Just die another way
Readwalker
## หายนะจากดวงดาว

มันเป็นวันที่หนาวเหน็บ อุณหภูมิอาจลดต่ำถึง -15 องศา พื้นดินปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ตั้งแต่ยอดภูเขาไฟเพ็คดูซานจรดหมู่บ้านโฮเซอิโด เสียงขวานกระทบฟืนดังเป็นจังหวะท่ามกลางความเงียบสงบ ชายวัยกลางคนเหวี่ยงขวานลงบนท่อนไม้อย่างแม่นยำ ไม้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางราว 20 เซนติเมตรแตกออก เขาหยิบมันไปรวมกับกองฟืนที่ผ่าไว้แล้ว ก่อนจะหยุดพัก ยกถ้วยชาขึ้นจิบ อมไว้ในปากครู่หนึ่งก่อนกลืนลงคอ
"น่าจะถึงเวลาอาหารเช้าแล้วสินะ…" เขาคิด ขณะกลิ่นชายังคงหอมกรุ่น "แต่ทำไมลูกชายยังไม่มาตาม?"
เขาเดินไปนั่งใกล้กองไฟที่มีกาน้ำชาตั้งอยู่ ไอน้ำพวยพุ่งจากพวยกา วางขวานลงข้างตัว รินชาแล้วเงยมองท้องฟ้าสีครามใสที่มีเมฆบางเบาลอยกระจาย ทันใดนั้น ท้องฟ้าพลันสว่างวาบขึ้นฉับพลัน
ราวกับพระอาทิตย์ดวงที่สองปรากฏขึ้นแล้วดับลงในเสี้ยววินาที
เขาหรี่ตา รีบลุกขึ้น มือยกขึ้นบังแสงที่เจิดจ้าจนแสบตา แล้วเสียงคำรามต่ำก็ดังก้องจากท้องฟ้า
โครมมม!
เสียงดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ บ้านเรือนสะเทือน หน้าต่างสั่นระรัว หิมะที่เกาะตามกิ่งไม้ร่วงหล่นตามแรงสั่นไหว ขณะที่เขายังไม่ทันตั้งตัว เปลวไฟสีส้มแดงพุ่งลงมาด้วยความเร็วสูง ทิ้งแนวควันขาวเป็นเส้นตรงตัดผ่านท้องฟ้า
ตูมมมมม!
เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท เมื่อวัตถุขนาดมหึมาตกกระแทกลงบนภูเขาที่อยู่ตรงหน้า ความรุนแรงมากกว่าครั้งแรกหลายเท่า ลมร้อนพัดกระแทกใบหน้าจนแสบผิว พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินแยก หิมะบนหลังคากระท่อมกระเพื่อมก่อนร่วงหล่นเป็นแผ่น เปลวเพลิงพุ่งกระจายพร้อมแรงอัดมหาศาล สะเก็ดไฟและหินเพลิงทะลุยอดไม้ กิ่งไม้ใบไม้ไหม้เกรียมในพริบตา บางก้อนพุ่งไกลลับสายตา ควันดำหนาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กลืนกินแสงแดดที่เคยอบอุ่นจนมืดมิด
เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากหมู่บ้าน ไม่ไกลจากกระท่อม ชาวบ้านที่กำลังตักหิมะออกจากหลังคาชะงักค้าง บางคนโยนพลั่วทิ้ง รีบปีนลงมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ทหารเกาหลีเหนือในชุดกันหนาวสีเขียวเข้มกรูออกจากจุดประจำการ บางนายยกกล้องส่องทางไกลขึ้นดู มือสั่นเทา เพื่อนทหารข้าง ๆ รีบคว้าวิทยุสื่อสาร รายงานสถานการณ์ด้วยเสียงแตกพร่า
ที่จุดตกของอุกกาบาต หลุมขนาดมหึมาเบื้องหน้ากินพื้นที่กว้างใหญ่ พื้นดินแตกร้าวเป็นวงกว้าง เศษหินและดินกระจัดกระจายราวกับโดนระเบิด ต้นไม้ล้มระเนระนาด เปลวไฟยังลุกโชน เศษหินแตกกระเด็นพุ่งกระแทกกระท่อมและสิ่งปลูกสร้างจนพังเสียหาย พื้นดินยังสั่นไหวไม่หยุด คล้ายอาฟเตอร์ช็อกจากแผ่นดินไหว
เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นจากระยะไกล เขาหันไปมองตามสัญชาตญาณ รถจี๊บทหารสีเขียวเคลื่อนมาจอดหน้าบ้าน ทหารสองนายก้าวลงจากรถ หนึ่งในนั้นสะพายปืนไรเฟิล ทั้งคู่เดินตรงมาหาเขา นายทหารอาวุโสทำความเคารพก่อนเอ่ยเสียงเคร่งขรึม
