รักหวาน 100 คะแนน: ภรรยาสาวซ่าส์หัวใจหวานนิด ๆ
﻿Jiong Jiong You Yao
## บทที่ 1 ยังจะหนีอีกหรือ?

เย่ เหวินเหวิน ลืมตาขึ้นมา
สบกับดวงตาคู่หนึ่งที่ทำให้เธอหวาดกลัวจนวิญญาณสั่นสะท้าน
"อ๊า—"
นิ้วขาวซีดของเด็กสาวบีบผ้าห่มแน่นขึ้นทันที
ความเจ็บปวดที่ฉีกร่างกายเธอ กลับมาเผชิญอีกครั้งอย่างสมจริง
ที่นี่คือนรกหรือ?
ทำไมเธอตายไปแล้ว แต่กลับมาที่นี่อีก กลับมาอยู่ข้างชายคนนี้?
สมองของเธอถูกความร้อนของชายคนนั้นทำให้สับสนวุ่นวาย เธอต่อต้านด้วยสัญชาตญาณ "อย่าแตะตัวฉัน!!!"
ชายคนนั้นชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นราวกับถูกแตะต้องจุดอ่อน ใบหน้าที่กระหายเลือดกลับมืดครึ้มในทันที ริมฝีปากบางเย็นเยียบกัดลงมาอย่างดุร้าย ราวกับจะกลืนกินทั้งเนื้อและกระดูกของเธอ
เย่ เหวินเหวิน เจ็บปวดจนไม่สามารถคิดอะไรได้ ได้แต่พึมพำอย่างไร้สติ "ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉัน... สื่อเย่ฮั่น... ทำไมต้องเป็นฉันด้วย..."
"เพราะว่า มีเพียงเธอคนเดียว"
เสียงทุ้มแหบพร่าของชายคนนั้นดังแว่วมาที่ข้างหู ราวกับโซ่ตรวน ขังวิญญาณของเธอไว้ด้วย
เมื่อได้ยินคำตอบที่เหมือนกับชาติก่อนไม่มีผิด เย่ เหวินเหวิน ก็หมดสติไป
...
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นอกหน้าต่างได้เปลี่ยนจากความมืดของราตรีเป็นความสว่างของกลางวันแล้ว
กลิ่นหอมของดอกไม้ลอยอวลในอากาศ แสงแดดอุ่น ๆ ของยามเช้าส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามา ทำให้จิตใจผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว
แต่ในวินาถัดมา เย่ เหวินเหวิน ก็เกร็งประสาทขึ้นทันที
ความกดดันอันยิ่งใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วห้องพร้อมกับการตื่นของชายคนนั้น
แขนที่รัดเอวเธอกระชับแน่นขึ้นทันใด เธอถูกกอดไว้ในอ้อมแขนของเขาราวกับเป็นหมอนข้าง
"จะหนีอีกไหม?"
เสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ดังแว่วมาที่ข้างหู
ด้วยสัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอด เย่ เหวินเหวิน ส่ายหน้าอย่างแรงโดยไม่รู้ตัว
ชายคนนั้นไม่รู้ว่าเชื่อเธอหรือเปล่า สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอชั่วขณะ แล้วจึงก้มลงจูบริมฝีปาก คาง และลำคอของเธอทีละนิด...
ลมหายใจร้อนผ่าวที่ซุกอยู่ที่ซอกคอของเธอ ส่งสัญญาณอันตรายตลอดเวลา
เย่ เหวินเหวิน เหมือนกวางน้อยที่ถูกงับคอไว้ ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดชายคนนั้นก็ปล่อยเธอ
ในวินาทีถัดมา ดวงตาของเย่ เหวินเหวิน ก็ปะทะกับภาพที่งดงามอย่างยิ่ง
ชายคนนั้นเปลือยท่อนบนเดินลงจากเตียง แสงย้อนหลังวาดเส้นร่างอันสูงโปร่งและเอวที่เพรียวบางของเขา
ภาพเช่นนี้มีเพียงชั่วขณะ ชายคนนั้นรีบหยิบเสื้อผ้าข้างเตียงขึ้นมา นิ้วเรียวยาวของเขาติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างประณีตจนถึงกระดุมเม็ดแรกที่คอเสื้อ
เมื่อครู่ยังดุร้ายราวกับสัตว์ป่า แต่ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับเย็นชาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ
จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูปิด ประสาทที่เกร็งจนแทบขาดของเย่ เหวินเหวิน จึงผ่อนคลายลงในที่สุด
ในที่สุดก็สามารถทำความเข้าใจกับสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้ได้
เธอค่อยๆ มองสำรวจสิ่งของรอบข้าง รวมถึงตัวเองในกระจกบนโต๊ะเครื่องแป้งฝั่งตรงข้าม ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า -
หญิงสาวในกระจกมีลิปสติกสีดำที่ริมฝีปากเหลือเพียงร่องรอยสีเข้มเล็กน้อย เครื่องสำอางสโมกกี้อายบนใบหน้าถูกน้ำตาและเหงื่อเปรอะเปื้อนไปหมดแล้ว บนร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและรอยจูบ มีรอยสักขนาดใหญ่ที่ดูน่ากลัวและเลือดสาด
เพื่อหลบหนีสื่อเย่ฮั่น เธอเคยตั้งใจทำให้ตัวเองดูน่าเกลียดน่ากลัวเช่นนี้
เธอ... กลับชาติมาเกิดจริงๆ...
ในชั่วพริบตา ความหวาดกลัวและสิ้นหวังอย่างมหาศาลแทบทำให้เธอหายใจไม่ออก
เธอกลับมาถึงคืนที่ถูกสื่อเย่ฮั่นบังคับในความโกรธแค้นหลังจากที่เธอหนีไป!
ทำไม...
ทำไมถึงต้องให้เธอย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อนอีก!
แม้ว่าจะต้องตาย เธอก็ไม่อยากกลับมาที่นี่ กลับมาอยู่ข้างชายคนนี้อีก
เพราะเขา เธอสูญเสียคนรัก สูญเสียญาติพี่น้อง สูญเสียศักดิ์ศรี ชีวิตทั้งชีวิตถูกทำลาย!
ทั้งหมดนี้ เธอจะต้องกลับมาเผชิญอีกครั้งหรือ?
ไม่ ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เธอจะต้องเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งให้ได้!


## บทที่ 2 กล้าลงมือ

เฮอะ...
แต่การเปลี่ยนแปลงล่ะ เธอจะเปลี่ยนแปลงอย่างไร?
สื่อเย่ฮั่นบีบให้เธอตายง่ายกว่าบีบมดตายเสียอีก สิ่งที่เขาต้องการ ไม่มีทางที่จะไม่ได้มาอย่างแน่นอน
เย่ เหวินเหวินสูดหายใจลึก พยายามขับไล่ความกลัวที่ฝังลึกในกระดูกที่มีต่อชายคนนั้นออกไป
ต้องมีทางสักทางแน่นอน!
อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่เด็กสาวโง่เขลาที่ใจร้อนและถูกจัดการได้ง่ายๆ เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนแล้ว
"พระเจ้า! เวินเวิน..." ในตอนนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงร้องตกใจดังขึ้นข้างหู
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูนี้ เย่ เหวินเหวินก็รู้สึกเกร็งที่แผ่นหลังทันที สายตาเย็นชามองตรงไปที่ประตูทางเข้า
จากนั้นก็เห็นใบหน้าที่เธอไม่มีวันลืมแม้ตายไปแล้ว ใบหน้าที่น่าหลงใหลและทำให้คนเผลอใจ
เพื่อนสนิทที่สุดของเธอในชาติก่อน - เฉินเหมิงฉี!
"เวินเวิน ทำไมท่านซือเส้าถึงทำกับเธอแบบนี้ได้!" เฉินเหมิงฉีวิ่งเข้ามาคว้ามือของเธอไว้ สายตาตกใจมองไปที่เตียงที่ยับยุ่งและร่างกายของเธอที่เต็มไปด้วยรอยช้ำ
เย่ เหวินเหวินมองหญิงสาวที่ดูเป็นห่วงตรงหน้าอย่างเงียบๆ คราวนี้เธอไม่พลาดที่จะเห็นความอิจฉาและสะใจที่วูบผ่านในดวงตาของอีกฝ่าย
"เวินเวิน เป็นอะไรไปหรือเปล่า? เธอไม่เป็นไรใช่ไหม! เวินเวิน อย่าทำให้ฉันตกใจสิ!" เฉินเหมิงฉีเห็นสายตาแปลกๆ ของเธอ คิดว่าเธอได้รับความกระทบกระเทือน จึงถามอย่างร้อนใจ
เย่ เหวินเหวินดึงมือของตัวเองกลับมาอย่างไม่มีพิรุธ ส่ายหน้า: "ไม่เป็นไร"
ที่เมื่อก่อนเธอถูกสื่อเย่ฮั่นทรมานอย่างหนัก เฉินเหมิงฉีก็มีส่วนไม่น้อยเลย
เพราะตอนที่เธอตกต่ำที่สุด เฉินเหมิงฉีก็ยังอยู่เคียงข้างเธอตลอด แถมยังเรียนซ้ำชั้นด้วยกัน เธอคิดมาตลอดว่าเฉินเหมิงฉีจริงใจกับเธอ ถึงขนาดเคยคิดว่าเฉินเหมิงฉีจะเป็นพี่สะใภ้ของเธอในอนาคต แต่ไม่รู้เลยว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงที่เฉินเหมิงฉีอยู่ข้างเธอก็เพื่อสื่อเย่ฮั่น
เธอเชื่อใจเฉินเหมิงฉีที่สุด เรื่องน่าอับอายระหว่างเธอกับสื่อเย่ฮั่น เธอไม่กล้าบอกใคร มีแต่บอกเฉินเหมิงฉีคนเดียว
แต่ที่จริงแล้ว เฉินเหมิงฉีแสร้งทำเป็นช่วยเธอ แต่ความจริงกลับใช้เธอเข้าใกล้สื่อเย่ฮั่น และยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสื่อเย่ฮั่นทุกที ทำให้เธอถูกสื่อเย่ฮั่นที่โกรธจัดทรมานจนแทบอยากตายทุกครั้ง
เธอไม่เพียงแต่ไม่รู้ตัวเลย แต่ยังรู้สึกซาบซึ้งใจที่เฉินเหมิงฉีคอย "ให้คำแนะนำ" แก่เธอ
เย่ เหวินเหวินมองตัวเองในกระจกและยิ้มขื่น
ความจริงแล้วเธอเห็นด้วยกับ "แผนปลอมตัวเป็นคนน่าเกลียด" ที่เฉินเหมิงฉีเสนอมา
ไม่ว่าคนอื่นจะมองเธออย่างไร ขอเพียงแค่ทำให้สื่อเย่ฮั่นรังเกียจเธอก็พอ
แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่า แม้แต่สภาพน่าเกลียดแบบนี้ สื่อเย่ฮั่นก็ยังกล้าแตะต้องเธอ
"เป็นแบบนี้จะไม่เป็นไรได้ยังไง! เวินเวิน เธออย่ากังวลไปเลย ฉันจะช่วยเธอเอง!" เฉินเหมิงฉีทำท่าทางเป็นห่วงเป็นใย
เย่ เหวินเหวินรู้สึกขำในใจ ฮึ มาแล้วสินะ
ชาติก่อนเฉินเหมิงฉีก็ทำแบบนี้เหมือนกัน อาสาช่วยเธอหนีจากสื่อเย่ฮั่น แถมยังไปขอความช่วยเหลือจากกู้เยว่จื่อโดยเฉพาะ
ผลสุดท้ายคือ เฉินเหมิงฉีแอบขายเธอไปนานแล้ว บอกเรื่องที่เธอจะ "หนีไปด้วยกัน" กับกู้เยว่จื่อให้สื่อเย่ฮั่นรู้
เรื่องนี้ทำให้ความขัดแย้งระหว่างเธอกับสื่อเย่ฮั่นรุนแรงขึ้น นับจากนั้นสื่อเย่ฮั่นก็ยิ่งอารมณ์ร้ายและคาดเดาไม่ได้ ความหึงหวงที่มีต่อเธอก็ยิ่งน่ากลัวขึ้น...
ด้วยความสามารถของเธอตอนนี้ การปะทะกับสื่อเย่ฮั่นโดยตรงก็เหมือนกับการฆ่าตัวตาย
ทว่าชาติก่อนเธอดื้อรั้นเหลือเกิน วัวเก้าตัวก็ลากไม่กลับ ทั้งยังเชื่อฟังคำพูดของเฉินเหมิงฉีทุกอย่าง จนต้องพบกับความเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า
แค้นของตระกูลเย่ยังไม่ได้ชำระ พ่อแม่ยังรอให้เธอกลับบ้าน เธอยังต้องดึงพี่ชายกลับมาจากหนทางที่ผิด เธอมีเรื่องต้องทำอีกมากมาย
เธอต้องรักษาสถานการณ์กับสื่อเย่ฮั่นเอาไว้ ห้ามทำอะไรที่อาจทำให้เขาโกรธเด็ดขาด ไม่อยากสร้างศัตรูที่น่ากลัวขนาดนี้ให้ตัวเอง
"เวินเวิน เธอรอฉันนะ!" เฉินเหมิงฉีพูดจาหว่านล้อมกับเธออีกมากมาย แล้วก็รีบจากไปอย่างใจร้อน
หลังจากเฉินเหมิงฉีจากไป สีหน้าอ่อนแอและไร้ที่พึ่งของเย่ เหวินเหวินก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาและเฉยเมยในทันที
ยุยงให้เธอฆ่าตัวตายครั้งแล้วครั้งเล่า ดูเหมือนจะไม่หยุดจนกว่าเธอจะตายสินะ
งั้นก็มาดูกันว่า...
คราวนี้ใครจะเป็นคนตายกันแน่!


