เล่ห์เงาทราย
fehu_rich
## 1. ใครว่าชีวิตต้องสวยหรู

เสียงแก้วตกกระทบพื้นแตกกระจาย เสียงโหวกเวกโวยวายของคนขี้เมา เสียงก่นด่าทอที่หยาบที่สุดเท่าที่จะถูกขุดมาด่าได้ และเสียงร้องสะอื้นที่ทำให้หัวใจแตกสลาย เสียงเหล่านี้เป็นเสียง ปกติ ของบ้านไม้หลังหนึ่งในชุมชนเล็กๆที่อยู่ในต่างจังหวัด ร่างบางของ อัญชัน เดินหลบเศษแก้วบนพื้นอย่างระมัดระวังเลี่ยงเข้าไปยังห้องนอนของตนเองที่เป็นพื้นที่เซฟโซนที่สุดสำหรับเธอแล้ว
"มึงจะไปไหน!!!นังลูกไม่รักดี!!!กูบอกว่าให้มึงเอาเงินมา!!!" เสียงโวกเวกของชายชราวัยกลางคนตะโกนไล่หลังเธอที่หายลับเข้าไปในห้อง
"นังสารเลว!!!มึงกล้าเมินกูอย่างนั้นเหรอ!!!" เขาสบถพลางจับขวดแก้วเขวี้ยงใส่ประตูไม้ที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทำลาย หากประตูบานนี้ไม่ได้ทำขึ้นมาจากไม้สักที่แข็งแรงปานนี้ชีวิตน้อยๆของหญืงสาวคงจะไม่ได้อยู่หายใจเั่งเช่นทุกวันนี้หรอก
" ก็ไห้ไปแล้วไง!!จะกินอะไรนักหนากันวะ!!!งานการก็ไม่ทำ!!" เสียงของหญิงสาวตะโกนสวนออกมาอย่างเหลืออด เหมือนจะได้ผลเสียงโวกเวกของผู้เป็นพ่อของอัญชันเงียบลงไปเสียที หญิงสาววัย24ปี จึงมีเวลาได้ทำความสะอาดห้องของตนเสียทีหลังจากเหนื่อยจากงานมาทั้งวัน แต่ความสงบสุขของเธอนั้นไม่ได้ยืนยาวเสียเท่าไหร่ เสียงที่เธอจงเกลียดจงชังนั้นก็ดังขึ้นมาอีก
" ยัยอัญ!!!ออกมานี่หน่อยสิลูก" เสียงที่เคยตวาดเธอกลับอ่อนหวานลงฟังดูพิกลนักแต่ หญิงสาวก็แง้มประตูออกไปตามคำเรียกร้องนั้น
" เนี้ยะ!!!พี่เขาให้เงินพ่อมา...แกหน่ะดูแลเขาหน่อยสิ" อัญชัญรีบปิดประตูลงกลอน พลางถอยกรูดออกมาอย่างหวาดกลัว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกขายให้กับคนแปลกหน้า มันจึงไม่แปลกที่เธอจะรับมือกับเรื่องแบบนี้ได้ โต๊ะตู้หรืออะไรก็ตามที่สามารถขวางประตูไว้ได้ถูกขนมาปิดไว้ทั้งหมด มือเรียวบางหยิบข้าวของที่จำเป็นยัดใส่กระเป๋าเท่าที่จะยัดได้ และไม่ลืมที่จะแชทหาผู้ช่วยคนสำคัญของเธอไม่นานนักเสียงเคาหน้าต่างก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ
" พี่ฟ้า!!" เธอกระซิบเรียกพลางค่อยๆเดินเข้าไปทางหน้าต่างตรงหัวนอน
"อย่าเสียงดังไปรีบๆออกมาได้แล้วพี่ฟ้ามันคงดึงความสนใจได้ไม่นานหรอก" เสียงนั้นกระซิบตอบ อัญชันยิ้มกว้างที่ได้ยินเสียงๆนั้น มันคือเสียงของพี่ดาวที่อยู่บ้านไกล้ๆกัน อัญชัรได้ยินเสียงบีบแตรรถตรงหน้าบ้านจองเธอและเสียงเรียกที่เป็นเหมือนแสงสว่างของเธอ หญิงสาวรับรู้ได้ว่าครั้งนี้เธอรอดแล้วแน่เพราะเสียงคนที่เรียกอยู่หน้าบ้านคือเสียงของ นภัทธา ที่เป็นทั้งพี่และเพื่อนของเธอ อัญชันไม่รีรอที่จะรีบใช้จังหวะนี้เปิดหน้าต่างออกและรีบแทรกตัวออกจากห้องที่เคยเป็นเซฟโซนของเธอนั้นออกไปหา หญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ยืนรอเธอ
" อ้าวลุง!!!ไอ้อัญมันอยู่ไหม??" เสียงตะโกนถามของผู้มาเยือนหน้าบ้านร้องเรียกเมื่อเห็นร่างผอมแห้งของชายชราเดินโซเซออกมาจากเงามืด
" อยู่ๆ...อยู่ในห้องมาเรียกมันทีมันไม่ยอมออกมา" ชายชรากวักมือเรียกหญิงสาวที่คร่อมมอเตอร์ไซค์อยู่หน้าบ้าน ในใจนึกไปว่าให้เพื่อนมันมาเรียกพอเพื่อนมันออกไปค่อยจับตัวมันไว้ส่งให้กับชายฉกรรจ์ที่แอบอยู่หลังเสา...มันเป็นแผนที่เขานึกในหัวแทบจะทันที
" ฝากบอกมันทีนะวันพรุ่งนี้มีงาน...ไปล่ะ" ไม่ทันที่แผนของเขาจะสำเร็จ ร่างอวบๆของ นภัทธาก็หายไปพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ เขาได้แต่หัวเสียและยอมคืนเงินให้กับชายฉกรรจ์แปลกหน้านั้นพร้อมกับชิมหมัดล่ำๆที่เบ้าตาข้อหาหลอกลวง
เสียงโวกเวกดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงข้าวของที่แตกกระจายลงบนพื้น เสียงนั้นไม่ได้เบาลงเลยเพราะตอนนี้ อัญชันได้หลบมาอยู่บ้านของเพียงจันทร์ที่ห่างกับบ้านตนเพียงแค่กำแพงกั้น
"อีหรอบนี้คงกลับบ้านไม่ได้อีกแหงๆ....พี่ว่าเราไปบ้านพี่ฟ้ากันเถอะ" เพียงจันทร์ออกความเห็นพลางคว้ากุญแจรถและเสื้อคลุม
" น้องก็ว่าแบบนั้นแหล่ะพี่..ดีนะที่เอารถฝากไว้ที่บ้านพี่ไม่งั้นพ่อคงเอารถน้องไปขายแน่ๆ" อัญชันมองรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจที่ถูกจอดแอบไว้ใต้ต้นขนุน
"ไปกันเถอะ...อีกเดี๋ยวมันคงรู้ว่าเอ็งอยู่บ้านพี่...ถึงมันจะไม่กล้าเข้ามาแต่ใช่ว่ามันจะเลิกระรานเอ็ง" เพียงจันทร์ สตาร์ทรถและพาอัญชันออกจากบ้านของตนไปอีกทางมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านของนภัทธา
ชุมชนสันแก้ว เป็นชุมชนเล็กๆในชนบทที่แม้จะไม่ได้ใหญ่โตเท่าในเมืองที่ห่างกันไปเกือบ40โล แต่ก็เป็นชุมชนที่บ้านช่องไม่ได้ห่างกันมากนัก จากถนนเมนหลักของชุมชนบ้านของอัญชัญจะอยู่ข้างๆถนน จ้างบ้านของอัญชันจะเป็นซอยเล็กๆที่สุดซอยจะเป็นบ้านของ เพียงจันทร์ และหากวิ่งไปตามถนนเส้นหลักอ้อมไปยังทิศตะวันตกไกลจากบ้านของสองสาวไปอีกเพียงไม่กี่นาทีจะเป็นบ้านของพี่ใหญ่ในกลุ่มนั่นคือบ้านของ นภัทธา
มอเตอร์ไซค์เวบร้อยคู่กายของเพียงจันทร์ปราดเข้าจอดรถข้างๆทาง สองสาวรีบลงจากรถและหายเข้าไปในใต้ถุนของบ้านหลังเล็กๆซึ่งเป็นที่ที่พวกเธอมากันบ่อยๆ เรัยกได้ว่าเป็นรังลับของพวกเธอก็ว่าได้
" จะทำไหมล่ะงานหน่ะ!!!เรื่องมากก็อดตายไป!!!" เสียงตวาดแหวดังขึ้นจากภายในห้องๆหนึ่งเป็นเรื่องปกติเวลาที่พวกเธอมาที่บ้านหลังนี้ สำหรับคนอื่นคงคิดว่าไม่ได้ต่างกับบ้านของอัญชันนัก แต่สำหรับอัญชันแล้ว ที่นี่อบอุ่นมากกว่า นภัทธาเป็นได้ทุกอย่างที่เธอควรเป็น ทั้งพี่ ทั้งแม่ และภรรยาที่เข้มงวดกับสามีขี้เมาไม่ต่างตากพ่อของเธอเท่าไหร่ ต่างกันตรงที่ เธอนั้นทรงพลังมากกว่าหญิงสาวแบบเธอกว่ามาก ไม่แปลกที่พี่ใหญ่คนนี้จะเป็นที่พึ่งพาแก่ใครๆ
" ก็ทำ...ก็เขาชวนไปดื่มนิดๆหน่อยๆเอง"
"จะทำงานหรือโดนหยุมหัว!!!เลือกเอา!!"
"ทำงานคร้าบบบบ!!!"
เสียงดังที่เหมือนทะเลาะกันนั้นเบาลงแต่มีเสียงประตูเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กๆของชายหนุ่มที่เป็นสามีของพี่ฟ้าปรากฏตัวขึ้น
"อ้าว!!!มาหาฟ้าเหรอ...มันตกมันอยู่ในห้องแหน่ะ..." เขาพูดพลางชี้ให้พวกเธอเข้าไปด้านในห้องที่เป็นเหมือนออฟฟิศเล็กๆของนภัทธาพลางมีตุ๊กตาหมีตัวน้อยๆตัวหนึ่งลอยแหวกอากาศมากระทบกับหัวยุ่งๆของเขา
" ไป...ทำ...งาน" เสียงขู่ฟ่อๆของหญิงสาวกัดฟันพูดเขาได้แต่เดินจึ้นไปบนเรือนและทำงานตามที่ภรรยาอันเป็นที่รักได้สั่งเอาไว้
"มาแล้วเหรอ...เข้ามากันก่อนสิ" ร่างอวบๆของนภัทธา ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตู เธอร้องเรียกน้องๆที่เป็นเหมือนเพื่อนสนิทเข้าไปยังออฟฟิศเล็กๆของตน
ภายในนั้นเป็นห้องเล็กๆขนาดไม่ใหญ่มากมีเตียงขนาด5ฟุตที่เป็นเตียงไม้อยู่สุดห้อง และโต๊ะทำงานของนภัทธาที่ดูรกเล็กน้อยเพราะเธอกำลังทำงานอยู่
"พี่ปีงอแงอะไรของมันอีกนั่นหน่ะ" เพียงจันทร์ถามพลางนั่งลงบนโซฟาที่อยู่ไกล้ๆประตู
" จะไม่ทำงานหน่ะสิ...พี่ก็ดีลงานกับลูกค้าไว้แล้วด้วย...กลับมาพี่เขยพวกแกก็นั่งก๊กเหล้าเรียบร้อยแล้ว...น่าหยุมหัวมันจริงๆ" หญิงสาววัย30เศษๆถอดถอนหายใจพลางนั่งลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน
"ชีวิตของพวกเราไม่ได้สวยหรูเหมือนที่คิดเลยเนอะพี่" อัญชันถอนใจบ้างพลางทิ้งกายนั่งข้างๆเพียงจันทร์
" ใช่...อีพสกที่มันมีชีวิตดีๆเนี้ยะมันทำบุญด้วยอะไรกันนะ" เพียงจันทร์เห็นด้วยย
" ถ้าน้องไม่มีพี่ฟ้ากับพี่ดาว ปานนี้น้องคงไม่ต่างจากเมื่อก่อนเลย" อัญชันหลับตา เหนื่อยหน่าย ฉับพลันเสียงเงียบก็เข้ามาเกาะกินทั้งสามคนที่มีชะตาชีวิตไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นัก
อัญชัน นั้นถูกแม่ทิ้งไว้อยู่กับพ่อกับปู่ตั้งแต่เกิดมา พ่อของเธอติดเหล้าขนาดหนักมากไม่มีวันไหนที่ไม่เข้าหาแอลกอล์ฮอล์จนสติหลุด เมื่อเธอสิ้นร่มโพธิ์สุดท้ายอย่างปู่ไป เธอก็ต้องใช้ชีวิตไม่ต่างอะไรกับโสเภณีที่ต้องทนทุกข์ทรมาณเพื่อหาเงินเลี้ยงพ่อที่ไม่มีอะไรเลยมีเพียงความกตัญญูเท่านั้นเองที่ค้ำคอเธออยู่
นภัทธาเองก็ไม่ได้มีพื้นฐานครอบครัวที่ดีเช่นกัน เพียงแต่พ่อแม่เธอยังอยู่ไม่ได้แยกทางกันไปไหนแต่ก็บ้านแตกเพราะพิษสุราของบิดาจึงทำให้เธอต้องจำยอมแต่งงานตั้งแต่เธออายุได้เพียง18ปี
ส่วนเพียงจันทร์ จะดูดีที่สุดแล้วในกลุ่ม เพราะถึงแม้พ่อแม่จะแยกทางกันและแม่แท้ๆก็ไม่ได้รักเธอเลยแต่เธอก็ยังได้รับความใส่ใจจากปู่กับย่าที่เลี้ยงดูเธอมาและน้องชายต่างมารดาที่รักเธอมาก อีกทั้งแม่เลี้ยงของเธอเองก็ไม่ได้ตั้งแง่รังเกียจเธอเลยสักนิดเดียว มีแต่ตัวเธอที่น้อยใจไปในบางครั้งเท่านั้นเอง
ชะตาชีวิตของสามสาวไม่ได้ดีเริสหรือสวยหรูนัก ต่างคนต่างกัดฟันดิ้นรนกันพึ่งพาและพึ่งพิงกันเป็นกลัยานมิตรที่ดีต่อกันมายาวนานนับสิบปี แม้สถานะทางสังคมของเธอจะเป็นญาติห่างๆกันแต่สถานะทางใจของเธอคือเพื่อนที่ดีต่อกัน


## 2. ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนของทุกคน

อัญชัน รู้สึกเหมือนยืนอยู่บนขอบเหวที่ไม่อาจก้าวไปข้างหน้าหรือถอยหลังได้ เพราะตอนนี้เธอติดอยู่ที่บ้านของนภัทธาที่เธอมาหลบภัยอยู่ได้สองสามวันแล้ว และทุกๆครั้งที่เธอจะออกไปข้างนอก บิดาของเธอจะออกตามล่าเธออย่างบ้าคลั่งเพื่อขอเงินจากเธอไปซื้อเหล้ายามาปรนเปรอกิเลสตนเอง หลายครั้งที่ พี่ฟ้า หรือนภัทธา เดือดร้อนเพราะเธอแต่พี่สาวคนนี้ก็แกร่งพอที่จะชนกับบิดาของเธอที่กำลังขาดสติอยู่
" มึงมันอีแก้งค์ลักพาตัว!!!มึงลักพาตัวลูกกูไป!!" เสียงขี้เมาประจำถิ่นตวาดแหวอยู่หน้าบ้านโดยมีชายฉกรรจ์สองสามคนยืนอยู่ขนาบข้างท่าทางเอาเรื่อง
"ไหนลูกมึง!!! ไหนหลักฐาน???นี่สามครั้งแล้วนะที่มึงมาระรานบ้านกู!! จากที่กูเรียกลุงดีๆอยากให้กูถอนหงอก...คนแก่กะโหลกกะลาแบบนี้มันน่านัก!!! แล้วนี่ใคร???คิดว่าเอาคนมาข่มขู่กูที่หน้าบ้านกูจะกลัวว่างั้น??...ฮึ!!! ก็แค่ไอ้พวกตัณหากลับ!!!...มึงอย่าได้หนีเชียวล่ะ!!" นภัทธรชี้หน้าเอาเรื่อง จิตอาฆาตในแบบเฉพาะของเธอแผ่ออกมาจนแม้แต่เจ้าโค้กหมาที่เธอเลี้ยงไว้ยังรีบมุดไปแอบอยู่ใต้โต๊ะด้วยความกลัว น้ำเสียงของเธอต่ำลงและกดดันจนทำเอาชายฉกรรจ์เริ่มถอยกันคนละก้าวอย่างลืมตัว
" ไอ้พวกแมงดาที่คิดจะขายลูกตัวเองกินเนี้ยะ!!!มันระยำจนอีฟ้าคนนี้เลือดขึ้นหน้าไปหมดแล้วด้วยสิ...มึงหยุด!!!! คิดจะมาทำอะไรกันอย่าคิดว่ากูไม่รู้นะ!!!อย่าหนีเชียว ไอ้...พวก...เวร" ราวกับเสียงมัจจุราชที่จะใช้เคียวเกี่ยวกระชากวิญญาณของชายชราให้หยุดจากร่าง ผู้หญิงคนนี้ดูดุดันกส่าที่เขาคิดแต่ในเมื่อความนึกคิดผิดชอบชั่วดีถูกครอบงำด้วยกิเลสตัณหากลับทำให้เขายังคงโวกเวกโวยวายไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งมีรถคันหนึ่งปราดเข้ามาพร้อมกับชายในเครื่องแบบอีกสองสามคน การปารกฏตัวของตำรวจทำเอาชายชราและชายฉกรรจ์นั้นแทบจะกระโดดหนีแต่ก็ถูกขวางด้วยสาวร่างอวบที่คุกคามเขาอยู่ตรงหน้า
"สวัสดีค่ะอาจาร์ย...ขอบคุณนะคะที่เป็นธุระมาจับพวกสารเลวพวกนี้ให้พวกหนู" ท่าทีคุกคามของนภัทธาเปลี่ยนไป ราวกับคนละคนเธอหันไปส่งยิ้มให้กับ อาจาร์ย ที่อยู่ในเครื่องแบบของตนอย่างเคารพ
" ไม่เป็นไรๆพวกเธอก็เป็นลูกศิษย์ของครูเหมือนกัน...แล้วอัญชันล่ะเป็นยังไงบ้าง" อาจาร์ยประยูรที่เคยสั่งสอนพวกเธอสมัยเรียนอนุปริญญาถามไถ่ด้วยความห่วงใย
"น้องมันปลอดภัยดีค่ะอาจาร์ย หนูให้น้องมันหลบอยู่ในออฟฟิศหนูมาหลายวันแล้วเดี๋ยวหนูจะพาน้องๆไปให้ปากคำนะคะ" หญิงสาวยกมือไหว้ มืออันอบอุ่นของผู้เป็นครูลูบหัวของเธออย่างเอ็นดู
" เธอเก่งมากนะ นภัทธา ไม่สนใจสอบเป็นตำรวจบ้างเหรอ" เขาไม่พลาดโอกาศที่จะชักชวนคนที่สามารถข่มชายฉกรรจ์ได้อยู่หมัดอย่างเธอเข้ามาในองค์กรเพื่อเพิ่มบุคลากรที่ดีอีก
" ขอบคุณค่ะอาจาร์ยแต่หนูต้องดูแลลูกๆและกิจการงานของหนูอีกหนูคงไม่สามารถตอบรับมันได้ขอโทษด้วยนะคะ" หญิงสาวปฏิเสธ
"เอาเถอะๆหากเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็พาน้องๆมาสมัครได้นะครูจะช่วยแนะนำ" เขายังคงคาดหวังต่อลูกศิษย์ของเขา
เสียงรถตำรวจห่างออกไปแล้ว นภัทธาจึงกลับเข้าไปในออฟฟิศที่อัญชันและเพียงจันทร์แอบซ่อนอยู่ บรรยากาศข้างในช่างอึดอัดเสียจนหายใจแทบไม่ออกเพราะความหวาดกลัวมันเกาะกินอัญชันอยู่
"ไม่เป็นไรหรอกยัยอัญ...แกไม่ได้บาปอะไรคนที่แจ้งจับตาเฒ่านั่นเป็นพี่เอง" เพียงจันทร์ลูบหลังปลอบใจน้องเล็กของกลุ่มที่นั่งกอดเข่าเงียบอยู่บนโซฟา
" มีคนเคยกล่าวไว้ ถึงบิดาเป็นผู้ให้กำเนิดเราแต่หากเขาทำลายเรา เราจะอกตัญญูบ้างก็ไม่ผิดหรอก..ยัยอัญ" นภัทธาปลอบอีกแรง
" น้องไม่ได้โหดเหมือนพี่ฟ้านี่นา...ถ้าน้องแข็งแกร่งได้สักครึ่งของพี่ฟ้ากับพี่ดาว น้องคงจะไม่อ่อนแอแบบนี้" ดวงตาที่เคยสดใสของหญิงสาวอ่อนแสงลง นภัทธาสบตากับเพียงจันทร์ชั่วครู่ก่อนจะ ช่วยกันปลอบใจหญิงสาวให้กลับมาร่าเริงอีกครั้ง
"อัญ...อย่าไปโทษโชคชะตาในอดีตเลยมันจะยิ่งทำให้เอ็งเศร้ายิ่งกว่าเดิม สิ่งที่เอ็งเจอมามันโหดร้ายกว่าใครพวกพี่ก็รู้...แต่ปัจจุบันและอณาคตเป็นของเอ็งเเล้วนะ...ลุกขึ้นแล้วเลือกเถอะ...แกจะวนลูปอยู่แบบนี้หรือจะลุกขึ้นแล้วสู้ต่อไป ให้ พ้น พ้น " นภัทธา ให้ความเห็น คำพูดของเธอทำให้อัญชันที่เหมือนอยู่ตรงปากเหวได้พบกับเส้นทางที่เธอตามหามาแสนนาน
"น้องอยากหลุดพ้น...แต่จะให้น้องทำยังไงหล่ะพี่ฟ้า...น้องไม่มีที่ไปญาติๆคนไหนเขาก็รังเกียจน้อง" เธอพูดเสียงสั่นเครือ
"พวกพี่ไม่เห็นรังเกียจแกเลยนี่...แคร์ทำไมทุกวันนี้แกทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นนอตเลี้ยงตัวเองอยู่นะไม่ได้ขอใครเลี้ยงเสียหน่อย" เพียงจันทร์ เริ่มหงุดหงิดกับพวกคนที่อ้างถึง เธอเองก็รู้ดีกว่าใครๆว่าที่อัญชันพูดถึงนั้น คือญาติๆที่เป็นเครือเดียวกับตน คนพวกนั้นไม่เคยช่วยเหลืออะไรนอกจากดีแต่ปากสักแต่จะพูดเท่านั้น
" เออออ....อยู่ที่ว่าแกจะเอาด้วยไหมต่างหากยัยอัญ...เอ้านี่!!!ป้าของพี่ที่แกเป็นออแกไนซ์งานบนเรือสำราญอยู่แกหาคนช่วยอยู่พอดี" นภัทธายื่นกระดาษใบหนึ่งให้กับหญิงสาวแต่ถูกเพียงจันทร์ดึงไปอ่านแทน
"เซนต์มารีญา...เรือสำราญเหรอพี่ฟ้า!!!" น้ำเสียงตื่นเต้นของเพียงจันทร์เรียกให้อัญชันหันมาสนใจกระดาษแผ่นนั้นอีกคน
" ใช่!! ...ป้าพี่ที่แคนาดาเขาดีลงานบนเรือได้แต่ยังขาดเด็กเสริฟอาหารอยู่จริงๆเขาก็ชวนพี่แหล่ะ...แต่พวกแกก็รู้...ภาระพี่พันธะพี่มากขนาดนี้พี่จะไปไหนได้....แล้วงานนี้มีสัญญาแค่เก้าเดือน เงินเดือนเกือบแสน ถ้าแกไปไม่ใช่แค่หลุดพ้นแต่ตั้งตัวได้เลยนะ" นภัทธาบอก
"แล้วน้องจะไปยังไงล่ะ" อัญชันไม่พลาดโอกาศที่จะคว้าข้อเสนออันหอมหวานนี้เอาไว้แต่ข้อเสนอในใบสมัครนั้น คือต้องไปอบรมก่อนสามเดือนเพื่อเตรียมตัวขึ้นเรือยาวๆ
"เดี๋ยวพี่ไปส่ง....แกล่ะจะไปไหมยัยดาว...อยากมีบ้านมีรถนี่...แค่เก้าเดือนรวมอบรมก็หนึ่งปีพวกแกกลับมา...รวยเลยนะ" นภัทธาหันไปถามอีกนางหนึ่งที่ยังมองกระดาษแผ่นนั้นด้วยดวงตาที่แวววาว
" ไปสิพี่!!!เราจะไปได้เมื่อไหร่พี่จะไปส่งพวกฉันจริงๆใช่ไหม??" เพียงจันทร์ถาม
"ไปสิ...ฉันต้องไปส่งงานให้ป้าฉันอีงานที่บังคับให้พี่เขยแกทำนี่แหล่ะที่จะเอาไปส่ง...เอาไงยัยอัญ...พี่จะได้บอกป้า" นภัทธาหันไปถามอีกครั้ง
"ยัยอัญ...แกห้ามปฏิเสธนะ...แกต้องไปกับฉัน!!" เพียงจันทร์บีบบังคับมือบางเขย่าแขนของน้องเล็กอย่างเอาแต่ใจ
"ไปสิพี่...นี่มันเหมือนฉันเจอทางออกในทางตันเลยนะ"  ในที่สุดสาวๆที่อมทุกข์มาตลอดสามวันก็ยิ้มออกเสียที หลังจากที่เพื่อนรักน้องเล็กของเขานั้นจมอยู่กับความหวาดกลัวและความทุกข์มาตลอดสามวัน
"ใจเย็นๆคุณน้องก่อนอื่นต้องไปให้ปากคำที่โรงพักก่อนไหม...ระหว่างที่พ่อแกถูกจับอยู่จะได้รีบเคลียอะไรๆให้มันจบๆก่อนไป" นภัทธาบอก พลางลุกขึ้นส่งมือให้น้องๆฉุดกายลุกขึ้นยืน พร้อมส่งรอยยิ้มที่น้องได้เห็นแล้วรู้สึกอุ่นใจ หากเซฟโซนของทุกคนคือครอบครัวแต่สำหรับสาวๆแล้วเซฟโซนของพวกเธอก็คือบ้านหลังเล็กๆแห่งหนึ่งที่ไม่ได้มีพื้นที่กว้างขวาง ไม่ได้สงบและเต็มไปด้วยความสุขเท่าไหร่นัก แต่กลิ่นไอที่พวกเธอทั้งสามแบ่งปันส่วนที่ขาดหายไปให้กันและกันนั้นต่างหากที่เป็นเซฟโซนสำหรับพวกเธอและอาจจะเป็นพื้นที่เซฟโซนสำหรับแขกเหรื่อที่มาเยือนบ้านหลังเล็กๆแห่งนี้อีกด้วยเพราะเจ้าของบ้านหลังนี้ใจดียิ่งกว่าใครๆเสียอีก


## 3. st.mariya

น่านทะเลอันดามันในวันที่คลื่นลมสงบเรือสำราญลำใหญ่ที่สามารถจุผู้โดยสารได้เกือบๆห้าพันคนลอยเอื่อยทอดสมออยู่น่านน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากท่าเรือเท่าไหร่นัก คืนนี้เป็นคืนที่สำคัญของเรือลำนี้ที่ถูกเลือกให้เป็นเวทีประมูลเครื่องเพชรระดับโลกที่นานๆครั้งจะถูกจัดขึ้นมาเสียทีหนึ่ง
" เจ้านายครับ...แมรี่เพอร์รี่พร้อมแล้วครับ" เสียงทุ้มนุ่มๆของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทกระซิบบอกชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดฮาวายสบายๆที่กำลังยืนมองเรือสำราญที่ลอยเอื่อยๆอยู่กลางมหาสมุทรอันดามัน
" นางแบบคือใคร " เสียงทุ้มลึกล้ำนั้นถามกลับมือหนาที่ถือแก้วชอตที่บรรจุน้ำอำพันนั้นกระดกแก้วส่งน้ำสีอำพันลงลำคอ
" มิสซูซี่ ครับ " เขาตอบผู้เป็นนาย
" เธอไม่เหมาะกับแมร์รี่เพอร์รี่...เปลี่ยนให้เธอสวมอาร์คซอว์แทน" เขาออกคำสั่ง พลางนึกไปถึงเครื่องเพชรชุดสำคัญที่ลูกน้องคนสนิทพูดถึง แมร์รี่เพอร์รี่ เหมาะสำหรับหญิงสาวที่เขาคิดว่ามันเหมาะสมมากกว่า หญิงสาวลอบจัดเช่นซูซี่ไม่เหมาะที่จะสวมของสำคัญเช่นนี้
" แต่งานนี้...แมร์รี่เพอร์รี่ต้องออกมาอวดโฉมนะครับ" เขาค้าน
"เอฮาซาน...แมร์รี่เพอร์รี่มีค่ามากกว่าที่นางแบบจะใส่หากไม่มีใครใส่ได้ก็ไม่ต้องใส่ ฉันไม่ได้อยากประมูลมันเสียหน่อย" เขาตอบพลางเดินหนีไปยังหาดทรายสีอ่อนประกายแสงแดดอันงดงามของประเทศไทย
ไลอาห์ อัลโลฟาร์ นักธุกิจเหมืองเพชรที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย และเจ้าของเครื่องเพชรหลากหลายชุดที่เป็นตำนาน เขามีอายุเพียงสามสิบสี่ปีแต่สามารถประสพความสำเร็จในหน้าที่การงานอย่างมั่นคงทว่า ความสำเร็จในชีวิตคู่กลับ ไม่ได้สมหวังดั่งใจมากนัก เมื่อภรรยาของเขาแต่ละคนที่ผ่านมานั้นไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อเขาเลยสักนิดเดียว
อีกฝากหนึ่งของถนนตรงข้ามชายหาด โรงแรมชื่อดังในจังหวัดเล็กๆที่มั่งคั่งนี้กำลังวุ่นวายอยู่กับการตัดเตรียมความพร้อมสำหรับพนักงานพิเศษที่ได้รับเกียตริให้ไปบริการแขกเหรือบนเรือลำใหญ่ พนักงานกว่าร้อยชีวิตต่างตระเตรียมตัวให้พร้อมกันอย่างตื่นเต้นหลังจากผ่านการอบรมมาแล้วถึงสามเดือน และภานในร้อยกว่าชีวิตนั้นก็มี อัญชันกับเพียงจันทร์รวมอยู่ด้วย เมื่อสามเดือนก่อน หญิงสาวช่วยกันเคลียภาระทุกอย่างที่คาราคาชังออกจนแล้วเสร็จ พ่อเจ้าปัญหาของอัญชัน ำม่ได้ต้องโทษถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเพราะไม่มีหลักฐานว่าเขากระทำผิดนอกเสียจากว่าบุกรุกและข่มขู่บุคคลเท่านั้น อาจาร์ยประยูรจึงช่วยกักขังให้แกได้สงบสติเอาไว้ได้แค่เจ็ดวันเท่านั้น นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับการขนของต่างๆในห้องของอัญชันที่มีโต๊ะตู้เตียงเครื่องใช้ต่างๆไปฝากไว้ที่บ้านของเพียงจันทร์ก่อน ก่อนที่จะถึงกำหนดส่งงานของนภัทธา พวกเธอก็ต่างเคลียร์ธุระใดๆจนแล้วสิ้นพอดี
นภัทธาทำธุรกิจผลิตเครื่องหนังต่างๆแม้ไม่ได้เป็นโรงงานใหญ่โตใดๆ เป็นเพียงร้านเล็กๆที่ทำกันสองคนสามีภรรยาแต่ระดับงานของเธอกลับได้รับงานใหญ่ๆมากมายทั่วทั้งประเทศก็ว่าได้ การเดินทางจากภาคเหนือของไทยไปสู่แดนใต้ไกล้ทะเลนั้นใช้เวลาไม่น้อยแต่สามสาวก็เดินทางถึงที่หมายอย่างปลอดภัย อัญชันกับเพียงจันทร์ แทบจะอ้าปากค้างเมื่อเห็นที่อบรมของตนที่ต้องอยู่กับมันอีกสามเดือนข้างหน้านั่นคือ โรงแรมระดับห้าดาวขึ้นชื่อของจังหวัดเล็กๆที่เป็นพื้นที่เศรฐกิจนี้  ป้าของนภัทธานั้นไม่ใช่ตาสียายสาเหมือนญาติทางฝ่ายแม่ แต่กลับเป็นหนึ่งนักธุรกิจในเครือธุรกิจกับต่างประเทศ ป้าของเธอทำโรงแรมหลายแห่งมากร้านอาหารก็มากเช่นกัน
"ป้าของพี่จะยกร้านที่แคนาดาให้ทำไมพี่ถึงไม่รับล่ะ...ป่านนี้พี่คงรวยเละไปแล้วแน่ๆ" อัญชันถามใขข้อสงสัยเมื้อเธอได้ยินป้าของนภัทธาบ่นเรื่องร้านอาหารในแคนาดาให้ตนฟัง
" ต่างบ้านต่างเมืองไม่พอต่างภาษาอีก...แกก็เห็น...เอาไว้พี่เบื่อๆค่อยรับก็ได้กะอีแค่ร้านอาหาร...ใจพี่อยากได้ร้านกาแฟที่เชียงใหม่มากกว่านะบรรยากาศดีทำเลดีไกล้บ้านเราด้วย" เธอให้เหตุผลแต่เพียงจันทร์กลับรู้ดีทีเดียวว่าเหตุผลจริงๆของนภัทธาคือสามีของเธอกลัวการเดินทางด้วยเครื่องบินเสียมากกว่าเลยไม่อยากไป
"หนูอัญ...หนูดาว...ตื่นเต้นไหมลูก...เอ้านี่พาสปอร์ต...เอาติดตัวไว้ดีๆนะ" หญิงชราหน้าตาใจดีเดินมาหาสองสาวที่กำลังช่วยกันแต่งตัวอยู่
"ตื่นเต้นค่ะ...เป็นครั้งแรกที่พวกหนูได้ออกนอกประเทศได้ขึ้นเรือลำหรูๆได้ทำงานอีก...ขอบคุณคุณป้านะคะที่ให้โอกาศพวกหนู" เพียงจันทร์ไหว้ขอบคุณ
"เอาล่ะค่ะทุกท่านต่อไปนี้เราจะขึ้นเรือเพื่อไปเตรียมงานสำหรับคืนนี้กันแล้วนะคะ พี่จะขอทวน ขั้นตอนอีกครั้งก่อนที่ทุกคนจะขึ้นเรือ อันดับแรก ให้ทุกคนลงทะเบียนขึ้นเรือที่ท่าเรือและที่เลาท์ของเรือให้เรียบร้อยก่อนนะคะ และลำดับต่อไปให้ทุกคนนำสัมภาระของตนเองไปไว้ตามที่เราจัดไว้ให้เรียบร้อยและกลับมาประจำจุดบริการต่างๆตามที่ได้อบรมไว้ค่ะ ในแต่ละจุดจะทีหัวหน้างานคอยกำกับจ่ายงานอยู่ขอหากมีข้อสงสัยสิ่งใดไห้ถามหีวหน้างานได้เลยค่ะ" สิ้นเสียงหัวหน้างาน คลื่นพนักงานที่ยืนเตรียมตัวอยู่ก็พากัน ไปยังจุดขึ้นรถเพื่อเดินทางไปยังท่าเรือ
" พี่ดาวได้อยู่แผนกไหนเหรอ น้องได้อยู่แผนกบริกร " อัญชันถามพลางยืนป้ายชื่อให้เพียงจันทร์ดู
"พี่อยู่แผนกประชาสัมพันธ์ประจำเลาท์ในฝั่งคาสิโน ....แต่ยังดีที่้รายังอยู่ในห้องเดียวกันนะ" เพียงดาวยื่นบัตรประจำตัวลูกเรือให้อัญชันดู และกุญแจห้องนอนที่เป็นเลข023เหมือนกับอัญชันดู
"ดีจัง...เราจะได้ไม่เหงา" อัญชันฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มของเธอนั้นทำเอาพนักงานลูกเรือหนุ่มๆต่างใจเต้นกันเป็นแถวๆ เมื่อสามเดือนก่อนที่สองสาวดาวเด่นเข้ามาพวกเธอเป็นเพียงสาวชาวบ้านแบบบ้านๆเท่านั้น อีกคนผิวสีน้ำผึ้งอีกคนผิวขาวนวล แต่ที่ทั้งสองมีเหมือนกันคือใบหน้าที่งามราวกับภาพวาดนางในวรรณคดี พนักงานหนุ่มๆหลายคนเข้ามาจีบสองสาวอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ถูกปฏิเสธไปหลายครั้งไม่ใช่ด้วยกฏเกณฑ์ใดๆแต่เป็นด้วยกำแพงใตที่ปิดกั้นของสาวๆ อีกทั้ง เจ๊อ้วน ผู้เป็นนายก็หวงแหนสองสาวมากๆเพราะถูกหลานสาวสุดที่รักของตนฝากฝังเอาไว้ด้วย
st.mariya เป็นเรือสำราญลำใหญ่ที่หรูหราและงดงาม ใหญ่โตพอๆกับโรงแรมโรงหนึ่งก็ว่าได้ ห้องพักมากกว่า300ห้อง ต่างหรูหราราวกับโรงแรม5ดาว แม้กระทั่งห้องพักของพนักงานยังกว้างขวางไม่แออัดเท่าที่เคยได้ยินมา สระว่ายน้ำขนาดใหญ่บนดาดฟ้า สวนหย่อมสีเจียวขจีประปรายตายราวกับว่าถูกยกทั้งสวนจึ้นมาบนเรือยังไงยังงั้น เวทีขนาดย่อมถูกจัดวางไว้บนดาดฟ้าชั้นบนสุดที่เป็นลานจอดฮอล์ ถัดไปอีกชั้นตรงท้ายเรือ ก็เป็นร้านอาหารที่เจ๊อ้วนได้รับดีลมาอย่างยากลำบาก เข้าไปด้านในตัวเรือลงไปก่อนถึงชั้นที่เป็นที่พักของลูกเรือ ก็คือบ่อนคาสิโนขนาดกลางแหล่งพักผ่อนหย่อนใจของเหล่ามหาเศรษฐีทั้งหลาย พวกพนักงานสาวๆถูกเตือนแล้วเตือนอีกว่าไม่ให้เฉียดเข้าไกล้ส่วนคาสิโนนี้เพราะจะทำให้เข้าใจผิดคิดว่าเป็นโสเภณีชั้นสูงที่ถูกเหล่าเฒ่าเศรษฐีพาขึ้นเรือมาด้วย แม้ว่าจะสวมชุดลูกเรือเพื่อเป็นการแยกแยะก็ตาม แต่พวกเฒ่าตัณหากลับทั้วหลายหากขาดสติสมประดีแล้วเห็นเป็นหญิงสาวก็จะเอาไห้ได้จนหมด นั่นเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับพนักงาน
"ว่ากันว่าพนักงานชายยังกลัวเลยที่ตรงนี้เขาถึงมีแต่พวกหน้าโหดๆคอยบริการแทน" มัดหมี่ หนึ่งในพนักงานอาวุโสเล่าให้สาวๆฟังขณะที่พาสองสาวไปยังห้องพักและต้องผ่านบ่อนคาสิโน
" นี่ห้องของพวกเธอนะ...ห้องพี่อยู่อีกฝั่งพอดีมีอะไรก็บอกกันได้...ที่นี่เริ่มงานเหมือนที่อื่นปกติแหล่ะเลิกงานตอน5โมงเย็น งานเลิกเมื่อไหร่จะทำอะไรก็เรื่องของพวกเธอ จะเที่ยวเล่นหรืออะไรก็ได้แต่ต้องตื่นก่อนเจ้างานเท่านั้นเอง เวลาอื่นที่ต้องบริการผู้โดยสารจะเป็นหน้าที่ของลูกเรือบริษัท พนักงานชั่วคราวแบบเราๆก็ดีแบบนี้แหล่ะ" หญิงสาวอธิบายพลางโบกมือลาสาวๆ
" แสดงว่าวันนี้เราก็ยังไม่ได้ทำงานหน่ะสิ...น้องเห็นว่าด้านบนเขามีวานอะไราักอย่างเราไปดูกันไหมพี่ดาว" อัญชันเชื้อเชิญพลางยื่นใบโบชัวร์ที่เธอหยิบมาตอนลงทะเบียนพนักงานที่เลาท์ มันคือโบชัวร์งานประมูลเพชรที่ตัดขึ้นหนึ่งในรอบหลายๆปีนั่นเอง


## 4. พบกับสาวงาม

สายลมยามค่ำคืนของมหาสุทรอันดามันนั้นไม่ได้สงบดั่งความมืดมิดที่เป็นอยู่แม้คลื่นลมจะสงบแต่เสียงคลื่นก็ยังครวญไปกับแสงประกายของท้องฟ้ายามค่ำคืน
มีเพียงแสงสีเสียงบนดาดฟ้าเรือของ  st.mareya เท่านั้นที่ส่องสว่างแข่งกับแสงดาวในค่ำคืนนี้ เหล่าเซเลบริตี้ ไฮโซ เศรษฐี เศรษฐิณี ทั้งหลายที่มาร่วมงานประมูลเครื่องเพชรในค่ำคืนนี้ต่างประดับกายด้วยเครื่องเคราอัญมณี ราวกับตู้เพชรเคลื่นที่ก็มิปาน
" คืนนี้มีข่าวว่าเราจะได้ยลโฉมเเมร์รี่เพอร์รี่นั้นคงจะเป็นจริงนะคะคุณหญิง...ดูนู้น..คุณไลอาห์ ที่เป็นเจ้าของเครื่องเพชรที่ว่สกันว่างามที่สุดทีเดียว" คุณนายนางหนึ่งที่ประดับประดาด้วยเพชรจนแสบตากระซิบคุยกันอย่างตื่นเต้นพลางชี้ชวนให้คู่สนทนาดูชายหนุ่มในชุดสูทสุดหรูสีน้ำตาลขับผิวสีน้ำผึ้งให้โดดเด่น ดวงหน้าคมเข้มกับแพขนตาที่งอนหนาคล้ายชาวตะวันออกไกลดวงตาสีอำพันสุกสกาวราวกับแสงของดาวงดาวที่ประกายอนู่ในหน่วยตา ร่างสูงกำยำตึงแน่นที่แม้จะหลบซ่อนในชุดสูทก็มองออกว่ากล้ามนั้นแน่นตึงน่าขยำขนาดไหน นั่นทำให้หญิงสาวน้อยใหญ่ต่างพากันเหลียวมองชายหนุ่มหน้าตาดีดีกรีสูงคนนี้ไม่วางสายตากันทีเดียว
อัญชันกับเพียงจันทร์เองที่ยืนหลบมุมอยู่ไกลๆก็อดชื่นชมความงดงามของชายหนุ่มนั้นด้วยไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นสองสาวก็คิดเพียงว่าคนๆนี้หล่อเท่านั้นไม่ได้คิดว่าน่าจับจ้องไปมากกว่าอาหารอันหรูหราที่เติมได้ไม่อั้นตรงหน้ามากกว่า
" จริงๆแล้วป้าหมี่บอกว่าพนักงานห้ามมางานประมูลเด็ดขาด...แต่ทำไมเราเข้ามาได้ล่ะพี่ดาว" อัญชันกระซิบพลางหยิบชอตเค้กขนาดพอดีคำเข้าปาก ชุดราตรีหรูหราเครื่องเพชรพลอยแสบตา มันช่างต่างกับเธอสองคนที่มีเพียงชุดเดรสธรรมดากับสร้อยจากร้านทุกอย่างร้อยเดียว
"ไม่รู้สิ...ป้าอ้วนพาเรามานี่นา...เราไม่ผิดหรอก...รีบกินรีบกลับเถอะ...ขืนอยู่อีกนิดตาคงจะบอดแน่ๆ" เพียงจันทร์บอกพลางหยิบไก่อบเข้าปากไม่หยุดมือ
" เพราะพวกแกต้องมาอยู่เป็นเพื่อนพี่ต่างหาก...ให้พี่มาเจออีพวกตู้เพชรเคลื่อนที่แบบนี้คนเดียว ได้ตาบอดจริงๆแบบที่ยัยดาวว่า" เสียงอันคุ้นหูพูดเรียกให้สองสาวหันไปดูต้นเสียง ร่างอวบๆอันคุ้นตาในชุดสูทยืนทำหน้ามุ่ยข้างหลังพวกเธอ
"พี่ฟ้า!!!" สองสาวประสานเสียงดีใจจนแทบกระโดด
" พี่มาได้ยังไง...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!!" อัญชันถามอย่างตื่นเต้น
" มาเช็คงานหน่ะ...อีพวกถาดวางเครื่องเพชรนั่นไง...พี่เขยของพวกแกก็มาด้วยนะ...แต่ไปตกปลากับพวกลูกเรือที่ท้ายเรือนุ้น" นภัทธาทำหน้าเหนื่อยใจพลางส่ายหัว
" พีคในพีคคือพี่แต่งตัวนี่แหล่ะ!!" เพียงจันทร์ มองอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะหญิงสาวตรงหน้าไม่แม้แต่จะชอบแต่งตัวแบบนี้ด้วยซ้ำไป
" นานๆทีก็แต่งได้...แต่แบบตู้เพชรพวกนี้ก็ไม่ไหว...สะดุดล้มที เงินที่เอามาแขวนที่ตัวหายแน่ๆแต่ละอัน...ฉันสร้างบ้านได้สิบหลังมั้ง" นภัทธาพูดพลางยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มพลางทำหน้าปุเลี่ยนๆ ราวกับว่ากำลังดื่มยาอะไรสักอย่างลงไป
ด้านหลังเวทีห้องพักของเหล่านางแบบที่ได้รับเกียตริให้เป็นพรีเซนต์เตอร์เครื่องเพชรน้ำงามราคาหลายสิบล้าน กำลังวุ่นวายเพราะเสียงโวยวายเอาแต่ใจของนางแบบชื่อดังกระฉ่อนโลกอย่าง มิสซูซี่ เซอร์เรสเทีย
"ทำไมฉันถึงไม่ได้เดินฟินนาเล่ห์ แมร์รี่เพอร์รี่!!!" เสียงแสบแก้วหูของนางแบบสาวหวีดร้องอย่าอารมณ์เสีย
" ต้องขอโทษด้วยนะคะซิส!!เป็นคำสั่งของท่านไลอาห์ให้มิสใส่ อาร์คซอว์ แทนค่ะ" ดีไซน์เนอร์ตอบเสียงสั่นเครือ เธอได้แต่อดกลั้นกับความงี่เง่าของหญิงสาว
" งั้นฉันจะไม่ใส่!!!...หากคุณไลอาห์จะให้ฉันใส่...ให้เขาไปหาฉันที่ห้องเอาเองก็แล้วกัน" ว่าแล้วร่างบางก็เดินสะบัดกายออกจากห้องแต่งตัวออกไป โดยนึกกระหยิ่มใจไปว่าชายหนุ่มต้องไปตามหาเธอแน่นอน และการที่เขาไปตามหาเธอที่ห้องเท่ากับประกาศถึงความสัมพันธ์ของเธอและเขาจะเป็นที่โจษจันท์ไปทั่วโลกเป็นแน่นอน คิดไปแล้วเรียวปากอิ่มของนางแบบสาวก็กระหยิ่มยกขึ้นอย่างหยามใจ
ดวงหน้ามนรูปไข่ ผิวขาวเนียนราวกับแสงของดวงจันทร์ เรียวปากกระจับได้รูป ยามเธอยิ้มนั้นราวกับแสงดาวที่ประปรายอยู่บนฟ้า เธอเปล่งประกายเมื่อเธอหัวเราะกับเพื่อนๆ ชุดเดรสธรรมดาๆของเธอแม้จะไม่หรูหราแต่กลับขับผิวขาวๆนั้นให้เด่นออกมา เขามองเธออยู่นานแล้ว มองหญิงสาวที่ไม่โดดเด่นสำหรับใครๆแต่กลับตรึงใจของเขาจนกระทั่งตอนนี้เขากลับไม่สามารถวางตาได้ลง
" คุณไลอาห์...ขออภัยนะคะ..." ดีไซน์เนอร์กระซิบรายงานให้แก่ผู้เป็นเจ้านายเรื่องที่มิสซูซี่คัดค้านการใส่อาร์คซอว์และยืนยันที่จะใส่ แมร์รี่เพอร์รี่แทน
" ไม่ใส่ก็ไม่ต้องใส่สิแมร์รี่เพอร์รี่มีคนที่เหมาะสมกว่า...อาร์คซอว์ก็ด้วย..." ใบหน้าคมพยักหน้าไปยังกลุ่มสาวๆที่อีกฝากของกาบเรือ พวกเธอยังคงมีความสุขกับอาหารตรงหน้าไม่ได้สนใจความวิบวับของเครื่องเพชรราคาแพงแต่อย่างใด
" คุณหนูตระกูลธาราลัยหรือคะ" ดีไซน์เนอร์เพ่งมองร่างบางในชุดราตรีสีสดที่ยืนกระมิดกระเมี้ยนอยู่อีกฝั่งของกาบเรือ
" ไม่ใช่...สามคนที่นั่งอยู่ตรงโน้นต่างหาก" เขาชี้เลยหญิงสาวคนนั้นไป ทางสามสาวที่นั่งทานอาหารกันอย่างอเร็จอร่อยและมีเพียงสามคนนั้นเท่านั้น ที่กำลังนั่งอยู่
" นั่น...ไม่ใช่นางแบบนะคะ...ดูๆแล้วน่าจะเป็นพนักงานมากกว่า" ดีไซน์เนอร์คัดค้านเพราะความสลัวๆของแสงไฟและความวิวับของเหล่าไฮโซทั้งหลาย ทำให้เขาดูไม่ค่อยขาดว่าหญิงสาวที่เจ้านายของตนต้องการนั้นเหมาะกับเครื่องเพชรราคาหลายสิบล้านได้ยังไง
" รีบไปจัดการสิ..." คำสั่งที่เป็นคำขาดนั้นทำเอาดีไซน์เนอร์ที่มากประสบการ์ณอย่าง เซรีนถึงกับถอนใจ แต่ก็ไม่อาจขัดขืนคำสั่งของเจ้านายของตนได้
"ไม่ว่าหน้าไหนๆก็เอาแต่ใจชะมัด...เห้อ!!!ชีวิตฉัน!!!" หญิงสาวบ่นกระปอดกระแปดสิบสี่สิบแปดไปจนสุดทาง แต่ยิ่งไปถึงกลุ่มของสามสาวเสียงบ่นก็เบาลง เธอเริ่มมองเห็นความงามที่คู่ควรกับแมร์รี่เพอร์รี่แล้ว รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงใจใสซื่อนั้น และผิวราวกับจันทร์ฉายนั่นต้องทำให้แมร์รี่เพอร์รี่โดดเด่นขึ้นมาเป็นแน่นอน ส่วนอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆก็เหมือนกับเธอเองก็ควรค่าแก่อาร์กซอว์ อัญมณีสีชมพูอ่อน
" ขออภัยนะคะสาวๆที่มารบกวนเวลาสนุกของคุณ...ดิฉัน เซรีนค่ะ ดีไซน์เนอร์ของบริษัท โลอาห์จิลเวล ค่ะ คือ...ไม่ขออ้อมค้อมนะคะ...อยากจะขอให้พวกคุณช่วยเหลือเราหน่อยได้ไหมคะ" เซรีนยื่นนามบัตรให้แก่หญิงสาวทั้งสาม พลางเอ่ยขอความช่วยเหลือทันทีโดยไม่ปล่อยให้เวลานั้นเสียเปล่า ใบหน้าที่อมทุกข์นั้นทำเอาสามสาวอดที่จะเป็นกังวลไม่ได้
" มีอะไรให้เราช่วยเหรอคะ" นภัทธาออกหน้าถามอีกฝ่ายแทนน้องๆ
" ตรงนี้ไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ขอเชิญสาวๆทางนี้ได้ไหมคะ" เซรีนร้องขออีกครั้งพลางเดินนำสามสาวไปยังหลังเวทีที่เป็นห้องแต่งตัวของนางแบบ
" พอดีว่านางแบบที่เราจ้างมาเดินแบบเกิดปัญหาเล็กน้อยทางเราเองก็ขาดคนพอดี อยากจะขอความช่วยเหลือของคุณมาเดินแบบให้เราได้ไหมคะ" เซรีนชักชวน แน่นอนว่าปฏิกริยาของสามสาวนั้นไม่ได้เป็นไปตามคาด สองสาวที่เธอหมายปองไว้ใบหน้าถอดสีพลางส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน เว้นเสียแต่อีกคนที่ขมวดคิ้วมุ่นเคร่งเครียด
" พวกฉันเดินไม่ได้หรอกค่ะ" อัญชันปฏิเสธพลางถอยหลังหลบอยู่ด้านหลังของนภัทธา เพียงจันทร์นั้นไม่ได้พูดอะไรแต่ก็ถอยหลบไปกับอัญชันเช่นกัน
" ต้องขอโทษด้วยนะคะคุณเซรีน...ของมีค่าพวกนี้พสกน้องๆของฉันไม่กล้าใส่หรอกค่ะหายขึ้นมาไม่ต้องเป็นหนี้หัวโตเลยหรือคะ...ต้องขอโทษด้วยนะคะ" นภัทธายกมือไหว้พลางรีบจูงมือสองสาวออกไปจากงาน พวกเธอทั้งสามเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที เครื่องเพชรราคาหลายร้อยล้านพวกเธอรับผิดชอบไม่ไหวหรอกหากทำของเขาหายไป สามสาวรีบก้าวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งจนมาถึงท้ายเรือ
" ตอนแรกก็สนุกอยู่นะ...แต่มาเจออีแบบนี้น่ากลัวจะตายชัก" อัญชันทำท่าขนลุก พลางหอบน้อยๆ
" นั่นสิ...ฉันเคยอ่านข่าวมานะที่ว่ามันมีกระบวนการขโมยเพชรอะไรกันแล้วคนที่ซวยก็คือนางแบบอะไรแบบนี้" เพียงจันทร์ทรุดกายลงบนเก้าอี้พลางหอบเพราะเหนื่อยจากการวิ่งกึ่งเดินมาตลอดทาง
" พี่ว่าพวกเอ็งรีบไปพักเถอะอีแบบนี้อันตรายชะมัดเดี๋ยวพี่จะไปตามหาพี่ปีก่อนตีสี่พี่ก็ลงกลับขึ้นฝั่งกันแล้ว พวกเอ็งตั้งใจทำงานล่ะ" นภัทธาโบกมือลาน้องๆพลางไล่ให้ทั้งคู่เข้าไปพักผ่อนให้เต็มที่ก่อนที่จะได้ทำงานกันอีกหลายต่อหลายวัน ส่วนตัวเองก็รีบเดินหายไปจากทางเดินเพื่อไปตามหาสามีของตน


