เจ้าหุ่นเจวี๋ยไต้
กุ้งมังกรร้อยหลี่
## บทที่ 1 ตื่นพลังวิญญาณนักรบ

แคว้นเทียนเยว่ เมืองหลินหยาง
ณ คฤหาสน์ตระกูลซู ในลานฝึกอันกว้างใหญ่ กำลังจัดพิธีตื่นพลังวิญญาณนักรบ
ตรงกลางลานฝึก มีแท่นบูชาถูกสร้างขึ้น
เหล่าผู้อาวุโสและศิษย์ของตระกูลซูจำนวนมากรวมตัวกันที่ลานฝึก เพื่อชมพิธีตื่นพลังวิญญาณนักรบ
"พลังวิญญาณนักรบระดับสองขั้นมนุษย์!"
"พลังวิญญาณนักรบระดับสามขั้นมนุษย์!"
"พลังวิญญาณนักรบระดับสามขั้นมนุษย์!"
เมื่อลูกหลานตระกูลซูแต่ละคนตื่นพลังวิญญาณนักรบ ผู้อาวุโสที่ทำพิธีก็ประกาศเสียงดังอย่างต่อเนื่อง
ระดับวิญญาณการต่อสู้แสดงถึงพรสวรรค์ในการฝึกฝนของนักรบ พลังวิญญาณนักรบระดับสองขั้นมนุษย์และระดับสามขั้นมนุษย์ถือเป็นเพียงพรสวรรค์ธรรมดา ไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจ
ในลานฝึก สายตาของผู้คนมากมายจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้า
เด็กหนุ่มสองคนนี้ คนหนึ่งสวมชุดสีฟ้า อีกคนสวมชุดสีม่วง ทั้งคู่มีหน้าตาหล่อเหลา
เด็กหนุ่มที่สวมชุดสีฟ้าคือทายาทตระกูลซู ซูโม่ ลูกชายของหัวหน้าตระกูล
ส่วนเด็กหนุ่มชุดสีม่วงคือซูหยู ลูกชายของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลซู
ทั้งสองคนเป็นยอดฝีมือในรุ่นลูกหลานตระกูลซู มีพรสวรรค์โดดเด่น
โดยเฉพาะทายาทซูโม่ อายุเพียง 15 ปีก็สามารถผ่านเก้าขั้นตอนการเสริมสร้างร่างกาย นับเป็นผู้มีพรสวรรค์สูงสุดในรุ่นลูกหลานตระกูลซู
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนในตระกูลซูจึงคาดหวังว่าซูโม่และซูหยูจะตื่นพลังวิญญาณนักรบระดับใด!
ด้านหน้า ซูหยูในชุดสีม่วงยืนตัวตรง เขาชำเลืองมองซูโม่ที่อยู่ข้างๆ แล้วหัวเราะเยาะ พูดว่า "ซูโม่ เจ้าได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซู หวังว่าระดับพลังวิญญาณนักรบที่เจ้าจะตื่นขึ้นมาจะคู่ควรกับสถานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเจ้า!"
ดวงตาของซูหยูเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย แม้เขาจะมีพรสวรรค์สูง แต่ในตระกูลซู เขามักถูกซูโม่กดข่มมาตลอด
ออร่าความเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลของอีกฝ่ายสว่างจ้าเกินไป ทำให้เกียรติยศที่ควรเป็นของเขาถูกอีกฝ่ายแย่งไปหมด
และเขาก็กลายเป็นเพียงตัวประกอบ!
แม้แต่หญิงที่เขาหลงรัก ก็ยังหลงใหลในตัวซูโม่ ทำให้ซูหยูโกรธแค้นถึงขีดสุด
ตอนนี้ โอกาสของเขามาถึงแล้ว ขอเพียงในพิธีตื่นพลังวิญญาณนักรบ หากพลังวิญญาณนักรบที่เขาตื่นขึ้นมาเหนือกว่าซูโม่ เขาก็จะสามารถเหยียบอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลไว้ใต้เท้าได้
ซูโม่ในชุดสีฟ้าสีหน้าเรียบเฉย เมื่อได้ยินคำพูดของซูหยู เขาไม่ได้พูดอะไรมาก ความเป็นศัตรูของอีกฝ่ายที่มีต่อเขานั้น เขารู้ดี
"คนต่อไป ซูโม่ขึ้นเวที!"
ในตอนนี้ ผู้อาวุโสที่ทำพิธีตื่นพลังวิญญาณนักรบประกาศเสียงดัง
ซูโม่ได้ยินดังนั้น ก็ก้าวขึ้นแท่นบูชาทันที
ในขณะนี้ ทั้งลานฝึกเงียบสงบลง สายตาของทุกคนจับจ้องที่ซูโม่ ในใจต่างแอบคาดหวังว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซูจะตื่นพลังวิญญาณนักรบระดับใด!
ซูโม่ขึ้นแท่นบูชา นั่งขัดสมาธิ หลับตาลง
จากใต้แท่นบูชา มีแสงฝูเหวินลอยขึ้นมาเป็นสาย ๆ ทะลวงเข้าสู่ร่างของซูโม่อย่างต่อเนื่อง
ในตอนนี้ ลูกหลานตระกูลซูที่ยืนดูอยู่รอบ ๆ เห็นซูโม่ขึ้นเวที ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
"ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่ซูโม่จะตื่นพลังวิญญาณนักรบระดับใด?"
"ในฐานะทายาทของตระกูลซู ระดับพลังวิญญาณนักรบของพี่ใหญ่ซูโม่ต้องไม่ต่ำแน่!"
"ถูกต้อง! ซูโม่อายุไม่ถึง 15 ปีก็ผ่านเก้าขั้นตอนการเสริมสร้างร่างกาย ระดับพลังวิญญาณนักรบต้องสูงมากแน่นอน!"
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของลูกหลานตระกูลซู แสงฝูเหวินบนแท่นบูชาสว่างจ้าขึ้นเรื่อย ๆ ห่อหุ้มร่างของซูโม่ไว้
ซูโม่ที่นั่งหลับตาขัดสมาธิ หายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย จากร่างของเขามีเสียงคำรามดังขึ้นเป็นระลอก
ทุกคนหยุดหายใจ จ้องมองไปที่แท่นบูชาอย่างแน่วแน่!
โครม!
ในที่สุด เสียงระเบิดดังขึ้น เงาดำมืดพุ่งขึ้นจากร่างของซูโม่อย่างฉับพลัน
เงาดำมืดนี้เป็นวงวนขนาดใหญ่ ภายในเป็นหลุมดำที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ให้ความรู้สึกเย็นเยียบ
ในเวลาเดียวกัน บนเงานั้นมีแสงวงแหวนสีเหลืองกะพริบ
อ๊า!
ในชั่วพริบตา สายตาของทุกคนในตระกูลซูก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
ทำไมมีวงแหวนแสงเพียงวงเดียว?
วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง?
เป็นไปไม่ได้ใช่ไหม?
ทุกคนในตระกูลซูต่างตะลึงงัน แม้แต่ซูหยูก็ยังหน้าเหวอ ตกตะลึงไม่น้อย
เพราะว่าเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ซูโม่จะตื่นพลังวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งเท่านั้น
วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งเป็นพลังวิญญาณนักรบระดับต่ำสุด เป็นเพียงพลังวิญญาณนักรบไร้ค่า!
ซูโม่นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นบูชา เมื่อลืมตาขึ้นช้าๆ เขาก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นวิญญาณนักรบของตัวเอง
"วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง...!"
ซูโม่พึมพำกับตัวเอง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขมขื่น เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะตื่นพลังวิญญาณนักรบที่อยู่ในระดับต่ำที่สุด!
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนก็ได้สติกลับมา ทั้งสถานที่และที่อยู่ก็ระเบิดความวุ่นวายขึ้นทันที
"พระเจ้า ฉันคงดูผิดไปแน่ๆ! วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง? วิญญาณที่ด้อยค่าที่สุด?"
"ตื่นพลังวิญญาณนักรบที่ไร้ค่า! ฉันรอคอยตั้งนานเพื่อดูสิ่งนี้เนี่ยนะ บ้าชิบ!"
"อะไรกัน อัจฉริยะอันดับหนึ่ง? เขาคือขยะอันดับหนึ่งของตระกูลซูต่างหาก!"
"..."
ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปมา ในชั่วพริบตา สายตาของเหล่าอาวุโสและบรรดาศิษย์รุ่นหลังของตระกูลซูที่มองมาที่ซูโม่ก็เปลี่ยนไป
ไม่ใช่ความเคารพนับถือและความอิจฉาเหมือนแต่ก่อน แต่กลับกลายเป็นความผิดหวัง ความดูถูก และความรังเกียจ
บนแท่นบูชา ซูโม่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
เขากวาดตามองรอบๆ เห็นสีหน้าของทุกคนแล้ว ซูโม่ก็หัวเราะเยาะในใจ "พวกนี้ช่างเห็นแก่ได้จริงๆ!"
แต่ก่อน เมื่อเขามีพรสวรรค์โดดเด่น ทุกคนต่างสุภาพกับเขา ไปไหนมาไหนก็มีคนห้อมล้อม ประจบสอพลอกันไม่หยุด
ตอนนี้ เขาตื่นพลังวิญญาณนักรบที่ไร้ค่า คนพวกนี้ก็เปลี่ยนท่าทีในทันที
ครู่หนึ่งผ่านไป ซูโม่สูดหายใจลึก ก้าวยาวๆ ลงจากแท่นบูชา
"คนต่อไป ซูหยู!"
อาวุโสผู้ดูแลพิธีประกาศเสียงดัง เขาชำเลืองมองซูโม่ที่เดินลงจากแท่นบูชา แล้วส่ายหน้าเบาๆ อัจฉริยะในอดีตคนนี้ คงจบเห่แล้ว!
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซูหยูก็เดินขึ้นแท่นบูชาด้วยท่าทางหยิ่งผยอง ขณะที่เดินสวนกับซูโม่ เขาก็ยิ้มเย็นชา
"ซูโม่ น่าเสียดายที่ฉันเคยคิดว่าเธอเป็นคู่แข่ง แต่เธอไม่คู่ควรหรอก ตั้งแต่นี้ไป เธอจะถูกฉันเหยียบย่ำไปตลอดกาล!"
ซูหยูรู้สึกสะใจที่สุด วิญญาณนักรบของซูโม่เป็นแค่วิญญาณระดับต่ำสุด ต่อไปแม้แต่คนรับใช้ของเขาก็ยังไม่คู่ควร
เขามั่นใจว่าวิญญาณนักรบที่ตนจะตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะแย่แค่ไหนก็คงไม่ใช่วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งที่ไร้ค่าแน่นอน!
พูดจบ ซูหยูก็ก้าวยาวๆ ขึ้นไปบนแท่นบูชา
ซูโม่ไม่สนใจอีกฝ่าย กลับไปยังสถานที่และที่อยู่แล้วก็ยืนดูพิธีตื่นพลังวิญญาณนักรบอย่างเงียบๆ
ยืนอยู่ในสถานที่และที่อยู่ ซูโม่รู้สึกถึงสายตาดูถูกมากมาย เหล่าศิษย์โดยรอบต่างมีสีหน้าเหยียดหยาม
หัวใจของซูโม่เต้นระรัวด้วยความเจ็บปวด ความรู้สึกที่ตกจากสวรรค์ลงสู่นรกในพริบตาช่างทรมานเหลือเกิน
ในตอนนี้ ซูหยูได้นั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นบูชาสีดำ มีแสงสัญลักษณ์วูบวาบส่องออกมาเป็นระยะๆ แล้วแทรกซึมเข้าสู่ร่างของเขา
สนามฝึกค่อยๆ เงียบลง ทุกคนต่างแสดงสีหน้าคาดหวัง
ซูโม่ปลุกพลังวิญญาณนักรบขั้นต่ำ แต่ซูหยูคงไม่มีทางปลุกพลังวิญญาณนักรบขั้นต่ำเช่นกันใช่ไหม!
หากเป็นเช่นนั้น ตระกูลซูมีผู้ที่มีพลังวิญญาณนักรบขั้นต่ำถึงสองคน ก็คงจะกลายเป็นเรื่องขบขันของเมืองหลินหยางอย่างแน่นอน
โฮก!
ในขณะที่ทุกคนกำลังรอคอยด้วยความคาดหวัง เสียงคำรามของสัตว์ร้ายก็ดังก้องออกมาจากร่างของซูหยูอย่างฉับพลัน
เหนือศีรษะของซูหยู เงาของงูยักษ์ตัวหนึ่งลอยขึ้นมา ดูน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
รอบๆ เงาของงูยักษ์ มีวงแสงสีเหลืองห้าวงลอยอยู่ เปล่งประกายจ้า
"ห้าวงแสง! เป็นวิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์ อสรพิษเกล็ดเหล็ก!"
อาวุโสผู้ดูแลพิธีเมื่อเห็นพลังวิญญาณนักรบของซูหยู ก็ตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น
วิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์ ถือเป็นระดับสูงสุดในเมืองหลินหยางแล้ว ในที่สุดตระกูลของพวกเขาก็มีอัจฉริยะอีกคน
เมื่อเห็นพลังวิญญาณนักรบของซูหยู ทั้งสนามฝึกก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
หลังจากความเงียบผ่านไป สนามฝึกก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
"เป็นวิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์!"
"ฮ่าๆ! ในที่สุดตระกูลของเราก็มีอัจฉริยะระดับสูงสุด!"
"พี่ซูหยูถึงจะเป็นอัจฉริยะที่แท้จริงของตระกูลซู ส่วนซูโม่นั้นไม่มีค่าอะไรเลย!"
"ถูกต้อง! ซูโม่มีแค่พลังวิญญาณนักรบขยะ จะเอามาเทียบกับพี่ซูหยูได้อย่างไร!"
บรรดาสมาชิกตระกูลซูต่างมองซูหยูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉา
บนแท่นบูชา
เมื่อซูหยูเห็นว่าตนเองปลุกพลังวิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์ได้ และได้ยินเสียงประหลาดใจและชื่นชมจากฝูงชน
ความหยิ่งผยองก็ผุดขึ้นในใจเขา รู้สึกว่าทุกอย่างช่างงดงามเหลือเกิน เขารู้สึกเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
เมื่อหันไปมองซูโม่ ซูหยูก็แสดงสีหน้าภาคภูมิใจ ดวงตาเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย ราวกับจะบอกว่า: ต่อไปเจ้าจะต้องอยู่ใต้ฝ่าเท้าข้า
ซูโม่เห็นสีหน้าภาคภูมิใจของซูหยู และได้ยินคำยกยอจากผู้คนรอบข้าง เขาถอนหายใจเบาๆ ในใจ แล้วหมุนตัวเดินออกจากสนามฝึก


## บทที่ 2 ชาติก่อนและชาตินี้

ซูโม่ออกจากสถานที่และที่อยู่ แล้วเดินกลับไปยังลานเล็กๆของเขาโดยตรง
นั่งอยู่บนม้านั่งหินในลาน คิดถึงการตื่นพลังวิญญาณนักรบก่อนหน้านี้ ซูโม่รู้สึกหดหู่
การตื่นพลังวิญญาณนักรบระดับต่ำเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายของเขาเอง
"สิบสี่ปีแล้ว!" ซูโม่ปล่อยความคิดล่องลอย พึมพำกับตัวเอง
ที่จริงแล้ว ซูโม่ไม่ได้เป็นคนของโลกนี้ เขามาจากโลก
ซูโม่เป็นทหารรับจ้างในศตวรรษที่ 21 หรือพูดให้ชัดเจนคือเป็นราชานักรบรับจ้าง ตำนานในวงการทหารรับจ้าง ผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค
เขาเป็นเด็กกำพร้า อาศัยอยู่กับญาติตั้งแต่เด็ก เมื่ออายุ 17 ปีก็ตัดสินใจออกจากโรงเรียนไปเข้ากองทัพ
หลังจากฝึกฝนในกองทัพสองปี ซูโม่ได้เข้าร่วมหน่วยรบพิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดของจีนด้วยความสามารถทางทหารที่โดดเด่น ไม่นานเขาก็กลายเป็นเอซของหน่วยรบพิเศษนี้
ในเวลาสี่ปี ซูโม่ได้ปฏิบัติภารกิจทางทหารให้กับประเทศเกือบร้อยครั้ง และสำเร็จลุล่วงทั้งหมด
แต่เดิมซูโม่ตั้งใจจะอุทิศชีวิตทั้งหมดให้กับประเทศและกองทัพ แต่อุบัติเหตุครั้งหนึ่งทำให้เขาต้องปลดประจำการก่อนกำหนด และจากกองทัพไปอย่างเศร้าใจ
เมื่อกลับสู่สังคม ซูโม่ไม่สามารถปรับตัวเข้ากับสังคมได้เลย หางานทำไม่ได้ เขาไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีทักษะ ไม่มีเส้นสาย เป็นคนไร้ทุกอย่างโดยสิ้นเชิง
หลังจากใช้ชีวิตไร้จุดหมายครึ่งปี ซูโม่ก็ตัดสินใจออกเดินทางอีกครั้ง
เขาติดต่อเพื่อนทหารเก่าหลายคน รวมตัวกันตั้งองค์กรทหารรับจ้างเล็กๆชื่อ 'วิญญาณมังกร'
ในช่วงหลายปีต่อมา ซูโม่และกองทหารรับจ้างดราก้อนสปิริตของเขา ได้เดินทางไปทั่วโลก
แอฟริกา, ตะวันออกกลาง, ยุโรปตะวันออก, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ไหนมีสงคราม ที่นั่นก็มีร่องรอยของพวกเขา
กองทหารรับจ้างดราก้อนสปิริตเติบโตอย่างรวดเร็ว จากแรกเริ่มที่มีเพียงไม่กี่คน พัฒนาเป็นหลายสิบคน หลายร้อยคน จนในที่สุดมีจำนวนถึงหลายพันคน
กองทหารรับจ้างดราก้อนสปิริตเติบโตจากองค์กรทหารรับจ้างเล็กๆที่ไม่มีชื่อเสียง กลายเป็นกองกำลังรับจ้างที่ทรงพลังในโลกมืด
กองทหารรับจ้างดราก้อนสปิริตไม่เคยมีภารกิจที่ทำไม่สำเร็จ ตราบใดที่ผู้ว่าจ้างมีเงินพอ ไม่ว่าจะเป็นการลอบสังหารใครสักคน หรือการทำลายกองทัพรัฐบาลของประเทศเล็กๆ โค่นล้มรัฐบาลของประเทศ พวกเขาทำได้ทุกอย่าง
เมื่อปีที่แล้ว กองทหารรับจ้างดราก้อนสปิริตยังได้เอาชนะทหารรับจ้างแบล็คบลัดที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลก กลายเป็นราชาใหม่ในโลกทหารรับจ้าง
และในฐานะผู้นำของกองทหารรับจ้างดราก้อนสปิริต เรฟเฟิลดราก้อนซูโม่ ได้รับการขนานนามว่าเป็นราชานักรบรับจ้าง
อาจกล่าวได้ว่า ชื่อของซูโม่เป็นคำต้องห้ามในโลกมืด เพียงแค่เขาเหยียบพื้น โลกมืดก็ต้องสั่นสะเทือน
แต่ว่า เดินริมน้ำบ่อยๆ ย่อมเปียกรองเท้า ในที่สุดซูโม่ก็พลาด พลาดอย่างราบคาบ!
เขาถูกพี่น้องที่ไว้ใจที่สุดทรยศ ตกอยู่ในวงล้อม สุดท้ายก็ตายพร้อมกับศัตรู
มาอยู่ในโลกนี้สิบสี่ปีแล้ว ซูโม่ปรับตัวเข้ากับทุกอย่างที่นี่ได้แล้ว เรื่องราวต่างๆในชาติก่อน เขาแทบจะลืมไปหมดแล้ว
สำหรับโลกนี้ ซูโม่รู้สึกสนใจมาก นี่เป็นโลกที่มหัศจรรย์ แตกต่างจากโลกโดยสิ้นเชิง
แผ่นดินนี้มีชื่อว่าทวีปสกายดอม กว้างใหญ่ไพศาล ไม่รู้ว่ามีเส้นรอบวงกี่หมื่นลี้
ที่นี่ให้ความสำคัญกับวิถีการต่อสู้ ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ผู้แข็งแกร่งเป็นดั่งจุนหวาง ได้รับความเคารพนับถือ ผู้อ่อนแอเป็นดั่งมด ถูกรังแก
วิถีการต่อสู้ เมื่อฝึกฝนถึงขีดสุด ก็สามารถพลิกแม่น้ำทะเล ขึ้นสวรรค์ลงใต้พิภพ ท่องเที่ยวในไท่วสู มีความสามารถยิ่งใหญ่ถึงสวรรค์
อำนาจ ตำแหน่ง เงินทอง โฉมงาม ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเกี่ยวข้องกับวิถีการต่อสู้ ผู้แข็งแกร่งได้ครอบครองทุกอย่างอย่างง่ายดาย
และการจะเป็นนักรบผู้แข็งแกร่ง ต้องตื่นพลังวิญญาณนักรบของตน ผ่านวิญญาณนักรบจึงจะสามารถติดต่อกับฟ้าดิน ดูดซับพลังวิญญาณ ขัดเกลาร่างกาย รวบรวมพลังลมปราณ
วิญญาณนักรบมีหลากหลายประเภท นับไม่ถ้วน
วิญญาณนักรบที่แตกต่างกัน ย่อมมีความแข็งแกร่งต่างกัน แบ่งเป็นสามระดับใหญ่คือ สวรรค์ โลก และมนุษย์ แต่ละระดับแบ่งเป็นเก้าชั้น
ยิ่งระดับของวิญญาณนักรบสูง พลังและศักยภาพของนักรบก็ยิ่งแข็งแกร่ง ความเร็วในการฝึกฝนก็ยิ่งเร็ว
มาถึงโลกนี้ ตั้งแต่เริ่มฝึกฝน ซูโม่ก็พยายามอย่างหนัก
เพราะว่า โลกนี้ใหญ่โตมาก น่าตื่นตาตื่นใจมาก เขาอยากไปดู
ชาติก่อน เขาเป็นผู้แข็งแกร่ง ครอบครองทั่วโลก
ชาตินี้ เขาก็ต้องเป็นผู้แข็งแกร่ง ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทวีปนี้
แต่การตื่นพลังวิญญาณนักรบวันนี้ ราวกับสาดน้ำเย็นใส่หัวใจที่ร้อนรนของเขา
ความปรารถนานั้นงดงาม แต่ความจริงช่างโหดร้ายเหลือเกิน!
"ม่อเอ๋อร์"
ในตอนนั้น เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นที่หน้าประตู ดึงความคิดที่กำลังล่องลอยของซูโม่กลับมา
ผู้มาเยือนเป็นชายวัยกลางคน รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเคร่งขรึม เขาคือซูหง หัวหน้าตระกูลซู
"ม่อเอ๋อร์ เรื่องวิญญาณนักรบเจ้าไม่ต้องคิดมากหรอก ถึงระดับวิญญาณนักรบจะไม่สูง แต่หากเจ้าพยายามฝึกฝน วันหนึ่งก็มีโอกาสเป็นผู้แข็งแกร่งได้"
ซูหงเห็นซูโม่แล้วก็เอ่ยปลอบใจ
ซูโม่แย้มยิ้มขมขื่น ไม่ใช่แค่ระดับไม่สูง แต่มันต่ำจนไม่อาจต่ำไปกว่านี้แล้ว!
"ท่านพ่อ ท่านวางใจได้ ข้าจะพยายามเต็มที่!" ซูโม่ฝืนยิ้มพลางกล่าว
เขารู้ว่าพ่อกำลังปลอบใจเขา
ใครๆ ก็รู้ว่าระดับวิญญาณนักรบเป็นตัวกำหนดอนาคตของคน ยิ่งระดับวิญญาณนักรบสูง ก็ยิ่งก้าวไกลบนเส้นทางวิถีการต่อสู้
นี่คือกฎตายตัวของโลกใบนี้
การจะเป็นผู้แข็งแกร่งด้วยวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง เป็นเรื่องที่แทบเป็นไปไม่ได้เลย
"อืม"
ซูหงพยักหน้า หยิบขวดหยกออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้ซูโม่พลางกล่าว "นี่คือเม็ดยารวมปราณ หลังกินแล้วจะช่วยให้เจ้าพัฒนาการฝึกฝน ก้าวเข้าสู่ดินแดนพลังพิเศษ"
"ท่านพ่อ..."
ซูโม่รู้สึกปวดใจ เขาตื่นพลังวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง อาจกล่าวได้ว่าตั้งแต่นี้ไปเขาก็เป็นแค่คนไร้พรสวรรค์ในการฝึกฝน
เม็ดยารวมปราณมีค่าราวพันทอง ตระกูลไม่มีทางให้ยาล้ำค่าเช่นนี้แก่เขา คำอธิบายเดียวก็คือซูหงซื้อมาเอง
ซูโม่รับยาไว้ หลังจากนั้นพ่อลูกก็คุยกันอีกครู่ ซูหงก็จากไป
"ไม่รู้ว่าวิญญาณนักรบที่ข้าตื่นขึ้นมานั้นคืออะไรกันแน่?"
หลังพ่อจากไป ซูโม่ไม่รีบกินยา เขานั่งขัดสมาธิในห้อง ปลดปล่อยวิญญาณนักรบของตน
วงวนสีดำ ล้อมรอบด้วยแสงสีเหลือง ลอยนิ่งอยู่เหนือศีรษะซูโม่
"วิญญาณนี้ไม่รู้ว่ามีพลังพิเศษอะไร? ลองฝึกฝนด้วยมันก่อนดีกว่า"
ซูโม่สงบจิตใจ จิตวิญญาณเชื่อมต่อกับวิญญาณนักรบ รับรู้พลังวิญญาณแห่งฟ้าและดิน
วิญญาณการต่อสู้หมุนวนสีดำค่อยๆ หมุน ภายในวงวนส่งพลังดูดอันแรงกล้า
พลังวิญญาณแห่งฟ้าและดินสายแล้วสายเล่า พุ่งเข้าหาซูโม่ เข้าสู่ร่างของเขา
ซูโม่จมดิ่งสู่การฝึกฝนอย่างรวดเร็ว เร่งวิญญาณนักรบ ดูดซับพลังวิญญาณไม่หยุด
เวลาผ่านไปนาน ซูโม่หยุดการฝึกฝน
ซูโม่ลืมตา ดวงตาวาบแววยินดี
"วิญญาณนักรบของข้าแม้จะเป็นแค่ระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง แต่มีความเร็วในการฝึกฝนเทียบเท่าพลังวิญญาณนักรบระดับสองขั้นมนุษย์"
ซูโม่เคยเห็นนักรบที่มีพลังวิญญาณนักรบระดับสองขั้นมนุษย์ฝึกฝน ก็ไม่ได้แข็งแกร่งกว่าวิญญาณนักรบของเขาเท่าไร
นี่ก็นับเป็นเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิด ทำให้เขารู้สึกปลอบใจได้ไม่น้อย
ซูโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็เข้าใจในใจ นี่อาจเกี่ยวกับคุณสมบัติพิเศษของวิญญาณนักรบของเขา
วิญญาณนักรบนี้มีรูปร่างเป็นวงวน และวงวนมีคุณสมบัติในการดูดกลืนอยู่แล้ว
ดังนั้น การที่ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณเทียบเท่าพลังวิญญาณนักรบระดับสองขั้นมนุษย์จึงไม่แปลก
ต่อจากนั้น ซูโม่หยิบเม็ดยารวมปราณที่พ่อให้ออกมา เตรียมก้าวสู่ดินแดนพลังพิเศษ
บนเส้นทางวิถีการต่อสู้ อันดับแรกคือการขัดเกลาร่างกาย หลังจากผ่านเก้าขั้นตอนการเสริมสร้างร่างกายแล้ว ก็จะสามารถตื่นพลังวิญญาณนักรบ ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าและดิน รวบรวมพลังลมปราณ ก้าวเข้าสู่ดินแดนพลังพิเศษ
มีเพียงการก้าวเข้าสู่ดินแดนพลังพิเศษเท่านั้น จึงจะนับว่าเป็นนักรบที่แท้จริง
ซูโม่กินเม็ดยารวมปราณ พลังยาอันเกรียงไกรในเม็ดยารวมปราณ ก็ระเบิดออกในร่างของเขาทันที
ซูโม่รีบนำพลังยาเข้าสู่ตันเถียน เริ่มรวบรวมพลังลมปราณ
เวลาค่อยๆ ผ่านไป สองชั่วยามต่อมา ดวงตาของซูโม่พลันเบิกกว้าง ประกายแวววาบผ่านดวงตา
ขณะนี้ ในตันเถียนของเขา ได้รวบรวมพลังลมปราณเป็นกลุ่มหมอกแล้ว
สมกับเป็นเม็ดยารวมปราณที่มีค่าราวพันทอง ทำให้เขาก้าวเข้าสู่ระดับแยกพลัง气ขั้นแรกได้สำเร็จ


