The Holy Land…
Meree88
## The Holy Land บทนำ

"โรเจอร์ โรเจอร์ โรเจอร์" เสียงคนนับร้อยตามโถงทางเดินโรงเรียน ต่างพากันร้องเรียกชื่อโรเจอร์เป็นจังหวะ อย่างปลุกเร้าอารมณ์ หลังจากชายหนุ่มที่ชื่อโรเจอร์ สามารถนำทีมโรงเรียนระดับมัธยมปลายคว้าแชมป์ฟุตบอลระดับประเทศมาได้สำเร็จเมื่อคืนที่ผ่านมา
วาเนสซ่าหันมองไปหากลุ่มเด็กนักกีฬา ที่เดินเรียงแถวกันเข้ามาในตึก เธอหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ก็นึกหมั่นไส้ชายร่างสูงที่อยู่ตรงกลางไม่ได้ เด็กผู้ชายหลายคนพยายามที่จะเบียดและผลักดันเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับเขา ขอจับมือ หรือแม้แต่พยายามให้เขาเซ็นชื่อลงบนเสื้อก็มี บางคนที่อยู่ด้านหลังก็พากันกระโดดตัวลอยเพื่อให้ได้เห็นเขาเช่นกัน
เธอเห็นเด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งกำลังตั้งอกตั้งใจกับการเขียนชื่อ วาดรูปหัวใจพร้อมกับเบอร์โทรศัพท์ลงกระดาษ บางคนถึงกับรีบทาลิปติกให้หนาๆ ประทับจูบลงไปในกระดาษด้วย แล้วเมื่อชายหนุ่มที่ชื่อโรเจอร์เดินผ่าน ก็ยื่นให้กับเขา เขาไม่ปฏิเสธกระดาษใบเล็กใบน้อยสักใบ แต่กลับทำท่าทางติดหล่อหน่อยๆ แล้วยัดกระดาษลงในกระเป๋าด้วยความภูมิใจด้วยซ้ำไป
เธอหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างเสียมารยาท เพราะเธอลืมตัวว่าเธอนั้นกำลังอยู่ต่อหน้าครูใหญ่ และวันนี้ก็เป็นวันแรกของเธอกับโรงเรียนนี้
"ขอโทษค่ะ คือหนูไม่ได้ตั้งใจ" เธอรีบขอโทษ แต่เอาจริงๆ แล้ว เธอยังพูดพร้อมกับหัวเราะไปด้วยอยู่เลย ครูใหญ่ขึงขังใส่เธอเล็กน้อย ก่อนจะพาเธอเข้าไปในห้องทำงานเพื่อความเป็นส่วนตัว เพราะที่โถงทางเดินนี้ไม่มีทีท่าว่าเสียงจะเบาลงได้เลย
"เสียงดังหน่อยนะ ปกติไม่เป็นแบบนี้ เรามีระเบียบที่เคร่งครัดพอสมควร แต่เพราะเมื่อคืนเราเพิ่งได้แชมป์มา" ครูใหญ่บอกกับเธอ เธอพยักหน้าแทนการพูด กลัวว่าจะหัวเราะออกไปอีก เพราะเธอยังนึกถึงท่าแอคๆ นั้นอยู่เลย
"เอาล่ะ มาที่เรื่องของเรา ผมแค่อยากจะบอกกับคุณสั้นๆ ปกติผมไม่รับนักเรียนที่ย้ายเรียนกลางคัน" เขาเว้นวรรคนิดนึง ทำท่าทางเข้มงวดแบบกวนๆ เธอจึงรีบตัดภาพนั้นออกไปจากหัว แล้วหันมาสนใจกับสิ่งที่ครูใหญ่กำลังพูดทันที "แต่ผมได้รับอีเมลฉบับนี้ ที่เชิญชวนให้โรงเรียนส่งนักเรียนเข้าแข่งขันเปียโน แล้วดูเงินรางวัลสิ ผมนี่คาดหวังเปียโนตัวใหม่เลย บอกผมสิ ว่าคุณจะชนะ"
"เอ่อ หนูไม่แน่ใจ" เธอตอบ ไม่คิดว่าจะเจอความคาดหวังตั้งแต่วันแรกแบบนี้
"ผมจะบอกอะไรให้นะ โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนเอกชนที่ใหญ่ที่สุดในเมือง เด็กที่จะมาเรีนที่นี่ได้ ไม่ใช่ว่าจะมีเงินได้อย่างเดียว ทุกคนที่นี่จะต้องมีความเป็นเลิศ ไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง ถ้าเธอไม่แน่ใจเรื่องการแข่งขันเปียโนครั้งนี้ งั้นบอกฉันหน่อยสิ ว่าเธอมีความเป็นเลิศด้านไหนอีก"
"หนูถนัดเปียโนมากที่สุด แต่ก็เล่นไวโอลินได้ดีด้วยค่ะ ส่วนเครื่องดนตรีอื่นๆ ก็พอลองเล่นได้ค่ะ" เธอตอบด้วยรอยยิ้ม หวังได้รับความเห็นใจจากครูใหญ่
"ถ้าเธอมีเงินพอจ่ายค่าเทอมตลอดสามปี ฉันก็ไม่มีปัญหาที่จะให้เธอได้ลอง แต่นี่เธอมาแบบเป็นนักเรียนทุน โอกาสลองของเธอไม่มีแล้ว โอกาสเดียวที่เธอจะได้อยู่ต่อกับเราคือชนะรางวัลนี้เท่านั้น คุณสมบัติเดียวที่ผมตัดสินใจรับคุณเข้ามาคือเปียโน เพราะฉะนั้นเอารางวัลนี้มาให้ได้"
เธอหุบยิ้มลงทันที นึกภาวนาให้เสียงกริ่งดังขึ้นสักทีเถอะ ไม่งั้นเออาจจะอาเจียนใส่หน้าครูใหญ่ แล้วเดินออกไปหาเสิร์ฟอาหารแทนที่จะได้เรียนโรงเรียนเอกชนสุดหรูแห่งนี้ แล้วเสียงกริ่งก็ดังขึ้นในทันที ครูใหญ่เดินนำหน้าเธอออกไปหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่รออยู่หน้าห้องอยู่แล้ว
"นี่จูเลีย ผู้เป็นเลิศทางด้านสติปัญญา เป็นคณะกรรมการนักเรียนที่นี่ จะพาเธอไปเที่ยวชมโรงเรียน ขอให้สนุกกับการเรียนนะ" เขาพูดแบบแฝงนัยยะ แล้วก็เดินกลับเข้าห้องไป
"สวัสดีฉันจูเลีย"
"วาเนสซ่า" เธอตอบ แล้วพูดต่อ "ถามอะไรหน่อยสิ"
"ไม่ต้องถามหรอก เขาเป็นแบบนี้แหละ หน้าที่หลักของเขาคือพยายามทำให้ทุกคนเกลียดเขาตั้งแต่วันแรกน่ะ" ทั้งคู่พากันหัวเราะแล้วเดินจากไป
จูเลียขอวาเนสซ่าดูตารางเรียน แล้วก็หัวเราะออกมาดังลั่น "นี่ครูใหญ่เกลียดเธอขนาดนี้เลยเหรอ"
"ทำไมล่ะ" วาเนสซ่าถามอย่างสงสัย
"ตารางเรียนเธอแทบจะตรงกับพวกนักกีฬาทั้งหมดเลย"
"อะไรนะ อย่าบอกนะว่ากลุ่มเมื่อเช้า โอ๊ยไม่นะ" เธอร้องเสียงหลง ทำเอาจูเลียยิ่งหัวเราะหนักเข้าไปอีก ก่อนจะพาเดินไปหาห้องต่างๆ จนมาถึงห้องสุดท้ายที่เธอจะต้องเข้าเรียนวันนี้ "พักกลางวันฉันจะมารับเธอที่นี่นะ วันแรกเธอต้องมีเพื่อนกินข้าวใช่ไหม" จูเลียบอกพร้อมรอยยิ้ม ทำให้วาเนสซ่าซาบซึ้งเป็นอย่างมาก
"ขอบใจมากนะ"
"ไม่เป็นไร พร้อมไหม" จูเลียบอก พร้อมกับทำท่าจะเปิดประตูห้องเรียน ที่มีเสียงดังอึกทึกครึกโครมไม่ขาดสาย  วาเนสซ่าถอนหายใจครั้งหนึ่งก่อนพยักหน้า ทันทีที่เปิดประตู เสียงในห้องเงียบสนิทลงทันที เธอกวาดตามองไปรอบๆ ห้องเรียน แล้วก็ต้องสะดุดกับหนุ่มฮอตคนนั้น ที่ตอนนี้โดนสาวๆ รุมล้อมอยู่ไม่ห่าง
เมื่อจูเลียเดินนำหน้าเธอเข้าไป ยืนที่หน้าห้อง "สวัสดีทุกคน ฉันอยากแนะนำให้เธอรู้จักกับนักเรียนใหม่ของเรา" แล้วจูเลียก็หันมาหาเธอ "เด็กใหม่ เด็กใหม่ เด็กใหม่" ก่อนที่เธอจะทันได้แนะนำตัวเอง หนึ่งในกลุ่มนักกีฬาก็ตบโต๊ะ พร้อมกับทำท่าทางให้ทุกคนในห้องพูดตามเป็นจังหวะ เธอกัดปากเบาๆ พยายามควบคุมอารมณ์ภายใน ชายหนุ่มที่ชื่อโรเจอร์ก็พอสังเกตุได้ เขายิ้มมุมปาก แต่ไม่พูดอะไร นานอยู่พอสมควรที่ในห้องจะเลิกคำรามคำว่า "เด็กใหม่" แล้วปรบมือกันเกรียวกราว
"ไฮ ฉันชื่อ วาเนสซ่า" เธอโบกไม้โบกมือเล็กน้อย พยายามไม่แสดงอาการไม่พอใจออกมา แล้วกวาดสายตาไปหาทุกคน พลันเธอก็เห็นหนุ่มฮอตคนนั้นนั่งกอดอกและมองเธออย่างสนใจ เธอรีบหันมองไปทางอื่นทันที
"วาเนสซ่า วาเนสซ่า วาเนสซ่า" เจ้าหนุ่มคนเดิมเอาอีกแล้ว คราวนี้เธอเริ่มโกรธขึ้นมาแล้ว จูเลียก็พอสังเกตุได้ เธอจึงยกมือห้ามทุกคน "เฮ้ พวกเธอควรจะต้อนรับวาเนสซ่าดีๆ หน่อยนะ"
"อะไรกัน ต้อนรับไม่ดีตรงไหน นี่เราให้เกียรติเธอมากเลยนะ" เจ้าหนุ่มคนเดิมเถียง จูเลียจึงหันมองไปที่โรเจอร์ เพราะเธอรู้ดีว่าหนุ่มๆ พวกนี้ไม่มีทางฟังเธอแน่นอน และมีเพียงคนเดียวที่กำราบพวกนี้ได้ "โรเจอร์ เธอควรปรามพวกเขาบ้างนะ วาเนสซ่ายังใหม่ที่นี่ ยังใหม่กับเมืองนี้อยู่ด้วย" จูเลียบอก
"มาจากไหนเหรอ" เขาถาม
"โปรตุเกส" เธอตอบสั้นๆ จ้องไปที่โรเจอร์อย่างโกรธๆ ที่ไม่ยอมห้ามเพื่อนๆ ตัวเอง
"เมืองอะไร"
"ปอร์โต" เธอตอบสั้นๆ เริ่มรู้สึกว่าเขาเริ่มกวนเธอแล้ว
"ตอนนี้พักอยู่ไหน" เขาถามอีกแต่เธอไม่ตอบ แล้วถามเขากลับ "โทษที นายชื่ออะไร"
"โรเจอร์" เขาบอก แต่เธอยิ้มแล้วถาม "อะไรนะ"
"โรเจอร์" เขาบอกอีกครั้ง "อะไรนะ พอดีเสียงพวกนายทำเอาหูฉันอื้อไปน่ะ นายชื่อลูซเซอร์เหรอ" พลันเสียงในห้องก็เงียบลงทันที แม้แต่จูเลียก็อ้าปากแล้วรีบเอามือปิดไว้อย่างรวดเร็ว ไม่มีใครเลยจริงๆ ที่กล้าเรียกตัวท็อปของโรงเรียนแบบนี้ กว่าจูเลียจะตั้งสติได้ ก็เป็นตอนที่อาจารย์ประจำวิชาเดินมาแล้ว เธอพูดแนะนำวาเนสซ่ากับอาจารย์อีกเล็กน้อยแล้วเดินออกไป วาเนสซ่าเดินไปหาที่ว่างนั่งลง พร้อมกับรอยยิ้ม ยกแรกเธอชนะใสๆ เลย
"ว้าว นั่นเป็นครั้งแรกที่พ่อกับแม่เจอกันเหรอ โรแมนติกจังเลย" แองเจลิกา กระโดดตัวลอยไปรอบๆ ห้อง หลังจากฟังเรื่องราวของพ่อแม่เธอ "อยากให้พรุ่งนี้เป็นวันขึ้นเครื่องแล้วล่ะคลาร่า" แล้วเธอก็กระโดดขึ้นมาบนที่นอน แล้วพับเสื้อผ้าใส่ลงกระเป๋าเดินทางอย่างตื่นเต้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินเรื่องเล่าของพ่อกับแม่เธอ จากคลาร่า ผู้หญิงที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่เธอจำความได้ แม่ของเธอได้เสียชีวิตไปตั้งแต่เธอยังไม่ได้หกเดือนเต็มด้วยซ้ำ แล้วเธอก็ได้ป้าคลาร่าคอยดูแลเธอมาตลอด เธอเกิดและโตที่โบสถ์แห่งนี้ในเมืองปอร์โต ประเทศโปรตุเกส
เธอเกิดและเติบโตมากับโบสถ์ที่นอกจากจะใช้สำหรับศึกษาศาสนา ประกอบพิธีกรรมแล้ว ยังเป็นสถานที่พึ่งพาให้กับเด็กกำพร้ามากมายอีกด้วย ทำให้เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ได้ขาดแม่ไป เพราะเด็กเหล่านี้ไม่ได้แตกต่างจากเธอและพวกเขาก็ยังมีความสุขดีในทุกๆ วัน แต่เธอดีกว่าเด็กเหล่านี้ตรงที่เธอยังมีพ่อ พ่อที่มาหาเธอทุกวันเกิด และวันที่ครบรอบการเสียชีวิตของแม่เธอ ทุกปีเมื่อพ่อมาหา พ่อเธอจะมีหน้าที่รับฟัง และเธอจะเป็นคนพูดอยู่ฝ่ายเดียว เธอเคยถามถึงเรื่องแม่ครั้งหนึ่ง พ่อมีอาการเครียด แล้วทำให้บรรยากาศเสียไปทันที ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่เคยถามถึงแม่อีกเลย
เธอไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้โทรศัพท์ เครื่องมือสื่อสารใดๆ แม้กระทั่งอินเตอร์เน็ตเพื่อติดต่อพ่อของเธอ เธอจะใช้สิ่งเหล่านี้ได้ก็ต่อเมื่อเรียนหนังสือเท่านั้น แน่นอนเธอได้รับการศึกษา เมื่อเธอยังเด็ก เธอได้แม่ชีและคลาร่าคอยสอนหนังสือ เธอสามารถพูดภาษาอังกฤษได้ควบคู่ไปกับการใช้ชีวิตด้วยภาษาโปรตุเกส เมื่อเธอสามารถสอบวัดผลผ่านการศึกษาระดับมัธยมปลายแล้ว เธอจึงต้องเรียนต่อระดับวิทยาลัย เธอจึงต้องใช้ระบบอินเตอร์เน็ตมากขึ้น ทำให้ได้รู้ว่าโลกใบนี้มีอะไรรอเธออยู่อีกตั้งมากมาย เธอไม่ค่อยได้ออกไปจากโบสถ์แห่งนี้ จะออกไปก็ต่อเมื่อมีความจำเป็นเกี่ยวกับราชการเท่านั้นเอง
เธอไม่มีเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันอย่างเช่นคนอื่น เธอมีเด็กกำพร้า มากหน้าหลายตาเป็นเพื่อนของเธอ และวันหนึ่งเด็กเหล่านั้นก็จะออกไปจากโบสถ์เมื่อได้รับการอุปถัมภ์จากพ่อแม่บุญธรรม แล้วนั่นทำให้เธอไม่เคยเหงาเลยแม้แต่วันเดียว
เมื่อเธอเรียนจบเธอได้รับการแจ้งข่าวจากแม่ชีว่าเธอต้องออกไปจากโบสถ์แห่งนี้ ไปอยู่กับพ่อของเธอที่เมืองริโอ เดอ จานเนโร ประเทศบราซิล แถบละตินอเมริกา แน่นอนว่าเธอรู้สึกใจหายที่จะต้องจากที่นี่ไป แต่การที่จะได้อยู่กับพ่อของเธอทุกวันก็ทำให้อดตื่นเต้นไม่ได้ด้วยเช่นกัน
หลังจากได้รับการแจ้งข่าวว่าเธอจะได้กลับไปอยู่กับพ่อ คลาร่าก็เริ่มเล่าเรื่องแม่เธอให้ฟังบ้างแล้ว นั่นยิ่งทำให้เธอตื่นเต้นเข้าไปอีก "รออีกนิดนะ ริโอ พรุ่งนี้แองเจลิกาจะไปหาแล้ว ขอให้พระเจ้าคุ้มครองพวกเราด้วยเถอะ" เธอบอกด้วยรอยยิ้ม แล้วลงมือจัดกระเป๋าเดินทางต่อไป
"วู้ ปิดจ็อบสักที สองอาทิตย์เต็มๆ กว่าจะจัดการได้ วันนี้ฉันต้องไปฉลองสักหน่อย" โรแบโตโยนกุญแจรถให้ดิเอโกแล้วรีบออกจากตึกอย่างรวดเร็ว
"ดึกแล้ว นายยังจะไปอีกเหรอ" ดิเอโกถามคนนั่งข้างๆ เมื่อเข้ามานั่งในรถและติดเครื่องยนต์ เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซุปเปอร์คาร์ดังอย่างเร้าใจ แล้วก็แล่นไปตามถนน มุ่งสู่เมืองหลวงด้วยความเร็ว
"เครียดมาหลายวันแล้ว ขอไปคลายเครียดหน่อยเถอะ" โรแบโตตอบ คลายเนคไทออก แล้วถูมืออย่างตื่นเต้น
"พรุ่งนี้ต้องเข้าโบสถ์แต่เช้านะ" ดิเอโกเตือน
"ใช่ไง คืนนี้ถ้าฉันทำบาป พรุ่งนี้ก็พร้อมจะสารภาพทันทีเลย" แล้วเขาก็หัวเราะออกมาดังลั่น ทำเอาคนขับก็หัวเราะตามไปด้วย "นายจะไปแถวไหน ให้ฉันไปเป็นเพื่อนหรือเปล่า"
"แถวชายหาดโคปาคาบาน่า ไม่ต้องห่วง ฉันเดินกลับห้องถูกน่า" ผู้โดยสารย้ำอีกครั้ง แล้วก็ตัดบนสนทนาด้วยการเปิดเพลงเสียงดังลั่น แล้วปรับเบาะพร้อมนอนทันที คนขับได้แต่ส่ายหัว
ดิเอโกเริ่มชะลอรถลงเมื่อเข้าใกล้เขตเมืองหลวงมากขึ้น เขาเอื้อมมือไปปิดเครื่องเสียง "ฉันกำลังฟังอยู่" โรแบโตงัวเงียพูด ทั้งๆ ที่ตัวเองหลับไปแล้วแท้ๆ
"ถึงด่านตรวจแล้ว" ดิเอโกพูด เขาลดกระจกทั้งสองด้านลง ทำเอาคนข้างๆ เด้งตัวลุกขึ้นมาทันที "โธ่ ไม่เอาน่า นู่นนายเห็นทางนู้นไหม ทางที่ใช้สำหรับบุคคลสำคัญน่ะ นายหัดใช้ทะเบียนรถที่มีคำว่า 'อัลเวส' ให้เป็นประโยชน์หน่อยไม่ได้หรือไง นายนี่มันเป็นคนดีจริงๆ" โรแบโตโวยวาย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าตอนนี้มีตำรวจยืนอยู่ฝั่งที่เขานั่งแล้ว "ใช่ แล้วนายก็ควรจะเอาเยี่ยงอย่างด้วย" ตำรวจผู้นั้นตอบเสียงเข้ม โรแบโตชะงักไปทันที เขาค่อยๆ หันไปหาตำรวจที่อยู่ด้านข้าง ที่กระดิกนิ้วรอเป็นการส่งสัญญาณให้เขาส่งเอกสารแสดงตัวกลับไป
"โรแบโต อัลเวส" ตำรวจหนุ่มอ่านชื่อตามบัตร อันที่จริงเขาอ่านชื่อนี้ซ้ำมาสองอาทิตย์แล้ว "ดื่มมาหรือเปล่า"
"เปล่า" โรแบโตตอบห้วนๆ
"ฉันเห็นนายหลับมา" ตำรวจพูด
"ไม่เอาน่าจ่าแดเนียล ผมเลิกงานห้าทุ่มเที่ยงคืนมาสองอาทิตย์แล้ว และผมกลับทางนี้ทุกวันนะ จ่าแดเนียลก็เห็น ผมไม่ได้เมาเลยสักวันเดียว" โรแบโตโวยวาย
"แล้วไง ถ้านายใช้ทางนี้อีกหนึ่งเดือน ฉันก็ต้องเรียกตรวจนายอีกหนึ่งเดือนเหมือนกัน" ตำรวจบอก โรแบโตทำท่าจะเถียงอีกครั้ง "นายอยากลงมาสูดอากาศจากบนถนนหน่อยไหม" ตำรวจถาม ทำเอาโรแบโตหุบปากลงทันที เมื่อเขาเงียบเสียงลง ตำรวจจึงส่งกระเป๋าสตางค์กลับมาให้
