My Way To Survive Apocalypse
Tan_Wong
## 1. หากพวกเรากำลังจะตายจบปรบมือพลัน แปะ แปะ

[ดวงดาวรหัส E – L.D.01506 ได้ทำการยกเลิก 'การคุ้มครองของ 'X@#!#@#' แล้ว']
[ทำการเปิดระบบยังชีพพื้นฐานให้แก่ทุกสิ่งมีชีวิต]
"อะไรละเนี่ย"
จู่ๆก็มีหน้าต่าง Loading ลอยขึ้นมากลางอากาศตรงหน้ากะทันหันระหว่างกำลังโซ้ยข้าวเที่ยงหลังจบคลาสหนักๆในยามเช้ามา พร้อมกับคำว่าชิบหายแล้วดังลั่นในหัว
"หยาบแล้วไหมล่ะ ซวยแล้ว" ผมสบถลั่นในทันทีรีบจ้วงข้าวในจานแล้วลุกไปจ่ายเงินแล้วเอ่ยเตือนป้าเจ้าของร้านไปเล็กน้อยแล้วรีบออกมาจากโรงอาหาร ตรงไปยังหอพักในทันที
ทำไมผมจึงร้อนรนขนาดนี้น่ะหรือ ไม่เอาน่าพวกคุณๆเองก็คงต้องเคยอ่านิยายแฟนตาซีมาบ้างแหละ ตอนนี้คือสถานการณ์ที่ว่านั่นไงล่ะ
คำถามคือตัวอะไรจะโผล่มาก่อนระหว่าง ซอมบี้กับ ก๊อบลิน
[ระบบพื้นฐาน Loading 50% ]
'ระบบ? ยอดเยี่ยมพอจะมีตัวช่วยบ้างละวะแต่ยังไม่ใช่เวลานี้'
แฮร่ กร้วมๆ
คิดยังไม่ทันจบดี เสียงแปลกๆก็ดังเข้ามาในโสตประสาทหู
เสียงที่แฟนๆเกมแนวซอมบี้น่าจะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี พร้อมกับศพของเพื่อนร่วมมหาลัยหนึ่งนายที่กำลังโดนแทะอย่างสยดสยองอยู่หน้าหอพักของกระผมพอดิบพอดี
กรี้ดดดดดดดดดด!!!!! ว้ากกกกกกกก!!!!!
เข้าใจนะเพื่อนว่าตกใจ แต่สภาพนี้ร้องไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรสิเฮ้ย ผมสบถด่านักศึกษาคนอื่นที่แหกปากเสียงดังในใจซึ่งหลังจากที่มันได้ยินเสียงร้องมันก็เงยหน้าขึ้นมามองตามเสียงเรียบร้อย
สลัดเอ้ยมันหันมาแล้วไง
ด้วยความที่มันกำลังขวางทางพอดีเข้าหอของผมพอดิบพอดี สมองของผมจึงประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด แล้วคว้าอิฐแต่งสวนหน้าหอพักแล้วขว้างสุดแรงใส่ช่วงลำตัวของซอมบี้ที่กำลังลุกด้วยท่าทางน่าขนลุกสุดขีด จนมันล้มลงไปอีกรอบ
จังหวะนี้ละวะไปก่อนละตัวใครตัวมันแล้ว
สับตีนหมาไปก่อนที่ไอ้อดีตเพื่อนร่วมมหาลัยที่กำลังตัวกระตุกจะลุกขึ้นมาเป็นตัวที่ 2 ใครขาแข็งก็ช่วยตัวเองไปแล้วกัน
แกร็ก ปัง!!!!!