## บทที่ 3 กำปั้นคลื่นทะเล 9 ชั้น

รุ่งเช้าวันถัดมา
ซูโม่ตื่นแต่เช้า หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว เขาก็เดินไปยังหอสมุดของตระกูล
หอสมุด เป็นหอคอยสี่ชั้น เป็นสถานที่เก็บตำราวิชาวรยุทธ์ของตระกูลซู
ก่อนหน้านี้ ซูโม่ยังไม่ได้ปลุกวิญญาณนักรบ จึงได้แต่ศึกษาวิชาพื้นฐานในชั้นแรกของหอสมุด แต่ตอนนี้เขาได้ปลุกวิญญาณนักรบแล้ว และก้าวเข้าสู่ระดับแยกพลัง气ขั้นแรก เขาจึงต้องไปเลือกวิชาและทักษะที่เหมาะกับระดับของเขา
ในโลกนี้ วิชาและทักษะในการต่อสู้แบ่งออกเป็นเก้าระดับ
แต่ละระดับยังแบ่งออกเป็นสามชั้น คือ: ชั้นต่ำ, ชั้นกลาง, และชั้นสูง
ยิ่งนักรบฝึกฝนวิชาระดับสูง พลังก็จะยิ่งแข็งแกร่ง
"ท่านอาวุโส ข้าต้องการขึ้นไปชั้นที่สองเพื่อเลือกคัมภีร์ลับ"
เมื่อเข้าไปในหอสมุด ซูโม่คำนับเฝ้าหออาวุโสและกล่าว
"ชั้นที่สอง?"
เฝ้าหออาวุโสเป็นชายชราร่างอ้วน เมื่อได้ยินคำพูดของซูโม่ก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า "ซูโม่ มีเพียงผู้ที่มีการฝึกฝนถึงระดับแยกพลังเท่านั้นที่จะขึ้นไปชั้นที่สองได้ ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับใครทั้งสิ้น"
"ข้าทราบ ท่านอาวุโส การฝึกฝนของข้าได้ก้าวเข้าสู่ระดับแยกพลัง气ขั้นแรกแล้ว" ซูโม่พยักหน้าและกล่าว
"เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับแยกพลัง气ขั้นแรกแล้วหรือ?" เฝ้าหออาวุโสตกตะลึง จากนั้นสีหน้าก็เย็นชาลง ตวาดว่า "ซูโม่ เมื่อวานเจ้าเพิ่งปลุกวิญญาณนักรบ และยังเป็นวิญญาณนักรบขยะระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะก้าวเข้าสู่ระดับแยกพลังได้เร็วขนาดนี้? แม้แต่วิญญาณนักรบขั้นที่สามระดับมนุษย์ก็ยังไม่แน่ว่าจะเร็วขนาดนี้ เจ้าคิดจะหลอกข้าหรือ?"
"ฮึ! จะหลอกหรือไม่ ดูก็รู้!"
สีหน้าซูโม่เย็นชาลง เขาปล่อยพลัง ทันใดนั้นก็ปล่อยพลังระดับแยกพลัง气ขั้นแรกออกมา
จากนั้น ซูโม่ก็ไม่สนใจเฝ้าหออาวุโสอีก หมุนตัวเดินขึ้นชั้นที่สองของหอสมุด
"นี่... เขาก้าวขึ้นไปจริงๆ!"
เฝ้าหออาวุโสตกตะลึง แล้วก็ยิ้มเยาะ พูดกับตัวเองว่า "คงได้ยาเม็ดล้ำค่าจากหัวหน้าตระกูลแน่ๆ แต่เจ้าที่มีวิญญาณนักรบขยะระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง ถึงจะก้าวขึ้นระดับแยกพลังได้ ต่อไปก็คงยากที่จะก้าวหน้า"
ซูโม่เดินขึ้นชั้นที่สอง สิ่งแรกที่เห็นคือชั้นหนังสือโบราณเรียงรายเป็นแถว บนชั้นวางคัมภีร์ลับมากมาย
ตระกูลซูเป็นหนึ่งในสองตระกูลใหญ่ของเมืองหลินหยาง มีวิชาและทักษะในการต่อสู้มากมาย ทั้งชั้นที่สองของหอสมุดมีคัมภีร์ลับเกือบร้อยเล่ม
ในชั้นที่สอง ยังมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังเลือกคัมภีร์ลับอยู่ด้วย
"ซูโม่!"
ชายหนุ่มเห็นซูโม่ก็ประหลาดใจ จากนั้นดวงตาก็เต็มไปด้วยความดูถูก
"ซูเหิง!" ซูโม่มองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
ซูเหิงผู้นี้ก็ปลุกวิญญาณนักรบเมื่อวานเช่นกัน แม้ระดับวิญญาณนักรบจะไม่เท่าซูหยู แต่ก็เป็นวิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่ ระดับสูงมาก
ซูเหิงสามารถมาชั้นที่สองได้ แสดงว่าการฝึกฝนก็ก้าวเข้าสู่ระดับแยกพลังแล้วเช่นกัน
"ซูโม่ ไม่คิดว่าเจ้าก็จะก้าวขึ้นระดับแยกพลัง气ขั้นแรกได้ ได้ยินว่าเมื่อวาน หัวหน้าตระกูลซื้อเม็ดยารวมปราณมาจากหอสมุนไพรนับร้อย คงเป็นเพราะเม็ดยานี้ที่ทำให้เจ้าก้าวขึ้นมาได้สินะ!"
ซูเหิงมองซูโม่อย่างดูถูก พูดว่า "ไม่งั้น ด้วยวิญญาณนักรบขยะระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งของเจ้า แม้แต่หนึ่งเดือนก็ไม่มีทางก้าวขึ้นมาได้"
"ข้าจะก้าวขึ้นมาได้อย่างไร ไม่เกี่ยวกับเจ้า" ซูโม่พูดเสียงเย็น แล้วก็ไม่สนใจอีกฝ่าย เริ่มเลือกคัมภีร์ลับ
ซูโม่รู้จักซูเหิงดี
แต่ก่อนในตระกูลซู ซูโม่ได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง ซูเหิงผู้นี้ก็คอยประจบเขาทุกที่ ซูโม่ก็ดีกับซูเหิงมาก ทั้งสองมีความสัมพันธ์ดีมาก
แต่ตอนนี้ ซูโม่ปลุกวิญญาณนักรบขยะ อีกฝ่ายก็พลิกหน้ามือเป็นหลังมือกับเขาโดยสิ้นเชิง
"ฮึ! แค่ขยะคนหนึ่ง ยังคิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะอยู่อีก?"
ซูเหิงแค่นเสียงหึ แล้วก็กลับไปเลือกคัมภีร์ลับต่อ
ซูโม่เดินไปที่ส่วนคัมภีร์วิชาหลัก หยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาดู
"พลังไฟป่า วิชาระดับหนึ่งชั้นกลาง พลังลมปราณที่ฝึกจากวิชานี้มีพลังเปลวเพลิงรุนแรง พลังโจมตีค่อนข้างสูง..."
ดูสักครู่ ซูโม่ก็วางคัมภีร์พลังไฟป่าลง แล้วเลือกต่อ
การเลือกวิชาฝึกฝน ต้องดูหลายๆ เล่ม เพื่อเลือกวิชาที่เหมาะกับตัวเขาที่สุด
ในชั้นที่สองของหอสมุด มีแต่คัมภีร์ลับระดับหนึ่งชั้นกลางทั้งหมด มีเพียงชั้นที่สามเท่านั้นที่มีคัมภีร์ลับระดับหนึ่งชั้นสูง
แต่ลูกหลานตระกูลซู ต้องมีการฝึกฝนถึงขั้นตอนการฝึกพลังวิญญาณ: ขั้นที่เจ็ด จึงจะขึ้นชั้นที่สามของหอสมุดได้
"พลังแผ่นหิน วิชาหลักระดับหนึ่งชั้นกลาง การฝึกฝนวิชานี้จะทำให้พลังลมปราณแข็งแกร่ง มีพลังป้องกันที่สูง..."
"สูตรพลังเมฆ วิชาหลักระดับหนึ่งชั้นกลาง พลังลมปราณของวิชานี้บริสุทธิ์ มีความสมดุลทั้งรุกและรับ..."
หลังจากพลิกดูตำราไปเจ็ดแปดเล่ม ในที่สุดซูโม่ก็เลือกสูตรพลังเมฆ
สูตรพลังเมฆเป็นวิชาที่ฝึกฝนพลังลมปราณที่บริสุทธิ์มาก ทั้งพลังโจมตีและพลังป้องกันล้วนแข็งแกร่ง
หลังจากเลือกวิชาหลักแล้ว ต่อไปก็ถึงเวลาเลือกศิลปะการต่อสู้
"หมัดเพชร วิชาหมัดที่แข็งแกร่งและทรงพลัง เมื่อฝึกจนสำเร็จลุล่วง สามารถทำลายหินผาได้อย่างง่ายดาย..."
"วิชาดาบบินสู่ฟ้า วิชาดาบที่เบาสบายและสง่างาม..."
"ฝ่ามือสายลมบริสุทธิ์..."
"มวยปล่อยไร้ขีดจำกัด..."
ซูโม่พลิกดูศิลปะการต่อสู้สิบกว่าเล่ม แต่ก็ยังไม่พอใจสักเล่ม
"หืม? หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น?"
ซูโม่หยิบคัมภีร์ลับอีกเล่มขึ้นมา ดวงตาเป็นประกาย เพียงแค่ชื่อก็รู้สึกได้ว่าศิลปะการต่อสู้นี้ไม่ธรรมดา
ซูโม่รู้สึกสนใจทันที เปิดคัมภีร์ลับขึ้นอ่าน: "หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น ศิลปะการต่อสู้ระดับหนึ่งชั้นกลาง ร่างกายดั่งมหาสมุทร หมัดดั่งคลื่นทะเล แรงหมัดซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ แต่ละชั้นแข็งแกร่งกว่าชั้นก่อนหน้า"
"ดีมาก เลือกเล่มนี้แหละ!" หลังจากอ่านสักครู่ ซูโม่พยักหน้าอย่างพอใจ
ถือคัมภีร์ลับสองเล่ม ซูโม่หมุนตัวจะเดินจากไป แต่ซูเหิงก็ขวางเขาไว้กะทันหัน
"ซูโม่ วางคัมภีร์หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้นลง" ซูเหิงตะโกนด้วยท่าทางหยิ่งยโส
ซูโม่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ถามว่า "ซูเหิง ทำไมฉันต้องวางคัมภีร์เล่มนี้ด้วย?"
"คัมภีร์เล่มนี้ ฉันเล็งไว้ก่อนแล้ว แค่ยังไม่ได้ตัดสินใจเลือกมัน ตอนนี้ฉันตัดสินใจจะเลือกวิชาหมัดนี้แล้ว รีบคืนมาให้ฉัน!" ซูเหิงเชิดหน้าสั่งการ
"คืนให้แก? พูดเหมือนมันเป็นของแกงั้นแหละ!"
ซูโม่หัวเราะเยาะ พูดว่า "ฉันเลือกแล้วก็เป็นของฉัน ฉันไม่ให้แกหรอก"
"ไม่คืน?" สายตาซูเหิงเย็นชา พูดว่า "ซูโม่ แกรู้มั้ยว่าการทำให้ฉันโกรธจะมีผลอะไรตามมา?"
"ผลอะไร?" ซูโม่ยิ้มบางๆ พูดว่า "ฉันไม่รู้จริงๆว่าจะมีผลอะไร? หรือแกจะบอกฉันว่ามีผลอะไร?"
"ดีนักซูโม่ ไอ้ขยะอย่างแก กล้ามาเหิมเกริมต่อหน้าฉัน" ซูเหิงโกรธจัด ตะโกนว่า "ไอ้ขยะ ฉันจะบอกอีกครั้ง คืนคัมภีร์ให้ฉัน แล้วคุกเข่าขอโทษ ไม่งั้นฉันจะหักขาแกทั้งสองข้าง"
"คุกเข่าขอโทษ? หักขาทั้งสองข้าง?"
ดวงตาซูโม่วาบขึ้นด้วยแสงเย็นชา พูดเรียบๆว่า "ฉันอยากดูนักว่าแกจะหักขาฉันยังไง!"
"อยากตาย!"
ซูเหิงตะโกน พอพูดจบ พลังระดับแยกพลัง气ขั้นแรกก็ปะทุออกมาอย่างบ้าคลั่ง แสงสีเหลืองวาบขึ้นที่หลัง กระตุ้นวิญญาณนักรบ เตรียมจะลงมือ
"หยุด!"
ในตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาของเฝ้าหออาวุโสก็ดังขึ้นทันที "ห้ามต่อสู้ในหอสมุด ผู้ใดฝ่าฝืนกฎ จะถูกห้ามไม่ให้ย่างกรายเข้าหอสมุดแม้แต่ครึ่งก้าวตลอดชีวิต!"
คำพูดของเฝ้าหออาวุโสทำให้ซูเหิงสะท้าน ร่างกายหยุดชะงักทันที
"ท่านอาวุโส ขอโทษครับ ผมจะไม่ฝ่าฝืนกฎของหอสมุด" ซูเหิงกดความโกรธไว้ รีบพูดกับอาวุโส
แม้เขาอยากสั่งสอนซูโม่มาก แต่ก็ไม่กล้าฝ่าฝืนกฎ
ไม่งั้น ถ้าถูกห้ามไม่ให้เข้าหอสมุดตลอดชีวิต นั่นจะเป็นความสูญเสียที่ใหญ่หลวงเกินไป!
"ไอ้ขยะ วันนี้แกโชคดี ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะไม่ไว้หน้าแกแน่" ซูเหิงหันมามองซูโม่ พูดอย่างดุร้าย
"ไอ้โง่!" ซูโม่เหลือบมองซูเหิงแวบหนึ่ง ไม่สนใจอีกฝ่าย หมุนตัวเดินจากไป
"แกว่าอะไรนะ?"
ซูเหิงโกรธจัดอีกครั้ง จ้องมองแผ่นหลังของซูโม่ที่เดินจากไป กัดฟันกรอด
คิดดู เขาซูเหิง นับตั้งแต่ปลุกวิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่ได้ สถานะในตระกูลซูก็สูงขึ้นมาก ใครเห็นเขาก็ต้องสุภาพนอบน้อม!
แต่วันนี้ กลับถูกไอ้ขยะที่มีวิญญาณนักรบไร้ค่ายั่วยุ ทำให้เขาอัดอั้นตันใจยิ่งนัก
"ไอ้ขยะ ฉันจะทำให้แกต้องชดใช้!"


## บทที่ 4 ความแตกต่าง

หลังจากที่ซูโม่กลับมาถึงห้อง เขาก็เริ่มฝึกฝนอย่างรีบร้อน
สูตรพลังเมฆมีทั้งหมดห้าระดับ ทุกครั้งที่ยกระดับขึ้นหนึ่งขั้น พลังลมปราณจะบริสุทธิ์ขึ้นสามส่วน
ยิ่งระดับวิชาหลักสูงขึ้น ไม่เพียงแต่จะเพิ่มพลังโจมตี ความเร็วในการฝึกฝนก็จะเพิ่มขึ้นไม่น้อย
ในช่วงหลายวันต่อมา ซูโม่จมดิ่งอยู่ในการฝึกฝน
ภายในห้อง วิญญาณนักรบหมุนวนสีดำค่อยๆ หมุน พลังวิญญาณแห่งฟ้าและดินบางเบาพันรอบร่างของซูโม่ การฝึกฝนของเขาค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ
ในขณะที่ซูโม่กำลังฝึกฝนอยู่นั้น เรื่องที่เขาปลุกวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลินหยาง
ทายาทตระกูลซู ซูโม่ อัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซู ปลุกวิญญาณนักรบขยะระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง!
ทั้งเมืองหลินหยางเกิดความวุ่นวายขึ้นทันที ซูโม่กลายเป็นเรื่องขบขันยามว่างของผู้คนมากมาย
...
ในห้อง หลังจากฝึกฝนอย่างหนักห้าวัน ซูโม่ก็หยุดการฝึกฝน
"ระดับวิญญาณการต่อสู้ต่ำเกินไป การฝึกฝนช้าเกินไป!"
ซูโม่ถอนหายใจเบาๆ แม้ว่าจะฝึกฝนอย่างหนักห้าวัน การฝึกฝนของเขาแม้จะเพิ่มขึ้น แต่ก็เพิ่มขึ้นเพียงเล็กน้อย
ตามความเร็วในการฝึกฝนแบบนี้ หากต้องการยกระดับการฝึกฝนไปถึงขั้นที่สองของการฝึกขั้นที่สอง อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปี
โชคดีที่ในเวลาห้าวัน เขาได้ฝึกฝนสูตรพลังเมฆถึงระดับที่สอง พลังลมปราณเข้มข้นและบริสุทธิ์ขึ้นไม่น้อย
"ยังไงก็ต้องฝึกศิลปะการต่อสู้ก่อน!"
ซูโม่หยิบคัมภีร์ลับ "หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น" ขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด
จนกระทั่งเข้าใจเนื้อหาทั้งหมดอย่างถ่องแท้ ซูโม่เก็บคัมภีร์ลับและเดินออกไปที่ลานบ้าน
"หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น ร่างกายดั่งมหาสมุทร หมัดดั่งคลื่นทะเล คลื่นซัดสาดรุนแรง คลื่นลูกหลังแรงกว่าลูกก่อน..."
ซูโม่นึกถึงหลักการของหมัดยุทธ์ในหัว และเริ่มฝึกฝนทีละท่า
ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!
ตอนแรก เขาชกช้าๆ จากนั้นก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุด หมัดของเขาเร็วดั่งกระสุนปืน เสียงลมดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เวลาค่อยๆ ผ่านไป อีกห้าวันต่อมา
ในลานเล็กๆ เสียงลมจากหมัดดังไม่หยุด อากาศสั่นสะเทือนไม่หยุด
"เฮ้!" ซูโม่ตะโกนดังขึ้นทันที ชกหมัดใส่ม้านั่งหินด้านหน้า
โครม!
เสียงระเบิดดังขึ้น ม้านั่งหินแตกกระจายทันที เศษหินกระจายเต็มพื้น
ฮึ่ม!
ซูโม่หายใจลึก เก็บหมัดและยืนนิ่ง
"ไม่เลว! ถึงขั้นเบื้องต้นแล้ว!" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของซูโม่
หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้นเมื่อฝึกถึงขั้นสมบูรณ์แบบ การชกหนึ่งครั้งสามารถปล่อยพลังหมัดเก้าชั้น ตอนนี้เขาสามารถปล่อยพลังหมัดห้าชั้นได้แล้ว
สองชาติภพ ความเข้าใจของซูโม่สูงมาก ใช้เวลาห้าวันฝึกเทคนิคนักรบระดับหนึ่งชั้นกลางจนถึงระดับความเชี่ยวชาญ ทั้งเมืองหลินหยางมีไม่กี่คนที่ทำได้
"ตอนนี้หมัดยุทธ์ของฉันถึงระดับความเชี่ยวชาญแล้ว พลังเพิ่มขึ้นมาก สามารถไปลองดวงที่เทือกเขาโยวเฟิงได้แล้ว"
ซูโม่พึมพำ จัดการเก็บของเสร็จแล้วก็เดินออกไป
เทือกเขาโยวเฟิง เป็นเทือกเขาขนาดใหญ่ห่างจากเมืองหลินหยางสามสิบลี้ กว้างห้าร้อยลี้ ภูเขาสูงป่าทึบ
ในเทือกเขามีหญ้าวิญญาณและสมุนไพรลึกลับเติบโตอยู่มากมาย นักรบจากเมืองหลินหยางหลายคนชอบไปค้นหาสมุนไพรลึกลับในเทือกเขา
แน่นอน มีทั้งโอกาสและอันตราย ในเทือกเขามีสัตว์ปีศาจอาศัยอยู่มากมาย ทุกปีมีนักรบจำนวนมากตายในปากสัตว์ปีศาจ ไม่เหลือแม้แต่ซากศพ
ซูโม่ก็รู้ว่าเทือกเขาโยวเฟิงอันตรายมาก แต่ระดับวิญญาณการต่อสู้ของเขาต่ำเกินไป การฝึกฝนช้าเกินไป หากไม่ไปลองดวง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสามารถเบิกทะลวงการฝึกฝนได้!
ซูโม่เดินอยู่บนถนนเล็กๆ ใต้ร่มไม้ในคฤหาสน์ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะใสดั่งกระดิ่งเงินดังมา
ซูโม่หันไปมอง จู่ๆ ก็ชะงักค้าง
เห็นที่ริมสระน้ำไม่ไกล หนุ่มสาวคู่หนึ่งยืนอยู่ในศาลา ทั้งสองคนกำลังคุยกัน ท่าทางสนิทสนม ดูมีความสุขมาก
สาวน้อยงดงามเลอค่า รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวดั่งหิมะ เธอสวมชุดกำมะหยี่สีม่วง ผมดำยาวปล่อยสยายบนบ่า
สาวน้อยคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เป็นน้องสาวบุญธรรมที่เติบโตมาด้วยกันของซูโม่ หลิวอวี้ซาน
หลิวอวี้ซาน เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลหลิว ตระกูลหลิวเป็นตระกูลเล็กๆ ในเมืองหลินหยาง เป็นกลุ่มอิทธิพลที่พึ่งพาตระกูลซู
ซูโม่และหลิวอวี้ซานเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก มีความสัมพันธ์สนิทสนมมาก
พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายได้ตกลงกันไว้แล้ว เตรียมจะให้ทั้งสองหมั้นหมายกันอย่างเป็นทางการในต้นปีหน้า
และชายหนุ่มที่อยู่กับหลิวอวี้ซาน ไม่ใช่ใครอื่น คือซูหยู อัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซูในปัจจุบัน
ในตอนนี้
ซูโม่เห็นทั้งสองคน และทั้งสองคนในศาลาก็เห็นซูโม่เช่นกัน
"อวี๋ชาน ทำไมเธอถึงมาอยู่กับเขา?" ซูโม่เดินเข้าไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ถามด้วยความไม่พอใจ
ซูอวี๋ชานหลบตา หันหน้าหนีไป ไม่พูดอะไร
ซูหยูชายตามองซูโม่แวบหนึ่ง แล้วเย้ยหยันว่า "ซูโม่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อวี๋ชานเป็นผู้หญิงของข้า อย่ามายุ่งกับนางอีก ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่ให้เกียรติ"
"อวี๋ชาน!" ซูโม่ไม่สนใจซูหยู จ้องมองหลิวอวี้ซานอย่างเขม็ง
"ซูโม่ เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?" ซูหยูมองด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าเป็นแค่คนไร้ค่า ไม่คู่ควรกับอวี๋ชาน มีแต่ข้าเท่านั้นที่เหมาะสมกับนาง"
หลิวอวี้ซานพยักหน้า "พี่ซูหยูพูดถูก"
"ทำไม? เพราะวิญญาณนักรบของข้าหรือ?"
ซูโม่ยังคงสงบนิ่ง แม้ในใจจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เขาก็ไม่ได้โกรธ ชาติก่อนเขาเคยเป็นราชานักรบรับจ้าง เคยพบผู้หญิงมามากมาย จะมาโกรธเคืองเพราะผู้หญิงที่ไม่รักตัวเองทำไม
"ใช่ พี่ พวกเราไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไปแล้ว!" หลิวอวี้ซานพยักหน้าพูด
"ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันหรือ?" ซูโม่พึมพำเบาๆ หัวเราะเยาะตัวเอง โลกนี้ช่างเป็นจริงเหลือเกิน! หากมีพรสวรรค์ต่ำ ทุกคนก็จะดูถูก
"สามวันก่อน ฉันก็ได้ปลุกวิญญาณนักรบ เป็นวิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่ ต่อไปความแตกต่างระหว่างเราจะยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ จะไม่มีจุดตัดกันอีก" หลิวอวี้ซานพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "ในตระกูลซู มีแต่คนมีพรสวรรค์อย่างพี่ซูหยูเท่านั้นที่เหมาะจะเป็นคู่ครองของฉัน ส่วนพี่น่ะ มีแค่วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง ชาตินี้คงไม่มีทางประสบความสำเร็จอะไรได้ ใครดีใครเลว เห็นได้ชัด"
"วิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่หรือ?"
ซูโม่เข้าใจแล้ว หลิวอวี้ซานมีพรสวรรค์สูงมาก ไม่ได้ด้อยกว่าซูโม่เท่าไหร่ การที่ปลุกวิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่ได้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
"ข้าเข้าใจแล้ว!" ซูโม่พยักหน้า พูดด้วยสีหน้าสงบนิ่ง เขาไม่พูดอะไรมาก แต่ละคนมีความปรารถนาต่างกัน เมื่ออีกฝ่ายไม่สนใจเขา เขาก็ไม่จำเป็นต้องฝืน
เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของซูโม่ หลิวอวี้ซานขมวดคิ้ว
ในความคิดของนาง ซูโม่ควรจะรับเรื่องนี้ได้ยาก หรือแม้กระทั่งอ้อนวอนนาง นั่นถึงจะเป็นปฏิกิริยาปกติ
แต่ตอนนี้ ซูโม่กลับมีท่าทีเฉยเมย สงบนิ่ง ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจมาก
"อวี๋ชาน จำคำที่เจ้าพูดวันนี้ไว้ให้ดี หวังว่าภายหน้า เจ้าจะไม่ต้องเสียใจ!"
ซูโม่สูดหายใจลึก พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
"เสียใจ? เป็นไปไม่ได้หรอก!" หลิวอวี้ซานหัวเราะเยาะ ส่ายหน้า
...
หลังจากออกจากตระกูลซู ซูโม่ก็มุ่งหน้าไปยังเทือกเขาโยวเฟิงทันที
ครึ่งชั่วยามต่อมา ซูโม่ก็มาถึงเชิงเทือกเขาโยวเฟิง
เงยหน้ามอง เทือกเขาโยวเฟิงอันยิ่งใหญ่ ดูราวกับสัตว์ร้ายยักษ์ที่คลานอยู่บนพื้น แผ่รังสีอำมหิตที่มองไม่เห็น
ซูโม่ไม่ลังเล ก้าวเท้าพุ่งเข้าไปในเทือกเขาทันที
วิ่งฝ่าป่าทึบไป ไม่นานซูโม่ก็เข้าไปในเทือกเขาโยวเฟิงลึกสิบลี้ ต้นไม้ในนั้นใหญ่กว่าด้านนอกมาก ต้นไม้ใหญ่ที่ต้องใช้คนหลายคนโอบจึงจะรอบมีให้เห็นทั่วไป บดบังท้องฟ้า แม้แต่แสงอาทิตย์ก็ไม่อาจส่องผ่าน
โฮก!
ทันใดนั้น หมาป่าดำตัวใหญ่ก็กระโจนออกมา ขวางทางซูโม่
"หมาป่าหยินเฟิง ปีศาจระดับหนึ่งขั้นหนึ่ง!"
ซูโม่จำสัตว์ปีศาจตัวนี้ได้ ปีศาจระดับหนึ่งขั้นหนึ่ง มีพลังเทียบเท่านักรบระดับแยกพลัง气ขั้นแรก
"ดี ลองฝึกฝีมือกับเจ้าหน่อย"
ซูโม่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างพุ่งไปข้างหน้าดั่งลูกธนู พลังลมปราณอันทรงพลังห่อหุ้มกำปั้น ซัดหมัดใส่หมาป่าหยินเฟิง
หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น!
โฮก!
เมื่อเห็นมนุษย์ตรงหน้ากล้าโจมตีมัน หมาป่าหยินเฟิงก็คำรามลั่น พุ่งเข้าใส่ซูโม่เช่นกัน กรงเล็บคมกริบฟาดลงมาที่ศีรษะซูโม่
บึ้ม!
หมัดปะทะกรงเล็บ ส่งเสียงดังทึบ
ตึง! ตึง! ตึง!
ซูโม่ถูกแรงกระแทกจนถอยหลังสามก้าว ส่วนหมาป่าหยินเฟิงถูกซัดกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร
แม้หมาป่าหยินเฟิงจะมีพละกำลังมหาศาล แต่มีแค่แรงดิบๆ ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของซูโม่
"ฮ่าๆ! มาอีก"
ซูโม่พุ่งเข้าประชิด ซัดหมัดรัวๆ ทำให้หมาป่าหยินเฟิงต้องถอยร่นไปเรื่อยๆ
ไม่นาน ร่างของหมาป่าหยินเฟิงก็เต็มไปด้วยบาดแผล กระดูกซี่โครงหักไปหลายซี่
หากไม่ใช่เพราะหมาป่าหยินเฟิงมีผิวหนังหนาและเนื้อแน่น คงตายไปนานแล้ว
โฮก!
หมาป่าหยินเฟิงที่บาดเจ็บสาหัสคำรามลั่น ไม่โจมตีอีก กลับหันหลังวิ่งหนี


