ชีวิตสบายๆ ในโลกสัตว์: ปลูกข้าว เลี้ยงลูก
Dreams of White Tresses
## บทที่ 1 เสือดาวกลายเป็นคน

ต้นไม้ในป่าเขียวชอุ่มด้วยใบและกิ่งก้าน บดบังแสงอาทิตย์
ฝูงหมาป่าประมาณสี่สิบถึงห้าสิบตัวล้อมเป็นวงกลม จ้องมองเด็กสาวอายุราวสิบห้าสิบหกปีที่อยู่ตรงกลางอย่างดุร้าย
ไป๋เฉียงเฉียงขาอ่อนแรง ถือกระเป๋าผ้าใบเป็นอาวุธ: "อย่า...อย่าเข้ามานะ! ฉันเป็นคนจีน เนื้อฉันมีพิษ!"
โชคช่วย เธอแค่มาขอพรบนภูเขากับเพื่อนๆ ในวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น แต่โชคร้ายที่เธอลื่นล้ม ใครจะมาบอกเธอได้บ้างว่าทำไมทุกอย่างถึงเปลี่ยนไปอย่างนี้?
เพื่อนร่วมชั้นหายไป สัญญาณมือถือก็ไม่มี ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด!
"โฮ่ง!" จ่าฝูงส่งเสียงคำรามต่ำๆ ในลำคอ ใช้ขาหลังขุดดิน ราวกับกำลังระวังบางอย่าง พร้อมกับมองซ้ายมองขวาไปด้วย
อย่างไรก็ตาม แม้มันจะระมัดระวังมากเพียงใด ก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา - เงาสีเหลืองซ่อนตัวอยู่หลังเงาไม้ คล่องแคล่วและว่องไวเล็ดลอดเข้าไปในวงล้อมของฝูงหมาป่า...
ในที่สุด จ่าฝูงก็แน่ใจว่าเหยื่อไม่มีผู้พิทักษ์ มันส่งเสียงคำรามแล้วพุ่งเข้าหาไป๋เฉียงเฉียง
เส้นประสาทที่ตึงเครียดในสมองของไป๋เฉียงเฉียงขาดสะบั้นในที่สุด เธอทำสิ่งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักทำเมื่อตกใจ นั่นคือกรีดร้อง: "กรี๊ดดด!"
พูดช้าไปแล้ว เสือดาวร่างกำยำตัวหนึ่งกระโจนออกมาจากด้านหลังของไป๋เฉียงเฉียงอย่างรวดเร็ว ไป๋เฉียงเฉียงที่กำลังร้องเสียงหลงเบิกตากว้าง เสียงกรีดร้องของเธอพุ่งสูงขึ้นทันที
ในอึดใจถัดมา ไป๋เฉียงเฉียงถูกเสือดาวงับชายเสื้อ ร่างกายของเธอพร้อมกับเสียงกรีดร้องถูกเสือดาวคาบขึ้นต้นไม้
ไป๋เฉียงเฉียงยังไม่หายตกใจ นั่งอยู่บนกิ่งไม้ กอดลำต้นไม้หายใจหอบ ดวงตาเบิกกว้างมองเสือดาวที่กำลังต่อสู้กับฝูงหมาป่าอย่างดุเดือด
มันช่วยเธอหรือ?
นี่คงเป็นความฝันแน่ๆ เธอเคยได้ยินว่าโลมาเคยช่วยคน แต่ไม่เคยได้ยินว่าเสือดาวช่วยคนมาก่อนนี่นา
แต่บริเวณที่เสื้อผ้าเปียกน้ำลายของเสือดาวยังคงมีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่ ทำให้เธอไม่อาจละเลยได้
"โฮก!"
เสือดาวคำรามอย่างดุร้าย ร่างที่แข็งแรงพุ่งเข้าใส่หมาป่าตัวที่มีขนาดไม่เล็กกว่ามันเท่าไหร่ กระโจนเข้าขย้ำจนล้มลงกับพื้น แล้วกัดเข้าที่คอ จบชีวิตหมาป่าตัวหนึ่งลงทันที
หมาป่าอีกหลายตัวกำลังเตรียมจะโจมตีเสือดาว ไป๋เฉียงเฉียงมองดูด้วยความหวาดกลัว จู่ๆ เสือดาวก็พุ่งเข้าไปขย้ำหมาป่าอีกตัว แล้วหันกลับมากัดคอหมาป่าตัวที่สามทันที
แม้จะถูกล้อมรอบ แต่เสือดาวก็สามารถฝ่าวงล้อมออกมาได้อย่างว่องไวและรุนแรง หมาป่านับสิบตัวแทบไม่มีโอกาสโจมตีเลย มีเพียงครั้งเดียวที่เข้าใกล้ได้ก็ต้องจบชีวิตลงทันที
การต่อสู้ยังไม่จบ แต่ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง เธอรู้ว่าเสือดาวจะต้องเป็นฝ่ายชนะแน่นอน
และแล้วหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เสือดาวก็กัดจนหมาป่าจ่าฝูงตาย หมาป่าที่เหลืออีก 7-8 ตัวไร้ผู้นำ จึงหางจุกตูดวิ่งหนีไปอย่างน่าอับอาย
ไป๋เฉียงเฉียงกำลังจะปีนลงจากต้นไม้ แต่ในตอนนั้นเองเสือดาวก็หันมา ดวงตาสีทองจ้องมองมาที่เธอ...
ในชั่วพริบตานั้น เลือดในร่างกายของไป๋เฉียงเฉียงแทบจะแข็งตัว อันตราย!
เสือดาวร่างสง่างามวิ่งมาจากทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยซากศพ กระโดดขึ้นไปในอากาศ จู่ๆ ก็เปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ ร่างกายสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยพลังที่ยืดหยุ่น เท้าทั้งสองที่ยังคงอยู่ในท่าวิ่งลงสู่พื้นอย่างคล่องแคล่วว่องไว แล้วปีนขึ้นต้นไม้อย่างรวดเร็ว ดวงตาสีทองจ้องมองไป๋เฉียงเฉียงอย่างไม่วางตา
ช่างงดงามเหลือเกิน!
จะมีเพศเมียที่สวยงามขนาดนี้ได้อย่างไร
ปาเคอร์รู้สึกเหมือนหัวใจถูกตะปบ! เขามั่นใจว่าตกหลุมรักเพศเมียคนนี้ตั้งแต่แรกพบแล้ว!
ไป๋เฉียงเฉียงตกตะลึงกับภาพที่เห็นในอากาศ จนกระทั่งใบหน้าหล่อเหลาปรากฏตรงหน้า เธอจึงได้สติ และหลบโดยสัญชาตญาณ แต่กลับพลาดท่าตกลงมาจากต้นไม้
"อ๊า!" คนกลายร่างได้ด้วย!


## บทที่ 2 ฉันเป็นเผ่าลิง

ปาเคอร์รีบวิ่งตามลงไปทันที เขาเองก็เพิ่งตะลึงไปเมื่อกี้ทำให้ปล่อยให้เพศเมียตกลงไป ตอนนี้เขาร้อนใจมาก จึงย่อตัวลงถามตรงหน้าเพศเมียว่า "เพศเมีย เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
เท้าซ้ายของไป๋เฉียงเฉียงพลิก เจ็บแปลบถึงใจ แต่เธอไม่สนใจเรื่องนั้น เธอจ้องมองชายเสือดาวด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
ชายเสือดาวอายุราว 18-19 ปี ผิวสีน้ำตาลอ่อนสุขภาพดี ใบหน้าเป็นแบบชายตะวันตกที่มีเค้าโครงชัดเจน บนแก้มทั้งสองข้างมีรอยสักคล้ายลายสัตว์ประหลาด ทำให้เขาดูมีความเป็นป่าเถื่อน ดวงตาเป็นสีทองบริสุทธิ์ เพราะอยู่ใกล้กัน ไป๋เฉียงเฉียงถึงกับเห็นม่านตาสีดำนั้นหดเล็กลงเป็นรูปทรงตั้ง
ในขณะที่ไป๋เฉียงเฉียงกำลังพิจารณาเผ่าอสูร อีกฝ่ายก็กำลังพิจารณาเธออย่างละเอียดเช่นกัน
จุดเด่นที่สุดของไป๋เฉียงเฉียงคือผิวที่ขาวผ่องเป็นพิเศษ ไม่มีตำหนิแม้แต่นิดเดียว ความประทับใจแรกอาจไม่ได้ตื่นตาตื่นใจมาก แต่ยิ่งมองก็ยิ่งน่ามอง โดยเฉพาะดวงตาที่โตมาก หางตาลู่ลงเล็กน้อย ดูไร้เดียงสามาก
ปาเคอร์รู้สึกว่าเพศเมียช่างงดงาม งดงามจนเขาลืมหายใจไปเลย
เผ่าอสูรเป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นไปตามธรรมชาติ พอชอบแรกพบก็จะยึดมั่นไปชั่วชีวิต ปาเคอร์ตัดสินใจแล้วว่า เพศเมียคนนี้คือเป้าหมายชีวิตของเขา
ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกหวาดกลัวที่ถูกชายเปลือยที่กลายร่างมาจากเสือดาวจ้องมอง เธอขยับก้นถอยหลังไปนิดหน่อย แต่อีกฝ่ายกลับเข้าใกล้เธอมากขึ้น ไป๋เฉียงเฉียงส่ายหน้าอย่างตื่นตระหนก "ฉันไม่เป็นไร ฉันชื่อไป๋เฉียงเฉียง ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะ"
"ดีแล้วล่ะ ฉันชื่อปาเคอร์ เป็นเพศผู้เผ่าเสือดาว!" ปาเคอร์ย่อตัวลงตรงหน้าไป๋เฉียงเฉียง พลางมองสำรวจเธออย่างละเอียดและดมกลิ่นอย่างแรง
ใบหน้าของไป๋เฉียงเฉียงแดงก่ำขึ้นมาทันที นี่มันลวนลามชัดๆ!
"คุณ...คุณไม่ใส่เสื้อผ้าทำไมล่ะ!" ไป๋เฉียงเฉียงหันหน้าไปทางอื่นพูด
ปาเคอร์พูดอย่างไม่ใส่ใจ "กลัวอะไรล่ะ ก็มีแค่เธอคนเดียวนี่"
เฮ้ย! ฉันคนเดียวก็เป็นคนนะ! ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกหมดคำพูด
ปาเคอร์จ้องมองแขนทั้งสองข้างของไป๋เฉียงเฉียงด้วยสายตาเร่าร้อน แล้วรีบเข้าใกล้ไป๋เฉียงเฉียงถามอย่างร้อนรน "เธออายุเท่าไหร่? เธอเป็นสายพันธุ์อะไร? แล้วพวกพ้องของเธอล่ะ?"
ไป๋เฉียงเฉียงรวบรวมสติ ใจเย็นๆ ยังไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน มีธรรมเนียมอะไรบ้าง ถ้ามีประเพณีโบราณอะไร พูดผิดแล้วถูกเผาหรือจมน้ำตายก็แย่เลย
ไป๋เฉียงเฉียงไม่โง่ จากหลักฐานทั้งหมดที่เห็น เธอข้ามมิติมาแล้ว อาจจะข้ามมายังดาวดวงอื่นด้วยซ้ำ จากคำพูดของปาเคอร์ ดูเหมือนมนุษย์ที่นี่จะเป็นสัตว์ที่เปลี่ยนร่างเป็นคนได้ เขาคิดว่าเธอเป็นสัตว์ด้วย
หลังจากเรียบเรียงความคิดทั้งหมดแล้ว ไป๋เฉียงเฉียงพยายามทำเป็นสงบและพูดว่า "คุณลองเดาดูสิ"
ปาเคอร์มองใบหน้าอันงดงามประณีตของเพศเมีย อดนึกถึงเผ่าอสูรที่มีชื่อเสียงด้านความงามไม่ได้ "เผ่าจิ้งจอก?"
ไป๋เฉียงเฉียงไม่ตอบ มองปาเคอร์
"เผ่านกยูง? เผ่าเงือก?" ปาเคอร์นึกไม่ออกแล้ว พูดส่งเดช "เผ่าเสือ เผ่าหมี เผ่าเสือดาว เผ่าอินทรี เผ่างู เผ่าลิง?"
ดวงตาของไป๋เฉียงเฉียงเป็นประกาย เธอเปล่งเสียงว่า "เผ่าลิง! ฉันเป็นเผ่าลิง"
มนุษย์วิวัฒนาการมาจากลิงมนุษย์ บอกว่าเป็นเผ่าลิงน่าจะไม่ง่ายที่จะถูกจับได้
คิ้วสีน้ำตาลทองของปาเคอร์ขมวดเล็กน้อย "เผ่าลิงเหรอ"
เผ่าอสูรลิงล้วนฉลาด แต่เขาเกลียดเผ่าลิงมาก อยู่กับพวกเขาทีไรก็รู้สึกถูกวางแผนอยู่เสมอ
"ทำไมคุณถึงอยู่ในป่าคนเดียวล่ะ? ป่าอันตรายเกินไปสำหรับเพศเมียนะ"
ดวงตาของไป๋เฉียงเฉียงหมุนไปมา เธอตอบอย่างว่าง่าย "ฉันพลัดหลงกับคนในเผ่า แล้วก็เดินมาที่นี่คนเดียว นี่มันที่ไหนเหรอ?"
ปาเคอร์ยิ้มเผยฟันขาว "งั้นก็ดีแล้ว"
"อะไรนะ?" ไป๋เฉียงเฉียงงุนงง
"เธอเป็นคนที่ฉันเก็บได้ ต่อไปนี้ก็เป็นของฉันแล้ว!"


