Friendship 1437 BL
DaoistkTMOfR
## 1 Day

ผมชื่อ ดิน เรียนอยู่ชั้นมอหก ช่วงนี้ปิดเทอมผมเลยมาทำอาชีพเสริมรับจ้างขนของ ในทุกๆวันของตอนเช้า ต้องแบกกระสอบข้าวยกไปส่งตามร้านค้าที่รายการสั่งซื้อ
รายได้ไม่เท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย งานที่สบายก็เต็มตลอด จะสมัครแย่งแต่ละทีก็ไม่เคยทันเขา เหลือแต่งานหนักที่ว่างคนทำงาน
ต่างจังหวัดมันไม่ค่อยมีช่องทางหารายได้ ไม่เลือกงาน เพราะต้องใช้เงิน หาทุนไปสร้างตัว เร็วนี้มีไร่เปิดใหม่
ได้ยินผ่านหูมาว่า จะทำเอาไว้ขายนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ อากาศหวานขนาดนี้ คงเลือกปลูกดอกไม้แน่
เจ้าของที่ดินเป็นใครไม่รู้ แต่เงินเยอะน่าดู พื้นที่ติดถนนราคาแพงแถมกว้านซื้อขนาดนี้อีก
พอถึงวันเปิดรับสมัคร ว่าแน่นอนมีแต่ผู้ใหญ่ตัวล่ำบึก เข้าแถวต่อคิวกันยาวเหยียด แล้วคิดดูว่าผมจะมีโอกาสไหม แต่ก็โชคช่วยอีกชั้น
ถึงจะแค่สิบแปด รูปร่างภายนอกที่ทำงานแบกของมาทำให้ได้งาน คนรับสมัครดูเหมือนจะเป็นเจ้าของไร่ แต่งตัวดูสุภาพ เสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวสีดำใส่แว่นด้วย
เขาบอกผมว่าให้เริ่มทำงานอีกหนึ่งวัน ให้เอาใบสมัครที่กรอกว่าไว้ที่โต๊ะตรงหน้าเขา ด้วยจะแจ้งตารางงานให้อีกทีผ่านมือถือ
ผมเข้าใจ รับคนทีหนึ่งร้อยกว่าคน ใช้เวลาเคลียร์อีกนาน กลับถึงบ้านก็ทำข้าวไข่ดาวกิน อาบน้ำแปรงฟัน แล้วก็นอน
พอถึงวันทำงาน หน้าที่ของผมคือคนใส่ปุ๋ย มีหลุมขุดไว้อยู่แล้ว คงทำเมื่อวานก่อน มือขยับตักใส่หลุม ก่อนที่คนจะลงต้นกล้าตาม ซึ่งไปเพาะปลูกไว้ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้
ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เสร็จซักที ดวงอาทิตย์จากตรงหัวก็จะลับฟ้าแล้ว ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน เก็บไว้ตอนเลิกงาน ที่นี่ดีมากเลยเขาแจกข้าวกล่องกับน้ำด้วย
ท้องฟ้าสีส้มอมเหลือง กลุ่มเมฆข้าวลอยบนไปมา กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยตามลม ดวงตาสีนิลมองหาต้นตอ
ก่อนจะเจอร่างโปร่งบางผิวขาว ยืนหันหลังเอียงข้างให้กับเขา ในมือถือดอกอะไรก็ไม่รู้จะสีส้มๆ นี้คงจะเป็นกลิ่นนี้สินะ เบื้องหลังเป็นพระอาทิตย์ตกดินหลังภูเขา
ถ้าดอกไม้ที่พึ่งลงมันงอกแล้วบานออก ภาพที่เขาเห็นตอนนี้คงนึกว่าเป็นเทวดาแน่ คนอะไรทั้งหล่อและสวยในเวลาเดียวกัน
เสียงหัวเราะคิกคักของคนตรงหน้าหยุดลงเมื่อหันมาเจอเขา ดวงหน้าเนียนยกยิ้มกว้าง ก่อนจะหันมายิ้มและเอ่ยทักทาย
"สวัสดีครับ มองหน้าผมทำไมครับ ยังอยากมองเห็นอยู่รึปล่าวเอ่ย"
"...." อึ้งกิมกี่
ดินที่ได้ยินรีบหลบตา หันไปมองนกมองไม้แทน แต่ดันลืมของโทษอีกคนซะสนิท
"ขะ ขอโทษครับ"
ร่างสูงใหญ่ยกมือไหว้ขอโทษอย่างลนลาน ลมที่เห็นอย่างนั้นจึงไม่เอาความต่อ ก่อนจะหันหลังเดินฮัมเพลงจากไป
นั้นแหละครับ จุดเริ่มต้นของความวอดวายในชีวิตของกระผม~