ผมรีบลงกลอน ห้องล่ามโซ่ ปิดประตูและหน้าต่างพร้อมหาอะไรมาขวางให้เรียบร้อนก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความโลกอก
'ยังดีที่วิ่งมาทันก่อนที่จะชิบหายมากกว่านี้' ผมคิดก่อนที่จะเหลือบสายตามองออกหน้าต่างไปข้างนอก
ภาพหนังซอมบี้ที่เมื่อโดนกัดแล้วจะเพิ่มจะนวนขึ้นเรื่อยๆกำลังฉายสดๆให้เห็นแบบชัดเจนยิ่งกว่าดูจอทีวี 4k
[ระบบพื้นฐาน Loading 90% ]
[ระบบพื้นฐานติดตั้งเสร็จสิ้น]
'เยี่ยม เอาล่ะตอนนี้มีอะไรบ้าง'
"เปิดสเตตัส"
——————————————————————————————————————————————————
ชื่อ: สุริยะ อายุ: 22 อาชีพ: นักศึกษา
สถานะ: สุขภาพดี มานา : 2/10
[คุณลักษณะประจำตัว]
{แรร์} ผู้เตรียมพร้อม : คุณจะมีลางสังหรณ์ที่แม่นยำกว่าคนอื่นๆเล็กน้อย
{อีปิค} สงบนิ่ง : ลดอัตราความเครียดลงครึ่งหนึ่ง ลดความเสียหายจากการโจมตีทางจิต
{แรร์} อัฉริยะเทียม(บกพร่อง) : คุณจะเรียนรู้อะไรหลายๆอย่างได้ง่ายกว่าคนอื่นๆ ทว่าด้วยความบกพร่องจากบางสิ่ง ทำให้ถ้าไม่ใช้ทักษะบางอย่างนานๆจะหลงลืมไปและต้องเรียนรู้ใหม่อีกครั้ง
[สกิล]
เสริมพลังเฉพาะส่วน [Active] (ซุปเปอร์แรร์) Lv.1
เพิ่มความสามารถให้ส่วนใดๆในร่างกายให้ดีขึ้น ไม่ใช้มานา ไม่มีคูลดาวน์
[ฉายา]
ผู้ตื่นตัว : ได้รับความสามารถ สัมผัสอันตราย [Passive] ( Uncommon ) Lv. 2
สามารถรับรู้ถึงอันตรายต่างๆได้ในระยะไม่เกิน 10 เมตร
ผู้แสวงหาคำตอบ : ได้รับความสามารถ สังเกตการณ์ [Active] ( Uncommon ) Lv.1
เมื่อใช้งานจะมอบข้อมูลส่วนหนึ่งของสิ่งที่สังเกตการณ์ ใช้มานา 1 หน่วย คูลดาวน์ 5 วินาที
เปิดก่อนถามทีหลัง : ทุกๆการโจมตีแรกใส่ศัตรูจะทำความเสียหายได้เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
——————————————————————————————————————————————————
"ไม่มีเลเวล ไม่บอกจำนวนเลือด ( Hp = Heath point ) แต่มีบอกมานา แสดงสกิลพร้อมรายละเอียด นี่จะบอกว่าเทพแค่ไหนโดนซัดจุดสำคัญก็ตายได้สินะ" ผมวิเคราะออกมาในทันที นิยายแฟนตาซีแบบโหดๆหน่อยก็ประมาณนี้ ไม่บอกพลังชีวิต ไม่มีเลเวล มีแค่สกิลให้
พอไหวละมั้งเพราะไม่มีของอย่างเลเวลเวลาสู้แต่ยังไม่แน่ใจเรื่องของมานาเท่าไหร่ งั้นสิ่งแรกที่เราต้องทำ คือสำรวจสิ่งที่เรามี
ไม่รู้ว่าโชคดีหรือบังเอิญที่เรามีสกิลจำพวก ประเมิณ อยู่ด้วย
" ใช้ 'สังเกตการณ์' กับ 'มานา' " สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาจากที่เรารู้ก็มีแค่ มานา นอกจากนั้นรอบๆตัวเรานี่คือสิ่งที่เราคุ้นเคยเป็นอย่างดี ดังนั้นสิ่งที่ควรใช้สกิลประเภท ประเมิน ก่อนเลยคือ มานา 2/10 คืออะไร
ทันที่ทีเอ่ยจบความรู้สึกที่มีอะไรบางอย่างไหลออกไปเหมือนตอนพึ่งออกกำลังกายมาหมาดๆ
[มานา (สังเกตการณ์ 1/1) : พลังงานจากโลกที่มอบให้กับสิ่งมีชีวิตทุกชนิด สามารถฟื้นฟูได้ด้วยตัวเองตามธรรมชาติ (อัตราฟื้นฟู 1 หน่วย ต่อ 1 นาที)]
มีจำนวนที่สังเกตการณ์บอกด้วยแฮะ งั้นลองใช้กับซอมบี้ข้างนอกดูหน่อยแล้วกัน
[ซอมบี้(?????) (สังเกตการณ์ 1/5 ) : ซากศพเดินได้ที่ถูกควบคุมโดยจ้าวแห่งความตาย ]
แค่นี้หรอวะ?????? 1 มานาของตรูได้แค่นี้เองเราะไอ้ชิบผาย ได้! ตรูจะใช้มันให้ครบเนี่ยแหละ
.
.
.
