Echoes of the Sacred Sword
Ellery_Queen
## บทที่ 1 — ด้ายเส้นสุดท้าย

ในโรงงานผ้าเก่า กลิ่นฝุ่นผ้าปนน้ำมันเครื่องอบอวลในอากาศจนคนที่คุ้นเคยแทบไม่รู้สึก เสียงจักรเย็บผ้าดังรัวเต็มห้อง ใครไม่ชินคงเวียนหัวได้ง่าย ๆ
“เร็วหน่อยเรน! จะเย็บผ้าให้เสร็จ หรือมัวแต่ฝันกลางวันอยู่น่ะ?!” เสียงหัวหน้าคนงานดังลอดผ่านเสียงจักร
เรน เด็กชายวัยสิบสอง เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มือยังเย็บผ้าต่อไปไม่หยุด เขาพึมพำเบา ๆ “ก็เย็บไม่หยุดอยู่แล้ว…”
หัวหน้าชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว มองเด็กชายที่ดูเหมือนจะพูดตอกกลับเงียบ ๆ แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร เดินออกจากห้องไป เรนถอนหายใจ มือที่ขยับเข็มด้วยความชำนาญเกินวัยยังคงทำงานต่อไป
“ความฝันของเรา… ไม่ใช่แค่นั่งเย็บผ้าไปวัน ๆ แบบนี้” เขาคิดในใจ เหลือบมองผ้าชิ้นเล็กที่มีลายการ์ตูน รอยยิ้มจาง ๆ ผุดขึ้นเมื่อนึกถึงหนังสือเรียนที่แม่มักเปิดให้เขาดูตอนเย็น
“เราอยากไปโรงเรียน… มีโต๊ะเรียน มีเพื่อน มีครู ไม่ใช่นั่งอ่านหนังสือคนเดียวที่บ้าน” ความคิดนั้นทำให้ใจเขาเต้นแรง เสียงจักรดังแสบหู แต่ดวงตาของเรนกลับแน่วแน่
“ถ้าจะเย็บฝัน… ก็ต้องเย็บให้ถึงฝันนั้น” เขายิ้มน้อย ๆ ก่อนก้มหน้าทำงานต่อ
---
หลังเลิกงาน เรนเดินตามหลังพ่อแม่—อัรคานและทีอา—กลับบ้านไม้เล็ก ๆ ที่เชิงเขา บ้านเก่าแต่สะอาดเรียบร้อย อบอุ่นด้วยกลิ่นข้าวต้มที่ลอยมาจากครัว อัรคานสะบัดแขนไปมา ทำท่าฮึดฮัดเหมือนเด็ก
“รู้มั้ยเรน พ่อเกือบทำจักรพังคาโรงงานวันนี้!” เขาพูดเสียงดัง หัวเราะร่า
ทีอาเดินถือตะกร้าผ้า มองสามีด้วยหางตา “ถ้าพังจริง ๆ ฉันไม่ซ่อมให้นะอัรคาน” เธอพูดยิ้ม ๆ แต่แววตาเต็มไปด้วยความขี้เล่น
“โอ๊ย แม่ใจร้าย!” อัรคานหันไปทำหน้าตาใส่ลูกชาย “เรน แม่แกล้งพ่ออีกแล้ว!”
เรนยิ้มมุมปาก มองพ่อด้วยสายตาเหมือนรู้ทัน “พ่อก็อย่าทำตัวเหมือนเด็กสิครับ”
อัรคานหัวเราะลั่น แต่ในแววตาของเขามีความจริงจังซ่อนอยู่ เขารู้ดีว่าการเป็นพ่อไม่ใช่แค่การเล่นสนุก เขาอยากให้เรนมีโอกาสที่ตัวเองไม่เคยได้—โอกาสที่จะเลือกทางชีวิตของตัวเอง
ครอบครัวเดินกลับบ้านพร้อมเสียงหัวเราะและเรื่องเล่าธรรมดา ๆ แต่ในความเรียบง่ายนั้น คำว่า “บ้าน” มีค่ามากกว่าที่ใครจะคาดคิด
---
“เรน มาทบทวนคณิตกับแม่ก่อน” ทีอาเรียกทันทีที่ถึงบ้าน เธอนั่งลงที่โต๊ะไม้เก่า วางหนังสือเรียนที่ยับเล็กน้อยแต่เก็บรักษาดี
เรนรีบวางของ นั่งลงข้างแม่ทันที เขารู้ว่าเวลานี้แม่จริงจังที่สุด—เหมือนครูในโรงเรียนที่เขาใฝ่ฝัน
อัรคานนั่งที่มุมบ้าน หยิบเครื่องมือเก่ามาซ่อม ปากฮัมเพลงเบา ๆ แต่สายตาจดจ่อกับงาน เรนแอบมองพ่อ รู้ดีว่าใต้ความขี้เล่นนั้น พ่อซ่อนความเหนื่อยและความห่วงใยไว้เสมอ
“พ่อไม่อยากให้ลูกเหนื่อยแบบพ่อหรอกเรน” อัรคานพูดขึ้นลอย ๆ มือยังซ่อมเครื่องมือต่อ
เรนหยุดเขียน มองพ่อ ทีอาก็หันมองสามี ดวงตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ
“ตอนพ่อเด็ก ๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกนอกโรงงานเป็นยังไง” อัรคานยิ้ม เกาหัวเบา ๆ “พ่ออยากให้ลูกเห็นมันทั้งหมด… แล้วเลือกทางของตัวเอง”
เรนพยักหน้า น้ำตารื้นเล็กน้อย “ถ้าทางที่ผมเลือกคือเรียน… พ่อกับแม่จะช่วยผมใช่มั้ยครับ?”
