ชีวิตนี้ไม่ขอเป็นรักแรกของท่านจอหงวน
ซีซีตงตง (西西东东)
## บทที่ 1

เล่มที่ 1
ตอนที่ 1
ค่ำคืนที่มืดมิดดั่งน้ำหมึก พายุฝนโหมกระหน่ำ
ในฤดูเหมันต์ของทางเหนือน้อยนักที่ฝนจะตกเช่นนี้ มวลพายุส่งผลให้ด่านประตูห่านป่า[footnoteRef:1]ก้องไปด้วยเสียงหวีดหวิวคล้ายปีศาจร้ายปรากฏตัวอย่างไรอย่างนั้น [1:  ด่านประตูห่านป่า หมายถึง ชื่อของกำแพงเมืองจีนแห่งหนึ่ง]
ทว่าบรรดาทหารเฝ้ารักษาการณ์กลับยืนตัวตรง มีบ้างยามเม็ดฝนกระเด็นเข้าตา พวกเขาจึงจะกล้าเหลือบมองหัวหน้าทหารที่อยู่ตรงหน้า
หลังจากสงครามเซวียนผิง แคว้นเงียบสงบ ท่านผู้บัญชาการทหารสูงสุดจะมาลาดตระเวนเฉพาะวันสำคัญเท่านั้น และพักค้างแรมสักสองสามวันเป็นครั้งคราว โดยจะพักอยู่ในกองบัญชาการ แตกต่างกับสองวันที่ผ่านมาที่นำทหารมาเฝ้าด่านประตูเมืองด้วยตนเอง
ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นในเมืองหลวงหรือไม่
ฤดูเหมันต์กลางวันสั้นกลางคืนยาว อีกเพียงเวลาหนึ่งถ้วยชา ก็ได้เวลาปิดประตูเมืองแล้ว
ทันใดนั้นเองเสียงเกือกม้าดังขึ้น จังหวะการวิ่งไม่รีบร้อน เสียงดังจากที่ไกลๆ แล้วค่อยๆ ใกล้เข้ามา ไม่นานรถม้าคันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฝนโหมกระหน่ำ
เหล่าทหารยืนเหยียดตัวตรงยิ่งกว่าเดิม หลังจากสารถีดึงเชือกหยุดรถ ทหารก็เดินไปตรวจตรา
“บุตรชายและสะใภ้ของข้าค้าขายอยู่นอกเมือง ได้ยินว่าหลานชายป่วยไข้ ข้าเป็นห่วงยิ่งนัก จึงมารบกวนเวลานี้ ส่วนนี่คือใบผ่านแดน ข้าขอรบกวนทุกท่านด้วย”
รถม้าที่ปรากฏขึ้นท่ามกลางพายุฝนคันนี้ธรรมดาอย่างยิ่ง ยามค่ำคืนเช่นนี้ไม่มีแม้กระทั่งตะเกียง ทว่าอาศัยแสงไฟจากกำแพงเมือง ทำให้มองเห็นมือที่หยาบกร้านของหญิงชรา
สารถีค้อมตัวคำนับ ท่ามกลางฝนที่ตกหนักเขายื่นใบผ่านแดนให้แม่ทัพโดยไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “ใต้เท้าเชิญดูขอรับ”
แม่ทัพผู้มีหนวดเคราขาวไม่ได้ยื่นมือไปรับ เพียงส่งสายตาให้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ข้างกาย ทหารชั้นผู้น้อยรีบรับใบผ่านแดนเอาไว้ พร้อมกับถือตะเกียงเดินเข้าไปใกล้ ส่องสว่างรถม้า
ขณะเดียวกันทหารที่กางร่มให้ผู้บัญชาการทหารสูงสุดก็กำลังคาดเดา ไม่รู้ว่าระยะนี้กำลังสืบหาผู้ใด จึงทำให้ท่านผู้บัญชาการต้องมาที่นี่ ตรวจรถม้าทุกคนด้วยตนเอง คล้ายกลัวจะเกิดข้อผิดพลาดขึ้น
แสงสลัวจากตะเกียงส่องสว่างรถม้า ภายในมีเพียงหญิงชราและสาวใช้
“นางคือสาวใช้ของตระกูล เดินทางไกลเช่นนี้ กังวลว่าจะไม่มีผู้ใดคอยดูแล จึงกำชับให้ข้าพานางมาด้วย” เสียงแหบพร่าของหญิงชราดังขึ้น
“ลงจากรถม้าให้หมด” ดวงตาดั่งอินทรีของท่านผู้บัญชาการจับจ้องไปยังสาวใช้
สาวใช้มองฝนที่ตกหนักนอกรถม้า แล้วมองหญิงชราด้วยความลำบากใจ หญิงชราตบมือนางเบาๆ เป็นการปลอบโยน จากนั้นนางจึงค่อยพยุงหญิงชราลงจากรถม้า
ทั้งนายและบ่าวรับใช้ถูกไถ่ถามนานเกือบครึ่งชั่วยาม ทางด้านรถม้าก็ถูกตรวจค้นจนทั่ว
จวบจนมั่นใจว่าทั้งสามไม่ได้โกหก ในรถม้าก็ไม่มีสิ่งใดน่าสงสัย ท่านผู้บัญชาการจึงค่อยโบกมือ ส่งสัญญาณให้ปล่อยรถม้าคันนี้ไป
ม้าส่งเสียง รถม้าแล่นผ่านประตูเมืองช้าๆ
ฝนยังคงตกหนัก ไฟประตูเมืองยังคงส่องสว่าง มีคนประสานมือขึ้นแล้วพูด “ใต้เท้า ยามไฮ่[footnoteRef:2]แล้วขอรับ” [2:  ยามไฮ่ หมายถึง ช่วงเวลา 21.00๐๐-23.00 น]
ยามซวี[footnoteRef:3]ห้าเค่อ[footnoteRef:4]คือเวลาปิดประตูเมือง [3:  ยามซวี หมายถึง ช่วงเวลา 19.00 น. – 21.00 น]  [4:  เค่อ หมายถึง 15 นาที]
ท่านผู้บัญชาการขมวดคิ้วขาวโพลน ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “เฝ้าต่อ!”
“ขอรับ”
อีกด้านหนึ่ง รถม้าที่เพิ่งผ่านประตูเมืองเมื่อครู่ หลังจากขับผ่านคูน้ำป้อมเมืองก็เร่งความเร็ว
“คุณหนู ในที่สุดพวกเราก็ออกมาแล้ว! ออกมาแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ” สาวใช้ที่ก่อนหน้านี้นั่งเงียบส่งเสียงร้อง พร้อมกับคล้องแขนของหญิงชรา ดวงหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความดีใจ “ด้านหน้าก็นอกด่านแล้ว พวกเรา...ไม่สิ คุณหนู...นับจากนี้คุณหนูก็เป็นอิสระแล้ว!”
ตอนพูดประโยคสุดท้ายนางสะอื้นเล็กน้อย
ดวงหน้าซีดขาวก่อนหน้านี้ของหญิงชรา เวลานี้ทอประกายฉายความสดใสของหญิงสาว ทว่าน้ำเสียงของนางยังแก่ชราเช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ “ฝีมือของนักพรตคนนั้นช่างประณีตจริงๆ ไม่เสียแรงที่พวกเราจ่ายด้วยเงินเกือบครึ่งหนึ่งที่มี”
สาวใช้พยักหน้าติดต่อกัน “เมื่อครู่ฝนตกหนักเหลือเกิน บ่าวเกือบหัวใจวาย ภาวนาให้ใบหน้าและน้ำเสียงเป็นไปตามที่นักพรตบอก อยู่ได้นานเจ็ดวัน เมื่อถึงเวลานั้นเผย...”
สาวใช้หยุดชะงัก แล้วพูดต่อ “ถึงเวลานั้นไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีทางเจอตัวคุณหนู”
หญิงชรายิ้ม แววตาที่ไม่สอดคล้องกับดวงหน้าของนางทอประกายแวววับ
“รบกวนท่านเร็วหน่อย ฮูหยินผู้เฒ่าของข้าเป็นห่วงหลานชายนัก คืนนี้จำต้องเดินทางทั้งคืน” สาวใช้เปิดม่าน บอกสารถีที่อยู่ข้างหน้า
หนึ่งนายหนึ่งบ่าวออกมาจากเมืองหลวง ปลอมตัวระหว่างทาง แน่นอนว่าสารถีผู้นี้ว่าจ้างมากะทันหัน ย่อมไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของทั้งสอง
รถม้าขับเร็วขึ้น
เวินหนิงเปิดม่านรถม้าเล็กน้อย ลมเย็นๆ พัดผ่านเข้ามา เพียงผ่านด่านประตู คล้ายฝนซาลง เกาะตัวเป็นหิมะตกกระทบดวงหน้าของนาง ทว่านางกลับรู้สึกสดชื่นยิ่งนัก
วางแผนครึ่งปี กังวลใจอยู่นานครึ่งเดือน กว่าจะมาถึงจุดนี้แทบจะนอนไม่หลับทุกคืนวัน
ขอเพียงออกไปจากด่านประตูนี้ นางก็จะไม่ใช่นกในกรงของเผยโย่วอีกต่อไป ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือของเขา ที่เขาคิดจะทำอะไรก็ได้
“คุณหนู พรุ่งนี้คุณหนูกับบ่าวแยกกันเดินทาง บ่าวจะอ้อมกลับไปที่เจียงหนานเพื่อตบตาพวกเขา หากบ่าวถูกจับ บ่าวจะบอกว่าคุณหนูหนีไประหว่างทาง ส่วนบ่าว...”
ไม่ทันที่นางจะพูดจบหรือเวินหนิงจะได้ปฏิเสธ ก็มีเสียงเกือกม้าดังลอดผ่านช่องหน้าต่างรถม้าเข้ามา
เสียงนั้นดังยิ่งนัก ค่อยๆ ใกล้เข้ามา คล้ายจะได้ยินเสียงคนร้องตะโกนให้ “หยุด”
นายบ่าวหน้าเปลี่ยนสีทันที สาวใช้กระวนกระวาย อยากจะเปิดหน้าต่างออกดู เวินหนิงรีบคว้ามือของนางไว้ พลางตบหลังมือเบาๆ “หลิงหลาน อย่าแตกตื่น”
“นายหญิง เหมือนพวกเราจะเจอโจรป่าที่อยู่นอกด่านขอรับ ท่านทั้งสองโปรดนั่งให้ดี!” เสียงสารถีดังขึ้น ตามด้วยเสียงฟาดม้าที่เร็วขึ้น รถม้าเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว
เมื่อได้ยินว่าเป็นโจร เวินหนิงกลับโล่งอก
เมื่อเป็นโจร สิ่งที่ต้องการไม่มีอะไรมากไปกว่าเงินทอง นางและหลิงหลานในตอนนี้ คนหนึ่งเป็นหญิงชราเหี่ยวย่น คนหนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยกระ กล่าวได้ว่าเป็นสาวใช้ที่หน้าตาอัปลักษณ์ยิ่งนัก หากพวกโจรไล่ตามทันจริงๆ ให้เงินก็สิ้นเรื่องแล้ว
รถม้าเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว ลมแรงจนม่านแทบจะต้านไม่ไหว แต่เพื่อปิดบังตัวตนที่แท้จริงของพวกนาง พวกนางจึงไม่กล้าเลือกม้าดี ด้วยเหตุนี้หลังจากม้าเร่งความเร็วไปครู่หนึ่งก็เห็นได้ชัดว่าม้าเริ่มหมดแรง
เสียงเกือกม้าด้านหลังดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ได้ยินเพียงเสียงร้องของม้า จากนั้นรถม้าก็กระตุก แล้วค่อยๆ หยุดลง
หลิงหลานพยุงเวินหนิงด้วยสีหน้าซีดขาว ทั้งสองรู้ดีว่ารถม้าถูกคนขวางเอาไว้แล้ว ไม่มีใครส่งเสียง เพียงตั้งใจฟังเสียงด้านนอกเท่านั้น
ทว่าสารถีไม่ได้ส่งเสียง พวกคนที่ขวางรถม้าก็ไม่ได้ส่งเสียง รวมถึงม้าของพวกเขาด้วย คล้ายทุกอย่างเงียบลงในบัดดล
ความมืดในวันฝนตก ค่อยๆ กลายเป็นแรงกดดันที่ไร้รูปร่าง ปกคลุมลงมาช้าๆ
เวินหนิงเริ่มไม่สบายใจ แต่ก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้
ออกเดินทางครั้งนี้นางวางแผนอยู่นาน ทั้งยังเลือกวันอย่างดี ตอนนางออกนอกเมือง เผยโย่วไปดูแลงานที่จี้โจว ตอนที่เขาทราบเรื่อง อย่างน้อยก็ต้องผ่านไปสามวันแล้ว อีกทั้งระหว่างทางนางก็ทิ้งอุปสรรคไว้มากมาย แม้ม้าของเขาจะเร็วกว่า ก็ไม่มีทางตามนางทันเร็วเช่นนี้
หลินหลานตัวสั่นไม่หยุด เวินหนิงตบมือของนางอีกครั้ง บอกให้นางผ่อนคลาย
มีเสียงเกือกม้าดังขึ้นตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
ม้าตัวหนึ่งเดินมาที่รถม้าช้าๆ กึก กึก กึก เสียงฝีเท้าดังชัดเจน
เพียงไม่นานก็ปรากฏฝักดาบสีเงิน ตวัดขึ้นเปิดม่านรถม้าที่หนาและหนัก ชุดเกราะสีเงินสะท้อนในแววตา
แม้จะเป็นกลางดึก คนตรงหน้าไม่ได้จุดไฟ ค่ำคืนที่ฝนตกไม่มีแม้กระทั่งแสงจันทร์ ทว่าชุดเกราะสีเงินของเขายังคงแวววาว ขับให้เห็นสันกรามที่คมชัดและดวงตาสีนิลชัดเจน
วินาทีที่เวินหนิงและเขาสบตากัน นางคล้ายตกลงสู่ถ้ำน้ำแข็ง
“หลิงหลาน!” เวินหนิงลุกขึ้นยืนทันที
“อาหลานอยู่นี่เจ้าค่ะ! คุณหนูเป็นอะไรเจ้าคะ หรือว่าฝันร้ายอีกแล้ว” หลิงหลานได้ยินเสียงของคุณหนู รีบวางงานในมือลงแล้วเข้าไปในห้อง เมื่อเห็นสีหน้าซีดขาวของเวินหนิง ทั้งยังมีเม็ดเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก นางรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้เวินหนิงพร้อมกับพูดด้วยความปวดใจ “หมู่นี้คุณหนูฝันร้ายบ่อย เชิญหมอมาจ่ายยาจิตสงบให้คุณหนูดีหรือไม่เจ้าคะ ระยะหลังมานี้คุณชายใหญ่เป็นหวัด มีหมอมาตรวจชีพจรทุกวัน เชิญหมอมาดูอาการคุณหนูด้วย ก็ไม่ได้ยุ่งยากแต่อย่างใด”
แววตาของเวินหนิงยังคงว่างเปล่า นัยน์ตาของนางค่อยๆ ขยายใหญ่ คล้ายตกใจกับเรื่องบางอย่าง
“คุณหนู?” หลิงหลานเรียกอีกครั้ง “คุณหนู?”
เวลานี้เวินหนิงค่อยดึงสติกลับมา กะพริบตาปริบๆ สายตาของนางอ่อนโยนลง “หลิงหลาน พวกเรายังอยู่ที่จวนเวินหรือ?”
หลิงหลานขมวดคิ้ว ตั้งแต่คุณหนูเป็นไข้เมื่อคราวก่อน ก็ฝันร้ายอยู่บ่อยครั้ง ยามตื่นมักถามแต่คำถามแปลกๆ เช่นตอนนี้ปีอะไร เจ้ายังไม่ได้แต่งงานจริงๆ หรือ คุณชายใหญ่และคุณชายรองอยู่ที่ใด วันนี้ก็ถามอีกว่าพวกเรายังอยู่ที่จวนเวินหรือ
“คุณหนู พวกเราย่อมอยู่ที่จวนเวินสิเจ้าคะ” หลิงหลานพูดเสียงอ่อนโยน “คุณหนูนอนอีกครู่หนึ่งเถิด บ่าวจะไปเชิญหมอที่เรือนคุณชายใหญ่”
มองแผ่นหลังของหลิงหลานที่วิ่งออกไปด้วยความรีบร้อน เวินหนิงไม่ได้รั้ง
บางทีควรหาหมอและกินยาแล้ว นางเองก็ไม่อยากฝันถึงเรื่องพวกนั้นทุกวัน ทุกครั้งที่ตื่นคล้ายโลกตรงหน้าล้วนไม่ใช่ของจริง
นางก้มหน้าลงมองสองมือของตน แน่ใจว่าเป็นมือที่ขาวเนียน ทั้งยังเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ไม่ได้ซูบผอมและไร้เรี่ยวแรง
ถูกต้อง
นางมีชีวิตใหม่อีกครั้งแล้ว
หลังจากถูกเผยโย่วตัดแขนทั้งสองข้าง กักขังอยู่ข้างกาย คิดไม่ถึงว่านางจะกลับมาตอนอายุสิบห้าปี
นางฟื้นขึ้นมาใช้เวลาเกือบครึ่งเดือนกว่าจะเชื่อว่า นางย้อนกลับมาในช่วงอายุที่ดีที่สุด ทั้งยังไม่ได้ออกเรือน ยังไม่เจอเผยโย่ว ทุกคนในจวนเวินมีความสุขเหมือนเมื่อก่อน หลิงหลานของนางก็ยังอยู่ข้างกาย
คิดถึงตรงนี้ แววตาของเวินหนิงทอประกายขึ้นมา ใบหน้าของนางมีเลือดฝาด ริมฝีปากแดงระเรื่อ
นางลงจากเตียงช้าๆ หยิบเสื้อกันหนาวมาสวมด้วยตนเอง
ชาตินี้ นางจะถอนรากถอนโคน ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะเกิดขึ้น
ไม่มีวันทำผิดซ้ำซากอีกแล้ว


## บทที่ 2

ตอนที่ 2
หลิงหลานเป็นคนทำงานมีความรับผิดชอบ ไม่นานนางก็พาหมอคนหนึ่งกลับมา
เวินหนิงยังไม่ออกเรือน เวลารักษาต้องมีม่านกั้น หมอเหมือนจะเคยพบเจออาการเช่นนี้มาก่อน หลังจากจับชีพจรแล้วก็พูดขึ้นช้าๆ “เกรงว่าหมู่นี้คุณหนูจะคิดมาก ได้ยินว่ากำลังจะมีเรื่องมงคลเกิดขึ้นที่จวน คุณหนูคงจะเหนื่อยกับเรื่องนี้ ข้าจ่ายยาให้คุณหนูสามห่อ ทว่าคุณหนูก็ควรผ่อนคลายจิตใจพักผ่อนให้มากๆ หากกินยาสามห่อนี้แล้วยังไม่หาย ข้าค่อยมาใหม่”
หมอพูดเช่นนี้ทำให้หลิงหลานนึกขึ้นได้
คุณหนูของนางเป็นไข้นับตั้งแต่ตระกูลเสิ่นมาสู่ขอ หลังจากนั้นก็ฝันร้ายไม่หยุดมิใช่หรือ
แต่ก่อนหน้านี้นางไม่ได้นำเรื่องทั้งสองคนมาเชื่อมโยงกัน
หนึ่งเป็นเพราะคุณหนูและคุณชายรองเสิ่นหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก แต่เพิ่งหารือกันอย่างเป็นทางการเมื่อไม่นานนี้เอว
สองเป็นเพราะแม้คุณหนูกับคุณชายเสิ่นไม่ได้โตมาด้วยกัน ทว่าปีหนึ่งก็เจอกันสองถึงสามครั้ง นางดูออกว่าทั้งสองมีใจให้กัน ทุกครั้งที่คุณหนูพูดถึงคุณชายเสิ่นก็แก้มแดง ยามสบตาแววตาของคุณหนูก็หวานหยดย้อย
ทว่าเมื่อก่อนนางเคยได้ยินมาว่า ก่อนออกเรือนสตรีมักไม่สบายใจและเป็นกังวลง่าย เพราะถึงอย่างไรการเป็นภรรยากับการเป็นคุณหนูอยู่ในจวนแตกต่างกันมาก
หลิงหลานรู้สึกผิดขึ้นมาทันที
ฮูหยินตายจากไปนานแล้ว มีเพียงนายท่านและคุณชายสองคนเท่านั้น พวกเรื่องของสตรีคุณหนูไม่อาจระบายกับใครได้ ทางด้านนายท่านก็คิดถึงข้อนี้ จึงให้นางที่อายุมากกว่าคุณหนูสองปีเป็นสาวใช้ใหญ่ นางคิดว่าตนเป็นคนใส่ใจในรายละเอียด ทำงานรอบคอบ แต่เรื่องนี้นางกลับคิดไม่ถึงแม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้หลังจากหมอออกไป หลิงหลานจึงพยุงเวินหนิงนั่งลงบนตั่งเตี้ย นางหวีผมให้เวินหนิง พร้อมกับพูดเสียงเบา “คุณหนู เป็นความผิดของอาหลานเองเจ้าค่ะ ที่ไม่สังเกตเห็นความคิดและความรู้สึกของคุณหนู คุณหนูและคุณชายเสิ่นไม่ได้เจอกันสามเดือนแล้ว รู้สึกเหินห่างหรือไม่เจ้าคะ”
ในความฝันของเมื่อคืนยังเหน็บหนาวจนตัวสั่น ทว่าตื่นขึ้นมากลับเป็นฤดูวสันต์ที่อบอุ่น
เวินหนิงเปิดหน้าต่างที่อยู่ข้างๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ “อาจจะใช่”
นางฝันร้ายติดต่อกันย่อมไม่ใช่เพราะเสิ่นจิ้น แต่ชื่อเสิ่นจิ้น และพิธีแต่งงานของนางกับเสิ่นจิ้นนั้นผ่านมาหลายปีแล้ว ทำให้นางรู้สึกเหินห่างมากจริงๆ
“คุณหนู ก่อนออกเรือนสตรีย่อมเป็นเช่นนี้สักครั้ง สตรีบางคนกระทั่งก่อนแต่งงานก็ยังไม่เคยเจอสามี ทว่าอย่างน้อยคุณหนูกับคุณชายเสิ่นก็เคยเจอกัน รู้จักกันเป็นอย่างดี แม้ตบแต่งออกเรือนแล้วจะไม่สบายเหมือนตอนอยู่ที่จวน แต่คุณหนูโปรดวางใจ อาหลานจะช่วยสุดความสามารถ นายหญิงตระกูลเสิ่นแลดูรับมือยากเล็กน้อย ทว่าคุณชายเสิ่นดีกับคุณหนูมาก ต้องเข้าข้างคุณหนูอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” หลิงหลานทำผมให้เวินหนิง พร้อมกับพูด
แต่เวินหนิงกลับไม่ได้ตั้งใจฟังสิ่งที่นางพูด เอามือเกยคางแล้วมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง
ตอนหารือเรื่องแต่งงานเมื่อชาติก่อน นางตื่นเต้นและเขินอาย ความคิดคล้ายคลึงกับหลิงหลาน
นางกับเสิ่นจิ้นหมั้นหมายตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กๆ ไม่เข้าใจว่าการหมั้นหมายคืออะไร แต่พี่ใหญ่และพี่รองมักจะเอาเรื่องนี้มาล้อนาง ล้อจนนางแก้มแดงไม่รู้จะโต้กลับอย่างไร ได้แต่ตะโกนเสียงดังตอบกลับไปว่า “ข้าไม่แต่งงาน ข้าไม่แต่งงานกับคุณชายรองเสิ่นอะไรนั่นเด็ดขาด!”
เมื่อโตขึ้นเล็กน้อย มีความคิดความอ่านของหญิงสาว กล่าวถึงภาพลักษณ์ภายนอกและความสามารถเสิ่นจิ้นถือเป็นบุรุษที่ดี เขาเป็นแม่ทัพ แต่ตอนเสวนากับนางกลับอ่อนโยน ดูแลเอาใจใส่นางเป็นอย่างดี ทำให้นางหวั่นไหว
ดังนั้นแม้นางจะกังวล แต่ก็ยินดีที่จะแต่งงานกับเขา ทางด้านนายหญิงตระกูลเสิ่นทำให้ลำบากใจเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายเรื่องแต่งงานก็ผ่านไปอย่างราบรื่น
นางเองก็แต่งเข้าตระกูลเสิ่น ด้วยสามสื่อหกพิธี[footnoteRef:1] [1:  สามสื่อหกพิธี หมายถึง พิธีแต่งงานแบบจีน สามสื่อคือเทียบหมั้น เทียบสินสอดและเทียญเชิญเจ้าสาว ส่วนหกพิธีคือมีการทาบทาม ถามชื่อ ดูดวงสมพงศ์ หมั้นหมาย ดูฤกษ์และรับตัวเจ้าสาว
]
แค่ว่าชีวิตตอนตบแต่งเข้าตระกูลเสิ่น ไม่ได้สวยงามดังที่วาดฝันไว้
วันแต่งงาน ยังไม่ทันได้เข้าห้องหอ เสิ่นจิ้นก็ถูกเรียกตัวด่วน ออกเดินทางไปหนานเจียงในคืนเดียวกัน ทิ้งให้นางเผชิญหน้ากับคนในจวนเสิ่นตามลำพัง
ตอนหารือเรื่องแต่งงานเหลียงซื่อนายหญิงของตระกูลเสิ่นก็อยากจะถอนหมั้นแล้ว ทว่าด้วยความหนักแน่นของเสิ่นจิ้นจึงถอนหมั้นไม่สำเร็จ เมื่อเสิ่นจิ้นไม่อยู่ เหลียงซื่อที่ไม่ชอบเวินหนิง ย่อมหาเรื่องนางเป็นธรรมดา
ในตอนนั้นเวินหนิงอายุเพียงสิบห้าเท่านั้น แม้จะไม่ได้เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเวิน ทว่านางก็เติบโตขึ้นท่ามกลางการปกป้องของเวินถิงชุนและพี่ชายทั้งสอง หลังจากฮูหยินสิ้นใจเวินถิงชุนไม่รับอนุภรรยาคนใดเข้ามา กล่าวได้ว่าเรือนหลังมีเวินหนิงเป็นสตรีเพียงคนเดียว นางจะมีโอกาสเข้าใจเรื่องราวต่างๆ ของเรือนหลังได้อย่างไร? เสิ่นจิ้นไม่อยู่ ไม่มีผู้ใดปกป้อง นางถูกรังแกทั้งอย่างเปิดเผยและอ้อมๆ นับครั้งไม่ถ้วน
ความเป็นจริงก่อนที่นางจะแต่งเข้าตระกูลเสิ่นก็รู้แล้วว่าเหลียงซื่อเป็นคนที่เข้ากับผู้คนยาก ในเมื่อเสิ่นจิ้นไม่อยู่ เช่นนั้นนางจะยอมถูกรังแก คิดว่าอดทนสักหน่อย รอเสิ่นจิ้นกลับมาก็จะดีขึ้น
แต่หลังจากผ่านไปเพียงครึ่งปี ทหารด่านหน้าส่งข่าวมาว่า ทหารทางใต้พ่ายแพ้ คุณชายรองเสิ่นจิ้น ทหารอายุน้อยที่สุดในตอนนั้น ตายในสงคราม
เวลาเพียงชั่วข้ามคืน เหลียงซื่อไม่ให้เกียรตินางแม้แต่น้อย ร้องไห้โวยวายทั้งยังด่าทอนางว่าเป็น “ตัวเสนียด” “ดวงกินสามี” จะขับไล่นางออกจากตระกูลเสิ่น
ทางด้านตระกูลเวิน เวลาสั้นๆ เพียงครึ่งปี กลับไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เวินถิงชุนขุนนางขั้นสี่สังกัดหงหลูซื่อ[footnoteRef:2] ตำแหน่งขุนนางนี้ไม่ถือว่าต่ำต้อย แต่ไม่มีอำนาจเท่าใดนัก ดูแลบรรดาอาคันตุกะของราชวงศ์และระเบียบธรรมเนียมการประชุมในท้องพระโรงเท่านั้น แต่ดีที่ตำแหน่งนี้มั่นคงและปลอดภัย [2:  หงหลูซื่อ หมายถึง หน่วยงานราชการในสมัยราชวงศ์หมิงและชิงดูแลเรื่อง ระเบียบธรรมเนียมการประชุมการเข้าเฝ้าในท้องพระโรง
]
ทว่ากลับเกิดเรื่องขึ้นกับตำแหน่งขุนนางที่มั่นคงและปลอดภัยนี้
ในปีนั้นองค์ชายจากหลิวฉิวมาเยือน ทว่ากลับมีคนวางยาพิษในสุราขององค์ชายในงานเลี้ยงต้อนรับ องค์ชายสิ้นใจในงานทันที เวินถิงชุนจึงต้องรับผิดชอบ ทางด้านคุณชายใหญ่เวินเสนอตัวเป็นทูตในการไกล่เกลี่ยเรื่องนี้ ส่วนคุณชายรองที่เที่ยวเตร่มาโดยตลอดในตอนนั้นเสนอตัวไปเป่ยเจียง เพื่อรับใช้ชาติ
จวนเวินว่างเปล่า เวินหนิงไม่มีที่ไป
เวินหนิงในตอนนั้นคิดว่า เหลียงซื่อขับไล่นางออกจากจวน เป็นเพราะไม่ชอบนาง ร่วมกับทุกข์ใจที่เสียบุตรชาย ไม่อาจระบายความเจ็บปวดได้ จึงโยนความผิดทั้งหมดให้นาง
ทว่าในตอนหลังนางเพิ่งรู้ว่า ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เป็นเพียงข้อแลกเปลี่ยนของเหลียงซื่อและเผยโย่วเท่านั้น
“คุณหนู?” หลิงหลานโบกมือไปมาตรงหน้าเวินหนิง
เวินหนิงดึงสติกลับมา เงยหน้าขึ้น “มีอะไรหรือ”
หลิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง
นางมักจะคิดไปเองว่า หลังจากเป็นไข้เมื่อครั้งก่อน นอกจากคุณหนูจะฝันร้ายและพูดจาเหลวไหลแล้ว คล้ายจู่ๆ คุณหนูก็โตขึ้นมาก เมื่อก่อนคุณหนูไม่ใช่คนชอบเล่นสนุก แต่ถึงอย่างไรนางก็อายุยังน้อย อีกทั้งในจวนก็ไม่มีนายหญิง สีหน้าของคุณหนูมักจะแสดงถึงความสับสนและหวาดกลัวอยู่หลายครั้ง ทั้งยังขาดนางไม่ได้
ตื่นนอนครั้งนี้ ตั้งแต่กริยาไปจนถึงแววตาของคุณหนูเปี่ยมไปด้วยความนิ่งสงบที่ไม่เคยมีมาก่อน
“เมื่อครู่บ่าวบอกว่าหากคุณหนูยังกังวล อีกสองสามวันเมื่ออากาศดี เราไปไหว้พระที่วัดฉือเอินกันเถอะเจ้าค่ะ คุณหนูว่าดีหรือไม่เจ้าคะ” ความคิดของหลิงหลานมาเร็วและไปเร็ว ยิ้มแล้วพูดทวนซ้ำอีกครั้ง
เวินหนิงยังคงไม่ตอบคำถามของนาง แต่กลับย้อนถาม “หมอคนนั้นรู้ได้อย่างไรว่าเร็วๆ นี้จะมีเรื่องมงคลเกิดขึ้นในจวน? เจออะไรมาหรือเปล่า?”
หลิงหลานชะงักครู่หนึ่ง พยักหน้าแล้วพูด “วันนี้เสนาบดีเสิ่นและเหลียงซื่อมาที่จวนเจ้าค่ะ หารือเรื่องงานแต่งงานกับนายท่านที่โถงใหญ่ หมอท่านนั้นน่าจะบังเอิญเห็นเข้า” แล้วพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูก็ทราบ การหมั้นหมายของคุณหนูและคุณชายรองเสิ่นมีใครในเมืองหลวงบ้างที่ไม่รู้ หากไม่ใช่เพราะตระกูลเสิ่นลงมือเร็ว พิธีปักปิ่นของคุณหนูในปีนี้ หัวกระไดตระกูลเวินคงไม่แห้งแล้ว”
“หมอคนนั้นเห็นนายท่านกับเสนาบดีเสิ่นและฮูหยินอยู่ด้วยกัน ย่อมเดาได้ว่าพวกท่านหารือเรื่องอะไรเจ้าค่ะ”
ขณะหลิงหลานพูด เวินหนิงลุกขึ้นจากตั่งเตี้ยแล้ว นางเดินไปหน้ากระจกแล้วมองดูตนเอง เมื่อมั่นใจว่าผมเผ้าเรียบร้อย จึงหยิบตลับกระจกขึ้นมา พร้อมกับทาสีชาด
“คุณหนู...” หลิงหลานพูดด้วยความฉงน
“ข้าไปโถงใหญ่ครู่หนึ่ง” เวินหนิงหันหลังเดินออกไป
“คุณหนู คุณหนูยังไม่ได้รับประทานของหวานยามบ่ายเลยนะเจ้าค่ะ...”
หลิงหลานรีบตามออกไป “คุณหนู เวลานี้นายท่านกับเสนาบดีเสิ่นกำลังหารือเรื่องงานแต่งงานระหว่างคุณหนูกับคุณชายรองเสิ่น คุณหนูเข้าไปเช่นนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะสมเท่าใด...”
เวินหนิงไม่สนใจ
เพราะพวกเขากำลังหารือเรื่องแต่งงานของนางกับเสิ่นจิ้น นางจึงยิ่งต้องไป


## บทที่ 3

ตอนที่ 3
โถงใหญ่จวนเวิน เวินถิงชุนและเสิ่นเกาหลานนั่งอยู่บนเก้าอี้ซ้ายและขวา ทั้งสองจิบน้ำชา พร้อมกับพูดถึงการสอบคัดเลือกช่วงวสันต์ในครั้งนี้
แม้ผลการสอบยังไม่ออกมา แต่ได้ยินว่ามีบทความของหลายคนเขียนสื่อให้เห็นถึงความรอบรู้ทั้งเหตุการณ์สมัยโบราณและสมัยปัจจุบัน เขียนได้ดียิ่งนัก ทำให้จังปั๋วจ้งบัณฑิตในสำนักบัณฑิตฮั่นหลินถึงกับตบโต๊ะชม
“ได้ยินว่าจั๋วเซิงเข้าร่วมการสอบในครั้งนี้ด้วยหรือ” เวินถิงชุนดื่มน้ำชา แล้วพูดเข้าเรื่อง “จั๋วเซิงไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ เก่งทั้งบุ๋นและบู้ อนาคตไกลยิ่งนัก”
เสิ่นจิ้น ชื่อทางการจั๋วเซิง แม้จะเป็นคุณชายรองของตระกูลเสิ่น ทว่าถูกฝากความหวังเอาไว้ เห็นได้อย่างชัดเจนจากชื่อของเขา
ในอดีตเวินถิงชุนและเสิ่นเกาหลานถูกเรียกเข้าเมืองหลวงพร้อมกัน ประจวบเหมาะเหลียงซื่อกำลังตั้งครรภ์เสิ่นจิ้น ทั้งสองดื่มสุราไปพร้อมกับตั้งชื่อนี้ ซึ่งความหมายของชื่อคือ ‘พัฒนาก้าวหน้า’
“เขาถูกตามใจจนเสียคน!” พูดถึงเรื่องนี้เสียงของเสิ่นเกาหลานดังขึ้น “เขาดึงดันที่จะเข้าร่วมการสอบ หากสอบได้ตำแหน่งก็คงจะดี แต่หาก...”
เสิ่นเกาหลานถอนหายใจ “คนมากมายในเมืองหลวงต่างรอหัวเราะเยาะเขา”
“สมัยก่อนพี่เสิ่นสอบได้ลำดับที่สอง ลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้น เฮ่าเอ๋อร์อยู่ในสำนักฮั่นหลิน จั๋วเซิงคงไม่ต่างกัน”
เสิ่นเฮ่าเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลเสิ่น พี่ชายของเสิ่นจิ้น
“ครั้งนี้เสิ่นเอ๋อร์ทำให้ข้าคาดไม่ถึง เดิมทีข้าคิดว่า...”
“อะแฮ่ม...”
เหลียงซื่อนั่งถัดจากพวกเขา ฟังทั้งสองคุยกัน ไม่ง่ายเลยกว่าจะพูดถึงเสิ่นจิ้น เมื่อเห็นว่าจะพูดถึงเรื่องอื่น นางจึงกระแอมไอ
การมาในวันนี้ไม่ได้มาพูดคุยเล่น อย่าได้กลับมือเปล่าเหมือนสองครั้งที่ผ่านมาอีก
เสิ่นเกาหลานหยุดพูด
เขาย่อมรู้ว่าเสียงกระแอมไอนี้หมายความว่าอย่างไร ก่อนออกจากจวนเหลียงซื่อกำชับเขาแล้วกำชับอีก วันนี้ต้องพูดเรื่องหมั้นหมายของตระกูลเวินและตระกูลเสิ่นให้ชัดเจน
ตอนนั้นเสิ่นจิ้นอายุห้าขวบ เวินหนิงอยู่ในครรภ์มารดา ทุกครั้งที่สองตระกูลเจอกัน เสิ่นเจิ้นก็จะเดินวนรอบตัวฮูหยินเวิน สนใจเด็กในครรภ์อย่างมาก เขากับเวินถิงชุนจึงพูดว่า หากเด็กในครรภ์เป็นสตรี จะให้แต่งงานกับเสิ่นจิ้น
จริงตามที่เหลียงซื่อกล่าว เพียงแค่คำพูดล้อเล่นหลังดื่มสุรา ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษณ์ชัดเจน ทั้งยังไม่เคยแลกเปลี่ยนของแทนใจแต่อย่างใด
แต่เขากับเวินถิงชุนไม่ได้เป็นเพียงขุนนางในราชสำนักเดียวกัน ทั้งยังเป็นมิตรสหาย มิตรภาพของทั้งสองยาวนานกว่าสามสิบปี นี่ก็ผ่านมาหลายปี การแต่งงานของเด็กทั้งสองแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงตั้งนานแล้ว จะให้เขา ‘อธิบาย’ เรื่องนี้ได้อย่างไร
เวินถิงชุนหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาเงียบๆ
ความเป็นจริงเขาก็พอจะเข้าใจ
ตั้งแต่เวินหนิงเข้าพิธีปักปิ่น ตระกูลเสิ่นมาที่จวนสองครั้งแล้ว ทุกครั้งล้วนพูดอ้อมค้อม ไม่พูดเข้าประเด็น
แต่เขารู้ดีแก่ใจ เขาและเสิ่นเกาหลานล้วนเป็นบัณฑิต ไม่ได้มีเส้นสายในราชสำนักเท่าใดนัก สมัยที่พวกเขาคุยเล่นกันนั้นเป็นตอนที่ฮ่องเต้ให้ความสำคัญ หน้าที่การงานพร้อมที่จะดีขึ้นทุกเมื่อ นอกจากนี้ทั้งสองก็มีความสามารถเทียบเคียงกัน ทว่าผ่านไปสิบกว่าปี เสิ่นเกาหลานยังคงเป็นขุนนางที่ฮ่องเต้โปรดปราน เป็นถึงเสนาบดีกรมธรรมการขุนนางขั้นสอง แต่เขากลับเป็นเพียงขุนนางสังกัดหงหลูซื่อที่ไม่ได้มีอำนาจเท่าใดนัก แม้กระทั่งบุตรชายทั้งสองก็ไม่เก่งกาจเทียบคุณชายทั้งสองของตระกูลเสิ่น
เกรงว่าตระกูลเสิ่นคงเปลี่ยนความคิดแล้ว
แค่ว่าเขาเห็นเวินหนิงคล้ายจะมีใจให้เสิ่นจิ้น อีกทั้งการแต่งงานนี้รู้กันเกือบทั้งเมืองหลวง หากถูกถอนหมั้นโดยไม่มีเหตุผล อาหนิงจะทำเช่นไร
ด้วยเหตุนี้เขาจึงแสร้งโง่มาโดยตลอด หากเสิ่นเกาหลานไม่ยอมรับคำมั่นสัญญาจริงๆ เขาก็จะเป็นฝ่ายพูดเอง และจะเสนอความคิดเห็นที่ดีที่สุด หากอีกฝ่ายตกลง ก็ถือว่าตระกูลเสิ่นติดค้างตระกูลเวิน
เหลียงซื่อส่งสายตาให้เสิ่นเกาหลานไม่หยุด เสิ่นเกาหลานก้มหน้าลงจิบน้ำชา แกล้งทำเป็นมองไม่เห็น
เวินถิงชุนจิบน้ำชาเช่นเดียวกัน แกล้งทำเป็นไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
เหลียงซื่อร้อนใจยิ่งนัก
คำพูดของบุรุษหรือ ล้วนโกหกทั้งเพ ทั้งที่ตอนอยู่ในจวนตกลงกันแล้ว วันนี้ต้องพูดเรื่องแต่งงานให้ชัดเจน มิเช่นนั้นอนาคตข้างหน้าจิ้นเอ๋อร์จะแต่งงานได้อย่างไร
เหลียงซื่อทำใจฮึกเหิม พูดด้วยรอยยิ้ม “พี่เวิน พวกข้ามาในวันนี้ แท้จริงแล้วอยากจะชี้แจงเรื่องเข้าใจผิดเมื่อหลายปีก่อนในอดีต”
เดิมทีในอดีตก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะบุตรชายตระกูลเวินสองคนนั้นพูดไม่คิด เอาแต่พูดเรื่องนี้ แล้วจะแพร่สะพัดจนรู้ทั่วเมืองหลวงได้อย่างไร
“พี่เวิน อาหนิงเป็นสตรีที่ดี รูปโฉมงดงาม ทั้งยังมีความเป็นกุลสตรี...”
ถ้อยคำนี้เหลียงซื่อพูดจากใจจริง ครั้งหนึ่งนางก็เคยมองเวินหนิงเป็นลูกสะใภ้
แต่ว่าการแต่งงาน ทั้งสองฝ่ายควรจะเหมาะสมกันไม่ใช่หรือ เวลานี้ฐานะของตระกูลเสิ่นอยู่ระดับใดแล้ว
ทว่ากระทั่งตอนนี้ตระกูลเวินยังคงอยู่ในจวนหลังเดิมเมื่อหลายปีก่อน  ได้แต่ยื่นหนังสือต่อเบื้องบนว่า ‘จวนเวิน’ แตกต่างจากตระกูลเสิ่น เมื่อสามปีก่อนก็ได้ย้ายเข้าไปอยู่ในจวนหลังใหม่ซึ่งได้รับพระราชทาน หน้าประตูมีคำว่า ‘จวนเสนาบดี’ ที่เขียนโดยฝีพระหัตถ์ของฮ่องเต้
สามีของนางเป็นถึงขุนนางขั้นสองเสนาบดีกรมธรรมการ บุตรชายคนโตของนางทำงานในสำนักบัณฑิตฮั่นหลิน บุตรชายคนเล็กทำคุณงามความดีด้านการสู้รบตั้งแต่อายุไม่ถึงยี่สิบ เป็นแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุดของราชวงศ์ อนาคตไกลยิ่งนัก
สะใภ้ของนาง เวินหนิงที่เกิดในตระกูลเช่นนี้คู่ควรหรือ
เวลานี้เวินหนิงยืนอยู่หลังฉากกั้นของห้องโถงใหญ่ นางรู้ว่าประโยคถัดไปเหลียงซื่อจะพูดอะไร
นางจะบอกว่าเป็นเพียงคำพูดล้อเล่นหลังดื่มสุราเท่านั้น ตอนนั้นเสิ่นจิ้นยังเด็ก เวินหนิงก็ยังไม่เกิด เรื่องแต่งงานย่อมไม่อาจคิดจริงจังได้ ตอนนี้พวกเด็กๆ โตแล้ว จำต้องชี้แจงกับคนนอก เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการแต่งงานของทั้งสองฝ่าย
เมื่อชาติก่อนนางได้ยินคำพูดนี้จากสาวใช้ หลังจากฟังนางถึงขั้นร้องไห้
ครั้งนี้เวินหนิงไม่รอให้เหลียงซื่อพูดถ้อยคำนี้ นางฉีกยิ้มใสซื่อ แล้วเดินออกมาจากด้านหลังของฉากกั้น “ท่านพ่อ ได้ยินว่าท่านลุงเสิ่นและท่านป้าเสิ่นมาหรือเจ้าคะ”
หลิงหลานช้ากว่านางหนึ่งก้าว ห้ามนางเอาไว้ไม่ทัน กระทืบเท้าสองครั้งด้วยความหงุดหงิด แล้วรีบเดินตามออกไป
คนทั้งสามในห้องโถงต่างตกใจกับการมาของเวินหนิง ทั้งสามมองไปที่นางพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เวินหนิงทำความเคารพ “คารวะท่านลุงเสิ่น คารวะท่านป้าเสิ่น คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องมากพิธีกับพ่อ เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” เวินถิงชุนพูดกับเวินหนิง ทว่าคล้ายกำลังพูดกับหลิงหลาน
หลิงหลานรู้สึกผิดที่ไม่อาจหยุดเวินหนิง นางย่อตัวลงไม่ได้ลุกขึ้น เวลานี้นางยิ่งไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
“อาหนิงได้ยินว่าท่านลุงเสิ่นกับท่านป้าเสิ่นมา คิดว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยกว่าผู้ใหญ่ทั้งสามจะอยู่พร้อมหน้า เป็นโอกาสที่ดีในการชี้แจงเรื่องเข้าใจผิด จึงรีบมาเจ้าค่ะ”
เข้าใจผิดอีกแล้วหรือ
ทั้งสามมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย
เวินหนิงโน้มตัวลงอีกครั้ง หลุบตาลง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ในอดีตท่านพ่อและท่านลุงเสิ่นพูดล้อเล่นหลังดื่มสุราเท่านั้น ตอนนั้นเสิ่นจิ้นยังเด็ก เวินหนิงก็ยังไม่เกิด เรื่องแต่งงานย่อมไม่อาจคิดจริงได้ ตอนนี้ข้าและคุณชายรองเสิ่นต่างก็โตแล้ว จะเป็นการดีหากท่านทั้งสามโปรดชี้แจงกับคนนอก จะได้ไม่ส่งผลกระทบต่อการแต่งงานของทั้งสองฝ่ายเจ้าค่ะ”


