เทพสงครามบุตรเขย
ตงฟางหวงฝู
## บทที่ 1 ถอนตัวหลังประสบความสำเร็จ

เสียงลมพัดกระหน่ำ ใบหญ้าปลิวว่อน
หลินเฉินกระชับเสื้อโค้ทตัวใหญ่ที่สวมอยู่ มองดูค่ายทหารที่คุ้นเคยราวกับจารึกอยู่ในกระดูก และใบหน้าคุ้นตาเหล่านั้นอีกครั้ง ก่อนจะกัดฟันแน่น
"ไปกันเถอะ"
หลินเฉินหันหลัง ก้าวขึ้นประตูเฮลิคอปเตอร์ที่จอดรออยู่
เบื้องหลังเขา เหล่าชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ยืนเรียงแถวเป็นระเบียบ น้ำตาคลอเบ้า แต่ทุกคนยืนตัวตรงราวกับหอก จ้องมองเงาร่างของเขา พร้อมใจกันยกมือขึ้นทำความเคารพอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดท่ามกลางสายลมหนาว
"ทีมจู่โจมส่งผู้บังคับการ!"
"หน่วยรบพิเศษส่งผู้บังคับการ!"
"ฝ่ายสนับสนุนส่งผู้บังคับการ!"
...
ท่ามกลางเสียงใบพัดที่ค่อยๆ ดังขึ้น เสียงตะโกนก้องกังวานดังขึ้นเป็นระลอก
ทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน และรู้สึกฮึกเหิม!
"ผู้บังคับการ ท่านจะทิ้งไปจริงๆ หรือครับ..." ฉินหยูดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัย เช็ดน้ำตาอย่างแรง แล้วปิดประตูเฮลิคอปเตอร์
ปีกเครื่องบินหมุนพาร่างลอยขึ้น ค่ายทหารที่คุ้นเคย กองทหารที่คุ้นเคย ค่อยๆ กลายเป็นสัญลักษณ์เล็กๆ บนผืนแผ่นดิน
หลินเฉินละสายตา ยิ้มบางๆ "งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ที่นี่ไม่จำเป็นต้องมีฉันอีกต่อไปแล้ว"
นับเวลาดู เขาอยู่บนผืนแผ่นดินนี้มาครบหกปีพอดี
ในช่วงหกปีนี้ หลินเฉินจากทหารใหม่ที่เพิ่งเข้ากรม ผ่านความเป็นความตายมาหลายครั้ง เติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นแม่ทัพผู้ทรงอำนาจ
กองทัพเหยี่ยวภายใต้การบังคับบัญชาของเขา ไร้ผู้ใดต้านทาน ปกป้องดินแดนอันกว้างใหญ่ของโม่โจวอย่างมั่นคง
ส่วนตัวหลินเฉินเอง ด้วยความสามารถในการบัญชาการที่โดดเด่นและค่าพลังกำลังรบที่แข็งแกร่งไร้เทียมทาน ได้กลายเป็นเทพสงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในสายตาของทหารกองทัพเหยี่ยวหลายหมื่นนายที่ประจำการในโม่โจว!
ปัจจุบัน โม่โจวทั้งหมดมั่นคงดุจกำแพงทองแดง ไม่มีใครกล้ามารุกราน
และเขา ในที่สุดก็สามารถถอนตัวหลังประสบความสำเร็จ แม้ว่าตอนนี้เขาจะอายุเพียง 28 ปีเท่านั้น
เฮลิคอปเตอร์บินมุ่งหน้าไปทางใต้ ตรงไปยังสนามบินขนาดใหญ่ที่ใกล้ที่สุด
หลินเฉินล้วงนาฬิกาพกเก่าแก่ออกมาจากอก ข้างในมีภาพถ่ายที่เหลืองซีดเล็กน้อย
เป็นภาพถ่ายของเขาที่ยังดูเยาว์วัยเมื่อหกปีก่อนกับหญิงสาวคนหนึ่ง
หญิงสาวมีใบหน้างดงามประณีต ริมฝีปากเม้มแน่นอย่างดื้อรั้น ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยอารมณ์ซับซ้อนยากจะบรรยาย ราวกับมองทะลุภาพถ่ายเข้าไปในก้นบึ้งหัวใจของหลินเฉินโดยตรง
ฉากเหตุการณ์ที่เหมือนละครตลกในตอนนั้น ยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้น
หลินเฉินยิ้มขมขื่น ความคิดล่องลอยย้อนกลับไปเมื่อกว่าหกปีก่อน
ในตอนนั้น เฉิงชูเหยียนที่เพิ่งจบมหาวิทยาลัย ได้ก่อตั้งต๊กจื่อกวางด้วยความกล้าหาญและสติปัญญาอันโดดเด่น และตัวเธอเองก็กลายเป็น CEO สาวสวยที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
แต่ไม่นาน ภาพลักษณ์นี้ก็ถูกทำลายลง
CEO สาวสวยที่ยังเยาว์วัย ที่แท้ภายนอกดูดีแต่ภายในไม่น่าดู ไปมีความสัมพันธ์กับคนขับรถของบริษัท!
สื่อรายงานข่าวอย่างกว้างขวาง พร้อมการคาดเดาที่เต็มไปด้วยความเจตนาร้ายและความไม่จริง
ภาพลักษณ์ของเฉิงชูเหยียนตกต่ำลงในชั่วข้ามคืน รวมถึงต๊กจื่อกวางของเธอก็ได้รับผลกระทบอย่างหนัก อยู่ในสภาวะอันตราย
ไม่มีใครสนใจความจริงที่ว่าพวกเขาทั้งคู่ถูกวางยา
ประชาชนมุ่งแต่จะกินข่าวฉาว คนในครอบครัวเฉิงมุ่งแต่จะปกปิดเรื่องอื้อฉาว
ผลสุดท้ายคือ คนขับรถคนนั้นแต่งเข้าตระกูลเฉิง กลายเป็นสามีของเธอ
แต่การแต่งงานครั้งนี้ก็ไม่สามารถช่วยกู้ภาพลักษณ์ของเฉิงชูเหยียนและตระกูลเฉิงได้
ผู้คนเยาะเย้ยดูถูกเจ้าหญิงแห่งฟ้าแห่งซูเจิ้งที่เคยเป็นที่อิจฉาของทุกคน และวิพากษ์วิจารณ์คนขับรถยากจนที่โชคดีได้แต่งเข้าตระกูลใหญ่
คนขับรถยากจนคนนั้น ก็คือหลินเฉิน
ความจริงของการแต่งงานครั้งนี้ ทั้งสองคนต่างรู้ดี
ไม่นาน หลินเฉินก็แอบหนีไป เข้าสู่กองทัพเพียงลำพัง ปฏิญาณว่าจะสร้างความยิ่งใหญ่ให้สมกับเจ้าหญิงแห่งฟ้าในอดีต
บัดนี้เวลาผ่านไปหกปี เขาก็ประสบความสำเร็จและกลับมาแล้ว
หลินเฉินมองหญิงสาวในภาพถ่าย ความคิดถึงปนเปกับความรู้สึกผิดที่ยากจะบรรยาย
หลายปีที่ไม่ได้พบกัน ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง
——
"ในที่สุดก็กลับมาแล้ว!"
ฉินหยูยืดตัวบิดขี้เกียจ หลินเฉินก็แสดงสีหน้าคิดถึง
ทั้งสองเดินผ่านฝูงชนที่พลุกพล่านในสนามบินนานาชาติซูเจิ้ง สั่งอาหารจานด่วนในห้างสรรพสินค้าหน้าสนามบิน
"ผู้บังคับการ... อ๊ะ ขอโทษครับ เฉิน เก้อ บ้านเกิดของพี่อยู่ที่ซูเจิ้งใช่ไหมครับ?"
หลินเฉินพยักหน้าเบาๆ
จากซูเจิ้งมานาน พวกเขาเพิ่งกลับมา ยังมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ
"ฮือๆ... แม่จ๋า หนูอยากเจอแม่..."
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้ใสๆ ของเด็กดังขึ้นไม่ไกล
ฝีเท้าของหลินเฉินชะงักทันที
ไม่รู้ทำไม เสียงร้องไห้เบาๆ อ่อนโยนนี้ กระตุ้นความรู้สึกในใจเขาอย่างประหลาด
หลินเฉินแหวกฝูงชน เดินตามเสียงไป
ใต้ป้ายโฆษณาไม่ไกล มีเด็กผู้หญิงตัวน้อยยืนร้องไห้น้ำตานองหน้า
เด็กหญิงอายุราวสี่ห้าขวบ กอดตุ๊กตากระต่ายไว้ ใบหน้าเล็กๆ งดงามราวกับแกะสลัก ดวงตาดำใหญ่เต็มไปด้วยน้ำตา จมูกเล็กๆ สะอึกสะอื้น น่าสงสารอย่างยิ่ง ทำให้หัวใจของหลินเฉินปวดแปลบ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กหญิงคนนี้ทำให้หลินเฉินรู้สึกคุ้นเคยอย่างรุนแรงและประหลาด
ในตอนนั้น เด็กหญิงก็เห็นหลินเฉิน เสียงร้องไห้หยุดลงทันที
ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความดีใจ พุ่งเข้ามากอดขาของหลินเฉินทันที!
"พ่อจ๋า!"
หลินเฉินช็อกอยู่กับที่ ไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรดี


## บทที่ 2 รับท่านกลับปักกิ่ง

ฉินหยูที่อยู่ข้างๆ กะพริบตาแล้วร้องอย่างแปลกใจ "เฉิน เก้อ พูดถึงแล้ว เด็กคนนี้ดูเหมือนนายจริงๆ นะ นายมีลูกสาวตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เคยบอกพวกเราเลย!"
"อย่าพูดเหลวไหล" หลินเฉินรู้สึกปวดหัว เด็กน้อยตัวนุ่มนิ่มกอดขาเขาแน่นและเรียกเขาว่าพ่อด้วยความไว้วางใจ เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเจอแบบนี้
คิดสักครู่ เขาจึงย่อตัวลงลูบหัวเด็กหญิงตัวน้อยแล้วพูดเสียงอ่อนโยน "ลุงไม่ใช่พ่อของหนูนะ หนูคงจำผิดคนแล้วล่ะ หนูพลัดหลงกับพ่อแม่หรือเปล่า? ลุงจะพาหนูไปหาพวกเขานะ"
เด็กหญิงตัวน้อยได้ยินดังนั้น จ้องมองหลินเฉินอย่างงงๆ แล้วจู่ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมา "พ่อเป็นคนไม่ดี! พ่อไม่ต้องการเจียเจียแล้ว!"
หลินเฉินรู้สึกปวดหัวหนักกว่าเดิม
พูดดีพูดร้ายอยู่นาน ในที่สุดก็พาเด็กหญิงไปที่เคาน์เตอร์บริการของห้าง หลินเฉินแจ้งข้อมูลเด็กหายกับพนักงาน อธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน จึงได้ออกจากห้างไป
ตอนที่เขาจากมา เด็กหญิงร้องไห้จนแทบขาดใจ ทำให้หลินเฉินแทบจะใจแข็งไม่ลง
น่าเสียดายที่เขายังมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ ไม่อย่างนั้น เขาคงจะอยู่เฝ้าเด็กหญิงจนกว่าครอบครัวของเธอจะมารับ
หลังจากที่พวกเขาจากไปไม่นาน มีผู้หญิงคนหนึ่งรีบร้อนมาที่เคาน์เตอร์บริการ รีบกอดเด็กหญิงที่ร้องไห้จนหน้าเปื้อนด้วยความเป็นห่วง
"เจียเจีย ขอโทษนะลูก แม่กลับมาช้าไปหน่อย..."
เธอรู้สึกหวาดกลัวในใจ
เธอแค่ไปห้องน้ำแป๊บเดียวแล้วจะกลับมา แต่ดันเจอลูกค้าบริษัทที่น่ารำคาญคนหนึ่ง ต้องเสียเวลาพอสมควรกว่าจะหลุดพ้น
หลายปีมานี้ ลูกสาวคือชีวิตของเธอ ถ้าลูกสาวเป็นอะไรไป...
เธอไม่กล้าคิดต่อ
"แม่คะ หนูเห็นพ่อเมื่อกี้นี้ แต่เขาบอกว่าเจียเจียจำผิดคน... เจียเจียจะจำผิดได้ยังไงล่ะคะ นั่นมันพ่อชัดๆ เลย!" เด็กหญิงทำปากยื่น เกือบจะร้องไห้อีกรอบ
"อะไรนะ!" ร่างของหญิงสาวแข็งทื่อขึ้นมาทันที
——
นอกห้างสรรพสินค้า บอดี้การ์ดแปดคนในชุดสูทดำพร้อมแว่นตาดำ ดูน่าเกรงขาม เดินตรงมาหยุดตรงหน้าหลินเฉิน
ภาพนี้ดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างไม่น้อย
หลินเฉินไม่แสดงอาการใดๆ เพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"คุณชายเฉิน"
บอดี้การ์ดแยกออกเป็นสองแถว เผยให้เห็นชายชราคนหนึ่งและชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลัง
ชายชราอายุราวห้าหกสิบปี ผมและหนวดเป็นสีขาว แต่สวมชุดสูทเรียบร้อย ดูภูมิฐานเป็นพิเศษ ส่วนชายวัยกลางคนข้างๆ ก็สวมแบรนด์เนมหรูหราแต่เรียบง่าย แค่ดูจากท่าทางของทั้งสองคนก็รู้ว่าต้องเป็นคนมั่งมีหรือมีอำนาจ
ชายชราเดินมาหยุดตรงหน้าหลินเฉิน จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่แก่ชรา แล้วจู่ๆ ก็ก้มตัวโค้งคำนับลึก
"เซียวจิ้น แม่บ้านใหญ่ของตระกูลเซียว มาต้อนรับคุณชายเฉินกลับขิงโดว์"
ดวงตาที่เย็นชามาตลอดของหลินเฉินเปลี่ยนเป็นคมกริบในทันที!
ตระกูลเซียว? จะให้เขากลับขิงโดว์? ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!
เขายิ้มเยาะที่มุมปาก "น่าทึ่งจริงๆ ที่ตระกูลเซียวอันทรงเกียรติของพวกคุณยังจำผมได้ ผมจำได้ว่า เมื่อยี่สิบปีก่อน ผมกับแม่ถูกพวกคุณไล่ออกจากตระกูลเซียว ด่าว่าผมไม่คู่ควรที่จะใช้แซ่เซียว แถมยังขู่ว่าถ้าเราแม่ลูกกล้าเข้าใกล้ขิงโดว์แม้แต่ก้าวเดียว จะให้เราได้รู้ดี"
"ตอนนี้ คุณจะให้ผมกลับที่ไหนกัน? หรือว่าคนในตระกูลเซียวที่ขิงโดว์ตายกันหมดแล้ว?"
น้ำเสียงของหลินเฉินเย็นชาและเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่สะสมมานาน
เซียวจิ้นพูดไม่ออก
แม้คำพูดของหลินเฉินจะรุนแรง แต่เขาก็รู้ดีว่าเมื่อก่อนตระกูลเซียวทำไม่ดีกับเขาจริงๆ
เขาถอนหายใจยาว "ไม่ว่าอย่างไร ผ่านมาหลายปีแล้ว ท่านประมุขก็อายุมากแล้ว แค่อยากอยู่กับลูกหลานบ้าง ถึงอย่างไรในตัวคุณก็มีเลือดของตระกูลเซียว"
"ผมแซ่หลิน ไม่ได้แซ่เซียว" หลินเฉินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย "ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อพูดเรื่องไร้สาระพวกนี้ ขอตัวไม่รับแขก"
หลินเฉินหมุนตัวจะเดิน เซียวจิ้นรีบขวางไว้ "คุณชายเฉิน รอก่อน!"
เขารับกระเป๋าใส่รหัสจากชายวัยกลางคนด้านหลัง ยื่นให้หลินเฉินด้วยความเคารพ
"นี่คือเอกสารทั้งหมดและสัญญาโอนหุ้นของกลุ่มซิงเฉิน กลุ่มซิงเฉินเคยเป็นทรัพย์สินของคุณแม่คุณ ตอนนี้คุณมารับช่วงต่อก็ถูกต้องตามครรลองแล้ว ถือเป็นการชดเชยเล็กๆ น้อยๆ จากตระกูลเซียวของเรา"
"ชดเชย?" หลินเฉินได้ยินแล้วหัวเราะด้วยความโกรธ "กลุ่มซิงเฉินเป็นของแม่ผมอยู่แล้ว ตอนนั้นพวกคุณแย่งชิงมาด้วยวิธีการสกปรก ถึงพวกคุณไม่คืน ผมก็จะเอากลับมาเอง!"
"แย่งของคนอื่นมา แล้วตอนนี้มาทำเป็นใจดีคืนให้ หวังให้ผมซาบซึ้งใจ? หึ! หน้าด้านจริงๆ! ผมเตือนพวกคุณไว้เลย อย่าคิดว่าผมโง่ แล้วก็อย่ามายุ่งกับผมอีก ไม่ว่าจะเป็นตระกูลเซียวบ้าอะไรของพวกคุณ ผมก็จะพลิกมันทั้งหมด!"
หลินเฉินถือกระเป๋าเซฟ ผลักบอดี้การ์ดออก แล้วเดินจากไป
เซียวจิ้นมองแผ่นหลังสง่าของเขา ส่ายหน้าพลางถอนหายใจ "เฮ้อ ยังคงนิสัยแบบนี้อยู่เลย"
เรื่องในอดีต เขาในฐานะแม่บ้านใหญ่ของตระกูลเซียวย่อมรู้ดี ตระกูลเซียวทำเกินไปจริงๆ แต่ตอนนี้ สถานการณ์ที่ขิงโดว์ไม่ค่อยดีนัก เขาก็ได้แต่พยายามหาทางประนีประนอมความสัมพันธ์ระหว่างหลินเฉินกับตระกูลเซียว
เซียวจิ้นตบไหล่ชายวัยกลางคนข้างๆ "เซียววัง ตอนนี้คุณก็เป็นคนมีอิทธิพลอันดับต้นๆ ในซูเจิ้งแล้ว ช่วยดูแลเรื่องของคุณชายเฉินหน่อย คอยระวังให้ด้วย"
ชายวัยกลางคนรีบพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม "ผมหวังซื่อชินมีวันนี้ได้ก็เพราะคุณเซียวปู่และตระกูลเซียวช่วยเหลือทั้งนั้น เรื่องแค่นี้เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว วางใจได้ ผมจะพยายามช่วยเหลือคุณชายเฉินอย่างเต็มที่"
ในตอนนี้ ถ้ามีคนที่รู้จักชายวัยกลางคนผู้นี้อยู่ในที่นี้ คงต้องตกใจมาก
เพราะคนที่แสดงท่าทีสุภาพนอบน้อมต่อหน้าชายชราเซียวจิ้นคนนี้ ก็คือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งซูเจิ้ง เจ้าของธุรกิจที่แผ่ขยายไปหลายมณฑล หวังซื่อชิน นั่นเอง!


