ความหนาวเย็นจัดมาเยือน ฉันจะแก้แค้นครอบครัวปลอมทั้งหมด
Ember Wilde
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

"ไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะไม่อยู่ที่นี่ให้เธอรำคาญอีกต่อไป วันนี้ฉันจะย้ายออกไป"
เพิ่งลืมตาตื่น ฉันก็ได้ยินประโยคนี้
ตรงหน้าคือภาพที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา พร้อมกับคนที่คุ้นเคยจนทำให้ฉันกำมือแน่นในทันที
หลังจากล่องลอยอยู่ในโลกยุคน้ำแข็งมาหลายสิบปี ฉันคิดว่าฉันคงลืมความแค้นที่ฝังลึกนี้ไปแล้ว แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับไม่กล้าลืมแม้แต่วินาทีเดียว
จะลืมได้อย่างไรกัน?
คนพวกนี้ล้วนเป็นญาติของฉัน! และก็เป็นฆาตกรที่ฆ่าฉันด้วย!
ฉันตายในเดือนที่สามหลังจากยุคน้ำแข็งมาถึง ตอนที่ฉันตาย ขาทั้งสองข้างหัก เคลื่อนไหวไม่ได้ หน้าต่างที่เปิดกว้าง ลมหนาวที่พัดกระโชก ทำให้ฉันตายเพราะความหนาวในห้องนั้น
ส่วนฆาตกรที่ทำให้ฉันตาย แค่หลั่งน้ำตาไม่กี่หยด ก็ได้รับการปลอบโยนและดูแลเอาใจใส่จากครอบครัวที่รักของฉัน
แม้แต่แฟนของฉันก็ยังสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อเธอ
แต่หลังจากฉันตาย ฉันไม่ได้สลายไปในทันที แต่กลายเป็นดวงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในโลกนี้ และได้รู้ความจริงทั้งหมด
ฉันคือธิดาแท้ในเรื่องราวของธิดาแท้และธิดาปลอม ที่ถูกพ่อแม่ของธิดาปลอมสลับตัวตั้งแต่แรกเกิด
ทนทุกข์ทรมานมายี่สิบปี ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล กว่าจะรอให้สามีภรรยาคู่นั้นตายในอุบัติเหตุรถชน ตอนที่จะได้รับเงินชดเชย หาน เซี่ยว ธิดาปลอมก็โผล่ออกมา พาฉันกลับบ้านของเธอ เพื่อเรียกร้องชีวิตที่ควรเป็นของเธอคืน
เธอได้รับเงินชดเชยจากพ่อแม่แท้ๆ และเงินชดเชยจากพ่อแม่บุญธรรม แล้วย้ายออกไปอย่างสบายใจ
ส่วนฉันไม่เพียงแต่ไม่ได้รับเงินสักบาท แต่ยังได้รับสายตาเย็นชาจากพ่อแม่แท้ๆ
เพราะการมาถึงของฉัน ทำให้ลูกสาวที่พวกเขารักต้องจากไป
ไม่เพียงเท่านั้น ฉันยังถูกน้องชายแท้ๆ ผลักตกบันได ทำให้ขาหัก จนไม่มีแรงต่อต้านในคืนที่หาน เซี่ยวตั้งใจเปิดหน้าต่างให้ฉันตายเพราะความหนาว
แต่สวรรค์เมตตา ให้ฉันล่องลอยเป็นดวงวิญญาณในยุคน้ำแข็งมาหลายสิบปี
และยังให้ฉันได้กลับมาในวันที่สิบก่อนยุคน้ำแข็งจะมาถึง
ซึ่งก็คือวันแรกที่ฉันถูกรับกลับมา
หาน เซี่ยว ที่เป็นธิดาปลอมคู่กับฉัน พูดประโยคเดียวกับชาติที่แล้วทุกประการ ชาติที่แล้วฉันโมโหมาก ยืนกรานให้เธอไป กลับกลายเป็นว่าฉันถูกทุกคนรังเกียจ
ฉันรู้มานานแล้วว่าครอบครัวนี้ล้วนเป็นพวกอกตัญญู และผ่านความเป็นความตายมาสิบปี ในใจไม่มีความเศร้าโศก มีแต่ความรังเกียจ
ดังนั้นฉันจึงเดินไปจับมือเธอ แสร้งทำหน้าเศร้าด้วยความสงสาร
"หาน เซี่ยว เธอคงจะอายุมากกว่าฉันนิดหน่อยใช่ไหม? ฉันขอเรียกเธอว่าพี่สาวได้ไหม?"