## บทที่ 3 อดีตคู่หมั้น

สามวันผ่านไปในพริบตา
ในช่วงสามวันนี้ เย่ เหวินเหวินไม่ได้ไปโรงเรียน เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนหลับและจัดระเบียบความทรงจำจากชาติก่อน
สื่อเย่ฮั่นก็เหมือนกับชาติก่อน ไม่ปรากฏตัวเป็นเวลาสามวันเต็ม คนรับใช้ในบ้านต่างก้มหน้าก้มตาทำงาน แทบไม่พูดคุยกับเธอ แม้แต่สบตาก็ยังไม่กล้า
บ้านหลังใหญ่โตนี้ราวกับสุสานเลยทีเดียว
เย่ เหวินเหวินเปลี่ยนชุดนอนออก มองเวลาบนนาฬิกา แล้วเดินลงบันไดไปยังลานบ้าน
คืนนี้แสงจันทร์สวยงาม ลมเย็นพัดโชย ทำให้กรงทองคำที่เธอเคยรู้สึกรังเกียจในความทรงจำ กลับดูไม่น่ารังเกียจเท่าไหร่นัก
จริงๆ แล้ว ทิวทัศน์ของสวนแห่งนี้งดงามมาก ก็ไม่แปลก เพราะสื่อเย่ฮั่นออกแบบด้วยตัวเอง จ้างทีมสถาปนิกระดับโลก ใช้เวลาถึงห้าปีเต็มจึงสร้างเสร็จสมบูรณ์บนที่ดินฮวงจุ้ยดีที่สุดในหลวงซาน
น่าเสียดายที่ชาติก่อนเธอไม่เคยชื่นชมมัน มีแต่ความเกลียดชังต่อคุกที่กักขังตัวเอง อยากทำลายมันให้ราบคาบ
สิ่งที่เห็นได้ทันทีคือ หญ้าและต้นไม้ถูกเผาไหม้เป็นบริเวณกว้าง แปลงดอกไม้ถูกตัดจนหมด สระน้ำก็สกปรกโสโครก... ทั้งหมดนี้คือ "ผลงาน" ของเธอ
"เหวินเหวิน..."
ในตอนนั้น เสียงคุ้นหูดังขึ้นท่ามกลางสายลมยามราตรี
เย่ เหวินเหวินละสายตาจากกุหลาบที่เหี่ยวเฉา มองไปตามทิศทางที่เสียงดังมา
เห็นเพียงชายคนหนึ่งในชุดสูทราคาแพงสั่งตัดพิเศษ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ท่าทางสง่างาม ยืนอยู่ในแสงสลัว
ต้องยอมรับว่า กู้เยว่จื่อมีคุณสมบัติพอที่จะทำให้เธอหลงใหลได้จริงๆ
แต่ถ้าเทียบกับอสูรกายอย่างสื่อเย่ฮั่นแล้ว ก็ดูจืดชืดไปในทันที
กู้เยว่จื่อยืนอยู่ห่างจากเธอไม่กี่ก้าว มองเธอแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น
เย่ เหวินเหวินสังเกตเห็นปฏิกิริยาเล็กๆ นี้ของเขา จึงก้มลงมองการแต่งกายของตัวเอง
ตอนนี้เธอยังคงใส่เสื้อผ้าแนวเฮฟวี่เมทัลที่ไม่เป็นกระแสหลัก ใบหน้าแต่งหนาจัดจนน่าตกใจ
เพราะในตู้เสื้อผ้าของเธอไม่มีเสื้อผ้าปกติเลย เธอจึงตัดสินใจคงรูปลักษณ์เดิมไว้ ถือเป็นการหลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงมากเกินไปในระยะเวลาสั้นๆ เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัยโดยไม่จำเป็น
กู้เยว่จื่อจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "เวินเวิน! ทำไมเธอถึงได้ยอมตกต่ำถึงเพียงนี้ ยอมให้คนอื่นทำร้ายตัวเองแบบนี้!"
ยอมตกต่ำ?
เย่ เหวินเหวินชิมชาคำนี้อย่างละเอียด หัวใจเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยตัวเอง
ชาติที่แล้ว หัวใจทั้งดวงของเธออยู่ที่เขา เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ไว้ เธอถึงกับยอมทำให้ตัวเองกลายเป็นคนไม่เหมือนคน ผีไม่เหมือนผีแบบนี้
ผลลัพธ์ที่ได้ กลับเป็นเพียงคำพูดหนึ่งประโยคจากเขาที่ว่า "ยอมตกต่ำ"
เธอรู้ว่าเฉินเหมิงฉีต้องไม่ได้พูดดีๆ เกี่ยวกับเธอต่อหน้ากู้เยว่จื่อแน่ แต่ถ้าชายคนนี้ยังมีความรู้สึกต่อเธอแม้เพียงนิดเดียว ก็คงไม่เชื่อคำพูดของเฉินเหมิงฉีฝ่ายเดียว
เพราะเฉินเหมิงฉีเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ มักจะมาเยี่ยมเธอบ่อยๆ จึงสามารถเข้าออกที่นี่ได้อย่างอิสระ เห็นได้ชัดว่ากู้เยว่จื่อเป็นคนปล่อยเธอเข้ามาอย่างลับๆ
คิดถึงตรงนี้ เย่ เหวินเหวินกำลังจะเอ่ยปาก แต่จู่ๆ ก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาที่แผ่นหลัง
สื่อเย่ฮั่น...
เขาอยู่แถวนี้ตอนนี้!
เธอรู้สึกถึงตัวตนของชายคนนั้นได้เกือบจะโดยสัญชาตญาณ
ชาติที่แล้วเธอไม่รู้เลยว่าเฉินเหมิงฉีขายเธอ สื่อเย่ฮั่นแอบดูอยู่ในที่มืด เธอสวมเขาให้สื่อเย่ฮั่นอย่างแน่นหนา กลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายทั้งหมดของเธอ...
เย่ เหวินเหวินถอนหายใจเบาๆ พยายามบังคับตัวเองให้ละเลยการมีอยู่ของสื่อเย่ฮั่น มองกู้เยว่จื่อที่กำลังโกรธแต่ขี้ขลาดด้วยสายตาเย็นชา แล้วหัวเราะเบาๆ พูดว่า "ไม่ทราบว่าตอนนี้ขุนนางกู่กำลังถามฉันในฐานะอะไร? คู่หมั้นเก่าของฉัน? หรือว่า... พี่เขยของฉัน?"
เมื่อได้ยินคำถามกลับที่ชัดเจนว่ามีการเยาะเย้ยของเย่ เหวินเหวิน สีหน้าของกู้เยว่จื่อก็หม่นลงเล็กน้อย "เวินเวิน ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือก ไม่ว่าอย่างไร ที่เธอกลายเป็นแบบนี้ ฉันก็มีส่วนรับผิดชอบ ตอนนี้เธอรีบไปกับฉันเถอะ ฉันจะส่งเธอออกไปจากหลวงซาน!"


