ฺBangkok in a sense 2 ( Eleventh and the kingdom twins)
Faii_hathai
## ค่อยๆ เปิดเผยตัวตน

ตุบ !!!
แฟ้มเอกสารเพิ่งถูกนำมาโยนลงบนโต๊ะภายในห้องสอบสวบคดีที่ ๆ ภายในห้องก็มีเพียงโต๊ะและเก้าอี้ให้นั่งเพียง  2 ตัวเท่านั้น
" เอาละ ! "
" ทีนี้ !  "
"  เธอจะบอกพวกเรามาได้หรือยังว่าจริงๆ  แล้ว !  "
" เธอ.. เข้ามาทำอะไรที่นี้ ! "  ผู้ชายชาวอังกฤษคนที่พยายามจะเดินวนเวียนอยู่ที่บริเวณหลังเก้าอี้ที่อยู่ตรงกันข้ามกันกับเก้าอี้อีกฝั่งของเขา
ผู้ชายชาวอังกฤษแท้อายุน่าจะประมาณสัก 45 ปี  ผิวขาว นัยน์ตาสีเขียวเข้ม  และเขาก็ยังจะยืนอยู่ด้วยกันกับ เจ้าหน้าที่ๆ ห้อยป้ายชื่อตัวเอง เจ้าหน้าที่คริสโตเฟอร์ แฮริสัน
เแฮริสันผู้ชายชาวอังกฤษเพียงครึ่งเดียว แต่ผมดำขลับคล้ายกับคนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สูงประมาณ  181 เซนติเมตร  ผิวคล้ำจากร่องรอยการถูกแดดเผา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเข้ามายืนสวมสูทผูกเนคไทสีดำอยู่ข้าง ๆ และบางทีสายตาของเจ้าหน้าที่อย่าง แฮริสันก็คอยแอบหันไปจดๆ  จ้องๆ คอยชำเลืองมองไปที่บานกระจกชนิด Mirror 2 Ways  ที่อยู่ทางฝั่งทางด้านทิศตะวันออกภายในห้องสอบสวนให้กันอยู่เรื่อย ๆ
และมีเพียงผู้หญิงคนเดียวที่สวมชุดกระโปรงทำงานเข้ามานั่งอยู่บริเวณโต๊ะที่ใช้ในการสอบสวนผู้ต้องสงสัย และเธอก็ยังนั่งรออยู่ที่เก้าอี้อย่างไม่รู้สึกว่ากำลังโดนสอบสวนดคีและการนั่งรอช่างแสนใจเย็นภายในห้องสอบสวนของเจ้าหน้าที่ของอังกฤษ
" หืม....    " เสียงถอนหายใจของผู้ชาวชาวอังกฤษคนเดิมที่ทยอยดังออกมาอยู่เป็นระยะๆ
" อีเลฟเวนท์ !!  "
" มันจะไม่เป็นเรื่องบังเอิญไปหน่อยหรือยังไง ! "
"  ที่อยู่ ๆ  หัวหน้าทีมนักวิเคราะห์ของ NRSD ของไทย !!! "
"  ที่จู่ๆ  นักวิเคราะห์มือทอง อย่าง .. เธอ !!
" ก็ดันโผล่เข้ามาที่ลอนดอน !!  "
"  และอยู่ ๆ  ก็ดันมีโจรปล้นธนาคารชื่อดังของเมืองหลวงของที่นี้ !! "  เพราะฉะนั้นพวกเขาที่นี้จึงอยากรู้
"  และมันก็คงจะเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ  ที่ประจวบเหมาะ  "
" อีเลฟเวนท์ "
" เธอ.. ก็บังเอิญ !  อยากที่จะเข้ามาคอยอาบน้ำแร่ แช่น้ำนม อยู่ที่..ปราสาทหลังงามของตัวเอง.. !! "
"  ที่ มาลเวิร์น  ฮัลส์ล ! "
"  ของที่นี้ !! "
"  อยู่ที่อังกฤษ !!!!  " พวกเจ้าหน้าที่ของอังกฤษที่พยายามจะเค้นผู้หญิงไทยเพียงคนเดียว  และส่วนเจ้าหน้าที่อังกฤษอีกคนที่ได้แต่ยืนเอามือล้วงกระเป๋าและแอบยิ้มบ้างที่มุมปาก
" หรือไม่ !! "  เจ้าหน้าที่คนเดิมที่ยังคงสงสัยเธอต่อ
" ก็คงจะเป็นเรื่องบังเอิญเหลือเกิน....ที่ ! "
"  หุ้นทุกตัวของเธอในประเทศอังกฤษ  "
" ที่อยู่ ๆ  ก็คึกคักขึ้นมาทันตาเห็น ! "
"ในขณะที่... หุ้นต่างประเทศพากันล้มเกลี้ยงกระดาน !  และยังอยู่ในขณะที่.... !! "
"  วันอาทิตย์หน้า !!!  กำลังจะมีการประชุมสันติภาพโลกที่กรุงมอสโกของรัสเซีย  !!! "
"หืม... !!!  "
ผู้ชายชาวอังกฤษคนนั้นคอยแต่จะถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยที่คนที่นั่งฝั่งตรงกันข้ามนั่งฟังอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้านจนเขาจะทนไม่ไหว
โครม !!
ผู้ชายคนนั้นเหวี่ยงเก้าอี้กระแทกกำแพงจนพังเสียหาย และเขาก็เอาแต่ยืนเท้าสะเอวไปๆ มาๆ  เพราะไม่ว่าพวกเขาจะคาดคั้นเธอหนักเท่าไหร่ผู้หญิงที่เป็นคนไทยแท้แต่มีชื่อเหมือนคนอังกฤษอย่างอิเลฟเวนท์ก็ได้แค่นิ่งเฉย
"  ฉัน ! อยากที่จะขอบอกเธอตามตรงเลยนะว่า... "  ผู้ชายอังกฤษคนเดิมกำลังพุ่งเข้าหาเธอและยืนจ้องหน้า !
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ไม่ว่า... !! "
" ท่านนายกรัฐมนตรีของเรา !  จะจงใจหรือไม่ก็ตาม...!!  "
" ที่ต้องการอยากที่จะให้พวกเรา !! "
" คอย...."
" ช่วยเหลือ !!!  "  พวกเขาที่ได้แต่คาดคั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และพวกเขาทุก ๆ คนยังต้องคอยสังเกตอากัปกิริยาใบหน้า และแววตากลมโตของผู้หญิงชาวไทยมีส่วนสูงตามมาตรฐานของผู้หญิงไทยทั่วไปผิวขาวรูปร่างดี ไม่อ้วนไม่ผอมจนเกินไป  ใบหน้าของเธอรูปไข่สมสวน ผมยาวดำสนิท ลำคอที่เหมือนพวกราชสีห์  เธอสวมเสื้อโอเวอร์โค้ทสีครีมสวมทับกับเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวและกระโปรงทรงดินสอสีดำ และรองเท้าคัทชูสีครีม ๆ ของพวกเธอที่น่าจะสูงไม่เกินเพียงสามนิ้ว และก็ยังจะสวมแหวนเพชรเม็ดกลมเม็ดเล็กๆ  ติดเอาไว้ที่นิ้วนางข้างซ้าย  ใส่ตุ้มหูเพชรรูปทรงสี่เหลี่ยมประมาณสักข้างละ 2 กะรัต  และก็ยังจะคงคอยสวมนาฬิกายี่ห้อหรูของจากทางฝั่งยุโรป และยังจะเป็นรุ่นเก่าขนานแท้ Limitations Edited  ที่เคยโด่งดังอยู่ในหลายทศวรรษที่ผ่านมา
และก็ดวงตาคู่นั้น ดวงตาคู่นั่นของพวกเธอ  ที่ ๆ พวกมันยังคงแฝงเอาไว้ด้วยความมั่นคงและความซื่อสัตย์จนเกินความแข็งแกร่งของคำว่า.สตรี
" และถึงแม้ที่..พวกเรา  "
"  ยังไม่เข้าใจว่า..อะไร  "
" คือ สาเหตุที่หลายครั้ง "
" เธอ !!  ถึงได้พยายามที่จะปฏิเสธการทำงานร่วมกันกับหน่วยงานข่าวกรองของเรามาโดยตลอด !! "  และพวกเขาก็ยังเหมือนที่จะไม่เข้าใจอยู่ดี
ในขณะที่เธอยังคงนั่งนิ่งและคอยแสดงแววตาสีหน้าที่ดูเรียบเฉยกลับมา
" อีเลฟเวนท์ ! "  และผู้ชายอังกฤษคนเดิมที่ยังต้องคอยสลับหันมองไปที่แฮริสัน เพราะฉะนั้นเจ้าหน้าที่ ๆ ค่อย ๆ  เดินเข้ามาและยื่นโทรศัพท์มือถือคืนเธอไป
แต่ในระหว่างที่เจ้าหน้าที่แฮริสันเอาโทรศัพท์วางกลับคืนลงไปบนโต๊ะ  ผู้ชายที่ทำท่าทางเหมือนเป็นหัวหน้าก็ยังจงใจสอบสวนเธอต่อ
"แต่ถึงยังไงซะ...  "
" การให้ความร่วมมือ กับ การแทรกแซง...  "
" เธอเองก็น่าที่จะรู้ดีที่สุดว่า....  "
" พวกมันมีความหมายที่แตกต่างกัน ! "  และผู้ชายคนที่ยืนข้างๆ เจ้าหน้าที่แฮริสันที่ทำได้แค่ยืนส่ายหัวให้กับพวกเขา
" และนาย เจ้าหน้าที่แฮริสัน  !  "  ผู้ชายคนนั้นจ้องเขม็งไปที่เจ้าหน้าที่ที่ชื่อแฮริสันต่อทันที
" และเนื่องด้วยเหตุที่นายก็บังเอิญ "
"....  เข้าไปช่วยจับโจรปล้นธนาคารในครั้งนี้ ! ไม่ได้ !!! "
"  เพราะฉะนั้น...เรื่องที่นายก็บังเอิญ !! "
"  เคยไปก่อเอาไว้ที่เกาหลีใต้  "
" ก็...รีบช่วยไปจัดการให้มันเสร็จ ๆ ซะ !!!  "  เจ้าหน้าที่คนนั้นพอตวาดพวกเดียวกันเสร็จก็รีบร้อนเดินออกจากห้องและปิดประตูใส่เสียงดังโครมคราม
ผู้ชายชาวอังกฤษคนหนึ่งสวมสูทสีดำรูปร่างเล็กสันทัด  อายุประมาณไม่เกิน 36  ปีเพิ่งจะเปิดประตูห้อง ๆ ที่มีป้ายติดกำกับเอาไว้ว่า  Chief  of Secret  Intelligence Service
" ขออนุญาต ครับท่าน !! "  เสียงเล็กๆ ของเขาที่ขออนุญาตเข้าห้องทำงานของผู้บังคับบัญชา
" คือว่า...เวลานี้  "
"ทางท่านผู้อำนวยการของหน่วยงานความมั่นคงของไทย NRSD "
" กำลังรอที่จะเรียนสายด้วยครับท่าน "  เขารีบร้อนเข้ามารายงานให้กับทางผู้นำขององค์กรถึงห้องทำงาน
และห้องทำงานที่มีทั้งป้ายชื่อ และป้ายตำแหน่งที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษสีดำๆ เอยู่บนโลหะสีทองรูปทรงปริซึมสามเหลี่ยมวางอยู่บนโต๊ะเอาไว้ด้วยว่า
Jonathan Carter  !!
Chief  of Secret  Intelligence Service
"หืม..."
เสียงถอนหายใจยาว ๆ  ของคนที่เป็นเจ้าของโต๊ะในขณะนั้นทยอยดังขึ้นมา  และยังเป็นผู้ชายคนเดียวกันกับที่เพิ่งจะกลับมาจากห้องสอบสวนก่อนหน้า
"  ผอ. NRSD  !! "
"  นี่พวกเขา ! จะมาขอร้องอะไรพวกเราอีก "  คาเตอร์เงยหน้าขึ้นมาบ่น ๆ
" ถ้ายังไง  " แต่เจ้าหน้าที่ของเขากลับเข้ามาขอร้อง
"  ผมว่า...ลองฟังพวกเขาก่อนก็ดีเหมือนกันนะครับท่าน "
คาเตอร์ก็เลยต้องยอมหันไปพยักหน้าให้กับเจ้าหน้าที่  และคนของเขาที่หันหน้าเข้าหาพนังห้องที่เป็นกระจกที่ได้กลายเป็นหน้าจอประมวลผลอย่าง Invisible glass  พวกมันที่สามารถแสดงหน้าต่างได้เหมือนโทรศัพท์สมาร์ทโฟนเคลื่อนที่
"อนุญาตให้โอนสายของท่านผู้อำนวยการ NRSD  เข้ามา  "
เจ้าหน้าที่ที่ได้ช่วยต่อสัญญาณโทรศัพท์ผ่านมาทางสัญญาณดาวเทียมจากประเทศไทยจนปรากฏภาพฉากหลังที่แสดงคำว่า NRSD  และชื่อของผู้อำนวยการเป็นภาษาไทยว่า
" สันติภาพ วิริยะ "  ผู้ชายไทยที่มีร่องรอยตีนกาบนหน้าผากได้มาปรากฏตัวอยู่บนหน้าจอประมวลผลอยู่ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการหน่วยข่าวกรองของประเทศอังกฤษทันที
"  สวัสดี !!  "
"  ท่านหัวหน้าคาร์เตอร์  "  ท่านผู้อำนวยการ NRSD  ทักทายฝั่งทางเจ้าหน้าที่ระดับสูงของประเทศอังกฤษ
"และทางเราก็อยากจะขอขอบใจอย่างสุดซึ้ง ! "
" ที่ทางหน่วยงานด้านความมั่นคงของอังกฤษ "
"  ได้ช่วยดูแลเจ้าหน้าที่ของเราให้เป็นอย่างดี  "  และในขณะที่ทางประเทศไทยได้พยายามตั้งใจที่จะหันไปแสดงความรับผิดชอบ
คาเตอร์ยังต้องลุกกลับขึ้นมาและรีบเดินตรงเข้าไปที่หน้าจอ
"  ท่านผู้การสันติภาพ !  "
"  ถึงแม้ว่าพวกคุณจะมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น กับ ! "
" ราชวงศ์ และ พระราชินี !!  "
" แต่พวกคุณก็อย่างลืมว่า  พวกเราก็มีหน้าที่ปกป้องสถาบันและประเทศด้วยเช่นกัน  " และคาเตอร์ยังคงต้องการปฏิเสธ
" การที่...พวกเราช่วยไม่ให้ ! "
" เจ้าหน้าที่ของคุณ.. ! "
"    ไม่ให้ ! "
" ขึ้นไปโผล่หราอยู่บนหน้าจอทีวี  และบนหน้าหนังสือพิมพ์ "
" หรือแม้แต่ บนหน้าจออินเตอร์เน็ต  " พวกเจ้าหน้าที่อังกฤษก็ยังอยากที่จะขอตั้งคำถามกลับออกต่อไปอีกด้วยว่า
"เหตุผลทั้งหมด "
" มันก็เป็นเพราะว่า...เรื่องของคดีครั้งที่แล้ว  "
" และทางท่านนายกรัฐมนตรีของเรา ! ที่คอยดูเหมือนที่จะพยายามทำทุก ๆ อย่าง  เพื่อให้ ! "
"  อีเลฟเวนท์ !! "
" คนของพวกคุณยังคงกลายเป็นความลับ  "
" ระหว่าง....พวกเราทุกฝ่าย  "  คาเตอร์หัวหน้าหน่วยงานข่าวกรองของประเทศอังกฤษที่ก็ยังคงพยายามที่จะทวงบุญคุณนี้กันอีกต่อไป
ผู้การสันติภาพจถึงได้ยอมเป็นฝ่ายยอมรับ
" อันที่จริง... เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้  "
"  เจ้าหน้าที่ของเรา...  "
" เธอเองก็แค่ทำไปตามหน้าที่  "  ผู้การสันติภาพที่ก็ได้ช่วยกันพยายามที่จะหันกลับมาอธิบาย
แต่ทว่าทางฝ่ายของหัวหน้าหน่วยงานของประเทศอังกฤษก็ยังคงต้องการที่จะหันไปปฏิเสธด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวที่มากขึ้นกว่าเดิม
" ท่านผู้การ ! "
" เห็นชัดว่า พวกคุณ ! กำลังเกิดข้อสงสัยในตัวของเธอ  "
" ใช่หรือเปล่า ! "  คาเตอร์ที่แค่ต้องการจะถามถึงที่มาที่ไปในเรื่องของคดีนี้ แต่เท่าๆ  ที่เห็นเวลานี้อีกฝ่ายได้แต่ยืนก้มหน้าและหลบสายตา
" ตอนที่....อีเลฟเวนท์ ! " และทางฝั่งไทยที่กำลังอธิบาย
"  เธอเองได้ตัดสินใจเดินทางไปที่ประเทศอังกฤษ  "
"ในช่วงเวลาที่กำลังจะมีการประชุมของคณะมนตรีความมั่นคงของทางสหประชาชาติ  "
" ที่รัสเซีย "
" ทางเราก็ได้พยายามที่จะช่วยกันปรึกษากันอยู่หลายต่อหลายครั้ง "
"  แต่เพราะ..... !! "  สันติภาพเงียบไปครู่หนึ่ง
"  คนของคุณ ! จะมีใครบ้างไหมที่ไม่ทำให้พวกอย่างเราๆ  ปวดหัว  "  คาเตอร์ที่รีบหันมาและพูดแทน
"ครั้งที่แล้ว....ก็คดีของลูกชายดีลาโน !! "
" เรื่องนี้ ! "
" ไม่ว่า....อีเลฟเวนท์ "
"  เธอจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม "
" เพราะถ้าหาก...  การประชุมในครั้งนี้ที่กรุงมอสโกล้มเหลว  "
" พวกคุณและพวกเราทั้งหมดนี้  "
"  ก็จงเตรียม ! รับมือกับการเกิดสงครามโลกนิวเคลียร์ยุคใหม่กันได้เลย  " คาเตอร์ในฐานะหัวหน้าหน่วยงานข่าวกรองอังกฤษกำลังออกความเห็นอย่างตรงไปและตรงมา
และถึงแม้ว่าจะไม่มีคำตอบจากการไทย แต่ว่าผู้การสันติภาพก็ไม่ได้คิดที่จะโต้แย้งความคิดเห็นของอีกฝั่งเลยสักนิด


## สายใยที่น่าเคลือบแคลง

ประตูทึบห้องสอบสวนคดีพิเศษภายในหน่วยงานข่าวกรองของประเทศอังกฤษที่เพิ่งถูกเปิดอีกครั้ง
" เมดิสัน !! " อีเลฟเวนท์แปลกใจสุดๆ  เมื่อเห็นเขาโผล่เข้ามา เพราะว่าตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่กับแฮริสัน
และแฮริสันที่กึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่บนโต๊ะภายในห้องสอบสวนก็เลยต้องขยับและเข้าไปยืนอยู่ใกล้ๆ แถวๆ หลังประตู
และเมดิสันที่หันไปมองตาม
" ขอบใจ ! "
"  เจ้าหน้าที่แฮริสัน  "
" แต่ฉันกำลังคิดว่า...ตอนนี้ "
"  เจ้าหน้าที่แฮริสัน !"
"  นายควรที่จะรีบกลับไปแพ็คกระเป๋า  "
" และก็รีบกลับไปจัดการเรื่อง..... "
" แม่สายลับ ! ของเกาหลีเหนือคนนั้นได้แล้วละนะ  "  เมดิสันช่วยหันไปย้ำกับเจ้าหน้าที่คริสโตเฟอร์ แฮริสันของตัวเองให้ทำตามหน้าที่
"หึๆ " แฮริสันจำใจฝืนฉีกยิ้มให้กันดูสุดๆ    แต่ว่าเขาก็ต้องรีบกลับออกมาจากห้องสอบสวนตามคำสั่งของเจ้าหน้าที่ที่อาวุโสมากกว่า
อิเลฟเวนท์ยังคอยจด ๆ จ้องๆ  ไปที่พวกเขา
" เมดิสัน  "
" ทำไม ! คุณถึงมาอยู่ที่นี้ได้ ! "  เธอที่ยิ่งคิดก็มีแต่จะนึกไม่ถึง
เมดิสันที่ไม่ยอมตอบและยังคงฝืนทำหน้านิ่ง
" เอาเป็นว่า....พวกเรามาเดินไปคุยไปดีกว่านะ  "
เมดิสันที่ไม่ได้อยากจะพูดอะไรๆ  ด้วยกับเธอทั้งๆ  ที่ก็มีกล้องวงจรปิดและเครื่องบันทึกปากคำของผู้ต้องสงสัยเต็มทั่วห้องไปหมด
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่เมดิสันกำลังเดินกลับออกมาส่งอิเลฟเวนท์ที่เพิ่งออกจากห้องสอบสวนของหน่วยงานข่าวกรองของประเทศอังกฤษ
"  เมื่อกี้.... หัวหน้าของเธอ  "
" เพิ่งจะต่อสายตรงมาหาเรา  "  เมดิสันที่นี้ที่ไป ๆ มาๆ  ก็อยากจะเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฟัง
" มิน่า !! " อิเลฟเวนท์ฟังไปและยิ้ม
"  คาเตอร์ !! "
"    เขาถึงได้ใช้ให้คุณมาส่งฉัน"  เธอเดินไปพลางและฉีกยิ้มกว้าง
แต่เมดิสันกลับไม่คิดเหมือนกันกับเธอ
"  คาเตอร์.!  "
"  เขานะเป็นพวกบ้าหลักฐาน  "    เขาบอก
" แล้วนี้ตกลง !  " อิเลฟเวนท์ที่หันมาและก็สงสัยอยู่ดี
"  เมดิสัน  "
" คุณจะไม่ยอมบอกฉันมาจริงๆ  ใช้ไหมว่า... "
"ทำไม...  "
"  คุณถึงได้ย้ายมาทำงานที่สำนักงานใหญ่ "  เธอพยายามจะนึกให้ออก ในขณะที่เมดิสันเอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
แต่ทว่าเมดิสันก็ส่ายหน้าไปๆ  มาๆ  ให้กันดูซะอย่างนั้น
"  ก็เพราะเธอนะซี้....  "
"  อีเลฟเวนท์ !!! "
" เพราะว่า...รายงานของฉันอวยเรื่องของเธอมากเกินไปหน่อย    "
"  คาเตอร์  "
"  เขาถึงได้เรียกให้ฉัน !  ให้มาช่วยงานที่สำนักงานใหญ่ที่นี้  "  เมดิสันเอาแต่บ่น
อิเลฟเวนท์ยิ้มและผงกหัวขึ้นลงตาม
"  อุตส่าห์ลงทุนลงแรงหาทางเข้าไปทำงานในเอ็มไอซิกส์แทบตาย !!  "
" สุดท้าย....  "
"  ฉันก็เป็นต้นเหตุ ทำให้คุณตกงานจนได้  " สุดท้ายก็หันมาบ่นตัวเธอเองให้เมดิสันฟัง
เมดิสันส่ายหัวอีกสักทีสองที
" ที่ฉันมีทุกวันนี้. "
"  ก็เพราะ...เธอ  "
"  อีเลฟเวนท์  !!  "  เมดิสันยังสารภาพและพร้อมที่จะหันมาเล่าต่อ
"  เพราะเหตุการณ์ที่...ซีเรีย  "
" พวกมัน ทำให้พวกเรานึกอะไรขึ้นมาได้หลายอย่าง  "  เมดิสันหันมายิ้ม ๆ  ให้กันอย่างจริงใจ  และอิเลฟเวนท์ก็ยังหันมาและสวมกอดแขนของเขาเอาไว้
และดูท่าทางเมดิสันก็อยากจะปฏิเสธ
" นี่ๆ  หยุดหว่านเสน่ห์ให้ฉันสักทีเหอะน่า.!! "  เขาปฏิเสธยืนกระต่ายขาเดียว
" เพราะถึงยังไงๆ  ฉันก็มีภูมิคุ้มกัน  "
" สำหรับคนอย่างเธออย่างดีแล้วละนะรู้ไหมห๊ะ  "
"  อีเลฟเวนท์ !! "  เมดิสันตัดพ้อปนบ่นๆ ให้เธอฟัง
แต่อิเลฟเวนท์ก็ไม่ได้ฟังเมดิสัน และยิ่งกอดแขนของเขาเอาไว้ให้แน่น ๆ  และมิหนำซ้ำเธอก็คอยจ้องจะยิ้มหวานหว่านเสน่ให้อีกต่างหาก
เมดิสันก็เลยได้แต่ต้องยอมปล่อยให้เลยตามเลย จนกระทั่งเดินออกมาส่งอิเลฟเวนท์จนถึงที่หน้าตึก และมองเห็นรถยนต์ยี่ห้อหรูหราคันที่สีขาว ๆ ตรงหน้าพวกเขา
"  นี่ ! "
" รถคันใหม่ของเธอ  สำหรับเอาไว้ใช้ที่ในอังกฤษ  "
" และก็...  เอกสารที่เอาไว้ใช้สำหรับผ่านแดนเข้าไปในทวีปยุโรป "  เมดิสันช่วยพายมือให้กับเธอ และยังคอยบอกให้รีบเดินกลับไปขึ้นรถของตัวเองได้แล้ว
อิเลฟเวนท์ที่ได้แต่หันไปจด ๆจ้องๆ  เพื่อนที่เป็นเจ้าหน้าอังกฤษ และพวกเขาก็เข้ามาช่วยเปิดประตูรถให้เธอด้วยซ้ำ
" และส่วนรถนี่ !! " และเมดิสันในะระหว่างที่เปิดประตูก็ยังต้องอธิบายให้ฟังกันซะอย่างยาวเหยียดไปด้วยว่า
"  พวกคนในเอ็มไอซิกส์...!!  "
" พวกเขาคงต้องการอยากที่จะติดสินบน  "
"  เธอเอาไว้ล่วงหน้า  "  เมดิสันเที่หมือนโดนบังคับจากใครหลายๆ  คนให้บอกกับเธอออกไปแบบนี้
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็แค่ส่งยิ้มหวานๆ กลับมา
" ขอบใจคุณมาก ๆ นะ ทอม !!  "  เธอที่ยิ้มแล้วยิ้มอีก
แต่เมดิสันกลับส่ายหน้าให้กันอีกอยู่ดี
" ก็จะให้ทำไงได้ !!  "  เมดิสันที่ยังคงใช้น้ำเสียงประชดประชันกันต่อไปอยู่เรื่อยๆ
" อันที่จริง.. .... "
" ฉันก็อยากจะให้เธอขับรถที่ธรรมดา ๆ เหมือนชาวบ้านเค้า    "
" แต่ว่า... "
" ฉันก็แค่...กลัวว่า ๆ  คันเร่งของรถพวกนั้น  "
" มันจะหักคารองเท้า !  ตั้งแต่....  "
" เธอยังขับไม่พ้นหน้าตึกของเรานี่ซะก่อน..! "  เมดิสันที่กล้าหันมานินทาให้ฟังกันสด ๆ ไปเลย
อิเลฟเวนท์กำลังหัวเราะชอบใจ  แต่ในขณะที่เธอจะหันกลับไปขึ้นรถ
" นี่ ! อีเลฟเวนท์  " เมดิสันก็เรียกเธออีก
"ฉันเกือบจะลืมเรื่องสำคัญไปอย่างหนึ่ง  "    และเขาก็กำลังรีบร้อนค้นหาของๆ ในกระเป๋าเสื้อสูทสีดำ และหยิบเอากระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ๆ ออกมายื่นให้
" นี่คือ..."
" รูปของลูกสาวของฉัน  "
" และก็วัน เดือน ปีเกิดของเธอ "  เมดิสันประหม่านิดหน่อยในตอนที่พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา  แต่อิเวฟเวนท์กลับหันมาและเตือนเขาด้วยสายตา
" ฉันรู้ๆ  "    เมดิสันที่ต้องรีบปฏิเสธเธอทันที
" แต่ว่า !  "
"ฉัน..  ก็แค่อยากจะให้เธอช่วยถือซะว่า !  "
" ตั้งชื่อ..ให้กับลูกสาวของฉัน    "
" เพื่อ...ให้เป็นของขวัญวันเกิดสำหรับเธอ "
"ฉันคิดว่า...แบบนี่ก็น่าจะไม่ผิด ! ใช่ไหม  "  จนแล้วจนรอดเมดิสันที่ยังไงๆ ก็ยังอยากที่จะได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนของพวกเขาคนนี้อยู่ดี
อิเลฟเวทน์ที่ก็แค่หันกลับมาและยิ้มๆ และรับของไป  แต่พอเธอจะก้าวขึ้นรถกลับขึ้นไปจริงๆ  เมดิสันก็กลับเข้ามายืนขวางที่ประตูรถเอาไว้อีกจนได้
" จริงซิ !! "    เมดิสันที่ยังอดหันมาทำหน้าสงสัยด้วยไม่ได้
"ว่า "  อิเลฟเวนท์พยักหน้า
" แล้วเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับหนุ่มเกาหลีคนนั้น !! " เมดิสันที่รีบคว้าโอกาสเปิดประเด็นก็ตอนที่เจอเธอตัวเป็นๆ เพราะอยากจะรู้ว่า
"  ตอนนี้พวกเธอไปถึงไหนกันแล้ว !!!  "
" หือ.... !!!  "  อิเลฟเวทน์ยืนอึ้งไปหลายวิ !  และถึงกับขนาดต้องรีบเอาตัวเองกลับเข้าไปนั่งหลบหลังพวงมาลัยและปิดประตูรถหนีเมดิสัน
เพราะฉะนั้นเมดิสันก็เลยทำท่าว่าจะตะโกนให้เธอได้ยินซะให้ได้
"  นี่ !! อีเลฟเวนท์ !!  "
"  พวกเราว่าเจ้าหน้าที่หน่วยงานข่าวกรองของเกาหลีใต้คนนั้น !!  "
" เขาก็ดูเหมาะสมกับเธอดีนะ  "
"  เพราะเท่าๆ  ที่พวกฉันได้ดูกันมาแล้ว.. !! "
" ลีลาของพวกสายลับเกาหลี !!  "
" ลีลาของพวกเขาก็สะเด็ดสะเด่าน่าดูเลยทีเดียว... !!!  " เมดิสันพยายามเหลือเกินที่อยากจะแกล้งเธอให้สำเร็จให้ได้
บรื้นๆๆๆๆๆ !!!!
เสียงเบิร์นยางของรถซุปเปอร์คาร์ทรงสปอร์ตสีขาวๆ  ที่วิ่งด้วยความเร็วได้ถึงราวๆ  410 กิโลเมตรต่อชั่วโมง !
และพวกมันเพิ่งพุ่งทะยานผ่านหน้าอาคารสำนักงานใหญ่หน่วยข่าวกรองของประเทศอังกฤษที่เป็นตึกสำนักใหญ่ที่มีชื่อแบบเต็มๆ ว่า  "  Secret  Intelligence Service  "    อาคารสำนักงานใหญ่สีขาวๆ  ฟ้า ๆ  ตึกกระจกสูงระฟ้าที่ติดกับริมแม่น้ำเทมส์ !
บ้านเลขที่ 10 บนถนนดาวนิ่ง  ใจกลางกรุงลอนดอนประเทศอังกฤษ
ผู้ชายชาวอังกฤษอายุราวๆ 50 ต้น ๆ  ผมสีทองที่นั่งอยู่เก้าอี้ทำงานภายในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา และป้ายชื่อบนโต๊ะทำงานกำลังบอกตำแหน่งกับชื่อของเขาเอาไว้ด้วยว่า "  Prime Minister Edward Wilson "
และผู้ชายชาวอังกฤษอีกคนที่ตัวสูงใหญ่ผิวสีเข้มผมดกที่ๆ ยืนอยู่ฝั่งตรงกันข้าม พวกเขาสองคนที่หันหน้าและมองผนังห้องที่เป็นกระจกฝั่งตะวันออก  เพราะว่าผนังกำแพงมันได้กลายเป็นหน้าจอประมวยผลแบบ Invisible Glass  ใช้พนังห้องแทนหน้าจอโทรศัพท์และพูดคุยกับคาเตอร์จากสำนักงานของหน่วยของกรองของอังกฤษแบบเรียลทาร์ม
"  ผมไม่อยากจะเชื่อท่านเลยจริง ๆ "    คาเตอร์ยังคงนั่งหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่บนโต๊ะทำงานภายในสำนักงานใหญ่ของหน่วยของกรอง
" ว่า ! "
"  ท่านซึ่งเป็นถึงนายกรัฐมนตรีอังกฤษ "
" ยังจะเชื่อเธออยู่อีก !!! "
" ขอประทานโทษที่..ผมต้องพูดออกไปแบบนี้ !!  "
" แต่ทั้งนี่ทั้งนั้น.ก็เพื่อความมั่นคงภายในของประเทศ "  คาเตอร์ในฐานะหัวหน้าที่ดูแลงานด้านหน่วยงานความมั่นคงที่ยังต้องคอยห้ามท่านผู้นำสูงสุด
แต่ทางฝ่ายของท่านนายกรัฐมนตรีของพวกเขาที่ก็ยังจะขอยืนยันคำเดิม
"  ผมคิดว่า....."  นายกรัฐมนตรีเริ่มที่จะอธิบายอย่างช้าๆ
" พวกเราเสียเวลาเกี่ยวกับคดีโจรปล้นธนาคารครั้งนี้มามากพอแล้วนะ  "
"  คาเตอร์ !! " และนายกรัฐมนตรีของเขาที่ก็แค่ไม่ได้อยากที่จะต้องมาคอยทะเลาะกันด้วยเรื่องนี้
" และส่วนเรื่อง...เฮนดริกส์  "
" เมื่อถึงเวลา....พวกคุณก็คงจะรู้เหตุผลนั้นว่า ทำไม  !! "  นายกรัฐมนตรีของเขาก็ไม่ได้ที่จะปฏิเสธไปซะทีเดียว
คาเตอร์ที่ยังคงหันมาตั้งหน้าตั้งตามท่านผู้นำของตัวเองต่อไป
" กระผม  "
" ไม่ทราบว่า....ทำไม ! "
"ท่านถึงต้องคอยออกหน้าแทน ! "
"หัวหน้าทีมนักวิเคราะห์ของหน่วยงานความมั่นคงของไทยคนนี้  "
".จน !!  มากมายถึงขนาดนี้ !! "  คาเตอร์ที่ยังคอยตั้งข้อสงสัยกันไปต่างๆ  นานา
"  แต่ว่าท่านนายกเองก็คงทราบเรื่องนี้ดี เรื่องที่ !! "
"  เธอ !  "
" อีเลฟเวนท์พยายามที่จะปฏิเสธความร่วมมือกับทางเรามาโดยตลอด  "  และคาเตอร์ยังคงคอยแต่ที่จะหันมาคอยถกเถียงกับท่านผู้นำสูงสูด
แต่นายกรัฐมนตรีของเขากลับยืนยันที่จะไม่เห็นด้วย
" หัวหน้าคาเตอร์  "  เอ็ดเวิร์ดในฐานะนายกรัฐมนตรีที่ยังคงปฏิเสธ
"  คุณช่วยกรุณาเบาเสียงของคุณกับผมลงหน่อย  !! "  และที่ยังคงต้องใช้ความเป็นนายกรัฐมนตรีคอยหันหน้ากลับไปคุย
" จริงอยู่ !  "
" เรื่องที่  "
" เธอเอง...ได้พยายามที่จะปฏิเสธความสัมพันธ์กับทางหน่วยงานข่าวกรอง  แต่ทว่า..."
"  แต่ว่า...คดีของผู้ก่อการร้ายที่แล้ว ๆ มา  "
" อีเลฟเวนท์... !  "
"  เธอเองก็มีส่วนร่วมมาโดยตลอดไม่ใช่หรือยังไง "
"  ทั้งคดีระเบิดรถไฟใต้ดิน  เรื่อยมาจนกระทั่ง..เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้ว  " จนกระทั่งอธิบายให้พวกเจ้าหน้าที่ของเขาได้ฟังจนจบ
แต่ทว่าถึงยังไงซะคาเตอร์ก็ยังดูเหมือนๆ ไม่อยากที่จะเชื่อ
"  แต่ว่า  " คาเตอร์รีบโต้แย้ง
" ทำไม  "
"  มาจนถึงป่านนี้....เธอ ! "
"  อีเลฟเวนท์  "
"  เธอก็เพิ่งจะตัดสินใจให้ความร่วมมือ  "
" ทั้งๆ  ที่ก่อนหน้านั้น  "
"  คนของเราก็แทบที่จะต้องไปคอยคุกเข่า กราบแทบเท้าของเธออยู่แล้ว !! "  คาเตอร์ที่ยังไม่เข้าใจเหตุผลของท่านนายกรัฐมนตรีของพวกเขา
และไม่ว่าจะยังไงนายกรัฐมนตรีของพวกเขาที่ก็กำลังดูเหมือนๆ อยากหันมาและปฏิเสธเขาอยู่ดี
"  เธอ...! "
" ไม่ได้..  "
" ปฏิเสธเรา! คาเตอร์  "  และเอ็ดเวิร์ดที่ยังคงเข้าข้าง
"อีเลฟเวนท์.. .ไม่เคยปฏิเสธเรา  "
" แต่ที่...เธอนั้นไม่ยอมรับข้อเสนอของพวกเราออกมาตรงๆ ก็เพียงเพราะ .. "
" เรื่องของ...ความสัมพันธ์ของประเทศที่แสนจะเปราะบาง !! "
"  คาร์เตอร์ !! "  และเอ็ดเวิร์ดที่พยายามมองไปทางหัวหน้าหน่วยข่าวกรองของตัวเองอย่างเข้าอกเข้าใจ
แต่ว่าคาเตอร์จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมเชื่อ
" แต่รู้สึกว่า...!"    และพลอยที่จะปฏิเสธกันเสียงแข็ง
"  เหตุการณ์....ที่เกิดขึ้นมาในครั้งนี้  "
" ทางหน่วยงานความมั่นคงของไทย ! ที่ดูเหมือน...."
" พวกเขา !!  ที่จะกำลังพยายาม ๆ  ที่อยากจะตั้งข้อตกลงอะไรบางอย่างกับประเทศอังกฤษ  "
"  และยังอยู่ในขณะที่...  "
" เรา !! กำลังจะเริ่มการประชุมใหญ่ของสหประชาชาติ !! "  และก็เถียงความคิดเห็นของผู้นำสูงสุด
แต่ทว่าเอ็ดเวิร์ดก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาอธิบาย
" ผมรู้ ๆ  ว่า...พวกคุณมีปัญหาเรื่องส่วนตัวของเธอ  "
"  คาเตอร์ ! "
" แต่การที่... หน่วยงานด้านความมั่นคงของไทยได้คอยให้ความช่วยเหลือทางฝ่ายเรามาทางกระทรวงกลาโหมมานั้น ! "
" แทนที่.....จะเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบด้านความมั่นคงโดยตรงนั้น  "
"  ทำไม! "
" ผมถึงจะไม่ยอมเข้าใจพวกคุณ ! " และยังช่วยพูดแทนความเข้าใจของคาเตอร์
" เธอ...เป็นเพียงหนักวิเคราะห์  !  คาเตอร์ !!  "
" ถ้าหากว่า...พวกคุณจะบีบบังคับให้เธอทำมากกว่านั้น ! "
" นั่นก็แสดงว่า... "
" คุณพยายาม !!!  "
" ที่จะทำให้เธอ !  ทรยศและหักหลังประเทศชาติของตัวเองให้ได้.. !! "  นายกรัฐมนตรีของพวกเขาก็ยังมีเหตุผลที่น่าเชื่อถือบอกกลับไปด้วยอีกว่า.. !
" และผมก็เชื่อว่า "
" พวกคุณก็คงจะไม่อยาก ทรยศและหักหลังประเทศ "
" และพระราชินีเหมือนกัน !! " นายกรัฐมนตรีอังกฤษอย่างเอ็ดเวิร์ดที่กำลังพูดในฐานะนายกรัฐมนตรี และถึงแม้ว่าเจ้าหน้าทั้งสองคนของเขาจะยังคงลังเลต่อความคิดนี้ก็ตาม


## รถไฟ หรือ หลุมพลาง

ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูห้องทำงานของเอ็ดเวิร์ดกำลังดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่าเอ็ดเวิร์ดยังต้องหันมาพยักหน้าและให้รัฐมนตรีกลาโหมอนุญาตให้รอนสัน  แมควอย  รัฐมนตรีกลาโหมของประเทศอังกฤษ ตามป้ายชื่อที่ติดตรงหน้าอกบนชุดข้าราชการทหาร
แต่ทว่าแมควอยที่ยอมกลับไปยืนที่ข้างๆ โต๊ะทำงานของท่านผู้นำของประเทศ และยืนห่างอยู่พอสมควร  และอิเลฟเวนท์ที่กำลังรีบเดินเข้ามาหยุดและโค้งคำนับ
" อีเลฟเวนท์ !! "
"  มาขอรายงานตัวคะ !  ท่านนายกรัฐมนตรีเอ็ดเวิร์ด !! "  เธอคาราวะท่านผู้นำอังกฤษอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนให้ได้มากที่สุด
" เชิญตามสบาย " และเอ็ดเวิร์ดที่ยิ้มให้
" เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ !! "  แต่ว่าเธอก็ยังพยายามแสดงเจตนาว่าอยากจะรับผิดชอบในเรื่องที่เกิดขึ้น
"  เฮนดริกส์.... !! "
"เพียงต้องการที่จะช่วยให้เรา "
"  หาตัวคนร้ายที่แอบลักลอบขนอาวุธนิวเคลียร์ของรัฐบาลเกาหลีใต้ให้เท่านั้นค่ะ "
" ท่านนายกรัฐมนตรี !! "  เธอที่ยังต้องคอยแสดงความรับผิดชอบต่อหน้าท่านนายกรัฐมนตรีของอังกฤษอยู่ซ้ำ ๆ นายกรัฐมนตรีของประเทศอังกฤษ  คนที่ 55  ที่ดำรงตำแหน่งมาตั้งแต่เดือนมิถุนายน ปี 2022
แต่เอ็ดเวิร์ดก็ไม่ได้พยายามที่จะปฏิเสธอะไรไป
" ก็ยังดีที่เธอยอมรับออกมาตรงๆ  "
" เพราะว่าเมื่อกี้ "
" หัวหน้าหน่วยงานข่าวกรองฉัน "
"เขาเพิ่งที่จะมาสอบสวนฉัน  "
"  กับท่านรัฐมนตีกลาโหมกันไปหมาด ๆ "  เอ็ดเวิร์ดพยายามเหลือเกินที่จะอธิบายว่า คนในหน่วยงานข่าวกรองของตัวท่านเองกำลังแต่จะตั้งข้อสงสัยในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับของคดีนี้เป็นอย่างมาก
อิเลฟเวนท์แสดงเจตนาของเธอต่อไป
" ดิฉันต้องขอประทานโทษด้วยกับเรื่องนี้จริง ๆ  คะท่าน  "  และเธอรู้สึกเสียใจ แต่ว่ารัฐมนตรีกลาโหมของที่นี้ก็เหมือนมีเรื่องอะไรที่จะต้องพูดกับเธอให้ได้
แมควอยที่ขยับออกมาข้างหน้าเล็กน้อย
" การประชุมครั้งนี้ที่กรุงมอสโก !! "
"เธอเองก็รู้แล้วใช่ไหมว่า... ทางอิหร่านจะส่งตัวแทนเข้ามาร่วมการประชุมด้วย " และแมควอยที่พยายามอธิบาย และช่วยกันอ่านอากัปกริยาของพวกเธอ
" อีเลฟเวนท์ ! " เอ็ดเวิร์ดที่อยากจะรู้ไปพร้อมๆ กันด้วย
" แล้วตอนนี้...เธอกำลังคิดว่า  ! "
"  การประชุมของสหประชาชาติในครั้งนี้ ! "
" พวกเขายังจะหาข้อยุติไม่ได้อยู่อีกหรือเปล่า " และพวกเขาก็ยังไม่คลี่คลายกับปัญหานี้ เพราะฉะนั้นถึงต้องหันไปมองที่รัฐมนตรีกลาโหม
" เวลานี้. " แมควอยที่เริ่มทยอยออกความเห็น
"  ดูก็รู้ว่า... การจัดให้มีการประชุมในครั้งนี้ขึ้นมา  "
"  ก็เพื่อ...ประเทศภาคีทั้ง 5  ของทางสหประชาชาติ รวมทั้ง เยอรมัน ! "
" พวกเขาที่กำลังพยายามที่จะช่วยกันยื่นข้อเสนอที่ซ้ำ  ๆ  ในที่ประชุม"แมควอยอธิบายเหตุผลต่อไปอยู่เรื่อยๆ
และเอ็ดเวิร์ดที่เห็นด้วย
" การที่...ทางท่านผู้นำสูงสุดของบางประเทศพยายามที่จะปฏิเสธ! "
"  เงื่อนไข !!  หลายต่อหลายครั้งกับทางรัฐบาลของสหรัฐ  "
"  อาจที่จะพอเป็นไปได้ไหมว่า. "
" รัฐบาลของสหรัฐกำลังแอบไปสนับสนุนโครงการพลังงานนิวเคลียร์อยู่อย่างลับๆ ที่ไหนสักทีหนึ่ง "  เอ็ดเวิร์ดหันไปตั้งข้อสมมติฐานกับรัฐมนตรีกลาโหม แต่ว่าก็ยังต้องการข้อสมมุติฐานจากเธอด้วย
" แล้วเธอละ ! "
" อีเลฟเวนท์ !! "
"  เธอเองกำลังคิดว่า...การเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ "
"  พวกเขากำลังต้องการที่อยากจะบอกอะไรกับพวกเราทุกคน  " เอ็ดเวิร์ดที่ไม่อยากจะตั้งข้อสมมติฐานอะไรมากไปกว่านี้ในตอนนี้
อิเลฟเวทน์ที่ๆ ยังคงยืนอย่างสงบเสงี่ยม และในขณะเดียวกันนั้นความคิดที่ต้องไตร่ตรองก่อนพูดเสนอต่อท่านผู้นำ และเธอที่ยังมีความจำเป็นที่จะต้องๆ วิเคราะห์อย่างละเอียดและถี่ถ้วนยิ่งๆ  ขึ้นไปด้วย
" เวลานี้.... "
" บางที !"
"  พวกเราทุกคนอาจจะต้องรอฟังข้อสรุปในที่ประชุมกันก่อน  " และเธอที่ต้องการทำไปตามกระบวนการ
"  และโครงการพัฒนายูเรเนียมทั้งหมดนั่นด้วย  " เธอตอบตามสถานการณ์ให้ฟัง
เอ็ดเวิร์ดที่ตั้งใจฟังและยังหันมาออกคำสั่งให้กับรัฐมนตรีกลาโหมกลับไปทำงานต่อ แต่พอคล้อยหลังแมควอยจนเหลือเพียงลำพังสองต่อสอง
" อีเลฟเวนท์ !! "  เอ็ดเวิร์ดที่อยู่ๆ ก็ลุกจากเก้าอี้และก็เดินตรงเข้าหา
"เธอเองก็รู้ใช่ไหมว่า .. "
" คาตอร์ !! "
"  ตอนนี้... เขายังไม่ไว้ใจเธอ  "  เอ็ดเวิร์ดมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด
" ดิฉันทราบดีว่า....  " และเธอเองที่เข้าใจ
"  ดิฉัน "
" มีข้อบกพร่องตรงไหนอะไรบ้าง !  แล้วเอาไว้... "
"ดิฉันจะรีบหาวิธีแก้ไข ! "  และที่เธอต้องพยายามแสดงตัวตนของเธอออกมาให้ชัดเจนให้มากที่สุด
เอ็ดเวิร์ดที่ยังคงแสดงความไม่มั่นใจสำหรับเธอออกมาอยู่เรื่อยๆ
"  อีเลฟเวนท์. "
" เธอคงรู้ดีอยู่อยู่แล้วใช่ไหมว่า "
"  การตัดสินใจของเธอเองในครั้งนี้ "
"..มันอาจที่จะทำให้เกิดข้อถกเถียงกันขึ้นมาในเรื่องของความสัมพันธ์  "
" ระหว่าง....รัฐบาลของอังกฤษ และ ทางท่านผู้นำของรัฐบาลของพวกเธอ !"  เพราะว่าเขาตระหนักเรื่องนี้ดี
"  เรื่องของ...ความมั่นคงภายใน  กับ  เรื่องของความสัมพันธ์ของประเทศ !!  "
" มันยังคงเป็นอะไรที่... !!"
"  เปราะบาง !!!!  และลึกลับซับซ้อน  !!! "
"  เธอว่าไหม !! "  เอ็ดเวิร์ดที่อยากจะหันมาพูดถึงเธอแต่ก็ไม่ใช่ในฐานะนายกรัฐมนตรีของประเทศ
อิเลฟเวนท์ยังคงหันไปสบตากันกับเอ็ดเวิร์ด และพยายามแสดงความจริงใจของเธอให้เอ็ดเวิร์ดได้เห็นและต้องมากที่สุดด้วย
" ก่อนหน้านี้ ...  !! "
"ดิฉันได้พยายามที่จะปฏิเสธความร่วมมือต่าง ๆ  กับทุกรัฐบาลที่รู้ว่า... "
"  ความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคลของฉัน ! "
"  สามารถที่จะทำอะไรให้พวกเขาได้บ้าง    "
" แต่ว่า ..."  เพราะฉะนั้นเธอถึงจำเป็นที่จะต้องคอยคิดแล้วและคิดอีกและยังต้องคิดอย่างรอบคอบ และคิดอย่างรัดกุมให้จนถึงที่สุดว่า.
" ทุก ๆ สิ่ง  "
" มันเป็นเพียง... สิ่งที่ ! "
" พวกเราช่วยสมมติกันขึ้นมา " เธออธิบาย
เอ็ดเวิร์ดที่คอยหันกลับมาเป็นฝ่ายค่อยๆ คิด ๆ กันไปอีกหลายตลบ
"  เธอกำลังบอกว่า...ไม่อยากที่จะสมมติอะไรอีก  "
" อย่างนั้น !  ใช่ไหม  "    เอ็ดเวิร์ที่ก็แค่ต้องพยายามที่จะต้องคิดให้ออก
และเธอทำได้แต่เพียงพยักหน้า
" ค่ะ !! "  และก็ยอมรับ
" เพราะไม่ว่า....จะเป็นเรื่องของความมั่นคงภายในของที่ไหน ๆ  หรือไม่ก็.."
" .เรื่องของความสัมพันธ์ของประเทศอะไรพวกนั้น  "
"  แต่ว่า..."
"  ท้ายที่สุด.... ประชาชนทุกคนสมควรที่จะได้รับอะไรบ้าง"
" เพราะว่าตอนนี้...มนุษย์อย่างเราๆ  "
"  มัวแต่ที่จะถกเถียงกันว่า...ที่นี้ !! คืออังกฤษ  ที่นี้ !!  คือประเทศไทย  "
" แต่ผลสุดท้าย...คนที่จะต้องเจ็บปวดที่สุด !! "
"  ก็คือ... ประชาชนของพวกเราทุกคนอยู่ดี !! " จนกระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นมาและมองไปที่เอ็ดเวิร์ด
" แต่ความจริงตามกฎของธรรมชาติ... !! "
" แผ่นดินนี้...ไม่เคยแตกแยกออกจากกันเลยด้วยซ้ำ  " เธอต้องการเหลือเกินที่จะให้พวกเขาเข้าใจ
และเอ็ดเวิร์ดที่กำลังหันหลังและเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน  แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังพยายามเหลือเกินและคอยคิดทบทวนคำพูดของเธอเมื่อกี้
" เธอกำลังจะอธิบายให้ฉันฟังแบบนี้ใช้ไหมว่า... "
" อย่ายึดติดกับตัวตนของเรา !!
" แบบนั้นใช่หรือเปล่า ! "
"  อีเลฟเวนท์  !!  "  และอีกทั้งจนในที่สุดพวกเขาที่ก็เพิ่งจะเข้าใจ  แต่ก็ยังจะหันมาและเห็นอิเลฟเวนท์ที่ยิ้มออกมาทีละนิด
" มีใครคนหนึ่งเคยสอนพวกเราเอาไว้  "  เธอคอยสบตากับเอ็ดเวิร์ด
" จงใช้สมมติกันให้เป็น !!  " และบอกกับเขาไปอย่างนั้น
เอ็ดเวิร์ดผงกหัวขึ้นๆ ลง ๆ
" ก็ยังดี.. !! "
" ที่เธอยอมรับว่า...การตัดสินใจครั้งนี้ !! "
"  ไม่มีเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวข้อง !! "  เอ็ดเวริ์ดที่ยังไงก็ต้องขอบคุณเธอ  แต่ในระหว่างที่เธอกำลังจะหันหลังกลับและเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป
" อีเลฟเวนท์ !! " เอ็ดเวิร์ดที่อยู่ๆ ก็เรียกตามเธอไป
"  ฉันมีเรื่อง...! "
" ที่อยากจะขอรบกวนเธอต่ออีกสักหน่อย !! "  แต่ว่าท่าทางคราวนี้ของเขาที่เริ่มประหม่าก่อนจะพูดมันออกมา
อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องหยุดและหันกลับมาหาด้วยความเต็มใจ
" ตอนนี้...เด็กคนนั้น "
"  เพิ่งจะสอบชิงทุนไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยเบิร์กลีย์ได้ !!  "  เธอเล่า
"อ้อ !! "  แต่เอ็ดเวิร์ดก็ไม่ได้แสดงความดีใจจนออกนอกหน้านัก
"  อย่างนี้เองซินะ.. !! "
" อันที่จริง.. ! "
" ฉันก็อยากให้เขา ! ได้มาเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในประเทศอังกฤษ !! "
"  แต่ว่า...  "
" ...เรียนที่สหรัฐก็ดีเหมือนกัน  "
" เพราะว่าอย่างน้อย ๆ เขาก็จะได้มีเวลาแวะกลับไปหาพ่อแม่ของเขาได้บ้าง.. "  แต่จนแล้วจนรอดเอ็ดเวิร์ดก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกก่อนที่จะขอบคุณเธอ
" ขอบใจเธอมากจริงๆ  อิเลฟเวนท์ " เอ็ดเวิร์ดขอบคุณอีกครั้ง
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงเข้าใจ
" ดิฉัน....!! "
"  ยังคงจะดูแลเขาต่อไปให้ดีที่สุด !  "
" แต่ว่า..... "
" ฉันจะไม่ ! คอยตีกรอบให้เขา !! "  เธอรับปาก
" ถ้ายังไง ดิฉันขอตัวก่อนนะคะท่าน "  อิเลฟเวนท์ยิ้มให้และหันหลังเดินกลับออกมาจากห้องทำงานของนายกรัฐมนตรีอังกฤษอย่างเงียบๆ
แต่ว่าเอ็ดเวิร์ดกลับนั่งลงและเปิดลิ้นชักที่โต๊ะทำงานตรงฝั่งทางด้านซ้ายมือ และเขาเองก็ยังหยิบเอาสมุดบันทึกเล่มเก่าๆ  หน้าปกสีน้ำตาลเข้มออกมาจากลิ้นชัก  เอ็ดเวิร์ดเพิ่งจะหยิบเอารูปถ่ายขาวดำที่ซ่อนเก็บเอาไว้ข้างในอย่างดีกลับออกมาจากสมุดบันทึก
รูปถ่ายขาวดำรูปเก่าๆ  ที่มีครอบครัวของผู้ชายชาวอังกฤษ กับ ผู้หญิงชาวสหรัฐคู่หนึ่ง และยังเป็นภาพถ่ายของวัยรุ่นยุค 90  ที่พวกเขาอุ้มเด็กทารกผู้ชายตัวน้อย ๆ  ที่เพิ่งจะลืมตาดูโลกมาได้ไม่นาน ภายในห้องทำงานทำเนียบประธานาธิบดีสหรัฐ
อีเลฟเวนท์เดินอยู่บนรถไฟสายสีน้ำเงินของสถานี Saint Pancras  ของประเทศอังกฤษ และวันนี้เธอสวมใส่สูทยี่ห้อ Si…^am  และสวมเสื้อกั๊กสีกรมท่าสวมเสื้อโอเวอร์โค้ตสีเทาๆ ตัวยาวคลุมเลยหัวเข่าบวกกับรองเท้า Oxford  หนังสีน้ำตาลไหม้ และเธอก็ยังเดินไปจนถึงที่โบกี้ชั้นเฟิร์สคลาสระดับ  Leisure  Select  เธอนั่งลงที่เก้าอี้บุผ้าลินินชั้นดี สีน้ำเงินจางๆ  ตัวหนึ่ง ซึ่งตรงกลางระหว่างผู้โดยสารอีกฝั่งก็ยังจะมีโต๊ะอาหารวางคั่นกลางเอาไว้ด้วย
และเธอที่กำลังนั่งหลังตรงๆ และคอยนั่งให้ปลายเท้าข้างขวาวางเยื่องตรงไปที่ด้านข้าง  และมือทั้งสองข้างของพวกเธอก็วางอยู่บนตัก
"เคยได้ยินมาว่า...  "
" ผู้ชาย...ชาวสหรัฐ !! "
"  มักชอบที่จะอยู่อย่างสันโดษ ! "
"  ฟังแล้วมันก็คงจะไม่ใช่เรื่องจริงไปซะทั้งหมด ! "    อิเลฟเวนท์ที่อยู่ๆ  ก็ทักทายผู้ชายคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม
ซึ่งเป็นผู้ชายคนที่สวมสูทสีดำสนิท สวมถุงมือหนัง สวมทับด้วยเสื้อโอเวอร์โค้ทสีดำ และเผลอ ๆ  ผู้ชายคนที่เธอกำลังพูดด้วย คน ๆ  นั้นก็ดูเหมือนมีรูปร่างค่อนข้างที่จะสันทัดเอามากๆ
ผู้ชายคนนี้มีนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม ผิวขาวซีด จมูกโด่งล่ำสัน รูปปากเป็นนกกระจับหนาๆ  มีลักยิ้มที่แก้มข้างซ้าย และศีรษะโล้นเป็นเงามัน
"  อันที่จริง  "  แต่ว่าผู้ชายคนนั้นก็ยังยินดีที่จะตอบรับคำทักทาย
" อยู่อย่างโดดเดี่ยวมานานๆ    บางที่.... "
" มันก็รู้สึกมีอารมณ์เหงา เปล่าเปลี่ยวหัวใจกันบ้าง  "  ผู้ชายหันมามองกันอย่างตรงไปตรงมา
อิเลฟเวนท์ที่มัวแต่สนใจมองหากล่องผ้าสี่เหลี่ยมผืนผ้ากำมะหยีสีดำสนิท และมันก็เพิ่งจะถูกเอาออกมาวางไว้ตรงหน้า
"นั่นซินะ  "  เธอยิ้มกลับ
" อันที่จริง  "
"ฉันเอง "
"  ก็คิดไม่ถึงจริง ๆ เลยนะว่า "
"คนอย่างเธอ ! จะเสียสละเวลามารับค่าจ้างอันน้อยนิด "
"  เพียงเพราะอยากจะได้สร้อยไข่มุกที่อยู่ในกล่องใบนี้  " และเธอก็ยังอยากนั่งสอบสวนเขา
"อืม... !!" ผู้ชายคนที่เธอกำลังพูดด้วยส่ายหัวเบาๆ
" มันก็จริง "
" แต่ว่า...ที่จริงแล้วฉัน. !! "
"  ..ก็ไม่ได้คิดที่จะอยากยอมเสี่ยงชีวิตของตัวเอง ! มาเพื่อ.... "
" อยากที่จะเห็นสมบัติที่ล้ำค่าของพวกซามูไรญี่ปุ่นกันสักเท่าไหร่นักหรอกนะ "
" แต่ว่าในที่สุด "
"  เรื่องนี้มันก็ทำให้ฉันรู้ว่า "
"  เธอเองก็ไม่ใช่  "
" ผู้...หยั่งรู้ ! ไปซะทุกเรื่อง !! "
" ถูกต้องใช่หรือเปล่า  "
"  อีเลฟเวนท์ !!  "  ผู้ชายคนนั้นยื่นหน้าเข้าหาใกล้ๆ และก็จ้องจะสอบสวนเธอกลับคืนไปบ้าง
และเธอก็พยักหน้าเบาๆ ด้วยเหมือนกัน
"  ราคาของสร้อยเส้นนี้  "
" มันเทียบอะไรไม่ได้เลยกับสิ่งที่เธออย่างรู้  "
"  เฮนดริกส์ !! "  และจนแล้วจนรอดเธอถึงกับต้องยอมเอ่ยชื่อ
เฮนดริกส์ที่กำลังนั่งทำตัวสบายๆ  แต่ว่าเขาก็ยังต้องคอยส่งรอยยิ้มหวานๆ แทนคำกล่าวหาที่แสนจะซื่อบื้อตลอดกาลของพวกเธอกลับไปให้กันดูอยู่ดี
" ก็อย่างว่า....เรื่องที่บาฮามาส !!  "
" เรื่องนั้นนะ !!  "
"  มันทำให้ฉันอยากรู้เรื่อง  "
"ความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคล  "
" ของเธอขึ้นมาอย่างจริง ๆ จัง ๆ ซะแล้ว " เฮนดริกส์ที่ดูผ่อนคลายมากขึ้นเวลาที่อิเวฟเวนท์เรียกชื่อเขาแบบนี้
" ฉันขอบอกเธอตามตรงเลยนะ  "
" อีเลฟเวนท์  "
" ฉัน ! "
" ไม่เคยสนใจเงินค่าจ้างของคนพวกนั้นตั้งแต่แรก  " เฮนดริกส์บอกและก็สบตาของเธอเป็นระยะ
"  เพราะว่า...พวกเขา "
" ไม่ได้สนหรอกนะว่า...เธอจะเป็นใคร  "
"  หรือว่าอะไร ! "    และเฮนดริกส์ที่ๆ ก็กำลังพยายามหันมาทำความเข้าใจ  แต่ก็แค่มองเห็นเธอไม่อยากจะพูดอะไรต่อ
" พวกเขาสนแต่เพียงว่า....โลกใบนี้ !!  " และจนกระทั้งเฮนดริกส์เป็นฝ่ายเริ่มตั้งคำถาม
" พวกมันจะต้องเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล ..."
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่ทำเพียงนั่งอมยิ้มและส่ายหัวเบาๆ ก็เท่านั้น
" ไม่เอาน่า... "
" เฮนดริกส์ !!  "
" เธอคงไม่อยากที่จะเห็นฉัน....!!  "
" แอบย่องเข้าไปที่สวนหลังบ้านของเธอบ่อยๆ  หรอกนะ ! จริงไหม !! " เธอไม่ได้แค่จะพูดให้กลัว
" เพราะไม่ว่าจะยังไงๆ  ท้ายที่สุด.... "
" ทั้งคุณและคนพวกนั้นก็ไม่มีวันที่จะได้รู้ความจริง... ... "
" แต่ว่าทุกอย่างมันเปลี่ยนกันได้ !! "  เฮนดริกส์ตัดบททันที  และยังรีบหันไปมองกลุ่มผู้ชายสวมสูทสีดำที่เพิ่งจะเข้ามานั่งลงที่เบาะด้านหลังของเธอ
" อีเลฟเวนท์ !!  "  เฮนดริกส์ที่พยายามเอียงหน้าเข้าไปกระซิบ
" แล้วไหน...เรื่องที่ใครๆ เคยพูดกันเอาไว้ว่า.... "
"  The Nero  !! "
" ....ไม่เคยมีใครที่สามารถจะสะกดรอยตามเขาได้ !! "  เฮนดริกส์กระซิบบอกเธอ และรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่อันแพรวพราว
และในขณะเดียวกันสายตาของเฮนดริกก็ยังต้องต้องแอบหันไปมองผู้ชายอังกฤษคนที่มีหน้าตาหล่อเหลา นัยน์ตาสีฟ้าเข้มอันเย้ายวนไว้ทรงผมสกินเฮดท์ ส่วนสูงก็น่าจะสักประมาณ 6  ฟุต รูปร่างสันทัดทะมัดทะแมง และเผลอ ๆ  ผู้ชายคนนี้ก็ชอบสวมใส่สูทสีดำที่ราคาแพง และสวมรองเท้าสไตล์อ๊อกฟอร์ดที่ราคาแพงลิ่วกำลังเดินอ้อมเข้ามานั่งที่เบาะด้านหลังของเขา
ฟรึบ !!!
ผู้ชายชาวอังกฤษคนนั้นลุกขึ้นมาและก็ยังเอาปืนมาจ่อที่หัวเฮนดริกส์ทันที !  แต่อิเลฟเวนท์ก็แค่ยืนสังเกตปืนวอลเธอร์ พีพีเค เอส ขนาด 9 มิลลิเมตรที่ผู้ชายคนนั้นถือ
" หมอบตัวซะ  เฮนดริกส์  มอร์แกน !!  "    สำเนียงอังกฤษชัดแป๊ะๆ ของผู้ชายที่กำลังเอาปืนขู่บังคับเฮนดริกส์อยู่ที่หัว
"หึ หึ !! " เฮนดริกส์แสร้างหัวเราะและชะเง้อคอมองหาแต่เธอ
" เป็นไงบ้างละ !  อีเลฟเวนท์ !! "
"  อยู่ๆ  ก็มีผู้ชายชาวอังกฤษมาคอยตามตื้อเธอแบบนี้. "
" ฉันอยากจะรู้จริงๆ นะว่า  "
" เจ้าหน้าที่หน่วยงานข่าวกรองของเกาหลีใต้คนนั้นรู้เรื่องนี้ขึ้นมา "
"  พวกเขาจะจัดการเธอ ! ด้วยอีท่าไหน  !! "  เฮนดริกส์ยังมีกะจิตกะใจหยอกล้อเธออยู่ได้
หมับ !!
อิเลฟวนท์ที่รีบพุ่งเข้าไปตะปบและแย่งปืนในมือผู้ชายคนนั้นจนแย่งกลับมาถือไว้จนได้แค่ชั่วพริบตาเดียวเหมือนกัน
แต่ว่าผู้ชายคนนั้นพอรู้ว่าตัวเองพลาดก็เลยต้องรีบหันกลับไปตะครุบตัวจับเฮนดริกส์ด้วยมือเปล่า
ตุบๆๆๆ !!!
ผู้ชายชาวอังกฤษนัยน์ตาสีฟ้า กับผู้ชายชาวอเมริกันกำลังชกต่อยกันอุตลุตอยู่บนรถกี้รถไฟจนพลอยทำให้ผู้โดยสารเริ่มแตกตื่น
" อีเลฟเวนท์ !!  "  เฮนดริกส์ยังพยายามตะโกน  ในขณะที่มือของตัวเองกฌยังต้องคอยวุ่นวายคอยจัดการพวกเจ้าหน้าที่อังกฤษที่ก็พยายามจะจัดการเขาให้ได้ด้วยเหมือนกัน
"ฉันว่า ! "
" เธอ !! กำลังคิดผิดกับเรื่องนี้.... !! " และแค่อยากจะบอกให้อิเลฟเวนท์ให้เธอรับผิดชอบให้ได้ แม้ว่าเขาอาจจะต้องเร่งมือคว่ำเจ้าหน้าที่อังกฤษคนนี้ให้ได้ก่อน
อิเลฟเวนท์ที่ยังคอยยืนมองพวกเขาสองคนกอดรัดฟัดหวี่ยงตรงกลางบริเวณโบกี้รถไฟ และก็เธอยังเผลอยิ้มๆ  และยังคอยเอามือล้วงกระเป๋าเอาไว้ข้างหนึ่ง และส่วนมืออีกข้างก็ยังอุตส่าห์ช่วยถือปืนกระบอกนั้นเอาไว้ให้ด้วย แต่ก็คงจะเป็นเพราะเธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีผู้โดยสารบนโบกี้รถไฟกำลังส่งเสียงเอะอะโวยวายและเห็นข้าวของบนตู้โดยสารกำลังได้รับความเสียหาย
เพล้ง  เพล้ง !!
เสียงของถ้วยกาแฟ  แก้ววิสกี้  จานชาม ช้อนส้อม  และแก้วไวน์ ที่เพิ่งจะถูกเหวี่ยง ! ถูกเขวี้ยงถูกโยนไปๆ  มาๆ  อยู่จนเต็มพื้นที่ของตู้โดยสารขบวนที่ 18    ในขณะที่ก็มีผู้โดยสารบางกลุ่มเข้ามามุงดูและบ้างก็วิ่งหนี เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์เลยต้องรีบหาวิธีจัดการแก้ปัญหา
" เอาละ ๆ ทุก ๆคน  "
"  ทุกคนไม่ต้องตกใจ "
" ถ้าไม่อยากจะโดนลูกหลง ! ก็กรุณา"
" ไปหลบอยู่ข้างหลัง !!! "  อิเลฟเวนท์ป่าวประกาศเพื่อไม่ให้ทุกคนได้รับอันตราย
"  เร็วเข้า !! "  เธอส่งเสียงดังช่วยเร่งรีบให้ผู้คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่รีบวิ่งหนีไปได้แล้ว และทันทีที่พวกผู้โดยสารทั้งหมดรีบทยอยออกไปจากโบกี้รถไฟเกือบจะทั้งหมด
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กับเฮนดริกส์ก็ยังต้องหันไปเจอกลุ่มผู้ชายที่สวมชุดสูทสีดำเกือบอีกนับสิบคน  และมิหนำซ้ำพวกนั้นยังถือปืนเดินกรูกันเข้ามา !
" เฮนดริกส์ !! "  อิเลฟเวนท์ทตะโกนและรีบโยนปืนไปให้ !
ปัง ! ปัง !! ปัง !! ปัง !!! ปัง !!!!
เฮนดริกส์รับปืนได้อย่างแม่นยำและจัดการกับคนพวกนั้นได้ไม่พลาดเป้าเลยสักนัด  และอิเลฟเวนท์กับผู้ชายอังกฤษนัยน์ตาสีฟ้าที่ก็ต่างพากันรีบเข้าไปหลบอยู่หลังเบาะผู้โดยสาร
ปังๆๆๆๆๆ
กลุ่มผู้ชายชุดดับนับสิบๆ กรูกันเข้ามาพร้อมสาดกระสุนรัวๆ ใส่เฮนดริกส์ อิเลฟเวนท์ และผู้ชายอังกฤษคนนั้นจนพวกเธอต่างคนต้องกระโจนหาที่หลบกันให้จ้าละหวั่น
ปัง  ! ปัง !!!
เฮนดริกส์พยายามที่จะยิงสวนไปที่ผู้ชายกลุ่มนั้น  แต่ว่าพอเขาหันกลับไปมองผู้ชายชาวอังกฤษที่กลับรีบลุกกลับขึ้นมาและต่อสู้กับคนพวกนั้นด้วยมือเปล่า
ตุบ !!!
ผู้ชายอังกฤษนัยน์ตาสีฟ้าพยายามเข้าไปงัดและต่อสู้กับกลุ่มคนแปลกหน้าที่คอยถือปืนเข้ามายิงกราดพวกเขาถึงในโบกี้รถไฟ  แต่ผู้ชายอังกฤษดูท่าทางจะมีฝีมือจนสามารถแย่งปืนของกลุ่มคนแปลกหน้ากลับมาได้ง่ายๆ
ปังๆๆๆๆๆๆ !!!
เฮนดริกส์กับผู้ชายชาวอังกฤษต่างคนก็ต่างหันมาสาดกระสุนไปที่คนกลุ่มนั้นรัวๆ  แต่ว่าในระหว่างที่ต่อสู้อยู่กับคนแปลก
" คิดจะมาจับฉันเหรอ ! " เฮนดริกส์ที่ยังรู้สึกโกรธไม่หาย !
"  ก็หัดแหกตาดูคิวบ้างนะ !! "  และยังพยายามจะยั่วโมโหผู้ชายอังกฤษคนนั้นแทบจะตลอดเวลา
" นายไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอกน่า ! เฮนดริกส์ "  แต่ผู้ชายอังกฤษก็ไม่ได้คิดที่จะรามือ
ปัง ปัง !
ตุบ ๆ
ปืนสองกระบอกของมือปืนที่เพิ่งถูกยิงร่วงลงบนพื้น  แต่ว่าเฮนดริกส์ที่ยังสังเกตเห็นว่าตอนนี้อิเลฟเวนท์กำลังมัวหลบลูกหลงอยู่ที่หลังเก้าอี้ผู้โดยสาร
" อิเลฟเวนท์ !!! " เฮนดริกส์รีบตะโกน
ปัง !
แต่ว่าเฮนดริกส์ก็ยังพยายามยิงขวางไม่ให้คนพวกนั้นเข้ามาทำร้ายเธอ จนกระทั่งเฮนดริกส์พุ่งเข้าไปคว้าเก็บปืนที่พื้นสองกระบอกและโยนขึ้นไปกลางอากาศ
และอีเลฟเวนท์ก็ออกมารับปืน !!!
ปัง !  ปัง !!  ปัง !!!  ปัง !!!!
อิเลฟเวนท์ที่ใช้มือทั้งสองข้างถือปืนข้างละกระบอกและยิงสวนออกไปทีละนัด !!!
ปัง ปัง ปัง !!!!
" เฮนดริกส์ !! " แต่ในขณะที่เธอช่วยพวกเขา
" นี่ยังไง !!  "
"  ค่าจ้างของคุณ !! "  เธอก็ยังประชดพวกเขากลับ !!
และเฮนดริกส์ที่พยักหน้าให้กันรัวๆ
"งั้นเหรอ ! "
ปัง ! ปัง !
" ฉันถึงได้บอกเธออยู่นี่ ! ยังไงว่า.... "
" ทุก ๆ อย่างมันเปลี่ยนกันได้ !! "  เฮนดริกส์ก็เลยต้องพยายามจะแก้ตัว
ปังๆๆๆๆๆ
ผู้ชายอังกฤษคนนั้นยังคงหาทางช่วยยิงไปที่พวกมือปืนรับจ้าง  แต่ว่าเขาก็ยังคงต้องจับตาดูความเคลื่อนไหวของอิเลฟเวนท์กับเฮนดริกส์ทุกฝีก้าว
"  พวกเราจะต้อง ! "
" ....รีบจับตัวของเฮนดริกส์กลับไปเดี๋ยวนี้ !  "
" อิเลฟเวนท์ ! เธอต้องทำตามคำสั่ง "  ผู้ชายอังกฤษกำลังขอให้เธอช่วย !
ปัง !  ปัง !! ปัง !
อิเลฟเวนท์ที่ยังสาดกระสุดไม่หยุด
" แล้วนี่..!!  "
"  พวกคุณกำลังเห็นฉัน !! "
" ว่างมากหรือยังไงกันห๊ะ !!! "  และเธอยังต้องมาคอยตะโกนตอบคำถามพวกเขาด้วย
" อย่างนี้เองใช่ไหม !! " แต่ว่าผู้ชายคนนั้นก็ยังตะโกนต่อล้อต่อเถียงกันไปมา
" เพราะแบบนี้ !!  "
" เธอถึงได้จงใจปล่อยเขาไปตั้งแต่ทีแรก.. !! " และผู้ชายอังกฤษที่ไม่สนคำขู่
แกร็ก !! แกร็ก !!!
กระสุนปืนอยู่ๆ  ก็หมดคามือของผู้ชายอังกฤษจนเขาต้องรีบโยนปืนทิ้ง และทันทีที่เขาต้องรีบหันกลับไปจัดการคนพวกนั้นด้วยมือเปล่า
"เหอะ !  " เฮนดริกส์ที่ถึงกับกรอกตามองบนให้กับผู้ชายอังกฤษ
เพราะอยู่ๆ  ทั้งเขาและก็อิเลฟเวนท์ต้องมาเห็นภาพเจ้าหน้าที่อังกฤษกำลังต่อสู้กับผู้ร้ายด้วยมือเปล่าอย่างทุลักทุเลเป็นที่สุด
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่กำลังได้ยินเสียง !
" ระวัง !!!  "  เธอตะโกนและหันปืนเข้าใส่ผู้ชายคนนั้นทันที
ปัง ปัง ปัง !!!
ฉึก ! ฉึก !! ฉึก  !!!!
มีดสั้น 3  อัน ! เพิ่งถูกยิงจนปลิวว่อนไปเสียบคาอยู่ที่พนังและเบาะ !!
อิเลฟเวนท์กับเฮนดริกส์ต่างพากันเหลียวหันไปมองที่ประตูทางเชื่อมขบวนตู้โดยสารทันที เพราะว่าตอนนี้ผู้ชายอังกฤษคนนั้นอยู่ๆ  ก็กำลังถูกจับเป็นตัวประกันด้วยฝีมือของคนสองคนที่สวมใส่ชุดสีขาวคล้ายๆ  กับพวกนินจาจากญี่ปุ่นและใช้ผ้าโผกศีรษะปิดบังหน้าตาเอาไว้
อิเลฟเวนท์ที่เริ่มขยับตัวยืนบังเฮนดริกส์เอาไว้  ในขณะที่พวกคนสวมชุดคล้ายนินจากำลังคิดที่จะโยนมีดสั้นกลับมาเล่นงานพวกเธออีกแน่ !!
ปัง ปัง  ปัง  !
ฉึก ฉึก ฉึก !!
มีดสั้นสามเล่มร่วงหล่นกองที่พื้นเพราะฝีมือยิงปืนที่แม่นยำของเธอ !!!!
และหนึ่งในคนที่สวมชุดคล้ายกับนินจาที่กำลังขยับ เพราะลำพังเพียงดาบสั้นที่พวกเขา      เขวี้ยงออกไป  แต่กลับถูกอิเลฟเวนท์ยิงจนแตกกระเด็นเป็นเสี่ยงๆ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กับเฮนดริกส์ที่ต่างพากันสนใจก็แต่เจ้าหน้าที่อังกฤษที่กำลังถูกจับเป็นตัวประกันเท่านั้น
เพราะว่าตอนนี้ตัวประกันที่กำลังถูกดาบซามูไรที่แสนจะคมกริบวางทาบเอาไว้ที่กลางลำคอของตัวประกัน
และมิหนำซ้ำพวกเขายังจะลากผู้ชายอังกฤษถอยหลังเข้าไปใกล้ๆ หว่างประตูทางเชื่อมโบกี้รถไฟอยู่เรื่อยๆ
แต่ว่าหนึ่งในสองคนที่กำลังลักพาตัวผู้ชายอังกฤษไป  และเขาก็ยังจะถือดาบซามูไรชูขึ้นมาเหนือศีรษะและตวัดดาบทันที !!
ฉับ !!!!
สลักยึดระหว่างตู้รถไฟสองขบวนเพิ่งจะถูกตัดด้วยคมดาบ จนกระทั่งตู้รถไฟของอิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ เคลื่อนห่างตู้รถไฟขบวนหน้าห่างออกมาเรื่อย ๆ  แต่เป็นเพราะขบวนรถไฟที่แล่นด้วยความเร็วสูงประมาณ 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์กับเฮนดริกส์ที่ต่างคนก็คงได้แต่ยืนมองเหนือสะพานเหล็กอันใหญ่กับพื้นท้องทะเลเบื้องล่างด้วยกันเท่านั้น
" เธอก็รู้ทั้งรู้ว่า...."  เฮนดริกส์หมดหวังจนต้องยืนพิงที่ประตู
"มันเป็นแผน....ลวง  !! "  และส่ายหัวอยู่อย่างนั้น
อิเลฟเวนท์ที่ก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธอะไรเฮนดริกส์เลยสักนิด
" เพราะฉะนั้น ..  "
"....เราถึงต้องยอมรับและคอยเผชิญหน้ากับมันซะ ! "
" อย่าง...มีสติ !! " เธอบอกกับเฮนดริกส์ และก็หันหลังเดินกลับไปนั่งหมือนอย่างราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ว่าเฮนดริกส์ก็คงจะทำอะไรไปไม่ได้มากว่าเดินตามและส่ายหัวให้เธอไป ๆ มา ๆ และคอยแต่จะบ่นพล่ามเลื่อนๆ ลอยๆ  อยู่ข้างหลัง
"  เหมือนจะโชคดีกันรอบที่เท่าไหร่  "
" ที่ !! "
"  เขาไม่ถูกคนพวกนั้นโยนลงไปตาย....ที่ก้นทะเล !!! "