## บทที่ 5 วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นขั้น 3

เมื่อมองดูหมาป่าหยินเฟิงที่วิ่งหนี ซูโม่ชะงักไป เขาไม่คิดว่าหมาป่าหยินเฟิงจะหนีไปกะทันหัน
สัตว์ปีศาจระดับต่ำชนิดนี้ แม้จะมีปัญญาและวิญญาณต่ำมาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย ก็ยังตัดสินใจได้ค่อนข้างเด็ดขาด
ซูโม่แน่นอนว่าจะไม่ปล่อยให้มันหนีไป เพราะในร่างของสัตว์ปีศาจมีแกนปีศาจที่มีค่ามาก
พลังลมปราณระเบิดออกใต้เท้า ซูโม่เหยียบพื้นหนึ่งที ก็ไล่ตามหมาป่าหยินเฟิงไปอย่างรวดเร็ว
หมาป่าหยินเฟิงวิ่งหนีไปตลอดทาง ไม่นานก็วิ่งเข้าไปในหุบเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง แล้วมุดเข้าไปในถ้ำแห่งหนึ่ง
ซูโม่หยุดร่างกายที่หน้าถ้ำ มองดูถ้ำที่มืดมิด ไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไป
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ซูโม่ก็พุ่งตัวเข้าไป
ถ้ำนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นรังของหมาป่าหยินเฟิง นอกจากหมาป่าหยินเฟิงแล้ว ไม่น่าจะมีอันตรายอื่นใด
เป็นไปตามคาด
หลังจากพุ่งเข้าไปในถ้ำ ซูโม่ก็เห็นหมาป่าหยินเฟิงที่บาดเจ็บนอนอยู่บนพื้น ไม่มีสิ่งอื่นใด
"หืม?"
ในตอนนั้นเอง ซูโม่เห็นว่าไม่ไกลจากตัวหมาป่าหยินเฟิง ในซอกหินมีพืชสูงห้านิ้วต้นหนึ่งงอกอยู่ พืชนี้มีใบเขียวแปดใบ ตรงกลางของใบเขียวทั้งแปด มีผลสีแดงอ่อนลูกหนึ่งถูกห่อหุ้มอยู่ ผลมีขนาดเท่าหัวแม่มือ แต่กลับส่งกลิ่นหอมออกมาเป็นระลอก
"นี่คือ...ผลวิญญาณม่วง?"
ซูโม่เบิกตากว้างทันที ในใจรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ผลวิญญาณม่วงเป็นผลวิญญาณระดับหนึ่งคุณภาพกลาง สำหรับนักรบที่ต่ำกว่าขั้นที่สี่ของการฝึกขั้นที่สอง สามารถเพิ่มการฝึกฝนได้หนึ่งระดับโดยตรง
อย่างไรก็ตาม ดูจากสีของผลไม้นี้ ดูเหมือนจะสุกเพียงแปดส่วน ยังไม่สุกเต็มที่
แม้จะเป็นเช่นนั้น หากซูโม่กินผลไม้นี้ ก็สามารถขึ้นสู่ขั้นที่สองของการฝึกขั้นที่สองได้อย่างง่ายดาย
ไม่แปลกใจเลยที่หมาป่าหยินเฟิงตัวนี้จะเลือกถ้ำนี้เป็นรัง คงเป็นเพราะผลวิญญาณม่วงลูกนี้สินะ!
โฮ่ง!
หมาป่าหยินเฟิงที่บาดเจ็บ เห็นซูโม่พุ่งเข้ามาในถ้ำ ก็ส่งเสียงคำรามดัง กัดไปที่ผลวิญญาณม่วงทันที
"ไม่ดีแล้ว..."
ซูโม่ตกใจมาก หากถูกหมาป่าหยินเฟิงกลืนกินผลวิญญาณม่วงลูกนี้ไป เขาก็ร้องไห้ไม่ทันแล้ว
"ตาย!"
ซูโม่ตะโกนเสียงดัง เหยียบพื้นอย่างแรง พลังลมปราณระเบิดออกใต้เท้า อาศัยแรงปะทะนี้ ซูโม่ก็พุ่งไปเหนือศีรษะของหมาป่าหยินเฟิงในพริบตา
"หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น"
หมุนเวียนพลังลมปราณจนถึงขีดสุด ซูโม่ซัดหมัดอย่างรุนแรงลงบนศีรษะของหมาป่าหยินเฟิง พลังหมัดห้าชั้นระเบิดออกมา
โครม!
เลือดกระเด็น สมองกระจาย หมาป่าหยินเฟิงตายสนิททันที
หลังจากสังหารหมาป่าหยินเฟิง ซูโม่ก็ถอนหายใจโล่งอก
เดินไปที่ข้างศพหมาป่าหยินเฟิง ซูโม่ล้วงเอาผลึกสีเทาขาวออกมาจากกะโหลกที่แตกของหมาป่าหยินเฟิง นั่นคือแกนปีศาจของหมาป่าหยินเฟิง
แกนปีศาจของปีศาจระดับหนึ่งขั้นหนึ่ง อย่างน้อยก็มีค่าสิบเหลียงเงิน
จากนั้น ซูโม่เดินไปที่ข้างผลวิญญาณม่วง ไม่ลังเลเลย คว้าผลวิญญาณม่วงมาทันที
แม้ว่าตอนนี้ผลวิญญาณม่วงจะยังไม่สุก แต่ซูโม่ไม่สามารถรออยู่ที่นี่ได้ตลอด ผลวิญญาณม่วงที่สุกแปดส่วนก็หายากมากแล้ว
หลังจากเด็ดผลวิญญาณม่วง ซูโม่นั่งขัดสมาธิ กลืนกินลงไปคำเดียว
ถ้ำนี้ค่อนข้างซ่อนเร้น การดูดซึมผลไม้ที่นี่ก็จะไม่มีอันตรายใด
ผลวิญญาณม่วงเข้าปาก ก็กลายเป็นพลังยามหาศาล อาละวาดอยู่ในร่างของซูโม่
ซูโม่รีบกลั้นลมหายใจ รวมจิต นำทางพลังยา ให้ไหลเวียนในเส้นลมปราณ สุดท้ายเปลี่ยนเป็นพลังลมปราณ รวมตัวในตันเถียน
ไม่นาน ตันเถียนของซูโม่พองตัว พลังอันยิ่งใหญ่ลอยขึ้นมา
"ในที่สุดก็ทะลุผ่านแล้ว...ปลายขั้นที่สองของการฝึกขั้นที่สอง!"
ดวงตาของซูโม่วาบขึ้นด้วยความยินดี พยักหน้าอย่างพอใจ
ผลวิญญาณม่วงหนึ่งลูก ไม่เพียงทำให้เขาทะลุผ่านไปสู่ขั้นที่สองของการฝึกขั้นที่สอง แต่ยังก้าวขึ้นไปถึงปลายขั้นที่สองของการฝึกขั้นที่สอง
หลังจากการฝึกฝนทะลุผ่าน พลังลมปราณในร่างของซูโม่เข้มข้นกว่าเดิมสองเท่าไม่หยุด และยังเข้มข้นขึ้นอีก
เขายังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ประสาทสัมผัสทั้งห้าและความรู้สึกทั้งหกของเขาไวกว่าเดิมไม่น้อย
"รักษาระดับการฝึกฝนให้มั่นคงก่อน แล้วค่อยออกไป"
ซูโม่ยิ้มเล็กน้อย เริ่มฝึกฝนอีกครั้ง
ด้านหลังของเขา วิญญาณการต่อสู้หมุนวนสีดำลอยขึ้นมา หมุนช้าๆ
ในตอนนั้นเอง เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน
เห็นเซวี่ยชี่และพลังงานบริสุทธิ์ทั้งหมดจากร่างของหมาป่าหยินเฟิงที่ตายแล้ว รวมตัวกันมา ถูกวิญญาณการต่อสู้หมุนวนดูดซับไป
ไม่เพียงเท่านั้น วิญญาณของหมาป่าหยินเฟิงที่ตายแล้วค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากร่างของมัน และถูกวิญญาณการต่อสู้หมุนวนกลืนกินไป
หลังจากที่เซวี่ยชี่ทั้งหมดของหมาป่าหยินเฟิงถูกกลืนกิน มันก็กลายเป็นพลังงานมหาศาลไหลเข้าสู่ร่างของซูโม่
ทันใดนั้น พลังของซูโม่ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก ใกล้จะถึงจุดสูงสุดของขั้นที่สองของการฝึกขั้นที่สอง
"นี่มัน...?"
ซูโม่สะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
วิญญาณนักรบสามารถกลืนกินเซวี่ยชี่ได้?
วิญญาณนักรบสามารถกลืนกินวิญญาณสัตว์ได้?
วิญญาณนักรบที่สามารถกลืนกินทั้งเซวี่ยชี่และวิญญาณสัตว์ได้ ซูโม่ไม่เคยได้ยินหรือเห็นมาก่อน
ในขณะที่ซูโม่กำลังประหลาดใจ ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
วิญญาณการต่อสู้หมุนวนที่กลืนกินวิญญาณสัตว์แล้ว สั่นสะเทือน แล้วในชั่วขณะต่อมา แสงสีเหลืองก็แผ่ออกมา
วิญญาณการต่อสู้หมุนวนที่เดิมมีวงแสงสีเหลืองเพียงวงเดียว ตอนนี้พลันปรากฏวงแสงสีเหลืองสองวง
วิญญาณการต่อสู้หมุนวนที่ปล่อยวงแสงสองวง มีความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างมาก เร็วกว่าเดิมถึงสองเท่า
"อะไรกัน?"
แม้ว่าซูโม่จะมีจิตใจที่มั่นคง แต่ในขณะนี้ ในใจของเขาก็ยังคงเกิดคลื่นความตกตะลึงอย่างรุนแรง
ทุกคนรู้กันดีว่า ระดับวิญญาณการต่อสู้นั้นเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด หลังจากตื่นขึ้นมาแล้วก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ นี่เป็นความจริงที่ไม่เปลี่ยนแปลงในโลกนี้มาตั้งแต่โบราณกาล
พรสวรรค์ในการฝึกฝนของนักรบ ส่วนใหญ่ก็ขึ้นอยู่กับระดับวิญญาณการต่อสู้
แต่ตอนนี้ วิญญาณการต่อสู้ของเขากลับทำลายความจริงของโลกนี้
ระดับวิญญาณการต่อสู้ได้เลื่อนจากขั้นที่หนึ่งระดับมนุษย์เป็นขั้นที่สองระดับมนุษย์
ถ้าเขากลืนกินวิญญาณสัตว์ให้มากพอ เขาก็น่าจะสามารถยกระดับวิญญาณการต่อสู้ของเขาได้อีก จนถึงระดับโลกหรือแม้แต่ระดับสวรรค์
วิญญาณยุทธระดับฟ้านั้นน่ากลัวขนาดไหน ซูโม่รู้สึกตื่นเต้นในใจทันที
"ฮ่าๆๆๆ!"
หลังจากผ่านไปสักพัก ซูโม่ก็สงบความตื่นเต้นในใจลงได้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
"นี่คงเป็นสิทธิพิเศษของการเป็นผู้เดินทางข้ามมิติของฉันสินะ?" ซูโม่คิดในใจ
ตั้งแต่ตื่นวิญญาณนักรบ เพราะเรื่องระดับวิญญาณการต่อสู้ ซูโม่ก็รู้สึกหดหู่มาตลอด
เขาก็ไม่เคยค้นพบว่าวิญญาณการต่อสู้ของตัวเองมีความสามารถพิเศษอะไร
แต่ตอนนี้ ความสามารถที่เหนือธรรมชาติของวิญญาณการต่อสู้นี้ได้แสดงออกมาแล้ว เกินความคาดหมายของเขาไปมาก
ทำให้ความหม่นหมองก่อนหน้านี้ในใจของซูโม่หายไป และรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาก
"ต่อไปนี้จะเรียกเจ้าว่าวิญญาณการกลืนละกัน!" ซูโม่พูดพลางยิ้ม
จากนั้น ซูโม่ก็รีบออกจากถ้ำ ใจร้อนที่จะออกไปล่าสัตว์ปีศาจและกลืนกินวิญญาณสัตว์
ในช่วงสองวันต่อมา ซูโม่ออกไปล่าสัตว์ปีศาจอย่างบ้าคลั่ง ฆ่าสัตว์ปีศาจไปทั้งหมดห้าสิบกว่าตัว
ในจำนวนสัตว์ปีศาจห้าสิบกว่าตัวนี้ มีสิบตัวเป็นปีศาจระดับหนึ่งขั้นสอง ที่เหลือทั้งหมดเป็นปีศาจระดับหนึ่งขั้นหนึ่ง
หลังจากกลืนกินเลือดวิญญาณและวิญญาณสัตว์ทั้งหมด ซูโม่ไม่เพียงแต่การฝึกฝนจะก้าวข้ามไปถึงขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สอง แม้แต่วิญญาณนักรบก็ยังเลื่อนขั้นไปถึงขั้นที่สามระดับมนุษย์
ผ่านการต่อสู้จริงมากมาย หมัดยุทธ์ของซูโม่ก็ได้รับการฝึกฝนอย่างมาก
หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น เมื่อออกหมัดหนึ่งครั้งสามารถปลดปล่อยพลังหมัดหกชั้น พลังโจมตีเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ในถ้ำ ซูโม่นั่งขัดสมาธิ วิญญาณการกลืนสีดำลอยอยู่กลางอากาศ ส่องแสงวงแหวนสีเหลืองสามวงอย่างเจิดจ้า
พลังวิญญาณแห่งฟ้าและดินรอบๆ หลั่งไหลเข้ามา ไหลเข้าสู่ร่างของซูโม่อย่างต่อเนื่อง
วิญญาณนักรบเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่สามระดับมนุษย์แล้ว ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของซูโม่เร็วกว่าตอนที่เป็นวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งถึงสิบเท่า
ครู่หนึ่งผ่านไป ซูโม่ลืมตาขึ้น
"ตอนนี้การฝึกฝนมั่นคงอยู่ที่ขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สองแล้ว สามารถไปล่าสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งกว่านี้ได้แล้ว!"
ซูโม่ยิ้มเล็กน้อย อารมณ์สบายใจ
หลังจากการฝึกฝนและวิญญาณนักรบเลื่อนขั้น ซูโม่ก็กลับมาที่ถ้ำนี้อีกครั้ง เพราะการฝึกฝนที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในสองวัน จำเป็นต้องรักษาระดับการฝึกฝนให้มั่นคง
ตึก ตึก ตึก ตึก...
ในตอนนี้เอง เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกถ้ำ
"พี่เว่ยหลง ถ้ำนี้แหละ ผลวิญญาณม่วงอยู่ในถ้ำนี้ คาดว่าตอนนี้ก็ใกล้จะสุกแล้ว"
"พวกเราต้องระวังหน่อย ข้างในนี้ดูเหมือนจะมีหมาป่าหยินเฟิงตัวหนึ่งคอยเฝ้าอยู่"
"ฮึๆ! หมาป่าหยินเฟิงตัวเล็กๆ แค่ฝ่ามือเดียวข้าก็ตบมันตายได้"
พร้อมกับเสียงพูดคุย ซูโม่ก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงสองคนเดินเข้ามาในถ้ำ


## บทที่ 6 สังหารทิ้ง

เด็กหนุ่มทั้งสองคนนี้ มีพลังไม่แข็งแกร่งนัก
เด็กหนุ่มหน้าตาดีที่เป็นผู้นำมีพลังอยู่ในขอบเขตการฝึกพลังขั้นสองจุดสูงสุด ส่วนอีกคนหน้ายาวมีพลังอยู่ในการฝึกพลังขั้นสองตอนต้น
ทั้งสองเพิ่งเดินเข้ามาในถ้ำ เห็นซูโม่อยู่ในถ้ำทันที สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไป
เมื่อเห็นต้นไม้ที่เคยมีผลวิญญาณม่วงว่างเปล่า ทั้งสองก็มีสีหน้าไม่พอใจทันที
"ไอ้หนู แกขโมยผลวิญญาณม่วงของพวกเราใช่ไหม?" เว่ยหลงเด็กหนุ่มหน้าตาดีถามซูโม่ด้วยน้ำเสียงดุดัน
"ผลวิญญาณม่วงของพวกแก?"
ซูโม่หัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "สมุนไพรลึกลับบนภูเขานี้เกิดจากฟ้าดิน ใครมีวาสนาก็ได้ครอบครอง จะเป็นของพวกแกได้ยังไง?"
"อยากตาย! ขโมยผลไม้ลึกลับของพวกเรา ยังกล้ามาทำท่าเถิดเทิงอีก!"
เว่ยซานเด็กหนุ่มหน้ายาวได้ยินแล้วตะโกนด้วยความโกรธ "ผลวิญญาณม่วงนี้พวกเราค้นพบมาสิบวันแล้ว รอให้มันสุกอยู่ตลอด ไม่คิดว่าจะถูกแกขโมยไป!"
"ข้าว่าทำไมดูคุ้นๆ!"
ตอนนี้เว่ยหลงพูดขึ้นมาทันที ดวงตาวาววับ พูดว่า "ข้านึกออกแล้ว เจ้าก็คือซูโม่จากตระกูลซู ไอ้ขยะที่มีวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง"
"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นไอ้ขยะนี่เอง" เว่ยซานได้ยินแล้วก็แสดงท่าทีดูถูกทันที
"พวกเจ้าเป็นคนของตระกูลเว่ย?"
ซูโม่เห็นสัญลักษณ์บนเสื้อของทั้งสอง เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลเว่ย หนึ่งในสองตระกูลใหญ่ของเมืองหลินหยาง
ตระกูลเว่ยกับตระกูลซูเป็นสองตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองหลินหยาง ทั้งสองตระกูลต่างคอยควบคุมและกดดันซึ่งกันและกัน แข่งขันชิงดีชิงเด่นกัน
"ถูกต้อง ถ้ารู้จักประสาแล้วก็รีบส่งผลวิญญาณม่วงมา" เว่ยซานตะโกนอย่างหยิ่งผยอง
"ผลวิญญาณม่วงข้ากินไปแล้ว อย่าคิดเลย" ซูโม่พูดเรียบๆ
"อะไรนะ!" สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไป โกรธจัดทันที
พวกเขาทั้งสอง เพื่อผลวิญญาณม่วงลูกนี้ รอมาครึ่งเดือนกว่า ไม่คิดว่าจะเสียเปล่า จะไม่โกรธได้อย่างไร?
"ช่างบังอาจ กล้ากินผลวิญญาณม่วงของข้า ตอนนี้รีบคุกเข่าโขกหัว ทำลายพลังตัวเอง ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า" เว่ยหลงหน้าตาบิดเบี้ยว ตะโกนเสียงดัง
"คุกเข่าโขกหัว? ทำลายพลังตัวเอง?"
ซูโม่รู้สึกอึ้ง คนผู้นี้ช่างหยิ่งผยองเกินขอบเขตจริงๆ คิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหรือ? หรือว่าตั้งแต่มาถึงโลกนี้ตนเองต่ำต้อยเกินไป ดูเหมือนคนที่ถูกรังแก? "ถ้าข้าบอกว่าไม่ล่ะ?"
"อยากตาย พี่เว่ยหลง ข้าจะไปฆ่าไอ้ขยะนี่เอง"
เว่ยซานตะโกนเสียงดัง ชกหมัดใส่หน้าซูโม่ ในความคิดของเขา การจัดการกับขยะอย่างซูโม่ หมัดเดียวก็จบ
"ไม่รู้จักความตาย!"
เสียงเย็นชาดังขึ้น ซูโม่ยกมือขึ้นเบาๆ ชกกลับไปเช่นกัน
เห็นภาพนี้ เว่ยซานอดหัวเราะไม่ได้ ไอ้ขยะนี่กล้าสู้กับเขาตรงๆ นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องตัวเองหรอกหรือ?
แต่ในวินาถัดมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างทันที
หมัดชนกัน เว่ยซานรู้สึกว่าจากหมัดของอีกฝ่าย มีพลังมหาศาลส่งมา ราวกับคลื่นยักษ์ในทะเล รุนแรงเหลือคณา
อ๊าก!
เว่ยซานร้องครวญครางเสียงดัง ร่างถูกซัดกระเด็นไป ปัง! กระแทกกำแพงถ้ำ หมดสติไปทันที
"อะไรกัน? เป็นไปได้ยังไง?"
เว่ยหลงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มองซูโม่ด้วยความตกใจ "บ่มเพาะขั้นที่สาม เจ้ามีพลังบ่มเพาะขั้นที่สาม เจ้าไม่ใช่ขยะที่มีวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งหรอกหรือ?"
"ขยะหรือ?"
ซูโม่หัวเราะเย็นชา รีบปิดปากถ้ำ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาอีกฝ่าย "แค่พวกขยะอย่างพวกเจ้า ยังกล้ามาเรียกข้าว่าขยะ!"
เห็นซูโม่เดินเข้ามา เว่ยหลงขมวดคิ้ว ตะโกนว่า "เจ้าจะทำอะไร?"
"ทำอะไรน่ะหรือ? ก็ฆ่าเจ้าน่ะสิ!" ซูโม่หัวเราะเย็นชา
"เจ้ากล้าฆ่าข้า? หึ! พ่อข้าเป็นอาวุโสของตระกูลเว่ย มีอำนาจและตำแหน่งสูง ถ้าเจ้าฆ่าข้า เจ้าก็ไม่มีทางรอด"
เว่ยหลงมั่นใจเต็มที่ ไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย
"ช่างโง่จริงๆ ในป่าเขาลึกแบบนี้ ข้าฆ่าเจ้าแล้วใครจะรู้?"
ซูโม่ไม่สนใจคำขู่ของอีกฝ่าย รวบรวมพลังลมปราณที่หมัดเตรียมจะลงมือ
เว่ยหลงตกใจกลัวทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขามีการฝึกฝนเพียงแค่การฝึกพลังขั้นสองจุดสูงสุด แข็งแกร่งกว่าเว่ยซานเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของซูโม่ได้
"ซูโม่ อย่าฆ่าข้า... อย่าฆ่าข้า!"
"บอกเหตุผลที่ข้าไม่ควรฆ่าเจ้ามาสักข้อ"
"เหตุผล... เหตุผล..." เว่ยหลงร้อนใจราวกับมดบนกระทะร้อน จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเป็นประกาย พูดว่า "ใช่แล้ว ข้ามีแผนที่สมบัติ ใช้แผนที่นี้สามารถหาสมบัติได้"
"แผนที่สมบัติ? แผนที่สมบัติอะไร? เอาออกมาให้ดูหน่อย" ซูโม่ถาม
"ขอเพียงท่านสัญญาว่าจะไม่ฆ่าข้า ข้าจะมอบแผนที่สมบัติให้ท่านทันที" เว่ยหลงก็ไม่โง่ ต้องการให้ซูโม่ให้คำมั่นก่อน
ซูโม่หัวเราะเยาะ เขาเป็นคนแบบไหน? จะมองไม่ออกถึงกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของเว่ยหลงได้อย่างไร
"ไม่ให้สินะ? งั้นข้าก็จะฆ่าเจ้าก่อน แล้วค่อยค้นหาแผนที่สมบัติจากตัวเจ้า"
"ข้าให้... ข้าให้!"
สีหน้าของเว่ยหลงเปลี่ยนไป รีบล้วงหนังสัตว์ขนาดฝ่ามือออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้ซูโม่
ซูโม่หยิบขึ้นมาดู นี่เป็นแผนที่จริงๆ ดูเก่าแก่มาก เห็นได้ชัดว่ามีอายุมานานแล้ว
และตามที่แผนที่ระบุ ตำแหน่งสมบัติอยู่ในเทือกเขาโยวเฟิง
"เอ่อ... ซูโม่ ข้าให้แผนที่สมบัติแก่ท่านแล้ว ข้าไปได้แล้วใช่ไหม?" เว่ยหลงถามอย่างกังวล
เห็นซูโม่ไม่ตอบ เว่ยหลงค่อยๆ เดินออกไปอย่างระมัดระวัง ไม่นานก็เข้าใกล้ปากถ้ำ
เหลียวมองซูโม่อีกครั้ง ดวงตาของเว่ยหลงวาบไปด้วยแววอำมหิต แอบวางแผนว่าเมื่อออกไปแล้วจะหาคนมาล้อมฆ่าซูโม่นอกเทือกเขา
โครม!
ในตอนนั้นเอง ซูโม่พุ่งตัวขึ้น ซัดหมัดเข้าใส่
เว่ยหลงถูกซัดตายคาที่
"กับศัตรู ข้าไม่เคยปรานี!"
ซูโม่พูดเบาๆ ชาติก่อนเขาฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ชาตินี้เพิ่งเป็นครั้งแรก
จากนั้น ซูโม่เดินไปที่หน้าเว่ยซานที่สลบอยู่ ซัดหมัดใส่อีกครั้ง
เว่ยซานตายในขณะที่ยังหมดสติ
หลังจากนั้น ซูโม่ถือแผนที่ เตรียมออกไปตามหาสมบัติ
"เอ๊ะ!"
ร่างของซูโม่หยุดกะทันหัน ดวงตาวาบขึ้นด้วยประกายแสง "วิญญาณนักรบของข้าสามารถกลืนกินวิญญาณสัตว์ได้ ไม่รู้ว่าจะสามารถกลืนกินวิญญาณนักรบของผู้อื่นได้หรือไม่?"
คิดถึงตรงนี้ ซูโม่เดินไปที่ศพของเว่ยหลงทั้งสอง ปล่อยวิญญาณการกลืนของตนออกมา
วิญญาณการกลืนที่มีวงแสงสามวง ราวกับหลุมดำที่ไม่เห็นก้นบึ้ง ความเร็วในการหมุนเร็วกว่าตอนที่เป็นขั้นที่หนึ่งระดับมนุษย์เป็นสองเท่า ปล่อยแรงดูดที่แข็งแกร่งออกมา
เว่ยหลงทั้งสองเพิ่งตาย เซวี่ยชี่ทั้งร่างรวมถึงวิญญาณนักรบที่ยังไม่สลาย ถูกดูดออกมาทันที
วิญญาณนักรบของเว่ยซานเป็นต้นไม้สีเขียวเล็กๆ เปล่งแสงสีเหลืองสองวง เป็นพลังวิญญาณนักรบระดับสองขั้นมนุษย์
ส่วนวิญญาณนักรบของเว่ยหลงเป็นนกบินได้ มีวงแสงสามวง เป็นพลังวิญญาณนักรบระดับสามขั้นมนุษย์
วิญญาณนักรบทั้งสองถูกกลืนกินอย่างรวดเร็ว ซูโม่รู้สึกเพียงว่าวิญญาณนักรบของตนสั่นสะเทือน วงแสงสามวงเดิมสว่างขึ้นกว่าเดิม
อย่างไรก็ตาม วิญญาณการกลืนไม่ได้เลื่อนขั้น ยังคงเป็นขั้นที่สามระดับมนุษย์เหมือนเดิม
"ฮ่าๆ! สิ่งที่ข้าคิดไว้ถูกต้องแล้ว! ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณสัตว์หรือวิญญาณนักรบ ล้วนสามารถกลืนกินได้"
ซูโม่ดีใจมาก ประหลาดใจกับวิญญาณการกลืนอีกครั้ง
วิญญาณการกลืนนี้ มีความสามารถที่เรียกได้ว่าท้าทายสวรรค์!
ไม่เพียงแต่สามารถเลื่อนขั้น ยังสามารถกลืนกินวิญญาณนักรบของผู้อื่นได้!
หากในการต่อสู้กับผู้อื่น ปล่อยวิญญาณนักรบออกมา อีกฝ่ายก็จะไม่สามารถควบคุมวิญญาณนักรบของตนได้ ถูกข้ากลืนกินไป
"อืม ตอนนี้ไปหาสมบัติกัน!"
หลังจากดีใจ ซูโม่ก็ออกจากถ้ำไป