## บทที่ 3 ฉันกลับมาแล้ว

ที่นั่น หลินเฉินนั่งอยู่ที่เบาะหลังของรถ ใบหน้าของเขาหม่นหมองตลอดทาง
การปรากฏตัวของเซียวจิ้น ทำให้เขานึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ถูกฝังไว้มานาน เรื่องที่เขาไม่อยากจะนึกถึงอีก
ในตอนนั้น เขาที่ยังเด็กถูกด่าว่าเป็นลูกนอกสมรส เขาและแม่ถูกไล่ออกจากบ้าน และถูกยึดทรัพย์สินทั้งหมด ตอนนั้นเขามีไข้สูง แม่อุ้มเขาคุกเข่าอยู่หน้าประตูตระกูลเซียวเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับได้รับเพียงน้ำเย็นๆ หนึ่งถังและคำพูดที่ว่า "ไม่ใช่คนตระกูลเซียว จะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยว"
หลังจากนั้น แม่พาเขาย้ายมาที่ซูเจิ้ง ใช้บ่าที่บอบบางของเธอค้ำจุนครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขา แม้ว่าจะยากจน แต่ก็เลี้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ แต่ตัวแม่เอง กลับล้มป่วยหนักเพราะทำงานหนักมาหลายปี
ตอนนั้นหลินเฉินเพิ่งเรียนจบ เงินที่หาได้จากการทำงานพิเศษนั้นเทียบกับค่ารักษาพยาบาลที่มหาศาลแล้วเป็นเพียงน้ำหยดเดียวในทะเลทราย เขาทิ้งศักดิ์ศรีขอความช่วยเหลือจากตระกูลเซียว แต่กลับได้รับเพียงการปฏิเสธอย่างไร้น้ำใจและคำเยาะเย้ยด่าทอ ทำให้เขาสิ้นหวังและเกลียดชังตระกูลเซียวอย่างถึงที่สุด
ต่อมา ก็เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น เขาและเฉิงชูเหยียนถูกวางยา ทำให้เกิดเรื่องอื้อฉาวไปทั่วเมือง ตระกูลเฉิงมาหาเขา ให้เขาแต่งเข้าตระกูล
เขาตกลง โดยมีเงื่อนไขว่าตระกูลเฉิงต้องให้เขายืมเงินสามแสนไปรักษาแม่
แต่สุดท้าย เมื่อเขานำเงินกลับไปที่โรงพยาบาล แม่ก็จากไปแล้ว
ตอนนั้นหลินเฉินสิ้นหวังในทุกสิ่ง รู้สึกว่าชีวิตของตนล้มเหลว เขาช่วยแม่ไม่ได้ และก็ไม่คู่ควรกับเฉิงชูเหยียนผู้เพียบพร้อมเช่นนี้
รวมถึงการเยาะเย้ยของคนในตระกูลเฉิงในตอนนั้น หลินเฉินกัดฟันตัดสินใจ ออกจากตระกูลเฉิง เข้าสู่กองทัพ เขาสาบานว่าจะต้องประสบความสำเร็จ และยืนเคียงข้างเฉิงชูเหยียนอย่างสง่างาม
และตอนนี้ เขากลับมาแล้ว
——
รถแล่นไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงเรือนเก่าตระกูลเฉิง
หลินเฉินยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่คุ้นเคย รู้สึกประหม่าเหมือนคนกลับบ้านเกิด
ในตอนนั้นเขาจากไปโดยไม่บอกลา ไม่รู้ว่าเฉิงชูเหยียนจะมองเขาอย่างไรในตอนนี้
เขากำลังจะก้าวไปเคาะประตู ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างใน
"ดูคำพูดของน้อยซงสิ เมื่อคุณมีความจริงใจกับเหยียนเหยียนของเราขนาดนี้ พวกเราก็ไม่ต้องทำตัวยากหรอก เลือกวันที่เหมาะสมแล้วก็กำหนดเลยค่ะ"
หลินเฉินชะงัก เสียงนี้ น่าจะเป็นแม่ยายของเขา แม่ของเฉิงชูเหยียน ฉายชิงชิง
"คุณป้าพูดอะไรอย่างนั้น ในเมื่อต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว อย่าเกรงใจเลยครับ เรียกผมว่าน้อยซงก็พอ"
"โอ้ ดีๆ ดูน้อยซงสิ ทั้งหนุ่มทั้งมีอนาคตแถมยังพูดจาดี เหยียนเหยียนของเราได้เจอคุณ ช่างโชคดีจริงๆ! พวกเราที่เป็นพ่อแม่ก็วางใจได้แล้ว!"
"แต่ว่า ผมได้ยินมาว่าคนก่อนหน้านั้น..."
"อ๋อ คุณหมายถึงไอ้ขี้แพ้คนนั้นเหรอ? ไม่เป็นไรๆ กฎหมายกำหนดว่าหายตัวไปสี่ปีก็ขอประกาศว่าตายได้แล้ว เขาหายไปหกปีกว่าแล้ว คงตายอยู่ที่ไหนสักแห่งแล้วล่ะ! ถ้าน้อยซงไม่สบายใจ เราไปขอใบรับรองจากศาลก็ได้นะ"
"ตามที่ผมว่า พี่สาวเหยียนของเราดีทุกอย่าง แค่โชคร้ายที่เจอพี่เขยขี้แพ้แบบนั้น"
"ไอ้ขี้แพ้นั่นจะเป็นพี่เขยอะไรของแกล่ะ พี่เขยของแกต่อไปก็คือน้อยซงนี่แหละ"
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ใบหน้าของหลินเฉินเย็นชาดุจน้ำ เขาไม่อาจอดทนอีกต่อไป
เขากลับมาเพื่อเฉิงชูเหยียน แต่กลับได้ยินข่าวว่าตระกูลเฉิงจะยกเธอให้แต่งงานใหม่ ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องถามให้รู้เรื่อง
"ปัง ปัง ปัง" เขาเคาะประตู
"ใครน่ะ? มาแล้วๆ" มารดาเฉิงที่เพิ่งจัดการเรื่องชีวิตคู่ของลูกสาวคนโต และยังได้พึ่งพาตระกูลซงที่ร่ำรวย กำลังอารมณ์ดี เปิดประตูด้วยใบหน้าเบิกบาน
เมื่อเธอเห็นชัดว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นใคร สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
"แก... แกยังไม่ตายเหรอ?"
มารดาเฉิงตกใจสุดขีด สีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตาเหมือนจานสี กลายเป็นความรังเกียจและดูถูก
ไอ้ขี้แพ้นี่กลับมาแล้ว!
แม้ว่าหน้าตาของหลินเฉินจะเปลี่ยนไปบ้างจากเมื่อหลายปีก่อน แต่เธอด่าหลินเฉินวันละหลายสิบครั้ง ถึงเขาจะกลายเป็นเถ้าถ่านเธอก็จำได้!
"ผมกลับมาแล้วครับ แม่" หลินเฉินพูดอย่างสงบ
"แก... แกไอ้ขี้แพ้ยังมีหน้ากลับมาอีก! ใครอนุญาตให้แกเรียกฉันว่าแม่ แม่ของแกตายไปนานแล้ว!" มารดาเฉิงขมวดคิ้ว เท้าสะเอว น้ำลายแทบจะกระเด็นใส่หน้าหลินเฉิน
ความโกรธพลันพลุ่งขึ้นในอกของหลินเฉิน!
ความตายของแม่ เป็นความเจ็บปวดที่ไม่มีวันลืมในใจเขา! และเป็นจุดอ่อนที่ใครแตะต้องไม่ได้!
เขากำหมัดแน่น พร่ำบอกตัวเองในใจครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่แท้ๆ ของเฉิงชูเหยียน เขาทำร้ายเธอไม่ได้
"ยังไง? แกจะทำร้ายฉันหรือไง? ช่างเป็นตัวอัปมงคล ไม่กลับมาตอนแรก ไม่กลับมาตอนหลัง ดันเลือกมากลับตอนนี้ ฉันว่าแกตั้งใจมาขัดขวางพวกเราแน่ๆ!"
"ใครอยู่ข้างนอกน่ะ?" พ่อเฉิงได้ยินเสียงผิดปกติ ก็เดินออกมาจากห้องรับแขก
เมื่อเห็นหน้าหลินเฉินชัดๆ ลูกตาของเขาก็เบิกโพลง จากนั้น ความโกรธก็ปรากฏบนใบหน้า เขาพุ่งเข้ามาหมายจะต่อยหลินเฉินหนึ่งหมัด!
"ไอ้เด็กเวร กล้าดียังกลับมาอีก! ทำไมไม่ตายไปข้างนอกซะล่ะ? หา?"
ขณะที่กำปั้นของเขากำลังจะลงบนใบหน้าของหลินเฉิน มือที่แข็งแกร่งราวคีมเหล็กก็คว้ากำปั้นของเขาไว้แน่น
"ไอ้แก่ เบื่อชีวิตแล้วหรือไง! กล้าดียังจะทำร้ายพี่เฉิน..." ฉินหยูติดตามหลินเฉินมาหลายปี นานแล้วที่เขาถือว่าหลินเฉินเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุด จะให้เขามองดูการถูกทำร้ายได้อย่างไร?
สายตาของเขาเย็นชา ปล่อยกลิ่นอายสังหารออกมาทั่วร่าง ทำให้พ่อเฉิงตกใจจนหน้าซีดในทันที!


## บทที่ 4 เอาเงินแล้วไสหัวไป

บทที่ 4 เอาเงินแล้วไสหัวไป
"ถอยไป!"
หลินเฉินตะคอกใส่ฉินหยู "นี่เป็นเรื่องครอบครัวของฉัน เธอออกไปก่อน"
ฉินหยูไม่พอใจแต่ก็ยอมถอยมือกลับ เขาจ้องตาขู่ใส่พ่อแม่เฉิงอีกครั้งแล้วเดินออกไป
พ่อแม่เฉิงแม้จะโกรธแค้นแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรหลินเฉินอีก
สายตาน่ากลัวของฉินหยูทำให้พวกเขาทั้งสองขวัญผวา จนต้องระวังตัวกับหลินเฉินมากขึ้น
แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าราคาถูกที่หลินเฉินสวมใส่ และสีหน้าเรียบเฉยที่ไม่ต่างจากเดิม ความหวาดระแวงก็หายไปในพริบตา
คิดมากไปเอง ไอ้ขี้แพ้ก็ยังเป็นไอ้ขี้แพ้อยู่วันยังค่ำ!
"ยืนทำอะไรอยู่ที่หน้าประตู รีบเข้ามาสิ! ไอ้ตัวอัปยศอดสู!" มารดาเฉิงพูดอย่างหงุดหงิดพลางผลักประตูเข้าบ้าน
พ่อเฉิงก็แค่นเสียงดังอย่างไม่พอใจ ทำหน้าบึ้งตึง
หลินเฉินเดินตามหลังเขาเข้าไปในบ้าน
ห้องรับแขกของตระกูลเฉิงตอนนี้คึกคักมาก มีคนมารวมตัวกันราวสิบกว่าคน ส่วนใหญ่เป็นญาติของตระกูลเฉิง
เมื่อเห็นหลินเฉินเดินตามสองคนนั้นเข้ามา หลายคนที่เคยรู้จักเขาต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง
"นี่...นี่ไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้คนนั้นหรอกเหรอ? ทำไมถึงกลับมาได้?"
"ใคร? คนนี้คือไอ้ขี้แพ้ที่พวกคุณพูดถึงเมื่อกี้เหรอ? ไม่ใช่บอกว่าตายไปแล้วหรอ?"
"ใครจะรู้ล่ะ หายหน้าไปตั้งหลายปีไม่เห็นแม้แต่เงา พอน้อยซงจะหมั้นกับพี่สาวเหยียนก็โผล่กลับมา ใครจะรู้ว่าคิดอะไรอยู่!"
"ยังไงก็ต้องไม่ได้คิดดีแน่ๆ"
หลินเฉินกวาดตามองคนพวกนั้น มีทั้งคนที่เคยเยาะเย้ยเขาต่อหน้า และคนที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน
ที่โดดเด่นที่สุดคือชายหนุ่มที่นั่งอย่างสบายอารมณ์ตรงกลางโซฟา มีคนห้อมล้อมราวกับดาวล้อมเดือน
ชายคนนั้นอายุราวยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด แต่งตัวทันสมัย หน้าตาขาวเนียน ใต้ตาคล้ำบวม ดูออกว่าเป็นคนที่หมกมุ่นในเรื่องสุราและกามารมณ์
คงจะเป็นน้อยซงที่ทุกคนพูดถึง ผู้ที่ตระกูลเฉิงเลือกให้เป็นคู่หมั้นของเฉิงชูเหยียน
หลินเฉินหัวเราะเยาะในใจ แค่คนแบบนี้ยังจะเชิดหน้าชูตาอีก?
แต่ตัวเฉิงชูเหยียนไม่ได้อยู่ในห้องรับแขก ทำให้หลินเฉินที่อยากเจอเธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
"พอเถอะ ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรกับแกมาก" มารดาเฉิงพูดกับหลินเฉินด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย "วันนี้พวกเรากำลังคุยเรื่องงานแต่งของน้อยซงกับเหยียนเหยียนพอดี แกมาก็ดีแล้ว ประหยัดเวลาที่เราต้องไปขอใบรับรองการตายที่ศาล พอเหยียนเหยียนกลับมา แกก็รีบไปจดทะเบียนหย่ากับเธอซะ" มารดาเฉิงสั่ง
หลินเฉินไม่พูดอะไร
ญาติๆ ที่ยืนดูอยู่ทนไม่ไหว เริ่มพูดจาประชดประชันต่างๆ นานา
"ยังไง? แกไม่อยากหย่าหรือไง?"
"แน่นอนว่าเขาไม่อยากหย่าหรอก อุตส่าห์ได้เกาะตระกูลเฉิงกับสาวงามอันดับหนึ่งแห่งซูเจิ้ง ก็เลยไม่ยอมปล่อยไงล่ะ"
"ไม่รู้จักอายจริงๆ ดูตัวเองหน่อยสิว่าเทียบน้อยซงได้ตรงไหน ไม่รู้จักประมาณตัวเลย!"
"ดูสภาพจนๆ ของแก แค่จะถือรองเท้าให้น้อยซงก็ยังไม่คู่ควร! รีบๆ หลีกทางไปซะ!"
พ่อเฉิงเคาะโต๊ะ "ฉันจะพูดตรงๆ เลย ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกสาวฉันต้องทนทุกข์กับแกอีกต่อไป! แกเป็นแค่ไอ้ขอทาน จะให้อะไรเธอได้? ถ้าแกยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ยังเป็นผู้ชายอยู่ ก็รีบๆ ไปหย่าซะ อย่ามาทำให้เหยียนเหยียนต้องเสียเวลาอีก!"
หลินเฉินหลับตาลงชั่วครู่ สีหน้าสงบนิ่งผิดปกติ "ถ้าเฉิงชูเหยียนไม่อยากอยู่กับผมแล้ว ก็ให้เธอมาบอกผมเอง ผมจะไปหย่าทันทีโดยไม่มีข้อแม้ ไม่ทำให้เธอต้องเสียเวลา แต่พวกคุณ" เขามองคนที่กำลังประณามเขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วยิ้มเยาะ "ไม่มีสิทธิ์มาจัดการเรื่องของพวกเรา!"
อะไรนะ? ไอ้ขี้แพ้นี่กล้าบอกว่าพวกเขาไม่มีสิทธิ์?!
ทุกคนกำลังจะระเบิดอารมณ์ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบา "ฮึ" ทำให้ต้องกลั้นคำพูดที่กำลังจะพุ่งออกมาไว้ก่อน
น้อยซงจะพูดแล้ว แน่นอนว่าต้องรอให้เขาพูดจบก่อน!
น้อยซงเอนตัวพิงโซฟาอย่างสบายๆ พลางเล่นนาฬิกา Patek Philippe และแหวนเพชรเม็ดโตบนข้อมือ มองหลินเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า
"แกก็คือคนที่...ใครนะ ใช่ไหม? หลายปีนี้ไปทำงานที่ไหนมาล่ะ?"
หลินเฉินตอบเรียบๆ "ก็แค่เรื่อยเปื่อย"
น้อยซงหัวเราะแผ่วอีกครั้ง เขาตบมือแล้วลุกขึ้นยืน "ฉันแนะนำว่าอย่าดื้อดึงไม่ยอมดื่มน้ำชาแล้วต้องมาดื่มน้ำขม เฉิงชูเหยียนไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอ้ขี้แพ้อย่างแกจะได้ครอบครอง แกเกาะตระกูลเฉิงไม่ยอมปล่อย ใครๆ ก็รู้ว่าทำไม"
เขาหยิบเช็คใบหนึ่งออกจากกระเป๋า "นี่เช็คสองแสนหยวน พอให้แกใช้ชีวิตได้หลายปี ถ้าฉลาดก็รับไปแล้วไสหัวไปซะ อย่าให้ถึงตอนสุดท้ายต้องเสียทั้งคนทั้งเงิน" น้อยซงพูดเชิงขู่
หลินเฉินยื่นมือรับเช็ค ทุกคนมีแววเหยียดหยามในสายตาทันที
"เฮอะ สุดท้ายก็เพื่อเงินนั่นแหละ!"
"ไอ้ขี้แพ้ก็คือไอ้ขี้แพ้ ชาตินี้คงไม่เคยได้เห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน!"
"น้อยซงแค่โบกมือนิดเดียว ไอ้ขี้แพ้นี่ก็รีบคว้าเอาแล้ว ช่างน่าสมเพช"
"ฉีก!"
เสียงฉีกดังชัดเจน ทำให้เสียงเยาะเย้ยของทุกคนหยุดกึก พวกเขามองหลินเฉินด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไอ้...ไอ้ขี้แพ้นั่น กล้าฉีกเช็ค!
มันกล้าฉีกเช็คสองแสนหยวน!
มันบ้าไปแล้วหรือไง!
ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน หลินเฉินโบกมือเบาๆ ปล่อยให้เศษเช็คร่วงลง
"น้อยซงใช่ไหม คนนอกอย่างนาย ดูเหมือนจะไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของพวกเรานะ"