"เธอก็เป็นลูกสาวของพ่อแม่เหมือนกัน ถ้าเธอจากไปแบบนี้ ความรักที่พ่อแม่มีให้เธอมาตลอดหลายปี เธอจะให้มันอยู่ที่ไหน อยู่ด้วยกันเถอะนะ ฉันยินดีที่จะอยู่ร่วมกับเธออย่างสงบสุข"
ฉันแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง มองไปที่หานห่าวเทียนและหลิน หนิง เม่ย คู่สามีภรรยา แสดงรอยยิ้มที่ฝืนออกมาอย่างเศร้าๆ
"ถึงแม้ว่าคู่สามีภรรยานั้นจะทารุณฉัน แต่พี่หาน เซี่ยวเป็นผู้บริสุทธิ์ ฉันขอหน้าด้านเรียกพ่อแม่สักหน่อย"
"พ่อ แม่ ขอให้พี่หาน เซี่ยวอยู่ด้วยได้ไหมคะ?"


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ต่างจากชาติที่แล้ว ชาตินี้เราสลับบทบาทกัน
หานห่าวเทียนและหลิน หนิง เม่ยรู้สึกผิดต่อฉันอยู่แล้ว พอได้ยินฉันพูดอย่างรู้ความ พวกเขายิ่งรู้สึกเศร้าใจ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยแผลบนตัวฉันที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ หานห่าวเทียนผู้ชายที่ยึดมั่นในความเป็นชายก็โกรธจัด
"สามีภรรยาคู่นั้นกล้าทารุณเธอขนาดนี้เชียว!"
"เสี่ยวซวง ลูกต้องทนทุกข์ทรมานมามากเลย"
ฉันซบตัวอย่างมีความสุขข้างหลิน หนิง เม่ย ส่ายหน้าพลางตอบว่า "ไม่ทุกข์หรอกค่ะ ชาตินี้ยังได้เจอพ่อแม่ที่แสนรักอีกครั้ง ฉันคิดว่าทุกอย่างที่ผ่านมาเป็นแค่บททดสอบ"
หลิน หนิง เม่ยนับถือศาสนา พอได้ยินคำพูดนี้ก็ทั้งสงสารทั้งรู้สึกว่าไม่เสียแรงที่เป็นลูกแท้ๆ ของตน ช่างถูกคอกันเหลือเกิน
หาน เซี่ยวนั่งแข็งทื่ออยู่บนโซฟา กลับกลายเป็นคนนอกไปเสียแล้ว
เธอก็เป็นคนนอกมาตั้งแต่ต้นนั่นแหละ
หลังจากฉันพูดแบบนั้น เธอจะไปก็ไม่ถูก จะอยู่ก็ไม่เหมาะ ได้แต่นั่งฝืนๆ อยู่บนโซฟา ดูน่าสงสารขึ้นมาทีเดียว
แต่ฉันไม่คิดจะปล่อยเธอไปง่ายๆ
ความหนาวจัดกำลังจะมาถึงแล้ว
ชาติที่แล้วหลังจากหาน เซี่ยวย้ายออกไป เธอได้ซื้อของเก็บไว้มากมาย พอดีรอดพ้นช่วงที่ความหนาวจัดเริ่มมาถึง
แต่การกลับมาครั้งนี้ของฉัน ก็เพื่อแก้แค้นทุกคน
ไม่มีใครจะได้อยู่สบาย
ฉันทำเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองหาน เซี่ยวแล้วพูดอย่างขอโทษ "ขอโทษนะคะพี่ เรื่องพ่อแม่ของพี่ หนูก็เสียใจมาก"
"เงินชดเชยน่าจะออกมาเร็วๆ นี้ หนูคิดว่าพี่เป็นลูกแท้ๆ ของพวกเขา เงินก้อนนี้พี่ควรเป็นคนไปรับ"
"เรื่องเงินไม่สำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือ นี่อาจเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พวกเขาทิ้งไว้ให้พี่ในโลกนี้..."