"บางทีถ้านายเรียกลองเรียกเขาว่านักสืบแดเนียล นายอาจจะไม่โดนเรียกอีกเลยก็ได้นะ" ดิเอโกบอก เมื่อรู้ๆ กันอยู่ว่านายตำรวจคนนี้พยายามสอบเข้าหน่วยสืบสวนอยู่
"ไม่เอา แบบนี้แหละสนุกดี" แล้วสองหนุ่มก็พากันหัวเราะพร้อมกันอีกครั้ง
"นายจะกลับห้องเลยไหม" โรแบโตถาม เมื่อรถจอดลงที่ชายหาด
"ยัง ว่าจะขึ้นไปทิชูกาก่อน" ดิเอโกบอก แล้วขับออกไปทันที เขาลัดเลาะไปตามรอบเมืองใหญ่ ลดกระจกลง เปิดหลังคา เขาสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด เมื่อรถเริ่มเลี้ยวเข้าสู่บริเวณเขาที่สูงขึ้นเรื่อยๆ เขาแห่งนี้ตั้งอยู่ในเขตอุทยานแห่งชาติ เป็นอีกหนึ่งแห่งที่มีชื่อเสียง แต่อาจจะไม่โด่งดังอย่างชูการ์ลอฟเมาน์เทน หรือภูเขากอร์โกวาดู เพราะที่นี่แม้ว่าจะมีวิวที่สวย มีน้ำตก มีมุมภูเขาสูงที่สามารถมองเห็นเมืองริโอ แต่ก็ต้องแลกด้วยเหงื่อและต้องทนกับความร้อนของอากาศด้วย แต่เขาชอบมาที่นี่ เพราะผู้คนไม่พลุกพล่าน และภูเขาแห่งนี้ยังสามารถมองเห็นทุกโซนของเมืองได้อีกด้วย
เมื่อเขามาถึงประตูก็ปิดไปแล้ว เพราะที่นี่จะเปิดแปดโมงเช้าและปิดห้าโมงเย็น และต้องจอดรถแค่บริเวณประตูนี้เท่านั้น และหลังจากนั้นนักท่องเที่ยวต้องเดินขึ้นไปเอง แต่สำหรับเขาแล้ว สามารถขึ้นได้เมื่อไหร่ก็ได้ตามใจต้องการ และได้รับอนุญาตให้ขับรถขึ้นไปด้านบนได้ เพราะเขาคืออัลเวสนั่นเอง
มีเจ้าหน้าที่มาเปิดประตูให้ "ขอโทษที่รบกวนตอนดึกนะครับ" ดิเอโกบอก แต่เจ้าหน้าที่ก็ไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึงอะไร แต่ยิ้มให้อย่างใจดีอีกด้วย เขาขับรถขึ้นไปจนสุดทาง เปลี่ยนรองเท้า และหยิบไฟฉายอันใหญ่ติดตัวไป เพราะด้านบนมืดสนิทมากแล้ว เขาเดินมาจนถึงหน้าผาหิน จุดนี้เป็นจุดที่เขาชอบมากที่สุด เขามองดูเมืองใหญ่แห่งนี้ ริโอ เดอ จานเนโร เมืองที่เขาเกิดและเติบโต เมืองแห่งนี้สวยงามสำหรับเขาเสมอ ยิ่งเป็นกลางคืน แสงไฟนีออนหลายสี สาดส่องไปทั่วเมือง ไม่ว่าใครก็ต้องตกหลุมรักเมืองนี้ด้วยกันทั้งนั้น
เขามองไปที่ใจกลางเมือง มีพระคริสต์องค์ใหญ่ประดิษฐานอยู่ที่นั่น วันนี้มีแสงไฟสีเหลืองนวลสาดส่องที่องค์ท่าน แต่ละวันก็จะสลับและเปลี่ยนสีเปลี่ยนแสงไปเรื่อยๆ ตามช่วงเทศกาล งาน หรือเหตุการณ์สำคัญของเมือง พระคริสต์องค์นี้ ถูกสร้างขึ้นมาเกือบร้อยปีแล้ว จากข้อเสนอของกลุ่มคาทอลิคกลุ่มหนึ่ง ที่ต้องการสร้างรูปปั้นบนภูเขาที่สูงที่สุดของเมือง เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าพวกเขาต้องการสันติภาพ ดังนั้นจึงมีการเลือกรูปปั้นของพระคริสต์ผู้ไถ่ขึ้นมา โดยที่พระหัตถ์ยื่นออกไปด้านข้าง ถ้ามองจากระยะไกล จะเหมือนไม้กางเขนอันหนึ่งเลยก็ว่าได้
รูปปั้นพระคริสต์นี้สร้างขึ้นบนภูเขากอร์โกวาดูด้วยเงินบริจาค ส่วนใหญ่มาจากชาวบราซิลคาทอลิค ซึ่งเป็นคนท้องถิ่น และบางส่วนมาจากนักธุรกิจหรือผู้อพยพอื่นที่ต้องการให้เมืองนี้เกินสันติภาพและความสงบสุขจากสองตระกูลใหญ่ของเมือง ดังนั้นหากจะบอกว่า รูปปั้นพระคริสต์นี้ถูกสร้างมาเพื่อคนสองตระกูลก็คงไม่ผิดอะไร คือตระกูลอัลเวสของเขา และตระกูลเปเลซ อีกหนึ่งตระกูลดังของเมือง
คนเก่าแก่เคยเล่าให้เขาฟังว่าอัลเวสกับเปเลซนั้นเป็นศัตรูกัน ทะเลาะวิวาทต่อยตีกันจนทำให้บ้านเมืองเกือบล่มสลาย บ้านเมืองถูกเผาไม่เหลือชิ้นดี ต่อยตีกันกลางเมืองเหมือนสงครามกลางเมืองไม่มีผิด เศรษฐกิจแย่ มีแต่อาชญากร ตำรวจ ทหาร นักการเมือง แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันชัดเจน จนไม่มีนักลงทุนคนไหนอยากมาลงทุนที่นี่ เมื่อรูปปั้นสร้างเสร็จ บาทหลวงของยุคนั้น ได้เรียกผู้นำของสองตระกูลเข้าไปเจรจาหาข้อยุติ เมื่อได้ข้อยุติแล้ว บาทหลวงยังให้ทั้งสองตระกูลปฏิญาณตนต่อหน้าพระคริสต์ผู้ไถ่นี้ร่วมกัน ว่าจะไม่ก่อสงครามขึ้นมาอีก และจะช่วยกันพัฒนาบ้านเมืองนี้ให้เจริญก้าวหน้ายิ่งๆ ขึ้นไป ซึ่งการปฏิญาณตนนี้จะต้องมาทำทุกวันอาทิตย์ ณ สถานที่แห่งนี้สืบไปชั่วลูกชั่วหลานอีกด้วย
สงครามระหว่างสองตระกูลจึงได้ลดลง แต่... มันก็แค่ลดลงเท่านั้น ยังคงมีเหตุการณ์ตะลุมบอนกันอยู่เรื่อยๆ สองตระกูลออกมาปฏิเสธว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง แต่ทุกคนในเมืองก็รู้ดีว่าอย่างไรก็แล้วแต่ สองตระกูลนี้ก็มีเอี่ยวแน่นอน แต่ก็ยังดีที่ไม่เผาและทำลายสถานที่สำคัญๆ เหมือนเมื่อก่อน และเมื่อยามที่บ้านเมืองมีภัย ประสบปัญหา สองตระกูลนี้ก็จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลืออย่างเต็มใจ และพัฒนาบ้านเมืองให้เจริญก้าวหน้าอย่างที่ได้ลั่นวาจาเอาไว้จริงๆ
เขารู้มาว่าปัญหาของสองตระกูลยุติลงเมื่อสามสิบปีก่อนนี้เอง ในยุคที่พ่อเขาก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำของอัลเวส ซึ่งนับว่าเขาโชคดีมาก ที่ปัญหานี้หมดไปก่อนที่เขาจะเกิด ดีใจที่ไม่ต้องมาเห็นเมืองที่เต็มไปด้วยอาชญากรรม เขาคงเสียใจมากหากว่าเมืองนี้ถูกเผาและทำลายด้วยมือของคนในท้องถิ่นกันเอง
อย่างไรก็ตาม จนทุกวันนี้สองตระกูลก็ยังไม่เคยญาติดีต่อกัน แม้แต่พ่อเขาเองก็ยังคงระแวงเปเลซอยู่เรื่อยมา และตราบใดที่อีกฝ่าย ไม่ยื่นหัวแม้เท้าล้ำเส้นของอีกฝ่าย เมืองก็ยังคงจะสงบสุขเช่นนี้ต่อไป
สองฝ่ายพยายามเลี่ยงการพบปะกันอย่างจงใจ เนื่องจากสองตระกูลต่างทำธุรกิจที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจของเมืองด้วยกันทั้งคู่ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหากว่าผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้านเมืองต้องการเข้าพบเพื่อปรึกษาและพัฒนาบ้านเมือง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องนัดวันและเวลากันให้ดี จะไม่มีการนั่งร่วมโต๊ะกันเด็ดขาด จะมีเพียงแค่ภูเขากอร์โกวาดูนี้เท่านั้นที่สองตระกูลนี้ยอมใช้ร่วมกัน กระทั่งเข้าสู่ยุคผู้นำคนปัจจุบัน มีการพูดคุยกันว่านายหญิงของตระกูลเปเลซเสียชีวิตพร้อมกับลูกที่เพิ่งคลอด โรเจอร์ เปเลซ ก็ไม่เคยศรัทธาในพระเจ้า และไม่เคยเหยียบขึ้นมาบนภูเขาแห่งนี้อีกเลย
ตามผังเมืองของริโอ เดอ จานเนโรจะมีทั้งสิ้นสี่โซน คือโซนใต้ โซนเหนือ โซนกลาง และโซนตะวันตก
โซนตะวันตก เป็นโซนที่ใหญ่ที่สุด กินพื้นที่มากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของริโอ โซนนี้เต็มไปด้วยโบราณสถานมากมาย และยังมีธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย อุทยานแห่งชาติทิชูกาที่เขากำลังนั่งอยู่นี้ก็อยู่ในโซนตะวันตกด้วยเช่นกัน
โซนตะวันตก มีทะเลที่ค่อนข้างเงียบสงบ ผู้คนไม่พลุกพล่านเหมือนโคปาคาบาน่าหรืออิปาเนม่า เขาค่อนข้างชอบทะเลฝั่งนี้มากทีเดียว แต่เสียดายที่ฝั่งนี้เป็นย่านของเปเลซ เขาจึงไม่ได้มีโอกาสมาที่นี่ได้บ่อยนัก
โซนตะวันตกเคยถูกสร้างเป็นพื้นที่สำหรับมหกรรมกีฬาของโลกอีกด้วย เสียดายที่ตอนนี้ถูกปล่อยทิ้งร้าง ไม่ได้มีการพัฒนาต่อยอดอย่างที่ควรจะเป็น เพราะบรรดานักการเมืองทั้งหลายที่ห่วงแต่เกมการเมือง ไม่ได้สนประชาชนเป็นที่ตั้ง แต่เร็วๆ นี้เขาได้ข่าวว่าจะมีการเปลี่ยนพื้นที่โอลิมปิคพาร์คนี้เป็นโรงเรียน ซึ่งเขาก็ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น เพราะหากปล่อยให้ทิ้งร้างไปเรื่อยๆ มันก็ช่างเป็นเรื่องที่น่าเสียดายเหลือเกิน
โซนนี้นับว่ามีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจดีมาก ต้องยกความดีนี้ให้กับครอบครัวเปเลซ ที่พัฒนาโซนนี้ สร้างโรงงานอุตสาหกรรมมากมาย สร้างงานสร้างอาชีพ จนกลายเป็นย่านที่มีประชากรมากที่สุดของเมืองไปแล้ว โดยเฉพาะโรงงานถลุงเหล็กที่เปเลซมีแผนการที่จะขยายให้ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาใต้อีกด้วย
ถัดขึ้นมาโซนเหนือ ไกลสุดลูกหูลูกตาคือท่าเรือริโอ เดอ จานเนโร ซึ่งเป็นที่ที่เขาเพิ่งจากมานั่นเอง ท่าเรือนี้เป็นธุรกิจของครอบครัวเขา เป็นท่าเรือที่มีความพลุกพล่านเป็นอันดับที่สามของประเทศเลยทีเดียว และยังเป็นศูนย์กลางสำหรับเรือสำราญอีกด้วย
ถัดมาก็จะเป็นสนามบินนานาชาติ มีมาราคาน่าสเตเดี้ยมซึ่งเคยเป็นสนามกีฬาที่มีความจุมากที่สุดในโลก สามารถรองรับผู้คนได้เกือบสองแสนคน ที่นี่ยังเป็นสถานที่ที่มีรูปปั้นของเปเล่ ผู้ซึ่งเป็นตำนานของฟุตบอลทีมชาติบราซิล และยังเป็นที่ตั้งของฟาวีล่า สลัมที่โด่งดังที่สุดของโลกอีกด้วย
สลัมแห่งนี้ มีบ้านหลายหมื่นหลังคาเรือน ตั้งแต่เนินเข้าด้านล้าง จนไปถึงยอดเขาด้านบน หลังเล็ก ใหญ่ สลับกันไป แสงไฟสีขาวสีเหลืองสลับกันไปดูสวยงาม แต่ความสวยงามนี้ช่างอันตรายเหลือเกิน เมืองนี้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองที่มีอาชญากรรมเยอะที่สุดในโลกก็เพราะหมู่บ้านนี้ ก่อนหน้านี้เคยมีผู้ค้ายาเสพติดรายใหญ่อาศัยอยู่ที่นี่ด้วย ไม่ค่อยมีใครอยากเข้าไปที่ชุมชนแห่งนี้ แม้แต่ครอบครัวเขาเองก็ตาม
ขึ้นไปด้านบนของโซนเหนือจะเป็นโซนกลางหรือดาวน์ทาวน์ เป็นโซนที่มีพื้นที่น้อยที่สุด ย่านนี้เป็นย่านธุรกิจ มีสถาบันการเงินมากมาย และสำนักงานต่างๆ รวมทั้งสำนักงานของครอบครัวเขาก็ตั้งอยู่ที่นี่ด้วย กลางวันจะเต็มไปด้วยนักธุรกิจ และนักลงทุนมากมาย
เขามองไปที่โซนสุดท้ายของเมือง โซนทางใต้ เขาและครอบครัวอาศัยอยู่ที่ฝั่งนี้ จุดเด่นของฝั่งนี้คือชายหาด ที่นี่มีชายหาดที่มีชื่อเสียงระดับโลก ทุกปีใหม่จะมีการจัดงาน ผู้คนหลายล้านคนจะแห่แหนกันมาที่นี่
ชายหาดโคปาคาบาน่า ชายหาดอิปาเนม่าและชายหาดเลบลอน เป็นชายหาดติดกันระยะทางรวมกันมากกว่าห้าไมล์ มีเรือยอร์ชมากมายจอดอยู่กลางมหาสมุทรแอตแลนติค เขามองโรงแรมสูงสามสิบกว่าชั้น ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างหาดโคปาคาบาน่ากับหาดอิปาเนม่า นั่นเป็นโรงแรมจากน้ำพักน้ำแรงของเขากับโรแบโต โดยที่ชั้นบนสุดของตึกทั้งชั้นถูกดัดแปลงให้เป็นที่อยู่ของพวกเขาเอง
เขามองไปที่ชายหาดเลบลอน ป่านนี้ลูกพี่ลูกน้องของเขาคงสนุกสุดเหวี่ยงอยู่นั่น เพราะที่นั่นขึ้นชื่อเรื่องชีวิตกลางคืนเป็นอย่างมาก มีแหล่งสถานบันเทิงมากมาย เหมาะกับการปาร์ตี้มากๆ
ก่อนหน้านี้สถานบันเทิงเหล่านี้เป็นของตระกูลเปเลซ แต่มันได้ถูกเปลี่ยนมือมาเป็นของตระกูลเปเรร่า ซึ่งนี่ถือเป็นอีกประเด็นที่พ่อของเขายังคงหวาดระแวงตระกูลเปเลซ เพราะความสัมพันธ์ที่สองตระกูลนี้มีให้กันนั่นเอง เปเรร่าเป็นผู้มีอิทธิพลทางด้านสื่อ เขาเป็นเจ้าของสำนักข่าวที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งนี้ ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องการแฉ เขากระชากหน้ากาก นักการเมือง ทหาร ตำรวจ รวมถึงคนดังมานักต่อนัก แน่นอนอย่างที่ทุกคนรู้ สิ่งที่เปเรร่าได้มานั้นล้วนมาจากการเล่นใต้ดินทั้งสิ้น แต่เขาไม่เคยสนใจ ขอแค่ให้เขาขายข่าวได้ มีเงินเข้ากระเป๋าก็พอแล้ว
พ่อเขาไม่ชอบเปเรร่าเลย เพราะเปเรร่าชอบลงข่าวไปในทางแย่ๆ ให้กับครอบครัวของเขา แต่พ่อเขาก็ไม่เคยสนใจ พ่อไม่อ่านข่าว และไม่คิดจะแก้ข่าวใดๆ ทั้งสิ้นอีกด้วย เพราะไม่ต้องการให้เปเรร่าขายข่าวได้ต่อเนื่องนั่นเอง
ครอบครัวอัลเวสทำธุรกิจมากมายในโซนใต้นี้ ผู้คนจึงยกให้พ่อเขาเป็นผู้มีอิทธิพลที่สุดในโซนใต้ เขาเองก็เป็นอีกคนที่ผู้คนในเมืองให้ความสนใจไม่น้อย เพราะถ้าพ่อเขาวางมือเมื่อไหร่ เขาก็ต้องก้าวเข้ามาแทนที่เมื่อนั้น
เขามั่นใจว่าเขาสามารถนำพาเมืองนี้ไปสู่ความศิวิไลซ์ได้ ไม่แพ้ยุคพ่อของเขาแน่นอน ทุกวันนี้เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับงาน เพื่อสืบสานงานต่อในอนาคต และยังเพื่อลดทอนความเหงาของตัวเองลงไปด้วย
เขาเกิดและเติบโตมาโดยที่มีคนมากมายรายล้อมตลอด เขามีพ่อที่คอยสั่งสอนและเป็นที่ปรึกษา เขามีแม่ที่คอยห่วงใย เขามีลูกพี่ลูกน้องอย่างโรแบโตที่ตัวติดกันแทบจะตลอดเวลา และคอยทำให้เขาหัวเราะได้เสมอๆ แต่ความรู้สึกเหล่านั้นมันก็ไม่ได้เติมเต็มสิ่งที่เขาต้องการเลยสักนิดเดียว
เขามีผู้หญิงมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต แต่พวกเธอเหล่านั้นก็ไม่ได้ช่วยทำให้ความรู้สึกนี้ของเขาหายไปได้เลย เขาเคยพยายามหลากหลายวิธีตามที่โรแบโตบอก แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เขาพยายามมองข้ามข้อเสียของเธอเหล่านั้น แต่สุดท้ายเขาก็ยังไม่มีความสุขกับพวกเธออยู่ดี จนเขาล้มเลิกความพยายามไปในที่สุด
เขาลุกขึ้นยืน มองเมืองริโอยามค่ำคืนอีกครั้ง และมองกลับไปที่พระคริสต์บนยอดเขา นึกตลกขึ้นมา "พระเจ้ามีจริงไหมนะ" เขาหัวเราะเบาๆ เขาไม่ค่อยเชื่อเรื่องพระเจ้าเท่าไหร่ เพราะเขาเคยเป็นทหารแนวหน้าอยู่สามปี เพื่อนร่วมรบหลายคนไม่ได้กลับบ้าน ทั้งที่สวดภาวนามากกว่าเขาเสียด้วยซ้ำไป สายลมวูบหนึ่งปะทะที่ร่ายกายเขา เขาเซตามลมเล็กน้อยแต่ก็แค่วูบเดียวเท่านั้น เขาสงสัยกับสายลมนั้นนิดหน่อยก่อนจะพูดว่า
