รักครั้งใหม่... ขอไม่ออกแบบ
R_V_2350
## ลลินค่ะ

เช้าวันจันทร์ หนึ่งวันหลังวันแห่งความรัก
8:15 น. 15 กุมภาพันธ์
'สถานีต่อไป ทองหล่อ… Next Station Thonglor… ทองหล่อ'
เสียงประกาศในรถไฟฟ้าในภาวะเร่งรีบยามเช้าส่งให้หญิงสาววัยเกือบจะกลางคน รูปร่างสมส่วนกะทัดรัดสูงโปร่ง ที่กำลังนั่งฟังเพลงอย่างเพลิดเพลินโดยหูฟังครอบตัวใหญ่นั้นเตรียมตัวขยับลุกจากที่นั่ง ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนเก๋ไก๋ป้ายข้างสะบัดปลายถูกโพกด้วยผ้าซาตินเนื้อบางเบาสีม่วงเข้มสลับเหลืองสดใส สร้อยข้อมือลูกปัดสีเทอคว้อยส์กับชุดแซคสั้นแขนกุดสีเหลืองมัสตาร์ดลายดอกไม้ใหญ่สีม่วง ทำให้หล่อนดูโดดเด่นเกินใครบนรถไฟฟ้าขบวนนี้
เอาล่ะค่ะ เลิกบรรยายได้แล้วนะคะ!
สาวผมสั้นผู้โดดเด่นเก๋ไก๋คนนั้นน่ะ คือฉันเองค่ะ ฉันชื่อลลิน อายุ…เอ่อ… ช่างมันเถอะนะจ๊ะ
แล้วอีกอย่าง จะรูปร่างสมส่วนกะทัดรัด หรือจะสูงโปร่ง เอาให้แน่สิจ๊ะ แต่คิดว่าออกไปทางสูงโปร่งมากกว่านะ อือม์… ไหนลองเปรียบเทียบกับคนอื่นๆดูหน่อยดีกว่า
และเมื่อฉันเหลียวหันไปมองรอบๆตัว คริคริ ก็สูงกว่าค่าเฉลี่ยสาวๆแถวนี้นะ แต่เอ… เหมือนว่าเมื่อก่อนฉันจะสูงกว่านี้นี่นา เอ๊ะ หรือว่า… วัยที่เพิ่มขึ้นจะทำให้กระดูกหดลง รึจะถึงวัยที่ต้องกินแคลเซียมเสริมแล้ว โอววว ไม่นะ! ไม่!
แต่จะว่าไป ลองเช็กราคาแคลเซียมเม็ดในเฟซดูหน่อยก็ดี เผื่อมีโปรโมชั่นช่วงนี้ งั้นเดี๋ยวอย่างแรกที่ต้องทำเมื่อถึงออฟฟิศ ก็คือต้องเช็กเฟซ อ้อ ต้องอย่าลืมเช็กด้วยว่า ครีมบำรุงใต้ตาเมือกหอยทากที่สั่งซื้อส่งมาแล้วหรือยัง แม่ค้าออนไลน์เจ้านี้ไว้ใจไม่ค่อยได้ ชอบงอนลูกค้าเป็นประจำ
เฮ้อ… เมื่อวานฉันปิดเฟซบุ๊กทั้งวัน ก็เพราะมันเป็นวันวาเลนไทน์ มันแสลงใจคนโสดอย่างฉัน
หน้าฟีดของฉันจะโหมกระพือไปด้วยความภาคภูมิใจของบรรดาพวกมีคนมีคู่ พวกที่แต่งงานแล้วก็จะโพสต์รัวๆโชว์ของขวัญไม่ว่าจะเป็นสร้อยเพชร ตั๋วเครื่องบินไปพักร้อน หรือกระเป๋ายี่ห้อหรูที่บรรดาสามีซื้อให้ และแก๊งที่ยังเป็นแค่แฟนกันก็จะกระหน่ำลงรูปคู่ฉลองวันแห่งความรักตามร้านอาหารเริ่ดๆหรูๆ หน้าตายิ้มแย้มราวกับเป็นเดทแรกในชีวิต
เปล๊านะจ๊ะ ฉันไม่ได้อิจฉาพวกเขาเหล่านั้นนะคะ อย่าเข้าใจผิด เจ๊แค่หมั่นไส้เบาๆเท่านั้นค่ะ
ทีนี้เราหันมาดูบรรดาคนโสดทั้งชาวเกย์ชะนีน้อยใหญ่ในวันวาเลนไทน์กันบ้าง พวกเขาจะพากันหายตัวเงียบกริบ หรือไม่ก็โพสต์รูปตัวเองเดี่ยวๆทำท่าคูลๆ ทำนองนั่งอ่านหนังสือจิบไวน์ใต้แสงเทียนอย่างสงบอยู่กับบ้าน ตามด้วยสเตตัสที่แอบเวิ่นเว้อนิดๆ …ประเภท
'ไม่ถึงขั้นโสด แต่อยู่ในโหมดอิสระ ไม่ได้ไร้สาระ แต่แค่มีสถานะที่ไม่ชัดเจน'
'ไม่มีหรอกคบซ้อน มีแต่โสดซ้ำโสดซ้อน'
'ไม่ใช่คนดี ไม่มีเสน่ห์ ไม่ใช่สายเปย์ แต่ไม่เทแน่นอน'
โอ้ ช่างน่าเบื่อมากมาย นางเอกกันเหลือเกิน สายเฟี้ยวอย่างฉันน่ะ! ไม่มีมาแอบน้อยใจในโชคชะตาอันอาภัพรักอะไรแบบนี้แน่นอน
อย่างฉันมันต้องแคปชั่นประเภท…
'อ่อยให้คุ้ม เพราะคนคุมไม่มี'
เพลงมา!
'ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าชู้ ไม่ใช่ผู้หญิงเลิศหรู แต่ฉันเป็นหญิงลั้ลลา ฉันไม่ชอบความขี้เหงา…'
นี่มันต้องเพลงนี้! มันถึงจะเข้ากับผู้หญิงสายแกร่งอย่างฉัน
แหม ฟังเพลงนี้แล้วมันคึกคัก รอค่ำคืนวันศุกร์นี้ชวนวิสกี้เพื่อนรักไปแดนซ์กันดีกว่า
แต่…เดี๋ยวนะ ทำไมฉันได้ยินเสียงทำนองเพลงที่คุ้นหูกว่าแทรกเข้ามา
'ธงชาติและเพลงชาติไทย เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นไทย…
ตอกติ๊ก ตอกติ๊ก ตอกติ๊ก ตึงตะละลึงตึ๊งตึงตึงตึ่ง ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทย…'
เสียงเพลงชาติที่จู่ๆดังขึ้นมาอย่างไม่มีไม่มีขลุ่ยนั้นทำเอาคนบนรถไฟฟ้าต่างลุกขึ้นยืนกันอย่างพรึ่บพรับ
"เฮ้ย กูว่านี่มันแปดโมงครึ่งแล้วนี่หว่า ทำไมเพลงชาติเพิ่งขึ้นวะ" เสียงวัยรุ่นคนแรกพึมพำข้างๆฉัน
"กูว่ากูได้ยินไปทีนึงแล้วนะ ที่สถานีก่อนหน้านี้อ่ะ" วัยรุ่นคนที่สองให้ความเห็น
นั่นสิ เดี๋ยวนี้เค้าเปิดเพลงชาติในขบวนรถไฟฟ้าด้วยรึ ทำไมหนอ เอ้อ…
"ป้าครับป้า"
ใครเรียกใครที่ไหน?
เอ๊ะ มือใครมาสะกิด อ้าว น้องวัยรุ่นข้างๆนี่เอง ฉันลดหูฟังลง ตามด้วยการสะบัดผมเก๋ๆ ก่อนจะหันหน้าไปหาน้องวัยรุ่นสองคนนั่น
"ว่าไงคะ น้องเรียกพี่หรือคะ"
"ป้าครับ ผมว่าเพลงชาติมันดังมาจากในกระเป๋าของป้านะครับ" เหมือนวัยรุ่นคนแรกจะไม่สนเรื่องสรรพนามเรียกขานให้ถูกต้องเท่าไหร่นัก
"เสียงมาจากโทรศัพท์ป้าหรือเปล่าครับ" วัยรุ่นคนที่สองคาดเดา
อ้าว! เหรอ ฉันรีบเปิดกระเป๋า มองเข้าไปเห็นแสงวาบขึ้นที่โทรศัพท์มือถือโชว์เบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เอ่อ… ใช่แฮะ แหะ แหะ มันคือเสียงเรียกเข้ามือถือของฉันเอง
ฉันนึกโมโหในใจ รู้ดีว่าใครเป็นคนแกล้งเปลี่ยนเสียงเรียกเข้านี้ เอาเพลงชาติมาเป็นเสียงเรียกเข้าเนี่ยนะ!
แต่ยังไม่ทันได้จะได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา วินาทีนั้นรถไฟฟ้าก็แล่นเข้าเทียบชานชาลาพอดี ฉันเลยรีบผลักตัวเองให้พ้นออกมาจากขบวนรถอย่างรวดเร็วเพื่อหลบสายตาพิฆาตของคนบนรถ ในฐานะที่ฉันไปทำให้พวกเขางุนงงกันเป็นพิเศษแต่เช้าในเรื่องของเพลงชาติ
ฉันกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงดิ่งไปลงบันไดของสถานีรถไฟฟ้าอย่างแน่วแน่ ไม่สามารถเสียเวลาแม้แต่สักเสี้ยวนาทีที่จะหยุดรับโทรศัพท์ได้ เดี๋ยวจะไปไม่ทันเวลาประชุมสำคัญ สงสัยจะเป็นคนที่บริษัทโทรมาตามนั่นล่ะ แต่คอยอีกนิดนะจ๊ะ อีกไม่เกินห้านาทีฉันก็จะถึงออฟฟิศอยู่แล้ว
ในที่สุดฉันก็หอบตัวเองมาจนถึงหน้าอาคารสองชั้นของบริษัทที่ทำงานจนได้ แต่เสียงเพลงชาติในกระเป๋าสะพายก็ยังคงดังไม่หยุด คราวนี้ผู้คนที่ลานหน้าโชว์รูมของบริษัทเราเริ่มหยุดยืนตรง หลายคนยังคงมองหน้ากันเลิ่กลั่กหาที่มาของเสียง บางคนละล้าละลังว่าจะหยุดเดินหรือไม่หยุดดี
ทว่าประเด็นสำคัญคือ ลุงประยุทธ์ ยามประจำบริษัทรีบวิ่งออกมาจากป้อมยามมายืนตัวตรง
สงสารแกจัง
โอเคค่ะ ก็ได้ค่ะ งั้นรับสายหน่อยก็ได้ค่ะ
ฉันจำใจต้องหยุดเดินที่หน้าประตูทางเข้าตึกนั่นเอง แล้วล้วงกระเป๋าสะพายหนังสีสดหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดรับสายที่โชว์เบอร์แต่ไม่โชว์ชื่อ ใครกันนะ
"สวัสดีตอนเช้าค่ะ …ใช่ค่ะ ดิฉันลลินค่ะ ลลิน สินธาค่ะ"
"คะ? อะไรนะคะ? ลิสาต่อยเพื่อน!"
"ตอนนี้เลยหรือคะ …ได้ค่ะ จะรีบไปค่ะ"
ฉันถอนหายใจ ยัยลิสามีเรื่องอีกแล้ว…
วันนี้มีประชุมนัดสำคัญรออยู่ตอนเก้าโมงเช้าซะด้วย แต่ไม่เป็นไร ขาดฉันไปสักคน บริษัทคงจะไม่เจ๊งหรอกนะ ก็ฉันติดธุระสำคัญจริงๆนี่นา
พลันก็มีเสียงเรียกเข้าอีกสาย ฉันรีบกดรับโดยไว …ก่อนที่จะมีใครหยุดยืนตรงเคารพเพลงชาติอีก
"ซิส! จะได้เวลาประชุมอยู่แล้ว ซิสอยู่ไหนคะเนี่ย"
เสียงร้อนรนของคิตตี้หนึ่งในทีมงานผู้ซึ่งเป็นมือขวาของฉันดังมาตามสาย คิตตี้ผู้ร้อนรนกระวนกระวายตลอดเวลา
"คิตตี้ นี่พี่ว่าจะโทรหาอยู่พอดี ความจริงพี่ก็อยู่หน้าออฟฟิศเราแล้วนะ แต่เผอิญมีเรื่องทางบ้านด่วนมาก ต้องรีบไปสะสาง คิตตี้ช่วยออกรับแทนพี่ในที่ประชุมด้วย เดี๋ยวพี่กลับมาแล้วจะเข้าไปหาท่านประธานเอง"
"แต่ซิสคะ! ประชุมสำคัญขนาดนี้ขาดซิสไม่ได้นะคะ" เสียงคิตตี้เริ่มทุรนทุราย
"เออ น่า คิตตี้จ๋า บอกท่านประธานคนใหม่ไปว่า คุณลลินติดธุระด่วนทางบ้านฮ่ะ แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ พี่ต้องรีบไปแล้ว" ฉันรีบกดวางหูอย่างไวก่อนที่คิตตี้จะเริ่มดราม่า
ยังไงฉันก็ต้องไปเคลียร์กับทางโรงเรียน วินาทีนี้คงไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหายนะของหลานสาวคนเดียวที่เป็นแก้วตาดวงใจของฉันอีกแล้ว เรื่องของลิสาต้องสำคัญที่สุด!
09:15 น.
กว่าจะเดินย้อนจากตึกทำงานกลับมาที่วินมอเตอร์ไซค์ กว่าจะนั่งผมปลิวฝ่าแดดเช้าอันแรงกล้ามาถึงโรงเรียนของลิสาแถวย่านสุขุมวิท ตลาดก็วายหมดแล้ว ฉันกวาดตามองก็ไม่เห็นใครที่บริเวณสนามหญ้าหน้าโรงเรียนตามที่คุณครูใหญ่แจ้งมา ทั้งครูและนักเรียนที่มามุงดูเหตุการณ์คงจะแยกย้ายกันเข้าห้องเรียนไปแล้ว
ฉันเดินอย่างเร่งรีบไปยังห้องของครูใหญ่ทันที แน่ละฉันรู้จักดีทิศทางของโรงเรียนนี้ ก็ฉันเพิ่งจะมาที่นี่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพื่อพายัยลิสามาฝากเข้าเรียน ฉันเสียเงินค่าบำรุงการศึกษาไปไม่น้อยเลยล่ะสำหรับการเอาหลานสาวมาเข้าเรียนกลางคันแบบนี้
เริ่มกังวลใจซะแล้วสิ การต่อยหน้าเพื่อนจนได้รับบาดเจ็บนี่มันใช่เรื่องเล็กๆเสียที่ไหน เอ นี่ยัยลิสาอายุถึงสิบห้าหรือยังนะ ยังเรียกได้ว่าเป็นเยาวชนอยู่หรือเปล่าหนอ แล้วคดีทำร้ายร่างกายแบบนี้ต้องไปเข้าสถานพินิจหรือเปล่าเนี่ย เอ๊ะ หรือว่าต้องเป็นบ้านเมตตากันแน่นะ
และเมื่อฉันไปถึงห้องทำงานของคุณครูใหญ่…
นั่นไง นั่งหน้าตาเบื่อโลกอยู่นั่น ยัยผมหางม้าหลานสาวคนสวยของฉัน แล้วเจ้าเด็กผู้ชายหัวฟ้าโหนกแก้มเขียวปั้ดข้างๆคงเป็นคู่กรณีสินะ แหม หน้าตาร้ายเอาเรื่องไม่เบานะเราน่ะ คะเนจากหัวฟ้าแปร๋นขนาดนั้น เจ้าเด็กนี่กินตำแหน่งตัวจี๊ดประจำโรงเรียนแน่ๆ
ฉันรีบยกมือไหว้สวัสดีคุณครูใหญ่ผู้สูงวัยท่าทางใจดี และหันไปยิ้มอย่างอ่อนหวานที่สุดกับคุณครูวัยสาวซึ่งยืนหน้าตาตกใจอยู่ข้างๆ ต้องทำท่านอบน้อมเข้าไว้เผื่อทุกคนจะเห็นใจ
…ทว่าหลังจากฟังคุณครูใหญ่รายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"ผู้ปกครองของเด็กชายเรนติดธุระไม่สามารถมาได้ค่ะ และท่านก็ไม่ติดใจถือสาหาความ บอกว่าเป็นเรื่องทะเลาะกันของเด็กๆ แต่ทางโรงเรียนของเราเห็นว่าเด็กหญิงลลิสาทำเกินกว่าเหตุแม้จะเป็นการป้องกันตัวก็ตาม หากถูกแกล้งควรแจ้งทางคุณครูมากกว่าที่จะลงมือตอบโต้โดยพลการ จึงถูกทำโทษให้แยกนั่งห้องเดี่ยว และนั่งทำแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ทั้งวัน ส่วนเด็กชายเรนนั้นมีความผิดที่ไปแกล้งเด็กหญิงลลิสา และทำไม่ถูกที่ไปแตะเนื้อต้องตัวเด็กหญิงลิสาแม้จะเป็นการดึงผมหางม้าเบาๆ จึงถูกทำโทษให้แยกมานั่งห้องร่วมกับเด็กหญิงลลิสา และนั่งทำแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ทั้งวันเช่นกัน"
"ขอบคุณมากค่ะคุณครู" ฉันยกมือไหว้คุณครูใหญ่สูงอายุจากใจจริง
แล้วก็พาลให้นึกเห็นใจ คุณครูอาจจะต้องเจอกรณีอย่างนี้จากลิสาอีกนับครั้งไม่ถ้วนนะคะ แล้ววันนี้ลิสาก็เพิ่งจะเข้าเรียนเป็นวันแรก!
"จบธุระกันแล้วใช่ไหมฮะ งั้นผมไปละ" อยู่ๆเด็กชายหัวฟ้าก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย
"แล้วลิสาขอโทษเพื่อนหรือยังคะ"
ฉันรีบหันไปทางหลานสาว ไม่ว่างานนี้ใครจะเริ่มก่อน ลิสาต้องเป็นฝ่ายขอโทษ เอ่อ… เราเป็นเด็กใหม่ ยังไงการผูกมิตรกับเพื่อนๆเอาไว้ก่อนน่าจะดีกว่า
"ทำไมหนูต้องขอโทษคะ หนูไม่ผิด หนูไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องตัวของหนูแม้แต่ปลายผม" หลานสาวฉันหันมาทำหน้านิ่งเฉย ส่วนนัยน์ตาก็จ้องเขม็งไปยังเด็กชายผมย้อมสีฟ้าแปร๋นคนนั้น
นั่นไง ว่าแล้ว หลานคนนี้เขาไม่เคยยอมใครง่ายๆ ฉันล่ะภูมิใจในตัวหลานสาวจริงๆ อย่าไปยอมให้ใครมารังแกกันง่ายๆค่ะลูก
"แต่เค้าแค่ดึงหางม้าของลิสาเบาๆเองนะคะ แล้วลิสาก็เล่นใหญ่ไปชกหน้าเค้านะคะ ลิสาทำแบบนี้ได้ยังไงกันคะ"
แต่ฉันก็ทำท่าตกอกตกใจเหมือนเป็นเรื่องใหญ่มากแม้ในใจจะเห็นด้วยกับหลานสาว และอยากจะเล่นงานเจ้าเด็กผมสีฟ้านั่นใจจะขาด นี่บังอาจมาดึงผมหลานสาวสุดที่รักของฉันได้อย่างไร หน้าตาร้ายๆของเด็กนั่นดูไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย
ทว่าต่อหน้าคุณครูใหญ่ เราต้องเล่นบทผู้ใหญ่ซึ่งมีจิตใจโอบอ้อมอารีเอาไว้ก่อน ฉันต้องทำเสมือนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ลิสาเด็กสาวผู้เรียบร้อยทำอะไรแบบนี้ เอ่อ… ทั้งๆที่ลิสาเคยทำอะไรยิ่งกว่านี้มาเยอะ
"ไม่เป็นไรฮะป้า ผมดึงหางม้าเขา เขาต่อยหน้าผม ถือว่าหายกันฮะ" หน้าตากวนๆนั้นหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้กับหลานสาวคนสวยของฉัน
ป้าเหรอ? น้าจ้า น้าก็พอนะจ๊ะ
แม้จะขัดใจกับสรรพนามผิดๆที่เจ้าเด็กหัวฟ้าเรียกฉัน  แต่เสียงห้าวๆแมนๆที่แสดงความกล้าทำกล้ารับนั่นก็ทำเอาฉันใจอ่อนยวบ มองรอยช้ำนั่นแล้วก็เกิดนึกสงสารขึ้นมา จู่ๆป้าก็หันมาเห็นใจพ่อหนุ่มน้อยซะงั้น
เดี๋ยวค่ะพ่อหนุ่มผมรุงรัง หนูโดนชกหน้านะลูก เบ้าหน้าใสๆหล่อๆภายใต้ทรงผมอันปิดหน้าปิดตานั่น ม่วงคล้ำเขียวคล้ำขนาดนั้น หนูต้องมีโวยวายหน่อยมั้ยคะ
ฉันคิดว่าลิสาปล่อยหมัดไปเต็มเหนี่ยวแน่ๆ ฉันรู้จักหลานสาวดี ลิสาปกป้องตัวเองได้
"กรณีนี้ผิดทั้งคู่นะคะ เราตั้งใจจะให้เด็กทั้งสองขอโทษกันและกันอยู่แล้ว เพียงแต่อยากให้ทำต่อหน้าผู้ปกครอง แต่เมื่อผู้ปกครองของเด็กชายเรนไม่มา ดังนั้นเด็กชายเรนและเด็กหญิงลลิสา ครูขอให้เธอทั้งสองกล่าวขอโทษซึ่งกันและกันจ๊ะ"
คุณครูใหญ่ตัดสินด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและด้วยความเฉียบขาดทำให้เด็กทั้งคู่ยอมทำตามแต่โดยดี แต่ก็ด้วยความกระฟัดกระเฟียดกระเง้ากระงอดเล็กน้อยตามประสาวัยรุ่น
"จบแล้วจริงๆใช่ไหมฮะ ผมไปนะฮะ จะไปเอาหนังสือแบบฝึกหัดเลข" เด็กหัวฟ้ารีบลุกยืนขึ้น
"เดี๋ยวค่ะน้องเรนคะ คือน้า! น้านะคะ" ฉันจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า 'น้า'
"น้าอยากจะขอเบอร์โทรศัพท์คุณพ่อหรือคุณแม่หน่อยได้ไหมคะ น้าอยากจะติดต่อไปขอโทษท่านด้วยตัวเอง" อันที่จริงฉันอยากจะโทรไปวีนโวยวายกับพ่อแม่ของเด็กนี่มากกว่า ว่าเลี้ยงลูกยังไงให้ลูกมาแกล้งเด็กผู้หญิง
"ไม่ต้องหรอกฮะป้า ผมไม่ถือสา ก็แค่เด็กผู้หญิงอารมณ์ร้อนคนนึง" สายตาเรียวนั้นปรายมาทางหลานสาวของฉัน
ยัง ยังมาป้า หนักใจแทนพ่อแม่จริงๆ
แต่นี่หนูอายุสิบสี่สิบห้าจริงๆใช่มั้ย พูดจายิ่งกว่าเด็กมหาลัย
"ผมไปล่ะฮะ สวัสดีฮะ"
แล้วพ่อหนุ่มน้อยมาดคูลก็หันมายกมือไหว้สวัสดีฉัน ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องคุณครูใหญ่ไปง่ายๆเช่นนั้นเอง
แล้วนี่คุณครูเค้าไม่คิดจะห้ามปรามหรือเอ่ยอะไรกันบ้างเลยหรือคะ?
"งั้นดิฉันขอชื่อกับเบอร์โทรศัพท์ของผู้ปกครองของเด็กชายเรนจากทางคุณครูใหญ่ได้ไหมคะ" ฉันหันมาทางคุณครูใหญ่ เจ้าเด็กผมฟ้านั่นไม่ให้ก็ไม่เป็นไร ฉันขอจากทางโรงเรียนเลยก็ได้
"เอ้อ คงจะไม่ได้ค่ะ เพราะถ้าเด็กชายเรนไม่อนุญาต เราก็คงจะให้เบอร์แก่คุณลลินไม่ได้ ถือเป็นการรักษาความเป็นส่วนตัวค่ะ แต่ถ้าคุณลลินอยากคุยกับผู้ปกครองของเด็กชายเรน เราให้เบอร์คุณลลินกับเค้าได้นะคะ แล้วแจ้งว่าคุณอยากคุยด้วย"
เอ่อ… เอ้อ คุณครูโรงเรียนนี้เค้าเคารพสิทธิส่วนบุคคลของเด็กๆกันดีจังเลยนะคะ สมกับเป็นโรงเรียนอินเตอร์สินะคะ ให้อิสระเด็กเต็มที่เลย นี่มันคือโรงเรียนในฝันของยัยลิสาชัดๆ
เอาไงดี จะโทรไปวีนดีไหม หรือรอดูทีท่าก่อนดี ลิสาเพิ่งเข้ามาใหม่ ฉันยังไม่อยากให้หลานสาวเป็นจุดสนใจของครูและนักเรียนโรงเรียนนี้จนเกินไป
"ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าทางโน้นไม่ติดใจอะไร ก็ถือว่าแล้วกันไป" ฉันรีบบอก และก็แอบยิ้มในใจ
เด็กนั่นเจอเข้าไปแบบนี้คงไม่กล้ารังแกลิสาอีก ลิสาทำดีมากลูก
"สรุปว่าเดี๋ยวหนูต้องไปนั่งห้องเดี่ยวเลยใช่ไหมคะคุณครู ห้องนั้นไปทางไหนคะ หนูพร้อมแล้วค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณครูใหญ่"
ลลิสาหลานสาววัยใสผู้เก่งกล้าเข้มแข็งของฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ ยกมือไหว้คุณครูใหญ่ แล้วก้าวเข้าไปยืนประชิดคุณครูเล็ก
"ไปกันเลยไหมคะจะได้ไม่เสียเวลา คุณครูกรุณาเดินนำไปด้วยค่ะ"
"เอ้อ จ๊ะ ไปก่อนนะคะคุณลลิน สวัสดีค่ะ" คุณครูเล็กดูท่าทางประหม่าเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเด็กใหม่อย่างลลิสา
หลานสาวหันมาโบกมือร่ำลาฉันก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมคุณครูเล็ก
"เจอกันเย็นนี้ที่บ้านนะคะน้าลิน กลับบ้านดีๆนะคะ แล้วเราค่อยไปคุยกันที่บ้านค่ะ"
คือ… เด็กสมัยนี้เขารับผิดชอบตัวเองกันได้ใช่ไหม
แล้วนี่ฉันมาทำอะไรที่นี่? ฉันมีประโยชน์อัลไล?
…


## วันนี้ยุ่งจังเลย

10:15 น.
ฉันรีบซ้อนวินมอเตอร์ไซต์หัวกระเซิงกลับมาออฟฟิศด้วยความร้อนรน ไม่รู้ประชุมสำคัญจะเสร็จสิ้นไปหรือยัง แต่ไม่ว่าจะรีบร้อนแค่ไหน ฉันไม่ลืมที่จะแวะทักทายลุงประยุทธ์ที่ป้อมยามหน้าอาคารอย่างรวดเร็ว
"ลุงยุทธ์คะ เพลงชาติเมื่อเช้าน่ะ มาจากโทรศัพท์ของลินเองค่ะ คราวหลังถ้าลุงได้ยินเพลงชาติพร้อมกับมีลินอยู่ใกล้ๆ ลุงไม่ต้องยืนแล้วนะคะ"
"คร้าบคุณลิน แหม เมื่อเช้าลุงก็ตกใจหมดเลย กลัวยืนไม่ทัน" ยามสูงวัยยิ้มแย้มทักทายตอบ
ก็ต้องเห็นใจแกหน่อยล่ะนะ ลุงยุทธ์แกได้ชื่อว่ารักชาติที่สุดในบริษัทเราแล้ว
แล้วฉันก็มาหยุดที่ฝ่ายต้อนรับของบริษัทเป็นจุดต่อไปทันทีที่ผ่านเข้าประตูอาคารเข้ามา
"น้องน้ำหวาน เช็คให้พี่ด่วนทีนะจ๊ะ ประชุมเปิดตัวท่านประธานคนใหม่เมื่อตอนเก้าโมงเช้านี่ ประชุมกันที่ไหนจ๊ะ ใช้ห้องประชุมใหญ่หรือเปล่า" ฉันกระหืดกระหอบรีบให้น้องน้ำหวานเช็คสถานที่ประชุม
"เค้าเลิกประชุมกันแล้วค่ะพี่ลิน คนในออฟฟิศกลับมานั่งทำงานกันหมดแล้ว"
คุณวารุณีหรือน้องน้ำหวานพนักงานต้อนรับคนสวยตอบกลับมาแทบจะในทันที
"อะไรกัน ประชุมแค่ชั่วโมงเดียวเองหรือ"
"ค่ะ คุณไมตรีแกจองเวลาไว้แค่ชั่วโมงเดียวด้วยค่ะ แกบอกว่าท่านประธานไม่ชอบความยืดเยื้อ"
ไม่น่าเชื่อว่าบริษัทจะเลิกประชุมตรงเวลาได้ด้วย ทุกทีเห็นคุยกันน้ำท่วมทุ่งเรื่อยเปื่อยเกินเลยเวลากันไปอย่างไม่มีกำหนด
นี่ประธานบริษัทคนใหม่เค้ามาเหนือจริงๆ!
แต่เอ… หรือจะเป็นเจ้านายประเภทไม่มีอะไรจะพูด
ฮึ ฮึ เจ้าเด็กน้อย…
"นี่พี่ลินไม่ได้เข้าประชุมหรือคะ ตายแล้ว นี่หนูนึกว่าหนูพลาดอยู่คนเดียวนะคะเนี่ย เสียดายหนูต้องอยู่เฝ้าที่ฟร้อนท์นี่ คนอื่นเค้าออกมาซุบซิบกันให้แซ่ดว่าประธานคนใหม่ท่าทางโหดปนแซ่บมากกกก"
น้องน้ำหวานตั้งท่าจะเม้าท์ยาว ทำให้ฉันต้องรีบเบรกไว้ก่อน
"ไว้เดี๋ยวพี่แวบมาเม้าท์ด้วยนะจ๊ะ ตอนนี้พี่ต้องรีบเข้าห้องทำงานก่อน"
ฉันโบกมือลาน้องน้ำหวานผู้ซึ่งนับได้ว่าเป็นแหล่งข้อมูลแห่งวงการซุบซิบของบริษัทเราอย่างแท้จริง คนสวยๆตัวเล็กๆคนนี้รู้ทุกความเป็นไปในบริษัท การมีสายสัมพันธ์อันสนิทสนมแนบแน่นกับน้องน้ำหวานจึงเป็นหนทางที่จะทำให้เราได้ข้อมูลที่หลากหลายมากขึ้น
แต่เอ… จะว่าไป ฉันก็สนิทสนมกับคนเกือบทั้งบริษัทอยู่แล้วนี่นะ
10:40 น.
ฉันเสยผมอย่างลวกๆขณะรีบเดินไปยังห้องทำงาน เดี๋ยวเอากระเป๋าไปวางที่โต๊ะก่อน แล้วค่อยเข้าห้องน้ำเสริมสวย เฮ้อ… เมื่อเช้าอุตส่าห์โพกผ้าพันผมมาซะอย่างสวยงาม หมายมั่นจะให้ท่านประธานคนใหม่ตื่นตะลึง เจอพี่วินมอเตอร์ไซต์ซิ่งซะขนาดนั้น …หมดกัน
ในที่สุดฉันก็โซซัดโซเซเหงื่อตกเข้ามาถึงหน้าห้องทำงานส่วนตัวจนได้
แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น? ทีมงานคุณภาพของฉันทำไมมานั่งกระจุกรวมตัวกันเป็นหมาหงอยหน้าห้องของฉันอย่างนั้น อย่าเพิ่งสนใจดีกว่า นี่กำลังเหนื่อยมาก
และเมื่อเห็นฉันเดินผ่านหน้าเข้าห้องไปโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ทุกคนต่างลุกขึ้นแล้วเดินตามฉันเข้ามาในห้องทำงานเล็กๆของฉันทันที
"ซิสไปไหนมาคะเนี่ย พังแล้ว พังมาก พังปุริเย่!" เมื่อประตูห้องทำงานกระจกของฉันปิดลง คิตตี้ก็เริ่มเป็นคนแรก
"มีอะไรคะคุณคิตตี้ อะไรพัง แต่เดี๋ยวขอพี่กินน้ำก่อนได้หรือเปล่าคะ"
ฉันวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ ก่อนจะล้วงมือหยิบขวดน้ำแร่ในกระเป๋าออกมาดื่ม แล้วเอนหลังนั่งพิงพนักพักเหนื่อยขณะกวาดตามองบรรดาลูกทีม
หัวหน้าแผนกออกแบบผลิตภัณฑ์คือตำแหน่งอย่างเป็นทางการของฉัน
"แล้วนี่มีเรื่องอะไรกัน ทำไมไม่ประจำที่โต๊ะแล้วเริ่มทำงานทำการกันคะ เพิ่งจะประชุมกันเสร็จไม่ใช่รึ"
"ก็ซิสมาช้าน่ะสิ ทีมนั้นเอาไปกินหมดเลย" คุณคิตตี้ผู้เป็นตัวแทนเข้าร่วมประชุมของฉันยังคงพูดจาไม่ได้เนื้อหาเช่นเดิม
"อะไร? ทีมอะไร เมื่อคืนมีบอลเหรอ ฮะ อย่าบอกนะ ว่าจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่าแมนยูชนะลิเวอร์พูล โอว ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่"
เชี่ย! แค่ปิดเฟซหนึ่งวัน ทำไมโลกข้างนอกมันวินาศขนาดนี้
"น้องเยลลี่ครับ รายงานพี่ลินไปครับ" สุกรีลูกน้องคนโปรดเมินเฉยต่อประโยคไร้สาระของฉัน เขาพยายามกลับเข้าเรื่องโดยหันไปทางรุ่นน้องในทีมซึ่งยืนอยู่ข้างๆ
"เก้าโมงเช้าตรงเวลาเป๊ะ เปิดตัวท่านผู้บริหารคนใหม่ คุณเซน ลูกชายของคุณราเชนทร์ เพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น อายุ 32 ปี หล่อสไตล์โอปป้า หน้าอีโดฮยอน หุ่นอีจองซอก ความเย็นชาเทียบได้กับเจ้าชายรัชทายาทลีชินจากซีรีส์ Goong"
เสียงรายงานมาจากน้องหมวยผมม้าสั้นเต่อกับแว่นเหลี่ยมนามว่าเยลลี่ ผู้ที่พูดจารู้เรื่องที่สุดในทีม แม้วัยวุฒิจะน้อยที่สุดในทีม
"โสดอยู่แน่ๆ" คิตตี้พุ่งความเห็นออกไปหลังจากเยลลี่จบประโยค
"ใครโสด ท่านประธานคนใหม่น่ะเหรอ" ฉันถาม
"หนูเอง"
"โธ่ คิดตี้ นั่นใครๆเค้าก็รู้กันป่าวคะ" ฉันมองบนกับคิตตี้
"จะพูดทำไม?" สุกรีให้ความเห็นเป็นประโยคกึ่งคำถาม
ฉันพยักหน้าเห็นด้วยกับสุกรี ก่อนจะหันมาทางเยลลี่อีกครั้ง
"ว่าแต่คุณเซนเค้ามีลูกแล้วไม่ใช่รึ พี่เคยได้ยินแผนกบัญชีเค้าเม้าท์กัน"
แน่นอนข่าวลือเรื่องผู้บริหารคนใหม่มันต้องมีมาก่อนหน้านี้แล้ว
"มีลูกแล้ว แต่เมียอย่างเป็นทางการยังไม่น่ามีนะฮ้าซิส ถ้าเมียลับๆก็ไม่แน่" เรื่องข่าวลือนั้นคิตตี้เค้าถนัด
"โอเค พักเรื่องลูกเรื่องเมียเอาไว้ก่อน แล้ว? ตื่นเต้นอะไรกัน?" ทำไมทุกคนทำเหมือนโลกกำลังจะแตก กะอีแค่มีประธานบริษัทหน้าสไตล์เกาหลี สมัยนี้ผู้ชายจะทำศัลยกรรมก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
"เก้านาฬิกาสามสิบนาที เปิดตัวทีมดีไซน์ทีมใหม่ ซึ่งเป็นทีมของคนรุ่นใหม่ทั้งทีม อายุเฉลี่ยของผู้ร่วมทีมคือ 22-26 ปี ใช้ชื่อทีม Younger Fresher" น้องเยลลี่รายงานต่อไป
"นั่นชื่อทีม หรือชื่อรุ่นตู้เย็นเบอร์ห้าประหยัดไฟ" ฉันถามออกไป ใครคิดชื่อนี้วะ
"ผมว่าชื่อเหมือนน้ำยาดับกลิ่นเต่ามากกว่า" สุกรีให้ความเห็น
"แล้วเราต้องตั้งชื่อทีมด้วยไหมเนี่ย แบบ Older Lover ไรงี้" ฉันเสนอออกไป
"หรือ Older Slower" สุกรีรีบสนับสนุนฉัน สุกรีเป็นลูกทีมที่ฉันรักมาก เขาไม่เคยปล่อยให้มุกของฉันต้องโดดเดี่ยว
"หรือ Older Darker ไหมคะซิส ดูเหี้ยมดี" คิตตี้หันมาเล่นด้วย
"หรือ Older Stronger" อันนี้สุกรีพยายามอีกครั้ง เออแฮะ ดูเข้าท่าที่สุด
"เมื่อไหร่พวกพี่ๆจะเลิกเล่นกันคะ" น้ำเสียงเยลลี่ดูเหนื่อยหน่ายสุดๆ
"เอ้อ ขอโทษค่ะ พี่ขอบคุณนะคะสำหรับข้อมูล"
ในเมื่อเยลลี่เป็นน้องผู้หญิงที่อายุน้องที่สุดในทีม ฉันก็ต้องเอาใจหน่อย แม้จะแอบสงสัยต้องแต่ต้นจนจบ ว่าพ่อแม่เขาเคยคิดรู้สึกผิดบ้างไหมที่ตั้งชื่อลูกไม่สัมพันธ์กับใบหน้าและคาแรคเตอร์
คือ… น้องหน้านิ่งมากกกกก แต่ชื่อเยลลี่ที่มีลักษณะเด่นเป็นความนุ่ม
"สรุปว่า?" นี่แล้วคือยังไง ฉันต้องทำอะไร
"ก็ทีมเรามีคู่แข่งแล้วไงคะซิส ทีมนั้นเด็กกว่า สดกว่าตั้งเยอะ คุณเซนเค้าตั้งทีมนั้นมาเพื่อให้มาบี้ทีมเราโดยเฉพาะ" คิตตี้ร้อนอกร้อนใจต่อไป
ก็จริงนะ ขนาดน้องเยลลี่ที่เด็กที่สุดในทีมของเรายังอายุมากกว่าคนที่อายุมากที่สุดในทีมนั้นเลย แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนร้อนใจอะไร
"มีสองทีมก็ดี จะได้ช่วยกันทำงาน" และฉันก็ยังตักเตือนน้องๆต่อไปด้วยสีหน้าที่ดูมีวุฒิภาวะ "ทำไมต้องไปอิจฉาเด็ก เรามันผู้ใหญ่แล้ว คีพคูลเข้าไว้"
"คือพี่ครับ คุณเซนแกบอกว่า สิ้นปีนี้จะคัดเหลือทีมดีไซน์ทีมเดียว เอาทีมที่ทำยอดขายมากกว่าครับ" ในที่สุดสุกรีก็เป็นผู้เฉลยโค้ดลับของคำว่า 'พัง'
"ว็อท? เฮ้ย ทำงี้ได้ไง โหดไปป่าว นี่เค้าประกาศเรื่องนี้กลางที่ประชุมเปิดตัวเค้าเองเนี่ยนะ"
ฉันหัวร้อนขึ้นมาเฉย เหมือนคุณประธานบริษัทคนใหม่นี้จะข้ามหน้าข้ามตากันมากเกินไปแล้ว
"ก็หนูถึงว่าไงคะซิส ว่าพังจริงๆ เหมือนแผนกเราถูกลากไปตบกลางอากาศ แล้วนี่หนูสงสัยมาก ว่าซิสไม่รู้เรื่องของทีมใหม่มาก่อนได้ยังไง ปกติซิสรู้ทุกเรื่องนี่คะ" คิตตี้ได้ทียุยงความหัวร้อนของฉันให้เพิ่มมากขึ้น
"ไหน ห้องคุณเซนอยู่ไหน"
ฉันลมออกหู นี่ฉันพลาดข่าวกรองเรื่องนี้ไปได้ยังไงกัน แหม เจ้าเด็กน้อย มาทำงานวันแรกก็ท้าทายรุ่นใหญ่ซะแล้ว
"ชั้นสอง ริมสุดปลายทางเดิน ห้องเดิมของคุณราเชนทร์ค่ะพี่" เยลลี่เป็นผู้ให้ข้อมูลอีกเช่นเคย
ลุยต่อไม่รอละ เดี๋ยว เดี๋ยวได้เจอกันแน่ คุณเซน!
11:15 น.
แวะห้องกาแฟซะหน่อยดีกว่า ไหนๆก็เป็นทางผ่านไปทางห้องคุณเซน ตั้งแต่เช้ามานี่ยังไม่มีกาแฟตกถึงท้องซักถ้วยเลย มีแต่เรื่องนั้นเรื่องนี้เข้ามาไม่หยุดหย่อน
ฉันก้าวเท้าเข้าไปในห้องกาแฟเล็กๆทางซ้ายมือริมทางเดินนั่น เผอิญสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับบรรดาซองชาพร้อมดื่มสำเร็จรูปยี่ห้อใหม่ๆซึ่งวางเรียงรายอยู่ในถาดบนเค้านท์เตอร์เล็กๆที่อยู่ชิดผนังด้านหนึ่ง เอ๊ะ น่าสนใจมาก ออฟฟิศเรามีแม่บ้านคนใหม่หรือนี่ ซองชาพวกนี้เขียนด้วยภาษาแปลกๆด้วย มันคือภาษาอะไรกันนะ เมื่อหยิบมาดูใกล้ๆเป็นตัวน่ารักๆแบบนี้ อ่อ น่าจะภาษาญี่ปุ่น
บร๊ะเจ้า! บริษัทเราเสิร์ฟชาจากญี่ปุ่นให้พนักงาน!
มือขวาฉันหยิบบรรดาซองชาสีสันสดใสเหล่านั้นขึ้นมาดูอย่างเพลิดเพลิน แพ็กเกจจิ้งสไตล์ญี่ปุ่นเค้าอะเนอะ น่ารักกุ๊กกิ๊กเป็นที่สุด ใครกันนะที่ช่างสั่งซื้อชาพวกนี้มา เดี๋ยวต้องถามคุณแม่บ้านซะแล้ว
ส่วนมือซ้ายของฉันก็เอื้อมไปหยิบถ้วยเอสเพรสโซ่จากเครื่องทำกาแฟสำเร็จรูปที่วางเยื้องอยู่ข้างๆ
"คุณลลินครับ นั่นกาแฟของผม"
เนื้อเสียงนั้นนุ่ม ทว่าน้ำเสียงนั้นช่างเย็นชายิ่งนัก ทำให้ฉันขวับไปทันที ใครกัน มาขัดหวะวินาทีที่ฉันกำลังรื่นรมย์กับการสำรวจชายี่ห้อใหม่ๆของออฟฟิศอยู่
หันไปก็เห็นหนุ่มตัวสูงหน้าใสใส่แว่นตาขอบกลมใส ยืนกอดอกเอนตัวด้วยท่าทางสบายๆพิงอยู่ที่ประตูทางเข้าห้องกาแฟ พิจารณาดูความอ่อนเยาว์ของใบหน้า เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนที่ห่อหุ้มไหล่กว้าง บวกกับกางเกงยีนทรงวัยรุ่นนั้นแล้ว คงจะเป็นเด็กเข้าใหม่สินะ
แล้วนี่รู้จักชื่อฉันได้ยังไง!
อ๋อ ก็คงได้ยินพนักงานในบริษัทพูดถึงฉันบ่อยๆล่ะสิ ทำนองว่า
'คนนั้นไง คุณลลินดีไซน์เนอร์มือหนึ่งของบริษัทเราเลยนะ'
'นั่นคือเค้าล่ะ ผู้ออกแบบอาร์มแชร์ในตำนานของบริษัทเรา รุ่น Soft and Errogance รุ่นที่ขายดีติดอันดับหนึ่งมาอย่างยาวนาน'
'คนที่สวยๆเปรี้ยวๆ ผมสั้นๆเก๋ๆคนนั้นน่ะ อย่าไปแหยมกับเค้าเชียว เค้าเป็นขาใหญ่ประจำบริษัท'
คริคริ ฉันรู้ตัวดีถึงความโด่งดังของตนเองในบริษัทนี้ ก็คงช่วยไม่ได้นะ… เด็กเข้าใหม่คงต้องได้ยินชื่อเสียงของฉันมาบ้างล่ะ
โอเค งั้นเพื่อเป็นการทำให้เด็กใหม่ไม่เกร็งจนเกินไปนัก ฉันก็ต้องแสดงความเป็นผู้ใหญ่ใจดีขี้เล่นสักหน่อย
"ของน้องเหรอคะ แน่ใจเหรอ พี่ว่าพี่มาถึงที่ห้องกาแฟนี้ก่อนน้องน้า" หยอกๆไป แสดงความเป็นกันเอง
"ครับ ผมแน่ใจว่าเป็นของผมครับ" เหมือนแววตาที่มองผ่านแว่นนั้นมาจะมีความแวววับท้าทาย ทว่าน้ำเสียงก็ยังคงห่างเหินไว้ตัวและเย็นชาอยู่ เด็กๆก็งี้ล่ะ ชอบทำท่ามั่นอกมั่นใจเว่อร์วังเข้าไว้ก่อน
แล้วนี่ใจคอจะไม่ยิ้มกลับให้รุ่นพี่สักนิดหรือคะ แล้วทรงผมตั้งโด่เด่อย่างนั้นนี่ คิดมาดีแล้วหรือคะ ที่ใส่เข้าไปนั่นเจลหรือกาวลาเท็กซ์คะ
"ตายจริง พี่เผลอจิบไปแล้วซะด้วย งั้นเดี๋ยวพี่ทำให้ใหม่นะคะ"
ฉันต้องแสดงบทรุ่นพี่ที่แสนใจเย็นเข้าไว้ก่อน ไม่ช้านานเด็กน้อยคงจะหลงเสน่ห์ฉัน แล้วเข้ามาสวามิภักดิ์เป็นพรรคพวกฉันอีกคน
"ไม่เป็นไรครับ ผมต้องรีบไปแล้วครับ เผอิญมีธุระด่วน" คำปฏิเสธนั่นดูมั่นใจ
"เดี๋ยวค่ะ น้องเพิ่งมาทำงานวันแรกหรือคะ นี่พี่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย อยู่แผนกอะไรคะ" ฉันแสดงความเอาใจใส่ต่อผู้อ่อนวัยกว่า
แปลกที่ฉันไม่รู้ว่าวันนี้จะมีพนักงานใหม่เข้ามา ปกติน้องน้ำหวานประชาสัมพันธ์คนสวยจะคอยรายงานทุกเรื่องไม่ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเม้าท์ให้ฉันรับรู้นี่นา
"ครับ ผมเพิ่งมาวันนี้ ยินดีที่ได้รู้จักครับ แล้วค่อยคุยกันครับ" ว่าแล้วพ่อหนุ่มนั่นก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เอ… แววตานั่นดูยิ้มเยาะๆยังไงชอบกลแฮะ
11:35 น.
อ้าว เพิ่งดูนาฬิกา นี่มันจะเที่ยงแล้ว ว้า! ถึงเวลาพักกินข้าวกลางวันซะละ
งั้นคงต้องรอไปเจอคุณเซนหลังเที่ยงละกัน…
ฉันเคยอ่านจากหนังสือฮาวทูเรื่องปรัชญาการต่อรอง เขาบอกว่าหากเราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ต้องห้ามต่อรองตอนก่อนเวลาอาหาร เพราะฝ่ายตรงข้ามอาจจะกำลังหิวอยู่ แล้วพาลอารมณ์เสีย ไม่ฟังไม่ฟังอีร้าค่าอีรมใดๆทั้งสิ้น เป้าหมายของเราจะไม่สัมฤทธิผลเอาได้
ตอนนี้ฉันควรต้องไปหาอะไรอร่อยๆใส่ท้องก่อนดีกว่า เมื่อวานเห็นคิตตี้บอกว่าตรงซอยข้างตึกเรามีร้านกวยจั๊บเปิดใหม่ ของอย่างนี้มันต้องลอง!
13:30 น
เพิ่งกลับเข้าออฟฟิศ เม้าท์กับคิตตี้และสุกรีเพลินไปหน่อย วันนี้น้องเยลลี่ไม่ได้ลงไปกินข้าวด้วย เลยไม่มีคนคอยเตือนคอยกำกับเวลา ซวยไป เข้างานสายอีกแล้ว
13:40 น
พังจริง ไปไม่ทัน คุณเซนเพิ่งจะออกไปโรงงานไปเมื่อกี้เอง ถ้าคุณไมตรีอยู่ ก็ยังพอจะถามไถ่เรื่องทั้งหมดได้ แต่คุณไมตรีก็ไปกับคุณเซนด้วย เฮ้อ ครั้นจะตามไปโรงงานก็กลัวเดี๋ยวจะเอิกเกริกกันจนเกินไป
เค้าจะกลับเข้ามาออฟฟิศกันอีกหรือเปล่าหนอ
ใจเย็น หรือรอพรุ่งนี้ก่อนก็ได้
13:40 น - 18:00 น
ลืมเรื่องคุณเซนเสียสนิท มัวแต่วุ่นวายเรื่องซัพพลายเออร์เจ้าประจำส่งสินค้าไม่ตรงกับแบบที่ให้ไป
19:00 น.
ว่าจะกลับไปปลอบขวัญยัยลิสาที่บ้านเรื่องโดนสั่งให้นั่งห้องเดี่ยวหนึ่งวัน แต่คุณวิสกี้เพื่อนสนิทของฉันโทรเข้ามาตอนหกโมงเย็นพอดิบพอดี บอกว่ามีเรื่องกลุ้มใจด่วนมาก โอเค งั้นเรื่องลิสาเอาไว้ก่อน
"ไฮจ้ากี้" ฉันปราดเข้าไปหาเพื่อนทันทีที่เห็นคุณเธอยืนกระสับกระส่ายรออยู่หน้าร้าน
"ไฮจ้าลิน" วิสกี้แนบแก้มซ้ายขวากับฉันเพื่อเป็นการทักทายกัน
หมูกระทะในซอยลึกลับของย่านทองหล่อคือร้านประจำของเรา แม้ชุดที่เราทั้งคู่สวมใส่จะไม่เข้ากับกระทะและจานผักบุ้งที่วางอยู่ตรงหน้า เพราะเราต่างก็ตรงดิ่งมาจากการทำงานกัน แต่ทำไงได้ หมูกระทะร้านนี้คือดีย์ที่สุดแล้ว
"น้องครับ พี่ขอน้ำซุปเพิ่มด้วยครับ" หนุ่มหล่อมาดเนี้ยบหันไปบอกน้องพนักงานหน้าหวาน
"แกอย่าส่งตาหวานหล่อให้มากนักสิคะ สงสารน้องเค้า เหมือนแกให้ความหวังเค้ายังไงไม่รู้" ฉันแอบเตือนเพื่อนหนุ่ม
"จะให้ทำไง นั่นมันคือใบหน้าที่เฉยชาที่สุดของชั้นแล้ว" คนหล่อตอบด้วยสีหน้าเฉย
"แต่แกตาหวานไง หน้าแกเฉย แต่แกตาหวาน มันทำให้สาวๆเข้าใจผิด เข้าใจไหมกี้"
คุณเกย์หนุ่มหน้าเชิ่ดตาหวานข้างๆนี้คือเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยวัยเด็กของฉันเอง เราเรียนชั้นอนุบาลประถมและมัธยมมาด้วยกันตลอด กี้หรือชื่อเล่นเต็มๆคือวิสกี้ หนุ่มอาร์ตไดเร็กเตอร์ประจำบริษัทโฆษณาชื่อดังของเมืองไทย
"แล้วไงยะ ชั้นต้องทำตาโหดเหี้ยมตลอดเวลาใช่ไหม สาวๆเค้าจะได้ไม่เข้าใจผิด" แล้วคุณกี้เธอก็ทำตาถมึงทึงประกอบการคีบหมูพลิกกลับไปมา
"เอ้อ งั้นช่างเถอะ" ฉันเห็นสายตานั่นแล้วรู้สึกขนลุกซู่ ต้องเสไปหยิบมะนาวมาบีบใส่น้ำจิ้ม
หลังจากที่เราเงียบกันไปพักใหญ่เพื่อเติมหมูกระทะเข้าไปให้เต็มพุง ฉันจึงเริ่มเข้าเรื่องร้อนใจของเพื่อน
"นี่เธอมีอะไรกลุ้มใจ ถึงเรียกชั้นมาด่วนคะคุณกี้"
วิสกี้หยุดชะงักมือที่กำลังคีบวุ้นเส้น หน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
"แก… คือ… ชั้นกำลังหลงรักหนุ่มน้อยคนนึง"
"เฮ้ย มีคนทำให้แกหลงรักได้ด้วยเหรอ ต้องเป็นอภิมหาเกย์หล่อแน่เลย" ฉันถือโอกาสทีเผลอ รีบคีบลูกชิ้นกุ้งลูกสุดท้ายมาจากบนเตา
วิสกี้เพื่อนฉันมีเกย์หนุ่มเกย์แก่ สาวน้อยสาวใหญ่ หลงรักกันให้เพียบ แม้จะแฟนเยอะ แต่วิสกี้ก็ยังครองตัวหยิ่งยโส ไม่หลงรักใครตอบง่ายๆ
"ป่าว น้องเค้าไม่หล่อ ติดจะอวบๆตันๆด้วยซ้ำ แต่น้องเค้าอัจฉริยะว่ะแก ชั้นชอบคนเก่ง"
แล้ววิสกี้ก็ถอนหายใจ พลางเหม่อมองไปไกล
ฉันมองตามสายตาหวานเยิ้มนั้นไป คุณกี้เขามองหมูกระทะของโต๊ะข้างๆทำไม
"ชั้นชอบคนยาก พอมีความรู้สึกตกหลุมรักที มันเลยเป็นเรื่องใหญ่สำหรับชั้น ไม่เหมือนแกหรอก หลงรักคนง่าย แล้วก็เทคนง่ายๆ แกมันพวกคนไม่จริงใจ"
"อ้าว เดี๋ยว คุณกี้ หล่อนมาปรึกษาปัญหาหัวใจกะชั้นนะยะ แล้วไหงกลายเป็นมาเยินยอชั้นล่ะคะ"
"โทษทีแก ชั้นลืมตัว" ดวงตาหวานฉ่ำของวิสกี้ดูตระหนก
"แต่แหม นั่นเป็นความเข้าใจผิดของคนทั่วไปนะคะ ตอนชั้นรักน่ะ ชั้นก็รักจริงจัง รักคนเดียวด้วย แล้วพอคบๆไป อยู่ๆมันก็หมดรัก ชั้นก็เท ชั้นผิดตรงไหน"
ฉันไม่ได้แก้ตัวนะ ก็มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ที่ผ่านๆมาฉันเป็นฝ่ายจีบก่อนด้วยซ้ำ ก็ด้วยลูกเล่นอันแพรวพราวของฉันมักจะทำให้บรรดาหนุ่มหล่อๆเล่นตัวทั้งหลายหลงเสน่ห์ หลวมตัวมาคบกับฉัน แต่แล้ววันนึงฉันก็เกิดเบื่อขึ้นมา ฉันก็ขอเลิก มันก็แฟร์นี่นา
"เอาเถอะ มาว่าเรื่องของหล่อนกันต่อ แล้วมันมีปัญหาตรงไหน" ฉันไม่เห็นว่าเรื่องรักๆใคร่ๆของฉันมันจะน่าสนใจ ไปต่อเรื่องของคุณกี้ดีกว่า
"ปัญหาก็คือน้องข้าวปุ้นเค้าเป็นนักศึกษาฝึกงานน่ะสิ"
"ดะเดี๋ยว เด็กฝึกงาน!"
วิสกี้พยักหน้าช้าๆด้วยอาการเขินอาย
"แปลว่าอายุยี่สิบต้นๆ แล้วมาเทียบกับพวกเราวัยปูนนี้ โอว คุณกี้ ชั้นไม่อยากจะบวกลบคูณหารความต่างของอายุเลย" ฉันส่ายหน้ารัวๆ บร้าไปแล้ว คุณกี้เธอคิดจะกินหน่อไม้ที่เพิ่งจะแตกหน่อ
"นี่แกจะเป็นเกย์แก่หลอกกินเด็กเรอะ" ฉันโพล่งออกไปตรงๆ
"แกรรรร ความรักมันไม่มีขีดขั้นของอายุ กระบี่อยู่ที่ใจ แม้กิ่งไผ่ก็ไร้เทียมทาน" วิสกี้พยายามจะโยงเข้าไปหาตำนานฤทธิ์ดสั้นของโกวเล้งทั้งๆที่ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน
"กระบี่มิได้อยู่ที่ใจ แต่หากอยู่ถัดไปจากพังงา" ฉันต่อเติม
"กระบี่อยู่ที่ใจ แต่น้ำจิ้มไก่ ต้องแม่ประนอม" วิสกี้เผลอตอบโต้
"โนว! ชั้นไม่ชอบกินเด็ก น่ารำคาญ" ฉันดึงสมาธิของเพื่อนกลับเข้าเรื่อง
"แกรรร ช่วยชั้นคิดหน่อย จะจีบเด็กยังไงดี ช่วยกันคิดไว้ เผื่อวันนึงแกจะได้เอาไปใช้ด้วยไง"
โอวววว โนวววว ฉันไม่เอาด้วยหรอก ความรักกับเด็กน่ะหรือ ไม่มีทางเกิดขึ้นกับฉันอย่างแน่นอน!
21:00 น.
คุณวิสกี้เธอลากฉันมาดื่มต่อที่ผับเปิดใหม่เล็กๆแถวๆนั้น แม้ฉันจะทัดทานว่ามันไม่สมควร เพราะหัวของพวกเรากำลังเหม็นมากจากการรมควันหมูกระทะ แต่คุณกี้เธอก็ไม่หวั่น
และแล้วคืนวันจันทร์ต้นอาทิตย์การทำงานของฉัน… ก็เริ่มต้นด้วยความมึนเมาจนได้
ถึงกระนั้น อันที่จริงการกรึ่มตั้งแต่หัวอาทิตย์มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย
ประเด็นที่สำคัญกว่าก็คือ การไปดื่มต่อที่ผับกับคุณวิสกี้ในคืนนี้ ฉันดันไปเจอใครบางคน แล้วดันเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ฉันต้องเกิดความอับอายถึงขีดสุดในวันรุ่งขึ้น!


## เซนครับ

กว่าจะกลับถึงบ้านก็ห้าทุ่ม…
ผมจอดจักรยานคู่ใจไว้ที่โรงจอดรถ แล้วเดินตามทางเดินโรยกรวดผ่านสวนญี่ปุ่นเล็กๆเข้ามาในบริเวณโถงของบ้าน และเมื่อเปิดประตูเลื่อนเข้ามาข้างใน ก็เห็นเจ้าเด็กห้าวกำลังนั่งเล่นเกมอยู่กับพ่อ ทั้งสองไม่ได้หันมาสนใจผมเลย
หลังจากยืนมองเด็กทรงผมรากไทรหัวสีฟ้าตรงหน้าอย่างเบื่อหน่ายอยู่ครู่หนึ่ง และก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครตระหนักถึงการมีตัวตนของผม ผมจึงต้องแก้เขินตัวเองที่ถูกเมิน โดยการเดินไปเปิดตู้เย็นรินน้ำแร่จากขวดใส่แก้วจนเต็มแล้วยกขึ้นดื่มอึกใหญ่ ก่อนจะรินเติมให้เต็มแก้วอีกรอบ แล้วเดินถือแก้วตรงมาที่โซฟาที่พ่อกับเด็กห้าวนั่งกันอยู่
ผมเหวี่ยงเป้ที่สะพายอยู่ไปบนพื้นข้างตัว แล้วทรุดลงนั่นที่โซฟาตัวเล็กข้างๆ
แม้จะรำคาญทรงผมที่ปิดหน้าปิดตาของเจ้าเด็กคนนี้มาก อยากจะลุกขึ้นไปเอากรรไกรมาตัดปอยผมข้างหน้านั่นออกให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องทำไม่รู้ไม่ชี้ เพราะอันที่จริงก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเค้า แถมพ่อผมก็ชอบให้ท้ายเจ้าหลานชายคนเดียวคนนี้เหลือเกิน
"ที่โรงเรียนเค้าว่าไงบ้าง"
ผมถามออกไป ปรายตาไปทางเจ้าหัวฟ้า ก่อนที่จะปรายตามองไปทางพ่อ แล้วปรายตากลับมาที่เจ้าหัวฟ้า
แต่ทั้งสองคนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสนใจผม ผมรู้ งอนผมกันอยู่ล่ะสิท่า
เก้อไป… ก็เลยต้องแก้เก้อด้วยการยกแก้วขึ้นดื่มน้ำแร่อีกครั้ง
"พ่อติดประชุมสำคัญจริงๆ ขอโทษที่ไปหาไม่ได้ แล้วคุณครูเค้าว่าไงบ้าง" ผมพยายามอีกครั้ง
ถือว่ายอมง้อละกัน ต้องยอมๆเค้าหน่อย ไหนๆวันนี้ผมก็โหดไปนิดที่ไม่ยอมไปหาเค้าที่โรงเรียนตอนเกิดเรื่อง ทั้งๆที่ความจริงผมควรจะไปนะ ลูกผมเค้าเพิ่งจะเข้าเรียนที่นี่แท้ๆ
"ก็ไม่ว่าไง"
ในที่สุดเด็กหัวฟ้าก็ตอบมา คงรู้ว่าผมไม่ได้ง้อใครบ่อยๆ
แต่คุณลูกชายก็ยังไม่ยอมหันมามองผมเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ทีวีจอใหญ่นั่น มือยังคงไม่ว่างจากจอยสติ๊ก ผมมองตาม นี่มันเกมบ้าอะไรกัน เลือดสาดขนาดนี้ เหมือนจริงอีกต่างหาก แล้วมันเหมาะสำหรับทุกเพศทุกวัยเรอะ
ผมหมายความว่า มันเหมาะกับคนวัยชราอย่างพ่อผมด้วยหรือ เดี๋ยวก็ได้หัวใจวายกันพอดี
"ครับ!" ผมย้ำ
"ห้ะ?" เจ้าหัวฟ้าย้อน
"เฮ้ย คุณเรนครับ นี่พ่อเอง พ่อนะเว้ยเฮ้ย พูดกับพ่อต้องลงท้ายด้วยครับ"
แม้จะพยายามสั่งสอน แต่ผมก็อดสะท้อนใจในรอยฟกช้ำบนโหนกแก้มใสนั่นไม่ได้ เจ็บมากไหมลูก…
"ทีพ่อพูดกับปู่ไม่เห็นลงท้ายด้วยครับเลย" คำยอกย้อนที่กลับมาทำเอาผมหมั่นไส้
"ก็พ่อโตแล้ว" ผมเถียงข้างๆคูๆกลับไปบ้าง
ได้เลย! อยากจะต่อปากต่อคำกันใช่ไหม
"ต่างกันตรงไหน?"
ดูคุณเรนเค้านะครับ เถียงคำไม่ตกฟากนะครับ ผมเหลืออดจริงๆ ปู่เค้าเลี้ยงมายังไงเนี่ย
ใช่ครับ พ่อของเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้คือผมเอง ผมชื่อเซน ส่วนปู่ของเจ้าเด็กนี่ ก็คือพ่อของผม เขาชื่อคุณราเชนทร์
"มะพร้าว คุณเซนกลับมาแล้ว มาเอากระเป๋าคุณเซนไปเก็บด้วย"
พ่อผมตัดบทโดยการตะโกนเรียกพ่อบ้านเก่าแก่ หรืออีกนัยหนึ่ง คุณมะพร้าวนี่คือเลขาส่วนตัวของพ่อผมเลย แทบจะตัวติดกันตลอด ทั้งขับรถให้ ทั้งพาไปหาหมอ ทั้งดูแลทุกสิ่งทุกอย่างภายในบ้านหลังนี้ รวมไปถึงเจ้าเรน …และตัวผมด้วย
"เซน อย่าเพิ่งกวนพวกเราได้ไหมลูก ไปอาบน้ำอาบท่าก่อน ขอปู่กับหลานเค้าจบเกมนี้กันก่อน"
ดี! ให้ท้ายกันอย่างนี้เข้าไป เอาเข้าไป ปู่หลาน
"ไม่ต้องครับคุณมะพร้าว เดี๋ยวผมเอาขึ้นไปเองได้ คุณมะพร้าวไปนอนเถอะครับ"
ผมยิ้มให้พ่อบ้านเก่าแก่ของเราเมื่อเขาพยายามจะเข้ามาหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนพื้นข้างโซฟาที่ผมนั่งอยู่ ผมหยิบเป้ถอยหนี แต่คุณมะพร้าวก็ยื้อเป้ไปจากมือผมจนได้
"คุณเซนหิวไหมครับ ให้ผมต้มมาม่าให้ไหม พอดีเอ่อ… ผมเห็นคุณชอบลงมาทานมาม่าตอนดึกๆ"
คุณมะพร้าวช่างสังเกตเหมือนเช่นเคย ชายวัยห้าสิบกว่าๆคนนี้ดูแลคนในบ้านเรามาหลายรุ่นแล้ว สมัยผมเด็กๆ ทุกครั้งไม่ว่าผมจะเกเรเกตุงแค่ไหนที่โรงเรียน ก็คุณมะพร้าวนี่แหละที่เป็นคนไปเคลียร์กับคุณครู เป็นคนไปรับผมกลับบ้าน
ส่วนพ่อผมน่ะรึ มีแต่งาน งาน และงาน
"ขอบคุณครับ แต่วันนี้คงไม่ล่ะครับ ผมเหนื่อยมาก เดี๋ยวคงอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย"
ผมถอยหายใจมองไปทางสองปู่หลาน สองคนนั่นยังคงเล่นเกมกันต่อไปอย่างใจจดใจจ่อโดยไม่มีทีท่าว่าจะหันมาสนใจผม โอเค ผมผิดเอง ผมไม่ไปหาลูกที่โรงเรียนเมื่อตอนเช้า แถมผมก็ยังอยู่ทำงานจนเย็น ต่อด้วยไปกินเหล้ากับเพื่อนจนกลับบ้านดึกดื่นอีก
แต่มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ ก็แค่เจ้าเรนโดนเพื่อนผู้หญิงต่อย! เรื่องของผมตอนผมอายุเท่ามันนี่ร้ายแรงกว่านี้หลายเท่า
แล้ววันนี้ก็เป็นวันเข้างานอย่างเป็นทางการวันแรกของผม เรื่องนี้น่าจะสำคัญกว่าเรื่องของเจ้าเรนหลายเท่า แต่พ่อผมเค้าก็ไม่คิดจะถามไถ่กันบ้างเลย พ่อไม่สนใจรึว่าผมเข้าบริษัทวันแรกเป็นไงบ้าง นี่อยู่ดีๆเค้าก็โยนงานทั้งหมดมาให้ผม แล้วให้ผมไปเรียนรู้แหวกว่ายสายน้ำฝ่าคลื่นทั้งหมดด้วยตัวเอง ยังดีนะที่ผมยังพึ่งพาคุณไมตรีมือขวาของพ่อได้
พ่อนะพ่อ…
"งอนกันเป็นทอดๆเลยนะครับ บ้านนี้" คุณมะพร้าวโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูของผมเหมือนเห็นสายตาน้อยใจของผมที่กำลังส่งตรงไปถึงพ่อ
"หึ" ผมได้แต่ส่งเสียงเหนื่อยหน่ายกลับไป
และหลังจากดูทีท่าว่าจะไม่ได้รับการตอบสนองใดๆจากพ่อของผมและลูกชายของผมอีก ผมก็ตัดสินใจเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง และตรงเข้าห้องน้ำอาบน้ำโดยทันที
วันนี้ช่างเป็นวันที่เหน็ดเหนื่อยจริงๆ…
ผมใช้เวลาในห้องน้ำนานกว่าปกติ น้ำอุ่นจากฝักบัวทำให้ผมผ่อนคลายจนอยากจะยืนแช่นานๆและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
วันแรกในการทำงานทำเอาผมอ่อนล้ากว่าที่คิด
กว่าจะเดินไปทักทายกับพนักงานอย่างใกล้ชิดจนครบทุกแผนกในฐานะผู้บริหารคนใหม่ก็กินเวลาไปเกือบครึ่งวัน คุณไมตรีมือขวาของพ่อบอกว่าไม่จำเป็นที่ผมต้องเดินเข้าไปหาพนักงาน แต่ขอโทษ ผมมันผู้บริหารรุ่นใหม่นะครับ ต้องเน้นใกล้ชิดพนักงานไว้ก่อนครับ ทรัพยากรบุคคลคือสมบัติล้ำค่าของบริษัท
และคุณไมตรียังเตือนผมอีกว่า ผมควรใส่สูทมาที่ทำงานในวันแรก
เพื่อ?
ผู้บริหารยุคใหม่สมัยนี้ใครเขาใส่สูทกันบ้าง ดูสตีฟจ๊อบ ดูพี่มาร์คซัคเคอร์ แนวเสื้อยืดกางเกงยีนกันทั้งนั้น แล้วนี่ผมกับเสื้อเชิ้ตดำตัวโปรด แค่นี้ก็เท่จะแย่อยู่แล้ว
คุณไมตรีดูจะเป็นเจ้าแห่งขนบโบราณไม่พอ หัวหน้าแผนกออกแบบของบริษัทเรานี่น่าจะโบราณตามมาติดๆเช่นกัน
ตอนที่พ่อผมให้ข้อมูลตอนแรกว่าเป็นผู้หญิงอายุเกือบสี่สิบแล้ว ผมก็ไม่ได้คิดอะไร คนสมัยใหม่อย่างผมไม่สนใจเรื่องของอายุกันอยู่แล้ว ขอให้แค่ทำงานดีมีความคิดทันสมัยก็พอ
แต่ผมถึงกับต้องอุทานในใจตอนเปิดดูแค็ตตาล็อกของบริษัทว่า
ซวยล่ะ! ต้องทำงานกับมนุษย์ป้าหรือนี่
สไตล์ของคุณลลินเค้า… ป้าจริงๆ! ลายดอกกุหลาบเกลื่อนไปทุกคอลเลคชั่น
ถึงผมจะเรียนและทำงานอยู่ต่างประเทศมาโดยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมานี่ แต่ผมก็รู้จักคำว่า 'มนุษย์ป้า' นะฮะ
ตอนอยู่ญี่ปุ่นผมก็พอจะเล่นโซเชียลบ้างเพื่อติดตามเทรนด์การออกแบบในเมืองไทย เห็นคนรุ่นใหม่เค้าพูดถึงมนุษย์ป้าในแง่ดุเดือดเผ็ดร้อนกัน เล่นเอาผมใจสั่นสะท้านถ้าจะต้องกลับมาทำงานกับมนุษย์ป้าพวกนี้จริงๆ ผมล่ะเกลียดความจุกจิกกวนใจเป็นที่สุด ผมมันประเภทเน้นพูดตรงๆสั้นๆ ไม่เน้นดราม่า
ตอนที่ตัดสินใจว่าจะกลับมาอยู่ไทยถาวร ผมก็เริ่มหาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับบริษัทของเราเตรียมๆไว้ตั้งแต่ตอนยังอยู่ที่โน่น ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยจะสนใจ เว็บของบริษัทตัวเองก็ยังดูแค่ผ่านๆ ผมคิดว่ามันคือบริษัทของพ่อ ไม่ใช่ของผม ผมไม่อยากยุ่ง
เอาเข้าจริง ผมไม่เคยคิดจะกลับมาอยู่เมืองไทย ผมเคยคิดวางแผนไว้ว่าจะให้พ่อส่งเจ้าเรนไปเรียนต่อที่โน่นด้วยซ้ำ แต่แล้วอาการป่วยของพ่อมาเร็วและมาหนักกว่าที่ทุกคนคาดคิด
มันทำให้ผมตัดสินกลับมาเมืองไทย แต่ด้วยเงื่อนไขว่าห้ามพ่อเข้ามาก้าวก่ายการบริหารงานบริษัทซึ่งจะเปลี่ยนไปเป็นตามแนวทางของผม …ซึ่งพ่อก็ยอม
และก็แน่นอน สิ่งแรกที่ผมต้องเปลี่ยนโดยด่วนคือสไตล์การออกแบบของบริษัทเรา ยุคนี้นี่มันไม่ใช่แนวดอกไม้บานเต็มสวนแล้วหรือเปล่าวะ
แต่จะโละป้าทิ้งไปง่ายๆก็คงจะไม่ได้…
เพราะปัญหามันติดอยู่ตรงที่ว่าป้าคนนี้เขาเป็นคนโปรดของพ่อ คุณราเชนทร์แกพูดถึงป้าคนนี้บ่อยมาก ว่าป้าแกเป็นผู้หญิงที่เพอร์เฟกต์อย่างงั้นอย่างงี้ มีชีวิตชีวาอย่างโง้นอย่างงั้น
ครับพ่อ แต่มีอย่างที่ไหนครับ ผมนัดประชุมเปิดตัววันนี้ ป้าแกก็ไม่เข้า อ้างว่ามีธุระทางบ้าน นี่ประธานบริษัทนัดนะคร้าบ โดดประชุมซะงั้น
ยอมรับเลยว่าตอนนั้นผมโกรธมาก จะมีอะไรสำคัญไปกว่าการที่ตัวเองเป็นหัวหน้าแผนกแล้วเห็นเรื่องส่วนตัวสำคัญกว่าเรื่องงาน
…ขนาดลูกชายของผมโดนต่อย ผมยังไม่สนเลย
นึกไปถึงเมื่อตอนสายๆที่ห้องกาแฟ เห็นชุดเดรสลายดอกไม้สีสันจัดจ้านนั่นแล้ว ผมก็แน่ใจทันทีว่าต้องเป็นคุณป้าแน่ๆ ก็ลายดอกไม้บนตัวของคุณป้ามันลายเดียวกันกับลายบนโซฟาโปรดักต์ของบริษัทเราเป๊ะ บวกกับก่อนหน้านี้ผมนั่งดูแฟ้มของพนักงานทั้งบริษัทมาแล้ว ผมคิดว่าผมจำชื่อกับจำหน้าพนักงานได้ทุกคนแล้วนะ
พอเจอคุณป้าตัวจริงเข้าโดยบังเอิญ ผมก็เลยแกล้งไม่แนะนำตัวเสียงั้น แล้วก็ดูเหมือนคุณป้าจะเข้าใจผิดไปอีกว่าผมเป็นเด็กใหม่ ก็แน่นอน ใบหน้าผมมันไม่สัมพันธ์กับอายุ ใครๆก็บอก
แต่เอ่อ จะว่าไป… คุณป้าเองก็เหมือนกัน นี่ถ้าไม่เปิดดูแฟ้มประวัติกันมาก่อนนี่ ไม่รู้เลยนะว่าผู้หญิงคนนี้จะอายุเกือบสี่สิบแล้ว หน้าตาท่าทางแกดูไม่เข้าข่ายที่จะมีอายุอยู่ในโซนนั้นเลย ตาโตๆที่ดูสดใสร่าเริงตลอดเวลานั่นก็ทำให้แกไม่ได้ดูแก่ขนาดน้าน
อ้อ แล้วก็ที่ร้านเหล้าของเจ้าเวฟเมื่อกี้ คุณป้าเค้าเฟี้ยวมาก นี่มันวันจันทร์นะครับ คุณป้ากินเหล้าดึกๆดื่นๆตั้งแต่ต้นอาทิตย์ของการทำงานเนี่ยนะ
แล้วพรุ่งนี้จะตื่นมาทำงานไหวไหมนั่น นี่คงถือว่าตัวเองอยู่มานาน แล้วก็เป็นคนโปรดของพ่อผม คิดจะทำอะไรตามใจไปซะทุกอย่าง
มนุษย์ป้าจริงๆ!
ส่วนผมไปที่ร้านเหล้านั่นทำไมน่ะเหรอ ความจริงผมไม่ได้อยากกินเหล้าตั้งแต่วันทำงานวันแรกอย่างนี้หรอก เข้าโรงงานมาทั้งบ่ายก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว แต่เพราะไอ้เวฟมันเป็นเพื่อนรักเก่าแก่ของผม ผมปฏิเสธมันไม่ลง
"ก็ตั้งแต่มึงกลับจากญี่ปุ่น กูยังไม่ได้เจอมึงเลยไอ้เซน แล้วพรุ่งนี้กูก็ต้องไปยุโรปอีกนานหลายอาทิตย์ กูก็อยากจะอัญเชิญมึงมาเยี่ยมเยียนผับเปิดใหม่ของกูก่อน เผื่อจะได้ให้พนักงานที่นี่เค้ารู้จักหน้าตามึงเอาไว้ ผู้บริหารระดับสูงอย่างมึงมันมีต้องพาลูกค้ามาเอ็นเตอร์เทนกันแน่นอน แล้วมึงจะไปที่ไหน ถ้าไม่ใช่ที่ผับกู"
ไอ้เวฟมันคือเพื่อนคนเดียวที่ผมยังติดต่ออย่างเหนียวแน่นสม่ำเสมอ เมื่อก่อนเราตัวติดกันมาก เราเรียนด้วยกันมาตลอด ตั้งแต่อนุบาลยันประถมมัธยม แต่มรสุมชีวิตของผมก็ทำให้เราต้องแยกจากกัน เลเวลความกล้าซ่าส์บ้าบิ่นของผมกับมันนี่ไม่น้อยหน้ากัน แต่มันรอด ส่วนผม… ไม่รอด
แต่แม้ผมจะไปมีสังคมใหม่เปลี่ยนไปอย่างสุดกู่  ผมกับมันก็ไม่อาจตัดขาดจากกันได้ คงเป็นเพราะจิตวิญญาณเราโคลนนิ่งกันและกันไปมา ยากที่จะไปคบหาสนิทใจกับใครอื่น
"ไอ้เวฟ กูเปลี่ยนไปแล้วนะเว้ย"
ถึงผมจะรู้ว่าเบื้องลึกลงไปที่สุดในจิตใจ ผมคงยังเป็นคนเดิม แต่ผมก็ต้องปรามมันไว้ก่อน เดี๋ยวมันจะมาคาดหวังมากมายกับผม
"เป็นคนดี เอาการเอางาน เหล้าบุหรี่ไม่แตะ ยาไอซ์ไม่มอง ผู้หญิงไม่ยุ่ง งั้นสิ" มันทำหน้าเยาะ ยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบ
"คนเราก็ต้องมีบทเรียนกันบ้างสิวะ กูเป็นคนดีแล้ว นี่ไงตัวอย่าง แค่เบียร์หนึ่งแก้วเท่านั้นสำหรับคืนวันจันทร์" ผมยกแก้วเบียร์ขึ้นจิบบ้าง
ใครจะไปโชคดีเหมือนอย่างมัน มาถูกทางตลอด สมใจใฝ่ฝันของมันแล้ว อยากเป็นเจ้าพ่อผับบาร์ก็ได้เป็น ตอนนี้ขี้เกียจนับแล้วว่ามันมีผับ หรือภาษาของผมคือร้านเหล้า ในกรุงเทพทั้งหมดกี่แห่ง เห็นเปิดใหม่ทุกปี ทำเลแต่ละที่ก็เด็ดๆทั้งนั้น เหมือนอย่างที่นี่เป็นต้น
ผมมองไปรอบๆอย่างตื่นตาตื่นใจ
ผับของไอ้เวฟเป็นผับเล็กๆแต่มีรสนิยมเริ่ดหรูใจกลางทองหล่อ แถมเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่นี่ก็นั่งนุ่มไม่เลวเลย มันสั่งจากไหนวะ ไม่ใช่ยี่ห้อในไทยแน่ๆ ก็ผมรู้จักเก้าอี้ทุกรูปแบบของทุกบริษัทในเมืองไทย
"ก็บริษัทมึงไม่เปิดไลน์ผลิตเก้าอี้หรือไม่ก็โซฟาสำหรับผับบาร์ซะที กูก็ต้องสั่งจากนอก เก้าอี้ตัวนี้กูสั่งจากไอร์แลนด์เลยมึง เขาผลิตให้พวกไอริชผับ" เหมือนเจ้าเวฟจะเดาใจผมออก ว่าผมกำลังหมกมุ่นอยู่กับเก้าอี้ตัวที่ผมกำลังนั่งอยู่
มันช่างรู้ใจผม เพราะอย่างนี้ไงผมถึงแยกขาดจากมันไม่ได้ซะที แม้พ่อผมจะไม่อยากให้เราคบกัน
"เก้าอี้ตัวนี้มันก็นั่งนุ่มอยู่นะเว้ย แต่ก็เหมือนว่าพอนั่งนานๆไปจะไม่สบายตูดยังไงก็ไม่รู้" ผมตั้งข้อสังเกต
"นั่นล่ะที่กูต้องการ เพราะถ้านั่งสบายไปแขกก็จะนั่งนาน เคาน์เตอร์บาร์อย่างนี้มากันคนสองคน แต่สัสเอ้ย นั่งกันสองชั่วโมง แล้วแม่งสั่งเบียร์ขวดเดียว"
"มึงควรไปเป็นเซลล์บริษัทกู" ผมจริงจัง เพื่อนผมมันมีเซ้นต์ของการรู้ใจมนุษย์สูงมาก
"โอ้ บริษัทมึง บายอ่ะครับ แม่งลายดอกไม้หวานแหววสีสันจัดจ้านขนาดนั้น" คุณเวฟเขาทำหน้าขยะแขยงชอบกลเวลาพูดถึงโปรดักต์ของบริษัทผม
"เออ ก็กูกำลังจะมาเปลี่ยนนี่ไง คือยุคพ่อกูอ่ะ งานดีไซน์อยู่ในกำมือของคุณป้าเค้า ก็ออกมาเป็นอย่างที่มึงเห็นนั่นล่ะ"
"ป้าไหนวะ มึงมีพี่สาวพ่อมาทำงานที่บริษัทด้วยเรอะ"
"เฮ้ย ไม่ใช่ กูหมายถึงหัวหน้าแผนกออกแบบผลิตภัณฑ์บริษัทกูน่ะเขารุ่นป้า"
"อ่อ บรรลัยเลย แล้วนี่จะสู้โลกยุคใหม่ไหวเร้อ" เจ้าเวฟทำท่าเห็นอกเห็นใจผม
"เค้าคนโปรดพ่อกูด้วย ยังไม่รู้จะเขี่ยออกยังไงดี"
"เฮ้ย แต่ก็ไม่แน่มึง เค้าอาจมีประโยชน์อยู่บ้าง แบบประสบการณ์แน่น ไรงี้ป่าววะ"
"ไม่รู้ว่ะ ก็รอดูกันต่อไป" ผมถอนหายใจ
"เออ มึงนี่เปลี่ยนไปจริงๆ เหมือนในหัวจะมีแต่เรื่องงานนะเนี่ย พอๆ พอได้แล้ว มาผับกูก็มาแต่ตัวก็พอ เอาหัวสมองเรื่องงานทิ้งไว้ที่บริษัท" เพื่อนทำหน้าสั่งสอน ก่อนที่มันจะรีบเปลี่ยนเรื่อง "เออ ว่าแต่วันนี้มึงกินมากกว่าหนึ่งแก้วก็ได้ป่าววะ มึงเอาจักรยานมาไม่ใช่เรอะ ตำรวจไม่น่าเรียกมึงตรวจแอลกอฮอล์นะ" คงกลัวผมจะดึงเข้าสู่โหมดปรับทุกข์เรื่องงานอีก
"กูดูมาแล้ว พรบจราจรทางบกฉบับที่ 12 ห้ามขี่จักรยานขณะเมาสุรา"
ผมเปิดเว็บหาข้อมูลมาแล้วจริงๆ เรื่องกฎหมายจราจรนี่ผมระวังเป็นพิเศษ สงสัยติดนิสัยมาจากที่ญี่ปุ่น
"เชี่ย! ไทยมีกฎหมายห้ามเมาแล้วปั่นด้วยเหรอวะ" เพื่อนเวฟทำหน้าประหลาดใจอย่างจริงจัง
"ปรับห้าร้อยแน่ะมึง"
แต่ก่อนที่ผมกับไอ้เวฟจะได้วิเคราะห์กันเรื่องของเมาแล้วปั่นกันต่อไป ผมก็ได้ยินเสียงทักทายมาจากทางด้านหลัง
"อ้าว! น้องนี่เอง พี่ว่าแล้ว มองจากข้างหลังเห็นทรงผมตั้งๆแบบนี้ เจอกันอีกแล้วนะจ๊ะน้อง"
เสียงร่าเริงแบบนี้คุ้นๆมาก ผมหันขวับไป
อ้าว คุณป้า! แหม้ อายุยืนจริง…


## วันนี้เราต้องคุยกัน

ผมยืนคิดอะไรใต้สายน้ำจนตัวเปื่อยได้ที่ แล้วก็ออกจากห้องน้ำมาเปิดตู้เสื้อผ้า ขณะหยิบชุดนอนตัวโปรดออกมาสวมสายตาผมก็กวาดมองไปทั่วตู้ คุณมะพร้าวนี่รู้ใจผมจริงๆเลย ให้แม่บ้านจัดเรียงเสื้อผ้าไล่ตามโทนสีอย่างที่ผมกำชับไว้ คือ… แม้อันที่จริงเสื้อผ้าของผมจะมีอยู่แค่สามสีคือ น้ำเงิน เทา และดำ แต่ยังไงเสื้อผ้าที่แขวนหรือวางพับไว้ในตู้ของผมก็ต้องมีการแยกจัดวางตามโทนสีอย่างชัดเจน
ผมชอบความเรียบง่ายและมีระเบียบ!
ไอ้เวฟมันพูดถูก ผมเปลี่ยนไปเยอะ!
หลังจากสวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่มเรียบร้อย ขณะกำลังเดินไปเลือกหนังสือที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบอีกเช่นกันที่ชั้นหนังสือข้างผนังห้องเพื่อมาอ่านก่อนนอน
'ก๊อก ก๊อก' เสียงเคาะประตูนั่น ผมเดาออกว่าเป็นใคร แล้วผมก็รู้ว่ามีจุดประสงค์อะไร
"ครับพ่อ" ผมเดินไปเปิดประตูรับคนที่ก่อนหน้านี้เหมือนจะงอนผมอยู่
"อย่าลืมไปคุยกับลูกด้วย พ่อไปนอนล่ะนะ" พ่อบอกผมสั้นๆยิ้มๆ แล้วก็ตบบ่าผม แล้วก็เดินจากไป ง่ายๆอย่างนั้นเอง เขาล่ะคุณราเชนทร์ คนที่พูดน้อยแต่เด็ดขาด และตัดสินใจเร็ว
'ก๊อก ก๊อก' หลังจากนั้นไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ผมก็รู้อีกว่าคือใคร
"ครับคุณมะพร้าว" ผมเดินไปเปิดประตูรับคนที่ผมนึกไม่ออกว่าหากขาดเขาแล้วครอบครัวเราจะเป็นอย่างไร
"คุณเซนอย่าลืมไปคุยกับคุณเรนด้วยนะครับ ผมว่าคุณเรนเธอรอคุณอยู่ ผมไปนอนล่ะนะครับ" คุณมะพร้าวพูดยิ้มๆ แล้วเดินจากไป
ผมยืนถอนหายใจอยู่ที่ประตูนั่นเอง มีเสียงเตือนถึงสองเสียงอย่างนี้ ผมก็คงต้องเดินไปที่ห้องเจ้าลูกชายตอนนี้แล้วสินะ
แต่เผอิญได้ยินเสียงวิดีโอคอลเรียกเข้ามาที่มือถือเสียก่อน ผมจึงหันหลังกลับเข้ามาในห้อง
"ครับ น้องพลอย" ผมยิ้มให้กับเพื่อนรุ่นน้อง คนสนิทอีกคนในชีวิตนอกเหนือไปจากไอ้เวฟ
น้องพลอยเป็นคนน่ารักเสมอต้นเสมอปลาย เราเป็นเพื่อนข้างบ้านกันมาตั้งแต่เด็ก เธอยังคงติดต่อผมมาโดยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมามานี้ ทั้งๆที่ผมไม่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่เมืองไทยเลย
"พี่เซนเป็นไงบ้างคะวันนี้ เหนื่อยมั้ยคะ ตอนบ่ายเห็นพี่เซนไปโรงงานทั้งวันเลย" เสียงใสๆหวานๆ ที่บวกหน้าตาใสๆหวานๆนั้น ทำให้ผมชื่นใจ
แต่ก็แค่ชื่นใจ ไม่ได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านั้น…
"ก็เหนื่อยนิดหน่อยครับ นี่พี่เพิ่งกลับเข้าบ้านมาเลยนะครับ"
น้องพลอยเข้าทำงานแผนกบัญชีในบริษัทผมทันทีหลังจากเรียนจบปริญญาโทด้านการเงินจากอเมริกา ก็ตามคำแนะนำของพ่อผมนั่นล่ะ ผมรู้ว่าพ่อคิดอะไรอยู่ แต่ก็ปล่อยเค้า อยากคิดอะไร อยากทำอะไรก็ทำไป
ผมแก่กว่าน้องพลอยสองปี บ้านเรามีประตูรั้วเล็กๆริมสนามข้างบ้านที่เปิดไปมาหาสู่กันได้โดยไม่ต้องไปอ้อมเข้าทางประตูใหญ่ สมัยนั้นผมมักจะเป็นผู้นำเด็กผู้ชายในละแวกบ้านไปเล่นที่โน่นที่นี่กันอยู่เสมอ และลงท้ายเราก็จะพากันที่ไปกินขนมที่บ้านของน้องพลอย ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้าน แต่พอช่วงวัยรุ่นตอนต้น ผมค่อนข้างจะมีสังคมส่วนตัว ทำให้ต้องเหินห่างจากน้องพลอยไปบ้าง แต่น้องพลอยก็ยังหาโอกาสแวะมาหา และเอาขนมมาให้ผมที่บ้านเป็นประจำสม่ำเสมอ
"พี่เซนรู้มั้ยคะ สาวๆทั้งบริษัทกรี๊ดกร๊าดพี่กันใหญ่เลย ถามพลอยกันใหญ่ว่าพี่เซนมีแฟนหรือยัง นี่พลอยต้องพยายามบอกให้เค้าเก็บความรู้สึกกันบ้าง เพราะพี่เซนเป็นถึงท่านประธานบริษัท"
หน้าใสๆผิวสวยๆในชุดนอนสีชมพูอ่อนนั้นแม้จะปราศจากเครื่องสำอางก็ยังดูน่ารักน่าทะนุถนอม น้องพลอยคงจะเตรียมตัวนอนแล้ว และคงจะโทรมาทักทายผมก่อนนอนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ
"แหม ถ้าพี่มีน้องสาวขี้หวงอย่างนี้ พี่คงขายไม่ออกนะครับ"
คำพูดทำนองพี่น้องน่ารักกุ๊กกิ๊กแบบนี้ ผมเคยพูดย้ำกับน้องพลอยมาแล้วหลายครั้งหลายครา ผมดูออกว่าน้องพลอยคิดยังไงกับผม ไม่ได้เข้าข้างตัวเอง แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่จะอ่อนไหวกับเรื่องผู้หญิงง่ายๆอีกต่อไป บทเรียนจากการมีเจ้าเรนนั่งหัวฟ้าอยู่ตรงนั้น ทำให้ผมกลายเป็นคนไร้ใจไปเสียแล้ว
"แหม พี่เซนก็ ถ้าพี่เซนขายไม่ออกจริงๆ พลอยรับซื้อต่อนะคะ" ตาแบ๊วๆของน้องพลอยทำเอาผมแอบถอนหายใจข้างในใจ แต่ต่อหน้าผมก็ต้องทำตาใสซื่อปากยิ้มตอบน้องพลอยไป
"อย่าเลยครับ ของมีตำหนิ ไม่เหมาะกับผู้หญิงดีๆแบบน้องพลอยหรอก"
"พลอยยินดีนี่คะ ยิ่งมีตำหนิมากเท่าไหร่ พลอยว่ายิ่งน่าสนใจออกค่ะ แปลว่าผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ประสบการณ์ชีวิตสูง"
หากเป็นผู้ชายคนอื่นได้ยินน้องพลอยพูดเช่นนี้ คงหลงใหลได้ปลื้มกับความเข้าอกเข้าใจของผู้หญิงคนนี้ที่มีในตัวของเขา
แต่ไม่ใช่ผม ผมรู้จักตัวเองดีพอ ไม่ได้ต้องการให้ใครมาเข้าใจหรือมาเห็นใจ
"น้องพลอยยังไม่ง่วงหรือครับนี่ จะเที่ยงคืนแล้ว" ผมเปลี่ยนเรื่อง การต่อปากต่อคำหยอกเย้ากันผมทำได้แค่หอมปากหอมคอ มากไปก็น่าเบื่อ
"เดี๋ยวก็จะนอนแล้วค่ะ อยากแค่โทรมาเซย์กู๊ดไนท์กับพี่เซน" น้ำเสียงนั้นออดอ้อน
"ครับ กู๊ดไนท์นะครับ" ผมตอบสนองไปสั้นๆ
"เอ้อ เดี๋ยวค่ะ เสาร์อาทิตย์นี้พี่เซนว่างไหมคะ พลอยว่าจะชวนพี่เซนกับน้องเรนไปดูหนังกันน่ะค่ะ พี่เซนคงเครียดๆกับเรื่องงานช่วงนี้ ผ่อนคลายหน่อยก็ดีนะคะ"
ตั้งแต่ผมกลับมาจากญี่ปุ่น ดูน้องพลอยเธอจะมีโปรแกรมสำหรับพวกเราอยู่เรื่อยๆ
"พี่ยังไม่แน่ใจนะครับ ช่วงนี้มีอะไรต้องสะสางเยอะมาก แต่เจ้าเรนน่าจะอยากไปนะ"
แม้จะไม่ได้อยากให้ความหวังกับน้องพลอย แต่ผมต้องถนอมน้ำใจเธอหน่อย ช่วงเวลาที่ผ่านมาที่ผมไม่ได้อยู่ที่นี่ เธอเข้ามาช่วยดูแลเอาใจใส่เจ้าเรนไม่น้อยเลย และเจ้าเด็กนั่นใช่ย่อยซะเมื่อไหร่ แต่ก็ดูเหมือนจะเชื่อฟังน้องพลอยดี เอาเข้าจริง คนน่ารักอย่างน้องพลอย ใครได้อยู่ใกล้ ใครก็รัก
เพียงแต่คนคนนั้นไม่มีวันจะเป็นผม…
พูดถึงเจ้าเรน คงต้องรีบไปคุยกับมันก่อนที่มันจะเข้านอน …ก็ตามประสาพ่อที่ดีอ่ะนะ ยังไงก็ต้องเป็นวันนี้
เอ่อ… ถือเป็นการตัดบทน้องพลอยไปในตัวด้วย
"วันนี้เจ้าเรนมีเรื่องที่โรงเรียน เดี๋ยวพี่ต้องไปคุยกับลูกหน่อยนะครับ ไว้เราเจอกันที่บริษัทพรุ่งนี้นะครับน้องพลอย"
"อ้าว เหรอคะ นี่พลอยยังไม่รู้เรื่องนี้เลย น้องเรนยังไม่ได้เล่าให้ฟัง งั้นพี่เซนไปคุยกับน้องเรนเถอะค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่เซน"
น้องพลอยยอมวางสายไปง่ายๆ เธอรู้จักผมดีพอ รู้ว่าไม่ควรจะเซ้าซี้ผมต่อ หากเธออยากรู้อะไรเพิ่มเติม เดี๋ยวเธอก็โทรคุยกับเจ้าเรนมันเอง
ผมยอมรับว่า ระหว่างผมกับน้องพลอยที่เรายังสานต่อกันได้จนถึงทุกวันนี้ก็เพราะน้องพลอยเค้ารู้จักคนอย่างผมดีพอสมควร รู้ว่าควรจะรุกผมยังไงหรือถอยตอนไหนไม่ให้ผมได้รำคาญใจ
บางครั้งผมก็แปลกใจในความมั่นคงของน้องพลอยที่มีต่อผม ผมมั่นใจว่าด้วยคุณสมบัติอันเพียบพร้อมของน้องพลอยต้องมีผู้ชายคนอื่นๆตามจีบเธออยู่แน่ๆ บางครั้งน้องพลอยก็เป็นคนเล่าให้ผมฟังเองด้วย แต่ทำไมเธอยังคงเฝ้ารอแต่ผม
หรือความรักจะเป็นเรื่องที่หาเหตุผลไม่ได้จริงๆ…
'ก๊อก ก๊อก'
ผมเคาะประตูห้องลูกชายแล้วยืนรอ ไม่พรวดพราดเข้าไป เราเคารพความเป็นส่วนตัวของกันและกันเสมอ
"ไม่มีใครอยู่ในห้องครับ หรือถึงมี ก็หลับไปแล้ว" เสียงวัยรุ่นหัวฟ้าตอบมาจากข้างใน ฟังเสียงนั่นก็รู้ว่าเจ้าเด็กน้อยยังไม่มีทีท่าว่าจะง่วงในเร็วๆนี้แน่ๆ
"โอเคครับ งั้นแปลว่าห้องว่าง หรือไม่ก็ไม่เป็นการรบกวนใคร งั้นเข้าไปเลยละกันนะครับ" ผมทำเป็นจับลูกบิดประตูหมุน ทั้งๆที่รู้ว่าลูกชายผมมันล็อกประตูอยู่แน่ๆ
"ใจเย็นสิครับ" เสียงตอบดังออกมาขณะที่ผมได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาใกล้ประตู
"มีอะไรครับ" ประตูเปิดออก เจ้าเด็กน้อยยืนจ้องหน้าผมนิ่งๆ ไม่มีทีท่าว่าจะให้ผมเข้าไปในห้อง หูฟังแบบครอบตัวใหญ่นั้นยังคงห้อยค้างอยู่ที่คอ นี่แสดงว่ายังคงนั่งฟังเพลงอยู่
หรือว่าจะนั่งรอผม…
"เออ พูดจาเพราะๆก็ได้เหมือนกันนะครับ คุณเรน" ผมจ้องนิ่งๆกลับไปบ้าง
"ดึกแล้วครับ กรุณาตรงเข้าประเด็นเลยครับ"
ผมไม่อยากจะใช้คำว่า 'เด็กสมัยนี้' เลย แต่ผมก็สงสัยจริงๆว่า 'เด็กสมัยโน้น' ตอนรุ่นผมเด็กๆ พวกผมแก่แดดแก่ลมเท่า 'เด็กสมัยนี้' หรือเปล่า
ความจริงผมหมั่นไส้ท่าทางของไอ้เจ้าลูกชายมาก อยากจะสั่งสอนมันนัก เป็นผู้ชายภาษาอะไรไปรังแกเด็กผู้หญิง แม้จะแค่ดึงผมหางม้าของเค้าเล่นๆก็เถอะ
แต่เห็นโหนกแก้มที่เขียวช้ำของลูกแล้วก็นึกสงสาร ใจหนึ่งอยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสความเจ็บช้ำนั้น แต่อีกใจหนึ่งก็ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้สิ การแสดงความอบอุ่นต่อหน้ากันไม่ใช่สไตล์ผม
"เรน พ่ออยากคุยด้วย" ผมได้แค่ทำหน้าอ่อนโยนลงนิดนึง
เจ้าเด็กน้อยก็ไม่ร้ายกาจใจแข็งเลยซะทีเดียว เค้าเปิดประตูกว้างให้ผมเดินตามเข้ามาในห้อง
"ยังเจ็บอยู่มั้ย เอ่อ ที่โหนกแก้มน่ะ" ผมถามขณะนั่งลงบนเตียงลูกชาย ขณะที่เจ้าของเตียงเลี่ยงไปนั่งบนเก้าอี้โต๊ะทำงาน ลูกชายผมมันคงกลัวการใกล้ชิดกับผม
ความจริงผมไม่ชอบที่จะมาถามอะไรที่มันมุ้งมิ้งสะเทือนอารมณ์แบบนี้ แต่ก็ต้องกลั้นใจถามไป ตามประสาพ่อที่ดี …มั้ง
"เฉยๆฮะ" คนโดนต่อยทำหน้าเฉยๆจริงๆด้วย หรือมันจะไม่เจ็บจริงๆแฮะ คงแค่เขียวช้ำ เด็กผู้หญิงคงหมัดไม่หนัก …มั้ง
"เอ่อ แล้ว…" ผมไม่รู้จะถามอะไรต่อไปดี ก็ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องไม่เป็นเรื่องจริงๆนี่นา
ผมกวาดมองไปรอบๆห้องของลูกชาย ตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่น ผมเคยเข้ามาในห้องนี้แค่ไม่กี่ครั้ง ก็ไม่ค่อยอยากจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของเขา เพราะผมก็ไม่ค่อยชอบให้ใครมายุ่งกับเรื่องของผมเหมือนกัน
ห้องก็ดูรกๆตามปกติของเด็กผู้ชาย กางเกงที่ถอดแล้วกองอยู่กับพื้น ตะกร้าผ้าที่เสื้อกล้ามห้อยอยู่ ถุงขนมวางเกลื่อนอยู่ที่โต๊ะหนังสือ แต่ที่น่าแปลกใจก็คือที่ชั้นหนังสือกลับมีแถวของหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นตั้งเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเต็มทั้งชั้น นิสัยชอบอ่านการ์ตูนนี่เป็นกันทั้งบ้าน รวมทั้งผมกับพ่อก็ด้วย
"ถ้าเมื่อเช้าคุณปู่ไม่เผอิญมีนัดหมอฟอกไตอยู่ คุณครูเค้าก็คงไม่โทรไปหาพ่อหรอกฮะ" แม้ตัวคนพูดจะไม่มองหน้าผม แต่ผมก็จับน้ำเสียงประชดประชันได้นิดๆ
ผมไม่ชอบภาวะดราม่าเอาซะเลยจริงๆ
"เรน ลูกเป็นผู้ชายก็ไม่ควรไปแกล้งผู้หญิง" ยังไงเสียผมก็ต้องตักเตือนลูก
"ก็แค่แกล้งสนุกๆ ยัยนั่นเค้าเว่อร์ไปเอง"
"ไม่ได้! ลูกสนุก แต่คนอื่นเค้าไม่สนุกด้วย แล้วอีกอย่าง หากเขาไม่อนุญาต เราไม่มีสิทธิ์ไปแตะต้องตัวเขา แม้จะเป็นแค่ปลายผมหรือแค่ปลายเล็บก็ตาม" ผมทำเสียงเข้ม แล้วผมก็สังเกตเห็นลูกหน้าจ๋อยไปนิดนึง ก่อนจะทำเป็นไม่สนใจผมดังเดิม
ผมแอบถอนหายใจ ลูกจะยอมฟังผมบ้างไหม ผมไม่อยากปล่อยหน้าที่การดูแลลูกทั้งหมดให้กับปู่ของเค้า แต่ผมก็ไม่สนิทกับลูกพอ นี่ผมจะทำยังไงดี
ขณะที่ผมกำลังนั่งกระอักกระอ่วนใจอยู่นั้น เผอิญสายตาผมก็เหลือบไปเห็นแผ่นกระดานอะไรแวบๆออกมาจากใต้เตียง
"นี่เล่นสเกตบอร์ดด้วยเหรอ" ผมก้มลงหยิบเจ้าแผ่นไม้ติดล้อลวดลายหัวกะโหลกนั้นขึ้นมาดู
"ก็… นิดหน่อยฮะ" ทำไมเจ้าเรนต้องทำท่าอึกอัก
"ไปเล่นที่ไหนน่ะ วันหลังพาพ่อไปด้วยคนสิ"
เอาล่ะ ผมหาวิธีเชื่อมต่อกับเจ้าลูกชายได้แล้ว
"อย่าเลยฮะ พ่อไม่มีเวลาว่างหรอก" แต่ทำไมเจ้าลูกชายต้องทำท่ามีพิรุธ
"เฮ้ย พ่อเล่นเป็น เล่นเก่งด้วย รับรองไม่อายเพื่อน" ผมพยายามผูกมิตร คิดว่าลูกน่าจะยินดี
"ช่างมันเถอะพ่อ"
แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายกับเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้ มันเอานิสัยเข้าถึงยากแบบนี้จากใครมาวะ
"เออ ตามใจ งั้นนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปโรงเรียนสาย"
ผมเองก็หมดความอดทนเหมือนกัน ผมลุกขึ้นยืน มองลูกชายอย่างเงียบๆชั่วอึดใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เราไม่เคยคุยกันได้นานๆ…


## การเปลี่ยนแปลง

เจ้าเด็กน้อยหน้าตาเย่อหยิ่งคนนั้นคือคุณเซน!
พัง!
หลังจากที่เมื่อวานตอนบ่ายฉันได้สงบสติอารมณ์ตัวเอง และนั่งทบทวนถึงสิ่งที่จะมาคุยกับท่านประธานคนใหม่แล้ว เช้าวันนี้ฉันอุตส่าห์มาถึงที่ทำงานด้วยอารมณ์อันแจ่มใสแต่เช้าตรู่
แล้วนี่คืออะไร? เฮลโหล? ฉันโดนหลอก!
เจอกันตั้งสองครั้งสองคราแล้ว ทั้งที่ห้องกาแฟแล้วก็ที่ร้านเหล้า เอ๊ย ผับ แต่ไม่คิดจะแนะนำตัวเองกันบ้างเลยนะ ปล่อยให้ฉันเป็นยัยเป๋ออยู่ฝ่ายเดียว
นึกถึงคำทักทายที่ฉันหยอกคุณเซนเมื่อวานตอนเจอกันที่ผับแล้วก็อับอายตัวเอง
'น้องเพิ่งจะมาทำงานวันแรก น่าจะรีบกลับบ้านไปพักผ่อนนะจ๊ะ งานที่บริษัทเราหนักอยู่นา'
แล้วคุณเค้าก็ผสมโรงตอบกลับมา
'หรือครับ ผมดีใจนะครับที่ได้ทำงานกับบริษัทที่งานหนักๆแบบนี้'
'มีอะไรก็ปรึกษาพี่ได้นะจ๊ะ พี่อยู่มานาน รู้จักบริษัทนี้ดีกว่าใครๆ เราสบายๆชิวๆ ขนาดวันนี้เป็นวันเปิดตัวท่านประธานคนใหม่ พี่ยังหลบได้เลย'
แต่ไม่ ฉันจะอายไม่ได้ ฉันต้องโกรธสิ คุณเซนเธอหลอกฉัน โกรธนะ นี่โกรธแล้ว!
"ก็ในเมื่อคุณเซนรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าดิฉันชื่อลลิน เป็นพนักงานในบริษัทของคุณ เป็นหัวหน้าแผนกออกแบบ ตามประสาเจ้านายที่ดีที่เข้ามาใหม่ ก็ต้องแนะนำตัวกันไหมคะ"
แต่ถึงจะมีอารมณ์โกรธแค่ไหน ฉันก็อดจ้องมองเจ้านายหนุ่มน้อยละอ่อนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ไม่ได้
เมื่อวานก็มาทำงานวันแรกด้วยเชิ้ตดำกางเกงยีน ไม่ใส่เนกไท ไม่มีสูท วันนี้ก็ไม่ต่างจากเมื่อวาน เปลี่ยนจากเชิ้ตดำเป็นเชิ้ตเทา ทรงผมเดียวกับเมื่อวานเป๊ะ ผมที่ตั้งโด่อยู่ทั้งหัวนั่นใส่เจลหรือกาวลาเท็กซ์มา ถ้าจะปล่อยให้ปรกหน้าปรกตาบ้าง หน้าตาก็ไม่มีเด็กไปกว่านี้แล้วล่ะ
แน่ใจนะว่าสามสิบสองแล้ว ผู้ชายอะไรทำไมหน้าเด็กขนาดนี้ แถมหน้าใสกิ๊กด้วย หนวดเคราไม่มีโผล่แหรมมาให้รำคาญใจ
เอ… หรือฉันควรจะแนะนำให้เค้าไว้หนวดดี ถ้าหน้าตาดูแก่กว่านี้ขึ้นมาบ้าง บางทีอาจจะได้รับความเกรงใจจากฉันขึ้นมานิดๆหน่อยๆ
"ก็ผมนัดหมายเวลาสำหรับแนะนำตัวแล้วไงครับ เมื่อวานตอนเก้าโมงเช้า คุณตั้งใจไม่เข้าร่วมประชุมเอง"
คำตอบหน้านิ่งๆนั้นทำเอาฉันอยากจะกรี๊ด นี่ตั้งใจกวนอารมณ์กันชัดๆ หน้าเด็กไม่พอ นิสัยก็เด็กอีก
"ดิฉันติดธุระสำคัญทางบ้าน มาไม่ได้ ก็ต้องเข้าใจกันบ้างนะคะ"
"มีธุระอะไรสำคัญไปกว่าการประชุมใหญ่เปิดตัวประธานคนใหม่ของบริษัทในตอนเช้าวันจันทร์ ในเวลาทำงาน อีกหรือครับ"
ฉันต้องพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจ โอเค เด็กน้อยอยากโชว์พาว ปล่อยไป
"แล้ววันนี้คุณลลินไม่แฮ้งค์หรือครับ เก่งจัง ยังมาทำงานได้แต่เช้า"
เห็นแววตาใสซื่อของคนผมตั้งตรงหน้า แล้วอยากจะปราดเข้าไปทุบซักอึ้กสองอึ้ก
"ก็เก่งพอๆกับท่านประธานล่ะค่ะ มาทำงานวันแรก ก็ฉลองซะดึกเลย" ฉันพยายามตอบโต้
"อ่อ ผมกินเบียร์ไปแค่แก้วเดียวน่ะครับ จะให้เข้าหาค็อกเทลสี่ห้าแก้วเลยตั้งแต่วันจันทร์นี่ก็คงไม่ไหว"
กรี๊ด!!! นี่แอบสังเกตด้วยว่าโต๊ะของพวกฉันสั่งอะไรกัน สอดรู้เรื่องส่วนตัวของพนักงานเป็นที่สุด
แต่นั่นก็ยังไม่น่ากรี๊ดเท่ากับหัวข้อที่เราคุยกันถัดมาเรื่องของแนวทางการออกแบบโซฟาของบริษัทซึ่งเป็นหน้าที่รับผิดชอบของฉันโดยตรง
"ผมอยากจะเปลี่ยนสไตล์ของโปรดักต์ของบริษัทเรา"
ใจหนึ่งก็เกลียดความตรงแบบไม่อ้อมค้อมนี้ แต่อีกใจฉันก็นึกนิยม ดี! เข้าประเด็นกันตรงๆไปเลย
"ผมว่าเทรนด์สมัยนี้และในอนาคตน่าจะเป็นสไตล์มินิมอล เรียบๆและเข้าถึงง่ายนะครับ"
"นั่นมันเป็นเทรนด์เฉพาะวัยรุ่นหรือเปล่าคะ แบบพวกคอนโดขนาดเล็ก แต่ตลาดของบริษัทเราที่ผ่านมาเป็นแนวลักซ์ชัวรี่ เน้นกลุ่มลูกค้าไฮโซมีบ้านหลังใหญ่ และมีเงินเหลือพอ"
"นั่นล่ะครับ ที่ผมอยากจะเปลี่ยน" นัยน์ตานั้นวาววับ
"ห้ะ อะไรนะคะ คุณเซนจะเปลี่ยนกลุ่มลูกค้าเราหรือคะ" ฉันตกใจ
"ครับ" นัยน์ตานั้นจริงจัง
"ขอเหตุผลค่ะ" ฉันไม่ยอมง่ายๆหรอก
'เด็กสมัยนี้' เค้าเป็นเหมือนกันหมดหรือเปล่า มั่นใจในตัวเองกันซะเหลือเกิน นึกจะทำอะไรก็ทำ!
"ตลาดแนวนี้ไม่เหมาะกับผม นั่นมันตลาดของพ่อผม" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ
"แล้วคุณเซนได้ทำการสำรวจตลาดหรือยังคะ ว่าตลาดแบบไหนจะทำเงินให้กับบริษัทของเรามากกว่ากัน" ฉันต้องอ้างการตลาด ที่ผ่านมาบริษัทเราก็ยังทำเงินได้ดีอยู่ แล้วคุณเซนจะหาเรื่องใส่ตัวทำไม
"ผมไม่สนครับ ผมสนแต่ว่า... โซฟาดอกไม้ชนิดที่เรามีอยู่มันไม่เหมาะกับผม และผมก็ต้องการจะเปลี่ยน"
โอ้ว มายก้อด! นี่ฉันต้องมาทำงานกับเด็กเอาแต่ใจตัวเองหรือนี่
"แล้วคุณเซนได้ปรึกษาคุณราเชนทร์หรือยังคะ"
"ไม่จำเป็นครับ เราตกลงกันแล้ว คุณราเชนทร์วางมือจากบริษัทนี้อย่างเต็มตัวแล้ว ทุกการตัดสินใจคือสิทธิ์ขาดของผม" น้ำเสียงนั้นเด็ดขาด
ฉันถอนหายใจ การเปลี่ยนสไตล์ของบริษัทนี่มันเรื่องใหญ่มากนะ เด็กน้อยนี่เค้าคิดอะไรของเค้า
บริษัทของเราเป็นบริษัทขนาดกลางที่เชี่ยวชาญการผลิตสิ่งที่รองรับการนั่งอย่างนุ่มสบายและผ่อนคลาย หรือที่เรียกง่ายๆว่า 'โซฟา' เราเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านโซฟาหุ้มด้วยผ้า ไม่ว่าจะเป็นโซฟาเข้ามุม โซฟาเบด โซฟาเซต หรืออาร์มแชร์
"ถ้าเปลี่ยนสไตล์การออกแบบ เราต้องเปลี่ยนอะไรต่อมิอะไรเยอะมากนะคะ ทั้งหาซัพพลายเออร์เจ้าใหม่ ทั้งเปลี่ยนสไตล์การนำเสนอของเว็บไซต์ ของแค็ตตาล็อก การเจาะตลาดใหม่ แล้วอย่างนี้ไม่น่าเสียดายฐานลูกค้าเดิมแย่หรือคะ"
"นั่นคืองานที่เราต้องวางแผนกันในปีนี้" ท่านประธานพูดดูเป็นเรื่องง่ายเหลือเกิน
นี่ฉันกำลังจะสบายแล้วเชียว ทำงานที่นี่มานานจนอยู่ตัวแล้ว นี่จะต้องหาเรื่องมาปวดหัวอีกรึ
และราวกับจะอ่านใจฉันออก คุณหัวหน้าคนใหม่ก็พูดต่อไปด้วยนัยน์ตายิ้มเยาะเช่นเคย
"คุณลลินอยู่ที่นี่มานานก็น่าจะอยากเปลี่ยนแปลงอะไรบ้างนะครับ ลายดอกไม้แบบนี้มันน่าจะเอ๊าท์ไปแล้ว"
ดู ดูความพูดตรงไม่เกรงอกเกรงกันใจกันนั่น ดูหน้าตากวนโอ๊ยนั่น ดูปากบางๆแบบโจ๊กเกอร์นั่น แล้วก็ดูตายาวเรียวคมเฉี่ยวเซนดึเระใต้แว่นกลมนั่นอีก
เกลียดนัก สายตาเรียบเฉยแต่มีแววเหมือนจะยิ้มเยาะฉันอยู่ตลอดเวลา
"ลายดอกไม้มันคือลายคลาสิคค่ะ อยู่คู่กับโลกใบนี้มาทุกยุคทุกสมัย และถ้าบางสิ่งมันยังดีงามอยู่ จะต้องไปลำบากเปลี่ยนมันทำไมล่ะคะ ดีไซน์อย่างนี้น่ะ เค้าเรียกดีไซน์สายคลาสิคค่ะ คนรุ่นใหม่อาจจะไม่เห็นค่า แต่มันก็ทำรายได้ให้บริษัทเรามาตลอด"
ฉันร่ายยาว ฮึ นึกว่าฉันจะกลัวรึ ฉันแก่ก็จริง แต่ก็เก๋านะจ๊ะเด็กน้อย
"อดีตอาจใช่ครับ แต่อนาคตผมว่าไม่แน่" สายตาที่ส่งมาด้วยความมั่นใจนั่นทำเอาต่อมหมั่นไส้ของฉันทำงานรัวๆ
"สิ้นปีนี้เราจะได้พิสูจน์กันครับ ว่าคำว่า 'คลาสิค' มันยังทำรายได้ดีหรือเปล่า"
เหมือนคนพูดจะไม่ได้สนใจว่าฉันจะรู้สึกอย่างไร ไม่ได้สนใจคุณค่าของฉันที่มีต่อบริษัทตลอดระยะที่ผ่านมาเลย
"แล้วถ้าทีมไหนเป็นฝ่ายแพ้ก็ต้องถูกไล่ออกงั้นหรือคะ มันไม่ไร้มนุษยธรรมไปหน่อยหรือคะ"
"ผมยังไม่เคยพูดเลยว่าจะไล่ใครออก" คราวนี้คุณเซนทำหน้าฉงนจริงจัง
"ก็สุกรีบอกว่า…"
ฉันหยุดคำพูดไว้ทัน ความจริงฉันไม่ใช่คนประเภทที่จะชอบอ้างคำพูดของลูกน้อง นี่ฉันเพิ่งฟังความข้างเดียวมาจากสุกรี หรือพวกนั้นจะเข้าใจอะไรผิดไป
"เอาล่ะ อาทิตย์หน้าผมจะให้ทีม Younger Fresher เข้ามาบรีฟสไตล์การออกแบบของทีมเค้าให้คุณฟัง แล้วเรามาวางแผนกันว่าเวลาอีกสิบเอ็ดเดือนที่เหลือของปีนี้ พวกคุณต้องทำอะไรกันบ้าง สำหรับวันนี้ ขอบคุณมากครับ ผมมีงานต้องทำต่อแล้วครับ"
วิธีการตัดบทแบบตรงๆ นั่นทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าว กัดริมฝีปากด้วยความโกรธ
ใจเย็นไว้ลลิน ระดับเธอแล้ว เธอต้องแสดงความไม่ยี่หระกับความมั่นอกมั่นใจที่น่าหมั่นไส้ของเจ้าเด็กนี่ อย่าให้เค้ามายั่วโมโหเธอได้ คิดว่าเท่มากกับไอ้ท่าทางเย็นชานั่นใช่มั้ย ได้เลย งั้นมาแข่งกันว่า ใครจะทำให้ใครหมั่นไส้ได้มากกว่ากัน
แล้วฉันก็ยิ้มกว้าง ทำเสียงขี้เล่นบอกกับท่านประธานคนใหม่ไปว่า
"ได้เลยค่ะบอส ดิฉันก็ชอบที่จะเห็นอะไรใหม่ๆในบริษัทเราเหมือนกัน ก็อยากจะรู้เหมือนกันค่ะว่า 'ความใหม่' มันจะไปรอดหรือเปล่า ถึงจะต้องให้ 'ความเก่า' มาช่วยพยุงในท้ายที่สุด ไว้ว่างๆค่อยคุยกันใหม่ค่ะบอส"
"ครับ" เสียงตอบรับสั้นๆมาพร้อมกับแววตาที่ท้าทาย…
แม้จะทำยักคิ้วหลิ่วตาเริงร่ากับคุณเซนก่อนจากมา แต่เอาเข้าจริง ฉันก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานด้วยอาการหน้าชาตัวชา
เหมือนความภาคภูมิใจที่มีมานานถูกลากไปตบกลางทุ่งลาเวนเดอร์ คิดไปถึงอดีตที่เคยเป็นมือหนึ่งของบริษัท ใครๆก็เกรงใจรักใคร่ชื่นชม โดยเฉพาะคุณราเชนทร์ อดีตท่านประธาน ซึ่งเป็นพ่อของอีตานี่
คุณราเชนทร์เอาอกเอาใจฉันมาโดยตลอด ถูกใจทุกอย่างที่ฉันเสนอไป ฝากแนวทางของบริษัทไว้ในมือฉัน แล้วนี่อะไร พอเด็กน้อยเข้ามาได้วันเดียว ความสำคัญของฉันในบริษัทนี้ก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ คนอะไรพูดจาไม่เกรงใจคนอื่นบ้างเลย โดยเฉพาะคนเก่าแก่แบบฉัน คนแบบนี้มาเป็นหัวหน้าคนได้อย่างไร
คุณราเชนทร์คิดอะไรอยู่ ไม่รู้จักนิสัยของลูกชายเลยหรือไง
ไม่ได้ ฉันจะยอมให้เค้าใช้นิสัยเอาแต่ใจตัวเองอย่างนี้ไม่ได้ ฉันต้องไปพูดกับคุณไมตรีอย่างด่วน
คุณไมตรีเคยเป็นมือขวาของคุณราเชนทร์ และตอนนี้ก็กลายเป็นมือขวาของเด็กน้อยนี่แทน ทำไมคุณไมตรีไม่ทัดทานอะไรบ้างเลย ปล่อยให้เจ้าเด็กน้อยทำบริษัทเละตามใจชอบงั้นรึ
ขณะที่ฉันกำลังเรียบเรียงสิ่งที่จะไปคุยกับคุณไมตรี ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูห้องทำงาน แล้วประตูก็เปิดผลัวะแทบจะในทันที
"ซิส! แย่แล้ว! แย่แน่ๆ เจอจับจ้องแน่ๆงานนี้" เสียงคิตตี้ร้อนรนมาก่อนตัวตามเคย
หากต้องการข่าวเร็วข่าวด่วนข่าวดราม่าคุณจะได้จากคิตตี้ แต่หากคุณต้องการรายละเอียดที่ชัดเจน คุณต้องหันไปหาน้องเยลลี่ และก็แน่นอน หากมีคิตตี้ ก็ต้องมีเยลลี่ และสุกรีก็ต้องตามมา
"เยลลี่ เกิดอะไรขึ้นคะ" ฉันถามสาวหมวยที่กำลังเดินตามเข้ามา
"เพิ่งมีเมล์ออกมาจากทางฝ่ายบุคคลค่ะ จะมีการปรับปรุงห้องทำงานของพวกเราใหม่ค่ะ เอาพาร์ทิชั่นที่กั้นระหว่างโต๊ะออก เน้นนั่งกันแบบเปิดโล่ง จัดผังการนั่งทำงานใหม่ในทุกแผนก"
แม้ชั้นสองของอาคารบริษัทเราจะมีลักษณะเป็นชั้นลอยเปิดโล่ง และเราจะนั่งทำงานรวมกันทุกแผนกอยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็ยังมีพาร์ทิชั่นกั้นระหว่างโต๊ะทำงานของแต่ละคนในลักษณะคอกเพื่อความเป็นส่วนตัว และหัวหน้าแผนกต่างๆจะมีห้องส่วนตัวเล็กๆซึ่งเรียงแถวอยู่ริมของผนังด้านหนึ่ง
"แปลว่าพวกเธอจะไม่มีคอกส่วนตัวกันแล้วรึ" ฉันสรุปใจความสำคัญของการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้
"ถ้าหนูคุยโทรศัพท์กับแฟนทุกคนก็ได้ยินกันหมดเลยสิทีนี้" คิตตี้คงเริ่มคิดไปถึงกิจวัตรประจำวันที่ทำเป็นปกติ
"ปกติเราก็ได้ยินกันอยู่แล้วนะครับพี่คิตตี้ ตอนนั้นที่พี่กำลังจะจับได้ว่าแฟนพี่ไปมีกิ๊ก พวกเรายังคอยลุ้นไปด้วยเลย" สุกรีคอนเฟิร์มด้วยข้อเท็จจริง
"แหม คุณสุกรีคะ แล้วทีหล่อนโทรคุยผลบอลทีมผีทีมหงส์อะไรนั่นเป็นชั่วโมง จากเดิมที่ดิฉันเกลียดฟุตบอลเป็นที่สุด ตอนนี้ก็รู้แล้วล่ะค่ะว่าเจอราด์ถูกซื้อตัวไป อดลงแข่งให้แมนยูในฤดูกาลหน้า" คิดตี้ไม่ยอมแพ้ แถลงข้อเท็จจริงของฝั่งสุกรีบ้าง
"งานนี้มีเยลลี่รอดอยู่คนเดียว"
ฉันมองยิ้มๆไปทางลูกทีมที่ถึงแม้จะอ่อนวัยที่สุดในทีม แต่ก็ยังสูงวัยกว่าท่านประธานบริษัทคนใหม่
"หนูก็ไม่รอดค่ะพี่ อดแอบอ่านนิยายออนไลน์เลย" เยลลี่หน้าจ๋อย
"อ้าว ที่เปิดๆเห็นตัวหนังสือเป็นพืดนั่นนิยายออนไลน์หรอกหรือ พี่นึกว่าเป็นเปเปอร์ข้อมูลรีเสิร์ชเรื่องเทรนด์ใหม่ๆไรงี้"
ฉันล่ะแปลกใจ เยลลี่ก็เป็นไปกับคนอื่นด้วยหรือ
"พี่เสียใจด้วยกับทุกๆคนนะ" ฉันเอ่ยออกมาในที่สุดด้วยสายตาที่สงสารลูกทีมจับใจ
"แต่เอาเถอะ เราก็จะได้ตั้งใจทำงานกันเต็มที่ สู้สู้นะพวกเรา" และทำตัวเป็นหัวหน้าที่ดีโดยการให้กำลังใจกับทุกคน
"ยังครับ ยังไม่จบ พี่อย่าเพิ่งแอบยิ้มครับพี่" สุกรีรีบพูดดักฉันเอาไว้ นี่สุกรีรู้ได้ไงว่าฉันแอบยิ้มในใจ
"และที่สำคัญที่สุดคือห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าแผนกจะถูกนำไปเป็นห้องประชุมเล็กด้วยค่ะ หัวหน้าก็ต้องมานั่งทำงานปะปนกับพวกเรา" ในที่สุดเยลลี่ก็เผยประโยคสำคัญที่สุดออกมา
"ว็อท??? $%/§? & ($=!!!!" ฉันเผลออุทานออกไปอย่างลืมตัว
"คุณเซนทำยังงี้ได้ไง เรื่องนี้พี่ไม่ยอมนะ" ฉันโวยวายออกไปอย่างลืมตัว
"คนเราต้องการเวลาส่วนตัวกันทั้งนั้น ใครจะชอบให้คนอื่นมาแอบดูหน้าจอคอมของเรา เราต้องปกป้องสิทธิส่วนบุคคลของเราเอง เรื่องนี้มันเกี่ยวกับสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐานเลย ใช่ไหมเยลลี่" ฉันหันหน้าร้อนมาทางเยลลี่
"เอ่อ… หนูไม่แน่ใจ" เยลลี่สับสน
"พี่ใจเย็นครับ" สุกรีพยายามดับความหน้าร้อนของฉัน
เรื่องของการใช้เวลาทำงานไปในทางส่วนตัวนั้น เป็นเรื่องปกติของพนักงานบริษัทเรา ซึ่งบรรดาหัวหน้าแผนกต่างๆก็ไม่ได้เข้มงวดอะไรนัก ก็เอ่อ… เพราะหัวหน้าก็ทำเหมือนกัน…
ฉันรู้สึกตัวเมื่อเห็นทั้งคิตตี้และเยลลี่กำลังจ้องมองฉันอย่างมึนงง
"เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งตระหนกล่วงหน้ากันไปไกล รอดูสถานการณ์กันก่อนนะจ๊ะ บางทีเรื่องที่เราคิด อาจไม่ใช่อย่างที่เราคิด" ยังไงฉันก็มีหน้าที่ต้องปลอบโยนลูกน้องไปตามประสาหัวหน้าที่มีคุณธรรม แม้ในใจจะกำลังเดือดปุดๆ
ท่านประธานบริษัทคุณเซนเจ้าเด็กน้อยนั่น เค้าคิดอะไรของเค้าอยู่นะ ทำไมช่างหาเรื่องเดือดร้อนมาสู่พวกเราจริงๆ…


## การเริ่มต้นใหม่

วันถัดมา…
ฉันรีบเข้าไปคุยกับคุณไมตรีแต่เช้า คุณไมตรีเป็นมือขวาของท่านประธาน เป็นพ่อบ้านของบริษัทเรา และเป็นผู้ใหญ่ใจดีมากที่สุดในโลกที่ฉันเคยเจอมา บุคลิกของคุณไมตรีดูจะหัวโบราณและเจ้าขนบธรรมเนียม ท่าทางเหมือนครูผู้ปกครองซึ่งมากับระเบียบอันเข้มงวดแต่ท้ายสุดก็ยอมแพ้นักเรียนอยู่ดี
"อ้าว คุณลิน เข้ามาครับเข้ามา มาดูนี่เร็ว" ชายวัยใกล้เกษียณกวักมือเรียกฉันเข้าไปหา นัยน์ตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
หากคุณราเชนทร์อดีตประธานบริษัทของเราเป็นหยิน คุณไมตรีคงจะเป็นหยาง ทั้งสองเป็นขั้วที่ต่างกัน แต่ก็เป็นคู่หูที่รู้ใจกันและตัวติดกันตลอดเวลา
คุณไมตรีอารมณ์ดีอยู่เสมอและเป็นคนคุยเก่ง ในขณะที่คุณราเชนทร์ผู้เงียบขรึมหน้าตานิ่งเฉยและพูดน้อย แต่ทั้งคู่ก็นับว่าเป็นผู้บริหารที่ใจกว้างกับพนักงานเท่าๆกัน
"ผมกำลังคิดว่าจะเปลี่ยนเครื่องแบบยามของคุณประยุทธ์เค้าดีไหม ที่มีอยู่ตอนนี้มันดูไม่ค่อยขึงขัง นี่ผมกำลังดูแบบของต่างประเทศอยู่ ว่าที่นั่นพนักงานรักษาความปลอดภัยเขาแต่งตัวกันยังไง"
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนได้ไหมคะ วันนี้ลินมีเรื่องอื่นอยากคุยกับคุณไมตรีมากกว่าค่ะ"
ปกติฉันไม่เคยปฏิเสธที่จะคุยสัพเพเหระกับคุณไมตรี เราสองคนสามารถคุยกันได้อย่างสนุกสนานถึงเรื่องโน้นเรื่องนี้เป็นชั่วโมง แต่ตอนนี้ฉันร้อนใจเรื่องของคุณเซนมากกว่า
"คุณเซนแกเข้ามาเปลี่ยนอะไรเยอะแยะเลย คุณไมตรีไม่ปรามอะไรแกบ้างหรือคะ คุณเซนยังเด็กอยู่เลย ประสบการณ์ทำงานแกอาจจะน้อย"
ฉันโพล่งออกไปตรงๆเพราะรู้ว่าคุณไมตรีจะไม่มีวันถือสา
คุณไมตรีชะงักจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเอนหันพิงพนักจ้องมองฉันนิ่งๆ แล้วพูดขึ้นช้าๆด้วยใบหน้าอ่อนโยนใจดีเหมือนเคย
"คุณราเชนทร์แกปล่อยมือแล้วครับ คุณเซนสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อย่างที่คุณเซนต้องการ"
"แต่คุณราเชนทร์เป็นพ่อไงคะ แกอาจจะอยากตามใจลูกชาย ถ้าคุณไมตรีทักท้วง คุณราเชนทร์ก็คงฟังคุณไมตรีนะคะ" เหมือนฉันจะไม่พยายามเข้าใจสิ่งที่คุณไมตรีต้องการจะสื่อ
"แต่คุณเซนแกไม่ฟังผมหรอกครับ นี่ผมอุตส่าห์ย้ำแกไปว่าแกเป็นถึงเป็นผู้บริหารใหญ่สุดในบริษัทวันแรกต้องใส่สูทมาทำงานนะ แกยังใส่กางเกงยีนมาเลยครับ เฮ้อ"
คำพูดเหมือนจะตำหนิ แต่ใบหน้านั้นยิ้มแย้ม เหมือนคุณไมตรีจะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องการแต่งกายจริงๆ นี่ยังดีนะที่ในออฟฟิศเราไม่บังคับเรื่องนี้กับทุกคน ยกเว้นตำแหน่งยามกับแม่บ้าน แต่ถ้าเป็นที่โรงงาน โอ้โห เป็นระเบียบเรียบร้อยมายูนิฟอร์มเดียวกันหมดเลยจ้า
"คุณไมตรีก็อยู่บริษัทเรามานานมาก คุณไมตรียอมรับได้หรือคะ ที่ผู้บริหารคนรุ่นใหม่จะเข้ามาทำอะไรตามใจตัวเอง"
ชายสูงวัยพยักหน้าน้อยๆก่อนจะค่อยๆเอ่ยออกมา
"ผมแก่เกินไปแล้วครับ โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว บริษัทเราต้องการคนรุ่นใหม่มาพัฒนาให้มันดีขึ้น ตัวคุณราเชนทร์เองเป็นถึงเจ้าของบริษัท แกยังไว้ใจในตัวลูกชาย ผมมันก็แค่ลูกจ้าง เถ้าแก่ว่ายังไง ผมก็ต้องว่าตามนั้นล่ะครับ"
ฉันจ้องมองชายวัยเกือบหกสิบตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เป็นทั้งความรู้สึกประหลาดใจที่เห็นแกปล่อยวางกับเรื่องของการทำงานอย่างง่ายดาย แต่ในขณะเดียวฉันก็เคารพในความคิดอันเปิดกว้างของแก
"แต่คนรุ่นใหม่ยังขาดประสบการณ์นะคะ"
ฉันยังไม่เชื่อว่าบริษัทของเราจะไปรอดภายใต้การบริหารงานของเด็กน้อยนั่น สามสิบกว่าปีที่คุณราเชนทร์ปลุกปั้นบริษัทนี้ขึ้นมา แล้วจู่ๆก็มายกให้ลูกชายที่เพิ่งจะกลับมาจากญี่ปุ่น ทำไมแกใจกล้าอย่างนี้หนอ
"ผมก็ยังอยู่ คุณราเชนทร์ก็ยังอยู่นี่ครับ มีอะไรคุณเซนแกก็ปรึกษาได้ อ้อ คุณลินอาจจะยังไม่ทราบ ผมคงจะไม่เข้าออฟฟิศทุกวันเหมือนเคยแล้วนะครับ ตอนนี้ผมนั่งตำแหน่งที่ปรึกษาแล้ว"
ฉันคิดว่าคุณไมตรีแกก็คงรอเวลานี้มานานเหมือนกัน หลังๆฉันสังเกตว่าแกดูเหนื่อยๆและหมดพลัง ไม่ต่างไปจากคุณราเชนทร์
"คุณลินอย่าเป็นกังวลไปเลยครับ เชื่อมั่นในตัวคุณเซนเค้าหน่อยนะครับ ให้เวลาเค้า เราอยู่ที่นี่มานานกว่า เรารู้จักตลาดในเมืองไทยและวัฒนธรรมการทำงานของคนไทยมากกว่า เราก็ต้องคอยเป็นพี่เลี้ยงให้คุณเซนกันครับ"
ดูเหมือนพ่อบ้านของบริษัทคนนี้จะวางใจในตัวเจ้าของบ้านคนใหม่มาก ไม่รู้ว่าคุณไมตรีเห็นอะไรในตัวเจ้าเด็กน้อยนั่น เค้าคงคุยๆกันมาก่อนหน้านี้ก่อนที่คุณเซนจะเข้ามาอย่างเป็นทางการ
ฉันถอนหายใจ ยิ้มให้คุณไมตรีอย่างเนือยๆ
ก็ได้… ฉันจะลองทำใจนิ่งๆ แล้วรอดูว่าโอปป้าของน้องเยลลี่คนนี้จะเป็นแม่ทัพพาพวกเราฝ่ามรสุมการแข่งขันทางธุรกิจในยุคปัจจุบันไปได้ตลอดรอดฝั่งอย่างที่คุณไมตรีและคุณราเชนทร์มั่นใจไหม…
อาทิตย์ถัดมา…
แค่การเปลี่ยนรูปแบบการนั่งทำงานแบบในคอกใครคอกมันมาเป็นการนั่งทำงานเผชิญหน้ากันแบบเปิดเผย นั่นก็น่าตกใจแล้ว
แต่ที่น่าตกใจกว่าก็คือ ในอาทิตย์ถัดมาที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการย้ายโต๊ะย้ายข้าวของไปยังผังที่ถูกจัดขึ้นใหม่
ท่านประธานคนใหม่โอปป้าคิมซูฮยอนของเยลลี่ก็เดินเข้ามาพร้อมกับโน้ตบุ๊คหนึ่งตัว เหลียวซ้ายแลขวา แล้วก็จับจองโต๊ะว่างตัวหนึ่งริมทางเดินใจกลางห้อง นั่งแปะลงที่โต๊ะทำงานอันแสนจะว่างเปล่าและแสนจะธรรมดาตัวนั้น ก่อนที่จะประกาศด้วยหน้าตาเฉยๆว่า
"ผมอยากจะนั่งทำงานร่วมกับพวกคุณทุกคนด้วย"
ห๊า! ท่านซีอีโอเด็กน้อยจะมานั่งทำงานรวมกับพวกเราด้วย โอ้ว มายกอช นี่เด็กน้อยเค้าคิดอะไรของเค้า เน้นความรักใคร่กลมเกลียวกันในออฟฟิศหรือไง
แล้วถ้ายังงี้ฉันจะแอบเม้าท์กับวิสกี้เพื่อนรักในเวลางานได้ยังไงกันล่ะ ทำไมชีวิตอิสระในห้องทำงานส่วนตัวน้อยๆของฉันต้องถูกลิดรอนไป ทำไมระดับหัวหน้าแผนกอย่างพวกฉันต้องระเห็จออกมานั่งรวมกับพนักงานคนอื่นๆ
แต่เด็กน้อยนั่นก็พูดจริงทำจริง ขณะที่พวกเรายังวุ่นวายกับการจัดโต๊ะทำงาน เอาข้าวของเครื่องใช้สิ่งละอันพันละน้อยขึ้นมาจัดเรียง กรอบรูปแฟนเอย ที่ใส่ปากกาลายกบเคโระ กระถางต้นกระบองเพชร
แต่หันไปมองทางท่านประธานบ้างค่ะ เด็กน้อยเค้าตั้งหน้าตั้งตามีสมาธิในการทำงานหน้าตาเฉย เฉพาะยามเมื่อต้องโทรศัพท์คุยงานสำคัญ เขาถึงจะเข้าไปคุยในห้องกระจกที่อดีตเคยเป็นห้องทำงานของหัวหน้าแผนกต่างๆอย่างพวกฉัน
"ซิส แล้วคราวนี้พวกหนูจะแอบเล่นเฟซกันยังไงอ่ะ" คิตตี้วิตกจริตขึ้นมาตามเคย
ทีมงานฉันเคลื่อนตัวมาจับกลุ่มกันล้อมรอบตัวฉันในทันทีเมื่อเห็นทีท่าไม่ชอบมาพากลของเจ้านายใหญ่
"หรือคุณท่านจะมาแอบมาสอดแนมความเคลื่อนไหวของพวกเรา" สุกรีคิดไปไกล
"นั่นสิ คุณเซนดึระเค้าคิดไงของเค้านะ" ฉันเห็นด้วยกับทีมงาน
"พี่ลินคะ เค้ามีแต่ 'ซึนเดเระ' รึเปล่าคะ" เยลลี่เอ่ยทักท้วงฉายาที่ฉันเรียกเจ้าเด็กน้อยนั่น
"ความหมายเดียวกันก็เป็นอันใช้ได้ค่ะน้องเยล" ในบางครั้งฉันก็เรียกแค่ชื่อเล่นสั้นๆของชื่อเล่นจริงๆของน้องเค้าเพื่อการประหยัดเวลา
"น้องลิน พี่เพ็ญว่าอย่างนี้ไม่โอนะคะ หัวหน้าจะมานั่งทำงานรวมกับลูกน้องได้ยังไง มันขาดความเป็นส่วนตัวนะคะ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ"
คราวนี้พี่เพ็ญสาวใหญ่ประจำแผนกจัดซื้อผู้ซึ่งไม่นิยมความเปลี่ยนแปลงใดๆในชีวิตเคลื่อนตัวเข้ามากระซิบข้างหูฉัน
ขาดความเป็นส่วนตัวของหัวหน้า หรือขาดความเป็นส่วนตัวของพี่เพ็ญเองคะ?
ฉันรู้ว่าพี่เพ็ญก็เหมือนกับคิตตี้ ชอบโทรศัพท์เม้าท์กับเพื่อนสนิทมิตรสหายเป็นชั่วโมงในเวลางาน ใครๆก็ได้ยินกันทั่ว แต่ไม่มีใครเดือดร้อนจากเรื่องนี้ เพราะเอ่อ… ใครๆก็ทำกัน ทุกคนก็ทำงานไปเม้าท์โทรศัพท์เรื่องส่วนตัวกันไป …เป็นเรื่องปกติในออฟฟิศนี้
แต่เอาจริงฉันก็ชักสับสน การนั่งกันแบบเปิดเผยแบบไร้ศักดินากับบรรดาหัวหน้า มันดีหรือไม่ดียังไงกันแน่ ฉันไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน
แต่มันต้องไม่ดีแน่ๆ ไม่งั้นใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กันไปนานแล้ว เพราะเท่าที่ฉันเคยรู้มา ไม่มีบริษัทไหนทำแบบนี้
"นั่นสิคะ แล้วอย่างนี้ความลับบริษัทไม่ออกมาถึงหูพนักงานหรือ" ฉันกระซิบตอบพี่เพ็ญไป
"ผมไม่มีความลับอะไรกับพวกคุณ และฝ่ายบริหารของเราก็ไม่มีความลับอะไรกับพวกคุณเช่นกัน พวกเราทุกคนในบริษัทไม่มีความลับต่อกัน"
ราวกับเด็กน้อยนั่นมีหูทิพย์ ตอนนี้พนักงานห้าสิบกว่าชีวิตเดินเข้ามารุมล้อมจ้องมองดูท่านประธานหน้าเด็กราวกับเป็นตัวประหลาด
"แล้วเอกสารต่างๆที่อยู่ในแฟ้มล่ะคะ เอกสารทางบัญชี ทางการผลิต คุณเซนจะให้พนักงานเดินไปเปิดดูได้ตามสบายหรือคะ คุณเซนเข้าใจไหมคะว่าบางอย่างมันต้องเป็นความลับ เข้าใจกันบ้างไหมคะเนี่ย" พี่เพ็ญแสดงความกล้าหาญทักท้วงออกไป
เอ ฉันชักเริ่มจะสงสัยตงิดๆแล้วว่า พี่เพ็ญมีความลับอะไรซ่อนอยู่ ทำไมถึงออกตัวต่อต้านนโยบายใหม่นี้แรงขนาดนั้น
"เราจะลดจำนวนการพิมพ์เอกสารลง ผมมีนโยบายจะใช้กระดาษให้น้อยที่สุด เอกสารจะถูกเก็บไว้ในรูปแบบไฟล์เท่านั้น เอกสารความลับส่วนบุคคลที่เกี่ยวข้องกับพนักงาน เช่นเรื่องเงินเดือน จะถูกใส่พาสเวิร์ดเอาไว้ เปิดได้เฉพาะผู้ที่เกี่ยวข้อง ตอนนี้เราจะเปลี่ยนมาทำงานกันบนเสิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง จะไม่มีใครเก็บไฟล์ใดๆไว้บนเครื่องส่วนตัวอีกต่อไป ทุกคนจะต้องล็อกอินเข้าระบบทุกครั้งที่เปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา"
เสียงฮือฮาพึมพำดังไปทั่ว มันเป็นสิ่งใหม่สำหรับพวกเราจริงๆ
"ส่วนเรื่องที่พนักงานคนอื่นจะแอบมาใช้เครื่องคอมพ์ของเรานั้นไม่ต้องกลัว เพราะหน้าจอของแต่ละคนจะถูกล็อกเอ้าท์โดยอัตโนมัติ หลังจากที่ไม่มีการเคลื่อนไหวบนหน้าจอเกินห้านาที เพราะฉะนั้นสบายใจได้หากคุณเดินไปเข้าห้องน้ำ"
เสียงฮือฮาพึมพำดังไปทั่วแล้วทั่วอีก มันเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญสำหรับพวกเราจริงๆ
"ผมว่าสามนาทีน่าจะเหมาะสมกว่านะครับ" สุกรีหาญกล้าทักท้วงบ้าง
"โอเคครับ สามนาทีที่พวกคุณห่างจะหน้าจอ คุณจะถูกล็อกเอ้าท์ออกโดยอัตโนมัติ นโยบายของบริษัทในเรื่องไอทีและซีเคียวริตี้จะตามออกมาในไม่ช้า ทางแผนกไอทีของเรากำลังปรึกษากับฝ่ายทนายของบริษัทอยู่ครับ" คนผมตั้งอธิบายช้าๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างใจเย็น
เสียงฮือฮาพึมพำดังไปทั่วทุกตารางนิ้ว เหมือนท่านซีอีโอจะมีความคิดที่ก้าวไกลไปกว่าพวกเราหลายสเต็ปนัก
มันคือการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ มันคือการเริ่มต้นใหม่สำหรับพวกเรา!
"การทำงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์เราต้องการออฟฟิศแบบเปิด เพื่อให้พนักงานได้เดินคุยกันได้" คุณเซนดึระยังคงมีไอเดียที่ก้าวหน้าต่อไปเรื่อยๆโดยไม่สนสีหน้างุนงงของพวกเราแม้แต่น้อย
"แล้วอย่างแผนกจัดซื้อนี่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์ด้วยหรือคะ" เสียงพี่เพ็ญถามออกไปด้วยน้ำเสียงท้าทาย
วันนี้พี่เพ็ญเค้ามาแรงแซงโค้งมาก ไม่รู้ว่าเพราะพี่เพ็ญอดรนทนไม่ไหวจริงๆที่จะอดเม้าท์ทางโทรศัพท์ในเวลางานแล้ว หรือพี่เพ็ญไม่ได้รู้สึกเกรงใจประธานหน้าอ่อน หรือพี่เพ็ญอยากเป็นตัวแทนของพวกเราในการต่อต้านความอยุติธรรม
"ไม่ว่าคุณจะทำตำแหน่งอะไร แผนกไหน ทุกแผนกต้องการหัวคิดที่สร้างสรรค์ครับ อย่างคุณเพ็ญศรีนี่ แผนกจัดซื้อใช่ไหมครับ ยิ่งต้องสร้างสรรค์ใหญ่เลย คุณจะแค่คิดว่าซัพพลายเออร์เจ้าไหนให้ราคาดีกว่าเท่านั้นไม่พอ แต่ต้องผนวกรวมไปกับว่าเค้าส่งของตรงเวลาไหม เค้าเสนอสิ่งที่ดีที่สุดที่เค้ามีอยู่ให้เราหรือเปล่า" น้ำเสียงและสีหน้ายังคงเรียบเฉยขณะอธิบาย
โอววววว…..
เสียงฮือฮาดังไปทั่ว ฉันคิดว่าไม่ใช่เพราะความหลักแหลมของเจ้านายใหม่ในการแจกแจงเรื่องของความสร้างสรรค์ที่จำเป็นต่อแผนกจัดซื้อ
แต่ทุกคนกำลังทึ่ง ว่าคุณเซนจำ
ชื่อของพี่เพ็ญได้ยังไง!
แล้วฉันก็คิดไปไกลกว่านั้น เจ้าเด็กนี่จะรู้จักชื่อของยามหน้าบริษัทด้วยหรือเปล่านะ หรือชื่อของแม่บ้านล่ะ หาเรื่องทดสอบดีกว่า
"แล้วตำแหน่งยามล่ะคะ ต้องสร้างสรรค์ไหม" พี่เพ็ญยังไม่ยอมแพ้ ยกนี้สนุกมาก ขอบอก!
"เท่าที่ผมสังเกตดูนะครับ คุณประยุทธ์แกเป็นคนสร้างสรรค์พอตัว แกจัดให้ที่สำหรับให้รถจักรยานยนต์จอดแบบเป็นระเบียบ"
"บร๊ะเจ้า! คุณเซนรู้จักชื่อลุงยุทธ์ด้วย!" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกรอบ
หน้าตาก็ออกจะไร้ใจ แต่ทำไมรู้จักชื่อพนักงานไปทั่ว
"เจ๊ลินพูดอะไรบ้างสิครับ" น้องเอกกระซิบข้างหูฉัน น้องเอกเป็นเด็กที่ความจริงแล้วมาฝึกงานด้านบัญชี แต่ชอบเข้ามาป้วนเปี้ยนที่แผนกฉัน
"แล้วห้องทำงานเก่าของคุณเซนล่ะ ตอนนี้ทำเป็นห้องประชุมอีกงั้นหรือคะ" ฉันตอบสนองน้องเอก โดยการเปลี่ยนเรื่อง
"ผมให้จัดเปลี่ยนเป็นมุมพักผ่อนของพวกเราทุกคน มีชั้นหนังสือนิตยสาร และเราจะตกแต่งห้องด้วยโซฟาแบบต่างๆของบริษัทเรา ใครอยากจะเข้าไปนั่งเล่นตอนไหน หรือใช้เป็นที่โทรศัพท์คุยกับใครเมื่อไหร่ ก็ตามสบาย จะนอนพักสายตาซักงีบช่วงบ่ายๆก็ยังได้นะครับ"
"ห้ะ!"
"โอ้ว! ไม่เคยมีมาก่อน"
"อิหยังวะ?"
"เฮ้ย! นั่งเล่นในเวลาทำงานเนี่ยนะ!"
เสียงฮือฮาของพนักงานดังขึ้นเป็นรอบที่ล้านสำหรับวันนี้ ฉันเองก็จ้องมองคุณเซนอย่างประหลาดใจ โอเค คนเราต้องมีความคิดสร้างสรรค์ แต่การมีห้องให้คนไปนอนเล่นนั่งเล่นบนโซฟาในที่ทำงานแบบนี้ มันสร้างสรรค์เกินไปหน่อยมั้ย
แต่แม้เรื่องห้องนั่งเล่นจะเป็นเรื่องใหญ่ตอนนี้ ฉันก็อดที่จะแอบสำรวจการแต่งกายของคนหน้าเด็กไม่ได้ วันนี้เค้ามาด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม แล้วก็ยีนลักษณะเดิม เอ หรือจะใส่ตัวเดิมซ้ำๆกันเป็นอาทิตย์ แล้วนี่จะคุมโทนสีเสื้อผ้าไปถึงไหน ในชีวิตเค้าเคยใส่เสื้อสีแดงหรือสีเหลืองบ้างหรือเปล่า
"บริษัทเราขายโซฟา ผมอยากให้พวกคุณได้มีโอกาสใช้เวลากับโซฟาของแผนกออกแบบเค้าบ้าง"
กลับมาเรื่องห้องนั่งเล่น… คือยังไง ไม่เข้าใจ?
"ผมรู้ว่า โซฟาของเราราคาอาจจะสูงไปหน่อย หลายคนอาจจะไม่สามารถเป็นเจ้าของได้ และหลายคนคงยังไม่เคยใช้เวลานั่งโซฟาของเราเกินห้านาที ตอนนี้ก็เป็นโอกาสของพวกคุณแล้วที่จะทำความรู้จักสนิทสนมกับโซฟาของเราให้มากขึ้น"
คำพูดนั้นหากฟังเผินๆดูจะเหมือนจะเป็นการให้ความสำคัญกับพนักงานอย่างยิ่ง แต่หากฟังดีๆ…
คุณเซนเค้ากำลังแอบแขวะฉันอยู่ต่างหาก! จะบอกว่าราคาโซฟาที่ฉันออกแบบมันสำหรับไฮโซโดยเฉพาะเรอะ! เอ้อ… ก็ใช่ ขนาดฉันเองยังต้องเก็บเงินตั้งนาน กว่าจะได้ผลงานของตัวเองไปประดับบ้านสักตัวหนึ่ง นี่ขนาดได้ราคาพนักงานแล้วด้วยนะเนี่ย
แต่ถึงงั้นก็เถอะ แหม พ่อเซนดึระ พ่อช่างแขวะ!…


## ลลิสานะจ๊ะ

"พ่อแม่นายเค้าเป็นติ่งเกาหลีเหรอ ถึงได้ตั้งชื่อลูกตามพี่เรน"
เราถามเด็กหัวฟ้าขณะเดินออกจากประตูโรงเรียนมาด้วยด้วยกัน วันนี้เราไม่มีกิจกรรมพิเศษหลังเลิกเรียน ก็เลยคิดว่าจะกลับไปนอนดูซีรีส์เกาหลีที่บ้านดีกว่า นานแล้วที่ไม่ได้ดู ก็ปกติเราต้องไปซ้อมเต้นกับเพื่อนๆตลอด
แต่ที่โรงเรียนใหม่นี่… เฮ้อ…
"พี่เรนไหน" เด็กหัวฟ้าที่ชื่อ 'เรน' ถามถึงคนชื่อ 'เรน'
เป็นไปได้ยังไงที่นายเรนไม่รู้จักโอปป้าเรน เราแปลกใจมาก ถึงแม้โอปป้าเรนเค้าจะสูงวัยแล้ว แต่เค้าก็คือโอปป้าในตำนาน ทั้งด้านร้องเต้นเล่นละคร
"นี่นายไม่รู้จักโอปป้าเรนเหรอ เมื่อก่อนเค้าออกจะโด่งดังเป็นตัวท้อปของเกาหลีเลยนะ เอ่อ… ถึงแม้ตอนนี้เค้าจะไม่ค่อยได้เล่นซีรีส์แล้ว แต่โอปป้าเรนนี่เค้าเต้นได้พลิ้วสุดยอดเลยล่ะ"
"ไม่รู้จัก ไม่เคยดูซีรีส์เกาหลี"
คนตอบทำท่าไม่ใส่ใจ แล้วก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น จนเราต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อจะตามเค้าให้ทัน
"ว้า! เชยจัง"
แม้จะเตรียมใจมาไว้แล้ว แต่เราก็อดผิดหวังไม่ได้ ทำไมพวกเด็กผู้ชายเค้าถึงไม่ชอบดูซีรีส์เกาหลีกันนะ
เฮ้อ! ความจริงเราก็ไม่ได้อยากมาเป็นเพื่อนกับนายคนนี้เค้าหรอก
แต่พวกผู้หญิงที่โรงเรียนน่ะสิ ไม่มีใครยอมเป็นเพื่อนกับเราเลย พอเชอรี่เริ่มก่อน คนอื่นก็พากันตามเชอรี่กันหมด เชอรี่เค้าหาว่าเราไปทำให้แฟนเค้าเสียโฉม
แฟนอะไรที่ไหนกัน ตอนเที่ยงเราก็เห็นนายหัวฟ้านี่นั่งกินข้าวอยู่คนเดียว พอเชอรี่เดินเข้ามานั่งด้วย อยู่ดีๆตานี่ก็เดินหนีแล้วมานั่งแปะอยู่ตรงข้ามเรา เชอรี่เห็นก็โกรธเราใหญ่ แล้วพาเอาพวกผู้หญิงทั้งหมดให้โกรธเราไปด้วย
ทำไมเราซวยอย่างนี้นะ
แต่ไหนๆนายนี่ก็พาเราซวยแล้ว ช่วยไม่ได้ งั้นก็ต้องมาเป็นเพื่อนกับเราแทนพวกผู้หญิงละกัน
แล้วอีกอย่าง นายคนนี้ก็เป็นนักเรียนคนแรกในโรงเรียนนี้ที่เรารู้จัก แถมวันแรกของการเรียนเรากับเค้าก็ต้องนั่งทำแบบฝึกหัดเลขด้วยกันแค่สองคนตลอดทั้งวัน แม้วันนั้นเรากับเค้าจะไม่เปิดปากพูดกันเลย
"แล้วรู้จักแบล๊กพิงค์ไหม ลิซ่า แบล๊กพิงค์น่ะ"
ถ้าไม่รู้จักโอปป้าเรน ก็ต้องรู้จักพี่ลิซ่าบ้างแหละ เค้าดังออกปานนั้น
"ไม่รู้จัก ใคร?" เสียงห้วนๆนั้นตอบกลับมา แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนฝีเท้าลง
"ว้า! เธอนี่ เชยจัง"
โอย ผิดหวังมาก ทำไมนายหัวฟ้านี่ถึงได้เชยจริงๆ งั้นช่างเถอะ ไม่ถามเรื่องวงการบันเทิงละ
"แล้วตกลงชื่อเรนมาจากไหนน่ะ แปลว่าฝนงี้เหรอ"
เรายังสงสัยเรื่องที่มาของชื่อของนายนี่ ชื่อเรนนี่เป็นทั้งชื่อจริงแล้วก็ชื่อเล่นของเค้าเลยนะ คนอะไรมีชื่อจริงพยางค์เดียว แต่ก็เท่ดี
"เปล่า มาจากเรนโวคุ เคียวจูโร่ เสาหลักเพลิงแห่งเงาพิฆาตอสูร"
เค้าพูดถึงอะไรของเค้า?
"ไง ไม่รู้จักอะเดะ มังงะเค้าออกจะดัง ดาบพิฆาตอสูร ไม่เคยอ่านอะดิ"
คราวนี้คนพูดหยุดเดินกะทันหัน ทำเอาเราที่กำลังก้มหน้าก้มตาเดินตามมาชนข้างหลังเค้าเข้าอย่างจัง
"โอ๊ย! จะหยุดเดินก็บอกกันล่วงหน้าหน่อยมั้ย"
เราอดที่จะโวยวายไม่ได้ ความจริงไม่ได้เจ็บอะไร แต่มันตกใจ บ้าจริง อีตานี่ นึกจะหยุดก็หยุดเฉยๆซะงั้น
"ว่าไง เธอเคยอ่านดาบพิฆาตอสูรหรือเปล่า" คนบ้าหันมาจ้องตาเรา
"ไม่เคย" เราอ้อมแอ้มตอบไป
"เห็นป่าว เธอก็ไม่รู้จักการ์ตูนญี่ปุ่นเหมือนกัน มาหาว่าเราไม่รู้จักดาราเกาหลี"
เอ่อ.. ก็จริงอย่างที่หัวฟ้าเค้าว่านะ
"แล้วพ่อแม่เธอเค้าตั้งชื่อลูกตามการ์ตูนญี่ปุ่นจริงๆเหรอ"
"ป่าว เราคิดเอาเอง"
"อ้าว แล้วจริงๆชื่อเธอมาจากไหนน่ะ เธอไม่เคยถามพ่อแม่เหรอ"
"นี่เธอจะมายุ่งอะไรกับเรื่องชื่อของเรา อ้อ แล้วนี่เธอเดินตามเรามาทำไม" เสียงนั้นขัดใจ
อะไรของเค้า ไม่ได้เดินตามซักกะหน่อย ก็เผอิญเดินๆออกจากโรงเรียนมาด้วยกัน แล้วเราก็กำลังจะเดินกลับบ้าน แต่เราชักอยากจะรู้แล้วว่านายนี่กำลังจะเดินไปไหนของเค้า
"นายกำลังจะไปไหนเหรอ จะกลับบ้านเหรอ"
"ลลิสา! ยุ่งจังเธอนี่! เลิกตามเราได้แล้ว!" คราวนี้นายหัวฟ้าหันมาทำหน้าจริงจังใส่เรา
"ไม่ได้ตามนะ เรากำลังจะกลับบ้าน บ้านเราอยู่แถวเพลินจิต"
"งั้นก็กลับบ้านไปซะ บาย"
แล้วนายหัวฟ้าก็วิ่งข้ามถนนไปโดยไม่สนใจเราเลย
"อ้าว เดี๋ยวสิ แล้วบ้านนายอยู่ที่ไหน" เราตะโกนตามไป นายนั่นก็ไม่มีทีท่าจะหยุด
เฮ้อ! เราอุตส่าห์ยอมจะเป็นเพื่อนด้วยแล้วนะ แล้วทำไมหยิ่งจัง ก็ถ้าไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเรา แล้วทำไมต้องมานั่งกินข้าวใกล้ๆเราทุกพักเที่ยง แถมตอนอยู่ในห้องเรียนก็มองมาที่เราบ่อยๆด้วย
น่าเบื่อจัง พวกทำตัวขี้เก๊ก!
ถ้าไม่ติดว่าที่โรงเรียนใหม่นี้เรายังไม่มีเพื่อนเลย เราคงไม่ยุ่งกับนายคนนี้แน่ๆ สงสัยเราจะย้ายโรงเรียนบ่อยไป ต้องเปลี่ยนกลุ่มเพื่อนอยู่เรื่อย
แต่ก็ช่วยไม่ได้ เราเรียนโรงเรียนที่น่าเบื่อไม่ได้จริงๆ เรารับไม่ได้กับการที่ต้องตัดผมสั้นเสมอติ่งหู หน้าตาเราดูอัปลักษณ์มาก แล้วเราก็ไม่อยากจะแค่ผูกโบว์สีน้ำเงินกับสีขาวด้วย เราอยากผูกโบว์สีชมพู ทำไมพวกคุณครูไม่เข้าใจ พวกเขาไม่เคยเป็นเด็กกันมาก่อนหรือไง
แล้วที่สำคัญ แม้น้าลินกับคุณยายจะไม่ค่อยอยู่บ้าน แต่พวกเค้าก็ไม่เคยดุด่าเรา เราทะเลาะกับคุณครูที่โรงเรียนกี่รอบ พวกเค้าก็เข้าข้างเราตลอด
นึกไปถึงตอนวันที่เกิดเรื่องกับนายคนนี้…
วันนั้นเราอุตส่าห์ทำตัวเป็นเด็กดี ยอมรับการถูกลงโทษที่โรงเรียนแต่โดยดี แล้วก็รีบกลับมาบ้าน นั่งคิดรายการอาหารเย็นให้ป้ากะทิจัดเตรียมไว้ เพื่อจะได้นั่งโต๊ะกินข้าวกันพร้อมหน้าพร้อมตา
แต่ปรากฏว่าวันนั้นคุณยายก็มีงานเลี้ยง และน้าลินก็ไปกินข้าวกับเพื่อน แล้วคุณยายก็กลับมาบ้านตอนห้าทุ่ม ส่วนน้าลินก็กลับตามหลังมาครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น พร้อมกับท่าทางกรึ่มเหมือนเช่นเคย
และก็เป็นอย่างที่เราคิดไว้
เราได้ยินเสียงสองคนเค้าลับฝีปากกันไปมาตอนที่น้าลินกลับมาถึงแล้วเจอคุณยายนั่งจิบชามะลิอยู่ที่โซฟา
"ทำไมเพิ่งจะกลับมาคะคุณลิน นี่ชั้นนึกว่าคุณจะรีบกลับมาดูแลหลานสาวนะคะ หลานโดนคนที่โรงเรียนรังแกซะขนาดนั้น" คุณยายเป็นฝ่ายเริ่มก่อน
"อ้าวคุณลลนาคะ คุณเองก็น่าจะอยู่บ้านรอต้อนรับเหมือนกันนะคะวันนี้ หลานอุตส่าห์ไม่เถลไถลแล้วรีบกลับบ้าน"
น้าลินคงเห็นว่าคุณยายยังอยู่ในชุดราตรีสั้นสีแดงเพลิงเว้าหลัง เค้าเลยเดาได้ว่าคุณยายคงเพิ่งจะกลับมาจากปาร์ตี้
"ก็วันนี้เผอิญคุณแพตตี้เค้าเชิญมากะทันหัน ไอ้เราไม่ได้อยากจะไป แต่ก็ขัดเค้าไม่ได้ เค้ามันลูกค้าประจำห้องเสื้อของเรา"
อันที่จริงเราก็เห็นว่าคุณยายไปทุกงานที่เค้าเชิญนะ
"หูย คุณแพตตี้เลี้ยงข้าวอีกแล้วหรือคะ ว้า! คุณแม่น่าจะชวนหนูไปด้วย" เอ่อ ไม่ใช่แค่คุณยายนะที่ชอบไปปาร์ตี้ น้าลินก็ด้วย
"มันกะทันหัน พอดีมีเพื่อนเชฟเค้าบินมาจากฝรั่งเศส และมีเวลาว่างวันนี้ เค้าเลยอยากชวนเพื่อนๆสนิทๆไปชิมฝีมือกัน เป็นไพรเวทปาร์ตี้ที่บ้านน่ะ"
"โอ้โห เก๋ๆที่บ้านนะคะ มิน่าคุณลลนาถึงต้องจัดเต็มชุดราตรีสั้นขนาดนี้"
บางครั้งเราก็ไม่ค่อยเข้าใจน้าลินนัก เราแยกไม่ออกว่าอันไหนน้าลินพูดจริง อันไหนพูดประชด
"แหม ระดับเจ้าของห้องเสื้อ 'Lalana' แล้ว เราก็ต้องโดดเด่นกว่าทุกคนเสมอ แล้วอีกอย่าง เราสวย เราก็ต้องพรีเซ้นต์ตัวเอง แกไปหาดูได้เลย ว่าวัยขนาดนี้จะมีใครสวยได้เกินหน้าชั้นอีก"
บางครั้งเราก็ไม่ค่อยเข้าใจคุณยายเหมือนกัน เราแยกไม่ออกว่าอันไหนคุณยายพูดเล่น อันไหนคุณยายคิดจริง
"คุณยายกับน้าลินคงจะไม่เข้านอนกันง่ายๆใช่ไหมคะ นี่ลิสาดูแลปิดบ้านเรียบร้อยแล้วนะคะ นี่น้ำขิงของคุณยายสำหรับก่อนนอนค่ะ ส่วนนี่ยาพาราสองเม็ดสำหรับน้าลิน"
ก่อนที่ทั้งสองคนจะเม้าท์กันอีกยาว เราเลยออกจากห้องนอนไปเตรียมกระบวนการส่งทั้งสองคนเข้านอนอย่างที่ทำทุกวันเป็นกิจวัตร
"ลิสา มาให้น้ากอดหน่อย โดนดึงหางม้าเจ็บไหมลูก ลิสาเก่งมากเลยนะลูกที่ปกป้องตัวเองได้"
น้าลินดึงเอาตัวเราเข้าไปกอด ลูบหัวลูบหน้าลูบตัวเราด้วยความรักใคร่ เรารู้ว่า ยังไงน้าลินก็จะเข้าข้างเราในทุกกรณี
ตั้งแต่จำความได้ น้าลินไม่เคยดุเราแม้แต่คำเดียว ถ้าเราเป็นเด็กไม่น่ารัก ทำอะไรขัดใจน้าลิน น้าลินก็จะงอน แล้วแอบนั่งน้ำตาซึม เงียบๆเหงาๆคนเดียว พอเราเข้าไปง้อนิดหน่อยๆ น้าลินก็พร้อมจะหายงอน และชวนเราเล่นสนุกต่อไป
หลายครั้งที่บางทีน้าลินก็พยายามจะทำท่าขึงขังจริงจัง แต่แล้วก็ใจอ่อนทุกที แล้วก็ไม่ใช่แค่เฉพาะกับเรา น้าลินใจอ่อนกับทุกคน น้าลินอาจจะดูเหมือนขี้โวยวายโมโหง่าย แล้วก็ขี้งอนด้วย แต่ก็จะหายอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงห้านาที
"นี่ไง เข้าข้างกันตลอด น้าหลาน ลิสาถึงได้ย้ายโรงเรียนมาไม่รู้กี่โรงเรียนแล้ว"
ปกติคุณยายก็ใจดีนะ แต่ถ้าเทียบกับน้าลินผู้ใจดีเป็นที่สุดในโลกแล้ว คุณยายเหมือนจะดูเป็นคนใจร้ายไปเลยในบางครั้ง
"ช่างเถอะค่ะน้าลิน เรื่องมันผ่านไปแล้ว ลิสาไม่ได้คิดอะไร" เราขี้เกียจจะสนใจเรื่องนี้แล้ว
"ไม่ได้นะลูก ลิสาจะต้องคิดบ้าง จะไปเที่ยวต่อยหน้าใครสุ่มสี่สุ่มหน้าได้ยังไง" คุณยายยังคงตักเตือนเรา ซึ่งก็แน่นอน น้าลินต้องแย้งขึ้นมา
"แหม แม่คะ สมัยนี้ผู้หญิงเราต้องอย่ายอมให้ใครมารังแกค่ะ ต้องจัดให้หนัก จะได้รู้ว่าอย่ามาแหย่รังปลวก"
"ยัยลิน สำนวนเค้าว่า อย่าแหย่รังแตน แกนี่ติดนิสัยชอบพูดอะไรเรื่อยเปื่อย เฮ้อ ภาษาวิบัติหมด" คุณยายเค้าก็จะมีเรื่องแย้งน้าลินได้ตลอดเวลาเหมือนกัน
"แล้วทำไมไม่เป็น อย่าแหย่รังมด หรือ อย่าแหย่รังผึ้งคะ หรือต่างกันมั้ยคะกับอย่าแหย่เสือหลับ" ดูน้าลินไม่เคยยอมแพ้คุณยายง่ายๆ
เราเลยต้องเสนอความเห็นที่เป็นเรื่องเป็นราวบ้าง
"ลิสาว่ามันมาจาก กลอนสุภาษิตโลกนิติสอนเด็กของเก่า สำนวนกลอนสมัยรัชกาลที่ 3 นะคะ ท่อนที่ว่า อย่าอวดดีขี่ช้างซับมันบ้า อย่าอวดกล้ายิงปืนปากสลาย อย่าเลี้ยงดูลูกจระเข้คะนองร้าย เลี้ยงลูกเสือหมีหมายให้คุ้มตน อย่าลากคอสรพิษติดตามหลัง เที่ยวแหย่รังแตนเล่นไม่เป็นผล เอาไม้สั้นรันคูถมูตรระคน จะต้องตนเปล่าๆ ไม่เข้าการ"
"เอ่อ…" ทั้งน้าลินและคุณยายดูจะอึ้งๆกันไปเมื่อได้ยินกลอนสุภาษิตโลกนิติจากเรา
เราเลยต้องเข้าเรื่องที่เป็นงานเป็นการเสียที
"พรุ่งนี้เช้ามีข้าวต้มกุ้งเป็นอาหารเช้านะคะ อ้อ คุณยายกะน้าลินคะ เดือนนี้ค่าไฟแพงขึ้นมา 12% จากเดือนที่แล้วนะคะ ลิสาคิดว่าบางวันคุณยายกับน้าลินลืมปิดแอร์ก่อนออกจากห้องนะคะ ต่อไปอย่าลืมช่วยตรวจดูก่อนออกจากห้องด้วยนะคะ เพราะบางทีกว่าป้ากะทิจะขึ้นไปเจอก็ตอนเที่ยงโน่น"
หน้าที่ดูแลบ้านทั้งหมดนี่ตกเป็นของเรากับของป้ากะทิ ทั้งคุณยายและน้าลินไม่ถนัดเรื่องงานในบ้าน
"ขอบคุณค่าคุณลิสา นอนหลับฝันดีนะค้า"
แล้วน้าลินกับคุณยายต่างก็พากันเข้ามารุมกอดและจุ๊บแก้มพาเราไปส่งถึงห้องนอนโดยพร้อมเพรียงกันเหมือนอย่างทุกวัน
นี่เราอายุสิบห้าจะสิบหกแล้วนะ ปีหน้าก็จะไม่ได้ใช้คำนำหน้าว่าเด็กหญิงแล้ว แต่คุณยายกับน้าลินชอบทำเหมือนเราเป็นเด็ก ทั้งๆที่งานการทุกอย่างในบ้านนี้ เราเป็นคนจัดการให้เกือบจะทั้งหมดแท้ๆ!
เอาจริงนะ บางครั้งเราก็เหนื่อยกับการดูแลทุกคนในบ้าน แต่ก็เพราะรักอะเนอะ เราก็ยินดีทำให้พวกเค้าแหละ
แค่สงสัยว่า คุณยายกับน้าลินเค้าจะรู้กันบ้างไหม ว่าเรารักพวกเค้ามากแค่ไหน…