## บทที่ 4

ตอนที่ 4
ภายในห้องโถงเงียบสงัด
เวินถิงชุนและเสิ่นเกาหลานต่างคิดไม่ถึงว่า เวินหนิงที่ถูกเลี้ยงอยู่ในเรือนมาโดยตลอดจะพูดเช่นนี้ ด้านเหลียงซื่อตกตะลึงยิ่งกว่า คำพูดที่ตนคิดอยู่นาน เหตุใดเวินหนิงจึงพูดเหมือนทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่ถ้อยคำเดียว
เวินหนิงหลุบตาลง คิ้วบางลู่ลง ไม่ได้รู้สึกผิดปกติแต่อย่างใด
เห็นได้ชัดว่าสำหรับสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน ถ้อยคำนี้ล้ำเส้นเล็กน้อย แต่ตอนที่นางได้ยินหลิงหลานบอกว่าสองตระกูลกำลังหารือเรื่องแต่งงาน ความคิดแรกของนางคือ... แต่งงานไม่ได้เด็ดขาด!
หากกล่าวถึงเพียงเสิ่นจิ้น เขาเป็นคนที่ดีมาก ฉลาดรอบรู้ เป็นคนมีอุดมคติ ทั้งยังดีกับนาง  ชาติก่อนหากไม่ใช่เพราะเขาทะเลาะกับเหลียงซื่อใหญ่โต ยืนกรานจะแต่งงานกับนางเท่านั้น นางคงไม่อาจแต่งเข้าตระกูลเสิ่นได้
เมื่อชาติก่อนตอนที่นางอายุเท่านี้ ครั้งหนึ่งเคยมีใจให้เขา ตอนรู้ว่าเขาพลีชีพในสงคราม นางเองก็ร้องไห้ติดต่อกันหลายวัน ทั้งยังตัดสินใจว่าจะครองตัวเป็นหม้าย
แต่นางที่ได้กลับชาติมาเกิดอีกครั้งรู้ดีกว่าใคร การแต่งงาน ไม่ได้แต่งกับสามีของตนเพียงคนเดียว แต่แต่งกับครอบครัวของสามีด้วย
ชาติก่อนหากไม่ใช่เพราะเหลียงซื่อ นางจะตกเป็นของเผยโย่วง่ายๆ ได้อย่างไร
เมื่อนึกถึงเผยโย่ว เวินหนิงโน้มตัวต่ำลง “ท่านพ่อ ท่านลุงเสิ่น ท่านป้าเสิ่น อาหนิงไม่อยากทำเช่นนี้จริงๆ เจ้าค่ะ ทว่าคุณชายรองเป็นคนมีความสามารถ ได้ทั้งบุ๋นและบู๊ คุณชายควรจะเจอสตรีที่ดียิ่งกว่าอาหนิง หวังว่าท่านทั้งสามจะตอบตกลงด้วยเจ้าค่ะ”
พูดถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะพูดถึงงานแต่งงานครั้งนี้ต่อ
แม้จะเป็นไปตามความต้องการของเหลียงซื่อ แต่ตระกูลเสิ่นของนางเปลี่ยนจากฝ่ายรุกเป็นฝ่ายรับ เวินหนิงที่เป็นเพียงสตรีคนหนึ่งพูดเช่นนี้แล้ว ทั้งยังพูดอย่างตรงไปตรงมาและหนักแน่น ทำให้นางเสียหน้ายิ่งนัก นางทำเสียงฮึดฮัดสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินออกไป
เสิ่นเกาหลานมองเวินถิงชุน แล้วมองไปที่เวินหนิง เขาถอนหายใจ เดินตามภรรยาออกไป
เหลือทิ้งไว้เพียงเวินถิงชุนที่มองเวินหนิงด้วยสีหน้าตกตะลึง
เวินหนิงยังคงก้มหน้าลง
นานพักใหญ่ กว่าเวินถิงชุนจะปรับอารมณ์ได้ เอ่ยถามเวินหนิง “อาหนิง ลูกไม่อยากแต่งงานกับเสิ่นจิ้นแล้วจริงๆ หรือ”
เวินหนิงตอบ “ท่านพ่อ หากตระกูเสิ่นอยากจะทำตามสัญญา วันที่อาหนิงเข้าพิธีปักปิ่น พวกเขาก็ควรให้แม่สื่อมาทาบทามแล้ว แม้เสิ่นจิ้นจะเป็นชายที่ดี ทว่าอาหนิงไม่อยากเอื้อมของที่อยู่สูง”
เวินหนิงคิดได้เช่นนี้ ทำให้เวินถิงชุนแปลกใจ “ช่างเถอะ แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน ดีแล้วที่ลูกคิดได้”
เขาทอดถอนหายใจ สีหน้าฉายความอ่อนโยนเล็กน้อย น้ำเสียงก็โอนอ่อนลงเช่นเดียวกัน “อาหนิงของพ่อจิตใจดี งดงามและมีความสามารถ พ่อจะหาคู่ครองที่ดีให้เจ้า”
…
เดินออกมาจากโถงใหญ่ ดวงอาทิตย์ในฤดูวสันต์ยังคงเฉิดฉาย แสงตะวันส่องกระทบสวนดอกไม้ที่เปี่ยมล้นด้วยกลิ่นหอม เหล่านกกางเขนส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ดอกไม้ผลิบานโอนเอนไปตามแรงลม ส่งให้กลิ่นหอมกำจายเป็นระลอก
เวินหนิงสูดลมหายใจรับอากาศที่ทั้งยังสดชื่นและอบอุ่นของฤดูวสันต์ เป็นครั้งแรกที่นางตระหนักรู้ว่าตนเกิดใหม่แล้วจริงๆ ทั้งยังเป็นการเกิดใหม่ที่มีความหมาย ตอนนี้นางเปลี่ยนแปลงการแต่งงานระหว่างตนกับเสิ่นจิ้นได้แล้ว อนาคตนางต้องเปลี่ยนแปลงเรื่องต่างๆ ได้มากกว่านี้ เปลี่ยนแปลงอนาคตของตนเอง เปลี่ยนแปลงอนาคตของตระกูลเวิน
คิดถึงตรงนี้ เวินหนิงอดไม่ได้ที่จะยิ้ม ยิ้มจากขั้วหัวใจ ยิ้มจากแววตา
หลิงหลานเดินตามหลังนาง เดิมทีโศกเศร้าที่การแต่งงานของคุณหนูและเสิ่นจิ้นจบลง โทษตนเองที่ไม่อาจหยุดการกระทำชั่ววูบของคุณหนูได้ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นเวินหนิงยิ้มกว้าง หลิงหลานชะงักไปครู่หนึ่ง
คุณหนูเพียงคนเดียวของจวนเวิน ความงามของนางสะพัดไปทั่วเมืองหลวง ทว่านางกลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เวินหนิงเป็นสตรีอ่อนโยน โดยมากล้วนก้มหน้าด้วยความเขินอาย ยืนอยู่ด้านหลังผู้คน แม้บางครั้งจะยิ้มบ้าง แต่ย่อมถือพัดขึ้นมาปิด เบือนหน้าหลบด้วยความสง่า ไม่เคยหันหน้าเข้าหาตะวันแล้วยิ้มกว้างด้วยความใจกล้าเช่นนี้มาก่อน คล้ายว่า... รอบตัวของนางกำลังส่องสว่างอย่างไรอย่างนั้น
หลิงหลานกลืนคำพูดที่กำลังจะเปล่งออกมา
หรือว่าก่อนหน้านี้นางเข้าใจผิดคิดว่าคุณหนูมีใจให้คุณชายเสิ่น คิดไม่ถึงว่าการถอนหมั้นคุณชาย ทำให้คุณหนูมีความสุขเช่นนี้
“หลิงหลาน พรุ่งนี้เราไปไหว้พระที่วัดฉือเอินกันเถอะ”
ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณเทพเซียน ขอบคุณพระโพธิสัตว์กวนอิม ที่ทำให้นางมีโอกาสได้เกิดใหม่อีกครั้ง
หลิงหลานรับคำ คล้ายความสุขของเวินหนิงส่งถึงนาง นางจึงมีความสุขไปด้วย
เหลียงซื่อขึ้นชื่อเรื่องความเข้ากับผู้คนยาก ไม่แต่งเข้าตระกูลเสิ่น บางทีอาจจะเป็นเรื่องที่ดี
เวินหนิงอยู่ที่เรือนเซียงถี หลังจากส่งนางกลับไป หลิงหลานก็รีบไปหาพ่อบ้านประจำตระกูลบอกแผนการเดินทางในวันพรุ่งนี้ให้เขา เพื่อจะได้เตรียมรถม้าและบ่าวรับใช้ตั้งแต่เนิ่นๆ
เวินหนิงเดินเข้าไปในห้อง ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องโถงก็เห็นของหวานวางอยู่บนโต๊ะกลม บัวลอยสุราดอกกุ้ยของโปรดของนาง
แม้ของหวานจะเย็นชืดไปแล้ว แต่เวินหนิงยังคงยกขึ้นมากิน
ไม่ใช่เพราะไม่ได้กินนานแล้ว
ช่วงชีวิตปีสุดท้ายของนาง ราวกับตะเกียงที่น้ำมันแห้งเหือด ในที่สุดเผยโย่วก็ไม่กักขังนางอีก เขาให้นางย้ายไปอยู่ในเรือนแถบชานเมือง ถอนกำลังองครักษ์ที่เคยเฝ้าตลอดสิบสองชั่วยาม ทั้งยังตามหาพ่อครัวชื่อดังจากที่ต่างๆ มาทำบัวลอยสุราให้นางกิน ชีวิตสามเดือนสุดท้าย เขาถึงขั้นตามตัวหลิงหลานที่แต่งงานไปไกลกลับมา ด้วยเหตุนี้นางจึงได้กินของหวานที่ชอบทุกวัน
ทว่ารสชาติในตอนนั้น กับตอนนี้ไม่เหมือนกัน
เวินหนิงกินบัวลอยคำแล้วคำเล่า พร้อมกับคิดว่าควรจะทำอย่างไรต่อ
ตอนตื่นจากฝันร้ายนางดีใจที่กลับมาเกิดใหม่ในช่วงเวลาที่ตนยังไม่ได้เจอกับเผยโย่ว แต่แท้จริงแล้วไม่ถูกต้องเสียทีเดียว
ณ ตอนนั้นเผยโย่วยอมทำทุกอย่างเพื่อช่วงชิงภรรยาของผู้อื่น ให้นางอาศัยอยู่ที่เรือนด้านนอกโดยไม่สนใจว่านางยินยอมหรือไม่ สุดท้ายถึงขั้นแต่งงานกับนางแล้วยกนางเป็นภรรยาเอกโดยไม่สนใจสายตาของเหล่าตระกูลชั้นสูง ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะตอนเด็กเขาได้ใช้ช่วงเวลาสั้นๆ กับนาง
ในตอนนั้นเผยโย่วไม่ได้แซ่เผย เขาชื่อหวังโย่ว เป็นเด็กที่ถูกตระกูลเผยทอดทิ้งให้เร่ร่อนอยู่นอกตระกูล เป็นซื่อจื่อที่ยังไม่ได้รับการยอมรับ
ส่วนเวินหนิงในตอนนั้นอายุไม่ถึงสิบขวบ นางไม่ประสีประสา นางเที่ยวเล่นกับพี่ชายทั้งสองคน ไม่รู้ว่าสตรีต้องมีความเหนียมอาย นางมักจะแอบใส่ชุดของสาวใช้ เอาโคลนมาป้ายหน้า หนีออกไปเล่นนอกจวนกับพี่ชายทั้งสองลับหลังเวินถิงชุนเป็นประจำ
ตอนนั้นเอง นางได้เจอกับหวังโย่วที่สวมผ้าหยาบ
หวังโย่วยากไร้ อีกทั้งมารดาก็ป่วยหนัก บิดาทำงานสองงานแต่ครอบครัวก็ยังคงอดมื้อกินมื้อ อีกทั้งบิดาก็ให้หวังโย่วร่ำเรียนหนังสือเท่านั้น ไม่ให้ยุ่งเรื่องครอบครัว
เวินหนิงติดตามพี่ชายทั้งสอง รู้ช่องทางการหาเงินหลายช่องทาง ด้วยเหตุนี้นางจึงมักจะพาหวังโย่ว ไปเก็บสมุนไพรและล่าไก่ป่าบนเขา
นางในตอนนั้นตั้งชื่อใหม่ บอกหวังโย่วว่านางชื่อ ‘เสี่ยวหย่า’ เป็นบุตรสาวที่เกิดในครอบครัวยากไร้ในเมืองเฉิงซี
ช่วงเวลานั้นเวิงถิงชุนงานรัดตัว ทั้งยังต้องออกไปทำงานอยู่บ่อยๆ ไปครั้งหนึ่งสิบถึงสิบห้าวัน ตระกูลเวินไม่มีนายหญิง ไม่มีใครห้ามคุณชายทั้งสองและคุณหนูได้
มีครั้งหนึ่งเวินถิงชุนกลับมา เห็นลูกชายทั้งสองเนื้อตัวเปื้อนไปด้วยโคลน กำลังกลับเข้าจวนผ่านโพรงสุนัขที่อยู่เรือนหลังด้วยสีหน้าทะเล้น ด้านหลังมีเวินหนิงแก้วตาดวงใจของเขาที่เนื้อตัวเปื้อนไปด้วยดินโคลนคลานตามมาติดๆ เช่นกัน ชั่วขณะหนึ่งเวินถิงชุนแทบกระอักเลือด โมโหยิ่งนัก
แม้เวินถิงชุนจะมีความทะเยอทะยานในหน้าที่การงาน แต่เพราะลูกชายทั้งสองคนและลูกสาว เขาจึงไม่ยอมแต่งงานใหม่ และยิ่งไม่อยากให้ลูกเสียคน สุดท้ายเขาจึงทิ้งอนาคตตนเอง เอาใจใส่ครอบครัวมากขึ้น นับตั้งแต่นั้นเวินหนิงก็ไม่มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวเล่นอีก
เมื่อโตขึ้น เวินหนิงลืมเรื่องเหล่านี้ไปโดยสนิท ไม่คิดว่าจอหงวนหวังโย่วผู้ได้อันดับหนึ่งทุกสนามสอบจนเหล่าขุนนางถึงกับตกตะลึง เผยโย่วที่ในตอนหลังตระกูลเผยยอมรับเป็นซื่อจื่อของจวนกั๋วกงจนทำให้ทั้งเมืองหลวงสั่นสะเทือน จะเป็นเด็กยากไร้คนนั้นที่ในอดีตตนรู้จัก อีกทั้งนางยังเป็นรักแรกของเขา และเฝ้าตามหานางมาโดยตลอด
แต่หากเกิดใหม่ในตอนที่ตนอายุเก้าขวบ นางจะอยู่ในเรือนอย่างเชื่อฟังแน่นอน ไม่มีทางออกไปข้องเกี่ยวกับหวังโย่วที่ภายนอกใสซื่อ แต่จิตใจอำมหิตเลือดเย็น
แต่ตอนนี้นางอายุสิบห้าแล้ว จากระยะเวลาเมื่อชาติก่อน อีกไม่กี่วันผลการสอบคัดเลือกช่วงวสันต์ก็จะออกมาแล้ว เรื่องที่หวังโย่วสอบได้ตำแหน่งฮุ้ยหยวน[footnoteRef:1]ก็จะแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง จากนั้นการสอบหน้าพระที่นั่ง เขาก็ได้คะแนนสูงสุด กลายเป็นจอหงวนแคว้นต้าอิ้นผู้ได้คะแนนสอบอันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ [1:  ฮุ้ยหยวน หมายถึงบัณฑิตที่สอบได้อันดับสูงสุดของการสอบระดับเมืองหลวง]
เพราะชื่อเสียงในครั้งนี้ ทำให้หวังโย่วได้รับความสนใจจากจวนเจิ้นกั๋วกงที่เคยขับไล่เขาไปนาน องค์หญิงใหญ่ผู้ถือศีลกินเจมานานถูกชะตากับเขาตั้งแต่แรกเจอ ด้วยเหตุนี้จึงให้คนไปสืบประวัติของเขา แล้วพบว่าเขาคือลูกชายของนางที่หายตัวไปเมื่อตอนอายุได้เพียงสองขวบ
หวังโย่วที่กลับมาแซ่เผยอีกครั้ง ทุนเดิมเขาก็เป็นคนมีความสามารถเหมาะสมกับการเป็นจอหงวน บวกกับบรรดาศักดิ์ซื่อจื่อของเขา ไม่ได้ทำตัวต่ำต้อยอีก ทุกคนต่างรู้ว่าชายชั้นสูงหน้าใหม่คนนี้เหี้ยมโหด ไร้ซึ่งความปรานี
เวินหนิงในตอนนั้น กำลังรอผ่านสามสื่อหกพิธีกับเสิ้นจิ้น ตบแต่งเป็นสะใภ้ตระกูลเสิ่น
จำไม่ได้ว่านางออกไปซื้อของใช้ในพิธีแต่งงานกับหลิงหลานที่ตลาดครั้งใด นางบังเอิญเจอเผยโย่ว ที่หน้าร้านยาแห่งหนึ่ง
เผยโย่วโตกว่านางหกปี ตอนที่นางอายุเก้าขวบ เขาอายุสิบห้า หน้าตาของนางในตอนนี้เปลี่ยนไปจากตอนอายุเก้าขวบมาก ทว่าหน้าตาของเผยโย่วไม่ได้เปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอกันเท่าไหร่นัก แค่ว่าการแต่กายของเขาดูสง่าขึ้นมาก
หากเพียงเจอกัน เวินหนิงอาจจะนึกอะไรไม่ค่อยออกนัก แต่เขาบังเอิญยืนอยู่ตรงหน้าร้านยาที่อดีตนางกับเขาชอบไปด้วยกัน ใบหน้าที่คุ้นเคย ร้านค้าที่คุ้นเคย ดึงความทรงจำของเวินหนิงขึ้นมาในทันที
ขณะที่นางกำลังตกตะลึงอยู่นั้น องครักษ์ของเผยโย่วประสานมือขึ้นแล้วพูด “ซื่อจื่อขอรับ เถ้าแก่บอกว่าไม่รู้จักสตรีนามเสี่ยวหย่า จากสีหน้าแล้วไม่ได้โกหกขอรับ”
สีหน้าของเผยโย่วเย็นชา คล้ายผู้ดีมาโดยกำเนิด ไม่เหลือเค้าความข้นแค้นในอดีตแม้แต่น้อย เมื่อได้ยินสิ่งที่องครักษ์พูด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายหงุดหงิดยิ่งนัก ขณะที่เขาหมุนตัวหันหลังบังเอิญสบตากับเวินหนิงเข้าพอดี
เวินหนิงยืนอยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินคำพูดขององครักษ์อย่างชัดเจน
เสี่ยวหย่า?
นางไม่ใช่หรือ?
เวินหนิงในตอนนั้นใสซื่อ รู้เพียงว่าจอหงวนหวังโย่วที่คนในเมืองหลวงพูดถึง คือซื่อจื่อเผยโย่วจวนกั๋วกงที่หายสาบสูญไปนาน แต่นางคิดไม่ถึงว่าเขาจะเป็นหวังโย่วที่นางเคยรู้จัก อีกทั้งหลังจากที่เขามีอำนาจอยู่เหนือผู้คนแล้ว ยังจำนางได้?
หวังโย่วจิตใจดีจริงๆ
ในอดีตจากกันโดยไม่ได้ร่ำลา ไม่เคยมีโอกาสได้พบเจอกันอีก ทำให้เขากังวลอยู่นาน คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะเจอนาง
ทางด้านเผยโย่วคล้ายคุ้นหน้านางยิ่งนัก เขาจับจ้องมาที่นาง
นางยิ้ม ทำสีหน้าทะเล้นเหมือนตอนเด็กๆ ที่ชอบทำให้เขา
ดวงตาของเผยโย่วทอประกายทันที แววตาของเขาฉายรอยยิ้ม สาวเท้าก้าวใหญ่เดินมา
ขณะที่เขากำลังจะเดินไปถึงตรงหน้านาง เวินหนิงโน้มตัวลง “เวินซื่ออาหนิง คารวะท่านซื่อจื่อ”
มือที่กำลังจะพยุงนางของเขาหยุดลงกลางอากาศ ครู่หนึ่ง นิ้วมือทั้งห้ากำหมัด ไขว้ไว้ด้านหลัง


## บทที่ 5

ตอนที่ 5
เวินหนิงในตอนหลังทุกครั้งที่หวนคิดถึงเหตุการณ์ตอนกลับมาเจอเผยโย่วอีกครั้ง นางนึกเสียใจอย่างมาก
หากวันนั้นนางไม่ออกไป หากตอนนั้นนางคิดให้มากกว่านี้ ไม่ไปทักทายเขา หากนางในตอนนั้นอ่านสายตาเหี้ยมโหดที่ทอประกายออกมาจากแววตาของเขาตอนที่นางบอกว่า ‘ข้าคือเวินซื่ออาหนิง’ บางทีทุกอย่างคงจะไม่เหมือนเดิมแล้ว
หวนคิดถึงตรงนี้ เวินหนิงเริ่มคิดคำนวณบางอย่าง
นางไม่อยากเจอเผยโย่วอีก ไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขา แต่เวินถิงชุนเป็นขุนนางรับราชการ พี่ชายทั้งสองก็ทำงานอยู่ในราชสำนัก นางไม่อาจหลบหน้าเขา ทิ้งครอบครัวแล้วหนีออกนอกเมืองหลวง
หากนางยังอยู่ในเมืองหลวง แม้จะไม่ได้แต่งงานกับเสิ่นจิ้น อนาคตข้างหน้านางก็ย่อมได้เจอกับเผยโย่ว
ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้ใสซื่อแบบนั้นแล้ว
ขอเพียงนางปิดปากให้สนิท ไม่ให้เผยโย่วรู้ว่าตนคือ ‘เสี่ยวหย่า’ คนนั้น เขาจะบ้าคลั่ง ต้องการนางเพียงคนเดียวได้อย่างไร
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ห้วงลึกในใจของเวินหนิงส่องสว่าง
ในอดีตตอนที่นางแอบหนีไปเที่ยวเล่นนอกจวนกับพี่ชาย ตอนแรกนางไม่กล้าออกไปตามลำพัง แต่เมื่อออกไปบ่อยครั้งเข้าก็เริ่มมีความกล้า ทางด้านพี่ชายทั้งสองก็เห็นว่าพานางไปด้วยเป็นเรื่องยุ่งยาก ทุกครั้งที่ออกนอกจวน นางกับพวกพี่ๆ จึงแยกกัน
เรื่องระหว่างนางกับเผยโย่วในอดีต ขอเพียงนางไม่พูด ก็ไม่มีผู้ใดรู้
สำหรับเผยโย่ว ตอนที่เจอเขานางอายุเพียงเก้าขวบ ทั้งยังมักจะเอาโคลนมาทาหน้า แตกต่างกับตอนนี้มาก ขอเพียงนางไม่พูด เขาคงไม่อาจเดาได้ว่าเด็กน้อยมอมแมมในอดีตคือคุณหนูตระกูลเวิน
นางกับเผยโย่วเจอกันอีกครั้งต้นสารทฤดู สารทฤดูปีนี้ ขอเพียงนางไม่ออกจากจวน รอคนตำหนักจินหลวนเตี้ยนหาคู่ให้เผยโย่ว เรื่องทุกอย่างก็จะราบรื่น
หลังจากเวินหนิงกินบัวลอยสุราหมดถ้วย นางอารมณ์ดีขึ้นมาก
ตอนหลิงหลานกลับมา ได้ยินคุณหนูของตนฮัมเพลง ฮัมไปด้วยเขียนหนังสือไปด้วย
หลิงหลานยื่นหน้าไปมอง พูดด้วยความตกใจ “คุณหนู อาหลานพบว่าหลังจากป่วยครั้งนี้ คุณหนูเขียนหนังสือสวยกว่าเดิมนะเจ้าคะ”
เวินหนิงเป็นคนอ่อนโยนตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่รู้ความหมายของคำว่า ‘สาวใช้’ นางก็ให้หลิงหลานแทนตนเองว่า ‘อาหลาน’
มือเรียวสวยของเวินหนิงเขียนไม่หยุด นางเพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หลายปีที่นางถูกเผยโย่วกักบริเวณ ไม่อาจออกจากเรือน ในทุกวันนางทำได้เพียงเขียนและอ่านหนังสือฆ่าเวลาเท่านั้น แน่นอนว่าตัวหนังสือของนางย่อมต้องสวยกว่าเวินหนิงในวัยสิบห้าปี
“คุณหนู พรุ่งนี้พวกเราไปวัดฉือเอิน จะให้คุณชายท่านไหนไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ” หลิงหลานถาม
เวินหนิงอยากจะปฏิเสธ
คุณชายทั้งสองของตระกูลเวิน คุณชายใหญ่ชื่นชอบด้านการรักษา แม้จะเป็นทหารทำงานอยู่ในจิงจ้าวฝู แต่อยากจะลาออกอยู่เสมอ เขาอยากเป็นหมอคอยช่วยรักษาชาวบ้าน ทางด้านคุณชายรองเวินฉี สนใจด้านสุรา เวินถิงชุนให้น้องชายรับราชการทำงานเป็นทหารในกองทัพหนึ่ง แต่เขามีใจอยากจะค้าสุราเท่านั้น
พูดตามตรง พี่ชายทั้งสองคนล้วนพึ่งพิงไม่ได้ มิเช่นนั้นพี่ทั้งสองคนคงไม่พานางมุดโพรงสุนัขตั้งแต่เด็ก
แต่เมื่อคิดถึงเรื่องตระกูลเสิ่นในวันนี้ คาดว่าเสิ่นจิ้นต้องมาหานางในเร็ววัน
“เจ้าไปบอกพี่ใหญ่ ประจวบเหมาะพรุ่งนี้เขาหยุดงาน ให้เขาไปกับข้า”
หลิงหลานโน้มตั้วลงขานรับ หมุนตัวหันหลังแล้วไปที่เรือนของเวินหลาน
…
เมื่อมีแผนในใจ เวินหนิงนอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน นี่เป็นการหลับสนิทตั้งแต่กลับชาติมาเกิดใหม่
ตื่นนอนแต่เช้านั่งแต่งหน้าทำผมอยู่หน้ากระจก เป็นครั้งแรกที่นางมองตนเองในกระจกอย่างพินิจพิจารณา
สมกับอายุสิบห้าจริงๆ พวงแก้มทั้งสองอิ่มเอม แววตาทอประกาย แม้ไม่ได้แต่งหน้า ทว่าดวงตาสดใส หน้าตางดงามสะกดสายตาผู้คนยิ่งนัก
ทว่าเวินหนิงก็บอกให้หลิงหลานแต่งหน้าให้นาง
เมื่อหลิงหลานเห็นผิวที่เปล่งปลั่งของเวินหนิงนางมีความสุขยิ่งนัก มือง่วนอยู่กับการแต่งหน้าทำผม ทว่าปากก็พูดไม่หยุด “คุณหนู เวลานี้ข่าวลือแพร่สะพัดเร็วยิ่งนัก เมื่อวานคุณหนูเพิ่งบอกว่าการหมั้นหมายระหว่างคุณหนูกับตระกูลเสิ่นเป็นเพียงคำพูดล้อเล่นในวัยเด็ก ไม่อาจคิดจริงจังได้ วันนี้แม่สื่อถึงกับมาที่ตระกูลแต่เช้า!"
เวินหนิงเงียบ หลิงหลานพูดต่อ “อาหลานว่าแล้ว ด้วยรูปโฉมที่งดงามของคุณหนู หากไม่ใช่เพราะข่าวลือเรื่องการหมั้นหมายของคุณหนูกับคุณชายรองเสิ่นสะพัดไปทั่ว หัวกระไดตระกูลเวินไม่มีทางแห้งแน่นอน ประเดี๋ยวตอนออกจากจวนอาหลานจะบอกพ่อบ้านหลิว ให้เขาเปลี่ยนเป็นประตูที่แข็งแรง”
เวินหนิงหัวเราะ หลิงหลานชมต่อ “คุณหนูดูสิเจ้าคะ ยามคุณหนูยิ้ม แทบจะสดใสยิ่งกว่าดอกโบตั๋นข้างนอกเสียอีก หากออกจากจวนครั้งนี้คุณหนูยิ้มเช่นนี้ เกรงว่าจวนปิดประตูนับสิบบานก็คงไม่พอ”
เวินหนิงหัวเราะแล้วมองไปที่หลิงหลาน “คำพูดของเจ้า หากออกไปแล้วยังพูดเช่นนี้ เกรงว่าผู้อื่นจะหัวเราะเยาะเอาได้”
“ผู้ใดจะกล้าหัวเราะเยาะน้องสาวของข้า”
เจ้าตัวยังมาไม่ถึง ทว่าเสียงมาถึงก่อน ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพร คนที่เดินเข้ามาคือคุณชายใหญ่เวินหลาน
เวินหนิงยืนขึ้นแล้วโน้มตัวลง “พี่ใหญ่”
“ชิ” วันนี้หวินหลานหยุดงาน เขาแต่งตัวสบายๆ สะบัดไพ่แล้วมองเวินหนิงด้วยความรังเกียจ “ร่ำเรียนกับท่านอาจารย์มานาน ไม่เห็นเจ้ามีอะไรพัฒนาแม้แต่น้อย นอกจากมารยาทที่ไร้ประโยชน์ ข้าเป็นพี่ใหญ่ของเจ้า จำต้องทำตัวเหินห่างกับพี่เช่นนี้ด้วยหรือ”
เวินหลานไม่ชอบอยู่ในกฎเกณฑ์ หากไม่ใช่เพราะเป็นบุตรชายตนโต แบกรับความคาดหวังของตระกูลเวิน เขาคงออกเดินทางเป็นหมอคอยช่วยเหลือชาวบ้านไปนานแล้ว สำหรับเรื่องที่เวินถิงชุนอบรบสั่งสอนเวินหนิงให้อยู่ในกฎระเบียบและมีมารยาทเช่นนี้ เขาไม่สบอารมณ์มาโดยตลอด
“เจ้าค่ะพี่ใหญ่” เวินหนิงพูดด้วยรอยยิ้ม “เช่นนี้ข้าจะไม่เกรงใจท่านพี่แล้ว วันนี้ท่านขับรถม้าให้ข้าดีหรือไม่”
เป็นเพียงคำพูดล้อเล่น ทว่าเวินหลานกลับไล่สารถีไปจริงๆ แล้วเป็นคนขับรถม้าแทน ทั้งยังคาบหญ้าฟางไว้ในปาก นั่งร้องเพลงอยู่หน้ารถม้า
ในเมืองหลวงเต็มไปด้วยคุณชาย ทว่าคุณชายขับรถม้าและคาบฟางเช่นนี้ไม่เคยพบเจอ
หลิงหลานเปิดหน้าต่างเป็นครั้งคราว แล้วทอดถอนหายใจ “คุณชายใหญ่...ไม่รู้ว่าสตรีชั้นสูงมากน้อยเพียงใดในเมืองหลวงจะหลงเสน่ห์คุณชายใหญ่เข้าให้แล้ว”
เวินหนิงหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหน้า พี่ใหญ่ยังเหมือนเดิม กล่าวถึงความรักอิสระ ไม่มีคุณชายคนใดในเมืองหลวงเทียบได้
เวินหลานร้องเพลงตลอดทาง ทั้งยังหยุดดูทิวทัศน์เป็นครั้งคราว ตอนถึงวันฉือเอินก็ใกล้จะเที่ยงวันแล้ว
เวินหนิงเดินนำหลิงหลานไปที่อุโบสถ กราบไหว้ด้วยความศรัทธา กล่าวขอบคุณจากใจจริง พร้อมกับอธิษฐานสามข้อ
ตอนออกมาจากอุโบสถ เวินหลานมองดวงอาทิตย์บนท้องฟ้า พูดเสนอ “อุตส่าห์มาแล้ว กินเจที่นี่ก่อนแล้วค่อยกลับดีหรือไม่”
“อาหารเจที่วัดฉือเอินต้องจองก่อน เดี๋ยวอาหลานลองไปถามให้นะเจ้าคะ” หลิงหลานโน้มตัวลง
“ข้าไปกับเจ้า” เวินหลานหันหลัง
ไม่รอเวินหนิงพูด เวินหลานกับหลิงหลานก็เดินไปไกลแล้ว นางเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เห็นบุรุษรูปร่างสูงโปร่งกำลังเดินลงบันได
เวินหนิงรู้ดีว่าวันนี้นางต้องได้เจอเสิ่นจิ้นแน่นอน
ตระกูลเวินและตระกูลเสิ่นมีสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เวินหลาน เวินฉีและเสิ่นจิ้นย่อมสนิทสนมกัน เมื่อวานตอนที่หลิงหลานถามนางว่าจะให้คุณชายคนหนึ่งมาด้วยหรือไม่ นางก็รู้ทันทีว่าเสิ่นจิ้นต้องใช้โอกาสนี้มาเจอนาง
ไม่ช้าก็เร็วต้องเจอกัน เตรียมพร้อมย่อมดีกว่าพบเจอโดยไม่คาดคิด
ถึงอย่างไรก็เคยมีใจให้กัน เคยกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกัน ชาติก่อนหลังจากเสิ่นจิ้นไปร่วมรบ นางตั้งหน้าตั้งตารอเขาทุกวัน รอวันที่จะได้เจอกันอีกครั้ง ทว่าคิดไม่ถึงกลับได้รับข่าวการตายของเขาแทน
หลังจากทราบเรื่อง นางร้องไห้ทุกครั้งที่คิดถึงเสิ่นจิ้น ถึงขั้นคิดว่าตนคือหายนะ มีดวงกินสามีจริงๆ หรือไม่ มิเช่นนั้นตอนท่านแม่คลอดพี่ชายทั้งสองล้วนราบรื่น แต่ตอนคลอดนางท่านกลับสิ้นใจ เหตุใดที่ผ่านมายามเสิ่นจิ้นไปรบล้วนทำได้ดีมาโดยตลอด แต่นางเพิ่งแต่งงานกับเขา เขาก็ตายในสงครามเสียแล้ว
นางในตอนนั้นไม่เคยคิดว่า วันหนึ่ง นางจะได้พบเจอเสิ่นจิ้นอีกครั้ง


## บทที่ 6

ตอนที่ 6
เวินหนิงกะพริบตาปริบๆ ข่มความรู้สึกเอาไว้ ตอนนี้เรื่องทุกอย่างยังไม่เกิดขึ้น การแต่งงานของพวกเขาล้มเลิกไปแล้ว บางทีอนาคตของเสิ่นจิ้นอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้
“คุณชายรองเสิ่น” เห็นเสิ่นจิ้นเดินมาใกล้ เวินหนิงโน้มตัวลงทักทายอย่างมีมารยาท
ทว่าเสิ่นจิ้นกลับไม่เกรงใจแม้แต่น้อย เขาจับข้อมือของนาง รีบพานางไปตรงทางเดิน
“อาหนิง เมื่อวานท่านแม่พูดสิ่งใดไม่ชวนฟัง ทำให้เจ้าโมโหหรือไม่” ทั้งสองเดินไปมุมหนึ่งที่ไร้ผู้คน เสิ่นจิ้นถามด้วยขอบตาที่แดงก่ำ
เวินหนิงข่มความรู้สึกของตนเองได้แล้ว ควรพูดอย่างไรกับเสิ่นจิ้น นางคิดเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
นางดึงมือตนเองกลับ ถอยหลังสองก้าว รักษาระยะห่างกับเสิ่นจิ้น โน้มตัวลงแล้วพูด “คุณชายรองเสิ่น ท่านป้าไม่ได้พูดอะไรไม่ชวนฟังเจ้าค่ะ แค่ว่า...”
เวินหนิงหยุดชะงัก ก้มหน้าลงแล้วพูด “แค่ว่านับตั้งแต่ท่านลุงเสิ่นและท่านป้าเสิ่นมาหารือการแต่งงานที่จวน อาหนิงก็ไม่สบายใจมาโดยตลอด หลังจากครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วนค่อยรู้ตัวว่า... ที่แท้เป็นเพราะตลอดหลายปีมานี้ อาหนิงเห็นคุณชายรองเป็นคนในครอบครัว เป็นเหมือนพี่ชายแท้ๆ ของอาหนิง อาหนิงไม่อาจคิดภาพตนกราบไหว้ฟ้าดินกับพี่ชายได้จริงๆ เจ้าค่ะ...”
“คุณชายรอง...” เวินหนิงกัดริมฝีปากล่าง มองเขาด้วยความคาดหวัง “พูดเช่นนี้ ท่านน่าจะเข้าใจใช่ไหมเจ้าคะ”
เสิ่นจิ้นเป็นทหารตั้งแต่อายุสิบห้า เทียบกับคุณชายคนอื่นๆ ในเมืองหลวง ผิวพรรณของเขาเข้มกว่ามาก ทว่าเขามีความสง่าผ่าเผย ไม่เหมือนคนที่อยู่ท่ามกลางการฆ่าฟัน
ได้ยินคำตอบของเวินหนิง ความกระวนกระวายบนใบหน้าของเขาค่อยๆ แทนที่ด้วยความผิดหวัง ดวงตาทั้งคู่แดงชัดกว่าเดิม พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อาหนิง เจ้าพูด...จริงๆ หรือ”
“คุณชายรอง อาหนิงคิดเช่นนี้จริงๆ เจ้าค่ะ” เวินหนิงก้มหน้าลง พูดเสียงค่อย “ขอโทษจริงๆ เจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด ที่ข้าเห็นท่านเป็นพี่ชาย... ดังนั้นตอนที่ได้ยินว่าจะแต่งงาน ข้ากระวนกระวายใจยิ่งนัก... เมื่อวานข้าพูดจาเช่นนี้กับท่านลุงและท่านป้า เป็นการเสียมารยาทอย่างมาก วันหน้ายามอาหนิงเจอท่านทั้งสองอีกครั้ง จะขอโทษพวกท่านด้วยตนเอง”
เสิ่นจิ้นมาวันนี้ ไม่ได้อยากได้ยินคำขอโทษของเวินหนิงแต่อย่างใด
แต่นางพูดได้ดีไม่มีช่องโหว่ใดๆ ไม่ว่าจะเป็นสีหน้าหรือกิริยาของนาง ล้วนมองไม่เห็นการเสแสร้ง
ยิ่งไปกว่านั้น...
เสิ่นจิ้นมองเวินหนิง เมื่อวานหลังจากเขาได้ยินคำพูดของท่านแม่ แทบจะนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน กระทั่งตอนนี้สมองของเขายังไม่ค่อยแล่นเท่าใดนัก
แต่สีหน้าของเวินหนิงดูดีมาก แม้จะเป็นเพราะแต่งหน้าก็ตาม...
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นจิ้นถามอย่างไม่ยอมแพ้ “อาหนิง วันนี้เจ้าแต่งหน้ามาเป็นพิเศษ เป็นเพราะ...” เมื่อคืนนอนไม่หลับจึงดูอิดโรยหรือไม่
ไม่รอเขาพูดจบ เวินหนิงเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ “คุณชายรองก็สังเกตเห็นแล้วหรือเจ้าคะ เมื่อหลายวันก่อนหลิงหลานซื้อสีชาดมากระปุกหนึ่งจากร้านฉีเซียงให้ข้า งดงามยิ่งนัก วันหน้าข้ามีพี่สะใภ้รองแล้ว จะซื้อให้นางแน่นอนเจ้าค่ะ”
คล้ายเวินหนิงจะไม่เข้าใจความหมายของเขา อีกทั้งเห็นชัดว่านางไม่ได้แต่งหน้าเพื่อปกปิดความอิดโรย แสงสว่างที่เพิ่งจุดประกายขึ้นในแววตาของเสิ่นจิ้นเมื่อครู่ดับมอดอีกครั้ง
ถูกต้อง เขากับเวินหนิงไม่ได้เจอกันสามเดือนแล้ว เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อนเขาเพิ่งเสร็จจากการเฝ้ารักษาการณ์ที่ชายแดน กลับมาพักที่จวน เพิ่งรบเร้าให้เสิ่นเกาหลานไปสู่ขอนางกับตระกูลเวิน
เดิมทีคิดว่าทั้งสองกลับมาเจอกันอีกครั้งความสัมพันธ์จะเปลี่ยนไป ไม่เคยคิดว่า...
เวินหนิงที่พบเจอในวันนี้ จะแตกต่างจากเดิม
เมื่อก่อนตอนที่นางคุยกับเขาพวงแก้มของนางแดงระเรื่อ แทบจะหลบอยู่ด้านหลังหลิงหลาน ไม่เคยพูดเรื่องเกี่ยวกับสตรีอย่างกล้าหาญเช่นนี้มาก่อน
ทว่าระยะเวลาเพียงสามเดือน ความรักในอดีตหายไปหมดแล้วหรือ
“อาหนิง เจ้า...เจ้า...”
เสิ่นจิ้นอยากจะถามนางว่ามีเรื่องลำบากใจอะไรหรือไม่ แต่เมื่อมองไปยังดวงตากลมโตของเวินหนิงที่รอฟังคำพูดของเขาอย่างใจเย็นนั้น ไม่เหมือนว่ามีเรื่องใดเก็บซ่อนไว้ในใจ...
ถ้อยคำสุดท้ายเขาพูดไม่ออก เสิ่นจิ้นเบือนหน้าไปอีกทาง สีหน้าของเขาขุ่นมัว
เวินหนิงพูดด้วยความเป็นห่วงและระมัดระวัง “คุณชายรอง นี่ก็เที่ยงแล้ว พี่ใหญ่เตรียมอาหารเจเอาไว้ที่โรงเจด้านหน้า ท่านจะร่วมรับประทานกับพวกเราหรือไม่เจ้าคะ คิดว่าพี่ใหญ่คงคิดถึงท่านมากเช่นเดียวกัน”
เสิ่นจิ้นส่ายหน้า “ไม่ล่ะ...”
“ไม่ล่ะ...” พูดซ้ำโดยไม่เจตนา หันหลังเดินจากไปด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เวินหนิงมองเขาเดินจากไปอย่างโดดเดี่ยว เดินไกลไปเรื่อยๆ สีหน้าใสซื่อของนางในตอนแรกจางหายไป
นางเองก็เสียใจ แต่ไม่ว่าจะเพื่อตัวนาง หรือเพื่อเขา การแต่งงานระหว่างนางกับเขา ล้วนไม่อาจเกิดขึ้น
เวินหนิงทอดถอนหายใจ นางขอเป็นคนผิดเอง
ยืนอยู่ตรงทางเดินครู่หนึ่ง กว่าเวินหนิงจะจัดการกับความรู้สึกของตนเองได้ จากนั้นนางก็เดินไปยังโรงเจ
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คาดว่าเสิ่นจิ้นคงจะตัดใจได้แล้ว แม้จะไม่ตัดใจ เขาเองก็รู้แล้วว่านางไม่มีใจให้เขา การแต่งงานระหว่างนางกับเขาไม่อาจเกิดขึ้นได้
นางหวนคิดถึงการแสดงของตนเมื่อครู่ รู้สึกพอใจ คิดไม่ถึงว่าตนจะมีพรสวรรค์ด้านการแสดงเช่นนี้
เรื่องเมื่อชาติภพก่อนฝังกลบไปแล้ว
เวินหนิงถอนหายใจอีกครั้ง คาดว่าวันหน้ายังต้องใช้พรสวรรค์นี้ต่อ จำต้องฝึกฝนให้มาก
เวินหนิงเดินช้าๆ พร้อมกับปรับอารมณ์ ประเดี๋ยวตอนกินข้าว นางต้องบอกเรื่องของนางกับเสิ่นจิ้นให้เวินหลานฟัง เช่นนี้จึงจะถือว่าเรื่องระหว่างนางกับเขาได้ยุติลงแล้วจริงๆ
เวินหนิงคิดคำพูดครู่หนึ่ง นางก็เดินมาถึงหน้าโรงเจ
โรงเจนี้นางคุ้นเคยอย่างมาก ในทุกปีเวินถิงชุนจะมาสวดมนต์ที่วัดฉือเอินให้กับท่านแม่ที่จากไป พร้อมกับกินเจที่นี่ แม้จะเป็นโรงเจ ทว่าไม่เหมือนร้านด้านนอก ไม่มีห้องอาหารส่วนตัว ทั่วทั้งโรงเจล้วนเชื่อมถึงกัน มีเพียงโต๊ะกลมต่างขนาดเท่านั้น
วันนี้ไม่ใช่วันสำคัญใด ในโรงเจไม่ค่อยมีคน เวินหนิงมองเพียงปราดหนึ่งก็เห็นหลิงหลานยืนอยู่ตรงโต๊ะที่มีจานชาม ขณะที่นางกำลังจะถามหาพี่ชาย ก็ได้ยินเสียงชื่นมื่นของเวินหลาน “ซู่จือ ข้ากับเจ้าช่างมีพรหมลิขิตต่อกันจริงๆ จึงได้มาเจอกันที่นี่”
เท้าของเวินหนิงที่กำลังจะก้าวไปด้านหน้าหยุดลง นางรู้สึกราวฟ้าผ่า ขนลุกชันไปทั้งตัว
เผยโย่ว ชื่อทางการซู่จือ
เมื่อชาติก่อนชายคนนี้สลักสี่คำลงในใจนาง ทำให้เพียงแค่ได้ยินนางก็หวาดกลัว ไม่กล้าจะก้าวเดินต่อ อย่าพูดว่าเกิดใหม่อีกครั้ง แม้จะเกิดใหม่อีกสองสามครั้ง นางก็ไม่กล้าลืม