"ถ้าท่านมีจริง ส่งเธอมาให้ผมหน่อยได้ไหม ผมจะยอมเข้าโบสถ์สวดมนต์ทุกอาทิตย์ตลอดชั่วชีวิตของผมเลย"  คราวนี้ลมพัดแรงต่อเนื่อง เขากางแขนคล้ายพระคริสต์ผู้ไถ่แล้วหลับตาปล่อยให้ร่างกายปะทะกับสายลมนั้น เขาจะรู้ไหมนะว่าพระเจ้าทรงรับคำท้าทายนั้นแล้ว


## The Holy Land ตอนที่ 1

แองเจลิกาตื่นเต้นกับบ้านใหม่ของเธอมาก บ้านที่อยู่บนเนินเขาสูง สามารถเห็นโซนตะวันตกของเมืองได้ทั้งหมด ด้านหลังบ้านเป็นภูเขาในอุทยานแหน่งชาติทิชูกา มองไปไกลอีกหน่อยจะเห็นทะเลสุดลูกหูลูกตา
บริเวณบ้านจะมีบ้านหลังใหญ่ด้านหน้า ซึ่งทำเป็นทั้งที่พักอาศัยและที่ทำงานส่วนตัวของพ่อ เธอไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่บ้านหลังใหญ่ ซึ่งพ่อของเธอให้เหตุผลว่าบ้านหลังใหญ่นี้ใช้เป็นที่ทำงานและเอาไว้รับแขก อาจจะไม่สะดวกสำหรับเธอ ซึ่งเธอไม่ได้รู้สึกเสียใจเลยสักนิดเดียว พ่อยกบ้านหลังเล็กๆ ให้ ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังบ้านหลังใหญ่ เธอหลงรักบ้านหลังนี้มาก เพราะเป็นบ้านพักที่พ่อกับแม่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
เธอเห็นข้าวของมากมายของแม่ รูปภาพของแม่มากมายเต็มฝาผนัง ตั้งแต่แม่ยังอยู่มัธยมปลาย ถึงระดับมหาวิทยาลัย รูปแม่ที่กำลังนั่งอ่านหนังสือ แม่กำลังเล่นเครื่องดนตรีหลากหลายชนิด แม่ใส่ชุดกีฬาสีขาวในมือถือไม้แร็กเกต รวมเป็นถึงรูปสวยๆ ของแม่ที่ถูกถ่ายโดยไม่รู้ตัวอีกด้วย เธอตลบผ้าสีขาวผืนใหญ่ที่คลุมเปียโนตัวเก่าและมีไวโอลินวางไว้ด้วยกัน ซึ่งเธอก็คาดเดาว่ามันต้องเคยผ่านมือของแม่เธอมาแล้วแน่ๆ  เธอจับมันเบาๆ น้ำตารื้อ หันไปมองคลาร่าที่ร้องไห้ออกมา "ฉันคิดถึงแม่ของหนูเหลือเกิน" คลาร่าบอก แล้วก็ปล่อยโฮออกมา "เธอเคยเล่นเปียโนในโบสถ์ มันไพเราะมาก เหมือนทุกคนกำลังต้องมนต์สะกดของเธอ" แองเจลิกายิ้มทั้งน้ำตา เธอหันไปมองรูปแม่เธออีกครั้ง ไม่แปลกใจเลยทำไมพ่อของเธอได้รักแม่ของเธอขนาดนี้
เธอกับพ่อไม่ได้พูดเรื่องแม่กันบ่อยนัก เพราะพ่อยังทำใจไม่ได้ที่แม่จากไปแม้ว่าจะผ่านมาได้ยี่สิบกว่าปีแล้วก็ตาม ยิ่งเธอได้มาเห็นรูปถ่ายมากมาย และเรื่องราวความรักที่พ่อมีต่อแม่ตามที่คลาร่าเล่าให้ฟัง ทำให้เธอยิ่งเข้าใจว่าทำไมพ่อของเธอถึงไม่ยอมรับผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนที่แม่สักที
เธอเดินต่อไปชั้นสอง มีห้องนอนใหญ่อยู่ เธอเดินเข้าไปสำรวจ เตียงนุ่มสีขาว โต๊ะกระจกเก่า ยังคงมีของใช้ผู้หญิงวางอยู่ มันได้รับการทำความสะอาดเป็นอย่างดี แม้ว่าจะไม่มีใครได้ใช้มันเป็นสิบๆ ปีแล้วก็ตาม เธอคว้ากระจกทรงกลมบานเล็กที่คว่ำอยู่ขึ้นมาส่องหน้า เธอรู้สึกแปลกใจไม่น้อย ที่ภาพสะท้อนออกมานั้นเหมือนกันกับรูปภาพของแม่เธอสมัยยังสาวไม่ผิดเพี้ยน เธอยิ้มกับกระจก หยิบหวีขึ้นมาสางผมเล็กน้อย "ฉันกลับมาบ้านแล้ว" เธอพูดกับมันเบาๆ
"พ่อคะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์แล้ว" เธอคุยกับบิดา ขณะที่กำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน
"เร็วนะ มาอยู่นี่ได้อาทิตย์นึงแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง"
"ดีค่ะ หนูชอบที่นี่มาก ความรู้สึกเหมือนได้อยู่กับแม่เลยค่ะ" เธอพูดไปตามความจริง ทำเอาพ่อของเธอชะงักไปนิดนึง แล้วเธอก็พูดต่อ "ที่บ้านเราไม่มีอะไรที่เป็นสัญลักษณ์ของพระเจ้าเลยเหรอคะ"
"ไม่มี อย่างที่พ่อเคยบอก พ่อเคยสาบานเอาไว้ว่าวันไหนที่พ่อกลับไปสวดมนต์อีก วันนั้นจะเป็นวันตายของพ่อ หนูอยากให้พ่อตายอย่างนั้นเหรอ" คราวนี้พ่อเธอวางช้อนลง ส่ายหน้า แล้วคำรามเสียงแหบพร่าออกมา "พ่อเลิกศรัทธาในพระเจ้าตั้งแต่แม่ของลูกตาย ถ้าเขามีจริงเขาก็ไม่ควรพรากความรักของพ่อไป"
"แต่ความตายเป็นสิ่งที่ทุกคนหนีไม่พ้น แม้แต่พระเจ้าเองก็ยังต้องตาย" เธอบอกกับพ่อ
"เขาสมควรแล้ว" โรเจอร์คำรามออกมา ดวงตาแดงก่ำ ทำเอาแองเจลิกาตะลึงไปทันที เธอรู้มาเสมอ ว่าพ่อของเธอไม่เคยเข้าหาพระเจ้า แต่ก็ไม่คิดว่าพ่อของเธอจะมีอารมณ์รุนแรงขนาดนี้
"พรุ่งนี้วันอาทิตย์ หนูแค่อยากมาขออนุญาตออกไปโบสถ์" เธอเสียงอ่อนลง
"ไม่ พ่อไม่อนุญาต" โรเจอร์ตอบแล้วเดินออกไปทันที แองเจลิกาได้แต่มองตามพ่อ แล้วก็ปิดหน้าร้องไห้
คลาร่าเดินตามโรเจอร์ไปถึงห้องทำงานส่วนตัว เธอผลักประตูเข้าไปโวยวายเขา "คุณใจร้ายกับเธอมากเกินไปแล้ว"
"ผมเครียดเรื่องงานพอแล้ว อย่าให้ผมต้องมาเครียดกับเรื่องไร้สาระเลย คุณกลับไปดูแลแองเจลิกาดีกว่า" โรเจอร์บอก แม้ว่าจะพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่เสียงร้องไห้ของลูกสาวยังวนเวียนอยู่ในหัว
"เธอแค่อยากไปโบสถ์" คลาร่าบอก
"นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมให้ไม่ได้ คุณกลับไปเสีย" โรเจอร์ไล่คลาร่าอีกครั้ง
"ฉันถามหน่อย คุณให้เธอมาที่นี่เพื่ออะไร"
"วาเนสซ่า" โรเจอร์ตอบ "ตามคำขอของวาเนสซ่า" เขาหันหลังให้คู่สนทนา ไม่อยากให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอ ทุกครั้งที่พูดถึงคนรักที่จากไป "วาเนสซ่าต้องการให้ลูกของเธอมีความสุข ไม่ใช่เปลี่ยนจากคุกในโบสถ์ที่โปรตุเกส มาเป็นอีกคุกในคฤหาสถ์หลังนี้" คลาร่าเว้นวรรคนิดหนึ่ง เมื่อคู่สนทนาไม่ได้พูดอะไรเธอจึงพูดต่อ "แองเจลิกาเป็นเด็กดีมาตลอด เธอรู้ว่าคุณยังเสียใจกับการจากไปของวาเนสซ่า เธอจึงไม่เคยพูดให้คุณเสียใจ แม้ว่าในใจของเธอจะเจ็บช้ำไม่แพ้คุณเลยก็ตาม คุณบอกให้เธอเรียน เธอก็เรียน คุณบอกให้เธอคอย เธอก็คอย เธอคอยมายี่สิบกว่าปี เพื่อจะได้กลับบ้าน เธอทำตามที่คุณสั่งทุกอย่าง แต่ตอนนี้แค่เธอขอไปโบสถ์ คุณกลับปฏิเสธอย่างไม่ใยดี คุณเป็นพ่อภาษาอะไรกัน"
"อย่าดูถูกผมอย่างนี้ ถ้าคุณไม่รู้เรื่องอะไรเลย" โรเจอร์หันมาตะคอกด้วยความโกรธจัด "ผมเป็นพ่อที่ทำทุกอย่างเพื่อเธอ พ่อที่ยอมสร้างข่าวลือว่าเธอตายไปพร้อมกับแม่ในโบสถ์ที่ไฟไหม้ คุณคิดว่าผมไม่เสียใจเหรอที่ได้เจอลูกแค่ปีละสองครั้ง ผมไม่เคยดีใจเลย แต่ผมต้องเสียสละเพื่อไม่ให้ดูเป็นพิรุธว่าทำไมต้องไปที่โปรตุเกสบ่อยๆ"
"ผมรู้จักเมืองนี้ดีกว่าใคร รู้จักผู้คนในเมืองนี้ดีกว่าวาเนสซ่า เธอคงเล่าแต่สิ่งดีดีให้คุณฟังสินะ" เขาพูดเยาะ "ผมจะบอกให้ เมืองนี้มันเน่าเฟะ คนเลวอยู่กันเต็มไปหมด มีแต่คนจ้องจะหาผลประโยชน์ ถ้าผมไม่ปล่อยข่าวลือว่าแองเจลิกาตาย เธอไม่มีทางอยู่มาได้ถึงยี่สิบกว่าปีแน่"
"ฉันยอมรับ ว่าฉันไม่รู้เรื่องของพวกคุณมากนัก" คลาร่าเสียงอ่อนลง เมื่อรับรู้ว่าโรเจอร์ก็เจ็บปวดไม่น้อยเหมือนกัน "แต่ฉันอยากให้คุณลองนึกถึงแองเจลิกาเยอะๆ เธอเสียแม่ไปแล้ว ฉันอยากให้คุณเป็นทั้งพ่อและแม่ให้กับเธอ คุณทำหน้าที่พ่อที่ปกป้องลูกได้ดีที่สุดในโลกแล้ว แต่คุณช่วยทำหน้าที่แม่แทนวาเนสซ่าหน่อยได้ไหม วาเนสซ่าอยากเลี้ยงลูกแบบไหน อยากจะสอนลูกให้เป็นคนอย่างไร คุณน่าจะรู้ดีที่สุด วาเนสซ่าเป็นคนที่ศรัทธาในพระเจ้ามาก แองเจลิกาถูกเลี้ยงและเติบโตมาในโบสถ์ เธอก็ซึมซับพวกนี้ไปไม่ได้น้อยเหมือนกัน แล้วการที่จะคุณจะห้ามไม่ให้เธอไปโบสถ์ มันสมควรแล้วเหรอ... เราทุกคนต่างสูญเสียด้วยกันทั้งนั้น คุณเสียวาเนสซ่าไปแล้ว อย่าเสียแองเจลิกาไปอีกคนเลย" คลาร่าพูดส่งท้าย แล้วเดินจากไป แล้วน้ำตาของโรเจอร์ก็ไหลออกมาทันที
สองอาทิตย์ก่อนหน้า บาทหลวงเซบาสเตียนผู้ดูแลโบสถ์ที่ยอดเขากอร์โกวาดู ที่ประดิษฐานของพระคริสต์ผู้ไถ่ขอเข้าพบเขา ซึ่งเป็นเวลากว่ายี่สิบปีทีเดียวที่ทั้งสองไม่เคยได้พูดกันเลย
"สวัสดีโรเจอร์ ยี่สิบกว่าปีแล้วสินะ" บาทหลวงเซบาสเตียนทักทายเขา ซึ่งเขาไม่ได้ตอบอะไร บาทหลวงจึงพูดต่อ "พ่อไม่รบกวนเวลาลูกนานหรอก พ่อแค่จะมาทำตามประสงค์ของวาเนสซ่า"
ชื่อนี้ทำเอาเขาชะงัก มองจดหมายที่บาทหลวงวางไว้ที่โต๊ะเขา เขาตะลึงไปเลย จำลายมือที่เขียนอยู่บนกระดาษนั้นได้ เป็นของคนรักเขาอย่างแน่นอน "จดหมายไม่ได้ปิดผนึกอะไร ซึ่งเป็นความต้องการของวาเนสซ่า ที่ต้องการให้พ่อรับรู้ และหวังว่าลูกจะทำตามความต้องการของเธอ"
เขาไม่ตอบ แต่เอื้อมมือไปหยิบจดหมายมาอ่าน แม้จะผ่านไปยี่สิบกว่าปีแล้วแต่กระดาษไม่ได้มีรอยยับย่นแม้แต่นิดเดียว น่าจะผ่านการเก็บรักษามาอย่างดี เขาอ่านทุกตัวอักษรอย่างช้าๆ "ผมทำตามที่เธอขอไม่ได้หรอก แองเจลิกาตายไปแล้ว ผมจะเอาเธอกลับมาได้อย่างไร"
"ลูกหลอกคนอื่นได้แต่หลอกพ่อไม่ได้ เลือดเนื้อเชื้อไขของวาเนสซ่ายังมีชีวิตอยู่ แล้วเธอต้องการให้ลูกลับมาใช้ชีวิตที่นี่"
"ผมทำก็เพราะต้องการปกป้องเธอ"
"พ่อเข้าใจ ตอนนี้มาร์เซโลก็ตายไปแล้ว ลูกควรจะเอาเธอกลับมาอยู่ที่นี่ ตามความต้องการของวาเนสซ่า"
"ทำไมเอามาให้ผมตอนนี้ มันผ่านมายี่สิบกว่าปีแล้ว"
"พ่อได้รับจดหมายนี้จากบาทหลวงในโปรตุเกสหลังจากวาเนสซ่าเสียชีวิตไม่นาน แต่ตอนนั้นพ่อก็วิตก หากว่าเธอกลับมาแล้ว เธออาจจะตกอยู่ในอันตรายได้หากกลับมาที่นี่ พ่อเลยไม่ได้เอาจดหมายมาให้ลูก แต่ตอนนี้คนยุคนั้นล้มหายตายจากไปหมดแล้ว แองเจลิกาจะอยู่เมืองนี้ได้อย่างปลอดภัย... แต่ถ้าลูกจะกังวลเรื่องบรูโน่ พ่อบอกเลยว่าไม่ต้องห่วง บรูโน่ไม่มีวันทำร้ายลูกของวาเนสซ่าแน่นอน"
"อย่าพูดถึงเจ้านั่น" โรเจอร์โกรธ "ผมจะไม่เอาเธอกลับมา คุณพ่อกลับไปเถอะ"
"พ่ออยากให้ลูกคิดทบทวนให้ดีก่อน ลูกคิดไหมถ้าลูกเป็นอะไรไปแองเจลิกาจะอยู่ยังไง โบสถ์นั่นอาศัยเงินบริจาคของลูกเป็นค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูเด็กๆ ถ้าไม่มีลูกใครจะช่วยเหลือพวกเขา แองเจลิกาก็ต้องอยู่อย่างยากลำบาก"
"เธอจะอยู่ที่โปรตุเกสกับมรดกมากมายจากผม"
"แล้วยังไง สุดท้ายทุกคนก็ต้องรู้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ในโปรตุเกส"
"ผมไม่เห็นมีความจำเป็นที่จะต้องทำตามคำขอของคนตาย เธอตายไปแล้ว ไม่ได้รับรู้อะไร"
"ไม่จริง เธอรับรู้ได้ แม้แต่พระเจ้าก็รับรู้ได้เช่นกัน"
"อย่ามาพูดเรื่องพระเจ้ากับผม" โรเจอร์พูดเสียงแข็ง
"โรเจอร์ ถ้าลูกไม่ศรัทธาในพระเจ้าไม่เป็นไร พ่อกล้ายืนยัน พระเจ้าจะไม่โกรธลูก แต่ลูกต้องศรัทธากับความรัก และซื่อสัตย์กับคำพูดของลูกเอง ว่าไม่ว่าอะไรที่เป็นความต้องการของวาเนสซ่าลูกจะยินดีทำ" บาทหลวงรื้อฟื้นความทรงจำที่โรเจอร์เคยพูดเอาไว้ โรเจอร์มองกระดาษเขม็งแล้วพึมพำ "เมืองนี้ยังไม่ปลอดภัยสำหรับเธอ"
บาทหลวงถอดกางเขนที่แขวนอยู่ที่คอวางไว้บนมือแล้วยื่นมาด้านหน้าโรเจอร์แล้วบอกว่า "พ่อไม่การันตีว่าเมืองนี้จะสงบสุขอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่ แต่ตราบใดที่พ่อยังอยู่ พ่อให้คำสาบาน พ่อจะทำทุกอย่างเพื่อให้เมืองนี้สงบสุข ทุกคนจะปลอดภัย โดยเฉพาะกับแองเจลิกา" บาทหลวงบอกด้วยเสียงเข้มแข็งเต็มไปด้วยมนต์ขลัง
โรเจอร์เอื้อมมือมาจับที่กางเขนเช่นกัน "ผมจะพาแองเจลิกากลับมาตามคำขอของวาเนสซ่า แต่ถ้าวันไหนที่เธอบาดเจ็บแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะเผาทั้งภูเขาให้เป็นจุล และจะเผาเมืองนี้ให้ราบด้วยมืองของผมเอง" เขาบอกด้วยเสียงทรงพลังไม่แพ้กัน สองมือบีบกันแน่นผ่านไม้กางเขนนั้นเป็นคำสัญญาต่อกัน
แองเจลิกาหลับไปแล้ว แต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกถึงเตียงที่ยวบลง "พ่อคะ" เธอเรียก เอื้อมมือเปิดโคมไฟหัวเตียง "พ่อไม่นอนอีกเหรอคะ พ่อทำงานเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ดื่มน้ำไหมคะ หนูจะไปเอามาให้" เธอพูดแล้วเตรียมลุกขึ้นจากเตียง โรเจอร์ยิ้ม "พ่อไม่หิว พ่อแค่อยากกอดลูกสาวพ่อก่อนนอน" เขาบอก ลูกสาวทำหน้าแปลกใจ แต่ก็ยินดีให้พ่อกอดด้วยความเต็มใจ อารมณ์โกรธของเธอหายไปหมดแล้ว
"พระคริสต์ผู้ไถ่บนยอดเขากอร์โกวาดู เป็นที่ๆ แม่ของลูกชอบมาก จะป่วยไข้อย่างไร ทุกวันอาทิตย์เธอจะต้องขึ้นไปที่นั่นให้ได้ พ่ออนุญาตให้ลูกไปที่นั่นได้" โรเจอร์บอก ทำเอาเด็กสาวถึงกับตื่นเต้น "พ่ออนุญาตแล้ว ดีใจจังเลย" แล้วก็หอมแก้มพ่อไปหนึ่งที
"ใต้ฐานพระคริสต์จะมีห้องโถง เป็นโบสถ์เล็กๆ มีบาทหลวงชื่อเซบาสเตียนเป็นผู้ดูแล ท่านสามารถนำสวดและทำพิธีทางศาสนาให้กับลูกได้ ตามธรรมเนียมแล้วครอบครัวของเราจะต้องเข้าโบสถ์ร่วมกับอีกตระกูลหนึ่ง แต่พ่อไม่อยากให้เป็นแบบนั้น"
"ทำไมคะ" เธอถามอย่างสงสัย
"พ่อมีเหตุผลส่วนตัวของพ่อ เอาเป็นว่าพ่อติดต่อหาบาทหลวงเซบาสเตียนแล้ว ท่านยินดีที่จะทำพิธีให้ลูกก่อนที่พวกเขาจะเข้าโบสถ์ ดังนั้นพรุ่งนี้ลูกจะต้องเข้าโบสถ์ตอนหกโมงเช้า และสามารถอยู่ได้จนถึงเจ็ดโมงครึ่ง ก่อนที่พวกอัลเวสจะเริ่มทำพิธีกันตอนแปดโมง ลูกต้องสัญญากับพ่อ ว่าจะออกมาก่อนแปดโมงเช้า ตกลงไหม"
"ได้ค่ะพ่อ" เธอรับคำ ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแล้ว "พ่อคะ เล่าเรื่องพ่อกับแม่ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ"  เขาหัวเราะ "เรื่องไหนดีล่ะ"
"พ่อชวนแม่ออกเดตยังไงเหรอคะ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" โรเจอร์หัวเราะเสียงดังลั่น "ได้สิ..."