## บทที่ 4 ตายใต้ดอกโบตั๋น

ในชาติก่อน เย่ เหวินเหวิน รู้สึกแค่ว่าตัวเองเสียตัว ทำเรื่องที่ทรยศต่อกู้เยว่จื่อ แต่เธอไม่ได้โต้แย้งคำพูดไม่ดีของเขาแม้แต่คำเดียว พอได้ยินเขาบอกว่าถูกบังคับก็ยกโทษให้เขาทั้งหมด พอรู้ว่าเขามาพาเธอหนีไปด้วยกันก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้งใจ คิดว่าเขายังมีเธออยู่ในใจ
ช่างโง่เขลาน่าสงสารเสียจริง
โดยไม่รู้เลยว่า นี่เป็นเพียงศักดิ์ศรีของผู้ชายเท่านั้น
เธอเคยเป็นคู่หมั้นของเขา กู้เยว่จื่อ แต่ตอนนี้กลับมาเป็นคนรักของสื่อเย่ฮั่น หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
ในชั่วขณะที่กู้เยว่จื่อบอกให้เธอไปกับเขา เย่ เหวินเหวิน รู้สึกชัดเจนว่าอุณหภูมิรอบข้างลดลงอย่างฉับพลัน
ในที่มืดห่างจากเย่ เหวินเหวิน เพียงไม่กี่ก้าว
ใบหน้าของชายคนนั้นกลมกลืนไปกับความมืดของราตรี กลิ่นอายแห่งความโกรธแค้นรอบกายเขาแผ่ซ่านออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ราวกับว่าอีกเพียงวินาทีเดียวก็จะฉีกคนให้ละเอียดและกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก
ซืออี้ ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ สื่อเย่ฮั่น ตอนนี้เหงื่อไหลโซมกายแล้ว ขาทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด
ชีวิตที่แสนจะ f*ck นี้ ดันมาเจอตอนที่ผู้หญิงของนายแอบหนีไปกับผู้ชายอื่นตอนกลางดึก ทำให้นายกลายเป็นเขาเขียว!
ตั้งแต่เย่ เหวินเหวิน คนนี้ปรากฏตัวข้างๆ นาย พวกลูกน้องอย่างพวกเขาก็ไม่เคยมีวันดีๆ เลย พอนายโกรธขึ้นมา พวกเขาทั้งหมดก็ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
และสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ถนัดที่สุดก็คือการทำให้สื่อเย่ฮั่นโกรธ
ครั้งนี้ความโกรธของคนๆ หนึ่งอยู่ในระดับที่สามารถเผาทั้งหลวงซานให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้เลย!
ซืออี้หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง โดยไม่ต้องมองก็คาดเดาได้ว่า ต่อจากนี้หัวของนายจะเขียวขนาดไหน...
กู้เยว่จื่อเห็นเย่ เหวินเหวิน ไม่ขยับ สีหน้าแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย เขายื่นมือไปหาเธอโดยตรง ต้องการจะดึงเธอไป
เย่ เหวินเหวิน ถอยหลังอย่างว่องไวหนึ่งก้าว หลบการสัมผัสของอีกฝ่าย
"เหวินเหวิน?" กู้เยว่จื่อขมวดคิ้ว
เย่ เหวินเหวินสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย "กู้เยว่จื่อ ฉันเคยบอกคุณหรือว่าฉันจะไปกับคุณ?"
สายตาของกู้เยว่จื่อเต็มไปด้วยความสงสาร "เหวินเหวิน สื่อเย่ฮั่นคนที่มีสถานะแบบนั้นแค่เล่นๆกับเธอเท่านั้น ทำไมเธอต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้เพื่อแก้แค้นฉันด้วย!"
ในความทรงจำ เย่ เหวินเหวินรักเขาจนตายไปเกิด และมักจะเชื่อฟังคำพูดของเขาเสมอ ดังนั้นกู้เยว่จื่อจึงคิดว่าเธอแค่ต้องการดึงดูดความสนใจของเขา
"ทำร้ายตัวเอง?"
เย่ เหวินเหวินราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง เธอหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "สื่อเย่ฮั่นรวยกว่าคุณ มีอำนาจมากกว่าคุณ หล่อกว่าคุณ รูปร่างดีกว่าคุณ แค่นอนกับเขาครั้งเดียวก็ยังดีกว่าอยู่กับคุณทั้งชีวิต! ใครให้ความมั่นใจคุณมาพูดแบบนี้?"
"เธอ..." กู้เยว่จื่อไม่คิดเลยว่าเย่ เหวินเหวินจะพูดแบบนี้ออกมา สีหน้าของเขาก็ดำลงทันที
ในขณะเดียวกัน บรรยากาศอันบ้าคลั่งรอบตัวของใครบางคนที่ซ่อนอยู่ในที่มืด ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกลูบขน ก็สงบลงอย่างกะทันหัน
ซืออี้มีสีหน้าโล่งอก มองไปทางเย่ เหวินเหวินด้วยความประหลาดใจ
น้องสาวเย่คนนี้ วันนี้ทำไมถึงผิดปกติขนาดนี้?
นี่ไม่เหมือนกับคำพูดที่เธอจะพูดออกมาเลย เธอไม่ได้รักกู้เยว่จื่อจนตายไปเกิดหรอกหรือ?
ควรจะรีบร้อนหนีตามกู้เยว่จื่อไปสิ!
หรือว่าเป็นแค่การเล่นตัว?
ครั้งนี้กู้เยว่จื่อโกรธจริงๆ เขาเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างยิ่ง "เหวินเหวิน อย่ามาทำตัวเหมือนเด็กๆกับฉัน ภูมิหลังของสื่อเย่ฮั่นลึกล้ำเกินคาดเดา เขาเป็นคนที่ชอบฆ่าคน เธอรู้ไหมว่ามือของเขาเปื้อนเลือดกี่ชีวิตแล้ว? การอยู่ข้างๆคนแบบนี้ เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง!"
สำหรับคำเตือนที่รุนแรงของกู้เยว่จื่อ เย่ เหวินเหวินแค่หาวอย่างเกียจคร้าน แล้วในวินาถัดมา เธอก็เหลือบตามองไปทางอื่นพร้อมกับพูดเบาๆว่า "แล้วยังไงล่ะ ตายใต้ดอกโบตั๋น เป็นผีก็ยังหรูหรา~"


## บทที่ 5 รสชาติแปลกประหลาด

ซืออี้ที่อยู่ในที่มืด: "!!!"
พะ...พุทธรักษา!!!
ฉิบหาย! ผู้หญิงคนนี้วันนี้ไม่ใช่แค่ผิดปกติ เธอถูกคนทำของใส่หรือเปล่า?
กล้าเปรียบเทียบเจ้านายกับดอกพุทธรักษาเนี่ยนะ!
แม้ว่าใบหน้าของเจ้านายจะงดงามจนน่าตกใจจริงๆ แม้แต่เขาเองก็ยังรู้สึกหวั่นไหว แต่ยิ่งรู้จักเขาดีเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้ว่าธาตุแท้ของชายคนนี้โหดร้ายแค่ไหน
ซืออี้แอบมองเจ้านายของเขาอย่างระมัดระวัง แต่น่าเสียดายที่ไม่สามารถอ่านอารมณ์อะไรได้เลยจากดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น
เจ้านาย...โกรธหรือเปล่านะ?
ในตอนนี้ กู้เยว่จื่อมองหญิงสาวตรงหน้าที่มีใบหน้าน่าเกลียดและคำพูดที่ยิ่งน่ารังเกียจ ในที่สุดความอดทนสุดท้ายก็หมดลง "ดี...ดี! ในเมื่อเธอดื้อดึงไม่ยอมฟัง ถ้าภายหลังเสียใจอย่ามาโทษฉันว่าไม่ได้เตือนเธอวันนี้! เย่ เหวินเหวิน ฉันทำดีกับเธอถึงที่สุดแล้ว!"
เย่ เหวินเหวินมองแผ่นหลังของกู้เยว่จื่อที่เดินจากไป สีหน้าของเธอดูสับสน
ในชาติก่อน ในเวลานี้ สิ่งที่รอเธออยู่ควรจะเป็นความโกรธเกรี้ยวของสื่อเย่ฮั่น แต่ครั้งนี้ เธอประสบความสำเร็จในการเปลี่ยนแปลงเส้นทางชีวิต กู้เยว่จื่อจากไปแล้ว และสื่อเย่ฮั่น...
กลิ่นอายที่คุ้นเคยนั้นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ด่านนี้ ผ่านไปแล้วใช่ไหม?
นิสัยของสื่อเย่ฮั่นคาดเดาไม่ได้ เย่ เหวินเหวินไม่กล้าประมาท หลังจากสงบอารมณ์ลงแล้ว เธอก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในบ้าน
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น กลิ่นอายที่คุ้นเคยนั้นก็แทรกซึมเข้าไปในทุกรูขุมขนของเธอ
"มานี่"
บนโซฟา สายตาที่มืดมนของชายคนนั้นเหมือนตาข่ายที่กางออกมาครอบคลุมเธอ
เย่ เหวินเหวินยืนอยู่กับที่ ราวกับว่าเท้าของเธอมีรากงอกออกมา
แม้ว่าจะเกิดใหม่อีกครั้ง แต่ความกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูกต่อชายคนนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
แต่ถ้าต้องการเปลี่ยนแปลงชะตากรรม เธอจำเป็นต้องเอาชนะความกลัวนี้ให้ได้
เย่ เหวินเหวินบีบฝ่ามือของตัวเองเพื่อให้สติอยู่กับตัว ค่อยๆ เดินเข้าไปหาชายคนนั้น
เพียงเดินเข้าไปใกล้ๆ วินาทีต่อมา เธอถูกดึงให้นั่งบนตักของชายคนนั้น ตามด้วยความเจ็บที่ริมฝีปาก—
ริมฝีปากบางเฉียบพร้อมความเย็นเล็กน้อยกดลงมาอย่างแรง ค่อยๆ กัดเล็มริมฝีปากของเธอ ไม่ปล่อยให้มุมไหนรอดพ้น...
เย่ เหวินเหวิน ไม่กล้าขยับเขยื้อน พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ต่อต้านหรือยั่วโมโหเขา
เพียงแต่เธออดคิดไม่ได้ว่า ลิปสติกที่เธอทาวันนี้เข้มกว่าครั้งที่แล้วมาก สีมันเหมือนกับถูกพิษ เขาไม่รู้สึกแสบตาบ้างหรือ? ทำไมถึงจูบได้โดยไม่มีอุปสรรคทางจิตใจเลย?
นับตั้งแต่รู้จักสื่อเย่ฮั่นตอนอายุ 18 จนถึงตอนนี้ครบสองปีพอดี เธอใช้วิธีสุดโต่งทุกรูปแบบเพื่อปกปิดรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตัวเอง หวังว่าจะมีสักวิธีที่ทำให้เขารู้สึกขยะแขยง
ถ้ารู้แต่แรก เธอคงไม่ต้องทรมานตัวเองให้กลายเป็นสภาพที่ไม่เหมือนคนไม่เหมือนผีแบบนี้
พอคิดถึงตรงนี้ เย่ เหวินเหวิน ก็สะดุ้งตื่น
เธอเผลอเหม่อลอยไปในอ้อมกอดของสื่อเย่ฮั่นได้ยังไงกัน?
พอได้สติ ก็ยิ่งตกใจ เธอพบว่าคอของเธอรู้สึกหนักๆ สื่อเย่ฮั่นกอดเธอไว้ในอ้อมแขนเหมือนหมอนข้าง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่เขาเอาหัวมาซุกที่คอของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดลงบนซอกคอที่บอบบางของเธอ ลมหายใจสม่ำเสมอและยาวนาน
หลับไปแล้ว...
เป็นไปได้ยังไง!?
เย่ เหวินเหวิน ไม่กล้าส่งเสียง จนกระทั่งรออยู่ครึ่งชั่วโมงสื่อเย่ฮั่นก็ยังไม่มีทีท่าขยับเขยื้อน เธอจึงลองเรียกเบาๆ "สื่อเย่ฮั่น...?"
ชายหนุ่มยังคงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
หลับไปจริงๆ ด้วย!
ไม่ไกลออกไป ซืออี้ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูเพราะเป็นห่วง เห็นภาพนี้แล้วก็ตาโตด้วยความประหลาดใจ ราวกับเห็นอะไรที่เหลือเชื่อ
เย่ เหวินเหวิน ก็แปลกใจเช่นกัน
เพราะเธอจำได้แม่นว่า สื่อเย่ฮั่นมีอาการนอนไม่หลับอย่างรุนแรง และร่างกายของเขามีภูมิต้านทานต่อยาที่ผิดปกติ ยาหลายชนิดใช้ไม่ได้ผลกับเขา ทุกครั้งที่จะนอนต้องให้นักจิตวิทยามืออาชีพมาทำการสะกดจิต
ที่แย่กว่านั้นคือ ชายคนนี้มีพลังจิตที่ผิดปกติและมีภูมิคุ้มกันทางจิตใจที่แข็งแกร่งมาก ยากที่จะถูกสะกดจิต เมื่อเขาอารมณ์แย่ การสะกดจิตก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
ตระกูลซือเชิญแพทย์ผู้เชี่ยวชาญมานับไม่ถ้วน แต่ก็ไม่มีใครแก้ปัญหานี้ได้