## ครอบครัวของเรา

หลังจากแยกจากเด็กหัวฟ้า เราก็เดินตรงกลับบ้าน เรากลับมาถึงบ้านตอนสี่โมงครึ่ง น่าแปลกมากที่วันนี้คุณยายอยู่บ้าน ปกติจะเห็นคุณยายชอบไปงานเลี้ยงสังสรรค์ตอนเย็นนี่นา
"ลิสาว่าไงลูก วันนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้าง" คุณยายเอ่ยทักเราขณะกำลังฝึกโยคะอยู่ที่สวนสวยหน้าบ้าน
บ้านของเราสามคนเป็นบ้านไม้สีขาวหลังเล็กๆสองชั้น มีชานระเบียงรอบๆบ้าน ด้านหน้าของตัวบ้านเป็นสนามหญ้ากว้างและถูกจัดเป็นสวนเล็กๆด้านขวา ส่วนด้านซ้ายมีเรือนกระจกเล็กๆสีขาวสำหรับเป็นสถานที่ทำงานแบรนด์เสื้อผ้าของคุณยาย
"ลิสาว่าท่าต้นไม้แบบนี้ คุณยายต้องยืดตัวมากกว่านี้นะคะ"
เราไม่ได้ตอบคำถามของคุณยายในทันที แต่กลับเพ่งมองท่วงท่าที่คุณยายกำลังทำอยู่ เราจำท่าโยคะทุกท่าของคุณยายได้ เราชอบนั่งดู เราว่าความเคลื่อนไหวของท่าโยคะมันดูนิ่งดี คุณยายเคยบอกให้เราเอาท่าพวกนี้ไปผสมกับท่าเต้นของเรา จะทำให้การเต้นของเราดูสงบมากขึ้น แต่คนดูเค้าจะไม่หลับก่อนเหรอ ถ้าเราเต้นสงบปานนั้น
'ลิสานั่นมันท่าสะพานชัดๆ' คุณยายเคยตะโกนลั่น ตอนเราเปิดคลิปพี่ลิซ่าแบล็คพิงค์ไอดอลของเราเพื่อซ้อมเต้นในตอนโน้น และหลังจากนั้นเป็นต้นมา คุณยายก็ชอบมานั่งดูคลิปของพี่ลิซ่ากับเราอย่างใจจดใจจ่อ
"แล้วเจ้าเด็กผู้ชายที่มาแกล้งหนูเมื่ออาทิตย์ก่อน เค้าตามมาตอแยอีกหรือเหล่า"
เสียงคุณยายดึงเรากลับมาอยู่กับท่วงท่าโยคะตรงหน้า ตอนนี้คุณยายเปลี่ยนท่ามาเป็นท่านักรบแล้ว เรานั่งจ้องคุณยายด้วยความทึ่ง แม้ขาขวาของคุณยายจะยังไม่ค่อยตึงสมกับท่านักรบ แต่เราว่า อายุขนาดนี้ทำได้แค่นี้ก็มหัศจรรย์มากแล้ว
คุณยายเป็นคนแก่ที่แข็งแรงมาก ปีนี้คุณยายก็อายุหกสิบห้าแล้วสินะ แต่คุณยายยังดูเฟี้ยวอยู่เลย คุณยายยังคงชอบแต่งตัวสวยๆ ชอบแต่งหน้าเข้มๆไปงานเลี้ยง ก็คุณยายเป็นเจ้าของห้องเสื้อนี่นะ ก็คงต้องแต่งตัวสวยๆตลอดเวลา
เสื้อผ้าของคุณยายยี่ห้อ 'Lalana' เป็นแนวประดับเพชรวิบวับแวววาว แต่คงจะเป็นเพชรปลอมแหละเราว่า เห็นพวกนางงามเขาเอาไปใส่บนเวทีประกวดชุดราตรีกัน ดูๆไปบางทีก็ดูสวยดี แต่บางทีก็ดูเชยยังไงไม่รู้ เอ้อ แต่บางทีเราก็ชอบไปนั่งเล่นที่ห้องทำงานของคุณยายนะ เพราะคุณยายจะชอบหยิบผ้าแบบโน้นแบบนี้มาให้เราดู แล้วบอกว่าถ้าประกวดเต้นครั้งต่อไป คุณยายจะทำชุดแบบไหนให้แก๊งเต้นของเราใส่กัน
พูดถึงเรื่องประกวดเต้น นี่เราก็หนักใจอยู่ ไม่รู้ว่าพวกแก๊งเดิมของเราเค้าจะเอายังไง ก็เราย้ายโรงเรียนใหม่มาแล้ว จะไปเจอกันทีก็ยาก พวกนั้นอาจจะถือโอกาสตัดเราออกจากกลุ่มก็ได้
"ไฮค่า ลิซ่า เป็นไงคะ โรงเรียนใหม่สนุกมั้ย" เสียงทักทายของน้ากี้ทำเอาเราสะดุ้งถอยความคิดกลับมาที่สนามหญ้าหน้าบ้านที่คุณยายกำลังฝึกโยคะอยู่
"เพื่อนเยอะหรือเปล่า แล้วพ่อหนุ่มผมฟ้านั่น เราได้แอ้มเค้าบ้างรึยัง" น้ากี้ยังคงส่งเสียงมาเรื่อยๆตั้งแต่ที่หน้าประตูรั้วจนเดินเข้ามาที่สวน
เราชอบน้ากี้มากมาก ดีใจที่น้าลินมีเพื่อนหล่อๆแล้วก็ใจดีแบบน้ากี้
"โห คุณกี้ เบาได้เบาค่ะ นี่หลานเพิ่งจะอายุสิบห้านะคะ คำนำหน้ายังใช้เด็กหญิงอยู่เลยค่ะ ยังไม่มีเวลาพาไปเปลี่ยนเสียที" น้าลินพาน้ากี้มานั่งที่ชุดโต๊ะเก้าอี้ในสวนใกล้ๆกับลานโยคะของคุณยาย
"นี่น้ากี้รู้เรื่องของเรนด้วยเหรอคะ" เราปรายตาไปทางน้าลินขณะเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆน้ากี้แล้ววางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะ
เราอยากจะรู้มาก ว่าน้าลินเล่าอะไรเกี่ยวกับนายผมฟ้าให้น้ากี้ฟัง
"แหม มีอะไรเกี่ยวกับลิซ่าบ้างคะที่น้าไม่รู้ น้าเห็นลิซ่ามาตั้งแต่ลิซ่ายังอยู่ในรูปอุลตร้าซาวน์นะคะ ตอนนั้นน้าบอกทุกคนแล้วว่าโตขึ้นลิซ่าต้องสวยกว่าใคร" น้ากี้เอื้อมมือเอานิ้วมาพันผมหางม้าเราเล่น
ก็จริงของน้ากี้นะ ตั้งแต่เราจำความได้ก็เห็นน้ากี้สุดหล่อเดินเข้าออกบ้านนี้เป็นประจำ นี่อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้น้าลินไม่มีแฟนก็ได้ เค้าสนิทกันขนาดนั้น แล้วน้ากี้ก็มาดหล่อซะขนาดนั้น ใครเห็นใครก็เข้าใจผิด
"ว่าแต่น้าชักอยากเห็นเจ้าผมฟ้านั่นจัง เห็นน้าลินบอกว่าหล่อใสมาก"
"อ้าว นี่น้าลินไปชมอีตานั่นได้ยังไงคะ" ก็วันนั้นเหมือนน้าลินไม่ได้สนใจเลยนี่นา แล้วหลังจากวันนั้นเราก็แทบไม่ได้คุยถึงเรื่องนั้นกับน้าลินหรือกับคุณยายอีกเลย
"อ้าว ก็น้องเรนเค้าหล่อจริงๆนี่นา นี่ลิสา ขนาดหน้าเขียวผมเผ้ารุงรังขนาดนั้น น้ายังดูออกเลยว่าหล่อ พ่อแม่เค้าคงหน้าตาดีมากๆเลย อยากเห็นหน้าคุณพ่อของน้องเรนจังเลย" น้าลินดูจะใส่ใจในความหล่อของนายเรนเหลือเกิน
"ช่างเค้าเถอะค่ะ คนอะไรหยิ่งชะมัด เห็นมองๆมา นึกว่าอยากเป็นเพื่อน ลิสาเลยอุตส่าห์เข้าไปคุยด้วย แต่ก็กลับทำท่าเก็ก คงนึกว่าตัวเองหล่อเท่มาก แหว่ะ" หล่อก็จริง แต่นิสัยแบบนั้น ไม่ไหวหรอกมั๊ง
"หรือเค้าอาจจะยังโกรธหนูอยู่ที่หนูไปต่อยเค้า" น้าลินยังพยายามจะเห็นใจฝ่ายนั้น
"หรือเค้าอาจแอบชอบหนูอยู่ เลยพยายามเรียกร้องความสนใจ ยังงี้ยิ่งท้าทายเรานะ ถ้าหล่ออย่างนี้ จีบเลยค่ะลิซ่า" น้ากี้พยายามยุยง
"โอย ลิสาทนรำคาญไม่ไหวหรอกค่ะ" เราไม่เอาด้วยหรอก เสียเวลา
"ความรักมันเป็นเรื่องสดใส พาให้เราชุ่มชื่นหัวใจ" น้ากี้พูดด้วยสายตาเหม่อๆ หน้าตาดูชวนฝัน
"พวกเธอนี่ยุยงให้หลานแก่แดดแก่ลมกันจริงๆเลย หลานยังอยู่ในวัยเรียนนะจ๊ะอย่าลืม" คราวนี้คุณยายหันมาปรามพวกน้าๆ ขณะกำลังทำท่าดันพื้น ก่อนจะหันกลับไปเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
"กี้เค้ากำลังอินเลิฟค่ะคุณลลนา" น้าลินรีบรายงาน
"จริงเหรอคะน้ากี้! หนุ่มผู้โชคดีคนนั้นคือใครคะ ตื่นเต้นจังเลย"
"เป็นหนุ่มน้อยอายุมากกว่าลิสาไม่ถึงสิบปี" น้าลินทำท่ากระซิบกระซาบทั้งๆที่น้ากี้ก็น่าจะได้ยินด้วย
"โห เฟี้ยวอ่ะค่ะ น้ากี้กินเด็ก" แล้วเราก็เห็นน้ากี้หน้าแดงก่ำขึ้นมา
"จริงเหรอวิสกี้ ชั้นสนับสนุนนะ ชุ่มชื่นหัวใจดี" คุณยายออกตัวเชียร์น้ากี้
"เห็นไหมยัยลิน ใครๆเค้าก็เชียร์ชั้น มีแต่หล่อนนั่นแหละที่ไม่สนับสนุนเพื่อน" น้ากี้คงปลื้มใจไม่น้อยที่เรากับคุณยายเข้าข้าง
"โอวววว ตามสบายเถอะจ้า แล้วอย่ามาปวดหัวน้ำตาตก เพราะโดนเด็กเทตอนเด็กตาสว่างแล้วนะจ๊า"
แปลกที่น้าลินเค้าไม่อยากมีแฟนเด็ก ปกติน้าลินเค้ารักคนง่ายจะตายไป
"ลิสาว่าลิสาเห็นน้ากี้มีแฟนเยอะแยะตลอดเวลา บางทีก็มีทีละพร้อมกันหลายๆคน แต่ไม่เคยเห็นน้ากี้เคยบอกว่ารักใครซักคน ตรงข้ามกับน้าลิน รักคนโน้นรักคนนี้จริงจังมาก แต่ก็ไม่เคยเห็นเป็นแฟนใครนานๆ"
น้ากี้ไม่เคยมีความลับกับพวกเรา น้าลินก็ไม่เคยมีความลับกับน้ากี้ หรือพวกเราก็ไม่มีเคยมีความลับต่อกัน หรือจะพูดให้ถูก ไม่มีใครมีความลับกับน้าลิน ถ้าใครได้คุยกับน้าลินอย่างตัวต่อตัวเกินสิบนาทีขึ้นไป ทุกคนจะเผยความลับของตัวเองออกมาในที่สุด ใครๆก็ชอบคุยกับน้าลิน และน้าลินก็ชอบคุยกับทุกคน ไม่เว้นแม้แต่พี่วินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอย
"อันนี้ชั้นว่าจริง คุณกี้แฟนเยอะ แต่ไม่เคยรักใคร ส่วนคุณลินรักจริงทุกคน แต่ก็เป็นฝ่ายทิ้งเค้าทุกคน" คุณยายให้ความเห็นมา ขณะยังคงเหยียดลำตัวช่วงบน และก็ยังคงเงยหน้าขึ้นจ้องท้องฟ้า
"แหม เราก็ต้องเลือกหน่อยไหมคะลิสา โปรไฟล์เริ้ดหรูอย่างเรา เราต้องเลือกที่ถูกใจที่สุด"
อือม์ ก็จริงของน้าลินนะ เราก็ว่าอย่างน้าลินเค้าน่าจะมีคนชอบเยอะ
เราเองก็ยังงงๆในคำว่ารักจริงของน้าลิน ตอนน้าลินเริ่มคบใครก็บอกว่ารักจริงทุกคน พามาที่บ้านทุกคน แต่หลังจากนั้นไม่นาน น้าลินก็เป็นฝ่ายเทก่อนทุกที บรรดาอดีตแฟนของน้าลิน หลายคนก็มาตามง้อน้าลินที่บ้าน บางคนก็ส่งดอกไม้ส่งของขวัญมาง้อ หลายคนงงๆว่าเค้าผิดอะไร หลายคนแอบมาถามเราว่าน้าลินมีแฟนใหม่หรือคบซ้อนหรือเปล่าถึงได้บอกเลิกเค้า ก็ไม่นะ เราก็เห็นน้าลินคบทีละคน พอเลิกก็ใช้เวลานานพอควรก่อนจะมีคนใหม่
เราว่าน้าลินขี้เบื่อแหละ ดูออก
"ลิสาว่าก็จริงค่ะที่เราสวยเลือกได้ แต่เอ น้าลินก็อายุมากแล้ว ไม่กลัวจะไม่ได้แต่งงานหรือคะ" เรื่องนี้เราก็สงสัยมานานละ คือดูน้าลินเค้าไม่เห็นจะกังวลอะไรเลย
"โอ๊ย น้าจะกลัวทำไมล่ะคะ คนที่จะต้องกลัวน่ะ คือคุณยายกับลิสา เพราะถ้าน้าไม่ได้แต่งงาน คุณยายกับลิสาก็ต้องเป็นคนดูแลน้าลินไปตลอดชีวิต ฮ่าฮ่าฮ่า"
หลายเรื่องที่เราสับสนว่าน้าลินพูดเล่นหรือพูดจริง แต่กับเรื่องนี้ เราดูออกนะว่าน้าลินพูดจริง หัวเราะจริง และคิดยังงั้นจริงๆ
แต่เราก็ยินดีที่จะดูแลน้าลินนะ เราว่าชีวิตเราขอแค่มีน้าลิน คุณยาย แล้วก็น้ากี้ (อ่อ แล้วก็เพื่อนๆคนอื่นๆอีกมากมายของน้าลิน)
เราก็มีความสุขแล้ว…


## คู่แข่งคนสำคัญ

ตอนเช้า…
"นี่พี่แทบไม่กล้าลุกไปชงกาแฟเลยค่ะน้องลิน ทำไมคุณเซนต้องมาเลือกนั่งตรงริมทางเดินด้วยนะ"
พี่เพ็ญฝ่ายจัดซื้อแอบกระซิบกับฉันตอนเดินเข้ามาคุยเรื่องออเดอร์ล็อตใหญ่ของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
บริษัทของเรานอกจากจะมีไลน์ผลิตภัณฑ์ซึ่งวางขายตามโชว์รูมเฟอร์นิเจอร์ทั่วไปแล้ว เรายังรับออกแบบและผลิตแบบลิมิเต็ดเวอร์ชันให้ตามที่ลูกค้าต้องการด้วย
"ทำไมล่ะคะ กลัวเดินเสียงดังรบกวนคุณเซนแกหรือคะ ไม่หรอกค่ะ จากที่ลินเฝ้ามองท้ายทอยของคุณเซนทั้งอาทิตย์ คุณเซนแกมีสมาธิดีอยู่นะคะ"
"โอย น้องลิน ยังไงเราก็ต้องเดินผ่านแก แล้วแกก็ต้องสัมผัสได้ว่ามีคนเดินผ่าน แล้วพอเราเดินกลับเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟ คุณเซนแกก็รู้หมดเลยสิคะว่าพวกเราเดินไปชงกาแฟกันวันละเป็นสิบรอบ ดีไม่ดีแกอาจขี้เหนียว ไม่ให้มีกาแฟกินฟรีกันอีกแล้ว ซึ่งพี่ขาดกาแฟไม่ได้ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ"
แต่ฉันว่าพี่เพ็ญแกไม่ได้เดินไปชงกาแฟเพราะอยากกินกาแฟจริงๆ หรอก แกไปห้องกาแฟเพื่อจุดประสงค์ของการเม้าท์มอยในระหว่างการทำงานมากกว่า
หลังจากที่คุณเซนเข้ามานั่งทำงานร่วมกับพวกเรา วงการเม้าท์มอยทางโทรศัพท์หรือการเม้นต์สดทางเฟซบุ๊คที่โต๊ะทำงานก็ต้องมีอันล่มสลายไป ทุกคนนั่งทำงานกันตัวเกร็ง จะหายใจก็ยังกลัวเสียงดัง เพราะคุณเซนเธอทำงานเงียบมาก ดูตั้งอกตั้งใจมีสมาธิอย่างล้นเหลือ หรือหากแม้เธอต้องเข้าประชุม เธอก็จะประชุมเสร็จอย่างรวดเร็ว ไม่มียืดเยื้อ แล้วกลับเข้ามานั่งทำงานที่โต๊ะโดยทันที
ตอนนี้หากเราอยากจะเม้าท์ เราก็จะอาศัยริมทางเดิน หรือห้องกาแฟ หรือไม่ก็ห้องน้ำ
คุณเซนทำให้รูปแบบการใช้ชีวิตในออฟฟิศของพวกเราเปลี่ยนไปจริงๆ!
ตอนสายๆ …
ก่อนหน้านี้ฉันได้มีโอกาสคุยสัพเพเหระกับบรรดาหัวฝ่ายแผนกต่างๆ ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า บริษัทของเรากำลังมีรูปแบบการบริหารงานที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงจากน้ำมือของคุณเซน
แล้ววันนี้ฉันก็ได้มีโอกาสคุยกับพี่สมถวิลหัวหน้าฝ่ายโรงงาน
"ปกติถ้าเป็นคุณราเชนทร์นะ นึกจะเรียกพี่ให้เข้ามาตอนไหนก็เรียก แต่นี่คุณเซนแกมีเวลาให้เรามารายงานโดยตรงต่อแกอาทิตย์ละครั้งเท่านั้น และต้องเป็นปัญหาใหญ่ๆเร่งด่วนด้วยถึงจะโทรด่วนถึงแกได้ ส่วนปัญหาเล็กน้อย แกบอกให้พวกเราแก้ไขกันเอง แล้วค่อยเขียนเป็นรายงานมาให้แก บางทีถึงไม่มีปัญหา เราก็ต้องพยายามนั่งนึกแล้วเขียนมาส่งแก แกบอกว่าทุกการทำงานต้องมีปัญหา ไม่มีการทำงานไหนราบรื่น แกว่างั้น" พี่สมถวิลแกร่ายความในใจยาวเหยียด
ฉันมองหน้าชายวัยห้าสิบตรงหน้าอย่างเห็นใจ เหมือนพี่แกจะดูเคร่งเครียดขึ้น
เมื่อก่อนฉันได้เจอพี่สมถวิลบ่อยๆ เพราะแกเข้ามาที่ออฟฟิศทองหล่อนี่ตามอย่างที่ใจอยาก มาคุยเล่นบ้าง มารายงานคุณราเชนทร์บ้าง หรือไม่ฉันก็เข้าไปเดินเล่นที่โรงงานบ้างเป็นบางเวลาเมื่อยามคิดงานไม่ออก แต่ตอนนี้คงจะไม่ได้เจอแกบ่อยๆแล้ว
"แล้วพี่ว่าบริหารแบบคุณเซนนี่ดีหรือไม่ดีคะ" ฉันอยากรู้ความเห็นของคนเก่าแก่รุ่นพี่
"จะดีอะไรล่ะ พวกเราก็ต้องทำงานหนักขึ้นน่ะสิ แต่ก่อนนะ ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็สามารถโทรหาคุณราเชนทร์ทันทีเลย คุณราเชนทร์ใจดีช่วยแก้ไขให้ทุกครั้ง แล้วนี่อะไร มาถึงยุคของคุณเซน เราเป็นลูกน้องแท้ๆ แต่ต้องมานั่งคิดแก้ปัญหาเอง แล้วอีกอย่างบางทีมันก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่คุณเซนก็พยายามให้เรานั่งคิดถึงเรื่องปัญหาเล็กๆน้อยๆจนได้ เสียเวลาชะมัด"
พี่สมถวิลหน้าตาบ่งบอกอารมณ์ว่าไม่พึงใจในตัวเจ้านายคนใหม่จริงๆ แล้วแกก็หันมาจี้จุดอ่อนในใจฉันอย่างไม่อ้อมค้อมตามประสาคนที่ทำงานด้วยกันมานาน
"แล้วเราล่ะ พี่ว่าฝ่ายออกแบบนี่น่าจะหนักหน่อยนะ เพราะเป็นหัวใจสำคัญของบริษัทเลยนี่นา คุณเซนแกเอาทีมใหม่เข้ามายังงี้ เราเสียหน้าแย่เลยนะ"
ฉันได้แต่ถอนหายใจยาว…
หลังจากคุยกับพี่สมถวิล ฉันก็กลับมานั่งคิดคำนึงที่โต๊ะทำงาน คิดไปถึงวันนั้น วันที่เราจัดโต๊ะทำงานกันใหม่…
"พี่คือพี่ลลินใช่ไหมคะ"
วันนั้นหญิงสาวท่าทางทันสมัยก้าวเข้ามาทักฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย
นี่คนรุ่นใหม่เค้านิยมความมินิมอลเรียบง่ายลามปามกันไปถึงการแสดงอารมณ์แบบมินิมอลกันขนาดนี้เชียวหรือ แสดงท่าทางตื่นเต้น หรือตระหนกนิดๆ หรือกังวลหน่อยๆกันบ้างก็ได้นะ
"มินเองค่ะ มินตราหัวหน้าทีมออกแบบทีมใหม่ของบริษัทเรา ทีม Younger Fresher เมื่อวันที่ท่านประธานแนะนำทีมเราพี่ลลินก็ไม่อยู่ แล้วช่วงนี้ทางทีมของเราไปเรียนรู้งานฝ่ายผลิตที่โรงงานของเรา มินเลยไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับพี่ลลินสักที"
ท่าทางอันมั่นใจฉะฉานมุ่งมั่นนั่นทำเอาฉันรู้สึกเกร็งๆเล็กน้อย ฉันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศการเอาจริงเอาจังเอาการเอางานขึ้นมาทันที ฉันสำรวจคนตรงหน้าด้วยความรวดเร็ว สไตล์ลูกคุณหนูติสท์ๆ เสื้อตัวโคร่งเปิดไหล่ข้างเดียวและกางเกงยีนขาดเป็นริ้วตรงเข่านั่นดูก็รู้ว่าเป็นยี่ห้อแพง น้องมินตราคงมาแนว street wear อือม์ สมกับมาจากนิวยอร์ก
"มินชอบอาร์มแชร์รุ่น Home Sweet Home ของพี่ลลินมากเลยนะคะ รุ่นที่ตรงที่นั่งเป็นลายทางสีฟ้าอ่อนสลับเทา และพนักพิงเป็นดอกกุหลาบสีชมพูน่ะค่ะ"
ทั้งๆที่เนื้อความในประโยคน่าจะเป็นการเยินยอชื่นชมในผลงานการออกแบบของฉัน แต่สีหน้านั้นกลับเรียบเฉยไร้ความรู้สึก และน้ำเสียงนั้นก็ราบเรียบไร้โทนสูงต่ำ จับไม่ได้ว่าชอบงานของฉันจริงๆ หรือแค่ประชด
เฮ้อ สรุปว่าน้องเค้าคิดยังไงกับฉันกันแน่
แต่ก็ดูเหมือนเด็กคนนี้จะทำการบ้านมาดี คนที่คุณเซนหมายมั่นปั้นมือให้มาเป็นคู่แข่งของฉัน นี่น้องเค้าน่าจะรู้จักผลิตภัณฑ์ของบริษัทเราทุกรุ่นมั๊ง ก็คอลเล็กชั่น Homy ที่น้องเค้าพูดถึง นั่นมันห้าปีมาแล้ว!
"ดีใจนะคะที่น้องมินชอบ พี่นึกว่าเด็กสมัยนี้เค้าไม่ชอบลายดอกกุหลาบกันแล้ว" ฉันหัวเราะน้อยๆ ทำน้ำเสียงติดตลก
"มินชอบการออกแบบนะคะ น่าสนใจ มี combination ที่ลงตัว ทั้งเรื่องของสีและการวางลาย แต่ถ้าจะให้มินซื้อไปใช้ที่บ้าน ก็คงขอบายล่ะค่ะ"
โอ๊ย! อยากจะกรี๊ดกับหน้าเฉยๆนั่น หล่อนช่วยแสดงสีหน้าอะไรบ้างได้มั้ย ชั้นจะได้รู้ว่าหล่อนเป็นคนยังไง ชมเชย ประชด ตำหนิ จริงใจ ตรงๆ ขี้ด่า โอหัง
…หรืออะไรยังไง ชั้นทำตัวไม่ถูก
"พี่ลินครับ เห็นน้องอาร์ทแผนกมาร์เกตติ้งถามหา" ตอนนั้นสุกรีเข้ามาช่วยชีวิตฉันพอดี
"งั้นเจอกันอาทิตย์หน้านะคะพี่ลลิน อาทิตย์นี้ทีมของมินคงอยู่ที่โรงงานทั้งอาทิตย์ วันนี้ก็แค่เข้ามาดูจัดโต๊ะทำงานกัน"
คุณมินตราหน้าเฉยบุ้ยบ้ายไปทางกลุ่มคนอายุน้อยที่จับกลุ่มกันอยู่ ณ มุมหนึ่งของห้อง
อือม์ แก๊งนี้ไม่มีใครแต่งตัวมาแนวกับลูกพี่ เกือบทั้งแก๊งแต่งตัวสไตล์… อือม์ เรียกว่าอะไรดี อ้อ เหมือนเหมาแบรนด์ Muji มาทั้งร้าน ออกญี่ปุ่นนิดๆ สไตล์แบบ…เรียบๆด้วยลายขวาง
"แล้วเจอกันค่ะพี่ลลิน" แล้วคุณมินตราหน้าเฉยเขาก็เดินจากไปเข้าแก๊งที่ยืนรออยู่
จร้า แต่ความจริงไม่ต้องมาเจอกันแล้วก็ได้จ้า อยู่ที่โรงงานตลอดไปเลยก็ได้จร้า…
ก่อนเที่ยง…
ฉันก็ยังคงนั่งคิดคำนึงถึงคู่แข่งคนสำคัญ นึกไปถึงข้อมูลที่เยลลี่เคยบรีฟให้ฟังก่อนหน้าที่จะเจอตัวเป็นๆของน้องมินตรา
"หัวหน้าทีมนั้นชื่อคุณมินตรา อายุยี่สิบแปด จบตรีสาขาวิชาการออกแบบอุตสาหกรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง จบโทจาก Pratt Institute นิวยอร์ก สถาบันเอกชนด้านศิลปะที่ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสถาบันด้านการออกแบบที่ดีที่สุดในโลก โดยเฉพาะด้านออกแบบภายในและออกแบบผลิตภัณฑ์ถือว่ามีชื่อเสียงมาก มีประสบการณ์ฝึกงานกับบริษัทออกแบบชื่อดังของนิวยอร์ก"
มายกรอชชช! นี่น้องมินตราเขายังอายุยังไม่ถึงสามสิบเลย
ฉันต้องมาทำงานแข่งกับเด็กรุ่นน้องหรือนี่!
"แค่โปรไฟล์ด้านการศึกษาของหัวหน้าทีมคนเดียวก็กินขาดพวกเราทั้งทีมรวมกันแล้วล่ะซิส"
คิตตี้หน้าจ๋อยหลังจากได้ฟังน้องเยลลี่บรรยายเรื่องคุณสมบัติของหัวหน้าทีมฝ่ายโน้น
"แต่คุณพี่ลินของเราก็ไม่น้อยหน้านะครับ คุณพี่ของเราก็จบจากอิตาลี สถาบันอะไรนะครับผมจำชื่อไม่ได้ ชื่อเรียกยากเกิน" สุกรีพยายามช่วยฉันอย่างเต็มที่
"สุกรี เรื่องชื่อนั่นช่างมันเถอะ พี่บอกไปก็ไม่มีใครจำได้หรอก ส่วนคิตตี้ น้องมินตราเค้ามาสายอเมริกา ส่วนพี่นั้นฝั่งยุโรป คนละแนวกันอยู่แล้ว อย่าได้หวาดกลัวไป" ฉันพยายามให้กำลังใจลูกทีม
"ข้อได้เปรียบของทีมโน้นคือความสดใสและไอเดียที่สดใหม่ ส่วนข้อได้เปรียบของฝั่งเรา คือ… เอ่อ…" เยลลี่หน้าตาครุ่นคิดอย่างหนัก
"คือประสบการณ์และความเก๋าเกมไงจ๊ะ เอาน่า เดี๋ยวรออาทิตย์หน้าคุณเซนเค้าจะคุยรายละเอียดกับทั้งสองทีมอีกครั้ง พวกเราอย่าเพิ่งด่วนร้อนใจกันไป"
ตอนนั้นฉันยังพยายามปลอบใจลูกทีมทั้งๆที่ในใจร้อนรนยิ่งกว่าใคร…
ตอนเที่ยง…
"ซิสว่าแกจะมานั่งกับพวกเราตลอดไปหรือเปล่าฮะ" น้ำเสียงคิตตี้ดูวิตกกังวลกว่าใครเพื่อนเช่นเคย
วันนี้เรามานั่งกันที่ร้านสเต๊กติดแอร์แทนการนั่งร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทาง
ช่วงนี้เราพยายามยืดช่วงพักกลางวันออกไปให้นานที่สุด ก็วงสนทนาของเราตอนนี้ถูกจำกัดอยู่แค่ที่วงอาหารเที่ยงนี่นะ จะเม้าท์มอยกันในออฟฟิศไม่เป็นเวล่ำเวลาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ก็เจ้าของบริษัทนั่งหัวตั้งอยู่ริมทางเดินกลางออฟฟิศทั้งคน
"ดูทรงแล้ว น่าจะนะ"
ฉันคิดว่าคุณเซนดึระแกเอาจริง สังเกตจากทรงผมแก มาวันแรกตั้งยังไง วันนี้ก็ยังคงตั้งอยู่อย่างงั้น
"ใช่ครับพี่ลิน ทรงผมคุณเซนนี่เฟี้ยวมาก ทั้งวันไม่มีกระดิกซักเส้น"
เฮ้ย นี่สุกรีรู้ความในใจของฉันได้ไง ว่าฉันกำลังคิดถึงเรื่องทรงผมของคุณเซนแกอยู่ สุกรีช่างเป็นลูกน้องที่รู้ใจ
"เฮ้อ บ้าบอที่สุด" คิตตี้วางมีดหั่นสเต๊กลง เหมือนหลังๆ มานี้ คิตตี้จะไม่ค่อยเจริญอาหาร
"ใครบ้าบอ? เธอหรือคุณเซน?" ฉันสงสัย
"โธ่! ซิส อย่ามาหยอก ช่วงนี้หนูอารมณ์ไม่ค่อยดี ปกติหนูต้องคอยโทรเช็กแฟนตลอด แต่ตอนนี้จะโทรทีก็ต้องทำเป็นลุกไปเข้าห้องน้ำ"
"อ้าว นั่นพี่คิตตี้ไม่ได้ไปเข้าห้องจริงๆเหรอครับ ถึงว่า… ผมก็สงสัยอยู่ คนอะไรจะขี้ได้บ่อยๆ" สุกรีมุ่งเข้าประเด็นที่สงสัยอย่างตรงไปตรงมา
"สุกรี แล้วไม่คิดจะสงสัยหน่อยมั้ย ว่าชั้นไปฉี่เฉยๆ ไม่ได้ไปขรี้"
"ก็พี่ไปทีนานเลย"
"นี่แกคอยนั่งแอบมองชั้นหรือยะ ถึงรู้ว่าชั้นไปนาน"
ตอนนี้สายตาของคิตตี้เริ่มมองไปรอบวงอย่างหวาดระแวง คงจะคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนอย่างสุกรี ที่ชอบคอยสอดส่องไปทั่ว
"แหม พี่คิดตี้คะ ตอนนี้น่ะ ใครลุกไปไหนทำอะไรนานเท่าไหร่ ทุกคนก็รู้กันหมดแหละค่ะ ก็ออฟฟิศเราเงียบซะขนาดนี้"
อือม์… ข้อเยลลี่สังเกตของเยลลี่น่าคิด
"แล้วพวกเราคิดว่าดีไหมที่ออฟฟิศเงียบขนาดนี้"
ฉันพยายามเป็นงานเป็นการ ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาเป็นอาทิตย์แล้วหลังจากที่พวกเราเปลี่ยนรูปแบบการนั่งทำงาน ฉันอยากรู้ว่าน้องๆในทีมชินกันหรือยัง
"ก็โอเคนะครับพี่ ผมเหมือนจะมีสมาธิทำงานมากขึ้น"
ฉันหันไปมองสุกรี ก็แน่ล่ะสิ บุคคลผู้รักความสงบอย่างเธอ สุกรีเป็นผู้หนึ่งที่มีความสุขุมนุ่มลึกเป็นที่สุด บุรุษรูปร่างผอมบางผู้เคลื่อนไหวช้าทว่าแน่วแน่ ผมอันยาวสลวยนั้นถูกมวยไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย เสื้อผ้าป่านทรงหลวมสีครีมและกางเกงผ้าป่านทรงหลวมสีน้ำเงินนั้นคือเครื่องแบบประจำตัวเขา
บางทีเห็นสุกรีเดินสะพายย่ามมาแต่ไกลๆ ฉันเผลอจะยกมือไหว้อยู่หลายครั้ง นึกว่าเป็นนักบวชเข้ามาโปรดธรรมะให้ออฟฟิศอันวุ่นวายของเรา
แต่สุกรีเค้าก็เป็นมือหนึ่งของวงการออกแบบโซฟาเบด แบบที่กางออกมาเป็นเตียงได้ ทั้งๆที่บางทีฉันยังแอบสงสัย ว่าทำไมสุกรีถึงได้เข้าใจในสุนทรียะแห่งการนอนที่นอนนุ่มๆได้
คือ… อย่างสุกรีน่าจะชอบนอนแบบที่พวกโยคีนอนหรือเปล่า แบบแข็งๆไม่เป็นฟูกนุ่มๆ แต่ฉันก็ไม่กล้าถาม
"หนูว่ามันเงียบไป ดูวังเวงไงไม่รู้" เยลลี่ทำหน้าเฉยๆขณะให้ความเห็น
ฉันหันไปทางเยลลี่บ้าง หน้าตาของน้องสื่อถึงความวังเวงโดยไม่ต้องพยายาม
เยลลี่รับผิดชอบด้านการสรรหาวัสดุมาใช้ในการตัดเย็บโซฟาหุ้มผ้าของบริษัทเรา ไม่ว่าจะเป็นแหล่งผลิตซิปกระดุม หรือโรงงานทอผ้าแบบต่างๆ บ้านของเยลลี่เป็นร้านขายอุปกรณ์ตัดเย็บอยู่ในสำเพ็ง สาวหมวยคนนี้เธอจึงคุ้นเคยกับสิ่งละอันพันละน้อยพวกนี้เป็นอย่างดี
"ส่วนหนูเซ็งมาก ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลย" เสียงคิตตี้บ่นออกมาอีกเป็นรอบที่ร้อย
คิตตี้สายติสท์ผู้ละเอียดอ่อน โซฟารุ่นหลังๆนี่ฝีมือหล่อนรังสรรค์เกือบทั้งหมด
ฉันอาจจะเป็นแค่ผู้กำหนดไอเดียและแนวทาง ส่วนความประณีตในกระบวนการผลิตนั้นคิตตี้จะรับช่วงต่อไป คนอะไรบุคลิกส่วนตัวช่างขัดกับความสามารถด้านการทำงาน เกิดมาฉันก็เพิ่งเคยเห็น ยามปกติคิตตี้จะร้อนรนกระวนกระวาย แต่ยามที่ได้นั่งโต๊ะและเริ่มเข้าสู่โหมดการทำงานออกแบบ เธอกลับแปรเปลี่ยนไปเป็นคนที่ใจเย็นและพิถีพิถันมาก แต่พอเงยหน้าจากชิ้นงานเท่านั้น เธอก็จะวิตกจริตกับเรื่องรอบตัวต่อไป
"เอ้อ ถ้าคิตตี้อยากได้ความเป็นส่วนตัว ก็ไปนั่งคุยโทรศัพท์ที่ห้องนั่งเล่นสิ ที่คุณเซนเค้าเตรียมไว้ให้ไง"
ฉันนึกได้ นี่มีใครไปใช้บริการห้องนั้นกันบ้างหรือยังนะ
"โอย ซิสคะ ใครจะกล้า แบบว่าถ้าเราไปนั่งๆนอนๆในเวลางาน เราจะดูเป็นพวกขี้เกียจหรือเปล่า" คิตตี้เริ่มระแวงไปหมด
"อ้าว ก็คุณเซนเค้าเป็นคนบอกเองนี่นา ว่าให้ทุกคนไปพักผ่อนที่ห้องนี้ในเวลางานได้ ถ้าไม่มีใครไปนั่ง ก็เสียของแย่"
ฉันจำได้ ก็วันนั้นคุณเซนเค้าประกาศมาแบบนี้ ทุกคนก็ได้ยิน
"พี่ลินลองไปทดสอบดูสิครับ แบบว่าลองไปนั่งนานๆ ผมว่าถ้ามีคนเริ่มหนึ่งคน เดี๋ยวคนอื่นๆก็ตามเอง อีกอย่าง พี่ลินเป็นระดับหัวหน้าด้วย ถ้าหัวหน้าเป็นคนเริ่ม ลูกน้องก็ยินดีตามอยู่แล้ว"
อือม์ สุกรีพูดจาเป็นเหตุเป็นผลดีมาก งั้นบ่ายวันนี้ฉันคงต้องลองใช้บริการห้องนั่งเล่นใหม่ของบริษัทเราเสียแล้ว
นี่ฉันลงทุนเอาตัวเองเป็นหนูทดลองเพื่อลูกน้องเลยนะเนี่ย…


## ความภูมิใจของฉัน

ตอนบ่ายแก่ๆ…
ฉันยืนมองห้องกว้างตรงหน้าซึ่งเป็นอดีตห้องทำงานของเจ้าของบริษัทอย่างทึ่งใจ นี่ตั้งแต่คุณเซนบอกวันนั้น ฉันว่าจะเข้ามาดูหลายครั้งแล้ว แล้วก็มัวแต่ยุ่งๆเลยยังไม่ได้เดินแวะเข้ามาเสียที
ห้องนี้นับได้ว่าเป็นห้องที่ทำเลดีที่สุดบนชั้นสองของบริษัทเรา
ฉันวางถ้วยกาแฟไว้บนโต๊ะเล็กข้างโซฟาใหญ่หนานุ่มนั้น แล้วค่อยๆลดตัวลงนั่งอย่างช้าๆ เอื้อมมือไปลูบไล้ผ้าเนื้อดีที่ห่อหุ้มโซฟาอยู่
ฝีมือการตัดเย็บอย่างประณีตนั้นมาจากการที่ฉันทุ่มเทเวลาตระเวนหาช่างเย็บฝีมือดีทั่วทั้งเมืองไทย ฉันคัดสรรช่างเย็บคนแล้วคนเล่ากว่าจะได้ช่างเย็บที่ฉันพอใจที่สุดแค่สองสามเจ้า
โซฟารุ่นนี้ออกแบบโดยคิตตี้ เป็นรุ่นที่ขายดีอีกรุ่นหนึ่งของบริษัทเรา
ฉันชอบลายดอกกุหลาบสีชมพูบนพื้นดำอย่างนี้มาก ดอกกุหลาบเล็กๆมันให้ความรู้สึกน่ารักกระจุ๋มกระจิ๋ม แต่ในขณะเดียวกันก็มากับความลึกลับของสีดำ
จำได้ว่าฉันเคยเห็นลวดลายแบบนี้จากตอนที่ไปท่องเที่ยวแถวรัสเซียและยุโรปตะวันออก มันเป็นลวดลายที่อยู่บนผ้าคลุมไหล่คลุมผมของผู้หญิงที่นั่น และมันก็เป็นเอกลักษณ์ซะจนฉันประทับใจ
พอกลับมาฉันก็บอกให้คิตตี้ออกแบบลวดลายลักษณะนี้ขึ้นมาใหม่ และหลังจากที่คิตตี้นั่งทำรีเสิร์ชหาข้อมูลตามช่องทางต่างๆอยู่เป็นอาทิตย์ ทั้งทางอินเทอร์เน็ต ทางหนังสืออาร์ตจากห้องสมุด ทางหนังหรือซีรีส์ของยุโรปอยู่หลายวัน คิตตี้ก็กลับมาพร้อมกับตัวอย่างดอกกุหลาบบนพื้นดำหลากหลายแบบ
ฉันรักคิตตี้ก็ตรงนี้
แม้ผู้ร่วมทีมของฉันคนนี้จะขี้โวยวายและร้อนรนจนเป็นนิสัย แต่ในยามที่ต้องจริงจัง คิตตี้ก็ใช้ความร้อนรนให้เป็นประโยชน์ คิตตี้จะเริ่มทำงานโดยทันทีที่ได้รับบรีฟงาน และจะค้นคว้าหาข้อมูลด้วยความรวดเร็ว และไม่รีรอที่จะนำเสนอทันทีเมื่อได้ไอเดีย
ส่วนเม็ดกระดุมสีดำลายดอกไม้สีทองที่ถูกกลัดอยู่บนหมอนอิงปักดิ้นทองนี่ น้องเยลลี่ก็ไปตามล่าหาโรงงานผลิตมาครึ่งค่อนประเทศ ซึ่งกว่าจะได้โรงงานที่รับทำงานละเอียดขนาดนี้พวกเราก็เลือดตาแทบกระเด็น ความพยายามของพวกเราทั้งหมดที่ทุ่มเทกันลงไปกับโซฟาตัวนี้นั้นเทียบค่าเป็นจำนวนเงินไม่ได้เลย
เราแค่ต้องการสร้างสรรค์ผลงานที่ดีเลิศ ไม่ใช่งานหยาบๆดาษดื่นทั่วไป
ฉันยังคงลูบไล้มือไปอย่างช้าๆไปทั่วๆโซฟานั้น ค่อยๆละเลียดสายตามองบรรดาเจ้าดอกไม้ดอกเล็กดอกน้อยนั้นอย่างชื่นชม
ความประณีตบรรจงของลวดลายทำให้ฉันรู้สึกอ่อนโยนและผ่อนคลาย
แต่ทำไมคุณเซนกลับมองไม่เห็นคุณค่าของความละเมียดละไมนี้ …เสียดายจัง
"ผมว่าโซฟารุ่นนี้ก็นั่งสบายดีอยู่หรอกนะครับ เสียแต่มันลายตาไปหน่อย"
ฉันชะงักมือที่กำลังลูบไล้โซฟา หันขวับไปมองเจ้าของเสียง
คนที่ฉันกำลังนึกถึงกลับยืนอยู่ตรงประตู …ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!
"ชั้นรู้ค่ะว่ามันอาจจะเป็นลวดลายที่ไม่พึงใจสำหรับใครหลายคน ความงามของเรา มันคงไม่ใช่ความงามของทุกคน ความคลาสสิคของเรา บางคนเค้าก็ไม่เคยเห็นคุณค่าของมัน"
แม้หลายครั้งฉันจะรู้สึกรำคาญและหมั่นไส้กับการพูดตรงๆของคนตรงหน้า แต่หลายครั้งฉันก็รู้สึกว่าดีเหมือนกัน ใครรู้สึกยังไงก็พูดออกมาเลย จบๆไป ไม่ต้องมามัวอ้อมค้อมกัน
"ใช่เลยครับ ผมเห็นด้วย เราคงต้องมานิยามคำว่าคลาสสิคกันใหม่ล่ะครับ"
ท่านประธานโอปป้าของน้องเยลลี่เดินมาหย่อนก้นนั่งลงบนโซฟา แต่… จำเป็นไหมที่ต้องนั่งตัวเกร็งไกลซะขนาดนั้น นั่งซะเกือบจะตกขอบโซฟาอยู่แล้ว
ฉันจำต้องขยับไปนั่งชิดโซฟาอีกด้านหนึ่ง เพื่อคนหัวตั้งจะได้ขยับมาจัดท่านั่งของตัวเองให้ดูสบายๆขึ้น
ข้อดีเพียงอย่างเดียวที่ฉันยอมรับในตัวคุณหัวหน้าคนใหม่คนนี้ในขณะนี้ก็คือ เมื่อฉันพูดตรงๆกลับไปบ้าง เขาก็ไม่เคยถือเป็นอารมณ์ แม้เราจะปะทะคารมโต้เถียงกันไปมาบ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งมันก็เหมือนจะจบลงตรงนั้น ฉันรู้สึกได้ว่าเขาไม่เคยถือโทษโกรธเคืองอะไร
เวลาเจอหน้าเขาทีไร แม้เขาจะไม่เปิดปากยิ้มและหน้าตาเซนดึระอยู่ตลอดเวลา แต่ฉันมองออกว่า แววตาเขากำลังยิ้มล้อเลียนฉัน…
"คำว่าคลาสสิค คือความเก่าหรือรูปแบบเดิมที่ทรงคุณค่า" ฉันเริ่มนิยามความหมายของคำว่าคลาสสิค
"นั่นมันก็แค่ความหมายตามพจนานุกรม"
"แล้วคุณเซนจะนิยามคำนี้ว่ายังไงคะ"
"สำหรับผม มันไม่จำเป็นต้องสงวนไว้ให้แต่ความเก่า หรือรูปแบบเดิม ผมว่าทุกอย่างมันคลาสสิคได้ ถ้ามันจะทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกดีๆอยู่เรื่อยๆนานๆ"
"แต่มันก็ไม่น่าจะเป็นอะไรก็ได้นะคะ มันน่าจะเป็นความสมบูรณ์แบบบางประการด้วย"
"สมบูรณ์แบบสำหรับคนกลุ่มหนึ่ง อาจไม่มีความหมายสำหรับคนอีกกลุ่มหนึ่งนะครับ"
"โอเคค่ะ งั้นนิยามตามสบายเลยแล้วกันนะคะ ดิฉันของีบสักครู่ เข้าใจว่าการงีบตอนบ่ายๆ เป็นวิถีการใช้ชีวิตที่คลาสสิคของชาวสเปน"
ฉันตัดบท เริ่มจะปวดหัวแล้ว บรรยากาศตอนบ่ายๆแก่ๆอย่างนี้มันชวนงีบมากกว่าจะมาถกเถียงกันเรื่องของปรัชญา
แล้วฉันก็เอนหลังพิงพนักโซฟา หลับตาลงต่อหน้าเขาจริงๆ
ไม่สนแล้วว่าพ่อคนหัวตั้งจะรู้สึกอย่างไร จะไล่ฉันออกจากบริษัทก็เชิญเลย ก็ทีเวลาเขาพูดอะไร เขาไม่เห็นเคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นเลย ฉันเบื่อท่าทางอวดดีนั่นเต็มทนแล้ว
"อย่าเพิ่งงอนสิครับ" คุณเซนยังไม่ยอมหยุด
ฉันว่าฉันได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆตามมาด้วยนะ แต่ฉันไม่สนหรอก ฉันไม่ได้งอน
"ไม่ได้งอนค่ะ จะนอน"
"จะนอนจริงๆเหรอ ลืมตาขึ้นมาคุยกันก่อนไม่ได้หรือครับ"
ฉันว่าฉันได้ยินความขี้เล่นมากับน้ำเสียงนั้นด้วยนะ เชอะ ไม่สนหรอก
"ผมมีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วยจริงๆนะ" ทำไมน้ำเสียงนั่นเหมือนกำลังง้อฉันอยู่
"ผมอยากจะแจ้งให้คุณทราบว่าผมตัดสินใจซื้อคอลเลคชั่น Green Lover ที่เป็นโปรเจกต์จบปริญญาโทของคุณมินตราเรียบร้อยแล้ว" คนหัวตั้งพูดต่อไปโดยไม่สนว่าฉันกำลังหลับตาอยู่
ว็อท?€£¥$@!÷/!!!
ฉันลืมตาขึ้นมาทันควัน
นี่ตัดสินใจเร็วเกินไปไหม คอลเลคชั่นของเด็กจบใหม่งั้นรึ
ฉันรีบเด้งตัวขึ้นนั่งหลังตรง ไม่ง่งไม่งีบไม่งงไม่งอนมันแล้ว ฉันหันไปจ้องหน้าใสๆนั้นเขม็ง
"แต่คุณเซนคะ นี่เรายังไม่ได้เริ่มทำวิจัยทางการตลาดสำหรับคอลเลคชั่นนี้เลยนะคะ"
ปกติการจะผลิตคอลเลคชั่นใหม่ออกมาหลังจากผ่านขั้นตอนการออกแบบ เราจะมีการทำตัวโปรโตไทป์หรือตัวต้นแบบขึ้นมา เพื่อให้มีการทำรีเสิร์ชทางการตลาดก่อน นี่คุณเซนจะมาทำอะไรลัดขั้นตอนอย่างนี้ไม่ได้
แต่เหมือนจะยังไม่สาแก่ใจ คุณเซนยังย่ำยีฉันต่อไปด้วยแผนการเฉพาะหน้าที่ฉันไม่เคยรับรู้มาก่อน
"ก็งาน Home and Garden ที่เมืองทองธานีที่จะมีในอีกสามเดือนข้างหน้านี้ล่ะครับ จะเป็นงานวิจัยอย่างดี ผมคุยกับคุณมินตราก่อนหน้านี้แล้ว ว่าให้เอาสิ่งที่เธอทำทั้งหมดในงานธีสิสมาแสดง เธอมีตัวต้นแบบทำเสร็จแล้วด้วย ผมจะให้ทีมคุณทั้งสองทีมทำแบบสำรวจว่ามีลูกค้าสนใจโปรดักต์ของแต่ละทีมมากน้อยแค่ไหน"
"คุณเซน! นั่นมันงานนักศึกษานะคะ"
ฉันยอมไม่ได้ คุณเซนจะเอางานนักศึกษามาทำเล่นๆกับงานแสดงสินค้าเฟอร์นิเจอร์และของแต่งบ้าน งานใหญ่ประจำปีอย่าง Home and Garden งั้นเหรอ
"แล้วอีกอย่าง น้องเค้าเพิ่งเข้ามาทำงาน มันก็ต้องเรียนรู้กันก่อนไหมคะ ต้องสั่งสมประสบการณ์ไต่ระดับขึ้นไปเรื่อยๆ"
มันจะข้ามหน้าข้ามตากันเกินไปหน่อยไหม?
ตอนฉันเข้างานใหม่ๆ แม้ตอนนั้นคุณราเชนทร์จะดึงตัวฉันเข้ามาทำงานเพราะฉันเป็นผู้ชนะการประกวดออกแบบที่มิลานก็จริง แต่ฉันก็ต้องเข้ามาทำงานร่วมกับคนรุ่นก่อนๆในบริษัทอยู่หลายปี ถึงจะได้มีโอกาสออกแบบคอลเลคชั่นของตัวเองที่สามารถนำไปผลิตและจำหน่ายได้
แล้วนี่อะไร เด็กคนนี้เพิ่งจบปริญญาโท ประสบการณ์ทำงานก็ยังไม่มี จู่ๆก็จะได้มีคอลเลคชั่นผลิตเป็นของตัวเอง
"ใช่ คุณมินตราไม่มีประสบการณ์ทำงานในบริษัทเรา ผมถึงอยากให้คุณเป็นพี่เลี้ยงให้เค้างานนี้" ท่านประธานเด็กน้อยโบ้ยความรับผิดชอบเพิ่มเติมมาให้ฉันหน้าตาเฉย
"และเค้าก็มีประสบการณ์การทำงานออกแบบในระหว่างเรียน ผมนับว่านั่นคือประสบการณ์ที่มีค่าเช่นกัน"
"แต่มันไม่เหมือนกันค่ะ ประสบการณ์ตอนเรียนกับประสบการณ์จากการทำงานจริงมันไม่มีวันเทียบกันได้"
"ก็ถ้าไอเดียเค้าดี มีความคิดใหม่ๆ เข้าใจอะไรได้รวดเร็ว อาจจะไม่ต้องอาศัยระยะเวลาการทำงานนานๆเหมือนกับใครหลายคน"
กรี๊ดดดดด! ฉันเกลียดอาการเชิ่ดหน้า แล้วก็แววตาท้าทายแบบยิ้มๆนั่นมาก เกลียดมากจริงๆ
"ผมจะแบ่งพื้นที่บู๊ทให้กลุ่มของคุณทั้งสองกลุ่มเท่าๆกัน ให้คุณให้ตกแต่งกันเต็มที่เลย"
เหมือนนายหัวตั้งเค้าจะไม่สนใจอาการเม้มปากแน่นของฉันแม้แต่น้อย เค้ายังคงพูดด้วยแววตายิ้มเยาะนั่นต่อไปเรื่อยๆ
"คุณเซนคะ พื้นที่ที่เราจองล่วงหน้าไว้มันไม่ได้ใหญ่พอสำหรับวางสองคอลเลคชั่นนะคะ"
"ก็ทำให้มันพอสิครับ ระยะเวลากระชั้นชิดแบบนี้ ถ้าคุณสามารถจองพื้นที่เพิ่มได้ผมก็โอเค ผมพร้อมจ่าย แต่ถ้าจองเพิ่มไม่ได้ ก็ต้องแบ่งกันคนละครึ่งกับทีมใหม่"
เป็นถึงประธานบริษัท แต่คิดอะไรเหมือนเด็กเล่นขายของ
"แล้วไงต่อคะ ถ้าแบบสำรวจออกมาว่า ลูกค้าสนใจแบบของทางคุณมิตรามากกว่า คุณเซนจะยุบทีมดิฉันเลยไหมคะ"
"ก็คงยังไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ยังไงเราก็ต้องการเวลาสำหรับวางแผนการผลิตคอลเลคชั่นของคุณมินตรา โซฟาลายดอกไม้ของคุณ ก็คงยังต้องเป็นตัวหล่อเลี้ยงบริษัทของเราต่อไปอีกระยะนึง" เขาพูดหน้าเฉยๆ ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไร
แต่ความโกรธของฉันเริ่มวิ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ รู้ตัวดีว่าตอนนี้ฉันคงหูแดงหน้าแดงไปหมดแล้ว
ฉันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วก้าวเข้าไปยืนกอดอกตรงหน้าเขา
นายเด็กน้อยหัวตั้งคนนี้แน่มากที่ทำให้ฉันโกรธได้ ทั้งบริษัทนี้เค้ารู้กันหมดล่ะ ว่าปกติฉันไม่เคยโกรธใครง่ายๆ น้องน้ำหวานล้อเลียนทุกวันเรื่องความโสดของฉัน ฉันยังไม่โกรธเลย
"งานออกแบบของดิฉันทำรายได้ให้บริษัทมาหลายปี แต่เมื่อหมดประโยชน์ก็จะเขี่ยทิ้งง่ายๆงั้นหรือคะ เห็นทีมออกแบบของดิฉันเป็นแค่ดอกไม้ริมทางหรือคะ นี่เป็นวิธีการบริหารงานของคนรุ่นใหม่จริงๆหรือคะ การบริหารงานที่ไม่เคยเห็นคุณค่าและความตั้งใจของพนักงาน ไม่เคยคิดจะถนอมน้ำใจของคนทำงาน คุณทำเหมือนพวกเถ้าแก่สมัยโบราณที่เอะอะก็เอาแต่ใจตัวเอง คิดจะทำอะไรก็ทำ เห็นพนักงานเป็นแค่ข้าทาส คุณมันก็แค่พวกเด็กรุ่นใหม่ที่อวดดี คิดว่าตัวเองแน่ ไม่เคยนับถือคนที่เค้าผ่านร้อนผ่านหนาวมากกว่า"
ฉันระบายความในใจออกมาอย่างรวดเร็วและยาวเหยียด และจบลงด้วยอาการเหนื่อยหอบ และน้ำตาก็ทำท่าจะรื้นขึ้นมาด้วยความน้อยใจ
ฉันทำงานบริษัทนี้มานาน มันไม่มีค่าเลยใช่ไหม
คุณเซนดูจะอึ้งไปชั่วครู่เมื่อเห็นอารมณ์โมโหโทโสแบบนั้นของฉัน แต่แล้วเขาก็เอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางที่ผ่อนคลาย เอามือตบเบาะโซฟาที่ข้างๆตัว
"มานั่งพักเหนื่อยก่อนไหมครับ เอ้อ โซฟานี่นุ่มมากเลยนะครับ" น้ำเสียงนั่นดูเหมือนจะอ่อนโยนขึ้นนิ้ดนึง
"เฮ้ออออออ!" ฉันแกล้งถอนหายใจอย่างจริงจังและดังๆ แต่ก็ลงนั่งตัวเกร็งข้างๆเขาแต่โดยดี
ใครๆก็รู้ว่าฉันเป็นคนงอนง่ายหายเร็ว ขอแค่ประโยคที่ดูเหมือนจะง้อซักหนึ่งประโยคก็เพียงพอแล้ว
"ก็เพราะยังเห็นคุณค่าไงครับ ผมถึงให้โอกาสทั้งสองทีมกับงาน Home and Garden นี้ คุณก็ตั้งใจโชว์ฝีมือให้เต็มที่สิครับ" เขาพูดเสียงเรียบๆเป็นงานเป็นการ จ้องมองฉันเขม็ง
นี่ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า เพราะถึงแม้ว่าน้ำเสียงนั้นจะไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ทว่าแววตานั้นไม่ได้ยิ้มแบบเยาะๆอีกต่อไป มันกลับกลายเป็นแววตาของการให้กำลังใจ
ตอนนี้ฉันเริ่มจะคุ้นเคยกับความเป็นคุณเซนบ้างแล้ว ฉันจะพูด จะแสดงความคิดเห็นยังไง จะแสดงกิริยาบ้าบอแค่ไหนก็ได้ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เคยถือสา
"เฮ้ออออออ!" ฉันถอนหายใจอีกรอบ
"ถอนหายใจให้เยอะๆเลยครับ ฝึกเอาไว้ คงจะต้องถอนหายใจไปอีกนาน" คราวนี้แววตายิ้มเยาะกลับมาอีกแล้ว
เฮ้อ! นี่สรุปอยากจะกวนประสาทฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย เบื่อที่จะสนใจคุณเซนแล้ว
ฉันเริ่มเอนหลังไปพิงพนักโซฟาบ้าง นัยน์ตาเหม่อก็เริ่มมองออกไปยังนอกหน้าต่าง
เอ๊ะ! นี่ใครเอากระถางต้นไม้มาปลูกเรียงรายไว้ริมหน้าต่างมากมายขนาดนี้ จำได้ว่าตอนที่คุณราเชนทร์ยังนั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ ตอนนั้นมันมีไม่กี่กระถางนี่นา แถมเหี่ยวแห้งด้วยซ้ำ
"มีต้นไม้เยอะๆอย่างนี้ดีไหมครับ สดชื่นดีนะครับ" นี่รู้ได้ยังไงว่าฉันคิดอะไรอยู่
"ขอชั้นงีบเงียบๆคนเดียวซักสิบนาทีได้ไหมคะ"
แล้วก็โดยไม่รอคำตอบ ฉันหลับตาลงต่อหน้าต่อตาท่านประธานบริษัทอย่างนั้นเอง
"ตามสบายครับ พอครบสิบนาทีจะให้ผมมาปลุกไหม"
คำตอบที่ไม่คาดคิดดังกลับมา แม้น้ำเสียงนั้นจะจริงจัง แต่เดาได้เลยว่านัยน์ตาคู่นั้นกำลังยิ้มล้อเลียนฉันอยู่
"งั้นขอเป็นสิบห้านาทีแล้วกันค่ะ กรุณามาปลุกดิฉันตรงเวลาด้วยนะคะ" ฉันหลับตาพูดไปอย่างเหนื่อยหน่าย
แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาหลับอย่างจริงจัง ไม่สนใจเขาอีก
แล้วก็ได้ยินเสียงขยับตัว เสียงฝีเท้าเดินทางออกไป เสียงเปิดประตู และเสียงปิดประตู
ดี ไปซะได้ก็ดี เรื่องจะมาปลุกก็คงพูดเล่นหรอก
แต่ปรากฏว่าหลังจากนั้นสิบห้านาที คุณเซนดึระก็เดินมาปลุกฉันจริงๆ!
กร้อชชช! เจ้านายประเภทไหนกันเนี่ย ปล่อยให้ลูกน้องนอนหลับ แล้วเดินมาปลุกลูกน้องตรงตามเวลาที่ลูกน้องสั่งไว้
เซนดึระจริงๆ!!!


## เรนนะฮะ

"ว่าไง เจ้าหนูน้อย วันนี้หนีท่านเจ้าคุณปู่ออกมาได้เหรอ"
เสียงทักทายแบบเยาะๆนั่นไม่ทำให้ผมรู้สึกอะไรหรอก ไอ้พวกนี้มันกระจอก บอกเลย!
"พวกพี่ซ้อมมาดีแล้วใช่ป่าว แน่ใจแล้วใช่มั้ยที่มาท้าพวกผม"
ผมใส่น้ำเสียงกวนอารมณ์เข้าไปเต็มที่ ต้องยั่วให้โมโหให้สุด สเกตบอร์ดเป็นกีฬาที่ต้องใช้ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาก็จริง แต่ที่สำคัญกว่าคือการทรงตัวต้องดี เพราะฉะนั้นใจก็ต้องนิ่งด้วย ไอ้เด็กโตแต่ตัวพวกนี้ใจมันไม่นิ่งเท่าผมหรอก
"ไอ้เรน มึงอย่าไปกวนตรีนพวกพี่ๆเค้า แก๊งนี้ได้ข่าวว่าโหดนะมึง" ไอ้คิวกระซิบกระซาบกับผมด้วยอาการตัวสั่น
"อวดเก่งนะมึงน่ะ ทำมาปากดี เดี๋ยวได้รู้กัน" เสียงของคนที่หน้าโหดที่สุดเอ่ยขณะก้าวแซงพรรคพวกอีกสองคนขึ้นมายืนข้างหน้า
"เริ่มเลยมั้ยพี่ มัวแต่พ่น แม่งเสียเวลาผมว่ะ" ผมทำหน้าเบื่อหน่ายเต็มที่
จะพ่นจะเห่าอะไรกันไปถึงไหน ก็แค่พวกเด็กมอปลาย ฝีมือห่วยแล้วยังไม่รู้ตัวกันอีก
"ไอ้เชี่ยเรน! มึง พอเลย เดี๋ยวแม่งได้มีเรื่องกันก่อนแข่ง" คราวนี้เป็นไอ้ไอซ์ที่ดึงพยายามดึงแขนผมไว้
"ไอ้เด็กผี ไอ้หัวฟ้า!"
"ไอ้ลูกพ่อไม่รัก ไอ้หลานปู่ไม่แคร์ ไอ้สัส!"
น่าจะเป็นจริงอย่างไอ้ไอซ์มันว่า เพราะฝ่ายโน้นเริ่มออกอาการตอบโต้กันหน้าแดงแล้ว พวกนี้มันน่าจะสืบปูมหลังชีวิตผมกันมาเป็นอย่างดีว่าผมอยู่กับพ่อและปู่ ไอ้ข้อที่ว่าพ่อผมไม่รัก เออ อาจเป็นไปได้ แต่ข้อมูลที่ว่าปู่ไม่แคร์นี่ มันไปรู้มาไหนวะ ใครสะเออะไปบอกมัน น่าจับมาตบปาก แม่งมั่วสุด!
"ไอ้เด็กโรงเรียนนานาชาติ! ไอ้เด็กไฮโซ! ไอ้ลูกคุณหนู! ไอ้หน้าหล่อ! ไอ้บ้านรวย!"
พวกนั้นยังไม่ยอมลดละ ยังพยายามจะปลุกปั่นผมเต็มที่ด้วยบรรดาคุณสมบัติที่เป็นจุดอ่อนของผม
หรือจะเปลี่ยนเป็นแร็พแข่งกะพวกมันดีเลยวะ? แต่อย่าเพิ่งดีกว่า วันนี้อุตส่าห์หอบเอาบอร์ดมาด้วยแล้ว ถล่มมันด้วยบอร์ดก่อนละกัน คราวหน้าค่อยถล่มมันด้วยแร็พ
"นี่พวกมึงเชื่อกูมั้ย เดี๋ยวพอแข่งเสร็จ พวกเราชนะ แม่งก็ต้องมีเรื่องกันอยู่ดี" ผมหันไปยักไหล่กับเพื่อนทั้งสองคน ไม่ได้สนใจจะด่าอะไรพวกมันกลับ เพราะเริ่มรำคาญ!
โธ่! แก๊งนี้ใครๆเค้าก็เคยได้ยินกิตติศัพท์กันมาทั้งนั้น ถ้าใครชนะมันได้ยังไงก็โดนพวกมันรุมทุกที ความจริงผมไม่ได้อยากไปยุ่งกับพวกมันนักหรอก แต่เห็นท้ามาหลายทีแล้ว ทั้งฝากคนอื่นมาท้า ทั้งมาดักรอตอนพวกผมเล่นกันอยู่ บ่องตง! รำคาญว่ะ!
"เริ่มๆกันเลยดีกว่าพี่" ผมมองไปรอบๆสถานที่ด้วยความสนใจ
วันนี้ผมต้องถ่อจากโรงเรียนแถวสุขุมวิทมาถึงที่ลาดพร้าวนี่ เพื่อมายัง Skate Spot ที่โคตรลึกลับที่ไอ้แก๊งนั่นเป็นท้าทายมา มันเป็นที่รกร้างเล็กๆในซอยลาดพร้าวหกสิบเก้า เหมือนเป็นพื้นคอนกรีตที่เจ้าของที่เค้าลาดเตรียมไว้เพื่อจะทำอะไรซักอย่าง แล้วเค้าก็ทิ้งไป เลยมีคนถือโอกาสเอาปูนมาสร้างเป็นอุปกรณ์ DIY ต่างๆสำหรับเล่นสเกตไว้ น่าจะเป็นพวกเด็กโรงเรียนแถวนี้แหละที่มาสร้างอุปกรณ์กันไว้ ผมจำได้ว่าแถวลาดพร้าวเป็นที่ตั้งของโรงเรียนชายชื่อดังโรงเรียนหนึ่ง
เออว่ะ นี่ลืมไปเลย ไอ้พวกนี้มันเด็กโรงเรียนนั้นนี่หว่า แม่งมันก็ต้องเจนสนามกว่าสิวะ ก็โรงเรียนมันอยู่แถวนี้ มิน่า! มันถึงชวนพวกผมมาเล่นที่นี่ แม่งโคตรโกงเลยอ่ะ
"ทำไมที่นี่ไม่เห็นมีคนอื่นมาเล่นเลยวะ นี่กูแอบกลัวงูนะเนี่ย รกชิบหายเลย" ไอ้คิวเริ่มมองไปรอบๆอย่างปอดๆ
"วันนี้พวกมันคงไล่เด็กอื่นๆไปหมดแล้ว เนี่ยถิ่นมันเลย โรงเรียนมันอยู่แถวนี้ มันคงไม่อยากให้ใครเห็นตอนมันแพ้พวกเรา ปอดว่ะ" ผมบอกกับเพื่อนๆอย่างเยาะๆ ก่อนจะหันไปหาคู่ต่อสู้อีกครั้ง
"กติกามาเลยพี่"
"สามเกมแข่งกับอุปกรณ์อย่างที่พวกมึงเห็น ramp ราวเหล็ก แท่นปูน เกมสุดท้ายแข่งกระโดดข้ามบอร์ดต่อกัน นับคะแนนรวมทั้งทีม"
โอเค กติกาพื้นฐานทั่วไป
แต่ก่อนที่พวกผมจะเริ่มการแข่งขันกัน สายตาผมก็บังเอิญแลไปเห็นใครคนหนึ่งยืนลับล่อๆอยู่ตรงปากทางเข้าแคบๆนั้น ทรงผมมัดรวบขึ้นสูงนั่นคุ้นตามาก
เฮ้ย! ยัยหางม้า! นี่แอบตามผมมาถึงนี่เลยเหรอวะ!
"เดี๋ยวพี่ แป๊บนึง ผมขอไปเคลียร์ไรหน่อย" และโดยไม่ฟังคำตอบ ผมเดินดุ่มๆไปที่ปากทางเข้าพื้นที่ลึกลับซึ่งอยู่ไม่ไกลนักทันที
"นี่เธอตามเรามาทำไมถึงที่นี่ จะบ้ารึไง"
"ป่าว ไม่ได้ตาม เผอิญเราผ่านมาแถวนี้" ยัยผมม้าลอยหน้าลอยตาตอบ
"จากสุขุมวิทผ่านมาแถวลาดพร้าวเนี่ยนะ ผ่านมาไกลไปหน่อยมั้ย กลับไปเลยนะ กลับไปเดี๋ยวนี้"
ผมเริ่มอารมณ์เสีย ผมไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งวุ่นวายเรื่องของผมกับเพื่อนๆ
"เธอจะมาไล่เราได้ไง มันเป็นที่สาธารณะ"
"โอ๊ย ยัยบ้า นี่มันที่แข่งสเกตบอร์ดของพวกเรา ไม่มีใครเขามาเดินเล่นกันหรอก"
ผมชักเริ่มรำคาญ ยัยหางม้าตามตอแยผมตลอด ตั้งแต่ที่โรงเรียนแล้ว ชวนผมคุยทุกครั้งที่เจอหน้า กินข้าวเที่ยงก็มานั่งใกล้ๆผม เห็นผมอยู่แถวไหนก็เป็นต้องแอบมอง
ไม่น่าไปดึงผมม้ายัยนี่ตั้งแต่วันแรกเลยจริงๆ ผมน่าจะเก็บความหมั่นไส้นั่นเอาไว้เงียบๆ
"เฮ้ย ไอ้เด็กปากเสีย จะมาแข่งกันได้ยัง พวกกูชักเริ่มมีน้ำโหแล้วนะเฟ้ย" เสียงไอ้เจ้าคนหน้าโหดสุดตะโกนมา ผมหันไปมอง ตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องมาทางนี้
"เออ งั้นก็เรื่องของเธอ จะไปไหนทำอะไร เอาที่สบายใจ"
ผมหันกลับมาพูดกับยัยหางม้าด้วยอารมณ์ไม่สนใจอีกต่อไป แล้วก็ปล่อยเธอทิ้งไว้ตรงทางเข้านั้น รีบเดินกลับมาที่ลานปูนที่คนอื่นๆรออยู่
แล้วการแข่งขันอันเข้มข้นก็เริ่มต้นขึ้น…
กติกาในวันนี้ไม่ได้ยากอะไร ไอ้ท่ากระโดดออลี่แบบให้แผ่นบอร์ดลอยติดเท้าแล้วไถขึ้น ramp ไถไปตามราวเหล็กตามแท่นปูนนี่มันสกิลของเด็กอนุบาลเค้า แล้วไอ้อุปกรณ์พวกนี้ที่สนามนี้มันก็เป็นแบบสั้นๆเตี้ยๆง่ายๆจะตายไป จะให้สไลด์บอร์ดไปตามราวเหล็กที่สูงกว่านี้ยาวกว่านี้เป็นเมตรผมก็เคยฝึกมาแล้ว
แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคิดไว้ คือเด็กบอร์ดอย่างพวกเราผ่านหมดทุกด่านที่เล่นกับอุปกรณ์ติดพื้น แล้วก็มาถึงด่านที่ยากที่สุดคือการกระโดดข้ามแผ่นบอร์ดที่เอามาวางซ้อนกันตามแนวขวาง เริ่มต้นด้วยบอร์ดเดียวก่อน ทุกคนผ่านไปได้อย่างสบาย สำหรับผมนั้นกระโดดข้ามไปแบบหมุนบอร์ดด้วยซ้ำ พอเริ่มซ้อนสองบอร์ด คราวนี้ไม่ผ่านกันสักคน เหลือผมกับไอ้หน้าโหดที่ข้ามมาได้
"ไอ้เด็กน้อย ซ้อนกันสามบอร์ดแบบนี้ มึงทำไม่ได้แน่ๆ มันต้องระดับเทพอย่างกูนี่" ไอ้หน้าโหดทำท่าคุยโว
"พี่โดดก่อนเลย" ผมก็อยากจะรู้ว่ามันจะทำได้จริงๆหรือเปล่า หรือแค่ขี้โม้
"เฮ้ย มึงต้องโดดก่อนสิวะ มึงเด็กกว่า"
"อ้าว พี่ ไหงงั้นล่ะ นี่พี่กลัวโดดไม่ผ่านใช่ป่าว" ผมว่าผมรู้ทันมันนะ
"กูไม่ได้กลัว แต่มึงอ่ะโดดก่อนเลย" แล้วนี่มันจะทำหน้าโหดทำไมวะ
"ไม่อ่ะ พี่ดิต้องโดดก่อน" ผมไม่ยอมมันหรอก ผมรู้ว่ามันโดดไม่ได้ มันจะให้ผมโดดก่อน แล้วถ้าผมโดดไม่ผ่าน มันก็จะถือโอกาสปรับพวกผมให้แพ้โดยที่มันไม่ต้องโดด
"ไอ้เด็กนี่มันวอน อยากมีเรื่องอ่ะดิ" ไอ้หน้าโหดเดินเข้ามาผลักผมจนเซไป ส่วนอีกสองคนก็เดินเข้ามาผลักไอ้คิวและไอ้ไอซ์เหมือนกัน
ไรวะพวกนี้ แม่งอ่อนจริง เอะอะก็หาเรื่อง
ตอนนี้พวกผมก็เริ่มถอยร่นกันเพื่อตั้งหลัก แม้รู้ว่าเรื่องอย่างนี้ต้องเกิดขึ้น และผมก็ไม่เคยกลัว พวกมันก็ไม่ได้ตัวโตมากไปกว่าพวกผม ผมพร้อมใส่เดี่ยวกับพวกมันเสมอ แถมไอ้คิวกับไอ้ไอซ์นี่มันฝีมือต่อยตีระดับในตำนานของรุ่นเล็ก
แต่….ตอนนี้ถ้าเลี่ยงได้ผมก็ยังอยากจะเลี่ยง ผมบอกกับเพื่อนสองคนไปแล้ว ผมเพิ่งจะย้ายมาโรงเรียนใหม่ มีเรื่องตอนนี้เห็นทีจะไม่ดีแน่ ผมยังไม่อยากทำให้ปู่ไม่ไว้ใจ นี่ปู่ก็ให้อิสระกับผมมากแล้ว
ดูเหมือนพวกมันจะไม่ปล่อยให้พวกผมรอดไปง่ายๆแน่ๆ พวกมันเดินส่ายอาดๆกำหมัดเข้ามาพร้อมปะทะกับพวกผมเต็มที่ แต่ก่อนที่พวกเราจะได้เริ่มตะลุมบอนกัน ผมก็ได้ยินเสียงของแข็งกระทบกันอย่างแรง
พลั๊ก!
"เฮ้ย! ลลิสา ทำอะไรอ่ะ!" ผมร้องเสียงหลงเมื่อเห็นคนตรงหน้าที่พรวดเข้ามาจากไหนไม่รู้
ยัยหางม้าฟาดเป้เข้าเต็มแรงที่หน้าด้านข้างของไอ้รุ่นพี่ตัวจี๊ดนั่น ทำให้มันทรุดลงไปโอดโอยกับพื้นทันที ปกติพวกเราเอาหนังสือเก็บไว้ที่ล็อกเกอร์ที่โรงเรียนได้ แต่ผมคิดว่ายัยหางม้าเธอคงเอาสมุดหนังสือทั้งหมดกลับไปอ่านที่บ้านด้วย กระเป๋าถึงได้ดูหนักขนาดนั้น
ยัง ยังไม่หยุด ฟาดคนเดียวไม่พอ ตอนนี้เธอฟาดพวกนั้นอีกสองคนที่เหลือด้วยความรวดเร็ว จนสองคนนั่นทรุดลงตามลูกพี่มันไป
ซวยล่ะ ยัยนี่เข้ามาทำไม เดี๋ยวก็ได้เจ็บตัวหรอก ไม่รู้ไอ้พวกนี้มันจะปรานีกับผู้หญิงหรือเปล่า
"เฮ้ยพวกเรา! ไปกันดีกว่า!" ผมตะโกนบอกทุกคน
นาทีนี้อยู่แถวนี้ไม่ได้แล้ว ลำพังแค่พวกผมมันก็โอเค แต่นี่มียัยหางม้าด้วย เรื่องมันจะยุ่งยากเข้าไปใหญ่
ไอ้ไอซ์กับไอ้คิวมันรู้งานเป็นอย่างดี พวกเรารีบไปหยิบบอร์ดกับเป้ใส่หนังสือที่วางพิงโคนต้นไม้แถวนั้น ในขณะที่ไอ้พวกนั้นยังคงนั่งมึนงงจากแรงฟาดของยัยหางม้า ส่วนผมก็สะพายเป้แล้วถือบอร์ดด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างผมเอื้อมไปคว้าข้อมือของลลิสาให้ออกวิ่งมาด้วยกัน
แล้วเราทั้งหมดก็พากันวิ่งอย่างสุดชีวิตออกมาจากซอยนั่น…


## เพื่อนของเรา

เราเรียกแท็กซี่คันแรกที่เจอที่หน้าปากซอยแล้วพากันขึ้นนั่งทันที ไอ้คิวนั่งข้างหน้า ส่วนผมนั่งตรงกลางของเบาะหลัง มียัยผมหางม้าและไอ้ไอซ์ขนาบซ้ายขวา
"ไปเซนทรัลลาดพร้าวพี่" ไอ้คิวบอกพี่คนขับ
แล้วพวกเราก็ได้พักเหนื่อยกันในรถนั่นเอง
"ทำไมต้องรีบหนีด้วยล่ะ" แต่เสียงยัยหางม้าเหมือนจะไม่เหนื่อยเลย
"ก็เธอไปฟาดมันยังงั้น เดี๋ยวมันก็ลุกขึ้นมาตบเธอหรอก" ไอ้ไอซ์พูดข้ามผมไปหายัยหางม้า
"ก็ถ้าพวกเค้าลุกขึ้นมา เราก็ฟาดไปอีกทีก็ได้" เหมือนเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลยกับสิ่งที่ทำลงไป มิน่า วันนั้นถึงได้ต่อยผม
"เธอนี่ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ" ผมอดที่จะบ่นไม่ได้ ยังไงผมก็ไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งเรื่องของผม
"ต้องยุ่งสิ ก็พวกเธอกำลังจะโดนพวกนั้นต่อยนี่นา"
อะไรกันวะเนี่ย นี่ไม่กลัวเจ้าพวกนั้นเลยเรอะ
"ถ้าไม่มีเธอ พวกเราก็คงไม่วิ่งหรอก แต่พอเธออยู่ด้วย มันเกะกะ" ไอ้ไอซ์ทำเสียงดุใส่
"นี่เธออยู่โรงเรียนเดียวกับไอ้เรนเหรอเนี่ย" ไอ้คิวเอี้ยวทั้งตัวมาจากเบาะหน้า เพื่อมาจ้องหน้าลลิสา
"ใช่ อยู่ห้องเดียวกันด้วย เราเพิ่งเข้าใหม่ มีเรนเป็นเพื่อนคนแรก" ยัยหางม้าหันมาพยักพเยิดกับผม
"เฮ้ย เราไปเป็นเพื่อนกับเธอตอนไหน" ผมฉุนนะเว้ยเฮ้ย ยัยนี่พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ยังดีที่ไม่พูดต่อเรื่องผมโดนเธอต่อย
"ฮั่นแน่ พี่เรน เดี๋ยวนี้พี่มีเพื่อนเป็นพวกเด็กผู้หญิงด้วยหรือครับ เร็วมากนะครับ ย้ายโรงเรียนปุ๊ป มีแฟนปั๊บเลย" ไอ้คิวมันยังคงไม่ยอมหันกลับไปนั่งดีๆที่เบาะหน้า ตอนนี้มันทำยักคิ้วหลิ่วตาใส่ผมไปมา
"ไอ้ห่าคิว พูดไรวะ" ผมหน้าแดงคว้าคอเสื้อมันให้หมับ ตบหัวมันไปสองทีซ้ายขวา ผมไม่ชอบให้ใครมาล้อเรื่องพวกนี้
"กูล้อเล่นนนนน" ไอ้คิวมันไม่ถือสาผม "แต่ถ้ามีแฟนแล้วบอกกูด้วย กูอยากรู้ว่าเป็นไง"
"ไอ้คิว ไอ้สัส" ผมตบหัวมันไปอีกสองที
"อ่าวไอ้เรน ไอ้เชี่ย มึงตบหัวกูเหรอ" ตอนนี้มันเริ่มตบหัวผมกลับแล้ว และเราก็เริ่มจะตบหัวกันไปมา ผมแอบชำเลืองมองไป เห็นลลิสาทำหน้าตื่นๆและถอยไปชิดประตูรถด้านที่เธอนั่งอยู่
ดี ผมต้องแสดงให้เธอเห็นว่าพวกผมไม่เคยปราณีกัน อย่ามายุ่งกับพวกผม
"นี่แน่ะ ไอ้เชี่ยคิว ไอ้อ่อน ไอ้กาก" ผมเริ่มตบมันแรงขึ้น
"ไอ้เรน มึงตาย!" คราวนี้ไอ้คิวมันเอี้ยวตัวเกือบจะทั้งตัวมาด้านหลัง แม้จะมีสายรัดเข็มขัดของเบาะรถเป็นอุปสรรค แต่ดูเหมือนมันไม่สนใจ ยังพยายามจะเข้าประชิดตัวผมให้มากที่สุด มันเอามือทั้งสองข้างมาตบหัวผมเป็นพัลวัน
"เฮ้ย! น้อง หยุด! จะมาทะเลาะอะไรกันในรถพี่! แม่งเดี๋ยวไล่ลงรถทั้งหมดเลย! นี่เห็นพระเครื่องที่ห้อยอยู่ตรงนี้มั้ย หัดเคารพท่านบ้าง!"
พี่คนขับแท็กซี่หนวดเครารุงรังหันมาตะคอกใส่พวกเรา ผมไม่รู้ว่าที่พวกผมตบหัวกันมันเกี่ยวอะไรกับพระเครื่อง แต่หน้าตาที่ดุดันของพี่เขาทำให้พวกเราจ๋อยลงทันที และต้องเงียบเสียงลงโดยฉับพลัน ไอ้คิวหันขวับกลับไปนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อยที่เบาะหน้า ส่วนผมก็ถอยมานั่งหลังตรงพิงพนักเบาะหลังอย่างหวาดๆ
เหลือบตาดู เห็นยัยหางม้าอมยิ้มตาเป็นประกายทำท่าเอานิ้วชี้แตะปากแล้วพูดไม่มีเสียงบอกให้ผมเงียบๆ
ผมถลึงตาตอบ หล่อนยังมีหน้ามาแกล้งล้อเลียนผมอีก
และหลังจากที่เรานั่งนิ่งในรถกันมาพักใหญ่ๆ… ไอ้ไอซ์ก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น
"แล้วนี่เธอกลับบ้านเย็นๆแบบนี้ พ่อแม่เธอเค้าไม่ว่าเหรอ" มันเป็นคนที่พูดจาดูเป็นผู้ใหญ่ที่สุดในกลุ่มพวกเรา
"บ้านเรามีคุณยายกับน้าลิน วันนี้พวกเค้าทำงานถึงค่ำๆกัน" ท่าทางเธอดูดีใจที่ไอ้ไอซ์มันให้ความสนใจ
"แล้ววันนี้เราก็บอกพวกเค้าแล้วว่า เราจะกลับเย็นหน่อย แล้วเราก็โทรคุยกับป้ากะทิเรื่องรายการอาหารเย็นนี้ไปแล้ว วันนี้เราขอให้ป้ากะทิทำน้ำพริกปลาทู เพราะเป็นอาหารโปรดของน้าลิน แล้วถ้าใครกลับมาถึงบ้านก่อนก็กินข้าวได้เลย ไม่ต้องรอเรา"
คำตอบอันยาวยืดนั้นทำให้พวกผมทั้งสามคนถึงกับหันไปจ้องลลิสากันอย่างอึ้งๆ
เค้าเล่าเรื่องอะไรของเค้า?
"ห้ามไปพูดไปบอกใครนะเรื่องเราเล่นสเกตบอร์ดน่ะ"
ผมหันมาบอกยายหางม้าหลังจากปล่อยเพื่อนๆของผมลงที่เซนทรัลลาดพร้าว แล้วเราสองคนก็นั่งแท็กซี่ไปต่อเพื่อกลับบ้านกัน
ผมเพิ่งรู้วันนี้ว่าบ้านของเธออยู่ไม่ไกลจากบ้านของผม บ้านเธออยู่แถวเพลินจิต ส่วนบ้านของผมอยู่แถวทองหล่อ ส่วนโรงเรียนของพวกเราอยู่ตรงกลางระหว่างเพลินจิตและทองหล่อ
"แล้วมันเสียหายตรงไหนเหรอ"
"เออ น่า อย่าไปพูดมากก็แล้วกัน"
"แล้วเธอออกมาเล่นตอนเย็นๆยังงี้ เธอบอกที่บ้านว่ายังไงอ่ะ"
ทำไมคุณหางม้าเธอช่างสงสัยนักวะ
"ก็บอกว่ามาเดินเที่ยวสยามกับเพื่อน มาหาซื้อการ์ตูนไปฝากปู่"
"แล้วทำไมต้องโกหกด้วยล่ะ" ยัง ยังไม่หยุด
"นี่อย่ายุ่งได้ไหม" ผมเริ่มฉุน ผมมันคนขี้รำคาญ
"เราว่าเป็นเรื่องที่ดีออกจะตายไปที่นายเล่นสเกตบอร์ด เราว่านายก็เล่นเก่งด้วยนะ เคยไปแข่งตามงานใหญ่ๆบ้างหรือเปล่า" แต่เธอยังไปต่อเรื่องของผมเรื่อยๆ
"อย่ามายุ่งเรื่องของเราได้มั้ย!"
ผมคงตวาดกลับเสียงดังไปหน่อย เห็นยัยหางม้าหน้าจ๋อย แล้วก็เงียบไป
แต่ก็เงียบไปได้ไม่นาน…
"แล้วเธอเป็นเพื่อนกับไอซ์กับคิวมานานแล้วเหรอ"
ยัยหางม้าเรียกเพื่อนผมเหมือนสนิทกัน ดูเธอจะเข้ากันได้ดีกับไอ้พวกนั้น เธอคุยเจื้อยแจ้วถามสองคนนั่นเรื่องการเล่นสเกตมาตลอดทางมาจนถึงเซนทรัลลาดพร้าว ทีงี้ พี่แท็กซี่ไม่เห็นดุเธอเลย
"อื้อ"
"เธอว่าเราไปเสนอให้โรงเรียนของเราทำลานสเกตดีไหม เธอจะได้ชวนไอซ์กับคิวเค้ามาเล่นที่โรงเรียนของเรา ไม่ต้องหลบๆซ่อนๆ"
"อื้อ"
ผมไม่ได้สนใจคำพูดของเธอ ผมกำลังเริ่มเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือ รถน่าจะติดอีกนาน
"ดีจังเลยนะ พวกเธอไม่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ก็ยังเป็นเพื่อนกัน เราอยากมีเพื่อนแท้ยังงี้บ้างจัง"
น้ำเสียงนั้นฟังเศร้าๆยังไงไม่รู้ ทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมามอง ก็เห็นลลิสากำลังเหม่อออกไปที่นอกหน้าต่างรถ
ไอ้ไอซ์ ไอ้คิว และผม เราไม่เคยอยู่โรงเรียนเดียวกัน ก่อนหน้านี้ผมอยู่โรงเรียนประจำชายล้วนที่หัวหินมาโดยตลอด ปู่จะไปรับผมกลับมาบ้านเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์ แล้วที่ผมย้ายโรงเรียนมาอยู่ใกล้บ้านนี่ ก็เพราะพ่อผมกลับมาจากญี่ปุ่นแล้ว และปู่ก็เกษียณตัวเองจากงาน ปู่เลยมีเวลาให้ผมมากขึ้น ปู่เขาก็ให้อยากเราอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวเสียที
ส่วนเรื่องที่ผมรู้จักกับไอ้ไอซ์ไอ้คิวได้ยังไงนั้น เรื่องมันยาว…
"เธอโชคดีจังเลยนะที่มีเพื่อนสนิทอย่างคิวและไอซ์" ลลิสาหันมามองหน้าผม
"แล้วเพื่อนที่โรงเรียนเก่าเธอล่ะ"
ที่จริงผมอยากจะเล่นเกมใจจะขาด ไม่ได้สนใจอยากรู้เรื่องของยัยหางม้า แต่สายตาที่มองผมอย่างเหงาๆนั้น ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะต้องคุยตอบไป
"เพื่อนที่โรงเรียนเก่าเราเค้าก็ตัดเราออกจากลุ่มแล้ว เค้าบอกว่าโรงเรียนเราอยู่ไกลเกินไป ตอนเย็นเราไปไม่ทันเค้าซ้อมเต้นกัน ส่วนที่โรงเรียนนี้เราก็ไม่มีเพื่อนเลย พวกผู้หญิงเค้าไม่ยอมพูดกับเรา ส่วนพวกผู้ชายเค้าก็ทำเหมือนกลัวเรา"
ก็แน่ล่ะสิ ก็เธอเล่นมากล้าต่อยตัวจี๊ดประจำโรงเรียนอย่างผม ใครจะกล้าไปตอแยเธออีก
"แล้วทำไมพวกผู้หญิงเค้าไม่คุยกับเธอ" พวกผู้หญิงนี่เรื่องมากกันจริงๆ น่ารำคาญแฮะ
"ก็เชอรี่เค้าบอกว่าเราไปต่อยแฟนเค้า เค้าเลยห้ามคนอื่นมาเป็นเพื่อนกับเรา"
"ปัญญาอ่อนชิบหายเลย" นี่กรูไปเป็นแฟนกะยัยเชอรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ
"ทำไมเธอพูดไม่เพราะเลยอ่ะ พ่อแม่เธอไม่ว่าเอาเหรอ" ลลิสาทำเสียงเหมือนพวกผู้ใหญ่
"แล้วนี่ยุ่งไรด้วย" แล้วผมก็ชักรำคาญคนนั่งข้างๆนี้เหมือนกัน
"ก็เราว่าเธอหน้าตาดีนะ เธอน่าจะพูดจาเพราะๆกว่านี้"
เฮ้ย! นี่ชมกันซึ่งๆหน้าเลยเหรอ ผู้หญิงอะไรวะ แล้วดูเค้าทำหน้าตาซื่อๆ ยัยนี่ท่าจะเพี้ยน!
"ความจริงเราก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเธอนักหรอก เธอดูนิสัยไม่ดี แต่เมื่อตอนเย็นเราแอบเห็นเธอไปเอาถุงสเกตบอร์ดที่ซ่อนไว้ที่ข้างหลังโรงพละ เราเลยคิดว่าเธอน่าสนใจดี"
"นี่ตามเราตั้งแต่ตอนอยู่ในโรงเรียนเลยเหรอ"
"ตอนแรกไม่ได้ตาม ตอนเดินออกมาจากตึกเรียน เราเผอิญเห็นเธอจริงๆ"
ผมว่าเธอคงพูดจริงแหละ
"แต่ก็ได้ เราจะไม่บอกใคร แต่เราต้องการข้อแลกเปลี่ยน" เธอทำหน้าตาเหมือนกำลังได้ชัยชนะ
"อะไร"
"เออ น่า ไว้ถึงเวลาเราจะบอกนายเอง" หน้ารูปไข่เรียวสวยนั้นอมยิ้ม
"ตามใจ งั้นเราเล่นเกมต่อล่ะนะ" ผมเลิกสนใจคนข้างๆ แล้วหันมาสนใจโทรศัพท์มือถือในมือต่อไป
แล้วเราก็นั่งเงียบๆกันมาในรถ จนกระทั่งเมื่อพี่แท็กซี่ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของเธอ
แต่ก่อนที่ลลิสาจะเปิดประตูลงรถไป ผมรีบเอ่ยขึ้นมา
"ลลิสา…"
"มีอะไรจ๊ะ" เจ้าของผมหางม้านั่นหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แววตาสงสัยใคร่รู้เป็นประกายระยิบระยับ
"เอ่อ ขอบคุณนะที่ช่วยฟาดไอ้พวกนั้นให้" ผมกลั้นใจพูดไปโดยที่ไม่มองเธอ ทำหน้าเฉยๆพลางจ้องมองเกมที่กำลังดำเนินไปในโทรศัพท์มือถือเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องที่พูดไป
"ไม่เป็นไร เราอยากเป็นเพื่อนกับเธอนานๆแล้วล่ะ เราว่าเธอน่าสนใจดี"
ถึงไม่หันไปมอง ผมก็รับรู้ได้ว่าลลิสาต้องกำลังยิ้มกว้างแน่ๆ
เฮ้อ! นี่ยัยหางม้ากำลังจะเป็นเพื่อนผู้หญิงคนแรกของผมเลยนะเนี่ย…


## วันว่างของผมและเธอ

"เก๋งตัวนี้มาจากมลฑลอันฮุยเมืองจีนฮะพี่ อายุร้อยกว่าปี"
หนุ่มเจ้าของร้านท่าทางเป็นมิตรปราดเข้ามาทันทีเมื่อเห็นผมลูบๆคลำๆเก้าอี้ไม้สีแดงที่มีที่เท้าแขนสไตล์จีนนั่น
ผมกำลังเดินวนเวียนอยู่ในโซนขายของเก่าของจตุจักร บ่ายวันอาทิตย์อันแสนจะร้อนอบอ้าว ทำไมเมืองไทยมันร้อนอย่างนี้หนอ นี่เพิ่งจะต้นปีเองไม่ใช่รึ วันนี้ผมอยากมาเดินดูพวกเฟอร์นิเจอร์แอนทีคทั้งหลาย เผื่อจะได้ไอเดียอะไรเกี่ยวกับความเป็นไปของเทรนด์ในเมืองไทย
ตอนทำงานอยู่ที่ญี่ปุ่นผมได้มีโอกาสเข้าร่วมประชุมกับพวกดีไซเนอร์อยู่บ่อยครั้งทำให้สนิทสนมกับเพื่อนร่วมงานสายติสท์หลายคน หลายครั้งเราก็ไปกินเบียร์กันต่อนอกเวลาทำงาน ผมเคยถามพวกเค้าว่าแรงบันดาลใจของการออกแบบมาจากอะไร หลายคนตอบมาเหมือนกันว่า งานอดิเรกของพวกเค้าคือการเดินเล่นตลาดนัดขายเฟอร์นิเจอร์เก่า
อือม์… หากอยากจะเข้าใจพวกดีไซเนอร์ ผมคงต้องลองทำอย่างพวกเค้าดูบ้าง
"พี่ลองนั่งดูได้นะฮะ" เขาคะยั้นคะยอและใช้มือปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ทั่วไปบนเก้าอี้ให้ผม
เอ ลองดูหน่อยท่าจะดี อยากจะรู้ว่าคนสมัยโบราณเขานั่งเก้าอี้ไม้แข็งแบบนี้กันไปได้ยังไง
แต่ขณะที่ผมกำลังงกๆเงิ่นๆ หันหลังจะหย่อนก้นลงไปที่เก้าอี้ไม้ตัวนั้น ก็พลันได้ยินเสียงที่คุ้นเคยกระซิบเบาๆมาจากทางด้านข้าง
"คุณเซน! อย่าไปนั่งเรื่อยเปื่อยอย่างนั้นสิคะ"
"ครับ?" ผมชะงักก้น ยืดตัวขึ้น แล้วหันไปหาคุณป้าใบหน้าสดใสที่คุ้นเคย
นี่เจอกันที่ออฟฟิศยังไม่พออีกหรือครับ?
"ทำไมครับ ฝุ่นเยอะเหรอครับ นี่น้องเค้าอุตส่าห์มือเปื้อนปัดฝุ่นให้ผมแล้วนะ" ผมโน้มตัวไปกระซิบเบาๆกับคุณลลิน แล้วก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้บางชนิดลอยมาแตะจมูก
กลิ่นอย่างนี้... ดอกมะลิหรือเปล่าหว่า
แต่เอ๊ะ รุ่นนี้เค้ายังใช้น้ำหอมกันอยู่อีกรึ
"เรื่องฝุ่นน่ะไม่เท่าไหร่ค่ะ แต่เอ่อ ดิฉันเคยได้ยินมาว่าของเก่านี่เค้ามีเจ้าของนะคะ เค้าจะรอแค่เจ้าของของเค้าเท่านั้น ถ้าเราเข้าไปยุ่มย่าม เค้าอาจไม่พอใจ"
เรื่องผีสางนางไม้ก็มา สมกับความเป็นป้าโดยแท้จริง
ผมมองปราดไปที่เสื้อเชิ้ตสีเหลืองกับสร้อยคอลูกปัดสีสันจัดจ้านของเธอ คือถ้าเดินพลัดหลงกันก็คงเห็นกันในระยะห้าร้อยเมตรได้เลย กระเป๋าสานใบใหญ่นั่นก็ด้วย สีสันไม่ยอมกันจริงๆ ดีนะที่เธอใส่กางเกงยีนสีซีดมาช่วยผ่อนคลายสายตาบ้าง ไม่งั้นผมคงจะปวดตาไปตลอดทั้งบ่ายวันนี้ แล้วก็เช่นเคย เสื้อเชิ้ตนั่นเต็มเปี่ยมไปด้วยลายดอกไม้ คุณลลินเค้าคงขนมาทั้งสวน
แล้วผมก็เริ่มนึกสนุกกับการตอบโต้ความเชื่องมงาย
"หรือผมอาจจะเป็นเจ้าของเก่ากลับชาติมาเกิดก็ได้นะครับ"
"มีเหตุผลค่ะ แต่ว่าเราจะหาทางพิสูจน์กันยังไงดีว่าคุณเซนเป็นเจ้าของเก่าจริงๆหรือเปล่า แล้วก็ไม่แน่นะคะ ชาติก่อนๆของชาติที่แล้วคุณเซนอาจจะเป็นเจ้าของเตียงไม้พม่าเตียงโน้นก็ได้ค่ะ"
เอ้อ… ท่าจะจริงจังกันขนาดนี้ ผมไม่นั่งก็ได้วะ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"นี่ผมไม่คิดว่าจะเจอคุณลลินแถวนี้นะครับเนี่ย พวกเฟอร์นิเจอร์แอนทีคนี่เค้านิยมทำลายดอกไม้กันด้วยหรือครับ เผอิญผมไม่เชี่ยวชาญด้านนี้"
ได้ผล หน้าตาสดใสพร้อมดวงตากลมโตนั่นเริ่มออกอาการฉุนเฉียว
"แล้วลายดอกไม้มันผิดตรงไหนคะ สวยประณีตอ่อนหวานจะตายไป คนโบราณเค้าอาจจะมีรสนิยมดีกว่าคนสมัยนี้ก็ได้ค่ะ"
"โอ๋ อย่าเพิ่งงอนสิครับ"
ผมรู้ว่าประโยคนี้จะยิ่งเพิ่มความเกรี้ยวกราดให้คุณตาโต พวกสาวใหญ่เค้าไม่อยากได้ชื่อว่า 'ขี้งอน'
"ไม่ได้งอนค่ะ! งั้นเชิญคุณเซนตามสบายนะคะ อยากจะนั่งจะนอนตรงไหนตามสบายเลย มีเจ้ากรรมนายเวรตามไปถึงบ้านก็ไม่รู้ด้วย"
น้ำเสียงแบบนี้ งอนแหละ ผมดูออก ต้องยิ่งเพิ่มดีกรีการยั่วยุความเกรี้ยวกราด
"โอ๋ โอ๋ ไม่เอาครับ รุ่นใหญ่แล้วเค้าไม่ขี้งอนกันนะครับ"
ไม่รู้เป็นอะไร หลังๆนี่เวลาผมอยู่กับคุณขี้งอนคนนี้ ผมเริ่มจะลืมๆมาดผู้บริหารผู้เคร่งขรึมเอาการเอางานเสียสิ้น
"คุณเซน!" หน้าตานั้นดูตกใจ
"ไม่งอนนะครับ ไม่งอน" แต่ผมยังยั่วยุต่อไปด้วยความสนุก แซวเธอคนนี้สนุกที่สุดแล้ว
"ไม่ได้เกี่ยวกับงอนแล้วค่ะ คุณเซนโดนล้วงกระเป๋า!" ทว่าหน้าตาของคนข้างหน้าผมกลับดูตื่นตระหนก
"ห้ะ!" ผมรีบล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้างดู เออ! กระเป๋าเงินใบเล็กของผมอันตรธานหายไปจริงๆด้วย มันเคยอยู่ที่กระเป๋าหลังด้านขวาของกางเกง
แต่เหมือนคุณป้าเค้าจะไม่อยู่รอฟังคำอุทานจากผมแล้ว เค้าออกวิ่งอย่างรวดเร็วตามหลังเจ้าหัวขโมยไปในทันที
ดะเดี๋ยวครับป้า! เดี๋ยววววว…
ความจริงแล้วผมอยากจะร้องบอกไปว่าไม่ต้องตาม เพราะกระเป๋าเงินใบนั้นมันไม่ได้มีอะไรสำคัญ มีแต่แบงค์เงินสดนิดๆหน่อยๆกับเศษสตางค์ ผมแยกพวกบัตรสำคัญต่างๆกับบัตรเครดิตออกมาใส่ซองพับแบบพลาสติกบางๆ แล้วเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงด้านหน้าข้างซ้าย
แต่ไม่ทันแล้ว คุณลลินเธอวิ่งตามเจ้าหัวขโมยไปโดยไม่หันมาสนใจผมอีกเลย ผมจึงต้องวิ่งตามไปบ้าง นี่เค้าไม่กลัวบ้างเลยรึ ทำเป็นฮีโร่แบบในหนังไปได้ แล้ววิ่งเร็วอย่างนั้น เดี๋ยวก็ได้เคล็ดขัดยอกกันพอดี…
ในที่สุดผมก็วิ่งตามคุณป้าจนเกือบทัน เห็นแกกำลังเข้าประชิดตัวเจ้าเด็กหนุ่มนั่น ดึงแขนเจ้าโจรผู้เคราะห์ร้ายไว้ แล้วฟาดกระเป๋าสานใบใหญ่ของแกเข้าที่ใบหน้าของเจ้าโจรเต็มแรง
พลั่ก!!!
เสียงเหมือนของแข็งสองสิ่งกระทบกันอย่างรุนแรง แล้วก็ตามมาด้วยเสียงกรีดหวีดร้องของผู้คนรอบข้าง
บร๊ะเจ้า! อย่างโหด!
สาบานนะ ว่านั่นคือแรงมหาศาลของหญิงวัยกลางคน แล้วในกระเป๋าคุณป้ามีอะไร ทำไมทำให้น้องโจรหนุ่มนั่นถึงกับนั่งทรุดลงไปกองกับพื้นกุมหน้าร้องโอดโอยขนาดนั้น
ผมรีบวิ่งเข้าไปดึงแขนคนตาโตให้ถอยห่างออกมาจากน้องโจร เพราะถ้ามันเกิดบ้าลุกขึ้นสู้ขึ้นมา เดี๋ยวคุณป้าจะแย่เอา
"นี่ค่ะคุณเซน กระเป๋าเงินของคุณเซน" คุณลลินหันมายื่นกระเป๋าเงินคืนให้กับผม พร้อมกับทำหน้าตาเอาเรื่องจริงจัง "แล้วเดี๋ยวเราไปหาตำรวจกัน"
เชื่อป้าเค้าเลย นี่ยังจะไปยุ่งกับตำรวจอีก
"ขอบคุณครับ แต่คือ อย่าเลยครับ ไม่ต้องเอาเรื่องเค้าก็ได้ครับ ผมโอเคครับ" ผมรีบบอก
ผมยังไม่อยากข้องแวะกับโรงพักตั้งแต่ตอนนี้ เพิ่งจะกลับมาอยู่เมืองไทยได้ไม่เท่าไหร่ ผมอยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ห่างหายจากโรงพักบ้าง
"ไม่ได้นะคะ ถ้าเราปล่อยไป เดี๋ยวมันได้ใจ เราต้องช่วยกัน เราจะปล่อยให้ขโมยชุกชุมอย่างนี้ไม่ได้"
นั่นผมรู้ครับป้า แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ขอเวลาผมปรับตัวปรับใจกับเมืองไทยก่อนครับป้า
"แค่โดนกระเป๋าคุณฟาดหน้าเข้าไปนั่น ก็คงเข็ดไปอีกนานแล้วล่ะครับ"
ผมมองพ่อหนุ่มโจรผู้เคราะห์ร้ายที่ยังนั่งมึนกุมใบหน้าอยู่ข้างหนึ่ง กำลังลังเลใจว่าจะช่วยพยุงโจรให้ลุกขึ้นดีหรือไม่ หรือปล่อยให้มันนั่งเจ็บไปอย่างนี้ แต่คิดว่ารีบออกไปจากที่นี่ดีกว่า ก่อนที่เรื่องมันจะลุกลามใหญ่โต ผู้คนเริ่มเข้ามารุมล้อมกันแล้ว
แล้วผมก็ดึงแขนรุ่นใหญ่ผู้กล้าหาญคนนั้นออกมาฝูงชน พาเดินออกมาให้ไกลจากที่นั่นอย่างเร็วที่สุด…
"หัวไหล่แขนขาหัวเข่าของคุณเคล็ดขัดยอกบ้างหรือเปล่าครับ" ผมสงสัยว่าร่างกายของผู้สูงวัยยังคงปกติดีอยู่หรือเปล่า
"คุณเซน ชั้นไม่ได้แก่ขนาดนั้น ขอบคุณค่ะ โอ๊ย…"
นั่นไง พูดยังไม่ทันขาดคำเลย ช่วงจังหวะที่คนตาโตเอี้ยวตัวไปส่งชามก๋วยเตี๋ยวคืนให้เด็กเสิร์ฟนั่นเองที่อาการขัดยอกมันฟ้องขึ้นมา
เรามานั่งพักสงบสติอารมณ์กันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือเจ้าดังของจตุจักร แน่นอนร้านนี้คุณลลินเธอเป็นคนแนะนำ ผมเพิ่งกลับมาอยู่เมืองไทย ไม่รู้หรอกว่าตรงไหนมีอะไรอร่อย แต่ท่าทางเธอจะรู้จักทุกซอกทุกมุมของกรุงเทพเป็นอย่างดี
"ในกระเป๋าคุณมีอะไรครับนี่ ขวดเหล้าเหรอครับ ทำไมฟาดได้แรงจัง"
หลังจากที่เราจัดการก๋วยเตี๋ยวเรือกันไปคนละสองสามชามแล้ว ผมก็เริ่มหันมาสนใจเรื่องราวของคุณป้าบ้าง ผมสงสัยว่ามีอะไรอยู่ในกระเป๋าใบใหญ่ของเค้า
"คุณเซน! ใครที่ไหนเค้ามาซื้อเหล้ากันที่จตุจักรกันคะ" ท่าทางนั้นขัดอกขัดใจ ก่อนจะเฉลย
"กระถางต้นกระบองเพชรค่ะ อุ้ย ว้าย ตายแล้ว แตกบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้"
เธอทำหน้าตื่นตระหนก แล้วก็ลุกลี้ลุกลนเปิดซิปกระเป๋าผ้าใบใหญ่นั้นทำท่าสำรวจอะไรกุกกัก
"อาการเจ้าแคคตัสทั้งหลายเป็นไงบ้างครับ" ผมมองดูท่าทีของคนตรงหน้าแล้วก็นึกสงสาร
นี่ตอนเหวี่ยงกระเป๋านี่ทันได้คิดหรือเปล่าว่ากระถางมันอาจจะแตก เอ่อ… หรือไม่ก็ทันได้คิดหรือเปล่าว่าหัวโจรมันอาจจะแตก คนอายุเยอะๆก็อย่างนี้ล่ะ ป้ำๆเป๋อๆ
"แตกไปสองสามกระถางค่ะ" เธอเงยหน้ามาตอบแบบจ๋อยๆ
อุวะ! แรงคุณเธอเยอะขนาดฟาดหน้าโจรจนกระถางกระบองเพชรแตก! คิดแล้วสยอง ทำไมผมเกิดความรู้สึกสงสารน้องโจรจับใจ
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมซื้อใหม่ให้ ซื้อเพิ่มให้ด้วยก็ได้"
แต่ยังไงผมก็คงต้องรับผิดชอบต้นแคคตัสของเธอ เธออุตส่าห์มีน้ำใจวิ่งไล่จับโจรให้ผมเชียวนะ
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขี้เกียจเดินไปซื้อแล้ว ต้องเดินไปอีกฝั่งเลยล่ะค่ะ ร้อนเกินเดินไม่ไหว"
"อ้อ ครับ" ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ อายุมากแล้วอาจปวดไขข้อง่าย เดินมากไม่ได้
"งั้นผมชดใช้เป็นเงินให้ก็ได้ครับ"
ผมกุลีกุจอเปิดกระเป๋าเงิน อ้าว ดันเหลือติดกระเป๋าอยู่ยี่สิบกว่าบาท ผมรู้ว่าผมมันพวกชอบลืมกดเงินสด แล้ววันนี้ก็แค่จะมาเดินดูเฟอร์นิเจอร์เก่าเล่นๆ เลยคิดว่าไม่ต้องพกเงินมาเยอะ ผมนึกว่าตัวเองมีเงินติดกระเป๋าอยู่ในหลักพัน ไม่คิดว่าจะมีอยู่แค่หลักสิบ
เจ้าน้องโจรนั่นซวยจริงๆ มาล้วงกระเป๋าเงินซึ่งมีเงินอยู่ยี่สิบบาท แล้วก็ไม่ได้เงินไป แถมยังโดนฟาดหน้าด้วยกระถางต้นกระบองเพชรจิ๋ว เฮ้อ!
"คือ… ผมมีเงินในกระเป๋าแค่หลักสิบ เอาไว้ผมใช้คืนให้ที่ทำงานนะครับ แล้วมื้อนี้ผมคงต้องขอยืมเงินคุณเลี้ยงเราสองคนด้วยนะครับ"
นึกแล้วว่าต้องเจอสายตาเยาะเย้ยจากคุณป้า นี่คงเห็นผมเป็นเด็กน้อยไร้ระเบียบด้านการเงินล่ะสิ
ไม่จริงนะ ผมเป็นคนมีระเบียบ แต่แค่ไม่ชินกับการพกเงินสด ก็ที่ญี่ปุ่นเค้ากันใช้แต่บัตร หรือไม่ก็จ่ายโดยแอพในมือถือ ร้านค้าหรือร้านอาหารหรือมิวเซียมหลายแห่งเค้าไม่รับเงินสดด้วยซ้ำ
"ความจริงคุณเซนปล่อยผมข้างหน้าให้ปรกลงมาแบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบนะคะ ไม่เห็นต้องทำผมตั้งเด่ตลอดเวลาเลย ที่ญี่ปุ่นเค้าฮิตทรงผมตั้งเด่แบบนั้นหรือคะ"
ถัดจากสายตาเยาะเย้ยเรื่องการไม่พกเงินสดของผม อยู่ๆคุณลลินเธอก็เปลี่ยนมาเป็นสายตาแบบสำรวจวิเคราะห์กับทรงผมของผม อะไรของป้าครับเนี่ย เปลี่ยนเรื่องเร็วมากนะครับ!
"วันนี้วันอาทิตย์ผมขี้เกียจใส่เจล"
"แล้วทำไมวันธรรมดาต้องใส่คะ"
นี่ป้าจะมาสนใจอะไรว่าวันไหนผมจะใส่เจล วันไหนจะไม่ใส่
"ผมปรกหน้าบวกเสื้อยืดสีขาวกางเกงยีนแบบนี้ นี่นึกว่าเด็กมหาลัยนะคะเนี่ย"
โอย ป้าครับ สนใจอะไรเรื่องการแต่งตัวของผมครับ
แต่ก่อนที่คนตรงหน้าจะทันได้วิเคราะห์ไปถึงลักษณะผิวหน้าและส่วนสูงของผม ผมก็ได้ยินเสียงทักจากทางด้านหลัง
"เฮ้ย ไอ้เซนใช่ป่าววะเนี่ย"
ผมหันขวับไปทันที เหมือนจะเป็นเสียงคุ้นๆจากคนที่ผมไม่อยากเจอ ไม่คิดจะเจอ และขอให้ไม่เจอกันอีกเลยชั่วชีวิตนี้
"ไอ้ลูกพี่เซนจริงๆด้วย นี่เมื่อกี้กูเดินผ่านมึงไปแล้วนะ แต่เห็นหน้าตาคุ้นๆเลยเดินย้อนกลับมา เห็นรอยเจาะสามรอยที่ติ่งหูซ้ายของมึงนี่กูรู้เลยว่าเป็นมึง"
ไอ้กบ! เวลาผ่านไปเท่าไหร่ผมก็จำมันได้ มันก็มีรอยเจาะที่หูซ้ายเหมือนผมนั่นแหละ
"นี่มึงกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นพวกในแก๊งเค้าบอกว่ามึงหนีไปอยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่เกิดเรื่อง แทบไม่กลับไทยเลย จริงป่าววะ ป๊อดว่ะมึง"
แม่ง! ปากเสียเหมือนเดิม ผ่านไปสิบห้าปีไม่คิดจะพัฒนาปากบ้างเลยเหรอวะ
"ใช่ ก็ไปเรียนต่อ แล้วนี่ก็เพิ่งจะกลับมา" ผมทำหน้าเฉยที่สุด ไม่แสดงอาการอะไรเลยที่เจอหน้าคนรู้จักที่ไม่ได้เจอกันมาสิบห้าปี
"โห นี่มึงรสนิยมไม่เปลี่ยนเลย" มันพูดพลางทำหน้าทำตามีเลศนัยหันหน้าไปทางคุณป้า
ไอ้นี่! วอนซะแล้ว
ผมรีบหันตามไอ้กบไป ก็เห็นคุณป้าเธอทำหน้าตาเหลอหลาแล้วก็ยิ้มกว้าง
"นี่คุณลลิน ผู้ร่วมงานผมเอง" ผมแนะนำเสียงเข้ม พยายามใช้คำพูดสุภาพที่สุด ยังไงผมก็ต้องรักษาภาพพจน์ของการเป็นเจ้านายหน่อย
"ฮั่นแน่! พูดจาสุภาพซะด้วย ว่าแต่เป็นผู้ร่วมงานกัน แล้วมาเดินจตุจักรกันวันอาทิตย์เนี่ยนะ ร่วมงานกันแบบไหนว้า"
นี่โลกนี้มีใครจะปากเสียไปมากกว่ามันอีกหรือเปล่าวะ
ผมจ้องหน้ามันเขม็ง พยายามที่จะพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดอย่างใจเย็นอย่างที่สุด
"คุณกบครับ ผมกำลังรับประทานก๋วยเตี๋ยวกับคุณลลินอยู่ และเราก็ไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนมารบกวนครับ"
"ฮั่นแน่! เดี๋ยวนี้มีพูดคุณพูดผม คุณเซนครับ คุณเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับ" แต่เหมือนไอ้กบจะยังไม่รู้ตัว
"คุณไอ้กบครับ ผมต้องการเวลาส่วนตัวครับ" ผมทำน้ำเสียงเข้ม และพูดเสียงดังขึ้น
"พี่กบ ไปกันเถอะ เค้าไม่อยากให้เรากวนเค้า"
เหมือนผู้หญิงที่มากับมันคงจะรู้สึกอาย บวกกับน่าจะเกรงใจสายตาอันแข็งกร้าวของผม ก็เลยรีบดึงแขนมันให้เดินออกไป
"โอเค โอเค ไปก่อนนะคร้าบคุณเซน ว่างๆนัดเจอกันหน่อยก็ดีนะครับ ผมล่ะคิดถึงบรรยากาศเก่าๆซะเหลือเกิน ขาดหัวหน้าแก๊งอย่างคุณมรึงไป พวกเราเหงาชิบหายว่ะครับ"
มันทำท่าทำทางน่าหมั่นไส้กวนตรีนทิ้งไว้ ก่อนจะยอมเดินจากไปตามแรงฉุดของผู้หญิงที่มาด้วย
"คุณเซนเป็นหัวหน้าแก๊งอะไรหรือคะ"
นั่นไง ว่าแล้วว่าต้องมีคนสนใจเรื่องในอดีตของผม
ผมหันกลับมามองสายตาที่อยากรู้อยากเห็นของคนตรงหน้าอย่างเบื่อหน่าย หนึ่งในคุณสมบัติของการเป็นมนุษย์ป้าก็คืออาการสนใจใคร่รู้เรื่องราวของคนอื่น
"แก๊งยากูซ่าแถวเยาวราชหรือเปล่าคะ เพื่อนคุณเซนคนเมื่อกี้รอยสักเต็มตัวเลย" หน้าตาล้อเลียนนั้นทำผมเซ็ง
วันนี้ซวยจริงๆที่มาเจอไอ้กบพร้อมคุณป้าที่นี่ แล้วภาพลักษณ์ผู้บริหารเนี้ยบๆแบบผมจะเหลือมั้ย
"เรื่องในอดีตนานมาแล้วครับ อย่าไปสนใจมันเลย"
ผมไม่อยากจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก ผมมีชีวิตใหม่แล้ว
"เดี๋ยวนะ หรือคุณเซนจะเป็นทายาทผู้สืบทอดแก๊งพี่แดงไบเล่ย์ พี่ปุ๊ระเบิดขวดคะ" เธอทำหน้าตื่นเต้น
นี่ไปๆมาๆผมเริ่มงงๆแล้วว่าอันไหนเค้าคิดจริง อันไหนเค้าพูดเล่น
"แดงไหน ปุ๊ไหนครับ ผมเกิดไม่ทัน" จะสู้กับคุณป้า ต้องเน้นย้ำไปที่เรื่องของวัย
"นี่เพิ่งสังเกตนะคะเนี่ย ว่าคุณเซนมีรอยเจาะหูสามรอยที่ติ่งหูซ้าย รอยเจาะหูนี่เป็นสัญลักษณ์ประจำแก๊งหรือคะ แล้วสมัยก่อนคุณเซนใส่ตุ้มหูทั้งสามรูนี่เลยหรือคะ แล้วตอนนี้ทำไมคุณเซนเลิกใส่ตุ้มหูล่ะคะ"
คุณลลินเธอยังไม่ยอมหยุดเรื่องนี้ง่ายๆ เธอจ้องที่หูผมด้วยอาการตื่นเต้นถึงขีดสุด
โอย คุณป้าครับ ขอร้องล่ะ อย่ามาสนใจหูผมครับ
"สวัสดีค่ะคุณเซน อ้าว พี่ลิน หวัดดีค่ะ มาด้วยกันได้ไงคะเนี่ย"
เฮ้ย! เจอพนักงานที่บริษัทอีก ไปกันใหญ่แล้ว วันนี้มันวันอะไรกันวะเนี่ย นี่คนทั้งโลกพร้อมใจกันมารวมตัวที่จตุจักรโดยมิได้นัดหมายหรือไงวะ...
"ผมขอบคุณอีกทีสำหรับทุกอย่างในวันนี้นะครับ ทั้งเรื่องกระเป๋าเงิน เรื่องเลี้ยงก๋วยเตี๋ยว แล้วก็เอ่อ เรื่องเงินค่ารถไฟฟ้า" ผมเอ่ยขอบคุณเธออีกครั้งเมื่อเรานั่งอยู่บนรถไฟฟ้าด้วยกันขณะกลับบ้าน
ตอนขามาผมให้คุณมะพร้าวแวะส่งผมลงที่จตุจักร เลยไม่ทันได้คิดถึงเรื่องค่ารถไฟฟ้า เงินยี่สิบเจ็ดบาทในกระเป๋าที่มีมันไม่พอค่ารถไฟฟ้าจากจตุจักรกลับมาสุขุมวิท นี่ถ้าคุณลลินไม่ได้มาด้วย ผมคงต้องเสียเวลานั่งรถเมล์เป็นชั่วโมง หรือไม่ก็ต้องให้ที่บ้านเสียเวลาเอารถออกมารับแน่ๆ
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"
"เอ่อ คือ ถ้าพรุ่งนี้ที่บริษัทมีลือกันเรื่องเจอเราสองคนวันนี้ คุณลลินอย่าคิดมากนะครับ" ผมตัดสินใจเอ่ยลอยๆขึ้นมาขณะนัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่จอโฆษณาในรถไฟฟ้า ทำเหมือนไม่ได้กำลังพูดเรื่องสำคัญอะไร ผมปลอบโยนใครไม่ค่อยเป็น
ที่นี่เมืองไทย ผมรู้ว่าพรุ่งนี้เรื่องที่คุณเซนประธานบริษัทนั่งกินก๋วยเตี๋ยวกับคุณลลินหัวหน้าแผนกออกแบบที่ตลาดนัดจตุจักรจะต้องร่ำลือไปทั่วทั้งบริษัท ไอ้ลำพังตัวผมน่ะ ผมไม่แคร์หรอก ก็ในเมื่อไม่ได้คิดอะไร จะแคร์ลมปากคนทำไม แต่สำหรับคุณป้า… ข่าวลือแบบนี้มันจะทำให้เธอเดือดร้อนหรือเปล่า ผมไม่แน่ใจ
"คุณเซน!" เธอหันมาจ้องผมทำหน้าสงสัย "มีอะไรต้องให้คิดมากคะ"
"ก็ไม่รู้สิ เห็นคนไทยเค้าชอบซุบซิบนินทากัน" ผมยักไหล่
"โอ้ย ถ้าจะต้องมานั่งคิดมากเรื่องแบบนี้ ชั้นคงได้คิดจนหัวแตกทุกวันล่ะค่ะ"
"ครับ?" นี่คุณลลินเค้าหมายความว่าอะไร
"ไม่มีใครเค้าจะมาสนใจหรอกค่ะ ว่าชั้นจะไปไหนอะไรกับใครยังไง ชั้นน่ะสนิทกับทุกคนในบริษัท เป็นคนโด่งดังที่ใครๆก็อยากคบหาด้วย คุณเซนก็น่าจะรู้"
เอ่อ… งั้นก็ดีครับ
ผมอดที่จะอมยิ้มไม่ได้เมื่อหันไปมองคนข้างๆ ดูเค้าเชื่อมั่นในตัวเองแบบไม่สนไม่แคร์ใครจริงๆ ดวงตากลมโตนั้นยังคงแจ่มใสร่าเริง คิดว่าคนวัยนี้เค้าคงจะปล่อยวางได้ง่ายๆ ...แล้วมั้ง
"อื้ม ครับ เข้าใจ วัยนี้แล้ว ไม่น่าต้องเป็นที่ครหาแล้วนะครับ"
"คุณเซนคะ คนวัยนี้ที่ยังแซ่บๆก็มีเยอะแยะไปนะคะ ถ้าจะมาบูลลี่กันอย่างนี้ล่ะก็ ชั้นฟังเพลงของชั้นดีกว่าค่ะ"
แล้วเธอก็หยิบหูฟังขึ้นมาใส่
อ้าว นั่นไง เริ่มงอนอีกแล้วครับคุณป้า! …


## เรื่องรักไม่ค่อยเซียน ส่วนเรื่องเรียนไม่รู้เรื่องเลย

วันจันทร์ เก้าโมงเช้า…
"ซิสจะแอบกินคุณเซนเพื่อผลประโยชน์ของทีมเราหรือคะ" คิตตี้รีบปรี่เข้ามาทำเสียงกระซิบกระซาบทักทายฉันด้วยประโยคอันน่าสะพรึงในเช้าวันรุ่งขึ้น
"โอ้โห นี่คุณน้องคิตตี้คิดถึงพี่ลินมากจนถึงกับลงมาคอยรับที่หน้าฟร้อนท์เลยหรือคะ" ฉันเอ่ยยิ้มๆกับลูกทีมคนสนิท
ก่อนจะหันไปยิ้มหวานมากกับทางประชาสัมพันธ์สาวสวยของบริษัท แล้วกระซิบกระซาบบ้าง
"น้องน้ำหวานกระจายข่าวได้รวดเร็วมากนะคะ นี่เพิ่งจะเก้าโมงเช้าเอง"
คิดว่าทุกคนที่เดินเข้าประตูบริษัทมา แล้วผ่านเค้านท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ในวันนี้น่าจะได้รับข่าวนี้จากน้องน้ำหวานเรียบร้อยแล้ว คงจะเป็นคราวเคราะห์ของฉันและคุณเซน พนักงานในบริษัทที่เราเจอด้วยกันที่จตุจักรดันเป็นน้องน้ำหวานนักประชาสัมพันธ์ตัวยง นี่คุณเซนเธอเดาไม่ผิดเลยว่ามันต้องมีเรื่องซุบซิบเกิดขึ้นในออฟฟิศเราแน่ๆ
แต่เรื่องเม้าท์มอยจิ๊บๆแค่นี้ไม่ทำให้ฉันต้องหวั่นไหวกังวลใจหร้อก
"พี่ลินนี่แซ่บสุดๆเลยอ่ะค่ะ เร็วมากกกก ใครๆก็อิจฉาพี่ลินกันทั้งนั้น" น้ำหวานทำหน้าตาเพ้อฝัน
"เดี๋ยวนะคะน้องน้ำหวาน จะลืออะไรกันก็ดูอายุพี่ด้วยมั้ยคะ รุ่นนี้แล้วนะคะ" ฉันทำหน้าตาเบื่อหน่าย
"อุ้ย พี่ลินยังไม่แก่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็แค่ห่างกันเจ็ดแปดปีเอง กำลังพอกรุบกริบกรุ๊บกริ๊บ" น้ำหวานยังไม่ยอมหยุด
"จริงด้วยจ๊ะน้องน้ำหวาน ซิสน่ะ ถึงอายุจะเข้าปูนนี้ และเหมือนจะเฮฮาร่าเริงสนุกสนานไปวันๆ แต่จริงๆแล้ว ซิสนี่เป็นฝ่ายเทผู้ชายมานับไม่ถ้วนนะจ๊า" คิตตี้ได้ทีผสมโรง
เอ้อ ไปกันใหญ่ เอ่อ… แม้มันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ
"พอแล้วคิตตี้ ไปค่ะ ขึ้นไปทำงานเลยค่ะ" ฉันรีบดันหลังคนสนิทให้ออกเดินไปทางบันไดขึ้นชั้นสอง
แต่ก่อนที่ฉันจะออกเดินตามคิตตี้ไป ฉันก็หันมาทางน้องน้ำหวานอีกที
"ก็รู้อยู่ว่าไม่มีอะไร แค่บังเอิญเจอกัน จะเอาไปลือทำไมเนี่ย"
"แหมพี่ลิน หนูแค่อยากทำให้คนบางคนเค้าหัวร้อน"
"ใคร? ใครจะมาหัวร้อนทำไม"
"ก็คุณพลอยไงคะ โห รายนั้นนะป่าวประกาศไปทั่วเลยว่าสนิทกับคุณเซน"
"นี่น้องน้ำหวานใช้พี่เป็นเครื่องมือในการกวนโทสะคุณพลอยเรอะ ร้ายนักนะเรา จะยัดเยียดฉายาสาวแก่กินเด็กให้พี่งั้น" ฉันทำเป็นแอบหยิกน้องน้ำหวานที่ต้นแขนเบาๆ
"หนูรู้ว่าพี่ลินไม่ถือสาหนูหรอกค่ะ พี่ลินเคยโกรธใครซะที่ไหน" น้ำหวานทำยิ้มประจบ
เฮ้อ! เด็กพวกนี้! เห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นตลอดกาล!…
สิบโมงเช้า…
และเช้าวันนี้คุณเซนก็มีประกาศใหม่ที่ทำให้พนักงานทุกคนตื่นเต้นอีกแล้ว
คุณเซนเธอเป็นท่านประธานบริษัทที่พยายามจะส่งเสริมศักยภาพของพนักงานให้สุดๆไป เธอบังคับให้พวกเราไปเรียนคอร์สเพิ่มเติมในงบห้าพันบาทต่อคนค่ะ จะเป็นคอร์สอะไรเรียนนานเท่าไหน ก็แล้วแต่ความสนใจของพนักงานแต่ละคนเลย โดยมีข้อแม้ว่า ทุกคนจะต้องส่งชื่อคอร์สและราคาไปให้เธอดูก่อน หลังจากนั้นทุกคนต้องมีใบลงทะเบียนมายืนยัน แล้วก็มีใบรับรองว่าเข้าร่วมคลาสเกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์
'เพื่อเสริมสร้างความคิดสร้างสรรค์ของพนักงาน' คุณเซนเธอว่างั้น
คนชอบเรียนก็คงกรี๊ดกร๊าด แต่คนขี้เกียจหลายคนกลับบ่นอุบ
เช่นพี่เพ็ญเป็นต้น…
"เลิกงานแล้วพี่ก็อยากรีบกลับบ้าน เข้าใจไหมคะน้องลิน แล้วพี่ต้องถ่อไปเรียนไอ้คอร์สพวกนี้เนี่ยนะ"
แกแอบรำพึงรำพันกับฉันตรงอ่างล้างมือในห้องน้ำ หลังจากที่เหลียวซ้ายแลขวาแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแน่ๆ การนินทากาเลเม้าท์มอยกันที่โต๊ะทำงานไม่สามารถทำได้อีกต่อไป หลังจากที่บรรดาเจ้านายมานั่งทำงานด้วย
อันที่จริงคนที่ได้รับผลกระทบเต็มๆจากเรื่องย้ายโต๊ะทำงานน่าจะเป็นสาวป๊อปปูล่าร์อย่างฉันมากกว่าพนักงานคนอื่นๆ เพราะใครๆต่างก็ชอบเข้ามาคุยด้วย สมัยยังมีห้องทำงานส่วนตัว ลูกบิดประตูห้องทำงานฉันไม่เคยแห้งจากเหงื่อของผู้มาเยี่ยมเยียน
ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไป ผู้คนต้องหาโอกาสมาเม้าท์มอยกับฉันตามในห้องน้ำบ้าง ห้องกาแฟบ้าง หรือบางทีก็เป็นบันไดทางขึ้นชั้นสอง หรือไม่ก็ตามมุมทางเดินต่างๆ
"พี่ก็ไปเรียนคอร์สเสาร์อาทิตย์ก็ได้นี่คะ คุณเซนแกไม่ได้บังคับ" ฉันพยายามเปิดทางเลือกให้พี่เพ็ญเรื่องการเรียนเสริม
"เสาร์อาทิตย์พี่ก็อยากจะนอนดูซีรีส์เกาหลีอยู่ที่บ้านให้ชุ่มฉ่ำใจน่ะสิคะ"
"ดูทั้งเสาร์อาทิตย์เลยเหรอคะ น่าจะว่างเอาไว้ซักวันนึงนะคะ"
"ถ้าว่างก็อยากนอน เข้าใจไหมคะ โถ เราแก่จะตายอยู่แล้ว นี่ก็ห้าสิบกว่าแล้ว จะไปเรียนรู้อะไรอีกมากมายทำไม น้องลินเข้าใจพี่บ้างไหมคะเนี่ย" ดูเหมือนพี่เพ็ญพยายามจะเรียกร้องให้ฉันเข้าใจพี่เพ็ญเหลือเกิน ซึ่งฉันก็เข้าใจพี่เค้านะ
เพราะเอาเข้าจริง ฉันเองก็ห่างหายจากคอร์สเรียนเสริมทักษะอะไรพวกนี้ไปนานแล้วล่ะ
เอ่อ… ก็ขี้เกียจอะนะ แล้วคงเพราะหลังๆไม่ค่อยมีเงิน
พวกคอร์สอะไรพวกนี้เก็บเงินค่าเรียนกันแพงจะตายไป คอร์สนั่งสมาธิบางคอร์สก็เป็นหมื่นเลย ยิ่งพวกไลฟ์โค้ชอะไรพวกนั้น เห็นได้ข่าวว่าพวกที่ดังๆเขาคิดราคากันเป็นนาทีให้พูดคุยกันตัวต่อตัว นี่ฉันก็งงๆอยู่ ถ้าไลฟ์โค้ชแพงขนาดนั้น ก็ไปหาจิตแพทย์ตามโรงพยาบาลรัฐไม่ดีกว่ารึ ค่าบริการไม่น่าจะแพง หรือไม่ก็โทร 1323 สายด่วนสุภาพจิต นี่เค้าก็ฟรีมิใช่รึ
"เอ่อ ว่าแต่เรื่องที่จตุจักรนี่มันยังไงกันคะน้องลิน นี่คุณเซนเพิ่งจะเข้ามาทำงานได้สองอาทิตย์เองนะคะ"
นึกอยู่แล้วว่าแล้วพี่เพ็ญต้องเข้าเรื่องสำคัญประจำวันนี้
"หูยพี่เพ็ญ จะไปฟังอะไรน้องน้ำหวานคะ ก็รู้ๆกันอยู่ ลินแค่บังเอิญเจอคุณเซนเค้าแค่นั้นค่า"
นี่วันนี้ฉันคงต้องคอยตอบคำถามนี้ทั้งวันเลยสิท่า งานเข้าจริงๆ!
"พี่ก็ว่านะคะน้องลิน เราจะไปสู้รบตบมืออะไรกับพวกเด็กๆเค้า เห็นคุณเซนแกนิ่งๆ แล้วก็ชอบหาเรื่องมาให้พวกเราไม่เว้นแต่ละวันแบบนี้ แต่สาวๆเค้าก็กรี๊ดกร๊าดกันทั้งบริษัทนะคะ แต่คือเรามันเลยวัยแล้วไงคะน้องลิน จะให้ไปออกตัวแรงอย่างสาวๆก็ไม่น่าจะได้ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ"
คือ… อันนี้หนูไม่เข้าใจค่ะพี่เพ็ญ คือยังไงคะ พี่เพ็ญก็สนใจคุณเซน แต่ไม่อยากออกตัวแรงงั้นหรือคะ
"คืออายุระหว่างเราอาจต่างกันมากไปนิ้ด แต่อันที่จริงอะไรๆมันก็เป็นไปได้ใช่ไหมคะ น้องลินเข้าใจพี่ไหมคะ บางทีเราก็เหมือนจะไม่สน แต่บางครั้งสายตาคุณเซนแกก็เหมือนมีความหมาย บางทีเราก็อดที่จะเก็บเอามาคิดไม่ได้"
อ้าว… คือยังไงคะ คือพี่เพ็ญหลงเสน่ห์คุณเซนไปแล้วหรือคะ ไหนทำเหมือนว่าเป็นศัตรูคู่อริกันในตอนแรก
โอ้ว งงไปหมดแล้ว เอ้อ… งั้นปล่อยแกไปเถอะ สาวโสดรุ่นใหญ่มากขนาดนั้นย่อมมีความหวั่นไหวง่ายเป็นธรรมดา
กลับมาที่ปรัชญาแนวคิดเรื่องการเรียนเสริมของพี่เพ็ญกันก่อนดีกว่า จะว่าไปฉันก็คิดอย่างพี่เพ็ญแหละ แก่แล้วจะเรียนอะไรนักหนา ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด หนามยอกต้องเอาหนามออก เอ่อ…
แต่ถึงกระนั้น หลังจากคุยกับพี่เพ็ญเสร็จ ฉันก็ลองเสิร์ชๆคอร์สที่อยากเรียนดูเล่นๆ แล้วฉันก็เริ่มตื่นเต้น พอมีคนพร้อมจะออกเงินให้เรียน แรงบันดาลใจมันก็จะเริ่มมาหน่อยๆ จะเรียนอะไรดีน้า
ในที่สุดฉันก็นึกออก มันเป็นสิ่งที่ฉันฝันไว้มานานแล้ว…
สิบเอ็ดโมง…
"พี่ลินอยากจะเรียนอะไรครับ" คราวนี้เป็นสุกรีที่ฉันเจอในห้องกาแฟ
"ก็คิดๆไว้อยู่นะ แต่ขออุบไว้ก่อน เผื่อเปลี่ยนใจ"
สิ่งที่ฉันอยากจะเรียนมันอาจทำให้หลายคนต้องอิจฉา ฉันยังไม่อยากแพร่งพรายมันออกไป
"ว่าแต่สุกรีว่าดีไหม ที่เค้าให้เรามีโอกาสไปเรียนเสริมอะไรพวกนี้"
"ดีสิครับพี่ ผมอยากมีโอกาสแบบนี้มานานแล้ว คอร์สเสริมพวกนี้มันแพงกว่าปกติ ตอนเด็กๆผมไม่มีโอกาสได้เรียนหรอก แต่ถึงแม้ตอนนี้ก็เถอะ เงินเดือนผมส่วนนึงก็ต้องให้พ่อแม่ ไม่มีเหลือมาจ่ายเรื่องความต้องการส่วนตัวอะไรพวกนี้หรอกครับ"
ฉันหันไปมองสุกรีด้วยความเห็นใจ แม้จะไม่ได้รู้จักคนในครอบครัวของสุกรีเป็นการส่วนตัว แต่ฉันก็ชอบถามไถ่ความเป็นไปถึงเรื่องของครอบครัวของผู้ร่วมงานอยู่เสมอ
บ้านของสุกรีไม่ได้มีฐานะร่ำรวย พ่อเป็นครูโรงเรียนเทศบาลใกล้เกษียณ และแถมด้วยการเป็นหนี้จากการไปค้ำประกันให้นักเรียนได้ไปเรียนต่อ ส่วนแม่ก็ขายอาหารในโรงเรียนที่พ่อสอนอยู่ สุกรีเรียนจบได้ด้วยทุนกู้ยืมกยศ นั่นก็เท่ากับว่า หลังเรียนจบสุกรีเริ่มต้นชีวิตของตนเองด้วยหนี้สิ้นทั้งของตัวเองและของครอบครัว
"ผมอยากเรียนร้องเพลง" สุกรีเผยความฝันในใจออกมา
"ผมรู้ว่าผมก็คงได้เรียนได้แค่คอร์สเดียวจากเงินของบริษัทนี่แหละ แต่อย่างน้อยผมก็มีโอกาสได้เข้าไปสัมผัส ผมอยากจะรู้ว่าคนที่เป็นมืออาชีพเขาฝึกฝนกันยังไง"
ไม่บ่อยนักที่สุกรีจะพูดอะไรที่ดูจริงจัง หนุ่มวัยสามสิบห้าคนนี้อารมณ์ดีและมีมุกที่พร้อมจะปล่อยออกมาอยู่เสมอ ฮาบ้างไม่ฮาบ้าง ก็ว่ากันไป ภาระทางบ้านที่หนักอึ้งทำให้สุกรีหาทางออกโดยการพยายามมองโลกในแง่ดี และหมดเวลาหลังเลิกงานไปกับการรับทำงานเสริมข้างนอก
"ผมชอบคุณเซนเค้านะครับพี่"
"เฮ้ย! นี่คิดจะเปลี่ยนใจจากน้องก้อยเรอะ" ฉันเคยเจอแฟนสาวของสุกรีมาบ้าง น้องก้อยเป็นผู้หญิงที่น่ารักเรียบร้อย
"ป่าวพี่ ไม่ได้ชอบแบบนั้น" สุกรีหัวเราะ
"เอ๊ะ หรือยังไงดี หรือผมเริ่มๆคิดเรื่องนี้บ้างดีไหมพี่" อารมณ์ชอบอำของสุกรีกลับมาอีกครั้ง
"ก็ลองตริตรองดู เผื่อเป็นทางเลือกในชีวิตก็ดีนะ แต่ก็ต้องเคลียร์กับน้องก้อยให้รู้เรื่องด้วย" ฉันสนับสนุนลูกทีมทุกอย่างที่พวกเขาต้องการ
"เอาไว้ผมจะลองไปคิดดู" สุกรียังอำตัวเองต่อไป
"ผมว่าคุณเซนเค้าดูจริงจังแล้วก็จริงใจดีนะครับพี่ลิน ดูกล้าได้กล้าเสีย กล้าลองอะไรใหม่ๆ ตัดสินใจเร็วดี" แต่แล้วสุกรีก็เลี้ยวกลับมาเป็นงานเป็นการอีกครั้ง
"อื้อ คงงั้นมั้ง แต่สุกรี… ของแบบนี้น่ะ มันต้องดูกันยาวๆ ยังตัดสินอะไรไม่ได้หรอก"
ฉันว่าพวกเรายังไม่รู้จักคุณเซนเค้าดีพอ ฉันยังเชื่อมั่นว่า เราต้องการระยะเวลาในการที่จะเรียนรู้นิสัยใจคอหรือตัวตนของใคร
"ก็ใช่ครับ เอ้อ ว่าแต่… เรื่องที่จตุจักรนี่มันเป็นมายังไงครับพี่" ในที่สุดสุกรีน้องรักก็ถามคำถามที่น่าเบื่อที่สุดของวันนี้ออกมาจนได้
โอ้ย! จะบ้าตาย!
เที่ยงครึ่ง…
ฉันปลีกตัวจากทุกคนขึ้นรถไฟฟ้ามาหาข้าวเที่ยงกินคนเดียวที่ห้างเทอร์มินอล 21 ฟู้ดคอร์ตที่นี่อร่อยดี ไม่แพงด้วย
ไม่ไหว เช้านี้ทั้งเช้า ไม่ว่าฉันจะขยับตัวลุกจากโต๊ะไปทำอะไร ฉันก็จะโดนประกบติดและมีเสียงกระซิบถามไถ่กันถึงเรื่องที่จตุจักรตลอดเวลา และยิ่งช่วงพักเที่ยงเยี่ยงนี้ นับเป็นเวลาที่ทุกคนรอคอยเพื่อที่จะได้ไต่สวนฉันได้อย่างเต็มที่
นี่ฉันไม่นึกว่าวงการนินทากาเลของบริษัทเราจะห้ำหั่นกันรุนแรงมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าวัฒนธรรมนี้มันเริ่มมาแต่หนไหนและจากใคร คือเวลาเม้าท์มอยเรื่องของคนอื่นน่ะสนุก แต่ถ้าหัวข้อนั้นเป็นเรื่องของตัวเอง ก็ไม่ค่อยสนุกแล้ว…
เมื่อวานตอนอยู่บนรถไฟฟ้า คุณเซนเค้าก็อุตส่าห์แสดงความเป็นห่วงแล้วนะ ฉันเองเป็นฝ่ายบอกว่าไม่แคร์ หลายครั้งที่ฉันก็ออกไปกินข้าวสองต่อสองกับสุกรีบ้าง กับพี่สมถวิลบ้าง ก็ไม่เห็นจะมีปัญหาอะไรนี่นา แต่ฉันคงลืมไปว่า คราวนี้คู่กรณีเค้าเป็นประธานบริษัทคนใหม่ที่ใครๆก็กำลังจับตามอง…
เฮ้อ! มื้อเที่ยงวันนี้ฉันจึงต้องหลบเร้นกายมาจากออฟฟิศชั่วคราว ขอเพียงให้แค่ผ่านพ้นวันนี้ไปให้ได้ พรุ่งนี้ก็น่าจะมีเรื่องอื่นมาแทน
"อ้าว พี่ลิน มาคนเดียวหรือครับ"
เว้ยเฮ้ย เจอคนในบริษัทอีกจนได้ นี่หนีไม่พ้นจริงๆ แต่คงไม่เป็นไร เพราะคราวนี้เป็นน้องอ้นจากโรงงาน คงยังไม่รู้เรื่องที่เค้ากำลังร่ำลือกันในออฟฟิศ
"อ้อ พอดีพี่อยากมาหาซื้ออะไรนิดหน่อยน่ะ" ฉันจำต้องปกปิด ทั้งๆที่ความจริงก็คือรำคาญพวกคุณมรึงในออฟฟิศนั่นล่ะค่ะ
"แล้วนี่อ้นเพิ่งเข้ามาจากที่โรงงานเหรอ" ทักทายกันตามมารยาทไป วันนี้ไม่มีอารมณ์พูดคุย
"ใช่ครับ นี่แวะกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว กำลังจะเข้าออฟฟิศ"
"โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันเน้อ"
ฉันรีบโบกมือร่ำลา คือตอนนี้ขออยู่คนเดียวได้สักสิบนาทีก็ยังดี
"เดี๋ยวครับพี่ เจอพี่ที่นี่ก็ดีแล้ว กำลังอยากถามอยู่พอดี เรื่องพี่กับคุณเซนน่ะครับ" น้องอ้นตรงดิ่งเข้าประเด็น
เฮ้ยยยยยย นี่ลือกันไปถึงที่โรงงานแล้วเรอะ โอ้วววว มายกร้อชชชชช…


## เสียงร่ำลือ

บ่ายสองโมง…
เมื่อคุณเซนเห็นชื่อคอร์สเรียนเสริมพร้อมราคาที่ฉันส่งไป เธอก็เดินมาเรียกฉันให้เข้าไปคุยในห้องประชุมเล็ก และก็แน่นอน ณ ช่วงเวลานี้ ไม่ว่าฉันจะขยับตัวทำอะไรที่มีคุณเซนเกี่ยวข้อง ก็จะมีสายตาจับจ้องตามกันไปนับสิบคู่ แล้วมันก็เป็นความบังเอิญอีกแล้ว ที่ฉันตวัดสายตาไปเห็นการแอบมองใคร่รู้ขั้นสูงสุดของน้องพลอยทะลุทะลวงออกมาจากกลุ่มสายตาใคร่รู้ปานกลางของพนักงานคนอื่นๆ
ว่าแต่คุณเซนแกได้ยินเสียงร่ำลือเรื่องบ้าบอคอแตกนี่บ้างหรือยังเนี่ย เห็นหน้าตาแกดูเฉยๆ คงยังไม่ได้ยินอะไรมั้ง
"นี่ครับ เงินที่ผมยืมคุณไปเมื่อวาน ผมขอบคุณคุณมากมากอีกทีนะครับ"
เมื่อปิดประตูห้องประชุมเล็กแล้ว เธอก็ยื่นแบงค์พันมาให้ฉัน
"ใครจะมีเงินทอนคะคุณเซน ความจริงคุณไม่ต้องให้คืนก็ได้ เงินนิดหน่อย ถือว่าชั้นเลี้ยงต้อนรับคุณเข้าบริษัทเราก็แล้วกัน" ฉันทำใจป๋า
"ผมไม่ได้ต้องการเงินทอนครับ ผมให้คุณหมดนี่เลย ค่าก๋วยเตี๋ยว ค่ากระบองเพชร ค่ารถไฟฟ้า"
"โอย บวกรวมๆกันแล้วยังไม่ถึงห้าร้อยเลยมั้งคะนั่น"
"งั้นที่เหลือถือเป็นค่าทิปละกันครับ"
"บ้าเหรอ ชั้นไม่ใช่เด็กนั่งดริงก์"
"เอาไปเถอะครับ ผมไม่ชอบเอาเปรียบใคร โดยเฉพาะการเอาเปรียบผู้สูงวัย"
นั่นไง มาจนได้มุกนี้ เบื่อมากกกก
"แล้วนี่แค่จะใช้เงินคืน ถึงกับต้องเรียกกันมาคุยเป็นกันส่วนตัวเลยหรือคะ มีเรื่องอื่นอีกหรือเปล่าคะ"
ฉันเปลี่ยนเรื่อง ฉันรู้วิธีการตอบโต้คุณเซนละ ถ้าเธอหยอกมุกสูงอายุมา ฉันต้องทำเป็นเพิกเฉยเสีย ไม่งั้นเธอจะได้ใจ หยอกไม่เลิก
"อ้อ ผมอยากให้คุณพิจารณาเรื่องคอร์สเรียนเสียใหม่"
นั่นยังไง ถ้าเป็นเรื่องงาน เธอไวเสมอ
แต่! นี่คุณเซนจะมามีปัญหาอะไรกับฉัน ก็เห็นคอร์สของคนอื่นๆเค้าผ่านกันหมด ทุกคนได้งบไปลงทะเบียนอย่างที่อยากจะเรียน พี่เพ็ญยังได้เรียนทำอาหารเลย ส่วนคิตตี้ก็ได้เรียนแต่งหน้า สุกรีจะไปเรียนร้องเพลง น้องเยลลี่ขอเรียนเขียนนิยาย ทุกคนเค้าก็แฮปปี้กันดีทั้งนั้น แล้วทำไมฉันต้องพิจารณาคอร์สของฉันใหม่
"อ้าว ไหนคุณเซนบอกว่าเรียนอะไรก็ได้ไงคะ"
"ก็ใช่ แต่คุณลลินครับ คุณอายุปูนนี้แล้ว แล้วจะไปเรียนเล่นสเกตบอร์ดเนี่ยนะครับ! มันต้องเป็นรำไทเก็กมากกว่าหรือเปล่าครับ"
คำคัดค้านยิ้มๆนั่นทำเอาฉันควันออกหู
"คุณเซน นี่มันคือการบูลลี่เรื่องอายุกันชัดๆ คุณเซนก็อยู่เมืองนอกเมืองนามาตั้งนาน ยังมีทัศนคติไดโนเสาร์ขนาดนี้เชียวหรือคะ" ฉันโวยวายยาวเหยียด
เรื่องนี้ฉันยอมไม่ได้ ใครจะมาห้ามฉันทำอะไรเพราะเหตุผลเรื่องอายุนี่ ฉันไม่ยอมเด็ดขาด ความคิดล้าหลังสิ้นดี นี่น่ะเรอะคนรุ่นใหม่ ที่แท้ก็เลือกปฏิบัติ ที่แท้ก็แบ่งแยก
"เอ่อ ผมแค่คิดว่า ทำไมคุณไม่เรียนคอร์สที่จะเป็นประโยชน์กับระดับหัวหน้างานอย่างคุณ เช่นพวกการบริหารเบื้องต้น การสื่อสารในที่ทำงาน ศิลปะการเจรจาต่อรอง อะไรพวกนั้น"
"ก็คอร์สพวกนั้นมันน่าเบื่อ เข้าใจไหมคะว่ามันน่าเบื่อ"
ระยะหลังนี้ฉันเริ่มจะติดวลี 'เข้าใจไหม' ของพี่เพ็ญเอามาใช้บ้างแล้ว โดยเฉพาะกับพวกเข้าใจยากเถียงคำไม่ตกฟากอย่างคุณเซน
"แต่มันเป็นประโยชน์กับคุณมากกว่าไงครับ หรือคอร์สนี้ไหมครับ ที่ผมเพิ่งจะไปเห็นมา คอร์สพัฒนาบุคลิกภาพสำหรับผู้นำองค์กร" เหมือนคุณเธอจะยังพยายามจะโน้มน้าวใจฉัน
นี่คุณเซนมายุ่งอะไรกับชั้นนักหนาคะเนี่ย
"แต่มันน่าเบื่อค่าาาาาา แล้วชั้นก็ไม่ได้สนใจอยากจะเป็นผู้นำองค์กรอะไรขนาดนั้น"
ฉันไม่ยอมเอนเอียงเป็นอันขาด อายุฉันก็ปูนนี้แล้ว ไม่มีความรู้อะไรบนโลกใบนี้จะสำคัญไปกว่าความรู้ที่ฉันอยากจะรู้อีกแล้ว
"คุณเซนต้องทำตามกติกาสิคะ" ฉันยื่นไม้ตายขั้นสุดท้าย ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนเคารพกติกา
"คุณบอกกับทุกคนไปแล้วว่าคอร์สอะไรก็ได้ มันก็ต้องอะไรก็ด้ายยยยยย" ฉันทำเสียงสูง แบบให้คุณเซนเธอแน่ใจว่า มันอะไรก็ด้ายยยยยย
"โอเคครับ โอเค" ในที่สุดคุณเธอก็ยอมจำนน
"ผมก็แค่อยากจะบอกว่า ถ้าคุณลลินอยากจะเล่นสเกตบอร์ด ผมสอนให้ก็ได้นะ ผมเล่นเก่ง"
ว้อท?
ฉันจ้องมองคนตรงหน้าอย่างประหลาดใจ นี่เค้าจะมามุกไหน หรือยังไง อะไร? แต่หน้าตาที่ดูจริงจังนั่นทำเอาฉันถึงกับไปต่อไม่เป็น
"ผมก็แค่เสนอ เผื่อคุณสนใจ จะได้เอาเงินไปลงคอร์สอื่นแทน แต่ถ้าไม่สนใจ… ก็ไม่เป็นไรครับ" คนพูดยักไหล่หน้าตาเฉยๆ "ไปทำงานกันต่อเถอะครับ"
แล้วเค้าก็เดินนำฉันออกจากห้องประชุมเล็กนั้นไป ในขณะที่ฉันยังคงยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม
คุณเซนเนี่ยนะ อาสามาสอนฉันเล่นสเกตบอร์ด? ว่างมากนักหรือไง?
แล้วถ้าเกิดฉันบ้าจี้ไปเล่นสเกตบอร์ดกับคุณเซนเข้าจริงๆ แล้วมีคนไปเห็นเข้า คงจะเอามาร่ำลือกันแน่ว่าฉันท้องกับเขาแล้ว…
บ่ายสาม…
ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำอีกรอบ คราวนี้เจอน้องจิ๊บแผนกบัญชีกำลังล้างมืออยู่ เธอปราดเข้ามาทันทีเมื่อเห็นหน้าฉัน
เอาเข้าไป วันนี้มันวันแห่งการเม้าท์มอยไร้สาระจริงๆ
"พี่ลิน หนูได้ข่าวว่าพี่ไปจูบกับคุณเซนที่จตุจักรเหรอ" น้องจิ๊บทำตาโต กระซิบกระซาบทำหน้ามีลับลมคมใน
"บ้าเหรอ!" แค่หกชั่วโมงผ่านไป ลือกันมาจนถึงเรื่องฉันไปจูบกับเจ้าเด็กน้อยนั่น บ้าบอไปกันใหญ่แล้วบริษัทนี้
"แค่เผอิญไปเจอกัน เลยไปกินก๋วยเตี๋ยวเรือด้วยกัน" ฉันพยายามระงับอารมณ์อธิบายข้อเท็จจริง ทั้งๆที่ความจริงกำลังปวดฉี่มาก แต่เรื่องนี้มันเหมือนจะสำคัญสำหรับคนทั้งบริษัทเลยทีเดียว
"ก็นั่นสินะ หนูก็ว่าแล้ว ใครมันจะไปจูบกันที่จตุจักร ร้อนก็ร้อน คนก็เยอะ หาความโรแมนติกไม่ได้เลย ว่าแต่แล้วพี่กับคุณเซนไปจูบกันที่ไหนเหรอ"
ป๊าบ! ฉันพลัวะไปเบาๆที่ต้นแขนของยัยน้องจิ๊บ
"ทำพูดเล่นกันไป นี่ถ้าถึงตอนเย็นไม่ลือกันว่าพี่กะคุณเซนได้กันแล้วเลยรึ"
"โห พี่ ถ้าลือกันงั้น คุณพลอยแกไม่ต้องลาออกเลยรึ แค่นี้หนูก็เห็นคุณพลอยแกอารมณ์เสียตั้งแต่เช้าแล้ว"
อือม์ จริงสินะ น้องจิ๊บอยู่แผนกเดียวกับน้องพลอย คงได้รับฟังเรื่องของความสนิทสนมระหว่างคุณเซนและน้องพลอยมาไม่น้อย
เฮ้อ… สมหวังยัยประชาสัมพันธ์น้ำหวานเค้าแล้วล่ะสิ หมั่นไส้น้องพลอย แต่มาเอาฉันเป็นเครื่องมือ?
บ่ายสี่…
แล้วฉันก็เจอน้องพลอยตัวต่อตัวที่ห้องกาแฟจนได้ หลังจากที่พยายามเลี่ยงไม่มองไปทางแผนกบัญชีที่นั่งอยู่ตรงอีกมุมหนึ่งของห้อง
"พี่ลินว่าพี่เซนเป็นยังไงบ้างคะ" เสียงหวานๆของสาวหน้าหวานแผนกบัญชีทำเอาฉันสะดุ้ง
น้องพลอยผู้ซึ่งเป็นชนวนให้น้องน้ำหวานก่อเรื่องชวนนินทาของบริษัทในวันนี้
"เอ้อ ก็…ชายหนุ่มอนาคตไกล …มั้งคะ" ฉันพยายามจะตอบให้ดูเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างที่สุด
อันที่จริงน้องพลอยก็เป็นน้องอีกคนที่ฉันสนิทด้วยในบริษัท แต่อือม์… จะว่าไป ฉันก็หว่านความสนิทสนมกับพนักงานคนอื่นๆไปทั่วๆเกือบทุกแผนก มากบ้างน้อยบ้างตามแต่เวลาและโอกาสจะอำนวย
ฉายา 'เจ๊ใหญ่' นั้น ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยแน่ๆ ไม่ว่าใครจะมีเรื่องมีราวกับใคร ฉันจะเป็นผู้อยู่ตรงกลางและไกล่เกลี่ยให้ทุกคนอย่างเป็นธรรม อย่างน้องพลอยที่คนทั้งบริษัทพากันเรียกว่า 'คุณพลอย' และน้องพลอยก็เรียกทุกคนในบริษัทนำหน้าว่า 'คุณ' เห็นจะมีแต่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่น้องพลอยเรียกว่า 'พี่'
เห็นเป็นบริษัทเล็กๆอย่างนี้ แต่เค้าก็แอบมีระบบศักดินาของเค้าอยู่นะจ๊ะ
"แต่เหมือนจะตรงไปตรงมาไปนิ้ดนะคะ" ในที่สุดฉันก็อดไม่ได้ที่จะออกปากให้ความเห็นเกี่ยวกับพี่เซนของน้องพลอย
"นี่พลอยก็เตือนพี่เซนเค้าอยู่เหมือนกันนะคะ ว่าวัฒนธรรมการทำงานที่ญี่ปุ่นที่พี่เซนเค้าคุ้นเคยอาจจะเอามาใช้กับที่เมืองไทยไม่ได้ คนไทยเรายังทำงานกันไม่ค่อยโปรเฟสชั่นนอลน่ะค่ะ"
แม้ฉันจะรู้สึกสะดุดนิดๆกับคำพูดของน้องพลอย นี่น้องพลอยกำลังจิกใครหรือเปล่าหว่า…
แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก น้องพลอยเค้าก็พูดจาแนวๆนี้เป็นปกติ และในความเป็นคุณหนูไฮโซน่ารักแบบน้องพลอย ใครๆก็พร้อมจะให้อภัยและไม่คิดมาก นอกจากยัยน้ำหวานที่ขี้หมั่นไส้
"ก็ดูจริงใจดีเหมือนกันนะคะ พี่่ว่ามีอะไรก็พูดกันตรงๆ อาจทำให้ทำงานง่ายดี"
สีหน้าที่ภาคภูมิใจของน้องพลอยยามพูดถึงพ่อหนุ่มเซนดึระก็ดูปิดบังความสนิทสนมเอาไว้ไม่มิด ทำให้ฉันต้องยอมๆเออออห่อหมกไปด้วย ก็เค้าสนิทกันน่ะนะ…
ก่อนหน้านี้น้องพลอยเคยมาคุยให้ฉันฟังเรื่องของลูกชายคุณราเชนทร์บ้างแล้ว ว่าชายหนุ่มนั้นทำงานในบริษัทเฟอร์นิเจอร์ชื่อดังอยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น
"เห็นสาวๆที่แผนกเค้ากรี๊ดกร๊าดพี่เซนกันก็จริง แต่เค้าก็กลัวๆกันอยู่นะคะ ก็คงจะมีแต่พลอยเท่านั้นล่ะค่ะที่คงจะกล้าพูดคุยกับพี่เซน กล้าตักเตือนพี่เซน" หญิงสาวหัวเราะน้อยๆให้กับความกล้าของตนเอง
นี่ถ้าคิตตี้มาได้ยินน้องพลอยพูดอย่างนี้ เธอคงจะเบะปากมองบนกับความมั่นในตนเองของน้องพลอย แต่เผอิญคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าน้องพลอยเป็นฉัน เจ๊ลินผู้ไม่เคยหมั่นไส้ใครง่ายๆ เจ๊ลินผู้เข้าอกเข้าใจคนทั้งออฟฟิศ เจ๊ลินเจ้าแห่งการประนีประนอม ปฏิกิริยาตอบที่น้องพลอยได้รับตอบจากฉันจึงเป็น…
"อืื้อ พี่ก็คงไม่ค่อยกล้าจะไปยุ่งอะไรกับคุณเซนเค้าเหมือนกันค่ะ"
แต่เอ นึกไปนึกมา อันที่จริง ทั้งออฟฟิศนี่ฉันก็ไม่เคยวีนใครนะ นอกจาก… เอ่อ…คุณเซน
"พลอยน่ะสนิทกับบ้านพี่เซนมาตั้งแต่เด็กๆแล้วค่ะ พี่เซนเค้าเป็นคนที่เข้าถึงยาก คงไม่มีใครเข้าใจเค้าดีเท่าพลอย" สายตาที่หญิงสาวพูดถึงพ่อหนุ่มเซนดึระนั้นเปี่ยมไปด้วยความเข้าอกเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
"แล้วถ้าพี่เซนเค้าจะเผลอไปแสดงความสนิทสนมกับใคร ก็น่าจะเป็นเพราะเค้ายังไม่มีเพื่อนที่เมืองไทยมากนัก แต่พลอยก็กลัวว่าเดี๋ยวจะทำให้ใครเข้าใจผิดไปหรือเปล่า"
ถึงน้องพลอยจะไม่ยอมเผลอถามฉันตรงๆเรื่องที่จตุจักร แต่สายตาที่น้องพลอยมองฉันนั้น เกรงว่าจะเปี่ยมไปด้วยความหวาดระแวงฉันและหวงแหนใครบางคนอย่างลึกซึ้ง
เฮ้ออออ ฉันแอบถอนหายใจอยู่ในใจ
จ้า เอาที่น้องพลอยสบายใจเลยจ้า พี่คงไม่ปราถนาไปสนิทสนมอะไรกับพี่เซนของน้องพลอยหรอกจ้า…
หกโมงเย็น…
อยากจะกลับบ้านแย่แล้ว วันนี้ช่างเป็นวันที่บ้าบอคอแตกไร้สาระมาก นี่บางคนที่ไม่มีโอกาสจะได้เจอฉันตัวต่อตัวก็ถึงกับใช้วิธีเขียนอีเมล์หรือไลน์มาถามถึงข่าวคาวนั้น อยากจะบ้าตาย!
แต่ขณะที่ฉันเตรียมจะปิดคอมพ์ พลันก็ได้รับอีเมล์สั้นๆจากคุณเซนที่ส่งตรงถึงพนักงานทุกคน ใจความว่า
'หากวันพรุ่งนี้ ผมยังได้ยินเสียงซุบซิบเรื่องการเจอกันโดยบังเอิญของผมและคุณลลินที่ตลาดนัดจตุจักรอีก สิ้นเดือนนี้ทุกคนจะโดนหักเงินเดือน 5% ครับ'
ฉันถึงกับต้องอมยิ้มเมื่อเห็นข้อความสองบรรทัดนั้น
แม้วูบแรกภายในใจจะไม่เห็นด้วยกับอีเมล์ฉบับนี้ของคุณเซนนัก เนื่องจากฉันคิดว่าเราทุกคนควรมีเสรีภาพในการพูด แล้วนี่อยู่ๆจะมาสั่งให้พวกเราห้ามพูด แต่ในเมื่อเรื่องนี้มันกระทบกับฉันโดยตรง ฉันก็แอบยินดีเมื่อเห็นคำสั่งลักษณะอย่างนี้ สั้นๆง่ายๆ กระชับ ตรงเข้าประเด็น ไม่ดราม่า ไม่ยืดเยื้อ
ฉันอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองท้ายทอยขาวๆของคนผมตั้งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเยื้องไปไม่ไกล ก็เห็นเค้ายังก้มหน้าก้มตาอยู่กับโน้ตบุ๊คนั่น
โหดเด็ดขาดไม่เบานะเราน่ะ…