## 2 Day

หลังจากที่ผมเจอคนหน้าหล่อ ขอเรียกแบบนั้นล่ะกัน ถ้าเรียกว่าหน้าสวยแล้วเกิดมาได้ยินเข้า ประกันชีวิตผมยังไม่ได้ทำเอาไว้เลย ถึงจะไม่รู้ว่าทำไปทำไมก่อน ตายไปก็คงบริจาคการกุศล
นี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว คนๆนั้นก็ไม่มาปรากฏตัวให้เห็นอีกเลย คงจะเป็นคนรู้จักกับเจ้าไร่ เพราะทั้งสองคนหน้าละม้ายคล้ายคลึงกันมาก
ปกติผมจะไม่กินอาหารเช้า แต่ว่ามันต้องมช้พลังงานทั้งวัน เป็นอน่างนี้คงไม่ไหว ไม่งั้นหน้าจะหน้ามืดแบบเมื่อวันก่อนได้
เมนูเด็ดของวันนี้ก็คือ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสองห่อใส่ไข่แลเกระหล่ำปลี รสชาติซุปต้มยำเข้มข้น อร่อยมาก ถ้าได้ลองจะต้องติดใจ
พอกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ล้างจาน ล็อคบ้าน เดินไปที่จักรยานสีแสดแดง ยกขาขึ้นคร่อม ถีบปั่นขึ้นภูเขาไปประมาณสองลูก เป็นอันถึงที่หมาย
ในขณะที่ผม กำลังขี่ขึ้นทางโค้งด้วยแรงถีบเต็มกำลังอยู่นั้น จู่ๆก็มีคนมาจับท้ายที่นั่ง ทำเอารีบหยุดแทบไม่ทัน
" นี่คุณ มันอันตรายนะ เล่นอย่างนี้ได้ยังไง มันเป็นทางโค้งแถมชันด้วย"
ร่างสูงว่าไปบ่นไป โดยที่ไม่หันกลับไปมองดูคนด้านหลัง เพราะคิดว่าถ้าพูดขนาดนี้ก็คงปล่อยมือแล้ว
แต่ก็ผิดคาด แรงยวบและน้ำหนักที่เพิ่มมา ทำเอาดินหันไปมองอีกคนให้เต็มตา ช่างกล้านัก คงไม่รู้จักไอ้ดินคนนี้สินะ กิติศักดิ์ออกจะได้ไกล เด็กเห็นหน้ายังร้องไห้ไม่ออก
ปากได้รูปที่กำลังจะเปิดออกเทศนาอีกรอบ ต้องรีบหุบอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มร่างเพียวสูงโปร่ง ที่ตอนนี้กำลังนั่งกอดอก มุมปากกระตุก กึก กึก เก็งขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างช้าๆ
" ขอโทษที่รบกวนนะครับ แต่รถผมเสีย พึ่งเรียกรถลากไปก่อนหน้าที่คุณจะมาก่อนหน้านี้ไม่นานช่วยไปส่งผมหน่อยได้ไหมครับ ขอบคุณครับ"
ร่างสูงโปร่ง เอ่ยพลางยิ้มหวาน ขนแขนตั้งเลยครับงานนี้ ทำอะไรได้นอกจากเซย์เยส
งั้นรถที่โดนแบกไป คือรถของคนตรงหน้า ที่เขาขับสวนไปก่อนขึ้นตีนเขา ว่าแต่เขาต้องเป็นคนปั่นขึ้นเชาคนเดียวหนึ่งลูกครึ่งเลยสินะ น้ำหนักก็ไม่ใช่น้อย  น่องขาได้แข็งเป็นเหล็กแน่
หมับ
"ไม่ต้องเกรงใจครับ ปั่นไปเลย นอกจากจับที่เอว ผมไม่ทำอะไรนอกเหนือจากนั้นหรอก"
บอกหน้าตาแสนสดใส แต่จับแน่นไปไหม ถามจริงๆ แล้วผมเลือกอะไรได้ไหมครับ  ถีบต่อไป สู้โว้ย อ๊ากกกกกก~
ว่าแต่คุณเขาจะให้ส่งตรงไหน ลืมถาม จะกล้าเสี่ยงตายกันไปมอง ก็ไม่ดีกว่า แค่ขับจักรยาน รู้ไหมว่ามันต้องใช้สมาธิเยอะแค่ไหน
เพื่อความปลอยภัยของชีวิต ปั่นไปเลื่อนไปนี้แหละ ถึงไหนเดียวเขาก็คงสะกิดบอกเอง ล่ะมั้ง
เกิดเป็นไอ้ดินชีวิตติดดินสุดๆ อ่านี้แหละรสชาติของชีวิต ครั้งนึงคนเราต้องประสบเหตุหารที่เฝอยากเลี่ยง แต่ทำไม่ได้
ในความทรงจำของผม 'ดอกแดนดิไลออน' มันยังคงสวยตลอดเวลา