พูดไปพลางก้มหน้าลงอย่างเศร้าๆ มือลูบรอยแผลเป็นบนแขนไปด้วย
"ถึงลุงป้าจะไม่ค่อยดีกับหนู แต่ก็เลี้ยงดูหนูมาจนโต หนูหวังว่าพี่ในฐานะลูกแท้ๆ ของพวกเขา ก็ควรระลึกถึงบุญคุณที่ให้กำเนิดพี่มา"
หานห่าวเทียนได้ยินแล้วก็โกรธจัด
เขาแค่นเสียงเย็นๆ พูดว่า "เธอไม่ต้องไปยุ่งกับพี่สาวเธอ พี่สาวเธอไม่ได้ขัดสนเงินก้อนนี้สักหน่อย"
เพราะเขาถือว่าหาน เซี่ยวเป็นลูกสาวแท้ๆ ถึงได้พูดโดยไม่ระมัดระวัง
แต่สำหรับหาน เซี่ยวที่รู้ตัวว่าเป็นลูกปลอมมาตั้งแต่ต้น คำพูดนี้ยิ่งทำให้เธอไม่พอใจ
หานห่าวเทียนในฐานะหัวหน้าครอบครัวพอใจมากที่ฉันรู้ความและไม่ก่อเรื่อง
เขาโบกมือใหญ่ โยนบัตรใบหนึ่งให้ฉัน
"เงินในบัตรนี้เอาไปใช้ เสี้ยวเสี้ยว เสี่ยวซวง พวกเธอต่างก็เป็นลูกสาวพ่อ เงินของคู่สามีภรรยานั่นเอาไปบริจาคซะ พ่อไม่ได้ขัดสนจนต้องใช้เงินสกปรกพวกนั้น"
หลิน หนิง เม่ยก็จับแขนฉันด้วยความเป็นห่วงมาก
เธอลูบผมฉันเบาๆ อย่างทะนุถนอม พูดกับหานห่าวเทียนด้วยความสงสาร "เสี่ยวซวงช่างเหมือนฉันจริงๆ แต่เด็กอายุแค่นี้ ทำไมต้องทนทุกข์มากมายขนาดนี้ด้วย?"
แล้วก้มลงพูดกับฉันว่า "อยากได้อะไรก็ไปซื้อนะลูก เดี๋ยวแม่จะให้บัตรอีกใบ"
"เสี้ยวเสี้ยว พาน้องไปดูทางหน่อย พี่น้องต้องรักใคร่กลมเกลียวกันนะ"
หาน เซี่ยวได้แต่ตอบรับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ฉันรู้ว่าตามนิสัยใจกว้างของหานห่าวเทียน บัตรใบนี้ต้องมีเงินไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้าน หรือไม่ก็หลายล้านบาท
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลิน หนิง เม่ย เธอดูอ่อนโยนใจดี แต่ที่จริงเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงในบ้านหลังนี้
แค่เอาใจเธอได้ ทุกอย่างก็จะราบรื่น
ฉันกำบัตรในมือแน่น
มีบัตรใบนี้ ฉันคงไม่ต้องตายอย่างอนาถในความหนาวจัดแน่ๆ
แล้วก็หาน เซี่ยว...
ฉันยิ้มหวานมองไปทางหาน เซี่ยว "พี่คะ รบกวนพี่ด้วยนะคะ"
ขอให้ชีวิตของเธอ จบลงในเร็ววันนี้เถอะ
ฉันตายในเดือนที่สามของการมาเยือนของความหนาวเย็นจัด
ร่างกายสวมเสื้อผ้าบางๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำแข็ง ร่างกายแข็งเกร็งจากความหนาว
หลังจากตาย ฉันเห็นครอบครัวที่ฉันคิดถึงมากที่สุด ทุกคนล้อมรอบฆาตกรที่ฆ่าฉัน
พ่อของฉันพูดว่า "ไม่ต้องกลัว การตายของเธอไม่ใช่ความผิดของเธอ"
แม่ของฉันพูดว่า "ลูกสาวของเราต้องทนทุกข์มามาก ไม่เป็นไร แม่ยังมีเธอที่เป็นลูกสาวที่รักยิ่งกว่าลูกแท้ๆ"
น้องชายของฉันพูดว่า "ผู้หญิงคนนั้นตายซะที ผมยอมรับแค่พี่คนเดียวเท่านั้น!"
แฟนของฉันพูดว่า "ต่อไปนี้พวกเราก็สามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างเปิดเผยแล้ว"
ท่ามกลางความเศร้าโศกและความโกรธแค้น ฉันลืมตาขึ้นมา แต่กลับพบว่าตัวเองย้อนกลับไปในวันที่ถูกรับกลับบ้านครั้งแรก

ความหนาวเย็นจัดมาเยือน ฉันจะแก้แค้นครอบครัวปลอมทั้งหมด