หลังจากใช้สังเกตการณ์ ซ้ำๆกับซอมบี้ในที่สุดก็ครบ 5 ครั้งเสียที อัตราฟื้นฟูมานาตามธรรมชาตินี่นานพอตัวเลย
แต่ระหว่างรอเวลาเองก็ไม่ได้นั่งเฉยๆนะเออ หาของทำพวกเครื่องป้องกันด้วยกระดาษจนได้เกราะกระดาษมาป้องกันการกัดได้ด้วยแหละ
ส่วนอันนี้เป็นผลลัพธ์ของความพยายาม
[ซอมบี้ (โจเซฟ) (สังเกตการณ์ 5/5 ) : ซากศพเดินได้ที่ถูกควบคุมโดยจ้าวแห่งความตาย
- โจมตีด้วยวิธีการกัดและข่วน ทำให้โดนสถานะติดพิษ หากตายระว่างนี้จะลุกขึ้นมาเป็นซอมบี้ตัวใหม่
- จะตายหากโดนทำลายส่วนศีรษะหรือต้นคอ
- มีโอกาสเล็กน้อยที่เมื่อตายจะมอบยาแก้พิษให้]
อืม หากสังเกตดีๆไอ้วงเล็บท้ายคำว่าซอมบี้มันคือชื่อของเจ้าซอมบี้นั่นแหละ ซึ่งมันเปลืองมานาเพิ่ม 1 หน่วยเพื่อตรวจสอบมัน
"ซึ่งมันเปลืองโคตรๆเลย" รอฟื้นมานาตั้งสิบนาทีได้แค่ชื่อของอดีตมนุษย์เนี่ยนะ
เฮ้อ แต่จะไม่ใช้ก็ไม่ได้ เพราะจากการทดลองคือข้อมูลพวกนี้จะอยู่ถาวรและจะเรียกขึ้นมาดูเมื่อไหร่ก็ได้เหมือนสารานุกรมที่เราเป็นคนบันทึก และถ้าเป็นประเภทเดียวกันกับที่เคย สังเกตการณ์ไปแล้วมันจะโผล่ข้อมูลมาทั้งหมด
ทันทีที่บ่นจบจู่ๆ หน้าจอใสสีฟ้าๆก็ลอยอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับเสียงทีพูดภาษาที่ไม่เคยเห็นและดันฟังรู้เรื่องซะอย่างนั้น
[ประกาศ]
[สถานการณ์ที่ 1 ได้เริ่มขึ้นแล้ว ผู้ที่ไม่อาจปรับตัวจักร่วงหล่น ผู้ที่อดทนรอดมาได้จักได้รับโอกาศ และผู้แข็งแกร่งจักได้รับ 'พลัง' ]
[ เนื้อของสถาณการณ์ : เอาชีวิตรอดหรือโค่นล้ม
จำกัดอาณาเขตในมหาวิทยาลัย x จนกว่าจะจบเหตการณ์
เงื่อนไขการเคลียร์ :
เงื่อนไขอย่างใดอย่างหนึ่งต้องสำเร็จ :
1. เอาชีวิตรอดเป็นระยะเวลา 1 เดือน
2. สังหาร 'ลิช ผู้บัญชาการคนตาย' ได้สำเร็จ
รางวัล : ตามแต่สภาพที่เอาชีวิตรอดมาได้ ]
ทันที่เสียงประกาศความโกลาหลที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้จบผมก็เผลอเอามือกุมหัวขึ้นมาเลย แถมเผลอลั่นคำด่าคำสบถคำที่ไม่ควรจะออกอากาศออกมาด้วย
ไม่ใช่เพราะประกาศมันน่าเศร้าน่าหดหู่หรอกนะ
ปึงๆๆๆๆๆๆๆ
แต่เพราะมีได้ห่าตัวไหนไม่รู้มาทุบประตูห้องตรูข้าอยู่เนี่ย!!!!!!!!