วาเนสซ่านั่งเล่นเปียโนอยู่ในห้องซ้อมดนตรี เธอหลับตาพริ้มซึมซับเสียงดนตรีที่ไพเราะด้วยการบรรเลงจากนิ้วของเธอ
ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ เสียงลูกบาสเด้งเป็นจังหวะกับพื้น เธอหยุดมือ ตาเขียวขึ้นมาทันที "อีกแล้วเหรอเนี่ย" เธอเดินกึ่งวิ่งไปที่หน้าห้อง "นี่นายไปเล่นไกลๆ หน่อยได้ไหม"
"อ้าว วาเนสซ่า ฉันไม่รู้เลยว่าเธอนั่งเล่นเปียโนอยู่ที่นี่" โรเจอร์ตอบ นั่นยิ่งทำให้เธอโมโหเข้าไปอีก เธอมาเรียนที่นี่ได้สองเดือนแล้ว ทุกวันหลังเลิกเรียน เธอจะทุ่มเทเวลาในการฝึกซ้อมดนตรีของเธอที่นี่ และโรเจอร์ก็จะคอยวนเวียนอยู่อย่างนี้ทุกวัน เขาไม่มีทางที่จะไม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่แน่ๆ
วันก่อนเขาเพิ่งเตะฟุตบอลใส่กระจกในห้องดนตรีแตก ซึ่งทำให้ครูใหญ่โกรธจัดถึงขนาดสั่งแบน ห้ามเขายุ่งเกี่ยวกับฟุตบอลหนึ่งเดือนแม้ว่าเขาจะเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียนก็ตามที แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้โรเจอร์สงบลงได้ เพราะเขาก็เปลี่ยนจากการถือลูกฟุตบอลมาเป็นลูกบาสแทน ซึ่งจูเลียมาเล่าให้ฟังทีหลังว่า โค้ชถึงกับยอมเถียงกับครูใหญ่ หลังจากโรงเรียนใกล้จะตกรอบแรกของการแข่งขันฟุตบอลฤดูกาลใหม่เต็มทีเพราะไม่มีโรเจอร์ในทีม แถมยังโดนตัดงบสนามกีฬาอีกด้วย ครูใหญ่คลั่งหนัก กรีดร้องอย่างโหยหวนขว้างปาข้าวของในห้องตัวเองยกใหญ่ แล้วก็กัดฟันลดโทษแบนให้โรเจอร์เหลือแค่สองอาทิตย์
"โกหกไม่เนียน" เธอบอก แล้วหันหลังกลับเดินเข้าห้องดนตรี ครั้งนี้เขาเดินตามมาด้วย "โรเจอร์ ฉันจะต้องเข้าแข่งขันอีกสองอาทิตย์ข้างหน้า ขอร้องอย่าเพิ่งกวนโมโหฉันตอนนี้ได้ไหม" เธอบอกด้วยสีหน้าที่ขอให้เขาเห็นใจ
"ได้สิ ฉันจะนั่งเงียบๆ ตรงนี้ละกัน" โรเจอร์บอก แล้วก็ลากเก้าอี้มานั่งอีกฝั่งของเปียโนที่เธอเล่นอยู่ เขาทำตามที่พูดจริงๆ เขาไม่ส่งเสียงอะไร แต่กลับเป็นเธอเองที่ไม่มีสมาธิจะเล่น เพราะทุกครั้งที่เธอเงยหน้า จะต้องเห็นเขากำลังมองเธออยู่ร่ำไป ไอ้ครั้นพอเธอจะหลับตา ก็คิดว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่แน่ๆ ก็ทำเอาไม่กล้าลืมตาขึ้นมา โรเจอร์เหมือนจะรู้ เขาจึงเดินเข้ามากระซิบบอกที่ข้างหูเธอว่าจะออกไปแล้ว เธอจึงหลับตาเล่นของเธอต่อไป สักพักจนสัญชาตญาณอะไรบางอย่างกำลังบอกเธอ ว่าเขาไม่ได้ออกไป แต่เขากำลังมองเธอจากด้านหลังต่างหาก ทำเอาเธอถึงกับขนลุกไปทั้งตัวเลย
เธอหมดความอดทน เธอหยุดเล่นแล้วก้มหน้าร้องไห้ออกมา "เฮ้ เป็นอะไร" โรเจอร์เดินเข้ามาใกล้ๆ คุกเข่าลงข้างๆ เธอ "นายคิดว่ามันตลกนักหรือไง ฉันเป็นนักเรียนทุน ฉันต้องการเรียนต่อที่นี่ ถ้าฉันทำไม่ได้ ฉันจะไม่ได้เรียนที่นี่ นายเข้าใจไหม" เธอบอกทั้งน้ำตา โรเจอร์จับหน้าเธอไว้ "ฉันขอโทษ" เช็คน้ำตาให้เธอ
"ทำไมนายต้องคอยมากวนฉันตลอดเวลาด้วย" วาเนสซ่าพูดเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นรัวกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ ทั้งสองสบตากันนิ่ง "เพราะฉันอยากอยู่ใกล้ๆ เธอน่ะสิ" คำตอบของเล่นทำเอาเธอหน้าแดงไปเลย "อีกไม่กี่วันฉันจะพ้นโทษแบนแล้ว นั่นหมายความว่าฉันจะต้องซ้อมหนักขึ้น ฉันจะไม่มีเวลามาคอยดูเธอ หรืออาจจะไม่มีโอกาสได้ดูเธอแข่งด้วยซ้ำ"
"ทำไมนายต้องอยากดูฉันแข่งด้วย แค่เล่นเปียโนเอง" เธอพยายามดึงมือเขาออกและเบือนหน้าหนี แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน "เพราะฉันชอบเธอน่ะสิ" เขาตอบตรงๆ เธอหยุดดึงมือเขาแล้วถาม "โกหกหรือเปล่า"
"ไหนเธอบอกว่าฉันโกหกไม่เนียนไง" เขาตอบแล้วหัวเราะ ซึ่งเธอก็หัวเราะด้วย เขาเลื่อนหน้าเข้ามาจูบเธอซึ่งเธอก็ตอบรับด้วยความเต็มใจเช่นเดียวกัน "เธอเป็นแฟนฉันแล้วนะ"
เมื่อคลาร่ามาจนสุดทางเพราะได้รับอนุญาติจากบาทหลวงแล้วให้พวกเธอขึ้นมาจอดรถด้านบนสุดได้ ซึ่งโดยปกติแล้วไม่สามารถขับขึ้นมาได้ จะต้องโดยสารรถรางหรือรถของเจ้าหน้าที่ขึ้นมาเท่านั้น แองเจลิกาทึ่งกับสองข้างทางตั้งแต่เริ่มขึ้นภูเขา เต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ และเนื่องจากที่ริโอฝนตกค่อนข้างชุก ทำให้ต้นไม้รอบข้างเขียวขจีและดูสดชื่นมากเลยทีเดียว
แต่ถึงจะขับมาจนสุดทางแล้ว ก็มีช่วงที่ต้องเดินขึ้นเขาเพื่อขึ้นไปที่พระแท่นอยู่ดี
"แองเจลิกา รีบเดินก่อนได้ไหม จะเจ็ดโมงแล้ว" คลาร่าบ่น เมื่อเห็นเด็กสาวมัวแต่ตื่นตะลึงกับบรรยากาศของเมือง คลาร่าที่ร่างกายอวบอิ่ม เพียงแค่ขึ้นบันไดช่วงแรกก็ลมแทบจับแล้ว ยังต้องไล่ต้อนเด็กสาวให้รีบเดินขึ้นไปอีก เธอบ่นแล้วก้มตัวลง รู้สึกเจ็บซี่โครงขึ้นมาแล้ว "คลาร่าเป็นอะไรไหมคะ" เธอถาม
"ไม่ต้องห่วงฉันแล้วตอนนี้ รีบขึ้นไปเถอะ ฉันขอพักแปปนึง เดี๋ยวจะตามขึ้นไป" คลาร่าพูดไปหอบไป แองเจลิกาจึงเดินต่อไปเพียงลำพัง เมื่อขึ้นมาถึงบนสุดเธอยิ่งตกตะลึงกับภาพตรงหน้าขึ้นไปอีก จากบนนี้ สามารถมองเห็นเมืองได้แบบสามร้อยหกสิบองศาเลย เธอเห็นขอบฟ้าตัดกับมหาสมุทร มีชายหาด ภูเขา และเมืองที่ประกอบได้อย่างสวยงามดั่งภาพวาด บางมุมยังคงมีเมฆมาก ยิ่งทำให้ดูสวยเหมือนกับอยู่บนก้อนเมฆเลยก็ว่าได้
เธอเดินไปรอบๆ ลมพัดค่อนข้างแรงทำเอากระโปรงพลิ้วไปตามลม วันนี้เธอเลือกใส่ชุดกระโปรงสีขาวของแม่มาโบสถ์ แม้ว่าชุดจะเก่า แต่ก็เหมาะกับการเข้าโบสถ์ครั้งแรกในเมืองริโอแห่งนี้มากเลยทีเดียว
"วาเนสซ่า"
เธอหันไปตามเสียง บาทหลวงยืนอยู่หน้าประตูแล้ว เธอหันไปยิ้ม "แองเจลิกาค่ะ วาเนสซ่าคือแม่ของหนู"
"โอ้พระเจ้า พ่อนึกว่าวาเนสซ่ามา หนูเหมือนวาเนสซ่ามากเลยรู้ไหม" บาทหลวงเซบาสเตียนบอกจากความรู้สึกที่แท้จริง
"พ่อโรเจอร์ก็พูดอย่างนั้นบ่อยๆ ค่ะ ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ ไม่คิดว่าจะขึ้นเขาสูงขนาดนี้ จนคลาร่าเดินไม่ไหวเลยค่ะ หนูเลยต้องรีบเดินมาก่อน เดี๋ยวคลาร่าพักหายเหนื่อยก็จะตามขึ้นมาค่ะ" เธอบอกกับบาทหลวง ที่เดินนำทางเธอไปด้านในโบสถ์ ทั้งสองร่วมทำพิธีด้วยกันจนเสร็จคลาร่าก็ยังไม่ขึ้นมาสักที "ตอนนี้หนูเหลือเวลาอีกประมาณสิบห้านาที เชิญตามสบายนะ เดี๋ยวพ่อจะมาตาม"
ภายโบสถ์เล็กๆ แห่งนี้เป็นสีขาว ตกแต่งอย่างเรียบง่าย บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่มีไม้กางเขนตั้งอยู่ มีธงชาติประดับไว้ ด้านข้างมีรูปพระเจ้าสีเหลืองบานใหญ่ มีเก้าอี้ตัวใหญ่ตั้งอยู่ด้านหน้าสำหรับบาทหลวง และมีเก้าอี้ไม้ตัวเล็กเพียงไม่กี่ตัวสำหรับผู้เข้าร่วมพิธี
เธอเดินออกไปด้านนอก เดินหมุนตัวไปรอบๆ สนุกกับการเห็นกระโปรงยาวพริ้วไหวไปตามลม หมอกเริ่มเคลื่อนตัวมาทางเธอแล้ว มันสวยมากจริงๆ เธอเดินห่างออกมาจากฐานพระคริสต์และหันมองกลับไป เธอนึกสนุกอะไรบางอย่าง เธอประสานมือไว้แนบอกแล้วหลับตาลง "ข้าแต่พระเจ้า ข้าพระองค์ดีใจเป็นอย่างมาก ที่พระองค์ทรงนำพาให้ข้าพระองค์มาสู่เมืองนี้ ได้อยู่กับครอบครัวอันเป็นที่รักยิ่ง ข้าพระองค์ซาบซึ้งที่พระองค์ทรงมีอานุภาพยิ่ง ที่ประทานความรักอันบริสุทธิ์ให้กับบิดาและมารดาของข้าพระองค์"
หัวเธอก็นึกไปถึงเรื่องที่พ่อเธอเล่าให้ฟังก่อนนอน ความรักของพ่อกับแม่เธอที่มันสุดยอดมากเลย พ่อบอกว่าพ่อแทบจะหลงรักแม่ทันทีที่ได้เห็นหน้าด้วยซ้ำ เธอคิดเล่นๆ ว่าถ้าเธอมีคนรักแบบพ่อของเธอจะเป็นยังไงนะ เธอยิ้มทั้งที่ยังหลับตาอยู่ ถ้าคนรักของเธอบอกชอบเธอ เธอจะรู้สึกยังไงนะ แล้วถ้าคนรักของเธอขอเธอเป็นแฟน เธอควรจะทำตัวแบบไหนกัน แล้วถ้าเธอโดนจูบเหมือนแม่ล่ะ โอ๊ย เธอจะต้องวางมือไว้ตรงไหนกันนะ เธอคิดไป หัวเราะไป ยิ้มอยู่คนเดียว แล้วพูดออกมาว่า "ข้าพระองค์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพระองค์จะประทานความรักอันเป็นนิรันดร์ให้กับข้าพระองค์เหมือนอย่างบิดาและมารดาของข้าพระองค์ อาแมน" แล้วเมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอไม่ได้สบตากับพระเจ้าองค์นั้น แต่เธอกำลังสบตากับชายคนหนึ่ง ชายคนนี้มีชีวิต และใบหน้าทั้งสองอยู่ติดกันในระยะเผาขนเลยทีเดียว


## The Holy Land ตอนที่ 2

"โรแบโตนายอยู่ไหน" ดิเอโกแยกเขี้ยวถามใส่โทรศัพท์ เมื่อพบว่าเพื่อนรักเขายังไม่มีวี่แววจะปรากฎตัวที่จุดจอดรถก่อนขึ้นภูเขาเลย
"ฉันกำลังไป นายจะจริงจังอะไรนักหนา ในโบสถ์ไม่มีอะไรหรอกน่า เปเลซคงไม่นึกมาสวดมนต์วันที่ฉันไปโบสถ์สายครั้งแรกในรอบยี่สิบปีหรอกมั้ง" โรแบโตตอบกลับมา แล้ววางสายทันที เพราะต้องการตัดบทสทนาไม่อยากฟังดิเอโกบ่นอีกต่อไป ดิเอโกได้แต่กัดฟันกรอดๆ โมโหความไม่รู้จักโตของเพื่อน ปกติแล้วทุกวันอาทิตย์เขากับโรแบโตจะต้องมาโบสถ์พร้อมกัน เขามีหน้าที่ดูแลความปลอดภัยด้านนอก ส่วนโรแบโตจะต้องเข้าไปดูความเรียบร้อยด้านบน ก่อนที่พ่อของเขาจะมาถึง
ดิเอโกลงจากรถ สั่งคนของตัวเอง ให้ดูแลพื้นที่ให้ดี ก่อนที่ตัวเองจะเดินขึ้นไปข้างบน เขามองไปรอบๆ วันนี้เมฆหนามาก ลมก็พัดแรงด้วย เขาเพ่งมองไปตามทางเดิน ฉิบ…เรือหายแล้วไง!!! มีคนอยู่จริงๆ การตื่นสายครั้งแรกของโรแบโตอาจทำให้เขาไม่กล้าตื่นสายอีกเลยตลอดชีวิตก็ได้ ดิเอโกมองนาฬิกา อีกไม่ถึงสิบนาทีพ่อเขาจะมาถึงแล้ว เขารีบเดินดุ่มๆ เข้าไป เมื่อเห็นว่าเป็นผู้หญิงก็โล่งใจหน่อย อย่างน้อยก็คงไม่ใช่โรเจอร์แน่นอน เขาเดินเข้าไปอีกนิด ผมสีทองของเธอเธอตรงยาวมากเกือบถึงก้นอยู่แล้ว กระโปรงบานๆ ย้อนยุคของเธอ เข้ากับรองเท้าผ้าใบสีขาวอย่างไม่น่าเชื่อ
เขาเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย เธอก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย ว่าเขายืนอยู่ด้านหลังเธอ เขาเห็นเธอประสานมือไว้ที่หน้าอกกำลังสวดภาวนาขอพรพระเจ้า เขาไม่อยากเรียกเธอเลย แต่พ่อเขากำลังมาถึงแล้ว ดูเธอยิ้มสิ เธอยิ้มสวยมากเลย เธอกำลังหัวเราะอยู่ด้วย เขาไม่อยากกวนเธอเลยให้ตายสิ ยิ่งได้มายืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วย เธอสวยมากจริงๆ แล้วก็ได้ยินเธอพูดออกมาว่า 'ข้าพระองค์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพระองค์จะประทานความรักอันเป็นนิรันดร์ให้กับข้าพระองค์เหมือนอย่างบิดาและมารดาของข้าพระองค์ อาแมน' เขายิ้มออกมาไม่รู้ตัว แล้วเธอก็ลืมตา
"ไฮ" เธอพูดยิ้มเขินๆ เขาไม่ได้พูดอะไร เรียกว่าพูดไม่ออกดีกว่า แถมยังรู้สึกจุกๆ อยู่ในอกเมื่อได้สบตากับเธอ ดวงตาเปล่งประกายกับรอยยิ้มของเธอ เล่นเอาเขาทำอะไรไม่ถูกเลย
"แองเจลิกา" เสียงเรียกจากทางด้านหลัง ทำเอาทั้งคู่ตื่นจากภวังค์ คลาร่าอุ้ยอ้ายเดินมาคว้าตัวเธอออกไป แองเจลิกาหันมามองที่ชายหนุ่ม เธอโบกมือให้ด้วย ก่อนจะเดินลงบันไดไป เขาเดินตามไปจนสุดทางเดิน มองหญิงสาวก้าวลงบันไดอย่างมั่นคง เธอเดินเข้าไปที่ร้านอาหารด้านล่าง เธอกำลังหมุนตัวไปรอบๆ กับกระโปรงที่พริ้วไหว รอยยิ้มของเธอสดใสมากเลย เธอมองกลับขึ้นมายิ้มให้เขา แล้วยังโบกมือให้เขาอีกครั้งด้วย เขาโบกมือตอบอย่างไม่รู้ตัว
"แองเจลิกา" เขาตกอยู่ในมนต์สะกด ลืมไปเลยขึ้นมาบนนี้เพราะอะไร ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้โรแบโตยืนอยู่ด้านหลังของเขาแล้ว โรแบโตตบบ่าเขาแล้วกอดอยู่อย่างนั้น "พ่อนายบอกว่าจะมาถึงสายหน่อย" นั่นแหละดิเอโกถึงได้รู้สึกตัว
"ใครน่ะ" โรแบโตถาม
"ไม่รู้เหมือนกัน แปลกจังไม่เคยเห็นหน้าเลย" ดิเอโกตอบ
"ใช่ นายน่ะแปลกจัง ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย นายเจ็บตรงนี้หรือเปล่า" โรแบโตจิ้มไปที่อกเขา เขาก็คลำๆ ดู "ไม่นะ ไม่เจ็บ ไม่เป็นอะไรสักหน่อย"
"จริงเหรอ เพราะฉันรู้สึกว่าคิวปิดแผงศรใส่นายซะแล้วล่ะ" แล้วโรแบโตก็เดินเข้าไปดูความเรียบร้อยในโบสถ์ ดิเอโกได้แต่เข่นเชี้ยว โมโหโรแบโต ตัวเองมาสาย เขายังไม่ได้จัดการเลย แล้วยังจะมาปล่อยมุกเสี่ยวๆ ใส่เขาอีก เขามองกลับไปที่ร้านอาหาร เธอไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว บาทหลวงเซบาสเตียนเดินออกมาจากร้านค้า เร่งรีบขึ้นมาด้านบนเพื่อจัดเตรียมพิธีการก่อนพ่อเขาจะมาถึง
"เกือบไปแล้ว เขาทำอะไรหนูหรือเปล่า" คลาร่าถาม มองสาวน้อยตรงหน้าที่ดูไม่ได้กังวลอะไรเลย แถมยังหมุนตัวเล่นไปตามทางอีกด้วย
"เปล่าค่ะคลาร่า เขาไม่ได้ทำอะไรหนูเลยค่ะ" เธอบอก ยังไม่หยุดหมุนตัว เธอยิ้ม จนกระทั่งบาทหลวงเรียกให้ทั้งสองเข้าไปหลบหลังร้าน เพราะใกล้เวลาที่อัลเวสจะมาแล้ว และสั่งให้พวกเธอรอจนทุกคนเข้าไปในโบสถ์แล้วค่อยเดินกลับลงไป