## บทที่ 3 ฉันช่วยเธอไว้ เธอก็เป็นเพศเมียของฉันแล้ว

เนื่องจากป่ามีอันตรายมากมาย เพื่อเป็นรางวัลให้กับเพศผู้ที่ช่วยเหลือเพศเมียที่หลงทางในป่า ในโลกของเผ่าอสูรจึงมีกฎที่ไม่เป็นทางการข้อหนึ่งว่า: ใครก็ตามที่ช่วยเหลือเพศเมียในป่าสามารถขอให้เพศเมียคนนั้นเป็นคู่ครองได้ และเพศเมียไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
แน่นอนว่าถ้าเพศเมียต่อต้านอย่างรุนแรง เพศผู้ส่วนใหญ่จะไม่บังคับเพื่อความสุขในชีวิตคู่ของตัวเอง
หลังจากทั้งหมดนี้ เพศเมียสามารถมีเพศผู้หลายคนได้ในขณะที่เพศผู้สามารถมีเพศเมียได้เพียงคนเดียวตลอดชีวิต เนื่องจากเพศผู้สามารถผูกพันธะได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต หากถูกเพศเมียทิ้ง พวกเขาจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่เฒ่า อย่างมากก็แค่เป็นชู้รักให้คนอื่นตอนยังหนุ่ม ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามาก
ในขณะที่ไป๋เฉียงเฉียงกำลังล้วงความลับของปาเคอร์ ปาเคอร์ก็กำลังล้วงความลับของไป๋เฉียงเฉียงเช่นกัน เมื่อได้คำตอบที่น่าพอใจ ปาเคอร์ก็ปลดปล่อยความปีติยินดีของตัวเองออกมา แปลงร่างเป็นเสือดาวและวิ่งอย่างบ้าคลั่ง
ดีจังเลย! เพศเมียคนนี้ยังไม่มีเจ้าของ ตามกฎแล้วเธอก็เป็นของเขาแล้ว ฮ่าๆๆ!
ไป๋เฉียงเฉียงมองดูปาเคอร์ที่แปลงร่างเป็นคนบ้าง เป็นเสือดาวบ้าง วิ่งไปมาอย่างบ้าคลั่ง ด้วยสีหน้างุนงง
ไอ้หมอนี่กินยาบ้ามาหรือไง?
ไป๋เฉียงเฉียงเอามือปิดหน้าที่แดงก่ำด้วยความอาย
ปาเคอร์ระบายอารมณ์ออกมาพักหนึ่ง แล้วก็วิ่งกระโจนเข้าหาไป๋เฉียงเฉียง ร่างกายแปลงกลับเป็นมนุษย์กลางอากาศ และพุ่งเข้าชนจนล้มลง
"โอ๊ย! นายทำอะไรน่ะ เจ็บชะมัด" ถ้าไม่ใช่เพราะปาเคอร์มีรอยยิ้มบนใบหน้า ในชั่วขณะที่ถูกชนล้มไป๋เฉียงเฉียงถึงกับคิดว่าเขาจะกินเธอ หัวใจแทบหยุดเต้นไปครึ่งจังหวะ
ไป๋เฉียงเฉียงขมวดคิ้วเรียวสวย ผลักชายร่างใหญ่บนตัวที่หนักเหลือเชื่อ เห็นได้ชัดว่าสสารย่อมคงที่ เสือดาวตัวใหญ่ขนาดนั้น พอกลายเป็นคนก็ไม่ได้เบาขึ้นเลย ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกเหมือนมีภูเขาลูกใหญ่ทับอยู่บนตัว
ปาเคอร์เลิกคิ้วสีทองขึ้น แล้วพูดว่า "ฉันจะพาเธอกลับไปที่เผ่า"
"ได้สิ" ไป๋เฉียงเฉียงพยายามดิ้นหลุดจากการกดของปาเคอร์ แม้ว่าในใจจะรู้สึกตื่นกลัว แต่สีหน้าของเธอยังคงสงบ
ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องปรับตัว เธอไม่สามารถอยู่อย่างคนป่าคนเดียวได้ สักวันก็ต้องกลมกลืนเข้ากับโลกแห่งเผ่าอสูรนี้
ม่านตาสีทองของปาเคอร์หดเล็กลงอย่างชัดเจน ม่านตาสีดำเปลี่ยนจากอ้วนเป็นผอมสลับไปมา เขากดร่างของเพศเมียไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา แล้วพูดอย่างแข็งกร้าวว่า "ขอบอกก่อน แม้ว่าเพศเมียจะมีค่า แต่เพศเมียของข้าปาเคอร์จะมีได้แค่คนเดียว เข้าใจไหม?"
ไป๋เฉียงเฉียงอึ้งไปครู่หนึ่ง อีกแล้ว คำว่าเพศเมียอะไรนั่นฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ จริงๆ แล้วเธอเป็นของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
"ฉันเคยบอกว่าจะเป็นคู่ของนายตั้งแต่เมื่อไหร่?" ไป๋เฉียงเฉียงโกรธ ในที่สุดก็แสดงความแข็งกร้าวออกมาบ้าง
ริมฝีปากบนใบหน้าอ่อนเยาว์ของปาเคอร์โค้งเป็นรอยยิ้มที่ทั้งดุดันและเถื่อน "เจ้าเป็นของที่ข้าเก็บได้ ก็เป็นเพศเมียของข้า!"
ไป๋เฉียงเฉียง: "..."
ไป๋เฉียงเฉียงโต้เถียงกับปาเคอร์อีกสองสามประโยค สุดท้ายเมื่อมองเห็นป่าที่น่ากลัวรอบข้าง ความกลัวก็เอาชนะ เธอไม่กล้าทำอะไรรุนแรง เมื่อพูดไม่ออกก็เลยเงียบไป
ปาเคอร์เปลี่ยนร่างเป็นสัตว์ แบกเพศเมียที่เขาเก็บได้วิ่งไปยังชนเผ่าอย่างดีใจ...
เผ่าของเสือดาวตั้งถิ่นฐานอยู่ระหว่างภูเขาสองลูก เพราะรูปร่างคล้ายหลังอูฐจึงถูกเรียกว่าหุบเขาหลังอูฐ ทางใต้ติดกับเมืองแห่งสัตว์พันธุ์ ทางเหนือพิงป่าหมอก เป็นพื้นที่ตรงกลางระหว่างความอุดมสมบูรณ์และอันตราย
ที่ชายขอบของเผ่าเสือดาว มีทะเลสาบใสขนาดเท่าสนามกอล์ฟ ครึ่งหนึ่งอยู่ในป่า อีกครึ่งหนึ่งอยู่บนทุ่งหญ้าที่ถูกแสงแดด ลมพัดทำให้ผิวน้ำระลอก แสงแดดสะท้อนเป็นประกาย อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความสะอาดบริสุทธิ์ของน้ำ
ปาเคอร์คาบหมาป่าที่ตายแล้วไว้ในปาก บนหลังแบกไป๋เฉียงเฉียงที่ถูกกระแทกจนหน้าชา ค่อยๆ ชะลอฝีเท้าเข้ามาที่ริมทะเลสาบ