## บทที่ 5 พบกันอีกครั้ง

"แก!" น้อยซงโกรธจัดจนหน้าแดง ไม่เคยมีใครกล้าทำตัวเหิมเกริมต่อหน้าเขาแบบนี้มาก่อน!
คนในตระกูลเฉิงต่างรู้สึกเดียวกัน พวกเขาโกรธจัดล้อมรอบหลินเฉินไว้ ดูท่าทางพร้อมจะรุมทำร้ายเขาทุกเมื่อ
ในขณะที่บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด มีคนผลักประตูเข้ามา
"นี่...เกิดอะไรขึ้นคะ?"
หัวใจของหลินเฉินสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ร่างกายแข็งทื่อทันที!
เสียงนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน หลินเฉินไม่เคยลืมมันเลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันฝังลึกถึงกระดูก
เขายืนนิ่ง ไม่หันกลับไป
แม้ว่าเขาจะจินตนาการและซ้อมการพบกับเฉิงชูเหยียนในใจนับครั้งไม่ถ้วน และการกลับมาที่ตระกูลเฉิงครั้งนี้ก็เพื่อเธอโดยเฉพาะ แต่ในตอนนี้ เมื่อได้ยินเสียงอ่อนหวานของเธอ หลินเฉินกลับพบว่าตัวเองไม่รู้จะเผชิญหน้ากับเธออย่างไร
ควรพูดอะไรกับเธอดี?
แต่เฉิงชูเหยียนกลับไม่ได้สังเกตเห็นหลินเฉินที่หันหลังให้ประตู
เมื่อเธอเข้ามา เธอเห็นญาติๆ มากมายล้อมวงกันอยู่ และซงหมิงก็ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน
เฉิงชูเหยียนขมวดคิ้ว ช่วงนี้คุณชายใหญ่แห่งตระกูลซงคนนี้คอยติดตามแสดงความรักต่อเธอไม่เลิก คอยรบกวนเธอไม่หยุด เธอรำคาญจนทนไม่ไหว เมื่อครู่ตอนอยู่หน้าบ้าน เธอก็เห็นรถสปอร์ตสีฉูดฉาดของซงหมิงจอดอยู่ไม่ไกล
"ทำไมคุณมาอีกล่ะ? ฉันบอกแล้วว่าไม่มีทางพิจารณา" สีหน้าของเฉิงชูเหยียนไม่ดีนัก
"เธอนี่! พูดกับน้อยซงแบบนี้ได้ยังไง!" มารดาเฉิงดุเธอ แล้วรีบพูดต่อ "ดีแล้วที่เธอกลับมาพอดี รีบไปจดทะเบียนหย่ากับไอ้ขี้แพ้คนนี้ซะ ตอนนี้ที่ว่าการอำเภอยังไม่ปิด!"
"อะไรนะคะ?" ขณะที่เฉิงชูเหยียนกำลังงุนงง เด็กหญิงตัวน้อยข้างๆ เธอเห็นเงาด้านหลังของหลินเฉิน ดวงตาเธอเป็นประกาย วิ่งพรวดเข้าไปกอด "คุณพ่อ! คุณพ่อมาเยี่ยมหนูเหรอคะ?"
คุณพ่อ?
เฉิงชูเหยียนสงสัยมองไปที่เงาร่างที่เธอมองข้ามไป ความสูงและรูปร่างที่คุ้นเคยนี้... เธอถึงกับช็อก ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
เขา...ใช่เขาหรือ?
หลินเฉินย่อตัวลง ยื่นมือโอบกอดเด็กหญิงตัวน้อยที่กระโดดเกาะขาเขาอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง มองเธออย่างพินิจ
คิ้วบาง ดวงตาเรียวสวย ริมฝีปากรูปกลีบบัว แม้ยังไม่โตเต็มที่แต่ก็เห็นแววความงามแล้ว
ที่แท้เด็กคนนี้เป็นคนของตระกูลเฉิง
ที่แท้ที่รู้สึกคุ้นเคยกับเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น ก็เพราะเด็กหญิงตัวน้อยมีดวงตาและใบหน้าเหมือนเฉิงชูเหยียนมาก
งั้นจะเป็นไปได้ไหมว่า...
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง หัวใจของหลินเฉินก็เต้นรัวแรง
เขาอุ้มเด็กหญิงไว้ในอ้อมแขน ความรู้สึกผูกพันอย่างแรงกล้าผุดขึ้นมาเอง
จากนั้น เขาสูดหายใจลึก หันกลับไป มองไปยังคนที่เขาคิดถึงทั้งวันทั้งคืนมานับครั้งไม่ถ้วน
เฉิงชูเหยียนผมยาวสยายบ่า สวมชุดทำงานสีเทาอ่อนที่ตัดเย็บพอดีตัว ใบหน้าเล็กงดงามเต็มไปด้วยความตกใจและงุนงง
ดวงตาสวยของเธอจ้องมองคนตรงหน้านิ่ง
แตกต่างจากชายหนุ่มที่เพิ่งจบการศึกษาเมื่อหกปีก่อน คนตรงหน้า แม้จะยังคงมีดวงตาและใบหน้าเหมือนเดิม แต่ความเขินอายหายไป ใบหน้ามีสันกรามชัดเจน ดูสุขุมและมั่นคง
สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากตกใจเป็นสงบเร็วมาก แต่ภายใต้ความสงบนั้นแฝงไว้ด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่าน อกของเฉิงชูเหยียนขึ้นลง นิ้วมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ
"...เสี่ยวเยิน ผม..."
"คุณกลับมาทำไม?" เฉิงชูเหยียนขัดคำพูดของหลินเฉิน เสียงแหบแห้งด้วยความตื่นเต้น "ตอนนั้นคุณทำเรื่องแบบนั้น แล้วก็หายไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ พวกเราถือว่าคุณตายไปแล้ว ตอนนี้คุณกลับมาทำไมอีก!"
เธอจ้องหลินเฉินด้วยดวงตาเต็มไปด้วยความแค้น
ตอนนั้น ทั้งสองคนถูกวางยา เหตุการณ์ในโรงแรมคืนนั้นกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวที่ทุกคนรู้ เพื่อปิดบังความอัปยศ ตระกูลเฉิงให้เขาแต่งเข้าตระกูล ทั้งสองรีบแต่งงานกัน
แม้ว่าตอนนั้นทั้งสองคนจะไม่มีความรัก แต่เรื่องก็เกิดขึ้นแล้ว เฉิงชูเหยียนก็ตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนี้ไปตลอดชีวิต
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายคนนี้หลังแต่งงานไม่นาน จะขโมยเงินสามแสนของพ่อเธอ แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!
เขาเป็นคนหลอกลวง เป็นคนหลอกลวงตั้งแต่หัวจรดเท้า!
แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด เธอเพิ่งพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ ลังเลอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจที่จะเก็บลูกไว้ แต่ไม่คิดว่าในขณะที่เธอกำลังตั้งครรภ์อย่างลำบาก บริษัทก็เกิดเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอโกรธจนคลอดก่อนกำหนด และบริษัทต๊กจื่อกวางของเธอก็ถูกญาติฉวยโอกาสยึดครอง
ความยากลำบากและความอัดอั้นในช่วงเวลานั้น การเผชิญหน้ากับคำเยาะเย้ยและความยากลำบากทุกวัน ทำให้เฉิงชูเหยียนเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกบีบทุกครั้งที่นึกถึง และยิ่งเกลียดชังผู้ชายที่ไร้ความรับผิดชอบ จากไปโดยไม่บอกลาคนนี้ถึงที่สุด!
"ตอนนี้คุณกลับมา จะมาทำลายชีวิตฉันอีกใช่ไหม? ฉันทำอะไรให้คุณเกลียดขนาดนี้ ถึงได้เกลียดฉันขนาดนี้ ต้องมาทำลายฉันครั้งแล้วครั้งเล่า?"
เธอเจ็บปวดในใจ ดวงตาราวกับมีเปลวไฟลุกโชน เผาจนขอบตาแดงก่ำ
เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่หลินเฉินเห็นแล้วรู้สึกเจ็บปวดใจยิ่งนัก
การจากไปโดยไม่บอกลาของเขาในตอนนั้น ได้สร้างความเจ็บปวดอย่างใหญ่หลวงให้กับเฉิงชูเหยียน นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่มีทางชดใช้ได้
"ขอโทษมากครับ" เขารู้สึกผิด ได้แต่พูดแบบนี้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันเป็นคำพูดที่ไร้น้ำหนัก
เด็กหญิงตัวน้อยเห็นบรรยากาศในห้อง กอดคอหลินเฉินแน่น เรียกอย่างกังวล "แม่คะ..."
เฉิงชูเหยียนหลับตาพยายามสงบสติอารมณ์ ไม่อยากทำให้ลูกสาวที่รักตกใจ พยายามพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันถามคุณ ทำไมตอนนั้นถึงจากไป?"
"...เพื่อที่จะได้ยืนเคียงข้างคุณอย่างสง่างาม" นี่คือความคิดที่มาจากใจจริงของหลินเฉิน แม้ว่าตอนนี้คิดดู เขามีเจตนาดี แต่การกระทำกลับไม่เหมาะสม
เฉิงชูเหยียนหัวเราะเยาะ แต่ไม่เชื่อ "งั้น ตอนที่คุณไป ทำไมต้องขโมยเงินพ่อฉันไปด้วย?"
"เงินอะไร?" หลินเฉินงุนงง