## บทที่ 7

ตอนที่ 7
เวินหนิงบังคับตนเองขับความหวาดกลัวที่อยู่ในใจออกไป บางทีอาจจะแค่เสียงเหมือนกันเท่านั้น บางทีอาจจะแค่ชื่อเดียวกันเท่านั้น เห็นชัดว่าเมื่อชาติก่อนกว่านางจะกลับมาเจอกับเผยโย่วอีกครั้งคือต้นสาร์ทฤดู
ทันใดนั้นที่มุมสุดของโรงเจ นางเห็นบุรุษผู้หนึ่งยืนขึ้นตรงโต๊ะข้างๆ เวินหลาน แม้จะสวมผ้าเนื้อหยาบ ทว่าหน้าตาของเขาโดดเด่นอย่างมาก เทียบกับความอ่อนโยนและสง่างามของเวินหลานแล้ว ใบหน้าของชายคนนี้มีความคมชัดมากกว่า นอกจากนี้แววตาของเขาก็มีความเย็นชาและคมเฉียบมากกว่าเช่นเดียวกัน คล้ายเกิดในตระกูลชั้นสูง ผ้าเนื้อหยาบบนตัวดูขัดกับเจ้าของอย่างมาก
เวินหนิงไม่อาจควบคุมความคิดของตนเอง ภาพมากมายฉายขึ้นมา
ครั้งแรกตอนกลับมาเจอกันใบหน้าของเขาเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ประสานมือคารวะอย่างผ่าเผย “ที่แท้ก็เวินซื่ออาหนิงนี่เอง ได้ยินชื่อเสียงของแม่นางมานานแล้ว”
ตอนถูกเหลียงซื่อขับไล่ออกจากจวนเสนาบดี เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ปลอบเสียงอ่อนโยน “แม่ทัพหนานฝาไม่เจอศพของจั๋วเซิง บางทีเรื่องอาจจะพลิกผันก็ได้ หากแม่นางไม่รังเกียจ ข้ามีเรือนหลังหนึ่งอยู่แถบชานเมือง แม่นางไปอยู่ชั่วคราวได้ หากได้ข่าวคราวของจั๋วเซิงเมื่อใด ข้าจะได้บอกแม่นางได้สะดวก”
ตอนเถ้ากระดูกของเสิ่นจิ้นส่งมาถึง นางบอกลาเขา เขากลับวางถ้วยน้ำชาในมือลงช้าๆ พร้อมกับพูดอย่างไม่รีบร้อน “อาหนิง เจ้าคิดว่าเข้ามาอยู่ในนี้แล้ว คิดอยากจะออกไปก็ออกไปได้เช่นนี้หรือ”
กระทั่งในตอนหลังนางคิดหาวิธีทุกอย่างเพื่อหนีออกไป แล้วถูกเขาจับตัวกลับมาทุกครั้ง ในที่สุดเขาก็เปิดเผยธาตุแท้ที่เลวร้ายของตนเองออกมา กดนางลงบนเตียงพร้อมกับถามครั้งแล้วครั้งเล่า “อาหนิง เจ้ายังจะหนีอีกหรือไม่”
อาหนิง เจ้ายังจะหนีอีกหรือไม่
เท้าของเวินหนิงที่จะก้าวถอยหลังกลับแน่นิ่ง แต่หากจะให้นางเดินหน้าอีกก้าว ก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
หลิงหลานเห็นคุณหนูของตนมองคุณชายตรงหน้าด้วยความตกตะลึงตั้งแต่เดินเข้ามา คล้ายจะมองเขาจนทะลุทะลวงอย่างไรอย่างนั้น จับจ้องตาไม่กะพริบ
แม้คุณชายท่านนี้จะหล่อเหลา แต่ว่า...
“อะแฮ่ม...” หลิงหลานกระแอมไอ ยิ้มแล้วเดินไป “คุณหนู พวกเรานั่งทางนี้เจ้าค่ะ”
แผ่นหลังของเวินหนิงท่วมไปด้วยเหงื่อ นางรู้สึกโชคดีมากที่วันนี้ตนแต่งหน้ามา มิเช่นนี้ใบหน้าของนางในตอนนี้ต้องซีดเซียวไร้เลือดฝาดอย่างแน่นอน
นางมองไปที่หลิงหลาน พยายามฉีกยิ้ม จับมือของนาง เดินเข้าโรงเจโดยอาศัยแรงของหลิงหลาน
เดินเพียงสองก้าว ได้ยินเสียงเวินหลานดังขึ้น “ซู่จือ วันนี้ข้ามากับน้องสาว หากไม่รังเกียจ พวกเรานั่งด้วยกันดีหรือไม่”
เท้าของเวินหนิงอ่อนแรงทันที นางเกือบจะล้มลงบนพื้น
พี่ชายผู้แสนดีของนาง เห็นว่านางยังตายไม่เร็วพอหรือ
ทว่าเวินหลานมีความคิดของตนเอง
ตั้งแต่เวินถิงชุนจ้างอาจารย์มาสอนวินหนิง อบรมเรื่องความถูกต้อง ความยุติธรรม ศีลธรรมและเกียรติยศให้นาง นางก็กลายเป็นคนรักความถูกต้อง อยู่ในกฎเกณฑ์ ขอเพียงเป็นเรื่องที่สตรีไม่ควรทำ ไม่ว่าจะบีบบังคับอย่างไร นางก็ยืนกรานหนักแน่นที่จะไม่ทำ
ทว่าสตรีที่รักษามารยาทเช่นนี้ เมื่อวานกลับเป็นฝ่ายขอถอนหมั้นต่อหน้าท่านเสนบดีเสิ่นและภรรยา
แม้จะไม่เคยพูดคุยเรื่องนี้กับนาง แต่เขาอายุมากกว่านางหลายปี จะไม่เข้าใจได้อย่างไร
การแต่งงานในครั้งนี้ตระกูลเสิ่นเป็นคนผิดสัจจะก่อน สำหรับเหตุผล ไม่มีอะไรมากไปกว่าตระกูลเสิ่นมีอำนาจมากขึ้นเรื่อยๆ ตรงกันข้ามกับตระกูลเวินที่อำนาจค่อยๆ ลดลง
เมื่อวานท่านพ่อดื่มหนักมาก ชูสุราขึ้นแล้วพูดด้วยความไม่ได้ดั่งใจ “หากเจ้ากับเวินฉีมีความสามารถมากกว่านี้หน่อย น้องสองของเจ้าก็คงไม่ต้อง...”
“ช่างเถอะๆ เรื่องนี้พ่อก็มีส่วนผิด หากในอดีตพ่อมุ่งมั่นในการทำงาน ไม่หนีปัญหา อาหนิงก็คงไม่ต้องพบเจอเรื่องเช่นนี้”
เวินหลานย่อมรู้ดีว่าสาเหตุที่ในอดีตเวินถิงชุนไม่มุ่งมั่นกับการทำงานก็เพื่อดูแลตนกับน้องๆ แต่สุดท้ายนอกจากเวินหนิงแล้ว เขากับเวินฉีไม่ได้เติบโตในแบบที่เวินถิงชุนคาดหวัง
แต่ว่าสำหรับเวินหลาน เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ หนึ่งเพราะเสิ่นจิ้นรักเวินหนิงมานาน บางทีเรื่องนี้อาจจะพลิกผันได้ สองเป็นเพราะแคว้นต้าอิ้นมีผู้ชายดีๆ มากมาย เวินหนิงทั้งรูปโฉมงดงามและมีความเป็นกุลสตรี แม้จะไม่ได้แต่งงานกับเสิ่นจิ้น ก็ไม่กลัวที่จะหาบุรุษดีๆ ไม่ได้
ยกตัวอย่างเช่นบุรุษตรงหน้า
แซ่หวังนามโย่ว ชื่อทางการซู่จือ หน้าตาและส่วนสูงไม่ด้อยไปกว่าคุณชายตระกูลใดในเมืองหลวง ทั้งยังมากความสามารถ เป็นคนมีอุดมคติ เขาอ่านบทความที่ซู่จือเขียนมาแล้วหลายบทความ มีอุดมการณ์ที่ดีด้านการเมือง เก่งในการกำกับและวางแผน
มีข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือฐานะยากจน แต่เขาก็เข้าร่วมสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ในครั้งนี้ หากได้อันดับที่ดี ร่วมกับได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเวิน ย่อมมีอนาคต
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงดีใจที่ได้เจอซู่จือที่ดี กล่าวทักทายโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ประจวบเหมาะวันนี้เวินหนิงอยู่ด้วย อาศัยโอกาสนี้ให้ทั้งสองรู้จักกัน หากทั้งสองถูกชะตา ก็ยิ่งดีไม่ใช่หรือ
ทว่าตอนที่เขาพูดจบ หวังโย่วแววตาเย็นชา คล้ายไม่ได้สนใจ
เวลานี้หลิงหลานร้องเรียกด้วยความตกใจ “คุณหนู”
เป็นเพราะเวินหนิงเดินเซ จนเกือบจะล้ม
หวังโย่วมองไปตามเสียงร้อง เมื่อเห็น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
“เช่นนั้นรบกวนที่ปรึกษาเวินด้วย” หวังโย่วประสานมือคารวะ
…
เวินหนิงคิดไม่ถึงว่า โอกาสที่นางสร้างขึ้นให้ตนกับเสิ่นจิ้นเจอกัน กลับกลายเป็นการเจอกันระหว่างนางกับเผยโย่ว
แม้เมื่อวานนางจะคิดหาแผนการรับมือยามเจอเผยโย่วได้แล้ว แต่เมื่อนั่งร่วมโต๊ะกับเขาขึ้นมาจริงๆ ตอนเผชิญหน้ากับสายตาของเขาที่ชำเลืองมาเป็นครั้งคราว ฝ่ามือของนางยังคงชุ่มไปด้วยเหงื่อ รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีไม่ให้ตัวสั่น
ทางด้านหวังโย่ว ตั้งแต่เข้าร่วมการสอบคัดเลือก มีหลายตระกูลในเมืองหลวงมาผูกมิตรกับเขา เชื้อเชิญให้เขาเป็นพวกพ้อง
สำหรับเรื่องนี้เขาไม่ค่อยตอบรับนัก เดิมทีเวินหลานชวนนั่งร่วมโต๊ะ เขาอยากจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นเวินหนิง...
เขากลืนคำที่จะพูดลงคอ
ไม่นาน บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารเจ
ภายใต้การแนะนำของเวินหลาน หลังจากเวินหนิงฝืนกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มแล้วนั้น นางก็เอาแต่ก้มหน้า อาหารยกมาวางหนึ่งจาน นางก็แกล้งทำเป็นหิว ก้มหน้าก้มตากิน
ทางด้านหวังโย่ว ยิ่งนางก้มหน้าก้มตากิน เขาก็ยิ่งมองนาง คล้ายอยากจะมองนางให้ถี่ถ้วน
เวินหลานและหวังโย่งไม่ได้เจอกันครั้งแรก รู้ดีว่าหวังโย่วเป็นคนเย็นชา ไม่เป็นฝ่ายผูกมิตรกับผู้อื่น เห็นเขามองน้องสาวตนอยู่ตลอด...
เวินหลานจึงมองน้องสาวของตน ที่ทำตัวผิดปกติ
เขาลอบดีใจ หรือว่าจะจับคู่นี้ได้สำเร็จ
แต่เขาก็รู้ดีว่าชายหญิง ความรักเพิ่งเติบโต ไม่อาจนำมาล้อเล่นเด็ดขาด
ด้วยเหตุนี้จึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ พูดคุยเรื่องทั่วไปกับหวังโย่ว
ความเป็นจริงเวินหนิงอ่อนไหวกับเสียงของเผยโย่วมาก เขาพูดกระซิบข้างหูนางมากมาย ทั้งคำพูดจริงจังและอ่อนโยน คำพูดเอาอกเอาใจ คำพูดที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้...
นางพยายามบอกให้ตนตั้งหน้าตั้งตากิน แต่ก็ยังได้ยินเสียงไพเราะของเขาดังขึ้น “แม่นางเวินมักจะออกนอกจวนกับที่ปรึกษาเวินบ่อยๆ หรือขอรับ”


## บทที่ 8

ตอนที่ 8
เวินหนิงยังคงก้มหน้าก้มตารับประทานอาหาร แต่หัวใจของนางนิ่งชะงักไปแล้ว
โชคดีที่เวินหลานเห็นนางก้มหน้างุด คิดว่านางเขินอายชายอื่น จึงช่วยตอบ “น้องสาวของข้าเติบโตในจวน ไม่ค่อยได้ออกไปไหน แค่ว่าหมู่นี้อารมณ์มัวมอง ประจวบเหมาะตรงกับวันหยุดของข้าพอดี ข้าจึงพานางออกมา”
คำตอบนี้ดียิ่งนัก
เวินหนิงพอใจอย่างมาก มือที่จับตะเกียบอยู่นั้นผ่อนคลายลง
หวังโย่วพยักหน้า ไม่ถามอะไรอีก เวินหลานเห็นว่าเขาเป็นฝ่ายถามถึงเวินหนิงก่อน จึงเริ่มถามเรื่องส่วนตัวของอีกฝ่าย “ซู่จืออายุยังน้อย เข้าร่วมการสอบคัดเลือกปีแรกคะแนนก็นำโด่ง คาดว่าคนที่บ้านคงดีใจไม่น้อยกระมัง”
“ท่านพ่อและท่านแม่คาดหวังกับซู่จือไว้มาก ผลสอบในตอนนี้ ไม่ได้ชื่นชมเท่าใดนัก”
มีเพียงพ่อและแม่ เช่นนั้นก็หมายความว่ายังไม่ได้แต่งงาน
เวินหลานพูดต่อ “ได้ข่าวว่าซู่จือไม่ใช่คนเมืองหลวง เมื่อมีการประกาศผลการสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ ผลคะแนนน่าภาคภูมิใจหรือไม่ย่อมเป็นที่ประจักษ์ อีกเรื่องหนึ่ง หมู่นี้ผู้คนโดยมากพากันทาบทามเหล่าบัณฑิตมาเป็นลูกเขย คนมากความสามารถอย่างซู่จือ...ต้องระมัดระวัง!”
หวังโย่วชูแก้วขึ้น “ขอบคุณสำหรับคำเตือนของที่ปรึกษาเวิน ข้าหมั้นหมายแล้ว ไม่กลัวเรื่องเหล่านั้นหรอกขอรับ”
เวินหลานและเวินหนิงชะงัก
เวินหลาน ‘กะหล่ำปลีที่ดีถูกหมูกินไปแล้วหรือ’
เวินหนิง ‘เผยโย่วหมั้นหมายตั้งแต่เมื่อใด’
แต่ทั้งสองไม่ได้แสดงสีหน้าออกมา เวินหลานดื่มสุราด้วยความเสียดาย ทางด้านเวินหนิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย หรือว่าเผยโย่วในชาตินี้ แตกต่างกับชาติที่แล้ว เพราะชาติก่อนนางไม่เคยได้ยินว่าเขามีสัญญาหมั้นหมาย
หวังโย่วพูดขึ้น “น่าเสียดายที่ข้ากับคู่หมั้นพลัดพรากกันในวัยเด็ก จากนั้นก็ไม่ได้ยินข่าวคราวของนางอีกเลย นางชื่อเล่นว่าเสี่ยวหย่า ไม่รู้ว่าท่านทั้งสองเคยได้ยินชื่อนี้หรือไม่”
เวินหนิงกำลังคีบลูกชิ้นปลาเข้าปาก เมื่อได้ยินชื่อ ‘เสี่ยวหย่า’ หัวใจของนางเต้นแรง เงยหน้าขึ้น เห็นหวังโย่วกำลังมองตน
ส่วนลึกในดวงตาสีนิล มีแสงทอประกาย
ตั้งแต่นั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะ นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองสบตากัน
หัวใจของเวินหนิงเต้นแรง ไม่ทันได้เคี้ยวลูกชิ้น ก็กลืนลงคอเสียแล้ว
นางจิกฝ่ามือแน่น พยายามสุดกำลังให้ตนเองดูปกติ ฉีกยิ้ม “เสี่ยวหย่า? ชื่อไพเราะจริงๆ เจ้าค่ะ”
หวังโย่วฟังคำตอบของนาง หลุบตาลง ปกปิดแสงทอประกายอ่อนๆ ที่อยู่ส่วนลึกในแววตา
“เป็นชื่อที่ไพเราะจริงๆ แต่โดยปกติคนนอกจะไม่รู้ชื่อเล่นของสตรี” เวินหลานพูด “หากซู่จือต้องการตามหาคน พรุ่งนี้ไปแจ้งความที่จิงจ้าวฝู่ ข้าจะช่วยเต็มที่”
หวังโย่วยิ้มแล้วส่ายหน้า “คาดว่านางและครอบครัวคงย้ายออกจากเมืองหลวงแล้ว รอให้วันหน้าข้าประสบความสำเร็จก่อนค่อยตามหาก็ไม่สาย”
พูดเช่นนี้ เวินหลานเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น
คาดว่าอีกฝ่ายคงรังเกียจที่ครอบครัวของหวังโย่วยากจน เช่นเดียวกับที่ตระกูลเสิ่นรู้สึกกับตระกูลเวิน...
เวินหลานเห็นใจหวังโย่ว ไม่ได้ถามเรื่องนี้อีก แล้วเปลี่ยนบทสนทนา
เวินหนิงไม่รู้ว่าตนอ่อนไหวเกินไป หรือว่าหวังโย่วเริ่มสงสัยในตัวนางแล้ว
ในรถม้าระหว่างทางกลับจวน นางกังวลใจอย่างยิ่ง
เจอเผยโย่วเวลานี้ เหนือความคาดหมายของนางจริงๆ
กิริยาของนางเมื่อครู่อ่อนไหวเกินไปหรือไม่ นางเผยพิรุธหรือเปล่า ตอนเผยโย่วพูดถึง ‘เสี่ยวหย่า’ เหตุใดจึงมองมาที่นาง แล้วเหตุใดนางต้องเงยหน้า นางควรจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินสิ!
สุดท้ายก่อนกลับเขามองมาที่ตนเช่นนั้นหมายความว่าอย่างไร เขาจับสังเกตอะไรได้หรือ
“คุณหนูไม่สบายตรงไหนหรือเจ้าคะ” หลิงหลานมองใบหน้าซีดขาวของเวินหนิงหลังเช็ดเครื่องสำอางด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่กลับมาจากฉือเอิน คุณหนูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มื้อเย็นก็รับประทานเพียงไม่กี่คำเท่านั้น
“อาหลานไปตามหมอคนก่อนมาดูอาการดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ต้อง” เวินหนิงส่ายหน้า ล้มตัวลงนอนบนเตียง “ข้าแค่เหนื่อย หลิงหลานเจ้าไปพักเถอะ ข้านอนสักประเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว”
หลิงหลานรู้ว่าวันนี้เวินหนิงเจอกับเสิ่นจิ้น เวินหลานบอกนาง เมื่อเห็นเวินหนิงเป็นเช่นนี้ คาดว่าคงจะพูดคุยกับเสิ่นจิ้นได้ไม่ดีเท่าใดนัก หลิงหลานนึกเสียใจขึ้นมาทันที หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรกนางคงไม่เปิดโอกาสให้ทั้งสองคุยกันเป็นการส่วนตัว
หลิงหลานอยากจะปลอบใจเวินหนิง แต่เห็นนางหลับตาลงแล้ว หลิงหลานทำได้เพียงกระทืบเท้าหงุดหงิดกับตนเองแล้วเดินออกไป
เวินหนิงหลับตา นางเคลิ้มหลับเร็วมาก ทว่านางกลับฝันอีกแล้ว
ยังคงเป็นความฝันเมื่อครั้งก่อน
นางกับหลิงหลานวางแผนนานกว่าครึ่งปี ใช้เงินครึ่งหนึ่งที่มีจ้างนักพรตเปลี่ยนใบหน้าให้พวกนาง
นางอยากหนีออกไปข้างนอก ขอเพียงออกไปจากด่านประตูห่านป่า ก็จะไม่อยู่ในการควบคุมของเผยโย่ว ขอนางเพียงนางปกปิดตัวตน เขาก็จะไม่มีวันหานางเจอแน่นอน
แต่ว่าเพิ่งออกนอกด่าน ยังไม่ทันได้ดีใจ พวกนางก็ถูกเผยโย่วขวางเอาไว้
ความฝันในครั้งนี้ยาวกว่าครั้งก่อน ดังนั้นนางจึงพบเจอเรื่องต่างๆ อีกครั้งในความฝัน
เผยโย่วไม่ได้โมโหเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เขาเพียงถามนางด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “อยากไปนอกด่านมากขนาดนั้นเชียวหรือ"
“เช่นนั้นให้หลิงหลานพาเจ้าไปเถอะ”
วันที่สอง เขาให้หลิงหลานแต่งงานกับตระกูลหนึ่งที่อยู่นอกด่าน
เวินหนิงกลัวมาก ร้องไห้อ้อนวอนเขา เป็นฝ่ายจูบเขา เขาขึ้นคร่อมนาง กระทั่งนางร้องไห้จนเสียงแหบ บอกกับเขาว่าจะไม่ไปจากเขาอีก เขาจึงยอมปล่อยนางปล่อยนางไป
ภาพสุดท้าย นางนอนบนเตียงด้วยอย่างน่าเวทนา ดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเป่ง เผยโย่วนอนข้างกายนาง มือหนึ่งเท้าศีรษะของตน อีกมือหนึ่งเชยคางของนางขึ้นมา บังคับให้นางมองหน้าเขา
“อาหนิง อย่าว่าแต่วิชาเปลี่ยนใบหน้า แม้เจ้าจะกลายเป็นเถ้ากระดูก ข้าก็จำเจ้าได้”
ตอนกลางดึก เวินหนิงสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง
ผ้าห่มลื่นไถล เหงื่อเย็นที่ไหลอาบไปทั้งตัวทำให้นางหนาวสั่น
‘แม้จะกลายเป็นเถ้ากระดูก ข้าก็จำเจ้าได้’
เวินหนิงนึกถึงแววตาของเขาที่มองมาตอนรับประทานอาหารในวันนี้ เขาตั้งใจพูดถึง ‘เสี่ยวหย่า’ ตอนเขาพูดถึง ‘เสี่ยวหย่า’ เขาสังเกตแววตาของนาง...
เผยโย่วเก่งกาจเพียงใด ชาติก่อนนางไม่รู้ แต่มีหรือที่ชาตินี้นางจะไม่รู้
แม้หน้าตาของนางจะเปลี่ยนไปมากเมื่อเทียบกับตอนเก้าขวบ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนเดียวกัน ย่อมเหลือเค้าเดิม เขาต้องสงสัยแน่นอน จึงลองเชิงเช่นนี้
แล้วเมื่อเขาสงสัย...
ไม่ได้ แผนการที่วางไว้ใช้ไม่ได้ผล
หากนางไม่ยอมรับว่าตนคือเสี่ยวหย่า แล้วเขาจะไม่สืบเช่นนั้นหรือ แม้ตอนนี้เขาจะยังสวมเพียงผ้าเนื้อหยาบ แต่อีกไม่ถึงครึ่งเดือน เขาก็จะสอบผ่านและได้เป็นถึงจอหงวน ตามด้วยได้รับการยอมรับจากจวนกั๋วกง ถึงตอนนั้นเขาอยากจะสืบเรื่องของนาง ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปแล้ว แม้จะสืบไม่พบว่านางใช่เสี่ยวหย่าหรือไม่ ก็สืบรู้ว่าตอนเก้าขวบนางแต่งตัวอย่างไรตอนออกจากจวน
เวินหนิงหายใจหอบ รอกระทั่งลมหายใจสงบค่อยลงจากเตียง
นางไม่ได้ร้องเรียกหลิงหลาน แต่เดินไปรินน้ำชาด้วยตนเอง
นางคิดง่ายเกินไป เช่นเดียวกับในอดีตที่มองความรู้สึกของเผยโย่วที่มีต่อนางเรียบง่ายเกินไป
นางต้องคิดหาวิธีอื่น


## บทที่ 9

ตอนที่ 9
สองสามวันต่อจากนั้น เวินหนิงไม่ออกจากจวนเลย
นางตั้งสมมติฐานมากมาย ถึงขั้นขัดขวางการสอบหน้าพระที่นั่ง ขัดขวางไม่ให้เขากับครอบครัวได้กลับมาเจอกัน
หากเขาไม่ได้เป็นจอหงวน ไม่มีฐานันดรศักดิ์กั๋วกงซื่อจื่อคอยสนับสนุน เขาจะใช้เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีเข้าไปอยู่ในเน่ย์เก๋อ[footnoteRef:1]ได้อย่างไร ในตอนหลังถึงขั้นมีอำนาจคับฟ้า ข่มเหงรังแกผู้อื่นทำเรื่องเลวร้ายพรรค์นั้น แต่กลับไม่มีใครว่าอะไร [1:  เน่ย์เก๋อ หมายถึง เป็นองค์กรในระบบราชการของจักรวรรดิจีนช่วงราชวงศ์หมิง ซึ่งโดยนิตินัยแล้วเป็นหน่วยประสานงาน แต่โดยพฤตินัยเป็นสถาบันสูงสุดในการปกครอง
]
แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงบุตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนของขุนนางขั้นสี่เท่านั้น ปีหนึ่งเข้าออกวังนับครั้งได้ จะมีอำนาจมากขนาดนั้นได้อย่างไร
ด้วยเหตุนี้ ตอนที่เวินหลานเดินเข้ามาในเรือนเซียงถีด้วยสีหน้าดีใจ บอกว่าหวังโย่วที่พวกตนเจอ ณ ฉือเอินในวันนั้น สอบได้คะแนนสูงสุดในการสอบคัดเลือก นางยังคงคิดด้วยความหนักใจ นางต้องทำอย่างไรจึงจะแยกตนเองกับ ‘เสี่ยวหย่า’ ให้เป็นคนละคนได้
เวินหลานเห็นเวินหนิงนิ่งเฉย ไม่ตกใจและไม่ดีใจแต่อย่างใด จึงสะบัดพัดแล้วพูด “เจ้าคงไม่รู้ผลคะแนนของซู่จือก่อนหน้านี้ ก่อนจะสอบคัดเลือกระดับแคว้น เขาสอบได้คะแนนสูงสุดมาโดยตลอด สอบคัดเลือกระดับแคว้นในครั้งนี้ก็ได้คะแนนสูงสุดอีกครั้ง หากสอบหน้าพระที่นั่งได้อันดับหนึ่งอีก เขาจะเป็นจอหงวนที่สอบได้อันดับหนึ่งทุกการสอบคัดเลือก!  เป็นจอหงวนคนแรกของแคว้นต้าอิ้นที่สอบได้อันดับหนึ่งทุกการสอบคัดเลือก!”
เวินหนิงนั่งอ่านตำราบนตั่งเตี้ย ไม่แม้แต่จะกะพริบตา “พี่ใหญ่ไม่เคยสนใจเรื่องในราชสำนักไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เวินหลานกระแอมไอด้วยความประหม่า “ข้าไม่สนใจเรื่องในราชสำนักตั้งแต่เมื่อใดกัน ข้าเพียงไม่สนใจเรื่องเล็กๆ ในราชสำนักเท่านั้น...หากครั้งนี้ซู่จือสอบได้อันดับหนึ่งทุกการสอบคัดเลือก ทั้งที่เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา นี่เป็นเรื่องใหญ่สะเทือนไปทั้งราชสำนัก ผู้ใดจะไม่ให้ความสนใจได้เล่า”
เวินหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ใช้มือเกยคาง
อืม สนใจเถอะ วันหน้ายังต้องสนใจเรื่องของเขาอีกมาก
“ยิ่งไปกว่านั้น พี่...”
พี่อยากจะจับคู่ให้พวกเจ้า...
เวินหลานไม่ได้พูดถ้อยคำนี้ออกไป เพียงแค่ทอดถอนหายใจเท่านั้น
น่าเสียดายจริงๆ หากไม่ใช่เพราะหวังโย่วหมั้นหมายแล้ว การดึงเขามาเป็นน้องเขยถือเป็นตัวเลือกที่ดีมาก อีกทั้งเวินหนิงก็ชื่นชอบคนที่มีความสามารถ...
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เวินหลานพูดขึ้น “อาหนิง ครั้งนี้เสิ่นจิ้นสอบได้ที่สอง เจ้ารู้หรือไม่”
เวินหนิงลดมือที่เกยคางลง
เสิ่นจิ้นสอบได้ที่สอบ ไม่มีใครบอกนาง แต่นางรู้
เขาไม่ใช่แค่สอบระดับแคว้นได้ที่สอง แต่สอบหน้าพระที่นั่งก็ได้อันดับต้นๆ และเขายังจะเป็นบัณฑิตขั้นสูงชั้นสองคนที่สองของตระกูลเสิ่นต่อจากเสิ่นเกาหลาน
ในฐานะพลทหาร หนึ่งปีร่ำเรียนในสำนักกั่วจื่อเจียนนับเดือนได้ สอบได้คะแนนระดับนี้ ทำให้คนตกตะลึงยิ่งนัก
ชาติก่อนเพราะเสิ่นจิ้นประสบความสำเร็จเช่นนี้ เขาจึงขัดคำสั่งเหลียงซื่อ ยืนกรานที่จะแต่งงานกับนางได้
“เรื่องตระกูลเสิ่น ต่อจากนี้ไม่ต้องบอกข้าแล้ว” เวินหนิงพูดเสียงเรียบ
หลังจากไปวัดฉือเอินเมื่อคราวก่อน นางหาโอกาสอธิบายความคิดของตนเองให้เวินหลานฟังแล้ว
เวินหลานทำเสียงฮึดฮัด น้องสาวคนนี้ ยิ่งอยู่เขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ
ทั้งที่หลังตรุษจีนยังตั้งหน้าตั้งตารอเสิ่นจิ้นกลับมา ถามวันเวลากลับจวนของเสิ่นจิ้นกับเขาด้วยความเขินอาย แต่จู่ๆ ก็คล้ายเปลี่ยนเป็นคนละคน บอกว่าเห็นเสิ่นจิ้นเป็นเพียงพี่ชายเท่านั้น
สงสารเสิ่นจิ้นยิ่งนัก แค่เพราะนางเคยบอกว่าชอบคนมีความสามารถ เขาจึงเข้าร่วมการสอบคัดเลือกระดับแคว้น
เวินหลานขยับไปใกล้เวินหนิง อยากจะแกล้งนาง ทว่ากลับเหลือบเห็นตำราในมือนาง “อาหนิง...”
เวินหลานหมดคำจะพูด “เจ้าอ่านกลับหัวยังอ่านได้นานถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
เวินหนิงมองตำราในมือ
“…”
เมื่อครู่นางเพียงหยิบตำราขึ้นมา แล้วเปิดพร่ำเพรื่อเท่านั้น นางเอาแต่คิดเรื่องของเผยโย่ว ไม่ได้ตั้งใจอ่านหนังสือ
“อาหนิง พี่รู้สึกว่าเจ้ามีเรื่องบางอย่างเก็บงำไว้” เวินหลานนั่งลงตรงหน้านาง เก็บตำราในมือน้องสาว พูดด้วยความเป็นห่วง “มีเรื่องอะไรเล่าให้พี่ฟังได้หรือไม่”
เรื่องในใจเวินหนิง ใช่ว่าจะอธิบายให้เข้าใจได้ง่ายๆ ในสองสามประโยค ยิ่งไปกว่านั้น หากนางพูดออกไป เกรงว่าจะถูกหาว่าสติวิปลาส
แต่ว่าสองสามวันนี้นางว้าวุ่นใจกับเรื่องที่เจอเผยโย่วล่วงหน้านัก
เวินหนิงถาม “พี่ใหญ่ ท่านข้องเกี่ยวกับหวังโย่วได้อย่างไร”
ชาติก่อนนางไม่เคยได้ยินเวินหลานพูดถึงหวังโย่วมาก่อน ไม่คิดว่าพวกเขาจะรู้จักกันมานานแล้ว
เวินหลานพูดด้วยความตกใจ “อาหนิง ที่เจ้าขังตัวเองอยู่ในเรือนไม่ยอมไปไหน เพราะคิดถึงหวังโย่วหรอกหรือ”
“ข้า...”
เวินหนิงไม่ทันได้อธิบาย เวินหลานก็พูดด้วยความเหลือเชื่อ “หรือว่าเจ้าตกหลุมรักหวังโย่ว!”
“ข้า...” เวินหนิงพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว จู่ๆ นางก็คิดบางอย่างขึ้นมาได้
นางคิดถึงเผยโย่ว?
นางตกหลุมรักเผยโย่ว?
จะเป็นไปไม่ได้ได้อย่างไร
ไม่มีใครรู้ว่านางกลับมาเกิดใหม่ ไม่มีใครรู้เรื่องราวระหว่างนางกับเผยโย่ว ไม่มีใครรู้ว่าตอนที่นางอยู่กับเผยโย่วต้องทุกข์ใจเพียงใด แม้แต่ตัวเผยโย่วเอง ก็ไม่มีทางรู้
เผยโย่วหน้าตาหล่อเหลา ฉลาดรอบรู้ ทั้งยังสอบได้อันดับหนึ่งทุกการสอบคัดเลือก เมื่อชาติก่อนสตรีมากมายในเมืองหลวงต่างเพ้อละเมอถึงเขา นางที่ชื่นชอบชายมากความสามารถมาโดยตลอด การที่นางตกหลุมรักเขา เป็นเรื่องปกติยิ่งนัก!
แต่เรื่อง ‘ปกติ’ เช่นนี้ ในสายตาเผยโย่วเล่า?
เผยโย่วเป็นคนเจ้าเล่ห์ วันนั้นเขาเจตนาพูดถึง ‘เสี่ยวหย่า’ ถึงขั้นบอกว่าเสี่ยวหย่าเป็นคู่หมั้นของเขา เห็นชัดว่าเขาอยากจะลองใจนาง
หากนางคือเสี่ยวหย่าในตอนเด็ก ทั้งยังตกหลุมรักเขา รู้ว่าเขาตามหานางมาโดยตลอด นางคงยอมรับอย่างตรงไปตรงมาด้วยความดีใจ
ดังนั้นหากนางตกหลุมรักเผยโย่ว แต่กลับไม่เปิดเผยตัวตนให้เผยโย่วรู้ เช่นนั้นสำหรับเผยโย่ว มีเพียงบทสรุปหนึ่งเท่านั้น...ซึ่งก็คือนางไม่ใช่เสี่ยวหย่า
นางเพียงหน้าตาละหม้ายคล้ายคลึงกับเสี่ยวหย่าตอนเด็กๆ เท่านั้น
ความคิดที่แล่นขึ้นมากะทันหัน ทำให้ดวงตาของเวินหนิงทอประกาย แก้มของนางแดงระเรื่อด้วยความดีใจ
เวินหลานมองน้องสาวที่เรียบร้อยมาโดยตลอดของตน แค่เพราะเขาพูดชื่อของชายคนนั้น พูดเพียงถ้อยคำเดียว น้องสาวถึงขั้นดวงตาทอประกายแวววับ แก้มแดงระเรื่อ เขายกมือขึ้นกุมขมับด้วยความปวดหัว “อาหนิง เจ้า...”
“พี่ใหญ่ อาหนิงเหนื่อยแล้ว ขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” เวินหนิงก้มหน้าแล้วรีบโน้มตัวลง สาวเท้าเดินเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว
ในสายตาของเวินหลาน น้องสาวของเขากำลังเขินอาย จึงรีบเดินหนี
นึกถึงคำพูดของหวังโย่วที่บอกว่า ‘หมั้นหมาย’ แล้ว เวินหลานจับพัดขึ้นมาตีหน้าผากตนเองเบาๆ หนึ่งครั้ง “สร้างเรื่องแล้ว!”
…
เวินหนิงไม่ได้โกหกเวินหลาน นางเข้ามาในห้องเพื่อสงบสติจริงๆ นางเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วล้มตัวลงนอน
แค่ว่านางไม่ได้นอนหลับ เพียงนอนคิดพิจารณาถึงความคิดที่แล่นขึ้นมาเมื่อครู่
ใช้กลยุทธ์ตรงกันข้าม เทียบกับวิ่งหนีแล้ว สู้นางเป็นฝ่ายโจมตีก่อน บอกว่านางตกหลุมรักเขา บางทีอาจจะเป็นวิธีที่ดีในการรับมือกับเผยโย่วก็ได้
คนรอบคอบอย่างเผยโย่ว ไม่ว่าอย่างไรก็คงคิดไม่ถึง ทั้งที่นางตกหลุมรักเขา ได้ยินด้วยตนเองแล้วว่าเขาหมั้นหมายกับ ‘เสี่ยวหย่า’ ทั้งยังตามหาเสี่ยวหย่ามาโดยตลอด ทำไมถึงไม่ยอมบอกความจริงกับเขา
แค่ “แสดงความรัก” ก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ
เผยโย่วเมื่อชาติก่อน ไม่เคยปรายตามองสตรีอื่นที่ตกหลุมรักเขา แต่นั่นเป็นเพราะเขาเจอตนที่เป็นรักแรก ทั้งยังรักตนมาก ซื่อสัตย์และจริงใจกับตนเพียงคนเดียว
ชาตินี้...
เวินหนิงไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนัก
หากนางแสดงออกให้รู้ว่านางชอบเขา แล้วเผยโย่วกลับชอบนางขึ้นมาจริงๆ จะไม่เท่ากับเป็นการยกก้อนหินมาฟาดเท้าตนเองหรือ
ไม่ได้ๆ
เวินหนิงพลิกตัว
หากว่า...หากทำให้เขาเกลียดในเวลาเดียวกันที่ ‘แสดงความรัก’  ทำให้เขารังเกียจนาง ถึงขั้นเห็นนางแล้วเดินหนี...
อื้ม...
ดวงตาคู่ใสของเวินหนิงเบิกกว้าง ขนตางอนยาวไหวเบาๆ
ชาติก่อนนางถูกฝืนใจให้อยู่กับเขาเกือบสิบปี พบเจอสตรีมากมายวิ่งเข้าหาเขา สตรีเช่นใดที่เขารับมือได้ สตรีเช่นใดที่เขาแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น สตรีเช่นใดที่เขาหลบหลีก นางรู้ดีที่สุด
หากทำได้ดี แม้วันหนึ่งนางยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้วบอกว่านางคือ ‘เสี่ยวหย่า’ เขาก็ไม่มีวันเชื่อ...
แววตาของเวินหนิงทอประกาย เสมือนเห็นแสงสว่างตรงหน้า บนเส้นทางที่มืดมิดแสนยาวไกล
วิธีการเดียวคือทำให้เขาเกลียดนาง นางจึงจะปลอดภัย
ทว่าเพียงลมพัดผ่าน แสงไฟนั้นก็สั่นไหว
เวินหนิงขมวดคิ้วเป็นปมแล้วพลิกตัวอีกครั้ง
หากใช้วิธีนี้ มีปัญหาหนึ่งที่นางต้องรีบแก้ไข...นางต้องข่มความกลัวของตนเองยามเผชิญหน้ากับเผยโย่ว
ชาติก่อนเผยโย่วสลักลึกในใจนาง หากทุกครั้งที่เจอเขา นางเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ ต้องรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีกว่าจะคุยกับเขาได้สักสองประโยค แม้แผนการนี้จะดีเพียงใดก็ไม่อาจลงมือทำได้ ในทางตรงกันข้ามรังแต่จะทำให้เขาเคลือบแคลงสงสัย
หลิงหลานเห็นว่าสองสามวันนี้เวินหนิงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นอนหลับไม่สนิท ทั้งยังรับประทานได้น้อย ตอนเย็นเวินหลานมาที่เรือน นางจึงรีบออกไปเตรียมมื้อเย็นให้เวินหนิงด้วยตนเอง
เวินหนิงชอบกินอาหารฝีมือนางที่สุด วันนี้น่าจะกินหมดหนึ่งถ้วย
ทว่าคิดไม่ถึงว่าตอนนางยกมื้อเย็นมา เห็นเวินหนิงนอนพลิกไปมาอยู่บนเตียง ประเดี๋ยวยิ้ม ประเดี๋ยวผ่อนคลาย ประเดี๋ยวเคร่งเครียด แล้วกลับมาถอนหายใจเฮือกใหญ่
หลิงหลานวางมื้อเย็นลง รีบเดินไปหา ใช้หลังมือแตะหน้าผากของเวินหนิง “ไม่ต้องให้หมอมาดูอาการจริงๆ หรือเจ้าคะคุณหนู”
เวินหนิงพลิกตัวอีกครั้ง “ไม่ต้อง”
“แต่อาหลานเห็นว่าหมู่นี้คุณหนู...” หลิงหลานจะพูดแต่สุดท้ายก็กล้ำกลืนถ้อยคำนั้นลงไป
สองสามวันนี้เวินหนิงไม่กรีดร้องตอนหลับฝันแล้ว ทว่านางสะอื้นและกัดฟันแน่น ดูเหมือนว่ายังคงฝันร้าย
“อาหลานไปซื้อยาตามใบสั่งยาที่หมอเคยให้ไว้ดีกว่าเจ้าค่ะ” หลิงหลานหันหลังเดินออกไป
“หลิงหลาน...”
เวินหนิงร้องเรียกไม่ทัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินลับหายไปแล้ว นางทำได้เพียงถอนหายใจ เหยียดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง
นางมองมื้อเย็นที่หลิงหลานยกมาให้ ล้วนเป็นอาหารที่นางชอบ
เวินหนิงเดินไปดมกลิ่นหอมของอาหาร ถอนหายใจ นั่งลงแล้วยกข้าวขึ้นมากิน
เมื่อชาติก่อนในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต หลิงหลานก็ทำอาหารให้นางกินทุกมื้อ จากนั้นพูดให้ฟังไม่หยุด “นายหญิง ท่านใต้เท้ายอมตกลงแล้ว ขอเพียงนายหญิงแข็งแรงขึ้น ท่านก็จะปล่อยพวกเราไป นายหญิงอยากไปที่ใดเจ้าคะ เจียงหนาน? นอกกำแพงเมือง? ท่านจะไม่กักขังพวกเราอีกแล้ว นายหญิงอยากไปที่ใด อาหลานจะไปกับท่านเองเจ้าค่ะ”
เวินหนิงไม่เชื่อ
เผยโย่วไม่มีวันปล่อยนางไป นอกจากนางจะตายเท่านั้น
เขาเป็นคนบอกนางเอง
ชาตินี้ตอนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา นางยังคงไม่เชื่อ คิดว่าเป็นความฝัน หรือไม่เผยโย่วก็ใช้วิธีการบางอย่าง ส่งนางและหลิงหลานกลับจวนเวิน ทั้งยังซ่อมบำรุงจวนเวินใหม่ สร้างภาพลวงตาตรงหน้าขึ้นมา
แม้กระทั่งตอนที่เวินถิงชุนมาเยี่ยมนางในห้อง นางคิดว่าเผยโย่วต้องให้นักพรตใช้วิชาเปลี่ยนใบหน้าแน่นอน เช่นเดียวกับที่นางใช้ตอนพยายามหนีไปจากเขาเมื่อคราวก่อน
เวินถิงชุนตัวจริงเสียชีวิตในคุกหลวงไปนานแล้ว
กระทั่งครั้งหนึ่งที่นางบังเอิญมองสองมือของตนเอง สองมือที่ยังคงความอ่อนเยาว์ ไม่ว่านางจะบีบนวดอย่างไร สองมือก็ยังคงเป็นเหมือนตอนนางอายุสิบสี่สิบห้า
เวินหนิงกินข้าวทีละคำๆ เคี้ยวอย่างแรงคล้ายกำลังระบายอารมณ์
นางไม่ได้ใจกล้าบ้าบิ่น แต่ก็ไม่ได้ขวัญอ่อนขี้กลัว มิเช่นนั้นในอดีตนางคงไม่พยายามหนีไปจากกรงทองของเผยโย่วครั้งแล้วครั้งเล่า
ทว่าการกลับมาเกิดใหม่ครั้งนี้...
บางทีนางอาจจะหวาดกลัวเกินไป หวนคิดถึงเรื่องราวในอดีตตลอดเวลา กลับกันกับเผยโย่วที่ในตอนนี้ยังคงเป็นเพียงหวังโย่ว ยังไม่ได้กลับเข้าจวนกั๋วกง มากไปกว่านั้นเขายังไม่ได้เป็นจอหงวน เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนางแม้แต่น้อย
นางมีอะไรต้องกลัว
ตอนหลิงหลานกลับมา เห็นอาหารที่วางเรียงรายบนโต๊ะถูกกินจนหมด เวินหนิงที่เมื่อครู่ยังดูเศร้า หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมุมปากอย่างสง่างาม สีหน้าผ่อนคลาย แววตาหนักแน่น
“หลิงหลาน พวกเราไปหาพี่ใหญ่กันเถอะ”