## ก่อนไปรับตัวประกัน

เมดิสันรีบร้อนเดินเข้าไปผลักประตูห้องทำงาน  แต่คาร์เตอร์ที่กำลังตั้งใจจดจ่ออยู่ที่หน้าจอประมวลผลแบบโปร่งแสงบนพนังห้องทำงานที่เป็นกระจก  เพราะภาพถ่ายจากสัญญาณดาวเทียมที่กำลังจับภาพเจ้าหน้าที่ของอังกฤษที่ถูกจับเป็นตัวประกันอยู่ในขบวนรถไฟสายอังกฤษไปยุโรป
ในขณะที่อิเลฟเวนท์กับนักฆ่ารับจ้างมืออาชีพ อย่าง เฮนดริกส์ได้แต่ยืนมองเจ้าหน้าที่ของเขาอยู่เฉยๆ
" แล้ว..ที่นี้ !!  " คาร์เตอร์รีบร้อนหันหน้ามาตั้งคำถามกับเจ้าหน้าที่จนเสียงดัง
" นายจะอธิบาย...เรื่องนี้ ! "
"...ของเธอมาว่าอะไรอีก  "
" เมดิสัน ! "  คาเตอร์ที่ต้องการคำอธิบายอย่างถึงที่สุด    แต่ว่าเมดิสันที่คอยแต่เข้ามายืนก้มหน้าและยังต้องคอยหลบสายตาของเขา
เพราะฉะนั้นคาเตอร์ถึงได้จ้องแต่จะตั้งคำถามกับเจ้าหน้าที่ของตัวเองต่อไปเรื่อยๆ
" ตอนนี้ !!! "
" เป็นเวลาที่นาย...เมดิสัน !"
"นาย !! มีความจำเป็นที่จะต้องอธิบายเหตุผลของเธอมาทั้งหมดให้ฉันเข้าใจอย่างง่ายๆ  ได้สักที !
" ว่า.. !! "  และคาเตอร์ที่คราวนี้พยายามที่จะตั้งคำถามเสียงดังใส่เมดิสันขึ้นไปอีกเรื่อยๆ
"ทำไม !! "
" เพื่อนของนาย.!! "
อีเลฟเวนท์  "
" เธอ....ถึงได้จงใจเดินเข้าไปติดกับ ! ของผู้ก่อการร้ายพวกนั้น  !!  "
"แล้วทำไม...เฮนดริกส์  "
" แล้วทำไมอยู่ ๆ  มือปืนระดับพระกาฬ อย่าง เขา !!! "
".  ทำไม..เฮนดริกส์ !! "
" ถึงได้เดินดุ่ม ๆ เข้ามางัดตู้เซฟของเธอถึงที่นี้ "
" ทั้ง ๆ ที่....อีเลฟเวนท์ กับ เฮนดริกส์ !!  "
" ที่ตอนนี้ดูเหมือนว่า.. พวกเขาจะกลายเป็นเพื่อนที่ดูสนิทสนมกันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ! ก็ไม่รู้ !!! "  คาเตอร์ที่ยังคงคอยตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องของเธอขึ้นมาซ้ำ ๆ
เมดิสันยอมตัดสินใจเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า และในระหว่างนั้นแววตาที่มองคาเตอร์ยังแสดงถึงความเชื่อมั่นอะไรบางอย่าง
"อีเลฟเวนท์ ! "  และพยายามจะอธิบายถึงเหตุผลให้กับคาเตอร์
" เคย ! คิดที่จะจับกุมเฮนดริกส์ ที่บาฮามาสเมื่อ 4 ปี ที่แล้ว  "
" แต่ว่า...ในที่สุด !!!
" เธอ....ก็เปลี่ยนใจ  "
" เวลานี้...  พวกเรารู้แค่ว่า ! "
" เธอรู้ !! ในสิ่งที่พวกเรายังไม่รู้ !!  "
" และเธอก็รู้ !!! ในสิ่งที่พวกเรารู้ทั้งหมด ! " และเมดิสันแอบถอนหายใจเบาๆ  อยู่ตลอดเวลาด้วยซ้ำในขณะที่พูดถึงอิเลฟเวนท์
" และเพราะแบบนี้ !!  เรื่องทั้งหมดที่เธอรู้ !!  "
" และทุก ๆ  รัฐบาลที่รู้ว่า..เธอรู้ !! "
"พวกเรา !! จึงได้คอยพยายามที่จะแก่งแย่งในสิ่งที่...เธอรู้ !! "
" และเอามันมาจากเธอ !!  "  แต่ว่าเขาก็ยังอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้กับหัวหน้าของตัวเองฟังอยู่ดี
คาเตอร์ที่ได้แต่ยืนฟังอยู่อย่างเงียบๆ  บวกกับความสงสัยในตัวเมดิสันว่า ทำไม ! คนพวกนี้ถึงได้แต่เชื่อเรื่องไร้สาระของอิเลฟเวนท์
" เอาละ " คาเตอร์ที่แสร้างทำใจเย็น
"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้."
" ฉัน !!  ก็ขอบอกกับนายเอาไว้ก่อนเลยนะว่า..."
" เมดิสัน ! "
" ถ้าหากว่า.... เจ้าหน้าที่ของเราเป็นอะไรไป !!  "
" เพื่อนของนาย... อีเลฟเวนท์ !!  "
"  ฉันก็คงจำเป็นที่จะต้องตั้งข้อหาให้กับเธอ  "  คาเตอร์พยายามที่จะขู่ให้กลัว  แต่ดูเหมือนว่าเมดิสันจะยังคงเชื่อมั่นในตัวของผู้หญิงไทยคนนั้นซะเหลือเกิน
" เพราะฉะนั้นนี้.... ก็คือ  เหตุผลที่ว่า ! "  เมดิสันที่พยายามมองหาเหตุผลซ้ำ ๆ กลับขึ้นมาอธิบายให้คาเตอร์ฟังอีกครั้ง
" ทำไม !! "
" ถึงมีเพียงคนไม่กี่คนที่รู้ว่า..เธอรู้ !!! "  เมดิสันที่ยังคงยืนยันคำเดิม
คาเตอร์พยายามจะเดินเข้าไปใกล้ๆ  เมดิสัน และยังคอยมองจ้องหน้าที่เจ้าหน้าที่ของตัวเองแทบจะเฉือนเลือดออกมาและกิน
" และส่วนนาย...ถ้ายังอยากจะทำงานอยู่ที่นี้ !!! "
"  ก็อย่าให้ฉัน... !! "
"ต้องปลดนายออกจากการเป็น  "
"  หัวหน้าทีม....แผนกเทคโนโลยีของเรา !!  "  คาเตอร์ในฐานะที่เป็นหัวหน้าของพวกเขาที่ก็แค่อยากจะหาทางป้องกันเอาไว้ก่อนก็เท่านั้น
แต่ว่าในขณะที่เมดิสันกำลังจะหันหลังกลับ
" ที่..ซีเรีย ! "
" ตอนที่....พวกเราออกไปทำภารกิจเสี่ยงตายกันที่นั่น  !!  "
" อีเลฟเวนท์ ! พยายามที่จะใช้ตัวเองมารับลูกกระสุนแทนผม.. !!  "  จนสุดท้ายเมดิสันที่อธิบายด้วยน้ำเสียงที่ดูสั่นเครือ
" ทั้งๆ ที่พวกเรา  "
" ตอนนั้นนะ"
" พวกเราสักคน ! ยังไม่เคยมีใครรู้จักกับเธอมาก่อนด้วยซ้ำ !!! "    เมดิสันที่ยังตั้งใจและแสดงถึงเจตนาว่า พวกเขาได้รู้จักอิเลฟเวนท์มาแบบไหนเพื่อให้คาเตอร์ได้รับรับรู้ !
เสียงเพลงแจสที่ดังออกมาจากร้านอาหารอิตาเลี่ยน แถวๆ  ย่านประตู Arc Du  Triomphe  แถวๆ ประตูชัยของนครปารีสในฝรั่งเศส
อีเลฟเวนท์สวมเดรสกระโปรงยาวและเสื้อแขนกระบอกสีแดงๆ  ค่ำคืนนี้เธอสวมรองเท้าส้นสูงสีครีมๆ  และนั่งอยู่ที่ตรงบริเวณเคาน์เตอร์บาร์ของร้าน และดูเหมือนเธอที่เพิ่งจะกดวางสายโทรศัพท์มือถือและหย่อนพวกมันกลับลงไปในกระเป๋าหนังสีขาวทรงสี่เหลี่ยมคางหมู  กระเป๋าที่ปักชื่อยี่ห้อราคาแสนแพงเป็นตัวอักษรสีแพลตตินัม  และที่มิหนำซ้ำแก้วไวน์แดงชั้นเลิศพวกมันที่เพิ่งจะถูกเปลี่ยนแก้วมาวางอยู่ตรงหน้าซ้ำๆ  และก็จ้องมองสีสันของไวน์เบอร์กันดีสีเข็มในแก้วไวน์ทรงสูง  ที่ๆ  พวกมันค่อยๆ เหือดหายเข้าไปอยู่ในเส้นเลือดของเธอเองมากขึ้นไปทุกทีและทุกที
หืม.....!!  น้ำเสียงของการถอนหายใจของพวกเธอที่ทยอยดังขึ้นมาอยู่เรื่อยๆ จนนับครั้งไม่ถ้วน จนกระทั้งทำให้คนบางคนได้ยิน
อิเลฟเวนท์ชำเลืองหันมองไปทางขวาที่เก้าอี้บาตัวสูงข้างๆ  ที่เหมือนเพิ่งจะมีเด็กหนุ่ม และรู้สึกว่าจะเป็นหนุ่มน้อยชาวญี่ปุ่นรูปร่างหน้าตาใช้ได้ที่กำลังเดินเข้ามา และเด็กผู้ชายคนนั้นก็กำลังถอดเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิทที่ทับชุดสูทสีน้ำเงินออกมาวางพาดบนพนักเก้าอี้บาร์ทรงสูงและหย่อนก้นลงนั่งใกล้ ๆ
" ใครอนุญาตให้เธอ ! "  อิเลฟเวนท์เบือนหน้าหนีทันทีที่เขาเข้ามานั่งใกล้ๆ
" มาที่นี้ !! "
" มาซายูกิ !!! "  และเธอก็บ่นด้วยน้ำเสียงที่แข็งทื่อและไม่ค่อยจะสบอารมณ์
แต่ไม่ว่าเธอจะเบือนหน้าหนีเด็กผู้ชายญี่ปุ่นคนนั้น คนที่เธอเรียกชื่อเขาว่า มาซายูกิก็ไม่ยอมจะเข้าใจ
มาซายูกิยังคอยชำเลืองมองอิเลฟเวนท์ผ่านแก้วไวน์ที่เธอไว้ในมือ
" นานแล้วที่..... "
"....คุณไม่ได้ออกมาดื่มคนเดียวแบบนี้ ! "  มาซายูกิพยายามที่จะชวนคุย และเขาก็อยากให้อิเลฟเวนท์หายอารมณ์ขุ่น ๆ  แต่ยังไงๆ ก็ดูเหมือนว่าเธออยากจะหันมาเอ็ดเขาซะมากว่า
" มาซายูกิ !! "  อิเลฟเวนท์คราวนี้ที่หันมาดุ
" จะให้ฉัน..."
" บอกเธออีกกี่ร้อยกี่พันครั้งกันนะว่า ! "
"  หน้าที่ของเธอคืออะไร !! "    เธอที่ไม่อยากให้เขาเข้าใกล้ก็เท่านั้น และก็หันไปกระดกไวน์ที่เหลือในแก้วต่อจนเกือบหมด
แต่ว่ามาซายูกิที่ก็ไม่เคยคิดที่จะสนใจ
" ใช่ !! "  และเขายังคอยแอบมองเธออยู่เรื่อยๆ
" แต่ว่า..  "
"  ผมก็ไม่ใช่ว่า... จะไม่ทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ซะเมื่อไหร่  "  เขาเลียบๆ เคียงๆ เถียงเธอออกไปซะอย่างงั้น
" หึๆ "  ีอิเลฟเวนท์ได้แต่หัวเราะในลำคอและเผลอยิ้มออกมาจนได้
และอีกอย่างที่ตอนนี้แก้วไวน์สีเบอร์กันดีใบใหม่ก็เพิ่งจะถูกนำเสิร์ฟ  แต่เขากลับยื่นมือเข้าคว้าแย่งเอาแก้วไวน์ในมือของเธอไป
" ตอนนี้ ! พวกเรารู้แล้วว่า..." มาซายูกิที่คอยหมุนแก้วไวน์เบาๆ  และพลางพูดกับเธอไปด้วย
"  พวกคนที่ !! "
"แอบขโมยอาวุธนิวเคลียร์ของรัฐบาลเกาหลีใต้ไปเมื่อหลายเดือนก่อน.... ."
"  เป็นใคร !! "    มาซายูกิพยายามที่จะชวนเธอเปลี่ยนเรื่องคุย
เพราะยังไงๆ  ซะเขาก็รู้ว่า อิเลฟเวนท์ไม่ชอบที่จะเห็นเขามาใกล้ชิดเธอในที่แบบนี้ และมาซายูกิที่เพิ่งจะจิบไวนน์และก็เพ่งไปที่คราบไวน์ที่เหลือติดอยู่ก้นแก้ว
"และ....  "
"  ถึงผมจะไม่บอกไปว่า... คนที่พยายามจะขโมยอาวุธนิวเคลียร์มาขายให้พวกผู้ก่อการร้ายเป็นใคร ! "
" เพราะว่า...ตอนนี้ ! "
" คุณก็คงได้เจอกับพวกเขาแล้ว !!  "  แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ต้องส่งข้อความถึงเธอ
อิเลฟเวนท์คอยแต่จะเบือนหน้าหนีแต่มาซายูกิซะอย่างนั้น  และเธอยังหันไปเรียกหาแก้วเครื่องดื่มใบใหม่จากคนดูแลบาร์เครื่องดื่มจนเสียงดัง แต่ว่าแก้วไวน์สีเบอร์กันดีของพวกเธอที่กำลังถูกนำมาเสิร์ฟใหม่แต่ก็ยังถูกมาซายูกิแย่งแก้วไวน์ของเธอไปอีกอยู่ดี
" ไทระ มาซายูกิ ! "  อิเลฟเวนท์จ้องตามตาเป็นมัน
แต่ในระหว่างที่พวกเธอกำลังยื้อแย่งแก้วไวน์กับมาซายูกิ อยู่ๆ ก็มีผู้ชายเข้ามาแย่งแก้วไวน์แก้วนั้นไป
ทั้งเธอทั้งมาซายูกิที่ทำได้แค่นั่งมองคน ๆ นั้นจิบไวน์ของพวกเธอจนเกลี้ยง ผู้ชายที่ดูยังไงๆ ก็เหมือนเป็นลูกครึ่งเกาหลีบวกญี่ปุ่น
" ไวน์ที่นี้. !! "
" นี่มัน ...!! เด็ดชะมัดยาด !! " และผู้ชายคนนั้นก็ยังทำท่าทางมีความสุขสุด ๆ  ต่อหน้าพวกเธอ
แต่มาซายูกิที่อยู่ๆ ก็รีบลุกพรวดขึ้นและคอยเข้ามายืนขวาง
" ผมจะพาคุณไปส่งที่โรงแรม  "  และเขาก็หันมาชวนอิเลฟเวนท์ให้ออกไปจากที่นี้
" มาซา..ยูกิ !  " แต่ทว่าลูกครึ่งเกาหลีคนนั้นก็กลับพูดแทรกและยังจะเดินเข้ามาแทรกตรงกลาง
" นายนี่มัน...    "
" นับวัน.... นายก็ชักจะกลายเป็นเด็กดื้อด้านขึ้นทุกวันๆ  แล้วนะห๊ะ  "
" รู้ตัวอยู่หรือเปล่า !! "    ผู้ชายลูกครึ่งเกาหลีจดๆ จ้องๆ มาซายูกิ  แต่ทว่าพวกเขาก็ดันถูกอิเลฟเวนท์ที่รีบลุกขึ้นมาและขวางทางกันเอาไว้
อิเลฟเวนท์ตั้งใจเดินเข้ามาและแทรกยืนอยู่ตรงกลาง  แต่มิหนำซ้ำเธอยังแทบพุ่งเข้าไปเกาะแขนของผู้ชายเกาหลีด้วยซ้ำ
" นี่ !  อี ยองซุก !! " อิเลฟเวนท์เรียกชื่อเขา
" นี่นายจะเบาๆ  กับเขาหน่อยไม่ได้หรือยังไง "
" ฉันอุตส่าห์โทรหาเธอตั้งนาน.... ! "
"แล้วทำไมป่านนี้ !! เพิ่งยอมโผล่หัว !! "    และเธอก็เปลี่ยนเรื่อง
"อ่า...หะ " อี ยองซูกยอมเออออไปด้วย
" ก็ใครใช้ให้....เธอ ! "
" มาที่ปารีสปุ๊บปั๊บแบบนี้ !! "
" เชอะ !! "
"  แล้วนี่...!! "
"  ฉันก็อุตส่าห์....เคลียร์งานเสร็จปุ๊บก็รีบมาหาเธอที่นี้ปั๊บเลยนะรู้หรือไหมห๊ะ... !!"
"  จะใจร้อนไปถึงไหนกัน ! "
"  ยายเพี้ยน !! "  อี ยองซุกประชด และยังต้องหันกลับมาและช่วยหยิบเอากระเป๋าสีขาว ๆ ของพวกเธอใบนั้นขึ้นมายื่นให้มาซายูกิช่วยถือเอาไว้
แต่ว่ามาซายูกิที่จำใจรับเอาไว้  แม้ว่าลึกๆ  แล้วเขาก็แทบอยากจะพุ่งไปหักคอของอี ยองซุก ซะตอนนี้ให้ได้ !!
แสงไฟส่องสว่างจากประตูชัยของฝรั่งเศสเลยไปถึงบริเวณสวนสาธารณะ Parc  Moncea  แสงไฟที่กลางเป็นเสมือนแสงไฟใช้ส่องทางให้ทั้งอิเลฟเวนท์  อี ยองซุก และมาซายูกิได้พากันเดินทอดน่องไปด้วยกันเรื่อยๆ  โดยมีแสงไฟและหอไอเฟลเป็นฉากหลัง
" อีเลฟเวนท์  " อี ยองซุกที่คราวนี้ชวนเธอคุยเป็นภาษาเกาหลีที่พวกเขาถนัด
"เธอ ! ยังจำตอนที่...พวกเราเจอกันครั้งแรกได้หรือเปล่า ! "
" คืนนั้น...ที่โมรอกโค !! "  อี ยองซุกพูดไปด้วยและยิ้ม ๆ ให้กันไปด้วย
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงหันมากอดแขนของอี ยองซุกให้แน่นๆ ขึ้นกว่าเดิม
"แล้วตอนนี้ที่. ! ฉันยังเดินควงแขนกับนายแบบนี้  " และเธอก็ยังต้องคอยรับสารภาพ
" อี ยองซุก !! "
"  แล้วทีนี้... ! "
" นายยังจะคิดกับฉันแบบนั้นอยู่อีกหรือเปล่า ! " เธอที่ยิ่งนึกย้อนอดีตไปทีไรก็ยังรู้สึกขำ ๆ  กันไม่หาย
" อืม...ม !"  และอี ยองซุกที่พอคิดไปคิดมาก็เอาแต่สายหัวอยู่ลูกเดียว
" เห้อ...  "
"  ถ้าเป็นตอนนี้...เนี้ยนะ  "
" ต่อให้เธอ...มายืนแก้ผ้าและคอยเต้นยั่วต่อหน้าฉัน  "
" หรือไม่ก็....ถูกเธอวางยาปลุกเซ๊กส์    "
" ฉันก็จะขอเอาหินมาผูกขาตัวเอง และถ่วงน้ำให้ตายๆ ไปซะยังจะดีกว่าเลย !"    อี ยองซุกที่ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เอาด้วยแน่
" อ้อ.....เหรอ !! "  เธอแกล้งทำน้ำเสียงประชด
" ฮ่าๆ  "  เสียงหัวเราะของทั้งอิเลฟเวนท์ กับ อี ยองซุกที่ดังขึ้นมาพร้อม ๆ กัน จนทำให้มาซายูกิที่คอยเดินตามหลังยังต้องเบือนหน้าหนี
"เธอนี่...  มันจริงๆ  เลยนะ " แต่ว่า อี ยองซุกที่ยิ่งคิดย้อนไปตอนนั้นก็ยิ่งคิดดีกับเธอไม่ได้เลยจริงๆ
"แต่จะว่าก็ว่าละนะ ! "
" เพราะว่า.. ตอนนั้นนะ  "
"  ฉันอยากจะฆ่าเธอให้ตาย ๆ ไปซะให้รู้แล้วรู้รอด "
"  ฉันเอง...ถึงขนาดไม่อยากให้เธอมีชื่ออยู่ในฐานทะเบียนราษฎร์ของที่ไหนๆ  เลยด้วยซ้ำไป  "  อี ยองซุกที่พอยิ่งนึกก็ยิ่งจะกลับมาหงุดหงิดใส่เธอ
"เพราะตอนนั้น...ฉันไม่รู้ว่าทำไม "
" เธอ !  ถึงได้พยายามที่จะช่วยลีโอนิคส์มากถึงขนาดนั้น!  " คราวนี้ที่ทั้งอี ยองซุก และก็เธอก็ต่างพากันนึกถึงคน ๆ หนึ่งขึ้นมา
" เห้อ... !! "  เสียงถอนหายใจเข้าๆ ออก ๆของอี ยองซุกที่ยังคงดังตามมาติด ๆ  เพราะว่า พวกเขายังอดคิดถึงครั้งแรกที่ได้เจอกับเธออย่างไม่มีวันลืม
"แต่พอ...ฉันมารู้ทีหลังว่า ! "
"  เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส  "
"  ฉันขอบอกเธอตามตรง  "
" ถ้าหากว่า..ฉันเป็นเธอในตอนนั้น  "
"  ฉันเอง... "
" ก็คงจะสงสารเขาจับใจจนทำอะไรไม่ถูกไปเลยก็ได้!  "  อี ยองซุก ที่พอได้ย้อนกลับไปคิดถึงเรื่องวันนั้นก็ยังอดสลดหดหู่ไม่ไหวจริงๆ
อิเลฟเวนท์ที่ก็เลยได้แต่ผงกหัวขึ้นและลงตามเบาๆ
"ฉันถึงได้...เคยบอกพวกเราทุกคนยังไงละว่า  "
" คนเรา... มีโอกาสให้เลือกไม่มากนักหรอก "  เธอที่นึกอยากที่จะพูดมันขึ้นมา
" แล้ว....เธอ  "  อี ยองซุกที่ฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาทันที
" ก็ ! เคยบอกกับพวกเราอีกเรื่องหนึ่งด้วยไม่ใช่หรือยังไงว่า..  "
" โอกาสที่เราจะทำความดี !! "
"  ไม่จำเป็นต้องมองหาวิธี !  แต่ขอให้ไม่ผิดเท่านั้นเป็นใช้ได้ !! "  อี ยองซุกตาเป็นประกายเมื่อยู่ต่อหน้า
และอิเลฟเวนท์ที่หันมาพยักหน้า
" ขอบใจนะที่ยังจำได้ !! "  เพราะว่าเธอก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆ
"แล้วนี่....อาการของเธอเป็นยังไงบ้าง  ! "  อี ยองซุกถามต่อ
"  ฉันได้ข่าวมาว่า....ช่วงก่อนที่งานประชุมขององค์การอนามัยโลก  "
"เธอเองก็แทบที่จะไม่มีเวลาพักเอาซะเลยไม่ใช่หรือไง ! "  อี ยองซุกรู้สึกเป็นห่วง  และพอเห็น  อิเฟลเวนท์ทำได้แค่พยักหน้ารับแบบครึ่งๆ  กลาง ๆ
" เอาน่า....  "
" ถ้าหากว่า...เธอเป็นอะไรไปอีก  "
" ฉัน ! ชินซู !  แล้วก็แฮริสัน !! "
"  พวกเรา 3  คน ก็จะช่วยกันดูแลเธอเหมือนเดิมเองนั่นแหละ "  อี ยองซุกที่กำลังหาทางปลอบ
"  ไม่ว่าจะวันนี้ !! "
"  หรือว่า.. วันสุดท้ายในชีวิตของเธอ  "  อี ยองซุกที่พูดมาถึงตอนนี้ก็ยังต้องคอยแอบเบือนหน้าหนีเธอไปเหมือนๆ กัน
อิเลฟเวนท์ที่พอฟังแล้วกลายเป็นเรื่องขำขันไปซะแล้วสำหรับเธอ
" ฉันถึงเคยบอกพวกเธอยังไงละว่า..."
" พวกนาย 3 คน !! "
"  เป็นผู้ชาย....ที่โชคร้ายที่สุดในโลก !! "
"  อี ยองซุก !  พัค ชินซู  !  แฮริสัน !  "  เธอขอบคุณพวกเขาอยู่เรื่อยๆ
"นั่นนะซินะ !!  "  อี ยองซุกจำใจพยักหน้า
"จะว่าไปแล้ว...  "
" ทุกวันนี้พวกเราก็เหมือน กำลังเดินเล่นอยู่กับ..  "
" พญา !!!  ของพญามัจจุราชอยู่แล้วนี่.. ! "
"ใช่หรือเปล่า  "  อี ยองซุกเฝ้าถาม
จนกระทั้งพวกเขาสามคนกำลังเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูของโรงแรมหรูย่านประตูชัยของประเทศฝรั่งเศสจนได้
อิเลฟเวนท์ที่ยังไม่ยอมปล่อยแขนของอี ยองซุก  และเธอก็ยังแอบหันไปชำเลืองมอง ไทระ มาซายูกิที่ๆ  ยังทำหน้าเหมือนบอกบุญไม่รับคอยเดินตามกันอยู่ข้างหลัง
และอี ยองซุกที่มองตาม
" แล้วนี่.. !! "  และกระซิบกระซาบกับเธออยู่ต่อ
"  เจ้าเด็กญี่ปุ่นของเธอ... "
" เมื่อไหร่เขาจะกลับ !!  "  เพราะว่าเขาก็แค่ไม่อยากจะเป็นห่วงพวกเธอเท่านั้น
และอิเลฟเวนท์กำลังกระซิบกลับ
"  เขาจะกลับ  "
"  ก็ต่อเมื่อ.... "
" เธอ ! อี ยองซุก "
"  เดินออกจากประตูห้องนอนของฉันไปแล้ว !"  อิเลฟเวนท์ที่ใช้นิ้วจิ้มๆ  ที่แผงหน้าอกของอี ยองซุกเพื่อยืนยันว่าเขาต้องทำอะไรต่อจากนี้
" อ่อ.....อย่างงี้เองซินะ  " อี ยองซุกพยักหน้าแบ่งรับแบ่งสู้ แต่ว่าเขาก็ยังมีแอบ ๆ ชำเลืองมองอารมณ์ฉุนเฉียวของมาซายูกิที่แทบจะแผ่รังสีอำมหิตเข้ามาใกล้ๆ
" ถ้างั้น...ไหนๆ  ก็ไหนแล้ว "    อี ยองซุกที่อยู่ ๆ ก็หันมาพูดเสียงดังขึ้นมา
" ฉันอุตส่าห์..บินมาตั้งไกล  "
" สงสัยคืนนี้...ฉันก็คงจะต้อง  "
" นอนที่นี้ "
"  กับเธอซะแล้ว  !!  "  และอี ยองซุกก็แสร้งครึ้มอกครึ้มใจอย่างออกนอกหน้า  และคอยทำทีหันหลังและกลับไปโบกไม้โบกมือให้กับมาซายูกิ
แต่ว่ามาซายูกิที่พยายามแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น และเขายังต้องรีบเดินถือกระเป๋าของอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปในโรงแรม
" นี่จะปล่อยฉันได้หรือยัง "
อี ยองซุกบอกให้อิเลฟเวนท์ปล่อยแขนของเขาสักทีทันทีที่อยู่ด้วยกันสองต่อสอง  แต่เธอก็ยอมผละออกจากเขาทันทีด้วยเหมือนๆ กัน
มิหนำซ้ำอิเลฟเวนท์ก็กำลังเดินกลับเข้าห้องไปในห้องและล้มตัวลงนอนบนเตียงของพวกเธอทันที  โดยที่ไม่ยอมแม้แต่จะถอดรองเท้าคัทชูส้นสูงสีครีมด้วยซ้ำ
แต่ว่าอี ยองซุกก็เลยทำได้แค่มองอิเลฟเวนท์พยายามที่จะซุกตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างไม่ลืมหูลืมตา และลืมแม้กระทั่งคำขอบคุณ
" นี่ๆ ๆ แม่คุณ ! " อี ยองซุกแซวเธอเป็นภาษาไทย เพราะภาพที่เห็นแล้วบาดอารมณ์ทางจิต เพราะว่าเธอก็เหมือนผู้หญิงขี้เมาบ้านๆ ชัด ๆ
" ให้มันได้อย่างนี้ซิน่า... !!!  "  และยังคอยบ่นเธอด้วยภาษาเกาหลีตามกันไปติด ๆ
" พอถึงห้องนอนของตัวเองทีไร !! "
" พวกฉันก็หมดความหมายกับเธอตลอด !! "
" เป็นแบบนี้ทุกครั้งกันเลยซินะ ! "
" ยายเพี้ยน !!!  "    อี ยองซุกได้แต่ยืนบ่นอยู่ใกล้ๆ
แลเแม้ว่าเขาจะยังคิดชั่งใจกับเรื่องอะไรสักอย่างอยู่ในหัวอยู่ก็ตาม  เพราะฉะนั้นเขาถึงได้แต่ยืนมองเธออยู่ใกล้ๆ  และก็เฝ้ารอจนกว่าอิเลฟเวนท์จะหลับไปแล้วจริงๆ
อี ยองซุกค่อยๆ  เดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์ที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง และนั่งลงหันไปถอดรองเท้าสีครีม ๆ  คู่นั้นและวางลงข้างๆ  เตียงอย่างช้า ๆ  จนกระทั่งเขาสังเกตเห็นบาดแผลที่ถูกรองเท้าส้นสูงกัดที่หลังข้อเท้าของพวกเธอทยอยจืดจางลงไปมาก
และเขายังคอยแอบมองเวลาที่เธอนอนหลับ
" บอกว่าจะงดๆ  "
"สุดท้าย.....ก็เป็นแบบนี้ทุกทีเลย    "
" เมื่อไหร่.....เธอจะยอมเข้าใจสักทีนะว่า  "
"  ฉันก็เป็นผู้ชายทั้งแท่ง  !! " อี ยองซุกส่ายหัวไปๆ  มา ๆ ให้กับความคิดของตัวเองอยู่ตรงนั้น
" และฉันเอง !
" ก็ยังจะมีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ  แบบพวกผู้หญิงอยู่ด้วยเหมือนกัน "  อี ยองซุกบ่นๆ อยู่คนเดียวแม้ว่าบางครั้งสายตาของเขาที่ก็อยากจะคิดจะเป็นอย่างอื่น
จนกระทั่งเขาเพิ่งหันไปและสังเกตบนใบหน้าของอิเลฟเวนท์ที่ยังดูสดใสและเปล่งปลั่งแม้ว่าจะยามไหน ๆ และเขาก็อุตส่าห์ช่วยเอามือจับเส้นผมที่กำลังหล่นลงมาปิดบังใบหน้าของเธอออก และแม้ว่าบางครั้งเขาก็อาจจะเผลอชื่นชมผิวสวยๆ ของเธอจนเลยเถิดอยู่ก็ตาม
"ฉันเองก็เคยคิดนะว่า ! "  และเขาที่เผลอคิดไปไกล
" อยากจะพาเธอหนีไปให้ไกลๆ  "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอ....อยากจะปลูกผักและทำโรงแรมเล็ก ๆ  อยู่บนภูเขาแบบนั้นใช่ไหม ! "  เขาที่ยังคงคิด ๆ  แต่พอเขายิ่งคิดไปไกลมากขึ้นเท่าไหร่ เขาเองมันก็แค่ อี ยองซุก สำหรับเธอ
" แต่ก็น่าเสียดาย..ตรงที่ว่า  "  เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องพยายามจะหยุด
" เธอเจอแดดจัด ๆ  ไม่ค่อยจะได้ซะด้วย  !!  "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" นี่ฉัน ! อยากที่จะขอบอกอะไรเธอสักอย่าง  "
" ยิ่ง..เธอทำกับเด็กคนนั้นแบบนี้  "  เขาที่อยู่ๆ ก็นึกถึงหน้าของ ไทระ มาซายูกิ
" แต่ฉันว่า...  เรื่องรักษาความรู้สึกของคนอื่น !! "
"  เธอเองนั้นแหละที่เก่งกว่าใคร ๆ  "
" เธอมันเก่งอยู่แล้วนี่ !! เรื่องแบบนี้  "  อี ยองซุกที่เฝ้ามองเธอ
เปรี้ยง !!!!
ครึ้มมมมมม !!!!
เสียงฟ้าผ่าเสียงฟ้าร้องทยอยคำรามดังมากขึ้นเรื่อยๆ  และเสียงฟ้าร้องก็พลอยทำให้อี ยองซุกต้องคอยหันไปหยิบผ้าห่มผืนใหญ่ๆ สีขาว และก็เอาพวกมันมาคลุมตัวของอิเลฟเวนท์เอาไว้เพื่อช่วยให้เธอคลายหนาว
และอี ยองซุกที่ต้องยอมถอยออกมา เพราะเสียงฟ้าร้องที่เหมือนจะเตือนคนอย่างเขาให้ออกมาให้ไกลๆ จากเตียงอิเลฟเวนท์ได้แล้ว  แต่ว่าพอจะเริ่มก้าวเท้าเริ่มถอยออกมาจากเตียง และเขาก็กำลังหันมาสะดุดตากับกล่องผ้าสี่เหลี่ยมจัตุรัสกำมะหยีสีดำ  ที่ ๆ  พวกมันถูกนำวางเอาไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง
แสงไฟที่บริเวณกระจกหน้าต่างของโรงแรมค่อยๆ หรี่ลงไป และแม้ว่าสายฝนที่ทยอยตกลงมา และเริ่มจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ อยู่บริเวณรอบโรงแรมแถวๆ ประตูชัยฝรั่งเศส
และมาซายูกิที่คงยืนอยู่มุมๆ  หนึ่ง บริเวณตึกตรงกันข้ามกับโรงแรมที่อิเลฟเวนท์อยู่ และถึงแม้ว่ามาซายูกิจะต้องคอยยืนมองหาอิเลฟเวนท์ที่ไม่รู้ว่าป่านนนี้จะอยู่กับอี ยองซุกอยู่จริง ๆ หรือเปล่า
มาซายูกิได้แต่ยืนมองไปที่ๆ ข้างบนหน้าต่างบนห้องพักของอิเลฟเวนท์ซ้ำๆ  และยิ่งเขามองมันนานเท่าไหร่  และยิ่งย้อนนึกถึงหน้าของอี ยองซุกที่คอยแสดงท่าทีสนิทสนม สิ่งเหล่านั้นมันยิ่งทำให้เขารู้สึกขลาดกลัว !
และจนกระทั่ง มาซายูกิที่กำลังรู้สึกว่า  ตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางกองไฟ  และก็กำลังนอนเกลือกกลิ้งคอยกอดอยู่กับกองไฟกองนั่นไปซะแล้ว !!


## (เป็น) ตัวประกัน

ผู้ชายชาวอังกฤษที่ถูกพวกคนที่สวมชุดนินจาสีขาวลักพากตัวมา  และคนพวกนั้นก็ยังจับเขาถอดเสื้อผ้าออกจนเปลือยกายร่อนจ้อน และเขาก็ยังจะถูกจับมัดอยู่ติดกับเก้าอี้ไม้เก่าๆ  ภายในโรงงานหลอมเหล็ก
ภายในโรงงานก็มีกองท่อประปาอะลูมิเนียมขนาดต่างๆ  ถูกวางซ้อนกันอยู่หลายต่อหลายกอง  ท่อoเหล็กที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 ฟุตครึ่งบ้าง  ขนาดกลาง 5 ฟุตครึ่งบ้างและท่อเหล็กที่ความสั้นความยาวต่างคละกัน  พนังของโกดังของโรงหลอมอะลูมิเนียมที่มิดชิด  และยังมีช่องระบายอากาศที่สูงจากพื้นประมาณ 13 ฟุต  และหลังคาที่โค้งทึบประกอบกับแสงไฟที่ริบหรี่  และบริเวณรอบโรงงานก็ยังจะใช้ภาษาบังกาลีในการเขียนกำกับป้ายต่างๆ ภายในโรงงาน แต่ก็ยังพอมีป้ายชื่อเป็นภาษาอังกฤษตัวเล็ก ๆ เขียนแปะไว้ที่ตรงท่อเหล็กเอาไว้ว่า " Lion Enterprise  "
และผู้ชายชาวอังกฤษที่ถูกลักพาตัวมาก็พยายามที่จะสังเกตพวกผู้ชายที่ใส่แจ็กเก็ตหนังหลายสิบคนที่เหมือนเข้ามายืนเป็นแบล็คกราวน์เฝ้าโรงงานอย่างไงอย่างงั้น และคนพวกนั้นก็พากันถืออาวุธข้างกายเอาไว้พร้อมสรรพ จนกระทั่งยังเห็นว่ามีผู้ชายที่สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำอยู่คนหนึ่งกำลังเดินผ่านประตูโรงงานเข้ามาพร้อมกับลูกน้องที่สวมชุดคล้ายๆ  กันอยู่อีกสองสามคน และผู้ชายที่มีท่าทางเหมือนจะเป็นหัวหน้าที่เดินเข้ามาหยุดรอ และพวกลูกน้องก็หอบหิ้วเอาเก้าอี้ไม้เก่าๆ มาวางให้ซะดิบดีเอาไว้ที่หน้าตัวประกัน
ผู้ชายที่สวมแจ็กเก็ตหนังคนนี้มีความสูงประมาณ 5 ฟุต ครึ่งไว้ผมยาวๆ  ประบ่า ไว้เคราครึ้มเต็มหน้าจมูกเชิด และก็ยังเอาแต่นั่งเพ่งพินิจพิจารณาผู้ชายอังกฤษที่ถอดเสื้อผ้าและเห็นไอ้จ้อนของเขากำลังห้อยแบบเต็มลูกกระตา และคนพวกนั้นก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และผู้ชายคนที่ทำตัวเหมือนหัวหน้าก็ยังล้วงเอาโทรศัพท์มือถือกลับออกมาพร้อมกับซองบุหรี่  แต่ว่าลูกน้องที่รีบเดินปรี่ช่วยถือไฟแช็คเข้ามาจุดให้ และทันทีผู้ชายคนนั้นก็เลื่อนๆ  อ่านอะไรสักอย่างบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ
และยังจะอุตส่าห์หันยื่นหน้าจอโทรศัพท์เอาไปแนบๆ  ที่แก้มของตัวประกันและเปรียบเทียบว่ามันใช่คนเดียวกันไหม
" เอาละ... !! "
"  เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์  !!! "  ผู้ชายที่สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำพูดภาษาอังกฤษสำเนียงเหมือนๆ  ชาวอาหรับและกำลังสอบถามที่มาที่ไปของตัวประกัน
"  พวกเรา !! .จะขอถามนายอีกครั้งนะว่า...."
" สายลับอังกฤษระดับปลายแถว !! "
" ไปไงมาไง !  ถึงได้กลายมาเป็นพวกสุนัขรับใช้ของเจ้าหน้าที่ NRSD  !!  "  ผู้ชายคนเดิมคอยจ้องแต่จะสืบสวนกันท่าเดียว
" หึ ๆ "  เสียงหัวเราะในลำคอของผู้ชายชาวอังกฤษที่ชื่อ ฟิวส์ ลุกค์เริ่มทยอยดังออกมาทีละนิด
"  สุนัขรับใช้ !! "
" งั้นเหรอ !! "  เขาทบทวนคำพูดเมื่อตะกี้อยู่
"สุนัขรับใช้ที่ไหนกัน  !! "
"  เพราะถ้าหาก...พวกนายอ่านประวัติของฉันเยอะ ๆ  แล้วเนี้ยนะ  "
" เพราะว่า....คนอย่าง ฉันเนี้ย !! "
" ฮ่า ๆ "  และเสียงหัวเราะเยาะชอบใจของเขาที่คอยแต่ดังตามขึ้นมาติด ๆ
" ไม่เคย...ทำตัวเป็นลูกหมาคอยเลียหนังหน้าตูด !!! ให้ใคร !!! "  และเขาพยายามยั่วโมโหคนพวกนั้นให้ได้ และแอบสังเกตโดยเฉพาะตัวหัวหน้า
" ฮ่าๆๆๆ " ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเอาแต่หัวเราะอย่างชอบอกชอบใจกันใหญ่
" ปากดีให้ตลอดไปเถอะ  "
" เพราะคนอย่างนาย ลุกค์ ! "
" คนอย่างนายมันก็แค่หนอนตัวเล็ก ๆ  "  และผู้ชายคนนั้นแสยะยิ้ม
" เดี๋ยวสักพัก ! "
" คนของฉันก็จะโยนร่างของนายเข้าเตาหลอมเหล็กแล้ว "  พวกเขาขู่  แต่ว่าอยู่ๆ ตัวประกันของพวกเขาก็หันมายิ้มเยาะเย้ย
" หึๆ "  ลุกค์ช่วยแสยะยิ้มกลับไปให้กับพวกผู้คนในโรงงานทั้งหมด
" เอาละ ! "
"  หมดเวลาสนุกแล้วซิ !! "  ลุกค์ยิ้มกว้าง  และเขาก็ใช้หัวกระแทกไปที่หน้าผากของผู้ชายคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเข้าเต็มแรง
ตุบ !!
ผู้ชายคนนั้นกระเด็นและหงายหลังล้มตึงลงไปกองที่พื้น และตัวประกันที่รีบเหวี่ยงขาเก้าอี้ล้มกระแทกใส่พวกคนที่อยู่รอบๆ จนะกระเด็น
ตุบ  ตุบ !!!
เก้าอี้ที่แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ  จนเขาหลุดจากเก้าอี้  แต่ว่าลุกค์ก็ยังต้องรีบกระโจนเข้าไปหลบหลังกองแท่งเหล็กใกล้ๆ ให้ทัน
ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงปืนเริ่มดังขึ้นต่อเนื่องอยู่หลายนัด ในขณะที่สายลับอังกฤษพยายามเหลียวหน้าหลังเพื่อหาทางหนีทีไล่
ปัง ปัง !!
เสียงปืนยังคงสาดกระสุนไม่หยุดด้วยน้ำมือของพวกทหารรับจ้าง  แต่ว่าลุค์ก็มือไม้เริ่มขยับควานหาท่อนเหล็กในความมืดสลัว
ตุบ !
พวกมันคนหนึ่งโดนทุบที่ท้ายถอยเข้าอย่างจังจนล้มฟุบลงไปนอนกองที่พื้น และปืนในมือที่ร่วงตาม
ปังๆๆๆ ๆๆๆ !!!
ปัง !!!!
ลุกค์เพิ่งจะหยิบปืนขึ้นมา แต่ว่าเขายังไม่ทันจะยิงปืนออกมาไปด้วยซ้ำ เพราะว่าอยู่ ๆ หลอดไฟภายในโรงงานก็พากันทยอยดับมืดลงไปทีละดวงๆ โดยไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร
แต่พอพวกเขาหันกลับไปมองรอบๆ  พวกมือปืนที่เคยเฝ้าเขาอยู่ก็ถูกยิงจนร่วง และก็เสียงร้องโอดโอยดังตามมาติด ๆ  และแม้ว่าทุกคนจะยังไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
ลุกค์ก็เลยต้องรีบควานหาและรีบถอดเสื้อของพวกมือปืนที่นอนเจ็บอยู่ใกลๆ้ เอามาปิดของลับของตัวเองให้ไวก่อน
" มีหวัง !! "
" พวกสาวๆ  ที่นี้มาเห็นฉันเขา ! "
" พวกเธอคงกรี๊ดสลบจนตายไปข้างแหง๋ๆ " ลุกค์ยังบ่นพล่ามไปเรื่อย ๆ  ในขณะที่ตัวเองยังต้องรีบขโมยชุดหนังเห่ยๆ ของพวกมือปืนมาสวม
แต่ว่าในขณะที่เขากำลังสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนัง  แต่ว่าอยู่ๆ  พวกเขาก็เริ่มจะได้ยินเสียงเปิดประตูโรงงานหลอมเหล็กดังขึ้นมา
ลุกค์รีบหาที่ซ่อนตัวทันทีและยังต้องคอยถือปืนกระชับในมือให้แน่นๆ อยู่หลังกองท่อนเหล็กพวกนั้น  และเขาก็พยายามคอยแอบสังเกตผ่านแสงสว่างที่ลอดเข้ามาจากทางประตู และก็มองเห็นเงาของหญิงสวมเสื้อโค้ดตัวหนาๆ และพอเธอเดินฝ่าความมืดเข้ามาเท่านั้น
" โอ๊ะโอว. !!!  "  ลุกค์ถึงกับออกอาการเซ็งๆ  เป็นบ้าที่รู้ว่าเป็นเธอ !
" แล้วนี่...จะมาขอโทษฉันหรือยังไง !! "
" มันจะไม่ช้าไปหน่อย.. !!  "  และลุกค์ที่แทบจะพุ่งเข้าไปหาเธอ และยังคอยใช้น้ำเสียงประชดประชันตามก้นกันไปติด ๆ  แต่ก็ดูจะไร้วี่แววการทักทายกันสักคำ
อิเลฟเวนท์ที่คอยจ้องมองไปรอบๆ บริเวณโรงงาน
" ใครบอก !! "
" เพราะนี่มัน...! "
" เพิ่งจะเริ่มต้นต่างหาก !! "  เธอเพิ่งจะปฏิเสธอความคิดเองเออเองของเขา มิหนำซ้ำยังต้องคอยช่วยกวาดสายตาออกไปรอบๆ  ในความมืดสลัวให้ทั่วทั้งบริเวณโรงงาน
เพราะว่า เธอกำลังเห็นพวกผู้คนที่สวมชุดนินจาสีดำนับสิบคนกำลังเริ่มทยอยปรากฏตัวออกมาจากเงามืด
" อาว...ส์ !! "  ลุกค์ได้แต่ยืนทำตาค้างๆ  กันไปเลย
"  นี่มัน...แผนลวงลอบสังหารหรือเปล่ากันแน่ !  "  เขาประชดเธอต่อ
ทุก ๆ คนในโรงงานมองเห็นผู้คนที่สวมชุดนินจาอีกสามสี่คนต่างพากันกระโดดลงมาจากหลังคาของโรงงานต่อหน้าต่อตาจะ ๆ
" บ้าไปแล้วชัดๆ  "  เสียงของเจ้าหน้าที่อังกฤษระส่ำทีเดียว และพอหันไปนับพวกซามูไรญี่ปุ่นหรืออะไรก็ช่างที่มีประมาณสิบเอ็ด  สิบสองคน !!  พอดิบพอดี !
พวกนักรบซามูไรญี่ปุ่นที่สวมชุดนินจาสีดำ และมีผ้าโพกสีดำอำพรางใบหน้าเผยให้เห็นแต่ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวของพวกเขาเท่านั้น  และมิหนำซ้ำคนพวกนั้นที่จ้องมองไปอิเลฟเวนท์จนกลายเป็นตาเดียว
ลุกค์เริ่มขยับเข้าไปใกล้ๆ และก็ตั้งคำถามอิเลฟเวนท์อีกสักหน่อย
" หวังว่า.... !! "
" เธอ...คงจะเคยเรียนวิชาฟันดาบพวกนี้มาบ้างอะนะ !! "    เขาก็แค่ลองถามกันดูเฉยๆ  เท่านั้น
อิเลฟเวนท์ที่ส่ายหน้า
" ฉันก็หวังเอาไว้ว่า...  !! "
" คุณก็คงจะเคยหัดเรียนวิชาฟันดาบมาด้วยเหมือนกัน !! "  และเธอก็แค่ลองถามดูเฉยๆ ก็เท่านั้น  และรีบกระชากถอดเสื้อโค้ทและเหวี่ยงออกไปข้างหน้าอย่างเต็มกำลัง
ตุบ  ตุบ  !!!
ชายเสื้อโค้ทถูกสะบัดอย่างแรงจนกระแทกเข้าไปที่หน้าของพวกซามูไร  แต่ว่าคนที่สวมชุดนินจาที่อยู่ไม่ไกล้ไม่ไกลกับเธอก็รีบพุ่งเข้าหาและใช้ดาบฟันที่เสื้อโค้ท
ฉับ !
เสื้อโค้ทของอิเลฟเวนท์ถูกตัดขาดเป็นสองชิ้นในพริบตา !
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง !!!!!!!
อิเลฟเวนท์รีบหันไปตามเสียงของปืน และเห็นฟิวส์ ลุกค์พยายามที่จะช่วยยิงป้องกันให้เธออยู่ใกล้ๆ  แต่ว่าเธอก็กระโจนเข้าไปคว้าเอาท่อนเหล็กที่หล่นบนพื้น
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ !!!
ลุกค์เหลียวมองอิเลฟเวนท์กำลังใช้ท่อนเหล็กพวกนั้นสะบัดปลาย !  ทั้งตวัดรอบตัว !  พุ่งหลาวเข้าหาพวกพวกซามูไรพวกนั้นตีกระหน่ำไปหลายๆ ครั้ง
และหลายต่อหลายครั้งอิเลฟเวนท์แทบที่จะไม่ขยับ  หรือแม้แต่ก้าวเท้าเดินเกินสามเก้าเลยด้วยซ้ำไป
เพราะฉะนั้นพวกซามูไรสองถึงสามคนพยายามที่จะเข้าไปรุม และต่อสู้กับอิเลฟเวนท์อย่างไม่ยอมให้เธอได้พักหายใจหายคอ
ปัง ๆๆๆๆๆๆ !!
ลุกค์ยังพยายามจะช่วยกันยิงสกัดไว้ให้ แม้ว่าเขาจะช่วยอิเลฟเวนท์ได้ไม่มาก เพราะแค่มองตามเงาของอิเลฟเวนท์ก็แทบจะไม่ทัน  แล้วไหนจะพวกซามูไรญี่ปุ่นที่แทบจะหายตัวไปๆ  มา ๆ ก็ยังได้ !!!
ฉึก ฉึก  !!!
พวกซามูไร  2  คนที่เพิ่งจะโดนท่อนเหล็กกระสวกเข้าที่ชายโครงไปคนละทีต่อหน้าต่อตาของลุกค์  และศพก็นอนแน่นิ่งอยู่ใกล้ๆ ที่เท้าของอิเลฟเวนท์  และลุกค์ยิ่งไม่อยากที่จะละสายตาไปให้ห่างๆ  จากอิเลฟเวนท์ได้อีกเลย  แต่ว่าพวกซามูไรที่เหลือๆ อยู่ก็พยายามพุ่งเป้าโจมตีมาที่ตัวเขาด้วยเหมือนกัน
ฉับ  ฉับ !
ซามูไรคนหนึ่งใช้ดาบพุ่งเข้าหาอิเลฟเวนท์ และจงใจที่อยากจะกำราบเธอซะในคราวเดียว แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ก็กลับหายเข้าไปในความมืด
แกร็ก แกร็ก !!!
ลูกกระสุนปืนของลุกค์ที่ดันมาหมดลงพอดิบพอดี !
" อิเลฟเวนท์ !! " จนเขาต้องรีบตะโกนเรียกเธอให้ออกมา
เพราะว่าตอนนี้เขากำลังจะถูกพวกซามูไรญี่ปุ่นหนึ่งในพวกนั้นกำลังถือดาบพุ่งเข้ามาและก็กำลังใกล้จะจ่อที่คอหอย !!!
ผลัวะ... !!!!
ปลายของดาบซามูไรขนาดความยาว  81.1 เซน  !!!!!  ที่ด้ามจับพันด้วยอิโตสีแดงเข้ม และที่ปลายของด้ามดาบมีรูปผีเสื้อกลางคืนสีเหลืองจาง ๆ อยู่บนพื้นสีแดงเป็นวงกลมๆ  ดูคร่ำคร่า  และดาบยาว ๆ เล่มนั้นกำลังเจาะทะลุติดอยู่ตรงหน้าผากของซามูไรคนที่ถือดาบจ่อคอหอยเจ้าหน้าที่อังกฤษ
ลุกค์ที่ได้แต่ยืนมองร่างพวกซามูไรญี่ปุ่นเพิ่งจะล้มนอนจมกองเลือดต่อหน้าต่อตาของเขา
" หยิบดาบ !!! "  อิเลฟเวนท์หันมาตะโกนเรียก !
ฉึก !!!!
มาซายูกิรีบตวัดปลายดาบอีกเล่มแทงสวนทะลุหน้าอกของซามูไรที่พุ่งโจมตีเข้าข้างหลังของเจ้าหน้าที่อังกฤษอีกครั้ง
" คุณจะเอายังไงก็รีบตัดสินใจ "  และมาซายูกิยังต้องทวนคำสั่งของเธอให้เจ้าหน้าที่อังกฤษฟังซ้ำๆ  เพราะเห็นว่าเขากำลังยืนทำหน้าตามึนๆ  อยู่
ลุกค์ก็เลยต้องรีบหาทางชักดาบๆ ที่ฝั่งอยู่ที่หัวของพวกซามูไรพวกนั้นขั้นมาให้ได้ และแม้ว่าเขาจะทำมันด้วยท่าทางเด๋อๆด่าๆ
"  เหลือเชื่อ...!!  "    และเขาที่เอาแต่บ่นอุบๆ อิบๆ  ไปพร้อมๆ  กับท่าทางก็เก้กังๆ  เวลาชักดาบขึ้นมา  ก็เพราะว่ามันทั้งแน่นและมันก็ยังติดคาอยู่ที่หัวของศพ !
"รถไฟขบวนนั้น !!!  "
" ไทม์แมชชีนละซิท่า !!! "  เขาที่ยังทุลักทุเลกับการพยายามจะดึงดาบยาวๆ  ออกจากหัวของศพพวกนินจาชาวญี่ปุ่น
แต่พอเขาที่หันไปมองที่รอบๆ  เด็กผู้ชายชาวญี่ปุ่นที่สวมสูทสีดำ  มาดเนี๊ยบบ  ราคาแพง  และเด็กคนนั้นก็ชอบเหลือเกินที่จะเดินเข้าไปในดงกระบี่ ! ดงดาบ ! ของพวกซามูไรด้วยความมั่นอกมั่นใจอยู่คนเดียว
ฉึก ฉึก ฉึก !!!
เสียงตวัดดาบของมาซายูกิ เต็มไปด้วยพละกำลังและความแม่นยำ  และการตวัดดาบที่ก็ไม่เคยพลาดจากเป้าหมายหมาย
ควับ ควับ !!!
พวกซามูไรพวกนั้นต่างทยอยได้รับบาดเจ็บด้วยการตวัดปลายดาบเพียงครั้งเดียวของมาซายูกิ !
" ชักดาบ !! "  แต่ทว่า มาซายูกิกลับต้องคอยตะโกนบอกให้ใครสักคนชักดาบ !
" ชักดาบ....เดี๋ยวนี้ !!! "
ลุกค์ ! อดที่จะรำคาญไอ้หนุ่มญี่ปุ่นคนนั้นไม่ได้ก็เลยต้องตะโกนตอบไปสักที
" ไม่เห็นหรือไงว่า "
" ฉัน ! "
" ก็ลำบากลำบน ! อยู่นี่ !!!  " เจ้าหน้าที่อังกฤษที่หัวเสียสุดๆ  และยิ่งสมเพชตัวเองหนักเข้าไปอีกที่ดึงดาบออกจากหัวของศพพวกนี้ไม่ได้สักที !!!
เพราะฉะนั้นมาซายูกิที่ต้องพยายามมองไปรอบๆ  และมองจนแน่ใจว่าพวกซามูไรที่เหลือ ๆ อยู่มีประมาณสักหกคน
แต่ว่าซามูไรคนหนึ่งที่เคลื่อนไหวราวกับผู้หญิงก็ตั้งใจที่จะเข้ามาทำร้ายไทระ มาซายูกิอยู่หลายต่อหลายครั้ง จนอิเลฟเวนท์ต้องรีบหันกลับไปมองที่ไทระ
ตุบ ตุบ ตุบ !!!
อิเลฟเวนท์ใช้ท่อนเหล็กโจมตีที่ข้อมือ ! ข้อพับ ! ของพวกคนที่พากันพยายามเข้ามาขวางไม่ให้เธอเข้าไปช่วย
ฉับ !!!
ดาบซามูไรปริศนาที่หั่นเหล็กในมือของอิเลฟเวนท์จนขาดเป็นสองท่อน !  แต่ว่าอิเลฟเวนท์ท่ก็รีบพุ่งหลาวท่อนเหล็กออกไปแทบจะทันที
ฉึก !!!
ซามูไรคนหนึ่งล้มลมเพราะถูกท่อนเหล็กปักเสียบคาอยู่ที่กลางหลัง เพราะว่าพวกเขาพยายามจะเข้าไปเล่นงานเจ้าหน้าอังกฤษที่ยังคงพยายามชักดาบจากศีรษะจากศพ
ฟิวส์ ลุกค์ที่พยายามจะดึงดาบแต่ก็ไม่สำเร็จสักที
" พวกเธอสั่งให้ฉัน !! หยิบดาบ.... !! " เจ้าหน้าที่อังกฤษที่จ้องจะตะโกนตัดพ้ออิเลฟเวนท์ !
" ฉันก็หยิบอยู่นี่ไง !! "
"แต่ว่า !! "  และยิ่งหัวเสียสุดๆ กับดาบญี่ปุ่นที่โคตรจะหนักอึ้ง!!!
ฉึก !!
ลุกค์เพิ่งจะใช้ดาบแทงสวนเข้าที่ชายโครงของพวกซามูไรจนล้มลงจนได้
" แต่ว่า !! "
" ฉัน !! ก็ดันลืมบอกพวกเธอไปอย่างหนึ่งเหมือนกันว่า ! !! " และยังจ้องแต่จะตะโกนไปประชดประชัน
" ฉันเคยหัดเรียนแต่ ! วิชาฟันดาบของพวกชาวตะวันตก !!!! "
" ส่วนดาบ ! ของพวกคนชาวตะวันออก !!  "
"ครั้งนี้....!!  "
" ครั้งแรก !!!    "  ลุกค์ตะโกนบอกกับพวกเธอย้ำ ๆ แต่ว่าตอนนี้เขาก็ยังทุลักทุเลในการใช้ดาบซะเหลือเกิน
อิเลฟเวนท์ที่พอหันกลับมาและเห็นว่า เจ้าหน้าที่อังกฤษชักดาบขึ้นมาได้จนสำเร็จ
" ฟัน !! "
"ทุกอย่างที่ขยับ.. !!!"
"  แม้แต่เสียงลม !!!!  ก็ไม่เว้น !! "  อิเลฟเวนท์ต้องรีบตะโกนบอก
ฉับ ฉับ ฉับ !
อิเลฟเวนท์ที่ยังต้องคอยใช้ท่อนเหล็กระวังหลังให้ทั้งมาซายูกิ กับ ฟิวส์ ลุกค์ที่เป็นเจ้าหน้าที่อังกฤษสลับกันไปมาเพื่อความปลอดภัยที่สุดของพวกเขา
และมาซายูที่ยังคงพยายามคอยช่วยระวังให้อิเลฟเวนท์ในทุก ๆ ครั้งไปด้วยเหมือนๆ  กัน
" ใช้ดาบเดี๋ยวนี้ !! "
" ได้โปรด.... !! "
"  ใช้ดาบสักทีได้โปรด .. !!!! "  มาซายูกิที่ยังต้องคอยตะโกนขอร้องกันอยู่เรื่อยๆ
" นี่ !! อีเลฟเวนท์ !!  "  เพราะฉะนั้นลุกค์ถึงได้เข้าใจว่า เด็กญี่ปุ่นหมายถึงใคร !
"  นี่...เธออย่าบอกนะว่า !! "
" เธอ.. ! ใช้ดาบพวกนี้ไม่เป็นขึ้นมา !! "
" และก็มีอีกเรื่องหนึ่ง !! "
" ฉันนะมันได้ที่โหล่. !!  "
"  ศิลปะป้องกันตัวด้วยกระบี่  !! "
" แต่ว่าให้ตาย !!! "
" พวกซามูไรญี่ปุ่นพวกนี้  !! ื"
" พวกเขาเป็นแมวมี 9 ชีวิต หรือยังไงกันนะห๊ะ  !! "  แต่วาลุกค์ยังต้องมาพลอยหัวเสียกับอิเลฟเวนท์กับคนของเธออย่างสุด ๆ ไปเลย
ควับ !!!
มาซายูกิหันหลบปลายดาบที่พุ่งผ่านหน้าของตัวเองไปหยกๆ    และยังต้องรีบหันกลับมารับมือแม่ซามูไรคนนั้น
ซามูไรคนเดิมที่พยายามโจมตีเฉพาะมาซายูกิอย่างไม่หยุดหย่อน  และซามูไรคนนั้นก็กำลังต่อสู้กันอย่างเอาเป็นตัวตายกับมาซายูกิ  ! จนทำให้เกิดเสียงดาบกระทบกันดังก้องกังวาลขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย
และดาบที่คมเป็นมันเงาวิบวับของซามูไรที่คอยปะทะกับดาบของมาซายูกิ  พวกมันคอยส่งเสียงดังกระทบกันรัวๆ  จากเหล็กกล้าชั้นดีเหมือนๆ  กัน  และเสียงที่เกิดจากดาบก็มีทั้งเสียงต่ำ !  เสียงทุ่ม !!  เสียงแหลม.. !!
แม้กระทั่งการกวัดแกว่งดาบบางครั้งของมาซายูกิ กับ ซามูไรคน ๆ นั้น  วิธีตวัดดาบของพวกเขาที่ก็แทบที่จะตัดแบ่งอากาศให้ขาดออกเป็นซีกๆ ได้อยู่ร่ำไป !!
ตุบ !!!!
ตัวของมาซายูกิกำลังลอยเคว้งอยู่บนอากาศ ! และเขาก็กำลังจะตกลงไปกระแทกกับกองของของท่อนเหล็กกองใหญ่ !!
โครมๆๆๆ
แกร่งๆๆๆๆ
เสียงของกองท่อนเหล็กทองแดงหลาย ๆ  สิบอัน กำลังทยอยร่วงหล่นลงมาทับเข้าที่ร่างของมาซายูกิ !
อิเลฟเวนท์รีบหันหลังและรีบร้อนจะเข้าไปช่วยมาซายูกิ  แต่ทว่าซามูไรคนที่เล่นงานมาซายูกิกลับรีบเข้ามาขวาง
เพราะฉะนั้นมาซายูกิที่กำลังพยายามที่จะลุกขึ้น แต่ว่าเขาก็ต้องรีบควานหาดาบที่หลุดมือไปกลับคืนมา
" อิเลฟเวนท์ !!! "  มาซายูกิตะโกนจนสุดเสียงพร้อมๆ  กับโยนดาบของเขาให้เธอ !!!
หมับ !
อิเลฟเวนท์คว้าดาบที่ลอยอยู่บนอากาศได้อย่างง่ายดาย และซามูไรคนเดิมที่พุ่งตรงเข้ามาเล่นงานเธอทันที
แต่ทว่าเธอคนนั้น กับ อิเลฟเวนท์ลีลาการฟาดฟันกันด้วยดาบคาตะนะในมือของพวกเธอนั้นที่ยิ่งมองก็ยิ่งน่าประทับฝข
และมิหนำซ้ำลีลาการกวัดแกว่งดาบของพวกเธอก็นี้ช่างดูเหมือน....  "  ศิลปะ...การจัดดอกไม้ " !!!
และเมื่อพวกเธอเริ่มลงมือต่อสู้กันครั้งแรก. ! ก็คงจะเหมือนการคัดกรองดอกไม้ดอกที่สวยงามที่สุด  และในทางกลับกัน ดอกไม้ที่เราไม่ต้องการก็จะต้องรีบเขี่ยดอกไม้ดอกนั้นทิ้ง
การลงมือครั้งที่สอง... !!
เมื่อได้ดอกไม้ที่ต้องการ !  เราก็จะต้องคอย ตัด  ลิด  ใบเลี้ยงและกลีบเลี้ยงของดอกไม้ดอกนั่น ๆ ออกไปให้พ้นทาง
และการลงมืออีกครั้งที่สาม....!!
พวกเธอที่ต่างฝ่ายก็จะเริ่มมองหาจังหวะจะโคน คอยเข้าไปห้ำหั่น  คอยเข้าไปเฉือนก้านของดอกไม้ดอกนั้นจนกว่าจะได้สมดั่งใจ...
พวกเธอที่ต่างฝ่ายก็พยายามที่จะเฉือนตรงที่ก้านดอกนั้นไปทางซ้ายทีทางขวาที  พวกเธอที่ต่างฝ่ายพยายามที่จะตัดก้านกิ่งเป็นแนวขวางและยังเป็นเส้นตรงได้  และพวกเธอที่ต่างฝ่ายต่างพยายามที่จะตัดเป็นแนวเฉียงทั้งซ้ายและก็ทั้งขวา !
แต่ทว่ายิ่งกว่าการเห็นวิธีประคองดาบในมือของอิเลฟเวนท์ พวกมันกำลังกลับทำให้คู่ต่อสู้ของเธอราวกับนั่งมองสีสันของ " วิธีชงชา "
อิเลฟเวนท์ ! คือคนที่ค่อย ๆ  รินน้ำร้อนลงไปในถ้วยชา รินน้ำร้อนครั้งแรก... คือ  การล้างถ้วยชาถ้วยนั้นให้สะอาด ! เกลี้ยงเกลา และหมดจด !!!!!
ต่อมา...คือ !  การรินน้ำออกจากถ้วยชาถ้วยนั้น ค่อยๆ  รินๆ  น้ำร้อนกลับย้อนลงมาที่ถาดไม้ !
ต่อมาอีกก็.....คือ ! คอยสะบัดถ้วยชาขึ้นและลงอย่างช้าๆ  สะบัดช้าๆ  ไปทางซ้าย  และคอยสะบัดช้าๆ ไปทางขวา...
และขั้นตอนสุดท้าย ! อิเลฟเวนท์ที่คว่ำถ้วยชาลง  !!!
เสียงพลังของดาบซามูไรระหว่างอิเลฟเวนท์ กับ ซามูไรหนึ่งคนในนั้น  และเสียงดวลกันของเพลงดาบญี่ปุ่นดูเหมือนจะยังดังกึกก้องและร้องคำรามและดังไปจนสุดทั่วทั้งทุกหนทุกแห่ง....
เสียงตวัดของปลายดาบ !!  ด้ามดาบ !!  คมดาบ...!!  ที่คอยแต่จะดังกระทบกันรัวๆ    จนชวนย้อนให้หวนคิดคำนึงถึง  " ค้อนเหล็ก " ที่ใช้ทุบระฆังโบราณใบใหญ่ คร่ำครึที่สร้างมานานมากกว่า. 2500…..  ปี !!!