“แน่นอน!” อัรคานตบโต๊ะเบา ๆ “พ่อกับแม่จะเย็บฝันให้ลูก ต่อให้ยากแค่ไหนก็ตาม!”
ทีอายิ้ม เอื้อมมือไปลูบหัวลูกชาย “ลูกแค่ตั้งใจ แม่กับพ่อจัดการที่เหลือเอง”
รอยยิ้มอบอุ่นยังไม่ทันจาง…
เปรี้ยง!!
เสียงฟ้าร้องดังสะเทือนจากยอดเขา ทุกคนในบ้านสะดุ้ง ลมเย็นพัดวูบเข้ามาทางหน้าต่าง
อัรคานวางเครื่องมือลง มองออกไปนอกหน้าต่าง “เสียงนี้… มันแปลก” เขาพูดเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
ทีอาจับแขนสามี “อัรคาน… อย่าเพิ่งคิดอะไร ลุงบุญบอกว่าเมื่อคืนมีคนเห็นแสงแปลก ๆ บนเขา ไม่น่าจะใช่เรื่องดี”
เรนมองไปที่เงาดำของภูเขา หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว เสียงฟ้าร้องนั้น… เหมือนมีบางอย่างเรียกพวกเขาอยู่
อัรคานลุกขึ้น มองภูเขาด้วยแววตาที่ทั้งตื่นเต้นและครุ่นคิด “เดี๋ยวพ่อไปดูให้… แค่แป๊บเดียว” เขาพูด ก่อนหยิบผ้าขาวม้าคลุมไหล่
ทีอาจะคัดค้าน แต่เรนลุกพรวด “ถ้าพ่อไป ผมไปด้วย!” เขาพูดเสียงหนักแน่น
อัรคานหันมามองลูกชาย ยิ้มกว้าง “ลูกพ่อคนเก่ง! งั้นไปเป็นคู่หูกัน!”
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการผจญภัยที่เปลี่ยนทุกอย่าง…


## ตอนที่ 2 — แสงจากฟ้า

อัรคานนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง สายตายังจับจ้องไปยังทิศทางของเสียงฟ้าร้องเมื่อครู่ เขาเม้มปากแน่น ราวกับชั่งใจอะไรบางอย่าง แม้ทุกอย่างดูเงียบสงบเหมือนเดิม แต่ในอกกลับรู้สึกหงุดหงิดเล็ก ๆ อย่างบอกไม่ถูก
“…พ่อจะออกไปดูหน่อย” เขาพูดในที่สุด ขณะหยิบผ้าขาวม้าคลุมไหล่
“ไปดูอะไรตอนนี้ฟ้ามืดแล้วนะอัรคาน” ทีอาขมวดคิ้วทันที สีหน้ากังวลชัดเจน “เมื่อวานลุงบุญยังเล่าว่ามีคนเห็นแสงแปลก ๆ บนเขา ไม่น่าไว้ใจเลย”
“ก็แค่อยากรู้ว่ามันคืออะไรน่ะทีอา แป๊บเดียว เดี๋ยวก็กลับมา” อัรคานยิ้มกว้าง พยายามกลบความกังวลของภรรยา
ยังไม่ทันที่ทีอาจะตอบ เรนก็ลุกพรวดขึ้นยืน “งั้นผมไปด้วยครับ”
อัรคานหันขวับมามองลูกชาย แววตาเป็นประกาย “หืม… ลูกพ่อคนเก่ง พ่อมีคู่หูแล้วแฮะ!”