## บทที่ 10

ตอนที่ 10
จวนเวินไม่ใหญ่มาก
เป็นไปตามที่เหลียงซื่อดูแคลน ถึงแม้ลำดับชั้นขุนนางของเวินถิงชุนในตอนนี้ อยู่ในจวนที่มีเรือนสามหลังได้ แต่เขารักบ้านหลังเดิมมาก เอาแต่ซ่อมบำรุงจวนหลังเดิมเท่านั้น จวนเวินจึงไม่ใหญ่เทียบทัดตระกูลอื่น
เวินหนิงเดินจากเรือนประจิมไปยังเรือนบูรพา ใช้เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชาเท่านั้น
ในจวนมีเพียงหนึ่งนายท่านสองคุณชายและหนึ่งคุณหนูอาศัยอยู่ คุณชายและคุณหนูทั้งสามคนล้วนยังไม่ได้ออกเรือน ตามหลักการแล้วพวกเขาควรจะรับประทานมื้อเย็นด้วยกัน
แต่เวินถิงชุนโมโหทุกครั้งที่เห็นหน้าบุตรชาย
เวินหนิงเพิ่งเข้าพิธีปักปิ่น ทว่าบุตรชายอีกสองคนเล่า คนหนึ่งยี่สิบเอ็ด อีกคนสิบเก้าแล้ว ทั้งสองไม่เอาการเอางานและไม่แต่งงาน ทั้งยังเอาแต่พูดเรื่องเหลวไหลบนโต๊ะอาหาร
เมื่อเป็นเช่นนี้บ่อยครั้ง เวินถิงชุนจึงรับประทานอาหารในเรือนตนเอง ช่วงวันหยุดเท่านั้นที่จะมารับประทานอาหารร่วมโต๊ะกับลูกๆ
ด้วยเหตุนี้ตอนเวินหนิงไปหาเวินหลาน เขาที่เพิ่งดื่มเหล้าและกินอาหารจนอิ่ม กำลังนั่งอ่านตำราแพทย์
ตอนออกมาจากเรือนเซียงถี แม้เวินหลานจะเห็นท่าไม่ดี แต่เขาก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
หากเวินหนิงชมชอบหวังโย่วจริงๆ แล้วอย่างไรเล่า แม้กล่าวตามจริงเขาเองก็รู้สึกว่าหวังโย่วเป็นน้องเขยที่ดี ทว่าอีกฝ่ายหมั้นหมายแล้ว พวกตนจะแย่งมาเช่นนั้นหรือ
เวินหนิงเป็นสตรีบอบบางและอ่อนโยน ทั้งยังให้ความสำคัญกับกิริยาวาจาของกุลสตรี เศร้าเสียใจเพียงไม่กี่วันก็ผ่านไปแล้ว
ดังนั้นเมื่อเห็นเวินหนิงเดินมา เขาที่ยังไม่ได้โยงเรื่องทั้งสองเข้าด้วยกัน พลันเงยหน้าขึ้นแล้วพูดหยอกล้อ “ว้าว แขกพิเศษจริงๆ วันนี้น้องรักคิดเช่นไรจึงมาที่เรือนของพี่”
เวินหนิงส่งสายตาให้หลิงหลาน หลิงหลานรีบยกเก้าอี้มาให้นาง แล้วนั่งลงข้างๆ เวินหลาน
เวินหลานเห็นน้องสาวท่าทีจริงจังคล้ายมีเรื่องสำคัญจะพูดด้วย จึงวางตำราแพทย์ลง เอนตัวพิงเก้าอี้แล้วมองน้องสาวอย่างเฝ้ารอ
“พี่ใหญ่ อาหนิงมาที่นี่เพราะมีเรื่องอยากจะให้พี่ใหญ่ช่วยเจ้าค่ะ” ท่ามกลางแสงสลัวของเทียนไขเวินหนิงพูดเสียงอ่อนโยน
เวินหลานรีบพูดขึ้นทันที “อาหนิงเจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว เราเป็นอะไรกัน น้องมีเรื่องอะไรก็พูดตามตรง ช่วยไม่ช่วยอะไรกันอย่าพูดเช่นนี้”
“พี่ใหญ่...” เวินหนิงมองพี่ชายด้วยความซาบซึ้ง ก้มหน้าลง ดวงตากลมโตมองต่ำ ดวงแก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย “อาหนิง...หลังจากพบเจอคุณชายหวังเมื่อคราวก่อน ก็...ก็คิดถึงเขาไม่หยุด อาหนิงอยาก...ให้พี่ใหญ่ช่วยเป็นพ่อสื่อ ให้ข้ากับเขาได้เจอกันอีกสักครั้ง”
เมื่อพูดถ้อยคำนี้ออกมา ไม่เพียงเวินหลาน แม้กระทั่งหลิงหลานที่อยู่ข้างๆ ก็เบิกตากว้าง มองเวินหนิงด้วยความเหลือเชื่อ
คิดถึงเขาไม่หยุด...
คำพูดตรงไปตรงมาเช่นนี้ ออกมาจากปากเวินหนิงผู้สงวนกิริยาวาจาเนี่ยนะ
หลายวันที่ผ่านมานี้นางเศร้าเพราะเรื่องของเสิ่นจิ้นไม่ใช่หรือ
เวินหลานตกตะลึงอยู่นานกว่าจะพูดออก “อา...อาหนิง...เมื่อ...เมื่อคราวก่อนพวกเราได้ยินที่เขาพูดแล้วไม่ใช่หรือ เขา...เขาหมั้นหมายแล้ว...”
“นั่นเป็นเพราะพี่ใหญ่บอกว่ามีผู้ใหญ่ทาบทามบัณฑิตมากมายไปเป็นบุตรเขย” เวินหนิงกัดริมฝีปาก “คาดว่าเขาคงกังวลกับเรื่องนี้ จึงสร้างเรื่องโกหกขึ้นมาว่าตนหมั้นหมายแล้วเพื่อปกป้องตนเอง”
“เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ข้าคิดว่าซู่จือไม่ใช่คนโง่เขลา...”
“หากเขามีคู่หมั้นแล้วจริงๆ เขาจะรู้เพียงชื่อเล่นได้อย่างไร” เวินหนิงพูด “อีกทั้งหากเขาอยากจะตามหานางจริงๆ เขาคงไปแจ้งความที่จิงจ้าวฝู่นานแล้ว สองวันนี้เขาได้ไปหาพี่ใหญ่หรือไม่” 	“เอ่อ...” เวินหลานพูดติดขัด หวังโย่วไม่เคยมาหาเขาที่จิงจ้าวฝู่ แต่...
“เอ่อ...ทุกครอบครัวมีความลำบากต่างกัน บางทีเขาอาจจะมีปัญหาอะไรก็ได้...”
“เขาติดปัญหาอะไร เพียงถามก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ” เวินหนิงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหางตา “อาหนิงรู้เจ้าค่ะ พี่ใหญ่ไม่อยากช่วยข้า”
“พี่...พี่เปล่า!” เวินหลานเป็นคนไม่จริงจังกับชีวิต แต่เขารักน้องสาวมาก เมื่อเห็นน้องสาวจะร้องไห้ เขาก็เริ่มกระวนกระวาย
“ข้าเพียงเห็นว่าเขาพูดอย่างตรงไปตรงมาแล้วว่าตนมีคู่หมั้น แม้จะนัดเจอกับเขา ใช่ว่าเขาจะยอมมาเจอ เหตุใดต้องรนหาเรื่องด้วย”
“พี่ใหญ่ยังไม่ได้นัดหมายแล้วจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ” เวินหนิงจับผ้าเช็ดหน้า บีบน้ำตาได้สองหยด
“อีกเรื่องหนึ่ง วันนั้นพี่ใหญ่อยากจะจับคู่ให้ข้ากับเขาไม่ใช่หรือเจ้าคะ ตอนนี้อาหนิงมีใจให้เขา แต่ท่านกลับขัดขวาง จะให้อาหนิงคิดอย่างไร...”
“เอ่อ...” เวินหลานพูดไม่ออก เอามือตบหน้าผากตนเองแล้วพูด “น้องรักของพี่ เจ้าหยุดร้องไห้ก่อนได้ไหม”
น้ำตาของนางทำให้จิตใจของเขาว้าวุ่น
เวินหนิงหยุดร้องไห้ มองพี่ชายน้ำตาคลอเบ้า
เวินหลานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วถอนหายใจ “เฮ้อ อาหนิง...เจ้าชอบเขาที่ใด เขาเกิดในตระกูลยากจน ผลการสอบคัดเลือกก็ยังไม่ออกมา หากผลสอบของเขาไม่ดี ก็ไม่คู่ควรกับเจ้า”
เวินหนิงไม่ได้ชอบเผยโย่ว ถึงขั้นมีคำถามเช่นเดียวกัน ตอนที่เห็นสตรีทั้งหลายวิ่งไล่ตามเผยโย่ว
พวกนางชอบเผยโย่วที่อะไรกันแน่
นางไม่ตอบคำถาม เพียงกะพริบตาปริบๆ
เวินหลานพูดขึ้นทันที “แม้ความสามารถของเขาจะโดดเด่น แต่เสิ่นจิ้นก็ไม่ได้ด้อยกว่าเขาเท่าใด อีกทั้งเสิ่นจิ้นยังต่อสู้เก่ง มีความดีความชอบทางทหารทั้งที่อายุเพียงเท่านี้ และเจ้ากับเขาก็หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก...”
“เขาหล่อเหลากว่าเสิ่นจิ้นเจ้าค่ะ...” เสียงหวานของเวินหนิงพูดแทรกเวินหลาน
เวินหลาน...
เวินหลานไม่อาจโต้เถียงได้...หวังโย่วหล่อเหลาไร้ที่ติ ความสง่าผ่าเผยของเขาแฝงด้วยความเย็นชา แววตาลุ่มลึกฉายความคมเฉียบ แม้กระทั่งรัศมีในตัวเขา ทั้งที่เกิดในตระกูลยากจน แต่กลับให้ความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยอำนาจ เสิ่นจิ้นเป็นคนหน้าตาดีเช่นเดียวกัน แต่เมื่อเทียบกับหวังโย่วแล้วต่างกันลิบลับ
ว่าแต่...เวินหนิงมองคนเพียงเปลือกนอกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
ไม่รอเวินหลานพูด เวินหนิงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตาอีกครั้ง “หากพี่ใหญ่ไม่อยากช่วยก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ รอพี่รองกลับมา อาหนิงจะไปขอให้พี่รองช่วย พี่รองรักอาหนิงที่สุด ไม่มีทางนิ่งดูดายแน่นอน”
พูดจบนางก็ลุกขึ้น ทำทีจะเดินออกไป
“อาหนิง อาหนิง อย่า...” เวินหลานรั้งน้องสาวเอาไว้ “ช่างเถอะ อีกสองสามวันเมื่อถึงวันหยุดของพี่ พี่จะลองเชิงซู่จือดูก่อน”
หากปล่อยให้ปีศาจร้ายในร่างมนุษย์อย่างเวินฉีทราบเรื่อง ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
“แต่หากซู่จือไม่ยอม...เจ้าก็ไม่อาจตำหนิพี่ได้!” เวินหลานพูดเสริม
“แน่นอนเจ้าค่ะ” เวินหนิงฉีกยิ้มทันที โน้มตัวลง “รบกวนพี่ใหญ่แล้ว”
…
ฤดูวสันต์ของเมืองหลวงมาเยือนช้าเป็นประจำ ในทุกปีหลังเทศกาลตรุษจีน ยังคงมีลมหนาว อากาศหนาวยิ่งกว่าในฤดูเหมันต์
น่าเสียดายที่ปีนี้ จู่ๆ หิมะก็ตกลงมา คล้ายกลับเข้าสู่ฤดูเหมันต์อีกครั้ง
หวังฉินเซิงปิดประตูเสียงดัง มือทั้งสองซุกเข้าไปในแขนเสื้อ เดินบนพื้นหิมะพร้อมกับด่าทอ “เหยียบผู้อื่นเพื่อให้ตนสูงขึ้น! เมื่อก่อนมัวทำอะไรอยู่ ตอนนี้อยากจะเข้ามา เพ้อฝันไปเถอะ!”
หวังฉินเซิงเป็นเด็กรับใช้ของหวังโย่ว
ตระกูลหวังยากจน แม้จะเป็นช่วงที่ลำบากยากไร้ หวังฝูก็ไม่เคยละเลยการเรียนของหวังโย่ว
สิ่งใดที่ผู้อื่นมี ซู่จือก็ต้องมี
“นายท่าน ชายที่มาบอกว่าเขาเป็นอาของลูกสะใภ้ป้าข้างบ้าน ข้าไล่ไปแล้วขอรับ”
ตระกูลหวังมีเรือนขนาดเล็กเพียงเรือนเดียวเท่านั้น หวังฉินเซิงเดินไม่กี่ก้าวก็ถึงห้องโถง พร้อมรายงานหวังฝู
ตั้งแต่เรื่องที่หวังโย่วสอบคัดเลือกได้ที่หนึ่งแพร่งพรายออกไป บรรดาเครือญาติที่ไม่เคยเจอกันมานานกว่าสิบปี บรรดาญาติของญาติ รวมถึงเหล่าคนที่ไม่เกี่ยวข้องทางสายเลือด ล้วนโผล่หน้าออกมา เรือนเงียบเหงาในอดีต เวลานี้มีคนมาเยือนบ่อยครั้ง
ฮูหยินหวังป่วยหนัก ไม่อาจทนต่อการรบกวนเช่นนี้ได้ จึงปิดประตู ไม่ต้อนรับแขก
แต่หมู่นี้นอกจาก ‘เครือญาติ’ ที่นับตนเองเป็นญาติเพียงฝ่ายเดียวแล้ว ยังมีคนในราชสำนักมากมายถ่อมาถึงที่นี่
แม้หวังโย่วจะไม่มีความคิดประจบผู้มีอำนาจ แต่หวังฝูก็กังวลว่าความเย็นชาของเขาจะทำให้ผู้อื่นไม่พอใจ ด้วยเหตุนี้ทุกครั้งที่มีคนมาเคาะประตู เขาก็จะให้หวังฉินเซิงเป็นคนไปเปิด
เวลานี้หวังฝูกำลังเดินหมากกับหวังโย่ว
หวังฝูไม่แก่เท่าใดนัก ปีนี้เพิ่งอายุสี่สิบห้า แค่ว่าตั้งแต่ฮูหยินหวังล้มป่วย ทำให้ฐานะของครอบครัวย่ำแย่ลงเรื่อยๆ หวังฝูจึงต้องทำงานทุกอย่าง ไม่ว่าจะงานหนักเพียงใดเขาก็เคยทำ ทำงานหนักติดต่อกันสิบกว่าปี ทำให้เขาในตอนนี้ผมขาวโผลน ราวกับชายชราอายุหกสิบ
ทว่าเขายังคงแข็งแรงดี ทั้งยังเล่นหมากรุกเก่ง ทั้งสองฆ่าฟันกันบนกระดานหมากรุก ไม่มีใครออมมือให้ใคร
“ซู่จือ ฉินเซิงบอกว่าเมื่อหลายวันก่อนลูกไปที่วัดฉือเอิน ไปทำไมหรือ”
มีคนมาเคาะประตูอีกครั้ง หวังฉินเซิงกำลังจะเดินไปเปิดประตู หวังฝูถามขึ้น
พูดถึงเรื่องนี้ หวังโย่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วค่อยตอบ “หลายวันก่อนข้าได้รับจดหมายนิรนาม บอกว่าเป็นคนที่ข้าเคยรู้จัก ไม่เจอกันมานานหลายปี บอกให้ข้าไปเจอที่วัดฉืแอน ข้าคิดดูแล้วไม่มีใครที่ไม่ได้เจอกันมานาน แต่เห็นว่าลายมือบนจดหมายมีน้ำหนัก ไม่ใช่ลายมือของชาวบ้านทั่วไป จึงไปตามจดหมายขอรับ”
มือของหวังฝูที่จับเบี้ยไว้หยุดชะงัก “ลูกเจอใครหรือ”
หวังโย่วส่ายหน้า “ไม่เจอใครขอรับ”
เขาไปที่วัดแต่เช้า รออยู่นานเกือบสองชั่วยาม ไม่เจอใคร ทั้งยังไม่มีใครเดินมาคุยกับเขา
“เจอเพียงคุณชายใหญ่เวินถิงชุนผู้ทำงานในสังกัดหงหลูซื่อเท่านั้นขอรับ” หวังโย่วตอบ
หวังฝูวางเบี้ย พูด “ใต้เท้าเวินรับราชการมาหลายปี เป็นคนเถรตรงและเคร่งครัด ไม่เคยร่วมการชิงดีชิงเด่นในราชสำนัก ไม่น่าจะใช่ฝีมือของเขา”
“ขอรับ บังเอิญเจอเท่านั้น"
“แต่ลูกต้องระมัดระวัง” หวังฝูกำชับ “ลูกเกินในตระกูลยากจน การสอบคัดเลือกหน้าพระที่นั่งสิ้นเดือนนี้หากได้อันดับหนึ่งอีก ลูกจะเป็นจอหงวนคนแรกของราชสำนักที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ เป็นการหยามเกียรติตระกูลใหญ่มากมาย ทั้งยังส่งผลต่อผลประโยชน์ของลูกหลานตระกูลชั้นสูง หากพวกเขาไม่อาจดึงตัวลูกเป็นพวกพ้องได้ คงยากที่หยุดพวกเขาไม่ให้มีความคิดอื่น”
หวังโย่วหัวเราะ พูดด้วยน้ำเสียงทระนง “พวกเขาจะทำอะไรข้าได้”
แท้จริงแล้วหวังฝูเป็นปัญญาชน แค่ว่าเมื่อยี่สิบปีก่อน การสอบคัดเลือกขุนนางยังไม่เป็นทางการเท่าใดนัก ขุนนางในราชสำนักมีความคิดเห็นในเรื่องนี้ต่างกัน โดยเฉพาะบรรดาตระกูลชั้นสูง การที่จะให้พวกเขาสละอำนาจและผลประโยชน์ของตนเองให้บัณฑิตยากไร้ที่จะสอบได้คะแนนดี การกระทำเช่นนี้ไม่แตกต่างจากฆ่าทางอ้อม
ตอนนั้นหวังฝูก็สอบได้คะแนนดี คาดหวังว่าตนจะทำให้ทุกคนในสนามสอบหน้าพระที่นั่งตกตะลึง เชิดหน้าชูตาให้กับเหล่าปัญญาชนยากจน แต่น่าเสียดาย...
เขาถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสก่อนจะสอบหน้าพระที่นั่ง หมดสตินานกว่าครึ่งเดือน ตอนฟื้นขึ้นมาผลการสอบหน้าพระที่นั่งก็ประกาศเสียแล้ว
“ซู่จือ แม้พ่อจะอยากให้เจ้าทำความฝันของพ่อสำเร็จ แต่ว่า...”
“ท่านพ่อ ข้าชนะแล้วขอรับ” หวังโย่ววางเบี้ยลง ยกมุมปากขึ้น ภาคภูมิใจยิ่งนัก
ประจวบเหมาะเวลานี้หวังฉินเซิงเดินเข้ามาด้วยความรีบร้อน “นายท่าน คุณชาย ที่ปรึกษาเวินหลานจากจิงจ้าวฝู่มาขอรับ บอกว่าอยากจะขอพบคุณชายใหญ่”
หวังฝูและหวังโย่วมองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย หวังฝูลุกขึ้น “พ่อไปดูแม่ของเจ้าก่อน”
หวังโย่วเก็บเบี้ยที่เหลือบนกระดาน เงาขนตางอนสะท้อนให้เห็นถึงความเงียบสงบ ครู่หนึ่ง เขาจึงพูดขึ้น “เชิญที่ปรึกษาเวินเข้ามา”


## บทที่ 11

ตอนที่ 11
ตอนเวินหลานเดินมาถึงหน้าประตูเขาแปลกใจเล็กน้อย
ได้ยินมานานแล้วว่าครอบครัวของหวังโย่วยากจน มารดาล้มป่วยหลายปี บิดาขึ้นเหนือลงใต้ เพื่อขายของหายาก เดิมทีถือว่าเป็นของหายากมากพอที่จะเก็บไว้เก็งกำไร แต่เพราะนิสัยเถรตรง ไม่ชอบคบค้าพวกคนมีอำนาจ จึงทำได้เพียงค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ประทังชีวิต
เมื่อหยุดยืนตรงหน้าประตู สภาพของตระกูลหวังดีค่อนข้างดีกว่าที่เขาคิดไว้ อย่างน้อยก็มีเรือนที่พออยู่ได้ หน้าประตูมีป้ายไม้สลักคำว่า ‘ตระกูลหวัง’
คนที่แทนตัวเองว่าเป็นเด็กรับใช้ของหวังโย่วเชิญเวินหลานเข้าด้านใน เขาอดไม่ได้ที่จะมองไปรอบๆ
แม้เรือนจะหลังเล็ก ทว่ามีครบทุกอย่าง ตกแต่งเรียบง่ายแต่ไม่ธรรมดา ดูออกว่าเจ้าของบ้านเป็นคนมีความรู้
มองครั้งแรกเรือนหลังนี้คล้ายคลึงกับจวนเวินตอนเขายังเด็ก
หวังโย่วยืนเอามือไขว้หลังรอเขาที่หน้าห้องโถง
คำพูดเมื่อคราวก่อนของเวินหนิง ทำให้เวินหลานอดไม่ได้ที่จะมองหน้าหวังโย่วอย่างพิจารณา
ผิวพรรณขาวผ่อง ดวงตาสีนิล จมูกเป็นสัน ใบหน้าด้านซ้ายมีขี้แมลงวัน ขับให้ใบหน้าขาวเนียนของเขามีเสน่ห์มากขึ้น แม้เขาจะสวมผ้าเนื้อหยาบ แต่กลับไม่ทำให้เขาดูหม่นหมอง ยังคงสง่าดั่งต้นหยก ผ่าเผยราววีรบุรุษ ความภูมิฐานของเขาคุณชายทั้งหลายไม่อาจเทียบได้
เวินหลานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
แม้เรื่องหมั้นหมายของหวังโย่วจะไม่ใช่ความจริง แต่ด้วยหน้าตาและความสง่าผ่าเผยของเขาแล้ว เมื่อเขาได้เป็นจอหงวน สตรีชั้นสูงมากมายย่อมหมายปองเขา แล้วตระกูลเวินมีข้อได้เปรียบอะไร นอกเสียจากว่า...เวินหนิงกับเขาจะตกลงเรื่องการแต่งงานก่อนที่หวังโย่วจะสอบหน้าพระที่นั่ง
เวินหลานกุมหน้าอก ไม่รู้ว่าวันที่ไปวัดฉือเอินผีอะไรผลัก เขาจึงอยากจะจับคู่ให้คนทั้งสอง หาเรื่องใส่ตนเช่นนี้
“ใต้เท้าเวิน” หวังโย่วกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท
เวินหลานรีบห้ามปราม “ซู่จือไม่ต้อง ข้าเป็นคนมารบกวนท่านเอง”
หวังโย่วพยักหน้า “เชิญขอรับ ใต้เท้าเวิน”
เวินหลานเดินตามหวังโย่วเข้าไปนั่งด้านใน ไม่นานหวังฉินเซิงก็ยกน้ำชามาให้ รินน้ำชาให้ทั้งสองคนละแก้ว
“ได้ยินว่าหมู่นี้จิงจ้าวฝูมีคดีมากมาย ใต้เท้าเวินมาหาข้า มีเรื่องอะไรให้ซู่จือช่วยขอรับ”
แม้หวังฝูไม่อนุญาต แต่เมื่อหลายปีก่อนหวังโย่วก็รับเขียนคำร้องเพื่อจุนเจือครอบครัว เพราะเหตุนี้เวินหลานจึงได้ยินชื่อเสียงของเขามานาน ทว่าเขาเพียงรับเขียนคำร้อง ไม่ได้ว่าความให้ผู้อื่น ในปีนี้เวินหลานจึงพบเจอเขาเพียงไม่กี่ครั้ง
“ช่วงนี้ในเมืองหลวงไม่ค่อยสงบนัก การสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ที่จัดขึ้นทุกสามปี มีบัณฑิตจากที่ต่างๆ เดินทางเข้าเมืองหลวง แม้การสอบคัดเลือกจะจบลงแล้ว ทว่าผู้สอบมากมายต่างอยากรอให้จบการสอบหน้าพระที่นั่งเสร็จสิ้นก่อนค่อยกลับ ทั้งยังมีคนต่างถิ่นไม่น้อยเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อรอดูจอหงวนเดินขบวน ด้วยเหตุนี้จึงมีคนแฝงตัวเข้ามา ในทุกวันมีคดีลักขโมยหลายคดีติดต่อกัน” เวินหลานถอนหายใจ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังอีกครั้ง “แต่ข้ามาวันนี้ ไม่ได้มาเพราะเรื่องงาน”
หวังโย่วขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่เวินหลาน “เชิญพูดขอรับ ใต้เท้าเวิน”
เวินหลานเห็นท่าทีจริงจังของอีกฝ่าย จึงกลืนคำพูดที่เตรียมมานานลงไปอีกครั้ง
แม้เขาจะใช้ชีวิตไม่อยู่ในกฎเกณฑ์ ไม่ชอบการจับคู่ของบิดามารดา สำหรับการแต่งงานของคนที่ไม่เคยเจอหน้ากันยิ่งรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจเข้าใจได้ หวังโย่วที่เป็นปัญญาชน เป็นสุภาพบุรุษที่อ่อนโยนและสง่าผ่าเผย หากบุ่มบ่ามพูดไม่คิด เกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายตกใจได้
“แท้จริงแล้ว...” เวินหลานครุ่นคิด พูด “เวินหนิงน้องสาวของข้า เมื่อครั้งก่อนที่วัดฉือเอิน ซู่จือก็เคยเจอแล้ว”
ดวงตาสีนิลดั่งน้ำหมึกของหวังโย่ว ทั้งที่มองอย่างพิจารณา แต่กลับไม่เห็นประกายใดๆ ไม่อาจอ่านใจของเขาได้
เวินหลานทำได้เพียงพูดต่อ “พวกเราสามคนพี่น้อง คนหนึ่งหลงใหลด้านการรักษา คนหนึ่งชื่นชอบสุรา ส่วนอาหนิงนั้น โปรดปรานบทกลอน”
ตอนพูดถ้อยคำนี้เวินหลานน้อยเนื้อต่ำใจเล็กน้อย เวินหนิงชื่นชอบคนที่มีความสามารถ แต่นั่นเพราะได้รับอิทธิพลจากอาจารย์ ตอนเวินหนิงอายุเก้าขวบนางถูกเวินถิงชุนขังให้อ่านหนังสือในจวน เวินหนิงท่องตำราสอนหญิงได้อย่างรื่นไหล แม้การบอกว่านางชื่นชอบบทกลอนจะเกินจริงไปบ้างก็ตาม
แต่นี่เป็นการหาข้ออ้างไม่ใช่หรือ...
เวินหลานพูดต่อ “นางมักจะวาดภาพและแต่งกลอนในจวน มีคำถามมากมาย แต่น่าเสียดายที่ตัวข้าและเวินฉีไม่ปราดเปรื่อง ทางด้านท่านพ่อก็มีงานรอบตัว เวลานี้นางเป็นสาวสะพรั่งแล้ว หากจะเชิญอาจารย์มาให้คำปรึกษาก็ไม่เหมาะสมเท่าใดนัก...ประจวบเหมาะเมื่อหลายวันก่อนเจอซู่จือที่วัด ข้าจึงอยาก...หากซู่จือสะดวก หาเวลามาให้คำแนะนำน้องสาวของข้าได้หรือไม่”
ข้ออ้างนี้ฟังแล้วสง่างาม แค่ว่าหวังโย่วไม่ใช่คนโง่ ชายหญิงพบเจอกันเป็นการส่วนตัว ซ่อนเร้นสิ่งใดไว้เขาเพียงฟังก็เข้าใจแล้ว
เวินหลานและหวังโย่วเจอกันหลายครั้ง รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนมีหลักการ อยู่ในกฎเกณฑ์ เขาไม่คิดว่าหวังโย่วจะเป็นตามที่เวินหนิงกล่าว โกหกเรื่องแต่งงานขึ้นมา
ดังนั้นการมาของเขาในครั้งนี้ รวมถึงคำพูดของเขา ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะไม่อาจต้านทานน้ำตาของเวินหนิงได้ เขาไม่คิดว่าหวังโย่วจะตอบตกลง
หากหวังโย่วแสดงสีหน้าลังเลหรือว่าลำบากใจแม้แต่น้อย เขาก็จะหาข้ออ้างให้อีกฝ่ายทันที บอกว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสม จะกลับไปหาหรือกับน้องสาว ถือว่าทำตามคำขอของเวินหนิงแล้ว
หลังจากรอเขาพูดจบ ดวงตาสีนิลของหวังโย่วทอประกายเล็กน้อย “น้องสาวของท่านอยากนัดเจอข้าเช่นนั้นหรือ”
“แค่ก...” เวินหลานกลัวหวังโย่วตกใจ จึงพูดอ้อมค้อม คิดไม่ถึงว่าหวังโย่วจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ เขากระแอมไอ พูดต่อว่า “ซู่จือ เป็นการเสียมารยาทจริงๆ ทั้งยังไม่เหมาะสม เช่นนั้นข้ากลับจวน...”
“ช่วงนี้มีคนมาที่เรือนมากมาย ให้น้องสาวของท่านมาที่เรือนคงไม่สะดวกเท่าใดนัก” ไม่รอเวินหลานพูดจบ หวังโย่วก็พูด “เช่นนั้นนัดเจอที่ภัตตาคารดีหรือไม่”
เวินหลานตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าหวังโย่วไม่เพียงไม่ปฏิเสธ แต่ยังตกลงอีก
ขณะที่เขาอ้าปากค้าง หวังโย่วพูดต่อว่า “หออวิ๋นทิงมีห้องอาหารมากมาย ขึ้นชื่ออาหารเจียงหนาน อาหารน่ารับประทาน ทั้งยังรสชาติมีเอกลักษณ์ สตรีมากมายในเมืองหลวงต่างชอบไปรับประทาน คาดว่าคุณหนูเวินไปรับประทานอาหารที่นี่ ไม่น่าจะถูกจับตา”
แม้แต่สถานที่ก็เลือกแล้ว...
แม้เวินหลานจะตอบสนองช้าเพียงใดก็ควรดึงสติกลับมาแล้ว เขาดีใจมาก ดูเหมือนว่าชายมีใจให้หญิง หญิงมีใจให้ชาย เรื่องของทั้งสองคนเป็นไปได้แน่นอน!
“แน่นอน” เวินหลานตอบทันที “ไม่รู้ว่าซู่จือว่างวันใด”
“วันที่สิบแปดเดือนสามดีหรือไม่ขอรับ”
“ได้!” เวินหลานไม่ซ่อนเร้นความดีใจของตนแม้แต่น้อย ตบโต๊ะลุกขึ้น “เช่นนั้นวันที่สิบแปดเดือนสาม เจอกันที่หออวิ๋นทิง เมื่อถึงเวลาข้าจะจองห้องโดยใช้ชื่อตนเอง รบกวนซู่จือให้คำแนะนำน้องสาวข้าด้วย”
“ใต้เท้าเวินเกรงใจแล้ว” หวังโย่วประสานมือคารวะ


## บทที่ 12

ตอนที่ 12
กลับมาจากตระกูลเวิน เวินหลานตรงไปหาเวินหนิงเพื่อเอาความดีความชอบทันที เล่าให้ฟังว่าตนใช้ไหวพริบและคำพูดชาญฉลาดอย่างไรบ้าง คล้ายว่าที่หวังโย่วตอบตกลงออกมาเจอเวินหนิงเป็นการส่วนตัว ทั้งหมดเพราะคำพูดของเขา
ก่อนกลับไม่ยังลืมที่จะกำชับเวินหนิง สองวันนี้ให้อ่านตำราสักสามสี่เล่ม เสาะหาคำถามเพื่อ ‘พูดคุย’ ทางทีดีที่สุดให้แต่งบทกลอนดีๆ สักบท จะได้ทำให้หวังโย่วประทับใจ
เวินหนิงถอนหายใจทันทีที่เวินหลานเดินออกไป
เหตุใดชาติก่อนจึงไม่รู้สึกว่าพี่ชายพึ่งไม่ได้เช่นนี้ ตอนถูกเวินถิงชุนด่านางอุตส่าห์สงสารเขาอยู่บ่อยครั้ง
อุปนิสัยของเผยโย่วเป็นเช่นไร ก่อนเรื่องที่เขาถูกเลี้ยงไว้นอกเรือนจะแดงขึ้นมา ครั้งหนึ่งเคยมีข่าวลือว่าเขาไม่ใกล้ชิดสนิทสนมกับสตรีคนใด เรื่องนี้ทำให้องค์หญิงใหญ่กังวลไม่น้อย ลำพังแค่คำพูดของเวินหลานทำให้เขาตอบตกลงเจอสตรีเป็นการส่วนตัวได้อย่างไร
ตอนนี้พิสูจน์สิ่งที่นางคิดก่อนหน้านี้ได้แล้ว เผยโย่วต้องคุ้นหน้านางอย่างแน่นอน จึงสงสัยเช่นนี้
เช่นนั้นการเจอกันครั้งนี้ของนางกับเขาสำคัญมาก ต้องระมัดระวังและวางแผนให้ดี
หลิงหลานมองเวินหนิงที่อุตส่าห์กลับมาเป็นปกติสองสามวัน กลับมาจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จมอยู่ในห้วงความคิดและขมวดคิ้วเป็นปม นางทำได้เพียงซื้อยาให้เวินหนิงเงียบๆ
ชั่วพริบตาก็วันที่สิบเจ็ดเดือนสามแล้ว
เทียบกับสามสี่วันก่อน อากาศไม่ค่อยหนาวมากแล้ว หลังจากอากาศกลับมาอบอุ่นก็ให้ความรู้สึกของฤดูใบไม้ผลิมากขึ้น นกน้อยร้องเจื้อยแจ้ว ทำให้สวนครึกครื้นขึ้นมาก
หลิงหลานเดินถือยาเข้าไป
พูดไปแล้วก็แปลกยิ่งนัก เมื่อก่อนคุณหนูของนางกลัวการกินยาที่สุด ในทุกวันต้องเกลี้ยกล่อมแล้วเกลี้ยกล่อมอีกจึงจะยอมกิน เดิมทีคิดว่าตนแอบไปซื้อยาเช่นนี้ ต้องเกลี้ยกล่อมคุณหนูอยู่นานกว่านางจะยอมดื่ม แต่สองสามวันนี้คุณหนูกลับดื่มยาราวกับดื่มน้ำ ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว
หลิงหลานไม่รู้เลยว่า ช่วงสองปีสุดท้ายของชีวิตชาติที่แล้ว เวินหนิงต้องดื่มยาทุกวัน ยาพวกนั้นขมกว่ายาที่ดื่มตอนนี้มาก สำหรับนางยาที่ดื่มในตอนนี้จึงไม่แตกต่างกับน้ำเปล่า
มากไปกว่านั้นยาตำรับนี้ช่วยให้นอนหลับสนิท ทำให้นางฝันน้อยลง นางจึงยินดีที่จะดื่ม
“คุณหนู” หลิงหลานวางยาไว้บนโต๊ะเช่นเดียวกับที่ผ่านมา
เวินหนิงยกยาขึ้นมาแล้วดื่มจนหมด
หลิงหลานเลื่อนผลไม้แช่อิ่มไปตรงหน้า
เวินหนิงยกมือขึ้นปฏิเสธ “ไม่จำเป็น”
หลิงหลานจิปาก พูด “คุณหนู ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าคุณหนูโตขึ้นมา คล้ายว่าข้า...เป็นส่วนเกินอย่างไรอย่างนั้น”
เวินหนิงหัวเราะ “พี่อาหลานของข้ารู้สึกว่าหมู่นี้ข้าทำให้เจ้าวางใจเช่นนั้นหรือ”
ตอนเวินหนิงเล็กๆ นางมักจะเดินตามหลังหลิงหลานแล้วร้องเรียกนางว่า ‘พี่อาหลาน’ เสมอ
“ไม่ได้ทำให้วางใจเจ้าค่ะ คุณหนูเอาแต่ขมวดคิ้วทั้งวัน...” หลิงหลานส่ายหน้า ยกจานผลไม้แช่อิ่มขึ้นมากำลังจะเดินออกไป
“ช้าก่อน” เวินหนิงคว้ามือหลิงหลาน บอกให้นางนั่งลงข้างๆ ตน “หลิงหลาน มีเรื่องจะให้เจ้าช่วย”
หลิงหลานชะงัก “คุณหนูอย่าใช้คำว่าช่วยกับข้าเจ้าค่ะ มีเรื่องอะไรให้ข้ารับใช้เชิญสั่งมาได้เลย”
เวินหนิงเรียบเรียงคำพูด โน้มเข้าหาหลิงหลานแล้วกระซิบให้นางฟัง
หลิงหลานฟังคำพูดของเวินหนิง เบิกตากว้างทันที สีหน้าของนางฉายความตกตะลึงและไม่เข้าใจ
“คุณหนู เพราะอะไรเจ้าคะ...”
“อย่าถามข้าว่าเพราะอะไร ขอเพียงตอบข้า เจ้าทำได้หรือไม่” เวินหนิงจับจ้องไปที่สาวใช้
“แต่ว่า...”
“หลิงหลาน เจ้าเชื่อข้า” เวินหนิงจับมือหลิงหลาน ในความอ่อนโยนของนางแผ่ซ่านด้วยความหนักแน่น “ข้าทำเช่นนี้ย่อมมีเหตุผล”
หลิงหลานรู้ดีว่านับวันเวินหนิงก็ยิ่งมีความคิดเป็นของตนเอง ทั้งถอนหมั้นเสิ่นจิ้น ทั้งให้คุณชายใหญ่นัดเจอหวังโย่วเป็นการส่วนตัว สิ่งที่เวินหนิงจะให้ทำในวันพรุ่งนี้ก็เช่นเดียวกัน แต่ถึงอย่างไรเวินหนิงก็เป็นคุณหนูของนาง แม้จะไม่เข้าใจ ก็ทำได้เพียงพยักหน้าเท่านั้น
วันถัดมา วันที่สิบแปดเดือนสาม
เวินหลานมาแต่เช้า กำชับแล้วกำชับอีก
หนึ่งเป็นเพราะที่ภัตตาคารมีคนมากมาย ปัจจุบันข้อบังคับของสตรีของแคว้นต้าอิ้นผ่อนคลายกว่าเมื่อก่อนมาก แต่หากมีคนรู้ว่าเวินหนิงที่เพิ่งถอนหมั้นก็นัดเจอบุรุษอื่นเป็นการส่วนตัว ไม่ว่าอย่างไรก็ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียง เวินหลานจึงบอกให้นางระมัดระวังตัว
สองเป็นเพราะแม้มองดูแล้วหวังโย่วจะมีความเป็นสุภาพบุรุษ ทว่ามนุษย์รู้หน้าไม่รู้ใจ จึงกำชับเวินหนิงเรื่องการวางตัว อย่าให้ผู้อื่นรังแกได้
แน่นอนว่าเวินหนิงย่อมตอบตกลงทุกอย่าง
“เจ้าหนอ” เวินหลานจนปัญญากับน้องสาวคนนี้ “วันนี้ให้บ่าวรับใช้ติดตามเพิ่มอีกสองคน หากมีสิ่งใดไม่ชอบมาพากล รีบบอกเถ้าแก่เสีย พี่ฝากฝังไว้เรียบร้อยแล้ว คุยกันเสร็จแล้วอย่ารีบกลับ พี่จะไปรับเจ้าด้วยตนเอง”
“เจ้าค่ะๆ พี่ใหญ่ไปทำงานด้วยความสบายใจเถอะ”
หลังจากไล่เวินหลานออกไป เวินหนิงรอจนกระทั่งใกล้เที่ยงวัน ค่อยขึ้นเกี้ยว ตรงไปที่หออวิ๋นทิง
…
สถานการณ์บ้านเมืองในช่วงหลายปีมานี้มั่นคง ชายแดนเงียบสงบ ประชาชนใช้ชีวิตอย่างมีความสุข การค้าเจริญรุ่งเรือง เพียงสองปีนี้ ในเมืองหลวงมีภัตตาคารเปิดใหม่นับสิบร้าน ทุกร้านล้วนมีเอกลักษณ์และความพิเศษเฉพาะตัว
หออวิ๋นทิงตกแต่งโดยคงเอกลักษณ์ของเจียงหนาน เป็นอาหารเจียงหนานแท้ๆ ได้รับความนิยมจากเหล่าปัญญาชนอย่างมาก
เวินหนิงออกไปครั้งนี้ ทำตามคำสั่งของเวินหลาน ให้บ่าวรับใช้ติดตามเพิ่มสองคน ทั้งยังให้ชวนซิ่ง สาวใช้อีกคนหนึ่งติดตามไปด้วย
ชวนซิ่งไม่ค่อยได้ออกนอกจวน ทั้งยังไม่ใช่คนเรียบร้อยเหมือนหลิงหลาน เวลานี้นางเห็นรถราบนถนนฉังอัน อีกทั้งในหออวิ๋นทิงก็เต็มไปด้วยแขกเรื่อ นางเอาแต่พูดข้างหูเวินหนิงไม่หยุด
“คุณหนู บ่าวรู้ว่าเมืองหลวงเจริญรุ่งเรือง แต่คิดไม่ถึงว่าจะครึกครื้นเช่นนี้”
“คุณหนู คุณหนูดูเกี้ยวทางด้านนั้นสิเจ้าคะ คิดว่าน่าจะเป็นคุณหนูตระกูลชั้นสูงใดตระกูลหนึ่งออกมารับประทานอาหารเช่นเดียวกันเจ้าค่ะ!”
“คุณหนู...”
ชวนซิงยังอยากจะพูดต่อ แต่ถูกหลิงหลานปรามเอาไว้ “ชุนซิง”
เช้าวันนี้คุณชายใหญ่กำชับแล้วกำชับอีก วันนี้ต้องสงบเสงี่ยมให้มากที่สุด
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เวินหนิงก้าวออกมาจากจวนเวิน นางก็เริ่มตื่นเต้น นางไม่ได้สนใจสิ่งที่ชวนซิงพูด
ทว่าเงยหน้าขึ้นมองถนนฉังอันที่แสนครึกครื้นเป็นครั้งคราว
รัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่ คือปีที่แคว้นต้าอิ้นสงบที่สุด ทั้งยังเป็นปีที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด ไม่เพียงด้านการค้า บนท้องถนนยังเต็มไปด้วยสตรี เนื่องจากนับตั้งแต่ฮ่องเต้เจียเหอขึ้นครองราชย์ พระองค์ได้มีนโยบายใหม่ ลดกฎระเบียบข้อบังคับที่มีต่อสตรี ทำให้สตรีใช้ชีวิตผ่อนคลายมากขึ้น
เพราะเวินหลานกำชับไว้ ตั้งแต่เวินหนิงเดินเข้าหออวิ๋นทิงนางก็ไม่ชำเลืองมองที่ใดแม้แต่น้อย หลังจากกล่าวทักทายเด็กรับใช้และเถ้าแก่ของร้านเสร็จ ก็มีเด็กรับใช้เดินเข้ามาหา พานางเข้าไปในห้องอาหาร
เผยโย่วยังมาไม่ถึง
เวินหนิงให้เพียงหลิงหลานอยู่ในห้องอาหารกับนาง
“คุณหนู ทำเช่นนี้...จะดีหรือเจ้าคะ” หลิงหลานมองไปรอบๆ
ภายในห้องหรูหรายิ่งนัก ตกแต่งงดงาม วัสดุในห้องทำจากไม้ที่ทนทาน คาดว่าน่าจะเก็บเสียงได้ค่อนข้างดี เพียงแต่เมื่อครู่คนพวกนั้นต่างรู้กันหมดแล้วว่าคุณหนูมาที่นี่ หน้าห้องยังมีบ่าวรับใช้ของจวนเวินเฝ้า ประเดี๋ยวหวังโย่วเข้ามา เปิดประตูเข้ามาท่ามกลางสายตาของผู้คน เช่นนั้นทุกคนก็รู้แล้วไม่ใช่หรือว่าเผยโย่วกับคุณหนูอยู่ในห้องอาหารเดียวกัน
“ไม่ต้องกังวล” ห้องอาหารอยู่ชั้นสอง เวินหนิงเปิดหน้าต่างด้านที่ติดกับถนน “พี่ใหญ่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
ช่วงเวลาหลายปีที่นางติดตามเผยโย่ว นางก็พอจะได้เปิดหูเปิดตามาบ้าง
เมืองหลวง ยิ่งภายนอกต้อนรับแขกดีเพียงใด ภายในก็ยิ่งโสมม
เวินหนิงเอามือเท้าคางมองผู้คนบนท้องถนน เพียงครู่หนึ่ง นางเห็นบุรุษชุดเทาเดินมาช้าๆ
คนบางคน แม้จะเป็นเพียงปุถุชนทั่วไป แม้จะสวมเพียงผ้าเนื้อหยาบ แม้จะอยู่ในฝูงชน แต่ยังคงความโดดเด่น มีสง่าราศี ทำให้เพียงปราดตามองก็สะดุดสายตาแล้ว