## บทที่ 7 แหวนเก็บของ

ในเทือกเขา
ซูโม่ถือแผนที่ในมือ ตามเส้นทางที่ระบุในแผนที่ เดินทางผ่านป่าทึบ
เขาควบคุมพลังงานของตัวเองให้อยู่ในระดับต่ำสุด เดินทางอย่างระมัดระวัง
ตำแหน่งที่เขาอยู่ตอนนี้ได้เข้าไปในเทือกเขาโยวเฟิงลึกกว่าห้าสิบลี้แล้ว สัตว์อสูรที่อาศัยอยู่แถวนี้ล้วนเป็นสัตว์อสูรขั้นหนึ่งระดับสี่ หรือแม้กระทั่งสัตว์อสูรขั้นหนึ่งระดับห้า
ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ แม้แต่การต่อสู้กับสัตว์อสูรขั้นหนึ่งระดับสี่ก็ยังไม่แน่ว่าจะชนะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์อสูรขั้นหนึ่งระดับห้า
ดังนั้น เขาจึงต้องระมัดระวังตลอดการเดินทาง
ในที่สุด หลังจากเดินทางต่อไปอีกครึ่งชั่วยาม ซูโม่ก็มาถึงหุบเขารกร้างแห่งหนึ่งอย่างปลอดภัย
หุบเขาแห่งนี้มีหน้าผาสูงชันสามด้านสูงร้อยจั้ง มีทางเข้าเพียงทางเดียว
ในหุบเขาเต็มไปด้วยหนามและพุ่มไม้ ดูรกร้างว่างเปล่า
ซูโม่มีสติอยู่ตลอดเวลา คอยระวังสิ่งรอบข้าง หากมีอันตรายเกิดขึ้น เขาจะหนีทันที
แม้ว่าสมบัติจะสำคัญ แต่หากไม่มีชีวิต ทุกอย่างก็ไร้ความหมาย
ซูโม่มองดูแผนที่ในมือ สถานที่ที่ถูกทำเครื่องหมายไว้ในแผนที่ก็คือหุบเขาแห่งนี้
ซูโม่สังเกตรอบๆ อย่างละเอียด ไม่นานนัก เขาก็พบรอยแยกขนาดใหญ่บนหน้าผา
นี่เป็นรอยแยกในแนวนอน ยาวถึงสิบจั้ง เหมือนปากของสัตว์ยักษ์ ลึกจนมองไม่เห็นก้น
ที่ปากรอยแยกมีหญ้าขึ้นรก หากไม่สังเกตอย่างละเอียด จะไม่มีทางพบรอยแยกนี้
ยืนอยู่ที่ปากรอยแยก ซูโม่ขมวดคิ้วแน่น
รอยแยกนี้ไม่เหมือนถ้ำเล็กๆ ก่อนหน้า ข้างในมืดและเย็น ลึกจนมองไม่เห็นก้น ไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ซูโม่กัดฟันแล้วเดินเข้าไปในรอยแยก
ในเมื่อมาถึงแล้ว จะกลับไปมือเปล่าได้อย่างไร
อันตราย?
ข้าซูโม่เคยกลัวอันตรายเมื่อไหร่กัน?
เมื่อซูโม่เดินลึกเข้าไป แสงสว่างในรอยแยกก็ยิ่งน้อยลง รอบด้านมืดสนิท
ซูโม่ใช้พลังลมปราณไปที่ดวงตา ทำให้การมองเห็นดีขึ้นทันที แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปในรอยแยกลึก
เดินไปสักพัก ซูโม่พบว่าทางเดินในรอยแยกนี้ค่อยๆ ลาดลง
เขาประเมินว่าตอนนี้ตัวเองได้ลงไปลึกประมาณสิบเมตรแล้ว
เดินต่อไปอีกสักพัก มีลมเย็นพัดมาจากด้านหน้า และได้ยินเสียงน้ำไหลดังมา
ซูโม่รู้สึกตื่นเต้น เร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า
ไม่นาน สายตาของซูโม่ก็สว่างขึ้นทันที เบื้องหน้าเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ สูงห้าถึงหกเมตร กว้างเจ็ดถึงแปดเมตร ยาวไม่รู้กี่เมตร
ที่นี่เป็นโลกใต้ดิน
มีแม่น้ำใต้ดินสายหนึ่งไหลผ่านพื้นที่นี้ ไม่รู้ว่าไหลไปที่ไหน
ในแม่น้ำมีปลาว่ายอยู่มากมาย ริมฝั่งมีหินเรืองแสงธรรมชาติ ส่องแสงสลัวๆ ทำให้ซูโม่มองเห็นทุกอย่างในโลกใต้ดินนี้ได้อย่างชัดเจน
ไม่ไกลจากซูโม่ มีห้องหินที่พังทลายอยู่
นอกห้องหินมีโครงกระดูกหลายโครง เห็นได้ชัดว่าตายมานานแล้ว
"หรือว่าสมบัติถูกคนอื่นเอาไปแล้ว?"
ซูโม่ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า เข้าไปในห้องหินที่พังทลาย
ห้องหินไม่ใหญ่ ยาวกว้างไม่ถึงห้าเมตร พังทลายไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ห้องหินว่างเปล่า มีเพียงโครงกระดูกสองร่างอยู่ตรงกลาง
ซูโม่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ดูเหมือนว่าสมบัติถูกคนอื่นเอาไปแล้ว
"หืม?"
ทันใดนั้น ซูโม่ก็ชะงักไป
เพราะเขาพบว่าโครงกระดูกหนึ่งในสองร่างนั้น มีกระดูกเป็นสีทองอ่อน ไม่มีร่องรอยผุพังแม้แต่น้อย
"ทำไมถึงมีกระดูกสีทองอ่อนได้?"
ซูโม่รู้สึกสงสัย
นี่เป็นโครงกระดูกของนักรบมนุษย์จริงๆ แต่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าใครจะมีกระดูกเป็นสีทองอ่อน
"เอ๊ะ? นี่คือ..."
ซูโม่พบว่าบนนิ้วมือซ้ายของโครงกระดูกสีทองนี้ มีแหวนโบราณสีเทาขาววงหนึ่ง
"นี่คงเป็นแหวนเก็บของสินะ?"
ซูโม่รู้สึกตื่นเต้น รีบเก็บแหวนขึ้นมาทันที
แหวนเก็บของเป็นของล้ำค่าที่สามารถเก็บของได้ มีพื้นที่เป็นมิติของตัวเอง มีค่ามาก
ทั้งเมืองหลินหยาง ไม่มีใครมีแหวนเก็บของ นักรบทั่วไปใช้แค่ถุงเก็บของที่ด้อยกว่า
ซูโม่สูดหายใจลึก ปล่อยพลังลมปราณในร่างเข้าไปในแหวน
ในทันใดนั้น จิตสำนึกของซูโม่ก็เข้าไปในพื้นที่สีเทามัวแห่งหนึ่ง
พื้นที่นี้ไม่ใหญ่ มีความยาว กว้าง สูงประมาณห้าเมตร
ที่มุมของพื้นที่ มีคัมภีร์ลับหลายเล่ม ดาบยาวเล่มหนึ่งที่เป็นประกาย และกองหินผลึกสีขาวนวล
เพียงแค่คิด ดาบยาวก็ปรากฏในมือของซูโม่ เมื่อใส่พลังลมปราณเข้าไป ดาบก็ส่งเสียงร้อง
ฉึก! ฉึก!
แสงดาบพุ่งออกจากดาบ พุ่งเข้าไปในกำแพงที่อยู่ห่างออกไปหนึ่งเมตร ทะลุผ่านกำแพงหินแข็งได้อย่างง่ายดาย
"นี่...!"
ซูโม่ตกใจมาก ไม่คิดว่าดาบเล่มนี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ปล่อยพลังดาบออกมาเองได้ ทะลุกำแพงหินแข็งได้อย่างง่ายดาย
ซั่นหลิง อาวุธชั้นสามระดับกลาง!
ซูโม่เห็นตัวอักษรเล็กๆ สลักอยู่บนด้ามดาบ
เป็นอาวุธชั้นสามระดับกลางงั้นหรือ?
ซูโม่ตื่นเต้นมาก
อาวุธชั้นสามระดับกลางนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน พูดง่ายๆ คือทั้งเมืองหลินหยางไม่มีแม้แต่อาวุธชั้นสองระดับสูงสักชิ้น แสดงให้เห็นว่าอาวุธชั้นสามระดับกลางมีค่ามากแค่ไหน
ส่วนคำว่า 'ซั่นหลิง' น่าจะเป็นชื่อของดาบเล่มนี้
ครู่หนึ่ง ซูโม่เก็บดาบยาวกลับเข้าแหวนเก็บของ แล้วหยิบคัมภีร์ลับออกมา
มีคัมภีร์ลับทั้งหมดสี่เล่ม ได้แก่: 'วิชาดาบเทพลม', 'ว่านเซี่ยงเซินกง', 'โยวยิ่งปู้', 'เคล็ดวิชาหนึ่งลมหายใจหลอมรวม'
ซูโม่ค่อยๆ เปิดคัมภีร์ 'ว่านเซี่ยงเซินกง' แล้วมองอย่างตั้งใจ
'ว่านเซี่ยงเซินกง' เป็นวิชาฝึกกายขั้นที่ห้าระดับสูง แบ่งเป็นสิบห้าชั้น เมื่อฝึกสำเร็จ ร่างกายจะแข็งแกร่งดั่งสัตว์อสูรโบราณ มีพลังแห่งหมื่นสรรพสิ่งในทุกการเคลื่อนไหว
ชั้นที่หนึ่งถึงชั้นที่สาม ฝึกพลัง!
ชั้นที่สี่ถึงชั้นที่หก หลอมกระดูก!
ชั้นที่เจ็ดถึงชั้นที่เก้า เสริมร่างกาย!
ชั้นที่สิบถึงชั้นที่สิบสอง, พลังเทพ!
ชั้นที่สิบสามถึงชั้นที่สิบห้า, หมื่นสรรพสิ่ง!
เมื่อเห็นเนื้อหาในตำราเล่มนี้ ซูโม่ก็ตกตะลึงอีกครั้ง ใบหน้าเขากลายเป็นงงงวย
วิชาขั้นห้าระดับสูง?
วิชาฝึกกาย?
พลังแห่งหมื่นสรรพสิ่ง?
พลังแห่งหมื่นสรรพสิ่งคืออะไร? พลังของช้างยักษ์หมื่นเชือก!
และช้างที่ว่านี้ไม่ใช่ช้างปีศาจธรรมดา แต่เป็นช้างดึกดำบรรพ์
ช้างดึกดำบรรพ์ แม้ไม่ได้ฝึกฝน เมื่อโตเต็มที่ก็มีพลังมากกว่าหมื่นชั่ง
พลังของช้างดึกดำบรรพ์หมื่นเชือกจะมากแค่ไหน?
หนึ่งร้อยล้านชั่ง?
หลายร้อยล้านชั่ง?
ซูโม่รู้สึกว่าสมองของเขาไม่พอใช้แล้ว!
"นี่เป็นวิชาขั้นห้าระดับสูง! และยังเป็นวิชาฝึกกายอีกด้วย!"
เมื่อได้สติ ซูโม่ก็ดีใจจนตัวโยน การออกตามหาสมบัติครั้งนี้คุ้มค่าจริงๆ
ตามที่ซูโม่รู้ อย่าว่าแต่วิชาขั้นที่ห้าเลย แม้แต่วิชาขั้นที่สาม ทั้งเมืองหลินหยางก็ไม่มีแม้แต่เล่มเดียว
ตระกูลซูในฐานะหนึ่งในสองตระกูลใหญ่ของเมืองหลินหยาง วิชาที่สูงที่สุดก็เป็นเพียงชั้นสองระดับกลางเท่านั้น ซึ่งเป็นคัมภีร์ลับของตระกูล สมาชิกทั่วไปไม่มีสิทธิ์ฝึกฝน
แต่ตอนนี้เขากลับได้วิชาขั้นห้าระดับสูง และยังเป็นวิชาฝึกกายอีกด้วย
วิชาฝึกกายมีค่ามากกว่าวิชาบำเพ็ญลมปราณในระดับเดียวกัน เพราะวิชาฝึกกายมีน้อยมาก
วิชาฝึกกายเป็นวิธีที่แท้จริงในการเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง ส่วนขั้นการฝึกกายก่อนถึงดินแดนพลังพิเศษนั้น เป็นเพียงการฝึกฝนร่างกายเท่านั้น
ตระกูลซูมีวิชาฝึกกายเพียงสองวิชา แต่มีทายาทรุ่นเยาว์น้อยคนที่ฝึกฝน เพราะการฝึกฝนค่อนข้างช้า เสียเวลามาก
สำหรับทายาทรุ่นเยาว์ของตระกูลซู การพยายามเพิ่มพูนการฝึกฝนของตน เพื่อเพิ่มพลัง เป็นเป้าหมายสำคัญที่สุด
ว่านเซี่ยงเซินกงนี้ มีค่ามากกว่าซั่นหลิงเจี้ยนไม่น้อย
ฮู!
หลังจากสูดหายใจลึก ซูโม่มองไปที่คัมภีร์ลับอีกสามเล่ม
เมื่อเทียบกับซั่นหลิงเจี้ยนและว่านเซี่ยงเซินกง คัมภีร์ลับอีกสามเล่มนั้นธรรมดากว่ามาก
คัมภีร์ลับทั้งสามเล่มเป็นระดับสาม ชั้นล่างทั้งหมด พอดีเป็นวิชากระบี่หนึ่งเล่ม วิชาก้าวหนึ่งเล่ม และวิชาฝึกฝนหนึ่งเล่ม
คัมภีร์ลับทั้งสามเล่มนี้ แม้จะไม่เทียบเท่าว่านเซี่ยงเซินกง แต่เมื่อเทียบกับคัมภีร์ลับของตระกูลซูแล้ว แข็งแกร่งกว่าหลายเท่านัก
พอดี สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ซูโม่ต้องการ
หินผลึกสีขาวนวลที่เหลืออยู่กองหนึ่ง ซูโม่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร แต่เขาสามารถรู้สึกถึงพลังวิญญาณมหาศาลจากมัน จึงตัดสินว่าต้องเป็นสมบัติล้ำค่า
ครู่หนึ่ง หลังจากข่มความตื่นเต้นในใจลง ซูโม่เก็บคัมภีร์ลับอื่นๆ เหลือไว้เพียงว่านเซี่ยงเซินกงเล่มเดียว
อ่านอย่างละเอียดหนึ่งรอบ จดจำโค่วเจวี๋ยและจุดสำคัญภายในไว้ในใจอย่างแน่นหนา
โลกใต้ดินแห่งนี้ไม่มีอันตราย และเงียบสงบเพียงพอ ซูโม่จึงนั่งขัดสมาธิ ปล่อยวิญญาณนักรบออกมา เริ่มฝึกฝนทันที
ว่านเซี่ยงเซินกงเป็นวิชาที่ใช้พลังวิญญาณแห่งฟ้าและดิน หรือพลังลมปราณของตนเองในการขัดเกลาร่างกาย ลึกลับมาก
ในตอนนี้ พลังลมปราณในร่างของซูโม่เปลี่ยนเป็นฝูเหวินรูป 'ช้าง' มากมาย ไหลเข้าสู่เนื้อและเลือดของเขาอย่างต่อเนื่อง ขัดเกลาร่างกายของเขา
หนึ่งชั่วยาม ซูโม่ก็ลืมตาขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"วิชานี้ใช้พลังลมปราณมากขนาดนี้เลยหรือ?"
เพียงแค่ฝึกฝนหนึ่งชั่วยาม พลังลมปราณในร่างของซูโม่ก็หมดเกลี้ยง
หลังจากนั้น ซูโม่ได้แต่พยายามเร่งวิญญาณนักรบ ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าและดินเพื่อขัดเกลาร่างกาย
พลังวิญญาณทั้งหมดที่ดูดซับเข้ามาจะเปลี่ยนเป็นฝูเหวินแล้วหลอมรวมเข้าสู่ร่างกาย
ร่างกายของซูโม่เหมือนหลุมไร้ก้นที่ดูดซับพลังวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
การฝึกฝนครั้งนี้ใช้เวลาแปดวัน ระหว่างนั้นเมื่อซูโม่หิวก็จะไปจับปลาที่แม่น้ำลับมากิน จึงไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร
ในวันที่หก ซูโม่ฝึกว่านเซี่ยงเซินกงชั้นแรกสำเร็จ
หลังจากฝึกชั้นแรกสำเร็จ พลังร่างกายของซูโม่เพิ่มขึ้นอย่างมาก เพียงแค่ใช้พลังร่างกายอย่างเดียว หมัดเดียวของเขาก็มีพลังเทียบเท่าพละกำลังเสือสามตัว แข็งแกร่งกว่านักรบขั้นสามบำเพ็ญลมปราณเสียอีก
นักรบขั้นบำเพ็ญลมปราณ ทุกครั้งที่เลื่อนขั้น จะเพิ่มพลังเท่ากับพละกำลังเสือหนึ่งตัว
พละกำลังเสือหนึ่งตัวเทียบเท่าประมาณห้าร้อยชั่ง พละกำลังเสือสามตัวก็คือหนึ่งพันห้าร้อยชั่ง
ซูโม่รู้สึกว่าตอนนี้พลังของเขาใกล้จะถึงสองพันชั่งแล้ว นั่นก็คือพละกำลังเสือสี่ตัว แม้จะยังไม่ถึงแต่ก็ใกล้เคียงมาก
เพียงแค่ฝึกฝนไม่กี่วัน พลังก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ยิ่งทำให้เขามุ่งมั่นที่จะฝึกวิชานี้ให้สำเร็จ
หากสามารถฝึกวิชานี้ถึงชั้นที่สิบขึ้นไปได้ ไม่ว่าจะเป็นในเมืองหลินหยางหรือทั้งแคว้นเทียนเยว่ ก็คงไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้
แต่หลังจากฝึกชั้นแรกสำเร็จ เมื่อเริ่มฝึกชั้นที่สอง ซูโม่รู้สึกชัดเจนว่าช้ากว่าตอนฝึกชั้นแรกถึงสิบเท่า
การฝึกชั้นแรกใช้เวลาเพียงหกวัน แต่การฝึกชั้นที่สองให้สำเร็จ ซูโม่คาดว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองเดือน
ดังนั้น หลังจากฝึกต่อไปอีกสองวัน ซูโม่จึงหยุดการฝึกฝน
เขาออกมาสิบวันแล้ว ถึงเวลาต้องกลับแล้ว
หลังจากฟื้นฟูพลังลมปราณในร่างกายแล้ว ซูโม่ก็ฝังโครงกระดูกสีทองนั้น แล้วออกจากโลกใต้ดินแห่งนี้ มุ่งหน้าไปยังเมืองหลินหยาง
แหวนเก็บของของโครงกระดูกสีทองนั้นได้มอบโชคลาภให้ซูโม่ ดังนั้นเขาจึงให้เจ้าของได้ไปสู่สุคติ
ระหว่างเดินทางกลับ ซูโม่นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา
เพราะการฝึกว่านเซี่ยงเซินกงนี้ต้องใช้พลังวิญญาณจำนวนมาก และยิ่งฝึกขั้นสูงขึ้นก็ยิ่งต้องการพลังวิญญาณมากขึ้น
ถ้าตนเองฝึกวิชานี้ต่อไป พลังวิญญาณทั้งหมดที่วิญญาณนักรบดูดซับมาก็จะถูกใช้จนหมด
พลังลมปราณของตนเองจะไม่เพิ่มขึ้นอีก การฝึกฝนก็จะไม่ก้าวหน้า
และถ้าฝึกทั้งการบำเพ็ญลมปราณและฝึกกายไปพร้อมกัน ความเร็วในการฝึกทั้งสองด้านก็จะลดลงมาก
"จะละทิ้งการบำเพ็ญลมปราณแล้วมุ่งฝึกร่างกายอย่างเดียวดีไหม!"
พอคิดได้เช่นนี้ ซูโม่ก็ปฏิเสธความคิดนี้ทันที
สำหรับคนอื่น การฝึกทั้งบำเพ็ญลมปราณและฝึกกายไปพร้อมกันอาจส่งผลกระทบต่อการเพิ่มพลัง แต่สำหรับเขาแล้ว นี่ไม่ใช่ปัญหาเลย
เพราะวิญญาณนักรบของเขาสามารถเพิ่มระดับได้
เพียงแค่ยกระดับวิญญาณนักรบของตนให้สูงขึ้น ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้น การฝึกฝนก็จะเพิ่มขึ้นตามธรรมชาติ
ตอนนี้วิญญาณการกลืนของเขาได้ยกระดับเป็นขั้นที่สามระดับมนุษย์ ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นสิบเท่าจากตอนที่เป็นขั้นที่หนึ่งระดับมนุษย์
ถ้าสามารถยกระดับวิญญาณนักรบขึ้นไปอีกสองสามขั้น ความเร็วในการฝึกฝนก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมากอีกครั้ง
ดังนั้น การฝึกทั้งบำเพ็ญลมปราณและฝึกกายไปพร้อมกันจะเพิ่มพลังของเขา โดยไม่ส่งผลกระทบต่อความเร็วในการฝึกฝนมากนัก
"ฮ่ะๆ! ดูเหมือนต่อไปจะต้องฆ่าให้มากขึ้นแล้ว!"
ซูโม่หัวเราะขื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณสัตว์หรือวิญญาณนักรบ หากต้องการกลืนกิน ก็ต้องฆ่าเท่านั้น!


## บทที่ 8 ด้อยกว่าขยะ

เมืองหลินหยาง สถานที่และที่อยู่ของตระกูลซู
ในเวลานี้ ที่สถานที่และที่อยู่อันกว้างใหญ่ มีผู้คนหลายสิบคนรวมตัวกัน ล้วนเป็นคนหนุ่มสาวของตระกูลซู
ตรงกลางสถานที่และที่อยู่ ชายวัยกลางคนในชุดสีเทานั่งลงบนพื้น กำลังสอนศิษย์รุ่นหลัง ถ่ายทอดประสบการณ์วิถีการต่อสู้
ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็คือผู้อาวุโสสี่แห่งตระกูลซู ซูไท่
ศิษย์รุ่นหลังที่อยู่ในที่นี้ ล้วนเป็นผู้ที่เพิ่งปลุกวิญญาณนักรบในช่วงที่ผ่านมา
คนเหล่านี้เพิ่งก้าวเข้าสู่ดินแดนพลังพิเศษไม่นาน ขาดประสบการณ์การฝึกฝน ดังนั้นครอบครัวจึงจัดให้ผู้อาวุโสมาสอน บรรยายประสบการณ์การฝึกฝนในดินแดนพลังพิเศษ
ตระกูลซูในฐานะหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ มีศิษย์รุ่นเยาว์มากกว่านี้มาก ศิษย์ที่อายุมากกว่าบางคนได้ปลุกวิญญาณนักรบตั้งแต่สองปีก่อน การฝึกฝนถึงขั้นเจ็ดหรือแปดขั้นของดินแดนพลังพิเศษแล้ว
ศิษย์เหล่านั้นที่มีการฝึกฝนสูงส่งแล้ว ก็ไม่มาฟังการสอนที่นี่
ซูโม่กลับมาแล้ว เดินผ่านสถานที่และที่อยู่ เห็นผู้อาวุโสสี่กำลังสอนอยู่ จึงเดินเข้าไป
"ซูโม่ วันนี้ข้าสอน ศิษย์ทุกคนที่ปลุกวิญญาณนักรบรอบนี้ล้วนมาแต่เช้า เหตุใดเจ้าจึงมาตอนนี้?"
ผู้อาวุโสสี่เห็นซูโม่เดินมาอย่างเชื่องช้า จึงหยุดการสอนทันที ถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง
คิดดู เขาเป็นถึงผู้อาวุโสสี่แห่งตระกูลซู มีตำแหน่งสูงส่ง บัดนี้ลดตัวมาสอน ศิษย์คนอื่นล้วนมารอแต่เช้า แต่ซูโม่กลับมาตอนนี้ ชัดเจนว่าไม่เห็นเขาผู้เป็นอาวุโสอยู่ในสายตา
ศิษย์ตระกูลซูคนอื่นๆ เห็นผู้อาวุโสสี่ดุด่าซูโม่ หลายคนแสดงรอยยิ้มสมน้ำหน้า
ซูโม่ไม่คิดว่าผู้อาวุโสสี่จะหาเรื่องเขา การสอนของผู้อาวุโสแบบนี้ ไม่ได้มีกฎว่าศิษย์ต้องมาฟัง จะฟังหรือไม่ฟังล้วนขึ้นอยู่กับความสมัครใจ
"ผู้อาวุโสสี่ ข้าเพิ่งกลับมาจากการฝึกฝนภายนอก" ซูโม่ตอบอย่างนอบน้อม
"ฝึกฝน?"
ผู้อาวุโสสี่หัวเราะเยาะ กล่าวว่า "แค่เจ้าที่มีวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งอันไร้ค่า ชาตินี้ก็ไม่มีวันเจริญก้าวหน้า จะมีอะไรให้ฝึกฝน?"
สีหน้าซูโม่เย็นชาลงทันที แค่นเสียงกล่าวว่า "ผู้อาวุโสสี่ ข้าเคารพท่านในฐานะผู้อาวุโส สุภาพกับท่านอย่างมาก ท่านอย่าได้ไม่เคารพผู้อาวุโส ไม่ให้เกียรติเด็ก!"
"อะไรนะ? เจ้าว่าข้าไม่เคารพผู้อาวุโส?"
ผู้อาวุโสสี่โกรธทันที ดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ ไอ้ขยะไร้ค่าคนหนึ่ง กล้าท้าทายเขาด้วย?
"ท่านเป็นผู้อาวุโสของตระกูล เปิดปากก็เรียกข้าว่าขยะ นี่ไม่ใช่การไม่เคารพผู้อาวุโสหรือ?"
ในใจซูโม่ก็ลุกเป็นไฟโทสะ ตั้งแต่เขาปลุกวิญญาณนักรบ ศิษย์รุ่นน้องยั่วยุเขาก็แล้วไป ตอนนี้แม้แต่ผู้อาวุโสก็ทำตัวเหมือนศิษย์
หรือว่าทุกคนคิดว่าเขาเป็นคนที่รังแกง่าย?
ดูเหมือนต่อไปจะเก็บตัวเงียบไม่ได้แล้วสินะ!
"บังอาจ!"
ผู้อาวุโสสี่ตะโกนด้วยความโกรธ ใบหน้าเขียวคล้ำ แผดเสียงว่า "ข้าพูดผิดตรงไหน? เจ้าไม่ใช่ขยะ ไม่ใช่ของเสียหรือ วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง วิญญาณนักรบที่ต่ำต้อยเช่นนี้ ทั้งเมืองหลินหยางมีกี่คนกัน?"
"ถูกต้อง! เจ้าก็คือขยะ ของเสีย! ทำให้ตระกูลซูของเราต้องขายหน้า"
ในหมู่ศิษย์รอบข้างก็มีคนเริ่มส่งเสียง
ซูโม่หันไปมอง คนที่พูดก็คือซูเหิง
หลังจากซูเหิงเอ่ยปาก ก็มีคนอื่นๆ เห็นด้วยอีกมากมาย
"ใช่! วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง เจ้าก็คือขยะ ของเสีย!"
"ถูกต้อง! ทำให้ตระกูลซูของพวกเราต้องอับอายจริงๆ!"
"..."
ซูเหิงเห็นศิษย์มากมายเห็นด้วยกับตน ก็ยิ้มออกมาทันที มองไปที่ซูโม่แล้วพูดว่า "ซูโม่ เจ้าเห็นไหม มีคนมากมายขนาดนี้บอกว่าเจ้าเป็นขยะ เป็นของเสีย เจ้ายังไม่รู้จักประมาณตนอีกหรือ?"
"ฮ่าๆๆๆ!" ผู้อาวุโสสี่ก็หัวเราะออกมา เยาะเย้ยว่า "ซูโม่ ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหม?"
ซูโม่กวาดตามองซูเหิง ค่อยๆ เดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย พูดว่า "ซูเหิง เจ้าพูดว่าข้าเป็นขยะ เป็นของเสีย ข้าอยากถามเจ้า ถ้าเจ้าพบว่าตัวเองยังสู้ข้าไม่ได้ แล้วเจ้าจะเป็นอะไร?"
"ข้าสู้เจ้าไม่ได้? ฮึๆ! นี่เป็นเรื่องตลกที่ข้าได้ยินที่สุดตั้งแต่เกิดมา"
ซูเหิงยิ้มเยาะ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก
ข้าสู้เจ้าไม่ได้?
ของเสียอย่างเจ้าจะมาเทียบกับข้าได้หรือ?
ดวงตาของซูโม่วาบขึ้นด้วยประกายเย็นชา ยิ้มบางๆ พูดว่า "ซูเหิง ข้าขอท้าประลองกับเจ้า เจ้ากล้าหรือไม่?"
ทันทีที่ซูโม่พูดจบ รอบข้างก็เงียบลงทันที
ทุกคนต่างมองซูโม่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
ซูโม่กล้าท้าประลองกับซูเหิง?
ซูเหิงก็ชะงักไป หลังจากที่เขาปลุกวิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่ สถานะในตระกูลก็สูงขึ้นมาก ได้รับทรัพยากรรางวัลมากมายจากตระกูล การฝึกฝนพุ่งทะยาน จนก้าวข้ามไปถึงระดับพลังลมปราณขั้นสามแล้ว
แต่ซูโม่ที่เป็นแค่ของเสีย กลับกล้าท้าประลองกับเขา?
ผู้อาวุโสสี่ซูไท่ตอบสนองเป็นคนแรก รีบพูดกับซูเหิงว่า "ซูเหิง ในเมื่อมันอยากท้าประลองกับเจ้า เจ้าก็สั่งสอนมันให้ดีๆ เถอะ"
ก่อนหน้านี้ซูโม่กล้าท้าทายเขา ทำให้เขาโกรธมาก แต่ด้วยสถานะผู้อาวุโส เขาไม่สมควรลงมือกับคนรุ่นหลังโดยตรง ตอนนี้ซูโม่มาส่งตัวเองถึงที่ พอดีกับความต้องการของเขา
"ฮิๆ! ผู้อาวุโสสี่วางใจได้ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอน!"
ซูเหิงยิ้มบางๆ เดินออกมา ในดวงตามีประกายอำมหิตวาบผ่าน
ครั้งที่แล้วซูโม่ไปทำให้เขาโกรธที่หอสมุด เขากำลังหาโอกาสที่จะสั่งสอนซูโม่สักหน่อย!
ไม่คิดว่าวันนี้ซูโม่จะมาส่งตัวถึงที่ ทำให้เขารู้สึกดีใจมาก
"ซูโม่ เจ้าคิดว่าจะรับมือกับข้าได้กี่กระบวนท่า? สามกระบวนท่าหรือแค่หนึ่งกระบวนท่า?"
ในที่สุดก็จะได้สั่งสอนซูโม่ ซูเหิงรู้สึกสบายใจ
เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหิง ซูโม่ชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วแล้วส่ายหัว
"ฮ่าๆ! เจ้ารู้จักตัวเองดีนี่! รู้ด้วยว่าเจ้าจะรับมือกับข้าได้แค่หนึ่งกระบวนท่า" ซูเหิงหัวเราะ
"ไม่! ข้าหมายความว่า จัดการเจ้าข้าใช้แค่หนึ่งกระบวนท่าก็พอ"
ซูโม่ส่ายหน้าพลางพูดอย่างเรียบๆ
ไม่ใช่ว่าซูโม่จะหยิ่งยโส แม้ไม่ใช้พลังลมปราณ แค่พละกำลังร่างกายของเขาตอนนี้ก็เหนือกว่านักรบขั้นสามบำเพ็ญลมปราณแล้ว แม้แต่นักรบขั้นบ่มเพาะปราณระดับสี่ก็ไม่ด้อยไปกว่า
แค่หนึ่งกระบวนท่า!
เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบๆ สายตาที่มองซูโม่เหมือนกำลังมองคนโง่
แม้แต่การต่อสู้ระหว่างนักรบระดับเดียวกัน ก็ไม่มีทางตัดสินแพ้ชนะได้ในหนึ่งกระบวนท่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพลังของซูโม่นั้นต่ำกว่าซูเหิงมาก
ชนะซูเหิงในหนึ่งกระบวนท่า! นี่ไม่รู้จะบอกว่าซูโม่หยิ่งยโสหรือโง่เขลาดี!
"จัดการข้าแค่หนึ่งกระบวนท่า?"
สีหน้าซูเหิงบึ้งตึงทันที เขาไม่คิดว่าซูโม่คนไร้ค่าจะดูถูกเขาถึงเพียงนี้
"วันนี้ ถ้าข้าไม่ทำให้เจ้าพิการ ข้าก็ไม่ใช่ซูเหิง!"
โครม!
ซูเหิงตะโกนเสียงดัง ด้านหลังมีแสงสีเหลืองสี่สายวาบขึ้น ปลดปล่อยวิญญาณนักรบออกมาทันที
วิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่!
วิญญาณนักรบของซูเหิงคือนกอินทรีชางอิง ดวงตาคมกริบ สง่างามน่าเกรงขาม
หลังจากปลดปล่อยวิญญาณนักรบออกมา พลังของซูเหิงก็พุ่งสูงขึ้นอย่างมาก
การฝึกฝนขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สองระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง
"ซูโม่ ตายซะ!"
ซูเหิงตะโกนก้อง ลงมือก่อน กรงเล็บจิกเข้าใส่หน้าอกซูโม่
ซูเหิงใช้ท่าไม้ตายทันทีที่ลงมือ เขาต้องการใช้ความเร็วดุจสายฟ้าฟาด ชนะซูโม่ในหนึ่งกระบวนท่า ให้ซูโม่เห็นถึงความแตกต่างระหว่างทั้งสอง
ให้เขารู้ว่าความหยิ่งยโสก่อนหน้านี้ช่างน่าขันเพียงใด!
ซูโม่ยกมือขึ้น ชกหมัดใส่กรงเล็บของซูเหิง
ซูโม่ไม่ได้ปลดปล่อยวิญญาณนักรบ ทั้งไม่ได้ระเบิดพลังลมปราณ หมัดนี้ธรรมดามาก
เห็นภาพนี้ซูเหิงอดหัวเราะเยาะไม่ได้ ไอ้คนไร้ค่านี่หยิ่งยโสเกินขอบเขตแล้ว แค่หมัดสะเปะสะปะแบบนี้ก็คิดจะต้านหมัดของข้า? เป็นไปได้หรือ?
"แหลกซะ!"
พลังลมปราณอันรุนแรงพุ่งออกจากมือซูเหิง นิ้วทั้งห้าของซูเหิงราวกับกลายเป็นหอกเงินห้าเล่ม เขาต้องการจะฉีกหมัดของซูโม่ให้แหลกเป็นชิ้นๆ
แต่ความจริงกลับตรงข้ามกับที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง
เมื่อกรงเล็บของเขาสัมผัสกับหมัดของซูโม่ ก็รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา สะท้านมือของเขาออก พุ่งเข้าใส่หน้าอกของเขา
บัง!
หมัดของซูโม่ชนเข้ากับหน้าอกของซูเหิงอย่างจัง พลังอันรุนแรงดุจสัตว์อสูรระเบิดออกมา พร้อมกับเสียงกระดูกหน้าอกแตกดังกรอบแกรบ ซูเหิงถูกซัดกระเด็นไปห้าหกเมตร กระแทกพื้นอย่างแรง อาเจียนเลือดไม่หยุด
สถานที่เงียบกริบ สายตาทุกคนจับจ้องอยู่ที่นั่น
ซูโม่ ชนะซูเหิงด้วยหมัดเดียว?
ผู้อาวุโสสี่ซูไท่ มองซูเหิงที่นอนอยู่บนพื้น สีหน้าเหม่อลอย!
"เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้?"
ซูเหิงไม่อาจยอมรับความจริงนี้ได้ ตะโกนด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว พอตะโกนได้สองประโยค ก็อาเจียนเลือดออกมาอีกมาก
"เจ้าพูดว่าข้าเป็นคนไร้ค่า เป็นขยะ ตอนนี้เจ้ารับหมัดเดียวของข้าไม่อยู่ เช่นนั้นเจ้าก็ยังด้อยกว่าขยะสินะ!"
ซูโม่เดินไปหน้าซูเหิง มองลงมาจากที่สูง พูดเยาะเย้ย
"เจ้า...!" สีหน้าซูเหิงเขียวคล้ำ อับอายจนทนไม่ไหว
"และเจ้า ผู้อาวุโสสี่ ตอนนี้เจ้ายังคิดว่าข้าเป็นคนไร้ค่าอยู่หรือ? อัจฉริยะที่พวกเจ้าให้ความสำคัญอย่างซูเหิง รับมือกับข้าไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว แล้วเขาจะเป็นอะไรได้?"
เงยหน้าขึ้น ซูโม่มองผู้อาวุโสสี่พลางพูด
"ก็แค่โชคดีที่ชนะซูเหิงเท่านั้น มีอะไรให้ภูมิใจนักหนา!"
สีหน้าผู้อาวุโสสี่ยากจะทน พูดว่า "อีกสองเดือนก็จะถึงการประชุมประจำปีของตระกูล ตอนนั้นเจ้าจะได้รู้ถึงพลังของอัจฉริยะชั้นยอดในตระกูล พลังเล็กน้อยของเจ้า ไม่มีค่าอะไรเลย"
"โชคดีหรือ?" ซูโม่ยิ้มบางๆ พูดว่า "ข้าเป็นคนที่โชคค่อนข้างดี บางทีในการประชุมประจำปีของตระกูล ข้าอาจจะ 'โชคดี' ได้อันดับดีๆ ก็ได้"
พูดจบ ซูโม่ไม่พูดอะไรอีก หมุนตัวจากไป