## บทที่ 4 หุบเขาหลังอูฐ

ปาเคอร์ปล่อยหมาป่าตายออกจากปาก ย่อตัวลงบนขาหน้าทั้งสองข้าง ไป๋เฉียงเฉียงเข้าใจทันทีและเลื่อนตัวลงมาจากหลังของเขา
"ข้างหน้านั่นคือชนเผ่าที่ฉันอาศัยอยู่ตอนนี้" ปาเคอร์ที่กลับร่างเป็นมนุษย์กล่าว ขณะที่ไป๋เฉียงเฉียงมองไปอย่างสนใจ เขาย่อตัวลงข้างทะเลสาบและตักโคลนขึ้นมา เดินไปหาไป๋เฉียงเฉียงแล้วป้ายโคลนลงบนใบหน้าของเธอทันที
"อ๊ะ!" ไป๋เฉียงเฉียงตกใจ พยายามหลบและเช็ดหน้าอย่างลนลาน "คุณทำอะไรน่ะ?"
ปาเคอร์จับมือของไป๋เฉียงเฉียงไว้ แล้วทาโคลนให้ทั่วใบหน้าของเธอ "คุณสวยขนาดนี้ ถ้ากลับไปแบบนี้ต้องถูกพวกเพศผู้ที่หิวโหยจ้องมองแน่ๆ แม้ว่าฉันไม่กลัวพวกนั้นท้าทายเพศผู้ของคุณ แต่ถ้าพวกเขาแอบขโมยคุณไปตอนที่ฉันไม่ทันระวังล่ะ?"
"อะไรกัน! ฉันยังไม่ได้ตกลงเป็นคู่ของคุณซักหน่อย!" ไป๋เฉียงเฉียงจ้องปาเคอร์อย่างกึ่งอายกึ่งโกรธ การถูกชมว่าสวยทำให้เธอรู้สึกดีใจอยู่บ้าง ในโลกสมัยใหม่ไม่ค่อยมีคนชมว่าเธอสวย ส่วนใหญ่จะเป็น "น่ารัก" "สะอาด" แบบนี้มากกว่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่งปาเคอร์ที่เป็นชายหนุ่ม เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย
ไป๋เฉียงเฉียงถูกปาเคอร์ปล่อยมือแล้วเตรียมจะไปล้างหน้าที่ริมแม่น้ำ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงยโสของปาเคอร์จากด้านหลัง "ถ้าคุณกล้าล้าง ฉันจะข่วนหน้าคุณให้เละ ให้คุณไม่สวยอีกต่อไป!"
ปาเคอร์ข่มขู่ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ แม้ว่าเพศเมียจะอ่อนแอทางร่างกาย แต่นิสัยมักจะเอาแต่ใจและรักสวยรักงาม ถ้าเพศเมียของเขาไม่ยอมจะทำยังไงดี?
ร่างของไป๋เฉียงเฉียงแข็งทื่อไป เธอเคยเห็นความโหดร้ายของเสือดาวตัวนี้มาแล้ว เขาอาจจะทำแบบนั้นได้จริงๆ
ช่างเถอะ แค่ทาโคลนเต็มหน้าก็เท่านั้นเอง ดูน้ำในทะเลสาบก็สะอาด ถือว่าเป็นมาส์กหน้าฟรีก็แล้วกัน
"ฮึ่ม! ไม่ล้างก็ไม่ล้าง" ไป๋เฉียงเฉียงถูกข่มขู่จึงไม่พอใจ พอถึงชนเผ่านั่นแล้ว ต้องหาโอกาสหนีจากคนนี้ให้ได้ เขาอันตรายเกินไป
ปาเคอร์ดีใจทันที ยิ้มแย้มแล้วลงมือถลกหนังและเอาเครื่องในหมาป่าออก ล้างให้สะอาดแล้วพูดกับไป๋เฉียงเฉียง "เรียบร้อยแล้ว เราไปกันเถอะ"
หลังจากพูดจบ เขาก็กลายร่างเป็นเสือดาวอีกครั้ง เดินอย่างคล่องแคล่วสองสามก้าวไปข้างๆ ไป๋เฉียงเฉียง ไป๋เฉียงเฉียงเบ้ปาก แล้วขึ้นไปนั่งด้านข้าง
หุบเขาเบื้องหน้าคือหุบเขาหลังอูฐ มีลำธารเล็กๆ ไหลผ่านหุบเขาอย่างช้าๆ ปาเคอร์ค่อยๆ เดินเข้าไป ภาพของหุบเขาหลังอูฐก็ปรากฏขึ้นในที่สุด
ลำธารในหุบเขาแบ่งหุบเขาหลังอูฐออกเป็นสองฝั่ง ที่เชิงเขาทั้งสองฝั่งมีกระท่อมไม้หลายหลัง ด้านนอกมีคนและสัตว์ใหญ่เดินไปมา
ปาเคอร์บอกว่านี่คือเผ่าเสือดาว แต่ที่นี่ไม่ได้มีแค่เสือดาว ยังมีเสือ สิงโต หมาป่า และอื่นๆ อีก
เผ่าอสูรในร่างมนุษย์ทั้งหมดสวมกระโปรงหนังสัตว์รอบเอว เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นหน้าอกแข็งแรงและกล้ามเนื้อเต็มไปหมด ไม่ใช่แค่โครงเปล่าเหมือนนักเพาะกาย สายตารู้สึกได้ถึงพลังที่พุ่งออกมาไม่แพ้สัตว์ป่า
และพวกเขาทั้งหมดหล่อมาก ครึ่งหนึ่งมีรอยสักบนใบหน้าคล้ายกับปาเคอร์ แต่มีเพียงด้านเดียวของใบหน้า อีกครึ่งหนึ่งไม่มีอะไรบนใบหน้าเลย
ไป๋เฉียงเฉียงนึกขึ้นได้ว่า เคยอ่านเจอในหนังสือบางเล่มว่า ชนเผ่าป่าบางเผ่าใช้สีทาบนใบหน้าเพื่อแสดงถึงสถานะและความน่าเกรงขาม รอยสักบนใบหน้าของปาเคอร์มีมากกว่าคนอื่น นั่นหมายความว่าเขามีสถานะสูงหรือเปล่า?
ชนเผ่านี้ทำให้ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกเหมือนเข้ามาในสวนสัตว์ แต่ความจริงคือ เธอต่างหากที่ถูกมอง
เผ่าอสูรได้กลิ่นคนแปลกหน้า จึงรีบพากันมาล้อมรอบอย่างรวดเร็ว
"ปาเคอร์ เธอเอาเพศเมียนี่มาจากไหน? สกปรกจังเลย"
"แต่กลิ่นหอมดีนะ ฉันชอบ"
"ดูสิ เธอยังโสดด้วย ไม่รู้ว่าโตเต็มที่หรือยัง"
ไป๋เฉียงเฉียงมองคนและสัตว์ป่าที่ล้อมเข้ามา กำขนของปาเคอร์ที่อยู่ใต้ตัวแน่นด้วยความตื่นเต้น


## บทที่ 5 ยูดอร่าเพศเมียที่สวยที่สุด

ปาเคอร์คาบอาหารไว้ในปากและคำรามต่ำๆ อย่างขู่ขวัญ มองรอบๆ อย่างดุดัน พวกเผ่าอสูรถอยหลังไปหลายก้าว แต่ยังจ้องมองอย่างไม่ละสายตา
ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกถูกจับจ้องจากสายตาหลายสิบคู่ กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก คิดว่าแผนการหลบหนีจากปาเคอร์คงต้องชะลอไว้ก่อน ชะลอไว้ก่อน
"หลบไป หลบไป!" มีเสียงผู้หญิงดังมาจากด้านหลังฝูงชน ไป๋เฉียงเฉียงตาเป็นประกาย ผู้หญิง! ล้วนเป็นผู้หญิง งั้นก็คุยกันง่ายหน่อย
พวกเพศผู้รีบหลบทางให้ มีเพศเมียสามคนสวมเสื้อกล้ามหนังสัตว์และกระโปรงหนังสัตว์เดินเข้ามา
ไป๋เฉียงเฉียงมองแล้วถึงกับตาโพลง!
เห็นว่าผิวของพวกเธอเป็นสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเพศผู้ แต่เพราะออกกำลังกายน้อย ผิวและกล้ามเนื้อจึงหย่อนคล้อยเล็กน้อย ไม่ดูสวยงามและไม่มีพลังความดิบเถื่อน
ป้าคนนั้น พุงใหญ่ขนาดนั้นไม่ควรใส่เสื้อเปิดสะดือนะ เนื้อห้อยที่เอวดูไม่สวยเลย แล้วก็พี่คนข้างๆ นั่น หน้าอกจะห้อยถึงสะดือแล้วนะ รีบเก็บเข้าไปเร็ว ผ้าไม่พอใช้หรอ? อย่ารัดเสื้อกล้ามแน่นนัก มีเนื้อตัวเยอะขนาดนั้น แต่หน้าอกกลับเป็นสนามบินมันเกิดอะไรขึ้น?!
ไป๋เฉียงเฉียงมองไปที่คนที่สาม ยังดี ยังดี คนนี้ดูยังสาวอยู่ รูปร่างยังพอได้ แต่ว่า จมูกงุ้มแบบนั้น ตาตี่ๆ แบบนั้นมันอะไรกัน? หน้าตาทำไมถึงได้แปลกประหลาดขนาดนี้ ไม่เข้ากับเพศผู้ในเผ่าของพวกเธอเลย!
ไป๋เฉียงเฉียงแทบไม่อยากเชื่อ สายพันธุ์เดียวกัน ทำไมความแตกต่างระหว่างชายหญิงถึงได้มากมายขนาดนี้
แต่แล้วก็มีผู้หญิงหน้าตาเหมือนฝงเจี้ยเดินเข้ามาอีกไม่กี่คน ทำลายความหวังสุดท้ายของเธอจนหมดสิ้น
อ๊า! ตา! ตาฉัน!
ไม่แปลกเลย ที่ปาเคอร์บอกว่าเธอ "สวยมาก" แล้วยังเอามือปิดหน้าเธอไว้ด้วย ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกสงสารผู้ชายในโลกนี้จากใจจริงในชั่วขณะนั้น
"ปาเคอร์ เพศเมียที่สกปรกมอมแมมคนนี้มาจากไหนเหรอ?" หญิงสาวจมูกงุ้มตาเล็กถาม เห็นได้ชัดว่าเธอได้รับความนิยมจากเผ่าอสูรมาก มีเสือตัวหนึ่ง เสือดาวสองตัว และผู้ชายอีกสามคนยืนอยู่ข้างหลังเธอ ในขณะที่เธอพูดกับปาเคอร์ พวกเขาทั้งหมดจ้องมองปาเคอร์อย่างระแวดระวัง ราวกับกลัวว่าปาเคอร์จะแย่งเพศเมียของพวกเขาไป
ปาเคอร์คาบเหยื่อไว้ในปาก ส่งเสียงร้องของสัตว์อย่างไม่ชัดเจน: [ฉันเก็บมา ต่อไปเธอจะเป็นเพศเมียของฉัน ของฉันคนเดียว! อย่ามาคิดอะไรกับเธอ]
พูดจบปาเคอร์ก็วิ่งออกจากฝูงสัตว์ไป ไป๋เฉียงเฉียงตกใจกับผู้หญิงในโลกนี้ นั่งอยู่บนหลังปาเคอร์อย่างเหม่อลอย ไม่ส่งเสียงอะไร
"เขาทำแบบนี้ได้ยังไง!" หญิงสาวจมูกงุ้มกระทืบเท้าอย่างโมโห
"ยูดอร่าอย่าโกรธเลย ยูดอร่าของพวกเราเป็นเพศเมียที่สวยที่สุด เป็นปาเคอร์ที่ไม่รู้จักของดี กล้าปฏิเสธเธอ ต่อไปพวกเราไม่คบกับเขาอีกแล้ว" ทันใดนั้นชายคนหนึ่งก็โอบกอดหญิงสาวจมูกงุ้มพลางปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ยูดอร่าได้รับความนิยมมากในเผ่าของเสือดาว แม้จะไม่ได้สวยที่สุด แต่ก็เป็นคนที่หยิ่งที่สุดอย่างแน่นอน มีความสงวนท่าทีและความสูงส่งของเพศเมีย โดยทั่วไปแล้วเธอจะไม่แสดงความสนใจต่อเพศผู้ก่อน แต่ปาเคอร์ทั้งหนุ่มและเก่ง อายุสิบแปดปีก็ขึ้นเป็นสัตว์ระดับที่สองแล้ว ซึ่งเป็นระดับที่เพศผู้ส่วนใหญ่ไม่สามารถบรรลุได้ตลอดชีวิต
แต่หลังจากที่ยูดอร่าแสดงความรู้สึกกับปาเคอร์ กลับถูกปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ทำให้ยูดอร่ารู้สึกเสียหน้าอย่างมาก
เธอคิดว่าปาเคอร์มาจากเมืองแห่งสัตว์พันธุ์ มีมาตรฐานสูง ไม่คิดว่าวันนี้จะพากลับมาซึ่งเพศเมียที่แปลกประหลาดและสกปรก รูปร่างผอมบางยาว ดูแล้วคงไม่เหมาะกับการให้กำเนิด
"ฮึ!" ยูดอร่าแค่นเสียงอย่างโกรธ "ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะสู้เพศเมียที่สกปรกคนนั้นไม่ได้!"
"ใช่ๆ ยูดอร่าของพวกเราสวยที่สุด" เพศผู้ที่กอดเธอไว้พยักหน้าเห็นด้วยติดๆ กัน เสือดาวและเสือหลายตัวก็เข้ามาเสียดสีร่างกายของยูดอร่าไปมาเพื่อปลอบประโลม