## บทที่ 6 กลับมาเป็นตัวเอง

เย่ เหวินเหวินแน่นอนว่าเห็นสีหน้าของซืออี้ที่เหมือนเห็นผีเข้า
เธออ้าปากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ซืออี้รีบทำท่าให้เงียบ แล้วพนมมือขอร้อง ขยับปากบอกว่า: เก้าเย่ไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว!
สามวันไม่ได้นอน?
หรือว่าโกรธจนนอนไม่หลับเพราะเรื่องที่เธอหนี?
สองปีมานี้ เธอไม่เคยยอมแพ้ที่จะหนี ครั้งนี้เป็นครั้งที่เธอใกล้อิสรภาพมากที่สุด อีกนิดเดียวเท่านั้นเธอก็จะขึ้นเรือไปต่างประเทศได้แล้ว...
แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็แพงลิบ
ก่อนหน้านี้ แม้สื่อเย่ฮั่นจะบังคับให้เธออยู่ข้างกาย แต่ก็ไม่เคยแตะต้องตัวเธอเลย ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อน
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมตลอดมาเธอถึงคิดว่าการปลอมตัวของเธอได้ผล
ทางนี้ซืออี้เพิ่งจะโล่งอก เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาในห้องรับแขกที่เงียบสงัด เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ
ซืออี้ตกใจจนแทบสิ้นสติ เกือบจะทำโทรศัพท์มือถือหล่น รีบกดปิดเครื่องทันที
แต่ก็สายไปเสียแล้ว
เฮดมอนสเตอร์ตัวนั้นถูกปลุกให้ตื่นจริงๆ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก มองมาทางเขาราวกับมองวัตถุไร้ชีวิต ซืออี้รู้สึกเหมือนเลือดในกายถูกแช่แข็งไปหมดแล้ว
เย่ เหวินเหวินก็ตกใจจนหน้าซีด!
อารมณ์ตอนตื่นนอนของสื่อเย่ฮั่นนั้นน่ากลัวจนขนหัวลุก ถ้าถูกปลุกกลางคันละก็ มันคือวันสิ้นโลกเลยทีเดียว
ด้วยความตื่นตระหนกและสับสน เย่ เหวินเหวินยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว เอามือปิดตาสื่อเย่ฮั่นไว้เหมือนปิดหูปิดตาตัวเอง แล้วอีกมือก็กดศีรษะของสื่อเย่ฮั่นให้ซบลงบนไหล่ของเธออีกครั้ง พร้อมกับใช้นิ้วลูบเบาๆ ที่เส้นผมนุ่มของเขา "ไม่มีอะไร...นอนต่อเถอะ..."
หนึ่งวินาทีผ่านไป...
สองวินาทีผ่านไป...
สามวินาทีผ่านไป...
สื่อเย่ฮั่นไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
รออีกสักพัก เย่ เหวินเหวินค่อยๆ ดึงมือที่ปิดตาของสื่อเย่ฮั่นออกอย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นว่าชายคนนั้นหลับตาสนิท จมอยู่ในห้วงนิทราอีกครั้ง
เลือดที่แข็งตัวของซืออี้เริ่มไหลเวียนอีกครั้ง เกือบจะหมดแรงไปทั้งตัว มองเย่ เหวินเหวินด้วยสายตาที่มีความขอบคุณอยู่บ้าง
เย่ เหวินเหวินอยู่ในท่าเดิมตลอดทั้งคืน
เธอไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปเมื่อไหร่ พอตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว และเธอนอนอยู่บนเตียงใหญ่ในห้องนอนหลัก ในห้องไม่มีร่องรอยของสื่อเย่ฮั่นเลย
เย่ เหวินเหวินขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง ผลก็คือมีอายไลเนอร์ ขนตาปลอม และอายแชโดว์แวววาวเต็มมือ
ผู้หญิงคนไหนก็ไม่ได้ไม่รักสวยรักงาม แต่เพื่อที่จะ "รักษาความบริสุทธิ์" ให้กู้เยว่จื่อ ตราบใดที่สื่อเย่ฮั่นอยู่บ้าน เธอไม่กล้าล้างเครื่องสำอางแม้แต่ตอนนอน
ตอนนี้รู้แล้วว่าทำแบบนั้นก็ไม่มีประโยชน์ เธอกลับรู้สึกโล่งอก
ในที่สุดเธอก็กลับมาเป็นตัวเองได้...
ตั้งแต่อายุสิบแปดปี วัยที่สดใสเหมือนดอกไม้ เธอก็ไม่เคยให้ใครเห็นหน้าตาที่แท้จริงอีกเลย เธอแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองมีหน้าตาดั้งเดิมเป็นอย่างไร
อันดับแรกคือรอยสักขนาดใหญ่ที่ดูน่ากลัวเต็มตัว
โชคดีที่ตอนนั้นเธอกลัวเจ็บ ไม่ได้ทำตามคำแนะนำของเฉินเหมิงฉีไปสักแบบถาวร รอยสักบนตัวเธอใช้น้ำยาก็ล้างออกได้
เย่ เหวินเหวินหาอยู่นาน ในที่สุดก็เจอน้ำยาในกล่องที่เต็มไปด้วยของรกรุงรัง จากนั้นก็หยิบน้ำยา น้ำมันล้างเครื่องสำอาง สำลีล้างเครื่องสำอาง และมาส์กหน้าที่สื่อเย่ฮั่นเคยให้เธอเข้าไปในห้องน้ำ
ก่อนอื่นถอดต่างหูเจ็ดแปดอันและต่างหูโลหะที่หนักมากออก แล้วก็สร้อยคอที่เหมือนโซ่หมา จากนั้นก็ล้างเครื่องสำอาง สุดท้าย เทน้ำยาลงอ่างอาบน้ำ แล้วแช่ตัวลงไป...