## บทที่ 9 ศาลาจื่อจิน

ในลานบ้าน
ซูโม่ชกหมัดไปมาอย่างต่อเนื่อง เสียงลมหมัดดังก้อง เงาหมัดพลิ้วไหว
ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก!
เสียงอากาศสั่นสะเทือนดังไม่ขาดสาย ซูโม่ชกหมัดอย่างต่อเนื่อง ทั้งร่างจมดิ่งอยู่ในวิชาหมัดอย่างสมบูรณ์
ซูโม่จินตนาการว่าตัวเองเป็นดั่งมหาสมุทร พลังลมปราณในร่างเปรียบดั่งน้ำในทะเล แรงหมัดเหมือนคลื่นทะเลที่ซัดสาดออกมาไม่ขาดสาย
ผ่านไปนาน ซูโม่หยุดชกและยืนนิ่ง
เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ซูโม่นั่งลงในลาน
การฝึกฝนหมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น ซูโม่ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เพียงสองวัน ก็บรรลุถึงระดับสำเร็จลุล่วง
หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น พลังสามชั้นคือขั้นเริ่มต้น พลังหมัดห้าชั้นคือขั้นเบื้องต้น พลังหมัดเจ็ดชั้นคือขั้นสำเร็จลุล่วง ตอนนี้ซูโม่ชกหมัดทีเดียวสามารถปล่อยพลังได้เจ็ดชั้น ห่างจากพลังเก้าชั้นขั้นสมบูรณ์แบบไม่มากแล้ว
พลังของซูโม่ในตอนนี้ ผนวกกับพลังร่างกาย ไม่กลัวนักรบขั้นบ่มเพาะปราณระดับสี่ธรรมดาแล้ว
เขาไม่รีบร้อนฝึกฝนคัมภีร์ลับในแหวนเก็บของ สำหรับเขาแล้ว เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือการเพิ่มระดับการฝึกฝน
"ต้องหาทางเพิ่มระดับวิญญาณนักรบให้ได้"
ซูโม่พึมพำกับตัวเอง ตอนนี้เขาฝึกทั้งพลังจิตและร่างกายควบคู่กัน ว่านเซี่ยงเซินกงต้องการพลังวิญญาณมหาศาล วิญญาณนักรบขั้นที่สามระดับมนุษย์ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าและดินช้าเกินไป ไม่ทันกับจังหวะการฝึกฝนของเขา
การจะเพิ่มระดับวิญญาณนักรบ มีเพียงการกลืนกินวิญญาณสัตว์และวิญญาณนักรบเท่านั้น
การกลืนวิญญาณนักรบคงเป็นไปไม่ได้ในตอนนี้ ซูโม่ไม่อาจวิ่งไปฆ่าคนทั่วไป ดังนั้นจึงเหลือเพียงการกลืนวิญญาณสัตว์
การจะได้วิญญาณสัตว์ นอกจากล่าด้วยตัวเองแล้ว ยังสามารถซื้อได้ ร้านค้าใหญ่ในเมืองหลินหยางล้วนมีวิญญาณสัตว์ขาย
แต่ราคาวิญญาณสัตว์ไม่ถูก และยิ่งสัตว์ปีศาจระดับสูง ราคาวิญญาณก็ยิ่งแพง
ตามที่ซูโม่รู้ วิญญาณของสัตว์ปีศาจขั้นบ่มเพาะพลังจิตระดับสามและสี่ทั่วไป ราคาอยู่ที่ยี่สิบถึงสามสิบตำลึงทองคำ
ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ซูโม่ก็ตัดสินใจได้ ลุกขึ้นเดินไปยังคฤหาสน์ประมุขตระกูล
"ฮ่าๆ! ม่อเอ๋อร์ เจ้ามาได้เหมาะเจาะ ท่านพ่อมีเรื่องจะถามเจ้าพอดี"
ในคฤหาสน์ประมุขตระกูล ซูหงเห็นบุตรชายของตน ยิ้มน้อยๆ ถามว่า "ได้ยินว่าสองวันก่อน เจ้าเอาชนะซูเหิงได้ในหมัดเดียว?"
"ครับ" ซูโม่พยักหน้า
"ฮ่าๆ! ดี สมแล้วที่เป็นลูกของข้าซูหง"
ได้ยินบุตรชายยืนยันด้วยตนเอง ซูหงดีใจมาก เขารู้ว่าซูโม่อาจมีโชคลาภบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้ถามมาก เพียงให้กำลังใจว่า "ม่อเอ๋อร์ เจ้าพยายามต่อไป แม้ระดับวิญญาณนักรบจะไม่สูง แต่หากเจ้าขยันฝึกฝน อนาคตก็มีโอกาสสูงที่จะก้าวเข้าสู่ดินแดนพลังวิญญาณ"
"ครับ"
"อ้อใช่ ม่อเอ๋อร์ เจ้ามาหาท่านพ่อ มีธุระอะไรหรือ?"
"ท่านพ่อ ลูกมีเรื่องขอร้อง ขอท่านพ่อช่วยตกลงด้วย" ซูโม่พูดอย่างจริงจัง
เห็นซูโม่จริงจังเช่นนี้ ซูหงตกใจเล็กน้อย พูดว่า "ม่อเอ๋อร์ เจ้ายังต้องเกรงใจท่านพ่ออีกหรือ? มีอะไรก็พูดมา ตราบใดที่ท่านพ่อทำได้ จะไม่ปฏิเสธ"
"ท่านพ่อ ผมอยากได้หมื่นตำลึงทองคำ" ซูโม่พูด
พูดจบ ซูโม่มองซูหงอย่างกังวล กลัวว่าท่านพ่อจะปฏิเสธ
หมื่นตำลึงทองคำไม่ใช่จำนวนน้อย ทั้งตระกูลซูมีรายได้ปีละแค่หนึ่งแสนตำลึงทองคำ หมื่นตำลึงนี่เกินรายได้หนึ่งเดือนของตระกูลซูแล้ว
หากซูโม่ยังเป็นอัจฉริยะเหมือนแต่ก่อน การขอหมื่นตำลึงทองคำคงไม่ยาก
แต่ตอนนี้ในสายตาผู้คน เขาเป็นเพียงคนไร้ค่าที่มีวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง แม้แต่ซูหงจะขออนุมัติหมื่นตำลึงทองคำให้เขา ก็ต้องเผชิญแรงกดดันมหาศาลจากตระกูล
ซูหงตะลึง มองซูโม่อย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าซูโม่ไม่ได้ล้อเล่น ครุ่นคิดครู่หนึ่ง พยักหน้าพูดว่า "ม่อเอ๋อร์ เจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่ ท่านพ่อจะรีบกลับมา"
พูดจบ ซูหงก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เขาไม่ได้ถามซูโม่ว่าต้องการเงินจำนวนมากขนาดนี้ไปทำอะไร เพราะเขาเชื่อใจลูกชายของตัวเอง
ซูโม่รอคอยอย่างเงียบๆ และแล้วไม่นานซูหงก็กลับมา
"ม่อเอ๋อร์ นี่คือธนบัตรทองคำมูลค่าหมื่นตำลึง เอาไปเถอะ!" ซูหงยื่นธนบัตรทองคำหลายใบให้ซูโม่โดยตรง
ถือธนบัตรทองคำมูลค่าหมื่นตำลึงไว้ในมือ ซูโม่สูดหายใจลึก แล้วพูดว่า "ท่านพ่อ อีกสองเดือนในการประชุมตระกูลปลายปี ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"
...
หลังจากได้รับธนบัตรทองคำมูลค่าหมื่นตำลึง ซูโม่ก็ออกจากตระกูลซูมุ่งหน้าไปยังตลาดร้านค้าในเมือง
ครึ่งชั่วยามต่อมา ซูโม่มาถึงหน้าร้านค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เหนือประตูใหญ่มีป้ายทองอร่ามสลักอักษรสามตัว 'ศาลาจื่อจิน' อย่างวิจิตรงดงาม
ศาลาจื่อจินเป็นอาคารสามชั้น มีพื้นที่ร้อยหมู่ เป็นร้านค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลินหยาง ตราบใดที่คุณมีเงิน ไม่ว่าจะเป็นวิชาหลัก ยาเม็ด หรืออาวุธ ทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับการฝึกฝน คุณสามารถหาซื้อได้ที่นี่
มีข่าวลือว่าศาลาจื่อจินมีฐานหลังอันยิ่งใหญ่ สังกัดสมาคมการค้าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง มีสาขาอยู่ในหลายเมืองทั่วแคว้นเทียนเยว่
ดังนั้น ศาลาจื่อจินจึงมีสถานะพิเศษมากในเมืองหลินหยาง แม้แต่ตระกูลซูและตระกูลเว่ยก็ไม่กล้าล่วงเกินง่ายๆ
"คุณชายท่านนี้ ต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือไม่คะ?"
เมื่อซูโม่เดินเข้าศาลาจื่อจิน สาวใช้สาวสวยคนหนึ่งถามอย่างนอบน้อม
"ข้าต้องการซื้อวิญญาณสัตว์" ซูโม่พูดตรงๆ
"ซื้อวิญญาณสัตว์หรือคะ? งั้นเชิญตามดิฉันมาค่ะ!"
สาวใช้หน้าตาดีนำทาง ไม่นานซูโม่ก็มาถึงเคาน์เตอร์ที่ขายวิญญาณสัตว์โดยเฉพาะ
ที่เคาน์เตอร์มีชายชราสวมเสื้อคลุมสีเทา เมื่อเห็นซูโม่แล้วก็ยิ้มถามว่า "คุณชายท่านนี้ ต้องการซื้อวิญญาณสัตว์ระดับใดหรือขอรับ?"
"วิญญาณสัตว์ขอบเขตขั้นกลางระดับหนึ่งราคาเท่าไหร่บ้าง?"
ซูโม่ถาม สิ่งที่เรียกว่าวิญญาณสัตว์ขอบเขตขั้นกลางระดับหนึ่ง หมายถึงวิญญาณสัตว์อสูรสามชั้น นั่นคือสัตว์ปีศาจขั้นที่สี่ ห้า และหกของระดับหนึ่ง
"วิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่สี่ราคาสามสิบตำลึงทอง วิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่ห้าราคาห้าสิบตำลึงทอง วิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่หกราคาร้อยตำลึงทอง" ชายชราตอบ
"งั้นเอาวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่ห้าสองร้อยดวง" ซูโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูด
ก่อนหน้านี้ซูโม่เคยกลืนกินวิญญาณสัตว์มากมายที่เทือกเขาโยวเฟิง เขาย่อมรู้ว่ายิ่งระดับของวิญญาณสัตว์สูงเท่าไหร่ ผลลัพธ์หลังจากกลืนกินก็จะยิ่งดีเท่านั้น
แต่ราคาของวิญญาณสัตว์นี้ ทุกครั้งที่สูงขึ้นหนึ่งขั้นก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว และตอนนี้วิญญาณนักรบของเขาเพิ่งอยู่ชั้นที่สาม วิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่ห้าก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว
"อะไรนะ?"
ชายชราได้ยินคำพูดของซูโม่แล้วก็ตะลึง ถามอย่างไม่แน่ใจว่า "ท่าน...ต้องการซื้อวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่ห้าสองร้อยดวงหรือ?"
"ถูกต้อง มีปัญหาอะไรหรือ?" ซูโม่ถาม
"การค้าขายครั้งใหญ่เช่นนี้ข้าน้อยไม่กล้าตัดสินใจเอง ต้องไปแจ้งหัวหน้าศาลาก่อน ขอคุณชายรอสักครู่!"
ชายชราพูดจบก็รีบเดินไปยังด้านหลังศาลาจื่อจิน
ซูโม่ได้แต่รอคอยอย่างจำใจ
ไม่นานชายชราก็รีบกลับมา พูดกับซูโม่ว่า "คุณชายท่านนี้ หัวหน้าศาลาเชิญพบ"
"นำทาง" ซูโม่พูด
ด้านหลังศาลาจื่อจินเป็นคฤหาสน์ขนาดเล็ก ซูโม่เดินตามชายชราเข้าไปในห้องโถงด้านข้างของคฤหาสน์
เพิ่งจะเดินเข้าห้องโถง ซูโม่ก็ชะงักกึก
เห็นในห้องโถงมีหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ หญิงที่งดงามอย่างยิ่ง
หญิงผู้นี้อายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ใบหน้างดงามประณีต รูปโฉมเย้ายวนใจ ผิวขาวนวลดั่งหิมะ นางสวมชุดหนังสีแดงรัดรูป ขับเน้นรูปร่างอันอวบอิ่มของนางออกมาอย่างงดงาม
นี่คือสตรีที่งดงามเย้ายวนใจ ********และมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างที่สุด!
นางคือหัวหน้าศาลาจื่อจิน — ลั่วฮวน


## บทที่ 10 ลั่วฮวน

"คุณชายซู ยินดีต้อนรับสู่ศาลาจื่อจินของพวกเรา"
ลั่วฮวนยิ้มอย่างอ่อนหวาน ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเย้ายวนใจ แม้แต่น้ำเสียงก็แฝงความเสน่หา
ซูโม่รีบได้สติกลับมา แอบด่าตัวเองที่ใจไม่แข็งพอ เกือบจะถูกอีกฝ่ายหลอกเสียแล้ว
แต่หญิงคนนี้ก็เป็นสุดยอดความงามของโลกมนุษย์จริงๆ แม้แต่ในชาติก่อน ซูโม่ก็แทบไม่เคยพบหญิงที่มีเสน่ห์เช่นนี้
"เชิญนั่งค่ะคุณชายซู!"
ลั่วฮวนขมวดคิ้วเบาๆ อดชื่นชมซูโม่ไม่ได้
นางมั่นใจในความงามของตัวเองมาก ผู้ชายข้างนอกที่เห็นนาง ล้วนแต่หลงใหลจนเป็นบ้าเป็นหลัง ทำหน้าเหมือนหมูตกหลุมรัก
แต่เด็กหนุ่มอายุแค่สิบสี่สิบห้าคนนี้ กลับแค่ตะลึงไปชั่วครู่ แล้วก็กลับมาเป็นปกติ
"ขอบคุณหัวหน้าศาลา"
ซูโม่นั่งลง พลางรู้สึกแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้จักตน
แต่พอคิดว่าตอนนี้ตนก็มี 'ชื่อเสียง' อยู่บ้าง ซูโม่ก็เข้าใจทันที
"คิกๆ! คุณชายซูไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น ฉันแซ่ลั่ว แก่กว่าเธอไม่กี่ปี เธอเรียกฉันว่าพี่ลั่วก็ได้นะ"
ลั่วฮวนยังคงยิ้มอย่างเย้ายวนใจ
เอ่อ!
ซูโม่ชะงัก แล้วพยักหน้า
ลั่วฮวนพูดต่อ: "ได้ยินว่าคุณชายซูต้องการซื้อวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่ห้าสองร้อยดวง แต่ตอนนี้ในศาลามีแค่หนึ่งร้อยห้าสิบดวง ที่เหลืออีกห้าสิบดวง ไม่ทราบว่าคุณชายซูจะยอมใช้วิญญาณสัตว์ระดับอื่นแทนไหมคะ?"
"งั้นใช้วิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่สี่ก็ได้"
ซูโม่ตอบ เรื่องนี้เขาไม่ถือสา วิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่สี่แม้จะมีประสิทธิภาพด้อยกว่า แต่ก็ใช้ปริมาณทดแทนได้
"อืม!" ลั่วฮวนพยักหน้า หยิบถุงผ้าสีเทาใบหนึ่งส่งให้ซูโม่
"ในนี้มีวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่ห้าหนึ่งร้อยห้าสิบดวง และวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่สี่แปดสิบห้าดวง คิดราคาหมื่นตำลึงทอง ส่วนถุงเก็บของใบนี้ ถือเป็นของขวัญที่หม่อมฉันมอบให้คุณชายซู"
ซูโม่ตกใจ ไม่คิดว่านางจะใจกว้างขนาดนี้
ถุงเก็บของนี้ไม่ใช่ของถูก แม้แต่ระดับต่ำสุดก็มีราคาเจ็ดแปดร้อยตำลึงทอง
"คิกๆ! งั้นก็ขอบคุณพี่ลั่วนะ!"
ซูโม่ไม่เกรงใจ รับถุงเก็บของไว้
หลังจากซื้อวิญญาณสัตว์เสร็จ ซูโม่ก็ไม่อยู่นาน ขอตัวกลับไป
"คุณหนู ได้ยินว่าทายาทตระกูลซูคนนี้ เป็นแค่คนไร้ค่าที่มีวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง ทำไมท่าน...?"
หญิงชราคนหนึ่งปรากฏตัวในห้องโถงอย่างไร้สุ้มเสียง ขมวดคิ้วถาม
"คุณยายซวี ซูโม่คนนี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอก ฉันรู้สึกได้ว่าชี่เซี่ยของเขาแข็งแกร่งมาก เหนือกว่านักรบระดับเดียวกันมากทีเดียว"
...
ในขณะที่ซูโม่กำลังซื้อวิญญาณสัตว์ที่ศาลาจื่อจิน ที่ห้องประชุมตระกูลซู กำลังมีการประชุมหนึ่งดำเนินอยู่
"ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านเรียกประชุมครั้งนี้ มีเรื่องสำคัญอะไรจะปรึกษาหารือ?"
ซูหงนั่งบนที่นั่งประธาน มองผู้อาวุโสใหญ่แล้วถาม
"หัวหน้าตระกูล ข้าได้ยินจากฝ่ายการเงินว่า วันนี้ท่านเบิกทองคำหมื่นตำลึงจากคลัง ไม่ทราบว่าเงินก้อนนี้ท่านจะนำไปใช้ทำอะไร?"
ผู้อาวุโสใหญ่ซูเยว่ เป็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่า ใบหน้าหม่นหมอง พอเริ่มประชุมก็ซักถามหัวหน้าตระกูลซูหงทันที
ซูเยว่ในฐานะผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลซู ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือตำแหน่งในตระกูล ล้วนรองจากหัวหน้าตระกูลเท่านั้น
ในตระกูลซู มีเพียงผู้อาวุโสใหญ่คนเดียวเท่านั้น ที่กล้าพูดกับซูหงในลักษณะนี้
"ทองคำหมื่นตำลึงนี้ ใช้ซื้อทรัพยากรให้ซูโม่ เพื่อช่วยในการฝึกฝน"
ซูหงไม่ปิดบัง พูดอย่างตรงไปตรงมา
"อะไรนะ?" ผู้อาวุโสใหญ่ชะงัก
ผู้อาวุโสทุกคนต่างชะงักงัน!
"ซูหง เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?"
ผู้อาวุโสใหญ่ตั้งสติได้ก่อน ลุกพรวดขึ้นตะโกน: "ซูหง เจ้ากล้าเอาทองคำหมื่นตำลึง ไปบำรุงลูกไร้ค่าของเจ้า เจ้าเป็นหัวหน้าตระกูล แต่กลับคิดถึงแต่ลูกตัวเอง ตระกูลซูไม่ใช่ของพ่อลูกเจ้าสองคน เจ้ามีสิทธิ์อะไรเอาทองคำหมื่นตำลึง ไปบำรุงลูกชายเจ้า? ข้าไม่เห็นด้วยเด็ดขาด!"
"ถูกต้อง ซูโม่ตอนนี้ก็แค่คนไร้ค่า ไม่คุ้มค่าที่จะทุ่มทุนมากมายขนาดนี้!"
ผู้อาวุโสสี่ซูไท่รีบเห็นด้วยทันที
"ใช่ หัวหน้าตระกูล ท่านคิดถึงแต่ลูกตัวเอง เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว!"
"เพื่อบำรุงลูกไร้ค่าของตัวเอง ถึงกับสิ้นเปลืองทองคำหมื่นตำลึง!"
"..."
จากนั้น ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ทยอยเอ่ยปาก ล้วนเห็นด้วยกับผู้อาวุโสใหญ่
"พูดจบหรือยัง?"
จนกระทั่งไม่มีใครพูดต่อ ซูหงจึงกวาดตามองผู้อาวุโสทั้งหลายเบาๆ "ทองคำหมื่นตำลึง ข้าใช้หมดแล้ว เรื่องนี้จบแค่นี้ ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ก็แยกย้ายกันไปได้!"
"อะไรนะ? เร็วขนาดนี้ก็ใช้หมดแล้ว?"
ทุกคนตะลึง
ผู้อาวุโสใหญ่หน้าซีดเขียว
ลูกชายของเขา ซูหยู ปลุกวิญญาณนักรบระดับห้าขั้นมนุษย์ ได้รับการขนานนามว่าอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซู ทรัพยากรฝึกฝนหนึ่งเดือน รวมทั้งเงินเดือนและอื่นๆ ก็แค่พันกว่าตำลึงทองเท่านั้น
แต่ซูโม่คนไร้ค่าคนหนึ่ง กลับได้รับหมื่นตำลึงทองอย่างง่ายดาย
...
หลังจากซื้อวิญญาณสัตว์สำเร็จ ซูโม่รู้สึกตื่นเต้นมาก รีบเร่งกลับไปยังตระกูล
เขารู้สึกตื่นเต้นมาก หลังจากกลืนกินวิญญาณสัตว์เหล่านี้แล้ว วิญญาณนักรบของเขาจะยกระดับไปถึงขั้นไหน?
อืม ยกระดับถึงระดับหกขั้นมนุษย์ไม่มีปัญหาแน่นอน!
ซูโม่คิดเช่นนั้น
"ฮ่าๆ! สาวน้อย ตามคุณชายไปสิ ต่อไปจะให้เธอมีความสุขทุกวัน"
"หลีกไป!"
"เฮ้ย อีตัว**** อย่ามาทำหน้ายียวน ที่คุณชายสนใจเจ้านั่นถือว่าเป็นบุญของเจ้าแล้ว"
ในตอนนั้น เสียงวุ่นวายดังมา เห็นว่าไม่ไกลข้างหน้า ชายหนุ่มสามคนล้อมสาวน้อยชุดฟ้าคนหนึ่งไว้
สาวน้อยชุดฟ้าคนนั้นมีใบหน้างดงาม ผิวขาวนวล รูปร่างอ้อนแอ้น สวยงามมาก
ส่วนชายหนุ่มสามคนนั้น คนที่นำหน้าอายุราว 16-17 ปี ใบหน้าซีดขาวผิดปกติ ตอนนี้กำลังจ้องมองสาวน้อยด้วยสายตาลามก
สาวน้อยชุดฟ้าสีหน้าหวาดกลัว แต่ถูกพวกเขาล้อมไว้ ไม่สามารถหนีไปไหนได้
"ฮิๆ! คุณชายอยากรู้จริงๆ ว่าเจ้าจะหนีไปไหนได้?"
ชายหนุ่มหน้าซีดหัวเราะลามก ยื่นมือจะคว้ามือของสาวน้อย
ผัวะ!
ในตอนนั้น มือข้างหนึ่งยื่นออกมาทันที ตบมือของเขาออกไปโดยตรง
"บ้าเอ๊ย ไอ้ตาบอดที่ไหนกล้ามายุ่งกับเรื่องของคุณชาย?"
ชายหนุ่มตะโกนด้วยความโกรธ หันไปมอง แล้วก็หัวเราะทันที: "โอ้ นึกว่าใคร ที่แท้ก็ 'อัจฉริยะ' อันดับหนึ่งของตระกูลซูนี่เอง!"
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย เน้นคำว่า 'อัจฉริยะ' เป็นพิเศษ
ถูกต้อง คนที่มาคือซูโม่
"ชิงชิง มาทางนี้!"
ซูโม่บอกให้สาวน้อยมายืนข้างหลังตน
สาวน้อยชุดฟ้าคนนี้ก็เป็นสมาชิกตระกูลซูเช่นกัน ชื่อซูชิงชิง แม้ซูโม่จะไม่สนิทกับเธอมากนัก แต่ก็รู้จักกัน
เมื่อสมาชิกตระกูลซูถูกรังแก ซูโม่ย่อมไม่อาจนิ่งดูดาย
"พี่ใหญ่ซูโม่!"
ซูชิงชิงเห็นซูโม่ ราวกับเห็นที่พึ่ง รีบวิ่งไปหลบอยู่ข้างหลังซูโม่
"กลางวันแสกๆ ลวนลามสตรี มีแต่เว่ยหลินเท่านั้นที่ทำได้ลง!"
ซูโม่พูดกับชายหนุ่มหน้าซีดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ชายหนุ่มหน้าซีดชื่อเว่ยหลิน เป็นบุตรชายคนรองของหัวหน้าตระกูลเว่ย
คนผู้นี้มีชื่อเสียงเสียหายในเมืองหลินหยาง อาศัยการมีตระกูลเว่ยหนุนหลัง รังแกผู้ชายข่มเหงผู้หญิง ไม่มีความชั่วใดที่ไม่ทำ
ไม่รู้ว่ามีสตรีมากมายเพียงใดที่ถูกเขาย่ำยี
"แกเป็นแค่ไอ้ไร้ค่า ก็กล้ามายุ่งกับเรื่องของคุณชาย เห็นชีวิตเบื่อแล้วสินะ"
เว่ยหลินพูดอย่างหยิ่งผยอง
"แกว่าข้าไร้ค่า?" สีหน้าซูโม่เคร่งขรึม ตอนนี้เขาเริ่มโมโหกับคำว่า 'ไร้ค่า' แล้ว
"ถูกต้อง วิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่ง ไม่ใช่ไร้ค่าแล้วจะเป็นอะไร?"
เว่ยหลินพูดอย่างดูถูก: "ตอนนี้ให้แกเลือกสองทาง หนึ่งคือส่งซูชิงชิงมาให้ข้า แล้วคุกเข่าก้มหัวขอโทษ เรียกข้าว่าคุณปู่สามครั้ง ข้าจะไว้ชีวิตแก สองคือข้าจะหักแขนขาแก แล้วพาซูชิงชิงไป"
วันนี้เว่ยหลินตั้งใจเอาซูชิงชิงให้ได้ เขาหมายปองความงามของซูชิงชิงมานาน วันนี้จับโอกาสได้แล้ว จะยอมปล่อยไปได้อย่างไร
แม้ซูชิงชิงจะเป็นคนตระกูลซู แต่ก็เป็นเพียงสมาชิกธรรมดา พ่อแม่ก็ไม่มีตำแหน่งอะไรในตระกูลซู ถึงเขาจะลักพาตัวไป ก็คงไม่มีปัญหาอะไร
"คุกเข่าก้มหัวขอโทษ? เรียกคุณปู่สามครั้ง?"
ดวงตาซูโม่เปล่งประกายสังหาร คนตระกูลเว่ยเป็นแบบนี้กันหมดหรือ? ชอบให้คนอื่นคุกเข่าให้นัก เว่ยหลงก็เป็นแบบนี้ เว่ยหลินก็เป็นแบบนี้!
"ให้เวลาพวกแกสามลมหายใจ หายไปจากสายตาข้า ไม่งั้นรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง"
น้ำเสียงซูโม่เย็นชา สามคนนี้ เขาไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย
นอกจากเว่ยหลินที่มีพลังบ่มเพาะขั้นที่สี่แล้ว ลูกสมุนอีกสองคนก็มีแค่พลังบ่มเพาะขั้นที่สาม
"อะไรนะ?"
เว่ยหลินตะลึง แล้วพูดอย่างดูถูก: "รับผิดชอบผลที่ตามมา? แค่ไอ้ไร้ค่าอย่างแก ก็กล้ามาโอหังต่อหน้าข้า?"
"พวกแกสองคน จัดการมัน อย่าฆ่า แค่หักแขนขาก็พอ" เว่ยหลินสั่ง
"ฮิๆ คุณชายรองวางใจ ปล่อยให้พวกเราจัดการ!"
ลูกสมุนสองคนหัวเราะอย่างโหดร้าย พุ่งเข้าใส่ซูโม่