## 5. วุ่นวายน่าดู

ไลอาห์  ทำหน้ายุ่งเพราะวันนี้ช่างไม่เป็นดั่งที่หวัง สาวงามที่เขาได้พบเจอและตราตรึงใจ ปฏิเสธที่สวมใส่แมร์รี่เพอร์รี่ให้แก่เขา ส่วนแม่นางแบบขาใหญ่เจ้าปัญหาก็ทำเป็นเล่นตัวจนน่าหงุดหงิด เขาจึงตัดสินใจให้เครื่องเพชรอันล้ำค่าเป็นเพียงตัวโชว์รอบฟินนาเล่แทนโดยไร้นางแบบสวมใส่มัน
"กับซูซี่ฉันไม่ได้ให้ค่าอะไรนางอยู่แล้ว...แต่กับพนักงานคนนั้นกล้าปฏิเสธฉัน!!! " เขาบ่นกับเอฮาซานเลขาคนสนิทของเขาด้วยอาการมึนเมาหลังจาก ดื่มแอลกอฮอล์สีอำพันไปหลายต่อหลายขวด
" แต่ก็ยังดีที่เราแก้สถานกานต์ได้นะครับ กลายเป็นว่าเครื่องเพชรสองชุดนี้ มีค่ามากกว่าที่นางแบบระดับโลกจะได้สวมใส่" เอฮาซานออกความเห็น พลางรินบรั่นดีให้กับเจ้านายของตน
" พรุ่งนี้ยัยนางแบบนั่นต้องมาโวยวายแน่...เอฮาซาน...ผู้หญิงคนนั้นที่ปฏิเสธแมร์รี่เพอร์รี่ของฉันเป็นพนักงานบนเรือนี้...ไปตามตัวมาให้ฉันด่วน!!" ไลอาห์ออกคำสั่ง พลางดระดกน้ำสีอำพันลงลำคอหนาจนหมดแก้ว
ไม่ทันข้ามคืนตามที่ชายหนุ่มคาดไว้ แม่นางแบบคนงามก็รีบปรี่มาหาเขาถึงในห้องพักทันทีที่งานประมูลจบ เสียงแหวๆของนางหวีดร้องราวกับสัมภเวสีที่ร้องขอส่วนบุญก็มิปาน
" คุณไลอาห์!!!เรามีเรื่องต้องคุยกันนะคะ!!" เสียงแหวๆนั้นกรีดร้องเต็มไปด้วยโทสะ
" เรื่องอะไรดีล่ะคุณซูซี่...เรื่องที่คุณปฏิเสธงานของผมหรือเรื่องที่ผมฟ้องร้องคุณกรณีที่คุณผิดสัญญาจ้าง" ชายหนุ่มส่งสายตาเย็นชาราวกับน้ำแข็งไปยังหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นนางแบบระดับโลก
" ฟ้องร้อง!!!คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะคุณไลอาห์!!!ไหนคุณบอกว่าจะให้ซูซี่ใส่แมร์รี่เพอร์รี่ในงานประมูลล่ะคะ!!!คุณต่างหากที่ผิดสัญญา!!" เสียงแหวๆเริ่มอ่อนลงพลางหย่อนกายลงข้างๆชายหนุ่มด้วยท่าทางออดอ้อน
" ฮึ...คนที่บอกให้ใส่ไม่ใช่เชคอามีนพี่ของผมหรอกหรือ...ผมยังไม่เคยอณุญาติให้คุณแตะต้องมันด้วยซ้ำ...เอฮาซาน...ส่งแขก" เขาพูดอย่างเย็นชาและรู้ดีว่าครั้งหนึ่งซูซี่เคยเป็นคู่รักของเชคอามีนพี่ชายต่างมารดาของเขาที่ตอนนี้ปกครองแคว้นฮาลันที่เป็นเมืองใหญ่ไกล้ๆเหมืองเพชรของเขาอยู่
" คุณไลอาห์!!!" นางแบบสาวไม่สามารถค้านอะไรได้อีกนอกเสียจากทำท่าทีไม่พอใจและออกจากห้องพักของชายหนุ่มไปทั้งอย่างนั้น
"เล่นตัวไปเถอะ ไลอาห์ แกจะได้รู้ว่าคนอย่างซูซี่หากอยากครอบครองอะไรแล้วต้องได้เท่านั้น!!!" หญิงสาวคาดคำพูดพลางกระทืบเท้าเดินจากห้องพักสุดหรูระดับวีวีไอพีไปยังห้องพักของตนต่อไป
วันแรกของการทำงานของสองสาวนั้นวุ่นวายน่าดูชม เพราะลูกค้าของทางร้านนั้นเยอะมากพวกเธอต้องรองรับการบริการในทุกรูปแบบอย่างเต็มที่หากลูกค้าพึงพอใจพวกเธอก็จะได้ทิปหนักๆ เป็นค่าตอบแทนอีก เพียงแค่วันเดียว อัญชันได้ลองนับทิปจากลูกค้าที่เธอได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงแล้วได้มามากเท่ากับที่เธอทำงานบนบกในสองเดือนทีเดียว
"ครั้งแรกในชีวิตเลยนะนี่ที่ได้จับเงินเยอะขนาดนี้แค่เพียงไม่กี่ชั่วโมง....ขอบคุณนะคะพี่ฟ้า" อัญชันแทบจะหุบยิ้มไม่ได้แค่จำนวนเงินเท่านี้ทำให้เธอมีความสุขได้มากขนาดนี้ แต่น่าแปลกที่เวลาเลิกงานก็ผ่านมาจวบจนฟ้าจะมืดอยู่แล้ว เพียงจันทร์ที่น่าจะเลิกงานก่อนเธอยังไม่กลับมาที่ห้องพักเลย โทรไปก็ไม่มีเสียงตอบรับแชทไปก็แค่อ่านแต่ไม่ตอบเธอแต่อย่างใด
"พี่ดาวไปเถลไถลที่ไหนอีกเนี้ยะ...หรือหนีไปกินข้าวไม่รอน้องเสียแล้วนะ" เมื่อคิดอย่างนั้นอัญชันไม่รีรอที่จะรีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดลำลองและคว้ากระเป๋าสะพายคู่กายไปยังห้องอาหาร
ถัดจากชั้นล่างของห้องพักของลูกเรือจะเป็นโซนพักผ่อนและห้องอาหารของเรือ ในโซนนี้ถูกประดับประดาไปด้วยสีทองและขาวทำให้ดูหรูหราราวกับพระราชวัง เหล่าไฮโซเซเลปที่มาเที่ยวและพักผ่อนต่างมาชุมนุมกันตรงนี้ในยามที่ทานอาหารเรียบร้อยแล้ว อัญชันเห็นเงาร่างของเพียงจันทร์แวบๆในห้องอาหาร เธอจึงรีบเดินไปหาหญิงสาวจนลืมมองทางไปว่าร่างสูงกำยำร่างหนึ่งกำลังเดินออกจากตัวลิฟท์ข้างหน้าของเธอ ทำให้ร่างบอบบางของอัญชันชนกระแทกเข้ากับร่างสูงกำยำนั้นอย่างจัง จนทำให้เธอเกือบจะล้มทั้งยืน โชคดีที่มือหนาคู่นั้นคว้ากายเธอเอาไว้พอดี
"ขอโทษค่ะ!!" เธอดิ้นคลุกคลักในอ้อมกอดที่แข็งกร้าวตรงหน้าแต่ดิ้นเท่าไหร่ก็เหมือนกิ้นไม่หลุดเสียที
" เอ่อ...คุณคะ...ปล่อย...ปล่อยฉันเถอะค่ะ!!" หญิงสาวเริ่มดิ้นรนและหวาดกลัวแต่ทว่าอ้อมกอดที่แข็งกร้าวนั้นกลับนุ่มนวลลง อัญชันที่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ก็หยุดดิ้นไปมา
ดวงตาเหมือนกวางสาวรับกับขนตาเป็นแพหนา สีน้ำตาล ดวงหน้ามนที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางค์บางเบาทำให้ใบหน้านวลนั้นดูเป็นธรรมชาติเป็นอย่างมากกลิ่นสบู่ที่ผสมกับกลิ่นของกายสาวหอมอบอวนทำให้ใจของเขาเต้นจนแทบจะทะลุจากอกเสียให้ได้ เขาตามหาเธอมาทั้งวันก็คลาดกันจนในที่สุดแต่ทว่าเมื่อเขาไม่ได้ตามหาเธอกลับมาอยู่ตรงหน้าเพียงแค่ปลายจมูก ไลอาห์เผลอกลั้นหายใจไปชั่วคู่เมื่อสบตาคู่งามคู่นั้น
อัญชันเองก็ตกตะลึงในความหล่อเหลาราวเทพบุตรของชายตรงหน้าเช่นกันดวงตาสีอำพันราวกับดึงดูดให้เธอตกอยู่ในภวังค์ก็มิปาน กล้ามแขนแน่นๆและอบอุ่นของเขาก็น่าโหยหายิ่งนัก ทว่าภาพอันโหดร้ายในอดีตของเธอก็แวบเข้ามาในมโนสำนึก ปฏิกิริยาป้องกันตัวของเธอก็เริ่มทำงาน ร่างบางสั่นเทาไปทั้งสรรพางค์กาย ใบหน้านวลซีดขาวราวกับกระดาษเปล่า อัญชันเริ่มดิ้นรนอีกครั้งแต่เพราะความหวดกลัวคราวนี้เธอจึงออกแรงมากกว่าเดิม
"ปะ....ปล่อย!!!!" อัญชันกรีดร้องเสียงหลง ปากบางเริ่มออกแรงกัดที่ลำแขนล่ำๆนั้นจนอีกฝ่ายจำต้องปล่อยเธอร่วงหล่นกระแทกพื้น เลือดสีสดไหลอาบลำแขนแกร่งและติดอยู่ตรงริมฝีปากของหญิงสาว ดวงตาที่เคยสุกสกาวไหววูบประหม่าจนเห็นได้ชัด
" อะ...ออกไป...ไม่...ไม่สิ....ขอโทษค่ะ" ร่างบางเริ่มสั่นกลัวอย่างรุนแรงหญิงสาวล้มลุกคลุกคลานก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากที่ตรงนั้นปล่อยให้ชายหนุ่มยืนมองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจอยู่ตรงนั้น
"คุณไลอาห์!!!รีบไปทำแผลเถอะครับ!!!" เอฮาซานได้ยินเสียงกรีดร้องของหญิงสาวและได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เขา้องก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดหญิงสาวถึงดูหวาดกลัวเจ้านายของเขาจนถึงขนาดนั้น แต่เมื่อเห็นรอยกัดตรงแขนเขาเองก็ใจหายวาบไม่แพ้กันมือหนารีบคว้าผ้าเช็ดหน้าของตนมาพันแผลเอาไว้
"พันผ้าไว้ก็พอ" ไลอาห์พูดพลางรีบเดินตามหญิงสาวที่กำลังวิ่งแบบสติแตกไปยังพื้นที่ที่เขารู้ว่าตรงนั้นเป็นพื้นที่อันตราย
อัญชันวิ่งแบบไม่ลืมหูลืมตา ความหวาดกลัวที่เคยลืมเลือนไปแล้วกลับมาตามหลอกหลอนเธออีก กลิ่นอันน่าสะอิดสะเอียนและสายตามากตัณหาของผู้ชาย มันทำให้เธอแทบจะอาเจียนออกมา เธอล้มลงไปไม่รู้ต่อกี่ครั้ง วิ่งชนใครบ้าง โดนอะไรขีดข่วนไปบ้างเธอไม่รู้ตัวเองเลย รู้เสียแต่ว่าเธออยากออกไปจากตรงนี้ ปากก็พร่ำเรียกหา นภัทธาและเพียงจันทร์ราวกับคนบ้า จนไม่รู้เลยว่าด้านหน้าที่เธอกำลังวิ่งไปคือกาบเรือที่เก็บเรือสำรองเอาไว้  อัญชันสะดุดม้วนเชือกจนข้อเท้าบวม ปูด ร่างบางกำลังจะพลัดตกเรืออยู่รอมล่อ ทว่ามือหนาที่เคยกอดเธอไว้เมื่อครู่ก็คว้ากายเธอเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี ก่อนที่สติจองเธอจะดับวูบไป อัญชันจำได้ว่าหัวจองเธอกระแทกเข้ากับกาบเรือพอดี
"คุณ!!!!คุณ!!!!คุณเป็นอะไรหรือเปล่า!!!.....เอฮาซานๆเรียกหมอเร็ว" ไลอาห์ตะโกนเรียกร่างบางที่เกือบจมหายไปในทะเลแล้วหากเขาตามเธอมาช้ากว่านี้แค่นิดเดียว เขาอุ้มร่างบางที่ไร้สตินั้นขึ้นแนบอก มองเห็นรอยเลือดจากหน้าผากที่ถูกกระแทกตอนที่เขาดึงตัวเธอไว้ ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะอุ้มเธอไปยังห้องพยาบาลของเรือ
ในความฝัน อัญชันมองเห็นภาพเก่าๆที่ติดตาไม่เคยเลือนหายตั้งแต่เธอจำความได้ พ่อของเธอดื่มหนักมากและอาละวาดหนักมาก หลายๆครั้งที่ทุบตีเธอ จนกระทั่งเธอเริ่มเป็นสาวอายุเพียงสิบสี่ปี คืนมหัตภัยร้ายที่หลอกหลอนเธอก็มาเยือน วันนี้เธอมีความสุขมาก เพราะพ่อของเธอทำอาหารสุดอร่อยให้เธอได้กินเป็นครั้งแรก เธอจำรสชาติต้มไก่รสชาติกลมกล่อมนั้นได้ดี แต่มันก็เป็นรสชาติที่ทำไห้เธอเหมือนตกนรกทั้งเป็นเช่นกัน จู่ๆในคืนนั้นพ่อของเธอพาใครก้ไม่รู้มาที่บ้านพวกเขาเริ่มกินดื่มสำราญใจ อัญชันที่ยังเด็กไม่ประสีประสาก็เข้าไปอาบน้ำเพราะรู้สึกร้อนวูบวาบประหลาดๆ มัจจุราชร่างยักษ์ในคราบมนุษย์แอบตามเด็กหญิงไปยังห้องน้ำ เขากระทำการย่ำยีเธอที่กำลังอ่อนแรงในห้องน้ำนั้น มือหนาบีบเค้นทั่วกายเด็กสาวจนเจ็บปวดไปหมด เธอกรีดร้องขอความช่วยเหลือจนเสียงแห้งแหบ โชคยังดีที่คุณปู่อันเป็นที่รักตอนนั้นยังแข็งแรงดีมาช่วยเธอจากวิกฤตนั้นได้ทัน แต่ความหวาดกลัวก็ยังคงเกาะกินลึกเข้าไปในจิตสำนึกของเธอเสียแล้ว


## 6. ฉันจะพาเธอไปรักษาเอง

ร่างบางยังคงนอนไร้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วยบนเรือสำราญลำใหญ่ โดยมีชายหนุ่มนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆด้วยความรู้สึกที่รบกวนหัวใจ คำบอกเล่าของหมอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขาซ้ำไปซ้ำมา
" เป็นอาการแพนิคขั้นรุนแรงครับผู้ป่วยคงได้รับการกระทบกระเทือนในจิตใจอย่างรุนแรงมาก่อนจึงทำให้เธอคุมสติตัวเองไม่อยู่ครับ" คุณหมอประจำเรือตอบเขาก่อนจะออกไป
หญิงสาวนางหนึ่งที่งามหยดราวกับดวงจันทร์คืนวันเพ็ญทำไมถึงต้องมาพบเจอเรื่องราวที่ทำให้เธอเกิดอาการแพนิคถึงขั้นสติแตกขนาดนี้กันนะ ชายหนุ่มขยับกายไปมาอย่างร้อนรน เขาออกคำสั่งให้เลขาคนสนิทของเขาไปพาตัวเพื่อนที่รู้จักเธอดีมาสอบถาม แต่ยิ่งรอเหมือนว่าเวลานั้นจะนานเกินไป เขาเห็นร่างบางนั้นทุกข์ทรมานขนาดนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกสงสารมากขึ้นไปอีก
"ยัยอัญ!!!" เพียงจันทร์ร้องเรียกเพื่อนรักทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวเหนื่อยหอบเพราะวิ่งมา เท้าบางของเธอก็ไม่ได้ใส่รองเท้าแต่อย่างไร
" ยัยอัญ....ยัยอัญ...ไม่เป็นไร...พี่อยู่นี่...ยัยอัญ...พี่อยู่นี่...ไม่มีใครทำอะไรเธอแล้ว...อัญ...อัญ" เพียงจันทร์รีบเรียกหญิงสาวอย่างห่วงใย
เอฮาซานที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามเพียงจันทร์มาในสภาพที่หอบเล็กน้อยในมือถือรองเท้าที่หญิงสาวถอดแล้วโยนให้เขาถือไว้ในตอนที่เธอสะดุดล้มตรงทางเดิน  อัญชันดูสงบลงเมื่อได้ยินเสียงปลอบประโลมของเพียงจันทร์ เธอค่อยๆผ่อนลมหายใจและสงบลงในที่สุด
"ขอประทานอภัยท่านผู้มีเกียตริด้วยค่ะที่ต้องเป็นภาระท่านขนาดนี้ทางเราจะขอชดเชยให้อย่างเต็มที่ค่ะ" เพียงจันทร์หันมาค้อมกายขอโทษลูกค้าเมื่อเห็นว่าท่อนแขนแกร่งนั้นมีร่องรอยที่อัญชันฝากเอาไว้อยู่
" หากคุณต้องการขอโทษเราจริงๆคุณต้องจ่ายเราแพงกว่านั้นมิสเพียงจันทร์" เอฮาซานพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เพียงจันทร์หน้าถอดสีแต่ก็ยังคงก้มหน้ารับโทษอยู่ในนึกถึงคุณพ่อแก้แม่แก้วให้ช่วยเหลือตนที่ก่อเรื่องตั้งแต่วันแรกที่ได้ทำงาน
" เชิญนั่งก่อนเถอะครับมิสเพียงจันทร์ " น้ำเสียงที่เย็นวาบไปถึงกระดูกของชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้านายของนายสูทสีดำนี่ทำเอาร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัวแต่ก็ยอบกายนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆเตียงผู้ป่วย เพียงจันทร์ไม่นึกแปลกใจที่เขาจะรู้ชื่อของเธอหรือไม่แน่อาจจะรู้ไปถึงประวัติของเธอด้วยแน่ๆเพราะดูๆแล้วชายหนุ่มตรงหน้าคงเป็นผู้ที่ทรงอิทธิพลมากๆเป็นแน่
"เรื่องที่เพื่อนคุณกัดผม...ผมไม่ถือสาหรอกครับ...ผมผิดเองที่ทำให้เธอกลัว..เรื่องนั้นผมต้องขอโทษด้วย ผมจะขอดูแลเพื่อนของคุณต่อเองไม่ต้องห่วงครับ"
"(แบบนี้ยิ่งห่วงสุดๆเลยเฟ้ยยย...แง....พี่ฟ้า!!!ไม่น่ารีบกลับขึ้นฝั่งเลยยย)" เพียงจันทร์กรีดร้องในใจร่างบางตัวสั่นเทาไม่กล้าเผชิญหน้สกับอิทธิพลที่อยู่ตรงหน้าเลยสักนิดเดียว ใจของเธออยากจะอันตรธานหายไปจากตรงนี้เสียด้วยซ้ำ
"(คิดถูกไหมว้าาาาที่มาทำงานนี้...แงงงงไม่น่าเห็นแก่เงินเลยยัยโง่เอ้ยยยย!!!)" เพียงจันทร์เม้มปากแน่นจิกเล็บเข้ากับเรียวขาของตนจนกระโปรงแทบฉีกขาดหน่วยตาเริ่มสั่นไหวจนเลขาหนุ่มสังเกตุได้
"เมื่อคืน...ผมส่งคนไปขอความช่วยเหลือจากคุณ...แต่คุณปฏิเสธผมรู้ไหมครับว่าผมลำบากใจขนาดไหนและสูญเสียอะไรไปบ้าง" เสียงทุ้มต่ำนั้นพูด แต่เพียงจันทร์กลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังจะโดนงูตัวใหญ่เขมือบเข้าให้จนได้ เธอไม่กล้าพูดอะไรออกไปอีกแล้วเธอกลัวจนแทบจะได้นอนคู่กับอัญชันแล้ว
"....." ไลอาห์มองหน้ากับเอฮาซานเขาเห็นลูกนกตัวกระจ้อยตรงหน้าที่เข้าสู่ภาวะอาการแพนิคกับอาการกลัวของเธอ เขาไม่ได้อยากทำให้เธอกลัวสักนิดแต่เมื่อมองไปยังร่างบางที่นอนหลับสนิทข้างๆหญิงสาวแล้วเขากลับนึกอะไรขึ้นมาได้ ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มขึ้นมุมปาก
" อีกสามวันเรือจะเทียบท่าที่มากัซซาร์ ตอนนั้นผมจะพามิสอัญชันไปรักษา...กับผม.." เขาหยุดพูดเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆของลูกนกตัวจ้อยนั้นหยุดสั่นแล้วและตอนนี้เธอก็เหมือนกับแม่แมวที่หวงลูกก็มิปาน
"อะไรนะคะ....ไม่ได้นะคะ!!!" เพียงจันทร์ลืมกลัวไปชั่วขณะ เธอหลุดจากอาการสั่นกลัวนั้นและเริ่มเงยหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับชายหนุ่มทั้งสองคน
" ทำไมจะไม่ได้...คุณลืมไปแล้วหรือว่าคุณทำให้ผมเสียหายไปตั้งเท่าไหร่จากที่คุณปฏิเสธงานเดินแบบของผม" เขาพูดกดดันเธอ
"เอ๊ะ...แต่..."
"แมร์รี่เพอร์รี่จะมีราคาประมูลมากกว่าพันล้านหากมันได้ประมูลออกไปแต่เพราะคุณไม่สามารถพรีเซนต์มันจนประมูลได้...มันจึงไม่ได้ประมูลเท่าที่มันควรจะได้...นั่น..ทำไห้เรา ขาด ทุน"
เพียงจันทร์แทบจะสลบคาที่ไห้รู้แล้วรู้รอดไปในหัวตื้อไปเสียหมดเมื่อได้ยินราคาที่เขาบอกมาค่าความเสียหายที่เกิดจากการปฏิเสธในการเดินเเบบแค่นั้นเอง หญิงสาวหน้าซีดราวกับกระดาษเอสี่ เรียวปากอิ่มของเธอได้แต่พะงาบๆราวกับพยายามจะหายใจเข้าให้เต็มปอด
" มิสเพียงจันทร์...ผมขาดทุนมหาศาลนะครับ...แต่ผมไม่ฟ้องร้องพวกคุณหรอก...แต่คุณต้องทำงาน...ชดใช้หนี้ให้กับผมเท่านั้น...ผมลดหนี้ให้คุณก็ได้ครับ...อีกอย่างอาการป่วยแพนิคที่มิสอัญชันเป็นอยู่ผมจะช่วยรักษาจนสุดกำลังเลยครับ" ไลอาห์ถือโอกาสตีเหล็กตอนกำลังร้อน เพียงจันทร์ได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืดฝืน
" ตั้งแต่พรุ่งนี้มิสอัญชันต้องย้ายมาทำงานกับผม...ส่วนมิสเพียงจันทร์...เอฮาซาน...นายจัดงานให้เธอด้วยแล้วกัน" ไลอาห์หันไปส่งยิ้มมีเลสนัยให้กับเลขาของเขาที่แอบอมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้กันเล่าว่าเลขาหนุ่มมือขาวของเขาเองก็ถูกใจแม่นกตัวน้อยนี้อยู่ เพราะดูจากที่เขายอมหิ้วรองเท้าให้หญิงสาวขนาดนี้ คงพึงใจในระดับหนึ่งอยู่แล้วเป็นแน่
" ดะ..ดิฉันขอไปปรึกษากะ..กับพี่ฟ้า...เอ้ย!!!กับเจ้านายก่อนนะคะ" เพียงจันทร์วิญญาณไม่อยู่กับร่องกับรอยแล้ว หญิงสาวโซซัดโซเซเดินออกจากห้องพยาบาลไปโดยมีเอฮาซานตามไปติดๆ และทันทีที่พ้นธรนีประตูร่างบางก็อ่อนยวบลง โชคดีที่ชายหนุ่มรับเธอไว้ทันก่อนที่เธอจะล้มหัวฟาดพื้นไปอีกคน
"เอ๊ะ...??" เพียงจันทร์ ยังคงมึนงงที่เธอถูกชายหนุ่มล่ำๆอุ้มจนตัวลอยได้แต่ผวาคว้าลำคอหนาไว้แน่นด้วยความกลัวตก
"มิสคงหมดแรงเพราะวิ่งมาแต่ไกล...เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ" เขาพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ไห้กับทางเดินที่ทอดยาว
"ดะ...เดิน...เอ๊ะ...ฉัน...ไปเองได้ค่ะปล่อยเถอะค่ะมิสเตอร์...เอ๊ะๆๆ" เพียงจันทร์รู้สึกหวาดเสียวเมื่อพยายามดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งแต่ทว่าพื้นที่ปูพรมสีแดงนั้นมันดูสูงน่ากลัวเกินกว่าจะขยับตัว หากเธอดีดดิ้นอีกเล็กน้อยมิเเคล้วเธอคงร่วงลงไปจูบพื้นแน่นอน ไหนๆก็มีคนอุ้มสบายๆแล้วก็ขออยู่สบายๆแบบนี้ดีกว่า
อัญชันรู้สึกช๊อคจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเมื่อเจ๊อ้วนเข้ามาบอกว่าเธถูกไล่ออกเพราะไปแสดงกิริยาไม่งามกับลูกค้าเข้า เมื่อทวงถามเพียงจันทร์เธอก็ได้แต่พยักหน้ารับคำเพราะเธอเองก็ถูกไล่ออกไม่ต่างกัน
" เขาจะฆ่าหมกทะเลเราไหมพี่ดาว" อัญชันถามเมื่อเธอกำลังเก็บข้าวของอยู่
" เขาบอกว่าจะให้เราทำงานให้เขา...คงไม่ทำอะไรเราหรอกมั้ง" เธอตอบ
"เขาจะเอาเราไปขายหรือเปล่าพี่" อัญชันถามอีกครั้ง
"ไม่รู้สิ...ติดต่อพี่ฟ้าก็ไม่ได้เพราะตอนนี้เรือเริ่มแล่นเข้าเขตอินโดแล้วสัญญาณไม่ค่อยดีเลย" เพียงจันทร์ขมวดคิ้วเครียด
" แล้วเจ๊แก...ไม่ช่วยเราหน่อยเหรอ" เธอถามอีกครั้ง
" ช่วยจนสุดความสามารถเลยแหล่ะยัยอัญ...วันแรกที่แกสลบไปเจ๊แกแทบจะลมจับไปกับแกด้วยเลยนะแกช่วยพูดช่วยเคลียร์หลายๆอย่างเลยแต่...แกสู้อำนาจไม่ไหวหรอก" เพียงจันทร์ ถอดถอนใจ ในโชคชะตาที่ขีดมาให้ตนกับเพื่อนรัก
" โชคชะตาเล่นตลกอะไรกับเรานักหนานะพี่ดาว...บ้านไม่มีให้กลับ...ต้องถูกจับไปทำงานที่ไหนกับใครไม่รู้อีก" อัญชันอยากจะทุบตีตัวเองให้สลบเหมือดอีกรอบที่ตนเองไปก่อเรื่องเอาไว้จนได้เรื่องขนาดนี้ แต่ทำยังไงได้ หลังจากผ่านพ้นเกตุการ์ณอันเลวร้ายในอดีตมาได้ก็ต้องมาเจออะไรแบบนี้อีก
"เก็บของเถอะยัยอัญ...เราต้องตามนายใหม่ไปนะ" เพียงจันทร์เร่ง


## 7. ตึงตัง

หลังจากที่สองสาวเก็บข้าวของแล้วเสร็จ ทั้งคู่ก็ถูกหญิงสาวในชุดสูทสีดำดูน่ากลัวสองคนจับแยกจากกันเพียงจันทร์ถูกส่งตัวยังห้องพักที่ถูกจัดไว้ข้างๆห้องพักของเอฮาซาน
ส่วนอัญชันก็ถูกส่งไปยังห้องพักที่อยู่ติดกับห้องพักของไลอาห์
"นี่เกิดอะไรขึ้น!!!ทำไมนังคนนี้ถึงได้มาอยู่ห้องนี้!!" เสียงแหวๆแสบแก้วหูดังขึ้นขณะที่อัญชันกำลังจะเดินเข้าประตู พร้อมกันนั้นมือบางปริศนาก็จับไหลมนของอัญชันผลักออก ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัว ร่างบางของอัญชันก็เซถลาจนล้มลงไปกับพื้น
" มิสซูซี่!!! " หญิงสาวในชุดสูทรีบเข้าไปขวางการกระทำที่รุนแรงของนางแบบสาว แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ทำอะไร กำปั้นบางๆทว่าหนักหน่วงก็แหวกอากาศมากระทบเข้าเบ้าตาของเธออย่างแรง
"กะ...กรี้ดดดด!!!!แก....กล้าดียังไง!!" เสียงหวีดร้องของนางแบบสาวกรีดร้องไปทั่วทั้งทางเดิน
" คุณน่ะสิ!!กล้าดียังไงมาผลักฉันจนล้ม!!...แล้วมากรี้ดๆใส่หน้าคนอื่นเนี้ยะ...เป็นเปรตเรอะ!!!" อัญชันสวนกลับพลางลูบข้อศอกที่ถลอกเพราะล้มเมื่อคู่พลางสะบัดกายหายเข้าไปในห้องพร้อมกับหญิงสาวในชุดสุทสีดำ ปล่อยให้นางแบบสาวสุดสวยยืนค้างตรงนั้นพร้อมเบ้าตาที่เริ่มมีสีคล้ำเพราะแรงต่อยจากอัญชัน
"ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ก่อปัญหาให้คุณอีกแล้ว " อัญชันรีบกล่าวขอโทษหญิงสาวในชุดสูทสีดำที่ตอนนี้ถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นใบหน้าคมแบบเเขกให้ได้เห็น
"ดิฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอโทษที่ดูแลคุณไม่ดีตามที่ท่านไลอาห์สั่ง" ตอนนี้กลายเป็นว่าสองสาวต่างผลัดกันขอโทษขอโพยจนอัญชันต้องเป็นฝ่ายหยุด
"ฉันว่าเราหยุดขอโทษกันเถอะค่ะ..ถ้ามากกว่านี้คงได้เปิดคณะตลกแน่ๆ..ว่าไหมคะ" หญิงสาวหัวเราะร่า เสียงหัวเราะของเธอนั้นราวกับเสียงของนกไนติงเกล ไม่แปลกที่ เจ้านายของหญิงชุดดำนั้นเกิดต้องตาต้องใจสาวงามคนนี้
" ดิฉันก็ว่าเช่นนั้นค่ะ...ดิฉันชื่อ ริสา ตั้งแต่นี้ไปจะมาเป็นผู้ดูแล มิสอัญชันนะคะ" เธอกล่าวแนะนำตัว
"เอ๊ะ!!...ไม่ต้องมาดูแลฉันหรอกค่ะแล้ว...เรียกฉันว่าอัญเฉยๆก็ได้ค่ะไม่ต้องสุภาพก็ได้..มันเหมือนฉันกระแดะเลยค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า" อัญชันหัวเราะเจือนๆ พลางรู้สึกแปลกๆ เธอเริ่มหวาดกลัวอีกฝ่ายอีกครั้ง
" เรื่องนั้นดิฉันไม่สามารถทำได้หรอกค่ะ...ท่านไลอาห์สั่งให้ฉันมาดูแลมิสให้ดีที่สุด...มันเป็นคำสั่งค่ะ" อีกฝ่ายยืนยันหน้านิ่ง อัญชันเริ่มเหนื่อยกับการที่จะมาตบมุกโบ๊ะบ๊ะสามบาทสี่บาทกับการเกี่ยงกันไปมาเหมือนเมื่อครู่แล้ว จึงไคร่คิดสักครู่ก่อนจะทำการตกลงกับอีกฝ่าย
" งั้น...คุณทำตามที่คุณต้องการก็ได้ค่ะ...แต่วิธีเรียก...กรุณาเรียกฉันว่า อัญ ก็พอค่ะแล้วคุณไม่ต้องเรียกตัวเองว่าดิฉัน..เรียกฉันก็พอค่ะ...มันฟังแล้ว...ตะขิดตะขวงใจไงไม่รู้..." อัญชัน ยื่นคำขาด
"ได้ค่ะคุณอัญ...ฉันจะทำตามที่คุณประสงค์ค่ะ" อีกฝ่ายตอบรับ
"ค่ะ..." อัญชันเริ่มปล่อยวางให้อีกฝ่ายทำตามใจ หญิงสาวไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ท่านไลอาห์ที่เธอพูดถึง..มันไครกัน(วะ??)
" จากนี้อีกสองคืนคุณอัญเชิญพักผ่อนให้สบายนะคะเรือจะดทียบฝั่งที่มากัซซ่าร์ ตอนห้าทุ่มเราจะขึ้นฝั่งกันตอนนั้นค่ะ ระหว่างนี้คุณอัญเชิญพักผ่อนตามสบายได้ค่ะ" ริสาย้ำเรื่องพักผ่อนให้แก่อัญชัน เพราะคำสั่งของเจ้านายและเธอก็รู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าคงไม่ทำตามที่เธอบอกเเน่นอน
"ค่ะ....(เดี๋ยวจะหนีให้สบายค่ะ)" แม้ว่าปากจะตกปากรับคำอีกฝ่ายไว้ ทว่าแต่ในใจของอัญชันกลับนึกถึงเรื่องหลบหนี "(เรือออกใหญ่โตหากหนีไปแอบที่ไหนสักที่คงหากันไม่เจอแน่ๆ อีกอย่าง...เป็นหนี้ตั้งหลายล้านใครจะไปทำตามกัน ยังไงคนแบบเธอก็ไม่ได้มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว...ใครจะอยู่ให้โง่กัน...อีกอย่าง...อีตาไลอาห์นี่ใครก่อน..!!!)"
อัญชันคิดพลางเดินสำหรวจห้องพักที่หรูหราสมกับเป็นห้องวีวีไอพี ถัดจากประตูห้องคือตู้เสื้อผ้าที่มีกระจกบานใหญ่ให้ได้ส่องดูทั้งตัว โต๊ะแป้งบิลอินท์เข้าชุด ผ่านจากตรงนั้นมาก็เป็นโถงพักผ่อน และแยกเป็นห้องนอนกับห้องน้ำที่ใหญ่พอๆกับห้องนอน อัญชันตื่นตาตื่นใจกับความหรูหราตรงหน้า หญิงสาวทิ้งกายลงนอนบนที่นอนแล้วพลอยหลับไปเพราะความนุ่มสบายของที่นอน
" ไลอาห์คะ!!!คุณต้องจัดการให้ซูซี่นะคะ!!!นังพนักงานที่ริสาพาไปที่ห้องข้างๆมันทำให้ซูซี่เสียโฉม!!!" นางแบบสาวรีบปรี่ไปฟ้องชายหนุ่มที่กำลังพักผ่อนอยู่ข้างๆสระน้ำของดาดฟ้าเรือ ร่างบางใส่ชุดเดรสสีสดปิดนุ้นนิดนี่หน่อยตามสไตล์ ของเธอ พร้อมกับแส่นกันแดดอันโตที่ปกปิดอาการเขียวซ้ำของตน
"คุณจะเสียงดังทำไมนักซูซี่...ไม่อายรึ!!!...แล้วคุณคงเข้าใจอะไรผิดนะ...ที่ผมจ้างคุณมาเดินแบบให้กับผมเนี้ยะ...ไม่ใส่เพร่ะผมพิศสวาทคุณสักนิด..." ชายหนุ่มพูดอย่างเย็นชาพลางยกดระป๋องเครื่องดื่มเย็นๆขึ้นดื่มให้ชื่นใจ
" พูดอะไรแบบนั้นกันคะ!!!ที่ผ่านมาคุณไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลยอย่างนั้นเหรอ!!เพราะผู้หญิงคนนั้นงั้นเหรอที่ทำให้คุณกล้าปฏิเสธฉันขนานี้!!!" หญิงสาวสะบัดกายเดินตึงตังไป หมายใจคับแค้น ผู้หญิงที่บังอาจทำให้เธอเสียโฉม และคู่ควงที่เธอกมายปองกลับปฏิเสธเธอ เท้าบางเดินตึงตังกลับไปยังห้องที่ผู้หญิงคนนั้นอยู่ พลางทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง
" ออกมาเคลียร์กับฉันสักครู่..." นางแบบสาวตะโกนเรียก ไม่นานนักร่างบางระหงของอัญชันก็ปรากฏตัวขึ้น
"ฉันเข้าใจคุณผิดเอง...ขอฉันเลี้ยงกาแฟคุณสักมื้อเพื่อเป็นการขอโทษแทนได้ไหมคะ"  นางแบบสาวยื่นข้อเสนอ แน่นอนว่า ของฟรีอัญชันไม่ปฏิเสธน้ำใจของนางแบบคนงามหรอกถึงแม้จะมีลางสังหรณ์ว่าแม่นางแบบคงจะมีแผนทำร้ายอะไรเธออีกเป็นแน่
" ฉันเข้าใจคุณผิดไปต้องขอโทษด้วยนะคะนึกว่าคุณเป็นผู้หญิงของคุณไลอาห์ แต่นึกขึ้นได้...ว่าเขาคงไม ตา ต่ำ ถึงขนาดต้องหิ้วพนักงาน กระ จอก ๆ มาเป็นคู่ควงหรอกค่ะ " เสียงระฆังวางมวยดังขึ้นทันทีที่ทั้งคู่นั่งลงที่เลาท์คาเฟ่ห์ ซึ่งอัญชันรู้ได้ทันที
"(อีงูดินนี่กะพาเธอมาตบต่อหน้าคนเป็นร้อยๆที่นั่งอยู่ที่เลาท์กาแฟนี่หว่า)"  แต่ทว่าหญิงสาวก็ได้แต่อยู่เงียบๆไม่ได้ตอบโต้อะไร
" เอ่อ...ขอคาปูชิโน่น้ำเชื่อมสองปั๊มกับเออร์ลองกัว1ค่ะ...คุณจะทานอะไรไหมคะ...ว่าแต่...คุณจะเคยทานของพวกนี้ไหมคะ..มันออกจะแพงนะคะ" นางแบบสาวยังไม่หยุดจิกกัดฝ่ายตรงข้ามอย่างเมามันส์ เธอพึงพอใจที่บริเวณนั้นมีคนเยอะแยะมากมายรวมไปถึงปาปารัชชี่ที่เธอจ้างมาส่วนตัวถ่ายรูปอยู่ไกลๆอย่างเมามันส์ไม่แพ้กัน
" คุณเลี้ยงใช่ไหมคะ...งั้นฉันไม่เกรงใจนะคะ..." อัญชันไม่สะท้านแต่อย่างใดแต่กลับสั่งของเกือบทุกอย่างในเมนูจนทำเอานางแบบสาวหน้าเสียไปชั่วครู่
"ต้องขอโทษด้วยนะคะ...มันน่ากินไปหมดเลย" อัญชันส่งยิ้มหวานจนตาหยี
"ไม่เป็นไรค่ะฉันเข้าใจ...คนที่เคยอดยากจะกินแบบตายอดตายอยากแบบนี้ก็ไม่แปลกค่ะ" ซูซี่ไม่พลาดโอกาสที่จะแขวะอัญชัน ทุกการกระทำของเธอนั้นอยู่ในสายตาของเพียงจันทร์กับเอฮาซานตั้งแต่สองคนนั้นเดินเข้ามาที่เลาท์ ซึ่งตอนนี้ เพียงจันทร์ถูกเอฮาซานกอดเอาไว้เพราะกลัวว่าเขาจะพลาดโอกาสที่ดีๆไป
"อีนางแบบขาถ่างนี่...กล้าหาเรื่องน้องฉัน!!!...อย่าอยู่เลยมึง...." เพีนงจันทร์ดิ้นเร่าๆอยู่บนตักแกร่งของชายหนุ่ม
"คุณเลิกดิ้นไปมาเสียทีได้ไหม..อะไรๆมันผงาดไปหมดแล้ว!!!" เสียงแหบแห้งของเอฮาซานกระซิบทำเอาร่างบางนั้นนิ่งกริบแทบจะทันที
"ถ้าคุณไม่ได้เป็นเจ้านายที่หล่อรวยแบบนี้...คุณจะโดนฉันเากหนังควายเข้าท้องเสียให้เข็ด" เพียงจันทร์หันไปทำตาเขียวใส่ชายหนุ่ม
" ผมไม่รู้จักเสกหนังควายเข้าท้อง...รู้จักแต่เสกคนเข้าท้อง....คุณลองดูไหม" เขาแหย่...ร่างบางตรงหน้าหันมาทำตาขวางใส่เขาพลางกำหมัดแน่นแต่ก็เหมือนว่าเธอจะยับยั้งอารมณ์ตัวเองได้แล้วก็หันไปส่งกระแสจิตพิฆาตใส่นางแบบคนนั้นต่อ
" ฉันพูดตรงๆนะคะ...ฉันกับคุณไลอาห์เป็นถึงคู่หมั้นกันมานานมากแล้ว...ฉันก็มีหึงหวงบ้างเป็นธรรมดาแต่ระหว่างที่เขาเบื่อๆจะใช้บริการหญิงบริการบ้างฉันก็ไม่ว่านะคะ....ฉันใจกว้างพอ" ปากอวบอิ่มที่แต่งแต้มไปด้วยลิปสติกสีสดยังคงเอ่ยวาจาถากถางออกมาไม่หยุด
" ฉันก็ฟังคุณมานานแล้วนะคะ...คุณไลอาห์ที่คุณพูดถึงมาตั้งแต่เมื่อกี้...เขา....เป็นใครเหรอคะ!!...ฉันเป็นบริกรที่มีหน้าที่ให้บริการลูกค้า...ถูกต้องแล้วค่ะ...ฉันจน...คุณก็พูดถูกนะคะ...ฉันเคยอดอยาก...คุณก็พูดถูกอีกค่ะฉันเห็นด้วย...แต่...คุณรู้เรื่องของฉันทุกเรื่องขนาดนี้...เรื่องของตัวคุณเองคุณรู้อะไรบ้างคะ??"  พูดจบ...คนรอบข้างที่ได้ยินถึงกับหลุดขำแต่พวกเขาก็เก็บอาการกันทันทีเพราะเกรงว่านางแบบชื่อดังจะเสียหน้า
" นี่!!!ฉันอุตสาห์เจรจาด้วยดีๆนะคะทำไมคุณถึงพูดกับฉันแบบนี้!!ไม่เมกเซนต์เลยนะคะ มิสอัญชัน" ซูซี่ทำทีเหมือนตัวเองถูกกระทำท่าทางที่แสดงออกมาของเธอแม้แต่เด็กอนุบาลยังรู้ว่าเธอตั้งใจทำให้อัญชันขายหน้า
" คำพูดตรงไหนของฉันไปทำอะไรให้คุณสึกหรอเหรอคะ...ตั้งแต่เข้ามาในร้านคุณก็ว่าฉันฉอดๆๆๆ...ฉันเห็นคุณอึดอัดก็เลยปล่อยให้คุณทำตามใจ...แต่พอฉันตอบกลับคุณแค่ไม่กี่ประโยค...กลับทำเหมือนเป็นผู้ถูกกระทำ..นี่คุณ...เป็นวัยทองเหรอคะ!!!...หรือว่าที่บ้านไม่รัก อกหัก หรือว่าคุณไลอาห์นั่นไล่ตะเพิดคุณมาเหรอคะถึงมาลงกับฉันแบบนี้...ไม่เมกเซนต์เลบนะค" โดยไม่เหลือช่องว่างใดๆให้ซูซี่เถียงกลับ นางแบบสาวได้แต่กัดฟันแล้วกระทืบเท้าตึงตังก่อนจะรีบเดินออกไป


## 8. จะอยู่หรือหนี

อัญชันหอบหิ้วข้าวของเสียเต็มไม้เต็มมือ เพราะซูซี่คงลืมไปแน่ๆว่าเธอเอ่ยปากเลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมหญิงสาว อัญชันจึงไม่พลาดที่จะหอบหิ้วกลับห้องพักทันที ร่างบางเลือกซื้อแต่อาหารสำเร็จรูปที่สามารถทานใด้ในทุกที่ทุกเวลายามฉุกเฉินนับแล้วก็สามารถอยู่ได้หลายต่อหลายวันอยู่ วันพรุ่งนี้เวลาห้าทุ่ม เธอจะได้ขึ้นฝั่งที่มากัซซ่า เพื่อชี้ชะตาของเธอว่าจะต้องถูกกระทำแบบไหนบ้างเพื่อเป็นการล้างหนี้ อาหารสำเร็จรูปพวกนี้จึงจำเป็นมากกว่าของประดับแพงๆเสียอีก
"ก๊อกๆๆ"  เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาอัญชันหัวเสีย
"(ไหนบอกจะได้พักผ่อนวะ...นี่ยังไม่ได้พักเลยให้ตายเถอะ)" เธอบ่นหยุมหยิมในใจ แต่ก็เปิดประตูต้อนรับอาคันตุกะอย่างโดยดี
" สวัสดีค่ะคุณอัญ " ริสาค้อมกายทักทายอย่างนอบน้อม ชุดสูทสีดำสนิทของเธอตอนนี้กลายเป็นชุดเมดสีดำสนิดที่ตัดด้วยผ้ากันเปื้อนสีขาวสะอาดแทน
" สะ...สวัสดีค่ะ...คุณริสา.." อัญชันกล่าวตอบ พลางยืนมองหญิงสาวหน้าคมตรงหน้าอย่างไม่วางตา เธอดูสวยเมื่อแต่งแต้มใบหน้าด้วยสีที่อ่อนกว่าสีเข้มเมื่อวาน
" คุณไลอาห์เรียนเชิญคุณอัญไปทานข้าวเที่ยงด้วยค่ะ" ริสาเชื้อเชิญ
" ออค่ะ..." อัญชัญตอบรับคำเชิญ
เสียงคลื่นที่กระทบกับลำเรือที่ลอยผ่าน่านน้ำทะเลอันดามัน ส่งเสียงซ่าๆราวกับกำลังพิโรธที่มีสิ่งแปลกปลอมกำลังลุกล้ำธรรมชาติอยู่ st.mareya ค่อยๆเคลื่อนกายตามกำลังขับเคลื่อนที่กัปตันเรือบังคับอยู่ ในร้านอาหารบนเรือที่ตอนนี้กำลังวุ่นวายเพราะเป็นเวลาที่ทุกคนบนเรือต้องทานข้าวกลางวัน ร้านอาหารไทยของเจ๊อ้วนคึกคักเป็นพิเศษเพราะอาหารที่เริสรสและขึ้นชื่อในหลายๆด้านของประเทศไทย  ร่างสูงกำยำของไลอาห์ดูเด่นเป็นสง่า น่าจับตาสำหรับผู้คนทั้งหลายไม่ใช่แค่เพราะชื่อเสียงของเขาแต่เพราะรูปร่างที่เฟอร์เฟคไปเสียทุกๆส่วนด้วยต่างหาก
ไม่แค่เพราะชายหนุ่มเท่านั้น หญิงสาวร่างบางที่นั่งอยู่กับเขาก็โดดเด่นไม่แพ้กัน ผิวกายขาวเนียนราวไข่ปอกดวงหน้ามนถูกเติมแต่งด้วยเครื่องสำอางค์ อ่อนๆเผยให้ความงามที่ไร้เดียงสาของเธอยิ่งโดดเด่นมากกว่าความงามใดๆ
" สวัสดีครับมิสอัญชัน...ผมไลอาห์   เจ้าของเครื่องเพชรที่คุณปฏิเสธเดินแบบให้กับผม" ชายหนุ่มแนะนำตัวเองด้วยท่าทีสบายๆเพื่อทำให้หญิงสาวที่นั่งเกรงๆตรงหน้าได้ผ่อนคลายความกังวลลงบ้าง
" สะ..สวัสดีค่ะ.." อัญชันตอบ
" มิสเพียงจัทร์คงได้บอกคุณบ้างแล้ว...คุณจะชดใช้ให้ผมยังไง.." เขาจี้ถาม
" คือ...มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะคะ...ที่..จะหาเรื่องให้คนอื่นด้วยเหตุผลแบบนั้น...เครื่องเพชรของคุณมูลค่ามากกว่าหลายร้อยล้านจะมาให้พนักงานที่ไม่มีประสพการ์ณในการเดินแบบอย่างฉันมาช่วยเดินแบบให้...พูดตามตรงนะคะ...มันน่ากลัวค่ะ" อัญชันพูดตามความรู้สึกของตนเอง
" ครับ!! ที่ผมขอให้คุณช่วยเสริมคุณค่าของเครื่องเพชรของผม...มันไม่ผิดหรอกครับ...ผมเข้าใจว่าคุณกลัว...แต่ผมมีข้อเสนอให้กับคุณครับ" ไลอาห์ ยื่นข้อเสนอ เมื่อรู่ว่าเล่ห์กลของเขาที่อยากจะรู้จักหญิงสาวมากขึ้นคงไม่ได้ผลอีกแล้ว
" ข้อเสนอ??" อัญชันทำหน้างง
'' ครับ...หนึ่งปี ...ผมจะจ้างคุณเดือนละสองแสน..ให้คุณมาทำงานกับผม..." เขาพูดด้วยดวงตาที่มากเล่ห์
"สองแสน!!!...ฉันไม่คิดว่าตัวฉันจะมีความสามารถมากพอที่จะทำงานให้คุณค่ะ วุฒิการศึกษา วุฒิภาวะ หรือแม้แต่ ความรู้ต่างๆฉันไม่มีค่าพอหรอกค่ะ" อัญชันปฏิเสธ
" งานไม่อยากครับ...แค่อยู่ไกล้ๆผมก็พอ" เขาตอบ
" ห๊ะ!!??" อัญชันงงงวยหนักเข้าไปอีกหญิงสาวเริ่มรู้สึกประหลาดใจ
" งานง่ายๆครับ" เขาตอกย้ำ
" ขอโทษนะคะ...คุณคิดว่าฉันเป็นโสเภณีหรือคะ??"
'พรู่ดดดดด!!!!' แค่กๆๆๆ
ไลอาห์สำลักกาแฟเข้าเต็มคำ เขาไอจนหน้าดำหน้าแดง อัญชันเห็นสภาพแล้วนึกเอ็นดู
"(อีตานี่คงจะสติไม่ดีถึงจะจ้างให้เธอไปอยู่ด้วยเดือนละตั้งสองแสน)"
" อะแฮ่ม!!!...เอ่อ...ไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับ...ผมอยากให้คุณเป็นไม้กันหมาให้กับผมเฉยๆครับ...คุณก็เห็น...ว่ามิสซูซี่...เธอเกาะติดผมแจเลย" เขาอธิบาย
"ถ้าบอกแบบนี้ตั้งแต่เเรกก็จบค่ะจะเอาเรื่องเครื่องเพชรมาอ้างทำถ้วยถังกะละมังหม้อทำไมคะเสียเวลาไอ้ฉันก็นึกกลัว" อัญชันบ่น
"อะไรทำถ้วยเหรอครับ??" เขางง
" ฉันไม่เข้าใจที่คุณต้องการค่ะ...ฉันขอปรึกษากับพี่สาวก่อนไม่ได้หรือคะ" อัญชันร้องขอบ้าง
"ได้ครับ" เขาตกลงรับคำ
มากัซซาร์ เป็นเมืองหลักของจังหวัดซูลาเวซีใต้ ประเทศอินโดนีเซีย เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดบนเกาะซูลาเวซีในแง่จำนวนประชากร และเป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับที่ 5 ของประเทศรองจากจาการ์ตา, ซูราบายา, บันดุง และเมดัน ค่ำคืนของมากัซซาร์นั้นเรียกได้ว่างดงามไม่แพ้มหานครหลวงใดๆเลยทีเดียว
" ฮัลโหลพี่ฟ้า!!" อัญชันร้องเรียกปลายสายหลังจากที่สัญญาณโทรศัพท์กลับมาใช้งานได้ดังเดิม ตอนนี้ เธอ เพียงจันทร์ ไลอาห์และเอฮาซานต่างกำลังเตรียมตัวขึ้นฝั่ง
" พี่...จำคนที่มาจ้างหนูไปเดินแบบได้ไหม....ใช่ๆคนนั้นแหล่ะ...ตอนนี้เขาจะจ้างให้พวกหนูแกล้งทำเป็นแฟนพวกเขาเขาจะจ้างเดือนละสองแสน" อัญชันเล่าเชิงปรึกษา
"มันจะจริงเหรอ...ไม่ใช่ว่าอยากจีบแต่เอาเรื่องแบบนี้มาอ้างรึเปล่า...โดนหลอกแล้วมั้ง" ปลายสายพูดขึ้น นภัทธารู้สึกไม่ค่อยโอเคกับสิ่งที่หญิงสาวเล่ามาเลย
" นั่นสิ...น้องกลัวจะทำยังไงดี" อัญชันเริ่มกังวล
"ตอนนี้แกอยู่ไหนกัน" นภัทธาถาม
" ท่าเรือมากัซซาร์ " อัญชันตอบ
" ฟังนะ...ลงเรือแล้วแกก็ตามน้ำพวกนั้นไปก่อน แล้วค่อยหาโอกาศไปที่สถานฑูตเพื่อจอความช่วยเหลือกลับมาที่ไทย...อย่าไปวางใจอะไรใครมาก เราเป็นผู้หญิง จะถูกเอาเปรียบได้ง่ายๆ" ปลายสายให้คำแนะนำ
"ได้ๆ..." อัญชันตอบรับ หญิงสาววางสายพร้อมกับสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะทำทียิ้มแย้มมาหาคนที่รอเธออยู่
"พี่ฟ้าบอกว่าให้ลองทำงานนี้ดูก่อน...สักสองสามเดือน คุณจะว่าอะไรไหม" อัญชันถามชายหนุ่มที่ยืนมองเธอมาตั้งแต่แรกอย่างไม่วางสายตาไปจากไหนเลย
"ตกลง...อีกสองชั่วโมงเราจะขึ้นฝั่งกันแล้ว ต่อไปนี้ริสาจะเป็นคนคุ้มกันและดูแลคุณตลอดเวลาที่คุณทำงานให้กับผม"
"คุ้มกัน...ทำไมถึงต้องคุ้มกันด้วยคะ" อัญชันเริ่มหวาดกลัว
" เป็นเรื่องปกติที่คุณต้องมีคนคุ้มกันนะครับมิสอัญชัน...ท่านไลอาห์คือผู้ทรงอิทธิพลแห่งแคว้นอาฮาลัล มีบอดี้การ์ดล้อมรอบหาก คุณจะต้องอยู่เคียงข้างกายของท่านต้องมีคนคุ้มกันครับเพื่อความปลอดภัย" เอฮาซานกล่าว
" อ๋อ...ค่ะ " อัญชันรับคำ แต่ในใจของเธอกลับเต็มไปด้วยแผนการหลบหนีมากมาย
"(ใครจะอยู่ก็อยู่เถอะ!!!ครบสามเดือนฉันไม่อยู่แล้งแน่ๆ...เสี่ยงยิ่งกว่าหนีพ่อขี้เมามารังควานคือการอยู่แบบระแวงๆนี่แหล่ะยัยอัญเอ้ย!!)"
สปีดโบ๊ทคันกระทัดรัดแล่นจอดเทียบกับเรือสำราณลำใหญ่มหึมา ผู้คนที่ต้องการจะลงท่านี้หรือขึ้นจากท่านี้ต่างก็โดยสารสปีดโบ๊ทเพื่อเป็นการต่อเรือแทน เป็นครั้งแรกในชีวิตของอัญชันที่เธอจะได้เหยียบผืนแผ่นดินต่างประเทศ หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยเลยทีเดียว ทว่าในเรือสปีดโบ๊ทลำนั้นนอกจากเธอกับไลอาห์แล้ว แม่ปลิงคนงามก็ลงเรือมาพร้อมกับเธอด้วย
"ไลอาห์ขา...ขึ้นฝั่งแล้วซูซี่อยากไปทานอาหารเหลาจังเลยคุณพาไปหน่อยได้ไหมคะ" เสียงแหวๆนั้นออดอ้อนจนทำให้อัญชันขนลุกเกรียว ชายหนุ่มส่งสายตาเป็นเชิงให้แก่อัญชันว่า 'ช่วยด้วย' มาเป็นนัยๆ หญิงสาวจึงได้แต่กลอกตาไปมาแล้วนึกถึงวิธีการต่างๆในหัว
"พี่...ฉันหนาวจัง" อัญชันเลียนแบบซูซี่ พลางขยับกายเข้าไปไกล้ชายหนุ่มราวกับจะอิงแอบอ้อมอกนั้น ชายหนุ่มกระตุกยิ้มพึงพอใจเขารีบถอดเเจ๊คเกจสุดหรูที่เขาสวมไว้คลุมกายบางที่เอนกายเข้าหาเขา
" ผมชอบนะที่คุณเรียกพี่...ต่อไปนี้เรียกผมแบบนี้นะ" เขากระซิบข้างๆหูของหญิงสาว มือหนาค่อยๆโอบไหล่บางเข้าหาตัวอย่างถนุถนอมปล่อยให้ร่างระหงของซูซี่สั่นเทาเพราะความโกรธ
"เรียกพี่เพิ่มหมื่นห้าค่ะ" อัญชันเรียกร้องด้วยความหมั่นไส้ความได้คืบจะเอาศอก
"ได้...ผมโอนให้เดี๋ยวนี้เลย" เขากระซิบพลางหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมากดโอนเงินทันทีที่พูด สมาร์ทโฟนในกระเป๋าของอัญชันสั่นเเจ้งเตือนเงินเข้าบัญชีทันที
"(นอกจากสติไม่ดีแล้วยังบ้ายออีกรึอีตานี่...ดี!!!ก่อนจะหนีขอพี่สูบเงินก่อนละกัน...เอาให้ตั้งตัวได้เสียเลย)" อัญชันส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่ม ที่มากเล่ห์ ทว่ารอยยิ้มแฝงเลสนัยนั้นกลับทำให้หัวใจของชายหนุ่มพองโตราวกับมีดอกไม้บานอยู่ข้างใน เขารู้ว่าเธอนั้นคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็อยากจะรู้ว่าร่างเล็กๆที่ทำให้โลกของเขาสั่นคลอนได้นี้จะทำให้เขาเข้าไปอยู่ในใจของเธอได้หรือเปล่า จะเสียเงินอีกเท่าไหร่เขาก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายแล้วหากได้เห็นรอยยิ้มหวานๆที่ตรึงใจหรือเสียงออดอ้อนที่ตรงไปตรงมาแบบนี้


## 9. มากัซซาร์

เมืองมากัซซ่ามหานครที่งดงามอีกเมืองหนึ่งของอินโดนีเซีย แม้จะเป็นค่ำคืนที่แสนยาวนานแต่มากัซซาร์กลับไม่เคยหลับไหล อัญชันนึกถึงเมืองพัทยาที่เมืองนี้ให้ความรู้สึกแบบเดียวกันนั้น หญิงสาวตื่นตาตื่นใจไปกับบรรยากาศยามค่ำของที่นี่จวบจนรถลีมูซีนที่เธอโดยสารมากับชายหนุ่มมาถึงโรงแรมหรูที่ิยู่ในตัวเมือง
" คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ก่อน...ริสาจะพาคุณไปที่ห้องนะ" ชายหนุ่มบอกเรียกสติที่ล่องลอยไปกับความงามนั้นของอัญชันให้กลับมา
"คะ....อ้อ...ค่ะ" อัญชันตอบสติของเธอที่ล่องไปกับแสงสีเสียงในมากัซซาร์กลับเข้ามาอยู่กับตัวทันทีเธอเขินอายที่ทำตัวเป็นบ้านนอกเข้ากรุง แต่นั่นมันก็ไม่ได้หน้าแปลกเพราะเธอเองก็พึ่งเคยมาต่างบ้านต่างเมืองขนาดนี้
"คุณไม่เรียกผมว่าพี่อีกเหรอ..." เสียงทุ้มนั้นดูเศร้าสร้อยเล็กน้อยดวงตาสีอำพันจ้องมองหญิงสาวด้วยความคาดหวังราวกับเจ้าหมาตัวน้อยๆที่รอรางวัลจากเจ้านาย
"...คะ...พี่!!...อ้อ...ค่ะ..พี่...ราตรีสวัสดิ์นะคะพี่" อัญชันส่งยิ้มหวานให้กับชายหนุ่มที่ดูนุบนิ้บผิดกับครั้งที่เจอกันคราวก่อนเธอรู้สึกเหมือนชายหนุ่มร่างสูงกำยำตรงหน้าเป็นเจ้าหมีตัวน้อยน่าเอ็นดูเสียมากกว่า
"ครับ...ราตรีสวัสดิ์ครับ" ชายหนุ่มส่งยิ้มพึงพอใจที่น้อยคนจะได้เห็นให้กับหญิงสาว ทำเอาเอฮาซานตกตะลึงอ้าปากค้าง
"(นั่น...ท่านไลอาห์ยิ้มเหรอ!!)" เขาคิดพลางหยิบสมาร์ทโฟนออกมาถ่ายภาพรอยยิ้มนุ่มละไมนั้นเก็บไว้ด้วยความไวเหนือแสง
" คุณเอฮาซานคะ...เจ้านายคุณนี่...เขาปกติดีอยู่ใช่ไหมคะ..." เพียงจันทร์ถามเมื่อเห็นภาพตรงหน้ามะนฟรุ้งฟริ้งน่าขนลุกแปลกๆ
" เริ่มจะไม่ปรกติเพราะอยู่กับน้องของคุณนั่นแหล่ะครับ...เหมือนกับผมตอนนี้" เขาตอบพลางหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับหญิงสาวข้างๆ
" ค่ะ...ฉันเข้าใจค่ะ...ว่างๆพวกคุณคงต้องไปปรึกษาจิตเเพทย์บ้างนะคะ...ฉันเป็นห่วง" เพียงจันทร์ทำหน้าปุเลี่ยนๆเมื่อมองชายหนุ่มร่างสูงข้างๆทำหน้าตาเจ้าชู้ใส่ เธอรู้สึกขัดกับไอ้ความหน้าตาดีนั้นนิดๆก่อนจะเดินไปยังลิฟท์ที่ใกล้ที่สุดเพื่อไปยังห้องพักเร็วๆ
แสงไฟจากห้องพักของสองสาวปิดลงแล้วพวกเธอคงเหนื่อยจากการเดินทางจึงเข้านอนทันทีที่ทำธุระเสร็จเสียด้วยซ้ำ เว้นเสียแต่สองหนุ่มที่ยังคงตื่นอยู่ทั้งคู่นั่งดื่มด้วยกันเงียบๆ พลางนึกถึงหญิงสาวที่เขาตรึงใจอยู่ในห้องพักอีกฝากฝั่งของเขา
"ท่านพึงใจสาวไทยคนนั้นหรือครับ" เอฮาซานถามเมื่อเห็นเจ้านายของตนยิ้มกริ่มกับแก้วเหล้าที่ถืออยู่
"นายก็เหมือนกันนี่" เขายอกย้อน
" พวกเธอดูตรงไปตรงมาดีนะครับดูไม่มีพิษมีภัยใดๆ" เขาตอบตามความรู้สึก
" พรุ่งนี้พามิสเพียงจันทร์เข้าเมืองไปตามหาหมอที่ดีที่สุดในอินโดนีเซียมารักษาอาการแพนิคของมิสอัญชันด้วยนะเอฮาซาน...ส่วนฉันจะกลับแคว้นทันที...ท่านแม่คงอยากเห็นว่าที่สะไภ้ใจจะขาดแล้ว" เขาพูดพลางกระดกน้ำสีอำพันดีกรีสูงลงลำคอหนา รสชาติล้ำลึกของมันบาดคอจนรู้สึกร้อนผ่าว
"ข่าวจะไวขนาดนั้นเลยหรือครับ" เขาถามอย่างสงสัย
"มิสซูซี่กลับแคว้นทันทีที่ลงจากเรือ...นายคิดว่าเธอจะไม่รีบนำข่าวดีนี้ไปบอกท่านแม่รึ" เขาตอบ
" ถึงแม้แคว้นฮาลัลจะอยู่ไกลจากที่นี่หลายร้อยไมล์ จากเที่ยวบินล่าสุดของวันนี้ ผมว่าไม่เกินพรุ่งนี้ตอนเย็นก็ถึงแล้ว เครื่องบินส่วนตัวของท่านคงจะถึงไวกว่านะครับ"
" ฉันจะไปที่คฤหาสน์ก่อน...มิสอัญชันเป็นคนต่างชาติต่างศาสนาจะไห้สถ่มสี่สุ่มห้าไปที่แคว้นไม่ได้หรอก ตาเฒ่านั่นได้เล่นงานเธอตาย" เขาพูดพลางทำหน้ายุ่งเมื่อพูดถึงบิดาของตนที่คอยจะคัดค้านการแต่งงานของเขาตลอดจนเป็นเหตุให้เขาเป็นม่ายมาถึงสี่ครั้ง
"ครับ...ผมทราบแล้ว" เอฮาซานรับทราบถึงความต้องการของเจ้านายของตนพลางออกจากห้องไป
สายๆของเมืองมากัซซาร์ไม่ได้วุ่นวายอย่างที่เคยนึกฝัน อัญชันตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นพร้อมกับอาหารเช้าสุดหรูบนเตียงนอนที่ทางโรงแรมจัดมาให้ ถึงแม้จะเสียดายที่ไม่ได้ร่ำลาเพียงจันทร์ที่ออกไปกับเอฮาซานก่อนก็เถอะแต่ริสาก็ทำให้เธอคลายเหงาไปได้บ้าง
" พี่!!!" หญิงสาวร้องเรียกชายหนุ่มที่กำลังยืนอยู่กับชายชุดดำอีกสามคนตรงเลาท์ของโรงแรม
" คุณอัญ...อรุณสวัสดิ์ครับ หลับสบายดีไหมครับ" เขาหันมาถามหญิงสาวด้วยโทนเสียงอันอบอุ่นเกินบรรยายจนทำเอาสามหนุ่มที่ยืนอยู่ถึงกับตกตะลึงตาค้าง
" สบายมากกกกเลยค่ะ...ขอบคุณนะคะที่ดูแลฉันขนาดนี้...นี่ใครกันคะ" อัญชันนั้นสดใสราวกับตะวันย่ำรุ่งดวงตาวาวราวกับแม่กวางน้อยนั้นมองสามหนุ่มชุดดำที่ถึงกับหายใจติดขัดกับร่างบางที่สวยงดงามตรงหน้า
"(สาวไทยน่ารักเกินไปแล้ววววว)"
" นี่ เอเลนกับเซนซิล บอดี้การ์ดของผม...ส่วนนี่ เรนดอล ต่อจากนี้เขาจะเป็นบอดี้ดาร์ดร่วมกับริสาดูแลคุณ " เขาภูมิใจแนะนำ
" สวัสดีค่ะ...ฉันอัญชันค่ะ ขอฝากตัวด้วยนะคะ คุณเอเลนคุณเซนซิลคุณเรนดอล" อัญชันยกมือไหว้สวยยิ่งทำให้ทั้งห้าคนที่มองอยู่นั้นถึงกับเกือบหยุดหายใจ
" ไม่ต้องเรียกพวกผมสุภาพขนาดนั้ก็ได้ครับมิส เรียกชื่อเฉยๆก็พอครับ" เรนดอลร้องขอ เขาเองก็รู้สึกตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ข่าวว่านายท่านของเขากำลังพาว่าที่นายหญิงมาด้วย เขาก็นึกไปว่าว่าที่นายหญิงของเขาคงจะไม่ได้แตกต่างจากนายหญิงที่ผ่านมาเท่าไหร่  แต่เขาคิดผิด หญิงไทยคนที่เกาะกุมนายเหนือหัวของเขาได้คนนี้ ยิ่งกว่าระเบิดปรมนูความงามใดๆในโลกนี้ต่างหาก ยิ่งเธอส่งยิ้มโลกทั้งโลกก็แทบคลั่งเสียไห้ได้ เรนดอลรู้สึกไม่เสียใจเลยที่เขานั้นได้เป็นแฟนคลับดาราสาวไทยหลายๆคนที่โด่งดัง
ทั้งห้าคนเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมหรู และพากันขึ้นรถซีดานคันงามแล่นไปตามถนนที่ราดด้วยคอนกรีต แสงแดดในอินโดนีเซียร้อนแรงไม่แพ้ประเทศไทยเลย อัญชันสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ระอุขึ้นมาจากผืนดินของมากัซซาร์
"เราจะไปที่ไหนกันหรือคะพี่...แล้ว...ฉันต้องทำยังไงบ้าง" อัญชันหันไปถามชายหนุ่มที่วุ่นอยู่กับไอแพดของตนเองอยู่ตั้งแต่ขึ้นรถ
"เราจะไปที่ฮาลัลน่า...บ้านของผม...สิ่งที่คุณต้องทำต้องเรียนรู้ผมจะมอบหมายให้ริสาและอิลลันช่วยคุณเองคุณมีหน้าที่ทำมันให้ดีที่สุดก็พอ" เขาตอบพลางลูบปอยผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยาวถึงกลางหลังของอัญชันนั้นอย่างถนุถนอม เขานึกถึงอาการแพนิคขั้นรุนแรงของเธอบนเรือแล้วเกิดไม่สบายใจขึ้นมาตะหงิดๆ แต่ครั้นจะถามเธอไปตรงๆก็เกรงว่าเธอจะรู้สึกเป็นปมใดๆอีกเขาจึงได้แต่กลืนคำถามนั้นลงลำคอและปล่ิยให้ร่างบางมองวิวทิวทัศน์สองข้างทางไปเรื่อยๆ
จากตึกรามบ้านช่องใหญ่โตที่แน่นขนัดของเมืองหลวงค่อยๆเปลี่ยนเป็นชานเมืองที่เริ่มมีบ้านของผู้คนประปราย ต้นไม้สีเขียวขจีมีให้เห็นมากขึ้นกว่าเดิม บ่งบอกว่าตอนนี้รถเริ่มพาแล่นออกนอกเมืองหลวงแล้วอัญชันตื่นตากับสองข้างทาง หญิงสาวสอบถามคนข้างๆไม่หยุดปากเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งได้เรียนรู้ ชายหนุ่มก็ไม่เคยคร้านที่จะตอบเธอ เขาตั้งใจตอบหญิงสาวทุกคำถามอย่างตั้งใจ
" คุณเห็นนั่นไหม...มันคือสถานที่ขึ้นชื่อของอินโดนีเซียเลยนะ" เขาชี้ชวนให้หญิงสาวได้มองวัดโบราณที่ขึ้นชื่อแห่งหนึ่งในอิโดนีเซีย
"ไหนคะไหนๆๆๆ" อัญชันตื่นเต้นจนลืมตัวหญิงสาวเอี้ยวกายไปยังอีกฝั่งเพื่อให้ตนเองได้เห็นความงามของวัดแห่งนั้นโดยลืมไปว่าตอนนี้เธอไกล้ชิดกับชายหนุ่มจนเขานั้นแทบจะหยุดหายใจไปเสียแล้ว
กลิ่นหอมของกายสาวที่กระทบเข้ากับปลายจมูกของเขานั้นทำเอาเขาเผลอสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าเต็มปอดร่างบางเสียดสีไปกับอกแกร่งจนทำเอาใจของชายหนุ่มเต้นระรัวราวกับกลองดรัมเบก
"ว้าววววว...สวยจังเลยค่ะพี่..." ฉับพลันที่สองสายตาสอดประสานกันนั้นทั้งคู่ได้มองลึกไปสู่ก้นบึ้งของจิตใจของกันและกัน อัญชันเหมือนได้ยินเสียงพังทลายของกำแพงบางอย่างในใจของเธอ ดวงตาสีอำพันที่จ้องมองเธอเนิ่นนานนั้นลึกล้ำไปกว่าความรู้สึกใดๆ หญิงสาวได้ยินเสียงเต้นเป็นจังหวะของหัวใจของชายหนุ่มที่ระรัวราวกับจะออกมาโลดเเล่นอยู่นอกอกใบหูของเขาแดงก่ำแม้ใบหน้านั้นจะหล่อเหลาคมคายแบบชาวอาหรับ ขนตาเป็นแพเรียงตัวสวยงดงาม ชั่วขณะหนึ่ง หัวใจของเธอก็เริ่มสั่นไหว
"ขอโทษค่ะ.." อัญชันผละกายออกทันทีที่รู้สึกตัว เธอรู้สึกว่าเวลานั้นช่างผ่านไปอย่างเนิบช้าเกินไป
" วันหลัง...ผมจะพาคุณมาที่นี่นะ" ไลอาห์พูดเสียงแหบแห้ง เมื่อครู่ที่สบตากับหญิงสาวเขารู้สึกเหมือนจมอยู่ในทะเลทราย เหมือนกับอากาศหายใจขิงเขามันหยุดลง โลกทั้งโลกมันหยุดหมุน ทว่าท้องฟ้ากลับสดใส ดวงตาคู่นั้นที่ตรึงใจเขาแต่แรกเห็นจ้องมองเขาแทบจะชนจมูก ชายหนุ่มขยับกายแก้ขัดเขิน พลางเสมองไปยังนอกหน้าต่างรถคันหรู