## บทที่ 13

ตอนที่ 13
ชั่วขณะหนึ่งเวินหนิงรู้สึกโมโหขึ้นมา
นางเคยแก้ตัวให้เขา บอกว่าเพราะเขายากจน ใช้ชีวิตด้วยความลำบากตั้งแต่เด็ก ก่อนจะได้รับการยอมรับและกลับเข้าจวนกั๋วกงคงถูกคนมากมายรังแก ถูกผู้คนข่มเหงจึงทำให้เขาไม่มีเหตุผลและดื้อรั้น
แต่ดูจากเขาในตอนนี้ ไม่มีความน่าเวทนาแม้แต่น้อย
น่าจะเป็นเพราะแววตาร้อนกรุ่นของนาง ทำให้เผยโย่วเงยหน้าขึ้นมามอง
เวินหนิงใช้พัดบังใบหน้า แล้วปิดหน้าต่าง
ถูกต้อง เผยโย่วก็คือเผยโย่ว เขาไม่ได้กลายเป็นเผยโย่ว เพราะได้รับการยอมรับจากจวนกั๋วกง
นางต้องตั้งสติ รับมือด้วยความระมัดระวัง
หลิงหลานมีภารกิจต้องรับผิดชอบ นางกระวนกระวายยิ่งกว่าเวินหนิงเสียอีก เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอก นางพลันเงี่ยหูฟังทันที
แต่เสียงฝีเท้านั้นไม่รีบร้อน เดินผ่านประตูห้องไป แล้วเข้าไปในห้องข้างๆ “เอี๊ยด” เสียงเปิดประตู ตามด้วยเสียงปิดประตู
หลิงหลานมองเวินหนิงด้วยความแปลกใจ
เวินหนิงตบมือนางเป็นการปลอบใจ
หลิงหลานสงบลงโดยไม่รู้ตัว เอียงศีรษะครุ่นคิด เหตุใดจึงรู้สึกคุ้นเคยกับการกระทำเช่นนี้ของคุณหนูยิ่งนัก คล้ายคุณหนูเคยปลอบใจยามที่นางกังวลนับครั้งไม่ถ้วน
ไม่มีเวลาขบคิด ภาพวาดน้ำหมึกติดฝาผนังขนาดเท่าคนถูกเปิด บุรุษชุดเทายืนอยู่ด้านหลัง เดินมาอย่างไม่รีบร้อน ตามด้วยโค้งคำนับอย่างสง่างาม “แม่นางเวิน”
หล่อเหลาดั่งต้นจือหลาน น้ำเสียงไพเราะเสมือนสายน้ำไหล
เอ่อ เอ่อ...
ไม่แปลกที่คุณหนู ‘หลงใหลคลั่งไคล้’ กิริยาท่าทางของบุรุษคนนี้ ทำให้หวั่นไหวจริงๆ
แม้กระทั่งนางก็แทบจะแก้มแดง
มองไปทางคุณหนู มือถือพัดกลมด้วยความเอียงอาย พลางลุกขึ้นช้าๆ โค้งคำนับอย่างสง่างามเช่นเดียวกัน “คุณชายหวัง”
หนุ่มหล่อสาวสวยจริงๆ
“คุณหนู คุณชาย บ่าวไปรินน้ำชาให้เจ้าค่ะ” หลิงหลานรู้สึกมั่นใจในสิ่งที่นางจะทำขึ้นมาทันที โค้งคำนับแล้วปล่อยให้ทั้งสองอยู่ในห้องอาหาร
ทันทีที่หลิงหลานเดินออกไป เวินหนิงจับถุงหอมที่เอวแน่น
“เสียมารยาทเชิญคุณชายมาเช่นนี้ หวังว่าจะไม่ทำให้คุณชายลำบากใจ” เวินหนิงแสร้งทำเป็นเหนียมอาย “คุณชายหวังเชิญนั่งเจ้าค่ะ”
หวังโย่วคงความอ่อนโยน เช่นเดียวกับครั้งแรกที่เจอกันในอดีต
หลังจากนั่งลงเขาหยิบของออกมาจากแขนเสื้ออย่างเป็นธรรมชาติ ห่ออย่างประณีตด้วยหนังวัว
ขนมถั่วตัดจากร้านหว่านฟังไจ
มองเพียงปราดหนึ่งเวินหนิงก็ดูออกแล้ว นางรู้สึกฉงนเล็กน้อย
เมื่อชาติก่อนเผยโย่วชอบซื้อขนมถั่วตัดให้นาง บ้างก็ซื้อหลังเลิกงาน บ้างก็ซื้อตอนผ่านร้านหว่านฟังไจ ซึ่งทั้งหมดนี้น่าจะเป็นเพราะตอนเด็กๆ นางเคยบอกเขาว่าอยากกินขนมถั่วตัดร้านหว่านฟังไจที่สุด ช่วงเวลานั้นขอเพียงพวกตนขายของได้มากกว่าที่ตั้งไว้ เขาก็จะตรงไปซื้อขนมถั่วตัดให้นางทันที
“บังเอิญเดินผ่าน ได้ยินว่าร้านหว่านฟังไจเปิดมานานกว่าร้อยปี จึงอยากให้แม่นางชิมขอรับ”
คำพูดของเขาคล้ายคลึงกับเมื่อชาติก่อนมาก ณ ตอนนั้นนางประทับใจที่เขาคิดถึงมิตรสหายในอดีตทั้งเป็นคนใส่ใจ แต่ตอนหลัง...
เวินหนิงยิ้มด้วยความเอียงอาย “คุณชายหวังมีน้ำใจยิ่งนัก นี่คือขนมถั่วตัดจากร้านหว่านฟังไจหรือเจ้าคะ ข้าชอบรับประทานเป็นที่สุด”
พูดจบนางก็แกะเชือก
เดิมทีนางอยากจะบอกว่าตนแพ้ถั่วลิสง ไม่อาจรับประทานอาหารจำพวกถั่วได้ ปฏิเสธการลองใจของเขาไปตรงๆ แต่เมื่อครุ่นคิด คำโกหกเช่นนี้พูดง่าย ทว่ายากที่จะปกปิด อนาคตหากถูกจับได้รังแต่จะน่าสงสัยกว่าเดิม
ถึงอย่างไรร้านหว่านฟังไจก็เปิดมานานกว่าร้อยปี มีสตรีตั้งมากมายที่ชอบรับประทานขนมถั่วตัดของร้านนี้
หวังโย่วได้ยินนางพูดเช่นนี้ ดวงตาของเขาเป็นประกาย เขายิ้มบางๆ แล้วพูด “แม่นางมาวันนี้ มีอะไรอยากจะคุยกับข้าหรือขอรับ”
เวินหนิงที่เพิ่งหยิบขนมถั่วตัดเข้าปากหนึ่งชิ้น เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูด พวงแก้มของนางก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
เพราะถึงอย่างไร นางซ้อมแสดงละครฉากนี้หน้ากระจกนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
เวินหนิงวางขนมถั่วตัดลง หยิบกระดาษที่เตรียมเอาไว้ออกมาจากแขนเสื้อ
“ข้ารู้มาว่าคุณชายฉลาดหลักแหลม เขียนบทความได้น่าประทับใจ ข้ามีกลอนบทหนึ่ง อยากจะ...อยากจะรบกวนให้คุณชายช่วยดูเจ้าค่ะ”
เวินหนิงก้มหน้า ยื่นกระดาษให้อีกฝ่าย
แผ่นกระดาษส่งกลิ่นหอม ไม่ว่าเนื้อกระดาษหรือสีกระดาษ เห็นชัดว่าเป็นกระดาษอย่างดี
หวังโย่วแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็รับเอาไว้
ภายในห้องจุดกำยานเอาไว้ ควันจางๆ ลอยล่อง
แม้จะปิดหน้าต่าง แต่เสียงรถม้าของผู้คนบนท้องถนนยังคงดังเล็ดลอดเข้ามา
เวินหนิงก้มหน้าก้มตา พวงแก้มชมพูระเรื่อ
แม้นางจะตั้งใจแสดงออกเช่นนี้ แต่นางก็รู้สึกเขินอาย
กลอนที่นางให้เผยโย่วอ่านเป็นกลอนเกี่ยวกับความรัก
“ท่องพเนจรในฤดูวสันต์ ดอกซิ่งฮวาปลิดปลิว มิรู้บุรุษรูปงามตระกูลใดปรากฏกาย ดั่งรักแรกพบของนารี ยินดีมอบให้ทั้งชีวี แม้สุดท้ายจะถูกทอดทิ้ง ก็มิอับอาย”
แสดงออกตรงไปตรงมาเช่นนี้ หากเป็นชาติก่อน ตีนางให้ตายก็ไม่มีวันแต่งได้แน่นอน
แม้จะเขียนได้ ก็ไม่มีวันยื่นให้อีกฝ่ายซึ่งหน้าเช่นนี้
เวินหนิงเงยหน้าขึ้น สีหน้าของเผยโย่ว...
ยากจะคาดเดา
แสดงออกชัดเจนเช่นนี้ คนที่ไม่แสดงความรู้สึกของตนเองอย่างเขาคงจะรู้สึกเหลือเชื่อ
เวินหนิงจับถุงหอมแน่น พยายามทำให้สีหน้าประหม่าของตนแปรเปลี่ยนเป็นเขินอาย เห็นเขานั่งเงียบ เหม่อมองไปที่ประตู
โชคดีที่หลิงหลานมาได้จังหวะ เวลานี้นางเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับน้ำชา
เผยโย่วได้ยินเสียงคน คล้ายเพิ่งดึงสติกลับมา นิ้วมือเรียวยาวขยับเล็กน้อย พับแผ่นกระดาษ
“คุณหนู คุณชาย เชิญดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ”
หลิงหลานวางน้ำชาไว้ตรงหน้าทั้งสอง ทว่าตอนวางถ้วยน้ำชาไปตรงหน้าหวังโย่ว ‘คล้าย’ แผ่นกระดาษดึงดูดความสนใจของนาง ด้วยความไม่ทันระวังน้ำชาจึงหกลดตัวหวังโย่ว ถ้วยน้ำชาตกลงบนพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ
“บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ!” หลิงหลานคุกเข่าบนพื้นด้วยสีหน้าซีดขาว
“คุณชายหวัง...” เวินหนิงรีบลุกขึ้น อยากจะจัดเสื้อให้อีกฝ่าย
“ไม่เป็นไรขอรับ” หวังโย่วลุกขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงไพเราะ “ข้าขอตัวประเดี๋ยว แม่นางโปรดรอสักครู่”
“คุณชาย...” เวินหนิงยังคงร้องเรียกด้วยความอาลัยอาวรณ์
หลังจากอีกฝ่ายเดินหายไปจากภาพวาดน้ำหมึก หลิงหลานตบอกสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ หัวไหล่ของเวินหนิงที่เกร็งไว้ในตอนแรกก็ผ่อนคลายลงเช่นเดียวกัน
“คุณหนู...” หลิงหลานอยากจะบอกว่า ‘ข้ากลัวมาก’ แต่เมื่อเห็นคุณหนูยกนิ้วชี้ขึ้นมา ‘ชู่’ นางก็รีบเปลี่ยนคำพูด “คุณหนู ข้าไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ...”
ได้ยินเสียงปิดประตูจากห้องข้างๆ นายบ่าวโล่งอกทันที
“ข้ารินน้ำชามากไปหรือไม่เจ้าคะ” หลิงหลานรีบถาม  “น้ำชาเต็มถ้วย ไม่รู้ว่าคุณชายหวังจะยังกลับมาอีกหรือไม่”
แผนการของพวกนางคือ หกเลอะอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เวินหนิงบอกว่าหวังโผ่ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ ต้องออกไปล้างคราบน้ำชาบนเสื้อก่อนแล้วค่อยกลับเข้ามาแน่นอน
แต่นางทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก ไม่เก่งกาจเท่าใดนัก
ชาเต็มถ้วยเช่นนั้น เกรงว่าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
ผู้ใดบ้างจะพกเสื้อผ้ายามออกนอกเรือน
“ไม่หรอก” เวินหนิงตอบ
เขายังไม่ได้คำตอบที่เขาต้องการ โดยเฉพาะหลังจากที่เขารู้ว่านางก็ชอบรับประทานขนมถั่วตัดร้านหว่านฟังไจ
เป็นจริงตามคาด เวลาหนึ่งถ้วยน้ำชา ประตูข้างๆ เปิดอีกครั้ง
หลิงหลานคุกเข่าตรงหน้าเวินหนิงทันที ปลายนิ้วของเวินหนิงแตะน้ำชาแล้วหยอดใส่ตา คำนวณเวลา ง้างมือขึ้น ตบหลิงหลานหนึ่งฉาด
เพียะ...
“ชั้นต่ำ! ทำข้าเสียเรื่องหมด!”


## บทที่ 14

ตอนที่ 14
หวังฉินเซิงรอคุณชายของตนด้านหน้าหออวิ๋นทิง
เขาแปลกใจเล็กน้อย หมู่นี้มีขุนนางต่างๆ อยากจะผูกมิตรกับคุณชายไม่น้อย แต่คุณชายไม่ยอมผูกมิตรด้วยง่ายๆ จึงอย่าพูดถึงว่าจะมารับประทานอาหารด้วยกันเช่นนี้
มากไปกว่านั้นยังให้เขารออยู่ชั้นล่าง ไม่ให้เขาติดตามขึ้นไป
ไม่รู้ว่าคุณชายตระกูลใดนัดหมายคุณชายของตน
ขณะที่หวังฉินเซิงยืนบ่นพึมพำที่มุมกำแพง หวังโย่วก็เดินลงมา
เสื้อสีเทาเปียกเป็นวงกว้าง
“คุณชายขอรับ?” หวังฉินเซิงร้องเรียกด้วยความตกใจ รีบเดินเข้าไปหา “เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายหรือขอรับ ข้า...ข้าไปเรียกรถม้า”
เดินบนท้องถนนด้วยสภาพน่าเวทนาเช่นนี้ ถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะเอาได้!
“ไม่ต้อง” หวังโย่วยกมือขึ้นปราม เดินไปร้านเสื้อผ้าข้างๆ
หวังฉินเซิงเดินตามหลัง มองไปทางหออวิ๋นทิงด้วยความขุ่นเคือง
ต้องเป็นฝีมือของคนในนั้นอย่างแน่นอน อยากจะทำให้คุณชายอับอาย ดูถูกผู้อื่น! รอวันที่คุณชายประสบความสำเร็จ พวกเขาไม่มีทางอาจเอื้อม!
หวังฉินเซิงคิดถ้อยคำปลอบใจหวังโย่วเรียบร้อยแล้ว รวมถึงคำด่าทอพวกคนในหออวิ๋นทิง คิดไม่ถึงหลังจากหวังโย่วเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็เดินกลับเข้าไปในหออวิ๋นทิงอีกครั้ง
“คุณชาย...” หวังฉินเซิงรีบเดินตามไป
“เจ้าหาอะไรกินที่ชั้นล่างก่อน” หวังโย่วโยนเงินให้บ่าวรับใช้คนสนิทโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง
หวังฉินเซิงทำได้เพียงหยุดเดิน มองหวังโย่วเดินขึ้นชั้นบนอีกครั้ง
หวังโย่วมาวันนี้ พร้อมกับความหวัง
หลังจากเจอกันที่วัดฉืแอนในวันนั้น เขารู้สึกคุ้นหน้านางมาก
แม้เด็กสาวคนนั้นจะบอกว่านางอยู่ที่เมืองเฉิงซี แต่เขาเคยไปตามหาที่เมืองเฉิงซีแล้ว ชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในเมืองนั้นมานายสิบปีไม่มีตระกูลใดรู้จักเด็กผู้หญิงนามว่า ‘เสี่ยวหย่า’
หลายปีมานี้นางหายเงียบไป ไม่เคยปรากฏตัว ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าแท้จริงแล้วในอดีตนางมีเรื่องปิดบังเขา
นับตั้งแต่วันที่เวินหลานบอกว่าเวินหนิงอยากจะนัดเจอเขา เขาตอบตกลงโดยไม่แม้แต่จะลังเล
ตอนอยู่ที่วัดฉืแอน เวินหลานอยู่ด้วย บางทีอาจจะเป็นเพราะเหตุนี้นางจึงไม่อาจบอกว่ารู้จักเขาได้
ทว่าวันนี้เพียงพบเจอกัน นางกลับมอบกลอนรักให้เขา
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หวังโย่วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
หน้าตาของนางคล้ายกับเสี่ยวหย่า กิริยาท่าทางบางอย่างก็คล้ายกับเสี่ยวหย่ามาก ทั้งยังชอบกินขนมถั่วตัดของร้านหว่านฟังไจเหมือนกันอีก อีกทั้งความตรงไปตรงมาของกลอนบทนนี้ คล้ายเป็นสิ่งที่คนอย่างยัยตัวแสบเท่านั้นที่จะทำได้
แต่เหตุใดนางจึงไม่ยอมรับตามตรงว่ารู้จักกับตน
หวังโย่วเปิดประตู เดินตรงไปที่ภาพวาดน้ำหมึก ขณะที่เขากำลังจะเลื่อนฉากกั้น เพียะ...
“ชั้นต่ำ! ทำข้าเสียเรื่องหมด!”
…
“บ่าวสมควรตาย บ่าวสมควรตาย คุณหนูไว้ชีวิตบ่าวด้วยนะเจ้าคะ!”
แม้เวินหนิงจะไม่เคยทำเช่นนี้กับหลิงหลานมาก่อน แต่ก่อนจะเข้ามาอยู่ในจวนเวิน นางเคยเห็นเหตุการณ์เช่นนี้นับครั้งไม่ถ้วน แสดงได้สมจริงยิ่งนัก
เวินหนิงยกถ้วยน้ำชาขึ้นแล้วเขวี้ยงลงบนพื้น ด่าทอด้วยความโมโห “หากไม่ใช่เพราะเจ้า คุณชายหวังก็ศิโรราบใต้กระโปรงข้าแล้ว คงลืม ‘เสี่ยวหย่า’ อะไรนั่นไปแล้ว แต่ตอนนั้นเจ้ากลับยกน้ำชาเข้ามา ยกมาแล้วข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่แค่ถ้วยน้ำชายังถือไม่มั่นอีก!”
“เสียมารยาทต่อหน้าคุณชายหวังเช่นนั้น จะให้คุณชายคิดอย่างไรกับข้า คิดอย่างไรกับจวนเวิน! หากน้ำชาหกเลอะตัวเจ้าเช่นนั้น เจ้ายังจะกลับมาอีกหรือไม่?!”
“เจ้าทนเห็นข้ามีชีวิตที่ดีไม่ได้ใช่ไหม จึงอยากจะใช้น้ำชาถ้วยหนึ่งทำลายการแต่งงานของข้า”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ...บ่าวไม่ได้...วันหน้าบ่าวจะขอรับโทษจากคุณชายหวังเองเจ้าค่ะ...”
เวินหนิงเขวี้ยงถ้วยน้ำชาของเผยโย่ว ตะคอกเสียงแหลมชนิดที่ว่าสองชาติที่ผ่านมาไม่เคยทำมาก่อน “วันหน้า? เจ้าคิดว่าคุณชายหวังเดินจากไปวันนี้ วันหน้าก็หลังจากการสอบหน้าพระที่นั่งแล้ว เมื่อถึงเวลานั้นด้วยความหล่อเหลาและความสามารถของเขา เจ้าคิดว่าเขาจะยังตกเป็นของข้าได้หรือ!”
“ตบปาก! ตบปากตนเอง!”
เวินหนิงเห็นเผยโย่วไม่ยอมเดินเข้ามา จึงบอกให้หลิงหลานตบตนเอง
หลิงหลานครุ่นคิด ตบหน้าตนเองหนึ่งฉาด ขณะที่นางกำลังจะตบหน้าตนเองอีกครั้ง...
“แม่นางเวินกำลังโมโห แซ่หวังไม่รบกวนดีกว่าขอรับ ข้ามีธุระ ขอตัวก่อน”
น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นยิ่งนัก
ไม่นาน เสียง ‘ครืด’ ดังขึ้น
มือของหลิงหลานนิ่งค้างอยู่กลางอากาศ เบิกตากว้างถามเวินหนิงโดยไม่ได้ส่งเสียง “ไปแล้วหรือเจ้าคะ”
เวินหนิงปวดใจยิ่งนัก รีบพยุงหลิงหลานขึ้นมา ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหน้าของอีกฝ่าย แล้วหยิบขี้ผึ้งที่เตรียมเอาไว้ออกมา
นางไม่แน่ใจว่าเผยโย่วจะเข้ามาหรือไม่ ดังนั้นตอนตบหลิงหลานนางจึงออกแรงจริง เวลานี้ใบหน้าของหลิงหลานมีรอยนิ้วมือของนางประทับ
“คุณหนู เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่า...คุณชายหวังโมโหยิ่งนัก”
หลิงหลานที่ไม่รู้ความจริงงุนงงเล็กน้อย
น้ำเสียงเย็นชาเมื่อครู่ แตกต่างจากตอนแรกราวกับเป็นคนละคน แม้กระทั่งเสียงเปิดประตูยังดังกว่าครั้งแรก คล้ายพยายามข่มความโมโหเอาไว้
“คุณหนู คุณหนูแน่ใจหรือเจ้าคะว่าทำเช่นนี้จะสมหวังในการแต่งงาน” หลิงหลานไม่เข้าใจ
วันนั้นเวินหนิงบอกกับนางว่าวันนี้จะทำอะไรบ้าง บอกว่าทั้งหมดที่ทำเพื่อให้นางได้แต่งงานกับคนดีๆ นางคิดอยู่หลายวันก็ไม่เข้าใจ หรือว่าคุณชายที่ดูสง่างามคนนั้น มีความชอบที่วิปริต
มิเช่นนั้นผู้ใดจะชอบสตรีที่หยาบคาย ทั้งยังทุบตีและด่าทอผู้อื่น
“คุณหนู คุณชายหวังคงไม่ได้...มีความชอบแปลกๆ หรอกนะเจ้าคะ...” แม้หลิงหลานจะยังไม่ได้ออกเรือน แต่บ่าวรับใช้ของเวินหลานและเวินฉีเล่าเรื่องแปลกๆ มากมายให้นางฟัง นางเกรงใจที่จะพูดตรงๆ ได้แต่พูดว่า “คุณหนู อย่าดูถูกตนเองและยอมแพ้ต่อโชคชะตา เพียงเพราะการแต่งงานของคุณหนูกับคุณชายเสิ่นจบลงเลยเจ้าค่ะ!”
เวินหนิงหัวเราะ ยักคิ้ว “สมกับเป็นพี่อาหลานจริงๆ รอบรู้ยิ่งนัก”
แก้มของหลิงหลานที่เดิมทีบวมอยู่แล้ว แดงยิ่งขึ้น “ไม่ใช่เจ้าค่ะ...ข้าเพียง...ข้าเพียงเป็นห่วงเท่านั้น...”
“วางใจเถอะ”​ เวินหนิงทายาให้หลิงหลานด้วยความใส่ใจ “ข้ามีแผนการของตนเอง”
ฟังจากน้ำเสียงเย็นชาเมื่อครู่ของเผยโย่ว ดูเหมือนได้บรรลุเป้าหมายในวันนี้แล้ว
ตอนเขาสวมเสื้อที่เปียกเป็นวงกว้างออกไป คาดว่ายังมีความคิดบางอย่าง แต่ตอนกลับมาแล้วเห็นเหตุการณ์นั้นเข้า ย่อมโมโหเป็นธรรมดา
เขาเกลียดผู้หญิงที่ต่อหน้าอย่างลับอย่างที่สุด เวลานี้น่าจะแยกนางกับ ‘เสี่ยวหย่า’ เด็กผู้หญิงในความทรงจำของเขาออกจากกันแล้ว
เพราะ ‘เสี่ยวหย่า’ เป็นคนตรงไปตรงมาและใสซื่อ ทนเห็นผู้อื่นปฏิบัติต่อบ่าวรับใช้อย่างไม่ใช่มนุษย์ไม่ได้
เวินหนิงทายาให้หลิงหลานเสร็จ ตั้งใจจะสั่งอาหารสักสองสามอย่าง ระหว่างรอเวินหลานรับนางกลับจวน
เพิ่งเก็บยา จู่ๆ ก็มีเสียงโวยวายดังขึ้นที่ชั้นล่าง ตามด้วยเสียงตะคอก “ยังไม่ได้เป็นจอหงวน ก็ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร แม้วันพรุ่งนี้เจ้าจะสอบได้ที่หนึ่ง ข้าก็ไม่ใช่คนที่เจ้าจะมีเรื่องด้วยได้!”
ในห้องอาหารไม่เพียงมีหน้าต่างที่หันติดถนน แต่ยังมีหน้าต่างอีกบาน ซึ่งหันไปทางโถงใหญ่ของหออวิ๋นอวิ๋นทิง ลูกค้าที่มารับประทานอาหารจะได้ฟังนิทานและชมการแสดงได้ง่าย
เวินหนิงและหลิงหลานสบตากัน เดินตรงไปที่หน้าต่าง แง้มเปิดเล็กน้อย
เอ๊ะ? เมื่อครู่เพิ่งหงุดหงิดกับเรื่องที่เผยโย่วใช้ชีวิตมีความสุขดีทั้งที่ยังไม่ได้เป็นซื่อจื่อ ทว่าเพียงครู่หนึ่งก็มีคนใช้อำนาจข่มเขา หาเรื่องพวกเขา
บุรุษด้านล่างคือฉินอวี่ หลานชายของเสนาบดีฉิน เรียนไม่เก่งเท่าใดนัก ส่วนเรื่องตำแหน่งขุนนางของเขา รับราชการทหารโดยอาศัยอำนาจของเสนาบดีฉิน แต่ไม่เคยตั้งใจทำงาน เที่ยวเตร่ทุกวัน เป็นคุณชายไม่เอาถ่านอย่างแท้จริงที่สุด
ยิ่งคนไม่เอาไหนเช่นนี้ ยิ่งเหิมเกริมอย่างมาก ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน คิดว่าอาของตนมีอำนาจบาตรใหญ่
เวลานี้หวังฉินเซิงยืนกันหวังโย่วไว้ “เป็น...เป็นเรื่องระหว่างข้ากับท่าน ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณชายของข้า”
หวังฉินเซิงรู้สึกผิดอย่างยิ่ง
เขาเห็นหวังโย่วเดินขึ้นชั้นบน คิดว่าคงไม่ลงมาง่ายๆ จึงทำตามคำสั่งของคุณชาย สั่งอาหารสองอย่างมารับประทาน แน่นอนว่าเขาไม่กล้าสั่งสุรา เพียงอยากจะรับประทานอาหารให้อิ่มก่อนที่คุณชายของตนจะลงมาเท่านั้น
เขารู้ดีว่าในภัตตาคารเช่นนี้ เต็มไปด้วยพวกคนชนชั้นสูง ไม่มีใครที่เขาจะมีเรื่องด้วยได้ ดังนั้นเขาจึงเลือกนั่งด้านในสุด ไม่ทำให้ตนเป็นที่สนใจ
แต่แม้จะทำเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดชายตรงหน้าจึงไม่พอใจ
ทั้งเย้ยหยันและดูถูก แต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาเพียงยิ้มเจื่อนๆ กล่าวขอโทษเท่านั้น แต่อีกฝ่ายกลับเทอาหารราดศีรษะเขา
หวังฉินเซิงไม่รู้ว่าฉินอวี่จำหวังฉินเซิงได้ตั้งแต่เดินเข้ามาแล้ว
ช่วงหลังมานี้หวังโย่วมีชื่อเสียงในเมืองหลวง ลูกพี่ลูกน้องของฉินอวี่อยากจะผูกมิตรด้วย จึงมอบหมายหน้าที่นี้ให้เขา ฉินอวี่คิดว่าแค่บัณฑิตยากจนคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีอะไรยาก
ฉินอวี่จึงไปตามสถานที่ต่างๆ ที่หวังโย่วมักจะไป แกล้งทำเป็นบังเอิญเจอถึงสองครั้ง ครั้งแรกเขาชวนหวังโย่วดื่มเหล้า อีกครั้งหนึ่งชวนหวังโย่วเขย่าลูกเต๋า แต่กลับถูกอีกฝ่ายปฏิเสธทุกครั้ง ตอนหลังฉินอวี่คิดว่าบัณฑิตยากจนอย่างหวังโย่วน่าจะกระเป๋าแห้ง ไม่มีหน้าไปสถานที่เช่นนั้น จึงทำตามพวกปัญญาชน ส่งเทียบเชิญไปตระกูลหวัง
แต่เทียบเชิญถูกส่งกลับมาในสภาพเดิม พร้อมบอกว่ามารดาสุขภาพไม่ดี ไม่สะดวกต้อนรับแขก
โกหกสิ้นดี
ฉินอวี่คิดว่าหวังโย่วเหิมเกริมคิดว่าตนกำลังจะมีอำนาจ จึงวางมาด ดูถูกคนอย่างเขา!
ฉินอวี่โมโหกับเรื่องนี้มานานกว่าครึ่งเดือน เมื่อเห็นบ่าวรับใช้คนสนิทของหวังโย่ว กล้ามาiy[xitทานอาหารในภัตตาคารดีๆ เช่นนี้ ความขุ่นเคืองของเขาจึงระเบิด
เดินไปหาเรื่องทันที
“เจ้าไสหัวไปซะ!” ฉินอวี่ผลักหวังฉินเซิง “บ่าวรับใช้ชั้นต่ำเช่นเจ้า มีสิทธิ์อะไรมาคุยกับข้า”
หวังฝูกำชับหวังฉินเซิงตั้งแต่ก่อนออกมาแล้ว อีกไม่กี่วันก็ถึงวันสอบหน้าพระที่นั่ง คุณชายของเขากำลังจะไปร่วมงานใหญ่ รับมือกับพวกคนมีอำนาจ เวลานี้ไม่อาจเกิดข้อผิดพลาดได้
จากสถานการณ์แล้วตั้งใจหาเรื่องหวังโย่ว หวังฉินเซิงจึงคุกเข่าตรงหน้าฉินอวี่ทันที “คุณชายขอรับ คุณชายพูดถูก ข้าเป็นเพียงบ่าวรับใช้ ข้าไม่ควรค่าให้คุณชายมีน้ำโห คุณชายใจเย็นก่อนนะขอรับ”
หวังโย่วมองหวังฉินเซิงที่คุกเข่าบนพื้น “ลุกขึ้น”
“หึ รับบทนายบ่าวสายใยแน่นแฟ้นเช่นนั้นหรือ” ฉินอวี่เห็นสภาพของหวังฉินเซิง ทำให้เขาโอหังกว่าเดิม
หวังโย่วชำเลืองมองฉินอวี่ด้วยแววตาเยือกเย็น “คุณชายฉินกรุณาขอโทษบ่าวของข้าด้วย”
คล้ายฉินอวี่ฟังเรื่องตลก “หวังโย่ว เจ้าคงตาบอดไม่ก็สมองตายไปแล้วกระมัง ให้ข้าขอโทษบ่าวรับใช้ของเจ้าเนี่ยนะ”
“ทุกคนเป็นพยานได้ บ่าวของข้าไม่ได้ทำอะไรผิด แต่คุณชายฉินต่างหากที่สร้างปัญหา เทอาหารราดใส่คนของข้า ทั้งยังพูดคำหยาบคายไม่ชวนฟัง หากคุณชายฉินไม่พอใจ เช่นนั้นเราไปเจรจากันที่จิงจ้าวฝู่ดีหรือไม่”
ฉินอวี่เกลียดท่าทีโอหังไม่ยอมก้มหัวให้.ครของหวังโย่วมาก เขาหัวเราะ “ไปจิงจ้าวฝู่เช่นนั้นหรือ ใช่ว่าไปไม่ได้ เช่นนี้ก็แล้วกัน เจ้ากับบ่าวรับใช้ของเจ้า คุกเข่าอ้อนวอนข้า ข้าจะสละเวลาให้เจ้า ยอมไปจิงจ้าวฝู่ด้วย”	หวังโย่วฟังถ้อยคำนี้แล้วไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ใช้หางตามองอีกฝ่าย หัวเราะในลำคอ “พวกผู้ดีต่ำทราม”
“เจ้าช่างกล้านัก! เหลวไหล!” ฉินอวี่สติแตกทันที “ใครก็ได้มาที  สามหาวสิ้นดี! ดูถูกข้า จับมันคุกเข่า คุกเข่าตรงหน้าข้าเดี๋ยวนี้!”
บ่าวรับใช้สี่คนที่ติดตามฉินอวี่ เมื่อได้ยินคำสั่งก็จะจับตัวอีกฝ่ายทันที
ว้าว!
เวินหนิงดูสถานการณ์ที่เดือดขึ้นเรื่อยๆ สั่งหลิงหลานรินน้ำชาให้ตน
การออกมาในวันนี้ มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นอย่างเหนือความคาดหมาย
นางเคยเห็นเพียงผู้อื่นคุกเข่าตัวสั่นตรงหน้าเผยโย่วแล้วอ้อนวอนคำว่า ‘ใต้เท้าไว้ชีวิตข้าด้วย’ เท่านั้น ไม่เคยเห็นใครกล้าจับเผยโย่วคุกเข่ามาก่อน
เหตุการณ์วันนี้ หากนางไม่ตั้งใจรับชม เกรงว่าจะเป็นการหยามเกียรติความเกลียดชังตลอดหลายปีที่นางมีให้เขา


## บทที่ 15

ตอนที่ 15
หวังฉินเซิงเห็นอีกฝ่ายจะจับตัวหวังโย่ว เขาทนคุกเข่าต่อไปไม่ได้แล้ว ลุกขึ้นมาขวางทันที
ฉินอวี่เพียงสบสายตา บ่าวรับใช้ของเขาก็ทุบตีหวังฉินเซิงทันที
เวินหนิงเห็นหวังโย่วยืนอยู่ที่เดิม เปลือกนอกที่อ่อนโยนถูกแทนที่ด้วยความอำมหิตที่นางคุ้นเคย ดวงตาทอประกายแปรเปลี่ยนดุดัน กำหมัดแน่นแนบลำตัว พร้อมจะพุ่งชนแล้ว
หึ
เสแสร้งอะไร
ใต้เท้าเผยไม่ใช่แค่ใต้เท้าเผย แต่เป็นถึงท่านแม่ทัพเผย
ด่านเจิ้นหนานในปีนั้น แม่ทัพเผยนำกองทัพใต้ห้าพันนายสู้กับทหารนัมบังห้าหมื่นนาย ทั้งที่ฝ่ายตนตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง แต่กลับเอาชนะได้อย่างปาฏิหาริย์
แม่ทัพเผยเฝ้าด่าน ทหารหมื่นนายก็มิอาจกรายผ่าน ตั้งแต่ข่าวเรื่องศัตรูนับพันถูกสังหารในสงครามเพียงครั้งเดียวแพร่งพรายออกไป ก็ทำให้ทั้งราชสำนักตกตะลึง
แค่คนพวกนี้ เขาคิดอยากจะจัดการ เพียงกระดิกนิ้วมือเท่านั้น
เวินหนิงเอามือเกยคาง มองเหตุการณ์ด้านล่างผ่านช่องว่างของหน้าต่าง นางอยากจะรู้จริงๆ ว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะจบลงอย่างไร
เมื่อชาติก่อนเผยโย่วแสดงละครเก่งยิ่งนัก ทุกคนต่างคิดว่าเขาเป็นจอหงวนผู้สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ เป็นเพียงขุนนางฝ่ายบุ๋นที่อ่อนแอ ทว่าคิดไม่ถึงเขาได้ทั้งบุ๋นและบู๊ ร่วมกับตำแหน่งซื่อจื่อจวนกั๋วกงคอยสนับสนุน มีองค์หญิงใหญ่คอยเปิดทาง เขาเลื่อนตำแหน่งเร็วจนทุกคนตกใจ
ดวงตากลมโตของเวินหนิงจับจ้องไปที่หวังโย่ อยากรู้ว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ทว่าคิดไม่ถึงเสียงหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน...
มีคนเขวี้ยงเครื่องลายครามอย่างแรง ตามด้วย “โวยวายอะไร! อยากมีเรื่องกัน...ก็ไสหัวไปมีเรื่องกันข้างนอก อย่ารบกวนการดื่มเหล้าของข้า!”
เวินหนิงตกใจ แม้นางจะมองไม่เห็น แต่เสียงนี้...
“คุณชายเสิ่น?” หลิงหลานอุทานก่อนนาง
เวินหนิงอดไม่ได้ที่จะแง้มหน้าต่างให้กว้างขึ้น เจ้าของเสียงนั้นคือเสิ่นจิ้นจริงๆ
เสิ่นจิ้นรู้ว่านางชอบปัญญาชน ยามอยู่กับนางเขาสงวนท่าทีของตนเองเสมอ ไม่เคยได้ยินเขาพูดคำหยาบมาก่อน แต่ถึงอย่างไรเขาก็ใช้ชีวิตอยู่ในค่ายทหาร เวลานี้ดื่มสุรา ทั้งยังคล้ายจะดื่มหนัก...
เวินหนิงมองเสิ่นจิ้นเดินโซซัดโซเซไปหาฉินอวี่ ผลักอีกฝ่ายล้มลงบนพื้น “เจ้าอีกแล้ว!  เหตุใดเจ้าจึงอยู่ทุกที่”
ฉินอวี่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะแรงช้างสารเช่นนี้ วินาทีที่ล้มลงบนพื้นเขารู้สึกว่าตนเสียหน้ามาก “เจ้าเป็นใคร”
เสิ่นจิ้นอยู่ในกองทัพตลอดทั้งปี ทุกครั้งที่กลับมาก็เพื่อมาหาเวินหนิงเท่านั้น ไม่สนิทสนมกับพวกคุณชายตระกูลต่างๆ ในเมืองหลวง
ด้วยเหตุนี้ฉินอวี่จึงไม่รู้จักเขา ฉินอวี่หันไปหาบ่าวรับใช้ของตนแล้วตะคอกเสียงดัง “จัดการมันเสีย!”
ฝูงชนที่มุงดูในตอนแรก เมื่อเห็นคนเมา พวกเขาพากันถอยหลัง
เวินหนิงหมดสนุกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทันที
นับตั้งแต่จากลากันที่วัดฉือเอิน นางก็ไม่เคยเจอเสิ่นจิ้นอีก ทั้งยังไม่เคยถามไถ่ถึงเสิ่นจิ้น คิดไม่ถึงว่าเขาที่ควรเตรียมสอบหน้าพระที่นั่งจะมาดื่มที่นี่
ช่วงเวลานี้เมื่อชาติที่แล้ว เขาอยากจะแต่งงานกับนาง เพื่อให้ตนมีสิทธิ์พูดกับเหลียงซื่อมากขึ้น เขาตั้งใจเตรียมสอบหน้าพระที่นั่งอย่างเต็มที่ จะออกมาดื่มสุราเช่นนี้ได้อย่างไร
แม้เสิ่นจิ้นจะมากฝีมือ เอาชนะพวกชายฉกรรจ์เหล่านั้นได้แน่นอน แต่เขาดื่มสุราจนเมา อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันสอบหน้าพระที่นั่ง หากมีแผลบนใบหน้า เขาจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้อย่างไร
เวินหนิงครุ่นคิด ไม่ควรทำลายอนาคตของเสิ่นจิ้นเพียงแค่เพราะอยากจะเห็นเผยโย่วอับอายขายหน้า นางลุกขึ้น พูดกับชวนซิ่งสองสามประโยค
สุดท้ายคนที่ชั้นล่างก็ชกต่อยกัน ชายฉกรรจ์สี่คนรุมเสิ่นจิ้นเพียงคนเดียว หวังฉินเซิงที่อยู่ข้างๆ อยากช่วย แต่ไม่อาจเข้าไปช่วยได้
เวินหนิงมองหวังโย่วยืนอยู่ข้างๆ คล้ายเรื่องที่เกิดขึ้นไม่เกี่ยวกับตน เมื่อเห็นหวังฉินเซิงถอยออกมา เขาก็ส่งสายตาให้คนของตน
หวังฉินเซิงเข้าใจทันที กระโดดเกาะฉินอวี่แล้วชกเข้าที่หน้าอย่างแรง
เวินหนิง...
เผยโย่วยังคงเป็นเผยโย่ว
ขณะที่ทั้งสองชกต่อยกันอย่างอลม่าน ฉินอวี่กำลังจะผลิกสถานการณ์ ในที่สุดเถ้าแก่หออวิ๋นทิงก็ปรากฏตัว ผู้คุ้มกันของหออวิ๋นทิงรีบมาจับทั้งสองฝ่ายแยกเช่นเดียวกัน
ฉินอวี่เพิ่งถูกหวังฉินเซิงต่อย หน้าผากและแก้มของเขาบวมเป่ง ไม่อาจยอมได้ แต่เถ้าแก่พูดกระซิบบางอย่างให้เขาฟัง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยน จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตนด้วยความประหม่า “ครั้งนี้พวกเจ้าโชคดี พวกเราไปกันเถอะ!”
ก่อนไปไม่ลืมที่จะชี้หน้าหวังโย่ว “บัณฑิตยาจก ครั้งหน้าอย่าให้ข้าเจอเจ้าอีก!”
เวินหนิงจุดธูปให้ฉินอวี่ในใจเงียบๆ
ครั้งหน้า...ขอให้เจ้าโชคดี
เมื่อชาติก่อนนางอยู่เรือนหลังเป็นส่วนใหญ่ นางจำไม่ได้ว่าเผยโย่วเคยมีปัญหากับฉินอวี่หรือไม่ แต่นางรู้ว่าเขากับเสนาบดีฉินไม่ถูกกัน
เช่นนี้...
เวินหนิงมองไปทางหวังฉินเซิง
บ่าวรับใช้ปกป้องหวังโย่วเช่นนี้ น่าจะเป็นบ่าวรับใช้ซื่อสัตย์ที่เกิดในเรือน เมื่อชาติก่อนนางไม่เคยเจอเขา ไม่รู้ว่าหลังจากหวังโย่วประสบความสำเร็จแล้วบ่าวรับใช้คนนี้หายไปไหน
เวินหนิงปิดหน้าต่าง หลิงหลานถามนางทันที “คุณหนู เมื่อครู่คุณหนูให้ชวนซิ่งลงไปพูดอะไรกับเถ้าแก่หรือเจ้าคะ เหตุใดสีหน้าของคุณชายท่านนั้นจึงเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยิน”
เวินหนิงก้มหน้าลงจิบน้ำชา
ความเป็นจริงก็ไม่ได้โกหก
แค่ว่าในภัตตาคารเช่นนี้ ล้วนมีผู้คุ้มกันของตนเอง แต่ลูกค้าที่มาโดยมากต่างมีอำนาจ ยามทะเลาะเบาะแว้งกันหากไม่จำเป็นจริงๆ เถ้าแก่ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตน
เมื่อครู่นางเพียงให้ชวนซิ่งไปบอกเถ้าแก่ วันนี้ที่ปรึกษาเวินจองห้องอาหารไว้สองห้อง อีกห้องหนึ่งจองไว้สำหรับรับประทานอาหารกับเจ้าเมืองจิงจ้าว เพื่อหารือเรื่องสำคัญ
คุณชายเสเพลอย่างฉินอวี่ ยามก่อปัญหาไม่กลัวฟ้ากลัวดิน กลัวแค่เพียงถูกคนดูแลจับได้ แล้วรายงานบิดามารดากับอาของเขา ทำให้เขาถูกเดือดร้อน
เถ้าแก่ที่เปิดภัตตาคารเช่นนี้ได้ ต้องเป็นคนเฉลียวฉลาดเพียงใด นางให้สาวใช้พูดเช่นนี้ ย่อมเพราะอยากให้ภัตตาคารเสียหายน้อยที่สุด เขาจึงรีบไปบอกตัวปัญหา เชิญอีกฝ่ายออกไป
หลิงหลานฟังแล้วตามไม่ค่อยจะทันนัก ไม่รู้ว่าคุณหนูของตนรู้จักคุณชายเสเพลคนนั้นได้อย่างไร
เวินหนิงไม่ได้อธิบาย นางกำลังลังเลว่าจะให้บ่าวรับใช้ส่งเสิ่นจิ้นกลับไปหรือไม่
เห็นเขาเมาไม่ได้สติเช่นนั้น ทั้งยังทะเลาะวิวาทกับผู้อื่น กลับจวนตามลำพังคงไม่ดีเท่าใดนัก แต่นางไม่อยากให้เสิ่นจิ้นรู้ว่านางอยู่ที่นี่ จะได้เลี่ยงไม่ให้เกิดปัญหา
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เวินหนิงจึงแง้มเปิดหน้าต่างแล้วมองผ่านช่องว่าง
เสิ่นจิ้นฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ไม่รู้ว่าเมาจนไม่ได้สติหรือไม่ ทางด้านหวังโย่วยังไม่ออกไป พูดบางอย่างกับเถ้าแก่ ขณะพูดสายตาของเขาจับจ้องไปที่เสิ่นจิ้น
เวินหนิงเห็นเขายัดเงินใส่มือเถ้าแก่ ประสานมือคารวะ แล้วค่อยเดินนำหวังฉินเซิงออกไป
จากนั้นเถ้าแก่ส่งสายตาให้ผู้คุ้มกัน ผู้คุ้มกันเดินไปหามเสิ่นจิ้น
ดูเหมือนว่านางไม่ต้องคิดมากแล้ว
หวังโย่วในตอนนี้ถือว่ายังมีน้ำใจ รู้ว่าเสิ่นจิ้นออกหน้าแทนเขา บอกให้เถ้าแก่พาเสิ่นจิ้นกลับจวน
แต่ว่าหวังโย่วรู้จักเสิ่นจิ้นด้วยหรือ
ไม่ใช่เรื่องแปลก
เขาไม่ใช่ปัญญาชนยากไร้ทั่วไป ตั้งแต่แรกแล้ว มิเช่นนั้นเหตุใดต้องปกปิดความสามารถของตนด้วย สถานการณ์เมื่อครู่ก็ไม่แม้แต่จะลงมือ
เวินหนิงหยุดคิดมาก นางไม่รอเวินหลานมารับแล้ว สั่งชวนซิ่งไปบอกเถ้าแก่ จากนั้นเดินนำหลิงหลานที่สวมผ้าคลุมหน้าเสร็จแล้วออกไป


