echoes of the divine
Xerophy
## บทนํา

ในห้วงแห่งการสร้างสรรค์ของพระเจ้า ก่อนที่เวลาจะเริ่มนับถอยหลัง มีเทวดากลุ่มแรกที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาจากแสงแห่งสวรรค์ เพื่อช่วยในการสร้างสรรพสิ่งในจักรวาล ในกลุ่มนี้มีสามพี่น้องที่โดดเด่น ได้แก่ Michael Morningstar, Lucifer Morningstar และน้องคนสุดท้อง Azel Morningstar ทั้งสามต่างมีหน้าที่สำคัญในการสร้างโลกและจักรวาลที่เราเห็นในปัจจุบัน
Azel เป็นเทวดาผู้มีหัวใจอ่อนโยนและนอบน้อม เขารักและเคารพพระเจ้าเหมือนเป็นพ่อแท้ๆ และมองพี่ชายทั้งสองเป็นผู้คุ้มครอง ในการสร้างโลก เขาร่วมสร้างธรรมชาติและชีวิตด้วยความพิถีพิถัน สร้างความสมดุลของชีวิตและความงามในธรรมชาติร่วมกับพี่ๆ
เมื่อพระเจ้าสร้าง "มนุษย์" พระองค์ตรัสว่า มนุษย์คืองานสร้างที่สมบูรณ์แบบที่สุด พระองค์สั่งให้เทวดาทั้งหลายคอยปกป้องและเฝ้ามองพวกเขา เหมือนน้องเล็กที่ต้องการการดูแล Azel รับหน้าที่นี้ด้วยความเต็มใจและมองว่ามนุษย์คือสิ่งพิเศษที่เต็มไปด้วยศักยภาพ
แต่เมื่อเวลาผ่านไป มนุษย์เริ่มเปลี่ยนแปลงไปในทางที่เขาไม่คาดคิด Azel มองดูพวกเขาทำลายธรรมชาติ ใช้ความรุนแรงทำสงคราม และสร้างความขัดแย้งที่ไม่เคยหยุดพัก สิ่งที่เขาเคยคิดว่ามนุษย์คือการสร้างที่บริสุทธิ์กลับกลายเป็นความผิดหวังอย่างใหญ่หลวง เขาเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจในหน้าที่ที่ได้รับมา
Azel ตัดสินใจไปหาพระเจ้าเพื่อขอคำตอบ พระเจ้าฟังคำร้องเรียนของเขาแต่กลับตอบด้วยความสงบนิ่งว่า มนุษย์ไม่สมบูรณ์แบบ แต่พวกเขามีเสรีภาพที่จะเลือกทางเดินของตัวเอง Azel ไม่พอใจในคำตอบนี้ แต่ด้วยความเคารพที่มีต่อพระเจ้า เขาเลือกที่จะยอมรับและกลับไปทำหน้าที่ต่อไป
อย่างไรก็ตาม พี่ชายทั้งสองของเขามีความเห็นต่างออกไป Lucifer รู้สึกโกรธแค้นและไม่อาจทนดูมนุษย์ทำลายโลกต่อไปได้ เขาเริ่มวางแผนที่จะล้างบางมนุษยชาติ เพื่อเริ่มต้นใหม่ ในขณะที่ Michael เชื่อมั่นในคำสั่งของพระเจ้าและปฏิเสธที่จะทรยศต่อเจตนารมณ์เดิม
ความขัดแย้งระหว่างพี่น้องบังเกิดขึ้น ในขณะที่ Azel ยืนอยู่ตรงกลาง ไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะอยู่ข้างไหน ความเครียดและความสับสนกัดกินจิตใจของเขา เขาไม่สามารถหยุดพี่น้องของเขาจากการทะเลาะกันได้ ท้ายที่สุด Lucifer ตัดสินใจที่จะหักหลังและทำลายมนุษย์ตามแผนของเขา
Michael ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้ดาบสวรรค์ ฟาดฟัน Lucifer จนเขาตกสวรรค์ ถูกขับไล่และผนึกอยู่ในนรกตลอดกาล Azel มองเห็นทุกอย่างด้วยความหวาดกลัว เขาไม่อาจทนเห็นครอบครัวแตกสลายและมนุษย์ที่ทำลายทุกสิ่ง
Azel ยืนอยู่ที่ขอบของสวรรค์ มองไปยังโลกเบื้องล่างด้วยความหนักใจ หลังจากหนีออกจากสวรรค์ เขาถูก Michael พี่ชายที่เขารักเผชิญหน้าเป็นครั้งสุดท้าย
"ถ้าเจ้าก้าวออกไปจากสวรรค์ในวันนี้ อย่าได้คิดว่าจะกลับมาอีก" Michael กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่น "เจ้าจะกลายเป็นภัยคุกคามต่อมนุษย์ ข้าจะตามล่าเจ้าหากเจ้าผิดพลาด"
Azel สบตากับพี่ชาย เขาเข้าใจดีว่าชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป "ข้าไม่สามารถทนดูมนุษย์ทำลายสิ่งที่เราสร้างขึ้นได้อีกแล้ว" เขากล่าว
Michael จ้องมองน้องชายด้วยความเสียใจ "จากนี้ไป เจ้าคือภัยคุกคาม ข้าจะเฝ้าดูเจ้า" เขาเตือน ก่อนที่ Azel จะหลบหนีออกจากสวรรค์
นั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดที่กําลังจะเกิดขึ้นใน
Echoes of the divine.


## ตอนที่ 1 การละทิ้งคําสั่งสวรรค์

(ณ โลก รัฐ Nevada เวลา 00.37น.)Azel ยืนอยู่ด้วยความเหน็บหนาวและผิดหวัง เขาเดินไปในมุมมืดของเมืองที่เขาเคยเป็นคนสร้างเดินผ่านมนุษย์มากมายซึ่งตอนนี้ไม่ใช่ผลงานที่ สมบูรณ์แบบของพระเจ้าอีกแล้ว
ค่ำคืนนั้นอากาศหนาวเย็น ลมพัดผ่านใบหน้าของ Azel ขณะที่เขาเดินไปตามตรอกแคบๆ จนกระทั่งสายตาของเขาจับจ้องไปยังป้ายไฟนีออนที่เลือนลาง เขามาหยุดอยู่หน้าบาร์แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ท่ามกลางเงามืดของเมือง
เขาเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล เพื่อหลบหนีความวุ่นวายข้างนอกนั่น เขาเดินเข้าไปในมุมมุมนึงของร้าน และนั่งลง
ในร้านมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั่วและเต็มไปด้วยผู้คนที่หนีปัญหาของตนเอง
ในตอนนั้นเอง Azel ใด้รู้ว่าตัวเขาเทวดาผู้เคยเป็นผู้ยิ่งใหญ่ตอนนี้เป็นใด้เพียงแค่เงาในโลกของมนุษย์
ทันใดนั้นมีบาร์เทนเดอร์คนหนึ่งเดินเข้ามาและก็ถามกับเขาเรื่องเครื่องดื่มที่จะสั่ง "นํ้าเปล่า" Azel บอก "นํ้าเปล่าเหรอ?....Azel" บาเทนเดอร์บอก Azel รู้สึกตกใจแหงนหน้าขึ้นมองพร้อมกับหยิบดาบสวรรค์ของเขาขึ้นมา สิ่งที่คนธรรมดาเห็นคือบาเทนเดอร์ปกติแต่สิ่งที่ Azel เขาเห็นมันไม่ใช่อย่างงั้นเลย
"แก...ปีศาจงั้นเหรอ" Azel พูดด้วยความตกใจและเสียงที่สั่นคลอนของเขา "แหม เธอนี่พูดแรงจังเลยนะ~" ชายปริศนาพูดด้วยความสบายใจ Azel เอาดาบสวรรค์ปักที่อกของชายปริศนาแต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนทั้งหมดในบาร์หายตัวไปและเวลาก็เดินช้าลง "เอาจริงเหรอเนี่ย" ชายปริศนาพูด พร้อมกับยื่นมือมาจับดายสวรรค์ของ Azel และดึงมันออก ชายปริศนาผลัก Azel ออกไปและในชั่วพริบตาเขาก็ไปอยู่ข้างหลังของ Azel แล้ว เขาก็เอามือข้างหนึ่งจับไหล่ Azel จากข้างหลัง และเอามืออีกข้าง แตะไปที่หน้าผากของ Azel หลังจากนั้น Azel หลับลงไปและตื่นมาในสถานที่หนึ่ง
(ณ สวรรค์ ก่อนเกิดการต่อสู้) ท่ามกลางแสงสีทองที่รายล้อม Michael เห็นน้องชายของเขา Azel นั่งอยู่ท่ามกลางเงามืดที่บาร์ใน Nervada สายตาของเขาจ้องมองน้องชายที่เคยเป็นที่รักด้วยความกังวล แต่ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกจากปาก Michael เขาเพียงแต่สังเกตท่าทางและสีหน้าของ Azel ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความสับสน
Michael กำดาบสวรรค์ในมือแน่น แม้เขาจะยังคงจงรักภักดีต่อพระเจ้าและหน้าที่ แต่ภายในใจลึกๆ เขายังคงมีความหวังว่าน้องชายของเขาจะไม่เลือกทางเดินที่จะทำให้ทั้งคู่ต้องเผชิญหน้ากันอีกครั้งในสนามรบ
"เจ้าหนีจากสวรรค์ แต่ข้าจะไม่หนีจากหน้าที่" Michael พึมพำเบาๆ ขณะที่เขาจ้องมอง Azel ต่อไป
Michael มองลงมายัง Azel ที่นั่งอยู่ในบาร์ เขาพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยความห่วงใยที่ไม่อาจเอื้อมถึง
"เจ้ายังไม่เข้าใจเลยใช่ไหม, Azel... ข้าไม่อยากให้เรื่องนี้จบลงแบบที่เราต้องต่อสู้กัน" Michael พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความอ่อนโยนแต่ยังคงหนักแน่น
"ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกผิดหวัง เจ้าเห็นสิ่งที่มนุษย์ทำและมันทำร้ายจิตใจเจ้า...แต่พวกเขายังมีโอกาส เจ้าก็เช่นกัน" เขาพูดกับตัวเอง ราวกับหวังว่าสักวันคำพูดเหล่านี้จะส่งไปถึงน้องชายของเขา
"ข้าไม่ต้องการให้เจ้ากลายเป็นภัยต่อพวกเขา...หรือทำลายสิ่งที่เราช่วยกันสร้างขึ้นมา อย่าทำให้ข้าต้องเลือกเส้นทางที่ข้าไม่อยากเดินเลย Azel" Michael กล่าวเบาๆ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ก็ยังมีความเจ็บปวดลึกๆ ในใจ
Michael ละสายตาจากภาพของ Azel ที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง ท้องฟ้าสวรรค์ดูนิ่งสงบ แต่ในใจของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและกังวล ความคิดนั้นก่อตัวขึ้นในหัว จนเขาตัดสินใจที่จะเดินทางไปยังห้องบัลลังก์ของพระเจ้า
ทางเดินสวรรค์ที่ทอดยาวนั้นเต็มไปด้วยแสงสว่างราวกับทองคำ แต่ครั้งนี้มันกลับรู้สึกหนักอึ้งในจิตใจของ Michael เมื่อเขามาถึงหน้าประตูบานใหญ่ที่แกะสลักอย่างวิจิตรซึ่งนำไปสู่ห้องของพระเจ้า หัวใจของเขาเต้นแรง
"ข้าต้องแจ้งให้พระองค์ทราบเรื่อง Azel..." Michael พึมพำเบาๆ พลางดันประตูให้เปิดออก
แต่สิ่งที่เขาพบกลับทำให้เขานิ่งงัน ภายในห้องบัลลังก์ซึ่งเคยเต็มไปด้วยแสงอันยิ่งใหญ่และศักดิ์สิทธิ์ของพระเจ้า บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า บัลลังก์ทองคำที่เคยเป็นศูนย์กลางของจักรวาล กลับไร้ร่องรอยของผู้ครอบครอง
"ท่านพ่อ...?" Michael กล่าวขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา เขาก้าวเข้าไปข้างใน ยิ่งเดินเข้าไป ความรู้สึกหายใจไม่ออกก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ไม่มีคำตอบ ไม่มีเสียงใดๆ นอกจากเสียงฝีเท้าของเขาในห้องที่ว่างเปล่า Michael หยุดอยู่ตรงหน้าบัลลังก์ จิตใจเต็มไปด้วยความตกตะลึงและคำถาม
"เป็นไปได้ยังไง...เขาหายไป?" Michael กระซิบกับตัวเอง ความคิดวุ่นวายพุ่งเข้ามาในหัว เขาหันมองรอบๆ ห้องด้วยความตระหนก ความจริงอันโหดร้ายเริ่มชัดเจนขึ้น
"ท่านพ่อ...ทิ้งข้าไปแล้วหรือ?"Michael พูดด้วยเสียงที่สั่นคลอน
"เจ้ามันคนโกหก ข้ามันโง่เองที่หลงเชื่อเจ้า!" เขาพูดออกมาด้วยความโกรธและรู้ตัวดีว่าต้องเป็นคนที่สานต่องานของพ่อผู้ไม่เอาไหน
จบตอนที่ 1 .