## ที่นี้อินเดีย

ดาบคาตานะที่ยาวราว ๆ  ศอกกว่าๆ กำลังหลุดมือคู่ต่อสู้ และดาบที่กำลังลอยเคว้งอยู่เหนือศรีษะจนกระทั่วร่วงหล่นมาที่พื้น
อิเลฟเวนท์ที่รีบหันไปมองคู่ต่อสู้ที่ดาบหลุดมือ และเธอคนนั้นกำลังจะวิ่งหนีออกไปจากประตูโรงงาน
" ฟิวส์  !! "
"  รีบไปตามจับตัวเธอกลับมาให้ได้ !!  "  อิเลฟเวนท์ร้องตะโกนให้เขาช่วย
ลุค์ที่พอหันมาสบตาของอิเลฟเวนท์แค่เพียงครู่เดียวเท่านั้น  จนกระทั่งเท้าที่ยืนย้ำอยู่กับที่ถึงกับร้อนรนทนไม่ไหวจนต้องรีบวิ่งไล่ตามคนพวกนั้นไป
แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบร้อนกลับไปหามาซายูกิแทบจะทันที
ควับ !!!!
เพราะว่ามาซายูกิกำลังเป็นฝ่ายพลาดพลั้งเสียที  ! จนมีคนถือดาบคาตะนะเข้ามาคอยขวางอยู่ที่ลำคอ
และแม้ว่ามาซายูกิพยายามจะจดจ้องไปที่แววตาของคู่ต่อสู้คนนั้นมากขึ้นเท่าไหร่ คมดาบก็ยิ่งคอยแต่จะกดเข้าที่คอหอยของ ไทระ มาซายูกิมากขึ้นเท่านั้น !!!!
" ฆ่าฉันซะ !!!  "
" มุรามาซะ !!  "  มาซายูกิเพิ่งจะเอ่ยชื่อของคนที่กำลังใช้ดาบคาตะนะหมายจะเอาชีวิต  และคน ๆ นั้นก็ยอมดึงผ้าโผกหัวทิ้งไปต่อหน้าต่อตาพวกเขาด้วย
" หึๆ "  และชาวบุรุษหนุ่มหน้าตาดีราวกับพระเจ้าที่เสกเขาขึ้นที่ใช่ชื่อว่า มุรามาซะก็พยายามแสแสร้างแกล้งยิ้มให้  แต่ก็ไม่เคยแม้แต่คิดที่จะลดดาบในมือออกมาจากหัวของพวกไทระ
" น่าดีใจจังเลยนะ !! "
"  เพราะไม่ว่า...จะเนิ่นนานเท่าไหร่  "
"  คนในตระกูลไทระ..."
" ก็ยังดูเหมือนๆ  ที่จะจำพวกเราทุก  ๆ คนได้ดี  "  มุรามาสะที่มองเหยียด
แต่มาซายูกิที่ไม่มีวันยอมแพ้และเหยียดกลับ
" ถ้าหากว่า...นายไม่รีบฆ่าฉันตอนนี้ !! "
"  มุรามาซะ !! "
"คนอย่าง..นาย !!  ก็อย่าหวังว่าจะมีโอกาสได้พูดอีก !! "  มาซายูกิไม่ได้คิดจะต่อรองอะไรด้วยอยู่แล้ว
" หึ ๆ " มุรามาซะยังทำทีแสแสร้งแกล้งยิ้มและก็กำลังชำเลืองหา
"  อีเลฟเวนท์ !!  "
" ฉันกำลังคิดว่า...เวลา 15 ปี !!  "
"มันช่าง.ไร้ประโยชน์  ! "
" ดูเหมือนว่าเธอเห็นแก่ตัวกว่าที่พวกเราคิดเอาไว้จริงๆ  "    มุรามาสะหันกลับมาและเหยียดเธอ
" มันคุ้มแล้วเหรอ !!  " แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบปฏิเสธออกไปทันที
" กับสิ่งที่ ! "
"  มินาโมะโตะ !  ต้องการ "  เธอยั่วโมโหในขณะที่ยังต้องคุยกับมุรามาสะด้วยภาษาญี่ปุ่น    แต่ว่าดาบคาตะนะในมือของเธอก็ยังต้องถือเอาไว้ให้แน่น ๆ
มุรามาสะที่ทำราวกับว่าอยากจะเข้าไปฆ่าพวกคนทั้งคู่
" แล้วเธอละ ! ต่างอะไรจากพวกเรา !! "  มุรามาสะเถียงเสียงดัง !
" อีเลฟเวนท์ !!  "
"  เธอเองนั่นแหละ ! "
" ที่กำลังเลือกทางเดินที่ผิด !  เธอรู้ตัวอยู่หรือเปล่า !! "  และมุรามาซะที่มองหน้าของเธอเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชัง
อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องค่อยๆ  ลดดาบลงมาและก็พยายามลดสายตาที่มองมุรามาสะอย่างเยือกเย็นลงมาด้วย
" อย่าทำให้...ฉัน  !"  และเธอก็บอกกับเขาไปว่า
"  ต้องกลายมาเป็น....งูที่เปื้อนคูท !!  ด้วยอีกคน !! "
"พวกมันสำคัญ !!! " มุรามาสะชิงตัดบทขึ้นมาซะก่อนที่เธอจะพูดมันจนจบ
" เพราะฉะนั้นถ้า...เธอ !! "
" อีเลฟเวนท์ !! "  และมุรามาสะที่ยิ่งมองก็ยิ่งเกลียด
" ถ้าเธอ !  "
" ยังอยากให้พวกไทระน้อยนี่รอดตาย !! "
" ก็ช่วยส่งสร้อยเส้นนั้นคืนมา !! "  มุรามาสะสั่งให้เธอทำตามที่พวกเขาต้องการ  และดูเหมือนเธอจะยอมเชื่อฟังเขาอย่างง่ายดาย
" อย่า !!"  มาซายูกิ ร้องห้ามทันทีที่เห็นเธอเอามือล้วงกระเป๋า
อิเลฟเวนท์กำลังถือสร้อยไข่มุกสีดำกลับขึ้นมาและถือมันต่อหน้ามุรามาซะ
"  เอามันไปได้เลย  "  เธอโยนสร้อยเส้นนั้นไปบนท้องฟ้า  จนทำให้มุรามาสะต้องรีบผละออกจากมาซายุกิเพื่อออกไปคว้าเอาสร้อยเส้นนั้น
หมับ !!!
มุรามาสะคว้าสร้อยได้สำเร็จและรีบหายตัวกลับเข้าไปในความมืดทันที พร้อมๆ  กับพวกเขาที่เหลืออยู่ก็ต่างทยอยหายกลับเข้าไปในความมืด
แต่ทว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่สนใจคิดที่จะไล่ตามเลยแม้แต่นิดเดียว และเธอที่ยังคอยหันหลังให้กับมาซายูกิอีกคน
มาซายูกิได้แต่มองตามหลังด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง และปะปนคละเคล้ากับความสงสัยในตัวของอิเลฟเวนท์จนเต็มไปหมด
ลุกค์ที่เพิ่งจะจับตัวผู้หญิงชาวญี่ปุ่นที่สวมชุดนินจากลับเข้ามาที่ในโรงงาน และกว่าเขาจะจับตัวเธอมาได้ก็เล่นเอาทุลักทุเลสุดๆ
"  แอบคิดคนเดียวมาตั้งนานว่า...ดอกซากุระไม่มีหนาม !! "  ลุกค์ที่เหมือนอดใจไม่ไหวและคอยแต่จะหันไปชื่นชมความงดงามของแม่สาวญี่ปุ่น
แม่สาวญี่ปุ่นที่พอหน้ากากหลุดก็กลายเป็นสาวสวยผมสีดำขลับ  รูปหน้าวีเชฟดวงตากลมโตเป็นประกาย จมูกโด่งเล็กๆ  ปากบางหน่อยๆ  เผลอ ๆ  ผิวสีขาวก็เหมือนเคลือบน้ำหอมกลิ่นดอกซากุระรอเอาไว้
อิเลฟเวนท์รีบเดินตรงเข้าไปพวกเขา    แต่มาซายูกิที่กำลังรีบร้อนเดินตามและพยายามที่จะแสดงออกว่าเขาไม่พอใจกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
มาซายูกิที่ยืนมองอิเลฟเวนท์ด้วยความโกรธ
" ทำไม !!! "  มาซายูกิแสดงน้ำเสียงโกรธต่อหน้าของเธอ
" บอกมาซิว่า..ทำไม !! "
" ทำไม !!  เธอ..ถึงยอมปล่อยตัวมุรามาซะไปอย่างง่ายดายแบบนี้ !! "  มาซายูกิที่ขึ้นเสียง แต่เธอก็ไม่คิดที่จะหันหลังกลับมามองเขาด้วยซ้ำ
อิเลฟเวนท์ยังคงทิ้งมาซายูกิไว้ข้างหลัง และเดินตรงเข้าหาเจ้าหน้าที่อังกฤษ
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !! "
"  ปล่อยตัวเธอซะ !! "  เธอขอร้อง
แต่ว่าทันที่พวกเขาสองคนได้ยิน !
" อะไรนะ !!! "  ทั้งมาซายูกิกับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษต่างรีบตะโกนห้าม
"  คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ !!!  " และมาซายูกิพยายามขอร้องอยู่เรื่อยๆ
" นี่ !!  เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง !! "  และลุกค์ก็กำลังทำเหมือนๆ  กับเด็กผู้ชายชาวญี่ปุ่นกำลังทำกับอิเลฟเวนท์
แต่เธอก็ไม่ลดความตั้งใจและหันมาเผชิญหน้าพวกเขา  และมิหนำซ้ำเธอยังคงบังคับพวกเขาสองคนอย่างจริงจัง
" ถ้าอย่างงั้น.... !! "
" ฉันขอสั่ง ! "
" ให้คุณรีบปล่อยตัวเธอไปเดี๋ยวนี้ ! "
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !! "  อิเลฟเวนท์ออกคำสั่งกับเขา
และแม้ว่าลุกค์ที่พยายามจะข่มสติอารมณ์อยู่ตรงหน้า
" เมื่อกี้.....เธอพูดว่าอะไรนะ !! "  เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องย้อนถามเธอเพื่อความแน่ใจ  และอยู่ๆ ก็ดันถูกอิเลฟเวนท์ถือดาบของเธอเอามันมาจ่อที่คอหอย !
" งานเข้าเธอแล้วละนะ  อิเลฟเวนท์ "  เขาทำเสียงแข็ง  แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังไม่ยอมลดดาบที่ถืออยู่ของเธอลง
และเธอที่ยังคงบังคับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษให้ปล่อยตัวประกันให้ได้
" เอาไว้ฉันจะอธิบายให้คุณฟังทีหลัง !! "  เธอต้องการเจรจาให้พวกเขายอมปล่อยตัวผู้หญิงชาวญี่ปุ่นคนนั้นไปก่อน
ลุกค์โกรธเธอจนกระทั่งได้พยายามเข้าไปบุกโจมตีอิเลฟเวนท์ด้วยดาบของพวกญี่ปุ่นโดยที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว และในระหว่างนั้นพวกเขาที่เผลอปล่อยทิ้งตัวประกันเอาไว้ จนทำให้ตัวประกันเริ่มที่จะขยับ
ควับ !!!
มาซายูกิที่ตามเข้ามาถือดาบขวางเธอเอาไว้ใด้ทัน  แต่ว่าตัวประกันก็ยังไม่มีสีหน้าที่สลดลงเลยสักนิดเดียว
แต่ว่าลุกค์ที่ยังเดินหน้าเข้าไปตีรันฟันแทงอิเลฟเวนท์อย่างไม่คิดที่จะยั้งมือ  และแม้ว่าเธอยังไม่ตอบโต้อะไรเขากลับมาเลยก็ตาม
"  เธอ... !! " ลุกค์ยังคอยไล่บี้อิเลฟเวนท์ให้ยอมรับ  และถึงแม้ดาบในมือของเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะเฉียดแม้กระทั่งเส้นผม !
"เป็นคนที่ ! วางแผนให้ฉันต้องถูกจับตัวมาทีนี้ !!  "
" และมาตอนนี้ !! "
"เธอ..!!!  "
" ยังจะมีหน้า !! มาสั่งให้ฉันทำนู้นทำนี้ให้อีก !!! "
" พวก The Nero !!  "
"  ไม่เคย... !! มีใคร... !! "
"  ที่ไว้ใจได้เลยจริงๆ  เลยผับผ่าซิน่า.. !! "  เขาตวาดด่ากราดพวกเธอซ้ำๆ
จนกระทั่งในที่สุด อิเลฟเวนท์ถึงต้องหันมาและใช้สันดาบฟันเข้าไปที่ข้อมือของลุกค์เข้าให้แทน !!!
แกร่ง !!
ดาบคาตะนะในมือของลุกค์กระเด็นหลุดมือร่วงลงไปที่พื้น  แต่ว่าเขาก็ยังพยายามจะเดินหน้าเข้าไปหาเธอ แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับยอมเป็นฝ่ายค่อยๆ  ลดดาบ
" มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด... !! " และเธอก็ปฏิเสธ
" แต่ว่าฉัน !! "
" สามารถช่วยยืนยันเรื่องหนึ่งได้.... !! "
" เธอจะไม่มีวัน ! ลืมบุญของคุณในครั้งนี้แน่นอน !! "  เธอบอกเจ้าหน้าที่อังกฤษ แต่ว่าก็ยังต้องคอยหันชำเลืองมาซายูกิกับผู้หญิงชาวญี่ปุ่นคนนั้นอย่างลำบากใจที่สุด
และถึงแม้ว่าลุกค์จะกำลังโกรธอิเลฟเวนท์จนเลือดขึ้นหน้า แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้เขาต้องยอมเดินกลับเข้ามาเจรจา
"  ถ้าหากว่า...เธอ คิดที่อยากจะมาเล่นตลก ! "
" ความสัมพันธ์ระหว่าง.. รัฐบาลอังกฤษ กับ ประเทศไทย !! "
" พวกมันจะถดถอยลง !  อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน !!! " และลุกส์ข่มขู่พวกเธอทุก ๆ คน
" นี่พวกคุณ 2 คน  ! เป็นบ้ากันไปแล้วหรือยังไง !! "  มาซายูกิพยายามเข้าไปขวางการตัดสินใจของเธอแล้วก็พวกเจ้าหน้าที่อังกฤษอะไรนั้น
" แล้วที่...พวกคุณ 2  คน ยอมเสี่ยงตายมาจนที่นี้ ! "
" มันเป็นเพราะ ! "
" เรื่องความสัมพันธ์ที่บ้าบอแค่นี้เองนะเหรอ !! "    มาซายูกิพยายามที่จะคอยขัดขวางทั้งอิเลฟเวนท์และก็เจ้าหน้าที่อังกฤษให้ได้
แต่ว่าลุกค์ที่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรลึกๆ ก็ตามจนต้องยอมถอยออกมา และปล่อยให้อิเลฟเวนท์ได้จัดการกับแม่สาวซามูไรคนนั้นด้วยตัวเธอเอง
มิหนำซ้ำเขายังต้องตั้งใจฟังในขณะที่พวกเธอพูดคุยกันเป็นภาษาญี่ปุ่น  ในขณะที่อิเลฟเวนท์กำลังเดินแทรกไทระเข้าไปหาตัวประกันของพวกเขา
"  กลับญี่ปุ่นไปซะ !! "  อิเลฟเวนท์บอกกับเธอ
" อาซามิ !! "  และแววตาของอิเลฟเวนท์ที่คอยห้ามปรามอาซามิจังอยู่บ่อยครั้ง
และถึงแม้ว่ามาซายูกิพยายามที่จะเดินเข้ามาและถือดาบเข้ามาขวางอาซามิไว้ และสายตาที่ก้าวร้าวมากขึ้นทุกทีๆ  ของมาซายูกิ
" อีเลฟเวนท์ !! "
"  ฉันจะไม่ยอมให้เธอทำแบบนี้อีกเด็ดขาด !! "  มาซายูกิยังคงตั้งใจที่จะปฏิเสธคำสั่ง
" เมื่อไหร่ !!! "
" เมื่อไหร่ ! เธอถึงจะยอมเข้าใจสักที !! "  และยังปฏิเสธคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ  แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่เคยคิดที่จะหันมาสนใจ
" อาซามิ !! "  อิเลฟเวนท์เดินเข้าหาและเกลี่ยกล่อมพวกเธออีกครั้ง
" รีบไปได้แล้ว !! "  เธอบอกกับอาซามิ
และแววตาของอาซามิที่คอยมองอิเลฟเวนท์ก็ไม่ใช่ในฐานะศัตรู  แต่เป็นแววตาของความสงสารและเห็นใจ และแม้ว่าอาซามิจะดูลังเล
" ไปซะ !! "  เพราะว่าเห็นความลังเลของอาซามิ  มาซายูกิก็เลยยอมตัดสินใจเชื่ออิเลฟเวนท์อีกครั้งและค่อยๆ ลดดาบกลับลงมา
อิเลฟเวนท์ที่เหลียวมองอาซามิกำลังวิ่งหนีหายกลับเข้าไปในความมืด  แต่ว่าเธอก็ยังไม่พอใจสิ่งที่มาซายูกิกำลังทำอยู่จนต้องรีบหันมาเตือน
" ไทระ มาซายูกิ !  "
"  ถ้าหากว่า...เธอ !  ยังไม่ลืมหน้าที่ของตน !!  "
" เพราะฉะนั้น...ก็อย่าให้ฉัน  !!
"  ต้องสั่งกักบริเวณเธออีก...!!  "  อิเลฟเวนท์สั่งและโยนดาบในมือทิ้ง
"  รู้อะไรไหม !! "    มาซายูกิพูดด้วยความอั้นอัดตันใจ
" ตอนนี้....คุณกำลังบังคับให้ผม !!  "
"  เติมเชื้อถ่าน...ในกองไฟกองนั้น !!  "  และมาซายูกิที่ต้องการบอกกับอิเลฟเวนท์ตรงๆ ไปว่า เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ! ที่ทำให้คนอย่างเขาเพิ่มความเกลียดชังต่อใครบางคนมากขึ้นเท่าตัว
และแม้ว่าตอนนี้ดาบในมือของมาซายูกิจะเริ่มสั่นๆ  และเขาก็เริ่มอยากจะเข้าไปปะทะกับอิเลฟเวนท์จนล้มหายตายจากกันไปข้างหนึ่งซะให้ได้ !!
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังถอดเอานาฬิกาที่ข้อมือออกมา และเธอก็โยนมันให้กับมาซายูกิรับเอาไว้
"  ถ้า..ฉันยังเห็นเธอ !! "
"  เข้าไปวุ่นวายในแผนก E  ของเราอีก.. !! "
" ครั้งหน้า.. !! "
"  ฉันจะไม่ยอมใช้ของพวกนี้อีกแล้ว !!!!  "  เธอออกคำสั่งสำหรับมาซายูกิอีกครั้ง และก็หันไปชวนเจ้าหน้าที่อังกฤษกลับออกมาจากโรงงาน
ลุกค์ตัดสินใจยอมทำตามอิเลฟเวนท์กลับออกไปจากโรงงานหลอมเหล็ก  แต่ว่าเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า ทำไม ! อิเลฟเวนท์ถึงได้โกรธเด็กหนุ่มญี่ปุ่นคนนั้นมากถึงขนาดนี้
มาซายูกิที่ถูกทิ้งให้อยู่ในโรงงานหลอกเหล็กนี้เพียงลำพัง  และจนเขารู้สึกเหมือนว่าโรงงานหลอมเหล็กที่ราว ๆ  กับเหมือนว่ามันเป็นที่ว่างเปล่าสำหรับตัวเองไปแล้ว
ความเงียบงันและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้มปะปนกับความเกลียดชังของไทระ มาซายูกิ  และเสียงลมหายใจที่หอบเหนื่อยล้าที่ยังไม่หายลงไปง่ายๆ  และเสียงการเต้นระรัวของหัวใจ
มาซายูกิที่ถือนาฬิกาข้อมือของอิเลฟเวนท์กลับขึ้นมา และก็จดจ่อมันราวกับว่าเป็นของหนักจนในที่สุดเขาต้องยอมปล่อยโยนมันขึ้นไปในอากาศ
เขาตวัดปลายดาบ !!!!
" ย่าห์....หห !!!! "
ควับ !!!!
ตุบ !!!!!
นาฬิกาข้อมือสีไทเทเนี่ยมเพิ่งจะหล่นลงมากระทบที่พื้นคอนกรีต  แต่ทว่ามันก็กลับตกลงมาอย่างสมบูรณ์แบบ
หืดดด...!!  หาดดด !!!
เสียงลมหายใจที่เข้าออกของมาซายูกิที่แสนจะหนักหน่วง และลมหายใจที่เข้าและออกถี่ๆ ทีมีทั้ง ความร้อนและลมร้อนคอยแต่จะพ่นออกมาเป็นควัน เพื่อ...ดับกองไฟภายในหัวใจ !!!!
และยังราวกับว่า ! มาซายูกิที่กำลังรู้สึกว่า  " ตัวของเขาเอง !!  "  กำลังเลือกที่จะสุม " ถ่านเถ้ารึง " !!!  ใส่ลงไปที่  " กองไฟกองนั้น " อยู่  !!!!!!
" แล้วทีนี้ ! "
"เธอจะไถ่โทษฉันยังไงก่อนดีละห๊ะ ! "    ฟิวส์ ลุกค์เดินตามอิเลฟเวนท์ ในขณะที่พากันเดินๆ  ไปที่รถจี๊บทหารที่กำลังจอดรออยู่หน้าโรงงานหลอมเหล็ก
" อีเลฟเวนท์ !! "
" อีเลฟเวนท์... คนในตำนานจริง ๆ ซะด้วย "  และเขาก็เอาแต่โทษอิเลฟเวนท์ไม่ยอมหยุดเพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบหันมาและยอมรับผิด
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !! "
" แล้ว..คุณอยากจะให้ฉัน ! "
" ช่วยทำแผลที่มือให้ไหมละ !! "  เธอยอมรับตามสภาพ แต่ก็ยังอดไม่ได้เวลาที่มองเห็นรอยแผลที่หลังมือของเขา
" หึๆ "    ลุกค์ที่ได้แต่แสแสร้งทำทีซาบซึ้งใจ
"  แล้วนี่...เธอเห็นฉัน "
" เป็นเด็กอมมือหรือยังไงกันนะห๊ะ  !!! "
"  แล้วนี่ !  อีกอย่างหนึ่ง !!  "
" ฉันขอบอกอะไรเธอตามตรงเลยนะว่า.... ฉัน ! "
"  ไม่อยากจะมาติดแหง๊กอยู่ที่บังคลาเทศนี่จนถึงเช้า !  โดยที่... !! "
" เธอ  ! กับ ฉัน !!! "
"  พวกเรา ! ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันเรื่องของการทำงานให้มันถูกต้อง !!  " ลุกค์ขึ้นเสียงใส่อิเลฟเวนท์ไม่ยอมหยุดลงง่าย ๆ
และมิหนำซ้ำเขายังต้องรีบร้อนคอยเดินตามเข้าไปขวางเธอก่อนจะขึ้นไปนั่งชูคอบนรถ และเขาที่ยังจะคอยจดๆ  จ้องๆ  มองไปที่เธอซ้ำๆ
" นี่...เธอ ! กำลังเข้าใจภาษาอังกฤษที่ฉันพูดอยู่ !  "
" ใช่หรือเปล่า !! "  น้ำเสียงประชดประชดของเขาไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว  และมิหนำซ้ำอิเลฟเวนท์กลับหันมาและทำเลียนแบบ
เธอจด ๆ จ้องๆ  เขาเหมือนๆ ที่ทำกับเธอ
"  ลุกค์ !! "
"  คุณแน่ใจเหรอว่า...ตอนนี้ !! "
"  พวกเรากำลังอยู่ที่บังคลาเทศกันจริงๆ    "  เธอบอกกับเขา
แต่เขากลับไปไม่ยอมทำอะไรนอกซะจากคอยตามหาเรื่องเธออยู่ตลอดเวลา  เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องพยายามจะกลับเข้าไปนั่งบนรถให้ได้  แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมหยุด
" นี่ ! อิเลฟเวนท์ "  ลุกค์ที่ยังตามหาเรื่องเธออยู่ตลอด
" ฉันแค่อยากจะขอบอกอะไรเธอสักข้อหนึ่ง  "
"  พวกเรา  !! ไม่ได้สนิทกันมากถึงขนาดนั้น !! "  และอยากจะรีบตัดความสัมพันธ์
และเธอที่ช่วยผงกหัวให้เขาตั้งสองสามที
" อืม...หึ !!  "
" งั้น.. !! "
" เอาละทีนี้.. !!  "
" เจ้าหน้าที่ลุกค์  !! " และเธอที่ยังคงให้เกียรติเจ้าหน้าของประเทศอังกฤษอีกว่า
"  ฉัน !!  ขอต้อนรับคุณสู่....ถิ่นกำเนิดของพระพุทธเจ้า !!  " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบบอกเขาซะให้ได้รู้เอาไว้  และเธอก็รีบหันหลังกลับขึ้นรถและแกล้งปิดประตูใส่หน้าดังปัง !
" เชอะ !! "  เขาทำหน้าหมั่นใส่เธอแบบสุดๆ  ไปเลย  แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปนั่งทำหน้าตาเฉยๆ อยู่บนที่นั่งข้างๆ คนขับ
" ก็ได้ ! "
" เอาแบบนี้ก็ได้ "
" ได้เลยครับคุณผู้หญิง ! "  ลุกค์ที่ตอนนี้ได้แต่ต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อน เพราะรู้สึกเสียวสันหลังทุกทีเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนลักพาตัวมาฆ่าแกงกันถึงที่นี้  จนกระทั่งรถจี๊บเคลื่อนตัวออกจากบริเวณหน้าโรงงานหลอมเหล็กขนาดมหึมา ที่ๆ สร้างอยู่กลางหุบที่สลับซับซ้อนและยังมีเมฆฝนบดบังพระจันทร์จนหมดในค่ำคืน
ตึกรูปทรงโดมของอินเดียสีแดงสดใสขนาดมหึมา และบริเวณด้านหน้าของตึกก็ยังมีพวกเจ้าหน้าที่ทหารโผกผ้าบนศีรษะเกินครึ่งร้อยออกมายืนถืออาวุธพร้อมมือ
"  เธอพาฉันมาที่นี้ทำไม !! "
" อิเลฟเวนท์ "  ฟิวส์ ลุกค์ ที่ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาเดินตามบวกกับความสงสัยอยู่ในหัวซะเต็มไปหมดรวมกระทั่งเรื่องของเธอ เพราะว่าอยู่ๆ  อิเลฟเวนท์ก็พาเขามาถึงที่อินเดียนี้  และเธอก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาเดินตามเจ้าหน้าที่ทหารพวกนั้นกลับเข้าไปในตึกใหญ่ ๆ นั้น
" ก็บอกแล้วไงว่า.. ! "
"  ฉันจะพาคุณมาหาพวกที่จับตัวคุณไป !!  "  อิเลฟเวนท์พยายามที่จะอธิบายเหตุผลให้ฟัง
ลุกค์ก็เลยยิ่งต้องเร่งฝีเท้า และก็ยังเห็นเจ้าหน้าที่ทหารที่มีผ้าโผกศีรษะนายหนึ่งกำลังเดินเข้าไปเคาะประตูบานใหญ่ๆ  ที่มีป้ายหน้าห้องเขียนติดเอาไว้ด้วยว่า
" Ministry of Defense " แต่ว่าอยู่ๆ ก็มีเสียงแหบพล่าของผู้ชายสวนดังออกมาจากข้างใน
" นี่ !  พวกเธอรู้อะไรกันไหมว่า.. เวลาเย็นๆ  แบบนี้ ! "
"  เป็นเวลาที่....ฉัน ! จะต้องรีบกลับไปเจอหน้าลูกเมียที่บ้าน  !! "
"  อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอ...ดูเหมือนจะเข้าใจที่ฉันพูดไปทั้งหมดอยู่ซินะ !! "  ผู้ชายที่สวมชุดทหารเต็มยศ และมีเหรียญประกาศเกียรติคุณเต็มปกเสื้อนั่งรออยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ท่ามกลางห้องโถงอันโอ่อ่า
และอิเลฟเวนท์ที่รีบเข้าไปโค้งคำนับ
" นาน ๆ เจอกันที  "
" ท่านน่าจะดีใจด้วยซ้ำนะคะ ! "  และคราวนี้เธอยังทักทายกันด้วยภาษาท้องถิ่น
แต่ดูเหมือนว่าคนท้องถิ่นก็คงจะไม่อยากหันมาสนใจอยู่แต่กับเธอนักหรอก ! นอกซะจากผู้ชายที่สวมชุดทหารเต็มยศจ้องแต่จะคอยหันไปเมียงๆ มอง ๆ ไปที่ผู้ชายชาวอังกฤษที่ไม่ค่อยจะประสีประสากับภาษาถิ่นของพวกเขาเอาซะเลย
"  นี่ใช่ไหม !! "  เพราะฉะนั้นผู้ชายคนนั้นถึงเอาแต่ถามอิเลฟเวนท์ด้วยภาษาถิ่นของพวกเขา
"  เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์ !! "
"  สายลับชาวอังกฤษ ! "
" ที่เธอ.. ! เพิ่งจะไปช่วยเขาออกมา !! "  ผู้ชายสวมชุดทหารที่ดูท่าทางจะมีตำแหน่งใหญ่โตเอามาก ๆ  กำลังมัวแต่สนอกสนใจเจ้าหน้าของอังกฤษอย่างออกหน้าออกตา
และอิเลฟเวนท์ก็เลยต้องรีบหันมาช่วยเจ้าหน้าที่ของอังกฤษ  และเขาก็ยังคอยสังเกตผู้ชายชาวอินเดียรูปร่างสูงใหญ่ผิวคล้ำที่ใช้ภาษาฮินดูพูดคุยอยู่แต่กับเธอ
" จริงๆ  ผมไม่ถนัดภาษาท้องถิ่นของที่นี้เอาซะเลย "
" ท่านรัฐมนตรี "  และเขาก็ยังปฏิเสธว่าไม่ชอบการนินทากันซึ่งหน้าของรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย
ตามป้ายชื่อบนโต๊ะทำงานเขียนด้วยภาษาฮินดูตัวใหญ่ และใช้ภาษาอังกฤษตัวเล็ก ๆ คอยกำกับว่า  "Sharif  Parrikar  Ministry of  Defense "
" ฮ่าๆๆๆ "  ชาลีฟชอบอกชอบใจในความอวดเก่งของเขาจนต้องค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากเก้าอี้ และเดินเข้าไปหา
" นี่.. "
" ฉันขอบอกอะไรเธออย่างนะ  !  อีเลฟเวนท์ !!  "
" ก่อนหน้าที่จะมีการเลือกตั้ง  "
"  ทุกๆ คืน.....  "
"  ฉันต้องคอยลุ้นฟังเสียงโทรศัพท์ของตัวเองว่า...  "
" เธอ.....!!!  "
" จะโทรมาหาเรื่องให้ฉันตอนไหน  "  ชาลีฟยังชำเลืองมองตามอิเลฟเวนท์ และทำหน้าตาที่ครุ่นคิดหนักมากขึ้นกว่าเดิม
" เหอะ !! "
" ฉันละเกลียดเธอจริงๆ "
"  แม่..อีเลฟเวนท์ !! "  ชาลีพชักสีหน้าใส่
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเอาแต่ฉีกยิ้ม
" เพราะฉะนั้น ! "
"  ฉันถึงได้เคยสัญญากับคุณเอาไว้แบบนั้น ! "  และเธอยังทวงคำสัญญาของเธอที่เคยให้ไว้กับชาลีฟ แต่ดูๆ ไปแล้วชาลีฟกลับอยากปฏิเสธ
" ฉันนี่มันไม่น่า...!! "
" ไปสัญญิง สัญญา อะไร กับคนอย่างเธอเลยจริง ๆ "
" ผับผ่า !! " ชาลีฟรั้งแต่จะปฏิเสธกันเสียงแข็ง  และยังอดไม่ได้ที่จะหันไปหยิบเอาแฟ้มๆ  หนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา
ชาลีฟที่หันมาและช่วยยื่นมันไปให้กับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษอย่าง ฟิวส์ ลุกค์ เพื่อให้เขารับมันไว้
" ผู้ชาย.. ชาวฝรั่งเศส !! "  และชาลีฟยังคงช่วยอธิบายให้พวกเธอฟังไปพร้อมกัน และก็เดินกลับมานั่ง
และลุกค์ก็เปิดอ่านประวัติๆ ของผู้ชายชาวฝรั่งเศส ที่สูงราวๆ  5 ฟุต ผมสีน้ำตาล ๆ  และยังมีรอยแผลเป็นลึกๆ  บริเวณที่หางคิ้วด้านขวา
" แมททิว วอร์ริงตัน !! "  ลุกค์ที่พอเห็นรูปถ่ายก็จำได้ทันที
"  นักธุรกิจด้านมัลติมิเดีย และโทรคมนาคมชื่อดังของฝรั่งเศส ! "  และช่วยสรุปให้กับรัฐมนตรีกลาโหมของที่นี้ได้ฟัง
" แล้วจู่ๆ  วอร์ริงตัน !  มาเกี่ยวอะไรกับพวกซามูไรชาวญี่ปุ่น !! " แต่พอมาถึงตอนนี้เขาที่ยังคงไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นอยู่ดี
ชาลีฟทำหน้าหนักอกหนักใจให้ดูอีกนิดหน่อย และคอยชำเลืองมองไปที่อิเลฟเวนท์อยู่เป็นระยะๆ
" วันมะรืนนี้. "
"  จะมี ! การประชุมสมาชิกถาวรของคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติที่กรุงมอสโก  "
" และยังจะมีข่าวลือแว่วๆ  มาอีกว่า  "
"  แบรนเดนท์  วาเลนเต้ !  รมต. กลาโหมของฝรั่งเศสจะพาคน ๆ นี้เข้าร่วมการประชุม "
" เพื่อ...แลกเปลี่ยนข้อตกลงอะไรบางอย่าง ! "  ชาลีฟที่ยิ่งพูดก็ยิ่งดูแต่จะกังวล
" เอาละ !!  "
" อีเลฟเวนท์. ! "
" เธอเอง...ยังจะมีเรื่องอะไรมาทำให้ฉันปวดหัวอีกไหม !! "  ชาลีฟเอาแต่ส่ายหัวให้อิเลฟเวนท์ไปๆ  มา ๆ อยู่ท่าเดียว
" เธอเองก็รู้ดีนะว่า "
"  ช่วงนี้...! "
" ฉันกำลังยุ่ง ๆ อยู่กับการหาเสียง. "  และชาลีฟที่ชอบบ่นว่ารำคาญอิเลฟเวนท์ที่สุด  แต่ว่าเธอก็ได้แต่ยืนฉีกยิ้มต่อหน้าของพวกเขาอยู่เหมือนเดิม
อิเลฟเวนท์ที่ต้องยกมือขึ้นมาไหว้และขอบคุณ
"พวกเราขอขอบพระคุณ ! "
" ในน้ำใจ !!! "
" ของว่าที่..นายกรัฐมนตรีอินเดียคนใหม่ "
"  เป็นอย่างสูง !!  "  และเธอที่แกล้งยกยอปอปั้นชาลีฟ
ชาลีฟที่ถึงกับส่ายหัวหนักและคอยโบกมือไล่
" รีบ ๆ  กลับไปทำงานของพวกเธอกันเลยไป  !!  " ชาลีฟบ่น ๆ  ตาม
" ฉันละเกลียดเธอจริงๆ  แม่คนนี้ !!! "  และชาลีฟที่เอาแต่บ่นๆ    และคอยแต่จะผลักไล่อิเลฟเวนท์ให้ออกไปให้พ้น ๆ จากวงจรวิถีชิวิตของพวกเขาสักที
แต่ว่าพอเธอกับเจ้าหน้าที่อังกฤษกำลังจะออกจากห้องไปแล้วจริง ๆ
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ !!  "  ชาลีฟที่ดันนึกถึงเรื่อง ๆ หนึ่งขึ้นมาได้จนต้องคอยเตือนเจ้าหน้าที่อังกฤษคนนั้นเอาไว้ก่อน
" ไม่ว่าจะยังไง !! "
"  คุณอย่าเผลอ.... ไปสัญญาอะไรกับเธอเข้าละ !!  "  และก็ชาลีฟพยายามจะเตือนๆ  เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์อะไรนั้น
"เพราะไม่งั้น !! "
" เธอ... !!!  "
" อาจจะทำให้คุณเจอแต่เรื่องซวยๆ  ทั้งชีวิต ! "
" เหมือนพวกเรา !! "  ชาลีฟส่ายหัวไป ๆ มา ๆ ในขณะที่พูดถึงเรื่อง ๆ นั้นของเธอของอิเลฟเวนท์
แต่ว่าลุกส์ก็ยังยอมหันมาตบปากรับคำทันทีต่อหน้ารัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย
" ไม่ต้องห่วง !  "
"  เพระว่า...ผมไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้นกับเธอแน่ๆ  "  เขายินดีที่จะให้สัญญากับท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย
มิหนำซ้ำชาลีพยังสังเกตเห็นสีหน้าและแววตาของความเจ้าเล่ห์ของเจ้าหน้าที่ฟิวส์ที่ทำกับเธอ
แต่อิเลฟเวนท์ได้ทีก็ยังแสร้งยิ้มเลียนแบบเจ้าหน้าที่อังกฤษตามไปติดๆ
" ขอบพระคุณสำหรับคำเตือน !!  "
"นะค่ะ !! "
"  ชาร์ล !! "  และเธอก็ยังฉีกยิ้มกว้างๆ ให้กับชาลีฟ และก็ชวนพากันเดินกลับออกไปจากห้องทำงานของเขา
" อีเลฟเวนท์ !! "  ชาลีฟทำตาขวางเข้าใส่พวกอิเลฟเวนท์ทันที และก็ได้แต่บ่นพึมพำตามหลัง
"  เธอ...นี่มัน !!! "
"แสบ...สัน  !!  ขึ้นทุกวันจริงๆ  !! "
"  ให้ตายซิน่า.. !!!  "
"  แล้วทำไม..ฉันถึงได้ลืมถามเรื่องไอ้ตี๋หนุ่มเกาหลีคนนั้นไปซะได้  !!  "
ชาลีฟเอาแต่บ่นอุบๆ อิบๆ  แต่จนแล้วจนเล่าสุดท้ายเขาก็ดันลืมเรื่องที่สำคัญมากสุด ๆ สำหรับเธอไปได้ซะจริงๆ


## ประวัติสุดทึ้ง กับ เพนท์เฮาส์สุดหรู

" ชาร์ล  !!  " ลุกค์ที่ได้แต่เดินตามอิเลฟเวนท์และคอยแต่จะพูดชื่อ ๆ นี้ให้เธอฟังไม่ยอมหยุด
และในขณะที่เธอก็กำลังเดินกลับกันออกมาจากห้องทำงานของรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดียจนต้องหันมาอธิบาย
" แม่ของเขาเคยตั้งชื่อนี้ให้ท่านรัฐมนตรีชาลีฟ  !" เธอเล่า
"  สมัยตอนที่เขายังเป็นเด็ก !!  " เธอเล่าพลางยิ้มพลาง
ลุกค์พยักหน้าให้สองสามที
" อ้อ !! "
"  แล้วนี่ ! ไปไงมาไง  "
"  เธอถึงได้ไปรู้จักมักจี่ !  กับนายพลคนนี้ได้  "  เขาเอาแต่คิดและสงสัย
" อืม...!! "  และเธอก็มัวแต่คิดๆ  ไปด้วย
"ชารีฟ !  เป็นผู้ใหญ่ใจดี  "
"  พวกสาวๆ  ที่ไหนๆ ก็อยากจะเข้าใกล้เขาทั้งนั้นแหละ  "  เธอที่เล่าต่อ
" อ้อ !!  "  แต่ว่าเขาก็ได้แต่คิด  ๆ
" ถ้าจะพูดให้ถูก ! เนี้ยนะ  "
"  พวกสาว ๆ อย่างเธอคงจะชอบธุรกิจเหมืองแร่ของนายพลคนนี้มากกว่า  "  เขารู้ทันเธอเข้าจนได้
และพอเอาเข้าจริงๆ อิเลฟเวนท์ก็ไม่ยักจะปฏิเสธอะไร  อิเลฟเวนท์ที่หันมายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และมีลับลมคมในสุดๆ
" จะให้ทำไงได้ !"
"  ทั้ง..เสื้อผ้า  กระเป๋า รองเท้าสมัยนี้มันก็แพง !!!"
" จน...เงินเดือน ! ข้าราชการอย่างเราๆ  ซื้อไม่ไหว !! "  เธอเองที่ไม่เคยคิดที่จะเถียงกันสักคำ
" หึ ๆ "    เขายิ้มๆ
" แล้วนี่....เธอ ! "
" ไปได้กันอีท่าไหน  !! "
"  ท่านนายพลชาลีฟ ! "
"ถึงได้....ยอมทำตัวเป็นอีหนู !!!  "
"  ของเธออยู่แบบนี้ !!  "  เขาอยากรู้เรื่องจริงๆ  ให้ได้
แต่ในระหว่างทางที่พวกเขาเดินออกมาหยุดอยู่ตรงหน้าตึกกระทรวงกลาโหมของอินเดีย  และเขาที่แอบสังเกตท่าทางของอิเลฟเวนท์ที่ดูแปลก ๆ เหมือนเธอจะทั้งยอมรับและปฏิเสธ
" ก็อย่างที่.....พวกผู้หญิงที่กำลังเลือดเข้าตา !! "  เธอสารภาพ
"  เขาทำกัน ! "  และก็ยิ้มๆ  ตามมา
ลุกค์ถึงกับต้องคอยเอามือล้วงกระเป๋าและก็อดหันมายิ้ม ๆ ให้กับเธอไปด้วยไม่ได้
"  พวกผู้หญิงก็แบบนี้ "
"  เห็นเงินเป็นพระเจ้า !!  "
"  ฉันอยากจะรู้ขึ้นมาตงิด ๆ แล้วซินะว่า ...."
"  ผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆ  อย่างเธอ ! "
"  ท่านนายพลคนนี้... !!!
" เขาจะยอมทุ่มทุนสร้างยกอะไรให้เธอบ้าง  " เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย ในความสัมพันธ์ระหว่าง อิเลฟเวนท์กับรัฐมนตรีของอินเดียมากขึ้นทุกทีๆ
แต่อิเลฟเวนท์ก็แค่หันมาฉีกยิ้มอยู่ลูกเดียว
" ก็แค่.... "  และเธอก็กำลังนึก ๆ ขึ้นมาได้ทีละอย่าง
"เพ็นเฮาส์ส่วนตัว !! "
"  ในโรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางเมืองมุมไบ !!  "
" Wow... !! "  เขาที่ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวเชียว
และเขาก็อดยิ้มๆ  ไม่ได้อยู่ดี ที่อยู่ๆ ก็เห็นอิเลฟเวนท์เดินตรงดิ่งเข้าไปเปิดประตูรถยนต์ยี่ห้อหรูคันสีดำที่เหมือนจะจอดรอเธออยู่ที่หน้าตึกกระทรวงกลาโหมของอินเดีย
อิเลฟเวนท์ที่กำลังเปิดประตูฝั่งคนขับ แต่ว่าเจ้าหน้าที่ของอังกฤษที่ยังคอยแต่จะเดินตามและตั้งคำถามไม่หยุดไม่หย่อนอยู่แถวๆ  ประตูฝั่งผู้โดยสาร
และลุกค์ที่ยังเข้ามายืนชิดๆ กับประตูรถสปอร์ต
" แล้วเรื่องที่...! "  และเขาก็เอาแต่ตั้งคำถาม
" ท่านนายพลของเธอ !! "
" ที่...เขากำลังลงสมัครชิงเก้าอี้นายกรัฐมนตรีของอินเดียคนใหม่  "
"  เธอมั่นใจได้ยังไงว่า... ! "
" เขา ! จะต้องชนะการเลือกตั้งครั้งนี้แน่ๆ  "
"  ท่านนายพลคนนี้ "
"  เคยมีเรื่องฉาวโฉกับผู้หญิงสาว ๆ  และไหนจะเรื่องธุรกิจสีเทาของเขา  " และเขาที่ยิ่งคิดยังไงก็ยังจะคิดไม่ออกว่า
"งานนี้ !! "
"  ดูรู้ก็ว่า.....ท่านนายพลของเธอแพ้การเลือกตั้ง  "
" ตั้งแต่...ยังไม่ทันหาเสียงเลยด้วยซ้ำ..  "  เขาได้แต่คิดซ้ำ ๆ
" เขาชนะ !! "  เธอตอบด้วยท่าทีที่มั่นใจ
ลุกค์ผงกหัวซ้ำๆ
" อ่า..หะ !!  "  แต่ว่าเขาก็แค่รับฟังอิเลฟเวนท์ที่ดูท่าทางจะมั่นอกมั่นใจท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดียอย่างออกนอกหน้า
อิเลฟเวนท์ที่เปิดประตูรถด้านฝั่งคนขับและก็กำลังจะก้าวขึ้นรถ  แต่พอเธอสังเกตเห็นเจ้าหน้าที่ของอังกฤษไม่ยอมถอยออกไปจากรถของเธอ
"  นี่คุณคิดที่จะทำอะไรอยู่ "  เธอรีบถาม
" อะไร ! "  ลุกค์ที่เพิ่งจะจับประตูรถอยู่หมาดๆ
และอิเลฟเวนท์ที่คอยมองไปที่มือของเจ้าหน้าที่อังกฤษ
"  เมื่อกี้... !!! "
"  ฉันเพิ่งจะบอกคุณไปว่า ... ! "
"  ฉัน !!  "
" มีเพ็นเฮาส์ส่วนตัว ! "  มิหนำซ้ำที่เธอยังช่วยชำเลืองมองหันไปปรอบๆ  ตัวรถ
เพราะฉะนั้นลุกค์ที่จำเป็นต้องถอยและขยับออกมาก่อน
" หึ..หึ..หึ ! "
และก็มีรอยยิ้มแห้งๆ  ตามหลังรถซุปเปอร์คาร์คันหรูตามไปติดๆ  และแม้ว่าเธอแทบจะขับรถเหยียบเท้าของเขาออกไปอย่าวเฉียดฉิว
"  แสบสันได้ใจจริงๆ  "
เจ้าหน้าที่อังกฤษที่ทำอะไรมากไปกว่าบ่นพึมๆ  พำๆ ลับหลังคนที่เพิ่งจะขับรถออกไปและทิ้งแค่ฝุ่นตลบอบอวนเอาไว้ให้ได้กระอัก !!
ก๊อก ก๊อก !!
เสียงเคาะประตูของพนักงานสาวสวยของโรงแรมหรูใจกลางเมืองมุมใบ และพวกเธอก็ยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลกำลังยืนรอแขกเจ้าของห้องพักให้เปิดประตู
และผู้ชายตัวสูงใหญ่ร่างกายกำยำผิวขาวดั่งปุยฝ้ายที่กำลังเดินมาเปิดประตูห้องพัก  จนกระทั่งพนักงานสาวสวยที่ถึงกับหุบยิ้มไม่ได้ และถึงกับต้องรีบยื่นซอกเอกสารในมือให้ เพราะว่าพวกเธอกำลังใจสั่นๆ  หรือเปล่ากันแน่ ในตอนที่เห็นแขกเจ้าของห้องพักใส่แค่ผ้าขนหนูผืนเดียว
" ขอบคุณ !! "
"  ไอช่า !! "  ลุกค์อ่านชื่อป้ายชื่อที่ติดอยู่ตรงหน้าปกเสื้อทำงานของแม่สาวอินเดียอันขมคำ แต่ว่าพวกเธอกลับมาแค่ทำงานและก็รีบจากไป
" หึ ๆ "  เขายิ้มๆ  และได้แต่แอบมองพวกเธอจนลับสายตา และก็ค่อยเดินถือซองเอกสารกลับเข้ามาในห้องพักของโรงแรมทันที
ลุกค์เพิ่งจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟารับแขกภายในห้องพัก และเขาก็รีบเทของในซองพวกนั้นวางกลับลงไปบนโต๊ะกระจกตรงหน้า ที่ ๆ มีทั้งพาสปอร์ตของรัสเซีย เครดิตการ์ด  นาฬิกายี่ห้อหรูของคนอังกฤษ  โทรศัพท์สมาร์ทโฟน
และเขาก็เพิ่งจะหยิบเอาปากกาหมึกซึมแท่งหนึ่งกลับขึ้นมานั่ง ๆ ดู
"  ให้ปากกา..เอาไว้เซ็นชื่อบนบัตรเครดิต !!  "
เขาที่ยิ่งดูยิ่งทึ่งกับของฝากของใครบางคนจนต้องหันไปหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมขึ้นมา และใช้นิ้วหัวแม่มือกดตรงบริเวณที่หน้าจอของโทรศัพท์เพื่อสแกนลายนิ้วมือและวางกลับลงไปที่เดิม
และจนครู่หนึ่งเซ็นเซอร์ทีมีอยู่รอบๆ  ตัวเครื่องของโทรศัพท์มือถือจึงเริ่มทำงานด้วยการปล่อยภาพจากสัญญาณดาวเทียมมาจากสำนักงานใหญ่ของประเทศอังกฤษมาอยู่ที่พนังห้องในแบบ 180 องศา
" สวัสดี ลุกค์ !! "  และทอม เมดิสันก็มาปรากฏตัวอยู่บนกำแพงพนังห้องของโรงแรมถึงที่นี้ที่อินเดีย
"พวกเราสบายใจที่รู้ว่า...  "
"  นาย...ยังมีสุขภาพที่ครบถ้วนและสมบูรณ์พูนผลดีนะ  "  เมดิสันที่ยังรู้สึกขอบคุณที่พวกของเขายังมีชีวิตรอดอยู่เหมือนเดิม  แต่เท่าๆ ที่ดูเจ้าหน้าที่ของพวกเขาจะดูไม่ค่อยซาบซึ้งใจ
"  ก็ยังดีที่... !! "    ลุกค์ที่อยู่ต่อหน้ากันก็ดูเหมือนจะซาบซึ้งจริงๆ
" ห้องนี้ยังใหญ่กว่า..รูหนูนิดหนึ่ง  !! "    แต่ว่าเขาก็ทำไม่ได้
" ท่านรัฐมนตรีกลาโหม "  เพราะฉะนั้นคราวนี้ที่ เมดิสันพยายามจะชวนๆ พูดถึงเรื่องงานกันก่อน
" และผู้อำนวยการหน่วยงานข่าวกรองของเราก็ได้เดินทางไปถึงที่กรุงมอสโก "
" ประเทศรัสเซีย โดยสวัสดีภาพ  !"  เมดิสันที่ในตอนนั้นก็ยังจะต้องคอยทำตามหน้าที่
ลุกค์ผงกหัวให้เมดิสันไปสองสามที
" ไม่ยักรู้ว่า...!  "  แต่ว่าเขาก็ยังจ้องแต่จะตัดบท
"  คาเตอร์ !  จะต้องเข้าร่วมในการประชุมในครั้งนี้ด้วย !! "
คราวนี้ เมดิสันกลับเอาแต่ส่ายหน้า
" เรื่องนี้.. !! "
"  ท่านนายกรัฐมนตรีของเราได้ขอความร่วมมือมาเป็นกรณีพิเศษ !  "  และเมดิสันยอมรับ
"  แมททิว  วอร์ริงตัน !!! "    เขาที่หันมาตัดบทเมดิสันอีก
" ท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดีย ชารีฟ ปาร์ริกะ !! "
"  เป็นคนให้ข้อมูลนี้กับเรามา  !!  "
"  ประวัติของเธอ  !! "
" อีเลฟเวนท์ !! "  เพราะว่าตอนนี้เขากำลังอยากจะรู้เรื่องราวของผู้หญิงไทยที่ชื่ออิเลฟเวนท์คนนี้มากว่า
เมดิสันก็เลยต้องจำใจพยักหน้า เพราะก็รู้ตัวเองดีว่าคงจะทำอะไรไม่ได้มากไปกว่ารับปากให้เพื่อนของตัวเองได้ทำงานด้วยกันกับเธออย่างราบรื่น
" และสุดท้าย.... พวกเราก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ! "
" นายกับเธอ ! จะเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกัน ! "
"  แล้วเจอกันนะ ! ลุกค์ !!    " เมดิสันขอร้อง และยอมทำตามที่เพื่อนร่วมงานขอร้องกันมาก่อนหน้านี้ด้วยการแนบไฟล์เอกสารลับสุดยอดเป็นการแลกเปลี่ยน
ลุกค์วางสายของเมดิสันทันทีที่ได้เอกสารลับพวกนั้นของเธอมา  แต่ว่าเขาก็ยังค่อยๆ เอนตัวกลับไปนั่งพิงโซฟาในท่าที่สบายๆ
" ฉัน.เคยได้ยินเรื่องของนายกับเธอมาสักพักแล้วละนะ เมดิสัน !! "
"  แต่ฉันก็คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ  ว่า นาย ! "
" จะหลงเธอหัวปักหัวปำเหมือนอย่างกับท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอินเดียไม่มีผิด "  เขาที่เอาแต่บ่นลับหลัง
แต่ว่าก็ยังคอยหันไปคว้าโทรศัพท์มือถือกลับขึ้นมา และกดอ่านไฟล์ ๆ แฟ้มประวัติที่ใช้ชื่อว่า "  ELEVENT "  อีเลฟเวนท์ !!!  เป็นตัวหนังสือภาษาอังกฤษตัวใหญ่เบ้อเร่อเท้อ !!
แฟ้มประวัติของ  " อีเลฟเวนท์  "  ที่ใช้เมนูเฉพาะด้วยภาพ 3 มิติและแสดงไปที่พนังห้อง  และที่อีกทั้งข้อมูลเกือบนับร้อยหน้ากระดาษก็ยังปรากฏขึ้นมาพร้อมๆ กัน
และเขาก็ใช้นิ้วมือมือปัดผ่านที่หน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ  เพื่อที่เซ็นเซอร์จะช่วยขยายภาพและแสดงภาพประวัติของหัวหน้าทีมนักวิเคราะห์ของ NRSD  ไปทีละหน้า ๆ
แต่ที่ถึงยังไงๆ  ซะเขาเองก็แค่เลือกอ่านแบบผ่านๆ  ตรงที่ประวัติ วัน เดือน ปีเกิด  ทักษะพิเศษในด้านต่างๆ  ที่ค่อนข้างๆ  ยาวเหยียดมากไปหน่อยละมั้ง !!!!
ทักษะพิเศษ อาทิ  ....ศิลปะการต่อสู้ด้วยมือเปล่าที่มีคะแนนสูงลิ่ว  กีฬาฟันดาบ กีฬาขี่ม้า ยิงธนู  และยังเป็นนักบินขับไล่ ชนิดที่เรียกได้ว่า...เคยขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของกองทัพเรือของสหรัฐ !
จนกระทั่งอ่านมาจนถึงหน้าที่บอกว่า  อีเลฟเวนท์ ! เป็นนักกระโดดร่มและยังเคยได้รับเหรียญกล้าหาญสูงสุดจากกองทัพ เป็นแชมป์ยิงปืนของกองทัพเรือสหรัฐอีก 4  สมัยซ้อน และยังสามารถใช้ปืนไรเฟิ้ลซุ่มยิงได้ไกลมากถึง....
"  2, 500 หลา !! "
" เหลือเชื่อ !! "
เขาที่ยิ่งอ่านก็ยิ่งทึ่งกับประวัติอันฟุ้งเฟ้อของเธอจริงๆ  และพอยิ่งอ่านมาจนถึงความสามารถทางด้านภาษาต่างประเทศ  เพราะว่าเธอที่ยังมีความเชี่ยวชาญด้านภาษาต่างประเทศ ทั้งภาษา อังกฤษ ฝรั่งเศส รัสเซีย สเปน เช็ค เยอรมัน  โปรตุเกส ภาษาของชาวดัช  และโดยเฉพาะ อีเลฟเวนท์ก็ยังที่จะถนัดภาษาของชาวตะวันออกค่อนข้างที่จะมากๆ เอาซะด้วย ! ทั้ง  จีน ญี่ปุ่น เกาหลี  ฮินดู  ภาษาตุรกี ภาษาอารบิก  ภาษาสันสกฤต  และภาษาท้องถิ่นอื่นๆ ความเชียวชาญในด้านอื่นๆ  อีก เช่น
ความเป็นเลิศทางด้านตรรกะ เป็นทั้งนักวิเคราะห์ทางด้านการเมืองแถวหน้า    เป็นนักจิตวิทยามือฉมัง  เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายระหว่างประเทศที่หาตัวจับได้ยาก  เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านวิเคราะห์พฤติกรรมอับดับหนึ่ง !
" และยังเป็นนักวิเคราะห์ที่เกี่ยวกับ ทางด้าน...ศาสนาที่ยอดเยี่ยม !!!  "
"หึๆ  "
" อะไรมันจะเก่งปานนั้น " เขายังคงทึ่งอยู่
และตอนนี้เขาก็อ่านมาจนถึงประวัติการทำงาน ! ที่พอกดเข้าไปอ่านพวกมันก็ยังจะอุตส่าห์มีแฟ้มรายงานซ่อนในนั่นอยู่อีกประมาณเกือบๆ  ที่จะสักห้าร้อยกว่าหน้าเห็นจะได้
ประวัติที่ว่า Eleventh  เคยสร้างชื่อให้กับตัวเอง ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1991  ตั้งแต่อายุ  15  ปี ในสงครามอ่าวเปอร์เซีย  และอิเลฟเวนท์ก็ยังเคยร่วมมือกับพวกทหารนาวิกโยธินของสหรัฐบุกเข้าถล่มหน่วยสืบราชการลับของพวกทหารอิรักในปี 1993
"เป็นสายลับ !!! "
"  ตั้งแต่ ! ยังเป็นเด็กหญิงเลยซิท่า.. !! "  ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งสนุก
" มิน่า... !! "
"  เธอถึงได้เป็นนักวิเคราะห์ ! ที่ทั้ง  FBI  CIA  และหน่วยงานข่าวกรองของเรายอมจ่ายให้ไม่อั้น !! "
จนในที่สุดเขาก็เลยต้องหันกลับมานั่งคิด ๆ ว่า ที่ผ่านมา อิเลฟเวนท์สามารถที่จะทำเรื่องเหลือเชื่อพวกนี้ขึ้นมาได้ยังไง แต่พออ่านผ่านๆ มาถึง ตรงที่บุคคลใกล้ชิด และหนึ่งในนั้นก็ยังจะมีชื่อของ  ทอม เมดิสัน  หัวหน้าแผนกเทคโนโลยีและนักพัฒนาอาวุธของหน่วยงานข่าวกรองและกองทัพอังกฤษ
และก็เจ้าหน้าที่ของอังกฤษอีกคนและดูเหมือนที่จะเป็นรูปถ่ายของ จ่าสิบโท คริสโตเฟอร์  แฮริสัน ซึ่งคนๆ นี้ก็ยังเคยเป็นเจ้าหน้าที่ทหารมือหนึ่งสังกัดพลซุ่มยิงของกองทัพอังกฤษ จ่าสิบโทคริสโตเฟอร์ แฮริสัน  เขาเคยร่วมงานกันกับเธอครั้งแรก  ในคดีลอบวางระเบิดที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินในกรุงลอนดอน ปี 2005
" เรื่องนี้ถึงไม่บอก.... ! "
"  ฉันก็รู้ !!  "
แล้วก็...บุคคลที่ใกล้ชิดที่สำคัญที่สุดของเธออีกคน !!
" นางสาวอจิรวดี อมตะสยาม ! "
และอยู่ๆ เขาก็ตั้งใจนั่งมองภาพถ่าย ๆ ของผู้หญิงสาวชาวไทยที่หน้าตาสะสวยกำลังยืนรับช่อดอกไม้ภายในงานแฟชั่นวีคในกรุงโซลที่ประเทศเกาหลีใต้ และก็ยังจะมีภาพถ่ายอีกภาพหนึ่งของเด็กหญิงอจิรวดี อมตะสยามกับครอบครัว และพ่อที่เป็นผู้ชายหน้าตาดีกลับต้องมานั่งรถเข็น และส่วนแม่ของเด็กหญิงอจิรวดีก็เป็นพยาบาลอ้วนๆ ผมสั้นหยักศก ครอบครัวของเธอได้ถ่ายรูปอยู่หน้าสำนักงานอะไรสักแห่งที่มองเห็นไม่ชัดและยังเป็นป้ายภาษาไทย
" พ่อของเธอ ! ก็คือ.. .."
"ผู้ร่วมก่อตั้งหน่วย  NRSD    !! "    เขาที่พอได้อ่านประวัติของอิเลฟเวน์มาจนถึงตอนนี้ก็เลยพยายามจะปะติดปะต่อความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอทั้งสองคน
และก็ประวัติย่อสุดท้าย..... ชีวิตส่วนตัว !!!
Eleventh...!  ถึงแม้ว่าตอนนี้....เธอเองยังคงรับจ้างเป็นที่ปรึกษาด้านการค้าและการลงทุนให้กับนักธุรกิจ  และนายทุนหน้าเลือดอยู่ราว ๆ  10 ประเทศ
พ่อ... ที่รับราชการเป็นตำรวจ  เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี 1998  และส่วน... แม่ของเธอก็มีอาการป่วยทางสมอง เข้าบำบัดในโรงพยาบาลของรัฐตั้งแต่ปี 1995  และเสียชีวิตลงในปี  2010
อีเลฟเวนท์...เธอเองมีพี่ชาย  1  คน !    บวชเป็นพระตั้งแต่อายุ 10  ขวบ  และตอนนี้พี่ชายของเธอก็จำวัดอยู่ที่วัด ๆ หนึ่งในประเทศภูฏาน
และบุคคลใกล้ชิดที่น่าสนใจที่....สุด !!
" ฮัน ยูซอง !!! "    และพออ่านมาเจอบรรทัดนี้เข้า
เพราะฉะนั้นเขายิ่งต้องสนอกสนใจให้มากยิ่งๆ ขึ้นไป กับ ประวัติของนายทหารเกาหลีหน้าตาดีคนหนึ่งในหน่วยกองกำลังพิเศษของกองทัพเกาหลีใต้ ที่มีชื่อว่า " White Tiger " !และแถมคนๆ  นี้ก็ยังจะเป็นถึงเจ้าหน้าที่ที่เชี่ยวชาญในการผลิตและพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์ของทางกองทัพของรัฐบาลเกาหลีใต้
และมิหนำซ้ำ เจ้าหน้าที่ฮัน ยูซอง คน ๆ นี้ก็ยังจะเป็นถึงทายาทของมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ  ของประเทศ  "  The Empire Group "  ซึ่งเป็นบริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวและการโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเกาหลีใต้อยู่ในเวลานี้
"  ช่างเลือก !! "    เขานั่งยิ้มๆ  จนกระทั่งมองสังเกตุเห็นไฟล์คลิปๆ หนึ่งจนต้องรีบกดเปิดคลิป ๆ นั้น
คลิปวิดีโอที่แสดให้เห็นถึงถึงความสัมพันธ์อย่างแน่นแฟ้น ! ระหว่าง อิเลฟเวนท์ กับ เจ้าหน้าที่ฮัน ยูซอง ของเกาหลีใต้
" หึๆๆ " !!
"  ร้ายไม่ใช่เล่นๆ  !! "  เขาชื่นชมคลิปของเธอสุดๆ
เขาทนดูคลิปสายใยรักสายสวาทของเธอให้จบลงได้ซะที่ไหนจนต้องรับคว้าโทรศัพท์กลับขั้นมาเพื่อที่จะปิดมันลง
แต่ว่าก็ยังเหมือนจะไม่จบประวัติของเธอซะทีเดียว  เพราะว่าเหมือนจะมีไฟลล์ลับซ่อนอยู่อีกและเขียนชื่อไฟล์ของเธอว่า
" ความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคล ***** *** ** * "  !!!
แต่ที่น่าแปลกยิ่งไปกว่านั้น !  ทำไม....หลังคำพวกนี้ถึงได้มีเครื่องหมายดอกจันดอกใหญ่ๆ  เรียงกันอยู่ถึง 11  ตัว กันเลยทีเดียว
" อะไร.... !!  "
" ที่มันหมายความว่า..  ความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคลกันแน่ !! "
เพราะฉะนั้นเขาที่ก็กำลังนั่งมองหาวิธีที่จะเข้าไฟล์ลับของอิเลฟเวนท์ที่เมดิสันส่งมาให้ได้
แต่ไม่ว่าจะทำวิธีไหนเขาก็ถูกปฏิเสธ  แล้วทำไม !  เมดิสันถึงได้ตั้งใจส่งไฟล์ที่เปิดไม่ได้ส่งมา !!
ผู้หญิงขนาดตัวกะทัดรัดสวมชุดคลุมอาบปล่อยผมยาวสยายที่เปียกหมาด ๆ และเธอก็กำลังเดินๆ เข้ามาเลื่อนประตูกระจกของระเบียงชั้นบนสุดของโรงแรม
" อยากจะให้ฉัน "
" ช่วยอะไรไหม ! "
"  ลุกค์!! "  อิเลฟเวนท์ยืนอยู่ที่ระเบียง
และเธอยังต้องคอยเอามือกอดมองไปที่ผู้ชายชาวอังกฤษที่ใส่ผ้าขนหนูโทง ๆ  กำลังด้อมๆ  มองๆ  ห้องของเธอผ่านประตูหน้าต่าง
และเขาที่ก็ไม่ดูสำนึกผิดสักเท่าไหร่
" แล้ว....คุณรู้ได้ยังไงว่า ! "
" ผมจะต้องปีนระเบียงขึ้นมาหาคุณแน่ " เขาแก้ตัว
"หืม.... !! "  เธอเอาแต่ยืนถอนหายรดหน้าเขา  แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังต้องช่วยหลีกทางให้เขาได้เข้าไปข้างใน
" เชิญ !! "  และเธอก็เชิญเขาให้เขามาจนได้
ฟิวส์ ลุกค์ที่พอเดินผ่านชุดผ้าม่านราว ๆ  กับผ้าไหมชุบทองคำที่ระเบียงห้องของเธอ  และพอเดินเข้าไปเรื่อย ๆ  ก็เห็นเข้ากับชุดโซฟารับแขกสไตล์อินเดียกับพรมเปอร์เซียจากตุรกีสีทอง และมีผ้าม่านแบบอิหร่านเด่นตระหง่านอยู่ที่ตรงกลางและถัดไปก็เหมือน ๆ ที่จะมีห้อง  สปาหรูหราส่วนตัว ห้องซาวน่า ยิมออกกำลัง และยิ่งมองไกลไปจนสุดทางเดินก็จะมองเห็นเป็นสระว่ายน้ำอันวิลิศมาหราจากฝั่งน้ำจรดฝั่งฟ้า...
และถ้าหากหันไปมองที่ทางขวาก็จะมองเห็น ๆ ฉากกั้นสไตล์อาหรับ และน่าจะเป็นแผ่นไม้เนื้อแข็ง ที่ตกแต่งด้วยทองคำทั้งแผ่นแกะสลักเป็นรูปปลาเงินปลาทองตัวมหึมาเอาไว้กั้นที่อ่างอาบน้ำทองคำ
" หรูหรา...น่าจับจองจริง ๆ " เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลอังกฤษที่ได้แต่ชื่นชม
แต่พอเขามองไปทางด้านซ้ายประตูห้องนอนของอิเลฟเวนท์ที่ทำมาจากไม้สักประดับตกแต่งด้วยทองคำอีกเหมือนๆ กัน  พวกมันยังแกะสลักด้วยลวดลายของพญาช้างคชสารทั้งแผ่น และถ้าหากว่าคุณกำลังมองเลยไปอีกหน่อย ! ก็จะเห็นคล้าย ๆ ภัตตาคารที่โอ่โถงที่สามารถต้อนรับแขกผู้ทรงเกียรติได้ราว ๆ  25  ท่านผู้ทรงเกียรติ
และถัดไปก็เป็นลิฟต์ส่วนตัว  แต่แล้วเขากลับต้องเป็นฝ่ายหันมายืนกอดอกและจด ๆ จ้องๆ มองไปที่อิเลฟเวนท์
เพราะว่าตอนนี้เธอที่กำลังยืนเท้าสะเอวบิดสะโพกไปๆ มาๆ อยู่ที่โต๊ะอาหารอยู่กับพ่อครัวชาวอินเดียสุดปัง !
" หึๆ " เขาแอบมองจนต้องอมยิ้ม
อิเลฟเวนท์สวมชุดคลุมอาบน้ำยืนคุยอยู่กับเชฟของโรงแรม  และเธอก็ยังจะคอยพูดคุย  หยอกล้อกับเชฟเป็นภาษาท้องถิ่นของพวกเขาด้วยกันอย่างสนุกสนาน แต่พอพวกเธอรู้สึกว่ากำลังมีคนสนใจและมองมาที่พวกเธอจนตาปริบๆ  เพราะฉะนั้นเธอก็เลยอนุญาตให้เชฟอาหารอิตาเลียนกลับออกไปก่อนได้
แต่ทว่าลุกค์ที่คอยตั้งอกตั้งใจฟังพวกเธอ และพอเห็นพ่อหนุ่มเชฟอินเดียกลับออกไปด้วยลิฟต์ส่วนตัวของเธอ
เพราะฉะนั้นเขาก็เลยรีบเดินดุ่มๆ  เข้าไปสำรวจที่บาร์เครื่องดื่มมุมซ้ายสุดของห้องของเธอแทน และอีกทั้งที่ตรงด้านขวามือของบาร์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์  แถว ๆ  นั้นก็ยังจะมีจอหนังขนาดยักษ์เบ้อเริ่มเท่าฝาห้อง และเตียงสีขาวคิงไซส์สุดสวีทสุด ๆ ถูกจัดวางเอาไว้ให้อย่างสง่างาม
เพราะฉะนั้นเขาเลยอดใจไม่ได้ที่ถึงแม้ว่าจะยังนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียวอยู่ก็ตาม เพราะเขามัวแต่สนใจเข้าไปกวาดสายตามองที่ชั้นไวน์ และบนนั้นก็มีขวดไวน์ขวดแชมแปญอยู่ค่อนข้างหลายขวด และก็ขวดเครื่องดื่มชนิดต่างๆ  เรียงวางอยู่บนเคาน์เตอร์บาร์ทองคำ
" ถ้าหากว่า..... "  จนเขาต้องยอมเอ่ยปากชมกันอย่างจริงๆ จังๆ
" ผมรู้ว่า....  ชั้นบนสุด ! "
" ทั้งหมดนี่เป็นของคุณ !! "
"  บอกตามตรง !! "
"  ผมคงจะไม่เสียเวลาทดลองนอนบนเตียงแข็งๆ "
" ของมาดาม ! ที่อยู่ชั้นถัดลงไปนี้แน่ ๆ "  และเขาที่ยังเล่าที่มาที่ไปก่อนที่จะฝ่าฝันมาถึงห้องของเธอที่ข้างบนนี่
อิเลฟเวนท์ที่ทำได้แค่กลอกตามองบนก็เท่านั้น
" ก็ดีแล้วนี่ "  เธอประชดกลับ
แต่ว่าเธอก็ยังจะเดินเข้ามาหาที่เคาน์เตอร์บาร์ และเธอก็ยังต้องนั่งรออยู่บนเก้าอี้บาร์ทรงสูงตัวที่อยู่ตรงข้ามกับเจ้าหน้าที่อังกฤษที่กำลังก้มเปิดขวดไวน์สีอำพันของเธออยู่
และเธอก็ยังต้องคอยนั่งมองเขาเอื้อมมือไปหยิบชุดแก้วไวน์ที่ก้านแก้วทำมาจากทองคำขาวแท้บริสุทธิ์ และเอามันออกมาวางไว้บนโต๊ะ
ลุกค์ที่คอยบรรจงละเมียดรินไวน์ราคาค่อนข้างที่จะแพงลิบลิ่ว และคอยยื่นมันให้ถึงมืออิเลฟเวนท์
" ดื่มฉลองกันหน่อยไหม !! "  เขาเชื้อเชิญเธอ
" ไหนๆ  เราก็ได้เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว ! "  และพยายามจะชวนเธอดื่ม
แต่ว่าเธอที่ยังไม่เลิกสนใจมองไปที่โต๊ะอาหารที่มีแต่พวกผักย่าง อย่าง ข้าวโพดย่าง และเห็ดย่างราคาแพงพวกนั้นเอาซะเลย
เขาถึงต้องเอ่ยปากเรียกเธอซ้ำ ๆ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ไม่เอาน่า !! "
"  เธออย่าใจดำกันนักซี้... !! "  เขาเล้าลือ
แต่ว่าเธอก็ยอมหันกลับมาเอาง่ายๆ
" อย่าบอกนะว่า... ! "
"ที่... คุณอุตส่าห์เสี่ยงตายขึ้นมาหาฉันถึงข้างบนนี้ !  "
" เพราะว่า...  "
" คุณแค่อยากขึ้นมาลองดื่มไวน์ของฉัน  "เพราะว่าเธอก็แค่อยากรู้ว่า ผู้ชายอังกฤษคนนี้จะเล่นลูกไม้หลอกล่อเธอยังไงต่อไปอีก
" อืม... ... "  และเขาที่กำลังคิด
" เปล่า !! "  และก็ส่ายหน้าไปคราวเดียวกัน
" หืม... "  เพราะฉะนั้น เธอก็เลยได้แต่ถอนหายใจรอไปพลางๆ สักสองสามรอบ  และเธอก็ยังเห็นเขากำลังเดินถือแก้วไวน์ออกมาจากหลังเคาน์เตอร์บาร์
เขาหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้บาร์ตัวข้างๆ กันกับอิเลฟเวนท์ และก็กระดกไวน์ของเธอค่อยๆ  ชิมรสชาติที่แสนจะนุ่มลึกละกลืนมันในที่สุด
"อ่าห์..." !!!!
" ไวน์ชัดยอด... !! "  แล้วเขาก็ชม
" สมแล้ว...ที่ ! เป็นนักวิเคราะห์มือทองคำ  "  เขายังชื่นชมไวน์ของเธอ และก็ยังคอยยื่นหน้าเข้าหากันใกล้ๆ อยู่ตลอดเวลา
์          เธอเบือนหน้าหนีและจิบไวน์ในแก้วไปพลางๆ  แต่ว่าเขาก็ยังต้องการที่จะคอยขยับเข้ามาใกล้ๆ กับเธออีกจนได้
เขาเอียงหน้าและทำท่ากระซิบเล่าเรื่องๆ  หนึ่งให้ฟังใกล้ๆ
" คือเรื่องมันมีอยู่ว่า "
"  มะรืนนี้... ที่งานเลี้ยงประชุมของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติ "
"  ผมอยากจะขอร้องให้คุณ "
" ช่วยหาทาง..ให้ผม !"
" ได้เข้าร่วมรับฟังการประชุมในวันนั้น  "
"ซึ่ง... ผม ! ก็มั่นใจได้เลยว่า...."  และยิ่งอธิบายเท่าไหร่ร่างกายก็เริ่มขยับเข้าใกล้เธอทีละนิด
"  ฝีมือ ! "
" และมันสมองของคุณทั้งหมด ! "
"  สามารถที่จะพาผมเข้าไปในการประชุมครั้งนี้ได้อย่างสบายๆ  "  และเขาที่สบสายตาเธอจนสำเร็จ
เธอที่กำลังหันมาเอามือเท้าค้างและคอยส่งยิ้มให้
"  ลูกค์ ! "
" คุณช่วยตั้งใจฟังฉันให้ดีๆ  "
" มีอยู่ 2 เรื่อง !!! "
"  ที่ฉันอยากจะบอกคุณ "  เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่างให้เขาฟังอยู่ในขณะที่ๆ  เธอก็ไม่อาจจะละสายตาออกมาจากเจ้าหน้าที่อังกฤษคนนี้ได้
และเขาก็ยิ่งห้ามใจเอาไว้ไม่ไหวสุดๆ ที่จะเผลอมองผ่านผิวพรรณบริสุทธิ์ผุดผ่องที่กำลังเผยอยุ่บนใบหน้าของอิเลฟเวนท์อยู่ต่อไปเรื่อย ๆ
เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบหาวิธีปิดปากของเขาซะ
" ข้อแรก.. !  "
"  ฝีมือ..และมันสมองของฉัน !!! "
"  พวกมันไม่ได้มีไว้...แบ่งปันใคร !! "
" และที่แน่ ๆ  และสำคัญ  "  และเธอยังคอยมองกันตั้งแต่หัวจรดเท้า
" ฉันเอง ...ก็ไม่ได้ !! "
" อยากจะอยู่ร่วมห้อง ! "
" กับ..ผู้ชายที่นุ่งผ้าขนหนูโทงๆ  ผืนเดียวตรงหน้า "
" และก็ยังอยู่ในขณะที่ "
" ฉันเอง ! ก็กำลังสวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำแค่ตัวเดียวเหมือนกัน  "  คำพูดแสร้งทีเล่นที่จริงของเธอ ที่ ๆ ทำให้อีกฝ่ายอยากยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ อีกจนได้
และจนกระทั่งเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ  ที่กลิ่นมันคล้าย ๆ ของกลิ่นใบไม้ไผ่ที่เพิ่งจะถูกฝนชะ !!!
" งั้น...เรา !! " เขาเอียงหน้าเข้าหา
"  เปลี่ยน ! มาใช้ผ้าขนหนูผืนเดียวกันไปเลยดีไหม !! " และเขาก็ยังอยากที่จะขยับริมฝีปากเข้าใกล้ ๆ
เธอลุกขึ้นและเดินหนีไปที่ประตูลิฟต์ทันที  แต่ว่าเขากลับนั่งคอยทำตาละห้อยรอเธอกลับไปหาอยู่ตรงนั้น
" นี่ๆ  ไม่เอาน่า.... !! "  ลุกค์ที่คอยหาคำแก้ตัวต่างๆ นานา
" ฉันก็แค่อยากจะลองใจเธอดูเล่นๆ ก็เท่านั้น  "  แต่ว่าเขาก็ยังจำเป็นต้องรีบเดินตามๆ อิเลฟเวนท์ที่กำลังหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูลิฟต์
เธอกดลิฟต์ให้เขา
" เจอกันมื้อเช้า  !! "
"  ฝันดี ! "
"  ลุกค์ !! "  และบอกลา
แต่ว่าเขาก็ยังไม่ลดละความพยายาม
" แล้ว..เธอก็อย่าลืมฝันถึงฉันบ้างละ ! " ลุกส์ยังคงฝันหวานต่อหน้าเธอ
"อีเลฟเวนท์ !! "  และยังพร้ำเพ้อถึงเธอไม่ยอมหยุดจนเธอต้องถึงกับช่วยผายมือให้เขากลับเข้าไปในลิฟต์ได้แล้ว
ลุกค์ที่ยอมถอยออกมาก่อนให้ก็ได้  แต่ถึงยังๆ เขาก็อดใจไม่ได้อยู่ดีที่จะช่วยส่งยิ้มหวาน ๆ ให้เป็นการตอบแทนไวน์ชั้นยอดของเธอ