## 2. รู้รึเปล่าว่าถ้าเคาะประตูแล้วเขาไม่ตอบนี่อาจจะเพราะเขาไม่ว่างก็เป็นได้

สวัสดี นี่ผมสุริยะเองนะ  ตอนนี้ผมกำลังมีปัญหาสุดๆเลยครับ
ปึงๆๆๆๆๆ แฮร่ๆๆๆๆๆๆ
ใช่ๆ ปัญหากับคุณมึงนั่นแหละครับ ดังนั้นขอความกรุณาหุบปากและเลิกทุบประตูห้องผมซักทีด้วยครับไอ้ศพเดินได้
เอาล่ะเข้าเรื่องผมจะอธิบายสถานการณ์ให้ฟังนะว่าในตอนนี้ของผมนั้นมันฉุกเฉินแค่ไหน
เนื่องด้วยหอพักของผมเป็นหอพักภายในมหาลัย เรียกง่ายๆว่าหอในนั้นแหละ มันจึงไม่ค่อยจะมีของมีคมหรืออะไรที่น่าจะทำร้ายคนได้
ซึ่งผมมีของที่พอจะทำร้ายคนได้ประมาณสี่อย่าง
หนึ่งคือ มีดเล่มเล็กๆที่ไว้หั่นหมู หั่นผัก
สองคือ ก้อนอิฐที่หยิบติดมือมาด้วยหลังจากปาก้อนแรกใส่ซอมบี้
สามคือ ของจำพวกโต๊ะตู้เตียงเรียกรวมๆกันนะถ้าแยกทีละชิ้นมันเยอะ
สี่คือ เครื่องเขียนวิชาวาดรูปต่างๆ
ตามปรกติแล้วคนเราคงจะเลือกเอามีดหั่นหมูไปจิ้มพวกซอมบี้แต่ ช้าก่อน!!!!
ถ้าเอาไอ้มีดนี่ไปจิ้มสมองพวกมันผมคงไม่กล้าเอามันกลับมาใช้หั่นเนื้อในตู้เย็น(มินิ) ที่พึ่งซื้อมาเมื่อวานแน่ๆ
เอ้อ  หอผมใช้ระบบโซล่าเซลล์นะดังนั้นถ้าไฟฟ้าจะพังนี่ต้องไปเครื่องจ่ายไฟบนดาดฟ้าต้องพังก่อน ซึ่งมันโดนล๊อคไว้ด้วยฝีมือ เจ้เหมียว คนคุมหอของเรา หายห่วงเรื่องไฟฟ้าไปพักใหญ่ๆ
ส่วนเรื่องน้ำระหว่างกำลังพักเหนื่อยผมเอาขวดน้ำเก่าๆไปรองน้ำไว้แล้วตอนจะกินก็เอาไปต้มในกระติกทำน้ำร้อนเอา สะดวกดีใช่ป่ะล่ะ
ปึง!!!!!!!  โฮกกกกกกกกกก!!!!!
โอเคๆ รู้แล้วใจเย็นสิวะเฮ้ย
กลับมาต่อกัน
ตอนนี้สิ่งที่เหลือที่พอจะไปกระซวกไอ้คนหน้าห้องนั่นได้มีแค่ วงเวียนยาวครึ่งแขนกับ ฟุตเหล็กที่ไม่เคยแกะออกจากซองยาว 1 เมตร
ฟุตเหล็กไม่น่าจะเฉาะหัวพวกมันเข้าดังนั้นผ่าน พวกโต๊ะเก้าอี้ใหญ่เกินไปที่จะลอดช่องประตู
มีดต้องเก็บไว้หั่นหมู ดังนั้นเหลือแค่วงเวียนอันเท่าแขนที่น่าใช้งานได้
และแน่นอนใครมันจะบ้าเอามือเปล่าๆไปแทงซอมบี้ให้โง่ละถ้าแทงแล้วมันไม่ตายแล้วงับมือนี่จบชีวิตเลยนะ ดังนั้นถุงมือยางสำหรับขัดห้องน้ำจึงสวมเข้าที่มือทันที
ถุงมือยางพร้อม
วงเวียนพร้อม
ตั้งท่าให้มั่นคงพร้อม
ลุย!!