เหตุการณ์เช้าวันอาทิตย์ทำให้ดิเอโกเปลี่ยนไป ปกติเมื่อกลับจากโบสถ์เขากับโรแบโตจะอุทิศชีวิตที่เหลือของวันอาทิตย์อยู่กับเกมส์ โต๊ะสนุกเกอร์ หรือถ้าเบื่อมากๆ ก็จะลงไปเล่นเซิร์ฟที่ทะเล แต่เมื่อออกจากโบสถ์และเสร็จหน้าที่จากการไปส่งบรูโน่ที่บ้านอัลเวส ดิเอโกก็ขับรถกลับขึ้นไปที่รูปปั้นพระคริสต์ผู้ไถ่อีกครั้ง ดิเอโกเดินตามหาหญิงสาวเมื่อเช้าไปทั่วเขา แถมยังพยายามขอเจ้าของร้านอาหารเข้าไปด้านในอีกด้วย
โรแบโตได้แต่นั่งหัวเราะกับอาการของดิเอโก จนดิเอโกหน้าบึ้งตึง "มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น มันสนุกตรงไหน" ดิเอโกถาม
"ตรงที่นายมีความทุกข์เพราะความรักนี่ไง" โรแบโตตอบ ดิเอโกถึงกับต้องฟาดไปที่หัวเขาหนึ่งที
"เจ็บนะโว๊ย" เขาโวยวาย คลำศีรษะตัวเองเบาๆ "นายไม่ลองไปดูที่ดาวน์ทาวน์ล่ะ เธออาจจะไปที่นั่นก็ได้" พูดจบดิเอโกก็บึ่งรถไปทันที
"ฉันรอที่คาเฟ่โคลัมโบนะ" โรแบโตหมายถึงร้านกาแฟชื่อดังของย่านนี้ ซึ่งก็เป็นอีกหนึ่งธุรกิจของตระกูลอัลเวส ดำเนินกิจการมาร้อยกว่าปีแล้ว
ดิเอโกไม่ตอบ เมื่อเขาจอดส่งโรแบโตที่ร้าน ก็บึ่งรถออกไปทันที กว่าดิเอโกจะกลับมารับโรแบโต คาเฟ่ก็ปิดไปแล้ว เขาคิดว่าป่านนี้เพื่อนรักเขาคงเจอผู้หญิงคนนั้นและคุยกันจนลืมเขาไปแล้วแน่ๆ เขานั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่ฟุตบาทหน้าร้าน เมื่อดิเอโกมาถึงกะจะต่อเสียหน่อย แต่พอเห็นหน้าเครียดของดิเอโก เขาก็เงียบ เลือกที่จะไม่พูดอะไร รู้ได้เลยว่าดิเอโกไม่เจอผู้หญิงคนนั้นแน่นอน
เขากับดิเอโกโตมาด้วยกัน จำความได้ก็มีกันและกันแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจะรู้ดีที่สุดว่าตอนไหนที่สามารถพูดแหย่กันได้ และตอนไหนที่เขาไม่ควรทะลึ่งใส่ ไม่งั้นหายนะคงมาเยือนเขาแน่ๆ ดิเอโกเป็นคนที่ใจเย็นกว่าเขามาก แต่บทเวลาที่ร้อนขึ้นมาแล้ว เขาเองก็เทียบไม่ได้สักนิดเดียว
เช้าวันต่อมาดิเอโกเตรียมตัวออกไปวิ่งเหมือนอย่างทุกๆ วัน แต่วันนี้เขาตื่นก่อนเวลาครึ่งชั่วโมง ส่วนอีกคนที่นอนอยู่เตียงข้างๆ ก็ไม่ได้ดูเวลา งัวเงียตื่น เดินงงงงเข้าห้องน้ำตามไป
เมื่อแต่งตัวเสร็จพร้อมออกไปวิ่ง นาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์เขาเพิ่งดัง ถึงได้รู้ว่าออกจากบ้านก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเลย "นายจะรีบไปไหนกันนะ" เขาบอก แล้วออกวิ่งตามเพื่อน วันนี้ดิเอโกวิ่งเร็วกว่าปกติมาก เขาจึงเร่งนำหน้าไป หวังจะวิ่งกั๊กๆ เพื่อให้ดิเอโกวิ่งช้าลง "นายไม่ต้องกังวลไป ฉันจะช่วยนายตามหาเอง" เขาพูดไปหอบไป "บางทีเย็นนี้หลังเลิกงาน เราลองมาวนดูแถวชายหาดก็ได้นะ" โรแบโตพูดจบก็หันไปหาเพื่อน แต่เพื่อนเขาหายไปแล้ว เขาหยุดวิ่ง มองหาเพื่อนไปรอบๆ พนักงานทำความสะอาดบริเวณชายหาดยิ้มขำๆ แล้วชี้นิ้วไปทางแยกที่ดิเอโกวิ่งฉีกไปโดยที่โรแบโตไม่รู้และปล่อยให้พูดอยู่คนเดียวอีกต่างหาก เขาตัดสินใจวิ่งกลับบ้าน หากุญแจรถและขับไปรอเพื่อนรักเขาแถวๆ ทางขึ้นโบสถ์ทันที
ดิเอโกหน้าบึ้งกว่าเดิมตอนขึ้นรถ โรแบโตก็ไม่พูดอะไร ขับรถกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปทำงาน สามวันผ่านไปดิเอโกก็ยังคงเปลี่ยนเส้นทางวิ่งไปทางภูเขากอร์โกวาดู แม้ว่าจะไม่มีวี่แววของเธอ ดิเอโกก็ไม่ละความตั้งใจสักนิดเดียว แบบนี้คงไม่เล่นๆ แล้ว โรแบโตคิดในใจ "วันอาทิตย์ฉันจะดูแลความเรียบร้อยที่ลานจอดรถให้เอง นายขึ้นไปดูข้างบนแทนฉันแล้วกัน" โรแบโตตบบ่าเพื่อนเบาๆ
แองเจลิกาเฝ้ารอการกลับไปที่รูปปั้นพระคริสต์อีกครั้ง แม้ว่าเธอจะเพิ่งมาถึงบ้านสดๆ ร้อนๆ เองก็ตาม และเมื่อเวลาผ่านไปเธอรู้สึกว่ามันช่างยาวนานเหลือเกิน ทำไมมันนานขนาดนี้ เธอชักเริ่มไม่สนุก เมื่อถึงวันอังคาร เหลืออีกตั้งห้าวันแหนะ
"เป็นอะไรลูกกับข้าวไม่อร่อยเหรอ" โรเจอร์ถาม เมื่อเห็นลูกสาวทำหน้าเซ็งๆ แล้วนั่งอาหารไปมา
"ไม่ใช่ค่ะ คือหนูรู้สึกว่าว่างเกินไป วันๆ มันผ่านไปช้ามากเลยค่ะ" เธอตอบ โรเจอร์ขำ "มีเปียโน มีไวโอลินของแม่ ลองเล่นดูสิ"
"ไม่ดีกว่า หนูไม่อยากทำของแม่เสีย"
"อยากมาทำงานกับพ่อไหม" โรเจอร์ถาม เด็กสาวถึงกับยิ้มและพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว "อยากค่ะ"
"ดี พรุ่งนี้พ่อจะสอนงานให้ แต่อาจจะไม่ทุกวันนะ เพราะบางวันพ่อก็ต้องเข้าไปที่สำนักงานใหญ่ในดาวน์ทาวน์" โรเจอร์บอก
"ขอบคุณค่ะพ่อ" เธอเอื้อมไปจับมือพ่อ
"เอาล่ะ ทีนี้กินข้าวได้แล้ว"
พอได้ทำงาน ทำให้ชีวิตเธอกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง นอกจากว่าเวลาในแต่ละวันจะผ่านไปเร็วแล้ว เธอยังได้สัมผัสตัวตนของพ่อเธอมากขึ้นอีกด้วย อันที่จริงแล้วพ่อของเธอเจ๋งมากเลยทีเดียว วิสัยทัศน์ การพัฒนาปรับปรุงองค์กร รวมไปถึงการแก้ไขปัญหาในแต่ละวัน พ่อเธอก็สามารถจัดการได้อยู่หมัดทุกเรื่องเลย
เธอนั่งทำงานในห้องเดียวกับพ่อทุกวัน บางวันที่พนักงานเข้ามาหาพ่อถึงที่บ้าน บางครั้งพ่อเธอต้องเข้าประชุมออนไลน์ เธอก็นั่งฟังไปด้วย บางเรื่องที่เธอไม่เข้าใจ พ่อของเธอช่วยอธิบายเสริมให้
"โรเจอร์ มีแขกมาขอพบคุณ" ฟราบิโอบอก พร้อมกับผายมือไปทางด้านหลัง มีผู้ชายสองคนรออยู่หน้าห้องทำงาน เมื่อโรเจอร์พยักหน้า เขาสองคนก็เดินเข้ามาในห้อง
"งั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน วันนี้กินข้าวที่บ้านตัวเองไปก่อนนะลูก"
"ได้ค่ะ" เธอตอบรับอย่างเข้าใจและเดินออกไปทันที ไม่ได้ทักทายผู้มาใหม่ เพราะรู้สึกไม่ชอบสายตาที่ทั้งสองมองเธอเลยสักนิด
"เธอสวยมากเลยนะ" ลูคัส แขกที่อายุมากกว่าพูดขึ้น ส่วนดันเตผู้เป็นลูกชายนั้นหันมองตามหญิงสาวชนิดเหลียวหลังเลยทีเดียว
โรเจอร์ไม่ตอบ แต่เชิญให้ทั้งหมดนั่งแทน "ไม่คิดว่าคุณจะมาพบผมวันนี้" โรเจอร์พูด ไม่ชอบกิริยาของดันเตเลย
"อาทิตย์ก่อนนักข่าวผมถ่ายรูปผู้หญิงคนหนึ่งได้ที่สนามบิน เธอสวยมาก เด็กๆ ของผมนึกว่าเป็นดาราจากฮอลีวูดมาเที่ยวที่ริโอเสียอีก แต่ที่ไหนได้ แหล่งข่าวผมบอกว่าเธอมาจากโปรตุเกส นามสกุลของเธอคือเปเลซ" ลูคัสร่ายยาว แล้วหยิบภาพที่แองเจลิกาถูกถ่ายที่สนามบินขึ้นมาด้วย
"ลูกผมเอง เธอไม่ได้ตาย" โรเจอร์พูดสั้นๆ ตรงประเด็น ต้องการให้การสนทนานี้จบเร็วที่สุด
"โอ้ นั่นเป็นข่าวใหญ่มากเลยนะ" ลูคัสพูดอย่างมีเลศนัย
"คุณมาเพราะเรื่องลูกสาวผมแค่นี้เหรอ"
"ไม่ใช่แน่นอน ผมมีข่าวใหญ่จะมาบอก ผมได้ข่าวมาว่าอัลเวสยื่นประมูลสร้างท่าเรือเพิ่ม" ลูคัสบอก "ผมว่ามันเป็นโอกาสดีที่คุณจะเข้าประมูลสัมปทานท่าเรือด้วย"
"ไม่ ผมจะไม่เข้าไปวุ่นวายกับธุรกิจพวกเขา เราทำข้อตกลงกันไว้แล้ว" โรเจอร์บอกตัดบททันที
"ข้อตกลงนั้นไม่ได้ผูกพันธ์ทางกฏหมายสักหน่อย แค่เขียนสัญญากันในโบสถ์เอง" ดันเตพูดไปขำไป แต่โรเจอร์กับฟราบิโอไม่รู้สึกขำไปด้วย
"ผมไม่เอาด้วย แต่ถ้าคุณจะประมูลสู้กับพวกเขาก็แล้วแต่พวกคุณ ผมไม่ขอมีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องพวกนี้ ทุกวันนี้ธุรกิจของผมก็อยู่ตัวแล้ว ผมพอแล้ว" โรเจอร์บอก สองพ่อลูกนิ่งงันไปเลย นึกในใจว่าโรเจอร์ช่างโง่เง่าจริงๆ โรเจอร์มีทรัพย์สินมากมายไม่ได้น้อยไปกว่าพวกอัลเวสเลยสักนิดเดียว ถ้าคิดจะประมูลงานใหญ่ๆ แบบนี้ ก็สามารถสู้กับพวกอัลเวสได้สบายๆ เลย
"ผมรู้ว่าธุรกิจของคุณขยายไปต่างประเทศเยอะ ถ้าคุณมีโอกาสที่จะบริหารท่าเรือเอง คุณจะมีเงินเหลือเยอะกว่าเดิม แล้วอัลเวสก็เอาเปรียบคุณไม่ได้ด้วย"
"อย่างที่ผมบอก ผมพอแล้ว ส่วนต้นทุนเรื่องการขนส่ง เรื่องท่าเรือมันสูงก็จริง แต่ผมก็มีกำไรแล้ว และย้ำอีกครั้ง ผมจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอัลเวสอีก"
ลูคัสถอนหายใจ แอบกำหมัดแน่น ที่ไม่สามารถกล่อมให้โรเจอร์ทำตามใจต้องการได้ และพวกเขาก็เตรียมตัวกลับกันทันที
"เดี๋ยวก่อนลูคัส" โรเจอร์ร้องทัก "เรื่องลูกของผม ผมยังไม่อยากให้ข่าวนี้แพร่ออกไป"
"โฆษณาหน้ากลางยังว่างสำหรับคุณเสมอ" ลูคัสบอก นึกถึงค่าโฆษณาก้อนใหญ่ที่จะได้จากสินค้าของเปเลซ "ตราบใดที่มีสินค้าคุณในสื่อของผม ข่าวลูกสาวคุณจะไม่มีวันเล็ดรอดออกไปแน่นอน"
"ผมไม่ต้องการลงโฆษณาทางสื่อสิ่งพิมพ์อีกแล้ว" โรเจอร์บอก " ผมต้องการลงทางออนไลน์มากขึ้น เรื่องรายละเอียดผมจะให้ฝ่ายประชาสัมพันธ์ติดต่อไป"
โรเจอร์เฝ้ามองสองพ่อลูกที่กำลังเดินออกไป เขาไม่เคยชอบตระกูลเปเรร่าเลย แต่ที่ต้องทนคุยด้วยก็เพราะหวังผลประโยชน์จากการข่าว และอีกอย่างคือเปเรร่าไม่เคยชอบอัลเวส ชอบเล่นข่าวทำให้อัลเวสเสียหายอยู่บ่อยๆ นั่นทำให้เขาพึงพอใจมากเลยทีเดียว
เปเลซกับอัลเวสเคยเป็นหุ้นส่วนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ และกำลังมีแผนที่จะขยับขยายธุรกิจออกไปต่างประเทศด้วย แต่ดันมีปัญหากันเรื่องผลประโยชน์ ทำให้สองตระกูลนี้ตัดเยื่อขาดใย และประกาศเป็นศัตรูกันอย่างเป็นทางการ เมื่อถึงจุดที่บ้านเมืองไปต่อไม่ได้ เพราะสองตระกูลได้แต่ห้ำหั่นกันไปมา ก็ได้บาทหลวงของเมืองริโอนี่แหละ ที่ทนไม่ไหวและขอร้องให้แบ่งธุรกิจกันให้ชัดเจน
สรุปได้ว่าอัลเวสได้ธุรกิจที่อยู่ฝั่งทะเลโซนใต้ไปเกือบทั้งหมด และเปเลซได้ส่วนของโรงงานอุตสาหกรรม รวมถึงธุรกิจด้านบันเทิงที่หาดเลบลอนอีกด้วย แต่เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน เขาได้ตัดสินใจขายธุรกิจบันเทิงทิ้ง ยอมเสียพื้นที่บางส่วนตรงย่านนั้น แน่นอนว่าตอนประกาศขาย พวกอัลเวสก็อยากซื้อพื้นที่ตรงนี้ด้วยเช่นกัน เพราะเป็นชายหาดที่ยาวต่อเนื่อง และถ้าอัลเวสได้ตรงนี้ไป เท่ากับว่าเขาสามารถครองหาดทั้งสามหาดที่มีชื่อเสียงระดับโลก และสามารถต่อยอดธุรกิจได้อีกมากมายด้วย
แต่เขาไม่มีวันขายให้กับอัลเวสแน่นอน เขาตกลงขายให้กับเปเรร่า ทั้งๆ ที่อัลเวสสามารถจ่ายเงินเขามากกว่าเปเรร่าถึงสามเท่าเลยก็ตาม เขาไม่ต้องการเงิน แต่เขาต้องการให้อัลเวสเจ็บใจมากกว่า
เมื่อเขายังเด็ก ไปไหนแต่ละครั้ง แม้กระทั่งไปโบสถ์ ต้องมีคนคอยติดสอยห้อยตามกันเป็นคณะ เพราะต้องคอยดูแลความปลอดภัยให้กับปู่และพ่อของเขา และนั่นก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้สองตระกูลทะเลาะกันไม่จบสิ้นเสียที การมีลูกน้องเป็นร้อยเป็นพันคน ผู้นำเพียงคนสองคนดูแลไม่ทั่วถึงแน่นอน และถ้าลูกน้องหางแถวไปอีกปัญหากับอีกฝ่าย ก็ทำให้ชนวนมันติดขึ้นมาอย่างนี้เรื่อยๆ ไม่จบสิ้น
เขาเห็นปัญหานี้มาตั้งแต่เด็ก และเขาก็เบื่อเรื่องพวกนี้เต็มที เมื่อเขาได้ขึ้นเป็นผู้นำ เขาจึงยกเลิกระบบมาเฟียทันที และเปลี่ยนมาลุยธุรกิจเต็มที่จนตอนนี้สามารถขยายโรงงานอุตสาหกรรมและการส่งออกเหล็กไปต่างประเทศได้แล้ว และกำลังมีแผนที่จะขยายโรงงานถลุงเหล็กให้ใหญ่ที่สุดในทวีปอีกด้วย
ตอนนี้ข้างกายเขามีเพียงฟราบิโอคนเดียว ที่เปรียบเสมือนเป็นบอร์ดี้การ์ด และยังเป็นเป็นที่ปรึกษาให้อีกด้วย เขาเป็นอดีตนายตำรวจ คอยวิเคราะห์สถานการณ์ให้ และจะมีข่าวของฝั่งอัลเวสมาบอกเสมอๆ
ฟราบิโอไม่เคยเห็นด้วยที่เขายังคงติดต่อกับลูคัส แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าการมีลูคัสไว้ใกล้ตัวก็มีประโยชน์ไม่น้อย... เมื่อเปเลซยกเลิกระบบมาเฟีย หลายคนที่ไม่ชอบแนวทางของเขาก็พากันย้ายออกไปอยู่กับลูคัส จนกลายเป็นว่าตอนนี้อัลเวสก็ต้องสู้กับเปเรร่า และยังต้องมาระแวงกลัวเขาจะแทงข้างหลังอีกด้วย ศัตรูของศัตรูคือมหามิตร เขาคิดแบบนั้น
สำหรับฟราบิโอแล้วการมีลูคัสอยู่ใกล้ตัวคือเขาก็สามารถสอดแนมและสืบรู้ได้ว่าตอนนี้ลูคัสขยายอำนาจไปถึงไหนแล้ว แล้วเขาก็จะเอาข่าวเหล่านี้ไปบอกกับตำรวจอีกทอดหนึ่งเพื่อเป็นการตัดตอนการขยายอำนาจของเปเรร่าไปในตัว
"ลูคัสขยายอำนาจได้เร็วมาก" ฟราบิโอพูด เมื่อสองพ่อลูกกลับไปแล้ว โรเจอร์พยักหน้ารับ ซึ่งเขาก็กังวลกับเรื่องนี้ไม่น้อยเหมือนกัน เพราะอย่างไรก็แล้วแต่ ลูคัสก็เปรียบเหมือนอสรพิษ ที่พร้อมจะแว้งกัดเขาได้ตลอดเวลา
"ต้องตัดตอนออกไปบ้าง ก่อนที่จะคุมไม่อยู่ การข่าวของผมบอกว่าเริ่มมียาเสพติดระบาดในย่านบันเทิงด้วย" ฟราบิโอบอก
"ไม่เห็นมีข่าวออกเลย ไม่น่าแปลกใจหากว่าลูคัสมีเอี่ยวด้วย ฝั่งตำรวจว่าไงบ้าง" โรเจอร์พูด
"ยังเงียบ ผู้หมวดคนใหม่ก็ยังไม่ขยับอะไรเหมือนกัน ต้องคอยดูท่าทีไปก่อน ส่วนตำรวจชั้นประทวนเองก็แบ่งฝักแบ่งฝ่ายกันชัดเจน ตำรวจข้างอัลเวสก็เยอะ ตำรวจฝั่งเปเรร่าก็ไม่น้อย ไว้ใจใครไม่ได้เลยตอนนี้"
"เรื่องของแองเจลิกา คุณจะยอมเสียค่าโฆษณาวันละหลายล้านแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ" ฟราบิโอถาม โรเจอร์ถอนหายใจ เรื่องนี้เขาก็ยังหาทางออกไม่ได้ แต่จะตัดใจให้อัลเวสรู้ ก็ไม่ได้อีกเช่นเดียวกัน หากว่าพวกนั้นรู้ว่าลูกของวาเนสซ่ากลับมาแล้วเธออาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ เพราะเจ้างั่งบรูโน่เป็นคนที่มีความรัก และคลั่งไคล้วาเนสซ่ามาก่อน และยิ่งหน้าตาแองเจลิกาเหมือนแม่อย่างกับแกะขนาดนี้ เขาจึงได้กลัวใจของบรูโน่มากที่สุด