## คุยเรื่องวัฎจักร

เช้าตรู่บริเวณประตูทางเข้าวัดของศาสนาพุทธเล็ก ๆ  แห่งหนึ่งที่ดูจากภายนอกก็ค่อยข้างจะเสื่อมโทรม
ลุกค์ที่เดินสวมแจ็กเก็ตหนังกางเกงยีนส์เดินผ่านประตูหินที่แกะสลักลวดลายอันบรรจงวิจิตรของป่าหินมพานต์ แต่แล้วก็มาสะดุดตากับชุดของอิเลฟเวนท์ทื่ยืนอยู่ข้างในบริเวณวัด
อิเลฟเวนท์ที่กลับนุ่งห่มผ้าสาหรี่ปักกรองสีม่วงสวยลายของดอกกล้วยไม้  เธอหลับตายืนทำสมาธิอยู่หน้าพระประธานพระพุทธรูปเก่าๆ ที่มีร่องรอยเสื่อมสภาพตามกาลเวลา
และลุกค์ก็กำลังเดินผ่านกลิ่นควันธูปจางๆ จากกระถางธูปโบราณเก่าๆ  พวกนั้นผ่านเข้าไปหาเธอ  และเขาที่เข้าไปยืนหลับตาและทำอย่างเหมือนที่เธอทำ แต่เขาก็ทำไม่ได้นานสักเท่าไหร่ ทั้งเขาและเธอก็ลืมตาขึ้นมาแทบๆ จะพร้อม ๆ กัน
"คือว่า... "
"  ผม..ไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้ามาคอยขัดจังหวะการขอพรของคุณ  !  "  เขาตั้งใจที่บอกว่าไม่ตั้งใจจะมารบกวน
แต่อิเลฟเวนท์กลับตั้งใจพนมมือและไหว้พระพุทธรูปองค์นั้นอย่างช้า ๆ และเธอก็ยังค่อยๆ เงยหน้ากลับขึ้นมาช้าๆ ด้วย
"  เปล่า !  "
"  ฉันก็แค่ออกมาหาที่สงบ ๆ เพื่อขบคิด ! "
" และทบทวนบางอย่างเรื่องงานก็เท่านั้น  "  และเธอก็แค่อธิบาย
แต่ว่าเขาที่พยักหน้ารับรู้ไปสองสามครั้ง และยังคอยมองไปรอบๆ
" วัดที่นี้...  "
" ถ้าหากว่าเทียบกับวัดอื่นๆ  ในละแวกเดียวกัน  "
" ที่นี้..ก็ดูเหมือนที่จะเก่าแก่และทรุดโทรมไปค่อนข้างมากเลยทีเดียว " และเขาก็เล่าๆ อย่างที่เห็น
" เก่าไปใหม่มา !! "
"  มันเป็นเรื่องของวัฏจักร !! "  เขาแค่แสดงความคิดเห็นออกไปต่างๆ นานา
และมิหนำซ้ำเธอก็ไม่ได้จะหันมาและปฏิเสธเขา
" เก่าไปใหม่มา "  เธอเผยรอยยิ้มเล็กๆ
"  มันคือเรื่องของ..วัฎจักรก็จริง  แต่ว่า.... ! ."
" กฎ...ของธรรมชาติ !! "
"  ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยน...  "  เธอที่ยังคงเชื่ออย่างสนิทใจ
เขาหยักหน้าให้กันอีกสองสามครั้งอยู่เรื่อยๆ
" อันที่จริง !! "
"  ผมเองก็เคยออกไปหาที่สงบๆ  คอยคิดเรื่องงานเป็นอาทิตย์ ๆ อยู่เหมือนกันละนะ "  เขาที่เหมือนจะนึกขึ้นมาจนต้องชวนคุยไปเรื่อย
และเธอก็พยักหน้าอีก
" คุณเนี้ยนะ... !! "  เธอที่คาดไม่ถึง
" ก็เวลาที่จิตตกมากๆ  "  เขาตอบพลางและเดินตามเธอพลาง
"  แล้วคุณไปหาที่สงบ ๆ ที่ไหนมาบ้างละ ลุกค์ !! "  เธอหันมาสนใจเขาทันทีในระหว่างที่เดินออกจากประตูวัดโบราณ
" เห้อ.... !! " เสียงถอนหายใจหนักๆ  ของอีกฝั่งดังขึ้นมา
" ก็เข้าป่านะซี้..!!  " และเขาก็จำเป็นจะต้องบอกเธออกไปตรงๆ เหมือนกัน
" ลองทำเหมือนๆ  ที่พระเจ้าของพวกคุณเคยทำ "  และยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกแย่ เพราะกลับมาคิด ๆ ดูตอนนั้นเขาก็เหมือนกับเด็กอนุบาลจริงๆ
เธอยิ้มๆ
" ไม่อยากจะเชื่อ !"
" แล้วคุณ...  ได้อะไรกลับมาบ้าง !! "  และจนเธออยากจะรู้
เขาพยักหน้าอีก
"  ก็.....น้ำหนักที่ลดไปเกือบๆ จะ 10 ปอนด์ "
"  และโรคไข้มาลาเรียที่ต้องใช้เวลารักษาไปเป็นอาทิตย์ ๆ " เขายอมรับหน้าตาเฉยในที่สุด  แต่พอหันไปแล้วอิเลฟเวนท์กลับยิ้มไม่หุบ
" ผมขอโทษ !! "  และเขาถึงต้องรีบเอ่ยคำขอโทษอิเลฟเวนท์กับเหตุการณ์เมื่อคืน  แต่เธอกลับไม่ยอมพูดอะไรออกมา และได้แต่หมอบรอยยิ้มจางๆ  ส่งกลับมาให้
"  ก่อนออกมาเจอคุณที่นี้ ! " จนกระทั่งเขาเริ่มอธิบายที่มาที่ไป
"  ผมบังเอิญได้เจอกับ ! "
"  ลูกชายและลูกสาวของเจ้าของโรงแรม  "
"  ทั้ง... ลูกชายและก็ลูกสาวของท่านนายพลชาลีฟ !!  " เขายอมรับว่ากำลังเริ่มรู้สึกผิดต่อเธอ
อิเลฟเวนท์ยังคงหมอบรอยยิ้มจางๆ  ให้กับเขาอยู่ตลอดเวลา
" มิน่าละ "  เธอยิ้มๆ
" อีเลฟเวนท์ !! " แต่ว่าเขาก็ยังสงสัย
"  ทำไม  "
" คุณถึงไม่ยอมบอกผมสักคำว่า ! "
" คุณ  "
" เคยช่วยชีวิตภรรยากับพวกลูกๆ  ของเขาเอาไว้  "  เพราะว่าเขาอยากรู้
"เรื่องแค่นี้เอง "  และเธอก็ตอบอย่างเรียบง่าย
ลุกค์พยักหน้า
" อืม...
" เรื่องแค่นี้เอง  "
" งั้นเหรอ  "
"  ก็นั่นซินะ !! "  เขาที่พอจะเข้าใจอิเลฟเวนท์ได้ง่ายๆ อยู่เหมือนกัน
" แต่น่าแปลก...  "
"  ที่...ผมเองก็กลับคิดว่า ! "
"  คุณต้องการ !! "
" อยากที่จะให้ใครๆ ได้ทำความรู้จักกับตัวตนของคุณในแบบนั้น !  "  เพราะว่าเขาก็ยังอยากจะรู้เรื่องของอิเลฟเวนท์ให้มากขึ้นอีก
แต่คราวนี้เธอส่ายหน้า
" เจ้าหน้าที่... ! "
" ลุกค์ !! "  เขาที่จู่ๆ  ก็ตัดบทและพยายามที่จะสบตาของเธอ
"  เรียก..ลุกค์ ! อย่างเดิมเถอะ "  เขายินดีถ้าหากว่าเธอนั้นเต็มใจ  แต่ทว่ารอยยิ้มที่แสนจะบางเบาของอิเลฟเวนท์ที่ส่งกลับมามันช่างน่าประหลาด
และเธอก็เป็นฝ่ายยื่นมือขวาออกมารอ
" ขอบคุณนะ ! "
" ลุกค์!! "  เธอขอบคุณเขา
เพราะฉะนั้นเขากับเธอก็เลยได้จับมือกัน และเป็นครั้งแรกที่ได้หมอบรอยยิ้มให้กันอย่างตรงไปตรงมา
แต่ในระหว่างที่พวกเขาเดินทางกลับไปโรงแรม เขาที่ยังไงๆ  ก็ยังไม่ยอมหายสงสัยเรื่อง ๆ นั้น
" แล้วไอ้เรื่องที่ว่า...  "
"  ความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคลของคุณ !! "
" พวกมันคืออะไรกันแน่ "  เขาที่อดสงสัยจริงๆ  จังๆ  ไปด้วยไม่ได้
เธอที่เหมือนๆ  จะคิดก่อนและถึงตอบ
" อืม...  "
"คุณไม่ได้... !! "
" สนิทกับฉันมากขนาดนั้นนะ  "
" ลุกค์ !! "  แต่เธอก็ทำได้แค่บอกปัด !
เขาเลิ่กลักไปหนึ่งที
" อ่า...หะ"
" ก็นั้น... !!!  "
" อีกละซินะ "  จนสุดท้ายแล้ว เขาที่ดูเหมือนจะทำอะไรไปไม่ได้นอกซะจาก !  เขาต้องเอามันมาแอบคิดเองเออเองอยู่ในใจเงียบๆ  ไประหว่างทาง
และจะว่าไปความคิดของเขาตอนนี้นะเหรอ !!!
" เนี้ยนะเหรอ !  "
"แม่พระ !!!  "
"ฟังดูยังไงๆ  อีเลฟเวนท์.. !!
" เธอ. !!  มันก็เป็นได้แค่ นางแม่มดตัวแสบชัด ๆ "
รถคาดิแลคขับเคลื่อนสี่ล้อสีดำข้าไปจอดอยู่ที่แถวๆ  หน้าประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่ รั้วเหล็กลวดหนามที่มีความยาวคลอบคลุมพื้นที่ชายป่า และกินพื้นที่โดยประมาณเกือบๆ  100 เอเคอร์  และมิหนำซ้ำบริเวณภายในรั้วลวดหนามก็ยังจะมีผู้คนทั้งชายและก็ทั้งหญิงนับร้อย ทั้งชาวตะวันตกและชาวตะวันออกคอยเดินขวักไขว่  และพวกคนที่อยู่หลังรั้วลวดหนามกำลังขะมักเขม้นช่วยกันคลื่อนย้ายนำรถยนต์ยี่ห้อหรูหลายร้อยคันเอาเข้าไปจอดเก็บเอาไว้ในตู้คอนเทรนเนอร์ขนาดใหญ่ที่จอดรออยู่อีกหลายสิบตู้
อิเลฟเวนท์เพิ่งจะก้าวเท้าเดินลงมาจากรถคาดิแลคทันทีที่จอดสนิทที่หน้าบ้านพัก      โทรมๆ มองอย่างกับค่ายลี้ภัย แต่เธอก็ยังชอบโบกมือทักทายคนที่อยู่ภายในรั้วลวดหนามพวกนั้น มิหนำซ้ำพวกคนที่นี้ก็ยังโบกไม้โบกมือต้อนรับด้วยความดีใจ
แต่ว่าลุกค์ที่ก็เพิ่งจะก้าวเท้าเดินลงมาจากรถ และเขาก็ยังต้องคอยหันออกไปมองรอบๆ  จนสังเกตเห็นผู้ชายสวมกางเกงคล้ายพวกทหารผิวสีเข้มตัวใหญ่ ๆ  หัวล้านเป็นเงา และน้ำหนักที่น่าจะเกินๆ  200 ปอนด์ และพวกเขาก็เดินตรงเข้ามาหาอิเลฟเวนท์พร้อมๆ กับพวกลูกน้องที่พากันถืออาวุธครบมือติดสอยห้อยตาม
อิเลฟเวนท์ที่แทบพุ่งเข้าไปสวมกอดกับผู้ชายคนนั้นทันทีที่เจอ
"  คิดถึงมากกกกก... !!!  "  เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันทีที่ได้เจอ
"เป็นไงมั้ง !! "
" สบายดีหรือเปล่า !! "  และเธอก็ดีใจสุด ๆ
ผู้ชายร่างใหญ่ทีก็ดูเต็มใจ
" ก็ยังอยู่ดี ! มีชัย  ตามอัตภาพที่เห็นนี่แหละ !! "
"  แล้วนี่... !! "
" อย่าบอกนะว่า.. "
" เธอจะมาโวยวายเรื่องของที่ฉันส่งของให้พวกเธอช้าครั้งก่อนนะห๊ะ !! "
" แม่สาวน้อยของฉัน !! "  มิหนำซ้ำเขาที่ยังคอยหยอกล้อกับอิเลฟเวนท์อย่างสนิทสนมจนเธอยิ้มไม่ยอมหุบ
" ฉันไม่ใช่คนจู้จี้ ขี่บ่น ขนาดนั้นหรอกนะ !! "  อิเลฟเวนท์กอดแขนผู้ชายคนนั้น และก็ยังชวนกันเดินๆ  กลับเข้าไปข้างในบ้าน
แต่ว่าผู้ชายคนนั้นก็กลับเอาแต่ส่ายหน้าไป ๆ มา ๆ
" ไม่จู้จี้ ขี้บ่น เลยสักนิด !! "
"  ก็อีแค่....ฉันทำซอสเห็ดทรัฟเฟิลหยดใส่กระเป๋าผ้าของเธอนิดเดียว !! "
"  โอ๋โห... !!
"  สุดท้ายเป็นไง...!! "
" ฉันโดนเธอโทรศัพท์มาแช่งเช้า !  แช่งเย็น !! จนฉันต้องรีบออกไปหาซื้อกระเป๋าผ้าใบนั้นมาให้จนได้ !! "
"  พูดมาได้..ฉันไม่ใช่คนจุกจิกขนาดนั้น  !! "  พวกเขาที่นี้ที่ยิ่งคิดๆ ก็มีแต่จะอารมณ์เสีย
" กระเป๋าผ้าอะไร !!! "
"  แพงกว่าเห็ดทรัฟเฟิลนิดเดียว !! " เขาบ่นๆ
อิเลฟเวนท์พยักหน้าให้ไปสองสามที
" ก็ฉัน !! "
" มันเป็นชะนีรักษ์โลก !! " เธอยิ้มๆ และยังไม่คิดที่จะเถียงกันสักคำจริง ๆ
"ฮ่าๆๆๆ  " ผู้ชายตัวสูงใหญ่ผิวสีคนเดิมเลยอดไม่ได้หัวเราะชอบอกชอบใจ  และพอพวกเขาหันกลับมาเจอคนที่อิเลฟเวนท์พามาด้วย
" แล้วนั่นใคร !! "  ผู้ชายคนเดิมที่กลับมาทำเสียงเข้ม
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่ต้องรีบเข้ายืนขวางกันเอาไว้ก่อน
" นี่ ! "
" เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์ !! "
" เขาเป็นสายลับอังกฤษ !! "  เธอกำลังช่วยแนะนำ
"  แล้วนี่. ก็  ไซม่อน !! "
"  เขาเป็นเพื่อนฉันเอง !! "  และเธอที่กำลังช่วยแนะนำเพื่อนของเธอให้ได้ทำความรู้จักกันเอาไว้
แต่ว่าไซม่อนที่รีบยื่นมือขวาออกมารอให้ไว
" สายลับอังกฤษเหรอ  !!!! "
" ยินดีที่ได้รู้จัก !! "  และเขาที่นี้ก็ยังรู้จักในเรื่องมารยาทเป็นอย่างดีมากกว่า ๆ  เจ้าหน้าที่ของอังกฤษที่ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างหน้า
ลุกค์ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ยินดีที่จะยื่นมือออกมาจับกันเอาไว้
"  ยินดีที่ได้รู้จัก !!  "
" ไซม่อน !!  "    ลุกค์ที่พยายามญาติดีกันไว้
ไซ่ม่อนที่อยู่ๆ ก็ได้แต่เข้าไปยืนจดๆ  จ้องๆ พวกของเธอ
" อีเฟลเวนท์ ! "
" ไหนเธอ..เคยบอกว่า  เป็นพวกที่ชอบลุยเดียวยังไง !! "
" แล้วจู่ๆ  ทำไม...เธอถึงได้พาคนที่พวกฉันไม่ค่อยจะชอบขี้หน้ามาเยือนกันถึงถิ่นแบบนี้ได้ !! "
" นี่ฉัน !! ขอบอกเธอไว้ก่อนเลยนะว่า ! "
"  ถ้าก่อนมา.. ! เธอไม่เคลียร์กันก่อนให้เรียบร้อย !! "
"  ฉันจะจับหมอนี่ !!  "
" ยัดเข้าไปในหม้อทำแยมผลไม้ของฉัน ! ให้กลายเป็นแยมฝรั่งไปเลย !! "
" เชอะ !! "  ไซ่ม่อนที่เอาแต่บ่นให้พวกเธอไม่หยุด
แต่อิเลฟเวนท์กลับผงกหัวให้ไซม่อนรัวๆ
" เขาโอเค !! "    และก็คอนเฟิร์มด้วยตัวเอง
" ขอให้มันจริงอย่างที่พูด ! "    ไซม่อนที่ก็แค่ไม่อยากที่จะมั่นอกมั่นใจสักเท่าไหร่ และพวกพ้องของเขาที่นี้ก็คอยแต่จะจ้องเล่นงานพวกสายลับอังกฤษจนตาเป็นมันอยู่แล้ว
" แล้วนี้ไปไงมาไง !! "  จนไซ่ม่อนต้องรีบหันมาเปลี่ยนเรื่องคุยแทน
"  เธอไปได้กันกับพวกสายลับอังกฤษ ! อีท่าไหน !!! "
"  เธอถึงยอมพานายมาที่นี้ด้วย !! "    ไซ่ม่อนที่ไป ๆ มา ๆ ก็ยังอยากจะเล่นงานพวกเจ้าหน้าที่อังกฤษอยู่ดี
" นี่ฉันขอบอกนายตามตรง !! "
"  คุณสายลับอังกฤษ... !  "
" ถ้าหากว่า..คุณไม่คิดที่จะจริงใจกับเธอละก็ !!  พวกเราจะส่งหัวรบระเบิดเมดอินอิงแลนด์ไปทิ้งบอมบ์ที่บ้านของนาย !!  "
" แล้วฉัน !! ก็จะเอาศพของนายมาทำเป็นปุ๋ยชีวิภาพ ปลูกพืชผักสวนครัวกินซะ !!  "
"  คุณสายลับอังกฤษ !!  นี่นายกำลังเข้าใจที่พวกเราพูดอย่างถ่องแท้อยู่หรือเปล่า "  ไซม่อนที่ไม่ได้แค่จะขู่เล่นๆ และดูท่าทางเจ้าหน้าที่อังกฤษคนนี้ก็ใช่ย่อย
ลุกค์เหมือนจะยอมก้มหัวให้พวกเขาไปก่อน
"เข้าใจ !! "
" เข้าใจอย่างท่องแท้กันเลยทีเดียว ! "  และที่เขาต้องยอมก็เพราะที่นี้ไม่ใช่อังกฤษ แต่ว่าเขาก็ยังแอบใช้สายตาค้อนอิเลฟเวนท์อยู่เบาๆ
แต่ว่าอยู่ๆ ไซม่อนก็กลับเดินควงแขนและพาอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปข้างใน
" งั้นก็...เข้าไปหาอะไรกินกันข้างในกันก่อน ! "
" เพราะว่าข้างนอกนี้...แดดมันร้อน !!  "
" เดี๋ยวแม่สาวน้อยของฉันจะไม่สบายไปอีกซะเปล่าๆ  "  ไซม่อนเชิญเจ้าหน้าที่อังกฤษ และยังคอยแสดงสีหน้าและแววตาคอยเป็นห่วงคนกันเองอย่างออกหน้าออกตาไปด้วยไม่ได้
อิเลฟเวนท์ทำตัวติดไซม่อนอย่างกับปลิง  และเธอก็ไม่ได้คิดที่จะหันมาสนใจเพื่อนชาวอังกฤษที่มีพวกพ้องของไซม่อนคอยถือปืนตามประกบอยู่ข้างหลัง
" แม่สาวน้อย...งั้นเหรอ !! " ลุกค์บ่นๆ ในขณะที่เดินตาม
"เชอะ !!!
" ถ้าฉันเคยได้นอนกับเธอจริง ๆ ก็ดีนะซี้.... !! "
ไซม่อนกับพวกลูกน้องอีกสองสามคนช่วยพาอีเลฟเวนท์กับเจ้าหน้าที่ ๆ เป็นสายของอังกฤษเดินกลับกันเข้าไปที่ภายในบริเวณห้องครัวของพวกเขา
ห้องครัวของไซม่อนที่ดูเหมือนจะถูกใช้ไม้ก่อสร้างภายนอกอย่างสะเปะสะปะ  แต่สำหรับการตกแต่งภายในและฝาผนังก็ถูกสร้างด้วยไม้เนื้อแข็งแกะสลักเป็นเรื่องเป็นราวด้วยวรรณคดีของรัสเซีย และที่เพดานของพวกเขาที่นี้ก็ยังจะเป็นแผ่นยิปซั่มสีขาวเล่นระดับ
และเผลอ ๆ  ยังจะมีโคมไฟแชนเดอเลียร์ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกแขวนตั้งเด่นเป็นสง่าและก็พื้นหินอ่อนบนทางเดิน เคาน์เตอร์บาร์และโต๊ะทำอาหารสุดหรูหราที่ทำมาจากหินอ่อนจากประเทศอิตาลี  และตู้เก็บถ้วยชาม แก้วน้ำ ที่ถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดีจากฝีมือช่างไม้ชาวเยอรมนี
แต่ว่าอยู่ๆ  ที่อิเลฟเวนท์ก็เอาแต่ยืนบิดส่ายสะโพกบิดไปบิดมาต่อหน้าพวกเขา
" ไซม่อน !!  "
" ฉันอยากเข้าห้องน้ำ !! "  เธอขอร้องไซ่ม่อน
และทันทีที่ไซม่อนหันไปทางลูกน้องที่ยืนอยู่สองสามคน
"  ช่วยพาเธอ !!! "
"  ไปเข้าห้องน้ำที่ห้องนอนของฉันทีนะ !! "    ไซม่อนตั้งใจกำชับพวกลูกน้อง แต่พอคล้อยหลังพวกนั้นไป
ไซม่อนที่ก็ยังไม่ลืมว่ามีเพื่อนใหม่อยู่ด้วย
"  เชิญคุณตามสบาย !  "
"คุณสายลับของอังกฤษ !! "  ไซม่อนพยายามที่จะเป็นกันเองให้ถึงที่สุดเท่าๆ ที่จะทนได้  และเขาที่ต้องขอตัวหันกลับไปเข้าครัว
และลุกค์ก็เลือกนั่งลงที่เก้าอี้ๆ  ที่บุด้วยผ้ากำมะหยีสีแดงๆ  เลือดนกที่โต๊ะอาหารของไซม่อน แต่ว่าก็ยังจะต้องคอยสังเกตไปรอบๆ  และเห็นไซม่อนที่ก็กำลังเข้าไปหยิบเอาขวดโหลที่เป็นแยมบลูเบอร์รี่ สตรอเบอร์รี่ และแยมผลไม้รวมเอาออกกลับมาวางๆ ไว้ที่โต๊ะรับประทานอาหารที่เป็นโต๊ะหินอ่อนสีขาว
และที่บนโต๊ะอาหาของพวกเขาที่นี้ก็มีทั้งจาน ช้อนส้อม มีดหั่นสเต็ก และเผลอ ๆ ก็เหมือนจะเป็นด้ามจับทองคำขาว มีแก้วน้ำทรงสูงทำมาจากคริสตัลราคาแพง แก้วไวน์แดง ไวน์ขาว และผ้าเช็ดปากที่พับเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยเป็นรูป ๆ นก
" นกเหรอ !!!  " ลุกส์ที่เหมือนจะฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง  และยังหันไปสนใจกับขนมปังโฮลวีทแผ่นหนา ๆ กับขนมปังฝรั่งเศส  ขนมปังธรรมดาๆ  และก็ไวน์แดงยี่ห้อดังวางอยู่
"อันที่จริง  "
" พวกคุณไม่จำเป็นต้องลำบาก !!  "  ลุกค์พยายามจะชวนคุย
แต่ว่าไซม่อนกลับรีบยกเอาตระกล้าผลไม้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ
" แล้วอะไรที่ทำให้คุณสายลับอังกฤษคิดว่า... !  "  ไซม่อนที่เหมือนจะคอยชักสีหน้า
"  ผมกำลังทำของพวกนี้ให้คุณกิน !! "  และตั้งใจถามเจ้าหน้าที่อังกฤษอย่างตรงไปตรงมาทุกๆ  ครั้ง
ลุกค์ทำได้แค่ผงกหัวขึ้น ๆ ลง ๆ
" งั้นเหรอ !! "
"  แล้ว... พวกคุณสองคน ! "
"  ไปสนิทสนมกันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ !!!  " แต่เขาก็ยังหันมาและอดสงสัยไปด้วยไม่ได้
" อ้อ !! " ไซม่อนผงกหัวตามกันบ้าง
" เป็นคำถามที่ดี "  และก็ชมเจ้าหน้าที่ของอังกฤษไปพลาง ๆ
" งั้น... !! "
" นี่ก็แสดงว่า.. "
"  คุณเพิ่งจะรู้จักกับเธอได้ไม่นาน "
"  คุณถึงพูดจาเหมือนไม่รู้จักเธอเอาซะเลย  " ไซม่อนเหมือนจะดูถูกกันกลายๆ
" จริงอยู่ !! "
" ถึงพวกเราจะไม่ชอบขี้หน้าสายลับทุก ๆ  คนบนโลกนี้  "
"  และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง. !  กับพวกสายลับอังกฤษนอกคอกอย่างคุณ !! "  ไซม่อนที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินๆ  เข้าหาและก็ยังต้องตั้งหน้าตั้งตาอธิบายต่อหน้าเจ้าหน้าที่อังกฤษ
"  แต่ก็ใช่ว่า.."
" เธอเองจะดูคนไม่ออกซะเมื่อไหร่ !!! "
"    และการที่..คุณได้เข้ามาอยู่ที่นี้ได้เกิน 5  นาที "
" และยังนั่งอยู่ได้อย่างสบายใจเชิบ....จนถึงตอนนี้ได้ !! "
" ก็เพราะ...เธอไว้ใจคุณ !! " ไซม่อนที่พอจะอธิบายก็อธิบายซะจนแจ่มแจ้ง  และดูก็รู้ว่า เจ้าหน้าที่ฟิวส์ ลุกค์อะไรนั้นก็ดูจะเข้าใจได้ไม่ยาก
เพราะไซม่อนก็เห็นเขาตั้งใจฟังดี
"  แล้วเป็นไงมาไง  "
" คุณถึงได้มาร่วมทำภารกิจกันเดียวกันกับเธอได้  "  ไซม่อนที่ยังสงสัยพวกเจ้าหน้าที่อังกฤษไม่หาย แต่พอเวลาผ่านไปเจ้าหน้าที่อังกฤษคนนี้ก็ไม่ยักจะตอบ
" ทำไม !!  "  ไซม่อนก็เลยจงใจที่จะเค้นถาม
" หรือว่าตอนนี้..คุณไม่ได้ทำภารกิจเดียวกันกับเธอ  !  " ไซม่อนเค้นอีก
และลุกค์ที่จำใจพยักหน้ารัวๆ ไปอีกสักรอบ
" จริงๆ  แล้ว  ! "
" ตอนนี้..เราก็กำลังทำภารกิจด้วยกันอยู่ "
"  แต่ว่า..... "  อยู่ๆ  เขาก็หยุดพูดเอาซะดื้อๆ
" แต่ว่าอะไร "  ไซม่อนที่รอฟังคำตอบจนอดทนไม่ไหวจนทำหน้าตาจริง ๆ จังๆ  เข้าใส่ และในที่สุดพวกเจ้าหน้าที่อังกฤษถึงได้ยอมเปิดปาก
ลุกค์อ้ำอึ้งนิดหน่อย
" แต่ว่า...เธอกับฉัน  "
" พวกเรายังไม่เคยนอนด้วยกันเลยสักครั้ง  !!! "  เพราะว่าเขาก็แค่ไม่อยากทำให้คนอื่นเข้าใจผิด
ไซ่ม่อนที่ก็แค่พยักหน้าให้ดูไปหนึ่งที                                                                                  "อืม.... !! " พร้อมๆ กับบ่นงึมๆ งำ ๆ
" ฮ่าๆๆ "  แต่ว่าเสียงหัวเราะของไซม่อนที่อยู่ๆ กำลังดังขึ้นมาอีกเรื่อยๆ  และยังมีทีท่าว่าชอบอกขอบใจ และชอบจนต้องยอมยกนิ้วให้เจ้าหน้าที่อังกฤษคนๆ  นี้
" ดี ๆ "  ไซ่ม่อนชม
"บอกกันตรง ๆ อย่างนี้แหละ  "
" ผมชอบ ! "
" และเธอก็ชอบด้วย  "
" แต่นี่ !! "
" คุณรู้อะไรไหม !! "
"  คุณไม่จำเป็นที่จะต้องมาคิดมากเรื่องที่ว่า..... "
" พวกเราจะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของพวกคุณทั้งคู่ !! "
" เพราะว่า...  คุณไม่ใช่ !!! "  ไซม่อนที่รีบหันมาชักสีหน้ากลับและทำทีเป็นขรึมเข้าใส่ !
" สเปคเธอ !! "
"และที่เมื่อกี้....ที่  "
"  ผมถามพวกคุณไปว่า... พวกคุณไปได้กันมาอีท่าไหน !!  "
" ผมก็แค่หมายถึง..... "
" เธอ...ไปใช้ปืนจ่อหัวคุณมา ! หรือว่า...เธอไปจี้จุดใจดำอะไรคุณเข้าให้ !! "  เพราะว่าไซม่อนที่ก็แค่อยากจะอธิบายเรื่องของอิเลฟเวนท์ให้ฟังกันอย่างถ่องแท้
ลุกค์ที่ตั้งใจฟังตามคำบอกเล่าของไซ่ม่อน จนเขาเริ่มเก็ทเรื่องของเธอว่าเป็นแบบนี้นี่เอง
เพราะฉะนั้นไซม่อนถึงต้องคอยเข้ามาอธิบายเพิ่มเติม
"  อีเลฟเวนท์..  "
" เธอเก่งเรื่องการเข้าใจคนอื่น  แต่ว่า... !! "
"  ภายใต้รอยยิ้มของเธอนั้น...."
"  ก็เป็นอะไรที่....!  "
" คาดเดาได้ยาก  !!! "  ไซม่อนที่พออธิบายเรื่องเกี่ยวกับเธอก็ยิ่งกลุ้มใจ
" บอกตามตรง ! "
" ผู้ชายที่อยู่ใกล้เธอมักจะมีอายุสั้น !! "
" เพราะฉะนั้นจนถึงป่านนี้ "
"  มดลูกของพวกเธอถึง ! ได้ขึ้นสนิมเกราะกรังมาจนถึงป่านนี้นี่ยังไง ! "  ไซม่อนที่ยิ่งคิดก็อดเป็นห่วงเธอไปด้วยไม่ได้
" และผมก็อยากจะขอเตือนคุณเอาไว้เลยนะว่า ! "
" คุณ...อย่าเผลอไปหลงเสน่ห์รอยยิ้มของเธอเข้าให้ !!
"เพราะถ้าไม่อยากนั้น.... !! "
" คุณจะกลายเป็นทาสของเธอไปตลอดชีวิตเหมือนพวกเราทุกคนนี่ยังไง !! "  มิหนำซ้ำ ไซม่อนก็ยังแสดงความหวังดีอย่างคาดไม่ถึง
ลุกค์ที่เผยรอยยิ้มออกมาอย่างไม่ทันตั้งตัว เพราะว่าตอนนี้เขากำลังนั่งนึกไปถึงคลิป ๆ นั้นของเธอกับพวกสายลับเกาหลีใต้
"ใครบอก.. !!! "
" เพราะ...มดลูกของเธอเพิ่งจะถูกเคาะสนิมไปหมาด  ๆ "  เขาที่เผลอคิดจนเสียงดัง
" คุณยิ้มอะไร !! "  ไซม่อนที่หูตาไวหันไปเห็นพอดี
เพราะฉะนั้น ลุกส์ถึงต้องรีบหันมาตั้งสติและหันมาสนใจแต่ไซม่อน
" เออ.... คือว่า !  "  และพยายามจะเปลี่ยนเรื่องคุย
" แล้วนั้น ! "
" รูปใคร !! "  ลุกค์มองไปเห็นรูปถ่ายบนพนังได้ทันเวลาพอดิบพอดี  และจะว่าไปมันก็เป็นรูปถ่ายของไซม่อนกับผู้หญิงหน้าดี ๆ  ที่สวมชุดว่ายน้ำสีฟ้าๆ อยู่ที่ชายหาด
ไซม่อนยิ้มร่า
" นั้นภรรยาของผมเอง !! " เขามองที่รูปถ่ายตัวเองอย่างอารมณ์ดี
" เธอเป็น....."
" เธอเป็นนางงามระดับประเทศ !! "  อีเลฟเวนท์รีบพูดแทรกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่าไซม่อนกำลังพูดถึงเรื่องนี้
แต่ว่าก็ว่าไซม่อนมีเหรอจะไม่ยอมเห็นด้วยกันกับเธอ
" ก็ช่วยไม่ได้ !! " ไซม่อนที่กำลังชูคอ
" ผู้หญิงประเทศนี้ชอบผู้ชายทำอาหาร !! "
" และฉัน.... !!  ก็ดันเป็นผู้ชายประเภทที่ชอบทำอาหาร !! "
" และแถมยังจะทำอาหารอร่อยฝุดๆ  "    ไซม่อนที่ก็ช่วยไม่ได้กับเรื่องพรสวรรค์ของตัวเอง
" ช่าย.... !! "  แต่อิเลฟเวนท์ก็ไม่ยักจะปฏิเสธ
" และตอนนี้... !! "
" ฉันก็หิวแทบจะกินช้างทั้งตัวได้อยู่แล้วนะ ! "
"  ไซม่อน !! "
" วันนี้มีอะไรกินมั้ง ! "
"  ขอบอก...ตั้งแต่เช้ากินขนมปังมาแผ่นเดียว !  หิวมากมาย !!!  "  และเธอก็รีบหย่อนก้นลงไปนั่งๆ ฝั่งตรงข้ามกับลุกค์
แต่ที่แน่ๆ  ไซม่อนกลับส่ายหัวให้เธอรัวๆ
" วันนี้ ! เป็นวันพระ !! "  มิหนำซ้ำ ไซม่อนยังจะเดินไปที่ตู้เย็นและหยิบ ๆ  เอากล่องถนอมอาหารหลาย ๆ กล่องออกมาจากตู้และเอากลับมาวางตรงหน้า
" เพราะฉะนั้น....ที่นี้ ! "
"  วันนี้ ! "
"  จึงมีแต่สลัดนี่ !! " และไซม่อนที่ยังต้องคอยกำชับอิเลฟเวนท์
และดูท่าทางเธอจะออกอาการเซ็งๆ  ที่เพิ่งจะรู้ว่าตัวเธอต้องอดกินเนื้อไปหนึ่งมื้อใหญ่ๆ แต่ในระหว่างที่ไซม่อน กับอิเลฟเวนท์คอยเถียงกันเรื่องอาหารการกิน
ลุกค์ที่คอยแอบมองพวกเขาคุยกันอย่างสนิทสนม  แต่ว่าเขาก็ยังอดให้ความสนอกสนใจกับมืออาหารที่วางอยู่ตรงหน้าอิเลฟเวนท์ไปด้วยไม่ได้
" วันนี้....!! "
" เป็นวันพระงั้นเหรอ !! "  และเขาที่เผลอคิดจนเสียงดังขึ้นมา
" ใช่ !!  "  ไซม่อนที่หูไวตาไวจนต้องรีบหัน
" พวกเราจะทานมังสวิรัติกันทุก ๆ อาทิตย์  "
"  และวันนี้ก็เป็นวันพุธ ! "
"และมันก็เป็นวันคล้ายวันเกิดของฉันด้วย  "
" เพราะฉะนั้น ! "
" ทุก ๆ วันพุธก็เลยต้องกลายเป็นวันพระไปโดยปริยาย  "  ไซม่อนอธิบายอย่างหน้าตาเฉย
ลุกค์รีบพยักหน้า
"  เป็นแบบนี้นี่เอง  " เขารู้ความจริงเข้าจนได้  แต่ว่าในระหว่างที่ไซม่อนกำลังถือกล้วยลูกใหญ่เอามาจัดเสิร์ฟบนจานให้พวกเขา
อิเลฟเวนท์ที่ยังจะดูเพลิดเพลินอยู่กับผลไม้และขนมปังบนจาน  และก็จานผักสลัดกับน้ำผักสลัดใสๆ  ของไซม่อนที่เพิ่งมาใหม่ๆ  สด ๆ
และไซม่อนเพิ่งวางจานผลไม้ลงและหย่อนก้นกลับลงไปนั่งที่หัวโต๊ะ
" และก็เรื่องให้สืบ "  และเริ่มทำน้ำเสียงจริงจังใส่พวกเขา
"เรื่องหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของรัฐบาลเกาหลีใต้ !  "  ไซม่อนเริ่มเป็นกังวลก่อนที่จะหันไปอธิบายเล่าต่อ
"  ตอนนี้ ! ของพวกนั้นได้ตกอยู่ในมือนักธุรกิจชาวฝรั่งเศสไปแล้วจริง ๆ  "
" นักธุรกิจชาวฝรั่งเศส ที่ชื่อ แมททิว วอร์ริงตัน อะไรนั้น !! "
"  พวกฉันช่วยสืบประวัติให้แล้ว  ! "
" และถ้า...ดูจากประวัติของไอ้หมอนี่ !  พวกมันคงจะต้องทำให้เธอลืมกินยาหลังอาหารไปเลย  "  ไซม่อนเล่าพลางและเหลือบมองอิเลฟเวนท์พลาง
" แล้ว...ประวัติของเขาเป็นยังไง "  ลุกค์ที่กำลังตั้งใจฟัง
"วอร์ริงตัน !  เขาเป็นนักฟิสิกส์ !! "  และไซม่อนที่เล่าต่อ
" และก็ยังจะเป็นนักฟิกส์ประเภทที่ ! ฉลาดล้ำ !! "
"  วอร์ริงตันเคยเป็นทหารอยู่ในหน่วยรบพิเศษของประเทศฝรั่งเศสมาก่อนถึงสิบปี ! "  ไซม่อนที่ยิ่งเล่าก็ยิ่งขนลุกตามๆ  กัน
" และส่วน..พ่อของเขาที่เป็นชาวเยอรมัน ! "
"  พ่อของวอร์ริงตัน ! ก็ดันมีอาชีพเป็น นักเคมี  !!!  "
"  แต่ที่น่าตกใจมากที่สุด !  ก็คือ...  !  "
" พ่อของวอร์ริงตัน...เคยเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่เคยเข้าร่วมโครงการพัฒนานิวเคลียร์ในอิรัก !! "  ไซม่อนที่ไปๆ มา ๆ ก็เป็นฝ่ายนั่งกลุ้มใจตามกันไปติด ๆ
ลุกค์เท่าที่ฟังก็ยิ่งหาข้อสรุปของคนพวกนั้นไม่เจอ
"  แล้ว....วอร์ริงตันอยากที่จะใช้หัวรบระเบิดนิวเคลียร์พวกนั้นไปทำอะไร !! "  เขาตั้งคำถามและรอให้ไซม่อนพูดต่อ
แต่ไซม่อนกลับเอาแต่มองคนข้างๆ
"ตาเธอแล้ว !! "    เพราะว่าอยากให้อิเลฟเวนท์พูดเอาเอง
อิเลฟเวนท์หันมาวางช้อนส้อมลงบนจานก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมา และเธอก็ยอมมองไปที่ไซม่อนและเจ้าหน้าที่อังกฤษอย่างตรงไปตรงมา
" ได้ยินมาว่า....  "
" เคย...มีนักวิทยาศาสตร์หลายคนถูกฆ่าทิ้ง !  หลังจากที่เคยร่วมกันพัฒนาโครงการนิวเคลียร์ในประเทศอิรัก  "
" และพวกที่...ลอบสังหารพวกนักวิทยาศาสตร์พวกนั้น !! "
" ก็รู้สึกว่าจะเป็น..! "
"  พวกเจ้าหน้าที่ในหน่วยสืบราชลับของอิสราเอล  "  เธอกำลังวิเคราะห์  เพราะฉะนั้นพวกเขาสองคนก็เลยยิ่งต้องช่วยกันตั้งสมมติฐาน
"ถ้าอย่างนั้น..... ! " ลุกค์ที่คอยตั้งข้อสมมติฐานต่างๆ นานาว่า
" แล้ว...วอร์ริงตัน !  แอบลักลอบขนหัวรบระเบิดนิวเคลียร์พวกนี้มาจนถึงยุโรปได้ยังไง    "
" แล้วพวกซามูไรพวกนั้น !!! "  แต่พอมาถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เข้าใจไปซะทั้งหมด
ไซม่อนก็เลยต้องหันมาช่วยกันใหม่อีกสักรอบ
"  พวกซามูไรขนให้นะ !  "
" ถูกต้องแล้ว !!!  " ไซม่อนบอกพลางมองหน้าเธอพลาง
" พวกตระกูลมินาโมะโตะของประเทศญี่ปุ่น !! "
" เป็น....นักธุรกิจที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับด้านโลจิสติกส์ มาหลายสิบปี  "
"  เพราะฉะนั้น....ถ้าหากว่า  วอร์ริงตัน ! "
" คิดที่จะจ้างใครขนส่งสินค้าโดยไม่ต้องมีใครสงสัย !! "
" ก็คงจะมีแต่พวกเขานี่แหละ !! "  แต่ว่าไซม่อนที่อยากจะพูดก็พูดออกจนหมดแล้ว
เพราะฉะนั้นคราวนี้เขาถึงคอยชำเลืองมองไปที่อิเลฟเวนท์ก็เพื่อให้เธอจัดการที่เหลือเอาเอง
อิเลฟเวนท์เอามือวางลงบนขาทั้งสองข้างช้าๆ
"ตระกูลมินาโมะโตะ !! " และสีหน้าท่าทางนิ่งๆ  ของเธอในขณะที่พูดถึง
" เป็น !  ตระกูลใหญ่..  ที่เก่าแก่ที่สุดตระกูลหนึ่งในประเทศญี่ปุ่น !  "
"  แต่ว่า....พวกเขา "
"ก็ ! ยังดำเนินธุรกิจประเภทโลจีสติกส์ที่มีขนาดคลอบคลุมไปทั่วทั้งทวีปเอเชียและยุโรป  "
"  ตระกูลมินาโมะโตะ อย่าง พวกเขา ! "
" ประวัติทางด้านธุรกิจของคนในตระกูลมินาโมะโตะก็ยังปราศจากข้อมัวหมอง !! "  และเธอก็ตัดสรุปจนทำให้พวกเขาเริ่มสงสัย
แต่ว่าลุกค์ที่คอยแต่จะตั้งคำถามกับเธอ
" เดี๋ยวนะ !! "
" เพราะถ้าหาก.... พวกซามารูไรพวกนั้นดีจริง !! "
" ทำไม.. !! "
" พวกเขาถึงต้องยอมแอบลักลอบขนของที่ผิดกฎหมาย !! "  เขาที่ยังอยากรู้
แต่ว่าไซม่อนกลับหันมาช่วยอิเลฟเวนท์ทันที
" เธอไม่ได้วิเคราะห์อะไรผิด !! "
" คุณสายลับอังกฤษ  "  และไซม่อนก็ยังคอยใช้สายตาห้ามปรามเจ้าหน้าที่ของอังกฤษไปพลางๆ
" เพราะว่า..เวลานี้ !  คนในตระกูลมินาโมะโตะรู้แล้ว่า... "
"ของที่ !!! "
" พวกเขาได้ช่วยกันขนให้ กับ วอร์ริงตัน ! "
"  เป็นอะไร ! "
"และตอนนี้.... พวกคนในตระกูลมินาโมะโตะก็กำลังแอบสืบเรื่องนี้กันอยู่อย่างลับ  ๆ  แต่ก็อย่างว่า....."  แต่ก็อย่างว่าที่ไซม่อนก็ไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งเรื่องของเธอไปซะทุกเรื่อง
และไซม่อนที่ได้แต่หันชำเลืองมองไปอิเลฟเวนท์ที่ดูท่าทางจะซึมๆ ลงไป  จนอิเลฟเวนท์ยอมเงยหน้าขึ้นมา
" บริษัท...ที่มีความเชื่อถือมาอย่างยาวนาน  "  และเธอถึงยอมเล่าถึงพวกชาวญี่ปุ่นอีกครั้ง
" ถ้าจะให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสากลเข้ามาช่วยกันสืบคดีนี้กันในตอนนี้ ! "
"  ก็คงจะก่อให้เกิดความเสียหายต่อชื่อเสียงของบริษัท .. ! "  แต่สุดท้ายเธอกลับมีสีหน้าที่ไม่มั่นใจ
" แต่ถึงยังไง... พวกนักธุรกิจชาวญี่ปุ่นก็ต้องมีความผิดอยู่ดี ! "  ไซม่อนที่กลับเป็นฝ่ายช่วยกันเถียง
" โทษฐานที่แอบขนอาวุธนิวเคลียร์ เหมือนรถฉันนี่ไง !    "
" ถูกต้อง ! "
" ใช่หรือเปล่า  !! "  และไซม่อนที่หันมาเป็นฝ่ายตั้งคำถามกับเธอด้วย
ลุกค์ที่คอยฟังพวกเธออยู่เงียบๆ  และถึงแม้ว่าเขาจะสังเกตเห็นว่าไซม่อนพยายามจะช่วยแก้ไขสถานการ์ให้อิเลฟเวนท์ด้วยการรีบเอื้อมมือเข้าไปหยิบขวดไวน์บนโต๊ะอาหารกลับขึ้นมาเสิรฟ์
และไซม่อนที่กำลังโชว์ยี่ห้อไวน์แดงที่แพงลิบลิ่วของตัวเองหยิบมันขึ้นมา
" นี่ !! "
"  ก็เป็นไวน์หนีภาษี..  "
"  ก็เหมือนรถนั่นแหละ !! "  พร้อมๆ  กับอธิบายอาชีพของพวกเขาที่นี้อย่างเสร็จสรรพ  และหันไปมองคนใกล้ตัว
" และส่วน..เธอ !! "  ไซม่อนสั่งห้ามเธอโดยเด็ดขาดไปว่า
"  นี่ยังเป็นเวลางาน ... !  "
"  เพราะฉะนั้น...อด !! "  และยังจะบังคับ
" อื้อหือ.. !!! "  เธอทำน้ำเสียงเสียดายอย่างที่สุด ๆ
"รู้แล้วๆ  งกจริง อะไรจริง !! "  เธอก็แค่อยากจะบ่นๆ    แต่เวลาบนโต๊ะอาหารก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่มีอะไรให้เธอต้องกังวล


## เรื่องราวของเบเนดิกส์

" อีเลฟเวนท์ ! "
ไซม่อนเดินเข้ามาขวางเธอเอาไว้ก่อนที่พวกเธอจะเดินกลับไปที่รถ
" ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อย ! "  และไซม่อนที่ดูหน้าตาซีเรียสจนต้องหันไปขอร้องให้เจ้าหน้าที่อังกฤษช่วยหลีกทางให้ และในระหว่างที่รอให้เจ้าหน้าที่อังกฤษเดินออกจากห้องครัว
" เมื่ออาทิตย์ก่อน.. !  " ไซม่อนก็รีบร้อนหันมาพูดคุยกับอิเลฟเวนท์สองต่อสองและอย่างจริงๆ  จังๆ
"  คนในตระกูลมินาโมะโตะ ! ได้แอบติดต่อกับพวกมือปืนกับพวกหัวขโมยแถวๆ ยุโรป  " ไซม่อนที่ยิ่งพูดก็ยิ่งหนักใจแทนเธอ
" แต่ว่า..... "
" พวกเขาก็ดันมาโชคดีที่ได้มาเจอกับ...เฮนดริกส์ !! "  และไซม่อนเพิ่งจะบอกความจริงเรื่องที่ทำให้เขาไม่สบายใจจนถึงป่านนี้
อิเลฟเวนท์ที่ตั้งใจฟังแต่ก็เลยอดเป็นห่วงไปด้วยไม่ได้
" ฉัน กับ เฮนดริกส์  "
"เราร่วมมือกัน !! "  และก็ยอมรับกับไซม่อนออกไปตรงๆ
และไซม่อนก็ไม่ได้ที่จะเถียงหรือว่าอะไร
" ฉันรู้ ! "
" ฉันรู้ดีว่า...เธอเป็นคนรอบคอบมากแค่ไหน !! "  ไซม่อนที่ยอมรับเรื่องนี้
" อีเลฟเวนท์ !! "
"  เธออย่าหาว่า...พวกเราสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของเธอเลยนะ !! "
" คือว่า...."  และแม้ว่าบางทีไซม่อนก็รู้สึกอึดอัดที่จะต้องพูดให้เธอฟัง
" ก่อนที่... เฮนดริกส์จะลงมือ !! "
"  ก่อนหน้านั้น...เขามาหาฉันที่นี้ !!  "
" เฮนดริกส์...  "
"  เขามาขอร้องให้ฉันช่วยสืบเรื่องของเธอกับคนในตระกูลมินาโมะโตะ... "
"  ฉัน !!  "  อิเลฟเวนท์รีบรับสารภาพ
" รู้จักพวกเขา !!  "  และก็เธอก็ยอมรับความจริงต่อหน้าไซม่อนออกไปด้วย
"  เธอรู้จับกับพวกคนในตระกูลมินาโมะโตะจริงๆ  ให้ตายซิน่า !!!  " ไซม่อนโวยวายขึ้นมาแทบจะทันทีที่รู้ถึงความสัมพันธ์ของพวกซามูไรญี่ปุ่นพวกนี้
" แล้วเธอ.. "
"  ก็ยังจะปล่อยให้พวกเขาแอบมาปล้นเอาของสำคัญของเธอไปเนี้ยนะ .. !! "
" เธอนี่มัน !! คงจะกินยาแก้ปวดมากเกินไปแล้วจริงๆ    "  แต่ว่าไซม่อนที่ยิ่งคิดแทนกันก็ยิ่งจะโมโหอิเลฟเวนท์ขึ้นมาเรื่อย ๆ  จนต้องคอยหันกลับมาบ่น ๆ เธอยาว
" เอาจริงๆ  นะ !  "
" พวกเราเองก็ไม่รู้หรอกนะว่า ...  "
" เธอกับพวกคนในตระกูลญี่ปุ่น  มีความสัมพันธ์กัน ! ยังไง !!! หรือว่าอะไร !!!  "
" แต่ว่า... "
" พวกเราก็แค่ไม่อยากเห็น...เธอ  "
"  ตัดสินใจทำอะไรที่ผิดๆ  "
" พวกเรา...ใช้ชีวิตผิดพลาดมากันเกือบทั้งชีวิต !!! "
"  ก่อนที่...พวกเราทุกคนจะได้มารู้จักกับเธอ "
"  เพราะฉะนั้น !! "
" ต่อให้ฉัน...ต้องกลับเข้าไปใช้ชีวิตในวงจรอุบาทว์นั้นอีก  "
" พวกเราทุกคนก็ยินดีที่จะตายเพื่อเธอ !!! "
"  เธอ..ให้โอกาส พวกเราทุกคนมามากเกินพอแล้ว  "
" อีเลฟเวนท์ !! "    ไซม่อนที่จนแล้วจนรอดก็อยากที่จะเชื่อใจอิเลฟเวนท์ให้ถึงที่สุด  แต่ว่าเพื่อนของเขาที่ก็แค่หันมาฉีกยิ้มบางๆ
อิเลฟเวนท์ที่พยายามยิ้มออกมา
" เมื่อถึงเวลานั้น..... ! "
" ทุกคนก็จะได้รู้ความจริง !  " และเธอก็ตอบอย่างตรงไปตรงมากับไซม่อนด้วยเหมือนกัน  เพราะฉะนั้นไซม่อนที่ได้แต่ทำใจและยอมเดินออกมาส่งเธอที่รถ
" อีเลฟเวนท์ !!  "  ไซม่อนก่อนที่จะเดินเข้าไปเปิดประตูรถก็ยังมีแอบ ๆ หันมากระซิบเพื่อนของตัวเอง
" เธอเองก็รู้ใช่ไหมว่า....  พวกเราเป็นห่วงเธอกันมากแค่ไหน ! "
" เรื่องเจ้าหน้าที่สายลับอังกฤษคนนั้น  "    และไซม่อนที่พยายามเตือนๆ เธอ
อิเลฟเวนท์ผงกหัวให้สองสามที
" ทำไมละ !! "
"  เจ้าหน้าที่อังกฤษคนนี้ ! "
" ไม่ดีตรงไหน !!  "  และมิหนำซ้ำเธอก็ยังแกล้งไขสือทำเป็นไม่รู้เรื่องว่า ไซม่อนต้องการที่จะบอกอะไรเธอ
"  เขานะ... เป็นสายลับอังกฤษเลยนะ  "
"  ทั้งหน้าตา  ทั้งความสามารถ "
" บอกตรงๆ  ฉันกำลังนึกอยากจะได้เขาขึ้นมาจริง ๆ แล้วนะเนี้ย...  " เธอแกล้งพวกเขา
"เชอะ ! " ไซม่อนหันมายืนกรอกตาเป็นเลขแปด
" อย่ามาแกล้งอำฉันซะให้ยาก !!  "  และก็ไม่อยากเชื่อด้วย
" ซะงั้นไป ! "เธอยิ้มๆ
" เห้อ...."  ไซม่อนที่ถึงกับถอนหายใจทิ้งๆ ขว้างๆ
"ตั้งแต่ที่....  "
" เธอเลิกกับเจ้าหน้าที่ NRSD  คนนั้น !  "
" และถึงแม้ว่า พวกฉันจะเข้าใจเธอดีว่า...บางครั้ง  หรือไม่ก็หลาย ๆ ครั้ง  "
" ที่...เธอเอง ! อาจจะมีอารมณ์เหงาเปล่าเปลี่ยวไปทั้งตัว ! และหัวใจ !!!!  "  ไซม่อนที่เหมือนจะเริ่มหงุดหงิดกับเธอเข้าให้
" แต่ก็ไม่ใช่ว่า... ! "
" เธออยากจะนอนกับผู้ชาย สุ่มสี่สุ่มห้าได้ซะเมื่อไหร่ !! "
"  เธอนะเป็นผู้หญิง ! "
"  เธอจำเป็นที่จะต้องรู้จักรักนวลสงวนตัว "
" อารมณ์เสียววูบวาบเพียงครั้งเดียว  "
"  ยังไงๆ  มันก็ไม่คุ้ม  "  ไซม่อนที่ยังคอยออกอาการหงุดหงิดใส่เธอ แม้จะกระทั่งช่วงวินาทีสุดท้ายเลยทีเดียวเชียว แต่ว่าเธอก็ยังยิ้มๆ  อยู่นั้น
"  พวกเราอดเป็นห่วงเธอไม่ได้จริงๆ  " เพราะฉะนั้นไซม่อนถึงกับออกอาการเบื่อขี้หน้า
" ไหน..... !  "
"  เธอกับเขายังจะต้องมาคอยทำภารกิจเดียวกันอยู่แบบนี้  "
"  และเผลอ ๆ อาจจะต้องนอนห้องเดียวกันแบบนั้นอีก    "  ไซม่อนที่ยิ่งคิดเรื่องของพวกเธอสองคนก็ยิ่งชวนให้คิดเรื่องวูบวาบ
" ถ้าเกิด !  ไอ้หมอนี่ไม่ลักหลับเธอ !  หรือไม่ก็...  "
" เธอเอง.. ! ที่ก็อาจจะเผลอเป็นฝ่ายลักหลับเขาเข้าให้ !! "
"  ใครจะรู้ !!  "  ไซม่อนที่ยิ่งคิดก็ยิ่งพาลจะปวดหัวกับเธอ  และดูเข้าที่ ๆ อิเลฟเวนท์กลับผงกหัวให้พวกเขาอีกแล้ว
และเธอยังจะแกล้งชอบอกชอบใจ
" อันนี้นิ น่าคิดนะ "  และเธอก็ตอบไซม่อนออกไปแบบนั้น
" เชอะ !!! " ไซม่อนที่ยังคอยมองและกลอกตาเป็นเลขแปดซ้ำ ๆ
" ปากดีเข้าไปเถอะ !! "  ไซม่อนที่คงทำได้แค่บ่น แต่ถึงยังไงก็ยังต้องช่วยเดินออกมาส่งอิเลฟเวนท์จนถึงมือของเจ้าหน้าที่อังกฤษที่ยืนรอเธออยู่ดี
และลุกส์ที่เข้าไปขอบคุณไซม่อนที่ให้การต้อนรับขับสู้พวกเขาเป็นอย่างดี
" ขอขอบคุณสำหรับไวน์ ไซม่อน ! "  เขารู้สึกขอบคุณไซม่อนจริงๆ
ไซม่อนยังต้องคอยฉีกยิ้มร่าให้กับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษอยู่แล้ว
"นี่ ! คุณสายลับอังกฤษ !  "
" หวังว่า...คุณคงจะยังไม่ลืมเรื่องที่ ! "
" พวกเราช่วยเตือนๆ คุณเอาไว้ !! "  และไซม่อนที่ยังจะหันไปกระซิบเขาด้วย
อิเลฟเวนท์ที่แอบมองตามพวกเขาจนเห็นความไม่ชอบมาพากล
"แค่..ฉันเดินไปเข้าห้องน้ำแป็ปเดียวนี่... !! "
" ก็หาเรื่องแอบนินทาฉัน !  "
"  ว่างั้น !!! "  เธอประชดพวกนั้นทันที
" ฮ่าๆๆๆ "  ไซม่อนหัวเราะร่าเพราะชอบอกชอบใจที่ยังไงๆ  เธอก็รู้ทันเหมือนเดิมอีกจนได้
"ก็มันช่วยไม่ได้ !!!!  " ไซม่อนยอมรับให้ก็ได้ว่า
"เรื่องนี้ส่อนให้รู้ว่า.. เวลาที่รวมหัวเมื่อไหร่ !! "
"  อย่าเผลอไปเข้าห้องน้ำ !!    ไซม่อนประชดกลับอย่างมีความสุขจริงๆ
รถยนต์คาดิแลคเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทยู่ที่แถว  ๆ บนถนนย่านเศรษฐกิจใจกลางเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กของรัสเซีย  และบริเวณ 2  ข้างทางบนย่านถนนเส้นเศรษฐกิจของเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์กที่ก็ยังจะเต็มไปด้วยบรรดาร้านค้า โรงละคร พิพิธภัณฑ์ ภัตตาคาร ร้านอาหารในสมัยยุคที่ศิลปะบาโรก กำลังเฟื่องฟู ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18
อีเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะก้าวเท้าลงมาจากรถ  และลุกส์ที่ยังต้องรีบเดินตามและพากันเดินข้ามถนนไปอีกฝั่ง และเธอก็ยังพาเขามาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารฝรั่งเศสที่มีชื่อว่า Merci
ลุกค์ที่เงยหน้ามองชื่อร้านอาหาร
" อีเลฟเวนท์    "
" นี่ฉันถามเธอจริงๆ  นะ "
" เมื่อไม่กี่ชั่วโมง  "
"  เธอเพิ่งจะพาฉันไปกินข้าวที่แถวๆ ชายแดนรัสเซีย ! "
"  และตอนนี้....เธอก็ยังอยากที่จะพาฉันมากินข้าวเย็นถึงที่เซนต์ปีเตอร์สเบิรกส์นี้ !! "  เขาเอาแต่ตั้งคำถาม
ในขณะที่ช่วยหันไปมองรอบๆ  บริเวณ แต่ตั้งแต่อิเลฟเวนท์เดินข้ามถนนมาจนถึงหน้าร้านอาคาร สีหน้าที่เคร่งเครียดของเธอก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
"  ช่วยทำตามที่ฉันบอกเท่านั้น  ! "
"  เข้าใจหรือเปล่า  !! "  มิหนำซ้ำเธอยังเอาแต่กำชับให้เขาต้องคอยทำตาม  และรีบพาเขาเดินเปิดประตูเข้าไปในร้านอาหารที่มีชื่อว่า Merci
แต่ว่าลุกส์ที่เป็นฝ่ายเดินตามอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปภายในร้าน และพวกเขาที่ยังสังเกตเห็นแขกเหรื่อที่ต่างพากันมาดินเนอร์มื้อหรูอยู่เต็มภายในร้าน  และในขณะที่อิเลฟเวนท์พาเขาเดินผ่านบริเวณห้องโถงของร้านจนกระทั่งใกล้สุดมุมทางเดิน
อิเลฟเวนท์ก็เดินเลี้ยวซ้ายและก็เลี้ยวขวาไปจนเกือบสุดทางจนเห็นตรอกทางเดินแคบๆ  และเธอก็ยังพาเขาเดินลัดเลาะตรงตรอกแคบ ๆ  จนกระทั่งมองเห็นประตูเหล็กทึบๆ
" นี่เธอ... ! "
" กำลังจะหางานให้ฉันทำอยู่ละซินะ !!  "  ลุกค์กระซิบกระซาบอิเลฟเวนท์
ในขณะที่พวกเขากำลังจะเดินเข้าใกล้ที่ประตู แต่ว่าเธอก็ยังเป็นคนที่รีบเดินเข้าไปและเปิดผลักประตูบานนั้น
เสียงเพลงแนวอิเล็กโทรนิกส์แดนซ์มันๆ ที่ดังระเบิดออกมาทันทีที่พวกเขาเปิดประตู  และบรรดาผู้คนหญิงชายวัยรุ่นนับร้อยและวัยไม่รุ่นแล้วเท่าไหร่ แต่ละคนที่อยู่ในอาการมึนเมาและพากันโยกย้ายไปตามเสียงเพลงอยู่ที่ชั้นใต้ดิน
อิเลฟเวนท์กับฟิวส์ ลุกค์ต่างพยายามที่จะเดินเบียดเสียดไปตามนักเที่ยวราตรีชายหญิง และอิเลฟเวนท์ที่กำลังมองหาใครบางคนอยู่ภายในชั้นใต้ดินของตึก  จนกระทั่งมีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ร่างกายกำยำสองสามคนที่กำลังออกตามหาเธอด้วยเหมือนกัน และก็กลุ่มชายฉกรรจ์ที่พากันเข้ามายืนคอยและขวางพวกของอิเลฟเวนท์เอาไว้
แต่ว่าพวกเขาที่ก็แค่จะเข้ามาช่วยเดินนำทางให้กับพวกเธอจนเข้าไปหยุดรออยู่ที่หน้าห้องๆ หนึ่ง
อิเลฟเวนท์ยืนรอจนกว่าพวกเขาจะช่วยเปิดประตูให้ และทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เธอก็พาลุกค์เดินกลับเข้าไปข้างในห้องนั้นทันที
"  โอ๋ !!  "
" เวรละ !! เบเนดิกส์ !  "  ลุกค์ตกใจจนต้องรีบชักปืนออกกมาเล็งไปที่ผู้ชายชาวโมรอกโคที่กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้โซฟาตรงหน้า
"  ทุกคนอย่าขยับ !!  " ลุกค์ออกคำสั่งกับพวกเขา !  แต่ว่าพวกคนที่อยู่ข้างในห้องนั้นก็รีบหันมาชักปืนและเล็งปืนมาที่เขา
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับร้องห้าม
" ลุกค์ !! "  เธอยพยายามเข้าไปขวาง
" ฉัน ! อยากให้คุณช่วยลดปืนลงก่อน !! "  และเธอยังตามเข้าไปขอร้อง
" อะไรนะ !! "  แต่ว่าเขากลับไม่อยากจะเชื่อเธออีกต่อไป
อิเลฟเวนท์ที่พยายามจะเข้าไปอธิบาย
" ลุกค์ !!  "
" ฉันบอกให้คุณวางปืนของคุณลงเดี๋ยวนี้... ! "
"นี่ !  อีเลฟเวนท์ !! "  เขาปฏิเสธ
"  นี่เธอจะบ้าไปแล้วหรือยังไง !!  "  และเขาก็ยืนโต้เถียงกับอิเลฟเวนท์ ในขณะที่ยังต้องคอยถือปืนเล็งไปที่คนพวกนั้น
อิเลฟเวนท์จนปัญญาจนต้องหันกลับไปขอร้องผู้ชายผิวขาววัยกลางคนร่างท้วมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้บุด้วยผ้าขนสัตว์สีดำตัวใหญ่
" ออกไปกันได้แล้ว  "  ผู้ชายคนนั้นกลับยอมทำตามที่เธอขอร้อง และสั่งให้พวกลูกน้องที่อยู่ข้างในให้ถอยออกไปกันให้หมด
แต่ว่าลุกค์ที่ไม่ยอมลดปืนลง
" นี่ ! พวกเธอกำลังคิดที่จะทำอะไรกันแน่ "  และก็ยังปฏิเสธอิเลฟเวนท์ซ้ำ ๆ
อิเลฟเวนท์จึงต้องใช้ความพยายามให้มากขึ้น
" ลุกค์ "
"  วางปืนลงก่อน แล้วฉัน ! "
" จะเล่าให้คุณฟังทั้งหมด "  และเธอก็ไม่มีคำไหนที่จะคิดโกหกเขาเลยสักคำเดียว  แต่ว่าในขณะที่ลุกค์ยังคงลังเลกับสิ่งที่เธอกำลังทำมันอยู่
" เชื่อเธอซิ ! "  ผู้ชายคนที่เป็นเจ้าของสถานที่ยังจะอุตส่าห์หันมาร้องเจ้าหน้าที่อังกฤษให้แทน
" แล้วเรื่องทุกอย่างจะง่ายเอง "  ผู้ชายคนเดิมขอร้องกันซ้ำๆ
แต่ว่าลุกค์ที่ยังโกรธแค้น
"  นายเป็นใครที่คิดจะมาสั่งฉัน  ! เบเนดิกส์ รุสโซ่ !!! "  และหันไปตวาดใส่ผู้ชายคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า และหันไปทำตาขวางใส่เธอ
" อิเลฟเวนท์ "  เขาทำเสียงแข็งกับเธอ
แต่ว่าเธอกลับไม่สนใจและไม่อยากอธิบายอะไรกับเขาในตอนนี้ทั้งนั้น เพราะว่าเธอมัวแต่สนใจอยู่แค่เบเนดิกส์
อิเลฟเวนท์คอยเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่สีงาช้างของเบเนดิกส์ และเธอก็เอื้อมมือเข้าไปหยิบเอากรอบรูปกรอบรูปเล็ก ๆ รูปหนึ่งกลับขึ้นมา  และมันก็เป็นรูปถ่ายของผู้ชายกำลังกอดอยู่กับผู้ชายข้ามเพศอีกคน
แต่เธอก็ตัดสินใจวางรูปนัั้นลงทันที
" ไม่เจอกันนาน... !! "  และหันมาหาเบเนดิกส์อีกครั้ง
"  แต่ก็ยังอยู่สุขสบายดีใช่ไหม ! "
"  เบเนดิกส์ !! "    เธอทักทายพวกเขา
เบเนดิกส์ที่ก็ไม่ได้แสดงความยินดียินร้ายเวลาที่เจอเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
" ฉันไม่แปลกใจ ! "
"ที่...เจอเธอวันนี้ !! "  เบเนดิกส์ที่ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะตั้งแต่ที่เห็นพวกเธอโผล่เข้ามาบนกล้องวงจรปิดของที่นี้แล้ว
"เขาไม่ได้ ! "
" อยู่ที่..นี้ !! "  แต่ทว่าเบเนดิกส์ก็รู้จุดประสงค์ของพวกเธอดี  และมิหนำซ้ำเบเนดิกสํก็แอบสังเกตอาการของพวกเธออยู่แทบจะตลอด
อิเลฟเวนท์แสร้างยิ้มให้กับเบเนดิกส์
" ถ้างั้นก็ดี...  "
" เพราะว่า...ฉัน "
"ก็ไม่ได้... ! "
" ...อยากที่จะเห็นหน้าเขา !! "  เธอยอมรับด้วยก็ได้
" หึๆ "  เสียงหัวเราะที่แสนเยือกเย็นและเย็นชาของเบเนดิกส์พลอยทำให้ทุก ๆ คนหันมาสนใจ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" หรือว่า...เธอ !! "
" คิดที่จะเปลี่ยนใจ !! "  และแม้แต่เบเนดิกส์เองก็อยากจะรู้ความคิดเธอ
แต่ว่าคราวนี้อิเลฟเวนท์กลับคอยใช้แววตาที่เย็นชากว่า และเยือกเย็นกว่าคอยตอบโต้เบเนดิกส์อยู่เรื่อย ๆ
" แล้ว...ฉัน !!  "
" ดูเหมือนเป็นคนที่.... ! "
"ลังเลอยู่ตลอดเวลาหรือเปล่า !!! "    และเธอที่ยังต้องซ่อนความเจ็บปวดนั้นเอาไว้  ก็เฉพาะเวลาที่เห็นพวกนี้ยังมีความสุขอยู่ในโลกใบนี้
และเธอที่ยังต้องพยายามจับจ้องมองเบเนดิกส์อย่างไม่ละสายตา
" และฉันก็จะบอกอะไรคุณให้ !!!  "
" เบเนดิกส์ !! "
"  ฉันยังจับจ้องดูคุณเอาไว้อยู่ไม่เคยห่าง !!  "
" ระเบิดนิวเคลียร์ของเกาหลีใต้ !!  "  และก็สืบสวนเบเนดิกส์ด้วยสายตาที่จงเกลียดจงชัง
เบเนดิกส์ที่ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มที่แสนเย็นชา
" หึ ๆ "  และเสียหัวเราะในลำคอที่เยือกเย็นซะยิ่งกว่าคำพูดจาเฉือดเฉือนของอิเลฟเวนท์
" เมื่อหลายวันก่อน..... "
"พวกเจ้าหน้าที่ของเกาหลีใต้  "
" พวกเขาก็เพิ่งจะมาเข้าๆ  ออก ๆ  ที่นี้กันอยู่บ่อยๆ  "
" พวกเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเกาหลีใต้ !! "
"  เหมือนว่า !  พวกเขากำลังพยายาม "
" ที่จะตามหาหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของพวกเขาที่หายไปอยู่ด้วยเหมือนๆ กัน "  และเบเนดิกส์ที่กำลังทำตามที่เธอบอก
แต่คราวนี้เบเนดิกส์หันไปหยิบแก้วเหล้าตรงหน้าขึ้นมาและพลางดื่มไปด้วยจนพลอยเห็นแก้มเลือดฟาด
แต่อิเลฟเวนท์ที่ยังตามไปคาดคั้น
" แล้วพวกเจ้าหน้าที่ของเกาหลีใต้. "
"  พวกเขาได้อะไรไปบ้าง !! "  พวกเธอที่ยังคงต้องทำตามหน้าที่กันอยู่ต่อไป
แต่เบเนดิกส์กลับส่ายหัวลูกเดียว
" ก็เพราะว่า...พวกเขา  "
" ไม่ใช่เธอ !!!  "  เบเนดิกส์ยอมกลับเงยหน้าขึ้นมาและมองอิเลฟเวนท์อย่างตรงไปตรงมา
"  พวกเจ้าหน้าที่พวกนั้นก็เลยไม่ได้อะไรกลับไป  "    เบเนดิกส์สารภาพเรื่องนี้
" เวลานี้หัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของรัฐบาลเกาหลีใต้ที่ถูกพวกกบฏของจีนขโมยมา "
" ตอนนี้ตกอยู่ในมือของพวกนักธุรกิจชาวฝรั่งเศส  "    และก็สารภาพเรื่องนี้ด้วย
และลุกค์ที่เริ่มจะขยับเข้าหาเธอและก็เบเนดิกส์
" แล้ว...วอร์ริงตัน !! "  และก็ยังเข้ามาตั้งคำถาม
" ..คิดที่จะใช้หัวรบระเบิดนิวเคลียร์พวกนั้นไปทำอะไร ! "
เบเนดิกส์ชำเลืองมองพวกอังกฤษเล็กน้อย
" คนที่...รู้ !! "
" เห็นที...ตอนนี้ ! ก็คงจะมีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น !! " เบเนดิกส์เหลียวมองผู้หญิงคนเดียวที่อยู่ในห้องๆ  นี้  และยังค่อยๆ เอนหลังบนเก้าอี้นวมโซฟาของตัวเอง
ลุกค์รีบหันมาตั้งคำถามกับอิเลฟเวนท์ทันที  แต่ว่าเธอที่ทำแค่เพียงยืนมองๆ  ไปที่รูปถ่ายรูปนั้นที่วางตั้งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเบเนดิกส์
" ในที่สุด !! "
" ก็หนีไม่พ้นเรื่องส่วนตัว ! "
"  ทุเรศสิ้นดี !! " ลุกส์ที่คอยแต่จะชักสีหน้า
อิเลฟเวนท์ยังคงยืนนิ่งและไม่สนใจกับคำพูดพวกนั้น  เพราะว่าตอนนี้ในหัวของเธอกำลังคิดถึงแต่เรื่องอดีตๆ  ระหว่างเบเนดิกส์และเจ้าหน้าที่ของ NRSD
"  Tea Rose.....  "
" ตอนนี้ ! เธอเป็นยังไงบ้าง !! "  เบเนดิกส์ที่อยู่ๆ ก็เป็นคนที่พูดถึงเรื่องอดีตขึ้นมา
แต่ว่าลุกส์ก็รีบหันมาและสังเกตสีหน้าของอิเลฟเวนท์ที่เคร่งเครียด  และพวกเขาก็ยังแอบมองอิเลฟเวนท์กำลังกล้ำกลืนอะไรบางอย่างอยู่
อิเลฟเวนท์ที่พยายามจะก้าวเท้าเพราะอยากจะกลับออกไปจากที่นี้  แต่ทว่าเธอก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่า เบเนดิกส์ต้องการจะพูดอะไรต่อ
" Tea Rose  ! " เบเนดิกส์เลยพยายามที่จะเล่า
" ถึงยังไง..... ! "
" เขาก็เป็นเหมือนลูกสาวที่ฉันรักมากที่สุดคนหนึ่ง !! "  และจนในที่สุดเบเนดิกส์ก็พรั่งพรูความในใจของตัวเองต่อหน้าเธอ
อิเลฟเวนท์ชะงักและหยุดเดินทันที แต่ก็ไม่คิดจะหันหลังกลับมาหาเบเนดิกส์อีก
" เขาตายแล้ว !! "    น้ำเสียงของเธอช่างเย็นชาและฟังดูช่างไร้ความรู้สึกใดๆ  และเบเนดิกส์ที่ถึงกับสกัดกลั้นความเสียใจนั้นเอาไว้ไม่อยู่
" โธ่..ไม่น่าเลย !!  "  และดวงตาของเบเนดิกส์ที่เริ่มแดง
แต่ทว่า อิเลฟเวนท์กลับไม่คิดที่จะหันไปมองเลยสักนิด
" เรา..กลับกันได้แล้ว  ! "  เธอชวนลุกส์ให้พาเธอกลับออกไปจากที่นี้  แต่พอเบเนดิกส์กำลังเห็นพวกเธอจะกลับออกไปแล้วจริงๆ
" เขาอยู่ที่....โรงพยาบาล !!  "
" ตอนนี้....เขาก็กำลังชดใช้สิ่งที่เขาทำลงไปกับเธออยู่ที่โรงพยาบาล "    เบเนดิกส์ที่เพิ่งจะสารภาพต่อหน้าเธอ
"  ลูกชายของฉัน !! "
" เขากำลังป่วย !!! "
"  เพราะติดเชื้อ...เอชไอวี !! "  และน้ำเสียงที่แสนจะโศกเศร้าของเบเนดิกส์ที่ยังคอยพูดตามหลังในขณะที่พวกเธอกำลังจะก้าวเท้าพ้นประตูออกไป
ลุกค์ที่กำลังเดินตามอิเลฟเวนท์กลับออกมา และเขาก็แทบจะเดาไม่ออกเลยว่า อิเลฟเวนท์กำลังรู้สึกเสียใจหรือว่าซะใจกับเบเนดิกส์กันแน่
" อีเลฟเวนท์ !! "  ลุกส์ตวาดใส่อิเลฟเวนท์ในขณะที่พวกเขากำลังจะข้ามถนน บริเวณหน้าร้านอาหารของเบเนดิกส์
" นี่เธอรู้ตัวอยู่หรือเปล่าว่า  ! "
"  เธอกำลังทำเรื่องบ้าบอ คอแตก อะไรลงไป ! "  และเขาก็พยายามจะเข้าไปถามหาเหตุผลของเธอกับเรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นภายในร้านอาหารที่เบเนดิกส์อยู่  แต่ว่าเธอก็ไม่ได้คิดที่จะหันหลังกลับไปมองหรืออธิบาย
และอิเลฟเวนท์ที่คอยจ้องแต่จะเดินข้ามถนนและกลับไปขึ้นรถให้ได้  และในขณะที่เธอกำลังถูกลุกค์เข้ามาคอยยืนขวางที่ประตูรถ
"  เอาละ !! "    และเขาที่ยืนจ้องเธออยู่ตาเป็นมัน
" ถ้าหากว่า.. เธอไม่ต้องการที่จะบอกอะไรกับฉัน  "
"  ก็ไม่เป็นไร  ! "
"  แต่ว่า...เธอ !! "
" ก็...ควรที่จะหัดจำใส่หัวของเธอเอาไว้บ้างนะว่า  ! "
" ฉัน !!  ก็เป็นเจ้าหน้าที่ !! "  เขาที่ทั้งโกรธอิเลฟเวนท์ เพราะว่าที่จนถึงป่านนี้อิเลฟเวนท์ก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรเกี่ยวกับเบเนดิกส์ออกมาเลยสักคำ
อิเลฟเวนท์ที่ทำได้เพียงแค่กลับขึ้นไปนั่งรอบนรถด้านหลังเบาะผู้โดยสาร และเธอที่พยายามสูดลมหายใจเข้าออกถี่ๆ  เข้าไว้ เพื่อที่อยากจะสงบสติอารมณ์ของตัวเองที่กำลังเดือดให้ค่อย ๆ ได้อุ่นลงก่อน
แต่ว่าลุกค์ที่พยายามจะสงบสติอารมณ์อยู่ที่ข้างนอก เพราะเขาแค่ไม่อยากจะทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่โตจนกระทบกับเรื่องงาน จนกระทั้งเขาต้องยอมฝืนใจกลับขึ้นไปนั่งหลังพวงมาลัย และทำได้แค่ชำเลืองมองเธอผ่านกระจกมองหลังครั้งแล้วครั้งเล่า  !!!!
มิหนำซ้ำเขาก็ยังต้องมาทนและเห็นอิเลฟเวนท์คอยทำตัวเป็น " คุณนาย...หุ่นขี้ผึ้ง "            และเผลอๆ สายตาที่เย็นเฉียบบ...ยิ่งกว่าน้ำแข็งของเธอที่ก็แทบจะกรีดกระจกรถให้แตกระเอียด
หรือแม้กระทั่งเผลอ ๆ  ถ้าหากว่าคนอย่างเราๆ ไม่ได้ยินเสียงหายใจของเธอดังขึ้นมาบ้างละก็นะ !!
บางที.....บางทีคนที่มาเห็นเข้าก็อาจจะเข้าใจผิดว่าเห็น อิเลฟเวท์กำลังนั่งกลั้นใจตายไปแล้วก็ได้ !!!!