## บทที่ 6 การเพาะปลูกที่อันตราย

บ้านของปาเคอร์อยู่ติดกับขอบป่าของชนเผ่า เดินไปไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว เขาปล่อยไป๋เฉียงเฉียงลงและเปลี่ยนกลับเป็นร่างมนุษย์พูดว่า "เพศเมีย เธอหิวแล้วสินะ ฉันจะย่างเนื้อให้เธอกิน"
ปาเคอร์หากระโปรงหนังสัตว์มาสวมจากในบ้าน แล้วอุ้มฟืนกองหนึ่งมาก่อไฟหน้าประตู
ไป๋เฉียงเฉียงมองดูบ้านไม้ของปาเคอร์ บ้านเรียบง่ายมาก มีเพียงห้องเดียว ด้านซ้ายเป็นรังหญ้า ด้านขวากองไว้ด้วยฟืนและกระดูกและหนังสัตว์และของใช้อื่นๆ
ไฟลุกโชนขึ้นมา ปาเคอร์เอาหมาป่าทั้งตัววางบนกองไฟเพื่อย่าง เขามองเพศเมียของตัวเองเป็นระยะ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ แม้ว่าใบหน้าจะเต็มไปด้วยโคลนเขาก็ยังคิดว่าสวยมาก
"เธอชอบรสชาติแบบไหน?" ปาเคอร์ถามขึ้นมาทันที
ไป๋เฉียงเฉียงเดินวนรอบบ้านหนึ่งรอบ รู้สึกเจ็บเท้า จึงเดินไปนั่งลงบนพื้นข้างๆ ปาเคอร์ เสื้อผ้าก็สกปรกอยู่แล้ว
"มีรสชาติอะไรบ้างล่ะ?"
ปาเคอร์มองดูฟืนในบ้านแล้วพูดว่า "มีฟืนที่มีน้ำมันและฟืนจากไม้หอม ฉันชอบกินรสชาติสองแบบนี้ ถ้าเธอชอบแบบอื่น เดี๋ยวฉันจะไปตัดมาให้"
"หืม?" ไป๋เฉียงเฉียงมองดูฟืนแล้วมองดูปาเคอร์อย่างสงสัย ไม่ใช่ถามเธอเรื่องรสชาติอาหารหรอกเหรอ? ทำไมพูดแต่เรื่องฟืน? หรือว่ารสชาติของอาหารขึ้นอยู่กับฟืนที่ใช้ย่าง?
"อะไรก็ได้ ฉันกินตามเธอก็แล้วกัน" ไป๋เฉียงเฉียงพูด เห็นว่าปาเคอร์ไม่ได้เตรียมเครื่องปรุงรสอะไรเลย แม้ว่าจะหิวมากแต่ก็ไม่รู้สึกอยากกินเท่าไหร่ "มีข้าวสวยไหม?"
ปาเคอร์ที่ยิ้มตลอดเวลาได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที มองไป๋เฉียงเฉียงด้วยสีหน้าตื่นเต้นมากและพูดว่า "อย่าคิดเชียว!"
ไป๋เฉียงเฉียงตกใจกับการเปลี่ยนสีหน้าอย่างกะทันหันของปาเคอร์ สัญชาตญาณการหลีกเลี่ยงอันตรายทำให้เธอขยับตัวออกไปด้านข้างเล็กน้อย พร้อมที่จะวิ่งหนีได้ทุกเมื่อ
ในชนเผ่ามีคนมากมาย ถ้าปาเคอร์จะทำร้ายเธอ คงจะมีคนมาช่วยเธอใช่ไหม?
"ก็เพราะพวกเพศเมียชอบกินข้าวสวย ทำให้เพศผู้มากมายต้องตายเพราะความอดอยากจากการทำนาไง?" ดวงตาของปาเคอร์เปล่งประกายแห่งความเกลียดชัง ปล่อยพลังสังหารออกมาเต็มที่ "ฉันจะหาอะไรก็ได้มาให้เธอกิน แต่ข้าวสวยเป็นไปไม่ได้! ฉันเกลียดพวกเพศเมียที่เอาแต่ใจที่สุด!"
คำพูดของปาเคอร์มีส่วนที่เกินความจริงอยู่บ้าง แต่ก็เป็นความจริงทั้งหมด อย่างน้อยทุกปีก็มีเพศผู้ตายเพราะเรื่องนี้ พวกเผ่าอสูรเหล่านั้นเพื่อไล่ตามเพศเมียที่พวกเขาชอบ พวกเขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น การปลูกข้าวต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด เพศผู้ต้องเฝ้าทุ่งนาตลอดเวลา การขาดอาหารเป็นเวลานานจะทำให้ร่างกายอ่อนแอ ทุกปีจะมีเพศผู้ที่ปลูกข้าวเข้าไปล่าสัตว์ในป่าแล้วไม่กลับมา
ไป๋เฉียงเฉียงฟังแล้วรู้สึกตกใจ การปลูกข้าวอันตรายขนาดนั้นเลยหรือ? ถึงกับฆ่าเผ่าอสูรที่แข็งแรงขนาดนั้นได้ เธอกดความสงสัยในใจไว้ชั่วคราว แล้วพูดว่า "ถ้าไม่กินก็ไม่กินสิ ทำไมต้องดุด้วย"
สีหน้าของปาเคอร์เปลี่ยนจากมืดมนเป็นสดใสทันที เขายังยื่นมือไปลูบหัวของไป๋เฉียงเฉียง: "แบบนี้ถึงจะเรียกว่าว่านอนสอนง่าย"
"ฮึ่ม!" ไป๋เฉียงเฉียงสะบัดหัว สลัดมือใหญ่ออกจากหัวอย่างแนบเนียน
ปาเคอร์เสียดายที่ต้องเอามือกลับ นึกถึงความรู้สึกที่มือสัมผัสเมื่อครู่ มุมปากก็ยกขึ้นอีกครั้ง มีเพศเมียแล้วมันต่างกันจริงๆ เวลาย่างเนื้อที่น่าเบื่อก็ไม่ยากเย็นอีกต่อไป
ไป๋เฉียงเฉียงนวดเท้าที่เจ็บ เพิ่งพบว่าเท้าบวมขึ้นมาเป็นวง อดร้อง "อ๊ะ" ออกมาไม่ได้
"เป็นอะไรหรือ?" ปาเคอร์ถามทันที
ไป๋เฉียงเฉียงยังคงนวดต่อไป พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไม่มีอะไร"
แต่ปาเคอร์เห็นเท้าที่บวมของเธอด้วยตาตัวเอง เขาวางฟืนลงทันทีแล้วรีบเข้าไปอุ้มเท้าของเธอขึ้นมาดู
"พระเจ้า เธอบาดเจ็บนี่!"
ปาเคอร์ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ไป๋เฉียงเฉียงถูกเขาทำให้ตกใจจนงงไปหมด
"ฉันไม่ทันสังเกตเลย ขอโทษด้วย" ปาเคอร์ดูเหมือนจะรู้สึกผิดมาก เขาอุ้มเท้าของไป๋เฉียงเฉียงขึ้นมาทั้งเป่าทั้งจูบ
ไป๋เฉียงเฉียงหน้าแดง ยกขาขึ้นเตะอกของปาเคอร์ ปาเคอร์ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แต่เธอกลับถูกแรงสะท้อนกลับทำให้ข้อเท้าปวดรุนแรง จนต้องร้องออกมาดังลั่น
ปาเคอร์ยิ่งตกใจกว่าเดิม เขาไม่ย่างเนื้อต่อแล้ว แบกไป๋เฉียงเฉียงวิ่งไปบ้านหมอประจำเผ่าทันที