“กลัวพ่อสะดุดล้มตายกลางทางน่ะสิครับ” เรนว่าตรง ๆ มุมปากยกยิ้มเล็ก ๆ
ทีอาหลุดหัวเราะเบา ๆ แม้ยังมีแววห่วง “งั้นดูพ่อให้ดีนะเรน อย่าให้ทำอะไรบ้า ๆ เข้าใจไหม”
“ครับแม่” เรนพยักหน้า มองพ่อที่กำลังเดินออกจากบ้านด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงเหมือนเด็กหนุ่ม มือไขว้หลัง ตัวตรงราวกับนักผจญภัย ข้างหลังมีเรนเดินตามแบบไม่มั่นใจนัก
แต่เพียงไม่ถึงห้านาที...
ตุ้บ!
เสียงดังขึ้นพร้อมร้องเบา ๆ จากอัรคาน “โอ๊ย! ตอไม้บ้านี่!”
เรนส่ายหน้า ถอนหายใจยาว “พ่อ… ผมเพิ่งพูดเองนะเมื่อกี้”
“ก็ไม่ได้ตั้งใจนี่นา!” อัรคานลุกขึ้นปัดกางเกง รอยยิ้มไม่จางจากใบหน้า เขาตบไหล่ลูกชายเบา ๆ “สมัยพ่อเด็ก ๆ เคยล้มตรงนี้นับครั้งไม่ถ้วน ยังรอดมาได้ทุกที!”
เส้นทางยิ่งชันขึ้นเมื่อทั้งคู่เข้าใกล้ภูเขา เสียงลมหวีดหวิว ฝนบางเม็ดโปรยลงมาใส่ใบหน้า แต่เมื่อถึงยอดเชิงเขา สายตาทั้งสองต้องเบิกกว้าง
ทุ่งหญ้ากว้างโล่งที่ไม่น่ามีอยู่ตรงนี้แผ่ตัวออกไปเบื้องหน้า และกลางทุ่งนั้น… มีบางสิ่งปักอยู่กับพื้น
ดาบ
ดาบเล่มยาว ปักตั้งตรงอย่างไม่ยี่หระต่อแรงลม แม้ฝนจะตก พื้นรอบดาบกลับแห้งสนิท ออร่าบางอย่างแผ่ออกมา เหมือนโลกทั้งใบเกรงกลัวมัน
“พ่อ! อย่าเข้าไปนะ มันดูไม่ปกติเลย” เรนร้องเมื่อเห็นอัรคานก้าวเข้าใกล้
“โถ่เรน อย่ากลัวนักเลยน่า ดาบธรรมดานี่แหละ” อัรคานหัวเราะ แต่เมื่อยื่นมือเข้าใกลดาบ ด้ามดาบสั่นเบา ๆ เหมือนตอบสนอง เขาหยุดชะงัก มองมันด้วยแววตาประหลาดใจ
“พ่อ… ดาบอะไรจะปักอยู่กลางทุ่งแบบนี้ได้” เรนพูดเสียงสั่น “เหมือน… มันรออะไรบางอย่าง”
อัรคานหันมามองลูกชาย ยิ้มขี้เล่น “รอพ่อไงล่ะ!” เขาพูดก่อนยื่นมือจับด้ามดาบแน่น
“พ่อ! อย่า—!” เรนตะโกน แต่สายเกินไป
มืออัรคานสัมผัสดาบ เขาชะงัก ร่างสั่นเล็กน้อยราวกับถูกบางอย่างครอบงำ “เบากว่าที่คิดแฮะ…” เขาพูดเสียงแผ่ว ดวงตาเริ่มว่างเปล่า เขาเหวี่ยงดาบไปมาช้า ๆ ท่าทางขี้เล่นจางลง มีเพียงความพิศวงในแววตา
“รู้ไหมเรน… ดาบนี้เหมือนมัน… เรียกพ่อ” เขากระซิบ ก่อนยกดาบขึ้นสูงเหนือหัว ราวกับถูกแรงผลักดันจากภายใน
เปรี้ยงงงงง!!
แสงสีขาวบริสุทธิ์พุ่งลงจากฟากฟ้า สว่างจ้าทั่วทั้งทุ่ง แรงลมกระแทกเรนจนล้มลง ดวงตาเบิกโพลง เขายกมือบังหน้า แต่ในวินาทีนั้น เขาเห็นพ่อ… ถูกแสงนั้นกลืนร่างขึ้นไป
“พ่อออออ!!” เสียงกรีดร้องของเรนฉีกอากาศ ขาจะวิ่งเข้าไป แต่แสงนั้นรุนแรงเกินฝืน แล้วมันก็จางหายไป เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เรนหันหลังกลับ วิ่งลงเขาด้วยร่างเปียกฝน ท้องฟ้ายังครึ้ม เสียงลมหอบสวนหน้า แต่ไม่มีอะไรสำคัญกว่า—แม่ต้องรู้
จู่ ๆ เท้าขวาของเขาสะดุดตอไม้—ตอเดียวกับที่พ่อล้ม!