แกร๊ก! ปึงๆๆๆๆๆ
ทันทีที่หมุนลูกบิดประตู แรงกระแทกก็ทำให้โซ่ที่คล้องไว้แทบขาดและแขกไร้มารยาทสามคน ก็พยายามจะแทรกตัวเข้าช่องเล็กๆที่เปิดนั่นเข้ามา
"สามเลยหรือวะ เยอะไปไหมเนี่ย" ตั้งท่าให้ดีง้างสุอแขนและทิ้งตัวแทงออกไปสุดแรงเกิด เข้าที่ส่วนหัวของ ซอมบี้เน้นๆ
ฉึก ฉึก ฉึก
เสียงแทงเข้าเบ้าตาของทะลุไปยังส่วนสมองของซอมบี้ตัวแรกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องก่อนที่มันจะนึ่งไป
[คุณได้สังหารซอมบี้]
[คุณได้รับ เหรียญ 100 เหรียญ]
[ปลดล๊อคความสำเร็จ เฟริสบลัด(first blood)]
[คุณได้รับกล่องสุ่มระดับต่ำจำนวน 1 กล่อง]
ตายแล้ว.....ถึงไอ้ตรงหน้านี่จะไม่ใช่คนก็เหอะ นี่ผมพึ่งจะทำการสังหารสิ่งมีชีวิตที่ตัวใหญ่กว่าแมงกะจั้ว แถมหน้าตาเหมือนคนอีกไปซะแล้ว
ถามว่ากลัวรึเปล่า? แน่นอนสิตอนนี้มือนี่สั่นเป็นสันนิบาทเลย
สัมผัสที่แทงลงไปเหมือนเนื้อหมูเละๆเนี่ยทำเอาอยากจะคายของเก่าออกเลยทีเดียวเชียว นี่พวกพระเอกนิยายทำได้ยังไง แทงหัวคนแล้วเดินไปเชือดคนต่อไปชิลๆเนี่ย
[ผลของสงบนิ่งทำงาน ความเครียดของคุณลดลงครึ่งหนึ่งทันที]
ผลของสกิลติดตัวทำงานอัตโนมัติ ทำให้มือที่สั่นสุดๆ สั่นเบาลงแล้ว อาการคลื่นใส้อยากคายของเก่าก็ลดน้อยลงแล้ว ถึงจะไม่ถึงกับหายไปจนหมดเลยก็ตาม
"ถ้าจำไม่ผิด พวกตัวละครแนวๆอาจารย์ของตัวเอกคงพูดไว้ประมาณ 'จงจำความรู้สึกนี้เอาไว้อย่าได้หลงลืมว่าตัวเองเป็นคนช่วงชิงชีวิตของคนอื่นมาเพื่อเอาตัวรอด' สินะ"
จะจำไว้ให้แม่นเลย คิดแบบนั้นในใจแล้วก็ลงมือแทงอีกสองตัวที่เหลืออยู่
[ได้รับ เหรียญ 100 เหรียญ x 2 ]
หลังจากที่แทงตัวที่เหลืออยู่จนหมดก็เอาโต๊ะมากั้นประตูแล้วก็แวะไปอ้วกแตกไปรอบนึงเต็มๆ กว่าจะจัดการตัวเองเสร็จก็ล่อไปตั้งชั่วโมงกว่า
บ้าเอ้ยข้าวแกงกะหรี่ตรูออกไปหมดกระเพาะเลย เสียดายชะมัด
[ผลของอัฉริยะเทียม(บกพร่อง)ทำงาน เรียนรู้ทักษะเรียกใช้ แทง(คอมม่อน) lv 1]
"ใช้สังเกตุการณ์ กับ แทง(คอมม่อน)"
[แทง(คอมม่อน) lv 1 (สังเกตการณ์ 1/1) สกิลเรียกใช้
- ใช้มานา 1 หน่วย
- จะมอบบัฟที่เพิ่มประสิทธิภาพในการแทงเป็นระยะเวลา 10 วินาที
- เพิ่มประสิทธิภาพในการแทงขึ้น 50%
- มีโอกาศเล็กน้อยที่จะแทงทะลุเกราะเบาตามสภาพของสิ่งที่ใช้แทง
- มีโอกาศน้อยมากที่จะแทงทะลุเกราะหนักตามสภาพของสิ่งที่ใช้แทง ]
จะว่าไปก็ยังไม่ได้ตรวจสอบพวกคุณสมบัติเฉพาะเลยไหนจะเหรียญอีกแฮะไหนๆแล้วของลองหน่อยแล้วกัน
"ใช้สังเกตการณ์ กับ ผู้เตรียมพร้อม"
[ผู้เตรียมพร้อม{อันคอมม่อน}(สังเกตุการณ์1/1) : ทุกอย่างย่อมไม่น่ากลัวหากเราเตรียมพร้อม
- คุณจะตรวจจับอันตรายได้ดีกว่าคนอื่นๆ
- คุณลักษณะนี้เติบโตได้ ]
???? บอกแค่นี้เองเรอะ ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรเพิ่ม หรือเพราะเป็นแค่ 'อันคอมม่อน' หว่า
"ไหนลองกับอีกอันซิ ใช้สังเกตุการณ์ กับ สงบนิ่ง"