## บทที่ 6 ลูกสาวของฉัน

"อย่ามาแก้ตัว!" มารดาเฉิง ฉายชิงชิง ตวาดเสียงแหลมทันที "ตอนนั้นแกไม่มีอะไรเลย จนเป็นหนี้เป็นสิน ตระกูลเฉิงของเราใจดีให้แกมาเป็นบุตรเขย ให้ข้าวให้น้ำ แต่แกกลับฉวยโอกาสตอนครอบครัวเราไม่ทันระวัง แอบเอาเงินของเราหนีไป!"
หลินเฉินขมวดคิ้วแน่น นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ รีบอธิบายว่า "ไม่มีเรื่องแบบนั้น! ตอนนั้นผมยืมเงินพ่อตาสามแสน แต่คืนให้ในคืนเดียวกัน..."
"โกหกทั้งเพ!" มารดาเฉิงตวาดขัดจังหวะเขา หันไปทางพ่อเฉิง "เฉิงผู้อาวุโส บอกมาสิ ตอนนั้นคุณให้เขายืมเงิน หรือว่าเขาขโมยไปเอง?"
"หึ! บุตรเขยที่เพิ่งเข้าบ้านมา ฉันจะบ้าหรือไงถึงจะให้ยืมเงินเป็นแสน? มันชัดเจนว่าเขาขโมยเงินของเราไปเอง แล้วก็หนีหายไป!" พ่อเฉิงพูดอย่างเด็ดขาด
"เรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? น้าคะ ทำไมถึงใจดีกับไอ้หมอนี่ขนาดนี้! ถ้าเป็นฉัน ป่านนี้จับเข้าคุกไปแล้ว!"
"ใช่แล้ว ฉันเพิ่งรู้วันนี้เองว่ามีเรื่องแบบนี้ คนแบบนี้มันขยะชัดๆ!"
"ขโมยเงินเขาไปเป็นแสน ยังมีหน้ากลับมาอีก โอ้พระเจ้า หน้าด้านจริงๆ!"
"รีบหย่าเลย ถ้าไม่ยอมหย่า ก็ฟ้องให้ตายไปเลย!"
ญาติๆ ตระกูลเฉิงต่างพากันโวยวายขึ้นมาทันที
หลินเฉินหัวเราะเยาะในใจ สามีภรรยาคู่นี้ถึงกับแต่งเรื่องใส่ร้ายว่าเขาขโมยเงินหนี ดูท่าจะต้องทำให้ชื่อเสียงเขาเสียหาย แล้วไล่ออกจากบ้านให้ได้
"หึ ถ้าผมขโมยเงินของพวกคุณไปจริง ทำไมหลังจากผมจากไปพวกคุณถึงไม่พูดอะไร ไม่แจ้งตำรวจล่ะ?"
หลินเฉินจ้องตรงไปที่พ่อแม่เฉิง เขาอยู่ในกองทัพมานาน ร่างกายเต็มไปด้วยความชอบธรรม จนทั้งสองคนไม่กล้าสบตากับเขา หลบสายตาไปทางอื่น
"นี่... นี่มันเรื่องอัปยศของครอบครัว จะเอาไปป่าวประกาศได้ยังไง? พ่อช่วยรักษาชื่อเสียงให้แก แกยังจะมาโทษพวกเราอีก?" พ่อเฉิงตะโกน แต่คนที่ใส่ใจก็ได้ยินถึงความไม่มั่นใจในน้ำเสียงของเขา
"ความจริงเป็นยังไง ผมเชื่อว่าในใจพวกคุณรู้ดี" หลินเฉินไม่พูดอะไรอีก
คิดจะใช้เรื่องที่แต่งขึ้นมาข่มขู่ให้เขาหย่า เป็นไปไม่ได้
เฉิงชูเหยียนมองปฏิกิริยาของทุกคน เริ่มสงสัยเรื่องที่พ่อแม่พร่ำบอกเธอมาตลอดหลายปีว่าหลินเฉินเอาเงินหนีไป
หรือว่า... ตอนนั้นเขาไม่ได้ขโมยเงินหนีจริงๆ?
"ยังไงก็ตาม รีบไสหัวไปซะ!" มารดาเฉิงวิ่งเข้ามา ผลักหลินเฉินอย่างแรง
หลินเฉินเซไปนิดหน่อย เด็กหญิงในอ้อมแขนตกใจกับสายตาดุร้ายของเธอจนร้องไห้
เธอกอดคอหลินเฉินแน่น ร้องไห้โฮ "ไม่! หนูอยากอยู่กับพ่อ! อย่าไล่พ่อไป!"
มารดาเฉิงด่าอย่างโกรธเกรี้ยว "ไอ้ขี้แพ้นั่นเป็นพ่ออะไรของเธอ? ร้องไห้ทำไม! ร้องอีกจะขังเธอไว้บนห้องใต้หลังคา!"
เด็กหญิงตัวสั่นด้วยความกลัว สะอื้นจนสะอึก ไม่กล้าร้องไห้อีก ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ดูจากปฏิกิริยานี้... เด็กคนนี้ต้องเคยถูกขังบนห้องใต้หลังคามาก่อนแน่ๆ!
ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมา ดวงตาหลินเฉินฉายแววเย็นเยียบ ร่างกายแผ่รังสีคมกริบราวใบมีด ทั้งห้องรับแขกดูเหมือนจะแข็งค้างไปหมด!
ขณะที่หลินเฉินกำลังจะระเบิดอารมณ์ มีมือคู่หนึ่งอุ้มเด็กหญิงออกจากอ้อมแขนเขา
เฉิงชูเหยียนจูบแก้มลูกสาวที่ซีดขาวด้วยความกลัว น้ำตาแทบจะไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด "แม่คะ คราวที่แล้วที่แม่ขังเจียเจียไว้บนห้องใต้หลังคา ทำให้เธอมีไข้สูงติดต่อกันหลายวัน! ทำไมตอนนี้ถึงยังจะขู่เธอแบบนี้อีก? เธอยังเด็ก แม่เป็นย่าของเธอ ทำไมถึงไม่สงสารเธอเลย?"
"ฉัน... ฉันแค่โมโหชั่ววูบ พูดขู่เธอไปงั้นๆ! ไม่ได้จะขังเธอจริงๆ สักหน่อย โธ่เอ๊ย" มารดาเฉิงพึมพำ "ใครใช้ให้เธอเข้าข้างพ่อ..."
ประโยคหลังเธอพูดเสียงเบามาก แต่หลินเฉินมีหูที่ไวมาก จับคำสำคัญได้ทันที
หัวใจเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง คอแทบจะตีบตัน ถามเฉิงชูเหยียนเพื่อยืนยัน "เธอ... เจียเจีย... เป็นลูกของเรา?"
เฉิงชูเหยียนกัดริมฝีปาก เธออยากส่ายหน้าบอกว่าไม่ใช่ แต่เมื่อเห็นสายตาเต็มไปด้วยความหวังของลูกสาวในอ้อมแขน คำว่า "ไม่ใช่" ก็พูดออกมาไม่ได้
เจียเจียอยากมีพ่อมาตลอด และชายคนนี้ก็เป็นพ่อแท้ๆ ของเด็กจริงๆ
เธอพยักหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน
ความสงสัยในใจที่มีมาก่อนได้รับการยืนยัน หลินเฉินตื่นเต้นจนพูดไม่ออก!
ไม่คิดว่า เด็กที่วิ่งเข้ามากอดเขาที่หน้าสนามบินและเรียกเขาว่าพ่อตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ จะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริงๆ!
พลังของสายเลือดช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน!
สายตาที่หลินเฉินมองแม่ลูกเฉิงชูเหยียนและเจียเจียอ่อนโยนขึ้น และเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
เขาติดค้างแม่ลูกคู่นี้มากเกินไปแล้ว!
หลินเฉินควบคุมความอยากจะเข้าไปกอดพวกเธอเอาไว้ สัญญาอย่างจริงจัง "เธอวางใจได้ ในเมื่อผมกลับมาแล้ว ต่อไปผมจะไม่ทำให้แม่ลูกคู่นี้ผิดหวังอีก"
ข้างๆ มารดาเฉิงกลอกตาใหญ่ "หึ! พูดดีกว่าร้องเพลงอีก! แกไม่มีอะไรเลยสักอย่าง กลับมาหน้าด้านๆ ก็แค่อยากให้ตระกูลเฉิงของเราเลี้ยงดูต่อใช่ไหม? บอกให้รู้ไว้เลย ไม่มีทาง! ฝันไปเถอะ!"
เธอเอานิ้วจิ้มแขนเฉิงชูเหยียนแรงๆ หน้าตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ฟังให้ดีนะ เดี๋ยวเธอต้องไปหย่ากับไอ้ขี้แพ้นี่! น้อยซงบอกแล้วว่า อีกไม่กี่วันจะหาฤกษ์ดีมาหมั้นกับเธอ เข้าใจไหม?"
ดวงตาหลินเฉินวาบไปด้วยความโกรธ อุณหภูมิรอบตัวลดลงหลายองศา!


## บทที่ 7 จี้เพชรสีชมพู

มารดาเฉิงมีสีหน้าราวกับจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ทำให้เฉิงชูเหยียนรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
"แม่คะ หนูบอกหลายครั้งแล้วว่าหนูจะไม่แต่งงานกับน้อยซง"
เธอหันไปมองซงหมิง "คุณชายซง คุณมีฐานะดี มีผู้หญิงมากมายที่ชอบคุณ ฉันเป็นคนที่แต่งงานมาแล้ว ไม่คู่ควรกับคุณหรอกค่ะ อย่าเสียเวลากับฉันเลย"
มารดาเฉิงโกรธจนต้องจิกเฉิงชูเหยียนหลายที "เด็กคนนี้ทำไมถึงโง่อย่างนี้! น้อยซงมีฐานะดีขนาดนี้ ที่เขาเห็นเจ้าก็ถือว่าเป็นวาสนาของเจ้าแล้ว!"
จากนั้นก็หันไปขอโทษซงหมิงติดๆกัน "น้อยซงจ๊ะ เหยียนเหยียนคนนี้พวกเราตามใจจนเสียคน บางทีก็ดื้อรั้น อย่าถือสาเลยนะ! เธอวางใจได้ ในบ้านนี้ฉันยังเป็นคนตัดสินใจอยู่"
ซงหมิงยิ้มน้อยๆ แสร้งทำท่าสบายๆ "ไม่เป็นไรครับคุณป้า ผมเชื่อว่าสักวันเหยียนเหยียนจะเชื่อใจในความจริงใจของผม"
แต่ในใจเขากลับรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
เขาซงหมิงเคยถูกผู้หญิงปฏิเสธต่อหน้าแบบนี้เมื่อไหร่? แค่ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว จะมาทำตัวยโสโอหังอะไร! ช่างไม่รู้จักบุญคุณจริงๆ รอให้เขาได้ตัวมาเมื่อไหร่ รับรองจะทำให้เธอว่านอนสอนง่ายเชียว!
เขาแทบไม่เหลือบมองหลินเฉินสักนิด สามีในนามของเฉิงชูเหยียนคนนี้ ในสายตาของเขาน้อยซงแล้วเป็นแค่อากาศธาตุ
หลินเฉินหรี่ตามอง กล้าดีนักที่มาจีบเมียเขาต่อหน้า
"สมแล้วที่เป็นน้อยซง ช่างมีมารยาทจริงๆ!"
"แน่นอนสิ กลุ่มบริษัทจิ้งเว่ยของตระกูลซงนั้นเป็นบริษัทใหญ่ติดอันดับต้นๆ ของเมืองเรา น้อยซงยังเป็นคนที่เรียนจบจากต่างประเทศกลับมา คุณภาพและการอบรมแบบนี้ จะไปเทียบกับบางคนได้ยังไง?"
"ฮ่าๆ ต่อไปน้อยซงก็จะเป็นครอบครัวเดียวกับพวกเรา พวกเราต้องเรียนรู้จากน้อยซงให้มากๆ นะ!"
ญาติๆ ในตระกูลเฉิงต่างพากันชมเชยซงหมิง ราวกับว่าเฉิงชูเหยียนแต่งงานกับเขาไปแล้ว
เฉิงชูเหยียนขมวดคิ้ว แต่เมื่อเห็นหลินเฉินยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าสงบนิ่งเฉยไม่ไหวติง ก็ยิ่งรู้สึกโกรธและผิดหวัง
แต่เธอไม่รู้ว่าที่จริงแล้วหลินเฉินแค่ไม่อยากทะเลาะกับคนในครอบครัวเฉิงต่อหน้าเธอ กลัวว่าเธอจะลำบากใจเมื่อต้องอยู่ตรงกลาง
"เอาล่ะๆ เตรียมกินข้าวกันได้แล้ว"
มารดาเฉิงเห็นว่าถึงเวลาแล้ว จึงให้แม่บ้านจัดอาหารขึ้นโต๊ะ จัดที่นั่งให้ทุกคน แต่กลับจงใจไม่จัดที่ให้หลินเฉิน ทำเหมือนเขาเป็นอากาศ
ทุกคนต่างยิ้มอย่างมีเลศนัย รอดูคนไร้ค่าคนนี้อับอาย
"พ่อคะ มานั่งตรงนี้สิคะ!"
เสียงใสๆ ราวกับเสียงสวรรค์ เจียเจียยิ้มหวาน จองเก้าอี้ข้างๆ ไว้ เรียกหลินเฉิน
หลินเฉินรู้สึกอ่อนโยนในใจทันที ความน่ารักและการพึ่งพาของลูกสาวทำให้ความอึดอัดในใจของเขาหายไปหมด
"ทำอะไรน่ะ ที่นี่เก็บไว้ให้น้าของเธอ ถ้าเธอชอบไอ้คนไร้ค่านั่นนัก ก็ลงไปยืนกับมันสิ!"
มารดาเฉิงดุด่า คว้าตัวเจียเจียจากเก้าอี้โยนลงพื้น
เจียเจียน้ำตาคลอทันทีด้วยความน้อยใจ
"แม่! วันนี้เป็นวันอะไรแม่ก็รู้!"
เฉิงชูเหยียนอุ้มลูกสาวขึ้นมานั่งตัก มองหลินเฉินแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างไม่พอใจ "นั่งลงสิ"
ทุกคนเพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะอาหาร ซงหมิงก็ยิ้มพูด "เกือบลืมไป ยังไม่ได้อวยพรวันเกิดเจ้าหญิงน้อยของเราเลย" เขาหยิบกล่องของขวัญสวยงามออกมายื่นให้ "หวังว่าคุณหนูเจียเจียจะชอบนะครับ"
หลินเฉินตกใจ ที่แท้วันนี้เป็นวันเกิดลูกสาว! เขาเป็นพ่อแท้ๆ กลับไม่รู้เลย ช่างบกพร่องจริงๆ
เขารู้สึกละอายใจอย่างมาก
เจียเจียกล่าวขอบคุณอย่างมีมารยาท เปิดกล่องของขวัญภายใต้การกระตุ้นของญาติๆ
จี้หินอัญมณีสีม่วงอมชมพูส่องประกายวิบวับใต้แสงไฟ เปล่งรัศมีราวกับความฝัน
"ว้าว! สวยมากเลย!"
ผู้หญิงที่อยู่ในที่นั้นอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความชื่นชม ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะไม่สนใจเครื่องประดับ โดยเฉพาะอัญมณีที่สวยงามน่าหลงใหลขนาดนี้
ซงหมิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "นี่เป็นอัญมณีที่ผมบังเอิญได้มา ที่พิเศษที่สุดคือเพชรสีชมพูธรรมชาติตรงกลาง พอรู้ว่าเจียเจียจะมีวันเกิด ผมเลยให้นักออกแบบเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศอิตาลีแกะสลักอย่างพิถีพิถัน"
"เพชรสีชมพู? ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลย! สวยจริงๆ!"
"พระเจ้า! แถมยังเป็นเพชรสีชมพูธรรมชาติเม็ดใหญ่ขนาดนี้ คงมีราคาแพงมากแน่ๆ!"
"ไม่ต้องพูดถึง น้อยซงให้ จะถูกได้ยังไง? อย่างน้อยก็ต้องสิบกว่าล้านแน่ๆ"
ซงหมิงเพลิดเพลินกับคำชมของทุกคน แต่ยังคงทำท่าถ่อมตัว "ไม่หรอกครับ ไม่แพงหรอก แค่ร้อยกว่าล้านเอง"
"พระเจ้า! ร้อยล้าน!!"
ทุกคนพากันอ้าปากค้างด้วยความตกใจ!
"ของขวัญวันเกิดเด็กยังใช้เงินตั้งร้อยล้าน น้อยซงช่างใจป้ำจริงๆ!"
"เจียเจียช่างโชคดี ต่อไปจะมีพ่อที่ดีกับเธอขนาดนี้"
เฉิงชูเหยียนแสดงสีหน้ารำคาญ มาอีกแล้ว พวกนี้ชอบพูดกันเองแบบนี้ เธอบอกตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าจะแต่งงานใหม่กับซงหมิง?
"น้อยซงให้ของขวัญราคาแพงขนาดนี้ แล้วนายล่ะ? อย่าบอกนะว่ามาแบบมือเปล่า?" จู่ๆ น้องสาวของเฉิงชูเหยียน เฉิงชูเทียนก็เลิกคิ้วถามหลินเฉิน
สายตาของทุกคนพุ่งมาที่หลินเฉินทันที แน่นอนว่าในดวงตาไม่มีความคาดหวัง มีแต่ความตื่นเต้นที่จะได้เห็นเขาอับอาย
ไอ้ขี้แพ้คนนี้จะมีของขวัญอะไรดีๆ ให้? ต่อให้ขายตัวเองไป ก็คงไม่พอแม้แต่เศษเสี้ยวของอัญมณีที่น้อยซงให้!