## วันสำคัญของผม

ผมยืนดูร่างเพรียวนั้นเอนตัวอ่อนย้ายไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างเชื่องช้าตามจังหวะเสียงร้องเพลงแบบทอดเสียงนั้น ก่อนจะยืดตัวตรงตามเสียงกลองที่รัวกระชับขึ้น ทำท่ายึกยักกึกๆกักๆ แล้วร่างนั้นหยุดนิ่งชะงักไป รอจนกระทั่งจังหวะกลองรัวนั้นจบลง
และเมื่อเสียงแตรดังต่อกันขึ้นอย่างยาวนาน เธอกระโดดหมุนตัว เหวี่ยงแขนเหวี่ยงขาไปทางโน้นทีทางโน้นทีให้เข้ากับจังหวะแตร ผมยาวสลวยนั่นถูกสะบัดไปมา แล้วก็จบเพลงลงด้วยท่ายืนหันหลังให้ผม พร้อมกับกางขา ไขว้มือทั้งสองข้างมาจับกันไหว้ที่ด้านหลัง
ผมยังนั่งงงๆอยู่ที่ม้านั่งไม้เมื่อเธอเดินเข้ามาหา
"เรน เธอจะไม่ปรบมือให้เราหน่อยเหรอ" ลลิสาทวงผมหน้าตาจริงจัง
ผมเลยปรบมือไปสองสามแปะ
"นายว่าเป็นไงบ้าง"
"ก็…" จะให้ผมบอกว่าไง "ดี… มั้ง"
"โธ่ จะมีความเห็นอื่นบ้างได้มั้ย เช่น จังหวะยังไม่แน่น ท่าหมุนตัวยังไม่พลิ้ว อะไรแบบนี้" ดูเธอท่าทางขัดใจอย่างจริงจัง
"แล้วเธอจะมาถามอะไรเราล่ะ เราดูไม่เป็นนี่" ผมเริ่มหัวเสียบ้าง บังคับกันยังไม่พอ นี่ยังมาอารมณ์เสียใส่ผมอีก
วันนี้ยัยหางม้าเธอนัดแนะให้ผมมาหาในช่วงหลังเลิกเรียนที่เรือนเพาะชำซึ่งอยู่ข้างหลังโรงเรียน ผมก็ยอมมา เพราะถือว่าเป็นการตอบแทนที่เธอเคยเอากระเป๋าฟาดหน้าพวกเด็กโรงเรียนอื่นตอนแข่งสเกตตอนโน้น
ผมรู้ว่าทำไมถึงเป็นที่นี่ หนึ่ง เพราะช่วงเย็นแบบนี้ไม่มีใครเข้ามาที่เรือนเพาะชำแน่ๆ เราจะมาคอยสังเกตเติมน้ำผักกันวันละหนึ่งครั้งตอนเช้าเท่านั้น และสอง โรงเพาะชำของเราติดแอร์เย็นสบายเพื่อการเรียนรู้ทดลองการปลูกพืชผักเมืองหนาวแบบไร้ดินไฮโดรโปรนิกส์
หลังจากผ่านประตูเรือนเพาะชำเข้ามาพื้นที่ข้างในแล้ว พื้นที่ก่อนจะถึงแถวปลูกผักจะถูกเว้นไว้ให้เป็นพื้นที่ลานโล่งเพื่อให้ครูและนักเรียนทำการเรียนการสอนกันตรงนี้ได้ ลลิสาเธอใช้พื้นที่ตรงนี้แหละแสดงอะไรก็ไม่รู้ให้ผมดู เธอหอบลำโพงมาด้วย
"แค่นี้ใช่ไหม เราจะได้กลับบ้าน"
ผมอยากจะกลับบ้านแย่แล้ว วันนี้ปู่บอกว่าจะพาไปกินซูชิร้านใหม่ บอกพ่อแล้วให้กลับบ้านเร็วหน่อย พูดถึงพ่อ ผมว่าเค้าก็ไม่ต่างจากปู่หรอก บ้างานเหมือนกัน ก็หวังว่าจะไม่บ้างานจนอนาคตต้องล้มป่วยเหมือนปู่หรอกนะ
"ถ้าเธอไม่มีคำแนะนำอะไร เธอก็ชมเราหน่อยก็ได้ ว่าเราเต้นสวย"
เฮ้ย มีบังคับให้ชมกันด้วย
"เธอก็ไปบอกพวกผู้หญิงให้มาดูสิ พวกนั้นเค้าคงชมเธอ"
ผมยังงงว่าเธอจะมายุ่งกับผมทำไม ครั้งที่แล้วตามไปดูผมแข่งสเกตบอร์ดไม่พอ ครั้งนี้บังคับผมมาดูเธอซ้อมเต้นอีก เธอไม่มีเพื่อนรึไง
"ก็เราไม่มีเพื่อนผู้หญิงนี่" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจ๋อยๆราวกับว่าอ่านใจผมออก
"เป็นความผิดของเธอนั่นแหละ เธอไปทำให้เชอรี่เค้าชอบเธอทำไมล่ะ"
แต่แล้วน้ำเสียงจ๋อยนั่นก็หายไป กลายเป็นน้ำเสียงที่มาปรักปรำผมแทน
"อะไรวะเนี่ย เราไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเชอรี่เลย พวกผู้หญิงนี่ประสาทแดกกันจริงๆ"
คราวนี้ผมเริ่มจะเซ็งขึ้นมาจริงๆ มันอะไรกันนักกันหนาวะ ผมได้ยินชื่อนี้จากปากของลลิสาไม่รู้กี่รอบแล้ว
"เธอก็ไม่มีเพื่อนเหมือนกันไม่ใช่เหรอ เด็กใหม่เหมือนกันนี่นา"
"ไม่ใหม่แล้ว เข้ามาได้สามอาทิตย์แล้ว" ผมแก้ให้
"นี่เธอเข้ามาได้แค่สามอาทิตย์ เชอรี่เค้าก็บอกว่าเค้าเป็นแฟนเธอแล้ว ถ้าจบเทอมนี้ ไม่ต้องแต่งงานกันเลยเรอะ"
"พวกผู้หญิงนี่เค้าชอบมโนไร้สาระ น่าเบื่อจริงๆ" ผมบ่น แล้วผมก็พยายามผลักไสเธอต่อไป
"ทำไมเธอไม่ไปเต้นให้ที่บ้านเธอดูล่ะ ไม่มีพี่น้องเหรอ"
"ไม่มี เราเป็นลูกคนเดียว" ผมว่าผมจับน้ำเสียงเหงาๆนั่นได้นะ
"แล้วเพื่อนที่โรงเรียนเก่าล่ะ ไม่มีเหรอ"
"เค้าตัดเราออกจากกลุ่มแล้ว เราไปซ้อมเต้นกับพวกเค้าไม่ทัน โรงเรียนเก่าเราอยู่แถวสามเสน เราเคยเล่าให้เธอฟังแล้วไง"
คำบอกเล่านั้นทำเอาผมสงสารเธอขึ้นมาหนึ่งแวบ แต่มันใช่ปัญหาของผมไหม?
"โอเค เธอเต้นสวย แค่นี้นะ จบแล้วใช่ป่ะ เราจะได้กลับบ้านเสียที"
ผมลุกขึ้นยืนและหยิบเป้ขึ้นมาสะพาย แล้วตั้งท่าจะออกเดินไปที่ประตูเรือนเพาะชำ
"เดี๋ยวก่อนสิ เราไปด้วย"
ยัยหางม้ารีบหันไปกุลีกุจอเก็บลำโพงที่วางอยู่บนม้านั่งตัวเดียวกับผมเข้ากระเป๋าเป้ของตัวเอง แล้วปราดเข้าประชิดตัวผม
"เฮ้ย บ้านก็อยู่คนละทางกัน ทำไมจะต้องไปด้วยกัน" ผมโวยวาย ไม่ชอบให้ใครมาเดินตาม
"แหม ก็เดินออกซอยไปด้วยกัน แล้วค่อยไปแยกกันที่สี่แยกก็ได้" ยัยนี่ตื้อจริงแฮะ
ผมไม่ตอบแต่ออกเดิน
"เมื่อไหร่เธอจะไปซ้อมสเกตบอร์ดอีก เราอยากไปดู"
ตื้อไม่พอ ยังมาชวนคุยด้วยน้ำเสียงร่าเริงอีก เฮ้อ!...
ผมกลับมาถึงบ้านตอนห้าโมงครึ่ง แล้วก็เป็นอย่างที่คิด พ่อยังไม่กลับมา…
แม่งเอ้ย! ผมอุตส่าห์รีบกลับ รู้งี้แวะไปหาไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ก่อนดีกว่า อยากคุยกับพวกมันเรื่องถ่ายทำคลิปสอนเล่นสเกตบอร์ดลงยูทูป ผมมีไอเดียนี้นานแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำเสียที เพราะกลัวปู่จะรู้ว่าผมคบกับเพื่อนนอกโรงเรียน คือปู่เขาส่งผมไปอยู่โรงเรียนกินนอนตั้งแต่เด็กเพราะเขากลัวว่าเขาจะไม่มีเวลาดูแลผม แล้วผมก็จะเกเร …เหมือนพ่อ
แต่ผมเนียนกว่าพ่อเยอะ ถึงจะอยู่โรงเรียนประจำ แต่ผมก็มีวิธีแอบออกหนีมาจากโรงเรียนบ่อยๆได้
"ว่าไงลูก วันนี้ที่โรงเรียนสนุกไหม มีเพื่อนเยอะหรือยัง"
ปู่เงยหน้าขึ้นมาจากบ่อปลาคาร์ฟขึ้นทักทายผม ปู่กำลังนั่งอยู่บนพื้นซึ่งเป็นชานไม้ข้างบ้าน บ้านเราจัดสวนแบบญี่ปุ่น มีบ่อปลาคาร์ฟสองบ่อ มีหินโรยตรงทางเดิน มีหินก้อนใหญ่วางอยู่สามสี่ก้อน ผมว่าก็สวยดี ผมเคยเห็นสวนแบบนี้ในวัดที่ญี่ปุ่นตอนปู่พาผมไปเยี่ยมหาพ่อตอนปิดเทอม ตะเกียงหินตรงมุมสวนนั่น ปู่เขาหอบมาจากที่ญี่ปุ่นเลย
"ก็งั้นๆแหละฮะ รำคาญพวกผู้หญิง" ผมอดที่จะบ่นไม่ได้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งยองๆข้างๆปู่ แล้วเอามือวักน้ำแกล้งพวกปลาเล่น
"อ้าว ไปรำคาญเค้าทำไมล่ะ เด็กผู้หญิงน่ารักออก"
ปู่มองผมด้วยสายตาเอ็นดู ปู่มองผมด้วยสายตาแบบนี้อยู่ตลอดเวลา ตั้งแต่ผมเกิดแล้ว
"พวกนั้นพูดมาก พูดจาไร้สาระบ้าๆบอๆ"
พวกผู้หญิงในห้องน่ะเป็นแบบนี้ทุกคน แต่ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าผมจะรวมยัยหางม้าเข้าไปด้วยดีหรือเปล่า เพราะยัยหางม้าชอบชวนผมคุยก็จริง แต่ก็ไม่น่าเบื่อนะ
"ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหม เดี๋ยวพ่อเค้าคงกลับมาแล้ว" ปู่เอื้อมมือมาลูบหัวผม
"ไหนปู่บอกว่าพ่อจะกลับเร็วไงฮะ"
ผมไม่ได้ทำตามที่ปู่บอก แต่กลับนั่งขัดสมาธิลงกับพื้นไม้ ถอดเป้วางไว้ข้างตัว ยื่นมือไปรับกล่องอาหารปลาจากปู่ แล้วเริ่มต้นโปรยเม็ดสีแดงๆเหล่านั้นลงไปที่บ่อปลาบ้าง ปลาตัวโปรดของผมเป็นตัวสีเหลืองดำซึ่งมีอยู่ตัวเดียวนั่น เพราะผมเป็นคนซื้อมันมาเอง ผมตั้งชื่อมันว่าไอ้จะละเม็ด เพราะผมชอบกินปลาจะละเม็ดทอดกระเทียมพริกไทย
ไอ้จะละเม็ดมันรู้จักผมดีกว่าใคร พอเห็นผมอยู่ใกล้ๆ มันจะชอบว่ายเข้ามาเสนอหน้า ทำปากจุ๊บๆโผล่พ้นน้ำทักทายผม
"นี่เพิ่งจะห้าโมงครึ่งเองลูก เดี๋ยวพ่อเค้าก็มา เค้าสัญญากับปู่ไว้แล้ว"
อันนี้ผมเชื่อ บ้านเราถ้าพูดแล้ว ไม่เคยผิดคำสัญญา แต่ส่วนใหญ่แล้ว… เราจะไม่พูด
"วันนี้เราจะไปกินที่ร้านไหนกันฮะ"
"มีร้านเปิดใหม่แถวซอยรางน้ำ เป็นร้านของลูกสาวเพื่อนปู่เอง ปู่ว่าเรนต้องชอบ"
แปลกที่บ้านเราชอบกินซูชิกันทั้งบ้าน ทั้งๆที่บ้านเราก็เลี้ยงปลา ความจริงเราน่าจะกินปลากันไม่ลง หรือจะว่าไป ปู่เค้าชอบทุกสิ่งอย่างที่เป็นญี่ปุ่น ดูจากชื่อพ่อของผมก็ได้
"แล้วปู่ชวนน้าพลอยไปด้วยหรือเปล่าฮะ" ผมรู้ว่าปู่พยายามจะจับคู่พ่อกับน้าพลอย
"แน่นอนสิ โอกาสพิเศษอย่างนี้ วันนี้เป็นวันสำคัญมากของเรนเลยนะลูก" ปู่ทำหน้าตายิ้มย่อง
น้าพลอยเค้าก็น่ารักดี ตอนพ่ออยู่ญี่ปุ่นแล้วผมยังเด็กๆอยู่ น้าพลอยก็จะมาพาผมไปเที่ยวบ่อยๆ แต่สองสามปีหลังมานี่ ผมไม่ได้อยากออกไปไหนกับน้าพลอยแล้ว ผมไปเองคนเดียวได้ หรือก็อยากไปกับเพื่อนมากกว่า หรือไม่ก็อยากอยู่คนเดียวในห้องทำโน่นทำนี่
ส่วนพ่อจะชอบน้าพลอยหรือเปล่า อันนั้นมันก็เรื่องของพ่อ ไม่เกี่ยวกับผม
"อย่าลำเอียงสิครับคุณเรน ป้อนคุณจะละเม็ดอยู่ตัวเดียว เดี๋ยวคุณเค้าก็ท้องแตกตายหรอก" คุณมะพร้าวเดินเข้ามาตอนไหนไม่รู้ เขาเข้ามาปรามผม เมื่อผมช้อนตัวไอ้จะละเม็ดขึ้นมา แล้วป้อนอาหารเม็ดนั่นใส่ปากมันโดยตรง
มีคุณมะพร้าวนี่แหละที่เป็นคนคอยส่งเสียงตักเตือนผมในทุกๆเรื่อง ส่วนปู่นั้น… ไม่เคยเลย ปู่ไม่เคยดุผมเลย คิดว่าเพราะปู่อยากจะเอาใจผม ก็เมื่อก่อนผมได้เจอปู่แค่วันเสาร์อาทิตย์เท่านั้นนี่นะ
"ก็จะละเม็ดมันน่ารักที่สุดนี่ฮะ" ผมรักมันมาก มันอ้วนน่ารักดี
"ผมว่าคุณเรนขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่าครับ แม่บ้านเขาบ่นเรื่องเสื้อนักเรียนสีขาวของคุณเรนเปื้อนเป็นประจำเลย" แล้วคุณมะพร้าวก็เข้ามาหยิบเป้ของผมไปถือไว้
"ไปลูก ไปอาบน้ำตามที่คุณมะพร้าวเค้าบอก เออ โรงเรียนนี้เค้าก็แปลกดีนะ บังคับให้ใส่ชุดนักเรียน แต่ไม่บังคับเรื่องทรงผม" ปู่หัวเราะน้อยๆ มองผมด้วยสายตาเอ็นดู …อีกแล้ว
ผมลุกขึ้นแต่โดยดี บ้านนี้น่ะเราทุกคนต้องเชื่อฟังคุณมะพร้าว เพราะเขาเป็นคนดูแลทำทุกสิ่งอย่างให้พวกเราโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ผมยังคิดไม่ออกว่าถ้าบ้านเราขาดคุณมะพร้าวไป จะเป็นยังไง…


## คำสัญญา

กว่าพ่อจะกลับมาถึงบ้านก็เกือบทุ่ม! ก็ดี ผมเลยได้นั่งเคลียร์เกมไปหลายเลเวลระหว่างรอพ่อ แถมน้าพลอยก็ไม่ได้มาด้วย ทั้งๆที่น้าพลอยอุตส่าห์นั่งรอพ่อที่ทำงานเพราะจะกลับมาพร้อมกับพ่อ แต่พ่อดันไปบอกน้าพลอยในวินาทีสุดท้ายว่าวันนี้พ่อปวดท้อง เราคงจะไม่ได้ออกมากินข้าวนอกบ้านกัน น้าพลอยคงกลับบ้านไปด้วยความเสียใจ ผมรู้ว่าน้าพลอยอยากจะมีส่วนร่วมกับพวกเรา
ผมไม่รู้ว่าพ่อปวดท้องจริงหรือเปล่า แต่… ในที่สุดเราก็ออกมากินซูชิกันแค่สี่คน
ร้านซูชิที่เราไปกินกันเป็นร้านไม้ๆ กั้นเป็นห้องๆเป็นแถวๆสไตล์ญี่ปุ่นจ๋า เป็นโต๊ะแบบนั่งกินกับพื้น ปู่เขาคงชอบอะไรแบบนี้ แต่ผมนั่งแล้วเมื่อย
"พ่อว่า เรนน่าจะไปตัดผมให้สั้นๆดีไหม"
พ่อวุ่นวายกับการพยายามคีบข้าวปั้นหน้าปลามากุโร่ไม่พอ ยังมาวุ่นวายกับหัวผมอีก
"ตัดให้สั้นเหมือนพ่อเหรอ ไม่เอาหรอก" ผมไม่สนใจอะ
"หรือเราย้ายเค้าไปเรียนโรงเรียนเทศบาลดีครับคุณราเชนทร์ จะได้รู้รสของการหัวเกรียน" พ่อผมหันไปยุยงปู่อีก นี่พ่อเขาโกรธแค้นอะไรในทรงผมเท่ๆของผม
"มีโรงเรียนอุบาทว์อย่างนั้นด้วยเหรอพ่อ ที่บังคับให้เด็กตัดผมเกรียนน่ะ"
ความจริงผมก็รู้แหละ ว่าเด็กโรงเรียนอื่นเค้าต้องตัดผมสั้น เวลาไปเดินที่เซนทรัลลาดพร้าวก็เห็นอยู่ แต่ผมต้องไม่ยอมพ่อ
"คุณเรนครับ นี่คุณโลกสวยจนเคยตัวสินะครับ ไม่เคยรับรู้ว่าเด็กๆคนอื่นๆน่ะเค้าไม่ได้ทำอะไรตามใจเหมือนที่คุณทำได้นะครับ" พ่อชอบบอกว่าผมเอาแต่ใจตัวเอง
"ช่วยไม่ได้หรือเปล่า ก็อยากยอมรับกฎบ้าบอคอแตกนั่นกันเอง ผมสั้นมันทำให้เรียนเก่งขึ้นด้วยเหรอ" ผมยังงงๆที่เด็กคนอื่นเขายอมกันได้ยังไง
"แหม คุณเรนครับ พ่อแม่คนอื่นเค้าไม่มีตังค์ส่งลูกเรียนนานาชาติกันทุกคนนะครับ ขอวาซาบิเพิ่มด้วยครับ" พ่อขอวาซาบิเพิ่มเป็นรอบที่สามแล้ว
"งั้นก็ต้องรวมตัวกันคุยกับครูว่าเราจะไม่ยอมตัดผมสั้น" ผมยักไหล่ ผมก็คุยกับครูทุกทีเรื่องนี้ตอนอยู่โรงเรียนเก่า
"แล้วก็รวมตัวกันประท้วง จนโรงเรียนเชิญออกใช่ไหมครับ" พ่อผมดูเหมือนจะไม่ยอมเลิกราจากเรื่องหัวของผม
"นี่พ่อเป็นอะไรกับหัวของผมอ่ะ"
"ก็รำคาญไง"
"ก็พ่อก็อย่ามองดิ ก็มองจานเทมปุระไปก็ได้" ผมเลื่อนจานเทมปุระไปข้างหน้าพ่อ
"ไอ้เรน!" พ่อเริ่มขึ้นเสียง
"เอ้อ พ่อลูกคู่นี้ จะคุยกันดีๆบ้างไม่ได้หรือไงวะ" เสียงปู่เหมือนจะดุพวกเรา แต่ผมรู้ว่าปู่กำลังมองผมอย่างเอ็นดู
นั่นไง จริงด้วย ปู่มองผมด้วยความรักไม่พอ ปู่ยังคีบชิ้นปลาทูน่ามาวางไว้ในจานผม แถมด้วยหัวไชเท้าฝอย
"วันนี้ผมกินเหล้าสาเกได้ใช่ไหมฮะปู่" ผมหันไปทางปู่ วันนี้เป็นวันพิเศษมากมาก เราจะฉลองกันด้วยเหล้าสาเก
"เดี๋ยว เดี๋ยว นี่คุณครับ คุณเพิ่งจะอายุสิบห้านะครับ กฎหมายเขาต้องสิบแปดถึงจะซื้อเหล้าได้" ว่าแล้วว่าคุณเซนเขาจะต้องรีบมีความเห็น พ่อผมเขาขัดผมทุกเรื่อง
"ก็ผมไม่ได้เป็นคนซื้อ ปู่ซื้อ แล้วอีกอย่างมันต่างกันยังไงอ่ะ ทำไมสิบแปดกินเหล้าได้ แล้วสิบห้ากินเหล้าไม่ได้" ผมยักไหล่อีกรอบ เวลาพูดกับพ่อ ผมจะชอบยักไหล่ ผมรู้ว่ามันทำให้พ่ออารมณ์เสียทุกครั้งที่เห็น
"เอาสิ มะพร้าวเรียกคนเสิร์ฟมาหน่อย"
ปู่ซึ่งนั่งยิ้มเงียบๆมาโดยตลอด หันไปหาคุณมะพร้าวซึ่งก็นั่งยิ้มเงียบๆมาโดยตลอดเช่นกัน ผมว่าปู่กับคุณมะพร้าวเขาชอบฟังผมกับพ่อเถียงกัน
"นี่พ่อตามใจมันขนาดนี้เชียวหรือครับ จะให้เด็กมันกินเหล้าเหรอ นี่พ่อมีลูกอย่างผมคนเดียวไม่เข็ดใช่ไหมครับ" พ่อผมโวยวาย
"…" ปู่ผมไม่ตอบ
"คุณมะพร้าวครับ จะให้เจ้าเด็กน้อยนี่กินเหล้าหรือครับ" เมื่อปู่ไม่แยแส พ่อจึงหันไปมีความหวังที่คุณมะพร้าว
"คุณเรนแกขอมาหลายครั้งแล้วครับ เราก็ไม่เคยให้กินเลย แต่สัญญากันเอาไว้นานแล้วว่าจะให้ชิมวันนี้ น้อง น้อง สาเกสองจอกที่จองไว้ ถ้วยสี่ถ้วยจ๊ะ" คุณมะพร้าวเป็นผู้เฉลยสิ่งที่ผมกับปู่เคยคุยกันไว้ ก่อนจะเปิดบานเลื่อนประตูไปบอกพนักงานเสิร์ฟ
"ทำไมต้องเป็นวันนี้ มันสำคัญยังไงครับ" พ่อผมเขาถามคำถามที่ไม่น่าถามที่สุดในโลกขึ้นมา
"พ่อ! พ่อไม่รู้จริงๆหรือว่าวันนี้เป็นวันอะไร"
ผมไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อเขาจำไม่ได้ หรือว่าพ่อเขาอำเล่น
"วันอะไร"
"พ่อนึกดีๆสิ" ผมยังพยายาม ทั้งๆที่น้ำตากำลังรื้นขึ้นมาแล้ว
"วันอะไรกันเล่า ก็บอกมาสิ แกนี่กวนจริงๆ" ท่าทางพ่อดูเหมือนจะไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าวันนี้มันสำคัญยังไง
"พ่อจำไม่ได้จริงๆเหรอ" อารมณ์น้อยใจพุ่งขึ้นมาเอ่อท้นเต็มสองตา ปกติผมไม่เคยร้องไห้ง่ายๆ โดนต่อยหน้าเบี้ยวแค่ไหนก็ไม่เคยร้องไห้
แต่วันนี้ผมกลั้นน้ำตาไม่อยู่แล้ว
"จำอะไร" หน้าตาเขาเหมือนไม่เคยใส่ใจอะไรในโลกนี้
"พ่อจำวันเกิดผมไม่ได้ ผมไม่สน แต่พ่อจำวันเกิดปู่ไม่ได้ได้ยังไง" ผมตะโกนออกไป
"เรน!" ผมเห็นทั้งพ่อ ปู่ แล้วก็คุณมะพร้าวทำหน้าตกใจ
"ผมยังจำวันเกิดของพ่อได้เลย พ่อเกิดวันที่ 11 กุมภา เป็นวันชาติญี่ปุ่น ปู่เลยตั้งชื่อพ่อว่าเซน เพราะมันเป็นหลักปรัชญาของคนญี่ปุ่น"
ผมพรั่งพรูสิ่งที่จำได้ทั้งน้ำตา ผมชอบเวลาที่ปู่เล่าเรื่องของพ่อให้ฟัง แม้พ่อจะไม่ได้อยู่กับผมเหมือนพ่อคนอื่น แต่ผมไม่เคยโกรธพ่อ ปู่บอกว่าพ่อเขาต้องสร้างอนาคตที่ดีเพื่อพวกเรา เราต้องรอเขาได้ ผมก็เชื่อปู่
"เราสามคนเกิดเดือนเดียวกัน จำง่ายขนาดนี้ พ่อก็ยังจำไม่ได้อีก" ผมตะเบ็งเสียง พลางยกมือป้ายน้ำตา
"วันนี้เป็นวันเกิดของผมกับปู่ไง พ่อไม่เคยจำได้ ไม่เคยสนใจอะไรเลย วันนี้ถ้าปู่ไม่บังคับพ่อมา พ่อก็คงจะไม่มาแล้ว" ผมเห็นทุกคนนั่งอึ้งไป แต่ผมไม่สนแล้ว
"พ่อเป็นคนยังงี้ได้ยังไง พ่อไม่รักผม ผมไม่เคยแคร์ แต่พ่อไม่รักปู่ได้ยังไง ถ้าพ่อรักปู่ พ่อต้องจำวันเกิดปู่ได้สิ"
"เรน… พ่อ… ขอโทษ…" พ่อค่อยๆเอ่ยขึ้นมาอย่างตะกุกตะกัก หน้าตารู้สึกผิด
แต่ผมแม่งโคตรไม่อยากเห็นหน้าพ่อแล้ว พ่ออะไรวะ
ผมลุกขึ้นไปเปิดประตูบานเลื่อนไม้ ใส่รองเท้าแล้วเดินออกไปทางหน้าร้านอย่างรวดเร็ว
โคตรเสียใจเลย โคตรน้อยใจด้วย พ่อแม่งเคยรักผม เคยรักปู่บ้างไหม มีแต่ทำให้ปู่เดือดร้อน พ่อแม่ง… ฮือ ฮือ ฮือ ผมเรียกแท็กซี่กลับบ้านเองก็ได้ ไม่กลับบ้านกับพ่อแล้ว ฮือ ฮือ ฮือ
ผมเดินไปร้องไห้สะอึกสะอื้นไป และขณะที่ผมกำลังเดินผ่านลานจอดรถจะออกไปที่ถนนนั้น ก็มีวงแขนมาคว้าตัวผมทั้งตัวจากทางด้านหลังเอาไว้
"เรน จะไปไหน" เสียงพ่อพูดมานิ่งๆ
"พ่อไม่ต้องมายุ่งกับผม!" ผมพยายามสะบัดตัวออกจากความแข็งแรงของพ่อ ทำไมพ่อแม่งแรงเยอะนักวะ เห็นตัวสูงๆเพรียวๆ ทำท่าหล่อๆผมตั้งๆไปวันๆ ไม่นึกว่าจะมีแรงห้าวขนาดนี้
"ฟังพ่อก่อน"
พ่อจับไหล่ผมให้หันหน้ามาเผชิญหน้ากับพ่อ ผมเห็นพ่อทำหน้ายิ้มๆ ผมโคตรเกลียดแววตายิ้มเยาะๆนั่นจริงๆเลย
"ไม่ฟัง ขี้เกียจฟัง เบื่อฟังแล้ว"
ผมตะโกนใส่พ่อ พยายามจะเอามือไปแกะมือทั้งสองของพ่อที่จับไหล่ผมแน่นอยู่ แต่ทำไมมือของพ่อแข็งแกร่งอย่างนี้วะ
"จะบอกว่าเหล้าสาเกมาเสิร์ฟแล้ว จะกินหรือเปล่า คุณมะพร้าวเขาสั่งแบบร้อนมา มันต้องกินตอนนี้เลย เดี๋ยวจะเสียรสชาติ" พ่อตะโกนใส่ผมบ้าง
ผมชะงักไป เอาไงดี ผมรอคอยมาตลอดทั้งชีวิตที่จะได้ลิ้มรสสาเกในวันนี้
แต่ถ้ายอมกลับไปกะพ่อดีๆ ก็ไม่เท่อ่ะดิ
"คุณปู่บอกว่าอนุญาตให้กินวันนี้วันเดียวสองถ้วยเลย โปรโมชั่นเฉพาะวันนี้เท่านั้น" พ่อพูดต่อไปเรื่อยๆ
วันนี้วันเดียวสองถ้วยเลยเหรอ? ทีแรกผมนึกว่าปู่จะให้ชิมแค่ถ้วยเดียวเสียอีก
"สองจอกแรกที่คุณมะพร้าวสั่งมาเป็นสาเกจุนไมเฉยๆ แต่คุณปู่จะสั่งอีกสองจอกเป็นจุนไม ไดกินโจ้วด้วย นี่มันสาเกระดับซูเปอร์พรีเมี่ยมนะเว้ยเฮ้ย ขนาดอยู่ญี่ปุ่นพ่อยังหากินยากเลย มันแพงมากกกก" คราวนี้พ่อผมพูดหน้าตาจริงจังมาก
"หา จริงเหรอพ่อ" ผมเคยได้ยินชื่อสาเกตัวนี้มาก่อนว่ามันแพงที่สุดแล้ว ปู่เคยเล่าให้ฟัง
"เรนจะโกรธพ่อ พ่อไม่ว่า แต่เราจะพลาดสาเกของวันนี้ไม่ได้ ไม่งั้นเราอาจจะอดกินสาเกชนิดนี้กันทั้งชีวิต เพราะพ่อไม่ค่อยมีตังค์" แววตาของพ่อดูซีเรียสกว่าปกติ
จริงดิ มันแพงขนาดนั้นเลยเหรอ
"งั้นรีบไปกันเถอะฮะพ่อ เดี๋ยวปู่เปลี่ยนใจ" ผมรีบจูงมือพ่อออกเดินอย่างรวดเร็วกลับเข้าไปในร้าน
"เช็ดน้ำตาด้วย เดี๋ยวมันจะหยดลงในถ้วยสาเก แล้วเราจะอดชิมรสชาติดั้งเดิม" พ่อหันมาบอกผมยิ้มๆก่อนที่เราจะเปิดประตูบานเลื่อนเข้าไปหาปู่ที่กำลังนั่งรออยู่กะคุณมะพร้าว
ผมรีบเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตาให้แห้ง ผมกลัวสาเกแพงๆจะไม่อร่อย
เดี๋ยวตอนก่อนจะยกถ้วยสาเกขึ้นจิบ ผมจะต้องให้คุณมะพร้าวถ่ายคลิปเอาไว้ แล้วจะได้ส่งไปให้ไอ้ไอซ์กับไอ้คิวมันดู พวกมันจะต้องอิจฉาผมแน่ๆ พวกเราอยากกินเหล้ากันมานานแล้ว แต่ปู่บอกว่า การจะกินเหล้าให้ได้รสชาตินั้นต้องรอให้ถึงเวลาพิเศษมากๆก่อน แล้ววันนี้ก็ถึงเวลานั้นเสียที ปู่สัญญาเอาไว้ว่าจะให้ผมชิมเหล้าสาเกเมื่อครอบครัวของเราได้ฉลองวันเกิดของผมพร้อมหน้ากัน และปีนี้ก็เป็นปีแรกที่มีพ่ออยู่ด้วยในวันเกิดของผม
วันนี้เป็นวันที่ 29 กุมภา โอกาสอย่างนี้สี่ปีมีครั้ง แล้วถ้าครั้งหน้าเวียนมาอีกรอบ ผมไม่แน่ใจว่าเราจะได้ฉลองกันพร้อมหน้าอย่างนี้อีกหรือเปล่า วันนี้จึงเป็นวันสำคัญมากๆสำหรับผม
ปู่ให้ผมทุกอย่างที่ผมขอ เพียงแต่ปู่จะให้เมื่อถึงเวลา ซึ่งผมก็รอได้ เพราะทุกเรื่องที่ปู่สัญญากับผมไว้ ปู่ทำตามสัญญาเสมอ…


## ในวันฝนตก

เก้าโมงเช้า…
เจอน้องพลอยที่ห้องกาแฟ น้องพลอยไม่ทักทายเลย แย่จัง!
แต่วันนี้ไม่มีใครปริปากพูดเรื่องที่จตุจักรอีกแล้ว เยี่ยม!
บ่ายสองโมง…
เจอน้องพลอยที่ห้องกาแฟอีกรอบ น้องพลอยทำเป็นมองไม่เห็น อิหยังวะ!
สี่โมงเย็น…
งานเข้า! เยลลี่ทำงานพลาด บรรยากาศในออฟฟิศวุ่นวายมาก โฮก!
ห้าทุ่ม…
'แค่อยากจะรู้ว่าตรงที่เธอยืนนั้น มีฝนตกไหม…'
ฉันเดินร้องเพลงอย่างครึ้มใจเข้ามาที่ออฟฟิศ นี่ก็ห้าทุ่มกว่าแล้ว ข้างนอกฝนกำลังตกหนัก ฉันเพิ่งแยกจากแก๊งเพื่อนเก่าที่นัดเลี้ยงกันเนื่องในโอกาสวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่ง วันนี้คืนวันอังคารก็ต้องกรึ่มกันหน่อยไหมคะ พรุ่งนี้ก็วันพุธ มะรืนก็พฤหัส มะเรื่องก็วันศุกร์แล้ว เย้!
เผอิญฉันนึกขึ้นได้ว่าลืมแบตสำรองไว้ในออฟฟิศ เพราะชาร์ตทิ้งเอาไว้บนโต๊ะทำงาน นี่ต้องกลับมาเอาเพราะแบตโทรศัพท์หมดพอดี ชีวิตฉันคงก็เหมือนกับประชากรส่วนใหญ่ในโลกใบนี้ ที่ขาดมือถือไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียว และมือถือก็ต้องมีพาวเวอร์แบงค์อยู่เคียงข้างเสมอ
อีกอย่าง ออฟฟิศเราก็เป็นทางผ่านไปขึ้นรถไฟฟ้ากลับบ้านฉันอยู่ดี อา ดีใจจังเลย ที่ออฟฟิศของเราสิงสถิตอยู่ย่านท่องราตรี
'ถ้าเธอยิ้มฉันก็ดีใจ แค่ตรงนี้ฉันไม่มีใคร ในคืนที่ฝนโปรยลงมา…'
อารมณ์คาราโอเกะกับเพื่อนๆเมื่อกี้ยังค้างคาอยู่ ฉันตะโกนร้องท่อนฮุกก่อนจบเพลงดังก้องขณะเดินมาใกล้ถึงโต๊ะทำงาน ห้าทุ่มคืนวันอังคารอย่างนี้ไม่มีใครอยู่ในออฟฟิศแน่นอน
แต่เดี๋ยวนะ นั่นแสงอะไรวับๆแวมๆมาจากโต๊ะตัวที่อยู่ริมทางเดินที่อยู่เยื้องข้างหน้าโต๊ะฉัน
"คุณเซน!" เสียงเรียกอย่างประหลาดใจของฉันทำเอาคนหัวตั้งสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นจากถ้วยมาม่า
"นี่มานั่งกินมาม่าอะไรแถวนี้คะ ทำไมไม่กลับไปกินที่บ้าน"
ฉันปราดเข้าไปยืนจ้องมาม่าคัพถ้วยนั้น รสต้มยำกุ้งเสียด้วย แต่แน่ใจนะ ว่าที่นั่งท่าทางหิวโหยอยู่ริมทางเดินตรงนี้คือผู้บริหารบริษัทระดับร้อยล้าน
"ผมหิว"
คำตอบง่ายๆนั้นทำเอาฉันเอ็นดู แต่ฉันก็ยอมไม่ได้เวลาเห็นใครกินอาหารอะไรง่ายๆเกินไป
"แล้วทำไมไม่สั่งแกร็บฟู้ดคะ เลือกเอาผัดไทยประตูผียังได้ หรือจะปลาผัดขึ้นฉ่ายเจ๊เกียวบรรทัดทอง หรือจะเป็นข้าวผัดปลาดุกฟูลุงหลุยส์ท่าพระจันทร์ เค้าก็ผัดได้ร่วนดีนะคะ เดี๋ยวนี้เจ้าเด็ดๆในกรุงเทพเขามีส่งหมดแล้วนะคะ ว่าแต่คุณเซนโหลดแอพไว้หรือยังคะ"
"มาม่าง่ายดีครับ กินแล้วคิดถึงสมัยตอนเรียนที่โน่น" คนพูดท่าทางไม่ได้สนใจรายการอาหารนำเสนอยาวเหยียดของฉันสักนิด มีการยกถ้วยมาม่าขึ้นซดน้ำอีกต่างหาก
เฮ้ย! นี่มันคุณเซนโอปป้าอีโดฮยอนของสาวๆจริงๆเหรอวะ
ฉันถึงกับต้องลากเก้าอี้จากโต๊ะทำงานข้างๆมานั่งจ้องหน้าเจ้านาย รอยเจาะที่ติ่งหูสามรอยนั่นยังคลางแคลงใจฉัน คนอย่างคุณเซนเคยใส่ตุ้มหูถึงสามรู แถมยังเป็นถึงอดีตหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ไทย ก่อนจะผันตัวเองไปเป็นหัวหน้าแก๊งยากูซ่าที่ญี่ปุ่น
"ขอบคุณครับ" เขารับทิชชูที่ฉันยื่นให้ไปซับร่องรอยน้ำมาม่ารสต้มยำกุ้งที่เลอะขอบปากอยู่
"ผงชูรสทำให้ผมร่วงนะคะ"
ฉันต้องเตือนเขาบ้างแล้ว การกินมาม่ามันอาจทำให้เขาหมดหล่อ จะเสียดายมาก ถ้าอีกหน่อยโอปป้าคนนี้จะไม่เหลือผมให้ทำทรงตั้งๆแบบนี้อีกแล้ว
พอกลับมาเข้าสู่โหมดการทำงาน ผมทรงตั้งเด่ที่เป็นมิตรกับกาวลาเท็กซ์ก็กลับมาเหมือนเดิม แล้วดูเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเรียบที่ใส่มาวันนี้ นี่ใจคอจะมีเสื้อแค่ห้าตัวห้าสีสำหรับวันทำงานห้าวันจริงๆอะนะ ฉันสังเกตมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว คุณเซนเขาใส่อยู่แต่เสื้อสีเรียบไม่มีลวดลายใดๆ ห้าสีที่โชคดีนั้นได้แก่สีขาว ดำ เทา น้ำเงิน แล้วก็น้ำตาล หึ หึ สมแล้วที่มาสายมินิมอล
"ความเชื่อเรื่องผงชูรสนี่ เอามาจากไลน์กรุ๊ปผู้สูงวัยหรือเปล่าครับ" คราวนี้คนกินอิ่มแล้วเอนหลังไปพิงพนักท่าทางสบายใจ สายตานั้นดูยิ้มๆ แต่ไม่ใช่ยิ้มเยาะเหมือนที่เขาชอบทำเป็นประจำตอนที่เราเจอกันใหม่ๆ
ฉันเปิดกระเป๋าหยิบขวดน้ำแร่ออกมายื่นให้เขา เมื่อมองเห็นว่าแก้วน้ำบนโต๊ะนั่นว่างเปล่าปราศจากน้ำ
"ป่าวนะคะ เรื่องผงชูรสนี่ชั้นได้ยินมาตั้งแต่เด็กแล้ว ส่วนไลน์กรุ๊ปของตระกูล ช่วงนี้นี้มีแต่สวัสดีวันจันทร์ วันนี้วันพระ วิธีบริหารหัวเข่า กะสมุนไพรต้านมะเร็งค่ะ"
ไลน์กลุ่มของตระกูลลุงป้าน้าอาญาติพี่น้องของฉันเป็นอย่างนั้นจริงๆ ส่วนไลน์กลุ่มย่อยระหว่างฉันกับคุณลลนาและยัยลิสาน่ะรึ มีแต่เรื่องว่าเย็นนี้จะกินอะไรกันดี
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆ ขณะที่คนหน้าอ่อนรับขวดน้ำจากฉันไปยกขึ้นดื่มหลายอึก ก่อนจะใช้ทิชชูเช็ดปากขวดแล้วส่งคืนให้ฉัน
"ขอบคุณครับ ว่าแต่นี่น้ำแร่จริงๆ หรือคุณเอาน้ำธรรมดามากรอกใส่ขวดน้ำแร่ครับ"
อีตาบ้า! นี่รู้ได้ยังไงเนี่ย แต่รู้แล้วก็เงียบๆไว้ไม่ได้เหรอ ทำไมต้องพูดอะไรที่มันทำให้คนอื่นเค้าอับอายด้วย!
และเมื่อเห็นฉันทำหน้างอน ทำท่าเก็บขวดใส่กระเป๋าและกำลังจะลุกยืนขึ้น มือขาวเรียวนั่นก็รีบเอื้อมมาจับข้อมือฉันไว้
"อย่าเพิ่งงอนสิครับ ผมแค่อยากรู้จริงๆ รสชาติมันอร่อยดี แต่มันก็ไม่เหมือนน้ำแร่ที่ผมกินตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น น้ำแร่ที่นั่นรสชาติมันจะเฝื่อนๆกว่านี้"
สายตาที่จริงใจนั่นทำให้ฉันต้องนั่งลงอีกครั้ง พร้อมกับสารภาพออกไป
"เอาน้ำขวดที่บ้านเติมค่ะ ที่ใช้ขวดนี้เพราะเค้าออกแบบรูปทรงมาสวยดี เบาด้วย พกง่าย"
"ครับ ถึงว่า…" สายตานั้นยิ้มๆ ปากเรียวๆนั่นก็ยิ้มๆ
"เอ้อ แล้วก็… เมื่อกี้ชั้นไม่ได้งอนนะ เรื่องแค่นี้เอง ไม่ถึงกับต้องงอนกันหรอกค่ะ สบายๆ"
ฉันทำหน้าเชิ่ดๆแบบไม่ถือสา ต้องรีบรักษาภาพลักษณ์ไว้หน่อย เดี๋ยวจะมาหาว่าฉันเป็นคนแก่ขี้งอน
"ครับ ไม่งอนก็ไม่งอน" คราวนี้สายตายิ้มเยาะกลับมาอีกแล้ว
โอ๊ย รำคาญ!
"เอ้อ แล้วนี่คุณลลินเข้ามาบริษัททำไมครับ"
"อ๋อ เข้ามาเอาพาวเวอร์แบงค์ค่ะ นี่เกือบลืมแล้วนะคะ มัวแต่มานั่งดูคุณเซนกินมาม่า"
"ครับ อายุมากขึ้น ความจำก็จะเริ่มแย่ขึ้นอย่างนี้ล่ะครับ"
โอ๊ย เบื่อ!
"งั้นชั้นกลับล่ะนะคะ" ฉันจับกระเป๋า คราวนี้ลุกขึ้นจริงแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงานของฉันเอง
"อ้าว งอนอีกแล้ว" เสียงนั้นไล่หลังมา ไม่ต้องเห็นกับตาก็รู้ว่าเสียงนั่นมาพร้อมกับสายตายิ้มๆแน่นอน
"ไม่ได้งอน!" ฉันพูดโดยไม่หันไปมอง โคตรรำคาญเลย บ่องตง!
ฉันปลดสายชาร์ตจากวัตถุสี่เหลี่ยมแบนนั่น เก็บเจ้าตัวปัญหาเข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว แล้วเดินผ่านหน้าคุณเซนไปเพื่อมุ่งตรงไปที่ทางลงบันได
"ไปนะคะ บาย!"
"งั้นเดี๋ยวผมกลับด้วยดีกว่าครับ ดึกแล้ว ฝนตกด้วย"
ฉันได้ยินเสียงอาการกุลีกุจอลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วก็ได้ยินเสียงพับฝาโน้ตบุ๊คปิดลงโดยทันที
"ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นกลับคนเดียวได้ แถวนี้ชั้นเชี่ยวชาญ" ฉันหันกลับมายิ้ม พลางยักไหล่
โถ จะมาทำดีกับฉันกลบเกลื่อนความจิกกัดของตัวเองล่ะสิ แหม ฉันไม่ซาบซึ้งง่ายๆหรอก
"อ่อ ผมไม่ได้เอาร่มมาน่ะครับ แต่คิดว่าคุณลลินคงมีร่มมาด้วย เพราะเห็นเข้ามาตัวไม่เปียก ก็เลยอยากอาศัยติดร่มไปด้วยจนถึงรถไฟฟ้า"
เอ่อ… นี่ไม่ได้เป็นห่วงฉันหรอกรึ
แต่ก็นับว่าช่างสังเกตมาก ฉันกางร่มทิ้งไว้ที่ข้างล่างทางเข้าอาคาร แล้วค่อยเดินเข้ามา เพราะไม่อยากให้ออฟฟิศเปียกจากรอยหยดของน้ำจากร่ม
"แต่ถ้าคุณกลัวว่าเดินกับผมแล้วจะมีคนเอาไปนินทาอีก ก็ไม่เป็นไรครับ"
น้ำเสียงนั่นดูเป็นห่วงเป็นใย นี่ฉันเลิกสนใจเรื่องเม้าท์มอยเรื่องนั้นไปแล้วนะเนี่ย
"แหม คุณเซน คุณก็เห็นว่าบริษัทเราไร้สาระกันขนาดไหน ถ้าเราถือสา สุขภาพจิตของเราจะป่วยมาก เราคงต้องยอมรับสภาพกันแล้วล่ะค่ะ เพราะยังไงเราก็ต้องทำงานด้วยกัน ถ้าคิดจะแคร์ขี้ปากของคนที่นี่ ไม่ฉันก็คุณเซนลาออกจากบริษัทไปเลยน่าจะดีกว่าค่ะ"
ฉันเห็นคนตาเรียวนั่นหัวเราะน้อยๆเมื่อฉันพูดจบ โอเค งั้นแปลว่าเขาเข้าใจและเห็นด้วย ฉันจึงพูดต่อ
"เรามาเปิดใจเรื่องนี้กันดีกว่าค่ะคุณเซน ไหนๆคุณเซนก็เอ่ยขึ้นมาละ ตั้งแต่เกิดเรื่องเรายังไม่ได้เคลียร์กันเลย"
ฉันเป็นคนที่ไม่คิดจะใช้ชีวิตตามข้อกำหนดของคนอื่น ประเภทกลัวว่าคนโน้นคนนี้จะคิดอย่างโง้นอย่างงี้ เลยไม่กล้าทำอย่างงี้อย่างโง้น ไม่ใช่ฉันแน่ๆ
"คุณเซนไม่ต้องกลัวนะคะ ชั้นไม่ใช่คนที่ชอบคิดมโนไปไกลในเรื่องของความสัมพันธ์ชายหญิง เพื่อนก็คือเพื่อนค่ะ" พูดมาถึงตอนนี้ก็เห็นคนตาเรียวเค้าฟังนิ่งๆ
"เดินกางร่มคันเดียวกัน ก็คือการเดินกางร่มคันเดียวกันเพราะฝนมันตก ก็แค่นั้น ไม่มีอะไรแปลก แต่ถ้าฝนไม่ตก และแดดไม่ออก แต่เรายังคงเดินกางร่มคันเดียวกัน อือม์ อันนั้นน่าคิด"
คราวนี้ฉันเห็นเขาหัวเราะออกมาจนเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ
"ว่าแต่คุณเซนเถอะค่ะ ชั้นว่างานนี้คุณเซนน่าจะเสียหายมากกว่าชั้นนะคะ คนพิเศษของคุณเซนเค้าอาจจะกำลังไม่สบายใจอยู่หรือเปล่า"
ฉันคิดงั้นจริงๆนะ ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเค้ากับน้องพลอยเป็นยังไง เค้าอาจจะหมั้นหมายกันอยู่ลับๆก็ได้
คราวนี้คนตาเรียวหยุดยิ้ม แล้วจ้องหน้าฉันนิ่งๆ
"ผมไม่มีคนพิเศษ"
โอ้ว เป็นประโยคที่สั้นได้ใจความสมบูรณ์ครบถ้วน
"ไปกันเถอะครับ นี่ผมไม่รู้ว่ารถไฟฟ้าวิ่งถึงกี่โมง คุณลลินจะขึ้นรถไฟฟ้ากลับใช่ไหมครับ"
อือม์ คุณเซนจะติดร่มไปด้วยก็ดี มีคนกางร่มให้เก๋ๆ ฉันนึกไปถึงภาพสวยๆจากซีรีส์เกาหลี คุณเซนคงจะเป็นสุภาพบุรุษกางร่มให้ฉันเดินสวยๆไปตลอดทาง คริคริ…
ห้าทุ่มสี่สิบห้า…
แล้วเราก็เดินเคียงคู่กันไปยังสถานีรถไฟฟ้าท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกปรอยๆ
แต่คนที่ถือร่มน่ะคือฉัน!
เพราะคุณเซนเธออยากจะจูงจักรยานกลับไปด้วย ถ้าตัวสูงเท่าๆกันนะจะไม่ว่าอะไรเลย แต่นี่พ่อคุณสูงกว่าฉันเยอะ แถมยังสะพายเป้ที่หลังอีก ฉันเลยต้องยืดแขนไปสุดเพื่อให้ร่มบังฝนให้เราทั้งสองคนบวกเจ้าเป้นั่น ดีนะที่ร่มของฉันคันใหญ่มาก
เราเดินคู่กันมาเงียบๆ แต่แล้วเมื่อเกือบจะถึงสถานีรถไฟฟ้า คนตัวสูงก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน
"เมื่อกี้คุณลลินร้องเพลงเพราะดีนะครับ" นี่จงใจพูดแขวะกันให้ฉันได้อายอีกแล้วใช่ไหม
แต่นึกแล้วมันก็น่าอายจริงๆ ฉันแหกปากตะโกนร้องเพลงลั่นซะขนาดนั้น แล้วที่สำคัญ ฉันเต้นไปด้วยนี่สิ
"เอ่อ ก็ชั้นไม่รู้ว่าจะมีใครนั่งทำงานเว่อร์วังอยู่ที่ออฟฟิศจนถึงห้าทุ่มคืนวันอังคารน่ะสิคะ"
นี่! ได้ทีฉันต้องตอบโต้ไปบ้าง
"ครับ นั่นสินะ เผอิญผมใจร้อน อยากได้คำตอบจากโรงงานเล็กๆที่ยุโรป เขาบอกว่าจะติดต่อกลับภายในวันนี้ ผมเลยนั่งรอโทรศัพท์จากเขา กลัวพลาด อยากจะให้เขารู้ว่าเราอยากให้เขาผลิตซิปตัวนี้ให้เราด่วนมากจริงๆ แล้วก็เราจะได้สั่งผลิตให้จบๆไป"
คำตอบเรียบๆของเขาทำเอาฉันตัวชา เรื่องนี้มันเกิดจากความผิดพลาดของแผนกฉันเองนี่นะ
เมื่อตอนเย็นก่อนเลิกงาน ฝ่ายจัดซื้อได้รับโทรศัพท์จากทางซัพพลายเออร์เจ้าใหม่ว่าไม่สามารถส่งของให้เราตามกำหนดได้ มันเป็นซิปลวดลายดอกไม้สีพาสเทลที่ฉันต้องสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับผลิตโซฟารุ่น Limited Edition ที่เราได้รับออเดอร์สั่งทำพิเศษล็อตใหญ่มาจากลูกค้าอินทีเรียดีไซน์เจ้าประจำ
ฉันมอบหมายให้น้องเยลลี่เป็นคนไปจัดการหาซัพพลายเออร์มาเพื่อผลิตซิปรุ่นพิเศษนี้ให้เราโดยเฉพาะ ซึ่งโดยปกติแล้วเราจะต้องหาซัพพลายเออร์เจ้าอื่นเตรียมสำรองไว้อยู่เสมอทุกครั้ง แต่ครั้งนี้เยลลี่กลับลืม และฉันก็ลืมกำชับไปอีกที นั่นแปลว่าเราได้ฝากความหวังไว้กับซัพพลายเออร์เจ้านี้เพียงเจ้าเดียว
เรื่องนี้ตรงเข้าสู่หูของคุณเซนอย่างรวดเร็ว เพราะเป็นออเดอร์สำคัญสำหรับห้องพักในโรงแรมหรูที่มีกำหนดการเปิดซึ่งไม่สามารถเลื่อนออกไปได้ คุณเซนรีบสั่งให้ฉันหารายชื่อโรงงานจากทั่วทุกมุมโลกที่มีความสามารถจะผลิตเจ้าซิปชนิดพิเศษมาให้ได้ แล้วเธอจะเป็นคนปิดดีลตกลงราคากับโรงงานพวกนั้นเอง
ฉันใช้เวลาทั้งเย็นวุ่นวายใช้คอนเนคชั่นที่มีจากการทำงานมาทั้งชีวิต ติดต่อโดยตรงไปหาโรงงานผลิตซิปหลายที่พร้อมทั้งส่งแบบตัวอย่างไปให้ดู จนในที่สุดก็ได้รายชื่อโรงงานที่รับจ้างผลิตซิปแบบพิเศษมาสี่ห้าแห่งจากหลากหลายประเทศ จึงรวบรวมส่งไปให้คุณเซนได้ในตอนหกโมงเย็น
แล้วฉันก็ออกไปลั้ลลาปาร์ตี้คาราโอเกะเมากรึ่มกับเพื่อนๆอย่างสบายใจ ก็ทำงานเสร็จแล้วนี่นา รอเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าค่อยกลับมาตามเรื่องต่อก็ยังทัน แต่ปรากฏว่าในขณะที่ฉันเฮฮาอยู่กับเพื่อนๆ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันคนนี้กลับนั่งรอโทรศัพท์ตอบกลับจากบรรดาโรงงานเหล่านั้น เขาอยู่ออฟฟิศถึงห้าทุ่มเพื่อแก้ไขความผิดพลาดจากการทำงานของแผนกฉัน
ฉันหยุดเดินตรงริมบันไดขึ้นรถไฟฟ้า หันหน้าไปมองคนตัวสูงที่กำลังยืนจูงจักรยานอยู่ข้างๆ
"คุณเซน…"
"ครับ?"
"ชั้นขอโทษค่ะ มันเป็นความรับผิดชอบของชั้นเอง แต่ชั้นกลับไม่ได้ใส่ใจเท่าที่ควร"
จริงอยู่ ฉันรู้สึกผิดที่ไม่รอบคอบกับลูกน้อง แต่… มันมีอะไรมากกว่านั้น
ยอมรับกันตรงๆเลยก็ได้ อันที่จริงฉันเริ่มรู้สึกหมดไฟแล้วต่างหาก ทำงานมาสิบกว่าปีที่เดิมจนเข้าสู่โหมดคอมฟอร์ทโซน จะเรียกได้ว่าสบายจนเคยตัวแล้วก็ได้ ความกระตือรือร้น ความรอบคอบในการงานเริ่มห่างหายไปเรื่อยๆ
"เมื่อเย็นคุณก็ขอโทษไปแล้ว" น้ำเสียงนุ่มที่ตอบกลับมานั้นดูอ่อนโยนมาก
แต่เดี๋ยวนะ สายตานั่นก็ดูอ่อนโยนมากด้วย
"อย่าคิดมากครับ มันเป็นบริษัทของเรา เราก็ต้องรับผิดชอบร่วมกัน หรืออันที่จริง ผมต้องรับผิดชอบมากกว่าคนอื่น เพราะผมเป็นฝ่ายบริหาร"
"คุณเซน… คุณเป็นเจ้านายที่ดีจริงๆ"
ประสบการณ์จากการรู้จักคนมากมายของฉัน ฉันรู้ว่าเขาพูดจริง ไม่ได้สร้างภาพ แววตานั่นหมายความตามที่เขาพูดจริงๆ
"ผมไม่ได้เป็นเจ้านายที่ดีขนาดนั้นหรอกครับ อีกเหตุผลนึงก็คือ ผมอยากตอบแทนที่คุณมีน้ำใจช่วยเหลือผมเรื่องโจรขโมยกระเป๋าเงินด้วยครับ"
ถึงว่า… เมื่อตอนเย็นที่เขารับรู้เรื่องจากแผนกจัดซื้อ คุณเซนไม่ได้เอ่ยปากตำหนิใครเลย…
"คุณลลินคงเมื่อยแขนแย่ที่ต้องเดินกางร่มให้ผม ขอบคุณมากนะครับ ฝนหยุดพอดี เดี๋ยวผมขี่จักรยานกลับดีกว่า เจอกันพรุ่งนี้ครับ"
รอยยิ้มกว้างเห็นฟันเรียงเป็นระเบียบของโอปป้าตรงหน้า เป็นรอยยิ้มกว้างที่ฉันไม่ค่อยจะได้เห็น
มันเป็นรอยยิ้มที่… อื้ออออ น่ารักมาก!


## ของขวัญ

'คุณเซน… คุณเป็นเจ้านายที่ดีจริงๆ'
คำชมเชยแบบซื่อๆของคุณป้ายังก้องอยู่ในหัวผม มันเป็นสิ่งที่เจ้านายทุกคนอยากจะได้ยิน มันคือความสำเร็จที่มีคุณค่ามากกว่ายอดขายมากมายนัก แล้วก็ไม่น่าเชื่อว่าผมจะได้ยินมันจากคนที่มีท่าทีต่อต้านผมตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้าทำงาน
เอ… หรือคุณป้าเค้าพูดไปเรื่อยเปื่อย เค้ากะแค่จะหยอดๆผมเล่นหรือเปล่านะ ปกติเค้าเป็นผู้หญิงที่พูดทุกอย่างที่ใจคิดออกมาตรงๆ บางทีก็พูดจาดูซีเรียสเชียว อือม์ แต่บางทีก็เห็นชอบพูดเล่นไปเรื่อย
เฮ้ย แล้วทำไมผมต้องนึกถึงคนตาโตๆนั่นตลอดเวลาด้วย คุณเซนครับ คุณกำลังเดินหลงไปมาในห้างเอ็มควอเทียร์นะครับ
…วันนี้ผมอุตส่าห์รีบออกมาจากออฟฟิศเร็วกว่าปกติ เพื่อมาเดินหาซื้อของขวัญวันเกิดให้กับผู้ซึ่งเป็นที่รักทั้งสองคน
โอเค ผมอาจจะเป็นเจ้านายที่ดี แต่คงไม่ใช่พ่อที่ดีแน่ๆ คิดดูสิ ผมจำชื่อพนักงานทุกคนได้ แต่กลับลืมวันเกิดของพ่อตัวเองและของลูกตัวเองซะงั้น แล้วผมก็คุยกับคุณไมตรีเรื่องของงานได้เป็นนานสองนาน แต่ผมคุยดีๆกับลูกชายได้ไม่เกินสิบนาที
นึกถึงวันที่เห็นลูกชายร้องไห้เพราะผมจำวันเกิดเค้ากับปู่ไม่ได้ ทำเอาผมรู้สึกผิดลึกๆในใจ ไม่นึกว่าเจ้าลูกชายที่เห็นท่าทางห้าวๆหน้าตากวนโอ๊ยและไม่เคยเกรงกลัวใคร พอเอาเข้าจริง กลับน้อยใจพ่อที่จำวันเกิดปู่ไม่ได้ แล้วก็ร้องไห้ง่ายๆซะงั้น …เด็กหนอเด็ก
คืนนั้นผมรู้สึกผิดจนนอนไม่หลับทั้งคืน
เรนคงจะรักปู่มากกว่าพ่อ ผมรู้ตัวดี….
เฮ้อ! หลังจากมื้อซูชิฉลองวันเกิด เมื่อวานผมเลยตั้งใจว่าจะเลิกงานเร็วหน่อยเพื่อมาหาซื้อของขวัญ แต่ก็กลับมีปัญหาเรื่องงานที่ทำให้ผมต้องอยู่ออฟฟิศจนดึกดื่นเพื่อรอคำตอบจากทางโรงงานผลิตซิปที่ยุโรป เรื่องนี้เป็นความผิดพลาดอย่างเต็มๆของแผนกออกแบบ การสั่งวัตถุดิบจากโรงงานเดียวโดยไม่มีแผนสำรองเป็นความประมาทที่ไม่น่าให้อภัย
ยอมรับว่าเมื่อรู้เรื่องนี้จากแผนกจัดซื้อตอนก่อนเลิกงาน ทำเอาผมโกรธขึ้นมาหนึ่งแวบ แต่เมื่อเห็นสีหน้าแสดงการรับผิดและพยายามขอโทษขอโพยแทนลูกน้องของคุณลลินคนตาโตแล้ว ผมก็ต้องพยายามนับหนึ่งถึงสิบภายในใจ บางทีการทำงานที่ใดที่หนึ่งมานานๆก็อาจทำให้เราเลินเล่อและชะล่าใจ คงต้องเห็นใจคุณป้าเขาหน่อย
แล้วก็อีกอย่าง… ภาพของเธอที่วิ่งตามหัวขโมยที่จตุจักรวันนั้นยังติดตาผมอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ผมจะเอ่ยปากขอบคุณเธอ และพยายามจะตอบแทนเธอด้วยการเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเรือไปแล้ว แต่อันที่จริง ความประทับใจในความกล้าหาญของเธอกลับยังคงเด่นชัดอยู่ในใจของผม แต่ก็นะ เมื่อวานตอนเย็นเห็นหน้าตาเธอเคร่งเครียดกับการแก้ปัญหาแทนลูกน้องในแผนก แต่ไหงตอนห้าทุ่มกลับเดินกรึ่มร้องเพลงลั้ลลากลับเข้ามาในออฟฟิศ? คือไปกินเหล้าย้อมใจคลายเครียดว่างั้น?
เฮ้อ ไม่รู้เป็นอะไร เวลาผมเห็นใบหน้าร่าเริงที่มาพร้อมกับดวงตากลมๆโตๆอันสดใสนั่น ผมกลับรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างประหลาดทุกที
ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเข้าข่ายการบูลลี่ แล้วมันก็ทำให้เธอไม่พอใจ แต่ทำไมผมอดใจไม่ได้ ผมขอเข้าข้างตัวเองได้ไหม คือการได้แกล้งแหย่คุณป้าเรื่องความสูงวัยเนี่ย นับเป็นความบันเทิงใจเล็กๆน้อยๆหนทางเดียวในตอนนี้ที่ผมพอจะหาได้จากภาวะตึงเครียดจากงานการที่ต้องรับผิดชอบ แล้วอีกอย่าง คงเป็นเพราะผมแกล้งล้อเล่นเธอมาหลายต่อหลายครั้ง ไม่เห็นเธอเคยโกรธจริงๆจังๆซักที ทำเป็นงอนนิดๆหน่อยๆ แต่เผลอแป๊บเดียวก็หายแล้ว
คนแก่ก็งี้มั้ง งอนง่ายหายเร็ว
แล้วก็คงไม่เฉพาะผมเท่านั้นที่ชอบแหย่เธอเล่น ผมสังเกตเห็นพนักงานคนอื่นๆก็ชอบเข้าไปคุยเล่นกับเธอ นี่ผมก็สงสัยนะ ว่าตอนผมไม่อยู่ในออฟฟิศ คุณป้าเค้าได้ทำงานบ้างหรือเปล่า หรือคุยเล่นเรื่อยเปื่อยไปทั้งวัน?
"คุณเซนมายืนเหม่ออะไรแถวนี้คะ"
เฮ้ย เสียงคุ้นๆว่ะ คล้ายเสียงคุณป้า
นี่ผมคิดถึงคนตาโตคนนั้นจนมีอาการหูแว่วเชียวเรอะ?
แต่นั่นไม่ใช่เสียงแว่ว เพราะอยู่ๆตากลมโตสดใสก็โผล่มาข้างหน้าผม เอ้ยยยย ทำไมอายุยืนอย่างนี้ มาจากไหนเนี่ย!
"คุณลลินมาช้อปปิ้งหรือครับ" เมื่อหายตกใจแล้ว ผมจึงทักทายออกไป
เธอคงจะมาหาซื้อเสื้อผ้าตามประสาผู้หญิง คิดว่าห้างนี้น่าจะมีเสื้อผ้าลายดอกไม้ขายอยู่เยอะ
"โอว ช้อปที่นี่คงไม่ไหวมั้งคะ ชั้นไม่เหมาะกับของหรูๆหรอกค่ะ คุณเซนอย่าไปบอกใครนะคะ ความจริงแล้วชั้นชอบเสื้อผ้ามือสอง ยิ่งพวกที่มาจากญี่ปุ่นนะคะ ชอบมากกกกก"
อยู่ดีๆคุณป้าก็พรั่งพรูความในใจเรื่องรสนิยมการแต่งกายให้ผมได้รับรู้
แต่ก็จริงของคุณลลินเขา ห้างสรรพสินค้าในกรุงเทพนี่มันช่างหรูหราใหญ่โตจริงๆ ช่างสวนทางกับรายได้เฉลี่ยของประชากรยังไงก็ไม่รู้แฮะ นี่ผมยังสงสัย ใครกันที่มาช้อปปิ้งที่ห้างแพงๆแบบนี้ คนกรุงเทพเขามีเงินเยอะกันขนาดนั้นเลยรึ
"รวมถึงชุดที่ใส่ไปทำงานด้วยหรือครับ" ผมอดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองชุดกระโปรงยาวกรอมเท้าลายดอกไม้ที่คุณป้าใส่มาวันนี้
"งั้นสิคะ เราต้องรู้จักมิกซ์แอนด์แมทช์ค่ะคุณเซน นี่ชุดลายดอกไม้เล็กๆสีม่วงพื้นขาวแบบนี้ ก็ต้องเข้าคู่กับสร้อยลูกปัดลูกใหญ่สีเหลืองเพื่อความไม่น่าเบื่อ เรื่องการจับคู่สีน่ะสำคัญนะคะ"
ผมก็ว่านะ ลายดอกไม้บางลายบนเสื้อผ้าของเธอมันคุ้นตาผมมาก อ้อ มาจากญี่ปุ่นนี่เอง ผมว่าผมเคยเห็นพวกแม่บ้านญี่ปุ่นเค้าใส่กัน ชุดกระโปรงเดี่ยวๆท่อนเดียวแบบนี้
แต่ก็แปลก งานออกแบบโซฟาของคุณลลินนี่เค้าเจาะตลาดกลุ่มไฮโซนี่นา แล้วผมเห็นเค้าชอบแต่งตัว ผมก็ยังนึกๆอยู่ว่าเขาน่าจะรสนิยมสูงแบบไฮเอนด์ไฮโซอะไรพวกนั้น
อือม์ จะว่าไป คุณตาโตเค้ารสนิยมดีใช่เล่น นี่มองไม่ออกเลยว่าชอบใส่เสื้อผ้ามือสอง รู้จักแต่งตัว สมกับที่เรียนมาทางศิลปะจริงๆ
"อ้าว แล้วถ้าไม่มาช้อปปิ้งแล้วมาทำอะไรครับ นวดเท้าเหรอ" ผมได้ยินมาว่าคนรุ่นนี้เขาชอบพากันไปนวดตัวนวดเท้า
"คุณเซน! ใครเค้ามานวดเท้าที่เอ็มควอเทียร์กันคะ นวดตลาดนัดแถวบ้านน่าจะเหมาะกว่านะคะ ชั้นนัดเพื่อนมากินข้าวค่ะ แต่โดนเพื่อนเทไปแล้ว เซ็งเลย"
อ้อ…
"ว่าแต่คุณเซนมาทำอะไรคะ เห็นยืนมึนงงเหมือนหลงทาง"
"เอ้อ ผมจะมาหาซื้อของขวัญวันเกิดน่ะครับ"
"อ๋อ ค่ะ งั้นตามสบายนะคะ ไม่กวนแล้วค่ะ บายค่ะ เจอกันพรุ่งนี้" แล้วคุณเค้าก็ทำท่าจะจากไปง่ายๆซะงั้น
"ดะเดี๋ยวครับ คุณลลิน!"
ผมเกิดไอเดียขึ้นมาฉันพลัน ให้คุณป้าช่วยเลือกของขวัญให้พ่อดีกว่า วัยเกือบจะใกล้เคียงกันน่าจะรู้ใจกัน ผมนี่กำลังมึนตึ๊บอยู่พอดีว่าจะซื้ออะไรให้พ่อกับเจ้าเรนดี…
"ซื้อชาดีไหมคะ ชาจีนหรือชาญี่ปุ่นน่าจะดี คุณราเชนทร์คงชอบ เอ ไม่รู้ว่าห้างนี้มีร้านขายชานำเข้าดีๆหรือเปล่า ขึ้นไปชั้นไหนดีนะ"
ไอเดียจากคุณลลินก็มาทันทีหลังจากผมเอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากเธอ
แล้วเธอก็พาผมเดินมาที่ข้างๆลิฟต์แก้วตรงโถงโปร่งกลางห้างที่มีดงต้นไม้เหมือนเถาวัลย์ เพื่อสอดสายตาไปตามชั้นต่างๆในห้างหรูนั้น
"พ่อผมเค้าเป็นเซียนด้านดื่มชาน่ะครับ ซื้อไปไม่ถูกใจก็กลัวเค้าไม่ดื่ม พ่อผมเอาใจยากนิดนึงครับ"
"โอเค งั้นเนกไทดีไหมคะ เอาลายแบบเรียบๆหน่อย ชั้นเคยเห็นคุณราเชนทร์ใส่ลายเรียบร้อยมากตอนมีประชุม เอ ชั้นไหนขายเสื้อผ้าผู้ชายนะ" คุณลลินแกพยายามมองไปรอบๆทั่วๆห้างอีกที
"ตอนนี้พ่อผมเค้าเก็บตัวมากเลยครับ แทบไม่ค่อยได้ไปงานสำคัญที่ไหน เกรงว่าจะไม่ได้ใช้เนกไทอีกต่อไปแล้ว"
"อือม์ งั้นเป็นกระเป๋าสตางค์ดีไหมคะ แบบกระเป๋าหนังดีๆนุ่มๆ ดีไซน์เรียบๆ เอ ชั้นไหนขายกระเป๋าสำหรับผู้ชายนะ" คราวนี้เธอออกเดินนำผมเพื่อตามหาแผนกขายกระเป๋าสตางค์
"เอ่อ คือ พ่อผมไม่ชอบพกเงินน่ะครับ ปกติไปไหนมาไหนกับคุณมะพร้าว เอ้อ คนสนิทประจำตัวเค้า คุณมะพร้าวจะเป็นคนจัดการตลอด"
"เอ้อ… โจทย์ยากจังเลยนะคะ" คนตาโตเริ่มยิ้มแห้งๆแหยๆ
บอกแล้วครับว่าพ่อผมเอาใจยาก
"เอ่อ คือ แล้ววันนี้ผมก็ต้องหาของขวัญให้ลูกชายผมด้วย เค้าเกิดวันเดียวกับพ่อผม"
ผมตัดสินใจบอกโจทย์ยากข้อสองให้กับคุณป้าไป ผมไม่คิดว่าเค้าจะมีไอเดียอะไรสำหรับเด็กผู้ชายอายุสิบห้า ผมอยากจะแค่ระบายความเหนื่อยใจว่าผมจะต้องหาของขวัญถึงสองชิ้นในวันนี้ เรื่องของการหาของขวัญนับว่าเป็นความยากลำบากในชีวิตของผมอีกหนึ่งเรื่อง
"เหรอคะ น่ารักจังเลย หลานชายเกิดวันเดียวกับคุณปู่ แล้วลูกชายคุณเซนอายุเท่าไหร่คะ" นัยน์ตากลมโตนั้นมีแววระยับระยิบและอบอุ่นยามเมื่อได้พูดถึงเด็กและคนชรา
แต่แปลกแฮะที่คุณป้าเธอไม่เห็นติดใจสงสัยถามถึงเรื่องแม่ของเจ้าเรน
ผมชักอยากจะรู้ซะแล้ว ว่าคนที่บริษัทเค้ารู้เรื่องของครอบครัวผมกันมากแค่ไหน…
"อายุสิบห้าครับ" ผมบอกอายุลูกชายไป
เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ตอนนี้เจ้าเรนมันก็ต้องสิบหกแล้วมั้ง เอ้อ ช่างมันเถอะ
"อือม์ เด็กอายุสิบห้า… แล้วแกชอบทำอะไรเป็นพิเศษคะ"
ผมพยายามนึก นอกจากเล่นเกมกับอ่านการ์ตูนแล้ว เจ้าเรนชอบทำอะไรอีกบ้าง
นึกไม่ออกแฮะ…
อ้อ รู้ละ!
"ผมว่าเค้าชอบเล่นสเกตบอร์ดนะครับ ผมเคยเห็นบอร์ดในห้องเค้า มันดูเก่าๆโทรมๆ งั้นผมซื้อบอร์ดใหม่ให้แกดีกว่า" ผมนึกกระหยิ่มยิ้มย่อง เฮ้อ โล่ง อย่างน้อยก็ได้ของขวัญเจ้าเรนละ
"อย่าเลยค่ะ ของอย่างนี้เค้าต้องมาเลือกเอง"
อ้าว ซวย คุณป้าไม่เห็นด้วยหรือครับ
"เอาเป็นเสื้อยืดเอาไว้ใส่เล่นสเกตไหมคะ แล้วก็ต้องเป็นเสื้อยืดลายไฟลุกช่วงโชติของยี่ห้อ Thrasher เห็นพวกนักเล่นสเกตเค้าฮิตกัน"
เชี่ย! คุณป้ารู้เรื่องพวกนี้ได้ไงครับเนี่ย!
แต่เหมือนคุณลลินจะรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่
"แหม ก็ชั้นกำลังจะไปเข้าคอร์สเรียนสเกตบอร์ดนี่คะ ก็ต้องศึกษากันบ้างว่าเสื้อผ้าแบบไหนที่ฮิปๆ จะให้เสื้อยืดลายดอกไม้ไปเล่นก็น่าจะโดนเด็กๆโห่เอานะคะ"
"โห งั้นอีกหน่อยก็ต้องมีป้าลินแข่งกับป้าเจี๊ยบแล้วสิฮะ หรือป้าเจี๊ยบแกคือไอดอลของคุณ คูลอ่ะ!" ผมหมายถึงป้าเจี๊ยบนักสเกตบอร์ดทีมชาติไทยวัย 62
"คุณเซน! คุณรู้ได้ไงคะเนี่ย ป้าแกเท่สุดๆ นั่นคือความใฝ่ฝันในวัยเกษียณของชั้นเลยนะคะ รู้มั้ยคะว่าป้าแกเริ่มเล่นสเกตบอร์ดตอนอายุ 57"
"อ๋อ วัยใกล้เคียงกับคุณลลินแล้วนะครับ อ้อ มิน่าล่ะ คุณลลินถึงอยากไปเรียนเล่นสเกตบอร์ดตั้งแต่ตอนนี้" ผมพูดหน้าตาย
ใจนึงก็อยากจะตบปากตัวเองที่ชอบไปบูลลี่เธอ แต่อีกใจนึงก็อดไม่ไหว และก็รู้ว่าต้องได้รับสายตาค้อนกลับมาจากคนข้างๆแน่ๆ
นั่นไง มาละ ท่างอนประจำตัว…
"โอเค ในที่สุดก็เรียบร้อยซะที มาเป็นทีมไฟลุกช่วงโชติเลยครับสำหรับคุณปู่และคุณหลาน หมวกแก็ปสำหรับคุณปู่ใส่ตีกอล์ฟ ส่วนแขนสั้นมีฮู้ดสำหรับเจ้าเรนใส่เล่นสเกตบอร์ด"
ผมสำรวจข้าวของในถุงอีกที ขณะเดินเข้ามาหาคุณลลินที่กำลังยืนดูสินค้าอื่นๆอยู่ภายในร้านขายสินค้าสำหรับนักสเกตบอร์ดนั้น
"หมวกนี่ล่ะค่ะเริ่ด คุณราเชนทร์ท่านน่าจะชอบ ชั้นจำได้ว่าเคยตามไปดูคุณราเชนทร์กับคุณไมตรีไปตีกอล์ฟด้วยกันหนนึง เห็นพวกนักกอล์ฟเค้าก็ใส่หมวกแก็ปกันทั้งนั้น แล้วก็เข้าคู่กับของคุณหลานด้วย" เธอท่าทางภูมิอกภูมิใจกับผลงานการเลือกของขวัญของตัวเอง
ผมเห็นด้วยกับของขวัญของพ่อ หมวกแก็ปที่เข้าธีมกะเสื้อของหลาน พ่อต้องชอบแน่ๆ อะไรก็ตามที่มีส่วนข้องเกี่ยวกับหลานชายคนโปรด พ่อผมเค้ายินดีทุกอย่าง
"ขอบคุณมากครับ"
ผมนึกดีใจที่เจอคนตาโตโดยบังเอิญที่นี่ ไม่งั้นผมต้องเสียเวลาเดินหลงไปมาอีกพักใหญ่
"คุณเซนว่าถ้าชั้นใส่เสื้อมีฮู้ดอย่างนี้ตอนเล่นสเกตบ้างจะโอเคมั้ยคะ" ดวงตากลมโตของเธอดูจริงจังและฝันไปไกลขณะยืนจ้องเสื้อมีฮู้ดลวดลายไฟลุกช่วงโชตินั้น
เอ้อ จะให้ตอบว่าอะไรดีล่ะฮะคุณป้า
"ผมก็เคยเห็นป้าเจี๊ยบแกใส่อยู่นะครับ" ต้องเลี่ยงๆไป และต้องเป็นคำตอบแนวให้กำลังใจ ให้เธอรู้ว่ายังมีเพื่อนวัยเดียวกัน
แล้วผมก็เห็นสายตานั้นเริ่มสับสน
"เอ้อ งั้นเรื่องเสื้อฮู้ดเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ แล้วนี่คุณเซนมีการ์ดอวยพรหรือยังคะ"
ห้ะ การ์ดอวยพร! นี่สมัยนี้เค้ายังให้การ์ดอวยพรกันอีกรึ ให้แค่ของขวัญก็พอแล้วมั้ง หรืออย่างมาก เดี๋ยวผมเขียนโน้ตสั้นๆใส่โพสต์อิทแปะแนบไป
"เสื้อนี่ หมวกนี่ ซักวันนึงมันก็เก่า เราก็ทิ้ง แต่การ์ดอวยพรนี่อยู่ตลอดไปนะคะ" เหมือนคุณตาโตคนข้างๆนี้เขาจะอ่านใจผมออก
"แต่ผมไม่รู้จะเขียนอะไร แล้วก็ไม่รู้จะซื้อการ์ดแบบไหน"
"คุณเซน!" คุณลลินเขาทำตาที่โตอยู่แล้วให้โตขึ้นไปอีก
"ใครเค้าซื้อการ์ดกันคะ ของอย่างนี้มันต้องทำเองค่ะ"
เฮ้ย ยิ่งไปกันใหญ่ ทำการ์ดเองเรอะ ฝันไปเถอะ มันกุ๊กกิ๊กไปหรือเปล่าวะ
"คือผมไม่มีอุปกรณ์น่ะครับ" ผมพยายามหาทางเลี่ยงที่ดูมีเหตุผล
"อูย ก็ที่ออฟฟิศเราไงคะ อุปกรณ์เพียบ อย่าลืมนะคะว่าชั้นอยู่ฝ่ายออกแบบ เราต้องทำโมเดลจำลองประกอบการออกแบบโปรดักต์อยู่แล้วค่ะ มีตัวอย่างผ้า มีกระดาษแข็ง คัตเตอร์ กรรไกร กาว ครบค่ะ"
"แล้วผมก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องงานศิลปะ" ไอ้เรื่องงานช่างตอกตะปูเลื่อยไม้น่ะผมสบายมาก แต่จะให้มานั่งทำการ์ดแผ่นเล็กๆมุ้งมิ้งๆ ผมคงไม่ไหวอะนะฮะ
"เดี๋ยวชั้นทำให้เองค่ะ" คุณป้าทำหน้าตื่นเต้น
"ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ"
"อูย ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ ชั้นชอบทำงานศิลปะทุกชนิด แล้วของขวัญเนี่ยเราก็ต้องจัดการห่อแบบสวยงาม คนรับจะได้ชื่นใจ ชั้นถนัดมากค่ะเรื่องการห่อของขวัญแบบเก๋ๆไม่มีใครเหมือน" คุณป้าทำหน้าเต็มใจ
"เอ้อ…" จะปฏิเสธยังไงดีวะ
"ไปกันเถอะค่ะ ออฟฟิศเราก็อยู่ตรงนี้เอง แล้วเดี๋ยวเราสั่งอะไรอร่อยๆมากินกันก่อนจะเริ่มมือทำกันนะคะ คุณเซนเลี้ยงชั้นแทนคำขอบคุณก็แล้วกัน ว่าแต่วันนี้คุณเซนอยากจะกินอะไรคะ ไม่เอามาม่าคัพแล้วนะคะ" โอ้ว แผนการณ์มาเต็ม ดูเหมือนเธอจะรวบรัดผมง่ายๆซะงั้น
แล้วมือเล็กนั้นก็คว้าแขนผมลากให้เดินตามไปอย่างรวดเร็ว
ดะ ดะ เดี๋ยวครับป้า ไม่เอา ไม่ไป!...


## เวลาของเราสองคน

สิบห้านาทีผ่านไป…
"คุณเซนเอาออส่วนด้วยไหมคะ เรามีหอยทอดแล้ว มีผัดไทยกุ้งสดห่อไข่แล้ว มีทะเลทอดกรอบแล้ว"
นี่เราจะมาทำการ์ดอวยพรกัน หรือจะมากินเลี้ยงกันครับป้า?
วันนี้ผมจะได้ทำการ์ดอวยพรให้ลูกชายผมกับพ่อผมไหมเนี่ย เหมือนคุณป้าตาโตเค้าจะมีไอเดียในการสั่งอาหารไม่จบสิ้น เอ หรือว่าพอสูงอายุแล้ว กระเพาะอาหารจะเริ่มหย่อนยาน เลยหิวมากกว่าคนปกติ
อือม์… น่าเห็นใจ
"คุณลลินสั่งตามสบายครับ ผมกินได้ทุกอย่าง" ผมพยักหน้าตามใจเธอไปงั้นๆ
ใจผมไม่ได้อยากมาด้วยเลยสักนิด แต่ขาเจ้ากรรมของผมมันกลับเดินตามเธอมาแต่โดยดี
เอ หรือว่าผมกำลังหิวเหมือนกัน
ป่าวหรอก อันที่จริงผมก็อยากหาโอกาสตอบแทนน้ำใจของเธอเรื่องที่จตุจักรด้วย แต่การจะเชิญไปเลี้ยงข้าวที่ร้านอาหารดีๆช่วงนี้เห็นทีจะยังไม่เหมาะ พฤติกรรมการร่ำลือของพนักงานในออฟฟิศนี้น่ากลัวเกินไป เลี้ยงข้าวกันในห้องออกแบบนี่แหละ น่าจะเป็นความบริสุทธิ์ใจที่เหมาะสมที่สุดแล้ว
"โอเค เรียบร้อยค่ะ ร้านนี้เจ้าดังเลย อยู่ไม่ไกลจากแถวนี้ด้วย รับรองมาเร็วและอร่อยเด็ดแน่นอนค่ะ"
คนตาโตเงยหน้าขึ้นมองผมหลังจากปฏิบัติภารกิจสำคัญเสร็จเรียบร้อย ท่าทางเธอมีความสุขที่ได้สั่งอาหารเยอะแยะ
ถือว่ามีเจ้ามือเลี้ยงล่ะสิท่า กินให้หมดด้วยละกันนะฮะ
เอ๊ะ หรือว่าผมให้เงินเดือนพนักงานน้อยไป ท่าทางคุณลลินเหมือนดีใจที่มีโอกาสได้กินฟรี
"ระหว่างรออาหาร ชั้นมีความภูมิใจอยากจะนำเสนอห้องออกแบบของเราให้คุณเซนได้ชมก่อน คิดว่าคุณเซนคงได้เดินผ่านๆห้องนี้ไปบ้างแล้ว ใช่ไหมคะ"
หลังจากออกมาจากห้างเอ็มควอเทียร์ เราก็ขึ้นรถไฟฟ้ากลับมาที่บริษัท แล้วคุณลลินเขาก็พาผมตรงขึ้นมายังห้องออกแบบแห่งนี้ ออฟฟิศของเราแยกส่วนที่เป็นห้องออกแบบมาอยู่ที่ห้องเล็กอีกด้านของชั้นสอง เนื่องจากห้องนี้ต้องการพื้นที่สำหรับเครื่องไม้เครื่องมือทำโมเดลจำลองรวมไปถึงอุปกรณ์ตัดเย็บสารพัด
ผมกวาดตามองไปรอบๆห้องอย่างสนใจ เคยเดินเข้ามาห้องนี้ในวันแรกที่เข้าทำงาน แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้สนใจอีกเพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องอื่น แต่วันนี้เจ้าของห้องเขาอยู่ด้วยและก็ยินดีพาทัวร์ห้อง ไหนมาดูกันซิว่าศักยภาพของทีมออกแบบทีมนี้มีอะไรบ้าง
"จักรเย็บผ้าตัวนี้ทันสมัยมากนะคะ เป็นระบบต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ เราสั่งมาจากญี่ปุ่น ทำลายปักได้หลากหลายรูปแบบ เอาไว้ออกแบบลายปักของพวกหมอนอิงที่เข้าคู่กับโซฟาของเราน่ะค่ะ"
หมอนอิงแบบปักรึ?
โอเค ดูย้อนยุคดี อันที่จริงผมก็เคยเห็นแบบหมอนอิงทุกแบบในแค็ตตาล็อกของบริษัทเราแล้วล่ะ ตอนที่เห็นยังคิดอยู่เลยว่า จะยกเลิกโปรดักต์นี้ดีไหม ทำไมจะต้องมาเสียเวลาปักอะไรเชยๆพวกนี้ด้วย
"ตอนนี้คนที่ใช้จักรตัวนี้คล่องที่สุดก็คงจะเป็นคุณเยาวลักษณ์น่ะค่ะ"
"อ่อ คนที่ชื่อเล่นว่าเยลลี่ใช่ไหมครับ" ไม่แค่เฉพาะชื่อจริง แต่ผมคิดว่าผมจำชื่อเล่นของพนักงานทั้งบริษัทได้ด้วย
"หูย คุณเซนจำชื่อจริงของน้องเยลได้ด้วย แบบนี้น้องเยลต้องปลื้มมากแน่ๆเลย" หน้าตาของคุณลลินเธอดูปลื้มใจแทนลูกน้องจริงๆ
แล้วก็ดูมีความสุข ยามที่ได้พูดถึงทีมงานของตัวเอง
"น้องเยลเย็บจักรเก่งมากค่ะ บ้านเค้าขายพวกอุปกรณ์ตัดเย็บอยู่ในสำเพ็ง พวกกระดุม ด้าย ไหม ซิป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับการเย็บผ้า ว่างๆคุณเซนไปเดินเล่นในสำเพ็งด้วยกันไหมคะ จะชวนคุณเซนไปเดินดูร้านพวกนี้ด้วยกัน หลายครั้งที่เราได้ไอเดียออกแบบใหม่ๆจากการเดินดูของในร้านพวกนี้ล่ะค่ะ"
สำเพ็ง! โซฟาของบริษัทเราราคาไฮโซขนาดนั้น แต่ไอเดียได้มาจากสำเพ็งเนี่ยนะ?
"ชั้นเก็บไอเดียมาจากทุกที่แหละค่ะ มองไปรอบๆตัวของเรา ทุกอย่างก็เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบได้ทั้งนั้น"
คุณลลินเธออ่านใจผมออกอีกแล้ว คงเห็นจากแววตาสงสัยของผมนั่นแหละ
"อื้ม ก็จริงครับ"
ผมตัดสินใจเก็บความคิดที่อยากจะโละทิ้งโปรดักต์หมอนอิงลายปักนี้เอาไว้ในใจก่อน เพราะเอ็นดูท่าทางของคนข้างหน้าที่กำลังลูบคลำจักรเย็บผ้าอย่างทะนุถนอมเบามือ
เค้าทำเหมือนว่าจักรเย็บผ้าตัวนี้มันมีชีวิตยังงั้นแหละ
อาการของคุณผู้หญิงตรงหน้าทำให้ผมนึกไปถึงคำพูดของคนญี่ปุ่นที่ว่า 'อิจิโกะ อิจิเอะ' ที่แปลว่า การพบเจอกันเพียงครั้งเดียว เพื่อนญี่ปุ่นหลายคนของผมยึดหลักนี้ในการดำเนินชีวิต พวกเขาคิดเหมือนกับว่า การที่เราได้เจอสิ่งของหนึ่งๆหรือใครคนหนึ่ง ใครจะไปรู้ นั่นอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายในชีวิตแล้วก็ได้ ดังนั้นเราควรจะปฏิบัติกับสิ่งๆนั้นหรือบุคคลนั้นๆให้ดีที่สุดในทุกครั้งที่ได้เจอ
หันกลับมามองที่คุณลลิน ตอนนี้เธอทำเหมือนกับว่าเธอจะได้เจอเจ้าจักรเย็บผ้านี่เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว หรือเธอจะล่วงรู้ความในใจของผม ว่าผมกำลังอยากจะยกเลิกเจ้าโปรดักต์ปักเย็บตัวนี้…
"แล้วโต๊ะเขียนแบบตัวใหญ่อย่างนี้ยังเก็บไว้ใช้กันอีกหรือครับ"
ผมหันไปทางโต๊ะตัวใหญ่ที่เอนทำมุมสี่สิบห้าองศาที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างนั่น
"เราใช้คอมพิวเตอร์ในการออกแบบกันเป็นส่วนใหญ่ก็จริงค่ะ แต่บางครั้งการวาดด้วยมือมันก็ทำให้หัวสมองเราแล่นได้ดีกว่าค่ะ ชั้นเอง บางครั้งที่ทำงานเครียดๆก็เบรกตัวเองจากงานแล้วมานั่งสเก็ตภาพเล่นๆที่โต๊ะตัวนี้บ้าง"
ตอนนี้คนตาโตเค้าเดินไปลูบคลำโต๊ะออกแบบนั่นด้วยความทะนุถนอมอีกแล้ว เอ้อ…
ว่าแต่คนอย่างคุณป้าเขาเคยเครียดกับการทำงานด้วยหรือ เห็นเขาเหมือนอารมณ์ดีตลอดเวลา คุยเล่นกับพนักงานทุกคนที่เดินผ่าน แล้วผมก็ไม่เคยเห็นเขาโวยวายกับใคร
…นอกจากกับผมคนเดียว
"สุกรีนี่มือเขียนแบบอันดับหนึ่งเลยนะคะ ความจริงแล้วเค้าจบสถาปัตย์ แต่ไม่รู้จักพลัดจับผลูยังไง แทนที่จะไปทำงานออกแบบบ้าน ก็กลายมาออกแบบเตียงนอน สุกรีเป็นคนที่ใช้โต๊ะตัวนี้มากที่สุด เค้าจะร่างแบบทุกสัดส่วนของเตียงอย่างละเอียดด้วยมือก่อนที่จะเอาไปลงโปรแกรมในคอม"
นั่นไง เผลอเป็นไม่ได้ ชื่นชมลูกน้องตัวเองอีกแล้ว แววตาระยิบระยับนั่นทำเอาผมรู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้
"นี่คุณเซนดูนี่ค่ะ สีไม้กล่องนี้เป็นกล่องแบบสองชั้น มี 120 เฉดสี ยี่ห้อ FABER-CASTELL รุ่นนี้ใช้วาดเป็นสีน้ำก็ได้นะคะ นี่ชั้นต้องฝากเพื่อนซื้อจากเยอรมันเลยล่ะคะ เมืองไทยไม่มีขาย คุณราเชนทร์แกใจดีอนุมัติให้ซื้อได้ เพราะชั้นบอกว่าสีไม้ที่คุณภาพดีระดับพรีเมี่ยมจะมีเนื้อสีที่ละเอียดกว่าสีไม้ทั่วไป มันช่วยให้ต่อมความคิดสร้างสรรค์ของเราแล่นฉิว นี่ตอนเอาบิลไปเบิกกับพี่เพ็ญแผนกจัดซื้อ แกบ่นแทบแย่"
ท่าทางตื่นเต้นเหมือนเด็กได้อวดของนั่นทำเอาผมแอบยิ้ม แล้วก็ตามเคย ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวของเธอมีความสำคัญไปหมด คุณเธอหยิบจับลูบไล้เจ้าบรรดาแท่งสีไม้นั่นด้วยแววตาอ่อนโยนราวกับเป็นลูกสาวลูกชายตัวน้อยๆ
"ราคากล่องละเท่าไหร่ครับเนี่ย"
ผมหยิบเจ้าแท่งไม้ขึ้นมาดูเล่นบ้าง มันพิเศษตรงไหนวะ ถึงกับต้องสั่งซื้อจากเยอรมันเชียวรึ
แต่จะว่าไป กล่องสีสองชั้นแบบนี้ก็ดูเท่ดี ผมนึกไปถึงเจ้าเรนลูกชาย เคยคุยๆกับพ่อเรื่องการเรียนของลูก เห็นพ่อผมเล่าว่าเรนมันมีแววทางศิลปะ วันนั้นตอนที่ผมเข้าไปในห้องของลูกก็เห็นมีภาพวาดกับอุปกรณ์สีต่างๆวางๆอยู่
"อือม์ ตอนที่ซื้อ กล่องละเกือบสองร้อยห้าสิบยูโร ตีเป็นเงินไทยก็เกือบหมื่นมั้งคะ"
ชิมัตตะ!"$%?=)8§&/(§$!!!
ถึงกับต้องอุทานว่า 'เชี่ยแล้ว' เป็นภาษาญี่ปุ่นกันเลยทีเดียว นี่บริษัทผมเสียเงินไปกับเรื่องไร้สาระขนาดนี้เชียวหรือ กะอีแค่สีไม้กระจอกๆพวกนี้เนี่ยนะ ราคาเกือบหมื่น!
"คุณเซนคะ ราคาอุปกรณ์ทำงานศิลปะน่ะ มันราคาแพงอย่างนี้เป็นปกติล่ะค่ะ"
อ้าว คุณป้าอ่านใจผมออกอีกแล้วนะฮะ
"ตอนเด็กๆผมจำได้ว่ากล่องละยี่สิบบาท"
"นั่นมันสีสำหรับเด็กๆเค้าใช้กันค่ะ มันแตกต่างกันมากนะคะ" เธอทำเสียงจิ๊จ๊ะราวกับว่าผมช่างไม่รู้เรื่องอะไรเสียเลย
'ธงชาติและเพลงชาติไทย เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นไทย…'
เฮ้ย เสียงเพลงชาติดังมาจากไหนวะเนี่ย
"อุ้ย น้องแกร็บมาส่งแล้วแน่ๆเลย ดีจัง กำลังหิวมาก" ท่าทางเธอตื่นเต้นดีใจ รีบเดินไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะใหญ่ใจกลางห้องขึ้นมาดู
อ่า มันคือเสียงเรียกสายที่ดังเข้ามือถือของเธอนั่นเอง
เอิ่ม ป้าครับ รักชาติขนาดนั้นเชียว…
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป…
ผมนั่งมองภาชนะหีบห่ออันว่างเปล่าของอาหารที่เราจัดการกันไปด้วยความพิศวง
ผู้หญิงวัยนี้เค้ากินดุเดือดอย่างนี้กันทุกคนเลยหรือ ที่ผ่านมาผมก็ไม่ได้มีเพื่อนผู้หญิงมากนัก มีบ้างที่ไปออกเดทกับสาวๆวัยเดียวกันหรือไม่รุ่นน้อง แต่ส่วนใหญ่เกือบทุกคนจะกลัวอ้วนและเน้นกินพวกสลัดกันมากกว่า แต่คุณคนนี้เค้าเน้นของทอดนะฮะ
ผมมองคนรูปร่างผอมแห้งตรงหน้าด้วยความสับสน กินเยอะขนาดนี้ทำไมยังผอม มีพยาธิ? ระบบเผาผลาญดีเกินไป? ไทรอยด์? หรือลงพุง?
"โอเคค่ะคุณเซน ได้เวลาเริ่มภารกิจที่เราตั้งใจกันไว้ตั้งแต่แรกเสียที"
ดีฮะดี ผมเกือบลืมไปเลยว่าเรากลับมาที่ออฟฟิศนี่ทำไมกัน
แล้วคุณลลินเธอก็คว้าอุปกรณ์โน่นนั่นนี่มาวางเต็มโต๊ะไปหมด ทำเอาผมงงงวยไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อน
เฮ้อ! ผมกับงานศิลปะนี่ ไม่เข้าพวกกันอย่างแรง…
สองชั่วโมงผ่านไป…
"เอ๊! คุณลลินอย่าซนสิครับ ผมกำลังตั้งใจแปะอยู่"
ผมแอบตีมือผอมแห้งนั้นเบาๆ เขาจะมาวุ่นวายกับชิ้นงานของผมทำไมเนี่ย
"ก็คุณเซนทำผิดนี่คะ แผ่นสีดำนั่นตัดเตรียมไว้จะเอามาเป็นผมของคุณปู่ แล้วคุณเอาไปแปะเป็นกางเกงทำไมคะ นี่เราจะใช้กระดาษลายสก็อตนี่ทำเป็นกางเกงค่ะ"
"อ้าว ผมลืมไป แหม คุณลลินก็น่าจะเขียนบอกไว้ด้วยนะฮะ ว่ากระดาษสีอะไรเอามาตัดทำอะไร"
คนข้างๆของผมเขาใช้ดินสอร่างรูปของพ่อผมกับรูปของเจ้าลูกชายผมคร่าวๆบนการ์ดใบยักษ์ทั้งสองใบนั่น แล้วก็เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องตัดกระดาษแปะลงไปเป็นส่วนๆ และผมก็ต้องเป็นคนตัดแปะเองหมดทุกส่วน
"คุณเซนจะได้บอกคุณพ่อและคุณลูกชายของคุณเซนได้เต็มปากเต็มคำไงคะ ว่าคุณเป็นคนทำเองจริงๆ" คุณตาโตเธอว่างั้น
น่าแปลกที่เธอไม่ยักจะถามไถ่ซักไซ้ถึงเรื่องลูกชายของผม ผมรู้ว่าคนในออฟฟิศเค้าคงพูดลับหลังกันถึงเรื่องครอบครัวของผมอย่างแน่นอน แต่วันนี้ผมสังเกตได้ว่า คุณลลินเค้าดูจะระมัดระวังในการพูดเรื่องนี้กับผม เค้าแค่ถามคร่าวๆว่าลูกชายผมอายุเท่าไหร่ รูปร่างหน้าตาเป็นยังไง …แค่นั้น
หรือเค้ากลัวว่าผมจะสะเทือนใจ?
"แล้วผมสีฟ้าของคุณลูกชายนี่ ทำไมคุณเซนตัดแหว่งไปแหว่งมายังงั้นล่ะคะ ว้า ใช้การไม่ได้เลย งั้นเปลี่ยนใหม่ดีกว่า ใช้สีไม้ระบายแทนละกันค่ะ"
ซวยแล้ว เหมือนผมจะทำอะไรไม่เคยถูกใจคุณป้าตาโตเค้าเลย
"นี่ตอนเด็กๆคุณเซนทำยังไงกับชั่วโมงศิลปะคะเนี่ย" สายตานั่นดูแคลนผมเอาซะมากๆ
"อ้อ คุณมะพร้าว เอ่อ พ่อบ้านผม เค้าเป็นคนทำไปส่งครูให้ผมครับ" ผมสารภาพไปตรงๆ คนข้างๆเค้าเห็นฝีมือผมขนาดนี้แล้ว คงไม่มีอะไรต้องปิดบังกัน
"อื้ม มิน่า งั้นวันนี้คุณเซนต้องตั้งใจมากกว่านี้แล้วค่ะ มาค่ะ เดี๋ยวชั้นสอนระบายสีไม้ให้เป็นสีน้ำ ดูตัวอย่างก่อนนะคะ"
อื้อ ท่าทางที่คุณลลินเค้าจับดินสอสีไม้แล้วระบายนั้น ดูๆไปก็เท่ดีว่ะ
เฮ้ย! นี่ผมเป็นอะไรไป คนเรามันเท่ตอนจับสีไม้ได้ด้วยเหรอวะ
แต่ผมก็เผลอเอียงคอนั่งมองดูเธอระบายสีอย่างเพลิดเพลิน…
สามชั่วโมงผ่านไป…
"เฮ้ย สีไม้มันกลายเป็นสีน้ำได้จริงๆด้วย" นับเป็นความตื่นเต้นเล็กๆน้อยๆในชีวิตผมเลยทีเดียว
"คุณลลินดูครับ เป็นไงฝีมือผม"
ผมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่โชว์รูปเจ้าเรนที่ผมระบายผมสีฟ้าของลูกชายเองกับมือให้คนข้างๆดู ไม่คิดว่าตัวเองจะมีฝีมือทางด้านศิลปะกับเค้าเหมือนกัน ทำไมสีไม้ของคุณลลินนี่มันระบายง่ายจังเลยวะ ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆสีที่ผมใช้ระบายมันไม่ได้ติดกระดาษง่ายๆอย่างนี้นี่หว่า
"โอ้โห นี่มันฝีมือระดับที่ปิกัสโซ่เห็นแล้วต้องตะลึง โมเนต์เห็นแล้วต้องน้ำตาไหล อาจารย์เฉลิมชัยต้องร้องว้าว และอาจารย์ถวัลย์ดัชนีต้องขนลุก" นัยน์ตากลมโตนั้นระยิบระยับขึ้นมายามเมื่อเห็นผลงานของผม
แม้จะรู้ว่าเป็นคำป้อยอที่โอเว่อร์แปลกๆ แต่ผมก็หันไปยิ้มตาหยีให้กับคนตาโตนั้น
"เป็นไงล่ะ คุณควรจะภูมิใจในตัวประธานบริษัทของเราให้มากๆนะครับ"
"จริงๆคุณเซนยิ้มตาหยีแบบนี้ก็น่ารักดีนะคะ น่าจะยิ้มบ่อยๆ คุณเยาวลักษณ์เธอคงหัวใจละลาย"
เอ้อ…
ผมหุบยิ้มโดยทันที ชมกันซึ่งๆหน้าแบบนี้
เขิน…
"เห็นมั้ยคะบอกแล้ว สีของแพงมันย่อมคุณภาพดีกว่าค่ะ" นัยน์ตากลมโตนั้นระยิบระยับขึ้นมาอีกแล้ว
"อื้อ แต่เกือบหมื่นบาทนี่ มันแพงไปมั้ยครับ" ผมก็ยังคงไม่เห็นด้วยที่บริษัทเราจะมีของเล่นราคาแพงขนาดนี้ให้พนักงาน
"ใช่ค่ะ นี่ก็คิดอยู่เหมือนกัน ว่ามันแพงมาก" อ้าว ยอมรับซะง่ายๆงั้น
"อุ้ย ตายแล้ว! ลืมไปเลย" แล้วคุณเธอก็ทำเสียงตกอกตกใจ
"ฮะ? ลืมอะไรฮะ?"
"หนวดปลาหมึกชุบแป้งทอดค่ะ ตายละ นี่จะเหยิมไปหรือยังเนี่ย"
อะไรคือ 'เหยิม'?
"โอย ค่อยยังชั่ว ยังกรอบอยู่" สาวติสท์เปิดกล่องพลาสติกใสที่วางอยู่ข้างๆ ล้วงมือเข้าไปหยิบหนวดปลาหมึกทอดออกมาเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
อร่อยคนเดียวไม่พอ เธอหันมาทางผม ยื่นเจ้าหนวดทอดนั่นมาให้ผมอีกชิ้น
"คุณเซนไม่ลองชิมหนวดทอดของเจ้านี้ดูหน่อยหรือคะ อร่อยมากนะคะ"
นอกจากอาหารเมนคอร์สหลากหลายชนิดที่เธอสั่งมา แล้วเราทั้งสองคนพากันกินหมดเกลี้ยงแล้ว เธอก็ยังไม่ลืมที่จะสั่งของกินเล่นตบท้ายมาอีก
"ไม่ล่ะครับ ผมมือเปื้อนกาว ขี้เกียจลุกไปล้าง"
"อ้าว เปื้อนได้ไงคะเนี่ย กาวก็แค่บีบออกจากหลอด"
"ก็มันทาได้ไม่สุดกระดาษ ผมก็ต้องเอามือป้ายๆสิครับ เพื่อความเรียบเนียน"
"โอเค งั้นชั้นป้อนให้ก็ได้ค่ะ อ้าปากกว้างๆค่ะ"
ป้อนหนวดปลาหมึก?
เอ้อ…
ผมมองดวงตากลมโตนั้นอย่างจับผิด ถ้าประโยคนี้มาจากน้องพลอย ผมเดาได้ว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร แต่ถ้ามาจากคุณป้า…
ผมจ้องใบหน้าซื่อๆนั้นนิ่งๆ ดูไม่น่ามีพิรุธอะไรว่ะ
"ทำไมคะ หรือว่ารังเกียจมือชั้น อุ้ย ลืมไป โทษทีค่ะ เดี๋ยวหาส้อมก่อน" แล้วเธอก็วุ่นวายหาส้อมที่เผื่อว่าจะมากับถุงใส่กล่องปลาหมึกนั้น
"ไม่ต้องใช้ส้อมหรอกครับ ป้อนมาเลยครับ" ผมตัดสินใจเอ่ยไป
เพราะดูท่าทางจากที่เธอเคี้ยวกร้วมๆ เจ้าหนวดนี่ท่าจะอร่อยมาก และผมก็ไม่ได้กินหนวดปลาหมึกทอดมาหลายสิบปีแล้ว
"อื้อ อร่อยมากครับ"
หลังจากงับเจ้าหนวดทอดมาจากมือของเธอ ผมก็ต้องยอมรับในรสชาติอันกลมกล่อมนี้จริงๆ
"เห็นมั้ยคะ บอกแล้ว ถ้าจะเอาอีกบอกนะคะ ป้อนได้เรื่อยๆ เราต้องรีบกินให้หมดค่ะ เสียดาย มันใกล้จะเหยิมแล้ว"
โอเคฮะ มันใกล้จะเหยิมแล้ว ต้องรีบช่วยกันกิน
"งั้นป้อนมาได้เรื่อยๆเลยครับ"
นานแค่ไหนแล้ว ที่ผมไม่มีคนป้อนอะไรให้กิน…
เริ่มชักจะไม่แน่ใจ ว่าที่ผมยอมให้คนตาโตเธอป้อนเจ้าหนวดทอดให้ผมกินรัวๆ เป็นเพราะหนวดปลาหมึกชุบแป้งทอดเจ้านี้เค้าอร่อยจริงๆ
หรือเป็นเพราะจู่ๆ…
ผมก็เกิดอาการอยากอ้อนใครซักคน
…


## คำสำคัญ

เช้าวันศุกร์ แปดโมงสี่สิบห้า…
"คุณลิน ป้าชอบเก้าอี้ลายทางสีฟ้านะคะ นั่งนุ๊มนุ่มมากเลยค่ะ" วันนี้คุณป้าผ่องแม่บ้านของออฟฟิศตรงดิ่งเข้ามาทักทายฉันแต่เช้าที่ห้องกาแฟ
"นี่ป้าผ่องเคยไปทดลองใช้งานห้องนั่งเล่นกับเค้าด้วยหรือคะ"
ฉันถามป้าผ่องยิ้มๆพลางไล่สายตาไปที่ซองชาสำเร็จรูปรสชาติต่างๆที่วางเรียงรายอยู่ ฉันลองจนครบทุกรสแล้ว เอ งั้นวันนี้ดื่มชารสอะไรดีนะ อือม์ ซ้ำรสมิ้นท์ท่าจะดี วันนี้ฉันมีประชุมทั้งเช้าและบ่าย ก็คงต้องการความกระปรี้กระเปร่าขั้นสูงสุดอะนะ
"ก็วันนั้นป้าว่าจะเข้าไปตรวจตราดูความเรียบร้อยตอนเช้า เห็นคุณเอกเธอนอนหลับอยู่ในห้องนั้นน่ะค่ะ พอป้าเดินเข้าไปปลุก เธอก็ชวนป้าให้ลองนั่งเล่นดู"
ห้ะ นี่น้องเอกเด็กฝึกงานนอนค้างที่ออฟฟิศเหรอเนี่ย ช่วงนี้ออฟฟิศเรามีงานยุ่งขนาดนั้นเชียวรึ
"คุณเอกเธอบอกว่าโซฟามันกางออกมาเป็นเตียงได้ แล้วมันนุ่มมาก เธอเลยเผลอหลับไปถึงเช้า"
เฮ้ย โซฟาของเรานุ่มขนาดนั้นเชียว แล้วน้องเอกทำอะไรที่ออฟฟิศจนถึงดึกๆดื่นๆ
"แต่ป้าไม่ชอบโซฟาตัวที่คุณเอกนอน ป้าว่าดอกกุหลาบสีแดงมันลายตาไปหน่อย ป้าชอบเก้าอี้นั่งตัวเดี่ยวๆที่เป็นลายทางสีฟ้ามากกว่าค่ะ ที่เป็นลายดอกกุหลาบเล็กๆสีชมพูตรงพนักพิงน่ะค่ะ"
โอ้โห ป้าผ่องรสนิยมเดียวกับน้องมินตรา ดีไซเนอร์คนรุ่นใหม่คนโปรดของคุณเซนเค้าเลยนะเนี่ย ฉันจำได้ว่าน้องมินตราเคยบอกว่าชอบโซฟารุ่น Home Sweet Home รุ่นนี้ของเรา
"โซฟาตัวนั้นน่ะ เป็นรุ่นขายดีเลยนะคะป้าผ่อง"
ฉันยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจ อาร์มแชร์รุ่นนี้ใครๆก็ชอบ ฉันเองยังซื้อไปเป็นของขวัญวันเกิดให้คุณลลนาท่านแม่สุดที่รักเลย
"ดีจังเลยที่คุณเซนแกยกห้องทำงานของแกให้มาทำเป็นห้องนั่งเล่น ป้าเลยมีโอกาสได้ทดลองนั่งโซฟาที่พวกคุณๆออกแบบกันบ้าง"
ป้าผ่องเป็นแม่บ้านคนเก่าแก่ของออฟฟิศเรา ตั้งแต่ฉันเข้าทำงานมา ฉันก็เห็นป้าผ่องทำงานอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว หญิงร่างท้วมวัยเกือบจะหกสิบคนนี้ช่างพูดช่างคุยและมีน้ำใจให้ทุกคน อ้อ และอีกหน้าที่นึง ป้าผ่องแกเป็นเสมือนกับที่พักพิงทางจิตใจให้กับสาวๆในออฟฟิศของเรา แกเป็นศิราณีรับฟังปัญหาชีวิตรักของทุกคน คิดว่าคงเป็นเพราะแกมีประสบการณ์ด้านความรักมาอย่างโชกโชน แกเคยเผยให้ฉันฟังว่า สามีของแกคนนี้เป็นคนที่สามแล้ว
"เห็นคุณเซนเธอหน้านิ่งๆอย่างนั้น เหมือนเธอจะเป็นคนจริงจังนะคะ แต่เวลาเธอเจอป้าทีไร เธอก็ยิ้มหวานให้ป้าทุกทีเลยค่ะ ป้าล่ะเขิ้นเขิน"
"คุณเซนยิ้มหวานเป็นด้วยหรือคะ นี่ลินเองยังไม่เคยมีโอกาสได้เห็นเลยค่ะ มันเป็นยังไงหรือคะ ยิ้มหวานของคุณเซนน่ะค่ะ"
หลังๆนี่เวลาอยู่กันสองต่อสองกับคุณเซนนอกเวลางาน ฉันก็เห็นเค้ายิ้มอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ยิ้มมากกว่าตอนอยู่ที่ทำงาน แต่ฉันว่า ฉันยังไม่เคยเด็กน้อยนั่นเห็นยิ้มหวานนะ อย่างเมื่อวานที่ยิ้มตอนโชว์ผลงานทำการ์ดอวยพรของตัวเอง ก็แค่ยิ้มตาหยี
นึกไปถึงเมื่อวานแล้วก็ขำจนฉันอดยิ้มไม่ได้ แม้ในตอนแรกคนตัวสูงนั่นเหมือนจะไม่เต็มใจ แต่ไปๆมาๆคนไม่เก่งศิลปะคนนั้นก็นั่งหลังตรงตัวตรง แล้วตั้งอกตั้งใจทำการ์ดใบใหญ่ทั้งสองใบนั้นมาก
"คุณลินยิ้มอะไรอยู่คะ" เสียงป้าผ่องดังขึ้นมาแทรกความขำในใจของฉัน
ป้าแกกำลังจ้องหน้าฉัน
"คุณเซนไม่ได้ยิ้มแบบนั้นค่ะ คุณลินดูป้านะคะ"
แล้วป้าผ่องก็ยิ้มหวานมาก
"คุณเซนเค้ายิ้มแบบนี้ไงคะ ยิ้มทั้งตาทั้งปาก ยิ้มแล้วทำป้าใจละลายน่ะค่ะ"
ป้าคะ เอ่อ ป้า…
สีหน้าเคลิ้มจัดของป้าผ่องทำเอาฉันนึกเป็นห่วง พี่เพ็ญก็ตกบ่วงเสน่หาของคุณเซนไปคนนึงแล้ว นี่ป้าผ่องก็กำลังตามไปติดๆ หรือคุณเซนดึระแกจะเกิดมาเพื่อปราบสาวใหญ่ อึ้ยยยย ขนลุก…
รีบเปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"อ้อ นี่ว่าจะถามป้าผ่องหลายทีแล้วค่ะ ป้าผ่องนึกยังไงสั่งชาจากญี่ปุ่นมาไว้ในห้องกาแฟเราคะ ได้ไอเดียมาจากไหนคะเนี่ย หรือพวกแผนกจัดซื้อเค้ายุให้ป้าสั่ง เพราะเค้าได้ค่าคอมมิชชั่น"
ออฟฟิศเรามีบริการกาแฟและชาฟรีให้กับพนักงาน ป้าผ่องแกมีหน้าที่ดูแลจัดหาเครื่องดื่มพวกนี้มาเติมไว้ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง แล้วก็ไปทำเรื่องเบิกเงินกับแผนกจัดซื้อ
"ชาพวกนี้คุณเซนแกเป็นคนเอามาน่ะค่ะ แกบอกว่าขนมาด้วยกล่องใหญ่เลยตอนกลับจากญี่ปุ่น อยากให้พวกเราได้ชิมกัน คนอะไร้ หล่อด้วย ใจดีด้วย"
อ่าว หนีไม่พ้นคนชื่อเซนจริงๆ
แต่ได้ยินน้ำเสียงเป็นปลื้มที่ป้าผ่องมีให้กับคุณเซนแล้ว ฉันก็อดอมยิ้มไม่ได้ ถึงว่า ช่วงนี้หน้าตาป้าผ่องแกดูสดใสมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด แหม ที่แท้ก็ได้รอยยิ้มหวานของโอปป้าเซนมาทำให้กระชุ่มกระชวยนี่เอง ฉันชักจะอิจฉาป้าผ่องเสียแล้ว แกคงจะเป็นคนสำคัญของคุณเซนจริงๆนะเนี่ย
"ว่าแต่เรื่องของคุณลินไปถึงไหนแล้วคะ ที่เคยเล่าให้ป้าฟังตอนโน้นน่ะค่ะ ที่คุณลินอยากจะเลิกกับแฟน แต่เค้าไม่ได้ทำอะไรผิด"
โอ้ นี่ป้าผ่องยังจำได้?
"คือป้าผ่องคะ มันหกเดือนมาแล้วนะคะป้า ลินเลิกกับเค้าตั้งนานแล้วค่ะ จนคุณคนนั้นเค้าไปมีแฟนใหม่แล้วค่ะ"
"อ้าว แหม ตายละ จริงเหรอคะ เหมือนว่าคุณลินเพิ่งมาปรึกษาอยู่แหม่บๆ คนแก่อย่างป้าก็หลงๆลืมๆอย่างนี้ล่ะค่ะ"
แต่ฉันว่าป้าแกสลับเคสกันมั่วมากกว่า คือแกคงเป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจให้ใครต่อใครเยอะแยะจนจำสับสนปนเปกันไปหมด
"เอ่อ แล้วเรื่องที่เค้าลือคุณลินกับคุณเซนกันล่ะคะ ตอนนั้นเห็นลือกันอยู่วันนึง แล้วก็เงียบไป" ป้าผ่องหันหน้าหันหลังทำเสียงกระซิบกระซาบ ใครเห็นก็ต้องบอกว่าแกดูมีเลศนัยเป็นที่สุด
"ป้าผ่องคะ คุณเซนเค้าส่งอีเมลถึงทุกคนว่าถ้าใครพูดถึงเรื่องนี้จะโดนหักเงินเดือน" ฉันทำท่ากระซิบกระซาบกลับไปบ้าง พยายามทำน้ำเสียงเหมือนว่าเรากำลังพูดคุยเรื่องลับสุดยอดกัน
"อ้าว จริงเหรอคะเนี่ย ป้าไม่รู้เรื่องเลย" ป้าผ่องทำท่าตกใจ
"นี่แสดงว่าป้าผ่องไม่เคยเข้าไปเช็คเมล์ของบริษัทเลยสิคะ" ฉันไม่แปลกใจที่ป้าผ่องจะไม่รู้เรื่องอีเมลโหดตัดเงินเดือนนั่น ว่าแต่ป้าแกจำล็อกอินกับพาสเวิร์ดของตัวเองได้หรือเปล่าเหอะ
ตั้งแต่คุณเซนเธอเข้ามา เด็กน้อยนั่นก็เปลี่ยนแปลงการทำงานของพวกเราครั้งใหญ่หลายเรื่องแล้ว เรื่องไอทีนี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ตอนนี้ตำแหน่งแม่บ้านอย่างป้าผ่อง ตำแหน่งยามของลุงประยุทธ์ ตำแหน่งเด็กส่งเอกสารอย่างน้องแตงอ่อน หรือตำแหน่งคนขับรถอย่างพี่สมานก็ต้องมีอีเมลแอคเค้านท์ของบริษัทด้วย
'เอาไว้เช็กข่าวสารของบริษัท แล้วก็จะปฏิเสธไม่ได้ ว่าไม่ได้รับข่าว' คุณเซนเธอว่างั้น
ฉันสังหรณ์ใจชอบกลว่าวันนี้คุณเซนเธอจะต้องมีเรื่องอะไรใหม่ๆมาให้พวกเราได้วุ่นวายอีกแน่
วันนี้เราจะมีประชุมออฟฟิศกันตอนเก้าโมงเช้า การประชุมนี้ใช้ชื่อว่า Morning Coffee เป็นการประชุมแบบไม่เป็นทางการประจำอาทิตย์ทุกวันศุกร์ ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง ใครใคร่เข้าก็เข้า ไม่อยากเข้าก็ไปไหนก็ได้ หรือจะนั่งอยู่กับโต๊ะทำงานก็ได้ เพราะสถานที่ประชุมก็คือห้องทำงานใหญ่ของพวกเรานั่นล่ะ ใครจะนั่งเก้าอี้ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง หรือจะนั่งบนโต๊ะทำงานของเพื่อน หรือจะนั่งยองๆกับพื้นฟังก็ได้ เพราะคุณเซนเธอจะติดไมค์ลอย แล้วเดินไปมาทั่วห้องทำงานของเรา แล้วก็พูดไปด้วย
จุดประสงค์ในการประชุม หรือคุณเซนเธอให้ใช้คำว่า 'การพูดคุย' ก็เพื่อจะมานั่งหรือยืนกินกาแฟด้วยกัน และจะเป็นการแจ้งข่าวสัพเพเหระกันทั่วๆไป หรือใครมีอะไรอยากระบายความในใจให้ท่านประธาน หรือให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆฟัง ก็ให้ใช้โอกาสนี้
ฉันเหลือบตาดูที่โทรศัพท์มือถือ เฮ้ย แปดโมงห้าสิบแปด นี่ว่าจะแค่มาเอาชาไปดื่มระหว่างประชุม เผลอคุยยาวกับป้าผ่องอีกจนได้
"ป้าผ่อง จะเก้าโมงแล้วค่ะ รีบไปประชุมกันเถอะค่ะ ลินรู้ว่าป้าไม่อยากพลาด"
แม้คุณเซนจะบอกว่าการประชุม 'Morning Coffee' นี้ไม่ซีเรียส ใครไม่อยากเข้าก็ไม่บังคับ แต่พอเอาเข้าจริง เช้าวันศุกร์กลับเป็นวันที่ทุกคนรอคอย เหมือนว่าพวกเราจะเสพติดการเปลี่ยนแปลงที่คุณเซนเธอคอยป้อนให้อย่างสม่ำเสมอไปเสียแล้ว…
เก้าโมงตรง…
เรื่องที่เราคุยกันในเช้าวันนี้คือเรื่อง 'ห้องหนังสือของออฟฟิศ'
นอกจากจะส่งพนักงานไปร่ำเรียนทักษะต่างๆเพิ่มเติมแล้ว คุณเซนเจ้านายหัวตั้งของเรายังพยายามจะพัฒนาหัวสมองของพนักงานโดยการจัดตั้งห้องหนังสือจ้า ที่ห้องนั่งเล่นโซฟานุ่มนั่นล่ะจ้า พ่อคุณซื้อหนังสืออาร์ตหนังสือเดคคอร์แพงๆมาประดับชั้นหนังสือเอาไว้ก่อนแล้ว ตอนนี้เธอบอกกับพนักงานว่าใครต้องการอยากได้หนังสืออะไรเพิ่มก็บอกมาได้เลย
"ผมรู้ว่าตอนนี้ทุกคนสามารถอ่านทุกอย่างได้จากมือถือ แต่ผมคิดว่าถ้าเราได้มีโอกาสพักสายตาจากหน้าจอเล็กๆนั่นกันบ้างก็น่าจะดีนะครับ การจัดหาซื้อหนังสือจะเป็นหน้าที่ของคุณเอกพล ซึ่งเป็นนักศึกษาฝึกงานของเรา และคุณเอกพลจะรับหน้าที่เป็นบรรณารักษ์ดูแลห้องหนังสือนี้ด้วยครับ"
ฮา น้องเอกของพี่ ซวยแล้ว ฉันนึกขำในใจ
คุณเซนช่างเลือกคนได้เหมาะ ใครๆก็รู้กันทั้งออฟฟิศว่าน้องเอกไม่น่าจะใช่แนวหนอนหนังสือเลย น้องเอกติดโซเชียลหนักมาก โพสต์รูปในอินสตราแกรมกับเช็กยอดไลค์ในเฟซบุ๊คทุกๆห้านาที
"เจ๊ลิน ทำไมวันนี้ผมซวยแต่เช้าเลยอะ" น้องเอกหน้าเลิ่กลั่กเมื่อได้ยินภาระมอบหมายจากคุณเซน
"นี่เธอนอนค้างที่ออฟฟิศอย่างที่ป้าผ่องบอกจริงๆเรอะ เธอทำอะไรดึกๆดื่นๆในออฟฟิศน่ะ ทำตัวมีพิรุธนะเธอน่ะ" แต่ฉันยังคงสนใจเรื่องที่ป้าผ่องบอกเกี่ยวกับน้องเอก
"เจ๊ลินอย่าเพิ่งนอกเรื่องฮะ เอาเรื่องที่คุณเซนแกเพิ่งจะประกาศก่อน"
"ทำไมเหรอ ก็เหมาะสมแล้วนี่" ฉันทำหน้าตาย
"โธ่ เจ๊ นี่มันเรื่องบ้าบอที่สุด เจ๊ลินทักท้วงให้ผมหน่อยสิฮะ ทำไมคุณเซนไม่ให้น้องเมย์ทำ"
น้องเอกยังพยายามจะใช้ฉันเป็นที่พึ่ง ส่วนน้องเมย์คือน้องฝึกงานอีกคนซึ่งเป็นผู้หญิง แต่ฉันว่าคุณเซนแกรู้เรื่องนี้แหละ แกตั้งใจแกล้งน้องเอกแน่ๆ
"พี่ว่าดีออก น้องเอกจะได้ถือโอกาสอ่านหนังสือเยอะขึ้นไงจ๊ะ" ฉันทำตามีเลศนัยปนเยาะเย้ย
"เจ๊อะ ทำไมไม่เข้าข้างกันบ้างเลย หน้าที่พี่ลินเลยนะเนี่ย" สายตาน้องเอกดูหมดหวัง
สมัยก่อนคุณเซนจะเข้ามา หน้าที่อีกอย่างของฉันซึ่งไม่เป็นทางการก็คือ การเป็นแผนกรับเรื่องร้องเรียนของพนักงานแล้วส่งต่อไปยังผู้บริหารอีกที ปกติใครมีเรื่องอะไรร้อนใจเกี่ยวกับงานในออฟฟิศ ก็จะถือโอกาสมาบ่นมานอยด์กับฉัน เพราะรู้ว่า ฉันต้องนำเรื่องของพวกเค้าไปคุยกับคุณไมตรีเพื่อขอคำปรึกษาแน่ๆ
"เอาน่า ทำๆไป เอาใจท่านประธานคนใหม่เค้าหน่อยนะ"
ความจริงฉันเห็นด้วยกับคุณเซน น้องเอกเล่นโซเชียลมากไป น่าจะหัดเข้าใกล้ชิดสิ่งพิมพ์ที่เรียกว่า 'หนังสือ' บ้าง
"ขอนิตยสารแฟชั่นได้ไหมคะ แนวสตรีทแฟชั่นน่ะค่ะ เบื่อนิตยสารแต่งบ้านแล้ว" น้องมินตราคู่แข่งของฉันนำเสนอหนังสือที่เราควรมีในห้องหนังสือขึ้นเป็นคนแรก
โอย จะเอาแต่ใจตัวไปมั้ย ตัวเองแต่งตัวแนวสตรีทอยู่คนเดียว
"ได้ครับ ลงชื่อไว้ที่คุณเอกพล เรามีงบประมาณประจำเดือนให้ แล้วคุณเอกพลจะเป็นคนจัดคิวให้แต่ละคน" คุณเซนเธอดูเหมือนจะให้น้องเอกมีหน้าที่รับผิดชอบที่สูงมากทีเดียว
"งั้นขอนิยายค่ะ" เยลลี่รีบยกมือขอบ้าง
"เอาไปเลยครับคุณเยาวลักษณ์ เป็นความคิดที่ดี นิยายที่ดีจะจรรโลงใจเรา" คุณเซนเอาใจเยลลี่เต็มที่
"ผมอยากได้หนังสือพระเครื่อง" พี่ดุงฝ่ายบุคคลเซียนพระเครื่องรีบยกมือ
"ได้ครับคุณประดุง พระเครื่องก็น่าสนใจ ผมได้ข่าวว่าตลาดพระเครื่องนี่ใหญ่มาก มูลค่าหลายพันล้าน" คุณเซนเอาใจพี่ดุงเต็มที่
"ป้าอยากได้นิตยสารคู่สร้างคู่สมค่ะคุณเซน" ป้าผ่องหาจังหวะเข้าร่วมวง แล้วชื่อหนังสือที่ป้าผ่องเสนอ ก็สมกับการเป็นศิราณีของป้าผ่องจริงๆ
"คู่สร้างคู่สมเค้าปิดตำนานไปเกือบห้าปีแล้วค่ะป้าผ่อง ฉบับสุดท้ายคือฉบับที่ 1005 ที่เป็นหน้าปกลุงดำรง พุฒตาลไงคะ" เสียงทักท้วงจากเยลลี่ดังขึ้นมา
ฉันหันไปมองลูกทีมผมม้าสั้นเต่อด้วยความภาคภูมิใจ น้องเยลรู้ทุกเรื่องที่สำคัญๆ
"โห พี่เยลลี่แกเซียนเรื่องวงการหนังสือจริงๆอะ ทำไมคุณเซนไม่ให้พี่เยลลี่ทำหน้าที่นี้แทนผมนะ" น้องเอกกระซิบที่ข้างหูฉันด้วยอารมณ์น้อยเนื้อต่ำใจ หน้าตาหม่นหมอง
"แหม น้องเอก พี่ว่าเยลลี่น่ะไม่เหมาะหรอก น้องเอกน่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว คุณเซนเธอตาแหลมมาก เธอคงเห็นความสามารถที่ซ่อนลึกๆอยู่ในตัวน้องเอก นี่น้องเอกเป็นคนสำคัญของคุณเซนเลยนะ" ฉันปลอบใจน้องเอกไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้สาระ ด้วยว่ากำลังพยายามกลั้นขำในท่าทีของน้องเอก
"ทำไมคุณเซนต้องมาใส่ใจผมเป็นพิเศษด้วยเนี่ย เค้าเป็นถึงประธานบริษัท ผมมันแค่เด็กฝึกงาน"
"จุ๊ๆ" ฉันกระทุ้งน้องเอก เมื่อเห็นสายตาเรียวของคนตัวสูงมองปราดมาทางนี้ สงสัยเสียงถอนหายใจของน้องเอกจะดังเกินไป
"ถ้านิตยสารคู่สร้างคู่สมปิดตัวไปแล้ว คุณผ่องฉวีต้องลองไปคิดใหม่แล้วล่ะครับ ว่าสนใจนิตยสารเล่มไหนอีก" คนตาเรียวหันกลับไปพูดกับป้าผ่อง
ตอนนี้ทุกคนหายคาใจเรื่องทักษะการจำชื่อคนของคุณเซนแล้ว เรื่องนี้ต้องยกให้เค้า เด็กน้อยคนนี้เค้าแม่นในเรื่องของชื่อเสียงเรียงนามเป็นอย่างมาก ทั้งชื่อจริงและชื่อเล่น
"เอาล่ะครับ ลงคิวสั่งจองกันไว้ที่คุณเอกพลนะครับ พออ่านเสร็จก็เอามาคืนไว้ที่เดิม หรือใครมีหนังสืออะไรอยากมาแบ่งปันกันไว้ที่ห้องหนังสือก็ได้เลยครับ แล้วจะนั่งจะนอนอ่านกันเมื่อไหร่ก็เอาที่สบายใจ ขอให้ใช้ห้องนั่งเล่นของเราให้เป็นประโยชน์ให้เต็มที่ ไหนๆฝ่ายออกแบบของเราก็อุตส่าห์ออกแบบโซฟามาให้นั่งแบบนุ่มๆกันแล้ว"
ฉันจะถือว่าประโยคหลังสุดนั่นเป็นประโยคชมเชยนะคะคุณเซน
ไม่อยากจะคุย ใครได้ลองนั่งโซฟาของบริษัทเราก็ชมกันทุกคนล่ะค่ะว่านั่งสบายชวนหลับ แม้ราคามันจะเกินเอื้อมไปนิ้ด คราวนี้ล่ะจะได้เห็นพนักงานออฟฟิศเรานั่งหลับคาโซฟากันให้วุ่นวาย คริคริ น้องเอกนั่นยังไง หลับยาวค้างคืนเลย
แต่เดี๋ยวๆ… กลับมาที่เรื่องคุณเซนก่อน
ตอนแรกที่คุณเซนเข้ามา ใครๆก็คาดเดากันไปว่าพ่อหนุ่มน้อยคนนี้ต้องระเบียบจัด ต้องบังคับให้พวกเราทำงานกันเป็นบ้าหลัง ก็แบบสไตล์ญี่ปุ่นไง ใครๆก็เคยได้ยินว่าคนญี่ปุ่นทำงานกันเว่อร์วังขนาดไหน
แต่ที่คุณเซนแกเข้ามาเปลี่ยนแปลงแต่ละอย่าง ทั้งเรื่องนั่งทำงานรวมกันเอย เรื่องห้องนั่งเล่นเอย เรื่องดื่มกาแฟกันเช้าวันศุกร์ เรื่องห้องหนังสือ ฉันชักไม่แน่ใจว่านี่มันคือวิธีบริหารงานแบบญี่ปุ่นแน่หรือ เอ หรือว่าวัฒนธรรมการทำงานของคนญี่ปุ่นรุ่นใหม่เค้าเปลี่ยนไปกันแล้ว ฉันเองก็ไม่เคยได้สัมผัสคนญี่ปุ่นแบบจริงๆจังๆ ได้ยินแต่เขาเล่าๆกันมา
แต่หรือว่านี่จะเป็นสไตล์การทำงานส่วนตัวของคุณเซนเค้า ดูเหมือนหัวหน้าใหญ่คนนี้จะใส่ใจต่อพนักงานทุกคนอย่างเท่าเทียมกัน ไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน น้องฝึกงาน หรือคุณไมตรีที่ปรึกษาของบริษัท
ทุกคนต่างก็เป็นคนสำคัญของคุณเซน…


## ข้อความสำคัญ

บ่ายสาม…
"รุ่นนี้ในส่วนโครงของโซฟาทั้งหมดเราจะใช้ไม้ยางพาราเคลือบสีโพลียูรีเทรน สีของไม้ก็จะเป็นสีธรรมชาติ เช่นสีโอ๊ค สีวอลนัท เบาะนั่งเป็นผ้าฝ้ายเนื้อแข็งสีพาสเทลล้วน"
ฉันยืนหาวหวอดด้วยความเบื่อหน่ายกับการพรีเซ้นต์แบบราบเรียบตรงหน้า ไม่เฉพาะบรรดาเจ้าตัวโซฟาทั้งหลายที่มีรูปร่างหน้าตาสีสันที่น่าเบื่อ ตัวคนบรรยายเองก็ไร้อารมณ์พอๆกัน
เรากำลังยืนกันอยู่ที่โชว์รูมด้านล่างของตึกทำงาน
"ตอนนี้คิดว่าจะทำอยู่สามสีนะคะ มีชมพูอ่อน ฟ้าอ่อน และเขียวอ่อน เป็นคอนเซ็ปต์การดีไซน์ที่เน้นความเรียบง่ายไม่ซับซ้อน ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ของคนยุคใหม่โดยเฉพาะค่ะ"
วันนี้น้องมินตราเขาจัดมุมแสดงคอลเล็กชั่นใหม่ของเขาเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณเซนจึงนัดหมายเวลาแบ่งเป็นสองรอบ เพื่อให้พนักงานจากทุกแผนกได้มีโอกาสผลัดกันลงมาฟังการโชว์ผลงานของน้องมินตราเค้า
"คุณลลินมีความเห็นว่าอย่างไรบ้างครับ" เสียงเข้มๆนั่นลอยดังมากลบอาการหาวของฉัน ทำเอาสะดุ้ง รีบปิดปากทันที
และเสียงนั้นก็ช่างทรงพลัง ฉันจึงแสดงความคิดเห็นออกไปนิดๆหน่อยๆพอเป็นพิธี
"เอ้อ สีอ่อนมากๆแบบนี้เปื้อนง่ายหรือเปล่าคะ" นี่ก็ยังแปลกใจตัวเอง ว่าทำไมฉันขาดความสนใจในเรื่องของบริษัทขนาดนี้
"กลุ่มลูกค้าเราจะเป็นหนุ่มสาวเพิ่งเริ่มทำงาน อาจจะยังไม่มีครบครัว ไม่มีเด็กเล็กๆในบ้าน คนวัยนี้น่าจะมีความเร่งรีบอยู่แล้วในชีวิตประจำวัน เมื่อกลับมาบ้านพวกเค้าอาจต้องการการผ่อนคลาย เราจึงใช้สีพาสเทลมาช่วยทำให้ทุกอย่างดูซอฟท์ลง แต่ก็ไม่ได้ดูหวานจนชวนเลี่ยนค่ะ" คุณมินตราเค้าชี้แจงตอบมา
อื้อ… เอาที่สบายใจเถอะค่ะ วัยเดียวกันก็ย่อมเข้าใจกันล่ะเนาะ
แม้ช่วงที่ผ่านมาฉันจะรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยกับตัวตนของท่านประธานคนใหม่ ที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คนใจร้ายเย็นชาอย่างที่ฉันคิด แต่ลึกๆฉันก็ยังมีความรู้สึกหนักใจ…
ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าโซฟาสไตล์มินิมอลที่เขาอยากจะได้ มันไม่ใช่แนวทางของฉัน ช่วงนี้เขาก็แค่ใช้ยอดขายของฉันประคองบริษัทต่อไป เพื่อรอการเปลี่ยนเป็นไลน์โปรดักต์ใหม่โดยสมบูรณ์
สมัยที่คุณราเชนทร์ยังอยู่ ฉันไม่เคยต้องกังวลถึงเรื่องยอดขายมากขนาดนี้ แม้ฉันจะรู้สึกเนือยๆกับการทำงานไปบ้าง ยิ่งปีหลังๆนี่ฉันแทบไม่ได้นำลูกทีมให้ออกแบบอะไรที่มันตื่นเต้นหวือหวาแปลกใหม่ แต่ถึงอย่างไรบริษัทเราก็มีฝ่ายการตลาดที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้งานที่ฉันออกแบบนั้นมันขายได้ทั่วโลก มันไม่ใช่หน้าที่ของฉันโดยตรงที่ต้องมากลุ้มอกกลุ้มใจอะไรกับยอดขาย แต่ว่าตอนนี้ฝ่ายการตลาดก็ถูกแบ่งทีมเพื่อไปช่วยโปรโมทงานของทีมน้องมินตราด้วย
เฮ้อ… นี่ฉันจะแพ้เด็กรุ่นใหม่จริงๆหรือ ทำไมเหมือนว่าไฟในการทำงาน ในการต่อสู้แข่งขันของฉัน มันไม่ลุกโชติช่วงอีกต่อไปแล้ว
ช่างมันเถอะนะ อะไรจะเกิดก็คงต้องเกิด!
หกโมงเย็น…
วันนี้ฉันกระสับกระส่ายทั้งวัน
มีเรื่องสำคัญมากอยากจะถามคุณเซน ว่าจะถามตั้งแต่เมื่อวานแต่คุณเซนเธอก็ไม่อยู่ เข้าโรงงานตั้งแต่เช้าและไม่กลับเข้ามาออฟฟิศเลย ช่วงนี้คุณเซนเข้าโรงงานบ่อย เพราะต้องดูแลการเซตอัพไลน์การผลิตใหม่ให้กับคอลเลกชั่นของทีมน้องมินตรา
ส่วนวันนี้ ฉันก็ใจจดใจจ่ออยากจะพุ่งเข้าไปถามคุณเซนเรื่องที่คาใจมาก แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีโอกาส เพราะเจ้าตัวเค้ามีประชุมเกือบทั้งวัน นี่หลังจากงานพรีเซ้นต์ของน้องมินตราเสร็จเรียบร้อย ฝ่ายบริหารกับทีมน้องมินตราก็พากันเข้าประชุมสรุปงานอีก
ฉันชะเง้อไปทางประตูห้องประชุมอีกที ก็เห็นคนอื่นๆกำลังทยอยเดินออกมา เอ๊ะ แล้วทำไมคุณเซนยังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่กับเจ้าเครื่องโน้ตบุ๊คอยู่คนเดียวในห้อง สงสัยจะติดพัน เอาไงดี แล้วเมื่อไหร่เค้าจะออกมาจากห้องนั่น หรือฉันเดินเข้าไปถามเลยดีไหม เหลียวมองไปรอบๆ คนก็กลับกันเกือบหมดออฟฟิศแล้ว ใจเย็นก่อนดีกว่า
ฉันนั่งลงจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองอีกครั้ง พยายามหางานโน่นนี่มาทำฆ่าเวลา
ในที่สุดคุณเซนก็พาตัวเองออกมาจากห้องประชุมนั่นจนได้ในครึ่งชั่วโมงถัดมา
"คุณเซนคะ"
ฉันร้องเรียกคนท้ายทอยขาวจัดนั้นเบาๆขณะเค้าเดินผ่านโต๊ะทำงานของฉัน ตอนนี้ในออฟฟิศแทบไม่เหลือใครแล้ว
"ครับ?" คนตัวสูงนั้นชะงักหันมาทางฉันทันที
และเมื่อคนหน้าเด็กเค้าโน้มตัวลงมาทางโต๊ะทำงานของฉัน ฉันจึงรีบกระซิบกระซาบระบายความอัดอั้นตันใจที่เก็บเอาไว้ทั้งวันออกไป
"เอ่อ คุณราเชนทร์กับลูกชายของคุณเซนเค้าว่ายังไงกันบ้างคะ เรื่องของขวัญวันเกิดกับเรื่องการ์ด เค้าชอบกันมั้ยคะ"
โล่งอก ในที่สุดฉันก็ได้ถามออกไปเสียที
ฉันรอคอยมาทั้งวันเพื่อที่จะถามคำถามนี้กับคุณเซน อยากจะรู้จริงๆว่าผลงานการเลือกของขวัญกับการทำการ์ดอวยพรวันเกิดจะถูกใจปู่หลานคู่นั้นไหม วันนี้วันศุกร์ ยังไงก็ต้องถามวันนี้ให้ได้ ไม่งั้นตลอดทั้งเสาร์อาทิตย์นี่ฉันคงนอนไม่หลับ
"อ้อ เรื่องของขวัญกับการ์ดหรือครับ" คนตาเรียวนั้นทำท่านึกอยู่นาน
จนฉันทนไม่ไหว
"คุณปู่กับคุณหลานเค้าชอบกันไหมคะ" ฉันถามย้ำด้วยความอยากรู้สุดขีด
วันที่นั่งทำการ์ดด้วยกันนั้น ฉันไม่ได้ซักไซ้คุณเซนในเรื่องของครอบครัวเลย ฉันได้ยินข่าวลือเรื่องอดีตของเค้ามาเยอะ เลยไม่อยากพูดถึง กลัวคนตาเรียวคนนี้จะสะเทือนใจ แต่เรื่องของขวัญกับการ์ดนี้ ยังไงฉันก็อยากรู้ ก็มันเป็นผลงานของฉันด้วยนี่นะ
"เอ ไม่รู้สิครับ"
"อ้าว!"
"เมื่อคืนวานก่อน กว่าจะกลับถึงบ้านก็ดึกแล้ว ผมก็เอาของขวัญไปวางไว้หน้าประตูห้องนอนพวกเค้า ส่วนเมื่อวานผมก็ออกไปโรงงานแต่เช้า แล้วก็เข้าบ้านดึกตามเคย และเช้าวันนี้ผมก็ออกจากบ้านมาแต่เช้า"
"โธ่! นี่ยังไงกันคะบ้านนี้ ไม่เจอหน้ากันเลยสองวันเต็มๆงั้นหรือคะ"
ฉันอุทานด้วยความผิดหวังออกไป สายตาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความขัดใจ บ้านนี้พิลึกมาก
ทว่ารอยยิ้มพร้อมกับอาการกลั้วหัวเราะน้อยๆที่จ้องตอบกลับมานั้นทำเอาฉันรู้สึกวูบวาบแปลกๆในใจ ก็ปกติฉันไม่เคยเห็นตาเรียวคู่นี้ยิ้มเป็นประกายนี่นะ…
"นี่ถ้าคุณลินกระตือรือร้นเรื่องโซฟาใหม่ของคุณมินตราแบบนี้บ้าง ผมคงจะดีใจมากนะครับ"
อ้าว กลายเป็นมาเหน็บกันอีกละ
ใช่ ฉันไม่เห็นความสำคัญของเจ้าพวกโซฟาสีพาสเทลน่าเบื่อนั่น ก็แล้วไงล่ะ? มันไม่ใช่งานของฉันนี่นา เรื่องการ์ดอวยพรที่คุณเซนทำให้คุณราเชนทร์กับลูกชายของคุณเซนน่าสนใจกว่าตั้งเยอะ
"โอเคค่ะ งั้นชั้นไม่สนใจเรื่องของขวัญกับการ์ดนั่นแล้วก็ได้"
เบื่อนักเชียว คนอุตส่าห์ถามดีๆ ทำไมต้องมาแขวะกันด้วย
ฉันนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะทำงานทันที เอื้อมมือไปปิดคอมพิวเตอร์ และเริ่มเก็บของส่วนตัวบนโต๊ะทำงานลงกระเป๋าสะพายใบใหญ่ของฉัน รู้งี้ไม่รอถามหรอก กลับบ้านตั้งแต่ห้าโมงเย็นแล้ว
ทว่ามือเรียวขาวทั้งสองข้างที่เท้าลงมาที่โต๊ะทำงานของฉันนั้น ทำเอาการกระบวนการเก็บของลงกระเป๋าของฉันต้องชะงักไป
อ้าว มือสองข้างอยู่ที่นี่ แล้วโน้ตบุ๊คที่เขาถือออกจากห้องประชุมมาด้วยมันไปอยู่ไหนเสียแล้ว
"คุณยังไม่กลับบ้านเพราะอยู่รอถามผมเรื่องการ์ดนี่หรือครับ" น้ำเสียงนั้นดูจริงจังขึ้นมา
แต่ฉันก็เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือเรียวๆขาวๆนั่นด้วยแววตาเฉยเมย
"ก็ใช่น่ะสิคะ วันนี้รอมาทั้งวันเลย เมื่อวานคุณเซนก็ไม่อยู่ อยากจะรู้ว่าคุณราเชนทร์กับน้องเรนชอบการ์ดที่คุณเซนทำไหม"
"มันสำคัญขนาดนั้นเชียวหรือครับ"
"สำคัญสิคะ พวกเค้าคือครอบครัวของคุณเซนนะคะ คุณเซนต้องใส่ใจความรู้สึกพวกเค้า คุณเซนจะสนใจแต่เรื่องงานไม่ได้นะคะ"
ดูก็รู้ว่าหนุ่มไฟแรงอย่างนี้งานต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด ฉันแทบไม่เคยเห็นคุณเซนกลับบ้านก่อนสองทุ่ม ทุกสิ่งอย่างในบริษัทดูมีความสำคัญกับเค้า แล้วคนที่บ้านล่ะ…
ใบหน้าเรียวๆขาวๆนั่นดูนิ่งคิดเล็กน้อย แล้วก็กลับมีรอยยิ้มกว้างขึ้นมา แววตาดูมีความกระตือรือร้น
"ผมไม่รู้ว่าพวกเค้าชอบกันหรือเปล่า แต่เมื่อวานตอนกลับถึงบ้าน ผมเจอโพสต์อิทแปะอยู่หน้าห้องนอนครับ ผมถ่ายรูปมาด้วย ตั้งใจจะเอามาให้คุณลินดู อยากดูมั้ยครับ"
ไม่รู้ทำไม… กะอีแค่เสียงชวนนุ่มๆง่ายๆนั้น มันทำให้อารมณ์ของฉันดีขึ้นอย่างประหลาด
แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เขาเรียกฉันว่า 'คุณลิน' แทนคำว่า 'คุณลลิน'
เผลอไปรึ?
"จริงหรือคะ คุณเซนถ่ายรูปมาด้วยหรือคะ อยากดูมากค่ะ"
ฉันตื่นเต้นมากมาย บ้านนี้เค้าสื่อสารกันด้วยโพสต์อิทหรือนี่ อยากรู้จังว่าเค้าเขียนถึงกันว่ายังไง ดีจังเลยที่คุณเซนถ่ายรูปมาให้ฉันดูด้วย
คนตัวสูงนั้นยืดตัวขึ้น ล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋ากางเกงมาไถหน้าจอเพื่อหาภาพที่เขาอ้างถึง ก่อนที่จะยื่นมือถือมาให้ฉัน รอยยิ้มน้อยๆยังคงวนเวียนอยู่บนใบหน้าขาวๆเรียวๆนั้น
ฉันเอื้อมมือไปรับโทรศัพท์จากคุณเซนมา ฉันว่าฉันมองไม่ผิดนะ รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณเซนมันเป็นรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจอย่างไรชอบกล และอยู่ดีๆฉันก็รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้เหมือนกันว่าอบอุ่นไปกับอะไร แล้วจะอบอุ่นไปกับครอบครัวของคนอื่นทำไม
แล้วข้อความสั้นมากๆที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นเล็กสีเหลืองที่แปะอยู่ที่หน้าประตูห้องนั้น ก็ทำเอาฉันอดอมยิ้มไม่ได้
'ขอบใจว่ะ การ์ดสวยดี …พ่อ'
คุณราเชนทร์ก็คือคุณราเชนทร์ สั้นง่ายกระชับฉับไวอย่างนี้เสมอ คุณเซนคงจะได้นิสัยนี้มาจากพ่อ
"รูปนี้มาจากโพสต์อิทของคุณปู่ครับ" เสียงบรรยายภาพดังมาจากใกล้ๆ ตอนนี้คุณเซนเดินอ้อมโต๊ะมายืนอยู่ที่ข้างหลังของเก้าอี้ฉัน
แต่ว่า… ทำไมคุณเซนเค้าจะต้องโน้มตัวลงมาดูรูปกับฉัน?
เสียงกระซิบที่ดังชัดเจนใกล้ๆหูนั้นทำเอาฉันนั่งนิ่งไม่กล้าขยับตัว เดาเอาว่าใบหน้าของเค้าอยู่ห่างจากหูของฉันไปไม่เกินสิบเซนติเมตรแน่ๆ ฉันทำคอเกร็ง แอบกวาดสายตาไปทั่วๆเท่าที่จะทำได้ ดีนะที่ไม่มีใครเหลือในออฟฟิศแล้ว
"แล้วรูปถัดไปนี่ ของคุณลูกชาย" มือเรียวขาวจัดนั้นเอื้อมมาปัดภาพบนหน้าจอมือถือของเขาที่อยู่ในมือของฉัน
อ๋อ ที่ก้มหน้ามาใกล้ๆนี่ คงจะมาปัดรูปให้ได้ถนัดๆกระมัง
ข้อความของคุณหลานยาวกว่าของคุณปู่นิดนึง แต่ก็แสดงออกถึงความเป็นปู่หลานกันล่ะนะ
'ขอบคุณฮะ พ่อไปจ้างใครทำการ์ดให้อะ …เรน'
ประโยคที่สองในโพสต์อิทแผ่นเล็กนั้นทำเอาฉันยิ้มกว้างอย่างหยุดไม่อยู่
"นี่ทั้งบ้านเค้าคงรู้กันนะคะ ว่าคุณเซนไม่เก่งศิลปะ" ฉันพูดขณะตายังคงจ้องอยู่ที่หน้าจอมือถือ
สองข้อความที่เขียนอยู่บนโพสต์อิทสองใบนี้ ดูจากสีหน้าคุณเซนก็รู้ว่าเป็นข้อความที่สำคัญและมีความหมายมากสำหรับคนตัวสูงหลังตรงคนนี้
"แต่เอ ลูกชายคุณเซนลายมือสวยนะคะเนี่ย ไม่น่าเชื่อว่าเด็กผู้ชายวัยรุ่นสมัยนี้จะลายมือสวย แล้วนี่ก็แปลกใจมากเลย ว่าบ้านของคุณเซนยังเขียนโพสต์อิทกันอยู่ นึกว่าเดี๋ยวนี้เค้าใช้แต่ไลน์กรุ๊ปกัน"
ฉันหันกลับไปหาคุณเซนด้วยความตื่นเต้น ลืมไปสนิทเลยว่าใบหน้าของเขาตอนนี้อยู่ใกล้ใบหน้าของฉันขนาดไหน …แล้วมันก็เกิดขึ้นจนได้!
แก้มของฉันชนเข้ากับจมูกโด่งของเขาอย่างจัง…
ฉันสะดุ้ง ใบหน้าร้อนผ่าว รีบผงะหัวถอยห่างออกมาทันที
"อุ้ย ขอโทษค่ะ"
แต่ดูเหมือนคนตาเรียวนั้นจะไม่ได้มีปฏิกิริยาพิเศษอะไร เค้าแค่ค่อยๆยืดตัวขึ้น ถอยห่างไปจากเก้าอี้ของฉันนิดนึง ทว่าปากและตาก็ยังคงยิ้มน้อยๆ
"สงสัยพ่อของผมเค้าคงติดนิสัยคนญี่ปุ่นมา เค้ายังคงชอบเขียนอะไรใส่ในกระดาษ"
เมื่อเห็นคนตรงหน้าดูท่าไม่ได้สนใจกับเหตุการณ์… เอ่อ… 'แก้มชนจมูก' ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ ฉันก็รู้สึกเบาใจ
"จริงด้วยค่ะ จำได้ว่าตอนคุณราเชนทร์ยังทำงานอยู่ที่นี่ เคยเห็นโพสต์อิทแปะเต็มบอร์ดหลังโต๊ะทำงานคุณราเชนทร์ แต่… เอ๊ะ ชั้นว่าชั้นเคยเห็นบนโต๊ะคุณเซนก็มีโพสต์อิทแปะอยู่นะคะ"
ตอนนี้สมาธิของฉันกับมาอยู่ที่เรื่องโพสต์อิทแล้ว ฉันชะเง้อหน้ามองไปทางโต๊ะทำงานของเจ้านายใหญ่ ซึ่งอยู่เยื้องโต๊ะของฉันไปแค่แถวเดียว
"ครับ ผมก็ยังชอบเขียนบนกระดาษเหมือนกัน"
ฉันหันกลับมามองคนที่ยังคงยืนอยู่ใกล้ๆอย่างทึ่งๆ คนรุ่นใหม่ทันสมัยนี่เค้าต้องใช้เอ่อ แบบ อะไรนะ มือถือโน้ตๆอะไรซักอย่าง ที่เอาปากกาเขียนไปบนมือถือได้ ไม่ใช่รึ
"ความทันสมัยมันคงไม่ใช่แค่เรื่องการมีเทคโนโลยีใช้นะครับ แนวคิดที่ทันสมัยน่าจะสำคัญกว่า"
เฮ้ย รู้ใจกันอีกละ รู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังคิดเรื่องของ 'ความทันสมัย' อยู่เนี่ย แต่ช่างเถอะ ประเด็นเรื่องเจ้ากระดาษจดโน้ตแผ่นเล็กๆพวกนั้นน่าสนใจกว่า
"ชั้นมีโพสต์อิทเยอะแยะเลยค่ะ คือเผอิญชั้นเป็นคนชอบซื้อเครื่องเขียน เลยชอบไปเดินสำเพ็งบ่อยๆ ว่าจะไปเดินดูเล่นๆ แต่ก็อดใจไม่ไหวค่ะ ซื้อลายใหม่ๆมาทุกครั้งเลย ราคาก็ไม่แพงเลยนะคะ ลายน่ารักๆทั้งนั้นด้วย คุณเซนดูนี่สิคะ"
ฉันกุลีกุจอเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานที่อยู่ด้านซ้ายมือให้คนตัวสูงดู กลุ่มปึกของเจ้ากระดาษแผ่นเล็กที่เรียงรายอัดแน่นกันอยู่ในลิ้นชักนั้น มีทั้งลวดลายดอกไม้ ลายการ์ตูน ไปจนถึงลายกราฟฟิคเรียบๆ แล้วก็มีหลากหลายขนาดอีกด้วย
"คุณเซนเลือกดูได้เลยค่ะ ชั้นยินดีแบ่งปันให้ ที่บ้านชั้นก็ยังมีอีกเยอะนะคะ คุณเซนเอาจากที่นี่ไปฝากคุณราเชนทร์กับลูกชายคุณเซนได้เลยค่ะ ชื่อน้องเรนใช่ไหมคะ"
เอ๊ะ จะว่าไปชื่อนี้คุ้นๆแฮะ เคยได้ยินที่ไหนมาหว่า
"ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็นไรครับ เกรงใจ"
คนตัวสูงข้างๆทำหน้าแปลกๆขณะก้มลงมองดูสิ่งที่ถูกบรรจุอยู่เต็มลิ้มชักโต๊ะทำงานของฉัน
"แหม ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะคุณเซน บอกแล้วว่าชั้นมีเยอะแยะมากมาย ใช้ทั้งชีวิตนี้ก็ไม่หมด นี่ค่ะนี่ สำหรับคุณราเชนทร์ต้องลายสก็อตขาวดำ แบบเท่ๆไรงี้ ส่วนของน้องเรน อือม์ ลายหุ่นยนต์ไหมคะ"
ฉันไม่สนใจสีหน้าที่แปลกๆของคนข้างๆ แต่กลับหยิบเอาเจ้าโพสต์อิทที่หมายตาไว้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ
เหมือนว่าฉันจะเอาแต่ใจตัวเองยังไงไม่รู้ มีความสุขกับการเลือกโพสต์อิทที่เหมาะสมกับสามหนุ่ม โดยไม่คำนึงว่าเจ้าตัวเขาอยากได้หรือไม่ แต่ไม่รู้ล่ะ ถ้าสามหนุ่มนี่ได้ใช้โพสต์อิทลายน่ารักๆแบบนี้ เค้าก็น่าจะฟินกันไม่ใช่เหรอ โพสต์อิทแบบโหลๆสีเหลืองนั่นน่าเบื่อจะตายไป
"ของคุณเซน อื้อ…. ลายไหนดีน้า" ฉันไล่มือค้นๆกุกกักไปตามกองกระดาษชิ้นเล็กๆพวกนั้น
"ลายอะไรดีที่จะเหมาะกับโอปป้าของพวกเรา ลายดอกไม้นี่ตัดทิ้งไปได้ ลายผลไม้ก็งั้นๆ ลายกระต่ายก็ไม่เหมาะ เฮ้อ เลือกยากจังเลยแฮะ"
แต่แล้วฉันก็ไปหยุดที่เจ้ากระดาษแผ่นเล็กที่ตัดเป็นรูปตัวเป็ดสีขาว มาพร้อมกับปากสีเหลืองแปร๋น
"ใช่เลย นี่ค่ะ เหมาะสมกับคุณเซนที่สุด! น้องเป็ดน้อย น่าร้ากกกกก"
ฉันดีใจมากที่ในที่สุดก็พบเจอสิ่งที่เหมาะสมกับโอปป้าของพวกเราเสียที รีบหยิบเจ้าเป็ดขึ้นมายื่นไปตรงหน้าคุณเซน
"เอ้อ…" คนตัวสูงนั่นทำหน้าแหยๆ รับเจ้าเป็ดปากเหลืองไปจากมือฉันอย่างเกร็งๆ
"คือ…"
"น่ารักใช่มั้ยล่ะค้า เป็ดน้อยปากเหลืองเหมาะกับคุณเซนที่สุด รับรองเลยค่ะ ถ้าน้องๆในออฟฟิศเห็นเจ้าเป็ดน้อยตัวนี้แปะที่โต๊ะทำงานคุณเซน ความนิยมกรี๊ดกร๊าดในตัวคุณเซนต้องพุ่งขึ้นอีกสามสิบสามเปอร์เซ็นต์แน่นอนค่ะ แล้วบรรยากาศในออฟฟิศของเราก็จะสดใสเบ่งบานใจ"
ฉันแน่ใจมากๆว่าถ้าเยลลี่เห็นคุณเซนใช้เจ้ากระดาษลายเป็ดนี้ น้องจะต้องกรี๊ดสลบ เห็นหน้านิ่งแบบนั้น น้องเยลเป็นคนชอบความกุ๊กกิ๊กมาก
"เอ่อ…"
"แล้วนี่นะคะสำหรับคุณราเชนทร์กับน้องเรน"
ฉันถือโอกาสจับมือคุณเซนมาแล้วยัดเยียดปึกกระดาษแผ่นเล็กๆอีกสองลายที่เลือกไว้เข้าใส่มือเรียวๆขาวๆนั่น
"ขอบคุณครับ" ในที่สุดโอปป้าอีโดฮยอนของน้องเยลลี่ก็ตอบกลับมาเบาๆด้วยอาการอึ้งๆ
"การทำให้พนักงานมีความสุข เป็นหน้าที่หลักของผู้บริหารนะคะคุณเซน"
ฉันทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่คนตัวสูงท้ายทอยขาวนั่นปฏิเสธไม่ได้แน่ๆ…


## โชคชะตา

"นี่เป็นคนชอบทิ้งผู้ชายใช่มั้ยเราน่ะ"
เสียงอันทรงพลังอำนาจของแม่หมอที่นั่งอยู่ข้างหน้าทำเอาฉันสะดุ้งเฮือก
เฮ้ย รู้ได้ไงเนี่ย อย่างแม่น!
"เห็นมั้ยลิน ฉันบอกแกแล้ว ว่าแม่หมอน่ะแกแม่นมาก" เสียงอันกระเส่าของวิสกี้ที่กระซิบข้างหูทำเอาฉันขนลุก
"มันอาจไม่ใช่เรื่องของดวงป่าววะ แต่เกี่ยวกับหน้าตาไรงี้" ฉันกระซิบตอบวิสกี้
"ลิสาว่าเกี่ยวกับความขี้ความเบื่อของน้าลินมากกว่านะคะ" หลานสาวของฉันแอบแย้งขึ้นเบาๆ
เห็นเป็นเกย์หนุ่มหล่อทันสมัยอย่างนี้ แต่วิสกี้ชอบดูดวงมาก นี่เพราะหล่อนอยากรู้เรื่องโชคชะตาของความรักกับเด็กฝึกงานรุ่นหลาน หล่อนเลยลากฉันมาเป็นเพื่อน และฉันก็ลากยัยลิสาหลานสาวมาด้วย และไหนๆก็มาถึงที่แล้ว ฉันก็ยื่นมือของตัวเองไปให้แม่หมอลูบคลำเล่นเสียเลย
หลังจากที่แม่หมอถือโอกาสจับมือของฉัน รับรู้ว่าวันเวลาตกฟากของฉัน แม่หมอก็หยิบสำรับไพ่ทาโรต์ที่วางข้างๆออกมาวางข้างหน้า
"เอ้า สับไพ่ตามจำนวนเท่าอายุของเธอ"
โนว! นี่ฉันต้องเมื่อยมือเหมือนวิสกี้หรือนี่ ตอนแรกที่แม่หมอดูไพ่ให้วิสกี้ เพื่อนฉันเขาก็ต้องสับไพ่เท่าอายุเหมือนกัน กว่าจะสับครบตามจำนวนอายุของเพื่อน ฉันเห็นวิสกี้แอบเหงื่อตก
"คือ สับแค่ครึ่งเดียวได้ไหมคะ อายุมันเยอะอ่ะค่ะ คือเมื่อยมือ" ฉันพยายามต่อรอง
"สับไปนั่นแหละ ชั้นจะได้ถือโอกาสทำสมาธิไปด้วย" แต่แม่หมอไม่ยอมอ่อนข้อให้
"สับๆไปเถอะค่ะคุณลิน เดี๋ยวพิธีการไม่ขลัง" วิสกี้อ้างความศักดิ์สิทธิ์
แต่ฉันว่าเพื่อนรักกลัวเสียเปรียบมากกว่า
"แล้วต้องใช้มือไหนสับคะแม่หมอ ลิสาเคยได้ยินมาว่า ควรสับไพ่มือซ้าย เพราะคนส่วนใหญ่ถนัดมือขวา แปลว่าการตัดสินใจกระทำสิ่งสำคัญเพื่อการต่อสู้และดำเนินชีวิตต้องใช้มือขวาเป็นสำคัญ ส่วนมือซ้ายถือว่าเป็นมือแห่งโชคชะตา หรือเป็นมือที่อยู่ใกล้กับหัวใจซึ่งเป็นส่วนสำคัญของร่างกาย แต่ว่าน้าลินเค้าถนัดมือซ้ายน่ะค่ะ ก็แปลว่าเค้าดำเนินชีวิตด้วยมือซ้าย งั้นมือขวาของน้าลินก็เป็นมือแห่งโชคชะตาสิคะ สลับกันอย่างนี้ใช่ไหมคะ" ลิสาเกิดข้อสงสัยยาวเหยียด
อือม์ หลานสาวของฉันช่างมีความรู้รอบตัวดีมาก มีตรรกะ และช่างสงสัย สมกับเป็นเด็กรุ่นใหม่ ฉันล่ะภูมิใจในตัวลิสาจริงๆ
"เอ่อ…" อาการอึ้งไปอย่างเคร่งเครียดของแม่หมอทำเอาวิสกี้เริ่มร้อนรน
"อ้าวคุณวิสกี้ แล้วเมื่อกี้คุณสับมือไหนคะ" ฉันหันไปถามเพื่อนรัก
"เมื่อกี้น้ากี้สับไพ่มือซ้ายค่ะ" หลานสาวของฉันช่างสังเกต
"เอ๊ะ เค้าต้องใช้มือตรงข้ามกับข้างที่ไม่ถนัดสับ แล้วนี่แกถนัดมือขวาตั้งแต่เมื่อไหร่วะกี้"
ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าวิสกี้ถนัดมือซ้าย ก็เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก
"ก็เมื่อกี้แม่หมอไม่ได้บอก ชั้นก็สับไปเรื่อยสิแก เปลี่ยนมือสับบ้างไรบ้างเพราะเมื่อย ก็อายุมันเยอะอะนะ" วิสกี้เองก็เริ่มงง
"เออน่า รีบๆสับๆกันเข้าไปเถอะ มือไหนก็ได้ นี่ใกล้จะหมดเวลาแล้วนะ" เสียงอันฉุนเฉียวของแม่หมอทำเอาพวกเราต้องเงียบเสียงอันสับสนลง
และหลังจากสับไพ่เสร็จด้วยอาการเมื่อยมืออย่างสุดแสน แม่หมอก็ให้ฉันเลือกไพ่มาสี่ใบ เพราะจะเน้นการทำนายเรื่องความรักตามที่วิสกี้เค้าอยากจะรู้
แล้วแม่หมอก็เริ่มทำนายทันทีหลังจากเปิดไพ่ออกหงายครบทั้งสี่ใบ
"ดวงแบบนี้เป็นดวงข่มผู้ชาย พวกผู้ชายที่มีอายุมากกว่าเขาจะไม่ชอบเรา คนที่จะมาปราบเราได้ต้องมีพลังมากกว่า แต่ต้องเป็นคนที่อายุน้อยกว่า"
อายุน้อยกว่า แต่ต้องพลังมากกว่างั้น?
คำอธิบายของป้าหมอมันดูขัดๆกันยังไงชอบกล จะเชื่อดีหรือเปล่าวะ
"นี่เธอไม่เชื่อไพ่ของชั้นล่ะสิ!"
เฮ้ย นี่รู้ความในใจของเราอีก สุดยอดอ่ะค่ะป้า
"ชั้นเห็นว่าพวกเธออายุก็ไม่น้อยกันแล้ว ชั้นก็เลยจัดไพ่ชุดใหญ่มาดูให้ นี่ยังจะลบหลู่กันอีก น้อยใจนะเนี่ย ไอ้เรารึก็อุตส่าห์เห็นอกเห็นใจ แต่มาทำกันอย่างนี้มันเสียกำลังใจ"
"ป่าวนะคะป้าหมอ หนูยังไม่ทันพูดอะไรเลย ดูไพ่กันต่อเถอะค่ะ แม่หมอเซียนอยู่แล้วค่ะ"
ฉันระล่ำระลักเอาอกเอาใจแกเมื่อเห็นแม่หมอทำท่าน้อยอกน้อยใจจะไปกันใหญ่ ฉันเป็นคนใจอ่อน จะรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีถ้าเห็นอาการของคู่สนทนาเริ่มไม่สู้ดี
"หูย แล้วนี่ไพ่อะไรคะ เห็นมีเป็นผู้หญิงกับผู้ชายอยู่ใบเดียว เอ เป็นอดัมกับอีฟในสวนอีเดนหรือคะ" ฉันชี้มือไปที่ไพ่ใบที่หงายอยู่ตรงกลางวงนั้น
รูปวาดบนไพ่ใบนี้สวยดี จัดความสมมาตรได้ดี โทนสีก็น่าสนใจ มีต้นแอปเปิลและมีงูอยู่ในภาพด้วย ต้องเป็นสวนอีเดนแน่q เอ แล้วภูเขาตรงกลางจะวาดมาทำไม หรือเพื่อเพิ่มความสมดุลระหว่างชายหญิงในรูป ไม่งั้นระยะห่างจะมากเกินไป อือม์ ชุดบิกินี่สีเขียวของผู้หญิงกับเตี่ยวสีแดงของผู้ชายนี่ มีความหมายอะไรพิเศษหรือเปล่านะ
"นี่คือไพ่ The Lovers ค่ะน้าลิน มันคือไพ่คู่รัก" เสียงอธิบายของลิสาสะดุดความคิดของฉันที่กำลังหมกมุ่นกับเรื่องของศิลปะในไพ่ที่วางเรียงรายกันอยู่ตรงหน้า
คือขอสารภาพว่า ฉันไม่รู้จักความหมายอะไรของไพ่ทาโรต์เลย แต่ทำไมลิสารู้เรื่องเยอะจัง
"ใครๆเค้าก็รู้จักไพ่ใบนี้กันทั้งนั้นแหละค่ะ บางทีก็เห็นผ่านๆตามเพจเฟซบุ๊ค บางทีก็ได้ยินเพื่อนๆเค้าพูดถึงกัน" เหมือนลิสารู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่
ก็บ้านฉันเขาห้ามเด็ดขาดเรื่องการดูดวง
'ชีวิตเป็นของเรา เราต้องออกแบบเอง' คุณลลนามารดาฉันเขาว่างั้น
ฉันว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกนี้จะเป็นสาวมั่นมากไปกว่าแม่ฉันอีกแล้ว ที่ผ่านมาเขาก็ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน เกิดเป็นคนต้องหมั่นขยันเอย เอ้อ…
"แกกำลังจะมีความรักแน่ๆเลยลิน ไพ่ The Lovers ออกมาตรงกลางขนาดนี้ ใช่ไหมฮะป้าหมอ"
ทำไมคุณวิสกี้เขาดูตื่นเต้นกว่าฉัน ไพ่ใบนี้นี่มีความหมายที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียว
"อือม์…" ทว่าตัวป้าหมอเซียนไพ่เองกลับมีท่าทางครุ่นคิด
"ไพ่ใบนี้อาจมีชื่อเหมือนเป็นไพ่ความรัก ความสมหวัง แต่ความจริงแล้ว มันคือไพ่ทางเลือก" ป้าหมอค่อยๆเอ่ยอย่างระวัง
"เลือกว่าจะเอาผู้ชายคนนี้ หรือจะเอาเทวดา ใช่ไหมคะ" ฉันชี้ไปที่รูปผู้ชายกับรูปเทวดาที่อยู่บนไพ่ กะจะแค่แซวป้าหมอเล่น
แต่สายตากร้าวที่แกเงยหน้าจากไพ่แล้วมองมาที่ฉันนั้น ทำเอาฉันยิ้มแหยๆ
"เทวดาไม่ใช่ตัวเลือกย่ะ เค้าแค่ทำให้ทั้งสองคนมาเจอกัน ก็เปรียบเหมือนพรหมลิขิตนั่นล่ะ แต่ว่ายังไม่มีการตัดสินใจใดๆเกิดขึ้น พวกเธอดูที่หน้าผู้หญิงสิ เค้าเงยหน้าขึ้นมองเทวดาเหมือนจะสงสัยว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่ใช่หรือเปล่า"
"อ้าว หนูนึกว่าผู้หญิงเค้ามองเทวดา แล้วกำลังคิดว่า เอ เหมือนเทวดาจะหล่อกว่าผู้ชายคนนี้ งั้นเอาเทวดาไม่ดีกว่ารึ" ฉันยังไม่หยุดจินตนาการในแนวทางของตัวเอง
"ถ้าเค้ากำลังสงสัยในตัวผู้ชายคนนี้ แล้วเค้าทำไมไม่มองไปที่ผู้ชายคนนี้ล่ะคะ เค้าจะมองเทวดาทำไม หรือว่าเทวดาจะช่วยเค้าตัดสินใจคะ" ลิสามาในแนวตรรกะที่จริงจัง
"นี่พวกเธอ! ถ้าจะมาตีความหมายอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเอาเองล่ะก็ แล้วจะมาหาชั้นทำไมยะ เชิญเลย ไปซื้อไพ่มานั่งดูเองเลย" คราวนี้เสียงแม่หมอไม่ได้น้อยใจอย่างทีแรกแล้ว แต่กำลังมีความเกรี้ยวกราด
"อุ้ย!" ฉันอดอุทานเบาๆไม่ได้ เพราะวิสกี้แอบหยิกเข้าที่แขนของฉัน
"เบาได้ เบาจ๊ะลิสา" และฉันก็ได้ยินเสียงวิสกี้หันไปกระซิบกับหลานสาว
"กี้ต้องขอโทษแทนเพื่อนด้วยครับแม่หมอ คนนี้เค้าชอบพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอย่างนี้เองล่ะครับ" เพื่อนรักชี้มาที่ฉัน
"ส่วนคนนี้เค้าก็เด็กช่างสงสัยไปนิด" เพื่อนรักชี้ไปที่ลิสา
"แม่หมออย่าถือสานะครับ กี้ว่าแม่หมอดูไพ่แม่นที่สุดแล้วครับ แม่หมอดูต่อเถอะครับ"
"ก็ได้ ชั้นเห็นแก่ตาหวานๆของเธอนะพ่อหนุ่ม" แม่หมอดูจะอารมณ์ดีขึ้นเมื่อเจอวิสกี้ออดอ้อน
แล้วแม่หมอก็สรุปอย่างเป็นงานเป็นการ
"ไพ่ใบนี้จึงเปรียบเสมือนโอกาสที่เข้ามา ซึ่งเราต้องเลือกและตัดสินใจ"
โอกาสหรือ…
อายุอานามรุ่นฉันนี่ยังจะมีโอกาสเรื่องผู้ชายอีกหรือ คนรุ่นเดียวกันเค้าก็แต่งงานมีลูกมีเมียกันไปหมดแล้ว ที่โสดๆนี่ส่วนใหญ่ก็เจ้าชู้ตัวพ่อ
ส่วนรุ่นเด็กกว่า? ผู้ชายไทยเค้าไม่นิยมมีแฟนอายุมากกว่ากันไม่ใช่รึ
โอเค ที่ผ่านมาฉันมีรุ่นเด็กกว่าเผลอเข้ามาจีบจริงๆ หรือไม่ฉันก็เป็นฝ่ายเข้าไปจีบเค้าก่อน แต่ไปๆมาๆ ด้วยความต่างของวัย มันก็ไม่มีอะไรจริงจังเกิดขึ้น เอาเข้าจริงเวลาที่มีใครถามเรื่องแต่งงาน ฉันก็แกล้งทำหน้ามั่นโนวสนโนวแคร์ไปอย่างนั้นเอง ลึกๆในใจก็… นะ คือปลงมากกว่า
เอ หรือแม่หมอจะสับสน ไพ่ใบนี้มันใช้ได้แต่เรื่องของความรักอย่างเดียวหรือ ใช้กับเรื่องของการงานได้หรือเปล่า นี่คุณเซนก็เข้ามาบริหารบริษัทของเราได้เดือนกว่าแล้ว เปลี่ยนแปลงอะไรต่อมิอะไรไปมากมาย จนบางครั้งฉันก็ถามตัวเองว่า ฉันยังเหมาะสมกับบริษัทนี้อยู่หรือเปล่า
เฮ้อ… ช่างมันเถอะ วันนี้วันเสาร์ ไม่ควรคิดเรื่องงาน
หลังจากสนทนากับป้าหมอไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม เราก็ต้องระเห็จออกมาจากบ้านป้าหมอ…
ความจริงฉันอยากจะอยู่นานกว่านั้นเพื่อจะถามเรื่องดวงทางการงาน แต่ป้าหมอเขาคิดค่าเสียเวลาเป็นรายชั่วโมงไม่มีการปัดเศษ แกมีนาฬิกาตั้งโต๊ะเรือนใหญ่มากคอยจับเวลาอยู่ ตอนที่เวลาของเราครบชั่วโมงนั้น เสียงกริ่งก็ดังลั่นขึ้นมาทำเอาตกอกตกใจกันทั้งคนที่กำลังอยู่ในห้อง และพวกที่คอยคิวอยู่นอกห้อง ถ้าเราอยู่ต่ออีกแม้แต่เพียงวินาทีเดียว เราก็ต้องจ่ายให้แกเต็มชั่วโมง
"ชั้นอิจฉาแกจริงๆ ไพ่แกออกมาดี๊ดี แกมีโอกาส ส่วนชั้นสิ เฮ้อ…"
"เอาน่า มันก็แค่คำทำนายตามหลักความน่าจะเป็นของไพ่ทาโรต์"
ฉันปลอบใจเพื่อนรักไป ขณะเรากำลังนั่งละเลียดบิงซูกันในร้านที่ไม่ไกลจากบ้านป้าหมอนัก
"ถ้าจะหาความน่าจะเป็นของการออกไพ่ The Lovers ตามหลักคณิตศาสตร์ ก่อนอื่นเราต้องหาแซมเปิ้ลสเปซก่อนค่ะ น้าลินมีปากกาไหมคะ" แล้วหลานสาวฉันก็หันไปหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะมากาง
"แซมเปิ้ลสเปซของการเลือกไพ่ 4 ใบ จาก 78 ใบ จะเท่ากับ 78!/(78-4)!" เธอเริ่มเขียนอะไรขยุกขยิกลงบนกระดาษทิชชูนั้นทันทีเมื่อได้รับปากกาจากฉัน
"น้าลินว่าสูตรการคำนวณนี้ถูกไหมคะ"
ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อลิสาหันหน้ามาทางฉัน
"เอ้อ…"
เหล่านี้คือตัวเลขอัลไล? ชีวิตนี้ฉันเคยข้องแวะกับพวกมันมาก่อนหรือไม่?
"ลืมๆเรื่องนี้มันไปก่อนเถอะค่ะลิซ่า นี่บิงซูจะละลายหมดแล้วนะคะ กินบิงซูกันให้หมดก่อนเร้ว ถ้าลิซ่าช้า เดี๋ยวน้ากี้กินโมจิหมดคนเดียวนะคะ"
วิสกี้พยายามจะช่วยชีวิตฉันไว้ หล่อนรู้ว่าลิสาชอบกินตัวโมจิในบิงซูมาก และหล่อนก็รู้ว่าความสามารถทางด้านคณิตศาสตร์ของฉันอ่อนด้อยแค่ไหน
"โอเคค่ะ งั้นรีบกินบิงซูกันก่อนดีกว่า แต่ถ้ามีเวลา ลิสาก็อยากจะไปค้นดูจังเลยนะคะ ว่ามีใครเคยทำรีเสิร์ชไว้ไหมถึงสถิติความแม่นยำของการทำนายไพ่ทาโรต์" แม้ตาจะจับจ้องอยู่ที่ตัวโมจิ ทว่าหลานสาวของฉันยังคงมาแนวเป็นงานเป็นการอย่างต่อเนื่อง
"เอาเลยค่ะลิสา ไปค้นกูเกิ้ลดูให้น้าวิสกี้ทีค่ะ เผื่อผลจากรีเสิร์ชบ่งบอกว่าสถิติความแม่นมันออกต่ำ น้าวิสกี้เค้าจะได้สบายใจ ว่าโอกาสที่แม่หมอจะทำนายผิดมันออกสูง"
ฉันรีบสนับสนุนหลานสาวให้มาสนใจทางสถิติแทน เพื่อเบี่ยงเบนประเด็นไปจากสูตรคณิตศาสตร์ซับซ้อนพวกนั้น
"อือม์ มีออกสูงต่ำเป็นไฮโลเลยนะยะ" สีหน้าเพื่อนรักค่อยดีขึ้นจากคำปลอบประโลมของฉัน
"หวัดดีลิน หวัดดีกี้"
เสียงใสๆที่ทักทายดังขึ้น ทำเอาพวกเราทั้งหมดเงยหน้าขึ้นจากถ้วยบิงซู
"อ้าว เหมียว!" ทั้งฉันและวิสกี้ต่างอุทานพร้อมกัน
เหมียวเป็นเพื่อนสมัยมัธยมของพวกเราทั้งคู่ และเป็นประธานศิษย์เก่าของรุ่นเราด้วย
"ไม่เจอกันตั้งนาน เป็นไงกันบ้างจ๊ะ นี่อยากจะเม้าท์กับพวกเธอมากเลย แต่ชั้นมีธุระต้องรีบไปรับลูกที่เรียนพิเศษ เออ! ว่าแต่พวกเธอจะไปงานเลี้ยงรุ่นตอนสิ้นเดือนกันใช่หรือเปล่า เอาไว้เราไปเม้าท์กันที่นั่น นี่ดีใจมากเลยนะที่จะได้เพื่อนๆพร้อมหน้าพร้อมตา เออ! ลิน เธอรู้ไหม ปีนี้ก้องเค้าจะมาด้วยนะ ตื่นเต้นจัง เพราะหลังจากเมียเค้าเสียชีวิต เค้าเก็บตัวมาก แทบจะไม่ออกงานเลย สามปีแล้วนะเนี่ย อุ้ย! ชั้นต้องไปแล้วล่ะ บายนะจ๊า"
"เอ่อ… จ้า บายจ้า"
ทั้งฉันและวิสกี้ต่างเอ่ยร่ำลาเหมียวพร้อมกัน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเหมียวจะทันได้ยินพวกเราหรือเปล่า เพราะเธอได้เดินจากไปแล้วอย่างรวดเร็ว
อาการมาเร็ว เคลมเร็ว ไปเร็วของเหมียวประธานรุ่น ทำเอาเราทั้งสองคนอึ้งไปชั่วอึดใจ
"ใครคือก้องหรือคะ"
ในที่สุดลิสาก็จับใจความตอนที่สำคัญที่สุดของพล็อตการทักทายของเหมียวออกมาได้
"อ้อ ก้องคือแฟนเก่าน้าลินเค้าจ้า"
วิสกี้ซึ่งหายจากอาการตกตะลึงในการปรากฏตัวของเหมียว รีบตอบหลานสาวของฉันด้วยใบหน้ามีเลศนัย
"เอ หรือว่าก้องจะคือโอกาสที่แม่หมอหมายถึง เป๊ะเลยลิน! วุ้ย! แม่หมอแม่นมากเลย!"
ก้อง… อดีตผู้ชายที่ฉันเคยรักมากน่ะหรือ…


## ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล

หลังหมูกระทะมื้อเย็น เราก็พาลิสาไปส่งบ้าน แล้วฉันกับวิสกี้ก็ออกมาเริงร่ากันต่อที่ผับย่านทองหล่อเช่นเคย วันนี้เราตั้งใจมาแดนซ์กันให้สุดเหวี่ยง ฉันนัดคิตตี้มาด้วย และวิสกี้ก็นัดน้องเบลล์เพื่อนร่วมงานสาวในวงการโฆษณามาด้วยเช่นกัน
ใจจริงฉันอยากจะให้ลิสามาด้วยมาก นี่แทบจะรอให้หลานสาวที่รักอายุถึงสิบแปดไม่ไหวแล้ว ฉันอยากเปิดโลกกว้างให้ลิสาได้เรียนรู้เรื่องของอบายมุขต่างๆด้วยตัวของฉันเอง อยากจะเป็นทั้งน้าที่รักและเป็นทั้งเพื่อนที่รักของหลานสาว แต่วิสกี้เป็นผู้ทัดทานไว้ขณะเราถกเถียงเรื่องนี้กันที่ร้านหมูกระทะ
เมื่อบ่ายหลังจากเราเสร็จสิ้นจากบิงซู เราก็พากันไปช้อปปิ้งอีกนิดหน่อย และก็เหมือนเช่นเคย ลิสาเข้าร้านหนังสือ ส่วนฉันกับวิสกี้เข้าร้าน Zara เสร็จแล้วเราก็มาต่อหมูกระทะเมนูโปรดกัน
"ใจเย็นค่ะคุณลิน ถึงผับนี้เค้าจะไม่ตรวจบัตรก็จริง แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น ตำรวจมา ก็จบเห่กันนะคะ"
นี่ฉันก็งงๆกับกฎหมายเมืองไทยนะ เธคผับบางที่ก็ตรวจบัตร บางที่ก็ไม่ตรวจ แต่ร้านอาหารทุกที่ก็ขายแอลกอฮอล์เหมือนกัน แถมมีดนตรีเล่นสด คนก็ลุกขึ้นยืนเต้นกับโต๊ะ ก็ไม่เห็นจะตรวจบัตร คือเอาอะไรมาตัดสิน ว่าสถานที่ไหนเป็นแหล่งอบายมุขที่เด็กเข้าได้หรือห้ามเข้า
"ลิสาอยากกลับไปอ่านหนังสือมากกว่าค่ะ วันนี้ก็ออกมาข้างนอกเกือบทั้งวันแล้ว อาทิตย์หน้าโรงเรียนเค้ามีชั่วโมงให้เราไปพูดเรื่องหนังสือที่เราชอบอ่าน แต่ลิสาไม่ได้แค่อยากจะพูดอย่างเดียว ลิสาอยากแสดงเป็นตัวละครในหนังสือด้วย"
อือม์ ฉันชอบโรงเรียนนี้จริงๆ สร้างสรรค์มาก
"แล้วลิซ่าเลือกหนังสือเรื่องอะไรจ๊ะ" คุณวิสกี้ทำหน้าสนใจอยากรู้บวกกับสายตาแห่งความชื่นชม ลิสาเค้าเป็นหลานรักของเพื่อนฉัน
"เรื่องปีศาจค่ะ"
"ห้ะ ปีศาจ ของเสนีย์ เสาวพงศ์อะนะ" วิสกี้ทำเสียงตกอกตกใจ
"โอย ลิสา ทำไมเลือกหนังสือแก่ขนาดนั้น ไม่เลือกแบบแฮรี่พอตเตอร์ไรงี้" ฉันล่ะงงในตัวของหลานสาวจริงๆ
"ก็ลิสาว่าประเด็นในหนังสือมันน่าสนใจดีนี่คะ เข้ากับบ้านเมืองยุคนี้" หลานสาวคนสวยของฉันยักไหล่
"เอ่อ…" ฉันกับวิสกี้เพื่อนรักอึ้งไปชั่วครู่
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ดูสายตาของลิสาแล้วเหี้ยมเกรียมแปลกๆ
"เอ้อ นี่ ลิสาอยากลองกินเบียร์ไหม หากลิสาจะอยากลองแตะต้องเรื่องเหล้ายาของมึนเมา ลิสาต้องมากับน้านะจ๊ะ อย่าไปลองกับคนอื่น เพราะน้านี่เซียนกว่าใคร"
ฉันอยากจะเป็นน้าสาวที่คูลๆเข้ากับวัยรุ่นได้ แบบว่าเราเพื่อนกันไรงี้
"เคยลองแล้วค่ะ ไม่ชอบ ไม่มีประโยชน์" ท่าทางของหลานสาวฉันเด็ดเดี่ยวมาก
"อ้าว… เอ้อ…" งั้นคงไม่มีประโยชน์ที่จะโน้มน้าวจิตใจเด็กสาวคนสวยคนนี้
"อ้อ อีกเรื่องนะจ๊ะ เรื่องบุหรี่น่ะ ถ้าลิสาอยากลองสูบ น้าไม่ว่าเลย เรามาสูบด้วยกันตอนคุณยายไม่อยู่บ้านดีไหม" ฉันทำเสียงจิ๊จ๊ะ แฟร์ๆกับหลานสาวเต็มที่ อยากจะลองอะไร ฉันไม่เคยห้าม บ้านของเราเคารพกันและกันเสมอ
"เคยลองแล้วค่ะ ไม่ชอบ และก็ไม่เห็นประโยชน์เหมือนกัน" ท่าทางของลิสามั่นใจจนฉันขนลุก
"เอ้อ…" ฉันกับวิสกี้เพื่อนรักอึ้งกันอีกรอบ
นี่ฉันกับลิสาคงจะเกิดมาสลับร่างสลับวัยกันแน่ๆ
"โอ้โห ซิส ยามราตรีนี่แซ่บเหมือนเคยเลยนะฮ้า เสื้อตัวนี้นี่คือปังมาก ขอบอก สะกิดนิดเดียวนี่พร้อมหลุดเลยนะ"
คิตตี้ปราดเข้ามาลูบไล้เสื้อตัวบางเฉียบสายเดี่ยวสีดำของฉันอย่างชื่นชม
เราเจอกันตามเวลานัดหมายที่หน้าทางเข้าผับ คิตตี้กับน้องเบลล์มากันตรงเวลา กลุ่มเราออกเที่ยวด้วยกันบ่อยจนสนิทสนมคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว ฉันรู้จักเพื่อนร่วมงานของวิสกี้อยู่หลายคนทีเดียว
ฉันยักไหล่แล้วก้มลงมองดูตัวเอง ชุดลายดอกไม้ที่ใส่เป็นประจำทั้งที่ทำงานและยามว่างถูกสลัดทิ้งไป ราตรีแห่งการแดนซ์มันต้องถูกเติมเต็มด้วยแนวเซ็กซี่ขี้เล่นเท่านั้น มีเพื่อนร่วมงานของฉันไม่กี่คนที่มีโอกาสได้รับรู้การมีตัวตนหลายภาคส่วนของฉัน คิตตี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น
"นี่หัวหน้าทีมเธอเค้าแต่งตัวเร็วด้วยนะ เมื่อกี้พวกพี่เพิ่งเอาหลานสาวไปส่งที่บ้านมา คุณลินเค้าก็เลยถือโอกาสเปลี่ยนชุด แล้วสีสันบนใบหน้าอันเฉี่ยวเปรี้ยวนี่ก็ถูกแต่งเติมด้วยฝีมือของน้องลิซ่าหลานรักของพวกพี่เอง" วิสกี้เพื่อนรักของฉันเอ่ยกับคิตตี้ลูกทีมที่รักของฉันอย่างสนิทสนม
แม่นแล้ว ลิสาเป็นคนแต่งหน้าให้ฉันเอง เด็กอะไรก็ไม่รู้ สวยก็สวย มีความคิด และเก่งไปหมดทุกเรื่อง หลานใครเนี่ย น่าจะได้ทักษะความเก่งกาจมาจากน้าสาวแน่เลย
"เฉียบค่ะซิส คืนนี้ล่ะ รับรองหญ้าอ่อนทั้งหลายต้องถูกแทะโลมอย่างไม่ยั้ง" คิตตี้มีสายตาที่มุ่งมั่น
"เอ่อ… เบาได้เบาค่ะคิตตี้ พี่เน้นแด๊นซซซ ไม่เน้นแทะโลม เริ่มแก่แล้ว" ฉันรีบห้ามปราม
พักหลังนี่รู้สึกสังขารจะไม่ค่อยอำนวย ฉันถอนตัวออกจากวงการการแอ๊วเด็กมานานแล้ว
"แหมพี่ลิน อย่าถอดใจสิคะ เราต้องแซ่บให้สุด แล้วไปหยุดที่การเทผู้" น้องเบลล์คนสวยเพื่อนร่วมงานวิสกี้พยายามจะให้กำลังใจฉัน
"แหม น้องเบลล์ ปล่อยพี่เต้นเงียบๆของพี่ไปเห๊อะ เออ ว่าแต่ศุกร์ที่แล้วที่ไปผับเปิดใหม่กันน่ะ เป็นไงกันบ้าง มีหนุ่มแซ่บๆเยอะป่าว แล้วมีมาตกหลุมน้องเบลล์กี่คนกันจ๊ะ"
น้องเบลล์นี่เค้าเป็นดาวเด่นของกลุ่มเราเลยจ้า เป็นตัวดึงดูดหนุ่มๆเลย สาวๆวงการโฆษณาแก๊งคุณวิสกี้นี่เค้าเฟี้ยวกันเกือบทุกคน เป็นสายแข็งทั้งทางด้านการทำงานและการปาร์ตี้
"โอ๊ย ลิน อาทิตย์ที่แล้วน่ะเบลล์มันเมาก่อนใครเพื่อนเลย ชั้นนี่ต้องเป็นคนพากลับบ้าน สงสัยคืนนี้ก็คงเหมือนเดิม" วิสกี้รีบฟ้อง
ใช่แล้ว เสียดายที่น้องเบลล์ขี้เมาไปนิด แถมเมาแล้วซ่าส์มากกว่าปกติด้วย
ส่วนฉัน… สายเมาแล้วแดนซ์
"เสียดายพี่ลินไม่ได้ไปด้วย คืนนั้นหนุ่มๆแซ่บมากพี่" น้องเบลล์ทำตาเล็กตาน้อย
อาทิตย์ที่แล้วฉันไม่ได้ไปร่วมจอยด้วย เพราะมีนัดกินข้าวกับญาติๆ ไม่งั้นฉันแทบไม่เคยพลาดการออกเที่ยวกับแก๊งนี้
"ซิส คืนนี้ซิสต้องได้อย่างน้อยหนึ่งคนนะฮ้า สายเดี่ยวสีดำตัวนี้มันต้องถูกถอดด้วยมือของหนุ่มหล่อๆ" คิตตี้ยังมีความหวังให้ฉันเสมอในเรื่องนี้
ตรงๆก็คือ ในกลุ่มนี้น่ะ ฉันยังโสดอยู่คนเดียว เที่ยวกันทีไรทุกคนก็ต้องพยายามผลักดันฉันอย่างเต็มที่
"เอ้อ เข้าไปข้างในกันเห๊อะ"
ฉันตัดบท แล้วเริ่มออกเดินนำทีม แค่ได้ยินเสียงจังหวะแน่นๆของกลองที่ดังมาจากข้างในผับฉันก็ขนลุกซู่ เรื่องผู้ชายน่ะคือเรื่องรอง หัวใจรักเสียงดนตรีของฉันมันเต้นตุ๊บๆรอแล้ว
พวกเราทั้งเต้นทั้้งดื่มกันอย่างสุดเหวี่ยง เรื่องของความสูงวัยไม่อาจปิดกั้นกลุ่มเราได้
แม้เราจะมีการกระทบกระทั่งกับกลุ่มสาวน้อยวัยนักศึกษาสี่ห้าคนที่เต้นอยู่ข้างๆเราเป็นระยะๆ แต่พวกเราก็ไม่หวั่น ฉันไม่เคยยอมแพ้ใครเรื่องการวาดลวดลายอยู่แล้ว
"น้องคะ อย่าตีเนียน ถังน้ำแข็งนี่วางอยู่บนโต๊ะพี่นะคะ"
น้องเบลล์จับข้อมือเล็กๆนั้นไว้หมับ ก่อนที่น้ำแข็งของเราจะถูกขโมยไปใส่ในแก้วแม่โขงของกลุ่มสาวน้อยนั้น
"อ้าว ถังนี่ของโต๊ะป้าหรือคะ สงสัยหนูคงเบลอ" เสียงใสๆกวนๆตอบกลับมา
ฉันไม่ติดใจเรื่องน้ำแข็ง แต่ติดใจสรรพนาม 'ป้า'
"น้ำแข็งโต๊ะหนูหมด ยืมนิดๆหน่อยๆนะคะป้า" น้องวัยใสอีกคนส่งเสียงมา
"นี่พวกหล่อนอย่าเนียน สั่งเองสิยะ" คิตตี้เสียงแหวขึ้นมาบ้าง เหมือนคิตตี้เขาหมั่นไส้กลุ่มนี้มานานแล้ว
ฉันเหลือบตามองขวดแม่โขงของโต๊ะข้างๆแล้วรู้สึกหวั่นๆ ชะนีน้อยกลุ่มนี้ไม่น่าธรรมดา สายแข็งฮาร์ดคอร์เสียด้วย
"เอาน่า แบ่งๆให้น้องๆเค้าหน่อย น้ำแข็งถังละไม่กี่ตังค์" วิสกี้ตัดสิน คนนี้เขาสายเกย์ใจดี ไม่นิยมมีเรื่องกับชะนี
"จริง อย่ามีเรื่องกะเด็กเลยว่ะ" ฉันเข้าข้างวิสกี้
"แหม พี่กี้พี่ลิน ถ้าขอกันดีๆอะ ก็ให้อยู่แล้ว แต่นี่เหมือนจงใจหาเรื่องกันชัดๆ" ความกรึ่มของน้องเบลล์ชักจะทำให้เรื่องเลยเถิดกันไปไกล
ฉันเห็นแล้วแหละ ว่าน้องเบลล์กะน้องคนสวยโต๊ะข้างๆกำลังแข่งกันเต้นท่าเซ็กซี่อวดสายตาหนุ่มหล่อโต๊ะเยื้องๆนั้นอยู่
"จริงด้วยค่ะซิส เด็กอะไรไม่มีมารยาท นี่มีใครสั่งสอนกันบ้างหรือเปล่ายะ" คิตตี้ก็กรึ่มมากเช่นกัน และเริ่มจะไม่ยอมความ
"อ้าว ป้า" คราวนี้เสียงเซ็งแซ่เริ่มดังมาจากกลุ่มสาววัยใสนั้น
แต่ก่อนที่เหตุการณ์อันน่าระทึกจะดำเนินต่อไป
ทันใดนั้นเสียงประกาศจากบนเวทีก็ดังขึ้นมา
"สวัสดีคร้าบสายแดนซ์ทุกท่าน ผมเวฟนะคร้าบ แม้เดือนแห่งความรักจะเพิ่งผ่านพ้นไป แต่ในใจพวกเราก็ไม่เคยขาดรัก"
"กรี๊ดดดด" เสียงเซ็งแซ่ดังมาจากแก๊งวัยใสข้างๆเรา
คิดตี้และน้องเบลล์หันไปมองชะนีแก๊งนั้นอย่างพร้อมเพรียง
"วันนี้เราอยากจะขอเชิญสุภาพสตรีสาวสวยซักสองท่านออกมาข้างหน้านี้นะคร้าบ มาวาดลวดลายแข่งกันซักนิดหน่อยนะคร้าบ รางวัลใหญ่สำหรับค่ำคืนนี้ก็คือ การเปิดขวดฟรีตามใจท่านเลือก ครั้งละหนึ่งขวดเป็นเวลาหนึ่งเดือนเลยคร้าบ"
"กรี๊ดดดด" คราวนี้เสียงกรีดร้องดังลั่นมาจากทุกคน รางวัลยิ่งใหญ่ขนาดนี้เป็นใครก็ต้องกรีดร้อง
"ใครออกมาก่อน ได้สิทธิ์ก่อนนะคร้าบ สองท่านเท่านั้นคร้าบ" คุณเวฟบนเวทียังคงยั่วยุต่อไป
แล้วหนึ่งในกลุ่มวัยใสข้างๆพวกเราก็ยกมือ หันมามองพวกเราด้วยคางเชิ่ดอย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนจะเดินอย่างอาจหาญออกไปที่เวที และตอนนี้สาวๆทั้งกลุ่มนั้นพากันส่งเสียงเย้ยหยันพวกเราเซ็งแซ่
"พวกป้าไม่กล้าหร้อก"
"แก่แล้วกระดูกน่าจะเปราะบาง"
"กลับบ้านนอนดีกว่านะค้า"
"ซิส! อย่ายอมพวกชะนีน้อยพวกนั้นง่ายๆค่ะ ซิสต้องออกไปสู้ค่ะ" เสียงคิตตี้ปลุกเร้าฉันเต็มที่
"อ้าว แล้วทำไมต้องเป็นพี่ล่ะคิตตี้" แต่ฉันยังไม่มั่นใจ
"แหม ของอย่างนี้มันต้องใช้วัยวุฒิเข้าสู้ค่ะคุณลิน" เสียงวิสกี้มาดมั่น
"ไม่มีเวลาแล้ว!" แล้วเสียงน้องเบลล์ก็ตะโกนลั่นขึ้นมา
แล้วฉันก็รู้สึกเหมือนมีมือหลายๆมือผลักดันฉันและฉุดฉันให้ออกเดินไปข้างหน้าเวที
"ทางนี้ค่ะทางนี้ นักเต้นรุ่นใหญ่ไฟกะพริบอยู่ทางนี้ค่า" เสียงน้องเบลล์ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
ฉันรู้ว่าน้องเบลล์เริ่มเมามากแล้ว และน้องคงอยากได้รางวัลใหญ่นี้
"คนนี้ค่า คนนี้เต้นเก่งมาก เก่งที่สุดต้องคนนี้เท่านั้นค่า" เสียงคิตตี้ตะโกนสำทับ ชูไม้ชูมือให้วุ่นวาย
สังเกตจากการแผดเสียงและอากัปกิริยานั้นแล้ว ฉันว่าลูกทีมของฉันคนนี้ก็ท่าจะเริ่มเมาหนัก
และแสงสปอตไลท์อันเจิดจ้านั้นก็จับมาที่ฉันทันที
เอาแล้วไง ซวยแล้ว!
"ยินดีต้อนรับทั้งสองท่านนะคร้าบ โอ๊ะ แม่สาวน้อยคนนั้นเริ่มออกสเต็ปแล้วคร้าบท่านผู้ชม!"
ฉันมีอาการเลิ่กลั่กเล็กน้อย มองไปก็เห็นแม่สาวน้อยคุู่แข่งเริ่มวาดลวดลาย และกองเชียร์แก๊งชะนีน้อยก็กำลังเปล่งเสียงฟังไม่ได้ศัพท์แข่งกับกองเชียร์แก๊งชะนีใหญ่เพื่อนๆของฉัน
ไฟแดนซ์ในตัวฉันเริ่มลุกโชน ในเมื่อมีการท้าทายกันขนาดนี้ ฉันก็คงต้องแสดงให้เด็กๆวัยใสพวกนั้นเห็นของจริงสักหน่อย
โอเค ไม่รอช้า เริ่มเลย!
ฉันงัดท่าเต้นทั้งหลายที่ลิสาเคยสอนให้ออกมาเท่าที่จำได้ เสียงเชียร์ที่ดังสนั่นเป็นระยะๆทำให้ฉันเคลื่อนไหวโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ฉันอยากจะอัดคลิปไปให้หลานสาวคนสวยดูเหลือเกิน ว่าน้าสาวคนนี้เป็นลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมขนาดไหน
และเสียงกรี๊ดก็ยิ่งดังลั่นไม่หยุดเมื่อฉันลงทุนนอนขนานไปกับพื้น แล้วพลิกตัวขึ้นมาด้านข้างเพื่อทำท่าตบพื้นอันลือลั่นของลิซ่าแบล็กพิงค์
เป็นไงล่ะ อึ้งไปตามๆกันใช่ไหมจ๊ะ
ชะนีน้อยคู่แข่งของฉันเต้นอยู่ตรงส่วนไหนของผับ ฉันไม่สนใจ ณ วินาทีนี้ ฉันโฟกัสแต่ท่วงท่าอันงดงามของตนเองเท่านั้น ยิ่งเสียงเชียร์ดังเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งคึก
และศิลปินที่มีเสน่ห์ก็ต้องมีส่วนร่วมกับท่านผู้ชม ตอนนี้ฉันเริ่มสาวเท้าเข้าไปหาชาวผับที่มุงดูการเต้นของผู้เข้าแข่งขันอยู่รอบๆ
แสงสปอตไลท์ที่ตามติดฉันไปทุกย่างก้าวทำให้ฉันได้มีโอกาสได้เห็นหน้าค่าตาชาวผับอย่างชัดบ้างไม่ชัดบ้าง แต่เท่าที่เห็นชาวผับที่นี่เค้าหน้าตาดีแต่งตัวดีกันทั้งนั้นนะ หนุ่มๆสาวๆพากันหุ่นแซ่บแบบไม่มีใครยอมใคร
โดยเฉพาะหนุ่มเชิ้ตดำกางเกงยีนผมปรกหน้าคนนั้น คนที่กำลังยืนโดดเด่นท่ามกลางสาวๆที่รายล้อม หุ่นเค้าสเปคฉันเลยแหละ สูงโปร่ง ไม่ก้ามปูเกินไปนัก แต่ก็ไม่ผอมแห้ง แล้วก็ท่ากระดกเบียร์จากขวดของเค้านี่ อย่างเท่
ฉันพยายามเยื้องกรายตามจังหวะดนตรีเข้าไปให้ใกล้เค้าที่สุด ปกติฉันไม่ค่อยจะชอบเต้นท่าเซ็กซี่เท่าไหร่ แต่วันนี้… สำหรับหนุ่มเชิ้ตดำคนนี้ สู้ตายค่ะ!
แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะ…
พอไฟสปอตไลท์จับไปตรงๆที่ใบหน้าของพ่อหนุ่มนั่น แววตาเรียวๆยิ้มๆที่กำลังจ้องมองตรงมาที่ฉันนั้น กลับคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก
เชี่ย! คุณเซน!
…


## ถ้าใจยังแซ่บ

"คุณเซน!"
ฉันสังเกตเห็นนัยน์ตายาวเรียวของเขาดูเลิ่กลั่กขึ้นมาเล็กน้อยจังหวะที่เราได้ประสานสายตากันอย่างจังๆ แต่แล้วรอยยิ้มน้อยๆก็ถูกระบายขึ้นบนฝีปากเรียวๆนั่น แล้วแววตาใต้กรอบแว่นใสก็กลับมีอาการแวววับระยิบระยับขี้เล่นขึ้นมาแทน
แต่คือ…ชั้นอายยยยยย เต้นไปซะสุดเหวี่ยงขนาดนั้น
ฉันไม่รู้จะทำหน้าต่อไปยังไงดี จะแกล้งตายดีหรือไม่ แต่แล้วก็มีเสียงดังจากทางข้างหลังในขณะที่ฉันและคุณเซนยังคงกำลังนิ่งงันจ้องมองกัน
'แคว่ก!'
และความเย็นจากแอร์ภายในผับก็พุ่งเข้ามาปะทะผิวเนื้อด้านหลังของฉันอย่างเฉียบพลัน
"ว้าย!"
ฉันรีบยกมือขึ้นปิดบังส่วนสำคัญท่อนบนของร่างกายโดยทันที รู้ตัวว่าเสื้อสายเดี่ยวสีดำกำลังหลุดร่วงจากร่างลงสู่พื้น
ความอายถึงขีดสุดปะทุขึ้นมาในเสี้ยววินาที
"ว้าย!" คราวนี้เสียงของชาวผับต่างดังขึ้นบ้างเมื่อเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
เสียงดนตรีได้เงียบลงทันที ผู้คนที่กำลังยืนรุมล้อมต่างพากันนิ่งงันและจ้องมาทางฉันเป็นตาเดียว
และในวินาทีนั้น ก่อนที่จะเกิดอะไรขึ้นต่อไป พลันผิวเนื้อของฉันก็ได้รับความอบอุ่นจากเสื้อเชิ้ตผ้าเนื้อนุ่มที่เข้ามาห่อหุ้มไหล่บางอันเปลือยเปล่าของฉันไว้อย่างรวดเร็ว
"คุณเซน…"
ฉันพึมพำออกมาเมื่อเห็นเจ้าของเสื้อเชิ้ตตัวนั้น ตอนนี้ท่อนบนของเขากำลังเปลือยเปล่าจากการเสียสละเสื้อสีดำตัวนั้นมาให้ฉัน และวงแขนแข็งแรงนั้นก็โอบเข้ากระชับฉันเข้าหาอ้อมอกเขา
โอ้ว….
นี่เค้ารีบถอดเสื้อออกมาคลุมร่างให้ฉันหรือนี่
โคตรเท่… ซึ้งอ่า
"ไม่เป็นไรนะครับ" เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูทำให้ฉันรู้สึกใจชื้นขึ้นมา
และเหนือสิ่งอื่นใด แผงอกขาวจัดที่อยู่ตรงหน้าทำเอาใจฉันกลับเต้นตึกตักขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่น่าอึดอัดอับอายนั้น
ซ่อนรูปเหมือนกันนะเราน่ะ
เอ่อ… อดไม่ได้ที่จะโลมไล้สายตาไปยังกล้ามเนื้อแน่นขาวเนียนที่แทบจะแนบชิดใบหน้าของฉัน
"อีชะนีบ้า ชั้นเห็นนะว่าแกตั้งใจแกล้งดึงเสื้อซิสของชั้น"
แต่แล้วเสียงคิตตี้ที่กรีดร้องขึ้น ทำให้ฉันจำต้องละสายตาจากแผงอกขาวๆนั่นเพื่อหันไปมองว่ามันเกิดอะไรขึ้น
คิตตี้กำลังปราดเข้าไปหาเด็กสาวผู้ซึ่งเป็นคู่กรณีของฉัน
"อีเด็กนี่ วอนซะแล้ว" แล้วน้องเบลล์ก็พาร่างอันมึนเมาเข้าประชิดชะนีน้อยคนนั้นบ้าง
"เฮ้ย คิตตี้ เบลล์ อย่าหาทำ!" เสียงของวิสกี้ตะโกนขึ้น ก่อนจะพุ่งเข้าหาคนกลุ่มนั้น
"คุณกิตติพัทธ์! อย่ามีเรื่องกันครับ!" เสียงคุณเซนตะโกนยับยั้งคิตตี้อีกแรง
แต่สายไปเสียแล้ว ความวุ่นวายโกลาหลบังเกิดขึ้นเมื่อแก๊งเพื่อนของเด็กผู้หญิงต่างก็พุ่งเข้าหาคิตตี้และน้องเบลล์บ้าง หลังจากนั้นการตะลุมบอนระหว่างแก๊งเด็กสาวและแก๊งคุณน้าก็เริ่มต้นขึ้น
ผู้คนเริ่มเบี่ยงเบนความสนใจจากฉันและคุณเซนไปยังกลุ่มที่กำลังชุลมุนพันตูกันนั้น
ขณะที่ฉันได้แต่ยืนนิ่งอึ้งในอ้อมกอดของคนตัวสูง
มันอะไรกันวะนี่!
ตอนนี้ฉันมึนมาก ไม่รู้ว่ามึนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ หรือมึนจากฤทธิ์ความขาวของกล้ามอกตรงหน้า
"หยุดคร้าบ! ทุกคนหยุดคร้าบ!" ผู้เป็นเจ้าของผับรีบวิ่งลงจากเวทีมาที่เกิดเหตุโดยทันที
"ไอ้เวฟ มานี่ก่อน เอากุญแจห้องทำงานมึงมาให้กูก่อน" ฉันได้ยินเสียงคนกล้ามอกขาวตะโกนออกไปด้วยพลังเสียงทั้งหมดที่มี
ที่รู้เพราะแผงอกขาวๆนั่นกำลังกระเพื่อมสั่นไหวต่อหน้าต่อตาฉัน เง้อ เซ็กซี่อะ
"ไปที่ห้องทำงานของเพื่อนผมกันดีกว่าครับ" คุณเซนก้มลงบอกฉัน ก่อนที่จะรีบพาฉันออกเดินทันทีหลังจากได้รับกุญแจมาจากเพื่อน
"ไปเปลี่ยนเสื้อกันก่อนครับ"
คนพูดยังคงโอบฉันไว้แน่นขณะที่เราทิ้งความโกลาหลไว้เบื้องหลัง แล้วตรงดิ่งไปยังด้านหลังของบาร์เครื่องดื่ม ตลอดเวลาเขาคอยดูแลไม่ให้มีส่วนใดของร่างกายฉันโผล่พ้นออกมาจากเสื้อเชิ้ตสีดำตัวนั้น
"ขอบคุณนะคะ" ฉันเอ่ยขึ้นขณะเราเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องทำงานด้านหลังของผับ
คนกล้ามขาวค่อยๆคลายมือที่โอบกอดฉันออกไป
ว้า… เสียดายจัง
"ครับ"
แต่แม้คำตอบรับนั้นจะสั้นแสนสั้น ทว่าฉันก็ไม่ได้ต้องการคำพูดปลอบประโลมมากไปกว่านี้
แค่สายตาอบอุ่นที่ส่งมานั้น มันก็เพียงพอแล้ว…
"ซิสเป็นไงบ้างฮะ ตกใจมากหรือเปล่า"
จังหวะที่ฉันเปิดประตูห้องทำงานของเจ้าของผับออกมาและเห็นคุณเซนกำลังยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องนั้น คิตตี้ก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วโผเข้าสวมกอดฉันทันที ร่างอันมึนเมาและสะบักสะบอมนั้นแทบทรงตัวไม่อยู่แล้ว แต่ยังเหลือสติมาเป็นห่วงฉันอีก
โถ คิตตี้… แต่เอ่อ… คิตตี้ตัวหนักมากนะจ๊ะ
ฉันต้องเกร็งตัวอย่างมากเพื่อที่จะรับน้ำหนักของคิตตี้เอาไว้ไม่ให้เราทั้งสองล้มลงไปด้วยกัน ฉันเองก็ยิ่งกำลังมึนๆอยู่ มองไปก็เห็นคุณเซนผละไปหาคุณเวฟเจ้าของผับซึ่งกำลังคุยอยู่กับพนักงานที่เดินตามมา ฉันเดาว่า หลังจากที่คุณเวฟและวิสกี้ห้ามปรามการตะลุมบอนนั้นสำเร็จ คุณเวฟก็คงพาพวกเพื่อนๆมาหาฉันที่นี่
"พี่ลินนนนน" คราวนี้น้องเบลล์โถมเข้ามาหาฉันอีกคน
"โอ๊ย พี่ลินของพวกหล่อนน่ะไม่เป็นอะไรหรอก พวกหล่อนห่วงตัวเองเถอะ" วิสกี้ปราดเข้ามาพยายามดึงสองคนนั่นออกจากฉัน เมื่อเห็นว่าฉันเริ่มจะทานน้ำหนักของคนเมาทั้งคู่ไม่ไหว
"เป็นไงกันบ้างเนี่ย โถ อุตส่าห์แก้แค้นให้พี่"
ฉันเพิ่งเห็นสารรูปของรุ่นน้องทั้งสองอย่างชัดๆ เมื่อทั้งสองถูกดึงให้ผละจากฉันให้ไปพิงที่ไหล่คนละข้างของวิสกี้แทน
อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปลูบหน้าลูบตารุ่นน้องทั้งสอง อายแชโดว์ของคิตตี้ไหลเยิ้ม ลิปสติกสีแดงเลอะเปื้อนรอบขอบปาก ส่วนน้องเบลล์ก็นัยน์ตาแดงก่ำผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เหลือเค้าความสวยอีกต่อไป
"จะเป็นไงล่ะ ก็เยินน่ะสิ รุ่นนี้แล้ว จะสู้แรงพวกเด็กๆมันไหวมั้ย" วิสกี้ส่ายหน้ามองดูทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างเวทนา
"หนูตบมันไปเต็มๆเลยพี่" เสียงอ้อแอ้จากน้องเบลล์สาวสวยผู้ไม่ยอมคนทำเอาฉันน้ำตารื้น แอบกอดน้องเบลล์ไปเบาๆ
คือแม้จะไม่เห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรง แต่กลับกัน ถ้าน้องเบลล์โดนอย่างที่ฉันโดน ฉันก็คงปราดเข้าไปตบเด็กนั่นเหมือนกัน พวกเราไม่ยอมยืนเฉยๆให้ใครมารังแกแน่
"หนูเป็นคนจิกหัวให้เบลล์มันตบ" คิตตี้ทำเสียงสะใจแบบมึนๆ
ฉันหันไปกอดลูกทีมคนสนิทบ้าง คิตตี้ไม่เคยทิ้งฉัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องปาร์ตี้
"แล้วแกล่ะลิน หายตกใจรึยัง" วิสกี้หันมามองฉันอย่างเป็นห่วง
"ตอนนั้นอายมาก แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว" ฉันยิ้มแหยๆ ยังรู้สึกหน้าชาๆอยู่เล็กน้อยจากเหตุการณ์สายเดี่ยวหลุดท่ามกลางประชาชีหน้าตาดีชาวเธคผับ
"เสื้อของคุณเซนเนื้อนิ่มดี เดี๋ยวชั้นว่าจะขอซื้อต่อ" ฉันพยายามทำตลก เพราะสีหน้าของวิสกี้ยังคงดูกังวล
"อิจฉาพี่ลินจัง ได้ใส่เสื้อเท่ๆของคุณเซนด้วย มีกลิ่นคุณเซนติดอยู่บ้างไหมพี่" แม้จะเมามากแต่น้องเบลล์ก็ยังฝืนทำตาเซ็กซี่ขี้เล่น
"อือ ดมมั้ย กลิ่นเหงื่อล้วนๆไม่มีกลิ่นน้ำหอมเจือปน" ฉันยื่นแขนเสื้อไปใกล้จมูกน้องเบลล์
"ซิส หนูอยากดมตรงคอปกเสื้อ หนูชอบท้ายทอยคุณเซน" คิตตี้ไม่ยอมแพ้
เอ่อ…
"ว้า นี่พี่เสียดายเสื้อสายเดี่ยวของพี่ตัวนั้นมากเลยนะ ซื้อมือหนึ่งมาซะด้วย อย่างแพง"
ฉันรีบเปลี่ยนเรื่อง เมื่อมองข้ามไหล่ของวิสกี้ไปแล้วเห็นคุณเซนกับคุณเวฟกำลังเดินตรงมาที่พวกเรา
"ผมต้องขอโทษทุกคนด้วยนะครับที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น โชคดีที่ไอ้เซนมันหัวไว แก้สถานการณ์ได้รวดเร็ว"
คนที่เป็นเจ้าของผับก้าวเข้ามาหาฉัน ส่วนคนตัวสูงก้าวเข้าไปหาคิตตี้
"คุณกิตติพัทธ์เป็นไงบ้างครับ" เสียงนั้นออกอาการเป็นห่วงเป็นใย
"สบายๆค่ะคุณเซน แหม ไม่นึกเลยนะคะว่าจะมาเจอคุณเซนภาคดาร์กที่นี่ ตอนอยู่ในออฟฟิศคุณเซนทำงานจริงจังจะตายไป สาวๆทั้งบริษัทนี่ทั้งกรี๊ดทั้งกลัว" คิตตี้ผละจากวิสกี้ พยายามยืดตัวตรง แล้วระบายความในใจด้วยเสียงอ้อแอ้
"ก็มาดูกิจการของเพื่อนน่ะครับ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอพวกคุณที่นี่" คนเสื้อยืดดำตอบยิ้มๆพลางปรายตามองมาทางฉัน
ตอนที่เราเข้าไปในห้องทำงาน คุณเซนเค้ารีบเข้าไปหยิบเสื้อของเพื่อนที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวม แล้วก็ออกมายืนรอฉันข้างนอกห้อง
คือตอนนี้คุณเซนอยู่ในเสื้อยืดสีดำแล้ว เสียดายกล้ามขาวๆนั่นจัง เอ่อ…
"พวกชั้นต้องเป็นฝ่ายขอโทษมากกว่าค่ะ ทำเอาผับของคุณวุ่นวายไปหมด" ฉันเบี่ยงสายตาจากคนเสื้อยืดดำไปหาคุณเวฟ
"นี่คงรู้จักกันหมดแล้วใช่ไหมคะ" ฉันคาดเดาว่าคิตตี้น่าจะริเริ่มการแนะนำตัวกันไปบ้างแล้ว
"ครับ สรุปว่ารู้จักโยงใยกันไปหมดนะครับ เอ่อ แล้วนี่จะเข้าไปนั่งพักในห้องทำงานผมกันก่อนไหมครับ ตามสบายเลยนะครับ" เจ้าของผับท่าทางป๋าใจสปอร์ตเอื้อเฟื้อมา
"อ้าว คุณเซน ว้า ใส่เสื้อทำไมล่ะคะ ซิคแพคคุณเซนเท่จะตาย" อยู่ๆน้องเบลล์ก็เงยหน้าขึ้นมาจากบ่าของวิสกี้แล้วจ้องไปที่เจ้านายของฉันด้วยสายตาแวววาว
"พี่ลินไม่เห็นเคยเล่าให้หนูฟังเลย ว่ามีเจ้านายแซ่บขนาดนี้ ถ้าคุณเซนเป็นเจ้านายหนูนะ รับรองหนูจะขยันทำงานถึงขั้นค้างคืนที่ออฟฟิศเลย" ความเซ็กซี่ขี้เล่นของน้องเบลล์เริ่มโฉดขึ้นเรื่อยๆ
"เอ้อ ดึกมากแล้ว เรากลับกันดีกว่ามั้ย เนอะ ดึกแล้วเนอะ" ฉันรีบตัดบทก่อนที่คุณเซนจะโดนน้องเบลล์แทะโลมเอาซึ่งๆหน้าต่อไป น้องเบลล์เวลาเมาแล้วน่ากลัวมาก
ส่วนคิตตี้นั้น…
"น้องเบลล์ นี่อย่ามาแอ๊วเจ้านายของพี่นะ สาวๆทั้งออฟฟิศเค้าหวงของเค้า แค่นี้ก็จะตบตีกันตายแล้ว" เสียงอ้อแอ้พร้อมสายตาที่มองแรงของคิตตี้แทรกขึ้นมาบ้าง
เอาแล้วไง ความน่ากลัวของคิตตี้ภาคเมาเริ่มแล้ว ตอนนี้หล่อนพยายามจะยืนตัวตรงสุดๆ รู้แหละว่าพยายามจะทำแกร่งต่อหน้าเจ้านาย
"แหม พี่คิตตี้ก็ ทำหวงไปได้" น้องเบลล์ยิ้มอ่อนให้กับคิตตี้ แล้วก็ยิ้มเรี่ยราดให้กับทุกคน
"ไป ไป กลับ กลับ กลับกันเถอะค่ะน้องๆ" ฉันรีบตรงดิ่งเข้าไปประคองคิตตี้ก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดไปมากกว่านี้
เจ้านายก็คือเจ้านาย เราไม่ควรถือโอกาสแอ๊วเจ้านายแม้ยามเมา
"นั่งแท็กซี่ไปกันหมดนี่ล่ะ เดี๋ยวกี้ตระเวนส่งทุกคนเอง เฮ้อ…"
วิสกี้รีบตอบรับคำบังคับกลับบ้านของฉัน เพื่อนรักฉันรู้ดีว่าฤทธิ์ความเมาของรุ่นน้องทั้งสองคนนี่ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน
"เดี๋ยวผมไปส่งคุณลินได้ครับ บ้านอยู่ทางเดียวกัน"
เสียงนุ่มๆของคนข้างๆที่เอ่ยขึ้นมานั้นทำเอาฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
"กว่าคุณวิสกี้จะตระเวนส่งทุกคนครบ ถึงบ้านเช้าแน่ครับ"
"เอ้อ จริงด้วย งั้นกี้พาคิตตี้กับเบลล์ไปส่งเถอะ ชั้นกลับกับคุณเซนได้"
บ้านของวิสกี้กับน้องเบลล์อยู่ทางเดียวกัน แต่อยู่คนละทางกับคิตตี้ แล้วก็ไม่ได้อยู่ทางเดียวกับฉันด้วย
"อือม์ ครับ ถูกของคุณเซน และถูกของลิน" วิสกี้พยักหน้าเห็นด้วยกับคุณเซนและฉันอย่างง่ายดาย คงเพิ่งตระหนักได้แหละว่าบ้านของแต่ละคนอยู่คนละทิศละทางกัน
"แกไม่เห็นเคยเล่าเลยว่า เจ้านายแกแซ่บขนาดนี้" แต่วิสกี้ก็ไม่ลืมที่จะเข้ามาดึงฉันออกไปกระซิบข้างหูเบาๆ
"ก็ตอนแรกๆชั้นเกลียดขี้หน้าเค้าจนไม่อยากพูดถึง เออ ลืมเล่าไปว่า เค้าคือไอ้เด็กที่เราเจอที่ผับตอนโน้น" ฉันกระซิบตอบกลับ แม้ฉันจะชอบคุยกับทุกคน แต่ฉันเป็นคนประเภทไม่ค่อยบ่นเรื่องของตัวเอง แล้วก็ไม่ค่อยชอบเล่าเรื่องที่ทำงานให้ใครฟัง
"เออ งั้นไว้ค่อยเม้าท์กันเรื่องนี้" วิสกี้กระซิบตอบฉันอีกที
"โอเค งั้นผมฝากเพื่อนด้วยนะครับคุณเซน ขอบคุณนะครับ" แล้วเพื่อนรักของฉันก็หันไปพยักหน้าพูดเสียงโทนหล่อกับเจ้านายของฉันแทน
…กับคนที่ไม่สนิท เพื่อนของฉันจะเก็บอาการ และมาดหล่อๆของวิสกี้ก็จะกลับคืนมา
"เฮ้อ! สองคนนั่นไม่น่าไปหาเรื่องเด็กๆเล้ย"
ฉันเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบขณะเรานั่งอยู่ในพาหนะคันนั้นด้วยกัน ตลอดทางที่นั่งกันมาร่วมสิบกว่านาที คุณเซนกับฉันแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย
คนกล้ามขาวจ้องมองไปนอกหน้าต่างบ้าง หันมามองฉันด้วยสายตากังวลเป็นระยะๆบ้าง ดูเหมือนเขาอยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา ดูเลิ่กลั่กชอบกล
นี่คือคนเดียวกันกับคนที่การตัดสินใจถอดเสื้ออย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลตอนอยู่ในผับรึ
"ความจริงชั้นก็ไม่ถือโทษโกรธเด็กพวกนั้นหรอกค่ะ"
แม้จะกรึ่มมาก แต่ฉันก็ต้องพยายามทำเหมือนเป็นผู้ใหญ่ใจเย็น คุณเซนเค้าอาจจะกำลังตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฉันคงต้องปลอบประโลมเค้า
"เอ้อ นั่นสิครับ คนละรุ่นซะขนาดนั้น เรี่ยวแรงน่าจะต่างกันเยอะ เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ"
เอ๊ะ คุณเซนคนเก่ากลับมาแล้ว…
ฉันยิ้มออก รู้สึกผ่อนคลายขึ้น
"เห็นคุณยิ้มได้ ผมค่อยสบายใจขึ้น" เขายิ้มน้อยๆให้ฉันบ้าง
"ฮั่นแน่ ที่อึกอักๆมาตลอดทางนี่ เพราะคุณเซนเป็นห่วงชั้นหรือคะ" อยู่ดีๆฉันก็รู้สึกอยากจะแหย่คนกล้ามขาวคนนี้เล่นบ้าง
ฉันหายตกใจเรื่องของตัวเองไปตั้งแต่เห็นสภาพของคิตตี้และน้องเบลล์แล้ว น้องสองคนได้แก้แค้นเด็กผู้หญิงพวกนั้นให้ฉันไปแล้ว
แล้วก็… การได้เห็นกล้ามขาวๆของคุณเซนในระยะกระชั้นชิดนี่ ก็ช่วยทลายความอับอายที่ถูกกระชากเสื้อไปเลย แหม กล้ามขาวๆแน่นๆนี่น่าสนใจกว่าตั้งเยอะ
"เอ่อ… ผมกำลังคิดว่า ถ้าผมเป็นคุณลินกับเพื่อนๆของคุณลิน ผมจะตอบโต้เด็กผู้หญิงกลุ่มนั้นยังไงไม่ให้มีเรื่องมีราวกัน"
มาแนวหลักการอีกละ จะคิดมากทำไมเนี่ย
"แต่จะว่าไปเรื่องแบบนี้มันต้องตาต่อตาฟันต่อฟันนะคะ แต่ช่างมันเถอะค่ะ มันจบไปละ" ฉันกำลังมึนอยู่ ขี้เกียจมาคิดถึงเรื่องจริยธรรมในตอนนี้
จังหวะนี้มันต้องอารมณ์โรแมนติกหรือเปล่าวะ
"ตอนนี้ชั้นรู้สึกดีใจจังเลยค่ะ ที่มีคนเป็นห่วง"
อยู่ดีๆฉันก็เลยยิ้มหวาน ทำตาซื่อ หันไปจ้องหน้าเขาตรงๆ
ไม่รู้ทำไมฉันหยุดตัวเองไม่ได้ ห้ามน้องๆไม่ให้แอ๊วเจ้านาย แต่ตัวเองกลับเริ่มทำซะเอง ต้องโทษความมึนจากแอลกอฮอล์เอาไว้ก่อน
ฉันเมา ฉันเมา สะกดจิตตัวเองไว้
"ก็…"
เฮ้ย คุณเซนหน้าแดงว่ะ
เอ้อ จ้องดีๆ แดงเฉพาะตรงโหนกแก้มด้วย ยังกะทาบรัชออน
ตอนนี้คนกล้ามขาวดูหน้าตาเลิ่กลั่กชอบกล ไม่ยอมสบตาฉัน แน่ใจนะ ว่านี่คือคุณเซนคนเดียวกับที่ชั้นเจอครั้งแรกที่ห้องกาแฟในออฟฟิศ
แววตาที่เคยยิ้มเยาะฉันบ่อยๆหายไปไหนกัน…
"แหม สาวแก่อย่างชั้นนานๆทีจะมีคนมาเป็นห่วง แค่นี้ก็กระชุ่มกระชวยจนนอนไม่หลับแล้วค่ะ"
ยัง ฉันยังไม่ยอมหยุด แถมลงทุนเรียกตัวเองว่าสาวแก่ด้วย
"แล้วคุณลินมีอาการเคล็ดขัดยอกตรงไหนบ้างหรือเปล่าครับ กระดูกยังอยู่ครบใช่ไหมฮะ คือผมเห็นออกสเต็ปซะสุดเหวี่ยงขนาดนั้น"
ฮั่นแน่ มีการพยายามตอบโต้โดยใช้มุกเดิมๆ
"โอ้โห เป็นห่วงด้านสุขภาพใจกันไม่พอ ยังแอบเป็นห่วงสุขภาพกายกันอีก คุณเซนน่ารักที่สุดเลย" ฉันทำนัยน์ตากรุ้มกริ่ม
ไม่รู้ว่าทำไปทำไม แต่…ณ จุดจุดนี้ ความมั่นมันต้องมาแล้ว
"คือ…" คนกล้ามขาวอึกอักเล็กน้อย
ฮั่นแน่ อยากจะชมฉันล่ะสิ ว่าวันนี้ฉันเซ็กซี่มาก
"คือ คุณลินตาเหยิมมากเลยครับ"
ตาเหยิม? อะไรคือตาเหยิม? นัยน์ตาเย้ายวนงี้เหรอ
คนพูดบอกว่าฉันตาเหยิม แต่ตัวเองกลับไม่ยอมมองตาฉัน ตอนนี้คนกล้ามขาวกำลังนั่งมองมือขาวๆของตัวเอง
"เหยิมแล้วไงคะ เหยิมแล้วน่าหลงใหลหรือเปล่าคะ"
อะฮ้า ฉันไม่ยอมแพ้หรอก จังหวะนี้แล้ว
"เมาคลีอะล่าสัตว์ เมาเเล้วคร่า ล่าใครได้บ้างค้า" ฉันรุกต่อด้วยน้ำเสียงขี้เล่น
"เอ้อ…" คราวนี้คนข้างๆเงยหน้าขึ้นมามองฉัน เริ่มทำหน้าแปลกๆ
ฮ่า ฮ่า ไงล่ะ งั้นต้องตามด้วยสายตาออดอ้อน
"ไม่ได้เป็นคนขี้เมา… แค่อยู่ในวงเหล้า แล้วมันไม่เหงาเท่านั้นเอ๊งงงงง"
"เอ่อ…" คนข้างๆเริ่มทำหน้าไม่ไว้ใจ
"ความแรงของเหล้า ยังไม่เท่าความเศร้าของใจ"
ฉันยังไม่ยอมหยุด และเริ่มจะไปกันใหญ่ เละเทะไปเรื่อยเปื่อย
แล้วก็เป็นโชคดีของคุณเซน รถแท็กซี่จอดหน้าบ้านฉันพอดี
ฉันแอบเห็นคนกล้ามขาวในเสื้อยืดดำถอนหายใจอย่างโล่งอก ทว่าโหนกแก้มนั้นยังคงแดงเรื่อๆอยู่
"ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจ่ายเอง คุณลินเข้าบ้านเถอะครับ" เขารีบพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเปิดกระเป๋าสะพายหยิบกระเป๋าเงิน
"งั้นขอบคุณค่ะ" อยู่ๆฉันก็ยอมรับความเอื้อเฟื้อแต่โดยดี
ความจริงฉันเองก็เหนื่อยและมึนมาก ขี้เกียจแม้กระทั่งจะจ่ายเงินค่ารถเอง
"ไปนะคะ เจอกันวันจันทร์ค่ะ อ้อ แล้วก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ชั้นไม่เป็นไรแล้ว สบายมาก ส่วนเสื้อเชิ้ตนี่ ความจริงอยากจะขอซื้อต่อ เพราะเนื้อผ้ามันนุ่มใส่สบายมาก แต่คิดว่าคุณเซนคงจะหวง งั้นเดี๋ยวชั้นซักรีดใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มส่งคืนให้อย่างดีเลยค่ะ"
และหลังจากปล่อยมุกแป๊กไปจนสาแก่ใจแล้ว ฉันก็กลับมาเป็นงานเป็นการอีกครั้ง
"ครับ"
คุณเซนยิ้มให้ฉัน และฉันก็เพิ่งจะสังเกต ยามคุณเซนยิ้มกว้างแบบไม่เปิดปาก ไม่เห็นฟันขาว คุณเซนมีลักยิ้มทั้งสองข้างด้วยว่ะ แก้มบุ๋มเลย น่ารักอะ
หรือนี่จะคือยิ้มหวานที่ป้าผ่องป้าแม่บ้านแกหมายถึง?
แววตาอันอบอุ่นที่ส่งมา โหนกแก้มที่ยังไม่หายแดงของคนตรงหน้า ทำเอาฉันเคลิ้มอกเคลิ้มใจ
อยากจะพุ่งเข้าเตียงนอนใจจะขาดแล้ว
อยากจะนอนหลับไปพร้อมมีกล้ามขาวๆอยู่ในความฝัน
อยากจะนอนหลับไปพร้อมกับพ่อแก้มบุ๋มของฉัน งื้ออออ….


## ความเอื้อเฟื้อ

เช้าวันอาทิตย์…
ผมกับลิสานัดกันที่ข้างล่างของสถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์ เรากำลังจะขึ้นแท็กซี่ไปที่บ้านของไอ้คิว วันนี้ลิสามีนัดติววิชาเลขให้ทั้งไอ้คิวและไอ้ไอซ์เพื่อนของผม
จากที่ผมไม่เคยคิดจะมีเพื่อนเป็นเด็กผู้หญิง หลังๆมาเราเริ่มคุยกันมากขึ้น ในบรรดาเพื่อนผู้หญิงทั้งคลาส ผมคุยกับลิสารู้เรื่องที่สุดแล้ว แม้เพื่อนๆในห้องจะชอบแซวเราสองคน และผมก็รำคาญมาก แต่ผมก็ไม่สน ก็ผมกับลิสาเราเป็นแค่เพื่อนกัน เธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เรื่องมาก พูดจาตรงๆ แล้วก็ไม่เคยงอนผมเหมือนเพื่อนผู้หญิงคนอื่นๆ นี่ผมก็ยังงงๆที่เพื่อนผู้หญิงหลายๆคนชอบมาชวนผมคุย แล้วพอผมทำหน้าไม่อยากคุยด้วย พวกนั้นก็พากันงอนผม ผมผิดอะไรวะ ก็คนมันไม่อยากคุย แต่ไม่รู้เป็นไร ผมคุยกับลิสาแล้วสนุกดี แล้วก็สบายใจดีด้วย
ถามว่าผมกับลิสาสนิทกันแค่ไหน คิดดูก็แล้วกัน ลิสาเป็นเพื่อนคนเดียวที่ผมเอาการ์ดวันเกิดที่ได้จากพ่อไปอวดทันทีหลังจากผมที่เจอการ์ดกับของขวัญวันเกิดที่หน้าประตูห้องตอนเช้าวันนั้น ขนาดไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ผมยังไม่คิดจะเอาให้มันดูเลย กลัวมันล้อ
'โอ้โห พ่อเธอน่ารักนะเนี่ย ทำการ์ดวันเกิดให้เธอด้วย ดูสิ เจ้าเด็กนี่มีผมสีฟ้าเหมือนเธอเลย'
ลิสาทำท่าตื่นเต้นสนอกสนใจการ์ดของผมเหมือนอย่างที่ผมเดาเอาไว้ไม่ผิด
ผมเอาการ์ดมาให้ลิสาดูเพราะว่าผมทนเก็บความภูมิใจนี้ไว้ในใจคนเดียวไม่ไหว ผมโชว์การ์ดให้ปู่กับคุณมะพร้าวดูแล้ว ทั้งสองคนก็ทำหน้าเอ็นดูยิ้มๆแล้วก็ลูบหัวผม ก็แค่นั้น แต่ผมยังไม่พอใจ ผมต้องการคนมาช่วยชื่นชมอีก ผมเลยคิดว่าเอามาอวดลิสาน่าจะดี
'เราว่าพ่อเราไม่ได้ทำเองหรอก ไม่รู้เหมือนกันว่าไปจ้างใคร แต่พอถาม เค้าก็บอกว่าเค้าทำเอง'
แต่ผมเองก็ยังสงสัยว่าพ่อให้ใครทำการ์ดให้ ผมไม่เชื่อหรอกว่าเค้าจะทำเอง ผมคิดเรื่องนี้อยู่นาน หรือพ่อจะช่วยกันกับน้าพลอยข้างบ้าน ผมควรจะเอาไปการ์ดไปอวดน้าพลอยด้วยดีกว่า จะได้ถามว่าน้าพลอยช่วยพ่อทำหรือเปล่า
'แต่ลักษณะการออกแบบการ์ดอย่างนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ คนทำต้องมีฝีมือทางศิลปะแน่ๆ เรารู้ เราดูงานศิลปะออก เพราะเราไปดูนิทรรศการศิลปะกับน้าลินบ่อยๆ'
ลิสาให้ความเห็นที่น่าสนใจแฮะ
'น้าลินของเธอคือคนที่ใส่ชุดลายดอกไม้ที่มาโรงเรียนเราตอนโน้นน่ะเหรอ'
ผมจำได้เลือนรางถึงชุดลายดอกไม้ที่สะดุดตามาก ลิสาชอบพูดถึงน้าสาวของเธอบ่อยๆ ผมเดาเอาจากที่เจอกันวันนั้นว่าน้าลินของเธอน่าจะอายุมากแล้ว
'ใช่ น้าลินใจดี แล้วก็เก่งศิลปะ ถ้าน้าลินไม่ออกไปเที่ยวนอกบ้าน ตอนอยู่บ้านน้าลินก็จะชอบทำงานศิลปะบ่อยๆนะ บางทีก็วาดรูปสีน้ำมัน บางทีก็ไปซื้อเฟอร์นิเจอร์เก่ามาทาสีใหม่'
'ดีจังที่น้าเธอเก่งศิลปะ พ่อเราสิ ไม่เอาไหนเลย'
'เธอก็ชอบศิลปะไม่ใช่เหรอเรน เราจำได้ว่าตอนที่คุณครูถามว่าเธออยากเรียนอะไร เธอบอกว่าอยากเรียนสถาปัตย์'
'ก็ใช่ แต่มันต้องสอบเลข เราไม่เก่งเลขเหมือนเธอ'
ผมแปลกใจที่ลิสาจำได้ว่าผมอยากเรียนสถาปัตย์ ตอนตอบคุณครูไปผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าวิชานี้เค้าเรียนอะไรกันบ้าง แต่เท่าที่ฟังๆมาน่าจะเป็นพวกออกแบบบ้านออกแบบตึกอะไรงี้มั้ง ผมชอบขีดๆเขียนๆ ชอบสเก็ตช์ภาพบ้านของเรา อาจเป็นเพราะผมโตมาในโรงเรียนประจำ พอกลับมาบ้านทีผมก็อยากจะมีภาพบ้านไว้ในความทรงจำด้วยฝีมือของผมเอง ครั้นจะแค่ถ่ายรูปเก็บไป มันก็ไม่เท่
'ก็ไม่เป็นไรนะ เอาไว้ใกล้ๆจะเข้ามหาลัยเธอค่อยต้องเรียนพิเศษเลขเพิ่มเติมเอาก็ได้ แต่ถ้าเป็นวิชาที่จะสอบอีกสองอาทิตย์นี่ เราช่วยติวให้เธอได้นะ'
ลิสาเรียนเก่งแทบทุกวิชา เธอเป็นคนยกมือตอบคำถามในห้องเรียนอยู่เสมอๆ บางครั้งผมก็รำคาญ แต่บางครั้งผมคิดว่าก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้ไม่ต้องตอบ ผมว่าเพื่อนคนอื่นๆในห้องเค้าก็คงคิดเหมือนผม ปล่อยให้ลิสาเค้าตอบไปคนเดียว
ความเอื้อเฟื้อของลิสาที่จะติววิชาเลขให้ผมทำให้เรามาที่บ้านของไอ้คิวด้วยกันในวันนี้ ลำพังตัวผมน่ะ พอถูไถเอาตัวรอดสอบผ่านได้อยู่แล้ว หรือไม่ถ้าผมอยากทำคะแนนดีๆ ผมก็แค่บอกปู่ ผมแน่ใจว่าปู่ก็จะดีใจ แล้วก็ขวนขวายหาจ้างครูมาสอนพิเศษตัวต่อตัวให้ผมในทันที แต่ผมว่ามันไม่จำเป็น ผมเรียนแค่เอาให้ผ่านก็พอแล้ว และอันที่จริงปู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรถ้าผมไม่ได้เรียนเก่งมาก
แต่ไอ้คิวกับไอ้ไอซ์นี่สิ ผมรู้ว่าบ้านมันไม่มีเงินให้เรียนพิเศษแน่ๆ ที่ผ่านๆมาคะแนนพวกมันก็ย่ำแย่ จะพากันสอบตกไม่ตกแหล่มาโดยตลอด ผมว่าถ้าเทอมนี้อย่างน้อยได้ลิสามาช่วยติววิชาเลขให้พวกมันสักสองสามครั้ง ก็อาจช่วยให้พวกมันสอบผ่านได้แบบไม่ต้องลุ้นมาก และสถานที่ติววิชาเลขของพวกเราก็ไม่มีที่ไหนเหมาะไปกว่าที่บ้านไอ้คิว แม้บ้านไอ้คิวจะไม่มีแอร์ แต่ก็มีพัดลม บ้านไม้หลังเล็กๆโทรมๆหลังนี้ที่ทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้มา
ไอ้คิวอยู่กับแม่ชื่อแม่เล็กและน้องผู้ชายที่อยู่ชั้นประถมอีกสองคน ผมชอบมาบ้านไอ้คิวเพราะแม่เล็กเป็นผู้หญิงที่อ่อนหวานใจดีมาก แม้จะไม่สวย แต่แม่เล็กก็ยังไม่แก่มาก แล้วแม่เล็กก็ทำขนมทำกับข้าวอร่อยที่สุดในโลก ผมอยากให้ลิสาได้ชิมฝีมือแม่เล็ก และน้องๆของไอ้คิวก็เป็นเด็กน่ารักมาก สงสัยจะอิ่มอร่อยกับฝีมือของแม่เล็กทุกมื้อ เลยอ้วนท้วนกันทั้งสองคน ผมชอบมาเล่นกับน้องๆของไอ้คิว
บางทีผมก็แอบคิด หรือว่าที่ผมชอบมาบ้านไอ้คิวก็เพราะผมเหงามั้ง ถึงปู่จะพยายามเอาใจใส่ผมก็จริง แต่ปู่ก็พูดน้อย คุณมะพร้าวก็มีงานทำยุ่งทั้งวันเพราะต้องดูแลชีวิตของทุกคนในบ้าน
ส่วนพ่อ… อย่าไปคาดหวังอะไรเค้าเลย ชีวิตเค้ามีแต่เรื่องงาน ไม่เคยมีเรื่องของผมอยู่ในหัวหรอก…
ชีวิตอันแตกต่างของผมกับไอ้คิวถูกคั่นด้วยถนนพระรามสี่ ในขณะที่ฝั่งสุขุมวิทมีร้านอาหารญี่ปุ่นของโปรดของผม มีห้างสวยๆที่ผมชอบไปเดินซื้อการ์ตูน แต่ฝั่งคลองเตยบ้านของไอ้คิวกลับมีแต่ซอยเล็กๆแคบๆเหม็นๆ และมีแต่พวกบ้านไม้เก่าๆโทรมๆ
ผมกับลิสาเดินเลี้ยวลัดเข้าตรอกโน้นออกตรอกนี้ไปตามทางเดินที่แคบมากๆมาจนถึงบ้านของไอ้คิวตอนสิบโมงเช้า ประตูบ้านมันเปิดอ้ารออยู่แล้ว เขย่งเท้ามองเข้าไปก็เห็นคนอื่นๆกำลังนั่งกันอยู่บนบ้าน อ้อ ประตูของบ้านมันก็อยู่ติดทางเดินที่คนผ่านไปมานั่นแหละ มีบันไดขั้นเตี้ยๆนิดหน่อยสองสามขั้นขึ้นไปบนตัวบ้าน ไม่ได้มีรั้วใหญ่หรือมีสนามหญ้าหน้าบ้านเหมือนบ้านของผม
"ไงไอ้เชี่ยเรน พอมากะสาวก็หน้ายิ้มแป้นเลยนะมึง" ไอ้คิวโผล่หน้าออกมาที่ประตูบ้านเมื่อได้ยินเสียงผมร้องเรียก
"ไอ้สัสคิว!" ผมปราดขึ้นบันไดไปตบหัวเพื่อนรักแทนคำทักทาย
ไอ้ไอซ์เพื่อนอีกคนมาถึงก่อนแล้วและกำลังนั่งกินขนมฝอยทองที่แม่เล็กทำเองกับมือ ก็แม่เล็กเขามีอาชีพทำขนมขายไง ขนมของแม่เล็กส่วนใหญ่เป็นขนมชื่อไทยๆที่ผมไม่ค่อยรู้จัก มาได้ลองชิมก็ที่บ้านไอ้คิวนี่แหละ
"สวัสดีครับแม่เล็ก นี่ลิสาเพื่อนที่โรงเรียนของผมฮะ"
หลังจากพาลิสาขึ้นบ้าน และแนะนำตัวกันเรียบร้อย ลิสาก็ได้ชิมขนมฝีมือแม่เล็กในทันที
"อื้อฮือ ขนมของคุณน้าเล็กอร่อยจริงๆเลยค่ะ ลิสาต้องขอซื้อกลับไปให้คุณยายกับน้าลินชิมบ้างแล้ว คุณยายต้องชอบมากแน่ๆค่ะ"
ลิสาเธอคิดเหมือนผม และคงคิดเหมือนกับทุกคนที่ได้ชิมขนมฝีมือแม่เล็ก
"ขอบใจมากนะจ๊ะที่ชม งั้นหนูลิสากินให้เยอะๆ แล้วเดี๋ยวน้าจะเอาใส่ถุงกลับไปฝากที่บ้านให้จ๊ะ ไม่ต้องซื้อหรอก หนูอุตส่าห์มาสอนเลขให้เจ้าคิวกับเจ้าไอซ์"
แม่เล็กพูดจาไพเราะกับพวกเราทุกคน ผมก็ยังงงอยู่ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับครอบครัวของมัน ว่าไอ้คิวมันได้นิสัยปากเสียมาจากไหนกัน สงสัยจะมาจากเพื่อนข้างบ้าน เพราะผมมาบ้านมันทีไรก็ได้ยินเสียงบ้านข้างๆเค้าด่าทอกันดังๆทุกที บ้านแถวๆนี้เขาปลูกอยู่ติดๆกันแทบไม่มีที่ว่างระหว่างบ้านเลย หลังคาก็แทบจะเกยซ้อนกันอยู่แล้ว
"ใช่แล้วลิสา ขนมของแม่เล็กอร่อยที่สุดในโลก" ไอ้ไอซ์สนับสนุนพลางหยิบฝอยทองเข้าปากอีกเป็นชิ้นที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้
พวกเราพากันเรียกแม่ของไอ้คิวกันว่าแม่เล็ก ซึ่งผมก็รู้สึกดีทุกครั้งตอนเรียก
รู้สึกเหมือนมีแม่กะเค้าบ้าง…
"คุณน้าเล็กเอาขนมไปขายที่ไหนเหรอคะ ทำไมลิสาไม่เคยเห็นมีวางขายบนห้าง" ลิสาเริ่มตั้งคำถามตามประสาคนช่างสงสัย ผมเห็นลิสาช่างสงสัยไปหมดทุกเรื่อง คนนี้เขาเกิดมาเพื่อการสงสัยจริงๆ
"น้าก็เอาไปขายที่ตลาดคลองเตยนี่ล่ะจ๊ะ ใกล้บ้านดี เป็นตลาดของเทศบาล ค่าแผงเลยไม่ได้แพงมาก"
"ลิสาว่าขนมอร่อยแบบนี้น่าจะได้เข้าไปขายที่ในซูเปอร์มาร์เกตใหญ่ๆนะคะ รับรองขายดีแน่ๆ"
"โอ้ย น้าไม่รู้เรื่องรู้ราวหรอกจ้ะ จะเอาเข้าไปขายเค้าได้ยังไงก็ไม่รู้" แม่เล็กหัวเราะน้อยๆ สายตาของแม่เล็กดูถูกชะตากับลิสามาก
"อือม์ น่าสนใจมากนะคะ ลิสากำลังคิดว่าทำยังไงขนมของคุณน้าเล็กจะได้ขยายการขายออกไปมากกว่านี้ มันต้องมีช่องทางการตลาดที่เป็นไปได้นะคะ"
"เธอช่วยแม่เราคิดได้ไหมลิสา เราอยากให้แม่ขายขนมได้มากกว่านี้ เราว่าขนมของแม่เราน่าจะมีคนกินเยอะ แต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน เราได้แต่ช่วยแม่เราทำขนมไปวันๆ" อยู่ๆไอ้คิวก็พูดขึ้นมาแบบเป็นเรื่องเป็นราว
เฮ้ย ผมตาฝาดไปหรือเปล่า สายตาที่ไอ้คิวมันมองไปที่ลิสาดูจริงจังมาก นี่มันหวังอะไรลมๆแล้งๆกับยัยลิสาหางม้าหรือเปล่า
"ลิสาจะช่วยคุณน้าเล็กคิดแผนธุรกิจแน่นอนค่ะ ขนมของคุณน้าเล็กอร่อยขนาดนี้มันต้องไปได้ไกลกว่านี้ค่ะ"
"โอ้โห แผนธุรกิจเชียวเหรอ เหมือนเธอจะคิดไกลไปกันใหญ่แล้ว แล้วถ้าทำไม่ได้ขึ้นมาล่ะ" ไอ้ไอซ์ออกความเห็นบ้าง ไอ้ไอซ์มันมีความคิดเป็นผู้ใหญ่มากกว่าผมกับไอ้คิว
"ไม่เป็นไรนี่จ๊ะลูก เราลองดูกันก็ได้ นี่แม่ก็ทำขายแบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว ไม่รวยกับเค้าซักที หนูลิสาอาจจะมีความคิดดีๆมาช่วยแม่ได้" แต่ท่าทางแม่เล็กจะรอคอยคนแบบลิสามานานแล้ว
นี่ยัยหางม้าเค้าพูดจากดูน่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ แม่เล็กเพิ่งจะรู้จักเธอได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
"จริงค่ะ เราต้องลองดู ไม่มีอะไรเสียหาย ลิสาถือเป็นการฝึกใช้ความคิดสนุกๆด้วยค่ะ ลิสาจะกลับไปคุยกับคุณยายและน้าลินดู เผื่อจะมีไอเดียมาช่วยกัน"
"ยินดีเลยจ้ะ น้าอยากได้คนมาช่วยคิดนานแล้ว เจ้าคิวก็ไม่ค่อยได้เรื่องได้ราว ดีใจจังที่เจอหนูลิสา"
ดูเหมือนว่าแม่เล็กกับลิสาจะคุยกันได้ถูกคอดี แม้บ้านไอ้คิวจะร้อนมาก พัดลมก็มีแค่ตัวเดียว แต่ลิสาก็ไม่ได้บ่นอะไร เธอช่างซักช่างถามเรื่องโน้นเรื่องนี้กับทุกๆคนไม่เว้นแม้แต่น้องๆของไอ้คิว
ผมว่าผมคงได้พาลิสามาที่นี่อีกบ่อยๆแน่ๆ…


## ความบังเอิญ

หลังจากที่ลิสาตั้งอกตั้งใจสอนเลขให้กับไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ไปสามชั่วโมง และเราก็ได้กินก๋วยเตี๋ยวหมูฝีมือแม่เล็กเป็นมื้อเที่ยง ผมกับลิสาก็ลาแม่เล็กกลับบ้านเพราะลิสามีนัดในตอนบ่าย และผมก็บอกกับปู่ไว้ว่าตอนบ่ายๆจะกลับเข้าบ้าน
และเราก็มายืนอยู่ที่หน้าห้างเซ็นเตอร์วันกัน ลิสาเธอมีนัดกับโรงเรียนสอนร้องเพลงที่อยู่ในห้างแห่งนี้ ส่วนผมแค่จะแวะมาซื้อการ์ตูนเล่มใหม่ไปฝากปู่
"ไหนๆเธอก็มาด้วยแล้ว เธอเข้าไปเป็นเพื่อนเราหน่อยนะ เราอุตส่าห์โทรมานัดขอคุยกับเจ้าของโรงเรียนเค้าเลยนะเนี่ย" ลิสาชวนผมให้เข้าไปข้างในโรงเรียนนั่นด้วย
"น้าลินจะให้รางวัลเราถ้าเราทำคะแนนสอบได้ดี เราเลยต้องมาดูไว้ก่อนว่าเราอยากได้อะไรที่สุด เราว่าเป็นคอร์สเรียนนี่ก็ดีเหมือนกันนะ ดีกว่าได้เป็นของอีก" ดูลิสาช่างเป็นคนมีเหตุมีผลตลอดเวลา
"แล้วทำไมเธอไม่มากับน้าเธออะ"
"ก็เมื่อเช้าตอนเราออกมาน้าลินยังไม่ตื่นเลย เมื่อคืนคงไปเที่ยวมากลับดึกมาก เราไม่รู้ว่าวันนี้น้าลินจะตื่นกี่โมงน่ะสิ ตื่นแล้วก็ต้องแฮ้งค์อีกแน่ๆ"
"อ้าว เหมือนพ่อเราเลย เมื่อเช้าตอนเราออกมาเจอเธอพ่อเราก็ยังไม่ตื่นเหมือนกัน เมื่อคืนเค้าก็กลับดึกมาก"
ทำไมพวกผู้ใหญ่ตื่นสายกว่าพวกเราอีก ไม่ไหว ไม่ไหว
"พ่อเธอชอบเที่ยวกลางคืนเหมือนกันเหรอ พวกผู้ใหญ่นี่ช่างไร้สาระจริงๆ" ลิสาทำหน้าเบื่อหน่าย
"ป่าวหรอก ปกติพ่อเราเค้าก็ทำแต่งาน แต่เมื่อคืนเห็นเค้าบอกว่าจะออกไปดูกิจการของน้าเวฟเพื่อนพ่อ น้าเวฟเค้าเป็นเจ้าพ่อผับบาร์ในกรุงเทพน่ะ"
"แล้วเธออยากไปเที่ยวผับบ้างหรือเปล่า นี่น้าลินเค้าอยากชวนเราไปมากเลยนะ แต่เราอายุไม่ถึง แล้วเราก็ไม่ได้อยากไป ไม่เห็นจะน่าสนใจ คนแน่นเกิน เราฝึกเต้นเองอยู่ที่บ้านดีกว่า"
"เราเฉยๆอะ ถ้าพ่อชวนไป เราก็คงไป แต่ปู่คงอนุญาตให้เราไปได้ตอนเราอายุสิบแปด เราว่าเราอาจจะฉลองวันเกิดครบรอบอายุสิบแปดโดยการชวนปู่กับพ่อไปเที่ยวผับกันนะ"
ผมคิดยังงั้นจริงๆ การไปเที่ยวผับกับปู่และพ่อนั่นเป็นการดีที่สุดแล้ว ผมจะได้มีโอกาสกินเหล้าแพงๆโดยไม่ต้องเสียเงินของตัวเอง ปู่คงจะเป็นคนจ่ายค่าเหล้าให้ผม ส่วนพ่อ ผมให้ไปด้วยเพราะคิดว่าพ่อน่าจะรู้เรื่องเหล้าฝรั่งแพงๆดีกว่าปู่ แล้วอีกอย่าง เพื่อนพ่อก็เป็นเจ้าของผับ เราอาจได้ลดราคา
ผมกำลังรอเวลานั้นอยู่อย่างใจเย็น ถ้าตอนนั้นผมอายุสิบแปด แล้วเฉลยกับปู่ว่าผมมีเพื่อนนอกโรงเรียนเป็นไอ้คิวกับไอ้ไอซ์มานานแล้ว ปู่คงไม่ว่าอะไรมั้ง ผมจะได้ชวนไอ้คิวกับไอ้ไอซ์ไปกินเหล้าฟรีจากปู่กันด้วย
"แล้วเวลาเธอทำคะแนนได้ดี พ่อเธอให้รางวัลเธอบ้างหรือเปล่า" ลิสาคนช่างสงสัยก็ยังคงซักถามต่อไป
พ่อน่ะเหรอ…  นี่พ่อเค้าเคยรู้ไหมว่าผมสอบได้คะแนนอะไรเท่าไหร่
ส่วนปู่ ผมไม่ต้องสอบได้คะแนนดีหรอก ผมขออะไรปู่ก็ให้ทั้งนั้น ปู่ไม่ได้ให้เงินเดือนผมเยอะมากมาย ถ้าผมอยากได้อะไรก็แค่ให้บอก แล้วปู่จะเป็นคนพาไปซื้อเอง ปู่แทบไม่เคยห้ามอะไรผมเลย ยกเว้นอยู่สองเรื่อง เรื่องห้ามเล่นสเก็ตบอร์ดกับเรื่องอย่ามีเพื่อนนอกโรงเรียน ผมไม่รู้ว่าทำไมปู่ถึงขอผมสองเรื่องนี้
ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ผมฝ่าฝืนปิดบังปู่อยู่เงียบๆทั้งสองเรื่อง…
แม้ผมจะขี้เกียจเข้าไปที่โรงเรียนสอนร้องเพลงกับลิสา แต่ผมก็ยอมเข้าไปด้วยในที่สุด ก็แค่อยากตอบแทนที่ลิสาอุตส่าห์ช่วยติวเลขให้พวกเพื่อนๆของผม
หลังจากที่ลิสาซักถามเจ้าของโรงเรียนถึงเรื่องวิธีการเรียนการสอนอยู่ครึ่งชั่วโมง และแอบไปยืนดูคนอื่นเขาเรียนกันอีกนิดหน่อย เราก็ออกมาจากที่นั่น แล้วก็พากันเดินตรงไปร้านขายการ์ตูนที่อยู่ชั้นล่าง
"เรน เดี๋ยวนะ" ลิสาจับข้อมือผมให้หยุดก่อนที่จะถึงหน้าร้านขายการ์ตูน
"นี่ร้านขนมเปิดใหม่นี่นา เราไม่เคยเห็นมาก่อนเลย เข้าไปดูกันไหม" เธอชี้มือไปที่ร้านขายขนมเล็กๆตรงมุมบันไดเลื่อนชั้นล่างสุดนั้น
"เราไม่ได้อยากกินขนมแล้ว เราจะรีบไปซื้อการ์ตูน" ก็กินขนมกันตั้งเยอะแยะฝีมือแม่เล็กมาแล้ว ลิสาจะมาซื้อขนมอะไรกันอีกตอนนี้
"ก็เข้าไปดูเฉยๆว่าเค้าขายอะไรบ้าง เผื่อจะได้ถามเค้าเรื่องเอาขนมคุณน้าเล็กมาขายไง"
คำตอบของลิสาทำเอาผมชะงักไป ที่จริงผมไม่อยากเข้าไปด้วยเลย ผมจะรีบไปซื้อการ์ตูน แต่…ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับแม่เล็ก ผมก็คงยินดี
"แล้วเรนดูนี่สิ ร้านขนมนี้ชื่อ My Rain ด้วยนะ ชื่อเหมือนเธอเลย"
"ไม่เห็นแปลก ชื่อเราไม่ได้จดลิขสิทธิ์เสียหน่อย" ทำไมลิสาช่างสงสัยอะไรตลอดเวลา
"อือม์ ก็จริงนะ งั้นเข้าไปที่ร้านกันเถอะ" เธอจูงมือผมให้เดินตามเข้าไปโดยที่ไม่รอคำตอบจากผม
เฮ้อ… เอาแต่ใจตัวเองจริงๆเล้ย แต่ก็เอาเถอะ ยอม...
หลังจากลิสาชวนคนขายที่ร้านขนมคุยอยู่สิบนาที เราก็เดินออกมากัน
"เสียดายที่เจ้าของร้านเค้าไม่อยู่ แต่ก็ยังดีนะที่ได้ฝากขนมของคุณน้าเล็กเอาไว้ให้เค้าชิม"
ลิสานี่ช่างกล้าหาญจริงๆ เธอคะยั้นคะยอให้พนักงานคนขายในร้านรับถุงขนมเอาไว้เพื่อฝากให้เจ้าของร้านได้ลองชิมขนมฝีมือแม่เล็ก
"แล้วเธอคิดว่าเจ้าของร้านเค้าจะรับขนมของแม่เล็กไปขายง่ายๆงั้นเหรอ" ผมไม่คิดว่าการฝากขายมันจะง่ายขนาดนั้น
"ไม่ลองก็ไม่รู้ เราว่าร้านนี้พวกเรามีโอกาสนะ เห็นเค้าขายขนมไทยของเจ้าอื่นๆด้วยปนๆกันไปด้วย เราต้องทำยังไงก็ได้ให้คนแถวนี้มีโอกาสได้ชิมขนมของคุณน้าเล็กให้ได้มากที่สุด"
"เธอก็เลยไม่มีขนมของแม่เล็กไปฝากคุณยายกับน้าลินของเธอเลยอะ" ผมนึกเสียดายถุงขนมของแม่เล็กจริงๆ ที่บ้านของลิสาน่าจะได้ชิมฝีมือแม่เล็กด้วย
"ใครบอกล่ะ คุณน้าเล็กให้มาตั้งหลายกล่อง เราเก็บเอาไว้แล้วสองกล่อง" เธอชูถุงขนมในมือขึ้น
ทำไมลิสาช่างคิดทำอะไรได้รวดเร็ว
"แล้วเธอจะซื้อขนมร้านนี้มาอีกทำไม" ผมงงกับลิสามาก ก่อนจะออกมาจากร้านเธอเลือกซื้อขนมไทยของร้านนั้นมาอีกสองสามชนิด
"ก็เดี๋ยวเราจะแกะป้ายออกให้หมด แล้วเอาไปให้น้าลินกับคุณยายชิม แล้วเราก็จะถามพวกเค้าว่าขนมกล่องไหนอร่อยที่สุด เพื่อจะทดสอบว่าขนมของคุณน้าเล็กอร่อยกว่าของเจ้าอื่นๆจริงไหม"
ทำไมลิสาช่างคิดอะไรได้ซับซ้อน
"นี่เราว่าสิ่งแรกเลยที่ต้องทำคือดีไซน์ป้ายแปะบนกล่องใหม่ให้ดูน่ารักกว่านี้ แต่ใช้ชื่อเดิมว่า 'ขนมแม่เล็ก' น่ะดีแล้ว"
ทำไมลิสาช่างมีไอเดียตลอดเวลา
"อือม์ แต่ที่จริงป้ายที่แปะอยู่นี่ก็โอเคนะ ตัวหนังสือสวยดี เราสงสัยว่าคิวเค้าไปปริ้นท์มาจากไหน"
ทำไมลิลาช่างสังเกต
"เอ่อ เราปริ้นท์ให้เองแหละ ตัวหนังสือก็เลือกๆเอาที่มีในคอมนั่นแหละ"
"เรน! ป้ายบนกล่องขนมของคุณน้าเล็กนี่ฝีมือเธอเองเหรอนี่"
"ใช่ ก็ช่วยๆไอ้คิวมัน ไม่ได้คิดอะไรมาก"
"จะว่าไปนะเรน ความจริงป้ายมันก็ใช้ได้อยู่แล้วนะ แต่เราต้องมาช่วยกันออกแบบอีกนิิด เราว่าเธอทำได้ดีกว่านี้แน่นอน เรน เธอมีหัวทางศิลปะอยู่แล้ว ถ้าเธอให้เวลากับมันอีกนิด รับรองปังแน่ๆ"
จริงสิ ผมไม่เคยคิดจะจริงจังกับเรื่องนี้มาก่อน ตอนที่ไอ้คิวมาขอให้ผมช่วยทำป้ายแปะบนกล่องขนมของแม่เล็กเพราะบ้านมันไม่มีคอมพิวเตอร์ ผมก็ปริ้นท์ๆอย่างรวดเร็วให้มันเสร็จๆจบๆไปยังงั้น ไม่ทันได้คิดอะไรมาก
กลายเป็นว่าตอนนี้ลิสาเอาใจใส่เรื่องของเพื่อนผม …มากกว่าตัวผมเอง
"เธอว่าไอ้ป้ายนี่มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ"
"สำคัญสิเรน มันช่วยดึงดูดสายตาคนมาซื้อนะ ถ้าแพ็คเกจจิ้งสวยก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้วล่ะ เดี๋ยวรอสอบเสร็จก่อนแล้วเรามาช่วยกันทำเลยนะ"
โอย ลิสาคิดไปเร็วมาก
"อือม์ เดี๋ยวกลับบ้านไป เราคงต้องเขียนออกมาเป็นข้อๆแล้วล่ะว่าจะต้องทำอะไรบ้าง สอบเสร็จจะได้ลุยเลย" ลิสาเริ่มวางแผนอย่างจริงจัง
ผมหันไปมองเธออย่างทึ่งๆ พลังของเธอช่างเหลือเฟือ
"อ้อ เรน! อีกเรื่องนึง นี่เธอว่าไหม มันเหลือเชื่อจริงๆเลยนะที่เจ้าของร้านเค้าชื่อคุณฝน ชื่อเหมือนเธอเลย น่าประหลาดมากๆ" แล้วลิสาก็ย้อนกลับมาเรื่องของผมจนได้
"เฮ้ย คนละชื่อกัน เค้าชื่อฝน เราชื่อเรน เออ แต่จะมาสนใจอะไรกับเรื่องชื่อของเรานักหนา ไปกันเถอะ เราต้องรีบไปซื้อการ์ตูนให้ปู่ต่อ"
แม้ในใจผมจะคิดว่ามันเหลือเชื่อเหมือนกัน แต่ผมก็ตัดบทลิสาเพราะเมื่อเหลือบไปมองเวลาบนโทรศัพท์มือถือ ก็พบว่าใกล้จะสี่โมงเย็นแล้ว ผมบอกปู่เอาไว้ว่าจะกลับบ้านประมาณสี่โมงเย็น ผมไม่อยากผิดเวลากับปู่ ไม่อยากเป็นเหมือนพ่อที่นัดแล้วผิดเวลาเป็นประจำ
แล้วผมก็ปัดเรื่องของคุณฝนเจ้าของร้านขนมที่ชื่อ My Rain ออกไปจากความคิดอย่างรวดเร็ว
ก็แค่ชื่อเหมือนกันป่ะ คิดไรมาก…
หลังจากได้การ์ตูนมาฝากปู่ ผมก็แยกจากลิสา แล้วรีบขึ้นวินมอเตอร์ไซค์กลับมาถึงบ้านตอนใกล้สี่โมงเย็นอย่างฉิวเฉียด เฮ้อ โล่งใจ ผมต้องพยายามรักษาเวลาตามที่ได้ตกลงกับปู่ไว้ ปู่จะได้ไว้ใจผม และก็อนุญาตให้ผมออกไปเที่ยวนอกบ้านตามลำพังได้อีก
เมื่อเปิดประตูเลื่อนเข้ามาในบ้าน ผมก็ต้องตะลึงงันกับภาพที่เห็นตรงหน้า
พ่อกำลังนอนเลื้อยอยู่บนโซฟาตัวยาว และมีปู่นั่งอยู่ข้างๆ!
ผมรู้สึกช็อก พนักงานที่บริษัทพ่อต้องไม่ถูกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้!
ปกติพ่อเขาไม่เคยทำตัวย้วย เขาจะแอคทีฟอยู่ตลอดเวลา ถ้าไม่ทำงานก็ไปออกกำลังกายโดยการไปวิ่งที่สวนลุม หรือไม่ก็ไปว่ายน้ำที่โรงแรมหรูๆแถวนี้
"อ้าว พ่อตื่นแล้วหรือฮะ"
ผมทักทายเขาไปขณะหย่อนก้นลงนั่งที่โซฟาตัวเล็กข้างๆกัน
แม้ผมจะคิดว่าลายดอกไม้ของโซฟาบ้านเราจะเชยไปหน่อย แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ามันนั่งสบายมาก และที่ผมประหลาดใจไปกว่านั้นก็คือ โซฟาลายดอกไม้พวกนี้กลับดูไม่ขัดตากับการตกแต่งภายในบ้าน ทั้งๆที่บ้านของเราเป็นบ้านกึ่งไม้กึ่งตึกออกแบบเรียบๆสไตล์บ้านญี่ปุ่น
ย่าของผมเค้ารสนิยมดี ปู่เคยกล่าวไว้
"ครับผมตื่นแล้วครับ ก็นี่มันสี่โมงเย็นแล้วนี่ครับคุณเรน" พ่อผมตอบโดยตายังคงจ้องอยู่ที่โทรศัพท์ในมือ โดยมีปู่กำลังตั้งอกตั้งใจดูอยู่จอเดียวกัน
"ทำไรกันฮะนั่น" ผมสงสัย ดูเค้าสองคนกำลังมีสมาธิมาก
"สมัครแอ็กเคานต์อินสตราแกรมให้ปู่" พ่อตอบด้วยสีหน้าที่หมกมุ่น คิ้วขมวดเชียว
"อ้าวปู่มีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอฮะ ที่ผมเคยสมัครให้ไง เอ๊ะ แล้วคนชื่อ Ninja ที่ชอบมากดไลค์ให้ผมบ่อยๆนั่นไม่ใช่ปู่เหรอฮะ"
"ใช่ นั่นปู่เอง แต่ปู่อยากได้เพิ่มอีกสองสามชื่อ" ปู่ผมยอมรับตรงๆ
ปู่ไม่เคยพลาดการกดไลค์ทุกโพสต์ของผม ไม่ว่าจะเป็นอินสตราแกรมหรือเฟซบุ๊ค ทั้งๆที่นานๆทีผมจะโพสต์ ก็ผมไม่รู้จะโพสต์รูปอะไร นี่ยังงงว่าคนอื่นเขาโพสต์รูปอะไรกันได้มากมาย รูปที่ผมโพสต์บ่อยที่สุดเห็นจะเป็นรูปของเจ้าจาระเม็ดปลาคาร์ฟตัวอ้วนในบ่อปลาของปู่ มันน่ารักดี
"แต่เดี๋ยวนะครับพ่อ พ่อข้ามขั้นป่าวครับ พ่อมีเฟซบุ๊คยังเนี่ย" พ่อผมเขาเกิดนึกสงสัยปู่ขึ้นมา
"เฟซบุ๊คมีแล้วสองบัญชี แต่อยากมีอินสตราแกรมซักสามบัญชี มันเล่นง่ายกว่า"
"เอาไว้โพสต์รูปขวดยาแก้เจ็บเข่างี้" ผมเดา เริ่มสงสัยว่าปู่จะเอาแอ็กเคานต์ไปเยอะแยะทำไม
"หรือปู่อยากจะขายของออนไลน์ฮะ" ปู่เขาอาจกำลังอยากมีรายได้เสริมป่าว
"เค้าจะเอาไว้ตามกดไลค์ให้หลานรักของเค้าไงครับคุณเรน คุณราเชนทร์อยากให้ยอดไลค์ของหลานชายคนโปรดเพิ่มเยอะๆใช่ไหมครับ" พอพ่อพูดจบ ปู่ก็ยิ้มพยักหน้าหงึกๆ
"เรนจะได้ไม่อายเพื่อน" ปู่ผมว่าไปนั่น
"โธ่ ปู่ ผมไม่ได้เล่นโซเชียลอะไรมากมายขนาดนั้นฮะ" นี่ปู่เข้าใจว่าผมเป็นสายโซเชียลเหรอเนี่ย
"ก็ไม่เป็นไรนี่ อย่างน้อยเวลาเรนมีรูปใหม่ขึ้นมา จะได้มีจำนวนคนถูกใจเยอะๆหน่อย เห็นพวกเพื่อนของเรนเค้ามีคนถูกใจกันเยอะมาก บางคนมีเป็นหมื่นเลย" ดูปู่ซีเรียสกับเรื่องยอดไลค์ของผมเหลือเกิน แล้วนี่ยังไปแอบดูของพวกเพื่อนๆผมด้วย
"แล้วคราวนี้ปู่จะใช้ชื่อไรบ้างฮะ ผมจะได้รู้เอาไว้ ว่าไม่ใช่เป็นพวกสาวๆมาตามกดไลค์ให้ผม"
"เห็นพ่อเค้าจะให้ปู่ชื่ออะไรนะ คิ้วๆ?" ปู่หันไปถามคนข้างๆที่กำลังหน้าเคร่งเล่นมือถืออยู่
"Cute Boy หนึ่งชื่อแล้วครับ อีกชื่อพ่อจะเอาชื่ออะไรดีครับ" พ่อผมเค้าเข้าใจตั้งชื่อจริงๆ
"The Grandpa ดีไหมฮะพ่อ ชัดเจนดี ผมจะได้รู้เลยว่าคือปู่ที่มากดไลค์ ไม่ต้องเสียเวลาไปตามหา" ผมเสนอชื่อง่ายๆไป
"เฮ้ย ง่ายไปป่าววะ" แต่พ่อผมเค้าไม่ยอม
"ง่ายๆก็ดีแล้วไงฮะ ไม่ต้องจำ รู้ทันทีเลยว่าเป็นปู่" ผมก็ไม่ยอมพ่อเหมือนกัน
"เอาชื่อไทยๆบ้างไม่ได้รึไง" ปู่มีความเห็นขึ้นมาบ้างแล้ว
"สรพงศ์ดีไหมครับพ่อ หรือจะสมบัติ หรือกรุงศรีวิไล" นี่คุณเซนพ่อผมเค้าไปขุดชื่อใครมา?
"โอย ชื่ออะไรกันเนี่ย อย่างเชย" ผมยอมรับไม่ได้
"อ้าว แล้วชื่อไปซ้ำกับคนอื่นเค้า ตัวจริงเค้าไม่ว่าเอาเหรอ" ปู่คงกลัวลิขสิทธิ์เรื่องชื่อ
"แหมพ่อครับ เราไม่ได้ใส่นามสกุลจริงไปด้วยนี่ครับ"
"ปู่ไม่ลองปัดทินเดอร์เล่นดูเหรอฮะ" ผมเปลี่ยนเรื่อง เพราะชักจะปวดหัวเรื่องตั้งชื่อแอ็กเค้านต์อินสตราแกรมใหม่ให้ปู่ละ ปล่อยพ่อเค้าคิดไปคนเดียว
"คืออะไร" ปู่ทำหน้างุนงง
"โปรแกรมหาคู่ครับพ่อ" คุณเซนเค้ารู้ได้ไงเนี่ย เค้าเคยเล่นด้วยเหรอ
"อ้อ" ปู่พยักหน้าหงึกๆ
"ถ้าปู่ไม่สน พ่อไม่ลองบ้างล่ะฮะ หรือว่าพ่อก็ปัดเล่นเป็นประจำอยู่แล้ว" ผมชักสงสัยในตัวพ่อ
"เฮ้ย ช่างยุนะเรา" แม้พ่อผมเขาจะทำเสียงเข้ม แต่ผมแอบเห็นว่าเขาโหนกแก้มแดงนะ เขินป่าววะนั่น
"นี่น้าพลอยเขารู้หรือเปล่าฮะ ว่าพ่อแอบปัดทินเดอร์"
"เฮ้ย บ้าเหรอ ไม่มี ไม่ได้เล่น แล้วนี่เราไปไหนมา นี่จะสอบแล้วไม่ใช่รึ ทำไมยังไปเที่ยวเล่น" พ่อผมรีบเปลี่ยนเรื่อง
"ก็อ่านหนังสือเครียด มันก็ต้องมีการเที่ยวผ่อนคลายกันบ้างฮะ" ผมกวนเขาเล่นไปงั้น
พ่อเขาไม่รู้เหรอว่าผมออกไปไหนมา ก็เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านผมก็บอกปู่แล้วว่าผมจะไปติวหนังสือกับเพื่อน ซึ่งปู่เขาก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรมากมาย เขาไว้ใจผมแหละนะ
และปู่ก็น่าจะรายงานพ่อไปแล้วว่าทำไมผมไม่อยู่บ้าน ทำไมพ่อยังมาหาว่าผมไปเที่ยวเล่น
"วันหลังพาเพื่อนมาอ่านหนังสือกันที่บ้านก็ได้นะลูก" ปู่คงอยากให้ผมพาเพื่อนมาให้ปู่รู้จัก
ผมแทบไม่เคยพาเพื่อนมาที่บ้าน ก็ปกติผมอยู่แต่โรงเรียนประจำ ได้เจอเพื่อนที่โรงเรียนจนหนำใจแล้ว พอได้กลับบ้านวันเสาร์อาทิตย์ ผมก็ไม่อยากเห็นหน้าพวกมันอีก อยากอยู่เงียบๆกับปู่บ้าง
แต่ตอนนี้เปลี่ยนโรงเรียนใหม่แล้ว ผมก็ยังไม่สนิทกับใครที่โรงเรียน …นอกจากลิสา
"ปู่ฮะ ผมขอเงินไปสักได้ไหมฮะ" ผมเริ่มเรื่องใหม่
ตามคาด พ่อผมหันขวับมาทันที
ผมนึกอยู่แล้ว ผมแค่ตั้งใจจะหาเรื่องมากวนพ่อเล่นๆเพราะรู้ว่าเค้าต้องเอ่ยปากขึ้นมาคัดค้าน พ่อผมเค้าค้านผมทุกเรื่องอยู่แล้ว
แต่คำถามที่พ่อถามต่อมาทำเอาผมแปลกใจ
"จะสักลายอะไร"
อ้าว นี่ไม่คัดค้านเหรอ โวยวายซักนิดก็ยังดี ว้า เซ็งเลย จบ อดฟิน
"ไม่สักแล้วพ่อ เปลี่ยนใจละ"
"อ้าว อะไรของมันวะ กำลังจะบอกว่าถ้าอยากสักเดี๋ยวพ่อจะพาไปเอง มีเพื่อนเปิดร้านอยู่ เออ แต่ถ้าไม่อยากสักแล้วก็ตามใจ อุตส่าห์จะออกเงินให้ด้วย" พ่อเขาทำหน้าเยาะๆ
"เอ อีกชื่อนึง เอาชื่ออะไรดีหว่า" แล้วพ่อผมก็หันเหจากเรื่องสักกลับไปหมกมุ่นกับเรื่องชื่ออินสตราแกรมของปู่อีก
นี่มันวันอะไรกันวะเนี่ย วันนี้มีแต่เรื่องของชื่อ ตั้งแต่เรื่องที่ชื่อของผมไปซ้ำกับชื่อร้านขนมละ เอ หรือผมจะถามพ่อเลยดีไหมว่าชื่อของผมมาจากไหน ผมเคยถามเรื่องนี้กับปู่เมื่อนานมาแล้ว ปู่บอกว่าพ่อเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้ผม ปู่เขาอยากให้ผมรอถามพ่อด้วยตัวเองจะดีกว่า
แต่ดูจากท่วงท่าในการเอนตัวบนโซฟาของพ่อแล้ว… ถามตอนนี้คงจะยังไม่เหมาะ ไม่น่าจะได้คำตอบอะไรเป็นเรื่องเป็นราว
ภาพพ่อใส่กางเกงบอลกับเสื้อยืดตัวโคร่งแล้วนอนย้วยเล่นมือถือแบบนี้ ผมไม่เคยเห็นมาก่อน วันนี้ดูเค้ารีแลกซ์เกินไป เค้าต้องไม่สบายแน่ๆ ตัวร้อนป่าววะ
ก็นะ… ตั้งแต่พ่อกลับมาจากญี่ปุ่นเค้าก็หายใจเข้าออกเป็นงาน ไม่เว้นแม้แต่วันเสาร์อาทิตย์
สงสัยเมื่อคืนพ่อจะกินเหล้าหนักมาก อาการแฮ้งค์เลยเกิดทั้งวัน
เก็บเรื่องความหมายของชื่อผมเอาไว้ถามวันอื่นดีกว่า…


## ความสับสน

วันจันทร์ เก้าโมงเช้า…
ช่างเป็นเช้าวันจันทร์ที่แสนสดใส ฉันอดไม่ได้ที่จะผิวปากอย่างอารมณ์ดีขณะเดินเข้ามาในออฟฟิศ คริ คริ กล้ามอกขาวๆของคุณเซนจากเมื่อคืนวันเสาร์ยังคงตรึงตราอยู่ในใจ เสื้อเชิ้ตสีดำของเธอนอนสงบนิ่งอยู่ในกระเป๋า เอ ฉันจะเอาเสื้อคืนคนกล้ามขาวเค้ายังไงดีน้า
ฉันยกมือถือขึ้นมาดูนาฬิกา เก้าโมงแล้ว พ่อหนุ่มกล้ามขาวน่าจะมานั่งโต๊ะทำงานแล้วล่ะ เธอมาทำงานเช้ากว่าใครเพื่อน และถ้าจะให้เดาปฏิกิริยาของคุณเซนตอนที่เราเจอหน้ากัน ก็แน่นอน สไตล์เธอก็คงจะมาทำนองหน้าเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฮิ้ววววว แค่นึกถึงพ่อแก้มบุ๋มตอนเขินแล้วโหนกแก้มแดง ฉันก็ชุ่มชื่นหัวใจละค่า
แต่เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเหล่าหนุ่มสาวชาวออฟฟิศถึงได้ไปรุมล้อมโต๊ะท่านประธานกันเช่นนั้น เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังวุ่นวาย
"เชี่ย โคตรน่ารัก"
"ว้าย อบอุ่นอะ"
"เฮ้ย คุณเซนแกแอบแหววป่าววะ"
"น่าร้ากกกก"
"เห็นหน้านิ่งๆ ไม่นึกเลย"
"โอปป้าของเราวัยรุ่นซะด้วย"
ฉันรีบเดินตรงเข้าไปยังคนกลุ่มนั้นทันที
"มีอะไรกันจ๊ะ มาส่งเสียงอึงคะนึงอะไรกันแต่เช้า"
"เจ๊ลินดูนี่ครับ ท่านประธานบริษัทของเราแปะโพสต์อิทเป็ดเหลือง แม่ง พีคสัส"
ฉันมองตามไปที่มือของน้องเอกเด็กฝึกงาน ก็เห็นบนโต๊ะทำงานที่แทบจะว่างเปล่าของคุณเซนมีกระดาษเป็ดเหลืองแผ่นเล็กๆสี่แผ่นแปะวางเรียงกันอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ข้อความว่า…
'หนังสือใหม่' 'ชาญี่ปุ่น' 'เครื่องแบบยามของคุณประยุทธ์' 'ต้นไม้ในห้องนั่งเล่น'
ฉันกลั้นหัวเราะแทบจะไม่ไหวเมื่อเห็นเจ้าเป็ดน้อยปากเหลืองแปร๋นเหล่านั้น
คนกล้ามขาวนั่นเค้ากล้าเอาน้องเป็ดน้อยมาใช้จริงๆแฮะ ฉันรู้ดีว่าคนทุ่มเทเพื่องานอย่างเค้าคงจะยอมทำทุกอย่างเพื่อซื้อใจพนักงานในบริษัท นึกถึงท่านั่งหลังตรงแมนๆยามกำลังเขียนข้อความลงบนเจ้าปากเหลืองพวกนั้นแล้วก็… ฮ่า ฮ่า ฮ่า
"มันคือความละเมียดละไมทางอารมณ์" เสียงสุกรีเอ่ยชื่นชมขึ้นมาอย่างอดใจไว้ไม่ไหว
"แกสร้างภาพป่าว แบบจงใจแปะอะไรแบบนี้ให้พวกเรามาเห็น" ฉันลองหยั่งเชิง
แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจข้อสังเกตของฉัน
"ลายมือก็สวย หนูหลงรักผู้ชายลายมือสวย" น้องจิ๊บแผนกบัญชียังคงดูเคลิ้มมาก
"แล้วข้อความพวกนี้น่ะ มันเป็นเรื่องของพวกเราทั้งนั้นเลย โอปป้าอีโดฮยอนของหนูช่างเอาใจใส่พนักงานจริงๆ" งานนี้เหมือนเยลลี่จะซาบซึ้งที่สุดแล้ว แววตาของน้องเยลดูปลื้มปีติจนกลั้นไม่อยู่
"นี่เยลลี่ คุณเซนเค้าเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นย่ะ เลิกพร่ำเพ้อถึงโอปป้าซะทีเหอะ" เสียงพี่เพ็ญแผนกจัดซื้อปรามการมโนไปไกลของน้องเยล
เรื่องที่คุณเซนเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น เราทุกคนรู้กันตั้งแต่คุณเซนจะเข้ามาทำงานวันแรกแล้ว ให้ทายนะคะว่ารู้จากใคร… ถูกค่า! น้องพลอยคนสนิทของคุณเซนเค้านั่นแหละค่า
"แหมพี่เพ็ญ ก็หนูชอบดูซีรีส์เกาหลีนี่นา ขอหนูแอบมโนหน่อยไม่ได้เหรอ หน้าตาคุณเซนเค้าก็ไปได้ทุกแบบแหละ จะเกาหลีญี่ปุ่นจีน ขาวโอโม่ซะขนาดนั้น"
พวกเราไม่เคยขัดใจน้องเยลที่เรียกคุณเซนเป็นโอปป้าอีโดฮยอน เรารู้ว่าน้องเยลคลั่งไคล้พระเอกแดนโสมขนาดไหน แต่เอ อันที่จริงคนญี่ปุ่นกับคนเกาหลีเหมือนเค้าจะไม่ค่อยถูกกันไม่ใช่รึ ฉันไม่แน่ใจว่าคุณเซนเคยได้ยินน้องเยลเรียกชื่อเกาหลีของเค้าหรือเปล่า นี่ฉันลืมประเด็นนี้ไปเลย
"เยลลี่เปลี่ยนชื่อคุณเซนใหม่ได้ไหมจ๊ะ เอาเป็นชื่อญี่ปุ่นดีกว่า เพราะมันอาจเป็นเรื่องอ่อนไหวทางวัฒนธรรม" ฉันควรจะคอยระวังเรื่องเปราะบางเหล่านี้
"นั่นสิคะ หนูก็ลืมคิดไป งั้นเอาเป็น Kento Yamazaki ละกันค่ะ" แม้จะเป็นติ่งเกาหลีตัวแม่ แต่น้องเยลลี่เค้าก็รอบรู้ในทุกวงการ
"อื้อ โอเคอยู่นะ ที่เล่นเรื่อง Alice in Borderland หรือเปล่า อือม์ คุณเซนเค้าก็หน้าตาเหมือนเอาสองคนนี่มาบวกกันหารสอง" ฉันคิดว่าน้องเยลเค้ารักฉันก็ตรงนี้นะ ตรงที่ตามติดซีรีส์เอเชียไม่แพ้น้อง
"คุยอะไรกันสองคนนี้ รู้เรื่องกันอยู่แค่สองคน" เสียงพี่เพ็ญแทรกขึ้นมา
"อ้าว พี่เพ็ญ นี่หนูนึกว่าพี่เพ็ญก็ติ่งเกาหลีเหมือนกันนะคะ" น้องเยลประหลาดใจ
"เกาหลีน่ะใช่ แต่ญี่ปุ่นยังไปไม่ถึง แต่เอาเถอะ ในเมื่อมีเจ้านายเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นยังงี้แล้ว พี่เห็นที่ต้องหันมาฝั่งซีรีส์ญี่ปุ่นบ้าง เผื่อจะเอาไว้คุยกับคุณเซน"
"คุณเซนเค้ามีเวลาดูซีรีส์ด้วยหรือครับเนี่ย ผมเห็นแกทำแต่งาน" สุกรีแย้งพี่เพ็ญ
"ชั้นหมายถึง ชั้นต้องดูซีรีส์ญี่ปุ่นเพื่อเรียนรู้วัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นให้มากกว่านี้ย่ะ ชั้นจะได้เข้าใจคุณเซนเค้ามากขึ้น" พี่เพ็ญแย้งสุกรีกลับ
"อ่อ เห็นด้วยครับ" สุกรียอมรับข้อแย้งนั้น
"นี่ผมไม่นึกจริงๆว่าคุณเซนเค้าจะตะมุตะมิขนาดนี้" น้องเอกเด็กฝึกงานทำท่าขนลุก
"แล้วสิ่งที่คิขุแบบนี้คุณเซนเค้าไปซื้อมาจากไหนกัน เอ สงสัยจะเอามาจากญี่ปุ่น" สุกรีก้มตัวลงไปสังเกตพวกเป็ดน้อยนั้นอย่างใกล้ชิด
"นี่พี่เซนเค้ามีโพสต์อิทติ๊งต๊องอะไรพวกนี้ด้วยหรือ พลอยไม่เห็นเคยรู้เรื่องเลย" น้องพลอยมองมาทางฉันอย่างหวาดระแวง
แต่ฉันไม่สนใจน้องพลอย
"แล้วนี่เจ้าของเป็ดน้อยพวกนี้เค้าไปไหน เจ้าตัวเค้ารู้มั้ยเนี่ย ว่ามีคนสนใจโต๊ะทำงานของเค้ามากขนาดนี้" ฉันสงสัยมากกว่าวันนี้คุณเซนไม่เข้าออฟฟิศรึ
"คุณเซนออกไปโรงงานกับคุณมนตรีครับ ผมเดินสวนกับแกพอดี" สุกรีตอบคำถามฉัน
สุกรีเป็นคนที่มาทำงานเช้ามาก คงเพราะตอนเย็นต้องรีบออกไปรับงานข้างนอก บริษัทของเรายืดหยุ่นเรื่องของเวลาเข้าออก ขอแค่ตอกบัตรให้ครบตามชั่วโมงทำงาน
"อ้าว แล้วนี่คุณเซนแกรู้เรื่องแผนการวันนี้ของเราแล้วใช่ไหม"
ฉันหันซ้ายแลขวา ก่อนที่กระซิบกระซาบกับสุกรี ฉันมอบหมายให้สุกรีเป็นคนประสานงานเรื่องลับสุดยอดนี้กับคุณเซน
"เรียบร้อยพี่ แกบอกจะรีบกลับมาก่อนสี่โมงเย็น"
"ห้ะ เย็นขนาดนั้นเชียวเหรอ พี่กะว่าจะเริ่มปฏิบัติการตอนบ่ายๆนะเนี่ย" ฉันเริ่มร้อนรนกับแผนการที่วางกันไว้
วันนี้ออฟฟิศเราจะมีปฏิบัติการพิเศษ ซึ่งต้องอาศัยความร่วมมือจากคุณเซน
"แกบอกว่าวันนี้ลูกค้าจะเข้าไปดูโรงงาน เลยต้องอยู่เกือบทั้งวัน แต่แกรับปากแล้วพี่ ว่าเสร็จงานปุ๊ปจะรีบกลับออฟฟิศเลย"
"แล้วนี่คิตตี้ยังไม่เข้ามาเรอะ"
"ยังไม่เห็นเลยพี่"
อือม์ ตอนนี้ฉันเองก็มีเรื่องส่วนตัวด่วนมากที่ต้องการจะปรึกษาคิตตี้
สิบเอ็ดโมงเช้า…
ฉันยังคงนั่งคิดอยู่ว่าจะแอบเอาเสื้อไปวางคืนคุณเซนที่โต๊ะทำงานยังไงดี เพื่อไม่ให้คนในออฟฟิศผิดสังเกต อันที่จริงก็รู้สึกแอบดีใจนิดๆที่วันนี้คนกล้ามขาวนั่นไม่อยู่ออฟฟิศ จะได้หลีกเลี่ยงการเจอหน้ากัน ลึกๆแล้ว ความรู้สึกอับอายจากเหตุการณ์เมื่อคืนวันเสาร์ยังคงมีอยู่
ไม่ได้อับอายจากการโดนกระชากเสื้อหรอกนะ ก็คุณเซนเค้าเอาเสื้อเค้ามาปิดบังฉันจากสายตาผู้คนไว้อย่างรวดเร็ว
แล้วก็ไม่ได้อายจากการเต้นสุดเหวี่ยงขนาดนั้นด้วย โอเค วูบแรกที่สบตากัน ฉันเขินนิดหน่อย แต่ถ้ารักจะโชว์เรื่องสกิลการเต้นของตัวเองให้โลกได้รับรู้ ฉันก็ควรภูมิใจในทักษะด้านนี้ของฉันมากกว่าที่จะมัวมานั่งเขินอาย
คือ ที่จริงแล้วฉันอายตัวเองจากการไปแอ๊วเจ้านายขณะนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านต่างหาก
เมื่อเช้าตอนเดินเข้ามาในออฟฟิศฉันยังคึกอยู่เลย แต่พอเข้ามานั่งโต๊ะทำงาน และเมื่อบรรยากาศของการทำงานแบบมืออาชีพเข้าครอบงำ มองไปเห็นบรรดาเพื่อนร่วมงานดูกำลังตั้งอกตั้งใจในการทำงาน จู่ๆฉันก็รู้สึกสำนึกได้ และรู้สึกอับอายย้อนหลัง
ฉันควรจะขอโทษคุณเซนเค้าดีไหมนะ ความจริงเมื่อวานหลังจากตื่นนอนขึ้นมาและหายเมาแล้ว ฉันก็แอบคิดถึงเรื่องนี้ตลอดทั้งวัน มันเป็นวันอาทิตย์ที่แสนจะขี้เกียจของฉัน ไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากนอนย้วยคิดเรื่องนี้ไปมาในหัว
โว้ย ทำอะไรลงไปวะเนี่ย!
ฉันคิดจะส่งข้อความไปขอโทษเจ้านายที่ทำตัวรุ่มร่ามไปหน่อย แต่ฉันก็คิดว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิดนี่นา แค่หยอกเล่นนิดๆหน่อยๆ ทำเนียนไม่รู้ไม่เห็นดีกว่า
แต่เอ หรือมันจะนับได้ว่าเป็นการคุกคามทางเพศหรือเปล่า ฉันจะโดนคุณเซนเขาฟ้องตามกฎหมายคุ้มครองแรงงานไหม
ไม่ ไม่ ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็ชั้นกรึ่ม ชั้นมึน ชั้นเมา ชั้นมีสติไม่ครบถ้วนเว้ย
บ้าบอที่สุดยัยลิน ตอนแอ๊วหล่อนก็รู้ตัวอยู่ว่าหล่อนแอ๊ว อย่ามาแถ หล่อนน่ะจำทุกสิ่งทุกอย่างได้
โอเค โอเค แหม ก็แค่หยอกเย้าเค้าเล่นนิดๆหน่อย แต่แอลกอฮอล์ก็มีส่วนป่าว
แต่นั่นมันผู้ร่วมงานนะเฟ้ย หยอกเรื่องอื่นน่ะหยอกได้ แต่ประเด็นกรุ้มกริ่มน่ะไม่ควร มันไม่โปรเฟสชั่นนอลในการทำงาน มันคือเซ็กชวลฮาราสเมนต์
เฮ้ย แต่มันไม่ใช่เวลางาน แล้วคุณเซนเค้าก็คงไม่คิดไรหรอกมั้ง เค้าก็รู้ว่าชั้นกรึ่มอยู่
แต่ที่สำคัญ มุกที่หล่อนปล่อยไปก็แป้กซะไม่มี คุณเซนเค้าจะไม่น่าจะขำด้วย หมดกัน ภาพลักษณ์ดีไซเนอร์สาวคูลๆ
แต่…
"น้องลิน น้องลินจำได้หรือเปล่าคะว่าวันนี้วันอะไร"เสียงพี่เพ็ญดังเข้ามาขัดจังหวะความวุ่นวายฟุ้งซ่านในหัวของฉัน
"วันอะไรหรือคะ" ฉันถามพี่เพ็ญไปอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก ไม่ได้เงยหน้ามองพี่เพ็ญด้วย ฉันกำลังมีเรื่องอื่นที่ให้ต้องสับสนอยู่
"ก็… เป็นวันค่อนข้างสำคัญน่ะค่ะ ปกติก็เห็นน้องลินจำได้"
"ไม่รู้อะค่ะ พี่เพ็ญรีบเฉลยเลยค่ะ"
"ก็…"
ขณะที่พี่เพ็ญกำลังอึกอัก คิตตี้ก็ปราดเข้ามาตัดหน้า
"ซิส วันนี้คุณเซนไม่เข้าออฟฟิศเหรอ"
"อ้าวคิตตี้ นี่พี่รอเธออยู่พอดีเลย คุณเซนเค้าไปโรงงาน เดี๋ยวเข้ามาเย็นๆมั้ง แล้วเช้านี้ทั้งเช้าเธอหายไปไหนมา"
ฉันเงยหน้าขึ้นมาหันไปสนใจคิตตี้ เพราะกำลังคิดว่าจะปรึกษาเรื่องที่ว่าจะเอาเสื้อคืนคุณเซนยังไงดี
"เข้าออฟฟิศมา หนูก็อยู่ในห้องออกแบบทั้งเช้าเลย พอดีต้องรีบแก้แบบส่งให้โรงงาน"
"นี่เธอ ที่พี่ส่งไลน์ไปหาน่ะ ซีเรียสนะ" ฉันยืดตัวไปกระซิบกระซาบโดยตรงถึงที่หูของคิตตี้
"โธ่ซิส หนูไม่พูดหรอกเรื่องนั้นน่ะ หนูก็กลัวถูกตัดเงินเดือนมั้ย หนูว่าอย่างคุณเซนน่ะ ทำไรทำจริง คราวที่แล้วที่ได้เมล์เรื่องจตุจักรนั่นจากคุณเซนน่ะ สยองกันทั้งออฟฟิศเลย" คิตตี้กระซิบตอบเสียงเบา
"ดีแล้ว เธอก็รู้ว่าออฟฟิศเราเม้าท์กันโหดขนาดไหน เดี๋ยวก็เดือดร้อนกันอีก" ฉันเหลียวมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง
แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้
"อ้าว พี่เพ็ญไปไหนแล้ว" เมื่อกี้พี่เค้ายังยืนอยู่ตรงนี้อยู่เลย ฉันมัวแต่ตื่นเต้นกับการมาของคิตตี้จนลืมพี่เพ็ญเสียสนิท
นี่พี่เพ็ญเค้ามีเรื่องสำคัญอะไรจะพูดกับฉันหรือเปล่านะ…


## การรอคอย

สี่โมงเย็น…
ฉันเริ่มร้อนใจที่ยังไม่เห็นการปรากฏตัวของคนที่พวกเรากำลังรอคอย ถึงกับต้องแอบมาโทรสายตรงถึงคนคนนั้นเลยทีเดียว
"คุณเซนอยู่ไหนคะเนี่ย"
"ออกมาจากโรงงานแล้วครับ อีกชั่วโมงนึงคงถึงครับ"
ฉันได้ยินแต่เสียงเรียบๆของเขาตอบกลับมา แต่ไม่รู้ทำไม เหมือนว่าในโทนเสียงนั้นเขากำลังดีใจที่ได้ยินเสียงฉัน เอ นี่ฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า หลอนเข้าข้างตัวเองหรือเปล่าวะเรา หรือเพราะฉันเองนั่นล่ะที่ดีใจที่ได้ยินเสียงเขา ก็ตั้งแต่คืนวันเสาร์เรายังไม่ได้คุยกันเลย
เฮ้อ สงสัยว่าวันนี้ทั้งวันฉันจะคิดถึงคนท้ายทอยขาวคนนี้มากไป
งั้นรีบตัดบทดีกว่า
"โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะคะ"
วันนี้ฉันแทบไม่มีสมาธิในการทำงานเลย ต้องเลิกหลอนเรื่องคุณเซน และต้องเลิกกังวลเรื่องปฏิบัติการสำคัญในวันนี้เสียที
ยังไงๆเราก็ยังมีเวลา ฉันต้องทำใจเย็นๆ
"เดี๋ยวครับคุณลิน" แต่เสียงที่เรียกไว้นั้นทำฉันแปลกใจ แหม เดี๋ยวก็เจอกันแล้ว ค่อยคุยกันก็ได้นี่นา
"คะ"
"คุณลิน เอ่อ ร่างกายยังโอเคไหมครับ" น้ำเสียงนั้นดูประหม่า และออกเก้อเขินที่จะถาม
"คะ? ร่างกาย?" เค้าหมายถึงอะไรของเค้า
"คือ เอ่อ หลังจากเอ่อ เหตุการณ์ที่ผับน่ะครับ คุณลินมีอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัวมากไหมครับ เห็นคืนนั้นคุณลินออกสเต็ปแบบไม่ยั้งเลยน่ะครับ ตามข้อเข่าน่าจะเคล็ดขัดยอกอยู่บ้าง" คราวนี้น้ำเสียงดูยั่วเย้า
"คุณเซน! นี่คือเป็นห่วงหรือเยาะเย้ยคะ"
ประโยคแรกเหมือนจะเป็นห่วง แต่ประโยคถัดมานี่ โอ้ย น่าเบื่อมาก!
"งั้นวางหูนะคะ เดี๋ยวค่อยคุยกัน"
ฮึ กล้ามขาวก็กล้ามขาวเหอะ ถ้าชอบมาบูลลี่กันเรื่องความสูงวัยอย่างนี้ก็ต้องมีงอนกันบ้าง
คุณเซนจะมาทันหรือไม่ทันปฏิบัติการสำคัญของวันนี้ฉันก็ไม่สนแล้ว
งอน!
สี่โมงครึ่ง…
รอไม่ไหวแล้ว โทรอีกทีดีกว่า
"คุณเซนถึงไหนแล้วคะเนี่ย" ฉันรีบถามไปเมื่อเขากดรับสาย ทำไมครั้งนี้กว่าจะรับสายนานมาก สงสัยคุณเซนคงจะเผลองีบหลับมาในรถ
"ติดไฟแดงอยู่แยกบางนาครับ" เสียงนิ่งๆนั่นตอบกลับมาท่ามกลางเสียงรบกวนรอบข้าง
"ตายแล้ว จะทันมั้ยคะเนี่ย อยู่ตั้งแยกบางนาแน่ะ" ฉันโวยวายกลับไปด้วยความลืมตัว
"ทันครับ ทันแน่นอน" แต่แล้วคำรับปากอย่างเป็นมั่นเหมาะนั้นก็ทำเอาใจฉันชื้นขึ้น
ฉันเชื่อมั่นในตัวคนหัวตั้งคนนี้ ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แม้คุณเซนจะหยอกล้อฉันบ่อย แต่ฉันก็แยกออก ว่าอันไหนเค้าพูดจริง อันไหนเค้าแค่ล้อเล่น และทุกครั้งที่เค้าพูดจริง เค้าก็ทำจริง
"แค่นี้ก่อนนะครับ คุยไม่ค่อยสะดวก"
"โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันค่ะ"
หลังจากวางหูไป ฉันก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ ทำไมเค้าถึงคุยไม่สะดวก แล้วทำไมเสียงรบกวนรอบข้างมันดังมาก นี่คุณเซนเปิดกระจกรถรึ แอร์รถเสียหรือเปล่านี่ แต่ปกติพี่สมานเค้าก็ดูแลรถดีนี่นา เอ หรือเป็นเพราะคุณเซนไม่ค่อยจะได้ใช้รถบริษัท พี่สมานจึงละเลยเรื่องตรวจเช็ครถ ปกติถ้าเค้ามาทำงานที่ออฟฟิศก็มาด้วยจักรยาน ไม่เคยต้องให้พี่สมานไปรับส่งที่บ้าน คุณเซนจะใช้รถบริษัทก็ต่อเมื่อต้องไปโรงงานหรือไปพบลูกค้า
อือม์ แต่ช่างเถอะ คุณเซนบอกว่ามาทันแน่นอน ฉันก็ควรคีพคูลและเชื่อใจเขา
สี่โมงสี่สิบห้า…
โอ้ย คุณเซนอยู่ไหนเนี่ย โทรไปก็ไม่รับ อีตาบ้า ไหนบอกว่าจะมาถึงทันแน่ๆ
วุ้ย โมโหแล้วนะ คนอะไรสัญญาแล้วไม่เป็นสัญญา รับปากแล้วก็ทำไม่ได้
งอน งอน งอน!
ตอนห้าโมงเย็น…
"พี่เพ็ญ อย่าเพิ่งกลับค่า"
ฉันตะโกนข้ามโต๊ะออกไปเมื่อเห็นพี่เพ็ญฝ่ายจัดซื้อของเราเก็บข้าวของบนโต๊ะเสร็จแล้ว และกำลังเดินไปที่ทางเดินกลางห้องเพื่อตรงไปยังประตูทางออก เสียงตะโกนของฉันทำเอาทุกคนในออฟฟิศหันหน้ามามองพี่เพ็ญเป็นตาเดียวกัน หลายคนกรูเข้าไปขวางทางพี่เพ็ญไว้ไม่ให้เดินต่อ
พี่เพ็ญจะกลับบ้านก่อนไม่ได้ พี่เค้าต้องอยู่ร่วมปฏิบัติการพิเศษของเราในวันนี้ ฉันได้รับสัญญาณด่วนจากสุกรีมาแล้วว่าปฏิบัติการกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้
และแล้วในที่สุดคนที่พวกเรารอคอยก็ปรากฏกายขึ้นที่ประตูทางเข้าออฟฟิศ
ท่านประธานบริษัทยืนอยู่ที่นั่นพร้อมกับเค้กก้อนใหญ่มากในมือ ตัวเค้กตกแต่งอย่างสวยงามด้วยครีมสีชมพู มีดอกกุหลาบน้ำตาลเทียมสีแดงประดับโดยรอบ และมีเทียนห้าสิบสองเล่มปักอยู่ด้านบน
แต่เอ้อ ทำไมคุณเซนคนถือเค้กเธอหัวกระเซอะกระเซิงขนาดนั้น ทรงผมทรงใหม่รึ เหงื่องี้ซกเชียว เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกเป็นจุดๆ สงสัยแอร์ในรถบริษัทจะเสียจริงๆ
งั้นหายงอนละ ในที่สุดคนตัวสูงก็กลับมาออฟฟิศทันตามสัญญา
"แฮปปี้เบิร์ดดดดด…เดย์ยยยย ทูยูว์ววววว…"
แล้วเสียงโซปราโน่อันทรงพลังของสุกรีลูกทีมของฉันก็ก้องกังวาลนำเพลงท่วงทำนองที่คุ้นหูดังขึ้น สุกรีคือผู้ที่ฝักใฝ่กับการร้องเพลงมากที่สุดในออฟฟิศเราแล้ว เธอเป็นผู้นำในการร้องเพลงในวาระสำคัญต่างๆของบริษัท
และทั่วทั้งออฟฟิศก็ดังก้องตามมาด้วยเสียงร้องเพลงของพนักงานคนอื่นๆที่ร้องโทนต่างๆกันไปเรื่อยเปื่อยคนละโทนสองโทน บางคนกำลังเดินตามหลังคนถือเค้กเข้ามาบ้าง หรือบางคนก็ผละจากโต๊ะทำงานของตัวเองเดินเข้ามาตรงกลางทางเดินบ้าง
คุณเซนเดินถือเค้กด้วยใบหน้ายิ้มน้อยๆตรงเข้ามาหาคนที่กำลังยืนนิ่งอึ้งอยู่ที่ทางเดินกลางห้องนั้น คนที่พวกเราพยายามอย่างเป็นที่สุดที่จะไม่ให้เค้ากลับบ้านไปซะก่อน
และโดยที่ไม่มีใครคาดคิด พี่เพ็ญถึงกับร้องไห้โฮออกมา!
"แฮปปี้… เบิร์ดดดด… เดย์ยยยย…. ทูวววว… ยูว์ววววว…"
เมื่อสิ้นเสียงเพลง และโดยที่ไม่มีใครต้องบอก พี่เพ็ญก็บรรจงก้มลงเป่าเทียนทั้งห้าสิบสองเล่มนั่นทั้งน้ำตา
ฉันแอบสังเกตคนตัวสูงที่เป็นคนถือเค้กก้อนโตนั้น ก็เห็นเขายังคงยิ้มน้อยๆด้วยแววตาอ่อนโยนภายใต้แว่นใสนั่น
ซึ้งใจล่ะสิคะคุณเซน
และเมื่อเทียนดับหมดแล้ว ฉันจึงเดินเข้าไปโอบพี่เพ็ญไว้หลวมๆพลางยื่นกระดาษเช็ดหน้าให้พี่เพ็ญซับน้ำตา สาวใหญ่วัยห้าสิบสองหมาดๆจึงได้เริ่มเฉลยความในใจด้วยอาการสะอึกสะอื้น
"พี่รอคอยมาทั้งวัน ไม่เห็นมีใครพูดถึง พี่นึกว่าไม่มีใครจำวันเกิดพี่ได้" พี่เพ็ญเริ่มต้นระบายความอัดอั้น
"โดยเฉพาะน้องลิน ไหนว่าน้องลินมีตารางจดวันเกิดของทุกคน พี่ก็คิดอยู่ว่า ทำไมปีนี้น้องลินถึงลืม ปีที่แล้วน้องลินก็ไม่ลืมนี่นา น้องลินไม่เห็นเคยลืมวันเกิดใคร แล้วทำไมน้องลินถึงได้ลืมวันเกิดพี่"
เจ้าของวันเกิดหันมามองฉันด้วยสายตาน้อยใจขั้นรุนแรง ก่อนที่จะหันไปหาคนอื่นๆและหว่านสายตาน้อยใจขั้นเบาๆไปทั่ว
ตอนนี้ทุกคนเงียบกริบ ฉันแอบมองไปที่คนตัวสูงอีกรอบ คุณเค้ายังคงยืนถือเค้กตัวเกร็งและกำลังมองไปที่พี่เพ็ญอย่างเลิ่กลั่กนิดๆ ฉันเดาเอาว่าสไตล์อย่างคุณเซนน่าจะอึดอัดและทำตัวไม่ถูกกับสภาวะดราม่าเยี่ยงนี้ แต่เธอก็คงไม่กล้าขัดพี่เพ็ญ และไม่กล้าวางเค้กลงก่อนที่พี่เพ็ญจะพูดจบ
"พี่อยู่ตัวคนเดียว เพื่อนๆญาติพี่น้องคนอื่นๆเค้าก็มีครอบครัวของตัวเองกันหมดแล้ว ไม่มีใครจำวันเกิดพี่ได้ จะมีก็แต่ที่ทำงานของเรานี่แหละที่ฉลองวันเกิดให้พี่ มันเป็นเวลาที่พี่รอคอยทุกปี มันเป็นเวลาที่พี่จะได้รู้สึกว่าพี่เป็นคนสำคัญกะเค้าบ้าง" พี่เพ็ญตัดพ้อทั้งน้ำตายาวเหยียด
ฉันเองก็อึ้งไป ไม่นึกว่าสิ่งที่พวกเราทำกันเป็นประจำเพื่อบรรยากาศชื่นมื่นเล็กๆน้อยในบริษัทจะมีคุณค่าทางจิตใจต่อคนบางคนมากขนาดนี้ ประเพณีนี้เรามีกันมานานแล้ว หากปีนั้นวันเกิดใครตรงกับวันเสาร์อาทิตย์ก็ซวยไป และถ้าอาทิตย์ไหนมีคนเกิดมากกว่าหนึ่งคน อาทิตย์นั้นเค้กก็จะถูกรวมเป็นเค้กก้อนเดียว และคุณราเชนทร์ก็สนับสนุนเรื่องเงินในการซื้อเค้กมาตลอด
และการที่ฉันเป็นตัวตั้งตัวตีในการฉลองเล็กๆน้อยๆเพื่อทุกๆคนในทุกๆปี ก็เพียงเพราะมันเป็นความชอบส่วนตัวของฉัน ชอบที่จะได้ทำการ์ดอวยพรให้เหมาะกับบุคลิกของเจ้าของวันเกิด แล้วส่งการ์ดให้สุกรีไปล่าลายเซ็นพร้อมคำอวยพรจากเพื่อนร่วมออฟฟิศ ชอบที่ได้เลือกซื้อเค้กน่ารักๆ ชอบที่จะได้ฟังสุกรีส่งเสียงโซปราโน่ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์สไตล์โอเปร่า ก็เท่านั้น…
"ชั้นนึกว่าคุณเซนจะมาไม่ทันซะแล้ว"
ฉันเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับคนตัวสูงข้างๆ ขณะยืนรอพี่เพ็ญตัดเค้กขนาดยักษ์แบ่งแจกจ่ายกัน
แม้แต่ละคนจะได้กินเค้กชิ้นจิ๋วมากๆ เพราะเราต้องแบ่งเค้กเป็นเกือบห้าสิบก้อนเท่ากับจำนวนพนักงาน แต่เราก็กินมันแค่พอเป็นพิธีเพื่อเสริมบรรยากาศ
"ทันสิครับ ยังไงผมก็ต้องมาให้ทัน อ้อ ขอบคุณครับ" คนตัวสูงยิ้มตอบฉันนิดๆ ก่อนจะหันไปหาพี่เพ็ญที่ยื่นเค้กชิ้นจิ๋วที่มาบนกระดาษทิชชู่มาให้ จากนั้นก็ป้อนเค้กจิ๋วเข้าปากตัวเองในทันที
"คุณเซน! กินแค่นี้ก็ต้องให้เลอะปาก" ฉันอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเช็ดครีมที่เลอะอยู่ที่ขอบปากเรียวนั้นอย่างฉับพลันโดยไม่ทันได้คิดอะไร
"อุ่ย…" คนตัวสูงสะดุ้ง สายตาเรียวนั่นดูเลิ่กลั่ก
"เอ่อ ขอบคุณครับ" แล้วตาเรียวก็เปลี่ยนเป็นดูเก้อเขิน ก่อนผู้เป็นเจ้าของจะยกมือขึ้นเสยผมที่หล่นมาปรกหน้าผาก
"วันนี้คุณเซนลืมใส่เจลมาหรือคะ หรือตั้งใจทำผมทรงใหม่ อ้อ ขอบคุณค่ะ"
ฉันอดสงสัยเรื่องทรงผมของคุณเซนไม่ได้ ก่อนจะหันไปรับเค้กจิ๋วมาจากพี่เพ็ญ แล้วเอาเข้าปากทันทีเช่นกัน
นี่ฉันยังไม่เคยเห็นคุณเซนมาออฟฟิศด้วยผมปรกหน้าเลย ตั้งแต่เข้าทำงานใหม่ๆจนถึงวันนี้ เธอก็มาทำงานด้วยทรงหัวตั้งเด่ตลอด
"เลอะครับเลอะ" คนหัวตั้งทำหน้าจริงจังชี้ไปที่มุมปากด้านซ้ายของฉันบ้าง
"อุ่ย…" ฉันรีบแลบลิ้นออกมาเลียเจ้าครีมที่ติดอยู่ตรงมุมปากให้กลับเข้าปากไปยังรวดเร็ว
สาบานได้ว่าฉันแอบเห็นคนตาเรียวนั่นมองฉันแปลกๆหนึ่งแวบ เอ่อ…เป็นสายตาแปลกๆที่เซ็กซี่ยังไงไม่รู้แฮะ
"ว่าไงคะ ผมทรงใหม่หรือคะ นี่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นคุณเซนโหมดผมปรกหน้าในที่ทำงานเลยนะคะ" ฉันรีบดึงบรรยากาศแปลกๆระหว่างเราให้กลับไปวุ่นวายเรื่องทรงผมต่อ
"อ๋อ เมื่อเช้าก็ใส่เจลมาตามปกตินั่นแหละครับ เผอิญเมื่อกี้ตอนมาถึงรีบไปหน่อย ถอดหมวกกันน็อคแล้วลืมจัดทรงผม เห็นคุณสุกรีอุตส่าห์ลงไปยืนรออยู่ที่หน้าประตูตึก ผมก็เลยรีบวิ่งอย่างเร็วขึ้นมาบนออฟฟิศก่อนเลย"
หมวกกันน็อค?
"เดี๋ยวนะคะ นี่คุณเซนนั่งมอเตอร์ไซค์มาจากแยกบางนาหรือคะ!"
"ครับ ก็ผมกลัวจะมาไม่ทัน เห็นตอนคุณลินโทรไปน้ำเสียงคุณลินร้อนใจ"
ตายแล้ว ลงทุนขนาดนั้นเชียว! โถ พ่อแก้มบุ๋มของฉัน
"โธ่ คุณเซน… การแว้นมอเตอร์ไซค์จากบางนามาทองหล่อนี่ไม่ใช่ใกล้ๆนะคะ"
"ยังไงผมก็ต้องมาให้ทันวันเกิดคุณเพ็ญศรีวันนี้ ผมเคยเรียนรู้แล้วว่า สำหรับคนบางคนการที่เราจำวันเกิดเค้าได้ มันสำคัญสำหรับเค้าขนาดไหน" คนกล้ามขาวกลับเข้าสู่โหมดพูดจาเรียบๆแต่จริงจัง ตาเรียวนั้นมองไปทางพี่เพ็ญด้วยความเอ็นดู
ฉันเห็นด้วยกับคุณเซนนะ เห็นพี่เพ็ญร้องไห้โฮออกมาวันนี้แล้วก็… นึกไม่ถึงเลยจริงๆ
ความตื่นเต้นจากเรื่องวันเกิดของพี่เพ็ญทำให้ฉันลืมเรื่องที่จะเขินอายคุณเซนจากเหตุการณ์คืนวันเสาร์ไปเสียสนิท ทั้งๆที่วันนี้ทั้งวันฉันยังสับสนเรื่องที่จะขอโทษเขาหรือทำเนียนไม่รู้ไม่ชี้ดี
และเมื่อได้เจอหน้ากันจริงๆ มันก็เป็นเหมือนอย่างที่ฉันคาดเดาไว้ คุณเซนเค้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดจากับฉันเป็นปกติ นอกจากทักเรื่องของอาการการปวดเมื่อยของฉันตอนที่โทรศัพท์คุยกันแล้ว ก็ดูไม่มีทีท่าว่าคนข้างๆฉันจะรื้อฟื้นถึงเรื่องเมื่อคืนวันเสาร์อีก งั้นฉันก็ควรลืมเรื่องนี้ไปเสีย ส่วนเรื่องเสื้อเชิ้ตของเค้า เดี๋ยวฉันก็ยื่นคืนเค้าตรงๆเลยละกัน ฉวยจังหวะตอนที่คนกำลังวุ่นวายกันเนี่ยแหละ
"เราไม่มีทางรู้หรอกครับ บางคนเค้าอาจจะรอคอยวันนี้มาทั้งปีก็ได้ ขอบคุณคุณลินมากนะครับที่เป็นธุระจัดการทุกอย่างให้"
คุณเซนยังคงพูดต่อไปถึงเรื่องของพี่เพ็ญ และคราวนี้เค้าหันมามองฉัน แถมด้วยยิ้มแก้มบุ๋มให้ มันคือยิ้มหวานที่ไม่จำเป็นต้องยิ้มกว้าง ฉันสบตาดวงตายาวรีอันอบอุ่นนั้นด้วยความเข้าใจ ลืมเรื่องของตัวเองไปชั่วครู่ แล้วกลับมาสนใจเรื่องของพี่เพ็ญต่อ
ภาพหญิงสาววัยห้าสิบสองที่กำลังตัดเค้กแจกจ่ายทุกคนตรงหน้าทำเอาฉันใจหาย พี่เพ็ญกำลังยิ้มแจ่มใสทั้งๆที่ดวงตายังมีน้ำตาคลออยู่ เมื่อเช้าฉันมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับเรื่องของตัวเองจนลืมใส่ใจพี่เพ็ญ ฉันไม่ได้คิดว่าวันนี้มันจะมีความหมายอะไรมากมายสำหรับเพื่อนร่วมงานสาวใหญ่คนนี้ คนที่ขี้บ่นตลอดเวลา คนที่ดูเหมือนจะต่อต้านการเปลี่ยนแปลงทุกอย่างบนโลกใบนี้
บางที สิ่งที่เราไม่เคยมองเห็นคุณค่าเพราะมันเป็นแค่เรื่องเล็กๆน้อยๆในชีวิตของเรา แต่สำหรับบางคนแล้ว มันกลับอาจเป็นสิ่งที่มีค่ามากมายในชีวิตของเขา
วันอันแสนจะธรรมดาของเรา อาจเป็นวันอันสุดแสนพิเศษของใครบางคน…


## งอนง้อ

โอเคค่ะ ฉันขอเทความน่ารักทั้งหมดทั้งมวลของคุณเซนที่ฉันสัมผัสได้ในช่วงเวลาที่ผ่านมาทิ้งไปให้หมด
ทั้งพ่อท้ายทอยขาว พ่อกล้ามขาว พ่อแก้มบุ๋ม… ขอลบทิ้งทั้งหมด
อาทิตย์ที่แล้วหลังจากงานฉลองเค้กวันเกิดพี่เพ็ญ บรรยากาศระหว่างฉันกับคุณเซนเป็นไปด้วยความชื่นมื่น แม้ในแต่ละวันเราจะไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่แค่สบตากันแล้วคุณเซนยิ้มน้อยๆให้ แค่นั้นฉันก็สุขใจแล้ว และได้แค่นั่งทำงานพลางจ้องมองท้ายทอยขาวๆของคุณเซน ฉันก็ชุ่มชื่นในหัวใจแล้ว
แต่วันนี้ตอนนี้ ฉันกำลังโกรธมาก! คุณเซนไม่น่ารักเลย มีอย่างที่ไหนกัน งานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมใหญ่ที่หัวหินคืนวันเสาร์นี้ คุณเซนจะให้น้องมินตราไปด้วย!
"ผมได้ข่าวมา ว่าทางบริษัทแม่ของโรงแรมในเครือนี้กำลังจะสร้างโรงแรมหรูแห่งใหม่ที่เมืองอูบุด แล้วคืนวันเสาร์นี้หุ้นส่วนใหญ่คนสำคัญจะบินตรงมาจากบาหลีมาร่วมงานด้วย ผมก็เลยคิดว่าเผื่อเค้าจะสนใจคอลเลคชั่นของคุณมินตราสำหรับโรงแรมใหม่บ้าง"
บ้าบอที่สุด!
เรื่องของเรื่องคือ ชุดโซฟาทั้งในล้อบบี้และในห้องพักของโรงแรมใหญ่ที่หัวหินที่กำลังจะเปิดตัวนี้ เป็นผลงานชิ้นโบว์แดงที่น่าภาคภูมิใจของทีมฉัน ทางโรงแรมเป็นปลื้มกับโปรดักต์เซตนี้ของเรามาก ฉันและคุณเซนจึงได้รับเชิญไปร่วมงานเลี้ยงเปิดตัวอย่างทางการของโรงแรมในคืนวันเสาร์นี้ด้วย
"งานนี้ที่เค้าเชิญเราไป ก็เพราะเป็นผลงานการออกแบบที่ยอดเยี่ยมของทีมชั้น ก็ควรให้ชั้นมีโอกาสได้ทำความรู้จักกับคุณหุ้นส่วนใหญ่ก่อนสิคะ มันควรจะเป็นชั้นที่มีโอกาสได้คุยก่อนโดยไม่มีคนอื่นเข้าแทรก"
จะว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้ ก็งานนี้มันเป็นงานใหญ่ของฉัน ฉันก็ต้องโดดเด่นที่สุด จะมาโดนน้องมินตราขโมยซีนได้ยังไงกัน หัวเด็ดตีนขาดยังไงฉันก็จะไม่ยอมเด็ดขาด
เรากำลังนั่งคุยกันสามคน ฉัน คุณเซน และก็น้องมินตรา ในห้องประชุมเล็กซึ่งประตูปิดสนิท
ฉันมองคนตาเรียวนั่นอย่างโกรธจัด ยิ่งเห็นสายตาที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรส่งตอบกลับมา ฉันยิ่งโมโห พอเป็นเรื่องงานแล้วล่ะก็ เจ้านายคนนี้ดูจะกลับมาเป็นคนโหดร้ายเช่นเดิม ความกุ๊กกิ๊กอบอุ่นที่ฉันรู้สึกไปเองในช่วงเวลาที่ผ่านมานั่น มันก็แค่ภาพลวงตาสินะ การพยายามทำตัวเป็นผู้บริหารที่เห็นความสำคัญของพนักงานนั่น มันก็แค่การสร้างภาพสินะ
"แล้วทางบาหลีเค้าแจ้งมาหรือคะ ว่าสนใจคอลเล็กชั่นของน้องมินตรา"
ฉันไม่เชื่อว่าทางโน้นจะมีโอกาสได้เห็นผลงานของน้องมินตราแล้ว แม้บรรดาพวกโซฟาสีพาสเทลเรียบๆน่าเบื่อนั่นจะได้เปิดตัวให้กับพนักงานบริษัทของเรา แต่ก็ยังไม่ได้มีการเปิดตัวสู่ภายนอก แค็ตตาล็อกก็ยังไม่เสร็จดี เว็บไซต์ก็ยังไม่ได้เอาลง เรากำลังรอคอยงานแสดงเฟอร์นิเจอร์ครั้งใหญ่ประจำปีที่กำลังจะมาถึง
"ก็เพราะเค้ายังไม่เคยเห็น ผมก็เลยคิดว่าจะนำไปเสนอก่อนเลยไงครับ" น้ำเสียงที่เรียบเฉยนั่นยิ่งสร้างอารมณ์คุกรุ่นให้ฉัน
ผู้ชายคนนี้เคยเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างไหม นี่ตั้งใจใช้กลยุทธ์ให้โปรดักต์ของบริษัทฆ่ากันเองใช่ไหม
"คุณเซนทำยังงี้ได้ไงคะ เค้าเชิญเราไปงานเลี้ยงด้วย ก็เพราะทางโรงแรมเค้าต้องการขอบคุณเราที่ได้สร้างสรรค์งานดีๆให้กับเค้า และงานนี้มันก็เป็นงานของทีมชั้น คุณเซนจะเอาคนจากทีมอื่นไปคุยด้วย ก็เหมือนไม่ไว้หน้าชั้นเลยนะคะ"
เมื่อเห็นคนทั้งคู่กำลังตั้งใจฟัง ฉันจึงตัดสินใจพูดในสิ่งที่ไม่ได้คิดมาก่อนออกไป
"แล้วนี่ชั้นก็เตรียมตัวเป็นอย่างดีแล้วนะคะ ชั้นมีไอเดียที่จะไปนำเสนอหุ้นส่วนใหญ่คนนั้นแล้วค่ะ ชั้นมีแนวทางที่จะทำให้โปรดักต์เราเข้ากับสไตล์การตกแต่งที่บาหลีของเค้าได้ ชั้นได้ข่าวเรื่องนี้มานานแล้วค่ะ"
ได้ข่าวเรื่องนี้มานานแค่ไหน… เอ่อ ก็นานสิบนาทีมาแล้ว
โอเคค่ะ ยอมรับก็ได้ ทีแรกฉันไม่เคยรู้มาก่อนหรอกว่าบริษัทแม่มีโครงการจะสร้างโรงแรมใหม่ที่บาหลี ก็เพิ่งจะมาได้ยินจากคุณเซนเมื่อกี้ หรือเอาเข้าจริง ฉันไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าหุ้นส่วนใหญ่เค้าจะบินตรงจากบาหลีมาร่วมงานเลี้ยงคืนวันเสาร์นี่ด้วย ฉันก็พูดไปยังงั้นเองว่าเตรียมตัวไว้แล้ว ก็ไม่ผิดอะไรนี่ ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายวันจนกว่าจะถึงวันเสาร์ เดี๋ยวฉันก็ไปเร่งๆทำงานทั้งวันทั้งคืนเอาก็ได้ วัฒนธรรมไฟลนก้นมันก็เป็นเรื่องปกติของพวกเราอยู่แล้ว
"หรือครับ ผมไม่ยักจะรู้ว่าคุณลินได้ยินเรื่องนี้มานานแล้ว จะไม่ปรึกษาผมหน่อยหรือครับ ว่าเตรียมแผนอะไรไว้บ้าง"
"ก็ไว้ค่อยคุยกันค่ะ ยังไม่จำเป็นต้องคุยตอนนี้" ฉันทำท่ายักไหล่ ปรายตาไปทางน้องมินตรา
"ไม่คิดจะแชร์ความคิดที่ตกผลึกแล้วให้คนรุ่นใหม่อย่างพวกเราให้ได้ฟังบ้างหรือครับ" น้ำเสียงนั่นมีความเยาะเย้ยอยู่เต็มที่
"คุณเซนคะ การใช้เรื่องของวัยมาสร้างความแตกแยกกันในบริษัทนี่ ไม่ควรทำนะคะ" น้ำเสียงฉันเริ่มสั่น ฉันจ้องตาคุณเซนไม่กะพริบ
โคตรเกลียดแววตาเยาะๆนั่นเลย!
"เอ่อ มินว่า ไว้เป็นคราวหน้าก็ได้มั้งคะคุณเซน ที่จริงทางทีมของมินก็ยังไม่ค่อยพร้อม" เสียงเรียบๆของน้องมินตราที่ดังขึ้นทำเอาฉันแปลกใจ
"งานนี้ให้พี่ลินเค้าคุยไปก่อนเถอะค่ะ"
อะไรเนี่ย น้องมินตรากำลังเล่นบทนางเอกรึ
"คุณมินจะเอางั้นหรือครับ แต่ผมว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่คุณจะได้คุยกับหุ้นส่วนใหญ่เค้าโดยตรงเลยนะครับ ผมไม่แน่ใจว่าเค้าจะอยู่เมืองไทยนานแค่ไหน"
โอว เรียกว่า 'คุณมิน' ซะด้วย คงสนิทกันเนาะ ก็รุ่นๆเดียวกันนิ คงคุยกันรู้เรื่อง แล้วที่เรียกชั้นว่า 'คุณลิน' ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรพิเศษเลยอะดิ
"ไม่เป็นไรค่ะคุณเซน เรายังมีโอกาสอีกเยอะ ค่อยๆไปอย่างช้าๆด้วยความมั่นใจดีกว่า"
โอว มีปรัชญาเก๋ๆในการทำงานกันซะด้วย แล้วดูท่าทางที่เค้ามองกันด้วยความเข้าใจ ท่าทางที่เค้าคุยกันด้วยภาษาเดียวกัน โคตรน่าหมั่นไส้!
โอ๊ย แล้วทำไมชั้นต้องไปหวั่นไหวอะไรกับท่าทีของสองคนนี้ด้วย
…
ข้างนอกฝนยังคงตกอยู่ ไม่บ่อยนักที่ฉันจะหงุดหงิดจนไม่มีอารมณ์อยากจะทำอะไรอย่างอื่น แต่ฉันเป็นคนไม่ชอบให้มีตะกอนพิษคั่งค้างอยู่ในใจนานๆ ดังนั้นสิ่งที่ฉันจะต้องทำอย่างเร่งด่วนที่สุดเพื่อบำบัดความขุ่นข้องในใจนี้ ก็คือการหาที่สงบๆแล้วนั่งลงวาดรูป
ฉันเปิดประตูเข้าไปในห้องออกแบบ ช่วงหลังหกโมงเย็นอย่างนี้คงไม่มีใครเข้ามาใช้งานแล้ว และเมื่อกี้ฉันก็สังเกตเห็นลูกทีมกลับบ้านไปกันหมดแล้วด้วย
ห้องออกแบบนี้มีหน้าต่างยาวบานใหญ่อยู่ด้านตรงข้ามกับประตู ซึ่งหากมองออกไปก็จะได้สัมผัสกับความร่มรื่นของต้นลำดวนต้นใหญ่ คุณราเชนทร์เป็นคนชอบต้นไม้ ตึกทำงานสองชั้นของเราจึงถูกแวดล้อมไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ท่านเคยบอกว่าสีเขียวของต้นไม้จะทำให้ใจเราสงบและทำให้หัวสมองผ่อนคลาย ฉันคิดถึงอดีตเจ้านายใหญ่คนนี้จับใจ แม้ท่านจะเป็นคนพูดน้อย แต่พนักงานทุกคนก็รับรู้ได้ถึงความใจดีของท่านผ่านสายตาที่อ่อนโยน เมื่อเทียบกับคุณลูกชายแล้ว...
ฉันถอนหายใจ ความรู้สึกหลายอย่างประดังเข้ามาในใจ ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่
โกรธคุณเซนที่ไม่เห็นหัวฉันงั้นหรือ อยากแข่งกับน้องมินตราแน่หรือ ฉันจะต้องพิสูจน์ความสามารถของตัวเองไปอีกนานแค่ไหน หรือฉันแค่เหนื่อยหน่ายกับสิ่งที่ทำมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว
นี่ฉันกำลังทำงานไปเพื่ออะไร…
หรือฉันกำลังน้อยใจอะไรใครหรือเปล่า มันใช่แค่เรื่องงานแน่หรือ ทำไมฉันต้องรู้สึกจี๊ดเมื่อเห็นเค้าสองคนดูเข้าอกเข้าใจกัน อิจฉาน้องมินตราล่ะสิ
พอเถอะ ระยะหลังนี่เธอสับสนบ่อยเกินไปแล้วนะลลิน ทำไมเธอช่างเปราะบางเหลือเกิน
เอ๊ะ หรือเธอกำลังจะเข้าสู่วัยทอง
ตายแล้ว! นี่มันอาการของผู้หญิงวัยทองชัดๆ
ไม่ได้ ไม่ได้ เธอจะยอมให้ความวัยทองเข้าครอบงำจนมีอาการเหวี่ยงวีนไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้ไม่ได้
ฉันเดินไปเปิดหน้าต่างบานยาวนั่นจนสุด ตึกทำงานของเราถูกออกแบบมาอย่างดี น้ำฝนไม่สามารถสาดเข้ามาได้ ฉันยืนรับลมเย็นจากสายฝนที่พัดมาให้ได้ชื่นใจอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงกลับมานั่งลงที่โต๊ะกว้างตรงกลางห้อง หันหลังให้ประตูทางเข้าเพื่อที่จะได้มองไปยังหน้าต่างบานกว้างนั้นได้อย่างเต็มที่ หยิบกระดาษสเก็ตช์ภาพขนาดเอสามที่วางเตรียมพร้อมอยู่บนโต๊ะมาวางตรงหน้า เอื้อมมือไปเลือกสีไม้สองสามแท่งมาจากกล่องสีสองชั้นนั่น
วันนี้จะวาดรูปอะไรดี
ฉันมองเหม่อไปยังความเขียวขจีข้างนอกนั้น อยู่ดีๆในใจก็คิดถึงพ่อขึ้นมา พ่อชอบต้นไม้เหมือนกับคุณราเชนทร์ เค้าสองคนชอบอะไรหลายๆอย่างที่เหมือนกัน ก็เค้าเป็นเพื่อนรักกันนี่นะ…
ที่ผ่านมาคุณลลนาแม่ของฉันเล่าเรื่องของพ่อให้ฟังไม่บ่อยนัก พ่อที่ฉันไม่เคยได้เจอหน้า รูปถ่ายของพ่อก็มีไม่เยอะ แถมรูปที่มีอยู่ก็ไม่ชัดเอาซะเลย แม่บอกว่าพ่อไม่ชอบถูกถ่ายรูป บ่อยครั้งฉันจึงต้องวาดรูปพ่อจากจินตนาการ
ฉันสวมหูฟังครอบตัวใหญ่ที่หยิบติดมือมาด้วย ตั้งใจเปิดเพลงอิตาเลียนเพราะๆฟัง นึกย้อนไปถึงช่วงเวลาแห่งความสุขสมัยเรียนที่มิลาน ช่วงเวลาที่ได้ขับรถท่องเที่ยวไปตามเมืองเล็กๆของแคว้นทัสคานี ความสุขที่ได้เดินไปตามถนนที่ปูด้วยหินเลี้ยวลดคดเคี้ยวตามตรอกซอกซอยยังอยู่ในความทรงจำ ความละเมียดละไมในประเทศที่เป็นเทพแห่งสปาเกตตีนั้นสร้างแรงบันดาลใจหลายๆอย่างให้แก่ฉัน
อา มีความสุขจังเลย ได้วาดรูป ได้ฟังเพลงอิตาเลียน
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองนั่งวาดรูปฟังเพลงอย่างนั้นอยู่นานเท่าไหร่ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือมาจับหูฟังที่ฉันกำลังสวมอยู่ยกออกไปจากหูของฉัน
ฉันหันขวับไปด้วยอาการตกใจ แล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นมอง เพราะใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างๆฉันเค้าตัวสูงจังเลยแฮะ
"คุณเซน!"
ดวงตายาวรีนั้นกำลังจ้องมองมาที่ฉันด้วยอาการสงสัย แล้วเขาก็เลิกคิ้วขึ้น พยักพเยิดไปที่กระดาษสเก็ตช์รูปของฉันที่วางอยู่ตรงหน้า
"ผมว่า ตัวจริงเค้าต้องมีดวงตาที่ยาวๆรีๆกว่านี้ แล้วปากเค้าก็ไม่หนาเท่านี้นะครับ"
ฉันมองตามมือเรียวขาวที่ชี้ไปยังบรรดาแผ่นกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะพวกนั้น
เชี่ย! นี่ฉันตั้งใจวาดรูปพ่อของตัวเองไม่ใช่เหรอ ทำไมไปๆมาๆกลับกลายเป็นเผลอวาดรูปคุณเซนไปซะได้
ต๊าย! ไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ย โอ๊ย! ความใจลอยของช้านนนน
ฉันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ พลางเอื้อมมือไปรวบรวมรูปสเก็ตช์พวกนั้นมาซ้อนๆกันไว้ แล้วเอากล่องสีมาวางทับ จะให้เห็นมากไปนี้กว่าไม่ได้
"คุณเซนรู้ได้ไงคะว่าชั้นวาดรูปใคร" นี่เค้ามายืนแอบดูฉันวาดรูปอยู่นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
"จะมีใครที่มีทรงผมตั้งเด่ขนาดนั้นอีกหรือครับ" รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นที่มุมปากเรียวนั่น
"ก้อ... พ่อชั้นเอง"
ฉันพูดกับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ด้วยสีหน้าที่พยายามจะให้เฉยที่สุด แล้วก็หันกลับมาที่กองกระดาษข้างหน้า หยิบกระดาษเปล่าแผ่นใหม่ขึ้นมา ทำเป็นวุ่นวายกับการค้นหาสีไม้บนกล่องสองชั้นนั่นกุกๆกักๆ
"อ้อ ครับ รูปคุณพ่อนั่นเอง"
คนตัวสูงข้างๆฉันพยักหน้าหงึกหงัก ยกมือขึ้นกอดอก แล้วถือโอกาสหย่อนก้นกึ่งนั่งกึ่งยืนพิงโต๊ะที่ฉันครอบครองอยู่ ท่าทางเค้าดูผ่อนคลายชอบกล วันนี้เสร็จงานแล้วรึ กี่โมงแล้วเนี่ย
"นี่คุณเซนนึกว่าชั้นวาดรูปคุณเซนหรือคะเนี่ย โฮะ โฮะ โฮะ หลงตัวเองไปม้างงงง" ฉันทำท่าเบะปากมองบน ยังไงก็ไม่ยอมรับหรอกว่า เอ่อ ฉันเผลอวาดรูปเค้า
"คุณพ่อคุณหน้าตาดีเลยนะครับ" เจ้าตัวเอื้อมมือมาข้างหน้าฉัน พยายามจะเอากล่องสีไม้เลื่อนออกไปแล้วหยิบภาพสเก็ตช์แผ่นบนสุดขึ้นมาดู
"เอ๊ มาดูของคนอื่นเค้า ขออนุญาตแล้วยังคะ" ฉันแย่งกระดาษในมือคนตัวสูงนั่นกลับมา แล้วรีบกวาดรูปสเก็ตช์ที่วาดไว้แล้วทั้งหมดมากอดไว้กับตัว เสมองไปทางอื่น ฮึ ไม่อยากเห็นหน้า
คราวนี้ฉันรู้สึกได้ว่าเค้ากำลังโน้มตัวลงมา แล้วพยายามจะมองหน้าฉันจากข้างๆ แขนทั้งสองข้างนั้นกอดอกอยู่
"งอนหรือครับ" น้ำเสียงนั้นอ้อนๆชอบกล
โอย รำคาญ ทีงี้มาทำง้อ ทีตอนอยู่ในห้องประชุมกับน้องมินตรา ทำเป็นเล่นใหญ่
ฉันทำท่าไม่สนใจ จัดการเอาบรรดาแผ่นกระดาษที่วาดรูปพ่อที่ไปๆมาๆกลายเป็นรูปคุณเซนวางซ้อนกันข้างหลังของกระดาษแผ่นเปล่า ใช้คลิปตัวใหญ่หนีบเข้าด้วยกัน ก่อนจะวางปึกกระดาษนั่นลงบนโต๊ะ หยิบสีไม้แท่งสีเขียวขึ้นมาเตรียมพร้อม แล้วก็เริ่มลงมือวาดรูปต้นไม้ใบหญ้า
"คือ…" น้ำเสียงของคนข้างๆดูเก้อเขินไปเมื่อเห็นอาการเมินเฉยของฉัน
เชอะ ฉันไม่สนหรอก ตอนนี้ฉันกำลังใจจดใจจ่ออยู่กับการเติมบ้าน ก้อนเมฆ และพระอาทิตย์
"คือผมอยากได้โพสต์อิทไปฝากคุณมะพร้าวคุณพ่อบ้านของผมน่ะครับ คนนั้นเค้าชอบเขียนอะไรแปะไว้บนตู้เย็นที่บ้าน" ในที่สุดเค้าก็เอ่ยปากออกมา หลังจากเอนตัวค้างนิ่งๆ มองฉันวาดรูปอยู่พักใหญ่
ฉันปรายตามองนิดๆ คนตัวเอนนั่นหน้าตาเค้าดูจริงจัง ที่เข้ามาในห้องนี้เพราะต้องการโพสต์อิทจริงๆรึ
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาให้ค่ะ" ฉันตอบสั้นๆโดยไม่มองหน้าเขาขณะเติมนกบินเข้าไปในรูปที่กำลังวาดอยู่
เหมือนคนข้างๆจะรู้ตัวว่าฉันไม่ประสงค์จะสนทนาด้วย เขายืดตัวขึ้น เปลี่ยนท่าทางการกึ่งนั่งกึ่งยืนมาเป็นการนั่งห้อยขาอย่างเป็นกิจจะลักษณะแล้วเท้าแขนทั้งสองที่ริมโต๊ะ
"แล้วผมก็จะมาถามว่า คุณลินต้องการห้องพักที่สูบบุหรี่ได้ด้วยหรือเปล่าครับสำหรับคืนวันเสาร์นี้ ผมกำลังจะให้คุณวารุณีจองห้องพักของโรงแรมที่หัวหินให้"
เดี๋ยวนะ…
เรื่องจองห้องพักก็ให้น้องน้ำหวานหรือคุณวารุณีเค้ามาถามฉันเองมั้ย น้องน้ำหวานประชาสัมพันธ์คนสวยของเรารับหน้าที่เป็นธุรการของบริษัทเราและบวกตำแหน่งเลขาของคุณเซนเข้าไปด้วย หลังจากเลขาคุณเชนทร์ผู้บริหารคนเก่าลาไปคลอด ก็ประจวบเหมาะกับที่คุณผู้บริหารคนใหม่เข้ามาพอดี คุณเซนไม่ได้จ้างเลขาคนใหม่ เค้าบอกว่าเค้าจัดการตารางงานส่วนใหญ่ด้วยตัวเองได้
หรือที่ถามเรื่องห้องพักนี่ ก็เพราะคุณเซนอยากจะสอดแนมว่าฉันสูบบุหรี่จัดหรือเปล่า
แต่คิดๆไป คงไม่อะ ฉันว่านี่คืออาการของคนมาง้อมากกว่า แหม ฟอร์มจัดจริงๆพ่อหนุ่มคนนี้
"ชั้นลืมบอกไปค่ะ ฉันจะถือโอกาสพาครอบครัวไปพักผ่อนที่หัวหินด้วย เดี๋ยวชั้นหาโรงแรมของชั้นเอง คงไม่รบกวนบริษัทค่ะ"
เรื่องงานที่หัวหินคืนวันเสาร์นี้เราได้รับบัตรเชิญมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แล้วฉันก็วางแผนไว้แล้วว่าจะพาคุณมารดากับหลานสาวไปด้วย คุณลลนามารดาของฉันเขาเรื่องมากจะตายไป เค้าชอบโรงแรมบูติคหรูๆเล็กๆแบบประเภทเอาบ้านเก่ามารีโนเวทใหม่ โรงแรมใหญ่ๆอย่างที่กำลังจะเปิดตัวนี่ ไม่ใช่สไตล์แม่ฉันเลยสักนิด
"คุณเซนพาครอบครัวไปด้วยสิคะ ลูกชายคุณเซนอาจจะอยากเล่นน้ำทะเล" แล้วจู่ๆฉันก็นึกไปถึงครอบครัวของเค้า
"อือม์" คนตัวสูงทำสีหน้าครุ่นคิด
"ชั้นจำได้ว่า คุณราเชนทร์มีบ้านพักที่หัวหิน"
คราวนี้คนข้างๆชะงักไป เขาเลิกคิ้ว จ้องมองฉันอย่างตรงๆ แววตาสงสัย
"ก็ชั้นเคยไปช่วยตกแต่งนี่คะ" ฉันดีใจที่ได้อวด
"อ้อ…" แล้วเขาก็ยิ้มแก้มบุ๋ม
จะยิ้มทำไม?
"นี่แสดงว่าคุณเซนกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วยังไม่เคยไปบ้านที่หัวหินเลยสิคะ ไม่งั้นคุณเซนต้องรู้แล้วล่ะค่ะ ว่าบรรดาโซฟาและผ้าคลุมเตียงในบ้านนั่นเป็นฝีมือของชั้นทั้งหมด" ฉันยิ้มกว้าง ทำท่าภูมิใจ
"ครับ" เขายิ้มแก้มบุ๋มอีกที
"จะยิ้มทำไมคะเนี่ย ชั้นแค่เล่าเรื่องบ้านของคุณที่หัวหินให้คุณฟัง"
เขายังคงยิ้มแก้มบุ๋ม พร้อมจ้องตาฉัน
"หายงอนแล้วใช่ไหมครับ"
งอน?
จริงสิ ฉันเผลอลืมไปว่ากำลังทำงอนคุณเซนอยู่จากเรื่องในห้องประชุม ก็มัวแต่ไปสนใจเรื่องบ้านพักตากอากาศที่หัวหินของครอบครัวเค้า
ลืมงอนซะงั้น จะงอนต่อดีมั้ยเนี่ย เอาไงดี
"ชั้นงอนเรื่องอะไรคะ" แล้วฉันก็ตัดสินใจโต้ทันควันด้วยน้ำเสียงงอนๆ
อยากให้รู้แหละว่ายังงอนอยู่
"อ่อ ยังงอนอยู่" น้ำเสียงนั้นเริ่มกวนประสาท
"ใครงอน ไม่มีเรื่องอะไรให้ต้องงอน" น้ำเสียงของฉันนั้นใครฟังจากนอกโลกก็รู้ว่ากำลังงอนอยู่
"ก็ไม่รู้สิฮะ เรื่องคุณมินมั้ง" เขามองไปทางอื่น ทำหน้าเหมือนไม่ได้สนใจกับสิ่งที่กำลังพูดอยู่
"อ้อ เรื่องที่คุณพยายามจะหักหน้าชั้นต่อหน้าคุณมินตรา แล้วชั้นก็โกรธมาก"
คราวนี้ฉันจ้องหน้าเขาตรงๆบ้าง ความจริงฉันหายโกรธเค้าแล้วแหละ ฉันไม่เคยโกรธใครนานๆ มันอันตรายต่อสุขภาพใจ
"ก้อ… มันไม่ใช่อย่างนั้น" คนท้ายทอยขาวอึกอัก ก้มหน้ามองพื้น
"เอ้อ รูปนกนั่นนกอินทรีหรือนกพิราบครับ" จู่ๆเค้าก็หันหน้ามา แล้วชี้มือไปยังรูปนกที่ฉันกำลังวาดค้างไว้
เฮ้อ นี่เค้าจะขอโทษแบบตรงๆบ้างไม่ได้หรือไง ทีพูดเรื่องงานยังทำเป็นพูดตรงๆได้
แต่คำว่า 'ขอโทษ' ทำไมพูดไม่ได้ คนรุ่นใหม่ภาษาอะไร ไม่รู้จักพูดคำว่า 'ขอโทษ'
"ช่างเถอะค่ะ แม่ชั้นสอนว่า เรางอนได้ แต่ถ้าผู้ชายมาง้อ เราต้องหายงอน" ฉันลอยหน้าลอยตา
"ใครง้อใครครับ" ดูแววตากวนๆนั่น น่าหมั่นไส้มาก
"โอเคค่ะ ไม่ง้อก็ไม่ง้อค่ะ ไม่มีใครง้อใครค่ะ" นี่มาเถียงอะไรกันเหมือนเด็กปอสี่เนี่ย
"แต่ก็ดีแล้วครับที่หายงอน รุ่นนี้แล้ว อย่างอนนานครับ" คนหน้ากวนนั่นรีบพูดต่อ
โอ๊ย เบื่อ! มาเวย์นี้อีกละ นี่รอจะเล่นมุกนี้อยู่นานแล้วล่ะสิ
"คุณเซน! เล่นมุกแป้กอีกแล้วนะคะ"
"เอ้อ…"
"คุณเซนเคยได้ยินไหมคะ ถ้าคุณเล่นมุกตลก แล้วมีคนต้องอับอายหรือเสียใจ นั่นไม่ใช่มุกตลก นั่นคือไม่มีมารยาท"
ไม่รู้เป็นอะไร กับคนอื่นๆรอบตัวฉันจะประนีประนอมในการใช้คำพูดมาก ฉันไม่ชอบการสาดอารมณ์ใส่กัน แต่ทำไมกับผู้ชายคนนี้ ฉันมักจะวอร์ใส่ตรงๆโดยไม่ยั้งทุกที
หรือเพราะฉันเห็นเค้าเป็นหัวหน้า คนเป็นหัวหน้าย่อมต้องมีความรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเองสูงกว่าลูกน้องไม่ใช่หรือ คนเป็นหัวหน้าควรระมัดระวังคำพูดของตัวเองมากกว่าปกติหรือเปล่า
"คือ…"
คนตัวสูงนั่นชะงักไปนิดๆ แววตานั่นเหมือนจะท้าทายขึ้นมาหนึ่งแวบ แต่เมื่อเค้าเห็นท่าทางไม่ยอมความของฉัน แววตานั่นก็กลับเจือไปด้วยความสำนึกผิดแทน
"อุ้ย เหมือนฝนจะสาดเข้ามาทางหน้าต่างนะครับ นี่ทำไมคุณลินเปิดหน้าต่างไว้กว้างขนาดนี้ครับเนี่ย" แล้วคนที่ไม่ได้มาง้อก็เดินไปที่หน้าต่างเพื่อเลื่อนบานกระจกจากทั้งสองข้างมาปิดเข้าด้วยกัน
โอ๊ย เบื่อ! นิสัยช่างเบี่ยงเบนประเด็นก็มา ทีอยู่ในห้องประชุมล่ะก็ทำเข้ม แต่พออยู่ด้วยกันสองคนทีไรเป็นแบบนี้ทุกที
แล้วจู่ๆคนช่างเฉไฉก็หันหน้ามาถามฉันด้วยแววตาเป็นประกาย
"คุณลินหิวไหมครับ เดี๋ยวผมเลี้ยงหนวดปลาหมึกทอด ผมเคยเห็นรถเข็นริมทางซอยข้างๆออฟฟิศเราเค้าทอดขายอยู่นะครับ ท่าทางจะอร่อย เห็นคนรอต่อคิวกันเยอะเชียว เราลงไปซื้อด้วยกันนะครับ นะ นะ"
ง้อหรือเปล่า นี่คือการง้อของเค้าหรือเปล่า?
…


