ฉันและภรรยาผู้บริหารสาวสวย
ลมพัดเมา
## บทที่ 1: คู่หมั้น

...
วิลล่าเยินหลัน เสี่ยวเจิ้งคาบบุหรี่เดินเข้ามาในลานเล็กๆ ก็เห็นหญิงสาวสวยมีเสน่ห์คนหนึ่งสวมชุดกระโปรงยาวสีขาว ยืนกอดอกอยู่ในวิลล่า เธอมีบุคลิกเย็นชา ใบหน้าขาวซีดบางเบา รูปร่างสูงเกือบ 170 เซนติเมตรอ้อนแอ้นน่ามอง ผมยาวสีดำเกล้าขึ้นสูง เผยให้เห็นลำคอขาวเนียน
ใบหน้ารูปไข่มาตรฐาน ประกอบกับใบหน้าที่งดงาม ราวกับเทพธิดาที่ลงมาจากสวรรค์ แม้แต่การยืนอยู่เฉยๆ ก็ดูเหมือนกลมกลืนไปกับทิวทัศน์รอบข้าง
น่าเสียดายที่ผู้หญิงสวยคนนี้กลับเย็นชาน่ากลัว ใบหน้าที่สวยงามราวกับนางฟ้านั้นกลับเต็มไปด้วยน้ำแข็งหนาทับถม
นี่คือเลิงเร่อปิง ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งของเมืองจงไห่!
ซีอีโอสาวสวยอันดับหนึ่งของกลุ่มเฉียนเฉียว
ภรรยาของเสี่ยวเจิ้ง
เมื่อเห็นเธอ เสี่ยวเจิ้งก็ยิ้มแย้มทันที พูดว่า "ภรรยา อรุณสวัสดิ์ครับ"
"อรุณสวัสดิ์?" เลิงเร่อปิงมองด้วยสายตาเย็นชา กวาดตามองเสี่ยวเจิ้งอย่างไม่ใส่ใจ เสียงเย็นชาพูดว่า "ไม่กลับบ้านทั้งคืน เมื่อคืนไปไหนมา? อย่าบอกฉันว่าคุณไปช่วยคุณยายข้ามถนนอีกนะ ดูเหมือนว่าในเมืองจงไห่จะไม่มีคุณยายที่ต้องการให้คุณช่วยมากขนาดนั้นหรอก ใช่ไหม?"
"เอ่อ..." เมื่อถูกถามคำถามนี้ เสี่ยวเจิ้งก็พูดไม่ออกชั่วขณะ
พวกเขาแต่งงานจดทะเบียนมาสองเดือนแล้ว เสี่ยวเจิ้งแทบจะไม่อยู่บ้านตอนกลางคืนทุกสองสามวัน
แม้ว่าเลิงเร่อปิงจะไม่สนใจชีวิตส่วนตัวของเขา แต่เธอไม่ต้องการให้สามีในนามของเธอไปมั่วสุมข้างนอก ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของเธอ
"นายเซียว พวกเราแต่งงานกันมาสองเดือนแล้วจากกำหนดสามเดือน ถ้านายเซียวไม่สามารถปฏิบัติตามสัญญาได้ ฉันจะขอยกเลิกได้ทุกเมื่อ หย่าได้ทุกเมื่อ!"
เมื่อพูดถึงการหย่า น้ำเสียงของเลิงเร่อปิงก็เย็นชาขึ้นอีกหลายส่วน
ระหว่างเธอกับเสี่ยวเจิ้งไม่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาที่แท้จริง และไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก พวกเขาแต่งงานกันเพราะสัญญาที่กำหนดระยะเวลาการแต่งงานสามเดือน เมื่อครบกำหนด ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาก็จะยกเลิกทันที
"ภรรยา ในเมื่อพวกเราแต่งงานกันตามสัญญา ดูเหมือนว่าในสัญญาจะไม่ได้ระบุเรื่องชีวิตส่วนตัวนะ อีกอย่าง ผมแค่ทำสัญญาแต่งงานกับคุณ ไม่ได้ทำสัญญาอิสรภาพส่วนบุคคล นั่นก็หมายความว่า ในช่วงเวลาสามเดือนนี้ ผมอยากทำอะไรก็ทำได้ใช่ไหมล่ะ?"
เสี่ยวเจิ้งยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
พูดจบ เขาไม่สนใจสายตาเย็นชาของเหลิงเร่อปิง เดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้าไปในวิลล่า
"เธอ!" เหลิงเร่อปิงโกรธจนหน้าซีดขาว แต่ในใจคิด: อดทนไว้ก่อน รอถึงวันแต่งงาน คนคนนี้จะไม่มีวันปรากฏในสายตาเธออีกแล้ว!
เดินเข้าไปในวิลล่า เสี่ยวเจิ้งก็พบว่าบนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าเตรียมไว้อย่างเต็มที่แล้ว
เขายิ้มอย่างพึงพอใจในทันที คิดในใจว่าภรรยาคนนี้ภายนอกดูเย็นชา แต่จริงๆแล้วเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เก่งในการแสดงออก แม้แต่ความดีที่มีต่อใครสักคน เธอก็ไม่เคยพูดออกมา
"ที่รัก เธอดีกับฉันจริงๆ" เสี่ยวเจิ้งดื่มโจ๊กพลางยิ้มให้เหลิงเร่อปิง
เหลิงเร่อปิงรู้สึกเลือดพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที อาหารเช้าเหล่านั้นเธอเตรียมไว้สำหรับตัวเอง...
"อืม ขนมปังของเธอ อร่อยจริงๆ" เสี่ยวเจิ้งกินไปพลางชมขนมปังที่เหลิงเร่อปิงทำไป
"เธอพูดอะไรเหลวไหลน่ะ?" เหลิงเร่อปิงสีหน้าไม่พอใจ จ้องเขาด้วยดวงตาโกรธเคือง
เสี่ยวเจิ้งกลืนขนมปังเข้าไป พูดอย่างจริงจัง: "เป็นอะไรไป? ขนมปังนี้ไม่ใช่ของเธอหรอ?"
"ขนมปังเป็นของฉัน แต่ว่า..."
"ก็ใช่ไหมล่ะ ในเมื่อขนมปังเป็นของเธอ ฉันจะพูดเหลวไหลได้ยังไง" เสี่ยวเจิ้งหัวเราะเยาะ
เขาชอบดูท่าทางโกรธของสาวสวยเย็นชาคนนี้
"เธอไร้ยางอาย!" เหลิงเร่อปิงอั้นไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะด่าออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำว่าไร้ยางอาย
เธอมองอาหารเช้าที่ตัวเองตั้งใจเตรียมไว้อย่างเสียดาย รู้สึกพังทลายในใจ
แล้วเธอก็หันหลังเดินขึ้นชั้นสอง
"ที่รักรั่วบิง แค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง ไม่ต้องโกรธขนาดนั้นหรอก" เสี่ยวเจิ้งยักไหล่ รู้สึกเสียดายนิดหน่อย
ใครใช้ให้ภรรยาที่ได้มาง่ายๆคนนี้ไม่เข้าใจอารมณ์ขันล่ะ?


## บทที่ 2: ทนไม่ไหวอีกต่อไป

หลังจากทานอาหารเช้าอย่างง่ายๆ เลิงเร่อปิงก็เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว
จากชุดกระโปรงยาวสีขาวก่อนหน้านี้ มาเป็นชุดทำงานในตอนนี้ จากเซียนจื่อที่ไม่แตะต้องอาหารโลกีย์ กลายเป็นซีอีโอที่สง่างามเย็นชา เพิ่มความเย้ายวนใจขึ้นในพริบตา
"ภรรยาครับ ขอติดรถไปด้วยได้ไหม?"
เสี่ยวเจิ้งถือแก้วนมเดินเข้ามาใกล้ ปากเคี้ยวขนมปัง ท่าทางประจบเอาใจอยู่หลายส่วน
ต้องรู้ว่าตั้งแต่เสี่ยวเจิ้งเริ่มทำงาน เขานั่งรถเมล์มาตลอด แทบจะมาสายประจำ เงินเดือนถูกหักเกือบหมดแล้ว
เลิงเร่อปิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา คิดว่าเสี่ยวเจิ้งเอานมมาประจบ ในใจรู้สึกหวานชื่นราวกับกินน้ำผึ้ง
กำลังจะยื่นมือไปรับแก้วนมจากมือเขา แต่กลับเห็นเสี่ยวเจิ้งไม่มีท่าทีจะส่งนมให้เธอ กลับเคี้ยวขนมปังต่อหน้าเลิงเร่อปิง แล้วดื่มนมหมดในคำเดียว...
"ไสหัวไป!"
เลิงเร่อปิงที่อยู่ในอารมณ์ใกล้ระเบิด โกรธจนร่างสั่น หยิบกระเป๋า LV แล้วหมุนตัวเดินจากไป
เสี่ยวเจิ้ง: "..."
หะ?
"เอ่อ...ไม่ให้ไปด้วยก็ไม่เป็นไร แต่ไม่จำเป็นต้องใช้น้ำเสียงแบบนี้หรอกนะ"
.........
ช่วงเช้า ตอนที่เสี่ยวเจิ้งมาถึงบริษัทพอดี 8 โมงครึ่ง ถ้าสายอีกไม่กี่นาที เงินเดือนเดือนนี้ของเขาคงจะถูกหักหมดแล้ว
"โอ้ เสี่ยวเสี่ยววันนี้มาตรงเวลาจัง ไม่สายเนี่ย! น่าอัศจรรย์จริงๆ!"
ตอนที่เสี่ยวเจิ้งเดินเข้ามาในตึกฝ่ายขายด้วยความเหงื่อโซก มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย
เธอชื่อโมอันนา ผู้อำนวยการฝ่ายขาย
"พี่สาวโม ถ้าผมมาสายอีกครั้ง เงินเดือนเดือนนี้คงถูกหักหมดแล้วล่ะครับ" เสี่ยวเจิ้งพูดอย่างจนปัญญา
หัวเราะคิกคักพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก พี่สาวโมเลี้ยงก็ได้"
แม่งเอ้ย!
เขาเพิ่งมาทำงานที่บริษัทไม่ถึงสองเดือน โมอันนานี่เป็นที่ยอมรับว่าเป็นพี่ใหญ่ของฝ่ายขาย เนื่องจากฝ่ายขายมีผู้ชายน้อย บวกกับเสี่ยวเจิ้งหน้าตาดีอยู่หลายส่วน เขาจึงกลายเป็นเป้าหมายในการแซวของโมอันนา
เสี่ยวเจิ้งรู้สึกโกรธมากที่มักจะถูกอีกฝ่ายลวนลามโดยไม่มีเหตุผล ซึ่งขัดกับจิตใจที่บริสุทธิ์ของเขา!
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในแผนกขายพลางคุยกันอย่างสนุกสนาน
ในตอนนั้น มีผู้หญิงหน้าตาใสซื่อคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมผนัง อาจเป็นเพราะความรีบร้อน เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นเสี่ยวเจิ้ง ทั้งสองคนชนกันเต็มๆ
"ขอโทษค่ะ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ผู้หญิงคนนั้นรีบก้มหน้าขอโทษเมื่อเห็นว่าชนใครเข้า
ใบหน้าที่ใสซื่อสวยงามแดงระเรื่อเป็นปื้นใหญ่เพราะความประหม่า
เสี่ยวเจิ้งมองดู เห็นว่าเป็นสาวสวยที่มีรูปร่างหน้าตาโดดเด่น
ไม่ด้อยไปกว่าโมอันนาเลยแม้แต่น้อย
โมอันนามีเสน่ห์ยั่วยวน ส่วนเธอมีความใสซื่อสวยงาม
"ไม่เป็นไรครับ" เสี่ยวเจิ้งยิ้มน้อยๆ
หญิงสาวเงยหน้ามองเสี่ยวเจิ้งแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองโมอันนา
"ผู้อำนวยการโม ขอโทษค่ะ..."
"ฮิๆ เด็กโง่ พวกเราไม่ได้ต่อว่าเธอสักหน่อย ทำไมถึงขอโทษอยู่ได้" โมอันนาหัวเราะอย่างหงุดหงิด "เสี่ยวน้อย ขอแนะนำอย่างเป็นทางการหน่อย นี่คือมุยชิง เพื่อนร่วมงานใหม่ของแผนกขายของเรา หวังว่าทุกคนจะช่วยดูแลกันนะ"
"นี่คือหนุ่มหล่อคนเดียวในแผนกขายของเรา เสี่ยวเจิ้ง ผู้จัดการเสี่ยว"
เสี่ยวเจิ้งหน้าดำทันที
"สวัสดีค่ะ ผู้จัดการเสี่ยว" มุยชิงยื่นมือออกมาทักทาย เงยหน้ามองเสี่ยวเจิ้งอย่างพินิจพิเคราะห์ พบว่าเสี่ยวเจิ้งไม่เพียงแต่หน้าตาดี โดยเฉพาะดวงตาของเขาที่ใสกระจ่างเป็นพิเศษ มีความมั่นใจแฝงอยู่ในความใสกระจ่างนั้น
"สวัสดีครับ อี้ชิง" เสี่ยวเจิ้งจับมือเธอไว้ พบว่าสัมผัสดีมาก ผิวนุ่มนวลกว่าโมอันนาเสียอีก
ทันใดนั้นก็รู้สึกไม่อยากปล่อยมือแล้ว
ใบหน้าเรียวงามของมุยชิงแดงระเรื่อทันที พยายามดึงมือกลับหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถดึงออกได้
เสี่ยวเจิ้งจับมือน้อยๆ ของเธอไว้ ใช้นิ้วโป้งลูบเบาๆ ที่ฝ่ามือของเธอ
มุยชิงตกใจรีบดึงมือกลับทันที
จากนั้นก็พยักหน้าให้โมอันนาด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วเดินจากไป
ทำให้เสี่ยวเจิ้งหัวเราะออกมาทันที