## บทที่ 8 เจตนาอันใด

หลินเฉินเพิ่งรู้ว่าเจียเจียเป็นลูกสาวของเขา จะมีของขวัญเตรียมไว้ให้ได้อย่างไร?
แต่เขาก็ไม่ตื่นตระหนก ถอดสร้อยข้อมือออกจากข้อมือแล้วยื่นให้เจียเจีย "สุขสันต์วันเกิดเจียเจีย พ่อหวังว่าลูกจะเติบโตอย่างมีความสุขและปลอดภัย"
สร้อยข้อมือหยกหาวเยว่อซื่อเส้นนี้ หลินเฉินได้มาจากการยึดที่ชายแดน และผู้บังคับบัญชาได้มอบกลับคืนให้เขาเป็นรางวัล ดูธรรมดาแต่เป็นของล้ำค่าที่หายาก
เฉิงชูเทียนรีบคว้าสร้อยข้อมือไปดู พอเห็นก็หัวเราะพรืด "ฉันว่านะ ของขวัญนี่มันจืดชืดเกินไปแล้ว! คนอื่นเขาให้เพชรพลอยอย่างดี แต่พ่อแท้ๆ กลับให้สร้อยไม้ห่วยๆ แบบนี้ ไม่อายเขาบ้างเหรอ?"
ทุกคนต่างเหยียดคอมองดู พอเห็นชัดๆ ก็พากันหัวเราะ
สร้อยลูกปัดนี้ทำจากไม้สีขาวอะไรก็ไม่รู้ เบาหวิวไม่มีน้ำหนัก ไม่พอ แต่ละลูกยังขรุขระไม่เรียบ ดูด้อยคุณภาพมาก แม้แต่ร้านสองบาทก็คงขายไม่ออก!
ทุกคนหัวเราะร่า แม้แต่เด็กเล็กๆ อย่างเจียเจียก็ยังได้ยินแววเยาะเย้ยในเสียงหัวเราะนั้น
เจียเจียแย่งสร้อยข้อมือคืนจากเฉิงชูเทียน กอดไว้แน่น แก้มป่องด้วยความโกรธ "หนูชอบอันนี้! อะไรที่พ่อให้ หนูชอบหมด!"
หลินเฉินรู้สึกอบอุ่นในใจ ลูบหัวเด็กหญิงด้วยความรักและเอ็นดู สวมสร้อยข้อมือให้เธออย่างตั้งใจบนข้อมือเล็กๆ นุ่มนิ่ม
เจียเจียเล่นกับลูกปัดสีขาวเบาๆ บนข้อมืออย่างดีใจ ยกให้เฉิงชูเหยียนดูด้วยความตื่นเต้น "แม่คะ ดูสิ สวยไหมคะ?"
"ไม้ไร้ค่าแท้ๆ ทำเป็นหวงเหมือนของดี!"
ฉายชิงชิง มารดาของเฉิง แสดงท่าทีดูถูก หยิบสร้อยเพชรสีชมพูที่ซงหมิงให้มาคล้องคอเจียเจีย พลางบ่น "เจียเจียจ๊ะ หนูยังเด็กไม่รู้เรื่อง ย่าบอกให้นะ อันนี้ต่างหากที่เป็นของดี"
จู่ๆ หลินเฉินก็ยื่นมือมาขวาง ห้ามการกระทำของมารดาเฉิง กระชากสร้อยคอออกมา แล้วถอยหลังสองก้าว ห่างจากเจียเจีย
"คุณจะทำอะไร! จะแย่งเหรอ?" มารดาเฉิงตาเหลือกทันที เสียงแหลมแสบแก้วหู
หลินเฉินยิ้มเย็น ออกแรงบีบ จี้เพชรสวยงามก็แตกละเอียดในมือเขา!
"กรี๊ด! คุณทำอะไร!!"
มารดาเฉิงกรีดร้อง เกือบจะเป็นลม!
นี่...นี่มันเพชรราคาล้านหยวนนะ!
ไอ้คนบ้านี่ทำอะไรลงไป?!
คนรอบข้างสิบกว่าคนตกตะลึง ถ้วยชามตกแตกเกลื่อน
เพชรราคาล้านถูกบีบแตกง่ายๆ ไอ้ขี้แพ้คนนี้กล้าดียังไง!
สีหน้าซงหมิงก็ไม่สู้ดีเช่นกัน
การที่จี้แตกเป็นเรื่องหนึ่ง แต่จี้นี้เป็นของที่เขาให้ การกระทำของหลินเฉินชัดเจนว่าเป็นการตบหน้าเขา!
เขาหน้าบึ้ง โกรธจัด "แกหมายความว่าไง?"
"ของคุณไม่ดี เจียเจียใส่ไม่ได้" หลินเฉินพูดเรียบๆ
"แก!" ซงหมิงลุกพรวด "ไอ้จนๆ อย่างแกรู้อะไรว่าอะไรดีไม่ดี! แกเคยเห็นของดีที่ไหนมา?" สายตาเขาเต็มไปด้วยการดูถูก
"ของดีผมอาจไม่ค่อยได้เห็น แต่ของปลอมอย่างน้อยก็พอรู้จัก" หลินเฉินไม่สนใจสีหน้าที่เปลี่ยนไปของซงหมิง พูดอย่างไม่เร่งรีบ
"ทุกคนคงรู้ว่าเพชรสีชมพูธรรมชาตินั้นหายากและมีค่าแค่ไหน ในการประมูลอัญมณีทุกครั้ง ราคาเพชรสีชมพูธรรมชาติจะอยู่ที่ 150,000 ถึง 400,000 ดอลลาร์ต่อกะรัต ขึ้นอยู่กับคุณภาพ สำหรับเพชรสีชมพูอมม่วงอย่างของคุณ ราคาเฉลี่ยอยู่ที่ 250,000 ดอลลาร์ต่อกะรัต คิดเป็นเงินหยวนก็ประมาณ 1,750,000 ต่อกะรัต และเพชรของคุณมีขนาดไม่ต่ำกว่า 2 กะรัต นั่นหมายความว่าต้องใช้เงินอย่างน้อย 35 ล้านถึงจะได้มา แต่คุณบอกว่าใช้เงินแค่ล้านเดียว?"
พอได้ยินคำว่า "ของปลอม" และข้อมูลที่หลินเฉินพูดออกมาอย่างคล่องแคล่ว สีหน้าซงหมิงก็ดำทะมึนราวกับน้ำหยด แต่เขาจะยอมรับได้อย่างไรว่าแค่ให้ลูกน้องไปซื้อเพชรมาสักก้อนด้วยเงินไม่กี่หมื่น?
เขาจ้องหลินเฉินอย่างดุร้าย ราวกับจะใช้สายตาเสียบทะลุคนตรงหน้า "ที่คุณพูดเป็นราคาประมูล ถ้าผมได้เพชรนี้มาในราคาถูกล่ะ?"
หลินเฉินไม่หวั่นเกรงเขาเลย กางฝ่ามือออก เผยให้เห็นเศษผงในมือ "งั้นผมเกรงว่าคุณคงดูผิดแล้ว เพชรของแท้ไม่มีทางถูกมือคนบีบแตกได้"
ซงหมิงหน้าซีด พูดไม่ออก
ใครๆ ก็รู้ว่าเพชรเป็นวัสดุที่แข็งที่สุดในธรรมชาติ แม้แต่การตัดก็ยากมาก ใครจะใช้มือบีบเพชรให้แตกได้?
คนรอบข้างที่ดูอยู่ก็เข้าใจทันที เพชรสีชมพูที่ทำให้พวกเขาอิจฉาที่ซงหมิงให้นั้น ที่แท้ก็เป็นของปลอม
ถ้าเป็นคนอื่นให้ของขวัญปลอม พวกเขาคงหัวเราะเยาะ แต่คนที่พลาดครั้งนี้คือคุณชายใหญ่ตระกูลซง ใครกล้าหัวเราะเขา?
เห็นสีหน้าซงหมิงไม่ดี พวกเขารีบพูดกลบเกลื่อน
"น้อยซงไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านอัญมณี พลาดได้เป็นธรรมดา ทำไมต้องคาดคั้นขนาดนั้นด้วย?"
"นั่นสิ ถึงจะมีปัญหา แต่ก็เป็นเพชรที่ออกแบบสวยงาม เอามาบีบแตกแบบนี้ มันเกินไปแล้ว!"
"แสดงว่าตัวเองเก่งน่ะสิ! เฮอะ ไอ้ขี้แพ้เองก็ให้ลูกปัดไม้ห่วยๆ มีสิทธิ์อะไรมาว่าของคนอื่นไม่ดี?"
หลินเฉินมองกลุ่มคนเหล่านั้นเย็นชา "ถ้าแค่เพชรปลอม ผมคงไม่สนใจ แต่ของชิ้นนี้ทำจากแร่บาริยัมอาร์เซนิกและยูเรเนียม! รังสีจากแร่ยูเรเนียมรุนแรงแค่ไหน ผมคิดว่าพวกคุณก็รู้ใช่ไหม? ของแบบนี้พวกคุณกล้าใส่ไหม?"
สายตาเขาคมกริบ จ้องมองทุกคน
ทุกคนพูดไม่ออก หลบสายตาเขากันหมด บางคนที่เคยจับจี้เมื่อครู่ตกใจรีบเอามือถูกับเสื้อไปมา
"ดังนั้น" หลินเฉินหันสายตาเย็นเยียบไปที่ซงหมิงที่กำลังเหงื่อผุด ปล่อยพลังออกมาทันที!
"คุณเอาของอันตรายที่มีรังสีแรงขนาดนี้มาให้เด็ก 5 ขวบใส่ติดตัว คุณมีเจตนาอะไรกันแน่!"


## บทที่ 9 รายการของขวัญราคาแพงลิบ

ซงหมิงตกใจกับท่าทีของหลินเฉิน ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว พอรู้สึกตัวก็ยิ่งรู้สึกโมโหและเสียใจ!
ตัวเองถึงกับกลัวไอ้ขี้แพ้คนนี้ แม้จะเป็นเพียงชั่วขณะ แต่นี่ก็เป็นความอัปยศอดสูครั้งใหญ่!
"หุบปากนะแก!" มารดาเฉิงตะโกนใส่หลินเฉิน "แกรู้อะไร? น้อยซงแค่ซื้อของผิดพลาดไปหน่อย จะเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะตั้งใจเอาของอันตรายมาให้? พูดเรื่องแร่ยูเรเนียมกับกัมมันตภาพรังสีอะไรนั่น ไอ้ไร้ค่าอย่างแกจะรู้อะไร!"
ญาติคนหนึ่งที่มีพุงเบียร์ก็ออกมาพูดเสริม: "ใช่! อะไรนะยูเรเนียมอะไรนั่น คำนี้ฉันยังไม่เคยได้ยินเลย ไอ้ขี้แพ้อย่างแกจะรู้อะไร? อย่ามาแต่งคำศัพท์มาหลอกให้พวกเราตกใจ!"
ดวงตาของหลินเฉินเย็นชาลง มารดาเฉิงเป็นแม่ของเฉิงชูเหยียน เขาไม่อาจทำให้เธอเสียหน้า เขาเดินตรงไปหาคนพุงเบียร์นั่น: "ในเมื่อคุณบอกว่าผมแต่งเรื่อง ของนี้ไม่มีอันตราย งั้นคุณลองถือมันดูสิ"
หลินเฉินยื่นผงแร่ในมือไปข้างหน้า ทำท่าจะป้ายลงบนตัวคนพุงเบียร์
"หยุด หยุดนะ! อย่าเข้ามา!" คนพุงเบียร์ร้องลั่นทันที ถอยหลังติดๆ ชนเก้าอี้ล้มหลายตัว คนรอบข้างก็พากันถอยหนี มองผงแร่ในมือหลินเฉินราวกับมันเป็นสัตว์ร้าย
ห้องโถงวุ่นวายไปชั่วขณะ
"พอได้แล้ว!"
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เฉิงชูเหยียนที่กอดลูกสาวไว้และนิ่งเงียบมาตลอด ได้ขว้างชามใบหนึ่งลงพื้นแตกกระจาย ทำให้ทุกคนตกใจเงียบ
เธอสูดหายใจลึก เดินไปหน้าซงหมิง: "ขอโทษนะ จี้ที่คุณให้เจียเจียแตกแล้ว ฉันจะชดใช้เงินให้คุณเอง"
ซงหมิงทำท่าสุภาพต่อหน้าเฉิงชูเหยียน เขาส่ายหัว: "นี่เป็นของขวัญที่ผมให้เจียเจีย ผมก็ไม่คิดว่าจะซื้อผิดจนเกิดเรื่องตลกแบบนี้ คุณไม่โกรธผมก็ดีแล้ว จะให้คุณชดใช้ได้ยังไง? ผมจะเลือกของขวัญชิ้นใหม่ให้เจียเจียแทน"
เฉิงชูเหยียนปฏิเสธอย่างสุภาพแต่เย็นชา: "ขอบคุณ แต่ไม่ต้องหรอก"
ซงหมิงยังอยากพูดอะไรอีก แต่เฉิงชูเหยียนก็เดินผ่านเขาไปหาหลินเฉินแล้ว
เธอมองผงแร่ในมือหลินเฉิน แล้วจ้องเขาอย่างหงุดหงิด: "ยังถือของแบบนั้นไว้ทำไม? ไม่กลัวมือพังหรือไง?"
หลินเฉินยิ้มมุมปาก เดินตามเฉิงชูเหยียนเข้าครัวไปล้างมืออย่างว่าง่าย
ซงหมิงจ้องมองเงาร่างทั้งสอง ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและเกลียดชัง
ในตอนนั้นเอง รถเบนซ์ G-Class หรูหราที่ดัดแปลงมาพิเศษคันหนึ่งจอดที่หน้าเรือนเก่าตระกูลเชิง ตามด้วยรถอีกสองคัน
มีคนสองคนลงจากรถ เคาะประตูบ้านตระกูลเฉิงดังปังๆ
"ใครมาอีกล่ะ!"
มารดาเฉิงกำลังหงุดหงิดกับเรื่องในห้องรับแขก พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็รู้สึกรำคาญมาก
เธอคิดว่าได้รับอัญมณีล้ำค่ามูลค่าหลายล้านจากน้อยซง แต่พอหันมาอีกที อัญมณีก็แตก แถมยังเป็นของปลอม ไม่พอ ยังมีกัมมันตภาพรังสีอีก ต้องรู้ว่าเธอจับจี้นั่นนานมาก ตอนนี้ยังรู้สึกไม่สบายที่มือ
แต่ต่อหน้าซงหมิง เธอก็ไม่กล้าไปล้างมือ น่ารำคาญจริงๆ
เธอเปิดประตูอย่างหงุดหงิด: "เคาะอะไรนักหนา จะเร่งให้ตาย..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็ตกใจกับบอดี้การ์ดตัวใหญ่ราวกับเสาเหล็กสองคนที่หน้าประตู คำพูดที่เหลือก็กลืนกลับเข้าท้องไป
เธอกลืนน้ำลาย ถามอย่างระมัดระวัง: "พวก...พวกคุณหาใคร?"
"ขอถามหน่อย ที่นี่เป็นบ้านของเฉิงเหว่ยมินใช่ไหม?" ชายวัยห้าสิบที่ดูเหมือนผู้จัดการก้าวมาข้างหน้า
"หาเฉิงผู้อาวุโสของเราเหรอ?"
พ่อเฉิงในห้องรับแขกได้ยินว่ามีคนหาตัว ก็เดินออกมา พอเห็นคนตรงหน้า ก็ตกใจอย่างมาก!
ชายชราในชุดสูทหางนกกระจอกสีดำคนนี้ ก็คือหลี่ซู ผู้จัดการใหญ่ที่อยู่ข้างกายหวังซื่อชิน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งซูโจวไม่ใช่หรือ?
พ่อเฉิงรีบเดินลงบันได โค้งตัวยิ้มประจบ: "ไม่ทราบว่าผู้จัดการหลี่จะมาเยือน ต้องขออภัยที่ต้อนรับไม่ทั่วถึง ต้องขออภัยจริงๆ"
เขากำลังจะจับมือกับผู้จัดการใหญ่ผู้มีชื่อเสียงแห่งซูเจิ้ง จู่ๆ ก็มีคนแทรกเข้ามา รีบคว้ามือหลี่ซูไปก่อน
ซงหมิงยิ้มแย้มแจ่มใส แสดงรอยยิ้มที่เป็นมิตรที่สุด: "ผู้จัดการหลี่ ทำไมถึงมาที่นี่? เป็นเกียรติจริงๆ เชิญด้านในครับ"
หลี่ซูขมวดคิ้ว: "คุณเป็นใคร?"
"ผมคือซงหมิง พ่อผมคือซงเซียงแห่งกลุ่มบริษัทจิ้งเว่ย เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเรายัง..."
"ไม่รู้จัก!"
ไม่รอให้ซงหมิงแนะนำตัวจบ หลี่ซูก็ดึงมือกลับอย่างเย็นชา ยังหยิบผ้าเช็ดหน้าไหมมาเช็ดนิ้ว ไม่แม้แต่จะมองเขาแวบเดียว
อะไรกลุ่มบริษัทจิ้งเว่ย บริษัทชั้นสองแบบนี้ ต่อหน้ากลุ่มบริษัทหวังซือแล้วพูดอะไรไม่ได้เลย
ใบหน้าซงหมิงแดงก่ำสลับซีดขาว
เขาคิดว่าจะได้สร้างความสัมพันธ์กับผู้ใหญ่ระดับนี้ แต่กลับถูกตบหน้าอย่างไร้ปรานี โดยเฉพาะต่อหน้าคนในครอบครัวเฉิงที่พยายามเอาใจประจบประแจงเขา ทำให้เขาเสียหน้าจนหมด
พ่อเฉิงก็ยิ้มแหยๆ ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่มองผู้จัดการหลี่อย่างกังวล ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่คนนี้มาหาเขาเพื่อ...
"คุณคือเฉิงเหว่ยมินใช่ไหม?"
พ่อเฉิงรีบก้มหัวรับ
หลี่ซูอืมคำหนึ่ง ไม่พูดอะไรมาก หยิบรายการของขวัญปิดทองแดงจากอกเสื้อยื่นให้
ฉายชิงชิงตาเป็นประกาย คว้ารายการมาดูอย่างใจร้อน
"วิลล่าหรูริมทะเลสาบของที่ดินเยว่กงหนึ่งหลัง!"
"รถสปอร์ตลัมโบร์กินีรุ่นลิมิเต็ดหนึ่งคัน!"
"หุ้น 9% ของหัวนฺยูฟูเสี้ย!"
"หุ้น 19% ของโรงแรมซวนอู่!"
"ร้านทองโจวฟู่ไหลหนึ่งสาขา!"
"ห้องค้าในห้างสรรพสินค้าจินอี้กว็อกจีเก้าห้อง!"
ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ ฉายชิงชิงก็ยิ่งหายใจแรงขึ้น ตื่นเต้นจนต้องอ่านออกเสียงดัง
จนถึงบรรทัดสุดท้าย: "และเงินสินสอดห้าล้านสองแสน! พระเจ้า!"
เธอกรีดร้องออกมา หน้าแดงก่ำ บีบแขนพ่อเฉิงแน่น
"เฉิงผู้อาวุโส เฉิงผู้อาวุโส นี่ฉันฝันไปหรือเปล่า!"