ตุ้บ!!
เขาล้มคว่ำ ดินเปื้อนใบหน้าและเสื้อผ้า เสียงครางหลุดออกมา “ตอไม้บ้านี่…” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เหมือนพ่อจนน่าขนลุก หัวเข่าแสบ แขนถลอก แต่เรนยันตัวขึ้น วิ่งต่อด้วยใจที่หนักอึ้ง
“แม่… แม่…!” ประตูบ้านไม้ถูกผลักเปิดแรง เรนพุ่งเข้าไปหาทีอาที่กำลังจุดตะเกียง
“แม่!! พ่อ… พ่อหายไป!”
“หายไป? หายไปไหนลูก?” ทีอาถามเสียงสั่น
“ฟ้า… มันมีแสง… แล้ว… แล้วเขาก็ไม่อยู่แล้ว!” เรนพูดตะกุกตะกัก น้ำตาคลอ
ทีอาชะงัก ร่างสั่น ก่อนล้มลงนั่ง มือกุมปาก น้ำตาไหลพราก “อัรคาน… ไม่นะ…”
เสียงร้องไห้ของแม่ทำให้ใจเรนปวดร้าว แต่เขาไม่มีเวลาร้อง เขากัดฟัน วิ่งออกจากบ้านไปเคาะประตูบ้านลุงบุญที่อยู่ใกล้สุด
“ลุงบุญ! พ่อผมหลงในป่าครับ!” เขาโกหก กลัวว่าถ้าบอกเรื่องดาบและแสงจะไม่มีใครเชื่อ
ลุงบุญขมวดคิ้ว “หลงป่า? กลางคืนแบบนี้?” แต่เห็นแววตาเรน เขาก็พยักหน้า “รอเดี๋ยว ลุงเรียกคน”
ไม่นาน เสียงกระซิบแพร่ทั่วหมู่บ้าน ทุกคนรีบแต่งตัว จุดตะเกียง บางคนนำสุนัขออกมา บ้างถือคบไฟ การค้นหาเริ่มขึ้นทันที
วันแรก
ทุกคนตะโกนชื่ออัรคานทั่วทุ่งหญ้าและเชิงเขา เรนเดินนำหน้าด้วยตาแดงก่ำ เขาคิดว่าเห็นรอยเท้าพ่อ แต่กลายเป็นของนักล่าสัตว์ เสียงทุกคนแหบแห้ง แต่ไม่พบแม้เงา
วันที่สอง
สายฝนโปรยลงเบา ๆ เหมือนน้ำตาฟ้า ทีอาทำข้าวต้มให้เรน แต่ตัวเองไม่ยอมกิน เรนฝืนกลืนอาหารทั้งที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาไม่ยอมร้อง… ยังไม่ร้อง
วันที่สาม
ทุกคนเริ่มหมดแรง บางคนบ่นว่าอัรคานอาจหลงป่า บางคนกระซิบว่า “อาจไม่กลับมา” เรนยังฝืนเดินตามหา แม้ตาจะปิดและขาจะสั่น เขาหยุดที่โคนต้นมะขามใหญ่—ต้นที่พ่อเคยสอนเขาปีน—แล้วกำหมัดแน่น
วันที่สี่
เรนยืนกลางลานโรงงานที่ปิดเงียบ รอบตัวคือคนในหมู่บ้านที่หยุดงานตามคำขอ ทีอาอยู่ไม่ห่าง ดวงตาแดงก่ำ เธอวางมือบนไหล่ลูกชายเบา ๆ แต่ไม่พูดอะไร
เรนหายใจลึก “เลิกเถอะครับ… ทุกคน” เสียงเขาสั่น แต่ใบหน้ายกขึ้นตรง
“พ่อผม… คงไม่กลับมาแล้ว”
เงียบ เงียบจนได้ยินลมหายใจของทุกคน
“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ ที่ช่วยหา… แต่ผมคิดว่า—พ่อผม… หายตัวไปจริง ๆ”
ทีอาสะอื้น ร่างสั่น แต่เรนยังยืนนิ่ง… แข็งแกร่ง… แม้ข้างในจะพังทลาย
ทันใด มือใหญ่แตะไหล่เรนเบา ๆ เป็นลุงวัตร หัวหน้าคนงานที่ทุกคนรู้ว่าเคร่งขรึม เขาพูดเสียงต่ำ “เรน… ทีอา… หยุดงานไปก่อนเถอะ จนกว่าจะพร้อม”