## การประชุมที่ไม่เอาไหน

เมดิสันกำลังค่อยๆ นั่งลงที่เก้าอี้บาร์ตัวสูงๆ  บริเวณหน้าบาร์เครื่องดื่มของทางโรงแรมชื่อดังใจกลางกรุงมอสโก  และเขาก็ยังคอยกวาดสายตามองขวดเครื่องดื่มหลากหลายชนิดที่วางเรียงกันอยู่อย่างสวยงามบนชั้นไม้ขัดมันเงาตรงหน้า
"เรื่อง... เบเนดิกส์ !!  "  และก็เริ่มพูดคุยกับคนที่กำลังนั่งรออยู่  แต่ว่าลุกค์ก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไหร่กับเรื่องที่เขาพยายามเล่าให้ฟัง
"เขาเป็นคนที่เคย...ส่งโภชนา อาหาร ให้กับพวกนักการเมืองแถวหน้าของที่นี้มานาน "
" และมิหนำซ้ำ...  "
" บรรดาพวกสาว ๆ  ของเบเนดิกส์ก็ยังเป็นที่ถูกอกถูกใจของพวกนักการเมืองในละแวกนี้..."
" และถึงแม้ว่า...พวกเรา ! "
" หรือว่า...  พวกเจ้าหน้าที่ NRSD  จะพยายามที่จะหาทางจับตัวเบเนดิกส์ให้ได้ ! "
"สุดท้าย.....  "
" เบเนดิกส์ ! ก็จะต้องถูกปล่อยตัวออกมาอยู่ดี !! "  เมดิสันพยายามอธิบายอย่างละเอียดให้กับเจ้าหน้าที่ของตัวเองที่เอาแต่นั่งดื่มวิสกี้ไม่หยุด
ลุกค์ที่ก็แค่รับฟังปัญหาของเมดิสันที่คอยแต่จะเข้าข้างอิเลฟเวนท์อยู่แทบตลอดเวลา  จนมันทำให้เขาต้องคอยยกแก้วกระดกเหล้าซ้ำๆ
" แล้วนี่ !!  "
" เธอเป็นคนบอกให้นายมาช่วยแก้ตัวให้กันหรือยังไงห๊ะ  !  เมดิสัน !! "  เขาประชด
แต่เมดิสันก็แค่ยิ้มๆ
" ฉันขอบอกนายตามตรงนะ  ลุกค์ "
"  พอนาย.... พาเธอไปส่งที่โรงแรม  ท่านรัฐมนตีของเราก็รีบเรียกเธอให้ไปพบทันที  "
" แค่คำทักทายฉัน  "
"  สักสองสามประโยคก็ไม่มี  "  เมดิสันที่ยังพูดความจริงทุกคำ
แต่เขาก็คงไม่อยากที่จะฟัง
" นี่นายรู้อะไรไหม !!  "  เขาเริ่มมีน้ำเสียงประชดประชัน
" วันนี้.. !  "
" อีเลฟเวนท์  "
" เธอเพิ่งจะพาฉันเดินดุ่มๆ  เข้าไปหาเบเนดิกส์ !  "
"  โอว...!  พระเจ้า !!  "  เขาที่คิดๆ แล้วก็ยังนึกสมเพชตัวเองไม่หาย
" แล้วสุดท้ายเป็นยังไง !! "
"  อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอกลับสั่งให้ฉันปล่อยพวกเขาไป !! "
"  ให้ตายเหอะน่า.. !! "
" ฉันมานั่งนึก ๆ ดูแล้ว..."
" ฉันนี่แทบจะอยากบีบคอเธอให้ตายๆ  ไปซะ !!  " และที่ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นจนต้องหันไปตอบด้วยเหล้าอีกสักแก้วหนึ่ง
เมดิสันที่ก็เลยได้แต่ทำใจ
" ฉันเคยเห็นเธอ...ใช้ปากกาฆ่าคนมาแล้ว !! "  และก็เปลี่ยนมาเป็นนั่งบอกเล่าเก้าสิบให้เพื่อนของตัวเองที่นั่งกลุ้มอยู่ฟัง
" เชอะ !! " เขาประชดกลับอีก
" ฉันก็ทำได้เหมือนกัน !! "
เมดิสันก็คงจะทำได้แค่พยักหน้า
" ใช่ ! "
"  แต่ว่า... ! "
" ฉันก็ยังจะเคยเห็นเธอ !  ใช้ปากกาหมึกซึมฆ่าคนตายไปครึ่งโหลในคราวเดียว  "  เมดิสันที่ก็แค่อธิบายเท่านั้นจริงๆ
และเขาที่เริ่มจะหันมาหมั่นใส่เมดิสันขึ้นทุกทีๆ
" นี่..เมดิสัน !! "
"  นี่ !!  นายเคยนอนกับเธอมาอีกคนหรือยังไง !!  "  เขาประชดเมดิสันเรื่อยๆ
แต่ทว่าเมดิสันก็แค่อยากที่จะคอยนั่งจิบเหล้าอุ่นๆ  อยู่เป็นเพื่อนกันเท่านั้น
" ฉันก็แค่..... ! "
" ชื่นชมในความสามารถของเธอเท่านั้น !!  "  เมดิสันอยากจะเล่าต่อ
"  งั้นเหรอ  !!  "  เขารีบเถียง
" จนถึงตอนนี้... ! "
"  ฉันถึงได้รู้ว่า.. คาเตอร์ ตัดสินใจถูกแล้ว "
" ที่ไม่คิดจะจ้างเธอให้มาเป็นหัวหน้าทีมวิเคราะห์ของหน่วยเรา !!  "  เขาทำหน้าเข้มเสียงแข็งใส่เมดิสันที่จิบเหล้าอย่างสบายใจอยู่ข้างๆ
" แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง !!  "
" นี่นายรู้แล้วใช่ไหมว่า  Tea Rose !! "
"  เขานะตายแล้ว !! "  เขาบอก
และเมดิสันที่พยักหน้า
" ฉันกำลังคิดว่า.... "
" นายรู้เรื่องพวกนี้ไปแล้วซะอีก !! "  เมดิสันบอก
และเขาพยักหน้ากลับ
" ก็...อะไรประมาณนั้น ! "
" เมดิสัน !! "
" นี่...นายก็รู้ใช่ไหมว่า ! "
"  ฉันเลิกสนใจคดีของ Tea Rose !! "
"  ก็ตั้งแต่..พวกเจ้าหน้าที่ NRSD  ของไทย ได้ช่วยกันคอยปกปิดตัวตนให้เขา !  และแถมยังคอยให้โอกาสเขาได้ไถ่บาป  !!! "  แต่เขาก็เพิ่งจะสารภาพกับเมดิสันอย่างหน้าตาเฉย
เมดิสันก็เลยจำใจเล่าต่อ
" Tea Rose  ! "
"  เขาตาย... ! "
"  ในขณะที่.. ..ทำคดีของผู้ก่อการร้ายอยู่ที่เกาหลีใต้ !! "  เมดิสันในขณะที่เล่าถึงเรื่องนี้ก็มีสีหน้าที่สลดหดหู่
แต่ว่าเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
" ยังไง !!  "  เพราะว่าพวกของเขาที่ก็กำลังเริ่มๆ ชักที่จะสนใจในคดีเก่าๆ  ของอาชญากรสงครามหัวกะทิที่เคยถูกขนานนามว่า
"  Tea Rose "  หรือว่า " กุหลาบสีชมพู "    และอีกทั้ง...พวกเจ้าหน้าที่ลับของทุก ๆ  ประเทศก็ต่างที่จะรู้กันดีว่า
Tea Rose  !!  คน ๆ นี้...เคยเป็นนายหน้าค้าผู้หญิงจากประเทศแถวๆ เอเชีย เพื่อลักลอบเข้ามาค้าประเวณีในกลุ่มประเทศแถวยุโรปแล้วก็ประเทศแถวๆ อเมริกาใต้  และที่สำคัญ....Tea Rose ก็ยังเคยเป็นคนสนิทของลูกชายของเบเนดิกส์ !!!
และที่ ๆ สำคัญยิ่งกว่านั้นทั้งเจ้าหน้าที่หน่วยงานความมั่นคงของสหรัฐ  ทั้งพวกเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ  ทั้งเจ้าหน้าที่ในหน่วยงานข่าวกรองของสหรัฐ หรือว่า พวกเจ้าหน้าที่ซีไอเอ หรือแม้ !  เจ้าหน้าที่ภายในหน่วยงานข่าวกรองของประเทศอังอังกฤษ  ทุกๆ  ประเทศต่างก็เคยส่งเจ้าหน้าที่ไปตามล่าจับตัวคนๆ  นี้มาแล้วด้วยกันทั้งนั้น !!!
เมดิสันที่ก็เลยดูเหมือนๆ จะอดไม่ได้
" Tea Rose...  "
" เขา ! ถูกพวกกบฏในจีน 15  คน !! "
" พากันรุมข่มขื่นจนตายที่เกาหลีใต้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน !! "  เมดิสันพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
และคำพูดของเมดิสันที่ทำให้เจ้าหน้าที่ของตัวเองถึงกับนั่งนิ่งไม่ยอมพูดยอมจาหลังจากนั้น
แต่ก็ใช่ว่าลุกค์ไม่แสดงอาการยินดียินร้าย แต่เพียงแต่ตั้งใจฟังเมดิสันพูดให้จบๆ  ก่อนเท่านั้น
" และที่สำคัญ !! "  เมดิสันที่กำลังจะลุกจากเก้าอี้
"  ฉันก็แค่หวังดีกับนายนะ ! "
"  ลุกค์ !! "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" บางครั้ง  "
"  เธอ...อาจไม่ได้ตั้งใจทำให้นายหงุดหงิด หรือว่า หัวเสียไปบ้าง ! "
" แต่ว่า... "
"ระวังอย่าให้เธอ... !! "
" เข้าไป !! "
" ทำให้นายหงุดหงิดที่ใจ !! "  เมดิสันที่เตือนกันก็ด้วยความหวังดี และก็เดินจากไปอย่างเงียบๆ  เพราะอยากจะปล่อยให้เพื่อนของตัวเองได้มีเวลาทำใจสักพัก
อีเลฟเวนท์เดินออกจากลิฟต์ และเธอกำลังเดินตามระเบียงทางเดินจะกลับเข้าที่พักบนชั้นเกือบจะบนสุดของโรงแรมใจกลางกรุงมอสโก  แต่ในระหว่างที่เธอจะเลี้ยวตรงมุมทางเดินก็หยุดชะงักหยุดเดินไปซะดื้อ ๆ จนเธอต้องถอยกลับออกมาและยืนหลบอยู่ที่ตรงมุมทางเดิน
เพราะว่าลุกค์ที่ ๆ  กำลังทำท่าเหมือนอยากจะเคาะประตูห้องพักของเธอ  แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่มากไปกว่ายืนแตะฝุ่น และพูดพึมๆ พำ ๆ อยู่กับตัวเองที่หน้าประตูห้อง
อิเลฟเวนท์ที่กำลังแอบยืนหลบอยู่ แต่ว่าสายตาของเธอก็เอาแต่คอยมองไปที่เจ้าหน้าที่อังกฤษที่ทำท่าทางแปลกๆ
และถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไรอยู่กับประตู แต่ว่าลุกค์ก็กลับสร้างรอยยิ้มเล็ก ๆ ให้กับเธอเข้าจนได้
ก๊อก ก๊อก !!!
อีเลฟเวนท์เข้าไปยืนเคาะประตูห้องพักโรงแรมที่อยู่ตรงข้ามห้องของเธอตั้งแต่เช้าตรู่  และทันที่ที่เจ้าของห้องเปิดประตูห้อง
" อรุณสวัสดิ์ "
"  ลุคส์ !! "  เธอยิ้ม  และก็อีกอย่างเธอก็ยังพยายามที่จะไม่หันไปสนอกสนใจบริเวณกล้ามหน้าอกของเขาจนเกินงาม
ลุกค์ออกมายืนและนุ่งผ้าขนหนูถึงกับทำหน้าตาไม่ถูกกันเลยทีเดียว
" อ ! อรุณสวัสดิ์ !!  "  เพราะว่าเขาที่ทำตัวไม่ถูกที่เห็นเธอมาปลุกตอนเช้า
มิหนำซ้ำชุดสูทสีดำและเสื้อผ้าหน้าผมของอิเลฟเวนท์ก็ช่างดูมาดเนี้ยบซะเหลือเกินห้ามใจ
" คุณคงจะกำลังไปประชุม  "  เขาถาม
" อืมหึ ! "  เธอยังมองและก็ยิ้ม
" ลุกค์ !! "
"  คืนนี้...  !  "
" คุณคงจะต้องไปที่งานเลี้ยงฉลองกับฉัน !! "  และเธอก็เป็นฝ่ายเอ่ยปาก
เขาดูสับสนนิดๆ หน่อยๆ
" ก็ไหนเธอ.... "
"  ฉันเปลี่ยนใจ !! "  เธออยู่ๆ ก็บอกกับเขาว่าเธอเปลี่ยนใจแล้ว
"  นี่เธอ... "  และเขาก็แค่ยังประติดประต่ออะไรไม่ค่อยจะถูกต้องเท่าไหร่
" ฉันกำลังหมายถึง.... ! " จนเธอรีบอธิบายให้มันจบ ๆ ไปว่า
" ท่านรัฐมนตรีของพวกคุณ "
" เขาเปลี่ยนใจ !! "  เธอช่วยอธิบายซะให้มันถูกต้อง
และเขาที่เผลอยิ้มออกมาจนปากแทบฉีก
" ขอบคุณ " และยังต้องขอบคุณเธอ
แต่เธอกลับหันไปสนใจลุกค์ตั้งแต่ตัวจรดเท้าอีกที
"  คุณมีชุดเก่งหรือเปล่า !! "  และก็ยังตั้งคำถาม
แต่ว่าลุกค์ที่กลับยิ้มอย่างเจ้าเล่
" เว้นแต่.... ! "
" เธออยากจะให้ฉันไปเป็นคนขับรถ ! "
"  หรือว่า....จะให้ฉันช่วยถือกระเป๋าให้เธอดีละห๊ะ !!  "
" อีเลฟเวนท์ !! "  แล้วมีเหรอที่เขาจะไม่รีบตอบตกลงพร้อมๆ  กับเสนอเงื่อนไขสุดพิเศษ
อิเลฟเวนท์ที่ได้ยินเงื่อนไขแบบนี้เข้าก็ยิ่งนึกสนุกตามไปด้วยไม่ได้
" ถ้าได้แบบนั้น...ได้ !! "
" ก็ดีซินะ !! "  เธอก็รู้สึกโล่งอกและโบกมือลาเขา  แต่ว่าในระหว่างทางที่เธอกำลังจะเดินไปถึงหน้าประตูลิฟต์
" เออนี่ !  " เธออยู่ ๆ ก็รีบหันกลับมาหาลุกค์ที่ยังยืนรอ
" ลุกค์  !! "
" มีอะไรจะให้รับใช้อีก !! " และลุกส์ที่ยืนพิงประตูรอคำสั่งเธออยู่แล้ว
" ก็เชิญว่ามาได้เลยครับ !
"  คุณผู้หญิง ! "
เธอยิ้มกว้างมากขึ้นกว่าเดิม
" คือว่า..  คืนนี้ !!  "
" ฉัน ! อยากให้คุณช่วยส่งสายตามหาเสน่ห์ของคุณ ! "
"  มาให้ฉันหน่อยจะได้ไหม !! "  เธอต้องการให้เขาช่วยจริงๆ  และหนีขึ้นลิฟต์ไปซะเฉยๆ
แต่ว่าเขาที่ยิ้มๆ และมองอิเลฟเวนท์จนลับสายตา
" เมื่อคืน....นายยังเกลียดเธออยู่เลยนะ ! "
"  ลุกค์ !! "
ลุกค์ที่คอยยืนๆ พิงประตู และเอาแต่คิดถึงท่าทางของอิเลฟเวนท์อยู่ตลอดทั้งเช้า  และเผลอ ๆ ที่ตัวเขาเองยังจะหันกลับไปนึกถึงเรื่องๆ ที่เมดิสันเคยคุยกันไว้เมื่อคืนขึ้นมาตะหงิดๆ  ซะแล้ว
รถยนต์คันหรูหลากหลายสิบคันของบรรดาคณะมนตรีความมั่งคงของสหประชาชาติ  ที่ต่างพากันทยอยเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าสถานที่การประชุมที่หน้าอาคารรัฐสภาของประเทศรัสเซียในเคลมลิน
การประชุมของคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติ  Security Council of The United Nations  หรือว่า UNSC  ครั้งนี้ ในปี 2025 !!
ว่าการประชุมที่ว่าด้วยเรื่อง..  สนธิสัญญาไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์  ( Nuclear Non – Proliferation Treaty : NPT ) และเลขาธิการของสหประชาชาติชาวเวเนซุเอลากำลังเดินทางมาถึงที่บริเวณที่ประชุมจนทำให้บรรดานักข่าวจากสำนักข่าวต่าง ๆ ทั่วโลกต่างพากันห้อมล้อม และเว็บไซต์ชื่อดังก็ต่างเข้ามารุมสัมภาษณ์หัวหน้าของคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติกันอย่างเนื่องแน่นบริเวณหน้าห้องประชุม
คาเตอร์ที่มาในฐานะหัวหน้าหน่วยงานข่าวกรองของอังกฤษกับรัฐมนตรีกลาโหมรอนสัน แมควอน ที่ ๆ กำลังยืนปรึกษากันเรื่องๆ หนึ่งอยู่มุมห้องประชุม    แต่ว่าในระหว่างนั้นเมดินสันที่มาเป็นผู้ช่วยและอิเลฟเวนท์ที่มาในฐานะล่ามของพวกเขาก็ยังช่วยกันเข้าไปพูดคุยกับท่านรัฐมนตรีกลาโหมของจีน
"  สวัสดีครับ ! "
"  ท่านรัฐมนตรีหลี่ ฮวาง ! "  รอนสันที่ทักทายกันด้วยท่าทีที่ยิ้มแย้มแจ่มใส และพวกเขาที่เข้าไปขอจับไม้จับมือกับท่านรัฐมนตรีกลาโหมของจีนอย่างสุภาพ
"ยินดีที่ได้เจอกันอีก ! "
" ท่านรัฐมนตรีรอนสัน !! "  หลี่ ฮวาง !  รัฐมนตรีกลาโหมของจีนที่ยังดูมีท่าทีที่ยิ้มแย้มตอบกลับมา และก็ยังเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
"  สบายดีนะ ! "
"  อีเลฟเวนท์ !! "  หลี่ ฮวางที่ทักทายกันก่อน
อิเลฟเวนท์รีบเดินเข้าหาและโค้งให้
" เจอกันอีกแล้วนะค่ะ ! "  และเธอก็คาราวะผู้นำของจีนด้วยภาษาของพวกเขา
" อีเลฟเวนท์ !! "  การทักทายด้วยสำเนียงภาษาของเกาหลีจากคณะของเกาหลีใต้ที่อยู่ๆ ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของคณะรัฐมนตรีของจีน
"  ไม่คิดว่าจะกันที่นี้ สวัสดีค่ะ !! "  อิเลฟเวนท์ยกมือไหว้พร้อมๆ  ช่วยแนะนำเจ้าหน้าที่จากรัฐบาลอังกฤษ
" คนนี้ ! คือ  ผู้อำนวยการหน่วยงานข่าวกรองของอังกฤษ  !  "
" ท่านนายพลโจนาธาน คาร์เตอร์ !!  "  อิเลฟเวน์ทำตามหน้าที่  และผู้ชายคนที่สวมสูทไว้ผมแทรกกลางร่างท้วมก็รีบเข้ามาทักทายทุก ๆ คน
"  ผม ! คัง โฮยอน  !!  "
"  ยินดีที่ได้รู้จัก  !  ท่านนายพลคาเตอร์ ! "  คัง โฮยอนที่เข้าไปจับไม้จับมือ
และคาเตอร์กับเมดิสันยิ่งต้องคอยโค้งคำนับต้อนรับขับสู่ฝั่งคนที่เป็นรัฐมนตรีหน่วยความมั่นคงของเกาหลีใต้อย่าง คัง โฮยอน
แต่ว่าคัง โฮยอนก็เหลียวหันไปมองที่ผู้ช่วยคนที่สูงๆ ผอมๆ ตาแหลมคมเหมือนเหยี่ยวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
" .เจ้าหน้าที่อี แทวอน  !! "
"  เขาเป็นผู้ช่วยของเรา เหมือนเธอนั่นแหละ !  "  คัง โฮยอนยิ้มกริ่ม
อี แทวอนที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ระดับสูง เพราะฉะนั้นเขายิ่งจำเป็นที่จะต้องคอยรักษาท่าทีและมารยาทต่อหน้าทุกๆ คน แต่ทว่าในขณะเดียวกันในขณะที่หางตามองประกบกับอิเลฟเวนท์เข้าให้
" ว่าไง สบายดีนะ " อี แทวอนที่พอมีโอกาสก็แค่อยากจะหันไปกระซิบทักทาย
อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องคอยแอบยิ้มๆ ให้
"  เลื่อนตำแหน่งเร็วมาก..... ! "
" ท่านที่ปรึกษาอี !! "  เธอแซว
แต่ว่า อี แทวอนที่กำลังส่ายหัวไป ๆ มา ๆ
" ถ้าจะพูดให้ถูก... "
" มันเป็นไฟท์บังคับนะ !! "  และปฏิเสธเธอเบาๆ
"  ว่ายังไง ! "
"  ท่านรัฐมนตรีคัง !! "  น้ำเสียงของผู้ชายนัยต์ตาสีฟ้าหน้ารูปทรงสี่เหลี่ยมที่อยู่ๆ ก็เดินเข้ามาทักทายคณะของเกาหลีใต้กับอังกฤษที่กำลังพูดคุยกัน
แต่ว่าคัง โฮยอนที่ก็เลยขยับออกมาเล็กน้อย และรอนสันที่กลับเอาแต่แสดงสีหน้าลำบากใจเมื่อเห็นคนกลุ่มนี้กำลังเดินเข้ามาหา  และผู้ชายคนนี้ก็ดูท่าทางสนิทสนมกับคาเตอร์
" ไม่ยักรู้ว่า...การประชุมครั้งนี้  ! "
"  หน่วยงานข่าวกรองของอังกฤษ "
" ก็ถูกเชิญให้มาร่วมรับฟังการประชุมในครั้งนี้ซะด้วย !  " ผู้ชายคนเดิมหยอกล้อกับคาเตอร์
แต่คาเตอร์กลับรักษาระยะห่าง
" ยินดีที่ได้เจอกันอีก !! "
"  ท่านรัฐมนตรีแบรนเดนท์ " คาเตอร์ที่ช่วยรักษามารยาท
และแบรนเดนท์ที่อยู่ๆ ก็หัวเราะชอบใจ แต่พอหันไปเจอผู้หญิงที่ใส่สูทสีดำ ๆ  ที่หน้าตาคล้ายกับคนเอเชียที่กำลังอยู่ใกล้ๆ กับเมดิสัน
" แล้วนี้... "  แบรนเดนท์ที่อดสงสัยไม่ได้  แต่ว่าในระหว่างนั้นรอนสันกับหลี่ ฮวางก็ต่างพากันเดินๆ ตรงมาหาที่เขาซะก่อน
"  ว่ายังไง !  "
" ท่านรัฐมนตรีแบรนเดนท์ ! "  รอนสันที่ตั้งใจเข้าไปขัดจังหวะ
"สวัสดี ! ท่านรัฐมนตรีรอนสัน  !  "และแบรนเดนท์ก็รีบหันมาต้อนรับขับสู้
"  แล้วนี้ก็...  ! "
" ท่านรัฐมนตรีหลี่ ก็มาด้วย !  "
" เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ  ที่เห็น... "
" ฝั่งตะวันตก กับ ฝั่งตะวันออก ! พูดคุยกันรู้เรื่อง !! "  แบรนเดนท์ก็แค่พยายามสอดรู้สอดเห็น  แต่ว่าเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้หญิงเอเชียคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ  เป็นระยะ
อิเลฟเวนท์ที่พอรู้ตัวว่าแบรนด์เดนท์ให้ความสนใจในตัวเธอ  และรอนสันที่ก็กำลังสังเกตว่า แบรนเดนท์ดูจะให้ความสนใจอิเลฟเวนท์จนเป็นพิเศษ
"  อีเลฟเวนท์ !! " เพราะฉะนั้นรอนสันถึงได้ช่วยแนะนำเธอให้รู้จัก
"  เธอเป็นล่ามและผู้ช่วยของผมเอง !! "  รอนสันหันมาแนะนำอิเลฟเวนท์ที่ยืนอยู่ข้างหลัง
และแบรนเดนท์ที่เอาแต่ยืนมองเธอแปลก ๆ
" ชื่อ...อีเลฟเวนท์ !! "
"แต่ดูยังไงๆ  ก็ดูไม่เหมือนคนอังกฤษ !! "  แบรนเดนท์ที่ดูยังไงๆ  ก็ไม่เข้าท่า
" เธอเป็นคนไทย !! "  รอนสันที่ช่วยเธออีก
แบรนเดนท์ที่แค่พยักหน้าให้
" แล้วนี้... อีเลฟเวนท์  "
" เธอ !  มีชื่อแบบไทยๆ  บ้างไหม    "  และก็พยายมจะตั้งคำถามเข้าใส่
อิเลฟเวนท์โค้งเล็กน้อย
" ชื่อ..นิษฐาคะ ! "
" ท่านรัฐมนตรีแบรนเดนท์ " แต่ก็ตอบกลับพวกเขาออกไปอย่างสุภาพ
แต่แบรนด์เดนท์ที่หันมาและดูงงงวยกับภาษา
" นิด ! "
" นิด !! อะไรนะ !! " แบรนเดนท์ที่กำลังพยายามสะกดชื่อของเธอที่ๆ เป็นภาษาไทยที่ฟังดูยาก ๆ
" ไม่เป็นไรคะ !  ท่านรัฐมนตรีแบรนเดนท์ !!  "  จนเธอต้องเข้ามาขอโทษ
แต่ว่าแบรนด์เดนท์ที่ก็ดูพยายามอยากจะสนอกสนใจอากัปกิริยาของเธอมากจริงๆ
" ฟังดูยาก.. !!  "
"ถ้างั้น...ก็ช่างมันเถอะนะ !! "
" แต่ถึงยังไง.. !  "
" สำเนียงภาษาอังกฤษของเธอก็ดูเหมือนคนอังกฤษซะ !!!  จน...ดูไม่ออกว่า เป็นพวกคนไทย !!  "  แบรนด์เดนท์กลับชื่นชม
อิเลฟเวนท์โน้มตัวฟังคำติชมอย่างนอบน้อม และเธอยังคอยหันชำเลืองไปมองเมดิสันกับอี แทวอนอยู่แทบที่จะตลอด
แต่แบรนเดนท์ที่ยังไม่หายสงสัยจนต้องหันไปหาฝั่งอังกฤษ
" แล้วนี้...ท่านรัฐมนตรีรอนสัน ! " แบรนเดนท์ที่มองหน้ารอนสันพลาง และสลับมองเธอพลางเพราะความสนอกสนใจ
"  พวกเขาไม่ได้บอกเธอหรือยังไงว่า ... พวกเรามาประชุมกันที่นี้ ! ด้วยเรื่องอะไร !!  "
"  วันนี้... !!  "
"  พวกเรา !  ไม่ได้มาประชุมกันด้วยเรื่อง คณะกรรมการลุ่มแม่น้ำโขงหรอกนะ    "
" เธอคงเข้าใจนะ  !!! "    แบรนเดนท์ที่ยังคงแซวที่ปรึกษาของอังกฤษและยังจะหันมายิ้มๆ
" อ้อ !! "
"  ผมเกือบลืมที่จะแนะนำทุกคนไป ! "  แบรนเดนท์ที่รีบหันไปแนะนำผู้ชายร่างเล็กที่มีรอยแผลเป็นที่คิ้วซ้าย
" แมททิว วอร์ริงตัน ! "
" เขา ! เป็นเจ้าของธุรกิจอินเตอร์เน็ตรายใหญ่ของยุโรป  "และแบรนเดนท์ที่หันไปยิ้มร่ากับแขกเหรื่อ  และพยายามเรียกให้วอริงตันเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา
" บางที.... ! "
"  เขาคนนี้ !  อาจที่จะมาช่วยพวกเราสร้างสันติภาพโลกในค่ำคืนนี้ !! "  แบรนเดนท์ที่ยังคงพูดไปยิ้มไป
แต่ส่วนทางกับวอร์ริงตันที่เอาแต่ยืนเงียบๆ และคอยแอบสังเกตสีหน้าทุกๆ  คน และโดยเฉพาะผู้หญิงไทยที่มีชื่อเหมือนคนอังกฤษ
เสียงประกาศจากโฆษกภายในห้องประชุมทยอยดังเตือนให้ท่านผู้มีเกียรติจากทั่วโลกให้กลับเข้าไปที่ห้องประชุมอย่างพร้อมเพียง แต่ว่าในขณะที่ทุกๆ  คนต่างพากันเดินกลับเข้าไปภายในห้องประชุม
แต่ว่าอี แทวอนก็ยังตั้งใจที่จะเดินเข้ามาพูดคุยกระซิบกระซาบกับอิเลฟเวนท์ต่อในระหว่างทางเข้าห้องประชุม
" ปัง ! มากไหม !! " เขาประชด
อิเลฟเวนท์หันมาและเชิดใส่
" ปัง !!!!  มาก.... !! "  " และเธอก็แกล้งคุยโว !
อี แทวอนที่ได้แต่ยิ้มและก็เริ่ม ๆ จะหมั่นไส้อิเลฟเวนท์ให้ได้ทุกที  แต่ว่าเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันมากระซิบกระซาบกันถึงที่มาที่ไปเรื่องของพวกเขาที่มาถึงที่เคลมลินนี้ได้ยังไง
และอิเลฟเวนท์ก็ดันชอบฟังอี แทวอนเล่าเหตุการณ์ของตัวเองด้วยว่า....อยู่ ๆ  เจ้าหน้าที่ที่เป็นเพียงเจ้าหน้าที่ด้านงานเอกสารของทำเนียบประธานาธิบดีเกาหลีใต้ อยู่ ๆ  ทำไมถึงได้กลายมาเป็นที่ท่านปรึกษาไฟล์บังคับ และเขายังเล่าว่าก่อนหน้านี้ต้องคอยฟาดฟัน ผ่านด่านอรหันต์กับหัวหน้าแผนกพัฒนาอาวุธและนิวเคลียร์ ของหน่วยงานข่าวกรองของพวกเขาอย่าง NISS แทบตาย  เพราะว่าพวกของ NISS คนหนึ่งไม่ต้องการให้เขามาเจอเธอที่นี้
อิ แทวอนที่ยังนึกๆ ดูแล้วก็มีแต่จะพาลหัวเสียใส่อิเลฟเวนท์ทีละนิดๆ  เพราะว่าบังเอิญเจ้าหน้าที่ NISS  คนนั้น ๆ  ที่ก็ยังจะเป็นถึงทายาทของ The Empire Group  และก็ยังจะเป็นถึงเพื่อนสนิทของลูกสาวของท่านประธานาธิบดีเกาหลี
แต่พอเขาหันกลับไปมองหน้าของอิเลฟเวนท์เต็มๆ  เพราะฉะนั้นเขาก็เลยได้มองเห็นมุมบางมุมของอิเลฟเวนท์ที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่  และจนเขาอดสงสัยไม่ได้เลยว่าเรื่องที่เขาเล่าให้ฟังมันจะทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมากขนาดไหนกันแน่นะ !


## การประชุมเอาไหน (สอง)

ห้องประชุมของคณะมนตรีของสหประชาชาติที่เคลมลินซึ่งเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ทาสีอำพัน  และเพดานตกแต่งด้วยสถาปัตยกรรมบาโรกหลังคารูปโดมโค้งวงกลม และด้านบนพนังก็ยังมีภาพจิตกรรมภาพวาดสีน้ำมันของพระแม่มารีสีฟ้าสดใสโดดเด่นซึ่งอยู่ท่ามกลางเหล่าทวยเทพยาดากิ่งไม้และใบไม้สีทองดูโออ่าหราหรา
และแถวที่นั่งของคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติก็จะประกอบไปด้วย แถวที่นั่งของประเทศสมาชิกถาวรและไม่ถาวร ซึ่งประเทศสมาชิกถาวรทั้งหมดของทางสหประชาชาติมีทั้งหมดจำนวน 5 ประเทศ บวกกับประเทศอีกหนึ่งประเทศสมาชิกที่เพิ่มเข้ามาใหม่ที่เรียกกันว่า  กลุ่ม  P5+ 1  พร้อมด้วยสหรัฐอเมริกา รัสเซีย จีน อังกฤษ ฝรั่งเศส และ เยอรมันซึ่งประเทศสมาชิกถาวรทั้งหมดกลุ่มนี้จะมีแถวที่นั่งเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมอยู่ในแถวที่นั่งเป็นวงกลมของเหล่าประเทศสมาชิกไม่ถาวรทั้งหมดอีก 10 ประเทศ
หัวหน้าของคณะมนตรีของสหประชาชาติที่เป็นชาวเวเนซุเอลา  หัวหน้าของกลุ่มคณะมนตรีความมั่นคงก็จะนั่งเป็นประธานอยู่หัวโต๊ะทางทิศใต้ของกลุ่มประเทศสมาชิกถาวรของกลุ่ม P5 + 1  และประเทศสมาชิกไม่ถาวรของสหประชาชาติทั้ง 10  ประเทศนั้น จะจัดให้อยู่ในรูปแบบของวงกลมและเรียงลำดับที่นั่งตามสีของเก้าอี้ พร้อม ๆ กับคอมพิวเตอร์และไมค์ส่วนตัว
ประเทศสมาชิกไม่ถาวรของสหประชาชาติในปี 2025 นี้ แถวที่นั่งสีน้ำเงินด้านซ้ายสุด เป็นประเทศสมาชิกในกลุ่มแอฟริกา  ( Africa Group )  ประกอบไปด้วย อียิป  เซเนกัล และแองโกลา
แถวที่นั่งถัดไปเป็นแถวที่นั่งสีเขียว ประเทศสมาชิกไม่ถาวรในภาคพื้นเอเชียแปซิฟิค  ( Asia – Pacific )  ทั้งหมด 2  ที่นั่ง คือ เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น
แถวที่นั่งถัดไปทางขวา แถวที่นั่งสีแดง ประเทศสมาชิกไม่ถาวรในประเทศแถบยุโรปตะวันตก ( Eastern European ) ประกอบไปด้วย 2 ที่นั่ง  นิวซีแลนด์  สเปน
และที่นั่งถัดไปทางด้านขวาแถวที่นั่งของประเทศสมาชิกภาพไม่ถาวรแถวที่นั่งสีม่วง  อีกจำนวน 2 ที่นั่ง ประเทศแถบละตินอมริกาและทะเลแคริบเบียน ( Group Latin America and Caribbean State )  อุรุกวัย เวเนซุเอลา
และแถวที่นั่งถัดไปทางด้านขวาสุดของวงกลม แถวที่นั่งสีเหลือง  เป็นประเทศสมาชิกไม่ถาวรของสหประชาชาติลำดับสุดท้าย ประเทศในแถบยุโรปตะวันออกและอื่นๆ  ( Western European and other ) ทั้งหมดอีก 1 ที่นั่ง นั้นก็คือ ประเทศยูเครน
ช่องทีวีท้องถิ่นของแต่ละประเทศทั่วโลกและรวมถึงของอังกฤษกำลังรายงานข่าวการประชุมของคณะมนตรีความมั่นคงแห่งสหประชาชาติที่เกิดขึ้นที่รัสเซีย และสำนักข่าวหลายๆ  แขนงที่ต่างพากันประโคมข่าวกันอย่างครึกโครมไปในทำนองเดียวกันว่า !
การประชุมกลุ่มคณะกรรมการความมั่นคงของสหประชาชาติ กลุ่ม  P5 + 1  ที่มีผู้แทนของทางรัฐบาลของสหรัฐ  ฝรั่งเศส อังกฤษ รัสเซีย จีน และเยอรมัน  ได้พากันเข้าร่วมกันประชุมเรื่องข้อตกลงการจำกัดการคิดค้นด้านพลังงานนิวเคลียร์ตามสนธิสัญญาว่า  ด้วยการไม่แพร่ขยายอาวุธนิวเคลียร์ของทางสหประชาชาตินั้นยังคงล้มเหลว !!!
อีกทั้ง...ผู้อำนวยการข่าวกรองของทางสหรัฐก็ยังได้ช่วยยืนยันกับทางสำนักข่าวต่างประเทศหลังจากการประชุมเสร็จสิ้นอีกด้วยว่า !
ขณะนี้....!  ข้อรับรองเกี่ยวกับ  อนุสัญญาการต่อต้านการก่อการร้ายฉบับสมบูรณ์นั้น อาจจะต้องมีการเพิ่มเติมในหัวข้อของ การปราบปรามอาวุธนิวเคลียร์ !
และถึงแม้ว่า... ข้อกำหนดการปรามปรามและหยุดยั้งการต่อต้านการก่อการร้าย ที่ยังคงได้รับการสนับสนุนโดยรัฐบาลจากทุก ๆ ประเทศที่ไม่ว่าจะเป็นทางตรงหรือทางอ้อมจะยังคงดำเนินไปได้ด้วยดี
แต่อย่างไรก็ตาม...กฎและข้อบังคับของเจ้าหน้าที่ลับของทางสหภาพยุโรปนั้นก็ยังก่อให้เกิดผลเสียต่อการดำเนินการปราบปรามผู้ก่อการร้ายของนานาประเทศทั่วโลก
รอนสัน คาเตอร์ เมดิสัน และก็อิเลฟเวนท์ ที่ทุก ๆ คนเข้ามารวมตัวกันเพื่อดูข่าวภายในห้องพักของโรงแรมที่พอฟังข่าวพวกนั้นจนจบ ทุกๆ คนที่ต่างหันกลับมาเคร่งเครียด
และโดยเฉพาะรอนสัน
" ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า.. ผลจะออกมายังไง  "
"  พวกเขาก็ยังต้องการให้มีการประชุม  "
" เสียเวลาจริง ๆ  "  รอนสันที่หันมองทุกๆ  คนและเอาแต่ส่ายหัว
คาเตอร์ที่ก็แทบไม่เห็นต่าง
" ท่าทีของรัฐมนตรีบางคนในที่ประชุม !! "
" คนพวกนั้นสงวนท่าทีในเรื่องการพัฒนาโครงการยูเรเนียมอยู่ก็จริง !  "  คาเตอร์ที่คิดเหมือนๆ  กันกับรัฐมนตรีของเขาก่อนจะหันหน้าไปมองที่ผู้ช่วยทั้งคู่
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่กำลังยืนนิ่งๆ
" จริงๆ  แล้ว... "
" โครงการพัฒนายูเรเนียมของบางประเทศ "
" เป็นผลแพร่ขยายมาจากการพัฒนาโครงการนิวเคลียร์ของทางเกาหลีเหนือ "
" แต่ก็คงจะเป็นเพราะ... ! "
" ทางเกาหลีเหนือเองนั้นรู้ดีว่า.....โครงการพัฒนานิวเคลียร์ของพวกเขาที่ยังคงมีข้อจำกัด ! " และเธอก็ยังจะพยายามที่จะหาข้อสมมติฐานเหล่านั้น
"  และการจะมองหาใประเทศที่มีศักยภาพสูงในด้านฐานการผลิตและพัฒนายูเรเนียมได้อย่างมีประสิทธิภาพ  "
" เห็นทีตอนนี้... ! "
"  พวกเขาก็คงกำลังตามหาประเทศที่ไว้ใจได้มากที่สุดอยู่ "  แต่ว่าเธอก็สันนิฐานให้พังเพียงครึ่งเดียว
เพราะฉะนั้นเมดิสันที่อยากจะช่วยเธอ
"  ไก่เห็นตีนงู ! งูเห็นนมไก่ !  "  และยังจะช่วยกันวิเคราะห์
"  เพราะถ้าหาก...เกาหลีเหนือพัฒนาโครงการนิวเคลียร์ไปจนถึงขั้นขีดสุดได้เมื่อไหร่ ! "
" สงครามของอาวุธนิวเคลียร์ก็จะปะทุขึ้นแน่ !  "  เมดิสันที่กล้าออกความเห็น
แต่เธอที่ก็ไม่ได้เห็นด้วยไปซะทั้งหมด
" เว้นเสียแต่ว่า..."  และเธอก็หันไปมองที่รัฐมนตรีกลาโหม
"  พกเราจะสามารถทำให้ทั่วโลกรู้ว่า การพัฒนาพลังงานนิวเคลียร์ไม่ใช่แค่อาวุธ แต่สามารถทำเรื่องอื่นๆ ได้อีก " เธอค่อยๆ อธิบาย
" แล้ว...ระเบิดนิวเคลียร์ของเกาหลีใต้ที่หายไป !! "  คราวนี้ที่คาเตอร์กำลังมองจับผิดเธออยู่
"ก็แค่แพะรับบาป  !! "  และเธอที่จำเป็นต้องตอบ
"ถ้าหากว่า...มีระเบิดเกิดขึ้นมาที่ไหนสักแห่ง  !! " คาเตอร์ที่ไม่ยอม
"  แต่ถ้าหาก ! แผนการระเบิดของพวกเขาไม่เป็นผลสำเร็จละ  "  และเธอก็แค่ตอบ
" พวกเขาก็ยังจะคงเดินหน้าเต็มกำลัง !! "  และเธอก็ยอมบอกถึงเรื่องที่สำคัญมากกว่านั้นออกไปด้วย
เมดิสันที่กำลังตั้งอกตั้งใจฟัง
" และการที่..."
" วอร์ริงตัน พยายามจะเข้ามาช่วยพัฒนาโครงการดาวเทียม "  เมดิสันที่ก็แค่อยากจะฟังความเห็น
อิเลฟเวนท์ที่หันไปมองทางรอนสันและคาเตอร์
"วอร์ริงตัน ! จะไม่ใช่แค่อยากควบคุมสัญญาณดาวเทียมจากทั่วโลก ! "
"  แต่สำหรับ..เขา !! ."
" วอร์ริงตันน่าจะต้องการครอบครองโครงการพัฒนายูเรเนียมทั้งหมด  "
"  คน ๆ นี้ นอกจากที่จะเป็นเจ้าพ่อแห่งการสื่อสารแถวหน้าของยุโรป!  "
" และที่สำคัญ...วอร์ริงตันก็ยังจะเป็นนักฟิสิกซ์ที่เก่งมากที่สุดคนหนึ่ง    ."  เธอที่ ๆ วิเคราะห์อยู่ก็อดใจหายตาม ๆ กันไปด้วย
" เพราะถ้าหากว่า. เทคโนโลยีของเขา "
" สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงเป็นอาวุธอะไรก็ได้ !!  "  เธอที่หยุดวิเคราะห์ไปซะดื้อๆ  จนพลอยทำให้คนอื่นๆ  ต้องหันกลับมาคิดทบทวนตาม
เมดิสันที่พอสังเกตเห็นว่าอิเลฟเวนท์หยุดพูดลงไปแบบนั้น
" พวกเราทุกคนพักก่อนดีกว่า "  เมดิสันที่พยายามจะช่วยอิเลฟเวนท์อีกครั้งและชวนเธอให้ออกมาสูดอากาศกันข้างนอก
แต่ว่าในระหว่างที่คาเตอร์กำลังยืนมองเมดิสันที่กำลังพาอิเลฟเวนท์กลับออกไป  ในะหว่างนั้นคาเตอร์ที่ก็ยังไม่ค่อยพอใจในท่าทีของอิเลฟเวนท์จนต้องหันไปบอกับรัฐมตรีกลาโหม
" อีเลฟเวนท์.. ! "  คาเตอร์แสดงสีหน้ากังวล
" เธอดูเป็นเหมือนพวกนักวิเคราะห์ก็จริง  "
" แต่ว่า ! "
" เธอก็ยังเคยเป็นจารชนมาก่อน !!  "
" และเธอก็ยังเป็น นักจารชนที่.... "
" ....อันตรายมากที่สุด  !!  "  คาเตอร์ทยังคงคลางแคลงใจเกี่ยวกับประวัติของเธอ
และรอนสันที่เดินกลับไปและนั่งลงที่โต๊ะทำงานภายในห้องของโรงแรม และเหมือนมีอะไรบางอยากจะพูดให้คาเตอร์ได้รับรู้เอาไว้
" อีเลฟเวนท์ ! "
" จริงๆ  แล้ว "
"  เธอ !  ก็เป็นแค่... นักวิเคราะห์คนหนึ่ง  "  รอนสันกำลังนึกหวนถึงความหลัง
"  พวกเราเจอเธอครั้งแรก !!  "
" ก็ตอนที่ติดตามท่านรองนายกรัฐมนตรีของอังกฤษ  ไปร่วมการประชุมที่ประเทศไทยเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน  "  คราวนี้ที่รอนสันเผลอยิ้มๆ ออกมา
" แต่ว่า...ก่อนที่พวกเราจะเดินทางไปที่นั้น  "
"  มีใครบางคน !!
" ช่วยแนะนำให้เราลองไปทานอาหารที่บ้านของเธอด้วย  "
" อีเลฟเวนท์  "
" เธอได้ช่วยแสดงฝีมือทำอาหาร  แล้วก็...  "
" วันหลัง ! คุณก็ลองวานให้เธอ  "
" ลองทำอาหารให้ชิมดูซี้...  " และเผลอ ๆ  รอนสันที่ก็แค่อยากจะชวนคาเตอร์ไปพลางๆ ด้วย
" ได้ลองชิมฝีมือเธอแล้ว  "
" คุณอาจจะติดใจรสมือของเธอยิ่งกว่าพวกเราก็ได้..!  "
" คาเตอร์ !! "  รอนสันเอาแต่ยิ้มๆ
" แล้วใคร..... "  แต่เป็นคาเตอร์ที่ยังคงสงสัยอยู่ดี
" เป็นคนที่แนะนำเธอ...ให้พวกเรา !!  "  และก็ยังตั้งอกตั้งใจฟังสิ่งที่รัฐมนตรีกลาโหมของตัวเองตัองการจะพูดต่อ
แต่ที่อยู่ๆ รอนสันที่ก็กลับหันมานั่งและทำหน้าเคร่งครึมลงไป
"  คนที่.... "
" แนะนำเธอให้กับพวกเรานะเหรอ  "
" ก็คือ..."
"  คนที่....!  "
" มีตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่กว่าพวกเราทุกคนหลายร้อยเท่า...  "  รอนสันที่พูดถึงคน ๆ นี้กี่ครั้งก็มีแต่ที่จะรู้สึกรักและเคารพ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก  !!!
อิเลฟเวนท์เพิ่งจะเปิดประตูห้องพักของตัวเอง และเธอที่กำลังมองเห็นว่า ฟิวส์ ลุกค์กำลังยืนรออยู่หลังประตู และก็กำลังถือไม้แขวนเสื้อสูทอยู่สองสามชุดทั้งสีดำ สีเทาและก็สีกรมท่า
ลุกสค์พอเห็นเธอสวมชุดคลุมอาบน้ำอยู่เหมือนๆ  กันถึงกับยิ้ม
" เสียใจด้วยเรื่องการประชุมวันนี้ !! "  แต่เขาก็ยังช่วยปลอบใจเธอออกไปก่อน
เธอพยักหน้า
"  ที่จริงแล้ว.. .. ! "
" ...ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมาย  " เธอตอบ
แต่ว่าลุกค์ที่คอยหอบหิ้วสูทพวกนั้นและคอยเดินตามหลังเธอกลับเข้าไปในห้องพัก
" พอดีว่า ! "
" ฉันรู้มาว่า...เธอมีเพื่อนเป็นนักดีไซน์เนอชื่อดัง ! "
"  ถ้าหากว่ามันจะไม่เป็นการรบกวนกันมากจนเกินไปนัก  "  เพราะว่าเขาที่ก็แค่อยากจะขอความช่วยเหลือกันจริงๆ  เท่านั้น  แต่ว่าเธอก็ยังหันมาและยืนกอดอกมองหน้าของเขาซ้ำๆ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ไม่เอาน่า.. "  เขาเดินตามและขอร้อง แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็กลับเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
เขาที่มัวแต่ยืนรอ จนต้องแกล้งทำท่าทีว่าจะหอบชุดสูททั้งหมดกลับห้องไปซะคงจะดีกว่า แต่พอเห็นอิเลฟเวนท์เดินมีดโกนหนวดรออยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำและก็ยังส่งยิ้มให้
"  ถ้างั้นก็.... ! "
" ไม่อยากจะรบกวนกันเลยจริงๆ ให้ตาย  !!  "  ลุกค์รีบโยนเสื้อผ้าพวกนั้นลงบนโซฟาทันที และรีบตามอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปในห้องน้ำของพวกเธออย่างว่าง่าย
ลุกค์ยืนอยู่ใกล้ๆ กับอ่างล้างหน้าและก็ยังมีกระจกบานใหญ่อยู่ข้างหลังของพวกเขา  แต่ว่าอิเลฟเวนท์กำลังถือมีดโกนหนวดสแตนเลสในมือข้างหนึ่ง และเขากับเธอก็แค่สวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำอยู่ด้วยกันสองต่อสอง
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ขยับเข้ามาชิดๆ และยังคอยช่วยชะโลมครีมโกนหนวดไว้ใต้คาง  และมีดในมือของเธอก็กำลังขยับมีดขึ้น ๆ ลง ๆ ไปทางซ้ายทีขวาที
และทันทีทีสายตาของเขาที่เผลอมองลงต่ำจนมองเห็นผิวพรรณที่ผุดผ่องบนใบหน้าของอิเลฟเวนท์และลำคอชูงามระหงส์พวกนั้น จนกระทั่งยิ่งมองเรื่อย ๆ  อิเลฟเวนท์ก็ดูไม่เหมือนสุดยอดจารชนหญิงทั่วไป ที่ ๆ พวกเธอต้องคอยอกไปทำภารกิจทรโหด คอยตากแดด ท้าทายลม ฝน อย่างพวกเขาๆ  เราๆ
และบางครั้งที่ฝ่ามือของอิเลฟเวนท์ก็ยังเผลอโดนที่ลำคอของเขาเข้า และแค่เพียงปลายนิ้วนิ่มๆ ของเธอที่สัมผัสถูกเนื้อต้องตัวก็ช่างแสนจะดูนุ่มนิ่มคล้าย ๆ กับฟองสบู่นุ่มๆ  ที่ทั้งนุ่มทั้งหอม ช่วงแขนของเธอเคลื่อนไหวไปมาราวกับกิ่งไม้ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ...
ช่วงลำคอ...ของเธอที่เรียวยาวอย่างกับพญานกยูง  ที่ราว ๆ กับว่า...พวกมันพร้อมที่จะโงนเงน และแผ่ขยายปีกลงมาทับลงตรงที่แผงหน้าอกของเขาได้ทุกเมื่อเชื่อวัน...
ดวงตา....ที่เป็นประกายของเธอ ที่ช่าง....วิบ วับ เป็นประกาย ราวกับมองเห็น...หยาดฝนในท่ามกลางฤดูหนาวในตอนกลางคืนอันเหน็บหนาว  แต่ทว่า....ก็ยังอยู่ภายใต้แสงบริวารของ ดวงดารา  และจันทรา...
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของ...เส้นผมของอิเลฟเวนท์ที่เขาก็ยังจะเผลอดมกลิ่นเข้าให้  และกลิ่นของดอกกุหลาบสีชมพูอ่อนๆ  ที่ปลิวมากระทบชิวหา...ทำให้จิตใจอ่อนระหวยรวยแรงได้อย่างเป็น.....ที่สุด..
และจนเขาเผลอมองลงไปที่ริมฝีปากสีเนื้อในของผลมะเดื่อ  ที่จะมีสีชมพูก็ไม่ชมพู....  จะแดงก็ไม่แดงสด...  ความโค้งงามของริมฝีปากที่ดูราว ๆ กับคลื่นทะเลในช่วงฤดูร้อน..
คลื่น....ที่คอยแต่จะซัดถาโถมที่เข้าหาชายฝั่งที่หยาบกระด้าง..... .
และถ้าหากว่าเขาพยายามที่จะมองลงต่ำไปกว่านี้ก็เป็นที่ๆ ที่พวกมันดันมีชุดคลุมอาบน้ำสีขาวๆ  เข้ามาคอยขัดขวางทัศนะวิสัย
" ที่แท้ก็...ซ่อนรูป !! "  ลุกส์เผยความคิดจนเสียงดัง
อิเลฟเวนท์ยังคงถือมีดอยู่ในมือก่อนที่จะใช้มืออีกข้างช้อนคางของเขาขึ้นอีก
" แต่ว่า.. คมมีด !  "
" พวกมันไม่เคยซ่อน ! ความคม... !! "  เธอบอก
เพราะฉะนั้นเขาถึงกับต้องยอมหลบสายตาของอิเลฟเวนท์ที่กำลังมองแบบเตือน  เพราะถ้าหากว่าเขาเผลอเข้าไปแตะอะไรเธอเข้าของอื่นๆ  ภายในร่างกายก็คงจะไม่ได้มีโอกาสกลับขึ้นมามองโลกอีกแหงๆ
" จริงซิ !! "
" คุณชอบทานอะไร ! "  และกับถึงเปลี่ยนเรื่องคุย
"ฉันชอบทานผัก  และก็ยำผลไม้ทั่วไป "  เธอที่อยู่ในระหว่างโกนหนวดให้ก็ตอบไปด้วย
" ทานผัก...อันนี้  " เขาพยักหน้า
" ก็พอเข้าใจ  "
"  แต่ว่า...ยำผลไม้  "  เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งจะคิดไม่ออก
" คนไทยเราชอบทานอาหารรสจัด  "  เธอเล่าต่อ
" ฉันแค่ไม่ชอบทานผลไม้ที่มีรสเปรี้ยวนะ  !  "  และเธอก็ยังคอยบอกเล่าเก้าสิบ
เขาพยักหน้าอีกและสลับทำหน้าจริงจังใส่
"แล้วคุณทำอาหารเป็นหรือเปล่า !! "  เขาถาม  แต่พอเธอเงยหน้ากลับขึ้นมามองเขาแบบจริง ๆ จัง ๆ
" เปล่า !! "  เขารีบแก้ตัวออกไปก่อน
" คือ..ผมกำลังคิดว่า ผู้หญิงในยุคดิจิทัล  "
" พวกเธอก็น่าจะจิ้มเก่ง ! กว่าทำเอง  "
" อะไรทำนองนั้น  "  และเขาที่ไม่อยากทำให้อิเลฟเวนท์เข้าใจผิด
" หึ ๆ " เธอหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ
"ฉันชอบอ่านหนังสือ  "
" และฉัน  ก็ทำอาหารเป็น !! "
" เอาไว้ "
"ถ้าคุณว่างๆ  ก็ลองไปเที่ยวที่ประเทศของฉันดูบ้างซิ ! "
"  คุณจะได้ไปพักที่บ้านของฉัน  "
"  และฉันก็จะให้คุณลองชิมฝีมือทำอาหารของฉันด้วย  "  เธอเล่า
" อืมหึ ! "  เขาพยักหน้ารอ
" อยากไปใจจะขาดรอน ๆ แล้วแบบนี้ ! "
" และที่...บ้านของฉัน  ! "  เธอเล่าต่อ
" ที่ชั้นใต้ดิน. "
" มีห้องเก็บไวน์  "    และพอเธอเล่าไปก็ยิ้มไป
" ประเด็นหลังนี่  "  เขาพยักหน้ายิ้มๆ
"  น่าสนใจมากยิ่ง ๆ  ขึ้นไปอีก..  "
" มิน่า.....  "
" คุณถึงได้..มีผิวที่สุขภาพดีแบบนี้  "
"เพราะคุณทานผักและผลไม้แบบนี้นี่เอง  "
" อย่าว่ากันนะ "  เขาที่เผลอชื่นชมอิเลฟเวนท์ไม่หยุดปาก ทั้งคำพูดและแววตา
เธอเริ่มเขยิบออกมาให้ห่างๆ  และยังจะคอยถือมีดโกนขึ้นมา
" นี่ยังไม่ถึงเวลา..... "
" หว่านเสน่ห์ให้ฉันนะ ! "
"  ลุกค์ "  เธอเตือน
" เปล่า !!!  "  เขารีบปฏิเสธกันเสียงสูง
"และอีกอย่าง.... "
" ผม ก็ไม่ได้ชอบผู้หญิงที่มีแฟนแล้ว !! "
"  แต่ถ้าหากว่า...แฟนของเธอเผลอขึ้นมาเมื่อไหร่ ! "
" อันนี้ก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ  "  เขาที่ถึงจะปฏิเสธยังไง  แต่ก็แอบที่จะหว่านพืชหวังผล
อิเลฟเวนท์ที่ไปๆ  มาๆ  เธอก็ทำได้แค่หัวเราะกลบเกลื่อนกันไปก็เท่านั้น  เพราะเธอเองก็รู้และรู้ดีอยู่เสมอว่า...คนอย่าง ฟิวส์ ลุกค์พูดจริงและน่าจะกระทำจริงทุกๆ  คำพูด
หลังออกจากห้องน้ำมาแล้ว แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่ยังช่วยเข้าไปยืนผูกเนกไทให้กับลุกค์  และเธอก็ยังเลือกหยิบชุดสีเทาๆ ให้สวมแทนชุดอื่นๆ พวกนั้นของแบรนด์เพื่อนสาว
" ตัวเธอ...หอมจัง !! "  เขาที่มันก็อดไม่ได้จริงๆ ที่พอเวลาได้อยู่ใกล้ๆ อิเลฟเวนท์แบบถึงเนื้อถึงตัวได้แบบนี้
แต่ก็ดูเหมือนๆ อิเลฟเวนท์ก็แอบยิ้ม
" ก็ถ้าหาก...."
" คุณมีจิตใจที่สะอาด และบริสุทธิ์ !! "
"  คุณก็จะเป็นเหมือนฉัน  " เธอมองหน้าเขา
" ลุกค์"
"  คุณรู้ไหมว่า...ทำไม ! "
"  ฉันถึงได้เลือกชุดสีเทานี้ให้สำหรับคุณ  "  และอยู่ๆ เธอก็ตั้งคำถาม และเขาที่หันมาสนใจคำพูดพวกนั้นของเธอทันที
"ก็เพราะว่า....."
" คุณ ! เป็นผู้ชายสีเทายังไงละ  " เธอสารภาพ
"แบบนี้เอง    " และเขาก็แค่พยักหน้ารับรู้
" เอาเลย..  "
" ตอนนี้. "
"เธอ..อยากที่จะวิเคราะห์อะไร ! ตรงไหน !! ของฉัน  "
" ก็เชิญเธอ  "
"  ทำให้สาแกใจ ! เธอเลย  "  แต่ก็ไม่วายที่จะหว่านเสน่ห์ให้กันต่ออยู่เรื่อยๆ
เธออมยิ้มและยังจะหันมาผูกเนกไทรัดคอเขาจนแน่น
" หยุดได้แล้วน่า... "  เธอยังคอยเตือนแต่อดหุบยิ้มตามด้วยไม่ได้
" ให้ตายเหอะน่า !!  " และเขาก็ยังต้องคอยแสร้างยิ้มกลบเกลื่อนตาม ๆ กันไปด้วย
" อีเลฟเวนท์ !! "
" นี่ !!!  "
" ฉันอยากให้เธอ ! วิเคราะห์ที่ร่างกายของฉันนะ !!  "
" ไม่ใช่ "
" ให้เธอ.มาวิเคราะห์ที่หัวใจของฉัน  "
"  มันเหมือนกันซะที่ไหน !! "  และเขายังมัวเอาแต่เถียงไม่หยุด
และเธอที่คงต้องปล่อยเนคไทลงและก็ขยับถอยห่างออกมา และเธอก็ยังคอยช่วยอยู่ดูว่าทุกๆ อย่างเรียบร้อยดีสำหรับพวกเขาจริงๆ หรือเปล่า
"  ไปทำงานได้แล้วนะ  "
"  ลุกค์  "  เธอเตือนสติของเขาอีกที
" ก็ได้ ๆ รู้แล้ว ๆ "    เพราะฉะนั้นเขาก็เลยจำเป็นต้องยอมถอย  และก็แสร้างทำทีว่าจะเดินกลับ
" อ่อ !!! "  แต่ว่าอยู่ๆ เขาก็ดันเผลอเกือบลืมไปเรื่องหนึ่ง
"  แล้วก็...ลีลาของเจ้าหน้าที่หน่วยสืบราชการลับของเกาหลีใต้คนนั้น !!  "
" ฉัน..ต้องขอยกนิ้วให้เลย    "
"  ลีลาของเขานี่มัน.. "
" สุดๆ  "
" เธอนี่มัน..ตัวแม่จริงๆ    "  ลุกค์ยกนิ้วให้เธอในระหว่างที่จะเดินกลับออกมาจากห้อง
แต่พอเขาแอบหันไปมองก็เห็นอิเลฟเวนท์ยืนหน้าแดง ๆ เหมือนลูกแอปเปิ้ล  เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เดินกลับออกไปจากห้องของเธอได้อย่างสบายใจขึ้นสักที


## งานเลี้ยงรื่นเริงจริงๆ ใช่ไหม

ณ  โรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งหนึ่ง บริเวณ  Paveletskaya  หรืออ่านออกเสียงเหมือนชาวรัสเซียว่า " พาเวลเล็ตสกาย่า "  เป็นสถานที่ที่รัฐบาลของรัสเซียได้จัดงานเลี้ยงตอนรับให้กับบรรดาคณะมนตรีความมั่นของสหประชาชาติที่เข้ามาร่วมการประชุมที่เมืองหลวงที่กรุงมอสโก
และภายในเลี้ยงเลขาธิการของสหประชาชาติก็ยังได้เชิญนักธุรกิจจากที่ต่างๆ ทั่วโลกเพื่อจะเข้ามาคอยช่วยสนับสนุน และได้ร่วมบริจาคเงินให้กับหน่วยงานต่างๆ ของสหประชาชาติ  เพราะฉะนั้นงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้จึงมีทั้งบุคคลสังคมของแวดวงทางการเมือง  บรรดาแวดวงของนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงโด่งดังของโลก  ทั้งนักอสังหาริมทรัพย์ และนักลงทุนต่างๆ  ที่พากันตบเท้าเข้าร่วมงานกันอย่างอุ่นหนาฝาคลั่ง
และอีกทั้งบรรดาขบวนรถที่นั่งของเหล่าคณะมนตรีความมั่นคงแต่ละประเทศ  ที่ ๆ ก็กำลังทยอยเข้ามาจอดอยู่ที่บริเวณทางเข้าด้านหน้าของโรงแรมภายใต้หลังคาโดมของกระจกบานใหญ่
ซึ่งสถานที่จัดเลี้ยงรับรองแขกบรรดาผู้มีเกียรติของทางรัฐบาลรัสเซีย  ที่มีลักษณะเป็นห้องโถงใหญ่ครึ่งวงกลมที่ประดับประดาด้วยโคมไฟคริสตัลหรูหรา  เพดานด้านบนมีแชนเดอเลียร์ขนาดมหึมาสีขาวสว่างเจิดจ้ารูปขดหอยที่ก็ทำมาจากคริสตัลจากประเทศออสเตรีย  ชุดเก้าอี้และโต๊ะรับรองแขกที่สวยงามตามแบบสถาปัตยกรรมบาโรโคโคที่ถูกจัดวางยางเป็นระเบียบเป็นแนวโค้งและชุดถ้วย จาน ชามส้อม  ชุดแก้วเครื่องดื่มที่ทำมาจากเงิน ทอง และงาช้างแกะสลักลวดลายเป็นเครือเถาใบไม้ พนังห้องที่เป็นกระจกบานใหญ่ ที่ๆ สามารถชมวิวได้มากถึง 180 องศาจนสามารถทำให้มองเห็นทัศนียภาพทั่วทั้งกรุงมอสโกในเวลายามค่ำคืน ทั้งๆ ย่านศูนย์การค้าที่มีแสงไฟสว่างดูคึกคัก  และยอดของมหาวิหารเซนต์เบซิลที่เรืองรองอร่ามไกลสุดลูกหูลูกตา  และยังมีอาหารท้องถิ่และ อาหารนานาชาติ เครื่องดื่มทั้งที่มีแอลกอฮอล์และที่ปราศจากแอลกอฮอล์  พวกมันก็ได้ถูกนำมาจัดวางเอาไว้วางอย่างสวยงามและอยู่บนโต๊ะหินอ่อนขนาดใหญ่  และมิหนำซ้ำยังจะปูลาดด้วยผ้าไหมสีทองชั้นดีจากประเทศตุรกี
แต่ว่าเพื่อความปลอดภัยทางคณะรัฐบาลของท่านผู้นำรัสเซียจึงได้ปิดโรงแรมทั้งโรงแรม และให้ทางเจ้าหน้าที่ FSB  เข้ามาช่วยป้องกันอารักขาและดูแลทางด้านความปลอดภัยให้กับทางคณะของท่านผู้นำและบรรดาแขกผู้มีเกียรติ
ภายในงานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้บรรดาแขกเหรื่อภายในก็ยังจะได้เพลิดเพลินกับดนตรีวงใหญ่  และนักร้องชาวรัสเซียทั้งหญิงชายที่ก็ต่างพากันแต่งตัวในชุดราตรีสากลที่สวยงามพากันออกมาขับกล่อม และบรรเลงเพลงคลาสสิกตลอดกาลให้ฟังไปจนตลอดทั้งงาน
หลี่ ฮวาง กับ รอนสันกำลังปรึกษาหารืออยู่ภายในบริเวณห้องจัดงานเลี้ยง  พวกเขาที่ยืนอยู่แถวๆ  ตรงกลางระหว่างโต๊ะอาหารภายในห้องจัดเลี้ยง  และคาเตอร์ก็คอยยืนถือแก้วคอกเท็ลและยังคอยพูดคุยอยู่กับเจ้าหน้าที่ที่มาจากสหรัฐ และที่มุมๆ  หนึ่งภายในงานรัฐมนตรีกลาโหมของญี่ปุ่นที่ดูเหมือนที่จะต้องการๆ ที่จะเข้าไปคอยปรึกษาหารืออยู่กับคัง โฮยอนคณะของรัฐบาลเกาหลีใต้ และยังจะรวมไปถึงบรรดาเหล่านักธุรกิจจากประเทศอื่นๆ  ที่ๆ  พวกเขาก็ต่างพากันยืนจับกลุ่มพูดคุยถึงเรื่องต่างๆ  ทั้งปัญหาของระบบเศรษฐกิจในอนาคต  ปัญหาเรื่องเทคโนโลยี  ปัญหาทางการเมือง และที่คงจะขาดไม่ได้ปัญหาทางด้านพลังงานนิวเคลียร์
เมดิสันกำลังมัวยืนรอใครสักคนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าออกของโรงแรมอยู่ได้สักพัก แต่พอรถเก๋งซีดานสีดำกำลังเข้ามาจอดตรงหน้า และก็เป็นลุกค์ที่กำลังเดินลงมาจากรถคันนั้น
" กว่าจะเสด็จ... !!! "
" มาถึงที่นี้ได้ !! "  เมดิสันเอาแต่เข้าไปบ่นๆ
ลุกค์กำลังมองไปรอบๆ  บริเวณโรงแรม
" อย่าบ่นเหมือนคนแก่ไปหน่อยเลยน่า... !"  แต่ว่าเขาก็บ่นกลับ
เพราะฉะนั้น เมดิสันก็เลยต้องรีบพาเจ้าหน้าที่ของตัวเองกลับเข้าไปภายในบริเวณงานเลี้ยงทันที และในระหว่างที่เดินตรงไปที่ลิฟต์ด้วยกัน
" เอาเป็นว่า...  "
" ฉันจะช่วยเดินไปและคอยช่วยอธิบายถึงสถานการณ์ในตอนนี้  "
" ให้นาย ! ได้ทำความเข้าใจได้ง่าย ๆ  ภายในหนึ่งนาทีครึ่ง  " เมดิสันในขณะที่พาเจ้าหน้าที่ของตัวเองเดินจนไปหยุดรออยู่ที่หน้าประตูลิฟต์
" คือว่า... "
" บท ! ของนายในคืนนี้เป็นอย่างนี้นะ  "
"  ลุกค์  "
" นายจะต้องคอยสวมบทบาทเล่นเป็น  นักธุรกิจชาวสวีเดน !!  "
" ที่ครอบครัวของนายเพิ่ง จะเข้ามาขยายการลงทุนด้านการผลิตพลังงานก๊าซธรรมชาติในทะเลแปซิฟิก  "
"  และ BP Fuel  !!  "
"  ก็เป็นชื่อ ธุรกิจที่นายเป็นเจ้าของ  !! "  เมดิสันรีบร้อนอธิบาย และประตูลิฟต์ที่เพิ่งจะเปิดออก
แต่ว่าลุกค์ที่ยังอยากฟังเมดิสันโม้ประวัติปลอมๆ พวกนั้นต่ออีกหน่อย
" ชื่อบริษัทดูคุ้น ๆ เหมือนเคยอ่านเจอที่ไหนสักที่  "  เขาก็เลยรีบถาม
" ลุกค์ !" เมดิสันหันมาทำหน้าตาจริง ๆ จังๆ
" นายจำเป็นที่จะต้องเล่นเป็น นักธุรกิจหนุ่มดาวรุ่งพุ่งแรง !
"  ที่เจริญรอยตามพ่อที่เพิ่งเสียชีวิตในประเทศอินโดนีเซียเมื่อครึ่งปีก่อน  "
" ที่ก็บังเอิญเหลือเกินว่า....ก่อนหน้านี้ !  "
" พ่อ !  ของนายได้เสียชีวิต "
" ในขณะที่... เขากำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจขุดหาแหล่งก๊าซธรรมชาติแห่งใหม่ในทะเลแถว ๆ ประเทศอินโดนีเซีย    " เมดิสันที่ยังคงทำหน้าที่
ลุกค์ที่ได้แต่มองเมดิสันอย่างน่าสงสัยอยู่หน่อยๆ
" ทำไม  "  และเขาที่กำลังคิดว่า
"บทของฉันวันนี้  "
" มันถึงได้ยาวเยิ่นเย้อ ! มากถึงขนาดนี้ห๊ะ ! "
" เมดิสัน "
" แล้วนี้.... นายจะช่วยตัด ! ย่นย่อ  !! "
" ไอ้ประวัติปลอมๆ  พวกนี้ ให้มันสั้นลงกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือยังไง ! "
"  เพราะเท่าที่ฉันฟังดูแล้ว "
"  ฉัน ! คงจะลืมประวัติของตัวเอง  "
"  ตั้งแต่ยังไม่ก้าวพ้นออกจากประตูลิฟต์นี่ซะด้วยซ้ำ "  เขาบ่นๆ  และเมดิสันที่ยังคงหันมาและทำหน้าตาจริงจังเข้าใส่
" และที่.....  "
" ประวัติ ปลอมๆ  ของนายจำเป็นที่จะต้องยาวเป็นรถไฟสายด่วนขบวนพิเศษ แบบนี้"
" ก็เพราะว่า...งานเลี้ยงคืนนี้  ! "  เมดิสันที่ทำหน้าตาจริงจังขึ้นอยู่เรื่อย ๆ
"  พวกเจ้าหน้าที่ FSB  !!! "
"  บรรดาเจ้าหน้าที่ลับและไม่ลับบ้างของพวกรัสเซีย  "
" พวกเขาก็คงอยากที่จะสแกนหนังหน้าของนาย !  "
" ไปจนถึง.! "
" หนังหน้า !!  ของบรรพบุรุษของนาย !!!  "เมดิสันที่จนแล้วจนรอดก็ยังอดนึกหมั่นใส้เจ้าหน้าที่อย่างฟิวส์ ลุกค์มากขึ้นทุกทีทุกๆ ที
" หึ ๆ "  ลุกส์หัวเราะเบาๆ
" เห้อ...."  แต่ว่าเสียงถอนหายใจของเมดิสันที่ยังคงดังตามมาติด ๆ
"  งานนี้ ! "
" อีเลฟเวนท์  "
" เธอต้องใช้เส้นสายให้นายเกือบๆ  ที่จะครึ่งค่อนโหล !  เพื่อที่จะทำให้นายได้เข้ามาร่วมอยู่ภายในงานเลี้ยงในคืนนี้ให้ได้  " เมดิสันที่ก็แค่นึกและอยากจะเล่า
ลุกค์พยักหน้าและก็ยิ้ม ๆ
"  เส้นสายของพวกเธอคงจะบิ๊กเอามาก ๆ เลยซิท่า  "    เขาที่เผลอคิด ๆ
เมดิสันพยักหน้าและยอมรับ
" เส้นสายของอิเลฟเวนท์ ! คนเดียวโดด ๆ  "
"  แต่ก็แค่...  คนบางคนในคณะรัฐมนตรีของประเทศจีนกับท่านประธานาธิบดีของเกาหลีใต้ "
"  แล้วก็....  "
" คนในคณะรัฐบาลของประเทศอินโดนีเซียอยู่อีกนิดหน่อย    "  เมดิสันที่เล่าซะจนหมดไส้หมดพุงให้ฟัง
" อาววว..ส์  "  ลุกส์ขนลุกในความสามารถของเธอเข้าให้เต็มๆ
และเมดิสันที่ก็รู้ดี
" ลุกค์ !! "
" งานนี้  "
" นายควรที่จะต้องขอบคุณเธอ !! "
" หวังว่า...นายคงจะทำนะ !! "    และที่เมดิสันต้องชวยกันเตือน
ลุกค์พยักหน้าและน้อมรับคำแนะนำของเมดิสันอย่างสุดซึ้ง
"  ฉันเข้าใจ...  ! "
" ฉันเข้าใจไปจนถึงแกนสมองของฉันแล้วน่า..  !! "
"  นายพอใจหรือยัง  "  เขาหยุดแกล้งอำเมดิสันไม่ได้จริง ๆ
รองเท้าส้นสูงสีครีมมีสายรัดที่ข้อเท้ากำลังก้าวเท้าเดินลงมาจากรถซุปเปอร์คาสีน้ำเงินๆ  ยี่ห้อวัวกระทิงสีทองจากประเทศอีตาลี และอิเลฟเวนท์ที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากรถคันสีน้ำเงินคันนั้น และมิหนำซ้ำยังเดินลงมาจากฝั่งคนขับ
ชุดราตรีแขนยาวสีน้ำเงินสว่างๆ ของอิเลฟเวนท์ กับคอเสื้อรูปตัววีเปิดร่องลึกทีหรูหรา  และเสื้อหลังเว้าและลึกไปจนถึงสะโพก กระโปรงยาวผ่าข้างที่ผ่าตั้งแต่เนินต้นขาด้านในสุด มวยผมที่ตั้งใจทำแบบรวบๆ แต่ก็ดูมีเสน่ห์ และนิ้วชี้ข้างขวาสวมแหวนเพชรรูปทรงกลมกะรัตไม่เล็กไม่ใหญ่มากนัก  และยังจะบวกกันกับสร้อยข้อมือเพชรทรงกลมที่มีกุญแจประดับทำจากเพชรสีชมพู และก็ถือกระเป๋าเครื่องถมเงินรูปไข่ลวดลายบัวคว่ำบัวหงาย
และในระหว่างที่บรรดาพวกเจ้าหน้าที่ FSB  ก็เข้ามาเชิญเธอว่าให้ช่วยเดินผ่านที่ช่องประตูสแกนอาวุธอิเล็กทรอนิกส์ที่มีหน้าตาคล้ายๆ กับช่องตรวจผู้โดยสารก่อนขึ้นเครื่องบิน
อีเลฟเวนท์ในชุดราตรียาวสีน้ำเงินและยังสะดุดตา เธอยังคอยเดินย่างกรายเข้าไปภายในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นให้กับทางคณะกรรมการความมั่นคงของทางสหประชาชาติในกรุงมอสโก  และภายในงานเลี้ยงอันหรูหราเธอยังจงใจคอยเดินผ่านพวกของแบรนเดนท์ วาเลนเต้ที่เป็นถึงรัฐมนตรีของฝรั่งเศส จนกระทั่งเธอตั้งใจที่จะเดินเข้าหาคณะของหลี่ ฮวางที่กำลังยืนจับกลุ่มกันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับคณะของแบรนเดนท์
แต่ทว่าก็กลับเป็นแบรนเดนท์ที่เป็นฝ่ายที่แอบมองอิเลฟเวนท์จนเหลียวหลัง แม้ว่าในขณะที่ยืนคุยกับรัฐมนตีคนอื่นๆ  อยู่  และแบรนเดนท์ที่ถึงกับต้องคอยหันไปกระซิบอะไรบางอย่างกับวอร์ริงตัน
วอร์ริงตันมีบางครั้งที่หันไปชำเลืองกลุ่มผู้ชายที่ติดตามเขาสองสามคน  แต่ว่าวอร์ริงตันก็พยายามที่จะไม่หันไปสนใจทางอิเลฟเวนท์ให้มาก  และจนกระทั่งกลุ่มผู้ชายที่ติดตามวอร์ริงตันที่เดินเอาโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งมายื่นให้ และวอร์ริงตันที่เปิดข้อความอ่านทันที
" ถ้าหากว่า.. คุณกำลังคิดที่จะจ้างเธอ ! "
" คุณคงจะต้อง "
" รอต่อคิวต่อจากผมแล้วละนะ "    เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ในขณะที่วอร์ริงตันยังคอยแอบหันไปจด ๆ จ้องๆ ไปที่กลุ่มของคณะรัฐมนตรีหลี่ ฮวาง
เพราะฉะนั้นวอร์ริงตันที่รีบหันไปมองผู้ชายที่ใส่ชุดสีเทาๆ  ที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขา  และมิหนำซ้ำผู้ชายที่สวมสูทสีเทาก็ยังหยิบเครื่องดื่มจากพนักงานเสิร์ฟเอามาดื่ม
" คุณเป็นใคร !! "  วอร์ริงตันชักสีหน้าใส่ผู้ชายแปลกหน้า
และผู้ชายสีเทาก็เริ่มที่จะแนะนำตัว
"  ผม..ลุกค์ !  "
"  ฟิวส์ ลุกค์ "
" ยินดีที่ได้รู้จัก "  เขาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
วอร์ริงตันที่จำเป็นต้องยื่นมือขวาออกไปจับมือกับผู้ชายคนนั้นทันที
" แมททิว วอร์ริงตัน  ! "  แต่ว่าวอร์ริงตันก็จำเป็นที่จะต้องแนะนำตัว แต่ทุก ๆ ครั้งสายตาของเขาก็ยังคอยหันชำเลืองไปที่แบรนเดนท์อยู่ด้วย
ลุกค์ยังคงพยายามจะเข้าไปทำความรู้จักและตีสนิทกับวอร์ริงตันให้ได้
" บริษัทของผม  "
"  ทำธุรกิจเกี่ยวกับแท่นขุดเจาะน้ำมันและก็ก๊าซธรรมชาติแถวๆ  อินโดนีเซีย "  เขายังคงแนะนำตัว
" อ๋อ... !! "
"  ก็เป็นอะไรที่...  "
" น่าสนใจ! "  วอร์ริงตันที่ยังอุตส่าห์รักษามารยาท
แต่ลุกค์ก็ยังทันแอบสังเกตเห็นว่า ฝ่ายของวอร์ริงตันให้ความสนใจอิเลฟเวนท์จนเป็นพิเศษ เพราะว่าพวกของวอร์ริงตันที่เอาแต่มองไปทางกลุ่มที่พวกเธออยู่เรื่อยๆ
" อีเลฟเวนท์ !!  "
"  ตอนนี้เธอกำลังจะมาเป็นที่ปรึกษาด้านกฎหมายคนใหม่ "
" ของท่านรัฐมนตรีกลาโหมของอังกฤษ " ลุกส์ที่พยายามอย่างเต็มที่ที่จะชวนคุย  และก็ทำให้วอร์ริงตันเริ่มหันมาสนใจเขา
แต่ว่าวอร์ริงตันที่จ้องเขาไม่หยุด
" ที่ปรึกษา...ทางด้านกฎหมาย  "
" ของท่านรัฐมนตรีรอนสัน  "
"จริงเหรอ !! "
"แต่เท่าๆ  ที่รู้  "
" อีเลฟเวนท์ "
" เธอเป็นแค่ล่ามผู้ช่วยภาษาต่างประเทศให้กับรอนสัน หรือว่าไม่จริง ! "  วอร์ริงตันปฏิเสธที่จะเชื่อนักธุรกิจหน้าใหมทันทีอยู่แล้ว
ลุกค์ที่แสแสร้างแกล้งยิ้มให้
" เธอก็แค่ถ่อมตัว  "
"  แต่ว่า..สงสัยคืนนี้ !! "
" เธอคงจะมีเรื่องอะไรดีๆ  แน่ๆ    "
"  เพราะไม่อยากนั้นรัฐมนตรีหลี่ พวกเขาคงจะไม่ยิ้มแล้วยิ้มอีกอยู่แบบนี้ "  แต่ว่าเขาที่ตั้งใจให้วอร์ริงตันมองตามไปที่คณะของรัฐมนตรีจีนที่พูดคุยอยู่กับอิเลฟเวนท์กันอย่างครึกครื่น
อิเลฟเวนท์กำลังออกมาเต้นรำและยังอยู่ในอ้อมแขนของนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงหมาด ๆ อย่าง ฟิวส์ ลุกค์  และเขาก็ยังปฏิบัติต่อเธอราวกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิง
" ตอนนี้....."
"คุณกำลังมองหาอะไรในตัวของฉันอยู่หรือเปล่า !  "  เธอชวนเขาคุยไปเรื่อย เพราะเห็นว่าลุกค์กำลังพยายามที่จะใช้สายตาแทะโลมเธออยู่ตลอด
ลุกค์ที่ยังคงยิ้มหว่านเสน่ให้กันดูอยู่เรื่อย
" ผมก็แค่...กำลังมองหาว่า... "
" เมื่อกี้... ! "
"  คุณเขียนอะไรลงไปในเศษกระดาษให้กับท่านผู้นำทางทหารของจีน  "
" เพราะว่า.. ผมคอยสังเกตดูแล้ว  "
" พวกเขาดูท่าทางจะดีใจมากกว่า "
" ค่าของจีดีพีในประเทศของพวกเขาตอนนี้ที่กำลังพุ่งไม่หยุดซะอีก !! "  และเขาก็แค่พยายามจะนึกตาม
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ย้อนกลับไปคิด
"  ฉันก็แค่...วาดแผนที่โลกธรรมดาๆ  เอง "  เธอบอก
และลุกค์ที่มองเธอ
" แผนที่โลกเหรอ !! "  และเผลอๆ  ก็อดสงสัยด้วยไม่ได้
" แล้วนี่. "
" เธอวาดแผนที่โลกพวกนั้นให้พวกเขาดูไปทำไม "  และเขาที่ยังต้องรีบหาคำตอบให้ได้
อิเลฟเวนท์เริ่มยิ้มออกมาทีละนิด
"  ก็...พวกเขาอยากให้ฉันช่วยวาดแผนที่  "
" แล้วฉันก็แค่ช่วยบอกกับพวกเขาไปว่า... "
" ยุคนี้ !  ไม่ใช่ยุคที่...น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ! อีกต่อไป    "
"  แต่เป็นยุคที่.....! "
" คนต้องพึ่งคน !!!  "  เธออธิบายพลางยิ้มพลาง
ลุกค์ที่คอยแต่จะผงกหัวขึ้น ๆ  ลง ๆ ในขณะที่ยังเต้นรำ
" คน..ต้องพึ่งคน !!!  "
"  ขนาดนั้นเชียว.. !  "  และก็ยังจะมีบ้างที่เขานึกอย่างจะแกล้งทำเป็นว่าไม่เข้าใจ
แต่ถึงยังไงตอนนี้อิเลฟเวนท์ก็ยังคงอยู่ในวงแขนของเขาจนกระทั่งเป็นครั้งแรกที่ได้รับรู้ถึงความอ่อนโยนของเธอขึ้นมาจริงๆ ภายใต้ลักษณะท่าทีที่ดูมั่นใจในตัวเองตลอดเวลา
"  อีเลฟเวนท์ !! "
"  แต่ว่า...ความฉลาดของคุณ "
"พวกมันจะยิ่งทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย คุณรู้ตัวหรือเปล่า "  และขาที่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ! ถึงพูดออกไปแบบนั้น
อิเลฟเวนท์ที่คราวนี้ก็เอาแต่หลบสายตากัน
" คนที่อยู่ใกล้ๆ  ฉัน !"
" พวกเขาล้วนแล้วแต่ตกอยู่ในอันตรายกันทั้งนั้น ! " เธอที่ก็รู้อยู่แก่ใจ
จนบางครั้งจำเป็นที่จะต้องฝืนกล้ำกลืนความรู้สึกที่เจ็บปวดคล้ายๆ  ว่า ตัวเองกำลังถือมีดและดาบเสียบแทงทะลุหัวใจของตัวเองซ้ำๆ
ลุกค์ที่เพ่ิงสังเกตเห็นแววตาที่ดูประหม่าและก็เศร้าของเธอ
" เอาแบบนี้ดีไหม  "
" ถ้าผม ! จะขอปกป้องคุณไปตลอดชีวิต ดีหรือเปล่า "
" แม้ว่า... "
" ผมจะต้องมีอายุที่สั้นลงไปกว่านี้อีกสัก 10  ปี หรือว่า 20 ปี !! "
" ก็ไม่เห็นจะเป็นไร "  เขาโพล่งความในใจออกมาจนได้
และสายตาที่ประหม่าของเขาบวกกับหัวใจที่พลอยแต่จะเต้นโครมครามและหวั่นไหวไม่หยุดโดยไม่มีสาเหตุ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่ยังคงเห็นสายตาของลุกค์แบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"ลุกค์ !! "
"  คุณเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่า ..."
" คนอย่างเราๆ  มีความรักให้ใครไม่ได้    "เธอต้องคอยห้ามเขา
" เรื่องนั่น !! " แต่เขาก็รีบเถียง
"  ผมรู้ดี !! "
"  ผมแค่อยากจะปกป้องคุณก็เท่านั้น อิเลฟเวนท์ "  และเขาพยายามขอร้องเธอ
อิเลฟเวนท์ปล่อยมือของเจ้าหน้าที่อังกฤษลงทันที
" อย่าดีกว่า ! " และเธอก็ปฏิเสธเขาตามออกไปติด ๆ
"  เพราะหน้าที่ของคุณ. "
" พวกมันก็ไม่ได้มีไว้เพื่อปกป้องฉัน "    เธอได้แต่ขอร้องฟิวส์ ลุกส์ ให้เขากลับมาเป็นเพื่อนร่วมงานของเธอให้ได้ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะยังไม่เห็นด้วยก็ตาม
" เพราะว่าวันข้างหน้า  "
" ยังจะมีผู้หญิงบางคน  "
"  และคนๆ  นั้นคงจะทำให้คุณมีความสุขไปจนตลอดชีวิต และฉัน ! "
" ขอยืนยันด้วยคำพูดของฉัน "  เธอพยายามที่จะขอร้องให้เขาตัดสินใจในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างกันซะใหม่ และเธอก็ยินดีหากว่าเขาจะยอมรับมันให้ได้
ลุกค์ที่เวลานี้มองเห็นเพียงแววตาที่ว่างเปล่าของอิเลฟเวนท์ที่คอยแต่จะหยิบยื่นให้  เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาก็เลยรู้สึกไม่ต่างราวกับโดนภูเขาหินถล่มลงตรงหน้า
งานเลี้ยงอันเริดหรูอลังการของเหล่าคณะมนตรีความมั่นคงของทางสหประชาชาติ และเหล่าพวกนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของโลกยังคงดำเนินไป และถึงแม้ที่บรรยากาศภายในสถานที่จัดเลี้ยงอันรื่นรมย์ในค่ำคืนนี้  บางครั้งบรรยากาศดีๆ ที่ก็อาจที่จะไม่ได้ช่วยสำหรับการเจรจาของหลาย ๆ  ฝ่ายอยู่ก็ตามที แต่ถึงกระนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังดำเนินไปด้วยดีภายใต้ความคิดเห็นที่ขัดแย้งที่อยู่ท่ามกลางการหารือในเรื่องของสันติภาพ
และเมดิสันที่คอยถือแก้วไวน์แดง และกำลังหย่อนก้นลงไปนั่งตรงเก้าอี้เคาน์เตอร์บริเวณที่มุมๆ  หนึ่งภายในห้องจัดเลี้ยง
"  ฉันก็เคย...บอกนายไปแล้วใช่ไหมว่า ! "
"  อย่าปล่อยให้เธอ...!"
"  เข้ามาคอยทำให้นายหงุดหงิดที่หัวใจ  "  และก็เพิ่งจะหันไปคุยกับลุกค์ที่นั่งอยู่คนเดียวแถวๆ บาร์เครื่องดื่ม
" พวกเราก็แค่...เป็นห่วงนายนะ ! " และที่ก็ยังพยายามช่วยพูดปลอบอกปลอบใจเพื่อนๆ  ของตัวเอง
"  ลุกค์ !! "
" แต่เพราะว่าคนอย่างเธอ  "
"  คนที่อยู่ใกล้ ๆ  เธอมักที่จะต้องมีอันเป็นไปกันไปหมด  "  แต่ว่าเมดิสันที่ยิ่งคิดก็ยิ่งแต่จะส่ายหน้า
ลุกค์กระดกดื่มเหล้าในมือและก็เอาแต่ส่ายหน้า เพราะว่าเขาก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่าจนถึงป่านนี้ เมดิสันก็ยังไม่เลิกอวยเธอ
" นี่ ! "
" เมดิสัน  "
" นี่ !  นายรู้อะไรไหมว่า. "
" ไซม่อน !  "
"  เพื่อนของเธอที่เป็นพ่อค้าลักลอบขนของหนีภาษี ! "
"เชอะ !! "
"  คนพวกนั้นก็เคยพูด. "
"  พูดอย่างที่นายพยายามจะพูดกรอกหูฉันอยู่ตอนนี้ ไม่มีผิด !! " เขาที่พูดจาค่อนแคะประชดประชัดเมดิสันอยู่แทบตลอดเวลา
"  ฉัน ไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ  "
" ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม !!  "
" ที่ทั้ง.นายกับคนอื่นๆ  ถึงได้พยายามคอยพูดจา  "
"  ให้ฉันยอมเชื่อเรื่องพวกนี้ "  เขาหันหน้าเข้าหาเมดิสันและคอยจ้องแต่จะจับผิด
และเมดิสันก็ที่แค่ต้องยอมรับ
"  ก็เพราะว่า...  "
" มันเป็นเรื่องจริง !"
" เอาเป็นว่า...เวลาที่ ! " เมดิสันที่คราวนี้ที่ย้อนนึกถึงคืนวันเก่าๆ  ขึ้นมาจนอยากให้เพื่อนร่วมงานได้ฟัง
"  พวกเรา ! หรือไม่ว่าใครๆ  ก็ตามที่จะต้องออกไปทำปฏิบัติภารกิจที่เสี่ยงตายกันทุกครั้ง  "
" อีเลฟเวนท์.. !  "
" เธอเองก็มักที่จะคอยบอกกับพวกเราทุกคนแบบนี้อยู่เสมอว่า ! "
" ถ้าหากว่า...เรารู้ว่าเรากำลังจะไปตาย "
"  เราจะพาคนที่เรารัก"
" ต้องไปตายด้วยกันหรือเปล่า "  เมดิสันที่ยิ่งเล่าก็ยิ่งรู้สึกอยากจะขอบคุณเธอขึ้นมาอีกหลายๆ ครั้ง
ลุกค์ที่ก็เลยต้องเริ่มหันมาและนั่งทวนคำพูดของเมดิสัน
" ถ้าหากว่า...เรารู้ว่า "
"เรากำลังจะไปตาย "
"  แล้ว.เราจะพาคนที่เรารักไปตายด้วยกันหรือเปล่า  "
" ยังไง  "  และเขาก็ยังคอยตั้งคำถาม
และเมดิสันที่ยังคงพยักหน้า
"  จริงๆ  แล้ว "
" ความหมายของเธอก็คือ !  "
" ถ้าหากว่า...เรารู้ว่าจะไม่ได้กลับมา! "
"  ก็จงอย่า..!!! ทำให้คนข้างหลังเป็นภาระ !!  "
" และนี่ก็คือ....."
" ความหมายที่แท้จริงของเธอ! "  เมดิสันที่ก็ไม่ได้จงใจที่จะปิดบังความหมายทีแท้จริงของอิเลฟเวนท์
แต่ว่าลุกส์ที่พอตั้งใจฟังเมดิสันจนต้องรีบหันกลับไปมองหาอิเลฟเวนท์ทันที  และพวกเขาก็กำลังเห็นว่า แบรนดเดนท์กับพวกของวอร์ริงตันก็พยายามจะเข้าหาเธอด้วย
จนกระทั่งพวกเขาเห็นว่า วอร์ริงตันกำลังเดินเข้าไปโอบเข้าที่เอวของอิเลฟเวนท์และกำลังจะพาเธอกลับออกไปจากงานเลี้ยง
" ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเธอจะดีกว่า ! "  แต่ว่าเมดิสันที่รีบเข้าไปห้าม และขอร้องไม่ให้เพื่อนร่วมงานทำอะไรวู่วาม