## บทที่ 7 เท้าเปิดเผยตัวตนหรือไม่?

"ฮาร์วีย์! ฮาร์วีย์อยู่ไหม?"
ปาเคอร์อุ้มไป๋เฉียงเฉียงวิ่งรีบร้อนไปที่กระท่อมไม้ริมสุดของชนเผ่า ชายหนุ่มคนหนึ่งได้ยินเสียงเดินออกมา เขามีรูปร่างเล็กกว่าเผ่าอสูรเล็กน้อย แต่ถ้าเทียบกับคนยุคปัจจุบันก็ถือว่าใช้ได้ ใบหน้าไม่มีรอยสักใดๆ บุคลิกดูสุภาพนุ่มนวล ให้ความรู้สึกอ่อนโยน
"มีอะไรรีบร้อนขนาดนั้น?" ฮาร์วีย์ยืนอยู่ที่ประตูมองปาเคอร์แวบหนึ่ง แล้วสายตาก็จับจ้องที่เพศเมียในอ้อมแขนของเขา "เพศเมียคนนี้บาดเจ็บหรือ? เร็ว พาเธอเข้ามา"
ปาเคอร์ไม่พูดพร่ำทำเพลงอุ้มไป๋เฉียงเฉียงเข้าไปในบ้าน บ้านของหมอประจำเผ่าใหญ่กว่าบ้านของเผ่าอสูรคนอื่นๆ มาก ภายในเต็มไปด้วยโถหินขนาดต่างๆ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นยาอ่อนๆ
ไป๋เฉียงเฉียงสูดจมูก ได้กลิ่นครัวเบาๆ การเคลื่อนไหวนี้ทำให้โคลนที่แห้งครึ่งหนึ่งบนใบหน้าของเธอเริ่มแตกร้าว หลุดออกไปหลายชิ้น
ฮาร์วีย์มองหน้าของไป๋เฉียงเฉียงแล้วพูดว่า "หน้าบาดเจ็บหรือ? โดนผึ้งต่อยเลยใช้โคลนพอกไว้หรือ?"
"ไม่ใช่ ดูที่เท้าของเธอสิ" ปาเคอร์อุ้มไป๋เฉียงเฉียงนั่งลงบนพื้น จับเท้าของเธอยกขึ้นให้ฮาร์วีย์ดู
ฮาร์วีย์นั่งยองๆ ลงดู ขมวดคิ้วพูดว่า "เคล็ดไปหน่อย ฉันจะช่วยกระจายเลือดคั่งให้ก่อน"
ปาเคอร์รู้สึกกังวลใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะปลอบใจไป๋เฉียงเฉียง มือใหญ่ลูบใบหน้าที่เปื้อนโคลนของเธอ "ไม่ต้องกังวลนะ ฮาร์วีย์เรียนวิชาแพทย์มาจากเมืองแห่งสัตว์พันธุ์ เธอจะหายเร็วๆ นี้แหละ"
"อ้อ" ไป๋เฉียงเฉียงไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ปกติแค่ข้อเท้าพลิกก็ไม่เคยสนใจ ไม่กล้าขอลาวิ่งเช้าด้วยซ้ำ แต่มาถึงแล้ว รักษาก็ดีเหมือนกัน
"เอ๊ะ?" ฮาร์วีย์อุทานด้วยความประหลาดใจ ดึงเชือกผูกรองเท้าของไป๋เฉียงเฉียงแล้วพูดว่า "นี่คืออะไร? ฉันจะนวดเท้าให้เธอ ถอดออกได้ไหม?"
ไป๋เฉียงเฉียงอดขำไม่ได้กับปฏิกิริยาของฮาร์วีย์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แล้วก้มลงถอดรองเท้า "แน่นอนว่าได้"
เมื่อรองเท้าผ้าใบสีเทาถูกถอดออก เสียงหายใจสองสายในห้องก็หยุดชะงักทันที
ถึงแม้ไป๋เฉียงเฉียงจะไม่มีการได้ยินที่ไวเท่าเผ่าอสูร แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยดีนัก เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นชายที่ปาเคอร์เรียกว่าฮาร์วีย์กำลังจ้องมองเท้าของเธออย่างเหม่อลอย ไป๋เฉียงเฉียงหันไปมองปาเคอร์ที่อยู่เหนือศีรษะโดยไม่รู้ตัว และพบว่าเขาก็เบิกตากว้างเช่นกัน หัวใจของเธอก็เต้นรัวขึ้นมาทันที
แย่แล้ว เท้าของเธอโดนจับได้หรือเปล่า? เท้าของเผ่าอสูรไม่ได้เป็นแบบนี้หรอกเหรอ?
เมื่อครู่เธอก็ไม่ได้สังเกตเท้าของเพศเมียพวกนั้น ตอนนี้เธอจึงไม่แน่ใจเลย ในขณะที่ไป๋เฉียงเฉียงกำลังตื่นตระหนกจนหัวใจแทบวาย เธอก็ได้ยินเสียงอุทานของฮาร์วีย์ขึ้นมา
"เท้าที่สวยงามจริงๆ..."
ไป๋เฉียงเฉียง: "..." ถึงแม้จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ในใจก็โล่งอกไปมาก
เท้าของไป๋เฉียงเฉียงขาวมาก ผอมยาวและได้สัดส่วน นิ้วเท้าทั้งสิบนิ้วมีเล็บสีชมพูโปร่งแสงปกคลุมอยู่ ทั้งสวยงามและน่ารัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ในมือที่ใหญ่และดำของเขา ยิ่งดูเล็กและประณีตมากขึ้น
ปาเคอร์ตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงของฮาร์วีย์ จ้องมองฮาร์วีย์ด้วยความโกรธ: "มองอีกทีฉันจะกัดแกให้ตาย! รีบรักษาเธอเร็วเข้า!"
ฮาร์วีย์ก็รู้ตัวว่าตัวเองทำตัวไม่เหมาะสม จึงรีบลุกขึ้นเดินออกไป ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับรากไม้สีเหลืองชิ้นหนึ่ง
"เจียง?" ไป๋เฉียงเฉียงงุนงง คนคนนี้จะใช้ขิงรักษาเท้าเธอเหรอ?
"เธอรู้จักมันเหรอ?" ฮาร์วีย์มองไป๋เฉียงเฉียงอย่างประหลาดใจ เขารู้สึกว่าดวงตาของเพศเมียคนนี้สดใสใสแจ๋ว อ่อนโยน และหัวใจของเขาก็ถูกดึงดูดจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้
"นี่เรียกว่าสะตอ มันช่วยขับความเย็นและกระตุ้นการไหลเวียนของเลือด ฉันจะใช้มันนวดเท้าให้เธอ" ฮาร์วีย์รู้สึกประหม่าเล็กน้อย พูดพลางใช้มีดเล็กปอกเปลือกขิงออกเล็กน้อย แล้วค่อยๆ ทาบนข้อเท้าของไป๋เฉียงเฉียงอย่างนุ่มนวล
มันก็คือขิงนั่นแหละ! ไป๋เฉียงเฉียงบ่นอยู่ในใจ: แปลกจริง ที่นี่กินอาหารโดยไม่ใช้เครื่องปรุงใดๆ เลย แต่กลับเอาเครื่องปรุงมาทำยา


## บทที่ 8 เครื่องปรุงรสที่ถูกใช้เป็นสมุนไพร

เจียงที่ถูกทาบนผิวหนังให้ความรู้สึกเย็น ๆ ไม่รู้สึกถึงสรรพคุณยาอะไรเลย เพียงแต่ทำให้เท้าของเธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างต่อเนื่อง ทำให้ไป๋เฉียงเฉียงต้องร้องครางเบา ๆ
ฮาร์วีย์วางเจียงลงอย่างรวดเร็ว แล้วถูมือเร็ว ๆ จากนั้นก็วางมือทั้งสองข้างลงบนข้อเท้าของไป๋เฉียงเฉียง แล้วเริ่มนวดอย่างเบามือ ตอนนี้ไป๋เฉียงเฉียงถึงรู้สึกว่าผิวหนังเริ่มร้อนและแสบ เห็นได้ชัดว่าได้ผล
ปาเคอร์มองการกระทำของฮาร์วีย์ด้วยความขมวดคิ้ว ในที่สุดก็ทนไม่ไหว จึงผลักเขาออกด้วยมือข้างหนึ่ง "ให้ฉันทำเอง!"
ฮาร์วีย์ถูกผลักออกไปอย่างไม่พอใจ จึงทำหน้าบึ้งตึงพูดว่า "คุณไม่รู้วิธี ถ้าทำให้เพศเมียบาดเจ็บจะทำยังไง?"
ปาเคอร์ลังเลไปชั่วขณะ แล้วก็เชิดหน้าพูดว่า "คุณสอนผมสิ!"
ถึงแม้ฮาร์วีย์จะดูสุภาพ แต่ในตอนนี้เขาก็ยืนกรานอย่างมาก มองปาเคอร์โดยไม่พูดอะไร
ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของปาเคอร์ "อย่าแย่งกันเลย! ฉันทำเองก็ได้"
"อยู่นิ่ง ๆ!" ปาเคอร์ดุเธอเสียงดัง ฮาร์วีย์เห็นดังนั้นก็ไม่กล้ายืนกรานอีกต่อไป จึงพูดกับปาเคอร์ว่า "ดูให้ดีนะ"
ฮาร์วีย์พูดพลางหยิบเท้าของไป๋เฉียงเฉียงขึ้นมา แล้วช้า ๆ สาธิตวิธีการนวด ครั้งนี้ปาเคอร์ก็ทำได้แต่อดทน จดจำท่าทางและเทคนิคไว้แล้วก็รับช่วงต่อ
ปาเคอร์กลัวจะทำให้ไป๋เฉียงเฉียงเจ็บ จึงลงมือด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ แรงที่ใช้ยังไม่มากเท่าฮาร์วีย์ เขานวดไปพลางสังเกตสีหน้าของไป๋เฉียงเฉียงไปพลาง ถามเป็นระยะว่าเจ็บไหม ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ไม่ทำให้เธอเจ็บ เธอก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ดังนั้นทุกครั้งที่ปาเคอร์ถาม เธอก็บอกว่าไม่เป็นไร
นวดไปสักพัก ปาเคอร์ก็ถามว่า "มีอะไรต้องทำอีกไหม?"
"พรุ่งนี้ดูอาการอีกที" ฮาร์วีย์พูดด้วยสีหน้าเย็นชา "สะตอนี้คุณเอากลับไป ว่างๆ ก็นวดให้เธอบ้าง"
ปาเคอร์ตอบรับด้วยเสียง "อืม"
กำลังจะเดินไป แต่ไป๋เฉียงเฉียงกลับมีอารมณ์อยากดูขึ้นมา เธอเดินเขย่งด้วยเท้าที่ยังเจ็บไปดูที่ภาชนะหินชิง
ดังที่เธอคาดไว้ ที่นี่มีวัตถุดิบในการปรุงอาหารอื่น ๆ ด้วย แต่ปริมาณมากมายมหาศาลจนทำให้เขาตกตะลึง
มีกระเทียม พริกไซจ้วน ขิง โป๊ยกั๊ก อบเชย และยี่หร่า แม้กระทั่งพริกแห้งสีแดงสด อาจมีวัตถุดิบในการปรุงอาหารมากกว่านี้ แต่เธอไม่รู้จักมันเท่านั้นเอง
ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกดีใจในใจ: ดีจังเลย กำลังกังวลว่าอาหารที่นี่ไม่มีรสชาติ มีสิ่งเหล่านี้ก็สามารถปรับปรุงได้แล้ว
"เอ่อ... ฮาร์วีย์ สมุนไพรพวกนั้น หาได้ที่ไหนหรอ?" ไป๋เฉียงเฉียงถามอย่างประจบ ใบหน้ามีรอยยิ้ม โคลนบนผิวหนังหลุดลอกไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงคราบฝุ่นบาง ๆ แต่สามารถมองเห็นใบหน้าที่น่ารักได้อย่างคลุมเครือแล้ว
ฮาร์วีย์รู้สึกตื่นเต้นดีใจ ใบหน้าแดงขึ้นทันที พูดอย่างไม่ต้องคิดด้วยน้ำเสียงติดอ่าง: "เธอต้องการ... ก็เอาไปเลย"
ดวงตาของไป๋เฉียงเฉียงเป็นประกาย พูดด้วยความดีใจ: "จริงหรอ? การทำพวกนี้จะยุ่งยากไหม ถ้าไม่ยุ่งยาก คราวหน้าที่คุณเก็บสมุนไพร ฉันจะไปช่วยนะ"
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง" ฮาร์วีย์โบกมือทั้งสองข้าง
ปาเคอร์ก้าวเข้ามายืนระหว่างทั้งสองคน จ้องมองไป๋เฉียงเฉียงอย่างดุดัน แล้วพูดกับฮาร์วีย์ว่า: "เพศเมียของฉันไม่ต้องการของที่นายส่งให้ ฉันจะจ่ายอาหารให้นายเอง และเธอบอกแล้วว่าต้องการคู่ครองแค่ฉันคนเดียว!"
สายตาของฮาร์วีย์หม่นลง เสียงแฝงความขมขื่นและอิจฉา: "งั้นหรอ..."
ไป๋เฉียงเฉียงเพิ่งเข้าใจว่าฮาร์วีย์คนนี้สนใจเธอ ทำให้เธอตกใจอย่างมาก เพศผู้ในโลกนี้มีความรู้สึกที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาจริง ๆ!
แม้ว่าเธอจะรู้สึกดีกับฮาร์วีย์ แต่ก็ไม่อยากรับการแสดงความรักจากผู้ชายคนหนึ่งอย่างง่าย ๆ แบบนี้ จึงไม่ได้โต้แย้งคำพูดของปาเคอร์ เธอเลือกเครื่องปรุงที่ต้องการ แล้วพูดกับฮาร์วีย์ว่า: "ฉันต้องการพวกนี้"
ฮาร์วีย์รีบออกจากความหดหู่ทันที รีบหยิบใบไม้แห้งมาห่อสมุนไพร ถึงแม้ใบไม้จะตากแห้งแล้ว แต่เนื่องจากผ่านการจัดการพิเศษ จึงค่อนข้างนุ่ม พับแล้วก็ไม่แตกหัก
"สมุนไพรอื่น ๆ ไม่มีอันตรายอะไร แต่อันสีแดงนั่นเรียกว่าจิ้มซี่โครงหลิว เธอต้องระวังมาก ๆ อย่าใช้มือสัมผัส ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำเข้าตา มันจะเจ็บมาก ๆ" ฮาร์วีย์ถือพริกแห้งอันหนึ่งพูด มองตาของไป๋เฉียงเฉียงด้วยความเป็นห่วง
"ฉันรู้แล้วค่ะ" ไป๋เฉียงเฉียงพูดพร้อมยิ้ม รับเครื่องปรุงที่ห่อแล้วจากมือของฮาร์วีย์ แล้วขอบคุณอย่างจริงใจ จากนั้นก็ถูกปาเคอร์ที่หึงหวงอุ้มออกไปทันที