## 10. ตึกตัก..ตึกตัก นี่หรือรักที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว

สนามบินนานาชาติสุลต่านฮาซานุดดินตั้งอยู่ในระยะ 12 กม. จากตัวเมือง มากัสซาร์ ดั้งนั้น การเดินทางจากท่าเรือผ่านตัวเมืองและไปสู่สนามบินนั้นใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่นัก อัญชันรู้สึกเวลามันผ่านไปเนิบช้าเพราะตอนนี้เธอกลับรู้สึกอึดอัดที่จะสนทนากับชายหนุ่มเพราะการสบตากับเขาเมื่อครู่ ใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นโครมคราวเสียงดังทำเอาหน้าขายหน้าไปเสียหมด
"คุณอึดอัดเหรอ??" ชายหนุ่มถามทำลายความเงียบ เขาไม่ชอบที่เธอเงียบแบบนี้มันทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบๆที่กระดองใจทะแม่งมะแม่ง
" เปล่าค่ะ...ฉันลืมตัวไปว่าฉันเป็นลูกจ้างคุณ...เลยล่วงเกินไปมาก..ต้องขอโทษด้วยนะคะ" อัญชันหันไปย้ำสถานะที่จุกอยู่ตรงอกเพื่อให้ตนเองรู้สึกตัวว่าตนเป็นเพียงลูกจ้างเท่านั้น
"ผมไม่ถือหรอกคุณอัญ...ผมว่าเราควรมาตกลงกันใหม่จะดีกว่านะ" เขาขมวดคิ้วคมเข้มแทบจะผูกโบว์อยู่กลางหน้าผาก
"คะ???" อัญชันทำหน้างงทว่าสายตาดุจแม่กวางน้อยของเธอกลับเลือบไปเห็นโดมสนามบินอันมหึมาตรงหน้านั้นทำให้เธอตื่นเต้นมากกว่าคำพูดจริงจังของชายหนุ่มเสียอีก
"เดี๋ยวค่อยคุยก็ได้ครับ..." เขาถอนหายใจพลางยิ้มกับดวงตาที่ประกายวาวของหญิงสาว...เธอเปลี่ยนอารมณ์ได้ตามใจตนเองทั้งๆที่เมื่อครู่ยังทำเหมือนมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายอยู่เลย
อัญชันไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อนในชีวิตเพราะค่าเดินทางที่แพงเกินกว่าคนธรรมดาอย่างเธอจะไขว่คว้าเอื้อมถึงยิ่งเป็นเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวที่เธอกำลังก้าวขาขึ้นไปเหยียบในขณะนี้แล้วยิ่งทำให้หญิงสาวตื่นเต้นจนขานั้นสั่นแทบก้าวไม่ออก แอร์โฮตส์เตสส่วนตัวนั้นไม่ได้ใส่ชุดเหมือนที่เธอเคยเห็นในทีวีแต่จะสวมชุดเมดสีดำยาวปกปิดทุกส่วนและคลุมผ้าคลุมผมที่เรียกว่าฮิญาบตามหลักศาสนาที่ตนเองนับถืออยู่
" พี่...แคว้นฮาลันที่ว่านี่อยู่แถวไหนเหรอคะ" อัญชันถามเมื่อเธอนั่งที่พร้อมคาดเข็มขัดเรียบร้อยแล้ว
" แคว้นฮาลันเป็นแคว้นเล็กๆที่อยู่แถบทะเลทรายจอร์แดน มันไม่ได้อยู่ในแผนที่หรอกเพราะเป็นเมืองใหม่ที่ก่อตั้งมาไม่นานนี้เอง ทุกคนที่นั่นส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาอิสลามและคริตส์ แคว้นของเราไม่ได้ใหญ่โตอะไรมากมาย ท่านเชคเลยไม่เข้มงวดในเรื่องศาสนาที่ประชาชนนับถือเหมือนที่อื่น" เขาอธิบาย เสียยาวยืดให้ร่างบางที่ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่ ภูมิทัศน์ที่เป็นผืนดินค่อยๆปรับเปลี่ยนเป็นท้องฟ้า บ้านเมืองที่เคยดูใหญ่โตก็เริ่มเล็กจิ๋วลงจนเห็นเมืองใหญ่ๆเล็กเท่ารูปภาพในแผ่นเดียว
" เอ๊ะ!!!แบบนี้มันไม่ต้องอ้อมโลกเลยเหรอคะ...ทำไมเราไม่ขึ้นท่าที่อินเดียแทนที่จะอ้อมมาอีกฝั่งอย่างอินโดนีเซียล่ะคะ" อัญชันถาม เมื่อเธอนึกขึ้นได้ว่า ระหว่างอินเดียและอินโดนีเซียนั้นอยู่คนละฝากฝั่งที่เธอเริ่มต้นขึ้นเรือมา
" เพราะ st. maraya มีเส้นทางเดินเรือจากคาบสมุทรอันดามัน ผ่านมาเลย์และสิงคโปร์ เพื่อมาเทียบท่าที่อินโดนีเซีย...ก่อนขึ้นเรือคุณน่าจะได้รู้แล้วนะ..." เขาสงสัย
" ฉันรู้ค่ะว่าปลายทางของst.marayaอยู่ที่ อินโดนีเซียแต่ไม่ได้รู้แน่ชัดว่าเส้นทางเรือผ่านทางใดได้บ้าง เพราะตอนที่ฉันสติแตกความทรงจำบางส่วนมันขาดๆหายๆไป" อัญชันให้เหตุผล อาการแพนิคที่เธอเป็นนั้นดูเหมือนจะกระทบกระเทือนถึงความทรงจำบางช่วงบางตอนของเธอ ทำให้เธอชอบที่จะเหม่อมองไปยังที่ไกลๆบ่อยๆ
"ผมขออนุญาติถามได้ไหมครับ...อะไรที่ทำให้คุณเป็นได้ถึงขนาดนี้" เขาถาม หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไรเธอได้แต่นั่งเงียบๆเหม่อมองท้องฟ้าสีฟ้าและก้อนเมฆสีขาวขุ่นที่ลอยอยู่ด้านนอกหน้าต่าง
" ตอนเด็กๆฉัน...มีเรื่องให้ต้องหวาดระแวงเยอะค่ะ...มันติดตรึงอยู่ข้างในนี้แม้ว่าฉันจะพยายามลืมมันแค่ไหนแต่ความหวาดกลัวมันก็หลอกหลอนฉันเสียทุกครั้ง..." ดวงตาที่เคยเปล่งประกายอ่อนแสงลงจนทำให้ใบหน้าที่เคยร่าเริงเศร้าสลด
"ผมเองก็เคยมีความหวาดกลัวนั้นครับ...พ่อของผมเป็นผู้มีอิทธิพลมากท่านมีภรรยาเยอะมากจนตั้งฮาเร็มได้เลยมั้ง...ผมเป็นบุตรชายคนที่สามของภรรยานอกสมรส เลยถูกกระทำย่ำยีต่างๆจากบรรดาญาติพี่น้องบ่อยๆจนบางครั้งก็ทำให้ผมกลัว...ที่จะเชื่อใจใครง่ายๆเหมือนกันครับ" เขาเล่าระบายออกมา ไลอาห์สงสัยในตัวเองว่าเรื่องแบบนี้ทำไมเขาจึงวางใจที่จะเล่าให้หญิงสาวที่พึ่งรู้จักกันเพียงไม่ถึงสิบวันได้รู้เรื่องของเขานัก แต่ความรู้สึกโล่งใจที่ได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นใจมาตลอดสามสิบปีออกมากลับทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
" ไม่เป็นไรนะคะพี่...พี่ฟ้า...พี่สาวของฉันเคยบอกกับฉันว่า ไม่มีใครในโลกนี้มีความสุขสมหวังทุกคนหรอกค่ะทุกที่มีความทุกข์ เลยเป็นเหตุของการเกิดทุกข์ขึ้นหนทางที่จะดับทุกข์นั้นคือการปล่อยวางเหตุของการเกิดทุกข์ ไม่อย่างนั้นคุณก็จะจมอยู่กับเหตุแห่งทุกข์นั้นจนไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขได้....แต่เรื่องน่ากลัวบางเรื่องที่มันตรึงอยู่ในใจของคุณมันไม่สามารถลบออกไปได้ง่ายๆ...นอกเสียจาก..ต้องใช้เวลาเท่านั้นค่ะ" อัญชันปลอบประโลม คำพูดของเธอนั้นราวกับหยดน้ำที่รินลงบนทรายจนชุ่มฉ่ำราวกับเม็ดฝนเม็ดแรกที่หยดลงบนผืนดิน ชายหนุ่มแย้มยิ้มออกมาจนกว้าง มือหนาลูบหัวทุยของหญิงสาวนั้นอย่างอ่อนโยน
"ดูสิ...ผมแค่อยากจะปลอบเธอ...กลับให้เธอตอบมาปลอบผมได้...ขอบคุณนะคุณอัญ" เขากล่าวขอบคุณด้วยใจทั้งหมดที่มี เขารู้ตัวเสียทีว่าสิ่งที่ทำให้เขาอยากเก็บร่างบางๆนี้ไว้ข้างๆกายก็คือความรักที่ไม่อาจจะบรรยายออกมาได้นั่นเอง
" ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่...ฉันไม่ได้ใจดำถึงขนาดปล่อยให้คนๆหนึ่งต้องวนลูปอยู่กับอดีตซ้ำๆแบบพี่อยู่ด้วยตัวคนเดียวก็เท่านั้น ขนาดฉันยังมีพี่ดาวกับพี่ฟ้า พี่เองก็มีฉันเท่านั้นเอง....ว่าแต่งานที่พี่ต้องการให้ฉันทำ...ต้องทำยังไงบ้างคะคงไม่ใช่แค่อยู่ข้างๆพี่เท่านั่นใช่ไหม...ค่าจ้างมากขนาดนี้ฉันว่ามันไม่คุ้มออก" อัญชันขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงจำนวนเงิน6หลักที่ถูกโอนเข้าบัญชีเธอเมือวานก่อน
" ผมพูดไม่ผิดหรอก...แค่คุณอยู่ข้างๆผมคอยปลอบผมแบบนี้ก็พอแล้ว" เขาตอบพลางขยับกายพิงผนักพิงเก้าอี้นุ่มสุดหรูบนเครื่อง
" เอ๊ะ...ทำไมคุณไม่ให้แฟนคุณทำเรื่องแบบนี้ให้ล่ะคะ...เอ๊ะ!!" ดวงตากลมเบิกโพลง พวงแก้มใสๆซับเลือดฟาดราวกับลูกตำลึงสุก
" ก็คุณไง...คนทำหน้าที่แฟน.."
"ห๊ะ!!!...ฉันเนี่ยะนะ!!!"
"ใช่...!!! "
"ไม่ไหวมั้งคะ...เด็กกะโปโลแบบฉันจะทำหน้าที่แบบนี้ฉันไม่โดนบรรดาแฟนคุณรุมทึ้งตายหรือคะ...ถึงฉันจะกล้าต่อยมิสซูซี่แต่หากมากันเป็นฝูงๆก็วิ่งอย่างเดียวนะคะ" อัญชันเลิ่กลัก นึกภาพตนเองโดนกลุ่มสาวๆของชายหนุ่มรุมทึ้งอย่างสยดสยองจนขนลุกเกรียว
" ฮ่า...ฮ่า...ฮ่าาา คุณอัญนี่ตลกดีนะครับ...ผมยังไม่มีแฟนหรอกครับ...เอาตามตรง...ตอนแรกผมกะจะจีบคุณตามปกติอยู่หรอก...แต่เเม่แมวป่าอย่างคุณคงกระโดดกัดคอผมจนตายก่อนที่จะปฏิเสธเสียด้วยซ้ำ" ไลอาห์หัวเราะลั่นจนทำเอาเหล่าบอดีการ์ดและพนักงานตกอกตกใจ เจ้านายที่เป็นพวกไร้ความรู้สึกแบบนั้นของเขาหัวเราะจนตัวโยนขนาดนั้น....เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!!!
"แต่คุณหลอกฉัน...หลอกพี่ดาว!!!...เอาเรื่องเดินแบบมาอ้างเอาเรื่องงานมาเอี่ยว...เพียงแค่จะจีบฉันเนี่ยะนะคะ!!!....น่าขนลุก!!!...พี่ฟ้าพูดตรงเผงทุกอย่างเลย!!!" อัญชันเริ่มจะกลัวชายหนุ่มตรงหน้าขึ้นมาอีกครั้ง...แต่เมื่อมองๆดูดวงตาที่มากเล่ห์ของเขาก็อดที่จะใจอ่อนให้เขาไม่ได้
"ฉันไม่ตกลงหรอกนะคะ...ฉันจะทำงานตามที่ตกลงไว้ตั้งแต่เเรกเท่านั้นค่ะ...เพราะฉันไม่รู้จักคุณมากพอที่จะตกลงอะไรแบบนั้น...คุณไม่ต้องมายิ้มเลยนะคะ...น่าตีให้ตายนัก...สาธุ!!!ให้พระลงโทษ!!!" อัญชันยกมือท่วมหัว
"ผมเป็นคริตส์ครับ" เขายอกย้อน
" ให้พระเจ้าลงโทษ!!" อัญชันไม่ยอมแพ้ยอกย้อนกลับ ท่าทางของเธอยิ่งทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากจนอดที่จะหัวเราร่าออกมาไม่ได้
"ขำอะไรคะ...เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!ถ้าไม่เงียบฉันไม่เรียกพี่นะคะ" อัญชันขู่พลางใช้กำปั้นน้อยๆทุบเข้ากับต้นแขนล่ำๆของชายหนุ่ม เขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิดหรอกแต่ก็เสแสร้งว่าเจ็บเพื่อเอาใจหญิงสาวก็เท่านั้น
"เห้ย!!!ไม่ได้สิคุณ!!!ผมจ้างคุณให้เรียกว่าพี่แล้วอย่าเบี้ยวสิคุณขี้โกงนี่" เขาหยอกเย้าหญิงสาว
"คุณนั่นแหล่ะที่ขี้โกงขี้โกหก...อ๊ะ!!!ฉันไม่คืนให้หรอกนะเพราะซูซี่แฟนคุณผลักฉันล้มจนเจ็บ..ถือว่าเป็นค่ารักษาพยาบาล..ชิส์" อัญชันถมึงตากลมๆนั้นใส่ พลางทำแก้มป่องเง้างอนชายหนุ่มที่ยังคงเหย้าแหย่หญิงสาวอยู่
"คุณงอนหรอ....ไม่เอาน่าไม่งอนๆ" เขาง้อ
เสียงกระเซ้าเหย้าแหย่ของหนุ่มสาวหยอกเอินกันผ่าน่านฟ้าที่เจ้านกเหล็กลำยักษ์กำลังบินพาดผ่านอยู่ ภายในเครื่องบินลำกระทัดรัดรู้สึกจะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายความร่าเริงของสองหนุ่มสาว ทำเอาบอดี้การ์ดและข้ารับใช้ต่างรู้สึกมีความสุขไปด้วย
"ริสา...นายท่านไปหานายหญิงที่น่ารักเท่าฟ้าแบบนี้ได้ที่ไหนกัน...ฉันรับใช้นายท่านมาตั้งแต่นายท่านสิบกว่าขวบยังไม่เคยเห็นนายท่านเสียอาการเท่านี้มาก่อนเลย" เรนดอลถามพลางเหลือบมองไปยังสองคนที่กระเซ้าแหย่กันไปมา
"เรนดอล!!!เรื่องของเจ้านายน่า"ริสาที่ยิ้มไปกับทั้งคู่หันมาดุชายหนุ่มข้างๆแต่ตัวเองก็อมยิ้มไม่หุบเหมือนกัน
"ฉันก็คิดแบบเรนดอลนะริสา...นายหญิงคนเก่าของนายท่านไม่เห็นมีใครทำให้นายท่านเป็นแบบนี้มาก่อน" เอเลนออกความเห็น
" ใช่...แต่นายท่านมีความสุขก็ดีแล้วไม่ใช่รึ ห่วงแต่ว่ามิสซูซี่จะไปฟ้องอะไรท่านเชคและพระชายาอีกหรือเปล่า...ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย" เซนซิลพูด คำพูดของเขาทำเอาทั้งสี่คนเงียบลง
"เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะเซนซิล...ให้นายท่านได้มีความสุขบ้างเถอะถึงเวลานั้นค่อยว่ากันอีกที" เอเลนพูด พลางหันไปมองสองคนที่ยังนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงราวกับคนรักที่รักกันมาเสียเนิ่นนาน


## 11. ฮาลันน่าร์

จากท้องทะเลสีครามสดใส สู่ผืนทรายสีทองอร่ามสุดลูกหูลูกตา เงาร่างของเจ้านกเหล็กยักษ์พาดผ่านเกลียวทรายที่สะท้อนแสงแดดระยิบระยับเป็นประกายราวกับผืนผ้าลินินที่สะท้อนแสง  เครื่องบินส่วนตัวสุดหรูของไลอาร์ CEO เมืองเพชรที่ใหญ่ที่สุดของตะวันออกไกล เคลื่อนกายผ่านอากาศมุ่งสู่เมืองเล็กๆอย่างแคว้นฮาลันเพื่อลงจอดที่สนามบินส่วนตัวของเชคอาฮาเม็ดที่ได้เปิดให้ประชาชนได้ใช้สอยตามสะดวก กลับกันบรรยากาศในห้องโดยสารกลับอึมครึมเพราพอัญชันที่จู่ๆก็หลับไปตั้งแต่แวะพักเครื่องที่อินเดีย ถึงแม้ทุกคนจะรู้ว่านั่นเป็นอาการเจ็ทแล็กที่เกิดขึ้นได้จากการเดินทางข้ามแนวกั้นแบ่งเวลาหลายๆที่ติดต่อกัน ทว่าชายหนุ่มที่หมายใจจะมอบความรู้สึกดีๆให้กับหญิงสาวนั้นกลับอดเป็นห่วงไม่ได้
"วางใจเถอะค่ะท่านไลอาห์...ให้มิสนอนพักผ่อนสักครู่อาการก็ดีขึ้นค่ะ" ริสาปลอบเจ้านายของตนที่นั่งหน้ายุ่งอยู่ข้างๆเตียงนอนพิเศษบนเครื่อง
"แต่มันนานเกินไปหรือเปล่าริสา...คุณอัญนอนมานานกว่า12ชั่วโมงแล้วนะนอกจากจะลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำหรือดื่มน้ำแล้วเธอแทบไม่ลุกขึ้นมาทานอาหารเลย...ร่างกายจะไม่แย่เอารึ" เขาวิตกกังวล
" ไม่เป็นไรค่ะอีกเดี๋ยวเราจะลงจอดที่สนามบินแล้วเราจะรีบจัดการพามิสไปโรงพยาบาลทันทีค่ะ" ริสา ปลอบอีกครั้ง เธอเองก็ครั่นคร้ามกลัวว่าที่นายหญิงจะป่วยหนักเช่นกัน เพราะสำหรับอัญชันแล้ว มันเป็นการเดินทางที่ยาวนานมากจนอาจทำให้เธอเกิดอาการช๊อคได้ ซึ่งนั่นหมายถึงความปลอดภัยถึงชีวิตของอัญชัน
"ไม่!!!ตรงไปที่ซิบิลิน...ติดต่อท่านพี่ซีร์อาร์ว่าเราจะขอลงจอดที่ลานบินส่วนพระองค์ จากราชวังสยุมาตาร์ ไกล้คฤหาสน์ของเราแค่ไม่กี่นาที...เอเลน...บอกท่านหมอให้เตรียมพร้อม...เราจะพามิสอัญชันไปที่คฤหาสน์ทันทีที่ลงจากเครื่อง" ไลอาห์ออกคำสั่ง เหล่าข้ารับใช้ต่างน้อมรับคำสั่งอย่างขันแข็ง
"นายท่าน...ที่ฮาลันไม่พร้อมกว่าหรอกหรือครับ" เรนดอลออกความเห็นเขาเองก็รู้สึกเป็นห่วงว่าที่นายหญิงไม่แพ้กัน
"หากลงที่ฮาลันก็ต้องขึ้นฮอล์มาที่ฮาลันน่าร์อีกหลายชั่วโมง ร่างกายของคุณอัญไม่ไหวแน่ๆเรนดอล" เขาพูดพลาง ลูบปอยผมสีน้ำตาลอ่อนของหญิงสาวอย่างนุ่มนวล ร่างบอบบางนั้นดูราวกับจะสลายไปกับสายลมหากออกแรงเพียงนิดเดียว
"นายท่านไปพักผ่อนเถอะค่ะทางนี้ริสาจะช่วยดูแลเองอีกไม่กี่นาทีเครื่องก็จะลงแล้วนะคะ" ริสาร้องเตือนชายหนุ่ม เขาพยักหน้ารับแล้วกลับไปนั่งที่ให้เรียบร้อยตามคำแนะนำของริสา
แคว้นฮาลัน เป็นเมืองเล็กๆที่มั่งคั่งด้วยการค้าระหว่างแคว้น และถูกปกครองโดยสุลต่านฮัมมาร์เดร์ บ้านเมืองในแคว้นฮาลันไม่ได้มีตึกรามบ้านช่องแน่นขนัดเช่น เมืองหลวงที่อื่นๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีตึกสูงๆเสียเลย ผู้คนที่นี่อยู่ดีมีความสุขค้าขายเจริญรุ่งเรือง ประชาชนต่างอยู่แบบไม่อดอยากเสียเท่าไหร่เพราะการบริหารที่ดีของผู้นำ ทว่าในกระดาษสีขาวสะอาดก็ใช่ว่าจะไม่มีจุดสีดำอยู่ ห่างจากตัวแคว้นไปเพียงเล็กน้อยที่แห่งนี้กลับคราคร่ำไปด้วยกลุ่มโจรและพ่อค้าผิดกฏหมาย ที่ทางการไม่สามารถลบจุดสีดำแห่งนี้ไห้หมดสิ้นเสียที ดั่งที่สำนวนเคยกล่าวเอาไว้ ว่า 'มีพืชย่อมมีผลมีผลย่อมมีเมล็ด และเมล็ดนั้นก็ฝังรากลึกลงไปในดินจนกลายเป็นเชื้อพันธุ์ที่ไม่สามารถแซะออกได้อีกต่อไป'
ราชวังมาตาร์คัซ ราชวังหลวงที่พำนักขององค์สุลต่านองค์ปัจจุบันกำลังวุ่นวาย เพราะมิสซูซี่ ที่เชคฮัมมาร์เดร์และพระมเหสีมุนดาร์ลี หมายหมั้นให้เป็นคู่หมายของบุตรชายลำดับที่5ของเขาได้นำข่าวที่ทำไห้ราชวังปั่นป่วนไปเสียหมด
" ว่ายังไงนะ!!!ไอ้ลูกไม่รักดีนั่น!!!มันทำกับหนูขนาดนั้นเลยรึซูซี่!!!" พระสรุเสรียงแข็งกร้าวตะโกนลั่นราชวังหลวง ร่างสูงกำยำของเชคฮัมมาร์เดร์ผุดลุกขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด
"ฝ่าบาท!!!พระทัยเย็นลงเถิดเพคะ!!!เด็กคนนั้นก็หาใช่จะรักดีมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เป็นแบบนี้ หม่อมฉันว่าเร่งงานหมั้นของซูซี่กับไลอาห์ไห้เร็วขึ้นจะดีกว่า" พระสุรเสียงหวานๆเย็นๆของพระมเหสีมุนดาร์ลีคอยห้ามปลามสวามีจนเขารู้สึกเย็นลง
"ข้าคงตามใจมันมากเกินไป...ดูเอาเถิดมุนดาร์ลี...อยากนับถือพระคริตส์ตามตากับยายข้าก็ไม่เคยห้ามทั้งยังยกเหมืองที่ฮาลันน่าร์ไห้เป็นมรดกเสียอีก นี่ยังไม่พอ ริจะมีเมียต่างเชื้อต่างชาติอีก...มันเกินไปแล้ว!!!" เชคเฒ่ายังคงโกรธจนควันออกหู เขาเองก็มีภรรยาและสนมหลานสิบคน มีบุตรชายอยู่ก็เจ็ดแปดคน รวมถึงบุตรสาวอีก แต่ในบรรดาบุตรของเขาทุกคนต่างนับถืออิสลามตามกฏมฑเธียรบาลที่ยึดถือมาแต่อดีต จะมีก็เพียงบุตรคนที่สามของเขาที่ทำตัวนอกคอกนอกแดนหันไปนับถือศาสนาอื่น แม้ว่าที่แคว้นฮาลันจะไม่ได้เคร่งครัดเรื่องการนับถือศาสนาแล้ว ก็ตาม
"แค่นี้แคว้นเราก็ถูกดูแคลนมามากแล้วนะมุนดาร์ลี" เชคฮัมมาร์เดร์ตัดพ้อเสียใจ
"หากไลอาห์ได้แต่งงานกับซูซี่ก็ได้กลับมาสู่อ้อมอกอัลเลาะห์แล้ว...ฝ่าบาทอย่าได้กังวลเลยเพคะ" ซูซี่ปลอบประโลม นางแบบสาวระดับโลกที่ตอนนี้แต่งกายตามหลักศาสนาอย่างถูกต้อง เธอสวมชุดสีดำสนิทตลอดจนผ้าคลุมสีดำที่ปกปิดเหลือเพียงดวงตาเท่านั้นที่โผล่พ้นเนื้อผ้านั้นออกมา ผิดกับการแต่งกายที่เธอเคยแต่งกายที่นอกอาณาจักรลิบลับ
"หนูซูซี่คงจะเหนื่อยแล้ว...ไปพักก่อนเถิดเรื่องทางนี้ข้าจะจัดการเอง" มุนดาร์ลีบอกแก่หญิงสาวเธอคำนับพระมเหสีที่แต่งกายสวยหรูทว่าปกปิดตั้งแต่มือจรดเท้าไม่ต่างกับเธอเท่าไหร่นั้นก่อนจะเดินยิ้มเยาะออกจากราชวังมา
"หนูท่อก็เป็นแค่หนูท่อ...ริจะมาเป็นหนูบ้าน...คงจะต้องฝันค้างกลางอากาศก็คราวนี้แหล่ะ..ฮึ!!" ซูซี่แสยะยิ้มกริ่มภายใต้ผ้าสีดำสนิท พลางก้าวขึ้นรถหรูไปยังบ้านที่ตนได้เติบโตมา แท้จริงแล้วตัวตนของซูซี่นั้นคือบุตรสาวของราชองครักษ์ประจำองค์ขององค์สุลต่านองค์ก่อนที่มีอิทธิพลมากในแคว้นฮาลัน และเธอก็ไม่ได้รู้สึกรักไลอาห์แม้แต่น้อย เพียงแต่เธออยากครอบครองเหมืองเพชรที่เป็นอู่ข้าวอู่น้ำของฮาลันเสียมากกว่า
ห่างจากตัวแคว้นฮาลันไปหลายร้อยไมล์ เมืองฮาลันน่าร์ที่เคยเป็นเพียงเมืองร้างที่พวกยิปซีในอดีตใช้เป็นเพียงจุดพักผ่อนยามที่จะต้องเดินทางไปยังจอร์แดน ในตอนนี้ก็เริ่มรุ่งเรืองขึ้นมาเป็นหนึ่งในสิบจังหวัดของฮาลันที่เป็นดั่งอู่ข้าวอู่น้ำเลยก็ว่าได้ เจ้านกเหล็กลำยักษ์ถลาร่อนลงผืนดินซิบิลิน  ทันทีที่เจ้าเวหานั้นจอดนิ่งสนิทบนรันเวย์ ร่างสูงกำยำของไลอาห์ก็ปรากฏขึ้นพร้อมๆกับเสียงสตาร์ทของฮอลิคอปเตอร์ส่วนตัว ในอ้อมอกแกร่งของเขามีร่างบางที่ถูกห่อด้วยชุดคลุมตัวยาวที่ริสาช่วยสวมใส่ไว้อยู่ เขาไม่แม้แต่จะแวะกล่าวทักทายพี่ชายกับพี่สะไภ้ของตนเลยสักนิด เขารีบวิ่งขึ้นฮอลิคอปเตอร์ของเขาเพื่อเดินทางต่อไปยังฮาลันน่าร์ทันที
เชคซีอาร์และพระชายารูรุสได้เเต่มองตามร่างสูงที่วิ่งขึ้นฮอล์ไปนั้นอย่างไม่เชื่อสายตาของตนเองเสียเท่าไหร่นัก
" ท่านพี่เห็นหรือไม่เจ้าคะ...ไลอาห์คนนั้นอุ้มแม่หญิงด้วยตนเอง!!!" รูรุส ถามสวามีของตนอย่างไม่เชื่อสายตา
"ใช่!!!ต่อให้อาการของแม่หญิงคนนั้นจะน่าเป็นห่วงขนาดไหนก็เถอะตามนิสัยของเขาแล้วหากเป็นปกติคงลงเครื่องที่ฮาลันมากกว่า"  ซีร์อาร์มองตามฮอลิคอปเตอร์ที่บินหายลับไปกับท้องฟ้ายามเย็นของวันนี้แล้ว
" ไปฮาลันน่าร์กันเถอะรูรุส...ข้าคงต้องไปดูว่าที่น้องสะไภ้เสียหน่อย" เขาแย้มสรวลพลางจูงมือภรรยาคนสวยของตนเดินจากไป
อัญชันไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่แต่เธอรู้สึกเหมือนกับว่าฝัน...ในฝันนั้นเธอกำลังเดินหลงอยู่ที่ไหนสักแห่งที่คล้ายคลึงป่าใหญ่ มือหนาหยาบกร้านไขว่คว้าร่างบางเอาไว้แล้วเริ่มขยำตรงโน้นตรงนี้จนทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง ความรู้สึกนี่ที่เธอไม่เคยลบเลือนมันออกจากจิตใจเธอไปได้เลยตั้งแต่เธอเด็กๆ เสียงหัวเราะหื่นกระหายนั้น เสียดแทงเข้าไปในโสตประสาทแทงลึกไปทุกอณูความหวาดกลัว ในฝันเธอกรีดร้องขอความช่วยเหลืออย่างสุดกำลังเสียง เธอเห็นพี่สาวทั้งสองคนวิ่งมาช่วยเธอแต่ก็เหมือนถูกกำแพงหนาๆกั้นพวกเธอไว้แล้วก็ถูกความมืดกลืนหายไป ขณะที่อัญชันกำลังหมดหวัง ก็อ้อมแขนแกร่งคู่หนึ่งคว้าตัวเธอเอาไว้แล้วโอบกอดเธอไว้กับอ้อมอกที่อบอุ่น กลิ่นหอมแบบเฉพาะนั้นทำให้ความหวาดกลัวของอัญชันมลายหายไปในที่สุด 'พี่อยู่ตรงนี้...อย่ากลัวไปเลย' เสียงอันคุ้นหูนั้นกระซิบปลอบประโลมหญิงสาวจนเธอหายกลัวไปในที่สุด อัญชันผวากอดร่างแกร่งนั้นแน่นกลัวว่าความปลอดภัยที่โหยหาจะมลายหายไปหากเธอปล่อยมันไปก่อนที่เธอจะรู้สึกง่วงและหลับไปอีกครั้งหนึ่ง
ทันทีที่ถึงคฤหาสน์หรูใจกลางโอเอซิสที่ชื่อว่าฮาลันน่าร์ ไลอาร์ก็แทบจะวิ่งอุ้มร่างบางไปยังปีกซ้ายของตึกเพื่อให้เธอได้รับการรักษาอย่างด่วนที่สุดเพราะ ตอนนี้เธอเริ่มละเมอเพ้ออีกแล้ว ใบหน้าที่เคยเฉยชาเริ่มมีความกังวลผุดให้เห็น จนเหล่าข้ารับใช้ต่างตกใจที่นายเหนือหัวของตนมีท่าทีเปลี่ยนไป
"เธอเริ่มเพ้ออีกแล้วหมอ" เขาระล่ำระลักบอกหมอพลางผละออกเพื่อหลีกทางให้หมอเข้าตรวจอาการของหญิงสาวแต่มือบางกลับฉุดรั้งแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่ามันจะหาย
"พี่....พี่...ช่วยน้องด้วย...."


## 12. ตัวคนเดียวที่ไม่ได้อยู่คนเดียว

มือบางค้วาแขนแกร่งนั้นเอาไว้แน่น เหงื่อกาฬไหลผุดพรายเต็มใบหน้า ชายหนุ่มตัดสินใจทิ้งกายลงบนเตียงนุ่มๆพยายามทำตัวเล็กๆ(ที่ไม่เล็ก)เพื่อไม่ให้เป็นการเกะกะการรักษาของหมอ
" มิสไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับท่านไลอาร์ เพียงแต่อาการเจ็ทแลคของมิสนั้น ทำให้นางอ่อนเพลียกว่าปกติส่วนอาการเพ้อ คงเป็นเพราะนางเคยมีเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจมากเลยเข้าสู่สภาวะเพ้อไปโดยไม่รู้ตัวเท่านั้นครับ" คุณหมออธิบาย เมื่อได้ยินอย่างนั้นทำให้เขารู้สึกโล่งใจขึ้นมา ร่างสูงโน้มกายกระซิบข้างๆหูของหญิงสาวเพื่อเป็นการประโลมเธอ
"พี่อยู่ตรงนี้...อย่ากลัวไปเลย" เขาพูด ไม่นานนักมือบางที่กำแขนเสื้อของเขาเอาไว้แน่นก็ผ่อนคลายลงจนในที่สุดเขาก็สามารถหลุดออกจากการเกาะกุมของเธอได้
"ริสา...บอกเรนดอลว่าเร่งทางเอฮาซานที...ฉันกลัวว่าหากปล่อยให้นางจมอยู่กับความหวาดกลัวนานกว่านี้หากตอนฉันไม่อยู่...นางจะเกิดอะฝันตราย" เขาออกคำสั่งให้แก่หญิงรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆเตียง
"รับทราบค่ะ" ริสาค้อมกายน้อมรับคำสั่ง ก่อนจะรีบผละออกไปทันที
" ผมจะให้สารน้ำทางหลอดเลือดดำแก่นางก่อนนะครับนางจะได้ฟื้นตัวเร็วๆเพราะนางก็อยู่ในภาวะจำศีลแบบนี้มานานกว่า13ชั่วโมงแล้ว หากร่างกายขาดสารอาหารนานกว่านี้จะแย่กว่าเดิม ผมแนะนำให้เตรียมซุปเอาไว้เผื่อนางตื่นขึ้นมาจะได้ทานทันทีครับ" คุณหมอแนะนำต่อ      ไลอาห์พยักหน้ารับพลางมองร่างบางที่ตอนนี้ใบหน้าซับสีเลือดขึ้นมาบ้าง
อัญชันรู้สึกว่าดวงตาที่เคยหนักๆของเธอนั้นเบาลงอย่างประหลาด หญิงสาวขยับกายบิดไปมาบนเตียงกว้างๆพลางกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโสตประสาทตาให้เข้ากับแสงสลัวๆของโคมไฟ ร่างบางงัวเงียลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบๆห้องอย่างงงๆ
"ที่นี่ที่ไหน??" อัญชันพึมพัมกับตัวเองพลางขยับกายเดินโซเซไปยังประตูที่อยู่สุดปลายห้อง
มือบางเขย่าประตูนั้นชั่วครู่ก่อนจะพบว่าเพียงแค่ดึงมันเบาๆบานประตูนั้นก็เปิดออก ร่างบางมองหาสวิสไฟจนทั่ว กว่าจะพบว่าเพียงแค่ก้าวเท้าเข้าไปข้างในนั้นไฟก็เปิดเองโดยอัตโนมัติ แต่สิ่งที่อัญชันตกใจจนตื่นเต็มตานั่นคือ ห้องนี้ที่เธอคิดว่าเป็นห้องน้ำนั้นกลับเป็นตู้เสื้อผ้าที่คนรวยๆมักจะมีกันทุกบ้านทว่า ห้องๆนี้กลับใหญ่โตราวกับว่าเป็นร้านเสื้อผ้าเสียมากกว่าจะเป็นตู้เสื้อผ้า บรรดาชุดสุดหรูเรียงรายไปจนสุดทางเดิน ตรงกลางห้องมีแท่น ที่ราวกับเป็นเวทีเล็กๆอยู่ กระจกสูงจรดเพดานเกือบจะรอบด้าน ผ้าม่านสีขาวระย้าตั้งแต่ฝ้าจรดเพดาน เครื่องประดับที่ระยิบระยับในตู้โชว์ และกระเป๋าหลากหลายใบ ราวกับว่าเธอหลุดเข้ามาในร้านขายเสื้อผ้าแบร์นดัง
"อะไรเนี้ยะ!!! ฝันรึไง??" อัญชันอุทาน เธอมัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับความตระการตาจนลืมดูทาง
" โอ๊ย!!!เจ็บๆๆๆ!!!...อะไรเนี่ยะ!!!" นิ้วก้อยเจ้ากรรมเหมือนจะรู้งานดีมันเลยไปกระแทกกับกระเป๋าเดินทางของเธอที่ถูกวางเรียงอยู่ในตู้ ความเจ็บที่แล่นปราดเข้าสู่โสตประสาทนั้นบ่งบอกว่าเธอไม่ได้ฝันแน่นอน และความเจ็บนั้นก็เรียกสติให้เธอได้สำรวจตัวเองในกระจกได้ถี่ถ้วนด้วย
ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะพึ่งตื่นนอน ขี้ตาเกรอะขอบตา หน้ามันแผลบเพราะไม่ได้แต่งแต้มใดๆ คราบน้ำลายเขรอะที่มุมปาก มือบางยังคงมีร่องรอยของเข็มที่หมอเจาะให้น้ำเกลืออยู่ ชุดที่สวมก็เป็นผ้าลื่นๆเบาสบายสีขาวยาวถึงข้อเท้ายับยู่ยี่ อัญชันรีบตั้งสติตนเองให้มั่น ก่อนจะรีบค้นหาเสื้อผ้าของตนเองในกระเป๋าเดินทาง แต่เมื่อเธอเปิดดูกลับเห็นแค่กระเป๋าเปล่าเท่านั้น อัญชันมองดูรอบๆอีกครัังก็พบว่าข้าวของส่วนตัวของเธอถูกจัดเก็บเจ้าตู้เสื้อผ้านั้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
อัญชันใช้เวลาในห้องห้องนั้นเสียนานทีเดียว เธอพบว่าบานประตูกระจกที่สุดทางเดินด้านใน เป็นประตูเจ้าไปยังห้องอาบน้ำที่กว้างพอๆกับห้องนอนของเธอที่บ้านเกิด มีอ่างอาบน้ำอันใหญ่ที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นๆ ทุกอย่างถูกตระเตรียมให้เธอได้สะดวกสบายในการใช้สอยทั้งหมด หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย อัญชันก็ราวกับว่าตนเองนั้นหายเหนื่อยราวกับปลิดทิ้ง ร่างบางเดินตัวปลิวกลับมายังเตียงที่นุ่มดุจปุยเมฆ พลางสำรวจห้องนี้อย่างถ้วนถี่ เฟอร์นิเจอร์หรูหราเพดานก็หรูหราอีกทั้งพรมที่พื้นก็โคตรหรูหรามาก  ถัดจากเตียงหลังใหญ่ ก็เป็นประตูบานใหญ่ที่อัญชันพนันได้เลยว่านั่นคือทางไประเบียงแน่ๆ เพราะประตูห้องนั้นอยู่ข้างๆห้องน้ำแน่นอน เร็วเท่าความคิด หญิงสาวรีบผุดลุกขึ้นไปยังบานประตูบานนั้นก่อนจะเปิดมันออกไป
" อะไรกันเนี่ยะ!!!!นี่ใช่บนโลกใบนี้แน่เหรอ!!!" ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความงามที่อยู่ตรงหน้า นอกระเบียงนั้นคือ สวนดอกไม้ที่ซ่อนกายอยู่ภายใต้ทางช้างเผือก ดวงดาวยามค่ำคืนนั้นงดงามเกินกว่าที่จะเป็นโลกแห่งความเป็นจริงได้ บ่อน้ำกลางสวนขนาดใหญ่โดดเด่นด้วยแสงไฟที่สาดส่อง มันช่างลงตัวและงดงามเข้ากันมาก แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือนอกกำแพงนั้น เป็นทะเลทรายที่สุดลูกหูลูกตา อัญชันไม่รู้ว่าตอนนี้เวลาเท่าไหร่แล้ว แต่แสงสีส้มจางๆที่ตัดกับผืนฟ้าสีกำมะหยี่นั้นมันดูงดงามราวกับหลงอยู่ในฝัน ร่างบางดื่มด่ำกับบรรยากาศนั้นเนิ่นนานโดยไม่รู้ว่าประตูห้องนอนถูกเปิดออก
"คุณอัญ!!!ฟื้นแล้วหรือคะ!!"
"แม่ตก!!หกกะได!!!" อัญชันอุทานเมื่อจู่ๆผู้ที่เข้ามานั้นตะโกนขึ้นมาอย่างดีอกดีใจ
"ริสา!!!!ตกใจหมด!!!ดีนะที่ฉันไม่กระโดดลงระเบียงไป" อัญชันลูบอกป้อยๆพลางมองลงไปยังด้านล่างที่สูงเกือบเท่าตึกกสามชั้นได้
"ขออภัยด้วยค่ะ...คุณรีบเข้ามาก่อนเถอะค่ะ...อากาศไกล้รุ่งของที่นี่หนาวมากนะคะ" ริสารีบวางถาดซุปอุ่นๆที่หอมกรุ่นลงบนโต๊ะไกล้ๆแล้วรีบคว้าผ้าคลุมที่วางพาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาสวมให้ร่างบางที่ยืนอยู่นอกระเบียง
"ไกล้รุ่ง....นี่จะเช้าแล้วหรือคะ!!!...นี่ฉันนอนไปนานแค่ไหนกัน!!!" อัญชันประหลาดใจ
"ก็เกือบทั้งวันแหล่ะค่ะ...เข้ามาก่อนเถอะค่ะ...อีกเดี๋ยวค่อยไปดูพระอาทิตย์ขึ้นดีกว่า" ริสาประคองร่างบางนั้นเข้ามา ก่อนจะรีบปิดประตูระเบียง
" เกือบทั้งวัน!!!มิน่าล่ะฉันหิวจนแทบจะกินช้างเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว" อัญชันเดินไปนั่งยังโต๊ะที่อยู่ไม่ไกลจากประตูห้องเท่าไหร่ กลิ่นหอมของอาหารดึงดูดเธอจนท้องที่ว่างเปล่าร้องเรียกหามัน
"งั้นก็ทานซุปนี่ก่อนเถอะค่ะค่อยๆทานนะคะมันร้อน" ริสายกซุปที่ควันกรุ่นมาวางให้หญิงสาว อัญชันไม่ปฏิเสธที่จะรับมันด้วยความเต็มใจ ก่อนจะรีบตักซุปอุ่นๆนั้นเข้าปากอย่างหิวกระหาย
"อร่อย!!! หอม กลมกล่อม กลิ่นนมก็นุ่มละมุน ไม่คาวเลย ใครทำเหรอริสา" อัญชันลิ้มรสซุปนั้นอย่างล้ำลึกราวกับจะหลุดลอยไปกับรสชาติที่ไม่เข้มแต่ก็ไม่อ่อนเกินไป
" ท่านไลอาร์เป็นคนตุ๋นซุปนี้ด้วยตัวเองเลยนะคะ...เห็นบอกว่าหากคุณอัญตื่นมาจะได้ทานซุปอุ่นๆได้ตลอดเวลาค่ะ" ริสายิ้มละไม
"หืมมมม...เห็นหน้าพี่แกโหดๆแบบนั้นทำอะไรแบบนี้เก่งเหมือนกันนะคะเนี่ยะ!! ฝีมือเทียบระดับเชฟสี่ดาวเลยค่ะ" อัญชันชมเปราะไม่ขาดปาก แต่นั่นก็เรียกเสียงหัวเราะจากหญิงสาวชาวฮาลันน่าร์ได้เป็นอย่างดี
ถึงแม้ว่าเมืองฮาลันน่าร์จะเรียกความตื่นเต้นจากหญิงสาวต่างแดนขนาดไหนแต่เมื่อย่างเข้าวันที่สามที่อัญชันมาอยู่ที่แห่งนี้ กลับทำไห้เธอเบื่อเสียแล้ว ร่างบางนั่งหั่นพริกหยวกอย่างเบื่อๆจนอิลลาที่ได้รับหน้าที่ดูแลเธอสังเกตุเห็น
"เบื่อเหรอคะคุณอัญ" หญิงสูงวัยที่มีใบหน้าโคตรใจดีถามเธอด้วยความอ่อนโยน
"ใช่ค่ะป้าอิลลา...ถึงที่นี่จะมีอะไรไห้ทำมากมายแต่โทรศัพท์ก็ใช้ไม่ได้อินเทอร์เนตก็ไม่มี...น้องเบื่อจะแย่แล้ว...อยากกินส้มตำอ่ะ" อัญชันเขี่ยพริกหยวกเล่น เธอนึกถึงช่วงเวลาที่เธออยู่กับ เพียงจันทร์ และนภัทธา หากพวกเธอทั้งสามคนอยู่ด้วยกันต่อให้อยู่เบื่อๆแบบนี้ก็คงมีเรื่องให้สนุกอยู่ตลอดเวลา
"โธ่...แม่ทูนหัวของอิลลา..อยู่ตัวคนเดียวในต่างแดนแบบนี้คงจะเหงาแย่!!!" อิลลาเอื้อมมือมาลูบมือบางปลอบใจ
"มันก็ไม่เชิงแบบนั้นหรอกป้าอิลลา...ตัวคนเดียวแต่ไม่ได้อยู่คนเดียวต่างหาก...แต่ไม่เหงาเลยนะคะน้องมีป้าอิลลากับริสาแล้วก็เรนดอลอยู่ด้วยก็ไม่เหงาสักนิดเลยค่ะ...เพราะตอนที่อยู่ที่โน้นน้องก็ตัวคนเดียวไม่ต่างกับอยู่ที่นี่เลย" อัญชันตอบ แม้น้ำเสียงจะร่าเริงแต่ดวงตากลมนั้นเหงาอย่างเห็นได้ชัด
ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่แม้จะไปไหนมาไหนก็ไม่มีใครห้ามหากมีริสากับเรนดอลตามไปด้วยแต่เธอก็ยังคงคิดถึงพี่ๆที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ยังไม่นับถึงบิดาของตนที่ถึงแม้จะสร้างปัญหาไห้เธอมากมายแต่ทั้งชีวิตเธอก็มีแค่พ่อคนเดียว เธอไม่อยู่แบบนี้พ่อของเธอจะอยู่ยังไงกินยังไงเธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้
"คุณอัญ!!!ท่านไลอาร์กลับมาแล้วค่ะ!!" ริสาวิ่งมาบอกหญิงสาว
"เหรอ!!!ป้าอิลลาน้องไปหาพี่ก่อนนะคะ" อัญชันรีบลุกขึ้น อาการเศร้าซึมเมื่อครู่หายไปในทันทีที่ได้ยินว่าชายหนุ่มกลับมาแล้วหลังจากที่หายหน้าหายตาไปตั้งแต่ที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในวันแรก เมื่อเธอสอบถาม     ริสาก็ได้ความว่า พอชายหนุ่มตุ๋นซุปไห้เธอเสร็จแล้วก็รีบออกไปทำงานต่อทันที
ร่างสูงก้าวข้ามธรณีคฤหาสน์เข้ามา สานตาสอดส่องหาร่างบางของอัญชันทันที แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามไถ่อะไรอีก เขาก็มองเห็นเธอจากด้านในสุดของคฤหาสน์ ร่างบางเน่งน้อยที่เขาคอยเฝ้าถวิลหาทุกเช้าค่ำในชุดพื้นเมืองของที่นี่ช่างดูดีพอๆกับเดรสในค่ำคืนนั้นที่เขาได้พอเธอครั้งแรก รอยยิ้มแสนคนึงหาพริ้มพรายมาแต่ไกลทำเอาความเหน็ดเหนื่อยที่มีอยู่มลายหายไป
"พี่!!" อัญชันร้องเรียกสองมือพนมไหว้สวยอย่างเคยชิน
"ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ" เธอกล่าว ทำเอาเขาถึงกับค้างเติ่งไปด้วยไม่รู้จะทำยังไงต่อไปได้แต่ยืนมองร่างเล็กๆนั้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำเอาเหล่าข้ารับใช้และอาคันตุกะที่มาด้วยถึงกับส่ายหัว
" เอ่อ...ยะ....ยินดี...." เขาละล่ำละลักตอบ
"อะไรกันพี่...หากอยากจะรับไหว้พี่ก็แค่ทำอย่างนี้เท่านั้นค่ะ...นี่แบบนี้" อัญชันเข้าไปจับมือหนาๆที่ค้างราวกับหุ่นยนต์นั้นขึ้นมาประกบกันพลางหัวเราะร่าเริง ตอนนั้นเองที่หญิงสาวสังเกตุเห็น คนสองคนที่ยืนหัวเราะคิกคักอยู่ด้านหลัง อัญชันจึงสะดุดกึกแล้วถอยหลังไปอีกหลายก้าว
"อะ...เอ่อ...นี่เชคซีร์อาร์กับพระชายารูรุส...พี่ชายกับพี่สะไภ้ผมเอง" ไลอาห์แนะนำ ยิ่งทำไห้อัญชันที่ตกใจอยู่แล้วยิ่งประหม่ามากกว่าเดิม
"(เชค!!!พระชายา!!!ชิหอยแล้ว...เชื้อพระวงษ์!!)" อัญชันกรีดร้องในใจใบหน้านวลเริ่มแดงระเรื่อ...เธอไม่เคยทักทายเชื้อพระวงษ์ผู้สูงศักดิ์มาก่อนอีกทั้งอยู่ไกล้เพียงแค่ไม่กี่เมตรอีก หญิงสาวกระอึกกระอัก สักครู่ นึกขึ้นได้ว่าเคยถอนสายบัวทำความเคารพรูปเหมือนของในหลวงอยู่บ่อยๆ เธอเลยย่อกายคำนับทั้งสองทันทีที่ตั้งสติได้
"ฮ่า...ฮ่า...ฮ่า...ตามสบายเถอะมิสอัญชันข้าว่าท่านเป็นตัวของท่านเองนั่นแหล่ะดีแล้ว" เชคหนุ่มหัวเราะชอบใจกับท่าทางของหญิงสาว
"เชิญท่านพี่กับพระชายาด้านในเถอะพะยะค่ะ...." ไลอาห์ผายมือเชิญแขก พร้อมกับเข้าไปจูงมืออัญชันให้เดินตามเขาไปด้วย
"เดี๋ยวๆๆๆ...พี่...ไม่สิ...ท่าน...เดี๋ยวๆๆๆ" อัญชันเดินแกมวิ่งเพราะร่างสูงนั้นก้าวเร็วจนเธอตามเกือบไม่ทัน
" โอ๊ย!!!" เธอร้องเมื่อจู่ๆร่างสูงนั้นก็หยุดเอาเสียดื้อๆทำเอาเธอเบรกไม่อยู่จนกระแทกเข้ากับแผ่นหลังของเขา
"ขอโทษๆคุณเจ็บไหม??" เขาเริ่มรู้สึกผิดที่ลากเธอออกมา
"อะไรเนี้ยะ!!!" อัญชันเริ่มหงุดหงิด
"ผมขอโทษ...แต่ผมระแวงสายตาที่ท่านพี่ซีอาร์มองคุณ...ผมกลัวว่าเขาจะขอคุณไปเป็นหนึ่งในฮาเร็มของเขา" ไลอาร์ ละล่ำละลักพูดพลางสำรวจมองจมูกของอัญชันที่เริ่มจะแดงเพราะแรงชนเมื่อครู่
"ก่อนจะห่วงเรื่องนั้นช่วยห่วงว่าฉันต้องทำยังไงดีกว่าค่ะ...นั่นเชื้อพระวงษ์นะคะ!!!คุณเป็นน้องชายของเขาคุณเองก็..."
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ...ถึงยังไงผมก็ไม่ใช่เชื้อพระวงษ์อยู่แล้ว...คุณลืมแล้วเหรอครับผมเป็นคริตส์เตียนคนนอกศาสนาอน่างผมเป็นเชื้อพระวงษ์ไม่ได้หรอกครับ...ผมก็คนธรรมดาแบบคุณนั่นแหล่ะ...ประคบนี่ไว้นะ" เขายื่นผ้าเช็ดหน้าอุ่นๆที่ข้ารับใช้ยื่นให้เพื่อให้เขาอุ่นมือยามที่กลับจากข้างนอก
"...ค่ะ....แล้วที่เมื่อกี้พี่ชายคุณพูดเขาว่าอะไรเหรอคะเห็นหัวเราะเสียเสียงดังคงไม่ใช่ไม่พอใจฉันหรอกนะคะฉันจะต้องโทษฐานหมิ่นเบื้องสูงไหมคะ" อัญชันรับผ้าผืนนั้นมาประคบจมูก พลางถามข้อสงสัยที่เธอกังวลมาตั้งแต่เมื่อครู่
" ไม่หรอก...ท่านพี่ท่านบอกว่าเชิญคุณตามสบายเป็นตัวของตัวเองน่ารักดี" เขาไม่พลาดโอกาศที่จะหยอดคำหวานไห้หญิงสาว
"เหรอ....ไม่น่าจะใช่มั้ง...ดูท่าทางคุณไม่น่าไว้ใจเลย" อัญชันนิ่วหน้าสงสัย เขายื่นหน้ามาไกล้ๆเธอพลางทำหน้าทะเล้นใส่
"ผมออกจะน่าไว้ใจนะครับ" เขาพูด ท่าทีน่าหมั่นใส้ หญิงสาวจึงจัดการหยิกจมูกที่โด่งเป็นสันนั้นเข้าเสียหนึ่งทีข้อหามั่นหน้า
"โอ๊ย!!!!นี่คุณ!!!เจ็บนะ!!!" เขาร้องเสียงหลงไม่คิดว่าหญิงสาวจะกล้าทำร้ายเขา
" ข้อหามั่นหน้าค่ะ....ฉันจะไปช่วยป้าอิลลาเตรียมชา...คุณไปรับแขกเถอะ...น่าโมโหเสียจริง" อัญชัน สะบัดกายจะเดินหนีเพราะหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นตึกตักน่าโมโห ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับคว้าตัวเธอเอาไว้แนบอก
" ปะ...ปล่อยนะคะ!!" อัญชันดิ้นคลุกคลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งนั้นถึงแม้อ้อมแขนนั้ดจะรัดกายเธอเอาไว้แน่น แต่น่าแปลกที่อัญชันไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนแต่ก่อน
"ไหนบอกว่าจะเรียกพี่ไง...น่าน้อยใจจัง" เขาหยอกพลางคลายอ้อมกอดนั้นลงด้วยความกลัวว่าเธอจะมีอาการแพนิคกำเริบอีก
" ถ้าปล่อยจะเรียกค่ะ" อัญชันยืนกราน อ้อมแขนแกร่งนั้นยอมปล่อยเธออย่างเสียดาย
"ว่าง่ายดีนะคะ..พี่" อัญชันรีบสะบัดกายหนี ด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามราวกับหัวใจที่อยู่ในอกจะออกมาเริงระบำอยู่ข้างนอก ใบหน้าของเธอร้อนพะผ่าวจนเวียนหัว กรุ่นไอของชายหนุ่มยังติดอยู่ตรงปลายจมูกอยู่เลย
"ตั้งสติยัยอัญ....มันเป็น...งาน...อีกสามเดือนก็จรลีแล้ว...เขาหยอกเล่นเฉยๆ...เขาหยอกเล่น!!" อัญชันหยิกแก้มตนเองพลางปลอบประโลมหัวใจที่พองโตของตนให้นิ่งสงบ ถึงแม้ลึกๆจะรู้สึกเจ็บปวดก็ตาม