## ตอนที่ 2 สงครามศักดิ์สิทธิ์

(ณ โลก โกดังที่ไหนสักที่ใน Nevada เวลา 3:15) Azel ตื่นขึ้นมาอย่างกระทันหัน หัวของเขาปวดตุบๆเหมือนกับถูกค้อนทุบซํ้าๆ ซึ่งดูเหมือนจะเกิดจากการที่โดนแตะหน้าผากที่ทําให้เขาหลับ เขาพยายามเอามือของเขามาปาดเหงื่อบนหน้าผากแต่กลับพบว่ามือของเขาถูกมัดไว้กับเก้าอี้
"ตื่นแล้วเหรอ?" ชายปริศนาที่เขาพบในบาร์พูดกับเขาขณะที่เอาเก้าอี้อีกอันมาวางที่หน้าเขา
"แกเป็นใคร ต้องการอะไรกันแน่ และทําไม ดาบสวรรค์ทำอะไรแกไม่ได้!" Azel พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอนเพราะความเหนื่อยล้า ชายคนนั้นเงียบไปสักพักก่อนจะยิ้มอย่างสบายใจ
"ใจเย็นหน่อยสิ ทีละคําถามได้มั้ย?" ชายคนนั้นพูด "ฉันชื่อ Seraphiel นามสกุลฉันน่ะไม่มีหรอก ฉันเกิดก่อนจะมีคํานั้นซะอีก และเหตุผลที่เศษเหล็กที่พวกเทวดาใช้ปลอบประโลมตัวเองนั่นทําอะไรฉันไม่ใด้ก็เพราะฉันคืออย่างอื่นที่ไม่ใช่เทวดาและปีศาจ ฉันน่ะเกิดมาพร้อมกับตัวพระเจ้าเอง...เอาจริงๆเหมือนจะเกิดก่อนหน่อยๆด้วย"
Azel ขมวดคิ้วด้วยความไม่เชื่อ "แกนี่ไม่เคยพูดอะไรที่เป็นความจริงเลยใช่มั้ยเนี่ย"
"จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่เธอเลยเจ้าหนู แต่เธอน่ะควรจะหัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้าง ฉันน่ะไม่ใช่สิ่งที่พวกลูกสวรรค์ที่แม้กระทั่งห้ามไม่ให้พี่ตัวเองแทงกันยังไม่ใด้ มาเรียกว่า 'แก' หรอกนะ" เขาพูดด้วยนํ้าเสียงที่เยือกเย็นและเหยียดหยาม พร้อมยื่นมือข้างหนึ่งออกไป ใกล้ไหล่ช่อง Azel ชี้นิ้วไปข้างหลังของเขาพร้อมทําเสียง "ปั้ง..." ทันใดนั้นเองเสียงระเบิดเล็กๆ ดังขึ้นด้านหลังของ Azel ราวกับแรงระเบิดจากที่ไหนสักแห่ง Azel ถูกผลักไปข้างหน้าเล็กน้อยด้วยแรงนั้น ความร้อนจากการระเบิดทำให้เขารู้สึกได้ถึงความอ่อนแอในช่วงเวลาสั้นๆ
"โอเคโอเค ก็ใด้ แล้ว คุณต้องการอะไร" Azel พูดด้วยความหวาดกลัว
Seraphiel ยิ้มเยาะชอบใจและบอกกับ Azel ว่า
"คืองี้นะ ฉันรู้ว่าเธอน่ะโกรธเกลียดมนุษย์มากขนาดไหน แต่ฉันน่ะพยายามจะช่วยเธออยู่นะ   เธอดึงเชือกที่มัดมือเธออยู่ไม่ได้เพราะว่าเธอถูกยึดพลังไงล่ะ ถ้าเธอใช้พลังเทวดาของเธอในตอนนี้ คุณพี่ตัวแสบของเธอก็จะเดินลงมาจากสวรรค์บางทีอาจจะพาเพื่อนๆอครเทวทูตของเขาลงมาด้วยและพวกเขาไม่จําเป็นต้องรีรอที่จะกําจัดเธอทิ้ง"
"คุณพยายามจะสื่ออะไรกันแน่" Azel ถาม
"ก็นะฉันคิดแผนนี้มาตั้งนานหลายปีแล้วล่ะ ว่าจะปรับปรุงโลก แต่พ่อของเธอ...ฉันหมายถึงพระเจ้าอ่ะนะ เขาหวงที่นี่มากเลย แต่ตอนนี้น่าจะไม่แล้ว
เพราะฉะนั้นฉันเลยอยากให้เธอมาช่วยกันปรับปรุงโลกนี้ให้ดีขึ้นหน่อย..ในแบบของฉัน" เขาพูดต่อ "เอาไม้เท้าที่รูปร่างเหมือนมีดของเล่นเธอกลับไปเถอะ...และตามฉันมาด้วย เรามีงานต้องทํากันอีกเยอะ" Seraphiel เขาพูดพร้อมแก้มัดเชือกที่มัดมือของ Azel ออก
(ณ สวรรค์ เวลา 3:52 บนโลก) Michael ที่กําลังนั่งเหม่อลอยคิดถึงภาระหนักอึ่งบนบ่าของเขาในตอนนี้ เทวทูตหญิงองค์หนึ่งเดินเข้ามหาMichael
"ท่านคะ" นางพูดแต่ Michael ยังคงเหม่อลอย "ท่านคะ!" นางพูดดังขึ้นทําให้ Michael รู้สึกตัว "ขอโทษที ข้ากําลังคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่"
Michael เดินไปตามทางเดินของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่เกิดจากการรวมตัวของกลุ่มเทวทูต Michael เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าของกลุ่มเทวทูตระดับสูงจํานวนมาก ในมือของเขาไม่มีดาบสวรรค์ ไม่มีอาวุธ มีเพียงความจริงแสนหนักอึ้งที่เขาต้องประกาศ
"พระเจ้า ผู้สร้างทุกสรรพสิ่ง ผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เปรียบเสมือนพ่อของเราเหล่าเทวทูต ใด้จากพวกเราไปแล้ว!" เขาพูดมันออกมาดังลั่น ด้วยเสียงที่แฝงไปด้วยความสับสน "ข้าพยายามตามหาท่านทั่วทุกหนแห่งแล้ว แต่ก็ไร้ร่องรอย ท่านได้จากไปโดยไม่ทิ้งคำสั่งใดๆ ไว้ แต่ตัวข้าในฐานะบุตรคนโต ขอประกาศว่า ข้าจะรับหน้าที่ดูแลสวรรค์และจักรวาลต่อไป"
เสียงซุบซิบดังขึ้นทั่วทั้งวิหารเหล่าเทวทูตตกใจในสิ่งที่ใด้ยิน บางคนสับสนและบางคนแสดงความไม่เชื่อถือ "และข้ายังอยากจะกล่าวเรื่องการขัดคําสั่งของสวรรค์ของน้องทั้งสอ-" Michael ที่กําลังจะพูดต่อ ถูกขัดจังหวะโดยเสียงของเทวทูตองค์หนึ่งที่ดังก้องออกมา
"ทำไมเจ้าถึงสมควรได้เป็นผู้ปกครอง?" เสียงนั้นเป็นของ Uriel หนึ่งในเทวทูตที่มีพลังอำนาจรองจาก Michael "เจ้ามีสิทธิ์อะไรที่จะแทนที่พระองค์? นี่คือการกบฏ!"
เทวทูตบางกลุ่มเริ่มแสดงท่าทีสนับสนุน Uriel
ขณะที่กลุ่มอื่นๆยังคงอยู่ข้างของ Michael สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งจู่ๆ เสียงของเทวทูตบางกลุ่มตะโกนออกมา ท้าทายอำนาจใหม่ของ Michael การปะทะกันด้วยคำพูดเริ่มรุนแรงขึ้น และไม่นานนัก การปะทะทางกายภาพก็เกิดขึ้น เทวทูตบางตนชักดาบออกมาเพื่อที่จะต่อสู้และป้องกันตนเอง
เสียงของ Michael ดังขึ้นเมื่อเขาตะโกนให้ทุกคนหยุดการต่อสู้ แต่ทุกอย่างกลับสายเกินไปแล้ว สงครามกลางเมืองบนสวรรค์เริ่มต้นขึ้น การแตกแยกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้แพร่กระจายออกไปทั่วหมู่เทวทูตเรียบร้อยแล้ว
Michael รู้ตัวดีว่าต้องทำยังไง เขารีบวิ่งไปเอาดาบสวรรค์ที่เขาเก็บไว้ออกมา ดาบที่เขาใช้ฟาดฟันกับน้องของเขา ตอนนี้มันคือความหวังที่จะหยุดสงครามนี้
"เหล่าอัครเทวทูตผู้ซื่อสัตย์ จงมารวมตัวกันที่นี่!" Michael ประกาศก้อง ดาบสวรรค์ในมือเขาส่องประกายดุจเปลวเพลิงแห่งศักดิ์สิทธิ์ เสียงของเขาเข้มแข็งแต่แฝงด้วยความมุ่งมั่นที่จะปกป้องสวรรค์ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม "ถึงเวลาที่เราต้องรักษาสิ่งที่พระองค์สร้างไว้ ถึงเวลาที่เราต้องลุกขึ้นปกป้องสวรรค์จากการถูกทำลาย!"
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังเข้ามาเรื่อยๆ เหล่าอัครเทวทูตที่ได้รับการเรียกต่างปรากฏกาย พวกเขายืนหยัดเคียงข้าง Michael แต่ละคนถืออาวุธศักดิ์สิทธิ์ในมือ ดวงตาเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น
Gabriel ผู้ถือแตรศักดิ์สิทธิ์ เอ่ยขึ้น "เราพร้อมแล้ว Michael ขอเพียงคำสั่ง" น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความเชื่อมั่น
Raphael ผู้รักษา ยืนอยู่เคียงข้าง พร้อมให้การสนับสนุนเหล่านักรบ "เราจะปกป้องสวรรค์จนกว่าชีวิตนี้จะสิ้น" เขากล่าวอย่างสงบแต่แน่วแน่
Michael หันไปมองพี่น้องของเขา พลางกล่าวอย่างหนักแน่น "พวกเราไม่ได้ต่อสู้เพียงเพื่อปกป้องอำนาจของพระองค์ แต่เพื่อรักษาความสมดุลของทุกสิ่ง ทุกสิ่งที่เราช่วยกันสร้างขึ้นมา!"
จบตอนที่ 2.