## ตอนที่ 11 ระดับเริ่มต้นขั้น 5

ลูกสมุนทั้งสองของเว่ยหลินพุ่งเข้าใส่ซูโม่อย่างไม่ลังเล ด้วยความเร็วสูง
อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับมาเร็วกว่าที่ไป
ปัง! ปัง!
พร้อมกับเสียงดังทึบสองครั้ง ทั้งสองคนถูกกระเด็นกลับมา ล้มลงบนพื้นอย่างแรง ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
"เว่ยหลิน แค่สุนัขสองตัวพวกนี้ก็คิดจะหักแขนขาของข้าหรือ"
ซูโม่ยิ้มเยาะ
"เจ้า...!"
เว่ยหลินโกรธมาก เขาไม่คิดว่าลูกสมุนทั้งสองของตนจะไม่สามารถต้านทานซูโม่ได้แม้แต่รอบเดียว
"ฮึ! ไม่แปลกที่กล้าหยิ่งผยองขนาดนี้! ที่แท้ก็มีพลังระดับสามของการบ่มเพาะพลังจิต!"
เว่ยหลินหัวเราะเยาะ พูดเสียงเย็นว่า "แต่แค่พลังระดับนี้ก็ยังไม่พอที่จะสู้ข้า วันนี้ข้าไม่เพียงจะหักแขนขาเจ้า แต่จะทำลายพลังของเจ้าด้วย ให้เจ้ากลายเป็นคนไร้ค่าอย่างแท้จริง"
ฮึ!
เว่ยหลินตะโกนเสียงดัง พลังระดับสี่ของการบ่มเพาะพลังจิตพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกาย แสงสีเหลืองวาบขึ้นที่ด้านหลัง ปลดปล่อยวิญญาณนักรบของตน
วิญญาณนักรบของเว่ยหลินคือปีศาจหมาป่า มีวงแสงสีเหลืองสามวง เป็นวิญญาณนักรบขั้นที่สามระดับมนุษย์
พรสวรรค์ของเว่ยหลินอยู่ในระดับกลาง แต่เนื่องจากอายุมากกว่า เขาปลุกวิญญาณนักรบตั้งแต่ปีที่แล้ว จึงสามารถบรรลุถึงระดับสี่ของการบ่มเพาะพลังจิตได้ในตอนนี้
——
ความวุ่นวายที่เว่ยหลินและซูโม่ก่อขึ้นที่นี่ ดึงดูดผู้คนมากมายให้มามุงดู
ทั้งสองคนล้วนเป็น 'คนดัง' ผู้คนจึงวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา
"นั่นคือซูโม่ ทายาทตระกูลซูใช่ไหม! กล้าไปขัดใจคุณชายรองตระกูลเว่ย วันนี้คงหนีไม่พ้นโดนซ้อม!"
"ใช่แล้ว! แม้เขาจะเอาชนะลูกสมุนสองคนของเว่ยหลินได้ แต่ก็คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเว่ยหลินแน่"
"..."
ซูชิงชิงยืนอยู่ด้านหลังซูโม่ เมื่อเห็นพลังที่พุ่งออกมาจากร่างของเว่ยหลิน ใบหน้าก็ซีดขาวทันที
เธอเป็นเพียงสาวน้อยธรรมดาที่ยังไม่ได้ปลุกวิญญาณนักรบ แรงกดดันจากพลังของเว่ยหลินทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวมาก
"พี่ใหญ่ซูโม่ ขอโทษด้วยนะคะ เป็นความผิดของหนูที่ทำให้พี่ลำบาก พี่รีบไปเถอะค่ะ! อย่าสนใจหนูเลย"
ซูชิงชิงรีบพูดกับซูโม่
"ชิงชิง เจ้าวางใจเถอะ! แค่คนเสเพลคนหนึ่ง ไม่มีอะไรน่ากลัว" ซูโม่ยิ้มพูด
"ฮึ! ซูโม่ ถึงตอนนี้เจ้ายังกล้าหยิ่งผยองอีก ช่างไม่รู้จักความตายจริงๆ"
เว่ยหลินร้องตะโกน ก้าวเท้าออกไป ชกหมัดใส่ท้องน้อยของซูโม่ "ตายซะ!"
เขาตั้งใจจะทำลายตันเถียนของซูโม่ก่อน
"อยากตาย!"
ซูโม่เคลื่อนร่าง พุ่งเข้าไปสู้ พลังลมปราณทั่วร่างหมุนเวียน พลังที่ไม่ธรรมดาเจ็ดชั้นผสานกับพลังร่างกาย ซัดหมัดออกไปอย่างรุนแรง
หมัดคลื่นทะเลเก้าชั้น!
ตูม!
หมัดปะทะกัน พลังกำลังพัดวน ร่างของซูโม่ไม่ขยับแม้แต่น้อย แต่เว่ยหลินกลับถูกกระแทกถอยหลังหลายก้าว เปิดช่องโหว่
ตึง!
ซูโม่แน่นอนว่าจะไม่ปล่อยโอกาสดีเช่นนี้ไป พุ่งเข้าไป ซัดหมัดใส่ท้องน้อยของเว่ยหลินเช่นกัน
"ไอ้ไร้ค่า แกกล้า!"
เว่ยหลินตกใจมาก แต่ไม่ทันหลบหลีก ในความรีบร้อนได้แต่ยกแขนซ้ายขึ้นป้องกัน
แกร๊ก! ปัง!
เสียงกระดูกหักดังขึ้น ตามด้วยเสียงเหมือนลูกโป่งแตก
แขนของเว่ยหลินถูกพลังอันแข็งแกร่งทุบจนหัก ปลายกระดูกโผล่ออกมานอกผิวหนัง
แม้จะมีแขนป้องกันหมัดของซูโม่ ตันเถียนของเว่ยหลินก็ยังถูกทำลาย
"แก...แกกล้าทำลายตันเถียนของข้า?"
เว่ยหลินงงงัน จากนั้นก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
"เจ้าจะทำลายตันเถียนข้า ก็ต้องพร้อมรับผลที่จะถูกทำลาย ต่อไปก็เป็นคนไร้ค่าไปซะ!"
ใบหน้าซูโม่เย็นชา เขาไม่มีทางปรานีคนชั่วช้าแบบนี้
แม้คนผู้นี้จะมีพลังระดับสี่ของการบ่มเพาะพลังจิต แต่เพราะหมกมุ่นในสุราและกามารมณ์มากเกินไป ร่างกายจึงอ่อนแอ พลังลมปราณไม่มั่นคง พลังความสามารถเมื่อเทียบกับซูเหิงที่อยู่ในระดับสามของการบ่มเพาะพลังจิต ก็แค่แข็งแกร่งกว่าเล็กน้อยเท่านั้น
พูดจบ ซูโม่ก็จูงมือซูชิงชิงที่ยังคงตะลึงงัน แล้วหายตัวไป
ทิ้งไว้เพียงฝูงชนที่ตกตะลึง
...
ตระกูลซู
หลังจากซูโม่กลับมา ก็เข้าไปในห้องของตน
หยิบถุงเก็บของออกมา ซูโม่เทแก้ววิญญาณสีเทากว่าสองร้อยชิ้นออกมา ในแก้ววิญญาณแต่ละชิ้นสามารถเห็นวิญญาณสัตว์อยู่ข้างในอย่างรางๆ
แก้วสีเทานี้คือแก้ววิญญาณ สามารถเก็บวิญญาณสัตว์ไว้ได้
วิญญาณสัตว์เหล่านี้ เพราะตอนมีชีวิตมีระดับต่ำ หลังจากร่างกายตายแล้ว วิญญาณก็สูญเสียความรู้สึกนึกคิดไป
หากไม่ได้เก็บไว้ในแก้ววิญญาณ ผ่านไปไม่นาน ก็จะสลายไป
ซูโม่ปลดปล่อยวิญญาณนักรบของตน วงวนสีดำ ส่องประกายด้วยแสงสีเหลืองสามวง ลอยอยู่ด้านหลังของเขา
ปัง!
ซูโม่หยิบแก้ววิญญาณที่มีวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่สี่สองดวง แล้วบีบแตก วิญญาณสัตว์ลอยออกมาทันที
ซูโม่รีบเร่งใช้วิญญาณนักรบ วิญญาณการกลืนปล่อยพลังดูดกลืนที่มองไม่เห็น ดูดกลืนวิญญาณสัตว์ทั้งสองดวง
หลังจากกลืนวิญญาณสัตว์สองดวง วิญญาณการกลืนไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ซูโม่จึงทำต่อไป
ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!
สิบดวง!
ยี่สิบดวง!
สี่สิบดวง!
ซูโม่กลืนไม่หยุด จนกระทั่งเขากลืนวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่สี่ไปหกสิบดวง วิญญาณการกลืนก็สั่นสะเทือน แสงสีเหลืองดวงที่สี่พุ่งออกมาทันที
วิญญาณนักรบระดับมนุษย์ขั้นสี่!
ซูโม่ตื่นเต้นมาก จึงกลืนต่อไป
ไม่นาน วิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่สี่ถูกกลืนหมด ซูโม่เริ่มกลืนวิญญาณสัตว์ระดับหนึ่งขั้นที่ห้า
วิญญาณสัตว์ขั้นที่ห้าของชั้นหนึ่งแข็งแกร่งกว่าขั้นที่สี่อย่างชัดเจน ซูโม่รู้สึกได้อย่างชัดเจน
สิบดวง!
สามสิบดวง!
ห้าสิบดวง!
หนึ่งร้อยดวง!
หนึ่งร้อยสี่สิบดวง!
ซูโม่ไม่หยุดพัก แต่หลังจากกลืนวิญญาณสัตว์ขั้นที่ห้าไปหนึ่งร้อยสี่สิบดวง วิญญาณนักรบก็ยังไม่เลื่อนขั้น เขารู้สึกหงุดหงิดทันที
เมื่อระดับวิญญาณนักรบของเขาสูงขึ้น การเลื่อนขั้นก็ยากขึ้นเรื่อยๆ
"เหลืออีกสิบดวง หวังว่าจะไม่ทำให้ฉันผิดหวัง!"
ปัง! ปัง! ปัง!
เขาบีบแก้ววิญญาณที่เหลือสิบดวงแตกในคราวเดียว หลังจากกลืนแล้ว วิญญาณการกลืนก็มีปฏิกิริยาในที่สุด
แสงสีเหลืองสว่างขึ้นอีกครั้ง เพิ่มวงแสงอีกหนึ่งดวง
แสงสีเหลืองห้าดวง วิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์!
ซูโม่ดีใจมาก รีบเร่งใช้วิญญาณนักรบเต็มกำลัง ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าและดิน
พลังวิญญาณสวรรค์พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว บุกทะลวงเข้าสู่ร่างของซูโม่
ระดับวิญญาณนักรบเพิ่มขึ้น ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณเร็วกว่าตอนอยู่ในขั้นที่สามระดับมนุษย์ถึงสิบเท่า
หลังจากผ่านไปนาน ซูโม่ลุกขึ้น ทั้งร่างเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
"ซูหยู เจ้าไม่ใช่หรือที่อ้างว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซู? วิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์? รอถึงงานชุมนุมตระกูล ข้าจะเหยียบเจ้าไว้ใต้ฝ่าเท้าอย่างไร้ปรานี
ซูโม่ยิ้มในดวงตา: "และหลิวอวี้ซาน เจ้าจะรู้ว่าการเลือกของเจ้าช่างโง่เขลาเพียงใด!"
จากนั้น ซูโม่ก็ไปที่คลังอาวุธของตระกูล เลือกดาบยาวเหล็กกล้าชั้นหนึ่งหนึ่งเล่ม
ใช่แล้ว ซูโม่เตรียมฝึกวิชากระบี่
ส่วนซั่นหลิงเจี้ยน เพราะระดับสูงเกินไป จึงไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ง่ายๆ
หลักการที่ว่าไม่ควรอวดความมั่งคั่ง ซูโม่เข้าใจดี
ซูโม่ไม่เพียงต้องฝึกวิชาดาบเทพลม วิชาก้าวเงา และเคล็ดวิชาหนึ่งลมหายใจหลอมรวม เขาก็ต้องฝึกด้วย
คัมภีร์ลับทั้งสามเล่มนี้ล้วนเป็นเคล็ดวิชาเกรดต่ำระดับสาม เมื่อฝึกจนสำเร็จ พลังโดยรวมของซูโม่จะต้องเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
วิชาดาบเทพลม เป็นกระบวนท่าดาบธาตุลม มีทั้งหมดสี่ท่า
ท่าที่หนึ่ง คมดาบลมกรด
ท่าที่สอง เมฆที่ถูกแยกตัด
ท่าที่สาม วายุพัดผ่านฟ้าทั้งเก้า
ท่าที่สี่ เสินเฟิงเจวี๋ยชา
ท่าดาบทั้งสี่ ท่าหนึ่งยากกว่าท่าหนึ่ง ท่าหนึ่งแข็งแกร่งกว่าท่าหนึ่ง
จุดสำคัญของวิชาดาบเทพลมมีเพียงคำเดียว นั่นคือ 'เร็ว' เร็วถึงขีดสุด เร็วถึงยอดสูงสุด
วิชาก้าวเงา เป็นวิชาก้าวที่ยอดเยี่ยมมาก เมื่อฝึกจนสำเร็จลุล่วง ร่างกายจะเร็วดั่งวิญญาณ มาไร้เงา ไปไร้ร่องรอย
ส่วนเคล็ดวิชาหนึ่งลมหายใจหลอมรวม ในฐานะวิชาฝึกฝน พลังลมปราณที่ฝึกออกมาเรียกว่าพลังลมปราณฮุนเยวิน พลังลมปราณฮุนเยวินแข็งแกร่งมาก เมื่อเทียบกับพลังลมปราณที่ซูโม่ฝึกจากสูตรพลังเมฆ แข็งแกร่งกว่าสิบเท่าไม่หยุด
ในช่วงหลายวันต่อมา ซูโม่ฝึกวิชากระบี่และวิชาก้าวในตอนกลางวัน ฝึกเคล็ดวิชาหนึ่งลมหายใจหลอมรวมในตอนกลางคืน พลังเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง
วันนี้ ซูโม่กำลังฝึกดาบในลานบ้าน
แสงกระบี่ราวกับสายน้ำก่อตัวเป็นม่านดาบ ส่องแสงไม่หยุด กระบี่พลังแผ่ไปทั่วทิศ ตัดอากาศจนแตกกระจาย
ตึง! ตึง! ตึง!
ในตอนนี้ เสียงเคาะประตูอย่างรุนแรงดังขึ้น
ซูโม่ขมวดคิ้วทันที
คนที่มาไม่ได้เคาะประตู แต่กำลังทุบประตู ใช้แรงมากจนประตูเกือบพัง
"ใครน่ะ?"
ซูโม่สีหน้าเย็นชาเปิดประตูลาน


## บทที่ 12 มาถึงประตูเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม

ซูโม่เปิดประตูบ้าน
ด้านนอกมีชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปียืนอยู่ด้วยสีหน้าเย็นชา
คนที่มาคือผู้อาวุโสสี่แห่งตระกูลซู ซูไท่
"ผู้อาวุโสสี่ มีธุระอะไรหรือ?" ซูโม่ถามเสียงเย็น
"ฮึ! ซูโม่ รีบไปที่ห้องประชุมเดี๋ยวนี้"
ซูไท่หัวเราะเยาะ ดวงตาฉายแววสะใจ
"ห้องประชุม? ไปทำไม?"
ซูโม่สงสัย
ซูไท่ทำหน้าไม่พอใจ ตวาดว่า "ถามมากทำไม? ไปถึงก็รู้เอง"
"ฮึ!" ซูโม่แค่นเสียงหึ ก้าวเดินไปยังห้องประชุม
"ไอ้ไร้ค่า มีอะไรให้ภูมิใจ วันนี้ดูซิว่าแกจะตายยังไง!"
ซูไท่มองแผ่นหลังของซูโม่พลางยิ้มเยาะ แล้วรีบตามไป
ห้องประชุม
ซูหงนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน
ด้านล่าง ทางซ้ายมือคือผู้อาวุโสหลายคนของตระกูลซู รวมถึงทายาทรุ่นหลังบางคน
ส่วนด้านขวาคือคนของตระกูลเว่ย รวมห้าคน สองคนวัยกลางคนและสามคนวัยรุ่น ทุกคนท่าทางดุดัน ราวกับมาเอาเรื่อง
"ทำไมซูโม่ยังไม่มา?"
ชายวัยกลางคนในชุดหรูของตระกูลเว่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ฮ่ะๆ ผู้อาวุโสสี่ไปตามแล้ว คงมาในไม่ช้า"
ผู้อาวุโสคนหนึ่งของตระกูลซูยิ้มประจบ
"ครั้งนี้ซูโม่ทำร้ายลูกข้า พวกท่านตระกูลซูจะจัดการอย่างไร?"
ชายวัยกลางคนอีกคนของตระกูลเว่ยกล่าว คนผู้นี้คือหัวหน้าตระกูลเว่ย เว่ยหว่านคง
"เอ่อ..."
บรรดาผู้อาวุโสตระกูลซูพูดไม่ออก พวกเขาอยากจะบอกว่าให้ตระกูลเว่ยจัดการตามใจ แต่เมื่อเหลือบมองซูหงที่ยังไม่เอ่ยปาก ก็ไม่กล้าพูดออกมาก่อน
ไม่มีใครอยากเป็นคนแรกที่ยั่วโทสะซูหง
"ซูหง ลูกชายเจ้าทำร้ายลูกข้าจนการฝึกฝนพังพินาศ หากเรื่องนี้ไม่ให้คำอธิบายที่น่าพอใจ ตระกูลเว่ยจะไม่ปล่อยไว้แน่"
เว่ยหว่านคงกวาดตามองทุกคนแล้วจ้องไปที่ซูหงบนที่นั่งประธาน
"ซูโม่มีจิตใจชั่วร้าย ทำร้ายคุณชาย สมควรส่งตัวให้หัวหน้าตระกูลเว่ยจัดการ"
ซูหงยังไม่ทันพูด ผู้อาวุโสใหญ่กลับเอ่ยขึ้นก่อน
ตอนนี้ดวงตาของผู้อาวุโสใหญ่เต็มไปด้วยแววสะใจ
"บังอาจ!"
ซูหงตวาดเสียงดัง มองไปที่ผู้อาวุโสใหญ่พลางกล่าว "ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านเป็นหัวหน้าตระกูลหรือข้าเป็น? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ท่านมีสิทธิ์ตัดสินใจ?"
"เจ้า...!"
ผู้อาวุโสใหญ่โกรธจัด แต่ไม่อาจโต้แย้ง สีหน้าจึงเขียวคล้ำทันที
"หัวหน้าตระกูลเว่ย เรื่องนี้ยังไม่ชัดเจน รอให้ลูกข้ามาก่อนจึงจะตัดสินได้"
ซูหงกล่าวกับเว่ยหว่านคง
"ฮึ! หวังว่าผลการจัดการของพวกเจ้าจะทำให้ข้าพอใจ!" เว่ยหว่านคงยิ้มเย็นชา
"รับรองว่าจะทำให้หัวหน้าตระกูลเว่ยพอใจ!" บรรดาผู้อาวุโสตระกูลซูยิ้มประจบ
ผู้อาวุโสบางคนของตระกูลซูแอบด่าซูโม่ในใจ
"ไอ้ซูโม่ไร้ค่านั่น จะไปหาเรื่องใครก็ได้ ทำไมต้องไปหาเรื่องตระกูลเว่ยด้วย!"
"ไอ้ไร้ค่านี่ ช่างหาเรื่องให้ตระกูลจริงๆ!"
บรรดาผู้อาวุโสล้วนไม่อยากขัดใจตระกูลเว่ย แม้ตระกูลซูและตระกูลเว่ยจะได้ชื่อว่าเป็นสองตระกูลใหญ่ แต่ตระกูลเว่ยก็แข็งแกร่งกว่าตระกูลซูมาก
เพราะรากฐานไม่เหมือนกัน ตระกูลเว่ยตั้งมั่นในเมืองหลินหยางมากว่าสองร้อยปี มีรากฐานแน่นหนา
ส่วนตระกูลซูเพิ่งเติบโตขึ้นมาในช่วงหลายสิบปีมานี้ รากฐานจึงด้อยกว่าตระกูลเว่ยมาก
เมื่อเห็นท่าทีของบรรดาผู้อาวุโสตระกูลซู คนของตระกูลเว่ยก็อดยิ้มเยาะไม่ได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
ทุกคนรอคอยอย่างเงียบงัน
บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
ไม่นาน เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
ซูโม่และผู้อาวุโสสี่เดินเข้ามาด้วยกัน
"ซูโม่ เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้าทำผิด?"
ทันทีที่ซูโม่เดินเข้ามาในห้องโถง ผู้อาวุโสใหญ่ก็ตวาดขึ้นทันที
"ทำผิด?" แววตาของซูโม่วาบขึ้น มองไปที่ผู้อาวุโสใหญ่แล้วถาม "ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ข้าทำผิดอะไรหรือ? ทำไมต้องยอมรับผิดด้วย?"
"เจ้ามีจิตใจชั่วร้าย ทำร้ายคุณชายรองตระกูลเว่ย เป็นคนเลวของตระกูลซู ทำให้ตระกูลซูขายหน้า เจ้ายังจะปฏิเสธอีกหรือ?"
ผู้อาวุโสใหญ่สายตาเย็นชา ท่าทางข่มขู่ เพียงเอ่ยปาก ก็ต้องการตัดสินความผิดของซูโม่
"ซูโม่ รีบเล่าเรื่องที่เจ้าทำร้ายคุณชายรองตระกูลเว่ยมาให้ละเอียด"
ผู้อาวุโสสี่ซูไท่ก็เอ่ยปากอย่างเย็นชา
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างก็เห็นด้วย เมื่อมีผู้อาวุโสใหญ่นำ พวกเขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว
ตอนนี้ผู้อาวุโสทั้งหมดของตระกูลซู อาจกล่าวได้ว่ายืนอยู่ข้างผู้อาวุโสใหญ่ทั้งหมด
ผู้อาวุโสใหญ่ไม่เพียงแต่มีพลังแกร่งกล้าไม่แพ้ซูหง ยังมีบุตรชายที่เป็นอัจฉริยะอีกด้วย
ซูหยูมีวิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์ เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซู อนาคตจะต้องได้ครอบครองตระกูลซูอย่างแน่นอน
แต่คนของตระกูลเว่ยกลับไม่พูดอะไร ต่างก็มองดูอย่างเย็นชา
"จิตใจชั่วร้าย? คนเลว?"
ซูโม่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ตวาดว่า "ข้าอยากถามท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย ข้าเพิ่งมาถึง พวกท่านก็บอกว่าข้ามีจิตใจชั่วร้าย เป็นคนเลวของตระกูลซู ให้ข้ายอมรับผิด พวกท่านไม่รู้อะไรเลย แล้วจะตัดสินว่าข้าผิดได้อย่างไร?"
ซูโม่กวาดตามองคนของตระกูลเว่ย และก็เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ ดูเหมือนว่าตระกูลเว่ยจะมาหาเรื่องแล้ว!
"บังอาจ เจ้ายังกล้าแก้ตัวอีก?" ผู้อาวุโสใหญ่ตวาดเสียงดัง สีหน้าเย็นชาดุจน้ำ
ดวงตาของซูโม่เต็มไปด้วยความเย็นชา กล่าวว่า "ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ท่านไม่ฟังคำอธิบายของข้า แต่กลับให้ข้ายอมรับผิด หรือว่าท่านผู้อาวุโสใหญ่บอกว่าข้าผิด ข้าก็ต้องผิด? ข้าเพียงแค่พูด ก็เป็นการแก้ตัว? ท่านเป็นผู้อาวุโสของตระกูลซู หรือเป็นผู้อาวุโสของตระกูลเว่ยกันแน่?"
"เจ้า...!"
ผู้อาวุโสใหญ่โกรธจัด เขาไม่คิดว่าคนไร้ค่าคนนี้จะปากคมถึงเพียงนี้
"พอแล้ว ม่อเอ๋อร์ เจ้าจงเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมาอย่างละเอียด"
ซูหงเอ่ยปาก ดวงตาที่หรี่ลงชำเลืองมองผู้อาวุโสใหญ่ แววตามีประกายคมกริบวาบขึ้น
"ได้!"
จากนั้น ซูโม่ก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด
อย่างไรก็ตาม ซูโม่ไม่ได้พูดถึงชื่อของซูชิงชิง เพียงแต่บอกว่าเว่ยหลินบังคับข่มเหงสตรี
ซูชิงชิงเป็นเพียงลูกหลานธรรมดาของตระกูลซู ซูโม่ไม่อยากให้เธอมีปัญหา
"ฮึ!"
ทันทีที่ซูโม่พูดจบ เว่ยหว่านคงก็ตวาดขึ้น "ไอ้ลูกเวร เจ้าทำร้ายลูกข้า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็สมควรตาย"
"ถูกต้อง วิธีการของเจ้าโหดร้ายเหลือเกิน ความผิดนี้สมควรประหาร!"
"ท้าทายตระกูลเว่ยของพวกเรา ก็ต้องพร้อมที่จะตาย!"
คนของตระกูลเว่ยต่างก็ตะโกนขึ้นทีละคน
"เว่ยหลินจะทำลายแขนขาของข้า และทำลายตันเถียนของข้า ข้าถึงได้ลงมือทำร้ายเขา"
ซูโม่ไม่ได้มองคนของตระกูลเว่ย สีหน้าเรียบเฉยถามว่า "ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย คนอื่นจะทำลายข้า ข้าก็ไม่สามารถตอบโต้ได้ หากตอบโต้ก็เป็นความผิดหรือ?"
"คนของตระกูลซูเมื่ออยู่ภายนอก จะต้องยอมให้คนอื่นรังแก ทำร้ายคนก็เป็นความผิด"
คำพูดของซูโม่ชัดเจนทุกคำ ทำให้ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นๆ ต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด เงียบไม่พูดจา
"หัวหน้าตระกูลเว่ย เรื่องราวก็ชัดเจนแล้ว เป็นบุตรชายของท่านที่จะทำลายแขนขาของลูกข้า จะทำลายตันเถียนของลูกข้า ลูกข้าถึงได้จำเป็นต้องลงมือ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะบุตรชายของท่านทำตัวเอง"
"เป็นไปไม่ได้!"
เว่ยหว่านคงตะโกนเสียงดัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น "ลูกข้าต้องทนทุกข์เช่นนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะลูกชายของเจ้า วันนี้ หากเจ้าไม่ส่งมอบไอ้สัตว์ตัวนี้มา เจ้าก็เตรียมรับความโกรธแค้นของตระกูลเว่ยได้เลย!"
"ฮึ! ลูกชายของท่านเป็นคนเลวเช่นนี้ การทำลายเขาก็เท่ากับช่วยกำจัดภัยให้ประชาชน!" ซูโม่กล่าวอย่างดูแคลน
"ไอ้สัตว์ เจ้าอยากตาย!"
เว่ยหว่านคงตะโกนเสียงดัง พลันลุกพรวดขึ้น พุ่งเข้าหาซูโม่
ทั้งร่างแผ่กระจายความมุ่งร้าย ปกคลุมลงมา