## บทที่ 16

ตอนที่ 16
กลับถึงจวน เวินหนิงทายาให้หลิงหลานอีกครั้ง
หลิงหลานตกอยู่ในความงุนงง มีหลายสิ่งที่นางไม่เข้าใจ แต่นางไม่อาจถาม
คุณหนูสั่งให้นางทำสิ่งใด นางก็ทำสิ่งนั้น
“แต่ว่าคุณหนู สภาพของคุณชายเสิ่นในวันนี้ นี่ก็ใกล้จะถึงวันสอบหน้าพระที่นั่งแล้ว คุณหนู...จะไปเจอคุณชายเสิ่นอีกครั้งหรือเขียนจดหมายไหมเจ้าคะ”
หลิงหลานยังไม่ยอมแพ้กับเรื่องของเสิ่นจิ้น โดยเฉพาะหลังจากเห็นวิธีการพูดคุยแปลกๆ ระหว่างเวินหนิงและหวังโย่วในวันนี้...
หึ เมื่อก่อนตอนคุณหนูอยู่กับคุณชายเสิ่น ดูเป็นปกติมากกว่า...
เวินหนิงวางยาลง “ไม่จำเป็น”
สำหรับเวินหนิง เสิ่นจิ้นสอบหน้าพระที่นั่งได้คะแนนดีเหมือนชาติก่อนเป็นเรื่องที่ดี แต่เหนือสิ่งอื่นใดนั้นผลสอบของเขาต้องไม่เกี่ยวข้องกับนาง
ผลสอบดีเพียงใด อนาคตก้าวไกลเพียงใด หากตายไป ทุกอย่างจะมีประโยชน์อะไร
“จริงด้วย เรื่องวันนี้เจ้าห้ามบอกพี่ใหญ่เด็ดขาด พี่รองก็ด้วยเช่นกัน” เวินหนิงกำชับอีกครั้ง “หากพวกเขาถาม เจ้าก็บอกว่าข้าไล่เจ้าออกไป เจ้าไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง”
รอยฝ่ามือบนใบหน้า คืนนี้ทายาอีกสักครั้ง พรุ่งนี้เช้าก็น่าจะมองไม่เห็นแล้ว
หลิงหลานชื่อฟังนางมาก เวินหนิงพูดอะไรนางก็เชื่อทุกอย่าง แต่พี่ชายของนางไม่ใช่คนโง่ ไม่อาจเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟังเด็ดขาด
หลิงหลานพยักหน้า แสดงความเข้าใจ
“เรื่องที่จะทำในอีกสองสามวันข้างหน้า ก็ต้องปิดเป็นความลับ”
“เจ้าคะ?” หลิงหลานตกใจ “จะทำอะไรอีกหรือเจ้าคะ”
เวินหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
คนที่นางกำลังเผชิญหน้าคืออนาคตขุนนางอันดับหนึ่งในอีกสิบปีข้างหน้าของแคว้นต้าอิ้น เขาไม่ใช่คนที่จะหลอกลวงได้ง่ายๆ”
แรกเริ่มนางกังวลกับเรื่องในวันนี้มาก ตอนน้ำชาหกใส่แล้วเขาเดินออกไป เหงื่อบนฝ่ามือของนางทำให้ถุงหอมเปียกไปเกือบทั้งหมด
แต่ตอนที่เขาโมโหแล้วบอกลาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นทั้งที่ยืนอยู่ด้านหลังฉากกั้น ความกังวลแปรเปลี่ยนเป็นความสุข
ถูกต้อง สำหรับเรื่องที่ตบตาเขาได้สำเร็จ ทำให้นางมีความสุขมาก
แม้นางจะเคยมีชีวิตมาชาติหนึ่งแล้ว อาศัยประสบการณ์ในชาติก่อนทำให้เอาชนะได้ อันที่จริงไม่ควรลำพองใจ ทว่านางยังคงมีความสุข ใครให้เมื่อชาติก่อนเขาข่มเหงนางเล่า
“นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เจ้าช่วยข้าส่งจดหมายให้กับตระกูลหวัง” ขณะที่เวินหนิงพูด นางนั่งลงด้านหน้าโต๊ะ หยิบกระดาษและพู่กันที่เตรียมไว้ขึ้นมา
…
ความเป็นจริงหวังฉินเซิงไม่ได้บาดเจ็บสาหัส เขาที่เกิดในครอบครัวยากจน แม้จะไม่รังแกผู้ใด ทว่าเชี่ยวชาญในการหลบหลีกไม่ให้ถูกผู้อื่นรังแก
ตอนที่ชายฉกรรจ์ทำร้ายเขา เขาเลี่ยงไม่ให้โดนจุดสำคัญ ดังนั้นจึงแค่บาดเจ็บภายนอกเล็กน้อยเท่านั้น
แต่เหตุการณ์ในครั้งนี้ ทำให้หวังฝูโมโหอย่างมาก ยื่นคำขาดก่อนจะถึงวันสอบหน้าพระที่นั่งไม่ให้หวังโย่วออกจากบ้าน ไม่ว่าผู้ใดจะเป็นคนเชื้อเชิญก็ตาม
คืนวันนั้น หวังฝูไปที่ห้องของหวังฉินเซิง ถามเขาว่าหวังโย่วไปพบใครกันแน่
เขาเคยถูกทำร้ายมาก่อน ยิ่งใกล้วันสอบก็ยิ่งนอนไม่หลับ แม้ตอนหลับฝันก็กลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย กลัวหวังโย่วถูกทำลายแล้วพลาดการสอบ
หวังฉินเซิงตอบตามความจริง เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น ไม่ได้เห็นแม้กระทั่งชายเสื้อของอีกฝ่าย
หวังฝูถามอยู่นานเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก ทางหวังโย่วก็ปิดปากเงียบ ไม่ว่าจะถามเช่นไรก็เอาแต่ตอบกลับว่า ‘ท่านพ่อวางใจขอรับ ข้าไม่ล้ำเส้น’ หวังฝูจึงทำได้เพียงยอมแพ้
เพียงแต่คิดไม่ถึง วันที่สองมีหญิงสาวมาที่เรือน บอกว่ามาส่งจดหมาย
หวังฝูไม่อนุญาตให้หวังโย่วออกจากเรือน ทางด้านหวังฉินเซิงที่เมื่อวานถูกทำร้าย ยังคงนอนอยู่บนเตียง ด้วยเหตุนี้เขาจึงไปเปิดประตูด้วยตนเอง ทั้งยังเป็นคนรับจดหมายไว้
กระดาษสีชมพูที่ไม่ค่อยได้พบเห็น รมกลิ่นกำยานที่มีเพียงสตรีใช้
หวังฝูถือจดหมายพร้อมกับเส้นเลือดขมับปูด
แม้จะไม่ควร แต่เมื่อคิดถึงการสอบหน้าพระที่นั่งในอีกสามสี่วันข้างหน้า สุดท้ายเขาก็เปิดจดหมายขึ้นมาอ่าน
อักษรบรรจงเล็ก เพียงมองก็รู้ว่าเป็นลายมือสตรี
“รุ่งสางเร่งสวมกระโปรงมิทันได้มัดผ้าผูกเอว แต่งแต้มขนงย่างกายไปที่ริมหน้าต่าง
อาภรณ์พริ้วไหวตามลมวสันต์ กระชับชายเสื้อ อดไม่ได้ที่จะตำหนิลมวสันต์”
พวงแก้มของหวังฝูปรากฏเลือดฝาดทันที
หวังฝูคิดไม่ถึงว่าเวลานี้สิ่งที่ทำให้หวังโย่วต้องสะดุดคือเรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาว ทั้งยัง...
เพียงคิดถึงบทกลอนนั้น ทั้งไม่รักนวลสงวนตัว! ไม่รู้จักอับอาย!
ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งแดงก่ำ ครึ่งหนึ่งซีดขาว เดินเข้าไปในห้องด้วยความโมโห เดิมทีอยากตรงเข้าไปหาหวังโย่ว ถามเขาว่าที่ออกไปเมื่อวาน เพราะไปเจอสตรีนางนี้ใช่หรือไม่ ไม่เช่นนั้นเหตุใดกลับมาจึงปิดปากเงียบสนิท แล้วค่อยเกลี้ยกล่อมเขา ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ไม่อาจคิดเรื่องรักใคร่ของหนุ่มสาวเด็ดขาด
แต่เดินไปเพียงครึ่งทาง หวังฝูก็หยุดลง
ปีนี้หวังโย่วอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว ไม่เคยใกล้ชิดสนิทสนมกับสตรีใดมาก่อน เมื่อวานเขาออกไปตามลำพังเช่นนั้น หรือว่าจะมีใจให้สตรีคนนั้นจริงๆ
แม้กิริยาของสตรีนางนี้จะไม่อาจชื่นชมได้ แต่ว่า...
ใกล้สอบหน้าพระที่นั่งแล้ว หากหยิบยกเรื่องนี้มาพูด นำไปสู่ความขัดแย้ง รังแต่จะส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของเขา
ช่างเถอะ รอให้ผ่านช่วงนี้ไปก่อน
หวังฝูจะเก็บจดหมาย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปกับเรื่องรักใคร่ก่อนสอบ
หวังฝูเก็บจดหมายเข้าไปในแขนเสื้อ ปรับสีหน้า เดินกลับห้องคล้ายไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
ตอนแรกคิดว่าปิดบังเรื่องนี้ระยะหนึ่ง เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ปล่อยให้ผ่านไป หลังจากสอบพระที่นั่งเสร็จ เขาค่อยหาโอกาสคืนจดหมายให้หวังโย่ว
แม้การกระทำของสตรีนางนี้จะเปิดเผยมากไปเล็กน้อย แต่เขาเข้าใจหวังโย่วเสมอ หากหวังโย่วชอบ เขาก็ไม่มีวันขัดขวาง
ทว่าคิดไม่ถึงว่าวันถัดมา หญิงสาวคนเดิมมาส่งจดหมายอีกครั้ง
ยังคงเป็นกระดาษสีชมพู หอมกลิ่นกำยาน
หวังฝูข่มความโมโห เคราสีขาวของเขาสั่นเทา ไม่อยากเสียเวลากับคนตรงหน้านาน กลัวผู้อื่นพบเจอ จึงรับจดหมายเอาไว้ แล้วมองหลิงหลาน
เห็นนางตรงไปตรงมา แต่งกายเรียบร้อย หวังฝูโล่งอกทันที
อย่างน้อยก็ไม่ใช่หญิงนางโลม
หลังจากหลิงหลานกลับไป หวังฝูเปิดจดหมาย กวาดสายตาอ่าน ยกมือขึ้นปิดตาด้วยความปวดหัว
นี่มัน...
ไม่ควรอ่าน ไม่ควรอ่าน
เขากระแอมไอ เก็บจดหมาย ไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้กับหวังโย่ว
พลบค่ำ เขาคิดอยู่นาน สุดท้ายไปที่ห้องของหวังฉินเซิง บอกให้เขาพักอีกสองสาม
“นายท่าน ข้าหายตั้งนานแล้วขอรับ!” หวังฉินเซิงลูบศีรษะด้วยความงุนงง
“เจ้าพักอีกสองสามวัน ก่อนซู่จือเข้าร่วมการสอบหน้าพระที่นั่ง เจ้าเองก็ห้ามออกจากเรือน” หวังฝูลูบเครา
หวังฉินเซิงครุ่นคิด สองสามวันนี้หวังโย่วอยู่ในห้องหนังสือตลอดเวลา เขาไม่ควรรบกวน จึงรับปากหวังฝู
ทว่าหวังฝูกลับมีเรื่องที่เขาต้องพิจารณา
คาดว่าสตรีคนนั้นคงจะส่งจดหมายมาเรื่อยๆ ส่งถึงมือเขา เขาเพียงต้องเก็บรักษาเอาไว้ แต่หากส่งถึงมือหวังฉินเซิง แม้เขาจะอธิบายให้ฟัง แต่หวังฉินเซิงก็ไม่มีวันขัดคำสั่งหวังโย่ว ช่วยตนปิดบังเรื่องนี้แน่นอน
เวลานี้ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับการสอบหน้าพระที่นั่งของหวังโย่วแล้ว
ทางด้านเวินหนิง นางไม่รู้ว่าจดหมายส่งไม่ถึงหวังโย่ว แต่นางก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้
วันที่นางกลับมาจากหออวิ๋นทิง นางเขียน ‘จดหมายรัก’ ที่จะส่งให้เขาเสร็จหมดแล้ว
แน่นอน จดหมายนั้นนางไม่ได้เป็นคน ‘เขียน’ เอง โดยมากคัดลอกมาจากนิทานความรัก
นางให้หลิงหลานส่งจดหมายวันละหนึ่งฉบับ สำหรับเรื่องที่ว่าส่งถึงมือใครนั้น นางไม่ได้ถาม
สองวันนี้นางกำลังวางแผนการอื่น
ก่อนที่หวังโย่วจะกลับไปเป็นซื่อจื่อ นางต้องทำลายทุกความเป็นไปได้ไม่ให้เขารู้ว่านางเป็นใคร
ตอนนี้มีโอกาสดีๆ เข้ามาแล้ว
วันนี้หลังจากหลิงหลานส่งจดหมายกลับมา เห็นเวินหนิงเก็บสินติดตัวเจ้าสาว ไม่เพียงสินติดตัวเจ้าสาว แม้กระทั่งเครื่องหัวและเครื่องประดับก็เอาออกมาทั้งหมด
หรือว่าคุณหนูของนาง...
อยากจะแต่งงานถึงขั้นเก็บสินติดตัวเจ้าสาวเช่นนั้นหรือ
“คุณหนู!” หลิงหลานรีบเดินไปหา “คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ วันหน้าย่อมมีคนช่วยคุณหนูจัดการเรื่องพวกนี้ คุณหนูไม่ต้องทำเองเจ้าค่ะ”
เวินหนิงเห็นหลิงหลานกลับมา เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พูดด้วยรอยยิ้ม “โชคดีที่เจ้ากลับมา เร็วเข้า ไปหาห่อผ้าธรรมดาๆ มา”
หลิงหลานไม่เข้าใจ “ห่อผ้า?”
เวินหนิงพยักหน้า “พวกเราเลือกเครื่องประดับบางส่วนนำออกจากจวน แล้วเปลี่ยนเครื่องประดับเป็นเงิน”
หลิงหลาน “???”


## บทที่ 17

ตอนที่ 17
หลิงหลานไม่อยากจะทำเช่นนี้แม้แต่น้อย นางและเวินหนิงสวมหมวกม่าน เดินเลี่ยงฝูงชนไปยังโรงจำนำที่อยู่ไกลเพื่อขายเครื่องประดับ
หลิงหลานไม่เข้าใจ บ่นตามหลังเวินหนิง “คุณหนู หากคุณหนูไม่มีเงิน ข้าไปเบิกกับพ่อบ้านได้เจ้าค่ะ เรื่องเงินทองนายท่านไม่เคยตระหนี่กับคุณหนู หากยังไม่พอพวกเราไปขอคุณชายใหญ่ก็ได้ คุณชายใหญ่รักคุณหนูมาก ไม่อาจทนเห็นคุณหนูขายเครื่องประดับของตนเองเช่นนี้...”
“คุณหนู กว่าจะเก็บสะสมเครื่องประดับเหล่านี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เครื่องประดับบางชิ้น ช่างที่ทำตายจากโลกไปแล้ว ไม่อาจทำตามแบบเดิมได้ คุณหนูทำใจขายได้อย่างไรเจ้าคะ...”
ไม่ว่าหลิงหลานพูดอะไร เวินหนิงยังคงไม่ใจอ่อน
ไม่ขายตอนนี้ สักวันหนึ่งไม่ช้าเร็วก็ต้องขาย นางไม่อยากปิดบังผู้อื่น ครั้งนี้นางเลือกขายเพียงชิ้นที่น้ำหนักเบาและมีราคา เครื่องประดับครบชุดแต่ละชุดที่อยู่ในจวน วันข้างหน้าค่อยคิดหาวิธีจัดการ
“คุณหนู...”
สุดท้ายตอนเดินออกมาจากโรงจำนำ ขอบตาของหลิงหลานแดงก่ำ
นางเสียดายเครื่องประดับเหล่านั้นมาก ทั้งหมดนั้นล้วนเป็นหน้าเป็นตาของคุณหนูยามแต่งงานในอนาคต!
เวินหนิงไม่ได้อธิบาย กำตั๋วเงินเอาไว้แน่น พาหลิงหลานไปกรมกลาโหม
นางจะไปหาเวินฉีพี่ชายคนรองที่กรมกลาโหม เรื่องบ้าๆ เช่นนั้น นางทำได้เพียงให้คนบ้าๆ อย่างเวินฉีช่วย มีแค่คนอย่างเขาเท่านั้นที่จะช่วยนาง
ตอนทั้งสองไปถึงกรมกลาโหม เป็นช่วงเลิกงานพอดี
แม้เวินฉีจะทำงานในกรมกลาโหม แต่เขารับผิดชอบดูแลทะเบียนทหาร ถือเป็นตำแหน่งงานวิชาการ เวินฉีหล่อเหลากว่าเวินหลาน แววตาของเขาฉายความซุกซนเล็กน้อย ยามอยู่ท่ามกลางผู้คน เขาดูโดดเด่นอย่างมาก
“คุณชายรอง!” หลิงหลานยืนอยู่ที่มุมกำแพง ร้องเรียกด้วยความระมัดระวัง
เวินฉีหันไปมองเห็นสตรีสองคนยืนอยู่หน้ากรมกลาโหม สวมหมวกม่าน ตัวเล็กบอบบาง ชะงักเพียงครู่หนึ่งก็ดูออกว่าทั้งสองคือเวินหนิงและหลิงหลาน สีหน้าของเขาเปื้อนยิ้ม “พวกเจ้ามาได้อย่างไร”
เวินหนิงไม่ได้เจอเวินฉีมานานแล้ว
พี่รองของนางฉลาดเป็นกรดตั้งแต่เด็ก เจ้าเล่ห์เจ้าแผนการ ตอนเด็กๆ ที่นางมุดโพรงสุนัขออกไปเที่ยวเล่น ทั้งหมดเป็นเพราะเขาเป่าหูเวินหลาน โตขึ้นเวินฉียังคงเป็นจอมวางแผน เขามีความคิดหลากหลาย มักจะทำสิ่งที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ ก่อนหน้านี้เขาบอกว่าจะเป็นพ่อค้า แต่เวินถิงชุนปฏิเสธหนักแน่น ให้เขาทำงานในกรมกลาโหม เขาจึงน้อยใจแล้วย้ายไปอยู่ในกรมกลาโหม กลับไปรับประทานอาหารที่บ้านในวันหยุดเท่านั้น
สองเดือนมานี้กรมกลาโหมยุ่งมาก แม้แต่วันหยุดก็ไม่กลับจวน
“พี่รอง พวกเราไปดื่มน้ำชาด้วยกันดีไหมเจ้าคะ” เวินหนิงขยับปลายหมวกม่านขึ้นเล็กน้อย มองไปที่พี่ชายแล้วยิ้ม
ทั้งสองไปโรงน้ำชา แล้วนั่งดื่มในห้องส่วนตัว
หลิงหลานคอยรินน้ำชาให้ พร้อมกับตั้งใจฟัง อยากรู้ว่าเวินหนิงจะเอาเงินเหล่านั้นให้คุณชายรองทำเรื่องอะไร
เวินหนิงไม่อ้อมค้อม ดื่มน้ำชาไปถ้วยหนึ่งก็พูดกับเวินฉีตามตรง “พี่รอง อาหนิงมาที่นี่ มีเรื่องอยากจะให้พี่รองช่วยเจ้าค่ะ”
น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน เวินฉีขมวดคิ้ว รู้ทันทีว่าเรื่องที่น้องสาวขอให้ช่วยไม่ใช่เรื่องเล็ก
แต่เวินหนิงเป็นน้องสาวของเขา เขายินดีตามใจนาง จึงยิ้มแล้วพูด “เรื่องอะไรทำให้อาหนิงอดทนรอไม่ไหว ถึงขั้นมาหาพี่ที่กรมกลาโหม เล่าให้พี่ฟังสิ”
เวินหนิงจิบน้ำชา กระแอมไอ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปาก หลุบตาลงแล้วพูด “พี่รอง ไม่นานที่ผ่านมานี้อาหนิง...อาหนิงมีใจให้บัณฑิตคนหนึ่งเจ้าค่ะ...”
หลิงหลานที่กำลังรินน้ำชาอยู่นั้นถึงกับมือสั่น เกือบทำกาน้ำชาตก
เวินฉีมองน้องสาวที่กลายเป็นคนเหนียมอายตั้งแต่รู้ความด้วยความตกใจ
“แต่คล้ายว่าบัณฑิตคนนั้นไม่ได้มีใจให้อาหนิง...” เวินหนิงขมวดคิ้วเป็นปม “เมื่อหลายวันก่อนอาหนิงให้พี่ใหญ่ช่วย นัดหมายให้ข้ากับเขาเจอกันเป็นการส่วนตัว ท่าทีของเขาดูไม่สนใจอาหนิงเท่าใดนัก”
เวินหนิงทอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ “สามสี่วันมานี้ข้าให้หลิงหลานส่งจดหมายไปให้เขา เขาไม่ตอบจดหมายแม้แต่ฉบับเดียว เกรงว่าคงไม่แม้แต่จะเปิดอ่าน ใช่หรือไม่หลิงหลาน”
หลิงหลานที่กำลึงคิดถึงการกระทำของเวินหนิง แม้คุณชายหวังอยากจะชอบนางก็เป็นเรื่องยาก ถูกเรียกชื่อกะทันหัน นางสะดุ้ง ตอบเสียงอึกอัก “ใช่...ใช่เจ้าค่ะ...”
สีหน้าของเวินฉี ‘พวกเจ้าทำเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ’ เห็นชัดว่าสงสัยในสิ่งที่น้องสาวพูด
“เจ้ากับเสิ่นจิ้นคงไม่ได้ร่วมมือกันวางแผนบางอย่าง ให้ข้าตกหลุมพรางกระมัง”
การแต่งงานระหว่างเวินหนิงและเสิ่นจิ้นถูกยกเลิก เรื่องนี้เวินฉีย่อมรู้
แค่ว่าสำหรับเขา เวินหนิงและเสิ่นจิ้นรักกัน เวินหนิงรักเดียวใจเดียวต่อเสิ่นจิ้นมาโดยตลอด เมื่อหลายเดือนก่อนนางยังไหว้วานให้เขาสืบเรื่องเสิ่นจิ้นในกองทัพ จะเปลี่ยนใจง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไร ทั้งยังถึงขั้นนัดเจอชายอื่นเป็นการส่วนตัว
“พี่รอง ระหว่างอาหนิงกับคุณชายรองเสิ่นเป็นแค่พี่น้องเท่านั้น เวลานี้ถอนหมั้นแล้ว พี่อย่าเอาเรื่องนี้มาเยาะเย้ยอาหนิงเลยเจ้าค่ะ” เวินหนิงกระตุกแขนเสื้อของเวินฉี ดวงตาคู่สวยมองพี่ชายตาแป๋ว
เวินฉีชื่นชอบสุรา แต่เขาเพียงลิ้มรสเท่านั้น ไม่ละโมบที่จะดื่มเพิ่ม ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่มีกลิ่นสุราติดตัว ในทางตรงกันข้ามเขากลับมีกลิ่นหอมของชาติดตัว
เขามองน้องสาวตนเอง
พบว่าแววตาของน้องสาวใสแจ๋ว ยามเอ่ยถึงการแต่งงานของนางกับเสิ่นจิ้น ก็ตอบอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีการหลีกเลี่ยงที่จะตอบแม้แต่น้อย
หรือว่านางจะพูดความจริง
“เจ้าเนี่ยนะ!” เวินฉีบีบแก้มเวินหนิง “เล่ามาสิ ปัญญาชนคนนั้นเป็นอย่างไร แล้วน้องคิดจะทำสิ่งใด”
เวินหนิงยิ้มร่าทันที “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพี่รองรักข้าที่สุด!”
“พี่รองน่าจะเคยได้ยินชื่อของบัณฑิตคนนั้น ผู้ที่สอบคัดเลือกช่วงวสันต์ได้อันดับหนึ่ง หวังโย่วเจ้าค่ะ”
เวินฉีจิบน้ำชา เขาเคยได้ยินชื่อของบัณฑิตคนนี้ ช่วงหลังหวังโย่วมีชื่อเสียงในเมืองหลวง แม้กระทั่งคนในกรมกลาโหมยังเอ่ยถึงเขาเป็นครั้งคราว
“พี่รองเจ้าคะ บัณฑิตคนนี้รอบรู้ สง่าผ่าเผย ทั้งยังหล่อเหลา การสอบหน้าพระที่นั่งที่ใกล้จะมาถึง เขาต้องได้อันดับหนึ่งแน่นอนเจ้าค่ะ ไม่เพียงเป็นจอหงวนคนแรกของแคว้นต้าอิ้นที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ ทั้งยังเป็นจอหงวนที่สง่าผ่าเผยที่สุดของแคว้นต้าอิ้นด้วย”
ช่วงนี้เวินหนิงสวมบทบาทเป็นหญิงสาวที่หลงใหลในตัวหวังโย่วจนแทบจะกระจ่างแจ้งแล้ว เวลานี้สีหน้าคลั่งไคล้ของนางแสดงได้อย่างเป็นธรรมชาติ ยามพูดถึงหวังโย่วดวงตาของนางทอประกาย
แต่หลังจากนั้นไม่นานดวงตาทอประกายของนางก็หม่นหมองลง นางถอนหายใจ “น่าเสียดายที่วันนั้นอาหนิงไม่อาจทำให้เขาสนใจได้ อีกไม่กี่วันผลสอบหน้าพระที่นั่งก็จะประกาศแล้ว ด้วยความสามารถของเขา หากสอบได้อันดับหนึ่ง เขาจะยังเป็นบุรุษที่อาหนิงเพ้อฝันถึงได้อย่างไร”
“ดังนั้น?” เวินฉียิ้มแล้วมองไปที่น้องสาว
เวินหนิงเลียริมฝีปาก ขยับเก้าอี้ไปใกล้เวินฉีมากขึ้น โน้มตัวไปใกล้พี่ชาย พูดเสียงเบา “พี่รอง...วันประกาศผล...อาหนิงอยากจะ[footnoteRef:1]ดูรายชื่อจับลูกเขย!” [1:  ดูรายชื่อจับลูกเขย หมายถึง เป็นวัฒนธรรมการแต่งงานรูปแบบหนึ่งในสมัยราชวงศ์ซ่ง ในวันประกาศผลสอบคัดเลือกขุนนาง ตระกูลชั้นสูงจะเลือกบัณฑิตที่สอบผ่านเป็นบุตรเขย
]
เพล้ง...
ครั้งนี้หลิงหลานไม่อาจจับกาน้ำชาไว้ได้อีกต่อไป นางตกใจจนทำกาน้ำชาหล่นลงพื้น


## บทที่ 18

ตอนที่ 18
ขณะเดียวกัน ณ ตระกูลหวัง เงียบเป็นพิเศษ
เมื่อหวังฝูได้รับจดหมายจากหลิงหลาน เขาเก็บจดหมายดังเช่นที่ผ่านมา ไม่ได้บอกหวังโย่ว แต่เขารู้ดีว่าบุตรชายของตนฉลาดหลักแหลม รอบคอบ การที่เขาแอบเก็บจดหมายของบุตรชายเอาไว้เช่นนี้ จึงร้อนตัว ด้วยเหตุนี้สามสี่วันที่ผ่านมาจึงไม่ได้ไปหาบุตรชาย เพื่อเลี่ยงไม่ให้ความแตกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับบุตรชาย
ทางด้านหวังฉินเซิง หวังฝูทำตัวแปลกพิกลขอให้เขา ‘พักรักษาตัว’ หลายวันมานี้จึงไม่ได้ออกจากห้องเช่นเดียวกัน
กลับกลายเป็นฮูหยินหวังที่นอนซมอยู่บนเตียงมาโดยตลอด สามสี่วันนี้นางสดใสขึ้นมา ทำอาหารให้หวังโย่วด้วยตนเองหลายครั้ง
ฤดูวสันต์ เมื่อถึงยามโหย่ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว ภายในตระกูลหวังจึงจุดตะเกียง เวลานี้จึงยิ่งเงียบ
ในมุมที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เงาของร่างสูงใหญ่กระโดดข้ามกำแพง ตอนเท้าสัมผัสพื้นมีเสียงดังเพียงเล็กน้อย เพียงไม่นานฝุ่นก็ปกคลุม
“ให้รอนานแล้ว” หวังโย่วโน้มตัวทำความเคารพ เขายังคงสวมเสื้อธรรมดา พูดด้วยน้ำเสียงไพเราะ
ในมุมที่มืดสลัว ชายชุดดำซ่อนตัวไว้ เขาน้อมตัวคารวะ “คุณชายเกรงใจแล้ว”
“เป็นอย่างไรบ้าง” หวังโย่วถามเสียงเบา “ไม่มีสิ่งใดผิดปกติขอรับ แค่ว่าอีกสามวันก็จะถึงวันสอบหน้าพระที่นั่ง นายท่านกลัวจะมีคนทำร้ายคุณชาย จึงสั่งให้ถูไป๋มาดูแลความปลอดภัยขอรับ”
หวังโย่วทำความเคารพอีกครั้ง “ขอบคุณท่านอาจารย์แทนข้าด้วย”
“คุณชายไม่ต้องเกรงใจเช่นนี้ขอรับ” ถูไป๋เป็นชายหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปด เทียบกับหวังโย่วแล้ว เขาตัวเล็กกว่ามาก หน้าตาเย็นชา แขนที่ยื่นออกมามีรอยมีดชัดเจน
เขาพยุงแขนของหวังโย่ว พูดเสียงเบา “สามวันนี้ ถูไป๋มีเรื่องจะรายงานคุณชายขอรับ”
รูม่านตาของหวังโย่วหดลงเล็กน้อย “เชิญ”
ถูไป๋รายงาน ‘เรื่องผิดปกติ’ ที่เกิดขึ้นในสองสามวันนี้ให้หวังโย่วฟัง
ยกตัวอย่างเช่นในทุกวันจะมีสตรีคนหนึ่งส่งจดหมายมา แต่คล้ายหวังฝูไม่สบอารมณ์กับการมาของนางเท่าใดนัก ทุกครั้งที่เปิดประตูล้วนทำตัวลับๆ ล่อๆ คล้ายกลัวจะถูกจับได้ ทั้งยังรีบเก็บจดหมาย รีบเดินกลับเข้าห้องของตนเองราวกับเป็นขโมย
ยกตัวอย่างเช่นหลายวันมานี้มีคนโยนก้อนหินเข้ามาในลานบ้านเป็นประจำ ถึงขั้นคิดอยากจะปีนกำแพงเข้ามา แต่เขาหยุดอีกฝ่ายอย่างลับๆ อีกทั้งเขาก็สืบรู้แล้วว่าคนพวกนั้นเป็นใคร คนพวกนั้นฉินอวี่หลานชายของเสนาบดีฉิน
“คุณชาย หากมีสิ่งใดต้องการให้ถูไป๋ทำ สั่งมาได้เลยขอรับ” พูดจบ ถูไป๋ประสานมือ
เหตุการณ์วันนั้นที่หออวิ๋นทิง ฉินอวี่เป็นฝ่ายเสียเปรียบ ถูกหวังฉินเซิงชกต่อยหลายหมัด ด้วยความไม่พอใจจึงมาหาเรื่อง ไม่แปลกแต่อย่างใด
แต่มีสตรีมาส่งจดหมาย?
หวังโย่วหรี่ตาลงเล็กน้อย ครุ่นคิด เขาพอจะเดาได้แล้วว่าเป็นใคร พูดเสียงเบา “ลำบากท่านพี่แล้ว เรื่องเล็กแค่นี้ไม่อาจรบกวนท่านพี่ได้ ปล่อยไปเถอะไม่ต้องสนใจ”
เพิ่งพูดจบ มีเสียง ‘ตึ้ง’ ดังขึ้น ตามด้วยเสียงโวยวาย “ให้ตายสิ! ไม่เชื่อหรอกว่าจะปีนข้ามไปไม่ได้！”
ถูไป๋เพียงได้ยินเสียงก็รู้ว่าเป็นใคร คิ้วเข้มทรงกระบี่ขมวดเป็นปมกำลังจะวิ่งออกไป แต่ถูกหวังโย่วห้ามไว้
“ให้ข้าจัดการเองเถอะ” เสียงของหวังโย่วอ่อนโยน แต่ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นหันไปมองตามต้นเสียงนั้น แววตาของเขาไม่ได้อ่อนโยนเหมือนปกติ แต่กลับเยือกเย็น เย็นยะเยือกราวกับกำลังมองสัตว์ที่ตายไปแล้ว
ฉินอวี่มาติดต่อกันหลายวัน แรกเริ่มเขาอยากจะล่อคนด้านในออกมา แต่ไม่ว่าเขาจะปาก้อนหินอย่างไรคนด้านในก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ตอนหลังเขาจึงคิดอยากจะปีนกำแพงเข้าไป
วันนั้นเขาไม่ได้แตะต้องแม้กระทั่งเส้นผมของหวังโย่ว กลับถูกต่อยจนหน้าฟกช้ำ มิหนำซ้ำกลับไปยังถูกบิดาด่าทอ เกือบจะถูกลงโทษด้วยกฎของตระกูล
หากแค้นนี้ไม่ชำระ ก็ไม่สมควรเป็นมนุษย์อีกต่อไป!
แต่พยายามปีนกำแพงอยู่สองวันติดต่อกัน เรือนนี้ไม่สูงมากนัก ทว่าทำอย่างไรก็ไม่อาจปีนข้ามไปได้
วันนี้เขาจึงให้คนติดตามมาด้วย
คนที่มีฝีมืออย่างแท้จริงสี่คน บวกเขาอีกหนึ่งคน เขาไม่เชื่อว่าตนจะปีนข้ามกำแพงนี้ไม่ได้
แต่เขาเพิ่งปีนขึ้นกำแพง จู่ๆ ก็รู้สึกปวดรักแร้ ชาไปหมดทั้งแขน ตามด้วยแขนอีกข้างหนึ่ง หัวเข่าข้างซ้าย หัวเข่าข้างขวาก็เริ่มชาจนเขาล้มทับคนที่อยู่ด้านล่าง...
จากนั้นในตรอกที่มืดมิดก็มีเสียงร้องตะโกนดังขึ้น
“ตามมันไป!” ฉินอวี่ร้องตะโกนเสียงดัง
เขาคิดอยู่แล้ว แปลกประหลาดเช่นนี้ต้องมีคนกลั่นแกล้งอย่างแน่นอน
รอให้เขาเจอตัวคนก่อเรื่องก่อน จะได้เห็นดีกัน!
ทว่าคิดไม่ถึงว่าหลังจากสิ้นเสียงของเขาไม่นาน วิ่งไล่ตามไปถึงตรอกซอยมืด องครักษ์สี่คนที่วิ่งอยู่ตรงหน้าเขาหายไป บริเวณโดยรอบเงียบสงัด
เขาสังหรณ์ใจไม่ดีจึงถอยหลัง ยังเดินไม่ถึงที่สว่าง ศีรษะของเขาก็รู้สึกปวดขึ้นมา
ก่อนจะหมดสติ เขาเห็นดวงตาคู่นั้น
เย็นชา เลือดเย็น ทอประกายท่ามกลางความมืด ราวกับสัตว์ประหลาดที่แฝงตัวมานาน
…
“ดูรายชื่อจับลูกเขย?” แม้จะรู้ว่าเรื่องที่เวินหนิงขอร้องเขาไม่ใช่เรื่องเล็ก แต่เมื่อเวินฉีได้ยินหกคำที่นางพูดออกมา เขาไม่อาจเก็บสีหน้าตกตะลึงของตนเองได้
“ใช่เจ้าค่ะ!” เวินหนิงไม่สนใจกาน้ำชาที่หลิงหลานทำแตก ขยับไปใกล้เวินฉีแล้วกอดแขนของเขา พูดเสียงหวาน “พี่ใหญ่เคยบอกว่าดูรายชื่อจับลูกเขยเป็นการแสดงออกที่โจ่งแจ้งไม่ใช่หรือเจ้าคะ เช่นนั้น...พวกเราเตรียมการให้พร้อม วันประกาศรายชื่อ ไม่ว่าเขาจะได้กี่คะแนน เราจับ...เขามาแต่งงานกับข้า!”
เวินฉีมองน้องสาวของตนเองอย่างไม่รู้จะพูดอะไร
นี่คือเวินหนิงน้องสาวที่อยู่ในกฎระเบียบของเขาจริงๆ หรือ หรือว่าถูกเสิ่นจิ้นถอนหมั้น สมองจึงกระทบกระเทือน
เขามองหลิงหลาน หลิงหลานมองมาทางเขาพร้อมกับแสดงสีหน้า ‘คุณหนูเป็นเช่นนี้ นางเองก็จนปัญญา’
“พี่รองเจ้าคะ ข้ารู้ว่าเรื่องนี้เกินงามไปเล็กน้อย” เวินหนิงกระตุกแขนเสื้อของเวินฉีแล้วพูด “แต่ตอนเด็กๆ อาหนิงก็เป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เวินหนิงเอียงศีรษะ ดวงตาของนางทั้งดำสนิทและทอประกาย
เวินฉีชะงักเล็กน้อย
ถูกต้อง
เวินหนิงในวัยสิบห้ามีความเป็นกุลสตรี อ่อนโยนและโอบอ้อมอารี เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับสตรีตระกูลชั้นสูง
แต่เขากับเวินหลานรู้ดี เดิมทีอาหนิงไม่ได้เป็นเช่นนี้
ตอนอาหนิงอายุไม่ถึงสิบขวบ นางเป็นเด็กที่ฉลาดและสดใส ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน เที่ยวเล่นกับเขาและพี่ชาย ไม่รู้ว่าอะไรคือ ‘ตำราเตือนหญิง’ ‘ตำราสอนหญิง’
ทว่านับตั้งแต่ถูกเวินถิงชุนจับได้ เขาเชิญอาจารย์มาสอนนาง อาหนิงเด็กสาวจอมซนคนนั้นค่อยๆ หายไป บางครั้งตอนที่เขานั่งดื่มกับเวินหลาน อดไม่ได้ที่จะคร่ำครวญ ไม่รู้ว่าอาจารย์ที่ท่านพ่อเชิญมานั้นใช้วิธีการใด จึงทำให้เวินหนิงเปลี่ยนไปเช่นนี้
“พี่รอง” เวินหนิงเขย่าแขนของเขา “อาหนิงอุตส่าห์เจอผู้ชายที่ถูกใจ อยากจะทำตามหัวใจตนเองสักครั้ง ไม่ได้หรือเจ้าคะ”
เวินฉีใจอ่อนแล้ว
หากอาหนิงชื่นชอบบุรุษคนนั้นถึงขั้นนี้...แม้ต้องช่วงชิงก็จะช่วงชิง! เกียรติยศกินแทนข้าวแทนสุราได้หรือ มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่จะให้ความสำคัญกับเรื่องไร้สาระเหล่านี้
“พี่รอง พี่อยากจะทำการค้ามาโดยตลอดไม่ใช่หรือเจ้าคะ” เวินหนิงใช้ท่าไม้ตาย “พี่ดูสิเหล่านี่คืออะไร”
เวินหนิงหยิบตั๋วเงินที่ได้จากการขายเครื่องประดับออกมาจากแขนเสื้อ ยิ้มแล้วชูให้เวินฉีดู
เวินฉีมองตั๋วเงินเหล่านั้น ไม่ได้ตื่นเต้นดีใจ ในทางตรงกันข้ามเขาขมวดคิ้วเป็นปม “อาหนิง เจ้าเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากที่ใด”
ขณะพูดเขาหันไปมองหลิงหลาน
หลิงหลานอยากจะบอกความจริง นั่นล้วนเป็นเงินที่ได้มาจากการขายเครื่องประดับของคุณหนู  แต่ขณะเดียวกันเวินหนิงก็มองมาที่นาง
นางกลืนคำพูดที่กำลังจะเปล่งออกไปลงคอ หลุบตาลง ยืนเงียบ
“พี่รองไม่ต้องสนใจว่าข้าเอาเงินมาจากที่ใด” เวินหนิงเก็บตั๋วเงิน “หากพี่ไม่ช่วยข้า ข้าจะใช้เงินนี้ว่าจ้างผู้อื่น”
เวินฉีถอนหายใจด้วยความจนปัญญา รู้ว่าน้องสาวคนนี้รับมือยาก พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อาหนิง พี่รองเพียงอยากจะถามเจ้า เจ้าชื่นชอบบัณฑิตหวังโย่วถึงขั้นนั้นจริงๆ หรือ”
เวินหนิงบีบถุงหอมของตนเองแน่น พยักหน้า
“ได้! พี่รองจะช่วยเจ้าเอง”
“เช่นนั้น...เมื่อถึงเวลาท่านพ่อ...”
เวินฉีดีดหน้าผากของนาง หรี่ตาลง “เจ้ามาหาพี่รอง เพราะรู้ว่าพี่ไม่กลัวท่านพ่อไม่ใช่หรือ”