## บทที่ 7 คืนนี้คุณไปทำอะไรมา

ภายใต้ฤทธิ์ของยา รอยสักบนร่างกายค่อยๆ ละลายอย่างเห็นได้ชัด
เย่ เหวินเหวินแช่ตัวในน้ำร้อน พร้อมกับแปะมาส์กหน้า จากนั้นก็หลับตาพักผ่อนสักครู่
เมื่อตื่นขึ้นมา น้ำในอ่างอาบน้ำเปลี่ยนสีไปแล้ว กลายเป็นสีดำขุ่นมัว
ส่วนร่างกายของเธอ...
เมื่อไม่มีรอยสักปกปิดอีกต่อไป ก็เผยให้เห็นสภาพที่แท้จริงออกมา
รอยสักชั่วคราวที่เธอทำไม่ได้ทำร้ายผิวหนังแต่อย่างใด ยกเว้นรอยแดงรูปพระจันทร์เสี้ยวบนหน้าอก ทั่วทั้งร่างของเธอไม่มีตำหนิใดๆ เหมือนหยกขาวเนื้อดี นุ่มนวลละเอียด และราวกับหิมะสะสมใต้แสงจันทร์ ขาวผ่องใสบริสุทธิ์
ก่อนที่จะย้อนเวลากลับมา เธอถึงกับหุนหันไปสักแบบถาวร รอยสักแบบนี้อยู่กับเธอมาตลอดเจ็ดปีเต็ม ดังนั้นเธอจึงไม่รู้มาเจ็ดปีแล้วว่าร่างกายที่แท้จริงของเธอเป็นอย่างไร
ตอนนี้ได้เห็นสภาพดั้งเดิมของมัน แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังประหลาดใจ ผิวของเธาดีขนาดนี้เชียวหรือ
อีกอย่างตอนนี้เธออายุเพียงยี่สิบปี ซึ่งเป็นช่วงที่ผิวพรรณของสาวๆ อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด
หลังจากลอกมาส์กหน้าออก เย่ เหวินเหวินก็ปล่อยน้ำสกปรกในอ่างออก แล้วล้างร่างกายอีกครั้ง
เปลี่ยนเป็นชุดคลุมอาบน้ำ นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
หญิงสาวในกระจกมีคิ้วบางเรียวดุจขุนเขาไกลโพ้น จมูกโด่งงดงาม ริมฝีปากอ่อนนุ่มมีสีธรรมชาติที่สวยงามมาก ราวกับดอกท้อในเดือนสาม ชวนให้อยากเด็ด ที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดคือดวงตาคู่นั้น ราวกับบรรจุสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงเอาไว้ เป็นประกายระยับ หมุนวนดั่งดวงดาว
ผิวที่แห้งกร้านเหลืองซีดจากการแต่งหน้าเข้มเป็นเวลานาน หลังจากได้รับการบำรุงจากมาส์ก ก็ฟื้นคืนสภาพกลับมาดีเยี่ยม นุ่มนวลเหมือนกับผิวบนร่างกาย
แต่เย่ เหวินเหวินรู้ดีว่านี่เป็นเพียงชั่วคราว มาส์กและวิธีบำรุงความงามเหล่านั้นก็เหมือนกัน สามารถรักษาสภาพผิวได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น โดยเฉพาะมาส์กที่ใช้แก้ปัญหาเฉพาะหน้า แก้ได้แค่อาการไม่ได้แก้ที่สาเหตุ
ผิวหนังบนใบหน้าของเธอจะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ได้ ยังต้องการการดูแลรักษาอย่างดี
ตอนนี้ทรงผมที่เธอทำไว้ที่ร้านทำผมอย่างเกินจริงก็กลับสู่สภาพเดิมหลังจากสระผมแล้ว ผมยาวถึงเอวสีดำเหมือนหมึกที่แห้งครึ่งหนึ่งปล่อยสยายอย่างเกียจคร้านบนไหล่
ในชาติก่อน เส้นผมยาวที่เธอรักที่สุดนี้ก็ถูกตัดทิ้งไปในภายหลัง แต่ตอนนี้มันยังคงอยู่...
เย่ เหวินเหวิน รู้สึกดีใจเหมือนได้สิ่งที่สูญเสียไปกลับคืนมา เธอค่อยๆ หวีผมอย่างทะนุถนอมด้วยหวีไม้
หลังจากเป่าผมแห้งแล้ว เย่ เหวินเหวิน มองดูตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าสไตล์แปลกๆ และเริ่มกังวลอีกครั้ง
ช่างเถอะ ไปหยิบชุดหนึ่งจากห้องเสื้อผ้าชั้นสามดีกว่า ในเมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้งแล้ว ทำไมต้องทรมานตัวเองอีกล่ะ
ชั้นสามทั้งชั้นเป็นห้องเสื้อผ้า ข้างในเต็มไปด้วยเสื้อผ้า เครื่องประดับ และกระเป๋าที่สื่อเย่ฮั่นให้คนเตรียมไว้ให้เธอ แม้ว่าเธอจะไม่เคยแตะต้องสิ่งเหล่านั้นเลย แต่ตลอดเจ็ดปีเต็ม ในห้องเสื้อผ้านั้นมีแต่คอลเลกชั่นใหม่ล่าสุดของฤดูกาลเสมอ
ชั้นล่าง
ที่โต๊ะอาหาร สื่อเย่ฮั่นกำลังจิบกาแฟอย่างช้าๆ และเป็นระเบียบ
เงาสีเทาเข้มใต้เปลือกตาของชายคนนั้นที่เกิดจากการนอนไม่พอเป็นเวลานานจางลงไปมาก ใบหน้าที่หล่อเหลาอยู่แล้วของเขาวันนี้ยิ่งดูเหมือนอสูรกายที่ดูดซับพลังชีวิตมา ทั้งตัวเขาเกือบจะส่องสว่างออกมาเลยทีเดียว
"อ๊ะ! ร้อน ร้อน ร้อน..." หลินเชี๋ยวมองจนเหม่อ ไม่ระวังถูกกาแฟร้อนๆ ลวกปากเข้า
สายตาของสื่อเย่ฮั่นเหลือบมองไปทางเพื่อนรักฝั่งตรงข้ามอย่างเบาๆ ชัดเจนว่าเป็นสีหน้าเหมือนมองคนโง่
แต่หลินเชี๋ยวกลับรู้สึกว่า ไอ้หมอนี่ถึงแม้จะแสดงสีหน้าเยาะเย้ยเขา ก็ยังคงหล่อเหลือเกิน!
หลินเชี๋ยววางแก้วกาแฟในมือลงอย่างแรง "บ้าเอ๊ย! สือเกี้ยว! สารภาพมาซื่อๆ! เมื่อคืนแกไปทำอะไรมา? ไปดูดพลังหยินหยางมาหรือไง?"


## บทที่ 8 ถูกเธอทำลาย

สื่อเย่ฮั่นดูเหมือนจะอารมณ์ดี แม้เผชิญกับเสียงพูดจาไม่หยุดของหลินเชี๋ยวก็ไม่ได้หงุดหงิด
หลินเชี๋ยวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเจ้าของพี่ชายคนนี้อย่างลึกซึ้ง ด้วยสีหน้าเสียดายและเจ็บปวด "เก้าเกอ ด้วยฐานะ ตำแหน่ง หน้าตา และรูปร่างของนายน่ะ อยากได้ผู้หญิงแบบไหนไม่มีเหรอ ทำไมถึงยอมตกต่ำขนาดนี้ล่ะ"
เย่ เหวินเหวินเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินลงมาจากชั้นบน ก็ได้ยินคำพูดนี้ของหลินเชี๋ยวเข้าพอดี
ทำไมคำพูดของหลินเชี๋ยวถึงได้ฟังคุ้นหูขนาดนี้นะ
"ถ้าบอกว่านายอยากลองของแปลกใหม่ก็พอเข้าใจได้ แต่นี่ไม่ใช่แค่เล่นๆ นะ สองปีแล้วเนี่ย ฉันเป็นน้องชายยังทนดูไม่ไหวแล้ว..."
ขณะที่หลินเชี๋ยวยังคงพูดไม่หยุด สื่อเย่ฮั่นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทางเฉยชาไม่สนใจ จู่ๆ ก็หันศีรษะเล็กน้อย สายตามองตรงไปยังทิศทางของบันได
หลินเชี๋ยวมองตามสายตาของสื่อเย่ฮั่นไปโดยไม่รู้ตัว
วินาทีถัดมา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที เต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่บนบันได สวมชุดกระโปรงสีขาวล้วน รูปร่างอ้อนแอ้น ผมยาวถึงเอว ดวงตาสดใสงดงาม ริมฝีปากแดงดั่งลูกท้อ ผิวขาวเนียนราวหยก งดงามราวกับไม่ใช่คนในโลกนี้
หญิงสาวคนนี้ช่าง... สวยจนพูดไม่ออก...
แม้แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอสูรกายอย่างสื่อเย่ฮั่น ก็ยังไม่ถูกบดบังความงาม
สิ่งที่ทำให้คนหวั่นไหวที่สุดคือบรรยากาศรอบตัวที่ดูอ่อนโยนและบอบบางราวกับหมอกควัน ทำให้คนอยากปกป้องในทันที!
กระทั่งเย่ เหวินเหวินเดินมาถึงโต๊ะอาหารแล้ว หลินเชี๋ยวก็ยังคงมีสีหน้าเหมือนกำลังฝันอยู่
เย่ เหวินเหวินกวาดตามองโต๊ะอาหาร ปกติเธอมักจะนั่งห่างจากสื่อเย่ฮั่น คราวนี้เธอคิดสักครู่ แล้วนั่งลงข้างๆ สื่อเย่ฮั่น
เมื่อเห็นหญิงสาวนั่งลงข้างๆ ตัวเอง ดวงตาของสื่อเย่ฮั่นที่จ้องมองหญิงสาวอยู่ก็วูบไหวเล็กน้อย
ด้วยหลักการพูดน้อยผิดน้อย เย่ เหวินเหวินนั่งลงแล้วก็เริ่มกินอาหารเช้าโดยไม่พูดอะไร
ตั้งแต่เมื่อครู่ สายตาที่น่าเกรงขามนั้นก็ตกลงบนตัวเธออย่างมีน้ำหนักอยู่ตลอดเวลา
การกลับมาเป็นรูปร่างเดิมกะทันหัน ความจริงเธอก็รู้สึกกังวลอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าสื่อเย่ฮั่นจะมีท่าทีอย่างไร
อย่างไรก็ตาม ในเมื่อแม้แต่รูปร่างแบบนั้นสื่อเย่ฮั่นก็ยังไม่เลือก ไม่สู้เป็นตัวเองที่สวยงามแล้วมองแล้วสบายใจดีกว่า
เย่ เหวินเหวินคิดมาถึงตรงนี้ ก็เริ่มก้มหน้าก้มตากินโจ๊กอย่างสบายใจ
ในตอนนั้นเอง นิ้วมือเรียวยาวข้างหนึ่งก็ยื่นมาที่แก้มของเธออย่างกะทันหัน
เย่ เหวินเหวินสีหน้าเกร็ง ทั้งร่างแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
จากนั้น เห็นนิ้วมือนั้นเกี่ยวผมยาวที่เกือบจะตกลงไปในชามโจ๊กขึ้นมา แล้วสอดไว้หลังหู
ในตอนนี้ สื่อเย่ฮั่นกำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เสร็จจากจัดผมของหญิงสาวแล้วก็ค่อยๆ ดึงมือกลับ แต่สายตากลับไม่ละไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว มองด้วยสายตาสำรวจและแฝงไว้ด้วยความร้อนแรงที่แทบสังเกตไม่เห็น ช้าๆ กวาดมองทุกส่วนของผิวหนังและทุกอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ บนใบหน้าของหญิงสาว
เย่ เหวินเหวินถอนหายใจโล่งอก รีบใช้มือจัดผมตัวเองทันที เพื่อป้องกันไม่ให้หล่นลงไปอีก
ในตอนนี้ หลินเชี๋ยวก็ได้สติกลับมา ตื่นเต้นกระซิบเสียงเบาเข้าไปนินทา "เก้าเกอ! ในที่สุดพี่ก็คิดได้! ควรจะหาคนแบบนี้มานานแล้ว ทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์ความเป็นผู้หญิง มองปุ๊บก็อยากทะนุถนอมปั๊บ! ทำไมต้องไปทนให้เย่ เหวินเหวินคนนั้นรังแกด้วย!"
เย่ เหวินเหวิน: "..." รังแก...
หลินเชี๋ยวพูดต่อ: "เออใช่ แล้วผู้หญิงขี้เหร่คนนั้นล่ะ? ไล่ออกไปแล้วใช่ไหม?"
เย่ เหวินเหวิน: "..." ผู้หญิงขี้เหร่...
หลินเชี๋ยว: "ถึงแม้ว่าเย่ เหวินเหวินคนนั้นเมื่อสองปีก่อนตอนเพิ่งมาอยู่กับพี่ใหม่ๆ จะยังไม่ได้น่าเกลียดขนาดนั้น แต่ตอนนั้นน้ำหนักเธอหนักนะ! อย่างน้อยก็ต้อง 150 กิโลกรัมแน่ๆ!"
เย่ เหวินเหวิน: "...!!" พูดเหลวไหล! ชัดๆ ว่า 140! ถึงแม้ว่าช่วงวัยรุ่นเธอจะอ้วนมากเพราะชอบกิน แต่น้ำหนักของเธอก็ไม่เคยเกิน 150 กิโลกรัมนะ!
หลินเชี๋ยว: "เก้าเกอ ตอนนั้นผมก็งงกับรสนิยมของพี่แล้ว ทำไมถึงได้ชอบคนอ้วนล่ะ?"
เย่ เหวินเหวิน: "..." คนอ้วน...
ในที่สุด เย่ เหวินเหวินก็ทนไม่ไหว!
ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนไหวเมื่อถูกคนอื่นพูดตรงๆ ว่าตัวเองอ้วน!
"ปัง!" เสียงดังขึ้น
เย่ เหวินเหวินวางตะเกียบในมือลงอย่างแรง สายตาเหมือนคมมีดพุ่งไปยังหลินเชี๋ยวที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
"หลิน! เชี๋ยว! ฉันหนัก 150 กิโลกรัมแล้วยังไง! ฉันอ้วนแล้วยังไง! ไปกินข้าวบ้านนายหรือไง!!!"