## 13. บทบาทกับความรู้สึก

ในครัวของคฤหาสน์นั้นตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของขนมหวานที่ตลบอบอวนไปทั่วห้องครัวชวนให้รู้สึกหิว อัญชันที่ไม่รู้ว่าควรทำยังไงต่อไปดีจึงคลุกอยู่แต่ก้นครัวคอยเป็นลูกมือให้เชฟและป้าอิลลาที่กำลังง่วนอยู่กับการตระเตรียมของว่างเพื่อรองรับอาคันตุกะที่มาเยือน
"คุณอัญคะ...ตรงนี้ที่เหลือให้พวกเชฟจัดการเถอะค่ะเราออกไปรับแขกกัน" ป้าอิลลาบอกพลางจูงมือบางไห้หลีกทางแก่คนครัว
" ป้า...น้องต้องไปจริงๆเหรอคะ...ท่านพูดอะไรกัน...น้องก็ไม่รู้เรื่อง" อัญชันกังวล เพราะตั้งแต่มาเยือนที่แห่งนี้นอกจาไลอาห์กับเรนดอลแล้วก็มีเพียงอิลลาและริสาเท่านั้นที่สื่อสารกับเธอได้แม้สำเนียงของทั้งคู่จะแปล่งๆก็ใช่ว่าจะพูดด้วยไม่รู้เรื่องเสียทีเดียวนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอจึงรู้สึกเหงาเวลาที่ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ด้วย
" ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณอัญ...ตามกฏของที่นี่แล้วถึงแม้คุณอัญจะต้องออกไปรับแขกแต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องพูดกับแขกหรอกค่ะ เขาห้ามสตรีที่ยังไม่แต่งงานได้พูดคุยกับแขกแต่รับแขกได้ค่ะ" ริสาอธิบาย เธอกับอิลลาพาหญิงสาวกลับไปยังห้องนอน จัดการแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะพาเธอมายังห้องรับแขกที่อัญชันพนันได้เลยว่าเธอเห็นพนังนั้นประดับด้วยเพชรพลอยหลากสีดูงดงามราวพระราชวัง
"ริสาๆ...ที่วิบวับนั่นใช่เพชรพลอยหรือเปล่า" เธอถามใขข้อสงสัย
"ใช่ค่ะ " ริสาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนว่ามันเป็นเรื่องปรกติ
" ก็อวดรวยอย่างเนียนๆไปสิ!!!บ้าบอ!!" อัญชันอ้าปากค้าง
ร่างบางในชุดหรูยาวสีสดใสคลุมผ้าด้วยฮิญาบดิ้นทอง แม้จะถูกปกปิดด้วยเนื้อผ้าราคาแพง แต่ดวงตาคุจแม่กวางน้อยนั้นก็ไม่อาจปกปิดความงามได้
"สวัสดีอีกครั้งค่ะ...ท่านเชค...พระชายา" อัญชันกล่าวทักทาตามแบบของที่นี่ตามที่ริสาช่วยสอนมาเมื่อครู่ ก่อนจะหย่อนกายลงตรงตำแหน่งของเจ้าบ้านที่ข้างๆของไลอาห์ซึ่งตอนนี้เขาสวมชุดพื้นเมืองอยู่ยิ่งทำให้เขาดูสง่ามากขึ้นเป็นกอง
" ฉันไม่นึกฝันว่าแกจะพาแม่หญิงต่างแดนมายังคฤหาสน์นี้ง่ายๆ..ขนาดว่าที่คู่หมั้นอย่างซูซี่แกยังไม่เคยพานางมาเหยียบที่นี่ด้วยซ้ำ" เชคซีร์อาร์พูดพลางมองน้องชายร่วมสายเลือดของตนที่ทำท่าเหมือนแม่ไก่หวงไข่อย่างออกนอกหน้า
" ผมไม่ได้อยากหมั้นหมายกับซูซี่...แม่หญิงคนนั้นไม่ได้รักผมหรอก" เขาตอบ
" งั้นแม่หญิงคนนี้...รักแกงั้นรึ ไลอาร์"  คำพูดนี้ทำเอาชายหนุ่มถึงกับสะดุดลง แน่นอนว่าเขารู้อยู่เต็มอกว่าอัญชันนั้น ไม่ได้รักเขาแน่นอนที่เธอใจดีกับเขา กระเซ้าแหย่กับเขาก็เพราะเป็นหน้าที่ของเธอที่เขาใช้เงินซื้อมันมา
" ฉันไม่รู้ว่าแกจะคิดยังไงนะไลอาร์...แต่การแก้ปัญหาแบบนี้มันไม่ฉลาดเอาเสียเลย...ระหว่างซูซี่กับแม่หญิงคนนี้ หากดูจากความเหมาะสมแล้ว...ซูซี่ชนะขาดลอยตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเสียด้วยซ้ำ...กับฉัน...ฉันไม่คัดค้านอะไรแกหรอกนะ...แต่ว่ามันจะดีกับความรู้สึกแกงั้นหรือไลอาร์" เชคซีร์อาร์ผู้ที่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าน้องชายของเขาให้ความสำคัญแก่หญิงสาวมากขนาดไหนถึงแม้เจ้าตัวเองจะหาเรื่องราวใดๆมาอ้างก็ตาม
" สำหรับผมแล้ว...การมีความรู้สึกมันสำคัญเหรอท่านพี่" เขาตอบ คำตอบนั้นทำให้เชคหนุ่มถึงกับจุกอกทีเดียว เพราะนอกจากไลอาร์จะไม่เป็นที่โปรดปรานในหมู่เครือญาติแล้ว มีแต่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่คอยห่วงใยน้องชายของเขาคนนี้เสมอๆ
" คิดดีๆ...ไลอาร์...คิดดีๆ" เชคหนุ่มย้ำ บรรยากาศในห้องรับแขกนั้นหม่นหมองลงจนคนที่นั่งข้างๆรู้สึกอึดอัด อัญชันไม่เข้าใจที่ทั้งสองพูดคุยกันเลยเพราะเธอไม่รู้ภาษาถิ่นของที่นี่ แต่รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดของบทสนทนาได้ มือบางเอื้อมมาแตะแขนล่ำๆของชายหนุ่ม
" พี่...ไม่เป็นไรนะ..." อัญชันกระซิบปลอบเพราะเกรงว่าจะเสียมารยาท ไลอาร์ ตกตะลึงชั่วครู่ก่อนจะหัวเราะออกมา
" ครับ...ผมไม่เป็นไรครับ" ก็เขาตอบพลางยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ขัดต่อภาพลักษณ์ของเขานั้นยิ่งทำให้ พี่ชายของเขากังวลมากกว่าเดิม เพราะนั่นหมายความว่า น้องชายของเขาไม่ได้แค่ให้ความสำคัญแก่หญิงสาวเท่านั้น แต่เขากับมีความรู้สึกให้แก่เธอด้วย!!!
" ผมจะเอาใจช่วยนะครับมิสอัญชัน...คุณต้องสู้ๆนะครับ" เชคหนุ่มหันมาพูดกับอัญชัน ที่พยายามแปลความหมายภาษาไทยที่เชคหนุ่มสื่อออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น
" สู้!!!??...อ้อ...ค่ะ...สู้...กับใครคะ??" เธองงงวย
" สู้ชีวิตนั่นแหล่ะครับ...ตัวคนเดียวในต่างแดนแบบนี้ท่านพี่เขาเป็นห่วงครับ" ไลอาร์อาสาแปลความให้เธอ แม้ว่าที่เขาจะพูดกันจริงๆไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ก็ตามที
"กรี๊ดดดดด!!!"
' เพล้ง!!!'
" มันจะเกินไปแล้วนะ!!!!"
เสียแผดร้องของหญิงสาวร้องลั่นคฤหาสน์ ซูซี่ที่ได้รู้ข่าวว่า ตอนนี้อัญชันได้เข้ามาอยู่คฤหาสน์ตะวันดาราของไลอาร์เรียบร้อยแล้ว ยิ่งทำให้เธอไม่พอใจที่ทุกอย่างจะไม่เป็นดังคาดหวัง แจกันราคาแพงถูกเขวี้ยงลงพื้นจนแตก เหล่าข้ารับใช้ต่างพากันหวาดกลัว
" มารุส!!!!!....แกไปสืบประวัตินังนั่นมาเดี๋ยวนี้!!!!มันกล้าดียังไงจะมาแย่งของๆฉัน!!!" เธอแผดเสียงสั่งข้ารับใช้ที่ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องเขาน้อมรับคำสั่งจากนายหญิงของตนแล้วรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที
" ฉันคงใจดีมากเกินไปนังคนชั้นต่ำนั่นถึงกล้ามาแย่งของๆฉันแบบนี้!!!"  สายตาอาฆาตของซูซี่ ทำให้ใบหน้าที่งดงามของเธอนั้นดูแข็งกร้าวและหน้ากลัวขึ้นมา
เมื่อกล่าวถึงคฤหาสน์ของไลอาร์ อัลโลฟาร์ เจ้าของธุรกิจบริษัทเครื่องเพชรชื่อดัง แล้ว ไม่มีใครไม่รู้ว่าในบรรดาทรัพย์สินของเขาก็คือคฤหาสน์ทั้งสามของเขา นั่นคือ คฤหาสน์จันทราวิลาส คฤหาสน์เพชรเวหา และคฤหาสน์ตะวันดารา โดยเฉพาะ คฤหาสน์ตะวันดาราที่ชายหนุ่มให้ความสำคัญเป็นอย่างมากเพราะแม่ของเขาเคยอาศัยอยู่ที่นี่ และไม่เคยมีใครมาที่นี่แม้แต่อดีตภรรยาของเขา ฉนั้นแล้ว การที่อัญชันอาศัยอยู่ที่นี่นั้นสร้างความฮือฮาเป็นอย่างมาก เพราะนั่นแสดงว่าแม่หญิงคนนี้ต้องสำคัญมากถึงได้รับอนุญาติให้อยู่ที่นี่
ในทุกค่ำคืนที่ผ่านๆไปในทุกๆวัน แม้ว่าอัญชันจะร่าเริงสดใสมอบความสุขให้แก่ทุกคนที่คฤหาสน์แล้ว แต่ยามค่ำคืนที่ดาษดื่นไปด้วยดวงดาวกลับเป็นค่ำคืนที่เธอไม่อยากจะเวียนมาพบเจอกับมัน
ในฝัน เธอยังคงฝันถึงเหตุการณ์ในอดีตซ้ำๆวนเวียนไปๆมาๆ มือหยาบที่หบาบโลนไปทั้งร่าง กลิ่นเหล้าคละคลุ้งที่ไม่อาจลืม เสียงหอบกระหายหื่นของผู้ชาย ความเจ็บปวดที่ต้องสัมผัสครั้งแล้วครั้งเล่า
"เฮือก!!!!"
อัญชันสะดุ้งสุดตัว ตื่นขึ้นมากลางดึกสงัด แอร์คอนดิชั่นส่งเสียงหึ่งๆเย็นเหยียบแต่เหงื่อกาฬก็ยังผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้านวล หญิงสาวไม่อาจข่มตาหลับลงอีกแล้ว เธอลุกขึ้นอาบน้ำเเต่งตัวด้วยชุดสบายๆ และออกไปเดินเล่นในสวนที่อยู่ข้างๆห้องนอนของเธอดั่งเช่นทุกๆวัน  เวลาที่มันผ่านมามันก็ผ่านไปราวกับฝันเมื่อไหร่นะที่เธอเริ่มชินกับที่แห่งนี้ ถึงแม้ไม่ได้ออกไปไหนแต่ก็ไม่รู้สึกเบื่อ เธอทำหน้าที่ของเธออย่างเต็มที่ในทุกๆวันให้สมกับค่าจ้างเดือนละสองแสน ได้กินอิ่มนอนหลับบนเตียงนุ่มๆได้ใช้ชีวิตหรูหราราวกับเจ้าหญิง แต่เธอก็คิดถึงพ่อที่เป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอและพี่ๆที่คอยช่วยเหลือเธออยู่ข้างๆเสมอยามที่เธอตกที่นั่งลำบาก
" คุณนอนไม่หลับเหรอ" เสียงทุ้มต่ำของไลอาร์ร้องถาม เขาพึ่งมาถึงคฤหาสน์เมื่อครู่นี่เอง แต่เขากลับเห็นเงาร่างของหญิงสาวนั่งมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่ที่สวนของคฤหาสน์
" พี่....พึ่งกลับมาเหรอคะ??" อัญชันหันมาถาม
" งานพึ่งเสร็จหน่ะ...แต่นี่ก็ดึกมากแล้วคุณไม่นอนอีกเหรอ" เขาถามย้ำ
" นอนไปแล้ว...ตื่นมาแล้วค่ะ...ฉันเป็นแบบนี้บ่อยๆมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว" อัญชันขยับกายให้ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ เธอทอดสายตามองดวงดาวที่เคียงข้างพระจันทร์เสี้ยว
"ผมถามได้ไหมว่า เกิดอะไรขึ้นกับคุณถึงทำให้คุณป่วยเป็นแพนิคขนาดนี้" เขาถามอีกครั้ง
" แสนหนึงถ้าอยากฟัง" อัญชันแหย่อย่างหมั่นไส้ เธอไม่คิดจะไถเงินเขาหรอก แต่ท่าทางอวดรวยของชายหนุ่มมันทำให้เธอหงุดหงิดจนอยากแกล้ง ทว่าเขากลับล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแล้วหยิบเช็คเงินสดออกมาเซ็นต์ให้เธอแทบจะทันที
" ผมให้คุณได้มากกว่านั้นอีกนะ" เขายื่นเช็คเงินสดให้เธอมากกว่าที่เธอเรียก อัญชันหันมามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทีตะลึงงัน
" เฮ้อ!!!!เบื่อพวกคนรวยจังค่ะ!!!แค่อยากรู้อดีตของคนอื่นก็ยอมจ่ายง่ายๆแบบนี้...ไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ" อัญชันทำเสียงดุ
" อะ...อ่าว??" ไลอาร์เลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นอัญชันทำท่าทีไม่สนใจเช็คเงินสดที่เขายื่นให้
" ต่อให้คุณไม่ให้ฉันก็จะเล่าค่ะ...ไหนๆก็ไหนๆแล้วเท่ากับว่าคุณไม่ต้องจ้างนักซงนักสืบไปสืบเรื่องฉันให้เสียเวลา" อัญชันมองตัวเลขบนเช็คนั้นอย่างพึงพอใจก่อนจะถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่
" ฉันชื่อ อัญชัน...นามสกุล ปันฟ้า เติบโตมากับครอบครัวคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว...เลี้ยงด้วยลำแข้งค่ะ..." อัญชันหยุดตั้งสติ การที่เธอจะเล่าถึงอดีตนั่นหมายถึงเธอต้องนึกย้อนไปถึงความทรงจำอันเจ็บปวดต่างๆ ไลอาร์ก็สูดหายใจเจ้าเต็มปอดไม่ต่างกัน เพราะเขานั้นก็รู้มาบ้างแค่บางส่วน
" แม่ฉันเป็นคนชนเผ่าบนดอยค่ะท่านทิ้งฉันไปตั้งแต่แบเบาะ เพราะพ่อฉันติดเหล้าแล้วอาละวาดทุกวัน ปู่กับย่าเลยเลี้ยงฉันมา พอฉันอายุได้สิบขวบ ปู่กับย่าก็ทยอยตายไปเพราะโรคชรา ญาติพี่น้องของฉันก็ไม่มีใครมาสนใจรับเลี้ยงดูหรอกค่ะเพราะทุกๆคนต่างก็ไม่ได้ร่ำรวยมากพอที่จะรับภาระเลี้ยงดูฉันได้ ฉันเลยต้องอยู่กับพ่อ วันไหนที่เขาอยากดื่มมากๆเขาก็อาละวาดตบตีฉัน เป็นแบบนั้นอยู่เกือบทุกวันจนฉันอายุสิบสี่ปี " อัญชันสะดุดกึก...เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอก่อนจะเล่าเรื่องที่ทำให้ไลอาร์ แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
" ฉันถูกพ่อ...ขายค่ะ..."
" ขาย??"
"ใช่ค่ะ...ขาย...ไม่ได้ขายให้ซ่องหรือไปเป็นแรงงานที่ไหนนะคะ...ขายให้คนที่สามารถเอาเงินหรือเหล้ามาให้แกได้เท่านั้นแหล่ะค่ะ..."
" ..... "
" ได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ...ฉัน...เป็นโสเภณี...มาตั้งแต่เด็กแล้วค่ะ"
" คะ....คุณ..."


## 14. ในเมือง

" ฉันถูกพ่อขายให้กับพวกผู้ชายมากหน้าหลายตาอย่างไม่เต็มใจ...เพราะต้องหาเลี้ยงพ่อและตัวเอง...บางทีฉันก็หาลูกค้าเองบ้าง แต่ที่เป็นปมในใจของฉัน...คือความรุนแรงและความน่ากลัวของคนพวกนั้นค่ะ" อัญชันเล่าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ร่างบางนั้นสั่นเทาเมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เธอลูบแขนของตัวเองเป็นการปลอบประโลมไม่ให้เผยด้านที่เธออ่อนแอออกมามากขนาดนี้
" ที่บนเรือคุณสติแตก..."
" ฉันดันไปนึกถึงความน่าขยะแขยงพวกนั้นเข้าค่ะ..ถ้าไม่นึกถึงฉันก็ไม่เป็นไร...ต้องขอโทษที่ก่อปัญหาให้คุณด้วยนะคะ"   อัญชันรู้ดีว่า คนที่ได้รับรู้เรื่องราวแบบนี้ของเธอมักจะรังเกียจเธอทุกคน
" โชคยังดีที่ฉันได้เจอเพื่อนที่ดีนะคะ...พี่ฟ้ากับพี่ดาว...พี่ๆเขาดึงฉันออกจากเรื่องราวอันทุเรสๆนั้นมาได้ พี่ๆชักนำพาเด็กที่ไม่รู้จักว่าชีวิตเป็นยังไงแบบฉัน ให้ไปในทิศทางที่ถูกที่ควร ฉันได้เรียนจนจบ ฉันได้ทำงานดีๆ ได้หัวเราะ ได้ร่าเริง ได้ตอบโต้...คุณรู้ไหมคะว่าพี่ฟ้ากับพี่ดาว...เขาสมชื่อเขามากเลยนะคะ...พี่ฟ้าใจดีเท่าฟ้าแข็งแกร่งเหมือนท้องฟ้าและอบอุ่นเช่นท้องฟ้า...พี่ดาวก็เป็นราวกับทางช้างเผือกส่องประกายนำทางที่มืดมิดให้ฉัน...ปกป้องฉันแม้ว่าตัวพี่ดาวเองก็กลัวไม่ได้ต่างกันเลย...พวกเราเป็นกัลยาณนิมิตรที่ดีต่อกัน...เป็นเพื่อน เป็นพี่ เป็นที่พึ่งพิง เป็นทุกๆอย่างให้แก่กัน...มันน่าเบื่อไหมคะเรื่อง..ของ..ฉัน.." เสียงของอัญชันถูกกลืนหายลงไปในลำคอ ดวงตากลมเบิกโพลงเพราะความตกใจ ริมฝีปากอวบอิ่มถูก ริมฝีปากบางครอบครอง อัญชันถูกจูบ!!! ทว่าจูบนั้นราวกับปลอบประโลมเรื่องราวในชีวิตที่ผ่านมาของเธอทั้งหมด!!! ดวงตากลมดุจกวางน้อยสั่นไหว น้ำตาที่เก็บกลั้นเอาไว้กลับไหลอาบสองแก้มราวกับทำนบแตก ไลอาร์จุมพิตทั่วใบหน้า ซับน้ำตาของเธอจนแห้ง เขาไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไรเธอสักนิด กลับกันเขา รู้สึกอยากปลอบประโลมเธอเสียมากกว่า เขารู้สึกขอบคุณพระเจ้าที่ไม่ใจร้ายจนทำให้หญิงสาวคนหนึ่งแตกสลายไปเหมือนคนอื่นๆ ถึงแม้เธอจะผ่านเรื่องราวมามากมายมากกว่าที่เขาเคยพบเจอ แต่เธอกลับเข้มแข็งและยังคงกตัญญูต่อบิดาของเธออย่างไม่ขาดตกบกพร่องสักนิดเดียว
" ให้โอกาสผมได้ปลอบคุณได้ไหม "  เขาร้องขอ พลางกอดเธอเอาไว้อย่างหวงแหน อัญชันไม่ได้ไร้เดียงสาถึงกับไม่รู้ถึงความต้องการจากเขาและก็ไม่ได้หวาดกลัวเขาดั่งเช่นเคยหวาดกลัวมาก่อน เธอกลับรู้สึกผ่อนคลาย รู้สึกวางใจ โอนอ่อนไปตามที่เขาปลอบประโลม หญิงสาวพยักหน้ากับอ้อมอกแกร่ง ไม่เคยมีใครขอเธอแบบนี้ ถึงแม้เธอจะเคยผ่านเรื่องราวมามากแต่ชายหนุ่มกลับทำให้เธอรู้สึกใจเต้นแรงราวกับเป็นสาวน้อยที่ไม่เคยต้องมือชายใดๆ ไลอาร์อุ้มหญิงสาวขึ้นแนบอก เขาไม่รั้งรอเวลาให้เสียเปล่า เท้ายาวๆรีบก้าวไปยังห้องนอนของเขาที่อยู่ไม่ไกลจากห้องของอัญชัน
ชายหนุ่มค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงของเขา บรรจงจุมพิตเธออย่างแผ่วเบา มือหนาสะบัดเล็กน้อย สิ่งกีดขวางบนร่างกายของเธอและเขาก็กองไปอยู่กับพื้น ค่ำคืนที่เคยยาวนานสำหรับอัญชัน ในคืนนี้กลับผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุทรายที่โหมกระหน่ำ
พระอาทิตย์ขึ้นจรดขอบฟ้าจนเผยให้เห็นเปลวแดดที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิง ทั้งคฤหาสน์นั้นเงียบกริบแม้แต่เล่าข้ารับใช้ก็พยายามทำตัวให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อ ริสารายงานออกไปได้ว่าหญิงสาวไม่ได้อยู่ในห้องของตนเอง ทว่าอยู่ในห้องของนายเหนือหัวของตน นั่นบ่งบอกได้ว่า ตำแหน่งนายหญิงของพวกเขาได้ถูกระบุเด่นชัดแล้ว อิลลารีบเตรียมน้ำอุ่นที่เต็มไปด้วยว่านสมุนไพรต่างๆอย่างรู้งาน และรอคอยนายหญิงของตนให้ตื่นขึ้นมา
ไลอาร์ ขยับกายเล็กน้อย ไล่ความเมื่อยขบ ร่างบางที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขายังคงหลับลึกอยู่เลย เขาควานหานาฬิกาที่เขาโยนไว้ข้างๆหมอน มันบอกเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว
" อัญ...อัญ...ตื่นได้แล้วครับ" เขาเรียกเธอด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ร่างบางขมวดคิ้วแล้วก็ยังซุกกายเข้ากับอ้อมอกของเขาราวกับโหยหาความอบอุ่นแทบเป็นแทบตาย
" หากคุณไม่ตื่น...คุณจะไม่ได้ไปเที่ยวในเมืองนะครับ" เขากระซิบแต่มือหนากลับลูบไล้ร่างบางนั้นอย่างเสน่หา ได้ผลยิ่งกว่าใดๆ ดวงตากลมลืมตาตื่นทันทีที่ได้ยินคำว่า'ในเมือง'
" ไปเที่ยวเหรอคะ?"  อัญชันตื่นเต็มตา ตอนนี้เธอรู้สึกว่ามือหนาที่อบอุ่นนั้นกำลังซุกซนอยู่ภายใต้ผ้าห่มนวม
" ใช่...แต่ดูเหมือน...ก่อนไปเที่ยวคุณต้องให้รางวัลผมก่อนนะ" เขาพูดพลางมุดลงใต้ผ้าห่ม
" เอ๊ะ!!!!เดี๋ยวค่ะๆๆ...อร้าย!!! " เสียงร้องของอัญชันถูกกลืนหายไปอีกครั้ง เมื่อพ่อหมาป่าหนุ่มกำลังกลืนกินเธออีกครั้ง อย่างตะกละตะกลาม อัญชันไม่เคยรู้สึกถูกเติมเต็มเช่นนี้มาก่อนเธอจึงไม่ได้คัดค้านใดๆอีกทั้งยังจับมือกับเขาและพากันเดินไปสู่สรวงสวรรค์จนสุดทาง
ตะวันคล้อยจนบ่าย ในที่สุดอัญชันก็จะได้ออกเดินทางเสียทีแม้ว่าจะอ่อนแรงไปบ้างแต่เธอก็อยากเข้าในเมืองใจจะขาดแล้ว ร่างบางตื่นเต้นราวกับเด็กๆ เธอวิ่งขึ้นรถก่อนชายหนุ่มเสียด้วยซ้ำไป
" ใส่ผ้าคลุมดีๆสิ...อัญ...ผมไม่อยากให้ใครได้เห็นคุณเลย" ไลอาร์จัดผ้า*นิกอบให้เธอ
*(Niqab (นิกอบ) เป็นผ้าคลุมฮิญาบยาวที่มาพร้อมผ้าปิดบังใบหน้าและจะเห็นได้เฉพาะดวงตา ส่วนใหญ่สวมใส่ในประเทศอาหรับ และในหลายประเทศ ประเทศไทยเราก็มีคนเลือกคลุมผ้านิกอบอยู่ไม่น้อย)
" พี่...เช็คเงินสดที่พี่ให้ฉันนี่พี่ช่วยส่งไปใส่บัญชีพ่อฉันได้ไหมท่านจะได้มีเงินไว้ใช้" อัญชันเรียกร้องพลางทำสีหน้าระรื่นดีใจ เธอออกจากบ้านมาก็ร่วมสี่เดือนแล้วตั้งแต่อบรม เธอไม่เคยได้ส่งเงินให้พ่อเลย อัญชันห่วงเหลือเกินว่าเขาจะไม่มีเงินใช้
"เงินนี่ คุณเก็บไว้เถอะ...ส่วนเรื่องพ่อของคุณผมฝากเอฮาซานจัดการให้แล้วไม่ต้องห่วงหรอก" เขาตอบเธอ
"เอฮาซาน!!! จริงด้วยแล้วพี่ดาวที่อยู่กับคุณเอฮาซานล่ะคะเป็นยังไงบ้าง...ในเมืองมีสัญญาณโทรศัพท์อยู่ใช่ไหมคะ" อัญชันถาม
" พี่ของคุณอยู่สุขสบายดี ปราบเลขาของผมเสียอยู่หมัดเชียวล่ะถึงจะแง่งอนกันบ่อย...แต่ก็ดูรักกันดีนะ" เขาตอบ
"เอ๊ะ??....รักกัน???ไปรักกันตอนไหน??" อัญชันงงงวย
" ก็...คงจะเป็นตอนเดียวกันที่ผมรักคุณนั่นแหล่ะอัญ" เขาทำตาหวานเชื่อมใส่เธอ
" หยอกแรงนะคะเนี่ยะ!!! อย่าไปเที่ยวพูดแบบนี้กับผู้หญิงที่ไหนง่ายๆนะคะพี่...คนเขาจะรังเกียจเอาว่าเป็นพวกหมาหยอกไก่" อัญชันดุ ทว่าเธอกลับรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งกาย โชคดีที่เธอคลุมผ้า นิกอบเอาไว้ไม่งั้นชายหนุ่มคงเห็นหน้าแดงๆของเธอแน่ๆ
ในตัวเมืองฮาลันน่าร์ ไม่ได้มีตึกรามบ้านช่องใหญ่โตอย่างที่คิด บ้านช่องที่นี่มีอยู่ประปราย ทว่าผู้คนกลับแน่นขนัดไปหมด ในตลาดกลางเมือง มีข้าวของวางขายอยู่เกลื่อนกลาด อัญชันลากริสาไปๆมาๆราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งเคยเจอสิ่งแปลกใหม่ โดยมีเรนดอลวิ่งตามอยู่ไม่ห่าง ไลอาร์ที่ถูกสูบพลังงานไปจนหมดตั้งแต่เมื่อคืนรู้สึกยอมแพ้เลยขอไปนั่งรอที่ร้านกาแฟและอาสาจัดการธุระให้อัญชันนั่นคือโอนเงินให้พ่อของเธอ
" จัดการโอนเงินไปยังบัญชีของมิสนภัทธาและบัญชีคุณพ่อของนายหญิงแล้วครับนายท่าน " เซนซิลรายงาน พลางยื่นเอกสารให้แก่เจ้านายของตนได้ตรวจสอบ
" อัญชันอยู่ที่ไหนแล้วตอนนี้" เขาถามโดยไม่ได้สนใจเอกสารที่องครักษ์ของตนส่งให้สักนิดเดียว
" อยู่ที่ถนนนาร์ครับ...กำลังซื้อขนมที่ร้านของหวานอยู่" เอเลนรายงาน
"ฮัลโหล!!!พี่ฟ้า!!!" ระหว่างที่อัญชันรอขนมที่มีคิวยาวเหยียดเธอก็ใช้จังหวะนี้โทรหาคนที่เธอคิดถึงเป็นอันดับแรกนั่นคือ นภัทธา
" ยัยอัญ!!!!นี่แกอยู่ไหน!!!ป้าอ้วนบอกฉันว่าแกถูกดึงตัวไปแล้วติดต่อไม่ได้เลยรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงขนาดไหน!!!" เสียงจากปลายสายตะโกนงัวเงียดังตามมาจากปลายสาย
" น้องอยู่....เอ่อ...ริสา...ที่ไหนนะ!!เอ่อ...ฮาลันน่าร์ไกล้ๆจอร์แดนหน่ะพี่" เธอตอบ
" ไปทำมะเขือเปาะแปะแกเรอะ!!!อีกฝากของโลกเนี้ยะ!!" ปลายสายโวยวาย
" ฉันมาทำงาน...เงินดีกว่าบนเรืออีกนะพี่"
"งานอะไรของแก"
".....งานนั้นแหล่ะ...เจ้านายใจดีมากให้น้องทีเป็นแสนๆเลยนี่เห็นเรนดอลบอกว่าเขาโอนให้พี่ด้วยนะเขาว่าให้เป็นทุนการศึกษาหลานๆ" อัญชันพูดอย่างเริงร่า
" เออออ!!!!แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่ " นภัทธาถาม
" น้องยังไม่รู้เลยพี่...ว่าจะเก็บเงินอีกสักหน่อย...ว่าแต่พ่อยังมาระรานพวกพี่อยู่หรือเปล่า" เธอถามน้ำเสียงเป็นกังวล
" ไม่มาหรอก...เห็นก็มีญาติโกโหติกาเทียวเอาข้าวเอาเหล้าไปให้แกบ่อยอยู่แต่ก็ไม่ได้อาละวาดอะไรเหมือนแต่ก่อน" ปลายสายเล่าให้ฟ้ง
"ดีแล้วแหล่ะพี่...น้องจะส่งให้แกเดือนละหมื่นหมดคือหมดถ้าวนครบเดือนน้องจะส่งไปอีกไม่งั้นหมดแน่ๆ" อัญชันบอก
"ดีแล้ว...แกรักษาตัวดีๆนะพี่ง่วงๆนอนก่อนนะนี่ก็ดึกมากแล้ว" นภัทธาวางใจที่น้องสาวของเธอปลอดภัยดี
" จ้า...ฝันดีจ๊ะพี่ฟ้า" อัญชันวางสาย ประจวบเหมาะกับที่ริสาหิ้วถุงขนมมาให้พอดี ทั้งสามคนจึงชักชวนกันไปยังจุดนัดหมาย ทว่าเมื่อพ้นมุมถนน เธอก็พบกับคนที่ไม่อยากจะพบเสียจนได้
" แหม่ๆๆๆนึกว่าใคร...แม่คางคกขึ้นวอนี่เอง!!!" เสียงแหลมๆนั้นดังขึ้น อัญชันจำเสียงนี้ได้ดีขึ้นใจ
" คุณซูซี่!!" เธอเรียก ร่างบางระหงสวมชุดหรูปกปิดทั้งตัง สวม นิกอบเหลือเพียงดวงตาคมเฉี่ยวให้เห็น
"ใช่!!ฉันเอง...ทำชูคอต่อกระซิก...เป็นแค่โสเภณีเถื่อนๆ...เจียมกะลาหัวไว้บ้างก็ดีนะเวลาโดนเขี่ยทิ้งจะได้ไม่ต้องเสียใจ"
เธอเหยียดหยามหญิงสาว  อัญชันรู้สึกเหมือนถูกเด็กนักเรียนตามกลั่นแกล้งจึงไม่ได้สนใจ และเดินผ่านไป
ทว่ามือเรียวบางของซูซี่นั้นไวกว่ามากเธอคว้าผ้านิกอบของอัญขันไว้แล้วกระชากอย่างแรง ทำให้ผ้านั้นหลุดติดมือบางไป เผยให้เห็นเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวสลวยกับใบหน้างามหยดราวกับเดือนเพ็ญ ทำเอาสายตาของทุกคนที่อยู่ ระแวกนั้น ต่างจับจ้องหญิงสาวต่างชาติที่งดงามนั้นไม่วางตา
" คุณอัญ!!!" ริสากับเรนดอลก็ว่องไวกว่า นางดึงผ้าจากมือบางกลับมาคลุมผมให้หญิงสาว ส่วนเรนดอลนั้นรีบเข้าไปขวางเหล่าชายฉกรรจ์ที่ตัวใหญ่หยั่งกับยักษ์ปักหลั่นที่กำลังจะพุ่งกายเข้ามาหาริสานั้นไม่ให้เข้ามาทำร้ายอะไรหญิงสาวทั้งสองคน
" แล้วคนที่ดีแต่หมาหมู่แบบคุณมันดีกว่าโสเภณีตรงไหนกันคะ...แม้แต่เกียตริ์ยังไม่มีเสียด้วยซ้ำ" อัญชันตอกกลับจนอีกฝ่ายหน้าหงายเงิบ พลางรีบจูงมือริสาไปยังร้านกาแฟที่ไลอาร์กำลังรออยู่ ปล่อยให้แม่นางแบบซูซี่ยืนอ้าปากค้างที่โดนหญิงสาวเอาคืนอย่างเจ็บแสบ


## 15. แผนการ

ตรอกมืดๆไม่ห่างจากมุมถนนนาร์ กลุ่มชายฉกรรจ์สี่ห้าคนที่กำลังชุมนุมกันอยู่ นิ่งมองกลุ่มคนที่ดูๆแล้วเป็นคนชนชั้นสูงแน่ๆ พวกเขาเห็นเหตุการ์ณต่างๆตั้งแต่ต้น ผิวขาวเนียนราวกับจันทร์ฉาย ดวงหน้าพริ้มพรายราวกับดอกไม้ป่า ความงดงามที่ชายหนุ่มต่างหลงไหลยามที่ได้พบเห็น แต่กลุ่มชายฉกรรจ์กลับไม่ได้มองว่าเธอน่าครอบครองสักนิดเดียว!!! เขาคิดเพียงแต่ว่า หญิงสาวนางนี้ต้องราคาดีแน่ๆ!!!
อัญชันรู้สึกหัวเสีย ความสนุกที่เธออุตสาห์มีกลับหมดลงเพราะผู้หญิงปากจัดแบบซูซี่ หญิงสาวนั่งเงียบๆมองควันกรุ่นๆของกาแฟมาตั้งครึ่งชั่วโมงแล้ว
" ผมขอโทษนะอัญ...ผมไม่รู้ว่าซูซี่จะตามราวีคุณขนาดนี้" ไลอาร์พร่ำบอกเขา เองก็นั่งขอโทษเธอมาเกือบครึ่งชั่วโมงเหมือนกัน
"พี่...ที่ซูซี่พูดก็ไม่ได้ผิดหรอกฉันเข้าใจที่เธอหึงหวงฉันขนาดนี้...เพียงแต่ฉันกำลังคิดว่า...มันคุ้มไหมที่ฉันต้องมาเป็นกันชนไห้พี่แบบนี้" อัญชัน เอนกายพิงพนักพิงโซฟา เธอเอนศรีษะพาดกับหมอนอิงใบใหญ่ เธอปล่อยให้ความคิดของเธอล่องละลอยไปเรื่อยๆจนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน อัญชันคว้าหมอนอิงมากอดหลบความเขินอาย ซ่อนความรู้สึกตึกตักที่กระเด้งกระดอนไปมาอยู่ข้างใน
"(เก็บอาการหน่อยยัยอัญ...เขาให้เงินมามากขนาดนั้นเพื่อหวังในตัวเองเหมือนคนอื่นๆนั่นแหล่ะเลิกเพ้อเจ้อเสียที)"
อัญชันกรีดร้องครวญครางอยู่ข้างในอกแต่เมื่อนึกอะไรขึ้นได้บางอย่างเธอก็ลุกพรวดและลากริสาออกจากร้านกาแฟไป
"เรนดอล...คุณไม่ต้องตามมา" อัญชันหันไปห้ามองครักษ์หนุ่มที่วิ่งตามมาติดๆ ทำเอาเขาถึงกับไปไม่เป็น
" แต่....!!!" เรนดอลคัดค้าน หากเขาทำงานพลาดอีกครั้งมีหวังเขาตกงานแน่ๆ แค่คิดใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลง
" งั้นตามมาห่างๆ'' อัญชันถอนหายใจ แล้วรีบเดินต่อ
" ริสา..ร้านยาที่อยู่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน " อัญชันกระซิบถาม
" เลี้ยวซ้ายข้างหน้าก็ถึงแล้วค่ะ" เธอตอบอย่างงงๆ สองสาวก้าวเท้ายาวๆไปยังร้านขายยาที่อยู่ตรงที่ริสาบอก อัญชันสั่งให้เธอเข้าไปซื้อยาคุมกำเนิดแบบธรรมดา และยาคุมฉุกเฉิน พร้อมน้ำเปล่าอีกหนึ่งขวด
" ไม่ดีมั้งคะคุณอัญ...ท่านไลอาร์ไม่เคยอนุญาติให้ใครต้องทานยาคุมกำเนิด" ริสาค้าน เพราะรู้ดีว่าเจ้านายของตนนั้นอยากมีทายาทมากกว่าแก้วแหวนใดๆ หากยิ่งมีทายาทกับนายหญิงของตนคนนี้คงจะดีไม่น้อย
" ริสา!!! ไป เดี๋ยว นี้!!!" อัญชันบังคับพลางลากเธอเข้าไปในร้านยา โดยมีสายตาอาฆาตมาดร้ายของซูซี่ที่มองอัญชันอยู่นั่งอีกฝากของถนน
"มารุส!!! ที่แกไปสืบมานั่นจริงรึ!!" เธอถามชายฉกรรจ์ อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
" ครับ!!! นายหญิง  นางเป็นเพียงสามัญชนตามที่ท่านสงสัย ไม่ได้เป็นคนใหญ่โตอะไรอีกทั้ง นางก็ไม่ได้มีญาติๆคนใดสนใจนางครับ" เขาตอบ
" งั้นแสดงว่าต่อให้นังนั่นหายสาบสูญไปก็ไม่มีผลอะไรกับใครสินะ "  สายตาเจ้าเล่ห์ฉาบบนนัยต์ตาคม ดวงตาสุกปลั่งด้วยความริษยาและความโลภ ทำให้ซูซี่หลงเข้าไปยังโลกที่มืดบอดจนได้
ดวงตะวันกำลังจะลาลับขอบฟ้า สีครามของท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนสีเป็นสีส้มอ่อนๆแกมม่วง รถคันใหญ่หรูหรา วิ่งฝ่าฝุ่นทรายไปยังคฤหาสน์ตะวันดารา ดูราวกับแมลงตัวน้อยที่วิ่งบนผืนผ้าสีทองสุดลูกหูลูกตา
" คุณไปซื้ออะไรกับริสาที่ร้านยางั้นหรือ" ไลอาร์ถาม เขารู้เพียงว่าอัญชันเข้าไปในร้านยาไม่ได้รู้มากไปกว่านั้นเสียเท่าไหร่ แต่มันทำให้เขาคาใจจนอึดอัดตลอดเวลา เขาจึงถามเธอออกไปให้หายคาใจ
" ไปร้านยาก็ซื้อยาสิคะ...มีพวกวิตามินกับยาบำรุงต่างๆ" อัญชันก้มมองกระเป๋าใบใหม่ที่ไลอาร์ซื้อให้เธออย่างพึงพอใจ ไลอาร์ได้ยินคำตอบเช่นนั้นก็รู้สึกพอใจอย่างมาก สิ่งที่ริสา คิดนั้นถูกต้อง ที่ผ่านมาเขาต้องการเพียงทายาทไว้สืบทอดกิจการงานต่างๆเท่านั้น ทว่าต่อให้เขาพยายามอย่างไร ก็ไม่มีทายาทเสียที นั่นก็เป็นเหตุผลที่อดีตภรรยาของเขาทั้งหลายต้องนอกใจเขาเพื่อทายาทในการอ้างสิทธิ์ต่างๆในสมบัติที่เขาสร้างขึ้นมา
" ฉันสงสัยอีกอย่างหนึ่งนะคะพี่...ทำไมถึงมาสร้างคฤหาสน์เสียไกลตัวเมืองขนาดนี้กันคะ" อัญชันถาม
" สมัยก่อนที่เมืองฮาลันน่าร์จะเกิดที่ตรงนี้เป็นเพียงจุดพักระหว่างทางของชาวยิปซีเท่านั้น แถบนี้แห้งแล้งกว่าฮาลันหรือ ซิบิลิน มาก มีเพียงในตัวเมืองกับที่นี่เท่านั่นที่มีโอเอซิสอยู่" ไลอาร์อธิบาย
" อ๋อ...แบบนี้นี่เอง...ฉันคิดว่าแถวบ้านฉันจะลำบากแล้วแต่ยังอุดมไปด้วยพืชพันธุ์ ต่างๆสายน้ำต่างๆ..มาเจอที่นี่...ฉันว่าคนที่ทำเมืองให้เป็นเมืองได้สุดยอดมากเลยนะคะ" อัญชันออกความเห็น
ยอดคฤหาสน์เผยให้เห็นอยู่ไกลๆลิบๆ แสงไฟที่ส่องประกายของคฤหาสน์นั้นโดดเด่นท่ามกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง ราวกับเรือสำราญที่ลอยเคว้งอยู่กลางมหาสมุทร อัญชันไม่สงสัยถึงการตั้งชื่อของคฤหาสน์ตะวันดารา เพราะที่แห่งนี้จะรับแสงแรกของวันและโดดเด่นท่ามกลางดวงดาวเป็นอย่างมาก ยิ่งนานเธอนิ่งรู้สึกผูกพันธุ์กับที่นี่ไม่อยากจากไปที่ใดเลย
ค่ำคืนอันดื่มด่ำกับความรู้สึกที่ราวกับจะกระชากสติให้อัญชันหลุดลอยไป สรวงสวาทที่ครื้นเครงและชวนใจเต้นเวียนมาอีกครั้ง ชายหนุ่มนักรักที่มากด้วยลีลาอันเร่าร้อนกับร่างบางที่ร้อนแรงราวกับเปลวเพลิง ทำให้ทั้งสองไม่เคยรู้สึกอิ่มเอมเลยสักวัน วันไหนที่ไลอาร์ไม่ติดงานหรือว่าอัญชันไม่เหนื่อยจนเกินไป ทั้งคู่ก็ไม่พลาดที่จะใช้ค่ำคืนร่วมกันราวกับข้าวใหม่ปลามัน ทว่ายิ่งนานวันชายหนุ่มยิ่งมั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง เขามักจะหวงแหนและแสดงความรักเธออย่างออกนอกหน้า หยอดคำหวานให้เธอได้รู้สึกจั๊กกะจี๋บ้างเป็นรสชาติของชีวิต
" ไม่เหนื่อยบ้างหรือคะพี่...หยอดฉันทุกวันแบบนี้เดี๋ยวผีก็ผลักให้รักฉันเข้าจริงๆจะเจ็บปวดกันทั้งสองฝ่ายนะ" อัญชันดุ เมื่อในวันหนึ่งไลอาร์ถึงกับสั่งทำสร้อยคอแบบพิเศษให้แก่เธอ
" ก็ผมรักคุณจริงๆนี่..ทำไมคุณถึงพูดแบบนั้น" เขาย้อนถามเธอ
" เลิกพูดเสียทีเถอะค่ะ ฉันไม่เหมาะกับคุณหรอก" อัญชันลุกขึ้นพลางเดินหนีเข้าไปในห้องนอนของตนเธอลงกลอนประตูอย่างแน่นหนาเพื่อไม่ให้ใคร(แอบ)เข้ามาหาเธออีกได้
" คงได้เวลาเลิกเล่นละครแล้วแหล่ะนะ..นี่ก็ผ่านมาสามเดือนแล้ว...นับๆแล้วฉันก็ได้เงินมากพอที่จะตั้งตัวได้แล้ว...ลาออกจากงานแล้วกลับบ้านดีกว่า" อัญชันตัดสินใจเด็ดขาด ถึงเธอจะเคยเป็นหญิงขายบริการแต่เธอไม่เคยปันใจให้ลูกค้าคนไหนเลย ถึงแม้เธอจะรู้สึกดีๆกับไลอาร์ แต่เธอก็ยังมีความเจียมเนื้อเจียมตัวเอาไว้บ้างว่าตนนั้นเป็นเพียง ผู้หญิงที่เขาจ้างมาปรนนิบัติพัดวีให้เขาหายเหนื่อยจากเรื่องราวต่างๆ
"ในเมือง!!! คุณจะไปทำไมครับนายหญิง??" เรนดอลถามเมื่อจู่ๆอัญชันก็เดินมาขอให้เขาพาเข้าไปในเมือง
" ไปซื้อของฝาก"
"ฝากใครเหรอครับ"
"ฝากใครก็เรื่องของฉัน!!ไปเตรียมรถเถอะ...เดี๋ยวฉันไปตามริสาก่อน"
อัญชันตัดความซอกแซกของชายหนุ่ม เธอไม่ได้ออกไปในเมืองครั้งแรกเสียหน่อยก็ไม่เข้าใจว่าทำไมทุกครั้งเรนดอลถึงจู้จี้กับเธอเหลือเกิน ร่างบางเดินผ่านห้องโถงกลางตัดไปยังส่วนปีกซ้ายที่ริสาพักผ่อนอยู่ เห็นเหล่าข้ารับใช้สาวๆและป้าอิลลาอยู่แถวนี้กันเยอะกว่าปรกติก็เกิดความสงสัยขึ้นมา
" วันนี้ขยันกันจังเลยป้าอิลลาจะมีงานอะไรอย่างนั้นหรือคะ" อัญชันเดินเข้าไปถามหญิงชราที่กำลังง่วนอยู่กับการตกแต่งโถงตรงปีกซ้าย
" งานเลี้ยงต้อนรับนายหญิงอย่างเป็นทางการเจ้าค่ะ" อิลลาหันมาตอบ ท่าทางของนางนอบน้อมขึ้นวิธีการพูดของนางก็เปลี่ยนไป
" เจ้าค่ะ!!! " อัญชันไหลไปตามน้ำคิดไปส่าป้สอิลลาคงติดละครอะไรมาแน่ๆถึงมาทำเหมือนเธอสูงส่งยิ่งกว่าสิ่งใด
ในที่สุดอัญชันก็ได้มายังตลาดอันคุ้นเคยอีกเป็นครั้งที่สามนับตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ได้สามเดือนกว่าๆ หญิงสาวพอจะเรียนรู้ขนบธรรมเนียมต่างๆได้และที่สำคัญคือการต่อรองราคา รองเท้าเด็กที่งดงามต้องตาต้องใจของเธอนั้นมันน่ารักจนอยากได้แต่ราคามันสูงเกินไป อัญชันจึงเปิดสกิลต่อรองราคามหาโหดที่ริสากับอิลลาพร่ำสอนเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ในที่สุดก็ตกลงราคาที่น่ายินดีทั้งสองฝ่าย ริสากับเรนดอลที่ตามมาด้วย จึงรู้สึกรื่นเริงมากที่มาเห็นอะไรน่าขบขันเช่นนี้ให้ผ่อนคลาย


## 16. เหมือง

มารุสเร้นกายไปตามตรอก เขาใช้เวลานานกว่าจะพบกลุ่มชายฉกรรจ์ที่เขาได้รับคำสั่งจากนายเหนือชีวิตให้มาตามหา
" ฮาเหม็ด..." เขาเรียกชายฉกรรจ์ที่นั่งดื่มกีร์อย่างเมามันส์ กับพรรคพวกอีกสามสี่คน
" ใครวะ!!!" เขาหันมาทำตาขวางใส่คนที่บังอาจมาขัดขวางเวลาดื่มของเขา ร่างสูงใหญ่ในชุดคุมสีดำสนิทกลืนไปกับมุมมืดของตรอกอันเป็นที่เร้นกายของพวกเขา
" ฉันเอง....มารุส" เขาค่อยๆก้าวเข้ามาไกล้ๆแสงไฟจากตะเกียง ใบหน้าทมึนของเขาทำเอากลุ่มชายฉกรรจ์นั้นได้ยิ้มออก
" แกเองหรอกรึที่ตามหาพวกฉันทั่วฮาลันน่าร์" เขาพูด พร้อมกับลุกขึ้นเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนด้วยท่าทีไม่เป็นมิตร
" ฉันมีสินค้ามาเสนอขาย...คนต่างแดน...ความงามเป็นเริส...ฉันว่าคงได้ราคาดีไม่น้อย" มารุสยื่นภาพที่เขาเก็บมันไว้ในกระเป๋าให้แก่ฮาเหม็ด แสงสลัวๆสาดส่องให้เห็นภาพของหญิงสาว ที่งดงามราวกับฝัน
" ฉันรู้จักนาง...คนของ ไลอาร์ แกสติดีอยู่หรือเปล่ามารุส...ไม่มีใครกล้ายุ่งกับคนของไลอาร์ " เขาโยนกระดาษนั้นคืนให้กับผู้มาเยือน ใช่ว่าเขาจะไม่อยากได้นางเสียหน่อยแต่เมื่อเขาสืบดูรู้แล้วว่าแม่หญิงต่างแดนคนนั้นเป็นใครเขากลับต้องเลิกล้มแผนการทั้งหมดของเขาในทันทีทันใด เนื่องจากพิจารณาดูแล้วแม้แต่เด็กน้อยยะงรู้เลยว่ามันไม่คุ้มค่าแน่นอน
" นอกจากพวกนายจะได้เงินจากการขายนางแล้ว...พวกนายจะได้เงินจากเจ้านายของฉันด้วย " มารุสถือไพ่เหนือกว่า เขาหยิบเช็คเงินสดที่มีมูลค่าหลายล้านโบกสบัดไปมาเพื่อหลอกล่อชายฉกรรจ์ตรงหน้า
" ฉันบอกไว้ก่อนนะว่าหากฉันมีอันตรายฉันจะซัดทอดพวกนายทันที!!!" ฮาเหม็ด ขู่ เขาพึงใจตัวเลขบนเช็คนั้นเป็นอย่างมาก แค่แม่หญิงคนเดียวแต่คุ้มเสียยิ่งกว่าเสี่ยงแบบนี้ค่อยดีขึ้นหน่อย ลูกน้องของเขายกเหล้ากีร์มาให้ทั้งคู่ได้ดื่มเพื่อเป็นข้อตกลงแก่กันและกัน
" ปัญหามีอีกอย่าง...แม่หญิงนางไม่ใค่รจะออกจากคฤหาสน์เท่าไหร่นัก...คงต้องรอจนกว่านางจะออกมาตลาดหนหน้าซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่...แกอย่ามาเร่งเชียว" เขาบอกพลางกระดกเหล้ากีร์ที่หมักมาอย่างยาวนานจนดีกรีนั้นสูงและรสชาติดีซึ่งเป็นของขึ้นชื่อของฮาลัน จึงไม่แปลกที่ไม่นานนักพวกเขาก็เมามายกันจนดึกดื่น
มารุส ปลีกกายออกจากวงสนทนาในแก้วที่สามเขาเดินทางอย่างเงียบเชียบเพื่อไปพบกับเจ้านายของตน สวนหลังคฤหาสน์กลางหาวของตระกูลมุสตาฟนั้น เป็นเส้นทางเก่าที่ไม่ค่อยมีคนใช้สอยมากนัก จึงเหมาะที่จะใข้เป็นเส้นทางลับที่เหล่าผู้อยู่นอกกฏหมานชอบใช้กัน
ซูซี่ เดินวนเวียนไปมาที่ห้องโถงใหญ่ด้วยความร้อนใจ เธอใช้วิธีหลากหลายเพื่อกำจัดอัญชันไปให้พ้นทาง แต่ทุกครั้งก็ถูกขัดขวางด้วยคนของไลอาร์ ความโกรธแค้นของเธอนั้นทำให้ตามืดบอด ยอมลงทุนเสียเงินทองหลายล้านเพื่อจ้าง กลุ่มโจรค้าทาสให้ลักพาตัวอัญชันไปขายให้พ้นๆทาง
" นายหญิง..." มารุสโผล่ออกมาจากเงามืดในมุมที่อับสายตาของคฤหาสน์ ซูซี่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินเสียงของลูกน้องของเธอ
" สำเร็จไหม??" เธอถามอย่างตื่นเต้น
" พวกฮาเหม็ดรับงานนี้ครับนายหญิง" เขาตอบ
" ดี!!!...นายไปได้แล้ว " ซูซี่แทบจะกระโดดโล้ดเต้นหญิงสาวเดินตัวปลิวรีบขึ้นห้องนอนของตน หัวใจของเธอเต้นระรัวเหมือนระฆังที่ถูกสั่น ความยินดีแล่นไปทั่วร่างจนเธอเก็บอาการแทบไม่อยู่ หลายเดือนมานี้ ทั้งนำเรื่องที่เธอสืบได้ไปบอกแก่องค์สุลต่าน หรือแม้แต่สร้างเรื่องเท็จต่างๆให้มหาราณีทราบ แต่เจ้าชายนอกคอกเช่นไลอาร์ กลับไม่ได้ทำให้พวกท่านกระตือรือล้นที่จะจัดการเรื่องอัญชัน ถึงจะดูโมโหทุกครั้งที่เธอได้รายงานเรื่องราวต่างๆ ทว่าคำตอบของพวกท่านก็แค่เพียงจะจัดการให้แม่หญิงคนนั้นเป็นเพียงนางบำเรอเท่านั้น ซูซี่ไม่อยากเห็นหนามที่ทิ่มตำใจอย่างหญิงต่างแดน เธอไม่อยากให้ใครมาปันมรดกจากเธอไป และนั่นทำให้เธอขาดสติสัมปชันญะที่ดีไปจนกระทั่งคิดจะขายคนๆหนึ่งเป็นทาสไป
ทุกๆวันเงินเดือนออก อัญชันจะรู้สึกดีที่สุด เธอจะรีบเข้าในเมืองเพื่อซื้อของต่างๆส่งไปให้บิดา รวมถึงโอนเงินไปให้ทางบ้านด้วย การที่นานๆจะได้มาชอปปิ้งเพื่อสนองความต้องการของตนเองบ้างมันเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุด เมื่อก่อนจะใช้เงินแต่ละบาทยังคิดแล้วคิดอีกจนหัวแทบจะระเบิดแต่มาคราวนี้ ต่อให้ใช้เงินมือเติบยังไงเธอก็ยังเหลือกินเหลือใช้อยู่ดี อีกเหตุผลหนึ่งคือวันที่เธอได้เข้าในเมืองคือวันที่เธอได้โทรคุยหาเพื่อนๆที่แสนคิดถึงแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆแก่กันจนเกือบหมดเวลาทั้งวัน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่หญิงสาวกลับมาที่คฤหาสน์ด้วยความสุข พร้อมชายหนุ่นร่างสูงกำยำที่นั่งรอเธออยู่ที่ห้องรับแขกดั่งเช่นทุกที
" วันนี้ได้อะไรมาบ้างล่ะอัญ...อารมณ์ดีมาเชียว " เขาทักหญิงสาวที่เดินราวกับเต้นระบำเข้ามา
" พี่!!! กลับมาแล้วเหรอคะ" อัญชันรีบเข้าไปหาเขาทันทีที่ได้เห็นร่างสูงนั้นนั่งรอเธออยู่
" กลับมาแล้วครับ...มานี่สิอัญ " ไลอาร์ตบเบาะโซฟานุ่มๆข้างๆเขาเชื้อเชิญให้หญิงสาวนั่งลงข้างๆเขา
" อีกเดี๋ยวพี่คุณก็จะกลับมาแล้วนะพร้อมกับหมอจิตเวชที่เก่งที่สุด...ต่อไปนี้คุณจะได้ไม่ฝันร้ายอีก" เขาบอกเรื่องที่น่ายินดีแก่หญิงสาว อัญชันฉีกยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ราวกับพระอาทิตย์ยามรุ่งอรุณของเธอนั้นทำให้เขารู้สึกอิ่มเอมไปทั้งใจจริงๆ
" จริงเหรอคะ!!!...เมื่อกี้โทรหาพี่ดาวไม่เห็นบอกเลยว่าจะกลับมา" อัญชันรู้สึกดีใจจนเนื่อเต้นร่างบางเผลอตัวเอี้ยวกายไปหอมแก้สากของชายหนุ่มเพื่อเป็นการตอบแทน การกระทำนั้นทำเอาเขาตกตะลึงไปชั่วขณะแต่ก็ ฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ
" ครับ....คุณอยู่แต่ในคฤหาสน์แล้วก็ในเมือง...เบื่อไหมครับ " เขาถามเธอพลางขยับกายอย่างยากลำบากเพราะตอนนี้มังกรของเขาพร้อมผงาดอีกแล้วเพียงแค่เขานั้นถูกายสาวสัมผัสเพียงแค่โฉบผ่าน
" เบื่อสิคะ...ใครย้างจะไม่เบื่อ" อัญชันพูดพลางหยิบองุ่นขึ้นมาทานแก้ขัดเขินที่เธอทำให้เขามองเธอราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว
" งั้นพรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปเที่ยวที่เหมืองนะ...ที่นั่นดาวสวยมากกว่าที่นี่เสียอีก" เขาพูด
" จริงเหรอคะ!!! " ดวงตางามส่องประกายวาบวับดุจดวงดารา อัญชันรู้สึกดีใจมากขึ้นกว่าเดิมร้อยเท่าพันเท่าเธอขอตัวไปอาบน้ำเผลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อลงมาทานอาหารค่ำกับเขา
" เวลานายหญิงมีความสุขแล้วทั้งคฤหาสน์ก็เหมือนมีแต่ความสุขนะครับนายท่าน" เซนซิลพูด โดยมีเอเลนเเละเรนดอลคอยพยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ
" พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอไปชมเหมือง...คงต้องเริ่มสอนงานเธอในฐานะนายหญิงจริงๆจังเสียที อิลลา เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว " เขาถามหญิงชราที่ดูเหน็ดเหนื่อยแต่เปี่ยมความสุขตรงมุมห้อง
" เกือบ60%แล้วค่ะ อิลลาอยากให้งานออกมางดงามและสมเกียตริที่สุดค่ะ..คาดว่าจนกว่านายท่านและนายหญิงกลับมา คงจะเตรียมการเสร็จสิ้นพอดี" หญิงชรารายงาน
" ดี...ผมอยากให้งานออกมาเพอร์เฟคที่สุด...เพื่อที่จะได้ไม่มีใครมาหมิ่นเกียตรินายหญิงได้" เขาพูด
ดวงดาราพราวฟ้าเป็นประกายราวกับเพชรเม็ดงามที่ประดับอยู่บนผืนผ้าสีกำมะหยี่สีดำสนิท ค่ำคืนนี้ชายหนุ่มหญิงสาวก็ยังคงตระกองกอดกันอย่างดูดดื่มเช่นเดิม เพียงแต่ความรู้สึกของเขาและเธอกลับมีต่อกันมากขึ้นเรื่อยๆจนเป็นความสัมพันธ์ที่มากกว่าคนรู้ใจมากกว่าคนรักและมากกว่าคู่นอน ไลอาร์จุมพิตหน้าผากมนอย่างแนบแน่นและเนิ่นนานเขาถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อเธอลงไปในการกระทำที่เปี่ยมไปด้วยความรักอันหวานซึ้งมิรู้คลายจวบจนดวงตะวันของรุ่งอรุณของอีกวันได้โผล่พ้นเส้นขอบฟ้าที่ตัดกับผืนทะเลทรายขึ้นมา
อัญชันทานข้าวได้เยอะมากขึ้นกว่าเดิมมากอาหารทุกจานดูอร่อยจนเธอรู้สึกแน่นท้องไปหมด พอตะวันเริ่มบ่ายขึ้นท้องฟ้าขบวนรถคันสีดำสนิทก็เริ่มล้อหมุนมุ่งสู่ทะเลทรายอันกว้างไกลไปยังทิศเหนือของคฤหาสน์อีกหลายร้อยกิโลเมตรซึ่งกินเวลาไปเกือบๆสามชั่วโมงกว่าโดยหยุดพักเพียงแค่เติมน้ำมันรถตามโอเอซิสเท่านั้น บางครั้งก็พบเจอกับพายุทรายที่ไม่รุนแรงมากแต่เพราะ รถที่ถูกดัดแปลงมาแบบพิเศษนั้นก็แกร่งพอที่จะต้านทานพายุทรายเอาไว้ได้บ้าง เมื่อพายุสงบลงขบวนรถนั้นก็เดินทางต่อไปในที่สุดอัญชันก็เห็นอาคารที่ปั้นด้วยดินดูแปลกตาใกล้ๆกับหน้าผาสูงชัน
" ตรงนั้นเหรอคะ...เหมืองที่พี่บอก" อัญชันมองถาม เธอเห็น สิ่งก่อสร้างที่ทำจากดินปั้นเป็นอาคารขนาดสองชั้นดูกลมกลืนไปกับผืนทรายและหน้าผา หลังคาทำจากไม้และดินดูเหมือนที่อัญชันเคยเห็นในทีวีบ่อยๆ เธอรู้ว่านั่นเป็นบ้านดินที่ขึ้นชื่อในแถบทะเลทราย และแพร่หลายในแถบทะเลทรายอาหรับเพราะมันจะต้านทานพายุทรายที่แปรปรวนง่ายพอๆกับพายุในมหาสมุทรอันกว้างใหญ่