## บทที่ 19

ตอนที่ 19
ตระกูลหวัง
หลังจากหวังโย่วจัดการฉินอวี่เรียบร้อย เขาประสานมือคารวะถูไป๋เพื่อเป็นการบอกลา จากนั้นกระโดดข้ามกำแพง เข้าไปด้านในอย่างไร้สุ้มเสียง
เมื่อเข้าไปถึงตระกูลหวัง แววตาของเขาอ่อนโยนขึ้นมาก กลับมาเป็นคุณชายผู้อ่อนโยนคนเดิมอีกครั้ง
ตอนเขาออกไป เขารับประทานอาหารค่ำแล้ว เวลานี้โถงด้านหน้ามืดมิด ห้องนอนสองห้องและห้องหนังสือของเขาจุดเทียนส่องสว่าง เขาเดินผ่านห้องหนังสือ ได้ยินเสียงของหวังฝูดังมาจากด้านใน
หวังฝูและฮูหยินหวังรักใคร่กันมาก ก่อนนอนทุกคืนไม่ว่าจะเรื่องทั่วไปก็ดี เรื่องการค้าหรือสงครามก็ช่าง ล้วนนำมาพูดคุยกัน
เมื่อครั้นตอนเด็ก สมัยที่เขายังไม่แยกห้องนอนกับทั้งสอง เขามักจะขดตัวอยู่ในผ้าห่มแล้วฟังพวกเขาคุยกัน แล้วผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขานึกถึงจดหมายที่ถูไป๋เอ่ยถึงเมื่อครู่
หวังฝูรับจดหมายเอาไว้ แต่กลับไม่บอกเขา
หวังโย่วขมวดคิ้วเล็กน้อย ยกมุมปากขึ้น เดินไปใต้ต้นแปะก๊วยที่มีเพียงต้นเดียวในสวน
เพียงครู่หนึ่ง เขาหยิบกล่องออกมาจากโพรงต้นไม้ เปิดกล่อง ด้านในเต็มไปด้วยจดหมายสีชมพูวางอย่างเป็นระเบียบ
เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วส่ายหน้า
ผ่านมาหลายปีแล้ว แต่หวังฝูยังไม่รู้ตัวว่ากล่องซึ่งเป็นที่เก็บซ่อนของของหวังฝู ตอนหวังโย่วเด็กๆ หวังฝูซ่อนเงินของเขาเอาไว้ที่นี่ หวังโย่วรู้มานานแล้ว
หวังโย่วหยิบจดหมายเหล่านั้นออกมา เก็บเข้าไปในแขนเสื้อ แล้วเก็บกล่องกลับเข้าไปในโพรงต้นไม้ตามเดิม
กลับถึงห้อง หวังโย่วเปิดจดหมายออกมาอ่าน
จดหมายทุกฉบับล้วนเป็นกลอนรักหนึ่งบท
เขาอ่านไปครู่หนึ่ง แววตาค่อยๆ เย็นชา
เขาคิดมากไป
นางไม่ใช่เสี่ยวหย่า
เสี่ยวหย่าไม่รู้แม้กระทั่งหนังสือ
แม้จะเพิ่งเริ่มเรียนในสามสี่ปีที่ผ่านมา แต่ระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีนางไม่มีวันเขียนตัวอักษรบรรจงเล็กได้งดงามเช่นนี้
นึกถึงคำว่า ‘บ่าวชั้นต่ำ’ ที่ได้ยินหลังฉากกั้น ทุกถ้อยคำที่เปล่งออกมาจากเสียงแหลมของนางล้วนบอกเหตุผลที่นางพยายามตีสนิทเขา ‘รักเขา’ แววตาของเขาเย็นชากว่าเดิม มุมปากที่ยกขึ้นยิ้มอย่างอ่อนโยนตลอดเวลาค่อยๆ คลายลง
หวังโย่วถือจดหมายสีชมพูฉบับนั้น ยื่นไปใกล้เปลวไฟ
เปลวไฟเผาไหม้ ส่องสะท้อนดวงตาสีนิล ขับให้ไฝสีแดงเล็กๆ ที่อยู่ตรงสันจมูกของเขาชัดเจนขึ้น
หวังโย่วมองจดหมายที่ถูกเผาจนกลายเป็นผุยผง หยิบขึ้นมาอีกหนึ่งฉบับ แล้วยื่นเข้าใกล้เปลวไฟ
ตอนที่จดหมายทั้งหมดถูกเผาทิ้ง ภายในห้องหนังสือคลุ้งไปด้วยกลิ่นกำยานที่ติดอยู่บนจดหมาย
อาจจะเป็นเพราะจับต้องเปลวไฟเป็นเวลานาน หวังโย่วรู้สึกหนังตาหนัก เขาล้มตัวลงนอนบนตั่งไม้ภายในห้องหนังสือ ตั้งใจจะเงียบครู่หนึ่ง
ดมกลิ่นหอมหวานที่ฟุ้งไปทั่วห้อง สติของเขาเลือนราง ภาพหนึ่งฉายขึ้นมาในความคิดช้าๆ
รัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่ วันที่สิบแปดเดือนสาม อากาศดียิ่งนัก แสงแดดเจิดจ้า
เขานัดหมายกับใครคนหนึ่งที่หออวิ๋นทิง ทว่าไม่ใช่เวินหนิง แต่เป็นเวินหลาน ในห้องอาหารเดียวกัน ครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องเปิดเข้าไปห้องโดยอาศัยฉากกั้นของอีกห้องหนึ่งแล้ว เปิดประตูเข้าไปได้เลย
ช่วงที่ผ่านมานี้มีคดีหนึ่งเกิดขึ้น
สตรีคนหนึ่งกับแม่สามีที่ขึ้นไปขอพรบนภูเขา ระหว่างทางกลับพวกนางเจอโจรป่า สตรีเสียสละยอมไปกับโจรป่า เพื่อให้อีกฝ่ายปล่อยแม่สามี สามวันต่อมา สตรีนางนั้นถูกโจรป่าปล่อยตัว ทว่าครอบครัวสามีกลับรังเกียจนาง บอกว่านาง ‘ต้องมลทิน’ ต้องการจะหย่ากับนาง แต่เนื่องจากหย่าเพราะนางต้องมลทิน ครอบครัวสามีจึงไม่ยอมคืนสินสมรสให้
สตรีโมโหจึงตีกลองหน้าจิงจ้าวฝู่ ร้องทุกข์กับท่านเจ้าเมือง
สตรีคนนี้แต่งงานไกลบ้านและย้ายมาอยู่ในเมืองหลวง ไม่มีเงินติดตัวกลับบ้าน เวลานี้เงินของนางถูกครอบครัวสามียึดเอาไว้ ที่ปรึกษาเวินจากจิงจ้าวฝู่มาหาเขา อยากจะพูดคุยรายละเอียดของคดีให้ฟัง ให้เขาช่วยสตรีเขียนคำฟ้อง
แต่เวินหลานมาสาย
หวังโย่วดื่มน้ำชาไปสองถ้วยแล้ว เขาก็ยังไม่มา
หวังโย่วบอกให้หวังฉินเซิงหาอะไรรับประทานชั้นล่าง เวลานี้เขาไม่รีบร้อน แค่ว่ายังไม่ทันได้ดื่มน้ำชาที่เพิ่งเท ด้านล่างก็มีเสียงโต๊ะเก้าอี้กระทบกัน ตามด้วยเสียงด่าทอ “บ่าวรับใช้ชั้นต่ำ! บอกให้นายของแกออกมา เจ้ากล้ามีปัญหากับข้าหรือ”
…
เสียงนั้นทำให้ชั้นล่างตกอยู่ในความเงียบทันที ด้วยเหตุนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะได้ยินเสียงถัดไป “คุณชาย คุณชายพูดถูกขอรับ ข้าน้อยไม่ควรค่าให้คุณชายขุ่นเคือง คุณชายใจเย็นขอรับ”
เสียงที่คุ้นหูทำให้หวังโย่วขมวดคิ้ว
“บ่าวรับใช้ชั้นต่ำเช่นเจ้า คู่ควรที่จะขอโทษข้าด้วยหรือ ไม่กล้าบอกให้นายของเจ้าออกมาใช่หรือไม่ ลุย!อัดให้น่วม!”
หวังโย่ววางถ้วยชาเดินลงชั้นล่าง
ตอนนี้ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว ภายในหออวิ๋นทิงเต็มไปด้วยลูกค้า ยามนี้ทุกคนหยุดรับประทานอาหาร มองไปที่มุมห้องโถง
ชายฉกรรจ์สามสี่คนรุมทำร้ายบ่าวรับใช้ บ่าวรับใช้ขดตัวบนพื้น ป้องศีรษะและปิดหน้า ปล่อยให้อีกฝ่ายเตะต่อย ส่งเสียงร้องเล็กน้อย ไม่ได้โวยวายเสียงดัง
“หยุด!” หวังโย่วยังไม่ทันเดินลงบันไดก็เห็นฉินอวี่ยืนผยอง คนที่เขาสั่งให้ทำร้าย คือหวังฉินเซิงเอง
ฉินอวี่เห็นหวังโย่ว ยิ้มด้วยความลำพองใจทันที พูดเย้ยหยัน “หึ คุณชายหวังยิ่งใหญ่จริงๆ นัดหมายเชิญชวนอย่างไรก็ไม่เจอตัว ออกมารับประทานอาหาร แยกโต๊ะกับบ่าวคนละโต๊ะ สมกับเป็นคนที่กำลังจะมีอำนาจจริงๆ!”
หวังโย่วไม่ได้สนใจเขา เห็นสภาพของหวังฉินเซิงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเศษอาหาร เขาก็รู้แล้วว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ประสานมือพูดเสียงเรียบ “หากบ่าวรับใช้ของข้าล่วงเกินคุณชายฉิน ข้าขอโทษแทนเขาด้วย”
ฉินอวี่เห็นอีกฝ่ายยอมขอโทษ สีหน้าของเขาสบอารมณ์ขึ้นเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะยิ้มแล้วเข้าไปคุยด้วย เขาเห็นแววตาเย็นชาของหวังโย่ว มองไปที่หวังฉินเซิง “ฉินเซิง ไปกันเถอะ”
“ไป? ใครให้พวกเจ้าไป! เสื้อผ้าของข้า ทำมาจากผ้าพระราชทาน แต่กลับถูกบ่าวรับใช้คนนี้ทำให้แปดเปื้อน!”
ฉินอวี่เพียงเอ่ยปาก ชายฉกรรจ์ทั้งสี่คนก็ขวางทางทันที
“คุณชายฉินต้องการอะไรขอรับ” หวังโย่วย้อนถาม
สีหน้าของฉินอวี่แปรเปลี่ยน สุดท้ายราวกับหมดแรง ล้มตัวลงนั่งที่โต๊ะด้านหลัง ยกเท้าขึ้นพาดเก้าอี้อย่างไม่ใส่ใจผู้ใด เชิดหน้าแล้วมองหวังโย่ว “เมื่อครู่บ่าวรับใช้ของเจ้าคุกเข่าขอโทษโดยไร้ซึ่งความจริงใจ เจ้าเป็นฝ่ายคุกเข่าแล้วกัน”
ฉินอวี่ชี้ไปที่พื้นด้านหน้าตนเอง “มา คุกเข่าให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป”
หวังโย่วได้ฟังพลันหัวเราะในลำคอ แววตาเย็นชาคู่นั้นกวาดมองคนตรงหน้า “ผู้ดีชั้นต่ำ”
จากนั้นเดินไปพยุงหวังฉินเซิง จะพาเขาออกไป
“เจ้าเอาความกล้ามาจากที่ใด เหิมเกริมจริงๆ!” ฉินอวี่โมโหแล้วเด้งตัวขึ้นมาจากเก้าอี้ “มัวยืนเซ่ออยู่ทำไม คุกเข่า เขาพูดจาเหลวไหล หยามเกียรติข้า คุกเข่าเดี๋ยวนี้! คุกเข่าให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
เมื่อหวังฉินเซิงได้ยิน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยน คำนับพร้อมกับอ้อนวอน “คุณชายขอรับเป็นความผิดของข้าเอง ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณชายหวังทั้งนั้น ข้า...”
ฉินอวี่ไม่รออีกฝ่ายพูดจบ ตะคอกด้วยสีหน้าขุ่นเคือง “อัดต่อ!”
ด้วยเหตุนี้ชายฉกรรจ์สองคนเดินไปคว้าตัวหวังโย่ว ส่วนอีกสองคนต่อยหวังฉินเซิงต่อ
ทว่าตอนคว้าตัวหวังโย่ว จู่ๆ เขาก็ขยับไม่ได้
เวลานี้จู่ๆ หวังโย่วก็รู้ตัวว่า
ไม่สิ
เรื่องนี้ไม่ใช่ความจริง
เขากำลังฝัน?
เขาเห็นตนในความฝันกำหมดแน่น เส้นขมับเด้งขึ้นลง
เสียงร้องของหวังฉินเซิงดังขึ้นไม่หยุด เสียงทุบตีก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
ชายฉกรรจ์สองคนผลักเขา จู่ๆ เขาก็คลายมือ ยกมุมปากขึ้นหัวเราะ
“หลานชายเสนาบดีฉินเจิง ฉินอวี่ใช่หรือไม่” ดวงตาสีดำสนิทของหวังโย่ว จับจ้องไปที่ฉินอวี่ “บิดาฉินเฮ่อ มารดาหว่านซีเฉินซื่อ มีพี่ชายสองคนรับราชการทหารและน้องสาวที่เกิดจากอนุภรรยาหนึ่งคน ใช่หรือไม่”
ฉินอวี่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจู่ๆ เขาถึงกล่าวถึงคนในครอบครัวของตน ทว่าการถูกเขาจ้องมองเช่นนี้ ทำให้ฉินอวี่เสียวสันหลัง หวังโย่วก้าวมาด้านหน้าสองก้าว เขาถอยหลังโดยไม่รู้ตัว โชคดีที่ด้านหลังมีโต๊ะอาหาร ทำให้เขาเสียหลักหกล้ม
“เจ้า...เจ้า...”
“วันนี้แซ่หวังและบ่าวคนสนิทมารับประทานอาหารกลางวัน บ่าวของข้าประพฤติตัวย่ำแย่นัก ปล่อยให้คุณชายฉินเทอาหารใส่ตัวโดยไม่หลบ ปล่อยให้คนของคุณชายฉินทำร้ายโดยไม่ร้องขอความช่วยเหลือ ทำผิดจริงๆ” หวังโย่วยกมือขึ้นเหนือศีรษะ เสียงของเขาดังก้องในหออวิ๋นทิง “แซ่หวังใจดีกับบ่าวรับใช้ ปล่อยให้ถูกผู้อื่นรังแกได้ง่ายๆ ความผิดนี้ไม่ควรอภัย”
“แซ่หวังขอโทษคุณชายฉิน ณ ที่นี่ด้วย”
เข่าทั้งสองสัมผัสพื้น มือทั้งสองแนบชิดหน้าผาก คำนับอย่างเป็นทางการ
หออวิ๋นทิงที่กว้างใหญ่ เงียบสงัด
ครู่หนึ่ง หวังฉินเซิงดึงสติกลับมาแล้วร้องไห้ “คุณชาย!”
หวังโย่วสะดุ้งตื่น เงาเทียนตรงหน้าพลิ้วไหว ปลายจมูกมีกลิ่นกำยานติดอยู่


## บทที่ 20

ตอนที่ 20
เวินฉีให้ความร่วมมือกับเวินหนิง ทำให้นางอารมณ์ดียิ่งนัก แต่ตอนกลับจวนเวินท้องฟ้ามืดแล้ว ขณะนั่งอยู่บนรถม้านางกับหลิงหลานเตรียมคำพูดกันเรียบร้อยแล้ว จากนั้นทั้งสองค่อยเดินกลับเข้าจวน
เดิมทีคิดว่าจะเจอเวินถิงชุน ถูกเขาตำหนิ ทว่าคิดไม่ถึงเวลานี้แล้วเวินถิงชุนยังไม่เลิกงาน คนที่นางเจอคือเวินหลานพี่ชายคนโตที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน
แท้จริงแล้วเวินหลานตั้งใจรอเวินหนิงที่โถงทางเดินของเรือนเซียงถี
หลายวันมานี้เขางานรัดตัว กว่าจะกลับถึงจวนก็ยามไฮ่แล้ว จึงไม่สะดวกไปหาน้องสาว แต่เขามีหลายเรื่องต้องถามนาง
“พี่ใหญ่?” เวินหนิงแปลกใจ “พี่ใหญ่มารอข้าหรือ”
เวินหนิงจับกระโปรงเดินไปหา
เวินหลานมองเพียงปราดหนึ่ง ก็รู้ว่าวันนี้น้องสาวของตนอารมณ์ดี แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับลมในฤดูวสันต์
เขายิ้มแล้วพูด “ใช่น่ะสิ วันนี้เจ้าไปไหน จึงกลับมาดึกเช่นนี้ โชคดีที่ช่วงนี้ท่านพ่องานยุ่ง เวลานี้ยังไม่เลิกงาน”
เวินหนิงไม่ปิดบัง พูดตามตรง “น้องไปดื่มน้ำชากับพี่รองมาเจ้าค่ะ แล้วก็ไปรับประทานอาหารกับพี่รองด้วย”
เวินหลานพยักหน้า เขามีเรื่องในใจ จึงไม่ได้ถามเรื่องระหว่างเวินหนิงกับเวินฉี
“พี่ใหญ่จะเข้าไปนั่งด้านในเรือนหรือไม่เจ้าคะ” แม้ฤดูเหมันต์จะผ่านไปแล้ว แต่อากาศยามค่ำของฤดูวสันต์ยังคงหนาวเย็น
เวินหลานส่ายหน้า “ไม่ล่ะ วันนี้พี่มีเรื่องอยากจะถามเจ้าเล็กน้อย ประเดี๋ยวพี่ยังมีงานด่วนต้องออกไป”
เวินหนิงเพียงกลอกตารู้ว่าเวินหลานจะถามสิ่งใด
วันนั้นหลังกลับจากหออวิ๋นทิง นางกับเวินหลานไม่เคยเจอกันอีก วันนั้นนางกลับมาก่อน ฝากบ่าวรับใช้บอกเขาเท่านั้นว่าไม่ต้องมารับนาง ทว่าไม่ได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เขาฟัง
เป็นจริงตามคาด เวินหลานมองรอบๆ ถามเสียงเบา “วันนั้นน้องกับซู่จือเจอกันแล้วเป็นอย่างไรบ้าง”
เวินหนิงคิดคำพูดเตรียมไว้ตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว นางพูดด้วยความเหนียมอาย “เขารับจดหมายที่น้องส่งไปให้แล้วเจ้าค่ะ”
ถ้อยคำนี้ไม่ได้โกหก วันนั้นหลิงหลานทำน้ำชาหกเลอะเผยโย่ว ตอนเขาออกไปไม่ลืมที่จะหยิบกระดาษบนโต๊ะไปด้วย ทั้งยังไม่เคยนำมาคืนนาง
สองสามวันนี้นางให้หลิงหลานส่งจดหมายส่งจดหมายให้เขาหลายฉบับ
แต่เมื่อเวินหลานได้ฟัง มีความหมายอื่นแฝงในคำพูด
เขาดีใจยิ่งนัก ทั้งยังรู้สึก...ปลื้มปริ่ม คิดไม่ถึงว่าชายอกสามศอกอย่างเขา ทำตัวเป็นพ่อสื่อ ทั้งยังประสบความสำเร็จอีกด้วย!
“เหตุใดได้ข่าวว่าวันนั้นเกิดเรื่องขึ้นที่หออวิ๋นทิงเล่า” เวินหลานถามต่อ เขาเองก็เพิ่งทราบข่าววันนี้ตอนได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึง
เวินหนิงพยักหน้า “คุณชายตระกูลฉิน คล้ายชื่อว่าฉินอวี่ อยากจะหาเรื่องคุณชายหวังเจ้าค่ะ ประจวบเหมาะคุณชายรองเสิ่นกำลังดื่มสุราที่หออวิ๋นทิง พวกเขาเกือบลงไม้ลงมือกัน แต่น้องอาศัยยศขุนนางและอำนาจของพี่ใหญ่ เมื่อฉินอวี่รู้เข้าก็หนีไปทันที สุดท้ายจึงไม่ได้ลงไม้ลงมือกัน”
ประโยคแรกๆ เวินหลานฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่เมื่อเวินหนิงพูดถึงยศขุนนาง เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “อาหนิงฉลาดยิ่งนัก”
“อื้ม พี่เข้าใจแล้ว กลางคืนลมแรง เจ้ารีบเข้าไปพักเถอะ” เวินหลานยังมีเรื่องอื่นต้องทำ เขาไม่ได้ถามอะไรอีก จัดเสื้อคลุมของเวินหนิง หันหลังเดินจากไป
เวินหนิงเอียงศีรษะครุ่นคิด ไม่เข้าใจทั้งที่เวินหลานมีงานด่วนต้องทำ แต่เวลานี้กลับมาถึงจวนเพื่อถามนางเรื่องที่เกิดขึ้นที่หออวิ๋นทิง คิดอยู่นานก็ไม่ได้คำตอบนางจึงหยุดคิด แล้วเดินนำหลิงหลานกลับเรือน
ทางด้านเวินหลานรีบร้อนไปหาเวินหนิง เพราะคนที่เขาจะไปหาคืนนี้คือหวังโย่ว
ช่วงนี้จิงจ้าวฝู่มีคดีที่น่าปวดหัว
สตรีคนหนึ่งขึ้นเขากับแม่สามี ระหว่างทางกลับนางถูกโจรป่าจับตัวไป อุตส่าห์รอดจากโจรป่าแล้ว ทว่าเมื่อกลับมาถึงครอบครัวสามีรังเกียจนาง ต้องการหย่ากับนางโดยอ้างว่านางทำผิดเจ็บขับ[footnoteRef:1]ข้อ ‘คบชู้’ สตรีนางนั้นบอกว่าตนไม่ได้ถูกล่วงเกิน หากจะหย่าร้าง นางต้องเป็นคนขอหย่า ทั้งยังต้องคืนสินสมรสให้นางด้วย [1:  เจ็ดขับ กฎเจ็ดข้อที่ทำให้สามีหย่าภรรยาได้ ได้แก่ อกตัญญู ไร้ทายาท มีชู้ ริษยา เป็นโรคร้าย ปากมาก ลักขโมย]
ตอนคดีนี้มาถึงจิงจ้าวฝู่ เขาก็อยากจะให้หวังโย่วช่วย
แม้นี่จะไม่ใช่ความรับผิดชอบของที่ปรึกษาอย่างเขา แต่เขาเห็นสตรีคนนั้นแล้วน่าสงสารยิ่งนัก ไม่มีแม้กระทั่งเงินจ้างวานให้ผู้อื่นเขียนคำฟ้อง อีกเรื่องหนึ่ง สาเหตุที่นางถูกโจรป่าจับตัวไป นั่นเพราะนางเอาตัวเข้าแลกกับความปลอดภัยของแม่สามี เป็นสตรีที่ยึดมั่นในคุณธรรม
หากนางแพ้คดี จะทำให้สตรีมากน้อยเพียงใดหดหู่ใจ
ทว่าการสอบหน้าพระที่นั่งของหวังโย่วใกล้มาถึงแล้ว เดิมทีเขาอยากจะรอให้ผ่านไปอีกสี่ห้าวันค่อยไปหาหวังโย่ว คิดไม่ถึงคดีตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ วันนี้เขาตั้งใจเลิกงานแต่เช้าเพื่อไปเจอหวังโย่ว ถามเขาว่าพอจะยื่นมือเข้ามาช่วยได้หรือไม่
ก่อนไปหาหวังโย่ว เขาต้องรู้สถานการณ์ระหว่างหวังโย่วกับเวินหนิงก่อน เพื่อเลี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัด
เมื่อได้ยินเวินหนิงบอกว่าเรื่องของทั้งสองราบรื่นดี เขาจึงวางใจ
ตอนเขาเคาะประตูตระกูลหวัง หวังโย่วตื่นจากความฝัน
ความฝัน?
เหตุใดจึงเหมือนจริงเช่นนี้
หวังโย่วสัมผัสได้ว่าเส้นเลือดที่ขมับกำลังเต้น เต้นแรงจนคล้ายกระทบสมอง ทำให้เขาปวดหัวมาก
ทว่าวันนั้นที่หออวิ๋นทิง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่เหมือนในความฝันอย่างเห็นได้ชัด
เหตุใดจึงฝันประหลาดเช่นนี้
หรือเพราะเมื่อครู่เขาจัดการฉินอวี่
เขานั่งกุมขมับบนตั่งไม้ ด้านนอกมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องเรียกของหวังฉินเซิง “คุณชายขอรับ ที่ปรึกษาเวินรออยู่ข้างนอก บอกว่ามีเรื่องสำคัญอยากจะหารือกับคุณชาย อยากจะเข้ามาขอรับ”
หวังโย่วมองท้องฟ้า
ยามไห่[footnoteRef:2]แล้ว [2:  ยามไห่ หมายถึง เวลาประมาณ๒๑.๐๐-๒๓.๐๐น]
พูดถึงเวินหลาน จู่ๆ เขาก็คิดถึงความฝันของเขาที่ฝันถึงวันที่สิบแปดเดือนสาม คนที่เขาเจอคือเวินหลานไม่ใช่เวินหนิง
เขากุมขมับแน่นกว่าเดิม พูดกับคนที่อยู่นอกประตู “บอกไปว่าข้าเข้านอนแล้ว ให้ที่ปรึกษาเวินมาวันพรุงนี้”
เวินหลานมาหาเขาจะมีธุระอะไรใด นอกจากจะเป็นพ่อสื่อให้ตนกับน้องสาวของเขา
หวังฉินเซิงเกาศีรษะ ปกติเวลานี้คุณชายเข้านอนแล้ว เขาเห็นไฟในห้องนายท่านดับลงแล้ว กลัวจะรบกวนหวังโย่ว จึงขัดคำสั่งนายท่านวิ่งไปเปิดประตู
หวังฉินเซิงปฏิเสธเวินหลานตามที่หวังโย่วสั่ง
เวินหลานคิดไม่ถึง เพราะหาก...หวังโย่วเข้านอนแล้วจริงๆ บ่าวรับใช้คนนี้คงไม่บอกให้ตนรอ
อาจจะเป็นเพราะเขามาดึกเกินไปกระมัง
เวินหลานไม่ได้คิดอะไรมาก ตั้งใจว่าวันพรุ่งนี้หลังจากเลิกงานจะตรงมาหาหวังโย่วทันที
หวังโย่วลุกขึ้นจากตั่งไม้ ดับไฟในห้องหนังสือ หลังจากเดินรับลมระหว่างกลับห้อง เขาค่อยรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย เมื่อครู่เป็นเพียงความฝันที่เหมือนจริงเท่านั้น คงเป็นเพราะช่วงนี้เหนื่อยเกินไป
เขากลับเข้าห้องไปล้างหน้าแปรงฟัน รีบเข้านอน
แต่เมื่อล้มตัวนอนบนเตียง หลับตาลง เขาตกอยู่ในห้วงแห่งความฝันอีกครั้ง
รัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่ วันที่ยี่สิบห้าเดือนสาม อากาศดียิ่งนัก ดอกเหมยนอกกำแพงผลิบาน แตกกิ่งเข้ามาในเรือน ให้ความรู้สึกของฤดูวสันต์มากยิ่งขึ้น
เพราะเรื่องที่หออวิ๋นทิง หวังฝูยื่นคำขาดไม่ให้หวังโย่วออกจากจวนจนกว่าจะถึงวันสอบหน้าพระที่นั่ง หวังฉินเซิงพักรักษาตัวสองวันแล้ว เขาดีขึ้นมากแล้ว แค่ว่าเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่หออวิ๋นทิง อดเศร้าใจไม่ได้ ซ่อนตัวในมุมห้องแล้วแอบร้องไห้เป็นครั้งคราว
คุณชายของเขาสง่าผ่าเผย แต่กลับถูกหยามเกียรติต่อหน้าผู้คน เขาจะไม่ปวดใจได้อย่างไร
ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา หากเขาไม่ตะกละ รอคุณชายนอกหออวิ๋นทิงก็คงจะดี
ผิดที่คุณชายคนนั้น ใช้อำนาจกดขี่ข่มเหง รังแกผู้อื่น!
หวังโย่วเดินออกมาจากห้องหนังสือ เห็นหวังฉินเซิงนั่งอยู่ มือหนึ่งเช็ดน้ำตา มือหนึ่งเด็ดหญ้าบนพื้น พร้อมกับบ่นไม่หยุด


## บทที่ 21

ตอนที่ 21
“ผิดที่โลกใบนี้” หวังโย่วนั่งลงตรงหน้าหวังฉินเซิง
เขาใจดีกับคนในครอบครัวเสมอ แววตาของเขาเคล้าไปด้วยลมวสันต์ เวลานี้ท่ามกลางความอ่อนโยนมีความหนักแน่น “คนบางคนเกิดมามีอำนาจ อาศัยชาติกำเนิดของตนทำตามใจตัวเอง แม้จะทำความผิดก็ไม่เกรงกลัว คนบางคนเกิดมายากจน แม้ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อข้าวเพียงคำเดียวก็มีความผิด ฉินเซิง นี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”
ถ้อยคำนี้ของหวังโย่วทำให้หวังฉินเซิงร้องไห้ฟูมฟาย
เขารู้ดีว่าคุณชายของเขาไม่ได้เห็นตนเป็นบ่าวรับใช้ที่ต่ำต้อย นายท่านก็มักจะบอกกับเขาว่า แม้เขาจะเป็นบ่าวรับใช้ ทว่าไม่ควรมองตนเองเป็นบ่าว หากเขามีเส้นทางชีวิตที่ดีกว่านี้ นายท่านจะคืนสัญญาทาสให้เขา
“ลุกขึ้นเถอะ” หวังโย่วพยุงเขาลุกขึ้น ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาหนึ่งผืน มุมปากเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม “เหตุใดจึงน้อยเนื้อต่ำใจยิ่งกว่าข้าเสียอีก”
“เช่นนั้น...เช่นนั้นข้าขอตัวไปซื้อผัก” หวังฉินเซิงเช็ดน้ำตา “วันนี้คุณชายอยากรับประทานอะไรขอรับ”
“ซื้อที่ท่านแม่ชอบเถอะ” หวังโย่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หลังจากเหตุการณ์ที่หออวิ๋นทิงในวันนั้น บรรยากาศในตระกูลหวังอึมครึม ไม่พูดถึงหวังฝูที่เศร้าใจ แม้กระทั่งฮูหยินหวังก็ป่วยหนักจนลุกไม่ได้เพราะเรื่องนี้ ในทุกวันนางต้องรับประทานยาเพิ่มอีกสองห่อ
หวังฉินเซิงขานรับ แล้วรีบวิ่งออกไป
กระทั่งหวังฉินเซิงปิดประตู รอยยิ้มบนใบหน้าหวังโย่วค่อยๆ จางหายไป เขาหุบยิ้ม ความเย็นชาปกคลุมแววตาของเขา เขามองไปยังกิ่งดอกเหมยที่แตกก้านเข้ามาในเรือน
โลกใบนี้ ไม่ควรเป็นเช่นนี้
ไม่อาจเป็นเช่นนี้ตลอดไป
เขาเดินกลับเข้าไปอ่านหนังสือในห้อง
ภาพต่างๆ ฉายขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็เที่ยงวัน จู่ๆ ด้านนอกก็มีเสียงเคาะประตูด้วยความเร่งรีบ หวังโย่ววางตำราในมือลง ได้ยินเสียงเปิดประตู ตามด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความเหิมเกริม “บ่าวรับใช้คนนี้กล้าแตะต้องคุณชายฉิน คุณชายเมตตาแล้วที่ไว้ชีวิตเขา วันหน้าพวกเจ้าค่อยไปขอบคุณคุณชายที่จวนด้วยตนเอง!”
หวังโย่วรีบวิ่งออกไปจากห้องหนังสือ เสียงสะอื้นของหวังฝูดังขึ้น
“ฉินเซิง ฉินเซิง! เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร...เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร...” น้อยครั้งที่จะเห็นหวังฝูกระวนกระวายเช่นนี้ เขาร้องตะโกนเสียงดัง “ซู่จือ ซู่จือเจ้ารีบออกมา!”
เมื่อหวังโย่วไปถึงลานบ้าน เขาเห็นหวังฉินเซิงนอนอยู่บนเปล บนเปลเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด
“ซู่จือ เจ้ามาดูฉินเซิงไว้ พ่อจะไปตามหมอ!” หลังจากให้หวังฉินเซิงคอยดูอาการหวังโย่ว หวังฝูก็รีบวิ่งออกไปทันที
ภาพตรงหน้าบาดตาหวังโย่วมาก
เท้าของหวังฉินเซิงทุกทุบตีจนเละ ใบหน้าซีดขาวเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ริมฝีปากสั่นเทา คล้ายสติเลือนรางแล้ว
แต่เห็นชัดว่าเขายังมีสติ
หวังโย่วนั่งลง เขาคว้าแขนเสื้อหวังโย่วเอาไว้
“คุณชาย คุณชาย...” น้ำตาของหวังฉินเซิงรินไหล ผสมกับคราบเลือดบนใบหน้า ทำให้น้ำตาของเขากลายเป็นสีแดง “คุณชาย โลกใบนี้แบ่งแยกรวยจน แท้จริงแล้วความผิดของข้าคือ...ความผิดของข้าคือเลือกเกิดผิด!”
หวังโย่วปวดขมับ เขาจับมือหวังฉินเซิงแน่น
มือคู่นั้นเปื้อนไปด้วยเลือดเช่นเดียวกัน หวังฉินเซิงจับตอบ “คุณชาย คุณชายรู้ดีว่าข้าขี้กลัวไม่ชอบมีปัญหา ข้ากลัวจะทำให้คุณชายเดือดร้อน เมื่อเห็นเขาข้าก็รีบวิ่งหนีทันที...”
น้ำตาของหวังฉินเซิงรินไหลไม่หยุด ไม่รู้ว่าเพราะความเจ็บปวดหรือเพราะความเสียใจ “แต่พวกเขากลับทำร้ายคนอ่อนแอ ข้ายิ่งวิ่งหนี ยิ่งอ้อนวอน พวกเขาก็ยิ่งทำร้ายข้าอย่างมีความสุข เตะต่อยข้าอย่างสะใจ ในสายตาของพวกเขา ข้าเป็นเพียงของเล่นที่สร้างความสนุกให้พวกเขาเท่านั้น”
“คุณชาย ชีวิตของข้าไม่ใช่ชีวิตหรือขอรับ”
“คุณชาย ข้าไม่ยอม!”
“คุณชาย! ข้าไม่ยอม!”
เสียงสะอื้นของหวังฉินเซิงดังทะลุแก้วหูตรงไปยังโสตประสาท กระทบสมองครั้งแล้วครั้งเล่า
ความเจ็บปวดนั้นทำให้หวังโย่วลืมตา ภาพตรงหน้ามืดสนิท
เขานั่งลง ภายในห้องเงียบงัน โต๊ะหนึ่งตัวเก้าอี้หนึ่งตัว ภายใต้แสงจันทร์ส่องกระทบ ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
ความฝันอีกแล้ว
คำว่า ‘ข้าไม่ยอม’ ของหวังฉินเซิง คล้ายดังก้องในหูของเขา
เขาสวมเสื้อลงจากเตียง คว้าผ้าคลุมแล้วเดินออกไป
เวลานี้ดึกมากแล้ว ดวงจันทร์แขวนอยู่บนฟ้า ดวงดาวราวกับหมากรุกเรียงรายอยู่บนท้องฟ้า
วันที่ยี่สิบห้าเดือนสาม ในฝันคือวันที่ยี่สิบห้าเดือนสาม วันนี้คือวันที่ยี่สิบห้าเดือนสาม
เขาเดินมาถึงลานบ้าน มองไปที่มุมกำแพง
ใต้ต้นแปะก๊วยมีตะเกียงวางอยู่ แม้แสงไฟจะริบหรี่ แต่อาศัยแสงสว่างของดวงจันทร์ ทำให้มองเห็นอยู่บ้าง ที่มุมกำแพงทางทิศตะวันตก มีกิ่งดอกเหมยแตกก้านเข้ามาจริงๆ
เขาหวนคิดนอกจากในความฝันเมื่อครู่แล้ว ตนเคยเห็นกิ่งดอกเหมยนี้หรือไม่ ทว่าเขากลับปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง
หวังโย่วกดหัวคิ้วของตนเอง ไม่ให้คิดถึงดอกเหมย แล้วเดินไปที่ห้องของหวังฉินเซิง
หากอยู่ในตระกูลอื่น บ่าวรับใช้อย่างหวังฉินเซิงต้องเฝ้ายามตอนกลางคืน แต่ตระกูลหวังไม่เคยมีกฎข้อนี้ พวกเขาจัดหาห้องให้หวังฉินเซิงอยู่
แม้ห้องนอนจะเล็ก แต่ก็เป็นห้องของเขา
หวังฉินเซิงหลับสนิท ท่ามกลางความสะลึมสะลือภาพตรงหน้าส่องสว่าง คล้ายมีคนจุดไฟในห้องของเขา
เขาขยี้ตาแล้วลุกขึ้น เมื่อลืมตา เขาตกตะลึง
“คุณ...คุณชาย?” หวังฉินเซิงมองหวังโย่วด้วยความตกตะลึง
นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายเข้ามาในห้องของเขาตอนกลางคืน ไม่รู้ว่าเพราะดึกมากแล้วหรือไม่ สีหน้าของคุณชายซีดขาวเล็กน้อย “คุณชายมีธุระอะไรหรือขอรับ”
หวังฉินเซิงรีบลงจากเตียง
“ไม่ต้อง” หวังโย่วมองเท้าทั้งสองข้างของเขา ทั้งที่เมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน ตอนนี้เท้าของเขาปกติดี ทั้งยังแข็งแรง จู่ๆ หวังโย่วก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมา “เจ้าหลับต่อเถอะ ข้าเพียงมาดูเจ้าเท่านั้น”
หวังฉินเซิง “ขอรับ?”
“เมื่อครู่ข้าฝันร้าย” หวังโย่วกดขมับ ลุกขึ้นเดินออกไป
เดินไปถึงครึ่งหนึ่งหันกลับมา “ฉินเซิง สามสี่วันมานี้เจ้าไม่ได้ออกไปข้างนอกใช่หรือไม่”
หวังฉินเซิงส่ายหน้า “นายท่านบอกให้ข้าพักผ่อน ดังนั้น...”
“ช่วงนี้ ก็พักผ่อนอยู่ในห้องไปก่อน”
หวังฉินเซิงไม่เข้าใจ เดิมทีเขาตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปหานายท่าน เขาจะออกไปซื้อของใช้ในเรือน เหตุใดคุณชายจึงไม่ให้เขาออกไปอีกแล้ว...
หวังโย่วไม่ได้อธิบาย พูดจบเขาก็เดินออกไป
หวังฉินเซิงทำได้เพียงเกาศีรษะ ซุกตัวเข้าไปในผ้าห่มแล้วนอนหลับต่อ
หวังโย่วที่เดินออกมารับลมข้างนอกจนตาสว่างก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน แค่ฝันติดต่อกันสองครั้งเท่านั้น ทำให้เขาถึงกับไม่สบายใจ เขาเขี่ยภาพในความฝันออกจากความคิด เดินเข้าไปในห้องหนังสือ
…
การสอบคัดเลือกช่วงฤดูวสันต์จัดขึ้นสามปีหนึ่งครั้ง เป็นงานสำคัญของราชสำนัก เมืองหลวงครึกครื้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด คนมากมายตั้งหน้าตั้งตารอการสอบหน้าพระที่นั่งและผลสอบ บางคนถึงขั้นมีการเดิมพัน
แน่นอนว่าเดิมพันที่มากที่สุดคือหวังโย่วจะได้ที่หนึ่งในการสอบหน้าพระที่นั่งหรือไม่ กลายเป็นจอหงวนคนแรกของแคว้นต้าอิ้นที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ ด้วยวัยเพียงยี่สิบเอ็ดปี
เมืองหลวงครึกครื้น ในราชสำนักก็มีงานมากมายเช่นเดียวกัน หลายวันมานี้เวินถิงชุนและเวินหลานออกจากจวนแต่เช้าและกลับค่ำมืดแทบจะทุกวัน
ทำให้เวินหนิงมีอิสระขึ้นมา
สองวันนี้นางออกจากจวนทุกเย็น ฟังนิทานที่โรงน้ำชา แล้วรับประทานอาหารค่ำที่ภัตตาคาร จากนั้นไปหาเวินฉีที่กรมกลาโหม
วันนี้เป็นวันที่สามแล้ว
พรุ่งนี้ก็ถึงวันสอบหน้าพระที่นั่งแล้ว โรงน้ำชาครึกครื้นมาก ละครบนเวทีล้วนเกี่ยวกับจอหงวน
ทว่าเวินหนิงกลับจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
สองวันที่อยู่ในโรงน้ำชา จุดประกายความคิดบางอย่างให้กับนาง แต่ว่า...เรื่องที่นางคิดเกินงามเล็กน้อย ทำให้นางไม่ค่อยสบายใจ อีกทั้งไม่รู้ว่าจะแพ้ชนะ หากแพ้ขึ้นมา...
หลิงหลานมองคุณหนูเอามือเท้าคางมองต่ำ ไม่ได้สนใจการแสดงบนเวทีแม้แต่น้อย นิ้วมือเคาะโต๊ะ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร
จู่ๆ ลำแสงหนึ่งแล่นผ่านดวงตาคู่สวย จากนั้นดวงตาของนางก็ทอประกายขึ้นมา นัยน์ตาเปล่งประกายความหนักแน่น
เวินหนิงส่งสายตาให้หลิงหลาน
หลิงหลานเข้าใจทันที โน้มตัวลงเดินไปใกล้ “คุณหนู มีเรื่องอะไรเจ้าคะ”
เวินหนิงพูดกระซิบบางอย่างให้นางฟัง หลิงหลานเบิกตากว้าง พูดติดอ่าง “คุณ...คุณหนู คุณหนูจะทำอะไรอีกแล้วเจ้าคะ”
เวินหนิงตบหลังมือของอีกฝ่ายเป็นการปลอบโยน “วางใจเถอะ เจ้าช่วยสืบให้ข้าก็พอแล้ว”
ความประหลาดใจของหลิงหลานถูกการกระทำของเวินหนิงกดลงไป
ช่างเถอะ ช่วงนี้คุณหนูทำแต่เรื่องแปลกๆ ไม่ใช่แค่เรื่องนี้
นางทำสีหน้าจนปัญญาให้เวินหนิง แล้วหันหลังเดินออกไป
เมื่อหลิงหลานเดินไป เวินหนิงจิบน้ำชาช้าๆ
นางให้หลิงหลานไปสืบ บัณฑิตนามหลิ่วเยี่ย หากเดิมพันว่าเขาสอบได้อันดับสาม จะได้เงินเดิมพันเท่าใด
ถูกต้อง สองวันนี้นางได้ยินสิ่งที่คนพูดถึงมากที่สุดคือการเดิมพันใต้ดิน ด้วยเหตุนี้นางจึงจุดประกายความคิดให้นาง
หลายวันก่อนนางเอาเครื่องประดับมากมายไปขาย ได้เงินมาจำนวนหนึ่ง แต่เงินเหล่านั้นยังไม่พอ
แม้ในจวนจะมีเครื่องประดับชุดใหญ่ที่มีราคา แต่คิดจะแอบเอาของพวกนั้นมาขายไม่ใช่เรื่องง่าย หากเวินถิงชุนรู้ คงอกแตกตายเพราะนาง
ในเมื่อตอนนี้มีโอกาสโกยเงิน แม้...ไม่เหมาะสมเท่าใดนัก แต่ไม่รู้ว่าโอกาสดีๆ เช่นนี้จะมีอีกเมื่อไหร่ เหตุใดจึงไม่คว้าโอกาสนี้ไว้เล่า
นางลังเลมาสองวัน คิดอยู่นานไม่อาจปล่อยโอกาสนี้หลุดมือ เมื่อครู่ให้หลิงหลานไปถามเงินเดิมพันของหลิ่วเยี่ย เพราะนางจะเดิมพันเขา
ผลการสอบครั้งนี้หวังโย่วได้อันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าก่อนหน้านี้ผลการสอบของเขาโดดเด่น คนมากมายเดิมพันว่าเขาจะได้เป็นจอหงวน สุดท้ายแม้เดิมพันชนะก็ได้เงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ทางด้านเสิ่นจิ้น เงียบเหงาเล็กน้อย แม้โอกาสในการชนะจะสูง แต่ชาตินี้นางถอนหมั้นเขาก่อน ผลการสอบของเขาอาจจะแตกต่างกับชาติที่แล้ว อีกทั้งเมื่อคราวก่อนที่หออวิ๋นทิงก็เห็นเขาดื่มจนเมา วางเดิมพันเขามีความเสี่ยงสูง
เวินหนิงคิดอยู่นาน จำได้ว่าในตอนนั้นมีบัณฑิตนามว่าหลิ่วเยี่ย ได้คะแนนรองจากเผยโย่ว เป็นอับดับสามในปีนั้น ไม่มีใครวางเดิมพันเขาเลย คาดว่าหากเลือกเขาต้องได้เงินเดิมพันสูงแน่นอน
เป็นจริงตามคาด ไม่นานหลิงหลานก็กลับมา กระซิบข้างหูนาง “หากเดิมพันเขาเจ็ดอันดับแรก ได้ห้าเท่าของเงินเดิมพันเจ้าค่ะ หากระบุอันดับ ได้สิบเท่าของเงินเดิมพันเจ้าค่ะ!”
เวินหนิงสูดลมหายใจเข้า ไม่มีความกังวลใดๆ แล้ว
“ไป!” นางตบโต๊ะ “กลับไปเอาเงินที่จวน!”