## บทที่ 9 เจ้าจอมปกครองผู้มืดบอด

พอได้ยินเสียงคุ้นเคยนี้ สีหน้าของหลินเชี๋ยวก็เหมือนเห็นผีสางทันที เขาลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้ที่นั่งอยู่ล้มไปด้านหลัง
"เฮ้ย! เย่... เย่ เหวินเหวิน!!!"
เป็นไปได้ยังไง?
"เธอไปศัลยกรรมมาเหรอ!" หลินเชี๋ยวตาโตด้วยความตกใจ
แต่ก็ไม่ใช่นะ ศัลยกรรมจะเร็วขนาดนี้ได้ยังไง เมื่อไม่กี่วันก่อนที่เขาเจอเธอ เธอยังหน้าตาน่าเกลียดอยู่เลย
เย่ เหวินเหวินโกรธจนแทบจะระเบิด "นายต่างหากที่ไปศัลยกรรมมา! ฉันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิดแล้ว! แล้วก็ บอกมาซิว่าฉันอ้วนตรงไหน!"
ใบหน้าที่ปกติเฉยเมยของสื่อเย่ฮั่นปรากฏความงุนงงขึ้นมาชั่วขณะ
ตอนนี้ดวงตาของหญิงสาวราวกับมีเปลวไฟลุกโชน ดูมีชีวิตชีวาและร้อนแรงอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน
เย่ เหวินเหวินที่กำลังโกรธอยู่ จู่ๆ ก็รู้สึกถึงฝ่ามือเย็นๆ ที่วางลงบนศีรษะของเธออย่างช้าๆ ราวกับกำลังปลอบประโลมสัตว์ตัวน้อยที่ขนฟู ลูบเบาๆ
พร้อมกันนั้น เสียงไพเราะก็ดังขึ้นข้างหูเธอ "ไม่อ้วน"
เย่ เหวินเหวินชะงักไปทันที หันไปมองสื่อเย่ฮั่นด้วยความประหลาดใจ
เธอบ้าไปแล้วหรือ? ถึงได้รู้สึกว่าสื่อเย่ฮั่นตอนนี้... อ่อนโยน...
เย่ เหวินเหวินรู้สึกตัวว่าตัวเองคงตื่นเต้นเกินไป จึงพึมพำอย่างเขินอาย "ตอนนี้ฉันไม่อ้วนอยู่แล้ว..."
สื่อเย่ฮั่น: "ก่อนหน้านี้ก็ไม่อ้วน"
หลินเชี๋ยวที่อยู่ข้างๆ รีบพูดอย่างจริงจัง "เก้าเกอ ขอร้องละ เอามือแตะหัวใจแล้วพูดอีกทีสิ!"
เย่ เหวินเหวินโกรธจนกัดฟันกรอด
สายตาของสื่อเย่ฮั่นค่อยๆ มองไปที่หลินเชี๋ยว "ที่ดินฝั่งตะวันออกของเมือง ฉันให้บริษัทหยวนต้าไปแล้ว"
หลินเชี๋ยวถึงกับตาเหลือก "อะไรนะ? ไม่เล่นกันแบบนี้นะเก้าเกอ! ไม่ใช่สัญญาแล้วว่าจะให้ผมเหรอ? ทำไมให้บริษัทอื่นไปแล้ว! นายให้หยวนต้าไปแล้วจริงๆ หรือว่าเพิ่งตัดสินใจให้หยวนต้าเมื่อวินาทีที่แล้วกันแน่?"
สื่อเย่ฮั่น: "เมื่อกี้นี้"
หลินเชี๋ยว: "...!!!"
พ่อเอ๊ย! แค่เมื่อกี้เขาบอกว่าเย่ เหวินเหวินอ้วนเนี่ยนะ?
"เจ้า...เจ้าจอมงกเง่า!" หลินเชี๋ยวหมดแรงพูด
สื่อเย่ฮั่นไม่เพียงแต่ไม่คัดค้าน แต่ดูเหมือนจะพอใจกับคำเรียกนี้ด้วย เขาพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า "เจ้าควรไปได้แล้ว กีดขวางอยู่"
ไม่เพียงแต่เป็นจอมงกเง่า แต่ยังรักสวยรักงามมากกว่าเพื่อน ถึงกับคิดว่าเขากีดขวาง
หัวใจของหลินเชี๋ยวแตกเป็นเสี่ยงๆ วิ่งร้องไห้ออกไป
หลังจากหลินเชี๋ยวจากไป ในห้องรับแขกเหลือเพียงเย่ เหวินเหวินและสื่อเย่ฮั่นสองคน
ตอนที่หลินเชี๋ยวอยู่ด้วยยังดีอยู่ พอหลินเชี๋ยวจากไป ประสาทที่ผ่อนคลายของเย่ เหวินเหวินก็ตึงเครียดขึ้นทันที ความรู้สึกถึงการมีอยู่ของชายคนนั้นข้างๆ ก็ขยายขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในทันที
"กินเยอะๆ หน่อย"
ในจานมีเสี่ยวหลงเปาจำกัดจากร้านอาหารเช้าที่เธอชอบที่สุดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งลูก
ความรู้สึกของเย่ เหวินเหวินซับซ้อนมาก
ตั้งแต่เธอปรากฏตัว สื่อเย่ฮั่นไม่มีปฏิกิริยาพิเศษใดๆ ต่อการเปลี่ยนแปลงของเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
ปฏิกิริยาแบบหลินเชี๋ยวถึงจะเป็นปกติไม่ใช่หรือ?
เย่ เหวินเหวินอดไม่ไหว ถามไปประโยคหนึ่ง "สื่อเย่ฮั่น เจ้าไม่รู้สึกว่าวันนี้ฉันมีอะไรแตกต่างหรือ?"
สื่อเย่ฮั่นคีบเกี๊ยวกุ้งให้เธออีกลูกหนึ่ง "อะไรหรือ?"
เย่ เหวินเหวิน: "รูปลักษณ์ของฉันน่ะสิ!"
สื่อเย่ฮั่นเลิกคิ้ว "มีความแตกต่างหรือ?"
เย่ เหวินเหวินถูกสำลักทันที: "..."
ชายคนนี้ตาบอดหรือไร?
ชายหนุ่มมองดูท่าทางหน้าบึ้งของหญิงสาว เงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง จากนั้นก็พูดอย่างไม่ยี่หระว่า "ก็น่ากินเหมือนเดิม"
เย่ เหวินเหวิน: "..."
น่ากินเหมือนเดิม?!
รูปลักษณ์อันน่าสยดสยองของเธอในอดีต เขาก็คิดว่าน่ากินหรือ? แถมยังคิดว่ารูปลักษณ์ของเธอตอนนี้ไม่มีอะไรแตกต่าง!
เย่ เหวินเหวินบอกว่า เธอตกตะลึงกับรสนิยมของบางคนที่ผิดปกติ...