## ตอนที่ 3 เงามืดของการกบฏ

(ณ Arizona เวลา 11:45 น. ร้านตัดเสื้อ Sebastian the tailor)
ภายในร้านตัดเสื้อที่แสงไฟสีอุ่นสลัว ทอดส่องลงบนราวแขวนเสื้อที่มีชุดสูทเรียงรายตามผนัง กลิ่นผ้าฝ้ายและหนังใหม่ๆ คละคลุ้งอยู่ในอากาศ "ปลอมตัวงั้นเหรอ? ทําไมเราต้องทําอย่างงั้นด้วย?" Azel พูดระหว่างเดินตามหลัง Seraphiel อย่างไม่เต็มใจนัก พลางเหลือบมองไปรอบๆ ร้านที่เต็มไปด้วยชุดสูทและเนกไท
Seraphiel นิ่งเงียบสักพักก่อนหันมาตอบคําถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "เพราะว่าความจริงมันน่าเบื่อไงล่ะ~เธอลองนึกภาพโลกนี้ที่ไม่มีใครโกหกสิ"เขาพูดต่อ "ไม่ใช่ว่าใครจะเข้าไปในสถานที่เกิดเหตุเฉยๆใด้หรอกนะ~" เขาพูดจบและหันไปบอกกับช่างตัดเสื้อที่รออยู่ตรงเคาน์เตอร์ "ขอสูทสองตัวนี้พร้อมเครื่องหมาย FBI ปลอมๆ นิดหน่อย"
"จะเอาไปใช้ทําอะไรเหรอครับ?" ช่างตัดเสื้อถาม
"อ๋อ งานแสดงที่ชมรมนิดหน่อยน่ะ"Seraphiel ตอบ
"งานแสดงเหรอครับ? ช่างเป็นเด็กที่มีความสามารถกันจริงๆเลย" ช่างตัดเสื้อถามต่อ "ต้องการให้แก้ตรงไหนเป็นพิเศษไหมครับ"
"ไม่เห็นต้องทําอะไรให้ยุ่งยากเลยครับ..แค่ทําให้เจ้าเด็กดื้อด้านข้างผมนี่ดูเนี๊ยบก็พอนี่ขนาดตัวผมครับ" Seraphiel ยื่นกระดาษที่มีข้อมูลขนาดตัวของเขาอยู่
"ส่วนของเขาคุณไม่ต้องลําบากหรอกครับ...ผมวัดให้เขาเอง" Seraphiel พูดก่อนหยิบสายวัดมาจากโต๊ะของช่างตัดเสื้อ
เขามองไปที่ Azel ซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่ค่อยเต็มใจ ในขณะที่ Seraphiel ดูมีความสุขกับบทบาทชั่วคราวของเขาในฐานะ "ช่างตัดเสื้อ"
"เอาล่ะ Azel มานี่เลยเจ้าหนู เดี๋ยวฉันวันวัดตัวให้เอง จะใด้ดูมีความเป็น FBI จริงๆหน่อย" Seraphiel พูดด้วยรอยยิ้มที่ดูซุกซน ของเขา
Azel ที่ดูไม่ค่อยพอใจนักก็ถอนหายใจ "ถ้าผมไม่ต้องทำสิ่งนี้เพื่อปกปิดตัวตน ผมจะไม่มีวันยอมใส่ชุดสุดแสนจะไม่สบายนี่แน่"
Seraphielหัวเราะเบาๆ และเริ่มวัดรอบไหล่ของ Azel ก่อนจะเลื่อนสายวัดลงมาที่ความยาวแขน "เธอต้องใช้เสื้อที่พอดีตัวและไม่ให้คนจับพิรุธได้นะ Azel ดูเป็น profession หน่อย" เขากล่าวขณะที่ปรับท่าทางของ Azel ให้ยืดตัวตรง
"คุณทำเหมือนคุณเคยเป็น FBI จริงๆ อย่างงั้นแหละ" Azel พูดขณะมอง Seraphiel อย่างสงสัย
"ไม่เคย แต่ฉันก็เก่งทุกอย่างที่ทำนั่นแหละเจ้าหนู" Seraphiel ตอบพร้อมกับวัดรอบเอวของ Azel ต่อไป "ตอนนี้ยืนนิ่งๆ ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเจ้าหน้าที่ที่อยู่ในการดูแลของฉันดูดีที่สุด~"
Azel ยืนอย่างสงบในขณะที่ Seraphiel วัดขนาดตัวเขา เสียงของการวัดตัวที่เกิดจากสายวัดที่ขยับไปตามร่างกายของ Azel ดังขึ้นเรื่อยๆ ในร้าน ก่อนที่ Seraphiel จะจดบันทึกขนาดตัวของเขาลงบนกระดาษ
"เสร็จแล้ว! พรุ่งนี้เธอจะได้ชุดที่ทำให้พวกเขาอึ่งกับความน่าเชื่อถือและความสงาง่ามของเธอ" Seraphiel พูดด้วยความตื่นเต้น
(ณ Arizona เวลา 14:43 น. ร้านตัดเสื้อ Sebastian the tailor วันรุ่งขึ้น) "และต่อจากนี้พวกเราเป็น FBI ฉัน Agent victor Blackwell ตําแหน่ง :Supervisory Special Agent (SSA)(ผู้เชี่ยวชาญด้านการสืบสวน)
ส่วนเธอคือ Agent Adrian cole
ตําแหน่ง:Forensic Specialist(ผู้เชี่ยวชาญด้านนิติวิทยาศาสตร์และ DNA) เข้าใจนะ?" Seraphiel อธิบายบทบาทของพวกเขาในงานนี้
Azel ถอนหายใจ "คุณก็รู้ผมโกหกไม่เป็น"
"ใช่ใช่ ลืมซะสนิทเลยพ่อคนซื่อสัตย์" Seraphiel พูดต่อ "งั้นพยายามปิดปากอันน้อยๆของเธอและปล่อยให้ฉันคุยกับพวกเขาและกัน" เขาหยิบบัตร FBI ปลอมออกมาจากรถ "และนี่ โชว์นี่ให้พวกเขาเห็นทุกครั้งที่พวกเขาถามถึงมันโอเคมั้ย?"
"เดี๋ยวก่อนนี่มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ คุณเอามาจากไหนเนี่ย ? มีรูปของเราเหมือนของจริงเลย" Azel ถามด้วยความประหลาดใจ
"ฉันมีวิธีของฉันเจ้าหนู...ทีนี้เตรียมตัวให้พร้อมกับภารกิจแรกของเรา มาเร็วเรามีงานต้องทําอีกเพียบ!" Seraphiel พูดอย่างกระตือรือร้นพร้อมกับขยับสูทของตัวเองให้เข้าที่
(ณ สวรรค์ เวลา 15:24 น. ห้องโถงใหญ่ของวิหารสวรรค์ห้องทํางานของ Michael)
Michael นั่งอยู่บนบัลลังก์ของเขา ภายในห้องโถงใหญ่ที่เงียบสงบ ทว่าความตึงเครียดในบรรยากาศกลับเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ เสียงของ Gabriel ดังขึ้นขณะที่เธอเดินเข้ามาใกล้
"Michael ข้ามีข่าวสำคัญเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวในสงคราม" Gabriel กล่าวด้วยเสียงที่เคร่งเครียด
Michael หันมอง "พูดมา Gabriel"
"Uriel และพรรคพวกของเขาได้เสริมกำลังและยึดจุดสำคัญหลายแห่งแล้ว โดยเฉพาะเขตชั้นสูงของสวรรค์ พวกเขาไม่ยอมฟังคำสั่งหรือข้อเรียกร้องจากใครเลย ข้าพบว่ามีกองทัพเทวทูตที่ฝักใฝ่ Uriel เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บางกลุ่มถึงกับประกาศว่าจะปกป้องอุดมการณ์ของเขาโดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ใดๆ"
Michael พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "พวกเขารุกคืบมาถึงขั้นนี้แล้วหรือ?"
"ใช่" Gabriel ตอบ "และดูเหมือนว่า Uriel กำลังวางแผนบุกยึดหอประชุมใหญ่ในไม่ช้า พวกเขาเตรียมอาวุธศักดิ์สิทธิ์ไว้ครบพร้อมแล้ว"
Michael ถอนหายใจลึก เสียงของเขาเต็มไปด้วยความกังวลและครุ่นคิด "พวกเราต้องหาทางหยุดยั้งพวกเขา ก่อนที่สวรรค์จะถูกทำลายย่อยยับ"
"ข้าเตรียมกองกำลังอัครเทวทูตพร้อมแล้ว Michael รอเพียงคำสั่งจากท่าน" Gabriel กล่าวยืนยันอย่างมุ่งมั่น
Michael มองไปทางเธอ ก่อนจะกล่าว "ข้าจะไปพูดกับ Uriel ด้วยตัวเอง หวังว่าเราจะเจรจาและหยุดสงครามนี้ได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ แต่ถ้ามันลุกลามไปไกลเกินกว่านั้น ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องสวรรค์"
ทันใดนั้นมีอัครเทวทูตเปิดประตูและเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตท่าทางดูเร่งรีบและกังวล
"ท่านครับ" อัครเทวทูตพูดกับ Michael อย่างร้อนรน
"กองทัพของ Uriel อยู่ข้างหน้าวิหารของเราแล้วครับ!"
ภายในวิหาร Michael และ Gabriel มองออกไปจากบานหน้าต่างสูง เห็นเหล่าเทวทูตฝ่าย Uriel เต็มไปหมด พร้อมอาวุธในมือ เสียงกระซิบของสงครามกำลังใกล้เข้ามา
"เราถูกล้อมไว้หมดแล้ว" Gabriel กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ขณะที่เธอมองไปที่ Michael ด้วยความกังวล
Michael ถอนหายใจลึก หันมองไปรอบๆ อย่างช้าๆ "ข้าคิดไว้แล้วว่าพวกเขาจะไม่ยอมฟัง แต่ถึงกระนั้น เราต้องให้โอกาสสุดท้าย"
ขณะที่เขาพูด เสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก Uriel ยืนอยู่ด้านหน้าเหล่าเทวทูตผู้จงรักภักดีของเขา เขายกมือขึ้นสูงและประกาศก้อง "Michael! ออกมาเผชิญหน้ากับข้า หากเจ้าปกครองสวรรค์ด้วยความยุติธรรมจริง ก็จงออกมาสู้เพื่อมัน!"
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังก้องไปทั่วขณะที่เหล่าอัครเทวทูตของ Michael เดินออกไปเตรียมพร้อมรับมือการต่อสู้ครั้งใหญ่
Michael และ Gabriel ยืนอยู่บนระเบียงสูงของวิหารศักดิ์สิทธิ์ มองลงไปเห็นภาพที่น่าหวาดหวั่นเบื้องล่าง ไม่ไกลออกไป Uriel กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของกองกำลังเทวทูตผู้ภักดีต่อเขา แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองต้องผงะก็คือ เงาของสิ่งมีชีวิตอันทรงพลังที่ยืนเคียงข้าง Uriel มันไม่ใช่เทวทูต แต่เป็นสิ่งที่ร้ายกาจกว่านั้น
"นั่นมัน..." Gabriel หรี่ตาลงเมื่อเห็นสัตว์ร้ายที่ยืนเคียงข้าง Uriel อาชาสีดำทะมึน ดวงตาของมันส่องประกายสีแดงโลหิต มันคือภูตมรณะ อาชาแห่งความตาย ผู้คุมวิญญาณจากขอบแห่งจักรวาล
"Uriel กำลังพูดอยู่กับอาชาแห่งความตาย" Michael เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด "ไม่ผิดแน่...ข้ารู้สึกได้ถึงพลังของมัน เขาอัญเชิญมันมางั้นเหรอ"
เบื้องล่าง Uriel วางมือของเขาบนตัวของภูตมรณะราวกับสนทนากับมัน เขาดูสงบนิ่งแต่แฝงด้วยความมืดมิดที่ปกคลุมจิตใจ
Michael กำหมัดแน่น "ถ้าเขาใช้ภูตมรณะ สงครามนี้อาจทำลายทุกสิ่งที่พวกเรารักษามาหลายพันปี !"
Gabriel หันมามอง Michael อย่างกังวล "เราจะทำยังไงดี? ถ้าปล่อยให้เขาใช้พลังนั้น สวรรค์อาจพังทลายลงหลายแห่ง"
Michael สูดหายใจลึก "ข้าจะต้องเผชิญหน้ากับเขาเอง Uriel ไปไกลเกินขอบเขตแล้ว ไกลผิดมนุษย์เขาไม่ควรอัญเชิญภูตอาชามาตั้งแต่แรก !"
หลัง Michael พูดจบ Gabriel เดินนําไปเปิดประตูวิหารและหันมาพูดกับ Michael "ข้าจะเป็นคนเปิดทางให้ท่านเอง"
"ไม่ต้องลําบากหรอก Gabriel ข้าจะนําในศึกนี้ ไม่ต้องมีการเจรจาอีกต่อไป"Michael พูดต่อด้วยเสียงดังลั่น"ตามข้ามาเหล่าอัครเทวทูต ดาบสวรรค์ของพวกเราจะส่งแสงสว่างอีกครั้งในศึกครั้งนี้ !"
จบตอนที่ 3.