## 17. ลักพาตัว

เหมืองเพชรนั้นมีลักษณะเหมือนเหมืองทั่วๆไปที่อัญชันเคยเห็นไม่ได้มีอะไรน่าตื่นตาตื่นใจเสียเท่าไหร่นักเพียงแต่ภายในเหมืองขุดต่างหากที่น่าตกใจ ผนังถ้ำที่ชาวเหมืองขุดแทบจะทุกแห่ง ล้วนแฝงไปด้วยอัญมณีล้ำค่าที่หาค่าเปรียบไม่ได้ เพชรดิบที่ดูภายนอกเป็นเพียงก้อนหินเเข็งๆ แต่เมื่อถูกเจียระไนมาแล้วกลับ ดูงดงามเสียยิ่งกว่าอะไร ไลอาร์พาอัญชันเที่ยวชมกรรมวิธีการสกัดเพชร เจียระไนเพชรรวมไปถึงการขึ้นรูปต่างๆอย่างระเอียด
" ไม่นึกเลยนะคะว่ากว่าจะได้สร้อยสวยๆสักเส้นมันอยากขนาดนี้" อัญชันพูดในขณะที่กำลังพักทานอาหารกลางวันอยู่กับชายหนุ่ม ที่แถบนี้ส่วนมากจะมีชนพื้นเมืองที่เป็นคนงานเหมืองก็ราวกับเป็นหมู่บ้านๆหนึ่งก็ว่าได้
" นั่นแหล่ะครับที่ทำให้มันมีมูลค่าโดยเฉพาะสร้อยที่ผมให้คุณไว้...ถึงจะไม่ได้มีมูลค่าทางเงินมากแต่สำหรับมูลค่าทางใจผมว่ามันก็มากพอนะครับ " เขาชี้ไปนังจี้เพชรสีชมพูบนคอของหญิงสาว จี้รูปผีเสื้อที่ประดับด้วยเพชรน้ำงามส่องประกายวาวบนลำคอขาวผ่องของเธอ
" ขอบคุณมากนะคะ" อัญชันกล่าวขอบคุณชายหนุ่มพลางจับจี้ขนาดเท่าเหรีญบาทที่อยู่บนคอ
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่อัญชันอยู่ที่เหมืองเธอสนิทกับชาวบ้านมากขึ้นและได้เรียนรู้งานต่างๆมากขึ้น โดยมีริสาและไลอาร์คอบสอนงานต่างๆ
" ให้ฉันได้เรียนรู้มากขนาดนี้เหมือนจะให้ฉันมารับช่วงต่อเลยนะริสา...ปวดหัวจะแย่แล้ว" อัญชันโอดโอยพลางทิ้งกายลงบนกองหมอนนุ่มๆอย่างเหนื่อยอ่อน
" เอ๊ะ??? นายท่านไมาได้แจ้งหรือคะว่าอีกเดี๋ยวนายหญิงต้องมาช่วยดูแลกิจการต่างๆ...อุ๊ย!!"  ริสาหน้าเสียเพราะหลุดปากพูดเรื่องที่ถูกห้ามเอาไว้ออกไปด้วยความเผลอไผล ทว่าอัญชันก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเพราะเธอก็ไม่ได้คิดว่าตนสมควรจะรู้เรื่องนี้ เพราะตำแหน่งเธอตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างจากนางบำเรอ และคงจะได้ปลดระวางในเร็วๆนี้เป็นเเน่ แต่เมื่อนึกไปก็รู้สึกเจ็บในอกจนแทบหายใจไม่ออก หญิงสาวเสแสร้งแกล้งทำเป็นว่าเธอรู้สึกหิวจึงร้องขอของหวานจากริสาไป เมื่อพ้นร่างบางระหงของริสา น้ำตาเจ้ากรรมก็รื้นขึ้นมา
" อย่างอแงไปหน่อยเลยอัญชัน...กฏเหล็กของเธอคือห้ามมีใจให้ลูกค้าไม่ใช่หรือ" อัญชันปาดน้ำตาด้วยหัวใจที่เจ็บปวด เธอรีบหาอะไรทำเพื่อหักห้ามความรู้สึกที่แน่นอกของเธอ แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามทำนุ้นนี่แค่ไหน ก็ไม่อาจจะลบเลือนความรู้สึกของเธอเอาไว้ได้
แม้ว่าตอนกลางคืนจะอันตราย แต่อัญชันคิดว่าแค่เดินเล่นรอบๆบ้านพักก็คงไม่ได้อันตรายเท่าไหร่อีกทั้ง เรนดอลก็เดินเล่นกับเธอด้วย
" เรนดอล..นายหญิงของนายเป็นคนแบบไหนเหรอ..." อัญชันถามเมื่อเธอกำลังเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่
" ก็...เป็นคนร่าเริง ยิ้มสวย งดงาม แล้วก็..ใครอยู่ด้วยก็มีความสุขครับ" เขาตอบ
" เหรอ...เธอคงเป็นที่รักของทุกคนสินะ" เธอถามพลางกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาที่เอ่อไหลออกมาอีกแล้วยิ่งถามเธอก็ยิ่งเจ็บปวดไปทั้งหัวใจของเธอ
" ครับ...เธอเป็นที่รักของนายท่านและทุกๆคนเลยแหล่ะครับ"  เรนดอลตอบ เขามองแผ่นหลังของหญิงสาวอย่างชื่นชมทว่าเขากลับรู้สึกเอะใจขึ้นมาตงิดๆ
" เอ๊ะ!!เดี๋ยวนะครับ....โอ๊ย!!"
"ผลั๊วะ!!!"
เสียงของแข็งกระทบกับศรีษะของชายหนุ่มดังลั่นความมืด อัญชันสะดุ้งสุดตัวแต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรขึ้นมาอีก มือหนาหยาบกร้านก็ก็พุ่งเข้ามาเกาะกุมหญิงสาว ร่างบางดีดดิ้นด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามขัดขืนสุดแรงเกิด แต่เหมือนว่ายิ่งเธอดิ้นรนเท่าไหร่สติก็ยิ่งค่อยๆดับหายไปก็เท่านั้น อัญชันนึกถึงไลอาร์สุดหัวใจ ร้องเรียกเขาในใจสุดกำลังแต่มือหนาที่ปิดปากเธอเอาไว้พร้อมกับยาสลบชนิดโปะมันทำให้เสียงนั้นร่ำร้องอยู่แค่ในใจ
ไลอาร์ที่กำลังง่วนอยู่กับงานจู่ๆก็สะดุ้งสุดตัวเขารู้สึกใจหายวาบราวกับบางสิ่งบางอย่างถูกแย่งชิงไป ชายหนุ่ม คิดเพียงว่าเขาคงทำงานหนักมากเกินไปเพราะอยากเร่งอะไรๆให้มันเสร็จสิ้นทันก่อนที่เขาจะกลับคฤหาสน์ตะวันดารา สององครักษ์ที่ช่วยงานเขาอย่างหนักไม่แพ้เจ้านาย เมื่อเห็นนายเหนือหัวของตนหน้าซีดเผือด
"พักสักหน่อยไหมครับนายท่าน...โหมงานมาหนักขนาดนี้เดี๋ยวจะทรุดไปนะครับ "เอเลนพยุงนายเหนือชีวิตให้มาพักผ่อนยังโซฟาตัวยาว ทว่าเจ้านายของเขากลับโบกมือห้ามเขาเอาไว้
" อัญชันอยู่ที่ไหนหรือตอนนี้" เขาถามองครักษ์หนุ่ม ในใจรู้สึกไหววูบคิดถึงแต่หญิงสาวทั้งๆที่เขาพึ่งจะจากเธอไปเมื่อทานมื้อเย็นไปเมื่อครู่เอง
" อยู่กับริสาที่ห้องนั่งเล่นครับ " เซลซิลตอบ เขารีบรินกาแฟอุ่นๆให้กับเจ้านาย ทว่าไม่ทันที่เขาจะรับกาแฟจากเซลซิล ริสาก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
" แย่แล้วค่ะนายท่าน!!!!นายหญิงหายตัวไปเจ้าค่ะ!!!...เรนดอล....เรนดอลเองก็ถูกทำร้ายอาการสาหัสเจ้าค่ะ "
" อะไรนะ!!! " ไลอาร์หัวใจแทบจะหยุดเต้น แข้งขาแทบจะอ่อนแรงล้มลงไป แต่เขาก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องราวอะไรขึ้นเลย เขาหวังเพียงแค่ขอให้หญิงสาวไปเดินเล่นแถวๆนี้ก็เท่านั้นเอง
เมืองหลวงฮาลัน  ตึกสูงใหญ่ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นโรงแรมที่ดีที่สุดในแคว้นฮาลัน เพียงจันทร์กำลังดื่มด่ำกับอาหารอันแสนอร่อยตรงหน้ามีทั้งเนื้อ ไก่ และผลไม้ต่างๆ
" คุณคิดจะหยุดทานบ้างไหมมิสเพียงจันทร์ ดูสิ..เคี้ยวจนแก้มตุ้ยไปหมดแล้ว" เอฮาซานนิ่วหน้าพลางเอื้อมมือหนาข้ามโต๊ะมาเช็ดปากที่เปรอะเปื้อนของหญิงสาว
" เสียมารยาทนะคะคุณ...มาขัดขวางการกินคนอื่นแบบนี้" เพียงจันทร์ดุเสียงเขียว พลางยัดอาหารตรงหน้าเข้าไปได้อีก เอฮาซานรู้สึกทึ่งเล็กน้อยที่หญิงสาวตัวเล็กๆตรงหน้ากินเก่งเกินตัวไปมาก
" แล้วพี่ฟ้าจะมาถึงฮาลันเมื่อไหร่เหรอคะคุณ...ฉันอยากไปหายัยอัญจะแย่แล้วนะ" เพียงจันทร์ถามขณะที่เคี้ยวเนื้อสตูว์ที่นุ่มละลายลิ้นอยู่เต็มปาก
" พรุ่งนี้น่าจะมาถึงตอนบ่ายๆครับ" เขาตอบอีกทั้งยังตักอาหารให้หญิงสาวอีกเรื่อยๆ แม้ปากจะแหย่ให้เธอโมโหอยู่บ้างแต่เขาก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่เห็นหญิงสาวทานอะไรๆได้อย่างเอร็ดอร่อย
เอฮาซานได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้เดินทางไปเกือบครึ่งโลกเพื่อไปเชิญศาสตราจาร์ยเลอดัวร์ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านจิตเวชมารักษาอัญชัน โชคดีที่เพียงจันทร์อ้อนวอนจนคุณหมอนั้นยินยอมตามมาในที่สุด
" ผมรู้สึกทึ่งกับคุณได้ตลอดจริงๆมิสเพียงจัทร์ " ผู้ช่วยอาจาร์ยหมอหนุ่มที่เอฮาซานรู้สึกไม่ชอบหน้าเดินมาหาเพียงจันทร์โดยในมือถือจานอาหารมาด้วย
" ผมก็รู้สึกทึ่งเหมือนกันนะครับว่าผู้ดีถิ่นเมืองเก่าอย่างคุณจะทานอาหารพื้นเมืองของที่นี่ได้" เอฮาซานแขวะ
" ถึงรสชาติจะจัดจ้านไปบ้างแต่ก็พอทานได้ครับพอดีผมไม่ได้หัวสูง" เขาแขวะกลับ เสียงสายฟ้าฟาดเปรี๊ยะๆดังขึ้นเมื่อทั้งสองเผชิญหน้ากัน พวกเขาต่างก็แก่งแย่งที่จะเป็นคนรู้ใจของหญิงสาวให้ได้ ทว่าดูเหมือนว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าไก่อบเสียเท่าไหร่
" พวกคุณดูสิคะ...ไก่นี่เนื้อแน่นแล้วก็นุ่มมากเลย...'' เพียงจันทร์รู้ดีถึงสถานณการ์ณตรงหน้าหญิงสาวหั่นปีกไก่ให้แก่ชายหนุ่มทั้งสองแล้วลงมือทานอาหารต่อจนอิ่มท้อง เมื่ออิ่มจนพอใจเธอก็ทิ้งชายหนุ่มทั้งสองคนให้กัดกันเองอยู่ตรงนั้นแล้วกลับห้องพักไป
" เรนดอล!!!เรนดอล!!!" เอเลนร้องเรียกชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือดอยู่ข้างๆบ้านพัก บนหัวของเขามีแผลฉกรรจ์ที่อาจทำให้กะโหลกร้าว เลือดสีแดงฉานนองทั่วพื้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
"เซลซิล...ฮอล์จะมาเมื่อไหร่??" ไลอาร์ที่ตอนนี้กังวลไปจนแทบทำอะไรไม่ถูกถึงแม้ว่าปรกติแล้วเขานั้นสุขุมได้ในทุกสถานการ์ณ
" เซลซิล!!! "
" ใจเย็นๆครับนายท่าน!!! " เซลซิลร้องเตือนสติเจ้านายของตนที่เห็นว่าสติของเขาเริ่มหายไปทีละเล็กละน้อยแล้ว
" ตอนนี้ริสาเกณณ์คนให้ออกตามหานายหญิงแล้วครับส่วนฮอล์อีกสิบนาทีจะมาถึงครับ" เซลซิลรายงาน
" เอเลนฉันฝากนายดูแลเรนดอลด้วย...ริสา...เธออยู่ที่นี่เผื่ออัญชันกลับมา...เซลซิล...ไปกับฉัน...ค่ำมืดแบบนี้ไม่มีใครกล้าเอารถออกวิ่งหรอก...พวกมันคงเอาม้าหรืออูฐมาแน่...มันคงไปได้ไม่ไกล...รีบไปกันเถอะ!!!" ในที่สุดเขาก็ดึงสติกลับมาได้ เขาออกคำสั่งให้ลูกน้องทุกคน อย่างเยือกเย็น!!!


## 18.  ดวงใจที่หายไป

ทุกอย่างดูวุ่นวายไปหมด ทั้งเรื่องที่เรนดอลบาดเจ็บสาหัสแล้วเรื่องที่ อัญชันหายตัวไป จวบจนตะวันรุ่งโผล่ขึ้นขอบฟ้า เอเลนที่ส่งตัวเรนดอลถึงมือหมอแล้วก็รีบติดต่อเจ้านายที่ตอนนี้ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้างทันที
" นายท่าน.... " เขาพูดผ่านเครื่องสื่อสารทางดาวเทียมที่เป็นเพียงสิ่งเดียวที่จะติดต่อเจ้านายและเพื่อนของเขาได้ในขณะที่พวกเขาอยู่ท่ามกลางทะเลทรายเท่านั้น
"..... เอเลน...." เสียงตอบรับขาดๆหายๆที่ตอบกลับมาทำให้เขาต้องปรับคลื่นเสียงให้ถี่ขึ้นอีกสักนิด
" ได้ยินไหมครับท่าน!!" เขาร้องถามอีกครั้ง
" ได้ยิน...เอเลนนายเช็คจีพีเอสรหัส ห้าสองหนึ่งสองศูนย์ ด่วนเลย "  ไลอาร์รีบออกคำสั่งทันที เขาเริ่มร้อนใจเมื่อเห็นว่าตะวันเริ่มโผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว โชคดีที่เมื่อคืนนั้นพายุทรายไม่ได้รุนแรงนัก แต่มันก็ทำให้เขาไม่สามารถแกะรอยต้องส่งสัยที่เขาพบเมื่อคืนไม่ได้  รอยนั้นบ่งบอกได้ว่าพวกที่ต้องสงสัยนั้นใช้ม้าเป็นพาหนะเช่นกัน
" ครับท่าน... " เอเลนรับคำสั่ง เขารีบเปิดเครื่องติดตามจีพีเอส ตามคำสั่งผู้เป็นนาย จุดสีเขียวที่กระพริบอยู่บนเรดาร์โชว์หราบนหน้าจอมอนิเตอร์ บ่งบอกว่าจุดๆนั้นก็คือเจ้านายของเขา เอเลนสั่งให้ลูกน้องขยายมุมกว้างขึ้นเพื่อให้เห็นเป้าหมายที่เขาต้องการ แต่กระนั้นแล้วต่อให้ขยายไปเท่าไหร่เขาก็ไม่เห็นแม้กระทั่งจุดสีแดงเลยสักนิดเดียว
" ทำไมถึงมองไม่เห็นกัน!!??" เขาเริ่มร้อนรนใจ พลางสั่งให้ลูกน้องของเขาขยายวงกว้างในการหาอีก
" หรือจะเข้าเขตแดนของจอร์แดนแล้วล่ะครับหัวหน้า" ลูกน้องเขาออกความคิดเห็นทำเอาเขาถึงกับหน้าซีด หากเป็นดั่งที่ลูกน้องของเขาพูดจริง เรดาร์จีพีเอสเครื่องนี้คงหาไม่เจอเป็นแน่ คฤหาสน์ตะวันดารานั้นอยู่ห่างไกลคลื่นสื่อสารนักหากไม่ใช่ในเมืองหรือที่เมืองหลวงก็ไม่อาจจะใช้คลื่นสื่อสารได้อย่างสะดวกเสียเท่าไหร่
" ติดต่อคุณเอฮาซานที่ฮาลัน...ให้ตามหาจีพีเอสนายหญิงด่วน!!" เขาออกคำสั่งลูกน้องพลางรีบต่อสายจากสัญญาณดาวเทียมไปสู่เครื่องส่งสัญญาณของเจ้านายของตน
" ท่านครับ...ไม่สามารถตามหาจีพีเอสของนายหญิงได้ครับ...คาดว่าจะออกนอกเขตฮาลันน่าร์ไปแล้ว...ตอนนี้ผมบอกให้คุณเอฮาซานติดตามจากคลื่นแทนแล้วครับ" เขารายงานเจ้านาน
" ดี...ให้เอฮาซานติดต่อฉันโดยตรงส่วนนายหาต่อไปเผื่อว่าจะคลาดสายตาไปจุดใดจุดหนึ่ง" เขาสั่งต่อด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด
ไลอาร์แทบจะหมดแรงเสียตรงนั้นเมื่อได้ยินว่าพวกของเอเลนไม่สามารถหาจีพีเอสที่เขาแอบใส่ไว้ในสร้อยของอัญชันเจอ ร่างสูงสั่นเทาด้วยความกลัวที่จะต้องสูญเสียดวงใจของเขาไปอีกครั้ง นับตั้งแต่ที่มารดาเสียไปจากเขาตลอดการ เครื่องส่งสัญญาณจีพีเอสที่เขาสั่งทำขึ้นมาพิเศษนั้นไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแน่นอนเพราะทุกครั้งที่เขาเช็คมัน ก็ไม่มีครั้งไหนที่จะมีปัญหาไดๆ นอกเสียจากว่า ที่ๆจีพีเอสนั้นออกนอกเขตฮาลันน่าร์ไป ยิ่งคิดหัวใจของเขายิ่งจะขาดรอนๆ มโนจิตคิดไปต่างๆนาๆ ถึงภัยอันตรายทั้งหลายที่จะเกิดขึ้นแก่หญิงสาว แต่จะให้เขาดันทุรังตามหาโดยไม่มีจุดหมายใดๆ ก็คงไม่ได้เพราะทะเลทรายนั้นน่ากลัวไม่ต่างกับมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ทีเดียว
" นายท่าน...ระหว่างที่รอท่าเอฮาซานติดต่อกลับมา...เราพักสักหน่อยเถอะครับ..." เซลซิลออกความเห็น เขามองเห็นแววตาสีอำพันนั้นเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย
" ก็ดีเหมือนกัน....ไปกันเถอะ" เขาเห็นด้วย
ทั้งคู่ควบคุมบังเหียนม้าคู่ใจไปยังโอเอซิสเล็กๆที่พอเป็นที่หลบแดดอันร้อนแรงของทะเลทราย ร่างสูงล้างหน้าล้างตาให้รู้สึกผ่อนคลายและกลับมานั่งพักกายใต้ต้นทามาริสด์ ดวงตาที่หนักอึ้งหลับลง พลันก็นึกถึง เรื่องราวต่างๆที่อยู่กับอัญชัน คืนที่เขากำลังรู้สึกเบื่อหน่ายบนเรือสำราญลำใหญ่เพราะเขาต้องประมูลเพชรที่มีมูลค่าที่สุดของเขาออกไปเพื่อชื่อเสียงและเงินทอง ท่ามกลางผู้คนที่เปล่งประกายด้วยเครื่องเคราจนแสบตา แต่เสียงหัวเราะร่าของหญิงสาวกลับเรียกความสนใจเขาไปทั้งหมด  เธอเปล่งประกายราวกับนางในฝัน ดวงหน้ามน ผมสลวยสีน้ำตาลเข้มยาวจรดเอว ดวงตาดุจกวางผา จมูกและริมฝีปากอวบอิ่ม ร่างบางนั้นไม่ได้ประดับประดาไปด้วยของหรูหราทว่ากลับงดงาม ภาพของอัญชันตรึงจิตของเขาสลักลึกลงไปในดวงใจของเขา แต่มาคราวนี้เธอกลับถูกผลัดพรากจากไปจากเขาโดยคนกลุ่มไหนก็ไม่รู้ได้ ยิ่งคิดถึงอันตรายต่างๆก็ยิ่งทำให้ใจของเขารู้สึกโหวงเหวง
" ปิ้บ....ปิ๊บบบ..."
เสียงเครื่องสื่อสารดังขึ้นขัดขวางความคิดต่างๆที่ทำให้ใจเสีย มือหนารีบคว้าเจ้าเครื่องนั้นขึ้นมาด้วยใจที่กลับมาเปี่ยมหวัง
" ว่าไง!!!" เขารีบถาม
" จุดที่จีพีเอสอยู่คือที่เมืองซิบิลินครับท่านตอนนี้มันเคลื่อนที่เร็วมากคิดว่าทางนั้นกำลังเดินทางโดยเฮลิคอปเตอร์หรือไม่ก็รถยนต์ครับ" เอฮาซาน รีบรายงาน
" แจ้งท่านพี่ให้ช่วยสกัดรถทุกคันหรือฮอล์ทุกคันที่ผ่านเมือง...ส่งฮอล์มารับฉันที่เหมืองด้วย" เขาออกคำสั่ง สายตาที่เคยอ่อนแสงลุกโชนขึ้นมาอีกคร้้ง หลังจากที่ได้รับรายงานจากเอฮาซาน ชายหนุ่มรีบออกเดินทางกลับเหมืองเพื่อวางแผนช่วยเหลือหญิงสาวที่ตอนนี้ตะเป็นตายยังไงก็ไม่อาจจะรู้ได้
อัญชัน หลับๆตื่นๆ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองมึนงงอย่างไรก็ไม่รู้ได้ เธอทั้งถูกแบกถูกโยนจนรู้สึกเจ็บไปทั้งร่าง เธอได้ยินพวกที่ลักพาตัวเธอมาพูดคุยกันเป็นภาษาถิ่นที่เธอฟังไม่ค่อยออก มีแต่บางคำที่เธอพอจะจับใจความได้นั่นคือ ขาย ราคาดี เพียงแค่นี้ แต่หลังจากที่เธอโดนอุ้มๆโยนๆอยู่อย่างนั้นไม่นาน เธอก็มีอันต้องกลับสู่นิทราอีกครั้งหนึ่ง
รถสีเทาควันบุหรี่วิ่งผ่านทะเลทรายอันกว้างใหญ่ มุ่งหน้าไปสู่เมืองหลวงที่เป็นศูนย์กลางการค้าอย่างซิบิลิน  เมืองหลวงที่ใหญ่เป็นอันอับสองรองจากฮาลันปกครองโดยเชคซีอาร์ เป็นอีกเมืองที่มีการค้าที่หลากหลายรวมไปถึงการค้าทาสที่ตลาดมืด เหล่าชายฉกรรจ์ พาร่างบางของหญิงสาวต่างแดนมาขายต่อพ่อค้าคนกลางเพื่อรอเวลาขายทอดตลาด
" คราวนี้เป็นหญิงยิปซีหรือเด็กกำพร้าที่ไหนอีกล่ะฮาเหม็ด" พ่อค้าทาสถามเมื่อเห็นห่อผ้าที่ปกปิดกายร่างบางเอาไว้
"โอ๊ย!!!อันนี้ของดี!!!ฉันรับรองได้!!" เขาคุยโวพลางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับชายชรา
" เห๊อะ!!!!ของใหม่หรือมีตำหนิล่ะ"
"ของมือสอง..แต่...ราคาดี!!!" เขาพูดพลางเปิดห่อผ้าออกเผยให้เห็นร่างบางที่งดงามราวนางสวรรค์หลับไหลอยู่ ชายชราเบิกตากว้างเมื่อเห็น 'สินค้า' ที่เขาพูดถึง มันช่างสมกับที่ฮาเหม็ดคุยโวไว้จริงๆ
" เท่านี้พอไหม " เขาเสนอราคา
" น้อยไป...นางมีราคากว่านั้น"
"ของมือสองจะขายได้เท่าไหร่กันเชียววะ!!!"
" ได้ยินแว่วๆว่า แถบจอร์แดนมีคนให้ราคาหญิงต่างแดนดีกว่าซิบิลินเสียอีกนะ "
" เออๆๆๆ...เท่านี้...พอไหม?? หากค้าขายไม่ได้ราคาคุย...ต่อไปอย่าได้มาทำการค้ากันอีก!!" ชายชราตัดความรำคาญพลางโยนห่อเงินห่อใหญ่ให้เขาแล้วเรียกให้ลูกน้องร่างยักษ์มาอุ้มเธออกไป อัญชันที่กำลังหลับไหลไม่รู้สึกตัว ถูกหญิงชราและเหล่าสาวใช้พาตัวไปอาบน้ำขัดตัวแต่งกายทั้งๆที่ยังคงหลับอยู่เพราะฤทธิ์ยาสลบ ก่อนจะถูกนำมาใส่กรงขังไว้ราวกับเธอเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน
ย้อนกลับไป ก่อนที่ฮาเหม็ดจะนำตัวอัญชันมาขาย เขาได้พาเธอไปยังโกดังร้างแห่งหนึ่งที่นอกเมืองเพื่อเปลี่ยนจากม้าเป็นรถยนต์ ที่นั่นซูซี่ที่คอยดูความคืบหน้าของแผนการในการกำจัดอัญชันอยู่ได้รออยู่ก่อนแล้ว เธอบีบกรามของหญิงสาวอย่างเกรียจชัง ใบหน้าที่งดงามของเธอเหยเกดูน่ากลัว
" ก็แค่โสเภณีชั้นต่ำริอาจจะเล่นของสูงก็ถูกขายไปเป็นทาสเถอะแก!!!" เธอสบถพลางกระชากสร้อยที่อยู่บนคอของอัญชันออกเพราะเธอรู้ดีว่าสร้อยเช่นนั้นอัญชันได้รับมาจากไลอาร์ เธอมองจี้รูปผีเสื้อสีชมพูในมือพลางสวมมันเอาไว้กับลำคอระหงของตน พึงพอใจที่แย่งชิงมันมาได้ก่อนจะจากออกไปโดยหารู้ไม่ว่า เธอกำลังขุดหลุมฝังตนเองอยู่
ไลอาร์มาถึงซิบิลินภายในหนึ่งชั่วโมงที่ฮอล์ได้บินข้ามทะเลทรายไปรับเขาตอนนี้สองคนพี่น้องต่างก็ดูจอเรดาร์อย่างเคร่งเครียด
" พี่สั่งปิดเมืองไปแล้ว...ฮอล์เองก็มีแต่ของเจ้าที่บินออกแต่จีพีเอสยังวิ่งไปมาอยู่แบบนี้แสดงว่านางยังอยู่ในซิบิลินอยู่" ซีอาร์ออกความเห็น เขาดูจุดสีแดงที่วิ่งไปยังตอนตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง
" ตรงนี้คือโรงแรมของพี่หญิงไม่ใช่หรือท่านพี่" ไลอาร์ชี้ไปยังจุดแดงที่กระพริบอยู่กับที่มานานกว่าสิบนาทีแล้ว
" ไปดูกันเถอะ " เขาบอกพลางผุดลุกขึ้นพร้อมกับรีบมุ่งหน้าไปยังโรงแรมของพี่สะไภ้พร้อมๆกับองครักษ์ทั้งสองและพี่ชาย


## 19. ไม่ใช่เธอ

" อุ๊...แหว่ะ!!!!!"
เสียง อาเจียนของ นภัทธาที่พึ่งเหยียบผืนดินของฮาลัน ดังลั่นห้องน้ำสนามบิน หญิงสาวอาเจียนออกจนแทบหมดใส้หมดพุงเพราะเวียนหัวจากอาการเจ็ทแลค เนื่องจากนั่งเครื่องบิน บินข้ามขอบฟ้ามาหลายต่อหลายที
" ให้ดิ้นตายสิ...ทรมานชิบ!! " หญิงสาวล้วงยาดมที่พกมาด้วยขึ้นสูดดมให้คลายวิงเวียนโดยมีเพียงจันทร์คอยดูแลอยู่ใกล้ๆ
" พี่อาการหนักนะไปหาหมอกันเถอะ" เธอเสนอสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย แต่มืออวบๆของนภัทธากลับโบกหยอยๆห้ามไว้
" ไม่เป็นไรหรอก...รีบไปกันเถอะฉันใจไม่ดีรู้สึกห่วงยัยอัญยังไงไม่รู้ "   นภัทธาพูด ทั้งสองคนเดินทางไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ห่างจากสนามบินนัก ด้วยความเห็นจากเอฮาซานเขาเสนอให้ หญิงสาวพักผ่อนก่อนที่จะรีบเดินทางไปยังฮาลันน่าร์
" คุณไม่บอกพวกนางเรื่องของมิสอัญชันหรือครับคุณไลอาร์ " ผู่ช่วยของเขาถามเมื่อเห็นว่าไลอาร์ไม่มีทีท่าที่จะบอกเรื่องที่อัญชันหายตัวไปให้แก่หญิงสาวต่างแดนทั้งสอง
หลังจากที่ไปส่งเพียงจันทร์ ที่สนามบิน เขาก็รีบกลับมายัง ห้องพักของตนอย่างทันทีเพื่อเร่งการช่วยเหลือเจ้านายตามหาอัญชัน
" เราจะบอกพวกนางตอนนี้ไม่ได้...ยังไม่ถึงเวลา" เขาตอบ ลางสังหรณ์ของเขาบอกเอาไว้ว่าหากพวกนางรู้เรื่องนี้เข้าอาจจะเกิดเรื่องที่แย่กว่าเดิมก็เป็นได้
อัญชันขยับกายที่เมื่อยขบ ดวงตากลมกระพริบถี่ๆเพื่อปรับสายตาให้รับแสงจ้าได้ เธอจำได้ว่าเธอเห็นว่าเรนดอลถูกตีจนเลือดอาบและมีมือหนามาเกาะกุมเธอเอาไว้ ร่างบางผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรกับตัวเอง เรือนร่างที่ถูกขัดสีจนเนียนหอมปรุงแต่งด้วยเครื่องเคราจนดูงดงาม ทว่าอาภรณ์ที่ใส่กลับเปิดเผยเนื้อหนังจนเหินงาม ข้อเท้าของเธอถูกล่ามเอาไว้ และที่สำคัญกองหมอนที่เธอกำลังนอนอยู่นี่ มันอยู่ในกรง!!
" เกิดอะไรขึ้น!!! " อัญชันหวาดกลัวพยายามดึงโซ่ที่ข้อเท้าออกทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่เป็นผล หญิงสาวเริ่มตัวสั่นและตะโกนร้องให้คนมาช่วยแต่ดูเหมือนว่า ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากใครสักคน ไม่นานนักก็มีชายสองคนเดินเข้ามา คนหนึ่งคือชายชราอีกคนร่างสูงใหญ่ราวยักษ์ปักหลั่น เขามามองอัญชันสักครู่แล้วพูดอะไรก็ไม่รู้ อัญชันไม่เข้าใจภาษาถิ่นของที่นี่ พวกนี้ไม่ได้พูดสำเนียงเดียวกับที่ฮาลันน่าร์ เธอจึงรู้ได้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ๆเธอเคยอยู่แน่นอน
" เธออย่าร้องไปเลยยอมรับชะตากรรมเถอะ" เสียงนั้นพูดขึ้นจากกรงข้างๆ อัญชันที่กำลังสติแตกถึงได้สังเกตุว่าในที่ตรงนี้ไม่ได้มีเธอเพียงคนเดียวที่ถูกขังเอาไว้ แต่มีเด็กสาวและหญิงสาวอีกหลายๆคนที่ถูกจับเอาไว้ อัญชันเช็ดน้ำตาที่ไหลเอ่อออกมา
" เธอพูดอังกฤษได้??" อัญชันถาม หญิงสาวร่างบางเล็กๆที่อายุราวๆยี่สิบกว่าๆ ผมของเธอมีสีอ่อนหว่าชนพื้นเมืองเล็กน้อย แต่เธอก็เป็นคนสวยที่สุดเท่าที่อัญชันเคยเห็นมา
" สวัสดี...ฉันราญา บุตรของพ่อค้าต่างเมือง..ฉันเองก็ถูกจับมาเหมือนกับเธอนั่นแหล่ะ เห็นว่าพวกนั้นจะเอาเราไปขายทอดตลาด" เธอแนะนำด้วยน้ำเสียงที่หมดหวัง อัญชันเห็นข้อเท้าของเธอมีรอยแดงอยู่แต่ไม่มีโซ่ที่คล้องเอาไว้แบบเธอ
" ไม่ต้องกังวลหรอกนะ...โซ่นั่นเดี๋ยวพวกนั้นก็ปลดให้เธอเองแหล่ะหากเธอไม่คิดจะหนีไปที่ไหน" เธอพูดพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่อัญชัน เธอรับมันเอาไว้ ในผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นถูกปักด้วยข้อความที่เป็นภาษาไทยที่เธอคุ้นเคย ' พ่อคะราญายังมีชีวิตอยู่ช่วยราญาด้วย' อัญชันเบิกตาโพลงพลางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา
" เธอ...เป็นคนไทยเหรอ?" อัญชันถามเป็นภาษาไทย คำพูดของเธอทำเอาหญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่งหลังตรง
"เธอก็เป็นคนไทยเหรอ!!" ราญา ดูเหมือนสดใสมากขึ้นกว่าเดิม หญิงสาวได้พูดคุยแลกเปลี่ยนสิ่งต่างๆด้วยกัน อัญชันจึงได้รู้ว่าเดิมทีพ่อของราญาเป็นลูกครึ่งไทยโดยมีคุณย่าเป็นคนไทย เธอได้เรียนอยู่ที่ไทยมาตั้งแต่เด็กแต่พอจะกลับมาที่ซิบิลินก็ดันถูกจับตัวมาเสียก่อน ที่ๆแห่งนี้คือร้านค้าทาส ในทุกๆคืนจะมีเหล่าเศรษฐีมาเลือกซื้อทาส เด็กสาวและหญิงสาวจะถูกขายออกไปในทุกๆคืน ทว่าหากเป็นหญิงต่างแดนแบบพวกเธอจะถูกพาออกนอกแคว้นเพื่อนำไปขายเก็งราคา ระหว่างที่อยู่ที่นี่เพื่อรอการเดินทางเวลาว่างเหล่าสาวๆก็จะปักผ้าหรือไม่ก็ทำกิจกรรมเล็กๆน้อยๆภายในกรงนี้ โชคดีที่ยังได้อยู่อย่างสบายมีข้าวให้กินมีคนอาบน้ำแต่งตัวให้ตลอด ทว่าหากหนีหรือขัดขืนก็อาจจะถูกตีจนตายก็เป็นได้ อัญชันตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อได้ยินที่ราญาเล่า
" แล้วทำไมเธอถึงไม่หนี " เธอถามราญา
" ไม่หนีหรือหนีไม่ได้มากกว่าหากหนีก็ถูกตีจนตายต้องวางแผนดีๆต้องรอจังหวะ ได้ยินพวกมันพูดว่าอีกสองวันจะเดินทางเอาพวกเราไปขายที่จอร์แดน จังหวะนั้นแหล่ะที่ฉันรอ"  ราญาทำสายตาแข็งกร้าว อัญชันรู้จักสายตาแบบนั้นดี เซนต์ของเธอบอกได้เลยว่าคนๆนี้นั้นมีออร่าแบบเดียวกับนภัทธา!!!
ตึกสูงตระหง่านขนาดสิบสี่ชั้น คือโรงแรมหรูระดับห้าดาวในซิบิลิน ไลอาร์ที่กำลังร้อนใจยืนมองจุดสีแดงที่กระพริบอยู่บนจอสมาร์ทโฟน เขา เอฮาซาน และเซลซิล พร้อมที่จะตามไปยังจุดสีแดงนั้นด้วยใจที่คาดหวังว่าเจ้าของจุดนั้นยังคงปลอดภัยดี เขาไม่รีรอเวลาที่จะก้าวเท้าเข้าไปยังในตัวอาคาร จุดนั้นบอกว่ามันอยู่ที่ห้องสวีทชั้นบนสุด หัวใจของชายหนุ่มเต้นระทึกครึกโครม
" ยินดีต้อนรับค่ะท่าน" ประชาสัมพันธ์สาวกล่าวต้อนรับตามหน้าที่ ชายหนุ่มรูปงามทั้งสามคนส่งสายตาเย็นเยือกตอบทำเอาประชาสัมพันธ์สาวสั่นสะท้านด้วยความกลัว
" ฉันบนสุดมีใครพักอยู่ " เซลซิลถามด้วยน้ำเสียงโทนต่ำ ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าใบหน้าซีดเผือดเธอรู้จักคนทั้งสามดีพวกเขาเป็นคนที่ใครๆต่างรู้จักโดยเฉพาะไลอาร์ ที่มีนามสกุล อัลโลฟาร์ บ่งบอกถึงตำแหน่งของเขา
" ตอนนี้...มีคุณผู้หญิงและนักท่องเที่ยวอีกสองคนค่ะ " เธอตอบ คำตอบของประชาสัมพันธ์สาวนั้นทำให้ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างสงสัย ชั้นบนของโรงแรมนี้มีไม่กี่คนที่จะสามารถเข้าพักได้ง่ายๆเพราะราคาค่าที่พักนั้นสูงมากก็ว่าได้ ทั้งสามคนรีบเดินขึ้นลิฟท์ด้วยใจที่ร้อนรนยิ่งกว่าแต่ก่อนเสียอีก
" ผมไม่คิดว่ามิสอัญชันจะอยู่ที่นั่น" เอฮาซานออกความเห็น
" ใช่...นางไม่ใช่คนที่จะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแบบนั้น " ไลอาร์เห็นด้วย ตลอดเวลาที่เขาใช้ชีวิตอยู่กับอัญชัน เขาได้รู้จักนิสัยของหญิงสาวมากขึ้น ต่อให้เธอมีเงินมากแค่ไหนเธอก็จะไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยเป็นอันขาด โดยเฉพาะเรื่องที่พักเธอยังเลือกโรงแรมที่ถูกที่สุดแทนโรงแรมหรูเลย
ลิฟท์ค่อยๆเคลื่อนตัวไปยังชั้นบนสุดเสียงครืดๆขณะลิฟท์เลื่อนนั้นทำให้ไลอาร์รู้สึกว่าเวลามันนานกว่าปรกติ เขาอยากจะวาร์ปไปยังชั้นนั้นภายในห้าวินาทีเลยด้วยซ้ำ
" ติ้ง!!!!"
"ชั้น 14"
เสียงเอไอดังขึ้นในอากาศ ประตูลิฟท์เปิดขึ้นพวกเขารีบก้าวออกจากประตูโดยที่ประตูยังไม่เปิดจนสุดเลยเสียด้วยซ้ำ ไลอาร์ก้าวเท้ายาวๆไม่กี่ก้าวเขาก็หยุดอยู่ตรงหน้าประตูบานหนึ่ง เขามองจุดสีแดงบนจอสมาร์ทโฟนอย่างตื่นเต้น เพียงประตูกั้นเท่านั้นที่กั้นเขาและจุดสีแดงนั้นไว้
" กิ๊งงงงงง "
เซลซิลเอื้อมมือไปกดออด ทั้งสามคนยืนรอคนจากอีกฝั่งด้วยใจระทึก พวกเขาได้ ยินเสียงประตูเปิดออก ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่เป็นดั่งที่พวกเขาคิด
" ซูซี่!!!" ไลอาร์อุทาน
" ไลอาร์!!!คุณรู้ได้ยังไงคะว่าซูซี่อยู่ที่นี่!!" ร่างบางระหงร้องทักด้วยท่าทีดีอกดีใจ เธอสวมชุดพื้นเมืองคลุมด้วยนิกอบตัวยาว ชายหนุ่มมองหน้าจออย่างพินิจจุดสีแดงนั้นบ่งบอกว่านั่นคือคนที่ตรงหน้า
" รออยู่ตรงนี้" เขาบอกผู้ติดตามส่งสายตาให้เอฮาซานแทนคำสั่ง พวกเขารู้ทันทีว่าซูซี่คือคนที่ลักพาตัวอัญชันไป เพราะไม่อย่างนั้นจีพีเอสที่ถูกสั่งทำมาเพื่ออัญชันโดยเฉพาะนั้นจะมาอยู่ที่เธอได้ยังไง
" ไม่คิดว่าคุณจะมาหาซูซี่แบบนี้...เลยไม่ได้เตรียมไวน์ชั้นเลิสเอาไว้เลย" ซูซี่หยามใจหญิงสาวถอดผ้าคลุมนิกอบออกแล้วหยิบบรั่นดีรสเริสมาต้อนรับชายหนุ่มแทน ไลอาร์จ้องมองที่ลำคอระหง สร้อยสีประกายอยู่กับลำคอของเธอ และเมื่อเขาได้เห็นจี้รูปผีเสื้อ ความอดทนของเขาก็ขาดผึง ร่างสูงโผล่เข้าหาร่างบางระหง ผลักกายบางลงบนโซฟาตัวนุ่ม สายตาของเขาดุเดือดราวกับสิงโตป่า
" ใจร้อนไปแล้วนะคะไลอาร์...อะ...อ๊อก!!! " ซูซี่ถลึงตาตกใจ มือหนาคว้าลำคอของเธอแล้วบีบจนเธอหายใจแทบไม่ออก เขาใช้มืออีกข้างกระชากสร้อยที่อยู่บนคอจนสุดแรง จนทำให้ลำคอระหงของหญิงสาวเป็นบาดแผล
" เจ้าบอกข้ามาเดี๋ยวนี้ซูซี่...คุณอัญอยู่ที่ไหน!!"


## 20. ต่อให้ดิ้นตายตรงหน้า

แสงสุริยันต์สาดส่องร้อนแรงดุจเพลิงโลกัณต์ เเผดเผาทุกสิ่งอย่างด้วยอำนาจเหนือคณา ท้องมหาสมุทธสุดจะหยั่งถึงก็ไม่เท่าผืนทรายกว้างสุดลูกหูลูกตา  ซูซี่เหมือนมองเห็นภาพเก่าๆที่เวียนวนไปมา เธอเริ่มหายใจไม่ออกและเจ็บปวดไปกับแรงบีบบนลำคอ นี่เธอจะตายอย่างนั้นเหรอ?? มือบางที่กุมมือหนาอย่างสิ้นหวังเริ่มอ่อนแรง
" เฮืัอกกก!!!"
ในที่สุดมือหนานั้นก็ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ หญิงสาวพยายามสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด รอยแดงปรากฏบนลำคอระหง บ่งบอกว่าเมื่อครู่นั้นชายตรงหน้าเธอได้หวังให้เธอต้องตายคามือ!!!
"แค่ก....แค่ก....แค่ก "
หญิงสาวล้มกายลงนอนตัวงอ ท่าทางของเธอที่ทรมานไม่ได้ทำให้ร่างสูงกำยำนั้นฉายเเววความเมตตาออกมาสักนิดเดียว
" คุณ...พูด..เรื่องอะไรคะ??" ซูซี่ยังคงเฉไฉถามทั้งๆที่ตอนนี้เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นไปหมด แต่ทำไมเธอต้องยอมรับอะไรง่ายๆด้วย ไม่ได้มีพยานหรือหลักฐานใดๆที่จะสาวมาถึงตัวเธอแน่ๆ
" คุณอัญอยู่ที่ไหน!!" ไลอาร์แผดเสียงลั่นดวงตาสีอำพันแข็งกร้าว ใบหน้าเย็นชาของเขานั้นดูราวกับยมทูตที่พร้อมจะคร่าชีวิตเธอได้ทุกเมื่อ
" ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่ายัยคนนั้นอยู่ที่ไหน!!" หญิงสาวทำใจดีสู้เสือ เธอสบตาสีอำพันนั้นอย่างไม่หวาดกลัวแต่กลับเต็มไปด้วยความแค้นที่จุกอยู่ในอก
" จี้นี่...มีอันเดียวในโลก...มันถูกออกแบบและสั่งทำขึ้นมาเพื่อคนๆเดียว "  เขากัดฟันพูด ในใจของไลอาร์ตอนนี้นั้นอยากจะบีบคอหญิงสาวตรงหน้าเสียให้แหลกคามือ แต่เขายังไม่ได้เบาะแสของอัญชันเขาจึงจำเป็นต้องได้ข้อมูลจากเธอก่อน
" แล้วยังไง??? มันจะใช่อันเดียวกันกับที่คุณกล่าวอ้างอย่างนั้นหรือคะไลอาร์ " ซูซี่ตอกกลับพลางขยับกายให้ลุกขึ้นเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม
" ทำไมจะไม่ไช่หล่ะครับมิสซูซี่...เพราะสร้อยเส้นนั้น...มันมีจีพีเอสเฉพาะของมิสอัญชันอยู่" เอฮาซานที่ก้าวเข้ามา หลังจากที่ได้ยินเสียงเอะอะโครมคราม เขามองปราดเดียวก็รู้เเล้วว่าเจ้านายของเขาตอนนี้เป็นเหมือนกับภูเขาไฟที่พร้อมระเบิดไม่มีผิด
" ฉันเห็นสร้อยเส้นนั้นมันวางขายอยู่ในตลาดเลยซื้อมาก็แค่นั้นเอง!!!มีหลักฐานไหมล่ะว่าฉันลักพาตัวยัยนั่น!!! " ซูซี่ลนลาน
" เป็นเธอนั่นเองที่ลักพาตัวนางไปจริงๆ" ไลอาร์กล่าวยะเยือก น้ำเสียงที่เป็นเสมือนเสียงของเทวฑูตของสาวๆในตอนนี้ กลับเป็นเหมือนเสียงของมัจจุราชที่ปาดคอหญิงสาวเรียบร้อย
ซูซี่กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงลำคออย่างอยากลำบาก ใบหน้างามที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องเคราดูสวยงาม ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด
" ฉันไม่ได้ทำนะ!!! อน่ามาใส่ร้ายฉัน!!! ยัยนั่นอาจจะร้อนเงินเลยเอามาขายก็ได้!!" เธอยังแก้ตัวน้ำขุ่นๆ
" นายหญิงไม่เคยถอดสร้อยเส้นนั้นออกจากคอ...และนายหญิงก็ไม่ได้ขาดแคลนกำลังทรัพย์จนกระทั่งต้องขายของแบบนี้กิน!!!"  เซลซิลที่ฟังอยู่นานได้โอกาสเข้ามาแทรก เขานั้นรู้สึกเคารพนายหญิงของเขามากเพราะเธอนั้นพิเศษกว่าหญิงใดในฮาลัน เขาอดรนทนไม่ไหวที่จะมีคนมาดูถูกนาง
" คุณอัญอยู่ที่ไหน...ซูซี่ !!! ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย!!! " ไลอาร์ย่างสามขุมเข้าหาร่างบางราวกับเสือที่กำลังจะเขมือบเหยื่อตัวน้อยๆ ดวงตาฉายแววพิโรธที่คุกคามหญิงสาวอยู่
" ฮึ!!!!ฮ่าๆๆๆ...รักกันมากเสียจริงๆนะไลอาร์...นายหญิงอย่างนั้นเหรอ?? อย่างไรก็ตามคุณก็ไม่อาจต้านราชโองการขององค์สุลต่านได้หรอก!!! อย่างนังคางคกขึ้นวอนั่นก็คงต้องตรอมใจตายในฮาเร็ม!!" ซูซี่ข่มขู่กลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ
" ผมไม่ใช่ชนชั้นสูง...และก็ไม่ใช่ราชวงค์...ตามกฏของฮาลันแล้วราชวงค์ ไม่มีสิทธิ์!!! และอีกอย่างนะซูซี่...ผู้หญิงที่เป็นของเหลือเดนจากพี่ชาย...ต่อให้ดิ้นตายตรงหน้า...ผมก็ไม่สนใจ!!! " ไลอาร์ถลึงตาใส่หญิงสาวพลางสะบัดกายเดินออกจากห้องไปปล่อยให้เธอกรีดร้องโหยหวนอยู่จ้างหลัง
" ทรมานนางให้บอกที่อยู่คุณอัญ..แล้วรีบแจ้งฉันทันที...เซลซิล!!บอกเอเลนให้เตรียมรับมือกับองคมนตรีดิริ " ไลอาร์ออกคำสั่งให้แก่เอฮาซาน แม้แต่วินาทีเดียวที่เขาจะอยู่มองหญิงสาวเขาก็ยังไม่อยากอยู่
" ฮ่าๆๆๆๆ....ต่อให้ทรมานข้าให้ตายแกก็ไม่อาจตามมันเจอหรอก!!! ปา่นนี้คงถูกขายอยู่ที่จอร์แดนเรียบร้อยแล้วมั้ง!!! ฮ่าๆๆๆๆ" ซูซี่เริ่มสติหลุด เธอยอมบอกว่าอัญชันถูกขายให้กับพ่อค้าทาส ดีกว่าโดนทรมาน เพราะเธอรู้ดีว่าการทรมานของชายหนุ่มนั้น ขึ้นชื่อได้ว่าโหดร้ายเกินกว่าจะอธิบายได้ ร่างสูงกำยำหยุดนิ่งทุกอย่างในห้องเหมือนถูกหยุดเวลาเอาไว้ มีเพียงเสียงหายใจของคนทั้งสี่คนเท่านั้น
" เซลซิล!!! ทรมานนาง!!! เจ้าอย่างคิดนะซูซี่ว่าข้าจะอภัยให้กับความผิดมนุษย์นั่น!!! หากอัญชันเกิดเหตุร้ายแรงใดๆ...ชีวิตเจ้าและครอบครัว...ไม่มีทางที่จะอยู่อย่างสงบสุขแน่!!!" ไลอาร์คำรามด้วยความโกรธ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างบางที่สั่นเทาในเงื้อมมือของเซลซิล รางสูงก้าวเท้ายาวๆออกจากโรงแรมด้วยความรวดเร็วปล่อยให้เซลซิลพาซูซี่ไปยังราชวัง แต่ไลอาร์คิดตื้นเกินไป เขาลืมไปสนิทว่าซูซี่เองก็มีองรักษ์ฝีมือดีอย่างมาสรุสอยู่
เซลซิล บีบร่างบางๆนั้นบังคับให้นางเดินตามเพื่อไปยังพระราชวัง เสียงกรีดร้องหรือแม้แต่อาการขัดขืนของหญิงสาวไม่ได้ทำให้เขารู้สึกใจอ่อนแต่อย่างใด ทว่าร่างสูงราวยักษ์ปักหลั่นที่พุ่งกายมาที่เขานั้นกระทำได้เงียบเฉียบมากจนเขาไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มกระเด็นออกจากร่างบางล้มทั้งยืน คมกริชที่แหวกอากาศมาหมายเอาชีวิตของเขาพุ่งตรงมาที่กลางหัวใจ แต่มือของเซลซิลไวกว่า เขาคว้ามันไว้แล้วปัดออกได้ทัน เขารู้สึกเจ็บแปลบบนต้นแขน เลือดอุ่นๆเริ่มไหลอาบลำแขนล่ำนั้น
" มารุส!!!!ฆ่ามันสะ....ฆ่ามัน!!!" เสียงแหวๆของซูซี่ตะโกนสั่ง เธอรีบหลีกเร้นกายหายไปจากทางเดินปล่อยให้องครักษ์ร่างยักษ์เผชิญหน้ากับเซลซิล  ทั้งคู่จ้องมองกันด้วยแววตาแข็งกร้าว ก่อนจะพุ่งเข้าประทะกันโดยใช้กริซที่ติดตัวอยู่เป็นอาวุธ เซลซิลที่ชั้นเชิงเหนือกว่าได้ตวัดปลายกริซสร้างบาดแผลให้อีกฝ่าย หลายต่อหลายที่ ทว่าขนาดตัวที่เสียเปรียบเขาก็ถูกทั้งเท้าเข่าศอกจนรู้สึกระบมไปทั้งตัว ชายหนุ่มจับวัตถุสีดำสนิทที่เหน็บอยู่ข้างๆเอวหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ไม่อาจคว้ามันออกมาลั่นไกออกไปได้เพราะหากโรงแรมนี้มีตำหนิขึ้นมา คนที่จะต้องรับเรื่องราวต่างๆคือเจ้านายของตน เซลซิลยอมโดนร่างยักษ์กระทืบจนซ้ำไปทั้งร่างเพื่อล่อให้มารุสออกไปสู้กันต่อที่นอกโรงแรม ในสวนวงกตที่ขึ้นชื่อ เต็มไปด้วยพืชไม้พื้นเมืองที่ถูกดูแลอย่าดี เขารู้ดีว่ามารุสต้องทำตามคำสั่งผู้เป็นนายแน่นอน เขาพยายามก้าวเท้าที่หนักของเขานั้นวิ่งเข้าไปยังสวนวงกต พลางหลบหลีกการโจมตีของอีกฝ่าย กระทั่งขาทั้งสองเริ่มหมดเเรง
ปลายกริซคมกริบสะท้อนแสงแดดหยดเลือดจากปลายกริซหยดลงบนพื้นดิน ร่างสูงราวยักษ์ปีกหลั่นก้าวเท้าเข้ามาหาเซลซิลอย่างหย่ามใจ แต่เซลซิลกลับแสยะยิ้มกว้าง เขาคว้าวัตถุสีดำที่เหน็บเอวเอาไว้แล้วยิงออกไปเพียงสองนัด ร่างสูงนั้นก็ล้มลง โดยไร้วิญญาณทันที หนึ่งนัดเจาะเข้ากลางอก อีกหนึ่งนัดตัดขั้วหัวใจ ต่อให้มารุสต่อสู้ระยะประชิดเก่งขนาดไหน ก็คงไม่สามารถสู้นักแม่นปืนอย่างเซลซิลได้แน่นอน ชายหนุ่มล้มกายลงนอนแนบพื้นอย่างเหนื่อยอ่อน พลางหยิบสมาร์ทโฟนที่จอแตกเพราะการต่อสู้ออกมา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยที่เห็นมันแตกแต่โชคดีที่มันยังโทรออกได้อยู่ เขารีบโทรให้คนมาเก็บกวาดกับสิ่งที่เขาก่อเอาไว้ พลางผยุงกายที่เจ็บปวดแทบสลายขึ้นเพื่อไปหาเจ้านายของตน
นภัทธารู้สึกสดชื่นขึ้นมากเมื่อร่างกายได้พักผ่อนเสียเต็มที่ หญิงสาว ได้กินอิ่มนอนหลับ จนรู้สึกพลังกายล้นเหลือ เธอกับเพียงจันทร์ที่ไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการ์ณต่างๆของอัญชัน ต่างพากันออกไปเที่ยวโดยมีองครักษ์ของเพียงจันทร์ ตามไปอารักขาด้วย ทั้งสองคนสวมชุดพื้นเมืองโดยเลือกสวมนิกอบสีดำสนิดเพื่อปกป้องผิวจากแสงแดดของเมืองกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุนี้  เมืองซิบิลินนั้นมั่งคั่งมากกว่าฮาลันน่าร์และเมืองหลวงฮาลันมากเพราะผู้คนในต่างแดนต่างมายังเมืองซิบิลินนี้เพื่อทำการค้าขาย เรียกได้ว่าเป็นจุดศูนย์กลางการค้าของแคว้นก็ว่าได้ ที่นี่มีห้างสรรพสินค้าและร้านค้าแบรนด์ต่างๆเยอะแยะมากมาย สองสาว เดินชอปปิ้งกันจนเกือบเย็น จึงลงความเห็นว่าควรไปพักผ่อนที่ร้านกาแฟในย่านตลาดแห่งหนึ่ง
" ได้ของมาเสียเยอะแยะเลย...ดูสิ...เครื่องเงิน...เครื่องทอง...ของที่นี่ไม่แพงดีเนาะ" นภัทธาหยิบชุดเครื่องประดับทองและเงินที่เลือกซื้อขึ้นมาเฉยชม
" ที่นี่มีเหมืองพวกนี้เยอะมากไม่แปลกที่มันจะขายถูกหรอก" เพียงจันทร์พูด
สองสาวดื่มชาทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย จวบจนตะวันจะตกดิน จึงได้พากันออกจากร้านกาแฟมุ่งตรงไปยังโรงแรม ทว่าตลาดที่ซิบิลินก็ยังคงมีคนเยอะแยะไปหมด นภัทธาเดินหลบหลีกผู้คนโดยใช้ร่างอวบๆของตนปกป้องร่างบางที่เดินตามหลังไว้ ทว่าเธอก็ยังเดินชนเข้ากับชายชราที่หน้าตาเหมือนปลาจวดใส่หมวกอยู่คนหนึ่ง นภัทธาเซถลาไปหลายก้าวก่อนจะหันไปทำตาขวางใส่ชายชราที่เดินชนเธอไป หนึ่งคนหน้ายู่เหมือปลาจวดอีกหนึ่งคนร่างสูงเหมือนยักษ์ปักหลั่นหน้าตาเหมือนคางคกที่พึ่งกินอิ่ม ลางสังหรณ์ของหญิงสาวทำให้เธอจดจำคู่ชายทั้งสองได้ขึ้นใจ เธอมองสองคนนั้นเดินหลีกฝูงชนหายไปยังตรอกมืดๆในมือถือถุงอาหารถุงใหญ่ไปด้วย
" คนอะไรไร้มารยาทไม่พอหน้าตาก็เหมือนพระเจ้าไม่รักเลย" นภัทธาพูดพลางปัดชุดที่เปื้้อนนั้นไปๆมาๆ
" จริงพี่....เดินเหมือนที่นี่เป็นถนนของตัวเอง..เราไปกันเถอะ" เพียงจันทร์เห็นด้วยพลางชักชวนให้นภัทธากลับโรงแรม