## บทที่ 10 ชดเชยความน่าเกลียดทั้งหมด

ดังนั้น เธอพยายามมาตลอดหลายปี สุดท้ายก็สูญเปล่าทั้งหมดใช่ไหม?
เย่ เหวินเหวินแทบจะอยากตายเลยทีเดียว!
โชคดีที่คราวนี้เธอพบเจอได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นคงต้องอัปลักษณ์ไปทั้งชีวิต
"เป็นอะไรหรือ? มีปัญหาอะไรหรือ?"
"ไม่มี!" เย่ เหวินเหวินตอบด้วยสีหน้าอึดอัด
"ฮึ..." เสียงหัวเราะแผ่วเบาของชายหนุ่มดังแว่วมา
เย่ เหวินเหวินรู้สึกตกใจขึ้นมาทันที จึงหันไปมองชายหนุ่ม
ใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูเจิดจ้ากว่าปกติ ไม่ได้น่าสะพรึงกลัว ไม่ได้ดุร้าย ไม่ได้ว่างเปล่าเย็นชา... สื่อเย่ฮั่นกำลังยิ้ม...
เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า วันนี้อารมณ์ของชายคนนี้ดูเหมือนจะดีเป็นพิเศษ?
เป็นเพราะเมื่อคืนนอนหลับสบายหรือ?
จริงๆ แล้วนิสัยหงุดหงิดฉุนเฉียวของสื่อเย่ฮั่นก็มีความเกี่ยวข้องกับอาการนอนไม่หลับของเขาด้วย ไม่มีใครทนได้กับการนอนไม่หลับเป็นเวลานานแบบนี้
คิดถึงตรงนี้ เย่ เหวินเหวินก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมา
เธอควรจะฉวยโอกาสที่วันนี้สื่อเย่ฮั่นอารมณ์ดีไม่บ่อย ขอให้เขาปลดล็อกให้หรือไม่?
เพราะเกือบจะปล่อยให้เธอหนีไป สื่อเย่ฮั่นโกรธมากจึงกักขังเธอไว้ในบ้าน ไม่ให้ไปโรงเรียนด้วยซ้ำ
ก่อนจะลงมาชั้นล่างเมื่อกี้ เธอได้รับข้อความจากหัวหน้าห้อง แจ้งให้เธอไปเรียนที่โรงเรียน มิฉะนั้นถ้าขาดเรียนต่อไปแบบนี้ อาจจะถูกโรงเรียนลงโทษหรือไล่ออกได้
ก่อนหน้านี้เธอเรียนซ้ำชั้นมาแล้วสองปีเพราะผลการเรียนแย่มาก ทำให้อายุยี่สิบแล้วยังเรียนอยู่มัธยมปลายปีที่สาม
เธอจำได้ว่าในชาติก่อน สิ่งเดียวที่เธอหมกมุ่นทุกวันก็คือกู้เยว่จื่อ
ก่อนรู้จักสื่อเย่ฮั่นก็หลงใหลกู้เยว่จื่อ หลังจากรู้จักสื่อเย่ฮั่นก็หนีกลับไปหากู้เยว่จื่อ ไม่สนใจการเรียนเลย ต่อมาก็ไปโรงเรียนไม่ได้ พลาดการสอบเข้ามหาวิทยาลัยไปด้วย
คราวนี้ เธอไม่สามารถทำร้ายตัวเองเหมือนชาติก่อนได้อีก ปล่อยให้ทุกอย่างของเย่เจียถูกใบอึ๋ยอึ๋ยและกู้เยว่จื่อยึดครองไป
แม้ว่าครั้งนี้จะทำให้สื่อเย่ฮั่นโกรธเพราะพยายามหนี แต่ต่อมาเธอไม่ได้ไปกับกู้เยว่จื่อ ดังนั้นความสัมพันธ์กับสื่อเย่ฮั่นยังไม่ถึงขั้นที่แก้ไขไม่ได้ เธอควรจะลองขอดู
เย่ เหวินเหวินสูดหายใจลึก ลองเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง "เอ่อ สื่อเย่ฮั่น ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันต้องรีบเรียนให้ทัน ฉันสามารถ... กลับไปโรงเรียนได้ไหม?"
แทบจะในทันทีที่เธอพูดจบ บรรยากาศในห้องก็เย็นเยียบลงทันที ใบหน้าของชายหนุ่มกลับมาเย็นชาดุร้ายเหมือนเดิม
เย่ เหวินเหวินรู้สึกใจหายวาบ ไม่ได้อย่างนั้นสินะ?
แต่ก็ไม่แปลกนะ! สื่อเย่ฮั่นจะเชื่อได้อย่างไรว่าเธอต้องการเรียน? คงคิดว่าเธอยังไม่เลิกล้มความคิดที่จะหนีสินะ!
แม้ว่าจะคาดเดาไว้แล้วว่าไม่ง่ายขนาดนั้น แต่เย่ เหวินเหวินก็ยังรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง สีหน้าค่อยๆ หม่นหมองลง แม้แต่ซาลาเปาที่เธอชอบกินที่สุดก็ไม่มีความอยากอาหาร พึมพำเบาๆ ว่า "ถ้าไม่ได้ก็ช่างเถอะ"
แต่สีหน้าของสื่อเย่ฮั่นไม่เพียงแต่ไม่ดีขึ้น กลับดูเหมือนจะยิ่งมืดครึ้มลงไปอีก
เย่ เหวินเหวินแน่นอนว่าไม่อยากทำให้ความสัมพันธ์ที่เพิ่งจะดีขึ้นต้องเสียไปอีก จึงรีบพูดว่า "ฉันแค่พูดเล่นๆ น่ะ"
สื่อเย่ฮั่นไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองดวงตาที่หม่นหมองลงอย่างฉับพลันและสีหน้าที่ประนีประนอมด้วยความตกใจของหญิงสาว มองดูสีหน้าที่เคยมีชีวิตชีวาของหญิงสาวกลับมาเหมือนเดิมอีกครั้ง อารมณ์ก็พลันรู้สึกหงุดหงิดอย่างควบคุมไม่ได้...
เย่ เหวินเหวินทำหน้าจนใจ ผู้ชายคนนี้ช่างทำให้พอใจได้ยากจริงๆ เธอบอกว่าช่างเถอะแล้ว ทำไมยังทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนอยู่อีก?


## บทที่ 11 ทำให้พวกคุณตกใจหรือเปล่า

ในชั่วพริบตา บรรยากาศในห้องค่อยๆ เย็นชาและแข็งตัวขึ้น สถานการณ์ระหว่างเธอกับสื่อเย่ฮั่นดูเหมือนจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนที่จะย้อนเวลากลับมา
ความกลัวที่มีมาแต่กำเนิดต่อคนตรงหน้าเริ่มครอบงำร่างกายของเธอ
โชคดีที่ตอนนั้นมีเสียงฝีเท้าดังมาจากลานบ้าน ทำลายบรรยากาศอึดอัดลง
ซืออี้นำกลุ่มคนสวน คนจัดดอกไม้ คนงานก่อสร้าง และอื่นๆ เดินเข้ามาในห้องรับแขก "เก้าเย่ ปัญหาเรื่องการปรับปรุงสวน... เอ่อ..."
ซืออี้พูดไปครึ่งทาง เห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของสื่อเย่ฮั่น ก็ชะงักไป บรรดาคนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังเขาก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
ไม่ใช่แค่ประหลาดใจกับใบหน้างดงามของหญิงสาวคนนี้ แต่ทุกคนรู้ดีว่านายท่านมีอาการโรคกลัวความสกปรกอย่างรุนแรง และเกลียดผู้หญิงถึงขีดสุด ผู้หญิงที่สามารถเข้าใกล้นายท่านได้ในระยะสามก้าวมีแค่เย่ เหวินเหวินคนเดียว ผู้หญิงคนอื่นต่อให้เป็นนางฟ้าก็ไม่ได้
ดังนั้น ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?
เย่ เหวินเหวินมองซืออี้ แล้วก็มองบรรดาคนรับใช้ กัดขนมจีบคำหนึ่ง พูดด้วยสีหน้าขอโทษว่า "อืม วันนี้ฉันลืมแต่งหน้า ทำให้พวกคุณตกใจหรือเปล่า?"
เย่... เย่ เหวินเหวิน!!!
เมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยนี้ ทุกคนรวมทั้งซืออี้ก็ตกตะลึง
แม้ว่าหน้าตาของยัยอัปลักษณ์คนนั้นจะน่าสยดสยองเพียงใด แต่เธอก็มีเสียงที่ไพเราะ เหมือนลำธารใสในเจียงหนานที่นุ่มนวลชัดเจน
แต่เสียงที่ไพเราะขนาดนี้ กลับทำให้พวกเขาทุกคนรู้สึกรังเกียจโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยิน เพราะตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้ย้ายเข้ามาอยู่ที่จิ้นหยวน พวกเขาที่เป็นคนรับใช้ก็ต้องทนทุกข์ตามไม่น้อย
ตอนนี้เด็กสาวที่ไม่ได้แต่งหน้าและงดงามราวกับดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำที่อยู่ข้างนายท่านกลับเป็นเย่ เหวินเหวิน?
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคน เย่ เหวินเหวินทำท่าครุ่นคิดอย่างจริงจัง "ดูเหมือนว่าหน้าตาฉันแต่ก่อนจะดูดีกว่าสินะ? ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันย้อมผมสีเขียว พวกคุณมองฉันด้วยสีหน้าตื่นเต้นที่สุด! ไม่งั้นพรุ่งนี้เปลี่ยนกลับไปดีไหม?"
ตื่นเต้นที่ไหนกัน พวกเขาตกใจกลัวต่างหาก!
ในที่สุดซืออี้ก็ได้สติกลับมา ส่ายหัวราวกับตุ๊กตาล้มลุก "ไม่ๆ ไม่เลยครับ คุณหนูแบบนี้ก็ดีแล้วครับ!"
ไม่นึกเลยว่าเย่ เหวินเหวินที่ไม่แต่งหน้าจะเป็นแบบนี้
ดังนั้น น้องสาวเย่คนนี้ ที่ผ่านมาไม่ใช่ปัญหาเรื่องหน้าตา แต่เป็นปัญหาทางสมองหรือ?
สายตาของนายท่านช่างแม่นยำเสียจริง ไม่รู้ว่าเขามองทะลุเครื่องสำอางที่หนาเหมือนกำแพงเมืองนั่นเห็นแก่นแท้ของเธอได้อย่างไร?
ถ้าเย่ เหวินเหวินรู้ความคิดของซืออี้ในตอนนี้ เธอจะต้องบอกเขาว่า นายท่านของคุณไม่จำเป็นต้องมองทะลุ "กำแพงเมือง" หรอก นายท่านของคุณชอบ "กำแพงเมือง" ชั้นนั้นมากเลยต่างหาก!
"คุณจะมาพูดคุยเรื่องการปรับปรุงสวนใช่ไหม" เย่ เหวินเหวิน ถาม
ซืออี้พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว "ครับ"
เย่ เหวินเหวิน ลองถามออกไปทันที "งั้นฉันจะขอเสนอแนะอะไรเพิ่มเติมได้ไหม"
คงจะต้องอยู่ที่นี่อีกนาน ทำไมไม่จัดการทุกอย่างตามใจตัวเอง ให้อยู่สบายขึ้นหน่อย
ออกไปไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็คงทำแบบนี้ได้ใช่ไหม
เธอจำได้ว่า นอกจากการออกไป สื่อเย่ฮั่นก็ตามใจเธอทุกอย่างไม่ว่าจะเรียกร้องอะไรที่เกินไป
แต่พอซืออี้ได้ยินคำขอของเย่ เหวินเหวิน ก็อยากตายขึ้นมาทันที รีบมองไปที่สื่อเย่ฮั่นอย่างขอความช่วยเหลือ หวังว่าเขาจะช่วยตัดสินใจให้
เก้าเย่! ได้โปรดเถอะ อย่าให้เธอทำลายสวนอีกเลย!
สื่อเย่ฮั่นตอบเย่ เหวินเหวิน สองคำ "แล้วแต่เธอ"
ซืออี้: "..."
ก็รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้
ซืออี้ได้แต่ยอมรับชะตากรรมอย่างน่าสงสาร "คุณหนู คุณอยากจะเสนออะไรครับ"
เย่ เหวินเหวิน คิดอย่างละเอียด "ฉันไม่ชอบกุหลาบกับดอกลาเวนเดอร์ เปลี่ยนแปลงทุ่งดอกไม้นั่นเป็นทานตะวันได้ไหม"
ซืออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ถามออกไปโดยไม่รู้ตัว "คุณหนูชอบทานตะวันเหรอครับ"
เมื่อเทียบกับคำขอแบบ "เผาดอกไม้พวกนั้นให้หมด" "ถอนทิ้งทั้งหมด" คำขอของเย่ เหวินเหวินครั้งนี้ช่างปกติเหลือเกิน
เย่ เหวินเหวิน คิดสักครู่แล้วพูดว่า "ก็เฉยๆ นะ"
ซืออี้งงงวย "งั้นทำไม..."
ดวงตาของเย่ เหวินเหวิน เป็นประกาย "เพราะต่อไปจะได้เอามาคั่วเมล็ดทานตะวันกินไง!"
ซืออี้: "เอ่อ..."
สื่อเย่ฮั่น: "..."
เย่ เหวินเหวิน ชี้ไปที่ไกลๆ "แล้วก็สระน้ำตรงนั้น อย่าเลี้ยงปลาคาร์พพวกนั้นอีกเลย แพงมากแถมบอบบางไม่ได้กิน ปล่อยปลาตะเพียน ปลาทอง กุ้งเล็กๆ บ้าง... เปลี่ยนซุ้มดอกกุหลาบเป็นซุ้มองุ่นดีกว่า... จริงๆ แล้วปลูกมันเทศสักหน่อยก็ได้นะ..."