## บทที่ 3: กลุ่มเฉียนเฉียว

"เฮ้ย ๆ เธออย่าไปคิดอะไรกับเขานะ เขามีแฟนแล้วนะ" โมอันนายิ้มมุมปาก แล้วเอากำปั้นน้อย ๆ ตีเบา ๆ ที่ตัวเขา
"ฉันเสี่ยวเจิ้งเป็นคนไม่รู้จักอายขนาดนั้นเลยเหรอ" เสี่ยวเจิ้งพูดด้วยสีหน้าโกรธ
"จริงเหรอ ฉันว่าไม่เหมือนนะ!"
...
งานประจำวันของฝ่ายขายค่อนข้างสบาย ส่วนใหญ่งานด้านการขายจะทำโดยผู้หญิง และฝ่ายขายเองก็มีผู้ชายน้อย บวกกับเสี่ยวเจิ้งที่เข้ามาทำงานในฝ่ายขายด้วยเส้นสายนี้ ในกลุ่มเฉียนเฉียวที่ได้ชื่อว่าเป็นประเทศแห่งลูกสาว ก็ถือว่าเป็นจักรพรรดิบนดินแล้ว
หลังจากเบื่อหน่ายทั้งเช้า เสี่ยวเจิ้งคิดจะแอบไปดูภรรยาสักหน่อย เพราะตอนนี้เขาจนไม่มีอะไรเลย ถึงขั้นต้องกินบะหมี่เมื่อคืน เขาอยากลองขอยืมเงินภรรยามาใช้บ้าง
ขณะเดินผ่านห้องทำงานของผู้จัดการฝ่ายขาย เสี่ยวเจิ้งได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากในห้อง
ตอนแรกเสี่ยวเจิ้งไม่อยากยุ่ง แต่เมื่อได้ยินเสียงของมุยชิงดังออกมาจากห้อง เขาก็ชะงักฝีเท้า
เด็กสาวคนนี้ทำให้เสี่ยวเจิ้งประทับใจมาก แม้ว่าในที่ทำงานอาจหลีกเลี่ยงกฎเกณฑ์แอบแฝงบางอย่างไม่ได้ แต่เสี่ยวเจิ้งก็ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับเด็กสาวที่ยังไม่รู้เดียงสา มันจะทำลายชีวิตของเธอ
ในห้องทำงาน...
ชายอ้วนหน้ายิ้มแย้มสูบบุหรี่พลางหัวเราะพูดว่า "อี้ชิง เธอก็เห็นสถานการณ์ในฝ่ายขายของเราแล้ว คนมีฝีมือก็เยอะนะ การจะโดดเด่นในฝ่ายขายของเราไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ นะ
นอกจากผลงานและเครือข่ายในการทำงานแล้ว สิ่งสำคัญกว่านั้นคือการสื่อสารกับผู้บังคับบัญชา ฉันคิดว่าเธอคงเข้าใจความหมายของฉันใช่ไหม"
พูดจบ ชายอ้วนก็เคาะโต๊ะเบา ๆ
มุยชิงก้มหน้าตลอด กัดริมฝีปากแน่น มือทั้งสองประสานกันด้วยความประหม่า
สำหรับนักศึกษาจบใหม่อย่างเธอ กฎเกณฑ์ทางสังคมเหล่านี้เธอก็พอเข้าใจ แต่ด้วยความบริสุทธิ์ของเธอ มันยากที่จะยอมรับได้
"ผู้จัดการจาง ฉัน...ฉันแค่อยากพยายามด้วยตัวเองเพื่อสิ่งที่ฉันต้องการ ฉันเชื่อว่าฉันทำได้..."
"ด้วยความพยายามของตัวเองงั้นเหรอ?" ผู้จัดการจางสูบบุหรี่แล้วหัวเราะเยาะ "ฮึ ฮึ มุยชิง เธอช่างไร้เดียงสาจริงๆ เธอคิดว่าในสังคมปัจจุบันนี้ แค่ความพยายามอย่างเดียวจะได้สิ่งที่ต้องการงั้นเหรอ?"
พูดจบ ผู้จัดการจางเดินอ้อมโต๊ะมาที่หน้ามุยชิง หรี่ตามองสำรวจไปมา
เขายิ้มพูดว่า "มุยชิง ฉันจะบอกความจริงให้ ไม่ว่าจะเป็นบริษัทไหนก็ตาม ล้วนมีกฎเกณฑ์ในที่ทำงานของตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่กลุ่มเฉียนเฉียวซึ่งเป็นประเทศแห่งลูกสาว ผู้หญิงที่สวยกว่าเธอมีเยอะแยะ คนที่ขยันกว่าเธอก็มีมากมาย ที่นี่ผู้หญิงไม่ได้มีข้อได้เปรียบอะไรเลย
ดังนั้น การที่เธอจะโดดเด่นขึ้นมานั้นยากมาก!"
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาหยุดชะงักเล็กน้อย แล้วยิ้มพูดต่อ "แน่นอน ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น ในแผนกขาย ถ้าเธอว่านอนสอนง่าย ฉันรับรองว่าจะให้เธอก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ได้นั่งตำแหน่งหัวหน้า"
"ผู้จัดการจาง คุณจะทำอะไร?" มุยชิงลุกพรวดขึ้นถอยหลังไปหลายก้าว
เธอที่ดูภายนอกเหมือนอ่อนแอ แต่ในเรื่องของเส้นแบ่งที่ยอมรับได้นั้น เธอมีความไวและยึดมั่นอย่างมาก
ในสายตาของมุยชิง ถึงแม้ตัวเองจะต้องเป็นแค่พนักงานเล็กๆ ไปชั่วชีวิต เธอก็จะไม่ยอมขายเนื้อตัวเพื่อแลกกับอะไรทั้งสิ้น
"มุยชิง ฉันพูดไปแล้ว แผนกขายนี้เป็นอาณาเขตที่ฉันดูแลทั้งหมด ถ้าทำให้ฉันไม่พอใจ ผลที่ตามมาเธอก็น่าจะรู้ดี แค่ฉันขยับปากนิดหน่อย กลุ่มเฉียนเฉียวก็จะไม่มีที่ให้เธออยู่แล้ว!"
พูดถึงตอนท้าย ใบหน้าของผู้จัดการจางปรากฏแววดุร้าย
ต้องรู้ว่ารูปโฉมของมุยชิงนั้นถือว่าอยู่ในระดับดีเยี่ยมของทั้งกลุ่มเฉียนเฉียว เนื้อหอมที่มาถึงปากแล้วจะยอมปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร?
"ผู้จัดการจาง ฉันไม่อยากจริงๆ... ฉันไม่อยาก... ฉันแค่อยากทำงานที่กลุ่มเฉียนเฉียวอย่างดีๆ"
ดวงตาของมุยชิงแดงช้ำ น้ำตาใสๆ คลอเบ้า เธอพยายามมาตั้งนาน ก็หวังว่าจะได้มาทำงานที่กลุ่มเฉียนเฉียว ไม่คิดว่าเพิ่งทำงานได้ไม่กี่วัน ก็ต้องเจอกับกฎใต้โต๊ะแบบนี้
"อยากอยู่ที่กลุ่มเฉียนเฉียวก็ต้องว่านอนสอนง่าย ไม่งั้นถึงเธอออกจากกลุ่มเฉียนเฉียวไปแล้ว ต่อให้ไปบริษัทอื่น ฉันแค่ขยับปากนิดหน่อย รับรองว่าในทั้งเมืองจงไห่จะไม่มีที่ให้เธออยู่แน่!"
พูดจบ ผู้จัดการจางก็กระโจนเข้าหาอย่างใจร้อนรน
"ผู้จัดการจาง อย่าเข้ามานะ!"
มุยชิงดิ้นรนปฏิเสธสุดกำลัง


## บทที่ 4: การแสดงที่ยอดเยี่ยม

แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายมีกำลังมากเกินไป ทำให้มุยชิงไม่มีทางต้านทานได้เลย
"มุยชิง เชื่อฟังดีๆ นะ ฉันสัญญาว่าจะทำให้เธอได้รับเกียรติ ผลประโยชน์จะไม่น้อยไปกว่าเธอแน่นอน" ผู้จัดการจางเผยรอยยิ้มอย่างตื่นเต้นบนใบหน้าอ้วนฉุของเขา
"ปัง!"
ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกเตะเปิดออก
เห็นเพียงใบหน้าที่เย็นชาและดุดันปรากฏต่อหน้าพวกเขา จากนั้นเสี่ยวเจิ้งก็ลงมืออย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เตะผู้จัดการจางล้มลงกับพื้น
ผู้จัดการจางร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ล้มลุกคลุกคลานอย่างน่าอนาถ!
"เสี่ยว..."
มุยชิงน้ำตาคลอเบ้า มองเสี่ยวเจิ้งด้วยสายตาใสซื่อ แต่ก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
"ไม่ต้องกลัว มีพี่เจิ้งอยู่นี่" เสี่ยวเจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เขาปกป้องมุยชิงไว้ด้านหลัง สายตาเย็นชาราวกับสายฟ้าสแกนไปที่ผู้จัดการจางที่อยู่ตรงมุมห้อง
"มีคนทำร้าย มีคนทำร้ายฉัน! ช่วยด้วย!!!"
เมื่อถูกสายตาดุดันราวกับสัตว์ป่าของเสี่ยวเจิ้งจ้องมอง ผู้จัดการจางก็รู้สึกเหมือนตกอยู่ในห้องเย็น และร้องขอความช่วยเหลือด้วยสัญชาตญาณ
"ผู้จัดการจางสินะ" เสี่ยวเจิ้งเดินเข้าไปหาเขา คว้าคอเสื้อของเขาขึ้นมา หรี่ตาและยิ้มเย็นชาพูดว่า "อยากเล่นเกมใต้โต๊ะใช่ไหม? งั้นเรามาเล่นกันดีๆ สักหน่อยดีกว่า"
"ไอ้นามสกุลเสี่ยว แกจะทำอะไร? ฉันไม่ได้มีเรื่องอะไรกับแก อย่าคิดว่ามีคนคุ้มครองอยู่เบื้องหลังแล้วจะทำอะไรก็ได้นะ ฉันบอกให้รู้ไว้ ลูกพี่ลูกน้องฉันเป็นถึงระดับรัฐมนตรี ยุ่งกับฉัน แกจะต้องเสียใจแน่!"
ผู้จัดการจางพูดด้วยความตกใจและกลัว
เขารู้ว่าเสี่ยวเจิ้งมีเส้นสายอยู่บ้าง จึงอยากอ้างถึงลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเพื่อข่มขู่เขา
"อย่างนั้นเหรอ? งั้นฉันก็กลัวเหมือนกันนะ" สีหน้าของเสี่ยวเจิ้งเปลี่ยนไป
"กลัว? รู้ว่ากลัวแล้วยังไม่ปล่อยฉันอีก ระวังลูกพี่ลูกน้องฉันจะไล่แกออกนะ!" ผู้จัดการจางรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย
"ตบ!"
เสี่ยวเจิ้งตบหน้าเขาอย่างแรงด้วยมือเปล่า พร้อมกับยิ้มเย็นชาพูดว่า "ฉันกลัวจะแย่เลย อย่าว่าแต่จะอ้างถึงญาติผู้ใหญ่ของคุณเลย ต่อให้เทียนหวังลาวจื้อมาเอง ฉันเสี่ยวเจิ้งก็จะต่อยไม่ยั้ง!"
พูดจบ ก็ได้ยินเสียงตบหน้าดังปังๆๆ ติดต่อกันในห้องทำงานเล็กๆ
น่าสงสารผู้จัดการจางที่ใบหน้าอ้วนๆ บวมเป็นหัวหมูไปหมดแล้ว
เขาอ้อนวอนขอร้องให้เสี่ยวเจิ้งปล่อยตัวเขา
"ปล่อยนายเหรอ? ได้ ขอโทษน้องมุยซะ เมื่อไหร่ที่เธอยกโทษให้นาย ฉันถึงจะปล่อยนาย"
น้ำเสียงของเสี่ยวเจิ้งเรียบเฉย แต่ดังก้องในหูของผู้จัดการจาง แม้แต่มุยชิงที่อยู่ด้านหลังในตอนนี้ก็รู้สึกสับสน ดวงตาคู่สวยจ้องมองเงาร่างไม่สูงนักของเสี่ยวเจิ้งอย่างหลงใหล...
"อี้ชิง ผมผิดไปแล้ว ผมรู้ตัวแล้ว ผมจะไม่ทำแบบนี้อีก!"
ผู้จัดการจางยื่นหน้าบวมป่องเต็มไปด้วยเลือด ขอโทษมุยชิงไม่หยุด
ในตอนนั้น เสียงวุ่นวายในห้องทำงานได้ดึงดูดความสนใจของทั้งแผนกขาย โมอันนาและคนอื่นๆ ต่างตกใจและมาดูสถานการณ์
แต่กลับเห็นผู้จัดการจางหน้าบวมเป็นหัวหมูยืนอยู่ต่อหน้ามุยชิง ขอโทษไม่หยุด
เมื่อเห็นโมอันนาและคนอื่นๆ มาถึง สายตาของผู้จัดการจางก็สว่างวาบขึ้นมาทันที ราวกับเจอฟางเส้นสุดท้าย เขาตะโกนขอความช่วยเหลือไปทางโมอันนา "ช่วยด้วย! ผู้อำนวยการโม!!"
"เกิดอะไรขึ้น?" โมอันนามองเสี่ยวเจิ้งด้วยดวงตางามสงสัย
"ผู้อำนวยการโม คุณถามเขาเองเถอะครับ" เสี่ยวเจิ้งยักไหล่พูด
"ช่วยด้วยค่ะ ผู้อำนวยการโม เมื่อกี้มุยชิงยั่วยวนผมในห้องทำงาน เธอบอกว่าจะยอมตัวให้ผม ขอให้ผมช่วยเลื่อนตำแหน่งให้ แต่ผมปฏิเสธ ใครจะรู้ว่าไอ้หมอนี่แซ่เสี่ยวจะวิ่งเข้ามาตีผม!"
ผู้จัดการจางพูดออกมาทันที
ทั้งสีหน้าและน้ำเสียง แสดงออกมาอย่างสมจริง
"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ไม่ใช่อย่างนั้น!" มุยชิงร้องไห้พลางส่ายหน้าปฏิเสธสุดกำลัง
เสี่ยวเจิ้งยืนนิ่งมองผู้จัดการจางพลิกดำเป็นขาวด้วยใบหน้าเย็นชา
"มุยชิง ฉันนึกว่าเธอเป็นคนใจดี เป็นพนักงานขายที่ดี ไม่นึกเลยว่าเธอจะใช้วิธีแบบนี้เพื่อเลื่อนตำแหน่ง ในฐานะหัวหน้า ฉันรู้สึกอับอายแทนเธอ!
แล้วก็ไอ้หมอนี่แซ่เสี่ยว ไม่แยกแยะถูกผิด อารมณ์ร้อน เห็นฉันไม่ยอมให้มุยชิงเลื่อนตำแหน่ง ก็ลงไม้ลงมือกับฉัน โอ๊ย หน้าฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว ผู้อำนวยการโม คุณต้องเอาเรื่องให้ฉันนะ พวกนี้สองคนเป็นภัยพาล แผนกขายของเราทนไม่ได้แล้ว"


## บทที่ 5: ไม่มีทางเจรจาต่อรอง

พูดไปพูดมา ไอ้หมอนี่ก็เอามือลูบหน้าตัวเองแล้วเริ่มร้องโอดโอยว่าเจ็บ
"เสี่ยวเจิ้ง นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" โมอันนามองไปที่เสี่ยวเจิ้งที่มีสีหน้าเรียบเฉย หวังว่าเขาจะอธิบายด้วยวาจา
ถึงอย่างไรการทำร้ายคนก็เป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ยิ่งตอนนี้ไม่มีใครรู้ว่าใครถูกใครผิด
มีคนอยู่รอบๆ ตั้งมากมาย ถึงแม้โมอันนาจะอยากช่วยเสี่ยวเจิ้ง อย่างน้อยก็ต้องมีเหตุผลที่สมเหตุสมผล
"ผมว่านะคุณผู้จัดการจาง ถ้าการแสดงของคุณไม่ได้รางวัลออสการ์สักรางวัลก็น่าเสียดายนะ" เสี่ยวเจิ้งมองเขาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยิ่งเขายิ้มแบบนั้น กลับยิ่งทำให้ผู้จัดการจางตื่นตระหนกมากขึ้น
"ไอ้... ไอ้นามสกุลเสี่ยว อย่ามาข่มขู่ฉันนะ ความจริงอยู่ตรงหน้า พวกคุณดูหน้าฉันสิ นี่แหละที่โดนไอ้นามสกุลเสี่ยวคนนี้ตี ฉันจะแจ้งตำรวจ! พวกเราบริษัทเฉียนเฉียวไม่ยอมรับพนักงานที่มีแนวโน้มใช้ความรุนแรงแบบนี้เด็ดขาด!"
"ดูเหมือนว่าคุณผู้จัดการจางจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ นะ" เสี่ยวเจิ้งยิ้มเล็กน้อย หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า แล้วพูดอย่างเยาะเย้ยต่อหน้าทุกคนว่า "ผมรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ผมมีเสียงบันทึกอยู่ชุดหนึ่ง เป็นเสียงที่บันทึกไว้ก่อนที่ผมจะลงมือทำร้ายคน ใครถูกใครผิด ทุกคนฟังแล้วก็จะรู้เอง"
พูดจบ เสี่ยวเจิ้งก็ตั้งใจส่งโทรศัพท์ให้โมอันนา
โมอันนาขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดตามองผู้จัดการจางที่กำลังตื่นตระหนกด้วยสายตาเย็นชา พอเธอเพิ่งรับโทรศัพท์มา ผู้จัดการจางก็พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน แย่งโทรศัพท์จากมือเฟยอันนาไป กำลังจะขว้างลงพื้น แต่ถูกเสี่ยวเจิ้งฉวยคว้ากลับมาได้อย่างรวดเร็ว!
"อยากทำลายหลักฐานหรือ?" ดวงตาของเสี่ยวเจิ้งลุกโชนด้วยความโกรธ ประกายเย็นเยียบแห่งความดุร้ายสะท้อนออกมาจากดวงตา
ผู้จัดการจางทำหน้าสิ้นหวัง ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
"เซียวเกอ ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว ต่อไปผมไม่กล้าทำแบบนี้อีกแล้ว หวังว่าคุณจะใจกว้าง ยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะ"
มีหลักฐานอยู่ในมือ ผู้จัดการจางพูดอะไรก็ไม่มีใครเชื่อ
การที่ผู้จัดการจางพยายามแย่งโทรศัพท์ไปก็เป็นการเปิดโปงคำโกหกของเขาก่อนหน้านี้แล้ว
"คุณผู้จัดการจาง ตอนนี้คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?" โมอันนามองเขาด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองสุนัขตายตัวหนึ่ง
ตอนนี้ พนักงานฝ่ายขายจำนวนมากก็มาอยู่ในที่เกิดเหตุ
ผู้จัดการจางเห็นว่าขอร้องเสี่ยวเจิ้งไม่ได้ผล ก็เลยหันไปขอร้องมุยชิง จากนั้นก็ขอร้องโมอันนา
สุดท้ายก็ทำหน้างงงวยด้วยความสิ้นหวัง
ส่วนเสี่ยวเจิ้งกลับรู้สึกขำปนเศร้าเมื่อมองดูผู้จัดการจาง เขาหัวเราะพูดว่า "คุณผู้จัดการจาง คุณนี่มันจิตใจไม่บริสุทธิ์เลยนะ ในมือถือไม่มีเสียงบันทึกอะไรทั้งนั้น คุณแย่งทำไมกัน"
พูดจบ เสี่ยวเจิ้งก็เปิดสิ่งที่เรียกว่าเสียงบันทึก นอกจากเพลง "ในโลกนี้มีแต่แม่ที่ดีที่สุด" ก็ไม่มีอะไรอีกเลย
ทันใดนั้น ผู้จัดการจางก็งงไปเลย
แท้จริงแล้วเสี่ยวเจิ้งแค่เล่นเกมจิตวิทยากับเขาเท่านั้น เรื่องเสียงบันทึกเป็นแค่ข่าวลือไร้มูล เพื่อทดสอบเขาเท่านั้น แต่กลับเป็นเขาที่จิตใจไม่บริสุทธิ์ คิดว่าอีกฝ่ายมีเสียงบันทึกเป็นหลักฐาน จึงแย่งเอาไว้...
"เอาล่ะ พี่สาวโม จะจัดการยังไงก็แล้วแต่พี่เลยนะ ผมออกไปสูบบุหรี่ก่อน"
พูดจบ เสี่ยวเจิ้งก็ขยิบตาให้เธอ แล้วเดินออกไปอย่างสง่างามต่อหน้าพนักงานหญิงที่ตาค้างกันทั้งหมด
ตอนนี้ เขาได้เลื่อนขั้นจากคนขี้เกียจทำงานธรรมดาๆ ขึ้นมาเป็นหนุ่มอัจฉริยะ ทำให้พนักงานหญิงทุกคนมองเขาด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม
...
ห้าโมงครึ่งตอนบ่าย เสี่ยวเจิ้งรอดพ้นช่วงบ่ายมาได้อย่างยากลำบาก กำลังจะไปขอติดรถเลิงเร่อปิงกลับบ้าน
พอเดินออกจากลิฟต์เตรียมจะเข้าห้องทำงานประธาน เลิงเร่อปิงก็เก็บเอกสารเสร็จแล้ว อุ้มเอกสารสำคัญและแผนงานมากมายเดินมาราวกับนางฟ้าในภาพวาด
"มาทำไม" เลิงเร่อปิงขมวดคิ้ว มองเสี่ยวเจิ้งด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เสี่ยวเจิ้งสูบบุหรี่แล้วเกาหัวอย่างเก้อเขินพูดว่า "ไม่มีเงินแล้วครับ ก็เลยอยากติดรถภรรยากลับบ้าน"
"ไม่มีทาง!"
เลิงเร่อปิงตอบอย่างเย็นชา
การปฏิเสธทำให้เสี่ยวเจิ้งรู้สึกไม่ทันตั้งตัว!
"เอ่อ ไม่มีทางเจรจาเลยเหรอครับ" เสี่ยวเจิ้งยิ้มอย่างจนใจ ลูบจมูก
มีคนบอกว่าการมีภรรยาสวยเป็นเรื่องที่มีความสุขมาก แต่สำหรับเสี่ยวเจิ้งแล้ว ภรรยาคนนี้เย็นชาเหมือนน้ำแข็งเลย
"อย่าคิดเลย" เลิงเร่อปิงตอบอย่างเย็นชาไร้อารมณ์
สำหรับเธอที่มีอาการโรคกลัวความสกปรกอย่างรุนแรง ไม่ต้องพูดถึงเสี่ยวเจิ้งหรอก แม้แต่เพื่อนสนิทของเธอก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนถึงจะขึ้นรถได้