[สงบนิ่ง{อีปิก}(เล็ก)(สังเกตการณ์ 1/1) : หากเราสงบคำตอบจักอยู่ข้างเรา
- ทำงานอัตโนมัติ ไม่ใช้มานา ไม่มีคูลดาวน์
- เมื่อความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงจะดับที่อันตรายต่อการตัดสินใจ คุณสมบัตินี้จะทำงาน โดยการบังคับให้ความเครียดและแรงกดดันที่ได้รับในสภาวะนั้นๆ ลดลงครึ่งนึงทันที
- ป้องกันการโจมตีทางจิตได้ถึงระดับกลาง
- คุณลักษณะนี้เติบโตได้ ]
"แจ๋วอยู่นี่หว่าตอนนี้ก็ไม่ต้องกลัวโดนสะกตจิตสั่งให้ไปตายแล้ว"
แต่ไม่บอกเงื่อนไขการพัตนาด้วยแฮะ งกชะมัดหรือเพราะ 'สังเกตการณ์' ไม่ใช่ 'ประเมิน' กันนะ
"ไอ้อันสุดท้ายนี่น่าจะมีปัญหานะ ใช้สังเกตการณ์ กับ อัฉริยะเทียม(บกพร่อง)"
[อัฉริยะเทียม{แรร์}(บกพร่อง) : ไม่ว่าจะเป็นของแท้หรือไม่ สิ่งที่ใช้ได้มันก็ยังดีกว่าไม่มีใช้ใช้
- คุณลักษณะนี้ติดสถานะบกพร่องความสามารถของมันจะลดลงอย่างมาก
- ทักษะที่ไม่ใช่ passive มีโอกาศหายไปหรือลดระดับลงตามระยะเวลาที่ไม่ได้ใช้งาน
- คุณจะเรียนรู้ทักษะต่างๆได้ไวกว่าคนอื่นๆ 50%
- คุณจะคิด มอง อ่าน ทำความเข้าใจได้เร็วกว่าคนอื่นๆ 50%
- หากต้องการซ่อมแซมส่วนที่บกพร่องจำเป็นที่จะต้องใช้ไอเทมเพื่อรักษาสมองบางส่วนที่ได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุรถคว่ำ ]
อย่างน้อยๆก็บอกวิธีแก้ไม่ต้องไปหาด้วยตัวเอง
"ใช้สังเกตการณ์กับเหรียญ"
[เหรียญ : มันคือเงินมันคือเหรียญ มันคือของไว้ใช้แลกเปลี่ยนกับบางสิ่ง แต่บางสิ่งก็ใช้มันแลกไม่ได้
- มันคือค่าเงินปัจจุบันที่ทุกชีวิตต้องใช้งานเพื่อแลกเปลี่ยนกับไอเทม อาหาร ยารักษา
- หาได้จากการสังหารสิ่งมีชีวิต หรือทำภารกิจพิเศษ ]
สรุปคือมีเยอะๆไว้จะดีกว่าสินะว่าแต่ไม่เห็นร้านค้าเลยแฮะจะใช้อะไรได้ละเนี่ย
[ร้านค้าจะเปิดให้ใช้งานได้หลังผ่านสถานการณ์ที่ 1 ไป]
ขอบคุณที่บอก เอาละถึงเวลาเปิดกาชา ถ้าจะเป็นกล่องระดับต่ำของอะไรที่มันใช้งานได้ที สาธุ
"เปิดกล่องระดับต่ำ"


## 3. กาชาที่ดี คือกาชาที่ไม่เกลือ

สวัสดีนี่ สุริยะนะ ตอนนี้นี้กำลังจะเปิดกาชาน่ะ
ว่ากันตามตรงต่อให้รู้ว่าของเป็นระดับต่ำแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้อยู่ดีเนอะว่าไหม
[ยินดีด้วยท่านได้รับ ปลายหอกที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย(คอมม่อน) จากล่องสุ่มระดับต่ำ]
"....ใช้สังเกตการณ์ กับ ปลายหอกที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย"
[ปลายหอกที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย(คอมม่อน) (สังเกตการณ์1/1) :
- ปลายหอกทำหรับแทงของทหารยุสงครามเก่า
- มีตราประทับแปลกๆอยู่ในจุดที่ขึ้นสนิม
- ถึงจะมีสนิมและใช้สำหรับแทงก็จริงแต่ส่วนใบหอกกลับคมแบบแปลกๆ ]
...…..แล้วทำไมคุณเมิงไม่ให้ด้ามหอกมาด้วยละเฮ้ยเอามาแต่ปลายหอกเพื่อ แถมปลายหอกแค่ 30 เซนไม่มีด้ามจับจะให้ใช้เป็นมีดรึไงห่ะ
หัวจะปวด นี่ดวงเกลือหรือพระเจ้ากลั่นแกล้ง
.