## บทที่ 13 การต่อสู้เป็นตาย

ไม่มีใครคาดคิดว่าเว่ยหว่านคงจะระเบิดอารมณ์ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เว่ยหว่านคงเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าซูโม่ ฟาดฝ่ามือใส่เขา
เว่ยหว่านคงเป็นผู้แข็งแกร่งระดับดินแดนพลังวิญญาณ การโจมตีด้วยความโกรธแค้น หากฝ่ามือนี้ถูกซูโม่เต็มๆ เขาต้องตายอย่างแน่นอน
ซูโม่ถูกพลังอันทรงพลังของอีกฝ่ายกดดัน ไม่สามารถหลบหลีกได้
พลังของทั้งสองคนแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
"บังอาจนัก!"
ในตอนนั้น ซูหงตะโกนก้อง เหยียบพื้นทีหนึ่ง พลังลมปราณระเบิด พุ่งเข้าหาเว่ยหว่านคง ฟาดฝ่ามือใส่ศีรษะของเขา
ในตอนนี้ หากเว่ยหว่านคงยังคงโจมตีต่อ แม้จะสามารถสังหารซูโม่ได้ แต่ก็ต้องรับฝ่ามือของซูหงอย่างเต็มๆ
ฝ่ามือของซูหงครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นศีรษะของเว่ยหว่านคง หรือแม้แต่เหล็กกล้าก็ต้องถูกทำลายย่อยยับ
ดังนั้น ในช่วงเวลาคับขัน เว่ยหว่านคงจำต้องล้มเลิกการสังหารซูโม่ หันมาป้องกันการโจมตีของซูหงแทน
โครม!
สองฝ่ามือปะทะกัน เสียงระเบิดดังสนั่น พลังกำลังอันทรงพลังแผ่กระจายไปทั่ว
ตึง! ตึง! ตึง!
ทั้งสองคนถอยหลังไปหลายก้าว เสมอกัน
ซูโม่อยู่ใกล้จุดปะทะ แม้เป็นเพียงแรงกระเพื่อม ก็ยังถูกผลักถอยไปสิบกว่าก้าว สีหน้าซีดขาว เกือบได้รับบาดเจ็บ
"เว่ยหว่านคง!"
ซูหงตะโกนก้อง ราวฟ้าผ่า ดวงตาเปล่งประกายสังหาร "เจ้ากล้าลงมือสังหารลูกข้าในตระกูลซู เจ้าคิดว่าข้าซูหงไม่มีตัวตนหรือไร?"
"ฮึ! นับว่าลูกเจ้าโชคดี!"
เผชิญหน้ากับซูหงที่โกรธจัด เว่ยหว่านคงยังคงสีหน้าสงบ ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
"ม่อเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ซูหงกวาดตามองเว่ยหว่านคงอย่างเย็นชา แล้วรีบมาถามซูโม่
"ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณท่านพ่อ!"
ซูโม่พยักหน้า แล้วหันไปมองเว่ยหว่านคง ดวงตาเปล่งประกายสังหารอันเยือกเย็น
"สุนัขแก่ เรื่องวันนี้ข้าจดจำไว้แล้ว วันหน้าข้าต้องสังหารเจ้าให้ได้!"
น้ำเสียงของซูโม่เยียบเย็น จิตสังหารอันรุนแรงทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสั่น
"แค่เจ้าไอ้ไร้ค่า?"
เว่ยหว่านคงดูแคลน แล้วส่งสัญญาณไปทางด้านหลัง
ในกลุ่มคนตระกูลเว่ย ชายหนุ่มหน้าตาเย่อหยิ่งคนหนึ่งถือหอกยาว ก้าวออกมา "ไอ้ไร้ค่า เจ้าทำร้ายคุณชายรองของตระกูลเว่ย เป็นความผิดที่อภัยไม่ได้ ตอนนี้ข้าเว่ยเหลียง ขอท้าประลองเจ้า ศึกชีวิตและความตาย เจ้ากล้ารับคำท้าหรือไม่?"
เว่ยหว่านคงโจมตีไม่สำเร็จ ไม่อาจลงมืออีก จึงให้คนท้าประลองซูโม่ หวังจะสังหารเขาอย่างเปิดเผย
"ศึกชีวิตและความตาย?"
ผู้คนตระกูลซูต่างสีหน้าแปลกใจ
เว่ยเหลียงผู้นี้เป็นอัจฉริยะของตระกูลเว่ย อายุยังน้อยก็มีพลังพิเศษระดับหกขั้นต้นแล้ว กลับท้าประลองซูโม่!
"เว่ยหว่านคง เว่ยเหลียงของตระกูลเว่ยปีนี้อายุสิบเจ็ดแล้วใช่ไหม? แก่กว่าลูกข้าสามปี มีพลังพิเศษระดับหกขั้นต้น ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหม?"
ซูหงขมวดคิ้ว พูดเสียงเย็น "อายุและพลังเช่นนี้ กลับท้าประลองลูกข้า ตระกูลเว่ยของเจ้าไม่ละอายใจบ้างหรือ?"
ซูหงย่อมเข้าใจว่าการกระทำของเว่ยเหลียงมีเจตนาอะไร
ก็แค่ต้องการสังหารลูกชายเขาในการประลองเท่านั้นเอง!
เว่ยเหลียงได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง "ท่านประมุขตระกูลซู ข้าแก่กว่าซูโม่สามปีก็จริง แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างที่พวกท่านจะหลีกเลี่ยงการประลอง อายุของข้ากับเขาจะต่างกันสามปีตลอดไป หรือว่าจะไม่มีวันได้ประลองกันเลย?"
เว่ยเหลียงมองไปที่ซูโม่ ยิ้มเยาะ กล่าวว่า "ซูโม่ หากเจ้ายอมรับว่าตัวเองไร้ค่า แล้วทำลายพลังตัวเอง ตัดแขนขาตัวเองเพื่อขอขมา ก็อาจยกเว้นการประลองครั้งนี้"
ซูโม่เหลือบมองอีกฝ่ายเย็นชา พลังพิเศษระดับหกขั้นต้นหรือ?
"ดี ข้ารับคำท้าของเจ้า แต่ต้องกำหนดเวลาเป็นครึ่งเดือนหลังจากนี้"
ซูโม่ไม่ลังเล ตอบรับคำท้าของอีกฝ่ายทันที
"ม่อเอ๋อร์..." ซูหงตกใจมาก
"ท่านพ่อ ข้ามีแผนของข้า ท่านไม่ต้องกังวล!" ซูโม่โบกมือ
ซูหงขมวดคิ้วแน่น แต่คิดว่าลูกชายตนเองมักรอบคอบ ไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น จึงไม่พูดอะไรอีก
"ดีละ ซูโม่ นี่เป็นคำพูดของเจ้าเอง อีกครึ่งเดือนที่จลัตุรัสกลางเมืองหลินหยาง เราจะต่อสู้กันถึงตาย"
เว่ยเหลียงดีใจมาก ดวงตาเปล่งประกายดูถูก
ในขณะนั้น ทุกคนในตระกูลเว่ยต่างยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
อีกครึ่งเดือน ซูโม่จะต้องตายอย่างแน่นอน
บรรดาอาวุโสตระกูลซูต่างหัวเราะเยาะในใจ คิดว่าซูโม่โง่เขลา ถูกยั่วยุจนต้องไปหาความตายเอง
แต่ชีวิตและความตายของซูโม่ไม่เกี่ยวกับพวกเขา คนที่มีวิญญาณนักรบระดับเริ่มต้นชั้นที่หนึ่งเป็นแค่คนไร้ค่า ตายไปก็ไม่มีใครสนใจ
"ท่านประมุขตระกูลซู พบกันใหม่อีกครึ่งเดือน ลาก่อน!"
จากนั้น ผู้คนจากตระกูลเว่ยก็จากไปด้วยความพึงพอใจ
หลังจากตระกูลเว่ยจากไป ข่าวการต่อสู้ถึงตายระหว่างซูโม่กับเว่ยเหลียงที่จะเกิดขึ้นในอีกครึ่งเดือนก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลินหยางอย่างรวดเร็ว
ในชั่วพริบตา ทั้งถนนใหญ่และตรอกซอย ต่างก็พูดถึงแต่เรื่องนี้!
ในลานบ้าน
ซูโม่นั่งอยู่ตรงข้ามกับพ่อของเขา ซูหง
"ม่อเอ๋อร์ การที่เจ้ารับคำท้าของเว่ยเหลียง มันไม่ใจร้อนเกินไปหรือ?"
ซูหงยังคงรู้สึกไม่สบายใจ
"พ่อ ไม่ต้องกังวลไปหรอก ผมมั่นใจว่าในอีกครึ่งเดือน ผมจะเอาชนะเว่ยเหลียงได้"
ซูโม่พูดอย่างมั่นใจ
เมื่อเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจของซูโม่ ซูหงก็พยักหน้าอย่างจำใจ นึกถึงว่าช่วงนี้พลังของซูโม่พัฒนาขึ้นมาก อาจจะได้พบเจอโชคลาภบางอย่าง จึงไม่พูดอะไรอีก
ซูโม่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วล้วงมือเข้าไปในอก หยิบหินผลึกสีขาวนวลออกมาจากแหวนเก็บของ ถามว่า "พ่อครับ ท่านรู้จักหินผลึกชนิดนี้ไหม?"
"หืม?"
ซูหงมองปราดเดียว ดวงตาก็เบิกกว้างทันที ถามว่า "ม่อเอ๋อร์ นี่คือหินวิญญาณ เจ้าได้มาจากที่ไหน?"
"หินวิญญาณหรือ? นี่เป็นสิ่งที่ผมบังเอิญได้มา พ่อครับ หินวิญญาณนี้มีประโยชน์อย่างไรบ้าง?"
ซูโม่ถาม
"ภายในหินวิญญาณมีพลังวิญญาณมหาศาล สามารถดูดซึมเข้าร่างกายเพื่อเพิ่มพลังได้ แต่มีเพียงนักรบในดินแดนพลังวิญญาณเท่านั้นที่ใช้ได้ เพราะพลังวิญญาณในหินมีมากเกินไป หากนักรบขั้นบำเพ็ญลมปราณใช้ อาจจะระเบิดตายได้"
"หินวิญญาณมีราคาแพงมาก หินวิญญาณของเจ้านี่น่าจะเป็นหินวิญญาณระดับต่ำที่ด้อยที่สุด แต่ถึงจะเป็นหินวิญญาณระดับต่ำ แค่ก้อนเดียวก็มีค่าหลายพันตำลึงทองแล้ว"
"หินวิญญาณหายากมาก แม้แต่ตระกูลซูของเรา หนึ่งปีก็ได้มาไม่กี่ก้อน!"
"แพงขนาดนั้นเลยหรือ?" ซูโม่ตกใจมาก
"พ่อครับ ผมมีหินวิญญาณอีกหลายก้อน ท่านเอาไปใช้เถอะ!"
ซูโม่โบกมือ บนโต๊ะหินก็ปรากฏกองหินวิญญาณเปล่งประกายแสง จำนวนไม่ต่ำกว่าร้อยก้อน
"อะไรนะ?"
ซูหงตาโตด้วยความตกใจ มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ
หินวิญญาณร้อยก้อน?
แต่ละก้อนมีค่าหลายพันตำลึงทอง?
รวมกันแล้วเป็นหลายแสนตำลึงทอง เท่ากับรายได้หลายปีของตระกูลซูทั้งตระกูล
"พ่อครับ ผมบังเอิญได้เข้าไปในที่พำนักของผู้อาวุโสท่านหนึ่ง หินวิญญาณพวกนี้ล้วนได้มาจากที่นั่น"
เมื่อเห็นสายตาสงสัยของพ่อ ซูโม่ก็พูดตามตรง
ซูหงข่มความตกใจในใจ ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ม่อเอ๋อร์ เมื่อหินวิญญาณเหล่านี้เป็นของที่เจ้าได้มา ก็เป็นโชคลาภของเจ้า เจ้าเก็บไว้เถอะ ทรัพย์สมบัตินี้เพียงพอให้เจ้าซื้อทรัพยากรฝึกฝนมากมาย เพื่อเพิ่มพลังอย่างรวดเร็ว"
ซูหงปฏิเสธซูโม่ ไม่รับหินวิญญาณพวกนี้
"ฮ่าๆ! พ่อครับ ท่านรับหินวิญญาณพวกนี้ไว้เถอะ! ผมยังมีอีกเยอะ!"
ซูโม่ยิ้มบางๆ หินวิญญาณมีทั้งหมดราวสองร้อยก้อน เขาเอาออกมาครึ่งหนึ่ง ตอนนี้ในแหวนเก็บของยังมีเหลืออีกราวร้อยก้อน
"ยังมีอีกเยอะ?"
ซูหงตกตะลึง แล้วก็พยักหน้าด้วยความปลื้มใจ พูดว่า "ไม่นึกว่าเจ้าจะมีโชคลาภใหญ่ขนาดนี้ ดีละ! ถ้าอย่างนั้นหินวิญญาณพวกนี้พ่อก็จะรับไว้ มีหินวิญญาณพวกนี้ การที่พ่อจะบรรลุขั้นต่อไปก็ใกล้เข้ามาแล้ว"
ซูหงดีใจมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
พลังของซูหงได้ถึงระดับจิตวิญญาณขั้นที่สี่สูงสุดมานานแล้ว ติดอยู่ในระดับนี้หลายปี ตอนนี้มีหินวิญญาณมากมายขนาดนี้ อีกไม่นานเขาก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับจิตวิญญาณขั้นที่ห้าได้
เมื่อก้าวขึ้นสู่ระดับจิตวิญญาณขั้นที่ห้า ในเมืองหลินหยางจะมีไม่กี่คนที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้


## บทที่ 14 ตัวตลกเต้นระบำ

หลังจากซูหงจากไป ซูโม่กำลังจะเริ่มฝึกฝน
แต่ที่หน้าประตูมีสาวน้อยที่งดงามคนหนึ่งมาหา เธอมีคิ้วโก่งดั่งใบหลิว ดวงตาใสดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ชวนให้สงสาร นั่นคือซูชิงชิง
"พี่ใหญ่ซูโม่ ขอโทษด้วยนะคะ! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหนู ถ้าไม่ใช่เพราะหนู ตระกูลเว่ยก็คงไม่มาหาเรื่องถึงที่นี่!"
ซูชิงชิงแสดงสีหน้าละอายใจ พร่ำขอโทษซูโม่ไม่หยุด
เมื่อเธอได้ยินว่าตระกูลเว่ยมาบีบบังคับ และซูโม่จะต้องต่อสู้เป็นความเป็นความตายกับเว่ยเหลียงในอีกครึ่งเดือน เธอก็รู้สึกกังวลใจอย่างมาก
"ฮ่าๆ! ชิงชิง เธอไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก ไม่เป็นไรนะ!"
ซูโม่ยิ้มปลอบใจ: "แค่เว่ยเหลียงคนเดียว ฉันยังไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย หรือเธอคิดว่าฉันจะแพ้?"
"ไม่ค่ะ! พี่ใหญ่ซูโม่ต้องชนะแน่นอน!"
ซูชิงชิงส่ายหน้า พูดอย่างมั่นใจ
"ฮ่าๆ! งั้นก็ไม่มีปัญหาแล้วนี่"
"แต่ว่า...!"
แม้จะเชื่อมั่นว่าซูโม่จะชนะ แต่ดวงตาของซูชิงชิงก็ยังเต็มไปด้วยความกังวล
เว่ยเหลียงเป็นนักรบอัจฉริยะของตระกูลเว่ย มีพลังที่แข็งแกร่งมาก
"ชิงชิง ปีหน้าเธอก็จะปลุกวิญญาณนักรบได้แล้วใช่ไหม? ต่อไปตั้งใจฝึกฝนนะ เมื่อเธอมีพลังแข็งแกร่งแล้ว ก็จะไม่มีใครกล้ารังแกเธออีก!"
ซูโม่รู้สึกชอบเด็กสาวที่บริสุทธิ์คนนี้พอสมควร อืม ส่วนใหญ่เพราะเธอสวย
"ค่ะ ชิงชิงต้องเป็นผู้แข็งแกร่งให้ได้ จะได้ปกป้องพี่ใหญ่ซูโม่ด้วย!"
สาวน้อยพูดอย่างจริงจัง ดูน่ารักมาก
หลังจากคุยเล่นกับซูชิงชิงอีกสักพัก และส่งเธอกลับไปแล้ว ซูโม่ก็เริ่มฝึกฝน
ซูโม่นั่งขัดสมาธิ ทำจิตใจให้สงบ ปล่อยวิญญาณนักรบออกมา ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าและดินอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้การฝึกฝนของเขาอยู่ในขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สอง และเนื่องจากได้ฝึกฝน 'เคล็ดวิชาหนึ่งลมหายใจหลอมรวม' พลังลมปราณของเขาจึงเข้มข้นมาก แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ไม่แพ้ผู้ที่อยู่ในพลังลมปราณขั้นสี่
ส่วนพลังร่างกายของเขานั้น มีพลังเทียบเท่าเสือสี่ตัว แค่ใช้ร่างกายอย่างเดียวก็สามารถต่อสู้กับนักรบขั้นบ่มเพาะปราณระดับสี่ได้
อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเว่ยเหลียงได้ เพราะเว่ยเหลียงเป็นนักรบขั้นที่หก ต่างกันถึงสองระดับ
แม้ว่าซูโม่จะได้ฝึกวิชาดาบเทพลมและโยวยิ่งปู้ ซึ่งเป็นเทคนิคการต่อสู้ระดับสาม แต่เพิ่งฝึกมาแค่สามวัน ถือว่าอยู่ในระดับเริ่มต้นเท่านั้น เพิ่มพลังการต่อสู้ได้ไม่มากนัก
หลังจากฝึกฝนผ่านไปสองชั่วยาม ซูโม่ก็ลืมตาขึ้น หยุดการฝึกฝน
เขาเก็บเสบียงและน้ำไว้ในแหวนเก็บของ สะพายดาบยาว แล้วเดินออกไป
เขาเตรียมจะไปที่เทือกเขาโยวเฟิงอีกครั้ง
แม้ว่าตอนนี้วิญญาณนักรบของเขาจะถึงระดับห้าขั้นมนุษย์แล้ว ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้นมาก แต่การฝึกฝนตามขั้นตอนปกติ การจะเอาชนะเว่ยเหลียงในอีกครึ่งเดือนนั้นเป็นเรื่องยากมาก
มีเพียงการออกไปฝึกฝนและการฆ่าฟันเท่านั้น ที่จะทำให้เขาเพิ่มพลังได้เร็วที่สุด
วิญญาณการกลืนของเขานั้นเหนือธรรมชาติมาก ไม่เพียงแต่สามารถกลืนวิญญาณสัตว์และวิญญาณนักรบเพื่อเพิ่มระดับวิญญาณการต่อสู้ แต่ยังสามารถกลืนพลังเลือดและพลังวิญญาณเพื่อเพิ่มการฝึกฝนได้ด้วย
การต่อสู้จริงและการฆ่าฟัน คือวิธีที่เร็วที่สุดในการเพิ่มพลังของเขา
ซูโม่เคยคิดที่จะไปซื้อวิญญาณสัตว์อีก ตอนนี้เขามีหินวิญญาณจำนวนมาก แค่ขายไม่กี่ก้อนก็ได้ทองคำหลายหมื่นตำลึง
อย่างไรก็ตาม ซูโม่ก็ละทิ้งความคิดนี้ สมบัติล้ำค่าอย่างหินวิญญาณ เก็บไว้ใช้ในอนาคตดีกว่า
เมื่อผ่านสถานที่และที่อยู่ของตระกูล ตอนนี้ที่นั่นค่อนข้างคึกคัก มีศิษย์ตระกูลซูหลายสิบคนรวมตัวกัน เสียงเชียร์ดังขึ้นเป็นระยะ
ตรงกลางสถานที่และที่อยู่ ลมพัดแรง พลังกำลังคำราม มีร่างของคนหนุ่มสองคนกำลังต่อสู้กัน
"อืม? เป็นซูหยู!"
ซูโม่มองผ่านๆ ก็เห็นว่าหนึ่งในสองคนที่กำลังต่อสู้คือซูหยูที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน
ส่วนคนที่ต่อสู้กับเขาเป็นชายหนุ่มร่างกำยำอายุ 18-19 ปี
ชายหนุ่มคนนี้ชื่อซูเผิง เป็นนักรบหนุ่มที่แข็งแกร่งของตระกูลซู อายุ 18 ปี ว่ากันว่าการฝึกฝนถึงระดับการฝึกพลังห้าชั้นขั้นสูงสุดแล้ว
ในสนาม ทั้งสองคนต่อสู้กันอย่างดุเดือด ยากที่จะแยกแพ้ชนะ
"พี่ซูหยูเก่งจริงๆ แค่เวลาไม่นาน พลังก็ไม่แพ้ซูเผิงแล้ว!"
"มีอะไรน่าแปลกใจ พี่ซูหยูมีวิญญาณศิลป์ระดับห้าขั้นมนุษย์ เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซูเรานะ"
"พี่ซูหยูได้รับการสนับสนุนอย่างมากจากตระกูล ครั้งนี้ปิดตัวฝึกฝนมานาน พลังก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นธรรมดา"
"ฮ่าๆ! ฉันว่าอีกไม่นาน พลังของพี่ซูหยูจะไล่ทันซูเทียนห้าว ผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งในรุ่นหลังของตระกูลซูแล้ว"
บรรยากาศในที่นั้นคึกคักมาก ศิษย์ทั้งหลายพูดคุยกันอย่างออกรส
การต่อสู้ของทั้งสองคนในสนามก็มาถึงจุดเดือด ในที่สุด ซูหยูก็พบจุดอ่อนของซูเผิง โจมตีไม่หยุด จนซูเผิงต้องถอยหลังติดๆ กัน
ซูหยูไล่ตามการโจมตี สุดท้ายก็ต่อยเข้าที่หน้าอกของซูเผิง ทำให้ซูเผิงกระอักเลือดและถอยหลัง
"โอ้ พี่ซูหยูชนะแล้ว!"
"พี่ซูหยูจงเจริญ!"
"..."
หลังจากชัยชนะของซูหยู เสียงโห่ร้องก็ดังกึกก้องไปทั่วสนาม
ซูหยูยืนอย่างสง่าผ่าเผยกลางสนาม เต็มไปด้วยความมั่นใจ กวาดตามองไปรอบๆ ใบหน้าที่เชิดขึ้นเล็กน้อยเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"หืม?"
ในตอนนั้นเอง ซูหยูเหลือบไปเห็นซูโม่ที่อยู่ไม่ไกล เขาก็ยิ้มเยาะทันที
"เอ้า นี่ไม่ใช่ 'อัจฉริยะอันดับหนึ่ง' ของตระกูลซูหรอกหรือ?"
ซูหยูเชิดหน้าขึ้นสูง มองลงมาที่ซูโม่อย่างดูถูก ความเยาะเย้ยชัดเจนโดยไม่ต้องพูดออกมา
"ฮ่าๆ นั่นคือไอ้ไร้ค่านั่นไง!"
"ไอ้ไร้ค่านี่อีกไม่กี่วันก็จะจบแล้ว!"
"..."
ลูกหลานตระกูลซูหลายคนที่เห็นซูโม่ต่างก็มีสีหน้าเยาะเย้ย
แม้ว่าเมื่อเร็วๆ นี้ซูโม่จะเอาชนะซูเหิงและทำให้คุณชายรองตระกูลเว่ย เว่ยหลินพิการ จนชื่อเสียงโด่งดัง แต่ในสายตาของทุกคน นี่เป็นเพียงความรุ่งโรจน์ชั่วคราวเท่านั้น
วิญญาณนักรบระดับหนึ่งขั้นมนุษย์ กำหนดให้เขาต้องเป็นคนไร้ค่าไปตลอดชีวิต
ซูโม่เหลือบมองทุกคนอย่างเย็นชา ไม่สนใจ เดินต่อไปตามทางของตัวเอง
"หยุด!"
ซูหยูตาวาววับด้วยความโกรธ แหวกฝูงชนออกมา ก้าวขวางหน้าซูโม่
ไอ้ไร้ค่ากล้าเมินเขางั้นหรือ?
ทำให้เขาโกรธขึ้นมา
"ซูโม่ อยากขึ้นมาประลองสักยกไหม? ฉันจะให้เธอร้อยกระบวนท่า"
ซูหยูมองอย่างดูถูก มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
ให้ร้อยกระบวนท่า?
นี่มันการดูถูกอย่างชัดแจ้ง!
"ไม่สนใจ!" ซูโม่พูดอย่างเย็นชา
"ไม่สนใจ? หึ! อีกครึ่งเดือน แกอยากจะสนใจก็ไม่มีโอกาสแล้ว!"
ซูหยูพูดเยาะเย้ย "ไม่รู้จะบอกว่าแกโง่หรือไม่แยแสดี กล้าท้าประลองชีวิตกับเว่ยเหลียง! แกก็ไปเพลิดเพลินกับชีวิตครึ่งเดือนสุดท้ายนี่ซะเถอะ!"
ซูหยูหัวเราะเยาะในใจ การต่อสู้กับเว่ยเหลียง นี่มันไม่ใช่การฆ่าตัวตายหรอกหรือ?
"ชนะหรือแพ้ ไม่จำเป็นต้องให้เธอเป็นห่วง"
"ฮึๆ ชีวิตของแกไม่เกี่ยวอะไรกับฉันหรอก"
ซูหยูพูดยิ้มๆ "จริงๆ แล้ว ตั้งแต่พวกเราปลุกวิญญาณนักรบ แกก็ไม่มีคุณสมบัติให้ฉันต้องสนใจแล้ว"
"ไม่ว่าจะเป็นเกียรติยศ ตำแหน่งในตระกูล หรือผู้หญิง แกก็ไม่มีคุณสมบัติจะมาแข่งกับฉัน!"
ตอนนี้ซูหยูรู้สึกสบายใจมาก เขามีวิญญาณนักรบระดับห้าขั้นมนุษย์ เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลซู การฝึกฝนก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ตำแหน่งในตระกูลก็สูงขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ซูโม่ไม่มีค่าพอให้เขาสนใจแล้ว
ตอนนี้ การเยาะเย้ยซูโม่ต่อหน้า ทำให้เขารู้สึกสดชื่น ราวกับจะลอยได้
"งั้นหรือ?"
ซูโม่เลิกคิ้ว หัวเราะเยาะ "จริงๆ แล้ว ฉันไม่เคยคิดจะแข่งอะไรกับเธอ เพราะเธอ ไม่เคยอยู่ในสายตาฉันเลย แค่ตัวตลกกระโดดโลดเต้นเท่านั้น!"
"แก...!"
ซูหยูโกรธจัด ใบหน้าเขียวคล้ำทันที
"หึ! ให้แกเหิมเกริมอีกไม่กี่วัน! อีกครึ่งเดือน ฉันจะไปดูด้วยตาตัวเองว่าแกจะตายยังไง!"
คิดถึงว่าซูโม่ใกล้จะตาย ซูหยูก็ระงับความโกรธในใจลงได้
ซูโม่หัวเราะเยาะ ไม่สนใจอีกฝ่าย เดินจากไปอย่างสง่า
ตาย?
ใครจะเป็นใครจะตายยังไม่แน่เลย!


## บทที่ 15 หมู่บ้านดาบโลหิต

แปดสิบหลี่นอกเมืองหลินหยาง บนเส้นทางเล็กๆ ที่ร่มรื่นด้วยต้นไม้
ซูโม่แบกดาบยาวไว้บนหลัง ใช้เซินฝ่าเร่งความเร็วมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาโยวเฟิง
เทือกเขาโยวเฟิงอยู่ห่างจากเมืองหลินหยางราวร้อยหลี่ ด้วยความเร็วของซูโม่ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็สามารถไปถึงได้
"หืม? กลิ่นคาวเลือดรุนแรงจริงๆ!"
ซูโม่ที่กำลังเร่งรีบเดินทางขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้อย่างว่องไวว่าในอากาศรอบๆ มีกลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงลอยอยู่
เกิดอะไรขึ้น?
กลิ่นคาวเลือดรุนแรงขนาดนี้มาจากไหน?
ซูโม่หยุดฝีเท้า ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจตามกลิ่นคาวเลือดไป อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ชั่วครู่ต่อมา
ในสายตาของซูโม่ปรากฏหมู่บ้านแห่งหนึ่ง หมู่บ้านไม่ใหญ่นัก มีบ้านเรือนราวร้อยหลังคาเรือน
แต่ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านพังพินาศ บ้านเรือนจำนวนมากพังทลาย ในหมู่บ้านมีศพนอนเกลื่อนกลาดไปทั่ว
เลือดสีแดงฉานย้อมพื้นดิน เลือดไหลนองเป็นทาง ราวกับนรกอสูร
กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงแผ่ออกมาจากหมู่บ้านแห่งนี้
"นี่มัน...?"
ซูโม่ตกใจมาก แม้เขาจะเคยผ่านเหตุการณ์ใหญ่โตมามากมาย แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
"ใครกันช่างโหดร้ายถึงเพียงนี้? ถึงกับสังหารทั้งหมู่บ้าน!"
ซูโม่รู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ ดวงตาวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ
สูดหายใจลึก ซูโม่กระโดดไปข้างหน้า เดินเข้าไปในหมู่บ้าน
ทั้งหมู่บ้านเงียบสงัด ศพนอนเกลื่อนกลาด แขนขาที่ถูกตัดขาดกระจัดกระจาย เลือดสีแดงฉาน ชวนให้คลื่นเหียน
ในบรรดาศพมีทั้งคนชรา สตรี และเด็ก ซูโม่เห็นที่ริมกำแพงไม่ไกล เด็กหญิงอายุสามสี่ขวบคนหนึ่งถูกแทงทะลุร่างด้วยดาบ นอนจมกองเลือด
ทุกสิ่งที่เห็นทำให้ซูโม่โกรธจัด สีหน้าเย็นชาดั่งน้ำ
ใครกันถึงได้เหี้ยมโหดถึงเพียงนี้? ทำเรื่องที่ทั้งสวรรค์และมนุษย์ต่างรังเกียจเช่นนี้?
อ๊าก! อ๊าก!
ทันใดนั้น เสียงครวญครางแผ่วเบาดังเข้าหูซูโม่
ซูโม่สีหน้าเปลี่ยนไป รีบวิ่งไปยังต้นเสียง ไม่นาน เขาก็พบชายชราผมขาวคนหนึ่งใต้ซากปรักหักพัง
ชายชราเต็มไปด้วยเลือด ครึ่งตัวถูกทับอยู่ใต้ซากปรักหักพัง บาดเจ็บสาหัส แต่ยังมีชีวิตอยู่
"ท่านลุง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?"
ซูโม่รีบเข้าไปช่วย ยกซากปรักหักพังออก พยุงชายชราขึ้นมา
เห็นว่าท้องของชายชราถูกอาวุธคมกรีด ไส้ทะลักออกมา เห็นได้ชัดว่าไม่รอดแน่
"ช่างบาปกรรมเหลือเกิน! สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรม! ฮือๆ...!" ชายชราสีหน้าเลื่อนลอย ร่ำไห้โฮออกมา
"ท่านลุง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ซูโม่ถาม
ครู่หนึ่ง ชายชราหยุดร้องไห้ ดวงตาค่อยๆ กลับมาชัดเจน
"น้องชาย ช่วยหลานสาวข้าด้วย! ขอร้องล่ะ ช่วยหลานสาวข้าด้วย!"
ชายชรามองซูโม่ จู่ๆ ก็คว้ามือเขาแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิงวอน
"ท่านลุง อย่าเพิ่งร้อน! บอกข้าก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น?" ซูโม่ถาม
"เป็นหมู่บ้านดาบโลหิต! พวกสัตว์นรกจากหมู่บ้านดาบโลหิตปล้นหมู่บ้านของพวกเรา แล้วยังฆ่าชาวบ้านทุกคน"
ชายชราเต็มไปด้วยความเศร้าโศกและแค้นเคือง ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"หมู่บ้านดาบโลหิต?"
ดวงตาซูโม่หรี่ลง เขาเคยได้ยินชื่อหมู่บ้านดาบโลหิตนี้มาบ้าง
ได้ยินว่าเป็นกลุ่มโจรภูเขาที่อยู่ห่างจากเมืองหลินหยางหลายร้อยหลี่ มีกำลังพลมาก โหดเหี้ยม ชอบปล้นสะดมและฆ่าฟัน
อย่างไรก็ตาม แม้หมู่บ้านดาบโลหิตจะทำชั่วทุกอย่าง แต่ก็รู้จักประมาณตน ไม่กล้าไปยุ่งกับกลุ่มที่แข็งแกร่งกว่า จะลงมือเฉพาะกับคนอ่อนแอเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ หมู่บ้านดาบโลหิตจึงอยู่มาได้หลายปี โดยไม่ถูกปราบปราม
"พวกมันมีกี่คน? มีพลังระดับไหนบ้าง?"
ดวงตาซูโม่เย็นเยียบ ในใจพลุ่งพล่านด้วยความต้องการสังหาร
"พวกเขามีจำนวนไม่มาก มีแค่หน่วยเดียว ประมาณยี่สิบคน แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สองขึ้นไป พลังของพวกเขาแข็งแกร่งมาก"
ชายชราเสียเลือดมาก เสียงของเขาอ่อนแรงลงเรื่อยๆ "หมู่บ้านของเรามีนักรบขั้นที่สองแค่ห้าคน ไม่สามารถต่อกรกับพวกเขาได้เลย พวกเขาฆ่าพวกเราจนหมดอย่างรวดเร็ว!"
"น้องชาย ช่วยหลานสาวของข้าด้วย พวกมันจับตัวหลานสาวข้าไป ถ้าเจ้าช่วยนางได้ ชาติหน้าข้าจะเป็นวัวเป็นม้าให้เจ้า"
ชายชราวิงวอนซูโม่ โดยไม่สนใจว่าซูโม่จะมีพลังแค่ไหน หรือจะสามารถเอาชนะโจรพวกนั้นได้หรือไม่
แต่เขาก็สังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของซูโม่ดูหรูหรา คงเป็นลูกหลานตระกูลใหญ่ แน่นอนว่าต้องช่วยหลานสาวของเขาได้
"ท่านลุง วางใจได้! ข้าจะช่วยหลานสาวของท่านออกมาให้ได้"
ซูโม่พยักหน้าอย่างหนักแน่น
ในตอนนี้ จิตใจของเขารู้สึกสับสนอย่างมาก นี่คือธรรมชาติของโลกใบนี้ ผู้อ่อนแอถูกรังแก ผู้แข็งแกร่งทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ
"ดี! ดี! ขอบคุณน้องชาย..."
ใบหน้าของชายชราปรากฏรอยยิ้มขึ้นในที่สุด จากนั้นศีรษะก็เอียงไป และเสียชีวิตลง
"หมู่บ้านดาบโลหิตหรือ?"
ซูโม่ลุกขึ้น กำหมัดแน่น ระหว่างคิ้วเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะฆ่า "พวกเจ้าไม่สมควรมีชีวิตอยู่ในโลกนี้"
จากนั้น ซูโม่ก็พุ่งตัวออกไป ไล่ตามรอยเท้าม้าที่อยู่นอกหมู่บ้าน
หมู่บ้านนี้เพิ่งถูกปล้นไม่นาน พวกหมู่บ้านดาบโลหิตคงยังไปไม่ไกล
ซูโม่ต้องการไปฆ่าพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้ให้หมด
...
เฮ้! เฮ้! เฮ้!
กลุ่มโจรจากหมู่บ้านดาบโลหิตกำลังควบม้าไปตามเส้นทางเล็กๆ บนภูเขา
กลุ่มโจรเหล่านี้เดินทางไม่เร็วนัก เพราะในกองของพวกเขามีผู้หญิงยี่สิบสามสิบคน
ในกลุ่มผู้หญิงเหล่านี้ อายุมากที่สุดราวสามสี่สิบปี อายุน้อยที่สุดราวสิบสองสิบสามปี ไม่ว่าจะเป็นสตรีหรือเด็กสาว ทุกคนล้วนมีรูปโฉมงดงาม
"พี่น้องทั้งหลาย พักผ่อนสักครู่ กินข้าวแล้วค่อยเดินทางต่อ"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาร่างสูงใหญ่สั่งลูกน้อง
ไม่นาน พวกโจรก็หยุดพัก จุดไฟ และย่างเนื้อสัตว์ป่า
กลุ่มผู้หญิงจำนวนมากถูกรวมตัวไว้ด้วยกัน
"ฮึๆ! ไม่คิดว่าครั้งนี้จะได้ของดีมาเยอะขนาดนี้ ข้าแทบรอไม่ไหวแล้ว!"
โจรคนหนึ่งยิ้มอย่างลามก มองกลุ่มผู้หญิงด้วยสายตาเต็มไปด้วยราคะ
"ฮ่าๆ! ไม่ได้เห็นเนื้อสดมาเดือนกว่าแล้ว คราวนี้กลับไป พวกเราพี่น้องจะได้สนุกกันเต็มที่!"
โจรอีกคนที่มีแผลเป็นบนใบหน้าหัวเราะ สายตาจับจ้องอยู่ที่เด็กสาวชุดเขียวคนหนึ่ง พูดด้วยสายตาเต็มไปด้วยราคะว่า "เด็กคนนี้เป็นของชั้นเลิศจริงๆ! แม่ง ข้าเกิดมาทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นสาวงามขนาดนี้มาก่อน!"
ในกลุ่มผู้หญิงเหล่านั้น มีเด็กสาวชุดเขียวอายุราวสิบสี่สิบห้าปีคนหนึ่ง เด็กสาวมีใบหน้างดงามมาก โดดเด่นท่ามกลางผู้หญิงทั้งหมด สะดุดตาอย่างยิ่ง
แม้เด็กสาวจะสวมใส่เสื้อผ้าธรรมดา แต่ก็ไม่อาจปิดบังบุคลิกที่งดงามดั่งดอกบัวฟ้าของนางได้
"ฮึ! เฒ่าหม่าลำดับสาม ถ้าไม่อยากตาย ก็อย่าคิดจะแตะต้องนาง เด็กคนนี้ข้าตั้งใจจะนำไปถวายหัวหน้าโจร!"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา ตวาดว่า
"ฮึๆ เมื่อเป็นของที่จะมอบให้หัวหน้าโจร ข้าย่อมไม่กล้าแตะต้องอยู่แล้ว"
โจรหน้าแผลเป็นนึกถึงความโหดร้ายของหัวหน้าโจรแล้วสะท้านไปทั้งตัว ยิ้มแหยๆ
ตึงตึงตึง!
หืม?
ในตอนนั้นเอง หญิงสาวคนหนึ่งฉวยโอกาสที่พวกโจรไม่ทันระวัง วิ่งหนีออกไป ชั่วพริบตาก็วิ่งไปได้หลายสิบเมตร
"ฮึๆ! หัวหน้า ผู้หญิงคนนี้ข้าจัดการเอง!"
โจรหน้าแผลเป็นหัวเราะเย็นชา รีบไล่ตามไปอย่างใจร้อน ไม่นานก็จับตัวหญิงสาวคนนั้นได้
"ฮ่าๆ! นางน้อย คิดจะหนีจากมือข้าหรือ ข้าจะจัดการเจ้าตรงนี้เลย!"
โจรหน้าแผลเป็นยิ้มอย่างลามก ลากหญิงสาวคนนั้นเข้าไปในพุ่มหญ้าข้างทาง
อ๊าก!
โจรหน้าแผลเป็นเพิ่งเข้าไปในพุ่มหญ้าได้ไม่นาน ก็มีเสียงร้องดังออกมาจากพุ่มหญ้า