"ทันทีที่พรุ่งนี้โฆษณาของคุณอยู่ในสื่อของเปเรร่า อัลเวสคงสืบเรื่องนี้ได้ไม่ยาก ทางที่ดีคุณควรหาโอกาสพาเธอออกงาน ประกาศไปเลยว่านี่คือลูกของคุณกับวาเนสซ่า" ฟราบิโอแนะนำ เมื่อเห็นโรเจอร์พยักหน้ารับเขาก็พูดต่อ "นี่การ์ดเชิญไปงานเลี้ยงต้อนรับผู้หมวดคนใหม่ วันเสาร์นี้ งานนี้แหละเหมาะที่สุดแล้ว"
"ระยำ พวกมันจะยึดคุณธรรมอะไรกันนักหนา แค่คำมั่นสัญญาที่ให้กันในโบสถ์" ลูคัสสบถรุนแรงเมื่อขึ้นรถ แตกต่างจากคนเป็นลูกที่นั่งเงียบขรึม แผนการใหม่ๆ ผุดอยู่ในหัวเต็มไปหมด "เห็นทีต้องเร่งแผนการให้เร็วขึ้น ฉันจะไม่แกล้งโง่ให้มันหลอกใช้อีกต่อไป แล้วไอ้ฟราบิโอนั่น มันก็เหมือนเสือซุ่มดีดีนี่เอง คนของพ่อบอกว่ามันมีสายอยู่ในกรมตำรวจเยอะแยะ มันถึงตามเกมเราได้ทันตลอด เจ็บใจนัก" เขาทุบไปที่เบาะอีกหลายที "แกกำลังคิดอะไรอยู่" เขาถามลูกชาย
"เรื่องธุรกิจของพ่อ ถ้าพ่ออยากจะประมูลงานแข่งกับพวกอัลเวส ขาดเหลือเท่าไหร่ผมจะจัดการให้ ตอนนี้ธุรกิจของผมกำลังไปได้ดี" ดันเตบอก รินเหล้าใส่แก้วให้ตัวเองและพ่อ
"ฉันไม่อยากได้งานพวกนั้นหรอก แค่อยากจะให้พวกมันทะเลาะกันเองแค่นั้นแหละ ฉันเห็นแกมองลูกสาวมันตาเป็นมัน ฉันคงไม่ต้องบอกให้แกทำอะไรใช่ไหม" ลูคัสพูดเป็นนัย ซึ่งลูกชายก็ยังคิ้วเป็นคำตอบ "สวยขนาดนั้น ถ้าแผนสำเร็จ ผมจะได้แต่งงานกับคนสวยๆ แถมยังได้ธุรกิจของเปเลซมาอีกต่างหาก"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย" ลูคัสหัวเราะ ยกแก้วชนกับลูกชาย
"ผมกำลังมองนกตัวที่สาม" ดันเตบอก "ถ้าเรานิ่ง และอดทนสักนิด ผมว่าเราต้องกำจัดตระกูลอัลเวสไปพร้อมกันทีเดียวเลย ต่อให้เรามีคนมากเท่าไหร่ ถ้าเราไม่เล่นใต้ดินไม่มีทางกำจัดอัลเวสไปได้แน่"
"ต้องอย่างนี้สิไอ้ลูกชาย" ลูคัสหัวเราะอย่างสะใจ เมื่อคิดถึงแผนการที่จะครองเมืองนี้ในอนาคต เมืองนี้จะสงบได้หากว่าผู้ครอบครองมีแค่หนึ่งเดียว และหนึ่งเดียวในนั้นต้องเป็นเปเรร่าเท่านั้น
"พ่อคะ สำนักงานใหญ่ของพ่ออยู่ที่ดาวน์ทาวน์ใช่ไหมคะ หนูขอไปด้วยได้ไหม" แองเจลิกาถามพ่อ เมื่อเธอใช้อินเตอร์เน็ตหาที่ท่องเที่ยวในเมืองแห่งนี้ แล้วดาวน์ทาวน์มันก็ขึ้นว่าเป็นอีกหนึ่งโซนที่มีสถานที่ท่องเที่ยวเชิงโบราณสถานมากมาย มีทั้งแหล่งช็อปปิ้ง คาเฟ่สวยๆ ชื่อว่าโคลัมโบอีกด้วย
"มันไม่ปลอดภัย"
"ไปเดินซื้อของกับคลาร่าก็ได้ ที่นั่นผู้คนเยอะ คงไม่อันตรายหรอกค่ะ" เธออ้อน แต่พ่อเธอก็ไม่อนุญาตอยู่ดี แถมยังตัดบทด้วยการยกหูโทรศัพท์คุยเรื่องงานอีกด้วย
เมื่อได้เวลาเลิกงาน แองเจลิกาเดินกลับตึกตัวเองแบบเศร้าๆ "เป็นอะไรลูก งานเครียดเหรอ" คลาร่าถาม
"ไม่ใช่ค่ะ พ่อไม่ให้ไปดาวน์ทาวน์ต่างหาก" เธอบอกงอนๆ กระแทกตัวลงนั่งโซฟาแรงๆ "ใจคอคุณพ่อจะให้ไปแค่โบสถ์ใช่ไหมคะ ชายหาดก็ไปไม่ได้ วอคกิ้งสตรีทก็ไม่ให้ไป ขอไปเดินซื้อของใช้ยังห้ามเลย"
คลาร่าเดินมานั่งข้างๆ "หนูรู้อะไรไหม ฉันไม่ต้องขออนุญาตคุณพ่อหนู อีกอย่างพรุ่งนี้แค่กินกาแฟสักแก้วคงไม่ต้องรอเขาอนุมัติหรอกมั้ง" แองเจลิกายิ้มแย้มทันที กอดคลาร่าแน่น "เย้ หนูต้องไปเตรียมเสื้อผ้าก่อน" เธอบอกแล้วก็รีบวิ่งขึ้นห้องไปทันที
คลาร่ามองตามสาวน้อยอย่างรักใคร่ เธอไม่ได้มีเจตนาจะทำให้แองเจลิกาขัดคำสั่งบิดาตัวเอง แต่เธอตั้งมั่นในสิ่งที่วาเนสซ่าเคยบอกต่างหากว่าต้องการให้แองเจลิกามีความสุข และเธอยังยืนยันคำเดิม ว่าแองเจลิกากลับมาอยู่บ้าน ไม่ใช่เปลี่ยนจากคุกในโปรตุเกส มาอยู่ในคุกที่ริโอ


## The Holy Land ตอนที่ 3

เข้าวันต่อมา "โอ๊ยไม่นะ ฟราบิโอ" คลาร่าร้อง เมื่อฟราบิโอโบกให้เธอจอดรถ ทั้งที่กำลังจะออกจากประตูรั้วแล้วแท้ๆ
"สวัสดีคลาร่า จะไปไหนแต่เช้า" ฟราบิโอทักทายด้วยรอยยิ้ม
"ซื้อของน่ะ" คลาร่าตอบอย่างรนๆ
"คุณรู้ใช่ไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" ฟราบิโอถามเข้าประเด็น คลาร่าถอนหายใจ พยักหน้ายอมรับว่าโดนจับได้ แองเจลิกาค่อยๆลุกขึ้นจากที่วางเท้า นั่งหน้าเซ็งๆ คลาร่าเตรียมถอยรถกลับเข้าบ้าน แต่ฟราบิโอกลับโยนหมวกลงบนตักเธอแล้วขยิบตาให้ครั้งนึง แองเจลิการีบคว้ามาใส่ "จะไม่ถอดเลยค่ะ" เธอรีบพูด แล้วคลาร่าก็ขับรถออกไปทันที
แองเจลิกาตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้ออกจากบ้านอีกครั้ง ดีใจที่ได้ออกมาเที่ยว เธอประสานมือที่หน้าอก นึกขอบคุณพระเจ้าที่ให้เธอได้ออกจากบ้านวันนี้ และถ้าจะให้ดีขอให้เธอได้เจอกับเขาอีกครั้ง
เขาที่อยู่ในหัวเธอตลอดหลายวันมานี่ แม้จะได้เจอกันแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่เธอกลับจำใบหน้าของเขาได้แม่นยำ ถ้าเขาเป็นความรักอันเป็นนิรันดร์ของเธอจริงๆ ขอให้ลูกสมหวังด้วยเถอะ...
เมื่อถึงดาวน์ทาวน์คลาร่าเองก็ตื่นตาตื่นใจไม่น้อย ทั้งสองพากันเดินเที่ยว ดูพระราชวังเก่า ดูโบสถ์เก่า และยังจะแหล่งชอปปิ้งก็มีของให้เลือกซื้อเยอะอีกด้วย จนคลาร่าเริ่มเดินไม่ไหวแล้ว แต่แองเจลิกายังมีสถานที่อีกตั้งเยอะที่อยากไป จึงตัดสินใจให้คลาร่ารออยู่ที่ร้านอาหารแทน แต่คลาร่าก็ลังเล เพราะห่วงความปลอดภัยของเธอ
"ไม่ต้องห่วงหรอกคลาร่า แถวนี้ไม่อันตรายหรอก นักท่องเที่ยวเยอะแยะเลย" เธอบอก คลาร่ากำชับ "ห้ามถอดหมวก"
"ไม่ถอดค่ะ" เธอหัวเราะแล้วเดินจากไปตรงดิ่งไปที่คาเฟ่โคลัมโบทันที
"งานขยายท่าเรือไปถึงไหนแล้ว พวกแกไปคุยกับชาวประมงหรือยัง" บรูโน่ถามดิเอโกกับโรแบโตที่นั่งตัวลีบหน้าซีด เพราะไม่คิดว่านายใหญ่จะเข้าออฟฟิศวันนี้
"ยังครับ" ดิเอโกตอบ
"รีบหน่อย ต้องสร้างความเข้าใจให้กับชาวประมง ว่าเราไม่ได้จะตัดช่องทางทำมาหากินพวกเขา ก่อนที่นักการเมืองจะเข้าไปวุ่นวาย เดี๋ยวจะสร้างความสับสนให้พวกเขา แล้วงานจะเยอะกว่านี้" บรูโน่ปิดแฟ้มงาน แล้วเปิดแฟ้มต่อไป "โรแบโต" บรูโน่เรียกเสียงดัง ทำเอาโรแบโตสะดุ้งเริ่มรู้สึกถึงรังสีอะไรบางอย่างแผ่ออกมาแล้ว
"เอ่อ.. ครับ"
"สองอาทิตย์ก่อน ลูกค้าที่พาเลซโวยวายว่ามีตำรวจมารีดไถ นายไปสืบมาหรือยัง" บรูโน่หมายถึงโรงแรมอีกหนึ่งที่ ที่เป็นมรดกตกทอดสืบมา ไม่ใช่โรงแรมที่พวกเขาบริหารกันเอง
"เอ่อ ยังครับ" เขาตอบอึกอัก เมื่อบรูโน่เบิกตาโพลง ก็รีบก้มหน้าทันที "เรื่องแบบนี้อย่านิ่งเฉย สืบรู้ให้ได้ว่าเป็นตำรวจจริงหรือเปล่า" โรแบโตพยักหน้ารับ บรูโน่ปิดแฟ้มดังขึ้นกว่าเดิม
"เรื่องสนามฟุตบอลที่จะสร้างให้เด็กๆ ในฟาวีล่า พวกนายคุยกับผู้รับเหมาหรือยังใกล้กำหนดส่งมอบเต็มทีแล้ว" บรูโนจ้องสองคนเขม็ง ซึ่งสองหนุ่มต่างสะกิดกันเป็นพัลวัน ปัง!!! "พวกแกเป็นบ้าอะไรกัน" บรูโน่ตบโต๊ะเสียงดัง "อาทิตย์นี้ไม่มีงานอะไรเดินสักอย่าง งานก่อสร้างท่าเรือลุล่วง ไม่ได้หมายความว่าพวกแกมีงานชิ้นโบว์แดงแล้วจะหยุดทำงานได้นะ งานเละเทะแบบนี้ฉันจะไว้ใจพวกแกให้ดูแลต่อได้ยังไง ดาวิดกับฟิลิปเปบอกว่าพวกแกไปที่หาดกันทุกคืน กลับบ้านเที่ยงคืนกันทุกวัน พวกแกอยากทำอะไร ปาร์ตี้ดึกๆ ฉันไม่ว่าพวกแก แต่พวกแกต้องมีความรับผิดชอบ บ้านนี้เมืองนี้เละเทะมานาน ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตทุ่มเทดูแล กอบกู้ ให้มันเป็นเมืองนี้มันน่าอยู่ ฉันไม่ต้องการเห็นมันย่อยยับในรุ่นลูกของฉันนะ" เขาเว้นวรรคไปนิดหนึ่ง มองทั้งสองคนที่ทำหน้าสลดอย่างรู้สึกผิด "ฉันต้องการความคืบหน้าทุกเรื่อง ภายในพรุ่งนี้" บรูโน่สั่งเด็ดขาดแล้วเดินออกไปทันที
"นายต้องหยุดตามหาเธอตั้งแต่วันนี้" โรแบโตบอกเพื่อนรักที่นั่งจิ้มแป้นคอมพิวเตอร์อย่างเซ็งๆ
"โรแบโต" เสียงเรียกดังขึ้นที่หน้าประตู ไม่มีการเคาะใดๆ ทั้งสิ้น รู้เลยว่าอารมณ์คนเข้ามาใหม่คุกรุ่นแค่ไหน เล่นเอาโรแบโตคอตั้งตรงเลยทีเดียว "ฉิบหายแล้ว เปาโล"
"ฉันจะไปซื้อกาแฟ นายเอาอะไรไหม" ดิเอโกรีบเด้งตัวลุกจากเก้าอี้ทันที รู้ได้เลยว่าเปาโลต้องมาบ่นโรแบโตแน่นอน เขาโดนพ่อเขาสวดมามากพอแล้ว
"ดับเบิ้ลช็อต" โรแบโตบอก รีบโกยแฟ้มลงจากโต๊ะ ก่อนที่ตาเขาจะปัดมันทิ้งแล้วต้องมานั่งเรียงเอกสารกันอีก
ดิเอโกเดินออกจากสำนักงานด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ไม่มีใครกล้าทักเขาเลยสักคนเดียว ขนาดบาริสต้าที่คาเฟ่ ปกติจะพูดคุยอย่างเป็นกันเองก็ยังไม่กล้าเลย
"แองเจลิกา" เขาพึมพำเบาๆ ระหว่างนั่งรอกาแฟ เขามองไปที่ผนังร้านที่ตกแต่งด้วยรูปพระเจ้า เขามองชายในรูปที่มีใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม "อย่าแกล้งกันนักเลย เธออยู่ไหน ผมอยากเจอเธอเหลือเกิน" เขานึกในใจ แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ร้าน นักท่องเที่ยวเริ่มเยอะแล้ว เพราะคาเฟ่แห่งนี้มีชื่อเสียงดังไปทั่วโลก นอกจากร้านจะเปิดมาร้อยกว่าปีแล้ว ยังตกแต่งสไตล์โปรตุเกส มีเพดานกระจกสีบนชั้นสองที่เป็นเอกลักษณ์อีกด้วย
แต่เดี๋ยวนะ ชั้นสอง... เขามองขึ้นไป หญิงสาวในเสื้อครอปเอวลอย กางเกงยีนส์สีซีด กับรองเท้าผ้าใบสีขาว เธอมัดผมเป็นหางม้าและใส่หมวกแก็ปกำลังเดินหมุนตัวไปรอบๆ อยู่ชั้นสอง ตอนนี้หัวใจเขาเต้นเร็วมาก เขาตัดสินใจจะเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง เธอเห็นเขาแล้ว
"สวัสดี" เธอทักทาย
"สวัส..." เสียงเขาแหบพร่าจนต้องกระแอมก่อน "สวัสดี แองเจลิกา" เขายิ้มให้เธอบ้าง
"คุณรู้ชื่อฉัน"
"ผมได้ยินแม่คุณเรียกในโบสถ์"
"ออ นั่นคลาร่าน่ะ ไม่ใช่แม่ แล้วคุณชื่ออะไรคะ"
"ดิเอโก"
"คุณทำงานแถวนี้เหรอ" เธอถามเพราะเห็นเขาอยู่ในชุดสูท
"ครับ"
พนักงานมาเสิร์ฟกาแฟ มองทั้งคู่ด้วยความสนใจ อันที่จริงไม่ใช่แค่พนักงานเท่านั้นที่สนใจเขา ถ้าเป็นคนพื้นที่จะรู้จักเขาทุกคน และเขาเริ่มไม่ชอบสายตาที่มองมาทางพวกเขาสักเท่าไหร่ เขาหยิบกาแฟของตัวเอง ไม่สนใจของโรแบโตสักนิดเลย
"ทำไมพวกเขามองเราแปลกๆ" เธอพูดและขยับหมวกเบาๆ
"ไปเดินเล่นข้างนอกไหม" เขาชวน เธอพยักหน้า ก่อนออกจากร้าน ดิเอโกมองขึ้นไปหาชายในรูปบนผนัง เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม เธอกำลังเดินอยู่กับเขาแล้ว
ดิเอโกพาเธอเดินไปข้างนอก ผู้คนไม่เยอะเหมือนในคาเฟ่ และก็ไม่ได้สนใจพวกเขาอีกด้วย
"เมืองนี้สวยจังเลย ฉันชอบมาก" เธอหันมายิ้มกับเขา "คุณมาจากไหน" ดิเอโกยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวยิ้มหวาน ตอนนี้เธอขยับหมวกสูงขึ้นไปแล้ว "โปรตุเกส" ทั้งคู่หยุดเดิน มองหน้ากันแล้วก็หัวเราะ
"อยากไปไหน ผมจะพาไป"
"คุณไม่ทำงานเหรอ"
"ไม่ ตอนนี้ผมว่างอยู่" ดิเอโกตอบ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้โรแบโตหัวฟูไปหมดแล้ว
"คุณจะเบื่อไหม ฉันตั้งใจจะไปที่หอสมุดแห่งชาติ ที่นั่นมีประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวกับโปรตุเกสด้วย"
"ไม่เบื่อหรอก ไปกันเถอะ" ดิเอโกบอกแล้วทั้งคู่ก็มุ่งไปที่หอสมุดแห่งชาติบราซิล
"เสียดายจังเลย เขาไม่ให้เข้าไป เขาให้เข้าได้แค่นี้เอง" เธอหน้างอ "รู้ไหมว่าหนังสือที่นี้ส่วนใหญ่ถูกย้ายมาจากโปรตุเกสตั้งแต่ปีหนึ่งพันเจ็ดร้อยห้าสิบห้าแหนะ" ดิเอโกยิ้ม ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ
หญิงสาวเตรียมตัวจะเดินออก เมื่อรู้ว่าไม่สามารถเข้าไปภายในได้ แต่ถูกดิเอโกคว้ามือเอาไว้ "เดี๋ยวก่อนสิ รอเดี๋ยว" เธอเดินกลับมา แต่เขายังไม่ปล่อยมือ
ดิเอโกมองหาเจ้าหน้าที่แถวนั้น ก่อนจะพบเข้าหนึ่งคน "ผมขอเข้าไปหน่อยได้ไหมครับ" เจ้าหน้าที่ทำหน้าอึดอัด แต่ก็ยอมให้ทั้งคู่เข้าไปข้างในได้
ภายในถูกตกแต่งด้วยโทนสีส้ม ดิเอโกพาเธอเดินขึ้นไปทุกชั้นทุกห้อง เกือบทุกห้องล้วนเป็นศิลปะของโปรตุเกสทั้งสิ้น หนังสือหลายล้านเล่มจัดเรียงเป็นคอลเลคชั่นได้อย่างสวยงาม เธอตื่นตะลึงกับความสวยงามตรงหน้า จนลืมไปเลยว่ามือของเธอกับดิเอโกยังไม่ปล่อยจากกันเลย จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น
เธอหน้าแดงเมื่อกดรับโทรศัพท์ ก่อนจะหันมาบอกกับเขา "ต้องไปแล้วล่ะ" เธอบอกหน้าเศร้าๆ ดิเอโกเองก็เศร้าไม่แพ้กัน "คุณจะไปที่โบสถ์อีกไหม" เธอพยักหน้าตอบ แต่ในใจเธอนั้น ไม่ได้อยากรอถึงวันอาทิตย์เลยสักนิดเดียว ทั้งสองเดินเคียงข้างกันกลับไปที่คาเฟ่
คลาร่ายืนรอหน้าร้านอย่างเป็นกังวล แม้ว่าแองเจลิกาจะบอกว่ากำลังมาก็ตาม เธอเดินวนไปวนมาอยู่หน้าร้าน เมื่อเห็นหญิงสาวเดินมาพร้อมชายหนุ่มเธอทำหน้าถมึงทึงใส่ดิเอโก แล้วหันมาเอ็ดใส่ "หนูไม่ควรไปกับคนแปลกหน้า"