## อดีต

"ถ้าเราไม่ได้มาบ่อยๆ พ่อก็น่าจะขายบ้านนี้ไปนะครับ"
ลูกชายผมพูดถึงบ้านตากอากาศของครอบครัวเราที่หัวหิน พวกเรากำลังนั่งอยู่ในรถเพื่อมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านหลังที่ว่า เจ้าเซนทำหน้าที่เป็นคนขับ มีผมนั่งข้างๆ ส่วนเจ้าเรนกับคุณมะพร้าวนั่งกันอยู่ที่เบาะหลัง
นานแล้วที่เราไม่ได้นั่งรถพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างนี้เพื่อไปที่ไหนไกลๆ
ความจริงผมก็เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน ถ้าจะประกาศขายบ้านให้พวกนักธุรกิจเค้าเอาไปทำโรงแรมเล็กๆแต่ระดับห้าดาว ก็น่าจะมีแต่คนติดต่อขอซื้อ แต่นึกไปนึกมาก็เสียดาย สมัยนี้คงหาซื้อที่ดินติดชายหาดแบบนี้ไม่ได้ง่ายๆอีกต่อไปแล้ว และอีกอย่างเราก็ไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ผมอยากมีสมบัติเก็บไว้ให้หลานชายคนเดียว บ้านหลังนี้ผมเลยตั้งใจว่าจะยกให้เจ้าตัวแสบสุดที่รัก
"ตอนเจ้าเรนอยู่โรงเรียนที่นี่ แล้วพ่อมารับหลานกลับบ้านวันเสาร์อาทิตย์ บางทีเราก็ยังมาค้างกันบ้างนะ แม้จะไม่ค่อยบ่อยก็เถอะ แต่ตอนนี้แกก็กลับมาอยู่ไทยถาวรแล้ว ต่อไปนี้เราก็คงได้มาที่นี่กันมากขึ้น" ผมตอบลูกชายกลับไป
ผมยังไม่เคยบอกเค้าว่า บ้านหลังนี้จะเป็นของเจ้าเรนในอนาคต
"ความจริงก็ขับรถไม่ไกลนะครับพ่อ ถ้าพ่ออยากมาบ่อยๆก็คงได้ พ่อบอกผมก็แล้วกันครับ" นานๆทีเจ้าเซนมันจะพูดจาเอาใจผม วันนี้มันดูอารมณ์ดีชอบกล
"เสียดาย อยากให้หนูพลอยมาด้วย แกน่าจะเป็นแฟนกะหนูพลอยซะให้หมดเรื่องหมดราว เราจะได้ไม่เก้อเขินที่จะชวนเค้ามาพักผ่อนด้วยกัน"
ผมนึกไปถึงลูกสาวของเพื่อนบ้านที่ผมเชียร์ให้ตกร่องปล่องชิ้นกับลูกชายมาตั้งนานแล้ว
"เฮ้ย พ่อ พูดอะไรอย่างนั้นครับ แฟนเฟินอะไรกัน" เซนเขาทำหัวเสียทุกครั้งเมื่อผมพูดถึงเรื่องนี้
ผมล่ะไม่เข้าใจลูกชายคนนี้จริงๆ ตอนที่หนูพลอยเค้ามาหาที่บ้านไม่ว่าจะกี่ครั้ง ดูมันก็เอาอกเอาใจเค้าดี หรือบางทีก็พาเจ้าเรนออกไปข้างนอกกันบ้าง
แต่ก็แค่นั้้น ไม่มีอะไรคืบหน้ามากไปกว่านี้
"หนูพลอยมีอะไรไม่ดีตรงไหนวะ หน้าตาก็สวย ครอบครัวก็ดี ทำงานก็เก่ง ครบเครื่องเหมาะกับแกที่สุด" ผมยังคงพูดโน้มน้าวใจลูกชายหัวดื้อไปเรื่อยๆ
"แหม พ่อ เค้าอาจจะไม่ได้ชอบผมแบบนั้น" เซนมันก็เถียงไปเรื่อยเปื่อย ตายังคงจับจ้องอยู่ที่ถนนข้างหน้า ดูไม่ได้สนใจเรื่องที่ผมพูดนัก
"เมื่อวานเค้าก็เอาขนมมาให้ แล้วพอรู้ว่าเราจะไปหัวหินกัน เค้าก็พาเจ้าเรนไปซื้ออุปกรณ์เล่นน้ำ เค้าดูแลลูกเราดีขนาดนี้ พ่อไม่เชื่อหรอกว่าเค้าจะไม่มีใจให้แก" ผมยังพยายามต่อไป
ไม่ใช่อะไรหรอก ผมอยากให้หลานได้มีคนดูแลดีๆ หนูพลอยเค้าก็เห็นเจ้าเรนมาตั้งแต่เด็ก คงรักและเอ็นดูเจ้าจอมแสบนี่อยู่ไม่น้อย
"แต่ผมไม่ได้ชอบเค้าแบบนั้น" คราวนี้ลูกชายหันมาหาผมแล้วพูดเรียบๆนิ่งๆ ก่อนจะหันกลับไปที่พวงมาลัยต่อ
"แกมีแฟนใหม่แล้วรึ"
"ปล้าวววว" ดูมันทำเสียงสูง
"อ้าว แล้วทำไม่ไม่ชอบเขา"
"อ้าว แล้วทำไมต้องชอบ" ดูมันกวนผม ผมว่าหลานของผมก็ได้นิสัยนี้มาจากพ่อมันนั่นล่ะ
"เออ แฮะ ผู้หญิงดีๆไม่ชอบ" ผมอดไม่ได้ที่จะประชดประชัน
และก็อดคิดแวบไปถึงแม่ของเจ้าเรนไม่ได้ เจ้าลูกชายผมมันคงชอบผู้หญิงแบบนั้นสินะ ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเหมาะสมกับมันสักนิด
ปล่อยมัน ผมปลงแล้ว
"แหม วันนี้พ่ออารมณ์ดีจังนะครับ คุยเรื่องน้องพลอยซะยาว ปกติเห็นนิ่งตลอด" ลูกชายผมเขาช่างสังเกต
"ก็ต้องอารมณ์ดีสิ มีลูกชายมาขับรถพาไปเที่ยว"
ผมยิ้ม คิดว่าการได้ไปเที่ยวพักผ่อนกันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัวคงเป็นความปรารถนาของพ่อแม่ทุกคน
แม้สาเหตุที่พวกเราได้มาหัวหินกันในวันนี้เพราะเป็นเรื่องงานของเจ้าเซนก็เถอะ แค่ได้ส่วนแบ่งเวลาอันมีค่าของลูกมานิดๆหน่อยๆ ผมก็ดีใจแล้ว ผมเองก็นึกไม่ถึงว่าลูกชายจะมีไอเดียที่จะมาทำงานพร้อมกับพาครอบครัวเที่ยวด้วยแบบนี้ ลูกชายผมเค้าเก่งและช่างคิดอย่างนี้ล่ะ น่าภูมิใจ
"ไง เรน อดได้แม่เลี้ยงเลยเรา พ่อแกมันเล่นตัว" ผมเอี้ยวตัวไปทางเบาะหลัง ไปมองดูเจ้าหลานชายซึ่งนั่งเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือมาตลอดทาง
"ผมก็ไม่เห็นอยากจะได้แม่เลี้ยง ผมอยู่กับปู่ก็ดีอยู่แล้วฮะ" หลานชายตัวแสบตอบโดยไม่เงยหน้าจากมือถือ แม้จะทำท่าเหมือนไม่สนใจ แต่ผมก็สังเกตได้ว่าวัยรุ่นคนนี้เค้าดูตื่นเต้นมากที่ได้มาเที่ยว
"อ้าว เป็นซะงั้นไป พ่อกับลูกทำไมมันนิสัยเหมือนกันอย่างนี้ ใครเลี้ยงมาวะเนี่ย"
เอาเข้าจริง เวลาผมมองหลานชายทีไร ผมมองเห็นเงาของพ่อมันซ้อนขึ้นมาเสมอ
"ก็คุณท่านเลี้ยงมาทั้งคู่นี่ครับ ก็ต้องมีความเหมือนกันเป็นธรรมดา" คราวนี้คุณมะพร้าวให้ความเห็นจากเบาะหลังขึ้นมาบ้าง คุณมะพร้าวเองก็ดูท่าทางมีความสุขมากวันนี้ เห็นตระเตรียมข้าวของและรายการอาหารยกใหญ่
"ไม่ใช่ปู่หรอกมั้ง โรงเรียนเก่าของแกมากกว่าที่สอนให้แกดื้อ" ผมแซวหลานยิ้มๆ
ผมส่งหลานชายเข้าโรงเรียนประจำชายล้วนตั้งแต่เด็กเพื่อตัดปัญหาเรื่องเพื่อนผู้หญิง ผมกลัวว่าเดี๋ยวจะซ้ำรอยพ่อมัน แต่พอเซนกลับมา เราก็มีความคิดอยากจะให้เจ้าเรนกลับมาอยู่บ้านและเข้าโรงเรียนใกล้ๆบ้าน ก็พอดีเจ้าตัวแสบไปมีเรื่องใหญ่โตกับครูที่โรงเรียนเก่า ผมเลยถือโอกาสย้ายโรงเรียนหลานกลางคัน ครั้นจะให้เข้าโรงเรียนปกติก็ไม่มีโรงเรียนไหนรับกลางภาคเรียน หรืออันที่จริงก็มีนั่นล่ะ แต่ต้องเสียค่าแป๊ะเจี๊ยะหรือที่เขาเรียกกันว่าค่าบำรุงการศึกษาแพงมาก
เซนเขาเลยตัดสินใจให้ลูกเข้าโรงเรียนนานาชาติไปเลย ซึ่งผมเห็นด้วยกับเรื่องนี้ เพราะผมเองก็ไม่ค่อยพอใจกับระบบการศึกษาของโรงเรียนไทยปกตินัก แม้โรงเรียนประจำที่ผมส่งเจ้าเรนไปเรียนที่หัวหินจะเป็นโรงเรียนที่ใช้สองภาษา แต่หลักสูตรก็ยังเป็นหลักสูตรของโรงเรียนไทย และค่านิยมในโรงเรียนก็ยังเป็นแบบไทยๆ ซึ่งในที่สุดเจ้าเรนก็มีปัญหากับครูที่โรงเรียนจนได้
"แล้วพ่อจะใส่หมวกในรถทำไมครับเนี่ย" ลูกชายตัวดีพูดขึ้นลอยๆเมื่อสังเกตเห็นผมขยับหมวกแก๊ปให้เข้าที่เข้าทางหลายรอบแล้ว
"ก็เผื่อลงจากรถจะได้ไม่ลืม" ผมตอบไปยิ้มๆ
"ปู่เห่อแหละ ผมดูออก" เสียงแตกหนุ่มดังมาจากเบาะหลัง
ผมหันไปมองเจ้าวัยรุ่นรูปหล่อที่ยังไม่ยอมเงยหน้าจากมือถือ คงกำลังเล่นเกมอยู่ ชีวิตเค้าวันๆก็เล่นแต่เกมกับอ่านการ์ตูนล่ะนะ เหมือนจะไม่ได้เรื่องได้ราว แต่ผมเคยแอบเห็นลายเส้นการ์ตูนที่หลานวาดเล่นๆ มันน่าทึ่งมาก เค้าไม่ค่อยยอมให้ผมดูหรอก วัยรุ่นเค้าชอบมีความลับเยอะ แต่เอาเถอะ อนาคตจะไปเป็นนักวาดการ์ตูนก็ดี อาจจะดังกว่านักวาดเรื่องดราก้อนบอลหรือเรื่องวันพีซก็ได้
"เราเองก็เห่อเหมือนกันใช่ไหมล่ะ ปู่ก็ดูออก"
วันนี้สองปู่หลานไม่ได้ตั้งใจนัดกันแต่งตัว แต่ปรากฏทั้งผมและเจ้าเรนต่างหยิบของขวัญวันเกิดที่ได้มาจากคนชื่อเซนมาใส่ด้วยกันทั้งคู่
"ปล่าวเห่อซักกะหน่อย แค่บังเอิญ" วัยรุ่นตอบมาด้วยเสียงฉุนๆ
"คุณเรนเธอคงอยากเป็นทีมไฟลุกโชติช่วงทีมเดียวกับคุณปู่นะครับวันนี้" เสียงคุณมะพร้าวที่นั่งอยู่ข้างๆเสริมขึ้น
หมวกของผมเป็นหมวกแก๊ปสีดำ มีรูปลูกไฟสีส้มอยู่ตรงกระบังหน้า ส่วนของเจ้าเรนเป็นเสื้อสีดำแขนกุดมีฮู้ดสีดำเหมือนกัน ตรงหน้าอกของเสื้อมีรูปลูกไฟสีส้มเหมือนกับของผม เห็นเซนเขาบอกว่าเป็นของยี่ห้อดัง
"พูดกับคุณปู่ให้เพราะๆหน่อยเรน พูดจาให้มีหางเสียงด้วย" เสียงเข้มของเจ้าลูกชายผมปรามมาจากด้านหน้ารถ
"ไม่เป็นไรหรอก ก็คงมีลืมบ้างเป็นบางที ใช่ไหมลูก" ผมเข้าข้างหลาน
"พ่อก็ชอบให้ท้ายเด็ก" ลูกชายผมยังไม่ยอม
แต่ผมคิดว่าเด็กในวัยนี้ไม่ว่าจะสมัยไหนเขาไม่ต้องการคำสั่งสอนหรือคำแนะนำจากเรา สิ่งที่พวกเขาต้องการน่าจะเป็นการรับฟังและความคิดเห็นจากเรามากกว่า แล้วเขาจะเอาไปปรับใช้หรือไม่ มันก็คงเป็นเรื่องของเขา หลานผมคงได้รับการอบรมสั่งสอนจากโรงเรียนมามากพอแล้ว สิ่งที่เรนอยากจะได้จากผมน่าจะเป็นความเข้าอกเข้าใจกันระหว่างเรามากกว่า
ผมคิดไปถึงตอนนี้ที่เซนยังเด็ก เมื่อก่อนผมคงเข้มงวดกับลูกชายมากไป เซนเขาคงจะอึดอัด จนทำให้ใช้ชีวิตเลยเถิดอย่างนั้น ผมจึงคิดว่าผมควรจะใช้วิธีใหม่กับหลาน
การใช้เหตุผลและความเชื่อใจกันเข้าแลกน่าจะได้ผลมากกว่า
"แต่ปู่ว่านะ ถ้าเรนพูดจาเพราะๆ มันเป็นเสน่ห์นะลูก สาวๆเค้าชอบคนพูดเพราะ" ผมพยายามหาเหตุผลมาหว่านล้อมหลานชาย
"ผมไม่เห็นจะสนใจสาวๆพวกนั้นเลย เค้าจะชอบหรือไม่ชอบผม ผมก็ไม่แคร์"
"อ้อเหรอ แล้วปู่จะคอยดู" ผมอดหัวเราะไม่ได้ รูปหล่ออย่างนี้โตขึ้นไปขี้คร้านสาวๆจะตามเกรียว
"แล้วถ้าคุณปู่ชอบให้คุณเรนพูดเพราะๆกับคุณปู่ล่ะครับ" คุณมะพร้าวเค้าหันไปถามเจ้าวัยรุ่นบ้าง
"โอเคครับ ถ้าปู่ขอ ผมจัดให้ครับ" เสียงวัยรุ่นตอบกลับมา
ผมหัวเราะเสียงดัง เจ้านี่สมกับที่เป็นหลานรักของผมจริงๆ
"ไอ้เด็กสองมาตรฐาน" คราวนี้เป็นเสียงพ่อเค้าโต้กลับมาจากด้านคนขับ
ผมหันไปมองลูกชายที แล้วก็หันไปมองหลานชายที แล้วก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องราวในอดีต
สิบห้าปีก่อนที่ผมส่งเจ้าเซนไปญี่ปุ่นโดยทันทีหลังจากที่รู้เรื่อง ผมไม่รู้หรอกว่าตัวเองตัดสินใจถูกหรือผิด ผมเชื่อว่าคนเราตัดสินใจเป็นครั้งแรกในทุกๆเรื่องของชีวิต เพราะเหตุการณ์ต่างๆมันเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว แต่ขณะนั้น ผมคิดว่ามันเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ผมต้องการให้ลูกชายได้เริ่มต้นชีวิตใหม่
และคงเป็นโชคดีของผมที่มาป่วยในเวลาที่เหมาะสม เลยตัดสินใจได้ง่ายขึ้นที่จะวางมือจากงานทั้งหมด และก็เป็นโชคดีของเจ้าเรนที่พ่อของเค้าไม่ทางปฏิเสธได้ ลูกชายผมจำต้องกลับมาใช้ชีวิตที่เมืองไทย เมื่ออาการป่วยของผมดีขึ้น ผมจึงทุ่มเวลาทั้งหมดให้กับหลาน อยากให้เจ้าเรนรู้ว่าแม้พ่อจะกลับบ้านค่ำ แต่อย่างน้อยที่บ้านก็ยังมีปู่รออยู่เสมอ
วัยสิบห้าสิบหกเป็นวัยหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ผมไม่อยากพลาดอีก หลานต้องการครอบครัว ผมยังเชื่อว่าแม้เจ้าเรนจะไม่มีแม่ แต่ถ้าหลานได้รับความอบอุ่นจากผมและจากพ่อของเค้าเพียงพอ เค้าจะเติบโตขึ้นอย่างมีภูมิต้านทานที่แข็งแกร่งในชีวิต
หากมองโลกในแง่ดี การป่วยของผมทำให้พวกเราได้อยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง
ผมเชื่ออยู่เสมอ ว่าชีวิตมีจังหวะของมัน เราแค่ต้องคอยสังเกตและคว้าโอกาสนั้นไว้…
เรามาถึงบ้านที่หัวหินตอนก่อนเที่ยง เจ้าหลานชายผมดูเค้ากระตือรือร้นเป็นพิเศษ พอมาถึงเค้ากับคุณมะพร้าวก็พากันออกไปเลือกซื้ออาหารทะเลสดที่ตลาดในตัวเมืองหัวหิน ผมรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยเลยไม่ได้ไปด้วย เจ้าเซนลูกชายก็บอกว่าอยากเตรียมตัวสำหรับการพบปะลูกค้าในค่ำนี้ หลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อย ผมจึงออกมานั่งพักผ่อนรับลมทะเลบนโซฟานุ่มข้างนอกบ้าน บ้านเราโชคดีที่มีต้นไม้ใหญ่อยู่ที่ด้านหนึ่งของระเบียง ซึ่งเป็นชานไม้กว้างเปิดโล่งที่ต่อออกมาจากห้องรับแขก เราจึงสามารถนั่งข้างนอกชานกันอย่างร่มรื่นได้ตลอดทั้งวัน
และหลังจากเพลิดเพลินไปได้สักพักกับหนังสือที่ตั้งใจหยิบมาจากบ้านที่กรุงเทพ
"เป็นไง เตรียมงานไปถึงไหนแล้ว"
ผมเอ่ยทักเมื่อเห็นลูกชายเดินออกมาพร้อมขวดเบียร์แล้วนั่งลงที่โซฟาตัวข้างๆ ผมยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา คงใกล้ถึงเวลาที่เจ้าเรนกับคุณมะพร้าวจะกลับกันมาแล้ว
"เรียบร้อยแล้วครับ เมื่อกี้เพิ่งจะโทรคุยกับคุณลินของพ่อ"
"เห็นไหม พ่อบอกแล้วว่าคุณลินเค้าเก่ง"
"ก็เตรียมงานจนวินาทีสุดท้ายล่ะครับ" ลูกชายผมหัวเราะ เอ แต่ทำไมดูแววตามันวิบวับชอบกล
ผมนึกไปถึงหญิงสาวนักออกแบบของบริษัทเรา เธอคือผู้สานต่อแรงบันดาลใจของภรรยาชาวญี่ปุ่นของผม โทโมโกะเป็นคนรักดอกไม้ ภรรยาของผมคือผู้สร้างสรรค์ผลงานรุ่นแรกๆของบริษัทเรา เสียดายที่เธออายุสั้น บริษัทระส่ำระส่ายพอสมควรหลังการจากไปของเธอ เราไม่สามารถหานักออกแบบที่ถูกใจผมได้ แต่ก็นับว่าผมยังโชคดี ที่หลายปีหลังจากนั้นในที่สุดผมก็ได้คุณลลินลูกสาวของเพื่อนรักเข้ามาร่วมงานด้วย สิ่งที่โทโมโกะได้ริเริ่มไว้จึงไม่สูญเปล่า
น่าเสียดายที่ลูกชายผมกลับคิดต่างออกไป
ตอนที่ลูกมาบอกว่าจะเปลี่ยนแนวทางการออกแบบ จะเปลี่ยนสไตล์ของโปรดักต์เรา ผมก็รู้สึกใจหายไม่น้อย แต่ผมต้องพยายามทำใจ บริษัทนี้ไม่ใช่ของผมอีกต่อไป ผมตกลงกับเซนแล้วว่าถ้าเขากลับมาบริหารงานต่อ ผมจะไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวาย แล้วอันที่จริงมาคิดๆดู ผมก็ตั้งใจสร้างบริษัทนี้เพื่อเป็นมรดกให้แก่เขาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว
ไม่งั้นบริษัทของเราคงไม่มีชื่อว่า 'Zen' แล้วตัวโปรดักต์ของบริษัทก็คงไม่มีชื่อยี่ห้อว่า 'Zen'
"เราไม่มีปัญหาอะไรในการทำงานกับคุณลินใช่ไหม คุณลินเค้าเป็นคนที่ประนีประนอมมากนะ"
"พ่อพูดผิดพูดใหม่ได้นะครับ คุณป้าคนนั้นน่ะนะครับช่างประนีประนอม โอ้ว เค้านี่จอมโวยวายเลย"
"อ้าว แล้วทำไมไปเรียกเค้าว่าป้า"
ผมเห็นลูกชายหัวเราะน้อยๆก่อนจะยกขวดเบียร์ขึ้นดื่ม แล้วพูดต่อด้วยแววตาเป็นประกาย แต่เอ ทำไมเวลาพูดถึงคุณลิน เจ้าเซนมันมีอาการแปลกๆ
"ก็ป้าจริงๆนี่นา เอะอะอะไรก็งอน"
คราวนี้ผมหัวเราะบ้าง
"แล้วเราไปทำอะไรให้เค้างอนล่ะ พ่อไม่เคยเห็นเค้างอนสมัยตอนทำงานกับพ่อ"
เจ้าลูกชายผมส่ายหน้า แล้วถอนหายใจพลางยิ้มน้อยๆ นัยน์ตาจับจ้องอยู่ที่ขวดเบียร์ในมือที่เจ้าตัวกำลังหมุนเล่นอยู่ แล้วเขาก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองผม
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมเป็นเจ้านายที่ดีพอหรือเปล่า เหมือนหลายครั้งที่ผมคิดเร็วไป แล้วผมก็พูดตรงไป"
ผมมองลูกชายด้วยความเข้าใจ ทำไมผมจะไม่เข้าใจความรู้สึกนี้ ลูกชายผมตอนนี้ก็เหมือนผมในตอนนั้น และก็คงเหมือนกับคนในวัยหนุ่มสาววัยทำงานทั่วไป ที่คิดเร็วทำเร็วและมุทะลุดุดัน
"ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปหมดทุกอย่างหรอก มันสำคัญตรงที่เราต้องรู้ตัวและยอมรับให้เร็ว แล้วรีบแก้ไขสิ่งที่ทำพลาดไป" ผมให้ข้อคิดกับลูกชาย
"บางครั้งผมก็สับสนระหว่างความเด็ดขาดกับความอ่อนโยนที่ผมควรมีให้กับพนักงาน ผมว่าผมยังบริหารจัดการเรื่องของคนได้ไม่ดี ผมยังวางตัวไม่ค่อยถูก" คราวนี้น้ำเสียงของเซนดูไม่มีความมั่นใจ
ไม่บ่อยครั้งนักที่ลูกชายจะปรับทุกข์กับผม เซนเป็นคนเด็ดเดี่ยวและมั่นใจในตัวเองสูง อาจเป็นเพราะลูกผมต้องดูแลตัวเองตั้งแต่เด็ก ลูกแทบจะตัดสินใจทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่คิดจะปรึกษาผม …ผมยอมรับว่าเราไม่ค่อยสนิทกัน
อดไม่ได้ที่จะย้อนคิดไปถึงเรื่องราวในตอนนั้นอีกที ผมคงแก่จริงๆแล้ว ชอบคิดถึงแต่เรื่องราวในอดีต…
ในตอนแรกที่ผมรู้ว่าจะมีหลานชายซึ่งเกิดจากลูกชายในวัยมัธยมปลาย และเค้าเกี่ยวข้องกับยาเสพติด ผมโกรธจัด เฝ้าคิดเสียใจและลงโทษตัวเองว่าเลี้ยงลูกไม่ดีพอ ผมใช้ยาแรงในการแก้ไขปัญหาให้ลูกชาย ส่งเค้าไปอยู่ในฟาร์มกับคุณตาคุณยายที่ญี่ปุ่น ตัดขาดเค้าจากวงสังคมที่จะนำพาเค้าไปในทางที่ผิด และสิ่งที่ได้กลับคืนมาก็คือลูกชายที่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ลูกชายจอมเฮี้ยวในวันนั้นกลับมาเป็นลูกชายที่บ้างานในวันนี้
ผมยอมรับว่าตอนนั้นไม่มีเวลาให้เจ้าเซนอย่างเพียงพอ เซนตอนนี้ก็คงเป็นเหมือนผมในตอนนั้น วัยขนาดนี้เป็นวัยที่กำลังทุ่มเทให้กับการงาน แล้วในที่สุดลูกชายผมก็มีความสัมพันธ์ที่แย่กับหลานชาย เหมือนที่ผมเคยมีความสัมพันธ์ที่แย่กับลูกชายในอดีต แต่ผมก็ไม่คิดจะโทษตัวเองหรือโทษโชคชะตานัก เพราะไม่มีใครทำถูกต้องหมดทุกเรื่องในชีวิต ในวัยนั้นๆเราต่างก็คิดได้แค่นั้น
สิ่งที่ผมพอจะชดเชยการกระทำของผมได้ ก็คงจะเป็นการให้อิสระลูกชายอย่างเต็มที่ในการบริหารงานบริษัท และทุ่มเทเวลาทั้งหมดของผมมาในการเอาใจใส่หลานชายแทน
ผมยิ้มน้อยๆให้กับตัวเอง ผมรู้ว่าเซนทำได้ และผมก็รู้ว่าเจ้าเรนจะเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มที่ดี เราต้องมีความเชื่อมั่นในตัวลูกหลานของเรา
และทุกครั้งที่ผมนึกถึงอดีต อีกสิ่งหนึ่งที่ผมมักจะนึกถึงก็คือสิ่งที่โทโมโกะภรรยาผมเค้าเคยพูดกับผมอยู่เป็นประจำ
'วิถีแห่งเซนคือการอยู่กับปัจจุบันขณะ ไม่ไปหวนรำลึกถึงอดีต และไม่วิตกกังวลกับอนาคต แต่จะมองทุกอย่างตามที่เป็นในปัจจุบันขณะ'
ตอนนี้ผมอยากจะบอกโทโมโกะเหลือเกินว่า
ผมอยากจะคิดถึงอดีตบ่อยๆ เพราะอดีตของผมมีคุณอยู่ด้วย และเพราะคุณ ผมจึงมีลูกชายและหลานชายที่เยี่ยมยอดที่สุด…


## ความทรงจำ

"ทำไมคุณยายไม่ชอบเล่นน้ำทะเลล่ะคะ ลิสาว่าการว่ายน้ำโต้คลื่นสนุกจะตายไปค่ะ สนุกกว่าการว่ายน้ำในสระตั้งเยอะ"
เสียงใสๆทำเอาชั้นต้องเบนสายตาจากไอแพดเพื่อหันไปมองสาวน้อยที่กำลังเดินเข้ามาหา ยัยลิสาช่างเข้ามาขัดจังหวะจริงๆ นี่ชั้นกำลังดูการถ่ายทอดสดมิลานแฟชั่นวีคอยู่ เป็นคอลเล็กชั่นหน้าร้อนของยุโรปที่กำลังจะมาถึงนี้เสียด้วย
แต่ไหนๆหลานสาวก็เข้ามาหาแล้ว คุยกับหลานหน่อยเห็นจะดีกว่า นานๆทีจะได้ออกมาเที่ยวพักผ่อนพร้อมหน้าพร้อมตากัน
"ใครเค้าเล่นน้ำทะเลที่หัวหินกันจ๊ะแม่คุณ เดี๋ยวได้คันเนื้อคันตัว"
ชั้นตอบหลานสาวคนสวยก่อนจะกดปิดถ่ายทอดสดไป วางไอแพดไว้บนตัก ถอดแว่นตาดำออก แล้วหยิบแก้วค็อกเทลซึ่งบรรจุน้ำสีใสขึ้นมาจิบ รสชาติเปรี้ยวของมาร์การิต้านี่มันทำให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่าดีจริงๆ เหมาะกับบรรยากาศริมทะเลยามหน้าร้อนอย่างนี้มาก
"แล้วนี่เราไม่กลัวตัวดำบ้างเลยหรือไง เล่นน้ำซะกลางแดดเปรี้ยงเชียว"
"เล่นกลางแดดสิคะดี จะได้ไม่หนาว" หลานสาวสุดที่รักของชั้นนั่งลงตัวเปียกๆบนเก้าอี้ผ้าใบข้างๆ ผิวบอบบางของหลานเริ่มจะเป็นสีแทนแล้ว ตั้งแต่มาถึงชั้นยังไม่เห็นยัยลิสาหยุดว่ายน้ำเลย
ท่าทางหลานดูกระหายน้ำ ชั้นยื่นแก้วมาร์การิต้าไปให้หลานสาวลองจิบ
"ลองหน่อยไหม ยายว่าที่นี่เค้าผสมใช้ได้เลยนะ ไม่หวงเหล้าเตกีล่าด้วย"
"ไม่ล่ะค่ะ หนูไม่ชอบแอลกอฮอล์ บ้านเรานี่ก็แปลกนะคะ ชอบยุยงให้หลานดื่มเหล้ายา แล้ววันนี้คุณยายดื่มไปกี่แก้วแล้วคะเนี่ย ไม่ไหว ไม่ไหว"
ดูคนสวยเขาพูด ยัยลิสานี่พูดจาแก่แดดแก่ลมเหลือเกิน แต่ชั้นจะโทษหลานก็คงไม่ได้ ก็ใครล่ะที่เด็กๆได้ตัวอย่างมา ก็พวกผู้ใหญ่ทั้งนั้นไม่ใช่หรือ
"อ้าว เป็นงั้นไป กลายมาเป็นห้ามยาย วัยรุ่นคนอื่นๆเค้ามีแต่อยากจะกินเหล้ากัน"
และชั้นก็แปลกใจในความนึกคิดของหลานคนนี้จริงๆ เขาคิดอะไรไม่ค่อยเหมือนใคร แต่ก็อย่างว่า เด็กยุคนี้เขาเป็นตัวของเขาเอง ข้อมูลเขาเยอะ เขาเลือกกันเองได้ว่าอะไรเหมาะหรือไม่เหมาะกับตัวเขา
"ไม่ล่ะค่ะ ขม ไม่เห็นจะอร่อย พี่คะขอน้ำมะนาวแก้วนึงค่ะ" ประโยคหลังยัยลิสาหันไปบอกกับพนักงานที่เดินเข้ามาหาพอดี
ก่อนจะหันมาทำท่าประจบประแจง
"ถ้าคุณยายไม่ลงเล่นน้ำทะเล เดี๋ยวลิสาลงเล่นน้ำในสระเป็นเพื่อนก็ได้ค่ะ เรามาว่ายน้ำแข่งกันไหมคะ"
ชั้นดูก็รู้ว่าหลานมีความสุขที่ได้มาหัวหินกันในวันนี้
"ได้สิ ถ้าเป็นน้ำในสระเดี๋ยวยายลงเล่นด้วย รอแดดร่มลมตกกว่านี้อีกนิด"
การเล่นน้ำทะเลที่หัวหินมันไม่น่าพิสมัยนักหรอก ชั้นไม่คิดว่าน้ำทะเลที่นี่สมัยนี้จะสะอาดเหมือนสมัยก่อน บ่ายแก่ๆแบบนี้เหมาะกับการได้นั่งๆนอนๆบนเก้าอี้ผ้าใบสีสวยใต้เงาร่มริมสระน้ำมากกว่า
ชั้นมองไปรอบๆอย่างพึงพอใจ โรงแรมนี้เรียบหรูคลาสิคตรงกับรสนิยมชั้นทีเดียว
"เป็นไงคะคุณลลนา ชอบใช่มั้ยล่ะคะโรงแรมสไตล์นี้" และเสียงของลลินลูกสาวคนเล็กของชั้นก็ดังขึ้นราวกับกำลังล่วงรู้ความในใจของชั้น ยัยลินเดินเข้ามานั่งลงข้างๆหลานสาวบนเก้าอี้ผ้าใบตัวเดียวกัน
วันนี้เรามาถึงหัวหินกันประมาณช่วงเที่ยง ลูกสาวชั้นเขาต้องมางานเลี้ยงเปิดตัวโรงแรมใหญ่ตอนค่ำนี้ เขาเลยถือโอกาสหนีบเราสองยายหลานติดมาด้วย
หัวหินสมัยนี้เปลี่ยนไปเยอะทีเดียว ชั้นเห็นมีสถานที่ท่องเที่ยวที่ไม่ได้ตั้งอยู่ตามชายหาดเยอะทีเดียว เมื่อตอนมาถึงยัยลินเขาก็พาไปกินข้าวเที่ยงที่ตลาดน้ำหัวหินสามพันนาม ที่นั่นเค้าทำเลียนแบบร้านค้าสมัยโบราณ ถึงแม้จะดูไม่สมจริงก็ตามเถอะ แต่สำหรับชั้นมันก็ดูแปลกหูแปลกตาดี เดินเล่นได้เพลินๆแม้แดดจะร้อนไปหน่อย
ส่วนยัยลิสา รายนั้นก็ตื่นตาตื่นใจไปตามนิสัย หลานสาวชั้นเขาเป็นคนที่สนใจในทุกๆเรื่องอยู่แล้ว เห็นว่าเย็นนี้จะชวนคุณยายไปเดินที่ตลาดนัดตอนกลางคืนอีก ซึ่งแน่นอน ชั้นก็ต้องตามใจหลาน
"แล้วนี่เตรียมงานเสร็จแล้วรึ แหมขยันจริงนะเรา" ชั้นลุกขึ้นนั่งเอียงข้างมาทางเก้าอี้ผ้าใบตัวที่ทั้งลูกสาวและหลานสาวนั่งเบียดกันอยู่
ช่วงสองสามวันก่อนจะมาที่หัวหิน ลูกสาวชั้นดูเอาใจใส่การงานพิกล เห็นหอบงานมานั่งทำที่บ้านดึกดื่นทุกคืน ไม่ออกไปท่องราตรีเหมือนอย่างเคย แล้ววันนี้พอมาถึงโรงแรมเค้าก็ขอตัวทำงานต่อในห้อง ส่วนยัยลิสาพอถึงปุ๊ปก็เปลี่ยนเสื้อผ้าวิ่งลงน้ำทะเลทันที ชั้นเลยถือโอกาสลงมานั่งรับลมทะเลจิบมาร์การิต้าที่ริมสระว่ายน้ำของโรงแรมคนเดียวอย่างสบายใจ
"ความจริงก็เรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะแม่ ทุกอย่างอยู่ในไอแพดหมดแล้ว งานนี้หนูทุ่มเต็มที่เลย"
อ้อ งานเสร็จแล้วนี่เอง มิน่าถึงได้เปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำลงมา คนนี้เค้าไม่ค่อยพลาดเรื่องความบันเทิงหรอก
"ทำไมอยู่ดีๆเกิดขยันขึ้นมา ชั้นว่าปีหลังๆนี่แกดูเนือยๆกับงานไปนะ"
"เพราะงานนี้มันเป็นโปรเจกต์ที่บาหลีไงคะ หนูชอบบาหลี อยากไปอีกซักครั้ง ถ้าบริษัทเราได้งาน หนูก็จะต้องได้ไปสำรวจสถานที่" คุณลูกสาวเค้าทำหน้าทำตาตื่นเต้น
"อ้อ ที่ขยันนี่เพราะอยากไปเที่ยว" ว่าแล้วเชียว คนแบบยัยลินจู่ๆลุกขึ้นมาขยันอย่างนี้น่าจะมีแรงจูงใจอะไรสักอย่าง คนนี้เขาอารมณ์ศิลปินแบบพ่อเขา ต้องมีแพสชันในการที่จะทำอะไรก็ตาม เขาไม่เคยสักแต่ว่าทำๆตามคนอื่นไปเรื่อย
"ถูกต้องนะค้า ปกติถ้าลูกค้าเชิญเราไปประชุม เค้าก็ออกเงินใหัหมด สบายเรา" ลูกสาวทำหน้าทะเล้น ลลินไปได้นิสัยขี้เหนียวแบบนี้มาจากไหนกัน ชั้นล่ะสงสัยจริงๆ
แล้วนี่ดูแต่งตัวเข้า
"นี่ยัยลิน บิกินี่ของแกยี่ห้ออะไรน่ะ ชั้นไม่เคยเห็น" ปราดตามองชุดว่ายน้ำสองท่อนของลูกสาวแวบเดียว ก็รู้แล้วว่ายี่ห้อนี้ไม่เคยผ่านตามาก่อน
"แม่รู้แล้วอย่าบอกใครไปนะคะ หนูไปซื้อมาจากร้านเสื้อผ้ามือสองของญี่ปุ่น" คุณลูกเขาทำท่าป้องปากกระซิบกระซาบ
"ว้าย ตายแล้ว แกนี่ชอบไปสรรหาเสื้อผ้ามือสองมาใส่จริงๆเลย แหม เรื่องการแต่งตัวนี่แกไม่ได้รสนิยมชั้นไปเลยนะยะ"
"โธ่ คุณลลนาคะ เรื่องของรสนิยมไม่ได้ขึ้นอยู่กับราคานะคะ หนูไม่ใช่สไตล์เน้นยี่ห้อนี่คะ หนูชอบสไตล์มิกซ์แอนด์แมทช์ค่ะ แล้วดูนี่ค่ะ ของยัยลิสาหนูก็ซื้อจากที่นั่นเหมือนกัน มีแค่ตัวเดียวในโลก ไม่ดีหรือคะ ไม่ซ้ำใครนะคะ"
"จริงของน้าลินค่ะคุณยาย ลิสาว่าไม่เห็นต้องซื้อของแพงเลย เราไม่ได้มาทะเลบ่อยขนาดนั้น"
ดู ดูสองน้าหลานเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย
"แล้วชุดสำหรับไปงานคืนนี้ล่ะ เตรียมเรียบร้อยหรือยัง อย่าให้ชั้นต้องขายหน้าเชียวนะ ชั้นรู้ว่างานเปิดโรงแรมคืนนี้น่ะต้องมีคนรู้จักในแวดวงได้รับเชิญมาแน่ๆ"
"แหม แม่คะ ถึงหนูจะชอบใช้ของมือสอง แต่รสนิยมหนูไม่ด้อยนะคะ ชุดสำหรับงานคืนนี้หนูลงทุนค่ะ เป็นยี่ห้อของโอปอเพื่อนสมัยมัธยมของหนูไงคะ รายนั้นแบรนด์เค้าไปไกลถึงยุโรปแล้วนะคะแม่"
"จ้า แม่คนเพื่อนเยอะ เดี๋ยวก็เพื่อนคนนั้น เดี๋ยวก็เพื่อนคนนี้"
"หนูได้นิสัยนี้มาจากใครกันล่ะคะ"
ดูลูกสาวชั้นเค้าทำตาเล็กตาน้อย
แต่ก็จริงของลลิน นิสัยการชอบเข้าสังคมน่ะคงมาจากชั้น นิสัยเพื่อนเยอะคงได้มาจากพ่อเค้า รายนั้นสมัยยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นคนมีเพื่อนฝูงที่รักใคร่กันอยู่มากพอควรเลย
"ว่าแต่โรงแรมนี้ฝีมือเพื่อนคนไหนอีกล่ะ ตกแต่งได้เข้าท่าดีนะ"
เห็นลูกบอกว่าตั้งแต่ก่อนจะมาถึงหัวหิน ว่าโรงแรมนี้ก็เป็นฝีมือการออกแบบตกแต่งของเพื่อนอีกเหมือนกัน
"อ๋อ ฝีมืออินทีเรียดีไซน์นี่ของกระแตเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของหนูค่ะ คนที่เคยมาที่บ้านเราบ่อยๆ ไม่รู้แม่จำได้หรือเปล่าคะ"
"อ๋อ คนที่เค้าเป็นลูกท่านนายพลใช่ไหม แม่ว่าแม่จำได้นะ"
ลลินพาเพื่อนๆมาที่บ้านบ่อย ชั้นก็ซักไซ้ไล่เลียงกันทุกคนล่ะว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันบ้าง ถ้าพ่อแม่เค้าเป็นคนในแวดวงสังคมเดียวกัน ชั้นก็จะจำได้แม่นมากกว่า
"แหม แม่ก็จำได้แต่ลูกหลานคนใหญ่คนโตนะคะ" คุณลูกสาวเค้าว่างั้น
ซึ่งก็จริงอีก บรรดาพวกไฮโซพวกนี้ไม่ใช่หรือที่เป็นลูกค้าของชั้น คนเรามันก็ต้องมีสังคมมีคอนเนกชั่นกันเอาไว้
"แต่ลิสาจำเพื่อนของน้าลินได้ทุกคนเลยนะคะ" หลานชั้นพูดจาเอาใจน้าสาวอีกแล้ว วันนี้ลิสาดูอารมณ์ดีมากกว่าปกติ หลานคงดีใจที่ได้ออกมาเที่ยว
"จ้า หลานรัก แหม ช่างเป็นหลานที่เอาใจใส่น้าดีมาก"
"ก็เพราะเพื่อนน้าลินแต่ละคนเค้าไม่ธรรมดากันน่ะสิคะ แต่ละคนช่างมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง น่าสนใจและน่าศึกษามากค่ะ"
"อ้าว เอ๊ะ ยังไงกันนี่เรา เห็นเพื่อนๆน้าเป็นแซมเปิ้ลในการทดลองด้านจิตวิทยารึ" แล้วยัยลินก็เอื้อมมือไปขยี้ผมของหลานสาวคนสวยเล่น
ชั้นอดไม่ได้ที่จะแอบมองสองน้าหลานเค้าหยอกล้อกันอย่างน่าเอ็นดู
สองคนนี่เค้าสนิทกันมาก ตั้งแต่พ่อแม่ของลลิสาจากไปอย่างกะทันหันด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทั้งชั้นและลลินก็ต้องทำหน้าที่แทนทั้งพ่อและแม่ให้หลาน และมันก็ไม่ง่ายเลยที่คนชอบเข้าสังคมอย่างชั้นหรือลูกสาวจะต้องเสียสละเวลาของตัวเองมาดูแลเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอายุห้าขวบ ชั้นและลลินตกลงกันว่าเราจะเลี้ยงยัยลิสาในแบบฉบับของเราเอง อาจไม่เหมือนครอบครัวอื่น แต่เราก็มั่นใจว่าเราทำไ้ด้
"เดี๋ยวหนูลงไปว่ายน้ำในสระรอคุณยายดีกว่านะคะ ได้นั่งพักแล้ว ตอนนี้หนูมีแรงขึ้นมาแล้วค่ะ" หลานสาวคนนี้เขาอยู่นิ่งไม่ค่อยได้
ว่าแล้วยัยลิสาก็ลุกขึ้นเดินไปทางสระน้ำอย่างร่าเริง ก่อนจะกระโดดตูมลงไปในน้ำโดยไม่มีอาการลังเล และไม่มีท่าทีว่าจะสนใจสายตาใครๆที่จ้องมองมา
ทุกครั้งที่มองหลานสาวคนสวย ชั้นก็คิดถึงลลิตาผู้เป็นแม่ของลลิสาจับใจ
ภาพของลูกสาวคนโตยังคงเด่นชัดอยู่ในความทรงจำ ลูกสาวแสนสวยผู้ฉลาดน่ารักและอ่อนหวาน ลลิสาได้ความสวยและความฉลาดมาจากแม่ของเค้าเต็มๆ ตอนที่ได้รับข่าวร้ายนั่น หัวอกของคนเป็นแม่อย่างชั้นมันเจ็บจนแทบไม่มีน้ำตา ไม่มีพ่อแม่คนไหนที่จะทนเห็นลูกมาด่วนจากไปก่อนได้
ชั้นได้แต่หวังว่าลูกลลิตาคงจะมองดูอยู่ไกลๆอย่างภาคภูมิใจ ว่าแม่และน้องสาวของเค้าได้เลี้ยงดูลูกสาวของเค้ามาอย่างดีที่สุด
"หลานแกนี่เหมือนแกสมัยเด็กๆเปี๊ยบ นึกจะทำอะไรก็ทำเลย" ชั้นหันไปทางลูกสาวคนเล็ก
"หนูว่ายัยลิสาล้ำไปกว่าหนูเยอะค่ะแม่" ลลินมองตามหลานสาวไปยิ้มๆ
"แกดื้อกว่าหนูเยอะ ทั้งดื้อเสียงดัง แล้วก็ดื้อเงียบ" น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความเอ็นดู
ไม่ต้องสงสัยเลย ลิสาคงจะได้นิสัยดื้อจากยายและน้าสาวมานั่นล่ะ หลานของชั้นแหกกฏทุกอย่างของโรงเรียน ตั้งแต่เรื่องทรงผมไปจนถึงเรื่องสีของปากกาที่ใช้เขียนหนังสือ
"แต่แกก็ใช่ย่อยนะ ลงแกอยากจะทำอะไรล่ะก็ ไม่มีใครขวางแกได้" ชั้นเองก็มองลูกสาวยิ้มๆเช่นกัน
ลลินลูกสาวของชั้นเด็ดเดี่ยวมาตั้งแต่ครั้งยังเด็ก ลูกคงจะรู้ตั้งแต่อยู่ในท้องแล้วว่าเกิดมาคงไม่ได้เจอพ่อ ได้เจอแต่แม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างชั้น บางทีชั้นก็อดเสียดายไม่ได้ที่พ่อของเค้าไม่มีโอกาสได้เห็นลูกสาวคนนี้ ถ้าพ่อเค้าอยู่เค้าคงจะภูมิใจในตัวยัยลินไม่น้อย ลูกสาวคนนี้เป็นคนใจกว้าง เข้ากับคนง่ายและเป็นที่รักของผู้คน ...เหมือนพ่อของเค้านั่นล่ะ
น่าแปลกที่ลลินไม่เคยมีภาพความทรงจำใดๆเกี่ยวกับพ่อ แต่ลูกกลับถอดบุคลิกและนิสัยมาจากพ่อของเค้าแทบจะไม่ผิดเพี้ยน
ตอนที่ยัยลินตัดสินใจไม่เรียนออกแบบแฟชั่น แต่จะไปเรียนออกแบบเฟอร์นิเจอร์ที่อิตาลีแทน ชั้นก็ขัดลูกไม่ได้ ในใจก็แอบหวังว่าลูกสาวจะเปลี่ยนใจ แต่จนแล้วจนรอด ยัยลินก็ไม่เคยคิดจะหันมาสนใจด้านนี้ เสียดายที่ลลิตาเขาอายุสั้น ลูกสาวคนโตของชั้นคนนั้นเขาสนใจเรื่องแฟชั่นถึงกับไปเรียนต่อทางด้านนี้ ชั้นเคยคิดว่าที่ยัยลินเขาไม่สนใจ ก็เพราะเขาไม่อยากจะเดินตามรอยแม่กับพี่สาวหรือเปล่า เขาเป็นคนอย่างนี้ล่ะ ชอบเป็นตัวของตัวเอง
แต่เห็นระยะหลังๆนี่ลูกบ่นเรื่องที่บริษัทบ่อยขึ้น ชั้นไม่เคยคิดจะไปยุ่งอะไรกับเรื่องการงานของเขาหรอก ชั้นเองก็มีธุระมากมายของชั้นอยู่ แต่เมื่อได้ยินลลินบ่นอย่างนั้นชั้นก็แอบดีใจ เผื่อเขาจะออกจากงานแล้วหันมาสนใจและสืบทอดในกิจการของเราบ้าง
"แล้วนี่เรื่องบริษัทน่ะ ถ้าอึดอัดใจนัก แกก็ลาออกแล้วมาช่วยแม่ที่ร้านของเราดีกว่า ตอนนี้ร้านของเราก็มีดีไซเนอร์ฝีมือดีอยู่หลายคน แกแค่เข้ามาช่วยบริหาร แม่จะได้ถือโอกาสวางมือ"
"แม่ก็รู้ว่ามันไม่ใช่ความฝันของหนูที่จะเป็นเจ้าของห้องเสื้อ" ลลินพูดออกมาเบาๆ
"ชั้นรู้ย่ะ แต่แล้วไงล่ะ แกก็ได้ทำตามความฝันของแกแล้วนี่ แกอยากจะเรียนอะไร ชั้นก็ตามใจ แกอยากจะทำงานอะไร ชั้นก็ไม่เคยไปยุ่ง ห้องเสื้อนี่หลังจากยัยลลิตาไม่อยู่ ชั้นก็พยายามประคองมาโดยตลอด เผื่อว่าวันนึงมันอาจจะเป็นกิจการของแกได้"
"หนูไม่รู้สิคะแม่" ลูกสาวตัวดีถอนหายใจ
"นี่อย่าบอกนะว่าแกฝันที่จะมีบริษัททำเฟอร์นิเจอร์ของตัวเองน่ะ มันไม่ใช่ง่ายๆเลยนะ จะไปเริ่มใหม่จากศูนย์ แล้วแกจะเอาเงินทุนเงินรอนจากไหนกัน"
ชั้นไม่เข้าใจเรื่องความฝันอะไรพวกนี้จริงๆ คนเรามีสิทธิ์เลือกได้ด้วยหรือ อย่างชั้นเองที่มาทำห้องเสื้อก็เพราะแม่ของชั้นทำร้านตัดเสื้อมาก่อน ชั้นต้องช่วยแม่ตั้งแต่เด็กแต่เล็ก เลยได้วิชาความรู้ในการตัดเย็บเสื้อติดตัวมา
"แล้วก็อย่างที่แกเล่า ตอนนี้บริษัทเค้าก็ไม่ได้สนใจแกแล้วนี่ แล้วเราจะอยู่ไปทำไม"
"หนูยังห่วงพวกลูกทีมของหนู" สีหน้าลูกสาวชั้นเค้าดูเป็นกังวลจริงๆ
ชั้นเข้าใจยัยลินเรื่องนี้ ลูกสาวเป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้าง สนใจและห่วงใยในความรู้สึกของทุกคน
"แกออกไปสักคนหนึ่ง พวกเค้าก็ไม่ตายกันหรอก เดี๋ยวเค้าก็มีทางไปกันเอง" ชั้นพยายามชี้ให้ลูกเห็นถึงสัจธรรม
"คือหนู… คืออีกอย่าง หนูไม่อยากออกมาแบบผู้พ่ายแพ้ค่ะแม่ หนูยังยอมรับไม่ได้ว่าเราไม่เป็นที่ต้องการแล้ว"
คำสารภาพของลูกสาวทำเอาชั้นนิ่งไป นิสัยที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองแพ้แบบนี้
...คงมาจากชั้นสินะ
ความทรงจำในอดีตเหมือนจะคอยตอกย้ำชั้นเรื่องนี้ตลอดเวลา
"หนูยังรู้สึกเสียดายสิ่งที่ได้ทำให้กับบริษัท คุณราเชนทร์เคยบอกว่า หนูเป็นผู้สานต่อความฝันของภรรยาเค้า" เสียงลูกสาวยังคงพูดต่อเรื่อยๆ
"แต่ตอนนี้บริษัทก็เป็นของลูกชายเค้าแล้ว แกก็อย่าไปยึดติดเลย เราทำให้บริษัทเค้ามามากพอแล้ว" ชั้นพยายามปลอบใจลูกสาว
"อ้อ พูดถึงคุณราเชนทร์ พรุ่งนี้หนูว่าจะถือโอกาสไปสวัสดีคุณราเชนทร์หน่อยนะคะ" อยู่ดีๆลลินก็เปลี่ยนเรื่อง
"หนูมัวแต่ยุ่งเรื่องเตรียมงานเลยลืมบอกแม่ไปค่ะ คุณเซนเค้าพาครอบครัวมาด้วย บ้านของเค้าอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมของเราเลยค่ะ บ้านหลังนี้ฝีมือหนูตกแต่งเกือบทั้งหลังด้วยนะคะแม่"
อะไรนะ ตอนนี้ราเชนทร์อยู่ที่หัวหินนี่เหมือนกันหรือ
ราเชนทร์…
ผู้ชายอีกคนคนที่อยู่ในความทรงจำของชั้นเสมอมาน่ะหรือ…


## คือเธอ

ผมจ้องมองผู้หญิงผมสั้นสวยเก๋ที่กำลังเยื้องกรายมาหยุดยืนตรงหน้าอย่างตกตะลึง ชุดเดรสสั้นนั้นปาดไหล่และเว้าหลังเล็กน้อยพอให้ความรู้สึกเซ็กซี่นิดๆ สีครีมนวลประกายของชุดขับให้ผิวสองสีของเธอผ่องขึ้นกว่ายามปกติ และรองเท้าส้นสูงปลายแหลมนั้นก็ช่วยส่งให้ร่างผอมเพรียวนั่นดูงามสง่ายิ่งขึ้น
อา คุณป้าเธอช่างทำผมปั่นป่วนในใจอย่างบอกไม่ถูก
เดรสยาวลายดอกไม้ยามอยู่ที่ทำงาน เชิ้ตสีสันสดใสบวกกับยีนทรงสบายๆยามอยู่จตุจักร เสื้อสายเดี่ยวที่มากับกางเกงรัดรูปในเธคผับ และเดรสหรูมีสไตล์ยามต้องเจอกับลูกค้าในงานปาร์ตี้
อา คุณป้าเธอช่างมีหลายตัวตน
หรือนี่จะเป็นข้อดีของผู้หญิงสูงวัย ชีวิตของพวกเธอคงบ่มเพาะประสบการณ์มามากพอที่จะมั่นใจในตนเอง จนสามารถปรับเปลี่ยนบทบาทไปได้ทุกสถานการณ์ คงเป็นคุณสมบัติที่เพิ่มพูนขึ้นมาเมื่อยามคนเราอายุมากขึ้น
อื้อม น่าสนใจ…
ว่าแล้วผมก็ยิ้มกว้างให้คุณลิน เธอมาตรงตามเวลาที่เรานัดหมายกันไว้ ผมกำลังยืนรอเธออยู่ที่ซุ้มประตูทางเข้า งานคืนนี้ถูกจัดขึ้นที่บริเวณสระว่ายน้ำของโรงแรมซึ่งอยู่ติดริมชายหาด ผมรอให้เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมมะลิเย็นๆที่คุ้นเคย
แล้วผมก็เอ่ยทักทายเธอด้วยประโยคยาวๆที่บ้าบอที่สุด ไม่รู้อะไรดลใจ
"คุณลินหิวหรือยังครับ ปาร์ตี้วันนี้อาหารน่าจะเยี่ยมยอดที่สุด คุณลินต้องชอบแน่ๆครับ ผมว่าเค้าถือโอกาสใช้งานวันนี้โปรโมทร้านอาหารของโรงแรมด้วยนะครับ"
อยากตบปากตัวเองมาก เอาไงดีวะนี่ แต่เฮ้ยเผลอพูดออกไปแล้ว ความจริงแล้วมันต้องเป็นประโยคสั้นๆเท่ๆกว่านี้ป่าววะ เช่น คุณลินสวยจังนะครับวันนี้ หรือ ดีใจนะครับที่คุณลินมาด้วยในวันนี้ หรือไม่ก็ทักทายเรื่องดินฟ้าอากาศภูมิทัศน์ของหัวหินอะไรก็ได้
แต่แม่ง ทำไมผมถึงพุ่งเป้าไปที่เรื่องของกินอันดับแรกเลยวะ
แล้วก็เป็นดังคาด คุณป้าเธอทักทายผมตอบด้วยใบหน้าที่เฉยเมยที่สุดในโลก
เธอยังงอนๆแหละผมรู้ ซึ่งก็ไม่น่าจะใช่แค่เรื่องประโยคทักทายเมื่อกี้ เพราะในระหว่างอาทิตย์ที่ผ่านมาคุณลินแทบจะไม่คุยกับผมเลย วันนั้นที่ห้องออกแบบผมชวนไปกินหนวดปลาหมึกทอดเธอก็ไม่ไป พอผมทวงถามว่าเตรียมอะไรไว้ที่จะมาคุยกับหุ้นส่วนใหญ่จากบาหลี เธอก็บอกว่างานยังไม่เสร็จ จนเมื่อตอนบ่ายวันนี้นั่นล่ะ เธอถึงได้ส่งรูปตัวอย่างไอเดียมาให้ผมดู แล้วเราก็เลยได้โทรศัพท์คุยกันแป๊บๆ
"หน้าบึ้งอย่างนี้เดี๋ยวจะไม่ประทับใจคุณวาเลนติโน่เค้านะครับ" ผมหมายถึงหุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมที่มาจากบาหลี คนที่เราสองคนหมายมั่นปั้นมือว่าจะได้เจอในวันนี้
"เดี๋ยวพอเจอคุณวาเลนติโน่แล้วค่อยเริ่มต้นการยิ้มก็ได้ค่ะ ตอนนี้ยังไม่จำเป็น"
เออ แฮะ คราวนี้คุณป้างอนนานแฮะ
"โอเคครับ งั้นเดี๋ยวค่อยยิ้มก็ได้ แต่ตอนนี้ขออนุญาตเดินควงแขนคนสวยเข้างานได้ไหมครับ" ผมพูดยิ้มๆ นึกสนุกที่จะได้กวนอารมณ์ของคุณลินเธอต่อไป
ชมว่าสวยนี่ง้อแล้วนะฮะ ปกติผมไม่ค่อยชมผู้หญิงง่ายๆนะฮะคุณป้า
แม้หน้าตาของเธอยังจะไม่ยิ้ม แต่คุณลินเธอก็ยื่นมือมาควงแขนผมไว้หลวมๆแต่โดยดี ดูออกแหละว่าดีใจที่ผมชมว่าสวย
"เอ งานนี้เค้าจะเสิร์ฟหนวดปลาหมึกทอดไหมน้า" ผมยังคงวนเวียนอยู่กับประเด็นไร้สาระขณะพาเธอออกเดินเข้าไปในงาน
"คุณเซนคะ ชั้นยังไม่มีสมาธิกับการกิน ชั้นต้องการจะคุยกับคุณวาเลนติโน่ก่อน หลังจากนั้นค่อยลุยเรื่องกินค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ" เธอหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"อ้อ ครับ ได้ครับ โฟกัสเรื่องงานกันก่อนครับ หลังจากนั้นค่อยตะลุยเรื่องกินกันครับ" ผมหยอกเธอยิ้มๆกลับไปอย่างอารมณ์ดีเต็มที่
เฮ้อ ยามผมอยู่กับคุณป้าสองต่อสอง ไม่รู้ว่ามาดประธานบริษัทผู้เคร่งขรึมจริงจังหายไปไหนหมด…
"คุณลลิน สวัสดีค่า เชิญค่า แหม ดีใจจังที่คุณลลินมาร่วมงานวันนี้ได้" เสียงสดใสดังมาจากทางฝ่ายต้อนรับของทางโรงแรมเมื่อเราเดินผ่านเข้าซุ้มประตูดอกไม้นั่นเข้ามา เหมือนบรรยากาศของโรงแรมในวันนี้จะอบอวลด้วยดอกไม้ไปทั่ว
"สวัสดีค่ะคุณศุภจรี ยินดีมากเลยค่ะ โรงแรมสวยขนาดนี้ใครก็อยากมาเยี่ยมชมนะคะ อ้อ นี่คุณเซนประธานบริษัทของเราค่ะ คุณเซนคะนี่คุณศุภจรี ผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์ของโรงแรมค่ะ"
อยู่ดีๆคุณป้าเค้าก็เปลี่ยนเป็นโหมดยิ้มแย้มแจ่มใสเฟรนด์ลี่ได้โดยอัตโนมัติ
"สวัสดีค่ะคุณเซน ได้ยินคุณลลินพูดถึงบ่อยๆ ตัวจริงหล่อเนี้ยบมากนะคะเนี่ย" ผู้จัดการสาววัยกลางคนเอ่ยทักผมอย่างมืออาชีพพร้อมกับคำชมตรงๆแบบที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว เอ๊ะ แล้วนี่พวกเค้าเคยพูดอะไรถึงผมกันด้วยหรือ
"สวัสดีครับคุณศุภจรี เอ้อ โรงแรมสวยมากเลยนะครับ"
ผมพยายามไม่ใส่ใจกับคำป้อยอของคุณผู้จัดการ และมองไปรอบๆบริเวณอย่างตื่นตาตื่นใจ
เมื่อเดินเข้ามาอยู่ภายในบริเวณงานเหมือนเราได้หลุดเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง พวกคนรวยเขามีชีวิตกันเช่นนี้เอง แขกผู้มางานแต่งละคนแต่งตัวหรูหรากันเต็มที่ ดีนะที่วันนี้ผมเชื่อพ่อที่บอกให้ผมใส่สูทมา ไม่งั้นถ้าผมมาด้วยเสื้อเชิ้ตดำตัวเก่ง ผมคงแลดูไม่ต่างจากบริกรผู้เดินเสิร์ฟเครื่องดื่มไปทั่วงาน
พวกลูกโป่งสีเมทัลลิคสวยๆที่ประดับประดาอยู่ตามมุมต่างๆสนนราคาแต่ละใบคงไม่น้อย ซุ้มอาหารหลากหลายซุ้มถูกจัดแต่งอย่างปราณีตและถูกตั้งอยู่ภายในเต็นท์สีขาวที่เรียงกันอยู่เป็นแถวด้านข้างของสนามทางเดินลงไปชายหาด รอบๆบริเวณสระว่ายน้ำมีโซฟาหวายที่มีขนาดและรูปทรงหลากหลายแบบตั้งอยู่กระจัดกระจาย ส่วนลวดลายดอกไม้บนหมอนอิงและเบาะรองโซฟานั่นก็คงเป็นผลงานของบริษัทผมสินะ
"ที่โรงแรมของเราสวยขนาดนี้ได้ก็ต้องขอบคุณบริษัทของคุณเซนนะคะ ต้องชื่นชมความร่วมมือของคุณลลินกับแผนกอินทีเรียของเราด้วยค่ะ ตัวดิชั้นเองก็ชอบคอลเล็กชั่นนี้ของโรงแรมเรามาก" คุณศุภจรีเธอช่างเสียงไพเราะและยิ้มแย้มแจ่มใสสมกับเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์จริงๆ
"เอ๊ะ หมอนอิงแล้วก็เบาะรองโซฟานี่มีลวดลายเหมือนดอกไม้ที่ปลูกอยู่รอบๆบริเวณโรงแรมเลยนะครับ" พลันสายตาผมก็สังเกตเห็นความคล้ายกันของสองสิ่งนั่น
"ดอกไม้ที่เราเห็นนี่ชื่อดอกเกดค่ะคุณเซน หรืออีกชื่อหนึ่งคือราชายตนะ เป็นดอกไม้ประจำจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ค่ะ เราเลยเลือกลายดอกเกดเป็นธีมการออกแบบของเราค่ะ" คุณลินเธอเอ่ยชี้แจงขึ้นมาเบาๆ
นี่พออยู่ต่อหน้าคนอื่น คุณป้าเค้าหายงอนผมแล้วหรือฮะ
"สวยดีครับ" ผมอดที่จะเอ่ยออกมาไม่ได้ เหมือนเรากำลังเดินอยู่ท่ามกลางดงดอกไม้ และผมก็เพิ่งสังเกตอีกว่าชุดสีครีมที่คุณลินใส่มาวันนี้ก็สีโทนเดียวกับดอกเกดที่ว่า
"ไอเดียนี้ต้องยอมรับเลยล่ะค่ะว่าเริ่ดมาก มีสตอรี่ด้านการท่องเที่ยวเหมาะกับโรงแรมของเรา คุณลลินเธอมีความคิดที่สร้างสรรค์มากค่ะ" เหมือนคุณศุภจรีเธอจะชื่นชมคุณป้าเหลือเกิน
"อ้อ คุณเซนคะ เห็นคุณพิเชษฐ์บอกว่าอยากคุยกับคุณเซนด้วยค่ะ ท่านอยู่ด้านในตรงมุมสระว่ายน้ำด้านโน้นนะคะ เชิญคุณเซนกับคุณลลินตามสบายเลยนะคะ เดี๋ยวดิฉันขอตัวไปรับแขกทางโน้นก่อนค่ะ"
ผมพยักหน้ายิ้มให้เธอก่อนที่คุณผู้จัดการจะจากเราไปเพื่อต้อนรับแขกสำคัญคนอื่นต่อไป คุณพิเชษฐ์คือเจ้าของโรงแรมที่เป็นเป้าหมายสำคัญของผมในคืนนี้ เขาจะเป็นสะพานเชื่อมเราไปถึงคุณวาเลนติโน่ผู้มาจากบาหลี
"ดูเหมือนคุณผู้จัดการเค้าจะชอบคุณนะครับ รู้จักกันมาก่อนหรือครับ" ผมหันกลับมาทางคุณลิน
"ก็รู้จักกันตอนชั้นได้มาทำงานนี้ล่ะค่ะ ตอนนั้นชั้นมาที่นี่บ่อยมากเลยรู้จักกับหลายๆคนที่นี่" คุณลินเธอเริ่มพูดคุยกับผมเป็นปกติ ก่อนที่เราจะพากันออกเดินสำรวจบริเวณงาน
คงจะลืมไปว่ากำลังงอนผมอยู่ นอกจากขี้งอนแล้ว คุณป้ายังขี้ลืม
"ช่วงนั้นชั้นมาหัวหินเกือบทุกอาทิตย์เลยมั้งคะ มาคุยกับผู้คนแถวนี้ ทั้งคุยกับคนของโรงแรม แล้วก็คุยกับผู้คนที่อาศัยอยู่รอบๆบริเวณ มาเก็บไอเดียน่ะค่ะ ไม่น่าเชื่อเลยนะคะว่าวันนี้มันเสร็จสมบูรณ์แล้ว" สายตาของคุณลินเธอเหม่อมองไปรอบๆอย่างภาคภูมิใจ
"มันจำเป็นที่ต้องมาที่นี่บ่อยๆด้วยหรือครับ เราออกแบบอยู่ที่ออฟฟิศก็ได้นี่นา ถ้าทางโครงการมีความคืบหน้าอะไร เราก็ส่งคนมาถ่ายรูปกลับไปให้ดูก็ได้"
ผมยังมองไม่ออกว่าทำไมคุณลินเธอต้องทุ่มเทขนาดนั้น ความจริงมาดูสถานที่ด้วยตัวเองแค่ครั้งเดียวก็น่าจะเพียงพอแล้ว
คราวนี้เธอหยุดเดินแล้วหันหน้ามาหาผม แล้วคนตาโตก็ตั้งใจพูดอย่างช้าๆ
"คุณเซน มันสำคัญมากนะคะที่ต้องมาเพื่อซึมซับบรรยากาศ จริงอยู่ค่ะที่ธีมรวมๆของการออกแบบมันต้องเสร็จก่อนตั้งแต่ตอนร่างโครงการ แต่ระหว่างการลงรายละเอียดเราก็ต้องพิถีพิถัน ชั้นมาที่โรงแรมนี้ตั้งแต่ตอนยังเป็นพื้นดินโล่งๆ ตอนลงเสาเข็มต้นแรก ตอนเริ่มโบกปูนทาสีตึก จนกระทั่งถึงวันที่เรานำโปรดักต์ของเรามาส่ง วันที่เราเอาหมอนอิงเอาโซฟาเข้าไปไว้ตามห้องต่างๆ เราต้องมีความรู้สึกให้ได้ก่อนค่ะว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ แล้วงานของเราถึงจะออกมาดีที่สุด"
ผมมองคุณลินนั้นด้วยความทึ่ง ดวงตากลมโตคู่นั้นดูจริงใจกับทุกถ้อยคำที่เธอเอ่ยออกมา คำพูดของคนญี่ปุ่นที่ว่า 'อิจิโกะ อิจิเอะ' ลอยกลับเข้ามาในหัวผมอีกแล้ว คุณลินเธอทำเสมือนประหนึ่งว่างานนี้จะเป็นงานชิ้นสุดท้ายที่เธอจะได้ทำ
แต่กะอีแค่งานออกแบบหมอนอิงและโซฟานี่ คุณป้าเขาถึงกับต้องมีความอินในงานด้วยเลเวลที่สูงมากไปจนถึงขั้นอินกับไซต์งานก่อสร้างด้ววเลยเหรอวะ…
"Mi piace molto la città di Siana"
"C'è la mia città natale"
"จริงหรือคะคุณวาเลนติโน่ ว้าว อิจฉาคุณวาเลนติโน่จังเลย นี่ชั้นหลงรักเมืองนี้เลยนะคะ เซียน่าเป็นเมืองที่ชั้นชอบที่สุดในทัศคานีแล้ว ชั้นชอบเมืองเล็กๆที่เก่าแก่น่ะค่ะ"
นี่เขาสองคนจะคุยกันถึงเรื่องเมืองต่างๆในอิตาลีอีกนานไหมฮะ
จริงของคุณป้าเขานะฮะ พอเราสองคนได้รับการแนะนำให้รู้จักกับคุณวาเลนติโน่ปุ๊บ คุณป้าก็เปิดยิ้มสดใสปั๊บและก็ยิ้มไม่หยุดเลยในเวลาถัดมา พอรู้จากคุณพิเชษฐ์ว่าคุณวาเลนติโน่เป็นคนอิตาเลียน คุณลินเธอก็เริ่มต้นทักทายคุณหุ้นส่วนใหญ่ด้วยภาษาอิตาเลียนก่อนเลย จากนั้นเธอก็พลิ้วมากในการชวนหนุ่มใหญ่คนนี้คุยเรื่องสัพเพเหระ ทักษะการเข้าสังคมของคุณป้านี่ขั้นสูงมากจนผมต้องยกนิ้วให้
คุณวาเลนติโน่เป็นชาวอิตาเลี่ยนซึ่งไปอาศัยอยู่บนเกาะบาหลีแล้วทำธุรกิจใหญ่โตที่นั่น คุณเค้าน่าจะรุ่นแก่กว่าคุณป้านิดหน่อย ผมสีดอกเลาที่ขึ้นแซมๆอยู่นั่นทำให้คุณหุ้นส่วนใหญ่คนนี้ดูภูมิฐานไม่หยอก หูตาแกก็ระยิบระยับแพรวพราวน่าดู ตามสไตล์หนุ่มอิตาเลี่ยนนั่นล่ะ คงถูกใจคุณป้าเค้ามั้ง ก็วัยใกล้เคียงกันนี่
"คุณลลินมีความรู้รอบตัวดีจังเลยนะครับ ผมชื่นชมผู้หญิงอย่างคุณจังเลย"
คนอิตาเลี่ยนนี่แม่งปากหวานอย่างที่ร่ำลือจริงๆ คุณป้ากับคุณสปาเกตตีเขาดูคุยกันถูกคอในเวลาอันรวดเร็ว ผมรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินยังไงไม่รู้ แม้คุณวาเลนติโน่เขาจะมีมารยาทในการพูดคุยกับผมถึงเรื่องโครงการของโรงแรมใหม่ๆที่กำลังจะสร้างที่บาหลีหลายแห่ง แต่ผมก็สังเกตได้ว่าสายตาของเขาแอบจับจ้องอยู่ที่คุณป้าแทบจะตลอดเวลา
"ชั้นว่าเมืองเซียน่าคล้ายๆเมืองอูบุดนะคะ เป็นเมืองเล็กๆที่มีวัฒนธรรมเก่าแก่ ชั้นก็รักอูบุดเป็นที่สุดเหมือนกันค่ะ เลือกไม่ถูกเลยล่ะค่ะ ระหว่างวัฒนธรรมบาหลีและวัฒนธรรมอิตาเลี่ยน…"
แววตาคุณป้าเขาระยิบระยับตลอดเวลาของการพูดคุย ไปๆมาๆผมเองก็ชักจะเคลิ้มกับรอยยิ้มที่โชว์ฟันสวยเรียงเป็นระเบียบนั่น โหมดร่าเริงมีเสน่ห์ของคุณป้าแบบนี้ผมยังไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
"ชั้นรู้ค่ะว่าดอกลั่นทมเป็นสัญลักษณ์ของบาหลี แต่เราก็เห็นกันทุกที่อยู่แล้ว…"
และหลังจากสนทนากันเรื่องบรรดาเมืองต่างๆทั้งในอิตาลีและในบาหลีกันพอหอมปากหอมคอ คุณลินเธอก็เริ่มไทอินเข้าเรื่องการตกแต่งโรงแรมใหม่ที่บาหลีอย่างเนียนๆ คนยิ้มฟันสวยคนนี้ถือโอกาสโชว์งานออกแบบคร่าวๆในไอแพดขนาดเล็กกะทัดรัดที่เธอพกมาด้วยในกระเป๋าราตรีใบเล็กนั่น
"ชั้นสังเกตว่าชาวเมืองบาหลีเค้าจะจัดดอกไม้ไปไหว้พระกันทุกเช้าโดยใช้ดอกเข็ม เพราะฉะนั้นเราจึงใช้ดอกเข็มนี้ในการทำลวดลายของหมอนหนุนนอน เสมือนประหนึ่งว่าเราวางสิ่งที่เคารพไว้เหนือหัว ส่วนหมอนอิงที่โซฟาเราก็ใช้เป็นลวดลายของต้นตาลที่เราพบเห็นตามทุ่งนา และสีของโซฟาเราจะไล่สีเขียวอ่อนเป็นชั้นๆ เลียนแบบทุ่งนาเป็นขั้นๆที่มีชื่อเสียงของเมืองอูบุด…"
คุณป้าเค้าคล่องแคล่วมาก
"ไอเดียดีมากเลยครับ ผมชักอดใจไม่ไหวที่จะได้เห็นโรงแรมของเราตกแต่งด้วยฝีมือการออกแบบของคุณแล้ว" ส่วนคุณสปาเกตตีเค้าก็รักษาระดับความปากหวานได้คงเส้นคงวามาก
"ชั้นยินดีมากค่ะที่จะเข้าร่วมคุยกับทีมอินทีเรียดีไซน์ของบริษัทคุณ ไม่ทราบว่าจะเป็นทีมเดียวกับที่ทำให้โรงแรมที่หัวหินนี่หรือเปล่าคะ ถ้าใช่ก็เพอร์เฟคเลยค่ะ เราทำงานร่วมกันได้ดีมาก…"
ผมปล่อยให้คุณลินได้พรีเซนต์ไอเดียกับคุณวาเลนติโน่อย่างเต็มที่ ความจริงผมไม่ได้ซีเรียสเรื่องจะมาคุยงานที่ปาร์ตี้ในคืนนี้หรอก ขอแค่ได้มีโอกาสเปิดตัวทีมงานออกแบบของเรากับหุ้นส่วนใหญ่ก็เท่านั้น แต่ปรากฏว่าคุณลินเธอตั้งอกตั้งใจจัดเต็มมามากกว่าที่ผมคิดไว้
"งานออกแบบของบริษัทจากต่างประเทศเช่นจากเมืองไทย จะทำให้บรรยากาศของโรงแรมในบาหลีมีความเป็นอินเตอร์เนชั่นเนล แต่ในขณะเดียวกันเราก็มีความเป็นเอเชียเหมือนกัน ซึ่งเราเข้าใจวัฒนธรรมของกันและกันเป็นอย่างดี ใช่ไหมคะ…"
ตลอดเวลาของการสนทนากับคุณหุ้นส่วนใหญ่ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ไม้ประดับยังไงก็ไม่รู้ แต่เอาเถอะ ถ้ามันจะทำให้บริษัทของเราได้งาน ผมก็ต้องยอม
แม้ในใจลึกๆจะรู้สึกตงิดๆกับสายตาหวานเยิ้มของคุณสปาเกตตีที่จ้องมองคุณป้าตลอดเวลา…
แล้วนอกจากจะคุยกับคุณวาเลนติโน่ได้ถูกคอแล้ว เหมือนคุณลินเขาจะรู้จักกับทุกคนในงานนี้ แล้วก็คุยถูกคอกับทุกคนในงานด้วย คุณป้าเธอทักทายกับคนโน้นคนนี้ตลอดเวลา หรือไม่ก็มีคนปราดเข้ามาหาเธออยู่เนืองๆ
"น้องลิน ดีใจจัง เจอตัวพอดีเลย พี่มีเรื่องจะปรึกษาค่ะ พี่เผลอทำไวน์แดงหกใส่โซฟาของน้อง เนี่ยพี่กลุ้มใจมากเลย ว่าจะโทรถึงน้องลินอยู่เลยนะเนี่ย"
อย่างเช่นคุณสาวรุ่นใหญ่ผู้ปราดเข้ามาขวางทางเราไว้ขณะที่ผมกับคุณลินแยกตัวออกมาจากคุณวาเลนติโน่แล้ว และกำลังเดินตรงดิ่งกันไปยังซุ้มอาหาร
"อ้าว สวัสดีค่ะคุณพี่ติ๋ม โซฟาของคุณพี่ติ๋มที่เป็นรุ่นลายดอกลิลลี่ีสีขาวพื้นเหลืองใช่ไหมคะ อ๋อ นั่นต้องใช้น้ำยาซักแห้งชนิดพิเศษนะคะ ที่เราแถมให้ไปตอนซื้อน่ะค่ะ คุณพี่ติ๋มยังเก็บไว้อยู่ไหมคะ แต่ถ้าหาไม่เจอไม่เป็นไรนะคะ เดี๋ยวลินให้แผนกเซอร์วิสจัดส่งขวดใหม่ไปให้คุณพี่เองค่ะ"
และหลังจากเคสของคุณพี่ติ๋ม เราก็ได้รับแจ้งเคสจากแขกคนอื่นๆตลอดเวลาที่ผมกับคุณลินอยู่ในงาน ไม่ว่าจะเป็นขณะที่เรากำลังตระเวนหาของอร่อยตามซุ้มต่างๆ หรือหาไวน์หลากชนิดดื่ม หรือยืนโซ้ยผัดไทยกันอยู่ริมสระว่ายน้ำ
"คุณลินครับ โซฟาแบบกางเป็นเตียงได้น่ะครับที่เราซื้อยี่ห้อของคุณลิน ตอนนี้สปริงมันติดขัดกางไม่ค่อยจะออก ผมจะทำไงดีครับ"
"อ๋อ เดี๋ยวส่งทีมเซอร์วิสไปดูให้ที่บ้านนะคะคุณประสาน ลินจะเช็คให้ด้วยค่ะว่ายังอยู่ในประกันหรือเปล่า ถ้ายังอยู่ในประกันคือซ่อมฟรีค่ะ แต่ถ้าหมดประกันแล้วก็ต้องขอค่าแรงให้ทีมเซอร์วิสเค้าหน่อยนะคะคุณประสาน"
"นี่คุณลินรู้จักลูกค้าของเราทุกคนเลยเหรอครับ" ผมกระซิบกับคุณป้าเมื่อคุณประสานพออกพอใจกับคำตอบแล้วก็จากไป
"ก็พอจะรู้จักค่ะ" เธอตอบมาสั้นๆ
ดูเหมือนว่าตอนนี้คุณป้าเธอเริ่มจะโฟกัสกับอาหารหลากหลายชนิดมากกว่าที่จะฟังผมพูด
โอเคครับ คงถึงเวลาตะลุยกินของคุณป้าเค้าแล้ว…
และหลังจากที่ผมกับคุณป้าได้เพลิดเพลินกับการชิมอาหารจนครบทุกซุ้มทุกเมนู ชิมไวน์จนครบทุกประเภท เล่นสนุกให้คะแนนจัดอันดับกันเองกับความอร่อยของหวานและความนุ่มของไวน์ และทักทายกับคนทั้งงานแล้ว เราก็มาหยุดยืนในวงสนทนากลุ่มใหญ่ริมชายหาด
"พวกเราเป็นลูกค้าของครอบครัวนี้ทั้งของคุณแม่และคุณลูกล่ะค่ะคุณเซน เคยไปตัดเสื้อกับคุณลลนาแล้วได้นั่งคุยกันบนโซฟาที่น้องลินออกแบบ นั่งสบายมากก็พากันติดใจ แล้วบอกต่อๆกันนี่ล่ะค่ะ"
"อ้อ ครับ" ผมพยักหน้าหงึกหงักไปกับคำบอกเล่าของคุณรัศมีไฮโซชื่อดังของกรุงเทพ ชื่อนี้คุณลินเขากระซิบบอกมา
"นี่คุณเซนต้องเพิ่มเงินเดือนให้น้องลินแล้วนะคะ น้องลินเธอไม่ใช่แค่ดีไซเนอร์นะคะ เธอทั้งเป็นมาร์เก็ตติ้ง เป็นพีอาร์ เป็นอาฟเตอร์เซลล์เซอร์วิส เป็นทุกอย่างให้บริษัทคุณเลยนะคะเนี่ย" คราวนี้เป็นคุณพิไลลักษณ์ที่เอ่ยชื่นชม ชื่อนี้คุณลินเขาก็กระซิบบอกผมมาอีก
"แหม พวกพี่ๆก็พูดเกินไปค่ะ ก็แค่ลินเชื่อแล้วก็ภูมิใจว่าโซฟาที่ทีมของลินออกแบบมันนั่งนุ่มจริงๆนี่นา ลินก็เลยอยากให้พวกพี่ๆได้ใช้ของดีๆกัน" คุณป้าเธอก็ผสมโรงถือโอกาสไทอินโปรดักต์เราไปอีก
"แล้วช่วงนี้กิจการเป็นไงบ้างครับคุณเซน ผมว่าบริษัทเฟอร์นิเจอร์ใหม่ๆก็เกิดขึ้นเยอะอยู่นา" คุณนัธุรกิจคนข้างๆผมเขาชวนคุย
"ครับ ก็ยากนิดนึงครับ เรากำลังหาวิธีใช้กลยุทธ์ใหม่ๆอยู่" ผมตอบแบบกว้างๆกลับไป
นอกจากคุณลินที่เหมือนจะทำงานอยู่ตลอดเวลาทั้งๆที่เราอยู่ในงานปาร์ตี้ ผมเองก็ต้องทำงานเช่นกัน ผมถือว่าการเข้าสังคมและการสนทนาเรื่องเกี่ยวกับทางธุรกิจล้วนเป็นการทำงานอย่างหนึ่ง ซึ่งแม้ผมจะทำได้ดีพอสมควร แต่ใจจริงผมโคตรจะเกลียดการเข้าสังคมจอมปลอมนี่จริงๆเลย ผมก็คงนิสัยเหมือนพ่อผมนั่นล่ะ
ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่า ทำไมพ่อต้องอาศัยคุณลินในช่วงระยะเวลาที่ผ่าน…
และก็เป็นดังคาด หลังจากเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง ผมก็เริ่มรู้สึกทนไม่ไหวอีกต่อไปกับบรรยากาศอันเก๋ไก๋ของงานปาร์ตี้นี้ ไม่รู้เป็นเพราะผมเริ่มอยากมีเวลาเงียบๆของผมแล้ว หรือเป็นเพราะผมรู้สึกไม่สบอารมณ์นักกับอาการตาหวานของมิสเตอร์สปาเกตตีที่ส่งมาถึงคุณป้าแทบจะตลอดเวลากันแน่
"คุณลินครับ เรากลับกันเถอะครับ" ผมแตะข้อศอกคุณป้าแล้วเอนตัวกระซิบข้างหูเธอ
"คะ?" ท่าทางเธอไม่ได้สนใจผม สายตาเธอยังคงเชื่อมไปถึงคุณวาเลนติโน่ที่กำลังยืนอยู่อีกด้านวงสนทนากลุ่มใหญ่ที่เราสองคนกำลังยืนร่วมอยู่
"ผมอยากกลับแล้วครับ" ผมยืนยันคำเดิม
"คุณเซนกลับก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวชั้นกลับกับรถโรงแรมได้" เธอหันหน้ามากระซิบตอบกลับ ก่อนจะรีบหันหน้ากลับไปหัวเราะกับมุกฝืดๆของไฮโซหนุ่มคนข้างๆสลับกับการสบตากับมิสเตอร์สปาเกตตีต่อไป
"มากับผมหน่อยครับ" ผมถือวิสาสะดึงแขนคุณป้าเดินพาตัวเค้าออกมาจากกลุ่มนั้น
ผมรู้ว่าคุณวาเลนติโน่แกเป็นคนสำคัญของโรงแรมนี้ และเค้าก็มีส่วนที่จะทำให้เราได้งานในบาหลีด้วย แต่ผมคิดว่าวันนี้คุณป้าได้ส่งสายตากับหนุ่มใหญ่สายสปาเกตตีมามากพอควรแล้ว
"ผมว่าจะเดินกลับ อยากเดินรับลมทะเลสักหน่อย บ้านผมกับโรงแรมคุณลินก็ไม่ไกลจากที่นี่ คุณลินเดินกลับกับผมนะครับ"
"คงไม่ดีกว่าค่ะ เดี๋ยวชั้นให้รถโรงแรมไปส่งได้ ชุดเดรสสั้นกับรองเท้าส้นสูงอย่างนี้เดินไม่ถนัด คุณเซนกลับก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวชั้นอยู่โปรโมทบริษัทต่อให้เองค่ะ"
ครับ ผมรู้ครับว่าป้าสายปาร์ตี้ แต่ผมอยากมีคนเดินกลับเป็นเพื่อนครับป้า
"คุณลินรอผมตรงนี้แป๊บนึงนะครับ แป๊บเดียวเท่านั้น อย่าเพิ่งหนีไปไหน" ผมรีบพูด ก่อนจะทิ้งให้คุณป้ายืนเก้ๆกังๆรออยู่ตรงนั้นชั่วหนึ่งอึดใจ
แล้วผมก็เดินกลับมาพร้อมชูขวดไวน์สองขวดในมือทั้งสองข้างขึ้น
"คุณเซน! นี่ไปซื้อไวน์ของโรงแรมเค้ามาหรือคะเนี่ย หรือไปขโมยมา! ตายแล้ว!"
"ผมไปขอเค้ามาครับ อยากเดินจิบไวน์ริมทะเล เดินคนเดียวมันไม่ฟิน อยากมีเพื่อนเดินด้วย" ผมทำเสียงอ้อนแกมบังคับ และคิดว่าข้อเสนอนี้คุณป้าน่าจะสนใจ
แต่คุณป้าเธอกำลังทำหน้าประหลาด คงนึกไม่ถึงล่ะสิว่า ระดับผู้บริหารอย่างผมจะกล้าไปขอไวน์ฟรี
"คุณลินไม่สนจริงๆหรือครับ นี่ผมลงทุนขนาดนี้แล้วนะครับ นี่เป็นไวน์ชนิดที่คุณลินให้คะแนนสูงสุดในคืนนี้ด้วย นะ เดินกลับกับผมนะครับ"
"แต่…" เธออึกอักลังเล
"นะ นะครับ" ผมพยายามทำเสียงสอง เสียงอ้อนที่สุดเท่าที่เคยทำมาในชีวิต เชี่ย นี่ผมเป็นอะไรไปวะ
"ผมไม่อยากเดินกลับคนเดียว กลัวเป็นอันตรายกับชาวประมง"
"ฮ่า ฮ่า โอเค ยอมค่ะยอม" คุณป้าเธอหัวเราะออกมาในที่สุด
ผมแอบยิ้มในใจ
ชุดสีครีมที่เผยแผ่นหลังอันนวลเนียนของคุณลินมันอันตรายต่อใจมาก ผมจะปล่อยให้เธอกลับโรงแรมคนเดียวได้อย่างไรกัน
จู่ๆผมก็มีความรู้สึกอยากเดินจิบไวน์ชมดาวริมชายหาดขึ้นมาซะงั้น…


## หาดทราย สายลม และสองเรา

เราสองคนเดินทอดน่องย่ำทรายด้วยเท้าเปล่าเลียบชายหาดกันมาอย่างเงียบๆ ลมทะเลยามค่ำคืนพัดมาแผ่วๆพอให้ชื่นใจ
อา… ผมชอบช่วงเวลาที่อ้อยอิ่งอย่างนี้จังเลย
ผมพับขากางเกงขึ้นแล้วชวนเธอเดินลุยน้ำเล่นมาเรื่อยๆ ผมถอดเสื้อนอก พับขากางเกงขึ้นสูง ถอดรองเท้าและถุงเท้าออกถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือขวดไวน์ คุณลินก็เช่นกัน เธอถอดรองเท้าส้นสูงมาถือไว้ด้วยมือขวา และถือขวดไวน์ด้วยมือข้างซ้าย ทำให้ระหว่างเราสามารถชนขวดไวน์กันเป็นระยะๆได้อย่างถนัดโดยไม่ต้องยกมือ นี่ผมก็เพิ่งสังเกตนะว่าคุณลินเธอถนัดซ้าย มิน่า ผมเคยได้ยินมาว่าพวกสายติสท์มักจะถนัดซ้าย
การมางานเปิดตัวโรงแรมในวันนี้เป็นการออกงานสังคมงานแรกของผมในเมืองไทยหลังจากกลับมาจากญี่ปุ่นและเริ่มต้นทำงานที่บริษัท ก่อนหน้านี้พ่อผมเขายังไม่เคยพาผมไปเปิดตัวที่ไหนมาก่อน แม้ครอบครัวของเราจะทำธุรกิจ แต่ชีวิตของผมก่อนหน้านี้แทบไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานสังคมใดๆเลย พ่อกับแม่ของผมเขาเป็นคนรักสงบ พ่อมีชีวิตอยู่แต่ที่ทำงานและที่บ้าน ส่วนแม่นั่นเค้าก็ถนัดในการเก็บตัวและทำงานศิลปะทำงานฝีมือของเค้าไป
ผมเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมพ่อถึงได้ชื่นชมคุณลินหนักหนา คุณลินเป็นเสมือนคนที่เชื่อมความเป็นศิลปินของแม่และเชื่อมธุรกิจของพ่อออกสู่โลกภายนอก ผู้หญิงคนนี้ที่เข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงศิลปะที่แม่ผมพยายามจะถ่ายทอดออกมา และที่สำคัญเธอรู้จักโปรดักต์ทุกตัวของบริษัทเราเป็นอย่างดี
"เอาจริงผมไม่เคยหวังมาก่อนเลยนะว่าคุณจะคุยกับคุณวาเลนติโน่ได้ถูกคอขนาดนี้"
ผมเอ่ยขึ้นหลังจากยกขวดไวน์ขึ้นจิบหนึ่งอึกใหญ่ รู้สึกผ่อนคลายในบรรยากาศสบายๆกับผู้หญิงคนข้างๆ ชายหาดยามดึกดื่นอย่างนี้ค่อนข้างเงียบสงัด นอกจากเสียงคลื่นแล้ว ผมก็ได้ยินได้แค่เสียงลม
"สงสัยเพราะรุ่นใหญ่สูงวัยเหมือนกันหรือเปล่าครับ เลยคุยกันรู้เรื่อง คนรุ่นนี้เค้าคงมีเรื่องในอดีตคุยกันเยอะอะเนอะ" โธ่เว้ย ทำไมอดปากเสียไม่ได้อีกแล้ว
"คุณเซน! อีกแล้วนะคะ" เสียงกรึ่มนั้นท้วงติงขึ้นมาทันที
ผมหันไปมองด้านข้างของใบหน้าที่กำลังกรึ่มน้อยๆนั้น ก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อยๆออกมา
"ขอโทษครับ" คราวนี้ผมยอมขอโทษเธอแต่โดยดี
ไม่รู้สิ คราวนี้ไม่ใช่เพราะผมอยากล้อเธอเรื่องวัย แต่เป็นเพราะผมคิดอย่างนั้นจริงๆ ก็ดูเขาสองคนคุยกันรู้เรื่องสนุกสนานกันดี เหมือนคุณลินจะชอบคุยกับเขา… มากกว่าชอบคุยกับผม
"คุณเซน…" เธอทำเสียงอ่อน
"อันที่จริงน่ะชั้นก็ไม่อยากจะถือสาหรอกค่ะ แต่ถ้าคุณล้อชั้นบ่อยๆบางทีมันก็รำคาญ คือถึงแม้จะเป็นเรื่องเล็กๆน้อยๆ แต่ถ้ามันทำให้คนฟังรู้สึกไม่ดีขึ้นมาเพียงน้อยนิด เราก็ไม่ควรทำหรือเปล่า" เธอค่อยๆพูด
"คือผมแค่คิดว่าคุณกับคุณสปาเกตตีเข้ากันได้ดี แล้วเค้าก็ดูสนใจคุณมาก" ผมจับน้ำเสียงน้อยใจของตัวเองได้ เลยเสมองไปที่แสงไฟของเรือหาปลาไกลลิบๆนั่น
"อุ้ย จริงหรือคะ คุณเซนคิดว่าคุณวาเลนติโน่เธอสนใจชั้นจริงๆหรือคะ" จู่ๆน้ำเสียงทอดอ่อนนั่นก็เปลี่ยนไปเป็นทางตื่นเต้น และโดยไม่ต้องหันไปมอง ผมก็เดาได้ด้วยว่าเธอคงกำลังทำตาโตจ้องมองผมอยู่
"ผมว่าผมมองออกนะ คุณน่าจะดีใจที่มีนักธุรกิจใหญ่ผู้ร่ำรวยแล้วก็หน้าตาท่าทางดีมาสนใจ"
เฮ้ย แล้วทำไมผมบังคับน้ำเสียงสั่นๆของตัวเองไม่ได้วะ เหมือนมีอาการน้อยเนื้อต่ำใจไงชอบกล นี่ผมควรจะดีใจกับคุณป้าเค้าป่าววะที่มีผู้ชายมาสนใจ
"จริงค่ะจริง ผู้ชายอะไรทั้งเท่ ทั้งมีเสน่ห์ ทั้งรวย ทั้งฉลาด เพอร์เฟคไปหมด" น้ำเสียงนั่นดูชวนฝันสุดๆ อะไรวะเนี่ย ดีใจขนาดนั้นเชียวเรอะ นี่คุณป้าไม่ได้สังเกตท่าทางน้อยใจของผมเลยรึ
"แต่เค้าอาจเป็นคนเจ้าชู้ป่าวครับ" ผมเริ่มหมั่นไส้ผู้ชายแก่ๆเท่ๆคนนั้น
"แล้วก็อาจซาดิสม์ชอบตบตีผู้หญิง ชอบแกล้งเด็กและรังแกสัตว์ หรือไม่ก็รวยแต่ขี้เหนียว ที่บ้านไม่ยอมติดแอร์เพราะกลัวเปลืองไฟ" ผมเริ่มโวยวายไปกันใหญ่
"คุณเซนพูดอะไรอย่างนั้นคะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงคนข้างๆเหมือนจะปราม แต่ผมก็ได้ยินเสียงหัวเราะมาพร้อมกัน
"แล้วอีกอย่าง คุณวาเลนติโน่เค้าอาจจะกินแต่สปาเกตตีคาโบนาร่ากับพิซซ่าทุกวัน มันน่าเบื่อมากนะครับคุณลิน ยิ่งพิซซ่าขอบชีสยิ่งเลี่ยน เผลอๆแกชอบพิซซ่าหน้าดับเบิ้ลชีส จะยิ่งเลี่ยนไปกันใหญ่"
"ไม่เอาค่ะ ไม่นินทาลูกค้านะคะ ฮ่า ฮ่า" คุณป้าห้ามผม แต่เธอก็ยังคงหัวเราะต่อไป
แล้วผมก็เริ่มรู้สึกตัว นี่ผมเป็นอะไรไป เอาลูกค้ามานินทาลับหลังเนี่ยนะ
"เพิ่งรู้นะคะเนี่ยว่าคุณเซนขี้อิจฉา"
"ปล้าาวววว ผมแค่อยากเตือนคุณไว้ อย่าไปไว้ใจผู้ชายที่เพิ่งเจอกัน" สายตาผมยังคงมองไปที่ทะเล ไม่กล้าสบตากับคนข้างๆ
แต่คนตาโตเขาก็ก้าวมาที่ข้างหน้าผม แล้วพูดยิ้มๆด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ
"ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงกัน"
เชี่ย คุณป้าอย่าทำเสียงแบบนี้ฮะ ผมใจคอไม่ดี
"คือที่ชั้นตั้งใจทำงานวันนี้ แล้วก็ดูตั้งอกตั้งใจคุยกับคุณวาเลนติโน่ ก็เพราะอยากไปเที่ยวบาหลีฟรี ก็แค่นั้นแหละค่ะ ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น"
"ห้ะ" คำตอบของคุณป้าทำเอาผมต้องเป็นฝ่ายจ้องหน้าเธอ
"ที่ทุ่มเทกับงานนี้ก็เพราะอยากไปเที่ยวบาหลีงั้น?" อะไรของเค้าเนี่ย
"แน่สิคะ ถ้าเราได้งานนี้ เค้าก็ต้องเชิญเราไปดูสถานที่ ไปคุยเรื่องสัญญางาน แล้วเราก็จะได้ไปเที่ยวบาหลีกัน แค่คิดก็ฟินแล้ว"
"นี่สารภาพกันตรงๆแบบนี้เลยหรือครับ คือความจริงแล้วมันต้องเป็นแบบ เพราะชั้นรักในงานของชั้น ชั้นอยากทำงานให้ดีที่สุดโดยไม่หวังผลตอบแทน อะไรแบบนี้ไม่ใช่หรือครับ"
"คุณเซน ชั้นอายุเท่านี้แล้ว ไม่มีแอ๊บแบ๊วแล้วค่ะ" เธอหัวเราะร่วน ไม่รู้เพราะเริ่มเมาไวน์ หรือขำในมุกจิกกัดอายุของตัวเอง นี่ห้ามผมแซวเธอเรื่องอายุ แต่ทีตัวเองแซวตัวเองได้งี้?
"แต่ที่คุณเซนว่ามาน่ะ ใช่ค่ะ เมื่อก่อนชั้นเป็นแบบนั้นจริงๆ" คราวนี้น้ำเสียงเธอดูปลงๆ
"คุณเซนรู้ไหมคะ ตอนที่ชั้นเข้าทำงานบริษัทนี้ใหม่ๆ แพสชั่นในการทำงานของชั้นคืออะไร" สีหน้าเธอดูอ่อนโยนมากยามถามคำถามนี้กับผม
"พ่อผมให้เงินเดือนคุณเยอะมั้ง และพ่อเราก็เป็นเพื่อนสนิทกัน" ผมพยายามเดา
เธอหัวเราะตาเป็นประกาย
"นั่นก็ใช่ส่วนหนึ่งค่ะ แต่จริงๆแล้วแพสชั่นของชั้นในตอนนั้นคือคุณแม่ของคุณ" เธอจ้องตาผม
"แม่ผม?"
"ใช่ค่ะ เพราะชั้นหลงใหลผลงานของท่านมาก่อน ชั้นถึงได้เข้ามาสมัครงานที่บริษัทของคุณ ชั้นจำลวดลายทุกแบบที่ท่านสร้างสรรค์ได้ ชั้นฝันที่จะได้เรียนรู้จากท่านบ้าง แต่น่าเสียดายที่ท่านไม่อยู่แล้วตอนที่ชั้นกลับมาจากอิตาลีและมาสมัครเข้าทำงานที่นี่"
ผมรู้จากพ่อมาก่อนว่าคุณลินเธอมาสานต่อฝันของแม่ผม แต่ผมไม่เคยนึกว่าเธอจะถึงขั้นหลงใหลงานของแม่ผม
มิน่า… พ่อถึงเอ็นดูคุณลินเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพียงเพราะคุณลินเป็นลูกสาวของเพื่อน…
ผมจ้องมองดวงตากลมโตคู่นั้นด้วยความรู้สึกสะท้อนใจลึกๆในอก แล้วนี่ผมกำลังจะทำลายความฝันของแม่…
แต่มันก็คือความฝันของแม่ มันไม่ใช่ความฝันของผม
ลายดอกไม้เชยๆนั่นก็เป็นสไตล์ของแม่ ไม่ใช่สไตล์ของผม
"ตอนนั้นชั้นคิดแค่ว่าชั้นอยากสานต่อความฝันของคนที่ชั้นศรัทธา และชั้นก็ได้ทำมันอย่างเต็มที่ไปแล้ว คุณแม่ของคุณคือแรงบันดาลใจของชั้น แต่ตอนนี้ชั้นไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าจะทำงานไปเพื่ออะไร  ชั้นอาจจะทำงานมานาน จนความตื่นเต้นที่จะได้ทำอะไรใหม่ๆมันหมดไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้" เธอถอนหายใจ
ผมนิ่งฟังเงียบๆ ยังไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคุณลินเธอนัก ส่วนหนึ่งก็เข้าใจว่าอาจเป็นอารมณ์วัยกลางคนของมนุษย์ป้าที่มักจะหวั่นไหวไปมา หรือไม่ก็อารมณ์ติสท์ส่วนตัวของเธอที่ต้องการแรงบันดาลใจอันยิ่งใหญ่ในการทำงาน
แต่ผมเองก็ยังจินตนาการไม่ออกว่าคนเราจะหมดไฟในการทำงานได้อย่างไรกัน เราไม่ได้ทำงานเพื่อใคร เราทำเพื่อตัวเราเอง ตั้งแต่เรียนจบบริหารธุรกิจมา ผมก็กระตือรือร้นกับการทำงานมาโดยตลอด ผมรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองยังไม่ดีพอ ผมอยากจะเอาชนะตัวเอง อยากจะทำให้ดียิ่งขึ้นไปกว่านี้
ก่อนจะเข้ามาเริ่มต้นงานที่บริษัท ผมนั่งดูจากแฟ้มรวบรวมการออกแบบตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำไมผมจะสังเกตไม่ได้ว่าโปรดักต์ของเราไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นเหมือนก่อนแล้ว ในตอนแรกผมอยากจะเขี่ยคุณลินไปให้พ้นทางเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะสิ่งที่เธอทำอยู่มันคือสิ่งที่แม่ของผมรักและสร้างเอาไว้ และเพื่อบรรยากาศอันรื่นรมย์ของออฟฟิศยามที่มีคุณลินอยู่ด้วย ผมจึงอยากให้โอกาสเธออีกสักหน่อย ผมคงคิดไปเองว่าการเข้ามาของทีมออกแบบของมินตราน่าจะช่วยให้เธอรู้สึกตื่นเต้นมีพลังขึ้นเพราะมีคู่แข่ง แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ผล ดูคุณลินจะไม่แคร์กับการมีอยู่ของมินตรา เหมือนเธอจะยอมรับกลายๆว่าอะไรจะเกิดขึ้น แล้วเธอก็ปล่อยมันไปง่ายๆ
แต่พอมาวันนี้ จากที่เห็นเธอดูกระตือรือร้นพูดคุยกับคุณวาเลนติโน่ ผมเองก็ชักไม่แน่ใจอีกแล้วว่าคุณลินเธอเป็นคนยังไงกันแน่ ผมเริ่มงงงวยกับความเป็นเธอ
เอ หรือว่าบางทีแรงจูงใจที่ยิ่งใหญ่ในการทำงานของคนบางคนมันอาจจะแค่มาจากความชอบอะไรส่วนตัวเล็กๆน้อยๆ เช่นการอยากไปเที่ยวบาหลีของคุณตาโตคนนี้เป็นต้น
อือม์… แต่ก็นะ… ช่างเรื่องงานมันก่อนเถอะ…
บรรยากาศลมพลิ้วๆริมชายหาดตอนนี้มันน่ารื่นรมย์เกินกว่าที่จะมาคุยกันเรื่องงาน เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"อ้อ ขอบคุณนะครับที่แนะนำให้ผมชวนครอบครัวมา ผมว่าพวกเค้ารู้สึกดีกันนะ เดาเอา เพราะตอนนั่งรถมาเห็นพ่อคุยไม่หยุดเลย รายนั้นปกติเค้าเงียบจะตายไป"
ผมไม่ได้บอกพ่อว่าไอเดียโปรโมชั่นพาครอบครัวเที่ยวหัวหินในครั้งนี้มาจากคุณลิน ปล่อยให้พ่อเขาภูมิใจไปเองว่าเป็นความคิดผม ก็นานๆทีพ่อจะภูมิใจในตัวผมอะนะ
นี่ผมก็ยังแปลกใจตัวเอง ปกติผมเป็นคนหัวดื้อ เอาแต่ใจตัวเองตามประสาลูกคนเดียว ก็เหมือนไอ้ลูกชายผมนั่นล่ะ ไม่ชอบให้ใครมาแนะนำสั่งสอนอะไร แต่กับคุณป้า ผมทำตามคำบอกของเธอมาหลายทีแล้ว ผมคิดไปเองว่าอาจเป็นเพราะผมเห็นเธอเป็นเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ และตามประสาเจ้านายที่ดีก็ควรรับฟังความคิดเห็นของลูกน้องซึ่งสูงวัยกว่า
และอีกอย่าง คำแนะนำของเธอแต่ละอย่างที่เกี่ยวกับครอบครัวผม มันทำให้ผมมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับพ่อและเจ้าเรน …มั้ง
"ตอนนี้คุณเซนได้เลื่อนขั้นขึ้นเป็นลูกรักของคุณราเชนทร์แล้วสิคะ"
"ผมต้องขอบคุณคุณลินจริงๆครับ" ผมยิ้มอ่อนๆ แก้เขินด้วยการเอาเท้าเตะน้ำทะเลเล่นไปมา
"ยินดีมากเลยค่ะ ชั้นนึกอยู่แล้วล่ะค่ะว่าคุณราเชนทร์ต้องแฮปปี้ แหมลูกชายสุดที่รักพามาเที่ยวทั้งที" เธอยิ้มหวานๆ
ผมมองใบหน้าแดงเรื่อๆนั้นอย่างแปลกใจ วัยนี้เค้ายังมีเลือดฝาดกันอยู่อีกรึ น่าจะเป็นฤทธิ์ไวน์แดงขวดนี้มากกว่า เหลือบตามองขวดไวน์ในมือซ้ายของคุณป้า พร่องไปกว่าครึ่งขวดแล้ว เธอดื่มเร็วกว่าผมอีกแฮะ
"เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหมคะ" เธอทำท่าเหมือนนึกอะไรออก
"ก็เดี๋ยวบวกกับว่าถ้าเราได้งานที่บาหลีจริงๆ สิ้นปีนี้ผมจะโบนัสให้คุณอย่างงามเลย" ผมคิดงั้นจริงๆ เห็นผลงานของคุณป้าวันนี้แล้ว ผมก็รู้สึกว่าเราคงจะได้งานที่บาหลีงานนี้แน่ๆ
"อันนั้นมันของแน่อยู่แล้วค่ะ โบนัสต้องมาอยู่แล้ว แต่ฉันก็อยากได้ความช่วยเหลือของคุณเซนแทนคำขอบคุณด้วย"
"ความช่วยเหลือ?" คุณป้าเค้ามีอะไรจะให้ผมช่วยรึ ช่วยหายาแก้ปวดเข่างี้ หรือจะให้แนะนำหมอกระดูกของพ่อ
แต่แล้วคำตอบของเธอก็ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก
"คุณเซนช่วยเป็นแฟนให้ชั้นหน่อยได้ไหมคะ"
ห้ะ เป็นแฟน? คุณป้า! คุณต้องการอะไรจากผมฮะ
มันต้องเป็นฤทธิ์ของไวน์ที่พร่องไปครึ่งขวดนั่นแล้วแน่ๆ คุณป้าจะมาไม้ไหนเนี่ย
"เอ้อ…"
"แหม อย่าเพิ่งคิดไปไกล เป็นแฟนปลอมๆค่าคุณเซน" ตาโตนั่นมีแววตำหนิเมื่อเห็นท่าท่าเลิ่กลั่กของผม
ก็เอ้อ ป้าฮะ จะแฟนจริงแฟนปลอมมันก็น่าตกใจทั้งนั้นล่ะนะฮะ
"แฟนปลอมๆ? เหมือนในนิยายรักหวานแหวว หรือในละครหลังข่าวสองทุ่มน่ะหรือครับ"
หรือคุณป้าแกอาจนึกอยากจะเล่นอะไรสนุกๆ วัยนี้อาจมีความคิดแผลงๆเพื่อเพิ่มความกระชุ่มกระชวยให้กับชีวิต
"คล้ายๆงั้นล่ะค่ะ แต่แค่คืนเดียวนะคะ ไม่ถึงกับต้องจดทะเบียนแต่งงาน หรือย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน"
อุ๊ย แค่คืนเดียวด้วย ฟังแล้วสยิวนะฮะเนี่ย
และก่อนที่ความรู้สึกสยิวจะเกาะกินในใจไปกันใหญ่ ผมจึงต้องรีบต่อพล็อตเรื่องให้ตามที่เคยเห็นในละครตอนเด็ก
"อ่อ ที่ผมต้องทำอย่างนี้เพราะผมต้องการเงินไปรักษาแม่ที่ป่วยหนัก และพ่อผมก็ติดหนี้ที่บ้านของคุณอยู่ ผมจึงต้องยอมเป็นแฟนของคุณใช่ไหมครับ"
"ค่ะ และตอนแรกๆเราสองคนก็ต้องทำเป็นเกลียดกัน เพราะต่างคนต่างมีคนรักอยู่แล้ว ต้องมีทิฐิเข้าหากัน และไม่หันหน้าเข้าคุยกันดีๆ"
"แล้วเราต้องเดินสะดุดล้มหน้าชนกันบ่อยๆ แต่ก็ยังพ่อแง่แม่งอนใส่กัน แต่ในที่สุดเราสองคนก็รักกันเพราะความใกล้ชิด แล้วเราต่างก็ทิ้งแฟนของเราหน้าตาเฉย ทั้งๆที่แฟนของเราไม่ได้ทำอะไรผิด" ผมสรุปตอนจบ
"หรือถ้าจะให้ดราม่าเข้าไปอีก เราต้องได้กันก่อนที่จะสารภาพรักกัน แล้วชั้นต้องตั้งท้อง แล้วก็ต้องหนีไปเพราะความน้อยใจในอะไรก็ไม่รู้"
หา มีได้กันด้วย ผมดุนะฮะ ป้าไหวเหรอ
เชี่ย นี่ตรูเผลอคิดไรอยู่วะเนี่ย
"โอเค แล้วอยู่ๆผมก็ต้องสำนึกผิด แล้วต้องตามไปงอนง้อยอมทำทุกอย่างเพื่อลูกในท้องของเรา แล้วในที่สุดคุณก็ยอมใจอ่อน แล้วเราก็กลับมาครองรักกันโดยมีพยานแห่งรักเป็นเจ้าตัวน้อยน่ารัก" ผมรีบกลับมาต่อจนจบบริบูรณ์
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" เสียงคุณลินเธอหัวเราะดังก้องไปทั่วชายหาด
"โอ๊ย คุณเซน นี่ชั้นนึกไม่ถึงเลยว่าคุณจะมาสายมโนได้ขนาดนี้ นี่ไปเขียนนิยายรักออนไลน์ขายได้เลยนะเราเนี่ย"
"ผมเคยดูละครทีวีตอนเด็กๆ คุณมะพร้าวพ่อบ้านผมเค้าชอบดู" ผมภูมิใจมากที่มีความจำดี
"แหม ทีอยู่ออฟฟิศทำเป็นมาดเข้ม แท้จริงแล้วก็เซียนละครช่องเจ็ดนี่เอง นี่ถ้าน้องเยลรู้เรื่องคงกรี๊ดกร๊าดอีก รายนั้นเค้าชอบอ่านนิยายกับชอบดูละครมากค่ะ"
"เอ หรือว่าผมจะเอาดีทางด้านนี้ดี" ผมเริ่มสนใจวิชาชีพใหม่ ยุคสมัยนี้ใครๆก็มีอาชีพเสริมกันทั้งนั้น
"เดี๋ยวค่ะอย่าเพิ่งฝันไปไกล กลับมาเรื่องของชั้นกันต่อก่อน คุณยังไม่รู้เลยว่าทำไมชั้นต้องร้องขอคุณเรื่องนี้" คุณป้าเขายับยั้งความฝันของผมไว้
"อ่อ ครับ ลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงไปเลย นึกว่าคุณแต่งเรื่องเล่นสนุกๆ งั้นได้ครับ ว่าไปครับ"
"คือวันเสาร์หน้าชั้นจะมีงานเลี้ยงรุ่นสมัยมัธยม เค้าให้พาแฟนหรือครอบครัวไปได้ แล้วปีนี้แฟนเก่าของชั้นเค้าก็จะไปด้วย ชั้นก็เลยอยากแสดงให้เค้าเห็นว่าชั้นยังฮอต ยังมีหนุ่มรูปหล่อมาให้ความสนใจ"
"นี่ผมหล่อขนาดนั้นเชียว" ผมแอบดีใจนะเนี่ยที่คุณป้าเขาบอกว่าผมหล่อ
"หล่อสิคะ คุณเซนน่ะหล่อของจริงเลยค่ะ เท่ด้วย ยิ่งปล่อยผมปรกหน้าอย่างนี้ยิ่งเท่ เท่ที่สุด หล่อที่สุด" เธอจ้องหน้าผมด้วยสายตาซื่อๆ
โอ้ย อย่าพูดอะไรยังงี้สิฮะป้า ชุดเว้าหลังของป้าวันนี้ผมยิ่งทำเอาใจผมไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
แล้วเอ่อ ที่วันนี้ผมปล่อยผมปรกหน้า ไม่ใส่เจลมา ก็เพราะรู้ว่า… เอ่อ คุณลินเค้าชอบ
"โอเคครับ สงสัยท่าจะยาว เราไปหาที่นั่งกันดีกว่าไหมครับ"
ผมชวนเธอเดินกลับไปยังพื้นทรายส่วนที่แห้งๆ แล้วก็นั่งแปะลงบนพื้นทรายนั่นหน้าตาเฉย คุณลินเขาก็นั่งลงข้างๆด้วยอย่างไม่กลัวชุดสวยจะเปื้อน คือเธอน่าจะมึนหนักด้วยแหละ เลยไม่ได้ทันได้ระวังอะไร และด้วยความที่กระโปรงสั้นเธอจึงต้องนั่งพับเพียบป้ายข้างเอนมาทางผม ช่วงต้นขาเรียวนวลที่โผล่พ้นกระโปรงสั้นออกมานั่นทำเอาผมแอบกลืนน้ำลาย
ไอ้คุณเซนครับ จงละสายตาไปจากขาอ่อนนั่นเสียครับ
"แล้วทำไมต้องเป็นผม" ต้องพยายามกลับไปโฟกัสที่ประเด็นแฟนปลอมๆ
"คุณเซนนี่ล่ะค่ะเหมาะสมสุดแล้ว เพราะคุณหน้าใหม่มากในวงสังคม เพื่อนสมัยมอปลายของชั้นเค้าไม่มีใครรู้จักคุณ หรือเอ่อ คุณไม่ได้อยู่ในวงสังคมไหนของกรุงเทพเลย" เธอทำหน้าทำตาแบบว่าผมเป็นคนโนเนมเอามากๆ
"แล้วก็ที่สำคัญ ชั้นไว้ใจคุณค่ะ คุณเซนคงไม่มีวันจะคิดอะไรกับชั้น เพราะชั้นอายุมากกว่าคุณตั้งเยอะ แถมคุณยังเป็นเจ้านายชั้นด้วย ใช่ไหมคะ" ตากลมโตนั้นจ้องมองมาที่ผมอย่างจับผิด
ผมสะดุ้งเฮือก เอ้อ… เรื่องนั้น…
"แล้วคุณคิดว่าแผนนี้มันจะสำเร็จหรือครับ เผลอๆแฟนเก่าคุณเค้าอาจเลิกสนใจคุณไปเลย" ผมรีบเปลี่ยนเรื่อง
"ก็ต้องลองดูล่ะค่ะ วิสกี้เพื่อนรักสุดฮอตของชั้นน่ะค่ะ คนหล่อๆที่คุณเซนเคยเจอที่ผับ เค้าบอกว่าวิธีนี้เป็นวิธีที่ได้ผลดีที่สุดแล้ว พวกผู้ชายเค้าชอบการแข่งขัน เค้าจะเห็นเรามีค่าเมื่อมีผู้ชายคนอื่นหลายๆคนมาชอบเรา"
ฮ่า ฮ่า นี่วัยรุ่นยุค90เค้าคิดอย่างนี้กันจริงๆรึ ผมหัวเราะในใจ เอียงคอมองคุณลิน นี่กำลังแกล้งเล่นบทใสซื่อ หรือเพราะคิดมุกจีบหนุ่มอย่างอื่นไม่ออกแล้ว เอ ทำไมพวกผู้หญิงเค้ายอมทำอะไรไร้สาระกันแบบนี้เพื่อความรัก
หรือเพราะคุณลินรักเค้ามากจนยอมจำนนทำทุกวิธีเพื่อให้ได้ผู้ชายกลับคืนมา
"ชั้นคิดว่าชั้นยังชอบเค้าอยู่นะคะ"
แม้จะเคยนึกๆมาก่อนแล้วว่าคนในวัยนี้เขาต้องมีคนในใจกันอยู่แล้ว อีกอย่างคุณลินเองก็ไม่ใช่คนขี้เหร่อะไร เอ่อ ออกจะยังดูสวยเก๋ด้วยซ้ำในวัยขนาดนี้ อยู่ดีๆผมก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ
"คุณลินอยากจะคืนดีกับเค้าจริงๆหรือครับ"
"คือเมื่อก่อนเราเคยรักกันมาก แล้วก็จากกันไปทั้งๆที่ยังรักกัน ตอนนี้ชั้นกับเค้าก็กลับมาโสดด้วยกันแล้วทั้งคู่ ชั้นเลยอยากให้โอกาสตัวเองอีกสักครั้ง"
และคำสารภาพแบบเปิดเผยของเธอก็ทำเอาผมใจหายวูบ นี่ผมเป็นอะไรไปวะเนี่ย ผมเดาเอาว่าสีหน้าผมคงเจื่อนไปอย่างสังเกตเห็นได้
"และครั้งนี้ชั้นก็อยากวางแผนอย่างแนบเนียนหน่อย อยากออกแบบความรักของตัวเอง ไม่อยากปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาแล้ว" เธอยังคงพูดต่อโดยไม่ทันได้สังเกตความผิดปกติของสีหน้าผม
"อ้าว แล้วจะให้ผมเป็นตัวรองเนี่ยนะ โน้ววววว" ผมพยายามโวยวายกลบเกลื่อนไปเรื่อย
"ใช่สิคะ คุณได้บทเป็นตัวสำรอง แล้วชั้นต้องทำเป็นบอกว่า คุณมาตามตื้อเอง ชั้นไม่ได้ชอบคุณซักกะหน่อย แบบชั้นต้องทำเชิ่ดๆสวยเลือกได้น่ะค่ะ"
อ่านะ ผมล่ะชอบความตรงไปตรงมาของคุณป้าเค้าจริงๆ
"เฮ้ย บ้าเหรอ เสียลุคส์ผมหมด ไม่เอาอะ ผมชอบเป็นพระเอกมากกว่า"
"แหม ชั้นไม่ป่าวประกาศไปทั่วหรอกค่ะว่าคุณตามตื๊อ ชั้นจะบอกกับก้องเค้าแค่คนเดียว"
อ่อ แฟนเก่าเค้าชื่อลุงก้อง
"น่า นะคะ แค่คืนเดียว" แล้วเสียงอ้อนๆก็มา
โอย ป้าฮะ อย่าทำเสียงแบบน้านนนน ผมหายใจไม่ทั่วท้องแล้วฮะ
"งั้นก่อนจะรับงานผมขอดูรูปคู่กรณีหน่อยได้ไหมครับ จะได้ประเมินสถานการณ์ถูก"
เอาไงเอากันวะ ผมเริ่มนึกสนุกไปกับจินตนาการที่กว้างไกลของคุณป้า อยู่กับคุณป้าทีไรเหมือนผมจะปกปิดนิสัยเด็กน้อยที่ซุกซ่อนอยู่ในตัวผมเอาไว้ไม่อยู่ หาอะไรไร้สาระทำแก้เครียดเรื่องงานบ้างก็ดี ฤทธิ์แอลกอฮอล์มันทำให้เราใจง่าย ตอนนี้ไวน์ของผมหมดขวดไปแล้ว
"ได้สิคะ ได้เลย ชั้นแอบดูหน้าเฟซของก้องเค้าอยู่บ่อยๆ" คุณลินเธอล้วงมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็กนั่น ขยับเข้ามานั่งชิดผม เปิดหน้าเฟซบุ๊คแล้วไล่ไทมไลน์โชว์รูปของลุงก้องให้ผมดู
ลมเย็นๆพัดพลิ้วมาอีกแล้ว คุณลินเขาใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรเนี่ย ทำไมกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกมะลิมันยังติดคงทนจังเลย
อา ใจไม่อยู่กับร่องกับรอยเลยผม
"นี่ค่ะต้องรูปนี้ ก้องเค้าเท่สุดๆไปเลย"
"อ่อ เขาเป็นคนงานอยู่สวนองุ่น ก็โอเคนะครับ ดูชีวิตเรียบง่ายดี"
"แหม คุณเซน ดูพูด ก้องน่ะเค้าเป็นเจ้าของไร่ไวน์อยู่ภูเรือ จังหวัดเลยค่ะ"
มิน่าล่ะ คุณป้าเธอถึงได้สนใจเจ้าหมอนี่นัก กะมีไวน์กินฟรีตลอดชีพอะดิ ผมเหลือบตามองขวดไวน์อันว่างเปล่าของคุณป้าที่กลิ้งอยู่บนพื้นทรายข้างๆ
"แล้วดูรูปตอนเค้าเด็ดพวงองุ่นนะคะ อย่างเซ็กซี่เลยอะค่ะ"
ผมแอบมองเสี้ยวหน้าเก๋ของคนข้างๆ ดูท่าทางเค้าจะรักฝังใจกับผู้ชายคนนี้ ลุงนี่มันมีอะไรดีนักวะ หน้าตาก็บ้านๆงั้นๆ ก็แค่ตัวโตๆมีกล้ามใหญ่ๆ ก็แค่เป็นเจ้าของไร่ไวน์ ก็แค่…
เดี๋ยวนะ… ทำไมในใจผมถึงรู้สึกร้อนรนชอบกล นี่ผมกำลังอิจฉาไอ้คุณลุงก้องนี่เหรอวะ เฮ้ย ไม่เอาน่า
"นะคะคุณเซน นะ ช่วยชั้นหน่อยนะคะ"
ใบหน้าหวานเก๋ที่ตอนนี้กำลังห่างจากผมแค่คืบทำเอาผมใจเต้นตึกตัก ดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองมาที่ผมนั้นฉ่ำเยิ้มด้วยฤทธิ์ของไวน์แดง สายตานั้นมีความออดอ้อนชอบกล เสี้ยวจังหวะหนึ่งที่ผมอดรู้สึกวาบหวามขึ้นมาในใจอย่างช่วยไม่ได้ อยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสความเนียนของโหนกแก้มสีแดงเรื่อที่กำลังยื่นเข้ามาใกล้ อยากจะใช้ปากของผมบรรจงแตะไปที่ริมฝีปากสีแดงเข้มของเธอ แต่ผมก็ยั้งมือยั้งปากไว้ทัน
"ได้ครับ ผมจะไปเป็นแฟนปลอมๆให้คุณลินเอง"
ไม่รู้เป็นเพราะลมทะเลที่พัดมาแผ่วๆยามค่ำคืน เพราะหาดทรายเนียนนุ่มที่เรากำลังนั่งกันอยู่ เพราะแสงไฟจากเรือหาปลาที่ระยิบระยับนั่น ที่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นในใจ
ผมอยากจะไปแสดงตัวตนให้คุณลุงก้องเขาเห็น ไม่ใช่ว่าเพื่อให้เขาหึงแล้วกลับมาเป็นแฟนกับคุณลินหรอกนะ แต่เพื่อให้คุณคนงานสวนองุ่นนั่นเขามั่นใจต่างหาก
...ว่าคุณลินมีแฟนแล้วจริงๆ
หึ หึ…


## ความหลัง

ชั้นรักหัวหินตรงที่ชายหาดมันอยู่ทางทิศตะวันออกนี่ล่ะ การได้ฝึกโยคะบนหาดทรายเนียนนุ่มพร้อมกับชมพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าอย่างนี้คงเป็นความฝันของผู้รักโยคะหลายๆคน และโดยเฉพาะการฝึกโยคะกับหลานสาวคนสวย ความสดใสของวัยรุ่น ความช่างพูดช่างคุยของลิสาทำให้ชั้นอารมณ์แจ่มใสจิตใจสดชื่นแต่เช้า
ลิสาเป็นเด็กช่างสังเกตก็เลยมีเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเล่าให้พวกเราฟังอยู่บ่อยๆ ชั้นและยัยลินไม่ได้มีเวลามาคอยนั่งตามติดชีวิตหลาน สิ่งที่เราทำได้ก็คือรอให้หลานมาเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังด้วยตัวเอง ชั้นแทบไม่เคยจะบังคับอะไรยัยลิสา ชั้นคิดว่าเราควรจะแฟร์กับเด็กๆ ถ้าเราไม่อยากให้เขาทำอะไร เราก็ต้องไม่ทำสิ่งนั้น หรือถ้าหากเราอยากให้เขาทำอะไร เราก็ควรจะทำด้วย
อย่างเช่นการฝึกโยคะนี้อย่างไร ยัยลิสาเขาเห็นชั้นฝึกทุกวัน เขาก็มาร่วมด้วยเองโดยที่ชั้นไม่ต้องบังคับ
"คุณยายดูลิสาทำท่าท่านักรบนะคะ เป็นไงคะ นี่ขนาดพื้นทรายไม่แข็งนะคะ ลิสายังปักหลักได้สบายเลยค่ะคุณยาย" หลานสาวเธออวด หลังจากทรงตัวบนพื้นทรายได้อย่างแข็งแรง
มันน่าภูมิใจใช่ไหมล่ะ ที่เด็กผู้หญิงวัยรุ่นคนนี้ตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อมาเล่นโยคะเป็นเพื่อนยาย ส่วนลลินลูกสาวตัวดีของชั้นน่ะหรือ ก็ตามเคย ยังไม่ตื่นหรอก รายนั้นเค้าตื่นสาย และเมื่อคืนกว่าจะกลับมาจากงานเลี้ยงก็ดึกเชียว ชั้นงัวเงียลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำพอดีตอนลูกไขกุญแจห้องพักเข้ามา เหลือบตาดูเวลาจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก็เห็นเที่ยงคืนแล้ว และท่ามกลางไฟสลัวของบริเวณทางเข้าห้องพักนั้น ชั้นสังเกตลูกดูท่าทางหน้าตามีความสุขแปลกๆ ซึ่งนอกเหนือไปจากอาการกรึ่มเพราะแอลกอฮอล์ อันเรื่องความกรึ่มนี้น่ะมันมีมาคู่ยัยลินแน่นอนอยู่แล้ว ไม่มีงานไหนที่ยัยลินไม่ดื่ม
"ลิสาดูยายนะ ยายจะทำท่าต้นไม้ แล้วยายก็จะทำที่ตรงนี้ เพราะพื้นทรายมันนุ่มกว่าตรงที่ลิสาอีกนะ ลิสาก็จะเห็นว่ายายทรงตัวได้ดีมากเหมือนกัน"
ชั้นเริ่มนึกสนุกในการทำท่าโยคะท่าต่างๆกับหลาน
"อูย คุณยายคะ ตรงนั้นทรายมันนุ่มเกินไปหรือเปล่าคะ เดี๋ยวคุณยายจะล้มเอานะคะ ลิสาว่าคุณยายเปลี่ยนที่ดีกว่าไหมคะ"
"เอาน่า คอยดูยายก็แล้วกัน แล้วยายก็จะยืนด้วยขาซ้ายด้วยนะ การยืนด้วยขาข้างที่ไม่ถนัดนี่นับว่าเป็นโยคะที่สูงไปอีกขั้นนึงเลยนะลูก"
ชั้นต้องแสดงให้หลานสาวเห็นว่าถึงจะแก่แต่ชั้นก็ยังแข็งแรง หลานจะได้สบายใจว่าเขาไม่ต้องคอยมาเป็นห่วง ชั้นไม่เคยคิดอยากให้ลูกหลานมาดูแล พวกเขาควรมีชีวิตของตัวเอง เราทำให้เขาต้องเกิดมาผจญกับโลกใบนี้ทั้งๆที่เขาไม่ได้เลือกมาเกิด แล้วพวกเขาก็ทำให้เรามีความสุข แค่นี้เราก็เป็นหนี้ลูกหลานมากพอแล้ว
ลมทะเลที่สดชื่นยามเช้าผ่านเข้าปะทะหน้า ชั้นเริ่มต้นด้วยการยืนตัวตรง หน้ามองไปยังพระอาทิตย์ที่กำลังค่อยๆโผล่พ้นขอบฟ้า ชั้นยกส้นเท้าขวาขึ้นอย่างเนิบๆมาวางชิดที่ต้นขาซ้ายด้านใน แล้วเปิดเข่าออกด้านข้าง เริ่มทำสมาธิโดยการพนมมือระหว่างอก หายใจเข้าอย่างช้าๆให้ลึกที่สุด พยายามทรงตัวโดยการค่อยๆยกมือที่พนมไว้ขึ้นเหนือหัวให้แขนเหยียดตรง และผลักแขนไปหลังใบหู แล้วก็เริ่มผ่อนลมหายใจออกให้ช้าที่สุด
อา ชั้นทรงตัวได้ดีทีเดียว…
"ลิสาเห็นไหมลูก ยายทำได้ดีใช่ไหม ยายเก่งไหม" ชั้นหันหน้าไปอวดหลานสาว ลิสากำลังยืนมองดูชั้นอยู่ไม่ไกลนักห่างออกไปสักสี่ห้าเมตร
"คุณยายระวังค่ะ เรือมันแล่นผ่าน คลื่นลูกใหญ่เลยค่ะ" หลานตะโกนตอบกลับมา พร้อมสาวเท้าก้าวเข้ามาหา
"เอ๊ะ จริงหรือลูก ทำไมเมื่อกี้ยายไม่เห็น" ชั้นหันหน้าออกไปทางทะเลอีกที ก็เห็นเรือหางยาวเพิ่งจะแล่นผ่านหน้าไป
"ว้าย!"
แล้วชั้นก็ต้องร้องเสียงหลง รู้สึกได้ถึงความแรงของกระแสน้ำที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขาข้างซ้ายที่รองรับน้ำหนักอยู่ขาเดียวเริ่มอ่อนแรงทรงตัวไม่อยู่เนื่องจากการทรุดของพื้นทรายตรงที่ยืนอยู่
"คุณยาย!"
สิ้นเสียงหลานสาวที่ร้องด้วยความตกใจ ชั้นก็ล้มก้นจ้ำเบ้าไปที่พื้นทรายชุ่มน้ำนั่น และเพราะพื้นที่อ่อนยวบนั้นทำให้ชั้นนั่งไม่อยู่เสียล้มหลักตะแคงข้างไปกับพื้นอีกที เนื้อตัวเปียกปอนเลอะทรายเต็มไปหมด
"คุณยายเป็นยังไงบ้างคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" ลิสารีบทรุดลงประคองชั้นให้ค่อยๆเอนตัวขึ้นมานั่ง
"ไม่เป็นไรลูก ยายเจ็บแค่นิดหน่อย" ตอบหลานสาวไปก็ปัดทรายตามเนื้อตามตัวไป
"คุณยายลุกไหวไหมคะ เดี๋ยวลิสาพยุงคุณยายไปนั่งพัก"
ในใจชั้นคิดว่าไม่เป็นอะไร แต่ความเจ็บแปลบๆที่เกิดขึ้นมานั้นทำให้ชั้นต้องบอกกับหลานสาวไปตรงๆ
"ยายลุกไม่ไหวหรอกลูก ยายเจ็บหัวเข่ากับเจ็บข้อเท้า"
"งั้นคุณยายรอแป๊บนะคะ ลิสาจะขึ้นไปเอาโทรศัพท์ แล้วจะปลุกน้าลินด้วย เดี๋ยวลิสาโทรถึงรถพยาบาลให้มารับเลย" ลิสาตัดสินใจด้วยความรวดเร็ว
"โอย ไม่เอา ไม่เอา ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอกจ้ะแม่คุณ เดี๋ยวยายนั่งพักตรงนี้สักพักก็น่าจะหาย" คนแก่อย่างชั้นถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ค่อยอยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับหมอกับโรงพยาบาลนักหรอก เดี๋ยวมันจะเป็นลางไม่ดี
"แต่คุณยายจะนั่งแช่น้ำอยู่อย่างนี้หรือคะ ไม่ได้นะคะ" ลิสาทำท่าตำหนิ
"เสื้อผ้าของคุณยายเปียกทั้งเนื้อทั้งตัวอย่างนี้ ถ้านั่งแช่น้ำนานๆแล้วอุณหภูมิของร่างกายเริ่มลดลง ลิสากลัวว่าจะไม่เป็นการดีต่อปอดนะคะ แล้วอีกอย่าง ลิสาก็ไม่แน่ใจว่าหัวเข่ากับข้อเท้าของคุณยายจะเป็นอะไรมากหรือเปล่า"
หลานคนนี้เขามีบุคลิกและความคิดเป็นผู้ใหญ่เกินตัว ชั้นคิดว่ามันมาจากการที่ร้านตัดเสื้อของเราอยู่ในบริเวณบ้าน ลิสาเขาเลยคุ้นเคยกับการไปมาของผู้ใหญ่ เหมือนว่าบางทีหลานคนนี้เค้าจะเป็นคนคอยดูแลพวกเรามากกว่าที่ชั้นกับยัยลินต้องคอยดูแลเค้า
"แหม ยายรู้ตัวดีน่า ว่าไม่เป็นอะไรมาก ขอยายนั่งพักนิดหน่อยก็พอลูก"
"คุณยายนี่ดื้อจริงๆเลยค่ะ โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวพักกันแป๊บนึงนะคะ"
แต่หลังจากที่เรานั่งกันเงียบๆผ่านไปห้านาที ลิสาเขาก็อดรนทนไม่ได้
"คุณยายเป็นไงบ้างคะ ลองขึ้นขี่หลังลิสาไหมคะ ลิสาไม่อยากให้คุณยายนั่งในน้ำนานเกินไป" ว่าแล้วหลานสาวก็ย่อตัวลงแล้วหันหลังมาให้
"เอ้า ไปก็ไป แหม ช่างตื๊อยายจริงๆ"
ชั้นเอื้อมมือไปเกาะแขนลิสาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง พยายามจะยกตัวขึ้นเพื่อเอามืออีกข้างไปเกาะไหล่อีกข้างของหลาน แต่ความพยายามของชั้นไม่เป็นผล ชั้นทรงตัวไม่อยู่ กลับเป็นการดึงตัวหลานสาวให้ล้มลงสู่พื้นทรายด้วยกันซะอย่างนั้น
"คุณยายโอเคมั้ยคะ ตรงนี้มันเป็นพื้นทรายคงจะลุกยากน่ะค่ะ" หลานรีบหันมาช่วยพยุงชั้นและช่วยปัดทรายตามเนื้อตามตัวชั้นอีกรอบ
"ยายคงยังลุกไม่ไหวน่ะลูก" ชั้นคงจะแก่แล้วจริงๆ ล้มแค่นี้ถึงกับลุกไม่ขึ้น
"งั้นลิสาคงต้องไปตามน้าลินมาช่วยกันอุ้มคุณยายแล้วล่ะค่ะ คุณยายรอตรงนี้นะคะ" ขณะที่หลานสาวกำลังละล้าละลังนั้น เราก็ได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อดังมาจากทางด้านหลังของลิสา
"ลิสา!"
"เรน!" หลานสาวชั้นหันขวับไปทางต้นเสียงทันที
ชั้นชะเง้อมองตาม ก็เห็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งวิ่งปราดเข้ามาหาเราสองยายหลานที่กำลังทุลักทุเลกันอยู่ในน้ำทะเล
"เกิดอะไรขึ้นเหรอเนี่ย" เสียงหนุ่มที่น่าจะวัยเดียวกับลิสาถามอย่างตกใจ
"คุณยายล้มน่ะ ลุกไม่ไหว เราอยากจะพาคุณยายกลับไปที่โรงแรม แต่คุณยายก็ขึ้นขี่หลังไม่ไหว"
"มา งั้นเดี๋ยวเราอุ้มคุณยายไปเอง เราอุ้มคุณยายได้สบายมาก คุณยายตัวเล็กนิดเดียว" หนุ่มวัยรุ่นคนนั้นรีบอาสาอย่างแข็งขัน
ชั้นมองพ่อหนุ่มแล้วก็ระแวงเล็กน้อย ผมสีฟ้าแปร๋นน่ากลัวเชียว ลูกเต้าเหล่าใครกันนี่ เพื่อนยัยลิสางั้นหรือ  แล้วรู้จักกันได้อย่างไร แล้วรูปร่างผอมบางสะโอดสะองขนาดนี้จะอุ้มชั้นไหวแน่รึ
"นี่เรน เพื่อนที่โรงเรียนของลิสาค่ะคุณยาย" แต่หลานสาวชั้นเค้าก็ไม่ลืมที่จะแนะนำ
"สวัสดีครับคุณยาย" แหม ท่าทางนอบน้อมเชียว
"ไหว้พระเถอะจ้ะพ่อคุณ" จะว่าไปหนุ่มน้อยนี่ก็หน้าตาหล่อเหลาดีนะ ดูมีน้ำใจดีด้วย แต่ทำไมพ่อแม่เขาถึงปล่อยให้ไว้ทรงผมที่รุงรังอย่างนี้
และเมื่อชั้นเห็นผู้ชายที่รีบเดินตามมาข้างหลัง ชั้นก็ต้องตกใจ
"ราเชนทร์!"
"ลลนา!"
...
ในที่สุดทั้งลูกสาวและหลานสาวของชั้นเค้าก็บังคับให้ชั้นไปตรวจที่โรงพยาบาลจนได้  และหลังจากตรวจเอกซเรย์เสร็จเรียบร้อยพบว่าทุกอย่างเป็นปกติดี จะมีก็เแค่อาการเคล็ดขัดยอกเล็กน้อยเท่านั้น
หลังจากออกจากโรงพยาบาล เราก็มาแวะทานอาหารเช้าที่บ้านของราเชนทร์กัน
ชั้นเองเป็นคนที่ไม่เคยเชื่อเรื่องของพรหมลิขิต ชั้นเองนี่ล่ะที่เป็นคนกำหนดชะตาชีวิตของตัวเองไม่ใช่สวรรค์ที่ไหน แต่เรื่องของราเชนทร์ทำเอาชั้นต้องยอมรับ ว่าบางครั้งโชคชะตาก็เล่นตลกกับชีวิตของคนเรา
'ผมเรียนอยู่ห้องเดียวกับลิสาฮะ บ้านเราอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ปู่เขาชวนผมเดินเล่นมาทางนี้ตั้งแต่เช้าแล้วฮะ'
ชั้นได้คุยกับพ่อหัวฟ้าเล็กๆน้อยๆระหว่างทางเดินกลับห้องพัก เราไม่ได้คุยอะไรกันมากนักที่ชายหาด เพราะยัยลิสารีบเร่งให้พ่อหนุ่มอุ้มชั้นไปส่งที่ห้องพักก่อน เห็นตัวบางๆหน้าหล่อๆอย่างนี้ แต่พ่อหนุ่มน้อยหัวสีฟ้าเค้าแข็งแรงมาก ในตอนแรกก็อุ้มชั้นจากหาดทรายเดินช้าๆอย่างมั่นคงตรงไปที่ห้องพักของชั้นในโรงแรม และหลังจากรอชั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย พ่อหนุ่มก็อุ้มชั้นอีกทีเพื่อไปส่งขึ้นรถที่ยัยลินขับมาจอดรอเพื่อจะได้ไปโรงพยาบาลกัน ตลอดเวลานั้นราเชนทร์แทบจะไม่ได้ปริปากพูดเลย
แต่หลังจากที่ส่งพวกเราขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ราเชนทร์ถึงได้เอ่ยปากชวนพวกเราให้มาที่บ้านของเค้าหลังนี้ เค้าบอกว่ามีรถเข็นให้ชั้นหยิบยืม มะพร้าวพ่อบ้านของครอบครัวนี้เขารอบคอบเสมอ เขาให้เหตุผลว่าต้องเอารถเข็นติดรถมาด้วยเผื่อว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วราเชนทร์ต้องการใช้
ลลินลูกสาวของชั้นเขาก็ตกปากรับคำเชิญของราเชนทร์อย่างเต็มใจ เพราะเขาเองก็คิดไว้ว่าจะมาสวัสดีเจ้านายเก่าของเขาอยู่แล้ว...
"ต้องขอโทษจริงๆค่ะที่ทำให้คุณราเชนทร์ต้องรอทานข้าวพร้อมพวกเรา นี่ลินยังไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะ ว่าวัยรุ่นหัวฟ้าคนนี้จะคือหลานชายของคุณราเชนทร์จริงๆ"
เสียงยัยลินคุยกับราเชนทร์เจื้อยแจ้วไม่หยุด ทันทีที่เรามาถึงบ้านพักตากอากาศริมทะเลหลังนี้ อาหารเช้าซึ่งเป็นข้าวต้มกุ้งฝีมือของพ่อบ้านถูกจัดเตรียมพร้อมรอไว้แล้ว และถูกนำมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็วเมื่อเราพากันเข้านั่งที่โต๊ะอาหาร
"ชั้นต้องขอชื่นชมราเชนทร์ด้วยที่มีหลานชายมีน้ำใจดี ชอบช่วยเหลือคนแก่คนเฒ่า เรน ยายขอบใจอีกทีนะลูกนะ นี่ยายนึกไม่ถึงเลยว่าลูกจะแข็งแรงอุ้มยายไปมาได้ขนาดนี้"
ชั้นเอ่ยขึ้นเมื่อสบโอกาสเหมาะ หลังจากที่เราได้เริ่มต้นกับอาหารมื้อเช้าอันแสนอร่อยกันไปบ้างแล้ว
"ครับ" คำตอบอันแสนสั้นของราเชนทร์ไม่ทำให้ชั้นแปลกใจ เค้าเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว
วูบหนึ่งที่ชั้นรู้สึกอิจฉาแววตาความภาคภูมิใจของราเชนทร์ที่กำลังส่งไปที่หลานชาย แต่แล้วชั้นก็ต้องตักเตือนตัวเอง ราเชนทร์เขามีครอบครัวที่ดีแล้ว ชั้นควรจะยินดีกับเขาถึงจะถูก
"เรนเค้าต้องแข็งแรงสิคะคุณยาย เค้าเป็นนักกีฬาสเกต..."
"ลิสา!" เสียงของหนุ่มน้อยดังขึ้นกลบก่อนที่หลานสาวของชั้นจะพูดจบ ชั้นหันไปก็เห็นหลานชายหัวฟ้าทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมองทางยัยลิสา
"คือเรนเป็นนักกีฬาโรงเรียนน่ะค่ะคุณยาย เค้าเล่นกีฬาเก่ง" ยัยลิสารีบพูดต่อโดยเร็วด้วยเสียงอ่อยๆ ชั้นแปลกใจกับท่าทีแปลกๆอย่างนั้นของหลานสาว ปกติลิสาไม่ใช่คนที่จะทำเสียงแบบนั้น
"อ้อ เหรอ ไม่เห็นเรนเล่าให้ปู่ฟังบ้างเลยลูก" คนเป็นปู่ดูท่าทางแปลกใจ เหมือนเพิ่งจะรู้ว่าหลานตัวเองเล่นกีฬาเก่ง
"ก็แค่นักกีฬาโรงเรียนน่ะฮะปู่ ไม่ได้พิเศษอะไร" แต่คนเป็นหลานกลับทำท่าทางเฉยๆ
"โอ้โห หล่อแล้วยังเป็นนักกีฬาอีกด้วย เท่สุดๆไปเลยจ้า" เสียงลูกสาวของชั้นดังขึ้นมาบ้าง
"หน้าตาน้องเรนหล่อเหมือนคุณปู่เลยนะคะ โชคดีมากที่น้องเรนไม่ได้หน้าตาของคุณพ่อมา" แล้วยัยลินเขาก็หันไปทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ใส่คุณเซนซึ่งเป็นเจ้านายคนปัจจุบันของเขา
"นั่นหัวหน้าของแกนะยัยลิน จะล้อเล่นก็ยั้งๆไว้บ้าง ชั้นต้องขอโทษด้วยนะคะคุณเซน"
ชั้นต้องคอยปรามๆลูกสาว เพราะเท่าที่รู้มาจากยัยลิน เหมือนว่าหัวหน้าคนนี้เค้าจะไม่ค่อยปลื้มลูกน้องคนนี้เท่าไหร่นัก เพราะฉะนั้นจะพูดจะจาอะไรก็ต้องระมัดระวังคำพูด แม้คุณเซนเขาจะอายุน้อยกว่าก็ตามที
ทว่าคำตอบอารมณ์ดีกึ่งประชดและแววตายิ้มๆของลูกชายราเชนทร์ก็ทำเอาชั้นแปลกใจ
"ไม่เป็นไรครับคุณป้า ผมชินแล้วครับ คุณลินเธอเป็นคนตรงไปตรงมาน่ะครับ"
"ผมว่าก็จริงของคุณน้าลินฮะ ผมคงหล่อเหมือนปู่นั่นล่ะฮะคุณยาย ถ้าหน้าเหมือนพ่อก็คงแย่เลยฮะ" และเสียงของหลานชายที่สนับสนุนขึ้นมาก็ทำเอาชั้นแปลกใจเข้าไปอีก บ้านนี้เขาพูดแซวเล่นกันอย่างนี้หรือนี่
แวบหนึ่งที่ชั้นหันไปมองราเชนทร์ ก็พบว่าเค้ากำลังมองมาที่ชั้นอยู่แล้ว แต่ชั้นก็ตีความหมายของสายตานั่นไม่ออกจริงๆ
"เรนเค้าหน้าตาดีที่สุดในโรงเรียนเลยค่ะ มีเพื่อนผู้หญิงชอบเค้าเยอะแยะไปหมด" หลานสาวของชั้นเค้ายังไม่จบเรื่องของหน้าตา ยัยลิสานี่ก็อีกคน เฮ้อ เรื่องการพูดตรงแบบไม่เหนียมอายนี่ ยัยลิสาเขาถอดแบบมาจากน้าสาวเลยทีเดียว
ชั้นอดที่จะแอบทำตาเขียวใส่หลานสาวไม่ได้ เราเริ่มจะเป็นสาวเป็นแส้แล้ว จะไปชมผู้ชายซึ่งๆหน้าได้อย่างไรกัน
"โอ้โห นี่พ่อไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี่ยว่าเรนป๊อปปูล่าร์ขนาดนั้น คงจะได้พ่อมาแหละนะ ดูออก" เสียงของคุณเซนแทรกขึ้นมาอีก
ชั้นลอบมองลูกชายของราเชนทร์ด้วยความพินิจพิจารณา เป็นชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาท่าทางดีทีเดียว มีเค้าโครงดูเหมือนกับราเชนทร์สมัยหนุ่มๆ ผิดแต่ว่าราเชนทร์ดูจะเงียบขรึมกว่าเยอะ เจ้านายของยัยลินคนนี้ดูท่าทางเป็นกันเองกับทุกๆคนมากกว่า โดยเฉพาะกับลูกสาวของชั้น ก็ไหนยัยลินบอกว่าไม่ถูกชะตากัน แต่เท่าที่ชั้นสังเกตเขาสองคนในวันนี้ ท่าทางพวกเค้าดูจะเป็นเหมือนเพื่อนกันมากกว่าเจ้านายกับลูกน้อง
"ก็เหมือนลิสาแหละนะคะ สวยได้น้าสาวมาอะเนอะ" นั่นไง ชั้นคิดยังไม่ทันขาดคำ ยัยลินก็ต่อปากต่อคำกลับไปซะแล้ว
"แล้วเราสองคนได้ความหน้าตาดีนี้มาจากใครกันคะน้าลิน คือ หนูว่าไม่น่าจะมาจากคุณยายนะคะ คงจะมาจากทางคุณตามากกว่า"
"ยัยลิสา!" ดู๊ ดู ดูหลานสาวชั้นพูด ชั้นล่ะกลุ้มใจจริงๆ
"คุณตาของหนูลิสาหน้าตาหล่อเหลามากนะลูก ลิสาหน้าตาดีเหมือนคุณตานะ ปู่ยืนยันได้"
ชั้นถึงกับหันขวับไปทางต้นเสียงที่แทรกขึ้นมาหลังจากนั่งเงียบอยู่นาน
ราเชนทร์! เธอเปลี่ยนไปนะ เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนที่จะมาพูดจาเล่นหัวแบบนี้ นี่ไม่เจอกันหลายสิบปี เธอเปลี่ยนไปขนาดนี้เชียวหรือ
ราเชนทร์ผู้ชายที่เป็นรักแรกของชั้น รักแรกที่ชั้นยังไม่เคยลืมแม้เวลาจะผ่านไปกว่าสี่สิบปี
ความหลังเรื่องนี้ชั้นไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ก็เพราะนิสัยยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเองไม่ได้นี่ล่ะที่ชั้นเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวมาตลอด และชั้นก็รู้ว่าทางโน้นเองก็คงไม่ได้เล่าอะไรให้ลูกสาวของชั้นฟังอย่างแน่นอน ชั้นรู้จักนิสัยเค้าดี ชั้นรู้ว่าเค้าเป็นสุภาพบุรุษพอ ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่คนที่เที่ยวพูดโพนทะนาไปเรื่อยเปื่อย ลลินรับรู้เพียงแค่ว่า ราเชนทร์เจ้านายของเค้าเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อ ลูกสาวเคยมาถามชั้นเรื่องนี้ตอนเข้าทำงานใหม่ๆ ชั้นก็แค่ตอบไปว่า ใช่ เค้าเป็นเพื่อนกัน แต่ไม่ได้ขยายความต่อ
ราเชนทร์เป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเดียวกับชั้น หน้าตาอันหล่อเหลาและรูปร่างที่สูงใหญ่แตกต่างไปจากชายหนุ่มคนอื่นๆในสมัยนั้นทำให้เค้าเป็นที่ชื่นชอบของสาวๆทั้งโรงเรียน และการที่เค้าเป็นคนเงียบๆและเป็นคนสุภาพ แต่ในขณะเดียวกันก็มีบุคลิกที่เป็นผู้นำและเป็นหัวหน้าทีมฟุตบอลของโรงเรียน ก็ยิ่งเป็นเสน่ห์ที่น่าหลงใหล
และหนุ่มรุ่นน้องเจ้าเสน่ห์คนนี้ก็ได้ครอบครองหัวใจของชั้นในที่สุด
ในสมัยนั้นการมีแฟนตั้งแต่เรียนมัธยมเป็นเรื่องที่ไม่มีพ่อแม่คนไหนรับได้ เราต้องพยายามปิดบังเรื่องนี้กับทุกคนแม้แต่กับเพื่อนสนิทในโรงเรียน ตอนเย็นหลังเลิกเรียนราเชนทร์เค้าจะดักรอชั้นอยู่ข้างนอกประตูรั้วของโรงเรียน แล้วเราก็จะเดินกลับบ้านด้วยกัน จากโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษามาที่บ้านชั้นแถวเพลินจิตเป็นระยะทางที่ไกลพอควร แต่การได้เดินคุยกับคนที่เราชอบ แม้จะต้องเดินเป็นชั่วโมงเราก็จะรู้สึกว่าเวลามันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ชั้นกับราเชนทร์คบกันอย่างหลบๆซ่อนๆอยู่อย่างนั้นเป็นปีจนชั้นจบมัธยมปลาย และครอบครัวก็ส่งชั้นไปเรียนต่อด้านแฟชั่นที่อังกฤษ แรกๆราเชนทร์ยังคงส่งจดหมายถึงสาวคนรักรุ่นพี่คนนี้อย่างสม่ำเสมอ แต่การติดต่อในสมัยยากลำบากกว่าสมัยนี้มาก ไม่นานนักจดหมายจากราเชนทร์ก็เริ่มห่างหายไป เค้าอายุน้อยกว่าชั้นสามปี ชั้นคิดไปเองว่าเค้าคงต้องเตรียมตัวอย่างหนักเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
เห็นชั้นท่าทางมั่นใจในตัวเองอย่างนี้ก็เถอะ ไม่มีใครรู้หรอกว่าสาวเปรี้ยวคนนี้จริงจังกับความรักครั้งแรกนั้นมากแค่ไหน ชั้นเฝ้ารอจดหมายจากราเชนทร์ทุกวัน จากที่ห่างหายไปหลายอาทิตย์ก็ห่างหายไปเป็นเดือน แล้วก็เงียบหายไปในที่สุด สมัยนั้นการเดินทางยังไม่สะดวกสบายเท่าทุกวันนี้ กว่าชั้นจะได้กลับเมืองไทยอีกทีก็คือเมื่อสามปีผ่านไปในตอนที่เรียนจบแล้ว
แม้สมัยอยู่ที่อังกฤษสาวสวยอย่างชั้นจะมีฝรั่งตาน้ำข้าวมาตามตื๊ออยู่ตลอดเวลา หรือไม่ก็พวกบรรดานักเรียนไทยนี่ล่ะที่หมั่นขายขนมจีบอยู่เนืองๆ แต่ชั้นก็ไม่ได้คบใครจริงจัง เฝ้ารอแต่จดหมายตอบกลับจากราเชนทร์
แล้วชั้นก็ต้องผิดหวังอกหักเป็นที่สุด เมื่อกลับมาถึงเมืองไทยและรู้จากเพื่อนสนิทสมัยอยู่โรงเรียนเตรียมด้วยกันว่า ราเชนทร์เข้าเป็นน้องใหม่คณะบริหารธุรกิจที่จุฬา และมีคนรักคนใหม่ไปแล้ว
แต่ชีวิตของชั้นก็ได้วนมาเกี่ยวข้องกับราเชนทร์อีกจนได้ ก็พ่อของยัยลินนี่คือเพื่อนสนิทของเค้าสมัยมัธยมนั่นล่ะ รุ่นน้องโรงเรียนของชั้นเอง พ่อของยัยลินแอบมาสารภาพกับชั้นในภายหลัง ว่าแอบชอบดาวโรงเรียนคนนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว แต่ชั้นกลับไปแต่สนใจราเชนทร์ พ่อของยัยลินเลยได้แต่แอบชอบชั้นมาอย่างเงียบๆ จนได้ข่าวว่าชั้นกลับมาจากอังกฤษแล้ว เค้าจึงพยายามกลับเข้ามาหาคนสวยคนนี้อีกครั้ง และด้วยความที่พ่อของยัยลินเป็นคนร่าเริงอารมณ์ดี ขี้เล่น ทำให้ชั้นอดใจอ่อนไม่ได้ ในที่สุดเราจึงได้ตกล่องปล่องชิ้นกัน
นับตั้งแต่วันที่ชั้นจากเมืองไทยไปอังกฤษ ชั้นกับราเชนทร์ก็ไม่เคยได้เจอหรือพูดคุยกันอีกเลย  แม้แต่ตอนที่ชั้นแต่งงานกับเพื่อนสนิทของเค้า ก็เป็นช่วงที่ราเชนทร์ไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น
ตอนที่ลูกสาวมาบอกว่าจะเข้าทำงานที่บริษัทนี้ ชั้นคัดค้านหัวชนฝา ไม่อยากให้ลูกไปทำงานกับคนคนนี้ แม้ในใจจะยังคิดถึงเค้า แต่ชั้นก็ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับราเชนทร์อีกต่อไป และแล้วก็เป็นดังที่คิด คนอย่างยัยลิน ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ในที่สุดลูกสาวตัวดีก็เข้าทำงานบริษัทนั้น และก็ทำเรื่อยมานานเกินกว่าที่ชั้นคิดเอาไว้มาก
ตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีที่ลลินทำงานที่นี่ ชั้นก็ได้รับข่าวคราวของราเชนทร์มาเรื่อยๆผ่านทางลูกสาว ภรรยาของราเชนทร์เสียไปก่อนที่ลลินจะเข้าทำงาน ราเชนทร์เองก็เอ็นดูยัยลินอยู่ไม่น้อย ชั้นคิดว่าคงจะเป็นเพราะราเชนทร์เขารู้สึกผิดกับชั้นด้วย ก็เลยทดแทนด้วยการให้ความเมตตากับลูกสาวของชั้นเป็นพิเศษ
พอเริ่มแก่ตัวลงมากๆเข้า หลังๆมานี่ชั้นเริ่มจะหวนคิดถึงความหลังมากขึ้น และชั้นก็เปลี่ยนความคิดใหม่ ก่อนตายชั้นยังอยากจะได้เจอราเชนทร์อีกสักครั้ง อยากจะถามถึงเรื่องราวในตอนนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมความรักของเค้าจึงไม่มั่นคง ทั้งๆที่เค้าเองเป็นคนสัญญาว่าจะรอชั้นกลับมา
แล้วในที่สุดหัวหินก็นำพาให้เราสองคนได้มาเจอกัน
แต่แม้จะขอบคุณสวรรค์ที่เป็นใจให้ชั้นได้พบกับราเชนทร์อีกครั้ง ชั้นก็ขอตำหนิสวรรค์หน่อยตรงที่ว่าทำไมต้องกลั่นแกล้งให้ชั้นได้เจอกับคนที่เฝ้ารอคอยมาแสนนาน ในตอนที่ชั้นอยู่ในชุดเล่นโยคะที่มีสภาพเนื้อตัวเปียกปอนและผมเผ้าก็เปรอะเปื้อนไปด้วยเม็ดทรายอย่างนั้นด้วยเล่า
ยามปกติชั้นสวยกว่านั้นแยะ…