## บทที่ 10 ไสหัวออกไปจากบ้าน

พ่อเฉิงเหว่ยมินถูกเล็บแหลมคมของฉายชิงชิงบีบจนหน้าเบ้ แต่เขาก็ไม่มีเวลาจะร้องโอดโอย ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไปเลย!
เขาจ้องมองรายการของขวัญสีแดงสดนั้นไม่กะพริบตา ราวกับว่าถ้าเขากะพริบตาแค่ครั้งเดียว รายการของขวัญมูลค่ามหาศาลนั้นจะหายวับไป
หลี่ซูสั่งให้บอดี้การ์ดสองคนยกกล่องใหญ่ห่อผ้าแพรสีแดงลงมาจากรถ วางไว้กลางลานบ้าน สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่กล่องนั้นจนไม่อาจละสายตาไปไหน
หลี่ซูทำภารกิจเสร็จแล้วก็ไม่อยู่นาน แค่ขยิบตาให้หลินเฉินที่ยืนอยู่หลังฝูงชนอย่างมีนัยก่อนจากไป
พอเขาไป ทุกคนก็รีบช่วยกันแกะกล่องออก เผยให้เห็นธนบัตรสีชมพูเต็มกล่องจนแทบจะแสบตา พร้อมกุญแจรถ โฉนดบ้าน และใบหุ้นอีกสิบกว่าใบที่วางอยู่บนกองเงิน
"โอ้โห พระเจ้า ของในกล่องนี้ราคาคงไม่ต่ำกว่าสิบล้านแน่ๆ?"
"เฮอะ โง่จริง แค่เงินสดก็ห้าล้านกว่าแล้ว บ้านริมทะเลสาบที่วังจันทร์ก็หลายล้าน แล้วดูรถสปอร์ตหน้าบ้านสิ ต่ำกว่าสิบล้านจะได้เหรอ?"
"ยังมีร้านทองกับร้านค้าอีกตั้งเก้าแห่งด้วยนะ โอ้พระเจ้า! ฉันคำนวณไม่ไหวแล้ว! กล่องนี้มูลค่าอย่างน้อยก็หลายสิบล้านเลยนะ!"
เสียงอุทานและกลืนน้ำลายดังขึ้นไม่ขาดสาย
"ของฉัน ทั้งหมดเป็นของฉัน! ห้ามแตะ!" เห็นมีคนทนไม่ไหวจะยื่นมือไปหยิบ มารดาเฉิงก็กระโดดไปกอดกล่องไว้ จ้องมองทุกคนอย่างระแวง
ตอนนี้เองญาติบางคนถึงได้นึกขึ้นได้ว่า กล่องที่เต็มไปด้วยบ้าน รถ และเงินนี้ ไม่ใช่ของพวกเขา!
ทันใดนั้น สายตาที่พวกเขามองพ่อแม่เฉิงก็เปลี่ยนเป็นร้อนแรง อิจฉาจนตาแดง
"น้าเฉิง ลูกสาวบ้านน้าช่างโชคดีจริงๆ!"
"เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าเป็นสินสอด ตระกูลหวังเล็งเทียนเทียนของเราเหรอ?"
"ใช่สิ นั่นมันตระกูลหวังนะ เศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งซูโจว ขนาดนี้ ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว! เทียนเทียนนี่มีบุญจริงๆ!"
"ทำไมฉันถึงไม่มีลูกสาวที่เก่งแบบนี้บ้างนะ เทียนเทียน หนูแต่งเข้าตระกูลหวังแล้ว อย่าลืมช่วยน้าชายคนที่สองด้วยนะ!"
เฉิงชูเทียนก็ตื่นเต้นจนหน้าแดง
เป็นผู้หญิง ใครบ้างไม่เคยฝันว่าจะได้แต่งเข้าตระกูลร่ำรวยและมีชีวิตที่หรูหรา? แม้เธอจะยังไม่รู้ว่าคุณชายตระกูลหวังเห็นเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เมื่อสินสอดมากมายขนาดนี้มาถึงตรงหน้าแล้ว ก็แสดงว่าคุณชายหวังต้องชื่นชอบและให้ความสำคัญกับเธอมาก!
ใบหน้าของเฉิงชูเทียนเริ่มแดงระเรื่อด้วยความ害อายและความหวาน
เฉิงชูเหยียนมองเห็นสีหน้าเขินอายของน้องสาว ทั้งอิจฉาและดีใจให้ แต่ในใจก็อดรู้สึกขมขื่นและหม่นหมองไม่ได้ ทำให้หลินเฉินรู้สึกเจ็บปวดใจมาก
เขาเดินเข้าไปใกล้เฉิงชูเหยียน พูดเสียงนุ่มนวล: "ทั้งหมดนี้ จริงๆ แล้วเป็นของเธอ"
"อะไรนะ?" เฉิงชูเหยียนกำลังเหม่อลอย จึงไม่ได้ยินชัดว่าหลินเฉินพูดอะไร
เฉิงชูเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับได้ยินชัดเจน จึงโกรธขึ้นมาทันที: "นายว่าอะไรนะ!"
เฉิงชูเทียนถือกุญแจรถสปอร์ตและโฉนดกองใหญ่ แทบจะปาใส่หน้าหลินเฉิน: "ดูสิ ตระกูลหวังเล็งฉัน ส่งสินสอดมาตั้งมากมาย แล้วนายล่ะ? แต่งงานกับพี่สาวฉันมาตั้งหลายปี นายเคยให้อะไรเธอบ้างไหม? อย่าว่าแต่สินสอดเลย ตอนแต่งงาน ค่าเหล้า ค่าการ์ดเชิญ ก็ตระกูลเฉิงเราออกให้หมด! ถ้านายยังพอมีหน้า ก็รีบๆ หย่ากับพี่สาวฉันซะ!"
หลินเฉินรู้สึกโกรธ ของพวกนั้นในมือเฉิงชูเทียน แท้จริงแล้วเป็นของที่เขาเตรียมไว้ให้เฉิงชูเหยียน ตอนนี้เธอไม่แค่เอาของไป แต่ยังมาเยาะเย้ยเขา แทงใจดำเฉิงชูเหยียนอีก
เขาอยากจะพูดประชดสักสองสามคำ แต่เฉิงชูเหยียนห้ามเขาไว้
"พอแล้ว วันนี้เป็นวันเกิดเจียเจีย และเป็นวันมงคลของน้องสาว ทุกคนกินข้าวต่อกันเถอะ"
เก้าอี้ที่ล้มและเศษชามที่แตกในห้องรับแขกถูกเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว พ่อเฉิงสั่งให้คนไปเอาเหล้าดีมาอีกหลายลัง ตั้งใจจะฉลองกับญาติๆ ให้เต็มที่
แต่ซงหมิงไม่ได้อยู่ต่อ วันนี้เขามาอวดของขวัญแต่กลับถูกเปิดโปงว่าเป็นของปลอม แถมยังโดนหลี่ซูและของขวัญจากตระกูลหวังตบหน้า อารมณ์แย่มาก จึงขับรถสปอร์ตสีฉูดฉาดของเขากลับไป
ทุกคนต่างยกยอปอปั้นกัน กินดื่มกันจนถึงบ่าย จึงแยกย้าย
หลังจากทุกคนกลับหมดแล้ว พ่อแม่เฉิงก็เรียกหลินเฉินและเฉิงชูเหยียนเข้าไปในห้อง
หลินเฉินรู้ว่านี่คือเรื่องสำคัญ
พ่อเฉิงสูบบุหรี่หนึ่งอึก หน้าบึ้งตึงพูดว่า: "เราจะไม่อ้อมค้อมกับนาย ตอนนั้นที่พวกนายแต่งงานกัน ก็เพราะมีเรื่องจำเป็นต้องรีบแต่ง ไม่ได้มีความรักอะไรกัน หลายปีมานี้นายหายตัวไป เหยียนเหยียนก็อยู่ที่บ้าน เจียเจียก็เราเลี้ยงดู พูดง่ายๆ สำหรับแม่ลูกสองคนนั้น นายก็แค่คนที่มีหรือไม่มีก็ได้ ไม่มีนาย ก็ไม่มีผลอะไร มีนาย ตระกูลเฉิงเรากลับต้องเสียค่าข้าวค่าน้ำเลี้ยงดูนายอีกคน"
คำพูดนี้ฟังแล้วไม่ไพเราะ แต่หลินเฉินก็ไม่อาจโต้แย้งได้
หลายปีมานี้ เขาดิ้นรนต่อสู้อยู่ที่โม่โจว แม้จะประสบความสำเร็จมากมาย แต่สำหรับเฉิงชูเหยียนและลูกสาว เขาในฐานะสามีและพ่อคนนี้ ทำหน้าที่ได้แย่มาก
"เรื่องที่ผ่านมา ผมไม่มีข้อแก้ตัว แต่ผมสัญญาว่า ต่อไปผมจะดูแลพวกเขาให้ดี ทำหน้าที่สามีและพ่อให้สมบูรณ์ จะไม่ให้พวกเขาต้องลำบากอีก!"
"ฮึ! ยังจะพูดถึงอนาคตอีก!" มารดาเฉิงกลอกตาอย่างดูถูก "แค่นายแบบนี้ นายบอกว่าต่อไปนายจะทำอะไรได้? จะเอาอะไรมาเลี้ยงลูกสาวกับหลานสาวฉัน? อนาคต? อนาคตนายก็จะมาอาศัยบ้านเราต่อใช่ไหม กินฟรี อยู่ฟรี นอนฟรี แถมยังเอาเปล่าๆ อีก?"
"พูดให้มันเจ็บๆ คนแบบนายสำหรับบ้านเรามันก็แค่ภาระ พยาธิดูดเลือด! เราไม่เลี้ยงนายหรอก รีบๆ หย่ากับเหยียนเหยียน แล้วไสหัวไปจากที่นี่ซะ!"


## บทที่ 11 เราหย่ากันเถอะ

โดยไม่สนใจสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของหลินเฉิน มารดาเฉิงก็พูดต่อไป
"ตอนนั้นเธอทิ้งเหยียนเหยียนไปเฉยๆ เธอรู้ไหมว่าหลังจากนั้นเธอต้องทนทุกข์มากแค่ไหน? เธอถูกคนเยาะเย้ยถากถาง แม้แต่ไอ้ขี้เหร่ที่แต่งเข้าบ้านก็ยังไม่เอาเธอ เธอต้องแบกท้องไปทำงานทุกวัน ยุ่งจนหัวหมุน แล้วยังถูกทำให้โกรธจนคลอดก่อนกำหนด ตอนเจียเจียเกิดมาตัวเล็กเท่าลูกแมว แทบจะเลี้ยงไม่รอด บริษัทก็ถูกคุณปู่ยึดไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คืนให้เราเลย! เรื่องพวกนี้ เธอรู้บ้างไหม?"
"เธออยากจะไปก็ไป อยากจะกลับก็กลับ ไม่มีทาง! ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เธอก็ไม่มีอะไรเลย มีหน้ามาเกาะติดอยู่ที่นี่ทำไม?"
มารดาเฉิงพูดยาวเหยียดเหมือนปืนกล ชี้หน้าหลินเฉินพรั่งพรูออกมามากมาย
หลินเฉินปล่อยให้น้ำลายกระเด็นใส่ตัวเอง ในใจรู้สึกทรมานแสนสาหัส
ตอนที่เขาจากไปในปีนั้น เขาตั้งใจจะสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง ไม่ให้ใครมาเยาะเย้ยว่าเฉิงชูเหยียนได้ลูกเขยที่ไร้ค่า แต่เขาไม่รู้ว่าเฉิงชูเหยียนตั้งท้องอยู่ตอนนั้น หลังจากนั้นเธอยังเกือบเอาชีวิตไม่รอดตอนคลอดลูก และต้องลำบากเลี้ยงลูกคนเดียว
เฉิงชูเหยียนปิดปาก น้ำตาไหลพรากๆ เรื่องราวในอดีตเหล่านั้น ทำให้เธอเจ็บปวดทุกครั้งที่นึกถึง แต่เธอกัดฟันอดทน ไม่ส่งเสียง เพียงแต่ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
ความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงท่วมท้นหลินเฉิน
เขา "พรวด" ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าผู้ใหญ่ทั้งสอง
เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ หัวหน้าทีมอินทรีผู้น่าเกรงขาม กลับต้องงอเข่าคุกลงกับพื้น!
"เธอทำอะไรน่ะ?" มารดาเฉิงตกใจ เลื่อนตัวบนเก้าอี้อย่างไม่สบายใจ
"หลายปีมานี้ ผมทำผิดต่อเหยียนเหยียนจริงๆ ไม่ได้ทำหน้าที่สามีเลย ที่พ่อแม่ไม่พอใจผม ก็สมควรแล้ว"
หลินเฉินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"พ่อแม่เลี้ยงดูเหยียนเหยียนมา ยกให้แต่งงานกับผม แล้วยังช่วยดูแลเจียเจีย บุญคุณนี้ หลินเฉินจะจดจำไว้ในใจตลอดไป"
"ผมรู้ว่าตอนนี้พูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ แค่หวังว่าจะได้ชดเชยให้กับทุกคน ชดเชยให้เหยียนเหยียนและเจียเจีย ไม่ให้พวกเธอต้องลำบากอีกต่อไป"
หลินเฉินก้มตัวลง โขกศีรษะอย่างแรง!
"โครม!"
พื้นส่งเสียงดังสนั่น แสดงให้เห็นว่าหลินเฉินใช้แรงมากขนาดไหน!
"คุณทำอะไรน่ะ!" เฉิงชูเหยียนห้ามเขา ทั้งโกรธทั้งตกใจ
ใช้แรงขนาดนั้นทำไม ถ้าศีรษะบาดเจ็บจะทำยังไง!
หลินเฉินเงยหน้าที่มีรอยบวมแดง ยิ้มให้กับหญิงสาวสวยที่กำลังย่อตัวลงมาดูเขาด้วยความกังวล เขามองเฉิงชูเหยียนลึกซึ้ง ราวกับจะสลักภาพเธอไว้ในใจตลอดไป
ตอนแรกที่เขาถูกวางยาและมีความสัมพันธ์กับเฉิงชูเหยียน เขาสงสารชะตากรรมของเธอ ทึ่งในความงามของเธอ และชื่นชมในความเข้มแข็งฉลาดของเธอ
ความดีและความเก่งของเธอ ทำให้ตัวเขาที่ไม่มีอะไรเลยในตอนนั้นรู้สึกต่ำต้อย ไม่กล้าเผชิญหน้า
หลังจากนั้นในช่วงหลายปีในค่ายทหาร ทุกครั้งที่เขาตกอยู่ในการต่อสู้อันดุเดือด หรือเหนื่อยล้าจนหมดแรง ภาพใบหน้าของเฉิงชูเหยียนก็จะผุดขึ้นมาในความคิดครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วเขาก็จะกัดฟันสู้ต่อไปทุกครั้ง
เธอคือแรงผลักดันของหลินเฉิน และยังเป็นคนที่หลินเฉินค่อยๆ หลงรักอย่างลึกซึ้งโดยไม่รู้ตัว
แต่ถ้าสิ่งที่ตัวเองจะมอบให้เธอได้มีเพียงความอัปยศและความเจ็บปวดไม่สิ้นสุด งั้นก็ปล่อยมือดีกว่า
ในดวงตาของหลินเฉินเต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้งและอารมณ์ที่ซับซ้อนมากมาย แต่เขาเพียงแค่มองเฉิงชูเหยียน แล้วพูดเบาๆ ว่า: "เราหย่ากันเถอะ"
เฉิงชูเหยียนมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้น เธอก็ยกมือขึ้น ตบหน้าหลินเฉินอย่างแรง
"เพียะ!"
"คุณหายไปตั้งหลายปีกว่าจะกลับมา แล้วก็พูดคำว่าหย่าอย่างไม่แยแส?"
"ใช่ ตอนนั้นเราไม่มีความรักต่อกัน คุณถึงได้ทิ้งฉันไปหลังแต่งงานโดยไม่แยแส หายไปตั้งหลายปี ฉันไม่โทษคุณหรอก โทษแต่ตัวเองที่โชคร้าย"
"แล้วเจียเจียล่ะ? ลูกสาวของเรา ไม่เคยมีพ่อตั้งแต่เด็ก ที่โรงเรียนอนุบาลเพื่อนๆ ด่าว่าเธอเป็นลูกไม่มีพ่อ ด่าว่าพ่อไม่ต้องการเธอ ทุกครั้งที่เธอร้องไห้วิ่งกลับมา ฉันต้องปลอบว่าพ่อกำลังยุ่งอยู่ข้างนอก เขาเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ เดี๋ยวก็จะกลับมา"
"เธอรอพ่อกลับมาด้วยความยากลำบาก แต่คุณล่ะ! คุณจะหย่า จะไป ดี งั้นก็หย่าสิ! ไปให้พ้น! ยิ่งไกลยิ่งดี!"
เฉิงชูเหยียนร้องไห้ออกมาในที่สุด เธอทุบอกหลินเฉิน ร้องไห้อย่างสุดแสนเจ็บปวด ราวกับจะระบายความทุกข์ทั้งหมดที่อัดอั้นมาหลายปีออกมา
หลินเฉินรู้สึกเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง
เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว รวบร่างหญิงสาวที่กำลังร้องไห้เข้ามากอดไว้ ดวงตาที่เคยมีแต่เลือดไม่เคยมีน้ำตา ก็เริ่มชื้นแฉะ
"ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เธอร้องไห้ ขอโทษ" หลินเฉินลูบหลังที่สั่นเทาของเฉิงชูเหยียน ให้คำมั่นสัญญา "ฉันจะไม่ไปแล้ว ต่อไปนี้ ฉันจะดูแลพวกเธอให้ดี!"
"ไม่ได้!"
แม้จะตกใจกับการโขกศีรษะอย่างแรงของหลินเฉิน แต่เมื่อได้ยินว่าหลินเฉินเสนอขอหย่าเอง พ่อแม่เฉิงก็รู้สึกดีใจ
แบบนี้ถึงจะถูก คนไร้ค่าที่ไม่มีอะไรเลย จะมาคู่ควรกับลูกสาวของพวกเขาได้ยังไง?
แต่พวกเขาไม่คิดเลยว่า คนที่ไม่ยอมหย่ากลับเป็นลูกสาวของตัวเอง
เห็นทั้งสองคนกอดกันอยู่ ดูท่าจะคืนดีกันแล้ว มารดาเฉิงรีบเข้าไปดึงเฉิงชูเหยียนออกมาด้วยความร้อนใจ
"เธอโง่แล้วหรือไง? ปล่อยให้เขาไปสิ!"
พ่อเฉิงช่วยผลักหลินเฉินออกไป: "ไป ไป ไป เร็วเข้า! บ้านเราไม่ต้อนรับเธอ"
หลินเฉินถอนหายใจ จำต้องจากไปก่อน