## เป็นยาม

ฟิวส์ ลุกค์กำลังประคองอาซามิ มินาโมะโตะไปตามริมระเบียงทางเดินของโรงแรม และกำลังจะพาเธอเปิดประตูห้องพัก
"  รีบพาเธอเข้ามาก่อนเร็วเข้า " แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเปิดประตูห้องพักตรงกันข้ามเปิดออกมาซะก่อน
อาซามิที่รีบผละออกจากเจ้าหน้าของอังกฤษและพยายามจะพยุงตัวเข้าไปในห้องพักของอิเลฟเวนท์ทันที และลุกค์ที่กำลังรีบตามพวกเธอกลับเข้าไปข้างใน
อิเลฟเวนท์ที่เข้าไปช่วยประคองอาซามิให้นั่งลงบนโซฟาห้องรับแขกภายในโรงแรม  แต่ว่าลุกค์ที่กำลังสังเกตข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้อยู่แล้วบนโต๊ะกระจกตรงหน้าทั้งชุดปฐมพยาบาล อุปกรณ์เข็มฉีดยาและอุปกรณ์รักษาอาการบาดเจ็บอื่นๆ  และก็ยังมีกระปุกยาแก้ฟกช้ำสีเขียวๆ
" คุณช่วยฉัน !! "  แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบหันมาของความช่วยเหลือจากเขา
" ประคองอาซามิจัง !!!  เอาไว้ให้ที ! "    เพราะฉะนั้นทั้งอิเลฟเวนท์และก็ลุกค์ต่างก็เลยช่วยกันจับประคองตัวอาซามิที่ใกล้จะหมดสติเต็มทีเพราะเสียเลือด
แต่ว่าอยู่ๆ  อาซามิก็กลับหันมาคว้ามืออิเลฟเวนท์เอาไว้
"  ครอบครัวของเรา !! "
" ไม่ได้... ! "
" ทำอะไรผิดสักนิด !!  "    ภาษาญี่ปุ่นที่ฟังดูแล้วน่าอิดโรยของอาซามิ มินาโมะโตะพลอยแต่จะทำให้อิเลฟเวนท์พยักหน้าเบาๆ
แต่ว่าอาซามิก็พยายามจะฝืนอาการบาดเจ็บของเธอเพื่อจะอธิบายให้พวกเธอได้เข้าใจ
" เรื่องระเบิดนิวเคลียร์พวกนั้น !! "
" คุณพ่อ.. !! "
" ไม่ได้ !! "
"  รู้เรื่องอะไรด้วยเลยจริงๆ  นะคะ  !! "
" ได้โปรด... !! "
"  เชื่อใจคุณพ่อเหมือนเดิมด้วยนะคะ !! "  อาซามิพยายามพูดให้อิเลฟเวนท์และลุกค์เชื่อใจเธอ
แต่ในระหว่างที่อาซามิพยายามอธิบายอิเลฟเวนท์  ระหว่างนั้นสายตาของฟิวส์ ลุกค์ก็ยังคงเฝ้ามองอากัปกิริยาของพวกเธอสองคนไม่ยอมห่าง
และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาหยิบจับอุปกรณ์ทำแผลบนโต๊ะที่เธอเตรียมเอาไว้อยู่แล้วอย่างเข็มฉีดยาขนาด 12 มิลลิเมตรขึ้นมาที่ข้างในกระบอกฉีกยามีสิ่งที่คล้าย ๆ กับฟองน้ำจิ๋วเรียงตัวกันอยู่ข้างใน และเธอก็กำลังจะฉีดลงที่บาดแผลที่ถูกกระสุนเฉี่ยวที่เอวของอาซามิ
"  เดี๋ยว... "
" ฉันจะช่วยฉีดยาห้ามเลือดให้เธอก่อน !! "  อิเลฟเวนท์หันมาอธิบายกับอาซามิอักครั้ง
และลุกค์ที่ก็เลยต้องรีบเข้ามาช่วยจับตัวประคองอาซามิเอาไว้พร้อมกัน
" เข็มฉีดยาพวกนี้ !! "
" พวกมันจะช่วยห้ามเลือดและลดอาการอักเสบที่บาดแผลของเธอให้ได้ !! "  ลุกค์อธิบายและหันไปพยักหน้าให้อิเลฟเวนท์
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่รีบปักเข็มฉีดยาไปก่อนหน้านั้นแล้ว และจนเธอดึงเข็มออกจากบาดแผลของอาซามิก่อนที่เขาจะพูดจบซะอีก
ลุกค์ที่ได้แต่มองตามอิเลฟเวนท์ที่คราวนี้เธอรีบหยิบจับอุปกรณ์ต่างๆ  เข้ามาช่วยทำแผลให้อาซามิอย่างรีบร้อน และเขากับอาซามิก็ยังเห็นเธอรีบเดินตรงไปที่ประตูห้องและปิดสวิตส์ไฟอย่างรีบร้อน
พรึบ !
ไฟภายในห้องพักของอิเลฟเวนท์ดับลง และไม่นานอยู่ๆ  พวกเขาทุก ๆ คนในห้องก็กำลังได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาหยุดอยู่ที่ตรงประตูห้องของพวกเขา และตามไปด้วยเสียงพังประตูห้องตรงกันข้าม และเสียงทำลายข้าวของในห้องพักฝั่งตรงกันข้ามทยอยดังกันตามมาติด ๆ
ลุกค์ที่พยายามจะถือปืนและค่อยๆ  เดินตรงไปที่ประตู ในขณะที่อิเลฟเวนท์ยังคงยืนจ้องมองไปที่ลูกบิดประตู  แต่ว่าไม่นานเสียงฝีเท้าพวกนั้นก็เงียบลงไป และเธอก็เดินเข้าไปสับสวิตท์ไฟฟ้า
อิเลฟเวนท์ทันทีที่สับสวิตท์ไฟภายในห้องพัก  และเธอก็ยังรีบร้อนเข้าไปหยิบเอากระเป๋าเป้สีเขียวเข้มและจับหยุดอุปกรณ์ต่างๆ บนโต๊ะกระจกเก็บลงไปในกระเป๋า และเหลือเพียงกระปุกยาแก้ฟกช้ำเอาไว้
ลุกค์ และอาซามิที่พยายามจะเหลียวมองตาม
"  เราต้องรีบหนีไปจากที่นี้ "  ลุกค์เหมือนจะเห็นด้วยกันกับอิเลฟเวนท์ในขณะที่เธอกำลังก้มเก็บของด้วยความรีบร้อน  เพราะฉะนั้นเขาถึงรีบเข้าไปช่วยประคองอาซามิกลับขึ้นมา
" ไม่จำเป็น " อิเลฟเวนท์ปฏิเสธ และเงยหน้าขึ้นมาหาพวกเขาทั้งคู่
"  อาซามิต้องการพักผ่อน "  และเธอก็อธิบาย
" เอาเป็นว่า ตอนนี้ที่นี้ปลอดภัยที่สุด "  เธอหันไปบอกอาซามิ และทันทีอาซามิก็พยักหน้าตอบกลับมา
" ขอบคุณมาก "  อาซามิตอบสั้น ๆ และพยายามล้มตัวลงนอน
แต่ว่าลุกค์ก็ยังไม่เข้่าใจว่าทำไมพวกเธอถึงไม่กลัวว่า  คนกลุ่มนั้นที่อาจจะเป็นพวกของวอร์ริงตันจะกลับมาทำร้าย
" หมายความว่ายังไง !! " ลุกค์ที่กำลังรีบปรี่เข้าไปถามและหันมองพวกเธออย่างสงสัย    แต่อิเลฟเวนท์กลับรีบเดินตรงไปที่ประตู
" ฝากอาซามิด้วย "  อิเลฟเวนท์มองลุกค์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย และแม้ลึก ๆ แววตาของเธอกลับพยายามที่จะบอกอะไรมากกว่านั้น แต่ว่าเธอก็ตัดสินใจรีบเดินเปิดประตูห้องพักของตัวเองและรีบเดินออกไปอย่างรีบร้อน


## ลีโอนิคส์ 

"เห้ๆๆๆ "
" โฮ่..... " !!!!
" สู้มันเลย " !!!
" อัดมันให้เละ "  !!!!
เสียงตะโกนโห่ร้องของผู้ต้องหาต่างเชื้อชาติจำนวนหลายร้อยคนที่อยู่ภายในเรือนจำแห่งหนึ่งในเมืองฟลอเรนซ์ รัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา  เพราะว่าตอนนี้พวกเขาเกือบที่จะทุก ๆ  คนกำลังยืนรายล้อมช่วยกันมุงดูพวกนักฆ่า 2  คน ที่พวกเขาต่างคนก็ต่างฝ่ายที่จะกำลังพยายามเข่นฆ่ากันเองอยู่ที่กลางสนามหญ้า
นักโทษลำดับที่ 0019  นักพนันชาวเม็กซิโก ร่างกายของพวกเขาที่ดูกำยำดุดหินผา สูงทะลุฟ้า และพละพลังในการต่อสู้ที่มหาศาล
นักสู้ชาวเม็กซิกันรายนี้ก็กำลังพยายามที่จะเข้าไปชก ต่อย ฉุด กระชากและลากถูคู่ต่อสู้ของมันก็อย่างนักโทษลำดับที่ 0202 ลูกครึ่งไทย ออสเตรเลีย  คน ๆ  นี้มีใฝ่อยู่ตรงบริเวณใต้ดวงตาข้างขวา  ตัวเล็ก  ผอมแห้งแต่ว่า..มัน !! ก็ยังคงจะสู้อย่างไม่คิดที่จะถอยร่น
มิหนำซ้ำพวกนักโทษ  2 คนที่ต่างฝ่ายก็ต่างที่จะกำลังหันมาเผชิญหน้าเพื่อที่จะคอยต่อสู้กันเองเพื่อชัยชนะแห่งศักดิ์และศรี และพวกมันทั้งสองคนก็เลยต้องต่างฝ่ายที่จะจ้องคอยแต่ที่จะทำลายๆ  ฝ่ายตรงกันข้ามให้เอาหน้าทิ่มดิน
นักโทษ 2020 ลูกครึ่งไทยเลือดซิบๆ  ที่บริเวณหางคิ้วด้านขวา  เลือดไหลซิบๆ  ออกจากมุมปากซ้าย  และก็รอยฟกช้ำที่โหนกแก้มทั้ง 2  ข้าง  และส่วนคู่ต่อสู้นักโทษหมายเลข 0019 คน มีแค่เพียงรอยแผลถลอกปอกเปิดอยู่ที่หมัดและก็ที่บริเวณที่หน้าผาก
"ถุย !! "  นักโทษหมายเลข 0019 ถุยน้ำรายถ่มลงพื้นทันทีที่เหวี่ยงนักโทษคู่ต่อสู้ลงพื้นจนได้อย่างและอย่างสะบักสะบอม
" เอาเลย ๆ  ฆ่ามันเลย " !!!!  และตามมาด้วยเสียงโห่ร้องตามมาติด ๆ ด้วยความสะใจของนักโทษกองเชียร์คนอื่น ๆ
" แกไปตายซะ " !!
" ลีโอ...นิคส์ !!! "
และยิ่งไปกว่านั้นกองเชียร์ฝั่งตรงกันข้ามกับนักโทษหมายเลข 2020 ยังพร้อมใจกันโห่ร้องเรียกชื่อของนักโทษหมายเลข 2020  ด้วยความสะอกสะใจและโกรธแค้น และในขณะที่นักโทษ 2020  ที่มีชื่อว่า ลีโอนิคทพยายามที่จะพลิกตัวกลับลุกขึ้นมาสู้อีกครั้งจนหลังแทบจะพิงกำแพงแต่เขาก็พยายามที่จะสู้
จนกระทั่งเขาพุ่งไถลเข้าไปลอดใต้หว่างขาของนักโทษ 0019 และใช้มัดทะลวงเข้าไปตรงที่ข้าผับขาทั้งสองข้าง
ตุบ ตุบ !!!!
นักโทษ 0019  ค่อยๆ ทรุดลงไปกองช้า ๆ และนักโทษ 2020 ที่รีบหันพลิกตัวกลับมาและแตะเสยเค้าที่ปลายคางของคู่ต่อสู้จนคู่ต่อสู้ฟุบลงหมดสติต่อหน้านักโทษและผู้คุมนับร้อย
" เห้ๆๆๆ "
" ไชโย ๆๆๆ "
" ลีโอนิส์  !! "
"  นายทำได้  ๆ " !!!
แต่ทว่าก็ยังมีเสียงโห่ร้องแห่งความดีใจของเพื่อนนักโทษหมายเลข 2020  อยู่ไม่น้อยที่พนักข้างนักโทษ 2020
นักโทษ 2020 ยกมือขึ้นมาเช็ดเลือดที่กำลังไหลซิบ ๆ บริเวณมุมปาก แต่ก็ไม่เจ็มพอที่จะสามารถทำให้เขาหยุดยิ้มได้
" นายนี่มัน.. !! "
"  เก่งเกินคนไปแล้วจริง ๆ "
"  ลีโอนิคส์ !!  "    กลุ่มนักโทษชายกลางคนชาวตะวันออกกลางที่ ๆ กำลังพากันเดินเข้ามาหา
" ไม่ต้องมายกหางผมหรอก !  ฮัมเม็ด !! "  นักโทษ 2020 ก็เลยต้องรีบหันไปยิ้มและก้มหัวให้พวกนักโทษที่เป็นมาเฟียขาใหญ่ของคุกนนี้อย่าง เจ้าพ่อบ่อน้ำมันของอิรก Digham อย่าง ฮัมเม็ด อัล อัลซีส อัลดุลลา
"เพราะถ้า ! "
" ผมเก่งจริงๆ  อย่างที่พูด !!  "
"  ก็คงไม่ได้เข้ามาอยู่ที่นี้ !!!  "
" หึๆๆ !!    นักโทษ 2020  ที่แสร้างยิ้มไม่หยุด  แต่ว่าพวกของฮัมเม็ดก็ยังอยากจะชื่นชมกันไม่หยุด
" ไม่จริงหรอกน่า.. !!  "
" ลีโอนิคส์  !! "
" นายแค่ยังไม่รู้ตัวเท่านั้น !!  "   และจนกระทั่งฮัมเม็ดเดินเข้าไปขอจับไม้จับมือของเขา
"  หึ หึ !! " นักโทษ 2020 ยังคอยแต่จะแสร้งยิ้ม
และในขณะที่ผู้คุมในเรือนจำกำลังกวาดต้อนนักโทษคนอื่นกลับเข้าไปภายในห้องขัง
" ลีโอนิคส์ !!  "
" นาย.. ! เพิ่งจะเข้ามาอยู่ที่นี้ !! "
" ใช่ไหม !!  ฮาเม็ดที่ดูท่าทางอยากจะรู้จักกับนักโทษคน ๆ นี้ให้มาก  เพราะฉะนั้นนักโทษ 2020 ถึงต้องการสนิทกับพวกที่มีอิทธิพลในคุกแห่งนี้ให้มาก ๆ ขึ้นไปอีก
" สองอาทิตย์กว่าๆ  "
" ที่พวกเจ้าหน้าที่ NRSD  พวกนั้น !!! "
"  จับผมมายัดเอาไว้ที่นี้ !! "  เขาแกล้งทำเป็นตอบ   และฮาเม็ดที่เหมือนจะกำลังแสร้งยิ้มตอบกลับมาด้วย
"พวกเจ้าหน้าที่ NRSD  พวกนั้น !!  " และฮัมเม็ดที่พยายามจะชวนคุยกันไปอีกเรื่อยๆ
" อีกแล้ว ! "
"  อย่างงั้นเหรอ !! "
" แล้วนี่นาย !  โดนพวกเจ้าหน้าที่ NRSD จับมายัดไว้ที่นี้ !! "
" ด้วยข้อหาอะไร !!
"  ไม่เป็นไร !! "
" ถ้าหากว่า..นายไม่อยากจะเอ่ยถึงมันอีกก็ไม่เป็นไร ! "  ฮาเม็ดแสร้งถาม
และนักโทษ 2020 ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากจะตอบออกไปสักเท่าไหร่ และยังพยายามหลบสายตาหลายๆ  ครั้ง
" ผมถูกจับมาที่นี้ !!!
" ในคดี... ลักลอบค้าอาวุธ !!!  "
" เมื่อก่อน... ! "
" ผมเคยเป็นลูกน้อง ! ให้กับนักค้าอาวุธรายใหญ่แถว ๆ ชายแดนตุรกี  แต่ว่า !! "
" ผม ! ก็เผลอไปหลงรัก !! คนรักของลูกชายของเจ้านายตัวเองเข้า !! "  แต่ว่านักโทษ 2020 ก็ยังต้องการพูดความจริง
" เพราะฉะนั้น...ต่อมา !! " และบางทีก็ยังเผลอแสยะยิ้มให้กับพวกของฮัมเม็ด
"  ผมก็เลยต้องหนีออกมา ! เพื่อหาทางสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง !!!  " และบางครั้งสายตาที่ดูเหมือนกำลังสมน้ำหน้าตัวของตัวเองของลีโอนิคส์  และแน่นอนฮัมเม็ดที่สังเกตเห็นจนได้
จนกระทั่งฮัมเม็ดต้องการเดินเข้ามาและเอื้อมมือแตะที่หัวไหล่ของเขาเบาๆ
" ฉัน ! ก็ไม่รู้หรอกนะว่า..."
"  พวกเจ้าหน้าที่ NRSD  พวกนั้น !!! "
" ทำอะไรกับนายเอาไว้บ้าง !! "
" แต่ถ้าหากว่า...นาย !! "
" กำลัง !  คิดที่อยากจะหาทางเอาคืนเจ้าหน้าที่ของไทยพวกนั้นละก็ !!! "
" นายก็คงไม่จำเป็นที่จะต้องรอถึงชาติหน้า !! "    ฮาเม็ดที่ยังคงคอยหันมายิ้มๆ
"  ฮ่าๆๆๆ  "  แต่ว่าลีโอนิคส์อยู่ ๆ กลับหัวเราะดังลั่นกลางเรือนจำ
"  พวก The Nero !!  "  ฮัมเม็ดที่กำลังกัดฟันพูดเมื่อเอ่ยชื่อ  ๆ นี้ให้ลีโอนิคส์ที่อยู่ใกล้ๆ หันมาสงสัยในสิ่งที่พวกเขาต้องการจะบอก
" แม้ว่าถึงตอนนี้... ! "
" พวกเราจะยังไม่รู้ว่า !  พวกสายลับของประเทศไทยที่ชอบเรียกตัวเองว่า The Nero  !!! "
"  คนพวกนั้นจะเป็นใคร !! "
" แต่ก็คงจะอีกไม่นานนักหรอกนะ !! "
"ที่พวกเราทุกๆ  คนจะได้เห็นพวกมันย่อยยับ !!! "    เสียงเจ็บแค้นและโกรธแค้นในลำคอของคนที่ฮัมเม็ดกำลังพูดถึงใครบางคนที่ชื่อ เดอะ นีโร่
แต่ว่านักโทษ 2020  อย่างลีโอนิคส์กลับเอาแต่หัวเราะไม่หยุด
" ตลกน่า... ! ฮาเม็ด !! "   และเขาที่แกล้งแหย่พวกของฮัมเม็ด  และเสียงหัวเราะของฮัมเม็ดก็เหมือนจะทยอยดังออกมาตอบรับกันติดๆ
แต่ไม่นานเท่าไหร่สีหน้าคร่าตาของฮัมเม็ดก็กลับยิ่งเคียดแค้นหนักขึ้นกว่าเดิม กับคนที่มีชื่อว่า เดอะนีโร่
"  ตอนนี้....การประชุมของคณะกรรมการความมั่นคงของทางสหประชาชาติในครั้งนี้ ! "
" กำลังล้มเหลวไม่เป็นท่า... !!  "
"  นี่ !! "
"  ลีโอนิคส์ !  นี่นายจะต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่า !  "
" เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน !! "
" ที่เมืองหลวงของประเทศไทย !!  ก็เกือบๆ ที่จะถูกเผาเป็นจุนด้วยขีปนาวุธของพวกรัฐบาลเกาหลีใต้ !!! "
"   หึ !! "
"  แต่ว่าก็เป็นที่น่าเสียดาย... !! "
"ที่ตอนนั้น !!  พวกรัฐบาลของสหรัฐพยายามที่จะเข้าไปจุ้นจ้าน !! "
" แต่ก็นั่นแหละนะ !!! "
"  เพราะว่าตอนนี้..ก็ยังที่จะมีหัวรบระเบิดนิวเคลียร์อีกหลายๆ  ลูกที่มันกำลังพร้อมจะระเบิดทันที !! "
" ที่เมืองหลวงของที่ไหนสักแห่ง !! "
" ใครจะรู้ !!  "  ฮาเม็ดที่กำลังยิ้มๆ และก็คิด ๆ
แต่ว่านักโทษ 2020  ที่อยู่ๆ ก็อยากจะร่วมมือกับพวกของฮัมเม็ดขึ้นมาซะดื้อๆ
" ฮาเม็ด !! "
" ผม ! พอจะช่วยสืบให้คุณได้ว่า... "
" The Nero !  ตัวจริงเขาเป็นใคร  !! "  นักโทษ 2020 ที่คราวนี้เผยรอยยิ้มที่ดูน่ากลัวขึ้นมาให้พวกของฮัมเม็ดทีละนิด ๆ
และฮาเม็ดที่เป็นฝ่ายยืนตาค้าง เพราะไม่ใช่แค่คำพูดของลีโอนิคส์ที่สนใจเพียงอย่างเดียว และประวัติของลีโอนิคส์ที่เคยเกี่ยวข้องกับพ่อค้าอย่างเบเนดิกส์ด้วย
" นี่...นาย !! "
" คงจะรู้อะไรดีๆ  เกี่ยวกับพวกเจ้าหน้าที่พวกนั้นมา.. !! "
"  ฉันเข้าใจถูกต้องหรือเปล่า !!!  "  และฮัมเม็ดที่ยังแสแสร้งแกล้งถามเพื่อที่จะหลอกใช้
" มีคนเคยว่ากันว่า... ! "  แต่ 2020  กลับไม่สนใจคำถามของฮัมเม็ด และเอาแต่จ้องเข้าไปนัยน์ตาของอีกฝั่ง
" พวกของ The Nero  !! "
" คนพวกนี้...!  ไม่เคยแสดงตัวตน !!  "
" The Nero !!  ทำงานอย่างไร้ตัวตน ไร้ร่องรอย และแห้งเหือดไปเหมือนหยดน้ำ..ที่ซึมลึกลงไปใต้ผิวดินที่แห้งกรัง  !! "  ลีโอนิคส์พยายามที่จะบอกข้อมูลจริงๆ  ของพวกที่ชอบเรียกตัวเองว่า เดอะนีโร่


## ว่าด้วยเรื่องของเสียง

ฟิวส์ ลุกค์ออกมายืนทำท่ารออิเลฟเวนท์อยู่แถว ๆ รถแท็กซี่บริเวณหน้าโรงแรมหรู และแม้ว่าหลายๆ  ครั้งลุกค์พยายามที่จะแอบชะเง้อแอบมองดูอิเลฟเวนท์ที่พูดคุยโทรศัพท์อยู่นานสองนานบริเวณโซฟารับรองแขกในโรงแรม จนกระทั่งอิเลฟเวนท์วางหูโทรศัพท์มือถือของเธอลงได้สักที
อิเลฟเวนท์รีบร้อนเก็บยัดมือถือลงในกระเป๋าคลัชสีเมทัลลิค และรีบร้อนเดินออกมาหาลุกค์ที่กำลังทำท่าว่าอยากจะรู้อยากจะเห็นว่าเธอกำลังพูดคุยโทรศัพท์กับใคร เพราะฉะนั้นในระหว่างที่เธอกำลังเดินออกไปจะขึ้นรถ
" ว่า ! "  อิเลฟเวนท์ก็เลยเปิดประเด็นให้ลุกค์ได้ตั้งคำถามซักไซ้ให้มันจบ ๆ
ลุกค์ที่ถึงกับไปไม่เป็น แต่ก็พยายามจะพายมือให้เธอขึ้นรถแท็กซี่และก็ยังจะเป็นคนช่วยเปิดประตูฝั่งผู้โดยสายเอาไว้รอ
" ก็ไม่มีอะไร "
" เพราะฉันก็แค่อยากรู้ว่า พวกเธอเคลียร์กันเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม !! " เขาที่อยากรู้เรื่องของพวกเธอใจจะขาด แต่เขาก็แค่เห็นอิเลฟเวนท์ยืนทำหน้าตามึนๆ งงๆ อย่างกะทองไม่รู้ร้อนอยู่ได้
" เคลียร์เรื่อง !  " อิเลฟเวนท์ยังคงแสร้างทำหน้าตาเฉยๆ ใส่
" อาวส์ !! "  ลุกค์ยิ่งทำหน้าตาดีอกดีใจที่เข้าใจว่า อิเลฟเวนท์จริงๆ แล้วก็เป็นแค่พวกอ่อนหัด
" ก็เรื่องที่...เมื่อคืน ! !! " เพราะฉะนั้นเขาก็เลยยิ่งต้องเล่าให้กันฟัง
"  ฉันเผลอไปรับโทรศัพท์ของเธอเข้า !! "
"  และที่ฉันก็บังเอิญ...!!!  "
" เผลอลืมกดวางสาย !! "   เขาเต็มใจจริง ๆ ที่จะเล่าให้กันฟัง
แต่ว่าในขณะที่ลุกค์ยิ่งพูดเรื่องของตัวเอง   อิเลฟเวนท์ที่ก็ได้แต่จะขอยืนฟังพวกเขาอยู่อย่างเงียบๆ ได้ก็เท่านั้น
" นี่ไม่เอาน่า !! " จนลุกค์ทำท่าดีอกดีใจใหญ่ที่เธอไม่ได้ฉลาดปราดเปรื่องจริงอย่างที่ใคร ๆ เขาว่า
"อีเลฟเวนท์ !! " ลุกค์ที่พยายามยิ้มว่า เขาสามารถจับผิดและเล่นงานเธอจนมุมได้จริงๆ
" เธอเป็นคนลืมโทรศัพท์มือถือไว้ในห้องเองนี่หน่า...."
" แต่ก็นั่นอีกแหละนะ !! "
"  ตอนนั้น...คนมันกำลังมีความสุข !! "
"  มันก็เลยช่วยไม่ได้ !! "  และลุคก์ที่ยิ่งเล่าและก็ยิ่งสังเกตุว่า อิเลฟเวนท์ที่ยังไม่รู้เรื่องว่าตอนที่เธอออกไปจากห้องพักของโรงแรม และปล่อยทิ้งเขาให้อยู่กับอาซามิเพียงลำพังมันได้เกิดเรื่องชวนวาบหวิวอะไรขึ้นมาบ้าง
" แล้ว.. !! "  และจนกระทั่งเธอที่เหมือนจะหันมาและพยักหน้าให้สองถึงสามครั้ง
เพราะฉะนั้นลุกค์ที่ก็เลยยิ่งอยากจะเล่าให้ฟังกันต่อเรื่อยๆ  ก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง
" ก็แบบว่า..เมื่อคืน !!! "  และลุกค์ยิ่งเล่าก็ยิ่งยิ้มหน้าระรื่นอยุ่คนเดียว
"  ฉัน ! กับ  อาซามิซัง !!  "
"  ที่เมื่อคืนเรา 2  คน  ! นอนอยู่ด้วยกันในห้องของเธอ !! "
" และอีกอย่าง...ที่เมื่อคืน ! พวกเราสองคนก็ส่งเสียงดังกันมากเกินไปหน่อย !!!! "
"  แล้วไหนจะเป็นเรื่องนี้อีก.. !!  "
" เพราะฉะนั้น... ! "
"ฉัน ! ก็เลยกลับมาคิด ๆ ดูแล้วว่า... !
" เขาจำเสียงฉันได้ !! "  อีเลฟเวนท์รตัดบทตอบคำถามของลุกค์ที่ว่า  ก็ในเมื่อเขาเผลอรับโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอเข้า และปลายสายยังเป็นผู้ชายที่โทรมาในขณะที่ลุกค์กับอาซามิกำลังเล่นกายกรรมแก้ผ้าบนเตียงของเธออยู่เมื่อคืนนี่ยังไง
" ขนาดนั้นเลยหรือยังไง !! "  ลุกค์ที่หน้าเสียนิดๆ  หน่อย ๆ แต่ก็ยอมให้อิเลฟเวนท์เดินกลับไปขึ้นรถได้ง่ายๆ
" เชื่อเธอเลย  !!! "  เสียงบ่นพึมๆ พำๆ ของฟิวส์ ลุกค์ที่ก็อาจะเผลอส่งเสียงดังจนถึงข้างในรถแท็กซี่ และเหมือนจะพลอยทำให้เธออมยิ้มออกมาจนได้


## ท่าเรือ และ ลำธารหิน

บริเวณท่าเรือชายฝั่งของอ่าวเปอร์เซียที่มีเรือรบฟริเกตจำนวน 10  ลำ  เรือทำลายทุนระเบิดอีกจำนวน 6 ลำ  ลานจอดเฮลิคอปเตอร์และเครื่องบินขับไล่อีกหลายสิบลำกำลังจอดเป็นแถวเป็นแนวยาวตลอดชายฝั่ง และมีคลังอาวุธยุทโธปกรณ์  และตึกกองบัญชาการทหารเคลื่อนที่ตั้งเรียงรายอยู่ในบริเวณท่าเทียบเรือ และอีกทั้งยานพาหนะของเหล่าเจ้าหน้าที่ทหารอีกจำนวนหลายร้อยคันที่กำลังจอดเรียงรายตามแนวชายฝั่งของท่าเรือในกรุงมานามา  และรถคาดิแลคจำนวนนับสิบที่กำลังเคลื่อนเข้ามาจอดอยู่ใกล้ๆ บริเวณตึกบัญชาการที่ทันสมัย
ตึกบัญชาการที่ใกล้ชายฝั่งยังเป็นตึกสูงทั้งหมด 16 ชั้น หลังคาทรงสามเหลี่ยมซ้อนกันถึงหกชั้นบริเวณท่าเทียบเรือ
และเมดิสันที่ออกมายืนรอขบวนรถพวกนั้นอย่างใจจดใจจ่อ  แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็กำลังก้าวเท้าออกจากรถคันแรก และก็ฟิวส์ ลุกค์ที่กำลังเดินตามหลังกันลงมา
"  อีเลฟเวนท์ "  เมดิสันที่รีบเข้าไปต้อนรับ
" ฉันขอบใจที่เธออุตส่าห์... "
"  พาเจ้าหน้าที่ของเรามาได้ตรงเวลา "
"  ได้ซะที !! " และยังยืนยิ้มหน้าบานอยู่คนเดียว
แต่ว่าลุกค์ที่กำลังคอยมองไปรอบๆ  แทน  ในขณะที่อิเลฟเวนท์ก็แค่หันมาและก็ยิ้มๆ  ให้กับพวกเขา
"  ตอนนี้ท่านรัฐมนตรีกลาโหมกับหัวหน้าหน่วยข่าวกรองของเรากำลังรออยู่ข้างใน "  แต่ว่าเมดิสันที่ยังรีบหันมาชวนให้ทุกคนให้รีบตามพวกเขากลับเข้าไปข้างในภายในตึกกองบัญชาการ
แต่ในระหว่างที่เมดิสันพาทุกคนเดินกลับเข้าไปข้างในตึก  ระหว่างทางลุกค์ที่ยังหันมาและอดที่จะถามเมดิสันไปพลางๆ ด้วยไม่ได้
"  ขอบคุณมาก ๆ  "
"  สำหรับเครื่องบิน  "  เขาขอบคุณเมดิสันจริงๆ
" เครื่องบินอะไร !! "  แต่อยู่ๆ  เมดิสันที่ได้แต่หันมาและได้แต่ยืนจ้องเจ้าหน้าที่ของตัวเองสลับกับอิเลฟเวนท์ไปๆ  มา ๆ
แต่ว่าลุกค์ก็เข้ามากระซิบว่า
" ก็เครื่องบินสุดหรูหรา..ลำที่ "
" นายอุตส่าห์ส่งไปรับพวกเราถึงที่  "  เขาที่อยากจะขอบอกขอบใจเพื่อนร่วมงานอย่างเมดิสันจริงๆ
เมดิสันเลยได้แต่ฉีกยิ้มกว้างๆ และก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ
"หึๆ  "
" นั่นมัน เครื่องบิน...เธอ !  "  และเมดิสันก็เลยต้องบอกและสลับกับหันไปมองตามอิเลฟเวนท์อยู่บ่อยๆ  ในขณะที่พวกเขายังต้องรีบเดินตามเธอกลับเข้าไปในตึก
ลุกค์ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ
"อ๋อ..... "
" งั้นเหรอ !!! "  และเขาที่ก็แทบไม่มีอะไรจะพูดต่อ
ภายในห้องกระจกขนาดใหญ่ของตึกบัญชาที่ติดกับท่าเทียบเรือรบ  และภายในห้องประชุมที่นี้ก็ยังที่จะประกอบไปด้วยโต๊ะทำงานที่เป็นเหมือนคล้ายๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดยักษ์ ที่ทุกๆ  คนสามารถค้นหาข้อมูลตรงหน้าเมื่อเข้าประชุม
และรอนสัน แมควอยที่กำลังนั่งร่วมประชุมอยู่ที่เก้าอี้หัวโต๊ะ และถัดมาก็เป็นคาเตอร์หัวหน้าหน่วยข่าวกรองพร้อมๆ  กับนายทหารคนอื่นประมาณร่วม 20 ชีวิต  และพวกเขาทุกคนกำลังหันไปสนอกสนใจผนังห้องที่เป็นกระจกขนาดใหญ่ที่กลายเป็นหน้าจอโปรเจคเตอร์แสดงรายละเอียดสภาพภูมิศาสตร์โดยรวมของประเทศที่มีภูเขาสลับซับซ้อน
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่เมดิสันที่นำลุกค์กับอิเลฟเวนท์เข้ามาในที่ประชุม
" พวกเขามากันแล้วครับท่าน  "  และเมดิสันกล่าวรายงาน
" ตอนนี้...พวกเรากำลังช่วยกันดูแผนที่ที่คาดว่า "  แต่ว่ารอนสันที่เริ่มประชุมต่อทันทีที่เห็นพวกเขาสองคนเดินหาที่นั่งในที่ประชุม
"  พวกผู้ก่อการร้าย  "
" อาจที่จะนำเอาหัวรบระเบิดพวกนั้นไปซ่อน  "  และรอนสันที่ยังหันไปถามหาความเห็นจากคนอื่นๆ  ด้วย
และคาเตอร์ที่กำลังใช้มือช่วยขยายจุดสำคัญ ๆ  บนหน้าจอ
"  ตอนนี้...มีจุดที่น่าสงสัยอยู่ 3 จุด"
"  ที่แรก...ช่องแคบฮอร์มุส  ! "
"  และที่ต่อมาก็คือ..บริเวณใกล้ๆ  กับฐานทัพอากาศของอิหร่านที่อาบาเดห์  "
" ที่นี้ห่างจากโรงงานเสริมสมรรถภาพยูเรเนียมไปแค่ 220 กิโลเมตร  "  คาเตอร์ช่วย ๆ ลากชี้นิ้วไปตามแผนที่
" และ "
"  สถานีศูนย์อวกาศที่เมืองเซมนาน  " คาเตอร์ตั้งหน้าตั้งตาอธิบายด้วยสีหน้าที่เครียดยิ่งกว่า และยังต้องชำเลืองมองไปที่อิเลฟเวนท์
อิเลฟเวนท์ที่กำลังหันไปหาลุกค์  และเขาก็พยักหน้ารับรู้และเดินตรงเข้าไปหาคาเตอร์และก็ช่วยอธิบายภาพส่วนขยายทั้งสามจุดที่คาเตอร์อธิบายค้างเอาไว้
" ที่ช่องแคบฮอร์มุสตรงนี้  "
" ไม่น่า..ที่จะเป็นไปได้  "
" เพราะว่า...ที่บริเวณนี้เป็นแหล่งขนส่งน้ำมันที่สำคัญ
" และส่วนที่ตรงนี้ !"
" ก็ไม่น่าที่จะเป็นไปได้เข้าไปใหญ่ "
" เพราะว่า...ตอนนี้ "
"  พวกเขากำลังให้ความสำคัญกับการเสริมสมรรถภาพยูเรเนียมอยู่ "และเขาที่กำลังสนใจบริเวณพื้นที่ราบระหว่างภูเขาหินแถวเขตตะวันออกเฉียงเหนือ
" ศูนย์อวกาศที่เพิ่งจะสร้างขึ้นมาได้ไม่นาน "
"  บริษัทของวอร์ริงตันได้เข้ามาเป็นผู้ที่ดำเนินโครงการทั้งหมดนั้นมาตั้งแต่ต้น"  ลุกค์อธิบายไปพร้อมๆ กับมองหาความคิดเห็นจากทุกๆ คน
และเมดิสันที่ยืนอยู่ใกล้ๆ จึงได้ช่วยเข้ามาด้วยอีกแรง
"  ภายใต้การสนับสนุนเงินทุน ของเจ้าของบ่อน้ำมันในประเทศ "  เมดิสันอธิบายเพิ่มเติม
แต่ทว่ารอนสันที่เอาแต่หันชำเลืองมองไปที่ ๆ เธอกำลังนั่งอยู่
" อีเลฟเวนท์ !! "
" แล้วเธอจะว่ายังไงกับเรื่องนี้ "  เพราะว่ารอนสันก็อยากรู้ความเห็นจริงๆ  ของเธอที่สุด
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงยืนนิ่งๆ
" คืนนี้เวลาห้าทุ่มยี่สิบนาที  "    และเธอที่ช่วยยืนยันตามคำเห็นของลุกค์
แดดร่มลมตกแถวๆ  ชายหาดบริเวณอ่าวเปอร์เซีย  และบรรดาพวกเจ้าหน้าที่ทหารนับร้อยๆ ที่ทยอยกันออกมาหาความสำเริงสำราญไปจนทั่วชายหาดทั้งคาเฟ่  ร้านอาหารฟ้าสต์ฟู้ด  บาร์ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ตลอดทางเดินเลียบชายหาด
เมดิสันที่กำลังเดินเล่นและอยู่ๆ ก็ดันหันไปจนเจอ ฟิวส์ ลุกค์ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเข้ามาเสพกลิ่นกาแฟในค่าเฟ่ใกล้ตะวันจะตกดินของที่นี้ได้
" เวลานี้....แทนที่  " เพราะฉะนั้นเมดิสนที่ก็เลยอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทักทายกัน
"นายจะกลับเข้าไปนอนเอาแรงเข้าไว้  "
"  แต่อยู่ๆ  นึกยังไง  "
"  ถึงได้ออกมาจิบกาแฟตอนหัวค่ำแบบนี้ซะได้  "  เมดิสันเพิ่งจะหย่อนก้นนั่งลงใกล้ๆ กัน
และลุกค์เพิ่งวางแก้วกาแฟกลับลงไปบนโต๊ะ
" ฉันนอนไม่หลับนะ "  และก็บอกเมดิสันไปแบบนั้น
แต่ว่าเมดิสันที่พยายามจะหันไปมองทางอื่น
" ก็ถ้าหากนอนไม่หลับ  "
" แทนที่ "
" นายจะหันไปพึ่งเตกีลา หรือไม่ก็เบียร์เย็นๆ  ให้ชื่นใจ  "
"  ไม่ใช่มานั่งเหมือน คนที่หมดอาลัยตายยาก "  และก็เมดิสันที่อยากช่วยกันเตือนสติ และก็มีบางครั้งที่คอบแอบชำเลืองมองท่าทีของเพื่อนร่วมงานไปด้วย
"หึๆ "  เมดิสันที่กลับกลายเป็นว่าอดจะพูดไปและยิ้มไปด้วยไม่ได้
"  อีเลฟเวนท์"
" ก็เหมือนนาย วันหนึ่งๆ  เธอนอนไม่ถึง 5 ชั่วโมงด้วยซ้ำไป  "
" แต่ว่าตอนที่ฉันเจอกับเธอครั้งแรก  "  และพอนั่งนึกย้อน ๆ ไปในอดีตสำหรับเมดิสัน
"  ตอนนั้นพวกเราทุกคนก็ไม่ได้รู้สึกแตกต่างอะไรเหมือนกันกับนาย "
"  ตอนนี้  "    และเมดิสันที่ทำท่าทางคิดไม่ตก
ลุกค์ที่เพิ่งจะหันกลับมาและตั้งหน้าตาฟังอีกที
"  เมดิสัน  "
" นายกำลังจะบอกฉันว่า นาย !  "
"  ก็เคยรู้สึกกลัวเธอ !!! "    เพราะเขาก็อยากจะรู้ให้ได้
" เห้อ...."  เมดิสันที่กำลังนั่งถอนหายใจทิ้งยาว ๆ  และยอมรับในที่สุด
" ถูกต้อง  "
"  ตอนนั้นจู่ๆ  ฉันก็รู้สึกกลัวเธอขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก  "
"ซึ่งเป็นเพราะอะไรนั่น "
"  ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันละนะ ในตอนนั้น  "  และเมดิสันที่ยิ่งคิดก็ยิ่งแทบไม่อยากะเชื่อความคิดตัวเองตอนนั้นซะด้วยซ้ำไป
" อืมหึ "  เขาพยักหน้าเห็นด้วยกับเมดิสันทันที
เพราะไม่ว่าจะเป็น แววตาหรือรอยยิ้มทั้งหมดทั้งมวลเหล่านั้นของเธอ อิเลฟเวนท์เหมือนจะมีอะไรแปลก ๆ ซ่อนเอาไว้อยู่ข้างในอยู่ตลอดเวลาแบบนนั้น !!!!
แต่ว่าเมดิสันที่พอหันออกไปมองแถวๆ ชายหาด  และพวกเขาก็สังเกตเห็นคาเตอร์หัวหน้าของพวกเขากับท่านรัฐมนตรีกลาโหมอย่างรอนสันกำลังออกมาเดินเล่นอยู่กับอิเลฟเวนท์
" อีเลฟเวนท์  "  ลุกค์ที่ได้แต่มองตามๆ  กัน
" เธอดูเหมือนที่จะสนิทสนิมกับพวกเราทุกคนเลยซินะ "  แต่ถึงยังไงเขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
เมดิสันกลับพยักหน้า
"  อีเลฟเวนท์ ! "
" เธอก็เป็นแบบนี้"
"  เธอเก่งในเรื่องการเข้าใจคนอื่น "  เมดิสันอธิบย
" เห้อ.... ! "  เสียงถอนหายใจของเมดิสันยังคงดังตามมาติด ๆ
" เกือบๆ  6  ปี"
"  ที่คนในเอ็มไอซิกส์ ! ได้พยายามที่จะทาบทามให้เธอ มาเป็นนักวิเคราะห์พิเศษให้ได้  "  แต่ว่าคราวนี้เมดิสันกลับหันมาหลบตากันซะดื้อ ๆ
แต่ว่าเขาก็พยักหน้ารับรู้
" โครงสร้างของหน่วยงามความมั่นคงภายใน ของทุก ๆ ที่ล้วนแล้วแต่ที่จะประสบปัญหา  " และอย่างน้อย ๆ เขาก็พอเข้าใจ
เมดิสันไม่คิดที่จะปฏิเสธอะไร
"  แต่ถ้าจะให้พูดกันตรงๆ  "
"  ฉันเองก็กลับเพิ่งจะเข้าใจจริงๆ จนได้ว่า  สิ่งที่ "
" อีเลฟเวนท์ !! "
"  ได้พยายามที่จะปฏิเสธพวกเรา ! "
" หรือแม้แต่ พวก FBI  หรือว่า  CIA  "
"  มันก็เป็นเรื่องจริง  " และคราวนี้เมดิสันที่หันมายิ้มๆ
ลุกค์ที่มองตาก็เข้าใจ
" เพราะถ้าหากว่า...  "
" อีเลฟเวนท์  "
"  เธอยอมทำ  "
" ก็อาจจะถูกตีตราจากพวกของตัวเองว่า...เป็น "
"  กบฏละซินะ !  ใข่ไหม "  เขาที่เข้าใจกันเป็นอย่างดี
และเมดิสันที่ยังจะฝืนพยักหน้ารัวๆ  หลายครั้งต่อหลายครั้ง
" ตราบใดที่... ความสัมพันธ์ยังคงอ่อนแอ  !!  "
"  หนทางเดินแห่งชีวิตที่แสนจะเรียบง่าย !!!
"  ก็คงจะใช้ไม่ได้ !!!!  "  เมดิสันที่คอยบอกกับเพื่อนร่วมงาน และมิหนำซ้ำเพื่อนร่วมงานของเขาเองก็ยังจะคอยแสแสร้างแกล้งทำเป็นยิ้มใส่
" เธอเป็นคนสอนนายมาอีก "
" ละซิท่า !!  "  ลุกค์ยิ้มให้กับคำคมของเมดิสันที่มีแต่จะเพิ่มขึ้นทุก ๆ  วัน
ยาเนะ หรือ กระเบื้องดินเผาสีแดงคร่ำคราที่นำมาก่อสร้างเป็นหลังคาของเรือนไม้หลังใหญ่  และเรือนไม้หลังใหญ่ที่โอบล้อมด้วยกำแพงดินเป็นแนวยาวที่คนญี่ปุ่นเรียกกันว่า นุริคะเบะ  แนวกำแพงดินนุริคะเบะปลูกขนานกันไปกับสวนของต้นไม้ประเภทสนที่คอยออบล้อมพื้นที่โดยรอบ
บ้านไม้หลังใหญ่กลางดงต้นสนขนาดกว้างขวางราวๆ  ยี่สิบสี่ไร่ และมีสวนหย่อมญี่ปุ่นขนาดใหญ่สวยงามแทกรซึมอยู่ และยังมีสวนของต้นไผ่สี่เหลี่ยมญี่ปุ่นที่เห็นปล่องได้ชัดเจนขนาดใหญ่ปลูกขนานที่ริมรั้ว  บริเวณสวนหย่อมที่มีลำธารก่อด้วยหินสายน้ำไหลเอื่อยๆ  รอบบ้านมีปลาตะเพียนน้อยใหญ่พยายามที่จะแหวกว่ายไปทวนกระแสน้ำไปยังน้ำตกสี่ชั้นทางทิศเหนือติดขอบชิดรั้วกำแพงดิน
และแม้ว่ายามนี้บริเวณสวนหย่อมของของดอก Rising moon  ดอกไม้มีสีขาวสว่าง ๆ เหมือนกับวงของพระจันทร์ที่กำลังบานสะพรั่งเต็มสวนแม้แต่ในยามดึกก็ยังคงขาวสว่างไสว ในขณะที่ใบไม้รูปหัวใจสีแดงสดของต้นเมเบิลต้นใหญ่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ก็เพิ่งจะถูกลมหนาวในเวลากลางคืนพัดคอยให้หล่นร่วงโรยปลิวลงมาสู่ทุ่งดอกพระจันทร์สีขาว
เสียงของสายลมหวิว ๆ ที่คอยพัดพามาแต่ไกล ๆ  ผ่านสวนของต้นไผ่รอบรั้วบ้านจนกระทั่งลำต้นไผ่เอนลู่ลมมากระทบกับต้นสนสามใบต้นใหญ่อีกสามถึงสี่ต้นที่ปลูกเอาไว้ถัดๆ กัน  และเสียงลมที่คอยพัดผ่านมาเรื่อย ๆ  จนกระทั่งพัดผ่านมาและกระทบเข้ากระถางของต้นบอนไซภูเขาที่ถูกดัดอย่างสลับซับซ้อนอยู่หลายต่อหลายต้นในกระถางดินเผาโบราณสีคร่ำคราตรงกลางสวน
แต่ว่าเสียงลมที่ผัดเข้ามาเรื่อยๆ  จนลอดผ่านบานประตูเลื่อนฟุสุมะ ผ่านประตูเลื่อนกระดาษสีขาว ๆ  สะอาดๆ  อีกหลายต่อหลายชั้น
และเสียงลมที่ยังคอยพัดพาแสงไฟในตะเกียงหินรอบบ้านให้สว่างไสว  แต่ทว่าจนบางครั้งก็อาจมองเห็นแสงสว่างของตะเกียงได้ดีแม้ว่าอยู่บนผิวน้ำ
ครืด.... !!!
เสียงเลื่อนครืดคราดของบานประตูฟุสุมะที่ค่อย ๆ ทยอยเปิดออกด้วยน้ำมือสาวใช้วัยรุ่นชุดยูกะตะสีกรมท่า จนกระทั่งมองเห็นโซจิ หรือพนังกันห้องแบบโปร่งแสงทั้งสามด้านที่กำลังถูกตีกรอบไม้อย่างเรียบง่ายและคอใช้กระดาษสาพื้นเมืองสีขาวเป็นบานประตู ภายในของห้องที่ประดับประดาด้วยโต๊ะไม้เตี้ยๆ ที่เอาไว้ใช้สำหรับวางกระถางของต้นบอนไสภูเขา กระถางมีทั้งเล็ก กลาง และใหญ่วางเรียงถัด ๆ  ทางด้านหลัง
และขวามือของสาวใช้ก็ยังมีชั้นวางของๆ ที่ทำมาจากไม้ของต้นสนทาทับด้วยสีแดง และยังวาดลวดลายของชั้นวางเป็นต้นและผลอย่างทับทิม และยังมีตู้โบราณสีแดง ๆ ที่มีลวดลายของดอกเบญจมาศสีเหลืองดอกใหญ่ แต่ก็ยังมีฉากกันห้องโซจิที่วาดลวดลายของต้นของดอกซากุระใกล้ๆ ติดๆ  เพื่อเอาไว้คอยใช้กั้นกลางอีกห้อง ๆ หนึ่งเอาไว้
อาซามิสวมใส่ชุดกิโมโนสีชมพูและเพิ่งจะเดินตามสาวใช้กลับเข้าไปในห้องที่เปิดประตูรอ
ลวดลายชุดกิโมโนของอาซามิประดับด้วยดอกซึมากิที่ปักด้วยเส้นด้ายไหมญี่ปุ่นชั้นดี  และเด่นชั้นด้วยกลีบของดอกสีชมพูห้ากลีบ ๆ ตรงกลางมีเกสรคล้ายหมวกทรงแหลม และพวกมันยังมีใบเป็นสีม่วงอ่อนๆ ปักอยู่เต็มเนื้อผ้า และมวยผมยาวขดเอาไว้เป็นก้นหอยของเธอ
จนกระทั่งพอผ่านพ้นประตูห้องรับแขก  อาซามิหยุดเดินและหันไปทางทิศเหนือและค่อยๆ  นั่งคุกเข่าลงต่อหน้าผู้ชายที่สวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเข็มนั่งอยู่บนเบาะบนเสื่อทาทามิ
ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าอาซามิยังคงคอยนั่งจดจ่ออยู่ที่อุปกรณ์อย่างถ้วยชา กาน้ำชาร้อนๆ บนเตาไฟเล็ก ๆ ตรงหน้าที่ถูกจัดไว้อย่างสวยงามบนโต๊ะสนสีแดงๆ
ผู้ชายคนนี้เป็นชาวญี่ปุ่นมีอายุราว ๆ น่าจะสักประมาณ 58  ปี  รูปร่างสูงใหญ่ สันทัด ผิวสีขาวคล้ำ ตัดผมสั้นธรรมดาๆ ทั่วไปถึงแม้จะมีบ้างที่เส้นผมบนหัวจะมีหงอกขึ้นมาประปราย  แต่ทว่าใบหน้ารูปทรงสี่เหลี่ยมของผู้ชายชาวญี่ปุ่นกลางคนๆ นั้นก็เหมือนว่า เขาจะไม่เคยผ่านการมีรอยยิ้มมาอย่างแสนยาวนาน
อาซามิที่ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของเขา แม้ว่าเขาจะหันไปหยิบกาน้ำชาสีดำมันเงาขึ้นมาและรินลงในจอกถ้วยชาที่มีสีเดียวกันอีกทั้งหมด 3 ถ้วย  และยื่นให้
มุรามาสะถึงแม้จะเข้ามานั่งคุกก่อนหน้านี้ไม่นานเท่าไหร่ แต่ว่ามุรามาสะยังก็สวมชุดยูกะตะสีฟ้าอ่อนจนแทบจะอำพรางรูปร่างสูงโปร่งและผิวขาวซีดของเขาเอาไว้  และถ้าดูผิวเผินใบหน้ารูปไข่ที่ดูเคร่งขรึมกว่าของมุรามาซะ ดวงตาสีน้ำตาลที่แอบกังวลเล็กน้อย และปลายจมูกแหลมๆ  พวกนั่นก็พอที่จะสังเกตการหายใจเข้าออกอย่างไม่เป็นจังหวะ  และริมฝีปากเล็ก ๆ ที่สั่นเทาเล็กน้อยกับทรงผมที่คล้ายกับผู้ชายธรรมดาสามัญทั่วไป
แต่ว่าทั้งมุรามาสะและก็อาซามิก็ยังคงต้องนั่งฟังเสียงซดน้ำชาในจอกถ้วยชาใบเก่าๆ  ของผู้ชายอาวุโสของเจ้าของบ้าน
"กลับกันมาแล้วเหรอ  "  เสียงทุ่มต่ำ ๆ ของผู้ชายในวัยราวใกล้ๆ  60  ที่กำลังคนถ้วยชา
อาซามิยังได้แต่คุกเข่าและก้มหน้าอย่างสำรวม
"ขอบคุณ  "
"  คุณพ่อมากค่ะ ที่เป็นห่วง  "  เธอพยายามพูดจาอย่างสำรวมเข้าไว้  แต่ผู้ชายคนที่อาซามิกำลังคุยด้วยกลับถือจอกถ้วยชาไว้และคอยกลิ้งน้ำชาในมือ
ผู้ชายคนเดิมพูดพลางก็ก้มมองดูน้ำชาในจอกไปพลางๆ
" เธอ..คนนั้น  "
" ก็เหมือน ๆ  กับ  ผู้นำทัพ "
" ถ้า...เธอคิดที่จะลงมือก่อสงคราม ! "
" ทุกครั้งๆ เธอก็เลือกที่จะสวมเสื้อเกราะและถืออาวุธออกหน้าทหารทั้งปวง  และหาที่จะอาลัยแก่คนที่รออยู่ข้างหลังไม่ ! "
"คุณพ่อคะ !! "  อาซามิที่เผลอร้อนใจจนพูดแทรกขึ้นมา
" คือว่า...เธอ  "
" ได้ฝากมาบอกกับคุณพ่อด้วยว่า..."
"เธอจะกลับมาเยี่ยมพวกเราในไม่ช้า  "  เพราะว่าอาซามิก็แค่อยากจะสารภาพให้พ้นความผิด
ผู้ชายคนที่เธอเรียกว่าพ่อที่ดูจะกังวลมากกว่าจนต้องหันมอง
" มุรามาสะ !!
"  ไม่เคยมีใคร ! "
" ไม่อยากที่จะพิสูจน์ความจริง  " และจนต้องยอมรับเรื่องนี้ว่าเป็นเรื่องจริง
มุรามาสะที่ยังคงคุกเข่าและพยายามตั้งใจฟัง
"แต่ก่อนที่ กระผม !  "
" จะเอาของสิ่งนี้ไปคืนให้กับเธอ  "
"  คุณพ่อ..!!! "
"  จงได้โปรดบอกความจริงพวกเรามาเถอะนะครับ ! "  แต่ว่าเขาก็ไม่เคยย่อท้อที่จะถามหาความจริงเรื่องของคนๆ  นั้น
"หืม... !!! " เสียงปลดปล่อยลมหายใจที่ดูก็รู้ว่าแสนจะเหนื่อยหน่ายของผู้ชายวัยอาวุโสตรงหน้า ระหว่างอาซามิกับมุรามาสะ และในขณะที่เงยหน้ามองด้วยความความเอ็นดู
"มุรามาสะ ! "
"อาซามิ !!
" ในโลกนี้นะ  !! "
"  มัน ! ไม่เคยมีความลับอะไรที่ไม่เคยถูกเปิดเผย !!! "
" และมันก็ไม่เคยมีความเคียดแค้น ! พยาบาท ! ที่ก็ไม่อาจถูกปล่อยวางลงได้อย่างฉับพลัน !! "
"คนเราไม่ได้เกิดและตายแค่หนเดียว  "
"  ดังนั้น !!  "
" เราควรเลือกที่จะเข้าใจในธรรมชาติของชีวิต !! "
"  ให้มากกว่า..."
"การตั้งคำถามให้แก่ผู้อื่น  "  และยังคงเป็นคนที่พร่ำสอน
และแม้ว่าทั้งมุรามาสะกับอาซามิยังคงคอยนั่งคุกเข่าและตั้งใจฟัง แต่ลึกๆ  แล้วพวกเขาสองคนยังคงมีแต่ประโยคคำถามคอยเคลือบแคลงอยู่ภายในอกอยู่เต็มไปหมด
" อาซามิ !! "  ผู้เป็นพ่อที่ยังคอยจ้องมองไปที่บุตรสองคนตรงหน้าอยู่เรื่อย ๆ
"  ระหว่างนี้ให้ไปคอยดูแลสำนักงานใหญ่ของเราที่โตเกียว  "
"  แทนที่..  มุรามาสะไปก่อนสักระยะหนึ่ง ! "
"  และก็..มุรามาสะ  "
"  เดือนหน้า !    "
" ทางผู้บริหารของสกีรีสอร์ทของเกาหลีใต้  "
"    The Empire Group !!!!  "
"  พวกเขาจะส่งทายาทรุ่นต่อไปให้มาเป็นคนที่ ! "
" เซ็นสัญญาซื้อขายที่ดินที่เกาะโอกินาวะ ! "
" การลงทุนสร้างโรงแรงของพวกเขาในครั้งนี้  "
"  สำคัญที่สุด !!! "  เขาที่ยังคงคอยช่วยกันย้ำ  ๆ ไปที่บุตรตรี !
"  จงจำใส่ใจกันเอาไว้ให้ดี ๆ "
แต่ว่าพอคำสั่งพวกนั้นจบลงไป  ระหว่างอาซามิกับมุรามาสะที่ยังคงต้องนั่งทนฟังเสียงน้ำร้อนปุดๆ ในกาน้ำชานั้นต่อไปเรื่อยๆ
ลุกค์กำลังขึ้นไปนั่งๆ นอนๆ  อยู่บนฝากระโปรงรถฮัมเมอร์ที่ๆ จอดอยู่บนชายหาดตั้งแต่หัวค่ำ
และถึงแม้ว่าเขาอยากจะออกมานั่งๆ นอนๆ เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ แต่ก็ยังจะได้ยินเสียงฮัมเพลงและดีดกีตาร์ลอยมาอยู่เนืองๆ จากที่พักของพวกบรรดาทหาร
"  ขอขึ้นไปนอนบนนั้น "
"ด้วยคน ได้หรือเปล่า "  เสียงของอิเลฟเวนท์ก็ดังขึ้นมาใกล้ๆ
แต่ว่าลุกค์ที่รีบหันไปและเห็นอิเลฟเวนท์กำลังเร่งฝีเท้าเดินเข้ามาหาเขาที่รถ
" ไม่ยักรู้นะว่า เธอเล่นดนตรีก็ได้ด้วย "
" อิเลฟเวนท์ "  ลุกค์ในขณะที่เอื้อมมือไปช่วยพยุงอิเลฟเวนท์กลับขึ้นมานั่งบนฝากระโปรงด้วยกัน  และเขาก็มีแต่จะคอยตั้งคำถาม
อิเลฟเวนท์ที่พอขึ้นไปนั่งบนฝากระโปรงรถได้ และเธอก็อดที่จะหันมาและก็ยิ้ม ๆ  ไปด้วยกันกับเขาไม่ได้
" ไม่อยากจะคุย  "  เธอแกล้งคุยโว
" ขนาดนั้นเชียว.. !! "  ลุกค์ทำหน้าไม่เชื่อถือกันสักเท่าไหร่
" เชื่อเธอเลย !! "
" เธอนี่มัน ! จริง ๆ เลยนะ "  เขาย้อน
เธอยิ้มๆ
" แล้วคุณละ !
" ลุกค์ ! "
"  เวลาว่างคุณชอบทำอะไรบ้าง "  "  แต่เธอก็อยากจะรู้เรื่องของเขาอีก
ลุกค์ที่พยายามจะแหงนหน้าและมองดูท้องฟ้า และก็แค่ต้องนึกให้ออก
" เวลาว่าง..งั้นเหรอ !! "
"หึๆ " จนสุดท้าย...เขาก็แค่หัวเราะในลำคอ
"ถ้าหากว่ามีเวลาว่างจริงๆ  ก็ดีนะซี้... !! "  เขาที่ยังไงๆ ก็ยังจะคิดไม่ออกกันอยู่ดี
แต่เธอที่พอจัดท่าจัดทางนอนอยู่ที่ฝากระโปรงรถจนได้แล้ว มิหนำซ้ำเธอยังคอยตั้งหน้าตั้งตาแหงนหน้ามองดูท้องฟ้าที่อยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
" เวลาว่างจริง ๆ  "
"  ถ้ามัวแต่หา ! ชาตินี้ ! "
" คุณก็อย่าหวังว่าจะเจอ "  และเธอยังจะคอยช่วยเขา
"  อีเลฟเวนท์ !! "  และเขาก็พยักหน้าตาม
" แล้ว...เวลาที่เธอว่าง "
"  เธอชอบทำอะไร "    และเขาที่ก็อยากจะรู้เรื่องส่วนตัวของเธอเหมือนกัน
อิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ หลับตาลง
" พวกเราชอบไปนั่งล้อมวงกินหมูกระทะกัน !" แต่ว่าเธอก็เล่าให้ฟังอย่างมีความสุข
ลุกค์ที่ได้แต่แปลกใจจนต้องแอบหันไปมอง
" หมูกระทะ ! "
"งั้นเหรอ !! " เพราะเอาเข้าจริงๆ  เขาก็ไม่ได้เข้าใจเรื่องที่เธอพูดจริงๆ  นักหรอก
"อืมหึ ! "  แล้วเธอก็พยักหน้า
" แล้วก็ท่านผู้การสันติภาพ  "
" ก็ชอบย้อนอดีตให้พวกเราฟังจนเบื่อ  "
" และเพื่อนที่ ! เป็นนักบิน  "
" ดิ  แองเจโล่ !! " ลุกค์พูดแทรกก็เพราะรู้
" นักบินจ่าฝูงกริพเพนที่เก่งที่สุด "  เพราะว่าก็รู้จักเพื่อนของเธอคนนี้ดี
เธอพยักหน้าเบา ๆ
" และฉันก็มีเพื่อนเป็นหมอ "
"  ถ้าเป็นเมื่อก่อน  "
"  เขาก็ชอบบ่นๆ เรื่องการแต่งตัวของฉันให้ฟังอยู่เรื่อย  "  เธอเองที่พอถึงตอนนี้ก็แทบไม่อยากจะเล่าต่อ
"  เขา ! เคยหลงรักแม่สาวทรงเสน่ห์แห่งวงการแฟชั่นชื่อดังอย่างที่คุณรู้นั่นแหละ "
" แต่เดี๋ยวนี้เนี้ย.. !!! "
เขาเปลี่ยนมาชอบบ่นถึงเรื่อง.. ! "
" การลงทุนสร้างโรงพยาบาลที่โซลมากกว่า...!! "
" เป็นงั้นไป ! "  และยิ่งเล่าเธอก็ยิ่งมีแต่คิดถึง
" ลีโอนิคส์ ! "
" คนที่โทรหาฉันเมื่อคืนก่อนและคุณก็แกล้งรับสายเขานั่นนะ "
" เขาก็เป็นนักดื่มตัวยงเหมือนคุณไง "
" แล้วก็....."
" ตัวจี๋ดของหน่วยเราอีกคน !  "  มิหนำซ้ำที่เผลอ ๆ  เธอแอบนึกถึงหน้าของลูกชายของอดีตสายลับชาวญี่ปุ่นที่ได้คนไทยเชื้อสายจีนลูกครึ่งอเมริกาเป็นศรีภรรยา
"หัวหน้าแผนกเทคโนโลยีของพวกเรา  " เธอเล่าไปยิ้มไปขำไป
และเขาต้องยิ้มตาม
"  ซุปเปอร์เจท !!! "
" ไม่เคยไม่มีหน่วยงานลับที่ไหนในโลกไม่รู้จักเขาหรอก ว่าไหม !  "  เขาบอกกันตรงๆ
และเธอก็พยักหน้ารัวๆ  ตอบ
" แล้วก็..ลูกชายของดีลาโน่ ! "
"  เป็นคนที่ชอบเอาเครื่องมือไฮเทคของตัวเองที่ไม่เอาไหนมาขาย " เธอยิ่งเล่าก็ยิ่งจะสนุกขึ้นเรื่อยๆ
แต่ว่าเขาที่พยักหน้ารัวๆ  ให้กันดู
"  ผมกับเขา  "
" เราเคยมีเรื่องทะเลาะกันอยู่ครั้งหนึ่งที่เบอร์ลิน ! "  เขาเอาแต่คิดและอดกลั้นขำไม่ได้
" ไม่บอก "  และเธอก็รู้เรื่องนี้ดี
"ฉันก็รู้นะว่าพวกคุณสองคนมีเรื่องอะไรกัน  " เธอรู้ดี
"เห้อ.... !! "  เสียงถอนหายใจทิ้งๆ ขว้างๆ  ของลุกค์ที่ดังตามกันมาติด ๆ
"  พวกเราทั้งคู่ !! "
" มีเรื่องชกต่อยกันแพราะโสเภณีคนเดียวกันที่นั่น !!! "
"  ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ให้ตาย !! "  และเขายิ่งเล่าก็ยิ่งอายและรู้สึกสมเพชตัวเองจริงๆ  และพอหันไปมองอีกทีก็แอบสังเกตว่าอิเลฟเวนท์ยังคงนอนหลับตาอยู่ตลอด
และแม้ว่าบางทีเธอก็เผยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากบ้าง แต่ว่าเขาก็ยังจะอดหันไปถามเรื่องๆ  หนึ่งให้ได้
" แล้ว...!  "
" เจ้าหน้าที่ที่เป็นเด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนนั้น !!  " เพราะเขากำลังคิดว่า เจ้าหน้าที่ของเธอดูท่าทางจะสนใจเธอเกินหน้าที่
และเสียงหายใจที่เข้าๆ ออกๆ ของอิเลฟเวนท์ที่เหมือนจะหนักหน่วงในเวลาเดียวกัน
"  มาซายูกิ ! นะเหรอ  "
" ไว้เดี๋ยวคุณกับเขาก็ได้เจอกันอีกนั่นแหละ "  เธอปฏิเสธที่จะไม่พูดเรื่องของมาซายูกิในตอนนี้
แต่ว่าลุกค์ที่ถึงกับหน้าถอดสีเพราะเรื่องที่เพิ่งจะได้ยิน  และจนกระทั่งเขาต้องหันกลับมาและใช้ความพยายามที่จะเข้าใจอิเลฟเวนท์ซะใหม่อีกครั้ง