## บทที่ 6: ภรรยาครับ ขอยืมเงินหน่อยนะ

"นั่นละคุณภรรยา ขอยืมเงินหน่อยสิ" เสี่ยวเจิ้งจ้องมองเธอพลางยิ้มพูดว่า "เงินเดือนเดือนที่แล้วหักไปเกือบหมดแล้ว เงินเดือนนี้ก็เหลือไม่เท่าไหร่ คุณคงไม่ปล่อยให้สามีคุณอดตายหรอกนะ?"
พอได้ยินคำว่ายืมเงิน ใบหน้างามของเลิงเร่อปิงก็เย็นชาลงอีกครั้ง เธอพูดว่า "เมื่อสองสามวันก่อนไม่ได้ให้ยืมสามพันหยวนไปแล้วหรอ? หมดเร็วจังนะ"
ทั้งสองคุยกันไปพลางเดินเข้าลิฟต์
เสี่ยวเจิ้งยืนพิงมุมลิฟต์ ยักไหล่แล้วหัวเราะเบาๆ พูดว่า "ภรรยา คุณก็รู้ว่าเมืองมารเป็นยังไง แล้วผู้ชายอย่างผมไม่มีเงินติดตัวสักหมื่นกว่าหยวน เดี๋ยวคนอื่นก็หัวเราะเยาะ ไม่ใช่หัวเราะผมนะ แต่หัวเราะคุณประธานไป๋แห่งกลุ่มเฉียนเฉียว คิดดูสิ
ภรรยาหาเงิน สามีใช้ มันก็สมเหตุสมผลนะ"
"สมเหตุสมผลบ้านแกสิ!" เลิงเร่อปิงสีหน้าเย็นชาลงทันที ดวงตาเบิกกว้าง นี่มันสิ่งมีชีวิตจากดาวดวงไหนกัน? ภรรยาหาเงิน สามีใช้? นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหน?
"ในฐานะผู้ชายที่มีมือมีเท้า คุณยังให้ผู้หญิงเลี้ยงดูอีกเหรอ? เสี่ยวเจิ้ง คุณไม่รู้สึกอายบ้างเลยหรือ?"
"อาย?" เสี่ยวเจิ้งสูบบุหรี่พลางหรี่ตา สีหน้ายิ้มๆ พูดว่า "ความอายกินได้เหรอ? ความอายทำให้มีชีวิตรอดได้หรือ? ภรรยา สังคมทุกวันนี้คุณก็รู้ดี ผู้ชายต้องมีเงินติดกระเป๋า ถึงจะมีเพื่อน ไม่เหมือนพวกคุณที่เป็นลูกสาวตระกูลร่ำรวย
ใช้ชีวิตหรูหราตั้งแต่เด็ก แต่ไม่รู้ความยากลำบากของคนชั้นล่างในสังคม"
พูดถึงตรงนี้ แววตาของเสี่ยวเจิ้งเต็มไปด้วยความเย็นชา บุคลิกทั้งตัวเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ดูหดหู่ลง
แตกต่างจากเสี่ยวเจิ้งคนเดิมอย่างชัดเจน ทำให้เลิงเร่อปิงตกตะลึงไปชั่วขณะ สายตามองเขาอย่างหลงใหล
"ไม่มีเงิน" เลิงเร่อปิงกลับมามีสีหน้าปกติ ปฏิเสธอีกครั้ง
เสี่ยวเจิ้ง: "..."
บ้าเอ๊ย เสียเปล่าที่แสดงบุคลิกแบบนั้นออกมา
ในตอนนั้นเอง ประตูลิฟต์เปิดออก พอดีกับช่วงเวลาเลิกงาน พนักงานจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในลิฟต์
เมื่อพวกเขาเห็นเลิงเร่อปิงอยู่ในลิฟต์ ทุกคนก็สูดหายใจเฮือกใหญ่
ได้โดยสารลิฟต์เดียวกับประธานสาวสวยแห่งกลุ่มเฉียนเฉียว นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะคิด
"ยืนทำอะไรกันอยู่? ไม่อยากเลิกงานแล้วหรือ?"
เห็นพวกเขายืนงงอยู่หน้าลิฟต์ ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามา เลิงเร่อปิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ขอบคุณท่านประธาน..."
เมื่อได้รับคำสั่งจากเธอ ทุกคนก็รีบกรูกันเข้ามา แต่ในใจต่างก็แอบดีใจ ที่ได้โดยสารลิฟต์ร่วมกับสาวสวยระดับนี้ คงจะฝันยังยิ้มออกมาเลย
หลังจากรอจนพนักงานทุกคนออกไปหมดแล้ว ในขณะที่ลิฟต์กำลังจะถึงลานจอดรถใต้ดิน เลิงเร่อปิงที่อารมณ์กำลังพลุ่งพล่านก็พลันหันกลับมา ยกมือขึ้นตบใส่เสี่ยวเจิ้งทันที
เสี่ยวเจิ้งหลบตัวไปด้านข้าง พร้อมกับคว้าข้อมือขาวเนียนของเธอไว้ได้ พูดอย่างตกใจว่า "คุณตบผมทำไม?"
"เสี่ยวเจิ้ง นายนี่มันคนลามก!"
เห็นข้อมือตัวเองถูกจับไว้ เลิงเร่อปิงก็ยกรองเท้าส้นสูงขึ้นเตะใส่เสี่ยวเจิ้ง
โอ้ย!
เสี่ยวเจิ้งก้มตัวลงหลบไปด้านหลัง พอดีหลบพ้นรองเท้าส้นสูงของเธอ!
"อย่าหลบสิ!"
เลิงเร่อปิงโกรธจนร่างกายสั่นไปหมด
"โอ้โห คุณคิดว่าผมโง่เหรอ คุณเตะผมแล้วจะไม่ให้หลบเนี่ยนะ?"
เสี่ยวเจิ้งพูดอย่างเหลืออด
รีบปล่อยมือ แล้วหลบตัวไปอีกฝั่ง รักษาระยะห่างไว้หลายเมตร
เลิงเร่อปิงจ้องมองเขาด้วยดวงตาเย็นชาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น กัดฟันพูดอย่างเคียดแค้นว่า "หย่า!"
"จะหย่าก็หย่า!" เสี่ยวเจิ้งก็โมโหแล้วเหมือนกัน
"ใครไม่หย่าคนนั้นเป็นหมา!"
"คุณต่างหากที่เป็นหมา คุณนั่นแหละ!" เลิงเร่อปิงโกรธจัด คว้ากระเป๋า LV ขว้างใส่เขา
เสี่ยวเจิ้งไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง รับกระเป๋าไว้ได้อย่างง่ายดาย แล้วหัวเราะอย่างกวนประสาทว่า "กระเป๋าราคาหลายหมื่น จะขว้างก็ขว้าง ผมขี้เกียจหลบด้วยซ้ำ ไม่เอาสิ คุณเอาเงินมาขว้างผมดีกว่า ลองดูสิว่าผมจะหลบหรือเปล่า"
"นาย..." เลิงเร่อปิงพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เดินจากไปอย่างโกรธเป็นฟืนเป็นไฟราวกับเด็กผู้หญิงตัวน้อย
จนกระทั่งรถบีเอ็มดับเบิลยูของเลิงเร่อปิงขับห่างออกไปเรื่อยๆ เสี่ยวเจิ้งที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้ม ก็ค่อยๆ เปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าที่เย็นชาราวกับมีดคมกริบนั้นเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง ดวงตาคมกริบและลึกล้ำ


## บทที่ 7: หย่าก็หย่าเลย ไม่หย่าแสดงว่าเป็นลูกหมา

บรรยากาศของความเสื่อมโทรมและความเย็นชาแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน
เสี่ยวเจิ้งเปิดโทรศัพท์อย่างไม่ใส่ใจ
"เซียวเกอ ผมหาข้อมูลเกี่ยวกับที่อยู่ของกระดูกทองคำได้บางส่วนแล้วครับ"
เสียงที่ตื่นเต้นและแฝงไปด้วยความหยิ่งผยองดังมาจากปลายสาย
"โอ้?" เสี่ยวเจิ้งเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาเปล่งประกายความดุดันขึ้นมาทันที "เล่ามาซิ"
"จากข้อมูลที่ผมรู้มา กระดูกทองคำปรากฏอยู่ในเรือนจำแห่งหนึ่งชานเมืองจงไห่ เรือนจำนี้สร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 80 เป็นที่คุมขังนักโทษประหารที่โหดเหี้ยม เป็นสถานที่ที่มืดมนมาก จากการตรวจสอบพบว่า กระดูกทองคำตกอยู่ในมือของคนที่ชื่อพระอิทธิ์แปดด้าน"
ในโทรศัพท์ ชายคนนั้นตื่นเต้นจนถูมือไปมา พูดอย่างกระตือรือร้น "เซียวเกอ หลังจากคุณจากไป ทุ่งหญ้าก็น่าเบื่อมาก ในที่สุดก็จะได้สนุกกันเต็มที่แล้ว คันมือมานานแล้ว เราจะลงมือเมื่อไหร่ดีครับ?"
"ข่าวแน่ใจแล้วหรือ?" เสี่ยวเจิ้งถามอย่างเรียบเฉย
"แน่ใจแล้วครับ รอแค่คำสั่งจากเซียวเกอเท่านั้น ผมหลงเฉอไม่ได้ลิ้มรสความเลือดเย็นมานานแล้ว"
เสี่ยวเจิ้งรู้สึกขำปนสงสาร
คนที่ใช้กำปั้นเหล็กทำลายทุ่งหญ้าแอฟริกาทั้งหมด ได้รับฉายาว่าจักรพรรดิทุ่งหญ้า กลับแสดงความตื่นเต้นขนาดนี้เพียงเพราะอยากมีเรื่องให้ต่อสู้ ถ้ากลุ่มอิทธิพลมืดรู้เข้า ไม่รู้ว่าจะคิดยังไง
"ได้ อีกไม่กี่วันนายก็มาที่นี่แล้วกัน แต่ฉันต้องเตือนนายอย่างจริงจัง พอมาถึงฮั่วเซียแล้วต้องระวังนิสัยของนายหน่อย ประเทศไหนนายจะไม่สนใจก็ได้ แต่มาถึงฮั่วเซียแล้วนายต้องสงบเสงี่ยมหน่อย อย่าให้หน่วยงานพิเศษบางหน่วยจับตาดูได้เด็ดขาด ไม่งั้นนายจะมีปัญหาใหญ่"
"ฮ่าๆ เซียวเกอวางใจได้เลยครับ ฮั่วเซียได้ชื่อว่าเป็นเขตห้ามของมือสังหาร ผมจะระวังตัว อ้อ มีอีกเรื่องที่ผมต้องรายงานคุณด้วย คือว่าราชาหมาป่ายุโรปมาหาคุณที่ฮั่วเซียแล้ว"
"ว่ากันว่าเขามาเพื่อแก้แค้นให้น้องชายของเขา" หลงเฉอพูด
"ราชาหมาป่า?" เสี่ยวเจิ้งสูบบุหรี่ หัวเราะขื่นๆ "ก็คือปี้ชือฮัวพี่ชายของเซียวเหอที่ฉันฆ่าตายเมื่อปีที่แล้วน่ะเหรอ?"
"ใช่ครับ ราชาหมาป่ายุโรปปี้ชือฮัว พลังของเขาแข็งแกร่งมาก แม้แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าจะเอาชนะเขาได้!" เสียงของหลงเฉอทุ้มต่ำลง
"จับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาไว้ ในเมื่อมาแล้ว ฉันเสี่ยวเจิ้งก็จะต้อนรับราชาหมาป่ายุโรปคนนี้" พูดจบ ดวงตาสีดำของเขาก็เปล่งประกายความบ้าคลั่ง
"อ้อ เซียวเกอ สภาพร่างกายของคุณเป็นยังไงบ้าง? ช่วงนี้มีอาการกำเริบไหม?" น้ำเสียงของหลงเฉอหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้น พูดว่า "เซียวเกอ ขอแค่เรารวบรวมกระดูกทองคำได้ครบ อาการป่วยของคุณต้องดีขึ้นแน่นอน!"
เมื่อพูดถึงอาการป่วย สีหน้าของเสี่ยวเจิ้งปรากฏแววเศร้าหมอง
ยิ้มขื่นสองที "ตอนนี้ยังไม่ตายหรอก แต่ความตายไม่ได้ทำให้ฉันกลัวอีกต่อไปแล้ว"
...
หลังจากวางสาย เสี่ยวเจิ้งจมอยู่ในความเงียบ
จุดประสงค์หลักของการกลับประเทศครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อปฏิบัติภารกิจ แต่เพื่อแสวงหาการต่ออายุขัย
หลายปีก่อน เขาได้รับการสืบทอดอำนาจชั่วร้ายจากเทพเจ้าแห่งความตาย ทำให้ร่างกายไม่สามารถรับมือกับพลังนี้ได้ เนื้อเยื่อส่วนใหญ่ในร่างกายได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง และสิ่งที่เขาต้องการค้นหาคือกระดูกทองคำ ซึ่งเป็นต้นเหตุของการรักษาร่างกายของเขา เพียงแค่ค้นพบกระดูกทองคำ ร่างกายของเขาถึงจะสามารถซ่อมแซมได้
แต่กระดูกทองคำนั้นหายากเหลือเกิน ตลอดเวลาหลายปี จนถึงตอนนี้ก็เพียงแค่พบกระดูกมือชิ้นเดียวเท่านั้น...
และกระดูกทองคำทั้งหมดมี 206 ชิ้น ว่ากันว่าถ้าหาครบ 206 ชิ้น จะเกิดพลังมหัศจรรย์ ไม่ว่าจะเป็นตายอย่างไร!
เสี่ยวเจิ้งหยิบกระดูกมือสีเหลืองซีดออกมาจากกระเป๋า มุมปากเผยรอยยิ้มขื่น
ราชาที่ไร้มงกุฎแห่งแอฟริกาเหนือ เทพผู้ชั่วร้าย ผู้ก่อตั้งองค์กรเทียนหวัง องค์กรใหญ่ที่สุดในแอฟริกาเหนือ บัดนี้กลับต้องกังวลเรื่องการต่ออายุขัย...ช่างน่าสลดใจ
เพื่อแย่งชิงกระดูกมือชิ้นนี้ เขาถึงกับกวนคุกมืดของยุโรปจนพลิกคว่ำ ตั้งแต่สิบหกคุกรอบนอก ไปจนถึงคุกแห่งความมืดมิด 18 ชั้น ต่อสู้จนตายเพื่อแย่งชิงกระดูกทองคำชิ้นนี้มา!
เสี่ยวเจิ้งมองลานจอดรถด้วยสีหน้าจนปัญญา ถอนหายใจพูดว่า "ถ้าไม่สามารถรวบรวมกระดูกทองคำทั้งหมดได้ ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน?"
ร่างอันเศร้าหมองค่อยๆ หายไปในลานจอดรถใต้ดิน
...
สองทุ่มครึ่ง บาร์หวงเจ่าในเมืองจงไห่
พร้อมกับเสียงเพลงโลหะดังขึ้น ทั้งบาร์คึกคักอย่างยิ่ง ที่นี่คุณสามารถลืมความกังวลทั้งหมดในตอนกลางวัน โยกย้ายร่างกายอย่างเต็มที่ เพลิดเพลินกับจังหวะที่เร้าใจจากเครื่องดื่มและดนตรี
ในตอนกลางวัน คุณอาจเป็นผู้แพ้ในที่ทำงาน คนชั้นล่างที่ไม่สมหวัง หรือถูกเยาะเย้ยดูถูก แต่ในเมืองที่ไม่เคยหลับใหลนี้ เมื่อความมืดปกคลุม ความไม่พอใจทั้งหมดในตอนกลางวัน คุณสามารถปล่อยตัวได้อย่างเต็มที่ที่นี่
ไม่ว่าจะมีสถานะหรือตำแหน่งใด แม้คุณจะมีทรัพย์สินนับร้อยล้าน ที่นี่ ตราบใดที่คุณมีเงิน คุณก็เป็นหนึ่งในฝูงชนที่บ้าคลั่งนี้
แต่เสี่ยวเจิ้งที่นั่งอยู่ในมุมมืดกลับเพลิดเพลินกับบรรยากาศที่นี่อย่างมาก สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะเคยมีเกียรติยศสูงส่งแค่ไหนมาก่อน ในขณะนี้ เขาเพียงต้องการมีชีวิตอยู่อย่างปล่อยตัวมากขึ้นเท่านั้น