## ตอนที่ 4 ถุงสาปแช่ง

(ณ Arizona เวลา 22:15 น. ที่บ้านของผู้ตาย)
ณ บ้านของผู้ตายในย่านชานเมือง Azel และ Seraphiel มาถึงที่เกิดเหตุในชุดปลอมตัวเป็นเจ้าหน้าที่ FBI ตำรวจท้องถิ่นยังคงตรึงกำลังอยู่รอบบริเวณ ขณะที่บางส่วนกำลังสอบสวนพยานที่อยู่ในเหตุการณ์ ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเงียบสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความแปลกประหลาด
ตำรวจท้องถิ่นคนหนึ่งเดินมาหาพวกเขาและเอ่ยทักทาย "พวกคุณคือเจ้าหน้าที่จาก FBI ใช่ไหมครับ?"
Seraphiel พยักหน้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง "ใช่ครับ เรามาสืบสวนเรื่องนี้เพิ่มเติม" เขาชูบัตรประจำตัวปลอมให้ตำรวจดู ซึ่งดูน่าเชื่ออย่างประหลาด ตำรวจพยักหน้าให้พวกเขาผ่านไป
Seraphiel สบตากับเจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งที่ดูมีสีหน้ากังวล "นี่...พวกคุณแน่ใจเหรอว่าเขาตายเพราะหัวใจวาย?"
เจ้าหน้าที่ตำรวจถอนหายใจลึกพร้อมส่ายหัวเล็กน้อย "ก็พยายามอธิบายให้เป็นแบบนั้น แต่เอาจริงๆ นะครับ เราไม่เจอหลักฐานทางการแพทย์ที่ชัดเจนเขาสุขภาพแข็งแรงดี เขาดูเหมือนจะตายจากความหวาดกลัวอะไรบางอย่างมากกว่าครับ...เรื่องนี้มันแปลกพิกล"
ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับของไม้เก่าและฝุ่นละออง เฟอร์นิเจอร์ยังคงจัดวางเหมือนที่เจ้าของบ้านทิ้งไว้ก่อนเสียชีวิต ทุกอย่างดูปกติ แต่บรรยากาศภายในนั้นเต็มไปด้วยความกดดัน Azel มองไปรอบๆ รู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้
"ผู้ตายเสียชีวิตในห้องนั่งเล่นครับ" ตำรวจคนหนึ่งกล่าว พร้อมกับชี้ไปที่โซฟาตัวใหญ่ที่ผู้ตายนั่งอยู่ตอนที่หัวใจวาย ตำรวจอีกคนกำลังถ่ายภาพและบันทึกหลักฐานในที่เกิดเหตุ
Azel และ Seraphiel ยังคงอยู่ในที่เกิดเหตุ ตำรวจท้องถิ่นยังคงตรวจสอบหลักฐานในห้องนั่งเล่น เมื่อพวกเขาเดินไปถึงห้องนอนของเหยื่อซึ่งมีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่ Azel รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวซ่อนอยู่ในห้องนี้
"เหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในที่นี่" Azel พูดขึ้นอย่างเบาๆ ขณะที่เขามองไปรอบๆ ห้อง และสายตาของเขาจับจ้องไปที่ตู้เสื้อผ้า "ผมคิดว่าเราควรตรวจดูในนั้น"
Seraphiel พยักหน้าและเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า ภายในตู้เสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าของผู้ตาย มีถุงหนังสีดำที่ดูเก่าและแปลกตาวางอยู่ด้านหลังสุด มันถูกซ่อนไว้อย่างดี "นี่มัน..." Seraphiel หยุดพูดเมื่อเห็นสัญลักษณ์ที่สลักบนถุงนั้น เป็นสัญลักษณ์ต้องสาปที่เกี่ยวข้องกับการใช้มนตร์ดำ
Azel หรี่ตามองถุงนั้น "คุณคิดว่านี่คืออะไร?" เขาถาม
"นี่มัน...ถุงสาปแช่งของแม่มด" Seraphiel กล่าวเสียงต่ำ "ไม่ต้องสงสัยเลย ว่านี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เหยื่อเสียชีวิต" เขากล่าวพลางจับโครงกระดูกเล็กๆ ที่อยู่ในถุงขึ้นมาดูอย่างละเอียด
Azel ส่ายหน้า "เขาถูกสาปเหรอ?"
"ถูกต้อง เธอรู้ไหม การใช้ถุงสาปแช่งพวกนี้ทำให้หัวใจของเหยื่อหยุดเต้นได้โดยไร้สาเหตุ นี่มันมนตร์ดำแบบโบราณเลย" Seraphiel ตอบขณะสำรวจถุงและของในนั้น "เราต้องหาว่าใครเป็นคนวางมันไว้ที่นี่"
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนา ตำรวจที่อยู่ด้านนอกห้องได้ยินการพูดคุย พวกเขาเดินเข้ามาใกล้ "พวกคุณเจออะไรเหรอครับ?" หนึ่งในตำรวจถาม
"แค่บางอย่างที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติม" Seraphiel ตอบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับซ่อนถุงสาปแช่งในเสื้อโค้ตของเขาโดยที่ตำรวจไม่ทันสังเกต "เราจะนำของนี้ไปวิเคราะห์ในห้องแล็บ"
หลังจากเขาพูดจบ เขาก็เดินกลับไปที่รถด้วยท่าทีเร่งรีบและหัวเสีย
ภายในรถที่จอดอยู่ริมถนน เงียบสงบไปชั่วครู่หลังจากที่ทั้งสองออกมาจากบ้านของเหยื่อ Seraphiel นั่งอยู่ที่เบาะคนขับ แต่ท่าทางของเขาดูไม่เหมือนปกติ เขากำพวงมาลัยแน่น จ้องไปข้างหน้าอย่างเคร่งเครียด ขณะที่ Azel นั่งข้างๆ สังเกตเห็นอารมณ์ของเขาเปลี่ยนไป
"นี่คุณโอเคหรือเปล่า?" Azel ถามอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น Seraphiel ก็ทุบพวงมาลัยด้วยความหงุดหงิด ทำให้ Azel ผงะ "แม่มด...ไม่ควรจะยังอยู่ได้! ฉันแน่ใจว่าพวกนั้นถูกกำจัดไปหมดแล้วตั้งแต่ยุคของการล่าแม่มด!" เขาเริ่มพูดเสียงดังด้วยความโกรธแค้น "ฉันจำได้ชัดเจน ฉันจัดการพวกมันเองกับมือ ทุกคนถูกตามล่าจนหมดสิ้น! แล้วนี่มันหมายความว่าไง ทำไมถึงยังมีของต้องสาปหลงเหลืออยู่ได้!"
Azel นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถามขึ้น "คุณแน่ใจเหรอว่าแม่มดถูกกำจัดไปหมดแล้ว? บางทีอาจมีคนอื่นที่ยังรู้วิธีใช้เวทมนตร์พวกนั้นอยู่ก็ได้"
Seraphielขมวดคิ้ว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างหงุดหงิด "ฉันแน่ใจ แต่ถ้ามีใครบางคนยังใช้เวทมนตร์พวกนี้ได้ แสดงว่าพวกมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง รอจังหวะที่จะกลับมาเล่นงานเราอีกครั้ง"
เขาถอนหายใจหนักหน่วง ก่อนจะขยับตัวให้สงบลงเล็กน้อย "นี่มันเกินกว่าที่ฉันคาดคิดไว้ เราต้องหาทางกำจัดพวกมันให้หมดอีกครั้ง คราวนี้ให้แน่ใจว่าพวกมันจะไม่เหลือรอดอีกแม้แต่คนเดียว"
Azelมองไปที่ Seraphiel ที่ยังคงอยู่ในสภาพโกรธ "ถ้าพวกมันกลับมา ผมว่าเราน่าจะหาต้นตอของพวกมันก่อนดีกว่า แค่กวาดล้างไปอีกครั้งอาจไม่พอ"
Seraphielพยักหน้าเบาๆ "ใช่... เราต้องหาตัวแม่มดคนที่อยู่เบื้องหลังสิ่งนี้ ก่อนที่มันจะทำให้มีคนตายอีก"
(ณ สวรรค์ เวลา 23:57 น. สนามรบกลางสวรรค์)
Michael และ Gabriel ยังคงฝ่าวงล้อม ของกองกำลังเทวทูตฝ่าย Uriel อย่างไม่ หยุดยั้ง แสงของดาบศักดิ์สิทธิ์ฟาดฟันพลัง ความมืดที่ล้อมรอบ ทั้งสองตั้งใจแน่วแน่ที่จะ ตามล่า Uriel ที่หลบหนีอยู่ในสนามรบ
เสียงก้องจากการต่อสู้ยังดังไม่หยุดยั้ง ขณะ ที่ Michael และ Gabriel กำลังเข้ามาใกล้ Uriel มากขึ้น ทว่าตลอดเวลานี้ Uriel กลับไม่ ได้ลงมือทำอะไรเพื่อป้องกันตัวหรือสวนกลับ เขาเพียงแต่หลบหนีไปเรื่อยๆ ฝ่าทางผ่าน เทวทูตของตัวเองเพื่อหลบเลี่ยงการเผชิญ หน้า
Michael: กระชับดาบของเขาแน่น พร้อม ตะโกนเสียงดังลั่น "คิดจะหนีข้าไปตลอด หรือยังไง Uriel? เผชิญหน้ากับข้าเดี๋ยวนี้!"
Uriel ยังคงวิ่งหนีไป ท่ามกลางเสียงการต่อสู้ แต่ไม่ว่ายังไง Michael และ Gabriel ก็เร่ง ตามเขาไปเรื่อยๆ ฝ่าวงล้อมเทวทูตของฝ่าย ศัตรูด้วยความมุ่งมั่น ในที่สุดพวกเขาก็เข้า ประชิดตัว Uriel จนสามารถกักตัวเขาไว้ได้
Gabriel โบกมือเรียกเหล่าอัครเทวทูตที่ตามมาเพื่อจับกุม Uriel "หมดเวลาเล่นซ่อนแอบ แล้ว Uriel ตอนนี้เจ้าจะไม่มีทางหนีไปไหน อีก!"
Uriel สบสายตากับ Michael ด้วยแววตาที่ มืดหม่น แต่ไร้ซึ่งความท้าทายหรือความกล้า เขาถูกเหล่าอัครเทวทูตของ Michael จับกุม เอาไว้โดยไม่มสามารถต่อสู้หรือขัดขืนใดๆ
Michael: ถอนหายใจหนัก และกล่าวอย่าง จริงจัง "เจ้าเลือกเส้นทางที่ผิดพลาด Uriel ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจในสิ่งที่เจ้าทำลงไปใน ที่สุด"
หลังจากที่ Uriel ถูกจับกุม เหล่าอัครเทวทูตของ Michael ได้นำตัวเขาไปยังเรือนจำศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์ สถานที่ที่ไม่มีเทวทูตตนใดสามารถหนีออกมาได้แม้จะมีพลังมหาศาลเพียงใดก็ตาม
Michael และ Gabriel เดินตามหลังขบวนอัครเทวทูตที่คุมตัว Uriel มายังประตูทองคำสูงตระหง่านของเรือนจำ เมื่อมาถึง Gabriel ยื่นมือออกไปเปิดประตู ก่อนที่เหล่าอัครเทวทูตจะนำ Uriel เข้าไปข้างใน
Gabriel หันมาพูดกับ Michael "ในที่สุด ทุกอย่างก็จบลงแล้ว Uriel จะไม่สามารถก่อความวุ่นวายได้อีกต่อไป"
Michael เพียงพยักหน้าอย่างเงียบๆ สายตาจับจ้องที่ Uriel ผู้ซึ่งถูกนำไปขังในห้องขังลึกสุดของเรือนจำแห่งนี้ ซึ่งจะไม่มีแสงสว่างหรือความหวังหลงเหลือให้เขาได้สัมผัสอีกก่อนจะพูดว่า
"หวังว่าการถูกคุมขังนี้จะทำให้เขาได้ใคร่ครวญถึงสิ่งที่เขาได้ทำลงไป...เจ้าช่วยเตรียมการสอบปากคําเขาเกี่ยวกับเรื่องการอัญเชิญภูตมรณะให้ข้าที เราจะเริ่มกันพรุ่งนี้"
จบตอนที่ 4.


## ตอนที่ 5 ความเดือดดาลและการทรยศ

(ณ Arizona เวลา 13:45 น. ร้านกาแฟเล็กๆ ในย่านกลางเมือง)
Azel และ Seraphiel นั่งอยู่ที่มุมเงียบๆ ของร้านกาแฟ ขณะรอ แฟนเก่าของผู้ตายมาถึง เธอเดินเข้ามาอย่างสงบ ท่าทางผ่อนคลาย และนั่งลงตรงข้ามกับพวกเขา สวมชุดเรียบง่ายพร้อมยิ้มให้เบาๆ
Mira (แฟนเก่าของผู้ตาย) พูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร "ขอโทษที่ให้รอนะคะ พวกคุณต้องการถามอะไรเหรอ?"
Azel ตอบด้วยน้ำเสียงแบบเรียบๆ "ขอบคุณที่มาพบเรา เราแค่อยากถามเกี่ยวกับแฟนเก่าของคุณน่ะครับ คุณสังเกตเห็นอะไรผิดปกติไหมก่อนที่เขาจะเสียชีวิต?"
Mira ยิ้มจางๆ พร้อมตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ไม่เลยค่ะ เราเลิกกันมาพักใหญ่แล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติเลย เขาก็เป็นคนดีตามปกติ"
Azel นั่งฟังคำตอบเงียบๆ โดยไม่แสดงอาการสงสัยอะไร เขามองเธอด้วยความคิดว่า Mira ดูซื่อตรงและไม่มีอะไรน่าสงสัย
Azel พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "แล้วคุณรู้ไหมว่าเขาเคยพูดถึงเรื่องแปลกๆ อะไรไหม? หรือเคยบอกว่ากลัวอะไรหรือเปล่า?"
Mira หัวเราะเบาๆ พร้อมม้วนผมของตัวเองเล่น "เขาไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นนะคะ จริงๆ เขาก็เครียดกับงานบ้างเป็นบางครั้ง แต่ไม่ใช่อะไรที่ร้ายแรง"
Seraphiel นั่งฟังเงียบๆ และจ้องมองท่าทีของเธอ และเริ่มสังเกตเห็นการม้วนผมของ Mira ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง
Mira ยังคงม้วนผมของเธออย่างไม่ตั้งใจ ขณะที่ตอบคำถามต่อไป ท่าทางดูผ่อนคลาย แต่ Seraphiel รู้ทันทีว่านี่เป็นสัญญาณของความกังวลที่เธอพยายามปกปิด
Azel ยังคงไม่สงสัยอะไรในตัวเธอ "คุณไม่เคยเห็นอะไรแปลกๆ ในบ้านเขาหรือมีใครที่ไม่ชอบเขาใช่ไหม?"
Mira ส่ายหัวพร้อมยิ้มจางๆ "ไม่เลยค่ะ เราเลิกกันแบบปกติดี ไม่มีใครไม่ชอบเขา" เธอม้วนผมอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว และหันมาสบตากับ Azel ดูไม่ค่อยมั่นใจในคำตอบของตัวเอง
Seraphiel ยิ้มบางๆ และสังเกตเห็นชัดเจนว่าเธอมีบางอย่างที่โกหก แต่เขายังคงเก็บความสงสัยเอาไว้ "เข้าใจแล้ว ขอบคุณที่ให้ความร่วมมืออย่างดีนะครับ"
Mira ยิ้มกลับอย่างโล่งใจ และขอตัวออกจากร้านไป ทิ้งให้ Azel และ Seraphiel นั่งอยู่ด้วยกัน
Azel มองไปที่ Seraphiel "ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้มีอะไรผิดปกตินะ คุณคิดว่ายังไง?"
Seraphiel พยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตาจับจ้องไปที่ประตูร้านกาแฟที่ Mira เพิ่งเดินออกไป "เธอแสดงออกเหมือนไม่มีอะไร แต่การม้วนผมของเธอน่าจะบอกอะไรเราได้มากกว่านั้น ฉันคิดว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง"
(ณ Arizona เวลา 16:32 น. ในรถสีดำที่จอดอยู่ห่างจากอพาร์ตเมนต์หรูของ Mira) Seraphiel และ Azel นั่งอยู่ในความตึงเครียดที่หนักแน่น เสียงเครื่องยนต์เงียบสงัด ขณะที่สายตาของAzelจ้องไปที่ถนนข้างหน้าอย่างตั้งใจ แต่เขายังไม่ทันสังเกตการกระทำที่น่าสงสัยของ Mira
"เธอดูประหม่า" Seraphiel กล่าวเสียงเบา แต่ชัดเจน
"ใครก็ประหม่าเมื่อต้องถูก FBI สอบสวน" Azel ยักไหล่ มองไปที่ Seraphiel "นายคิดว่าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ งั้นเหรอ?"
Seraphiel จำได้ถึงการกระทำเล็กๆน้อยๆของ Mira ที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาอย่างไม่รู้ตัว "เธอม้วนผมตัวเองและหลีกเลี่ยงการสบตา มีบางอย่างที่เธอปิดบังเราอยู่"
เขาเริ่มขับตาม Mira ที่ขับรถสีแดงไปยังอพาร์ตเมนต์สุดหรู เมื่อเขาจอดรถได้ เขาสังเกตเห็นความเครียดที่ชัดเจนในท่าทางของเธอ
"ดูเหมือนว่าเธอจะประสบความสำเร็จไม่เบานะ" Azel กล่าวด้วยความทึ่งพร้อมจ้องมองไปที่ Apartment สุดหรูของเธอ
เมื่อ Mira เดินเข้าประตู Seraphiel รู้สึกถึงบางอย่างที่หนักอึ้งในใจ "เธอกำลังซ่อนอะไรบางอย่าง และฉันจะต้องรู้ให้ได้" เขาพูดเบาๆ
Azel ถามกับ Seraphiel "คุณจะทำยังไง? จะบุกเข้าไปถามตรงๆ เลยเหรอ?"
Seraphiel จ้องมองไปที่ประตู ร่างของเขาเกร็งแน่น ความโกรธเริ่มก่อตัวขึ้น "เธอเป็นแม่มด Azel ฉันรู้สึกได้!" น้ำเสียงของเขาหนักแน่น
"นายมั่นใจเหรอ?" Azel ถาม
Seraphiel ทุบพวงมาลัยด้วยความโกรธ "แน่ใจ? ฉันมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งไหนๆ! ฉันเห็นการโกหกมาเป็นร้อยๆปี เห็นมาตลอดเป็นล้านครั้ง Mira คือแม่มด และฉันจะลากเธอออกมาให้ได้!"
Azel มองไปที่ Seraphiel อย่างลังเล ก่อนจะพยายามปรับความคิด "เรายังไม่มีหลักฐานชัดเจนเลยนะ"
Seraphiel ขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ลำคอ "หลักฐานไม่สำคัญ! ฉันจะต้องจับเธอให้ได้ ไม่ว่าจะต้องทำยังไง!"
(ณ สวรรค์ เวลา 17:50น. เรือนจําสวรรค์ห้องสอบสวน)
Uriel ถูกนำตัวไปยังห้องสอบสวนที่มืดมิด มีแสงสลัวจากหิ่งห้อยเทวดาที่บินอยู่รอบๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความเครียด เมื่อเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่แข็งแรง ปีกของเขาถูกตรึงกับเบาะที่นั่ง มีเทวดาอีกสององค์ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมสายตาที่ไม่ไว้วางใจ
Michael เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด "Uriel, ข้าอยากให้เจ้าชี้แจงเกี่ยวกับการอัญเชิญภูตมรณะที่เกิดขึ้น เจ้าทําไปด้วยสาเหตุอะไร?"
ไม่มีคําพูดใดหลุดออกจากปากของ Uriel เขาเอาแต่นั่งก้มหน้าเพื่อหลีกเลี่ยงการมองตาของ Michael ต่อไป
"มองหน้าข้า Uriel!" Michael พูดเสียงดังลั่น "มองหน้าข้า และดูสิ่งที่เจ้าทําลงไป!" เขาพูดพร้อมกับกําดาบสวรรค์ในมือไว้แน่น
Uriel หันมามองหน้าเขาด้วยความละอายใจและรู้สึกผิดและพูด "เจ้ากําลังเข้าใจข้าผิดอยู่นะ Michael"
Uriel กำมือแน่น แต่ก็รู้ว่าต้องพูดความจริง "ข้าทำไปเพราะได้รับคำสั่งจาก Satan เขาเป็นคนออกคําสั่งภูตมรณะ!"
ความเงียบครอบงำห้องทันที คำพูดนี้เหมือนกับฟ้าผ่าในคืนมืด มันสร้างความตึงเครียดให้กับเหล่าเทวดาในห้องที่เฝ้าดูอยู่
"เจ้า...เจ้ากำลังพูดอะไรอยู่?!" เสียงของ Michael สั่นเล็กน้อย ขณะที่ความโกรธเริ่มแสดงออกชัดเจน
"เขาบอกว่าถ้าเขาใด้ปกครองสวรรค์จะแบ่งส่วนหนึ่งไว้ให้ข้า! ตอนนี้เขาปลดปล่อยสิ่งชั่วร้าย,คําสาป,ภูติผี,ปีศาจ จากอดีตมาจนถึงปัจจุบันทั้งหมด!"
Michael ขมวดคิ้ว ความโกรธและความผิดหวังต่อ Uriel ปะทุออกมา "เจ้าทําสัญญากับเขาใด้ยังไง? เขาคือศัตรูของพวกเรา!"
Uriel ตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูสิคนหวัง "ข้าขอโทษอย่างสุดหัวใจ Michael ยกโทษให้ความโลภของข้าด้วย!"
Michael ถอนหายใจอย่างหนัก "เจ้าทำให้ข้าผิดหวัง Uriel และข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าออกไปง่ายๆ ในเรื่องนี้...ตอนนี้สิ่งชั่วร้ายกระจายไปถึงไหนแล้ว?"
"กระจายไปทั่วผืนโลกแล้ว ภูตมรณะก็อยู่ที่นั่น!"
Michael ถือดาบสวรรค์ในมือแล้วเอาจ่อไปตรงคอของ Uriel
"ข้าขอโทษจริงๆ Michael...ข-ข้านับถือเจ้า นับถือมาโดยตลอด ข้ายอมรับเจ้าเหมือนพี่ชาย!"
Uriel พูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นกลัวและนํ้าตาที่อาบสองแก้มของเขา
"ข้าเป็นคนใช้ดาบสวรรค์ฆ่าน้องชายตัวเอง...และตอนนี้ข้าจะฆ่าเจ้าด้วย!"
Michael พูดก่อนเอาดาบสวรรค์ปาดเข้าไปที่คอของ Uriel
ตัวของเขาเรืองแสงออกมาก่อนจะกลายเป็นเถ้าถ่านในนรก
Michael เดินออกมาจากห้องสืบสวนโดยไม่ได้รู้สึกผิดหรือเสียใจแม้แต่น้อย ความเดือดดาลที่ถาโถมเข้ามาจากรอบตัวเขามันเปลี่ยนเขาให้เป็นคนที่เย็นชาและไร้หัวใจ ในความคิดของเขาในตอนนี้มีแต่ภารกิจที่จะต้องปกป้องทั้งสวรรค์และโลกมนุษย์ไว้ให้ใด้
ในขณะเดียวกันที่เถ้าถ่านของ Uriel กําลังถูกดูดลงนรกอย่างเสร็จสมบูรณ์
มีเสียงเท้าของคนๆนึงเดินมาไกล้ๆขี้เถ้าของ Uriel "ชิ..ช่างอ่อนแอเหลือเกินนะ Uriel ข้าผิดหวังในตัวเจ้ามากๆ นี่น่ะหรือ คนที่อยากจะปกครองสวรรค์ร่วมกับข้า?" Satan พูดด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังก่อนจะเอานิ้วแตะที่ขี้เถ้าของ Uriel และเผามัน
จบตอนที่ 5.