## บทที่ 12 กลุ่มซิงเฉิน

แต่ตอนนี้เขารู้สึกสบายใจขึ้นมาก
เฉิงชูเหยียนคงไม่อยากหย่ากับเขาเพราะลูกสาว แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ขอแค่เธอยังยอมให้เขาอยู่ข้างๆ ก็พอ
เขาตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะชดเชยให้พวกเธอเป็นสองเท่า หวังว่าเมื่อเวลาผ่านไป จะสามารถชนะใจเธอได้จริงๆ
พอออกจากประตูใหญ่ตระกูลเฉิง ฉินหยูที่รออยู่ข้างนอกมานานก็ตามมา
"เฉิน เก้อ ของพวกนั้นที่ส่งเข้าบ้านตระกูลเฉิงเมื่อกี้ เป็นหวังซื่อชินมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งซูเจิ้งช่วยจัดเตรียมให้ พวกเขายังฝากจดหมายมาให้คุณด้วย"
หลินเฉินรับซองจดหมายที่ฉินหยูยื่นมา เปิดอ่านดู มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ผู้นำตระกูลหวังคนนี้น่าสนใจอยู่เหมือนกัน ถึงแม้เขาจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับตระกูลเซียว แต่คนคนนี้ก็ยังพอใช้ประโยชน์ได้ ไปบอกเขาว่า ความหวังดีของเขา ฉันรับรู้แล้ว"
"ครับ เฉิน เก้อ"
หลังจากจัดการธุระบางอย่างแล้ว หลินเฉินก็มาถึงตึกสำนักงานกลุ่มซิงเฉินที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านการเงินของซูเจิ้ง
เมื่อเห็นชื่อบริษัทและโลโก้คุ้นตาบนยอดตึก หลินเฉินก็รู้สึกสับสนอย่างยิ่ง
บริษัทนี้ แม่ของเขาเป็นคนก่อตั้งขึ้นมาด้วยตัวเอง ตอนนั้นแม่ของเขา ลิน ซิงหยู ก็เป็นผู้หญิงที่เก่งกาจคนหนึ่ง ทั้งสวย ฉลาด และมีความสามารถ
ถ้าไม่ได้พบกับพ่อของหลินเฉิน แม่คงจะสร้างธุรกิจใหญ่โต กลายเป็นสตรีผู้ยิ่งใหญ่ในตำนานก็เป็นได้
น่าเสียดาย ชีวิตของเธอถูกตระกูลเซียวทำลาย บริษัทที่ทุ่มเทสร้างมาถูกแย่งชิงไป ยังต้องทนทุกข์ทรมานในตระกูลเซียวก่อนถูกไล่ออกมา ลำบากเลี้ยงดูเขา แต่กลับล้มป่วยด้วยความเหนื่อยล้าจนเสียชีวิต
หลินเฉินกำหมัดแน่น สักวันหนึ่ง เขาจะกลับไปที่ตระกูลเซียวอันสูงส่งนั่น เพื่อแม่ เพื่อตัวเอง จะเอาความยุติธรรมคืนมา!
ในตอนนั้น รถลัมโบร์กินีสีแดงเงินคันหรูจอดที่หน้าประตูกลุ่มซิงเฉิน สาวสวยสองคนก้าวออกมาจากรถ
"เทียนเทียน ชีวิตเธอช่างโชคดีจริงๆ! ถึงกับได้คุณชายตระกูลหวังมาชอบ นั่นมันทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของซูเจิ้งเชียวนะ เป็นลูกเศรษฐีตัวจริง มีเงินใช้ไม่หมดหลายชาติ อิจฉาจะตายอยู่แล้ว!"
สาวผมสั้นในชุดยูนิฟอร์มกระโปรงของกลุ่มซิงเฉินคนหนึ่ง ลูบไล้ตัวถังรถลัมโบร์กินีที่เป็นประกายวับวาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉา
"ถ้าได้ร่ำรวย อย่าลืมกัน! พอเธอได้เป็นนางสาวตระกูลหวัง ได้กินดีอยู่ดี อย่าลืมเพื่อนสนิทคนนี้นะ!"
"วางใจเถอะ จะลืมเธอได้ยังไง" สาวสวยอีกคนที่ทำผมลอนทันสมัยหัวเราะคิกคัก เธอคือเฉิงชูเทียนน้องสาวของเฉิงชูเหยียน เธอโอบไหล่สาวผมสั้น "ตอนนี้ฉันยังต้องพึ่งเธออยู่เลย! การสัมภาษณ์เดี๋ยวนี้ เธอต้องช่วยเหลือหน่อยนะ"
"เธอวางใจได้เลย ฉันเจียง เว่ยเป็นถึงผู้จัดการฝ่ายบุคคล งานรับสมัครพวกนี้ฉันรับผิดชอบทั้งหมด ให้เธอมาสัมภาษณ์ก็แค่ทำตามขั้นตอน กันไม่ให้คนอื่นจับผิดฉันได้"
"ฮิๆ งั้นก็ดี เดี๋ยวเธอเลิกงาน ฉันเลี้ยงอาหารดีๆ!"
สองคนคุยกันอย่างสนิทสนม พอหันหน้ามา เฉิงชูเทียนก็เห็นหลินเฉินที่ยืนอยู่หน้าตึก
"ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?" สีหน้าเธอหม่นลงทันที วิ่งไปหาหลินเฉินอย่างโกรธๆ "เฮ้ย ฉันบอกนะ ไอ้ขี้แพ้นี่ อย่าบอกนะว่านายแอบตามฉันมา บอกมา นายมีแผนอะไรอีก?"
หลินเฉินเห็นเธอลงมาจากรถลัมโบร์กินีที่เขาตั้งใจซื้อให้เฉิงชูเหยียน ก็อารมณ์ไม่ค่อยดี
หน้าตาพวกคนในเรือนเก่าตระกูลเชิงเมื่อกี้เขายังจำได้ไม่ลืม ฮึ เอาของที่เขาให้มา แล้วมาทำท่าใหญ่ใส่เขา?
"เธอเป็นบ้าเหรอ?" หลินเฉินไม่ไว้หน้าเลย พูดเย็นชา
"นาย!" เฉิงชูเทียนในฐานะน้องสาวของเฉิงชูเหยียนสาวงามอันดับหนึ่งแห่งซูเจิ้ง ก็ถือว่าตัวเองเป็นสาวสวยคนหนึ่ง ปกติมีแต่คนมาประจบ ไม่เคยโดนด่าตรงๆ แบบนี้ จึงโกรธจนหน้าแดง
"เทียนเทียน นี่ใครเหรอ?" เจียง เว่ยเดินเข้ามา มองหลินเฉินอย่างสงสัย
ผู้ชายคนนี้หน้าตาก็ไม่เลว สูงตั้ง 185 เซนติเมตร แต่เสื้อผ้าดูธรรมดามาก คงทั้งตัวรวมกันไม่เกินสองร้อยหยวน
เฉิงชูเทียนมองหลินเฉินอย่างดูถูก "นี่แหละไอ้ขี้แพ้ที่แต่งเข้าบ้านพี่สาวฉัน เมื่อหลายปีก่อนมันขโมยเงินพ่อฉันไปหลายสิบหมื่น แล้วหนีหายไป ตอนนี้ยังมีหน้ากลับมา เมื่อกี้ยังไปก่อเรื่องที่บ้านเรา ไปเถียงกับซงหมิง ทำให้พี่สาวฉันร้องไห้อีก"
เจียง เว่ยตกใจเบิกตาโต
เรื่องอื้อฉาวของเฉิงชูเหยียนพี่สาวเฉิงชูเทียนเมื่อหลายปีก่อน แทบไม่มีใครในซูเจิ้งไม่รู้ แม้ผ่านมาหลายปีก็ยังเป็นหัวข้อซุบซิบนินทา พ่อแม่ของเจียง เว่ยก็มักสอนเธอว่า "พวกเธอผู้หญิงจะเก่งไปทำไม ดูอย่างเฉิงชูเหยียนคนนั้นสิ เป็นถึงซีอีโอแล้วยังไง สุดท้ายก็เสียชื่อเสียง ยังโดนผัวขี้เหร่ทิ้งอีก?"
ดังนั้นในใจเจียง เว่ย ผัวขี้เหร่ของเฉิงชูเหยียนเป็นภาพของผู้ชายที่ทั้งน่ารังเกียจทั้งสกปรก ทั้งขี้เกียจทั้งโง่ ไม่คิดว่าตัวจริงจะหน้าตาดีขนาดนี้
แต่หล่อแล้วไง? ขี้แพ้ไร้ความสามารถ แถมยังเลวด้วย
"ขอโทษนะคะ" เจียง เว่ยกลั้นความรังเกียจในใจ พยายามทำหน้าเป็นทางการ "หน้าประตูกลุ่มซิงเฉินไม่ต้อนรับคนนอก เชิญคุณออกไปค่ะ"
หลินเฉินมองเธอแวบหนึ่ง ไม่สนใจผู้หญิงสองคนนี้ ก้าวเดินเข้าตึกไป
"หยุดนะ!" เจียง เว่ยรีบก้าวไปขวางหน้าเขา โมโหนิดๆ "ฉันพูดแล้วคุณไม่เข้าใจเหรอ? อย่าเดินเข้าไปอีก บริษัทเราไม่ต้อนรับคนแบบคุณ!"