## บทที่ 8: อย่าตีภรรยาของฉันสิ

ในตอนที่อยู่ต่างประเทศ เสี่ยวเจิ้งมักจะมาผ่อนคลายที่สถานที่แบบนี้บ่อยๆ ทุกครั้งที่ฆ่าคน เขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างรุนแรงในส่วนลึกของจิตใจ บางทีสำหรับมือสังหารคนอื่นๆ แล้ว การฆ่าคนอาจเป็นเพียงวิธีการเอาตัวรอดเท่านั้น แต่เสี่ยวเจิ้งรู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่เครื่องจักรฆ่าคน ทุกคนล้วนมีจุดอ่อน และเขาก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
"หนุ่มหล่อ มาคนเดียวเหรอ?" ในขณะที่เสี่ยวเจิ้งกำลังเพลิดเพลินกับความเงียบสงบ หญิงสาวในเสื้อชีฟองสีแดงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา
หญิงสาวมีใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่ง
"นั่งสิ"
เสี่ยวเจิ้งยิ้มอย่างจำยอม เขารู้ว่าผู้หญิงที่ดูยั่วยวนตรงหน้านี้น่าจะเป็นเด็กเชียร์เหล้า แต่ที่น่าสนใจคือรูปร่างของเธอดีจริงๆ
"หนุ่มหล่อ คืนยาวนานนั่งอยู่คนเดียว ไม่เอาเราคุยกันทั้งคืนดีกว่าไหม?" หญิงสาวพูดอย่างอ่อนโยน เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว รินเหล้าให้ตัวเองอย่างชำนาญ แล้วยกแก้วในมือชนกับเสี่ยวเจิ้ง ดื่มด้วยท่าทางห้าวหาญ ในเวลาไม่กี่ประโยคก็ดื่มค็อกเทลราคาแพงของเสี่ยวเจิ้งไปหลายแก้ว
"หนุ่มหล่อ คุณมีแฟนหรือยัง?" หญิงสาวที่ดูยั่วยวนค่อยๆ เข้าใกล้เสี่ยวเจิ้งด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
"คนจนๆ อย่างผม ใครจะมาสนใจล่ะ?"
แม้ในใจจะรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ด้วยแรงขับเคลื่อนของเงิน เธอก็ยังอดทนกลั้นความโกรธในใจ คิดในใจว่า: ไอ้บ้านนอก เดี๋ยวฉันจะทำให้แกล้มละลายด้วยการดื่มเหล้าเลย!
"ถ้าคุณยินดี คืนนี้ฉันก็จะเป็นแฟนของคุณ" หญิงสาวส่งสายตาเย้ายวนใจ กระซิบข้างหูเสี่ยวเจิ้งอย่างหวานซึ้ง
แม้ว่าเสี่ยวเจิ้งจะรู้แล้วว่าเธอเป็นเด็กเชียร์เหล้า แต่สำหรับผู้ชายที่มีจิตใจว่างเปล่า จะปฏิเสธเนื้อติดปากแบบนี้ได้อย่างไร?
"ยินดีอย่างยิ่ง" เสี่ยวเจิ้งยิ้มน้อยๆ
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่เสี่ยวเจิ้งกำลังสนุกสนานกับความรักอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีคนคุ้นหน้าปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา!
เสี้ยวอวี่เฟย!
ก็คือผู้ช่วยสาวที่กระตือรือร้นเมื่อคืนนี้นั่นเอง!
ตอนนี้ เสี้ยวอวี่เฟยไม่ได้แต่งตัวในชุดผู้ช่วยที่ดูเป็นทางการอีกต่อไป แต่แต่งตัวเหมือนสาวน้อยวัยรุ่น คาบบุหรี่ผู้หญิง แต่งหน้าจัด ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปมาบนร่างของเสี่ยวเจิ้ง
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่ในอ้อมกอดของเสี่ยวเจิ้ง ยิ่งทำให้เสี้ยวอวี่เฟยโกรธจัด!
"ไอ้ลูกเต่า! ไม่คิดว่าจะเจอแกที่นี่ด้วย ทำไมยังไม่ตายซะทีล่ะ?" เสี้ยวอวี่เฟยยังโกรธเรื่องเมื่อคืน
"เชี่ย ผู้ช่วย ไม่คิดว่าปากแกจะร้ายขนาดนี้!" เสี่ยวเจิ้งทำหน้าเหมือนโดนหมากัด
"ไสหัวไปเลย อย่ามายุ่งกับฉัน!" เสี้ยวอวี่เฟยด่าออกมาดังๆ แล้วหันหน้าไป สายตากวาดมองไปที่โต๊ะไม่ไกลที่มีผู้ชายนั่งดื่มเหล้าอยู่หลายคน
คืนนี้เป้าหมายของเธอคือพวกที่ค้าของต้องห้ามของรัฐ เสี้ยวอวี่เฟยถึงได้แต่งตัวแบบนี้
เธอกำลังปฏิบัติหน้าที่
ต้องรู้ว่าเสี้ยวอวี่เฟยที่ได้ฉายาว่าทอมบอยไม่เคยใส่กระโปรงมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงการแต่งตัวโป๊แบบนี้ แทบจะคิดไม่ออกด้วยซ้ำ
เสี่ยวเจิ้งทำปากเบะ ไม่สนใจเธออีก แล้วเล่นเกมเสียวๆกับผู้หญิงในอ้อมกอดต่อ
"คุณผู้หญิงคนนี้ ผมเห็นคุณคุ้นๆนะ เหมือนเพื่อนเก่าของผม ไม่ทราบว่าจะขอดื่มสักแก้วได้ไหมครับ?" ในขณะที่เสี้ยวอวี่เฟยไม่สนใจเสี่ยวเจิ้ง ชายใส่สูทถือแก้วเหล้าเดินเข้ามา
เสี้ยวอวี่เฟยจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชาเหมือนลูกธนูเย็น แล้วไม่สนใจ
คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้ความแล้วเดินจากไป ใครจะรู้ว่าชายใส่สูทไม่ได้จากไป แต่กลับหลงใหลในนิสัยของเสี้ยวอวี่เฟย
"คุณผู้หญิง ให้ผมเลี้ยงเหล้าคุณดีไหมครับ?" พูดพลางชายใส่สูทยิ้มอย่างสุภาพ
ผู้หญิงที่มีนิสัยแบบเสี้ยวอวี่เฟยหาได้ยากในที่นี่ ผู้ชายคนไหนจะไม่สนใจล่ะ?
"ไสหัวไปซะ!" เสี้ยวอวี่เฟยพูดเสียงเย็น ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ ทนไม่ได้กับการลวนลามของผู้ชายน่ารังเกียจแบบนี้
"โอ้โห เป็นพริกขี้หนูด้วยนะ ผมชอบผู้หญิงนิสัยแบบนี้" ชายใส่สูทยังคงยิ้มลามกพูดว่า "แค่คุณดื่มกับผมสักแก้ว ไม่ใช่แค่ไสหัวไป แม้แต่ให้ผมคลานก็ยอม"
พูดจบ สายตาลามกของเขาก็กวาดมองไปที่หน้าอกของเสี้ยวอวี่เฟยอย่างไม่ตั้งใจ
ขณะนั้นเสี้ยวอวี่เฟยยังคงคอยระวังความเคลื่อนไหวทั่วทั้งบาร์ เพื่อจะหลีกเลี่ยงการรบกวนของชายใส่สูทคนนี้ เธอจึงจำต้องยอมรับข้อเสนอของเขา "ได้ ฉันจะดื่มกับนายสักแก้ว ดื่มเสร็จแล้วก็ไสหัวไปซะ!"
ด่าเสร็จ เสี้ยวอวี่เฟยก็หยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม ตอนที่เสี้ยวอวี่เฟยเงยหน้าดื่มเหล้า มุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ นิ้วมือขยับ ยาเม็ดสีขาวเม็ดหนึ่งตกลงไปในขวดเหล้า