"ใจเย็นน่าคลาร่า หนูปลอดภัยเห็นไหม ไม่เป็นอะไรเลย" เธอตอบ แล้วคลาร่าก็จูงมือเธอออกไปทันที เธอหันมาโบกมือให้ดิเอโก เขามองดูเธอจนลับไปที่หัวมุมถนน โทรศัพท์เขามีสายเรียกเข้า "ฉิบ... โรแบโต" เขากดรับ "ฉันกำลังไป" แล้วกดวางทันที เขาตกใจที่ได้เห็นว่าเพื่อนรักเขานั้นโทรหาเกือบร้อยครั้ง แล้วรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้โรแบโตคงอยากจะฆ่าเขาเต็มที่แล้ว เขาหันกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง ตอนนี้ลูกค้าในร้านเยอะมาก เขาเห็นบาริสต้าชงกาแฟไม่ได้หยุดมือเลย "เดี๋ยวผมทำให้ใหม่ครับ" บาริสต้าบอกเขา แต่เขาปฏิเสธ แล้วฉวยแก้วที่มีชื่อของโรแบโตไป
เป็นไปตามคาด เมื่อเขาถึงห้องทำงาน สภาพของโรแบโตแทบจะไม่เหลือคราบของนักธุรกิจรูปหล่อไฟแรงอีกแล้ว เสื้อสูทถูกวางกองอยู่บนโซฟาไม่เป็นระเบียบ มีเนคไทวางกองไว้ด้วยกัน แขนเสื้อสีขาวถูกม้วนขึ้นมาถึงข้อศอก เส้นผมกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง เพราะถูกมือของเขาเองคอยกระชากให้ตื่นอยู่ตลอดเวลา
โรแบโตคว้าแก้วกาแฟมาดื่ม เขาบ้วนทิ้งแทบไม่ทัน เขายกแก้วขึ้นสูง มองกาแฟ แล้วหันมองเพื่อนรักตาถลน "เอ่อ... น้ำแข็งมันละลายเกือบหมดแล้ว นายจะเอากาแฟสำเร็จรูปแทนไหม ฉันจะไปชงให้" ดิเอโกอ้อมแอ้มตอบ ก็เขาใช้เวลาอยู่กับแองเจลิกาเป็นชั่วโมง ดับเบิ้ลช็อตของดิเอโกจึงกลายเป็นน้ำเปล่าไปแล้ว
"ทำไมกาแฟฉันเป็นแบบนี้ นายไปไหนมา" โรแบโตคำราม กระชากคอเสื้อเพื่อนรักแรงๆ แต่ดิเอโกกลับไม่รู้สึกโกรธสักนิดแล้วยิ้มหวานให้โรแบโตอีกต่างหาก "นายจะจูบขอโทษฉันเหรอ" โรแบโตถาม เริ่มรู้สึกกลัวพิกล แล้วเตรียมหนี แต่ดิเอโกกลับจับหน้าเขาไว้เสียก่อน แล้วจูบไปที่หน้าผากของเพื่อนรักเร็วๆ หลายๆ ที
"หยุดนะเว้ย เป็นบ้าอะไรไปวะ แค่โดนพ่อนายบ่น ถึงกับเป็นบ้าไปเลยหรือไง ฉันแย่กว่านายอีก โดนทั้งบรูโน่ โดนทั้งเปาโล" เขาผลักเพื่อนรักออกไป แล้วทิ้งตัวนั่งบนโซฟา ดิเอโกกระโดดขึ้นมานั่งตามเขาแล้วบอก "ฉันเจอเธอแล้ว โรแบโต" เขาบอกอย่างดีใจ พยายามจะจับหน้าเพื่อนรักเขามาหอมอีกครั้ง แต่ตอนนี้โรแบโต ไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วยแล้ว
"นายอย่าบอกนะ ว่าที่นายหายไปนายไปตามหาเธอ"
"เปล่านะ จริงๆ ฉันสาบาน ฉันลงไปซื้อกาแฟ แล้วเจอเธอที่ร้าน นี่ฉันยังนัดเจอกับเธอที่โบสถ์อีกด้วย"
"เธอจะไปโบสถ์กี่โมง" โรแบโตถาม
"ฉันไม่ได้ถามเธอ" ดิเอโกตอบ
"ที่เขากอร์โกวาดู วันอาทิตย์ก่อนเก้าโมง ขึ้นได้เฉพาะอัลเวสกับเปเลซนะนายอย่าลืม ครั้งแรกอาจจะเป็นอุบัติเหตุที่เธอขึ้นไปที่นั่นได้ แต่หลวงพ่อเซบาสเตียนคงไม่ปล่อยให้มีรอบสองแน่" โรแบโตย้ำ
"เออว่ะ" ดิเอโกเริ่มเป็นกังวล
"นายขอเบอร์โทรเธอมาหรือเปล่า"
"เปล่า" ดิเอโกแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว เขาได้เจอเธออีกไหมนะ
"เกือบสองชั่วโมง ไร้ประโยชน์สุดๆ นายไม่เคยเรียนรู้การเข้าหาผู้หญิงจากฉันเลยหรือไง แล้วนายรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้างเนี่ย เธอพักอยู่ไหน อยู่กับใคร แล้วเธอจะกลับเมื่อไหร่ แล้วถ้าเธอกลับไปแล้วนายจะเอายังไงต่อ" โรแบโตสงสัย เพราะคิดว่าเธอเป็นนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง
"เธอชื่อแองเจลิกา มาจากโปรตุเกส" ดิเอโกบอก
"แค่เนี้ย แล้วนายทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ชวนเธอคุยให้มากกว่านี้" โรแบโตเสียงสูง
"ก็ฉันไม่รู้จะชวนเธอคุยเรื่องอะไรนี่หว่า" ดิเอโกตอบ และนึกในใจว่าแค่ได้จูงมือเธอเดินทั่วหอสมุดเขาก็มีความสุขแล้ว แต่เขาไม่กล้าพูดออกมา เพราะกลัวว่าจะโดนล้อ
"ฉันจะบอกนายให้ ถ้านายชอบเธอ อย่าทำกับเธอเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไป" โรแบโตตอบแล้วหยิบกาแฟทรีอินวันชูไปตรงหน้าเพื่อน เพื่อให้เพื่อนไปชงกาแฟให้ "เหมือนนางแบบคนนั้นใช่ไหม" ดิเอโกถามยิ้มๆ โรแบโตไม่ตอบแต่เดินหนีไปชงกาแฟด้วยตัวเอง แล้วเปลี่ยนเรื่องทันที "ฉันจะไปสถานีตำรวจบ่ายนี้ มีนักสืบคนใหม่มารับคดีรีดไถ นายจะไปด้วยไหม"
"นายยังส่งคนไปตามดูเธออยู่หรือเปล่า นายทำแบบนี้กับผู้หญิงทั่วๆ ไปไหม" ดิเอโกไม่ตอบ หัวเราะร่าเริงที่เห็นโรแบโตหน้าซีดเมื่อถูกจับได้
"หุบปาก แล้วจัดการงานของนายไปซะ" โรแบโตโยนแฟ้มกองใหญ่ลงตรงหน้า แล้วเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง หัวใจโรแบโตเต้นไม่เป็นจังหวะเลย
"ผมมาหานายตำรวจที่รับคดีรีดไถที่ชายหาด" ดิเอโกบอกกับประชาสัมพันธ์ที่สถานีตำรวจ เธอส่งยิ้มหวานให้ กดโทรติดต่อนายตำรวจที่ทำคดีนี้ให้เขา "ห้องประชุมขวามือค่ะ" เธอบอก แต่เขายังไม่ยอมไปไหน ยักคิ้วให้เป็นอันรู้กัน เธอเขียนเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวใส่กระดาษเล็กให้ โรแบโตยิ้ม เสียงกระแอมดังขึ้นด้านหลัง เขาหันไปแวบหนึ่ง "สวัสดีจ่า" แล้วหันกลับมาหาหญิงสาวอีกครั้ง แล้วเมื่อคิดอะไรได้ ตาเขาก็โตขึ้นมาทันที "อย่าบอกนะ"
"นักสืบดาเนียลกำลังอยู่ในช่วงทดลองงาน จะเป็นคนดูแลคดีนี้ให้คุณ เชิญห้องประชุมขวามือค่ะ" ประชาสัมพันธ์สาวสวยบอก
"จ่าสอบผ่านแล้วเหรอ" เขาถามเมื่อเดินตามนายตำรวจเข้ามาในห้องประชุม
"มิสเตอร์โรแบโต อัลเวส ผมว่าที่นักสืบดาเนียล เป็นผู้ดูแลคดีรีดไถในพื้นที่ของคุณ" ดาเนียลตอบอย่างภาคภูมิ ทำเอาโรแบโตคิ้วขวากระตุกไปหลายที เห็นทีชีวิตเขาคงจะวุ่นวายอีกหลายเดือนแน่ๆ
"คดีแรกของจ่าเหรอ" โรแบโตยังถามไม่เลิก
"นักสืบ" ดาเนียลย้ำและขู่ "ถ้าขืนนายยังเรียฉันว่าจ่า คดีนายโดนดองแน่"
"โอเค โอเค" โรแบโตถอนหายใจ ยกมือยอมแพ้ หอบแฟ้มลงบนโต๊ะ มองหน้านายตำรวจที่ทำท่าทางกวนๆ "นี่เบอร์ของใคร" นายตำรวจถาม เมื่อกระดาษแผ่นน้อยปลิวไปตรงหน้า "คนมันหล่อ ช่วยไม่ได้" โรแบโตรีบฉวยคืนมา ใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วตบมันเบาๆ "ฉันให้เวลานายแค่ห้านาที" นายตำรวจบอก เขากัดฟันกรอดๆ รู้ว่าดาเนียลกำลังแกล้งเขา เขาคว้าโทรศัพท์เปิดคลิปวีดีโอจากกล้องวงจรปิดให้ดาเนียลดูเหตุการณ์ ที่มีนายตำรวจกำลังรีดไถลูกค้าที่โรงแรม
"นายคนนี้ไม่ใช่ตำรวจ" ดาเนียลตอบ วางท่าจนโรแบโตมือกระตุก อย่างต่อยให้คว่ำไปเลย นายตำรวจหยิบรูปในแฟ้มออกมา เขาเห็นคลิปนี้แล้ว และได้ทำการสืบไปเรียบร้อยแล้วด้วย "เขาชื่ออังเดร ทำงานเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่ที่โรงงานถลุงเหล็กของเปเลซ" เขาบอกด้วยความภูมิใจ ตื่นเต้นกับข้อมูลที่หามาได้จนลืมไปว่าเขากับโรแบโตเป็นคู่ปรับกัน "นี่ๆ ฉันตื่นเต้นมาก ฉันรอนายมาหาตั้งนานแล้ว นอนไม่หลับเลยรู้ไหม"
โรแบโตคว้ารูปนั้นหยิบใส่แฟ้มตัวเอง "ผมขอให้จับคนร้ายให้ได้เร็วๆ ผลงานชิ้นโบว์แดงเลยนะเนี่ย ไปก่อนนะ จ่า" เขายังย้ำคำว่าจ่า แล้วก็รีบเดินออกไปทันที ปล่อยให้นักสืบหน้าใหม่นั่งโกรธอยู่ในห้องกับการกวนประสาทของเขา


## The Holy Land ตอนที่ 4

ดิเอโกกับโรแบโตเข้ารายงานสถานการณ์กับบรูโน่ในวันต่อมา เรื่องงานของดิเอโกผ่านไป โรแบโตก็หยิบรูปภาพที่ได้มาจากตำรวจเมื่อวานขึ้นมา "เขาชื่ออังเดร ทำงานเป็นหน่วยรักษาความปลอดภัยอยู่ที่โรงถลุงเหล็กของเปเลซ"
บรูโน่ดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที เขาคว้ารูปไปดู "คนของเปเลซอีกแล้วเหรอ พวกมันกล้าเข้ามาที่นี่โดยที่พวกเราไม่รู้ได้ยังไง"
"เขาทำงานให้กับเปเลซก็จริง แต่พื้นเพเขาเป็นคนในฟาวีล่า ทำให้คนพื้นที่ไม่ได้สงสัยอะไร" โรแบโตตอบตามหลักฐานที่เขาไปหามาเพิ่ม
"คอยจับตาดู เขากลับเข้ามาเมื่อไหร่ จับส่งตำรวจไปเลย" บรูโน่สั่งเฉียบขาด "เปาโล สั่งคนของคุณรายงานทันที ถ้ามีอะไรน่าสงสัยในชุมชน"
"ครับ" ผู้เฒ่ารับคำ
ฟาวีล่าเป็นอีกหนึ่งที่ ที่บรูโน่พยายามเข้าถึงและพัฒนามาอย่างต่อเนื่อง ที่นั่นเป็นที่ซ่องสุมสิ่งผิดกฏหมายมาช้านาน อาวุธสงคราม ยาเสพติด ค้ามนุษย์ และเป็นแหล่งที่กำเนิดอาชญากรมากที่สุดของเมืองอีกด้วย แม้ว่าเขาเพียบพยายามจะปราบปรามพวกนี้มากแค่ไหน คนในชุมชนบางส่วนก็ยังคงเข้าไปพัวพันกับสิ่งผิดกฏหมายอยู่เรื่อยๆเช่นเดียวกัน
"เรื่องผู้หมวดคนใหม่ สายของคุณได้ข่าวอะไรมาบ้าง"
"ถ้าข่าวไม่ลวง เขาเป็นตำรวจน้ำดีคนหนึ่งเลย เอาพวกมาเฟียใหญ่ๆ เข้าคุกมาหลายรายแล้ว ไม่มีผลประโยชน์เบื้องหลังด้วย ผมคิดว่าพรุ่งนี้เราคงได้เห็นว่าเขาเป็นอย่างไร" เปาโลบอก
"พรุ่งนี้มีอะไรกันเหรอครับ" โรแบโตถาม
"พรุ่งนี้เขาเชิญให้พวกเราไปงานเลี้ยง ที่ฉันไม่ได้บอกพวกแกเพราะเห็นว่าพวกแกยังทำงานไม่เสร็จ เลยสั่งให้ดาวิดกับฟิลิปเปทำหน้าที่แทนพวกแกแล้ว" โรแบโตยิ้ม แต่พอเห็นหน้าเปาโล ก็ต้องรีบหุบลงทันที
"อีกเรื่องหนึ่ง เห็นโฆษณาสินค้าของเปเลซที่หน้ากลางของเปเรร่าอีกแล้ว" เปาโลยื่นหนังสือพิมพ์ให้บรูโน่
"เปเลซกำลังปิดบังอะไรอยู่" บรูโน่ตั้งข้อสังเกต เพราะเขารู้นิสัยของลูคัส เปเรร่าดี โฆษณาหน้ากลางของสื่อนี้แพงมหาศาล คนที่จะเสียเงินลงโฆษณาตรงนี้ได้คือต้องการติดสินบนลูคัสนั่นเอง แม้แต่เขาเองก็เคยได้รับข้อเสนอจากเปเรร่ามาหลายครั้ง แต่เขาไม่สนใจ เขาไม่อ่านข่าวของเปเรเร่าอยู่แล้ว
"มีข่าวลือ ว่าบ้านนู้นมีสมาชิกใหม่มาจากโปรตุเกส เป็นลูกของโรเจอร์กับวาเนสซ่า" เปาโลบอกเสียบเรียบ แต่คนฟังที่เหลืออีกสามคนหัวใจหล่นวูบ
"อะไรนะ เป็นไปไม่ได้" บรูโน่ช็อกไปทันที เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ รีบลงไปนั่งที่เก้าอี้ แล้วหันหลังให้ทั้งสามคน
ดิเอโกเริ่มเห็นเค้าลางอะไรบางอย่าง หญิงสาวที่เขาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน คนที่เขาคิดว่าเป็นนักท่องเที่ยว เขาเจอเธอที่โบสถ์วันอาทิตย์ตอนเช้าซึ่งเป็นเวลาของสองตระกูลของเมืองนี้เท่านั้น
ส่วนโรแบโตอ้าปาก แล้วหุบ อยู่อย่างนั้นหลายรอบ จนดิเอโกส่งสัญญาณให้เลิกทำตัวน่าสงสัย
"เป็นอะไรของแก โรแบโต แกจะพูดอะไรหรือเปล่า" เปาโลถามหลานชาย
"ออ ไม่ใช่ครับ ผม เผลอ หาวน่ะครับ ไม่มีอะไร ถ้าผมมีข่าวจะรีบแจ้งเลยครับ"
"แกนี่มัน" ผู้เฒ่าทำท่าจะเอาไม้เท้าฟาดหัวโรแบโต
"เสร็จเรื่องแล้ว แกสองคนกลับไปทำงานได้แล้ว" บรูโน่สั่งสองหนุ่ม ซึ่งทั้งคู่ก็ทำท่าทางอิดออด มั่นใจว่าสองคนนี้กำลังมีความลับปิดบังพวกเขา แล้วพอจะเดาได้ด้วย ว่าสิ่งที่สองคนนี้กำลังพูดคุยน่าจะเป็นเรื่องลูกของโรเจอร์แน่ๆ
"นายคิดว่าเธอใช่ลูกของเปเลซหรือเปล่า" โรแบโตรีบถาม เมื่อกลับมาถึงห้องทำงานส่วนตัว ดิเอโกถอนหายใจ "ไม่รู้เหมือนกัน แต่ไม่มีทางที่จะเป็นอย่างอื่นได้เลย เราเพิ่งได้เจอเธอครั้งแรกเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วยังเจอเธอที่โบสถ์ก่อนเวลาที่จะอนุญาตให้นักท่องเที่ยวขึ้นไปได้อีก"
"ฉันงงไปหมดแล้ว ฉันจำได้ว่าตอนเรายังเด็ก ฉันได้ยินเปาโลพูดว่า วาเนสซ่าตายไปพร้อมกับลูกแล้วนี่นา พอมาวันนี้ก็ฟื้นคืนชีพมาซะอย่างนั้น ฉันว่ามันต้องมีเงื่อนงำอะไรแน่นอน"
"เป็นไปได้ไหม ที่เปเลซจะปล่อยข่าวลือนั้นออกมา ว่าลูกของเขาตายไปแล้ว เพื่อเขาจะได้ซ่อนตัวเธอเอาไว้ในโปรตุเกส" ดิเอโกแสดงความคิดเห็น โรแบโตพยักหน้ารับ "มีความเป็นไปได้มากเลย งั้นฉันว่านายตัดใจเถอะ ความรักของนายไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน" โรแบโตตบบ่า สงสารเพื่อนรักจับใจ ดิเอโกหันหลังให้เพื่อน มองผ่านกระจกใสออกไปนอกตึก เขาบอกไปที่พระคริสต์ผู้ไถ่กลางเมือง "เล่นตลกอะไรของท่าน"
"กลับมาแล้วครับ" ดิเอโกทักทายจูเลียผู้เป็นแม่ ที่นั่งรอเขาอยู่ที่ม้านั่งหน้าบ้าน ทุกเย็นวันศุกร์เขาจะกลับมากินข้าวกับมารดาเป็นประจำแม้ว่างานจะยุ่งแค่ไหนก็ตาม โรแบโตทักทายจูเลียก่อนจะขอตัวเข้าไปในบ้านปล่อยให้เพื่อนอยู่ตามลำพังกับจูเลีย ดิเอโกนั่งลงข้างๆ มารดาแล้วถอนหายใจ
"เป็นอะไรไปลูก ถอนหายใจเสียงดังเชียว" คนเป็นแม่ก็สังเกตได้ถึงอาการผิดปกติของลูกชาย
"แม่รู้จักวาเนสซ่า เปเลซไหมครับ" ดิเอโกเข้าเรื่องทันที ทำเอาคนเป็นแม่เย็นวาบไปทั้งหลัง
"รู้จักสิ เธอเคยเป็นเพื่อนรักกับแม่"
"เหรอครับ" ดิเอโกบอกอย่างตื่นเต้น "แม่ช่วยเล่าเรื่องเธอให้ฟังหน่อยได้ไหมครับ"
"ได้สิ" จูเลียบอกอย่างอ่อนโยน "แม่กับเธอเคยเป็นเพื่อนรักกันตอนเรียนไฮสคูล เธอย้ายมาจากโปรตุเกส เข้าเรียนกลางเทอม แม่ได้รับคำสั่งจากอาจารย์ใหญ่ให้คอยดูแลเธอ เราเลยสนิทกันมาก เธอเป็นหญิงโปรตุเกสที่สวยมากคนหนึ่ง ทำเอาพ่อของลูกคลั่งไปเลย" จูเลียพูดไปหัวเราะไปเมื่อนึกถึงวันคืนเก่าๆ "แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนสวย ทำให้พ่อมีคู่แข่งเต็มไปหมด ลูกคงเดาออกใช่ไหมว่าคู่แข่งคนสำคัญของพ่อเป็นใคร"
"โรเจอร์ เปเลซ เพราะวาเนสซ่าใช่ไหมครับ ทำให้สองตระกูลไม่ถูกกัน" จูเลียหัวเราะเสียงใส "สองตระกูลนี้ทะเลาะกันมาเป็นร้อยปีแล้ว แต่วาเนสซ่าก็เปรียบเสมือนน้ำมันที่ทำให้ไฟลุกโชนมากขึ้น สองคนนี้ชกต่อยกันเป็นว่าเล่น โรเจอร์ไม่เคยสู้พ่อของลูกได้เลยสักครั้งเดียว เขาเลยได้คะแนนสงสารไปเต็มๆ ส่วนบรูโน่เลยกลายเป็นเจ้าวายร้ายในสายตาเธอ พอเธอแต่งงานกับโรเจอร์ ย้ายไปอยู่โปรตุเกสทุกอย่างถึงได้จบ"