## ไม่รักก็คือไม่รักไง

"พ่อ ผมลืมไป เราสั่งสาเกกันได้ไหมฮะพ่อ"
ลูกชายหันมาถามผมเมื่อเราสั่งซูชิเซตใหญ่ไปเรียบร้อย ตอนนี้เรากำลังนั่งกันอยู่ในร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหรูของห้าง ผมรู้ว่าน้องพลอยไม่ได้ชอบกินปลาดิบ แต่ที่เลือกมาร้านนี้เพราะน้องสาวข้างบ้านเขารู้ว่าทุกคนในครอบครัวของผมชอบกินอาหารญี่ปุ่น
วันนี้ผมนัดเจอกับลูกชายที่ห้างเซนเตอร์วันหลังเลิกงานเพื่อมาเลี้ยงวันเกิดให้น้องพลอย ความจริงวันเกิดของน้องเค้ามันเป็นวันเสาร์ที่ผ่าน แต่เผอิญครอบครัวเราอยู่กันที่หัวหิน น้องพลอยเค้าเลยโทรไปออดอ้อนผมถึงหัวหินว่าเธอไม่ได้เค้กจากบริษัท เพราะฉะนั้นเธอจึงมาขอเค้กจากผมแทน และด้วยความที่เป็นน้องสาวข้างบ้านที่ครอบครัวผมสนิทด้วย วันนี้ผมจึงจำต้องพาเธอมาเลี้ยงปลอบใจ ผมไม่ได้เตรียมของขวัญอะไรมาให้เธอเพราะไม่มีเวลาไปหาซื้อ ได้แต่บอกให้เจ้าเรนซื้อเค้กชิ้นเล็กๆมาแทน
ความจริงน้องพลอยเขาชวนทุกคนในบ้าน แต่เหมือนพ่อผมเขายังพยายามจะทำตัวเป็นพ่อสื่ออยู่ ตัวเขาเองจึงรีบตอบปฏิเสธน้องพลอย อ้างว่าเพราะเพิ่งกลับจากหัวหิน กำลังเหนื่อยและเพลียมาก อยากพักผ่อนเต็มที แล้วก็รีบสนับสนุนให้ผมพาน้องพลอยมาเลี้ยงวันเกิดโดยเร็วที่สุด
"นะฮะพ่อ เราสั่งสาเกกันนะ ผมขอกินแค่ถ้วยเดียวเท่านั้น อยากฉลองวันเกิดให้น้าพลอย" เจ้าเรนยังคงรบเร้าผม
"อย่าเลยค่ะน้องเรน น้องเรนยังเด็กอยู่นะคะ กินเหล้าไม่ดีนะคะ เชื่อน้าพลอยนะคะ น้าพลอยไม่อยากให้คุณปู่มาดุน้าพลอยกับคุณพ่อถ้าเราอนุญาตให้น้องเรนกินเหล้า ใช่ไหมคะพี่เซน" และเสียงหวานๆน่ารักๆของน้องพลอยก็ดังขึ้นมา
"อือม์ คงเป็นอย่างที่น้าพลอยเค้าว่านะครับเรนลูกรัก พ่อว่าเรนยังเด็กอยู่ อย่าเพิ่งแตะต้องแอลกอฮอล์เลยครับลูก รอให้เรนจบมหาลัยก่อนดีไหมครับ" ผมพูดจาเอาใจน้องพลอยเต็มที่
"ครับพ่อ ผมเข้าใจดีครับ ผมยังเด็กเกินไปที่จะไปข้องเกี่ยวกับเหล้ายาปลาปิ้งครับ" ลูกผมเขารับมุกกลับมา เขาคงดูออกว่าผมปลอมมาก
แล้วผมกับลูกก็แอบสบตาแล้วยิ้มให้กัน นี่เป็นไม่กี่ครั้งที่เรามีความเห็นตรงกัน
"เห็นไหมคะน้องเรน คุณพ่อเค้าก็เห็นเหมือนน้าพลอย น้องเรนควรจะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ไม่สูบบุหรี่หรือเที่ยวเตร่กินเหล้า คุณปู่กับคุณพ่อจะได้ภูมิใจ" น้องพลอยเขายังคงพยายามจะสั่งสอนเจ้าเรนต่อไป
"ฮะน้าพลอย ผมจะเชื่อฟังผู้ใหญ่ฮะ" เจ้าเรนทำท่านอบน้อม
พรืดดดดดด
ผมกลั้นหัวเราะไม่ไหวจริงๆว่ะ
"ขำอะไรคะพี่เซน ที่พลอยพูดไม่ถูกหรือคะ"
"ครับ ครับ ถูกครับ"
น้องพลอยพูดถูกครับ แต่ใช้ไม่ได้สำหรับเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้ครับ
"แล้วน้องเรนเห็นไหมคะ น้าพลอยก็ไม่ดื่มแอลกอฮอล์ คุณพ่อเองก็ยังสั่งน้ำเปล่าเลยนะคะ น้าพลอยกับคุณพ่อเซนพยายามจะเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับน้องเรนนะคะ"
น้องพลอยส่งยิ้มหวานให้ผมอีกรอบ เรานั่งเก้าอี้ตรงข้ามกัน วันนี้น้องพลอยเขายิ้มหวานให้ผมเป็นรอบที่ร้อยแล้วมั้ง
"จริงของน้าพลอยเค้าครับลูกเรน พ่อคิดว่าน้ำเปล่ามันดีต่อสุขภาพที่สุดแล้วครับ" ผมตบมุกให้ลูกชาย
แต่คือต้องสารภาพก่อนว่า ปกติเวลาไปกินข้าวนอกบ้านแต่ละที ผมก็สั่งเหล้าสั่งเบียร์ทุกทีล่ะนะ เพียงแต่สองสามวันมานี้ผมแตะต้องแอลกอฮอล์ไม่ไหวอีกแล้ว เหตุจากงานเลี้ยงเมื่อคืนวันเสาร์ที่หัวหินน่ะสิ ผมกับคุณป้าเล่นเติมไวน์ทุกชนิดเข้าไปกันเต็มร่างกายซะขนาดนั้น นี่ผมคงเบื่อแอลกอฮอล์ไปอีกสักพักเลยว่ะ
"ฮะพ่อ ผมเชื่อพ่อกับน้าพลอยฮะ ผมจะรักษาสุขภาพเหมือนพ่อกับน้าพลอยฮะ" ลูกผมทำหน้าทำตาจริงจัง หยอดกลับเพื่อเอาใจน้องพลอย
"ดีค่ะ น้องเรนของน้าพลอยเป็นเด็กดีจังเลย น่าเอ็นดูที่สุด" น้องพลอยเอียงคอมองเจ้าเรนด้วยท่าทางน่ารัก
วันนี้น้องพลอยเค้าดูมีความสุขมาก ผมเกิดรู้สึกผิดยังไงไม่รู้ว่ะ เหมือนผมกับลูกกำลังล้อเล่นกับความรู้สึกของน้องสาวข้างบ้านคนนี้กันอยู่
"อ้อ แล้วเสาร์อาทิตย์นี้พลอยอยากจะชวนพี่เซนกับน้องเรนไปทำบุญที่วัดกันด้วยนะคะ เดี๋ยวพลอยจะเตรียมชุดขาวไว้ให้ทั้งคู่เลยค่ะ"
"เอ้อ เสาร์อาทิตย์นี้ผมต้องมีนัดเตะบอลกะเพื่อนแล้วฮะ" เจ้าเรนรีบชิงหนีเอาตัวรอดก่อนอย่างรวดเร็ว
"พี่เอ้อ..."
เอาไงดีวะ การไปวัดไปทำบุญนี่ไม่ใช่แนวผมจริงๆ ผมกำลังพยายามนึกอย่างหนักหน่วง เสาร์อาทิตย์นี้ผมมีนัดที่ไหนหรือเปล่าวะ อ้อ!
"คือเย็นวันเสาร์พี่มีงานเลี้ยงรุ่นนะครับ คงไปวัดกับน้องพลอยไม่ได้ ว้า เสียดายจัง"
"เอ๊ะ เลี้ยงรุ่นของที่ไหนคะ พี่เซนไม่ได้เรียนที่ไทยนี่คะ แล้วงานเลี้ยงก็ตอนเย็นนี่คะ ตอนกลางวันพี่เซนก็น่าจะว่าง" น้องพลอยเขาทำหน้าสงสัย
"อ๋อ เลี้ยงรุ่นมัธยมน่ะครับ เพื่อนๆเค้านัดเลี้ยงกันนานๆที ตอนกลางวันพี่คงต้องเตรียมตัวไปงาน แล้วงานเลี้ยงก็คงเลิกดึก วันอาทิตย์พี่ก็คงตื่นเช้าไม่ไหวแน่ๆครับ"
ผมพยายามอธิบายให้สั้นที่สุด ผมไม่ได้โกหกนะ ผมต้องไปงานเลี้ยงรุ่นจริงๆ ก็งานเลี้ยงเพื่อนมัธยมของคุณป้าเค้าไง ผมจำนัดครั้งนี้ได้แม่นยำเลย
แต่ดูจากท่าทางแล้วเหมือนน้องพลอยเขาจะยังไม่เคลียร์กับคำตอบของผม ก็แน่ล่ะสิ เขาคงงงๆว่าทำไมผมต้องใช้เวลาทั้งวันเพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงรุ่น แต่น้องเค้าก็ไม่ได้เซ้าซี้เรื่องทำบุญที่วัดต่อ เค้ารู้ว่าผมเป็นคนไม่ชอบอธิบายอะไรซ้ำๆ
"ว้า เสียดายจังไม่ได้ไปทำบุญที่วัดด้วยกัน งั้นเราไปทำบุญบริจาคของให้กับคนจนที่คลองเตยกันไหมคะ ไปวันอาทิตย์บ่ายๆก็ได้ค่ะ คือพลอยสงสารพวกคนจนๆในสลัมน่ะค่ะ เราน่าจะรวบรวมของที่เราไม่ใช้แล้วไปให้พวกเค้ากัน ของใช้ของพวกเราดีๆมียี่ห้อทั้งนั้น พวกเค้าน่าจะอยากได้นะคะ พวกเค้าคงไม่เคยจะได้ใช้ของดีๆกันหรอกค่ะ" น้องพลอยยังพยายามต่อไปกับเรื่องของการทำบุญ หน้าตาน้องพลอยตอนนี้ดูเป็นคนใจบุญเอามากๆ
"ผมเตะบอลทั้งวันเลยฮะ ช่วงนี้ต้องซ้อมหนักมากฮะน้าพลอย" เจ้าเรนไปเร็วกว่าผมหนึ่งก้าวเสมอ
นี่ลูกชายผมหัดโกหกเพื่อถนอมน้ำใจคนตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะ ปกติลูกผมเป็นคนไม่เคยสนอะไรเลยบนโลกใบนี้ และไม่เคยแคร์ใครด้วย เจ้าเรนจึงเป็นคนที่ปากตรงกับใจเสมอ ผมกับพ่อยังไม่เคยจับได้เลยว่าเจ้าเรนโกหก เอ หรือผมกับพ่อจะมองเจ้าเด็กหัวฟ้าคนนี้ผิดไป
"จริงๆนะฮะพ่อ ช่วงนี้ผมเหนื่อยมากเลย เนี่ยอาทิตย์ที่แล้วผมก็ขาดซ้อมเพราะเราไปหัวหินกัน" เจ้าตัวแสบหันมาทำหน้าออดอ้อนราวกับรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วหน้าตาอินโนเซ้นต์แบบนี้ลูกผมก็ไม่เคยทำมาก่อน ทำไมบ้านเรากลายเป็นแก๊งจอมปลอมกันไปได้วะเนี่ย แต่ก็นะ...
"คือพี่ไม่อยากรับปากเลยน้องพลอยเลยครับ พี่ไม่รู้ว่าพี่จะตื่นกี่โมงน่ะครับ น้องพลอยไปกับเพื่อนๆเถอะครับ ตามสบายเลยครับไม่ต้องรอพี่ เอ้า เรน ปลาดิบมาแล้วลูก"
โชคดีที่พนักงานของร้านนำอาหารชุดแรกมาเสิร์ฟพอดี
"นี่เลยข้าวปั้นหน้าปลามากุโร่ที่เรนชอบ แล้วนี่ก็เทมปุระที่น้องพลอยชอบครับ" ผมพยายามเบี่ยงเบนประเด็นเรื่องการไปทำบุญโดยการวุ่นวายคีบโน่นคีบนี่ให้คนโน้นทีคนนี้ที
"ส่วนนี่วาซาบิที่พ่อชอบ ผมตักให้พ่อเยอะกว่าใครเพื่อนเลยฮะ นี่ของน้าพลอยฮะ น้าพลอยลองชิมดูสิฮะ ผมว่าร้านนี้วาซาบิเค้ารสชาติดีนะฮะ" เจ้าลูกชายก็เกิดใจดีตักวาซาบิมาบริการผมและน้องพลอย
"พ่อเอาจักรยานมาด้วยป่าวฮะวันนี้" แล้วอยู่ดีๆเจ้าเรนก็พูดถึงเรื่องจักรยาน
นี่ผมกับลูกชายเกรงใจน้องพลอยสุดขีด ถึงขั้นต้องพยายามสรรหาเรื่องต่างๆมาพูดคุยกันเพื่อกลบเกลื่อนเรื่องที่เราสองคนไม่อยากไปทำบุญกับน้องพลอยกันเลยเหรอวะ ผมชักเริ่มรู้สึกอึดอัด
"อื้อ พ่อเอาจักรยานมาด้วย งั้นเดี๋ยวคืนนี้เรนกลับกับน้าพลอยเค้านะ"
"ทำไมพี่เซนไม่ให้สมานไปรับที่บ้านตอนเช้าล่ะคะ เป็นถึงผู้บริหารมีคนขับรถให้น่าจะดูดีกว่าเยอะนะคะ"
น้องพลอยเขาหมายถึงคุณสมาน คนขับรถของบริษัท
"บ้านเราใกล้แค่นี้เองครับน้องพลอย พี่ถือโอกาสออกกำลังกายไปด้วย พี่ชอบขี่จักรยาน ได้เห็นชีวิตคนอื่นๆข้างทางด้วย เสียดายที่กรุงเทพมีทางจักรยานน้อยไปจริงๆ"
"แล้วพี่เซนไม่ร้อนหรือคะ กรุงเทพนี่หกโมงเช้าก็ร้อนจะแย่แล้ว พลอยว่าพวกขี่จักรยานน่ะเกะกะคนขับรถเค้าด้วยนะคะ บางทีไฟเขียวแล้วเราจะรีบไปก็ต้องมาติดพวกขี่จักรยาน"
ผมถึงกับเงยหน้าจากข้าวปั้นที่กำลังเตรียมจะคีบเข้าปาก น้องพลอยเค้ารำคาญคนขี่จักรยานหรือนี่
"ส่วนน้องเรนก็ไปกันใหญ่นะคะ เดินไปกลับโรงเรียนได้ไงไม่รู้ตั้งหลายกิโล เหนื่อยแย่เลยนะคะ แทนที่จะให้มะพร้าวเค้าขับรถไปรับไปส่ง"
น้องพลอยเขาหมายถึงคุณมะพร้าว พ่อบ้านของครอบครัวเรา
คราวนี้ลูกชายผมถึงกับเงยหน้าขึ้นมาจากปลาทูน่าชิ้นใหญ่ซึ่งกำลังคีบเตรียมจะเข้าปากเช่นกัน
แต่ดูเหมือนน้องพลอยเขาจะไม่ทันสังเกต เขายังคงจิ้มสลัดสาหร่ายเข้าปากพลางพูดต่อเรื่อยๆ
"ว่าแต่เทอมหน้าน้องเรนก็ขึ้นมอปลายแล้วนี่คะ จะเข้าสายวิทย์หรือสายศิลป์คะเนี่ย"
เอ่อ... จริงสิ ผมเองก็ยังไม่เคยคุยเรื่องนี้กับลูกเลย
"โรงเรียนผมไม่มีแบ่งเป็นสายวิทย์หรือสายศิลป์ฮะ เค้ามีแต่วิชาให้เลือกเรียน ผมยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย"
"แล้วน้องเรนอยากเรียนคณะอะไรคะ หมอหรือวิศวะคะ"
"เอ้อ ไม่รู้สิฮะ ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เหมือนกันฮะ" เหมือนลูกชายผมเขาจะไม่เคยคิดอะไรเรื่องเรียนเลย
"หรือไม่ น้าพลอยว่าน้องเรนเรียนบริหารธุรกิจเหมือนคุณปู่กับคุณพ่อดีไหมคะ พี่เซนว่าไงคะ" แล้วน้องพลอยก็โปรยยิ้มหวานมาให้ผมอีกที
"เอ้อ เรียนบริหารก็ดีนะ" ผมตอบลอยๆออกไป ไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก
"น้องเรนต้องเก่งให้ได้เหมือนคุณปู่กับคุณพ่อนะคะ คุณปู่สร้างบริษัทมาได้ใหญ่โตมีพนักงานหลายร้อยคน ส่วนคุณพ่อ ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น คุณพ่ออายุน้อยกว่าใครแต่ก็ขึ้นถึงตำแหน่งบริหารในบริษัทญี่ปุ่น คุณพ่อเป็นผู้นำของคนญี่ปุ่นได้ ก็แสดงว่าคุณพ่อเป็นคนเก่งมากเลยนะคะ น้องเรนต้องเอาตามอย่างคุณพ่อนะคะ"
เอ่อ... ทำไมจู่ๆผมรู้สึกเครียดแทนลูกขึ้นมาวะ ผมรู้จักความรู้สึกแบบนี้ดี แม้พ่อจะไม่เคยกดดันผม แต่ผมก็รู้ตัวและกดดันตัวเองเสมอมา ผมเคยทำให้พ่อผิดหวังมาแล้วในอดีต และที่ผมทำงานหนักอยู่ทุกวันนี้เพราะผมแค่อยากให้พ่อได้ภูมิใจในตัวผมบ้าง
แต่สำหรับเจ้าเรน...
ผมหันมามองที่ลูกชายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าลูกรู้สึกอย่างไรกันแน่ แม้ลูกชายผมจะทำท่าสนใจแต่อาหารในจานของตัวเอง แต่สังเกตจากสีหน้าก็รู้ว่าเรนคงกำลังอึดอัดใจอยู่ ถึงผมจะไม่ได้ใกล้ชิดกับลูกขนาดนั้น แต่ผมคิดว่าผมรู้จักลูกพอสมควร เรนไม่ใช่เด็กประเภทที่น้องพลอยกำลังคาดหวังแน่ๆ
แล้วผมก็หันไปมองน้องพลอยอย่างเต็มตา ที่พ่อชอบถามผมบ่อยๆว่าทำไมผมถึงไม่จีบน้องพลอย ตอนนี้ผมคิดว่าผมมีคำตอบให้ตัวเองแล้ว
น้องพลอยดีทุกอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งพึงจะดีได้ แต่น้องพลอยเขาไม่เหมาะกับผม ผมเพิ่งเข้าใจคำว่า 'ดีเกินไป' ที่ใครหลายคนชอบใช้เป็นคำอ้าง คือบางทีเวลาเราอยู่กับคนที่เขาเป็นคนดีกว่าเรามาก เราจะรู้สึกแย่ว่ะ นี่เองที่เขาบอกว่า คนที่เหมาะสมกัน คือคนที่ศีลเสมอกัน
และที่สำคัญ ไม่รักก็คือไม่รักไง...
"น้องเรนรู้ไหมคะ ว่าน้าพลอยภูมิใจในตัวคุณพ่อเซนของน้องเรนที่สุดเลยค่ะ"
ผมมองแววตาที่น้องพลอยกำลังมองมาที่ผมอย่างเปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ
ชักเริ่มหนักใจแล้วว่ะ...
นี่ผมจะทำอย่างไรดี ผมคิดว่าตัวเองไม่ได้ให้ความหวังใดๆกับน้องพลอยเลย แต่ดูเหมือนน้องพลอยไม่พยายามที่จะเข้าใจ เธอยังคงโทรหาผมทุกคืนก่อนนอน ผมก็รับสายบ้างไม่รับบ้าง เรื่องนี้ต้องโทษพ่อผมคนเดียวเลยที่เป็นพ่อสื่อพ่อชักพยายามให้น้องพลอยมาสนิทสนมกับผม ที่น่าโมโหที่สุดคือ น้องพลอยทำงานที่เดียวกับผม แล้วผมจะหลบหน้าเธอได้อย่างไร ผมพยายามวางตัวให้เฉยที่สุดกับพนักงานผู้หญิงทุกคนเพื่อไม่ให้เกิดคำครหา ซึ่งผมคิดว่าผมทำได้ดีพอสมควรแล้วนะ...
ไม่ว่ะครับไอ้คุณเซน คุณรู้ตัวดีอยู่ครับว่ามีใครบางคนที่คุณไม่อาจสามารถวางตัวเฉยกับเค้าได้
คุณป้า...
โว้ย คิดแล้วก็โมโหตัวเอง ช่วงนี้ผมคิดถึงคนตาโตคนนั้นแทบจะทุกครั้งที่เผลอ
คืนวันเสาร์ของการเมากรึ่มที่ชายหาดหัวหินกับคุณลินยังคงตราตรึงอยู่ในใจผม นานแล้วที่ผมไม่ได้เมากรึ่มในบรรยากาศดีๆอย่างนั้น ผมว่าคืนนั้นผมรู้สึกดีมากเลยนะ
แล้วผมก็เผลอยิ้มให้ตัวเองโดยไม่รู้ตัว
"แหม พี่เซนยิ้มซะหวานเชียว ปลื้มที่พลอยชมใช่ไหมคะ" น้องพลอยเค้าคงสังเกตผมตลอดเวลาอะนะ
"เอ้อ เปล่าครับเปล่า นี่น้องพลอยได้ชิมมิโซะซุปหรือยังครับ อร่อยนะครับ"
ผมรีบกลบเกลื่อนอาการใจลอยถึงใครคนนั้นด้วยการเลื่อนถ้วยซุปของน้องพลอยเข้าไปใกล้ๆจานของเค้า
เฮ้อ ทำไมช่วงนี้ผมใจลอยบ่อยจัง...
หลังเสร็จจากซูชิมื้อใหญ่ เราก็พากันเดินลงมาที่ชั้นล่างของศูนย์การค้า เพราะเจ้าเรนอยากจะชวนผมมาดูร้านการ์ตูนร้านโปรดของเค้าและซื้อการ์ตูนไปฝากคุณปู่
ขณะที่เราเดินผ่านร้านขายเสื้อผ้าเล็กๆในห้างนั้นแล้วผมเห็นเสื้อลายดอกไม้แขวนอยู่เรียงราย สารภาพว่าผมก็อดที่จะคิดถึงคุณป้าไม่ได้อีกแล้ว...
ตอนนี้เธอจะเรียนสเกตบอร์ดเสร็จหรือยังนะ แล้วกลับถึงบ้านหรือยัง
หลังกลับมาจากหัวหินผมแทบไม่ได้คุยกับเธอเป็นการส่วนตัวเลย เมื่อเย็นผมเห็นเธอออกไปจากออฟฟิศตั้งแต่ตอนห้าโมง เห็นทำท่ารีบร้อนแถมหอบกระเป๋าใบใหญ่เชียว แต่ก่อนที่คุณลินจะเดินผ่านโต๊ะผมไป เธอก็มิวายที่จะหยุดเดินแล้วหันมาหาผม ทำท่าพยักพเยิดชี้ไปที่กระเป๋าใบโตที่เธอกำลังสะพายอยู่นั่น
'ครับ?'
'มันไม่ใช่สเกตบอร์ดธรรมดานะคะคุณเซน มันคือเซิร์ฟสเกต' เธอทำหน้าภาคภูมิใจสุดๆ
'อะฮ้า ทันสมัยมากครับ' ผมแกล้งทำตาโต เออออไปกับคุณป้า รู้สึกเอ็นดูในท่าทางนั้น ไม่อยากจะขัดความภูมิใจของเธอ
'เริ่มต้นด้วยขั้นแอดแวนซ์เลยหรือครับ'
'แน่นอนสิคะ มีคนอุปถัมภ์ค่าเรียนตั้งห้าพัน เราก็ต้องหาคอร์สที่เยี่ยมที่สุด'
'อ้อ หรือเป็นเพราะว่า เซิร์ฟสเกตมันใช้การบิดตัวและแรงเหวี่ยงของสะโพกในการขับเคลื่อน จึงไม่ต้องใช้แรงไถมากเท่ากับสเกตบอร์ดธรรมดา อือม์ มีเหตุผลครับ เหมาะกับวัยของคุณลินแล้วครับ'
'โอเคค่ะ ไปล่ะนะคะ'
ผมอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นเธอทำท่างอนท่าประจำ นั่นคือการมองเหลือบตาขึ้นไปข้างบน ทำหน้าเหมือนว่าโลกนี้อยู่ยากและน่าเบื่อหน่ายเป็นที่สุด
น่ารักแบบแปลกๆดี…
และลึกๆในใจผมก็แอบโล่งใจที่เห็นคุณป้าเค้ากลับไปก่อน ผมรู้สึกเหมือนว่าไม่อยากจะให้เธอเห็นว่าผมจะออกมากับน้องพลอยหลังเลิกงาน
"อ้าว คุณเซน น้องพลอย อ้าว เรนก็มาด้วย"
เฮ้ย ทำไมเสียงคุ้นๆของคนที่กำลังอยู่ในความคิดของผมมาดังอยู่แถวๆนี้วะ
ไม่ใช่แค่เสียงแค่นั้นที่คุ้น ดวงตากลมโตสดใสที่อยู่ดีๆก็โผล่ออกมาทักทายข้างหน้าผมก็คุ้นเคยด้วย
เฮ้ย ป้าครับ ป้ามาได้ไงครับเนี่ย
คือว่า คือ ผมไม่ได้ตั้งใจมากับน้องพลอยนะครับ คือเมื่อวันเสาร์เป็นวันเกิดของน้องพลอยเค้า คือมันเป็นแมทช์บังคับ คือผมเพิ่งว่างวันนี้ คือผมต้องมาเพราะพ่อผมเค้าอยากให้มา คือ…
ผมรีบแก้ตัวในใจเป็นพัลวัน แต่เฮ้ย! เชี่ย นี่ผมแก้ต่างให้ตัวเองทำไมวะเนี่ย คุณป้าเค้าสนใจไหมครับนั่น
แต่มันก็เป็นแค่เพียงคำแก้ตัวและความพลุ่งพล่านภายในใจ
ต่อหน้าเธอผมทำหน้านิ่งที่สุดในโลก
"อ้าว คุณลิน มาจากไหนครับเนี่ย"
"สวัสดีฮะป้าลิน" เจ้าเรนยกมือขึ้นสวัสดีทักทายคุณป้าเค้าด้วยความนอบน้อม
"อ้าว พี่ลิน" แล้วน้องพลอยก็ทักทายคุณป้าด้วยหน้าตาที่อยู่ดีๆก็แจ่มใสเป็นพิเศษขึ้นมา และแถมยังเอามือมาคล้องแขนผมไว้ด้วยความรวดเร็ว
ผมสะดุ้งเฮือก พยายามเอนๆตัวออกมาให้ห่างจากน้องพลอยแบบเนียนๆ
"หวัดดีจ้าเรน น้าลินนะจ๊ะ นี่น้าลินเองจ้า" คุณป้าเธอหันไปรับไหว้ลูกชายผม
เห็นอาการย้ำคำว่า 'น้า' ของคุณป้าแล้ว ผมกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว เธอพยายามย้ำคำนี้นักหนากับเจ้าเรนมาตั้งแต่ตอนอยู่ที่หัวหินแล้ว แต่เจ้าเรนมันก็เหมือนผมแหละ กวน!
คุณลินครับ คุณคือป้าสำหรับเราสองพ่อลูกครับ
"ไหนคุณลินบอกว่าจะไปเรียนสเกตบอร์ดไงครับ" ผมมองไปที่กระเป๋าใบโตของเธอ
"เซิร์ฟบอร์ดค่ะ" เธอทำหน้าเบื่อหน่ายใส่ผม
"อ่อ ครับ เซิร์ฟบอร์ดครับ" ผมทำตาใสซื่อ แต่รอยยิ้มของผมนั่นใครเห็นก็จะรู้ทันทีว่ามันกวนประสาท
"ก็เรียนที่นี่ไงคะ"
"อ้าว ที่นี่มีลานให้เล่นด้วยหรือครับ"
"อ๋อ วันนี้มีเรียนทฤษฎีค่ะ"
"อ้าว แล้วเอาบอร์ดมาด้วยทำไมครับ"
"เอามาให้คุณครูดูไงคะ ถ้าเห็นท่าไม่ดี จะได้เอากลับไปเปลี่ยนก่อนที่จะเริ่มใช้"
แล้วต้องหอบไอ้บอร์ดยักษ์นี่มาทำงานด้วยเนี่ยนะ เอ้อ คุณป้า
"แล้วนี่มากินข้าวกันเย็นกันหรือคะ" เธอถามยิ้มๆ ทำไมดูคุณลินเธอไม่ได้มีท่าทางผิดปกติอะไรเลย ทำน้ำเสียงเหมือนเป็นเรื่องธรรมดามากมากที่ผมจะมากินข้าวกับน้องพลอย นี่ผมแอบรู้สึกนอยด์นิดๆนะ
"ใช่ค่ะ วันนี้มาฉลองวันเกิดให้พลอยค่ะ ก็พี่ลินกำหนดเองนี่คะว่าถ้าวันเกิดใครปีนั้นตรงกับวันเสาร์อาทิตย์จะอดได้เค้กวันเกิดจากบริษัท พลอยก็เลยต้องมาอ้อนขอเค้กจากพี่เซนโดยตรง"
น้องพลอยเค้ากระชับวงแขนเข้าหาผมอีก หลังจากที่ผมพยายามถอยห่างออกมาแล้วไปรอบหนึ่ง
"แล้วเค้กของคุณเซนอร่อยไหมคะ ซื้อจากร้านขนมตรงฝั่งตรงข้ามนั่นหรือเปล่าคะ" คุณลินเธอชี้มือไปยังฝั่งตรงข้ามกับที่เรายืนกันอยู่
ผมมองตามมือเธอที่ชี้ไป นึกสะดุดใจกับร้านขนมที่ชื่อ My Rain นั่นทันที ผมหันหน้ามามองน้องพลอย ก็พบว่าเธอกำลังมองไปที่ร้านนั่นเช่นกันและก็กำลังนิ่งอึ้งพอๆกับผม
"งั้นไปก่อนนะคะ จะขอเข้าไปดูขนมไปฝากที่บ้านหน่อยน่ะค่ะก่อนที่ห้างเค้าจะปิด บายค่ะ เจอกันพรุ่งนี้ค่ะน้องพลอยคุณเซน บายนะจ๊ะเรน น้าไปก่อนนะจ๊ะ"
แล้วคนตาโตก็เดินพร้อมกับกระเป๋าใบยักษ์ไปอีกฝั่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ผมพยายามมองเข้าไปที่ข้างในของร้าน เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก้มๆเงยๆอยู่ที่เค้านท์เตอร์ขายขนมด้านใน
...จะใช่เค้าหรือเปล่า
แต่มองจากตรงนี้มันไกลเกินไป ไม่สามารถเห็นได้ถนัดนัก ผมจึงขยับเท้าจะตามคุณลินเค้าไปบ้าง แต่ก็ปรากฏมีมือมาดึงแขนผมเอาไว้
"พ่อ รีบเข้าไปร้านการ์ตูนกันดีกว่าฮะ เดี๋ยวห้างจะปิดแล้ว ผมกลัวจะอดได้การ์ตูนไปฝากปู่"
"เรนเข้าไปก่อนเลย พ่ออยากไปดูร้านขนมนั่นแป๊บนึง" ผมบอกลูกขณะสายตายังพยายามสอดส่องเข้าไปที่ร้านขนมนั่น
"ไม่เอาอะพ่อ ไปดูการ์ตูนด้วยกันเถอะฮะ นานๆทีพ่อจะมีเวลามาซื้อการ์ตูนกับผม"
เสียงชักชวนของลูกชายทำให้ผมลังเล หันมามองลูก สลับกับมองไปที่ร้าน
"พ่อไปกับผมดีกว่าฮะ ผมอยากให้พ่อมาเห็นร้านการ์ตูนร้านนี้ มันเจ๋งมากมีการ์ตูนของเกือบทุกสำนักพิมพ์เลย"
เจ้าเรนมันดึงแขนผมให้เดินตามไปอีกด้านหนึ่งซึ่งห่างจากร้านขนมออกไปเรื่อยๆแล้ว
"ต้องรีบเลยพ่อ เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีร้านจะปิดแล้ว"
เห็นท่าทางจริงจังของลูกแล้วทำให้ผมต้องยอม ไม่เป็นไร เดี๋ยววันหลังผมค่อยมาที่นี่อีกทีก็ได้
อันที่จริงก็ดีเหมือนกัน เพราะหากผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่ผมคิดเอาไว้จริงๆ ผมจะได้มีเวลาทำใจ วันนี้ผมอาจจะยังไม่ทันได้ตั้งตัว
แต่แล้วผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้
"น้องพลอยครับ พี่ฝากเข้าไปดูที่ร้านนั้นหน่อยได้ไหมครับ ว่าใช่เขาหรือเปล่า" ผมรีบหันไปบอกกับน้องพลอย ก่อนที่จะหันกลับมาเดินตามลูกชายไป
...
และผมก็โล่งใจ ที่หลังจากนั้นน้องพลอยมาบอกผมมาว่า .
..ไม่ใช่เขา
...


## ชีวิตดีๆที่ลงตัว

ไม่ว่าจะมาบ้านหลังนี้สักกี่ครั้ง หลังจากก้าวผ่านประตูเล็กของรั้วใหญ่นั้นเข้ามาแล้ว ฉันก็อดที่จะหยุดยืนแล้วมองไปรอบๆบริเวณบ้านหลังขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่กึ่งปูนกึ่งไม้นั่นไม่ได้
บ้านสองชั้นสไตล์ญี่ปุ่นประยุกต์ยกพื้นเตี้ยและมีชานเฉลียงไม้โดยรอบ สวนญี่ปุ่นและบ่อปลาคาร์ฟถูกจัดไว้บริเวณมุมหนึ่งของชานบ้านทางด้านหน้า ส่วนด้านในของตัวบ้านก็ตกแต่งด้วยไม้สีอ่อนตัดกับผนังสีขาว และประตูทั้งหมดถูกออกแบบให้เป็นประตูบานเลื่อนกรุด้วยกระจกบ้าง ด้วยกระดาษแบบญี่ปุ่นบ้าง
ฉันชอบบ้านของคุณราเชนทร์ และรู้ว่านี่เป็นฝีมือการออกแบบของคุณโทโมโกะภรรยาผู้ล่วงลับไปแล้ว
แม้ฉันจะฝักใฝ่แนวศิลปะของทางยุโรปเพราะเรียนจบมาจากที่นั่น และสไตล์การออกแบบงานของฉันก็ไม่ได้มาในแนวทางเรียบง่ายแบบญี่ปุ่นเลย แต่ถึงกระนั้นฉันก็ชื่นชมในรสนิยมการตกแต่งบ้านของคุณแม่คุณเซนไม่น้อย
บ้านที่ให้ความรู้สึกสงบและละเอียดอ่อนไปด้วยภายในตัว
คนทำงานศิลปะหลายคนก็คงจะเป็นเหมือนฉันที่บางครั้งเรายังคงชื่นชมผลงานของผู้อื่นที่แนวทางต่างไปจากเรา สไตล์ดอกไม้ของคุณโทโมโกะเองก็ต่างไปจากดอกไม้ของฉัน ในตอนแรกฉันได้แรงบันดาลใจมาจากดอกไม้สไตล์ญี่ปุ่นของคุณโทโมโกะก็จริง แต่ในที่สุดฉันก็พัฒนาลวดลายเหล่านั้นผสมผสานกับลวดลายทางฝั่งยุโรปให้เป็นสไตล์ของฉันเอง
วันนี้ฉันรีบออกจากที่ทำงานเร็วกว่าปกติเล็กน้อยเพื่อเอาเก้าอี้รถเข็นที่ยืมไปตอนอยู่หัวหินมาคืนให้อดีตเจ้านาย ความจริงตอนที่ฉันโทรหาคุณราเชนทร์เพื่อขอบคุณอีกครั้งและเพื่อนัดหมายเวลานั้น ท่านบอกว่าไม่ต้องรีบร้อน ให้ยืมไปใช้จนกว่าแม่ฉันจะหายดี แต่ด้วยความเกรงใจฉันเลยรีบไปหาซื้อมาให้แม่ใช้เองจะดีกว่า เอาไว้เผื่อภายภาคหน้าด้วยเลย คนแก่อะเนอะ เราไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่
คุณราเชนทร์ท่านนั่งรออยู่แล้วบนชุดรับแขกหวายที่มุมพักผ่อนข้างบ่อปลาคาร์ฟบนชานบ้านนั่น หลังจากท่านเกษียณอายุตัวเองออกจากบริษัทไปเมื่อสามสี่เดือนก่อน ฉันก็ไม่ได้เจอเจ้านายเก่าคนนี้อีกเลย ว่าจะเข้ามาเยี่ยมเยียนท่านบ้างก็ไม่ได้มาเสียที ไม่ใช่อะไรหรอก ก็เพราะฉันมัวแต่ดูเชิงกับคุณเซนอยู่น่ะสิ
"สวัสดีค่ะคุณราเชนทร์"
ฉันถอดรองเท้าไว้ที่ทางขึ้นบันไดเล็กๆทางด้านข้างของตัวบ้าน แล้วรีบเดินปราดเข้าไปยกมือขึ้นสวัสดีผู้สูงวัยซึ่งลุกยืนขึ้นทันทีเมื่อเห็นฉันเดินเข้ามาใกล้
"ครับ สวัสดีครับ มาครับ นั่งครับนั่ง ขอบคุณมากเลยนะครับที่อุตส่าห์เอารถเข็นมาคืนให้ถึงที่ ความจริงฝากเจ้าเซนเค้ามาก็ได้" คุณราเชนทร์ยกมือขึ้นรับไหว้ พร้อมทั้งผายมือไปยังกลุ่มโซฟาหวายเชื้อเชิญให้ฉันเลือกนั่งได้ตามสบาย
"คุณเซนเธอมักจะขี่จักรยานไปทำงานน่ะค่ะ หรือไม่ถ้าไปกับรถบริษัทก็คือไปโรงงานแล้วไม่กลับเข้าออฟฟิศอีก ลินเลยเอามาคืนเองถึงที่จะสะดวกกว่า" ฉันตอบพลางเลือกนั่งลงบนโซฟาตัวเดี่ยวลายดอกไม้สีเหลืองพื้นขาว
แน่นอน ลายดอกไม้บนโซฟาหวายเหล่านี้เป็นฝีมือการออกแบบของทีมฉันทั้งนั้น ส่วนลายดอกไม้ฝีมือของคุณโทโมโกะนั้นจะเป็นกลุ่มโซฟาใหญ่ที่ตั้งอยู่ภายในบ้าน
"แต่คุณลินมาก็ดีเหมือนกันครับ จะได้คุยเรื่องที่บริษัทกันบ้าง วันนั้นที่หัวหินผมยังไม่ค่อยได้ถามไถ่คุณลินเรื่องงานเลย"
คุณราเชนทร์ท่านสุภาพกับฉันเสมอตั้งแต่วันแรกที่เรารู้จักกันจนถึงกระทั่งวันนี้ ฉันรู้ว่าท่านให้ความเอ็นดูฉันเป็นพิเศษในฐานะลูกสาวเพื่อน แต่ในขณะเดียวกันก็ให้เกียรติฉันในฐานะเพื่อนร่วมงาน
"อูย ที่หัวหินนั่นลินต้องขอโทษด้วยนะคะ ยัยลิสาแกพูดเก่งไปหน่อย จองเวลาออกอากาศซะคนเดียวเลย"
"ไม่เป็นไรเลยครับ ผมชอบซะอีก หลานสาวคุณลินแกเป็นเด็กน่ารักนะครับ ฟังแกเพลินเลย นานๆทีบ้านผมจะมีคนนำความสดใสมาให้ ที่นี่อยู่กันแต่หนุ่มๆ ผมว่าบรรยากาศมันก็เลยห้าวๆไปหน่อย"
ตอนอยู่ที่บ้านพักตากอากาศของคุณราเชนทร์ แน่นอนว่าคนที่นำบทสนทนาบนโต๊ะอาหารคือยัยลิสา ความพูดเก่งของหลานสาวของฉันคนนี้ทุกคนต่างต้องยอมรับ วัยรุ่นคนสวยเค้าสามารถสรรหาหัวข้อมาพูดได้เรื่อยไป หรือไม่ก็สรรหาคำถามเกี่ยวกับสิ่งรอบข้างที่เค้าสังเกตได้มาถามคำถามที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดขบคิด ฉันกับแม่เคยชินกับนิสัยข้อนี้ของหลานสาวเป็นอย่างดี บางทีเราก็ทำเฉยเสียไม่บ้าจี้พยายามจะหาคำตอบอะไร เพราะประเดี๋ยวลิสาเขาก็จะตั้งสมมุติฐานหาคำตอบให้กับตัวเองได้ และฉันก็สังเกตเห็นว่าลูกชายคุณเซนก็ทำเฉยอยู่ออกบ่อยเหมือนกัน คงเพราะเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกัน น่าจะรู้จักนิสัยยัยลิสาอยู่พอควร
แต่คุณเซนกับคุณปู่นี่สิ สองคนนี้ตกหลุมหลานสาวของฉันอย่างเต็มๆ คุณราเชนทร์เป็นคนพูดน้อย แต่ฉันก็สังเกตว่าท่านขมวดคิ้วคิดตามทุกคำถามที่ยัยลิสาตั้งขึ้นมา ส่วนคนรับบทหนักที่สุดน่าจะเป็นคุณเซน รายนั้นพยายามทั้งคิดตามและตอบโต้ กวนบ้างไม่กวนบ้างแล้วแต่ว่าจะตามลิสาทันหรือไม่
"อ้าว คุณมะพร้าว สวัสดีค่ะ"
ฉันหันไปยกมือขึ้นไหว้ทักทายพ่อบ้านคนสำคัญของครอบครัวนี้ ฉันรู้จักคุณมะพร้าวดี เพราะสมัยคุณราเชนทร์ยังทำงานอยู่ บรรดาพนักงานจะเห็นคุณคนสนิทคนนี้แวะเข้าไปที่ออฟฟิศเป็นประจำ
"คุณลินรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ กาแฟหรือชาดีครับ หรือจะเป็นชาเขียวเกียคุโระไหมครับ คุณท่านเพิ่งจะซื้อมาเลยครับ มีความหวานละมุนกลมกล่อมมากครับ" คุณมะพร้าวเสนอชื่อชาเขียวที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต
"ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณมะพร้าว รู้เลยค่ะว่าถ้ามาบ้านนี้ต้องได้จิบชาญี่ปุ่นชนิดเยี่ยมๆเท่านั้น"
ฉันยิ้มกว้าง รู้สึกอิ่มเอมใจเหลือเกิน ชาเขียวบ้านนี้น่าจะเริ่ดหรูกว่าตามร้านดื่มชาทั่วไปเสียอีก ต้องหาเรื่องมาเยี่ยมคุณราเชนทร์บ่อยๆเสียแล้ว
"ก็มาที่นี่บ่อยๆได้นะครับ" ราวกับว่าเจ้านายเก่าจะแอบล่วงรู้ความคิดของฉัน เอ้อ เขินจัง
"เอ้อ บ้านคุณราเชนทร์ร่มรื่นดีจังเลยนะคะ" ว่าแล้วฉันก็เสมองไปรอบๆชานไม้บริเวณที่เรานั่งกันอยู่
ก็เจ้านายเก่าของฉันเขาเป็นคนชอบต้นไม้นี่นะ ขนาดบริเวณรอบๆตึกที่ทำงานของเรายังร่มรื่นขนาดนั้น  ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่บ้านของคุณราเชนทร์จะร่มรื่นขนาดนี้
"ผมชอบมุมบ่อปลานี่ที่สุดล่ะครับ ผมมานั่งตรงนี้คอยเจ้าเรนกลับจากโรงเรียนทุกวัน ถือโอกาสดูแลปลาให้หลานไปด้วย"
"ความจริงลินก็ชอบการจัดสวนสไตล์ญี่ปุ่นแบบนี้นะคะ มันดูสงบดี คุณโทโมโกะเธอคงชอบความสงบแบบนี้ใช่ไหมคะ"
"ก็ทั้งผมทั้งโทโมโกะล่ะครับ เราชอบสวนสไตล์เซนกันทั้งคู่ สวนสไตล์นี้เขาจะออกแบบให้เอื้อต่อการทำสมาธิ เพื่อที่จะแสดงให้เห็นถึงแก่นแท้ของธรรมชาติ สวนก็เลยจะแบ่งเป็น 3 ส่วนใหญ่ๆ ได้แก่ส่วนของหิน ส่วนของพืช และส่วนของน้ำ"
ฉันมองผู้สูงวัยที่หน้าตาสดใสอิ่มเอิบที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่เจอกันไม่กี่เดือน คุณราเชนทร์ดูเปลี่ยนไปเยอะ ดูแจ่มใส ผ่อนคลาย และช่างคุยมากขึ้น นี่ชีวิตวัยเกษียณมันดีขนาดนี้เชียวหรือ ชักอยากเกษียณแล้วบ้างจัง เฮ้อ
"หลังเกษียณมาผมก็ตั้งใจปรับปรุงสวนของเราใหม่ โทโมโกะเค้าจะได้ดีใจ เพราะหลังจากเค้าจากไป ผมก็ยุ่งกับงาน เจ้าเซนอยู่ญี่ปุ่น เจ้าเรนอยู่โรงเรียนประจำ บ้านหลังนี้แทบไม่เหลือใคร สวนนี่ก็ร้างไปนานเลย"
เจ้านายเก่าของฉันพูดช้าๆทว่าชัดเจน แววตาที่เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์นั่นมีความสุขุมอยู่ตลอดเวลาแม้เจ้าตัวกำลังพูดถึงเรื่องการจัดสวน ไม่ใช่เรื่องงานที่บริษัท ฉันรู้เลยว่าคุณเซนได้รับนิสัยความมุ่งมั่นมาจากใคร
"คุณลินดูทางเดินนั้นสิครับ พวกแผ่นหินนี่ผมจัดเรียงเองเลยนะ หากมองเผินๆแผ่นหินเหล่านี้เหมือนถูกวางแบบไม่ตั้งใจ แต่จริงๆการวางหินแต่ละก้อนนี่ผมคิดมาอย่างดีแล้วนะครับ ผมใช้เป็นหินแกรนิตที่โทนสีสว่างหน่อยครับจะได้รู้สึกผ่อนคลายสบายตา วิธีการปูหินทางเดินแบบนี้เรียกเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า อะราเระโคะโบะชิ ครับ"
ฉันมองตามมือที่ชี้ไป ทางเดินข้างบ่อปลาที่เรียงรายไปด้วยแผ่นหินนั้นนำสายตาจากชานบ้านเข้าไปสู่สวนทางหน้าบ้าน รู้สึกทึ่งในศิลปะการจัดเรียงก้อนหินของเจ้านายเก่า แม้ฉันจะเคยมาบ้านหลังนี้บ้าง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่คุณราเชนทร์อธิบายเรื่องการจัดสวนให้ฟังอย่างใจเย็น
"ปกติตามบ้านของคนญี่ปุ่นทั่วไปหรือตามร้านอาหารในแถบเกียวโต เขาจะมีมุมเล็กๆที่สามารถจัดเป็นสวนญี่ปุ่นได้จะเรียกว่า ทสึโบะนิวะ ครับ ซึ่งสวนลักษณะนี้จะเน้นความเรียบง่าย ความโปร่งโล่งสบาย ผมก็จำๆเลียนแบบเค้ามาล่ะครับ หรือไม่ก็หาหนังสือมาอ่านบ้าง ดูจากในยูทูปบ้าง"
คนเชี่ยวชาญเรื่องสวนญี่ปุ่นพิงพนักโซฟายาวนั่นด้วยท่าทางสบายๆ ดูเพลิดเพลินที่ได้บอกเล่าสิ่งที่ตัวเองรัก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชีวิตในวัยเกษียณของคุณราเชนทร์นั้นงดงามเพียงใด
"ผมเลือกตำแหน่งวางตะเกียงหินให้ถูกพรางด้วยต้นไม้นิดๆหน่อยๆ เป็นเสน่ห์ของสวนญี่ปุ่นเค้าน่ะครับ ต้นไม้นี่ก็หลากหลายเลยครับ ผมชอบต้นไม้ใหญ่เลยเลือกต้นที่มีฟอร์มเอียงคล้ายๆต้นไม้ญี่ปุ่นอย่างต้นพะยอมต้นนั้นไงครับ"
ต้องยอมรับว่าเจ้านายเก่าของฉันจัดวางต้นไม้ได้อย่างลงตัวมาก ดูมินิมอลสไตล์เซน แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีความร่มรื่น
"เอ้า ชาเขียวมาแล้วครับ คุณลินจิบชาก่อนครับ มะพร้าวนี่เค้ารู้ใจจริงๆ เอาถ้วยชามาเผื่อให้ผมด้วย แล้วมะพร้าวล่ะ ไม่ดื่มด้วยกันหรือ ทำไมเอามาแค่สองถ้วย"
คนพูดหันไปยิ้มให้กับคุณพ่อบ้านคนเก่าคนแก่ ที่กำลังเดินเข้ามาวางกาน้ำชาเซรามิคสีดำสไตล์ญี่ปุ่นแท้ลงบนโต๊ะเล็กข้างหน้าเรา ฉันรู้สึกตื่นเต้นกับกาน้ำชาแบบนี้มาก มันเป็นกาแบบที่มีมือจับยื่นออกมาให้รินจากทางด้านข้าง และก็ต้องมาพร้อมกับเตาเล็กๆเพื่อคงความร้อนไว้อย่างสม่ำเสมอด้วยนะ อา… ญี่ปุ๊นญี่ปุ่น
"ขอบคุณมากค่ะคุณมะพร้าว" ฉันหันไปทางคุณมะพร้าวบ้าง
"ขอลินได้เป็นคนรินชาให้คุณราเชนทร์นะคะ แล้วคุณมะพร้าวไม่ดื่มด้วยกันหรือคะ"
โอย ตื่นเต้น นานๆทีจะได้รินชาจากกาน้ำชาโปรเฟสชั่นนอลขนาดนี้
"ผมขอตัวล่ะครับ วันนี้กำลังดูให้แม่บ้านเขาเอาเครื่องแก้วออกมาเช็ดเสียใหม่ ที่เก็บเข้าตู้ไปครั้งก่อนเขายังเช็ดแก้วไม่ได้ดั่งใจเลย แก้วยังใสไม่พอครับ"
ฉันชอบคุณพ่อบ้านคนนี้นะ คุณเค้าใจดีสม่ำเสมอ และทำงานทุกอย่างด้วยความเนี้ยบเรียบกริบ อิจฉาคุณราเชนทร์จริงๆที่มีคนรู้ใจขนาดนี้ ดูจากที่หัวหินก็รู้แล้วว่าคุณพ่อบ้านคนนี้มีความสำคัญกับครอบครัวนี้ขนาดไหน
"โอ้ว รสชาติเยี่ยมจริงๆค่ะ ไม่มีผิดหวังเลย บ้านนี้เค้าเซียนเรื่องชาญี่ปุ่นกันจริงๆ"
แล้วฉันก็ต้องหันไปยิ้มกว้างยกนิ้วให้คุณมะพร้าวหลังจากได้จิบชาร้อนๆนั้น คุณพ่อบ้านยิ้มรับเขินๆก่อนที่จะขอตัวไป ฉันจึงหันกลับมาทางเจ้านายเก่าอีกที
"คุณราเชนทร์นี่ดูมืออาชีพด้านการจัดสวนมากเลยนะคะ ไม่นึกเลย ลินนึกว่าคุณจะชอบต้นไม้เฉยๆ" ฉันอดทึ่งไม่ได้ ไม่คาดคิดว่าจะได้มีโอกาสมารู้จักมุมเทพๆมุมนี้ของเจ้านายเก่า
"เวลาเราชอบอะไรมากๆ วันหนึ่งเราก็อยากจะลุกขึ้นมาทำสิ่งนั้นเองไงครับ เหมือนคนชอบอ่านหนังสือ วันหนึ่งก็อาจจะอยากลุกขึ้นมาเขียนหนังสือซะเอง"
"ไม่จริงค่ะ พ่อของลินก็ชอบต้นไม้มากเหมือนกัน แต่แม่ไม่เห็นเคยเล่าว่าเค้าชอบจัดสวน"
จู่ๆฉันก็คิดถึงพ่อของตัวเองขึ้นมา สมัยเค้ามีชีวิตอยู่ เค้าเป็นเพื่อนรักกับคุณราเชนทร์นี่นะ
คนวัยเกษียณตรงหน้าชะงักไปนิดนึง ก่อนที่จะพูดต่อ
"ถ้าติณณ์เค้ามีโอกาสอยู่มาจนถึงตอนนี้ ผมคิดว่าเค้าก็คงจะเริ่มจัดสวนเหมือนกับผมนี่ล่ะครับ ผมเชื่อในเรื่องของจังหวะเวลาในชีวิตนะครับ บางสิ่งที่เราไม่เคยคิดว่าจะทำ แต่ถ้าจังหวะมันเหมาะสม อะไรมันก็เกิดขึ้นได้เสมอนะครับ"
ถ้าพ่อฉันยังคงอยู่ ท่านก็คงจะเป็นผู้ใหญ่ใจดีเหมือนกับคนตรงหน้านี่ล่ะนะ พ่อคงจะให้คำแนะนำอะไรดีๆกับฉันได้หลายๆอย่างเหมือนคุณราเชนทร์ ใครๆก็บอกว่าพ่อเป็นคนน่ารัก
"ติณณ์เป็นคนที่ใครๆก็รักเค้าครับ เค้าเป็นคนร่าเริง อารมณ์ดีขี้เล่น จิตใจดี ก็สมชื่อเค้านะครับ ติณณ์แปลว่า ผู้ข้ามพ้นความทุกข์แล้ว"
ทำไมคุณราเชนทร์ช่างรู้ใจฉันจริงๆ รู้ได้ไงว่าฉันกำลังคิดว่าใครๆก็รักพ่อ
"คุณลินก็เองก็มีส่วนเหมือนคุณพ่อไม่น้อยเลยนะครับ เหมือนคุณแม่ด้วย สมกับที่ชื่อของคุณลินมีทั้งชื่อของคุณพ่อและคุณแม่มารวมกัน"
จริงสินะ ลลิน อาจจะมาจากลลนาบวกกับติณณ์ก็ได้ นี่ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย แม่ของฉันเขาก็ไม่เคยพูดเรื่องที่มาของชื่อฉัน และแม่ก็พูดเรื่องของพ่อน้อยมาก ฉันได้แต่คิดไปเองว่าแม่ฉันเขาเป็นสไตล์หญิงแกร่งสาวสังคมที่ไม่เคยมีมุมอ่อนไหวหรือมุมอ่อนหวานเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ
ฉันรู้สึกคิดถึงพ่อขึ้นมาจนน้ำตารื้น หากจะคุยเรื่องพ่อกันต่อไปฉันคงต้องร้องไห้แน่ๆ เปลี่ยนเรื่องพูดดีกว่า เดี๋ยวคุณราเชนทร์เขาจะอึดอัด สิบกว่าปีที่ทำงานร่วมกันมาฉันเดาเอาว่าเจ้านายเก่าของฉันคนนี้น่าจะเหมือนลูกชายเขานั่นล่ะ ไม่ชอบเรื่องอะไรที่มันดราม่า
"อยากมาช่วยคุณราเชนทร์จัดสวนบ้างจังเลยค่ะ" ฉันพยายามทำตาแห้ง แล้วพูดออกไปอย่างไม่ทันคิด
คนสูงวัยหัวเราะน้อยๆ คงไม่คิดว่าฉันจะพูดอะไรที่ดูไม่น่าเป็นไปได้ขนาดนี้
"ยินดีครับ มาเลยครับ โครงการทำสวนผมยังมีอีกเยอะ นี่ผมก็ว่าจะทำน้ำตกเล็กๆด้วยนะครับ กำลังรอให้เจ้าเรนมันปิดเทอมก่อน จะได้มีลูกมือมาช่วยกันทำ เรี่ยวแรงผมมันไม่ค่อยมีแล้ว คุณลินมาช่วยอีกคนก็ดีครับ มีเราสามคนช่วยกันรับรองสวนต้องออกมาสวยแน่ๆครับ"
"อ้าว แล้วคุณเซนล่ะคะ คุณราเชนทร์ไม่ได้นับเป็นลูกมือด้วยหรือคะ" ฉันถามคุณราเชนทร์ยิ้มๆ นึกภาพคนหัวตั้งผู้ชอบทำมาดเข้มมานั่งทำสวนไม่ออกจริงๆ
"โอ้ รายนั้น ผมไม่อยากไปรบกวนเวลาเขาหรอกครับ เขาหายใจเข้าหายใจออกเป็นงาน"
ผู้สูงวัยส่ายหน้าเหมือนไม่ได้ดังใจ หากแต่ใครก็เดาจากสีหน้านั้นออกว่าเขามีความภาคภูมิใจในตัวลูกชายมากเพียงใด
"อ้อ พูดถึงเจ้าเซน ผมต้องขอโทษคุณลินจริงๆครับที่ขัดลูกชายไม่ได้ เอ้อ เรื่องแนวทางการออกแบบ" อดีตคนเป็นหัวหน้าฉันพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
"ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ คุณราเชนทร์สิคะที่น่าจะต้องทำใจมากกว่าลิน แนวทางที่เราทำกันมาเป็นแนวทางของคุณโทโมโกะนี่คะ"
"โลกมันหมุนไปเรื่อยๆนะครับ เราคงต้องยอมรับความเปลี่ยนแปลงล่ะครับ ผมรับปากกับเค้าแล้วว่าผมจะปล่อยมือ ผมก็ต้องทำตามสัญญา" แววตานั้นดูเข้าใจโลกจริงๆ
"แต่พอมาคิดๆดูนะคะ ความจริงลินเองก็เป็นแค่ลูกจ้าง ลินคงจะไม่อยู่บริษัทนี้ไปจนตาย แต่คุณเซนสิคะ คือคนที่จะอยู่กับบริษัทนี้ไปตลอด ก็คงถูกของคุณเซนเค้าแล้วนะคะ เค้าควรจะทำในสิ่งที่เป็นตัวตนของเค้าที่สุด" ฉันพูดไปตามความคิดในใจ แม้จะเสียดาย แต่บริษัทนี้ก็ไม่ใช่ของฉันสักหน่อย
"ผมขอบคุณคุณลินที่เข้าใจ" อดีตหัวหน้ามองฉันอย่างอ่อนโยน
คุณราเชนทร์ก็คือคุณราเชนทร์ ฉันรู้สึกนับถือในตัวความเด็ดขาดที่อ่อนโยนของชายชราตรงหน้านี้จริงๆ
แล้วในนาทีถัดมา เราสองคนก็ได้ยินเสียงของวัยรุ่นที่กำลังแตกเนื้อหนุ่มตะโกนดังขึ้นจากทางประตูรั้ว…


## การค้นพบครั้งยิ่งใหญ่

"หวัดดีฮะปู่"
"อ้าว แหม ตะโกนมาแต่ไกลเลยนะเจ้าหลานชายคนนี้ ไม่เกรงใจแขกบ้างเลย เฮ้อ" คนเป็นปู่ปรามอย่างไม่จริงจังนัก หันไปทางสองเด็กวัยรุ่นที่กำลังเดินบนทางแผ่นหินตัดสวนญี่ปุ่นเข้ามาหาเรา
"สวัสดีค่ะคุณปู่"
เสียงใสๆของลิสาดังขึ้นบ้างเมื่อหลานสาวฉันถอดรองเท้าแล้วก้าวขึ้นมาบนชานบ้านนั้น ฉันนัดกับลิสาให้กลับมาจากโรงเรียนพร้อมกับเรนแล้วมาเจอกันที่นี่ หลังจากคุยกับคุณราเชนทร์เสร็จเราจะได้กลับบ้านพร้อมกัน
"หวัดดีฮะป้าลิน"
แม้การพนมมือทักทายนั่นจะดูเหมือนอ่อนน้อมน่ารัก แต่ฉันก็รู้ว่าเจ้าเด็กหัวฟ้าตั้งใจกวนฉัน เพราะบอกเป็นรอบที่ล้านแล้วว่าให้เรียก'น้า'
ไม่ใช่อะไรหรอก จะได้เรียกเหมือนๆกันกับลิสาไง ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่ฉันไม่อยากจะแก่เลยนะ ไม่เกี่ยวจริงๆ
"ว่าไงเรน นี่น้านะจ๊ะ น้าลินเองนะจ๊ะ"
"อ่อ ผมใช้สรรพนามเดาตามลำดับขั้นอายุอะนะฮะ" เด็กหัวฟ้าทำตาซื่อ
"แต่เอาจริงนะ ผมเบื่อเรื่องนี้มาก เราจะรู้ได้ยังไงว่าเราควรจะเรียกใครว่าอะไร เบื่อต้องมานั่งถามอายุลำดับอาวุโสกันทุกครั้งที่รู้จักใครใหม่ๆ"
ฉันอึ้งไปกับคำถามอันท้าทายของวัยรุ่นตรงหน้า เจ้าเด็กหน้าตาไม่สนโลกคนนี้เคยคิดถึงประเด็นพวกนี้ด้วยรึ
แต่ก็จริงของเด็กมันนะ การใช้สรรพนามในสังคมไทยเป็นอะไรที่ซับซ้อนยุ่งขิงพอสมควร ยิ่งสรรพนามแทนตัวเองยิ่งชวนสับสน  พวกผู้ชายเค้าใช้คำว่า'ผม'คำเดียวจบ แล้วผู้หญิงล่ะ 'หนู'ก็อินโนเซ้นต์ไป 'ดิฉัน'ก็เป็นทางการ 'ชื่อเล่น'ก็ดูสนิทสนมเกิน 'ชั้น'ก็ดูไว้ตัว 'ฉัน'ก็ดูเป็นเพื่อนนักเรียน 'พี่'บางคนเขาก็อาจไม่อยากนับญาติกับเรา เฮ้อ….
หรือนี่อาจเป็นเสน่ห์ของสังคมไทย ไม่เคยชัดเจนสักเรื่อง ก็อยู่กันคลุมเครือแบบนี้ไปล่ะนะจ๊ะ
"จริงเลยจ้า น้าก็เห็นด้วยกับเรนเรื่องนี้"
ฉันยอมรับไปตรงๆ อดไม่ได้ที่จะจ้องเจ้าหัวฟ้าด้วยความหมั่นไส้แกมเอ็นดู
ยังไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าเด็กคนที่โดนยัยลิสาต่อยตอนนั้นคือหลานของคุณราเชนทร์ และคือลูกชายของคุณเซน มิน่า ฉันถึงได้รู้สึกคุ้นๆกับชื่อและผมสีฟ้านั่นตอนที่นั่งทำการ์ดวันเกิดกับคุณเซน คุณราเชนทร์เคยเล่าว่ามีหลานชายหนึ่งคนซึ่งท่านส่งไปอยู่โรงเรียนประจำตั้งแต่เล็ก จะกลับบ้านก็แต่เสาร์อาทิตย์เท่านั้น ฉันจึงไม่เคยเจอเจ้าหัวฟ้านี่มาก่อน
อือม์ เด็กน้อยนี่หล่อกว่าคุณเซนเยอะเลย หน้าตาหล่อเหมือนคุณปู่นี่เอง คริ คริ
"ขอบคุณป้าลินนะฮะที่เข้าใจกัน" หน้าหล่อๆนั่นยิ้มอย่างยียวน
ฮึ แต่กวนประสาทอย่างนี้ก็สมควรที่จะโดนลิสาต่อยแล้วล่ะ วันนี้ฉันเข้าใจหลานสาวอารมณ์ของหลานสาวในวันนั้นแล้ว ปกติลิสาไม่ใช่คนที่จะโมโหใครง่ายๆ หลานสาวฉันนอกจากจะสวยที่สุดแล้ว ยังเป็นคนมีเหตุมีผลจะตายไป และก็เอ้อ ค่อนข้างจะมีหลักการมากกว่าคนปกติเสียด้วย
แต่ก็แปลกนะ เมื่อวันอาทิตย์ตอนที่เราได้เจอกันพร้อมหน้าพร้อมตาที่หัวหิน ฉันรออยู่นานให้เจ้าหลานชายนี่ฟ้องคุณปู่ว่าลิสาเป็นคนชกหน้าเขาในวันแรกที่เปิดเรียน แต่หนุ่มน้อยก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะปริปากพูดถึงเรื่องนี้ เหมือนทั้งยัยลิสาและเจ้าเรนจะลืมความบาดหมางนี้กันไปแล้ว ทั้งสองคนดูสนิทสนมกันอย่างที่ฉันไม่เคยคาดคิดมาก่อน
"โอ้โห ปลาสวยจังเลย"
แล้วลิสาก็เปิดฉากความตื่นเต้นของเธอขณะกำลังจ้องมองบ่อปลาคาร์ฟข้างหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่ลิสาได้มาที่บ้านหลังนี้
"ปลาพวกนี้มีชื่อไหมเรน หน้าตาก็เหมือนๆกันหมด แล้วเรนจำได้หรือว่าตัวไหนเป็นตัวไหน เรนรักปลาทุกตัวเท่ากันหรือเปล่า พฤติกรรมของปลาแต่ละตัวแตกต่างกันไหม" และหลานสาวฉันก็เริ่มตั้งคำถามตามประสาเด็กช่างสงสัยไปหมดทุกเรื่อง
ฉันแอบหันไปมองสีหน้าของคุณราเชนทร์ แล้วก็เป็นอย่างที่คิด เห็นท่านกำลังมองไปที่สองวัยรุ่นด้วยความเอ็นดูสุดขีด
"ตัวอื่นเราจำไม่ได้หรอก เราจำได้ตัวเดียว ลิสาเห็นเจ้าตัวอ้วนอ้วนสีเหลืองดำที่กำลังว่ายอย่างช้าๆเหมือนขี้เกียจมากนั่นไหม นั่นล่ะปลาตัวโปรดของเรา เขาชื่อจะละเม็ด" แล้ววัยรุ่นหัวฟ้าก็เริ่มต้นกระบวนการให้อาหารปลา ซึ่งก็แน่นอนลิสาเธอไม่รีรอลังเลสักนิดที่จะเข้าร่วมวงโปรยเจ้าเม็ดสีแดงๆนั่นด้วย
"โอ้ ตั้งชื่อได้น่ากินมาก แล้วเคยนึกอยากกินมันบ้างไหมจ๊ะเนี่ย" ฉันอดไม่ได้ที่จะสงสัยบ้าง
เด็กหัวฟ้าหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาแปลกๆ ฉันก็มองกลับด้วยหน้าตาเฉยเฉย ก็คนมันสงสัย ก็ต้องถามไง แล้วฉันก็ได้ยินเสียงเจ้าเด็กนั่นหัวเราะลั่น
"เคยฮะ บางทีก็สงสัยว่ารสชาติมันจะเป็นยังไง จะเหมือนปลาจะละเม็ดจริงๆไหม ผมชอบกินปลาจะละเม็ดทอดกระเทียมพริกไทย"
อ้าว โธ่ นึกว่าเป็นเด็กใจดีรักสัตว์ นี่ฉันก็คลางแคลงใจอยู่ เห็นทำผมสีฟ้าแปร๋นขนาดนี้ ไม่น่าจะเป็นเด็กปกติ
"เรนไปเรียนเป็นพ่อครัวสิจ๊ะ แล้วทำเมนูปลาแบบแปลกๆ เผื่อเป็นเซฟดังระดับโลก น้าจะตามไปชิมทุกที่เลย" ฉันเริ่มทดสอบความไม่ปกติของเจ้าเด็กหัวฟ้านี่ต่อไปเรื่อยเปื่อย
แต่เหมือนลิสาจะไม่เข้าใจมุกของฉัน
"เรนเค้าอยากจะเรียนสถาปัตย์ค่ะน้าลิน เรนเค้าวาดรูปเก่งมากเลยนะคะ นี่เรน เธอเอาหนังสือเรียนให้น้าลินดูสิ เรนเค้าชอบวาดการ์ตูนในหนังสือเรียนน่ะค่ะ" หลานสาวฉันเธอพูดเล่นไม่ค่อยเป็น เธอถนัดแต่เรื่องจริงจัง
"ลิสาทำไมช่างฟ้องอย่างนี้นะ เธอจะทำให้เราโดนคุณปู่ดุนะ" วัยรุ่นหน้าหล่อหันไปโวยวายกับลิสา แต่ฉันแอบสังเกตเห็นนัยน์ตาของเด็กนั่นนะ ปากก็ตำหนิแต่แววตาอ่อนโยนนั่นมีความเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้าอยู่เต็มเปี่ยม
"ไม่เป็นไรหรอก ปู่เคยเห็นแล้วล่ะ ปู่เคยเห็นการ์ตูนที่เรนวาดในหนังสือเรียนแล้ว" เสียงชายชราดังขึ้นมาห้ามทัพอย่างใจดี
"แล้วปู่ไม่ว่าอะไรหรือครับ" คนเป็นหลานหันไปทำหน้าจ๋อยๆกับคุณปู่
"ก็ถ้าเรายังสอบผ่าน ก็คงไม่เป็นไรมั้ง" คนสูงวัยที่สุดในบ้านเอ่ยยิ้มๆ
"น้าว่า ถ้าเรนวาดการ์ตูนสวย แล้วมันทำให้เรนสนใจอยากอ่านหนังสือเรียนมากขึ้น มันก็โอเคไม่ใช่หรือจ๊ะ ขอน้าดูหน่อยได้ไหม"
ฉันอยากจะเห็นฝีมือของเจ้าเด็กหัวฟ้านี่จริงๆ จะสมคำคุยของยัยลิสาหรือเปล่าน้อ แต่ปกติหลานสาวคนสวยของฉันเป็นคนพูดตรงจากใจนะ ลิสาไม่ใช่คนที่จะอวยใครไปเรื่อยเปื่อย
และเมื่อฉันเห็นลายเส้นการ์ตูนที่ลูกชายของคุณเซนวาด ฉันก็ต้องอึ้งและทึ่งไปชั่วขณะ เป็นลายเส้นการ์ตูนที่แปลกและมีความละเอียดที่ไม่เหมือนใคร บร๊ะเจ้า! นี่คือแค่วาดเล่นๆในหนังสือเรียนรึจ๊ะ ต๊าย! แล้วนี่คุณเซนเขารู้บ้างไหมว่าลูกชายเขาวาดการ์ตูนเก่งขนาดนี้ เฮ้อ พ่อคนหัวตั้งเอ๊ย มัวแต่ทำงานจนไม่รู้เรื่องลูกของตัวเองเลยสินะ
"ไม่ใช่แค่ในหนังสือเรียนนะคะ เรนเค้าวาดการ์ตูนออนไลน์ด้วย คนตามเป็นหมื่นเลยค่ะคุณปู่"
ตอนนี้หลานสาวฉันลุกจากข้างบ่อปลามานั่งบนโซฟาเดียวกับอดีตเจ้านายของฉันแล้ว แม้เด็กคนนี้จะพูดมากไปนิด แต่หน้าตาสวยๆและท่าทางประจบประแจงแบบซื่อๆนั้นใครเห็นก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ และฉันก็รู้ว่าผู้สูงวัยตรงหน้าคนนี้กำลังรู้สึกเมตตายัยลิสาอยู่ไม่น้อย
"จริงหรือ เรื่องนี้ปู่ไม่รู้เลยนะเนี่ย เฮ้อ พวกวัยรุ่นเค้าชอบคุยกันเองแต่มีความลับกับคนแก่ใช่ไหมล่ะ" คุณราเชนทร์แซวยิ้มๆ
"แล้วมันเป็นยังไงรึ เจ้าการ์ตูนออนไลน์ที่หนูว่า"
"นี่ไงคะคุณปู่ เว็บไซต์นี้ค่ะ เค้าเปิดให้คนไปวาดการ์ตูนเป็นตอนๆให้คนอ่านฟรี หรือถ้ามีคนตามเยอะๆ เราก็จะเก็บตังค์คนอ่านได้ด้วยนะคะ" ลิสาโชว์มือถือให้คุณราเชนทร์ดู ยัยคนนี้เขารวดเร็วเสมอ คิดเร็วทำเร็วเป็นที่สุด
"ทำไมเรนไม่เห็นบอกปู่เลยลูก นี่ปู่จะได้เข้าไปกดไลค์แล้วก็เขียนคอมเม้นต์ให้" นอกจากจะมืออาชีพด้านการจัดสวนแล้ว คุณปู่ยังดูท่าทางเป็นมืออาชีพด้านการกดไลค์กดแชร์
"จริงด้วยค่ะ จะได้เพิ่มยอดวิว ลิสาเห็นมีคนคอมเม้นต์ชมการ์ตูนของเรนเยอะแยะเลยนะคะ แต่พวกนิสัยแย่ๆมาคอมเม้นต์แย่ๆก็มีค่ะคุณปู่" ลิสายังคงนั่งใกล้คุณราเชนทร์ ชวนกันดูหน้าจอกะหนุงกะหนิง
"ไหนๆ น้าอยากเห็นบ้าง ลิสา ชื่อเว็บอะไรนะ" ฉันชักรู้สึกสนใจเลยควักเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูบ้าง อือม์ วัยรุ่นชายคนนี้เค้ามีอะไรมากกว่าที่ฉันคิด
"ชื่อเว็บไซต์เว็บตูนค่ะ น้าลินเสิร์ชหาชื่อเรนเลยค่ะ"
และเมื่อเห็นการ์ตูนที่หลานชายคุณปู่เขาวาดลงเว็บไซต์ การ์ตูนที่มีเนื้อเรื่องเกี่ยวกับต่อสู้แย่งชิงอำนาจกันเองของเหล่าบรรดาเทพเจ้ากรีกบนสวรรค์ โอ้ว แม่เจ้า!
เจ้าเด็กหัวฟ้าหน้าหล่อตัวโปร่งบางท่าทางไม่เคยสนใจโลกคนนี้! เขามีฝีมือขนาดนี้เชียวรึนี่! โอ้ว โอ้ว โอ้ว มีพรสวรรค์วาดการ์ตูนระดับเทพยังไม่พอ หน้าตาก็หล่อบาดใจแม้จะยังไม่โตเต็มวัย แถมร่างกายก็ยังแข็งแรงอุ้มแม่ของฉันเดินตัวปลิวที่หัวหินได้อีก
อือม์ ถึงแม้ผมสีฟ้านั่นจะขัดตาอยู่สักหน่อย แต่เจ้าเด็กนี่ก็มีเสน่ห์กว่าคุณพ่อหัวตั้งของเขามากมาย!
ฉันถึงกับอดรนทนไม่ไหวต้องหันไปจ้องเบ้าหน้าหล่อๆที่ยังนั่งอยู่กับพื้นข้างบ่อปลานั่นอย่างตรงๆ ก็พบกับหน้าเฉยๆจ้องตอบกลับมาด้วยสายตากวนๆ ท่าทางจะพูดน้อยเหมือนคุณปู่ แต่กวนและมั่นใจเหมือนคุณพ่อ
วุ้ย เท่กว่าตัวพ่อเยอะเลย
ยุให้ยัยลิสาจีบดีกว่า!
หลังจากจ้องหน้าหล่อใสนั่นจนพอใจ ฉันก็หันกลับมาไล่ตาอ่านคอมเม้นต์ข้างใต้การ์ตูนเรื่องนั้น อือม์ โลกโซเชียลนี่ช่างน่ากลัวมาก ผู้คนพร้อมที่จะแสดงความเห็นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ดีที่สาวแก่อย่างฉันไม่ค่อยสนใจที่จะไปเวียนว่ายอยู่ในโลกอันวุ่นวายนั่นสักเท่าไหร่ เฟซบุ๊กก็เช็คบ้างไม่เช็คบ้างแล้วแต่อารมณ์ ถ้าฉันต้องเจอกับบรรดาเม้นต์เกรียนๆของนักเลงคีย์บอร์ดพวกนี้อย่างที่เจ้าหัวฟ้าเจอะเจอ ฉันจะต้องบ้าตายแน่ๆ
"แล้วเรนไม่ท้อบ้างหรือจ๊ะกับคอมเม้นต์แย่ๆพวกนี้ มันคงบั่นทอนกำลังใจเราน่าดูนะ แต่น้าว่ามันไม่จริงเลยสักนิด นี่เรนวาดการ์ตูนได้ขั้นเทพมากแล้วนะจ๊ะ เนื้อเรื่องก็น่าสนใจด้วย" ฉันพยายามให้กำลังใจ หากทำดีก็ต้องมีการชมเชยกัน
"ผมไม่มีเวลาไปสนใจกับคำพูดพวกนั้นหรอกฮะ ลำพังแค่เหนื่อยและท้อกับพัฒนาการฝีมือการวาดของตัวเอง แค่นี้ก็หมดเวลาแล้วฮะ แถมยังต้องศึกษาเนื้อเรื่องที่จะวาดอีก ไม่มีสมองจะไปสนใจเรื่องไร้สาระอย่างอื่นแล้วฮะ" ว่าแล้วหนุ่มน้อยเค้าก็ยกมือขึ้นเสยผม
กรี๊ดดดด ความสามารถว่าเท่แล้ว ยังมีทัศนติที่เท่ๆอีก
"เรนมีฝีมือทางศิลปะขนาดนี้ น้าว่าเรนเข้าสถาปัตย์ได้สบายๆเลยจ้า" อนาคตไกลแน่ๆหลานชายคุณราเชนทร์คนนี้
"ก็ไม่รู้สิฮะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคณะนั้นเขาเรียนอะไรกันแน่ แต่ผมว่ายังไงผมก็คงได้เรียนบริหารธุรกิจล่ะมั้งฮะ" ท่าทางยักไหล่กวนๆนั่นน่าหมั่นไส้ก็จริง แต่ยอมได้ คนที่มีฝีมือจริงสมควรได้รับการอนุโลมให้น่าหมั่นไส้ได้
"อ้าว ปู่นึกว่าเรนอยากจะเป็นนักวาดการ์ตูนซะอีก" คุณปู่ซึ่งนั่งฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"นี่ปู่รู้สิ่งที่อยู่ในใจผมได้ไงฮะเนี่ย สมกับเป็นคุณปู่สุดที่รักของผม" หน้าหล่อๆนั่นหันไปส่งสายตาเป็นประกายวิ้งๆให้กับคุณปู่ มองมาจากดาวอังคารก็รู้ว่าปู่หลานคู่นี้เขารักใคร่สนิทสนมกันอย่างสุดซึ้ง
"ก็ปู่เห็นเรนวาดการ์ตูนเก่งออก ปู่สนับสนุนเต็มที่เลยนะลูก มีมหาวิทยาลัยไหนเขาสอนด้านวาดการ์ตูนบ้างหรือเปล่า หรือถ้าเรนอยากจะเรียนศิลปะก็ได้นะลูก"
"ผมรู้ว่าปู่ไม่ขัดผมหรอก แต่ผมไม่กล้าฝันหรอกฮะปู่ ผมว่าพ่อเค้าคงอยากให้ผมเรียนบริหารธุรกิจเหมือนเค้ามากกว่ามั้ง เห็นเค้าเคยพูดๆไว้"
หนุ่มน้อยพูดด้วยท่าทางจริงจัง ทุกคนดูเหมือนจะอึ้งไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น ไม่น่าเชื่อว่าเด็กที่ดูดื้อกวนโอ๊ยอย่างเจ้าหัวฟ้าตรงหน้าคนนี้ ลึกๆแล้ว… จะแคร์ความรู้สึกของคนเป็นพ่อ
"นี่ปู่นึกว่าเรนจะไม่สนใจคำพูดของพ่อเค้าซะอีกนะ" เสียงของคุณปู่นั้นอ่อนโยนเป็นที่สุด
"ก็.. ไม่รู้สิฮะ" แววตาของเด็กน้อยนั่นฉายความรู้สึกบางอย่างออกมา เป็นความรู้สึกที่…
"อยากให้พ่อเค้ารักสิท่า" อยู่ๆยัยลิสาก็โพล่งขึ้นมา
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงคุณราเชนทร์หัวเราะเสียงดัง ก่อนจะหันไปเอามือลูบหัวหลานสาวของฉันอย่างชอบอกชอบใจ
"ลิสา!" วัยรุ่นรูปหล่อทำหน้านิ่วคิ้วขมวด โหนกแก้มแดงเรื่อขึ้นมาโดยฉับพลัน แหม่ ปกติทำห้าว พอโดนจับได้ว่าอยากให้พ่อรัก ก็เลยเขินอะดิ คริ คริ เอ อาการโหนกแก้มแดงเพราะเขินนี่เหมือนใครหว่า คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนจากคนใกล้ๆตัว
อ้อ เหมือนคุณเซน ฮ่า ฮ่า
"ไม่เห็นต้องเขินเลยเรน อยากให้พ่อรัก มันน่าอายตรงไหน เราเองก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้คุณยายกับน้าลินรักเหมือนกัน"
ยัยลิสานี่นิสัยเหมือนฉันเปี๊ยบ นึกจะพูดอะไรก็พูด นึกแล้วก็อายแทนหลานสาว
แต่หลังจากที่ฉันรู้จักทั้งคุณราเชนทร์และคุณเซนมาระยะเวลาหนึ่ง ฉันก็พอจะเข้าใจหัวจิตหัวใจของเด็กผู้ชายอย่างเรนนะ บ้านนี้เค้าไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจกันออกมาตรงๆหรอก ฉันแอบส่งสายตาค้อนไปที่หลานสาว ก่อนที่จะรีบพูดต่อเพื่อดับความเขินจัดของหนุ่มน้อยนั้น
"น้าว่าเรนได้พรสวรรค์นี้มาจากคุณย่าแน่ๆเลย คุณย่าของเรนก็เก่งศิลปะมากเลยนะจ๊ะ"
"จริงเหรอฮะปู่ ผมเหมือนย่าเหรอฮะ" คราวนี้แววตานั่นดูสนใจใคร่รู้ขึ้นมาทันที
"พรสวรรค์ทางศิลปะนี้มาจากคุณย่าร้อยเปอร์เซ็นต์" คำตอบที่ออกมาจากคุณปู่ด้วยความมั่นอกมั่นใจนั้นทำเอาฉันแอบอมยิ้ม พรสวรรค์นี้อาจจะมาจากคุณปู่ด้วยอีกนิดหน่อย แต่ที่แน่ๆ ไม่ได้มาจากคุณพ่อหัวตั้งแน่นวล ฮา
พลันฉันก็นึกอะไรออก
"เรนเคยเข้าไปที่ออฟฟิศของคุณพ่อบ้างมั้ยจ๊ะ"
"เคยนานแล้วฮะ เคยเข้าไปกับปู่ตอนปู่เข้าไปทำงานเสาร์อาทิตย์" เจ้าหัวฟ้าทำหน้าสงสัย จู่ๆป้าคนนี้เขาถามเรื่องนี้ตอนนี้ทำไมกัน
"ตอนนี้ห้องออกแบบของบริษัทเรามีอุปกรณ์ศิลปะที่ครบครันมาก ถ้าเรนได้ไปเห็นรับรองว่าเรนจะชอบ แล้วน้าว่าเรนก็อาจจะเกิดความรู้สึกอยากจะช่วยงานคุณพ่อบ้าง ถ้าคุณปู่อนุญาตนะจ๊ะ"
ฉันเห็นลูกชายคุณเซนมีแววตาลังเลไม่แน่ใจขึ้นมาหนึ่งแวบ ก่อนจะหันไปทางคุณราเชนทร์
"จริงเหรอฮะปู่ ผมช่วยงานพ่อได้จริงๆเหรอฮะ อย่างผมนี่ทำงานได้ด้วยเหรอฮะ"
"ปู่ว่าก็น่าสนใจนะ ต้องลองถามคุณน้าลินเขาดูว่าเรนจะช่วยอะไรได้บ้าง" คนเป็นปู่เปิดทางให้หลานชายในแทบจะทันที
"แน่นอนสิจ๊ะ แผนกของน้ามีอะไรสนุกๆให้ทำเยอะเลย อย่างช่วยพี่เยลลี่ตัดโมเดล หรือลงสีแบบร่าง ช่วยพี่คิตตี้สร้างแพทเทิร์นลายผ้าแบบต่างๆ หรือเอาแบบร่างของพี่สุกรีไปลงโปรแกรมกราฟิก และอื่นๆอีกมากมายเลยจ้า" ฉันร่ายยาวถึงงานที่เราต้องทำกันเป็นประจำ
สังเกตดูก็รู้ว่ากำลังหูผึ่ง รู้หรอกน่า ฝีมือระดับนี้ไม่น่าจะแค่ชอบวาดการ์ตูนเฉยๆ น่าจะอยากลองทำงานศิลปะอย่างอื่นด้วย
"ผมไม่เอาเงินก็ได้นะฮะ ทำให้ฟรีๆเลย อยากลองทำดู" แล้วอยู่ดีๆเด็กน้อยก็ยื่นข้อเสนอนี้ออกมา
"เยี่ยม ต้องอย่างนี้สิหลานปู่ เป็นตัวของตัวเองไปเลยลูก"
ความภูมิใจที่มีต่อหลานชายมันเอ่อล้นท่วมท้นออกมาจากแววตาของคุณราเชนทร์ ฉันว่านะ ปกติเจ้าเด็กหัวฟ้านี่ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่เดินไปเดินมาในบ้าน ทำหล่อไปวันๆ คนเป็นปู่ก็รักจะแย่อยู่แล้วมั้ง แต่นี่ ดันมามีความอัจฉริยะซะขนาดนี้ด้วย
หรือว่า… อ้อ… มิน่า ปู่เขาคงรู้อยู่แล้วแหละว่าหลานชายของเขามีดี เขาถึงได้ทั้งหลงทั้งตามใจหลานขนาดนี้ ว่าแต่เจ้าตัวพ่อคนหัวตั้งนั่นจะรู้ถึงศักยภาพของลูกชายบ้างไหมน้า…
"ปกติโรงเรียนเลิกสามโมงเย็นไม่ใช่หรือจ๊ะ เรนไปถึงบริษัทก็ไม่น่าเกินสามโมงครึ่ง เรนก็ใช้เวลาว่างหลังเลิกเรียนมาช่วยพวกพี่ๆเค้าได้ เลือกวันที่คุณพ่อจะอยู่ออฟฟิศถึงค่ำๆ เรนจะได้กลับพร้อมคุณพ่อไง และจะได้ควบคุมให้คุณพ่อเค้าทานอาหารดีๆหน่อยด้วย ไม่ใช่กินแต่มาม่า ส่วนถ้าวันไหนที่โรงเรียนมีกิจกรรมชุมนุม เรนก็กลับบ้านมาอยู่กับคุณปู่แทนไงจ๊ะ"
หลังจากที่คุณเซนได้เปิดให้ออฟฟิศเรามีชั่วโมงการทำงานที่ยืดหยุ่น ก็ปรากฏว่าแผนกฉันเป็นแผนกที่มาสายที่สุด แล้วก็อยู่ทำงานกันดึกที่สุด บางวันที่อารมณ์ติดพัน ลูกทีมในแผนกฉันแทบจะค้างออฟฟิศกันทีเดียว จะมีก็แต่สุกรีเท่านั้นที่รับงานนอก และไม่ได้อยู่ออฟฟิศเย็นมากเหมือนพวกเรา
"ปู่เห็นด้วยนะ เรนไปขออนุญาตพ่อเค้าได้เลย บอกว่าปู่กับคุณน้าลินสนับสนุน" คุณปู่เอาใจช่วยหลานเต็มที่
"งานทางศิลปะมีหลายรูปแบบ งานของบริษัทเรานี้เรียกว่าเป็นงานพาณิชยศิลป์ คือเราออกแบบให้ตรงกับลักษณะการใช้งานและตรงกับความต้องการของลูกค้า" ฉันเริ่มค่อยๆรุกอย่างเป็นงานเป็นการ ใครจะไปรู้ ในอนาคตหนุ่มน้อยคนนี้อาจจะมาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงของแผนกออกแบบของบริษัทเรา
"เอาไว้เราค่อยๆคุยกันเรื่องของศิลปะไปเรื่อยๆนะจ๊ะ คุยกันได้ยาวเลย น้าอยากให้เรนได้รู้จักลักษณะงานทางศิลปะหลายๆแบบเข้าไว้ พอถึงเวลาเรนค่อยตัดสินใจอีกทีก็ได้นะจ๊ะ ว่าเรนอยากเรียนไปในแนวทางไหน"
ในเมื่อได้เจอเด็กที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่อยากจะส่งเสริมให้สุดความสามารถ โดยเฉพาะเรนเป็นเด็กที่มีต้นทุนในชีวิตที่สูงกว่าเด็กคนอื่นๆอีกมากมายในประเทศนี้ ลูกชายของคุณเซนคนนี้ก็ควรจะไปให้ได้ไกลที่สุด ฉันเชื่อว่าเด็กยุคนี้เขาเก่งกว่าสมัยเราเยอะ เด็กบางคนอาจไปได้ด้วยตนเองตั้งแต่แรก แต่เด็กบางคนขอเพียงแค่มีคนช่วยตอนเริ่มต้นให้นิดๆหน่อยๆ เขาก็พร้อมจะโบยบินไปได้ด้วยตัวของเขาเอง เราแค่อยู่ข้างๆสนับสนุนและเป็นกำลังใจให้
เราไม่อาจล่วงรู้อนาคตของใครได้หรอก แต่สิ่งสำคัญคือเราควรสร้างโอกาสไว้ให้เขาให้ได้มากที่สุด
"เยี่ยมไปเลยเรน น่าอิจฉาจริงๆที่เธอมีโอกาสช่วยงานคุณพ่อ เธอเก่งจะตายไป คุณพ่อเธอเค้าต้องดีใจมากแน่ๆ" ลิสาพูดสรุปปิดท้ายด้วยความตื่นเต้น แล้วฉันก็เห็นเด็กสองคนเค้าสบตากันอย่างดีอกดีใจ
ทำไมฉันจะดูไม่ออกว่าลูกชายของคุณเซนเค้าแคร์พ่อของเค้าขนาดไหน ดูออกตั้งแต่อยู่ที่หัวหินแล้วล่ะจ้า เจ้าหัวฟ้าชอบทำเป็นเฉย ชอบทำเป็นไม่ฟังไม่สนใจ ทำเป็นพูดจากวนประสาทพ่อของตัวเองทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ฉันแอบเห็นนะ ว่าสายตาวัยรุ่นหน้าหล่อนั่นก็จับจ้องอยู่ที่คุณพ่อหัวตั้งของเขาคนนั้นตลอดเวลาเช่นกัน
ฉันรู้แหละ ว่าเด็กคนนี้เขามองพ่อของเขาเป็นไอดอล
"ขอบคุณฮะป้าลิน" แล้วเสียงแตกหนุ่มก็ดังขึ้นมาแบบเขินๆในที่สุด
ยัง ยังจะมา'ป้า' โอ๊ย พ่อลูกเหมือนกันไม่มีผิด
เรานั่งคุยกันอีกไม่นานนัก ฉันกับลิสาก็ขอตัวกลับ ช่วงนี้แม่ของฉันยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์ ฉันจึงพยายามกลับบ้านเร็วกว่าปกติ ไม่เถลไถลไปไหน เพราะเดี๋ยววันเสาร์นี้ฉันก็มีงานเลี้ยงรุ่นอีก ทั้งอาทิตย์นี้เลยต้องพยายามทำตัวดีหน่อย ให้แม่และหลานสาวเห็นว่าฉันก็เอาใจใส่พวกเขา
บ้านฉันคงจะต่างจะบ้านของคุณเซนตรงที่บ้านฉันชอบพูดทุกสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แต่ทุกคนก็มีชีวิตของตัวเอง ไม่มีใครต้องเสียสละชีวิตเพื่อใคร ฉันเรียนอย่างที่อยากจะเรียน ทำอย่างที่อยากจะทำ และเราก็ให้อิสระนี้กับลิสาด้วย
คงจะต่างไปจากบ้านของคุณเซน แต่ละคนไม่พูด ฉันไม่แน่ใจว่าบ้านนี้เขาเคยบอกรักกันตรงๆบ้างไหม แต่ที่แน่ๆ ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิต เขาจะทำให้แก่กัน คุณเซนกลับจากญี่ปุ่นมารับช่วงธุรกิจของครอบครัวต่อ คุณราเชนทร์เกษียณตัวเองเพื่อมาดูแลหลาน และเรนตั้งใจจะเรียนบริหารธุรกิจเพราะคิดว่าพ่ออยากให้เรียน
ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าครอบครัวไหนจะถูกจะผิด ฉันรู้แค่ว่าชีวิตคนเราไม่ได้มีแค่ทางเลือกเดียว หากทุกฝ่ายพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ มันก็อาจจะดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือ
บางสิ่งที่อยู่ในใจ มันอาจสมควรที่จะอยู่แค่ในใจ และมันอาจไม่สำคัญเท่าสิ่งที่เราแสดงออกมา
และบางทีสิ่งที่เราเห็นเพียงแค่ผ่านๆ ก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เค้าเป็นทั้งหมด…


## ความลับ

เช้าวันเสาร์...
เรายืนดูความคล่องแคล่วของเรนที่ช่วยแม่เล็กและช่วยคิวขายขนมในตลาดอย่างประหลาดใจ คนอย่างนายเรนเนี่ยนะ ขายขนมในตลาดกับเค้าก็เป็น!
นี่เป็นครั้งแรกของเราที่มาตลาดคลองเตยแห่งนี้ ปกติเราแทบไม่เคยไปเดินตลาดสดที่ไหน หน้าที่จ่ายตลาดและทำกับข้าวในบ้านเป็นหน้าที่ของป้ากะทิแม่บ้านของครอบครัวเรา คุณยายไม่ชอบทำอาหารและไม่มีเวลาทำอาหาร ส่วนน้าลินปกติกินข้าวนอกบ้านบ่อยมาก แต่ก็มีบางครั้งที่น้าลินเกิดนึกครึ้มใจทำอาหารฝรั่งให้พวกเรากินในตอนวันหยุด เราก็จะได้ไปซื้อกับข้าวกับน้าลินที่วิลล่าซูเปอร์มาร์เกตแถวบ้าน เพราะน้าลินบอกว่าที่นั่นเดินสะดวกสบายและมีเครื่องปรุงครบ ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อว่าเห็นน้าลินเป็นสาวสังคมขนาดนั้น แต่น้าลินก็ทำอาหารฝรั่งได้อร่อยมาก เสียดายที่นานน้านทีน้าลินถึงจะทำ
ที่ตลาดสดคลองเตยนี่ตามพื้นมีน้ำขังเฉอะแฉะไปหมด ร้อนมากด้วย คนก็พลุกพล่าน และก็คึกคักเสียงดังดี เค้าเอาเนื้อหมูเนื้อวัวหรือผักสดออกมาวางขายกันบนโต๊ะใต้ร่มกันแดดที่เป็นสีๆ ไม่ได้อยู่ในตู้แช่เหมือนที่วิลล่าซูเปอร์มาร์เกต เราเห็นแมลงวันบินตอมกันให้วุ่น บางทีเราก็เห็นหนูตัวใหญ่มากวิ่งมุดๆอยู่ใต้โต๊ะ
ยังดีหน่อยที่แผงขายขนมของแม่เล็กอยู่ส่วนด้านในใต้หลังคาติดกับโซนขายผลไม้ ค่อยยังชั่วที่โซนนี้พื้นแห้ง ไม่เฉอะแฉะเหมือนพื้นด้านนอก
วันนี้เรานัดกับเรนที่สถานีรถไฟฟ้าพร้อมพงษ์เช่นเคย แล้วเราก็ขึ้นรถแท็กซี่ไปรับคิวกับแม่เล็กที่บ้านเพื่อมาขายของที่ตลาดคลองเตยกัน ปกติเวลาที่คิวกับแม่เล็กมาขายของที่ตลาดวันเสาร์อาทิตย์ พวกเค้าจะขี่มอเตอร์ไซต์กันมาโดยที่คิวเป็นคนนั่งซ้อนท้ายแล้วถือตะกร้าใส่ขนม ส่วนวันธรรมดาแม่เล็กก็จะเอาตะกร้าใหญ่นั้นมัดผูกติดกับเบาะมาแทน
คิวเล่าว่าตลาดคลองเตยเปิดทั้งวันทั้งคืน แต่แม่เล็กจะมาขายขนมตอนเช้ามืดและกลับตอนบ่ายๆ เพราะต้องกลับไปดูแลคิวและน้องๆ นานๆทีแม่เล็กถึงจะหยุดขายของสักวัน และก็ต้องเป็นโอกาสพิเศษมากๆ เช่นวันที่เรากับเรนไปติวเลขให้คิวตอนโน้น แม่เล็กอุตส่าห์หยุดขายขนมเพื่อรอทำกับข้าวให้เรากับเรนกิน
"คิว ทอนเงินด้วยห้าบาท พี่ผู้หญิงเอาตะโก้แห้วสามถุงกับลืมกลืนสองถุง" เรายื่นแบงก์ร้อยให้คิว พร้อมทั้งคิดเงินทอนให้เสร็จสรรพ
หลังจากนั่งดูคนอื่นๆขายขนมอยู่สิบนาที เราก็เรียนรู้กระบวนการขายและจดจำราคาขนมทั้งหมดได้ แม่เล็กตั้งราคาขนมแต่ละชนิดไม่เท่ากัน แต่ก็จะลงท้ายราคาด้วยห้าบาท หรือไม่ก็สิบบาท
"คุณพี่ไม่รับช่อผกากรองไปด้วยหรือคะ เป็นขนมไทยโบราณไส้ถั่วกวนซึ่งปัจจุบันหาทานได้ยากนะคะ นี่ค่ะเป็นรูปดอกไม้สีสันสวยงามมากนะคะ" เราพยายามนำเสนอขนมรายการใหม่ที่แม่เล็กเพิ่งลองทำมาขายเป็นครั้งแรก
"เอ้อ ชื่อน่าสนใจดี ลองดูหน่อยก็ดีจ้ะ เอามาสองถุงละกัน" เสียงหวานนั้นตอบกลับมา
สำเร็จ! คุณพี่ผู้หญิงเขาเชื่อคำโฆษณาของเรา
ช่วงนี้แผนการช่วยแม่เล็กของคิวทำธุรกิจขนมกำลังเป็นโปรเจกต์หลักในชีวิตของเรา และก่อนหน้าที่จะมาช่วยขายขนมในตลาดวันนี้ เราได้หาโอกาสตอนเย็นหลังเลิกเรียนไปดูแม่ของคิวทำขนมมาบ้างแล้ว และจากการศึกษาประเภทของขนมไทยและการชิมขนมชนิดต่างๆมาก่อนหน้านี้ เราพบว่าแม่เล็กถนัดในการทำขนมประเภทกวนมากกว่าประเภทอื่น เราเลยคิดว่าควรทำการตลาดเน้นขนมกวนเช่น เผือกกวน ตะโก้ ลืมกลืน ช่อผกากรอง เปียกปูน อะไรพวกนี้ก่อนเพื่อความเป็นเจ้าตลาด
นี่เราทำป้ายมาตั้งบนโต๊ะด้วยนะ เขียนว่า 'ขนมแม่เล็กเจ้าเก่า อันดับหนึ่งด้านขนมไทยประเภทกวน'
"ลิสาขายขนมเก่งเลยนะเนี่ย" คิวทำท่ายกนิ้วโป้งให้เรา
"แน่นอน เราศึกษาด้านการขายมาเป็นอย่างดี" ก็เราอุตส่าห์หาพอตแคสต์มาฟัง หายูทูปมาดูมาเรียนรู้ถึงเทคนิคการขายของ
"อ้อ วันนี้ขนมลืมกลืนขายดีมาที่หนึ่งเลยแม่" แล้วคิวก็หันไปคุยกับแม่เล็กด้วยท่าทางตื่นเต้น
"ขนมหน้าตาสวยดีฮะ คนคงชอบ" แล้วเสียงของเรนก็สนับสนุนขึ้นมา
"หนูลิสาเขาเป็นคนไปซื้อแม่พิมพ์ลายแปลกๆมาให้แม่ลองทำดู" แล้วแม่เล็กก็หันมายิ้มให้เรา
เรายิ้มตอบให้แม่เล็กก่อนจะหันไปสบตากับเรน แต่เรากลับเห็นเรนทำหน้าแปลกๆเหมือนไม่ค่อยสบายใจยังไงก็ไม่รู้ ทำไมเรนทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ไม่ดีใจเหรอที่เราช่วยแม่เล็กขายขนมได้ตั้งแยะ
บ่ายวันเสาร์...
ความจริงวันนี้การมาช่วยแม่เล็กขายขนมที่ตลาดคลองเตยเป็นแค่ส่วนหนึ่งที่เราตั้งใจเอาไว้ ความจริงแล้วสิ่งที่เรารอคอยยิ่งกว่า ก็คือการมาเจอกับคุณฝนเจ้าของร้านขายขนม 'My Rain' ต่างหาก คุณฝนติดต่อเรามาเมื่อสองวันก่อน ว่าสนใจอยากจะให้แม่เล็กเอาขนมไปลองฝากขายที่ร้าน มันเหมือนเป็นความสำเร็จขั้นแรกของเราเลยทีเดียว ขอแค่มีโอกาสได้ลองดูแค่นั้นก็เยี่ยมยอดแล้ว
คุณฝนบอกว่าวันนี้จะอยู่ที่ร้านทั้งวัน เราจึงนัดหมายคร่าวๆกับคุณฝนไว้ว่าจะเข้ามาตอนบ่ายๆหลังจากขายขนมหมด โชคดีที่วันนี้ขายขนมหมดตั้งแต่บ่ายสอง พวกเราจึงรีบช่วยกันเก็บร้าน เอาตะกร้าที่ใส่ขนมมากับอุปกรณ์การขายทั้งหลายสอดไว้ใต้โต๊ะ เอาผ้าพลาสติกคลุมแล้วมัดปลาย หลังจากนั้นก็พาแม่เล็กนั่งแท็กซี่มาที่ห้างเซนเตอร์วัน แล้วก็รีบตรงไปที่ชั้นล่างสุดของห้างซึ่งเป็นที่ตั้งของร้านขนมของคุณฝนทันที
"คุณฝนเธอออกไปสูบบุหรี่ค่ะ"
พนักงานที่ร้านบอกเมื่อพวกเราไปถึงและถามหาคุณฝน เราจึงพากันออกมายืนรอกันอยู่ข้างๆทางเข้าตรงหน้าร้าน เรนกับคิวเค้าถือโอกาสขอไปดูร้านการ์ตูนระหว่างรอ เราจึงยืนรออยู่กับแม่เล็กสองคน
"แม่เล็กตื่นเต้นหรือคะ มือเย็นเชียว" เราอดที่จะเอื้อมมือไปสัมผัสมือแม่เล็กไม่ได้ ก็เราสังเกตเห็นท่าทางแม่เล็กดูกระสับกระส่ายมองไปมารอบๆอย่างตื่นๆ
"แม่ไม่ค่อยได้เข้ามาห้างใหญ่ๆแบบนี้ แอร์เย็นจังเลยนะหนูลิสา"
"อ่อ ห้างนี้เค้าชอบเปิดแอร์เย็นอย่างนี้ล่ะค่ะ ข้างนอกก็ร้อนมากนะคะ บางทีเดินเข้าๆออกๆห้าง นี่รู้สึกร้อนๆหนาวๆเหมือนจะเป็นไข้เลยค่ะ" เราผสมโรงกับแม่เล็ก นี่บางทีเวลามาเดินห้างเราถึงกับต้องติดเอาเสื้อกันหนาวมาด้วยเลยนะ ทั้งๆที่ข้างนอกร้อนตับแตก
"ไม่รู้คุณฝนเธอจะเป็นคนยังไงนะ แม่กลัวจัง กลัวคุยกับเค้าไม่รู้เรื่อง ร้านขนมเค้าก็สวยมากด้วย"
"ลิสาอยู่ตรงนี้ แม่เล็กไม่ต้องกลัวนะคะ ลิสาไม่เคยกลัวใครค่ะ" เราให้ความมั่นใจกับแม่เล็กไป ก็เราไม่เคยกลัวใครจริงๆนี่นะ ถ้าเราสงสัยอะไรเราก็ถาม ถามจนกว่าเราจะเข้าใจ
เรายืนรอกันไม่นานก็มีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเดินฉับๆมาจากทางด้านหลังของห้างตรงมาที่พวกเรายืนกันอยู่ เรามั่นใจมากว่าเค้าต้องเป็นคุณฝนแน่ๆ เพราะจากการที่เค้าเดินตัวเปล่ามาคนเดียว ไม่ได้สะพายกระเป๋าสวยๆหรือถือกระเป๋าเงินมาอย่างผู้หญิงคนอื่นๆทั่วไปที่มาเดินห้าง
พอผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ เราจึงยกมือขึ้นสวัสดีทันที
"สวัสดีค่ะคุณฝน หนูชื่อลลิสาค่ะ ที่นัดไว้กับคุณฝนจะมาคุยเรื่องขนมที่จะมาฝากขายค่ะ นี่แม่เล็กเจ้าของขนมค่ะ"
แม้จะขายขนมเหมือนกัน แต่คุณฝนเขาก็มีบุคลิกที่ต่างกับแม่เล็กลิบลับ คุณฝนเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ผมดำขลับปล่อยยาวถึงกลางหลัง ผิวขาว คิ้วเข้ม ปากแดงจัด ใส่รองเท้าส้นสูงปรี๊ด แต่งตัวเปรี้ยวเป็นเสื้อสีแดงคอปาดเปิดไหล่ข้างเดียว กางเกงยีนรัดรูป
และที่สำคัญ คุณฝนหน้าดุมาก ไม่ยิ้มเลย
"เอ่อ สวัสดีค่ะ" แม่เล็กยกมือไหว้คุณฝนบ้าง ท่าทางแม่เล็กงกๆเงิ่นๆแลดูเก้อเขิน
"อ๋อ ขนมยี่ห้อแม่เล็กใช่ไหม งั้นเข้ามาคุยกันข้างใน" น้ำเสียงนั้นดังกังวานชัดเจน และดูเฉียบขาด แต่เราไม่หวั่นหรอก คุณยายของเราเวลาพูดก็คล้ายๆกันแบบนี้ล่ะ
"ไปกันค่ะแม่เล็ก" เราหันไปคล้องแขนแม่เล็กด้วยความกระตือรือร้น ถึงเวลาสำคัญแล้วสินะ
"เอ้อ ลิสาจ๊ะ แล้วเรนกับคิวล่ะ เดี๋ยวสองคนนั่นมาแล้วไม่เจอเรานะ เอ้อ คือพอดีมีลูกชายกับเพื่อนมาด้วยน่ะค่ะ" แม่เล็กตะกุกตะกักเป็นห่วงเจ้าสองคนนั่น
"อ้าว จริงด้วย ลิสาลืมเจ้าสองคนนั่นไปเลย งั้นคุณฝนรอซักสองนาทีได้ไหมคะ หนูจะวิ่งไปตามเพื่อน เค้าอยู่ร้านการ์ตูนตรงนี้เองค่ะ"
เราเห็นคุณฝนส่งสายตาดุๆกลับมา แต่เราไม่รอแล้ว รีบวิ่งออกไปทันที
แล้วเราก็ได้แต่ตัวเจ้าคิวกลับมา เพราะคิวอยากมาฟังเรากับแม่เล็กคุยกับคุณฝนด้วย ส่วนเรนเค้าขออยู่เลือกการ์ตูนต่อ เรารู้จักเรนดี ว่าเรนเค้าใช้เวลาอยู่ในร้านการ์ตูนนานมากๆเสมอ เราจึงไม่เซ้าซี้
หลังจากนั้นคุณฝนจึงเดินนำเรากับแม่เล็กและคิวเข้าไปที่ห้องทำงานซึ่งอยู่หลังเค้านท์เตอร์คิดเงินภายในร้าน
อา ตื่นเต้นจังเลย นี่คือการเจรจาทางธุรกิจครั้งแรกในชีวิตของเรา...
พวกเราคุยกับคุณฝนอยู่หนึ่งชั่วโมงเรื่องของคำแนะนำต่างๆและเรื่องของราคาซื้อขาย เราเตรียมตัวอย่างขนมที่จะมาฝากขายมาให้คุณฝนเลือกด้วย การเจรจาสำเร็จลงด้วยดี คุณฝนขอทดลองขายก่อนสองสามชนิดแล้วก็เป็นจำนวนไม่มาก ให้แม่เล็กเอามาให้พรุ่งนี้ทันทีที่ห้างเปิด ดีใจจังเลย...
คนที่ดีใจกว่าเราเห็นจะเป็นแม่เล็กและคิว เราเห็นแม่เล็กบอกขอบคุณคุณฝนยกใหญ่ แม้โดยรวมแล้วราคาที่แม่เล็กจะขายได้ก็ไม่ได้มากไปกว่าการขายที่ตลาดมากนัก แต่อย่างน้อยแม่เล็กก็ไม่ต้องตื่นไปนั่งขายที่ตลาดแต่เช้ามืด การเอาขนมมาฝากคุณฝนขายทำให้แม่เล็กมีเวลาอยู่กับลูกๆมากขึ้น
หลังจากตกลงกันเรียบร้อย คุณฝนจึงพาพวกเราเดินออกมาจากห้องทำงาน ก็พอดีที่เราเห็นเรนกำลังเดินเข้ามาที่ประตูของร้านแล้วสอดสายตามองหาพวกเราอยู่
"เรน ทางนี้" เราเรียกเสียงไม่ดังมากเอาแค่พอที่เรนจะได้ยิน เรนหันมาตามเสียงเรียก แล้วจึงเดินตรงเข้ามาหาพวกเรา
"เรน นี่คุณฝนเจ้าของร้านไง นี่เพื่อนหนูค่ะ ชื่อเรน" เราหันไปทางคุณฝนซึ่งยืนอยู่ข้างๆเมื่อเรนเดินเข้ามาใกล้
"หวัดดีฮะ" เรนยกมือขึ้นไหว้คุณฝนก่อนจะหันไปยิ้มให้กับแม่เล็ก
แปลกจัง ทำไมอยู่ๆคุณฝนก็หน้าตาซีดเผือดขนาดนั้นเมื่อเห็นหน้าของเรนใกล้ๆ เธอจ้องมองเรนตาไม่กะพริ
"เพื่อนของหนู... เอ้อ... ชื่อเรน... หรือ?" เสียงของคุณฝนพึมพำแผ่วๆแบบตะกุกตะกัก
"ฮะ ชื่อเรน" เรนหันมาทางคุณฝนอีกที ทำหน้าเฉยๆ เรนคงงงๆกับสีหน้าของคุณฝนเช่นเดียวกับพวกเรา
"ชื่อเหมือนร้านของคุณฝนเลยนะคะ" เราอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา ก็มันช่างบังเอิญจริงๆนี่นา
"เรน..." คุณฝนทวนคำอีกครั้ง สีหน้าดูคล้ายๆตกอยู่ในภวังค์ เหมือนตัวเธอจะเซนิดๆไปเกาะขอบชั้นวางขนมตรงข้างๆด้วย
"พวกหนูอายุเท่าไหร่กัน" เสียงนั้นถามเบาๆลอยๆออกมา ตาดุๆคู่นั้นก็ยังคงจ้องเรนเขม็ง
"หนูอายุสิบห้าค่ะ เรนเค้าเป็นเพื่อนห้องเดียวกับหนู"
"สิบห้า.... อายุสิบห้า..."
นี่อยู่ๆคุณฝนเธอเป็นอะไรกันเนี่ย ทำไมต้องทวนทุกคำตอบของเรา แล้วทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วย ตอนคุยกันเรื่องขายขนมเธอยังทำหน้าดุอยู่เลย แล้วการมีอายุสิบห้าปีมันพิเศษตรงไหน
"เอ้ย ไม่ใช่ค่ะ เรนไม่ได้อายุสิบห้าแล้ว เรนเพิ่งเกิดไปเมื่อเดือนกุมภานี่นะ เรนก็ต้องอายุสิบหกแล้ว"
"เกิดเดือนกุมภา..."
เอาอีกละ ทวนคำตอบอีกแล้ว
"หนูเป็นคนกรุงเทพหรือเปล่า บ้านอยู่แถวไหน" คราวนี้เหมือนคุณฝนเธอจะเจาะจงถามไปที่เรนคนเดียว
"ฮะ คนกรุงเทพฮะ บ้านก็อยู่แถวทองหล่อนี่เองฮะ" หน้าตาของเรนก็ยังคงดูงงๆกับท่าทีของคุณฝน
"ทองหล่อ... ทองหล่อที่ติดกับย่านสุขุมวิทนี่หรือ"
อะไรของคุณฝนเค้า เค้าไม่รู้จักทองหล่อหรือไง
"คุณฝนคะ โทรศัพท์ค่ะ เห็นว่ามีเรื่องด่วน" อยู่ๆเสียงของพนักงานในร้านก็ดังขึ้นใกล้ๆ พร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือมาให้คุณฝน
"เอ้อ" คุณฝนเธอรับโทรศัพท์มาท่าทางเงอะงะ
เราว่าเราควรขอตัวกลับกันเลยจะดีกว่า ดูคุณฝนเค้าแปลกๆ หรือจะไม่ค่อยสบาย หรือเค้าอาจจะมีนัดอื่นรออยู่
"งั้นพวกหนูกลับกันก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่เล็กจะเอาขนมมาส่งให้ตามที่ตกลงกันนะคะ" แล้วพวกเราก็พากันยกมือสวัสดีคุณฝนอย่างพร้อมเพรียงกัน
อือม์ จู่ๆคุณฝนเค้าก็เป็นอะไรไปเนี่ย ทำท่าทำทางประหลาดพิลึก เราแอบหันไปมองอีกทีตอนที่พวกเรากำลังจะเดินพ้นออกมาจากร้าน ก็พบว่าแม้คุณฝนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
แต่สายตาของคุณฝนก็ยังคงจับจ้องมาที่พวกเรา...
"วันนี้ร้อนมากเลย อยากหาอะไรเย็นๆกิน ลิสาชอบกินบิงซู เราไปกินบิงซูกันไหมคะ ชั้นบนมีร้านอร่อยอยู่ร้านนึง ลิสาเคยมากินกับน้าลินและก็น้าวิสกี้ค่ะ เป็นการฉลองความสำเร็จของการขายขนมในวันนี้ไงคะ"
เรารู้สึกเริงร่ามากที่ปิดจ๊อบได้ หันไปเอ่ยชวนทุกๆคนหลังจากเดินขึ้นบันไดเลื่อนกันมาแล้ว
"เอ้อ..." แม่เล็กกับคิวดูท่าทางลังเล
"ลิสา เรากลับกันเถอะ เราต้องรีบไปหาปู่ และแม่เล็กเค้าจะได้กลับไปเตรียมทำขนม" เรนดึงแขนเราไว้เบาๆ
"อ้าว เหรอ ว้า เสียดายจังเลย" จ๋อยเลย ไม่มีใครว่างกินบิงซูกับเรา
"เอ้อ ใช่จ้ะ แม่กับคิวต้องกลับกันก่อนนะจ๊ะ ต้องรีบกลับไปเตรียมทำขนมอย่างที่เรนว่า"
เมื่อแม่เล็กเอ่ยออกมาอย่างนั้น เราก็จึงจำต้องเอ่ยลาแม่เล็กกับคิวที่หน้าห้างนั่นเอง เฮ้อ...
และเมื่อเรากับเรนเดินแยกออกมาเพื่อตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้า เรากลับได้ยินคำถามที่ไม่คาดคิดจากเรน
"ลิสาอยากกินบิงซูใช่ปะ เดี๋ยวเราเดินข้ามไปพารากอนไปหาบิงซูกินกันมั้ย"
"อ้าว เมื่อกี้นายบอกว่าต้องรีบกลับไปหาคุณปู่ไง" อะไรของเค้ากันเนี่ย แล้วเมื่อกี้โกหกแม่เล็กทำไมอะ
"ก็ต้องกลับ แต่ไม่ได้รีบมากขนาดนั้น คือ..." เรนอึกอักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ "เราแค่ไม่อยากให้เธอชวนแม่เล็กกับคิวกินบิงซูในห้างน่ะ มันแพง เธอก็เห็นว่าแม่เล็กไม่ได้ขายขนมได้เงินเยอะขนาดนั้น พวกเค้าต้องประหยัดกัน"
"อ้าว เหรอ อือม์ ก็จริง แต่ไม่เห็นจะเป็นไรเลย เราเลี้ยงเองก็ได้นี่ เราเลี้ยงได้ อาทิตย์นี้เรายังมีเงินค่าขนมเหลืออีกตั้งเยอะ" เราเต็มใจที่จะเลี้ยงทุกๆคนจริงๆนะ อยากกินบิงซูกับทุกๆคน คงสนุกน่าดู
แล้วเรนก็มองเราด้วยสายตาที่อ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก
"อื้อ เรารู้ว่าเธอมีน้ำใจ แต่คือ... แม่เล็กเค้าเป็นผู้ใหญ่ เค้าจะลำบากใจ ถ้าเราไปเลี้ยงเค้า"
"อ่าว เหรอ" เราหน้าจ๋อยไป แต่นี่เรนเค้าคิดมากไปหรือเปล่านะ หรือเป็นเราเองที่คิดน้อยไป
"ทำไมมันซับซ้อนจัง แล้วนี่เราไปทำให้แม่เล็กเขารู้สึกไม่ดีหรือเปล่าเนี่ย เฮ้อ ความจริงคุณยายกับน้าลินก็บอกเราบ่อยๆนะ ว่าบางทีเราซื่อแล้วก็พูดตรงเกินไป"
เรนถอนหายใจ เอื้อมมือมาขยี้ผมหน้าม้าของเรา
"เอ้อ ความจริงเป็นคนตรงๆแล้วก็จริงใจอย่างเธอก็ดีแล้วนะ แต่บางที กับบางคนบางครั้งก่อนเราจะพูดอะไร เราก็ต้องลองคิดถึงว่าถ้าเราเป็นเค้า เราจะรู้สึกยังไง"
แหม เห็นหน้าตาไม่สนใจโลกขนาดนี้ เรนเค้าเซ้นซิทีฟเหมือนกันนะเนี่ย
เรนที่ดูเหมือนจะเป็นเด็กกวนๆ เด็กดื้อที่ไม่เคยแคร์ใคร แต่เมื่อเราได้สนิทกับเรนมากขึ้น เราจึงเห็นอีกมุมหนึ่งของเรน เราว่าลึกๆแล้วเรนเป็นคนที่ใส่ใจคนที่ใกล้ชิดเค้านะ เท่าที่สังเกตได้เราว่าเรนเค้าแคร์ปู่ แคร์พ่อ แคร์แม่เล็ก แล้วก็แคร์ไอซ์กับคิวมากนะ
"ก็คงจะจริงของนาย เราคงไม่ทันได้คิดจริงๆ เฮ้อ แต่ช่างเถอะ งั้นเราไปกินบิงซูกันที่พารากอนกันสองคนก็แล้วกันนะ" เราคว้าข้อมือเรนออกเดินอย่างรวดเร็ว
วันนี้อากาศร้อนมาก อยากนั่งในห้างแอร์เย็นๆแล้วก็กินบิงซูโมจิถั่วแดงเย็นๆจะแย่อยู่แล้ว ตอนอยู่ในตลาดเรนซื้อโค้กใส่ถุงใส่น้ำแข็งมาแจกทุกคนคนละถุง เราดูดรวดเดียวหมดถุงเลย ในตลาดอากาศร้อนน่าอึดอัดมาก
ความจริงการไปตลาดคลองเตยวันนี้มันก็สนุกดีนะ แต่ให้ไปบ่อยๆคงไม่ไหว ไม่รู้ว่าคนในตลาดเค้าอดทนกันได้ยังไง ร้อนซะขนาดนั้น...
"เออ ลิสา เราคุยกับพ่อแล้วนะ จากนี้ไปเราคงต้องไปช่วยงานที่บริษัทตอนเย็นหลังเลิกเรียน"
เรนเอ่ยขึ้นขณะที่เราสองคนนั่งตากแอร์เย็นฉ่ำกันอยู่ในร้านบิงซูชั้นล่างของห้างพารากอน ฟังจากน้ำเสียงโดยไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเรนกำลังขิงอวดเราอยู่ โธ่ เราก็ช่วยงานคุณยายที่ร้านตัดเสื้อของคุณยายบ่อยๆ เราไม่เห็นต้องโอ่เลย
"เราคงไม่ได้แวะไปหาแม่เล็กตอนเย็นๆบ่อยๆอีกแล้วนะ งานที่บริษัทคงจะยุ่งน่ะ"
เหมือนว่าเรนจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาทันทีภายในวันสองวันหลังจากที่น้าลินคุยกับเรนที่บ้านของคุณปู่เมื่อตอนนั้น เรนคงภูมิใจมากถึงมากที่สุดแหละ ดูออก
"ไม่เป็นไรเราไปหาแม่เล็กคนเดียวก็ได้" ปล่อยเรนเค้าภูมิใจไป นานๆทีเค้าคงมีเรื่องให้ภูมิใจในตัวเอง
"ลิสา คือ.." เรนทำท่าอึกอัก
"ทำไม" เราถามอย่างไม่สนใจเท่าไหร่ เรากำลังเอาช้อนไปขโมยตักโมจิจากบิงซูในถ้วยของเรน เรายังนึกไม่ออกว่าถ้าชีวิตนี้ขาดบิงซูไปเราจะเป็นยังไง
"เราไม่อยากให้เธอไปแถวนั้นคนเดียว แถวนั้นมันต่างจากแถวบ้านของพวกเรา เธอค่อยไปหาแม่เล็กตอนที่เราว่างดีกว่านะ"
"ไม่เอาอะ เราวางแผนไว้ตั้งเยอะแยะ เราต้องไปคุยแม่เล็กนะ เราอยากจะลองทำโน่นทำนี่อีกหลายอย่างเลย" เราดูแลตัวเองได้ดี นี่เรนไม่ไว้ใจเราเรอะ
"ไม่ได้ เธอห้ามไปหาแม่เล็กถ้าไม่มีเราไปด้วย" อยู่ๆเรนก็ขึ้นเสียงจริงจัง ทำให้เราต้องเงยหน้าขึ้นจากถ้วยบิงซูทันที อะไรของเค้า
"อิจฉาเราเหรอ กลัวเราเป็นลูกคนโปรดของแม่เล็กแทนนายเหรอ"
"ลิสา..." ดูเค้า ทำเป็นทำเสียงอ่อนอกอ่อนใจใส่เราอีกแล้ว แหม พอจะได้ไปช่วยงานพ่อ ก็ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาตลอดเวลาเชียว
"ขอร้องล่ะ ซอยบ้านแม่เล็กมันไม่ค่อยปลอดภัย ลิสาอย่าไปคนเดียวเลย คือ... เราเป็นห่วงเธอนะ อย่าทำให้เราไม่สบายใจสิ"
ในที่สุดเราก็ได้ยินสิ่งที่ไม่เคยคิดจะได้ยิน เรนเป็นห่วงเราจริงๆเหรอ แต่คำพูดนั้นก็ดูหนักแน่นและชัดเจน และสีหน้าของเรนก็ดูอ้อนวอนมากเลยนะ
เราควรจะเชื่อเรนดีหรือเปล่า ต่อไปนี้เรนก็จะงานยุ่ง เรากลัวจะไม่ได้ไปหาแม่เล็กอีก
"เรามีแผนการตลาดที่อยากจะช่วยแม่เล็กอีกตั้งเยอะ เรื่องการปรับปรุงการบรรจุหีบห่ออีก แล้วก็เรื่องการโฆษณาให้ขนมของแม่เล็กเป็นที่รู้จักในวงกว้าง"
"ลิสา แค่นี้เธอก็ช่วยเยอะแล้ว คือ... เรามาคิดๆดูแล้วนะลิสา บางทีถ้าเธอช่วยแม่เล็กมากไป มันอาจไม่เป็นผลดีก็ได้นะ"
เรนถอนหายใจอีกครั้ง วันนี้เรนเค้าถอนหายใจหลายครั้งแล้วจริงๆนะ ความจริงเรามาช่วยแม่เล็กก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ กลับกลายเป็นว่า เรนเอาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาคิดเยอะแยะไปหมด
"ไม่ดียังไง เรนก็เห็นแล้วนี่ วันนี้ขนมของแม่เล็กขายดีมาก"
"แต่ถ้าเธอช่วยคิดไปหมดซะทุกอย่างแบบนี้ แล้ววันนึงเกิดเธอไม่อยู่ขึ้นมา แม่เล็กเค้าจะทำยังไง เช่น ถ้าเธอเกิดเบื่อ ถ้าเธอเกิดหมดสนุกกับการขายขนมแล้ว หรือถ้าเธอไปสนุกกับการเรียนร้องเพลงแทน"
"ว้า ทำไมนายคิดมากอย่างนี้เนี่ย เรื่องนั้นไม่เห็นต้องกังวลเลย ก็ถ้าเราไม่อยู่ แม่เล็กกับคิวเค้าก็ทำต่อกันไปได้เองไง เราก็แค่เริ่มทำทุกอย่างเอาไว้ให้ได้เร็วที่สุดแล้วก็มากที่สุด"
"ลิสา... แม่เล็ก กับคิวเค้าไม่ใช่คนหัวเร็วอย่างเธอนะ เค้าต้องค่อยๆทำไปอะ" เรนทำเสียงอ่อนใจ
"เฮ้อ ช่างมันเถอะ นายวิตกมากไปป่าวเนี่ย" เรามองเรนอย่างเบื่อหน่าย จะคิดซ้ำๆไปถึงเรื่องที่ยังมาไม่ถึงทำไม
"เออ เรน เราว่าคุณฝนเค้าดูแปลกๆมากเลยนะ ตอนเค้าเห็นหน้านายอะ" เราเปลี่ยนเรื่องดีกว่า
"เหรอ เราไม่ได้สนใจ" คราวนี้เป็นฝ่ายเรนที่หันไปก้มหน้ากับบิงซูบ้าง
นี่ไง ทีอย่างนี้ล่ะไม่สนใจ คือถ้าไม่ใช่เรื่องของคนใกล้ชิด เรนเค้าไม่สนใจหรอก
"เราเห็นเค้าหน้าซีดไปเลยตอนเจอนาย ที่จริงน่ะคุณฝนเค้าหน้าดุมากเลยนะ ตอนคุยเรื่องขายขนม เค้าก็ดุ๊ดุ ดูน่ากลัวมากเลย แม่เล็กงี้นั่งตัวลีบเลย แต่เราไม่กลัวหรอก คุณยายเราก็คล้ายๆงี้"
"ช่างคุณฝนเค้าเถอะ เธอรีบๆกินบิงซูให้หมดซะ เราจะได้กลับบ้านกัน วันนี้ก็ออกมาแต่เช้า นี่จะสี่โมงเย็นแล้ว เดี๋ยวปู่รอ เย็นนี้พ่อเราเค้าไม่อยู่บ้านด้วย เห็นว่านัดมีกับเพื่อน"
"อื้อ เหมือนกันเลย เย็นนี้น้าลินก็ไม่อยู่บ้าน มีงานเลี้ยงรุ่น เรารีบกลับไปอยู่กับคุณยายดีกว่า"
"อ้อ อีกเรื่อง อย่าลืมนะลิสา เธออย่าเผลอพูดกับที่บ้านของเธอหรือที่บ้านของเราเรื่องมาช่วยขายขนมให้แม่เล็กนะ เรื่องร้านคุณฝนอะไรนี่ด้วย เรายังไม่อยากให้ปู่รู้เรื่องของคิวกับไอซ์"
โอ๊ย เรน นายช่างคิดอะไรซับซ้อนจริงๆ แต่เอาเถอะ สัญญาก็ต้องเป็นสัญญา
"ไม่ลืมหรอก เราสัญญากับนายแล้วไง นี่ปกติเราเล่าให้น้าลินกับคุณยายฟังทุกเรื่องแหละ จะมีก็แต่เรื่องเธอกับเรื่องที่มารู้จักพวกเพื่อนนอกโรงเรียนของเธอเท่านั้นที่เราไม่ได้เล่า"
"ดีแล้ว อย่างวันนี้เธอก็แค่บอกว่าออกมาเจอเพื่อน มาเจอเรา ไปกินบิงซูกัน ไปเดินเที่ยวกัน"
"คือไม่ได้โกหก เพียงแค่บอกไม่หมดใช่ไหม นายไม่ต้องห่วง ปกติน้าลินกะคุณยายเค้าไม่ค่อยซักไซ้เราหรอก เพราะเราเป็นฝ่ายเล่าก่อนมากกว่า จนพวกเค้าขี้เกียจจะฟังแล้ว"
"อื้อ ลิสาต้องเก็บเรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ ครอบครัวเราจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้" เรนย้ำกับเราอีกทีเป็นรอบที่ร้อย
"แต่เรายังสงสัย นายจะปิดคุณปู่เรื่องนี้ไปทำไม คุณปู่นายเค้าก็ใจดีออก เค้าไม่ว่านายหรอก"
"ปู่เคยบอกเราตอนเราเด็กกว่านี้ ว่าปู่ไม่อยากให้เราคบเพื่อนต่างโรงเรียน เราไม่อยากทำให้ปู่เสียใจ" พูดถึงตอนนี้เรนเค้าหน้าสลดไป
"อ้าว ก็ถ้าไม่อยากทำให้คุณปู่เสียใจก็ต้องไม่คบเพื่อนต่างโรงเรียนมั้ยอะ" ตรรกะอะไรของเรนเค้าเนี่ย คิดว่าปิดบังคุณปู่แล้วคุณปู่จะไม่เสียใจเหรอ
"แต่ตอนนั้นเราเป็นเพื่อนกับไอ้คิวไอ้ไอซ์แล้วไง เราชอบพวกมัน เราไม่อยากเลิกคบพวกมัน"
"เอ้อ จริงเนอะ เออ แล้วนายไม่ถามคุณปู่เหรอว่าทำไมถึงห้ามคบเพื่อนนอกโรงเรียน" เรายังสงสัย แล้วปกติถ้าเราสงสัยอะไร เราก็จะถามออกไปเลย เราไม่เก็บไว้ในใจเหมือนเรนหรอก
เรนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง ทำท่าอึกอักไม่แน่ใจ แต่ก็มองหน้าเราแล้วพูดเบาๆ
"ปู่คงไม่อยากให้เราเป็นเหมือนพ่อมั้ง"
"แล้วพ่อนาย..." เราชะงักคำพูดไว้ได้ทัน เมื่อกี้เรนเพิ่งบอกเราอยู่หยกๆว่าก่อนจะพูดอะไรให้คิดถึงใจคนอื่นเขาบ้าง
"เอ้อ งั้นช่างมันเถอะนะ..." เราเอื้อมมือไปตบบ่าของเรน เรนเขาอาจจะไม่อยากพูดเรื่องนี้ในตอนนี้
"งั้นก็รอพวกเราโตกว่านี้แล้วค่อยบอกคุณปู่ถึงเรื่องไอซ์กับคิวก็แล้วกัน ถึงตอนนั้นคุณปู่เค้าคงไม่ว่าอะไรอะเนอะ"
เรนมองเราด้วยสายตาที่เราก็บอกไม่ถูก เรารู้สึกว่ามันเหมือนเป็นสายตาที่ผสมๆกันไปของความไว้เนื้อเชื่อใจ ความเป็นเพื่อน และความขอบคุณ
"นี่เรนรู้มั้ย ปกติเราเป็นคนไม่เคยมีความลับนะ แต่นานๆทีมีความลับกับผู้ใหญ่บ้างก็ตื่นเต้นดี" เราพูดกับเรนไปอย่างนั้น
แม้เราจะเชื่อว่าความลับไม่มีในโลก สักวันหนึ่งทุกคนรอบข้างเราก็ต้องรู้เรื่องนี้ แต่ถ้าเรนยังไม่อยากให้เราพูดถึงเรื่องนี้ และเราสัญญากับเรนไว้แล้ว เราก็จะไม่พูดถึง...


## แฟนเก่า

ฉันจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างรถแท็กซี่อย่างตกตะลึงพรึงเพริด
อา ผู้ชายคนนั้น คนที่กำลังก้าวเดินอย่างเท่ๆออกมาจากประตูบานเล็กของรั้วใหญ่นั่น
"คุณเซน! คุณไม่สบายหรือเปล่าคะเนี่ย"
และหลังจากคนตัวสูงก้าวขึ้นรถแท็กซี่มานั่งที่เบาะหลังเคียงคู่กัน ฉันก็ต้องจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจเป็นที่สุด อดไม่ได้ที่จะถือวิสาสะเอื้อมมือไปอังหน้าผากขาวๆนั้น เขาต้องเป็นอะไรไปแน่ๆ ตาฉันฝาดไปหรือเปล่า
"ครับ? ผมสบายดีนี่ครับ นี่หน้าตาผมดูซีดเซียวขนาดนั้นเชียวหรือ อย่าบอกนะว่าผมต้องเมคอัพมาด้วย ไม่เอาน่า" คนตัวสูงทำหน้าเหลอหลา ยกมือขึ้นลูบเปะปะไปทั่วใบหน้าตัวเอง
"เปล่าค่ะ ไม่ต้องแต่งหน้าคุณเซนก็หล่อแล้วค่ะ" นี่คือความสัตย์จริง ฉันนึกภาพคุณเซนแต่งหน้าไม่ออกเลย
"แล้วทำไมคุณลินถึงคิดว่าผมไม่สบายล่ะครับ"
"ก็วันนี้คุณเซนใส่เสื้อสีชมพูมา!" ฉันทำเสียงตื่นเต้นที่สุดในโลก
เรากำลังนั่งอยู่บนรถแท็กซี่เพื่อมุ่งหน้าไปยังงานเลี้ยงรุ่นที่จัดขึ้นที่ร้านอาหารสุดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาบริเวณเชิงสะพานพระรามสาม ฉันแวะมารับเขาที่บ้านด้วยรถแท็กซี่เพราะคิดว่าสะดวกดี เราจะได้สังสรรค์กันอย่างเต็มที่โดยไม่มีใครต้องกังวลเรื่องการขับรถหลังการเมากรึ่ม
ตอนที่เรานัดหมายกันผ่านทางไลน์นั้น  คุณเซนส่งข้อความตอบกลับมาหาฉันใจความว่า
'ทีแรกผมว่าจะขี่จักรยานมารับคุณลินให้นั่งซ้อนท้ายไปพระรามสามด้วยกัน เผลอๆจะได้ขี่เลียบริมแม่น้ำเจ้าพระยาด้วย น่าจะดูโรแมนติกดีนะครับ'
ดู ดูความคิดเค้า ฉันว่าคุณเซนเริ่มจะติดนิสัยพูดจาอะไรเรื่อยเปื่อยไปจากฉันแล้วแน่ๆ
"คุณเซนตัวก็ไม่ร้อนนี่คะ นึกยังไงทำไมถึงใส่เสื้อสีชมพูสดใสขนาดนี้คะ"
"อ้าว ก็คุณลินบอกเองว่างานวันนี้เขาเป็นธีมคู่รัก ให้ใส่เสื้อสีชมพู ว้า ไรเนี่ย หลอกกันเล่นหรือครับ"
"ไม่ได้หลอกเล่นค่ะ วันนี้งานเค้ามีธีมนี้จริงๆ แต่ชั้นไม่นึกว่าคุณเซนจะใส่มาจริงๆนี่คะ"
ฉันก็แค่ส่งต่อข้อความที่ยัยเหมียวประธานรุ่นส่งมาไปให้คุณเซนก็เท่านั้น ยัยเหมียวเธอบังคับให้พวกเราใส่ธีมสีชมพูมางานเลี้ยงรุ่นวันนี้เพื่อคงตามคอนเซ็ปต์ 'ย้อนวัยหวานเมื่อวันวาน' ฉันก็เลยมาในชุดกระโปรงผ้าลินินท่อนเดียวหลวมๆยาวถึงครึ่งเข่า คอจีน แขนกุด และแน่นอนต้องสีชมพู ชุดนี้ก็มาจากร้านหรูของยัยโอปอเพื่อนดีไซเนอร์ของฉันอีกเช่นเคย คืองานนี้ฉันจะมาเผชิญหน้ากับแฟนเก่าอะนะ มันก็ต้องลงทุนกันหน่อย
แต่ไม่แค่ฉันเท่านั้นนะที่ลงทุนกับค่ำคืนนี้ คนข้างๆนี้เขาก็ลงทุนด้วย...
"ก็ทีคุณลินยังใส่สีชมพูเลย แล้วเราเป็นคู่รักกัน เราก็ต้องใส่เป็นคู่ชมพูสิครับ"
"นี่คุณเซนลงทุนซื้อเสื้อสีชมพูเลยหรือคะ เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยนะคะที่ชั้นเห็นคุณใส่เสื้อสีอื่นนอกเหนือไปจากสีขาว ดำ เทา และน้ำเงินเข้ม"
"โห เป๊ะมาก จริงครับ ผมมีเสื้ออยู่แค่สี่สี แล้วนี่คุณลินแอบเข้าไปอยู่ในตู้เสื้อผ้าผมตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย"
"แหม่ คุณเซนใส่วนอยู่แค่นั้นใครๆเขาก็สังเกตได้มั้ยคะ" เค้าทำเหมือนกับว่ามันสังเกตยากขนาดนั้น หารู้ไม่ ทั้งบริษัทเขาก็สังเกตได้กันหมดแหละค่า
ฉันว่านะ คุณเซนเขามีเสื้ออยู่ไม่กี่ตัวหรอก แถมมีแต่แบบซ้ำๆกันด้วย แม้ฉันจะไม่รู้ยี่ห้อแน่ชัด แต่คิดว่าเสื้อแต่ละตัวของแพงแน่นอน ดูเนื้อผ้าจากไกลๆก็รู้ ก็บ้านฉันเป็นร้านตัดเสื้อนี่นะ
"นี่ชั้นตื่นเต้นมากนะคะ ขอจับหน่อย" อดไม่ได้จริงๆที่จะเอื้อมมือไปแอบสัมผัสเสื้อคอจีนทรงหลวมๆสบายๆนั้น โอว เนื้อผ้านุ่มมือมาก แถมยังเป็นผ้าลินินเหมือนกับชุดของฉันอีก ทำไมใจตรงกันอย่างนี้วะ
"นี่ไปเดินหาซื้อจากไหนมาคะเนี่ย คุณเซนมีเวลาไปเดินช้อปปิ้งด้วยหรือคะ"
"คุณมะพร้าวเค้าสั่งออนไลน์มาให้ครับ ปกติผมไม่ค่อยซื้อเสื้อผ้าเอง"
นั่นไง นึกๆอยู่ว่าไม่น่าจะเป็นไอเดียของตัวเอง แล้วเสื้อที่แขวนๆอยู่ในตู้ทั้งหมดนั่นก็คงเป็นฝีมือคัดสรรของคุณมะพร้าวด้วยสินะ
ฉันถอยหลังห่างออกมาพิงประตูรถเพื่อที่จะสำรวจคนตัวสูงนั้นให้เต็มตา วันนี้เธอมาพร้อมกับเสื้อแขนยาวสีชมพูอ่อน แขนเสื้อถูกพับขึ้นเกือบถึงข้อศอก ชายเสื้อถูกปล่อยออกมานอกกางเกงทรงหลวมสีครีมอ่อน และ… ฮั่นแน่ เปิดกระดุมเม็ดสามเม็ดบนซะด้วย แอบเซ็กซี่นิดๆนะเราน่ะ
วันนี้คุณเซนโคตรน่ารักเลย
"คุณเซนกับเสื้อชมพู... น่ารักอะค่ะ" อดใจเอ่ยชมซึ่งๆหน้าไม่ได้จริงๆ น่าร้ากกกกก
"อ้าวคุณลินครับ ผมรับงานแล้ว ผมก็ต้องเต็มที่สิครับ คุณลินก็รู้ว่าผมเป็นคนจริงจังกับการทำงานแค่ไหน" แม้ปากจะทำเป็นพูดซีเรียส ส่วนสายตาก็มองเหม่อออกไปที่หน้าต่างรถ แต่โหนกแก้มของพ่อหนุ่มเริ่มแดงแล้วจ้า
"แน้ เขินอะดิ" ฉันอดแซวคุณเสื้อชมพูเค้าไม่ได้ วันนี้วันเสาร์ เราควรโยนบทบาทของเจ้านายและลูกน้องทิ้งไปก่อน ก็ช่วยไม่ได้นะ อยากตกปากรับคำมางานเลี้ยงรุ่นกับฉันเอง
"อ่อ แล้วจะให้บอกว่าผมเป็นใครดีครับ เป็นหนุ่มลูกครึ่งนายแบบจากญี่ปุ่นดีไหม น่าจะเรียกเสียงกรี๊ดได้ดีกว่า เพราะผมคิดว่ารุ่นนี้เค้าคงไม่สนเรื่องของหนุ่มนักธุรกิจรวยรวยกันแล้วมั้งครับ น่าจะโฟกัสกันที่เรื่องรูปร่างหน้าตากันเน้นๆ"
คนเขินหันมาใช้หัวข้อเรื่องของวัยกลบเกลื่อนอีกเช่นเคย แต่ก็โอเค ไม่ว่ากัน ถือเสียว่าเป็นประเด็นของการเตรียมเล่นใหญ่เพื่อให้สมกับที่จะเป็นแฟนหนุ่มของสาวฮอตอย่างฉัน
"แหม คุณเซนไม่ต้องลงทุนปลอมตัวหรอกค่ะ สังคมกรุงเทพมันแคบ วันหนึ่งเขาก็รู้กันอยู่ดีว่าคุณเป็นเจ้านายของชั้น และอันที่จริงชั้นก็ไม่ค่อยชอบหลอกลวงใคร"
"อ่อ แล้วบอกว่าผมมาตามจีบนี่คือไม่หลอกลวงเลยใช่ไหมครับ" ตาเรียวๆนั่นปรายมาทางฉันอย่างเย้ยหยัน
"เอ้อ... ก็จริงเนาะ ฮ่า ฮ่า" ฉันหัวเราะออกมาด้วยความจนมุม
"เนียนนะเราอะ" แล้วจู่ๆพ่อหนุ่มเสื้อชมพูเค้าก็เอานิ้วมาดีดต้นแขนของฉัน
"อุ๊ย!" ฉันสะดุ้ง คืออะไร? วิธีการแสดงความหนิดหนมเรอะ ฉันหันไปเขม่นตามองเจ้าของนิ้ว ก็เจอสายตาขี้เล่นกำลังจ้องมาเช่นกัน ดูท่าทางเค้าอารมณ์ดีผิดปกติแฮะ
"นี่แน่ะ" ฉันออกแรงทั้งหมดดีดนิ้วกลับไปที่ต้นแขนของเชิ้ตสีชมพูนั้นบ้าง
"โอ๊ย!" เสียงร้องจากพี่ชมพูดังลั่นรถ จนพี่แท็กซี่ต้องหันมามอง
ฉันขยิบตาทำเสียงจุ๊ๆ ก็พบความระยิบระยับกำลังเปล่งออกมาจากตาเรียวของคนนั่งข้างๆ ยัง ยังไม่เข็ดใช่ไหม ยังมาทำหน้าทะเล้น ฉันทำท่าจะขยับเข้าไปดีดนิ้วใกล้ๆอีกที คราวนี้คนเสื้อชมพูนั้นพยายามทำท่าปัดป้องเป็นพัลวัน
ทริปหัวหินคราวที่แล้วนี่เหมือนเป็นทริปละลายพฤติกรรมของเราทั้งคู่ ความรู้สึกเจ้านายลูกน้องหายไปตั้งแต่ตอนไหนฉันก็ไม่รู้...
"แล้วเราต้องมีชื่อเรียกกันเองเป็นพิเศษเหมือนพวกวัยรุ่นไหมครับ เช่น ไอ้ต้าว ไรงี้" หลังจากเล่นไร้สาระเรื่องการดีดนิ้วกันพอหอมปากหอมคอ คุณเซนเค้าก็เริ่มเรื่องไร้สาระเรื่องใหม่
"ฮ่า ฮ่า คุณเซนไปเอามาจากไหนคะนั่น" แหม ทำการบ้านมาดีเชียวนะ
"อ่อ คุณลินอาจไม่รู้จัก อาจเกินวัยไปนิ้ดอะครับ" ดู ดูเค้า วกกลับมาเรื่องวัยอีกจนได้
"หรือจะเอาแบบที่คนรุ่นชั้นเค้าเรียกกันคะ เบบี๋ ดาร์ลิ่ง ที่รัก เค้า ตัวเอง ไรงี้" ฉันเสนอแนะบ้าง
"หรือจะเป็น หนู กับ ป๋า ก็ได้นะครับ ผมไม่เกี่ยงเรื่องอายุจริง"
"หมายถึงคุณเซนแทนตัวเองว่า หนู แล้วให้ชั้นแทนตัวเองว่า ป๋า ใช่ไหมคะ" อือม์ ช่างเป็นคำเรียกที่น่าสนใจ
"โอเค งั้นดีลครับ! จบที่ เค้า กับ ตัวเอง" คนเสื้อชมพูรีบจบเร็วเมื่อเห็นฉันทำท่าจะไปกันใหญ่
แล้วเค้าก็เอียงตัวเข้ามาใกล้ๆฉัน
"คุณลินสบายใจได้เลยนะครับ วันนี้ใครๆเค้าต้องนึกว่าเราเป็นคู่รักหวานแหววกันแน่ๆ"
สายตานั้นมีแววกรุ้มกริ่มแบบแปลกๆ ทำเอาใจฉันหนาวๆร้อนๆ
โอย สายตาแบบนี้ จากพ่อหนุ่มเสื้อชมพูผมปรกหน้าแบบนี้ อันตรายมาก
ใจละลายเลยอ่า...
เรามาถึงที่งานเลี้ยงตอนหนึ่งทุ่มพอดี สถานที่จัดงานเป็นร้านอาหารเล็กๆที่ถูกเหมาทั้งร้านมาเพื่อค่ำคืนนี้ของพวกเราโดยเฉพาะ อาคารชั้นเดียวดัดแปลงมาจากโกดังเก่าริมแม่น้ำนั้นถูกล้อมรอบด้วยกระจกหลากสีและถูกตกแต่งอย่างมีรสนิยม แน่ล่ะ เพื่อนๆสมัยมัธยมของฉันล้วนแล้วแต่มีฐานะดี ก็พวกเราเรียนโรงเรียนแถวสุขุมวิทอะเนอะ
"คุณเซน คนนั้นไงคะ ก้อง"
ฉันแอบกระซิบคนที่ควงมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อเดินเข้ามาถึงภายในบริเวณห้องจัดงาน บริเวณที่นั่งถูกจัดวางด้วยโต๊ะยาวเป็นแถวๆสามแถว ผนังด้านหนึ่งของห้องถูกจัดไว้เป็นเวทียกพื้นขนาดเล็กๆ
"งั้นเราเดินเข้าไปนั่งกับคุณลุงก้องเลยดีไหมครับ" คุณเซนพยักพเยิดไปทางอดีตคนรักของฉันที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะแถวกลางกับเพื่อนผู้ชายอีกคนหนึ่ง
"ยังก่อนค่ะคุณเซน เราต้องไม่เป็นฝ่ายเข้าไปหาเค้าก่อน เรานั่งโต๊ะถัดมาจะดีกว่า เลือกที่ตรงข้ามกับก้อง เพื่อให้เค้าเห็นเราถนัดๆ และชั้นก็ต้องทำเป็นไม่เห็นเค้า เดี๋ยวเค้าก็เดินเข้ามาหาชั้นเองแหละค่ะ" ฉันเริ่มวางแผนอันแยบยล
"อ่า ชีวิตช่างลำบากจริงๆนะครับ"
"แน่สิคะ มันก็เหมือนกับการเล่นเกมไงค่ะคุณเซน เราต้องเป็นฝ่ายคุมเกมค่ะ"
ว่าแล้วฉันควงแขนคุณเซนเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะด้านข้าง ยังมีที่ว่างอยู่อีกเยอะ เพื่อนๆฉันเขามาสายกันตามประสาคนกรุงเทพ เราจึงมีโอกาสเลือกที่นั่งได้ตามสบาย
แต่ระหว่างทางเดินไปโต๊ะ ฉันก็ต้องหันไปทักทายกับเพื่อนๆคนอื่นๆเรื่อยๆตามรายทาง และก็ต้องปฏิเสธคำเชื้อชวนให้นั่งด้วยอยู่เป็นระยะๆ
หึ หึ คุณเซนคงเห็นแล้วสินะว่าฉันป๊อปปูล่าร์แค่ไหน
"หวัดดีลิน มากับแฟนเหรอ" ยัยปูสาวโสดอีกคนของรุ่นมองด้วยสายตาอิจฉา
"ลิน นั่งตรงนี้ด้วยกันไหม" นายโทนี่จอมปากเสียของรุ่นทำเป็นชวนฉันเสียงใส แต่มองตาก็รู้ว่ากะเอาฉันไปเผากลางวง
"อ้าว ลินมาด้วยเหรอ นึกว่าจะไม่มา เพราะเห็นว่าใครบางคนเค้ามาด้วย อาจจะไม่อยากเจอหน้ากัน" เสียงของเยาวเรศสาวขี้เม้าท์ประจำรุ่นกระทบกระเทียบมา
ไม่ค่ะ ไม่ ฉันไม่นั่งกับพวกนี้หรอกค่ะ ฉันมีแก๊งเพื่อนสนิทของฉันเองนะคะ
แอบเหลือบตามองไปยังคนเสื้อชมพูข้างๆ เขากำลังปฏิบัติหน้าที่ได้ดีทีเดียว ท่าเดินหลังตรงแบบเท่ๆ ยิ้มน้อยๆและเสยผมบ้างเป็นครั้งคราว พร้อมกับพยักหน้าให้ผู้คนที่ผ่านไปมา โอว ช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน นี่คุณเซนเค้าไปฝึกมาจากไหนกันนะ ฝึกหน้ากระจกอยู่นานหรือเปล่า ฝึกทุกวันแน่ๆ ความเฟรนด์ลี่ขนาดนี้ไม่น่ามาจากอินเนอร์ ก็เห็นเวลาอยู่ออฟฟิศนี่เค้าหน้าเฉยจะตายไป
"ยังไงเราก็ต้องจองทำเลตรงนี้ไว้ก่อนค่ะคุณเซน ชั้นเล็งๆดูทิศทางและดูองศาแล้ว มุมนี้ชั้นน่าจะดูสวยที่สุดเวลาที่ก้องเค้ามองมา" ในที่สุดเราก็ฝ่าด่านคำทักทายของเพื่อนๆตามเบี้ยบ้ายรายทางมาจนถึงที่นั่งที่ฉันจดจ้องเอาไว้ได้
หลังจากที่เรานั่งลงเคียงคู่กันที่เก้าอี้ว่างสองตัวนั่นแล้ว ฉันก็แอบมองไปทางแฟนเก่าอีกที เห็นก้องกำลังตั้งใจคุยกับเพื่อนคนนั้นอย่างอารมณ์ดี ไม่รู้เขาได้สังเกตเห็นฉันบ้างหรือยัง
อา ก้องยังดูอบอุ่นสุขุมนุ่มลึกเหมือนเดิม หน้าตาก็เหมือนรูปในเฟซบุ๊ค โอเค ตรงปก ส่วนแววตาคู่นั้นก็เปี่ยมไปด้วยความเข้าอกเข้าใจในทุกๆคนรอบข้างเช่นเคย ผิวสีแทนและผมสีดอกเลาที่แซมข้างๆหูนิดๆนั้นก็ดูดีจังเลย
ส่วนคนข้างๆฉันนั้น...
หันไปก็เห็นเขากำลังมองฉันอยู่ก่อนแล้ว และจู่ๆคุณเซนก็เอามือข้างหนึ่งมาโอบพนักเก้าอี้ของฉันไว้พร้อมทั้งโน้มตัวเข้ามาใกล้ หน้าเรียวขาวนั่นส่งยิ้มหวานมาก่อน และประโยคเสียดแทงใจก็ตามมาด้วยเสียงกระซิบ
"เอาจริงนะ เรื่องแบบนี้ผมว่า... ถ้าเขาจะรัก ยืนเฉยๆเขาก็รัก" แล้วปรัชญาความรักแบบเจ็บลึกก็ปรากฏ
"ถ้าเขาจะรัก ไม่ต้องทักเขาก็ทัก" ฉันต่อเข้าให้
"เหนื่อยพอแล้ว ก็พักดีกว่า" คุณเซนยังไม่ยอมหยุด
"อย่าไปวิ่งตามคนที่เขา ไม่เคยรักเรา" และฉันก็ไม่ยอมแพ้ เรื่องต่อเพลงนี้คอเพลงป๊อปอย่างฉันนี่ถนัดมาก
"เอ๊ะ ทำไมคุณลินรู้จักเพลงวัยรุ่นขนาดนี้ด้วยครับ" คราวนี้คนเสื้อชมพูจ้องหน้าฉันด้วยความแปลกใจ
"ชั้นควรจะถามคุณเซนมากกว่านะคะ" ฉันรู้จักเพลงวัยรุ่นเกือบทุกเพลงแหละจ้า เวลายัยลิสาฟังเพลงเค้าไม่เคยคิดจะฟังคนเดียวหรอก
"อ่อ วันนั้นผมได้ยินพ่อกับเจ้าเรนเค้าเปิดยูทูปฟังกันไปห้ารอบ"
"เอาจริงชั้นว่าคุณเซนฟังแค่รอบเดียวก็ร้องตามได้แล้วมั้งคะ ถึงขั้นจำทั้งชื่อเล่นและชื่อจริงของคนได้ทั้งบริษัทนี่ เนื้อเพลงแค่จิ๊บๆค่ะ"
"จริงครับ" คนความจำดียิ้มแป้น แต่แค่ยิ้มยังไม่พอ ดันเอามือทั้งสองข้างเท้าคางที่โต๊ะอีก ท่าทางกุ๊กกิ๊กขนาดนี้ คนมองมาจากวงนอกคงคิดว่าเรากำลังจู๋จี๋กันอยู่
"คุณราเชนทร์วัยรุ่นเหมือนกันนะคะเนี่ย" ฉันนึกไปถึงเจ้านายเก่า ท่านเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ฟังเพลงกำลังฮิตซะด้วย
"มากครับ เค้ามีอินสตราแกรมสามแอ๊คเค้านท์ มีเฟซบุ๊คสองแอ๊คเค้านท์"
"เอาไว้กดไลค์น้องเรนแน่เลย"
"เฮ้ย ทำไมรู้" พ่อหนุ่มเสื้อชมพูทำท่าแปลกใจอย่างปลอมๆ แล้วนี่จำเป็นต้องเข้ามาแปลกใจใกล้ชิดกันขนาดนี้ไหม ทำไมต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆด้วย เลิกท้าวคางแล้วเรอะ
"ก็ชั้นทำอยู่ไงคะ มีเฟซบุ๊คเพื่อเอาไว้ตามกดไลค์ยัยลิสา แต่รายนั้นเค้าไม่ค่อยโพสต์อะไร"
"เจ้าเรนก็เหมือนกันครับ พ่อผมเคยเอาให้ดู เห็นนานๆทีจะโพสต์รูปปลาที่บ้าน"
ฉันว่าฉันสังเกตเห็นนะ ว่าแววตานั้นดูอ่อนโยนขึ้นมาอย่างเหลือเชื่อขณะกำลังพูดถึงลูกชาย
"ขอบคุณคุณลินอีกทีนะครับที่ชวนเจ้าเรนไปทำงานด้วย คุณลินรู้ไหมครับ ตอนมาขออนุญาตผม เจ้าเด็กนั่นพูดได้น่าหมั่นไส้ขนาดไหน มันบอก พ่อ ป้าลินเขาบอกว่าผมฝีมือดี บริษัทเราต้องการคนฝีมือดีไปช่วยงาน"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ฉันนึกภาพตามแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้ เจ้าเด็กหัวฟ้าเค้าต้องมีฟอร์มกับพ่อของเค้าอยู่เสมออะนะ
"แล้วคุณเซนตอบน้องเรนว่าไงคะ"
"ผมก็บอกสั้นๆ ถ้าคิดว่าเจ๋งพอ ก็ลองดู"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" พ่อลูกคู่นี้เขาไม่มียอมกันหรอก แต่ฉันดูก็รู้ ไม่เฉพาะเจ้าตัวลูกที่ภูมิใจมากที่ได้ช่วยงานพ่อ แต่เจ้าตัวพ่อเองก็ภูมิใจมากที่จะได้ลูกมาช่วยงาน
"คุณเซน! สวัสดีครับ"
จู่ๆเสียงอันตื่นเต้นของวิสกี้ก็ดังทักทายมาจากด้านหลังของเราทั้งสองคน ฉันหันไปมอง วันนี้เพื่อนสนิทฉันเขามาด้วยมาดหล่อเหมือนเช่นเคย วิสกี้มาด้วยเสื้อโปโลสีชมพูเข้ม เป๊ะตามธีมของงาน
"อ้าวกี้ มาแล้วเหรอ มานั่งนี่เร็ว แล้วพวกเราคนอื่นๆล่ะ" ฉันกุลีกุจอชี้ไปยังเก้าอี้ว่างๆตรงข้ามฉันกับคุณเซน
"อ้าว คุณวิสกี้ สวัสดีครับ" คุณเซนทำหน้าเลิ่กลั่กเล็กน้อย คงเพราะไม่แน่ใจว่าจะต้องเล่นละครบทแฟนมุ้งมิ้งต่อหน้าเพื่อนรักของฉันด้วยหรือเปล่า
"วิสกี้เค้ารู้เรื่องนี้แล้วค่ะคุณเซน ไม่ต้องห่วงค่ะ ทำตัวตามสบายเลยค่ะ"
ฉันโน้มตัวไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูของหนุ่มเสื้อชมพูขณะวิสกี้กำลังเดินอ้อมโต๊ะไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับเรา พลันสายตาฉันก็มองไปทางก้องอีกรอบ คราวนี้ฉันเห็นแล้วล่ะว่าก้องเขากำลังแอบมองฉันอยู่เช่นกัน
โอเคร! เมื่อแฟนเก่ากำลังมองจ้องมา ฉันก็ต้องทำเป็นเริงร่าหัวร่อต่อกระซิกกับแฟนใหม่ ดังนั้นจู่ๆฉันจึงเอนตัวเขาไปหาคุณเซนแล้วหัวเราะคิกคัก ทั้งๆที่เรายังไม่ได้คุยอะไรที่ตลกกันเลย
คุณเซนเธอหันมามองฉันแบบงงๆ แต่เมื่อเห็นฉันขยิบตาพร้อมทั้งทำตาเล็กตาน้อย เธอก็เข้าใจและผสมโรงหัวเราะคิกคักตาม แถมยังเอาหน้าผากของเธอมาชนกับหน้าผากของฉันด้วย เอ่อ...
"เอ้อ อะแฮ่ม" เสียงวิสกี้กระแอมมาจากนี่นั่งตรงกันข้าม ทำให้ฉันและคุณเซนต้องผละออกจากกัน ว้า แอบเสียดายนะเนี่ย...
แต่คงต้องหันไปสนใจวิสกี้บ้าง เดี๋ยวเพื่อนน้อยใจ…
"คุณเซนลำบากใจแย่เลยนะครับวันนี้ ต้องมาทนนั่งอยู่ในบรรยากาศยุคเก้าศูนย์ ไม่นึกจริงๆว่าคุณเซนจะยอมตกปากรับคำ" เพื่อนฉันเริ่มเปิดบทสนทนาด้วยการแซวแบบยิ้มๆ
ความจริงแล้วไอเดียที่ให้ชวนคุณเซนมางานวันนี้น่ะ เป็นไอเดียของคุณวิสกี้เค้า ตอนแรกฉันยังคิดในใจว่าบ้าสิใครจะกล้าชวน แต่คงเป็นเพราะความหล่อของคุณเซนใต้แสงจันทร์ที่หัวหิน บวกกับความเมากรึ่มได้ที่ของฉัน ทำให้ฉันหลุดปากออกไปจนได้ ความจริงที่ฉันยอมไปเดินชายหาดกับคุณเซนในคืนนั้น ก็เพราะคิดอยู่ในใจแล้วว่าจะหาโอกาสหว่านล้อมขอให้เขาช่วยเรื่องนี้ล่ะ ไม่ได้ยอมไปเพราะไวน์แดงขวดที่คุณเซนเอามาจูงใจนะ ไม่ใช่จริงๆ
"เอ้อ นานๆทีมาเจอบรรยากาศย้อนยุคบ้างก็ดีครับ รำลึกถึงวัยหวานในวันวาน" คุณเซนแอบเหลือบตามองฉันด้วยสายตาล้อเลียน ก่อนจะพูดต่อไป
"ตัวเอง เค้าไปเอาเครื่องดื่มมาให้มะ ตัวเองอยากดื่มอะไร เค้าจะได้เอามาให้คุณวิสกี้ด้วย"
พรื่ดดดดด
มันคือเสียงความขำที่กลั้นไม่อยู่จากวิสกี้ ส่วนฉันทำหน้าตาบอกไม่ถูก จู่ๆคุณเซนเธอก็ขึ้นเวย์นี้มาโดยไม่บอกกล่าวกันล่วงหน้า ปรับใจไม่ทันจริงๆ
"งั้นเค้าขอไวน์แดงนะตัวเอง กี้ ตัวดื่มไวน์แดงเป็นเพื่อนเค้าหน่อยนะ" ฉันเล่นกลับไปบ้าง
"ได้ ได้ ผมขอไวน์แดงเหมือนลินแล้วกันครับคุณเซน"
"เค้าไปแป๊บเดียวนะ ตัวเองอย่าเพิ่งชายตามองหนุ่มคนไหนนะ" ยัง ยัง เสื้อชมพูยังเล่นไม่เลิก
"โอ๊ย คุณเซน อยู่กันแค่สามคน ยังไม่ต้องแสดงค่า"
"แหม ต้องซ้อมๆไว้หน่อยครับ" คนตาเรียวพูดยิ้มๆพลางลุกจากเก้าอี้ "เดี๋ยวมานะครับ"
และเมื่อคุณเซนเดินห่างออกไป
"เริ่ดอะ ลินเห็นไหม กี้บอกแล้วว่าคุณเซนเค้าต้องยอมมา ดูจากที่เค้าเอาเสื้อคลุมให้แกที่ผับตอนโน้นก็รู้แล้วว่าเค้าแอบแคร์แกอยู่นะ" คุณวิสกี้เขาก็เริ่มต้นการเม้าท์ทันที
"ชั้นก็งงๆอยู่ว่าทำไมเค้ายอมเล่นด้วย นี่คงหาอะไรทำแก้เบื่อมั้ง เค้าเพิ่งกลับมาจากญี่ปุ่น อาจจะยังไม่ค่อยมีเพื่อน"
"ดีมากลินที่แกเชื่อชั้น แกมองไปรอบๆสิ พวกสาวๆเค้าซี้ดปากอิจฉาแกกันน่าดู แหม หนุ่มน้อยหน้าใสกิ๊กขนาดนี้" กี้เค้าหน้าตาตื่นเต้นเมื่อมองเห็นบรรดาสายตาของเพื่อนสาวคนอื่นๆของฉันกำลังแอบบมองคุณเซนกันยกใหญ่
"หูยกี้ ตอนอยู่ที่บริษัทนะ ขนาดคุณเซนเธอหน้าเฉยปานนั้น สาวๆก็ยังแอบกรี๊ดเพียบเลย" ฉันสนับสนุนความคิดของเพื่อน
"อือม์ แต่ถ้าเทียบกัน กี้ว่าลินเอาก้องดีกว่า คนอย่างคุณเซนน่ะคงมีสาวๆมาติดเยอะเกินไป รุ่นเราจะไปสู้รบตบมือกับพวกสาวๆพวกนั้นได้ยังไง"
"เดี๋ยวๆคุณวิสกี้ นี่คุณคิดไปไกลเกินป่าวคะ ชั้นกับคุณเซนไม่ได้กำลังจีบกันนะคะ เค้าไม่ได้มาเป็นตัวเลือกให้ชั้นนะคะคุณเพื่อน"
แต่เหมือนคุณวิสกี้เธอจะไม่ยอมฟัง ยังคงมโนไปเรื่อยเปื่อย
"ถึงคุณเซนเค้าจะหนุ่มกว่า แต่คิดดูนะ แกคงต้องต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่เค้าทำงานหนักไปอีกนาน ส่วนก้อง มันมีทุกอย่างพร้อมแล้ว แกแค่ไปนั่งเป็นคุณนายจิบไวน์สบายๆ"
"เดี๋ยวๆอีกรอบค่ะ ดิฉันยังไม่เคยบอกเลยว่าดิฉันชอบคุณเซนเขาแบบจริงจังนะคะ ก็แค่กรี๊ดเขาเฉยๆ แล้วอีกอย่าง มียัยลิสาคนเดียวก็แย่แล้วนะคะคุณกี้ ดิฉันไม่อยากรับเลี้ยงเด็กเอาแต่ใจอีกสองชีวิตนะคะ" ฉันส่ายหน้า
"ใคร? เด็กเอาแต่ใจอีกสองน่ะ" เพื่อนฉันเขามีความฉงนกับบุคคลที่ฉันพาดพิงถึง
"ก็คุณเซนกับลูกชายเค้าไง"
"อ่อ อือม์ แต่นี่กี้ซีเรียส คือลินอย่าไปตกหลุมรักคุณเซนเค้าเลยนะ เพียบพร้อมขนาดนั้น เค้าจะจิ้มเอาใครก็ได้ เอาสาวๆสวยๆขนาดไหนก็ได้ และอีกอย่างคุณเซนเค้าก็ไม่น่าจะธรรมดาป่าววะ มีลูกตั้งแต่อายุสิบเจ็ด น่าจะเจ้าชู้อยู่ลึกๆว่ะ" วิสกี้ยังไม่ยอมหยุดมโนเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับคุณเซน
"โอย ไปกันใหญ่แล้ว คุณเซนเค้าไม่ได้จีบชั้น เราไม่ได้ชอบกัน วันนี้ชั้นจะมาเอาก้องกลับคืน โอเค้ ก้องค่ะ ก้องเท่านั้นค่ะ" ฉันต้องมั่นคงในจุดยืนของตนเอง วัยขนาดฉันนี่ไม่สมควรจะเพ้อฝันแล้ว วัยนี้เราควรต้องอยู่ในโลกความเป็นจริงกันเสียที
ที่ผ่านๆมาฉันยอมรับว่าฉันเริ่มรู้สึกดีๆกับคุณเซนมากขึ้น อาจเพราะเราก็สนิทกันมากขึ้นด้วย พูดไปก็คือชอบแหละ แต่ชอบแบบเหมือนชอบผู้ชายน่ารักๆคนนึง เหมือนชอบรุ่นน้องที่หน้าตาหล่อๆ เหมือนกรี๊ดดาราเกาหลีอะ แต่มันไม่ใช่อาการของการอยากเข้าครอบครองหรือจะเอามาเป็นแฟนให้ได้ นี่ไม่ใช่เพราะฉันขี้อายไม่กล้าจีบผู้ชายก่อนนะ เพราะในอดีตที่ผ่านๆฉันแทบจะเป็นฝ่ายจีบบรรดาแฟนเก่าของฉันทุกคนเลย
แต่กรณีคุณเซน… มันก็ต้องดูโอกาสความเป็นไปได้ด้วยไหม
"อ้อ โอเค โอเค โทษทีชั้นลืมตัวไปหน่อย ก็วันนี้เห็นคุณเซนแกหล่อวัวตายควายล้ม ชั้นก็กลัวแกจะหลงเค้าอะดิ"
"โนว ตอนนี้ในสายตาชั้นมีก้องเพียงแค่คนเดียว"
ฉันต้องยืนยันไปที่ก้อง ฉันต้องโฟกัสที่ก้องเท่านั้น แฟนเก่าคนนี้มีความเป็นไปได้ที่สุดแล้ว
"โอเค งั้นกลับมาที่ก้อง แกต้องทำทุกอย่างให้ได้ก้องกลับมา พ่อหม้ายเนื้อหอมขนาดนี้ไม่สนไม่ได้แล้ว แล้วมันก็เป็นพรหมลิขิตป่าววะ แบบที่ป้าหมอเคยว่าไว้"
ถึงแม้ฉันจะไม่ได้สนใจเรื่องของการดูดวงนัก แต่สิ่งที่แม่หมอพูดในวันนั้น มันช่างตรงกับสิ่งที่ฉันอยากจะเชื่อ ฉันก็เลยคิดว่าแม่หมอแกดูแม่นมาก ที่แกว่าชีวิตของฉันจะเจอการเปลี่ยนแปลงและเจอทางเลือก ป้าหมอแกหมายถึงแฟนเก่าของฉันคนนี้แน่ๆ
"กี้ แกว่ามันเป็นไอเดียที่ดีจริงๆเหรอวะที่เอาคุณเซนมาด้วย ชั้นกำลังจะได้เจอก้องเป็นครั้งแรกในรอบสิบปี ชั้นควรจะได้คุยกับก้องเค้าเงียบๆเรื่องความหลังของเราสองมั้ยอะ"
"ลิน ยังงั้นมันดูธรรมดาดาษดื่นไป" วิสกี้เขาคือจอมวางแผน เพื่อนฉันยังคงพยายามโน้มน้าวใจฉันต่อไป
"คุยกันเรื่องความหลังแล้วไงวะ รู้สึกดีๆต่อกัน แล้วก็จากกันไปงั้นเหรอ การเปิดตัวมันต้องอลัง มันต้องเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ มันจะได้มีอิมแพค ก้องเค้าจะได้ฝังใจ"
"เอ้อ ไม่รู้ดิ" ไปๆมาๆฉันก็เริ่มไม่มั่นใจขึ้นมาซะงั้น
นี่ฉันมานั่งในงานได้หลายนาทีแล้ว ก้องเขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นมาหาฉันเลย ที่ฉันจินตนาการไว้ก็คือ พอก้องเขาเห็นฉันปั๊บ เขาควรจะปรี่เข้ามาหาฉันเลยป่าววะ
เฮ้อ ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่าตัวเองเหมาะแล้วที่จะอยู่เป็นโสด ฉันคงเป็นแม่ที่ดีไม่ได้ ฉันรักอิสระเหนือสิ่งอื่นใด ฉันมักจะทำท่ามั่นใจว่าไม่ได้อยากจะมีแฟน และทำเป็นโนสนโนแคร์เมื่อมีคนถาม
หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย ก้องเคยอยากให้ฉันกลับไปบ้านที่ต่างจังหวัดพร้อมกับเขา ไปเริ่มต้นทำไร่ไวน์ด้วยกัน แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่ได้อยากจะไปอยู่ต่างจังหวัด จะให้ฉันเอาอนาคตของตัวเองไปผูกไว้กับแค่ผู้ชายคนนึงไม่ได้แน่ๆ ฉันรักตัวเองมากเกินไป ตอนนั้นก้องจึงจากฉันไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ทางบ้านของเขาหาไว้ให้ ผู้หญิงที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อก้อง ผู้หญิงที่พร้อมจะใช้ชีวิตเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา
ในตอนที่เลิกกันใหม่ๆ ฉันยอมรับว่าเสียใจอยู่พอควร แต่ก็ไม่นาน เพราะชีวิตฉันก็ต้องก้าวเดินต่อไป ฉันเลือกไปเรียนต่อโทที่อิตาลี ไปใช้ชีวิตอยู่ในยุโรปอย่างที่ใจฝัน
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เมื่ออายุมากขึ้น ทุกครั้งที่ฉันแอบส่องดูหน้าเฟซบุ๊คของก้องแล้วเห็นครอบครัวที่อบอุ่นของเค้า ฉันก็สะท้อนใจลึกๆว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขาน่าจะเป็นฉันมากกว่า
และวันนี้ยิ่งเห็นเพื่อนๆวัยเดียวกันอุ้มลูกจูงสามีมา ฉันก็เริ่มรู้สึกอยากมีครอบครัวเป็นของตัวเองบ้าง ความรู้สึกหวงแหนชีวิตอิสระและชีวิตโสดที่เคยมีมาก่อนหน้านี้มันหายไปไหนกัน หรืออาจเป็นเพราะฉันได้ใช้ชีวิตตามความฝันของตัวเองมาเพียงพอแล้ว
ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกแค่ว่าอยากมีใครสักคนที่เค้ารักฉัน และฉันรักเค้า และเราก็จะมีครอบครัวเล็กๆร่วมกัน
มันจะสายไปไหมนะ…


## เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว

สองทุ่มครึ่ง…
ดูทรงแล้วผมว่าคุณป้าน่าจะแห้วแน่ๆครับงานนี้…
นี่เรานั่งอยู่ในงานมาเป็นชั่วโมงแล้ว มื้ออาหารเย็นก็ผ่านพ้นไปแล้ว แต่ผมก็ยังไม่เห็นไอ้คุณลุงก้องเขาจะเป็นฝ่ายเข้ามาหาคุณป้าก่อนเลย
ก็แหงล่ะครับ ควงใครไม่ควง มาควงหนุ่มหล่อมาดดีตัวท้อปแถมหน้าตาเอาเรื่องอย่างผม ก็เสร็จดิคร้าบ ใครจะกล้าเข้ามาหยอก ผมว่าคุณลินแกใช้ยาเบอร์แรงไปหน่อย ผลลัพธ์คล้ายๆจะถูกน็อคมากกว่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า
คือช่วงที่ผ่านมาผมไม่ได้จีบหรือสนใจผู้หญิงคนไหน ก็เพราะไม่อยู่ในอารมณ์อยากจะรับผิดชอบความรู้สึกหรือรับผิดชอบความสุขของใคร อยากจะทุ่มเทแต่เรื่องงานที่บริษัท และถ้าเผื่อจะมีเวลาขึ้นมาบ้าง ก็อยากจะใช้เวลากับพ่อและกับลูกชายของผมมากกว่า ผมจากบ้านไปนาน คงต้องใช้เวลาพักใหญ่เพื่อรื้อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างผมและครอบครัว
แต่ถ้าผมเกิดนึกครึ้มใจอยากจะก้าวเข้าไปในโหมดโลกสีชมพูดูบ้าง ผมว่าผมทำได้ดีเลยนะ ผมแสดงอาการเอาอกเอาใจคุณลินทุกอย่าง ไปตักกับข้าวให้เธอ เสิร์ฟไวน์ให้อย่างไม่อั้น ทำสายตาหลงใหลมองไปที่เธอตลอดเวลา
แต่สิ่งที่ผมคิดไว้มันไม่เหมือนภาพที่ผมกำลังเห็น…
ไหนเค้าบอกว่าวันนี้จะต้องวางฟอร์มทำมาดสวย ทำตัวลึกลับ แต่เอาเข้าจริงตั้งแต่มาถึงงานนี่คุณป้าเธอยังพูดไม่หยุดเลย ทักทายคนโน้นคนนี้ตลอดเวลา แม้ผมจะสังเกตได้ว่าสายตาของคุณป้าเธอจะมองไปที่ไอ้คุณลุงไร่องุ่นทุกๆห้าวินาที แต่ปากเธอก็ยังไม่หยุดทำงาน ทั้งคุยโม้และทั้งชิมอาหารทุกชนิด บวกกับชิมไวน์จากทุกภูมิภาคเช่นเคย
นานๆทีจะได้มาเจอเพื่อนเก่าคุณป้าก็คงลืมวัยแหละฮะ น้ำลายแตกฟอง เอ็นจอยไม่หยุดเลยน้อ
...เอ้อ …ดูๆไปก็น่ารักดี
"เอาล่ะค่าเพื่อนๆ อิ่มหนำสำราญกันแล้วใช่ไหมค้า ณ จุดจุดนี้ เหมียวก็อยากจะขอเปิดงานเลี้ยงรุ่นย้อนวัยหวานเมื่อวันวานของเราอย่างเป็นทางการนะค้า"
สิ้นเสียงของคุณเหมียวประธานศิษย์เก่าของรุ่นจากบนเวที ก็มีซาวน์เอฟเฟคเป็นเสียงกรี๊ดวี้ดว้ายกระตู้วู้ดังขึ้นรัวๆจากเครื่องเสียงที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกัน เอ๊ะ คนวัยนี้เขาก็ยังทันสมัยกันดีนะ เล่นเอฟเฟคก็เป็นด้วย
"และเพื่อเป็นการเชื่อมความสามัคคีในรุ่นของเรา เหมียวจึงได้จัดเกมให้เพื่อนๆมาเล่นเพื่อเน้นบรรยากาศหวานๆกันในค่ำคืนนี้ นั่นก็คือเกมทายใจคู่รัก คู่ไหนแท้คู่ไหนเทียมเราก็จะได้ประจักษ์กันในวันนี้นะค้า"
นี่เค้าเลือกเกมอะไรมาเล่นกันวะเนี่ย แน่ใจรึว่าเพื่อความหวาน คือถ้าทายใจกันไม่ถูก กลับบ้านไปก็น่าจะมีหัวร้างข้างแตกกันบ้างนะฮะ
"และณ จุดจุดนี้ เหมียวก็อยากจะขอเชิญแต่ละห้องส่งตัวแทนมาห้องละหนึ่งคู่ขึ้นมาบนเวทีเลยค่า เรามีกันสามห้อง ก็ทั้งหมดสามคู่นะค้า"
"แพรวาออกไปกะคุณป๊อกดิ ท่าทางรู้ใจกันนะ" ผมได้ยินเสียงคุณป้าเขารีบสนับสนุนเพื่อนสาวในแก๊งที่นั่งข้างๆกัน ตอนนี้บรรดาพรรคพวกของเขาสมัยโน้นที่เรียนห้องเดียวกันต่างมานั่งรวมกลุ่มที่โต๊ะนี้
แปลกดีที่บรรดาคู่รักของห้องอื่นๆต่างแย่งกันเป็นตัวแทนห้อง จะมีก็แต่ห้องของคุณป้าเท่านั้นที่เกี่ยงงอนกันไปมา ไม่มีใครทำท่าว่าอยากจะขึ้นไปบนเวที ไม่แน่ใจว่าขี้อายกันทั้งห้อง หรือเริ่มเมากันแล้วเลยไม่อยากเล่นเกม
"โนวอะแก เราเพิ่งจะแต่งงานกัน ชั้นยังไม่ทันได้สนใจเลยว่าคุณป๊อกเค้าชอบกินอะไร ที่แต่งก็เพราะคุณป๊อกเค้ารวย" ผมพยายามเอนตัวเข้าไปใกล้ๆจึงได้ยินคุณแพรวาเขากระซิบตอบคุณป้ามา
"งั้นแอมมี่ไปเลย ไปกับพี่โอ๋ หรือโสรยากับน้องเต๋จะออกไปไหม เป็นคู่แม่ลูกก็ได้นะ" คุณป้ายังไม่หยุดเจ้ากี้เจ้าการกับเพื่อนคนโน้นคนนี้
แต่ผมก็ยังได้ยินเสียงเกี่ยงกันไปมาดังจ้อกแจ้กจอแจเหมือนเด็กๆ ผมมองไปมาอย่างขำๆ เออ หนอ อายุเท่าไหร่กันแล้วเนี่ย
"แกนั่นแหละลิน แกออกไปกับคุณเซนเค้าเลย" แล้วจู่ๆเสียงของคุณวิสกี้ก็ดังกว่าใคร
"ทางนี้จ้าทางนี้ ลินกับคุณเซนขออาสาจ้า" แล้วคุณวิสกี้เขาก็โบกไม้โบกมือไปที่ข้างหน้าเวทีโดยไม่ได้ถามความสมัครใจของผมกับคุณลินเลย ท่ามกลางเสียงสนับสนุนเซ็งแซ่มาจากกลุ่มก๊วนเพื่อนๆของเขา
"เฮ้ย กี้ ไม่เอา" คุณป้าเริ่มเลิ่กลั่กหันไปมองคุณวิสกี้ที แล้วก็หันมามองผมที แล้วสลับกับการแอบมองไปทางลุงไร่องุ่น กังวลอะไรของเค้าครับเนี่ย
"ลินนั่นแหละออกไปเลย" "ใช่ๆๆๆ" ตอนนี้ทุกคนพุ่งเป้ามาทางนี้แล้ว เริ่มมีเสียงเกื้อหนุนจากกลุ่มเพื่อนห้องอื่นๆด้วย
"ไปฮะคุณลิน ไปเล่นเกมกัน" ผมตัดสินใจเพราะเริ่มจะรำคาญกับอาการเกี่ยงงอนของลุงๆป้าๆทั้งหลายกันแล้ว กะอีแค่ออกไปเล่นเกม จะอะไรกันนักหนาวะ
"เอ้อ..." คุณป้ายังลังเล แต่ผมเตรียมพร้อมจะลุกยืนเต็มที่แล้ว
ผมจึงเอื้อมไปจับมือเธอเพื่อฉุดให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน แล้วผมก็จูงเธอออกเดินไปที่ข้างหน้าเวที
"มาแล้วนะค้า คู่สุดท้ายจากสมาชิกห้องสาม ลลินอดีตประธานนักเรียนและคุณเซนแฟนหนุ่มสุดหล่อของเธอค่า" เสียงคุณเหมียวประกาศก้องออกไมโครโฟน ทำให้ผมถึงกับหันไปมองคนที่เดินเคียงข้างมาด้วยอีกที
ฮ้า! ประธานนักเรียน? มิน่าคุณป้าถึงลืมตัวพยายามผลักไสให้เพื่อนๆออกมาเล่นเกม คงติดนิสัยเหมือนเมื่อตอนเป็นเด็กที่บังคับให้เพื่อนๆทำกิจกรรมของโรงเรียน
อือม์ เค้าก็เหมาะกับตำแหน่งนี้นะ รู้จักเพื่อนทุกคนซะขนาดนี้
"และณ จุดจุดนี้ เหมียวขอเชิญทุกคู่มานั่งที่เก้าอี้กลางเวทีนี้เลยนะค้า โอเค ครบสามห้องแล้ว ขออุปกรณ์แจกด้วยค่า"
แต่ละคู่ถูกจัดให้นั่งหันหลังชนกัน และได้รับกระดานไวท์บอร์ดขนาดไม่ใหญ่มากคนละแผ่นจากเพื่อนอีกคนซึ่งเป็นทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย
"มาเริ่มคำถามแรกกันเลยนะค้า ถ้าคุณทั้งคู่ไปดินเนอร์ในโอกาสครบรอบวันที่รู้จักกันเป็นครั้งแรก แล้วคุณทั้งคู่อยากสั่งไวน์มาดื่มฉลองกัน แต่ทางร้านจำกัดให้สั่งไวน์ได้เพียงชนิดเดียว คุณและคู่ของคุณจะตัดสินใจสั่งไวน์แดงหรือไวน์ขาวมาดื่มกันค้า เขียนคำตอบลงบนไวท์บอร์ดได้เลยค่า อย่าแอบหันไปมองกันนะค้า"
ผมยิ้มกว้างและรีบเขียนคำตอบอย่างรวดเร็ว
"โอเคค่า พร้อมนะค้า เดี๋ยวเตรียมยกไวท์บอร์ดขึ้นโชว์ไปทางท่านผู้ชมนะค้า หนึ่ง สอง สาม ยกค่ะ"
แล้วผมก็ได้ยินเสียงสมาชิกแก๊งห้องสามกรี๊ดกร๊าดดังมากกว่าห้องอื่นๆ
"ณ จุดจุดนี้ ถูกต้องทุกคู่เลยนะค้า แหม ทำไมรู้ใจกันอย่างนี้นะค้า"
แหม คุณเหมียวคร้าบ ก็คำถามมันง่ายขนาดนี้ ไม่ต้องเป็นแฟนกันก็รู้หรือเปล่าคร้าบ
ผมหันไปยิ้มหวานให้คุณลิน พบว่าเธอยิ้มหวานรออยู่ก่อนแล้ว ก็หน้าเธอแดงก่ำด้วยไวน์แดงซะขนาดนั้น ผมจะตอบผิดได้ไง หุ หุ ไงล่ะ ความเก่งกาจของผมมันซ่อนไว้ไม่อยู่แล้ว
"คำถามที่สอง ถ้าให้คู่รักเลือกไปเดินช้อปปิ้งกันวันเสาร์อาทิตย์ในกรุงเทพ ระหว่างจตุจักรและห้างเอ็มควอเทียร์ คุณกับคู่รักจะเลือกไปที่ไหนกันค้า ตอบค่า!"
…และทันทีที่ผมกับคุณลินยกกระดานขึ้นพร้อมกัน
กรี๊ดดดดด!!!!
เสียงกรีดร้องของประชาชนห้องสามก็ดังขึ้นอย่างไม่ไว้หน้าห้องอื่น นี่คุณลินเขาแอบเตี๊ยมคำถามกับคุณเหมียวไว้ก่อนหรือเปล่าเนี่ย ผมเริ่มชักจะไม่ไว้ใจคนที่กำลังนั่งหันหลังให้ซะแล้ว คุณป้าเขาโกงหรือเปล่าวะ
หันไปก็เห็นคุณป้ากำลังทำท่าภูมิอกภูมิใจโบกมือให้กับบรรดาแฟนคลับ
"และณ จุดจุดนี้ ก็มาถึงคำถามสุดท้ายกันแล้วนะค้า มาดูกันค่าว่าคู่ไหนจะตอบถูก ตอนนี้คู่ของลินกับคุณเซนจากห้องสามคะแนนสูสีกับคู่ของจุ๋มกับพี่ธงจากห้องหนึ่งนะค้า คำถามที่สาม ถ้าต้องเลือกไปเที่ยวพักร้อนกันเดือนหน้า คุณและคู่ของคุณจะตัดสินใจไปเที่ยวที่ไหนกันค้า ระหว่างบาหลีและลอนดอน ตอบค่า!"
ทำไมคำถามมันเข้าทางผมกับคุณลินหมดทุกคำถามเลยวะเนี่ย
กรี๊ดดดดดด!!!!
เสียงกรีดร้องของเหล่าประชาชนห้องสามดังขึ้นอีกครา คราวนี้มาพร้อมกับเสียงทุบโต๊ะเมื่อเห็นคำตอบของผมและคุณลิน ผมคงไม่ต้องเฉลยนะครับ ว่าเราเขียนคำตอบว่าอะไรกัน
"คำถามนี้มีคู่ที่ตอบถูกอยู่คู่เดียวคือคู่ของลินกับคุณเซนนะค้า โอ้โห ณ จุดจุดนี้ สมกับเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามันจริงๆ รู้ใจกันไปโหม้ด น่าอิจฉาลินของเราจริงๆนะค้า มีแฟนหล่อแล้วยังรู้ใจอีก" คุณเหมียวแสดงความชื่นชม
"และณ จุดจุดนี้ รางวัลไวน์แดงหนึ่งลังใหญ่ ก็ตกเป็นของคู่ลลินและคุณเซนค่า"
"ยู้ฮู้!" คุณป้าเค้าลุกขึ้นโห่ร้องอย่างลืมตัว ไวน์แดงนี่ของโปรดเลยอะดิ ผมว่าผมคงต้องยกรางวัลนี้ให้เธอทั้งลังนั่นล่ะ ดีใจออกหน้าออกตาขนาดนี้
คุณป้าครับ นี่เรารู้ใจกันขนาดนี้ คุณป้ายังคงจะไปเพ้อหาคุณลุงก้องคนนั้นอีกหรือครับ?
และเวลาก็ล่วงเลยมาค่อนดึก…
"จะไปในทันใด จะตรงไปจะใกล้ไกล ถ้าหากเป็นเธอจะรีบไป ให้เธอได้ความสบายใจ..."
ลุงก้องไร่องุ่นเขาจบเพลงของพี่เบิร์ดไปด้วยเสียงทุ้มๆที่พยายามจะทำเป็นอบอุ่น แน่นอนล่ะฮะ เรียกเสียงกรี๊ดจากสาวใหญ่ทั้งหลายในห้องได้เซ็งแซ่ ตอนนี้เรามาถึงช่วงคาราโอเกะกันแล้ว เหมือนคนรุ่นนี้เขาจะชื่นขอบคาราโอเกะกันเป็นพิเศษ คิวไมค์ไม่เคยว่างเลย มีเสียงเพลงขับกล่อมกันตลอดร่วมชั่วโมงเข้าไปแล้ว
แต่ผมว่านะ เสียงลุงก้องแกก็งั้นๆ แถมเพลงยังย้อนยุคไกลไปหน่อย ถ้าจะให้เครดิตนิดนึงก็คงจะที่เป็นผิวสีแทนของลุงเขา ดูแข็งแรงสุขภาพดีอยู่นะ ผมว่าตัวผมมีสีผิวที่ออกขาวมากไปหน่อย ทำไงได้ ช่วงนี้ทำแต่งาน ไม่มีเวลาไปทำกิจกรรมกลางแจ้งเลย สงสัยผมต้องหาเวลาชวนเจ้าเรนไปแค้มปิ้งกันบ้าง อือม์ ถามคุณลินดีไหมนะ ว่าไปที่ไหนดี
ว่าแล้วผมก็หันไปมองคนข้างๆ ก็เห็นเธอกำลังมองตามลุงไร่องุ่นที่เพิ่งลงจากเวทีไปด้วยสายตาละห้อย
ครับ เวลาผ่านไปค่อนคืนแล้ว ลุงเขาก็ยังไม่เข้ามาหาป้า...
ผมแอบมองคุณลินด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก วันนี้เขาอยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูแขนกุด น่ารักครับน่ารัก ต้นแขนผิวสองสีที่เนียนนุ่มทำเอาผมนึกอยากเอื้อมมือไปสัมผัส...
ไม่ใช่อะไรหรอก อยากสัมผัสปลอบใจเขาน่ะ แววตาที่เขาแอบมองฝ่ายโน้นมันดูเศร้านะ
นี่คุณลินแคร์ไอ้ลุงนั่นจนนั่งเศร้าได้เนี่ยนะ ตั้งแต่รู้จักกันมาผมยังไม่เคยเห็นเขาทำหน้าเศร้าเลย ตาโตๆนั่นดูสดใสร่าเริงเสมอแม้ยามงอน
คือแม้ผมจะแอบดีใจอยู่ลึกๆที่เหมือนสิ่งที่คุณลินหวังไว้จะไม่เป็นจริง…
แต่แม่งเอ้ย! ผมไม่ชอบเห็นคุณลินเศร้าเลยจริงๆว่ะ!
"คุณเซนขึ้นไปดับรัศมีไอ้ก้องมันหน่อยสิฮะ" ทันใดนั้นก็มีเสียงยุยงมาจากคุณวิสกี้อีกแล้ว
"ครับ?"
"ขึ้นเวทีไปร้องเพลงโชว์ให้ไอ้ก้องมันเห็นหน่อยฮะ หมั่นไส้มัน ทำเหมือนหล่อซะเต็มประดา" อ้าว สรุปคุณวิสกี้เค้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่ครับเนี่ย ยุให้ผมขึ้นไปเล่นเกมไม่พอ นี่กำลังยุให้ผมขึ้นไปร้องเพลงบนเวทีอีก
วันนี้คุณวิสกี้ทำหน้าที่เป็นตัวชงจริงๆ นี่คงกะเรียกร้องความสนใจจากไอ้ลุงก้องไร่องุ่นให้คุณลินเพื่อนรักของเขาสิท่า สองคนนี้เขาแผนจัดมาก แต่เหมือนคุณวิสกี้จะแผนการแยบยลกว่าคุณลิน คุณป้าเขาชอบทำท่าเหมือนเก๋าเกม แต่ลงท้ายก็แป้กทุกที
"ไปเลยค่ะ คุณเซนลุยเลยค่ะ สู้ๆนะคะ" คุณป้าเขารีบหันมาคะยั้นคะยอผม แววตาเศร้าๆนั้นกลับมีประกายระยิบระยับขึ้นมา นี่นิสัยประธานนักเรียนเก่าที่ชอบบังคับเพื่อนให้ทำกิจกรรมอะดิ
"เอ่อ จะดีหรือครับ"แต่ผมรู้สึกเลิ่กลั่ก อดไม่ได้ที่จะทำท่าเก้อเขิน
"ชั้นอยากฟังคุณเซนร้องเพลงค่ะ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย นะคะ โชว์พลังเสียงหน่อยค่ะ" คุณป้ายังไม่หยุดรบเร้า
นี่คุณป้าอยากฟังผมร้องเพลงจริงๆหรือ รอยยิ้มออดอ้อนนั้นทำเอาผมใจอ่อนยวบ
เอาวะ แม้งานร้องเพลงจะเป็นงานที่ผมไม่ถนัดที่สุดในโลก แต่เมื่อคุณป้าเขาอยากฟังผมร้องเพลง ผมก็คงต้องจัดไปครับ รับงานมาแล้วครับ ก็ต้องไปให้สุดครับ
และอีกอย่าง ลีลาการร้องเพลงของผมอาจทำให้คุณป้าเค้าหายเศร้าได้บ้างนะ หวังว่า...
เพื่อคุณป้าโว้ย!
เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงลุกขึ้นและก้าวเดินอย่างห้าวหาญไปที่หน้าเวทีอีกครั้ง คือเหมือนเจนเวทีอยู่คนเดียว เหมามันให้หมดทุกรายการ หิวแสงที่สุดแล้ววันนี้ผมอะ
และเมื่อถึงหน้าเวที ผมไม่รอช้าที่จะกระซิบบอกเพลงโปรดของผมให้กับคุณเหมียว ผู้ซึ่งเป็นทั้งพิธีกรของงานและเป็นผู้ค้นทำนองคาราโอเกะให้เพื่อนๆ ไม่น่าเชื่อว่าโปรแกรมคอมพิวเตอร์นั่นจะมีเพลงที่ผมต้องการด้วยครับ ทันสมัยครับ รุ่นนี้เค้ายังทันสมัยเรื่องเทคโนโลยีครับ
ผมก้าวออกมายืนทำสมาธิกลางเวทีพร้อมทั้งขาตั้งไมค์ พร้อมเต็มที่แล้วครับ!
ตึ้ง... ตึง ตึ้ง ตีง ตึง ตึ้ง....
อา แค่เสียงกลองอินโทรและตามด้วยเสียงลี้ดกีตาร์ในตำนาน หัวใจผมก็สั่นไหวแล้ว พี่คริสของผมต้องยินดีที่ผมเลือกเพลงของพี่เค้า ผมเอื้อมไปเกาะกุมไมค์ที่ยังเสียบอยู่บนขาตั้งนั่น ก้มหน้าลงและก็ยังคงยืนนิ่งอย่างเท่ๆกลางเวที
กรี๊ดดดดดด!!!!
แน่นอนครับ ผมรู้ว่ามาดยืนเท่นี้ต้องได้รับเสียงกรีดร้องต้อนรับ
และณ จุดจุดนี้ ผู้คนเบื้องล่างเวทีก็เริ่มโยกตัวตามจังหวะอันเป็นที่คุ้นเคย ผมว่ารุ่นนี้แล้ว ทุกคนรู้จักพี่คริสและโคลด์เพลย์อย่างแน่นอน พวกเขาดูแฮปปี้กับเพลงที่ผมเลือกมาก
ผมคิดว่าเพลงที่ท่วงทำนองช้าๆแต่หนักแน่นเช่นนี้จะทำให้ดีกรีความเท่ของผมพุ่งถึงขีดสุด ลุงก้องก็ลุงก้องเถอะ มัวแต่มึนเมากับเพลงไทยยุคเก้าศูนย์ นี่! มันต้องดูตัวอย่างจากผม ข้ามไประดับสากลเลยครับ
"In My Place, In My Place…"
แต่หลังจากที่ผมขึ้นเพลงท่อนแรก ผมก็เริ่มเห็นรอยสับสนปรากฏบนใบหน้าของบรรดาคุณผู้ชมข้างล่าง ห้องจัดเลี้ยงทั้งห้องเงียบกริบ เพื่อนๆหลายคนเริ่มหันไปมองที่คุณลินด้วยสีหน้าเห็นใจ และตัวคุณลินเองก็ทำหน้าแปลกๆไป
สงสัยผมจะยังใส่อารมณ์ไม่พอ คงต้องเพิ่มอินเนอร์เข้าไปอีก ผมหลับตา ขมวดคิ้ว และเริ่มทำท่าโคลงเคลงไปมาเลียนแบบพี่คริส
"I was lost, I was lost…" ผมเปล่งเสียงออกไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่แคร์ความรู้สึกของเขาเหล่านั้น ในเมื่อเริ่มแล้ว ก็ต้องไปต่อให้จบ
"…"
ความตื่นตะลึงยังคงปกคลุมไปทั่วห้องเมื่อเสียงโหยหวนนั้นไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่ายๆ!
และในขณะที่ทุกคนกำลังหวั่นวิตกตระหนกกับเสียงร้องอันหายนะของผมนั้น
"Yeahhhhh how long must you wait for it?..."
เสียงประสานท่อนฮุกก็ดังมาจากคุณลิน บัดนี้เธอกระโจนขึ้นมาคว้าไมค์อีกตัวร่วมแจมกับผมบนเวที เธอคงไม่อยากให้ผมปู้ยี่ปู้ยำเพลงของพี่คริสอย่างโดดเดี่ยว
เราสบตากัน เธอยิ้มกว้างให้ผม นัยน์ตากลมโตนั่นโคตรดูอบอุ่น ผมมองเธอด้วยสายตาอันขอบคุณ วินาทีนั้นเหมือนใจของเราจะรวมกันเป็นหนึ่งเดียว…
ต้องยอมรับว่าคุณลินเสียงดีกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ และท่าทางของเธอก็จริงจังกับการร้องเพลงยิ่งไปกว่าผม สเต็ปการโยกตัวของเธอนั้นกินขาดเกินหน้าเกินตาเจ้าของเพลง มีการกระโดดขึ้นลงเวที แล้วหมุนตัวกวาดแขนกวาดมือเพื่อเน้นจังหวะที่กระแทกกระทั้นตามแบบพี่คริสเป๊ะ เข้าใจว่าน่าจะถูกเทรนมาดี ได้ยินว่าลิสาหลานสาวแกเชี่ยวชาญเรื่องการเต้น
ซึ่งณ จุดจุดนี้ หากพี่คริสมาเห็นคงต้องร้องว้าว ว้าว ว้าว
แล้วเราสองคนก็กอดคอกันแผดเสียงถล่มเพลงในตำนานอย่างไม่เกรงใจใคร
และโดยที่ผมไม่คาดคิด จู่ๆสมาชิกทุกคนของห้องสามก็พร้อมใจกันลุกจากเก้าอี้ขึ้นยืน พวกเขาผนึกกำลังกันส่งเสียงเพลงของพี่คริสให้ดังกึกก้องไปทั่วห้องจัดงานเลี้ยงเล็กๆแห่งนั้น มือขวาของทุกคนบัดนี้ถูกชูขึ้นโบกไปมา มีใครก็ไม่รู้เดินไปปิดไฟ แล้วหลายๆคนก็เริ่มเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือโบกกันสะบัด ภาพแสงไฟวับแวมๆนั้นสวยงามจับตา
ผมยิ้มกว้างชูสัญลักษณ์ไอเลิฟยูด้วยนิ้วโป้งนิ้วชี้และนิ้วก้อยโบกให้กับทุกๆคนกลับไป
… ซึ้งครับซึ้ง…
และเวลาก็ล่วงเลยมาดึกมาก...
"โอ้โห วันนี้เป็นวันของเพลงยุคเก้าศูนย์จริงๆนะครับเนี่ย ผมไม่ค่อยรู้จักเลย"
ผมรำพึงรำพันออกมาขณะโยกตัวถอยหน้าถอยหลังไปตามจังหวะของเสียงดนตรี
คือหลังจากช่วงเวลาอันทนทุกข์ทรมานของคาราโอเกะผ่านพ้นไป ก็มาถึงช่วงเวลาที่ผมไม่ถนัดที่สุดอีกอย่างหนึ่งในชีวิต นั่นคือการเต้น!
ใช่ครับ การออกมาวาดลวดลายโยกย้ายไปตามจังหวะเพลงแด๊นซ์ต่างๆนั่นล่ะครับ ไม่ใช่ทางของผมเลยสักนิด ผมหลีกเลี่ยงกิจกรรมเคลื่อนไหวชนิดนี้มาทั้งชีวิต เวลาไปเข้าเธคผับ ส่วนมากผมก็แค่ยืนจิบเบียร์เฉยๆอาจแค่โยกไปมานิดๆหน่อยๆ
แต่วันนี้! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จงละทิ้งมาดเจ้านายเข้มๆออกไปเสีย เพื่อคุณป้า! ผมต้องไปเวย์เอนเตอร์เทนให้สุด เธอเป็นทุกอย่างให้บริษัทผมแล้ว ผมจะเป็นทุกอย่างให้เธอบ้าง
"จริงค่ะ วันนี้มีแต่เพลงยุคเก้าศูนย์ทั้งนั้นเลย ศิลปินแกรมมี่มากันให้ครบ ยัยเหมียวประธานรุ่นเค้าเป็นแฟนคลับยุคเก้าศูนย์น่ะค่ะ"
คุณลินเขาตอบกลับมาพร้อมกับหมุนตัวอย่างแคล่วคล่อง ดูเขาร่าเริงขึ้นมากหลังจากได้ประจักษ์กับเสียงร้องเพลงอันหายนะของผม
ตอนนี้เรากำลังอยู่กลางฟลอร์ของการแดนซ์กลางห้องจัดเลี้ยง โต๊ะยาวและเก้าอี้ทั้งหลายถูกยกออกไปหมดก่อนหน้านี้แล้ว และด้านข้างของห้องก็ถูกแทนที่ด้วยโต๊ะกลมทรงสูงเป็นจุดๆสำหรับวางเครื่องดื่ม พื้นที่ของทั้งห้องถูกปรับเปลี่ยนเป็นเธคผับขนาดย่อมในพริบตา ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีไฟดิสโก้ด้วยนะเออ
"ก็ทั้งรุ่นคุณลินไม่ใช่หรือครับที่ชอบยุคเก้าศูนย์ ก็คนเจนเอ็กซ์กันทั้งนั้น" ผมตะโกนข้างหูคุณลิน
การตะโกนสนทนากันในที่ที่เสียงดนตรีดังกลบนี่เป็นสิ่งไร้เหตุผลอย่างหนึ่งที่มนุษย์เมืองหลวงนิยมทำกัน
"แหม คุณเซน รุ่นชั้นมันรุ่นคาบเกี่ยวเจนวายค่ะ แต่ชั้นว่าถึงเป็นเพลงของยุคสองพัน คุณเซนก็ไม่รู้จักอยู่ดี เพราะยังไงคุณก็ไปอยู่ญี่ปุ่นตั้งแต่เด็ก" คุณลินขยับเข้ามาใกล้มาก แล้วตะโกนตอบที่ข้างหูผม
"แต่ผมรู้จักพี่ตูนนะ" ผมไม่รีรอที่จะโน้มตัวเข้าไปชิดเธอเลยทีนี้
ข้อดีของการได้ตะโกนข้างหูกันคือ มันใกล้ชิดกันดี ตอนนี้ผมได้กลิ่นน้ำหอมของคุณลินมาเบาๆ ความจริงวันนี้ผมก็ได้กลิ่นไปหลายรอบแล้วเพราะผมถือโอกาสทำใกล้ชิดบ่อยมาก ก็ตามแผนเรียกร้องความสนใจจากลุงก้องอะนะครับ ไม่ใช่อะไรหรอก
"จริงอะ พี่ตูนนี่นักร้องคนโปรดชั้นเลยนะคะ ชั้นใฝ่ฝันมากที่จะได้ไปคอนเสิร์ตพี่ตูนสักครั้งของชีวิต…" แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดขาดคำ
อุ๊บบบบบบ!
"อุ๊ย! คุณเซน" เสียงร้องมาเบาๆอย่างตกใจ
เพราะจู่ๆผมก็สะดุดล้มหน้าคว่ำไปทางคุณลิน จนเธอต้องประคองผมไว้โดยการโอบผมทั้งตัว ผมจึงถือโอกาสก้มหน้าลงใกล้ใบหน้าเธอแบบสโลว์โมชั่น แล้วจ้องตาเธอนิ่งๆ
"อุ๊ย คุณเซนทำอะไรคะเนี่ย" คุณลินเธอพยายามผงะหน้าถอยห่าง
"ก็แกล้งล้มทับหน้าชนกันเหมือนในละครไทยไงครับ" ผมยิ้มกรุ้มกริ่ม
"แหมคุณเซน นั่นมันบทสำหรับพระเอกนางเอกเค้าค่ะ แต่ตอนนี้คุณกำลังเล่นบทตัวโกงอยู่นะคะ ยืนดีๆได้แล้วค่ะ หนักนะคะเนี่ย ตัวคุณเซนไม่ใช่เบาๆ" คุณป้าผลักผมออก แล้วหันไปมองรอบๆ
ไม่มีใครเค้าสนใจหรอกคร้าบคุณป้า ทุกคนต่างกำลังเมามันกับเพลงของป้าติ๊นา
"อ้าว ทีแรกนึกว่าผมแค่เป็นพระเอกจำลอง เป็นเพียงแค่พระรองที่เธอมองไม่เห็น แล้วนี่ผมกลายเป็นตัวโกงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะเนี่ย" อะไรของป้าเค้า อยู่ๆมายัดเยียดบทตัวโกงให้ผมเฉย
"แหม ตัวละครมันต้องมีการพัฒนาค่ะ จากพระรองก็กลายเป็นตัวโกงได้เพราะโดนกดดันจากนางเอกและคนรอบข้าง ดูๆไปหน้าตาของคุณเซนก็เหมาะกับบทตัวโกงนะคะ"
"เอ่อ โอเค งั้นช่างมันเถอะครับ" ผมตัดบท เมื่อเห็นเนื้อเรื่องชักจะไปกันใหญ่
ตอนนี้ผมทรงตัวกลับมายืนได้มั่นคงแล้ว และกำลังเริ่มเต้นรำท่ายึกยักที่จำมาจากตอนไปดูการเต้นรำของชาวญี่ปุ่นกับคุณตาคุณยายสมัยตอนเป็นเด็ก แม้มันจะนานมาแล้ว แต่ความจำผมดีไงครับ ผมจำได้เกือบทุกท่า
แต่คือจังหวะการเต้นมันจะไม่ค่อยเข้ากับเพลงของป้าติ๊นาเลยแฮะ
เอ้อ ช่างมันเถอะ เอาความยูนีคเข้าว่า
"คุณลินดูนะครับ นี่คือการเต้นรำแบบอาวะโอโดริของญี่ปุ่น คุณลินเต้นตามได้นะครับ ผมไม่สงวนลิขสิทธิ์" ผมพยายามชักชวนคุณป้าเขา แล้วก็ตั้งอกตั้งใจทำท่าให้เขาดู
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" คุณป้าเธอดูร่าเริงกับความจริงจังของผมมาก ซึ่งแม้หน้าตาเธอจะดูเหมือนหัวเราะเยาะ แต่คุณป้าเธอก็เริ่มเต้นตาม ผมจึงบุ้ยบ้ายให้เธอมาเต้นตามข้างหลังผม
เพราะมันคือการเต้นแบบค้อมตัวลงมาข้างหน้า สลับเท้าก้าวไปมาซ้ายขวา เอามือทั้งสองชูไปในอากาศ แล้วค่อยๆขยับหันซ้ายหันขวาเดินหน้าไปเรื่อยๆทีละนิด บางจังหวะก็มีการหันข้างแล้วกางแขนออกทั้งสองข้าง กระโดดนิดๆเพื่อยกขาขึ้นสลับกันไปมาคล้ายๆท่าหนุมานของไทย
เราสองคนใช้เวลาไม่นานก็เริ่มซิงโครไนซ์จับจังหวะกันได้ และณ จุดจุดนี้ เหล่าบรรดาเท้าไฟคนอื่นๆในห้องคงอดรนทนไหว พวกเขาเริ่มมาต่อท้ายแถวเพื่อที่จะร่วมสรรค์สร้างสเต็ปอันเปี่ยมไปด้วยวัฒนธรรมไปด้วยกัน เยี่ยม! เป็นการสร้างความสามัคคีในหมู่คณะไปอีก
"มันคือการเต้นอาวะโอโดริของญี่ปุ่น คุณเซนเขาเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น"
ประโยคนี้ถูกบอกต่อกันไปเป็นทอดๆ แล้วขบวนอาวะโอโดริซึ่งมีผมเป็นหัวขบวนก็เริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผมต้องเริ่มออกเดินไปทั่วห้องเพื่อให้หางแถวได้ก้าวตาม จนในที่สุดขบวนของเราก็กวาดเอาผู้ร่วมงานทั้งห้องมาล่มหัวจมท้ายด้วยกันจนได้
ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนวัยนี้เขาจะมีสปิริตกันสูงมากขนาดนี้ ชาวคณะเพื่อนร่วมรุ่นของคุณลินเต้นตามผมอย่างไม่หวั่นไหว ไม่ว่าจะเป็นเพลงของป้าใหม่เจริญปุระ ลุงหนุ่ยไมโคร หรือลุงอัศนีวสันต์ ไปจนกระทั่งลุงเสกโลโซ พวกเขาคงทึ่งที่ผมสามารถปรับเปลี่ยนจังหวะการเต้นอาวะโอโดริให้เข้ากับเพลงยุคเก้าศูนย์ได้อย่างเหนือความคาดหมาย และเหมือนว่าพวกเขาจะหมดวัยของการวางฟอร์มกันแล้ว ขอเพียงแต่มีคนหาญกล้าขึ้นนำทำอะไรที่ต่างออกไป พวกเขาก็พร้อมที่จะกระโจนเข้าร่วมวง
ตลอดเวลาที่เรากำลังเต้นกันไปเรื่อยๆนั้น ผมได้ยินเสียงคุณลินเธอหัวเราะดังมาจากทางด้านหลังของผมอยู่เรื่อยๆ ผมหันไปมองเธออยู่หลายที ก็เห็นอารมณ์สนุกสนานของเธอกลับมาอีกครั้ง
และเมื่อเราได้สบตากัน เราต่างก็ยิ้มกว้างให้แก่และกัน ดวงตากลมโตนั้นบัดนี้ไม่เหลือร่องรอยความเศร้าอยู่แล้ว
รอยยิ้มแบบนี้ แววตาแบบนี้ล่ะ ที่ผมอยากจะเห็นตลอดไป
ผมยอมเป็นทุกอย่างให้เธอแล้วครับในค่ำคืนนี้...


## คนน่ารักมักเอาแต่ใจ

หลังจากการร้องเพลงและการเต้นอาวะโอโดริประกอบเพลงยุคเก้าศูนย์ผ่านพ้นไปอย่างเหน็ดเหนื่อย ช่วงท้ายของงานเลี้ยงรุ่นของเราก็มาถึง ตอนนี้เสียงเพลงอันเร่าร้อนได้ถูกเปลี่ยนเป็นเพลงคลาสสิคบรรเลงอยู่เบาๆ เราต่างผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนยืนจับกลุ่มคุยกันกระจัดกระจายทั่วห้องจัดเลี้ยง
จนแล้วจนรอดฉันก็ยังไม่มีโอกาสได้คุยกับก้อง ก็คุณเซนเขาประกบฉันแจ ตาเรียวๆนั่นจับจ้องฉันตลอดเวลา แถมยังเอาใจใส่ฉันเป็นที่สุด ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเครื่องดื่มเธอบริการเสิร์ฟฉันอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พ่อหนุ่มเสื้อชมพูได้ทำหน้าที่แฟน(ปลอมๆ)ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุดแล้วในค่ำคืนนี้
และถึงแม้คุณเขาจะร้องเพลงได้อย่างน่าเศร้าใจ และไม่สามารถที่จะแดนซ์แบบทันสมัยได้ แต่กระนั้นคนตาเรียวก็ยังคงสามารถเข้าครอบครองหัวใจของบรรดาสาวๆแก๊งเพื่อนสนิทของฉันได้อย่างไม่เคอะเขิน
"จำได้ทุกคนสิฮะ นี่คุณนุ่น ถัดไปคุณแพรวา แล้วก็คุณแอมมี่" คุณเซนเธอผายมือไปยังแต่ละคนพร้อมทวนชื่ออย่างมั่นใจเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดได้ไม่หยุด
"แล้วลูกสาวของคุณนุ่นชื่อน้องจำไม ลูกชายคุณโสรยาชื่อน้องเต๋ สามีคุณแพรวาชื่อคุณป๊อก แฟนของคุณแอมมี่ชื่อคุณโอ๋ครับ"
การละเล่นเกมทายชื่อดำเนินไปอย่างเผ็ดร้อน พวกนี้ไม่รู้อะไรซะแล้ว คุณเซนเธอเบอร์หนึ่งเรื่องการจดจำชื่อคน หรือจะว่าไปเธอเป็นคนความจำดี คนอะไร สามารถจำท่าเต้นอาวะโอโดริจากในวัยเด็กได้เกือบทุกท่า
"อร๊าย ทำไมคุณเซนความจำดีขนาดนี้" "นี่จำเรื่องทุกอย่างของยัยลินได้ด้วยสิคะ" "เริ้ดอ่า" เสียงชื่นชมเซ็งแซ่ดังอยู่เรื่อยๆ
แก๊งเพื่อนสนิทของฉันเขามากันทั้งครอบครัวบ้าง มากับลูกเดี่ยวๆบ้าง บางคนก็มากับแฟน จะมีก็แต่วิสกี้เพื่อนรักของฉันที่ฉายเดี่ยวโดยไม่แคร์คำครหาของใคร คือยังไงรายนั้นเค้าก็ไม่เคยคิดจะเปิดตัวใครอย่างเป็นทางการอยู่แล้ว แฟนของกี้เค้าเยอะ ต้องคอยสับรางกันให้วุ่นวาย ส่วนฉันก็โชคดีที่มีคุณเซนควงมาด้วย ทำให้ฉันไม่ต้องกังวลว่าจะต้องคอยตอบคำถามใครเรื่องชีวิตรัก
แต่เดี๋ยวนะ ทำไมไปๆมาๆกลับกลายเป็นตาคนเสื้อชมพูคนข้างๆนี่ที่ชวนคนอื่นคุยเรื่องความรักของเราแทน
"ลินเค้าเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากครับ ผมตกหลุมรักเค้าตั้งแต่แรกเห็น"
โอย คุณเซนนนนนน!
"เธอทำให้โลกของผมสว่างไสว"
ไม่พูดเปล่า พยายามจะป้อนถั่วเขาปากฉันอีก นี่ไม่คิดจะเขินตัวเองบ้างเลยหรือไง อีกนิดฉันจะอ้วกพุ่งแล้วนะ
"นี่กว่าผมจะจีบเค้าได้นะครับ ผมถอดใจไม่รู้กี่รอบแล้วครับ ใช่ไหมครับลิน แต่ยังไงๆเซนก็ยังสู้นะครับ"
คราวนี้หันมาทำตาหวานหยาดเยิ้มใส่ฉัน เอามือข้างขวามาโอบฉันไว้ แล้วเอื้อมมือข้างซ้ายมาเขี่ยปลายผมของฉันเล่นด้วย
คุณเสื้อชมพูคะ คุณจะเล่นละครเก่งเกินไปไหมคะ เชื่อแล้วค่าว่าเป็นเซียนช่องเจ็ด
และฉันก็คิดว่าพวกเพื่อนๆฉันคงเกือบสำลักความเลี่ยนนี้ด้วยเช่นกัน แต่ละคนทำหน้าปูเลี่ยนๆ จะขำก็ไม่ใช่จะหมั่นไส้ก็ไม่เชิง คงคิดกันอยู่ล่ะสิว่าจะผสมโรงช่วยสร้างความฮอตให้ฉันดีไหม หรือควรจะแฉความเป็นจริงให้โลกได้รู้
"อยากรู้จังว่าสมัยเรียนลินเค้าฮอตมากเหมือนสมัยนี้ไหมครับ" ยัง ยังจะไปต่ออีก
"ฮอตอะไรกันฮะ ลินเค้ารักเดียวใจเดียวกับใครบางคนจะตายไป ตัวติดกันเป็นปลากระป๋อง ว่าไงลิน ไม่เจอกันตั้งนานนะเธอ"
แล้วเสียงคุ้นๆจากทางด้านหลังของฉันก็ดังขึ้นยุติสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนั้น แต่ก็ทำเอาฉันใจหายวาบ ความน่ากลัวกว่ากำลังเข้ามาเยือนฉันและเพื่อนๆแล้ว!
"อ้าว โอดี้ หวัดดีจ้ะ"
ฉันจำยอมต้องหันไปทักทายโอดี้คู่รักคู่ชังในตำนาน โคตรซวย ณ จุดจุดนี้ ความลับในสมัยวัยเรียนของฉัน จะต้องพรั่งพรูออกมาให้คุณเซนได้รับรู้แน่ๆ ความจริงฉันเห็นโอดี้ตั้งแต่หัวค่ำแล้วล่ะ แต่แสร้งทำเป็นไม่เห็นและพยายามอยู่ไกลๆเข้าไว้
โอดี้เคยเป็นอดีตหนุ่มน้อยหนึ่งเดียวของสมาชิกเกิร์ลแก๊งของเราสมัยมอต้น ส่วนวิสกี้น่ะฉันเพิ่งมาสนิทด้วยตอนสมัยมอปลายเพราะเราเรียนห้องศิลป์ด้วยกัน
แล้วตอนนี้วิสกี้หายไปไหนเนี่ย
"เอ้อ โอดี้ นี่คุณเซน" ฉันจำใจต้องทักทายโอดี้ไปตามมารยาท
"แหม แฟนหล่อนะจ๊ะ ไม่นึกเลยนะว่าพอเธอเลิกกับก้องไป เธอจะมีโอกาสได้แฟนหล่อๆอีก"
โอ้ เฉียบ! โอดี้เขาพุ่งเข้าตรงประเด็นมาก ไม่มีบทเกริ่นนำเลยสักนิด
ณ จุดจุดนี้ เงียบกริบกันไปทั้งบาง คุณเซนเองก็คงนึกไม่ถึงสินะว่าฉันจะถูกโจมตีอย่างรวดเร็วปานนี้ในยามช่วงท้ายของค่ำคืน
"แก๊งนี้นะฮะคุณเซน ตอนเด็กๆร้ายมากฮะ พวกนี้เค้าคิดว่าตัวเองสวยและเรียนเก่ง เค้าเลยชอบแกล้งพวกเพื่อนที่หัวอ่อนฮะ" โอดี้ปรายตามองหน้าตาเลิ่กลั่กของแต่ละคน โอดี้เขาคงไม่อยากโจมตีฉันให้ได้โดดเด่นอยู่คนเดียว เขาเลยเล่นทั้งแก๊ง
"เอ้อ ก็ตอนนั้นเป็นเรื่องของเด็กๆมั้งครับ" คุณเซนเริ่มได้สติและเริ่มต้นการปกป้องพวกเรานิดๆ
"จริงนะโอดี้ เรื่องมันนานมากแล้ว ชั้นจำไม่เห็นจะได้เลย" แอมมี่เริ่มตั้งหลักได้เป็นคนถัดมา
"พวกเธอจำไม่ได้ แต่ฉันจำได้แม่นเลย คุณเซนรู้ไหมฮะ ผมพยายามจะขอเข้ากลุ่มพวกเขา แต่พวกนี้ก็ผลักไสให้ผมไปอยู่กับกลุ่มพวกเด็กผู้ชายแมนๆ แต่พวกนั้นมันก็ไม่ยอมรับผม ชอบแกล้งผมบ่อยๆ กว่าพวกผู้หญิงจะรับผมเข้ากลุ่ม ผมก็ถูกพวกผู้ชายแกล้งแทบแย่"
คือแม้ยี่สิบปีจะผ่านไปแต่ความหลังนั้นยังคงฝังใจกับโอดี้อยู่ไม่รู้ลืม
"จริงอะ ก็ฉันไม่รู้นี่ว่าเธออยากเข้ากลุ่มกับพวกเด็กผู้หญิงอย่างฉัน" ฉันรู้สึกผิดกึ่งไม่แน่ใจ
ก็ตอนนั้นพวกฉันไม่รู้จริงๆว่าโอดี้เขามีจิตใจค่อนมาทางผู้หญิง และต้องการจะเข้าร่วมกลุ่มกับเรา เขาไม่ได้บอกอะไรพวกฉันตรงๆนี่นะ ใครจะไปรู้ แล้วสมัยนั้นสังคม LGBT เค้าก็ยังไม่เปิดเผยหรือเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนสมัยนี้
"ไม่รู้ล่ะ พวกเธอนิสัยไม่ดี ชอบใช้อำนาจกับผู้อ่อนแอกว่า ชอบแกล้งหลอกให้เพื่อนๆหัวอ่อนบางคนทำอะไรที่น่าอาย ทำอะไรตลกๆงี้"
โอดี้… ทำไมเธอช่างความจำดีเยี่ยงนี้
พวกฉันเริ่มหน้าจ๋อย จะพูดอะไรออกไปก็เหมือนเป็นการแก้ตัว
"เอาจริงเรื่องมันก็เกือบจะยี่สิบปีแล้วนะ เธอยังจำฝังใจอยู่เหรอเนี่ย" แต่นุ่นเค้าเริ่มจะไม่ยอมบ้างแล้ว
จริงของนุ่น นี่คือฉันจำอะไรสมัยนั้นไม่ได้เลย รู้แต่ว่ากลุ่มของเราค่อนข้างกล้าๆซ่าส์ๆและมีพาวเวอร์ในการทำกิจกรรมต่างๆของโรงเรียน ฉันเองก็ได้รับเลือกเป็นประธานนักเรียนเนื่องจากเป็นที่รักของเพื่อนและมีพรรคพวกมากมาย ฉันเข้าได้กับทุกก๊กทุกแก๊ง และหลังจากฉันได้รับเลือก ฉันก็สมนาคุณผู้ที่สนับสนุนฉันอย่างงดงามด้วยตำแหน่งสำคัญต่างๆในคณะสภาของโรงเรียน
"ลิน เธอมันชอบเล่นพรรคเล่นพวก" โอดี้ไม่สนนุ่น และหันมากล่าวหาฉันเดี่ยวๆต่อไป
เอ้อ... ที่โอดี้พูดมาก็มีส่วนจริง ...มั้ง หรือเปล่า ชักไม่แน่ใจ
"พวกเธอไม่รู้ตัวหรอก ว่าพวกเธอทำลายความสวยงามในวัยเด็กของชั้นไปหมดแล้ว" โอดี้หันไปมองรอบๆ ตอนนี้แก๊งฉันหน้าตาสำนึกผิดกันเป็นแถวๆ โอดี้เค้าแค้นฝังหุ่นจริงๆ
"ไปล่ะนะ แฟนฉันเขามาด้วย เดี๋ยวฉันต้องไปเทคแคร์เขาหน่อย เขาเป็นถึงผู้บริหารของบริษัทใหญ่ยักษ์ด้านการเงินเลยนะ"
แล้วจู่ๆโอดี้เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่มีเยื่อใยหลังจากทิ้งระเบิดไว้ตูมใหญ่มาก
"เอ่อ... เอ้อ ผมรู้สึกคอแห้งมากครับ ใครอยากดื่มอะไรไหมครับ เดี๋ยวผมเอามาเสิร์ฟ บอกความต้องการของแต่ละคนมาได้เลยครับ ผมจำได้หมดครับ" คุณเซนเธอพยายามจะทำลายบรรยากาศอันน่าสลดนั้นด้วยข้อเสนอที่ทุกคนต่างปฏิเสธไม่ลง
เสียงจ้อกแจ้กจอแจสั่งเครื่องดื่มจึงดังขึ้น
"นี่เซนเพิ่งรู้นะครับเนี่ย ว่าตอนเด็กๆลินนิสัยไม่ดี" ก่อนจะเดินจากไปที่บาร์เครื่องดื่ม พ่อเสื้อชมพูเขายังหันมากระซิบกันฉันด้วยสายตายิ้มๆ
"เอ้อ..." ฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อดีเลย ตอนเด็กๆฉันนิสัยไม่ดีเหรอวะ นี่ก็เพิ่งรู้ตัวเอง
"แต่ถึงร้ายก็รักน้า" คนพูดทำตากรุ้มกริ่ม
เดี๋ยวๆคุณเซนคะ ไม่ต้องแสดงแล้วค่ะ โอดี้เค้าจากไปแล้ว…
ฉันรู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยหลังจากได้สัมผัสลมแผ่วๆที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ฉันกำลังยืนอยู่ที่ระเบียงด้านนอกที่ต่อออกมาจากห้องจัดเลี้ยง อากาศยามดึกของกรุงเทพในค่ำคืนนี้ก็ไม่เลวนัก คิดถูกที่บอกคุณเซนตอนที่เขาไปเอาเครื่องดื่มว่าจะขอตัวออกมาสูดอากาศนอกห้องแอร์เสียหน่อย
คำพูดของโอดี้ทำเอาฉันรู้สึกไม่ค่อยดี ฉันควรจะต้องไปขอโทษโอดี้ถึงเรื่องในอดีตใช่ไหม แต่ฉันก็ไม่รู้ตัวจริงๆนี่นาว่าฉันได้ทำร้ายจิตใจเพื่อนขนาดนั้น มิน่า โอดี้ถึงได้แสดงอาการเป็นคู่รักคู่แค้นกับฉันเสมอมา นี่ก็เพิ่งรู้นะว่ามันเป็นปมใหญ่ของชีวิตเพื่อน เป็นบาดแผลในใจที่โอดี้ไม่ยอมลบมันออกไป
โอย นี่ตอนเด็กๆฉันมีนิสัยชอบบูลลี่เพื่อนด้วยเหรอวะ โคตรรู้สึกผิดเลย
แต่ในขณะที่ฉันกำลังกังวลใจเรื่องของโอดี้อยู่ และกำลังตัดสินใจจะหันหลังกลับเข้างานเพื่อไปขอเคลียร์กับโอดี้นั้น กลับกลายเป็นว่า ช่วงเวลาที่ฉันรอคอยมาตลอดทั้งคืนก็มาถึงโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว
ก้องกำลังเดินเข้ามาหาฉัน...
"ก้อง..."
ฉันชะงักไป มองคนตัวใหญ่ผิวสีแทนนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก หลังจากที่ฉันเล่นเกมดูเชิงอยู่ฝ่ายเดียวทั้งคืน ในที่สุดก้องก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาฉันก่อน
"ลินสบายดีนะ"
ก้องเอนตัวไปพิงราวระเบียงริมน้ำนั้นด้วยท่าทีสบายๆ ในมือมีแก้วไวน์อยู่
"อื้อ"
พอถึงเวลาจริงๆฉันกลับพูดไม่ออก ก่อนจะมางานฉันอุตส่าห์เตรียมคำถามคำพูดเอาไว้มากมาย เตรียมกระทั่งจะทักทายก้องคำแรกยังไง จะหันหน้าไปด้านไหนตอนยิ้ม แต่จู่ๆก็ลืมสิ่งที่เตรียมมาพวกนั้นไปเสียสิ้น
คือ... ยอมรับว่าหลังจากที่คุณเซนเธอขึ้นไปร้องเพลงบนเวที สายตาของฉันที่เคยจับจ้องอยู่ที่ก้องแทบจะตลอดเวลา ก็เปลี่ยนมาจับที่คุณเซนแทน ก็คุณเซนเธออุตส่าห์พลีชีพเสียลุคส์ซะขนาดนั้นอะนะ
"ลินไม่เปลี่ยนไปเลย ยัง... เอ่อ น่ารักเหมือนเดิม"
คำพูดนุ่มๆนั้นทำเอาฉันอึ้งไป นึกไม่ถึงว่าก้องจะเป็นฝ่ายเริ่มประโยคหวานแบบนี้อย่างรวดเร็ว แปลว่าสิบกว่าปีที่เราไม่เจอกัน ภาพความทรงจำของฉันที่เขายังมีมาโดยตลอด คือฉันน่ารัก...
"ก้องก็..." เอาไงดีวะ อวยอะไรกลับไปดี โอ๊ย คลังคำพูดที่เมื่อคืนอุตส่าห์นั่งเตรียมไว้ทั้งคืนมันหายไปไหนหมด!
"ก้องก็ดูสุขภาพดียังแข็งแรงเหมือนเดิมนะ" อุ้ย มาสายสุขภาพได้ไงวะเนี่ย
แล้วรอยยิ้มอันอบอุ่นก็คลี่ออกมาจากริมฝีปากหนานุ่มนั้น แฟนเก่าของฉันเขาเป็นคนปากอิ่มนุ่ม ฉันยังจำความรู้สึกตอนจูบกับก้องได้แม้เวลาจะล่วงเลยไปเป็นสิบปีแล้ว คริ คริ
ตอนนี้เราสองคนยืนเอามือเท้าระเบียงหันหน้าเข้าชมแม่น้ำกันแล้ว ลมแม่น้ำยังคงพัดมาปะทะใบหน้าและผิวกายของสองเราอย่างแผ่วเบา
อา... สมหวังแล้วฉัน
ไม่คิดว่าจะได้คุยกับก้องในบรรยากาศที่โรแมนติกอย่างนี้ สมกับที่รอคอยมาทั้งคืน คุยกันตรงนี้ดีกว่าคุยในห้องจัดเลี้ยงที่เสียงดังขนาดนั้นเป็นไหนๆ
ความรู้สึกคิดถึงวันวานของเราสองคนค่อยๆกลับขึ้นมาในใจของฉัน ดีใจจังเลย
"ก้องเห็นลินมีความสุข ก้องก็ดีใจนะ" เสียงนุ่มนั้นทำเอาฉันเคลิ้ม
มีความสุขสิจ๊ะก้อง ได้กลับมายืนข้างๆกันแบบนี้ ลินฟินนนนน
"เค้าคงดูแลลินดี ลินถึงได้ดูมีความสุขมากขนาดนี้" ก้องยังคงเป็นฝ่ายพูดต่อไปเรื่อยๆ
"เค้า?" เอ๊ะ…
"ก็... แฟนลินไง ก้องดูก็รู้ว่า ผู้ชายคนนั้นเขาคลั่งไคล้ลินขนาดไหน ก้องเห็นสายตาของเขามองมาที่ลินตลอดเวลาเลย"
ห้ะ เดี๋ยวนะ คุณเซนเล่นละครเก่งขนาดนั้นเชียวรึ แล้วทำไมน้ำเสียงของก้องไม่ได้แสดงอาการหึงหวงอะไรเลย เหมือนจะยินดีกับฉันเสียด้วยซ้ำ
โธ่ แผนของฉันกับวิสกี้พังยับหรือนี่ โอ๊ย เซ็ง!
หากประโยคถัดมาของก้อง ทำเอาฉันกลับใจเต้นตึกตักขึ้นมาใหม่
"ก้องเป็นห่วงลินนะ" คราวนี้ก้องหันมามองฉันตรงๆด้วยสายตาอันอบอุ่น และน้ำเสียงนั้นก็ช่างอบอุ่นเหลือเกิน
"ก้อง… ก้องเป็นห่วงอะไรลินหรือจ๊ะ" ฉันพึมพำ จะซึ้งก็ยังไม่แน่ใจ เพราะไม่รู้ว่าก้องเค้าหมายความว่าอย่างไร
"ก้องรู้เรื่องแล้วนะ วิสกี้เค้าเล่าเรื่องผู้ชายคนนี้ให้ก้องฟังแล้วล่ะ ก้องก็ว่าเค้าก็ไม่เหมาะกับลินนะ ดูไปดูมาเค้าก็ดูไม่จริงใจจริงๆแหละ" ก้องมองฉันด้วยแววตาอ่อนโยน แต่ฉันกลับงงงวย
อ้าว สรุปว่าคุณเซนเธอแสดงเก่งหรือไม่เก่งกันแน่ แสดงยังไงให้คนจับได้ หรือก้องเค้าจะมีเซ้นส์ว่าทุกอย่างมันปลอมเพราะเค้าเองก็รู้จักฉันดี แต่ที่แน่ๆ คุณวิสกี้เพื่อนฉันเค้าไวมากนะคะ อ่อ ที่เห็นหายตัวไปตอนโอดี้ถล่มพวกเรา คงเพราะกำลังไปคุยกับก้องนี่เอง
"คือ… ลินกับเค้าก็ยังเป็นแค่คนคุยๆกันอยู่ ลินยังไม่ได้คิดจริงจังอะไร" ฉันอ้อมแอ้มตอบไป แปลกที่ไม่ได้มีความรู้สึกเหมือนตอนแรกๆที่อยากจะใส่ไคล้คุณเซนเพื่อเรียกร้องความสนใจจากก้อง
"อื้อ ก้องก็คิดว่าอย่างนั้นนะ ลินคงไม่ชอบผู้ชายแบบนั้นจริงๆหรอก ก้องว่าเค้าดูมือไวด้วยนะ เอะอะอะไรก็โอบลิน เอะอะก็เอาหน้าเข้าไปใกล้ๆลิน ก้องว่าเค้าไม่ค่อยให้เกียรติลินนะ"
ใช่ ก้อง ลินก็ไม่ชอบผู้ชายแบบนี้เลย ขี้หลีชะมัด ทำจู๋จี๋ต่อหน้าผู้คน น่าอายจะตายไป
ฉันตอบก้องไปในใจ ความจริงหากตามแผนเดิมฉันควรจะมารยาใส่ก้องไปเช่นนั้นไม่ใช่รึ ฉันต้องทำเป็นไม่ชอบคุณเซน ทำเป็นรำคาญ
คือ… คุณเซนเค้าก็ทำอย่างที่ก้องว่าจริงๆ แต่... ทำไมฉันไม่ได้รู้สึกรำคาญในสิ่งที่คุณเซนทำเลยแฮะ...
จู่ๆฉันก็หน้าแดงขึ้นมากับคำวิจารณ์ของก้องที่มีต่อคุณเซน ฉันรู้ดีว่าคุณเซนเค้าไม่ใช่คนนิสัยแบบนั้น ในที่ทำงานคุณเซนเธอวางตัวเฉยมากกับพนักงานผู้หญิงทุกคน หน้าตาเธอแทบจะไม่ยิ้มเลย จะมีก็แต่ป้าผ่องแม่บ้านของออฟฟิศเท่านั้นแหละที่เธอยิ้มให้บ่อยๆ แล้วก็อีกคนที่คุณเซนเธอยิ้มให้ ก็คือฉันเอง แต่ก็ยิ้มให้นอกเวลางานล่ะนะ
"ไม่ไหวนะลิน ผู้ชายมือปลาหมึกแบบนี้ใช้ไม่ได้ แล้วอีกอย่างร้องเพลงก็เพี้ยนซะขนาดนั้น ลินทนได้ยังไงกัน"
ปกติก้องเองก็ไม่ใช่คนที่จะมีอคติกับใครหรือพูดจาว่าร้ายใครง่ายๆ ก้องเป็นผู้ชายซื่อๆและใจดี แสดงว่ายัยวิสกี้ไปใส่ความอะไรโหดๆเกี่ยวกับคุณเซนไว้ที่ก้องแน่ๆ
"เอ่อ... อันที่จริงคุณเซนเค้าก็ไม่ขนาดนั้นนะ" ฉันตะกุกตะกักออกไป
"ลินไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวก้องจะช่วยกันเค้าออกไปจากชีวิตลินให้เอง"
คำสัญญานั้นหนักแน่น ฉันรู้ว่าเมื่อก้องตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ก้องเป็นคนทำจริง ดูอย่างไร่ไวน์นั่นไง ก้องฝันมานานแล้วว่าอยากจะบุกเบิกไร่ไวน์ในพื้นที่ของครอบครัวที่จังหวัดเลย แล้วก้องก็ทำสำเร็จจริงๆ ก้องเป็นคนจริงจังกับทุกเรื่อง ที่สำคัญแฟนเก่าคนนี้ดูท่าทางเป็นห่วงเป็นใยฉันมาก
สิบปีผ่านไป ก้องยังคงห่วงลินอยู่ใช่ไหม
"เอ่อ... ขอบคุณนะก้อง" ฉันยิ้มรับ ใจหนึ่งก็ดีใจที่ดูเหมือนก้องจะยังมีเยื่อใยกับฉัน
แต่อีกใจกลับรู้สึกแปลกๆ...
"ลินครับ เซนอยากกลับบ้านแล้ว"
แล้วฉันได้ยินเสียงเหมือนเด็กเอาแต่ใจดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นน้ำเสียงเดียวกับที่เค้าใช้ตอนที่อยากจะออกจากเลี้ยงที่หัวหิน ที่หายไปคือคำว่า คุณ กับ ผม  กลายมาเป็นคำว่า ลิน กับ เซน แทน
"อ้าว คุณเซน เอ่อ นี่ก้องค่ะ" ฉันหันไปยิ้มให้คนที่กำลังเดินเข้ามาหาเราทั้งคู่ที่ระเบียง พลางทำเป็นแนะนำเขาให้กับแฟนเก่าของฉันเมื่อเขาเข้ามาใกล้ ซึ่งคุณเซนเค้ารู้มาชาติหนึ่งแล้วล่ะว่าผู้ชายคนนี้ชื่อก้อง
"สวัสดีครับคุณก้อง" คุณเซนทำหน้าตาสดใส ทักทายก้องที่ยืนอยู่ข้างๆเหมือนไม่ใส่ใจนัก พ่อหนุ่มตาเรียวโอบฉันแนบชิดเข้าลำตัว แล้วก้มหน้าลงมาใกล้ๆทำสายตาออดอ้อน
"ลินกลับกันเถอะนะ เซนอยากกลับไปนอนหนุนตักลินเปิดเน็ตฟลิกซ์ดูจะแย่อยู่แล้ว"
"..."
ฉันกับก้องอึ้งไปกับคำพูดอันเปิดเผยแสดงความสนิทสนมโดยไม่คิดจะแคร์ใครนั้น
ฉันขมวดคิ้วหันไปมองใบหน้าเรียวขาวนั่น นี่คุณเซนเค้าไม่คิดจะเขินตัวเองบ้างเลยหรือไงนะ จะว่าเมาก็ไม่ใช่ วันนี้คุณเซนไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลย เขาบอกตั้งแต่ตอนเข้ามาในงานเลี้ยงแล้วว่าคืนนี้เขามาทำงานให้ฉัน และเขาเป็นคนที่ไม่แตะต้องแอลกอฮอล์ในเวลางาน และมีหน้าที่ต้องพาคนเมากลับบ้านด้วย
"ลินเขาอาจจะอยากอยู่คุยกับเพื่อนๆต่อน่ะครับคุณเซน เดี๋ยวผมไปส่งลินเขาให้เองครับ" และจู่ๆก้องก็แสดงบทเพื่อนที่แสนดี
"อ่อ คงไม่ต้องรบกวนคุณก้องหรอกครับ เค้าว่าตัวเองก็เหนื่อยแล้วใช่ม้า" คุณเซนเธอพูดกับก้อง หากนัยน์ตาเรียวก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของฉัน เท่านั้นไม่พอยังเอามือปัดไรผมออกจากหน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน
"ตัวเองกลับกับเค้านะ นะ" ท่าทางออดอ้อนนั้นช่าง...
โอว นี่ฉันควรจะรู้สึกอย่างไร ขำ? จะอ้วก? หรืออบอุ่นใจ?
"เอ้อ..." เอาไงดี อยากจะอยู่ต่อเพื่อคุยกับก้องก็อยากอยู่ แต่จะให้คุณเซนกลับไปคนเดียวก็ดูจะใจร้าย แต่คุณเซนเค้าก็ไม่น่าคิดมากป่าววะ น่าจะดีใจที่จะได้รีบๆกลับรีบๆหนีไปจากบรรยากาศยุคเก้าศูนย์นี่เสียที
"เซนกลับเลยค่ะ เดี๋ยวลินให้ก้องไปส่งได้" ฉันตัดสินใจพูดออกไป พยายามพยักหน้าขยิบตาให้คุณเซนทำนองว่าแผนของฉันสำเร็จแล้ว เหมือนฉันจะได้ก้องมาครอบครองแล้วจังหวะนี้
แต่เหมือนคุณเซนจะไม่รับรู้สัญญาณที่ฉันส่งให้ ยังคงทำเสียงอ้อนออดต่อไป
"ลินครับ ลินมากับเซน ลินก็ต้องกลับกับเซนสิครับ เซนมีหน้าที่ต้องพาลินไปส่งให้ถึงบ้านนะครับ"
และเหมือนจะเป็นคำพูดปั้นแต่งชวนเอียน แต่มีแวบหนึ่งที่ฉันรู้สึกอบอุ่นขึ้นในใจเมื่อสบตาเรียวคู่นั้น นานเท่าไหร่แล้วหนอที่ฉันไม่ได้มีความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่มีคนอยากพาเราไปส่งบ้านอย่างปลอดภัย
"ไม่รู้ล่ะ ลินต้องกลับกับเซน ไปครับกลับกัน บายนะครับคุณก้อง"
มาขัดจังหวะฉันกับแฟนเก่ายังไม่พอ จู่ๆคุณเซนก็ทำตัวเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจ โบกมือร่ำลาก้อง แล้วก็จูงมือฉันเดินออกมาจากที่ระเบียงริมน้ำนั่นหน้าตาเฉย
แล้วฉันก็ขัดใจหนุ่มน้อยเอาแต่ใจตัวเองคนนี้ไม่ได้ซะด้วย
เอ่อ ขัดใจไม่ได้ หรือไม่อยากจะขัดใจกันแน่นะ…
ระหว่างนั่งรถแท็กซี่กลับบ้านกัน คุณเซนนั่งเงียบมาตลอดทาง ไม่ร่าเริงเหมือนตอนนั่งรถขามา ฉันแอบมองใบหน้าคมนั้นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เค้าเป็นอะไรของเค้า...
หนุ่มเอาแต่ใจที่ถูกฉันแอบมองกำลังนั่งนิ่งเอนซบอยู่ที่ประตูรถอีกด้าน สายตาเขาเหม่อมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ริมฝีปากถูกเม้มเป็นสัน เสี้ยวหน้าเรียวด้านข้างนั้นขาวเด่นออกมาในความมืดของรถ
คุณเซนเค้าเหนื่อยหรือเปล่า หรือหงุดหงิดที่ไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์?
วันนี้คุณเซนเธอเล่นใหญ่ทำหน้าที่แฟนได้เกินเบอร์ไปมาก ที่ฉันคิดไว้ก็คือพ่อคนเสื้อชมพูเค้าคงแค่มานั่งเก๊กหล่อเฉยๆ แต่นี่อะไรกัน เธอแสดงความเอาอกเอาใจฉันทุกอย่างตั้งแต่ต้นงานจนจบงาน แถมยังกล้าออกไปร้องเพลงทั้งๆที่เสียงก็... เอ้อ... ช่างมันเถอะ
ผู้ชายที่กล้าทำอะไรให้ผู้หญิงป้าป้าคนหนึ่งโดยที่ตัวเองไม่ได้รักไม่ได้ชอบผู้หญิงคนนั้น ฉันยกให้เป็นผู้ชายที่น่ารักคนหนึ่งเลยนะ
ฉันเผลอมองเสี้ยวหน้าขาวๆนั่นอย่างเพลิดเพลิน คืนนี้เค้าเหมือนหนุ่มน้อยเจ้าเสน่ห์ ขี้เล่น และเอาแต่ใจ หรือนี่จะเป็นคุณเซนตัวปลอม มาดเข้มขรึมยามอยู่ที่ทำงานนั้นหายไปไหนหมดน้อ
"งอนเหรอ"
และหลังจากนิ่งเงียบกันมาพักใหญ่ ฉันก็อดรนทนไม่ได้ ถามออกไปอย่างยิ้มๆ
"ปล้าว" คนน่ารักรีบหันหน้ามาตอบราวกับว่ากำลังรอให้ฉันถามอยู่พอดี แม้ใบหน้าขาวๆนั่นจะดูเรียบเฉย แต่นัยน์ตานั้นกลับดูท้าท้ายอย่างไรชอบกล
"อ้าว ว้า เสียดายจัง นึกว่างอน จะได้ง้อซักหน่อย" ฉันตอบอ้อนๆยิ้มๆ ตอนนี้คนเสื้อชมพูเขาหันตัวนั่งหลังพิงประตูรถแล้วกอดอกจ้องฉันตาเขม็ง
"ง้อล่วงหน้าได้เลยครับ ตอนนี้ยังไม่งอน แต่อีกหน่อยไม่แน่" ตาเรียวคู่นั้นดูมีเลศนัย
"เอ๊ แล้วคาสโนว่าตัวท้อปอย่างคุณเซนนี่ต้องง้อยังไงดีคะ โปรดชี้แนะแนวทางด้วย"
"เดี๋ยวๆครับคุณลิน ผมเนี่ยนะ คาสโนว่า?" เสียงโวยวายตอบกลับมา
"อ๊ะ อ๊ะ อย่ามา คืนนี้ชั้นแอบเห็นนะ คุณเซนแอบโปรยสายตาเจ้าเสน่ห์ไปทั่วเลย"
"นี่คุณลินแอบจับตามองผมด้วยเรอะ นึกว่ามัวแต่คุยฟุ้งน้ำลายแตกฟอง" ว่าแล้วพ่อหนุ่มก็ยิ้มเห็นแก้มบุ๋มเลย
"คุณเซน! ปากจัดนะเราเนี่ย" ฉันอยากจะเข้าไปหยิกแก้มบุ๋มนั้นเหลือเกิน มาว่าฉันขี้โม้
"แล้วนี่หายงอนแล้วเหรอคะ"
"ปล้าว ไม่ได้งอน แต่แค่อยากให้ง้อ" น้ำเสียงนั้นจะทอดอ่อนไปไหน
"อ้าว" แต่ฉันก็อดหัวเราะน้อยๆไม่ได้กับคำสารภาพตรงๆนั้น "เอาแต่ใจตัวเองจริงๆนะเราน่ะ โอเคค่ะ ง้อก็ง้อ แล้วจะง้อยังไงดีคะ"
"อือม์..." คนเอาแต่ใจทำท่าครุ่นคิด
"ผมอยากกินบัวลอย เราไปแวะกินบัวลอยกันก่อนกลับบ้านได้ไหมครับ ผมเคยเห็นในซอยแถวๆบ้านคุณลินเค้าตั้งร้านอยู่ริมฟุตบาท โต้รุ่งเลยมั้ง"
"นี่คุณเซนยังไม่อิ่มอีกหรือคะ เห็นในงานก็กินไม่ใช่น้อยนะคะ" จู่ๆมาชวนกินบัวลอยอีกตอนเที่ยงคืนเนี่ยนะ อารมณ์ไหนของเค้า
"ก้อ... ผมว่าคืนนี้อากาศดี ได้นั่งกินบัวลอยอีกซักถ้วยน่าจะฟิน" ตาเรียวๆนั่นยิ้มประกอบคำพูด
ไม่รู้เป็นอะไร ฉันไม่เคยขัดใจหนุ่มน้อยนิสัยเอาแต่ใจตัวเองตรงหน้าได้สักที...
และแล้วเดทแรกของการเป็นแฟนปลอมๆระหว่างเราสองคนก็จบลงที่ร้านบัวลอยโต้รุ่ง แม้ชุดที่เราใส่อยู่ทั้งคู่จะไม่เข้ากันกับบรรยากาศของโต๊ะเหล็กพับได้และเก้าอี้พลาสติกริมถนนในซอยสุขุมวิท แต่ฉันกลับรู้สึกถึงความสบายอกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
คืนนี้กรุงเทพอากาศกำลังสบายอย่างที่คุณเซนว่าไว้จริงๆ เรากินบัวลอยพลางคุยเรื่องสัพเพเหระกันไป ทั้งเม้าท์มอยเพื่อนๆของฉันที่คุณเซนเจอในงาน เรื่องการร้องเพลงเสียงหลงของคุณเซน เรื่องรสชาติอาหารในงาน ไปจนกระทั่งนินทาวินมอเตอร์ไซค์ที่แล่นผ่านไปผ่านมา แปลกที่เราสามารถสรรหาเรื่องไร้สาระมาตอบโต้กันได้เรื่อยๆโดยไม่จำเป็นที่ต้องวกมาที่เรื่องอาชีพการงาน หรือเรื่องชีวิตส่วนตัวของฉัน หรือเรื่องชีวิตส่วนตัวของเขา
"ขอบคุณนะคะคุณเซน สำหรับเดทที่เพอร์เฟคในค่ำคืนนี้" ฉันยิ้มหวานให้หนุ่มเสื้อชมพูตรงหน้า มันคงจะเป็นเดทแรกและเดทสุดท้ายระหว่างเราที่ฉันจะเก็บไว้ในใจตลอดไป
"ยินดีครับ" คู่เดทของฉันยิ้มแก้มบุ๋มตอบกลับมา ขณะเอาช้อนของตัวเองมาตักบัวลอยจากถ้วยของฉัน แล้วยื่นช้อนมาจ่ออยู่ที่ริมฝีปากของเจ้าของถ้วย
"อ้ำ เดี๋ยวเค้าป้อนลินเองน้า กินเยอะๆนะครับที่รักของเซน"
"เลิกเล่นได้แล้วค่ะ เลยเที่ยงคืนแล้ว หมดเวลางานแล้ว ซินเดอเรลล่ากลับลงจากรถฟักทองแล้วค่ะ" ฉันแอบตีมือเรียวขาวนั้นเบาๆ แต่ก็ยอมอ้าปากงับเจ้าบัวลอยก้อนสีชมพูจากช้อนนั้นแต่โดยดี
ณ จุดจุดนี้ ฉันลืมเรื่องของก้องไปชั่วครู่
และรู้สึกว่าบัวลอยถ้วยนี้รสชาติหวานกลมกล่อมกำลังดีเลยทีเดียว...


## แค่มองตาก็รู้ใจ

"ต๊าย หัวใจละลายเลยค่ะซิส นี่ลูกชายคุณเซนจริงเหรอคะ หล่อกว่าพ่อตั้งแยะ"
ป้าคิตตี้เขาอุทานเสียงสูงตอนที่ป้าลินพาผมเข้าไปแนะนำตัวกับบรรดาเหล่าน้าอาป้าลุงในออฟฟิศของพ่อ การปรากฏตัวของผมที่บริษัททำเอาพวกผู้ใหญ่เขาแตกตื่น ไม่มีใครรู้มาก่อนว่าผมจะเข้ามาช่วยพ่อทำงาน
"จริงค่ะ หนูก็ว่าน้องเรนหล่อกว่าพ่อ คุณเซนนั้นเค้าหน้าเรียวๆตาเรียวๆจืดๆ แต่น้องเรนนี่หน้าคมคิ้วเข้ม"
อันนี้เป็นความเห็นของน้าเยลลี่ที่กำลังยืนจ้องหน้าผมอย่างตั้งใจ ซึ่งเรื่องที่ผมหล่อกว่าพ่อนั้น ผมได้ยินจนชินแล้ว
วันนี้เป็นวันที่ผมเข้ามาทำงานวันแรก ผมไม่อยากมาสาย หลังเลิกเรียนตอนบ่ายสามโมงผมจึงรีบขี่จักรยานตรงมาจากโรงเรียนเลย ผมนัดกับพ่อแล้วว่าวันนี้พ่อเลิกงานเมื่อไหร่ เราจะขี่จักรยานกลับบ้านพร้อมกัน ป้าลินเขาแนะนำมา
ปกติผมเดินไปโรงเรียน ความจริงผมอยากจะขี่จักรยานไปโรงเรียนตั้งนานแล้ว แต่ปู่เขายังเป็นห่วง ซอยแถวบ้านเราแม้จะเป็นซอยแคบๆ แต่รถเยอะมาก คนเขาใช้เป็นทางลัดเลี่ยงรถติดจากถนนสุขุมวิทกัน แต่ไปๆมาๆทุกซอยแถวนี้ก็กลายเป็นรถติดไปด้วย ผมคิดว่าเดินเอาน่าจะเร็วที่สุดแล้ว จากบ้านไปโรงเรียนก็ประมาณหนึ่งกิโล ผมใช้เวลาเดินประมาณยี่สิบนาที ก็โอเคอยู่ แม้จะเดินยากนิดนึงเพราะฟุตบาทมันมักจะมีพวกป้ายโฆษณา หรือเสาไฟฟ้า หรือต้นไม้มาเกะกะ แต่ก็เอาเถอะ ยังไงถนนแถวสุขุมวิทนี้ก็นับว่าคุณภาพดีกว่าถนนในส่วนอื่นๆของกรุงเทพ
ผมชอบเดินมากกว่านั่งรถหรือซ้อนมอเตอร์ไซค์ ทุกครั้งที่ผมได้เดิน ผมรู้สึกได้ถึงอิสรเสรี จะก้าวยาวก้าวสั้นก็เรื่องของผม จะแวะตรงไหนก็แวะได้สะดวก นึกจะเลิกเดินก็เลิกได้เลย
ส่วนโรงเรียนของผมก็ห่างจากบริษัทของพ่อประมาณสองกิโลเมตร ซึ่งถ้าขี่จักรยานมายังไงก็ถึงเร็วกว่าเดินแน่นอน ผมบอกปู่ว่าไม่ต้องเป็นห่วง เกิดเป็นคนกรุงเทพต้องอดทน อีกอย่างผมไม่ชอบนั่งวินมอเตอร์ไซค์ เขาขี่กันซอกแซกเหลือเกิน ผมขี้เกียจลุ้นความตายไปทุกวินาทีที่อยู่บนเบาะรถ
อ้อ เมื่อกี้ตอนผมออกมาจากโรงเรียน ผมเจอคุณฝนที่หน้าประตูโรงเรียนด้วย คุณฝนเจ้าของร้านขายขนมที่แม่เล็กเอาไปฝากขายนั่นล่ะ ทีแรกผมไม่เห็นเธอหรอก แต่เธอเรียกผมไว้ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะจำผมได้ ก็ผมใส่หมวกกันน็อคสำหรับขี่จักรยานอยู่ ผมก็เลยต้องหยุดทักทาย ถามว่าเธอมาทำอะไรแถวนี้ คุณฝนเค้าดูอึกๆอักๆบอกว่าเผอิญผ่านมา เหมือนเธออยากจะพยายามชวนผมคุยยาวๆ แต่ผมคุยกับเธอนิดๆหน่อยๆแล้วก็ขอตัว เพราะผมอยากจะรีบมาบริษัทพ่อ
ผมว่าผมเคยเห็นเธอแวบๆแถวๆโรงเรียนหลายครั้งแล้วนะ แต่ผมไม่ได้สนใจเท่าไหร่ นึกว่าเขามาหาลูกหลานของเขา นี่ก็ว่าจะถามลิสาว่านัดกับคุณฝนไว้บ้างหรือเปล่า แต่ก็ลืมทุกที ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องของผม
ในที่สุดผมก็มาถึงที่ทำงานพ่อตอนบ่ายสามกว่าๆนิดหน่อย ใช้เวลาขี่จักรยานไม่ถึงสิบนาทีจากโรงเรียน ตอนผมมาถึง เผอิญพ่อประชุมติดพันอยู่กับลูกค้า ป้าลินจึงเป็นคนดูแลผมแทนพ่อ ป้าเขาพาผมเดินดูรอบๆออฟฟิศชั้นล่างและชั้นบน ก่อนที่จะพาผมเข้าไปห้องทำงานรวมห้องใหญ่ที่น้าอาป้าลุงเขานั่งทำงานกันอยู่ น้าพลอยก็นั่งอยู่ในห้องนั้นด้วย น้าพลอยเขาพยายามจะขอทำหน้าที่ดูแลผมแทน แต่ป้าลินเขาไม่ยอม เขาบอกว่าผมมาที่นี่เพื่อมาทำงานให้แผนกเขา ผมต้องอยู่กับเขา
อย่าแย่งกันฮะ จะให้ผมอยู่กับใครก็ได้ฮะ น้าพลอยก็สวยน่ารักดี ป้าลินก็… เอ่อ ตาโตดี
ป้าลินชี้ให้ผมดูโต๊ะทำงานของพ่อ ซึ่งสะอาดเรียบร้อยและว่างเปล่า นี่พ่อเขามาทำงานจริงๆเรอะ แล้วเป็นถึงเจ้าของบริษัททำไมนั่งทำงานปะปนไปกับพนักงานงี้อะ ผมจำได้ว่าปู่เคยมีห้องทำงานส่วนตัวอยู่ด้านใน ป้าลินเขาบอกว่ามันกลายเป็นห้องหนังสือบวกห้องนั่งเล่นไปแล้ว นี่ปู่เขารู้หรือเปล่าเนี่ย ว่าพ่อเอาห้องประจำตำแหน่งของปู่มาทำแบบนี้ พ่อนี่ช่างกล้า
แต่ผมก็ชอบออฟฟิศนี้นะ มันเป็นตึกสองชั้นขนาดใหญ่ กว้างขวางและร่มรื่นดี ผมเคยได้ยินพ่อเขาถามปู่ว่าทำไมไม่สร้างเป็นตึกสูงๆจะได้ประหยัดพื้นที่ และเผื่อมีส่วนไหนที่เราไม่ใช้งาน เราจะได้เปิดให้เช่าได้ แต่ปู่เขาบอกว่า เขาไม่ชอบขึ้นลิฟต์ และเขาชอบที่โล่งๆเพดานสูง เพราะมันหายใจได้สะดวก อีกอย่างหากห้องทำงานโล่ง พนักงานจะได้หัวสมองแจ่มใสคิดงานได้ดี ปู่เขาว่างั้น…
หลังจากทุกคนในห้องทำงานใหญ่ได้ทักทายผมอย่างหนำใจแล้ว ป้าลินจึงพาผมมาที่ห้องออกแบบของแผนกเรา โดยมีทีมงานทั้งหมดของป้าลินตามมาด้วย แต่ละคนดูแปลกๆ โดยเฉพาะป้าคิตตี้ แต่รวมๆก็ดูใจดีกันทุกคนนะ
"แล้วน้องเรนคิดจะเปลี่ยนสีผมบ้างไหมครับเนี่ย" คำถามนี้มาจากลุงสุกรี ลุงเขาดูเท่ดี ไว้ผมยาวด้วย
ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวใหญ่ตรงกลางของห้อง และถูกรุมล้อมด้วยน้าอาลุงป้าแก๊งออกแบบ
"ก็ตอนนี้ยังไม่มีสีอื่นที่โดนใจฮะ" ผมตอบไปตามตรง นึกสงสัยว่าเรื่องผมสีฟ้าของผมมันน่าสนใจตรงไหนเนี่ย
"โอเค เก็ท!" ลุงสุกรีดีดนิ้วดังเป๊าะ ผมชอบลุงสุกรีนะ ลุงเขาดูเข้าใจอะไรง่าย
ผมกวาดตามองเรื่อยเปื่อยไปทั่วห้อง ผมชอบห้องนี้นะ อุปกรณ์เยอะดี คงได้ทำอะไรสนุกๆ บนโต๊ะก็เห็นมีแบบร่างบนกระดาษหลากหลายขนาดวางระเกะระกะอยู่ มีทั้งแบบที่ยังเป็นลายเส้นขาวดำแล้วก็แบบที่ลงสีแล้ว
"แล้วทีมป้าลุงทำแต่ลายดอกไม้เหรอฮะเนี่ย"
ผมอดที่จะถามไม่ได้ เพราะเมื่อกี้ตอนเดินเข้าตึกมา ผมก็เห็นโซฟาที่เป็นสีพาสเทลแบบเรียบๆตั้งอยู่ในโชว์รูมนะ แสดงว่าโซฟาพวกนั้นเป็นของทีมออกแบบทีมอื่น ผมจำชื่อทีมไม่ได้ละ ป้าลินเขาก็แนะนำอยู่ น้าผู้หญิงที่เป็นหัวหน้าทีมนั้นเขาก็ดูวัยรุ่นดี
"เอ้อ เรียกพี่ก็ได้มั้งเนาะ พี่จ้า นี่พี่ๆเองนะจ๊า" น้าเยลลี่เขาเอ่ยทักท้วงมา
"แต่ผมเกรงว่ามันจะไม่เหมาะน่ะสิฮะ ผมไม่อยากปีนเกลียว ปู่กำชับมา ว่าหากยังไม่รู้จักสนิทสนมก็ควรให้ความเคารพคนทุกคน ผมเลยคิดว่างั้นเราก็ควรเรียกกันไปตามวัยจะดีกว่า"
ผมทัดทานน้าเยลลี่กลับไป ตอนนี้ผมเสมือนเป็นตัวแทนของพ่อและของปู่ด้วย ผมต้องระมัดระวังเรื่องความนอบน้อมกับผู้ใหญ่ คนที่สูงวัยกว่าเราก็ต้องเรียกสรรพนามเขาให้ถูกต้อง
"โอเค งั้นเอาที่สบายใจ" น้ำเสียงน้าเยลลี่ดูเหมือนถอดใจยังไงไม่รู้
"นี่น้องเรนจ๊ะ ลายดอกไม้น่ะเป็นซิกเนเจอร์ของบริษัทเราเลยนะ จะบอกว่าเชยล่ะสิ เด็กก็งี้ ไม่รู้จักถึงความคลาสิค" ป้าคิตตี้เขาเบะปาก ดูเขาจะเป็นคนไม่ยอมคนง่ายๆ
"ป่าวฮะ ก็สวยดี แต่สีมันแสบตาไปหน่อย ก็แค่นั้น" ผมยักไหล่ พูดไปอย่างใจนึก ผมชินกับลวดลายแบบนี้มานานแล้ว ก็ผมเห็นมาตั้งแต่เด็ก
"นี่ เรน น้าถามหน่อย เรนเห็นพวกโซฟาสีพาสเทลที่โชว์อยู่ข้างล่างนั่นใช่ไหม เรนว่าเป็นไง สวยป่าว" คราวนี้เป็นป้าลินที่ดูจริงจังขึ้นมา ตากลมโตของป้าเขาจ้องหน้าผมเขม็งเพื่อรอคำตอบ
"ก็..." ผมใช้เวลาคิดนิดนึง ก่อนจะตอบออกไป
"สีมันน่าเบื่อไปหน่อยฮะ"
"กรี๊ดดดด!" คำตอบของผมทำเอาลูกทีมของป้าลินเขากระโดดตบมือไฮไฟว์กันยกใหญ่
"เห็นไหม นึกอยู่แล้วว่าวัยรุ่นหน้าหล่อนี่รสนิยมดีจริงๆ" ลุงสุกรีดีใจออกนอกหน้า
"น้องเรนนี่ตาแหลมจริงๆจ้า" พี่เยลลี่เขาดูปลาบปลื้ม
"แต่ก็สวยดีนะฮะ" ผมพูดต่อ และเหมือนคำพูดผมจะไปทำร้ายจิตใจพวกเขาโดยไม่คาดคิด เพราะพวกเขาต่างหุบยิ้มกันโดยฉับพลัน
"แล้วน้องเรนว่าโซฟาแบบไหนสวยกว่ากันคะ ระหว่างลายดอกไม้คลาสิค กับพวกสีพาสเทลน่าเบื่อนั่น ตอบค่ะ!" ป้าคิตตี้เขาคาดคั้นมา
"เอ้อ..." ผมเริ่มตะกุกตะกักเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังของป้าคิตตี้ ปากของป้าเขาทาลิปสติกสีแดงจัด ดูๆไปก็แอบน่ากลัว
"บอกไม่ได้อะ มันคนละแบบ แล้วแต่คนชอบ" ผมจำต้องประนีประนอมไป เพื่อรักษาบรรยากาศดีๆเอาไว้ในบริษัทของพ่อ
"แหม อยู่เป็นนะเราเนี่ย" น้าเยลลี่ค้อนผม
"แล้วทำไมพวกป้าลุงไม่เอาทั้งสองแบบมาผสมกันล่ะฮะ" ผมลองเสนอความเห็นแบบเด็กๆออกไป
"เรื่องอะไร แนวทางใครก็แนวทางมันสิ" คราวนี้เป็นเสียงป้าลินที่ออกแนวเย่อหยิ่ง
"พวกผู้ใหญ่ก็งี้ มีทิฐิไม่เข้าเรื่อง" ผมพูดพลางยักไหล่ พร้อมกับมองตรงๆไปที่พวกเขา
ผมว่าพวกผู้ใหญ่บางทีก็น่ารำคาญนะ
"..."
เหมือนเหล่าป้าลุงเขาจะอึ้งๆเงียบๆกันไป
"แล้วน้องเรนไปเรียนรู้การลงสีเริ่ดๆแบบนี้มาจากไหนคะเนี่ย" ไม่นานเสียงป้าคิตตี้เขาก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง
ตอนนี้เขาและป้าลุงคนอื่นๆต่างคนต่างกำลังจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง พวกเขากำลังดูเพจการ์ตูนออนไลน์ที่ผมวาด คาดว่าป้าลินคงแนะนำให้พวกเขาดู
"จากเกมฮะ" ผมตอบป้าคิตตี้โดยไม่ลังเล
ผมชอบเล่นเกม บางทีก็เล่นออนไลน์กับคนอื่น แต่บางทีก็ชอบเล่นกับปู่มากกว่า ปู่เขาใจป้ำ เขาชอบใช้เงินซื้อไอเท็มเทพๆ ส่วนผมไม่มีตังค์เยอะก็เลยมีแต่ตัวกากๆ แต่ผมว่ามันท้าทายดี ใช้ไอ้พวกตัวกากนี่แหละจัดการกับอาวุธเทพๆของปู่
"นั่นไง เห็นไหม การเล่นเกมก็มีประโยชน์" คราวนี้พี่เอกซึ่งเงียบมาตั้งแต่ต้นส่งเสียงดังขึ้นมาบ้าง
พี่เอกเขาอายุน้อยที่สุดในบริษัทนี้แล้วมั้ง ค่อยยังชั่วหน่อยที่ออฟฟิศนี้ยังมีคนรุ่นราวคราวเดียวกับผมบ้าง พี่เอกเป็นนักศึกษาฝึกงานที่ไม่ได้อยู่ในแผนกของป้าลิน แต่ทำไมเขาถึงตามติดทีมของป้าลินตลอดก็ไม่รู้
"หูย ลายเส้นเฉียบหล่อขนาดนี้ พี่ว่าน้องเรนน่าจะวาดการ์ตูนสายวายบ้างนะจ๊ะ" น้าเยลลี่เขาเริ่มแนะนำทางเลือกใหม่ๆในการวาดการ์ตูนให้กับผม
"อ่อ ที่เป็นผู้ชายรักกับผู้ชายน่ะหรือฮะ"
"นั่นแหละ ดูพวกเหล่าเทพเจ้ากรีกที่น้องเรนวาดพวกนี้สิ หล่อทุกตัวเลย ไม่เขียนให้พวกเทพมารักกันเองบ้างอะ แค่คิดก็ฟินแล้วนะเนี่ย" ปกติหน้าตาน้าเยลลี่เขาดูเฉยมากนะ แต่ตอนนี้หน้าตาเขาเคลิ้มมากเลยขณะจ้องลายเส้นบรรดาเหล่าทวยเทพของผม
"เอ่อ… ผมวาดไม่เป็นอะฮะ ไม่มีประสบการณ์ตรง" ผมยังจินตนาการไม่ออกเลยแฮะ
"ให้พี่สุกรีกับพี่เอกเขาแสดงให้ดูก็ได้" น้าเยลลี่หันไปทางเพื่อนร่วมงานของเขา ผมมองตามไปก็เห็นชายทั้งสองคนเขากำลังโผเข้าหากัน
เอ้อ เหมือนเขาจะไปกันใหญ่แล้ว...
ผมเลยหันกลับมามองเล่นไปเรื่อยเปื่อยบนโต๊ะกว้างนั้น ก็เห็นแผ่นกระดาษเล็กๆจดเลขอะไรเป็นแถวๆ ผมเอื้อมมือไปหยิบมาดู แล้วเอ่ยถามลอยๆ
"มีโพยหวยใต้ดินด้วย ใครเป็นเจ้ามือฮะเนี่ย"
ผมรู้จักเพราะผมเคยแอบเห็นคุณมะพร้าวพ่อบ้านของเรากับป้าคนทำความสะอาดที่บ้านเขาจดส่งให้กันอยู่บ่อยๆ
"เฮ้ย เอ้อ มาอยู่แถวนี้ได้ไงเนี่ย น้องเรนพี่ขอคืนนะ" ลุงสุกรีรีบผละจากการกอดกับพี่เอก แล้วเอื้อมมือมาฉวยกระดาษแผ่นนั้นไปจากผม
"สุกรี นี่เธอยังเป็นเจ้ามือหวยอยู่อีกเรอะ ไหนบอกว่าเลิกแล้วไง แล้วนี่ใครเล่นบ้าง คิตตี้ เยลลี่ สุกรี น้องเอก เล่นกันทุกคนเลยหรือเปล่า พวกเธอก็รู้ว่าคุณเซนเธอห้ามเล่นพนันในที่ทำงาน แล้วนี่น้องเรนเค้ารู้เรื่องแล้ว ซวยกันทุกคนล่ะทีนี้" เสียงป้าลินแหววขึ้นมา มีการอ้างอิงถึงพ่อผมและตัวผมนิดหน่อย
แล้วผมก็เห็นบรรดาป้าลุงเขามองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วสภาวะของห้องก็เข้าสู่โหมดเดดแอร์
"ไหนฮะ วันนี้มีอะไรให้ผมช่วยทำ นี่ก็สี่โมงเย็นแล้วนะฮะ"
ผมพูดขึ้นทำลายความเงียบนั้น เอาล่ะ คงต้องเริ่มงานเสียที เสียเวลากันมามากพอแล้ว
"ป้าลุงไม่ต้องปฏิบัติกับผมเหมือนเป็นลูกเจ้าของบริษัทหรอกนะฮะ ทำตัวสบายๆกันฮะ อย่าเกร็งฮะอย่าเกร็ง เรื่องโพยหวยผมสัญญาว่าจะเก็บเงียบไว้ฮะ ผมไม่เอาไปบอกพ่อหรอกนะฮะ" ผมพูดต่อไป พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่บวกกับเป็นกันเอง ทำเอาบรรยากาศที่เดดแอร์อยู่แล้ว ยิ่งเดดหนักเข้าไปอีก
ทำไม ผมพูดอะไรผิดเหรอ
"พี่ลินค้า คุณก้องมารออยู่ข้างล่างค่า"
แล้วจู่ๆก็มีเสียงหวานๆใสๆดังออกมาจากอินเตอร์คอมที่ติดอยู่บนกำแพงที่มุมห้อง เสียงใสนั้นมาช่วยทำลายมวลอากาศที่แปลกๆนั่น และทุกคนก็หันไปจ้องเจ้ากล่องเล็กๆสี่เหลี่ยมสีดำโดยพร้อมเพรียง
"เอ๊ะ ก้องมาอีกแล้วหรือ" ป้าลินเขาพึมพำ ก่อนจะเดินไปหาเจ้ากล่องสีดำนั้นแล้วกดสวิตช์พูดตอบกลับไป
"จ้า ขอบคุณจ้าน้องน้ำหวาน เดี๋ยวพี่ลงไปเดี๋ยวนี้ล่ะ"
"วันนี้ทำไมมาเร็วจัง เห็นทุกทีมาตอนเย็นๆมาคอยรับกลับบ้าน" น้าเยลลี่เขาสงสัย
"แหม ซิส หมู่นี้แฟนเก่ามาหาทุกวันเลยนะค้า สงสัยจะได้ขยับเลื่อนขั้นเป็นแฟนใหม่ในไม่ช้าล่ะมั้ง" ป้าคิตตี้เขาแซวป้าลินด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย
"มิน่า หมู่นี้พี่ลินดูอารมณ์ดีล้นเหลือ อ่อ กำลังมีความรักนี่เอง" ลุงสุกรีเขาสรุป
"เจ๊ลินของเรากำลังจะขายออกแล้วจ้า" พี่เอกเขาสนับสนุนเสียงดัง
แล้วทุกคนในห้องก็ร้องโห่ฮิ้วแสดงความดีใจให้ป้าลิน ผมเห็นป้าลินเขาแอบยิ้มเขิน หันมาพยักหน้าให้ลุงสุกรี ชี้มือมาทางผม แล้ววิ่งออกจากห้องไป
อ่อ คนชื่อก้องเป็นแฟนเก่า ซึ่งกำลังจะกลายเป็นแฟนใหม่ของป้าลิน ไม่เห็นลิสาเคยเล่าเรื่องนี้ให้ผมฟังเลย ความจริงมาทำงานที่บริษัทพ่อก็ดีเหมือนกัน จะได้รู้เรื่องที่ลิสาไม่รู้บ้าง หึหึ
และเพราะป้าลินเขาต้องรีบลงไปหาแฟนเก่าเขา เขาจึงให้ลุงสุกรีเป็นคนอธิบายงานแรกให้กับผมแทน มันคืองานลงสีน้ำโซฟาสามสี่แบบที่ลุงสุกรีเขาร่างเอาไว้แล้ว ความจริงทีมเขาออกแบบหลายๆสีในคอมกันแล้วแหละ แล้วก็ปริ้นท์ออกมาแล้วด้วย แต่ป้าลินเขาอยากพรีเซนต์โซฟาพวกนี้กับลูกค้าโดยใช้เป็นสีน้ำระบายลงบนกระดาษแทน เขาบอกว่าได้อารมณ์ละเมียดละไมกว่า เห็นว่ากำลังเตรียมตัวไปพรีเซนต์กันถึงบาหลีเลยทีเดียว
ลุงสุกรีบอกว่าป้าลินเขาอยากทดสอบทั้งฝีมือการวาดและฝีมือการระบายสีน้ำของผม เขาเลยให้ผมลองลอกแบบที่ลุงสุกรีเขาทำเสร็จแล้ว แล้วก็ระบายสีด้วยเฉดสีที่มาจากความคิดของผมเอง
อือม์ น่าสนุกดีอยู่เหมือนกันแฮะ เรื่องระบายสีน้ำนี่ผมก็ถนัด ที่โรงเรียนเขาสอนพื้นฐานมานิดๆหน่อยๆ แต่ผมมาเรียนเองจากยูทูปซะเยอะ นี่ผมก็ยังสงสัยว่าคนสมัยก่อนที่เขาไม่มียูทูป เขาเรียนอะไรพวกนี้กันจากไหน ต้องนั่งรถไปเรียนกับครูที่เก่งๆงี้เรอะ ผมโชคดีจริงๆที่เกิดในยุคนี้
อือม์ แต่ผมคิดว่าผมคงต้องไปเข้าห้องน้ำก่อนที่จะเริ่มลงมือจะดีกว่า เพราะถ้าลงนั่งแล้วก็จะยาว ผมสามารถนั่งวาดรูประบายสีได้ทีละหลายๆชั่วโมง มันเพลินอะ เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว
ว่าแล้วผมก็ขอตัวจากพวกป้าลุงเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ทางด้านในสุดของตึก…
แต่ในระหว่างทางผมก็เห็นใครคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ข้างริมหน้าต่างตรงมุมของทางเดินก่อนเลี้ยวไปห้องน้ำนั่น เขาคนนั้นกำลังมองลงไปด้านล่างอย่างตั้งใจ
ผมจึงค่อยๆย่องเข้าไปหาเขาอย่างเงียบๆ
"พ่อประชุมเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะเนี่ย แล้วนี่พ่อมาแอบดูคนเค้าจู๋จี๋กันเหรอ"
ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูเขา ส่วนสายตาก็มองไปยังด้านล่างที่เป็นสวนหย่อมขนาดเล็ก บริษัทของเรามีสวนหย่อมบริเวณด้านข้างของตึกโดยรอบเพื่อให้พนักงานได้มานั่งพักผ่อนยามต้องการคลายเครียด มีชุดเก้าอี้ม้าหินวางไว้เป็นจุดๆ ปู่ผมเขาเป็นคนชอบต้นไม้ รอบๆตึกทำงานของเราจึงร่มรื่นสามารถนั่งเล่นนั่งคุยกันได้นานๆ
พ่อเขาหันมามองผม ไม่ตอบอะไร สีหน้านั้นดูซึมๆนิดหน่อย เราสบตากันหนึ่งแวบ แล้วเขาก็หันไปจับจ้องคนคู่นั้นที่ข้างล่างต่อไป
ผมจึงยืนอยู่ตรงนั้นกับพ่ออย่างเงียบๆ สองสามวันมานี้พ่อเขาดูเงียบขรึมผิดปกติ ดูจากปฏิกิริยาของชายหญิงสองคนที่กำลังนั่งอยู่บนชิงช้าตัวเดียวกันข้างล่างนั่น และดูจากท่าทางของพ่อผู้เป็นคนแอบดู เด็กหัวไวอย่างผมก็คิดว่าพอจะเข้าใจอะไรๆแล้ว
และก็เป็นเพราะผมตัวสูงเกือบเท่าพ่อแล้ว ผมจึงเอื้อมมือข้างหนึ่งไปโอบบ่าพ่อไว้ บีบไหล่เขาเบาๆ แล้วอยู่ดีๆผมก็พูดขึ้นมาลอยๆ
"ลิสาบอกว่า ป้าลินเขาชอบผู้ชายที่เป็นพ่อบ้าน ซ่อมแซมของในบ้านได้ และยิ่งทำกับข้าวเก่งเขายิ่งชอบ"
เพื่อนผมคนนี้เขาช่างพูดช่างคุยตามประสาผู้หญิง ช่างสรรหาเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเล่าให้ผมฟังตลอด ผมก็ชอบฟังนะ ลิสาเขาคุยสนุกดี ผมจึงแทบจะรู้ทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องกับลิสา รวมไปถึงเรื่องครอบครัวของลิสาด้วย
"ลิสาบอกว่า ป้าลินเขาชอบกินสปาเกตตีผัดน้ำมันมะกอกกับพาร์ม่าแฮม คู่กับสลัดผักร็อกเก็ต และก็ต้องเป็นน้ำสลัดบัลซามิกแบบอิตาเลี่ยนเท่านั้น"
ผมเปิดเผยข้อมูลของป้าลินต่อไปโดยไม่สนว่าจะมีใครตั้งใจฟังหรือไม่ ผมสังเกตเห็นความสนิทสนมของพ่อกับป้าลินมาตั้งแต่ตอนอยู่ที่หัวหินแล้ว สองสามวันมานี้ที่หน้าตาเขาเศร้าๆไป มันต้องเกี่ยวข้องกับลุงที่ชื่อก้องนี่อย่างแน่นอน
และเมื่อผมแอบมองพ่อด้วยหางตา ก็พบว่าพ่อยังคงจับจ้องป้าลินกับแฟนเก่าของเขาที่กำลังคุยกันกระจุ๋งกระจิ๋งบนชิงช้านั่น แล้วผมก็เห็นความเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นในแววตาของพ่อ
แล้วพ่อก็เผยอยิ้มน้อยๆ แต่ผมว่าเป็นยิ้มที่ดูแปลกๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ...


## สิ่งที่ค้างคาใจ

ผมกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวยาวซึ่งตั้งอยู่บริเวณชานระเบียงหน้าบ้าน พลางจ้องสองหนุ่มพ่อลูกที่กำลังซ่อมชิงช้าไม้อย่างขะมักเขม้นอยู่ตรงมุมรั้วของบ้าน โดยมีลูกสาวกับหลานสาวของเจ้าของบ้านยืนเชียร์กันอยู่
นานเท่าไหร่แล้วหนอที่ผมไม่ได้เห็นพ่อลูกคู่นี้เขาสามัคคีช่วยกันทำอะไร
แต่มองไปมองมาดูเหมือนว่าหนุ่มสาวทั้งสี่คนนั่นจะเริ่มถกเถียงกันแล้วเสียมากกว่า ต่างคนต่างออกความเห็นเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว ผมนั่งอยู่นับว่าไกลจากตรงนั้นพอควรยังได้ยินที่พวกเขาคุยกันเลย
เฮ้อ ชักสงสัยเสียแล้วสิ วันนี้ชิงช้าไม้นั่นจะสำเร็จไหม
"คุณเซนซ่อมเป็นแน่หรือคะ เดี๋ยวชั้นตามช่างมาซ่อมวันหลังดีกว่าไหมคะ" เสียงคุณลินเขาออกแนวไม่ค่อยมั่นใจนัก
"อูย แค่เชือกมันหลุดจากแผ่นไม้เท่านั้นเอง ผมตอกตะปูสองสามทีก็เข้าที่แล้ว" แต่ลูกชายของผมเขามั่นอกมั่นใจ
"คราวนี้น้าเซนต้องทำให้มันแข็งแรงเลยนะคะ น้าลินเขาชอบแกว่งชิงช้าแบบผาดโผนแรงๆ เชือกมันเลยขาด" หนูลิสาเขาเสริมขึ้น
"แหม ชอบแนวผาดโผนก็ไม่บอก"
ผมเห็นเจ้าเซนทำตาเล็กตาน้อยหยอกล้อใส่คุณลินเขา เอ สองคนนี่เขาดูสนิทสนมกันขึ้นทุกวัน
"คุณเซน! อย่ามา เมื่อกี้ตอนแรกมันยังไม่ขาดถึงขนาดนี้ พอคุณเซนมานั่งปุ๊บมันก็ขาดผึงเลยนะคะ"
"ผมก็เตือนพ่อแล้วนะฮะ ว่าอย่าแกว่งแรง พ่อไม่เชื่อกันบ้างเลย" หลานชายบ้านโน้นเขาเข้าข้างสาวบ้านนี้
"แต่ลิสาเชื่อว่าน้าเซนซ่อมได้แน่นอน สู้สู้ค่ะ" ส่วนหลานสาวคนสวยบ้านนี้ก็เข้าข้างลูกชายบ้านโน้น
"อย่าเพิ่งตื่นเต้นกันครับ คอยดูฝีมือผมก็แล้วกันครับทุกคน"
เซนเขาทำได้ ผมรู้...
ผมรู้ว่าลูกทำอะไรหลายๆอย่างด้วยตนเองเป็น เซนเขาถูกฝึกมาอย่างดีจากบ้านคุณตาคุณยายของเขาที่ญี่ปุ่น ลูกผมซ่อมแซมของทุกอย่างในบ้านได้ และก็ทำอาหารญี่ปุ่นได้ดีด้วย เพียงแต่ว่าตอนที่กลับมาอยู่ไทยนี่ เขางานยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลา แล้วอีกอย่างบ้านเราก็มีคุณมะพร้าวจัดการทุกอย่างให้แล้ว
พ่อตาผมเขาชอบทำเฟอร์นิเจอร์ใช้เองในบ้าน ถึงขั้นต่อโต๊ะตู้เตียงไว้ใช้เอง เซนได้วิชาพวกนี้มาไม่น้อย และเพราะมีฝีมือขั้นพื้นฐานแบบนี้ ตอนลูกผมเข้าทำงานบริษัทเฟอร์นิเจอร์ที่ญี่ปุ่น เซนเขาถึงเป็นที่ยอมรับจากหลายๆฝ่าย
"มีลิ้นชักตู้เสื้อผ้าที่มันติดอยู่ดึงไม่ออกน่ะค่ะ น้าเซนช่วยดูให้ด้วยได้ไหมคะ"
หนูลิสาดูท่าทางจะดีใจที่มีคนมาช่วยงานการภายในบ้าน เด็กผู้หญิงคนนี้พูดจาดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว เท่าที่ผมสังเกตดู เหมือนหลานจะเป็นคนคอยดูแลทุกอย่างในบ้านนี้ด้วย
"อ้อ เอ้อ ท่อน้ำตรงอ่างล้างจานหลังบ้านมันก็ตันบ่อยๆค่ะ หลอดไฟในห้องทานข้าวก็เสียอยู่สองดวง ตู้กับข้าวในครัวก็โย้เย้ยังไงไม่รู้" แล้วหนูลิสาเขาก็เริ่มร่ายรายการซ่อมแซมยาวเหยียด
ฮึ ฮึ เจ้าเซนได้แสดงฝีมือช่างเต็มที่แน่ๆวันนี้
บ้านนี้เขาอยู่กันตามลำพังพวกผู้หญิงล่ะนะ นานๆทีมีแรงงานผู้ชายที่ไว้ใจได้มาช่วย เขาก็คงรู้สึกดีกัน นี่ดีนะที่เราเผื่อเวลาโดยมาถึงบ้านนี้กันตั้งแต่บ่ายๆ เพราะเจ้าเรนเขาบอกแต่แรกแล้ว ว่าอยากให้พ่อมาช่วยซ่อมชิงช้าไม้ให้หนูลิสา…
วันนี้เราพากันมาที่บ้านของลลนา ความจริงเขาชวนพวกเราไปเลี้ยงขอบคุณที่ร้านอาหารเนื่องจากที่ผมให้เขายืมเก้าอี้รถเข็นและเจ้าเรนช่วยอุ้มเขาที่หัวหิน แต่เจ้าเซนเกิดนึกอะไรขึ้นไม่รู้ อยากจะใช้โอกาสนี้โชว์ฝีมือการทำอาหารอิตาเลี่ยน ลูกชายผมเขาให้เหตุผลว่า กำลังอยากจะเลี้ยงอาหารครอบครัวนี้อยู่พอดีด้วยเหมือนกัน เพื่อขอบคุณที่คุณลินเขาช่วยดูแลเจ้าเรนให้หัดทำงาน สุดท้ายลลนาเขาเลยเชิญลูกชายผมมาทำครัวที่บ้านเขา เพราะบ้านนี้เขากินอาหารฝรั่งกันบ่อย มีเครื่องปรุงรสอยู่ครบ
แต่นี่ผมก็เพิ่งรู้ ว่าเซนเขาทำอาหารอิตาเลี่ยนเป็นด้วย ผมถามเขา เขาก็ไม่ยอมบอกว่าไปหัดทำมาจากไหน จนเจ้าหลานชายแอบมากระซิบว่าเขากับพ่อช่วยกันดูสูตรจากยูทูป อ้อ นี่พ่อลูกเขาสามัคคีกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมวันนี้เมื่อตอนบ่ายสองพ่อลูกก็ออกไปซูเปอร์มาร์เกตด้วยกันเพื่อไปซื้อของสดสำหรับทำอาหารมื้อนี้ ก่อนจะแวะกลับมารับผมที่บ้านเพื่อมาบ้านของลลนากัน
ผมว่าตั้งแต่เจ้าเซนกลับมาอยู่บ้าน หลานชายผมก็ดูจะเปลี่ยนไป อาการต่อต้านพ่อตอนแรกๆหายไปเยอะ ผมเองเข้าใจว่าหลานคงห่างพ่อมานาน น่าจะต้องใช้เวลาปรับตัว แต่ก็ไม่นึกว่าสองพ่อลูกนี่เขาจะปรับตัวกันเร็วกว่าที่ผมคิดไว้ ยิ่งเมื่อได้เข้าไปช่วยพ่อทำงานที่บริษัท เจ้าเรนก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะ
นึกไปถึงเมื่อสามสี่เดือนก่อน ตอนนั้นเจ้าหลานชายคนนี้ยังร้องไห้โฮน้อยใจพ่อเพราะพ่อจำวันเกิดไม่ได้อยู่เลย หึ หึ วัยสิบห้าสิบหกนี่กำลังเป็นหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิตเลย จะเป็นเด็กก็ไม่ใช่ จะเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่เชิง การเปลี่ยนคำนำหน้าชื่อจากเด็กชายมาเป็นนายนี่คงทำให้เด็กมันรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงกระมัง
"ราเชนทร์กินขนมรองท้องก่อนไหม ลิสาเขาบอกว่าแม่ของเพื่อนทำเอาไปฝากขายที่ห้าง เขาเลยไปซื้อมาให้ชิมกัน"
ลลนาเดินถือจานขนมออกมาวางที่โต๊ะ ตามหลังมาก็เป็นแม่บ้านซึ่งยกเซตของถ้วยน้ำชากาแฟมาเสิร์ฟ
"ได้ยินเสียงยัยลิสาแว่วๆว่าจะให้คุณเซนเขาไปซ่อมโน่นซ่อมนี่อีกเยอะแยะ เฮ้อ เด็กอะไร ไม่รู้จักเกรงอกเกรงใจผู้ใหญ่บ้าง"
"ปล่อยหนูลิสาเค้าเถอะ นานๆทีจะมีคนมาช่วยดูโน่นดูนี่ให้ เจ้าเซนมันทำได้ทุกอย่างล่ะ"
ผมเอื้อมมือไปหยิบขนมมาชิม ขนมไทยๆที่หากินยากทั้งนั้น อร่อยดีเสียด้วย เจ้าลูกชายกับหลานชายผมเค้าน่าจะชอบ โดยเฉพาะเจ้าเรน รายนั้นชอบกินขนมไทย ไม่รู้ได้ไปหาลองกินมาจากไหน แต่ของเจ้านี้เขาอร่อยจริงๆ สงสัยจะต้องถามหนูลิสาเสียแล้วว่าซื้อมาจากร้านไหน
"กว่าจะได้เข้าครัวทำกับข้าวกันไม่รู้จะกี่โมงกี่ยาม นั่นซ่อมชิงช้ากันจริงๆรึ ดูเหมือนจะมัวแต่หยอกล้อเล่นกันเสียมากกว่า"
"ลลนา... เธอนี่ช่างตำหนิติเตียนเหมือนเดิมเลยนะ" ผมเอ่ยยิ้มๆมองไปยังผู้หญิงที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ
เกือบสี่สิบปีแล้วสินะที่เราไม่เคยได้คุยกันเลย ทั้งๆที่เราต่างก็ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพเหมือนกัน และบ้านของเราทั้งคู่ก็ไม่ไกลจากกันมากเท่าไหร่
"แต่เธอเปลี่ยนไปมากนะราเชนทร์ เมื่อก่อนเธอเป็นคนเงียบกว่านี้เยอะ"
ลลนาเขาไม่ได้ปฏิเสธคำกล่าวหาของผมเรื่องเขาขี้บ่น หากกลับมาตั้งข้อสงสัยผมแทน
"อ้าว แก่ตัวลง ก็ต้องปลงมากขึ้นเป็นธรรมดา" ผมหัวเราะน้อยๆ
แต่สำหรับผม ไม่ว่ากี่ปีจะผ่านไป ลลนาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เธอยังสวยทันสมัยเหมือนเดิม แล้วท่าทางไว้ตัวนั่นก็ยังเหมือนเดิม
ในสมัยนั้นการได้ควงกับคนสวยระดับดาวโรงเรียนนี่ทำเอาเพื่อนๆอิจฉาผมกันเป็นแถว แถมสาวเจ้ายังเป็นคุณหนูลูกสาวอดีตนักการทูตชื่อดังและเป็นรุ่นพี่เสียด้วย
ผมภูมิใจในตัวเขาเสมอมา รู้ว่าในที่สุดลลนาเขาจะประสบความสำเร็จมีวันนี้ได้ เขาเป็นคนเก่งและเป็นคนมั่นใจในตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว
หากลลนาพูดยังไม่ทันขาดคำ กลุ่มหนุ่มสาวเสียงดังเค้าก็ผละจากชิงช้าไม้แล้วพากันเดินตรงมาทางนี้
"อ้าว ซ่อมชิงช้าเสร็จกันแล้วหรือ" ผมเอ่ยทักไป
"เรียบร้อยค่ะ เดี๋ยวจะพาน้าเซนไปดูท่อน้ำตรงอ่างล้างจานในครัวที่มันชอบตันบ่อยๆ" หนูลิสาเขาช่างจัดการจริงๆ
"ใช้งานสองหนุ่มนี่ให้คุ้มเลยลูก อยู่บ้านขี้เกียจกันเหลือเกิน" ผมแซวหนุ่มๆยิ้มๆ
"พ่อเขาเก่งฮะ เขาทำได้ทุกอย่าง"
เจ้าหลานชายผมเสริมขึ้นมา ผมไม่แน่ใจว่าเจ้าเรนมันชื่นชมพ่อจริงๆ หรือประชด หรือมันกะจะแกล้งพ่อให้ทำงานหนักเพื่อสาวๆบ้านนี้
"นึกไม่ถึงเลยนะคะว่าคุณเซนจะมีฝีมือทางช่างขนาดนี้"
แต่คำชมจากคุณลินนี่ผมว่าเขาชมจากใจจริง ผมเห็นสายตาเขาที่มองไปยังเจ้าเซนนี่ชื่นชมจริงๆ
"ก็ตอนเด็กๆผมต้องเรียนรู้จากคุณตาคุณยายเยอะอยู่ ไม่เหมือนบางคนหรอกครับ ตอนเด็กๆนิสัยไม่ดี เอาแต่ตั้งแก๊งแกล้งเพื่อนที่อ่อนแอกว่า" ลูกชายผมทำหน้าทำตาล้อเลียนไปที่ลูกสาวของเจ้าของบ้าน
แล้วผมก็เห็นคุณลินเอามือตีเผียะเข้าที่ต้นแขนของเจ้าเซนพลางหัวเราะคิกคัก ดูเหมือนเขาจะเข้าใจอะไรกันอยู่แค่สองคน คนอื่นไม่รู้เรื่องด้วย
"เดี๋ยวลินเข้าไปเตรียมของในครัวเลยนะคะแม่ เตรียมไว้ให้พร้อมรอพ่อครัวมาปรุง จะได้ไม่เสียเวลา"คุณลินเขาปรายตามมองไปที่หนุ่มตัวสูงข้างๆ
ผมมองดูความสนิทสนมของคนทั้งคู่ด้วยความสนใจ...
"ราเชนทร์ ไหนๆก็ไหนแล้ว เราต่างก็อายุมากด้วยกันทั้งคู่แล้ว หากเธอด่วนเป็นอะไรไปเสียก่อน ฉันไม่อยากจะต้องคาใจไปจนตาย ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยเถอะ"
หลังจากกลุ่มหนุ่มสาวลับสายตาจากเราเข้าไปภายในบ้าน จู่ๆลลนาเขาก็หันมาจ้องหน้าผมตรงๆ ผมรู้ว่าเขาจะถามเรื่องอะไร คงจะเป็นเรื่องที่ค้างคาใจเขามาเกือบสี่สิบปี
ผมเองก็อยากจะถามเขาเรื่องนี้อยู่เช่นกัน...
"งั้นขอผมถามก่อนได้ไหม"
ลลนาขมวดคิ้วทำท่าแปลกใจ เขาคงไม่เคยคิดล่ะสิ ว่าเรื่องนี้มันก็ค้างคาอยู่ในใจของผมมาโดยตลอด
"ทำไมคุณไม่เคยตอบจดหมายผมเลย ผมเฝ้าเขียนถึงคุณอยู่หลายฉบับ เขียนจนได้ข่าวว่าคุณกลับมาเมืองไทยแล้ว" ผมเอ่ยถามออกไปตรงๆอย่างไม่ลังเล
มันทำให้คนตรงหน้าผมเขาเบิกตากว้าง
"ราเชนทร์..."
สีหน้านั้นแสดงความสับสนอย่างลึกซึ้ง ผมเห็นนัยน์ตาคู่นั้นเริ่มจะมีน้ำตาคลออยู่ปริ่มๆ
"เธอนั่นแหละที่ไม่ตอบจดหมายฉัน ฉันก็เฝ้ารอจดหมายจากเธอ แล้วก็เฝ้าเขียนจดหมายถึงเธอจนกระทั่งฉันกลับมาเมืองไทย และได้ข่าวว่าเธอมีแฟนใหม่ไปแล้ว"
"ผมได้ข่าวว่าคุณเองก็ไปมีแฟนใหม่ที่ต่างประเทศเหมือนกัน"
"ไม่จริง ฉันไม่เคยมีคนอื่น ใช่ มีคนมาจีบฉันมากมาย แต่ฉันไม่เคยมองใครเลย"
"ผมเองก็ไม่ได้มีคนอื่น จนกระทั่งผมได้ทุนไปเรียนต่อที่ญี่ปุ่น" ผมตอบเธอไปอย่างหนักแน่น
จริงอยู่ที่ผมอาจหูเบา แต่การที่ลลนาไม่ตอบจดหมายผมเลย จะให้ผมคิดเป็นอื่นไปได้อย่างไร ในสมัยนั้นกว่าจดหมายหนึ่งฉบับจะมาถึงก็กินเวลานานหลายสัปดาห์ ความผิดหวังที่ไม่เคยได้รับจดหมายตอบมันทำให้อดคิดในแง่ลบไม่ได้ ผมล่ะนึกอิจฉาคนสมัยนี้ที่เขาสามารถสื่อสารกันได้อย่างรวดเร็ว ผิดกับในสมัยผมลิบลับ
"มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเราต่างไม่ได้รับจดหมายของกันและกัน" ผมชักสงสัยเสียแล้ว
ลลนาทำท่านิ่งคิด แล้วเธอก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
"อา... คงเป็นคุณพ่อฉันสินะที่เก็บจดหมายพวกนั้นเอาไว้ไม่ให้ฉันเห็น และท่านก็คงสั่งให้คนที่บ้านไม่ให้นำจดหมายของฉันไปส่ง"
"ผมรู้ว่าคุณพ่อของคุณหวงลูกสาว แต่นึกไม่ถึงว่าท่านจะกีดกันเราเพียงนี้"
"โธ่ คุณพ่อนะคุณพ่อ…" ลลนาเขานิ่งไป นัยน์ตามีความเจ็บช้ำอยู่เต็มเปี่ยม
ผมเองก็นึกรู้สึกใจหายไม่น้อย รักแรกของเราทั้งสองจบลงโดยที่เราทั้งคู่ไม่ได้เป็นฝ่ายเลือก
"…"
เราทั้งสองต่างนิ่งเงียบจ้องมองกันอยู่พักใหญ่ นัยน์ตาของเราทั้งคู่ต่างมีน้ำตาคลอ
แต่ผมก็ต้องกลับมาอยู่กับปัจจุบัน
"อย่าเสียใจไปเลย เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว ถือเสียว่าเป็นเรื่องของโชคชะตาก็แล้วกันนะลลนา ดูสิ ตอนนี้เราทั้งคู่ต่างก็มีลูกหลานที่น่ารักกันแล้ว"
"ก็จริงของเธอ ถึงแม้เราจะได้ครองคู่กัน มันก็ไม่แน่ว่าจะอยู่กันได้ตลอดรอดฝั่ง" อดีตรักแรกของผมเองก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นอดีตที่ไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว
"ไม่มีใครคาดเดาอนาคตได้หรอกลลนา ผมว่าแค่เราได้มีโอกาสกลับมาปรับความเข้าใจกัน นั่นก็เป็นโชคดีแล้วมิใช่หรือ"
"เฮ้อ เอาเถอะ อย่างน้อยฉันก็หายข้องใจแล้ว อดีตก็คืออดีต มีไว้เพื่อให้รำลึก มิใช่เพื่อให้ยึดติด" ลลนาเขาดูจะปลงได้อย่างรวดเร็ว
บางสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจของเราเป็นเวลานาน ท้ายสุดแล้ว อาจต้องการแค่คำพูดไม่กี่คำที่จะมาปลดปล่อย
เราทั้งสองคนพลาดไปที่มีความรู้สึกนี้ติดค้างกันอยู่ในใจนานถึงเกือบสี่สิบปี ถือเป็นบทเรียนสำคัญในชีวิตผมเลยทีเดียว…
มื้ออาหารค่ำฝีมือเจ้าเซนผ่านไปด้วยความราบรื่น แต่ผมเดาเอาว่าคุณลินเขาคงช่วยในครัวอยู่ไม่น้อย รสชาติอาหารถึงได้ออกมาไม่เลวนัก โถ ก็เล่นดูสูตรจากยูทูปแล้วมาทำเอาหน้างานเลย นิสัยลูกชายผมก็แบบนี้ล่ะ นึกอยากจะทำอะไร เขาก็จะทำเลย ไม่มีลังเล ไม่มีกลัวการขายหน้า จะว่าเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของเจ้าเซนเขาก็ใช่ แต่ในอดีตนิสัยห่ามแบบนี้ของมันก็ทำเรื่องปวดหัวให้กับครอบครัวเรามาแล้ว
ระหว่างมื้ออาหาร คนที่นำการสนทนาบนโต๊ะก็เป็นหนูลิสาตามเคย เห็นความน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้แล้ว ผมชักอยากจะมีหลานผู้หญิงกับเขาบ้างสักคนเสียแล้วสิ เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วช่วยสร้างบรรยากาศสดชื่นให้กับบ้านได้ดี
"น้าเซนนอกจากจะเป็นช่างในบ้านที่เก่งแล้ว ยังเป็นพ่อครัวที่มีฝีมือด้วย น่ายกย่องจริงๆค่ะ"
"แหม หนูลิสาก็พูดไป" เจ้าเซนมันทำหน้าเขินๆ
"นี่บ้านเรารบกวนคุณเซนมากเลยนะคะ เกรงใจจริงๆค่ะ" ลลนาเขาก็เป็นอย่างนี้ ขี้เกรงใจ
"ไม่เป็นไรครับ ยินดีครับ" ลูกผมตอบลลนาก่อนจะหันไปมองคุณลิน
ผมสังเกตหลายครั้งแล้ววันนี้ ว่าเจ้าเซนมันมองไปที่คุณลินแทบจะตลอดเวลา
"สงสัยต้องให้พ่อมาทำอาหารให้บ้านนี้กินบ่อยๆแล้วฮะ" เจ้าเรนพูดหน้าตาเฉยๆ
อีกครั้งที่ผมไม่แน่ใจว่าเจ้าหมอนี่เขาชื่นชมพ่อเขาอย่างจริงใจ หรือเขาอยากจะหาเรื่องวุ่นวายให้พ่อเขากันแน่
"อูย จะไหวไหมคะเนี่ย บ้านนี้ชอบกินอาหารฝรั่ง ถ้าคุณเซนมาทำบ่อยๆ น้าก็ขี้เกียจมานั่งคอยจับเวลาต้มเส้นสปาเกตตีนะคะ" เสียงคุณลินเค้าท้วงติงอย่างไม่จริงจัง
"พ่อเขาหัวไวฮะ เรียนรู้ไว"
"พอเลย ไปแซวพ่อเค้า แล้วเราล่ะ หัวไวเหมือนพ่อเขาหรือเปล่า เป็นไงครับคุณลิน เจ้าเรนช่วยอะไรที่ทำงานได้บ้างไหม" ผมหันไปทางคุณลิน อยากจะรู้เหมือนกันว่าเจ้าหลานชายตัวดีทำงานเป็นอย่างไรบ้าง
"ช่วยได้เยอะเลยค่ะ น้องเรนฝีมือดีมาก หัวไวมาก แทบไม่ต้องสอนอะไรเลยค่ะ"
"ป้าลินต้องบอกย้ำไปที่ใครบางคนฮะ เดี๋ยวเค้าไม่เชื่อ" หลานชายผมปรายตาไปทางพ่อของเขา
ผมรู้ว่าทุกคนอยากรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนมีคุณค่า ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ ที่ผ่านมาเจ้าเรนอาจดูไร้สาระไปบ้าง คงเป็นความผิดของผมเองที่ไม่รู้จะนำทางหลานอย่างไร
"คุณลินเค้าเก่งนะลูก เรนคงเรียนรู้จากคุณลินได้เยอะ" ผมชื่นชมพนักงานของบริษัทเราคนนี้มาโดยตลอด
"ก็ถ้าป้าลินไม่เก่ง ปู่ก็คงไม่ให้ป้าลินเป็นหัวหน้าแผนกออกแบบหรอกฮะ" ดูฝีปากเจ้าหลานชายผม
"น้าลินเก่งอยู่แล้ว นี่ไม่แค่ทำงานเก่งนะ น้าลินยังเล่นเปียโนเก่งด้วย ตอนเราเด็กๆนะ น้าลินเล่นเปียโนให้เราฝึกซ้อมบัลเล่ต์ด้วยล่ะ"
หลานสาวเขามองน้าสาวด้วยความชื่นชม เพราะมีน้าสาวช่วยสนับสนุนนี่เอง ทำให้หนูลิสาเขาได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบเต็มที่ ผมเคยได้ยินมาจากเจ้าเรนว่าหนูลิสาเขามีพรสวรรค์ด้านการเต้นรำ ผมว่าคงจะมีเด็กอีกมากมายหลายคนที่มีพรสวรรค์ที่ซุกซ่อนอยู่ แต่ไม่มีโอกาสได้แสดงมันออกมา หรือพวกเขาอาจจะเผยมันออกมาแล้ว แต่ไม่มีผู้ใหญ่ให้ความสนใจ
"เหรอครับเนี่ย แหม เดี๋ยวหลังอาหารคงต้องขอให้คุณลินบรรเลงเปียโนเพื่อช่วยย่อยอาหารซะแล้ว" ลูกชายผมพูดยิ้มๆมองคุณลินด้วยสายตาที่... เอ ผมก็บอกไม่ถูก
แต่มันเป็นสายตาที่ไม่ปกติแน่ๆ
ผมหันกลับมามองที่หลานชายสุดที่รัก โชคดีที่คุณลินเขาสังเกตเห็นความสามารถพิเศษของเจ้าเรนมัน เลยทำให้หลานมีโอกาสได้แสดงฝีมือให้ปู่กับพ่อเขาเห็น
เฮ้อ ผมว่าผมพยายามเอาใจใส่หลานเต็มที่แล้วนา แต่อาจจะยังไม่ละเอียดพอเหมือนพวกผู้หญิงเขา หรือว่าผมแก่ไปแล้วสำหรับโลกยุคนี้ โลกที่หมุนเร็วกว่ายุคผมมาก จนบางทีผมก็มีเวียนหัว
"จริงด้วยค่ะ เดี๋ยวเราทานของหวานกันที่ห้องนั่งเล่นดีกว่า จะได้ฟังน้าลินเล่นเปียโนไปด้วย" แล้วหนูลิสาเธอก็เริ่มจัดแจงอย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยวๆลิสา นี่น้ายังไม่ได้ตกปากรับคำเลยนะ"
"แหม ก็ทีเพื่อนๆของน้าลินหรือเพื่อนๆของคุณยายมาที่บ้าน น้าลินก็เล่นโชว์ทุกที แล้วคืนนี้แขกพิเศษของเราซึ่งเป็นถึงท่านประธานบริษัทอุตส่าห์ขอฟังการบรรเลงของน้าลิน น้าลินจะปฏิเสธได้ลงคอเชียวหรือคะ"
ผมว่าความฉะฉานของหนูลิสานี่ไม่มีใครเกินจริงๆ
"อูย ท่านประธานสำคัญขนาดนั้นเชียว?" คุณลินเขาทำเสียงกึ่งประชด ปรายตามองไปที่เจ้าเซน
"เอาละ เอาละ ลินก็ถือว่าเล่นให้คุณราเชนทร์ซึ่งเป็นเพื่อนของพ่อฟังก็แล้วกัน" ลลนาตัดบทด้วยความรำคาญ
ผมหัวเราะน้อยๆ ลลนาเขาเป็นคนขี้รำคาญตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว
"ตอนนี้คุณลินก็เรียกผมว่าลุงราเชนทร์ได้แล้วกระมังครับ อยากให้มองผมเป็นเพื่อนของคุณพ่อมากกว่าเป็นอดีตผู้ร่วมงานนะครับ"
ผมคิดอย่างนั้นจริงๆ ตอนนี้ผมรู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับบริษัทอีกต่อไปแล้ว ผมอยากมีความสัมพันธ์ที่ดีกับครอบครัวนี้ในฐานะกัลยาณมิตรที่ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องงาน
"ได้สิคะ งั้นลุงราเชนทร์ห้ามเรียกคุณลินแล้วนะคะ เรียกลินเฉยๆก็พอค่ะ" ผมเห็นแววตาปีติมาจากลูกสาวของเพื่อน
"หนูก็งงๆอยู่นะคะ ว่าคุณตาราเชนทร์เป็นเพื่อนกับคุณตาติณณ์ แล้วทำไมน้าลินไม่เรียกคุณตาราเชนทร์ว่าคุณลุง"
"บางทีพวกผู้ใหญ่เค้าก็คิดอะไรกันซับซ้อนแบบนี้แหละลิสา" หลานชายผมยักไหล่
ซึ่งผมก็เห็นด้วย ความซับซ้อนของคนเราเหมือนเป็นกราฟรูประฆังคว่ำ มันมากขึ้นยามที่เราเติบโต และลดน้อยลงยามที่เราแก่ตัว
"เออ เรน เราเกือบลืมไปเลย ว่าจะถามว่าแล้วงานของเธอที่ช่วยน้าลินทำอะ ที่จะเอาไปบาหลีอะ เสร็จหรือยัง" หนูลิสาเขาหันไปทางเจ้าเรน
"อ้าว นี่ตกลงงานที่บาหลีนี่ได้แล้วรึ ทำไมชั้นไม่เห็นรู้เรื่องเลย แล้วยัยลิสารู้ได้ยังไงกัน" ลลนาเขาโวยวายขึ้นมา
ผมเองก็รู้คร่าวๆว่าจะมีโปรเจกต์ที่บาหลี แต่ไม่ได้รู้ในรายละเอียด เซนเขาไม่ได้เล่าทุกอย่างให้ผมฟัง
"ก็เรนเล่าว่า งานที่เขาทำอยู่เป็นงานที่น้าลินจะเอาไปพรีเซนต์ที่บาหลีน่ะค่ะ"
แล้วนี่เจ้าเรนเขาเล่าทุกอย่างให้หนูลิสาฟังงั้นหรือ ปู่เองก็ยังไม่รู้เลย หลานชายผมเขาเล่าแค่ว่าเขาช่วยคุณลินระบายสีน้ำ และป้าๆลุงๆที่ทำงานใจดีมาก ก็แค่นั้น ไม่ได้เล่าลงลึกไปมากไปกว่านั้น
อือม์ หนุ่มสาวพวกนี้ แม้เราจะพยายามเข้าไปในชีวิตของเขาแค่ไหน ถึงอย่างไรพวกเขาก็ยังมีโลกส่วนตัวที่เราเข้าไม่ถึงอยู่ดี
ผมคงต้องทำใจสินะ
"ยังไม่ได้งานค่ะแม่ เค้าเพิ่งจะติดต่อกลับมาเมื่อต้นอาทิตย์น่ะค่ะ" ลูกสาวเขาตอบแม่เขา
"คือที่โน่นเค้าติดต่อบริษัทออกแบบไว้สี่ห้าบริษัทน่ะครับ ให้ลองเตรียมตัวไปเสนอไอเดียก่อน" ลูกชายผมช่วยอธิบายเพิ่ม
"แต่ลูกค้ารายนี้เค้าใจป้ำค่ะแม่ เค้าเชิญให้บริษัทที่เค้าคัดไว้ไปพรีเซนต์ที่บาหลี พร้อมกับดูสถานที่จริงด้วย สเกลงานใหญ่มากค่ะ เค้ากะใช้คอนเซ็ปต์เดียวกันนี้สร้างโรงแรมอีกหลายที่"
"ถ้าเราได้งานนี้ รับรองบริษัทเราต้องมีชื่อเสียงไปอีกไกลเลยครับ" เซนเขาหันไปยิ้มให้หนูลินอีกแล้ว
ผมนั่งฟังท่านประธานบริษัทกับหัวหน้าฝ่ายออกแบบผลัดกันเล่าเรื่องงานอย่างเงียบๆ นึกไม่ถึงว่าสองคนนี้เขาจะทำงานเข้าคู่กันได้ดี ก็ในตอนแรกดูลูกชายผมเขาต่อต้านสไตล์การออกแบบของหนูลิน เขาอยากจะปรับเปลี่ยนแนวทางการออกใหม่ทั้งหมด
แต่ไหงไปๆมาๆ ดูท่าทางเซนเขาจะยอมรับแนวทางของหนูลินได้เร็วกว่าที่ผมคิด
หรือว่าเรื่องที่ผมสงสัยจะเป็นจริง...
หลังอาหารเย็นหนูลิสาเขาได้จัดแจงให้เราย้ายมานั่งกันที่บริเวณห้องนั่งเล่น ผลไม้และชากาแฟถูกยกมาเสิร์ฟ แล้วหนูลินเขาก็นั่งประจำที่ที่เปียโนสีดำซึ่งตั้งอยู่ที่ริมหน้าต่างนั่น
เพลงแล้วเพลงเล่าที่ลูกสาวบ้านนี้เขาบรรเลงได้สร้างความพึงพอใจให้กับทุกคนที่นั่งฟังกันอยู่ นี่ทำงานร่วมกันมาก็สิบกว่าปี เป็นครั้งแรกที่ผมเคยได้ยินเขาเล่นเปียโน นึกไม่ถึงเลยว่าอดีตผู้ร่วมงานหญิงสาวท่าทางทันสมัยร่าเริงคนนี้จะมีความสามารถพิเศษทางด้านดนตรีขนาดนี้ สมกับเป็นลูกสาวของเพื่อนรักของผมจริงๆ
ผมหันไปหาลูกชายและหลานชายซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ก็เห็นทั้งสองกำลังนั่งฟังอย่างตั้งใจ บ้านเราไม่มีใครเล่นดนตรีเป็น แม้เจ้าเรนจะชอบฟังเพลงเอามากๆ แต่ผมก็ไม่เห็นหลานชายสนใจที่จะฝึกหัดเครื่องดนตรีอะไร รายนั้นเค้าชอบวาดรูปเป็นชีวิตจิตใจมากกว่า
ส่วนเจ้าเซน...
เฮ้อ เห็นสายตาของลูกที่กำลังจับจ้องอยู่ที่หนูลินแล้ว ผมก็รู้สึกไม่ใคร่จะสบายใจนัก
ทำไมผมจะสังเกตไม่ได้ว่าลูกชายรู้สึกอย่างไรกับลูกสาวของลลนา ผมเห็นความผิดปกตินี้ตั้งแต่ที่หัวหินแล้ว และที่ชัดก็คือเรื่องการมาทำอาหารในวันนี้ แค่จะทำให้พวกเรากินกันที่บ้าน ลูกชายผมยังไม่เคยคิดจะทำ ผมเข้าใจว่าเขาคงงานยุ่งคงเหนื่อย แต่วันนี้นี่มาทำอาหารให้บ้านนี้ถึงที่นี่ ถ้าหนูลินเขาไม่ได้เป็นคนพิเศษในสายของเจ้าเซน ผมก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว
เรื่องความต่างของวัยผมไม่เอามาเป็นอุปสรรค เพราะทั้งผมและลูกชายต่างก็มีประสบการณ์เคยชอบผู้หญิงอายุมากกว่าทั้งคู่!
แต่คนรุ่นผมเขามีวลีติดปากกันว่า สมภารย่อมไม่กินไก่วัด หมายถึงเจ้านายไม่ควรมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับลูกน้อง ถึงคนสมัยใหม่เขาอาจจะไม่แคร์เรื่องพวกนี้ แต่ผมก็เป็นกังวลอยู่พอควร มันจะทำให้เสียการปกครอง แม้คนสมัยนี้เขาแทบจะไม่ใช้คำว่าเจ้านายลูกน้องกันแล้ว ใช้เป็นคำว่า 'ผู้บริหาร' กับ 'พนักงาน' แทน แต่ก็นั่นล่ะ อย่างไรหนูลินเขาก็เป็นพนักงานคนหนึ่งของเรา หากเจ้าเซนเผลอทำอะไรที่เป็นการลำเอียงเข้า พนักงานคนอื่นๆเขาจะน้อยใจและเกิดคำครหาเอาได้
ผมไม่รู้ว่าลูกชายของผมมันคิดอะไรของมันในใจกันแน่ และผมก็มองลูกสาวของเพื่อนรักไม่ออก หนูลินเขาเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดี เข้ากับทุกคนได้ง่าย เขาจะชอบเจ้าเซนหรือไม่ ผมเองก็เดาไม่ถูก
นี่ผมควรจะเริ่มคุยเรื่องนี้กับลูกดีไหม อย่างน้อยก็เตือนๆกันในฐานะคนในครอบครัว แต่ผมก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่ไม่น้อย ครอบครัวเราไม่ใคร่จะพูดเรื่องอะไรแบบนี้กันตรงๆ
หรืออันที่จริงผมก็ไม่ควรผลีผลาม ผมอาจมองลูกชายผิดไป แท้จริงมันอาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ อาจเป็นแค่ความสนิทสนมตามปกติของหนุ่มสาวสมัยนี้ซึ่งทำงานที่เดียวกัน ผมอาจจะวิตกไปเอง ซึ่งหากผมรีบพูดเรื่องนี้กับลูก แล้วเซนไม่ได้คิดจริงจังขนาดนั้น เขาอาจจะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจพลางมองหน้าหนูลินไม่ติดเสียเปล่าๆ
ท้ายสุด ผมจึงตัดสินใจที่จะรอดูต่อไปก่อนดีกว่า...


## ฉันหรือเธอ ที่เผลอใจ

เมืองอูบุด เกาะบาหลี...
ในที่สุด ฉันก็ได้มาเยือนบาหลีอีกครั้ง อ่า ดีใจจังเลย ฉันรักเมืองอูบุด ช่างเป็นเมืองที่เปี่ยมไปด้วยศิลปะและวัฒนธรรม แถมยังใกล้ชิดกับธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นวัดเก่าแก่ ภูเขา ป่าไม้ ทุ่งนาขั้นบันได และแม่น้ำสายเล็กๆใจกลางเมืองล้วนแล้วแต่เป็นเสน่ห์ของเมืองเล็กๆแห่งนี้ อูบุดทำให้ฉันคิดถึงเชียงใหม่ในอดีต เชียงใหม่ที่ยังเงียบสงบ ไม่พลุกพล่านจอแจเหมือนอย่างเช่นทุกวันนี้
คุณวาเลนติโนได้ส่งรถของรีสอร์ตมารับเราที่สนามบินเดนปาซาร์ซึ่งเป็นสนามบินหลักของเกาะบาหลี อยู่ห่างจากเมืองอูบุดไปประมาณสี่สิบกิโลเมตร
บริษัทของเราเป็นหนึ่งในสามบริษัทออกแบบระดับนานาชาติ ที่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกให้มาแสดงแนวคิดของการออกแบบเฟอร์นิเจอร์สำหรับรีสอร์ตแห่งใหม่ที่กำลังจะสร้างบนเกาะแห่งนี้ ซึ่งอีกสองบริษัทที่เป็นสัญชาติญี่ปุ่นและอิตาเลียนนั้นได้มาเยือนที่นี่ก่อนหน้าพวกเราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"คุณลินเคยมาบาหลีแล้ว ก็พาผมเที่ยวได้สิครับ"
คุณเซนหันมาถามฉัน ขณะที่เรานั่งอยู่บนรถซึ่งกำลังมุ่งหน้าตรงไปยังรีสอร์ตที่คุณวาเลนติโนจัดให้เราพักและพรีเซนต์งานในตอนบ่ายวันนี้ ส่วนวันพรุ่งนี้จะเป็นการพาไปเยี่ยมชมสถานที่ที่จะก่อสร้างรีสอร์ตแห่งใหม่และพาชมเมืองอูบุด
"แหม คุณเซนคะ เรามากันแค่สองสามวัน แล้วทางรีสอร์ตเขาก็มีบริการพาเราเที่ยวด้วย งานนี้ชั้นคงไม่ได้แสดงฝีมือไกด์หรอกค่ะ"
คือคุณเซนน่ะ เธอมาแค่สองสามวันจริง ส่วนฉันนั้นได้ลาพักร้อนต่อเอาไว้เรียบร้อยแล้ว โถ มาจนถึงนี่แล้ว สายเที่ยวอย่างฉันพลาดไม่ได้หรอก ก็ต้องมีการเที่ยวต่อกันนิดหน่อยอะนะ
"ผมไม่ชอบเที่ยวกับทัวร์ เหมือนเราถูกบังคับให้ไปดูสิ่งที่เขาอยากให้เราดู"
"อ้าว งั้นถ้าให้ชั้นพาเที่ยว คุณเซนก็ต้องดูสิ่งที่ชั้นอยากให้ดูนะคะ"
"ครับ ผมยินดีจะดูทุกอย่างที่คุณลินบังคับให้ผมดู" ตาเรียวนั้นแม้จะล้อเลียน แต่ก็ดูจะหมายความอย่างที่พูดจริงๆ
เฮ้อ ฉันไม่ชอบสายตาล้อเลียนที่ผสมความเอ็นดูนุ่มๆแบบนี้เลย…
ขอสายตาแบบอวดดีนิดๆท้าทายหน่อยๆ หรือสายตาที่แสนจะเฉยชา แบบตอนที่เรารู้จักกันใหม่ๆคืนมาจะได้ไหมคะ
ฉันไม่อยากใจเต้นผิดจังหวะบ่อยๆค่ะ…
ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า เหมือนว่าความสนิทสนมของเราจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วในห้วงเวลาที่ผ่านมา จนข้ามเส้นของการเป็นผู้ร่วมงานปกติกันไปแล้ว
จริงอยู่ที่ฉันเองก็มีความสนิทสนมให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆในบริษัทเท่าเทียมกันทั้งสิ้น ไม่ได้แยกเพศหญิงชาย แต่กับคุณเซน... ฉันรู้สึกต่างออกไปจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ เราสามารถที่จะพูดคุยทุกเรื่องอย่างตรงๆกันได้โดยไม่ต้องกลัวดราม่าจากอีกฝ่ายหนึ่ง มันเหมือนว่าเรามีความเข้าใจกันอยู่ลึกๆ ทั้งๆที่เขาก็เป็นเจ้านายและยังอายุน้อยกว่าฉันอยู่พอควร
แถมครอบครัวของเราก็ยังมามีความสัมพันธ์ฉันเพื่อนกันอีก พ่อแม่ของฉันก็เป็นเพื่อนกับพ่อของเขา หลานสาวของฉันก็เป็นเพื่อนกับลูกชายของเขา มันยิ่งทำให้คนที่คุยเก่งอย่างฉันมีเรื่องที่จะคุยกับเจ้านายคนนี้ได้ไม่รู้จบ
นี่ก็เพิ่งรู้นะ ว่าคุณเซนทำงานช่างในบ้านเก่งมาก คุณเขาซ่อมแซมข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างที่ยัยลิสาเจ้ากี้เจ้าการจัดแจงขอความช่วยเหลือได้เป็นอย่างดี แม้ฝีมือทำสปาเกตตีของคุณเซนจะเอ่อ... ช่างมันเถอะ
แต่อื้อ… ไม่น่าเชื่อเลยนะ ดูหน้าขาวๆ แต่งตัวสะอาดๆ ลุคส์คุณหนูสูงโปร่งบางๆแบบนี้ พอรับบทนายช่างประจำบ้านนี่ทะมัดทะแมงคล่องแคล่วเชียว
"เป็นไรไปครับ ที่หน้าผมมีรอยอะไรหรือเปล่า เห็นคุณลินจ้องใหญ่" คนนั่งข้างๆลูบหน้าของตัวเองไปมา ทำท่าทางสงสัย
เอ่อ ฉันคงเผลอมองหน้าขาวๆนั่นนานไปหน่อยโดยไม่รู้ตัว
"เอ้อ อุ้ย คุณเซนดูวัดนั่นสิคะ สวยมากเลย อุ้ย ตลาดนั่นก็น่าสนใจ ต้องหาโอกาสมาเยี่ยมเยียนซะแล้ว" ฉันเลยต้องเสทำเป็นสนใจวิวข้างทาง ชี้ชวนให้เขาดูโน่นดูนี่แทน
"นี่คุณลินเคยมาบาหลีแล้วยังตื่นเต้นอยู่อีกหรือครับ"
"ให้มาอีกยี่สิบรอบก็ตื่นเต้นเหมือนเดิมค่ะ ก็ชั้นชอบที่นี่นี่คะ ชั้นบอกคุณเซนไม่รู้กี่รอบแล้ว"
"ครับ ครับ คุณลินบอกผมหลายรอบแล้วครับ"
โอย สายตานุ่มๆที่แฝงด้วยความเอ็นดูนั้นส่งมาอีกรอบแล้ว แล้วก็ทำเอาฉันใจเต้นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว
นี่ฉันเป็นประเภทป้าแก่ที่หวั่นไหวไปกับเสน่ห์ของหนุ่มน้อยแล้วหรือ
โอว ไม่นะ ไม่....
"ว้าว ว้าว ว้าว!" ฉันถึงกับต้องเปล่งเสียงอุทานทะลุออกมาจากในใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ภาพหมู่มวลของกระท่อมเล็กๆแบบยกพื้นที่ปลูกไล่ลดหลั่นไปตามแนวของหุบเขาเบื้องหน้า ภาพทุ่งนาขั้นบันไดสีเขียวจัดในฤดูฝน แม้จะรู้ว่ามันเป็นทุ่งนาจัดตั้งของทางรีสอร์ตเพื่อความรื่นรมย์สำหรับแขกที่มาพัก แต่ฉันก็ยังอดทึ่งไม่ได้อยู่ดี ต้องยอมรับว่าสถาปนิกผู้ออกแบบรีสอร์ตแห่งนี้ฝีมือดีมาก สามารถจัดภูมิทัศน์ของกระท่อมที่พักและวิวทุ่งนาไว้ด้วยกันได้อย่างกลมกลืนและลงตัว
"รีสอร์ตแห่งนี้เลิศเลอเพอร์เฟคจริงๆค่ะ อย่างที่ฉันเคยฝันไว้เลยว่าอยากจะมาพัก บรรยากาศโรแมนติกเป็นที่สุด" ฉันปลื้มปริ่มกับทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่
ตอนนี้เรากำลังนั่งกันอยู่ที่ห้องอาหารแบบเปิดโล่ง ซึ่งเป็นจุดชมวิวที่สวยที่สุดของรีสอร์ตแห่งนี้
"ผมว่ากระท่อมของผมไกลไปหน่อย ต้องเดินขึ้นเขาไปอีก เค้าน่าจะจัดให้เราได้อยู่ใกล้ๆกัน" แต่คนข้างๆฉันเขากำลังบ่นกระปอดกระแปดเรื่องที่พักที่ทางรีสอร์ตจัดไว้ให้
"หูย คุณเซน รีสอร์ตวิวพรีเมี่ยมอย่างนี้ ปกตินี่น่าจะเต็มตลอดเวลานะคะ แค่คุณวาเลนติโนเค้าอุตส่าห์หาห้องให้เราสองคนได้พักฟรีนี่ แค่นี้ชั้นก็ปลื้มจะแย่อยู่แล้วค่ะ"
เรามาถึงรีสอร์ตกันตอนก่อนเที่ยง คุณวาเลนติโนไม่ได้มาต้อนรับด้วยตนเอง แต่ก็ได้ส่งพนักงานมารอต้อนรับเราทั้งคู่ มาแนะนำส่วนต่างๆของรีสอร์ต และพาเราไปยังกระท่อมที่พักสุดหรู
การพรีเซนต์จะเริ่มขึ้นตอนบ่ายสาม ฉันกับคุณเซนจึงมียังเวลาเหลือเพียงพอที่จะพักผ่อนและละเลียดอาหารเที่ยงกันอย่างสบายอกสบายใจ
"คุณลินทำใจให้สบายนะครับ เรื่องพรีเซนต์ผมมั่นใจว่าคุณทำได้ดีแน่ๆ" คุณเซนเขาหันมาพูดให้กำลังใจฉันอีกที หลังจากเราสั่งอาหารกันเรียบร้อย
"ชั้นมืออาชีพค่ะคุณเซน ไม่ต้องเป็นห่วง งานนี้ชั้นทุ่มสุดตัว"
เป็นเวลากว่าสองอาทิตย์ที่ฉันทำงานหนักมาตลอดตั้งแต่เราได้รับข่าวดีว่าบริษัทของเราได้รับคัดเลือกเชิญให้มาที่บาหลีคราวนี้ และเพราะงานนี้ถูกท้าทายจากทางลูกค้าให้ต้องเตรียมตัวภายในระยะเวลาอันสั้น ฉันจึงลงมือทำรายละเอียดของการพรีเซนต์ทั้งหมดด้วยตัวเองแทนที่จะมอบหมายให้ลูกทีมในแผนกทำ
หลายครั้งที่ฉันต้องอยู่ออฟฟิศเกินเวลางานจนถึงดึกดื่น คุณเซนก็จะอยู่รอกลับพร้อมฉันทุกครั้ง ในช่วงเวลาที่ผ่านมาเรากินข้าวเย็นด้วยกันเกือบทุกมื้อ สั่งมาที่ออฟฟิศบ้าง หรือออกไปหาร้านง่ายๆข้างทางบ้าง หรือในบางวันก็มีเจ้าเรนมาร่วมวงด้วย
การได้นั่งดูคุณเซนและลูกชายต่อล้อต่อเถียงกันนับเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่งของฉัน และฉันก็เลือกที่จะเข้าข้างฝ่ายคุณพ่อบ้าง หรือฝ่ายคุณลูกบ้างตามแต่ใจนึกสนุก หรือในบางครั้งฉันเองนั่นแหละที่เป็นตัวชงให้ทั้งคู่ได้ไฝว้กัน นึกๆไปก็อิจฉาคุณเซนที่มีลูกชายอยู่ในรุ่นที่ไม่ห่างกันมากนัก
ส่วนฉัน... จะมีโอกาสมีลูกกับเขาบ้างไหมนะ
และเมื่อนึกไปถึงตัวแปรความเป็นไปได้อันดับหนึ่ง แฟนเก่าของฉันเอง
ก้อง…
หลังจากงานเลี้ยงรุ่น ช่วงเวลาก่อนที่ก้องจะกลับไปที่ไร่ของเค้าที่ภูเรือจังหวัดเลย ก้องมาหาฉันหลายวันติดๆกันช่วงเย็นหลังเลิกงาน แฟนเก่าของฉันแสดงออกอย่างชัดเจนว่าอยากจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างเราขึ้นมาใหม่ ตอนนี้ทุกอย่างเป็นจังหวะเวลาที่ลงตัวเหมาะสมสำหรับเราทั้งคู่ ซึ่งฉันควรจะแฮปปี้ที่สุดกับสิ่งนี้ เพราะมันเป็นสิ่งที่ฉันหวังมาตลอดในช่วงเวลาที่ผ่านมา
แต่ทำไมวันนี้ฉันกลับรู้สึกลังเล...
จากประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาเกือบจะสี่สิบปี ฉันแน่ใจตัวเองว่าความลังเลนี้เกิดจากคนตาเรียวที่นั่งอยู่ตรงข้ามตอนนี้แน่นอน คนตาเรียวที่วันนี้มาด้วยเสื้อเชิ้ตคอจีนผ้าลินินเนื้อดีสีขาว และกางเกงสแล็คสีครีมเข้ม ซึ่งเข้ากับบรรยากาศบาหลีสไตล์มาก เดาได้เลยว่าคุณมะพร้าวพ่อบ้านคนรู้ใจเป็นคนจัดเตรียมเสื้อผ้าสำหรับทริปนี้ให้
แต่อันที่จริงจากใจฉันเลยนะ คุณเซนแค่มาด้วยลุคส์เสื้อยืดกางเกงบอลขาสั้นก็หล่อแล้ว หรือถ้าจะให้ดี ถอดเสื้อออก เหลือแค่กางเกงบอลตัวเดียววิ่งเตะบอลไปมากลางสนาม…
เฮ้ย คิดไรเนี่ย บ้าจริง มาทำงานอยู่นะจ๊ะ มาทำงานจ้า และนั่นก็คือเจ้านายนะจ๊า
เอ่อ… เฮ้อ!
การพรีเซนต์ผลงานการออกแบบของฉันในตอนบ่ายผ่านไปด้วยดี จากการประเมินท่าทางของคุณวาเลนติโนและผู้บริหารแผนกออกแบบของบริษัทแม่แล้ว ฉันรู้เลยว่าพวกเขาพออกพอใจกันมาก
แน่นอนสิ ทุกอย่างต้องออกมาดีอยู่แล้ว งานนี้ฉันทุ่มสุดตัวเลยนี่นะ!
เป็นเพราะความหลงใหลในเมืองอูบุดนี้เป็นการส่วนตัว ฉันจึงศึกษาสถานที่ก่อสร้างและบริเวณโดยรอบจากฟังก์ชันสตรีทวิวในกูเกิ้ลแมพโดยละเอียดเพื่อช่วยในการออกแบบ ต้องขอบคุณเทคโนโลยีชั้นสูงของปัจจุบันที่ช่วยให้ฉันทำงานได้เริ่ดมากขึ้น ฉันดูมาแล้วว่าสถานที่สำหรับรีสอร์ตแห่งใหม่ก็จะมีสภาพแวดล้อมเป็นนาขั้นบันไดเช่นกัน ฉันจึงใช้ลายเส้นนาขั้นบันไดนี้เป็นลวดลายของผ้าม่านห้องน้ำและผ้าม่านหน้าต่าง ส่วนดอกเข็มก็ใช้เป็นลวดลายของเครื่องนอน และต้นตาลเป็นลวดลายของโซฟา ดังที่เคยเสนอคุณวาเลนติโน่ที่หัวหินในตอนโน้น
ทุกอย่างกำลังดำเนินไปด้วยดี ฉันมั่นใจว่าเราต้องได้โปรเจกต์นี้แน่ๆ!
หลังจากการพรีเซนต์และพูดคุยเรื่องงานกันเรียบร้อย เราก็ได้กลับมาพักผ่อนกันที่กระท่อมอีกเล็กน้อย ก่อนที่จะไปร่วมดินเนอร์เก๋ๆที่ทางคุณวาเลนติโนได้จัดไว้ต้อนรับ อันที่จริงทั้งบรรยากาศและสถานที่นั้นเหมาะกับการนั่งชิวและการกรึ่มมาก แต่ทั้งฉันและคุณเซนต่างเห็นพ้องกันว่าเรามีความคาดหวังสูงกับโครงการนี้ จึงควรพยายามแสดงตัวเป็นมืออาชีพกันให้มากที่สุดจะดีกว่า ดังนั้นค่ำคืนนี้เราทั้งคู่จึงพร้อมใจกันแตะต้องแอลกอฮอล์ให้น้อยที่สุด และขอตัวกลับกระท่อมพักในเวลาที่ไม่ดึกนัก
ในระหว่างที่เดินกลับที่พักกันนั้น ฉันก็อดชื่นชมในตัวลูกค้าคนนี้อีกทีไม่ได้
"คุณวาเลนติโน่นี่เค้าใจป้ำจริงๆนะคะ ทั้งมื้ออาหารและที่พักไม่มีที่ติเลย"
"ก็ตามประสานักธุรกิจล่ะครับ เอาใจเราไว้ก่อน แล้วค่อยมากดราคากันทีหลัง ผมดูๆแล้ว คุณวาเลนติโน่แกน่าจะเขี้ยวไม่เบา"
"แต่คุณเซนคะ ชั้นอยากได้งานนี้จริงๆนะคะ"
ฉันลอบมองเสี้ยวหน้าคนข้างๆ เริ่มมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง น้ำเสียงแบบนี้ของคุณเซนไม่น่าไว้ใจ ฉันรู้ว่าคุณเซนเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดในเรื่องของธุรกิจ
"คือถ้ากดราคากันมาก ผมก็คงไม่สู้ บริษัทเรายังไม่ได้จนตรอกถึงขนาดนั้น โปรดักต์ไลน์ของคุณมินตราก็กำลังเตรียมจะออกมา ผมไม่อยากให้มาตรฐานราคาของบริษัทเราเสีย"
นั่นยังไง ฉันมองเขาอย่างผิดหวัง คุณเซนเริ่มไม่น่ารักอีกแล้ว
"แต่คุณเซน..." เค้าก็รู้ว่าฉันทุ่มเทกับงานนี้แค่ไหน
"เราเน้นเรื่องของกำไรขนาดนั้นเชียวหรือคะ คือถ้าเราได้งานนี้มา มันจะเป็นงานมาสเตอร์พีซของชั้น และมันก็จะเป็นผลงานชิ้นเยี่ยมในพอร์ตโฟลิโอของบริษัทเรา"
"ผมไม่ทำธุรกิจที่ไม่ได้กำไร"
ฉันหยุดเดินโดยฉับพลัน หันไปจ้องหน้าคนข้างๆอย่างจริงจัง
"คุณลินทำดีที่สุดแล้วครับ ที่เหลือเป็นการตัดสินใจของผม"
คำตอบเรียบๆและสายตาเฉยๆที่มองกลับมานั้นทำเอาฉันน้อยใจ นี่เขาไม่ได้สนใจเรื่องความรู้สึกฉันเลยใช่ไหม
ใช่สิ ฉันก็แค่ลูกจ้าง เขาจะแคร์อะไร ที่เขาทำดีด้วยที่ผ่านๆมาก็เพราะแค่อยากเอาใจฉัน อยากให้ฉันขยันทุ่มเทในการทำงาน ก็แค่นั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรมากไปกว่านั้น
ความรู้สึกที่ยากจะอธิบายกำลังก่อตัวขึ้นในใจของฉัน มันสับสนปนเปไปหมด เหนื่อย หงุดหงิด ไม่ได้ดั่งใจ น้อยใจ สับสน ผิดหวัง หรือหวั่นไหว
นี่ฉันกำลังเป็นอะไร…
"คุณลิน ไปเดินเล่นที่ทุ่งนาขั้นบันไดกันเถอะครับ ทางรีสอร์ตเค้าติดไฟไว้สวยดี"
แล้วจู่ๆคนที่เป็นสาเหตุของความรู้สึกปั่นป่วนในใจของฉันก็คว้าข้อมือฉันไว้ข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งเขาก็ชี้ไปทางทุ่งนาขั้นบันไดที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากปลายสุดของทางเดินนั้น
อีกแล้ว เบี่ยงเบนประเด็นอีกแล้ว ฉันล่ะเบื่อนิสัยนี้ของคนตัวสูงคนนี้จริงๆ
แต่ฉันเองก็อดยอมรับไม่ได้ว่าแสงจากคบเพลิงไฟฟ้าของรีสอร์ตที่ตั้งอยู่เตี้ยๆเรียงรายเป็นแถวตามขั้นของทุ่งนากลางหุบเขานั้นดูสวยงามจับตายิ่งนัก
เอาไงดี อยากงอนก็อยากงอน อยากดูไฟก็อยากดู จะให้เดินไปดูคนเดียวก็ไม่กล้า มืดๆค่ำๆอย่างนี้
"ดูสิครับแสงไฟเป็นแถวๆเลย หาดูแบบนี้ได้ยากมากๆเลยน้า รีสอร์ตนี้เค้าพิเศษอย่างที่คุณลินว่าจริงๆ" เสียงเชิญชวนนั้นดูกระตือรือร้นเป็นที่สุด
"แต่เหมือนฝนกำลังจะตกเลยค่ะ เมฆเพียบเลย" ฉันมองขึ้นไปบนฟ้า เห็นเงาเมฆเลือนรางอยู่ในความมืด เลยได้โอกาสเล่นตัวนิดหน่อย
"อ้ะ อ้ะ อย่ารังเกียจพี่เมฆครึ้มสิครับ คุณลินดูตรงโน้นนะครับ มีพวกน้องดาวที่แอบอยู่หลังพี่ก้อนเมฆอีกนะครับ เค้ากำลังรอออกมาโชว์ตัวกันอยู่" คนพูดชี้มือไปเรื่อยเปื่อยบนท้องฟ้าที่เทาครึ้มนั้น
ฉันอมยิ้ม มองฟ้าอีกที ไหนวะน้องดาว
แล้วตอนนี้คุณนักธุรกิจที่แสวงหาแต่ผลกำไรหายไปไหนกัน คนข้างๆฉันกลับกลายร่างเป็นหนุ่มน้อยขี้เล่นแสนซนในฉับพลัน คงรู้ตัวแหละว่าฉันกำลังเริ่มจะตั้งต้นการงอน นี่ฉันคงซ่อนสายตาน้อยใจเอาไว้ไม่อยู่จริงๆสินะ
"ป่ะ ไปกันเถอะ นะ นะ ไปกันครับ" ว่าแล้วพี่เมฆเขาก็หันมาจับข้อมือน้องดาวออกเดินโดยไม่รอคำอนุญาต
และก็เหมือนทุกครั้งที่น้องดาวยอมตามใจพี่เมฆ...
คงเป็นเพราะสายตาที่เหมือนเด็กขี้อ้อนเอาแต่ใจ ที่ส่งออกมาจากตาเรียวคู่นั้น…
ฉันไม่แน่ใจว่าคุณเซนได้ส่งสายตาแบบนี้ให้ใครคนอื่นอีกหรือเปล่า แต่ฉันคิดว่าฉันไม่เคยเห็นเค้าทำสายตาแบบนี้ในที่ทำงานนะ
อือม์ แต่ไม่เห็นก็ไม่ได้แปลว่าไม่มี…
ความหวั่นไหวในสายตาคู่นั้นทำเอาฉันลืมเรื่องงานที่เขาเพิ่งจะขัดใจไปชั่วขณะ
เกลียดความใจง่ายของตัวเองจริงๆเลย…
อากาศยามค่ำคืนของอูบุดเย็นสบายตามประสาเมืองในหุบเขา ถึงตอนนี้คุณเซนก็ยังไม่ยอมปล่อยข้อมือของฉันให้เป็นอิสระ คนตัวสูงกำลังจูงฉันเดินช้าๆลัดเลาะไปตามสันคันนาบนทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินนั้น
"ไม่ได้ครับ ต้องจับไว้ ผมกลัวคุณลินจะลื่น" เขาให้เหตุผลมา เมื่อฉันยกข้อมือที่เขาจับไว้ขึ้นมา แล้วส่งสายตาขมวดคิ้วถาม
"วัยนี้แล้วครับ ต้องระวัง เพราะถ้าหัวเข่าเคล็ดขัดยอกขึ้นมามันจะฟื้นตัวช้า"
โอเคค่ะ งั้นเอาที่สบายใจ อยากจูงก็จูงไปค่ะ
แล้วคนจูงมือก็เอ่ยขึ้นมาหลังจากที่เราเดินกันเงียบๆมาพักใหญ่
"ผมคิดถึงตอนอยู่ญี่ปุ่น บ้านของคุณตาคุณยายอยู่ในชนบท มีนาข้าวขั้นบันไดแบบนี้เหมือนกัน ภาษาญี่ปุ่นเขาเรียกนาแบบนี้ว่าเซนไมดะ"
"นาข้าวแถวเมืองคุมาโนะหรือเปล่าคะ" ฉันเดาไปเรื่อยเปื่อย
"เฮ้ย รู้ได้ไงครับเนี่ย" แม้หน้าตาจะประหลาดใจอย่างสูง แต่มือของเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยจากข้อมือของฉัน
"อ้าว จริงหรือคะเนี่ย เผอิญชั้นเคยไปเที่ยวแถวนั้นมา"
"แหม เที่ยวเก่งนะเราน่ะ" ตาเรียวนั้นล้อเลียนกลับมา
"ชั้นเป็นคนชอบเที่ยวน่ะสิคะ ไม่เฉพาะเที่ยวกลางคืนนะคะ กลางวันชั้นก็ชอบเที่ยว"
"ตอนคุณลินไปแถวคุมาโนะนี่ไม่เจอผมวิ่งเล่นอยู่แถวนั้นบ้างหรือครับ แต่เอ๊ะ หรือสมัยที่คุณลินไปเที่ยว ผมยังไม่เกิดหว่า" แล้วก็ยังล้อเลียนต่อไป
"อือม์ งั้นตอนนั้นถ้าคุณเซนยังไม่เกิด คุณเซนก็ต้องกำลังอยู่ในชาติที่แล้วน่ะสิคะ ว่าแต่ชาติที่แล้วคุณเซนเกิดเป็นอะไรคะ ว่างๆได้รำลึกชาติบ้างหรือเปล่าคะเนี่ย"
ตอนนี้ฉันไม่งอนอีกต่อไปแล้วถ้าคุณเซนยังจะมาเล่นมุกล้อเลียนเรื่องความสูงวัย ฉันก็ผสมโรงเล่นกลับไปด้วยเสียเลย
"จำไม่ได้เหมือนกันครับว่าชาติที่แล้วผมเกิดเป็นอะไร แต่ผมว่าผมจำได้ลางๆนะ ว่าเราเคยเจอกันตั้งแต่ชาติที่แล้ว"
โอ้ย คุณเซน ชั้นเกลียดสายตาแบบนี้ค่า อย่าส่งมาบ่อย
มาเวย์นี้ไปต่อไม่ถูกเลย นี่เรากำลังเขินเหรอวะ
"เอ้อ พูดถึงเรื่องเที่ยว ตอนอยู่ไทยชั้นไม่ค่อยได้ไปเที่ยวหรอกค่ะ แม่ชั้นเค้าไม่ชอบไปเที่ยวไหน พาไปเที่ยวที่ธรรมชาติ เค้าก็บอกว่าร้อน" ฉันเสหัวเราะ แล้วรีบพูดอะไรยาวๆเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
"พอชั้นไปอิตาลี ไม่รู้วิญญาณนักท่องเที่ยวมาจากไหน นั่งรถไฟตระเวนเที่ยวไปทั่วยุโรปเลยล่ะค่ะ ทำงานพิเศษมาแต่ละเดือน เอาเงินไปเที่ยวหมดไม่เหลือเลย" ดับเขินไปด้วยการพูดพล่ามต่อไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็เห็นว่าคนข้างๆกำลังตั้งใจฟัง
"ผมก็เหมือนกันครับ ตอนอยู่ไทยสมัยเด็กๆ ผมไม่ค่อยได้ไปไหน เพราะพ่อเค้าทำงานตลอดเวลา" แล้วคนข้างๆเขาก็เริ่มเล่าบ้าง
"พอไปอยู่ญี่ปุ่นถึงได้เที่ยวเยอะเลย คุณตาคุณยายชอบพาผมขับรถตระเวนไปตามเมืองเล็กๆในชนบทของญี่ปุ่น"
คุณเซนเล่าช้าๆด้วยน้ำเสียงที่ฟังก็รู้ว่าคนพูดกำลังคิดถึงช่วงเวลาดีๆนั้นมากเพียงใด การค่อยๆเปิดเผยชีวิตส่วนตัวของคนข้างๆทำให้ฉันรู้สึกดี เพราะน้อยครั้งที่คุณเซนจะพูดถึงเรื่องราวของตัวเอง
"งี้หลานคนอื่นไม่อิจฉาแย่หรือคะ ที่คุณตากับคุณยายพาคุณเซนเที่ยวอยู่คนเดียว"
"แม่ผมเป็นลูกคนเดียว คุณตาคุณยายถึงได้ดีใจมากตอนที่รู้ว่าพ่อจะส่งผมไปอยู่ด้วย"
ฉันอยากถามใจจะขาด ว่าทำไมลุงราเชนทร์ต้องส่งคุณเซนไปอยู่ญี่ปุ่น แต่ก็ยั้งปากไว้ เค้าเหมือนเป็นเด็กน้อยขี้เล่นยามอยู่กับฉันตามลำพังก็จริง แต่คุณเซนไม่ใช่คนเปิดเผยขนาดนั้น
สารภาพก็ได้ว่าฉันอยากจะรู้เรื่องส่วนตัวของเค้ามาก เอาเข้าจริง ไม่ใช่เฉพาะฉัน แต่ทั้งออฟฟิศนั่นล่ะ
แม้ลุงราเชนทร์จะเป็นเจ้านายที่ใจดีมาก แต่ท่านไม่เคยปริปากพูดเรื่องส่วนตัว ในตอนนั้นที่ลุงราเชนทร์หายจากอาการป่วย ท่านประกาศกับฝ่ายบริหารสั้นๆก่อนคุณเซนจะเข้ามาทำงานว่า
'ผมจะขอวางมือจากบริษัท ลูกชายผมจะกลับจากญี่ปุ่นมาบริหารงานแทน โดยจะมีคุณไมตรีเป็นที่ปรึกษา'
ถึงแม้ฉันจะเป็นคนช่างพูดช่างคุย และพยายามเลียบเคียงถามเรื่องครอบครัวจากลุงราเชนทร์ แต่ข้อมูลลึกที่สุดที่ฉันได้จากหัวหน้าเก่าในตอนนั้นก็คือ 'หลานชายผมเค้าอยู่โรงเรียนประจำ' และ 'พ่อแม่เค้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน'
ปริศนาแม่ของเจ้าเด็กหัวฟ้าเรนเป็นสิ่งที่คาใจพวกเราทุกคนในบริษัท แต่ไม่มีใครกล้าถาม ฉันเคยแอบถามคุณไมตรีคนสนิทลุงราเชนทร์ซึ่งตอนนี้ดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาของบริษัทเรา แต่คุณไมตรีบอกให้ถามคุณเซนเอาเอง อีกคนซึ่งฉันคิดว่าน่าจะรู้เรื่องนี้ดี ก็คือน้องพลอย แต่ก็ไม่มีใครกล้าเซ้าซี้ เพราะมีคนเคยถาม แล้วน้องพลอยตอบว่า 'เป็นเรื่องส่วนตัวของพี่เซนซึ่งเป็นเจ้านาย เราเป็นลูกน้องไม่ควรพูดถึง'
อือม์ ความจริงวันนี้ฤกษ์เหมาะมาก บรรยากาศเป็นใจที่สุด แถมคุณเซนก็ค่อยๆเปิดใจมาแล้ว ฉันควรจะต้องค่อยๆเนียนๆตะล่อมๆถามไปเรื่อยๆ
"คุณเซนไม่อยู่บ้าน งี้ลุงราเชนทร์ก็เหงาแย่สิคะ ท่านเคยเล่าว่า ส่งคุณเซนไปญี่ปุ่นตอนคุณโทโมโกะไม่อยู่แล้ว"
"พ่อผมเขาบ้างาน ขอแค่ได้ทำงาน ชีวิตเขาก็ไม่ขาดอะไรแล้ว" น้ำเสียงนั้นดูน้อยอกน้อยใจอย่างไม่ปิดบัง
เอ้อ เจอโหมดน้อยใจพ่อแบบนี้ ฉันไปต่อไม่เป็นเลย
และเท่าที่รู้จักกันมา ฉันไม่คิดว่าคนอย่างคุณเซนเขาจะเป็นคนประเภทต้องการคำปลอบประโลมอะไร ประโยคประเภท 'แต่คุณพ่อของคุณท่านก็ทำเพื่อครอบครัว' หรือ 'คุณพ่อของคุณท่านเป็นเจ้านายที่ลูกน้องรักนะคะ' ไม่น่าจะมีประโยชน์อะไรที่จะพูดออกไปในตอนนี้
"จริงค่ะ ตอนนั้นลุงราเชนทร์ทำแต่งานจริงๆ" ฉันจึงเลือกที่จะเห็นด้วยไปอย่างตรงๆ
"แต่คุณเซนก็เหมือนกันนั่นแหละ บ้างานเหมือนกัน อย่ามา" ฉันทำน้ำเสียงและหน้าตาขึงขังมองไปที่คนข้างๆ
คนตัวสูงถึงกับหยุดเดิน ปล่อยมือของเขาออกจากข้อมือของฉัน และหันมามองฉันอย่างช้าๆ
แม้เขาจะจ้องตาฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย หากตาเรียวนั้นกลับส่งความรู้สึกบางอย่างออกมา ซึ่งหากให้ฉันตีความเอาเอง สายตานั้นอาจจะกำลังบอกฉันว่า 'ขอบคุณที่รู้ใจ' หรือ 'คุณช่างเข้าใจผม'
หากแต่ประโยคที่ออกมาจากปากเขาก็คือ
"ผมถึงยังไม่อยากจะมีใคร"
"..."
คะ? นี่คือบอกฉันหรือคะ? บอกทำไมคะ? หรือจะบอกเป็นนัยๆว่า…
เอ่อ บรรยากาศมันแปลกๆนะ และเขายังคงจ้องตาฉันอยู่ สายตานั้นมีความลึกล้ำอะไรบางอย่าง
"จริงค่ะ คุณเซนมีแค่เจ้าเรน คุณปู่ กะคุณมะพร้าว แค่นี้ก็หมดเวลาแล้วค่ะ" ฉันจึงเลือกที่จะเห็นด้วยอีกครั้ง
"แล้วก็มีน้องพลอย..." ฉันพูดยังไม่ทันจบประโยค ฝนก็เริ่มลงเม็ดปรอยๆ และก็เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ
"คุณเซนคะ เรารีบเดินกลับที่พักกันเถอะค่ะ" ฉันเริ่มร้อนรนกลัวเปียกฝน
"แต่ผมอยากเล่นน้ำฝน" อยู่ดีๆคนตัวสูงเขาก็เปลี่ยนจากโหมดลึกล้ำไปเป็นโหมดแสนซน และยิ้มจนแก้มบุ๋ม
เล่นน้ำฝน? คุณแก้มบุ๋มนึกอะไรของเค้าขึ้นมา จะว่าเมาก็ไม่ใช่ วันนี้ทั้งฉันและเขาแทบจะไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เลย
"ไม่เอาอะ เดี๋ยวเป็นหวัด" ฉันบ่ายเบี่ยง
"ตอนคุณอาบน้ำใต้ฝักบัว หรือไปว่ายน้ำทั้งๆที่ชุดว่ายน้ำก็เปียกแนบตัวตลอดเวลา ก็ไม่เห็นจะเป็นหวัดเลย"
"เอ่อ ก็จริงค่ะ"
เหมือนว่าเราคนเมืองจะถูกสอนให้กลัวฝน การเปียกฝนถือเป็นหายนะของชีวิต เหมือนเป็นชีวิตที่ล้มเหลวที่ไม่สามารถปกป้องตัวเองจากความเปียกปอนของน้ำฝนได้
"นะ เล่นน้ำฝนด้วยกันนะ นะครับ" เป็นสายตาซนๆของเด็กเอาแต่ใจตัวเองที่ฉันปฏิเสธไม่ลงอีกครั้ง
บุคลิกแบบนี้ของคุณเซนต้องยอมรับว่ามันเป็นเสน่ห์สำหรับฉันจริงๆ เค้าเหมือนเป็นคนมีวินัยอยู่ในครรลองคลองธรรม แต่ก็กล้าที่จะทำอะไรตามใจตัวเองในบางครั้ง และก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็วเสียด้วย
"ถ้าพรุ่งนี้ชั้นไม่สบาย เป็นปอดบวม คุณเซนต้องรับผิดชอบนะคะ" ต้องมีการถามถึงความรับผิดชอบกันบ้าง
"เดี๋ยวจะคอยเฝ้าไม่ห่างเลยครับ"
โอย เกลียดสายตากรุ้มกริ่มที่ทะลุออกมาจากตาเรียวคู่นั้นจริงๆ
โอเคค่ะ เล่นก็เล่น นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เล่นน้ำฝน
เอ แล้วจะเล่นยังไงดี จำไม่ได้แล้วว่าตอนเด็กๆเล่นน้ำฝนยังไง คือกางแขนกางมือโอบรับน้ำ แล้วกระโดดโลดเต้นงี้เหรอ หรือต้องเอามือรองน้ำฝนแล้วปัดให้น้ำไปโดนตัวคนอื่น?
ไหนหันไปมองคนชวนซิ เล่นน้ำฝนยังไงกัน ก็เห็นเขากำลังยืนเฉยๆมองมาที่ฉันด้วยสีหน้ายิ้มๆ สองมือนั้นล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ท่าทางสบายอกสบายใจ ไม่ยี่หระกับสายฝนที่กำลังโปรยปรายมาเปียกเนื้อเปียกตัว จะมีก็แต่ยกมือขึ้นเสยผมบ้างเป็นระยะๆยามผมลู่ลงมาพร้อมกับสายน้ำ
"คุณเซน ไหนบอกชวนเล่นน้ำฝน แล้วทำไมยืนเฉยๆคะ" ฉันกังขาในท่าทีของคนตรงหน้า
"นี่กำลังเล่นอยู่ครับ สนุกมาก"
อะไรของเค้า?
ฉันมองขึ้นไปบนฟ้า ฝนเริ่มหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆแล้ว และตอนนี้ตัวของเราทั้งคู่เริ่มเปียกปอนกันถ้วนทั่วแล้ว
คือ... สนุกตรงไหนเนี่ย?
"คุณเซน แล้วชั้นต้องทำอะไรคะ ยืนเฉยๆเหมือนคุณงี้?" ตอนนี้ฉันเริ่มตะโกนแข่งกับเสียงฝนแล้ว
"ผมอยากฟังคุณร้องเพลง"
ห้ะ เอ่อ...
"เพลงที่คุณเคยร้องตอนโน้น ตอนที่เดินเข้ามาออฟฟิศตอนดึกๆ แล้วมาเจอผมอะฮะ เพลงที่เกี่ยวกับฝน"
อุ้ย ยังจำได้ด้วยหรือนี่ อ่อ ลืมไป คุณเซนเขาเป็นคนความจำดี
"นี่ครับดอกชบา แทนพวงมาลัยให้นักร้อง" คุณเซนเด็ดดอกชบาจากต้นแถวนั้นมาทัดหูให้ฉันอย่างเบามือ
โอย ช่างโรแมนติกนะคะ ยอมแล้วค่ะ จัดให้ค่ะ
แล้วฉันก็กำมือเป็นท่าถือไมโครโฟน พร้อมกับเริ่มร้องเพลงบวกออกสเต็ปทำท่าทางประกอบเพลงอย่างเริงร่า
"ฝนตกอีกแล้ว คืนนี้คงหนาวกว่าคืนไหนๆ..."
ณ จุดจุดนี้ เมื่อมีแฟนเพลงหล่อๆขอมา ก็คงต้องเปิดคอนเสิร์ตจัดเต็มกลางสายฝนให้แล้วล่ะค่า…