## ตอนที่ 6 บางอย่างมาจากอเวจี

(ณ Arizona เวลา 18:45 น. อพาร์ตเมนต์ของ Mira) Seraphiel เดินไปมาอย่างร้อนใจหลังจากที่พวกเขาสังเกตพฤติกรรมแปลกๆ ของ Mira
"ฉันรู้ว่าเธอปิดบังอะไรบางอย่าง Azel! เราควรบุกเข้าไปแล้วจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด!" Seraphiel พูดอย่างหัวเสีย
Azel จ้องมองไปที่ Seraphielด้วยความสงบนิ่ง แต่สีหน้าเคร่งเครียด เขารู้ว่า Seraphielกำลังโกรธมากเกินไปในตอนนี้
"Seraph คุณต้องสงบสติก่อน เรื่องนี้ไม่ใช่แค่การเผชิญหน้ากับศัตรูที่เรารู้จัก เธอยังไม่เปิดเผยตัวตน เราต้องระวัง"Azel พูดเพื่อเกลี้ยกล่อม Seraphiel
"นายยังไม่เข้าใจหรือไง? เธอเป็นแม่มดแน่นอน ฉันสัมผัสได้! นี่คือเหตุผลที่เราต้องจัดการเธอ!"
Seraphiel พูดด้วยความร้อนรน
Azel มองไปที่ Seraphielแล้วถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่เขาจะวางมือเบาๆ บนไหล่ของ Seraphiel
"ฟังนะ ผมเข้าใจความโกรธของคุณ แต่ตอนนี้เธออาจจะไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริงก็ได้ ผมขอเข้าไปคุยกับเธอก่อนคนเดียว บางทีเราอาจได้คำตอบมากกว่าถ้าเราใช้วิธีที่ไม่ใช่การบุกตรงๆ"
Seraphielขมวดคิ้วแต่ก็ยอมถอยหลัง มอง Azel อย่างไม่พอใจ
"ก็ได้...แต่ถ้าอะไรผิดพลาด ฉันจะเข้าไปทันที"
"ผมเชื่อใจคุณนะ Seraph"
Azel ยืนอยู่หน้าประตูและสูดลมหายใจลึกก่อนจะเคาะประตูเบาๆ เสียงเคาะดังไปในความเงียบ เมื่อประตูเปิดออก Mira ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดสบายๆ ดูเหมือนจะไม่ได้ตกใจหรือแปลกใจเลยที่ Azel มาคนเดียว
"คุณมาคนเดียวเหรอคะ?" Mira พูดด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ดวงตาดูระแวงเล็กน้อย
"ใช่ครับ ผมอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว มีบางอย่างที่ผมคิดว่าเราควรพูดกันตรงๆ" น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่สายตาจ้องตรงเข้าตาเธออย่างไม่วางใจ
Miraเปิดประตูเชิญให้เขาเข้าไปในห้อง ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น Azel จ้องมองไปที่เธออย่างนิ่งสงบ
"ผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ Mira ผมรู้ว่าคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง เราทั้งคู่รู้ดีว่ามันมีอะไรมากกว่าที่คุณเล่าให้ฟัง"
Mira หยุดชะงักเล็กน้อย แต่พยายามเก็บอารมณ์ เธอม้วนผมตัวเองเล็กน้อยอีกครั้งก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไรค่ะ ฉันบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว"
Azelมองการกระทำของเธออย่างละเอียด เขารู้ว่าเธอกำลังพยายามปิดบังความรู้สึก แต่เขาเลือกที่จะกดดันต่อ
"คุณอาจคิดว่ามันไม่สำคัญ หรือไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ผมต้องรู้ทุกอย่างที่คุณรู้ ความจริงคือสิ่งเดียวที่จะช่วยเราได้ในตอนนี้"
Miraเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เธอเริ่มกระพริบตาถี่ๆ แต่ยังคงพยายามทำตัวให้ดูสงบ เธอพูดช้าๆ
"ฉันไม่คิดว่ามีอะไรที่จะบอกได้อีกค่ะ ทุกอย่างที่ฉันบอกคุณไปแล้วคือความจริง"
"งั้นเหรอครับ?" Azel เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย มองเธอด้วยสายตาที่นิ่งมากขึ้น "แล้วทำไมคุณถึงมีท่าทีประหม่าแบบนี้ล่ะ?" เขาเหลือบมองมือของเธอที่ยังม้วนผมตัวเองโดยไม่รู้ตัว
Mira มองมือของตัวเองก่อนจะปล่อยมันลงอย่างรวดเร็ว เธอหลบสายตาเล็กน้อย
"ฉัน...ฉันแค่เครียดหน่อยน่ะค่ะ การถูกสอบสวนแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับใคร"
"ผมเข้าใจครับ แต่นี่ไม่ใช่แค่การสอบสวนธรรมดา คุณกำลังปกปิดอะไรอยู่ไม่ใช่เหรอ? บางอย่างที่คุณกลัวจะเปิดเผย...ผมแค่อยากรู้ว่ามันคืออะไร และช่วยให้มันจบลงอย่างถูกต้อง"
Miraนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนไป ความกังวลที่เธอพยายามซ่อนไว้เริ่มปรากฏออกมา
"คุณพูดถูกค่ะ เรื่องนี้มันหนักมาเลยสําหรับฉัน...เดี๋ยวฉันมาคุยต่อ ขอตัวไปเข้าห้องนํ้าแปปนึงนะคะ"
เธอหลีกเลี่ยงที่จะตอบและเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
(15 นาที ผ่านไป)
Azel นั่งรอในห้องนั่งเล่นเป็นเวลานานกว่าที่เขาคาดหวัง เสียงนาฬิกาบนผนังดังก้องในความเงียบ ความรู้สึกของเขาเริ่มตึงเครียดขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป เขาพยายามบอกตัวเองว่า Mira อาจแค่ต้องการเวลาในการสงบสติอารมณ์ แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเกินควร เขาก็เริ่มรู้สึกผิดปกติ
Azel ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความรู้สึกสงสัยเข้าครอบงำ เขาเดินตรงไปที่ประตูห้องน้ำที่ Mira อ้างว่าเข้าไป หยุดอยู่ตรงหน้าประตูและเคาะเบาๆ
"Mira? คุณโอเคไหม?"
ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากภายในห้องน้ำ Azel ขมวดคิ้วแล้วเปิดประตูออกช้าๆ ภายในห้องน้ำ...ว่างเปล่า Mira หายไปแล้ว
Azel รู้สึกถึงความเยือกเย็นที่วิ่งผ่านร่างกายของเขา เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องน้ำ แต่ไม่มีวี่แววใดๆ ที่จะบอกได้ว่า Mira เคยอยู่ที่นั่น หรือหนีไปทางไหน
ขณะที่ Azel ยืนอยู่ในห้องน้ำที่ว่างเปล่า ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงคำรามต่ำๆ ดังมา จากด้านหลัง แต่ไม่มีสิ่งใดให้เห็น เขาหัน กลับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกบางสิ่งที่มองไม่ เห็นพุ่งชนอย่างแรง เขาถูกผลักไปกระแทก กับผนัง เสียงขู่ยังคงก้องในอากาศ
หมานรก (hell hound) ของ Mira มันล่องหนและเริ่มโจมตี Azel อย่างไม่ปรานี เขารู้สึกถึงบาดแผลที่หลังและ เตรียมตัวรับมือกับศัตรูที่เขามองไม่เห็น
"หนีไม่ได้สินะ..." Azel คิดในใจ เขาต้องหา วิธีตอบโต้เจ้าหมานรกที่ล่องหนนี้ก่อนที่จะ ถูกมันทำร้ายไปมากกว่านี้
ตอนนี้เขาต้องตัดสินใจเลือกว่าจะใช้พลังหรือไม่ เพราะถ้าใช้ตอนนี้ Michael จะรู้แล้วตามล่าเขาแน่นอน
(ณ สวรรค์ เวลา 19:30 น. ที่ขอบสวรรค์)
ท่ามกลางท้องฟ้าสีทองเหนือสวรรค์ Michael ยืนอย่างสง่างามอยู่กลางลานที่กว้างใหญ่ อัครเทวทูตทุกตนรวมตัวกันอยู่รอบตัวเขา แสงสว่างจากปีกของพวกเขาทำให้สถานที่นี้ส่องสว่างไปด้วยพลังอำนาจแห่งพระเจ้า Gabriel ก้าวขึ้นมายืนข้างๆ Michael สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
"พวกเราทุกคนได้รับข้อมูลจาก Uriel มาว่ามีภูตมรณะเพิ่งจะมาถึงโลก มันอันตรายเกินกว่าจะปล่อยไว้ เราต้องลงไปกำจัดมันก่อนที่จะสร้างหายนะ"
เสียงพูดของ Michael ทรงพลังและหนักแน่น Gabriel มองหน้า Michael และพยักหน้าเบาๆ
"พวกเราไม่สามารถให้ภูตมรณะนั้นสร้างความโกลาหลบนโลกได้ ข้าพร้อมแล้ว Michael" Gabriel พูดอย่างแน่วแน่
Michael หันไปมองอัครเทวทูตอีกกลุ่มที่พร้อมจะเดินทางตามเขาไปยังโลก
"เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไม่ให้โอกาสมันหลบหนี เราจะใช้พลังร่วมกันเพื่อยับยั้งและทำลายมัน"
แสงสีทองเริ่มหมุนวนรอบตัว Michael และอัครเทวทูต พลังแห่งสวรรค์เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางลงสู่โลกเพื่อทำภารกิจอันสำคัญ
จบตอนที่ 6.