## 21. แผนหลบหนีของราญา

หลังจากที่เติมเต็มท้องจนอิ่มแม้อาหารที่ได้รับมาจะไม่ได้อร่อยเริสเท่าไหร่ คืนนี้อัญชันและเหล่าสาวๆอีกสองสามคนจะถูกพาตัวข้ามเขตชายเเดนไปยังจอร์แดน โดยพวกพ่อค้าได้คุยกันไว้ว่าเขาจะออกเดินทางก่อนตะวันตกดินเพื่อไปยังจุดพักระหว่างทางที่ทางตอนเหนือ
" หากชักช้าข้าว่าคงไม่คุ้มแน่ที่จะเสี่ยง...บ้าเอ้ย!!!ไอ้ฮาเหม็ด!!!ดันเอาคนของไลอาร์ อัลโลฟาร์มาหลอกขายข้าเสียได้!!" ชายชราสบถลั่น หลังจากเขาให้ลูกน้องของเขาไปสืบเรื่องราวของหญิงต่างชาติที่ถูกจับมาขายใหม่ๆ และได้รู้ว่าเธอเป็นใครมาจากไหน
" พวกมันว่าอย่างนั้น...เธอเป็นอะไรกับไลอาร์คนนั้นงั้นเหรอพวกมันถึงได้กลัวขนาดนั้น" ราญาถามเมื่อแอบฟังเสียงเอะอะที่อยู่ด้านนอกแล้ว
" ฉันแค่มาทำงานให้กับเขาเท่านั้นเองไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจตามลงตามล่าอะไรเพื่อช่วยฉันหรอก " อัญชันพูดสีหน้าเรียบเฉยเหมือนมันไม่ได้สลักสำคัญอะไรแม้ว่าข้างในหัวใจของเธอนั้นเจ็บจนแน่นหน้าอกไปจนหมด
" แล้วผ้าที่ปักไว้เสร็จแล้วหรือยัง " ราญาไม่คิดจะขุดคุ้ยอะไรต่อไปอีกเพราะไม่ใช่เรื่องของเธอที่จะไปวุ่นวายเรื่องส่วนตัวของใคร
" เสร็จแล้ว...นี่" อัญชันยื่นผ้าที่ปักไว้ให้แก่หญิงสาว ข้อความบ่งบอกเอาไว้ว่า ' จอร์ทางเหนือพักสามครั้ง' แม้ตัวอักษรจะโย้เย้แต่ก็ยังพออ่านออก
" เธอไม่มีเซนต์ด้านเย็บปักเลยรึไงยังดีที่อ่านออก" ราญาขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเธอเก็บผ้าเช็ดหน้าของเธอและของอัญชันไว้ในสาบเสื้อเพื่อไม่ให้ใครได้เห็นมัน
" ฟังนะ...เรามีโอกาสเดียวที่จะได้เจอผู้คนคือตอนออกเดินทางมันจะผ่านตลาดก่อนที่จะออกนอกเมือง เพื่อไม่ให้พวกเราคิดหนีในตอนนั้นพวกมันจะล่ามมือกับเท้าเราเอาไว้โดยใช้เส้นเอ็น ไอ้พวกนี้ถ้าหนีมันจะบาดเท้าหรือมือเราจนขาดแน่ ส่วนปากของเราจะถูกอุดไว้ด้วยเพื่อไม่ให้เราเอะอะมะเทิ่งจนเกินไป...พอเราได้ขึ้นรถม้าที่ชานเมืองนุ้นแหล่ะมันถึงจะปล่อยเราเราคือสินค้าที่ราคาดีหากมีตำหนิพวกมันจะขาดทุน ฉะนั้นเรามีเวลาแค่ชั่วพริบตาเดียวที่เราจะส่งผ้าเช็ดหน้านี้ให้กับคนที่เยอะๆนั่น โชคดีจะเจอคนที่เราไว้ใจได้ โชคร้ายเจอพวกมัน ภาวนาไว้นะให้โชคดีๆเข้าข้างเราบ้าง" ราญาเล่าแผนการที่เธอพยายามรวบรวมทั้งหมดตั้งแต่ถูกจับมาให้อัญชันฟัง หญิงสาวพยายามเก็บข้อมูลนั้นเอาไว้และจำขึ้นใจให้มากที่สุด เธอคิดถึงเพียงจันทร์และนภัทรธา ภาวนาให้เธอได้พบพี่ๆทั้งสองเสียทีแต่เมื่อนึกไปนึกมาในในซิบิลินนี้เธอไม่รู้จักใครเลยนอกจากเชคซีอาร์และพระชายารุรุส เมื่อคิดก็ได้แต่ถอนหายใจพลางนำผ้าเช็ดหน้าสองผืนในส่วนของตัวเองยัดเเอบไว้ใต้เสื้อใน โอกาสเป็นไปได้เพียงแค่หนึ่งเปอร์เซนต์เท่านั้นสินะ...หากไม่เจอพี่ๆ..แต่ขอให้เจอเขาเป็นครั้งสุดท้ายก็ยังดี
" ขอบใจนะราญา..." อัญชันกล่าวน้ำเสียงแฝงไปด้วยความหวังและความกังวล ห้วงหัวใจของเธอนั้นตอนนี้รู้สึกตื่นไปทั้งตัว
สองสาวชาวต่างแดนที่พึ่งจะถูกปล่อยผีมีรึจะเริงร่าแล้วกลับที่พักทันที พวกเธอยังคงรบเร้าที่จะอยู่ต่อที่ตลาดไปเรื่อยๆหาของกินเล่นอาหารแปลกๆชิมให้พุงกาง พวกเธอไม่ได้รับรู้ถึงสถาณการณ์ที่อันตรายของเพื่อนรักเลยสักนิดเดียว แต่นภัทธากลับเลือบมองไปที่ตรอกนั้นบ่อยๆอย่างสงสัย มันรู้สึกตะขิดตะขวงใจอย่างไรไม่ถูก
" ไปทางนุ้นเถอะดาว...พี่ยังไม่ได้เดินไปทางนั้นเลย " นภัทธาชี้ไปยังอีกฝั่งของตรอกมันดูมืดๆน่ากลัวแต่ก็มองเห็นได้ว่าเป็นตลาดขายของเก่าที่คราคร่ำไปด้วยผู้คน นภัทธาเห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งเดินออกจากตรอกมืดๆประกอบไปด้วยชายชราฟ้าลงโทษและหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทสามคนและปิดท้ายด้วยชายร่างยักษ์อีกสามคน
" โห๊อะ!!!เฒ่าปอดีเข้าเห่วยังจะมีเมียเป๋นขโยง...ปู่เฒ่านี่!!" (แก่จนจะลงโลงละยังมีเมียเป็นขโยง)
นภัทธาพูดภาษาถิ่นกับเพียงจันทร์ เพื่อไม่ให้คนอื่นรอบๆตัวได้รู้ว่าพวกเธอกำลังนินทาคนกลุ่มนั่นอยู่ ทว่าหญิงสาวร่างบางที่เดินอยู่ข้างหน้ากลับสะดุดกึกยืนนิ่งตรงข้างหน้าของสองสาว ร่างบางสั่นเทาแล้วเซถลาชนนภัทธาจนล้มลง
" อี้อ้า...อี้อ้า...อันเอง..." ร่างบางนั้นกระซิบอู้อี้แต่เสียงโหวกเหวกนั้นดังเหินกว่าจะได้ยิน นภัทธารีบยื่นยาดมให้แก่ร่างบางตรงหน้า ทว่าดวงตากลมดุจลูกกวางที่มองลอดผ้าตาข่ายออกมานั้น นภัทธาจดจำมันได้ขึ้นใจ แต่เมื่อเห็นเอ็นที่รัดข้อมือของหญิงสาวที่รับยาดมไปแล้วนภัทธาจึงคาดเดาได้ว่านั่นคืออัญชันแน่นอนร้อยเปอร์เซนต์ ร่างบางในชุดดำสนิทอีกร่างรีบมาฉุดหญิงสาวให้ลุกขึ้น พลางพยักหน้าให้เธอต้องเดินไปเมื่อเห็นว่าชายร่างยักษ์ด้านหลังเดินเข้ามาด้วยความโกรธ อัญชันรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามหลังชายชราไป
สองสาวมองตามอย่างไม่เข้าใจ นภัทธาเริ่มรู้สึกหมดสนุก เธอรีบลุกขึ้นแล้วชวนให้เพียงจันทร์รีบกลับโรงแรมอย่างด่วนที่สุด
" เกิดอะไรขึ้นพี่...เขาเป็นลมเหรอ?" เพียงจันทร์ถาม ขณะกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหญิงสาวไปขึ้นรถที่จอดรออยู่
" นั่น...ยัยอัญ!!" นภัทธาบอกเมื่อขึ้นรถเรียบร้อย
" ห๊ะ!!?? "
" คนที่ล้มใส่พี่...คือยัยอัญ!!! " นภัทธาย้ำอีกครั้งพลางล้วงบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋า
" คนที่นี่ไม่รู้จักยาดม...และคงไม่รู้วิธีใช้มัน...นอกจากคนไทย...นั่นไง!!! " นภัทธาเริ่มมีอาการโมโหเมื่อเธอคลีผ้าเช็ดหน้าที่หญิงปริศนาที่ช่วยให้อัญชันลุกขึ้นยืนนั้นแอบยัดใส่กระเป๋าของเธอ
ผืนหนึ่งปักด้วยอักษรวิจิตร ' พ่อราญายังมีชีวิตอยู่พ่อช่วยราญาด้วย' ส่วนอีกผืนปักด้วยอักษรโย้เย้ 'จอร์แดนทางเหนือพักสามครั้ง' แต่รูปผีเสื้อที่มุมผ้าเช็ดหน้านั้นบ่งบอกได้ว่าเป็นฝีมือใครเพราะคนที่สอนให้คนๆนี้ปักแบบนี้ก็คือเธอ!!!
" มิสจะกลับโรงแรมเลยไหมครับ" องค์รักษ์ของเพียงจันทร์ถามเมื่อเห็นสองสาวทำสีหน้าเคร่งเครียดแต่เขากลับคิดไปเองว่าพวกเธอคงจะหงุดหงิดเพราะโดนชนจนเซถลาไปถึงสองครัง
" ไม่!!! ไปหาคุณไลอาร์....เดี๋ยวนี่!!!" เพียงจันทร์ออกคำสั่ง เธอรู้ว่าอัญชันอยู่กับชายหนุ่มและรู้ด้วยว่าเขากำลังจะแต่งตั้งให้หญิงสาวเป็นนายหญิงของเขา นี่เป็นเหตุผลที่เขาเรียกตัวนภัทธามาจากประเทศไทยที่แสนไกล
" คะ...ครับ " เขารับคำและรีบโทรหาเจ้านายของตนซึ่งก็คือเอฮาซาน
เอฮาซานรีบก้าวเท้ายาวๆไปยังห้องรับรองในพระราชวังที่ไลอาร์กับเชคซีอาร์กำลังปรึกษากันเรื่องของซูซี่อยู่
" นายท่าน!!!เรื่องด่วนครับ!!!" เขารีบแต้งให้เจ้านายของตนทราบ
" ดูเหมือนมิสนภัทธาและมิสเพียงจันทร์จะเจอเบาะแสของมิสอัญชัญครับ!!!" เขารีบรายงาน ซึ่งนั่นเป็นข่าวที่ดีสุดก็ว่าได้ ไลอาร์ฉีกยิ้มกว้างโล่งใจแต่ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าขรึมลงทันที นั่นก็แปลว่า สองสาวที่สำคัญต่อหญิงสาวนั่นรู้เรื่องที่น้องของพวกเธอถูกจับตัวไปแล้วแน่ๆ หากพวกเธอโวยวายและพาน้องสาวของพวกเธอกลับไป เขาก็คงอกแตกตายอยู่เหมือนเดิม
รถหรูสีดำสนิทแล่นเข้าสู่ราชวัง โดยที่รถยังไม่จอดดีร่างของหญิงสาวสองร่างก็พุ่งเข้าไปในราชวังทันที
" มิสนภัทธา...."
" ผลั๊วะ!!!!....."
" นี่สำหรับการที่คุณปิดบังว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับน้องของฉัน!!!"
กำปั้นของนภัทธาทักทายเอฮาซานเข้าเต็มๆกราม จนทำให้ชายร่างสูงอย่างเขาล้มลงทันที สายตาดุของนภัทธาหันไปมองไลอาร์อย่างเอาเรื่อง ทว่าแขนเล็กๆของเพียงจันทร์ก็ดึงร่างอวบๆนั้นเอาไว้
" ใจเย็นๆก่อนเถิดมิส...ตอนนี้เรากำลังช่วยกันแก้ใขสถาณการณ์อยู่" เชคซีอาร์ที่เดินตามออกมาห้ามหญิงสาวเอาไว้พลางสั่งให้คนพาเธอไปนั่งสงบสติอารมณ์ก่อน
" ไม่จำเป็นต้องรออะไรแล้ว!!!คุณรักน้องของฉันจริงหรือเปล่าคุณไลอาร์...คุณเอาหัวใจน้องของฉันไปแต่ปล่อยให้เธอเป็นอัตรายอย่างนัเนเหรอ!!!" นภัทธานั้นแรงเยอะกว่าที่คิดเธอสะบัดเพียงสองสามครั้งชายฉกรรจ์ที่เกาะกุมเธอเอาไว้ก็ปลิวไปคนละทาง หญิงสาวเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยังคงยืนเงียบอยู่ตรงนั้น เจาพูดไม่ออกเถียงไม่ได้เพราะที่เธอพูดมานั้นเขาตอบไม่ได้
" ผมไม่รู้!!! " เขาตอบได้แค่นั้น
" ฉันให้โอกาสคุณพูดใหม่!!! คุณรักน้องฉันจริงหรือเปล่า!!! " นภัทธาลดโทนเสียงให้ต่ำลงเธอยังคงจี้ให้ชายหนุ่มจนตรอก ทุกคนรู้สึกเหมือนอยู่ต่อหน้าคุณแม่ ไม่กล้าหือไม่กล้าอือได้แต่เพียงยืนนิ่งเงียบอยู่อย่างนั่น
" นับ หนึ่ง!!!! .....สอง!!!!..."
" ผมรู้สึกพิเศษกับเธอ!!!ผมรู้สึกว่าไม่อยากเสียเธอไป!!!ผมอยากให้เธออยู่ใกล้ๆ!!!รู้สึกเหมือนจะขาดใจเวลาเธอเจ็บปวด!!! ไม่ใช่ว่าผมจะอยากให้เธอเป็นอันตราย!!!แค่คิดว่าเธอจะต้องเจออะไรแย่ๆบ้าง!!!ใจผมก็เจ็บไปหมดแล้ว!!!" เขาตะโกนลั่นราวกับระบายสิ่งที่อัดอั้นสิ่งที่อยู่ในใจมาแสนนานเขารู้สึกโล่งใจที่ได้พูดออกไปและประหลาดใจว่าทำไมความกดดันของหญิงสาวคนธรรมดาตรงหน้าถึงมีอิทธิพลทำให้เขายอมพูดออกไปได้ถึงขนาดนี้
" ดี!!! จดจำสิ่งที่คุณพูดเอาไว้แล้วทำให้ได้อย่างที่พูด!!!!" นภัทธายื่นผ้าเช็ดหน้าให้แก่ชายหนุ่มเขารับมันเอาไว้ก่อนจะคลี่ดูอักษรแปลกตาบนผ้าเช็ดหน้าสากๆ
" จอร์แดนทางเหนือพักสามครั้งคุณคิดว่ามันคืออะไร" นภัทธาถาม


## 22. หนี!!!

" หากที่คุณพูดออกมานั้นมันคือความรู้สึกจากใจฉันก็ขอให้คุณทำตามที่พูดด้วย!!! ระหว่างนั้นฉันกับยัยดาวจะยอมรออยู่ที่โรงแรมเฉยๆ...แต่ฉันจะให้เวลาคุณแค่วันนี้เท่านั้น!!! ฉันได้ผ้าผืนนี้มาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเดาว่าพวกนั้นคงจะอยู่ไม่ไกลหรอก!!!" นภัทธาพูดพลางหันหลังเดินจากไปแต่ก็ยังแวะขอขมาเชคหนุ่มกับพระชายาก่อนจะเดินขึ้นรถไปทั้งอย่างนั้น ทั้งพระราชวังเงียบกริบไปชั่วครู่ก่อนจะมีคนที่ดึงสติของทุกคนขึ้นมานั่นก็คือไลอาร์
" ท่านพี่...เซลซิลนั้นบาดเจ็บอยู่ข้าขอยืมทหารของพระองค์ได้หรือไม่"
" เอาไปตามสบายเลย..."
" เอฮาซาน...อยู่ดูแลมิสทั้งสองด้วย"
" รับทราบครับ!!! "
ทุกคนไม่เสียเวลาให้เปล่าประโยชน์ ไลอาร์และเชคซีอาร์ออกคำสั่งอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เพียงไม่กี่นาที กลุ่มของไลอาร์ก็พร้อมที่จะออกตามหาอัญชันทันที
รถหลายคันแล่นออกจากพระราชวังไปทางเหนือที่เป็นเขตแดนต่อกับจอร์แดนพวกเขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงจุดที่นภัทธาบอก แน่นอนว่าเกิดความโกลาหลขึ้นจนเมืองทั้งเมืองแทบจะถูกปิดเสียด้วยซ้ำ
ในที่สุด อัญชันก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ทว่าก็ไปไหนไม่ได้อยู่ดีเพราะทะเลทรายอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นน่ากลัวไม่ว่าจะเป็นกลางวันหรือกลางคืน อีกทั้งราญายืนยันว่ายังไม่ควรหลบหนีตอนนี้
"ตรงนี้มีโอเอซิสที่กว้างก็จริงอยู่แต่เราจะรีบหนีไปตอนนี้ยังไม่ได้มันเสี่ยงเกินไป...ตรงจุดพักครั้งที่สามที่ตรงนั้นมีที่ให้หลบมาก...เราควรหนีตอนนั้น " ราญาที่ศึกษาภูมิศาสตร์ของแคว้นฮาลันมาตั้งแต่เด็กๆ เธอรู้จักแถบนี้ดีเพราะเป็นเส้นทางที่พ่อของเธอใช้เดินทางไปค้าขายอยู่บ่อยๆ
ผืนทรายที่ทองประกายเปลวแดด เกลียวทรายสุดลูกหูลูกตามองไปก็แทบไม่เห็นสิ่งมีชีวิตใดๆ อัญชันรู้สึกเหมือนเป็นเรือที่ลอยเคว้งอยู่กลางทะเลอันกว้างใหญ่ เเม้เธอไม่ได้เหนื่อยจากการเดินทางเท่าไหร่แต่เธอก็รู้สึกอ่อนเพลียอยู่ดีเพราะเปลวแดด พวกพ่อค้าทาสได้นำพวกเธอขึ้นรถมาจนถึงจุดพักแรกเท่านั้นจากนั้นก็ต้องเปลี่ยนเป็นรถม้าเพื่อเดินทางต่อจนสุดชายแดน อัญชันเคยถามถึงเหตุผลที่เปลี่ยนวิธีเดินทาง ราญาเล่าว่าเพราะจากจุดพักครั้งแรกไปนั้นจะเป็นเส้นทางที่ถูกเรียกว่าทางสายไหม มันมักจะมีพายุทรายและการแปรปรวนของอากาศบ่อยๆหากใช้เครื่องยนต์เดินทางคงจะพังลงไปก่อนที่จะถึงจุดหมาย
อัญชันไม่รู้วันเวลาที่ผ่านไปเธอรู้เพียงว่าเธอผ่านค่ำคืนไปถึงสามคืนก่อนจะถึงจุดพักครั้งที่สามซึ่ง พวกพ่อค้าทาสตกลงว่าจะพักสักสองคืนก่อนจะเดินทางต่อเพื่อคลายความเมื่อยล้าของม้าและอูฐก่อนจะเดินทางต่อไปอีก
" แล้วเราจะทำตามแผนได้ไหมฉันขี่ม้าไม่เป็นนะ " อัญชันกระซิบถามขณะที่เธอกำลังอาบน้ำเพื่อรอเวลาทานข้างเย็นกันอยู่
" ไม่ต้องห่วงเราต้องรอด...หากผ่านตรงนี้ไปทางทิศเหนือแถวนั้นจะมีแนวหน้าผาและโอเอซิสเยอะกว่านี้ที่ตรงนั้นจะเหมาะกับการหลบหนี หากเราเข้าเขตแดนจอร์แดนเราก็จะปลอดภัย" ราญาปลอบ เดิมทีเธอนั้นเตรียมแผนเอาไว้เพื่อหลบหนีเพียงตนเดียวแต่เมื่อมีอัญชันมาด้วยเธอจึงคิดหาวิธีที่ตัวเองและอัญชันปลอดภัยที่สุด
" ถ้าไม่เป็นตามแผนล่ะ..." แม้จะถูกปลอบอัญชันก็ยังคงไม่หายกังวลใดๆ
" ก็จำเป็นต้องแยกกันหนี...เราคนใดคนหนึ่งต้องรอดให้ได้!!" ราญายังคงยืนยันหนักแน่นหญิงสาวหยัดกายขึ้นยืนเผยให้เห็นสัดส่วนที่สมส่วนและหน้าท้องที่สวยงาม เนินอกอวบอิ่มเข้ารูปร่าง จนอัญชันอดที่จะอิจฉาไม่ได้
" แล้วฤกษ์กี่โมงล่ะ " อัญชันถามย้ำ พลางทำสายตาที่แน่วแน่มากขึ้น แม้ว่าอยู่ก็ไม่รู้จะถูกขายไปให้คนแบบไหนจะรอดหรือไม่รอดก็ไม่อาจรู้แม้จะมีเพียงสิบเปอร์เซนต์ที่ตะมีชีวิตรอดเธอก็จะเลือกมัน
" สามทุ่ม..." ราญาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พลางเดินอย่างมั่นคงไปยังส่วนเเต่งตัว
สองสาวแอบหยิบมีดสั้นขนาดพกพานำมาเหน็บเอาไว้ที่ต้นขา แอบหยิบถุงน้ำซ่อนเอาไว้พร้อมกับอาหารที่คาดว่าจะเพียงพอและแสร้งทำเป็นเข้านอนตามปกติราญาได้ยินเสียงจากข้างนอกกระโจมเริ่มส่งเสียงดัง เธอคาดเดาได้ว่าพวกนั้นคงกำลังเมามายจนได้ที่แล้ว หญิงสาวส่งซิกให้กับอัญชันและใช้มีดกรีดกระโจมขนาดพอดีที่คนสองคนจะลอดออกไปได้โดยไม่ลืมที่จะนำหมอนมาวางแล้วคลุมผ้าแสร้งว่าตนและอัญชันนอนอยู่ และปกปิดรูที่พวกเธอลอดออกมา
ร่างบางทั้งสองค่อยๆแฝงกายไปกับความมืดและคอยหลบหลีกชายฉกรรจ์ที่เมามายเดินมาทำธุระส่วนตัว ราญาใช้หญ้าสดหลอกล่อม้าตัวหนึ่งและพามันออกมา พวกเธอพากันเร่งฝีเท้าเดินไปยังทิศเหนือโดยราญาได้สอนให้อัญชันดูดวงดาวขั้นต้น เธอเรียกมันว่าดาวเหนือเมื่อแสงไฟจากกระโจมที่พวกเธอจากมานั้นหายลับไปกับ เกลียวคลื่นของเงาทรายยามค่ำคืนที่มืดสนิท ราญาจึงกระโดดขึ้นหลังม้าโดยมีอัญชันซ้อนท้ายเท้าบางกระแทกเข้ากับสีข้างม้าเพื่อเร่งให้มันออกวิ่งอัญชันกอดเอวบางนั้นเอาไว้แน่นด้วยความกลัวว่าจะตกม้าก่อนที่จะหนีรอดไปได้
หนทางข้างหน้านั้นมืดสนิทไร้แสงไฟใดๆมีเพียงเเสงของดวงจันทร์และแสงของดวงดาวที่พาดผ่านผืนฟ้าสีกำมะหยี อัญชันรู้สึกว่าเวลานั้นผ่านไปอย่างเนิบช้า เธอจ้องมองดวงดาวที่ระยับพรายฟ้าด้วยหัวใจที่ตึกตักไปด้วยความตื่นเต้นและลุ้นอยู่ทุกวินาที
" ปรี๊ดดดดด!!!!!"
เสียงหวีดดังขึ้นไกลๆราญาชะงักม้าด้วยความตื่นตระหนก
" บ้าจริง!!!พวกมันรู้ตัวแล้ว!!! " ไม่รอให้เสียเวลาเปล่าราญารีบห้อตะบึงไปตามทิศที่ดาวเหนือส่องสกาวอยู่บนฟากฟ้าอันไกลพ้น  อัญชันหัวใจเต้นระรัวราวกับมันจะร่วงไปอยู่ตรงตาตุ่มเสียให้ได้เธอกระชับอ้อมแขนที่เกาะเอาราญาเอาไว้จนแน่น
" ตั้งสติไว้อัญชัน!!!อย่าลืมแผนที่เราวางเอาไว้เราต้องรอด!!!" ราญาร้องเตือนสติเมื่อรับรู้ถึงร่างบางที่อยู่ข้างหลังนั้นสั่นจนรู้สึกได้
" ย่าห์!!!!ย่าห์!!! " ราญาร้องเร่งม้าเธอเร่งความเร็วที่เร็วพอๆกับรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งขึ้นไปอีก อัญชันมองเห็นเงาทะมึนที่พาดตัดขอบฟ้า และภูผาที่สูงชะลูดอยู่ไกลๆ ทว่าจู่ๆเธอก็รู้สึกเจ็บแปลบตรงไหล่ข้างขวากลิ่นเนื้อที่ไหม้และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด เธอรับรู้ได้ถึงเลือดอุ่นๆที่เริ่มไหลอาบแขนของเธอจนชาไปหมด เสียงฝีเท้าม้าสามสี่ตัววิ่งตามหลังนั้นมาติดๆ
" ปัง...ปัง...ปัง!!!!!"
เสียงกัมปนาทของปืนแผดขึ้นในเงามืดคมกระสุนแหวกฝ่าอากาศกระทบกับผิวทรายจนแตกซ่าน ราญายังคงยืนหยัดคุมบังเหียนม้าเอาไว้แน่นไม่หวั่นไหวเธอเหลือบไปมองกลุ่มควันที่ตามอยู่ด้านหลังถึงกับใจหาย เธอมองหลายต่อหลายครั้งก็ยังคงฟันธงได้ว่าเธอเห็นม้ากลุ่มใหญ่ตามมาอีกเป็นขบวนจากด้านหลังพวกพ่อค้าที่ตามมา
" ย่าห์!!!!ย่าห์!!!! "
ราญายังคงกระทุ้งเร่งฝีเท้าม้าให้เร็วขึ้นอีกเธอมองเห็นเขาทะมึนสูงของหุบเขาตรงหน้าที่อยู่ไม่ไกลหากเธอผ่านตรงนี้ไปได้พวกเธอก็จะปลอดภัยไปได้ในระดับหนึ่ง
" ปังๆๆๆๆ"
เสียงปืนระรัวตามหลังราวกับห่าฝน ลูกตะกั่วสีเงินแหวกผ่านอากาศกระทบทรายราวกับเกลียวคลื่นที่กำลังบ้าคลั่ง
"ฮรี้!!!!!!!"
ลูกกระสุนจากปืนอันใดกระบอกหนึ่งเฉียดผ่านขาของเจ้าม้าที่กำลังห้อตะบึง เจ้าม้าตกใจสุดขีดร้องพยศสุดตัว ราญาเองก็พยายามเกาะกุมบังเหียนเอาไว้จนแน่น ทว่าอัญชันที่เหนื่อยอ่อนเพราะถูกยิงที่แขนจึงไม่มีแรงมากพอจะเกาะกุมเอวบางนั้นเอาไว้อีก
อัญชันผลัดตกจากหลังม้าที่กำลังพยศ ร่างบางกระแทกพื้นทรายอย่างแรงก่อนจะกลิ้งลงเนินทรายจนหายไปกับเงามืด
" อัญชัน!!!"
ราญาตะโกนเรียกทว่ากลุ่มม้าที่ตามเธอมานั้นยังคงวิ่งมาอยู่เธอจึงจำใจทิ้งหญิงสาวเอาไว้พลางภาวนาให้เธอรอดพ้นจากภัยทั้งปวง
อัญชันกลิ้งไปบนผืนทรายหลายต่อหลายตลบ เธอรู้สึกว่าทรายนั้นมีอยู่เต็มปาก หญิงสาวระบมไปทั้งร่างแต่เธอก็พยายามครองสติตนเองตามคำแนะนำของราญาเอาไว้ให้มั่นและลากสังขารที่ปวดร้าวนั้นวิ่งไปตามทิศที่ดาวเหนือชี้อยู่บนฟากฟ้ายามมืดสนิทเธอเห็นเงาร่างทะมึนบนหลังม้าที่ตามเธอมา หญิงสาวยิ่งเกิดอาการกลัวจนตัวสั่นขวัญผวา ร่างบางออกแรงทั้งหมดที่มีวิ่งสุดกำลังมือบางคว้ามีดสั้นที่พกไว้แนบกายพร้อมที่จะสู้จนตัวตาย ในหัวของเธอนึกถึงนภัทธา เพียงจันทร์ และ บิดาของเธอ แม้ชีวิตของเธอจะถูกทำร้ายด้วยบิดาของเธอแต่เธอก็มีแค่เขาที่เป็นญาติเพียงคนเดียว
" ชัน!!!!! "
เธอได้ยินเสียงคุ้นหูดังแว่วๆมาแต่ไกลๆนี่เธอคงเหนื่อยล้าจนได้ยินเสียงหลอนแน่ๆ ราญาเคยเล่าให้ฟังถึงอาการหลอนที่คนป่วยแพนิคขั้นรุนแรงอย่างเธอต้องเจอ
" อัญชัน!!!...ผมเอง!!!"
เธอได้ยินเสียงนั้นอีกแล้วเสียงที่เธอพยายามไม่คิดถึง
" อัญชัน...อย่าไปทางนั้น!!! "
เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆอัญชันหันไปมองข้างหลังอีกครั้งเธอเห็นว่าม้าตัวนั้นที่ตามเธอมามันไกล้เข้ามาทุกทีๆ อัญชันไม่ฟังเสียงนั้นเธอกลัวเกินกว่าจะเชื่อสิ่งใด ตอนนี้แขนข้างขวาเธอไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้วมีดที่เธอกอดเอาไว้จึงหลุดมือ
" อย่าเข้ามานะ!!!"
อัญชันกรีดร้อง ขาของเธอรู้สึกหนักอึ้งจนแทบก้าวขาไม่ออกร่าบางล้มลุกคลุกคลาน เธอเห็นเงาร่างบนหลังม้ากระโดดลงมาบนพื้นทราย เงาร่างนั้นวิ่งตามเธอมาอีกเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้นก็ถึงตัวเธอ
" กรี๊ดดดดด!!!อย่าเข้ามานะ!!!!ช่วยด้วย!!!!"


## 23. ขอบคุณ

" กรี๊ดดดดด!!!! ช่วยด้วย!!!" อัญชันยังคงกรีดร้องและวิ่งไปข้างหน้าไม่หยุด ความหวาดกลัวที่เกาะกินในหัวใจของเธอทำให้สติที่เคยคงอยู่นั้นมืดบอดไปชั่วขณะ ร่างบางวิ่งสุดแรงจนรู้สึกเหนื่อยอ่อน ทว่าก่อนที่เธอจะหมดแรงจนขาดใจตายอ้อมแขนแกร่งก็สามารถคว้าร่างบางนั้นเอาไว้ก่อนที่หญิงสาวนั้นจะร่วงหล่นไปยังหลุมทรายดูด รองเท้าของอัญชันปลิวหลุดไปเพราะแรงกระชากจากอ้อมแขนแกร่ง มันร่วงลงตรงข้างหน้าของอัญชันไปไม่กี่เมตร เพียงครู่เดียวมันก็ถูกกลืนลงลงไปในผืนทรายที่ต้องแสงจันทร์ระเรือง
" ผมเอง...ผมเอง...ไลอาร์...ใจเย็นๆอัญ...ข้างหน้ามันคือหลุมทรายดูด...." เสียงทุ้มล้ำลึกกระซิบข้างๆหู อ้อมแขนแกร่งของชายหนุ่มนั้นกอดกายบางเอาไว้แน่นอกราวกับกลัวเกรงว่าร่างบางร่างนั้นจะหลุดมือไปอีก
อัญชันจำเสียงนั้นได้ขึ้นใจมันเป็นเสียงที่เธอพยายามจะลืมมันมาตลอดเวลาทว่าเสียงนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกโล่งใจอย่างแปลกประหลาด
" ไลอาร์...นั่นคุณเหรอ" อัญชันถามทั้งน้ำตาเธอพยายามเพ่งมองใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิทด้วยแสงจันทร์ในยามกลางคืน
" ใช่...ผมเองครับ...คุณปลอดภัยแล้ว..คุณปลอดภัยอัญชัน"  เขาเปิดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นใบหน้าคมคร้ามที่งดงามราวภาพวาด ดวงตาสีอำพันจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขารู้ใจตนเองแล้ว เขารักเธอ เขารักเธอ เขารักเธอจนแทบจะฉีกอกตัวเอง และเขาก็เจ็บปวดเหลือเกินที่เห็นเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้
" คุณมาช่วยฉันแล้ว!!!...ในที่สุดคุณก็มาช่วยฉัน!!!...พี่ฟ้ากับพี่ดาวเขารู้ว่าเป็นฉันจริงๆด้วย!!!" อัญชันดีใจอย่างสุดแสนเธอโผเข้ากอดชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต็มตื้น
" ใช่...พี่ของคุณต่อยเอฮาซานคนนั้นจนเซเลยล่ะ...ดีที่ผมไม่ได้อยู่ไกล้ๆพี่ของคุณ " เขาพูดติดตลกพลางปลอบหญิงสาวทว่าร่างบางนั้นกลับเงียบไปไร้การตอบโต้ใดๆ
" มีอีกคนที่คุณต้องช่วยไลอาร์...เธอหนีไปทางหุบเขานั่น เธอเป็นลูกครึ่งไทยกับฮาลัน ชื่อราญา เธอหนีมากับฉัน" อัญชันกระซิบบอกชายหนุ่มเสียงแผ่วเบา เธอรู้สึกเหนื่อยเกินไปและอ่อนล้าจนสติสัมปะชันญะค่อยๆเลือนหายไป
" อัญ...อัญ...อัญชัน!!!" ไลอาร์ ตะโกนเรียกหญิงสาวในอ้อมแขน ร่างบางที่เคยขืนแรงของเขาอ่อนลง  ไลอาร์รู้สึกถึงของเหลวที่เปรอะมือของเขากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ  มือของเขาเต็มไปด้วยเลือด!!!!
หัวใจของชายหนุ่นหล่นวูบลงมาที่ตาตุ่มอีกครั้งเขารีบอุ่มร่างบางนั้นขึ้นแนบอกและรีบพาเธอไปสมทบกับทหารอีกส่วนที่ควบคุมกระโจมที่พักอยู่
" วี้ดดดดดดด!!!"  เขาเป่าปากเรียกม้าหนุ่มคู่กาย มันวิ่งฝ่าความมืดมาหาเขาทันทีโดยไม่ต้องรอนาน
ไลอาร์รีบนำร่างที่ไร้สติของอัญชันขึ้นพาดหลังม้าก่อนที่เขาจะกระโดดขึ้นควบมันและรีบกลับไปที่กระโจม
" คุณยังงอนอยู่อีกเหรอคุณดาว" เอฮาซานยืนกอดอก อิงประตูห้องอยู่ เขามองหญิงสาวที่ทำหน้าทมึนตึงอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เพียงจันทร์กับนภัทธาได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่พระราชวังตามที่เชคซีร์อาร์เชื้อเชิญมา ทว่าตั้งแต่เกิดเรื่องหญิงสาวก็เอาแต่นั่งเล่นสมาร์ทโฟนแล้วก็ไม่คุยกับเขาอีกเลย
" ฉันมีสิทธิ์งอนคุณด้วยเหรอคะ...ฉันก็แค่ลูกจ้างของคุณ" ในที่สุดเธอก็อ้าปากพูดแต่ทว่าคำพูดของเธอกลับประชดประชันเขาเสียเจ็บแสบ
" คุณงอน..."
" ไม่ได้งอนค่ะแค่ไม่อยากคุยด้วย"
" คุณดาวววววไม่งอนสิคุณ...ผมมีเหตุผลที่บอกคุณเรื่องมิสอัญชันไม่ได้นะ" เอฮาซานแทบจะคุกเข่าอ้อนวอนง้อหญิงสาว โชคดีที่ไม่มีใครเห็น เลขาน้ำแข็งขั่วโลกแบบเขากำลังละลายต่อหน้าหญิงสาวชาวไทยคนนี้ คงแทบจะรีบถ่ายภาพนี้ไว้เป็นที่ระลึกแน่ๆโดยเฉพาะเจ้านายสุดที่รักของเขา
" คุณดาว...ฟังผมนะ...ที่พวกเรายังไม่บอกคุณเพราะเราไม่แน่ใจว่ามิสอัญชันนั้นหนีไปเองหรือโดนลักพาตัวไป เรากำลังสืบกันอย่างนักเพื่อตามหาเธอ...ที่เราคิดว่าเธอหนีเพราะว่าเธอเคยหนีไปหลายครั้งก็เท่านั้นและทุกครั้งเธอก็กลับมาเอง"
เขาพยายามอธิบาย
" นั่นเขาไม่ได้เรียกว่าหนี...เรียกว่าไปเที่ยวมากกว่าไหม??" เพียงจันทร์ย้อนถาม
" ผมรู้...แต่...คุณดาว...ผมคิดว่ากำลังจะบอกคุณตอนคุณกลับจากพาพี่ของคุณไปชอปปิ้งกันอยู่แล้ว"
" อย่างนั้นเหรอคะ"   น้ำเสียงนั้นฟังดูเย็นชาและห่างเหิน ทำเอาชายหนุ่มใจหาย เขาเสพติดเธอไปเสียทุกส่วนจริงๆเพียงแค่เธอทำทีห่างเหินก็ทำให้เขาถึงกับแทบจะกราบกรานอ้อนวอนให้เธอใจอ่อน
" ไม่เอาน่า...บูบู้!!!ไม่งอนสิคะเดี๋ยวบี๋จะพาไปปารีสอีกดีไหมคะบูบู้!!!" เสียงทุ้มนั้นเล็กแหลมลง เขาทำตัวออดอ้อนหญิงสาวจนเธอถอนหายใจเพราะเริ่มใจอ่อนลงบ้าง
" บี๋พูดจริงป๊ะ!!!??"
ได้ผล!!!เธอยอมกลับมาพูดคุยแบบที่เขาและเธอพูดทุกครั้งที่อยู่ตามลำพัง แม้จะให้เขาพาเธอบินลัดฟ้าไปถึงขั้วโลกเขาก็ยินดีที่พาจะเธอไป
" บี๋สัญญาแล้วนะ!!"
" อื้อ!!"
" โอเค....ดีล... "
เขาถอนหายใจโล่งอกที่ง้อหญิงสาวสำเร็จแต่กว่าจะสำเร็จก็ปาไปเกือบครึ่งค้อนวันเข้าไปแล้ว 'โชคดีที่ไม่มีใครเห....' สายตาคมหันไปเห็นร่างอวบๆยืนกรุ้มกริ่มทำหน้าอรุ่มเจ๊าะอยู่ตรงเงาของผ้าม่านระเบียง
" เหี๊.....ยะ....!!!" เขาอุทานเสียงดังด้วยความตกใจ เหงื่อเม็ดโตไหลพรากไปทั้วหน้าหล่อๆ
" คนหน้าตาดีทำอะไรก็ดูดีค่ะคุณเอฮาซานนนน" นภัทธาที่ยืนยิ้มให้ชายหนุ่มนั้นรอยยิ้มของเธอช่างดูน่าเกรงขามเสียเหลือเกิน
" คุ...คุณฟ้า!!! คุณมาที่นี่เมื่อไหร่ครับ??" เขาละล่ำละลักถาม
" .... นี่ห้องพักฉันค่ะ... " เธอตอบ คำตอบของเธอทำเอาใบหน้าคมของเขาแดงไปถึงใบหู เขาไม่พูดอะไรได้แต่ค่อยๆเดินถอยหลังออกจากห้องไปด้วยความเขินอาย
ท้องฟ้ายามค่ำคืนของซิบิลินนั้นไม่ได้สวยงามเท่าฮาลันน่าร์อีกทั้งกลางคืนของที่นี่ก็หนาวกว่าฮาลันน่าร์มาก ร่างบางหลับอยู่บนเตียงในกระโจมโชคดีที่คมกระสุนแค่บาดผิวเธอไปเท่านั้นและเสียเลือดไปไม่มากเท่าไหร่ ที่เธอสลบไปก็เป็นเพราะเธอเหนื่อยเกินไปเท่านั้นเอง
" ตอนคุณหลับคุณจะฝันถึงผมไหมนะอัญชัน" ไลอาร์พร่ำพรรณากับร่างบางที่หลับสนิทบนเตียงใหญ่เขาเอนกายลงจุมพิตบนหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา
อัญชันลืมตาตื่นขึ้นมามองเห็นผนังกระโจมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา รอบๆกระโจมเต็มไปด้วยกลิ่นอโรม่าที่คุ้นเคย แขนของเธอถูกปฐมพยาบาลเอาไว้เรียบร้อย หญิงสาวหวนนึกถึง
ช่วงเวลาเป็นตายของตนที่ผ่านพ้นไปในระยะเวลาหนึ่งราวกับว่ามันเป็นช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นที่เธอต้องประสพเคาระห์กรรม ร่างกำยำขยับกายช้าๆอยู่ข้างๆ อัญชันหันไปมองปรากฏว่าคือไลอาร์ที่กำลังหลับไหล
" หากคุณจ้องผมขนาดนั้นผมคงหลับต่อไม่ไหวเเล้วแหล่ะ " เขาพูดทั้งๆที่ยังหลับตา
" อรุณสวัสดิ์ค่ะไลอาห์" เสียงหวานกระซิบทักทายเขา
ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง สองคนหยอกเหย้ากันจนบรรยากาศในกระโจมอบอวนไปด้วยความสุขจนแทบทะลัก
" ขอบคุณนะคุณอัญ!!" เขากระซิบเสียงแหบพร่า พลางบรรจงจุมพิตหญิงสาวไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความหวงแหน บางสิ่งบางอย่างที่ตั้งอยู่ในใจของอัญชันพังทลายลง เธอรู้สึกเหมือนเธออยู่ในเซฟโซนที่ปลอดภัยจริงๆ
"ขอบคุณเหมือนกันค่ะไลอาร์...ขอบคุณที่มาช่วยฉัน " อัญชันพูดออกมาจากใจที่อัดอั้นเธอซุกกายลงบนแผ่นอกกว้างราวกับกวางน้อยที่โหยหาความอบอุ่น ดวงตะวันสาดแสงอันร้อนแรงโผล่พ้นขอบฟ้าผืนทรายอันกว้างไกลไร้เงามืดจากค่ำคืน สองหนุ่มสาวตระกองกอดกันอย่างรักไคร่ปรนเปรอสิ่งที่ขาดหายราวกับกระหายน้ำมาแรมปี จวบจนกระทั่งดวงตะวันขึ้นเกือบตรงหัวพวกเขาจึงมีแรงลุกขึ้นมาเตรียมพร้อมเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์ตะวันดารา
ผ่านผืนทรายเคลื่อนไปคืนวันจากอัศดรสู่เครื่องยนต์ขนาดใหญ่บินข้ามผ่านผืนทรายกว้างผ่านทุ่งหญ้าบึงน้ำ ไปสู่ ราชวังอันใหญ่โต เฮลิคอปเตอร์ลำใหญ่ค่อยๆเลื่อนลงจอดลงบนลาน เอฮาซานวิ่งฝ่าสายลมจากใบพัดเพื่อไปรับเจ้านายทั้งสองอย่างรีบร้อนไม่นานนักอัญชันก็กลับมาถึงราชวังที่มีคนที่เธอคิดถึงจนสุดหัวใจ
" พี่ฟ้า!!!!พี่ดาว!!!! " อัญชันร้องเรียกร่างสองร่างที่วิ่งจูงมือกันมาหาเธอ ทั้งสามสาวสวมกอดกันแน่น
" ฮืออออพี่ฟ้าา!!!พี่ดาว!!!!น้องโคตรกลัวเลยย!!!" อัญชันร่ำไห้ราวกับเด็กน้อยที่อ้อนพี่ๆ
" รู้สิพี่รู้!!อย่าร้องสิ!!!" เพียงจันทร์ปลอบ ทว่าตนเองกลับทำหน้าเบะเหมือนจะร้องตาม
"เลิกร้องๆ...พวกพี่จะร้องตาม...ฮึก...เงียบสิ๊!!!" นภัทธา ห้ามปรามแต่ตัวเองกลับน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มไปเสียแล้ว
" อะไร???พี่ห้ามใครร้องกันห้ามตัวเองก่อนไหม??" เพียงจันทร์พูดขึ้นทั้งสามมองหน้ากันแล้วพากันหัวเราะทั้งน้ำตา


## 24. รับกรรมที่ก่อ

ซูซี่เดินวนไปมาในคฤหาสน์สุดหรูของตนอย่างร้อนใจไม่แพ้เปลวแดดที่ร้อนแรงจากด้านนอก เธอไม่สามารถหนีออกนอกแคว้นหรือไปไหนได่เนื่องด้วยคนของไลอาร์ตามล่าเธออยู่ แต่ก็ใช่ว่าที่คฤหาสน์ของเธอจะปลอดภัยอย่างที่หวัง มารุสผู้ที่เป็นดั่งแขนขาของเธอก็ถูกฆ่าไปเสียแล้ว
" ซู...ลูกไม่น่าคิดอะไรโง่ๆแบบนั้น!!" เสียงนางกันตามารดาของซูซี่ขัดขึ้นด้วยความลำคาญลูกสาวที่ไม่รักดีของตน
" แม่!!! นี่ลูกกำลังเครียดอยู่นะ!!!" ซูซี่ตวาดมารดากลับ เธอรีบกลับมาที่ฮาลันด้วยความกลัวทว่ากลับถูกมารดาและบิดาตำหนิเสียยกใหญ่ ตอนนี้บิดาของเธอก็รีบน้ำความไปทูลองค์สุลต่านเพื่อแก้ใขปัญหานั่นก็ยิ่งสร้างความกังวลให้แก่ซูซี่มากกว่าเดิม ในเมื่อตอนนี้เธอรู้ดีที่สุดว่าอำนาจขององค์สุลต่านไม่สามารถทำอะไรไลอาร์ได้เลย
เสียงรถคันงามแล่นจอดตรงหน้าคฤหาสน์ ทำเอาซูซี่ใจหายวาบ ทว่าเมื่อเห็นชายชราก้าวลงจากรถเธอก็ถอนใจและรีบวิ่งไปหาบิดาของตน
" พ่อ...ได้เรื่องยังไงบ้าง!!" เธอรีบถามอย่างร้อนรน เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของบิดาก็ทำให้เธอใบหน้าซีดเผือดลง
" ฉันจะช่วยแกแค่ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย!!!รีบเตรียมข้าวของแล้วไปปารีสเดี๋ยวนี้เลย!!" เสียงตวาดราวกับท้องฟ้าก้องกัมปนาทเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมของซูซี่ หญิงสาวเซถลาไปหลายก้าวก่อนจะถูกพยุงโดยหญิงรับใช้ ซูซี่รู้ดีว่านั่นหมายถึงว่าเธอจะไม่มีสิทธิ์ที่เธอจะมาเยือนแคว้นฮาลันได้อีกและแม้แต่งานแต่งของเธอกับไลอาร์ก็คงไม่มีสิทธิ์แม้แต่ฝัน
" ฮึ...ฮึๆๆๆ...ฮ่าๆๆๆๆ...เนรเทศข้าออกนอกแคว้นอย่างนั้นรึ!!! ในเมื่อข้าไม่ได้ใครหน้าไหนก็ไม่ควรได้เช่นกัน!!!...แม่...พ่อ...เอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะข้าคือสิ่งที่ต้องทูลถวายองค์สุลต่าน ข้าฝากท่านด้วยก็แล้วกัน!!! " พูดจบร่างบางระหงก็สบัดกายไปเก็บข้าวของเพื่อเตรียมตัวหนีออกนอกแคว้น ทว่าไม่ทันที่เธอจะขึ้นไปถึงห้องเสียงเอะอะมะเทิ่งก็ดังขึ้นที่หน้าคฤหาสน์  เอเลนปรากฏกายขึ้นตรงธรณีประตูพร้อมกับตำรวจหลายสิบนาย พร้อมด้วยหมายจับข้อหาอีกยายเหยียด เสียงกรีดร้องโหยหวนของซูซี่ดังกกังวาลไปทั่วคฤหาสน์ ในที่สุดเธอก็ต้องจบชีวิตนางแบบระดับโลกที่เหลือในคุกใต้ดินของราชวงค์ เป็นบทลงโทษที่สาสมแก่เธอที่สุดแล้วที่อัญชันมอบให้เธอ
ราชวังใหญ่โต กำลังวุ่นวายเพราะเรื่องที่บุตรสาวของเสนาบดีก่อเรื่องไว้ อีกทั้งข้อมูลบางอย่างในซองสีน้ำตาลนั้นยิ่งทำให้องค์สุลต่านและมหาราณีต้องรีบไปยังฮาลันน่าร์โดยด่วน
" อ้ายลูกไม่รักดี!!! ต่อให้แกเอาสามัญชนหรือสาวต่างแดนมาเป็นคู่ชีวิตข้าก็ไม่อยากยุ่งด้วยสักนิด!!!แต่นี่ถึงกับเอาโสเภนีมาเป็นนายหญิงคงยอมไม่ได้...เสื่อมเสียชื่อ อัลโลฟาร์หมด!!!" องค์สุลต่านบ่นงึมงัมตลอดทาง ความคุกรุ่นในใจของเขาทำเอาแทบจะแผดเผาเส้นทางที่พระองค์เดินผ่านนั้นหลอมละลาย
" ใจเย็นๆก่อนเถิดฝ่าบาท ข้าได้ตระเตรียมคู่หมายคนใหม่ให้แก่ไลอาร์แล้ว...คนนี้ไม่โง่เง่าเหมือนซูซี่แน่นอน" มหาราณีพูดปลอบเธอดูเหนื่อยที่ต้องวิ่งเต้นหาคู่หมายที่เหมาะสมแก่บุตรของนางสนมของสุลต่านทว่าหากต้องเสริมอำนาจที่นอกเหนือกฏของฮาลันน่าร์ให้แก่ตนเองแล้วเธอจำเป็นต้องยอมเหนื่อย
งานเลี้ยงเล็กๆในคฤหาสน์ตะวันดาราจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายผู้ร่วมงานมีเพียงไม่กี่คนที่ไลอาร์เชิญชวนมารวมถึงองค์สุลต่านและมหาราณีที่มาถึงก่อนงานเลี้ยงเริ่มได้ไม่นาน สามสาวนั่งรับประทานอาหารกันเงียบๆผิดปรกติที่พวกเธอจะเฮฮาตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ก่อนที่งานเลี้ยงไกล้จะถึงตอนจบ ทุกคนก็เริ่มอิ่มและแยกย้ายกันพักผ่อน อัญชันแยกตัวจากคนอื่น หญิงสาวเดินไปยังสวนหย่อมเพื่อผ่อนคลายความตึงเครียด
" ที่นี่มักสวยและงดงามเสมอจนน่าอิจฉา " เสียงหวานๆเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นองค์มหาราณีที่เดินตามอัญชันมา หญิงสาวทำความเคารพผู้สูงศักดิ์
" เรามักจะมองฟากฟ้าจากตะวันดาราแล้วนึกถึงการมีตัวตนของเรา" พระองค์ยังตรัสต่อไปพระองค์เดียว
" โสเภณีอย่างเจ้าเหตุใดจึงกล้าที่จะมาเทียบเทียมฟ้า...มิสอัญชัน" น้ำเสียงที่พูดนั้นเย็นเหยียบ ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอัญชัน หญิงสาวรู้สึกชาไปทั้งหน้าที่ถูกกล่าวหาด้วยแบบนั้น
" เงาของทรายไม่อาจเทียบดาวได้เจ้าอย่าพยายามเลย...รีบกลับบ้านเกิดเมืองนอนของเธอเสียเถอะก่อนที่จะเกิดเรื่องที่แย่กว่าที่เจ้าได้เจอคราวนี้"  ร่างบางระหงที่งดงามสูงส่งหันมาสบตาของหญิงสาว จนเธอรู้สึกสั่นกลัว...นี่คงเป็นความน่าเกรงขามของผู้สูงส่งเป็นแน่
" วางพระทัยเถิดเพคะองค์มหาราณี...ครบเดือนแล้วข้าต้องกลับบ้านตามสัญญาอยู่แล้วเพคะโปรดวางพระทัยได้" อัญชันพูดเสียงสั่นเครือ ก่อนจะกล่าวลาและเดินจากไป เธอกระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาที่รื้นขึ้นในหน่วยตา แม้เธอจะพยายามมีตัวตนแค่ไหนในสายตาคนทั่วไปไม่ว่าใครก็คงเห็นเธอเป็นเพียงโสเภณี
" ตุบ..."
" โอ๊ะ...!!! " อัญชันมัวแต่เดินก้มหน้าจนไม่ได้ดูว่ามีร่างสูงกำยำยืนขวางทางเธออยู่
" ขอประทานอภัยครับนายหญิง " เรนดอลที่ยังคงมีผ้าพันแผลพันรอบศรีษะค้อมกายลง เมื่อครู่เขาเดินตามหานายหญิงของเขาเพื่อทำการรักษาและเห็นว่านายหญิงของเขากำลังโดนดูถูกโดยมหาราณีอยู่
" เรนดอล...ไม่ต้องขอโทษฉันหรอกแผลของคุณหายดีแล้วเหรอ" อัญชันฝืนยิ้มพูดทักทาย
" ครับ...ที่มหาราณีทรงตรัสกับนายหญิง...อย่าไปสนใจอะไรเลยนะครับ..." เรนดอลส่งสายตาเป็นห่วงมาให้อัญชัน เขาเห็นดวงตาที่เคยสดใสทำไมเขาถึงไม่รู้ว่าเธอนั้นสะเทือนใจขนาดไหนกับคำพูดนั้น
" ฉันไม่สนใจหรอก...อีกอย่างฉันพูดแล้วไงฉันไม่ใช่นายหญิงของคุณเลิกเรียกฉันอย่างนั้นเถอะ" พูดจบหญิงสาวก็เดินไปหาริสาที่ยืนอยู่ข้างหลัง โดยไม่รู้เลยว่ามีบางสิ่งบางอย่างแอบซ่อนอยู่ในพุ่มไม้
ในห้องทำงานของไลอาร์กำลังกรุ่นไปด้วยบรรยากาศที่หนักอึ้ง หลังจากงานเลี้ยงจบเขาก็ถูกองค์สุต่านลากเข้ามาต่อว่าเรื่องอัญชันเสียยกใหญ่
" แกจะเอาสามัญชนหรือหญิงต่างแดนมาเป็นนายหญิงฉันไม่เคยว่า...ทำไมแกถึงต้องเอาโสเภนีด้วย!!!" พระสุรเสียงตวาดลั่นห้อง
" ท่านไม่มีสิทธิ์มาตีค่าว่าใครเป็นอะไรนะ!!! ข้าลาออกจากฐานันดรอันสูงส่งแล้ว!!!ข้าจะรักใครก็ไม่เห็นต้องห่วงอะไรด้วย!!"
" แต่แกยังใช้สกุล อัลโลฟาร์ !!! สกุลเก่าแก่ล้ำค่าที่ข้ามอบให้แก!!!"
" เช่นนั้นท่านก็เอามันคืนไปเสีย!!ข้าไม่ต้องการความเก่าแก่หรือความสูงส่ง!!! "
" ไลอาร์ !!!! "
สองคนพ่อลูกถกเถียงกันจนแทบจะฉีกทึ้งชิ้นเนื้อกันเสียให้ได้ทั้งคู่นั้นต่างก็ขึ้นชื่อว่าหัวรั้นไม่ได้แพ้กันเสียเท่าไหร่
" สองคนเลิกเถียงกันเสียที!! ไลอาร์...ข้าว่าเจ้าต้องไคร่ครวญเสียใหม่...นางนั้นเป็นโสเภณี...เจ้าก็ไม่ได้อยู่กับนางตลอดเวลา...รู้ได้อย่างไรว่านางจะมีเจ้าแค่คนเดียว!!!" เสียงหวานๆราวเพชรฆาตของมหาราณีดังขึ้นขัดบบรยากาศที่กำลังหนักหน่วง มือบางโยนภาพสามสี่ใบลงบนโต๊ะทำงาน ภาพนั้นเป็นถาพที่อัญชันกำลัง
คุยกับเรนดอลเมื่อครู่ แต่ภาพที่ทำให้ไลอาร์ถึงกับสะดุดกึกคือภาพที่เรนดอลกอดอัญชันเอาไว้
" พิจารณาเสียไลอาร์...ผืนทรายก็คือผืนทราย...ไม่มีทางเป็นดวงดาวได้หรอก" พูดจบมหาราณีกับองค์สุลต่านก็เดินออกจากห้องทำงานไป ปล่อยให้ไลอาร์นั้นแทบจะบ้าตายอยู่ตรงนั้น
" ใจเย็นๆก่อนนายท่าน...นั่นเป็นเพียงแค่รูปถ่าย...สอบถามเรื่องจริงก่อนเถอะครับ" เซลซิลเข้ามาปลอบพลางขมวดคิ้วมุ่นและพยักหน้าเป็นเชิงให้เอเลนไปตามเรนดอลมา เพียงไม่กี่นาทีเขาก็ปรากฏกายขึ้นในห้องทำงานของไลอาร์
" รูปนี้...เกิดอะไรขึ้น!!! " เขาโยนรูปที่เรนดอลกำลังกอดอัญชันอยู่ให้แก่ชายหนุ่ม เขาเพ่งมองชั่วครู่ก่อนจะนึกอะไรออก
" นายท่าน!! ไม่ใช่อย่างที่ท่านคิดนะครับ!!! มิสอัญชันนางเดินไม่ระวังทางก็เลยมาชนผมที่ยืนอยู่แล้วทำเหมือนจะล้มผมเลยประคองนางไว้เท่านั้นครับ!!!" เขารีบอธิบาย เขารู้ทันทีว่าเจ้านายของเขากำลังหึงหวงเขาอยู่หากเขาไม่รีบอธิบายคงไม่เเคล้วจะต้องกลายเป็นผีเฝ้าทะเลทรายเป็นแน่
" แน่ใจ??" น้ำเสียงนั้นเย็นเหยียบราวกับจะฉีกเนื้อเถือหนังของเรนดอลออกมาแล้วทาเกลือลงไปอีกจนเขาหนาวสั่นไปทั้งตัว
" แน่ครับ!!!ริสาก็อยู่ตรงนั้นเป็นพยานได้ครับ!!!" เขารีบยืนยันความบริสุทธิ์ของตน ไลอาร์ตวัดสายตาคมไปที่เอเลนครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะรีบไปพาตัวริสามาตามที่เรนดอลกล่าวอ้าง
ไม่นานริสาก็มายืนอยู่ตรงหน้าของเขาเช่นกัน
" นายหญิงออกไปเดินเล่นที่สวนค่ะสักพักมหาราณีก็ตามไปก่อนที่นางจะท่าเหมือนจะร้องไห้แล้วมาเดินชนเรนดอลค่ะ" ริสาตอบ
" ตอนนั้นเธออยู่ที่ไหน " เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงเดิม
" ตรงประตูไปที่สวนค่ะ จ้างหลังเรนดอลไม่กี่เมตร" ริสาตอบ จากที่ฟังริสามาก็พอจะเดาได้กึ่งหนึ่งเพราะรูปที่ถ่ายนั้นสดใหม่และด้านหลังของเรนดอลมีพุ่มไม้บังอยู่ เซลซิลจึงรีบอาสาไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ทั้งคู่นั้นพูดมาเป็นความจริง