มือลุงวัตรตบไหล่เขาเบา ๆ ไม่มีคำปลอบใจหวานหู แต่เรน… กลั้นน้ำตาไม่อยู่
เขาก้มหน้าร้องไห้ ทั้งที่พยายามเข้มแข็งมาตลอด เสียงสะอื้นดังท่ามกลางลานเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไร เพราะความจริงคือ… อัรคาน… พ่อของเขา… หายไปแล้วจริง ๆ
เมื่อทุกคนแยกย้าย ทีอาดึงเรนเข้ามากอด “เรายังมีกันและกันนะลูก” เธอกระซิบ น้ำตาไหล แต่แววตายังมีความหวัง “พ่อของลูก… เขาคงอยากให้เราเข้มแข็ง”
เรนพยักหน้า น้ำตายังไหล แต่ในใจเขารู้… เขาจะไม่ยอมแพ้ และสักวัน… เขาจะกลับไปที่ทุ่งนั้น เพื่อค้นหาความจริงเกี่ยวกับดาบ และพ่อของเขา
ในหมู่บ้านเงียบสงบที่โอบล้อมด้วยเงาเขาสูงตระหง่าน เรน เด็กชายวัยสิบสอง ฝันถึงชีวิตนอกเหนือจากกลิ่นฝุ่นผ้าและเสียงจักรเย็บผ้าที่ดังก้องในโรงงานเก่า เขาโหยหาโรงเรียนที่มีครู เพื่อน และโต๊ะเรียน แทนการนั่งอ่านหนังสือคนเดียวใต้แสงตะเกียง ชีวิตของเรนอบอุ่นด้วยรอยยิ้มของอัรคาน พ่อผู้ขี้เล่นที่ซ่อนความหวังยิ่งใหญ่ไว้ในใจ และทีอา แม่ผู้เข้มงวดแต่เต็มไปด้วยความรักที่พร้อมเย็บฝันให้ลูกชาย
แต่คืนหนึ่ง เสียงฟ้าร้องสะเทือนฟ้าดังจากยอดเขา ดึงดูดความอยากรู้ของอัรคานให้พุ่งออกจากบ้าน โดยมีเรนยืนกรานติดตามไปด้วย ในทุ่งหญ้าลี้ลับที่ซ่อนตัวท่ามกลางเงามืด ทั้งคู่พบ ดาบเล่มยาว ปักแน่นกลางพื้นดิน รัศมีลึกลับแผ่ออกมา ราวกับรอคอยผู้กล้า อัรคานยื่นมือจับด้ามดาบด้วยรอยยิ้มขบขัน แต่ในชั่วพริบตา แสงสีขาวเจิดจ้าจากฟากฟ้าก็พุ่งลงมา กลืนร่างเขาหายไปต่อหน้าต่อตาเรน
ความตื่นตระหนกผลักเรนให้วิ่งกลับหมู่บ้าน เขาโกหกทุกคนว่าพ่อหลงป่า ด้วยกลัวว่าเรื่องดาบและแสงปริศนาจะถูกมองว่าเป็นนิทาน ชาวบ้านระดมกำลังค้นหานานสี่วัน ท่ามกลางสายฝนและความสิ้นหวัง ทีอาแทบล้มทั้งยืนด้วยความเสียใจ ขณะที่เรนกัดฟันฝืนเข้มแข็งเพื่อปกป้องแม่ จนวันที่สี่ เขายืนกลางลานหมู่บ้าน น้ำตาคลอในดวงตาเด็กชาย ประกาศด้วยเสียงสั่นว่า “พ่อ… คงไม่กลับมาแล้ว”
ท่ามกลางความเงียบสะเทือนใจ ลุงวัตร หัวหน้าคนงานผู้เงียบขรึม วางมือหนักแน่นบนไหล่เรน อนุญาตให้เขาและแม่หยุดพักเพื่อเยียวยา น้ำตาที่เรนกลั้นไว้พังทลายลง เขาร้องไห้ท่ามกลางสายตาของทุกคน แต่ในใจที่แตกสลายนั้น เปลวไฟแห่งความมุ่งมั่นยังลุกโชน เรนสาบานกับตัวเองว่า สักวันเขาจะย้อนกลับไปยังทุ่งนั้น เพื่อไขปริศนาของดาบลึกลับ และตามหาพ่อที่เขารัก ไม่ว่าเส้นทางข้างหน้าจะมืดมิดเพียงใด