.
.
อืม...…..ไหนๆก็ไหนๆแล้วลองเอาด้ามไม้ถูพื้นมาใช้เป็นตัวหอกดูแล้วกัน น่าจะพอใช้ได้มั้ง
[ผลจากสกิลอัฉริยะเทียม(บกพร่อง)ทำงาน คุณได้รับสกิลติดตัว สร้างสิ่งของ(คอมม่อน) lv 1 แล้ว]
"ใช้สังเกตการณ์กับ สร้างสิ่งของ(คอมม่อน)"
[สร้างสิ่งของ(คอมม่อน) lv 1 (สังเกตการณ์ 1/1)
- สิ่งที่คุณสร้างจะมีคุณภาพดีขึ้นครึ่งหนึ่งไปจนถึงถึงหนึ่งระดับตามระดับความประณีตของคุณ แต่ระดับของมันจะไม่เกินระดับอันคอมม่อน ]
"ใช้สังเกตการณ์กับ หอกนี่"
[หอกประดิษฐ์(อันคอมม่อน)(สังเกตการณ์ 1/1)
- ด้วยความแหลมคมเป็นพิเศษของหัวหอกทำให้ 'การแทง' จะทรงประสิทธิภาพมากขึ้น
- มีตราประทับแปลกๆอยู่ในจุดที่ขึ้นสนิม
- ถึงจะมีสนิมและใช้สำหรับแทงก็จริงแต่ส่วนใบหอกกลับคมแบบแปลกๆ
- ไม่เหมาะกับการฟาดเพราะตัวด้ามไม่เข็งแรงขนาดนั้น ]
เอาเถอะถึงมันจะดูกากๆหน่อยแต่ไม้มันค่อนข้างแข็งแรง แถมรวมระยะหอกตอนนี้ราวๆเมตรครึ่ง ซึ่งน่าจะยาวพอใช้แทงได้ดีกว่าวงเวียนนี่
เปลี่ยนชุดแขนยาวกางเกงพละให้กระชับเคลื่อนไหวง่าย สวมเกราะกระดาษด้านในให้เรียบร้อยเก็บของที่เกะกะขวางทางในห้อง
โอเค พร้อมลุย! เราจะไปฟามเหรียญกัน ไม่ว่าด้วยผลของลางสังหรณ์จากคุณสมบัติ หรือจากที่เคยอ่านๆนิยายแนวนี้มา ไอ้เหรียญนี่น่าจะจำเป็นสุดๆ
ซึ่งถ้าเราไม่ได้เป็นพระเอกมีพลังเทพๆเหมือใครเขา ไอ้เหรียญนี่แหละน่าจะใช้แก้ปัญหาได้
"ดังคำกล่าวของแบตแ*น ว่าพลังของชั้นคือชั้นรวยยังไงละ"
ว่าแล้วก็แง้มประตูเอามือถือยื่นออกไปกดถ่ายรูปสองสามทีแล้วเอากลับมาดู
ผมบอกไปรึยังนะว่าห้องผมอยู่ชั้น 5 สุดริมหอฝั่งซ้ายซึ่งชั้น 6 เป็นดาษฟ้าน่ะ
"สองตัวอยู่ริมอีกฝั่งของหอ แบบนี้นี่เองมิน่าตอนไอ้สามตัวนั้นโวยวายพวกมันถึงไม่มาแจม"
พวกมันมีระยะมองเห็นกับการฟังที่จำกัด ราวๆสิบเมตรได้มั้งน่าจะแย่ลงตามความดังกับระยะเสียง
ข้อมูลใหม่นับว่าดี ว่าแล้วเช็คโซ่ให้ดีๆว่ามันจะไม่พังตอนโดนกระแทก ยกโต๊ะวางกันไว้อีกชั้น แล้วสูดลมหายใจลึกๆ เอาหน้าไปชิดร่องประตูแล้วแหกปาก
"ไอ้พวกหน้าโง่!! ทางนี้โว้ย!!"