## 25. ลาก่อน

ภาพบนจอบอกเล่าความจริงทั้งหมดที่ไลอาร์สงสัย เขารู้สึกผิดที่หลงเข้าใจผิดเพียงเพราะคำใส่ร้ายงี่เง่าขอมหาราณี ชายหนุ่มหมกตัวอยู่ในห้องทำงานทั้งคืนครุ่นคิดถึงปัญหาที่เขาเผชิญโดยมีเอฮาซานอยู่ด้วยข้างๆ
" นายกลับไปเถอะเอฮาซาน...ฉันไม่เป็นไร" เขาพูดกับเลขาคนสนิท
" อย่าเข้าใจผิดสิครับ..หากนายท่านไม่ได้แต่งงานกับมิสอัญชันผมเองก็คงไม่ได้พบคุณดาวเหมือนกันนี่ครับ" เขาตอบอย่างเย็นชาพลางยกกาแฟขึ้นดื่ม
"นายนี่มัน!!!" เขาโยนปากกาใส่เลขาทว่าทั้งคู่กลับมองหน้ากันแล้วหัวเราะขึ้นมา พวกเขาอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กแค่มองตาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอ่านอย่างไร ไลอาร์รู้ดีที่สุดว่าความรู้สึกที่เอฮาซานมีแก่เพียงจันทร์นั้นไม่ได้แตกต่างไปกว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่ออัญชันเสียนิดเดียว
" เห้อ!!! อย่างแรกเราต้องทำการรักษาอาการป่วยของอัญชันก่อนนั่นแหล่ะนะ...เธอยังผวาทุกคืนอยู่เลย" ไลอาร์พูด
" ดีครับ" เอฮาซานออกความเห็นสั้นๆพลางนึกต่อในใจหมายถึงเขาจะได้หมดคู่เเข่งแบบไอ้ผู้ช่วยผู้ดีเก่านั่นไปอีกคน
การรักษาอาการแพนิคที่เรื้อรังมานานของอัญชันนั้รไม่ได้ซับซ้อนมากเธอต้องได้รับยากระตุ้นพร้อมกับการสะกดจิตเป็นเวลาหนึ่งเดือน ระหว่างการรักษา นภัทธาที่ถูกเชิญมางานเลี้ยงก็บินกลับประเทศไปก่อนส่วนเพียงจันทร์ก็ถูกเอฮาซานลากไปเจรจางานแทนไลอาร์ที่ญี่ปุ่นต่อทันที
การรักษาของอัญชันนั้นเป็นไปอย่างไม่เร่งรีบแต่ก็ไม่ได้แปลว่าไม่ทรมาน การสะกดจิตนั้นต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นที่จะสามารถลบอดีตของเธอได้อย่างหมดจด ทว่าหลังจากที่อัญชันรักษาหายได้เพียงไม่กี่วันเธอก็ได้รับข่าวร้ายจาก นภัทธา นั่นก็คือข่าวการเสียชีวิตของบิดาของเธอ
" ริสา...จองตั๋วให้ฉันทีสิ..." อัญชันร้องขอหญิงสาวหลังจากวางสายจากนภัทธา ริสาที่ได้ยินทุกอย่างจากบทสนทนาเมื่อครู่จึงรีบแจ้งไลอาร์กับจองตั๋วให้เธอตามคำขอ
ในงานศพนั้นเป็นงานที่จัดขึ้นตามประเพณีพื้นบ้านไม่ได้มีมโหรสพสมโภชน์ใดๆนอกเสียจากทำพิธีตามความเชื่อต่างๆ มีเพียงญาติสนิทและจิตอาสาที่มาร่วมไว้อาลัยในงานศพนี้ ไม่มีใครเศร้าไม่มีใครอาลัยอาวรผู้ที่จากไปมีเพียง ความรู้สึกที่โล่งใจของการจากไปของคนที่มักจะก่อปัญหาให้ทุกคนบ่อยๆ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็พอจะมีความดีอยู่บ้าง
อัญชันใช้เวลาเคลียร์ธุระทุกอย่างไม่นานนักด้วยความช่วยเหลือของไลอาร์  เขากับพรรคพวกดูเด่นที่สุดในงานศพด้วยตัวที่สูงใหญ่และหน้าตาที่หล่อเหลา เป็นที่หมายปองของสาวๆน้อยๆใหญ่ๆที่ได้พบเจอ
" พี่อัญ...นั่นใครเหรอ...หล่อจัง" เพื่อนรุ่นน้องของอัญชันถามในขณะที่ทุกคนกำลังง่วนเตรียมของตักบาตรร้อยวันกันอยู่
" เจ้านายพี่เอง..." อัญชันตอบเธอไม่กล้าจะบอกใครๆถึงความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของเธอกับเขา แม้จะรู้สึกปวดใจทุกครั้งที่มีสาวๆมาเข้าไกล้ชายหนุ่มแต่เธอก็ต้องรักษาระยะห่างของเธอเอาไว้เสมอๆ
" เอ้า!!!อ้ายฝรั่ง!!!ลองชิมไอ้นี่ดูสิบรั่นดีของบ้านเราเลยนะ!!!เราเรียกมันว่าน้ำสะอาด!!" คุณลุงคนหนึ่งยื่นแก้วเป๊กให้กับเหล่าชายหนุ่มต่างชาติคนละแก้วในนั้นบรรจุน้ำใสๆจนปริ่ม สีของมันใสเหมือนน้ำเปล่าทว่ากลิ่นของมันนั้นกลับหอมละมุนผิดกับกลิ่นบรั่นดีราคาแพงที่พวกเขาเคยลิ้มรสมา
" เอ้าๆ...ลองดูๆ...กินกับลาบควายนี่...เหมาะนา" คุณลุงคนนั้นยังดันทุรังยื่นให้พวกเขาพลางเลื่อนลาบเลือดสดๆแดงๆน่ากลัวให้พวกเขา คุณลุงจกผักแกล้มมาม้วนอย่างชำนาญก่อนจะจ้วงลาบสีแดงสดคำใหญ่เข้าปากเคี้ยวตุยๆและกระดกน้ำสะอาดนั้นลงคอตาม
" ข่าาาาาาาา!!!!" เขาอุทานมาด้วยสีหน้าที่ฟินสุดๆราวกับได้ลิ้มรสชาติแห่งชีวิตเข้าไปก็มิปาน
" เอ้านี่!!!กินแบบนี้ก็ได้นะ " คุณยายอีกคนมาร่วมวงนางวางจานลาบที่นำไปคั่วจนสุกดีแล้วสาธิตวิธีกินอีกแบบให้ชายหนุ่มทั้งหลายดู นางกระดกบรั่นดีที่มีทั้งหมดลงลำคอตามด้วยน้ำเปล่าและตบด้วยกับแกล้ม สีหน้าของหญิงชรานั้นไม่ได้ต่างกับคุณลุงเมื่อครู่สักนิดเดียว
" ลองดูๆ...อร่อยนะ" ว่าแล้วก็คะนั้นคะยอให้เหล่าหนุ่มๆได้ลิ้มรสชาติของชีวิตชาวบ้าน ไลอาร์ ที่เป็นสิงห์นักดื่มอยู่แล้วเขาจึงไม่
ครนาต่อแอลกอฮอล์ ชายหนุ่มกระดกน้ำสะอาดนั้นลงลำคอหนามันมีรสชาติที่ละมุนลิ้นแต่ดีกรีนั้นสูงจนรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งลำคอหนา ร้อนวาบไปถึงสะดือจนเขาอดที่จะออกเสียงข่าาาาตามคุณลุงไม่ไหว เขารีบคว้ากับแกล้มที่วางอยู่ตรงหน้านั้นเข้าปาก ก้อนเลือดที่เรียกว่าลาบนั้นกลับให้รสชาติที่น่าอัศจรรย์มาก เนื้อที่ถูกสับจนละเอียดเหนียวคลุกเคล้ากับเครื่องในสุกและปรุงด้วยพริกลาบและเกลือรสเผ็ดร้อนและขมนิดๆกระจายไปทั่วทั้งปากไม่มีกลิ่นคาวเลยสักนิดเดียวทว่ากลับหวานด้วยความสดของเลือดและเนื้อที่คลุกเคล้าจนเข้ากัน อีกทั้งผักแกล้มก็ชูรสของลาบนั้นให้โดดเด่นเข้ากันกับบรั่นดีที่ดื่มลงไปเป็นอย่างมาก ไลอาร์รู้สึกหลงรักธรรมเนียมการกินแบบนี้มีทั้งแกงฮังเลที่รสออกหวานแต่ไม่เลี่ยนเพราะขิงที่ถูกตัดรสไว้ทั้งแกงอุ๊บ ที่เป็นเหมือนสตูว์ที่เขาคุ้นเคยแต่รสของแกงนั้นกลมกล่อมด้วยพริกแกแบบเฉพาะถิ่น ยังรวมไปถึงยำต่างๆและต้มขมต้มยำที่มีอยู่เต็มโต๊ะไม้กลมๆ เขาเห็นบางคนจกข้าวจากกระติ๊บข้าวแล้วจ้วงจิ้มกับลาบบ้างแกงบ้างน่าเอร็ดอร่อยนัก วันนี้เขาจึงรู้จักกับข้าวเหนียว ลาบควาย แกงอุ๊บ ต้มขม แกงอ่อม ยำรวม และที่สำคัญบรั่นดีพื้นเมืองที่ทำเอาเขาเมามายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกหนุ่มๆถูกลากไปเต้นไปโต๊ะโน้นชนแก้วกับโต๊ะนี่ บางทีเห็นใครจะออกไปซื้อของก็ตามออกไปบ้าง เขาได้รู้ได้เห็นประเทศโปรดของเขาในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน  เนื้อปิ้งที่ปรุงแค่เกลือกับผงชูรสก็เข้ากันกับข้าวเหนียวร้อนๆมาก หรือแม้แต่ส้ำตำที่เผ็ดจนทำเอาเขาและพรรคพวกสร่างเมาก็ยังอร่อยจนท้องของเขาแน่นไปหมด น่าเสียดายที่ปาร์ตี้มีเพียงแค่วันเดียวเท่านั้นเขาจำเป็นต้องบินกลับไปทำงานด่วนๆโดยที่ไม่อยากไปเลย
" ไปเถอะค่ะไลอาร์ฉันขอบคุณที่คุณช่วยฉันมากขนาดนี้ว่างเมื่อไหร่ค่อยมาเที่ยวนะคะ" อัญชันที่มาส่งชายหนุ่มทั้งหลายขึ้นเครื่องกลับฮาลันเว้นแต่เรนดอลกับริสาที่ต้องอยุ่ดูแลนายหญิงของเขาต่อไป
" ผมจะรีบเคลียร์ทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วมาหาคุณนะอัญ" เขาร่ำลาด้วยความอาลัยอาวรณ์
" รีบไปเถอะค่ะเครื่องจะออกแล้ว...เรนดอล...ริสา...ไม่กลับไปจะดีเหรอ??" อัญชันหันไปถามสองคนที่ยืนล่ำลาพวกองครักษ์อยู่
" ไม่เป็นไรค่ะนายหญิงดิฉันอยู่ได้" เธอตอบำลางส่งยิ้มกว้างมาให้ เธอเองก็หลงรักวิธีชีวิตเรียบง่ายของคนที่นี่อาหารที่รสชาติลือโลกไม่ได้เป็นแค่ข่าวลือแต่อย่างไรมันน่าอัศจรรย์เสียมากกว่าเรนดอลเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเธอ
" ก็ตามใจเถอะ...ฉันต้องไปแล้วนะคะ" อัญชันหันหลังกลับเดินจากไปโดยมีองครักษ์ทั้งสองเดินตามมาติดๆ มือบางเกาะกุมท้องน้อยเอาไว้อย่างแผ่วเบา สองเดือนแล้วที่รอบเดือนเธอไม่มา คงไม่ใช่ว่าเธอนั้นจะมีชีวิตน้อยๆอยู่ในท้องหรอกนะ!!! แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่เสียใจที่มีเด็กคนนี้ขึ้นมาเพราะมันเกิดจากการที่เธอเต็มใจ ทว่าเธอกลับไม่ยอมบอกไลอาร์เรื่องนี้เพราะไม่อยากให้เขาเป็นกังวล การกลับไปของไลอาร์คราวนี้นั้นอาจจะใช้เวลาหลายปีกว่าจะได้พบกันอีกเพราะเขาต้องกลับไปจัดการเรื่องรางหลายๆเรื่องของเขาให้เสร็จ
อัญชันเก็บเรื่องที่มีชีวิตน้อยๆนี้บังเกิดขึ้นในครรภ์ของเธอเอาไว้เป็นความลับที่รู้แค่นภัทธาและเธอเท่านั้น เธอรู้ดีหากเด็กคนนี้เกิดมามหาราณีคงไม่ปล่อยเธอกับลูกไว้แน่ๆ
" ลาก่อนนะคะไลอาร์" อัญชันมองเครื่องบินลำยักษ์ที่กำลังโผบินขึ้นสู่น่านฟ้าทะยานข้ามโลกไปยังดินแดนที่ไกลออกไป ส่วนเรื่องที่ริสากับเรนดอลที่เกาะติดเธออยู่ตรงนี้...อีกเดี๋ยวพวกเขาก็คงต้องตามเจ้านายไปอยู่ดีเรื่องนี้เธอจึงไม่กังวลเสียเท่าไหร่นัก
" ไปกันเถอะอัญ...แกต้องไปฝากท้องนะอย่าลืมสิ " นภัทธาที่ขับรถมาส่งเธอกระซิบบอกอัญชัญพยักหน้ารับก่อนจะหันไปออกคำสั่งผู้ติดตามของตน
" ทั้งสองคนกลับไปก่อนเลยนะฉันจะไปชอปปิ้งกับพี่ฟ้าหน่อยเดี๋ยวตามไป....ที่นี่ถิ่นฉันไม่มีใครมาปองร้ายฉันหรอก" อัญชันพูด ทั้งริสาและเรนดอลเห็นด้วยจึงปลีกตัวกลับไปจัดเตรียมที่หลับที่นอนของตนก่อน
" ไปกันเถอะ..." นภัทธา จูงมือบางขึ้นรถ เธอแสร้งทำเป็นว่าเข้าไปในห้างหรูทว่ากลับทะลุหลังห้างไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ไกลออกไปแทน


## 26. หากเราได้เจอกันอีก

แสงแดดของประเทศไทยนั้นร้อนแรงเสียยิ่งกว่าอะไร แข่งกับสายลมจากทิศตะวันตกที่พัดแรงจนหมวกที่สวมอยู่บนหัวแทบจะปลิว ร่างบางยืนปาดเหงื่อสู้กับแสงแดดท่ามกลางหุบเขาที่รายล้อมไปด้วยทุ่งข้าวโพดสีเหลืองทอง อัญชันเหลือบมองรอบกายที่หลายๆคนกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บฝักข้าวโพดที่กำลังได้ที่ใส่กระสอบ เธอเห็นร่างเล็กๆที่กำลังนั่งเล่นอยู่ภายใต้ร่มเงาไม้ใหญ่
" ภูผา!!! ตักน้ำให้แม่หน่อยสิ!!! " เธอตะโกนบอกร่างเล็กๆนั้น เด็กชายตัวอ้วนกลมที่มีดวงตาสีอำพันมองตามเสียงเรียกของมารดาก่อนจะค่อยๆคลานลงจากขนำท้ายไร่และวิ่งมาหาแม่ของเขาพร้อมกับน้ำเย็นๆหนึ่งแก้ว มืออ้วนป้อมยื่นแก้วน้ำให้มารดา ใบหน้าอ้วนกลมเล็กๆนั้นส่งยิ้มให้แก่เธอก่อนจะวิ่งกลับไปที่ขนำ
ภูผา ลูกชายสุดที่รักของอัญชันดวงแก้วดวงใจของเธอนั้นหน้าตาคล้ายเธอมากเว้นเสียแต่ดวงตาที่คมและมีสีเดียวกับพ่อของเขา ไลอาร์ หลังจากที่เธอส่งไลอาร์กลับแคว้นฮาลัน เธอก็รีบหนีเขามายังแดนเหนือสุดในสยามเพื่อตัดความสัมพันธ์ของเธอกับเขาตามคำที่มหาราณีขอร้อง(ข่มขู่) อีกทั้งเธอเองก็ไม่ได้อยากผูกมัดกับเขาให้เขาต้องมาลำบากใจเพราะเธอสองคนแม่ลูก อัญชันใช้เงินที่มีทั้งหมดลงทุนทำสวนข้าวโพดและสวนผลไม้ในหมู่บ้านที่ห่างไกล เธอตัดการติดต่อใดๆกับคนภายนอกและอยู่กับลูกสองคนอย่างสงบสุขในบ้านไม้หลังเล็กๆ แม้แต่พี่ๆของเธอทั้งสองคนก็ขาดการติดต่อมาเป็นเวลานานแล้วเหมือนกัน นับได้ก็เท่ากับอายุลูกชายของเธอก็ สี่ ปีพอดี
" แม่!!!ภูผาหิวจ้าวแล้ว" เสียงเล็กๆตะโกนเรียกเธอ มือน้อยๆโบกถุงกับข้าวเหนือหัวไปมาๆ อัญชันวางกระสอบข้าวโพดลงแล้วเดินไปหาเขาหญิงสาวแกะถุงกับข้าวให้เด็กชายตัวน้อยๆที่กำลังล้างมือตามที่คุณครูคอยสอนอยู่เสมอ  สายลมบนพื้นที่สูงนั้นพัดแรงอยู่ตลอดอากาศก็อบอ้าวและชื้นแฉะ แต่กลับตลบอบอวนไปด้วยความสุขสงบที่ไม่อาจลืม อัญชันหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูข่าวขณะที่รอให้ลูกชายกินข้าวอิ่ม เธอเห็นข่าวที่ไลอาร์ประกาศตามหาเธออยู่ก็หลายครั้งหลายหนถึงแม้ว่าอัญชันเองก็คิดถึงเขา แต่เธอก็ตระหนักถึงสถานะของตนเองดีอย่างที่มหาราณีเคยพูดกับเธอ
"แม่ย้องไห้อีแย้ว...แม่เจ็บจี้ดๆเหยอ??" ภูผาถามผู้เป็นแม่ด้วยแววตาที่ใสซื่อร่างเล็กๆอ้วนๆกระโดดยืนขึ้นแล้วเดินไปหอมแก้มหญิงสาวฟอดใหญ่
" โอ๋เอ๋นะ...โอ๋เอ๋" มือน้อยๆเช็ดน้ำตาเธอยิ่งทำให้อัญชันรู้สึกเจ็บปวดมากกว่าเดิม เธอดึงร่างอวบอ้วนของลูกชายเข้ามากอด พลางจูบหน้าผากมนด้วยความเอ็นดู
" ฝุ่นเข้าตาแม่เฉยๆลูก...ไปกินข้าวต่อเถอะป่ะ" อัญชันโกหกคำโตแต่มันก็ทำให้ลูกน้อยของเธอไม่กังวลใดๆอีก
อีกฝากของโลกสีน้ำเงินบรรยากาศยามค่ำคืนในวันนี้ก็ยังคงเงียบสนิทดั่งเช่นทุกๆวัน ไลอาร์เหม่อมองดวงดาวบนฝากฟ้าอย่างอาลัยอาวรณ์ เมื่อห้าปีก่อน เขาพึ่งจะมีความสุขที่สุดในชีวิตแต่ใครจะไปรู้ได้ว่าความสุขนั้นกลับสั้นนัก จู่ๆหญิงสาวอันเป็นที่รักก็หายไปอีกครั้งแต่ครั้งนี้เขาหาเธอไม่พบเลยมีเพียงสร้อยที่เขามอบให้เธอและจดหมายฉบับเล็กๆที่เขียนด้วยลายมือของเธอ
' ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่างนะคะ ลาก่อน ดวงตะวันของฉัน '
เพียงแค่นั้นก็ทำให้เขารู้สึกใจหาย แม้จะสั่งให้ริสากับเรนดอลตามหาอัญชันจนทั่วประเทศไทย ทว่าประเทศที่มีพื้นที่กว่า 513,130 ตารางกิโลเมตรนั้นใช่ว่าจะง่ายต่อการค้นหาคนๆเดียวเสียเมื่อไหร่ แม้กระทั่งพี่ๆของพวกเธอยังไม่รู้จะไปหาเธอได้จากที่ไหน ระยะเวลาผ่านไปเกือบห้าปีแล้ว เขาแทบจะหมดหวังในทุกๆขณะที่ถามถึงข่าวคราวของหญิงสาว บางครั้งเขารู้สึกโกรธที่เธอหนีเขาไป แต่ความโกรธกลับไม่ได้ทำให้เขาเลิกรักเธอน้อยลงสักนิดเดียว
" นายท่าน!!! มีเบาะแสของนายหญิงครับ!! " เซนซิลรายงาน
" เชื่อถือได้แค่ไหน " เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา เพราะหลายต่อหลายครั้งที่เขาได้เบาะแสเท็จจนรู้สึกท้อ
" 70 เปอร์เซนต์ครับ!!!...มีศูนย์เด็กเล็กแห่งหนึ่งที่มีเด็กนามสกุลเดียวกับนายหญิงครับ!!!" เขารายงาน
" คงเป็นญาติๆเขานั่นแหล่ะ นามสกุลของอัญชัน...มีครึ่งอำเภอได้..ไม่แปลกหากจะโผ่ลที่ไหนสักที่ของประเทศไทย" เขารู้สึกปลงเพราะนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจะตามหาหญิงสาวโดยสืบเอาจากญาติๆที่สกุลเดียวกัน แต่เมื่อเขาได้เห็นทะเบียนราษฏ์ของเธอนั้นกลับมีคนที่ชื่อและนามสกุลเดียวกันถึงสี่คน!!!
" แต่สายข่าวบอกว่าเด็กคนนั้นมีอายุแค่สี่ขวบและอยู่กับแม่สองคนรูปร่างของแม่เด็กก็คล้ายนายหญิงนะครับ" เซนซิลยื่นภาพถ่ายที่เขาได้มาให้เจ้านายของตนดู ในภาพแม้ผู้หญิงในรูปจะสวมหมวกสวมแว่นตาและสวมผ้าปิดปากตามมาตรการป้องกันโรคระบาด แต่รูปร่างก็คล้ายคลึงกับหญิงสาวที่อยู่ในใจเขามาตลอด ทว่าเด็กน้อยผิวขาวตัวอ้วนกลมนั้นทำให้เขารู้สึกตะขิดตะขวงใจ หากเป็นลูกของเขาและเธอก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีแต่หากเป็นลูกของเธอกับชายคนอื่น เขาจะทำอย่างไรดีนะ หากเราได้เจอกันอีกครั้งเขาควรจะทำยังไงดี ขณะที่ความคอดของไลอาร์กำลังตีกันนั้นเซนซิลก็ได้ทำการจองตั๋วเพื่อบินไปที่ไทยในรอบที่ร้อยได้ เขาเองก็ิยากให้นายหญิงที่เป็นเหมือนดวงจันทร์ในคืนเดือนเพ็ญกลับมาเช่นกัน เขาที่อยู่ใกล้ชิดเจ้านายที่สุดจึงรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของไลอาร์ ว่าเจ้านายของเขานั้นได้รักอัญชันอย่างสุดหัวใจหากไม่อย่างนั้นเขาก็คงไม่ตามหานางมาตลอดห้าปีโดยไม่หยุดเลย
" ริสา...เรนดอล...มีเบาะแสนายหญิงที่ชนบทแห่งหนึ่งในภาคเหนือของไทย....ใช่...ได้...ได้" เอเลนที่รู้หน้าที่รีบโทรทางไกลไปหาสองคนที่ประจำอยู่ที่ไทยเพื่อตามหาอัญชันอยู่ ทุกครั้งที่เขาได้เบาะแสเขาจะสั่งให้สองคนนั้นรีบไปตามดูทันที
อัญชันยืนรอรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนอยู่หน้าโรงเรียนวันนี้ที่โรงเรียนมีกิจกรรมวันพ่อที่เด็กๆต่างต้องทำการ์ดวันพ่อเพื่อมอบให้พ่อของตน ร่างอ้วนๆน้อยๆปรากฏอยู่ข้างๆกายของครูในมือนั้นถือกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้แน่น
" แม่!!! ภูผาได้ยางวัลด้วย!!" เด็กชายตัวน้อยๆวิ่งไปหาแม่ของเขาพลางชูแผ่นกระดาษที่อยู่ในมือ อัญชันรับแผ่นกระดาษนั้นมาดู เป็นรูปวาดยึกยือที่วาดด้วยสีเทียน
" นี่แม่กับภูผากำลังปลูกข้าวโพด นี่ปะป๊านั่งอยู่บนเคี่ยงบินโยนดอกไม้ให้เรา" นิ้วน้อยๆชี้ไปในรูปเครื่องบินที่รูปร่างประหลาดๆกับภาพผู้ชายที่วาดด้วยสีดำทั้งตัว
" ภูผาไม่เคยเห็นปะป๊าภูผาเลยไม่ได้ใส่สีที่ปะป๊า" เขาตอบ คำตอบของเขาทำเอาทั้งครูและผู้เป็นแม่รู้สึกบีบหัวใจเป็นที่สุด
" ภูผาเก่งจังเลยที่วาดออกมาสวยขนาดนี้ปะป๊าเห็นคงดีใจแน่ๆ" อัญชันลูบหัวน้อยๆของลูกรักอย่างเอ็นดู เธอไม่เคยปิดบังลูกเรื่องพ่อของเขาแต่เธอเล่าไห้เขาฟังเสมอว่าพ่อของเขานั้นอยู่บนเครื่องบินทำงานอย่างหนักเลยไม่มีเวลาไห้พวกเธอแม่ลูก แม้จะเป็นคำโกหกแต่เด็กชายตัวน้อยๆก็ไม่ได้ถามอะไรถึงพ่อของเขาอีก
" กลับบ้านกันดีกว่าวันนี้แม่ทำไข่เจียวหมูสับไว้ไห้ภูผาด้วยนะ" อัญชันจูงมือลูกน้อยขึ้นรถมอเตอร์ไซค์สองแม่ลูกร้องเพลงไปด้วยกันตลอดทาง แวะซื้อขนมและอาหาร แวะซื้อของใช้ แล่วก็พากันกลับบ้านหลังน้อยๆกลางป่าเขาที่แสนสงบสุข
เสียงหรีดหริ่งเรไรของเหล่าแมลงยามค่ำคืนของชนบทนั้นดังกังวาลราวกับเป็นบทเพลงแห่งพงไพร ท้องฟ้าดาษดาไปด้วยดวงดาวระยิบระยับส่องประกายรอบดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยว อัญชันนั่งเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนรับลมเย็นๆที่พัดยามค่ำคืน เธอหวนนึกถึงชายหนุ่มที่เธอเคยใช้เวลาอยู่กับเขาในขณะหนึ่ง ถึงแม้เขาจะยังคงประกาศตามหาเธอ แต่ดูเหมือนจะเริ่มเงียบหายไปบ้างแล้ว เขาคงลืมเธอไปแล้ว คงไม่มีใครที่จะบ้าตามหานางบำเรอขนาดนั้นหรอก เมื่อคิดได้อย่างนั้น อัญชันก็ได้แต่ถอนหายใจ ตลอดสี่ห้าปีที่ผ่านมาเธอไม่คิดที่จะมีใครใหม่เลยสักนิดเดียว อาการแพนิคก็ดูเหมือนจะไม่เกิดขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้เธอมีลูกชายที่เกิดจากความรักอยู่หนึ่งคน เธอก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ใครจะไปนึกค่ำคืนในกระโจมที่ทะเลทราย เพียงครั้งเดียวที่ไม่ได้ป้องกันจะทำให้เธอได้ลูกชายสุดที่รักคนนี้มา แต่นั่นกลับทำให้ชีวิตของเธอนั้นสดใสมากกว่าเดิมหลายเท่าตัว
" แม่!!! ภูผาปวดฉี่" เสียงงัวเงียของเด็กชายร้องเรียก ดึงไห้สติที่ล่องลอยไปกับสายลมของอัญชันไห้กลับมา เธอผละจากระเบียงเข้าไปหาลูกชาย พาเทพบุตรตัวน้อยไปทำธุระแล้วกลับมานอนอีกครั้ง
" แม่ขอโทษนะครับภูผา..." อัญชันกระซิบพลางจูบหน้าผากลูกชายอย่างเอ็นดู


## 27. ไม่ปล่อยอีกแล้ว

"แม่ครับๆดูสิๆภูผาสูงๆด้วยหล่ะครับ!!" เด็กชายตัวน้อยกระโดดโลดเต้นบนเครื่องเล่นปีนป่ายในสวนสาธารณะไกล้ๆโรงเรียน
" ระวังตกนะลูก!!"
" ค้าบบบบ"
อัญชันร้องเตือนบุตรชายตัวน้อยของเธอและเขาก็ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเล็กๆน่าเอ็นดู อัญชันมองดูลูกชายของตนเล่นกับเพื่อนๆสนุกสนานเธอก็ปริ่มไปด้วยความสุขเช่นเดียวกับลูกชาย
ไลอาร์เห็นร่างบางที่คุ้นเคยบนม้าหินอ่อน เธอคือคนที่เขาคิดถึงสุดหัวใจมาตลอดห้าปีที่ผ่านมามือหนากำสร้อยรูปผีเสื้อที่เคยเป็นของเธอเอาไว้แน่น เขาอยากเข้าไปกอดเธอและทวงถามถึงเหตุผลที่เธอหนีเขาไปทว่าบางสิ่งบางอย่างที่จุกอยูในอกนั้นต่างหากที่ยังคงรั้งเขาเอาไว้อยู่ที่เดิม เด็กชายตัวอ้วนอวบที่เรียกเธอว่าแม่ คือลูกชายของอัญชันไม่ผิดแน่ๆ แต่เขากลับไม่แน่ใจว่าหลังจากที่เธอจากเขามา ใจของเธอนั้นอยู่ที่ใครอีกหรือเปล่า กาลเวลามันเปลี่ยนผันใจคนก็อาจจะเปลี่ยนเช่นกัน ไลอาร์จำไม่ได้แล้วว่าเขามองหญิงสาวกับลูกชายของเธออยู่แบบนี้กี่วันแล้ว รู้เพียงแต่เขาดีใจทุกครั้งที่ได้เห็นเธอ
" นายท่านไม่เข้าไปหานายหญิงเหรอครับ" เรนดอลถามใขข้อสงสัยเขารู้ดีว่าเจ้านายของเขานั้นคิดถึงนายหญิงของเขามากแค่ไหนแต่ที่เขาไม่รู้ก็คือทำไมเจ้านายของเขาไม่เข้าไปหาเธอสักที
" แน่ใจเหรอว่าเธอยังไม่มีใคร" เขาถามลูกน้องของตนเพื่อความเเน่นอน
" ครับ..." เรนดอลยืนยันอีกเป็นครั้งที่ร้อย
ถึงแม้คำตอบของลูกน้องจะยืนยันคำเดิมแต่เขากลับยังรู้สึกกลัวอยู่ดีหากว่าเธอนั้นมีคนที่รักและหวงแหนเธออยู่เขาคงจะเจ็บปวดมากกว่านี้แน่ๆ
" หากนายท่านไม่ลองไปถามนายหญิงตรงๆก็ไม่รู้หรอกค่ะว่าสิ่งที่นายท่านอยากรู้นั่นเป็นเรื่องจริงไหม...ไปถามนายหญิงเถอะค่ะ" ริสาแนะนำด้วยความรู้สึกรำคาญขึ้นมาต่อให้เป็นเจ้านายก็ตาม นี่หากป้าอิลลาอยู่เจ้านายคงลงเอยกับนายหญิงไวกว่านี้เป็นแน่ แต่ถึงแม้จะยุแหย่ให้ไลอาร์เข้าไปหาอัญชันเท่าไหร่ก็ดูเหมือนชายหนุ่มจะยิ่งดื้อรั้นมากเท่านั้นทำเอาริสาชักจะหงุดหงิดขึ้นมา
อัญชันมองดูลูกชายเล่นสนุกกับเพื่อนๆพลางนั่งจิบเครื่องดืมอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ สายลมยามเย็นพัดเอื่อยๆผ่านผิวกายทำให้รู้สึกเย็นสบายจนอยากจะนอนสักงีบ
" สวัสดีครับ" เสียงๆหนึ่งร้องทักทายหญิงสาว ชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง นัยตาคมผิวเข้มกำลังา่งยิ้มให้เธออยู่
" สวัสดีค่ะ " อัญชันตอบกลับ
" จะว่าอะไรไหมหากผมอยากทำความรู้จักกับคุณ" เขาเอ่ยเกี้ยวหญิงสาว เขาเห็นเธอมาที่นี่เกือบทุกวันและเธอนั้นก็น่าคบหาจนเขาตัดสินใจที่จะจีบเธอ
" คะ...เอ่อ...ค่ะ " อัญชันตอบพลางขยับกายหนี เธอไม่ได้ขวยเขินแต่เธอยังคงไม่อยากมีใครในตอนนี้ถึงแม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอโดนหนุ่มๆมาจีบ ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่คิดที่จะมีใครในหัวใจอีกเพราะทุกครั้งเธอมักจะนึกถึงพ่อของลูกที่ตราตรึงในหัวใจของเธอไม่เคยเลือน
" ผม เกรทนะครับคุณชื่ออะไรเหรอครับ " ชายหนุ่มแนะนำตัวพลางถามไถ่หญิงสาว
" อัญชันค่ะ " เธอตอบ
ภาพที่ชายหนุ่มกับหญิงสาวนั่งคุยกันนั้นยิ่งทำให้ไลอาร์แทบอยากจะออกไปบีบคออีกฝ่ายให้แหลกคามือ
" ปล่อยไว้ไม่ดีแน่ๆนายท่าน" เรนดอลออกความเห็น
" แฟนของนางหรือเปล่า" เขาพูดพลางอารมณ์เสียขึ้นมา
" จากที่สืบมา...นายหญิงโสดมาตลอดค่ะ...และเด็กคนนั้นเป็นไปได้ว่าจะเป็นนายน้อยค่ะ" ริสาเสริม คำพูดของเธอทำเอาเรนดอลและไลอาร์หันมามองหญิงสาวเป็นตาเดียว
" ความเป็นไปได้สูงนะคะ....จากอายุของเด็กคนนั้นคือสี่ขวบและนายหญิงก็หายไปเมื่อห้าปีก่อนหากรวมระยะตั้งครรภ์แล้วก็พอดีกับช่วงที่นางอยู่กับนายท่านพอดี....อีกทั้ง...เห้อ!!!!....อาการของป่วยของนายท่านเมื่อตอนนั้นที่เหมือนคนแพ้ท้องก็อาจเป็นไปได้ที่นายท่านจะแพ้ท้องแทนนายหญิงค่ะ" ริสาอธิบายยาว เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่กับความโง่เง่าของตัวเองที่น่าจะนึกเรื่องสำคัญขนาดนี้ออกให้เร็วกว่านี้ เธอไถสมาร์ทโฟนไปมาอยู่ต้องขอบคุณมันเลยที่เธอเลื่อนไปเจอข้อความที่เธอเคยพูดเรื่องอาการป่วยของไลอาร์กับอิลลา เธออยากจะทุปศรีษะตัวเองทิ้งเสียให้แหลกตรงนี้ หากว่านั่นเป็นนายน้อยก็หมายความว่าไม่มีเหตุผลที่ต้องคอยแอบมองอัญชันกับลูกอยู่อย่างนี้โดยไม่รู้ว่าจะต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่
" ปึ้ง!!!!" เสียงประตูรถกระแทกกับตัวรถร่างสูงกำยำพุ่งไปยังคู่หนุ่มสาวที่นั่งคุยกันอยู่
"กว่าจะรู้ตัวก็ทำเอาเหนื่อย"
" ใช่...ฉันก็น่าจะนึกได้ตั้งนานแล้วด้วย" ริสาถอนหายใจเหนื่อย
อัญชันรู้สึกอึดอัดเธอพยายามบ่ายเบี่ยงการจีบจากชายหนุ่มหลายครั้งแต่ก็ไม่สามารถสลัดชายหนุ่มขี้ตื้อตรงหน้าได้
" งั้น...จะรังเกียจไหมครับหากผมจะขอไลน์คุณ...."
" ผมคงอนุญาติให้ภรรยาของผมแจกไลน์หนุ่มๆไม่ได้หรอกนะครับ" เสียงนุ่มๆทุ้มๆอันคุ้นหูที่อัญชันจำได้ขึ้นใจ หญิงสาวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งกาย หัวใจดวงน้อยๆของเธอเต้นระรัวราวกับสาวน้อยที่พึ่งเจอกับรักแรก
" คุณ!!!"  อัญชันอุทานลั่นตัวสั่นสะท้านเมื่อเธอได้เห็นชัดเจนว่าเจ้าของเสียงนั้นคือพ่อของลูกชายสุดที่รักใบหน้าที่แสนคิดถึงแบะกลิ่นน้ำหอมแบบพิเศษที่แสนคุ้นเคย ทำเอาอัญชันรู้สึกวิงเวียนจนเธอไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการ์ณตรงหน้าสักนิดเดียว
" ผมขอโทษนะครับผมไม่รู้ว่าเธอมีสามีแล้ว" เกรทรีบกล่าวขอโทษก่อนที่เขาจะจากไปในใจนึกเสียวสันหลังวาบๆเมื่อเห็นชาวต่างชาติตัวใหญ่น่ากลัว
" คุณ... " อัญชันไม่รู้จะทักทายชายหนุ่มตรงหน้ายังไง ความรู้สึกของเธอนั้นมีมากกว่าหนึ่งความรู้สึกเพราะเธอเป็นคนทิ้งเขามา แต่อีกใจหนึ่งก็คิดถึงเขาใจแทบจะขาด ใบหน้าที่เคยหล่อเหลานั้นดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัดจนอัญชันรู้สึกใจหาย
" ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ...คุณอัญชัน " เขาทักทายด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า
" คุณหาฉันเจอได้ยังไง "
" ผมควรถามคุณมากว่าว่าคุณทิ้งผมไปทำไม?"
" ฉันแค่ลาออกจากงาน...ทิ้งเทิ้งอะไรฉันไม่เข้าใจที่คุณพูด"
อัญชันรู้สึกไหววูบกับคำพูดของชายหนุ่มแต่ความเป็นจริงที่ว่าเธอทำงานให้กับเขานั้นมันคอยเตือนสติอยู่ตลอดเวลาจนทำให้เธอปฏิเสธเขาอยู่ตลอดเวลาแม้ว่ามันจะขัดใจตัวเอง
" คุณรู้ว่าผมรักคุณ...แต่คุณก็ยังหนีผมไปอีก!!!!...จิตใจคุณทำด้วยอะไรอัญชัน" เขาตัดพ้อ
" รักอะไรกันคะ...เรื่องของเรามันเป็นไปไม่ได้ต่างหาก!! ไลอาร์คุณกับฉันนั้นไม่ควรจะมาเจอกันอีกด้วยซ้ำไป" อัญชันกัดฟันพูดด้วยหัวใจที่ปวดร้าวจริงๆแล้วเธออยากให้มันเป็นไปได้ต่างหากทว่าสถานะของเธอกับเขามันแตกต่างกันเกินไปเหมือนกับที่มหาราณีเคยตรัสกับเธอเมื่อตอนงานเลี้ยง
" คุณไม่รักผมอย่างนั่นเหรอ..." ทั้งแววตาและสีหน้าแสนเจ็บปวดของไลอาร์นั้นทำเอาอัญชันถึงกับพูดไม่ออกเธออนากจะกอดเขาอยากจะอยู่กับเขาใจจะขาดแต่เธอก็ทนไม่ได้หากเขาต้องมาเป็นขี้ปากชาวบ้านเพียงเพราะเธอคนเดียว
" ฉะ...ฉัน..."
" อย่าแก้งแม่ของภูผานะ!!" เสียงน้อยๆดังขึ้นขัดจังหวะร่างอวบอ้วนตัวน้อยๆวิ่งเข้าไปหามารดาพร้อมทำท่าทางเอาเรื่องกับชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังยืนตะลึงงันกับเด็กชายตรงหน้า ดวงตาสีอำพัน ขนตายาวเป็นแพหนา ผิวขาวราวหินอ่อน ทว่าหน้าตาละม้ายเขาอยู่ไม่น้อย ไลอาร์อ้าปากค้าง เมื่อได้เห็นเด็กชายตัวน้อยอย่างถนัดตาเขาทรุดกายลงตรงหน้าของเด็กชายแล้วพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นหว่าเดิม
" หนู...ลุงไม่ได้แกล้งแม่ของหนูเลยนะครับ...แม่ของหนูต่างหากที่เเกล้งลุงจนลุงใจแทบจะขาดอยู่แล้ว" เขาส่งสายตาที่อ่อนโยนให้เด็กชายตัวน้อยที่ทำตาปริบๆใส่เขา
" แม่แก้งจุนลุงเหรอคับ..." เขาหันไปถามแม่ของเขาที่ยืนนิ่งเงียบมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว
" แกล้งอะไรกัน...กลับบ้านกันเถอะลูกเดี๋ยวแม่จะทำข้าวผัดให้กินนะ" ว่าแล้วอัญชันก็พาเด็กชายตัวน้อยขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจจากไป ไลอาร์ไม่ยอมรามือจากอัญชัญง่ายๆหรอก เขาใช้เวลาถึง ห้าปีที่ตามหาหญิงสาวอันเป็นที่รัก และตอนนี้เขาก็มีทายาทตัวน้อยที่ละม้ายเขาและอัญชันมากเป็นกาวใจ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอคนนี้ต้องจากไปที่ไหนอีก ชายหนุ่มเรียกลูกน้องทั้งสองคนที่รออยู่ใกล้ๆทันที เขาตามรถมอเตอร์ไซค์คันเล็กๆที่ดูแล้วไม่ปลอดภัยเลยจนไปถึงบ้านไม้หลังเล็กๆท่ามกลางป่าเขา จากนี้ไปเขาต้องพาเธอกลับไปที่ฮาลันน่าร์ให้ได้แม้ว่าเขาจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยอม!!!


## 28. ข้าวต้มมัด

" แม่ครับๆคุณลุงคนนั้นมาแก้งแม่ใจ้ไหม" เสียงเล็กๆถามผู้เป็นแม่ขณะกำลังวาดรูปเล่นด้วยกันอยู่ เด็กชายตัวน้อยๆมองเห็นรถคันหรูจอดอยู่นอกรั้วบ้านมาหลายวันแล้วไกล้ๆกันเป็นเต้นท์หลังใหญ่ที่มีพี่ชายพี่สาวและคุณลุงอาศัยอยู่ ทุกๆวันเขาจะเห็นคุณลุงเดินตามแม่ของเขาประจำส่วนพี่สาวและพี่ชายก็มักจะเล่นกับเขาอยู่บ่อยๆทำไห้เขาไม่รู้สึกเหงาเหมือนแต่ก่อน ยางครั้งเขาก็จะได้กินขนมและได้ของเล่นเยอะแยะจากคนแปลกหน้านั้นถึงแม้แม่ของเขาจะเมินเฉยต่อกลุ่มคนเหล่านั้นแต่ก็ไม่ได้ห้ามให้เขาไปคลุกคลีกับคนเหล่านั้นแม้แต่น้อย
" เขาไม่ได้แกล้งแม่หรอกลูก...แต่แม่แค่ไม่อยากคุยกับเขา " อัญชันตอบลูกชายเด็กน้อยนั้นไร้เดียงสาจนทำเอาอัญชันรู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกลูกชายว่าคุณลุงที่เขาพูดถึงนั้นก็คือพ่อแท้ๆของเขา
" แต่ภูผาชอบพวกเขานะ...แต่ถ้าเขาแก้งแม่ภูผาก็ไม่ชอบ" เด็กชายหันไประบายสีหุ่นยนต์ตัวโตต่อ คำพูดของเด็กชายภูผาวัยสี่ขวบทำเอาอัญชันถึงกับน้ำตารื้น เธอจูบหน้าผากลูกชายสุดที่รักแล้วกระเซ้าแหย่กันสนุกสนาน
" ภูผาคิดถึงพ่อไหม" อัยชันถาม
" ไม่รู้จิ..." เด็กน้อยตอบตามความรู้สึก เพราะตั้งแต่รู้ความได้เขาก็อยู่ด้วยกันกับแม่มาตลอดจึงทำให้เขาไม่ได้ผูกพันธ์กับคำว่าพ่อหรือผู้เป็นพ่อเสียเท่าไหร่ อัญชันกระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาที่คลอหน่วยเธอรู้สึกผิดที่ทำให้เด็กคนหนึ่งต้องกำพร้าพ่อ
ไลอาร์ลงทุนติดต่อซื้อที่ดินฝั่งตรงข้ามบ้านของอัญชันด้วยราคาสูงลิ่วแม้ความจริงแล้วราคามันแค่ไม่กี่แสนแต่เป็นเพราะเขาเห็นกระต๊อบทรงโย้เย้ไกล้จะพังของตาเฒ่าเจ้าของที่ดินเขาจึงมั่นใจว่าเงินที่เขาให้ไปนั้นครอบครัวของตาเฒ่าคงจะอยู่สุขสบายไปจนลูกหลานโต เขาตั้งเต้นท์อย่างง่ายๆและวางแผนลงทุนเพิ่มเติมในไทยขณะที่เขาก็เริ่มที่จะง้ออัญชันอย่างเต็มสูบ เขาได้คลุกคลีกับเด็กชายตัวน้อยๆในทุกๆวันอย่างสนุกสนานแม้จะแคลงใจอยู่บ้างว่าเด็กคนนี้นั้นเป็นลูกของเขาจริงหรือเปล่า เขาจึงกระทำการที่หากอัญชันรู้คงจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่นนอนนั่นคือการตรวจดีเอ็นเอ
" เอเลน...ผลยังไม่มาอีกเหรอ" เขาถามองครักษ์หนุ่มในบ่ายวันหนึ่ง
" เห็นบอกว่าอีกสองวันนะครับ...ว่าแต่เราจะอยู่ที่นี่อีกนานไหมครับ" เอเลนตอบพร้อมถามคำถามต่อ
" ก็ไม่แน่นอนเท่าไหร่หรอก...เรื่องกิจการที่ฮาลันน่าร์ฉันก็ฝากให้เอฮาซานดูแลแทนแล้ว...ที่ปารีสฉันก็ให้เซนซิลไปดูแลแทน...ถ้าฉันจะอยู่ที่นี่ไปตลอดก็ไม่น่าแปลก" เขาตอบพลางจิบกาแฟ ความขมอมเปรี้ยวของมันนั้นทำให้สมองที่เคร่งเครียดกับเรื่องงานนั้นผ่อนคลายลง ตอนนี้นอกจากเขาจะหลงรักสาวชาวไทยแล้วดูเหมือนจะหลงรักประเทศไทยไปด้วยเสียแล้ว ที่นี่อุดมไปด้วยสัตว์ป่าและพันธุ์พืช คราคร่ำไปด้วยสรรพยากรที่มากคุณค่ากว่าอัญมณีใดๆ วิถีชีวิตของคนที่นี่ก็ล้วนมีเสน่ห์ ทุกเช้าชาวบ้านออกมาตักบาตรทำทานให้แก่พระสงฆ์ตามความเชื่อของศาสนาพุทธ วันพระก็ไปวัดฟังธรรม ส่วนวันอาทิตย์นั้นที่โบสถ์ที่ห่างไปอีกไม่กี่กิโลเมตรก็ยังคงพิธีมิตซาตามฉบับคริสต์ศาสนา ในเมืองก็ยังมีสุเหร่าที่ส่งเสียงบทสวดในทุกๆเช้าและเย็น ผู้คนนั้นล้วนเป็นมิตรและมีน้ำใจเป็นที่สุด เขามองกองผลหมากรากไม้ขนมต่างๆที่ชาวบ้านระแวกไกล้ๆนำมาให้อยู่เรื่อยๆจนทำเอาเขานั้นรู้สึกอิ่มใจแปลกๆ ครั้งหนึ่งเขาเคบเสนอเงินให้พวกคนที่เอาข้าวของมาให้แต่ก็โดนปฏิเสธเพราะที่เขาเอามาให้นั้นเป็นเพราะว่าเป็นธรรมเนียมต้อนรับแขกที่ชาวบ้านยึดถือปฏิบัติเป็นปรกติ บางครั้งเขาจะเห็นอัญชันนำอาหารไปให้บ้านนุ้นบ้านนี้เช่นกัน
" นายท่านคะ..." ริสาร้องเรียกเมื่อเห็นเงาร่างของหญิงชรานางหนึ่งหน้าตาใจดีๆเดินงุ่มง่ามมาแต่ไกลในมือถือตะกร้าที่มีข้าวต่มมัดอยู่เต็มตระกร้า เมื่อมาถึงที่พวกเขาอยู่มือที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแต่ไกลๆก็ยกมือกวักเรียกให้ไลอาร์เข้าไปหา เมื่อเขาเข้าไปหานาง หญิงชราก็หยิบข้าวต้มมัดถุงใหญ่ยื่นให้เข้าพูดภาษาถิ่นที่เขาไม่เข้าใจพลางทำท่ากินให้เขาดูแล้วนางก็เดินงุ่มง่ามเข้าไปหาอัญชันต่อ
" อีหล้า!!! อีหล้าเอ้ย!!!" เสียงยายเฒ่าตะโกนเรียกหญิงสาวอยู่ตรงหน้าบ้าน ไม่นานนักอัญชันก็ปรากฏกายขึ้นตรงระเบียงไกล้ๆกับบันใด
" อ้าวแม่อุ้ย!!มาๆนั่งก่อนจ้าว" อัญชันยิ้มกว้างเมื่อเห็นหญิงชราที่เป็นเหมือนดั่งญาติผู้ใหญ่ของตนมาเยี่ยมเยือนเธอหายเข้าไปในครัวชั่วครู่ก่อนจะออกมาพร้อมน้ำเย็นๆแช่ดอกมะลิหอมๆพร้อมกับขนมที่ดีต่อสุขภาพคนแก่
" แม่อุ้ยไปตังใดมาถึงมาหาน้องได้จ้าว" เธอถาม
" วันนี้วันอ้ายคำบ้านเหนือยายทำข้าวต้มไปตานขันข้าวเยอะเลยกะเอามาปันหื้อสูนี่ล่ะ" ว่าแล้วก็หยิบถุงข้าวต้มมัดยื่นให้อัญชันหญิงสาวยกมือไหว้แล้วรับมันมา
" ยายเอามาปันหื้อไอ้ฝาหรั่งดั้งงอหั้นตวยหนา...ย่หุ้มันจะกินแกว่นก่อ" นางพะยักพะเยิดหน้าไปยังกลุ่มคนที่ถือข้าวต้มมัดมองไปๆมาๆอย่างสงสัย อัญชันเห็นไลอาร์มองเธอด้วยสายตาสงนสงสัย เธอจึงหยิบข้าวต้มมัดออกมาหนึ่งคู่ และค่อยๆแกะมันแล้วกินให้อีกฝ่ายดูอย่างจงใจ
" หืมมมม...ลำขนาดเลยแม่อุ้ย!!!ถึงกะทิถึงกล้วยถึงน้ำตาลขนาดเลยจ้าว!!!" อัญชันแทบจะล่องลอยไปในอากาศกับความอร่อยที่แตกกระจายอยู่ภายในปาก ฝีมือหญิงชรานั้นหาใครเปรียบได้ในหมู่บ้านบนเขาแห่งนี้ เท่าที่อัญชันเคยกินมาเธอรู้สึกว่าฝีมือของแม่อุ้ยเฒ่านางนี้นั้นอร่อยที่สุดแล้ว
ไลอาร์เห็นอัญชันกินข้าวต้มมัดอย่างอร่อยเขาจึงเริ่มทำตามที่เธอทำบ้าง เริ่มแรกคือแกะตอกที่มัดข้าวต้มมัดไว้ออกก่อนและเอาใบตองที่ห่อนั้นออกก่อนจะเห็นตัวข้าวที่ฉ่ำไปด้วยกะทิข้างใน เมื่อกัดไปแล้วนั้นความเหนียวนุ่มหวานหอมของข้าวก็กระแทกเข้ากับโสตประสาทของเขามันช่างหอมมันและหวานลงตัวมากแต่ก็ไม่ได้เลี่ยนจนถึงขั้นกินต่อไม่ลงเพราะความหนึบและเปรี้ยวอมหวานของกล้วยที่อยู่ข้างในนั้นทำให้รสชาติของขนมชิ้นนี้ลงตัวและล้ำลึกมาก
" อืมมม" เขาครางในลำคออย่างพึงพอใจแล้วกัดมันเข้าไปอีกคำและอีกคำ  นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เขาอย่ากอยู่ที่นี่ต่อแน่ๆ
" อร่อยไหมครับเจ้านาย " เรนดอลอมยิ้มแก้มตุ่ยเมื่อเห็นเจ้านายผู้ที่เข้มขรึมถึงกับเสียอาการเพียงแค่กินขนมพื้นเมืองของที่นี่เท่านั้น
" ลองกินดูสิ...อ๊ะๆ อันนี้ฉันจะเก็บไว้ให้ภูผา..." เขาหยิบข้าวต้มมัดออกมาอีกสองชิ้น เเล้วเดินกลับไปที่เดิมพลางนึกถึงร่างอวบอ้วนตัวน้อยๆที่จะยิ้มตาหยีหากได้รับขนมที่แสนอร่อย
" โอ้วววววว...เดอะเบสมากเลยครับเจ้านาย!!!" เรนดอลแทบจะพ่นแสงออกจากปากเขารู้สึกว่าน้ำหนักตัวของเขาจะเพิ่มขึ้นตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
อัญชันเห็นกลุ่มคนต่างชาตินั้นฮือฮากับข้าวต้มมัดของอุ้ยเฒ่าก็อดที่จะยิ้มอ่อนไม่ได้
" ฮ่าๆๆๆ...กินแก่วนเหมือนกันดุ๊นี่!!!สีท่าจะมักตวยหนา...ยายคงต้องทำมาแหมละก่านี่" ยายเฒ่าหัวเราะชอบใจพลางเช็ดน้ำหมากที่มุมปากสองสาวสองวัยนั่งคุยกันอยู่นานจนตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงถึงเวลาที่อัญชันจะไปรับลูกชายที่โรงเรียนแล้วยายเฒ่าจึงกลับบ้านไป
ริสาวิ่งมาหาอัญชันอย่างรู้เวลาเธอมักจะขอติดตามไปรับเด็กชายตัวน้อยด้วยทุกครั้ง แม้อัญชันจะไม่คุยกับไลอาร์แต่กับเรนดอลริสาและเอเลนเธอก็ยังคงมอบไมตรีจิตให้พวกเขาอยู่เสมอ จนบางครั้งเธอก็แิบเห็นใบหน้าน้อยใจของไลอาร์อยู่บ่อยๆ
" ริสา...ไม่กลับฮาลันน่าร์เหรอ" อัญชันถามขณะเดินทางไปโรงเรียนของภูผา
" ตอนนี้ไม่กลับหรอกค่ะเพราะคุณอัญยังไม่ใจอ่อนให้นายท่านเลยนี่คะ" ริสาตอบ
" ใจอ่อนอะไรกัน...ฉันไม่มีสิทธิ์อะไรนี่" อัญชันแย้ง
" คุณอัญคะ...คุณคงไม่รู้...ว่าตอนที่นายท่านหายไปเกือบปีหนนั้นเป็นเพราะนายท่านไปเคลียร์กับมหาราณีกับองค์สุลต่านมาแล้ว...และในตอนนี้...นายท่านนั้นไม่ได้อยู่ในราชสกุลอัลโลฟาร์แล้วค่ะ...นายท่านเป็นเพียงนายไลอาร์ เลอแคร์ ตามสกุลของท่านแม่ค่ะ" ริสาอธิบาย
อัญชันรู้สึกทึ่งที่ผู้ชายคนหนึ่งยอมละทิ้งยศฐาบรรดาศักดิ์ที่หนุนหลังตนเองเพื่อผู้หญิงอย่างเธอหญิงสาวนิ่งเงียบไปนานไม่ได้พูดอะไรอีกจนกระทั่งรถยนต์คันงามจอดนิ่งสนิทที่หน้าโรงเรียนของภูผา