"เรียนผู้กองปาร์ค ผู้การคังมีคำสั่งให้มาตามคุณกลับเข้าประจำการโดยด่วนครับ"
เขาพยักหน้า รู้ทันทีว่าวันลาพักของเขาสิ้นสุดลงแล้ว ก่อนเดินไปขึ้นรถ เขากอดลาลูกและภรรยา พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"พ่อไม่ไปนานหรอกนะ ยังไงก็กลับมาทันสอนลูกอ่านหนังสือแน่นอน ไปหาอะไรทานกับแม่นะลูก"
ภรรยาส่งยิ้มบาง ๆ ให้เขาก่อนที่จะพยักหน้าตอบกลับไป แม้ในใจจะหนักอึ้ง
เขายังไม่รู้แน่ชัดว่าหน้าที่ของเขาคืออะไร อาจเป็นการพาชุดลาดตระเวนไปสำรวจจุดตกของวัตถุปริศนา หรืออาจได้รับมอบหมายให้นำกำลังเข้าช่วยเหลือผู้รอดชีวิตในหมู่บ้านที่ได้รับผลกระทบ
ไม่ว่ายังไงเขามีหน้าที่ต้องทำ และเขาต้องทำมันให้ดีที่สุด
ระหว่างทางออกจากหมู่บ้าน บ้านเรือนที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นซากปรักหักพัง หลังคาพังทลาย กำแพงล้มระเนระนาด บางหลังถูกเผาจนไหม้เกรียม ทหารบางนายเร่งรื้อเศษซากเพื่อค้นหาผู้ที่อาจติดอยู่ใต้กองดิน ขณะที่สุนัขดมกลิ่นวิ่งวนไม่หยุด เพื่อตามหาผู้รอดชีวิต
เขามองภาพเหล่านั้นแล้วถอนหายใจเบา ๆ ความหนักใจก่อตัวในอก
วันนี้คงไม่ใช่วันหยุดพิเศษของเขาอีกต่อไป แต่มันจะเป็นวันที่เขาต้องเผชิญกับความท้าทาย
และบางที…อาจเป็นวันที่เขาจะได้ค้นพบคำตอบที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่งไปตลอดกาล


## วัตถุปริศนาแห่งแพ็กดูซาน

เมื่อผู้กองปาร์คและทหารฝ่าหิมะหนาที่ยอดภูเขาไฟแพ็กดูซานขึ้นไปถึงจุดตกของอุกกาบาต สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ทุกคนหยุดชะงัก
ปากหลุมกว้างกว่า 200 เมตร ตัดขาดผ่านผิวภูเขา ฝังลึกเข้าไปในชั้นหินและดินเยือกแข็งของยอดเขา ขอบหลุมยกตัวสูงราว 12 เมตร เป็นกำแพงหินภูเขาไฟสีเทาดำปนหิมะที่แตกร้าวและบิดเบี้ยวจากแรงกระแทก แต่กลับไม่มีควันร้อนหรือลาวาไหลออกมา
ภูเขาไฟยังคงนิ่งเงียบ ราวกับพยายามกลบเกลื่อนความเสียหาย
ดินและหิมะจากยอดเขาได้ไถลลงมาปิดบางส่วนของหลุม ฝังขอบด้านทิศเหนือไว้ใต้โคลนสีน้ำตาลที่ยุบตัวลงไปราว 5 เมตร ราวกับธรรมชาติกำลังซ่อนบางสิ่ง ต้นสนสูงที่เคยเรียงรายรอบยอดเขาล้มระเนระนาด บางต้นถูกถอนรากถอนโคนจากแรงสั่นสะเทือน บางต้นหักครึ่งจากดินถล่ม
แต่ที่แปลกที่สุดคือ… ไม่มีควันร้อน
ไม่มีไอความร้อน ไม่มีแม้แต่กลิ่นกำมะถัน ทุกอย่างเงียบผิดปกติ
ผู้กองปาร์คก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ขณะที่ทหารคนหนึ่งหยุดยืนมองลงไปในหลุม ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
อุกกาบาตขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 20 เมตร ฝังอยู่กลางหลุม ผิวของมันขรุขระและมีรอยไหม้เกรียมจากการเสียดสีกับชั้นบรรยากาศ แต่แปลก—มันเย็นตัวเร็วเกินไป ไม่มีไอร้อน ไม่มีควัน ทั้งที่มันเพิ่งพุ่งลงมาด้วยความเร็วมหาศาล
ดินรอบ ๆ อุกกาบาตถูกบดอัดแน่นผิดธรรมชาติ
"ผู้กอง! ดูนี่ครับ!"