ยังไม่ทันจะจบประโยคพวกมันก็หันขวับแถมพุ่งมาอย่างไว
แหม่ ดีนะไม่ได้ไปเปรี้ยวโชว์โหดยืนวัดกะพวกมันกลางโถงทางเดิน สิบเมตรนี่สองวินาทีนิดๆก็พุ่งมาถึงแล้ว
บางทีพวกเอ็งก็ไวไป๊ นี่เร็วพอๆกะนักวิ่งทีมชาติเลยเร้อ
และแน่นอนอย่างที่รู้ๆกันว่าซอมบี้มันมีสมองคิดเป็นที่ไหน พวกมันเบรกไม่เป็นพุ่งมาสไลด์ศพเพื่อนตัวเอง 3 ศพแรก ซึ่งตัวแรกหน้าทิ่ม จูบพื้นไปเต็มรัก ตามมาด้วยตัวที่สองที่สะดุดขาตัวแรกที่ล้มทำให้ร่างของมันกระเด็นไปชนกำแพงหอพัก
"เร็วแต่โง่เนอะพวกแกเนี่ย"
ว่าจบพวกมันก็ลุกมาพุ่งต่อซึ่งแน่นอนติดโซ่มุมเดียวกับไอ้สามตัวแรกนั้นแหละ
"เอาหอกไปกินแทนเนื้อละกันไอ้พวกสัมภเวสี ขอลองสกิลหน่อยซิ 'แทง'"
ปลายหอกเรืองแสงสีฟ้าจางๆแล้วผมก็แทงเข้าที่หัวของพวกมันทันที
ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก
[คุณได้รับเหรียญรวม 200 เหรียญ]
สรุปคือแทงเข้าไปตัวละสองที พลังโจมตีตอนนี้พอไปวัดไปวาได้มั้ง ตอนใช้วงเวียนแทงไป 3 ครั้งถึงจะตาย คิดง่ายๆก็ ดาเมจเพิ่มมา 30% สินะ
แง้มประตูยื่นมือถือไปถ่ายรูปเช็คอีกทีว่าไม่มีตัวที่สาม หรือสี่ในชั้นนี้
แต่ก็ว่าเถอะตะโกนดังขนาดนั้นไม่วิ่งขึ้นมาจากชั้นล่างก็ดีเท่าไหร่แล้ว จากรูปถ่ายในมือถือ ที่เป็นทางเดินเปล่าๆไม่มีใครหรือ ตัวอะไรยืนอยู่ สรุปคือโล่งชั้นนี้มีทั้งหมด 5 ตัว...
"ซึ่งตรูไม่เชื่อว่ะ 5 ตัวเนี่ยนะหอนี้คนพักครึ่งร้อยแค่ชั้นนี้ก็ปาไปสิบห้องแล้ว แถมนี่ก็ช่วงบ่ายกว่าๆเองด้วย"
มันหมายความว่าคนที่กินข้าวแล้วกลับหอมีเยอะแน่ แต่คำถามคือเป็นคนปรกติกี่คน
"เอาวะค่อยๆไล่ดูทีละห้องละกัน"
ว่าแล้วก็ปลดโซ่เขี่ยศพไปให้พ้นทางด้วยเก้าอี้ไม้ก่อนจะค่อยๆขนโต๊ะออกมาขวางทางเดิน
เอามาขวางทำไมงั้นหรือ
ไม่เอาน่า...จะให้เด็กมหาลัยตาดำๆไม่เคยฝึกหอกวิ่งไปแทงไอ้พวกวิ่งสี่คูณร้อยได้เนี่ยนะ ถ้าทางนี้เอาเปรียบได้ก็จะทำอ่ะ
ว่าแล้วก็ค่อยๆขยับโต๊ะตัวที่สองไปกั้นหน้าประตูห้องตรงข้ามแล้วเคาะประตูซึ่งเป็นห้องพักของรุ่นพี่ปี 4 ที่ไม่ถูกกันเท่าไหร่นัก
ที่ไม่ถูกกันเพราะห้องพี่แกชอบเอาขยะมากองไว้หน้าห้องตอนเช้าๆกลิ่นนี่ตีอัดจมูก ห้องในหอนี้กันเสียงดีก็จริงแต่มันไม่กันกลิ่น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"พี่หนุ่ยคร้าบอยู่ห้องไหมพี่"
ตึง ตึง ตึง แอร้กกกก %{€%*…$
เสียงทุบประตูดังลั่นแถมด้วยเสียงครางแปลกๆไม่เป็นภาษาคนดังออกมาจากหลังประตู
โอเคชัดเจนไอ้หลังประตูนี่ไม่ใช่ 'คน' ล้านเปอเซ็นต์
ผมไม่ใช่ผู้หยั่งรู้ ผมไม่ใช่ผู้หวนคืน ผมไม่มีแม้แต่ความรู้เกียวกับเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ แต่ผมรู้ว่าผมต้องรอดไปให้ได้