## บทที่ 12 ฉันทำให้เธอหิวหรือ?

"ทั้งนี้ยังมีสนามหญ้าทางทิศตะวันออก ในเมื่อมันถูกเผาไปแล้ว ทำไมไม่ถือโอกาสตอนที่มีขี้เถ้าและดินอุดมสมบูรณ์ ไถพื้นที่แล้วปลูกผักกาดขาวสักหน่อยล่ะ"
ผัก...กาด...ขาว...
เมื่อเห็นซืออี้ตาเบิกโพลง สื่อเย่ฮั่นก็มีสีหน้าคาดเดาไม่ออก เย่ เหวินเหวินจึงลดเสียงลงเล็กน้อย พูดเสียงอ่อยๆ ว่า "เป็นอะไรไปหรือ"
สื่อเย่ฮั่นใช้นิ้วเรียวยาวเคาะถ้วยกระเบื้องเบาๆ เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย "ที่ข้า ปกติทำให้เจ้าอดอยากหรือ"
เย่ เหวินเหวินถึงกับอึ้งไป "อืม...ไม่มีนะ..."
นางไม่เคยอดอยากหิวโหยมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งอยู่กับสื่อเย่ฮั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้ พ่อครัวที่จิ้นหยวนเปลี่ยนเมนูทุกวันเพียงเพื่อให้นางกินได้มากขึ้น เพราะถ้านางกินน้อยกว่าที่สื่อเย่ฮั่นกำหนด พ่อครัวพวกนั้นก็จะถูกไล่ออก
แต่นางก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร เหมือนหนูแฮมสเตอร์ มีนิสัยชอบสะสมอาหาร ยิ่งมีอาหารรอบตัวมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งรู้สึกปลอดภัยมากเท่านั้น
เพียงแต่ในชาติก่อนที่ถูกสื่อเย่ฮั่นกักขัง จิตใจซึมเศร้าหดหู่ ค่อยๆ หมดความอยากอาหาร
ในเมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้ง นอกจากความสวยงามแล้ว อาหารอร่อยๆ ก็ขาดไม่ได้ ไม่งั้นก็เกิดใหม่มาเสียเปล่า
ครู่หนึ่งผ่านไป สื่อเย่ฮั่นมองไปทางซืออี้ "ทำตามที่นางบอก"
ซืออี้หน้าซีดเผือด "ครับ..."
เขาช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ยังคิดว่าหญิงคนนี้เปลี่ยนนิสัยไปจริงๆ
นางกลับจะเปลี่ยนสวนส่วนตัวระดับท็อปให้เป็นสวนผัก ช่างโหดร้ายเหลือเกิน...
เย่ เหวินเหวินได้ยินว่าสื่อเย่ฮั่นเห็นด้วย ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นทันที พูดอย่างตื่นเต้นว่า "ดีจังเลย แบบนี้พอถึงฤดูใบไม้ร่วง ก็จะมีของอร่อยๆ กินเยอะแยะเลย!"
พอถึงฤดูใบไม้ร่วง...
เมื่อได้ยินสี่คำนี้ สีหน้าของสื่อเย่ฮั่นก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตามีประกายแปลกๆ ผ่านไป
เย่ เหวินเหวินในอดีตมีแต่ความคิดที่จะหนีไปจากเขา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะคิดถึงอนาคต?
ตลอดทั้งวัน เย่ เหวินเหวินได้ปรึกษากับซืออี้อย่างละเอียดว่าจะปลูกอะไรที่ไหน และสั่งการคนรับใช้ให้ทำงานตลอดเวลา
พอถึงตอนเย็น จิ้นหยวนที่ก่อนหน้านี้ถูกเย่ เหวินเหวินทำลายก็กลับมาสดใสเหมือนใหม่อีกครั้ง
ทางตะวันออกปลูกไท่ ไป๋ ไช ทางตะวันตกปลูกดอกทานตะวัน ริมกำแพงเป็นค้างองุ่นที่เพิ่งปักใหม่ ดอกไม้และต้นไม้ที่มีค่าถูกแทนที่ด้วยผักและผลไม้ ในสระน้ำที่เพิ่งเปลี่ยนน้ำใหม่ มีปลาไนอ้วนพีและกุ้งสดว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน...
แต่ก่อนจิ้นหยวนมีแต่ดอกไม้และต้นไม้ที่หายากทุกต้น คนรับใช้ต้องระวังแม้แต่การเดิน ไม่เช่นนั้นอาจจะเหยียบทำลายมูลค่าหนึ่งล้านได้ด้วยการเหยียบเพียงครั้งเดียว ตอนนี้กลายเป็นสวนผัก แต่กลับมีกลิ่นอายของชีวิตอย่างไม่คาดคิด
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการออกกำลังกายเพิ่มขึ้นหรือไม่ ความอยากอาหารของเย่ เหวินเหวินก็กลับมาเป็นปกติ ตอนเย็นเธอกินได้มาก
หลังจากกินอิ่มดื่มอิ่มและพักผ่อนเพื่อเก็บแรง เธอก็เริ่มคิดทบทวนปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนกลางวันอีกครั้ง
ไม่เพียงแต่เรื่องการเรียน ปัญหาที่สำคัญกว่านั้นคือความสัมพันธ์และสถานะปัจจุบันของเธอกับสื่อเย่ฮั่น
หากต้องการเปลี่ยนแปลงอย่างถึงรากถึงโคน เธอต้องคุยกับเขาให้ดี
ห้องของสื่อเย่ฮั่นอยู่ชั้นบนสุด เป็นสถานที่ที่เธอไม่เคยก้าวเข้าไปด้วยความสมัครใจในชาติก่อน
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
เย่ เหวินเหวินยืนอยู่หน้าประตูด้วยความประหม่า สูดหายใจลึก แล้วเคาะประตู
ประตูเปิดออกด้วยเสียง "เอี๊ยด" สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชาและลึกล้ำราวกับสระน้ำแข็ง
"คือ ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณ ตอนนี้สะดวกไหมคะ?"
ดูเหมือนชายคนนั้นจะคาดเดาไว้แล้วว่าเธอจะมา บนใบหน้าไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไร ถือว่าเป็นการยินยอม
เย่ เหวินเหวินรีบก้าวตามเข้าไปทันที
คืนนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดการชายคนนี้ให้ได้!
"ไอ้หมอนี่ มีรสนิยมหนักขนาดไหนกัน ถึงกับทนกินของแบบนี้ได้?"
ตื่นขึ้นมาเธอมองตัวเองในกระจก ผมฟูฟ่อง รอยสักเลือดสาด หน้าแต่งเหมือนผี แค่มองนานกว่าวินาทีเดียวก็แสบตา
ก่อนจะย้อนเวลากลับมา เธอมีคนรักอีกคน มุ่งมั่นที่จะหนีไป หลังจากมีความสัมพันธ์กับเขาเธอก็เกลียดเขาเข้ากระดูกดำ
หลังจากย้อนเวลากลับมา เธอชำเลืองมองความงามบนเตียง และคิดอย่างจริงจังว่า คนที่ควรจะมีบาดแผลทางใจหลังจากเรื่องนี้ น่าจะเป็นเขามากกว่า?
ในชาติก่อน สมองเธอคงโดนประตูหนีบ ถึงได้ทิ้งสามีที่หล่อเหลาไป ถูกชายเลวหญิงชั่วทำร้าย ถูกเพื่อนสนิทที่ไว้ใจที่สุดล้างสมอง จนสุดท้ายต้องจบลงด้วยการถูกทุกคนทรยศและทอดทิ้ง
ชาตินี้ ไม่ว่าใครจะคิดร้ายหวังให้เธอหย่าแล้วสละที่ให้ ขอโทษด้วยนะคะ คราวนี้ไอคิวของคุณหนูเปิดใช้งานแล้ว!