## บทที่ 13 ประธานบริษัทมาถึง

ช่างกล้าเอาขนไก่มาทำเป็นไม้บัญชาการ!
หลินเฉินมองเธอด้วยสายตาเย็นชา เจียง เว่ยตัวแข็งทื่อ ถึงกับถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความกลัวสายตาของเขา
"นายยังกล้าข่มขู่คนอีกเหรอ?" เฉิงชูเทียนเห็นเจียง เว่ยตกใจกลัว ก็ยิ่งโกรธหนัก "เว่ยเว่ย เรียกรปภ.มาไล่เขาไปเลย!"
รปภ.ที่อยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นความวุ่นวายตรงนี้ จึงรีบเดินเข้ามา
"มีอะไรหรือครับ?"
"คนนี้" เจียง เว่ยชี้ไปที่หลินเฉิน "เคยมีประวัติลักขโมย ตอนนี้พยายามจะบุกรุกเข้าบริษัทของเรา ฉันหวังว่าแผนกรักษาความปลอดภัยจะทำหน้าที่ให้ดี ไม่งั้นอย่าโทษที่ฉันจะหักเงินเดือนพวกคุณนะ! อีกอย่าง ประธานคนใหม่จะมาบริษัทวันนี้ ถ้าพวกคุณจัดการไม่ดี จะเสียมากกว่าแค่เงินเดือนนะ เข้าใจไหม?"
เจียง เว่ยก็เป็นถึงหัวหน้าแผนกบุคคลของกลุ่มซิงเฉิน มีอำนาจในมือไม่น้อยทีเดียว
รปภ.ก็รู้ว่าเรื่องนี้สำคัญ เขาเห็นหลินเฉินตัวสูงใหญ่ กลัวว่าคนเดียวจะห้ามไม่อยู่ จึงรีบรายงานสถานการณ์ผ่านวิทยุสื่อสาร ไม่นาน เสี่ยวต้วนจางหัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยก็นำรปภ.ติดอาวุธครบมือกว่าสิบคนมาถึง
"ฮึ!" เฉิงชูเทียนเชิดหน้าใส่หลินเฉินอย่างได้ใจ สมน้ำหน้า ใครใช้ให้มาตามรังควานพี่สาวกับฉัน!
เธอโอบแขนเจียง เว่ย เดินเข้าตึกสำนักงานสตาร์ดัสต์กรุ๊ปอย่างพอใจ
ทางนี้ หลินเฉินถูกรปภ.กว่าสิบคนล้อมไว้
เสี่ยวต้วนจางมองดูเสื้อผ้าราคาถูกที่หลินเฉินสวมใส่ ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก "แกจะไปเองดีๆ หรือให้พวกเราช่วยเตะแกออกไป?"
"คุณไม่ถามก่อนเหรอว่าผมมาที่นี่มีธุระอะไร?" หลินเฉินถามอย่างเรียบเฉย
เสี่ยวต้วนจางหัวเราะลั่น ราวกับได้ยินอะไรที่ตลกสุดๆ "ยังต้องถามด้วยเหรอ? ไอ้ขอทานอย่างแก จะมาทำธุระเซ็นสัญญากับกลุ่มซิงเฉินของเราได้ยังไง? แถมเจียงจู่กว่านก็เพิ่งสั่งไว้ ห้ามให้แกเข้าบริษัท"
หลินเฉินแค่นเสียงเย็น "ที่แท้ก็ไม่ใช่แค่เห็นแก่หน้าตา แต่ยังเป็นหมารับใช้ที่ว่าง่ายด้วย"
"แกว่าอะไรนะ!"
เสี่ยวต้วนจางได้ยินแล้วโกรธจัด โบกมือสั่งรปภ.รอบข้าง "ไอ้เวร กูว่าแกอยากตายแล้ว! ตีมัน ตีให้ตายไปเลยไอ้หมอนี่!"
พวกรปภ.กำหมัดขยับตัวพร้อมลงมือ หลินเฉินมองด้วยสายตาเย็นยิ่งขึ้น กำมือแน่น
ถ้ากลุ่มซิงเฉินของเขามีแต่พวกแบบนี้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะกวาดล้างสักหน่อย
ในตอนนั้นเอง รถลิงคอล์นคันหนึ่งแล่นเข้ามา ชายท่าทางภูมิฐานคนหนึ่งรีบลงจากรถ เมื่อเห็นสถานการณ์หน้าประตูบริษัท เขาก็ขมวดคิ้วทันที พูดอย่างรำคาญ "มายืนออกันทำไมหน้าบริษัท?"
เสี่ยวต้วนจางเห็นคนมา รีบวิ่งเข้าไปโค้งคำนับ ร้องทักดังๆ "สวัสดีครับเจิ้นจง! เจิ้นจง เป็นอย่างนี้ครับ คนนี้มาก่อกวนที่บริษัทเรา พวกเรากำลังจะไล่เขาออกไป"
เจิ้นจงโบกมือรำคาญ "งั้นก็รีบจัดการไป เดี๋ยวประธานจะมา อย่าให้ท่านเห็นความวุ่นวายพวกนี้"
เขาแทบไม่มองมาทางหลินเฉิน พาเลขาฯจะเข้าตึก
"หึ เจิ้นจงช่างยุ่งกับเรื่องสำคัญจริงๆ" หลินเฉินเอ่ยขึ้น
เจิ้นจงชะงักฝีเท้า หันมามองอย่างไม่พอใจ
เสี่ยวต้วนจางสะดุ้ง รีบตะโกนใส่หลินเฉิน "หุบปาก! ยังไม่รีบไปอีก? แกคิดว่าตัวเองคู่ควรจะคุยกับเจิ้นจงของเราเหรอ? เร็ว ลากมันออกไป! ลากให้ไกลๆ!"
เจิ้นจงหันหลังจะเดินต่อ แต่จู่ๆก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบหันกลับมาอย่างรวดเร็ว
คอของเขาส่งเสียง "แกร๊ก" จากการหมุนอย่างรวดเร็ว
แต่ตอนนี้เจิ้นจงไม่สนใจแล้ว เขาก้าวยาวสามก้าวเป็นสองก้าวมาหาหลินเฉิน โค้งคำนับอย่างหวาดกลัวและนอบน้อม "ประธานครับ ท่านมาแล้ว"
อะไรนะ?
เสี่ยวต้วนจางแข็งทื่อทันที ส่วนรปภ.คนอื่นๆที่ล้อมหลินเฉินไว้จะทำร้ายเขา ก็ชะงักงัน แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
นี่...คนนี้เป็นประธานคนใหม่ของบริษัทงั้นเหรอ?
แต่เห็นผู้จัดการใหญ่เจิ้นจงนอบน้อมต่อหน้าเขาขนาดนี้ พวกเขาก็ต้องเชื่อ
"แย่แล้ว!" นี่คือเสียงร่ำไห้ในใจทุกคน โดยเฉพาะเสี่ยวต้วนจาง เขาเสียใจจนอยากตัดลิ้นตัวเองทิ้ง!
เมื่อกี้เขาสั่งให้ประธานออกไป แถมยังจะให้คนลากประธานออกไป...พระเจ้า ตอนนี้เขาลากตัวเองออกไปยังจะมีประโยชน์อะไรไหม?
เสี่ยวต้วนจางหน้าเศร้าสร้อย ทำท่าเหมือนญาติตาย "ประธานครับ ขอโทษครับ ผมจำท่านไม่ได้ ผม...ผมตาบอดไม่รู้จักคน ขอท่านโปรดให้อภัยผมด้วยครับ!"
เจิ้นจงก็จ้องเขาอย่างโกรธแค้น ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้ารปภ.คนนี้พูดไม่ดี เขาก็คงไม่พลาดหลินเฉิน ทำให้ประธานมีความประทับใจแรกที่ไม่ดี
หลินเฉินพูดเสียงเย็น "เจิ้นจง ผมรู้ว่าคุณยุ่ง แต่เรื่องที่ควรดูแลในบริษัทก็ต้องจัดการให้ดี"
เจิ้นจงเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก "ครับ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะไล่เขาออกทันที แล้วก็จะให้แผนกอื่นๆเพิ่มการอบรม ปรับปรุงวัฒนธรรมองค์กร"
หลินเฉินพยักหน้า ไม่สนใจเสี่ยวต้วนจางที่ขอร้องอีก
ไม่ใช่ว่าเขาจะมาเคี่ยวเข็ญกับหัวหน้ารปภ.ตัวเล็กๆ แต่กลุ่มซิงเฉินเป็นสมบัติล้ำค่าที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้ เขาไม่อยากให้ถูกสิ่งเลวร้ายพวกนี้ทำให้เสื่อมเสีย
สองคนเดินเข้าตึกตามกัน เจิ้นจงกระตือรือร้นมาก วิ่งวุ่นกดลิฟต์ แนะนำสถานการณ์คร่าวๆของแผนกต่างๆในบริษัทให้หลินเฉินฟัง ตลอดทางทำให้พนักงานเก่าหลายคนต้องเหลียวมอง
การที่เจิ้นจงผู้เป็นผู้จัดการใหญ่ต้องกระตือรือร้นขนาดนี้ คงเป็นประธานคนใหม่ที่จะมาบริษัทวันนี้แน่ๆ น่าเสียดายที่ทั้งสองคนเดินเร็วมาก ไม่มีใครเห็นหน้าตาที่แท้จริงของประธานคนใหม่
"เฮ้อ ไม่รู้ว่าประธานคนใหม่หน้าตาเป็นยังไงนะ..." เฉิงชูเทียนกับเจียง เว่ยเหยียดคอมองแต่ไม่เห็นตัวคน ถอนหายใจอย่างเสียดายไม่สิ้นสุด


## บทที่ 14 ละเว้นชีวิตสุนัข

พริบตาเดียวก็มาถึงห้องทำงานของประธานบริษัทที่ชั้นบนสุดของตึก
เจิ้นจงใช้แขนเสื้อเช็ดโซฟาที่แม่บ้านทำความสะอาดไว้แล้ว เชิญหลินเฉินนั่งลง แล้วชงชาให้ด้วยตัวเอง: "ไม่ทราบว่าท่านประธานชอบดื่มชาอะไร นี่เป็นหลงจิ่งเกรดพรีเมี่ยมก่อนหน้าฝน ถ้าท่านชอบชาอื่น ผมจะให้คนไปเตรียมให้ทันที"
หลินเฉินห้ามการประจบประแจงของเขา เพียงแต่จ้องมองเขาด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
ตอนแรกเจิ้นจงยังหัวเราะฮ่าๆ แต่พอถึงตอนหลังก็หัวเราะไม่ออกแล้ว สายตาของหลินเฉินทำให้เขารู้สึกกดดันอย่างมาก เหงื่อซึมออกมาทีละหยดจากใบหน้าอวบของเขา
เขาพยายามจะเปิดประเด็นพูดคุยหลายครั้ง แต่ก็ต้องกลืนกลับไปทุกครั้งภายใต้สายตาน่าหวาดหวั่นของหลินเฉิน นั่งไม่ติดเก้าอี้มากขึ้นเรื่อยๆ
"ปัง"
หลินเฉินโยนแฟ้มเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ เสียงไม่ดังนัก แต่ก็ทำให้เจิ้นจงตกใจจนแทบกระโดด
หลินเฉินใช้คางชี้ไปที่แฟ้มเอกสารนั้น: "เจิ้นจงลองดูเองก็แล้วกัน"
เจิ้นจงค่อยๆ ดึงแฟ้มเอกสารนั้นออกมา เพียงแค่อ่านสองบรรทัดแรก สีหน้าของเขาก็ซีดขาว ร่างกายสั่นเทิ้มไปหมด
"อ่าน"
หลินเฉินสั่งเสียงเรียบ
"ผม... ผม..." เจิ้นจงเหงื่อไหลท่วมตัว ตัวสั่นเหมือนร่อน เรื่องที่บันทึกในเอกสารนี้แต่ละเรื่องล้วนร้ายแรง เขาจะอ่านออกมาได้อย่างไร?
"ไม่อ่านใช่ไหม งั้นฉันช่วยอ่านให้" หลินเฉินอ่านเนื้อหาในเอกสารออกมาทุกตัวอักษรราวกับท่องจำ
"เดือนกรกฎาคม ปี 18 ในความร่วมมือกับกลุ่มหวัยเคอ ยักยอกเงินค่าวัสดุ 1.04 ล้าน"
"เดือนตุลาคม ปี 18 รับสินบนจากบริษัทวัสดุก่อสร้างจินหยู่ ซื้อวัสดุก่อสร้างคุณภาพต่ำในราคาแพง ต่อมาต้องจ่ายค่าเสียหายเนื่องจากปัญหาคุณภาพ ทำให้บริษัทขาดทุนรวมกว่า 4.5 ล้าน"
"เดือนมีนาคม ปี 19..."
...
"พรวด!"
เฉินตงเจี้ยนทนไม่ไหวอีกต่อไป ขาอ่อน ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น หน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ
เขาไม่คิดว่าประธานที่อายุยังน้อยคนนี้ เพิ่งมาก็มีหลักฐานความผิดของเขามากมายขนาดนี้ ในเอกสารเหล่านั้นยังมีหลักฐานอีกมากมายที่เขาปกปิดและทำลายไป ไม่รู้ว่าได้มาจากไหน
ถ้าหลินเฉินจะฟ้องเขา เขาอาจจะต้องคืนทรัพย์สินทั้งหมด แถมยังต้องติดคุกยาวอีก!
"ทั้ง... ทั้งหมดเป็นความผิดพลาดชั่ววูบของผม ขอร้องท่านประธานโปรดให้อภัยผมสักครั้ง ให้โอกาสผม ต่อไปผมจะกลับตัวกลับใจ พยายามติดตามความเสียหายคืนให้บริษัท... ไม่สิ จะสร้างมูลค่าเพิ่มให้มากกว่านั้นอีก!"
"เฉิน เก้อ จะให้ฆ่ามันไหม?" ฉินหยูปรากฏตัวข้างหลินเฉินไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พูดออกมาอย่างดุดัน
เฉินตงเจี้ยนแทบจะฉี่ราด!
หลินเฉินจะมารับตำแหน่งประธานคนใหม่ เฉินตงเจี้ยนรู้เรื่องในอดีตของเขาบ้าง แม้จะไม่รู้รายละเอียด แต่เขารู้ว่าหลินเฉินเคยฆ่าคนมาแล้ว และไม่ใช่แค่คนเดียว ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยเลยว่าคำพูดนี้จะเป็นความจริง!
ฉินหยูก็ไม่ได้ขู่เขา แต่กำลังถามหลินเฉินอย่างจริงจัง ถ้าหลินเฉินพยักหน้า เขาจะฆ่าไอ้เฉินนี่ทันที
ยักยอกเงินมากมาย ยังทำงานก่อสร้างแบบลวกๆ ทำร้ายคน ทำลายชื่อเสียงบริษัทซิ่งเฉิน ตายร้อยครั้งก็ไม่พอ
"ท่านประธานหลิน ไว้ชีวิตผม... ไว้ชีวิตผมด้วย! ท่านจะให้ผมทำอะไรผมก็ยินดี!"
หลินเฉินมองฉินหยูอย่างระอา: "ตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นั่น อย่าเพิ่งก่อเรื่องฆ่าคนตั้งแต่มาถึง"
เฉินตงเจี้ยนรู้สึกโล่งอกอย่างแรง แล้วก็ได้ยินเสียงเรียบๆ ของหลินเฉินดังมาจากเหนือศีรษะ
"จะให้โอกาสก็ไม่ใช่ไม่ได้ ดูที่ตัวคุณว่าจะคว้าไว้ได้หรือไม่ เจิ้นจงเป็นคนฉลาด คงเข้าใจความหมายของฉัน"
สำหรับเฉินตงเจี้ยนแล้ว คำพูดนี้ไม่ต่างจากเสียงสวรรค์
เขารีบรับคำอย่างโล่งอก: "ครับ ครับ ขอบคุณท่านประธานมาก ต่อไปนี้ผมจะเชื่อฟังคำสั่งท่านประธานเพียงผู้เดียว!"
หลินเฉินตบไหล่เขาเบาๆ แล้วเดินจากไป
จนกระทั่งหลินเฉินเดินไปได้พักใหญ่ เฉินตงเจี้ยนถึงได้ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง หลังเสื้อชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ตอนนี้หลักฐานความผิดทั้งหมดอยู่ในมือของอีกฝ่าย เขาจำเป็นต้องเชื่อฟัง
นอกจากนี้ ประธานที่อายุยังน้อยคนนี้ไม่ธรรมดาเลย แม้เขาจะไม่ได้พูดจาดุดัน แต่น้ำเสียงเรียบๆ ของเขากลับทำให้คนหวาดกลัวยิ่งกว่า ทำให้เฉินตงเจี้ยนไม่กล้าคิดขัดขืนแม้แต่น้อย
"เฉิน เก้อ ปล่อยไอ้แก่นั่นไปง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ? ยังให้เป็นผู้จัดการใหญ่ต่อด้วย?" ออกจากตึกซิ่งเฉินมาแล้ว ฉินหยูยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
"ไม่ต้องรีบ ฉันเพิ่งกลับมา ตอนนี้ยังไม่มีคนที่เหมาะสมพอ เฉินตงเจี้ยนตอนนี้หลักฐานความผิดอยู่ในมือฉัน อีกอย่างคนนี้ก็มีความสามารถในการทำงาน รู้จักเส้นสายต่างๆ ทั้งใหญ่น้อยในกลุ่มซิงเฉินและในซูเจิ้ง ตอนนี้ยังใช้งานได้อยู่ ส่วนต่อไป ก็ดูว่าฉันจะควบคุมเขาได้หรือไม่"
"กลุ่มซิงเฉินอยู่ในมือตระกูลเซียวมาหลายปี ความสัมพันธ์ของบุคลากรก็ซับซ้อน พวกเราค่อยๆ ดูไป รอให้มีคนในมือพอ ค่อยเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ กวาดล้างให้หมด"
"ครับ เฉิน เก้อ! หวังว่าจะได้เห็นวันนั้นเร็วๆ" ฉินหยูกำหมัดอย่างตื่นเต้น
หลินเฉินอดขำไม่ได้ ฉินหยูยังมีความเป็นเด็กอยู่บ้าง ชอบสนุกกับความวุ่นวาย
"อยู่ข้างฉัน เธอก็จะมีโอกาสแสดงฝีมือน้อยลง เธอ..."
"อย่า อย่า เฉิน เก้อ ผมรู้ว่าพี่จะพูดอะไร ตอนที่ตัดสินใจออกจากโม่โจวมาซูเจิ้งกับพี่ ผมก็บอกแล้วว่า ผมไม่ชอบสร้างผลงานอะไรหรอก แค่อยากตามพี่ไป พี่อย่าคิดจะไล่ผมกลับไปนะ" ฉินหยูรีบพูด
หลินเฉินไม่พูดอะไรอีก พยักหน้า
"ถ้าอย่างนั้น เธอก็ช่วยวิ่งหาข่าวในซูเจิ้งนี่แหละ ช่วยสืบข่าวให้ฉัน โดยเฉพาะ" สีหน้าของหลินเฉินมืดลงอย่างสิ้นเชิง ดวงตาทั้งคู่เหมือนรวมพายุฝน
"หกปีก่อน คนที่ใส่ร้ายฉันกับเฉิงชูเหยียน เป็นใครกันแน่!"
6 ปีก่อน เขาจากไปอย่างเงียบๆ!

6 ปีต่อมา เขากลับมาด้วยความรุ่งโรจน์ในฐานะเทพสงครามอันชนะเลิศ! หลังจากกลับมา เขาพบว่าตัวเองมีลูกสาวหนึ่งคน มองดูแม่ลูก: "ชาตินี้ ข้าจะมอบเกียรติยศอันสูงส่งให้พวกเจ้า!"