## บทที่ 16 พลังของซูโม่

"ฮ่าๆ! เฒ่าหม่าลำดับสามกลัวแล้วใช่ไหม? เพิ่งจะเข้าไปก็เสร็จแล้ว?"
"ฮ่าๆ! ไอ้หมอนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ ดูซิว่าต่อไปมันจะกล้ามาคุยโวต่อหน้าพวกเราอีกไหม"
เมื่อได้ยินเสียงจากในพุ่มไม้ พวกโจรภูเขาต่างหัวเราะเยาะ
แต่สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
เพราะว่ารอนานแล้ว ก็ยังไม่เห็นโจรหน้าแผลเป็นออกมาจากพุ่มไม้
ในพุ่มไม้เงียบสนิท
"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเฒ่าหม่าลำดับสามยังไม่ออกมา?"
พวกโจรภูเขาต่างมีสีหน้าสงสัย
"เฒ่าหม่าลำดับสาม..."
มีโจรตะโกนเรียก แต่ในพุ่มไม้ก็ยังคงเงียบ
"พวกเจ้าสองคน ไปดูหน่อย"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาสั่งโจรสองคนที่อยู่ข้างๆ
สองคนนั้นสบตากัน ลุกขึ้นเดินไปที่พุ่มไม้ ไม่นานก็เข้าไปในพุ่มไม้
แต่หลังจากที่สองคนนี้เข้าไปในพุ่มไม้ ก็เหมือนหินจมทะเล ไม่มีเสียงอะไรอีกเลย เหมือนกับสถานการณ์ของโจรหน้าแผลเป็นไม่มีผิด
ในตอนนี้ พวกโจรภูเขาทั้งหมดนั่งไม่ติด ต่างลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"แม่ง เกิดอะไรขึ้น?"
"เฮ้ย เหมือนเจอผีเลย!"
"ฮึ! ข้าอยากรู้นักว่าใครกล้ามาแกล้งผีหลอกต่อหน้าหมู่บ้านดาบโลหิตของพวกเรา!"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาสีหน้าดุดัน ตะโกนว่า: "ให้สองคนเฝ้าพวกผู้หญิงไว้ ที่เหลือตามข้ามาดู"
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงชักอาวุธดังขึ้น โจรทั้งหมดชักดาบออกมา เดินเรียงแถวเป็นรูปพัดค่อยๆ ล้อมเข้าไปที่พุ่มไม้ไม่ไกล
ฮึ่ก! ฮึ่ก!
โจรหลายคนหายใจหอบ สีหน้าระแวดระวัง พร้อมรับมือกับอันตรายที่จะมาถึง
ไม่นาน พวกโจรก็เข้าไปในพุ่มไม้ สิ่งที่เห็นคือศพสามศพที่แทบจะจำไม่ได้ว่าเป็นคนนอนอยู่ในพุ่มไม้
คือโจรหน้าแผลเป็นและโจรสองคนที่เข้ามาตรวจสอบทีหลังนั่นเอง
ตอนนี้ศพทั้งสามแทบจะจำไม่ได้ว่าเป็นคน ทั้งสามผอมแห้งเหมือนไม้ ชี่เซี่ยทั้งร่างแห้งเหือด เหมือนซากศพแห้งทั้งสามศพ
ถ้าไม่ใช่เพราะเสื้อผ้าที่สวมใส่ พวกโจรภูเขาคงจำไม่ได้เลยว่าศพทั้งสามนี้คือเพื่อนร่วมทางของพวกเขา
ฮึ่ก!
ฮึ่ก! ฮึ่ก!
เสียงสูดลมหายใจดังขึ้น แม้ว่าพวกโจรเหล่านี้จะโหดเหี้ยมและฆ่าคนมามากมาย แต่ตอนนี้ทุกคนก็เปลี่ยนสีหน้า
"นี่... นี่มันผีดูดเลือดหรือ?"
มีโจรอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา แต่พวกเขามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นความเคลื่อนไหวใดๆ
"ไม่ใช่ พวกเขาถูกฆ่า ดูที่คอของพวกเขาสิ"
มีโจรตาดีสังเกตเห็นคอของทั้งสามคน ที่นั่นมีรอยเลือดจางๆ
ดาบปาดคอ!
ทั้งสามคนเป็นแบบเดียวกัน
อ๊าก! อ๊าก...!
ในตอนนั้น เกิดเหตุการณ์ผิดปกติอีกครั้ง
เสียงกรีดร้องสองเสียงดังมาจากด้านหลังไม่ไกล
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของกลุ่มหญิงสาว
"ไม่ดีแล้ว...!"
พวกโจรตกใจ รีบวิ่งกลับไป
จากนั้น พวกโจรก็เห็นเพื่อนร่วมทางสองคนที่ทิ้งไว้ให้เฝ้า นอนอยู่บนพื้น
และข้างๆ ศพทั้งสอง มีเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านอายุราวสิบสี่สิบห้าปียืนอยู่ ในมือถือดาบยาวที่มีเลือดหยด กำลังมองพวกเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
กลุ่มหญิงสาวเห็นเด็กหนุ่มพุ่งออกมาอย่างกะทันหัน ฆ่าคนสองคนอย่างรวดเร็ว ต่างตกใจกรีดร้องไม่หยุด
"พวกเจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะไม่ทำร้ายพวกเจ้า!"
เด็กหนุ่มหันหน้าไป พูดกับกลุ่มหญิงสาว
เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น คือซูโม่นั่นเอง
ก่อนหน้านี้ เขาติดตามมา เห็นโจรหน้าแผลเป็นลากหญิงสาวคนหนึ่งเข้าไปในพุ่มไม้ หวังจะทำการชั่วร้าย เขาจึงแอบเข้าไปในพุ่มไม้จากด้านหลัง สังหารโจรหน้าแผลเป็น ช่วยหญิงสาวคนนั้นไว้
จากนั้น เขาก็สังหารโจรอีกสองคนที่เข้ามาตรวจสอบเช่นกัน
และหลังจากที่ซูโม่สังหารทั้งสามคน เขาก็ดูดกลืนชี่เซี่ยทั้งหมดของพวกเขา
โจรทั้งสามคนล้วนมีพลังการฝึกฝนที่สาม ชี่เซี่ยแข็งแกร่งมาก หลังจากที่ซูโม่ดูดกลืนและหลอมรวมเป็นพลังลมปราณของตน การฝึกฝนก็เพิ่มขึ้นมาก ถึงจุดสูงสุดของระดับพลังลมปราณขั้นสาม
หลังจากนั้น พวกโจรภูเขาก็เข้ามาตรวจสอบ เขาจึงย้อนกลับมาและสังหารคนเฝ้าทั้งสองคน
ด้วยวิธีนี้ ซูโม่สามารถฆ่าคนได้ห้าคนโดยไม่ต้องใช้ความพยายามแม้แต่น้อย
"เจ้าเป็นใครกัน กล้าดียังไงมาเป็นศัตรูกับหมู่บ้านดาบโลหิตของพวกเรา?"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาจ้องมองซูโม่ด้วยสายตาเย็นชา
"ข้าคือคนที่จะฆ่าพวกเจ้า วันนี้ พวกเจ้าจะไม่มีใครรอดชีวิตไปได้!"
ดวงตาของซูโม่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น ร่างกายแผ่กระจายไอสังหารอย่างรุนแรง
"หึ! แค่เจ้าน่ะรึ? แค่พลังการบำเพ็ญระดับสามขั้นสูงสุด ก็คิดจะฆ่าพวกเราได้?"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาหัวเราะเยาะอย่างดูถูกหลังจากรับรู้ถึงพลังของซูโม่ เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ทันใดนั้นเหล่าโจรภูเขาก็ล้อมร่างของเด็กหนุ่มเอาไว้
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขามีพลังลมปราณขั้นห้า พลังของเขาแข็งแกร่งมาก และในกลุ่มของพวกเขายังมีสามถึงสี่คนที่มีพลังลมปราณขั้นสี่ ส่วนคนที่เหลือล้วนมีพลังลมปราณขั้นสาม
ด้วยพลังเช่นนี้ เขาย่อมไม่กลัวเด็กหนุ่มที่มีพลังการบำเพ็ญระดับสามขั้นสูงสุด
อย่างไรก็ตาม แม้จะพูดเช่นนั้น หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาก็ไม่ได้ประมาท เพราะก่อนหน้านี้ลูกน้องสามคนของเขาตายอย่างประหลาด เกือบทั้งหมดกลายเป็นซากศพแห้ง
ยิ่งไปกว่านั้น เด็กหนุ่มคนนี้สามารถฆ่าคนหลายคนได้โดยไม่มีเสียงใดๆ พลังของเขาไม่อาจมองข้ามได้
"จะฆ่าพวกเจ้าได้หรือไม่ เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง"
มุมปากของซูโม่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มกระหายเลือด ประโยชน์จากการกลืนกินชี่เซี่ยทำให้เลือดในร่างกายของเขาเริ่มเดือดพล่าน
"ฆ่ามัน!"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาไม่ได้ลงมือเอง เขาโบกมือสั่งลูกน้อง
ฆ่า!
ฆ่า! ฆ่า!
ทันใดนั้น โจรสี่คนก็ตะโกนพร้อมพุ่งเข้าใส่ซูโม่ ดาบเหล็กวาววับราวสายฟ้าฟาดฟันใส่ซูโม่อย่างดุดัน
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขายืนดูอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มเย็นชา ในสายตาของเขา การโจมตีครั้งนี้เด็กหนุ่มตรงหน้าต้องตายแน่นอน
ทั้งสี่คนที่ออกโจมตีล้วนเป็นฝีมือดีที่มีพลังลมปราณขั้นสาม เมื่อร่วมมือกันแม้แต่นักรบขั้นบ่มเพาะปราณระดับสี่ทั่วไปก็ต้องถอยหนี
เมื่อเผชิญกับการโจมตีของทั้งสี่คน ซูโม่กลับไม่โกรธแต่ยิ้ม ตะโกนเสียงเบา "อยากตาย!"
ฉิว!
ซูโม่ก้าวเท้า ใช้วิชาก้าวเงา หลบหลีกการโจมตีของพวกเขาได้อย่างง่ายดาย
ฉัว!
แสงกระบี่สว่างวาบ กระบี่พลังแผ่กระจายไปทั่ว
อ๊าก! อ๊าก...!
เสียงกรีดร้องดังขึ้นต่อเนื่อง โจรทั้งสี่คนที่โจมตีตายอย่างทรมาน
ฆ่าด้วยดาบเพียงครั้งเดียว!
"อะไรกัน..."
โจรที่เหลือต่างเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งที่มีพลังลมปราณขั้นสามเหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มคนนี้ถึงได้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้
"ฆ่า! พวกเราเข้าโจมตีพร้อมกัน ข้าไม่เชื่อว่าเขาที่มีแค่พลังลมปราณขั้นสามจะสามารถต้านทานได้!"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาหน้าซีดเขียว ตะโกนก่อนจะพุ่งนำเข้าไป
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาถือดาบใหญ่ เมื่อวิ่งเข้ามาในระยะสิบก้าวจากซูโม่ก็ฟันดาบลงมาอย่างแรง
ดาบใหญ่เล่มนี้หนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยชั่ง เมื่อรวมกับพลังลมปราณขั้นห้าของหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขา การฟันครั้งนี้แม้แต่คนที่แข็งแกร่งราวเหล็กกล้าก็ต้องถูกฟันขาดเป็นสองท่อน
ฉัว!
แต่ซูโม่กลับไม่หลบไม่หนี ชักดาบขึ้นรับ ฟันสวนกลับไป
คมดาบลมกรด!
ดาบนี้ ซูโม่ระดมพลังลมปราณจนถึงขีดสุด ผสานกับพลังร่างกาย พร้อมทั้งใช้ท่าแรกของวิชาดาบเทพลม คมดาบลมกรด
เพล้ง!
คมดาบและคมกระบี่ปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก
ร่างของซูโม่สั่นสะเทือน ถอยหลังสามก้าว ขณะที่หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาก็ถอยหลังสามก้าวเช่นกัน
การปะทะครั้งนี้ ทั้งสองฝ่ายสูสี!
แม้หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาจะมีพลังลมปราณขั้นห้า สูงกว่าซูโม่ถึงสองขั้น แต่วิชาและทักษะในการต่อสู้ที่ฝึกฝนมาล้วนเป็นเพียงระดับหนึ่ง ชั้นกลาง
ส่วนซูโม่แม้จะมีเพียงพลังลมปราณขั้นสาม แต่พลังลมปราณฮุนเยวินนั้นทรงพลังมาก พลังไม่แพ้ผู้ที่มีพลังลมปราณขั้นสี่
เมื่อรวมกับพลังร่างกาย อาจกล่าวได้ว่าในระดับพลังลมปราณขั้นสี่แทบไม่มีคู่ต่อสู้
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังฝึกวิชายุทธ์ระดับสามชั้นต่ำ วิชาดาบเทพลม
หากไม่ใช่เพราะเขาฝึกวิชาดาบเทพลมมาไม่นาน เพิ่งอยู่ในระดับเริ่มต้นเท่านั้น การโจมตีเมื่อครู่เขาก็คงเอาชนะหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาได้แล้ว
"เป็นไปได้อย่างไร?"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาตกใจมาก ตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อ "เจ้ามีเพียงพลังการบำเพ็ญระดับสามขั้นสูงสุด เหตุใดจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้?"


## บทที่ 17 สังหารทั้งหมด

พลังของซูโม่ทำให้หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาตกตะลึง
เขารู้ดีถึงพลังของตัวเอง แม้แต่นักรบพลังลมปราณขั้นห้าธรรมดาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
แต่ตอนนี้ นักรบขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สองคนหนึ่งกลับทำให้เขาต้องถอยหลังไปสามก้าวด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาจะไม่ตกใจได้อย่างไร
อ๊าาาา...!
ในขณะที่หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขากำลังงงงัน เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นอีกสองครั้ง
ดาบของซูโม่เร็วดั่งสายฟ้า พลิ้วไหวดั่งสายลม ไม่มีใครสามารถต้านทานกระบี่พลังได้
ในชั่วพริบตา โจรภูเขาอีกสามคนก็ถูกสังหาร
กลุ่มโจรภูเขาเล็กๆ นี้แต่เดิมมีทั้งหมดยี่สิบคน ก่อนหน้านี้ถูกซูโม่สังหารไปเก้าคน ตอนนี้ตายไปอีกสามคน เหลือเพียงแปดคน
"ตาย!"
ซูโม่ตะโกนดัง ร่างกายเคลื่อนไหวราวกับผี แสงกระบี่วาบผ่าน โจรภูเขาอีกสองคนถูกฟันขาดที่เอว เลือดและเครื่องในไหลนองเต็มพื้น
"เร็ว! ล้อมฆ่ามัน! เร็ว!"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาตะโกนก้อง ถือมีดรบขนาดใหญ่ โจมตีซูโม่อีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม คราวนี้ซูโม่ไม่ได้ปะทะกับเขาโดยตรงอีก อาศัยวิชาตัวเบาที่คล่องแคล่ว เคลื่อนไหวท่ามกลางผู้คน แสงกระบี่คมกริบวาบขึ้นเป็นระยะ โจรภูเขาล้มลงทีละคน
"ไอ้บ้า!"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาโกรธจนตะโกนซ้ำๆ มีดรบฟันไม่หยุด แต่กลับไม่สามารถแตะต้องแม้แต่เส้นขนของซูโม่
ซูโม่ฝึกฝนทักษะระดับสามขอบเขตต่ำ "โยวยิ่งปู้" ซึ่งเพิ่มความเร็วของเขาขึ้นหลายเท่า แม้ว่าเขาจะเพิ่งเริ่มฝึกโยวยิ่งปู้ แต่ในฐานะวิชาขั้นที่สาม แม้จะเป็นเพียงระดับเริ่มต้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาจะเทียบได้
โจรภูเขาเหล่านี้ ยกเว้นหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขา ล้วนมีการฝึกฝนเพียงขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สองและระดับสี่ มีน้อยคนที่จะรับดาบของซูโม่ได้
แม้จะรับดาบแรกของซูโม่ได้ ก็ไม่สามารถรับดาบที่สองของเขาได้
กระบี่พลังพุ่งไปทั่ว แสงกระบี่วาบวับ ก้าวหนึ่งฆ่าหนึ่งคน
ไม่นาน หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาก็กลายเป็นผู้บังคับบัญชาที่ไม่มีลูกน้อง ลูกน้องถูกฆ่าหมด
แม้จะมีบางคนที่พยายามหนี แต่ยังไม่ทันวิ่งได้กี่ก้าว ก็ถูกไล่ตามทันและถูกฆ่าด้วยดาบเดียว
"ไอ้หนุ่ม เจ้าฆ่าคนของหมู่บ้านดาบโลหิตไปมากมาย หมู่บ้านดาบโลหิตจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาพูดขู่แล้วจะจากไป เขาก็เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายมีวิชาตัวเบาที่ทำให้ไม่มีทางแพ้
เขาไม่มีทางฆ่าอีกฝ่ายได้!
"จะไปไหน!"
ซูโม่พุ่งตัวไปข้างหน้า ขวางหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาไว้
"ไอ้หนุ่ม อย่าได้หยามคนนัก! แม้ข้าจะฆ่าเจ้าไม่ได้ แต่เจ้าก็ไม่มีทางฆ่าข้าได้เช่นกัน"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาตะโกน
"อย่างนั้นหรือ? ข้าบอกแล้วว่า วันนี้พวกเจ้าจะไม่มีใครรอด!"
ซูโม่หัวเราะเย็นชา ราวกับไม่เห็นหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาอยู่ในสายตา ทำให้อีกฝ่ายโกรธจัด
"ไอ้หนุ่ม เจ้าอยากตาย! วันนี้จะให้เจ้ารู้ถึงความร้ายกาจของปู่"
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาโกรธจัด ตะโกนเสียงดัง ด้านหลังมีแสงสีเหลืองเปล่งประกาย วิญญาณนักรบลอยขึ้นมา
วิญญาณนักรบของเขาเป็นหมีป่าตัวหนึ่ง สูงหนึ่งจ้าง ดูน่าเกรงขาม
หลังจากเรียกวิญญาณนักรบ พลังของหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหลายส่วน เขาก้าวออกไป ยกมีดรบที่เป็นประกายขึ้นสูง พาลมพัดแรง ฟันใส่ใบหน้าของซูโม่
คราวนี้ซูโม่ไม่ได้หลบหลีก แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาเห็นท่าทางของซูโม่เช่นนั้น ก็ดีใจทันที เพิ่มพลังถึงจุดสูงสุด ตั้งใจจะทำให้ซูโม่บาดเจ็บสาหัสในการโจมตีครั้งเดียว
มุมปากของซูโม่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา เมื่อหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาฟันดาบลงมา เขาก็เก็บดาบยาวในมือเข้าฝักด้วยเสียง "แกร๊ง"
การกระทำนี้ ทำให้หัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาอึ้งไป
ไอ้หนุ่มนี่โง่ไปแล้วหรือ?
แต่เขากลับดีใจมากกว่า อีกฝ่ายเก็บอาวุธ นี่คือโอกาสของเขา การโจมตีครั้งนี้จะสามารถฆ่าอีกฝ่ายได้
ในขณะที่มีดรบของหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขากำลังจะฟันถึงดวงตาของซูโม่ ในมือของซูโม่ก็มีแสงวาบขึ้น ดาบยาวที่เป็นประกายทั้งเล่มปรากฏในมือ
ดาบเล่มนี้ก็คืออาวุธเทพระดับสี่คุณภาพกลาง ซั่นหลิงเจี้ยน
ซูโม่กำซั่นหลิงเจี้ยน เผชิญหน้ากับมีดรบที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วตรงหน้า ฟันกลับขึ้นไปหนึ่งดาบ
เพล้ง! ฉึก!
ดาบปะทะกับมีด มีดรบของหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาหักทันที จากนั้น ซั่นหลิงเจี้ยนที่พลังไม่ลดลง ก็วาบผ่านลำคอของหัวหน้ากลุ่มโจรภูเขาดั่งสายฟ้า เลือดพุ่ง ศีรษะที่งดงามลอยขึ้นสูง
ฮู!
หลังจากสังหารโจรภูเขาทั้งหมด ซูโม่ก็ถอนหายใจยาวในที่สุด
"ดาบซั่นหลิง เจ้าไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ!"
ซูโม่มองดาบยาวในมือพลางยิ้ม อาวุธระดับสี่คุณภาพกลางช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
อาวุธแต่ละระดับชั้นมีความแตกต่างกันมาก ไม่ต้องพูดถึงดาบของหัวหน้าโจรที่เป็นเพียงอาวุธธรรมดาระดับหนึ่ง
ทั้งสองไม่อยู่ในระดับเดียวกัน การที่ฟันดาบของอีกฝ่ายขาดด้วยการฟันเพียงครั้งเดียวจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้
เมื่อเผชิญหน้ากับคนเลวเช่นนี้ ซูโม่ไม่โง่พอที่จะต่อสู้อย่างยุติธรรมกับพวกมัน
หลังจากสังหารโจรทั้งหมด ซูโม่จึงหันไปมองกลุ่มหญิงสาวที่ถูกปล้น พวกนางยังคงตกตะลึงด้วยสายตาเลื่อนลอย
"เรียบร้อยแล้ว โจรทั้งหมดถูกกำจัดแล้ว พวกเจ้าเป็นอิสระแล้ว!"
ซูโม่เดินเข้าไปปลุกพวกนางให้ตื่นจากภวังค์
"ขอบคุณท่านผู้มีพระคุณ!"
หญิงสาวทั้งหมดคุกเข่าลงกับพื้น ก้มศีรษะขอบคุณซูโม่
"ลุกขึ้นเถอะ ที่นี่ไม่ปลอดภัย พวกเจ้ารีบกลับหมู่บ้านก่อนเถอะ!"
ซูโม่โบกมือให้พวกนางลุกขึ้น แม้ว่าหมู่บ้านของพวกนางจะพังพินาศ แต่ก็ต้องให้พวกนางกลับไปก่อน
โชคดีที่มีม้าศึกของโจรหลายตัว พวกนางขี่ม้าก็จะกลับไปได้เร็ว
"ท่านผู้มีพระคุณ บุญคุณในวันนี้ ซีเอ๋อร์จะไม่มีวันลืม ขอท่านโปรดบอกนามของท่าน ซีเอ๋อร์จะจดจำไว้ในใจตลอดไป"
ในตอนนี้ หญิงสาวชุดเขียวค่อยๆ เดินมาหน้าซูโม่ เม้มริมฝีปากแดง พูดเสียงเบา
หญิงสาวชุดเขียวผู้นี้ คือสาวน้อยที่โจรแผลเป็นหมายปอง และหัวหน้าโจรตั้งใจจะนำกลับไปถวายหัวหน้าหมู่บ้านดาบโลหิต
ผิวของนางขาวดั่งหิมะ งดงามเหนือสามัญ ดวงตาทั้งสองเหมือนสระน้ำใส มีกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ แม้สวมใส่เสื้อผ้าผ้าดิบ แต่ก็ไม่อาจปิดบังบุคลิกอันสูงส่งได้
หญิงสาวราวกับเทพธิดาที่ตกลงมาจากสวรรค์ งามล้ำเมือง ทำให้ผู้คนต้องตะลึง ละอายใจ ไม่กล้าลบหลู่
ซูโม่เพิ่งสังเกตว่าในกลุ่มหญิงสาวเหล่านี้ มีคนงามถึงเพียงนี้
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง หมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง ก็สามารถเลี้ยงดูสาวงามเช่นนี้ได้!
หากพูดถึงรูปโฉมแล้ว นางยังงามกว่าลั่วฮวนหัวหน้าศาลาจื่อจินเสียอีก แต่เมื่อเทียบกับบุคลิกอันโดดเด่นของลั่วฮวนแล้ว นางยังดูเยาว์วัยกว่า
"ข้าชื่อซูโม่ เจ้ากลับไปก่อนเถอะ! เดี๋ยวข้าจะตามไปที่หมู่บ้านของพวกเจ้า ช่วยฝังศพญาติพี่น้องของพวกเจ้า"
ซูโม่ยิ้มบางๆ แล้วจูงม้าศึกมาให้หญิงสาว
"อืม!" หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ
หลังจากทุกคนจากไป ซูโม่มองดูศพที่เกลื่อนพื้น ดวงตาเป็นประกาย
เลือดวิญญาณมากมายขนาดนี้ การจะทะลวงระดับการฝึกฝนคงไม่มีปัญหาแล้วกระมัง!
ซูโม่ไม่กล้าชักช้า รีบเดินไปนั่งขัดสมาธิ ปล่อยวิญญาณการกลืนออกมา
ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไป เลือดของคนเหล่านี้ก็จะยิ่งสูญเสียไป และหากเวลาผ่านไปนาน วิญญาณนักรบของพวกเขาก็จะสลายไป ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็จะเสียหายมาก!
ซูโม่เร่งพลังวิญญาณการกลืนสุดกำลัง ทันใดนั้นวิญญาณนักรบหลากหลายรูปแบบ ผสมกับพลังเลือดของเหล่าโจร ก็พุ่งเข้าหาซูโม่
วิญญาณนักรบของโจรเหล่านี้ ส่วนใหญ่เป็นขั้นที่สองหรือชั้นที่สามระดับมนุษย์ หลังจากซูโม่กลืนกินแล้ว วิญญาณของเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
แต่พลังเลือดมหาศาลเหล่านั้น หลังจากถูกกลืนกิน ก็กลายเป็นพลังงานบริสุทธิ์ หลอมรวมเข้าสู่ร่างของซูโม่
พลังทั่วร่างของซูโม่พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง!
ตึง!
เพียงชั่วครู่ ซูโม่ก็ทะลวงข้อจำกัดของขั้นที่สามของการฝึกขั้นที่สอง เข้าสู่พลังลมปราณขั้นสี่
อย่างไรก็ตาม พลังเลือดเหล่านี้มหาศาลเหลือเกิน หลังจากซูโม่ทะลวงระดับแล้ว การฝึกฝนก็ยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ระยะเริ่มต้นระดับหวนชี่สี่!
ระยะกลางระดับหวนชี่สี่!
ระยะหลังระดับหวนชี่สี่!
จุดสูงสุดระดับหวนชี่สี่!
ในที่สุด หลังจากซูโม่กลืนกินพลังเลือดของทุกคนแล้ว การฝึกฝนก็หยุดอยู่ที่จุดสูงสุดระดับหวนชี่สี่ เหลืออีกนิดเดียวก็จะก้าวเข้าสู่พลังลมปราณขั้นห้า
เขาไม่ได้ผิดหวังกับเรื่องนี้ การเพิ่มระดับการฝึกฝนหนึ่งระดับ เขาก็พอใจมากแล้ว
"หากต่อไปข้าสังหารอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ ปล้นชิงเลือดวิญญาณและวิญญาณนักรบของผู้อื่น การฝึกฝนของข้าจะไม่พุ่งทะยานเหมือนจรวดหรอกหรือ?"
ซูโม่รู้สึกตื่นเต้น คิดในใจ
แต่แล้วเขาก็ส่ายหัว หากทำเช่นนี้ต่อไป แม้พลังของเขาจะเพิ่มขึ้นเร็วที่สุด แต่ก็อาจทำให้เขาสูญเสียธาตุแท้ กลายเป็นหัวหน้ามารที่กระหายเลือด
ซูโม่เป็นคนที่แยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน เขาไม่ปรานีศัตรูและคนชั่ว
แต่หากสังหารผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจ จะต่างอะไรกับโจรเหล่านี้
จากนั้น ซูโม่สูดหายใจลึก ลุกขึ้นยืน เก็บทรัพย์สินจากร่างซากศพแห้งทั้งหมด แล้วออกเดินทาง
ทายาทตระกูลซู ซูโม่ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับวิญญาณยุทธทวนฟ้า แต่กลับถูกมองว่าเป็นวิญญาณนักรบขยะระดับต่ำสุด ต้องเผชิญกับความอัปยศอดสู...

มาดูกันว่าซูโม่จะใช้วิญญาณยุทธทวนฟ้าของเขาอย่างไร เพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด และพลิกสถานการณ์...

ฝึกวิชาลึกลับ ได้ของวิเศษ ฝ่าดินแดนอันตราย ต่อสู้กับอัจฉริยะ กลืนกินสิ่งมีชีวิตมากมาย ผสานสายเลือดแห่งสวรรค์ ทำสงครามกับโลก ไร้เทียมทานในใต้หล้า!