ทหารนายหนึ่งร้องขึ้น พร้อมกับชี้ไปที่บางสิ่งใกล้อุกกาบาต
เศษหินสีเขียวเข้มปนดำขนาดเท่ากำปั้น นอนนิ่งอยู่บนพื้นหิมะ ผิวของมันมันวาว ราวกับถูกเคลือบด้วยชั้นบาง ๆ ที่สะท้อนแสงแดด แต่สิ่งที่ทำให้ผู้กองปาร์ครู้สึกไม่ดี ไม่ใช่รูปลักษณ์ของมัน… แต่เป็นความรู้สึกที่มันแผ่ออกมา
"อย่าแตะต้องมัน!!"
เสียงตะโกนของผู้กองดังขึ้นก่อนที่มือของทหารจะสัมผัสมัน
ทหารหยุดชะงัก มองผู้กองด้วยความตกใจ
"เราไม่รู้ว่ามันปลอดภัยหรือไม่ อาจมีรังสีปนเปื้อน" น้ำเสียงของผู้กองเฉียบขาด ก่อนหันไปสั่งการอย่างรวดเร็ว "กระจายกำลัง วางแนวป้องกันรอบอุกกาบาต ห้ามใครเข้าใกล้โดยไม่ได้รับอนุญาต"
ทหารรีบทำตามคำสั่ง วางกำลังรอบพื้นที่อย่างเคร่งครัด
ใกล้ตัวอุกกาบาต รอยแตกบนผิวหินเผยให้เห็นโพรงเล็ก ๆ
มันเงียบสนิท ไม่มีลมพัดผ่าน ไม่มีเสียงใด ๆ ราวกับว่าอากาศเองก็หวาดกลัวที่จะรบกวนบางสิ่งที่อยู่ภายใน โพรงเหล่านั้นดูเหมือนถูกปิดทับด้วยดินบดอัด แน่นเกินไป ไม่มีร่องรอยของสิ่งมีชีวิต แต่บางอย่างผิดปกติ
พื้นรอบหลุมมีแอ่งน้ำแข็งละลายขังเป็นจุด ๆ แสงแดดที่ลอดผ่านเมฆควันบาง ๆ เผยให้เห็นรอยขูดขีดจาง ๆ เป็นเส้นบางและตื้นจนแทบมองไม่เห็น เว้นแต่จะก้มลงไปดูใกล้ ๆ
มันไม่ใช่รอยธรรมดา
ร่องรอยเหล่านั้น มุ่งตรงไปใต้ชั้นดินที่ไถลลงมา คล้ายกับมีบางสิ่งฝังตัวลงไปอย่างแนบเนียน
"เราควรเข้าตรวจสอบดูไหมครับ?"
ทหารอีกคนถามขึ้น น้ำเสียงลังเล
ผู้กองปาร์คจ้องไปที่โพรงลึกนั้น ความรู้สึกไม่ดีเริ่มทวีขึ้น
เขารู้สึกเหมือน บางสิ่งกำลังจ้องมองกลับมาจากความมืด
เขาส่ายหน้า "ยังไม่ต้อง รายงานก่อน"
"เราต้องรอให้ชุดสำรวจและขุดค้นเข้าถึงพื้นที่ ห้ามทำอะไรโดยพลการ"
แต่เขาไม่รู้เลยว่า…
ลึกลงไปใต้ชั้นดิน… "บางสิ่ง" กำลังเคลื่อนไหว
เสียงบางเบา…
คล้ายก้อนหินลื่นไถลไปตามพื้นหิมะ
เสียงนั้นเบาเกินกว่าทหารคนอื่นจะได้ยิน… แต่มันพอให้ผู้กองสัมผัสได้
เขาหันขวับไปมอง แต่ไม่พบอะไร
ลมหายใจของเขาหนักขึ้นเล็กน้อย
บางสิ่งอยู่ที่นี่แล้ว