## ชุดนักกระโดดร่ม

เวลาประมาณสี่ทุ่มบริเวณภายในโรงจอดเครื่องบินที่มีเพียงเครื่องบินลำเลียง และยังต้องคอยใช้เจ้าหน้าที่ทหารคอยดูแลอยู่อีกนับหลายสิบนาย และภายในโรงจอดเครื่องบินก็ยังได้จัดโต๊ะชั่วคราวเพื่อวางแผนการประชุมที่ๆ มีคาเตอร์เป็นหัวหน้าวางแผนร่วมอยู่กับเมดิสัน และเจ้าหน้าทหารแต่ละฝ่ายอีกสองสามคน และก็รวมไปถึงอิเลฟเวนท์กับฟิวส์ ลุกค์
และเมดิสันที่กำลังขะมักเขม้นอยู่บนโต๊ะประชุมแบบหน้าจอสัมผัส และนำเอาภาพถ่ายจากดาวเทียมแบบสามมิติขึ้นมากางซึ่งแสดงภาพสามมิติที่อาคารและพื้นที่โดยรอบของสถานีศูนย์อวกาศที่มีชื่อเป็นภาษาอังกฤษว่า " Hope  2  The World  "  ซึ่งเป็นสถานีศูนย์อวกาศภาคพื้นดิ้นขนาดใหญ่ลำดับที่ 4 ของโลก และยังตั้งอยู่แถบเทือกเขาหินที่สลับซับซ้อนบริเวณภาคตะวันออกเฉียงเหนือห่างจากอ่าวเปอร์เซียอยู่ประมาณ 95 กิโลเมตรทางทิศใต้กินพื้นที่มากกว่า 100 เอเคอร์  และหอควบคุมสัญญาณดาวเทียมขนาดหลายช่วงตึก และยังจะประกอบไปด้วยอาคารอื่นๆ โดยรอบอีกทั้งหมด  3 อาคาร  และทุก ๆ อาคารก็ยังมีจานรับส่งสัญญาณดาวเทียมขนาดใหญ่อยู่ที่บริเวณบนหลังคา และอาคารหลังใหญ่ที่สุดอยู่ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งอาคารหลังนี้ใช้เป็นโรงงานในการผลิตจรวด
อีกทั้งบริเวณด้านหน้าของสถานีศูนย์อวกาศของอิหร่าน  Hope 2  ก็ยังจะมีทะเลสาบขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆ  กับฐานที่ยิงจรวด และพื้นที่โดยรอบสถานนี้ก็ยังจะประกอบไปด้วยภูเขาสูงซึ่งในขณะนี้ก็ยังจะมีหิมะหล่นลงมาปกคลุม
คาเตอร์ที่ยังอดเป็นห่วงเรื่องทัศนวิสัยรอบๆ  สถานีดาวเทียม
"  ที่บนยอดเขา  "
"  ตอนนี้กำลังมีพายุหิมะ ! "
"  เพราะฉะนั้น...ทางนักบินของเรา ! "
"  อาจที่จะต้องไปส่งพวกเธอทั้งสองคน ห่างมาจากศูนย์อวกาศที่อิหร่านไกลเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย ! "  คาเตอร์ที่ช่วยบอกกับอิเลฟเวนท์และก็ลุกค์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
และเมดิสันที่ยังต้องช่วยขยายภาพกำแพงรั้วลวดหนามขนาดใหญ่ที่ทั้งสูง และยังจะทอดยาวไปอีกหลายร้อยเมตรหรืออาจจะยาวเป็นกิโล ๆ
" รั้วลวดหนามที่มีไฟฟ้าแรงสูงโดยรอบศูนย์ที่นี้ แล้วก็ "
"  บริเวณนี้ก็ยังจะมีเจ้าหน้าที่ทหารและพวกสุนัขทหารคอยตรวจตรากันอยู่ทุก  ๆ 35 นาที  " เมดิสันอธิบายพร้อมสรรพ แต่ก็อดเป็นห่วงพวกเขาไม่ได้จริงๆ
" ถึงเวลานี้...พวกเราจะยังไม่มั่นใจไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นตว่า ! "
" หัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของเกาหลีใต้จะซ่อนอยู่ที่นั่นจริง ๆ หรือเปล่า " แต่เมดิสันก็อดไม่ได้ที่จะกังวลมากขึ้นกว่าเดิม  และพอพวกเขาแอบสังเกตอิเลฟเวนท์ที่เอาแต่ยืนมองภาพถ่ายอยู่นิ่งๆ
" แต่ว่าพวกเราคงต้องใช้เครื่องบินขับไล่คอยตามประกบพวกเธอไปด้วย  "
" เพื่อช่วยย่นระยะการตรวจจับเรดาร์จากฐานทัพอื่นๆ ก็เพื่อป้องกันเอาไว้เท่านั้น "  เมดิสันตั้งใจจะบอกกับทุกๆ  คน
" เชิญทุกคนทางนี้ !  "
เมดิสันกำลังพาอิเลฟเวนท์และลุกค์ไปที่โต๊ะวางอุปกรณ์ติดๆ กัน    และบนโต๊ะก็ยังมีเครื่องมือเครื่องไม้และอุปกรณ์ต่าง ๆ  ที่ ๆ มีทั้งนาฬิกาดิจิทัลพิเศษรุ่นใหม่เอี่ยม  กล่องใส่คอนเทคเลนส์สีฟ้าๆ อีก 1 คู่  กับ  อุปกรณ์ชุดหูฟังอีกเพียงหนึ่งคู่ที่วางรออยู่บนโต๊ะ และอุปกรณ์อื่นๆ  อย่างปืนยิงเลเซอร์ที่สามารถเอาไว้ตัดเหล็กกล้าได้  ท่อนพลาสติกเรืองแสง และคีมอันเล็กที่สามารถใช้ตัดเหล็กธรรมดาๆ  ได้อีกอย่างละหนึ่งชิ้น
และเมดิสันที่หันไปหยิบเอาปืนรุ่น  Compact  ของเยอรมัน ขนาดกระสุนจุด 9 มิลลิเมตร และยื่นให้กับเจ้าหน้าที่ของตัวเอง และก็หั่นมายื่นปืนของสหรัฐ รุ่น  FNP – 45 ขนาดของกระสุนที่เหมือนๆ  กันให้กับอิเลฟเวนท์ได้พกติดตัว
"  เอาละ  "
"  และนี่ก็คืออุปกรณ์พื้นฐานสำหรับภารกิจนี้ ! "  เมดิสันโชว์ของที่มีทั้งหมดตรงหน้า
แต่ว่าลุกค์ที่เพิ่งจะหันไปและคอยจับผิดอุปกรณ์ของเมดิสันทั้งหมด
" แล้วนี่อะไร ! "
" จะให้พวกฉัน ไปเป็นคุณครูสอนพวกทหารใหม่กระโดดร่มกันหรือยังไง ! "
"  เมดิสัน !! "  เพราะว่าแค่เห็นอุปกรณ์โดดร่มที่กองๆ อยู่ก็รู้สึกไม่อินสักเท่าไหร่
เมดิสันที่ก็ไม่ได้อยากจะอยู่ต่อปากต่อคำด้วย  เพราะฉะนั้นถึงได้รีบหันกลับไปอธิบายอย่างตั้งหน้าตั้งตา
" ภารกิจในครั้งนี้  "
"  พวกเรามีหน้าที่  "
" ที่จะต้องคอยแอบเข้าไปค้นหาหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของทางรัฐบาลเกาหลีใต้ที่หายไป  "
"  แล้วก็.. ลุกค์ !! "
" นายมีหน้าที่ต้องถ่ายทอดสดจากสถานีศูนย์อวกาศกลับมา  "
"ในขณะที่ อิเลฟเวนท์ต้องเข้าไปปลดชนวนหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ให้สำเร็จ  "  เมดิสันตั้งใจที่จะค่อยๆ  อธิบายอย่างช้าๆ ให้เพื่อนร่วมงานฟังอย่างระเอียด
อิเลฟเวนท์อดไม่ได้ที่จะแอบยืนยิ้มอยู่ข้างๆ
" งานแอบถ่ายนี่ฉันว่า "
" คุณน่าจะถนัดนะ ลุกค์ "  เธอเอาใจช่วยเมดิสัน
ลุกค์ถึงกับต้องคอยเบือนหน้าหนี
" เชอะ !! "
" เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย !! "
" เหมือนอย่างกับ !! "
" สุนัขจิ้งจอกตัวผู้เจอกับสุนัขจิ้งจอกตัวเมีย !!  " เขาประชด
และเมดิสันที่ก็แค่ต้องพยักหน้าให้เพื่อนร่วมงานทั้งคู่
" แต่ว่า...เธอ  "
" เป็นสุนัขจิ้งจอก !! "
" ประเภทที่มี 9 หาง ด้วยซิท่า !! "  เมดิสันยิ้มกริ่ม
แต่ว่าลุกค์ที่ก็แค่นึกหมั่นไส้สองคนนี้ขึ้นมาแล้วจริงๆ
" จิ้งจอกเก้าหางอะไรกัน "  จนเขาไม่อยากจะฟังเรื่องไร้สาระของเมดิสันกับอิเลฟเวนท์ต่อสักเท่าไหร่ และกลับไปสนใจพวกสิ่งของตรงหน้าแทน
และเมดิสันที่หันไปหยิบเอานาฬิกาข้อมือพลาสติกสีน้ำเงินถือมันขึ้นมา และยื่นให้กับเพื่อนของเขา
" ของนาย ! "  เมดิสันที่คอยถือและยื่นมันให้พร้อมๆ กับหยิบเอาหูฟังสื่อสารไร้สายสีดำขึ้นมาด้วย
" อุปกรณ์สื่อสารและก็ GPS แบบพื้นฐาน  "  และยังอธิบายแบบระเอียดยิบให้กับเจ้าหน้าที่ของตัวเอง
แต่เมดิสันก็ยังหันไปล้วงกระเป๋าเสื้อสูทและหยิบเอานาฬิกาข้อมือเรือนพลาสติกสีดำ ๆ เรือนหนึ่งกลับขึ้นมาและหมอบมันให้กับเธอ
อิเลฟเวนท์เพิ่งจะหันไปรับนาฬิกาเรือนนั้น
" ขอบคุณ "
และเมดิสันที่หันไปสนใจกล่องคอนเทคเลนส์คู่หนึ่งที่วางอยู่ใกล้ๆ และก็หยิบมันให้เพื่อนของเขาด้วยอีกที
" เลนส์ตาเทียมพวกนี้ !! "
" พวกมันสามารถที่จะมองผ่านในที่มืดได้อย่างสบายๆ "  เมดิสันอธิบายเรื่อยๆ  และค่อยหันไปควานหาของในกระเป๋าของเสื้อสูทด้านในจนเจอแว่นตากันลมสีชา ๆ และก็คอยยื่นให้กับเธอ
"  ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม  " เมดิสันชี้ ๆ ให้อิเลฟเวนท์สังเกตสายรัดใสๆ ที่ติดอยู่ที่แว่นตากันลม
" แต่ที่เพิ่มเติมมาก็คือ.. สายรัดที่หัวสีใส ๆ  พวกนี้  "
" ลูกชายของดีลาโน !!! "
"  เขาคงจะกลัวว่า...  "
"  เธอจะหงุดหงิดพวกมันเข้าเวลาใช้งาน !!! "  แต่ที่อยู่ๆ เมดิสันก็กลับยิ้มหัวเราะชอบใจกันขึ้นมาซะอย่างนั้น
ลุกค์คอยมองตามและก็เพิ่งจะสังเกตว่า อิเลฟเวนท์ยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับเพราะรู้ว่า แว่นตากันลมนี่มาจากที่ไหน
" ไม่ยักรู้ว่า อีเลฟเวนท์ของนาย  "
" เธอจะขี้หงุดหงิดกับเขาด้วย !! "  เขาแซว ๆ
เมดิสันที่พยักหน้ารัวๆ ให้เห็น
" อีเลฟเวนท์  "
" เธอทั้งขี้หงุดหงิด ! "
"  และเผลอๆ ยังจะใจร้อนกว่านายสุดๆ  ไปเลยละ  " และยังคอนเฟิร์มซะจนมองเห็นภาพ แต่ว่าพอพวกเขาหันกลับไปมองอิเลฟเวนท์อีกที
อิเลฟเวนท์ที่ยังจะอุตส่าห์ยืนทำเป็นเท่ห์ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน  เพราะฉะนั้นเมดิสันที่อยู่ๆ  ก็เลยต้องคอยล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง
เมดิสันที่หันมายื่นชุดหูฟังไร้สายสีไทเทเนียมกลับคืนไปให้เธอ
"  และทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน  "
" อุปกรณ์ทั้งหมดนี้  "
" ลูกชายของดีลาโน !! "
" เขานะ !  ช่วยอุตส่าห์แอบส่งมาให้เธอ  "
"  เพราะฉะนั้น.อย่ากลับไปลงโทษเขาเชียวละ !! "  เมดิสันจ้องที่แกล้งอิเลฟเวนท์
" อะอืม !!! "  อิเลฟเวนท์กระแอมขู่เมดิสันไปหนึ่งทีและก็เดินหนีพวกเขาไปที่เครื่องบินลำเลียง
ลุกค์ก็เลยได้ยืนยิ้มๆ เพราะไม่คิดว่า เมดิสันก็อยากจะแทงข้างหลังเธอในเวลาแบบนี้  แต่ว่าเขาก็อดไม่ได้ที่จะจับผิดอุปกรณ์ต่างๆ ของอิเลฟเวนท์ทุก ๆ ชิ้น
และดูเหมือนว่าเมดิสันก็พอจะเดาใจของเขาได้ไม่ยาก
" ทำไมกันน่า... "
" แทนที่จะเป็นคนที่เก่งๆ  อย่าง แฮริสัน  "  เมดิสันพูดพลางส่ายหัวเบา ๆ ไปพลางก็เพื่อไม่อยากให้เพื่อนร่วมงานสงสัยในตัวอิเลฟเวนท์เพิ่มมากขึ้น
ลุกค์ที่รีบมองตาม
" ยังไง !!! " เพราะว่าเขายังคงไม่เข้าใจในสิ่งที่เมดิสันต้องการจะสื่อสารกับเขาจริงๆ
แต่ว่าสิ่งที่เขาเห็นก็คือ  คราวนี้เมดิสันที่พยายามส่ายหัวไปๆ มาๆ  ซ้ำๆ  และแสดงท่าทางที่หนักอกหนักใจต่อหน้า
เมดิสันที่เพิ่งจะแอบถอนหายใจเบาๆ ต่อหน้าลุกค์และบอกว่า
" พวกเรา...ไม่ได้ "
" เป็นคนที่..."
" เลือกให้นายมาทำภารกิจนี้ !! "
"  เธอ.... ! "
"  อีเลฟเวนท์ !! ต่างหากที่เป็นคนเลือก  !! "  เมดิสันที่ได้แต่ส่ายหน้าเพราะความไม่เข้าใจในตัวอิเลฟเวนท์ แต่ทว่ามิหนำซ้ำเขายังต้องรีบเดินๆ ตามกันไปที่เครื่องบินลำเลียง
แต่ว่าตอนนี้ลุกค์ที่รู้สึกช็อคจนพูดอะไรไม่ออกกันไปเลย และตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เมดิสันกำลังพูดถึงเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับเขากันแน่ !!!
" อีเลฟเวนท์ !! "
เมดิสันในขณะที่รีบร้อนเดินตามอิเลฟเวนท์ก่อนที่เธอจะก้าวขึ้นไปบนเครื่องบินลำเลียงของกองทัพ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับหันมาและปฏิเสธกันซ้ำๆ
"  ฉันไม่เป็นอะไรจริง ๆ "  และเธอก็ยังช่วยย้ำๆ กับเมดิสันเหมือนกัน
เมดิสันที่ยังอดเป็นห่วงเธอไม่ได้จริง ๆ
" อีเลฟเวนท์  "
"  เธอคงจะไม่ได้ เป็นกังวลเรื่องที่ทะเลสาบนั่นอยู่ ! "
"  ใช่หรือเปล่า"  เมดิสันที่ก็แค่อยากรู้
อิเลฟเวนท์พยักหน้าให้เขาสองสามครั้ง
" ก็นิดหน่อย ! "  เธอยอมรับ
" ฉันก็แค่..เห็นแม่น้ำทีไร !  "
" ใจมันก็หวิวๆ  ขึ้นมาซะให้ได้ทุกที  "
" ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนะ ! "
" เมดิสัน  "
"  และก็ขอบใจมาก ๆ เรื่องชุดนี่  "  เธอทั้งคอยปลอบใจตัวเอง และบอกขอบคุณเรื่องชุดเข้ารูปพิเศษสีเมทัลลิคที่เธอสวมใต้เสื้อชูชีพ
เมดิสันที่ก็คงจะทำอะไรไม่มากไปกว่าพยักหน้ารับรู้ แม้แววตาของเขาที่มองอิเลฟเวนท์ก็กลับไม่เข้าใจเธอมากนักว่าทำไมชอบเอาชีวิตตัวเองเข้าไปเสี่ยง
" ชุดที่เธอใส่อยู่ข้างใน  " แต่ว่าเมดิสันก็ยังคงต้องให้คำแนะนำอยู่เรื่อยๆ
"  ฉันเองตั้งใจที่จะทำขึ้นมาให้เธอโดยเฉพาะ"
"พวกมันทำมาจากแอโรเจลผสมกับเส้นไยสังเคราะห์พิเศษที่มีส่วนผสมของแกร์ไฟต์ !!! "
" เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้ .."
" เธอได้รับรังสีของปฏิกิริยานิวเคลียร์โดยตรง !!! "
"  และพวกมันยังจะช่วยลดการสูญเสียความร้อนในร่างกายได้ดีในระดับหนึ่ง  "  เมดิสันยังคงตั้งใจอธิบายเรื่องที่คาดว่าน่าจะจำเป็นที่สุดสำหรับเธอ
" แต่ว่า..ถ้าหากเกิน 45 นาทีไปแล้ว  "
"  อุณหภูมิภายในชุด  "
" พวกมันก็จะลดลงไปอย่างฉับพลัน  "
" เธอเข้าใจใช่ไหม "    แต่ว่าเมดิสันที่ยังต้องรีบๆ  อธิบายไปพร้อมๆ  คอยแอบมองไปที่ลุกค์ที่ก็เดินเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นทุกที
อิเลฟเวนท์ที่ทำได้แค่ยิ้มๆ
" ไม่ต้องเป็นห่วง !  "
" ฉันมันเป็นพวกมาเร็ว เคลมเร็วอยู่แล้ว !! "  เธอรับปากเมดิสัน  และก็หันหลังเดินหนีกลับขึ้นไปเครื่องบินลำเลียงซะดื้อๆ
เพราะฉะนั้นเมดิสันที่ได้แต่มองตามหลังอิเลฟเวนท์จนสุดลูกหูลูกตา เพราะก็ไม่รู้ว่าความลับที่อิเลฟเวนท์ต้องการจะเปิดเผยนั้นมีมากแค่ไหนกันเชียว
เครื่องบินลำเลียงรุ่น C – 295  ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า  แต่ว่าก็มีเครื่องบินขับไล่ร่องหนรุ่นวายเอฟเอฟรุ่น 20 คอยบินประกบอีกสองสามลำอยู่เหนือน่านน้ำทะเลอ่าวเปอร์เซีย และนักบินนิรนามทั้งสามลำที่ยังต้องคอยบินประกบหน้าหลังและท้ายเพื่อป้องกันเรดาร์จากกองกำลังอื่น ๆ
และอยู่ๆ  นายทหารสองสามคนก็เพิ่งจะช่วงสงสัญญาณให้กับอิเลฟเวนท์กับลุกค์ว่า อีกไม่เกิน 25  ไมล์ก็ใกล้จะถึงเป้าหมายที่จุด  Drop Zone
เพราะฉะนั้นระหว่างอิเลฟเวนท์กับลุกค์กำลังช่วยกันตรวจตราดูความเรียบร้อยของอุปกรณ์ต่างๆ ตั้งแต่ร่มชูชีพ รองเท้าสี แผ่นสกีและไม้ค้ำ
แต่ว่าเธอก็สังเกตว่า ลุคก์แอบส่งยิ้มให้เธออยู่เรื่อยๆ
"  ยิ้มทำไม ! "  เธอถามเพราะเห็นลุกค์แอบมองมาที่เธอบ่อยจนเกินไป
" เปล่า !! "    ลุกค์ส่ายหน้าให้เธอทันที แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็กลับที่จะเดินเข้ามาหา  แต่ว่ามิหนำซ้ำเธอยังนั่งลงและคอยช่วยล็อคบังเกอร์รองเท้ารองเท้าสกีให้
" อีเลฟเวนท์ !!  "  และเขาก็ห้ามเธอ
" คือ...  " และยังต้องคอยขอร้องไม่ให้อิเลฟเวนท์ช่วยเหลือกันมากจนเกินไป แต่ว่าเธอก็ตั้งหน้าตั้งตาทำมันจนเสร็จเรียบร้อย
อิเลฟเวนท์ที่ลุกกลับขึ้นมาและตรวจตาอุปกรณ์ต่างๆ ให้กับเขาต่ออีก
" โอเค  "
"  เรียบร้อยพร้อมลงสู่สนามรบ  " และเธอยังให้ความมั่นใจกับเขาตลอดเวลา
ลุกค์ที่ก็เกรงใจกันจนพูดไม่ออก แต่ว่าเขาก็ยังมองเห็นอิเลฟเวนท์ที่หันไปและก็หยิบไม้ค้ำสกีและสวมรองเท้าสกีโดยที่ไม่ขอร้องพวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ๆ เธอเลยสักคนเดียว
และอิเลฟเวนท์ที่พอจัดแจงชุดและอุปกรณ์ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว  แต่ว่าเธอก็ยังต้องคอยเดินกลับเข้าไปหาลุกค์ที่เอาแต่ยืนจด ๆ จ้องๆ  เหมือนมีเรื่องสำคัญ
" สาเหตุที่..."
" ฉันเลือกคุณ  "
" เพราะว่า. ฉันเชื่อว่า ! "
" คุณเป็นคนดี "  เธอยอมรับและแสดงรอยยิ้มที่จริงใจเป็นการตอบแทน  และเขาที่ก็ไม่ได้ต่างไปจากเธอและยังคอยเอื้อมมือขวาออกมาหากันอีกครั้ง
อิเลฟเวนท์ยื่นมือขวาขออกมาเหมือนๆ กัน  และเธอยังยอมรับมิตรภาพของฟิวส์ ลุกค์เอาไว้อย่างที่เธอเคยคิดเอาไว้ว่ามันจะต้องสำเร็จ
นักกระโดดร่มกำลังลอยตัวอยู่ที่ความสูงประมาณที่ 1055  เมตร  และยังลอยตัวอยู่เหนือภูเขาสูงที่ไกลจนสุดลูกหูลูกตา และยังถูกพายุหิมะพัดกระหน่ำลงคลอบคลุมจนแทบมองอะไรไม่เห็น
อิเลฟเวนท์ในขณะที่ลอยตัวอยู่เหนือภูเขาที่มีหิมะปกคลุ่ม  และเธอยังต้องคอยก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือว่า เมื่อไหร่จะเป็นเวลา 23 นาฬิกา 48 นาที  และเมื่อถึงเวลาเธอกับลุกค์กฌระตุกร่มชูชีพทันทีที่อยู่เหนือสันเขาในระยะ 50 เมตร
ตุบ !
ตุบ !!
และร้องเท้าสกีของอิเลฟเวนท์กับลุกค์ก็เพิ่งจะเหยียบบนยอดเขาที่ปกคลุมหิมะ และพวกเธอสองคนก็ใช้รองเท้าสกีและก็ไม้ค้ำไถลไปตามความลาดชันของภูเขาหิมะพากันออกตัวไปอย่างรวดเร็ว
และในขณะที่กล้องอินฟาเรทที่ติดอยู่กับแว่นตากันลมของอิเลฟเวนท์ และเธอกำลังใช้พวกมันตรวจสอบเส้นทางที่จะลงไปจากยอดเขาและต้องเป็นทางที่ใกล้ที่สุดที่แว่นตาจะคอยคำนวณเส้นทางให้กับพวกเธอ
แต่ทว่าลุกค์ก็กำลังมองเห็นภูเขาและเส้นทางลาดชั้นตรงหน้าทั้งหมดเป็นสีแดงๆ  เพราะระบบอินฟาเรดที่ติดอยู่ในเลนส์ตาเทียมนาโนที่ใส่อยู่
และอิเลฟเวนท์กลับเป็นฝ่ายใช้สกีคอยนำทางให้กับลุกค์ ในขณะที่พวกเธอยังคงไต่อยู่บนความสูงที่ราว ๆ 2000 เมตร  และด้วยความเร็วประมาณ 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ฉึบ
ฉึบ !!!
เสียงสับของรองเท้าสกี 2  คู่จอดสนิทอยู่บนผิวหิมะบริเวณช่องแคบของภูเขาใกล้ ๆ กับสถานีศูนย์อวกาศ  แต่ว่าอิเลฟเวนท์กับลุกค์ก็รีบถอดอุปกรณ์สกีทั้งหมดออกทันที
และลุกค์ยังตองคอยช่วยกันและกวาดสาวตามองไปรอบๆ  ในขณะที่เลนส์ตาเทียมที่ใส่อยู่ก็ยังได้ช่วยส่งสัญญาณภาพไปที่กองบัญชาที่อ่าวเปอร์เซีย
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ในขณะที่รีบร้อนเดินตรงเข้าไปที่รั้วลวดหนามของศูนย์อวกาศ Hope 2 The world  และป้ายแสตนเลสขนาดใหญ่ที่เขียนป้ายชื่อของสถานีกำกับเอาไว้ที่ทางเข้า
อิเลฟเวนท์และก็ลุกค์กำลังช่วยกันแอบมองไปที่พวกเจ้าหน้าที่ทหารซึ่งน่าสงสัยว่าจะเป็นทหารรับจ้างจากตะวันออก และพวกเขาทุกคนกำลังช่วยกันพาสุนัขทหารออกเดินลาดตระเวนอยู่บริเวณอาคารหลักๆ  3 อาคาร ยานพาหานะที่จอดเรียงรายนับสิบ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์อีกหนึ่งลำ และพอมองไปที่บนหลังคาของอาคารก็ยังเต็มไปด้วยจานรับส่งสัญญาณดาวเทียมหลายสิบและตู้คอนเทรนเนอร์ที่เรียงรายรอบอาคารของสถานีนับๆ แล้วอีก 15 ตู้
ลุกค์ที่ยังคงคอยกวาดสายตามองไปรอบๆ  ศูนย์อวกาศ  และอิเลฟเวนก็เพ่งมองไปที่รั้วลวดหนามที่มีหม้อแปลงไฟฟ้าขนาดใหญ่ทิศตะวันตกของอาคาร
"  คุณช่วยไปจัดการที่รั้วลวดหนามพวกนั้น "
"  ส่วนฉันจะช่วยไปจัดการที่หมอแปลงไฟฟ้าให้ก็แล้วกัน  " และบอกแผนของเธอ
อิเลฟเวนท์วิ่งเข้าหารั้วลวดหนามตรงที่มีเสาไฟฟ้าแรงสูงตั้งเรียงรายอยู่หลายๆ  เสา และเธอก็ตรงเข้าไปเปิดตู้ควบคุมไฟฟ้าของศูนย์ และพยายามที่จะมองภาพรวมของสายไฟนับหลักร้อยเส้นที่พันกันเป็นแผงวงจรควบคุมระบบไฟฟ้า และตรวจดูมันอย่างระมัดระวังเพราะว่าอาจจะมีกระแสไฟแรงสูงสุดถึง 70000  โวลต์
และเธอก็หันกลับมาล้วงเอาคีมตัดสายไฟออกมาจากกระเป๋าสัมภาระเล็กในกางเกง และก็เริ่มลงมือนับสายไฟทีละเส้น ๆ จากแถวด้านล่างสุดขึ้นมาและจนถึงเส้นที่สิบเจ็ด
ฉับ !
อิเลฟเวนท์ตัดไฟฟ้าของระบบรั้วลวหนามได้สำเร็จ แต่ว่าเธอก็ต้องรีบหันไปหาลุกค์ที่นั่งรออยู่ไม่ห่างกันสักเท่าไหร่ และลุกค์ก็รีบใช้ปืนยิงเลเซอร์ตัดรั้วลวดหนามพวกนั้นให้เป็นประตูทางเข้าให้ทันที
แต่ว่าเธอก็ยังรีบหันมาล้วงเอาอุปกรณ์ที่คล้ายกับมือถือที่พับได้กลับขึ้นมา  และเธอใช้สายพ่วงเส้นเล็ก  2 อันที่มีปลายหนีบอยู่สองข้างและค่อยๆ หนีบพวกมันเอาไว้กับสายไฟเส้นที่ 29 และ สายไฟเส้นที่ 32  และก็กดปุ่มเล็กข้างตัวเรือนของนาฬิกาข้อมือไปพร้อมกัน
" โทรหา  อี ยองซุก !! " เธอกำลังพูดอยู่กับหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ
" พอฉันคิดถึงเธอปุ๊ป  "
"  เธอก็โทรหาฉันปั๊ปเลยน่า..  "
"อีเลฟเวนท์ !! "  เสียงของอี ยองซุกที่ก็โผล่เข้ามารบกวนโสตประสาทของเธอแทบจะทันที่เธอโทรหาเขา
อิเลฟเวน์ที่อยู่ๆ ก็พลอยต้องหันมาทำหน้าตาเอือมระอาอยู่กับหน้าจออุปกรณ์ที่หน้าตาละคล้ายมือถือ ก็เพราะว่าพวกมันไม่ยอมให้เธอได้เข้าใช้งานง่าย ๆ
" พาสเวิร์ด...!  "  จนเธอต้องขู่เอารหัส
และอี ยองซุกที่ได้แต่หัวเราะชอบอกชอบใจ
" Oscar ! "
"  Zulu  ! "
"  Whiskey ! "
" Seven ! Six ! Three ! Three ! Zero ! One !! "  อี ยองซุกบอกไปพลางอมยิ้ม
และรหัสผ่านล๊อกอินเข้าเครื่องคอมพิวเตอร์เล็กๆ ในมือของอิเลฟเวนท์ก็กลับมาใช้งานได้ปกติ  แต่ว่าพวกเธอที่ยังไงก็ต้องรอให้อี ยองซุกเข้าไปเจาะควบคุมระบบวงจรไฟฟ้าและอุปกรณ์ทั้งหมดของสถานีดาวเทียมให้ได้ทั้งหมดก่อน
อิเลฟเวนท์ชักสีหน้ากลอกตาเป็นเลขแปดอีกหลายที  แต่ก็เหมือนๆ ว่า ปลายสายของเธออย่างอี ยองซุกก็ยังไม่คิดจะหยุดยั่วโมโหเธอในเวลาแบบนี้อีกจนได้
" นี่ฉันถามเธอจริงๆ  เหอะน่า "
"  อีเลฟเวนท์ !! "
"เธอคิดที่จะจำรหัสพวกนี้ !! "
" ของพวกฉันกันหน่อยจะได้ไหม !!  "  อี ยองซุกบ่นๆ  แต่ปาก
แต่ว่ามือสองข้างของเขาก็ยังต้องขยับคอยควบคุมระบบรีโมททางไกลผ่านเครื่องคอมพิวเตอร์ที่อิเลฟเวนท์ถือมันอยู่
"ความจำของเธอนี่ก็เหลือเกินจริง ๆ  "
"  สั้นกว่าความจำของพวกปลาทองเยอะเลย !! "  อี ยองซุกที่ได้แต่บ่น ๆ
และเธอที่รีบวางเครื่องคอมพิวเตอร์หยัดพวกมันกลับเข้าไปซ่อนในตู้คอยคุมไฟฟ้า
"  แล้วก็ไอ้พาสเวิร์ดบ้าบอ คอแตก พวกนี้ !!! "
" เมื่อไหร่จะเปลี่ยนห๊ะ !! "    แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่หงุดหงิดตอบ
" ฮ่าๆ " เสียงหัวเราะของอี ยองซุกยังคงคอยเข้ามาทำลายสมาธิเธอ
" หืม... !!! " และเธอที่ถึงกับต้องหายใจเข้าออกลึกแล้วลึกอีก เพราะคำยียวนกวนประสาทของ อี ยองซุกที่คอยตามกัดกันไม่เลิก
" แล้วตอนนี้. !! "
"  ท่านประธานาธิบดีของสหรัฐกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหน !! "  แต่ว่าเธอก็ยังต้องคอยตั้งสติและอยากจะรู้เรื่องของฝั่งของพวกเขา
อี ยองซุกคราวนี้ค่อย ๆ เอนหลังลงลงบนเก้าอี้ และหันไปเครื่องบินลำใหญ่ที่ถ่ายทอดสด ๆ อยู่บนหน้าจอประมวลผลบานเบ่อเริ้ม
" ไหน...เธอ ! "
"ช่วยลองทายดูหน่อยจะเป็นไรไป !!  "  อี ยองซุกท้า
และอิเลฟเวนท์ที่กำลังนั่งนิ่ง
"  แอร์ ฟอร์ซวัน !!! " "  เพราะว่าเธอกำลังมองเห็นภาพเครื่องบินลำหนึ่งในหัว
ลุกค์ถึงกับต้องรีบหันกลับและจ้องอิเลฟเวนท์ทันทีที่ได้ยินเธอพูดถึงเครื่องบินลำเมื่อกี้
" ฉันบอกคุณแน่ !"    และเธอก็หันมา
" แต่ไม่ใช่ตอนนี้ !! "  แต่ว่าเธอก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธ
ลุกค์ที่ซ่อนความอยากรู้อยากเห็นกับความสามารถพิเศษของอิเลฟเวนท์เอาไว้ให้จนถึงที่สุด  เพราะว่าตอนนี้เขากำลังมีภาระกิจที่สำคัญกว่า
ลุกค์วิ่งนำอิเลฟเวนท์และกำลังมุ่งหน้าไปทางอาคารฝั่งตะวันออกของสถานีศูนย์อวกาศ  และในขณะที่พวกเขาสองคนแอบวิ่งฝ่าความมืดและลมพายุหิมะเข้าไปภายในบริเวณสถานี
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กำลังรีบล้วงเอาแผ่นแม่เหล็กเล็กขนาดเล็กออกจากกระเป๋ากางเกงและก็โปรยพวกมันขึ้นไปบนอากาศ
ตุบ
ตุบ
ตุบๆๆ !!!!
แผ่นแม่เหล็กขนาดประมาณกว้างคูณยาวไม่เกินสองนิ้ว และพวกมันมีปุ่มไฟกระพริบสีแดงทยอยร่วงพากันไปติดที่รถที่จอดอยู่ใกล้ๆ  อาคารของหอควบคุม
อิเลฟเวนท์รีบวิ่งเข้าไปหลบอยู่ที่ด้านข้างของอาคารๆ หลังใหญ่หลังหนึ่ง และในระหว่างนั้นเธอก็หันมาตั้งเวลาที่นาฬิกาข้อมือเอาไว้ที่ 17 นาที
ตุบ !
ตุบ !!
ในะหว่างนั้นลุกค์ก็จัดการทหารยามสองคนจนร่วงลงที่บริเวณหน้าประตูทางเข้าอาคาร และเขาก็ยังต้องรีบจัดการลากพวกทหารสองคนนั้นไปซ่อน
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังต้องคอยเดินตามลุกค์ในขณะที่พาตัวพวกทหารไปซ่อนข้างๆ กำแพงของตัวอาคาร และเธอจำเป็นจะต้องคอยตามเข้าไปค้นตามกระเป๋าเสื้อของพวกทหาร
และเธอก็ค้นตัวพวกทหารที่หมดสติจนกระทั่งได้บัตรแสดงตนเข้าออก และพวกเธอก็ใช้แตะตรงบริเวณหน้าจอประมวลผลของประตูก่อนเข้าอาคาร
ตี๊ด... !!
ประตูทางเข้าขนาดใหญ่ทยอยออกเปิดออก
" พระเจ้า !!! " ลุกค์ตาเบิกโพลงทันที่มองเห็นภาพข้างใน
เพราะว่าภายในบริเวณนี้ไม่ใช่แค่อาคารเก็บจรวดธรรมดา ๆ แต่เป็นอาคารที่ซ่อนหัวรบระเบิดนิวเคลียร์อยู่มากถึง 4 ลูก ทั้งหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ที่มีตราของสหรัฐ  อังกฤษ จีน และก็หัวรบระเบิดนิเคลียร์เกาหลีใต้ที่ถูกขโมยมาทั้งหมด  และพวกมันถูกรายล้อมไปด้วยสายไฟจำนวนมหาศาลเอาไว้เชื่อมต่อกับซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ที่มีมากถึง 19  หน้าจอ พร้อมๆ  กับเครื่องจักขนาดใหญ่ และเครื่องมือกลอีกหลายแท่น และที่วางอยู่ข้างๆ ระเบิดนิวเคลียร์ยังเป็นถังอะลูมิเนียมขนาดใหญ่อัก 2  ถัง และปั๊มชื่อว่าไฮโดรเจนข้าง  และถังออกซิเจนอยู่นับสิบถัง และรวมถึงถังอะลูมิเนียมที่ถูกประทับตราปั๊มสีดำ ๆ  เขียนไว้อย่าง Solid Fueled ขนาดใหญ่มากถึง 3 ถัง  ทางด้านฝั่งทิศตะวันออก
และลุกค์ยังต้องเดินเข้าไปดูใกล้ๆ
" ดูเหมือนว่าพวกเขาทำมันสำเร็จ  "  เขายังคงทึ่งกับวิธีการของผู้ก่อความไม่สงบบนโลกนี้ที่เกิดขึ้นอยู่จริงๆ
อิเลฟเวนท์ถอดแว่นตากันลมออก และเธอก็ยังต้องคอยเดินๆ เข้าไปสำรวจบริเวณข้างในจนเห็นว่า จรวด 2 หัว ขนาดประมาณเส้นผ่าศูนย์กลางถึง 2. 55 เมตร ฐานถึงยอดสูงประมาณ 10 เมตร  และน้ำหนักก็คงจะร่วม ๆ  46  ตัน และพวกมันกำลังถูกติดตั้งอยู่บนแท่นยิง และเจ้าของจรวดพวกนี้ยังเขียนชื่อติดเอาไว้ว่า "  Hope  Q2  "
"  ลุกค์ "  เพราะฉะนั้นเธอถึงอยากให้เขาช่วย
"ฉันอยากจะให้คุณช่วยจัดการกับหัวรบระเบิดนิวเคลียร์พวกนี้  "
ลุกค์พยักหน้ากลับมา
"  เข้าใจแล้ว " และรับปากเธอทันที  แต่ว่าเขากลับเห็นอิเลฟเวนท์กำลังทำท่าว่าจะเดินกลับออกไปจากอาคารเก็บจรวด
" อีเลฟเวนท์ !! "
"  ระวังตัวด้วย"  เพราะว่าเขาแค่ไม่อยากให้เธอได้รับอันตราย
อิเลฟเวนท์หยุดเดินแต่ยังคงไม่หันกลับมาทันที แต่ว่าเธอกลับเอาแต่ก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือที่บอกเวลาเที่ยงคืนกับอีกยี่สิบสองนาที  และเธอก็รีบเร่งฝีเท้ารีบเดินออกจากอาคารเก็บจรวดและนิวเคลียร์กลับออกไป
" อี ยองซุก "
" ตอนนี้ เธอยังตั้งใจทำงานอยู่หรือเปล่า "  อิเลฟเวนท์ที่พอก้าวเท้าพ้นประตูอาคารเก็บจรวดก็หันมาคุยสายกับอี ยองซุกที่ยังคงรอสายเธออยู่
" อีเลฟเวนท์ "  แต่ว่าน้ำเสียงที่ต่ำๆ ของอี ยองซุกมันกำลังให้เธอต้องหยุดเดิน
และเธอยังจำเป็นต้องรีบเดินเข้าไปหลบข้างๆ พนังกำแพงของอาคารควบคุมสถานีสัญญาณดาวเทียมให้ไวที่สุด
อิเลฟเวนท์ที่เตรียมชักปืนออกมาจากซอง !
" นายเห็นแล้วใช่ไหม อี ยองซุก " และเธอยังอยากได้ยินคำยืนยันจากปากของเพื่อนร่วม และเสียงที่ต่ำ ๆ ของพวกเขาที่กำลังโต้ตอบกลับมาผ่านหูฟังไร้สายของเธอด้วยว่า
" ดาวเทียมของอิหร่าน  "
" ที่เพิ่งจะถูกส่งไปเมื่อสองเดือนก่อน....."
" นั้นนะ !! "  และพอมาตอนนี้ !  อี ยองซุก ก็ยังที่จะหันมามีน้ำเสียงที่ต่ำลงมาอีกเรื่อย ๆ
" พวกเขาได้แอบติดตั้งจรวดพิสัยไกลติดหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ไปด้วยจริง ๆ "  และอี ยองซุกก็อธิบายถึงบันทึกที่ได้มากจากการเจาะเข้าระบบข้อมูลเชิงลึกของศูนย์อวกาศที่อิเลฟเวนท์เพิ่งใช้คอมพิวเตอร์ต่อให้พวกเขาก่อนหน้านี้
แต่ว่าเธอที่ยังคงคอยกระชับด้ามปืนและคอยเดินไปที่บริเวนมุมอาคารหอควบคุม
"  งั้นที่นี้.!!! "
"    พวกเราคงจะต้องรีบหาทางแฮกเครื่องบินแอร์ ฟอร์ซวัน ให้เร็วขึ้นหน่อย "  เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องคอยออกคำสั่งกับพวกเขา
อี ยองซุกยังคงมองหน้าจอประมวลผลเล็ก ๆ ตรงหน้า และเห็นอิเลฟเวนท์ตัวเป็นๆ พยายามหาทางเข้าไปในอาคารควบคุมสถานีอวกาศอย่างระมัดระวัง
" ถึงเธอไม่บังคับ. !! "
" ฉันก็เต็มใจทำสุด ๆ เลยละงานนี้"
" แอบเจาะเข้าระบบเครื่องบิน ! ประจำตำแหน่งของประธานาธิบดีสหรัฐ  "
"ให้ตายซิ !! "
" รู้สึกตื่นเต้นเป็นบ้า !! "    อี ยองซุกหัวใจเต้นรัวๆ  เหมือนจะหลุดออกมา
และที่อี ยองซุกก็รีบหันไปลงมือต่อสู้อยู่กับแป้นพิมพ์ตรงหน้าสองสามอันของตัวเองทีวางระเกะระกะอยู่ตรงหน้าให้กันทันที
และหน้าจอประมวลผลของอี ยองซุก ! ที่ก็กระจัดกระจายอยู่เต็มคันรถแวนสีเหลือง ๆ เพนท์ลายไข่ดาวสดใสจอดอยู่ในย่านการค้าชื่อดัง  และอีกทั้งริมถนนที่คลาคลั่งไปด้วยสาวกแฟชั่นสตรีทพากันเดินแฮงค์เอาท์ริมแม่น้ำ และก็ระบำน้ำพุหลากสีกำลังพ่นออกมาจากกลางสะพานข้ามแม่น้ำ !


## เจอกับผู้ก่อการร้ายแล้ว

ตุบ ตุบ !!
ทหาร 2  คน ถูกยิงด้วยปืนช็อตไฟฟ้าเสียงจนล้มลง  และอิเลฟเวนท์ยังต้องลากคนที่นอนหมดสติเอาไปซ่อนบริเวณใกล้ๆ กับอาคารหอควบคุมสถานีดาวเทียม  และในขณะที่เธอก็หันไปมองเห็นเต็นท์ผ้าใบสีเขียวถัดไปจากสถานีควบคุม
อิเลฟเวนท์รีบเดินตรงเข้าไปที่เต็นท์พวกนั้นและแอบมองลอดช่องเล็ก ๆ เข้าไป  จนเธอมองเห็นรถสโนว์โมบิล หรือรถที่ใช้ขับเคลื่อนบนหิมะออยู่ประมาณนับสิบจอดเรียงรายอยู่ข้างใน และก็ปืนไปไรเฟิ้ลพีเอสจีกระบอกหนึงที่อยู่ในช่องเก็บของรถขับเคลื่อนบนหิมะ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังต้องรีบถอยออกมาจากเต็นท์ และเธอก็ตัดสินใจมุ่งหน้าเดินตรงไปที่ประตูทางเข้าออกของอาคารที่มีป้ายชื่อติดว่า " หอควบคุมสถานีอวกาศภาคพื้นดิน " และประตูบานใหญ่ของอาคารก็เปิดสวนออกมาพอดิบพอดี
ปัง ๆๆๆๆ
เสียงปืนดังขึ้นมารัวๆ  ภายในหอควบคุมจนทำให้บรรดานักวิทยาศาสตร์ทั้งผู้ชายผู้หญิง และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ  พากันแตกตื่นวิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นภายในสถานี
ปังๆ
ปัง ๆๆ
พวกเจ้าหน้าที่ทหารนับสิบรีบทยอยออกมา และช่วยกันยิงตอบโต้ผู้บุกรุกที่ยังไม่สามารถระบุตัวตนได้อยู่ที่หน้าประตูทางเข้า
แต่ว่าอิเลฟเวนท์พยายามหาที่เข้าไปหลบอยู่หลังโต๊ะทำงานภายในอาคาร และเธอก็ยังสาดกระสุนอย่างแม่นยำออกไปทีละนัดและเป้าหมายของเธอก็คือพวกทหารยาม
ปังๆๆ
พวกทหารภายในศูนย์อวกาศเริ่มทยอยเข้ามากันจนเกือบจะเต็มอาคารพื้นที่  และอีกทั้งพวกทหารยังพยายามบังคับขู่พวกเจ้าหน้าที่ภายในห้องควบคุมให้หนีออกไปทางที่พวกเขากำหนดให้เท่านั้น
ปัง !
ทหารคนหนึ่งล้มลงต่อหน้าเจ้าหน้าที่ที่เป็นนักวิทยาศาสตร์คล้ายๆ กับชาวรัสเซียที่ถือปืนในมือ
ปัง !
ปัง !!
ปัง !!!
อิเลฟเวนท์ที่ยิ่งต้องคอยช่วยยิงคุ้มกันให้กับพวกเจ้าหน้าที่พวกนั้นตามๆ กันไปด้วย แต่ว่านักวิทยาศาสตร์คนเดิมที่ยังคงถือปืนและก็ยังเดินตรงมาหาเธอ
"  ด๊อกเตอร์...แมทเทียส !! " และอิเลฟเวนท์ที่พยายามตะโกนบอกกับพวกเขา
" ฉันก็คือคนที่ช่วยตอบ ! "
" ไฟล์อีเมลล์ขยะของคุณ !! "  และเปิดเผยตัวตนว่าจริงๆ  แล้ว เธอกำลังมาช่วย
ปังๆๆๆๆๆๆๆ
แต่ว่าในขณะเดียวกัน ลุกค์ก็ถือปืนเข้ามาภายในอาคารของหอควบคุมและกำลังยิงกราดใส่พวกทหารบริเวณหน้าอาคารอยู่เป็นระยะเพื่อคอยคุ้มกัน
เพราะฉะนั้นพวกเจ้าหน้าที่และพวกนักวิทยาศาสตร์หลายๆ  คนก็เลยต่างพากันวิ่งหนีตายเอาตัวรอด
แต่ว่านักวิทยาศาตร์ชาวรัสเซียที่ถือปืนก็ตามหาตัวเธอเจอจนได้ !!!
" ขอบคุณพระเจ้า !! "  นักวิทยาศาตร์คนเดิมพยายามที่จะเข้าหาอิเลฟเวนท์
"  เป็นเพราะว่า.คุณได้ขาดการติดต่อกับผมเป็นเวลาตั้งหกเดือนกว่า "
"  ผมก็เลยคิดไม่ถึงว่า.. ! "
" คุณจะมาช่วยพวกเราจริงๆ    "
" คุณฟูจิวาระ !!!  ใช่หรือเปล่า "  แต่ว่าพวกเขาที่นี้ก็ยังไม่มั่นใจเต็มร้อย
"  ฟูจิโนะ..ฮานะ  !! "  แต่ว่าอิเลฟเวนท์ยังต้องรีบแนะนำตัวเองหลังจากใช้ชื่อ ๆ  นี้ตอบอิเมลล์ของด๊อกเตอร์มานานแรมปี
"  ฟูจิวาระ !!!!  "
" ชื่อที่ฉันตอบอิเมลล์ของด๊อกเตอร์  " อิเลฟเวนท์พยายามจะเข้าไปพูดคุยด้วยกับนักวิทยาศาสตร์ที่ส่งอิเมลล์หาเธอลับ ๆ
" ผม !  แมทเทียส  ! "
" แมทเทียส  วลาดีสลอฟ !  เป็นนักวิทยาศาสตร์ด้านพลังงานนิวเคลียร์ "
"  ยินดีๆ  อย่างยิ่งที่ได้เจอคุณสักที  !! "  และสีหน้าที่เริ่มคลายกังวลของพวกเขา ในขณะที่ต่างคนก็ต่างพยายามหลบให้พ้นวิถีกระสุนของพวกทหารรับจ้าง
อิเลฟเวนท์โล่งอกที่ได้เจอกับด๊อกเตอร์แมทเทียส  แต่ว่าพอหันไปมองเจ้าหน้าที่และนักวิทยาศาสตร์คนอื่นๆ  ที่พากันหลบและแอบซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์อยู่ซะส่วนใหญ่ และตอนนี้บนหน้าจอประมวลผลขนาดใหญ่เท่ากับผนังห้องในห้องควบคุมที่ถ่ายทอดสดภาพของดาวเทียม  Hope Q No.13 กำลังลอยอยู่เหนือชั้นบรรยากาศของโลก
เพราะฉะนั้นด๊อกเตอร์แมทเทียสยิ่งจำเป็นจะต้องบอกอะไรบางอย่างก่อนจะสายเกินไป
" จรวดพิสัยไกล !  "
"  พวกเราถูกบังคับให้แอบส่งออกไปพร้อมๆ กันกับดาวเทียมดวงใหม่ !  แมทเทียสพยายามให้ข้อมูลให้ได้มากที่สุด
ปังๆๆๆๆๆ
ลุกค์ที่ยังคงพยายามช่วยกันยิงสกัดพวกทหารที่พยายามจะเข้ามาในห้องควบคุมให้ได้ และเขายังช่วยพาเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ  ให้ทยอยออกไปประตู
" อิเลฟเวนท์ "
" พวกเรามีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่ " และยังพยายามตะโกนหาเธอเป็นระยะ
แต่อิเลฟเวนท์ที่ยังคงตั้งอกตั้งใจฟังนักวิทยาศาตร์พลังงานนิวเคลียร์ชาวรัสเซีย  เพราะว่าเธอยังคงคิดว่า  ด๊อกเตอร์แมทเทียสยังคงมีเรื่องที่สำคัญมากกว่าจะต้องบอกกับเธอ
" คุณฟูจิวาระ !! "    แมสเทียสยังคงกังวลมากอยู่จริง ๆ
" ถึงแม้คุณจะยึดที่นี้ได้ "
"  แต่ว่าพวกเขายังมีโทรศัพท์ควบคุมจากทางไกล " แมสเทียสยิ่งอธิบายก็ยิ่งรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ
อิเลฟเวนท์ที่เหมือนจะรู้ทันที
" มีเรื่องอื่นอีกไหมค่ะ ด๊อกเตอร์ "  แต่ว่าเธอก็ยังต้องการหาข้อมูลให้ชัดเจนให้มากกว่านี้
และแมสเทียสที่อยู่ๆ ก็นึกอะไรออกขึ้นมา
"โทรศัพท์เครื่องนั้น"
"  พวกมันไม่ได้ใช้คลื่นวิทยุในการส่งคลื่นสัญญาณ "
" แต่ว่าพวกมันเชื่อมต่อสัญญาณผ่านแสง !!! "
" และยังอยู่ในขั้นตอนของการทดลอง ! "
"  อาจจะต้องใช้ตอนที่มีแสงสว่างเพียงพอ " นักวิทยาศาสตร์ด้านพลังนิวเคลียร์ที่พอนึกออกก็เริ่มจะมีความหวังขึ้นมา
ปังๆๆๆๆๆๆ
ลุกค์ยังคงช่วยกันและยิงสกัดพวกทหารที่ทยอยกันเข้ามาไม่หยุดหย่อน
" มีเฮลิคอปเตอร์จอดอยู่ที่ลานจอด !!! "
" อิเลฟเวนท์ "  เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องตะโกน และบอกให้เธอรีบพาเจ้าหน้าที่หนีออกไปจากที่นี้
อิเลฟเวน์พยักหน้าและแสดงความมั่นใจอีกครั้ง  และด๊อกเตอร์แมสเทียสที่รีบเข้ามาจับไม้จับมือ
" ขอบคุณๆ มากจริง ๆ  "
"  คุณฟูจิวาระ !! "  แมทเทียสกล่าวขอบคุณ และรีบหันไปบอกกับเพื่อนนักวิทยาศาสตร์และเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ  ให้รีบหนีออกไปจากหอควบคุม
ปังๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงปืนดังที่ยังคงทยอยดังต่อเนื่องจากทั้งด้านในและด้านนอกของสถานีดาวเทียมภาคพื้นดิน
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่ยังมองตามเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ  ที่พยายามจะหลบหนีออกไปจากบริเวณห้องควบคุม เพราะฉะนั้นเธอที่ต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียอีกครั้ง
" ด๊อกเตอร์แมทเทียส "
" ด๊อกเตอร์ยังคงไม่ลืมวิธีขับเฮลิคอปเตอร์ ใช่ไหม !! "  เธอถามเพื่อให้มั่นใจ และอยู่ๆ สีหน้าคร่าตาของนักวิทยาศาสตร์ชาวรัสเซียก็เริ่มเปลี่ยนไป
ด๊อกเตอร์แมทเทียสรีบพยักหน้าและตบปากรับคำกันทันที  แม้ว่าเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรู้เรื่องส่วนตัวของเขาได้  แต่ว่าพวกเขาก็สมัครใจและรีบทำตามที่เธอแนะนำ
และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงติดต่ออยู่กับอี ยองซุกผ่านหูฟังไร้สายของตัวเอง
" อี ยองซุก !! "
" เธอได้ยินทั้งหมดแล้วใช่ไหม !!! "  และเธอก็ยังอยากให้พวกเขารีบจัดการ  แต่ว่า อี ยองซุกกลับปฏิเสธ !
"  หมายความว่ายังไง !!! "
"  ที่..ท่านประธานาธิบดีของสหรัฐไม่ยอมเชื่อพวกเรา ! "  เธอพยายามจะทวนคำพูดของอี ยองซุเพื่อให้แน่ใจ แต่ก็ไม่มีคำยืนยันที่ชัดเจนจากพวกเขากลับมา
อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องใช้วิธีบังคับอี ยองซุกผ่านทางเครื่องมือสื่อสารไร้สาย
"  นี่ ยองซุก !! "
" เธอจะต้องทำยังไงก็ได้ !!! "
"ให้ประธานาธิบดีของสหรัฐ "
" ให้รีบออกคำสั่งอพยพคนออกมาจากฐานทัพเรือที่มหาสมุทรอินเดียเดี๋ยวนี้ !!! "  และเธอต้องการให้อี ยองซุกรีบหาวิธีแก้ไขให้สำเร็จให้ได้ตามคำแนะนำของเธอ
"  แล้วฉันต้องทำยังไง !  " " เสียงที่ฟังดูไม่มั่นอกมั่นใจอะไรเลยของ อี ยองซุกที่ตอบกลับเธอมา
อิเลฟเวนท์อยู่ๆ ก็เหมือนจะกำลังมองเห็นภาพๆ  ของเรือรบขึ้นมาในหัว
" เดี๋ยวนะ !! "
"  ยูเอสเอส !! "
"  คาร์ล...  "
"  วิลสัน  70 !!  "  เธอรีบบอกกับอี  ยองซุก
อี ยองซุก ที่อยู่ๆ ก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก !!!!
" นี่มัน เรือบรรทุกเครื่องบิน !! "
" ที่ใช้พลังงานนิวเคลียร์ !! "  ความตื่นกลัวบวกกับความตื่นเต้นของอี ยองซุก ที่ผลักดันให้เขาต้องรีบหาทางช่วยพวกเจ้าหน้าที่ที่อยู่บนเรือลำนั้นให้รอดชีวิต
อิเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะมองหันกลับไปที่ประตูหลังของอาคารของหอคอบคุม  เพราะว่าเธอมองเห็นผู้ชายตัวสูงใหญ่สวมโต๊ปสีขาว และคลุมด้วยผ้าคลุมศีรษะกุห์ตราผ้าคุลมศีรษะตาลายหมากรุกแดงขาวก็เดินเข้ามาพร้อมๆ กับ พวกผู้ชายติดอาวุธเกือบครึ่งร้อย
แต่ทว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่คิดที่จะขยับหรือหาทางหนี และมิหนำซ้ำผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้ออกคำสั่งให้พวกของเขายิงกราดใส่พวกเธอด้วย
แต่ว่าลุกค์ที่คอยเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ที่หน้าประตูทางเข้าออก เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาถึงต้องคอยที่จะหาวิธีระวังหลังให้กับเธอไปด้วย
และก็ผู้ชายคนนั้นเข้าจงใจเดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์พร้อมๆ กับฉีกยิ้ม
"  อี..เลฟเวนท์ !!! "
" เดี๋ยวนี้นักวิเคราะห์ของ NRSD กำลังประสบกับปัญหาการวิเคราะห์อะไรที่ผิดเพี้ยนไปแล้วหรือยังไง "
"อิเลฟเวนท์ !  เธอถึงได้หันมาพึ่งพา ! "
"เจ้าหน้าที่ปลายแถวจากหน่วยงานข่าวกรองของรัฐบาลอังกฤษ !! " ผู้ชายคนนิ้มยิ้มเยาะให้กับพวกของเธอ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด และมิหนำซ้ำเธอยังเดินหน้าเข้าหาและกล้าเผชิญหน้ากันอย่างตรงไปตรงมากับเขาคนนั้น
" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ  "
"  มูฮัมหมัด ยูโซฟ  อาลี !!! "  และเธอก็เอ่ยชื่อผู้ชายคนนั้นตาม
ยูโซฟที่ยังคงฝืนยิ้มกว้าง ๆ ให้กับอิเลฟเวนท์อยู่บ่อยๆ
" ฉันบังเอิญได้ยินข่าวมาว่าเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน  "
"  ที่กรุงเทพเมืองหลวงของเธอจู่ๆ  ก็ถูกลอบวางระเบิด  "  ยูโซฟกับพวกที่พูดไปก็พลางหันเข้าไปตรวจตราดูบนแผงควบคุม
" คำถามก็คือ  "
" นักวิเคราะห์ฝีมือดีที่สุดของหน่วยงาน  NRSD  ! " และบางครั้งบางทียูโซฟก็คอยหันชำเลืองสายตาอิเลฟเวนท์ไปพลาง
" ตอนนั้น เธอมัวไปทำอะไรและอยู่ที่ไหน  !! "
" จนกระทั้ง.ทำให้เกิดเหตุการณ์ระเบิดครั้งใหญ่ที่สุด ! "
" เท่าที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของประเทศ !! "และก็แค่เรื่องราวที่พวกเขาเล่าให้อิเลฟเวนท์ฟัง
อิเลฟเวนท์คอยตั้งใจฟังและยังต้องคอยฉีกยิ้มไปบ้าง
" ในที่สุด..."
" คุณก็ยอมรับ !! "  และก็ยิ้มอีก
หึ !!
เสียงหัวเราะในลำคอของยูโซฟทยอยดังออกมาอีกเรื่อยๆ
" เปล่า ! "
" ไม่ใช่เลยสักนิด"
"สิ่งที่เกิดขึ้นมาทั้งหมด !! "
"  ทั้งหมด ล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของพระเจ้า !! "  และยูโซฟที่ต้องการบอกกับอิเลฟเวนท์ไปแบบนั้น
และบางครั้งก็ยังต้องคอยชำเลืองไปพวกทหารที่ติดตามที่ยังคอยถือปืน และตามกันอย่างใกล้ชิด
" วอร์ริงตัน !!  "  แต่แล้วยูโซฟที่หันกลับมาและมองเหยียดไปที่อิเลฟเวนท์อีกอยู่ดี
" เขาก็เป็นเหมือนๆ พวกบุรุษเพศทั่วๆ ไป  "
"  พอเห็นเพศตรงข้ามที่มีรูปร่างหน้าตาดีเข้าหน่อย "
" ก็ถูกกิเลศตัณหาเล่นงาน "
"  เพราะฉะนั้นพวกเราถึงได้อยากฟัง !! "
" การวิเคราะห์ของผู้ที่เชี่ยวชาญทางด้านศาสนาอับดับหนึ่ง !!! "
" อย่างเธอจริงๆ " ยูโซฟท้าทาย
อิเลฟเวนท์ยังคงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของยูโซฟ
"ยูโซฟ !!
" คุณต้องการอยากที่จะรู้ความจริงเรื่องอะไร !! "
"  จากฉัน !!  " และเธอก็ท้าทายเขากลับ
ยูโซฟที่แสแสร้างแกล้งฝืนยิ้มต่อหน้าเธอ
"เรื่องของการ...วิเคราะห์ใจคนนั้น  "
" ดูเหมือนว่าเธอยังคงเป็นที่หนึ่ง !! "
"  อีเลฟเวนท์ !!
" เพราะถ้าไม่อย่างนั้น..!! "
" ที่ซีเรีย  เมื่อ 6  ปีก่อน! "
" เธอเองก็คงจะไม่ฝากรอยแผลเป็นไว้ที่พนังปอดของฉัน ! เอาไว้ตั้งข้างหนึ่ง !!! "  แต่ว่ายูโซฟก็ยังต้องกัดฟันพูดจนจบประโยค
อิเลฟเวนท์กำลังเริ่มจับแว่นตากันลมที่คล้องอยู่ที่คอปกเสื้อขึ้นมา
" ความผิดที่คุณก่อขึ้น  "
"  ยูโซฟ !!!
" มันก็เป็นเหมือน.ฝุ่น ! "
"  ที่คอยแต่จะซัดทวนกระแสลม  "  และเธอยังใจดีช่วยเตือนสติ
" อีเลฟเวนท์... ! "  แต่ว่ายูโซฟเลือกที่จะปฎิเสธทันที
"นี่..เธอกำลังจะสอนเรื่อง  ! "
"  กฎแห่งกรรม !!!  ให้ฉันฟัง !!  "
" กรรม... ! "
" อย่างนั้นเหรอ !! "  และน้ำเสียงที่แสนจะเกลียดชังอิเลฟเวนท์ของยูโซฟก็เริ่มหลุดออกมา
" แล้ว..วอร์ริงตันละ "
"  พระเจ้า "
"  พระองค์จะทรงประทานอะไรให้กับการเสียสละของ  วอร์ริงตัน ! "  ยูโซฟก็แค่ต้องการให้อิเลฟเวนท์เปิดเผยตัวตนต่อหน้าพวกเขาทุก ๆ คน
อิเลฟเวนท์ขณะที่สวมแว่นตากันลม
"  วอร์ริงตัน  "
" เขาจะต้องได้รับโทษด้วยการ..ถูกจำคุกตลอดชีวิต ! "
" และเขาจะต้องตกนรก  "
" ไปนานอีกหลายร้อยปี ! เมื่อเทียมเท่ากับโลกของมนุษย์ !! ไม่ได้เกิดเป็นคนอีกหลายพันชาติ  ! เกิดมาเป็นไส้เดือนอีกสักร้อยชาติ !!  "
"และก็อาจต้องเกิดมาแล้วเป็นพวก ลิง บ่าง !!  "
" วอร์ริงตันจะต้องเกิดมาเป็นสัตว์ ที่...ต้องคอยเลียปัสสาวะ อุจจาระให้กับลูกของมันเอง !  จะเดินบนดินก็เดินไม่ได้ !!  และยังจะมีเสียงร้องที่น่ารังเกลียดเหมือน..ผี !!!  "
" เหลวไหล !!! "  ยูโซฟตวาด !!!!
" อีเลฟเวนท์.. !! "
"เธอรู้ไหมว่า... พวกนักวิทยาศาสตร์พวกนั้น ! "
"  พวกเขาได้ทำอะไรให้พวกเราสำเร็จไปแล้วบ้าง  "  มิหนำซ้ำ ยูโซฟตะโกนยังท้าทายและล้วงไปในกระเป๋าเสื้อและเอาโทรศัพท์สีดำๆ เครื่องหนึ่งออกมา
อิเลฟเวนท์ที่คอยมองยูโซฟผ่านแว่นตา
" ยูโซฟ !! "
"ถ้าคุณยังต้องการอยากที่จะรู้ตอนจบให้ได้.. !!  "
"  ฉันเอง.ก็พร้อม !! "    และเธอที่ท้าทายเขากลับอย่างไม่หยุดไม่หย่อนด้วยเหมือนๆ กัน
และยูโซฟที่ยังคงถือโทรศัพท์ในมือเอาไว้ และแววตาที่มองอย่างแสนเกลียดชังต่ออิเลฟเวนท์ตรงหน้า
และคราวนี้ที่ยูโซฟยังหันไปมองบนหน้าจอประมวลผลขนาดยักษ์ตรงหน้า ในขณะที่กำลังแสดงภาพถ่ายทอดสดมาจากนอกโลกว่า กำลังมีจรวดพิสัยไกลติดจรวดพร้อมยิงอยู่บนสถานีอวกาศ
"  มันจะเป็นยังไง !!  "
" ถ้าหากว่าจู่ๆ  ก็มีระเบิดนิวเคลียร์ถูกปล่อยไปถล่มที่ฐานทัพเรือของเกาหลีเหนือที่มหาสมุทรแปซิฟิก !! "
" อยู่ในขณะที่ขีปนาวุธของเกาหลีใต้ที่ก็เพิ่งจะมีข่าวว่าหายไป !! "
" และหลังจากนั้น อีกไม่กี่นาที  "
" ก็ มีหัวรบระเบิดพุ่งไปถล่มที่ฐานทัพเรือของสหรัฐอยู่ที่ไหนสักแห่ง !! " ยูโซฟสารภาพความจริง และยังหันไปกดที่แป้นพิมพ์ตรงหน้า จนกระทั่งหน้าจอประมวลผลได้กลับกลายเป็นเครื่องจับเวลานับถอยหลังไปสิบเอ็ดนาที
อิเลฟเวนท์ที่เริ่มจะขยับถอยหลัง
" เอาละทีนี้...."
" ยูโซฟ "
" คุณอาจจะยังไม่รู้ความลับของฉัน  "  และเธอที่พยายามจะยั่วโมโหยูโซฟให้สำเร็จ
"  ความลับของเธอ  "  ยูโซฟหันมาปฏิเสธออกไปทันควัน
" ฉันรับรู้มาโดยตลอดอยู่แล้ว "  และยังรู้สึกอดสู่ในสิ่งที่อิเลฟเวนท์พยายามจะบอกกับตัวเอง
แต่ว่าพวกทหารติดตามยูโซฟที่ก็จะเริ่มขยับ  เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ยังคงเฝ้ามองไปทางทหารติดตามของยูโซฟที่เหมือนจะกระหนำยิงปืนมาที่เธอให้ได้ต่อจากนี้
"  ยูโซฟ !! "
" จนป่านนี้คุณก็ยังไม่เข้าใจซินะ "
" ปืนของคุณ !!  "
" ยิงฉันไม่ได้ !!!  " เธอกล้าท้าท้ายพวกของยูโซฟแม้ว่าลึกๆ  แล้วก็ตื่นกลัว
ยูโซฟที่รีบชักปืนออกมาและลั่นไก !
แกร๊ก !  แกร๊ก !!!
อิเลฟเวนท์กำลังพุ่งตัวเข้าไปหลบอยู่ข้างๆ พนังกำแพง !!!!
บึ้มมมมม !!!!!!!
เกิดเสียงระเบิดอยู่ด้านนอกของอาคารหอควบคุมจนทำให้ผนังห้องควบคุมอีกฝั่งพังคลืนลงมา และแรงระเบิดยังทำให้พวกทหารที่ติดตามยูโฟซนอนคาซากปรักหักพังของพนังกำแพงเกินครึ่ง
โครมๆๆๆๆๆ
เพล้ง !!!  เพล้ง  !!!!
พนังห้องและข้าวของต่างๆ กำลังถูกทำลายลงด้วยแรงระเบิดจนเกิดความเสียหายแทบจะย่อยยับ และฝุ่นควันที่กำลังฟุ้งกระจายตามาติด ๆ พนังห้องและข้าวของต่างๆ กำลังถูกทำลายลงด้วยแรงระเบิดจนเกิดความเสียหาย และฝุ่นควันที่กำลังฟุ้งกระจายตามาติด ๆ
ปังๆๆๆๆๆๆๆ
และเสียงปืนจากภายนอกอาคารก็เริ่มทยอยดันขึ้นมาติด ๆ
อิเลฟเวนท์กับลุกค์กำลังวิ่งออกมาจากที่กำบัง และพวกเธอต่างคนก็ต่างมองผ่านทะลุแว่นตาและเลนต์ตาเทียมผ่านหมอกควันเพื่อออกตามหายูโซฟ
แต่ในระหว่างที่ยูโซฟพยายามตะเกียกตะกายเอาตัวเองกลับออกมาจากเศษซากปรักหักพังของพนัง แต่ว่าก็ยังมีพวกทหารพยายามช่วยเขาออกมาจนได้
ปังๆๆ
อิเลฟเวนท์ กับลุคก์ที่ต่างต้องวิ่งหลบลูกกระสุนจากพวกของยูโซฟที่กระหนำยิงมาติด ๆ อีกครั้ง
"  อี ยองซุก !! "  แต่ว่าเธอก็ยังต้องติดต่อกับอี ยองซุกอยู่ตลอด
"  เธอจะต้อง.. !!!!  "
"  ทำให้ประธานาธิบดีสหรัฐรีบหาทางติดต่อหาท่านผู้นำของเกาหลีเหนือให้สำเร็จ !! "
" ภายใน 25 วินาทีนี้ ! "
"  นายต้องทำให้ได้ "  เธอพยายามจะโกนผ่านหูฟังสื่อสาร
แต่ว่าอี ยองซุกที่นั่งรอคำสั่งอยู่ในที่ห่างไกลพวกเธอก็แทบใกล้จะเป็นประสาทเข้าแล้วทุกที
" นี่มันจะบ้า ! กันไปใหญ่แล้ว !!  "  และอี ยองซุกที่ทำได้เพียงนั่งเป็นจอมโวยวาย !!!
" เมื่อกี้ !!! "
"  ฉันเพิ่งจะแอบเจาระบบของเครื่องบินแอร์ ฟอร์ซวัน !!  "
" เพราะเธออยากจะให้ประธานาธิบดีของสหรัฐได้เห็นการปฏิบัติการลับของเรา  "
" แล้วมาที่นี้ !! "
"ฉันต้องทำให้ผู้นำของเกาหลีเหนือเชื่อพวกเราให้ได้อีก !! "
"  นี่มัน.. !!  "
"ชักจะบ้าไปกันใหญ่แล้วจริงๆ  "  และอี ยองซุกที่ก็เอาแต่พล่ามไม่หยุด
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ไมได้สนใจเสียงนกเสียงกาของอี ยองซุกเลยแม้แต่นิดเดียว  และลุกค์ก็ยังต้องคอยวิ่งไล่ล่าตามยูโซฟที่จะหลบหนีไปทางด้านหลังของอาคารหอควบคุม
จนกระทั่งเธอเริ่มได้ยินเสียงสุนัขทหารที่กำลังเห่าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเข้าแล้วจริง ๆ