## บทที่ 9: กอดแนบอก

ต่อมา ชายในชุดสูทหัวเราะดังและพูดว่า "ตรงไปตรงมาดีมาก เธอเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญจริงๆ" พูดพลางเขาก็หยิบขวดเหล้ามารินให้เสี้ยวอวี่เฟย แล้วยิ้มพูดต่อว่า "เราโชคดีที่ได้พบกัน ดื่มอีกแก้วไหม?"
เมื่อเสี้ยวอวี่เฟยได้ยินเช่นนั้น เธอก็โกรธทันที
"ฉันบอกว่าพอได้หรือยัง? รีบไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้!" เสี้ยวอวี่เฟยเกลียดผู้ชายประเภทที่ชอบได้คืบจะเอาศอกแบบนี้ที่สุด โดยเฉพาะเสี่ยวเจิ้งที่อยู่ไม่ไกล ทำให้เห็นเงาของเสี่ยวเจิ้งในตัวคนนี้ชัดเจน ยิ่งทำให้เสี้ยวอวี่เฟยรู้สึกขยะแขยง
"ไปไหน? ไปในอ้อมกอดของเธอใช่ไหม?" ชายในชุดสูทยิ่งลามกมากขึ้น เห็นว่าเสี้ยวอวี่เฟยเซ็กซี่ ก็ยื่นมือไปจับมือเธอ
แต่ว่า เสี้ยวอวี่เฟยมีชื่อเสียงในเรื่องอารมณ์ร้อน มือของเขาเพิ่งยื่นออกมา ก็ถูกเสี้ยวอวี่เฟยจับนิ้วโป้งสองนิ้วไว้แล้วบิดแรงๆ ชายในชุดสูทก็ร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกฆ่าทันที
"ถ้าไม่ไปตอนนี้ ฉันจะทำลายนายเลย!" หลังจากปล่อยมือแล้ว เสี้ยวอวี่เฟยตวาดเสียงเย็น
"ผู้หญิงบ้า เธอกล้าตีฉันเหรอ?" ชายในชุดสูทโกรธมาก ด่าเสียงดัง "พวกออกมาขายก็คือพวกออกมาขาย แกจะมาทำตัวบริสุทธิ์ทำไม? ที่กูสนใจแก ถือว่าแกโชคดีแล้ว ถ้ากูไม่สนใจแก แกยังไม่เท่ากับไก่ด้วยซ้ำ!"
"ไอ้คนเลว!" เสี้ยวอวี่เฟยสบถ ชกหมัดใส่หน้าชายในชุดสูททันที ปัง! ชายในชุดสูทล้มลงกับพื้นทันที ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ดึงดูดสายตาของคนรอบข้างให้มาดูเหตุการณ์
"แกอยากตายใช่ไหม!" อารมณ์ของเสี้ยวอวี่เฟยระเบิด คนที่กล้าชี้หน้าด่าเธอแบบนี้ ไม่มีใครจบดีแน่
อย่างไรก็ตาม ขณะที่เธอกำลังจะลงมือ อาวุธที่เหน็บไว้ที่เอวก็พลันหล่นลงมา ทำให้ชายในชุดสูทตกใจร้องลั่น "อาวุธ! อาวุธ! เธอมีอาวุธ! ช่วยด้วย!"
โครม...
เสียงร้องนี้ทำให้ตัวตนของเสี้ยวอวี่เฟยถูกเปิดเผยหมดแล้ว
เสี้ยวอวี่เฟยรู้ว่าตัวตนถูกเปิดเผยแล้ว กำลังจะเก็บอาวุธ แต่ชายหัวโล้นคนหนึ่งฉวยโอกาสขว้างขวดเหล้าในมือ แตก! อาวุธหลุดจากมือ คนอื่นๆ รีบเข้าโจมตีเธออย่างดุเดือด
"ฆ่ายัยนี่ให้ตายเลย!" ชายในชุดสูทที่จมูกเลือดไหลตะโกน หยิบมีดเล็กออกมาจากเอว ฉวยโอกาสที่เสี้ยวอวี่เฟยไม่ทันระวัง แทงเข้าไปข้างหน้า
เสี่ยวเจิ้งที่อยู่ข้างๆ ตาเป็นประกาย ก้าวเข้าไปกอดร่างอ่อนนุ่มของเสี้ยวอวี่เฟยไว้ในอ้อมกอด ตะโกนว่า "โอ๊ย อย่าตีเมียผม ถ้าจะตีก็ตีผมเถอะ!"
ในจังหวะนั้น เสี้ยวอวี่เฟยรู้สึกว่าร่างกายของเธอไม่อยู่ในการควบคุม ถูกดึงไปข้างหลัง พอดีมือของเธอปะทะใบหน้าของชายในชุดสูท ทำให้เขาล้มลงกับพื้นอีกครั้ง มีดเล็กในมือหลุดออกไป เสี่ยวเจิ้งใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ ส่วนอีกมือกลับลูบไปที่ขาของเธออย่างไม่รู้ตัว
เสี้ยวอวี่เฟยโกรธจนขมวดคิ้ว ด่าว่า "ไอ้สารเลว!"
"ปั้ง! ปั้ง!" เสี้ยวอวี่เฟยเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว ศิลปะการต่อสู้อันงดงามของเธอดูเหมือนง่ายดายไร้ความยากลำบาก ขายาวใต้กระโปรงสั้นของเธอเตะสูงอย่างยากลำบาก ทันใดนั้นก็เตะคนหนึ่งล้มลงกับพื้น
"ระวังนะที่รัก!"
เสี่ยวเจิ้งตะโกนอีกครั้ง มือทั้งสองข้างปกป้องท้องน้อยของเธอ ร่างกายของทั้งสองคนล้มไปข้างหลัง ขาขวาเอียงไปข้างหน้า พลังที่มองไม่เห็นทำให้เท้าขวาของเสี้ยวอวี่เฟยเตะไปข้างหน้า พอดีเตะเข้าที่หว่างขาของชายหัวล้านที่กำลังพุ่งเข้ามา!
ทันใดนั้นความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ชายหัวล้านตัวแข็งทื่อ กอดหว่างขาร้องโอดโอยอยู่กับที่
"ที่รัก ไอ... คุณกำลังทับผมจนตายแล้ว..."
เสี่ยวเจิ้งที่นอนอยู่บนพื้นแกล้งทำหน้าเจ็บปวด
"ตายก็สมควรแล้ว!" เสี้ยวอวี่เฟยด่าอย่างไม่พอใจ
หลังจากลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ชายร่างใหญ่สองคนเห็นสถานการณ์แล้วมองหน้ากัน คว้าเก้าอี้แล้วฟาดใส่เสี้ยวอวี่เฟย
เสี้ยวอวี่เฟยถอยหลังติดๆ กัน หมุนตัวอย่างรวดเร็ว เตะหมุนตัวอย่างสวยงามทำให้เก้าอี้ในมือของคนหนึ่งแตกเป็นชิ้นๆ
เสี่ยวเจิ้งแกล้งทำท่าหวาดกลัวซ่อนตัวอยู่ในมุม ชายร่างใหญ่คนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาจากพื้นพอดีเห็นเสี่ยวเจิ้งอยู่ในมุม
"พี่ใหญ่ อย่าตีผม อย่าตีผม!" เสี่ยวเจิ้งพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ชายร่างใหญ่หัวเราะเยาะสองที "ไอ้เด็กเวร ดูซิว่าพี่จะจัดการแกยังไง!"
พูดจบ ก็ชกเข้าไปในมุม
แต่ว่า... หนึ่งวินาทีต่อมา...
ปั้ง!
ชายร่างใหญ่หนักเกือบสองร้อยกิโลกรัมลอยกระเด็นออกมาจากมุมห้อง กระแทกลงพื้นดังปั้ง กระดูกหน้าอกหักหมด หลังจากล้มลงก็อาเจียนของเหลวข้นออกมา เงยหน้าขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แล้วก็ตาเหลือกขาวล้มลงไปหมดสติ
ไม่นานนัก หลังจากจัดการทุกคนเสร็จ เสี่ยวเจิ้งจึงเดินออกมาจากท่ามกลางโต๊ะเก้าอี้ที่แตกกระจาย
ปัดมือ ใบหน้าเผยรอยยิ้มกวนๆ พูดว่า "เก่งมากเลยผู้ช่วยเซียวของผม เจ๋งสุดๆ พอดีคืนนี้ผมยังมีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะครับ คราวหน้าผมเลี้ยงเหล้าเอง"
พูดจบ เสี่ยวเจิ้งก็คิดจะฉวยโอกาสหนีไป
"คิดจะหนีเหรอ?" เสี้ยวอวี่เฟยเหลือบตามองอย่างเย็นชา ก้าวเท้าเข้าไปด้านหน้า คว้าคอเสื้อของเสี่ยวเจิ้งเอาไว้
"ผู้ช่วยเซียว ความรักระหว่างชายหญิงต้องเป็นไปด้วยความสมัครใจ คุณบังคับแบบนี้ไม่ได้ความรักหรอกนะ" พูดพลางโค้งตัวลงเป็นรูปกุ้ง พยายามเอาหลังไปแนบกับอกของเสี้ยวอวี่เฟย
เสี่ยวเจิ้งหัวเราะลั่น "นี่คงเป็นท่าแนบอกในตำนานสินะ?"
ดวงตาเต็มไปด้วยสายตาเย็นชา เสียงเย็นๆ ดังขึ้น "วิ่งสิ วิ่งเลย!"
"ผู้ช่วยเซียวครับ คุณจะทำอะไรน่ะ?" เสี่ยวเจิ้งทำหน้าจนปัญญา
"กล้าแกล้งฉัน นายอยากตายรึไง!" เสี้ยวอวี่เฟยโกรธขึ้นมาแล้ว เมื่อคืนถูกตำหนิต่อหน้าคนมากมาย คืนนี้ก็เกือบทำให้แผนการของเธอล้มเหลว ทำให้เสี้ยวอวี่เฟยรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
"อย่าขยับ! อยู่นิ่งๆ!"
"ฉันสงสัยว่านายซ่อนอาวุธไว้!"
"ไม่มีนะครับ!"
เสี่ยวเจิ้งร้องขอความเป็นธรรม
"ฮึ ไม่ว่าจะมีหรือไม่มี พาตัวกลับไปสถานีก่อนแล้วค่อยว่ากัน" เสี้ยวอวี่เฟยไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่ายๆ พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
"เฮ้ย ผมเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณนะ!" เสี่ยวเจิ้งพูดอย่างหมดปัญญา
"เด็กน้อย อยู่นิ่งๆ เลยนะ!"
ในตอนนั้น ลูกน้องคนหนึ่งชกหมัดเข้าที่ท้องของเสี่ยวเจิ้ง แล้วจ้องมองเขาด้วยสายตาดุดันพลางพูดว่า "กล้าทำให้หัวหน้าเซียวของเราโกรธเหรอ นายอยากตายใช่ไหม?"
สีหน้าของเสี่ยวเจิ้งค่อยๆ มืดลง เขามองพวกนั้นด้วยสายตาเย็นชา "ระวังมือของพวกนายไว้ให้ดีล่ะ"
"หึ เด็กน้อย นายกล้าดียังไงนะ รอเดี๋ยวถึงโรงพักเถอะ มีดีให้ได้ลิ้มลองแน่" ทั้งสองคนมองเสี่ยวเจิ้งด้วยสายตาเย็นชา แล้วจับเขาขึ้นรถไปเหมือนกับจับนักโทษ
ที่สำนักงานตำรวจเหลียนหัว เมืองจงไห่...
"ไอ้หนู กล้าดียังไงมาจีบเทพธิดาของสำนักงานตำรวจเรา ดูท่าทางนายกล้าไม่ใช่น้อยนะ" ลูกน้องสองคนที่จับเสี่ยวเจิ้งมานั่งอยู่ตรงหน้าเขา มองเขาด้วยสายตาเย็นชา
ทั้งสองคนจ้องมองเสี่ยวเจิ้งอย่างดุดัน
เสี่ยวเจิ้งแสดงสีหน้าหวาดกลัว พูดติดอ่าง "พี่ตำรวจทั้งสอง ผมไม่ได้ทำผิดกฎหมายอะไรนะครับ?"
"หึ ไม่ได้ทำผิดเหรอ? ข้าบอกว่านายทำผิด นายก็ต้องทำผิด!" ลูกน้องคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ในสายตาของพวกเขา เสี้ยวอวี่เฟยคือเทพธิดาของสำนักงานตำรวจเหลียนหัวทั้งหมด ปกติพวกเขายังไม่กล้าจีบเลย แต่ไอ้หมอนี่กลับไม่เพียงแค่จีบ ยังถึงขั้นลวนลามเธออีก
ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็รู้สึกไม่พอใจ ความรู้สึกอยากปกป้องดอกไม้พลันพุ่งสูงขึ้นมา
"เอ่อ... ผมไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินจริงๆ ครับ" เสี่ยวเจิ้งแสดงฝีมือการแสดงของเขาอย่างเต็มที่
เมื่อเห็นสีหน้าหวาดกลัวของเขา ทั้งสองคนยิ่งรู้สึกมีความสุข
ต้องรู้ว่าพวกเขาทั้งสองคนเป็นแค่ตำรวจช่วยเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นเป็นผู้ช่วยด้วยซ้ำ!
หนึ่งในนั้นที่ไว้ผมทรงสั้นขยิบตาให้อีกคนที่ผมยาว ส่งสัญญาณให้เขาไปปิดกล้องในห้องสอบสวน
คนผมยาวยิ้มกว้าง คาบบุหรี่เดินออกไปปิดกล้อง
หลังจากที่คนผมยาวเดินกลับเข้ามาในห้องสอบสวน เสี่ยวเจิ้งที่เมื่อกี้ยังแสดงอาการขลาดกลัวกลับยืนขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า


## บทที่ 10: พี่จ็ง

"คุณจะทำอะไร?" ตำรวจผมยาวตวาดเสียงเย็นชา
เสี่ยวเจิ้งยืดตัวบิดขี้เกียจ แล้วยิ้มกว้าง จากนั้นเขาก็ขยับมือทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว หลุดออกจากกุญแจมือราวกับย่อกระดูกได้ แล้วเขาก็เดินอย่างช้าๆ ไปที่ประตูห้องสอบสวน ล็อคประตูจากด้านใน แล้วกวาดตามองกล้องวงจรปิดที่ปิดอยู่
สายตาเต็มไปด้วยความขบขัน เขายิ้มพูดว่า "แน่นอนว่าผมจะมาอุ่นเครื่องกับเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองคนไงครับ"
"หึ อยากตายรึไง!"
ตำรวจหัวเกรียนแค่นเสียงเย็นชา คว้าไม้กระบองบนโต๊ะแล้วฟาดใส่เสี่ยวเจิ้ง
สายตาของเสี่ยวเจิ้งเร็วดั่งสายฟ้า ก้าวเท้าหมุนตัว ราวกับลูกธนูที่พุ่งออกไป เขาคว้าไม้กระบองของอีกฝ่ายไว้ได้ทันที ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทั้งสองคน ไม้กระบองนั้นกลับค่อยๆ งอลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
"ผมบอกแล้วไงว่าให้ระวังมือของพวกคุณไว้ให้ดี!" พูดจบ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มโหดเหี้ยม แล้วต่อยหมัดเข้าที่ไหล่ของตำรวจหัวเกรียน พลังมหาศาลทำให้เขาล้มลงกับพื้นทันที...
"นาย!"
ตำรวจผมยาวตกใจจนหมดสภาพ
ถอยหลังทีละก้าว
"อย่าตื่นตระหนกสิ แค่เล่นๆ เท่านั้นเอง" มุมปากของเสี่ยวเจิ้งยกขึ้น ดวงตาลุกโชนด้วยความบ้าคลั่ง ราวกับปีศาจตนหนึ่ง ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้...
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อเสี้ยวอวี่เฟยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วมาถึงห้องสอบสวน ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธออ้าปากค้างอย่างตกตะลึง!
ตอนนี้ เสี่ยวเจิ้งนั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้ ส่วนตำรวจหนุ่มทั้งสองคนนั่งอยู่ที่มุมห้อง กุมใบหน้าที่บวมช้ำด้วยสีหน้าเหมือนถูกรังแก
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เสี้ยวอวี่เฟยชะงักไป
"เสี่ยวเจิ้ง นายกล้าตีตำรวจเลยหรือ!" เสี้ยวอวี่เฟยจ้องมองเสี่ยวเจิ้งด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
เสี่ยวเจิ้งดีดขี้บุหรี่ที่ปลายนิ้ว แล้วผิวปากพูดว่า "เจ้าหน้าที่เสี่ยว เธอเห็นกับตาไหนว่าฉันตีพวกเขา? ที่จริงพวกเขาตีกันเองชัดๆ"
"ตีกันเอง?" เสี้ยวอวี่เฟยไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะตีตัวเอง นี่มันชัดเจนว่าเป็นกับดักที่เขาวางไว้
"ถ้าเธอไม่เชื่อ เธอสามารถดูกล้องวงจรปิดได้ แล้วจะเห็นสถานการณ์อย่างชัดเจน" เสี่ยวเจิ้งยังคงสูบบุหรี่ต่อไป ก้มลงดูนาฬิกา แล้วขมวดคิ้ว "โอ้โห เกือบเที่ยงคืนแล้ว ถ้าภรรยาฉันรู้ว่าตอนนี้ฉันยังไม่กลับบ้าน เธอต้องคิดว่าฉันออกไปกินข้าวนอกบ้านแน่ๆ ไม่ได้ๆ ฉันต้องรีบกลับบ้านแล้ว"
พูดจบ เขาก็ก้าวเดินออกไป
เสี้ยวอวี่เฟยก้าวขาขวางทางเขาไว้ แล้วกวาดตามองไปที่มุมห้องพลางตะโกนใส่ตำรวจน้อยสองคนที่น่าสงสารนั่น "พวกนายออกไปก่อน ถ้าใครถาม ให้บอกว่าฉันกำลังสอบสวนคดีอยู่"
ตำรวจน้อยสองคนนั้นรอคอยที่จะหนีออกจากปีศาจตนนี้ รีบเก็บข้าวของแล้ววิ่งออกจากห้องสอบสวนไป
"ไม่คิดว่านายจะเป็นคนดื้อด้านนะ" เสี้ยวอวี่เฟยเดินเข้าไปในห้องสอบสวน ยืดแขนขาเตรียมพร้อม ท่าทางดุดันของเธอทำให้เสี่ยวเจิ้งตกใจ
"สาวอกแบน เธอคงไม่ได้หมายตาฉันแล้วอยากจะล่วงเกินฉันหรอกนะ? ถึงฉันจะตาบอดแค่ไหน ก็ไม่มีทางมองเธอหรอก เธอเลิกล้มความคิดนั้นซะเถอะ" เสี่ยวเจิ้งพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"สาวอกแบน?" เสี้ยวอวี่เฟยงงงัน เขากล้าเรียกเธอว่าสาวอกแบนด้วย?
"หน้าอกเล็กขนาดนี้ ไม่ให้พูดหรือไง?" เสี่ยวเจิ้งเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ แล้วยิ้มพูด "ถ้าอย่างนั้น เธอให้ฉันห้าร้อยหยวน ฉันจะทำให้หน้าอกเธอใหญ่ขึ้นไหม? รับรองว่าจะทำให้คนหันมามองเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ เชื่อฉันสิ มือเล็บมังกรของฉันเก่งมากนะ"
"ไปตายซะ!" เสี้ยวอวี่เฟยโกรธจัด
ตั้งแต่ทำงานที่สถานีตำรวจมานาน ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้าล่วงเกินเธอแบบนี้ เสี่ยวเจิ้งนับเป็นคนแรกเลย!
"หยุด!"
ในขณะที่เสี้ยวอวี่เฟยกำลังจะลงมือสั่งสอนเสี่ยวเจิ้ง ก็มีชายวัยกลางคนในชุดตำรวจปรากฏตัวที่ประตู
"ท่านผู้กำกับ ฉันสงสัยว่าไอ้ตัวแสบคนนี้..."
"""
"พี่จ็ง... พี่จ็ง!"
ก่อนที่เสี้ยวอวี่เฟยจะพูดต่อ ชายวัยกลางคนจ้องมองเสี่ยวเจิ้งด้วยสายตาไม่วางตา ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
นี่... นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เสี้ยวอวี่เฟยชะงักไป
"พี่จ็ง นี่เป็นคุณจริงๆ หรือ?" โจวสือซิงเกือบจะตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
เสี่ยวเจิ้งยิ้มน้อยๆ พยักหน้าและพูดว่า "สือซิง ไม่ได้เจอกันนานนะ"
อะไรนะ?
สือซิง?
ปากของเสี้ยวอวี่เฟยเปิดกว้างเป็นรูปตัว O มีคนกล้าเรียกผู้กำกับของพวกเขาว่าสือซิงด้วยหรือ? แถมยังเป็นหนุ่มน้อยอายุยี่สิบต้นๆ อีก?
"พี่จ็ง นี่เป็นคุณจริงๆ!" โจวสือซิงสะบัดหัวแรงๆ แล้วก้าวเข้าไปกอดเสี่ยวเจิ้งอย่างแน่นหนา
"กลับมาแล้วก็ดี กลับมาแล้วก็ดี!" โจวสือซิงตบหลังเขาเบาๆ อย่างต่อเนื่อง อารมณ์ตื่นเต้นมาก
"ผู้กำกับ... นี่มัน..."
เสี้ยวอวี่เฟยที่อยู่ข้างๆ งงงัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
"เสี้ยวอวี่เฟย ดูสิ่งที่เธอทำสิ!" โจวสือซิงหันกลับมามองเธอด้วยสายตาเย็นชา กำลังจะโกรธ แต่เสี่ยวเจิ้งตบไหล่เขาและพูดว่า "เข้าใจผิดน่ะ เป็นแค่ความเข้าใจผิดทั้งนั้น"
พูดจบ เสี่ยวเจิ้งคาบบุหรี่เดินไปหน้าเสี้ยวอวี่เฟย สายตาของเขากวาดมองหน้าอกแบนราบของเธอสองสามครั้ง แล้วยิ้มพูดว่า "คุณตำรวจ ผมบอกแล้วว่าผมเป็นพลเมืองดี คุณยังไม่เชื่ออีก ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม? อยากนัดผมไปกินข้าวเพื่อชดเชยไหมล่ะ?"
"ฉันจะนัดแกบ้าอะไร!" เสี้ยวอวี่เฟยตวาดพร้อมจ้องเขาอย่างโกรธเคือง
"""
ตอนนี้ ตำรวจสองนายที่ก่อนหน้านี้ถูกเสี่ยวเจิ้งรังแก ได้ยินข่าวว่าหัวหน้าสถานีตำรวจมาแล้ว จึงรีบนำคนวิ่งตึงตังมา ตำรวจผมยาวชี้ไปที่เสี่ยวเจิ้งและตะโกนด้วยความโกรธ: "จับไอ้หมอนี่ซะ ฉันสงสัยว่ามันเป็นพวกเดียวกับพ่อค้ายา!"
"พวกเดียวกันบ้านแกสิ!"
โจวสือซิงด่าเสียงดัง เตะตำรวจนายนั้นล้มลงกับพื้น โกรธจนตาถลน
"หัวหน้าคุณ..." ตำรวจนายนั้นงงไปเลย
"ไปให้พ้นเร็ว!"
โจวสือซิงตะโกนเสียงดัง ทำให้ตำรวจพวกนั้นตกใจจนหน้าซีดไปตามๆ กัน แล้วก็หนีไปอย่างน่าอาย
"หัวหน้า..."
"ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบปล่อยตัวเขาให้ฉันเร็ว!"
โจวสือซิงไม่อยากอธิบายอะไรกับเธอ รีบยิ้มแย้มส่งบุหรี่และจุดไฟให้เสี่ยวเจิ้ง
คนอื่นอาจไม่รู้ตัวตนและภูมิหลังของเสี่ยวเจิ้ง แต่โจวสือซิงรู้ดีถึงความน่ากลัวของเขา
"น้องซิง หลายปีนี้ก็เติบโตได้ไม่เลวนะ ได้เป็นหัวหน้าสถานีตำรวจแล้ว" เสี่ยวเจิ้งสูบบุหรี่ หรี่ตามองดูเครื่องแบบตำรวจที่ดูสง่างามของเขา
"ฮ่าๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่จ็งช่วยดึงฉันขึ้นมาในตอนนั้น ป่านนี้ฉันคงยังเป็นแค่ตำรวจท้องที่ธรรมดาๆ อยู่" โจวสือซิงสูบบุหรี่ แล้วหันไปมองเสี้ยวอวี่เฟยที่ยังคงยืนงงอยู่อย่างไม่ตั้งใจ
เสี้ยวอวี่เฟยกวาดตามองใบหน้าที่ดูภูมิใจของเสี่ยวเจิ้ง ทันใดนั้นก็โกรธจนกัดฟันกรอด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จึงกระทืบเท้าแล้วเดินจากไป
เมื่อเห็นว่าเสี้ยวอวี่เฟยเดินจากไปแล้ว โจวสือซิงที่ปกติมักจะดูน่าเกรงขามก็ทำตัวเหมือนน้องชายต่อหน้าเสี่ยวเจิ้ง นวดไหล่ให้เขาพลางยิ้มกว้างพูดว่า: "พี่จ็ง ใจเย็นๆ นะ ยายนี่ก็แค่นิสัยดุๆ หน่อย เป็นแม่เสือที่มีชื่อเสียงในกองของเรา พี่อย่าไปถือสาเธอเลยนะ"
"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เคยไปถือสากับสาวหน้าอกเล็กหรอก" เสี่ยวเจิ้งยักไหล่พูด: "ว่าแต่ ฉันจะออกไปได้เมื่อไหร่ล่ะ? ภรรยาฉันรออยู่ที่บ้านจะกินข้าวด้วยกันน่ะ"
"ออกไปได้ตลอดเวลา! ออกไปได้ตลอดเวลาเลยครับ ภรรยาเหรอ? พี่จ็งแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?" โจวสือซิงถาม: "พี่กลับมานานแค่ไหนแล้ว? ทำไมผมถึงไม่ได้ข่าวอะไรเลยล่ะครับ?"
เสี่ยวเจิ้งยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า ภรรยาเหรอ ก็แค่ภรรยาตามสัญญากระดาษแผ่นเดียวเท่านั้นแหละ