## บทที่ 9 วัฒนธรรมอาหารที่เป็นเอกลักษณ์

ปาเคอร์และไป๋เฉียงเฉียงกลับมาที่กระท่อมไม้ กองฟืนที่หน้าประตูดับไปแล้ว และเนื้อหมาป่าก็ไหม้เกรียมที่ด้านล่างเป็นบริเวณกว้าง จุดไฟขึ้นมาใหม่ ปาเคอร์ก็เรียกไป๋เฉียงเฉียงให้มากินเนื้อ: "มาเร็ว บางส่วนกินได้แล้ว"
ไป๋เฉียงเฉียงกำลังตั้งอกตั้งใจปรุงเครื่องปรุง พอได้ยินก็เดินมาที่กองไฟทันที พูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย: "กินแบบนี้เลยเหรอ?"
ปาเคอร์มองไป๋เฉียงเฉียงอย่างสงสัย หยิบชามหินที่มีผงสีขาวออกมา "แน่นอนว่าต้องจิ้มกับผงเกลือกิน เธอทำไมโง่อย่างนี้ล่ะ?"
ไม่ใช่แค่โง่ ปาเคอร์รู้สึกว่าเพศเมียของเขาดูเหมือนจะขาดความรู้พื้นฐานอย่างรุนแรง เธอคงถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมตั้งแต่เด็กสินะ ก็ใช่ หน้าตาสวยขนาดนั้น ต้องถูกประคบประหงมแน่นอน อาหารการกินคงถูกปรุงเสร็จแล้วส่งถึงปากแน่ๆ
ไป๋เฉียงเฉียงจ้องชามเกลืออย่างงงๆ จิ้มกิน...คิดว่านี่เป็นซอสจิ้มรึไง?
ปาเคอร์กลัวว่าไป๋เฉียงเฉียงจะไม่เข้าใจ จึงใช้นิ้วที่มีเล็บแหลมคมและแข็งแรงฉีกเนื้อออกมาชิ้นหนึ่ง จิ้มลงในผงเกลือ แล้วส่งไปที่ปากของไป๋เฉียงเฉียง: "นี่ไง กิน"
ไป๋เฉียงเฉียงกลืนน้ำลาย รับมาด้วยความรู้สึกแปลกใหม่แล้วกัดคำหนึ่ง
อืม เนื้อแห้งๆ ดูปาเคอร์จิ้มเกลือมากขนาดนั้น แต่จริงๆ แล้วรสชาติพอดี คงเป็นเพราะความบริสุทธิ์ของเกลือไม่พอ แต่เนื้อยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม มีกลิ่นหอมของพืชที่ไม่ใช่ของเนื้อ
"ทำไมถึงมีกลิ่นหอมแบบนี้ล่ะ?" ไป๋เฉียงเฉียงไม่คิดว่าหมาป่าจะมีกลิ่นหอมของพืช และเธอก็เห็นปาเคอร์ย่างมันออกมา ไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอะไรเลย
ไม่ใช่สิ ปาเคอร์ถามเธอว่าอยากกินรสชาติไหน หรือว่า...เป็นฟืนพวกนั้น?
ไป๋เฉียงเฉียงมองไปที่กองไฟ แล้วมองไปที่กองฟืนในบ้าน
ในดวงตาของปาเคอร์เผยแววชื่นชม ไม่เลว แม้เพศเมียของเขาจะขาดความรู้ทั่วไป แต่ก็มีปฏิกิริยาที่รวดเร็วและฉลาด สมกับเป็นเผ่าลิงจริงๆ
"นี่คือกลิ่นหอมของต้นไม้หอม คราวหน้าจะให้ลองชิมเนื้อย่างด้วยฟืนที่มีน้ำมัน เนื้อที่ย่างออกมาจะอุดมไปด้วยไขมันกว่านี้"
ไป๋เฉียงเฉียงได้ความรู้เพิ่มขึ้นมาก วัฒนธรรมอาหารของโลกนี้ช่างแปลกจริงๆ!
แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล เหมือนกับความแตกต่างระหว่างอาหารจีนและตะวันตก ก่อนที่จะมีการแลกเปลี่ยนกันทั่วโลก ทำให้เกิดเทคนิคการทำอาหารที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงระหว่างจีนและตะวันตก และโลกแห่งเผ่าอสูรนี้ก็ไม่มีการติดต่อกับโลกที่เธออยู่เลย ความแตกต่างจึงยิ่งมากขึ้นไปอีก
เธอกัดเนื้อคำหนึ่งอีกครั้ง ด้วยความแปลกใหม่ทำให้รู้สึกว่าเนื้อที่จืดชืดในปากก็อร่อยขึ้นมาบ้าง
ปาเคอร์เห็นไป๋เฉียงเฉียงกินอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งตัวก็เต็มไปด้วยพลัง ฉีกเนื้อจากกองไฟให้ไป๋เฉียงเฉียงอย่างต่อเนื่อง
"เอ่อ ลองใช้สิ่งเหล่านี้ย่างดูสิ คนในเผ่าของฉันทำแบบนี้กัน อร่อยมากเลยนะ" ไป๋เฉียงเฉียงยื่นเครื่องปรุงที่เพิ่งคัดเลือกไว้ให้ปาเคอร์
ปาเคอร์พูดทันที: "นี่คือยา กินไม่ได้"
"ลองดูเถอะ เชื่อฉันสิ!" ไป๋เฉียงเฉียงมองปาเคอร์ด้วยสีหน้าจริงจัง เปลือกดินที่แห้งเพราะถูกไฟย่างบนใบหน้าของเธอหลุดออกไปหมดแล้ว เศษดินที่เหลือก็ร่วงไปเกือบหมด เผยให้เห็นใบหน้ารูปไข่ที่มีคิ้วตาจมูกปากงดงาม
เมื่อถูกเพศเมียที่ชอบ และยังเป็นเพศเมียที่สวยงามจ้องมองเช่นนี้ หัวใจของปาเคอร์ก็เต้นรัวเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยแดงบางๆ ขึ้นมาทันที จะปฏิเสธได้อย่างไร: "ได้ งั้นเรามาลองกันดู" อย่างมากเขาก็แค่ลองชิมก่อน ถ้าไม่มีปัญหาค่อยให้เพศเมียกิน
ก่อนหน้านี้เขาดูถูกพวกเพศผู้ที่มีเพศเมียแล้วก็ไม่มีสมองเหลือ จนกระทั่งวันนี้ที่เขามีเพศเมีย จู่ๆ ก็เข้าใจความลึกลับนั้นโดยไม่ต้องมีใครสอน
อย่าว่าแต่กินยาเลย ถึงเพศเมียจะอยากกินเนื้อของเขา เขาก็จะตัดให้เธอชิ้นหนึ่งโดยไม่กะพริบตา