## ตอนที่ 7 ผู้นำทางคนตาย

(ณ Arizona เวลา 19:45 น. ในห้องน้ำอพาร์ทเม้นท์ของ Mira)
Azel กําดาบสวรรค์ในมือแน่น พร้อมมองหาตัวของ หมานรก
เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดจากส่วนที่พึ่งถูกโจมตีไปแต่เขายังหาวิธีโต้กลับไม่ใด้
"แกอยู่ที่ไหนกันเนี่ยเจ้าตูบ" หลังพูดจบเขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างหน้าของเขา มันเข้ามาไกล้พร้อมกับเสียงขู่ของสุนัข
"ให้ตายสิ พลังของเรา...จะมาใช้ตอนนี้ไม่ได้ !"
Azel พึมพำกับตัวเองพร้อมถือดาบสวรรค์ในมือแน่นตั้งท่าพร้อมที่จะโจมตี
หมานรก พุ่งเข้ามาทางข้างหน้าของ Azel แต่ก่อนที่เขาจะใด้ตอบสนองอะไร เจ้าหมานรกก็ใดก็กระโดดและคาบ ดายสวรรค์ในมือของ Azel และขว้างมันไปมางอื่นเรียบร้อยแล้ว
"ไม่เอาน่า..เจ้าตูบนี่ขี้โกงชะมัด"
Azel คิดขณะ พยายามตั้งสติ เขารู้สึกถึงความกดดันที่เข้า มาใกล้ขึ้นทุกที ต้องหาอะไรมาใช้เป็นอาวุธ ให้ได้
เขาคว้าฝารองชักโครกมาเป็นโล่แล้วเหวี่ยง ออกไปในอากาศ ปะทะกับบางสิ่งที่มองไม่ เห็น เสียงขู่คำรามดังลั่น แสดงว่าเขาโจมตี โดน ทําให้หมานรกนอนดิ้นอยู่กับที่สักพัก
(ขณะเดียวกัน)
Seraphiel ยืนพิงกำแพงข้างนอกห้องของ Mira มือของเขากำแน่นขณะที่เขาสูดลมหายใจลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่เดือดพล่านอยู่ข้างใน
"ทำไมเจ้าหนูนั่นถึงยังไม่ออกมาอีก?" เขาพึมพำกับตัวเอง "นี่มันนานเกินไปแล้ว...บางอย่างมันไม่ถูกต้อง"
ความกังวลเริ่มก่อตัวในจิตใจของ Seraphiel ความรู้สึกถึงอันตรายที่ใกล้เข้ามาทำให้เขาหยุดรอไม่ได้อีกต่อไป "ฉันบอกแล้วว่านางไม่ใช่คนธรรมดา Azel เธอคิดผิดที่เข้าไปคนเดียว" เขากระซิบเบาๆ ก่อนจะเริ่มเดินไปยังประตูด้วยความระแวง
Seraphiel สัมผัสถึงพลังงานที่ปะทุขึ้นเบาๆ จากภายในร่างกาย เมื่อมาถึงหน้าประตูห้อง เขาเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ใด้เคาะประตูแต่อย่างใด
เขาเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นและรีบพุ่งตรงตามเสียงการต่อสู้ไปที่ห้องนํ้าทันที
เขาหยุดลงที่หน้าห้องน้ำพยายามเปิดประตูแต่ว่ามันถูกล็อกจากด้านในโดยไม่ทราบสาเหตุ
"รอเดี๋ยวนะ Azel ฉันต้องหาอะไรมาเปิดประตูนี่ก่อน!" เขาตะโกนเสียงดังหวังให้ Azel ใด้ยิน
เขาเริ่มมองดูรอบๆตัวอย่างร้อนรนแต่มองไม่เห็นของที่ดูเหมือนจะใช้พังประตูใด้
"โถ่เอ้ย...ไม่สนแล้วเว้ย!" เขาพูดก่อนจะตัดสินใจพุ่งชนประตูอย่างแรง ทําให้ประตูเปิดออก
Seraphiel ที่เห็นว่า Azel กําลังจะแพ้ในการต่อสู้กับ หมานรก เขาก็รีบเข้าไปช่วยทันที่
เขายกมือขึ้นทําท่าเหมือนถือปืน ซึ่งเป็นพลังที่เคยใช้ไปแล้วจากเหตุการณ์ก่อนหน้า
เขาใช้นิ้วโป้งทําท่าเหมือนง้าง นกสับ ของปืนลูกโม่ (นกสับของลูกโม่คือส่วนที่ตีไปกระแทกกระสุน ทำให้กระสุนลั่นออกไปเมื่อยิงปืนลูกโม่)
และทํานิ้วเหมือนกับลั่นไก หลังจากนั้นมีเสียงกระสุนพุ่ทะลุตัวของ หมานรก
มันร้องครวญครางอยู่สักพักก่อนหันมาเพื่อจะจู่โจม Seraphiel แทน
Seraphiel ง้างนกสับอีกครั้งก่อนทําท่าลั่นไกปืน
มีเสียงกระสุนพุ่งทะลุตัวของหมานรกอีกครั้งก่อนที่เสียงครวญครางของมันจะหายไป นั่นแสดงให้เห็นว่าตัวมันใด้พ่ายแพ้แล้ว
Seraphiel เอามืลงและหันไปมองทาง Azel
"ให้ตายสิ! พวกแม่มด..ชอบเล่นสกปรกไม่เปลี่ยนเลยนะ"เขาหยุดพูดสักพักและพูดต่อ"ฉันบอกเธอไปแล้วแท้ๆ Azel ฉันบอกไปตั้งหลายรอบว่าให้บุกเข้ามาแต่แรกทําไมเธอไม่ฟังฉันเลยล่ะ !?"
Azel พยายามลุกขึ้นและดูความบาดเจ็บของตัวเอง
"ผมขอโทษจริงๆ Seraph" เขาพูดด้วยสีหน้ารู้สึกผิดทําให้ Seraphiel โกรธเขาไม่ลง
"โถ่เอ้ย! ไม่เอาน่าอย่าพึ่งโทษตัวเองตอนนี้สิ" Seraphiel พูดจบและหันไปมองที่ชุดสูทขาดรุ่งริ่งของ Azel "ดูสิเนี่ย ชุดเธอขาดหมดแล้ว" เขาพูดจบและถอดชุดสูทชั้นนอกของตัวเองออกมาและยื่นให้ Azel ไส่
Azel ยื่นมือรับด้วยความเหนื่อยล้า "ขอบคุณนะ Seraph ขอบคุณจริงๆ...." เสียงของเขาค่อยๆตํ่าลงและเขาก็สลบลงไปกับพื้นห้องนํ้า แต่โชคดีที่ Seraphiel รับทัน
(ณ Arizona เวลา 20:25 น. ที่ถนนแห่งหนึ่งของเมือง)
Michael พึ่งลงจากสวรรค์สู่โลกมนุษย์ ปีกอันงดงามของเขาหดตัวไปข้างหลัง ขณะที่เขาเดินเคียงข้างกับ Gabriel ผู้เป็นเพื่อนร่วมทางและผู้ช่วยที่คอยสนับสนุนเขาในภารกิจนี้
เขาหันไปมองเหล่าอัครเทวทูตและกล่าวเสียงดังลั่น
"หลังจากนี้ เราจะปฎิบัติการพลิแผ่นดินหาตัวของ ภูตมรณะ!...ใครก็ตามที่เจอตัวมันแล้วให้มาแจ้งกับข้า!"
Gabriel เล่าถึงแผนการของเขาให้เหล่าอัครเทวทูตฟัง "เราจะค้นหาไปที่ละรัฐ แยกกันเป็นสามส่วน กลุ่มที่ 1 และ 2 จะไปตรวจสอบทางด้าน ซ้ายและขวา ส่วนข้ากับท่าน Michael จะไปตรวจดูส่วนกลางของรัฐทั้งหมดเอง!"
เหล่าอัครเทวทูตไม่รีรอและรีบทําตามแผนทันที
(20 นาที ผ่านไป)
Gabriel และ Michael เดินทางมาถึงย่านกลางเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนและเริ่มค้นหาไปรอบๆ
"เจออ่ะไรบ้างไหม Gabriel ? "
"ข้าไม่เจออะไรเลย...มันเป็นเรื่องที่ยากมากกับการที่ต้องทําตัวให้กลมกลืนกับผู้คนในระหว่างการทําภารกิจ ท่านคิดว่างั้นไหม Michael?"
"ใช่เลย ข้าก็คิดว่างั้น Gabriel"
ทั้งสองสํารวจไปอีกสักพักก่อนที่จะไปหยุดอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าที่หนึ่ง
"ท่านรู้สึกถึงอะไรแปลกๆไหม Michael?" Gabriel ถามกับ Michael "ข้ารู้สึกถึงบางสิ่งที่คืบคลานเข้ามา...บางสิ่งที่จะเป็นความหายนะ" Michael ตอบพร้อมหันหน้าเข้าไปทางหน้าทางเข้าของห้างสรรพสินค้าพร้อมๆกัน
"เราเจอตัวมันแล้วล่ะข้าว่า" Michael พูดพร้อมกับความตกใจในเสียงของเขา
ภาพที่พวกเขาเห็นคือ 'ยมทูต' หลายไปคนกําลังยืนนิ่งสงบอยู่รอบห้าง
"ม-ไม่ มี ทาง นี่พวกเขามากันเป็นหมื่นๆคนเลยเหรอ"Gabriel พูดด้วยเสียงที่สั่นเพราะความช็อกอย่างสุดขีด
ทั้งคู่รู้ว่าการที่มี ยมทูต มารวมตัวกันมากขนาดนี้มันหมายถึงอะไรไม่ใด้เลยนอกจาก ความหายณะและโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ (เพราะตามหลักแล้วเหล่า ยมทูต มีหน้าที่ มารับวิญญาณของคนตาย)
ทั้งคู่ไม่อาจห้ามเหล่า ยมทูต ได้เพราะมันคืองานและหน้าที่ของพวกเขาเหล่ายมทูต
แต่สิ่งที่ทั้งสองคนทําใด้คือรอ รอตอนที่หายณะใด้บังเกิด และหวังว่าจะสามารถหยุดมันใด้ทันเวลา
จบตอนที่ 7.