## 29. ลูกของฉัน

คำพูดของริสาทำให้อัญชันนั้นตกอยู่ในความคิดนานเเสนนานจนกระทั่งเสียงเล็กๆของลูกชายเรียกสติเธอให้กลับมา
"แม่เป็นไอใยเหรอ...ภูผาเรียกตั้งนานแม่ก็เหม่ออยู่นั้นแหล่ะ" เขาถาม
" แม่ไม่ได้เป็นอะไรครับ...แค่คิดไม่ตกว่าจะทำอะไรกินกันดี" เธอตอบลูกชายแม้ว่าความจริงแล้วเธอไม่ได้คิดแบบนั้นอยู่สักนิดเดียว
" ภูผาอยากกินหมูกะทะ...อยากกินกับพวกคุณลุงคุนน้า...ได้ไหมครับแม่...นะนะนะ" เด็กชายออดอ้อนเขาคิดถึงช่วงเวลาแห่งความสุขที่เขาได้รับยามที่อยู่กับคุณลุงคุณน้าและอยากแบ่งปันช่วงเวลานั้นให้แม่ของเขาอีกอย่างช่วงเวลาหมูกระทะคือช่วงเวลาที่เขาเองก็โปรดปรานที่สุดเช่นกัน
" ก็ได้ๆ...งั้นเราไปซื้อของกันเถอะ" อัญชันตอบตกลงพลางจูงมือลูกชายของตนขึ้นรถเพื่อไปจ่ายตลาด ริสาที่ตื่นเต้นกับหมูกระทะที่เด็กน้อยพูดถึงนั้นก็พลอยตื่นตาตื่นใจรอชิมเมนูที่เรียกได้ว่านิยมที่สุดในประเทศก็ได้
บ้านพักหลังเล็กๆถูกยกมาทั้งหลังแล้ววางบนรากฐานที่ปรับแต่งรออยู่ก่อนแล้วด้วยอำนาจของเงินตราจึงทำให้บ้านพักหลังเล็กๆใหญ่ๆผุดขึ้นบนที่ดินตรงข้ามบ้านของอัญชันไลอาร์ควบคุมดูแลการทำงานอย่างใกล้ชิดในทุกขั้นตอนโดยเฉพาะสนามเด็กเล่นขนาดย่อมที่สร้างขึ้นมาเพื่อเด็กชายตัวน้อยที่เขาผูกพันธ์
" ผลดีเอ็นเอมาถึงแล้วครับนายท่าน" เอเลนยื่นซองกระดาษสีน้ำตาลให้ชายหนุ่มเขารีบรับมันมาเปิดอ่านอย่างตื่นเต้นตัวเลขความเข้ากันของเขากับภูผานั้นคือ100%อย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เขาดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้นที่เขานั้นมีลูกกับหญิงสาวที่รักสุดหัวใจ เขาฉีกยิ้มกว้างจนแทบฉีกถึงหูหันไปเขย่ากายองครักษ์ข้างกายด้วยความตื่นเต้น
"ภูผาเป็นลูกของฉันจริงๆด้วยเอเลน!!!เป็นทายาทคนเดียวของฉันเอเลน!!!ลูกของฉันกับอัญชัน!!!แสดงว่าที่ผ่านมาเธอก็ไม่ได้มีใคร!!!คำพูดของมหาราณีไม่ได้เป็นความจริง!!!"
" ตุบ!!!!"
เสียงสิ่งของร่วงหล่นกระแทกพื้นร่างบางที่กำลังลงจากรถยนต์คันหรูพร้อมกับข้าวของเต็มในมือร่วงหล่นลงไปอยู่กับพื้นดิน อัญชันตะลึงงันกับสิ่งที่ชายหนุ่มพูด แสดงว่าที่ผ่านมาเขานั้นไม่ได้เชื่อใจเธอเลยสักนิดเดียวและยังคิดว่าภูผาไม่ใช่ลูกของเขาทั้งๆที่มีดวงตาแบบเดียวกับเขาอีกทั้งที่เขาไม่ง้อเธอเสียทีเพราะเขานั้นยังยึดถือในคำพูดที่มหาราณีใส่ความเธอ  ความรู้สึกน้อยใจของอัญชันนั้นมันจุกอกจนแทบหายใจไม่ออกร่างบางเดินหนีเข้าบ้านไปโดยไม่ได้สนใจแม้แต่ลูกชายของตนเลยด้วยซ้ำ ไลอาร์มองแค่แวบเดียวก็สัมผัสได้ว่าหญิงสาวอันเป็นที่รักนั้นได้โกรธเขาเป็นแน่ร่างสูงจึงไม่อยากปล่อยโอกาสนี้อีกเขาเลยวิ่งตามอัญชันพลางร้องเรียกเธอ
" อัญ!!! คุณฟังผมก่อน!!!" ไลอาร์คว้าข้อศอกของเธอเอาไว้จนร่างบางเซถลากระแทกเข้ากับหน้าอกแกร่ง
" ปล่อย!!"
" ไม่!!!! ผมจะไม่ยอมปล่อยคุณอีก!!" เขาดื้อรัน อ้อมแขนแกร่งกอดรัดร่างบางเอาไว้จนเธอดิ้นไม่หลุด
" ไลอาร์ !!!!! คุณจะทำร้ายจิตใจฉันอีกแค่ไหนถึงจะพอใจกันห๊ะ!!!" อัญชันยังคงขัดขืนแต่ดูเหมือนยิ่งเธอดิ้นยิ่งถูกรัดแน่นกว่าเดิม
" ผมขอโทษ!!! แต่คุณก็ทำร้ายผมมาตลอดห้าปีไม่ใช่หรือไง!!!! คุณหนีผมทำไม???คุณโกหกผมได้ยังไง!!!คุณต่างหากที่ทำร้ายจิตใจผมก่อนไม่ใช่หรือ!!"
" ปล่อยฉันนะ!!!!คุณจะยึดติดกับนางบำเรออย่างฉันทำไม??เจ้าชายผู้ครองแคว้นฮาลันน่าร์อย่างคุณไม่ควรมาเกลือกกลั้วกับคนอย่างฉันสักนิด!!!"
" มันไม่สำคัญว่าคุณเป็นใคร!!!แต่คุณเป็นภรรยาของผมเป็นแม่ของลูกผม!!!และเป็นดวงใจของผม!!!"
ไลอาร์สารภาพรักอีกครั้งร่างบางที่ดีดดิ้นในอ้อมแขนของเขาสงบลงทว่าตัวของเธอกลับสั่นเทา
" ฉัน...ก็เป็นได้เพียงนางในฮาเร็ม...หากว่าฉันต้องทนดูคุณแต่งงานกับคนอื่น...ฉันทนไม่ได้มันเจ็บ...ฮึก...เจ็บข้างในนี้!!!" อัญชันหลั่งน้ำตางบนหน้าอกแกร่งความรู้สึกที่เก็บลึกไว้ในใจพลั่งพรูออกมากับอ้อมอกที่เธอแสนจะคิดถึง
" ผมไม่มีฮาเร็ม..ผมไม่มีเมียหนึ่งหรือสอง...ผมมีแต่เพียงคุณ...ขอสัญญาต่อพระเจ้า" เขาให้คำมั่นสัญญาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมือหนาค่อยๆเฉยคางมนขึ้นเผชิญหน้าพลางค่อยๆจูบซับน้ำตาของเธอจนเหือดแห้ง ก่อนจะหยุดอยู่ตรงริมฝีปากที่อวบอิ่มนั้นเนิ่นนาน
" แต่มหาราณีกับองค์สุลต่านคงไม่ยอม "
" ผมลาออกจากราชสกุลแล้ว"
" แล้วคุณจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ..แล้วฮาลันน่าร์ล่ะ"
" ผมไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดนั้นนะอัญ...ต่อให้ไม่มีฮาลันน่าร์ธุรกิจของผมก็ไม่ล่มจมหรอก" ไลอาร์นั้นรู้สึกอิ่มใจจนแทบจะตะโกนให้โลกนี้ได้รับรู้ทั้งโลก เพราะผู้หญิงคนนี้ห่วงเขาเพราะเขาเป็นนายไลอาร์ไม่ใช่ห่วงเขาที่เป็นหนึ่งในราชสกุลอัลโลฟาร์สักนิดเดียว
" อัญ...แต่งงานกับผมเถอะนะ...คุณดีขนาดนี้จะให้ผมไปหาคนอื่นอีกผมจะไปหาได้ที่ไหน? คนที่คอยให้กำลังใจผมจัดการงานบ้านแทนผมเทคแคร์และดูแลผมยามเจ็บป่วยที่ผ่านมาก็มีเพียงคุณเท่านั้น...อย่าทิ้งผมไปอีกเลยนะอัญ"
ไลอาร์อ้อนวอนเขาใจสั่นทุกครั้งที่พูดความในใจออกไปดวงตาสีอำพันที่จ้องมองร่างบางนั้นบ่งบอกว่าคำพูดนั้นคาดหวังต่อคำตอบนั้นอยู่
" ตะ...แต่...ฉันไม่พร้อม...ฉัน...ฉัน...ขอโทษนะคะไลอาร์...ภูผาคงจะหิวแย่แล้ว...ไปทานเนื้อย่างด้วยกันเถอะค่ะ" อัญชันสะบัดกายออกจากอ้อมอกขอฃไลอาร์ได้สำเร็จร่างบางเดินหายเข้าไปในครัวทิ้งให้ไลอาร์ทอดสายตาอาลัยมองร่างบางนั้นอย่างอาวร ทว่าในความคิดของเขากลับลิงโลดเพราะนั่นไม่ได้แปลว่าอัญชันจะปฏิเสธเขาดั่งตอนแรกอีกแล้ว เพียงแต่เธอต้องการเวลาที่จะเรียนรู้เท่านั้น ชายหนุ่มถอนหายใจโล่งอก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นตรงมุมปากก่อนจะเดินตามอัญชันเข้าไปในครัว
เด็กชายตัวน้อยๆหัวเราะชอบใจกับสนามเด็กเล่นที่เขาได้รับเป๋นของขวัญเขาวิ่งเล่นกับริสาอย่างสนุกสนานจนเสียงหัวเราะนั้นกังวาลไปทั่วลาน
" ภูผา!!!หยุดวิ่งเล่นก่อนแล้วมากินได้แล้วลูกเดี๋ยวจะอ้วกนะ!!" อัญชันดุลูกชายเบาๆพลางคีบชิ้นเนื้อที่กำลังสุกวางบนจานของไลอาร์ที่กำลังเพลิดเพลินกับหมูกะทะกีบน้ำจิ้มรสแซ่บ
" แม่ๆๆ...คุณลุงให้สนามเด็กเล่นกับภูผาด้วย!!!" เด็กชายตัวน้อยตื่นเต้นดีใจวิ่งมาบอกมารดาก่อนจะหยิบน้ำส้มของโปรดขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหาย
" ภูผา...ไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ!!" ไลอาร์ถามเด็กชายตัวอวบอ้วนที่กำลังเคี้ยวลูกชิ้นจนแก้มตุ่ย
" คิดถึงครับ...แต่ภูผาอยู่กับแม่ก็มีความสุขดีแล้ว" เขาตอบด้วยความไร้เดียงสาคำตอบนั้นทำเอาอัญชันกับไลอาร์ต่างก็รู้สึกจุกอยู่ในอก
" งั้นภูผาอยากเจอพ่อไหมครับ" เรนดอลพูดเสริม
" อยากสิ....แต่พ่อจะอยากเจอภูผาไหมอันนี้ภูผาไม่รู้"
" อยากสิ!!!เขาอยากเจอภูผากับแม่มากรู้ไหมเขาตามหาภูผากับแม่ตลอดห้าปี...ก็เพราะเขาอยากเจอกับหนูไงลูก" ไลอาร์รีบตอบด้วยความกระวนกระวายใจ เขาไม่อยากให้ลูกชายของเขาต้องเข้าใจผิดอีกต่อไป
" คุณลุงเป็นพ่อของภูผาเหรอ...คุณลุงถึงรู้" เด็กชายพูดตอกกลับทว่าแววตาไร้เดียงสากลับเเข็งกร้าวขึ้น ไลอาร์รู้สึกเหมือนได้เห็นตัวเองในตัวเด็กคนนี้ขึ้นมา คำพูดคำจาช่างฉะฉานเกินเด็กสี่ขวบนัก
" แล้วถ้าลุงเป็นพ่อของหนู...หนูจะโกรธไหม" ไลอาร์กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืดเคืองกลัวว่าบุตรชายของเขาจะไม่ยอมรับเขาที่เป็นบิดา
" ภูผาชอบคุณลุง...คุณลุงใจดี...แต่ภูผาต้องถามแม่ก่อน...พี่ดอนพี่เลน...ไปเล่นตรงโน้นกับภูผาที!!" เด็กชายตัวน้อยวิ่งไปหาเรนดอลที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเอเลนแล้วลากทั้งสองไปวิ่งเล่นสนุกต่อ
" ลูกว่าอย่างงั้นนะ...แล้วคุณล่ะอัญ...คุณจะใจอ่อนกับผมได้ไหม" เขาถามหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่นาน
" ฉันไม่มีความคิดเห็นค่ะ...ริสา...ลองชิมอันนี้ดูสิอร่อยนะ" อัญชันคีบชิ้นเนื้อที่กำลังเกรียมได้ที่ยื่นให้ริสา หมูกระทะในมื้อนี้นั้นอร่อยที่สุดเลยก็ว่าได้แต่สำหรับทุกคนแล้วเป๋นมื้อที่เปี่ยมความสุขที่สุดแล้ว
" คุณอัญยอมพูดกับนายท่านแล้วอีกไม่นานก็คงจะมีข่าวดี...ว่าไหมเรนดอล" เอเลนพูดกับเรนดอลขณะยืนแกว่งชิงช้าให้กับภูผา
" นายหญิงใจแข็งยิ่งกว่าอะไรอีก...ฉันก็ไม่รู้ว่านางจะเปิดใจให้นายท่านอีกเมื่อไหร่...เห้ออออ!!!" เรนดอลถอนหายใจเฮือกด้วยความอ่อนใจ
" เอาเถอะน่า...ทำไมฉันถึงนึกถึง  มิสนภัททราก็ไม่รู้สิ...หรือเป็นเพราะคำพูดที่เธอมักจะพูดบ่อยๆกันนะ" เอเลนพูดเมื่อจู่ๆเขาก็หวนนึกถึงเหตุการ์ณที่ผ่านมาตลอดห้าปี เขานั้นมักจะติดต่อกับมิสนภัททราอยู่เสมอเพื่อถามข่าวของอัญชันและด้วยความที่เจรจาเข้าคอกันทำให้เขากับนภัททรานั้นเป็นเพื่อนกันไปโดยปริยาย
" พูดถึงมิสนภัททราแล้ว...นางรู้หรือยังว่าเราเจอนายหญิงกับนายน้อยแล้ว" เรนดอลถาม
" ยัง...มัวแต่ยุ่งๆจนลืมบอกนางไปเลย...พรุ่งนี้ค่อยบอกนางก็แล้วกัน"
" บอกข่าวนางช้าอย่างนี้ระวังโดนชุดใหญ่นะครับพี่..." เรนดอลแซวเพราะเขาเองก็เริ่มสนิทกับหญิงสาวเช่นกันและรู้ดีเลยว่าเธอนั้นจริงใจกับเพื่อนทุกคนแค่ไหนจึงไม่แปลกที่เธอจะเป็นที่รักของทุกคนแม้กระทั่งกับน้องๆเช่นอัญชันและเพียงจันทร์


## 30. ยัยคนซื่อบื้อ

แดดรอนๆยามทินกรจะลับเหลี่ยมเมฆา ท้องฟ้าเปล่งประกายสีแสดจ้าสวยสดงดงามดั่งภาพวาดที่ถูกจินตนาการขึ้น สานลมหนาวเริ่มพัดเอื่อยๆบ่งบอกว่าใกล้ถึงฤดูหนาวอย่างเต็มตัว บ้านไม้หลังเล็กบนยอดเขาในภาคเหนือของประเทศกลับอบอุ่นไปด้วยผู้คนมากมายที่กำลังเล่าเรื่องราวต่างๆรอบๆกองไฟกองเล็กๆที่ก่อขึ้น
" เรื่องนี้น่ากลัวเกินไปแล้วนะคะคุณอัญ...ตัวแบบนั้นจะมีจริงๆหรือคะ" ริสากอดเด็กชายตัวอวบอ้วนเอาไว้ในอ้อมแขนรู้สึกสยดสยองไปกับเรื่องเล่าของอัญชัน
" มีจริงสิริสา...ตอนเด็กๆฉันก็เคยเห็นมากับตานะ...มีแต่หัวกับเครื่องในลอยไปๆมาๆหน้าซีดๆขาวๆสยดสยองพิกล" อัญชันเล่าย้ำถึงอมนุษย์ชื่อดังที่คนทะ่วประเทศไทยได้รู้จัก เธอรู้สึกเหมือนโดนเบียดโดยคนร่างยักษ์กับร่างบางๆที่กอดลูกชายของเธอเอาไว้แน่นอก
" ผีหรือวิญญาณมันต้องโปร่งแสงเป็นเงาขาวๆไม่ใช่หรือครับ" เรนดอลฉงนสงสัย
" นั่นน่ะวิญญาณค่ะแต่อมนุษย์ที่ฉันเล่านั้นเป็นกึ่งผีหรือวิญญาณค่ะดวงไฟของมันจะส่องแสงแวววาวสุกๆเหมือนลูกไฟและชอบกินของสกปรกค่ะ" อัญชันเล่าขยี้ความน่ากลัวทว่า ใบหน้าของเรนดอลกลับเบิกโพลงดวงตาค้างเติ่งอยู่กับลูกไฟที่วับๆแวมๆตรงข้างนอกรั้ว
"บะ...แบบนั้นเหรอคะ...ครับ!!!" เรนดอลชี้สั่นๆไปยังจุดที่ดวงไฟดวงนั้นสั่นไหว เงามืดที่แฝงเร้นกายในเงาไม้ใต้อาทิตย์อัศดงในหน้าหนาวสั่นไหวไปมา
" ใช่ค่ะ...กะ...กรี๊ดดดดด!!!" อัญชันหันไปมองจุดที่เรนดอลชี้ พลางกรีดร้องตกใจเพราะเรนดอลกระโดดข้ามกองไฟเข้ามากอดริสาเอาไว้ด้วยตัวยักษ์ใหญ่ที่สั่นเทาไม่ใช่แค่เรนดอลที่กระโดดข้ามกองไฟแต่ว่าร่างสูงกำยำที่นั่งเบียดเธออยู่ข้างๆก็กอดเธอเอาไว้จนแน่นไม่ต่างกัน
" แหม่ๆๆๆๆรักกันดีจริงๆ" เสียงอันอบอุ่นที่แสนคุ้นหูดังขึ้นเสียงๆนั้นอัญชันจำได้ว่าเธอคิดถึงเจ้าของเสียงนั้นมากแค่ไหน เงาร่างสองเงาปรากฏขึ้นพร้อมกับดวงไฟที่เป็นไฟฉายสีแปลกๆร่างที่เคยอวบอ้วนเมื้อตอนนั้นกลับผอมบางจนเห็นได้ชัดเจนแต่ดวงหน้าที่แสนอบอุ่นของนภัทรากลับไม่เคยเปลี่ยนไป อีกเงาร่างคือเอเลนที่เดินตามหญิงสาวมาอย่างเหนื่อยอ่อนดูท่าทางแล้วคงจะถูกนภัทราดุมาเเน่นอน
" พี่ฟ้า!!!" อัญชันสบัดกายออกจากอ้อมแขนเกร่งแล้ววิ่งตรงไปหาร่างบางนั้นอย่างแสนคิดถึง สองสาวสวมกอดกันด้วยความสุดแสนจะคนึงหา
" น้องคิดถึงพี่...โอ๊ย!!!!"
เสียง "เพี๊ยะ!!" ดังลั่นลานบ้านหน้าผากมนปรากฏรอยแดงเป็นปื้นใหญ่พร้อมรอยมืออีกสี่รอย
" อย่ามาทำดราม่า...เป็นแกเองที่ไม่ยอมติดต่อฉันยัยซื่อบื้อ!!!รู้ไหมว่าฉันกับยัยดาวเป็นห่วงแกมากแค่ไหน!!!จะซื่อบื้อก็ให้มันมีขอบเขตบ้าง!!!นี่ทำร้ายหัวใจตัวเองไม่พอยังจะทำร้ายหลานฉันอีกแล้วนี่อะไรกันคนเขาอุตสาห์บินข้ามโลกข้ามทะเลมาง้อยังจะเล่นตัวเล่นแง่อีก...ยัยอัญ!!...จะมีผู้ชายอีกกี่คนบนโลกที่ละทิ้งทุกอย่างมาหาผู้หญิงเพียงคนเดียวกันห๊ะ!!!!"  คำเทศนาที่ถูกร่ายยาวจนหูชาออกมาทันทีที่เจอหน้ากันครั้งแรกในรอบห้าปีของหญิงสาว ทว่าอัญชันกลับรู้สึกดีใจที่ได้ยินคำบ่นของคนๆนี้
" น้อง....ก็เป็นห่วงเขาเหมือนกันนะพี่..ถึงยอมจากมาไง...งือออ" อัญชันน้ำตารื้นไม่ใช่เพราะเจ็บแต่เป็นเพราะเธอเหมือนปลดบางอย่างในใจตัวเองเสียมากกว่า
" ตอนนี้ฉันหิว ฉันหนาว และเหนื่อยมากเพราะคนบางคนดันลืมเติมน้ำมันรถถึงได้เดินมาเกือบสิบกิโลเนี้ยะ!!!...เอาข้าวมาก่อนค่อยพูดกันเร็ว!!!จะกินหัวแกแทนข้าวแล้วนะ!!!" นภัทราปาดน้ำตาที่รื้นของอัญชันอย่างอบอุ่นหญิงสาวเดินจูงมือนภัทราไปนั่งข้างๆกองไฟก่อนจะขอให้ริสาที่นั่งหน้าแดงก่ำลุกไปตักข้าวและเนื้อที่หมักอยู่ในตู้เย็นมาเพื่อเริ่มงานปาร์ตี้เล็กๆต้อนรับลมหนาว
ท้องนภาผลัดสีนานแล้วดวงดาราดาษดื่นขึ้นเต็มผืนฟ้ากว้างราวกับเพรชจรัสแสงที่ปักอยู่บนผ้าสีดำสนิทเสียงหรีดหริ่งเรไรร้องระงมทั่วผืนป่าขับกล่อมบรรเลงเป็นบทเพลงแห่งพงไพรที่ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน กองไฟเล็กๆที่ถูกจุดขึ้นมาเพื่อขับไล่ความหนาวเย็นไหววูบไปตามแรงลมที่ยิ่งดึกยิ่งหนาว แถงแง่งฟ้าระย้างามบนปลายนภาสีดำส่องแสงนวลเด่นหราจนทำให้ผืนพสุธาสว่างด้วยแสงนวลงามตา
บทสนทนาถามไถ่ต่างๆในวงล้อมรอบกองไฟนั้นเป็นไปอย่างสนุกสนานเรื่องน่ากลัวบ้าง เรื่องสนุกบ้าง เรื่องสยองบ้าง หรือแม้แต่เรื่องตลกโปกฮาก็ถูกหยิบยกมาพูดสร้างอรรรถในวงสนทนาได้เป็นอย่างดี จวบจนร่างอวบอ้วนที่กำลังเห่อคุณป้านั้นม่อยหลับไปในอ้อมแขนของริสา หญิงสาวจึงขันอาสาที่จะพาเด็กชายตัวน้อยเข้านอน เรนดอลกับเอเลนก็รู้สึกเหนื่อยจึงขอตัวไปพักผ่อน ส่วนไลอาร์ก็ขอตัวไปทำธุระส่วนตัวจนในที่สุดก็เหลือเพียงสองสาวที่กำลังพูดคุยกันอยู่
" ภูผานิสัยเหมือนพ่อเขาไม่มีผิด...ทั้งสุภาพและน่าเอ็นดู...แกเลี้ยงลูกได้ดีนะยัยอัญ" นภัทราเปิดหัวข้อการสนทนาเมื่อทั้งคู่เหลือกันอยู่แค่สองคน
" ใช่พี่...แต่กินจุมาก...ดูสิหมดข้าวไปถึงสองจานนมอีกสองกล่องผลไม้อีกขนมอีก...จะเลี้ยงจนโตไหวไหมนะ..ฮิฮิ" แววตาฉายถึงความสุขทว่าอีกคนที่มองอยู่กลับฉายแววราวกับจะเฉือดเฉือนอีกฝ่าย
" เลี้ยงไม่ไหวก็ให้พ่อเขาช่วยเลี้ยงสิ...แกจะคิดมากทำไม" เธอพูด
"....พี่ฟ้า!!!คนแบบน้องไม่ควรไปเป็นนายหญิงของใครหรอก" อัญชันคัดค้านนัยตาที่เคยสุกสกาวกลับอ่อนแสงลง
" นี่แหน่ะยัยซื่อบื้อนี่!!!"
" โอ๊ย!!!พี่ฟ้า!!!" อัญชันลูบแขนป้อยๆเพราะเจ็บที่โดนมือบางหยิกจนเกิดรอยแดง เห็นทีเธอคงต้องโดนตบตีจนช้ำแน่ๆหากถูกนภัทราดุอย่างนี้บ่อยๆ
" ทำไมแกตีคุณค่าของตัวเองได้ต่ำนัก!!!ยัยอัญ!!!แกอย่าเอาอดีตมาตีบรรทัดฐานอนาคตของแกสิยัยบื้อ!!! มัวแต่เหยียบย่ำตัวเองในอดีตซ้ำๆแบบนี้เมื่อไหร่แกจะหลุดออกจากลูปเดิมเสียทีล่ะ!!" นภัทราแนะ คำพูดของเธอทำให้อัญชัญฉุกคิดขึ้นมาได้ทว่าบางสิ่งบางอย่างยังคงตรึงความคิดของเธอเอาไว้ นภัทรามองแววตาที่มองไกลไปยังกองไฟข้างหน้าเธอรู้ว่าความคิดกับความรู้สึกของหญิงสาวนั้นกำลังตีกันอยู่ภายในใจ
" อัญ...หากเป็นแก...แกจะออกตามหาคนที่พึ่งรู้จักกันไหม?" นภัทรายิงคำถามเพื่อกระตุ้นให้หญิงสาวคิดได้เสียที
"ไม่หรอกพี่..จะตามหาเขาทำไม"
" แล้วหากคนๆนั้นเป็นคนที่แกรักทั้งหมดหัวใจมอบทุกอย่างให้ไปแล้วและอยากอยู่ข้างๆกันชั่วนิรันดร์ละ...จะตามหาไหม?"
" กะ...ก็อยากตามหาอยู่หรอก"
" ตอนแกตัดสินใจทิ้งเขามา...ไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ...หรือแกไม่ได้รักเขา"
" ไม่นะพี่...น้องไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้กับเขาน้องรู้ว่าเขารักน้องมาก...แต่หากว่าการมีน้องอยู่กับเขามันขัดขวางความเจริญของเขาน้องก็ไม่อยากเป็นแบบนั้นหรอก" อัญชันระบายความในใจออกมาเธอรู้สึกว่าความอึดอัดนั้นพรั่งพรูออกมาจากใจจนทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
" งั้นลองคิดกลับกันหากภูผาหายไปแกจะเป็นยังไง"
" ถามอะไรแปลกๆนะพี่ลูกทั้งคน...น้องก็ต้องใจแทบขาดอยู่แล้วสิ!!"
" นั่นไงยัยบื้อ..คนที่แกรักหายไปใจยังจะขาดรอนๆคิดถึงคุณไลอาร์สิ...เมียหายทั้งคนไม่แทบสิ้นใจตายเหรอ!!...ยัยอัญ...เอเลนเล่าให้ฉันฟังหมดแล้วนะ...คุณไลอาร์ถึงกับต่อสู้เพื่อแกทุกอย่างเสียเงินและเวลาไปมากยอมละทิ้งราชวงศ์เพื่อแกคนเดียว!!!แกยังจะมางี่เง่าอยู่แบบนี้อีกเหรอ?? อัญชัน...จะมีสักกี่คนบนโลกใบนี้ที่ยอมเสียสละขนาดนี้เพื่อรักแท้แบบแกคนเดียว!!!พ่อแกยังไม่เสียสละให้แกขนาดนี้แม่แกยังจะเห็นแก่ตัวขนาดนั้นผู้ชายที่ผ่านมาของแกยังไม่มีใคนจะให้แกได้ขนาดนี้!!!แกยังจะลังเลอะไรอีก!!!" นภัทรารู้สึกคอแห้งผากที่ร่ายยาวคำเทศนาเพื่อให้คนสมองทึบข้างๆได้เข้าใจถึงสิ่งที่เธอจะสื่อ
"..." อัญชันได้แต่เงียบคิ้วบางขมวดแน่นเป็นปม
" แกรักเขาไหม"
"...รัก...."
" แล้วรออะไร???รอให้ใครมาตัดริบบิ้น???รอให้คนอื่นมาแย่งเขาไปงั้นเหรอ???ความอดทนคนเรามีจำกัดนะอัญชัน...แกอาจจะหยิ่งผยองที่เขามาง้อทั้งๆที่แกผิดที่ไม่เคลียร์กับเขา..แต่แกเองนั่นแหล่ะยัยคนซื่อบื้อ!!ที่จะเจ็บปวดเพราะทิฐิกับอคติบ๊องตื้นของแกเนี้ยะ!!!" นภัทรารู้สึกอย่างเคาะหัวเพื่อนรักน้องรักคนนี้ของเธอเหลือเกินแต่กลัวผิวขาวราวกับหินอ่อนนั้นจะเขียวช้ำจนจะดูเป็นการทารุณกรรมไปเสียมากกว่า
' หมั่นใส้ว้อยยยยย!!!' เธอกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง
" น้องเข้าใจแล้วพี่ฟ้า...ที่พูดมาก็ถูกทั้งหมด...แต่เขาจะคิดยังไงกับน้องล่ะถ้าน้องใจอ่อนง่ายๆ" คนซื่อบื้อยังคงตั้งแง่จนนภัทราทำสีหน้าปลงจากโลกใบนี้ไปแฝเสียแล้ว
"ง่ายจะตาย...แกก็ถามเขาสิ" นภัทราพยักหน้าไปทางร่างสูงที่หอบผ้าห่มผืนหนามาทางหญิงสาว
" ดึกกว่านี้คงหนาวฉันไปอาบน้ำก่อน...อยากรู่อะไรให้ถาม..ไม่ใช่กลัวดอกพิกุลจะร่วงออกจากปาก...จำไว้ยัยซื่อบื้อ!!!" ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านไปปล่อยให้ค่ำคืนนี้เป็นของสองสามีภรรยาเขาได้เคลียร์ใจเสียที


## 31. แต่งงานกันนะ (18+)

เสียงจากกองไฟลั่นเปรี๊ยะๆทำลายความเงียบในคืนที่ดึกสงัด อัญชันเหม่อมองท้องฟ้าที่ดาษดื่นไปด้วยดวงดาวที่ประกายพราวบนฟากฟ้า ร่างสูงกำยำที่นั่งเงียบๆอยู่ข้างๆใช้ไม้เขี่ยขี้เถ้าเล่นแก้เบื่อ เขาไม่อยากรบกวนเวลาของหญิงสาวแต่ก็ไม่อยากห่างจากเธอหลังจากอาบน้ำแล้วเขาก็รีบนำผ้าห่มมาให้เธอห่มกันหนาว อัญชันนั่งเงียบมานานกว่าสิบนาทีแล้วและเขาก็ไม่อยากรบกวนอะไรเธอจึงได้แต่นั่งเงียบๆ
" ทำไมคุณยึดติดกับคนอย่างฉันนัก" อัญชันพูดทำลายความเงียบไลอาร์ชะงักเล็กน้อยที่เธอยอมเปิดปากพูดกับเขาเสียที
" นั่นสิ...ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน..รู้แต่เพียงว่าผมมีความสุขทุกครั้งที่อยู่กับคุณและลูก" เขาตอบ
" ฉันไม่ได้สวยเหมือนนางแบบงานก็ทำไม่ค่อยเป็นแถมไม่ได้มียศฐาอะไรติดตัว...ฉันจะอยู่ข้างๆคุณได้ไหม...คนอื่นๆจะไม่ดูถูกคุณเอาเหรอ" อัญชันถามเธอรู้สึกกระอักกระอ่วนใจที่อยากจะฟังคำตอบหากเขาบอกว่าเธอจะต้องเป็นเพียงนางในฮาเร็มหัวใจของเธอคงจะเจ็บปวดอีกเป็นแน่
" คุณก็ถามอะไรแปลกๆ...ที่คฤหาสน์ตะวันดาราเป็นคฤหาสน์ของนายหญิงแห่งฮาลันน่าร์คนที่ดำรงตำแหน่งนายหญิงเท่านั้นถึงจะอยู่ที่นั่นได้ นั่นหมายถึงว่าคุณคู่ควรที่จะอยู่ที่นั่น" เขาตอบ คำตอบของเขานั้นทำเอาอัญชันถึงกับตะลึงค้างเธอนึกขึ้นมาได้ว่าอิลลาเคยพูดถึงเรื่องนี้แต่เธอกลับไม่เชื่อเขาแต่ไปเชื่อคำยุแหย่ของใครก็ไม่รู้ อัญชันเอนศรีษะซบลงบนไหล่กว้างหลับตาลงแล้วปล่อยให้ความคิดถึงส่งผ่านใจสองดวงที่เต้นใกล้ๆกัน
" ฉันขอโทษนะคะไลอาร์ที่ใจร้ายกับคุณถึงขนาดนี้" หญิงสาวพูด เสียงประกายไฟยังคงส่งเสียงแข่งกับเหล่าแมลงตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องยามค่ำคืนเหมือนเป็นบทเพลงขับกล่อมให้ผ่อนคลายความกังวลใดๆ อ้อมแขนแกร่งเอื้อมไปกอดกายบางที่แนบไหล่ให้กระชับเข้ากับกายหนาไม่มีคำพูดใดๆออกจากปากของทั้งคู่ มีเพียงแต่เสียงหัวใจสองดวงที่เต้นรัวอยู่ในอก ความรู้สึกนั้นมากล้นเกินกว่าจะพูดคำใดๆออกมา
" ผมเองก็ขอโทษคุณด้วยนะอัญ...ที่ไม่อาจปกป้องคุณได้เท่าที่ควรทำให้คุณต้องระแวงถึงจนาดนี้" เขาจุมพิตหน้าผากมนอย่างเเผ่วเบา ยิ่งนานเขายิ่งรักหญิงสาวร่างบางคนนี้จนแทบบ้า ยิ่งเธอนั้นคือมารดาของบุตรชายเพียงคนเดียวของเขายิ่งทำให้เขารักเธอมากขึ้นอีก
" อัญชัน...แต่งงานกันนะ..." เขาพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืนที่ดวงดาวพราวเต็มท้องฟ้า อัญชันเงยหน้ามองชายหนุ่มข้างๆอย่างลึกซึ้ง ใบหน้าที่งดงามราวกับจันทร์ฉายบนฟากฟ้าแย้มยิ้มขึ้นมาราวกระประกายของดวงดาวที่ทำให้พระจันทร์นั้นงดงามขึ้นหลายเท่าเธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่พยักหน้ารับเบาๆ พวงแก้มนวลซับสีระเรื่อขวยเขิน ไลอาร์เองก็แทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจแต่ทว่าถูกอัญชันห้ามเอาไว้ก่อน
" อย่าเสียงดังไปค่ะ...เดี๋ยวลูกตื่น" เธอพูดพลางหลบสายตาที่ร้อนแรงจากอีกฝ่าย
" งั้นผมขอมัดจำก่อนได้ไหม...คุณรู้ไหมว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหน"
น้ำเสียงนั้นแหบพร่าสายตาเจ้าเล่ห์มองร่างบางราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหายแทบบ้า
" มัดจำอะไรกัน...อะ...ว้าย!!!" ร่างบางถูกอุ้มขึ้นจนหญิงสาวกรีดร้องตกใจจนเผลอคว้ากอดเข้าที่ลำคอหนาเอาไว้แน่น
" ห้าปีที่ผ่านมาผมเฝ้านึกถึงแต่คุณในทุกๆวัน...ในเมื่อคุณตกลงที่จะเป็นภรรยาผมแล้ว...ผมก็ต้องขอลงโทษคุณที่ทำให้ผมทรมาณมาตั้งห้าปี" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นภายใต้เงาของพระจันทร์ยามค่ำคืน ดวงตาสีอำพันเปล่งประปายราวกับจะฉกฉวยเอาร่างบางนั้นเป็นเหยื่อชั้นดี ร่างสูงก้าวข้ามกองไฟที่ไกล้มอดดับ ก้าวเท้ายาวๆไปยังเรือนนอนที่อยู่อีฝากของถนน อัญชันไม่ได้ขัดขืนอะไรต่อไลอาร์ กลับกันหัวใจของเธอกลับเต้นโครมครามราวกับจะหลุดออกจากอก ดวงหน้าซับสีเลือดฝาดปลดปล่อยให้ร่างสูงกำยำทำตามใจต้องการ
ห้องสีทึบในแบบของชายหนุ่มที่ดูหรูหราผิดกับภายนอกเตียงกว้างที่นุ่มราวปุยเมฆที่บางเบาไลอาร์ค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา บรรจงจุมพิตลงบนริมฝีปากอวบอิ่มที่เขาโหยหา มือหนาตระกรุ่มตระกรามลูบไล้กายบางไปทุกซอกทุกมุมราวกับนักสำรวจ  เนินปทุมถันชูช่อสู้มือหนาที่แวะมาหยอกเหย้ามัน ร่างบางแอ่นกายเสียวสะท้านทรวง  โพลงปากอวบอิ่มของหญิงสาวในตอนนี้ถูกดูดกลืนราวกับผึ้งหลวงที่กระหายน้ำ ไลอาร์สะบัดมือเพียงไม่กี่ครั้งอาภรณ์ที่กีดขวางเขาและเธอก็ถูกเหวี่ยงลงไปกองอยู่ข้างๆเตียง ร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่แดงไปทั้งกายตรงใต้ร่างของเขานั้นดูงดงามราวกับฝัน เขาคิดถึงเธอจนแทบจะขาดใจ คิดถึงร่างกายนี้จนแทบจะบ้าตาย ฉนั้นแล้วคืนนี้คงจะยืนยาวสำหรับพวกเขาทั้งสองคนเป็นแน่
" ไลอาร์.....''  อัญชันร้องเรียกเสียงกระเส่า มือบางปะป่ายควานหาบางสิ่งบางอย่างที่เต้นตุบๆอยู่ตรงท้องน้อยของเธอ พญางูชูคอชี้หน้าเจ้าของอย่างองอาจ ทว่าเมื่อถูกมือบางสัมผัสมันกลับร่ำร้องไม่มีหยุด
" อะ...อัญ..." เขาครางเสียงแหบพร่าสายตาเลือนลางแทบจะสะกดอารมณ์ไม่อยู่เมื่อเห็นสายตาอันเร้าร้อนของภรรยา
เขาดันพญางูเข้าปากถ้ำเกสรที่ฉ่ำหวานความคับแคบที่ไม่เคยมีพญางูตัวไหนมาเยือนตลอดห้าปีนั้นทำเอาชายหนุ่มถึงกับซูดปากเสียวซ่าน ร่างบางภายใต้ร่างของเขาเองก็เกรงไปทั้งกายเนื่องจากห่างหายผู้มาเยือนมานาน ไลอาร์จูบปลอบประโลมหญิงสาวให้ลืมเจ็บเพราะพญางูของเขานั้นออกจะมีขนาดที่พิเศษนิดหน่อย และเมื่อเธอกำลังเพลิดเพลินกับรอยจูบที่เขาปรนเปรอให้เธอนั้น ชายหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะดันพญางูเข้าไปจนมิดลำเพื่อสำรวจภายในไห้ถ้วนถี่ แต่ดูเหมือนว่าเจ้างูตัวใหญ่ตัวนี้นั้นจะไม่ค่อยมีความมั่นใจในตนเองเท่าไหร่นักมันจึงเข้าๆออกๆอย่างรวดเร็วและรุนแรงขึ้นทุกทีทุกที จนร่างบางนั้นกระสันเสียวจนร้องไม่ได้ศัพท์ออกมาไม่หยุดปาก ทว่าเสียงครวญครางนั้นกลับเป็นแรงฮึดให้เอวสอบมีแรงขยันขึ้นมาทันทีทันใด เขาจึงพาเจ้างูเข้าๆออกๆปากถ้ำอน่างหนักหน่วงและถี่จนอัญชันรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง เธอสุขสมอารมณ์หมายไปถึงสามครั้งแล้วแต่ดูท่าทางชายหนุ่มร่างสูงยังคงมัวเมาอยู่กับร่างเธออยู่ เขาจัดการพลิกกายบางให้นอนคว่ำแล้วยกบั้นท้ายให้เผชิญหน้ากับเขา กลีบกุหลาบที่บวมช้ำจากการกระทำของเขานั้นแย้มยิ้มเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปสำรวจต่อ ไลอาร์ไม่รีรอให้ใครมาตัดริบิ้นอีกแล้ว เขาจัดการกระหน่ำบั้นท้ายนั้นอย่างหิวกระหายโดยไม่สนว่าร่างบางนั้นจะครวญครางขนาดไหน
" ไลอาร์!!! " อัญชันกรีดร้องเสียวซ่านในหัวของเธอขาวโพลนไม่รู้สึกอพไรเลยนอกจากความเสียวซ่านที่จุกแน่นไปทั่วท้องน้อย
" อ่าห์...อัญ!!!!!" เขาเรียกเธอ พลางพลิกกายของเธอกลับแล้วอุ้มเธอนั่งคร่อมเขา
" คุณเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้ผมคลั่งได้ขนาดนี้ยอดรักของผม" เขากระซิบเสียงแหบ
" คุณก็เติมเต็มฉันจนอิ่มเช่นกันค่ะที่รัก" อัญชันพูดตอบคำพูดของเธอยิ่งทำให้เขานั้นจับกายบางโยกอย่างรุนแรงก่อนจะปล่อยพิษงูสีขาวฝากเอาไว้ในกายบางของเธอ
ค่ำคืนที่ดาวดาษดื่นเต็มท้องฟ้าพระจันทร์นวลส่องแสงลงมายังผืนโลก สองหนุ่มสาวตระกองกอดกันอย่างลึกซึ้งแนบแน่นไม่รู้ต่อกี่ครั้งจนถึงกี่ครั้ง รู้แต่เพียงว่าในคืนนั้นคนทั้งคู่ได้เติมเต็มกันและจนอิ่มเอมและหลับไปด้วยกันจวบจนพระอาทิตย์แห่งรุ่งอรุณจับฉายขอบฟ้าของวันใหม่พร้อมหมอกสีขาวที่ปกคลุมยอดเขาจนเป็นทะเลหมอกที่งดงาม


## 32. วิวาห์ว่าด้วยรัก(จบ)

" แงงงงงง...ภูผาจะกินอันนี้!!!" เสียงเด็กชายร้องงอแงออดอ้อนสองเด็กสาวที่จูงมือเขาอยู่
" อันนี้มันกินไม่ได้นะภูผาถ้าภูผาดื้องอแงแบบนี้ให้พี่ทั้งสองคนกลับบ้านดีไหม" เด็กหญิงวัย10ขวบดุน้องท ทำเอาเด็กชายถึงกับเงียบลงพลางทำหน้างอนตุ๊บป่อง
" อ่ะๆ...งั้นกินอันนี้แทนไหมอร่อยเหมือนกันนะ" เด็กสาวอีกคนหยิบขนมสีทองอร่ามมายื่นให้เขา เด็กชายตัวน้อยยิ้มจนตาหยีแล้วรับมันมากินอย่างเอร็ดอร่อย
" เกรท!!!พี่บอกแล้วไงว่าอย่าตามใจน้อง!!!เดี๋ยวน้องจะปวดท้องอีกคราวนี้เอ็งเป็นคนพาน้องไปล้างตูดเลยนะ!!" เสียงดุของเด็กหญิงวัย10ขวบดุเด็กหญิงวัย9ขวบตรงหน้าทว่าเด็กสาวตัวน้อยก็ไม่ได้ทำหน้าสลดแต่อย่างไร
" โธ่!!!พี่ปราง!!แม่เคยบอกว่าเด็กมักจะหิวบ่อยๆแบบนี้แหล่ะนะ" เกรทเถียง
" นี่ก็บ่อยเกินไปไหม!!!นี่เราวนอยู่แต่กับของกินมาเป็นชั่วโมงแล้วนะ" ปรางทำหน้ายุ่ง สองสาวน้อยนั้นยืนเถียงกันจนลืมดูเด็กชายตัวน้อยๆที่กำลังเพลิดเพลินกับขนมอยู่
" ปราง..เกรท...พิธีจะเริ่มแล้วนะ...มัวทำอะไรกันอยู่!!" นภัทราร้องเรียกเด็กๆที่กำลังถกเถียงกันอยู่ หญิงสาวสวมเสื้อลูกไม้สีครีมกับผ้าซิ่นตีนจกสีกรัก ผมสีแดงเหลือบเทาถูกม้วนเอาไว้บนศรีษะใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยสีสันดูงามแปลกตา
เรือนไม้กลางป่าถูกตกแต่งไปด้วยดอกไม้สดสีสวยส่งกลิ่นหอมไปทั่วบ้าน ข้าวของถูกจัดเก็บเข้าที่เข้าทางและถูกแทนด้วยของตกแต่งต่างๆ ลานบ้านกว้างๆที่เคยเป็นลานดินสันทนาการ มีเต้นท์สีฟ้าหลังใหญ่กางอยู่เต็มลาน แต่ละเต้นท์ถูกตกแต่งด้วยผ้าผืนบางสีขาวและแซมด้วยดอกไม้จนดูหวานละมุนไปทุกจุด นภัทราจูงมือเด็กชายตัวน้อยจึ้นไปยังบนเรือน และยื่นเข็มขัดใข่มุกที่อยู่ในมือให้เกรทผู้เป็นหลานสาวที่ตนเลี้ยงมาตั้งแต่แบเบาะ
" ภูผา...ฟังป้านะลูก...ถือเข็มขัดใข่มุกเส้นนี้กั้นประตูหน้าห้องเอาไว้นะห้ามให้ใครเข้าไปข้างในเด็ดขาดโดยเฉพาะลุงไลอาร์ หากว่าลุงไลอาร์มาขอให้เปิดประตูเข้าไปหาแม่ ภูผาต้องมีเงื่อนใขให้เขาจนกว่าจะถูกใจภูผานะ...เข้าใจไหมครับตุ้ยนุ้ยของป้า" นภัทราหยิกแก้มยุ้ยๆของหลานชายที่พยักหน้าอย่างไร้เดียงสา
" ภูผาจะไม่เปิดง่ายๆหรอกคับป้าฟ้า" เสียงเล็กๆให้คำมั่น ทำเอานภัทราถึงกับอดที่จะฟัดแก้มยุ้ยๆของเด็กชายตัวน้อย
เสียงโห่ร้องดังก้องมาแต่ไกลๆเสียงกลองเสียงฉาบร้องเป็นเพลงกู่ร้องสนุกสนานดังขึ้นเรื่อยๆ อัญชันแอบมองลอดหน้าต่างเห็นยอดกล้วยยอดอ้อยไหวๆมาแต่ไกลๆ กลุ่มคนร่างยักษ์เป็นขบวนยาวเต้นเก้ๆกังๆดูแปลกตา แม้แต่องค์สุลต่านและมหาราณีก็ดูสนุกสนานไปกับคุณลุงคุณป้าที่เต้นโหยงเหยงนำหน้าขบวน ภาพชายหนุ่มร่างสูงผิวสีแทนหน้าคมราวเทพบุตรในชุดไทยสีครีมที่เดินยิ้มแป้นหน้าบานเท่าจานดาวเทียมนั้นทำเอาอัญชันอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
" จะมีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้ว...เก็บอาการระริกระรี้หน่อยสิ!!" เพียงจันทร์ ทำหน้าดุ ใส่หญิงสาวร่างบางในชุดไทยสีครีมเหลือบทอง
" พี่ดาว!!! พี่ก็พูดไป!!!ดูว่าที่สามีของพี่เถอะ...นั่นเจาเต้นหรือโดนมดคันไฟกัดก้นกันนะฮิฮิ" ว่าเเล้วก็ชี้ชวนให้เพียงจันทร์ดูร่างสูงที่แบกต้นกล้วยข้างๆไลอาร์ ชุดไทยสีขาวนั้นทำให้เขาดูโดดเด่นมาแต่ไกลอีกทั้งท่าเต้นที่งกๆเงิ่นๆเหมือนโดนมดคันไฟกัดนั่นก็ดูน่าขันดี
" ขบวนขันหมากมาแล้ว...พี่จะลงไปรับขันหมากก่อนนะ...พูดถึงขบวน...พี่เขยพวกเอ็งอยู่ฝ่ายเจ้าสาวไม่ใช่หรือ...เเล้วมันเสร่อไปร่วมขบวนกับเขาได้ยังไงนั่น...ดูสิ!!!" นภัทราชี้ให้สองสาวดูชายร่างบางตัวเล็กๆที่เต้นอยู่หน้าขบวน ในมือถือแก้วน้ำสีอำพันไม่ยอมปล่อย เมื่อเทียบกับชายหนุ่มส่วนใหญ่ในขบวนแล้วเขานั้นตัวเท่าขาพวกเขานั้นเอง
" ดูๆ...เดี๋ยวก็โดนเหยียบตาย...ไม่ตายธรรมดานะ...ขี้แตกตาเลยนะนั่นมดในฝูงช้างชัดๆ" นภัทราพูดติดตลกทำเอาสาวๆถึงกับหัวเราะร่า
" พี่ฟ้า...พี่ดาว...ขอบคุณนะพี่ที่ซัพพอร์ตน้องมากถึงขนาดนี้...น้องไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้วมีก็แต่พี่ที่เป็นเหมือนญาติ...ขอบคุณนะพี่ฟ้าที่เป็นธุระเฒ่าแก่ให้น้อง" อัญชันสวมกอดนภัทราแน่น
" อะไรกันยัยซื่อบื้อนี่!!!วันนี้งานแต่งหล่อนนะยะจะมาดราม่าได้ยังไง...ฉันเป็นเพื่อนเล่นแกมาตั้งแต่เด็กจนแกมีผัว...เรื่องแค่นี้ไม่เหนือบ่ากว่าแรงฉันสักนิด" นภัทราลูบหัวอัญชันอย่างเอ็นดู เธอกอดนภัทราแน่นก่อนจะจับมือของสองสาวเอาไว้
" เราสามคนพบเจออะไรมาก็เยอะ...ปล่อยให้ตัวเองมีความสุขบ้าง...ฉันเป็นพี่พวกแกแต่เหมือนเป็นมากกว่านั้นอีกว่ะ...ซึ่ง...มันทำให้มิตรภาพของพวกเรามีอยู่จนทุกวันนี้" ทั้งสามคนสวมกอดกัน นภัทราซับน้ำตาที่รื้นออกมาให้สองสาว
" อย่าร้องสิ!!!ฉันไม่เติมแป้งให้แล้วนะ!!! นี่..ยัยดาว...แกก็อีกคนหน้าที่ส่งตัวเจ้าสาวให้เจ้าบ่าวแกต้องทำให้ดีที่สุดนะ...ถึงแม้ที่ผ่านมาคุณไลอาร์จะดีกับยัยอัญก็เถอะ...แต่หน้าที่นี้ก็เป็นหน้าที่ของแกนะอย่าให้เขาตีค่าน้องเราต่ำเกินไปล่ะ" นภัทราสั่งเสียก่อนจะเดินออกประตูไป สองสาวมองตามร่างที่เคยอวบหาลับไปจากหลังประตู
เสียงโห่ร้องเคลื่อนที่มาถึงหน้าประตูรั้วพ่อสื่อทำการตะโกนร้องขอเจ้าสาวให้กับเจ้าบ่าวเป็นพิธี นภัทราทำหน้าที่แทนบิดาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เธอเจรจากับฝ่ายเจ้าบ่าวอย่างออกรสออกชาติ ทำเอาองค์สุลตานกับมหาราณีที่เคยหยิ่งผยองยิ่งใหญ่ตัวหดลงเหลือเพียงนิดเดียว การเจรจาสู่ขอนั้นดุเดือดเผ็ดมันส์จนคนข้างๆต่างลุ้นไปด้วยไลอาร์นั้นแทบจะหยุดหายใจเสียด้วยซ้ำเมื่อเห็นความสามารถของหญิงสาว ถึงตอนนี้เขาก็ไม่นึกสงสัยอะไรว่าทำไมเธอถึงสามารถดีลร้านเฟอร์นิเจอร์เล็กๆให้เป็นร้านที่สามารถเข้าไปถึงวงการต่างๆได้เพราะ การเจรจาต่อรองของนภัทรานั้นถือว่าเป็นมือโปรก็ว่าได้
" ในเมื่อคุณพ่อกัยคุณแม่ของฝ่ายชายตกลงตามที่เราต้องการได้ดิฉันที่เป็นเฒ่าแก่ของเจ้าสาวขอเปิดทางให้นับแต่นี้!!!" สิ้นเสียงตะโกนของนภัทรา เสียงร้องเฮพร้อมกับเสียงฉาบเสียงกลองก็ดังขึ้นระงม ขบวนเจ้าบ่าวเคลื่อนที่เข้าสู่เรือนเจ้าสาวทว่าเด็กน้อยที่ยืนขวางประตูด้วยโซ่เงินนั้นกลับหยุดขบวนเอาไว้อีกครั้ง เด็กน้อยทั้งสองยื่นเงื่อนใขให้เจ้าบ่าวนั้นเต้นโคฟเวอร์วงเกริลกรุีปชื่อดัง ซึ่งต้องเต้นถึงสามครั้งกว่าจะถูกใจประตูเงินทั้งสองและได้ผ่านประตูไปเป็นที่สนุกสนานแก่แขกเหรื่อที่เอาใจช่วยอยู่ข้างๆ ซองเงินในมือก็ค่อยๆลดจำนวนลงตามที่ประตูเรียกร้องเหมือนกัน พอพ้นบันใดบ้าน หน้าระเบียงก็มีอีกประตูที่ไลอาร์ถึงกับตะลึงเมื่อเห็นเด็กสาวคนหนึ่งนั้นงามเหมือนแม่ของเธอไม่มีผิดและรู้ได้ทันทีว่านั่นคือบุตรสาวของนภัทรา เพราะเค้าหน้าของเธอนั้นได้แม่และพ่อมาเต็มๆทั้งดวงหน้าเหมือนแม่ปาก จมูก ตาที่หวานเหมือนพ่อ อีกทั้งรอยยิ้มที่ถอดแบบแม่มาไม่มีผิด
" ประตูทองร้องขอให้หยุดก่อนค่ะ" เสียงใสๆยกมือขึ้นห้ามทั้งขบวนหยุดลง และสิ่งที่ทุกคนอึ้งก็คือ...เด็กคนนี้การเจราน่ากลัวถอดแบบแม่ของเธอมาราวกับส่องกระจก
" น้าอัญเป็นคนสำคัญของเราคุณจะเอาอะไรมาแลกคะคุณลุง" เธอถาม
" เท่านี้พอไหม " องค์สุลต่านยื่นซองสีแดงหนาให้เด็กสาวเธอรับมันเอาไว้แล้วเปิดดูผู้คนรอบข้างที่เห็นปึกใบเทาๆก็พากันร้องตกใจ
" ไม่พอค่ะ...น้าของหนูมีค่ามากกว่าเงิน" เธอเก็บเงินนั้นแล้วส่งคืน หลังจากนั้นทั้งฉโหนดที่ดินและเพชรพลอยก็ถูกประเคนประโคมเข้ามาไม่ขาดสายทว่าเด็กสาวกลับปฏิเสธทั้งหมด
" ถ้างั้นหากเป็นชีวิตของลุงทั้งชีวิตล่ะ...พอจะแลกน้าของหนูได้ไหม " ไลอาร์ทรุดกายลงตรงหน้าเด็กน้อย ใบหน้าที่เคยเข้มขรึมก็ยิ่มกว้างขึ้นมาได้
" ได้ค่ะ" และแล้วในที่สุดประตูทองก็ปลดออก เสียงโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังขึ้นอีก ขบวนเจ้าบ่าวเคลื่อนที่เข้าไปในเรือน ร่างของเด็กชายตัวอวบอ้วนก็ยืนถือปรพตูใข่มุกรออยู่
" คุณลุงมาแล้ว" เขาตะโกนดีใจแต่ยังคงถือเข็มขัดไข่มุกไว้ในมือไปมา
" ภูผา...ขอลุงเข้าไปหาแม่หนูได้ไหมลูก" ไลอาร์ร้องขอ ทว่าเด็กชายตัวน้อยๆกลับส่ายหัวปฏิเสธ
" พี่เกรทกับพี่ปรางบอกว่าถ้าลุงเเต่งงานกับแม่ลุงก็ต้องเป็นพ่อของภูผา...ภูผาไม่อยากมีพ่อ" เด็กชายพูดพลางทำหร้าเศร้า
" อ้าว!!!??ทำไมล่ะลูก!!!" ไลอาร์ใจเสียเมื่อเห็นลูกชายพูดแบบนี้
" ภูผากลัวลุงไม่รักแม่...ถ้าลุงไม่รักแม่ลุงก็จะไม่รักภูผา" เด็กน้อยพูด
" ทำไมถึงคิดเเบบนั้นหล่ะครับลูกถ้าลุงไม่รักแม่ของภูผาลุงจะแต่งงานกับแม่ของหนูทำไมล่ะครับ"
" ถ้า...ถ้าลุงรักแม่...แล้วลุงตะรักภูผาไหม" เด็กน้อยถามเสียงสั่นเครือเขาเอื้อมมือลูบศรีษะของเด็กชายตัวน้อยๆอย่างเอ็นดูในความคิดของเขา
" ภูผาเป็นความรักที่ลุงมีให้กับแม่ทำไมลุงจะไม่รักล่ะ" ไลอาร์พูดปลอบใจเด็กน้อยเขารู้สึกปวดใจที่เด็กชายตัวน้อยรู้สึกน้อยใจขนาดนี้
" ลุงจะเป็นพ่อของภูผาเหรอ" เขาถามชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า
" ใช่ครับ...เพราะพ่อก็คือพ่อลูกชายของพ่อเหมือนพ่อขนาดนี้จะไม่ให้พ่อรักได้ยังไงล่ะครับ"
" เหมือนตรงไหนเหรอ" เด็กน้อยเอียงคอถาม
" ก็ตรงที่เรารักแม่มากๆเหมือนกันไงครับ" เขาตอบพลางจุมพิแก้มยุ้ยๆของลูกชายหัวแก้วหัวแหวน เสียงหัวเราะของเด็กชายดังออกมา ในที่สุดประตูด่านสุดท้ายก็ได้เปิดออก
บานประตูไม้สักขัดมันถูกผลักออกร่างบางที่ยืนรอตรงหน้านั้นทำเอาไลอาร์ตกตะลึง ดวงหน้านวลงดงามราวกับพระจันทร์ที่ส่องกระทบผืนทรายยามค่ำคืน รับกับชุดไทยที่เเนบรูปร่างทำให้เธอสง่างามราวเจ้าหญิงแห่งดวงจันทราใบหน้าที่หวานหยดราวกับฝันถูกแต่งเติมประทินโฉมยิ่งทำให้ความงามนั้นหยดย้อยราวน้ำผึ้งเดือนห้าก็มิปาน ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปในห้องนอนของหญิงสาว เอื้อมมือไปหาเธอที่ตรงหน้า เพียงจันทร์ประคองร่างบางนั้นไปหาไลอาร์
" ในฐานะชีวิตคู่วันนี้คือจุดเริ่มต้นนวนิยายบทใหม่เท่านั้นนะ...ส่วนเนื้อเรื่องจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอสองคนแล้ว" เมื่อเพียงจันทร์พูดจบเธอก็ส่งมือบางของเจ้าสาวให้แก่เจ้าบ่าว มีคุณลุงพ่อสื่อตะโกนบอกข่าวดีให้แขกเหรื่อ พลันเสียงแสร้งสร้องโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังขึ้นลั่นป่า ไม่นานนักงานแต่งเล็กๆที่ถูกจัดขึ้นก็ถูกดำเนินไปตามกำหนด พิธีแต่งงานแบบไทยๆ ไม่ได้หวือหวามาก เป็นงานแต่งที่จัดขึ้นตามความเชื่อทางฝ่ายเจ้าสาว เมื่อขันหมากถูกนำมาถึงหน้ารั้ว พ่อสื่อหรือแม่สื่อจะเป็นผู้ตะโกนเรียกดูสู่ขอ และจะปล่อยให้พ่อแม่ขอทั้งสองฝ่ายเจรจาสู่ขอ เมื่ออีกฝ่ายยินยอม เจ้าบ่าวก็ต้องไปรับเจ้าสาวมาเจ้าพิธี จากนั้นก็เป็นพิธีเจริญพุทธมนต์ ซัดน้ำมนต์รับพรจากพระเกจิอาจาร์ย เลี้ยงผีบรรพบุรุษเป็นการบอกกล่าวผู้อวุโส ผูกข้อไม้ข้อมืออวยพรให้บ่าวสาว เลี้ยงเพลพระและรับประทานอาหารเที่ยง ก่อนจะจบด้วยปาร์ตี้สุดมันส์ในช่วงบ่าย
เสียงอึกทึกครึกโครมในงานเลี้ยงยังคงมีเสียงเฮฮาบ้างตามประสาชาววงเหล้าที่ชอบเคล้ากับค่ำคืน แม้ว่างานเลี้ยงจะจบลงแล้วก็ตาม ย่าวสาวถูกส่งตัวเข้าหอตั้งแต่หัววันเพื่อเอาฤกษ์เอาชัยและถูกห้ามออกนอกห้องเป็นอันขาด ฉนั้นแล้วตอนนี้อัญชันกับไลอาร์จึงได้นั่งจิบไวน์รสเริสอยู่ในเรือนหอด้วยกันสองคน
" คุณเอฮาซานเวลาเมานี่ตลกดีนะคะดูสิ.. เข้ากับพี่เขยฉันดีทีเดียว"  อัญชันอิงกายเข้ากับแผงอกกว้างเหม่อมองไปยังลานกว้างที่ตอนนี้เหล่าขี้เมาทั้งหลายกำลังสนุกกันอยู่
" แต่เขาก็ไม่ค่อยเมาถึงจนาดนี้เสียเท่าไหร่...นี่คงโดนบรั่นดีของพื้นบ้านไปคงเป็นได้ภึงขนาดนี้" ไลอาร์ออกความเห็น
" ขอบคุณนะคะไลอาร์ที่มั่นคงในฉัน" อัญชันพูด
" ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกัน...อัญที่ยอมอยู่เคียงข้างผม" เขาตอบ
" อย่างที่พี่ดาวพูด...ต่อจากนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของเราสองคนเป็นเรื่องราวเรื่องใหม่ที่เราต้องช่วยกันเขียนขึ้นมา"
" ใช่....งั้น...เรามาเริ่มเขียนกันเลยไหม!!" น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที
" อะไรเหรอคะ??" อัญชันถามด้วยความสงสัย
" ก็...นวนิยายเรื่องใหม่ของเราไง...เริ่มจาก....มีน้องสาวให้ภูผาก่อนเลย..." ไม่พูดเปล่า ริมฝีปากอวบอิ่มของเจ้าสาวป้ายแดงก็ถูกชายหนุ่มกลืนกินอย่างหิวกระหาย
ดวงจันทร์ในเดือนเพ็ญส่องสกาวสุกใสบนฝากฟ้าสีกำมะหยี่ ประดับประดาไปด้วยดวงดาวพราวฟ้ายิ่งทำให้ดวงจันทร์นั้นโดดเด่น ผืนทรายที่กว้างใหญ่นั้นไม่ว่าตะกลางวันหรือกลางคืนก็ล้วนแต่มีเงาทราย
เฉกเช่นเดียวกับคนทุกคนที่ไม่ว่าจะมีอดีตที่ดีหรือเลวก็ยังคงเปล่งประกายได้เสมอ เหมือนกับ "เล่ห์เงาทราย" ที่เปลี่ยนแปลงในทุกๆวันแต่ก็นังคงความงดงามและเงาที่เป็นมุมมืดของมันอยู่เสมอๆ ความรักรั้นก็เช่นกัน
,.....,...,...,....,,.......,......,....
(จบบริบูรณ์)
จากใจผู้เขียน :
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่คอยซัพพอร์ตเรามาตลอดนะคะ ตอนนี้นวนิยายเรื่องเล่ห์เงาทรายก็จบลงไปแล้ว นวนิยายเรื่องนี้เราได้เขียนขึ้นมาเพื่อสะท้อนความมืดดำของจิตใจของคนและความสว่างของจิตใจคน เหมือนกับเงาบนทรายที่แปรเปลี่ยนไปในทุกๆวัน ขอให้ทุกท่านมีความสุขในการอ่านนะคะ
รัก
เรืองรัสมิ์
เธอคือความงดงามที่ใครๆต่างก็โหยหา แต่โชคชะตาไม่ได้ให้ค่าแก่เธอเลยสักนิด
 เขาคือความสมบูรณ์แบบแต่ที่แปลกคือเขาไม่เคยรักใครเลย ยกเว้นแต่หญิงสาวที่จับตาเขาในครั้งแรกที่เห็น