## บทที่ 10 รสชาติแปลกใหม่ที่น่าทึ่ง

ปาเคอร์หยิบกระเทียมหัวหนึ่งออกจากชามหิน เตรียมจะยัดเข้าไปในเนื้อโดยตรง ไป๋เฉียงเฉียงร้อง "เอ๊ะ เอ๊ะ" สองครั้ง แย่งกระเทียมกลับมา: "ต้องล้างก่อน บ้านคุณมีมีดไหม? คือเครื่องมือสำหรับหั่น"
"คุณหมายถึงใบมีดหรือ? ฉันมีใบมีดหินและใบมีดฟันสัตว์" ปาเคอร์ลุกขึ้นเดินเข้าไปในบ้าน ไม่นานก็นำมีดสองเล่มออกมา เล่มหนึ่งเป็นมีดหินสีเทาขาว อีกเล่มเป็นดาบมีดงาช้างสีขาวงาช้าง
ดาบมีดงาช้างมีรูปทรงเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ไม่เหมาะสำหรับหั่นผัก ไป๋เฉียงเฉียงจึงรับใบมีดหินจากมือของปาเคอร์ "อันนี้ใช้ได้ ฉันจะไปล้างเครื่องปรุง... สมุนไพร"
"เท้าของคุณบาดเจ็บ นั่งพักให้สบายๆ เดี๋ยวฉันจะกลับมา" ปาเคอร์กดให้ไป๋เฉียงเฉียงนั่งลงบนพื้น หยิบชามหินที่ใส่สมุนไพรและใบมีดหิน เดินไปที่ลำธารเล็กๆ ทิ้งร่างสูงใหญ่ไว้เบื้องหลังให้ไป๋เฉียงเฉียง หางที่โผล่ออกมาจากรอยพับของกระโปรงหนังสัตว์ชี้ขึ้นด้านบน โค้งเป็นรูปโค้งที่แสดงถึงความสุข
ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกอบอุ่นในใจ ไม่นับว่าเป็นคู่ครองอะไร ชาวเผ่าอสูรคนนี้ดีกับเธอจนพูดไม่ออก
ไม่นานปาเคอร์ก็กลับมา ไป๋เฉียงเฉียงสับกระเทียมและขิงเป็นชิ้นเล็กๆ บนก้อนหินแผ่นหนึ่ง จากนั้นก็ทาลงบนเนื้อหมาป่าที่เพิ่งหั่นเป็นชั้นบางๆ โรยเกลือลงไปอีกชั้นหนึ่ง สุดท้ายก็วางไว้เหนือไฟเพื่อย่าง
ไป๋เฉียงเฉียงไม่ค่อยเก่งเรื่องทำอาหาร แค่ลองดู
ไม่นานกลิ่นหอมประหลาดก็โชยออกมา ปาเคอร์สูดจมูกแรงๆ แต่ไม่ทันระวังว่ากลิ่นรุนแรงเกินไปจนจาม
"พระเจ้า! นี่มันกลิ่นอะไรกัน?" ดวงตาของปาเคอร์เต็มไปด้วยความประหลาดใจ แล้วค่อยๆ สูดดมอย่างระมัดระวัง น้ำลายไหลออกมาในปากโดยไม่สามารถควบคุมได้
ไป๋เฉียงเฉียงได้กลิ่นหอมก็รู้ว่าตัวเองประสบความสำเร็จแล้ว เธอยกคิ้วอย่างภาคภูมิใจให้กับปาเคอร์ ใช้ใบมีดหินตัดเนื้อชิ้นหนึ่งลงมา "ลองชิมดูสิ"
สมองของปาเคอร์ยังไม่ทันตอบสนอง มือก็รับเนื้อไว้แล้ว พอรู้ตัวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองต้องชิมให้เพศเมีย ก็เลยยัดเข้าปากอย่างไม่ลังเล
"อืม!" ปาเคอร์เบิกตากว้างทันที ม่านตาสีทองที่เป็นรูปทรงกระสวยขยายเป็นวงกลม ดูเหมือนแมวที่ขโมยของอร่อยมากิน ทั้งโง่และน่ารัก
ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้? มันไม่น่าเชื่อเลย!
"อร่อยไหม?" ไป๋เฉียงเฉียงมองปาเคอร์อย่างคาดหวัง เลียริมฝีปากของตัวเอง
"อืมมม!" ปาเคอร์พยักหน้าโดยไม่รู้ตัว แล้วก็หยุดทันที ทำท่าสงบนิ่งแล้วเคี้ยวช้าๆ พูดว่า "อืม ก็ใช้ได้"
"เฮอะ!" ไป๋เฉียงเฉียงกลอกตา ชอบจะตายแล้วยังจะมาทำเป็นไม่ชอบ คิดว่าเธอมองไม่ออกหรือไง?
ไป๋เฉียงเฉียงตัดเนื้อชิ้นหนึ่งให้ตัวเองกิน รสชาติก็ใช้ได้จริงๆ แต่เนื้อสัมผัสยังแห้งๆ อยู่ เทียบกับเนื้อย่างสมัยใหม่ก็ยังห่างกันลิบลับ แต่ถ้าเทียบกับเนื้อที่แค่จุ่มเกลือก่อนหน้านี้ ก็ถือว่าคนละชั้นกันเลย
ตอนนี้ปาเคอร์ถึงได้เชื่อว่านี่เป็นวิธีย่างเนื้อของชนเผ่าของไป๋เฉียงเฉียง และไม่กังวลว่าจะมีพิษแล้ว เขาตื่นเต้นที่จะย่างเนื้อให้ไป๋เฉียงเฉียง ป้อนจนไป๋เฉียงเฉียงอิ่ม แล้วถึงค่อยกินเองอย่างเต็มที่
ขณะที่ปาเคอร์กินอย่างรวดเร็ว ดวงตาของไป๋เฉียงเฉียงก็เบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานหมาป่าทั้งตัวก็ถูกปาเคอร์กินจนหมดเกลี้ยง เหลือแต่โครงกระดูก
ไป๋เฉียงเฉียงมองหน้าท้องที่แบนราบแข็งแรงของปาเคอร์อย่างไม่อยากเชื่อ กระเพาะของไอ้หมอนี่เป็นเครื่องอัดหรือไง?!
"เอิ้ก~" ปาเคอร์เลียมุมปากแล้วเรอออกมาอย่างอิ่มหนำ พูดอย่างพอใจว่า "อืม~ นานแล้วที่ไม่ได้กินอย่างสบายใจขนาดนี้"
ไป๋เฉียงเฉียงถามอย่างเป็นห่วง "คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
ปาเคอร์มองไป๋เฉียงเฉียงด้วยหางตา พูดอย่างหยิ่งผยองว่า "อย่าลืมสิว่าคุณเป็นเพศผู้ของสายพันธุ์ไหน ฉันเป็นเผ่าเสือดาว เป็นชนเผ่ากินเนื้อ แน่นอนว่าต้องกินได้มากกว่าพวกเผ่าลิงของคุณอยู่แล้ว"
โอเค ไป๋เฉียงเฉียงยอมแพ้แล้ว


## บทที่ 11 เสือดาวล่วงเกิน

หลังจากกินอาหารเสร็จ ปาเคอร์ก็เข้าไปในป่าเพื่อล่าเสือตัวหนึ่ง แล้วนำไปให้ฮาร์วีย์เพื่อเป็นค่ารักษาและค่ายา พอกลับมาก็เห็นเพศเมียของตนนั่งอยู่ในบ้านอย่างว่าง่าย ความเหนื่อยล้าทั้งหมดก็หายไปในทันที
"เพศเมีย ฉันกลับมาแล้ว!" ปาเคอร์ตะโกนเสียงดังอย่างตั้งใจ รอให้ไป๋เฉียงเฉียงเงยหน้าขึ้นมาตามเสียง เขาก็รู้สึกถึงความพึงพอใจของการมีครอบครัวในทันที
"อ่อ" ไป๋เฉียงเฉียงตอบเบาๆ แล้วก็นับของในกระเป๋าเป้ของเธอต่อ เพราะก่อนที่จะข้ามมิติ เธอเตรียมจะไปพักที่เชิงเขากับเพื่อนๆ สักคืน จึงนำของใช้ประจำวันมาด้วย ตอนนี้กลับมีประโยชน์มาก
มีแปรงสีฟัน ยาสีฟัน หวีไม้ ผ้าขนหนูล้างหน้า กางเกงในสะอาดหนึ่งตัว และของเล็กๆ น้อยๆ อื่นๆ เช่น พวงกุญแจ
"เพศเมีย เธอกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?" ปาเคอร์นั่งยองๆ ข้างไป๋เฉียงเฉียง หยิบแปรงสีฟันขึ้นมาดูอย่างสงสัย แล้วเอาไปดมที่จมูก
ไป๋เฉียงเฉียงเห็นการกระทำของปาเคอร์จากหางตา รีบแย่งแปรงสีฟันของตัวเองคืนมาทันที "บอกแล้วว่าฉันชื่อไป๋เฉียงเฉียง อย่าเรียกฉันว่าเพศเมีย เรียกฉันว่าชิงชิงก็พอ"
"ชิงชิง..." ปาเคอร์ชิมลองเรียกชื่อนี้อย่างละเอียด แล้วยิ้มกว้าง "ฉันว่าเธอเรียกว่าไป๋ไป๋เหมาะกว่า เธอขาวกว่าเพศเมียของสามตระกูลใหญ่ในเมืองแห่งสัตว์พันธุ์ซะอีก แต่ชิงชิงฉันก็ชอบนะ ชิงชิง"
ไป๋เฉียงเฉียงอึ้งไป มองเห็นเม็ดเหงื่อบนใบหน้าของปาเคอร์ รู้ว่าเขาไปล่าเสือเพื่อเธอ จึงรู้สึกขอบคุณในใจ และไม่อยากเถียงกับเขาอีก
"เมืองแห่งสัตว์พันธุ์คือที่ไหนเหรอ?" ไป๋เฉียงเฉียงถามอย่างสบายๆ
สีหน้าของปาเคอร์เหม่อลอยไปชั่วครู่ อารมณ์ยินดีจางลงไป "เมืองแห่งสัตว์พันธุ์เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าอสูรที่ใหญ่ที่สุดในแถบนี้"
ไป๋เฉียงเฉียงมองปาเคอร์ คิดว่าหมอนี่คงมีเรื่องเศร้าในเมืองแห่งสัตว์พันธุ์สินะ เมื่อคิดเช่นนั้นเธอก็ไม่ถามอะไรอีก
ปาเคอร์เลือกหนังวัวลายดอกที่บางและนุ่มจากหนังสัตว์ที่เก็บไว้ ยื่นให้ไป๋เฉียงเฉียงพลางพูดว่า "นี่ ให้เธอทำเสื้อผ้า เสื้อผ้าของเธอแปลกเกินไป คงเพื่อดึงดูดสายตาของเพศผู้สินะ ตอนนี้เธอเป็นเพศเมียของฉันคนเดียวแล้ว ห้ามใส่เสื้อผ้าประหลาดๆ อีก"
ไป๋เฉียงเฉียงรับหนังสัตว์มา มุมปากกระตุกเล็กน้อย: "ทำเสื้อผ้า... ฉันทำไม่เป็น"
"โง่จริง" ปาเคอร์พูดออกมาแบบนั้น แต่ในใจกลับไม่ได้โกรธหรือประหลาดใจ เขามั่นใจแล้วว่าชิงชิงเติบโตมาด้วยการดูแลอย่างดี: "ฉันทำให้เธอเอง"
ไป๋เฉียงเฉียงประหลาดใจ: "คุณทำเสื้อผ้าเป็นด้วยเหรอ?"
"แน่นอนสิ!" ปาเคอร์เชิดคางขึ้น "ลุกขึ้นสิ ฉันจะวัดตัวให้เธอ"
"ได้" ไป๋เฉียงเฉียงลุกขึ้นทันที กางแขนทั้งสองข้างให้ปาเคอร์วัดรอบอก
ปาเคอร์จับหนังสัตว์ สายตาตกลงบนหน้าอกที่นูนขึ้นของไป๋เฉียงเฉียง ยังไม่ทันได้วัด ก็ใช้มือบีบเบาๆ เสียก่อน
"อ๊า!" ไป๋เฉียงเฉียงสะดุ้งถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ สองมือป้องหน้าอก จ้องปาเคอร์ด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว: "คุณทำอะไรน่ะ!"
ปาเคอร์กลับตกใจกับปฏิกิริยารุนแรงของไป๋เฉียงเฉียง พูดด้วยท่าทางเหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดา: "เธอเป็นเพศเมียของฉัน ฉันบีบนิดหน่อยจะเป็นไรไป"
"คุณนี่มันไอ้ลามก!"
"ลามกคืออะไร? ฉันเป็นเสือดาวนะ" ปาเคอร์พูดอย่างงุนงง เดินเข้าไปใกล้ไป๋เฉียงเฉียงอีกสองสามก้าว: "รีบให้ฉันวัดเถอะ"
ไป๋เฉียงเฉียงสองมือป้องหน้าอกถอยหลังไปเรื่อยๆ: "ไปให้พ้น! ฉัน...ฉันไม่ทำเสื้อผ้าแล้ว"
ปาเคอร์เห็นไป๋เฉียงเฉียงเกร็งไปทั้งตัว รู้ว่าตัวเองทำให้เธอตกใจ จึงรีบอ่อนเสียงลงทันที: "โอเคๆ ฉันไม่บีบเธอแล้ว"
ไป๋เฉียงเฉียงยืนนิ่ง เพียงแค่จ้องปาเคอร์ด้วยดวงตาที่หลุบลงเล็กน้อย ดูไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยความระแวดระวังเหมือนลูกสัตว์ตัวน้อย ปาเคอร์รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะละลาย ยื่นมือไปบีบแก้มเธอเบาๆ: "ขี้อายจังเลย ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่บีบเธอ ก็จะไม่บีบจริงๆ"