## ตอนที่ 8 ร้านพิซซ่า

(ณ Arizona เวลา 20:50 น. ที่ห้องพักเก่าแห่งหนึ่ง)
"ผ-ผมอยู่ที่ไหนเนี่ย?" Azel พูดด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้าก่อนที่พยายามมองหาตัวของ Seraphiel
"โอ้ ตื่นแล้วเหรอ Azel" Seraphiel นอนอ่านหนังสืออยู่บนเตียงอีกเตียงหนึ่งที่อยู่ข้างขวาของ Azel ก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นท่าทีของ Azel ที่ดูเหมือนกับว่าพยายามจะลุกขึ้น "เดี๋ยวก่อนๆ หยุดเลยเจ้าหนู! เดี๋ยวแผลก็ฉีกหมดหรอก!"Seraphiel รีบจับ Azel ลงไปนอนบนเตียงอีกครั้ง
"แล้วนี่ใช่ไหมที่คุณหมายถึง? การที่บอกว่าจะเปลี่ยนแปลงโลกน่ะ คืออย่างนี้เหรอ?" Azel ถามพร้อมกับค่อยๆนอนลงไปบนเตียง
Seraphiel ถอนหายใจหนึ่งทีก่อนจะตอบ "ก็นะ...ตอนแรกแผนฉันก็คือไปหาคดีที่ตำรวจไม่สามารถแก้ไขได้" เขาพูดต่อ "แต่ว่า...จู่ๆเรื่องพวกนี้มันก็เชื่อมไปถึงเรื่องเหนือธรรมชาติซะงั้น"
Seraphiel หยิบหนังสือที่เขาเพิ่งอ่านไปมาอ่านอีกครั้ง
"คุณอ่านอะไรอยู่เหรอ?" Azel ถามพร้อมกับมองไปที่หนังสือ
"อ๋อ...หนังสือเกี่ยวกับการล่าแม่มดเมื่อ 500 ปีที่แล้วน่ะ" Seraphiel ตอบพร้อมกับเปิดไปหน้าถัดไป
Azel จ้องไปที่ปกหนังสือสักพักก่อนจะพูด "คนที่อยู่หน้าปกหนังสือ...เขาหน้าเหมือนคุณเลยหนิ่" Azel พูดพร้อมความสงสัย
Seraphiel ขําเล็กน้อยก่อนตอบ "ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วสิ Azel ก็ฉันเขียนหนังสือเรื่องนี้เองกับมือนี่นา...นี่ลืมแล้วเหรอว่าฉันเป็นอมตะ?"
"อ๋อจริงสิ...ผมลืมซะสนิทเลย"
Seraphiel หันมามองที่ Azel ก่อนที่จะปิดหนังสือ
เขาถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะพูด "เฮ้อ...ไม่เห็นเข้าใจเลย...รายชื่อแม่มดทั้งหมดไม่มีใครรอด...แต่ทําไม Mira ถึงใด้ยังอยู่กัน?"
Seraphiel ยื่นหนังสือไปให้ Azel "เอ้า...ลองอ่านดูสิ หนังสือนี่มีข้อมูลการล่าแม่มดทุกไปรูปแบบ และเป็นเรื่องจริงทั้งหมด...ก็นะ...ฉันอยู่ในสถานการณ์ทั้งหมดนี่นา...อยู่มาตลอด..."
Azel หยิบหนังสือที่ Seraphiel ยื่นให้ "ขอบคุณนะ...ผมกำลังจะหาอะไรทําระหว่างรอพักฟื้นอยู่พอดี"
"ว่าแต่หนังสือนี่ถูกพิมพ์มาได้ยังไงเหรอ? 500 ปีที่แล้วยังไม่มีเครื่องพิมพ์ดีดเลยด้วยซ้ำ"
Seraphiel ขําเล็กน้อยก่อนตอบคำถาม "แหมๆ พ่อเทวดา อยู่บนสวรรค์คงไม่มีหนังสือประวัติศาสตร์ให้อ่านสิ่นะเนี่ย~"
"แน่นอนอยู่แล้วว่ายุคนั้นไม่มีเครื่องพิมพ์ดีด...ฉันใช้อย่างอื่นแทน...'แท่นพิมพ์โยฮันน์ กูเตนแบร์ก'...พอจะคุ้นชื่อไหมล่ะ?"
ระหว่างที่สองคนคุยกันอยู่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรจากโทรศัพท์ของห้องพัก
Azel ลุกขึ้นนั่งบนเตียงของเขา
Seraphiel ยืนขึ้น "อยู่นี่แหละ...เดี๋ยวฉันไปรับเอง"
Seraphiel เดินไปรับสายและพูด "ผมบอกไปแล้วไม่ใช่รึไงว่าค่าห้องจะจ่ายพรุ่งนี้" ไม่มีเสียงตอบกลับแต่ Seraphiel ยังคงถือสายอยู่
"อ๋อครับ...ขอโทษครับผมนึกว่าเจ้าของห้องพักโทรมา"
Azel นั่งฟังอย่างเงียบๆในหัวเต็มไปด้วยความสงสัยเกี่ยวกับเรื่องที่คุยกันในโทรศัพท์
Seraphiel พูดขึ้นอีกครั้ง "เดี๋ยวนะ...เบาะแสเกี่ยวกับแม่มดเหรอครับ?" Seraphiel เงียบสักพักก่อนพูดต่อ
"ค-คุณ รู้เรื่องทั้งหมดนี้ได้ยังไง?" เสียงของ Seraphiel ดูตึงเครียดขึ้น
"ขอบคุณสำหรับข้อมูลครับ...ว่าแต่คุณชื่ออะไรเหรอ?"
"S-satan?" เสียงของ Seraphiel เต็มไปด้วยความช็อก ก่อนที่โทรศัพท์จะช็อตและพังลง
(ณ Arizona เวลา 21:15 น. ห้างสรรพสินค้ากลางเมือง) Michael และ Gabriel เดินสำรวจไปรอบๆ สายตาจับจ้องไปที่เหล่ายมทูตที่ใส่ชุดสูทสีดำนับหมื่นคน
"ผู้คนพวกนี้ยังไม่รู้ว่าพวกเขากำลังตกอยู่อันตราย..." Gabriel พูดพร้อมกับน้ำเสียงที่ดูสิ้นหวัง
ทั้งสองคนกับอัครเทวทูตที่รออยู่ในห้างและนอกห้าง กำลังเตรียมพร้อมไม่ว่าหายนะอะไรจะเกิดขึ้น
ในตอนนี้เวลาผ่านไปช้าได้ดูสิ้นหวังกว่าทุกครั้งเข็มนาฬิกาค่อยๆดังขึ้นเรื่อยๆเรื่อยๆ
และในที่สุดสิ่งที่พวกเขาทั้งสองคนเตรียมพร้อมและรอคอยก็ได้เกิดขึ้น
เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นในเสี้ยววินาที
เหตุการณ์หายนะมากมายเกิดขึ้นพร้อมๆกัน
"เจ้าพาเหล่าอัครเทวทูตไปช่วยผู้คนก่อน Gabriel! ข้าจะหาตัวภูตมรณะเอง!" Michael พูดออกคําสั่ง เสียงของเขาดังแทรกออกมาจากเสียงกรีดร้องอันแสนโกลาหล
Gabriel พยักหน้าก่อนที่จะมุ่งหน้าไปหาเหล่าอัครเทวทูต
Michael หยิบดาบสวรรค์ของเขาออกมา กํามันแน่นดูเหมือนว่าเขาจะไม่ประมาทกับศัตรูที่เขาเจอ
เขาเดินสำรวจในห้างอยู่สักพักก่อนที่จะพบเห็นสิ่งที่เขาตามหา
ชายหนุ่มใส่ชุดสูทสีดำทมิฬตาสีแดงฉานเรืองแสงกำลังนั่งอยู่ในร้านพิซซ่าและดูเหมือนว่าเขากำลังรอใครอยู่สักคน
Michael รีบพุ่งตรงไปในทิศทางนั้นและเปิดประตูร้านออก "ในที่สุดก็หาจนเจอ...ร่างมนุษย์แกดูหนุ่มกว่าที่ฉันคิดนะ...ภูตมรณะ" Michael มองไปรอบๆสักพักก่อนจะยกดาบสวรรค์ขึ้นเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้
ชายหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างขึ้น "แหมๆ โดนจับได้แล้วสิเรา~"
เขาดีดนิ้วหนึ่งทีและในชั่วพริบตา Michael ก็มานั่งบนเก้าอี้แล้ว
"วางดาบลงก่อนแล้วมาคุยกันหน่อยฟังดูดีไหมละ~?" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาขยายใหญ่ขึ้น ตาแดงฉันเขาเริ่มเรืองแสงมากขึ้นเรื่อยๆ
Michael มองไปรอบๆพยายามจะคว้าดายสวรรค์บนโต๊ะแต่ว่าก็ถูกขัดจังหวะไว้ก่อน
ชายหนุ่มรีบคว้าดาบสวรรค์และเอามันจ่อไปที่คอของ Michael "อย่าขยับดีกว่าน่ะ Michael ไม่งั้นดาบนี่ใด้ฆ่าตัวเจ้าของเองแน่"
ชายหนุ่มดีดนิ้วอีกหนึ่งทีและจู่ๆก็มีพิซซ่าวางอยู่บนโต๊ะ
เขาเอื้อมมือมาหยิบหนึ่งชิ้นสําหรับตัวเอง และอีกหนึ่งชิ้นวางไปที่จานของ Michael
"กินซะสิ Michael" เขาเงียบสักพักก่อนสังเกตเห็นความตึงเครียดบนใบหน้าของ Michael "ไม่เอาน่า อย่าเครียดไปหน่อยเลย"
เขาลุกขึ้นยื่นพิซซ่ามาตรงปากของ Michael พยายามที่จะป้อนเขา "อ้าม~"
Michael ไม่เปิดปากแม้แต่น้อย
"แหม...ดื้อเหมือนกับพ่อแกเลยนะ" ชายหนุ่มโยนพิซซ่าทิ้งไปข้างหลัง และเอนตัวมานั่งบนเก้าอี้ของเขาอีกครั้ง
"เข้าประเด็นสักที...Satan ส่งแกมาทำไม?" Michael พูดกับชายหนุ่ม
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขากว้างขึ้นก่อนจะบอกว่า
"ก็นะ...เขาอยากจะมาเดินเล่นบนนี้แบบเฟรนลี่สักหน่อย" เขาพูดต่อ "แต่มันมีใครบางคนมือบอนไปผนึกเขาไว้ในนรกซะใด้เนี่ยสิ~" เขารีบเอามือปิดปากตัวเองและขําอย่างสะใจ ตาของ Michael เบิกกว้างรู้ได้ทันทีว่าภูตมรณะกำลังพูดถึงใคร
"โอ๊ะโอ...ท่อนนั้นไม่อนุญาตให้พูดนี่นา~" เขาหยุดขําตบปากตัวเองเล็กน้อยก่อนพูดต่อ "ยังไงก็ตาม...เขาจะขึ้นมาได้ก็ต่อเมื่อ...วันสิ้นโลกเกิดขึ้น...วันที่ประตูทั้ง 3 เปิดออก"
จบตอนที่ 8