"แล้วตอนนี้เธออยู่ไหนล่ะครับ" ดิเอโกถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่ก่อนแล้ว
"เธอตายไปแล้ว" จูเลียพูดเสียงเศร้า "ตอนนั้นเหตุการณ์ที่ริโอเริ่มยุ่งเหยิง  เริ่มมีการทะเลาะวิวาทกันมาขึ้น ทางการเริ่มคุมไม่อยู่ ไม่รู้ว่าพวกใครเป็นพวกใคร วาเนสซ่าจึงชวนให้โรเจอร์ทิ้งทุกอย่างที่นี่แล้วไปเริ่มต้นใหม่กับเธอที่นู่น แต่เมื่อเธอคลอดลูกได้ไม่นาน โบสถ์ที่นั่นเกิดไฟไหม้ วาเนสซ่าตายที่โบสถ์นั้นพร้อมกับลูกของเธอ" ถึงตอนนี้จูเลียน้ำตาไหลเป็นทาง ดิเอโกกอดแม่เพื่อต้องการปลอบใจ "โรเจอร์ไม่เคยเข้าโบสถ์อีกเลยเพราะอย่างนี้เหรอครับ" จูเลียพยักหน้าแทนคำตอบ น้ำตาเธอไหลพรากเลย "แม่มั่นใจเหรอครับว่าลูกของวาเนสซ่าตายแล้ว" ดิเอโกย้ำ
"แน่ใจสิ ข่าวนี้ดังไปทั่วโลก เพราะโบสถ์นั้นมีชื่อเสียงมากในโปรตุเกส ข่าวทุกสำนักรายงานว่าเธอตายพร้อมกับลูกของเธอ ทำไมถึงถามแบบนี้"
"ออ ตอนนี้มันมีข่าวลือครับ ว่าลูกของวาเนสซ่ากลับมาจากโปรตุเกสแล้ว"
"อะไรนะ" จูเลียหน้าซีดเผือด
"ครับ ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่าเรื่องไหนเป็นข่าวลือ ข่าวจริงแล้ว ทุกอย่างมันฟังดูยุ่งเหยิงไปหมดเลย"
"ดิเอโก นายเห็นเสื้อผ้าฉันไหม ฉันวางไว้บนที่นอน ใครเอาสูทมาวางไว้ตรงนี้วะเนี่ย คนยิ่งรีบๆ อยู่โว๊ย" โรแบโตตะโกนโวยวาย ดิเอโกเดินออกจากห้องแต่งตัวด้วยชุดสูทสีดำ "นายจะไปไหน"
"ไปงานเลี้ยงผู้หมวดคนใหม่ไง"
"เหรอ นายเห็นเสื้อผ้าฉันไหม ฉันวางไว้บนที่นอน"
"ฉันเก็บไปแล้ว วันนี้นายจะต้องไปงานกับฉัน"
"ไม่ เปาโลหาคนทำหน้าที่แทนฉันแล้ว และฉันก็มีนัดกับสาวประชาสัมพันธ์คนสวยแล้วด้วย" เขาเดินถือชุดสูทเข้าไปที่ห้องแต่งตัวเพื่อเอาไปเก็บ แต่เดินหน้างอกลับมา "กุญแจตู้เสื้อผ้าอยู่ไหน" ดิเอโกไม่ตอบ แต่เดินออกไปที่ระเบียงด้านนอก ที่มองออกไปเห็นวิวทะเลสวย เขากอดอก "อากาศดีนะ" เขาบอกยิ้มๆ ที่นิ้วมือมีกุญแจตู้เสื้อผ้าอยู่ด้วย "ฉันไม่ตลก อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลานัดแล้ว เอามานี่"
"อะ อะ อย่านะโว๊ย เดี๋ยวกุญแจลอยตกไปหายไป ฉันไม่รับผิดชอบนะ ที่นี่ชั้นสามสิบนะโว๊ย" โรแบโตไม่ฟัง ฟัดกับดิเอโกยื้อแย่งกุญแจกันอยู่พักใหญ่ ดิเอโกเกือบจะเป็นฝ่ายปราชัยเพราะชุดที่เขาสวยอยู่ทำให้เขาดิ้นรนได้ยากเหลือเกิน เขาตัดสินใจปากุญแจทิ้งไปจริงๆ
"ไอ้เพื่อนเลว" โรแบโตสบถ เดินเข้าห้อง หยิบโทรศัพท์โทรเลื่อนนัดสาวประชาสัมพันธ์แล้วรีบใส่สูททันที เขาหวีผมลวกๆ จงใจไม่แต่งทรงให้เรียบร้อย เพื่อเป็นการแสดงความไม่พอใจ
ดิเอโกขับรถไปร่วมขบวนกับพ่อเขา หัวเราะดังลั่นเมื่อโรแบโตโดนเปาโลเอาไม้ตีหัวแรงๆ "ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไม่ให้เกียรติเจ้าของงานเลย"
พอมาถึง โรแบโตผู้ซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะมางานนี้ก็ตรงไปหาเครื่องดื่มทันที ส่วนดิเอโกเดินเลี่ยงผู้คนขึ้นไปชั้นสอง เฝ้ามองผู้คนมากมาย และคาดหวังว่าจะเจอเธออีกครั้งให้ได้ เขาตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่ยอมแพ้ ความบาดหมางของบรรพบุรุษไม่จำเป็นต้องถ่ายทอดมาถึงเขาด้วย ในเมื่อเขาและเธอต่างไม่ได้ทำอะไรผิด และหากว่าเธอมีความรู้สึกเดียวกับเขา ก็คงไม่ผิดอะไรที่ทั้งสองจะจับมือกันเดินไปข้างหน้า โดยที่ไม่จำเป็นต้องสนใจอดีตสักนิดเดียว
แองเจลิกาเดินเข้างานมาพร้อมกับคลาร่า เธอไม่ได้มาพร้อมกับพ่อของเธอ เพราะคลาร่าเกิดอาการท้องเสียก่อนออกจากบ้าน บิดาเธอจึงตัดสินใจให้เธอกับคลาร่าตามมาทีหลัง แล้วตอนนี้แองเจลิกายังคงเฝ้าคลาร่าอยู่ไม่ห่าง "ดีขึ้นบ้างไหมคะ" เธอถาม
"ดีขึ้นแล้วล่ะ ได้ยาก่อนออกจากบ้านค่อยยังชั่วหน่อย ไป มองหาพ่อหนูแล้วตามไปสมทบกับท่านก่อนดีกว่า"
"นู่น พ่ออยู่ตรงนู้น โอ๊ยไม่นะ พ่ออยู่กับสองพ่อลูกนั่น หนูไม่ชอบเขาเลย" แองเจลิกาบอกแล้วรีบเดินหลบอย่างรวดเร็ว คลาร่ามองตาม หญิงสาวเคยเล่าให้เธอฟังมาแล้วครั้งหนึ่งถึงสายตาที่ถูกมองอย่างไม่มีมารยาท พอเธอเห็นสองพ่อลูกนั่นก็รู้ได้ทันที ก็หน้าตาเจ้าเล่ห์ออกขนาดนั้น เธอจึงไม่ได้ขัดอะไรที่แองเจลิกาตัดสินใจไม่ไปหาพ่อ
แองเจลิกาเดินเลาะไปทางหลังบ้าน ที่ตกแต่งสวนอย่างสวยงาม เธอบอกกับคลาร่าว่าขออยู่ที่นี่ ก่อนจะส่งข้อความบอกพ่อ ว่าเธออยู่ในงานแล้ว พ่อเธออ่านข้อความไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเธอจึงเดินเล่นในสวนนั้นต่อไป
"แองเจลิกา" เสียงชายหนุ่มคุ้นหูร้องเรียกเธอ เธอยิ้มแล้วหันไปหาเสียงเรียก "ดิเอโก" เธอเรียกชื่อเขาเช่นกัน "ไม่ได้อยู่ในงานเหรอ"
"ผมไมค่อยชอบคนเยอะๆ"
"เหมือนกันเลย เคยอยู่แต่ที่เงียบๆ มาอยู่แบบนี้แปลกๆ ไปเลย" เธอบอกเขาที่เดินมายืนข้างเธอ ดิเอโกอยากจะถามเธอเหลือเกินว่าเธอเป็นลูกของโรเจอร์จริงไหม แต่ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าเธอจะเป็นหรือไม่เป็นลูกของโรเจอร์เขาก็ไม่สน
"ไปข้างนอกกันไหม" เขาชวนเธอ อยากทิ้งปัญหา เรื่องราวทั้งหมดไว้ที่นี่ อยากอยู่กับเธอแค่สองคนโดยที่ไม่ต้องสนใจเรื่องราวอะไรทั้งสิ้น "ไปสิ ฉันอยากไปเที่ยวในเมืองมากเลยรู้ไหม ฉันเห็นรูปในอินเตอร์เน็ต เมืองนี้กลางคืนสวยมาก ฉันยังไม่มีโอกาสได้เห็นของจริงเลย" เธอตอบอย่างตื่นเต้น เขายื่นมือมารอ เธอวางมือทับลงไป โดยไม่ลังเลสักนิด ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินหายไปในความมืดของสวน
ดิเอโกเปิดประตูรถให้หญิง เขาขับรถช้าๆ ไม่ได้เร่งรีบอะไร ลัดเลาะไปตามสันเขาแล้วมาหยุดที่ทิชูกา ที่ประจำของเขา เขาขอยืมรองเท้าของเจ้าหน้าที่ให้แองเจลิกาด้วย
"ว้าว ฉันไม่เคยเห็นมุมนี้จากในรูปถ่ายเลย มันสวยมาก" เธอบอกเมื่อเดินเข้ามาได้แค่ช่วงเดียวของเขาเท่านั้น เธอมองเมืองนี้อย่างต้องมนต์สะกด
"ไม่น่าเชื่อเลยว่าบ้านฉันจะอยู่อีกฝั่งของภูเขาที่มีวิวสวยขนาดนี้ ฉันชอบที่นี่จัง"
ใช่... เธอเป็นลูกของโรเจอร์จริงๆ ด้วย บ้านอยู่ตรงโซนตะวันตก ติดกับเขาลูกนี้ แต่ช่างเถอะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เขาบริสุทธิ์ใจ ไม่คิดร้ายต่อเธอสักนิด
ดิเอโกมองเธอตื่นเต้นแล้วก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ เขาจับมือเธออีกครั้ง แล้วพาเธอเดินลึกเข้าไปในป่า "ไว้ใจผมหรือเปล่า" เขาถามอีกครั้ง
"ไว้ใจสิ" เธอบอกแล้วหัวเราะ
"งั้นหลับตาสิ" เขาบอก เธอยิ้มแล้วหลับตาลงอย่างที่เขาบอก เขาพาเธอปีนเขาขึ้นไปช่วงสั้นๆ ชุดที่เธอสวมทำให้ลำบากในการปีน แต่ดิเอโกก็ประคองเธอบ้าง อุ้มเธอบ้าง จนสามารถผ่านขึ้นมาจนได้ "อย่าเพิ่งลืมตานะ ผมจะระวังให้คุณเอง" เธอหัวเราะเบาๆ เธอเริ่มรู้สึกถึงอากาศที่เย็นขึ้น "ลืมตาได้" เขาบอกยังไม่ปล่อยมือเธอ เธอลืมตามองเขา
"แองเจลิกา เปเลซให้เกีรยติเต้นรำกับผมได้ไหมครับ" เขาบอกรอคอยคำตอบของเธอ เธอตั้งคอตรง "เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ดิเอโก... อะไรนะ ฉันนี่แย่งจัง นามสกุลคุณยังไม่รู้เลย"
"อัลเวส" ดิเอโกกลั้นใจตอบ แต่เมื่อเธอไม่ได้ส่งสัญญาณอะไรไม่ดีกลับมา เขาก็ยิ้ม "เป็นเกียรติอย่างยิ่ง ดิเอโก อัลเวส" เธอพูด สอดมือประสานเข้ากับเขา  แล้วปล่อยตัวไปตามที่ชายหนุ่มจะพาเธอไป จนเขาหมุนตัวเธอให้หันออกไปทางหน้าผา ทำเอาเธอหยุดหายใจไปเลย บนหน้าผานี้สูงมาก ด้านล่างเป็นหุบเหวลึก แต่ภาพตรงหน้าเมืองทั้งเมือง ทำให้เธอหลงรักเมืองนี้มากขึ้นกว่าเดิม "สวยจัง" แองเจลิกาหันมองคนด้านหลัง เขายังคงยืนกอดเธอเอาไว้ เธอเอนตัวพิงเขา รู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ บนศีรษะ เธอมองไปรูปปั้นพระคริสต์ เธอขอบคุณเขา เธอมั่นใจแล้ว ผู้ชายคนนี้แหละที่เป็นความรักอันเป็นนิรันดร์ของเธอ
ดิเอโกไม่อยากคิดอะไรมากอีกแล้ว เขาตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่ ถ้าชีวิตนี้เขาไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงในอ้อมแขนเขาตรงนี้ เขาก็จะไม่ขอมีใครอีกต่อไป จะไม่มีใครสามารถแทนที่เธออีกแล้ว
อากาศเริ่มเย็นลง ดิเอโกตัดสินใจพาเธอกลับก่อนจะเป็นหวัด "อยากไปไหนอีกไหม" เขาถาม "อยากหาอะไรร้อนๆ กินน่ะ" แล้วดิเอโกพาเธอมาที่ดาวน์ทาวน์ จอดที่คาเฟ่โคลัมโบ แต่ตอนนี้ร้านปิดไปแล้ว เธอเห็นเขากดรหัสหน้าร้าน "ร้านคุณเหรอ"
"ของพ่อผมน่ะ"
เขาตอบพาเธอเดินเข้าไปในร้าน เปิดไฟดวงเล็กๆ เธอนั่งตรงเคาน์เตอร์ ดูชายหนุ่มหยิบจับอุปกรณ์อย่างคล่องแคล่ว สักพักครอฟเฟิลร้อนๆ กับชาอุ่นๆ ก็วางตรงหน้าเธอแล้ว เธอคว้าครอฟเฟิลมากิน เพิ่งรู้ว่าตัวเองหิวมากแค่ไหน เพราะตั้งแต่เย็นยังไม่ได้กินอะไรเลย เธอยื่นให้เขากินบ้าง "เล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังบ้างสิ" ดิเอโกเริ่ม เมื่อจิบกาแฟร้อนๆ เข้าไป "เรื่องของฉันเหรอ แทบจะไม่มีอะไรเลย" เธอหัวเราะ "ผมฟังอยู่"
"ฉันเกิดและโตที่โปรตุเกส แม่เสียไปแล้วตั้งแต่ยังเด็ก ไม่รู้เรื่องของแม่มากนัก พ่อไม่ค่อยเล่าเรื่องของแม่ให้ฟัง เพราะท่านยังเจ็บปวดกับการจากไปของแม่ ฉันอยู่ที่โบสถ์ในเมืองปอร์โต โตมากับเด็กกำพร้า เรียนหนังสือที่โบสถ์จนจบมหาวิทยาลัย ไม่เคยได้ออกไปไหน พ่อมาหาปีละสองครั้ง" เธอบอกพอเห็นสีหน้าของดิเอโกก็อธิบายเพิ่ม "พ่อต้องทำงานน่ะ พ่อต้องทำงานเพื่อหาเงินมาเลี้ยงทุกชีวิตในโบสถ์แค่นี้แหละ เรื่องของฉัน ไม่มีอะไร แล้วคุณล่ะ"
"ผมเหรอ ผมเกิดและโตที่นี่ในริโอ จนผมจบไฮสคูล ผมเกเรมาก ค่อนข้างเอาแต่ใจเพราะแม่ตามใจแต่เด็ก พ่อทนไม่ไหวส่งตัวผมไปเป็นทหาร ผมเป็นทหารอยู่สามปี ตอนนี้ปลดประจำการ มาช่วยงานที่บ้านแล้ว"
"ยังเกเรอยู่หรือเปล่า" เธอถามแล้วหัวเราะ เขาเองก็หัวเราะไปกับเธอด้วย
"ไม่แล้ว การเป็นทหารทำให้ผมรู้คุณค่าของชีวิตมากขึ้น ผมสูญเสียเพื่อนไปในสนามรบแบบไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ผมคิดอะไรได้หลายๆ อย่าง ตอนนี้ผมทำงานหนักมาก ทุ่มเทเวลาทั้งหมดเพื่องาน เพื่อครอบครัว" เธอจับมือเขาเบาๆ เมื่อเขาเสียงเศร้าไปตอนที่พูดถึงเรื่องเพื่อน "เพิ่งนึกขึ้นได้ อันที่จริงผมเริ่มกลับมาเกเรได้สักอาทิตย์แล้ว วันอาทิตย์ที่แล้ว ผมไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งในโบสถ์" เขาเริ่ม เธอยิ้มแล้วนั่งฟังเขาพูอย่างตั้งใจ "ผมสงสัยมากว่าเธอเป็นใคร ผมไม่เคยเห็นเธอในเมืองนี้สักครั้งเลย ผมคิดว่าเธอเป็นนักท่องเที่ยว ตั้งแต่วันนั้นผมออกตามหาเธอไปทั่วทั้งเมือง ผมวิ่งมาที่เขากอร์โกวาดูทุกเช้าหวังว่าจะได้เจอเธออีก ผมต้องเข้างานสายเกือบทุกวันเพราะระยะทางวิ่งไกลจากบ้านผมมาก พอตกเย็นถึงเที่ยงคืนผมจะไปนั่งที่ชายหาด หวังว่าจะพบเธออยู่ที่นั่น ผมเฝ้าตามหาเธอ หน้าเธอวนเวียนอยู่ในความคิดผมตลอดเวลา ไม่เป็นอันทำงาน สองวันก่อน ผมโดนพ่อตำหนิอย่างหนัก เพราะงานไม่คืบหน้าไปไหนเลย จนผมเกือบจะล้มเลิกความตั้งใจในการตามหาเธอ คิดว่าเธอคงกลับบ้านเกิดไปแล้วแน่ๆ ผมยอมแพ้ คิดว่าหมดหวังแล้ว ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวนั้น และผมบอกกับเขา" เขาชี้ไปที่รูปพระเจ้า "ว่าผมอยากเจอเธออีก แล้วผู้หญิงคนนั้นก็อยู่ในร้านนี้ที่ชั้นสอง" แองเจลิกาตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เขาเล่า เธอบีบมือเขาแน่น จนรับรู้ได้ถึงชีพจรของเขาที่เต้นรัวไม่แพ้กับหัวใจเธอตอนนี้เลย แล้วเล่าให้เขาฟังบ้าง "ฉันเกือบจะไม่ได้ไปโบสถ์แล้ววันนั้น คุณน่าจะรู้ว่าหลังจากแม่จากไป พ่อไม่เคยเชื่อและศรัทธาในศาสนาอีกเลย ฉันอ้อนวอนพ่ออยู่นานกว่าพ่อจะตามใจให้มาที่โบสถ์ได้ วันนั้นคลาร่าขึ้นเขาแทบไม่ไหว ทำให้ฉันมาโบสถ์ช้ากว่ากำหนดการ จนทำพิธีเสร็จแล้ว คลาร่าก็ยังขึ้นมาไม่ถึงสักที ฉันไม่ได้ดูโทรศัพท์ว่าคลาร่าบอกให้ลงมาเจอกันที่ร้านอาหารด้านล่าง และบาทหลวงบอกว่าจะเข้ามาตามเมื่อถึงเวลา ฉันขอพร แต่แล้วฉันก็พลันคิดถึงเรื่องความรักของพ่อกับแม่" เธอเว้นวรรค มองเข้าไปที่ดวงตาเขา "ข้าพระองค์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าพระองค์จะประทานความรักอันเป็นนิรันดร์ให้กับข้าพระองค์เหมือนอย่างบิดาและมารดาของข้าพระองค์ อาแมน" ดิเอโกก็พูดไปพร้อมกับเธอด้วย เขาจำเหตุการณ์นั้นได้อย่างแม่นยำ
"แองเจลิกา" เขากระซิบเรียกชื่อเธอ เขาดีใจ บีบมือเธอแน่นขึ้น อีกมือจับไปที่แก้มของเธอเบา
"ดิเอโก" เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ เมื่อใบหน้าของเขาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอหลับตา เมื่อเขาก้มมาจูบเธอ