## เพราะมีหิมะหรือเปล่ากันแน่ !

โฮ่งๆๆๆ !!!!!
เสียงสุนัขทหารที่มีมากกว่าสองตัว และพวกมันกำลังเห่าหอนทำเสียงขู่ผู้บุกรุกบริเวณสถานีดาวเทียม !!!!
" อีเลฟเวนท์ !!! "  ลุกค์ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือในระหว่างที่เขากำลังจะโดนขย้ำ !!!
และอิเฟลเวนท์ที่รีบวิ่งตามหาลุกค์แทบจะทันที  แต่ว่าพอไปถึงลุกค์ที่กำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับสุนัขทหารอย่างกับไม่ถึงเป็นถึงตาย
แต่ว่าพอเธอหันไปอีกทางก็ยังเห็นยูโซฟที่กำลังรีบร้อนเดินตามพวกทหารดินหนีไปอีกทาง  และเธอก็ยังคิดที่จะไล่ตามยูโซฟไป
โฮ่ง โฮ่ง !
สุนัขทหารสองตัวกำลังวิ่งเข้ามาตัดหน้าและยืนสี่เท้าคอยขวางอิเลฟเวนท์เอาไว้  แต่ว่าเธอกลับยืนนิ่งไม่คิดหนีหรือแม้แต่เล็งปืนเข้าหาพวกมัน
ลุกค์ยังต่อสู้กับพวกสุนัขทหารจนแทบที่จะเอาตัวไม่รอด  แต่พอหันไปเจออิเลฟเวนท์กำลังยืนมองดูสัตว์พวกนั้นอยู่เฉยๆ จนกระทั่งไม่นานพวกมันหยุดเห่าและก็ทยอยวิ่งหนีหายออกไปกันหมด
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่ลุกค์ค่อยๆ ประคับประคองตัวจากการรุมทึ้งของพวกสุนัขทหารลุกกลับขึ้นมา แม้ว่าร่างกายจะสะบักสะบอมไม่มากและก็ไม่น้อยเท่าไหร่
" แล้วนี้เรียกว่าอะไร  "
" พลังจิต !! "
"  หรือยังไง !!  "  แต่ว่าเขาก็ไม่ได้เดาอิเลฟเวนท์สุ่มสี่สุ่มหา เพราะเท่า ๆ ที่เห็น คนที่คุยกับพวกสัตว์เดรัชฉานได้นี่ก็เรื่องแปลกเกินเบอร์ไปจริงๆ
อิเลฟเวนท์ไม่คิดที่จะอยู่ตอบคำถาม และเธอก็ยังต้องรีบมุ่งหน้ากลับไปที่เต็นท์ของพวกทหารบริเวณทางเข้าของอาคารเก็บจรวดต่อทันที
ปังๆๆๆ
เสียงสาดกระสุนปืนยัทยอยดังตามหลังพวกเขาสองคนอยู่เรื่อยๆ และไม่มีทีท่าว่าพวกคนที่ติดตามของยูโซฟจะหมดไปจากศูนย์อวกาศนี้ได้สักที
อิเลฟเวนท์กับลุกค์ที่พยายามจะวิ่งไล่ตามหาตัวยูโซฟ  ในขณะที่ยูโซฟก็กำลังจะหนีขึ้นรถฮัมวี่ไปกับพวกทหาร
แต่พอเธอที่หันเห็นว่า ลุกค์กำลังรีบวิ่งตรงเข้าไปหารถฮัมวี่ที่จอดอยู่จนใกล้ๆ  เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบเข้าไปคว้าและพาเขาเข้ามาหลบอยู่ที่ข้างๆ พนังตึก !!!
บึ้ม บึ้ม บึ้มๆๆ !!!!!
เกิดเสียงระเบิดดังตามมาติด ๆ  จนทำให้พวกยานพาหนะพวกนั้นทยอยเสียหายรวมทั้งรถฮัมวี่คันที่ลุกค์พยายามจะกลับขึ้นไป  แต่ว่าพวกทหารติดตามยูโซฟบางคนก็ถูกแรงระเบิดอัดจนะกระเด็นจนได้รับบาดเจ็บ และตอนนี้รอบๆ  บริเวณสถานีภาคพื้นดินก็เกิดเปลวไฟลุกไหม้
โครม ๆๆ
รถฮัมวี่ของยูโซฟพุ่งชนประตูรั้วของสถานีจนพังเสียหาย แต่ว่าพวกของยูโซฟก็สามารถขับขี่ผ่านออกไปได้โดยที่มีรถขับเคลื่อนสี่ล้อตามประกบอีกสองสามคัน
ลุกค์กำลังเหลียวมองไปที่รถยนต์ของพวกยูโซฟที่กำลังจะหลบหนีออกไปจากสถานีดาวเทียม  แต่พอเขาหันกลับมาอีกที
" ชอบลุยเดี่ยวเหมือนกันเลย สิท่า !!! "  ลุกค์ที่มองหาอิเลฟเวนท์ไม่เจอก็เลยได้แต่ส่ายหน้าไปมา ๆ
แต่ทว่าในระหว่างที่เขายังต้องรีบวิ่งออกไปตามหารถคันอื่นๆ ในสถานีดาวเทียมที่อาจพอหลงเหลือให้ใช้งานได้
บรื้นๆๆๆๆๆ !!!
เสียงของรถมอเตอร์ไซค์วิบากสองสามคันกำลังขี่ไล่ล่ากัน ตั้งแต่ประตูทางเข้าออกของศูนย์อวกาศ ระหว่างหุบใกล้ทะเลสาบในขณะที่หิมะกำลังตกหนักในตอนกลางคืน
ปัง ปัง !!!
โครม โครม !!
รถวิบากสองในสามคันถูกยิงจนล้มคว่ำอยู่กลางถนน
ปัง ปัง !!
และอิเลฟเวนท์ก็เดินออกมาจากเงามืดบริเวณข้างถนน และเธอก็ยังคอยถือปืนออกมาและะยิงใส่พวกทหารสองคนที่กำลังนอนบาดเจ็บ
ปัง ปัง !
แต่ว่าลุกค์ที่คอยชำเลืองผ่านกระจกมองข้างของมอเตอร์ไซต์วิบาก และเขาก็เห็นทั้งหมดที่กำลังเกิดขึ้นอยู่บนถนนว่า อิเลฟเวนท์ไม่ได้ยิงทหารสองคนนั้นจนตายจริงๆ
บรื้นๆๆ
อิเลฟเวนท์รีบกลับขึ้นขี่รถขับเคลื่อนบนหิมะ และรีบขี่รถอ้อมลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ลาดชัน และถึงแม้จะมีอุปสรรคก็คือหิมะที่เริ่มจะตกหนาขึ้นตามสันเขา
แต่ในระหว่างที่รถยนต์ขับเคลื่อนสีล้อสองสามคันที่คอยขับตามประกบห้อมล้อมรถฮัมวี่ของยูโซฟ และพวกเขาที่พากันจะมุ่งหน้าถนนเส้นเลียบทะเลสาบระหว่างหุบเขา
ปังๆๆ
รถยนต์ที่คอยประกบยูโซฟยังคงใช้ปืนออกมาไล่ยิงรถมอเตอร์ไซต์วิบากหนึ่งคันที่กำลังขี่ไล่ตามกันมาติดๆ
บรื้นๆๆๆๆๆๆ
ลุกค์พยายามขี่รถหลบหลีลูกกระสุนที่พุ่งหาเข้าหา  แต่ว่าเพราะทัศนะวิสัยที่เลวร้ายสุดๆ ตอนนี้เขายิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังในขณะที่ไล่ลาตามพวกยูโซฟอย่างไม่ให้คลาดสายตา
ปัง ! ปัง !
เอี้ยดดดดๆๆๆ โครมๆๆๆๆ
รถที่ติดตามยูโซฟทั้งสองคนถูกซุ่มโจมตีและยังไถลพุ่งไปชนไหล่เขาข้างๆ ทาง จนเกิดประกายไฟและเกิดระเบิดตามมาติด ๆ
เพราะฉะนั้นลุกค์ที่ต้องรีบขี่รถฝ่าเปลวไฟพวกนั้นไปให้ได้ และยังต้องรีบขับขี่ไล่ตามรถของยูโซฟตามไปติด ๆ
" ฝีมือร้ายกาจสุดๆ  "  แต่เขาก็ถึงกับต้องเอ่ยปากชมอิเลฟเวนท์ผ่านเครื่องมือสื่อสาร
อิเลฟเวนท์ยังคงขับขี่รถที่เอาไว้ใช้บนหิมะในระหว่างขี่ลัดเลาะไปตามเส้นทางเนินและสันเขาใกล้ๆ กับทะเลสาบ
ปังๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงปืนที่ยังดังต่อเนื่องออกมาจากรถฮัมวี่ของยูโซฟอยู่เรื่อยๆ  และลุกค์ที่ยังต้องคอยเร่งบิดมอเตอร์ไซต์คอยหลบหลีกลูกกระสุนพวกนั้นตามไปติดๆ จนกระทั่งถนนเลียบทะเลสาบที่เริ่มเต็มปกคลุมด้วยหิมะก็หนาขึ้นเรื่อยๆ  จนบางครั้งทำให้รถของพวกเขาเกือบเสียหลักไถลลงข้างทาง แต่ว่ายูโซฟก็พยายามสั่งให้คนขับเร่งความเร็วและหนีการไล่ล่าไปให้ได้
ลุกค์ที่คอยประคับประคองขี่มอเตอร์ไซต์ไม่ให้ไถลออกนอกถนน เพราะไม่อย่างนั้นทางซ้ายก็ยังเป็นภูเขาสูง และทางขวาก็ยังเป็นทะเลสาบเย็นเฉียบ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์เพิ่งจอดรถสโนว์โมบิลทิ้งไว้บนเนินริมหน้าผ้าเตี้ยๆ  และเธอก็ยังหยิบปืนพีเอสจีที่ติดมาด้วยออกมาวางชิดๆ  กับบริเวณหน้าผาเตี้ยๆ
และในขณะที่เธอมองพวกเขาด้วยแว่นตากันลมระบบอินฟาเรด จนกระทั่งมองเห็นพวกเขากำลังขับรถแล่นตรงเข้ามาใกล้จะถึงทางโค้งแคบ ๆ  บริเวณหน้าผาที่ติดกับทะเลสาบมากที่สุด
ปัง !!!!
โครม.... !!!
รถฮัมวี่ถูกซุ้มยิงจนไถลไปชนกับที่กั้นของถนนฝั่งริมทะเลสาบ แต่ว่ายูโซฟกับคนที่ติดตามเขาก็พยายามจะช่วยกันหนีออกมาจากซากรถที่บริเวณใกล้หน้าผา
ปัง ปัง !!  และลูกน้องทั้งหมดของยูโซฟถูกยิง !!
"  นายไม่มีที่ให้ไปแล้ว !!! "  แต่ว่าลุกค์ที่ก็ยังคอยถือปืนเล็งไปที่ตัวยูโซฟและก็ขู่ตลอดเวลา
"  โทรศัพท์อยู่ที่ไหน  "
" หึๆ "  แต่ว่ายูโซฟกลับหัวเราะอยู่ในลำคอ ในขณะที่ค่อยๆ คลานออกมาจากซากรถ
แต่ว่ายูโซฟคลานออกมานั่งและพิงอยู่กับรถฮัววี่  และก็ยังจะค่อย ๆ ล้วงเอาโทรศัพท์กลับขึ้นมาถือเอาไว้
"  ฉันไม่เคยคิดที่อยากจะหนีไปที่ไหน... "
" ฉันไม่เคยคิดที่จะอยากไปอยู่ที่อื่นนอกจาก ! "
" โลกที่แสนจะสวยงามใบนี้" ยูโซฟที่เงยหน้าหันไปมองบนฟ้าและพร่ำพรรนณา
ลุกค์ยังคงพยายามคอยถือปืนและเดินเข้าหายูโซฟไกล้ๆ  และอย่างระมัดระวังที่สุด
" อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ  หยุดละมอบตัวซะดีกว่า "  เขาพยายามเข้าไปเกลี่ยกล่อมและคอยชำเลืองมองโทรศัพท์ในมือของยูโซฟเอาไว้
ยูโซฟเงยหน้าขึ้นมาและยิ้มๆ ให้กับลุกค์
" สงคราม.. !!! "
" ทำให้โลกนี้ศิวิไลซ์ขึ้นได้แน่ !! " และบอกความในใจให้ฟัง
แต่ว่าลุกค์ที่ยังไงๆ ก็ไม่กล้าแม้แต่จะละสายตาจากมือของยูโซฟได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว  และตอนที่ยูโซฟที่พยายามจะลุกกลับขึ้นมาให้ได้อีกครั้ง
ยูโซฟฝืนร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บทีหัว และเลือดที่ไหลเต็มแขนทั้งสองข้างลุกขึ้นมาได้สำเร็จ และยังต้องมาเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ของอังกฤษอีก
" นายก็แค่..สุนัขรับใช้เหมือนคนอื่น ๆ "  ยูโซฟมองลุกค์อย่างคนน่ารังเกลียดคนหนึ่ง
แต่ว่าลุกค์ที่ยังคงเล็งปืนไปที่ยูโซฟและไม่ได้จะสนใจอะไรเลยกับคำพูดที่ยั่วโมโห
" ส่งโทรศัพท์นั้นมาซะ !!! "  เขายังต้องปฏิบัติหน้าที่ ๆ เพื่อยับยั้งไม่ให้ยูโซฟกดปุ่มยิ่งระเบิดได้
แม้ว่าโทรศัพท์เครื่องนั้นจะถูกกล่าวอ้างว่ายังไม่เสถียรและอาจจะใช้งานไม่ได้แต่ก็ไม่น่าจะเสี่ยงเป็นดีที่สุด
แต่ยูโซฟที่ค่อย ๆ ถือโทรศัพท์ขึ้นมาและก็กำลังทำท่าว่าจะกดปุ่มควบคุมขึ้นมาแล้วจริงๆ
" อิเลฟเวนท์ ! "
" เธอมันจอมหลอกหลวง !!! "  ยูโซฟกวาดสายตามองหาอิเลฟเวนท์ที่ยังคงไร้วี่แวว เพราะฉะนั้นก็เลยหันกลับมาและก้มมองดูของที่ถืออยู่
ยูโซฟที่ดูท่าทางผิดหวังกับโทรศัพท์เครื่องนั้นซะจนต้องหันหลังกลับไปมองที่ริมหน้าผา !!!
" ไม่นะ !!!! " ลุกค์ตะโกนสุดเสียงแต่ก็คว้าตัวยูโซฟที่กระโดดลงไปที่หน้าผาเอาไว้ไม่ทัน
ตู้มมมมม !!!
ลุกค์รีบวิ่งตามไปที่ริมหน้าผา และเขาก็พยายามองหาร่างของยูโซฟที่ตกลงไปในทะเลสาบมืดๆ  ผ่านเลนส์ตาเทียมที่ยังใช้ระบบอินฟาเรด
" บ้าฉิบ !!!! "  แต่แล้วอยู่ๆ  เลนส์ตาเทียมของเขาก็ขัดข้องขึ้นมากะทันหันจนได้ !
" อิเลฟเวนท์ " เขาที่พยายามตะโกนติดต่อกับเธอ
" ตอนนี้ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย "
" อิเลฟเวนท์ ! "
" อิเลฟเวนท์ เธอได้ยินฉันอยู่หรือเปล่า !!! "  ลุกค์พยายามที่จะติดต่อเธอผ่านหูฟังไร้สาย แต่ว่าจนป่านนี้ก็ยังคงไร้วี่แว่วเสียงของอิเลฟเวนท์ที่จะตอบกลับมา
ลุกค์หน้าถอดสีทันที และเขาก็แทบจะเดาไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นกับอิเลฟเวนท์กันแน่  เพราะฉะนั้นเขาถึงได้รีบกดปุ่มเล็กๆ ที่นาฬิกาข้อมือเพื่อสงสัญญาณขอความช่วยเหลือ
" อิเลฟเวนท์ !!!! "  แต่ว่าลุกค์ที่ยังพยายามตะโกนสุดเสียงเพื่อออกตามหาเธอ  และอยู่ๆ ก็เหมือนจะได้ยินเสียงตอบกลับมาเบาๆ ผ่านหูฟังของพวกเขามาว่า
" ฉันก็แค่....."
" หนาวจนพูดอะไรไม่ออก  !! "
เสียงตอบกลับอย่างแผ่วเบา และสั่นเคลือของอิเลฟเวนท์ค่อยๆ ทยอยดังออกมาเรื่อยๆ ผ่านเครื่องมือสื่อสารของลุกค์ !
อิเลฟเวนท์ที่กำลังนอนหนาวจนตัวแข็งทื่ออยู่บริเวณเนินเขาลูกหนึ่ง ซึ่งก็ไม่ได้ห่างจากริมทะเลสาบมากเท่าไหร่ และพายุหิมะที่โปรยปรายร่วงหล่นลงมาแทบจะฝั่งร่างของเธอเอาไว้ใต้ภูเขา
และดูเหมือนว่าเกล็ดหิมะตอนนี้ที่แสนจะเย็นเฉียบก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกเย็นเฉียบขึ้นมาได้อีกต่อไป เพราะร่างกายของเธอที่ใกล้จะกลายเป็นน้ำแข็งเหมือนๆ กับเกล็ดน้ำแข็งหิมะไปซะแล้ว
เพราะฉะนั้น...เธอถึงได้ตั้งใจรอคอยที่จะได้ยินเสียงของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังจะใกล้เข้ามาในไม่ช้านี้ซะเหลือเกิน
และก็....เปลือกตาของพวกเธอที่ก็เหมือนจะค่อยๆ ถูกเกล็ดของหิมะร่วงพัดปลิวผ่านแว่นตากันลมจนเปลือกตาแทบจะปิดสนิทลงทุกทีๆ ทุกๆ  ที
บริเวณทางเดินริมระเบียงกระจกบนชั้นสูงสุดของสถาบันวิจัยด้านศัลยศาสตร์แห่งกองทัพสหรัฐ  ในกรุงวอชิงตันดีซี ประเทศสหรัฐอเมริกา
ลีโอนิคส์เหมือนจะยืนรออะไรบางอย่างอยู่นานสองนาน  และเขาก็เอาแต่ก้มๆ เงย ๆ ดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาข้อมือซ้ำๆ  เหมือนกับคนเป็นไบโพล่า แต่พอเขาอยากจะหันหลังกลับไปดูอีกที อยู่ๆ ก็เห็นเจ้าหน้าที่อังกฤษอย่าง ฟิวส์ ลุกค์กำลังทำท่างเหมือนจะเดินเข้ามาคุยด้วย
เพราะฉะนั้นลีโอนิคส์ก็เลยต้องยอมตัดใจและหันหน้ากลับไปมองตึกสูงๆ  ตรงข้างหน้าแทน
" ยังใช่ไหม "  ลีโอนิคส์มองออกไปนอกระเบียงพร้อมๆ  ตั้งคำถาม
ลุกค์ผงกหัวขึ้นๆ ลง ๆ  แต่ก็ยังจะขอเข้าไปขอยืนข้างๆ  กับลีโอนิคส์  และพวกเขาที่พากันมองออกไปที่นอกระเบียงและเห็นท้องฟ้าและก็ตึกที่บรรยากาศดูน่าอึดอัด
แต่ว่าลุกค์ก็เหมือน ๆ ที่จะได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจที่เข้าออกสลับสั้น ๆ ยาวๆ  ของลีโอนิคส์อยู่แทบจะทุก ๆ ครั้ง
" วัน..นั้น !! "  และลีโอนิคส์ที่เริ่มเล่าไปพร้อมกับแววตาที่ดูเศร้า
" ที่โมรอคโก !"
"วันนั้นเมื่อ 6 ปีก่อน  "
" วันนั้นอยู่ๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักหนาสาหัสจนดูมืดฟ้ามัวดินไปหมดทุกๆ ที่  " ลีโอนิคส์ที่เล่าไปก็ดูน้ำเสียงจะสั่นเครือให้ได้ซะทุกที
"หึๆ  "  และเสียงหัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมาบางครั้งบางคราวของลีโอนิคส์
" ผมถูก !  ลูกชายเบเนดิกส์ยกพวกมาตามล้างแค้นเอากันเกือบตาย  "
"  พวกมันทั้งรุมซ้อม  รุมกระทืบ ! ทรมานผมด้วยวิธีสารพัด !! "
" จนสุดท้ายลูกชายของเบเนดิกส์ "
" ก็จับผมตอนสดๆ  " พอเล่ามาถึงตอนนี้ทีไร ลีโอนิคส์ที่ยังรู้สึกเจ็บปวดกับเรื่องนั้นไม่หายไปเลยสักนิดจนต้องแอบหันหน้าหนีมองไปทางอื่น
ลุกค์ที่พอจะเข้าใจความรู้สึกพวกนั้นดี
"เสียใจด้วย !! "    เขารู้สึกแบบนั้นอยู่จริงๆ  และเหมือนจะสังเกตเห็นว่า ตอนนี้ลีโอนิคส์ที่แสร้างฉีกยิ้มและเหมือนว่าจะยอมรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้อย่างไงอย่างงั้น
แต่ว่าลีโอนิคส์ที่ยังมองออกไปทางอื่นและยังคงเล่าให้ฟัง
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ตอนนั้น ! เธอเข้ามาและก็จัดการซัดพวกนั้นไปสักครึ่งค่อนร้อยเห็นจะได้ !"
" แต่สิ่งที่...เธอทำกับลูกชายของเบเนดิกส์ !! "
" เธอแทบจะไม่แตะ !!  "
" อิเลฟเวนท์ !  กลับรีบเดินเข้าไปหยิบเอาไอ้จ้อนของผมขึ้นมาทั้งยวง..  "
" อีกอย่างอะนะ "
" เธอตั้งใจจริงๆ  ตอนนั้นที่อยากจะช่วยรักษาของสำคัญของผมเอาไว้    "
" แต่ตอนที่...เธอพาผมไปที่โรงพยาบาลที่โมรอคโค  !! "
"  เจ้าหน้าที่ลุกค์ !! "    ว่าแต่ว่าลีโอนิคส์ยังหันมาตั้งคำถามด้วยซ้ำ
" คุณคงไม่อยากจะเชื่อแน่ๆ  "
ลุกค์ที่คราวนี้เหมือนจะไม่ค่อยเข้าใจกันเท่าไหร่
"  การผ่าตัดของคุณ  "
"  ผ่านไปได้ด้วยดี !  ใช่หรือเปล่า ! "  และลุกค์ที่ได้แต่เดาไปเรื่อยๆ
" ฮ่าๆๆ " ลีโอนิคส์หัวเราะดังลั่น
"ผมเอง ! ก็คิดเอาไว้แบบนั้นเป๊ะๆ  "  และยังจะแอบเผลอทำหน้าตาเหมือนจะเสียดาย
ลุกค์ที่พยายามจะหันมาขอโทษ
" เสียใจด้วยจริงๆ "  และยังพยายามจะช่วยปลอบ
แต่คราวนี้ลีโอนิคส์กลับส่ายหัวเบาๆ
"อิเลฟเวนท์ ! พอเธอไปถึงที่โรงพยาบาล  "
"  เธอดันเอาปืนไปจ่อที่หัวของพยาบาลสาวๆ  พวกนั้น และบังคับให้พวกเธอรีบไปตามหมอมาให้ผมเร็วๆ  "
" พวกหมอ พวกพยาบาลที่นั่น  พากันกลัวจนขี้หดตดหาย..  "
" ไปตั้ง 2 วัน  2 คืนเต็มๆ  "  ลีโอนิคส์ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะบ้าตายให้กับความผลีผลามปัจจุบันทันด่วนของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นนักวิเคราะห์อันดับหนึ่ง
ลุกค์มีหรือที่จะไม่เห็นด้วย
"  เรื่องนี้.. ถึงไม่บอก  !! "
" ผมก็พอจะเดาออกได้ไม่ยาก  " และยอมรับออกไปตรงๆ
ลีโอนิคส์ผงกหัวเบาๆ ขึ้นมาอีกครั้ง
" และตอนที่... ผมฟื้น  "
" ผมก็บังเอิญได้ยินหมอคุยกับเธอในห้องพักฟื้น  "  และก็ยังแอบคิดถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นกับอิเลฟเวนท์มาแล้วเมื่อหลาย ๆ ปีก่อนหน้า
" หมอคนนั่นบอกกับเธอว่า สภาพร่างกายของเธอ "
" ไม่เหมาะกับอาชีพพวกนี้  "  ลีโอนิกคส์ที่พอเล่าถึงตอนนี้ทีไรก็มีแต่สภาพแน่นอกจนไม่อยากจะพูดถึงมันขึ้นมา
แต่ว่าลุกค์กลับยังไม่เข้าใจไปซะทุกเรื่องของเธอ
" นี้ขนาด...เธอป่วยหนักขนาดนี้ !! "
"  ทำไม..เธอ  "
"ถึงต้องมาคอยทำงานพวกนี้อยู่อีกละ  "  เพราะไม่ว่าจะคิดยังไงๆ  พวกเขาก็ไม่มีทางจะเข้าใจ
และลีโอนิคส์ที่ยังคงตั้งใจมองออกไปให้ไกลที่สุด
"  แต่ว่า "
" เธอกลับตอบหมอคนนั้นไปแบบนี้"
" ไม่เคย...มีใคร !! "
" ...เกิดมาแล้วเป็นฟองไข่ที่สมบูรณ์แบบ !! "
" มนุษย์เราทุกคน !! "
"  ทุกคนก็ต่าง..เคยผ่านการมีรอยร้าวมาแล้วด้วยกันทั้งนั้น !!!! "  และรอยยิ้มบางๆ ของลีโอนิคส์ที่เผยขึ้นมา
"  แล้ว..เธอ !!! " แต่ว่าลุกค์ที่ยังไม่หายสงสัยเรื่องของเธอได้สักที
"  ทำอะไรผิดมามากนักหรือยังไง "  และลุกค์ที่ต้องการรู้จักเธอให้มากขึ้นกว่านี้จริงๆ
ลีโอนิคส์ยิ้มร่า
"  คนอย่าง...เธอ ! "
" เคยฆ่าคนมาเยอะกว่าคุณ ! กว่าผม !! กว่าพวกเราทุก ๆ  คนรวมกันด้วยซ้ำ  "
" อีเลฟเวนท์ !! "
"  คนที่เคยถูกเธอฆ่าตาย ! ถูกเธอเคยประหารชีวิต ! ถูกเธอเคยจับมาทรมาน !  ก็น่าจะโน่นแหละ !! "
"ศพน่าจะสูงท่วมภูเขาหิมาลัยทั้งลูกได้เลยละมั้งห๊ะ !! "  แต่ว่าลีโอนิคส์ที่ก็แค่ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาสักเท่าไหร่
" เชื่อ..เธอเลย  !! "  ลุกค์ที่เอาแต่คิดแบบนั้นจริงๆ  และจนต้องรีบหันหลังกลับไปมองที่บริเวณภายในห้องกระจกห้องใหญ่ทางด้านหลังพวกเขา
ลุกค์กับลีโอนิคส์ที่พร้อมกันหันหลังและมองเข้าไปคอยสังเกตภายในห้องปลอดเชื้อที่ทำขึ้นมาพิเศษเฉพาะอิเลฟเวนท์เพียงคนเดียวเท่านั้น
เพราะว่าภายในห้องพักของเธอยังจะมีทั้งแพทย์และพยาบาลอยู่กันรวมๆ  แล้วนับสิบกว่าคน ที่ทุก ๆ คนต่างผลัดเข้าไปดูอาการของอิเลฟเวนท์ที่ยังคงนอนหมดสติอยู่บนเตียง และยังมีสายอะไรต่อมิอะไรห้อยระโยงระยางรอบตัวอิเลฟเวนท์เต็มไปหมด
แต่ว่าพวกเขาสองคนก็ยังอดไม่ได้ที่จะหันไป และมอง ไทระ มาซายูกิคอยยืนถือดาบซามูไรคอยเฝ้าสังเกตอาการของอิเลฟเวนท์อยู่อย่างใกล้ชิด
และลีโอนิคส์ที่อยู่ ๆ  ก็หันไปชี้ผู้ชายคนไทยใส่ชุดกาวน์เท่ๆ  คนที่หน้าตาดี ๆ รูปหล่อ ๆ  แต่ว่าหน้าตาดันออกไปทางฝรั่งยุโรปกำลังช่วยรักษาอาการของอิเลฟเวนท์อยู่ภายในห้องปลอดเชื้อ
"  คนนั้น ! "
"  ไอ้เฮียหมอ !! "
" รักษาอาการป่วยให้เธอมาเกือบๆ สิบปีได้  "  ลีโอนิคส์ที่เล่าอย่างอารมณ์ดีขึ้นมา
และลุกค์ที่เห็นด้วย
" ลูกชาย ! "
" ของอดีตท่านกงสุลใหญ่ประจำกรุงลอนดอนเมื่อ 16 ปีที่แล้ว "
" ได้ข่าวว่า..ลูกชายของเขา  "
" เป็นศัลแพทย์ที่เก่งที่สุดของเอเชียอยู่ตอนนี้ !!  "  ลุกค์ที่ก็รู้ดีอยู่แล้วด้วย
ลีโอนิคส์ที่เอาแต่ยิ้มกับยิ้มอยู่กับเจ้าหน้าที่ฝั่งอังกฤษ
"แต่ว่า...ก็ยังมีเรื่องที่เหลือเชื่อมากกว่านั้นอีก    "
" ผมว่า...คุณคงไม่อยากจะเชื่อแน่ ๆ  "  แต่ว่าลีโอนิคส์ยังเรื่องสนุกมากกว่านี้ที่จะเล่าให้ฟัง
"  เรื่องอะไร !! "  และลุกค์ที่ยังคอยหันมาตั้งหน้าตั้งตารอฟังพวกเขา
ลีโอนิคส์ได้แต่ยิ้มแล้วยิ้มอีก
" คุณอยากจะรู้หรือเปล่าว่า "
" อาจารย์หมอ ! ของไอ้เฮียหมอ  "
"  เป็นใคร !! "  และก็อยากให้เดากันเล่นๆ ขึ้นมา
เพราะฉะนั้นลุกค์ที่พยายามจะนึกๆ  ให้ออก
"  นี้ก็..แปลว่า !! "
" เหลือเชื่อจริงๆ  " และก็นึกออกจนได้
" ฮ่าๆๆ "  ลีโอนิคส์กำลังหัวเราะชอบใจ
" หลังจากที่ท่านช่วยชีวิตผมเอาไว้ !  "
"  ท่านก็ออกบวช !! "
"  ตอนนี้...ท่านน่าจะจำวัดอยู่ในพม่า !! "
"  และใช้เวลาว่างหลังจากการศึกษาพระไตรปิฎกไปรักษาผู้ป่วยจน ๆ อยู่ตามบ้านนอก    "  และจนแล้วจนรอดสุดท้ายลีโอนิคส์ก็ยังต้องเล่าเรื่องเหลือเชื่อต่างๆ  ที่เขาพบเจอตั้งแต่ได้เจอกับอิเลฟเวนท์
แต่ว่าลุกค์ที่ดันหันไปสบตาของกไทระ มาซายูกิเข้าพอดี และเด็กหนุ่มคนญี่ปุ่นคนที่พวกเขากำลังพูดถึงกำลังยืนกำดาบซามูไร และคอยเฝ้ามองวิธีการรักษาของอิเลฟเวนท์แทบไม่คิดจะหยุดหายใจหายคอ
" แล้ว....เจ้าหน้าที่ NRSD  "
"  คนที่เป็นเด็กผู้ชายชาวญี่ปุ่นคนนั้นละ  "
" เด็กคนนั้น  ! "
" เขาเป็นอะไรกับเธอ " เพราะลึกๆ จริงๆ  แล้วก็ต้องการอยากที่จะรู้ความสัมพันธ์แปลกๆ พวกนี้
"หืม...."  เสียงถอนใจหายเข้าและออกเบาๆ ของลีโอนิคส์เหมือนเริ่มจะทยอยดังกลับขึ้นมาอีกที
" ผมว่าเรารีบกลับเข้าไปข้างในกันก่อนดีกว่านะ "  ลีโอนิคส์ไม่เคยคิดที่จะพูดเรื่องอะไรที่เกี่ยวข้องกับอิเลฟเวนท์ต่อไปซะอย่างงั้น
ลุกค์ก็เลยต้องติดสินใจเดินตามเจ้าหน้าที่ NRSD อย่างลีโอนิคส์ และต้องคอยตามๆ พวกเขาเข้าไปติดตามดูอาการของอิเลฟเวนท์อย่างใกล้ชิด
ไทระ มาซายูกิระหว่างที่ยังคอยเฝ้ามองอิเลฟเวนท์ผ่านกระจกของห้องปลอดเชื้อ และยังเห็นทีมแพทย์ห้อมล้อมอยู่รอบๆ  ตัวของเธอ เพราะฉะนั้นมือที่คอยถือดาบอยู่ก็เลยยิ่งต้องกระชับจับให้แน่น ๆ ยิ่งขึ้นเข้าไว้ และยิ่งมองเห็นเธอนอนหลับอย่างทรมานเท่าไหร่ดาบก็มีแต่จะสั่นๆ
และสายตาของมาซายูกิที่ใช้มองอิเลฟเวนท์ที่ไม่เหมือนแรงกดทับด้ามดาบในมือ  เพราะว่าแววตาของไทระ มาซายูกิที่เหมือนจะล่องลอยไม่เป็นผู้เป็นคนยามมองเห็นอิเลฟเวนท์นอนเจ็บปวด
ลุกค์อยู่ๆ  ก็ถูกมาซายูกิคอยถือดาบซามารไรเข้ามายืนขวาง ในขณะที่เขาเดินสวนกันออกมาจากห้องปลอดเชื้อ และเขาที่ถูกมาซายูกิมองด้วยสายตาที่รังเกลียดและโกรธแค้น
มาซายูกิที่มองเจ้าหน้าที่อังกฤษอย่างเกลียดชังถึงที่สุด
"อย่าให้ผม ! "  และน้ำเสียงที่แข็งกระด้างของมาซายูกิ
" เห็นคุณพยายามที่จะเข้าไปแตะ  ! "
"  หรือว่า....สัมผัสโดนตัวของเธออีกครั้ง..  "
" เพราะถ้าไม่อย่างนั้น !  "
" ผมจะตัดมือของคุณทิ้งซะเดี๋ยวนี้ ! " และน้ำเสียงที่ไม่ใช่แค่คำขู่ของไทระ
แม้ว่าลุคค์ยังมีดาบซามูไรพาดอยู่ที่ลำคอ แต่ว่าเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะหลบสายตาของพวกเด็กหนุ่มคนนั้นและไม่เกรงกลัว
เพราะฉะนั้นมาซายูกิที่คงต้องเพิ่มแรงกดที่ด้ามดาบแรงขึ้นอีก
" ผมไม่ได้คิดที่จะล้อคุณเล่น !! "  และก็ไม่ได้คิดที่จะขู่กันเล่นๆ  ด้วย
ลุกค์ที่ไม่ได้คิดเลยที่จะขยับหนี
" เอาละ !! "
" ทีนี้...นายพูดจบแล้วใช่ไหมห๊ะ !!! "
"  มาซายูกิ !! "  มิหนำซ้ำยังคอยช่วยหาทางให้เด็กหนุ่มคนนี้ได้ฟื้นกลับมามีสติ
แต่ทว่ามาซายูกิก็ยังไม่ยอมลดดาบของตัวกลับลงมา
"  และผม..!!! "
"  ก็ไม่ใช่ !! "
" เพื่อนเล่นของคุณ  !! " น้ำเสียงแห่งความเคียดแค้นได้แผ่ซ่านจนทั่วทั้งตัวของไทระ มาซายูกิที่มีต่อเขา แต่ว่าศัตรูที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ยังมีหน้าเข้ามาท้าทาย
ลุกค์ยังคงยืนจ้องเข้าไปในดวงตาของไทระน้อยๆ ของอิเลฟเวนท์อย่างเป็นห่วง
" นี่ !!! "
"  เจ้าหนูซามูไร "
"  นายช่วยฟังฉันให้ดี ๆ เลยนะ "
" ถ้าหากว่านายเก่งมากนักละก็ ! "
" นายก็ไปทำงานพวกนั้นแทนเธอเลยซี้.... !!! "  แต่ก็อดไม่ได้ที่เขาจะต้องช่วยเตือนสติ
ลุกค์ที่ฝืนใจพูดออกไปแบบนั้นก็เพราะว่าอยากจะให้คนของเธอทำใจยอมรับ และเข็มแข็งเอาไว้ในสิ่งที่พวกเขากำลังเผชิญ เพราะตอนนี้พวกเขาทุกคนต่างก็รู้และเห็นอยู่ตรงหน้าว่า อิเลฟเวนท์กำลังต่อสู้อย่างหนักหน่วงอยู่ข้างใน
จนในที่สุดมือข้างที่ถือดาบของมาซายูกิก็เริ่มจะสั่นคลอน  แต่ว่าลุกค์ก็อยากจะเดินเข้าไปหาและช่วยเตือนสติกันอยู่เรื่อยๆ
ลุกค์ที่ยังคงมองมาซายูกิเหมือนกับน้องคนหนึ่ง
"มาซายูกิ  "
" นี่ นาย..ช่วยฟังฉันให้ดี ๆ เลยนะห๊ะ !! "
" นายเองก็น่าจะรู้ดีว่าอีเลฟเวนท์ !"
"  เธอเป็นคนยังไง เพราะฉะนั้น ! "  และน้ำเสียงที่คอยปลอบประโลมที่มีต่อมาซายูกิ
" นายเองก็จงอย่า....  !! "
" ใช้ความรู้สึกอ่อนไหวของนายที่มีต่อเธอ    "
" มาเป็นสิ่งที่..."
" ทำให้เธอ !!! "
" ไม่อยากที่จะเข้าใกล้กับนายอีกเป็นอันขาด !! "  ลุกค์ที่ก็แค่หวังดี
มาซายูกิที่รู้สึกเหมือนจะถือดาบต่อไปไม่ไหวจนต้องยอมปล่อยมันลง จนกระทั่งน้ำเสียงของความอัดอั้นทั้งหมดค่อยๆ ถูกระบายออกมา
" เธอ...  "
"  เคยบอกกับผมเอาไว้  "
"  ว่า...ให้ผม !!! "
"  จงอยู่เพื่อตัวเองให้ได้ !! "  และก็คำตอบที่ก็แสนจะสั่นเคลือ
จนกระทั่งลุกค์ต้องยอมถอยและยอมเดินผ่านไปอย่างไม่ถือสา และมาซายูกิที่ยังเหมือนพลั่งพลูออกมาไม่หมดสักที
"  ตอนนี้... "
"  ผมกำลังรู้สึกเหมือน ! "
" ตัวเองกำลังกอดกองไฟกองนั้น !! "
" เอาไว้แน่น ! "
" จนเกินไป !"    ความในใจของมาซายูกิถูกเฉลยยามที่ไร้ผู้คน และเมื่อมองหันกลับไปที่หลังกระจกบานนั้น มือที่คอยแต่จะถือดาบไว้ก็กลับมาเริ่มสั่นวนเวียนซ้ำๆ
แต่ทว่า...แววตาของไทระ มาซายูกิที่เปลี่ยนไปอย่างคนละคนอย่างสิ้นเชิงอย่างกับไม่เคยมีความเคียดแค้นอะไรต่อกันมาก่อน
แววตา...ที่กำลังก้าวแปรเปลี่ยนไปของไทระ มาซายูกิ  และน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลซึมของมาซายูกิน้อยๆ จนแทบต้องยืนพิงกระจก
" บอกฉันทีเถอะ... !  "
" ฟูจิวาระ !!!!!  "
เสียงสะอื้นของมาซายูกิ  และสายน้ำที่ไหลออกมาจากดวงตาอย่างไม่หยุดหย่อนของไทระ
และุถึงแม้ว่าเขายังต้องคอยมองหาวิธี ๆ  ที่จะอยู่รอดจากอิเลฟเวนท์ที่ยังเป็นเหมือนกองไฟสำหรับเขาไปจริงๆ  ซะแล้ว...


## คำตัดสินสุดท้าย?

โต๊ะไม้สี่เหลี่ยมผืนผ้าและเก้าอี้หลุยส์ทำมาจากต้นมะฮอกกานีสีน้ำตาลแดงขนาดความยาวสักเมตรครึ่ง ภายในห้องโถงของสำนักงานกระทรวงยุติธรรมของประเทศสหรัฐอเมริกา  และแมททิว วอร์ริงตันที่ถูกใส่กุญแจมือและยังนั่งรออยู่ที่มุมโต๊ะ
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ที่ต้องเดินอ้อมไปและนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยูฝั่งทิศเหนือของวอร์ริงตัน  และเธอนั่งลงคอยเอาเท้าชิดกันและเอามือประสานกันเอาไว้บนตัก
แต่ว่าผู้ต้องหาก็ยังคอยจ้องมองมาที่เธออย่างไม่หยุดหย่อน
" ในที่สุดยูโซฟก็จะทำสำเร็จ ! "
" ยังไงๆ  พวกเธอก็ไม่มีวันที่จะเอาชนะคนพวกนั้นได้หรอกน่า.. "  และน้ำเสียงประชดประชันเย้ยหยันอิเลฟเวนท์อย่างตรงไปตรงมาของผู้ต้องหา
อิเลฟเวนท์ที่จนแล้วจนรอดก็ยังจะอุตส่าห์หันไปยิ้มกว้าง
" แต่ว่าสำหรับ...วันนี้ก็พอจะมีข่าวที่น่ายินดีอยู่บ้าง "
"  ก็คือ "
"  กองทัพเรือของสหรัฐที่มหาสมุทรอินเดียที่ก็ไม่ได้รับความเสียหายอะไรเลย  "
"  และในขณะที่กองทัพเรือของเกาหลีเหนือ.... "
" พวกเขาก็แทบที่จะไม่เกิดความเสียหาย ! "  แต่จะว่าไปเธอก็แค่เล่าให้ฟัง
แต่ว่าวอร์ริงตันกลับหันมาและยิ้มเยาะ
"  อีเลฟเวนท์... !! "
" เธอมันเป็นใครกันแน่ !! "  และก็ยังอยากจะตั้งคำถาม  แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับนั่งนิ่งๆ และมองมาที่เขาก็เท่านั้น
" เชอะ !"  วอร์ริงตันกำลังยิ้มที่มุมปาก
"  แต่เอาเข้าจริงๆ  แล้วฉันกำลังคิด ๆ อยู่ว่า "
" เธอมัน ! ก็คงจะไม่ได้ต่างอะไรกับพวกผู้ก่อการร้าย  "  และวอร์ริงตันที่คาดเดาไปต่างๆ นานา
และอิเลฟเวนท์ที่ทำได้แค่ยิ้มกลับมา
" มันก็ใช่ !!  "  และเธอก็ยอมรับ
" หึๆๆ "  เสียงหัวเราะสบทอยู่ในลำคอของวอร์ริงตันที่ฟังดูคล้ายๆ กับความโกรธและแค้นเคืองผสมปนเปกันไปเรื่อยๆ
"  พวกเธอมันก็เป็นเหมือนพวกสุนัขจรจัด !! "
" ที่คอยรับใช้พวกนักการเมืองที่เห็นแก่ตัว.. ! "
" ไม่ใช่ซิ !! "
" อีเลฟเวนท์.!  "
" ฉันว่าพวกเธอมันก็เป็นแค่ ๆ  พวกผู้ก่อการร้ายที่ใช้กฎหมายเป็น ! "
"  มันก็เป็นได้เท่านี้ ! " และอยู่ๆ วอร์ริงตันที่รู้สึกเหม็นขี้หน้าจนไม่อยากจะมองเห็นหน้าของเธออีกแล้ว
อิเลฟเวนท์ที่นั่งฟังอยู่ในท่าเดิม ๆ
" ก็อย่างที่คุณเคยพูดไว้ ! "
"ก็ใครใช้ให้ ! "
" เราเป็นคนที่เขียนกฎหมายพวกนั้นขึ้นมา !"
" และการที่คุณได้เข้ามานั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้นนะ !! "
"  มันไม่ใช่เพราะ. !  "
"กฎหมาย ! อย่างนั้นใช่หรือเปล่า  "  และเธอก็ไม่ใช่ว่าจะเห็นแย้งไปซะทั้งหมด  และคราวนี้ที่วอร์ริงตันหันมาถลึงตาเข้าใส่
วอร์ริงตันที่ก็แทบจะพุ่งเข้าไปและฉีกเลือดเฉือนเนื้อของเธอกินซะ !
"  เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านกฎหมายอันดับหนึ่ง ! "
"  อย่างนั้นละซินะ !!  "
" เธอนะ !  "
"  แล้วทำไมจู่ๆ  ผู้เชี่ยวชาญทางด้านกฎหมายเบอร์หนึ่งอย่างเธอ ! "
"  ทำไมเธอถึงไม่ยอมหันกลับไปมอง...!! "
" กฎหมายของประเทศของพวกเธอดูบ้างละห๊ะ ! "    วอร์ริงตันที่ดูตั้งใจหันกลับมาดูถูก
" มนุษย์เรา.. "  และเธอก็ตอบโต้วอร์ริงตันทันที
"  สามารถที่จะพัฒนาประเทศชาติได้โดยไม่จำเป็นต้องมี...สงคราม !!!! "
"  ก็เพราะว่า.... ! "
" ภัยของธรรมชาติต่างหากที่เราทุกคนต้องคอยหวาดกลัว !! "  และเวลานี้สายตาของอิเลฟเวนท์กลับมองลงต่ำ
"  เทคโนโลยีของพวกคุณ !! "
"  พวกมันสามารถที่จะช่วยยับยั้งไม่ให้เกิดภัยของธรรมชาติได้จริงๆ  อย่างนั้นนะเหรอ !! "  เพราะว่าเธอก็แค่กำลังควานหาคำตอบกับสิ่งที่พวกเขากำลังทำมันอยู่
"ฮ่าๆ  "  อยู่ๆ  ที่วอร์ริงตันก็หัวเราะเสียงดังด้วยความสะอกสะใจกันขึ้นมาแทน
"  อีเลฟเวนท์ !! "
" แล้วเธอละเคยรู้บ้างไหมว่าพวกดาวเทียมทุกๆ ดวง  "
" ที่ !  ทุก ๆ ประเทศต่างพยายามที่จะดิ้นร้นและคิดค้นพวกมันขึ้นมาอยู่ทุกวันนี้  "
" พวกเขาทำไปเพื่ออะไร !! "  และวอร์ริงตันกำลังเริ่มสนุกอยู่กับเธอเอาเข้าจริงๆ  และจนในที่สุดเขาก็เห็นอิเลฟเวนท์แอบกลืนน้ำลายตัวเองลงไปแท้ๆ
" มันก็เป็นเพราะว่า. ! "
" แหล่งพลังงานทางธรรมชาติ ! "
"  ที่ ๆ  พวกมันจะทำให้ทั้งเธอ "
"  และก็ทั้งฉัน !!!  "
"  ได้มีชีวิตอยู่รอดต่อไปอีกหลายร้อยร้อยพันปี ! "  วอร์ริงตันแค่อยากจะบอกในสิ่งที่เธอก็รู้ดี
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงกล้ำกลืนคำพูดของตัวลงไป และในขณะที่เธอยังต้องเตรียมความพร้อมรับฟังในสิ่งที่ผู้ต้องหา อย่าง วอร์ริงตันที่ดันพูดแต่เรื่องจริง
และทันทีที่วอร์ริงตันสังเกตเห็นและมองดูอิเลฟเวนท์ด้วยความสมเพชเวทนา
" ฉันว่าผู้หญิงอย่างเธอ ! "
" ก็ ! คงจะไม่อยากเห็นเรือยอร์ชลำหรูหลายสิบลำของตัวเอง ! "
"  ต้องมาขาดเชื้อเพลิงอย่างกะทันหัน  หรือไม่ก็...  "
" เธอเองก็คงจะไม่อยากๆ  ที่จะเห็นเครื่องบินส่วนตัวของเธออีกหลายๆ ลำพวกนั้น  "
"  ต้องมาจอดนิ่งสนิทเพราะไม่มีน้ำมันให้ใช้  !! "  วอร์ริงตันลองพยายามหาจุดอ่อนของเธอให้ได้
และแม้ว่าจะทำมันไม่สำเร็จ เพราะว่าวอร์ริงตันที่ก็แค่เห็นอิเลฟเวนท์นั่งสงบนิ่งๆ และหายใจเข้าออกทิ้งไปวันๆ  อยู่ตรงนั่น
" นี่แหละ.. !!! "
"  ที่เขาเรียกกันว่า..ธรรมชาติของมนุษย์ ! "
" ความเห็นแก่ตัว "
"  พวกมันติดตัวพวกเรามาตั้งแต่เกิด !!  "  และยิ่งคิดก็ยิ่งมีแต่จะสมน้ำหน้าทั้งตัวเองและก็คนที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม
และอิเลฟเวนท์ที่เริ่มขยับและช่วยเอามือกลับออกมาประสานวางเอาไว้บนโต๊ะ  แต่ทว่าสายตายังคงจับจ้องไปที่วอร์ริงตันอย่างตรงไปตรงมาเหมือนเดิม
"  เอาละ.. ! "
" ที่คุณพูดมาทั้งหมดนั้น ! เป็นความจริงทุก ๆ คำพูด  "  และก็ใช่ว่าจะไม่เห็นด้วยกับวอร์ริงตัน
เพราะฉะนั้นเธอถึงได้ค่อยๆ ลุกกลับขึ้นมา  มิหนำซ้ำเธอยังหันไปและคอยยืนมองผู้ต้องหาของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าในสภาพชุดผู้ต้องหาที่ยังต้องสวมกุญแจมือ
" วอร์ริงตัน !! "
" เผื่อว่า.. ! "
" จริงๆ  แล้ว..... "
" คุณอาจจะยังไม่รู้ว่าฉัน  "
"  มาหาคุณถึงที่นี้ทำไม !! "
" คุณจะต้องถูกขังในเรือนจำของที่นี้ ! ไปอีกประมาณสัก....ยี่สิบปี  "  เธอที่อยากจะรีบพูดให้มันจบๆ  ไป
" ฮ่าๆๆๆ " เสียงหัวเราะเยาะของวอร์ริงตันที่ยังดังตามมาติด ๆ
" อีเลฟเวนท์ !!  "
" เธอนี่มัน.. !!  "
" ช่างไม่รู้จักพวกฉันดีเอาซะเลย  "  เพราะว่าวอร์ริงตันก็ไม่ได้สนคำขู่ของใคร และยังรีบเงยหน้ากลับมาขึ้นมาและจ้องมองกันด้วยความอาฆาตแค้นหนัก
" พวกของยูโซฟที่ฉันเคยรู้จัก ! "
" คนพวกนั้น"
"  พวกเขามีกันอยู่ทุก ๆ ที่  "
"  คลอบคลุม !!!! "
"  และเผลอ ๆ  พวกเขาอาจจะมีอำนาจ ๆ มากกว่าคนที่พวกเธอเคยรับใช้มากันซะอีก  !! "  วอร์ริงตันไม่ได้สนอะไรเกี่ยวกับเธอทั้งนั้น
และอิเลฟเวนท์ที่พยักหน้าก็เพราะรู้ แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะสนใจ
" วอร์ริงตัน ! "
"เพราะว่าหลังจากที่คุณเข้าไปอยู่ที่ในคุกของที่นี้แล้ว  "
" คนที่กำลังรอคุณอยู่ข้างในนั่น !!  "
"  คนที่สร้างร่องรอยของบาดแผลเป็นลึก ๆ นั่น ให้กับคุณ !  "  และเธอเปลี่ยนมาเป็นคนที่พูดถึงจุดอ่อนของวอร์ริงตันขึ้นมาบ้าง
" เธอ !  เธอ  !!! " วอร์ริงตันเริ่มพูดจาติดๆ ขัด ๆ ขึ้นมาโดยที่เขาไม่รู้ตัว
" เมื่อกี้ !! "
" เมื่อกี้ !!  เธอพูดอะไรออกมา..! "  และท่าทางของวอร์ริงตันที่ดูเหมือนจะนั่งไม่ติด
และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงคอยจ้องมองไปที่ผู้ต้องหาของเธออย่างไร้ปราณีที่สุดด้วยเหมือนกัน
" อดีต...คนรักของคุณ ! "
"  วอร์ริงตัน !! "
" ดูเหมือนว่าเขากำลังรอคุณอยู่อย่างใจจดใจจ่ออยู่ที่ข้างในเรือนจำของที่นี้ !! " และเธอก็มีหน้าที่ที่ต้องบอก และหลังจากนั้นก็คงจะต้องเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ
อิเลฟเวนท์ตัดสินใจถอยออกมาจากวอร์ริงตันให้เร็วที่สุด และเธอก็กำลังรีบร้อนพยายามจะเดินออกมาจากห้อง ๆ นั้นให้ได้เร็วที่สุด ก็เพราะว่าเธอก็แค่ไม่อยากจะเห็นสภาพของใครบางคนที่ใกล้จะดิ้นทุรนทุรายตายอยู่ข้างหลัง
วอร์ริงตันที่อยู่ๆ  ก็มีเหงื่อแตกท่วมไปทั้งตัวแขนขาที่สั่นๆ เหมือนถูกคนมาเขย่า และเสียงลมหายใจขาดๆ  เกินๆ  ไม่เป็นจังหวะราวกับคนที่กำลังกลัวสัตว์ประหลาด !!!!!
" เธอโกหก !! "  เขาที่ไม่ยอมและตะโกนด่าทออิเลฟเวนท์ตามหลังไปติด ๆ
โครม !!
เก้าอี้ที่วอร์ริงตันนั่งอยู่ๆ ก็ล้มตึง
" อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอ..มันจอมโกหก !!!! " แต่ว่าวอร์ริงตันที่พยายามเหลือเกินที่จะตะเกียกตะกายลุกกลับขึ้นมาให้ได้เพื่อหวังว่าจะคลานเข้าไปบีบฆ่าอิเลฟเวนท์ให้ตายๆ  ไปซะให้รู้แล้วรู้รอด !
เพราะฉะนั้นแทนที่เธอจะทนรอให้วอร์ริงตันเข้ามาคอยผูกพยาบาทอาฆาตมาดร้ายเธอซ้ำๆ  แต่ว่าเธอก็ตัดสินใจแล้วที่จะเดินหันหลังให้กับวอร์ริงตันและกลับออกมาจะดีกว่า และถึงแม้เธอจะได้ยินเสียงกรีดร้องโหยหวนของวอร์ริงตันอยู่ใกล้ๆ ก็ตาม
เสียงกรีดร้องโหยหวนของวอร์ริงตันราวกับคนที่ถูกมีดปักลงบนอกอย่างทุรนทุรายและทรมาน !!  จนกระทั่งเสียงกรีดร้องของวอร์ริงตันต่างทำให้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ  ที่พากันยืนเฝ้าอยู่หลังประตูพากันหน้าถอดสี !!!!
แต่ในความเป็นจริง ! วอร์ริงตันกลับนั่งกอดเข่าเจ่าจุกและพิงอยู่ที่หลังประตู และอยู่ๆ น้ำตาก็ไหลนองเต็มหน้าและดวงตาที่เหม่อลอยของเขา
เพราะว่า...วอร์ริงตันที่กำลังนั่งมองเห็นภาพความทรงจำในวัยเด็กผุดขึ้นมาและฉายซ้ำๆ อยู่ตรงหน้า ระหว่าง ! พ่อแท้ๆ  กับเขาสมัยตอนยังเป็นเด็กชาย
เด็กชายวอร์ริงตันที่กำลังถูกพ่อแท้ๆ บังคับขืนใจทำอย่างกับว่า เด็กชายที่เป็นลูกแท้ๆ ก็เป็นสัตว์เลี้ยง จนวันหนึ่งเด็กชายคนนี้ทนไม่ไหวจนกระทั่งจับขังพ่อของตัวเองเอาไว้ในบ่อเกราะ !!!
วอร์ริงตันค่อย ๆ ลุกขึ้นจากหลังประตูและเดินตรงไปที่ ๆ เก้าอี้ที่ผู้หญิงที่ชื่ออิเลฟเวนท์เคยนั่ง  และพอเขานั่งลงก็เริ่มทบทวนคำพูดต่างๆ ระหว่างเขาแล้วก็เธอ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" นางแม่มด !! "
" เธอเป็นนางแม่มดใช่ไหมครับพ่อ !!! "  เสียงของเด็กน้อยวอร์ริงตันกำลังนั่งบ่นพึมพำอยู่กับพ่อของเขาที่ยังอยู่ในหัวตลอดเวลา !!!!
อีเลฟเวนท์เพิ่งจะเดินกลับออกมาจากประตูห้องพิจารณาคดีกฎหมายระหว่างประเทศสำนักงานใหญ่กระทรวงยุติธรรมของสหรัฐอเมริกา และลุกค์ก็ออกมายืนรอเธออยู่ตรงหน้าประตู
" คุณโอเคนะ ! "  เพราะฉะนั้นลุกค์ก็เลยรีบเดินตรงเข้าไปหาเธอทันที
เธอพยักหน้าให้เขา
" ถ้าจะให้พูดกันตรง ๆ  ก็มีเพลีย ๆ อยู่บ้างนิดหน่อย !! " แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร
ลุกค์พยักหน้าเห็นด้วย
"งั้นออกไปหาอะไรกินกันหน่อยดีไหม "  ลุกค์หันมาชวนอิเลฟเวนท์ในขณะที่กำลังเดินออกจากตึกกระทรวงต่างประเทศพร้อมกัน
แต่ในระหว่างที่พวกเขากำลังจะเดินพ้นประตูของกระทรวง อยู่ๆ ก็มีเหมือนเจ้าหน้าที่กำลังเรียกพวกเขา
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ฉันกำลังมีเรื่องสำคัญอยากจะขอคุยด้วยหน่อย ! "    เสียงของผู้ชายอายุประมาณห้าสิบปลายๆ ที่กำลังรีบร้อนวิ่งเข้ามาและยังคอยขวางพวกเขาสองคนเอาไว้
และทันทีที่อิเลฟเวนท์กับลุกค์หันกลับไปเจอ  มิหนำซ้ำพวกเธอก็ยังส่ายหัวไป ๆ มาๆ  แทบจะพร้อมกัน
" นึกว่าใคร ! " อิเลฟเวนท์ทำหน้าเบื่อสุด ๆ
" ที่แท้ก็ ! "
" พี่เบิ้มของหน่วยงานข่าวกรองของสหรัฐ  "  และเธอก็แทบไม่อยากจะมองหน้าไปที่เขาซะด้วยซ้ำ และลุกค์ที่ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากที่เธอทำ
แต่ว่าคนที่คอยมาตามขวางพวกเธอสองคนเอาไว้ก็ยังจะตามตื้อพวกเธอไม่หยุด
" เอาละ ! "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" ฉันจะไม่มาคอยรักษามารยาทกับเธออีกต่อไปแล้วละนะ !!  "  แต่ที่มิหนำซ้ำคนๆ นี้ก็ไม่ได้คิดจะญาติดีกับพวกเธอด้วยซะเมื่อไหร่
และจนแล้วจนรอดอิเลฟเวนท์ที่เผลอยิ้มออกมาให้พวกเขาแล้วจริง ๆ
" โรเบิร์ต !!  "  เธอที่เป็นฝ่ายเรียกชื่อเขาบ้าง
" ถ้าหากคุณคิดที่จะมาขอร้องให้ฉันไปพบกับท่านประธานาธิบดีของพวกคุณตอนนี้ละก็ !! "
"  ฉันก็กำลังคิด ๆ อยู่นะว่าบางที! "
"วันนี้ เสียเวลาเปล่าๆ น่า  "  เธอปฏิเสธในสิ่งที่โรเบิร์ตคอยขอร้องเธอซ้ำๆ
โรเบิร์ตแสร้งยิ้มกลับทันที
" เชอะ !!!
" อีเลฟเวนท์ !! "
" นี่เธอกำลังกำลังใช้ลูกไม้กับฉันอีกแล้วใช่ไหม  ! "  และเขาก็เริ่มจะหัวเสียกับอิเลฟเวนท์มากขึ้นทุกทีๆ
และอิเลฟเวนท์ที่คอยยืนเอามือล้วงกระเป๋าและก็เอาแต่ส่ายหน้า
" เปล่าสักหน่อย " แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ช่วย
" เพราะว่าตอนนี้..ฉันก็แค่กำลังจะมีนัด  ! "  เธอบอกเหตุผลให้โรเบิร์ตฟัง และก็ล้วงหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมารับสายต่อหน้าต่อตาพวกเขา
โรเบิร์ต ! กับลุกค์กำลังหันไปฟังอิเลฟเวนท์ ในขณะที่เธอกำลังพูดคุยโทรศัพท์และยังใช้ภาษาเกาหลีในการตบปากรับคำอยู่กับปลายสายสำคัญอย่างที่เธอว่า !!
ลุกค์ในขณะที่เดินๆ ออกมาส่งอิเลฟเวนท์ที่หน้าตึกกระทรวงยุติธรรม  และเมดิสันที่ก็ยืนรอๆ  พร้อมกับรถและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ อยู่ที่ตรงบันไดข้างล่าง
" เธอนี่มันจริงๆ  เลยนะ  อิเลฟเวนท์ "    เขาบ่นเธอในขณะที่ลงบันไดไปส่งกันที่รถ
" แทนที่คืนนี้พวกเราสองคนจะได้ไปนั่งดินเนอร์ "
" ใต้เสียงไฟในทำเนียบขาวกับท่านประธานาธิบดีของสหรัฐ !! "
" แต่...เธอก็กลับปฏิเสธพวกเขา  "
" เพราะว่าอยากจะไปดินเนอร์กับท่านผู้นำสูงสุดของเกาหลีเหนือแทน "
"  เห้อ... !!! "
" ฉันคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ  "  ลุกค์ที่เอาแต่บ่นพึมพำไม่ยอมหยุด
อิเลฟเวนท์ที่ก็เลยหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
" ทำไมละ ! "
"  เกาหลีเหนือเชียวนะ ! "
"  นี่ลุกค์  "
" คุณไม่อยากไปลองนั่งดื่มเตกีล่ากับสาวๆ  ที่เกาหลีเหนือดูบ้างหรือยังไง  "
" น่าสนุกจะตายไป " และเธอที่ก็อยากให้แค่ลุกค์คิดซะว่า มันก็แค่การเปลี่ยนสถานที่กินข้าวก็เท่านั้นเอง
ลุกค์ถึงกับยอมส่ายหัวให้กับเรื่องนี้ของเธอ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอคงจะกินยาแก้ปวดมากเกินไปจนสติเพี้ยนไปหมดแล้วแน่ๆ  "  และเขาหันกลับมาบ่นอีก
" แหม...."  และน้ำเสียงประชดของอิเลฟเวนท์ที่แทบจะดังขึ้นมาติด ๆ
"  ประเทศสหรัฐมันก็ดี  !!  "
" แต่ว่า  "    ในระหว่างที่เธอพูดก็ยังหันมา และอดหว่านล้อมเขาไปด้วยไม่ได้ว่า
"  ประเทศเกาหลีเหนือ ! "
"  บวก กับ...ไวน์รสเลิศของท่านผู้นำสูงสุดของประเทศ "
" คิดแล้ว....."
" พวกเราก็ควรจะลองหาอะไรใหม่ๆ ใช่หรือเปล่าละ"  แต่ว่าเธอก็ยังอยากให้เขาคิดในแง่ดี
แต่ว่าเขาที่เกือบจะทำหน้าไม่ถูกกันไปเลยทีเดียวเชียว  ลุกค์ยิ้ม ๆ ให้กับทัศนะคติแบบนี้ของอิเลฟเวนท์
" ถ้างั้นก็...."
" เอาเถอะ  !! "
"ตอนนี้....! "
" ฉันก็ไม่ได้อยากที่จะเห็นต่างอะไรกันกับคนอย่างเธอให้มันมากนักหรอก !!  "
" งานเลี้ยงฉลองแบบนี้  ถ้าพลาด...  !! "
" มันก็น่าเสียดายจริง ๆ  นั่นแหละ  "    เขากับเธอหัวเราะขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน
และเสียงหัวเราะระหว่างฟิวส์ ลุกค์ กับ อิเลฟเวนท์ที่ทำให้เมดิสันได้ยินถึงกับหูผึ่ง จนอดทนยืนรอแทบจะไม่ไหว
" อะไร !!! "
"เดี๋ยวนี้ ! เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ !! " เมดิสันแซวพวกเขาทันทีในขณะที่พากันเดินลงมา
ในขณะที่เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ที่กำลังยืนเฝ้ารถราคาแพงหูฉี่สีฟ้าๆ ของอิเลฟเวนท์อยู่ที่บันไดหน้าตึกกระทรวงยุติธรรม
และอิเลฟเวนท์ที่เดินลงบันไดเข้ามาหาเมดิสันทันที แต่ว่าเธอก็ยังจะคอยมือล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทเบลเซอร์สีดำๆ  และหยิบเอาซองจดหมายสีขาวออกมายื่นให้กับเมดิสันด้วย
" อะนี่ !! "
" ของขวัญวันเกิด.."
" สำหรับลูกสาวของคุณนะ !  ทอม !! "  และเธอก็ตั้งใจทำเพื่อเมดิสันจริงๆ
เมดิสันเก้ๆ กังๆ  ก่อนที่จะหันไปมองหน้าของลุกค์ และถึงจะค่อยยื่นมือออกไปรับพวกมันเอาไว้
เพราะฉะนั้นลุกค์ที่กำลังเดินตรงเข้าไปเปิดประตูรถซุปเปอร์คันสีฟ้าให้กับเธอพร้อมๆ กันไปด้วย
" ขอบคุณ "  อิเลฟเวนท์ขอบคุณทั้งลุกค์และเมดิสันที่คอยช่วยเหลือ  และเธอก็กลับเข้าไปนั่งในรถและขับรถกลับออกไปจากกระทรวงยุติธรรมของสหรัฐทันที
แต่ว่าลุกค์ที่ยังคอยหันกลับมาและยังเดินเข้าตบไปไหล่ของเมดิสันเบาๆ  เพื่อให้เพื่อนของเขาได้รีบเปิดอ่านจดหมายที่อิเลฟเวนท์ตั้งทิ้งไว้ให้
" โชคดีนะ " ลุกค์ปลอบและก็ยังจะเดินหนีกลับไปขึ้นรถที่กำลังจอดรอ
และเมดิสันที่รีบร้อนเปิดจดหมายของอิเลฟเวนท์ออกมาอ่าน และเขาที่ยังตั้งใจอ่านมันทีละบรรทัด
" พระเจ้า !! "
เมดิสันมือสั่นหน้าซีดแทบจะทำอะไรไม่ถูก  แต่ทว่าเขายังต้องอ่านจดหมายของอิเลฟเวนท์อีกรอบเพื่อให้แน่ใจว่ามันคือเรื่องจริงทั้งหมด
และเนื้อใจความในจดหมายบรรทัดแรกๆ  ของอิเลฟเวนท์ที่หมอบให้กับลูกสาวของเขา ก็คือ อิเลฟเวนท์ยกหุ้นที่มีทั้งหมดในอังกฤษให้กับลูกสาวของเขาแต่เพียงผู้เดียว
แต่ว่าเมดิสันที่ทำเหมือนคนจะเป็นลมไปอีก เพราะว่าเมื่อเห็นตัวเลขที่ผุดขึ้นมาในหัวและเท่าๆ ที่เขาเคยจำได้มันค่อนข้างมีมูลค่ามหาศาล  แต่พอเลื่อนลงมาอ่านลายมือตัวหนังสือหวัด ๆ ของอิเลฟเวนท์ใกล้ๆ กับบรรทัดสุดท้าย
"  ชื่อ... !!  "
" ...ที่พ่อแม่ตั้งให้ ! "
"  ดีที่สุดอยู่แล้ว !! "
" เห้อ.... !! "
" ให้มันได้อย่างนี่ซิหน่า.. !! "    เมดิสันต้องกลับมายอมแพ้ในเรื่องนี้อีกเข้าจนได้
แต่ยังไงซะเขาก็ต้องเลื่อนอ่านจดหมายของเธอจนจบอยู่ดีตรงที่เขียนเอาไว้อย่างพิถีพิถันเอาไว้ด้วยว่า
" พอ..ลูกสาวของคุณอายุได้สิบขวบ !  "
" เธอ..... !! "
" ลูกสาวของฉัน ! "
" เธอจะเจอเนื้อคู่ที่เป็น ! ลูกครึ่งชาวอังกฤษ ญี่ปุ่น !!  "
"  ตอนอายุแค่...!! "
" สิบขวบเนี้ยนะ !! "  แต่คราวนี้น้ำเสียงของเมดิสันที่ผิดหวังกับเธอน่าดู
"  สมแล้ว... "
" ที่เป็น !!!  "
" อีเลฟเวนท์ !!!  " และเมดิสันที่แทบจะขย้ำจดหมายของอิเลฟเวนท์ทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด  แต่ก็อย่างว่าเขาที่ทำได้จริงๆ ตอนนี้ก็แค่พับมันลงไปใส่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต
สะพานคอนกรีตที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกคลุ้งสีขาวคล้ายกำแพงกั้นบริเวณเส้นขนานที่ 38  และยังเป็นบริเวณเขตปลอดทหารของสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนเกาหลีและสาธารณรัฐเกาหลี  และบริเวณหัวสะพานของทั้งสองฝั่งก็มีเจ้าหน้าที่ทหารติดอาวุธนับร้อยคอยเผชิญหน้าเข้าหากัน
และอิเลฟเวนท์กับลุกค์ที่ต่างพากันเดินๆ อยู่บนสะพานผ่านไอเมฆเพื่อที่จะย้อนเดินทางกลับข้ามมาที่ฝั่งสาธารรัฐเกาหลี
" อันที่จริง... " ลุกค์คอยแต่จะหันไปมองรอบๆ  ตัว
"  สาว ๆ เกาหลีเหนือก็ไม่เลว  "
" ฉันคงต้องขอขอบใจเธอมากจริงๆ  "  และก็หันไปขอบใจเธอ
อิเลฟเวนท์ยังคงตั้งใจเดินย้อนกลับไปที่สะพาน และแม้ว่าตอนนี้พวกเธอยังมองไปข้างหน้าและยังมองไม่เห็นอะไรชัดเจนมากก็ตาม  และแม้ว่าเธอจะยิ้มตลอดการเดินทางบนสะพานแห่งนี้
แต่ว่ายิ่งเดินเข้าใกล้หัวสะพานของอีกฝั่งอยู่ๆ ร่างกายของเธอก็กำลังรู้สึกเหมือนปะทะคลื่นความร้อนเข้าให้แล้ว
แต่ว่าลุกค์ที่กำลังเดินอยู่ข้างๆ ที่ก็ไม่ได้รู้สึกเหมือน ๆ กับเธอ
" อีเลฟเวนท์ !! "
" เธอว่าตอนนี้ !! "
" ท่านผู้นำสูงสุดของพวกเขาที่นี้ "
" ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ ! "  ลุกค์ยังมีเรื่องที่ยังนึกไม่ออก
"  ท่านผู้นำสูงสุดของพวกเขาตอนนี้ "  เธอยังคงยิ้มและเล่าไปพร้อมกัน
"  เขา ! กำลังที่จะเดินเข้าไปหยิบเอา ตำราพิชัยสงครามเล่มเก่าโบราณคร่ำคร่าเล่มหนึ่ง !  "
"  เขา.. !  ที่กำลังยืนเปิดหน้าที่มีภาพเขียนของแผนที่จีนสมัยโบราณ "
"  และเขา !  "
" ก็วางปืนกระบอกหนึ่งทับลงไปที่แผนที่จีนโบราณภาพนั่น " เธอเล่าสิ่งที่เธอกำลังมองเห็นอยู่ในหัวให้ลุกค์ฟัง
แต่เขากลับฟังดูแล้วเฉยๆ  เพราะฉะนั้นเธอถึงอยากจะบอกความจริงออกไปด้วยว่า
"    ลุกค์ !! "
"  เรื่องความสามารถพิเศษเฉพาะบุคคลของฉัน !!  "
"  ไม่เป็นไร !  " ลุกค์ปฏิเสธอิเลฟเวนท์ทันทีและไม่รู้ด้วยว่าเพราะเหตุผลอะไรก็ตาม
ลุกค์ที่ยังต้องหันกลับมาและแสดงความจริงใจกับเธออีกครั้ง  และยังอยู่ในขณะที่พวกเขาสองคนจะเดินจนเกือบจะถึงอีกฝั่ง
" เพราะว่าตั้งแต่ที่ ! "
" ฉันเห็นเธอคุยกับสุนัขทหารพวกนั้นรู้เรื่อง  "
" ถึงจุดนี้. !!  "
" ฉันก็คงไม่มีเรื่องอะไรที่จะต้องอึ้ง !!  "
"ที่เกี่ยวกับเธอ "
" เหลืออยู่อีกแล้ว !! "  ลุกค์สารภาพว่า จริงๆ  แล้วความสามารถพิเศษอะไรของเธอพวกนั้น ไม่ใช่เรื่องที่ต้องขุดคุ้ยสำหรับตัวเอง
และเธอที่ต้องยิ้มกว้าง ๆ  เพื่อที่จะขอบคุณเพื่อนคนนี้
" อ๋อ !!! "  อยู่ๆ  ลุกค์ก็เหมือนจะนึกถึงเรื่องๆ  หนึ่งขึ้นมาก็เมื่อตอนเห็นเงาคนลางๆ  อยู่บนสะพานของอีกฝั่ง
"  ฉันลบคลิปพวกนั้นให้เธอไปแล้วละนะ " ลุกค์ยิ้มเหมือนมีอะไรแอบแฝง  และก็เห็นเธอที่ยิ้มจนหน้าเริ่มแดง
" ก็คลิปพวกนั้นไม่เห็นมีอะไรที่น่าสนใจไปมากกว่า.... !! "
"  พวกคู่รัก ! "
" ที่เพิ่งจะหัดจูบกันครั้งแรก ! "  ลุกค์ยิ้มหัวเราะชอบใจตามหลังทันทีที่พูดจบประโยค
อิเลฟเวนท์อมยิ้มตาม
" ขอบใจคุณมาก ๆ  นะ  "
" ลุกค์!! "  และเธอก็คิดแบบนี้จริงๆ
และพวกเธอที่พากันเดินมาเรื่อยๆ  จนเกือบสิ้นสุดของสะพานอีกฝั่ง  และตอนนั้นเมฆหมอกที่เคยบดบังสะพานก็เริ่มทยอยจางหายและเริ่มสว่างจนกระทั่งมองเห็นเงาลางๆ ของคน ๆ หนึ่งที่ยืนรออยู่ปลายสะพาน
และเขา ! คือคนที่ทำให้อิเลฟเวนท์รู้สึกตัวร้อนฉ่าขึ้นมาทันทีที่เดินเข้าใกล้ ๆ  ผู้ชายคนที่สวมสูทสีดำสนิท ผิวขาวซีด มือเรียวยาวสวยกว่าผู้หญิง แต่สีหน้าของผู้ชายคนนั้นจะเป็นยังไงตอนนี้พวกเธอก็ยังเดาไม่ออกจริงๆ  เพราะม่านเมฆหมอกที่หนาเกินกว่าจะมองเห็นได้ชัด !
แต่ว่าลุกค์ที่จำรูปลักษณ์ของผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าได้ขึ้นใจ  แม้จะไม่อ่านป้ายชื่อที่ห้อยคอของเขาเลยก็ตาม !!!!
" อีเลฟเวนท์ !! "  ลุกค์เอียงหน้ากระซิบกันทันทีที่เจอ
" เธอ.อยากจะให้ฉันเข้าไปทักทายเขาแบบไหนดี ! "  และสายตาที่คอยแต่จดๆ จ้องๆ มองไปที่ผู้ชายเกาหลีสุดเท่ตรงหน้า
แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ที่ยังไม่ทันจะได้อยู่ตอบคำถาม  ผู้ชายคนที่อยู่ในคลิปก็ปรี่เข้ามาคว้าเธอไปและก็เดินหนีหายไปเลยทั้งคู่ !!!
" เชื่อเขาเลย !!! " ลุกค์ที่ยิ้มตามได้ก็เท่านั้น
ห้องทำงานรูปทรงขนาดหกเหลี่ยมห้องหนึ่ง...ที่ ถูกรังสรรค์สร้างขึ้นมาจากไม้สีเนื้อดำแดงอย่างดีขนาดโออ่า และโต๊ะทำงานสีงาช้างที่อยู่ติด ๆ กับผ้าม่านเนื้อดีจากประเทศตุรกีสีของใบไม้มะฮอกกานีผ้าม่านที่มีความสูงจากบนสุดของเพดานมาจนถึงต่ำสุดของพื้นห้องราว ๆ  10 เมตร และหนังสือตำราพิชัยสงครามโบราณเก่าๆ  เล่นหนึ่งที่วางเด่นอยู่กลางโต๊ะ
และพอมองผ่านเข้าไป... ปืนกระบอกสีทองเหมือนเพิ่งจะถูกนำมาวางทิ้งอยู่บนแผนที่จีนโบราณสมัยเมื่อหลายร้อยปี...
ไร้เงา...
เมื่อนานมาแล้วที่ เขาว่ากันว่า ! “ เราทุกคนสามารถใช้สมองได้มากกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ได้จริง ๆ หรือไม่ ! “ 
	อิเลฟเวนท์กำลังเป็นคนที่ท้าทายบทพิสูจน์นั้นอยู่  และการเดินทางพิสูจน์ที่แสนจะลึกลับและยังไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ นอกเหนือ....จากการค้นพบด้วยตัวเธอเอง !!!
	The Kingdom twins เป็นเพียงเสี้ยวเดียวที่อิเลฟเวนท์อยากให้คนรอบๆ กายได้ตระหนักว่า เพียงคุณเป็นมนุษย์ธรรมแม้ว่าร่างกายข้างนอกที่จะดูสมบูรณ์พร้อม แต่พวกเราทุกคนต่างเกิดมาพร้อมปัญหาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ 
	และการพจญภัยของอิเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะเริ่มต้นเป็นรูปเป็นร่าง ในระหว่างที่เธอกำลังเฝ้ารอใครคนหนึ่งอย่างนานแสนนานเพื่อจะปลดพันธะนาการของบ่วงที่ไล่ล่าเธอไปตลอดกาล.......