## ตอนที่ 9 พลังแห่งความสิ้นหวัง

(ณ Arizona เวลา 21:00 น. ที่ห้องพักเก่า)
Seraphiel กําลังเอามือจับหูตัวเองที่ได้รับบาดเจ็บจากอาการช็อตของโทรศัพท์
"ให้ตายเถอะ...พวกปีศาจนี่วางสายดีๆไม่เป็นใช่ไหม!?" Seraphiel พูดอย่างหัวเสีย
"ค-คุณเป็นอะไรไหม Seraph?" Azel ถามพร้อมกับเดินไปดู Seraphiel
"เฮ้!...ก็บอกว่าเดี๋ยวแผลฉีกไงจะเดินทําไมของเธอเนี่ย?" Seraphiel พูดจบก็เอามือที่กุมหูออกให้ Azel ดู
Azel ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ "แล้วเมื่อกี้คุณคุยกับใครว่ายังไงกันแน่?"
"ก็นะจู่ๆ Satan ก็บอกตําแหน่งของ Mira ให้เฉยเลยน่ะ" Seraphiel พูดพร้อมกับนํ้าเสียงที่ฟังดูเหมือนเขากําลังเล่นมุกอยู่แต่ว่าไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน
"Satan เหรอ? คนปัจจุบันคือใครนะ?" Azel ถาม (ระบบของ Satan จะเหมือนกับนายกเทศมนตรีแต่เปลี่ยนไปอยู่ในนรก)
"เอาจริงๆแล้ว...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันน่ะ คนใหม่นี่มาแปลก ปกครองมาใด้ตั้งนานแล้วยังไม่เคยใด้ยินชื่อจริงเลย" Seraphiel ตอบพร้อมกับเอามือขึ้นมากอดอก
"Satan ที่ไม่เปิดเผยชื่ออย่างงั้นเหรอ?" Azel คิดอยู่สักพักก่อนพูดต่อ "ผมไม่เคยใด้ยินเรื่องแบบนั้นเหมือนกันแฮะ"
"ว่าแต่...คุณเชื่อเขารึเปล่า Seraph?" Azel ถามด้วยความสงสัย
"เชื่อเหรอ?! ไม่มีทางอยู่แล้ว!" เขาเงียบสักพักก่อนพูดต่อ ".....เอาจริงๆ...ฉันว่าเราควรลองดูนะ Azel"
"ถามจริงดิ!? นี่คุณจะเชื่อใจ Satan เหรอ-" ก่อนที่เขาจะพูดจบ Seraphiel เอามือมาปิดปากเขาและยกร่างที่บาดเจ็บของเขาขึ้น
"ชู่ววว...เชื่อฉันสักครั้งนะ Azel" Seraphiel พูดก่อนที่จะยื่นมือข้างหนึ่งไปแตะที่หน้าผากของ Azel ทําให้เขาสลบในอ้อมแขนของเขา
Seraphiel ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะแบกร่างไร้สติของ Azel ขึ้นไปบนรถ
เขาวาง Azel ลงบนฝั่งข้างคนขับอย่างเบามือและปิดประตู หลังจากนั้นก็เดินไปขึ้นฝั่งคนขับ
(ณ Arizona เวลา 21:15 น. ที่ห้างสรรพสินค้ากลางเมืองที่เดียวกับที่ที่ Michael อยู่)
Azel รู้สึกถึงแรงเขย่าที่แขนของเขา ดาวตาของเขาเปิดขึ้นอย่างช้าๆ กระพิบตาสองสามทีเพื่อปรับแสง
"เฮ้อ~...หลับเป็นเด็กเลยนะเธอน่ะ" Seraphiel พูดอย่างหยอกล้อพร้อมกับเอานิ้วมาจิ้มแก้ของ Azel ด้วยความเอ็นดู
Azel เอามือไปปัดนิ้วของ Seraphiel ออกด้วยความไม่พอใจ
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนพูดว่า "คุณนี่มันดื้อด้านจริงไปเลยนะ Seraph" Azel ส่ายหัวก่อนเปิดประตูออกไปจากรถ
"เอาเหอะ... ยังไงผมก็คงทำอะไรกับเรื่องนั้นไม่ได้อยู่แล้ว" Azel พูดพร้อมมองเข้าไปในห้างที่เต็มไปด้วยความโกลาหล
Seraphiel เปิดประตูลงรถมาแล้วเริ่มพร้อมสังเกตไปในห้าง
"ที่แบบนี้แหละเหมาะกับแม่มดหน่อย...โกลาหลซะไม่มี" Seraphiel พูดก่อนจะเดินเข้าไปทางประตูห้าง
"นี่...ล่าสุดเธอบาดเจ็บแค่ที่หลังไม่ใช่หรือไง? ตามมาสิ Azel" Seraphiel พูดพร้อมกับโบกมือเรียก Azel ให้เดินตามไป
Azel สูดหายใจก่อนจะเดินเข้าประตูห้างไปพร้อมกับ Seraphiel
Seraphiel มองไปรอบๆและเริ่มสํารวจ
"S-Seraph" Azel เรียก Seraphiel ด้วยเสียงที่สั่นเครือและดูตกใจ
Seraphiel หันกลับมาทางเขา
"ผ-ผมว่าผมรู้สึกถึง พวกอัครเทวทูต" Azel พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล
"หะ? เดี๋ยวสิ... เธอยังไม่ได้ใช้พลังของเธอเลยนะ... ท-ทําไมพวกเขาถึง...?" Seraphiel พูดด้วยความสงสัย นํ้าเสียงของเขาฟังดูกระวนกระวาย
"ผ-ผมไม่รู้... บางทีพวกเขาอาจจะมีภารกิจบางอย่างที่นี่" Azel พยายามคิดถึงสถานการณ์ทั้งหมดที่เป็นไปใด้
(ณ Arizona เวลา 21:25 ที่ร้านพิซซ่าในห้างสรรพสินค้ากลางเมือง)
"หืม~ พอจะเดาออกรึยังล่ะ Michael ว่า Satan คนใหม่นี่คือใคร~?" ภูตมรณะยังคงพูดล้อเลียน "ขอโทษนะ... พอดีลืมไปว่าเจ้ามีปมเรื่องน้องชาย~"
"พูดพล่ามอะไรของแกไม่ทราบ?" เสียงของ Michael สั่งเครือด้วยความโกรธแค้น กําลังหาจังหวะชิงดาบสวรรค์คืน
มือของเขากําขอบโต๊ะไว้แน่น
"ฉัน-ไม่สิ-พวกเรา... พวกเราจะไม่มีวันยอมแพ้ให้แผนสกปรกของพวกแกหรอก! วันสิ้นโลกจะไม่มีวัน และ ไม่มีทางเกิดขึ้น!" Michael พูดอย่างมีความหวัง เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งร้าน
ภูตมรณะขําอย่างเยาะเย้ย, วางดาบสวรรค์ลงไว้ที่ข้างโต๊ะก่อนที่จะหันไปทางอื่น "ก็นะ... ถ้านั่นมันช่วยปลอบใจเจ้าก็พูดต่อไปเถอะ... ศึกครั้งนี้มันถูกตัดสินแพ้ชนะมาตั้งแต่แรกแล้วล่ะ"
ในขณะที่ภูตมรณะกําลังพูดอยู่นั้น Michael ก็ใด้เอามือที่กําขอบโต๊ะอยู่พลิกโต๊ะไปทางภูตมรณะ
มืออีกข้างของเขาหยิบดาบสวรรค์กลับขึ้นมือของเขาอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ฟันไปที่ไหล่ของภูตมรณะ
ตัวของเขาขาดครึ่งและแยกเป็นสองส่วน
เสียงของเขาหายไปก่อนที่ร่างของเขาที่ขาดเป็นสองส่วนจะร่วงลงกับพื้น
Michael ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนที่จะหันหลังกลับไปที่ประตูร้าน
"แหม~ นั่นเจ็บชะมัดเลยนะ Michael~"
ตาของ Michael เบิกกว้างก่อนที่เขาจะหันกลับไปทางต้นตอของเสียง
ร่างทั้งสองส่วนขยับเข้าหากันและค่อยเชื่อมต่อกันอีกครั้งด้วยนํ้าเมือกสีดำที่เหมือนจะเป็นของภูตมรณะ
"นี่... จะบอกอะไรให้ฟังนะ Michael" ภูตมรณะพูดระหว่างที่ร่างกายของเขากําลังฟื้นฟู "มันจะมีอยู่ สองถึงสาม สิ่งที่ดาบสวรรค์ของเจ้าทําอะไรไม่ได้"
"หนึ่งเลย... สิ่งที่สูงส่งเทียบเคียงหรือมากกว่าพระเจ้า... ซึ่งนั่นมันแทบเป็นไปไม่ใด้เลยถูกไหม?" เมือกสีดำรักษาบาดแผลของเขาจนหายไปหมดแล้ว ร่างกายของเขาตอนนี้ต่อกันอีกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ
"และอย่างที่สอง... 'สิ่งมีชีวิตไร้วิญญาณ'..."
สิ่งมีชีวิตไร้วิญญาณ (Soulless Beings) คือสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้มีจิตวิญญาณเหมือนเทวดา ปีศาจ หรือมนุษย์
พวกมันเกิดจากพลังงานบริสุทธิ์ที่หลุดรอดจากการสร้างโลก เช่น เศษพลังแห่งการสร้างสรรค์ของพระเจ้า (หรือพลังแห่งความว่างเปล่าในจักรวาล)
พวกมันไม่มีวิญญาณหรือความผูกพันใด ๆ กับสวรรค์หรือนรก ทำให้ดาบสวรรค์ไม่สามารถผนึกพวกมันได้ เพราะพวกมันนั้นไม่มีวิญญาณให้ผนึก
"ซึ่งนั่นก็คือเหล่าภูตอาชา..." เขาพูดต่อ "ซึ่งจะมี... ภูตโรคระบาด... ภูตสงคราม... ภูตหิวกระหาย และสุดท้าย... ภูตมรณะ" เขาพูดรอยยิ้มอันหยิ่งผยองและเจ้าเล่ห์โผล่ขึ้นมาอีกครั้ง
"เอาเถอะยังไงก็ตาม... ข้าไม่ใด้มีหน้าที่มาอธิบายอะไรแบบนี้ให้เจ้าฟังซะหน่อยนี่" เขาพูดก่อนที่จะเริ่มมีเมือกสีดำก่อเตัวขึ้นในมือของเขา "ข้ามีหน้าที่มาสร้างความโกลาหล... เพื่อที่จะให้วันสิ้นโลกเกิดขึ้น... เพราะงั้น... จะไม่เสียเวลาอีกแล้ว"
เมือกสีดําในมือของเขาก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างและกลายเป็นอาวุธ
ค้อนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา มันมีหัวกระโหลกสีทองที่บิดเบี้ยวและแหลมคม ดูเหมือนจะยิ้มเยาะทุกชีวิตที่มันจะสัมผัส
ตัวค้อนมีปีกข้างๆด้ามจับที่ดูเหมือนกับคันเร่งของมอเตอร์ไซค์
ภูตมรณะยื่นมืออีกข้างหนึ่งของเขาไปบิดคันเร่งนั้น และในทันที หัวค้อนที่ดูเหมือนกะโหลกก็เริ่มร้อนขึ้น พ่นแสงสีทองราวกับลาวา ไหลออกจากรูเล็กๆ บนกระโหลก ร่างของมันอาบไปด้วยอำนาจที่เกินความเข้าใจ
ภูตมรณะกระแอมก่อนกล่าวเสียงดังลั่น
"ขอแนะนำ 'วิญญาณมรณะ' (Soulcrusher)... มาปิดงานนี้กันเลยดีกว่า~"
ภูตมรณะพูด แสยะยิ้มก่อนพุ่งไปทาง Michael พร้อมกับค้อนในมือ
จบตอนที่ 9


## ตอนที่ 10 มาช้ากว่าที่คิด

(ณ Arizona เวลา 21:20 น. ข้างในตัวห้าสรรพสินค้ากลางเมือง)
Azel ยืนตัวแข็งทื่อกลางทางเดินในห้าง ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความช็อค "พวกอัครเทวทูต... พวกเขาอยู่ที่นี่จริงๆ" เสียงของเขาสั่นไหว
Seraphiel หันมาจ้องหน้า Azel พลางพึมพำ "นี่มันไม่ใช่ความผิดเธอ... เธอยังไม่ใด้ใช้พลังเลย พวกเขาต้องลงมาเพราะบางอย่าง"
ทันใดนั้น แสงสว่างจ้าก็สาดลงมาจากส่วนใจกลางของห้าง พร้อมกับเสียงปีกขนาดใหญ่กระพือก้องไปทั่วพื้นที่ เสียงดังก้องเหมือนสายฟ้าฟาดลงมา ดูเหมือนจะเป็นเสียงการต่อสู้
"Michael…" Azel กระซิบเบาๆ ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความกังวล รู้ดีว่ายังไงทั้งสองพี่น้องก็ต้องมาพบเจอกันอีกครั้ง
Seraphielขมวดคิ้ว "ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใช่เป้าหมายของพวกเขานะ Azel..." เขาพูดต่อ "เรามาตั้งใจทําภารกิจหลักของเราให้เสร็จก่อนดีกว่า... เรามาหาตัว Mira นะ จําใด้ใช่ไหม?"
เขาเอามือแตะไหล่ของ Azel เขย่าเบาๆ เหมือนกําลังดึงสติ
"ผ-ผม..."
Azel มองไปรอบด้วยสายตาที่ไม่แน่ใจ สะดุ้งอีกครั้งตอนใด้ยินเสียงต่อสู้จากใจกลางตัวห้าง
"นี่เธอ..." Seraphiel ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่ายหน้าช้าๆ
"ฉันทําเรื่องนี้คนเดียวไม่ได้นะ Azel..." เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอน มองไปทางอื่นพยายามซ่อความเศร้าในดวงตาคู่นั้น
เทวตัวน้อยๆคนนี้ทําให้เขารู้สึกถึงสิ่งที่เขาลืมมันไปตั้งนานแล้ว ความเศร้า ความกลัวที่จะถูกทิ้งโดยใครสักคน
"ข-ขอร้องเถอะ..." นํ้าตาที่คลอเบ้าของเขาไหลออกมาอย่างช้าๆ มือของเขาที่กําไหล่ทั้งสองข้างของ Azel แน่นขึ้น มันชัดเจนแล้วว่า Seraph ไม่อยากเสียเขาไป
"ด-เดี๋ยวสิ... ท-ทําไมถึง..." ตาของ Azel เบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นนํ้าตาที่ไหลรินของ Seraph เขารีบยื่นมืออกไปปาดมันออก
"อ-อย่าร้องให้สิ... ผ-ผมจะไปกับคุณไม่ต้องกลัวหรอก Seraph" Azel พูดพร้อมกับเอามือจับแก้มของเขา จ้องไปในตาของเขาด้วยสายตาที่อบอุ่น
"จ-จริงเหรอ!?" Seraphiel ตาลุกวาว ดึงเขาเข้ามากอดอย่างแน่น ยังคงสะอื้นอยู่เล็กน้อย
"เธออย่าทำให้ฉันกังวลแบบนั้นอีกนะ Azel!"
"ใด้ๆ เหลือเชื่อนะเนี่ย ผมพึ่งเห็นคุณร้องไห้ครั้งแรกเลย" Azel พูดอย่างล้อเลียน ขําคิกคักเล็กน้อย
(ณ Arizona เวลา 21:30 ที่ใจกลางตัวห้างสรรพสินค้า)
เสียงการต่อสู้ดังก้องไปทั่วตัวห้าง Michael ยังคงปัดป้อง Soul crusher และหาโอกาสที่จะตอบโต้ตัว ภูตมรณะ
ภูตมรณะ  เหวี่ยงค้อนอันมหึมานั้นราวกับมันไร้นํ้าหนัก
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงอยู่บนใบหน้าของเขาราวกับว่าเขาทีความสุขกับทุกวินาทีในการต่อสู้ครั้งนี้
"โถ่เอ้ย... หาช่องโหว่ไม่ได้เลย" Michael พึมพำกับตัวเอง มองไปรอบๆอย่างกังวล "Gabriel... ป่านนี้ถึงไหนแล้วเนี่ย"
ในระหว่างที่ Michael กําลังเหม่ออยู่นั้น ภูตมรณะ ฟาด Soulcrusher ลงมากลางตัวเขาอย่างแรง
ดวงตาของ Michael เบิกกว้างขึ้น แต่โชคยังดีที่เขาเอาดาบสวรรค์ขึ้นมาป้องกันไว้ใด้ทัน
"นี่ๆ~ เหม่ออะไรของเจ้ากันน่ะ~?" ภูตมรณะ พูดพร้อมกับดัน Soulcrusher ลงมามากขึ้น ความร้อนที่ออกมาจากกะโหลกกระทบกับหน้าของ Michael
"ข้าไม่ถอยง่ายๆ หรอก!!!" Michael ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนที่จะปัด Soulcrusher ออกไป
ดวงตาของ ภูตมรณะ เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ขณะที่เขาถูกผลักจนตัวลอยออกมา ก่อนที่จะกลับไปยิ้มอีกครั้ง
Michael กระโจนตามตัวของ ภูตมรณะ ไปและ เหวี่ยงดาบสวรรค์ของเขาตรงไปที่หน้าของเขาก่อนที่เขาจะยก Soulcrusher ขึ้นมาได้
ปั้ก!
ภูตมรณะ เอาแขนของเขาขึ้นมากันดาบสวรรค์ของ Michael ไว้ใด้ทันเวลา
หายใจหอบสักพัก ปล่อยให้ดาบสวรรค์แทงเข้าไปในแขนของเขา ก่อนที่จะเตะตัดขาของ Michael จากข้างล่าง
ตึง!
ตัวของ Michael กําลังจะร่วงลงสู่พื้น
"อย่ามองแค่มือสิ Michael!" ภูตมรณะ พูดระหว่างลมหายใจหอบ
เขายก Soulcrusher ขึ้นมาเพื่อฟาดไปที่ตัวของ Michael จากด้านข้างก่อนที่เขาจะตกสู่พื้นห้าง
ฟิ้ว!
ตึก!
ตัวของ Michael กระแทกกับกําแพงปูนของตัวห้างเจ้าอย่างจัง เกิดเป็นหลุมระเบิดเล็กๆ
ภูตมรณะ กระโจนตามมา ยืนดูสักพักก่อนจะยกค้อนของเขาขึ้นอย่างช้าๆ
"มีอะไรจะสั่งเสียมั้ย Michael?"
"ไปตายซะ..." Michael พูด ถุยน้ำลายลงพื้น ก่อนที่จะพยุงตัวเองขึ้นด้วยดาบสวรรค์
ตาของ ภูตมรณะเบิกกว้างขึ้น "ว้าว... เจ้านี่ใจสู้จริงๆนะ... เหมือนพ่อไม่มีผิดเลย" เขาพึมพําคําสุดท้ายออกมาเบาๆ
ในขณะนั้น
ปีกสีทองพร้อมร่างกายอันสง่างามมาบินโฉบร่าง ภูตมรภนะ ไป
"มาช้ากว่าที่คิดนะ... Gabriel" Michael ส่ายหัวของเขาก่อนที่จะพยุงตัวเองขึ้นยืน
จบตอนที่ 10.