## บทที่ 11: พี่เขยใหญ่ของฉันมาแล้วหรือ?

"เพิ่งกลับมาไม่นาน กลัวจะยุ่งยาก ขี้เกียจรบกวนพวกคุณ" เสี่ยวเจิ้งสูบบุหรี่คำหนึ่ง แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
โจวสือซิงรู้จักนิสัยชอบอยู่คนเดียวของเสี่ยวเจิ้ง รีบเดินตามไปส่ง
พอเดินออกจากห้องสอบสวน ตำรวจสาวรูปร่างดีคนหนึ่งพูดว่า "ท่านผู้กำกับคะ ประธานกลุ่มเฉียนเฉียว เลิงเร่อปิงมาแล้วค่ะ... มาประกันตัวผู้ชายชื่อเสี่ยวเจิ้ง"
"ได้เลย คุณไม่ต้องส่งผมแล้ว ภรรยาผมมาแล้ว" เสี่ยวเจิ้งหันกลับมายิ้ม
"ภรรยา? เลิงเร่อปิงเป็นภรรยาคุณเหรอ?" โจวสือซิงตาเบิกโพลง
"ก็นับว่าใช่..." เสี่ยวเจิ้งทำหน้าเศร้าสร้อย ปากบอกว่าเป็นภรรยา แต่ในใจกลับคิดว่านี่ไม่ใช่ภรรยาสักหน่อย นี่มันคู่อริต่างหาก
หลังจากมองส่งเสี่ยวเจิ้งจากไปแล้ว โจวสือซิงเหงื่อแตกพลั่ก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา
ในใจถอนหายใจ ในหัวนึกถึงภาพเหตุการณ์ในอดีตบางอย่างขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว พูดเบาๆ ว่า "ปีศาจแห่งเทียนจีเหมินกลับมาแล้ว คงจะสร้างความโกลาหลไม่น้อยแน่!"
"ท่านผู้กำกับคะ คนนามสกุลเสี่ยวคนนี้เป็นใครกันคะ?" เสี้ยวอวี่เฟยเดินมาถามอย่างโมโห
โจวสือซิงจ้องเธอตาขวาง พูดเสียงดุว่า "ไม่ว่าจะเป็นใคร ต่อไปนี้ควบคุมนิสัยขี้โมโหของเธอหน่อย อย่าสร้างปัญหาให้ฉัน!"
"แต่ว่า..."
ไม่ทันที่เสี้ยวอวี่เฟยจะพูดจบ
โจวสือซิงหันหลังเดินจากไปอย่างเย็นชา แต่ในใจกลับรู้สึกหวาดกลัว เทพเจ้าแห่งการฆ่าคนนี้กลับมาแล้ว! ต่อไปนี้เขาคงต้องจัดการกับปัญหายุ่งๆ อีกมากแน่
เสี่ยวเจิ้งสูบบุหรี่เดินออกมาจากสถานีตำรวจ มองเห็นรถมาซาราติสีแชมเปญจอดอยู่ริมถนนแต่ไกล
ไม่ต้องคิดให้มาก เสี่ยวเจิ้งก็รู้ว่าต้องเป็นเมียของเขาเลิงเร่อปิงแน่นอน
ทันทีนั้นเขาก็จุดบุหรี่มวนหนึ่งแล้วนั่งเข้าไปในรถ
"ดับบุหรี่ของนายซะ!" เลิงเร่อปิงที่นั่งอยู่ในรถพูดเสียงเย็นโดยไม่หันหน้ามามอง
เสี่ยวเจิ้งยิ้มอย่างขมขื่น สูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ก่อนจะดีดก้นบุหรี่ออกไปนอกหน้าต่าง
"ที่รัก รถคันนี้ดีจังเลยนะ ทำไมไม่เคยเห็นเธอขับมาก่อนเลยล่ะ?" เสี่ยวเจิ้งมองสำรวจภายในรถ เป็นรถรุ่นท็อปอย่างแน่นอน
เลิงเร่อปิงหน้าตาเย็นชาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง พูดเสียงเรียบๆ ว่า "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงถูกจับมาที่สถานีตำรวจล่ะ?"
"เอ่อ พูดไปก็ยาว ถ้าฉันบอกว่าฉันถูกใส่ร้าย เธอจะเชื่อไหม?" เสี่ยวเจิ้งขี้เกียจอธิบาย เพราะพูดแค่สองสามประโยคก็ไม่สามารถอธิบายได้ชัดเจน ถึงแม้เขาจะอธิบาย แต่เลิงเร่อปิงต้องเชื่อเขาด้วยสิ
แต่เลิงเร่อปิงก็ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว ขี้เกียจถามสาเหตุจากเขา
เลิงเร่อปิงขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดว่า "คืนนี้พี่ชายฉันจะมา อย่าได้ทำพลาดเชียวนะ"
"พี่เขยใหญ่จะมาเหรอ?" เสี่ยวเจิ้งตกใจ แล้วก็ยิ้มกวนๆ ว่า "พี่เขยใหญ่มาคราวนี้คงอยากรู้ว่าพวกเราทำเด็กกันหรือยังสินะ?"
"ทำหัวตายของแกน่ะสิ!" เลิงเร่อปิงด่าเสียงดัง "ระวังภาพลักษณ์ของนายหน่อย ถ้านายทำพลาด ฉันจะหักเงินนายนะ!"
"โอ้โห หักเงินฉันเหรอ? พี่สาว สัญญาแต่งงานของเรามีแค่สามแสนหยวนเองนะ เธอหักไปยี่สิบแสนแล้ว อย่าหักสิบแสนที่เหลือจนหมดเลยนะ"
เสี่ยวเจิ้งด่าในใจว่านายทุนก็คือนายทุนจริงๆ ขู่จะหักเงินเขาทุกที
"ถ้านายทำตัวดีๆ พอครบกำหนดสัญญา ฉันก็จะไม่ทำให้นายเสียเปรียบหรอก แต่มีข้อหนึ่งที่นายต้องจำไว้ให้ดี ทุกอย่างต้องฟังฉัน!" ดวงตาเจ้าเล่ห์ของเลิงเร่อปิงเปล่งประกายแห่งความภาคภูมิใจ แสดงให้เห็นถึงบารมีของเธออย่างชัดเจน
"ทุกอย่างต้องฟังเธอเหรอ? ถ้าวันไหนฉันกำลังอาบน้ำ แล้วเธอเห็นแล้วเกิดอารมณ์ขึ้นมา บังคับฉันให้ทำอะไรที่ไม่เหมาะสม ฉันก็ต้องฟังเธอด้วยเหรอ?" เสี่ยวเจิ้งทำหน้าเศร้าสลดอย่างน่าสงสาร
ใจคิดอย่างสลดใจ: อาชีพที่ต้องพึ่งหน้าตา ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนะ!
เลิงเร่อปิงได้ยินดังนั้น ดวงตาคมเบิกกว้าง แค่นเสียงเย็นชาพูดว่า "คุณวางใจได้ ถึงฉันเลิงเร่อปิงจะตาบอด ฉันก็ไม่มีวันสนใจคุณหรอก!" พูดจบ เธอเหยียบคันเร่งสุดแรง รถพุ่งออกไปราวกับจรวด
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่กลับมาถึงวิลล่าเยินหลัน
"คุณเอารถไปจอดที่โรงรถนะ" เลิงเร่อปิงโยนกุญแจให้เขาทันทีที่ก้าวลงจากรถ
จากนั้นเธอก็ส่ายสะโพกในกระโปรงสั้นรัดรูปสีดำเดินเข้าวิลล่า เสี่ยวเจิ้งมองสะโพกที่ส่ายไปมาของเธอ แล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
เขาขับรถสปอร์ตเข้าไปในโรงรถ
เพิ่งก้าวเข้าประตู เลิงเร่อปิงขมวดคิ้วเมื่อเห็นบอดี้การ์ดชายสองคนในชุดสูทดำยืนอยู่ที่ประตู
"ใครอนุญาตให้พวกนายเข้ามา?" เลิงเร่อปิงโกรธจัด ดวงตาเย็นเยียบ
เธอก้าวยาวๆ เข้าไปในบ้านด้วยท่าทางยั่วยวน เห็นบอดี้การ์ดสองคนยืนหน้าเคร่งอยู่ในบ้าน และชายหนุ่มท่าทางเหลาะแหละคนหนึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา ก้มหน้าเล่นเกมในมือถือ
ชายคนนั้นอายุราว 30 ปี ผมยาว รูปร่างผอม เขาหัวเราะชอบใจขณะเล่นเกม
"ใครอนุญาตให้นายเข้ามา?" เลิงเร่อปิงเอ่ยเสียงเย็น "ออกไป!"
เมื่อเห็นเลิงเร่อปิงปรากฏตัว ชายหนุ่มค่อยๆ เก็บมือถือ ยิ้มกว้างพูดว่า "รั่วบิง ถึงยังไงฉันก็เป็นพี่ชายเธอนะ พี่ชายมาเยี่ยม เธอจะต้อนรับแบบนี้เหรอ?"
ชายหนุ่มตรงหน้านี้ชื่อเลิงชิงซวน เป็นพี่ชายต่างมารดาของเธอ นิสัยเจ้าเล่ห์ เป็นคุณชายเพลย์บอยตัวอย่าง หลังจากเลิงเร่อปิงรับช่วงดูแลกลุ่มเฉียนเฉียวและมีอำนาจมาก เลิงชิงซวนก็พยายามสร้างปัญหาหลายอย่าง หวังจะแย่งบริษัทคืนจากมือเลิงเร่อปิง
น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะเป็นด้านความสามารถหรือการบริหาร เขาก็สู้เลิงเร่อปิงไม่ได้
"ได้ยินว่าเธอหาผู้ชายมาแต่งงานด้วยแล้ว ทำไมไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงเรื่องนี้เลย?" ชายหนุ่มถามอย่างเรียบๆ ขณะสูบซิการ์
เลิงเร่อปิงมองด้วยสายตาเย็นชา "ขอโทษนะ เรื่องของฉันไม่จำเป็นต้องให้คุณมาเป็นห่วง"
เผชิญกับท่าทีปฏิเสธของเลิงเร่อปิง เลิงชิงซวนยิ้มเบาๆ ไม่ได้โกรธอะไร เขาเดินวนไปมาในห้องรับแขกต่อไป พลางพูดเสียงเย็นๆ ด้วยท่าทีไขว้มือไว้ด้านหลัง "เลิงเร่อปิง เรื่องส่วนตัวของเธอฉันไม่ยุ่ง แต่มีอย่างหนึ่งที่เธอต้องจำให้ดี ไม่ใช่ว่าผู้ชายคนไหนก็สามารถก้าวเข้ามาในตระกูลเหลินของเราได้!"
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกอย่างยิ่ง
ในตอนนั้น เสี่ยวเจิ้งที่เพิ่งกลับมาจากโรงรถพอดี เห็นบอดี้การ์ดชุดดำสองคนยืนอยู่ที่หน้าประตู เสี่ยวเจิ้งยิ้มเต็มหน้า รู้ว่าพี่เขยใหญ่มาแล้ว เพิ่งจะเดินเข้าไป ก็ถูกบอดี้การ์ดขวางเอาไว้
"ยังไงนะ? ฉันเข้าบ้านตัวเองยังไม่ได้เหรอ?" เสี่ยวเจิ้งยิ้มๆ สายตากวาดมองไปที่ห้องรับแขกด้านใน เห็นชายสวมสูทสีฟ้าอ่อนคนหนึ่งกำลังยืนพูดอะไรบางอย่างกับเลิงเร่อปิงอยู่
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่านี่ต้องเป็นพี่ชายของเลิงเร่อปิงแน่ๆ
"เลิ้งซ่าวกำลังมีธุระคุยอยู่ กรุณาหลีกไปก่อน" บอดี้การ์ดผมหยิกคนหนึ่งพูดเสียงเย็น
เสี่ยวเจิ้งหัวเราะ พูดว่า "พี่เขยใหญ่ของผมมา ก็เป็นครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ทำไมต้องหลีกด้วยล่ะ?"
พูดพลางยกเท้าจะเดินเข้าไปในบ้าน
ตอนนั้นเอง บอดี้การ์ดผมหยิกคนนั้นก็ยื่นมือใหญ่มาจับไหล่ของเสี่ยวเจิ้งเอาไว้ ด้วยความสูงเกือบ 190 เซนติเมตร เขามองลงมาที่เสี่ยวเจิ้งพลางยิ้มเยาะ "ที่ใช้คำว่า 'กรุณา' ก็เพราะนับถือแกแล้วนะ อย่าเสือกไม่รู้จักฟังคำดีๆ ไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!"
"งั้นเหรอ?" สายตาของเสี่ยวเจิ้งเย็นวาบ ไหล่กระตุก มือใหญ่ที่วางบนไหล่ของเขาก็หลุดออกไปตามแรง
บอดี้การ์ดผมหยิกเห็นดังนั้น มืออีกข้างก็ยื่นมาจับตัวทันที เสี่ยวเจิ้งสะบัดมือขวาออก เร็วราวกับสายฟ้า ฝ่ามือห่อหุ้มมือของอีกฝ่ายเอาไว้ นิ้วทั้งห้าแทรกเข้าไปในช่องว่างระหว่างนิ้วของอีกฝ่าย บิดแรงๆ เสียงกร๊อบ!
บอดี้การ์ดผมหยิกร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด นิ้วทั้งห้าหักไปหมด ทรุดลงคุกเข่าต่อหน้าเสี่ยวเจิ้งทันที
บอดี้การ์ดอีกคนรีบเข้ามา ชกหมัดใส่สันจมูกของเสี่ยวเจิ้งทันที เสี่ยวเจิ้งแทบไม่ต้องมอง เตะขาออกไปทางข้าง ในพริบตาก็ส่งบอดี้การ์ดคนนั้นกระเด็นออกไปสามสี่เมตร ตกลงไปในกอดอกไม้ ส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด


## บทที่ 12: ดื่มเหล้ากับภรรยา

ในตอนนั้น เสียงอึกทึกจากภายนอกห้องดึงดูดความสนใจของพวกเขา
เห็นเสี่ยวเจิ้งเดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มสดใส เรียกเลิงเร่อปิงว่า "ภรรยา" อย่างกวนๆ แล้วกวาดตามองไปยังเลิงชิงซวนที่อยู่ข้างๆ ซึ่งมีสีหน้าบึ้งตึง ยื่นมือออกไปพร้อมรอยยิ้มสดใสพูดว่า "ภรรยา คนหล่อคนนี้คงจะเป็นพี่เขยของผมใช่ไหมครับ?"
พูดจบ เสี่ยวเจิ้งก็บังคับจับมือเลิงชิงซวนไว้ พูดด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่า "พี่เขย ขอโทษด้วยนะครับ คนสองคนข้างนอกนั่นไม่มีมารยาท ผมได้สั่งสอนพวกเขาไปแล้ว คุณคงไม่โกรธใช่ไหมครับ?"
เงียบ!
เงียบสนิท!
เลิงเร่อปิงตกตะลึงกับการปรากฏตัวอย่างไม่คาดคิดของเสี่ยวเจิ้ง
นี่... นี่คนนี้มาจากดาวอื่นหรือเปล่า?
แม้แต่เลิงชิงซวนก็ยังตกตะลึงกับความกระตือรือร้นของเขา
"นายคือเสี่ยวเจิ้งใช่ไหม?" เลิงชิงซวนสะบัดมือออกอย่างแรง แต่กลับพบว่าคนนี้จับมือแน่นขึ้น ราวกับว่าพวกเขาสนิทสนมกันมาก
"ใช่ครับ เสี่ยวจากคำว่าเป่าเสี่ยว เจิ้งจากคำว่าซื่อตรง" เสี่ยวเจิ้งพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ จากนั้นจึงปล่อยมือเลิงชิงซวน
หลังจากปล่อยมือ เลิงชิงซวนขมวดคิ้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดมือไม่หยุด พูดกับเลิงเร่อปิงด้วยรอยยิ้มเย็นชาว่า "เลิงเร่อปิง ฉันนึกว่าเธอจะหาผู้ชายแบบไหนมา แต่ไม่นึกว่าเธอจะกล้ารับคนแบบนี้เข้ามา ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รสนิยมเธอตกต่ำขนาดนี้? เธอไม่รู้สึกขยะแขยงหรอกเหรอ พวกเราตระกูลเหลินยังรู้สึกอับอายเลย!"
เลิงชิงซวนแทบไม่มองเสี่ยวเจิ้งแม้แต่แวบเดียว
"พี่เขย พูดแบบนี้ไม่ถูกนะครับ?" เสี่ยวเจิ้งเกาจมูก มองเลิงชิงซวนด้วยรอยยิ้ม
"แกเป็นอะไร? ที่นี่มีสิทธิ์อะไรมาพูด?" เลิงชิงซวนจ้องเสี่ยวเจิ้งด้วยสายตาเย็นชา พูดเยาะเย้ยว่า "แกคิดว่าแค่แต่งงานกับเลิงเร่อปิงก็เป็นคนในตระกูลเหลินแล้วเหรอ? ขอโทษนะ ในสายตาฉัน สถานะของแกยังสู้หมาบ้านฉันไม่ได้!"
"หยุดนะ!"
เลิงเร่อปิงทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
ถึงแม้เสี่ยวเจิ้งจะแย่แค่ไหน เขาก็ยังเป็นสามีในนามของเธอ เธอเคยยอมให้เลิงชิงซวนดูถูกเหยียดหยามเขาเมื่อไหร่กัน?
"เลิงชิงซวน เรื่องของฉันไม่ต้องให้นายมายุ่ง ฉันจะหาผู้ชายแบบไหนมันก็เป็นเรื่องของฉัน!"
"ดีเลยนะ เลิงเร่อปิง กล้าแข็งขืนแล้วสิ? งานแต่งงานที่พ่อจัดให้ หานชือรงนั่นดีตรงไหนที่ไม่ดีกว่าไอ้ขยะตรงหน้านี่? แต่เธอดันเลือกไอ้ขยะแบบนี้ เธอตั้งใจจะทำให้ตระกูลเหลินของเราขายหน้าใช่ไหม?"
เลิงชิงซวนยิ่งด่ายิ่งเดือด ชี้นิ้วไปที่เลิงเร่อปิงแล้วตวาดอย่างไร้ความปรานี: "เลิงเร่อปิง ถึงเธอจะแต่งงานไปแล้วจะเป็นไง งานแต่งงานที่ตระกูลเหลินไม่ยอมรับก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น!
แล้วก็นายนั่นแหละ ไอ้ผู้ชายขยะเหมือนขี้ นายคิดว่าหลอกน้องสาวฉันแล้วจะเข้าตระกูลเหลินได้งั้นเหรอ? อย่าคิดฝันไปเลย ในสายตาฉันนายก็แค่กองขี้เท่านั้น!"
เลิงชิงซวนชี้นิ้วใส่เสี่ยวเจิ้งพลางด่าทออย่างเดือดดาล
"พูดจบแล้วใช่ไหม?" รอยยิ้มของเสี่ยวเจิ้งค่อยๆ จางหายไป สายตาเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ "กรุณาเอานิ้วออกไป ไม่งั้นนายจะเสียใจ"
"ฮึ ยังไง? นายคิดว่ามีฝีมือนิดหน่อยก็เก่งแล้วเหรอ? บอกให้รู้นะ สังคมทุกวันนี้ไม่ใช่แค่เก่งต่อสู้ก็พอแล้ว!" เลิงชิงซวนหัวเราะเยาะสองที แล้วชี้นิ้วใส่จมูกเสี่ยวเจิ้งต่อพลางยิ้มเยาะ: "บอกให้รู้ไว้ ในจงไห่นี่ แค่ฉันเลิงชิงซวนพูดคำเดียว นาย...โอ๊ย..."
ทันใดนั้น เลิงชิงซวนก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
นิ้วชี้ถูกเสี่ยวเจิ้งคว้าไว้อย่างไร้ความปรานี แล้วบิดลงอย่างแรง จนเลิงชิงซวนเจ็บจนต้องย่อตัวลงครึ่งนั่งทันที
"หยุดนะ!"
บอดี้การ์ดอีกสองคนเห็นเหตุการณ์ ก็รีบวิ่งเข้ามาล้อมเสี่ยวเจิ้งทันที
แต่ดวงตาเย็นชาของเสี่ยวเจิ้งแผ่รังสีความเย็นชาไม่สิ้นสุด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย เท้าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว บอดี้การ์ดสองคนนั้นยังเข้าใกล้ไม่ทันก็ต้องกุมเท้าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเสียแล้ว
เท้าของพวกเขาถูกเสี่ยวเจิ้งเหยียบจนแบนไปเลย!
แต่สิ่งที่แปลกคือ พวกเขาไม่เห็นเสี่ยวเจิ้งออกเท้าเลยด้วยซ้ำ...
"เสี่ยวเจิ้ง หยุดเถอะ!"
เลิงเร่อปิงรีบเข้ามาห้าม
เสี่ยวเจิ้งหรี่ตาลง ยิ้มมองเลิงชิงซวนที่เกือบจะคุกเข่าแล้วพูดว่า: "ฉันบอกแล้วว่านายจะเสียใจ แต่นายก็ยังไม่ฟัง"
พูดจบ เสี่ยวเจิ้งก็ปล่อยมือ
พอหลุดจากการควบคุม เลิงชิงซวนก็โกรธจัด ชกหมัดใส่เสี่ยวเจิ้งทันที
แต่ครั้งนี้เสี่ยวเจิ้งไม่ยอมให้อภัย เขาก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ที่ไร้ความปรานีจับคอของเลิงชิงซวนไว้ ทำให้ร่างทั้งร่างลอยขึ้นจากพื้น ความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงทำให้เขาได้กลิ่นความตายเล็กน้อย
"เสี่ยวเจิ้ง ปล่อยเขาเถอะ!"
เลิงเร่อปิงรู้ว่าพี่ชายของเธอทำเกินไป แต่ก็ยังเป็นพี่ชาย เธอกลัวว่าเสี่ยวเจิ้งจะทำอะไรหุนหันพลันแล่น
"โอเค เมื่อภรรยาบอกให้ฉันปล่อย ฉันก็จะปล่อย" เสี่ยวเจิ้งยักไหล่ ปล่อยมือโดยไม่มีอารมณ์โกรธ
ทันใดนั้นเลิงชิงซวนก็ทรุดลงนั่งบนพื้น ไอหอบใหญ่ ใบหน้าแดงก่ำ เหมือนตับหมู
"ดี ดี ดี ไอ้หนูเลว แกกล้าตีฉันเหรอ?" เลิงชิงซวนทนไม่ไหวจริงๆ หันไปจ้องเลิงเร่อปิงด้วยสายตาเย็นชา "แกด้วย เลิงเร่อปิง ฉันจำพวกแกได้แล้ว!"
พูดจบ เลิงชิงซวนก็เดินออกไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อไปถึงประตู เสี่ยวเจิ้งก็เรียกเขาไว้กะทันหัน "พี่เขยรอแป๊บนึง"
"แกจะทำอะไร?" เลิงชิงซวนตกใจ
"ฉันจะส่งแกไงล่ะ! ไม่ต้องขอบคุณ" เสี่ยวเจิ้งยิ้มเล็กน้อย ยกเท้าถีบก้นของเขา ทันใดนั้นเลิงชิงซวนก็กระเด็นออกไปนอกประตู กลิ้งไปมาดูน่าอนาถ
บอดี้การ์ดเห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้าไปประคองเลิงชิงซวน เสี่ยวเจิ้งคาบบุหรี่ยิ้มให้เลิงชิงซวนที่กำลังตาเหลือก "แล้วเจอกันใหม่นะพี่เขย"
พูดจบ ประตูก็ปิดลงดังปัง
เมื่อเห็นสีหน้าเลื่อนลอยของเลิงเร่อปิง เสี่ยวเจิ้งรู้ว่าเธอไม่สบายใจ
เขาจึงไม่คิดจะแหย่เธอ กำลังจะขึ้นชั้นบนเมื่อเลิงเร่อปิงเรียกเขาไว้กะทันหัน
"ช่วยดื่มเหล้ากับฉันหน่อยได้ไหม?" เลิงเร่อปิงขมวดคิ้วพูดอย่างเศร้าๆ "ถ้าคุณไม่อยาก ก็ไม่เป็นไร"
อะไรนะ?
"ฮ่าๆ ภรรยาชวนผมดื่มเหล้า จะไม่ให้เกียรติได้ยังไง" เสี่ยวเจิ้งหัวเราะคิกคัก
ถูมือด้วยความตื่นเต้น
ดวงตาสวยของเลิงเร่อปิงมองเขาอย่างระอา แล้วเธอก็หยิบเหล้าฝรั่งสองขวดจากตู้เหล้า เดินไปที่ระเบียง มองวิวกลางคืน ดวงตาของเธอดูซับซ้อน
เธอรินเหล้าสองแก้ว ก่อนที่เสี่ยวเจิ้งจะทันได้พูดอะไร เธอก็คว้าแก้วหนึ่งขึ้นมาดื่มทันที
เสี่ยวเจิ้งยิ้มค้าง รู้ว่าภรรยาอารมณ์ไม่ดี เขาจึงยิ้มๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร
แต่หลังจากที่เลิงเร่อปิงดื่มไปหลายแก้ว เธอถึงสังเกตเห็นว่าเสี่ยวเจิ้งแค่จิบนิดหน่อย ไม่ได้มีท่าทีว่าจะดื่มอย่างสนุกสนานเลย
"คุณดื่มไม่ได้เหรอ?" เลิงเร่อปิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา
เสี่ยวเจิ้งสูบบุหรี่แล้วยิ้มพูดว่า "เหล้าฝรั่งไม่สนุก ดื่มไม่ชิน"
เลิงเร่อปิงหัวเราะเย็นชา แล้วบ่นว่า "ดื่มไม่ได้ก็บอกว่าดื่มไม่ได้ แต่งตัวเป็นหมาป่าหางยาวทำไม"
พูดพลางมองด้วยสายตาดูถูก
เฮ้ย!
นี่มันชัดเจนว่ากำลังดูถูกผมนี่หว่า
"ที่รัก มีเหล้าขาวไหม?"
"มีเหมาไถ่"
"อยู่ไหน?"
"ตู้เหล้า" เลิงเร่อปิงตอบ
"รอผมแป๊บนึง" เสี่ยวเจิ้งยิ้มกว้างแล้วลุกเดินไปที่ตู้เหล้า
เปิดตู้เหล้าออกมา โอ้โห ชีวิตคนรวยคนธรรมดาไม่มีทางเข้าใจได้
แค่เหล้าเหมาไถ่ราคาแพงก็มีตั้งสิบกว่าขวด! แต่ละขวดราคาตลาดก็หลายหมื่นหยวน
แน่นอนว่าเหล้าส่วนใหญ่ของเลิงเร่อปิงเป็นของที่คนอื่นเอามาให้
ไม่ดื่มก็เสียของเปล่า เสี่ยวเจิ้งหยิบเหมาไถ่ห้าหกขวดเดินออกไปที่ระเบียง
ปึง! เสียงดังขึ้น เหมาไถ่ห้าหกขวดถูกวางลงบนโต๊ะคริสตัล