## บทที่ 12 เสือดาวตัดเสื้อผ้าเป็น

ในที่สุดก็ได้วัดขนาด ปาเคอร์นั่งอยู่ในรังหญ้า ใช้เข็มที่ทำจากก้างปลามาเย็บเสื้อผ้าหนังสัตว์ สีหน้าเคร่งเครียดและมีสมาธิ บนศีรษะสีน้ำตาลมีหูกลมๆ ขนฟูของสัตว์ตั้งอยู่คู่หนึ่ง เมื่อถูกลมพัดก็จะสั่นไหวเป็นครั้งคราว
ไป๋เฉียงเฉียงเห็นปาเคอร์ทำเหมือนจริงจัง รู้สึกว่าน่าจะไว้ใจได้
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ชุดหนังสัตว์ก็เสร็จเรียบร้อย ไป๋เฉียงเฉียงรับมาดูด้วยความคาดหวัง แต่สีหน้าก็แข็งค้างทันที
แม่ง!
รอยเย็บนี่มันปักตะขาบหรือไง? ยังเป็นรูปตัว S ที่ไม่สม่ำเสมออีกต่างหาก
ไป๋เฉียงเฉียงรู้สึกในชั่วขณะว่าตัวเองถูกหลอก ฝีมือที่แย่ขนาดนี้ทำให้เธอต้องสงสัยว่าปาเคอร์ตั้งใจทำแบบนี้หรือเปล่า อดไม่ได้ที่จะดึงหนังสัตว์บนตัวปาเคอร์มาดู ผลคือพอแหวกขนสัตว์บนกระโปรงหนังของเขาออก ถึงได้เห็นว่าเสื้อผ้าของปาเคอร์เย็บได้แย่กว่านี้อีก ฝีเข็มห่างกว่าหลายเท่า ถึงขั้นมองเห็นผิวหนังข้างในได้เลย
อย่างน้อยของเธอก็เย็บได้แน่นหนา
หน้าปาเคอร์แดงขึ้นมา แย่งเสื้อผ้าในมือไป๋เฉียงเฉียงคืนมาทันที: "ถ้าไม่ชอบก็ทำเองสิ"
เขารู้สึกเสียใจมาก หลังจากออกจากเผ่าถึงได้เริ่มเรียนรู้งานจุกจิกพวกนี้ แต่ก็ทำแค่พอได้ ถ้ารู้ก่อนก็น่าจะฝึกทำเสื้อผ้าสักหน่อย
ไป๋เฉียงเฉียงรู้ว่าปาเคอร์ตั้งใจทำเสื้อผ้าให้ ก็เลยรู้สึกละอายใจกับการกระทำของตัวเองเมื่อครู่: "ไม่หรอก ดีมากเลย เย็บได้แน่นมาก"
ดวงตาของปาเคอร์สว่างขึ้นทันทีเหมือนหลอดไฟที่เพิ่มแรงดันไฟฟ้า "จริงเหรอ?"
"อืม" ไป๋เฉียงเฉียงพยักหน้าอย่างจริงใจ: "ฉันอาบน้ำเสร็จก็จะใส่"
ตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้ตกดินแล้ว หุบเขาหลังอูฐที่อยู่ในหุบเขาเข้าสู่ความมืดเป็นที่แรก อุณหภูมิก็ลดลงอย่างรวดเร็ว
เผ่าอสูรพากันลงแม่น้ำอาบน้ำในขณะที่น้ำยังอุ่นอยู่ เพศผู้อาบน้ำที่ต้นน้ำทางเหนือ ส่วนเพศเมียอาบน้ำที่ต้นน้ำทางใต้ โดยไม่เห็นกันและกัน ต่างคนต่างอาบน้ำรวมกันเป็นกลุ่ม
แต่ปาเคอร์ไม่อนุญาตให้ไป๋เฉียงเฉียงไปอาบน้ำที่ต้นน้ำทางใต้เพื่อไม่ให้เห็นใบหน้าของเธอ เขาขอยืมภาชนะหินใหญ่จากหมอประจำเผ่าเพื่อตักน้ำมาให้ไป๋เฉียงเฉียงอาบในบ้าน ไป๋เฉียงเฉียงเพียงแค่ล้างหน้าน้ำก็ขุ่นแล้ว แต่ปาเคอร์ไม่รำคาญ โดยไม่ต้องรอให้ไป๋เฉียงเฉียงบอก เขาก็วิ่งไปตักน้ำใหม่จากแม่น้ำมาให้
ไป๋เฉียงเฉียงเอาผ้าขนหนูชุบน้ำ แอบมองปาเคอร์ครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ให้เห็น เมื่อเห็นว่าเขายังไม่ออกไปสักที จึงต้องพูดว่า "ฉันจะอาบน้ำแล้ว คุณออกไปข้างนอกสักครู่สิ"
ปาเคอร์ไม่พอใจทันทีและพูดว่า "เธอไม่รู้ตัวหรือไงว่าตอนนี้เราเป็นคู่ครองกันแล้ว! คู่ครอง! ใครเขาจะไล่คู่ครองออกไปตอนอาบน้ำกัน?"
ไป๋เฉียงเฉียงหน้าแดงด้วยความอายและโกรธ เธอไม่อยากแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนี้! ...แต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าจะรับมือกับเผ่าอสูรข้างนอกนั่นได้หรือไม่ จึงจำใจไม่โต้แย้งเรื่องความสัมพันธ์คู่ครองที่ปาเคอร์พูด
"ไม่ได้ ออกไป ออกไป!" ไป๋เฉียงเฉียงเดินเข้าไปผลักปาเคอร์ออกไป
ปาเคอร์ถูกผลักไปถึงประตู เขายื่นแขนยาวออกไปปิดประตูบ้านไม้
ภายในบ้านมืดลงทันที ไป๋เฉียงเฉียงยังไม่ชินกับแสงสว่าง มองไม่เห็นอะไรเลย
"คุณทำอะไรน่ะ" ในความมืด หัวใจของไป๋เฉียงเฉียงเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น ถอยหลังไปหลายก้าวห่างจากปาเคอร์
ปาเคอร์พูดว่า "ปิดประตูไม่ให้เพศผู้คนอื่นแอบดู เธอรีบอาบเถอะ อากาศหนาวแล้ว อาบน้ำแล้วจะเป็นหวัดได้"
อ้อ แค่นี้เองหรอ เธอนึกว่าปาเคอร์จะบังคับขืนใจเสียอีก
ไป๋เฉียงเฉียงถอนหายใจอย่างโล่งอก และไม่กล้าทำให้ปาเคอร์โกรธอีก อย่างไรก็ตามในบ้านมืด ปาเคอร์น่าจะมองไม่เห็น ดังนั้นไป๋เฉียงเฉียงจึงคลำทางไปที่ถาดหิน หันหลังให้ปาเคอร์แล้วถอดเสื้อผ้าออกเช็ดตัว
อืม! เหงื่อออกทั้งตัว อาบน้ำช่างสบายจริงๆ
ส่วนปาเคอร์ เขาตะลึงทันทีที่ไป๋เฉียงเฉียงเปลือยกาย ม่านตาของเขากลายเป็นวงกลมสมบูรณ์ สภาวะนี้ทำให้เขาดูดซับแสงได้มากที่สุด มองเห็นภาพอันงดงามในบ้านได้อย่างชัดเจน
ตกลงไปในโลกของมนุษย์สัตว์อย่างไม่ทันตั้งตัว และถูกเสือดาวจับตัวไป ไป๋ชิงชิงรู้สึกหดหู่อย่างมาก
ในโลกนี้ เพศชายทุกคนหล่อเหลาและงดงามราวกับนกยูง ในขณะที่เพศหญิงล้วนขี้เหร่น่าเกลียด แต่กลับได้รับความรักและการเอาใจใส่อย่างมากจากเพศชาย
เธอซึ่งเคยเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายที่มีหน้าตาธรรมดา กลับกลายเป็นสาวสวยที่สุดในที่นี้ จนทำให้มนุษย์สัตว์หลงใหล