## ความสุข

"ขอบคุณที่อุตส่าห์เดินมาส่งนะคะ ที่พักคุณอยู่อีกฝั่งแท้ๆ"
ฉันหันมาทางคนที่มาส่ง เมื่อเราขึ้นบันไดมาหยุดยืนกันใต้ชายคาบนชานระเบียงของกระท่อมที่พักของฉัน ตอนนี้เราทั้งคู่อยู่ในสภาพที่เนื้อตัวเปียกปอนกันอย่างหมดรูป และฝนก็ยังคงตกอยู่ไม่ขาดสาย
"ดึกแล้ว ผมไม่ปล่อยให้คุณเดินกลับคนเดียวแน่ๆ คุณอุตส่าห์เปิดคอนเสิร์ตกลางสายฝนร้องเพลงให้ผมฟังตั้งหลายเพลง"
"ความจริงก็สนุกดีเหมือนนะคะ ตะโกนร้องเพลงกลางสายฝน" ฉันไม่ได้ทำอะไรบ้าๆบอๆอย่างนี้มานานแล้ว
"ครับ สนุกมาก"
โอย สายตาระยิบระยับนั้น...
นี่คุณเค้ากำลังเมาน้ำฝนหรือเปล่านะ
"อากาศชื้นนะคืนนี้ ระวังหนาวนะแบบนี้ ก่อนเข้านอนเป่าผมให้ดี ผมกลัวคุณจะไม่สบาย" แล้วเนื้อเพลงที่ฉันเพิ่งจะร้องให้เขาฟังก็ตามมาเป็นชุดจากปากแดงๆนั่น
นี่แค่ล้อเลียนเพลงที่ฉันร้อง หรือเป็นห่วงกันจริง ทำไมน้ำเสียงนุ่มนั้นช่างอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
"เอ่อ งั้นชั้นเข้าห้องพักล่ะนะคะ" ฉันเริ่มเขินอย่างจริงจัง จึงเสล้วงมือหยิบกุญแจในกระเป๋าสะพายใบเล็กที่ก็เปียกโชกจากน้ำฝน หันไปไขกุญแจห้อง เปิดประตูห้องแง้มค้างเอาไว้ แล้วจึงหันมาหาคนตัวสูงปากแดงอีกที
"ขอบคุณอีกทีค่ะ กู๊ดไนท์ค่ะ" ฉันพึมพำเบาๆ ไม่กล้าสบตา
"ครับ กู๊ดไนท์ครับ" แม้เสียงนุ่มนั้นจะกล่าวราตรีสวัสดิ์ แต่ร่างสูงนั้นยังคงยืนนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนตัวง่ายๆ แถมยังยืนอยู่ซะจนชิด
ฉันอดไม่ได้ที่จะไล่สายตามองคนตรงหน้าอย่างหวั่นไหว หยดน้ำที่เกาะพราวบนใบหน้าขาวๆ ผมปัดเป๋ที่เปียกโชก รอยยิ้มหวานจนแก้มบุ๋ม กล้ามอกขาวจัดที่ซ่อนอยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวบางสีขาวที่เปียกรัดรูป
"อุ้ย!"
แต่แล้วเสียงฟ้าคำรามพร้อมกับฟ้าแลบที่มาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ทำเอาทั้งเขาและฉันต่างสะดุ้งเอนตัวเข้าแนบชิดกันโดยไม่ได้ตั้งใจ และฉันก็เผลอเอามือไปยึดแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกๆนั้นไว้แน่น ตอนนี้กล้ามอกขาวๆของเขาอยู่ห่างไปจากปลายจมูกของฉันแค่คืบ
และเมื่อเงยหน้าขึ้น ก็พบสายตาหยาดเยิ้มของเจ้าของเสื้อกำลังก้มลงจ้องมองมาที่ฉันอยู่แล้ว
"ผมกลัวฟ้าร้อง ไม่กล้าเดินกลับที่พักคนเดียว" ปากบอกว่ากลัว แต่นัยน์ตานั้นกลับระยิบระยับ ท้าทาย และออดอ้อน
"คุณลินไม่กลัวฟ้าร้องหรือครับ อยู่คนเดียวได้แน่หรือครับ"
เหมือนโลกจะหยุดหมุนไปชั่วครู่ขณะที่เรายืนจ้องตากันอย่างนั้น แสงไฟสีนวลสลัวหน้ากระท่อมส่องให้เห็นนัยน์ตาคู่เรียวส่งความอ่อนหวานโหยหาออกมาอย่างผิดปกติ
แล้วฉันก็หักห้ามใจไม่ไหวอีกต่อไป เป็นไงเป็นกัน คำพูดเมื่อกี้จากปากแดงๆนั่นฉันถือว่าเป็นการอ่อยแบบเป็นทางการแล้วนะ
"กลัวค่ะ กลัวมาก ไม่เคยกลัวฟ้าร้องเท่านี้มาก่อนเลย"
ฉันกระซิบเสียงสั่นตอบกลับไป พร้อมกับโน้มคอพ่อแก้มบุ๋มลงมาใกล้อย่างช้าๆ แล้วประกบปากสั่นๆของตัวเองเข้ากับปากเรียวแดงฉ่ำตรงหน้าทันที...
คุณเซนกำลังฝันถึงอะไรหรือคะ ทำไมต้องเม้มปากแน่นเชียว
คนอะไรนอนเม้มปากทั้งๆที่หลับตาพริ้ม หรือเม้มปากเพราะกลัวใครจะลักจูบตอนนอน ฮา
ปากแดงนี้ที่ชอบล้อเลียนฉันในเรื่องของความสูงวัยเป็นประจำ แต่แหม เวลาจูบป้าคนนี้นี่ ร้อนแรงเชียวนะคะ เฮ้อ เห็นแล้วกลุ้มใจชะมัด ยิ่งเม้มก็ยิ่งอยากจะจูบอีกสักร้อยรอบ
แล้วดูท่านอนคว่ำที่หันหน้ามาทางฉันนี่สิ โคตรเซ็กซี่เลย
ฉันอดไม่ได้ที่จะลูบไล้มือไปบนท้ายทอยที่น่าหลงใหลนั้น ไล่ไปตามแผ่นหลังอันล่ำสัน แล้วหยุดที่ก้นงอนขาว
หน้าก็ว่าขาวแล้ว แต่ก้นนี่ขาวสุด แถมยังแน่นปึ้ก เขาว่าคนที่ชอบขี่จักรยาน ก้นจะแน่น อือม์ เห็นท่าจะจริง
นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนแล้วฉันก็เขินตัวเอง นี่ฉันทำอะไรลงไป คุณเซนเธอจะตื่นมาร้องไห้คร่ำครวญไหมนะที่ได้พลั้งเผลอมอบกายให้ฉันได้เชยชม แต่ก็ช่วยไม่ได้ อยากมาอ่อยดีนัก แล้วสายตาวาบหวามแบบนั้นน่ะ จ้องมองผู้หญิงคนไหนเป็นใครใครก็หลอมละลาย
ตาเรียวๆแต่หวานเยิ้มนี่ มีเสน่ห์ชะมัด
นึกไปถึงเมื่อคืนนี้…
ตอนฉันโน้มคอเขาลงมาก็พบว่าปากนุ่มนั่นเผยอพร้อมรอรับฉันอยู่แล้ว และวงแขนแข็งแรงนั้นก็เกี่ยวกระหวัดตัวฉันเข้าไปแนบชิดร่างสูงของเขาโดยทันทีเช่นกัน แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอวฉันเอาไว้แน่น ส่วนแขนอีกข้างก็โอบแผ่นหลังของฉันเอาไว้แน่นกว่า แล้วปลายลิ้นอ่อนนุ่มนั้นก็แทรกเข้ามาในปากฉันอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเจ้าของลิ้นเองก็รอเวลานี้มานานแสนนาน
และก็แน่นอน เมื่อความปรารถนาของเราทั้งคู่พลุ่งพล่านขนาดนั้น ร่างเปียกปอนของเราทั้งคู่จึงแนบชิดกันอย่างไม่เหลือที่ว่างให้หยาดน้ำฝนใดๆอีกต่อไป วินาทีนั้นความเร่าร้อนภายในกายของเราสามารถกลบอาการหนาวเย็นจากการเปียกฝนไปได้เสียสิ้น
เราทั้งคู่เริ่มถอยร่นกันเข้ามาในห้องที่พักของฉัน ในขณะที่ริมฝีปากของเรายังประกบกันอยู่อย่างแนบสนิท มือไม้ของทั้งฉันและคุณเซนก็เริ่มป่ายเปะไปตามเนื้อตัวของกันและกัน
เสื้อผ้าของคุณเซนเปียกอยู่นี่นะ ไม่ได้การ ต้องรีบปลดออก เดี๋ยวคุณเซนจะเป็นปอดบวม
เสื้อเชิ้ดสีขาวเปียกชื้นของเขาถูกฉันปลดทิ้งไปเป็นอันดับแรก ทำให้กล้ามอกขาวๆที่ฉันแอบมองขณะอยู่ในผับตอนโน้นออกมาอวดโฉมแก่สายตาของฉันอีกครั้ง คราวนี้ล่ะ ฉันจะได้สัมผัสกล้ามขาวนี้อย่างเต็มๆมือเสียที
ในตอนนั้นคุณเซนก็คงกำลังคิดเช่นเดียวกับฉัน เธอคงกลัวว่าฉันจะเป็นปอดบวม เพราะในไม่ช้าชุดแซคสั้นสีเขียวตองอ่อนของฉันก็ถูกคุณเซนเปลื้องมันออกไปด้วย ฉันเองก็ไม่รั้งรอที่จะรีบกำจัดเจ้ากางเกงสแล็คสีครีมเข้มตัวนั้นให้พ้นๆไปจากท่อนล่างของคุณเซนด้วยความรวดเร็ว
แล้วอารมณ์ราคะที่ถูกปลุกให้เข้มข้นขึ้นจากเนื้อตัวอันเปลือยเปล่าของเราทั้งคู่ ก็ผลักให้เราล้มลงบนเตียงใหญ่หนานุ่มซึ่งถูกคลุมด้วยผ้าป่านสีขาวสะอาดนั้น
เราต้องรีบใช้กายเปล่าของเราเพิ่มความอบอุ่นให้กันและกัน
ฉันคิดถึงหนังจีนกำลังภายในที่เคยดูมา ก่อนจะรัดร่างเปลือยอันแข็งแกร่งของคุณเซนให้เข้ามาประสานกับร่างเปลือยของฉันอย่างแนบแน่น ริมฝีปากร้อนๆของคุณเซนเริ่มเคลื่อนเข้าฟอนเฟ้นยอดอกของฉันอย่างหิวกระหาย ในขณะที่มือของเขาก็ลูบไล้อย่างซุกซนไปแทบจะทุกส่วนของร่างกายฉัน ทำให้ความรัญจวนใจไหลพล่านไปทั่วทั้งตัวสั่นเทิ้มของฉันอย่างหยุดไม่อยู่
จากนั้นปากเรียวบางสีแดงจัดนั่นก็พรมจูบฉันไปทั่วร่างกายด้วยความเร่าร้อนและความนุ่มนวลสลับกันไป
"คุณเซน..."
ฉันครางชื่อของเขาจำนวนนับครั้งไม่ถ้วนแข่งกับเสียงหยาดฝนข้างนอกกระท่อม ความสุขจนแทบสำลักที่เขาปรนเปรอให้ตลอดทั้งคืนปลุกความรู้สึกภาคภูมิใจในการเป็นผู้หญิงของฉันให้กลับขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายของคุณเซนแข็งแกร่งเกินกว่าที่ฉันคาดคิด ร่างบางๆนั่นเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่พร้อมจะเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา
"แบบนี้ดีไหมครับ ลินชอบไหมครับ"
แม้หลายครั้งที่ความหฤหรรษ์ที่คุณเซนมอบให้นั้นจะเปี่ยมไปด้วยความร้อนแรงอย่างที่ฉันแทบจะทานไม่ไหว หากเสียงนุ่มเคล้าเคลียของคุณเซนที่ใส่ใจถามถึงความต้องการของฉันเป็นระยะๆนั้น กลับทำให้ฉันยิ่งแอ่นตัวตอดรัดไม่อยากจะให้เขาถอนความเป็นชายออกไปจากกายอย่างง่ายๆ
"มันดีมากค่ะ ดีกว่าเม็ดทรายทั้งชายหาด ดีกว่าเม็ดฝนทั้งท้องฟ้า" ฉันพึมพำตอบเขาไปเสียงแตกพร่า
ยิ่งฉันครวญครางบิดเร่าอย่างทรมานแสดงอาการต้องการเขามากเท่าไร เขาก็ยิ่งเปลี่ยนท่วงท่าไปมาท่าแล้วท่าเล่าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดูเหมือนคุณเซนไม่คิดจะอิ่มในรสรักง่ายๆ เราตักตวงความหวานสวาทจากร่างกายของกันและกันรอบแล้วรอบเล่า ค่ำคืนอันกระสันซ่านของฉันดำเนินไปคล้ายกับไม่มีปลายทางให้คำนึงถึง
ยอมรับโดยดีว่าไม่เคยมีความสุขกับเรื่องบนเตียงเท่านี้มาก่อนเลย
ความสุขชั่วคราวครั้งนี้ที่ฉันคงไม่มีวันลืม…
"อื้ออออ"
คนปากแดงเริ่มขยับตัว แล้วเปลือกตาเรียวนั่นก็ค่อยๆเผยอเปิดขึ้นอย่างช้าๆ เขากะพริบตาอยู่สองสามครั้ง ยกมือขึ้นขยี้ตาก่อนจะจ้องตอบฉันเขม็ง
แล้วยิ้มหวานแก้มบุ๋มนั่นก็ทำเอาใจฉันละลายเป็นรอบที่ร้อย
"ง่วงงงงง เพลียยยยย" พูดเสร็จคนปากแดงก็หลับตาลงอีกครั้ง หากรอยยิ้มนั้นก็ยังคงค้างอยู่ที่มุมปาก
เป็นคำทักทายยามเช้าที่จริงใจมาก ลืมตามายิ้มหวาน แล้วก็หลับต่องี้?
ค่ะ เข้าใจได้ค่ะ ก็เพิ่งผ่านศึกหนักมาทั้งคืนนี่คะ
ความเจนจัดในเรื่องบนเตียงของชายหนุ่มที่นอนเปลือยพริ้มอยู่ข้างๆทำเอาฉันสะท้อนในอก ฉันแน่ใจว่าลองผู้หญิงคนไหนมีโอกาสได้รับการปรนเปรออย่างฉันเมื่อคืนนี้ ไม่มีใครยอมปล่อยเขาหลุดมือไปแน่ แล้วฉันจะเอาอะไรไปสู้กับสาวๆสวยๆเหล่านั้น…
แอบเศร้า แต่ก็ต้องยอมรับชะตากรรม ชีวิตก็ต้องก้าวต่อไป
แล้วนี่ใจคอคุณเซนคิดจะหลับต่อจริงๆอะ กี่โมงกี่ยามกันแล้วเนี่ย
ฉันลุกจากเตียง เดินไปหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กที่ถูกวางทิ้งไว้ระเกะระกะกองรวมอยู่กับเสื้อผ้าของฉันและของคุณเซนบนพื้นห้องข้างเตียงขึ้นมาเปิด แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเวลาอย่างมึนๆ ความง่วงงุนยังคงเกาะกุมฉันอยู่เช่นกัน
เชี่ย แปดโมงครึ่งแล้ว! หายมึนเลย
"คุณเซนคะแปดโมงกว่าแล้วค่ะ ตื่นได้แล้วค่ะ"
ฉันรีบเอื้อมมือไปเขย่าแขนปลุกคนที่กำลังนอนนิ่งบนเตียง ก่อนจะเริ่มเก็บเสื้อผ้าที่กองๆกันอยู่มาจัดวางพาดไว้บนเก้าอี้ เมื่อคืนนี้ชายหญิงสองคนนี่เหวี่ยงเสื้อผ้าข้าวของกันแบบไม่ไว้หน้าเลย โน่น นาฬิกาข้อมือคุณเซนกระเด็นกระดอนไปโน่น โทรศัพท์มือถือกับกระเป๋าสตางค์คุณเซนก็หล่นออกมาจากกระเป๋ากางเกงของพ่อตัวดีเรี่ยราดกระจัดกระจาย
"ขี้เกียจจจจจ"
คำตอบลอยมาจากคนร่างสูงที่ยังคงนอนคว่ำหน้านิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวง่ายๆ
"เรามีนัดไปดูไซต์งานตอนสิบโมงค่ะ คุณเซนต้องไปอาบน้ำ และต้องไปทานอาหารเช้าอีก"
ฉันพูดพลางเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ในห้องน้ำมาพันตัวไว้ อากาศยามเช้าในหุบเขานี่ค่อนข้างเย็นและก็สดชื่นมากมายหลังจากฝนตกหนักมาทั้งคืน
แต่คนบนเตียงนั่นเขานอนเปลือยเปล่าอย่างไม่มีอาการรู้ร้อนรู้หนาว เมื่อคืนฉันก็หยิบผ้าห่มผืนบางคลุมให้หลายรอบแล้ว มือขาวนั่นก็ปัดออกทุกครั้งไป จนกลายเป็นว่าขณะที่เราเข้าสู่นิทรากัน มีฉันคนเดียวที่อยู่ในผ้าห่มทั้งคืน ส่วนเขาก็นอนคว่ำหน้าก่ายกอดตัวฉันจากข้างนอกผ้าห่ม
เพิ่งรู้นะว่าคุณเซนขี้ร้อน และชอบนอนเปลือยกาย ฮา
"คุณเซนลุกขึ้นเถอะค่ะ ลุกได้แล้วค่ะ ลุกนะคะ ลุกเร็ว ลุก ลุก"
ฉันนั่งลงที่ขอบเตียงแล้วเอื้อมมือไปขยี้ผมคนขี้เซา เริ่มกระวนกระวายกลัวจะไปไม่ทันเวลาที่นัดหมายไว้กับคุณวาเลนติโน วันนี้ท่านหุ้นส่วนใหญ่เขาอุตส่าห์อาสาจะพาเราไปเยี่ยมชมไซต์งานด้วยตนเอง
หากข้อมือฉันก็ถูกจับเอาไว้แน่นด้วยมือเรียวขาวของคนขี้เซา
"ลุกแล้วครับ ลุกตั้งแต่ลืมตามาเห็นลินจ้องมองผมอยู่ละ" คนพูดยังคงหลับตาอยู่
แต่มือของเขานั้นกลับพาเอามือของฉันเลื่อนลงไปสัมผัสกับความเป็น คุณเซนของแท้  ที่แข็งขืนยืนรอทักทายอยู่ระหว่างต้นขาเปลือยขาวของเจ้าของมือ
"อุ้ย คุณเซน อย่าเพิ่งเล่นตอนนี้ค่ะ" ฉันหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที แม้จะอยู่ในท่าเสียหลัก แต่ก็พยายามสะบัดมือออกมาจาก ความเป็นคุณเซนที่แท้ทรู นั้น
อันตรายมาก!
ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวใจตัวเอง เดี๋ยวจะไปไซต์งานไม่ทัน
"ไปค่ะ กลับห้องของคุณเซนไปอาบน้ำแต่งตัว แล้วเจอกันที่ห้องอาหารนะคะ" ฉันลุกขึ้นยืน กลบเกลื่อนอาการหน้าแดงด้วยการทำหน้าและทำเสียงให้เข้มขึ้น นี่ฉันก็ยอมให้มาทั้งคืนแล้วนะ เช้านี้ฉันไม่ยอมแน่ๆ
"ไม่เอา ไม่ไป ไม่กิน" เสียงเกเรขัดใจดังมาจากคนนอนคว่ำ
โอ๊ย นี่คุณคนนี้เขาคือเด็กน้อยข้างบ้าน หรือคือผู้บริหารกิจการระดับหลายร้อยล้านกันแน่นะ
"วันนี้คุณวาเลนติโนเค้าจะเป็นคนพาเราไปเองเลยนะคะ คุณเซนไม่ไปไม่ได้ค่ะ"
"อื้ออออ"
ยัง ยังไม่มีทีท่าจะกลับเข้าสู่ร่างเดิมที่เป็นโหมดนักธุรกิจผู้หิวกำไร
"เรารีบๆไปทำงานให้มันจบๆไปไงคะคุณเซน แล้วเดี๋ยวค่อยกลับมาต่อกัน ชั้นยอมทุกท่าที่คุณเซนต้องการเลยค่ะ" คงต้องใช้เซ็กซ์นำทางล่ะนะ ณ จุดจุดนี้
ได้ผล! ตาเรียวนั่นเบิกกว้างขึ้นมาทันที...
อากาศยามเช้าช่างสดชื่นเหลือเกิน วิวหลักล้านของห้องอาหารเปิดโล่งแห่งนี้ก็บรรเจิดมากมายนัก แต่น่าเสียดายที่เวลาครึ่งหนึ่งในระหว่างอาหารมื้อเช้าของเราหมดไปกับการถกเถียงกันในเรื่องของ 'สรรพนาม'
ช่างโรแมนติคจัง ฮือ ฮือ
เพราะหลังจากที่คุณปากแดงเธอลืมตาตื่นขึ้น สรรพนามที่เขาใช้เรียกฉันก็เปลี่ยนไปเป็น ลิน เฉยๆโดยทันที คำนำหน้าว่า คุณ คงหายลับไปกับสายฝนเมื่อคืนแล้วสินะ
โอเค ถึงแม้ฉันจะเห็นว่าเรื่องเมื่อคืนนี้ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่โตอะไร มันเกิดขึ้นได้จากอารมณ์เผลอไผลของคนวัยหนุ่มสาวที่อยู่กันสองต่อสองในที่ลับตา
แต่… เช้านี้บรรยากาศระหว่างเรามันควรออกแนวกุ๊กๆกิ๊กๆหน่อยไหม หรือไม่ต้อง เอ ไม่รู้สิ สับสนจังแฮะ เออ ช่างมันเถอะ
"ลินเรียกผมว่า เซน เฉยๆก็พอ ไม่เอา คุณเซน แล้ว" จู่ๆเขาก็เสนอขึ้นมาขณะกำลังจิ้มไข่ดาวเข้าปาก
"นี่เป็นการเพิ่มเลเวลความสนิทสนมของเราทั้งสองอย่างเป็นทางการสินะคะ" ฉันให้ข้อสังเกตไปขณะตักข้าวต้มเข้าปากบ้าง อาหารที่รีสอร์ตนี้ช่างเลิศรสถูกใจฉันจริงๆ
"แน่นอนครับ ร่างกายเราสนิทกันไปแล้ว จิตใจก็ควรจะสนิทกันด้วย" คนพูดยักคิ้วหลิ่วตาอย่างมีเลศนัย ทำเอาฉันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
แม้เช้านี้คนปากแดงจะส่งสายตาอันกรุ้มกริ่มมาเป็นระยะๆ และหน้าเรียวๆนั่นก็เจือด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ดูเหมือนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แต่ท่าทางภายนอกของเขาก็ยังคงเป็นปกติ อาการเลิ่กลั่กเขินอายไม่มีให้เห็น ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเรื่องธรรมดามากๆสำหรับเขา
ฉันแอบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆที่ลอยมาจากคนนั่งตรงข้ามที่เพิ่งจะอาบน้ำมาใหม่ๆ เป็นกลิ่นสดชื่นของตะไคร้ผสมมะกรูดจากครีมอาบน้ำและแชมพูของรีสอร์ต ต้องยอมรับเลยว่ารีสอร์ตที่นี่เค้ารสนิยมดีจริงๆ ใส่ใจในทุกรายละเอียด
ได้กลิ่นหอมๆจากคนหน้าขาวๆแล้วก็อยากจะ…
"เอ่อ แล้วชั้นควรแทนตัวเองว่ายังไงดีล่ะคะ แทนว่า ลิน หรือ เค้า หรือ เรา ดี เลือกยากจังเลย" ฉันรีบดับความฟุ้งซ่านของตัวเองด้วยคำถามที่ซับซ้อนของชีวิต
"อือม์ ใช้ว่า ลิน ก็ดีนะครับ" คนตัวหอมทำท่าครุ่นคิด
"ไม่เอาอะ เขินยังไงไม่รู้ ชั้นแก่กว่าเซนตั้งเยอะ" ฉันยังคงเรื่องมาก
เรื่องสรรพนามบุรุษที่หนึ่งแทนตัวเองของผู้หญิงนี่ นับว่าเป็นปัญหาใหญ่ที่คอยรบกวนจิตใจฉันมาตลอดชีวิตเลยนะ พวกผู้ชายเขาใช้คำว่า ผม กับทุกคนทุกเพศทุกวัย จบ แต่ผู้หญิงอย่างเราๆนี่ต้องดูบริบท ดูสถานการณ์ ดูคู่สนทนา ดูระดับความใกล้ชิดสนิทสนมอีก ปัญหาที่ฉันพบมากที่สุดก็คือเวลาคุยกับแม่ค้าเจ้าประจำที่ตลาด จะใช้ ฉัน ก็ดูย้อนยุค หรือ ดิฉัน ก็เหินห่างไปหน่อย ชั้น ก็เหมือนคุณนายไว้ตัว หนู ก็เด็กโนะเนะ หรือจะ พี่ ก็ไม่แน่ใจว่าแม่ค้าเขาเด็กกว่าเราหรือเปล่า จะแทนตัวเป็นชื่อเล่นไปเลย ก็ดูเหมือนสนิทเกินไปอีก
เกิดเป็นหญิงไทยนี่แสนจะยากลำบากจริงๆ เฮ้อ!
"อ้าว คุณวาเลนติโน สวัสดีค่ะ"
ฉันหันไปทักหุ้นส่วนใหญ่ชาวอิตาเลี่ยน เมื่อเผอิญเหลือบไปเห็นเขากำลังเดินตรงเข้ามาที่โต๊ะของเราทั้งสองคน
"สวัสดีครับ" คุณเซนเธอหันไปทักทายผู้เข้ามาใหม่ด้วยหน้าตานิ่งๆ
"คือเรายังทานอาหารเช้ากันไม่เสร็จเลยค่ะ แต่เดี๋ยวจะรีบไปตามเวลานัดแน่นอนค่ะ" ฉันทำหน้าเกรงใจ แต่ก็แอบเหลือบตาดูนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เหลือเวลาอีกตั้งยี่สิบนาทีแน่ะ คุณวาเลนติโนมาก่อนเวลาซะด้วย
"ไม่เป็นไรครับ ตามสบายเลยครับ ผมแค่แวะมาทักทาย เดี๋ยวจะเข้าไปสั่งงานในออฟฟิศอีกนิดหน่อย เจอกันที่ล้อบบี้ตอนสิบโมงเช้านะครับ ทานอาหารให้อร่อยครับคุณเซน"
ตลอดทั้งประโยคสายตาคุณวาเลนติโนเขาจับอยู่ที่ฉันตลอดเวลา ก่อนจะหันไปหาคุณเซนหนึ่งแวบ แล้วก็หันกลับมายิ้มหวานให้ฉัน ก่อนที่จะเดินลับหายไปอีกทางหนึ่งของห้องอาหาร
"คุณวาเลนตี้นี่ดูกระตือรือร้นแปลกๆแฮะ เป็นถึงผู้บริหารระดับสูงไม่เห็นต้องมาบริการเราเลยนี่นา" คนปากแดงมองตามหลังหนุ่มใหญ่ชาวอิตาเลี่ยนไปพร้อมกับขมวดคิ้ว
แต่แล้วก็หันกลับมาจัดการกับอาหารเช้าของตนเองต่อ
"หรือว่าเค้าอยากเอาใจเรามากๆ เพราะเค้าประทับใจผลงานของเราจริงๆคะ"
"หรือเค้าพยายามจะโปรยเสน่ห์ใส่ลิน นี่บอกไว้ก่อนนะครับ ห้ามไปยุ่งกับเขาเด็ดขาด"
คนพูดพูดด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้เงยหน้ามามองฉันด้วยซ้ำ ท่าทางนั้นเหมือนกำลังวุ่นวายกับการใช้มีดหั่นไส้กรอก ก่อนจะเอาเข้าปาก เคี้ยวหยับๆ แล้วตามด้วยแฮม เคี้ยวหยับๆ แล้วก็ตามด้วยไส้กรอกอีกที
แมสเสจนี้คืออะไร? หวงป่าว? หึงงี้?
หึงแล้วทำไมเคี้ยวไส้กรอกหยับๆ
"ทำไมล่ะคะ คุณวาเลนตี้นี่เค้ามีเสน่ห์จะตายไป ช่วงนี้เทรนด์ลุงกำลังมาแรงค่ะ ยิ่งเค้ามีผมสีดอกเลาที่ขึ้นแซมข้างหูซ้ายด้วย ยิ่งเท่" ฉันหยอดไปเล่นๆ แล้วก็แอบเห็นคนตรงหน้าเผลอผละมือซ้ายที่จับส้อมอยู่ขึ้นลูบปลายผมเหนือหูโดยไม่ได้ตั้งใจ
"เค้ามีลูกเมียแล้ว" คำเตือนนั้นเหมือนไม่ได้ใส่ใจจริงจัง คราวนี้คนพูดกำลังจิ้มสลัดเข้าปาก
"แต่ลูกเมียเค้าก็อยู่ที่อิตาลีนี่คะ อยู่ไกลซะขนาดนั้น ชั้นไม่กลัวหรอกค่ะ" ฉันยังแกล้งยั่วเย้าต่อไป
ได้ผล จู่ๆคนปากแดงเขาก็เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองฉันตรงๆ
"…"
ไม่มีคำพูดอะไรออกมาจากปากเขา มีแต่แววตาที่มีความไม่พอใจผสมน้อยใจฉายออกมา เราต่างนิ่งเงียบกันไปครู่หนึ่ง แล้วคุณเซนเธอก็ก้มหน้าก้มตาจิ้มสลัดในจานของเธอเข้าปากต่อไป
"คุณเซน…" ฉันพยายามทอดน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุด
"…"
ไม่มีเสียงตอบรับจากบุคคลที่ท่านปรารถนา
"ชั้นไม่ยุ่งกับเค้าหรอกค่ะ เชื่อใจชั้นได้"
"…"
ยังมีแต่ความเงียบที่ดังก้องมา
"คือชั้นไม่ยุ่งกับคนมีเจ้าของแน่นอนค่ะ มันเป็นศีลห้าข้อเดียวที่ชั้นสามารถจะรักษาเอาไว้ได้ ส่วนข้ออื่นๆนี่ เอ่อ…"
คนขี้น้อยใจเงยหน้าขึ้นมาทันที มีรอยยิ้มตามมาด้วยแล้ว และแววตาขี้เล่นก็เริ่มกลับมา
"ในเรื่องของศีลห้านั้น ห้ามฆ่าสัตว์นี่ผมพอเข้าใจ ลินอาจตบยุงตาย ส่วนห้ามดื่มสุรา ข้อนี้ข้ามไปเลย ห้ามพูดเท็จ อือม์ ข้อนี้แยกแยะลำบาก สมัยนี้เค้าใช้คำว่า อำ เข้ามาแทน แต่ข้อลักทรัพย์นี่ผมยอมแพ้ คือลินเป็นโรคจิตชอบลักขโมยของในห้างงี้เหรอ"
แน่ะ หายงอนแล้วสิ วิเคราะห์มาซะยาวเหยียดเลย
"สารภาพก็ได้ค่ะ บางครั้งชั้นก็แอบเอาสีไม้ของห้องออกแบบกลับไประบายเล่นที่บ้านวันเสาร์อาทิตย์ แต่ชั้นก็เอากลับมาคืนทุกครั้งนะคะ แค่ยืมไปใช้ชั่วคราวนิดๆหน่อยๆ" ฉันรีบสารภาพบาป แล้วก็รีบแก้ตัวตามไป ซวยล่ะ เผลอลืมไปว่าคุณเซนเป็นเจ้าของบริษัท
เฮ้อ แต่อย่างน้อยคำสารภาพนี้ก็ทำให้คนตรงหน้าหัวเราะน้อยๆออกมาได้ล่ะนะ
"นี่ผมจะลงโทษลินยังไงดี ตามกฎของบริษัทแล้ว ยักยอกทรัพย์สินนี่ถึงขั้นไล่ออกเลยนะครับ"
"แต่ผู้ต้องหาชิงรับสารภาพ ลดโทษครึ่งหนึ่งหรือเปล่าคะ แล้วถ้าวันเกิดของคุณเซนมาถึง ชั้นก็น่าจะได้รับการอภัยโทษในวันนั้น" ฉันพยายามต่อรอง
"บอกแล้วว่าให้เรียก เซน เฉยๆ งั้นเพิ่มไปอีกหนึ่งข้อหา แล้วก็ต้องเรียกตัวเองว่า ลิน ด้วย โอเค เพิ่มไปรวดสองข้อหา" คราวนี้รอยยิ้มกริ่มกลับมาแบบเต็มๆแล้ว แต่ก็ยังทำตาดุใส่ฉัน
"ก็มันยังไม่ชินนี่นา เซนรีบกินเข้าเถอะ ลินไม่อยากให้คุณวาเลนตี้แกต้องรอ" ฉันพยายามเบี่ยงประเด็น
"ข้อหาที่สี่ต้องมาแล้วครับ โทษฐานแคร์คุณวาเลนตี้เกินกว่าเหตุ" ตาดุนั้นดุมากขึ้น
"โห ยัดเยียดสี่ข้อหาในเวลาห้านาทีโดยไม่ทันตั้งตัว นี่เลียนแบบตำรวจไทยหรือคะเนี่ย"
"แต่ข้อหาทั้งหมดจะถูกยกฟ้อง หากคืนนี้นางสาวลลิน สินสุนทร กระทำตามสัญญาที่ได้ให้ไว้กับนายเซน เจนอรุณ"
"สัญญาอะไรคะ" ฉันไปสัญญิงสัญญาอะไรไว้กับคนตรงหน้านี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
คนปากแดงโน้มตัวมาใกล้ๆฉันด้วยนัยน์ตาระยิบระยับ แล้วจึงกระซิบทำน้ำเสียงล้อเลียนคำพูดของฉันเมื่อกี้ตอนก่อนที่เราจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำ
"ก้อสัญญาเมื่อกี้ไง… ชั้นยอมทุกท่าที่คุณเซนต้องการเลยค่ะ"
อุ๊ย สัญญาข้อนั้นไม่ต้องทวงหรอกค่าคุณเซน ชั้นไม่มีทางผิดสัญญาแน่นอนค่า นี่ก็แอบรอให้ถึงคืนนี้ไวๆ คริ คริ…


## ความในใจ

ภาพพื้นที่อันสวยงามในหุบเขาเบื้องหน้าไม่ได้ทำให้ฉันตื่นเต้นมากนัก เพราะเคยเห็นมาแล้วจากการเสิร์ชหาด้วยตัวเองในกูเกิ้ลแมพตามที่ได้รับพิกัดมาก่อนหน้านี้
ช่วงเช้าวันนี้คุณวาเลนติโนเธอพาเราไปดูสถานที่ที่ถูกวางแผนให้ก่อสร้างรีสอร์ตแห่งใหม่มาแล้วสามสี่แห่ง บางแห่งก็อยู่ในหุบเขาที่แวดล้อมไปด้วยความเขียวชอุ่มของแมกไม้ บางแห่งก็อยู่บนพื้นที่ราบที่มีทุ่งนาและต้นตาลเป็นฉากหลัง ลูกค้าของเราบริษัทนี้นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ
"คุณวาเลนติโนได้พื้นที่สวยๆทุกที่เลยนะคะ น่าอิจฉาจัง"
ฉันเอ่ยชื่นชมไปตามความรู้สึก เรากำลังเดินช้าๆออกมาที่ปากเข้าพื้นที่เพื่อจะไปขึ้นรถกัน คนขับรถของคุณวาเลนติโนรีบเดินล่วงหน้าไปยังที่จอดรถแล้ว เพื่อไปเอารถมารับพวกเรา
"ครับ นับเป็นโชคดีของบริษัทเรา อีกอย่างทีมงานผมเขาทำงานกันหนักด้วยครับ เอ่อ ขอตัวแป๊บนะครับ" คุณวาเลนติโนตอบฉันก่อนจะขอตัวรับสายเรียกเข้าที่ดังขึ้นที่โทรศัพท์มือถือ
"ทีมงานคุณวาเลนตี้เขาคงทำงานหนักในการโน้มน้าว หรือไม่ก็ข่มขู่ชาวบ้านให้ขายที่" คนข้างๆฉันเขาแอบโน้มตัวมากระซิบเบาๆที่ข้างหู ขณะคุณวาเลนติโนเดินห่างออกไปจากเราเพื่อคุยโทรศัพท์
"นี่มองโลกในแง่ร้ายนะเราน่ะ" ฉันหันไปขมวดคิ้วใส่คุณเซน
"อย่าบอกนะ ว่าลินคิดว่าคุณวาเลนตี้เขาจะได้ที่ดินพวกนี้มาแบบง่ายๆแบบใสซื่ออะ"
"ก็รู้" ฉันลากเสียง "แต่ขอทำเป็นไม่รู้ได้ป่าวคะ"
"ผมว่ามาคราวนี้ ผมสังเกตได้ว่าเค้าเขี้ยวกว่าที่เราคิดเยอะเลยนะ ตอนอยู่ที่หัวหินตอนนั้นเหมือนเรายังไม่ค่อยได้คุยเรื่องงานกันจริงจังเท่าไหร่"
ตอนนี้โหมดนักธุรกิจของคุณเซนเริ่มกลับมาบ้างแล้ว หลังจากอยู่ในโหมดเด็กดื้อนิดๆเซ็กซี่หน่อยๆมาตลอดช่วงเช้า
"พื้นที่ที่เราไปดูมาเมื่อกี้ยังมีสภาพเป็นป่าสมบูรณ์อยู่เลย คิดๆไปผมก็เสียดายพื้นที่ป่านะ" พ่วงด้วยโหมดรักธรรมชาติเข้าไปอีก
"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ บริษัทนี้เค้าออกแบบดีเลยนะคะ ดูรีสอร์ตที่เราอยู่สิคะ กลมกลืนกับธรรมชาติจะตายไป" ฉันยังพยายามจะเข้าข้างลูกค้า
"ผมรู้สึกแปลกๆกับคุณวาเลนตี้เค้ายังไงไม่รู้แฮะ"
"นี่เซนคิดมากเรื่องของงาน หรือคิดมากเรื่องที่คุณลูกค้าเค้าดูเจ้าชู้คะ" ฉันแอบดักคอคนปากแดง
"ทั้งสองเรื่อง" คนปากแดงเขาก็ยอมรับแต่โดยดีแฮะ
"ผมไม่ชอบที่คุณสปาเกตตี้เขาชอบมาถึงเนื้อถึงตัวลิน" คนพูดทำหน้าเฉย แต่ตาจ้องฉันเขม็ง
นั่นไง กรี๊ด มีแอบห่วงเราด้วย คริคริ
"โธ่ เซนค่ะ ที่เค้าทำมันปกติมากๆสำหรับคนอิตาเลี่ยนเลยค่ะ แค่โอบหลัง โอบไหล่ ไม่ได้เรียกว่าแต๊ะอั๋งอะไรเลยค่ะ it's just a culture, you know?" ฉันมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาอะนะ
"ผมรู้ แต่ผมไม่ชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบไง"
เอาแล้ว น้ำเสียงเด็กเอาแต่ใจมาแล้ว น้ำเสียงที่ใครก็ขัดใจไม่ได้
"รถมาแล้วครับ เชิญครับ"
เป็นโชคดีที่เสียงเรียกของคุณวาเลนติโนก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเริ่มจะงอนนั้นพอดี
"เดี๋ยวผมจะพาพวกคุณไปหาร้านอร่อยๆกันสำหรับมื้อเที่ยง แล้วหลังจากนั้นเราไปชมเมืองอูบุดกันหน่อยดีไหมครับ" วันนี้ดูคุณลูกค้าของเราอารมณ์ดีเหลือเกิน
และเอ่อ เป็นข้อเสนอที่ฉันคาดไม่ถึง ฉันนึกว่าคุณหุ้นส่วนใหญ่คนนี้เขาจะพาพวกเรามาแค่ชมไซต์งาน แล้วให้คนของทางรีสอร์ตนำพวกเราทัวร์เมืองกันต่อ
"นี่คุณวาเลนติโนจะพาพวกเราไปเองเลยหรือคะ ไม่นึกเลยนะคะเนี่ย แหม เกรงใจจัง แต่ขอบคุณมากเลยค่ะ"
เมื่อมีโอกาสใกล้ชิดกับเจ้าของโครงการเป็นพิเศษขนาดนี้ ฉันก็ต้องพยายามทำคะแนนเข้าไว้
"ขอบคุณคุณวาเลนติโนครับ แต่หลังอาหารกลางวันผมไม่อยากรบกวน พวกเราเที่ยวกันเองได้ครับ คุณลินเธอก็เคยมาที่นี่แล้ว เธอพาผมเที่ยวได้ครับ" คุณเซนเธอรีบออกตัวแบบเกรงอกเกรงใจ
จะเกรงใจทำไมกันเนี่ย มีคนพาเที่ยวดีๆไม่ชอบ
"ไม่เป็นไรเลยครับ ผมยินดีมาก เอาไว้ผมพาพวกคุณไปที่ที่คุณลลินไม่เคยไปก็ได้นะครับ ผมว่าผมพอจะรู้ใจคุณลลินอยู่นะครับ"
คุณวาเลนติโนรีบแสดงความสนิทสนม แววตาเธอดูแพรวพรายชอบกล แต่หนุ่มอิตาเลี่ยนก็อย่างนี้ล่ะนะ โปรยเสน่ห์ไปทั่วทุกครั้งที่มีโอกาส ฉันไม่ตกหลุมเสน่ห์นี้ง่ายๆหรอก ก็แค่คนทำงานด้วยกัน
"ไม่เป็นไรดีกว่าครับ คุณวาเลนติโนจะได้กลับไปทำงานไงครับ ท่าทางคุณจะงานยุ่ง" และคุณเซนเธอก็ไม่ยอมที่จะรับเสน่ห์นั้นไว้เหมือนกัน
"ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมเคลียร์งานทุกอย่างแล้ว บ่ายนี้ผมว่างทั้งบ่ายล่ะครับ" แต่เสน่ห์ของคุณวาเลนติโนเธอก็ยังทะลุทะลวงออกมาในรูปของความเอื้อเฟื้อ
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่อยากรบกวนจริงๆ แค่นี้คุณวาเลนติโน่ก็ต้อนรับเราดีมากแล้ว" คุณเซนเขาตาต่อตา ฟันต่อฟัน ไม่ยอมลดราวาศอก
"ไม่เป็นไรจริงๆครับ ผมควรจะต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี" คุณวาเลนติโนก็ไม่ยอมลดละ
โอ๊ย พอแล้วค่า จะ ไม่เป็นไร กันอีกนานมั้ย แล้วนี่คุณเซนอยู่ดีๆก็กลายเป็นคนมารยาทดีขี้เกรงใจตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ฉันคิดว่าการที่มีผู้บริหารระดับสูงขนาดนี้มาอาสาพาเที่ยวอย่างนี้ เราก็ต้องรีบฉวยโอกาสไว้ป่าววะ
"โอเคค่ะ ขึ้นรถกันดีกว่า ดิฉันหิวแล้วค่ะ เราค่อยไปคุยเรื่องเที่ยวกันต่อที่ร้านอาหารนะคะ ตื่นเต้นจังค่ะ ดูท่าทางคุณวาเลนติโนจะรู้จักสถานที่ที่น่าสนใจเยอะแยะแน่เลยค่ะ" ฉันตัดบทด้วยความรำคาญผสมกับการอวยหนุ่มอิตาเลี่ยนไปเรื่อยเปื่อย
แต่ฉันก็หิวจริงๆนี่นา นี่มันก็เกือบบ่ายโมงแล้วด้วย ณ จุดจุดนี้ สมาธิของฉันกำลังพุ่งตรงไปยังอาหารอันโอชะของบาหลี อยากรู้จังเลยว่ามื้อนี้คุณวาเลนติโนจะพาพวกเราไปที่ร้านไหน มันจะต้องเป็นร้านอาหารชื่อดังของเกาะนี้แน่ๆ ระดับนี้แล้วต้องพรีเมี่ยมเท่านั้น
เหลือบตาไปมองคนตัวสูงปากแดงที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เห็นเขากำลังหันมาทางฉันอยู่พอดี แม้สีหน้านั่นจะดูเหมือนเฉยๆ แต่ตาเรียวนั่นดูก็รู้ว่ากำลังถูกขัดใจ มีพลังของความงอนกำลังถูกส่งออกมา รอยยิ้มแก้มบุ๋มนั่นหายไปแล้ว
เชอะ อยากงอนก็งอนไปค่ะ เรากำลังมาทำงานกันนะคะพ่อคุณทูนหัว ไม่ให้เอาใจลูกค้าแล้วจะให้เอาใจใครคะ…
และก็เป็นดังที่ฉันคาด ร้านอาหารที่คุณวาเลนติโนพาเราไปเป็นร้านหรูหราพิเศษจริงๆ เราสามารถมองเห็นวิวพาโนรามาของภูเขาไฟ Agung ขณะนั่งรับประทานอาหารอยู่บนระเบียงโล่งที่เปิดกว้างออกสู่ธรรมชาติ แถมเป็ดอบน้ำผึ้งที่เรียกว่า Bebek Betutu นั่นก็เลิศรสเป็นที่สุด เป็นอาหารชื่อดังของบาหลีเชียวนะ
"saya ingin punya bebek" ฉันพยายามจะสั่งเป็ดเป็นภาษาอินโดนีเซีย
"luar biasa kamu bisa bahasa indonesia" คุณวาเลนติโนเขาชื่นชมความสามารถทางภาษากลับมาเป็นภาษาอินโดนีเซีย
"แหม จริงๆดิฉันพูดไม่เป็นหรอกค่ะ แค่ฝึกมานิดๆหน่อยๆ ประโยคสองประโยค" ฉันออกตัวแบบเขินๆ
"บาหลีเป็นเกาะท่องเที่ยว ทุกคนก็พูดภาษาอังกฤษได้หมดล่ะครับ ไม่เห็นต้องพยายามพูดภาษาอินโดนีเซียเลย" คนปากแดงซึ่งนั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นลอยๆ
"แต่ผมว่าคนที่มีความพยายามนี่นับว่ามีเสน่ห์นะครับ เมื่อกี้คุณลลินเห็นไหมครับว่าพนักงานเสิร์ฟเค้ายิ้มใหญ่เลย" คนผมสีดอกเลาหยอดกลับมา
ฉันหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้คนปากแดง เห็นไหมล่ะ ตอนนั่งมาด้วยกันบนเครื่องบินฉันบอกให้คุณเซนเรียนรู้เอาไว้บ้าง คนความจำดีอย่างคุณเซนจำประโยคยาวๆได้อยู่แล้ว แต่คุณเธอก็ไม่ยอมสนใจ เอาแต่นอน แล้วไงล่ะ ตอนนี้ฉันก็ทำคะแนนกับคุณลูกค้าอยู่ฝ่ายเดียว ฮ่า ฮ่า
เมื่อเป็ดอบน้ำผึ้งพร้อมอาหารอื่นๆมากมายถูกนำมาเสิร์ฟ ฉันก็ลืมสิ่งรอบข้างเสียสิ้น มุ่งโฟกัสแต่ที่บรรดาอาหารละลานตา ช่างอิ่มอกอิ่มใจจริงๆ แต่ก็เป็นที่น่าเสียดายว่าความจริงแล้วฉันควรจะเอนจอยอีทติ้งมากกว่านี้ ถ้าทั้งคุณวาเลนติโนและคุณเซนจะไม่แข่งกันเทคแคร์ฉันตลอดเวลา มันน่าอึดอัด
โนว โนว เราต้องเริงร่าเบิกบานสำราญใจสิจ๊ะ มันน่าปลื้มใจจะตายไป โอกาสที่จะมีผู้ชายเจ้าเสน่ห์ต่างวัยต่างภูมิภาคถึงสองคนมารุมให้ความสนใจอย่างนี้เกิดขึ้นกับฉันง่ายๆเสียเมื่อไหร่ และโดยเฉพาะ เอ่อ เมื่อฉันอายุปูนนี้แล้ว
แต่เฮ้อ… ประเด็นมันอยู่ตรงที่ว่า ผู้ชายสองคนนี้ คนหนึ่งเป็นเจ้านาย ส่วนอีกคนเป็นลูกค้า เป็นผู้ชายที่ฉันไม่ควรจะยุ่งเกี่ยวในทางส่วนตัวด้วยกันทั้งคู่ เพราะความยุ่งยากในอาชีพการงานมันจะถามหาเอา
นี่เรื่องเมื่อคืนนี้กับคุณเซน ฉันเองก็ยังไม่ได้เคลียร์ใจกับตัวฉันเองเลยนะ แล้วฉันจะมาเริ่มมีซัมธิงกับคุณวาเลนติโนอีกรึ…
"ที่นี่เป็นสวนสำราญริมน้ำของเหล่าราชาแห่งอาณาจักรการางาเซ็มในอดีตครับ"
เสียงไกด์กิตติมศักดิ์เอ่ยขึ้นข้างๆฉัน เมื่อคิดถึงวาเลนติโน วาเลนติโนก็จะมา
หลังมื้อเที่ยงอันอิ่มเอมเปรมใจ หนุ่มใหญ่เจ้าเสน่ห์เขาก็พาเรามาต่อที่ Taman Tirta Gangga พระราชวังริมน้ำเตียร์ตา กังกา ซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจากร้านอาหารที่ภูเขาไฟอากุงที่เราเพิ่งจากมา
"พระราชวังนี้สร้างขึ้นในปี 1948 แต่ในปี 1963 ภูเขาไฟอากุงเกิดระเบิด ทำให้ที่นี่ได้รับความเสียหายเป็นบริเวณกว้างจนเหลือเพียงสวนและสระน้ำที่เราเห็นตอนนี้เท่านั้นครับ" ข้อมูลของหนุ่มอิตาเลี่ยนคนนี้เขาแน่นมาก
"เป็นการจัดสวนที่สวยงามจริงๆค่ะ เหมือนจะเป็นการผสมผสานระหว่างความเป็นบาหลีและศิลปะแบบจีน ใช่ไหมคะ"
ฉันมองไปรอบๆสวนสวยงามแห่งนั้น บรรยากาศอันร่มรื่นถูกประดับประดาไปทั่วด้วยน้ำพุ สระน้ำ หินแกะสลักและรูปปั้นต่างๆ
"ถูกต้องครับ คุณลลินช่างสังเกตสมกับที่เรียนมาทางศิลปะนะครับ" คุณวาเลนติโนเขามีการพยายามอวยฉันอยู่ตลอดเวลา
"sei un genio!" อวยกันเป็นภาษาอังกฤษไม่พอ ภาษาอิตาเลี่ยนก็มา
"non sono quel genio" ทำให้ฉันต้องรื้อฟื้นภาษาอิตาเลี่ยนของตัวเองตอบเขาไปอีก
"ผมฟังไม่รู้เรื่อง" แล้วคนตาเรียวข้างๆฉันก็พูดขึ้นมาลอยๆ หน้าตามึนๆ
"อุ๊ย ดูปลาคาร์ฟตัวยักษ์พวกนั้นสิคะ"
ฉันเลยต้องเปลี่ยนประเด็นไปเป็นการทำท่าตื่นเต้น ชี้มือชี้ไม้ไปที่บรรดาเจ้าตัวหลากหลายสีที่กำลังแหวกว่ายในสระน้ำขนาดใหญ่นั่น สวนนี้เขาขึ้นชื่อว่าเป็นบ่อปลาคาร์ฟขนาดใหญ่ด้วย
"นี่เรานั่งรถมาตั้งไกล เพื่อจะมาดูปลาคาร์ฟกันเนี่ยนะ ว่างๆลินไปนั่งดูที่บ้านผมก็ได้มั้ง ผมอนุญาตให้ลินนั่งดูทั้งวันเลย" คุณเซนเธอแอบกระซิบข้างหูของฉัน ในจังหวะที่คุณวาเลนติโนเธอเดินไปนั่งลงยองๆริมสระเพื่อชื่นชมเหล่าปลาคาร์ฟตัวยักษ์อย่างใกล้ชิด
"แหม แล้วที่บ้านเซนมีรูปปั้นบรรดาทวยเทพอยู่ในบ่อปลาคาร์ฟเหมือนที่นี่หรือป่าวล่ะ" ฉันกระซิบตอบด้วยคำถาม
"เดี๋ยวไปซื้อมาประดับให้ยี่สิบตัวเลย จะเอารูปปั้นโดเรมอนด้วยก็ได้ ส่วนน้ำตกน้ำพุนี่ เดี๋ยวผมให้พ่อจัดการปรับปรุงใหม่ให้หรูๆกว่าที่นี่ก็ได้" โอว สายเปย์ตัวพ่อเลยนะคนนี้
"อย่ามาขิง แต่ก็เอาเถอะ ถือเป็นคำสัญญาเลยได้ไหมคะ ห้ามผิดสัญญานะคะ ขอหินแกะสลักโดราเอมี่ด้วยค่ะ" ฉันทำหน้าคาดคั้นจริงจัง อยากใจสปอร์ตนักก็จัดไป
คนปากแดงหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะทำหน้าตาจริงจังตอบกลับมา
"ถ้าลินอยากได้จริงๆ เดี๋ยวผมโทรบอกพ่อให้จัดการให้ตอนนี้เลย"
"อุ้ย สงสารคุณลุงราเชนทร์..." ฉันแอบตีเผียะเข้าที่ต้นแขนนั้น "แหม คุณวาเลนตี้เขาอุตส่าห์พาพวกเรามาเที่ยว ถือว่าได้นั่งรถเก๋ๆแอร์เย็นๆ มีคนขับมาให้ สบายดีออกนะคะ"
วันนี้คุณวาเลนติโนเธอช่างเอาอกเอาใจเหลือเกิน ระหว่างมื้ออาหารเขาสนใจซักไซ้ฉันยกใหญ่ ว่าฉันเคยไปเที่ยวที่ไหนในบาหลีมาแล้วบ้าง และในที่สุดเขาก็พาเรามาที่พระราชวังแห่งนี้ ที่ที่ซึ่งฉันยังไม่เคยมา อ่อ ภูเขาไฟอากุงที่เราไปนั่งกินข้าวกันนั้น ฉันก็ยังไม่เคยไปมาก่อน
"คุณลลินครับ มายืนกลางน้ำตรงนี้สิครับ เดี๋ยวผมถ่ายรูปให้ครับ" แล้วเสียงคุ้นๆก็ตะโกนแว่วมา ฉันเห็นคุณวาเลนติโนเขาเดินไปยืนรอฉันยังแผ่นหินกลางน้ำแล้ว
"อ้อ ค่ะ ดีค่ะดี" ฉันตะโกนเบาๆกลับไป
"ผมถ่ายรูปให้ลินก็ได้นะ มือถือผมรุ่นใหม่ล่าสุดเลย รับรองชัดแจ๋ว คุณวาเลนตี้แกจะถ่ายรูปเป็นเร้อ" แต่ดูเหมือนคนข้างๆเขาไม่อยากจะให้ฉันไปถ่ายรูปกับหนุ่มใหญ่จากแดนพิซซ่าคนนั้น
"อูย เซนคะ ดูกล้องของคุณวาเลนตี้เค้าซะก่อนค่ะ ไลก้านะคะไลก้า ณ จุดจุดนี้ ใครก็อยากเป็นนางแบบให้เขาไหมคะ อ่า รอโอกาสอย่างนี้มานานแล้ว ไปล่ะนะคะ"
แล้วฉันก็เดินจ้ำไปตามแผ่นหินกลางน้ำพวกนั้นเพื่อตามคุณรอยวาเลนติโนไป
แอบเหลือบตาหันมามองนิดนึง ก็เห็นคนปากแดงทำหน้ามุ่ยที่ถูกทิ้งขว้าง แต่วินาทีนี้ฉันไม่สนแล้ว อยากมีรูปตัวเองสวยๆที่ถูกถ่ายด้วยกล้องไลก้ากะเค้าบ้างสักรูป…
"ใต้เงาไม้ยามเช้า กลางวันไหลไปกับลำธาร รู้ตัวก็เย็นแล้ว"
จู่ๆผู้ชายปากแดงก็เอ่ยขึ้นขณะที่เราทั้งคู่นั่งชันเข่ากันอยู่บนลานโขดหินกว้างตอนบ่ายคล้อย จ้องมองน้ำตก Tibumana อันโด่งดังพร้อมทั้งสูบยาเส้นกันควันพลิ้ว
เชี่ย บทกวีไฮกุก็มา
ฉันหันหน้าไปมองคนข้างๆ ผมนุ่มที่ไม่ได้รับการใส่เจลนั้นปรกหน้าปรกตา กางเกงยีนผ้าเนื้อดีถูกพับร่นขี้นมาถึงครึ่งน่อง เสื้อเชิ้ตสีดำถูกถลกแขนเสื้อขึ้นไปถึงครึ่งแขน กระดุมสองสามเม็ดบนถูกปลดอย่างหลวมๆ ท่าทางของคนปากแดงผ่อนคลายเอามากๆ
เราตกลงเช่ามอเตอร์ไซค์จากในเมืองตามความต้องการของคุณเซน และเมื่อเดินหาซื้อของที่จำเป็นต่อชีวิตอาทิเช่น เบียร์ ถั่วลิสงและยาเส้นได้แล้ว เราก็พากันมาที่น้ำตกนี้ตามความต้องการของเขาอีก
เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าพ่อคนปากแดงเขาขี่มอเตอร์ไซค์เก่งด้วย พ่อคุณสามารถขี่มอเตอร์ไซค์เลี้ยงลดคดเคี้ยวผ่านทางแคบๆเข้ามาในป่าอันลึกลับนี้ได้อย่างสบายๆ เอ หรือคนญี่ปุ่นเขาจะใช้มอเตอร์ไซค์กันเป็นหลักในชีวิตประจำวัน
คือหลังจากคุณวาเลนติโนเธอยอมปล่อยเราทิ้งไว้ที่ในเมืองตามคำเจรจาต่อรองของคุณเซน ไม่ดื้อดึงจะพาเรากลับไปส่งที่รีสอร์ต คุณเซนและฉันต่างก็สลัดความเกร็งทิ้งกันได้ทันทีโดยไม่ได้นัดหมาย คือในตอนแรกฉันจะอยากใกล้ชิดกับคุณหุ้นส่วนใหญ่เจ้าของโครงการนี้ก็จริง แต่ไปๆมาๆฉันกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นเรื่อยๆอย่างบอกไม่ถูก คุณวาเลนติโนเธอดูแลฉันเป็นพิเศษมากเกินไปหน่อยตั้งแต่ที่ร้านอาหารมาจนถึงที่สวนสวยของพระราชวัง
และอาการมึนตึงนิดๆมาตลอดทางของคุณเซนนี่ก็อีกที่ฉันทนเมินเฉยไม่ได้
ซึ่งพอคุณลูกค้าของเราคล้อยหลังไปแล้ว และฉันยอมซ้อนมอเตอร์ไซค์มาน้ำตกด้วย ความมึนของพ่อคนปากแดงก็หายไปทันที รอยยิ้มแก้มบุ๋มนั้นก็กลับมาโดยฉับพลัน
เฮ้อ... เจ้าเด็กเอาแต่ใจ!
ฉันอัดยาเส้นเข้าปอดลิ้มรสความขมฝาดด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก แม้จะรู้ว่ายาเส้นมีอันตรายต่อปอดอย่างใหญ่หลวง และฉันก็แทบไม่ได้แตะต้องทั้งบุหรี่และยาเส้นมานานมากแล้ว แต่ฉันก็ยอมกลับมาสูบคราวนี้เพราะคุณเซนเธอรบเร้า
'สูบคนเดียวไม่ได้อารมณ์ ต้องมาพ่นควันใส่กันถึงจะฟิน' คนข้างๆฉันเธอว่ามายังงั้น
นี่เราสองคนได้มาพบกัน มารู้จักกัน เพื่อที่จะพากันมาทำอะไรที่มันไร้สาระแบบนี้ใช่ไหม
"ใบไม้อ่อน เสียงของน้ำตก ดังแว่วมาจากที่ใกล้และไกล" ฉันตอบโต้บทกวีไฮกุที่เคยได้ยินมากลับไปบ้าง
ลูกครึ่งหน้าขาวปากแดงสัญชาติไฮกุถึงกับหันมามองฉันด้วยสายตาฉงน
"สบายสบายค่ะ สามวรรค รวมสิบเจ็ดคำ แบ่งเป็นห้าเจ็ดห้า" ฉันยักคิ้ว แหม ฉันมันศิลปินนี่คะ ไม่เฉพาะวาดรูปเล่นเปียโนนะคะ เรื่องความเจ้าบทเจ้ากลอนฉันก็ไม่เป็นรองใคร
"เดินผ่านร้านขายข้าว ได้กลิ่นผัดกะเพราหมูกรอบ หิวแสบท้องครวญคราง" แล้วฉันก็รีบต่อด้วยบทกวีไฮกุที่ฉันบรรจงประดิษฐ์ขึ้นมาเอง
"บะหมี่แห้งหมูกรอบ อยากกินมากถึงมากที่สุด หมูกรอบหมดโคตรเซ็ง" หนุ่มเซนเขาไม่ยอมแพ้ สร้างสรรค์มาแบบห้าเจ็ดห้าเหมือนกัน
"ทวงคืนผัดกะเพรา ขออย่าใส่ถั่วฝักยาวเลย หอมใหญ่ก็ไม่เอา" ฉันโฟกัสไปที่เรื่องของอาหารการกิน และยังคงรักษาผังห้าเจ็ดห้าของกลอนไว้อย่างเหนียวแน่น
"โอย ผมยอมแพ้ ลินหิวแหละ ผมดูออก" คนปากแดงหัวเราะน้อยๆ
"เซนก็คิดถึงหมูกรอบแหละ ดูออกเหมือนกัน อาหารบาหลีนี่เค้าเน้นไก่กันเนอะ นอกจากหมูหันแล้ว เห็นเมนูอาหารก็มีแต่ไก่" สายหมูกระทะแบบฉันเริ่มคิดถึงเมืองไทย
แต่ช่างมันก่อน ตอนนี้เรายังอยู่ที่บาหลีกัน อันที่จริงนี่ถือเป็นความโรแมนติคอย่างที่สุดของฉันเลยนะ ที่เรานั่งต่อกลอนไฮกุกันท่ามกลางอากาศที่เย็นสบายในบริเวณน้ำตกที่สวยติดอันดับหนึ่งในห้าของบาหลี น้ำตก Tibumana ที่เงียบสงบและสวยจริงสวยจัง มันเป็นน้ำตกที่มีน้ำสายเดียวโดดๆตกลงมายังแอ่งด้านหลัง บาหลีมีน้ำตกอยู่มากมาย ฉันบอกให้เขามาที่นี่เพราะมันอยู่ใกล้เมืองอูบุดที่สุดแล้ว ขี่มอเตอร์ไซค์กันมาได้ ไม่ไกล
"ขอบคุณลินมากนะครับที่มาเที่ยวด้วยกัน ตอนนี้ผมมีความสุขจริงๆ"
คำขอบคุณนั้นฉันเฉยๆ แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อได้ยินที่เขาพูดตรงๆว่า 'ผมมีความสุข' ฉันกลับรู้สึกเขิน
นี่ฉันทำให้เขา 'มีความสุข' ได้จริงๆหรือ
"อุ้ย อุ้ย เรายังไม่ได้ไปเที่ยวไหนกันเลยนะคะ แค่มานั่งเล่นกันที่น้ำตกนี่ เซนมีความสุขขนาดนั้นเชียว?"
"แค่มีคนมานั่งสูบยาเส้นด้วยกัน ผมก็ปลื้มปริ่มแล้วครับ" คำตอบของเขาช่างดูเป็นชีวิตที่เรียบง่ายจัง
"อื้อ สมัยนี้เค้าไม่มีใครสูบยาเส้นกันแล้วค่ะ ผลวิจัยออกมาแล้วว่ามันอันตรายกว่าบุหรี่สิบเท่า" ฉันบอกข้อมูลทางสุขภาพให้เขาไปขณะอัดยาเส้นเข้าปอดอีกครั้ง
"แต่อันที่จริง… ผมมีความสุขตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ สุขมากด้วย"
โอ๊ะ คำพูดนี้… โอย แววตากรุ้มกริ่มนั้น…
"ผมมีชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกรับผิดชอบ รับผิดชอบครอบครัว รับผิดชอบอนาคตของบริษัท รับผิดชอบพนักงาน แทบไม่เคยมีช่วงเวลาได้เที่ยวเล่นสนุกสนาน เมื่อมีโอกาสก็อยากทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง"
"..."
ฉันอึ้งไป ไม่นึกว่าในประโยคถัดมาจู่ๆเขาจะเปลี่ยนจากโหมดเซ็กซี่ไปเป็นโหมดดราม่า แต่ฟังจากน้ำเสียงที่จริงจังนั่น ก็รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่นไปเรื่อยเปื่อย นี่คงเป็นความในใจที่เขาเก็บเอาไว้กับตัวเสมอมาสินะ ฉันไม่รู้ว่าเขาเคยระบายความอัดอั้นนี้ให้ใครได้ฟังบ้างหรือเปล่า
"และที่สำคัญที่สุด ผมมีลูกชายที่ต้องรับผิดชอบ ตั้งแต่วันแรกที่ผมรู้ว่าเจ้าเรนกำลังจะมาเกิด ชีวิตผมก็เปลี่ยนไป ลินรู้ไหม ถึงผมจะไม่ได้อยู่ตอนลูกเกิด ไม่ได้เลี้ยงดูเค้า แต่ผมก็คิดถึงเค้าตลอดเวลานะ คิดถึงในทุกขณะ คิดถึงแต่อนาคตของเค้า" น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลอ่อนโยนขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อพูดถึงลูกชายคนเดียว
เขาโยนปลายก้นมวนยาเส้นนั้นทิ้งไป เปลี่ยนท่านั่งเป็นเหยียดขาพร้อมกับเท้าแขนพร้อมกับเอนตัวไปด้านหลัง
"ผมกำลังพยายาม เรนอาจไม่ได้มีพ่อที่ดีที่สุด แต่ผมจะไม่ยอมเป็นพ่อที่แย่ที่สุด"
ความในใจยังคงถูกระบายออกมา ตาเรียวนั้นมองเหม่อออกไปยังสายน้ำเบื้องหน้า
ฉันอาจจะไม่เข้าใจความรู้สึกลึกๆในใจของเขาทั้งหมด แต่ฉันรู้ว่าคุณเซนกำลังตั้งใจทำเพื่อลูกชายอย่างนั้นจริงๆ ดูจากช่วงเวลาที่ผ่านมาก็สัมผัสได้
เวลาเจ้าเรนไปที่ทำงานของเรา คุณพ่อคนนี้จะคอยสนับสนุนทุกอย่างที่คุณลูกอยากทำ ตั้งใจฟังทุกคำที่คุณลูกพูด แล้วอีกเรื่องที่ฉันรู้มาจากยัยลิสาก็คือ ที่คุณเซนเขาไปบ้านฉันในวันนั้นน่ะ ก็เป็นเพราะเจ้าเรน คุณเซนเธอคงอยากเอาใจลูกชาย คือหลานสาวฉันเขาไปบ่นเรื่องอยากซ่อมแซมโน่นนี่ในบ้านให้เจ้าเรนฟัง แล้วคุณลูกเขาก็เลยไปขอให้พ่อของเขามาช่วยซ่อมให้บ้านฉัน เห็นเจ้าเด็กหัวฟ้านั่นชอบทำหน้าเหมือนไม่ใส่ใจมนุษย์โลกคนอื่นๆ แต่ลิสาบอกว่าลึกๆแล้วเรนเป็นเด็กมีน้ำใจมาก และแม้สองพ่อลูกนี่เขาจะต่อปากต่อคำกันตลอดเวลา แต่สายตาเจ้าเรนเวลาที่แอบมองพ่อนั้น คนทั้งโลกก็มองออกแหละ ว่าเจ้าเด็กนี่ภูมิใจในตัวพ่อของเขาขนาดไหน
แต่ฉันก็ยังสงสัย…
"แล้วทำไมเซนไม่กลับมาเมืองไทยเร็วกว่านี้ล่ะคะ จะได้มาอยู่กับน้องเรนให้เร็วกว่านี้"
"..."
อาการนิ่งเงียบไปของเขานั้น ทำให้ฉันรู้สึกอยากกัดลิ้นตัวเอง มีความรู้สึกเหมือนกำลังก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขา แต่ฉันก็ไม่ผิดนะ คุณเซนเป็นฝ่ายเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองก่อนนี่นา
แต่โอเค ฉันควรต้องเคารพความรู้สึกของเขา ถ้าคุณเซนไม่อยากพูดต่อ ฉันก็ไม่ควรเซ้าซี้
"ถ้าเซนยังไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรนะ เรายอมรับว่าเราอยากรู้ แต่เรารอได้ หรือถ้าเซนไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย เราก็จะระมัดระวังมากกว่านี้"
ฉันเอื้อมมือไปแตะบ่าเขาเบาๆอย่างอ่อนโยน เข้าใจความรู้สึกของชายหนุ่มคนข้างๆดี มันเป็นสิทธิ์ของเขาที่จะพูดหรือไม่พูดอะไร
เราต่างเงียบกันไปสักครู่ แล้วจู่ๆฉันก็นึกไปถึงปรัชญาที่เคยอ่านมา
"มีปรัชญาญี่ปุ่นปรัชญานึงที่เราชอบมาก ชื่อปรัชญาวาซาบิ เขาบอกว่า ความไม่สมบูรณ์แบบคือความงาม"
"วาซาบินั่นเค้าเอาไว้กินกับซูชิครับ ส่วนปรัชญาที่ลินหมายถึง คือปรัชญาวาบิ ซาบิ" คุณเซนเขาแก้ชื่อปรัชญาให้ถูกต้อง
"เราจะมองต้นซากุระเพียงเวลาที่ดอกของมันบานสะพรั่ง เราจะมองดวงจันทร์เพียงเวลาที่มันไม่มีเมฆบังงั้นหรือ" แล้วเขาก็เอ่ยตัวอย่างคำคมจากปรัชญานี้ขึ้นมา
"นักรบที่เก่งกาจย่อมมีบาดแผลฉันใด ถ้วยชาที่ดื่มชาได้อร่อยอาจเป็นถ้วยชาที่แตกบิ่นฉันนั้น" ตามด้วยคำคมจากฉันบ้าง
"อันนี้คิดเองป่าวเนี่ย ผมไม่เห็นเคยได้ยินเลย" ลูกครึ่งสัญชาติวาบิซาบิเอ่ยทักท้วงมายิ้มๆ
"แม่น เราคิดเอง อะ แถมให้อีกหนึ่ง" ฉันยังไม่คิดจะหยุดง่ายๆ เรื่องการต่อกลอนนี่ฉันถนัดนัก
"หากรอยไหม้บนหมูปิ้งคือความอร่อยแล้วไซร้ มาม่าเกาหลีที่ว่าเผ็ด ยังไม่เด็ดเท่าเราเลย"
ไงล่ะ นี่คิดสดๆเลยนะเนี่ย
"..."
ตาเรียวที่มองมาคู่นั้นดูมีความปลง คนปากแดงถอนหายใจยาวพร้อมส่ายหน้า
เงียบกันไปหนึ่งอึดใจ แต่แล้วรอยยิ้มแก้มบุ๋มก็กลับปรากฏขึ้นบนใบหน้านั้นอีกที ก่อนจะพูดประโยคที่ฉันยกให้เป็นประโยคที่น่าประทับใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินคุณเซนพูดมา
"ทุกครั้งที่ผมรู้สึกเครียดหรือรู้สึกเหนื่อยล้าจากการงาน ผมจะหันไปมองหาว่าลินกำลังทำอะไรอยู่ และทุกครั้งที่ผมเห็นลิน ผมก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วโลกของผมก็สดชื่นขึ้นมาอีกครั้ง"
สายตาที่ซื่อๆนั่นทำเอาฉันเชื่ออย่างสนิทใจว่าเขาพูดจริง ปกติแล้วคุณเซนไม่ใช่คนปากหวาน ตอนอยู่ที่ทำงานฉันสังเกตว่ามีพนักงานอยู่สามคนที่ท่านประธานบริษัทคนนี้พูดจาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษกว่าคนอื่นๆ นั่นคือป้าผ่องป้าแม่บ้านประจำออฟฟิศ ลุงยุทธ์ซึ่งเป็นยาม และพี่สมานคนขับรถ
แต่เดี๋ยวก่อน อา นี่เขาแอบมองฉันในที่ทำงานด้วยหรือนี่ อ่อ มิน่า บางครั้งนั่งๆอยู่ที่โต๊ะทำงานฉันก็เห็นเขาหันหน้ามามองฉัน ไม่ได้พูดอะไร ยิ้มนิดหน่อย แล้วก็หันกลับไป ฉันยังงงๆอยู่ว่าเขาหันมาทำไม
ว่าแต่ฉันมีความสำคัญกับเขาขนาดนั้นเชียวหรือ…
ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกว่าชีวิตในอดีตของเขาเป็นเรื่องที่น่าสนใจที่สุดอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่ฉันอยากจะรู้มากกว่าก็คือ คุณเซนมีความสุขมากไหมยามที่มีฉันอยู่ใกล้ๆ ฉันช่วยแบ่งเบาความรู้สึกที่แสนจะหนักอึ้งของเขาได้บ้างหรือเปล่า
ฉันไม่ติดใจเรื่องที่เรามีเซ็กซ์กันเมื่อคืน มันคือความต้องการจากทางร่างกายของเราทั้งคู่ มันอาจเป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน หรือยืนยาวกว่านี้ หรืออะไรก็แล้วแต่ มันยังไม่ถึงเวลาที่ฉันจะต้องไปวิตกกังวล
แต่สิ่งที่ฉันกำลังไม่แน่ใจก็คือ ความรู้สึกเห็นใจและห่วงใยคนปากแดงคนนี้อย่างมากมายที่เกิดขึ้นในตอนนี้ มันคือความรู้สึกปกติที่พึงมีต่อลูกชายของเพื่อนพ่อ หรือคือความรู้สึกของผู้เป็นลูกน้องที่มีต่อเจ้านาย หรือเป็นความรู้สึกของเพื่อนที่มีต่อเพื่อน
หรือเป็นเพราะฉันกำลังตกหลุมรักผู้ชายคนนี้กันแน่...


## อยากให้โลกนี้มีแค่เราสองคน

เช้าวันเสาร์...
ฉันบิดขี้เกียจตื่นมาตอนเช้าด้วยความรู้สึกอิ่มเอมบวกกับความเมื่อยล้านิดๆ แหม ก็เจอศึกหนักติดๆกันถึงสองคืนนี่นะ คริคริ
เอ๊ะ แล้วแม่ทัพศึกหายตัวไปไหน
มองไปยังที่นอนข้างๆก็พบแต่ความว่างเปล่า หมอนหนุนนอนนั้นยังคงไว้ซึ่งรูปทรงของหมอน นี่สังเกตมาเป็นคืนที่สองแล้วนะ คนอะไรไม่นอนหนุนหมอน คิดๆไปก็แอบเขินตัวเองนิดๆบวกภูมิใจหน่อยๆนะเนี่ย แหม ได้มีโอกาสมาล่วงรู้นิสัยการนอนของคุณเซนเจ้านายหนุ่มน้อยแบบไม่ได้ตั้งใจ ฮิฮิ
อือม์ คุณเค้าขี้ร้อน ชอบนอนคว่ำเปลือยกาย และไม่ชอบนอนหนุนหมอน
หรือนี่จะเป็นวิถีการนอนของคนญี่ปุ่นที่คนทั้งโลกรู้ แต่ฉันไม่รู้!
ฉันลุกขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆอย่างคนขี้เซา ชะเง้อมองไปยังประตูห้องน้ำที่เปิดกว้างอยู่ แล้วก็มองไปทางประตูห้องพัก เค้าอยู่ไหนกันนะ ในห้องน้ำก็ไม่มี เอ หรืออาจจะออกไปโทรศัพท์
แต่แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดกับกระดาษแผ่นเล็กๆที่แปะอยู่บนโต๊ะตั้งโคมไฟข้างเตียง
'เดี๋ยวผมกลับมา'
เห็นลวดลายของกระดาษแผ่นเล็กแล้วก็ต้องอมยิ้ม เจ้าเป็ดน้อยปากเหลืองตามมาถึงที่นี่!
ฉันกวาดสายตามองสำรวจไปรอบๆห้องพักของคุณเซน ห้องนี้ถูกตกแต่งเหมือนกับห้องพักของฉัน เพียงแต่รูปทรงของกระท่อมต่างไปเล็กน้อย กระท่อมของคุณเซนอยู่ในโซนบนเนินเขา ไกลออกมาจากส่วนล้อบบี้และห้องอาหารของรีสอร์ต แต่ถึงกระนั้นจากกระท่อมหลังนี้ก็สามารถมองเห็นความสวยงามของหุบเขาด้านล่างไม่แพ้กระท่อมของฉัน
และแม้ภายนอกจะดูเหมือนกระท่อมไม้มุงจากธรรมดา แต่ภายในนี่หรูหราไม่เบานะจ๊ะ การออกแบบตกแต่งจะเน้นการใช้ผลิตภัณฑ์ของท้องถิ่นที่ถูกดีไซน์มาแล้วเป็นอย่างดี เฟอร์นิเจอร์และข้าวของเครื่องใช้ทุกชิ้นล้วนทำจากไม้และหวายทั้งโทนสีอ่อนและสีเข้มผสมผสานกันอย่างลงตัว ส่วนชุดเครื่องนอนและผ้าม่านใช้เป็นผ้าฝ้ายสีนวล ห้องพักที่นี่คือตัวอย่างของการออกแบบที่เรียบง่ายและสง่างามจริงๆ
กระเป๋าเดินทางสีดำใบขนาดกลางของคุณเซนถูกวางอยู่อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะไม้ไผ่ตัวเตี้ย ที่ราวแขวนเสื้อทำจากไม้ดีไซน์เก๋ใกล้ๆกันมีเสื้อผ้าสามสี่ชุดถูกแขวนไว้อย่างเป็นระเบียบ
เอ๊ะ มีชุดที่หน้าตาเหมือนชุดนอนแขวนรวมอยู่ด้วย ชุดนอนที่เอามาคงยังไม่เคยได้ใส่นอนเลยล่ะสิ ก็ชอบนอนเปลือยซะขนาดนี้ แล้วจะเอาชุดนอนมาด้วยทำไมเนี่ย สงสัยคุณมะพร้าวจะเป็นคนจัดเตรียมมาให้ อือม์ ชักอยากรู้ว่าคนอย่างคุณเซนจะใส่ชุดนอนแบบไหนนอนนะ ว่าแล้วฉันก็รวบผ้าห่มบางมาพันกายไว้ก่อนจะลุกจากเตียงตรงไปที่ราวแขวนเสื้อนั้น
เมื่อเข้ามาดูใกล้ๆ จึงเห็นว่ามันเป็นเสื้อคอปกเชิ้ตแขนสั้นลายเส้นบางๆสีเขียวอ่อน ผ้าฝ้ายเนื้อดีเช่นเคย กางเกงเป็นขายาวผ้าเนื้อเดียวกัน  โอ๊ะ มีอีกชุด คราวนี้เป็นเสื้อคอกลมผ้าฝ้ายแขนสั้นสีพื้นฟ้าอ่อน มีกางเกงขาสั้นสีเดียวกันด้วย น่ารักอะ
ฉันอดไม่ได้ที่จะลูบไล้มือไปตามเนื้อผ้าบางสีฟ้าอ่อนนั่น ผ้านิ้มนิ่ม เอามาแนบแก้มยังนิ่มเลย อื้อ แอบดมหน่อยดีกว่า เอ ไม่เห็นมีกลิ่นตัวคุณเซนเลยแฮะ อ้าวลืมไป ทั้งสองคืนที่ผ่านมาคุณเขายังไม่เคยได้ใส่ชุดนอนนอนนี่นา ฮา
"ทำไรอะ"
เสียงนุ่มๆที่ดังอยู่ข้างหลังทำเอาฉันหันขวับ
"อุ้ย..." แล้วฉันก็ต้องยิ้มอ่อน เจ้าของชุดนอนเค้ายืนอมยิ้มกอดอกพิงประตูอยู่นั่น ทำไมมาเงียบจัง
เขินจริงวุ้ย เค้าจะคิดว่าเราเป็นพวกโรคจิตหรือเปล่าวะ แบบพวกโจรขโมยดมชุดนอนไรงี้
"มาดมที่ตัวจริงเลยดีกว่าครับ มามะ"
คนปากแดงยิ้มแก้มบุ๋มก่อนจะเดินเข้ามากอดฉันไว้หลวมๆพร้อมทั้งจูบที่ขมับของฉันอย่างนิ่มนวล อื้อ กลิ่นหอมสะอาดเชียว นี่แอบอาบน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ ฉันหลับไม่รู้เรื่องเลย เอิ่ม เพลียจากศึกหนักขนาดนี้เชียวรึเรา
"ลินตื่นนานหรือยังครับ เห็นหลับสนิทเลย แอบกรนนิดๆด้วยนะเราน่ะ"
"เซนไปไหนมา"
ฉันแก้เขินด้วยการยิงคำถามกลับ คงต้องยิงคำถามใส่รัวๆ
"แล้วนี่เซนพกโพสต์อิทน้องเป็ดมาถึงบาหลีนี่ด้วยหรือคะ" ฉันรีบชี้มือไปยังเจ้ากระดาษแผ่นน้อยที่แปะอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนั่น
"ก็ลินให้ผม ผมเลยพกติดกระเป๋าไว้ตลอด ผมใช้บ่อยด้วยนะ ใช้ทั้งสามลายที่ลินให้เลย แต่ใช้ลายเป็ดบ่อยสุด" เขายิ้มน่ารัก
"เดี๋ยวนะ ลายหุ่นยนต์กับลายสก็อตขาวดำนั่นเราฝากไปให้น้องเรนกับคุณราเชนทร์นะ"
"ผมก็แบ่งให้พวกนั้นไปครึ่งนึง แล้วเก็บไว้ใช้เองครึ่งนึง"
ต๊าย เรียกพ่อกับลูกชายตัวเองว่า 'พวกนั้น'
"คุณเซนทำไมงกอย่างนี้คะ ชั้นมีตั้งเยอะแยะ ขอชั้นใหม่ก็ได้" ฉันเผลอตัวโวยวายออกไป
"บอกแล้วไงให้เรียกเซนเฉยๆ แล้วก็เรียกตัวเองว่าลินด้วย"
น้ำเสียงทอดอ่อนและสายตาหวานๆนั้นทำให้ฉันอดรู้สึกวาบหวามขึ้นมาอีกไม่ได้…
นึกไปถึงเมื่อเย็นวานที่เราอยู่ที่น้ำตกกัน หลังจากต่อกลอนไฮกุกันจนหนำใจแล้ว สิ่งที่ฉันแอบกลัวก็เกิดขึ้นจนได้ คุณเซนเขาชวนฉันลงเล่นน้ำตก!
และก็แน่นอนที่ฉันไม่สามารถจะขัดใจเขาได้ กระแสน้ำตกที่ว่าแรงก็ยังไม่เท่าความร้อนแรงของเราทั้งสองคน ซึ่งเมื่อตัวเปียกน้ำ กายของเราทั้งคู่จึงดึงดูดเข้าหากันโดยทันที และเมื่อได้ใกล้ชิดแนบสนิทกันขนาดนั้น เราก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความเสน่หากอดและจูบกันอย่างดูดดื่มในธารน้ำที่ชุ่มชื่นใจนั่น ยามเย็นย่ำทำให้บริเวณแถวนั้นร้างราจากผู้คน ฉันและคุณเซนจึงสามารถปล่อยกายปล่อยใจไปตามความปรารถนาของเราทั้งคู่ได้อย่างระเริงใจ
จนใกล้พลบค่ำเราจึงขี่มอเตอร์ไซค์กลับมาที่รีสอร์ตกันทั้งเนื้อตัวเปียกโชก
และแล้ว ช่วงเวลาที่ฉันรอคอยจึงได้เริ่มต้นขึ้นภายใต้สายน้ำอันเย็นฉ่ำจากฝักบัวในห้องอาบน้ำของคุณเซน!
ฉันเทครีมอาบน้ำกลิ่นตะไคร้ผสมมะกรูดที่ชื่นชอบลงบนฝ่ามือ แล้วบรรจงลูบไล้ไปทั่วลำตัวแข็งแกร่งของคนปากแดง เมื่อวานตอนเช้าที่ได้กลิ่นนี้จากตัวของคุณเซนฉันชอบมันมากๆ ฉันอยากจะให้กลิ่นนี้ติดตัวคุณเซนไปทั้งคืน เพราะฉะนั้นฉันจึงต้องให้เวลาในการลูบครีมอาบน้ำนี้ให้ทั่วๆอย่างช้าๆ และซ้ำๆย้ำๆไปทุกซอกทุกมุมของชายเจ้าเสน่ห์คนนี้
'อา... ลิน...'
ตลอดทั้งคืนเขาเป็นฝ่ายครางชื่อของฉันไม่หยุด เพราะฉันเริ่มต้นมหากาพย์อันเร่าร้อนของเราด้วยการเอาอกเอาใจปรนเปรอ 'คุณเซนที่แท้ทรู' ด้วยริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของฉันเอง ส่วนสองมือนุ่มของฉันก็ไม่เคยที่จะหยุดนิ่ง ฉันพามันลูบไล้ไปทั่วทุกส่วนสัดของร่างกายอันแข็งแกร่งนั้นตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฉันเป็นฝ่ายขึ้นนำเกมอยู่ข้างบน หรือตอนที่เขาเป็นฝ่ายโถมทับร่างของฉันรอบแล้วรอบเล่า
ฉันชอบความเพรียวแน่นแบบกำยำของคุณเซนจริงๆ นี่ยังสงสัยอยู่ว่าคุณเซนเอาเวลาที่ไหนไปเข้าฟิตเนส กล้ามขาวขาวพวกนี้ติดตัวมาแต่กำเนิดหรือไร หรือเพราะตอนวัยรุ่นที่ไปอยู่ญี่ปุ่นต้องใช้แรงกายทำงานในฟาร์มอย่างหนักหน่วง หรือว่าเป็นเพราะเค้า…
"ลินดูอะไรนี่ครับ รู้ว่าใครบางคนชอบดอกไม้ ผมเลยไปเก็บมาให้"
เสียงนุ่มนั้นดึงความคิดวาบหวามในภวังค์ของฉันให้กลับมาอยู่กับตัวจริงเสียงจริงตรงหน้า คนปากแดงกำลังเปิดถุงผ้าบางๆที่ถืออยู่ในมือให้ฉันดู
อา ดอกปีบกลีบบางเบาสีขาวกระจัดกระจายกันอยู่เต็มภายในถุงนั้น
"ว้าววววว!"
ฉันอุทานด้วยความตื่นเต้น เอื้อมมือไปหยิบเจ้าดอกสีขาวดอกหนึ่งขึ้นมาดม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย
"เซนไปเก็บมาจากไหนคะเนี่ย"
"บนเนินเขาหลังกระท่อมนี้เองครับ มีต้นดอกปีบอยู่เต็มเลย วันที่มาถึงผมเดินไปสำรวจมา และรู้ว่าตอนเช้าๆดอกมันจะร่วงเต็มพื้น ผมตั้งใจอยู่แล้วว่าจะหาโอกาสออกไปเก็บมาให้ลิน" คนปากแดงบอกเล่าด้วยเสียงละมุน
อา โคตรโรแมนติค…
"นี่เซนรู้ด้วยหรือคะว่าดอกปีบมันจะร่วงตอนเช้าๆ"
ฉันสงสัยว่าคนอย่างคุณเซนสนใจเรื่องของดอกไม้ด้วยหรือ
"แต่ก่อนบ้านเรามีต้นปีบอยู่ตรงรั้วหน้าบ้าน แม่ผมเค้าชอบตื่นแต่เช้าไปเก็บดอกปีบเอามาลอยน้ำในอ่าง"
น้ำเสียงนั้นช่างละมุนขึ้นไปอีกยามเมื่อเอ่ยคุณโทโมโกะ แววตานั้นบ่งบอกได้ถึงความคิดถึงอย่างสุดหัวใจ
เดี๋ยวนะ นี่ความแก่ของฉันทำให้เขาคิดถึงแม่ของเขาหรือเปล่า โอว ไม่นะ
"อยู่นิ่งๆแป๊บนะครับ"
ว่าแล้วคนปากแดงก็ล้วงหยิบเจ้าดอกกลีบบางเบาสีขาวจากในถุงขึ้นมาดอกหนึ่ง แล้วเอามาทัดที่หูข้างซ้ายของฉันอย่างเบามือ
โอย ความละมุนนี้…
"น่ารักดี" เขาเอียงคอยิ้มนิดๆ ก่อนจะเคลื่อนแขนทั้งสองข้างมาโอบเอวฉันไว้อย่างหลวมๆ
คำชมเล็กๆจากคนตัวสูงนั่นทำเอาฉันยิ้มปลื้มปริ่ม ไม่นึกเลยว่าจะมีโอกาสได้เห็นด้านอบอุ่นน่ารักขนาดนี้ของคุณเซน นึกว่าเขาจะเป็นพวกขี้เกียจขี้เซาขอบนอนตื่นสายเสียอีก
"ขอบคุณนะคะ ชอบมากเลยค่ะ เดี๋ยวจะเอาทั้งถุงไปตกแต่งที่พักที่ใหม่คืนนี้ค่ะ"
ฉันเขย่งตัวขึ้นจุ๊บโหนกแก้มขาวๆนั้นดังจ๊วบ ทำดีก็ต้องได้รางวัลสินะ
"ความจริงเมื่อกี้ผมอยากปลุกลินไปดูด้วยกัน แต่เห็นลินนอนหลับปุ๋ยกรนเสียงดังเลยไม่อยากกวน" คนถูกจุ๊บดังจ๊วบยิ้มแก้มปริ
นี่ฉันกรนดังด้วยรึ ตายล่ะ น่าอายจริง
"อยากไปเห็นทุ่งดอกปีบด้วยตาตัวเองจังเลย อยากเห็นมาก ออกไปดูด้วยกันอีกทีนะคะ ไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ" ฉันทำเสียงกระตือรือร้นสุดๆเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นเรื่องการนอนกรนของตัวเอง และอีกอย่างโอกาสที่จะเห็นสวนต้นปีบอย่างนี้มีไม่มาก
ฉันรีบจูงมือคุณเซนจะออกเดินในทันที
"เอ่อ ลินใส่เสื้อผ้าก่อนดีไหมครับ ยังไม่อาบน้ำไม่ว่า แต่ลินจะออกจากห้องไปทั้งผ้าห่มอย่างนี้ไม่ได้นะครับ" คนใจดีเอ่ยทักยิ้มๆ
"เอ้อ จริงค่ะ แต่เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน" ฉันชะงัก นึกอะไรขึ้นได้
"นี่กี่โมงแล้วคะเนี่ย ไฟลท์กลับกรุงเทพของเซนตอนเที่ยงไม่ใช่หรือคะ" ฉันจำได้ว่าตอนคุยกันทีแรกเขาวางแผนไว้ว่าจะกลับวันนี้ ส่วนตัวฉันเองลาพักร้อนต่ออีกทั้งอาทิตย์
"ผมเปลี่ยนใจแล้ว ยังไม่อยากกลับวันนี้ กลัวใครบางคนจะร้องไห้ขี้มูกโป่งคิดถึงผม"
วงแขนนั้นโอบกระชับเข้ามา เขาเอาปลายจมูกของเขามาเขี่ยปลายจมูกของฉันเล่น
ฉันอมยิ้ม จริง!
ถ้าคุณเซนต้องกลับไปวันนี้ ฉันคงทำใจลำบาก จะนอนคนเดียวได้ยังไงกัน ฉันเป็นคนขี้กลัวผี
คราวนี้คนปากแดงกอดฉันแน่น แล้วจูบที่ขมับของฉันอย่างแรง ก่อนจะกระซิบเบาๆที่ข้างหู
"ขอผมไปเที่ยวด้วยคนนะ ลินไปไหน ผมไปด้วยทุกที่"
แต่ไหนแต่ไรฉันก็ไม่เคยปฏิเสธเขาได้อยู่แล้ว และยิ่งมาทำน้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้ โอย ใจฉันก็ละลายแล้วละลายอีก
และถึงจะรู้ว่าอย่างไรคุณเซนก็คงอยู่ต่อได้อีกแค่สองสามวัน แต่แค่ได้มีโอกาสยืดเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันสองต่อสองอีกนิดหน่อย
แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว….
"Sacred Monkey Forest Sanctuary เป็นป่าที่ชาวบาหลีเชื่อว่ามีความศักดิ์สิทธิ์ เนื่องจากเป็นที่อยู่อาศัยของพญาลิงตามความเชื่อของชาวฮินดูที่ว่าลิงเป็นทหารที่ปกป้องเทพเจ้า ที่นี่เป็นป่าดิบชื้น มีลิงอาศัยอยู่มากกว่า 700 ตัว ต้นไม้มีความหลากหลายถึง 186 สปีชีส์ บนพื้นที่ประมาณ 78 ไร่"
ฉันอ่านข้อมูลที่อยู่อาศัยของแก๊งลิงโหดให้คุณเซนฟังจากการกูเกิ้ลในมือถือ เมื่อเราขับรถกันมาถึงที่หน้าทางเข้า
กว่าเราจะได้เช็กเอาท์ออกจากรีสอร์ตกันก็เกือบเที่ยง เพราะฉันร่ำร้องจะไปดูสวนเจ้าดอกสีขาวนั่นให้ได้ และคุณปากแดงเขาก็ตามใจฉันทุกอย่าง เราปล่อยตัว ปล่อยใจ ปล่อยเวลากันตามที่สบายใจ ละเลียดดูต้นดอกปีบ ละเลียดกินอาหารเช้า  หลังจากนั้นขณะที่ฉันใช้เวลาในการละเลียดอาบน้ำแต่งตัว คุณเซนเขาก็เป็นผู้เอารถมอเตอร์ไซค์ไปคืนที่ร้านเช่าในเมือง แล้วเปลี่ยนเป็นเช่ารถจี๊ปกลับมารับฉันที่รีสอร์ต
แล้วเราก็เริ่มต้นทริปอันแสนสุขสันต์ของเราด้วยป่าพญาลิง ตามความต้องการของฉัน
"อูย ดูน่ากลัวอะ"
ฉันเริ่มเกาะแขนคนข้างๆเมื่อเดินกันเข้ามาในบริเวณป่าที่ชุ่มชื้นแห่งนั้น แล้วเหลียวมองไปรอบๆเจอแก๊งเจ้าจ๋อตัวน้อยใหญ่หน้าตาเอาเรื่องวิ่งไปมากันให้วุ่นวาย ปีนป่ายกันให้ขวักไขว่
"หมายถึงลินดูน่ากลัวสำหรับพวกลิง?" คนปากแดงเขาพูดพลางเงยหน้ามองไปบนอากาศ
"นี่แน่ะ"
ฉันแอบดีดนิ้วเข้าที่ติ่งหูของคนที่ฉันเกาะเขาอยู่ ขอคุณเซนโหมดละมุนแบบเมื่อเช้ากลับมาได้ไหม ไม่เอาโหมดกวนประสาทแบบนี้
"โอ๊ยยยยยย!!!"
คนข้างๆทำร้องลั่นเกินเบอร์ ทำให้บรรดาเจ้าจ๋อหน้าโหดแถวนั้นหันขวับมาทางเราทันที โอย ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
"นี่แน่ะ เค้าไม่ยอมเป็นผู้ถูกกระทำฝ่ายเดียวหรอก" มือเขาดีดติ่งหูฉันกลับมาบ้างเบาๆอย่างหยอกๆ แต่ตาเรียวนั่นยังทำเป็นมองไปบนอากาศ
"แล้วเซนจ้องอะไรอยู่คะเนี่ย มีอะไรบนต้นไม้เหรอ" ฉันชักสงสัย ตั้งแต่เดินเข้ามานี่คุณเซนเอาแต่เงยหน้าจ้องมองไปข้างบน
"ก็กฎข้อแรกของที่นี่ ห้ามจ้องตาลิง การจ้องตาลิงที่นี่เสมือนเป็นการหาเรื่อง ลิงจะขู่ตอบ อย่าเผลอมีเรื่องกับลิงเพราะมันจะกัดไม่ปล่อยแน่ๆ ผมต้องรักษากฎ ต้องไม่จ้องตาลิน" คนปากแดงเขาทำพูดยิ้มๆโดยยังไม่ยอมมองหน้าฉัน
"ข้อสองอย่าเผลอไปกวนใจนางพญาลิง เพราะนางพญาลิงจะจั๊กจี้คุณไม่หยุด" ฉันเสริมทันควัน
ได้ จะเอางี้ใช่ไหม ฉันยึดเอวเขาเอาไว้แน่นด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างเอื้อมมือไปจี๋เอวเขารัวๆ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ยอมแล้ว"
คนปากแดงหัวเราะเสียงดัง ดิ้นขลุกขลักไปมาในอ้อมแขนของฉัน
ฉันเคยได้ยินมาว่า หากต้องการทำให้ใครสักคนตกหลุมรัก จงทำให้เขาหัวเราะ แต่สำหรับฉัน มันกลับกลายเป็นว่าทุกครั้งที่คุณเซนหัวเราะ ฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายตกหลุมรักเขา เฮ้อ…
หลังจากเราเล่นกะจั๊กจี้กันพอหอมปากหอมคอให้บรรดาพวกเจ้าจ๋ออิจฉากันแล้ว เราก็เกาะเกี่ยวแขนกันเดินต่อไปอย่างสุขใจตามเส้นทางสะพานไม้ในป่าทึบแห่งนั้น วันนี้มีนักท่องเที่ยวค่อนข้างหนาตาเลย คงเพราะเป็นวันเสาร์
แต่เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นี่มือฉัน นี่มือคุณเซน แล้วนี่มือใครอีกมือมาแตะต้นแขนของฉัน
"Hi Mam, look look, beautiful for you"
สำเนียงภาษาอังกฤษแปร่งๆที่ดังขึ้นข้างๆตัว ทำให้ฉันต้องหยุดเดินแล้วเหลียวไปดู ก็พบชายท้องถิ่นตัวเล็กผิวคล้ำยืนอยู่พร้อมกับแผงกระดานไม้แบบห้อยคอ ฉันกวาดตามองอย่างรวดเร็ว ก็เห็นว่าสินค้าที่เขาพยายามจะนำเสนอขายนั้นเป็นสร้อยข้อมือซึ่งทำจากลูกปัดหลากสีหลายแบบวางเรียงรายกันอยู่
อื้อม น่าสนใจแฮะ ดูคุณภาพใช้ได้ แล้วก็เดินเร่ขายแบบนี้น่าจะราคาไม่แพง เดี๋ยวเหมาหมดเลยดีกว่า ฮิฮิ
"ขอลินดูสร้อยข้อมือแป๊บนึงนะคะเซน" ฉันหันไปบอกคนข้างๆ ผละมือจากที่กอดแขนเขาเอาไว้มาหยิบจับบรรดาพวกสร้อยหลากสีบนแผงไม้นั้นแทน
"ลินดูตามสบายเลยครับ เดี๋ยวผมไปถ่ายรูปพวกเพื่อนๆลินมาไว้ให้เป็นที่ระลึก" เขายักคิ้วหลิ่วตาก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาแก๊งพญาลิงแม่ลูกอ่อนที่นั่งกินนมกันอยู่บนพื้น
ฉันมองค้อนเขาแว่บหนึ่งแบบไม่ใส่ใจนัก
แหม ทำเป็นปากดี เดี๋ยวก็โดนจั๊กจี้อีกหรอก ว่าแล้วก็ดูสร้อยต่อดีกว่า
"Here Mam, this one for you"
คนขายสร้อยพยายามนำเสนอสร้อยเส้นนั้นเส้นนี้ให้กับฉัน ซึ่งฉันก็เพลิดเพลินกับการเลือกสรรพอควร จนได้สร้อยที่ถูกใจมาสองสามเส้น
แต่พอได้ยินราคาที่เขาบอกมา ฉันก็เซย์โนวโดยทันที
บ้าบอละ มาโก่งราคากันขนาดนี้กับเจ้าแม่เครื่องประดับอย่างฉัน ไม่รู้อะไรซะแล้ว ฉันรู้จักวัสดุทำเครื่องประดับเกือบทุกชนิดบนโลกใบนี้ ฉันเดินมาดูมาหมดแล้วทั้งของถูกยันของแพง ตั้งแต่สำเพ็งไปจนถึง Tiffany
"Thank you very much, but they are too expensive"
ฉันกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะวางบรรดาสร้อยที่อุตส่าห์เลือกมาแล้วลงที่เดิม
"No! not expensive, very good, you know? special price, you know?"
คนขายตะโกน และทำหน้าทำตาทำสายตาดูถูกดูแคลนเหมือนว่าฉันช่างไม่รู้เรื่องอะไรเสียเลยที่มาบอกว่าสร้อยของเขาแพง
"Sorry but I don't have money, Bye Bye!"
ฉันพยายามสะกดอารมณ์ตอบกลับไปอย่างสุภาพที่สุด แล้วเดินออกมาโดยไม่ลังเล ตอนนี้เวลาของฉันมีค่าเกินกว่าจะมาเล่นเกมต่อรองราคาเหมือนสมัยเป็นสาวๆ
"Wait Mam, ok! ok!, how much you want to pay, stop! stop!"
ชายคนขายสร้อยยังคงเดินตามมา พยายามจะตื้อขายสร้อยให้ฉันให้ได้ แต่ฉันไม่สนแล้ว ไปหาคุณเซนดีกว่า โน่นยังก้มๆเงยๆถ่ายรูปนางพญาลิงแม่ลูกอ่อนอยู่ตรงโน้น แล้วคุณเธอเข้าไปใกล้ขนาดนั้นไม่กลัวถูกลิงกัดรึ เขายิ่งเตือนๆกันอยู่ว่าลิงที่นี่ดุมาก
ไม่ได้การละ ต้องรีบเข้าไปเตือนคุณเซน
"เอ๊ะ!"
แต่แล้วฉันก็ต้องชะงักและอุทานด้วยความตกใจ เมื่อรู้สึกถึงแรงที่คว้าต้นแขนของฉันเอาไว้ หันขวับไปก็เห็นคนขายสร้อยกำลังกำต้นแขนของฉันแน่นด้วยมือที่หยาบกร้าน
"What?"
ฉันตะโกนเสียงดัง เลือดขึ้นหน้า นี่กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวฉัน!
"Leave me!"
แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ยังคงกำต้นแขนฉันแน่น
"You buy one, get one free" ยังคงพยายามจะขายอยู่นั่น
ได้! ไม่ปล่อยใช่ไหม เดี๋ยวได้เจอดีแน่
ขณะที่ฉันกำลังเตรียมพร้อมที่จะมีเรื่องกับคนขายสร้อย พลันก็มีมือเรียวขาวทว่าแข็งแรงตรงปรี่เข้ามาจับข้อมือของชายท้องถิ่นคนนั้นแล้วบิดอย่างแรง จนมือหยาบนั้นหลุดไปจากต้นแขนของฉัน ก่อนที่เจ้าของมือขาวจะก้าวเข้าไปจับไหล่ชายขายสร้อยไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วบิดแขนของเขาไพล่ไปข้างหลังอย่างรวดเร็วด้วยมืออีกข้างหนึ่ง
"โอ้ย!!!"
เสียงร้องลั่นอย่างเจ็บปวดนั่นเป็นเหตุให้ทั้งคนทั้งลิงพากันแตกตื่น จ้องมองมาทางเราเป็นตาเดียวกัน
ส่วนคุณเซนก็กำลังจ้องไปที่ชายเคราะห์ร้ายคนนั้น แววตาเรียวส่งประกายดุดันออกมาอย่างน่ากลัว
"Go away! Don't touch her!" น้ำเสียงนั่นเย็นเยียบและแข็งกร้าว
แล้วมือเรียวขาวที่กำลังจับอยู่ที่หัวไหล่ของชายขายสร้อยก็เลื่อนไปบีบอย่างแรงที่หลังคอของเขา
"โอ้ย!!!"
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นอีกที แล้วร่างเล็กผอมเกร็งนั่นก็ถูกผลักไปข้างหน้าอย่างเร็วจนล้มคะมำ และเมื่อลุกขึ้นทรงตัวได้ ชายขายสร้อยก็ลนลานวิ่งหนีไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
...โคตรน่ากลัว
ต้องทำขนาดนี้เลยหรือ เสียววาบที่ต้นคอเลยฉัน
เห็นหน้าขาวๆตัวสูงๆบางๆอย่างนี้ แต่ตอนหน้านิ่งยืนนิ่งอย่างนี้นี่น่ากลัวมาก คือที่ไปอยู่ญี่ปุ่นมาสิบห้าปีนี่ ไปเข้าแก๊งยากูซ่ามาใช่ไหม ว่าแล้วเชียว ฉันก็เพิ่งจะนึกออก คุณเซนเขามีรอยสักที่บริเวณหัวไหล่ด้วย เป็นรูปกลุ่มดอกซากุระดอกเล็กๆโทนสีอ่อนๆสีขาวสลับกับสีชมพู
แต่อือม์ แปลกจริง แก๊งยากูซ่านี่เขานิยมสักรูปดอกไม้กันรึ นึกว่าต้องเป็นรูปมังกรไรพวกนั้น
"ลินเป็นอะไรไหมครับ ตกใจมากหรือเปล่า"
เสียงอ่อนโยนของคนมีรอยสักดึงความคิดฉันให้กลับมาอยู่กับสถานการณ์ตรงหน้า ตอนนี้บรรดาแก๊งลิงเลิกสนใจเราแล้ว และบรรดานักท่องเที่ยวก็เริ่มตีวงออกห่างเราไปด้วยท่าทางหวั่นๆ
ตาเรียวคู่นั้นกลับมาละมุนเหมือนเดิมแล้วยามที่เขาหันกลับมองมาที่ฉัน มือเรียวนั่นเอื้อมมาสัมผัสที่ต้นแขนฉันอย่างอ่อนโยน
แต่ฉันกลับสะดุ้ง หดแขนถอยโดยอัตโนมัติ
"เจ็บหรือครับ"
"ไม่เจ็บค่ะ แต่กลัว" ฉันตัดสินใจบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
"กลัวไอ้คนเมื่อกี้?" เขาเลิกคิ้ว
"กลัวคุณเซนนั่นแหละ"
ฉันกลับมาเรียกเขา 'คุณเซน' เหมือนอย่างเดิมดีกว่า ปลอดภัยไว้ก่อน
คราวนี้เจ้าของรอยสักดอกซากุระหัวเราะเบาๆ
"ผมน่ากลัวตรงไหน?" เขาทำหน้าตาเหลอหลา
คือคุณเซนคะ… เมื่อกี้ที่ตาเรียวหวานของคุณจู่ๆก็เปลี่ยนไปเป็นตาเรียวโหดได้ขนาดนั้น ใครจะไม่กลัวบ้างวะคะ
แต่เดี๋ยวนะ แล้วตอนนั้นที่จตุจักร ตอนที่เค้าโดนขโมยกระเป๋าตังค์ ไม่เห็นคุณเซนจะทำอะไรอย่างนี้เลย โอย หรือเมื่อกี้จะคือคุณเซนตัวปลอม แบบวิญญาณยากูซ่าเข้าสิงโดยไม่รู้ตัวงี้
ฉันอดไม่ได้ที่จะจ้องหน้าเขาอย่างหวาดๆ
"…" นิ่งกันไปทั้งคู่
เขาเลิกคิ้วอีกรอบ มองฉันยิ้มๆอยู่ชั่วครู่ แล้วอยู่ดีๆก็หยุดยิ้ม แล้วก็เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงเรียบแบบยอมจำนน
"โอเค ผมคือหัวหน้าแก๊งยากูซ่าปลอมตัวมา"
"นั่นไง ชั้นว่าแล้วววว" ฉันเผลอตัวอุทานออกไปเสียงดัง เดาไม่ผิดเลย
"ที่มาบาหลีในครั้งนี้ก็เพราะมาตามฆ่าล้างแค้นคนที่ทรยศหักหลังแก๊งเรา" น้ำเสียงเริ่มเหี้ยมขึ้น สอดคล้องกับนัยน์ตาเหี้ยมๆนั่น
ฉันถึงกับผงะถอยกรูดกับคำสารภาพของเขา
จะเอาตัวรอดจากสถานการณ์คับขันนี้ยังไงดีนะ แกล้งตายดีไหม หรือคุกเข่าลงร้องขอชีวิต แล้วคุณเซนเขาจะตัดนิ้วก้อยซ้ายของฉันไหมนะ โทษฐานที่ล่วงรู้แผนลับสุดยอดของแก๊งเขา
และเป็นเพราะความระแวดระวังขั้นสูงสุด ฉันจึงเผลอเหลือบตามองนิ้วก้อยซ้ายของคนตรงหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ อ้อ เขายังมีนิ้วอยู่ครบ นี่คงซื่อสัตย์กับองค์กรมาก
"ผมยังมีนิ้วอยู่ครบทั้งสองมือ" สมาชิกแก๊งยากูซ่าคนนี้กางนิ้วทั้งสิบมาที่ข้างหน้าฉัน
"รู้นะ คิดอะไรอยู่" เขาจ้องหน้าฉันด้วยความดุดัน
ทำไงดี ทำไงดี ปากคอสั่นไปหมดแล้ว
"ชั้น เอ่อ ชั้นรับรองจะไม่บอกใครเด็ดขาด คุณเซนก็รู้ว่าชั้นเป็นคนเงียบๆเรียบร้อย ไม่ค่อยชอบพูดคุยกับใคร ชั้นเป็นคนเก็บเนื้อเก็บตัว ชอบอยู่กับบ้าน" ฉันละล่ำละลักชี้แจงตัวตนที่แท้จริงของฉันออกไป
คนหน้าเหี้ยมจ้องหน้าฉันด้วยตาลุกวาว ก่อนจะขำพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า บ้าบอ"
สองมือเรียวขาวนั่นเอื้อมมาขยี้หัวฉันอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะรั้งท้ายทอยฉันเข้ามาจูบที่หน้าผากอย่างอ่อนโยนแผ่วเบา
"อื้อ ช่างมโนนะเราน่ะ" เขายิ้มหวานทั้งตาทั้งปาก
"…"
จะเชื่อดีไหมนะ
"นี่คิดว่าผมเป็นยากูซ่าจริงๆอะ จะบ้าเหรอ ยากูซ่าที่ไหนจะเล่นจั๊กจี้" ว่าแล้วเขาก็เอามือมาจี้เอวฉัน
โอเค โอเคค่ะ เชื่อแล้วค่ะ
"โอ้ย ใจหายใจคว่ำ" ฉันถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก จัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะแอบพามือไปลูบหน้าลูบตาคุณเซน
วิญญาณผียากูซ่าคงออกจากร่างไปแล้วสินะ
"หล่อหวานขนาดนี้อะนะ จะเป็นนักเลง?" รอยยิ้มแก้มบุ๋มนั่นกลับมาแล้ว น้ำเสียงกวนๆก็ตามกลับมาด้วย
"แหม ก็มันน่าสงสัยนี่นา เซนก็มีรอยสักเหมือนพวกยากูซ่า แถมเจาะหูตั้งสามรูอีก"
งั้นฉันก็คงกลับมาเรียกเค้าว่า 'เซน' เหมือนเดิมได้แล้ว
"อูย คุณป้าครับ พวกแร็ปเปอร์เค้าก็มีรอยสักกับเจาะหูกันทุกคนมั้ยครับ" เขาส่ายหน้ายิ้มๆ
นี่บังอาจมาเรียกฉันว่า 'คุณป้า' เรอะ ได้ งั้นต้องเจอคำสั่งสอนแบบมนุษย์ป้า
"เซนคะ ที่เซนทำกับคนขายสร้อยนั่นมันรุนแรงเกินไป อย่าลืมนะคะว่าเรากำลังเป็นตัวแทนของประเทศไทย ซึ่งมีประเพณีและวัฒนธรรมอันดีงาม โอบอ้อมอารีกับชาวต่างชาติ รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น สำนึกในบุญคุณของแผ่นดิน เป็นคนดีของชาติศาสน์กษัตริย์ นั่งสมาธิเป็นกิจวัตร ตนเป็นที่พึ่งตน" ฉันร่ายยาวอย่างจริงจัง
"…"
แล้วฉันก็ได้รับสายตาที่ว่างเปล่าของคนตรงข้ามตอบกลับมา
"…"
ไงล่ะ อึ้งล่ะสิ เจอคอสเพลย์มนุษย์ป้าสมบูรณ์แบบเข้าไป
หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ แต่แล้วคุณเซนเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมาบ้าง
"เรื่องรักชาตินั่นช่างมันก่อนเถอะนะครับ กลับมาเรื่องเมื่อกี้ก่อน ผมเคยบอกแล้วไงว่าไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องตัวลิน กรณีคุณวาเลนตี้นั่นเค้าแค่แตะลินเพียงผิวเผิน ผมยังพอทนได้ แต่ไอ้คนเมื่อกี้มันถึงกับจับแขนของลิน ผมยอมไม่ได้จริงๆ มันก็ต้องโดนอย่างนี้ล่ะ"
คืออารมณ์คล้ายๆกับ 'ผู้หญิงข้าใครอย่าแตะ' งี้?
"แน้ หวงเค้าอะดิ" ฉันอดไม่ได้ที่จะเข้าไปกอดแขนเขาพร้อมกับทำเสียงออดอ้อน หายฉุนแล้วที่เขาเรียกฉันว่าคุณป้า
"ก็นิดหน่อย" คนปากแดงซึ่งตอนนี้โหนกแก้มแดงด้วยทำเป็นมองไปทางอื่น แต่ฉันเห็นนะ ว่าเขาแอบอมยิ้ม
"ขอบคุณนะคะที่ปกป้องกัน เซนเท่สุดๆไปเลยค่ะ" ฉันทำเสียงหวานพร้อมกับยิ้มหวานเอาอกเอาใจ
คราวนี้คนปากแดงเขาแอบหันมาสบตาฉันด้วยสีหน้าเขินๆ
"แต่ก็นะ เซนทำเค้าแรงไปหรือเปล่าคะ ดูเค้าเจ็บมากเลย" แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดๆอยู่ยังไงไม่รู้
"ผมต้องรีบสกัดไว้ก่อน เพราะถ้าปล่อยให้ลินจัดการเอง อาการเค้าอาจจะหนักกว่านี้ ผมยังจำตอนที่ลินเอากระบองเพชรฟาดหัวขโมยได้อยู่นะครับ" เขาทักท้วงกลับมา
"เอ่อ… ก็จริง โอเค งั้นหายกันค่ะ ทำไปเพื่อป้องกันตัวด้วยกันทั้งคู่ ไม่ถือว่ามีความผิด" ฉันรีบรับผิดและรีบนิรโทษกรรมให้กับทั้งตัวฉันและตัวคุณเซนอย่างรวดเร็ว
"เราไปถ่ายรูปแก๊งลิงแม่ลูกอ่อนกันต่อดีกว่าค่ะ ดูโน่นสิคะลูกลิงกินนมแม่ น่าร้ากกกก" แล้วก็ต้องรีบเบี่ยงเบนประเด็นไปให้พ้นจากเรื่องของความรุนแรง ควรเข้าสู่โหมดน่ารักใสๆกันให้เร็วที่สุด
"เอ้อ ใช่ครับ ไปถ่ายรูปกันดีกว่า ลินจะได้มีรูปถ่ายกับเพื่อนๆซะที" คนข้างๆฉันเขาก็สลัดมาดยากูซ่าทิ้งไป กลับมาเป็นหนุ่มหน้าใสฝักใฝ่การกวนประสาทฉันเหมือนเดิมแล้ว
"โอเค ไปกันค่ะ เดี๋ยวเพื่อนๆจะรอ" ฉันเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริง เป็นเพื่อนกับลิงก็ครึกครื้นดี
"เดี๋ยวครับ…" แล้วคุณเซนเขาก็ประสานมือของเขาเข้ากับมือของฉันอย่างแนบแน่น
"ต้องจับมือกันไว้ไม่ให้คลาดสายตา เดี๋ยวลินจะไปหาเรื่องใครเข้าอีก" แววตาเรียวนั่นช่างวิบวับเหลือเกิน
โอ๊ย พ่อหนุ่ม ถึงไม่จับมือกันไว้ ป้าก็ไม่ไปไหนไกลหรอกค่า
ความละมุนที่คุณเซนมีให้ฉันอย่างล้นเหลือยามเมื่อเราอยู่กันตามลำพัง ทำให้ฉันอยากจะเสกให้ผู้คนอื่นๆหายไปทั้งโลก อยากเหลือเกินที่จะให้โลกนี้มีแค่เราสองคนอย่างนี้
ตลอดไป…


## ความรู้สึกดีๆ

"ตัวผมนี่น่ามองกว่ารูปภาพพวกนี้อีกหรือครับ"
คนปากแดงละสายตาจากภาพเขียนตรงหน้าแล้วหันมาที่ฉัน เรากำลังอยู่ในมิวเซียมเล็กๆน่ารักที่ชื่อ Rudana
หลังจากที่ออกจากป่าพญาลิง ฉันกับคุณเซนก็พากันมาที่นี่ตามความต้องการของฉัน (อีกเช่นเคย) มิวเซียมแห่งนี้ถูกใจฉันมาก เพราะรวบรวมคอลเล็คชั่นงานศิลปะความคลาสสิกทั้งแบบดั้งเดิมและแบบสมัยใหม่ และที่สำคัญภายนอกของอาคารหลังขนาดกะทัดรัดนี้ยังแวดล้อมไปด้วยความร่มรื่นของทุ่งนาสีเขียวชอุ่มเป็นที่เจริญหูเจริญตาอย่างที่สุด
ยามใดที่ฉันออกท่องเที่ยวไปตามเมืองต่างๆทั่วโลก ฉันมักจะถือโอกาสไปเยี่ยมชมมิวเซียมหรืออาร์ตแกลเลอรีประจำท้องถิ่นนั้นๆเสมอ ทุกครั้งที่ฝังตัวเงียบๆท่ามกลางบรรยากาศความงดงามของศิลปะเช่นนี้ ฉันจะรู้สึกสงบ ตัดขาดจากโลกภายนอก และรื่นรมย์เป็นอย่างมาก
แต่ในวันนี้… ความสงบในใจฉันนั้นกลับถูกดึงออกไปจนเสียสิ้น ตัวการร้ายก็คือกล้ามอกที่โผล่วับแวมทะลุออกมาจากเสื้อสีขาวตัวบางของคนข้างๆนี่
"ตั้งแต่เข้ามาในมิวเซียม ผมเห็นลินจ้องผมมากกว่าจ้องภาพวาดนะ" เจ้าของกล้ามเค้าเปรยมา
"แหม ก็นานๆทีจะเห็นเซนในลุคส์แบบนี้ ก็อดเผลอมองบ่อยๆไม่ได้น่ะสิคะ หล้อหล่อ" ฉันเกาะแขนเขาอย่างประจบ ปากหวานตามเคย แต่เอ จะว่าฉันปากหวานก็ไม่เชิงนะ เพราะฉันพูดความจริงนี่นา
ที่บาหลีนี่คนปากแดงข้างๆฉันเขากลายมาเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์อย่างเหลือล้น โดยเฉพาะยามยิ้มหวานทั้งตาและปาก เหมือนเขาเป็นอีกคนหนึ่งที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อน ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้ชายคนนี้มีลูกตั้งแต่ยังอายุน้อย อือม์ ผู้หญิงคนนั้น… แม่ของเจ้าเด็กหัวฟ้านั่นเป็นใครกันนะ เดาเอาว่าในตอนนั้นเธอคงกำลังหลงเสน่ห์ของคุณเซนหัวปักหัวปำเหมือนกับฉันตอนนี้แน่ๆ
"ปากหวานนะเราน่ะ ว่าแต่ผมหล่อขนาดนี้แล้ว งั้นก็ห้ามไปชมผู้ชายคนอื่นอีกแล้วนะครับ" คนพูดเขาทำสายตาแวววาว
"แหมเซนก้อ… ว่าแต่เซนรู้ไหมคะว่าอดีตประธานาธิบดีซูฮาร์โตกับบารัคโอบามาเค้าก็เคยมาเยี่ยมเยียนที่นี่กันแล้วนะคะ" ฉันยิ้มเขิน แล้วก็เปลี่ยนเรื่องอย่างหน้าตาเฉย
"อ้อ ครับ เป็นข้อมูลที่น่าสนใจมาก" คนหล่อพยักหน้ายิ้มน้อยๆ ก่อนจะชี้ไปที่ภาพวาดตรงหน้าซึ่งเป็นภาพผู้หญิงบาหลีหลายคนกำลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อย
"นี่ลินดูภาพนี้ครับ คนนี้เหมือนลินที่สุด" นิ้วเรียวนั่นเจาะจงไปที่ผู้หญิงคนซ้ายสุดของภาพ
"อูย เอวคอดขนาดนั้น ยอมค่ะยอม ไม่สู้" ฉันหัวเราะ
"เรื่องเอวอาจสู้ไม่ได้ แต่เรื่องลีลากับเรื่องความสวยนี่สูสีนะครับ" แววตานั่นระยิบระยับเชียว
ต๊าย ปากหวานกะคนแก่นะคะพ่อหนุ่ม ถึงจะวัยป้าแต่เจอชมซึ่งๆหน้าแบบนี้ ป้าก็เขินเป็นนะคะพ่อหนุ่ม
"ว่าแต่เซนรู้ไหมคะ ว่าศิลปะแบบผสมผสานของบาหลีนี่เกิดจากการหล่อหลอมรวมกันของวัฒนธรรมประเพณีอันหลากหลายนะคะ ไม่ว่าจะเป็นจีน พุทธ อินเดีย ฮินดู ชวา และโลกตะวันตก" ฉันดับความเขินด้วยข้อมูลทางศิลปะอันเข้มข้น
"อื้อม มีเสน่ห์มากๆ" คนปากแดงเขาพึมพำ
"ศิลปะบาหลี?"
"ป่าว ลินนั่นแหละ" นัยน์ตาหวานเยิ้มก็มาอีก
"เซนดูนี่สิคะ นี่เป็นภาพวาดสไตล์ดั้งเดิมของบาหลีเลยนะคะ เป็นสมัยช่วงก่อนปี ค.ศ. 1920 น่ะค่ะ เขาเรียกว่าสไตล์ Kamasan หรือ Wayang ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับมหากาพย์ฮินดูชวา หรือไม่ก็เป็นเรื่องราวของชนพื้นเมือง" อีกครั้งที่ฉันดับความเขินด้วยองค์ความรู้ทางศิลปะบาหลีอันน้อยนิดที่มีอยู่
"อื้อม น่าสนใจค้นหามากๆ" คนปากแดงเขาพึมพำอีก
"ศิลปะบาหลี?"
"ป่าว ลินนั่นแหละ" แล้วนัยน์ตาหวานเยิ้มก็มาอีก
โอว การจีบกันในมิวเซียมนี่มันช่างคลาสสิคดีจริงๆ วันนี้คือวันปากหวานโลกหรืออย่างไร
นัยน์ตาเยิ้มของคุณเซนทำเอาฉันเขินม้วนจนต้องเสทำเป็นมองไปรอบๆอย่างคนที่โคตรจะสนอกสนใจในศิลปะ
แต่แล้วสายตาฉันก็ไปสะดุดกับแผ่นหลังของใครบางคนที่คุ้นเคย
ไม่นะ! ไม่จริงใช่ไหม ไม่ใช่หรอก ไม่ใช่เขาแน่ๆ ไม่มีทางจะเป็นไปได้!
"พี่โป๊ปปปปปปป!!!" ฉันลืมตัวจนเผลออุทานลั่น
"อะไรครับลิน เกิดอะไรขึ้น" คนข้างๆฉันเขาสะดุ้ง หันมามองอย่างตกใจ
"พะ พะ พี่โป๊ปปปปปปป!!!" ฉันยังไม่สามารถคุมสติตัวเองไว้ได้
"โป๊ปไหน โป๊ปพระสันตะปาปาเนี่ยนะ ท่านมาที่นี่หรือ" คุณเซนเริ่มเลิ่กลั่กตาม หันซ้ายหันขวามองหาบุคคลสำคัญที่เขาเอ่ยถึง
"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่พระสันตะปาปา เขาคนนั้นคือพี่โป๊ป ธนวรรธน์" ฉันชี้มือไปทางชายหนุ่มตัวสูงขาวซึ่งกำลังยืนชมภาพเขียนอยู่ที่อีกด้านหนึ่งของห้อง
"ใครเหรอครับ คุณธนวรรธน์?"
"ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ คุณเซนคงไม่รู้จัก เค้าเล่นละครเรื่องบุพเพสันนิวาสเมื่อสองปีก่อน ดังมากมากเลยค่ะ"
"อ๋อ แล้ว?"
"เราก็ต้องไปขอลายเซ็นกับขอถ่ายรูปกับเค้าสิคะ" ฉันกระซิบกระซาบ เนื่องด้วยกลัวไก่ตื่น พี่โป๊ปดูเหมือนจะมาคนเดียว และแถวนี้เหมือนจะไม่มีใครรู้จักเขา แต่ถึงกระนั้นพี่โป๊ปก็ยังพยายามพลางกายด้วยหมวกแก๊ปปิดหน้าปิดตา
"นี่ลินบ้าดาราด้วยหรือครับเนี่ย"คนข้างๆฉันเขาย่นคิ้วพลางยิ้มเยาะๆ
"ไม่ใช่ลินค่ะ แต่เป็นน้องเยลลี่ค่ะ น้องเยลเป็นแฟนคลับตัวยงของพี่โป๊ป น้องต้องกรีดร้องหนักมากถ้ารู้ว่าลินได้เจอดาราในดวงใจของเขาแบบใกล้ชิด"
ฉันอดที่จะตื่นเต้นแทนน้องเยลไม่ได้จริงๆ ยิ่งการเจอพี่โป๊ปในหอศิลป์แบบนี้ยิ่งคลาสสิค ฉันได้ยินมาจากน้องเยลว่า พี่โป๊ปเขาวาดรูปเก่ง และเป็นอดีตเด็กช่างศิลป์ด้วย
"ผมว่าอย่าไปรบกวนลุงเขาเลยดีกว่ามั้ง เขาอุตส่าห์มาแบบส่วนตัวเงียบๆ" คนขี้เกรงใจเริ่มคัดค้าน
"ไม่ได้ค่ะเซน โอกาสอย่างนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ น้องเยลเค้าคลั่งไคล้พี่โป๊ปขนาดหนักเลยนะคะ น่า แค่แป๊บเดียวนะคะ ยังไงก็ต้องได้รูปคู่กับพี่โป๊ป" ฉันทำเสียงหนักแน่นเป็นงานเป็นการ
"โอเค งั้นตามสบายครับ ผมยืนรออยู่ตรงนี้นะ" แล้วคนขี้เกรงใจเขาก็ทำท่าจะหันไปสนใจกับภาพเขียนที่ผนังต่อไป
"อ้าว ต้องไปด้วยกันสิคะ" ฉันรีบคล้องแขนคุณเซนเอาไว้แน่น แล้วกึ่งลากกึ่งพาคุณเขาออกเดิน
"ไปด้วยทำไมอะ ก็ลินเซลฟี่เอาก็ได้หนิ" คนปากแดงเขาบ่ายเบี่ยงและพยายามจะขัดขืน
"ก็รูปคู่ที่ลินอยากจะได้ คือรูปของเซนกับพี่โป๊ปน่ะสิคะ" แต่ฉันก็ไม่สนใจ กลับยิ่งล็อกแขนเขาไว้แน่น และเริ่มออกแรงจูงคนตัวสูงอย่างจริงจัง
"เฮ้ย ไม่เอา ไม่เคยถ่ายรูปกับดารา ผมเขิน ทำหน้าไม่ถูก" เขาขืนตัวเอาไว้ และหยุดเดินเอาดื้อๆ
"เซน!" ฉันหันไปทำหน้าตาขึงขัง
"นี่ถือเป็นการเอาใจใส่ต่อพนักงานนะคะ เซนลองคิดดูนะคะ ว่าน้องเยลจะดีใจแค่ไหนถ้าได้เห็นรูปหัวหน้าสุดหล่อที่น้องเค้าแอบปลื้มกับดาราสุดหล่อที่เค้าคลั่งไคล้ยืนถ่ายรูปอยู่เคียงคู่กัน"
"เฮ้ย ไม่เอา เดี๋ยวลุงดาราหน้าจืดนั่นเขาจะเสียความมั่นใจ" แม้จะเป็นประโยคปฏิเสธ แต่ฉันก็จับได้ว่าน้ำเสียงนั้นเริ่มอ่อนลงเมื่อฉันเอาเรื่องของการเป็นหัวหน้ามาอ้าง
"เป็นผู้บริหารก็ควรจะต้องทำทุกอย่างเพื่อพนักงานนะคะ ถึงแม้จะฝืนใจก็ตาม" ฉันทำน้ำเสียงเหี้ยมใส่
"เอ้อ…" ความยอมจำนนนิดๆเริ่มมาแล้ว แต่ความเล่นตัวหน่อยๆก็ยังมีอยู่
"รีบไปกันเถอะค่ะ ก่อนที่พี่โป๊ปจะไหวตัวทันแล้วชิงหนีไปก่อน"
"ไม่..."
แต่ณ จุดจุดนี้ ฉันไม่รอฟังเสียงทัดทานจากหนุ่มปากแดงคนนี้อีกต่อไป เพื่อน้องเยลที่รักยังไงๆวันนี้ฉันก็ต้องได้ถ่ายรูปคุณเซนคู่กับพี่โป๊ปให้ได้!
…
"เอ เอาใบไหนให้คิตตี้ดีนะ"
ฉันพึมพำขณะยืนเลือกโปสต์การ์ดอยู่ในร้านขายของที่ระลึกในมิวเซียม หลังจากที่ได้รูปถ่ายของคุณเซนกับพี่โป๊ปไปฝากน้องเยลลี่แล้ว ฉันก็อยากจะส่งโปสต์การ์ดไปให้น้องๆในทีมอีก นี่เลือกของสุกรีกับของน้องเอกได้แล้ว ยังเหลือของคิตตี้ แล้วก็ของน้องเยลลี่ ส่วนของลุงราเชนทร์กับเจ้าเด็กหัวฟ้านั่น ฉันบังคับเลือกให้คุณเซนเขาเรียบร้อยแล้ว
"ใบนั้นไหมครับ ผมว่าเหมาะกับคุณกิตติพัทธ์" คนข้างๆเขาชี้มือไปยังใบที่เป็นรูปวาดหน้ากากยักษ์โบราณ
"ว้าย บูลลี่กันหรือเปล่าคะเนี่ย" ฉันหันไปขมวดคิ้วใส่
"เปล๊าาาา" คนเลือกปฏิเสธเสียงหลงทำหน้าตาเหลอหลา
"อือม์ แต่ก็เหมาะดี" ว่าแล้วฉันก็หยิบโปสต์การ์ดใบที่คุณเซนเขาเลือกออกมารวมกับใบอื่นๆที่เลือกไว้แล้ว
"อ้าว!" คนข้างๆหัวเราะเบาๆ
"ยังเหลืออีกใบของน้องเยลลี่ค่ะ เซนช่วยเลือกทีสิคะ เซนเลือกเก่ง" ฉันโยนความรับผิดชอบไปให้เขาพร้อมกับคำเยินยอ
"โอย คุณเยาวลักษณ์เขาได้รูปถ่ายผมกับลุงโป๊ปนั่นไปแล้ว ไม่ต้องเอาแล้วครับโปสต์การ์ดน่ะ"
"ใจร้าย รูปถ่ายนั่นมันแค่ของแถมค่ะ แต่โปสต์การ์ดนี่ต้องได้ทุกคน" ฉันทำเสียงจิ๊จ๊ะ ขืนส่งให้ไม่ครบคน มีหวังได้โวยวายกันยกใหญ่แน่
"อ้าว เห็นผมเป็นของแถมไปซะอีก รู้งี้ไม่ไปถ่ายด้วยหรอก" แล้วน้ำเสียงงอนๆก็ดังแว่วมา
"แหม ทำเป็นขี้น้อยใจ โอ๋ โอ๋" ฉันรีบเอาอกเอาใจคนขี้น้อยใจด้วยการหันไปเขย่งจุ๊บติ่งหูที่มีรูเจาะสามรูพร้อมตุ้มหูนั่นเบาๆ ทำเอาคนปากแดงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ก่อนจะเลือกหยิบโปสต์การ์ดขึ้นมาอีกสองใบ
"โอเค งั้นใบนี้ของคุณเยาวลักษณ์ก็แล้วกันครับ แล้วก็ใบนี้ของลิน"
"คะ ของลิน?"
"ลินลองเขียนส่งถึงตัวเองดูบ้างสิครับ เขียนถึงความทรงจำดีๆ อย่างเช่น… สวัสดีลิน ตอนนี้ลินอยู่แถวๆเมืองอูบุด อากาศร้อนมาก แดดจ้าทุกวันเลย ส่วนไก่ย่างอูบุดก็ไม่เห็นอร่อยอย่างที่เขาว่า แต่ผู้ชายคนข้างๆนี่แซ่บมาก ลินดูแลตัวเองดีๆนะ จากลิน… ไรแบบนี้"
"…" ฉันถึงกับอึ้งไปกับคำแนะนำอันแปลกประหลาดนั้น
"ว้าว! คูล! เซนได้ไอเดียนี้มาจากไหนคะเนี่ย" แต่เมื่อได้สติ ก็พบว่ามันเป็นคำแนะนำที่เจ๋งเอามากๆ
"แม่ผมเค้าชอบทำเวลาที่เราไปเที่ยวกัน เค้าว่ามันเป็นการบันทึกความรู้สึกของเราที่มีต่อสถานที่นั้นขณะนั้นๆ เพราะถ้าจะรอกลับมาเขียนไดอารี่ อารมณ์มันจะไม่ได้แล้ว"
"โอย คุณโทโมโกะน่ารักอ่า"
ยิ่งได้รู้จักตัวตนของคุณโทโมโกะผ่านคุณเซน ฉันยิ่งปลาบปลื้มผู้หญิงคนนี้เข้าไปใหญ่ จากเดิมที่เคยปลื้มแต่ผลงานออกแบบ แต่ตอนนี้ยังปลื้มตัวตนของคุณโทโมโกะไปอีกด้วย เสียดายจังที่ไม่มีโอกาสได้เจอตัวจริง
เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ นี่ความแก่ของฉันทำให้คุณเซนเขารู้สึกคิดถึงแม่ขึ้นมาอีกแล้วรึ
ไม่ได้การละ ต้องรีบดึงประเด็นกลับมาที่เรื่องของโปสต์การ์ด
"และยิ่งสมัยนี้นะคะ เราไม่ค่อยจะได้เห็นลายมือเขียนของใครง่ายๆแล้ว โปสต์การ์ดนี่เป็นที่ระลึกอย่างดีเลยค่ะ หยิบขึ้นมาอ่านทีไรก็ซาบซึ้ง" ฉันทำหน้าเคลิ้ม คิดไปถึงบรรดาเจ้าพวกกระดาษแผ่นๆที่เคยได้รับจากเพื่อนฝูงญาติพี่น้อง
"ถ้าลินอยากได้ลายมือของผม เดี๋ยวผมคอยเก็บโพสต์อิทที่ผมแปะๆอยู่ที่โต๊ะทำงานเอาไว้ให้ไหมครับ" คำถามนั้นกึ่งหยอกเย้า
"อย่าพูดเล่นนะคะ ลินเอาจริงนะ นี่ไงโพสต์อิทลายมือของเซนเมื่อตอนเช้า ลินก็เก็บไว้อย่างดีเลยนะคะ"
ฉันหยิบเจ้ากระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกสอดไว้ในสมุดไดอารี่เล่มเล็กจากกระเป๋าสะพายขึ้นมาอวดคนตรงหน้า
'เดี๋ยวผมกลับมา' ฉันอ่านทวนข้อความสั้นๆนั้นเบาๆ
"ประโยคน่าร้ากกกกก ลายมือก็สวย" อดไม่ได้ที่จะเอาเจ้ากระดาษเป็ดน้อยขึ้นมาแนบแก้มอย่างเผลอตัว
มองไปก็เห็นสายตางงๆของเจ้าของลายมือ แต่เมื่อเห็นท่าทางทะนุถนอมของฉันที่มีต่อเจ้าเป็ดน้อย สายตางงๆนั่นก็เปลี่ยนเป็นสายตาอ่อนโยนอย่างลึกซึ้ง และรอยยิ้มบางๆก็ค่อยๆปรากฏขึ้นที่มุมปากแดงๆนั้น
"ลิน…" เขายื่นปลายนิ้วเรียวมาสัมผัสโหนกแก้มของฉันพร้อมทั้งลูบไล้ไปมาเบาๆ
ฮึ คุณเซนจะคิดไงก็ช่าง แต่ฉันเห็นคุณค่าของของทุกชิ้นที่มีคนให้ ฉันเก็บพวกมันไว้อย่างดีแยกไว้เป็นกล่องๆ นี่กล่องของเพื่อนมัธยม กล่องของเพื่อนมหาวิทยาลัย กล่องของญาติๆ กล่องของเพื่อนร่วมงาน และก็แน่นอน… ต้องมีกล่องของแฟนเก่าด้วย
แม้ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ ฉันก็ไม่เคยคิดจะทิ้งของที่ได้รับมา หลายครั้งที่ฉันเหนื่อยล้าจากชีวิต ฉันจะค่อยๆเปิดเจ้ากล่องพวกนี้ หยิบข้าวของเหล่านั้นขึ้นมาดูทีละชิ้น การได้เห็นพวกมันอีกครั้งจะทำให้ฉันตระหนักได้ว่า ครั้งหนึ่งฉันก็เคยมีคนที่เค้านึกถึงฉัน และแม้ว่าวันนี้เราอาจไม่ได้ติดต่อกันอีกแล้ว พวกเขาอาจลืมฉันไปแล้ว แต่แค่นี้ฉันก็พอใจ ฉันไม่ได้คาดหวังว่าทุกสิ่งหรือทุกความสัมพันธ์จะคงอยู่กับฉันตลอดไป
แค่ครั้งหนึ่งที่ฉันเคยได้มีโอกาสสัมผัสกับความรู้สึกดีๆบ้าง แค่นี้ฉันก็ชุ่มชื่นหัวใจแล้ว…


## ไม่อยากให้ถึงพรุ่งนี้

แล้วค่ำคืนวันเสาร์ของวัยรุ่นอย่างเราก็ลงเอยกันที่ผับเล็กๆแห่งหนึ่งไกลจากเมืองอูบุดออกมาพอสมควร
ตอนนี้ฉันกับคุณเซนกำลังกึ่งนั่งกึ่งเอนเบียดกันอย่างสบายอารมณ์บนโซฟานุ่ม พลางจิบเบียร์บินตังเบียร์ชื่อดังของอินโดนีเซียพร้อมเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีสดแนวเพลงป๊อบใสๆฮิตๆจากวงดนตรีเล็กๆที่แสดงอยู่ตรงมุมหนึ่งของผับ นี่คงเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณเซนเขามีอาการกรึ่มเต็มที่ คุณเขาดื่มเบียร์แทนน้ำเลยตั้งแต่หัวค่ำแล้ว คือว่าที่เราดื่มกันได้อย่างเต็มที่ ก็เพราะว่าคืนนี้เราไม่ต้องขับรถไปไหนกันอีกแล้ว ที่พักของเราอยู่ไม่ไกลจากผับแห่งนี้ เดินแค่ห้านาทีก็ถึง
หลังจากออกมาจากมิวเซียม คุณเซนเขาก็ขับรถตรงดิ่งลงมาทางตอนใต้ของเกาะตามความต้องการของฉัน (อีกเช่นเคย) ที่อยากจะหาที่นอนค้างคืนริมทะเล และในที่สุดฟ้าก็ประทานความโชคดีมาให้ เราขับรถมาเจอที่พักริมหน้าผาวิวดีเริ่ดหรูอลังการสมใจฉัน มองลงไปจะเห็นชายหาดที่มีหินรูปร่างหน้าตาประหลาด ซึ่งบริเวณนี้เขาเรียกกันว่าชายหาด Karang Boma Uluwatu
คืนนี้คุณเซนเขาดูเอ็นจอยสุดๆ หน้าตาเริงร่ายิ้มหวานตลอดเวลา แหงล่ะสิ ได้ดื่มด่ำกับแอลกอฮอล์โดยไม่มีลิมิต ไม่ต้องขับรถ แล้วก็ไม่ต้องนั่งแท็กซี่ไปส่งใครที่บ้านด้วย และเมื่อเห็นคุณเซนเขารื่นรมย์ขนาดนี้ ฉันเลยต้องเป็นฝ่ายยับยั้งปริมาณแอลกอฮอล์ที่จะเข้าร่างตัวเองเอาไว้ กลัวว่าถ้าเผลอเมาทั้งคู่ เดี๋ยวคืนนี้จะเดินกลับกันไม่ถึงที่พัก
"Ok Guys… now it's the time that you are waiting for. It's the JAM time! come on guys! Come and sing for us please!"
เสียงเพลงเงียบไปแล้ว และเสียงประกาศเชิญชวนจากพ่อหนุ่มผิวสีแทนนักร้องบนเวทีเล็กๆนั่นก็ดังขึ้นมาแทน ทำเอาบรรดาแขกที่นั่งดื่มกันอยู่มีอาการฮือฮากันเล็กน้อย
อ่อ ที่นี่เขาคงเชิญคนไปร่วมแจมบนเวทีอยู่เป็นประจำสินะ อือม์ บรรยากาศเป็นกันเองดี ชอบจังเลย
"Hey! how about that handsome guy in a white shirt, come on!, please sing a beautiful song for your beautiful girl"
เอ๊ะ พ่อหนุ่มนักร้องเค้าชวนใครกันนะ ฉันเหลียวมองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น มีใครหล่อๆอยู่แถวนี้ด้วยอีกรึ
เอ่อ แต่ทำไมผู้คนต่างพากันมองมาทางโต๊ะเรา และเสียงเชียร์จากโต๊ะข้างๆก็เริ่มดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ
"Go! Go!"
"Sing for her! Sing for her!"
เค้าหมายถึงใครกัน? หรือว่า...
ชักลางสังหรณ์ไม่ดีแฮะ
แล้วทำไมเหล่านักท่องเที่ยวชายหญิงนานาชาติถึงกำลังมองมาที่ฉัน?
เชี่ย! ซวยล่ะ!
ฉันรีบหันหน้ากลับมาหาคุณเซน ก็เห็นคนกรึ่มโหนกแก้มแดงคนนี้กำลังเตรียมตัวลุกขึ้นยืนพลางยิ้มแย้มโบกไม้โบกมือไปทั่ว
อย่านะคะเซนที่รัก ขอร้องล่ะ
ฉันส่ายหน้า พยายามส่งสายตาเว้าวอนออกไปเต็มที่ และเอื้อมมือจะไปฉุดแขนของเขาเพื่อยับยั้งไว้ แต่สายไปเสียแล้ว คุณเซนเขาลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหมุนตัวหันมายักคิ้วหลิ่วตาทำหน้ามีเลศนัยให้ฉันเล็กน้อย แล้วก็เดินตรงไปที่เวทีเพื่อรับไมค์มาจากนักดนตรีหนุ่มคนนั้น
โอว ไม่นะ ไม่! คราวนี้เป็นเพราะความเมาของคุณเซนแน่ๆถึงได้อาจหาญถึงเพียงนี้
ภาพเดจาวูจากเหตุการณ์งานเลี้ยงรุ่นตามมาหลอกหลอนฉันโดยแทบจะในทันที ฉันควรแกล้งตายดีหรือเปล่า หรือลุกไปเข้าห้องน้ำดี หรือออกไปสูบบุหรี่ หรือมุดลงใต้โต๊ะ หรือ...
โอย เสียงร้องเพลงอันโหยหวนของคุณเซนดังขึ้นแล้ว คราวนี้เป็นเพลงญี่ปุ่นซะด้วย ร้องสดๆไร้ดนตรีเลยจ้า
ฮือ ฮือ เป็นความรู้สึกที่ทรมานจริงๆเลยอ่า แอบปรายตามองไปรอบๆ สำหรับบรรยากาศภายในร้านนั้น... แน่นอนค่ะ กำลังเงียบกริบตอบสนองเสียงร้องอันทรงพลังนั่น
"คิมิ งาอิ เรบะ… โซเรเดะ… อิ…. โซเรเดะ…. อิ..."
แต่เดี๋ยวนะ ท่อนสร้อยนี่คุ้นๆ...
ฉันจำได้แล้ว! เพลงที่คุณเซนกำลังร้องอยู่เป็นเพลงจากโฆษณากูลิโกะยุคเก้าศูนย์ที่นางเอกอยู่ในตู้โทรศัพท์นั่นเอง
น้ำตาจะไหล ไม่ได้ยินเพลงนี้มาหลายสิบปีแล้ว คิดถึงบรรยากาศเก่าๆสมัยวัยเรียน แต่! มันจะซาบซึ้งกว่านี้มาก ถ้าคนร้องไม่ใช่คุณเซน!
ที่รักคะ คราวนี้ชั้นช่วยคุณไม่ได้จริงๆค่ะ
คือถึงแม้จะเป็นเพลงที่ฉันชอบมาก แต่ฉันก็จำเนื้อเพลงไม่ได้ เพลงญี่ปุ่นยุคโบราณขนาดนี้ใครจะจำเนื้อเพลงได้วะ
"ลิน ลินใช่ไหม ใช่แกจริงๆด้วย ชั้นว่าแล้วว่าเสียงนี้คุ้นๆ เสียงมหันตภัยจากงานเลี้ยงรุ่นของเรานี่เอง"
ขณะที่ฉันกำลังพยายามทบทวนเนื้อเพลงอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะได้ขึ้นไปช่วยคุณเซนร้อง ฉันก็ได้ยินเสียงทักทายของใครคนหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ หันไปมองก็พบเจ้าของเสียงกำลังปราดเข้ามาหาฉันจากทางด้านข้าง
"อ้าว สมฤดี" ฉันตกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าจะได้เจอเพื่อนเก่าแก่ที่นี่ สมฤดีเขาคือเพื่อนสมัยมัธยม มาจากห้องหนึ่ง ไม่ได้อยู่ในกลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทห้องสามของฉัน
"นี่แกพาแฟนมาป่วนเสียงถึงบาหลีเชียวรึ" สมฤดีทำหน้าตาจริงจังประกอบเสียงร้องเพลงของคุณเซน
"เอ่อ..." จะให้ฉันตอบสมฤดีว่าอย่างไรดี
ใช่! ฉันต้องการให้ประชาชนชาวบาหลีเขาได้รับความทุกข์ทรมานเหมือนที่พวกเราเคยได้รับตอนงานเลี้ยงรุ่น!
ต้องการคำตอบงี้?
"เอ้อ ไม่นึกว่าจะได้เจอกันนะเนี่ย แล้วแกมาเที่ยวกับใครเหรอ" แต่ฉันคิดว่าเบี่ยงประเด็นไปเสียเลยจะดีกว่า แล้วฉันเองก็อยากรู้จริงๆว่าสมฤดีเขามาบาหลีกับใคร ก็เขายังโสดอยู่ แล้วท่าทางแบบสมฤดีก็ไม่น่าจะใช่พวกนักเที่ยวสายลุยเดี่ยว
"ชั้นมากับแก๊งเพื่อนที่ทำงานน่ะ นั่งกันอยู่ตรงโต๊ะโน้น แต่พอได้ยินเสียงร้องเพลงก็ว่าคุ้นๆ พอเห็นหน้าหล่อๆก็จำได้ว่าเป็นแฟนแก"
"อ่อ โลกกลมจังเนาะ" ฉันไม่รู้จะคุยอะไร ฉันไม่สนิทกับสมฤดี แต่เหมือนสมฤดีเขาจะสนิทกับฉัน เพราะคำถามถัดมาของสมฤดีเขาตรงเข้าประเด็นมาก
"เออ แล้วก้องล่ะ เห็นเค้าเม้าท์กันให้แซ่ดเรื่องแกกับก้อง เพราะก้องมันไปคุยกับไอ้บิ๊กว่าจะกลับมาคบกับแก" ไม่อ้อมค้อมกันเลยจ้า หน้าตาสมฤดีเขาสงสัยใคร่รู้จนปิดไม่มิด
ฉันแอบถอนหายใจ…
นี่คือข้อเสียที่แท้จริงของการมีแฟนเก่าเป็นเพื่อน เพราะเรื่องเม้าท์มันจะวนเวียนถึงกันอย่างรวดเร็ว แล้วก้องเขาก็เป็นอดีตเพื่อนห้องเดียวกันกับสมฤดี วงการเม้าท์ของพวกห้องหนึ่งก็รุนแรงพอๆกันห้องสามของฉัน ยิ่งเป็นการเม้าท์เรื่องความรักกันของเพื่อนต่างห้อง ยิ่งมันส์ และที่สำคัญ สมฤดีได้ชื่อว่าเป็นตัวท้อปของวงการเม้าท์ของรุ่นเรา เฮ้อ…
แต่กลับมาเรื่องของก้องก่อน จริงสิ สองสามวันมานี้ฉันลืมก้องไปเสียสนิท!
หลังจากงานเลี้ยงรุ่นของเรา ก้องมาหาฉันที่ออฟฟิศติดๆกันหลายวันก่อนที่จะกลับไปไร่ที่จังหวัดเลย ก้องยังคงส่งข้อความมาหาฉันสม่ำเสมอ เราโทรคุยกันบ้างในช่วงกลางคืน เพราะฉันเองก็มีเรื่องอยากคุยกับก้องมากมาย อยากรู้ความเป็นไปของก้องในช่วงชีวิตสิบปีที่ผ่านมา
"ลิน แกคบซ้อนหรือยะ แหมหญิงสองใจนะยะเราน่ะ" เสียงของสมฤดีดังเข้าหูมาขัดจังหวะการคิดถึงก้องของฉัน
เอ่อ… สองใจน่ะอาจจะใช่ แต่ฉันกำลังคบซ้อนจริงหรือ?
"อ้าว เซน" ฉันรีบขมวดคิ้วใส่สมฤดีเชิงปรามให้เงียบไว้ เมื่อเห็นหนุ่มปากแดงเจ้าของเสียงร้องเพลงอันน่าสะพรึงกำลังเดินกลับมาที่โต๊ะของเรา
ฉันมองคุณเซนที่เข้ามานั่งเบียดฉันใกล้ๆด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ฉันกำลังคบกับเขาหรือเปล่า?
…เรื่องนั้นฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ ฉันยังไม่ได้ตกปากรับคำกลับไปคบกับก้อง ก็พักหลังมานี่คนปากแดงเขาเข้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ๆฉันบ่อยๆจนฉันไม่สามารถใจจดจ่ออยู่ที่ก้องคนเดียวได้อีกต่อไป
ส่วนวันนี้… ฉันขอเลื่อนการคิดถึงเรื่องของก้องออกไปก่อนได้ไหม
วัยที่เพิ่มขึ้นทำให้ฉันได้เรียนรู้ที่จะปล่อยตัวเองให้มีความสุขกับช่วงเวลาตรงหน้า และไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร ฉันคงต้องยอมรับมัน…
สามวันเต็มที่เราขับรถออกตระเวนทั่วเกาะด้วยกัน คุณเซนเขาเช่ารถจี๊ปแบบที่เปิดประทุนได้ ร่างกายของเราจึงได้ปะทะกับบรรยากาศความเป็นท้องถิ่นอย่างเต็มที่ เราขับรถซอกซอนไปยังที่ต่างๆกันอย่างไร้แบบแผน นึกอยากจะหยุดรถเพื่อลงไปนั่งทอดหุ่ยสูบยาเส้นกันเฉยๆก็หยุด หรือบางครั้งก็ตะลุยขับรถกันไปเรื่อยๆโดยไม่หยุดเป็นเวลาหลายชั่วโมงก็มี
ราวกับว่าคนปากแดงคนนี้ได้มีโอกาสปลดปล่อยตัวตนที่ซุกซ่อนอยู่ข้างในออกมาอย่างเต็มที่ ถอดความเป็นคุณเซนของทุกคนทิ้งไว้ที่กรุงเทพ เสื้อเชิ้ตสีเข้มๆที่เคยใส่เป็นประจำถูกแทนที่ด้วยเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อบางเบาที่มักจะถูกปลดกระดุมลงมาจนเกือบครึ่งอก กางเกงยีนเข้ารูปตัวโปรดถูกเปลี่ยนเป็นกางเกงเลครึ่งน่องทรงหลวมสีเขียวทหารแทน รองเท้าคัทชูหรูถูกสลัดทิ้งไปเหลือแต่รองเท้าแตะ รูหูสามรูข้างซ้ายของคุณเซนบัดนี้เต็มไปด้วยตุ้มหูที่ฉันเป็นคนเลือกซื้อให้เขาที่ตลาดยามเมื่อแวะผ่าน และเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มสลวยนั่นไม่เคยได้แตะต้องเจลใส่ผมอีกเลย
จากเจ้านายหน้าตาจริงจังในออฟฟิศ บัดนี้คนข้างกายฉันเขากลายเป็นหนุ่มน้อยอารมณ์ดีขี้เล่นขี้อ้อน ร่าเริงหัวเราะขำกับทุกมุกตลกแป๊กๆของฉัน เราหัวเราะกันง่ายมากกับทุกสิ่ง กินเบียร์กันแทนน้ำ สูบยากันเส้นแทนข้าว สบถคำหยาบกันอย่างง่ายดาย มีเซ็กซ์กันอย่างบ้าคลั่งทุกครั้งที่ใจและกายต้องการ ลุกจากที่นอนเมื่ออยาก แย่งกันกินไก่ปิ้งข้างทางเมื่อหิว ทำตามใจตัวเองกันในทุกสิ่ง ใช้ชีวิตราวกับวันนี้เป็นวาระสุดท้ายของชีวิต สลัดทิ้งเปลือกนอกออกไป เหลือแต่ตัวตนและความปรารถนาจากข้างใน
เราลืมทุกสิ่ง ลืมครอบครัว ลืมหน้าที่การงาน ลืมสถานะในสังคม
ฉันไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่อยู่ในรูปแบบไหนกันแน่ เราไม่เคยพูดกันตรงๆถึงเรื่องนี้ และฉันเองก็พยายามจะไม่สนใจ ฉันสนแค่วันนี้ แค่โอกาสนี้ก็พอ…
"ผมยังไม่อยากกลับกรุงเทพเลย"
คนปากแดงเอ่ยเสียงนุ่มอ้อนขึ้นมาขณะเรากำลังแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยกันในคืนวันจันทร์ คืนสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน
"งั้นเซนก็อยู่ต่อ แล้วกลับพร้อมกับลินสิคะ" ก็ถามเค้าเล่นๆไปเรื่อยอย่างนั้นเอง ทั้งๆที่รู้ว่าความจริงแล้วมันเป็นไปไม่ได้
ฉันเอามือทั้งสองข้างลูบไล้ฟองสบู่ไปตามเนื้อตัวของคนที่เอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอนหงายทาบอยู่บนลำตัวฉัน แม้ดูภายนอกคุณเซนจะรูปร่างสูงเพียว แต่เอาจริงตัวหนักมากเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยจะหนักกล้ามเนื้อแฮะ
"ถ้าทำงั้น พ่อคงดุผมแย่เลย" คนตัวหนักทำเสียงละห้อย
"ไม่อยู่ต่อจริงอะ เดี๋ยวแถมโปรโมชั่นนวดให้ทุกวันในอ่างน้ำเลยน้า" ฉันหยอกเย้าพลางเริ่มแสดงตัวอย่างการนวดอย่างเบาๆไปทั่วๆร่างแกร่งนั้น กล้ามอกซึ่งเคยขาวจัดบัดนี้เริ่มจะกลายเป็นสีแทนเนื่องจากการอยู่กลางแจ้งกันอย่างไม่กลัวเกรงพระอาทิตย์ทั้งฉันทั้งคุณเซน
"ถึงไม่มีโปรโมชั่นก็อยากอยู่ต่อใจจะขาดอยู่แล้ว นี่ผมเริ่มคิดถึงลินแล้วนะ ยังไม่ทันไปไหนเลย" เสียงนั้นออดอ้อนหนักมากขึ้น คนพูดเอี้ยวตัวหันมาจูบอย่างหนักหน่วงที่โหนกแก้มของฉันก่อนจะหันกลับไปหลับตาพริ้มท่าทางสบายอกสบายใจ
ฉันจูบที่โหนกแก้มเขาตอบกลับบ้าง อยากจะอ้อนอยากจะเว้าวอนเขาเหลือเกินว่า
เซนอย่ากลับกรุงเทพเลยนะคะ อยู่ที่บาหลีกับลินต่อไปนะ หรือเราย้ายมาอยู่ที่นี่กันเลยดีไหมคะ มาอยู่กันแค่สองคน มาใช้ชีวิตไปวันๆ ขับรถไปเที่ยวกันทุกๆที่ มีเซ็กซ์กันทุกๆที่…
แต่เอ้อ กลับมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงกันก่อนดีกว่าเนอะ ยังไงเราก็ไม่มีวันหนีหน้าที่และความรับผิดชอบไปได้
ฉันจึงกลั้นใจพูดในสิ่งที่ควรจะพูดออกไป
"เรามีความสุขกันมามากแล้วค่ะ แค่นี้ลินก็ขอบคุณชีวิตมากๆแล้ว นี่ถ้าอยู่ด้วยกันนานขึ้น คงได้เริ่มทะเลาะกันแน่ๆ แล้วเซนก็จะรีบขึ้นเครื่องหนีกลับแทบไม่ทัน" ฉันพยายามทำเสียงติดตลก พยายามกลบเกลื่อนความเศร้าที่เริ่มๆจะเข้ามาเกาะกุมจิตใจ
ห้าวันในบาหลีที่ผ่านมานี้เราแทบไม่มีเรื่องขัดใจกันเลย ฉันเองเป็นคนง่ายๆ และก็ไม่ใช่คนที่ชอบเอาชนะหรือถกเถียงกับใครอยู่แล้ว และฉันก็เพิ่งจะรู้ว่าตัวตนจริงๆของคุณเซนเองเค้าก็เป็นคนแบบเดียวกัน ยามอยู่ในที่ทำงานภาพลักษณ์ภายนอกของคนปากแดงคนนี้ดูจะเป็นคนเด็ดขาดเจ้าระเบียบ มีความคิดเป็นของตัวเองและตัดสินใจฉับไวอยู่เสมอ แต่ห้าวันมานี้ที่เราอยู่ด้วยกัน เขากลายเป็นคนเรื่อยเปื่อย ตามใจฉันทุกอย่าง กินง่าย อยู่ง่าย นอนง่าย พร้อมจะลองทุกอย่าง พร้อมจะทำทุกสิ่ง เหมือนกับว่าเขาไม่เคยยี่หระกับเรื่องใดๆในชีวิตเลย
"เราเก็บช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมาไว้ให้เป็นช่วงเวลาที่พิเศษสุดในความทรงจำของเรากันดีกว่าค่ะ ปริมาณไม่สำคัญเท่าคุณภาพเด้อ Quality not Quantity, you know?" ฉันพยามปลอบใจเขาต่อไป แต่อันที่จริงก็ปลอบใจตัวเองด้วยแหละ ฉันไม่อยากให้บรรยากาศคืนสุดท้ายของเรามันเศร้าเกิน
"เจ้าเด็กหัวฟ้าคงคิดถึงเซนแย่แล้ว ไว้เรามากันใหม่ แล้วพาครอบครัวของเรามาด้วยกันดีกว่านะคะ" และก็รู้ดีว่าถ้ายกเรื่องลูกชายสุดที่รักของเขาขึ้นมาพูด คุณพ่อปากแดงคนนี้น่าจะทำใจได้ง่ายขึ้น
"อื้อม เนอะ ผมเป็นพ่อคนแล้ว คงจะคิดถึงแต่ความสุขของตัวเองไม่ได้อีกต่อไปแล้ว…" น้ำเสียงนั้นดูจะเข้าใจชีวิตอย่างถ่องแท้ แต่ก็ยังไม่วายเจือด้วยความเศร้า
"ตอนนี้เพิ่งจะสามทุ่ม เหลือเวลาอีกตั้งสิบสองชั่วโมงแน่ะค่ะกว่าเซนจะบิน อย่าเพิ่งเศร้าเลยเนอะ"
ต้องเปลี่ยนความเศร้าให้เป็นความเซ็กซี่แทน ฉันเริ่มเอาริมฝีปากแตะเบาๆไปทั่วๆลำคอเรียวนั้น ลำคอซึ่งอดีตเคยขาวจัดบัดนี้เริ่มเปลี่ยนไปเป็นสีแทนแล้วจากการตากแดดอย่างหนักหน่วงของเราทั้งสองคนมาตลอดระยะเวลาห้าวัน
คนปากแดงพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน จ้องตาฉันด้วยแววตาระโหยหาคละเคล้าไปกับความวาบหวาน และแล้วริมฝีปากแดงจัดนั่นก็บดอัดมาที่ปากบางของฉันอย่างเร่าร้อน เรารัวลิ้นตักตวงความหวานหอมในโพรงปากของกันและกันอย่างดูดดื่ม ก่อนที่ปากแดงและลิ้นนุ่มนั่นจะถูกเคลื่อนออกจากปากฉันเพื่อย้ายไปขบเม้มโลมเล้าที่ติ่งหูของฉันแทน ฉันรู้สึกเสียวสะท้านจนใจจะขาดรัวๆ ใบหน้าเรียวนั้นยังคงก้มงุดและจมูกเรียวนั่นก็วุ่นวายซุกไซ้อยู่ที่ต้นคอของฉัน ขณะที่มือเรียวเริ่มจะเปะปะไปด้วยลำตัวของฉันภายใต้สายน้ำไหวระริกอันอบอุ่นนั้น ฉันแอ่นกายขึ้นต้อนรับความซุกซนของเขาอย่างเต็มใจ
อยากจะหยุดวันเวลานี้ไว้เหลือเกิน อยากจะให้โลกหยุดหมุนเหลือเกิน
ไม่อยากจะให้ถึงวันพรุ่งนี้เลยจริงๆ...
อา...ฉันหลงรักต้นคอขาวๆของเขา 
เจ้านายหนุ่มน้อยผู้ซึ่งไม่เพียงแต่หน้าใส
แต่ยังมีลูกชายวัยใสติดมาด้วย
ฮึ อดีตคงร้ายกาจไม่เบานะเราน่ะ!