## บทที่ 13: ฉันบอกว่าเป็นความเข้าใจผิด คุณเชื่อไหม

"เหล้าฝรั่งไม่มีอะไรน่าสนใจ ถ้าจะดื่มต้องดื่มนี่สิ" เสี่ยวเจิ้งถูมือพลางยิ้มกว้าง
เลิงเร่อปิงตาเบิกโพลง "คุณแน่ใจนะว่าจะดื่มนี่?"
"ยังไง? ไม่กล้าเหรอ?" เสี่ยวเจิ้งยิ้มเยาะ
สีหน้าของเลิงเร่อปิงเย็นชาลง ดวงตาฉายแววรังเกียจ น้ำเสียงเรียบเฉย "ต้องบอกว่าพวกผู้ชายชอบเล่นเกมพวกนี้จริงๆ คุณคิดจะมอมเหล้าฉันแล้วทำอะไรสกปรกใช่ไหม?"
"แผนสกปรก? โอ้ย คุณคิดมากไปแล้ว" เสี่ยวเจิ้งยิ้มขมขื่น
เลิงเร่อปิงไม่สนใจ กวาดตามองเขาอย่างไม่เป็นมิตรพลางพูดว่า "ไม่ว่าคุณจะคิดอะไร แต่ฉันบอกคุณได้เลยว่า ตั้งแต่ฉันก้าวเข้าสู่วงการธุรกิจ ผ่านงานเลี้ยงมานับไม่ถ้วน ไม่เคยพ่ายแพ้ใครมาก่อน ผู้ชายที่เคยดื่มกับฉัน ส่วนใหญ่ล้วนขุดหลุมฝังตัวเอง!"
"เฮ้ย ๆ ๆ ภรรยา เรื่องมันเลยเถิดแล้วนะ ผมแค่ถามว่าคุณกล้าดื่มหรือเปล่า" เสี่ยวเจิ้งจนปัญญา แค่ดื่มเหล้าเท่านั้นเอง แต่เธอกลับคิดไปไกลถึงขนาดนั้น
"โอเค ตามใจคุณ" เลิงเร่อปิงไม่อยากอธิบาย พอดีอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว เลยอยากจะสั่งสอนท่าทีเหลวไหลไร้สาระของเสี่ยวเจิ้งสักหน่อย
แต่วันนี้ คู่ต่อสู้ที่เธอเจอคือเสี่ยวเจิ้ง
สำหรับเลิงเร่อปิงที่มีตับแข็งแรงสามารถเผาผลาญแอลกอฮอล์ได้ดี บางทีเหล้าขาวหนึ่งสองขวดอาจไม่ใช่ปัญหาใหญ่
แต่ระดับพลังของคนปกติย่อมมีขีดจำกัด
หลังจากดื่มเหล้าขาวไปหนึ่งขวด เสี่ยวเจิ้งไม่เพียงแต่ไม่เป็นอะไรเลย ยังสูบบุหรี่อย่างเต็มที่ดูสบายๆ
ทำให้เลิงเร่อปิงแปลกใจเล็กน้อย คิดว่าเสี่ยวเจิ้งแค่มีความจุแอลกอฮอล์มากกว่าปกติเท่านั้น
ดื่มไปเรื่อยๆ จนถึงตอนที่ดื่มเหมาไถ่ไปห้าหกขวด เลิงเร่อปิงรู้สึกว่าหัวหนักอึ้งราวกับมีตะกั่วถ่วง ย่างก้าวโซเซ ร่างกายไม่มั่นคง
ในขณะที่เสี่ยวเจิ้งยังคงสบายๆ เหมือนเดิม
"เสี่ยวเจิ้ง... คุณยังไม่เมาเหรอ?" เลิงเร่อปิงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
เสี่ยวเจิ้งยักไหล่ จิบแก้วสุดท้ายพลางยิ้มพูดว่า "แค่อุ่นเครื่องเท่านั้นเอง"
พูดจบ เลิงเร่อปิงก็ล้มลงบนโต๊ะด้วยเสียงดังตุบ เมาสนิทแล้ว
"เฮ้ ภรรยา นี่เพิ่งเริ่มเองนะ ลุกขึ้นมาดื่มต่อสิ คุณไม่ได้บอกว่าดื่มเก่งมากเหรอ?" เสี่ยวเจิ้งเขี่ยชายเสื้อเธอ พบว่าหญิงสาวเมาจริงๆ แล้ว
เลิงเร่อปิงที่เมาขมวดคิ้ว ริมฝีปากสีแดงพึมพำถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเลิงชิงซวนคืนนี้
เสี่ยวเจิ้งรู้ว่าคืนนี้เธออารมณ์ไม่ดี
บางทีภายนอกเธออาจจะไม่พูดอะไร ไม่อธิบายหรือแสดงออก
แต่ในใจเธอก็อ่อนไหวเหมือนผู้หญิงทั่วไป
"ผู้หญิงโง่ เพื่อเรื่องของพี่ชายคนนั้นของคุณ ถึงขนาดต้องทำร้ายตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ?" เสี่ยวเจิ้งด่าเบาๆ สองสามคำ แล้วกางแขนอุ้มเธอขึ้นเบาๆ แบบเจ้าหญิง เดินขึ้นไปยังห้องนอนชั้นสองของบ้านหลังใหญ่
เปิดประตู วางเธอลงบนเตียงเบาๆ เพิ่งจะเตรียมจากไป เลิงเร่อปิงที่เมาก็ยื่นแขนทั้งสองข้างที่ขาวเนียนดั่งหยกมาโอบรอบคอของเสี่ยวเจิ้งทันที
ใครจะรู้!
เลิงเร่อปิงที่หลับสนิทกลับลืมตาขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด!
ใช่แล้ว เธอลืมตาขึ้นมา!
คู่ตาสวยสีขาวดั่งหิมะกวาดมองเสี่ยวเจิ้งอย่างรวดเร็ว แล้วจึงมองกางเกงในมือตัวเอง
ทันใดนั้นสีหน้างดงามก็เปลี่ยนไป
เตะเสี่ยวเจิ้งตกจากเตียงด้วยเท้าข้างหนึ่ง
ชี้นิ้วไปที่เสี่ยวเจิ้งด้วยแขนขาวเนียนพลางตวาดด้วยเสียงแหลมว่า "ไอ้เสี่ยวนี่ นายจะทำอะไรฉันกันแน่?"
"ฉัน..."
เสี่ยวเจิ้งที่ถูกเตะลงจากเตียงรู้สึกอยากร้องไห้
มองดูเลิงเร่อปิงที่หน้าตื่นตกใจแก้มแดงก่ำ แล้วก้มลงมองตัวเอง ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนคนใบ้กินบอระเพ็ด
"เอ่อ...เมียจ๋า ถ้าผมบอกว่านี่เป็นความเข้าใจผิด คุณจะเชื่อไหม?" เสี่ยวเจิ้งมองหน้าเธอด้วยสีหน้าลำบากใจ
"ฉันจะเชื่อนายได้ยังไง! ไอ้คนไร้ยางอาย!"
เลิงเร่อปิงโกรธจัด คว้าหมอนขว้างใส่เสี่ยวเจิ้งอย่างแรง
ตวาดเสียงแหลม "เสี่ยวเจิ้ง นายมันไอ้เลว ไอ้สัตว์ที่ฉวยโอกาสตอนคนอื่นเผลอ! ที่แท้นายชวนฉันกินเหล้าขาวก็เพื่อจะทำอะไรแบบนั้นกับฉัน..."
พูดถึงตอนท้าย แม้แต่ตัวเธอเองก็พูดไม่ออก...
เช้าวันรุ่งขึ้น เนื่องจากเมาเหล้าเมื่อคืน เลิงเร่อปิงจึงตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย
พอดีกับที่เสี่ยวเจิ้งกลับมาจากออกกำลังกายตอนเช้า
"อรุณสวัสดิ์ครับ เมียจ๋า" เสี่ยวเจิ้งเรียกด้วยรอยยิ้ม
เลิงเร่อปิงทำเป็นไม่ได้ยิน หยิบกระเป๋าเดินออกไปอย่างเย็นชา
แตกต่างจากเมื่อคืนที่เหมือนเด็กน้อยราวกับเป็นคนละคน
เสี่ยวเจิ้งยักไหล่อย่างเซ็งๆ "ผู้หญิงอะไรแปลกจริงๆ"
พอถึงบริษัท เล่นเกมส์บ้าง ดื่มชาบ้าง ช่วงเช้าก็ผ่านไปอย่างสบายๆ
พอถึงเวลาอาหารกลางวัน เขาวิ่งเร็วกว่าใครเพื่อน
พอเดินเข้าโรงอาหารของบริษัท มองไปไกลๆ เห็นผู้จัดการจางเหยากวงที่เมื่อวานโดนเสี่ยวเฉินต่อยจนน่วม กำลังตามตื๊อมุยชิงอีกครั้ง
"มุยชิง อย่าคิดว่าไอ้เสี่ยวนั่นช่วยเธอแล้วเรื่องจะจบนะ บอกตรงๆเลย ลูกพี่ลูกน้องฉันรู้เรื่องที่ฉันโดนตีแล้ว อีกสองสามวันนี้ฉันอยากดูว่าไอ้เสี่ยวนั่นจะเก่งได้อีกกี่วัน"
จางเหยากวงนั่งตรงหน้ามุยชิงคุยโวโอ้อวด
ต้องรู้ว่าด้วยรูปโฉมของมุยชิง เธอได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสี่ดอกไม้ทองของกลุ่มเฉียนเฉียว
สาวสวยขนาดนี้ จางเหยากวงจะยอมปล่อยไปง่ายๆได้ยังไง
มุยชิงก้มหน้ากินข้าวตลอด ไม่เงยหน้ามองเขาสักครั้ง ยิ่งไม่พูดอะไรเลย
ใบหน้าเล็กๆของเธอซีดขาว แม้แต่มือน้อยๆที่กำลังกินข้าวก็เริ่มสั่นเล็กน้อย
เธอเป็นเด็กสาวที่อ่อนโยนและขี้อาย พยายามอย่างหนักกว่าจะได้เข้ามาทำงานที่กลุ่มเฉียนเฉียว ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอจางเหยากวงคนนี้


## บทที่ 14: ขอโทษนะ คุณไม่มีสิทธิ์

"มุยชิง เสี่ยวคนนั้นตีฉัน นี่เป็นเรื่องระหว่างเขากับฉัน ฉันไม่อยากถือสาคุณหรอก คุณเป็นเด็กสาวที่ฉลาด คุณควรจะเข้าใจกฎของสังคม ด้วยความรักอันแรงกล้าที่ฉันมีให้คุณ ขอให้คุณลองพิจารณาดูนะ"
"ผู้จัดการจาง..."
มุยชิงรีบดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว สายตาหวาดกลัวและประหม่า ก้มหน้าลงไม่รู้จะทำอย่างไรดี มือเรียวบางนุ่มนวลทั้งสองข้างบีบชายเสื้อไปมาด้วยความกังวล
"ฮ่ะๆ ฉันเข้าใจน่ะ ก็เป็นครั้งแรกนี่นา แต่คุณไม่ต้องกังวลไปหรอก แค่มาอยู่กับจางเหยากวงอย่างฉัน ฉันรับประกันว่าจะให้คุณได้กินดีอยู่ดี ได้นั่งตำแหน่งผู้จัดการ แล้วตอนนั้น..."
"แล้วตอนนั้นก็เบื่อแล้วเตะทิ้งใช่ไหมล่ะ?"
ในขณะที่จางเหยากวงยังพูดไม่จบ ก็มีเสียงหัวเราะคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง
พอได้ยินเสียงนั้น มุยชิงก็เงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ เห็นเสี่ยวเจิ้งกำลังเดินยิ้มๆ มาทางนี้
"แกอีกแล้ว!"
จางเหยากวงจ้องเสี่ยวเจิ้งด้วยสายตาดุร้าย
เสี่ยวเจิ้งยิ้มเล็กน้อย แล้วนั่งลงบนม้านั่งตัวเดียวกับมุยชิง ใกล้ชิดกันอย่างสนิทสนม ทำให้ใบหน้าเล็กๆ ของมุยชิงแดงขึ้นทันที เธอกำลังจะขยับออกห่างเล็กน้อย แต่มือใหญ่ก็โอบรอบเอวบางนุ่มนวลของเธออย่างเงียบๆ
ทำให้ร่างบอบบางของมุยชิงสั่นเล็กน้อย
"ยังไงล่ะ? โรงอาหารบริษัทเป็นของบ้านแกเหรอ? แล้วฉันจะมากินข้าวไม่ได้เหรอ?" เสี่ยวเจิ้งหัวเราะเย็นชา แล้วยิ้มมองเขาพลางพูดว่า "ยังไง? จะมาจีบแฟนฉันอีกแล้วเหรอ? แกไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเหรอ หน้าตาแบบนั้น หน้าเหมือนน้องชายจูบ้าเจี้ยเลย ยังจะมาเลียนแบบคนอื่นจีบสาวอีก นึกว่าตัวเองเป็นจูเกี้ยวไคหรือไง?"
"แก!"
จางเหยากวงโกรธจัด
ใบหน้าอ้วนใหญ่แดงก่ำด้วยความโกรธ ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ถ้าทำได้ เขาอยากจะฉีกคนคนนี้เป็นชิ้นๆ จริงๆ
"แกอะไร คิดว่าคำพูดของฉันแทงใจดำความคิดที่คับแคบ ต่ำต้อย อิจฉา และสกปรกของแกหรือไง? ขอโทษนะ ฉันเป็นคนตรงๆ แบบนี้แหละ
ถ้าผู้จัดการจางคิดว่าฉันพูดตรงเกินไป ฟังแล้วไม่ไพเราะ ก็ขอให้ผู้จัดการจางอดทนหน่อยนะ ถ้าผู้จัดการจางยังรู้สึกว่าไม่สามารถดับไฟโกรธในใจได้ แกก็มาตีฉันสิ! มาตีฉันสิ!"
พูดถึงประโยคสุดท้าย เสี่ยวเจิ้งตั้งใจยกเสียงให้ดังขึ้น
ทำเอาจางเหยากวงโกรธจนแทบจะกลั้นหายใจ!
แม้แต่มุยชิงที่เงียบๆ ไม่พูดอะไรข้างๆ ก็อดขำไม่ได้ หลุดหัวเราะออกมา
"ไอ้เสี่ยว! แกมันหยาบคายเกินไปแล้ว!"
"แกรู้สึกอึดอัดใจมากเลยสินะ? ไม่พอใจ ไม่พอใจก็มาตีฉันสิ" เสี่ยวเจิ้งยิ้มอย่างยโสโอหัง
เขาแค่ใช้วิธีการรังแกคนของจางเหยากวงมาตอบโต้เท่านั้นเอง
"ผู้ชายตัวใหญ่ๆ คอยแต่รังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ แกรู้สึกภูมิใจมากเลยสินะ? ไม่เอาสิ มารังแกฉันดีกว่า พอดีฉันคันตัวทั้งตัวเลย ลองมารังแกฉันดูสิ" เสี่ยวเจิ้งยิ้มสดใส
"แก! แก! แก!"
จางเหยากวงถูกความไร้ยางอายของเสี่ยวเจิ้งกระทบกระเทือนใจอย่างรุนแรง
"ไอ้เสี่ยว อย่าโอหังไป ชีวิตในสังคมยังอีกยาวไกล แกระวังตัวไว้ให้ดี!"
เห็นท่าไม่ดี จางเหยากวงรู้ว่าอยู่ต่อไปก็จะยิ่งอับอายขายหน้า จึงทิ้งคำขู่ไว้ประโยคหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยความโกรธ
"ผู้จัดการเสี่ยว ขอบคุณค่ะ"
มุยชิงก้มหน้าลงพูดเสียงเบาเหมือนเสียงยุงบินขอบคุณ
ภายใต้สายตาเร่าร้อนของเสี่ยวเจิ้ง แก้มของเธอค่อยๆ แดงขึ้น
"ขอบคุณอะไรกัน พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน กินข้าวในชามเดียวกัน ช่วยได้ก็ช่วย จะปล่อยให้ไอ้บ้านั่นรังแกเธอได้ยังไง"
เสี่ยวเจิ้งหัวเราะฮ่าๆ
มือใหญ่ที่โอบเอวบางของเธอไว้ยังไม่ได้ปล่อย
ทำให้มุยชิงรู้สึกอึดอัดมากขึ้น ร่างกายเลื่อนออกไปข้างๆ โดยไม่รู้ตัว
ก้มหน้าอายๆ พูดว่า "ผู้...ผู้จัดการเสี่ยว มือของคุณ..."
"เอ่อ..." เมื่อสังเกตเห็นว่ามือของตัวเองยังอยู่ที่เอวของเธอ เสี่ยวเจิ้งรีบดึงมือกลับมา เกาหัวแก้เก้อ
"อย่าเรียกผู้จัดการเสี่ยวๆ เลย ฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ ฉันแก่กว่าเธอ ต่อไปเธอเรียกพี่เจิ้งก็แล้วกัน ฟังดูสบายหูกว่า เป็นกันเองกว่า" เสี่ยวเจิ้งพูดยิ้มๆ
"ได้ค่ะ พี่เจิ้ง..." มุยชิงเรียกอย่างเขินอาย
เธอเป็นเด็กสาวที่อนุรักษ์นิยมและขี้อายมาก เงียบขรึม สุภาพเรียบร้อย ระมัดระวังตัว ขี้อาย
แม้แต่เสี่ยวเจิ้งพูดกับเธอแค่สองสามคำ เธอก็จะหน้าแดงแล้ว ทำให้เสี่ยวเจิ้งยิ่งชอบเด็กคนนี้มากขึ้น
หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสองคนเดินเข้าแผนกขายเหมือนคู่รัก
เพิ่งเดินเข้าไปในแผนกขาย โมอันนาและสาวๆ อีกไม่กี่คนที่แต่งตัวยั่วยวนเห็นเสี่ยวเจิ้งกับมุยชิงเดินคุยกันมาด้วยกัน
ทันใดนั้นก็ทำให้พวกผู้หญิงกลุ่มนี้สงสัยอย่างมาก สายตาหลายคู่มองมาอย่างมีเลศนัย
ทำให้มุยชิงที่ขี้อายโดยธรรมชาติหน้าแดงมากขึ้นไปอีก
"โอ้โห นี่เพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันเอง สองคนนี้สนิทกันจนเกือบเป็นคู่รักแล้วนะ" โมอันนาแกว่งร่างยั่วยวนเดินเข้ามาหา
"ผู้อำนวยการโม ฉัน..."
เมื่อได้ยินโมอันนาพูดล้อเล่น มุยชิงไม่รู้จะทำอย่างไรดี
โชคดีที่หันไปมองเสี่ยวเจิ้งแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าวิ่งหนีไป ทำให้โมอันนาและคนอื่นๆ หัวเราะสนุกมากขึ้น
โมอันนาดวงตาวาววับด้วยความน้อยใจ ยื่นปากอย่างเย้ายวนพูดว่า "ยังไง? มีคนใหม่แล้วก็ทิ้งพี่โมไว้ข้างหลังเหรอ?"
หา?
เสี่ยวเจิ้งทำหน้าลำบากใจ ยิ้มประจบเอาใจพูดว่า "พี่โม อย่าล้อเล่นเลยนะครับ พวกเราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น"
"เพื่อนร่วมงานเหรอ? เพื่อนร่วมงานเดินใกล้กันขนาดนั้น? เมื่อกี้ใครกันที่โอบเอวเธอไว้ไม่ปล่อยในโรงอาหาร? พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ทำไมนายไม่โอบเอวฉันล่ะ?"
โมอันนายื่นริมฝีปากร้อนแรง ทำท่าเหมือนอิจฉามาก
เสี่ยวเจิ้งยิ้มซุกซน พูดว่า "เป็นไงล่ะ? พี่โมหึงเหรอ? งั้นให้ผมปลอบใจพี่ตอนนี้เลยไหม?"
เขาเป็นยอดฝีมือระดับสูงสุด เนื่องจากได้รับการสืบทอดวิชา ทำให้สภาพร่างกายเปลี่ยนแปลงผิดปกติ ชีวิตตกอยู่ในอันตราย เพื่อยืดอายุขัย ราชาจึงกลับคืนสู่โลก...

【นิยายแนวเมือง ศิลปะการต่อสู้ การต่อสู้อันดุเดือด】