## บทที่ 22

ตอนที่ 22
ก่อนกลับจวน เวินหนิงแวะไปซื้อเสื้อบุรุษสองชุดที่ร้ายขายเสื้อผ้าสำเร็จรูป
สำหรับเวินหนิง นางเชี่ยวชาญกับเรื่องเช่นนี้นานแล้ว เพราะชาติก่อนนางเคยหลบหนีหลายครั้ง เคยปลอมตัวทุกรูปแบบ
แต่สำหรับหลิงหลาน ยังคง...เบิกตากว้างพูดไม่ออก
ด้วยเหตุนี้ตอนที่เวินหนิงแต่งตัวเป็นชาย พานางที่แต่งตัวเป็นชายเช่นเดียวกัน วางเดิมพัน ‘หลิวเยี่ยสอบได้อันดับสาม’ ห้าร้อยตำลึงในนามเวินฉี หัวใจของนาง...ชาไปหมด
ด้านชาหมดแล้ว นางไม่รู้ว่าตนกำลังทำอะไรกับคุณหนู
ความคิดของนางก็ถูกเวินหนิงพาไปทันที
ห้าร้อยตำลึง เงินเดิมพันชนะสิบเท่า เช่นนั้นก็ห้าพันตำลึง!
ชีวิตนี้หลิงหลานไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน เกรงว่าทั้งตระกูลเวิน ยังไม่มีมูลค่าเทียบเท่าห้าพันตำลึง
อีกทั้งนางมองใบหน้าที่ยิ้มกรุ้มกริ่มของคุณหนู มั่นใจว่าตนเองต้องชนะแน่นอน มั่นใจถึงขั้นที่ว่าตัวนางยังอยากจะเอาเงินของตนเองมาร่วมเดิมพันด้วย
ไม่ๆ หลิงหลานที่เห็นเงินแล้วตาลุกวาว หลบไปซะๆ!
เวินหนิงอารมณ์ดีมาก
ที่นางอารมณ์ดีไม่ใช่แค่เพราะเงินจะเข้ากระเป๋า แต่เพราะการรับรู้ของตนเอง
หากการถอนหมั้นกับเสิ่นจิ้นในตอนแรก เป็นการทดสอบ เจอเผยโย่วครั้งแรกโดยบังเอิญ ทำให้นางตกใจจนไม่เป็นตนเอง ไม่รู้ว่าการ ‘เกิดใหม่’ ของตนมีความหมายอย่างไร ทว่าการได้เจอเผยโย่วอีกครั้งที่หออวิ๋นทิงเมื่อคราวก่อน ทำให้นางเริ่มมีความมั่นใจแล้ว
นั่นเป็นถึงเผยโย่ว
แม้กระทั่งเผยโย่วนางยังหลอกได้ แล้วนางมีอะไรจะต้องกลัว
ตอนที่นางก้าวออกมาแล้วจริงๆ สวมชุดบุรุษไปยังบ่อนการพนันที่ ‘กุลสตรี’ ไม่ควรไป ทันใดนั้นเองนางก็ตระหนักได้ว่า ที่แท้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่นางทำได้
เหตุใดจึงทำไม่ได้เล่า
ในเมื่อเกิดใหม่อีกครั้ง นางยังจะโง่เขลาเหมือนชาติก่อนอีกหรือ
นางต้องทำให้ชีวิตที่เกิดใหม่อีกครั้งของนางมีคุณค่า
เวินหนิงพาหลิงหลานวางเดิมพันเสร็จ นางเดินไปหาเวินฉีที่กรมกลาโหมอย่างเปิดเผย
แต่งเป็นชายช่างสะดวกจริงๆ แม้การปกครองในตอนนี้ทำให้หญิงสาวราชวงศ์นี้มีอิสระกว่าเดิมมาก แต่ยามเดินอยู่บนท้องถนน ไม่อิสระเท่าบุรุษ
เวินฉีมองน้องสาวแต่งเป็นชาย เลิกคิ้วขึ้น มองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างมีเลศนัย สุดท้ายจัดกวาน[footnoteRef:1]ให้นาง “ดูเหมือนว่าการถอนหมั้นเสิ่นจิ้นจะเป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก ได้น้องสาวคนใหม่กลับมา” [1:  กวาน เครื่องประดับครอบมวยผมของผู้ชาย]
เวินหนิงรู้ดี ด้วยนิสัยของเวินฉี ไม่มีทางต่อว่าการแต่งกายของนาง
ทั้งสองหารือเรื่องที่จะทำด้วยกัน เวินฉีเอ่ยถาม “หากเขาไม่ได้อันดับหนึ่ง เจ้าจะยังจับเขาเป็นสามีหรือไม่”
“จับเจ้าค่ะ แน่นอนว่าต้องจับ!” เวินหนิงพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “ข้าชอบในตัวเขา ไม่ได้ชอบที่ความสามารถของเขา!”
“แล้วจะบอกท่านพ่ออย่างไร”
“พี่รองสบายใจได้เจ้าค่ะ ข้าวางแผนทุกอย่างแล้ว!”
เมื่อเห็นท่าทีมั่นใจของเวินหนิง เวินฉีจึงไม่ได้ถามอะไรอีก ถึงอย่างไรท่านพ่อก็รักและเอ็นดูนางที่สุด เมื่อถึงเวลาทุกอย่างเกิดขึ้นแล้วไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีก ท่านพ่อจะคัดค้านได้เช่นนั้นหรือ
วันที่สอง เวินหนิงไม่ได้ออกจากจวน
เมื่อวานโรงน้ำชาแจ้งให้ลูกค้าทราบแล้ว วันนี้จะมีการแสดงละครตลอดทั้งวัน
ตลอดการสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ คาดว่าวันนี้เป็นวันที่โรงน้ำชา ภัตตาคารต่างๆ ในเมืองหลวงครึกครื้นที่สุดในรอบหลายปี เพราะพรุ่งนี้ทุกคนล้วนไปดูรายชื่อ ไม่นั่งรวมตัวกันพูดคุย
บรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้ เวินหนิงไม่อยากร่วม แต่นางเลี่ยงไม่ได้ที่จะกังวล
หลิงหลานรินน้ำชาให้นางหนึ่งแก้ว “คุณหนูอย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ คุณชายหวังต้องได้อันดับหนึ่งแน่นอน ทำให้ทุกคนตกตะลึง”
คุณชายหวัง?
ใครสนใจเขากันเล่า
หากเขาไม่ติดอันดับ นางจะหัวเราะให้ฟันร่วง
สิ่งที่นางกังวลคือเงินของนาง
ห้าร้อยตำลึงเชียวนะ!
แทบจะเป็นเงินทั้งหมดของนางแล้ว บัณฑิตนามหลิ่วเยี่ยคนนั้น ชาตินี้อย่าได้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ ขึ้นเด็ดขาด
หลิงหลานเห็นเวินหนิงหยิบใบเดิมพันขึ้นมาดูตลอดเวลา อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณหนู คุณหนูร้อนเงินเช่นนี้ เพราะเป็นห่วงครอบครัวคุณชายหวัง...”
หลิงหลานไม่กล้าพูดตรงๆ นางเงียบครู่หนึ่งแล้วพูด “คุณหนูวางใจได้เจ้าค่ะ เมื่อถึงเวลานายท่านต้องให้สินเจ้าสาวจำนวนมากกับคุณหนูแน่นอน”
หลิงหลานทำให้เวินหนิงหัวเราะอีกแล้ว
เจ้าคนโง่
เหตุใดชาติก่อนตอนอายุเท่านี้ นางจึงไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย ทั้งยังเห็นหลิงหลานเป็นพี่สาว รู้สึกว่าหลิงหลานมีเหตุผลยิ่งนัก
นางต้องการเงิน เพราะมีแผนการบางอย่าง แต่เอาไปทำสิ่งใดนั้น นางต้องคิดให้ถี่ถ้วน
ไม่ว่าจะทำอะไร ล้วนต้องใช้เงิน
ชาติก่อนนางเหนื่อยกับเรื่องเงินทองมาก
แรกเริ่มอยู่ในจวนนางไม่รู้สึกว่าเงินทองสำคัญ ตอนหลังแต่งงานออกเรือนยังคงไม่รู้สึก เมื่อครั้นย้ายไปอยู่ที่เรือนหลังของเผยโย่วนางยังคงไม่รู้สึก กระทั่งตอนที่นางอยากหนี นางเพิ่งรู้ว่าทุกอย่างบนโลกใบนี้ล้วนต้องใช้เงิน
นางมีเครื่องประดับมากมายแล้วจะมีประโยชน์อะไร เมื่อนางเอาไปที่ร้านจำนำ เผยโย่วก็เจอเบาะแสของนางผ่านของเหล่านี้
สุดท้ายไม่ง่ายเลยกว่าจะสะสมเงินสดได้ แต่กลับพบว่าไม่พอใช้
บนโลกที่ต้องใช้เงิน เมื่อมีเงินทองย่อมทำหลายอย่างที่ไม่คาดคิดได้ ยกตัวอย่างเช่นวิชาเปลี่ยนหน้า
ชาติก่อนหากนางมีเงินมากกว่านี้ ไม่แน่อาจจะหนีพ้นจากน้ำมือของเผยโย่วได้
เวินหนิงนอนหลับ
นางฝันถึงเรื่องในวันนี้เมื่อชาติก่อน นางมีเรื่องให้กังวลเช่นเดียวกัน ทว่าเรื่องที่นางกังวลคือเสิ่นจิ้น วันที่สองหลังจากประกาศผลสอบ เวินหลานเป็นคนแรกที่มาบอกนางว่าเสิ่นจิ้นสอบได้อันดับสอง นางดีใจจนอยากจะกระโดดโลดเต้น แต่เพราะความเป็นกุลสตรี ทำให้นางข่มความรู้สึกเอาไว้จนหน้าแดงระเรื่อ
เมื่อตื่นขึ้นมาเวินหนิงถอนหายใจ หยุดคิดฟุ้งซ่าน
คืนนี้คนตระกูลเวินอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา เวินถิงชุนงานยุ่งมาหลายวัน หลังจากเสร็จสิ้นการสอบหน้าพระที่นั่ง เขาเองก็โล่งอก ผู้คนมากมายยังอยู่ในเมืองหลวง เวินหลานจึงมีงานให้ทำมากมาย แต่เขาร้อนใจอยากจะถามเวินถิงชุนถึงการสอบหน้าพระที่นั่งในวันนี้ว่าเป็นอย่างไร จึงรีบกลับจวน
ทางด้านเวินฉี พรุ่งนี้มีเรื่อง ‘ใหญ่’ เกิดขึ้น เขาย่อมต้องกลับมา
แต่เมื่อกลับมา เขากวาดมองห้องโถง เขาก็รู้ว่าแท้จริงแล้วเวินหนิงไม่ได้บอกเวินถิงชุน แม้กระทั่งเวินหลานก็ไม่ทราบเรื่อง
บนโต๊ะอาหารเวินฉีส่งสายตาให้เวินหนิง เวินหนิงเพียงส่ายหน้า เวินฉีทำได้เพียงถอนหายใจ
ขณะที่เวินถิงชุนกำลังพูดคุยการสอบหน้าพระที่นั่งในวันนี้กับเวินหลาน แม้เขาจะไม่ได้เป็นกรรมการคุมสอบ แต่เขาทำงานในวังหลวง ยอมได้รับข่าวคราวต่างๆ มากกว่า
เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจของเวินฉี เขาก็มองค้อนไปที่บุตรชาย “ทอดถอนหายใจ ทำพฤติกรรมเช่นนี้ได้อย่างไร!”
เวินฉีถูกด่าจนชินแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกอะไร หยิบตะเกียบขึ้นมาเขี่ยอาหาร คิดภาพพรุ่งนี้เวินถิงชุนต้องโมโหจนกระอักเลือดแน่นอน จึงถาม “ท่านพ่อ ช่วงนี้ท่านสบายดีหรือไม่”
เวินถิงชุนกำลังคุยกับเวินหลานอย่างออกรส ได้ยินว่าครั้งนี้บัณฑิตที่เกิดในตระกูลยากจนทำผลงานได้ดี ทำให้ฮ่องเต้เจียเหอทรงตรัสชมไม่หยุด มีคนหนึ่งฝ่าบาทถึงขั้นตรัสชมว่า “มีพรสวรรค์”
เมื่อได้ยินเวินฉีถามเช่นนี้ เขาชะงัก ถือตะเกียบพร้อมกับตำหนิ “เจ้าหยุดสร้างเรื่องให้ข้า ข้าย่อมแข็งแรง!”
เมื่อเวินฉีได้ยินถ้อยคำนี้ ทำได้เพียงส่งสายตาให้เวินหนิง
เวินหนิงย่อมเข้าใจความหมายของเขา กะพริบตา บอกให้พี่ชายตั้งใจกินข้าว
ปกติเวลาน้องชายและน้องสาวมีเรื่องปิดบังตน ย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของเวินหลาน ทว่าวันนี้เขาเอาแต่คิดถึงเรื่องการสอบหน้าพระที่นั่ง เมื่อได้ยินคำพูดของเวินถิงชุน เขาภาคภูมิใจยิ่งนัก “ท่านพ่อ บัณฑิตที่ฝ่าบาทตรัสชม แซ่หวังหรือไม่ขอรับ”
เวินถิงชุนแปลกใจ “เจ้ารู้จักเขา?”
“ไม่เพียงแค่รู้จักขอรับ!” ความภาคภูมิใจของเวินหลานแทบจะเขียนบนใบหน้า พลางมองเวินหนิงแล้วอดทนเอาไว้ “ท่านพ่อ วันหน้าท่านจะรู้เองขอรับ”
ท่านพ่อ ลูกชายของท่านเป็นพ่อสื่อให้แก้วตาดวงใจของท่านเอง!
“หรงอวี้ นักปราชญ์ไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า” เวินถิงชุนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“หรงอวี้” คือชื่อทางการของเวินหลาน
เขาในฐานะบุตรชายคนโต เวินถิงชุนต้องการให้เขาสุขุม รู้มารยาท เข้มงวดกับเขามากกว่าเวินฉี
เวินหลานกระแอมไอ ปรับสีหน้าของตน
เวินฉีกลับเห็นสายตาที่เวินหลานมองเวินหนิง ดูเหมือนว่าพี่ใหญ่ใช่จะไม่รู้แม้แต่น้อย
สิ่งที่เวินหนิงคิดตอนนี้คือ ไม่รู้ว่าหลิ่วเยี่ยเป็นอย่างไร หากนางถาม ทุกคนต้องแปลกใจแน่นอนว่านางรู้จักหลิ่วเยี่ยได้อย่างไร หากไม่ถาม นางก็อึดอัดใจยิ่งนัก
ช่างเถอะ แค่ค่ำนี้ พรุ่งนี้นางจะไปดูผลประกาศแต่เช้า
สามพี่น้องต่างคนต่างความคิด รับประทานอาหารค่ำโดยที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
วันที่สอง วันประกาศผลสอบคัดเลือกขุนนางรัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่
เช้าตรู่ เวินถิงชุนและเวินหลานออกไปทำงาน เวินหนิงรอทั้งสองคนออกไป นางกับหลิงหลานแต่งเป็นชาย แล้วตามออกไป


## บทที่ 23

ตอนที่ 23
เวินหนิงไม่เคยเห็นถนนฉังอันครึกครื้นเช่นนี้มาก่อน
วันนี้เมื่อชาติก่อนนางรักษากฎระเบียบ ไม่ออกนอกจวนตามอำเภอใจ ปล่อยให้ตนเองกังวล รอฟังข่าวที่จวน ดังนั้นนางจึงไม่เคยเห็นความครึกครื้นเช่นนี้
ตอนหลังนางเคยเห็นถนนฉังอันเต็มไปด้วยผู้คน แต่นั่นคือรัชศกเจียเหอปีที่สิบเก้า นั่นคือช่วงสงครามเซวียนผิงที่ทำให้แคว้นตกอยู่ในสภาวะสั่นคลอน บนท้องถนนเต็มไปด้วยชาวบ้านที่กำลังหนีออกนอกเมืองหลวง บรรยากาศไม่ได้ชื่นมื่นเช่นวันนี้
เวินหนิงบอกว่าจะมาดูผลการสอบ ทว่านางไม่ได้ไปดูประกาศจากทางทางการ
ที่นั่นเต็มไปด้วยผู้คนตั้งแต่เช้าแล้ว
นางไปยังโรงน้ำชาที่เลือกเอาไว้ตั้งแต่แรก สั่งน้ำชาที่ปกติไม่กล้าสั่ง จากนั้นรอฟังประกาศ
เมืองหลวงเล็กแค่นี้ ทั้งยังเป็นการสอบขุนนางที่ทุกคนให้ความสนใจ เมื่อผลสอบออกมา ไม่นานก็รู้กันถ้วนทั่ว นางคิดในใจ เมื่อผลสอบออกมา นางจะรีบไปรับเงินทันที
นางต้องจ้างบ่าวรับใช้ชั่วคราวอีกสองสามคน เพื่อเลี่ยงไม่ให้อีกฝ่ายผิดคำพูด
หลิงหลานที่นั่งอยู่ข้างๆ ร้อนใจจนแทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ “คุณหนู พวกเราไม่กลับจวนหรือเจ้าคะ”	“กลับไปทำไม อยู่ที่นี่รู้ข่าวเร็วที่สุดแล้ว” เวินหนิงมองผู้คนบนท้องถนน
“แต่ว่า...แต่ว่า...” พวงแก้มของหลิงหลานแดงระเรื่อเล็กน้อย โน้มตัวไปใกล้เวินหนิง “ดูรายชื่อจับลูกเขยไม่ใช่หรือเจ้าคะ คุณหนูในสภาพนี้...” จะแต่งงานอย่างไร
เอ่อ...
เวินหนิงกะพริบตาปริบๆ ตอนนี้นางคิดถึงแต่เรื่องเงินห้าพันตำลึง จนเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท
แต่ว่านางไม่ได้จะแต่งงานเสียหน่อย
นางบอกให้เวินฉีพาคนนับสิบไป ‘จับลูกเขย’ แต่ความเป็นจริง นางไม่เคยคิดว่าจะทำสำเร็จ เผยโย่วฝีมือดีเช่นนั้น จะถูกจับเป็น ‘ลูกเขย’ ได้อย่างไร แม้จะถูกจับ เขาก็เป็นถึงจอหงวน พูดเก่งถึงขั้นโอรสแห่งสวรรค์ยอมฟัง จะถูกควบคุมง่ายๆ ได้อย่างไร
ที่นางทำเช่นนี้เพราะอยากให้เผยโย่วเกลียดนางมากขึ้น ให้คนทั้งเมืองหลวงรู้ว่า นางเวินซื่ออาหนิง มีใจให้จอหงวนก็เท่านั้น
“ไม่รีบร้อน ข้ามีแผนของข้า” เวินหนิงพูดอย่างเป็นธรรมชาติ
หลิงหลานจนปัญญา ทำได้เพียงดื่มน้ำชากับเวินหนิง
เพิ่งถึงยามซื่อ ถนนฉังอันที่ครึกครื้นจู่ๆ ก็แตกตื่นขึ้นมา ตามด้วยเสียงคนวิ่งไปพร้อมกับร้องตะโกน “ประกาศผลแล้ว ผลสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ออกมาแล้ว!”
ผู้คนร้องลั่น วิ่งไปทางกรมธรรมการ
เวินหนิงยื่นหน้าออกไปมองผู้คนที่เดินกันขวักไขว่พลางขมวดคิ้ว
คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะวุ่นวายเช่นนี้ จากสถานการณ์แล้ว ง่ายที่จะเหยียบกันตาย
“ช่างเถอะ ไม่ต้องรีบร้อน” เมื่อถึงเวลา เวินหนิงกลับใจเย็น “พวกเราดื่มน้ำชาอีกสักหน่อย ดูการแสดงอีกสักครู่แล้วกัน”
ประเดี๋ยวต้องรอตั๋วเงินอีก
คนจำนวนมากทำให้เกิดเรื่องขึ้นง่าย
แม้พวกนางจะแต่งเป็นชาย แต่ถึงอย่างไรก็เป็นสตรี ทำอะไรก็ไม่ค่อยสะดวก
ทั้งสองรอไม่นาน ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงคนร้องตะโกนด้วยความดีใจ “ข้าว่าแล้ว คุณชายหวังมากความสามารถ รอบรู้ สอบได้ที่หนึ่งทุกครั้ง ครั้งนี้ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เขาคือจอหงวนคนใหม่ที่ฝ่าบาทแต่งตั้ง! ได้ยินว่าฝ่าบาทพระราชทานโล่เกียรติคุณ ทำให้พวกกั๋วจื่อเจียนชิดซ้าย สร้างหน้าสร้างตาให้บัณฑิตยากจนอย่างพวกเราจริงๆ”
เมื่อหลิงหลานได้ยิน นางแทบจะกระโดดลุกจากเก้าอี้
คุณชายหวังจริงๆ ด้วย คุณหนูของนางช่างสายตาเฉียบแหลมจริงๆ
เวินหนิงเพียงเบ้ปาก
มีคนเข้ามาอีกหลายคน ล้วนพูดถึงหวังโย่ว ชื่นชมยกยอเขากันใหญ่ ไม่มีใครพูดถึงอันดับอื่นๆ
“หลิงหลาน” เวินหนิงขยับไปใกล้หลิงหลาน “เจ้าไปชั้นล่างแล้วถามผู้อื่นดู หลิ่วเยี่ยสอบได้อันดับที่เท่าใด อีกเรื่องหนึ่ง...”
เวินหนิงเงียบ “เสิ่นจิ้นด้วย ผลการสอบของเขาเป็นอย่างไร”
หลิงหลานอ้าปากด้วยความตกตะลึง เวินหนิงโบกมือ สั่งให้นางรีบลงไป
นางรู้ว่าหลิงหลานจะพูดสิ่งใด
อยากจะพูดว่าคุณหนูยังให้ความสนใจคุณชายรองเสิ่นอยู่หรือ
เวินหนิงถอนหายใจ
เมื่อครั้นตอนที่นางยังสาว นางเคยมอบใจให้เขา เสียน้ำตาให้เขา เป็นหญิงหม้าย แล้วจะให้นางไม่สนใจเขาเลยได้อย่างไร
แต่ว่าความรู้สึกอันน้อยนิดของนางเทียบกับชีวิตของเขาแล้ว เทียบกับเดินตามรอยเดิมทั้งที่กลับมาเกิดใหม่ ความรู้สึกของนางไร้ค่ายิ่งนัก
ไม่นานหลิงหลานก็กลับมา สีหน้าของนางทั้งดีใจและกังวล สลับไปมา กระทั่งเดินไปตรงหน้าเวินหนิง ไม่รู้ว่าควรแสดงสีหน้าอย่างไร
สุดท้ายนางนั่งลงข้างๆ เวินหนิง “คุณหนู คุณหนูอยากฟังข่าวดีก่อนหรือข่าวร้ายก่อนเจ้าค่ะ”
อีกฝ่ายถามเช่นนี้ทำให้เวินหนิงพอจะคาดเดาได้แล้ว “ข่าวดี”
หลิงหลานยิ้มร่า พูดกระซิบข้างหู “บัณฑิตนามหลิ่วเยี่ย สอบได้อันดับสามจริงๆ เจ้าค่ะ!”
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ดวงตาของเวินหนิงทอประกายขึ้นมาทันที นางอารมณ์ดีขึ้นมาก
แต่ก็ข่มความรู้สึกไว้ได้ นางถามต่อซ๋ษ “แล้วข่าวร้ายเล่า”
“ข่าวร้ายคือ...” หลิงหลานถอนหายใจ “ข่าวร้ายคือคุณชายรองเสิ่นไม่ติดอันดับเจ้าค่ะ”
เมื่อคราวก่อนตอนพวกนางเจอเสิ่นจิ้นดื่มเหล้าที่หออวิ๋นทิง หลังจากกลับจวนนางก็ให้คนไปสืบ รู้ว่าตั้งแต่ถอนหมั้น คุณชายรองเสิ่นดื่มเหล้าทุกวัน เหลียงซื่อส่งเทียบเชิญมาที่จวน ทว่านายท่านปฏิเสธ
นางเป็นห่วงไม่อยากให้เวินหนิงคิดมาก ดังนั้นจึงไม่เคยเล่าให้เวินหนิงฟัง
“แต่ว่าคุณชายรองเสิ่นอยู่ในกองทัพนานกว่าครึ่งปี ร่ำเรียนในกั๋วจื่อเจียนเพียงเดือนสองเดือน ไม่ติดอันดับก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” หลิงหลานกลัวเวินหนิงคิดมาก จึงพูดเสริม
เวินหนิงจิบน้ำชา
สอบไม่ติดก็ดี
สอบไม่ติด แสดงว่าเส้นทางชีวิตของเขาในชาตินี้แตกต่างจากชาติที่แล้ว ไม่แน่อาจจะไม่ด่วนจากไปทั้งที่อายุยังน้อย
เวินหนิงเอาเงินให้หลิงหลาน “เจ้าไปจ้างมือดีชั่วคราวมาสามสี่คน ประเดี๋ยวพวกเราไปรับเงินที่บ่อนการพนันกัน!”
หลิงหลานอยากจะถาม แล้วพวกเราจะกลับไปแต่งงานเมื่อใด หลังครุ่นคิด นางเลือกที่จะเงียบ แล้วรับเงินพร้อมกับทำตามคำสั่งของเวินหนิง
เวินหนิงนั่งอยู่ในโรงน้ำชาด้วยความใจเย็น วางแผนสิ่งที่จะทำต่อจากนี้
เขากับเวินฉีตกลงกันแล้ว รอแห่จอหงวนจบ หวังโย่วกลับถึงจวนหวัง เขาจะนำคนไปจับตัวหวังโย่ว เมื่อจับได้แล้วจะพาเขาเข้าพิธีแต่งงานที่จวนเวิน
แน่นอน ในแผนการของนาง หวังโย่วไม่มีทางถูกจับ แม้ถูกจับไปที่จวนเวินจริงๆ เขาก็ไม่มีวันยอมแต่งงาน
ไม่ว่าจะเป็นสถานการณ์ใด นางต้องกลับไปรอที่จวนก่อนขบวนแห่ของหวังโย่วจะจบลง
โชคดีที่ขบวนแห่จอหงวนเป็นช่วงครึกครื้นที่สุด ทุกคนล้วนอยากเห็นจอหงวนผู้สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบคนนี้ เวลานั้นผู้ไปรับเงินจากบ่อนพนันน่าจะไม่มาก นางไปเวลานี้ดีที่สุดแล้ว
ขณะทีเวินหนิงกำลังวางแผน ได้ยินเสียงกลองดังขึ้น ครื้นเครงยิ่งนัก ผู้คนหลั่งไหลกันเข้ามา ทั้งยังส่งเสียงร้องแสดงความยินดี
ขบวนแห่จอหงวนเริ่มต้นแล้ว
เวินหนิงมองชั้นล่าง หลิงหลานยังไม่กลับมา
นางเอามือเกยคาง มองออกไปนอกหน้าต่าง
โรงน้ำชาที่นางอยู่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ไม่นาน เสียงกลองดังขึ้นเรื่อยๆ นางเห็นเผยโย่วในชุดสีเทา นั่งอยู่บนหลังมา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ท่ามกลางผู้คนที่รายล้อม


## บทที่ 24

ตอนที่ 24
เวินหนิงรู้ว่าเผยโย่วไม่มีทางเงยหน้าขึ้นมองชั้นสองของโรงน้ำชา แต่นางก็ถอยหลังหลบ มองเขาหลังตะแกรงหน้าต่าง
ขณะที่ทุกอย่างเป็นไปตามต้องการ สีหน้าของเขากลับนิ่งเฉย ผ้าแพรแดงมัดเป็นรูปดอกไม้ติดหน้าอก ทำให้เขาดูมีสีสันขึ้น
สีหน้าของเขาไม่ทุกข์และไม่สุขเช่นนี้มาโดยตลอด แต่สำหรับคนนอกกลับเห็นเป็นสีหน้าอ่อนโยน
ในอดีตยามทุกคนพูดถึงจอหงวน ล้วนพูดว่า ‘สุขุมและมีความเป็นสุภาพบุรุษ ทว่าดั่งดวงจันทร์ที่เข้าถึงยาก’
แต่ความเป็นจริงไม่ใช่แบบนั้น
เขาไม่ได้สุขุม แต่เขาเย็นชา
นางจำได้มีปีหนึ่งที่นางพยาหลบหนี ตอนนั้นนางไม่ค่อยมีประสบการณ์ เมื่อไปถึงถนนฉังอันก็ถูกเบียดจนไปอยู่ด้านหน้า นางเห็นเขาสังหารครอบครัวหนึ่งด้วยตาตนเอง
ตอนนั้นสีหน้าของเขาก็เป็นเช่นนี้
ไม่ทุกข์และไม่สุข คล้ายไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่ควรค่าให้เขากะพริบตา
เขาสูงศักดิ์ มองศีรษะของผู้อื่นที่ถูกตัดศีรษะแล้วศีรษะเล่าด้วยสีหน้าด้านชา ถึงขั้นมีเด็กอายุไม่ถึงสามขวบตกใจจนร้องไห้ เขาก็ยืนมองเช่นนี้ กระทั่งศีรษะของผู้อื่นตกลงบนพื้น
ทุกคนต่างบอกว่าใต้เท้าเผย ‘มีความยุติธรรม’ แต่นางกลับเห็นความสะใจที่สุดแสนจะเหี้ยมโหดนั้นในแววตาที่เย็นชาของเขา
นับตั้งแต่นั้นนางก็หวาดกลัวเขามาก
เขาคือสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ คล้ายไม่มีอันตราย ทว่าด้านในกลับซุกซ่อนหัวใจกระหายเลือดเอาไว้
“คุณหนู จ้างวานคนเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ พวกเราจะไปเมื่อใดเจ้าคะ” เสียงของหลิงหลานดึงสติเวินหนิงกลับมา
เวินหนิงถอนสายตากลับ “ไป ไปกันตอนนี้แหละ”
คนข้างกายที่เชื่อใจได้มีน้อย วางเดิมพันครั้งก่อนเวินหนิงพาหลิงหลานมาด้วย ครั้งนี้จึงคุ้นทางเป็นอย่างดี
เป็นจริงตามคาดบ่อนพนันครึกครื้นตามที่นางคิด มีทั้งคนที่ดีใจ มีทั้งคนที่ผิดหวัง แต่ไม่ว่าจะดีใจหรือผิดหวัง คนจำนวนมากเมื่อได้เงินแล้วก็รีบไปเล่นพนันต่อทันที หากชนะ อย่างไรก็เป็นเงินที่ได้มาโดยไม่เสียแรง เล่นอีกสักตาให้มีความสุข หากแพ้ ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา ต้องควักเงินต้นมาใช้
เวินหนิงรับเงินราบรื่นกว่าที่คิด เถ้าแก่ชมนางไม่หยุดว่าสายตาเฉียบแหลม บอกว่านางโชคดี พร้อมกับบอกว่า “โชคดีเช่นนี้ คุณชายไม่เดิมพันสักหน่อยหรือ”
เวินหนิงรับเงินแล้วเก็บเป็นอย่างดี ไม่ได้หลงกลเขา
ทว่าตอนที่นางกำลังจะพาหลิงหลานออกไป นางได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น “ทหาร! จับคนในบ่อนพนันใต้ดินนี้ให้หมด”
…
อีกด้านหนึ่ง เวินฉีดักรอหน้าตระกูลหวังตามที่ตกลงกับเวินหนิงก่อนหน้านี้
วันนี้ตระกูลหวังครึกครื้นผิดปกติ ประตูเปิดกว้าง เสียงประทัดดังไม่หยุด ใบหน้าของหวังฝูแดงระเรื่อ เขาและหวังฉินเซิงช่วยกันต้อนรับแขกที่มาร่วมแสดงความยินดี
ตามประเพณี ตอนกลางคืนตระกูลหวังจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับแขก
ดีเหมือนกัน ไม่ต้องจัดงานเลี้ยงแต่งงานแล้ว
เวินฉียืนพิงกำแพงหาวหวอดใหญ่ ใกล้เที่ยงวันแล้ว ขณะที่เขายืนจนปวดเมื่อย ในที่สุดกองเกียรติยศก็เดินใกล้เข้ามา จอหงวนผูกผ้าแพรสีแดงลงจากม้า หลังจากพูดคุยเล็กน้อยที่หน้าประตูเขาก็เดินเข้าตระกูล
เวินฉีกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
“ไปกันเถอะ!” โบกมือ ให้ชายนับสิบที่อยู่ด้านหลังเดินตามตน
วัฒนธรรมดูรายชื่อจับลูกเขยของแคว้นต้าอิ้น เริ่มต้นที่รัชศกเจียเหอ นับตั้งแต่ฮ่องเต้เจียเหอขึ้นครองราชย์ จัดตั้งนโยบายสนับสนุนสิทธิของสตรีมากมาย ซึ่งแท้จริงแล้วรากฐานมาจากฮองเฮา
ฮ่องเต้และฮองเฮาอภิเษกสมรสหลายสิบปี ทั้งสองรักใคร่สนิทสนมกัน ฮ่องเต้เจียเหอทั้งทรงรักและให้เกียรติฮองเฮา ฮองเฮาทรงโอบอ้อมอารี มักจะตรัสว่าสตรีใช้ชีวิตลำบาก หลังจากฮ่องเต้ทรงได้ยิน จึงให้ความสำคัญ ไม่สนใจเสียงคัดค้านของขุนนาง เสนอนโยบายเพิ่มสิทธิให้สตรี
ยกตัวอย่างเช่นสตรีขอหย่าสามีได้ สตรีที่ยังไม่แต่งงานออกไปเดินบนท้องถนนโดยไม่ถูกคำสอนเดิมๆ ตำหนิ
ส่วนการดูรายชื่อจับลูกเขย เป็นเพียงคำพูดล้อเล่นของฮองเฮาเท่านั้น
ได้ยินว่างานเลี้ยงครั้งหนึ่งในวังหลวง ราชวงศ์พูดถึงคดีที่เกิดขึ้น บุรุษชิงตัวสตรี เมื่อสตรีฟ้องร้อง บุรุษกลับบอกว่าไม่ใช่ความผิดของเขา ผิดที่สตรีคนนั้นงดงามเกินไป ทำให้เขาตกหลุมรัก จึงทำเช่นนี้ ทางด้านขุนนางรู้สึกว่าบุรุษพูดมีเหตุผล ผู้ใดให้สตรีงดงามเกินมนุษย์เล่า
เมื่อฮองเฮาได้ยินก็ทรงกริ้วโกรธมาก “หากสตรีเจอบุรุษที่ถูกใจ ก็ชิงตัวกลับจวนได้เหมือนกันใช่หรือไม่”
ฮ่องเต้เจียเหอพยักพระพักตร์ “ฮองเฮาพูดมีเหตุผล”
สุดท้ายคดีตัดสินอย่างไรไม่มีผู้ใดรู้ แต่สอบคัดเลือกขุนนางในปีนั้น มีคนใจกล้า วันประกาศผลสอบ จ้างวานคนจับบัณฑิตกลับบ้าน บัณฑิตเห็นว่าสตรีคนนั้นหน้าตางดงาม โชคดีทั้งหน้าที่การงานและความรัก “สอบผ่านขุนนาง ทั้งยังได้แต่งงาน” ทั้งสองเข้าพิธีแต่งงานกราบไหว้ฟ้าดิน กลายเป็นเรื่องดีๆ ที่ถูกพูดถึง
นับตั้งแต่นั้นทุกการสอบคัดเลือกขุนนาง มักมีคนดูรายชื่อจับลูกเขยคนถึงสองคนเสมอ กลายเป็นวัฒนธรรมที่เป็นเอกลักษณ์ของแคว้นต้าอิ้น
แค่ว่าคนที่ถูกจับตัวไป หรือว่าคนที่กล้าจับตัวบัณฑิต โดยมากล้วนจับตัวบัณฑิตที่ได้ตำแหน่งท้ายๆ ไม่มีใครกล้าจับตัวจอหงวน ทั้งยังเป็นจอหงวนคนแรกของราชวงศ์ที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ
ด้วยเหตุนี้ตอนที่เวินฉีเข้าไปในจวนเวิน จึงยิ้มตาหยีถามหวังฝู “บุตรชายของท่านมีคู่หมั้นหรือยัง” หวังฝูไม่คิดถึงเรื่องนี้ เขาตอบตามความจริง “ไม่มี”
“เช่นนั้นรบกวนแล้ว” เวินฉีคโค้งคำนับ “ข้าเวินฉีจากตระกูลเวินที่ทำงานในหงหลูซื่อ มีน้องสาวคนหนึ่ง หน้าตางดงาม มีความเป็นกุลสตรี เหมาะสมกับคุณชาย”
พูดจบ ไม่รอหวังฝูไหวตัว เขาเรียกคนที่อยู่ด้านหลัง “ลุย! รับน้องเขยกลับจวนกับข้า”
หวังฝูเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
หวังฝูดึงสติกลับมาช้าเล็กน้อย ทว่าหวังฉินเซิงดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว
เขาเป็นบ่าวรับใช้ในเรือน ทั้งยังเป็นบ่าวคนสนิทของหวังโย่ว ย่อมเคยได้ยิน ‘ดูรายชื่อจับลูกเขย’ รีบวิ่งไปที่ห้องหนังสือของหวังโย่วทันที
“คุณชาย คุณชาย!” หวังฉินเซิงดีใจยิ่งนัก
ถึงว่าการเรียนหนังสือเป็นเรื่องที่ดี เมื่อร่ำเรียนจนประสบความสำเร็จย่อมได้เจอสตรีที่ดี ที่แท้ก็เช่นนี้นี่เอง! คุณชายของเขาอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว ผู้อื่นไม่เพียงแต่งงาน มีลูกหลายคนเสียด้วยซ้ำไป แต่คุณชายของเขากลับไม่มีแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียง
นี่เพิ่งสอบผ่าน ก็มีคนมาหาถึงตระกูล
ได้ยินว่าสตรีคนนั้นเป็นบุตรีของขุนนางอีกด้วย
“คุณชายขอรับ ตระกูลของเราจะมีนายหญิงแล้วขอรับ!” หวังฉินเซิงวิ่งจนหอบ เข้าไปในห้องหนังสือด้วยความดีใจ
หวังโย่วเพิ่งกลับมาไม่นาน กำลังล้างมือ หันไปมองหวังฉินเซิงด้วยความแปลกใจ
หวังฉินเซิงหายใจหอบ “คุณชาย ข้าง...นอกมีคนมา ดูรายชื่อจับลูกเขยขอรับ”
สีหน้าของหวังโย่วฉายความฉงน ไม่รอเขาถาม หวังฉินเซิงพูดต่อ “ได้ยินว่ามาจากตระกูลเวินที่ทำงานในหงหลูซื่อขรับ คุณชาย คุณชายรู้จัก...”
หวังฉินเซิงคิดว่าคุณชายของเขารีบเช็ดน้ำบนมือ เพราะจะออกไปต้อนรับ ทว่าไม่รอเขาพูดจบ หวังโย่วเปิดหน้าต่างทางทิศตะวันตกของห้องหนังสือ แล้วกระโดดออกไป”
“คุณหนูเวิน...หรือไม่ขอรับ...”
หวังฉินเซิงมองหวังโย่วหายไปจากห้องหนังสือด้วยเวลาเพียงชั่วพริบตา ด้วยความตกตะลึง
โชคดีทั้งหน้าที่การงาน ทั้งความรัก ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนใฝ่ฝันหรือ คุณชายของเขากำลัง...หนี?
ไม่สิ คุณชายกระโดดข้ามหน้าตาด้วยความชำนาญเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด


## บทที่ 25

ตอนที่ 25
เวินหนิงได้ยินเสียงร้องตะโกนที่คุ้นหู ไม่นานบ่อนพนันตกอยู่ในความโกลาหล พวกผีพนันที่ตอนแรกต้องการเดิมพันหน้าดำหน้าแดงรีบกวาดเงินบนโต๊ะใส่เข้าไปในเสื้อ โดยไม่สนใจว่าเงินเหล่านั้นใช่ของตนเองหรือไม่
“จับกุมให้หมด! จับแล้วนำไปสอบปากคำ!” เสียงตะโกนที่น่าเกรงขามดังขึ้นอีกครั้ง
ตอนนี้เวินหนิงมั่นใจแล้วว่า คือเสียงของเวินหลาน
นางรีบเอาเงินทั้งหมดให้หลิงหลาน “เร็วเข้า หนีตอนที่ทุกคนกำลังวิ่งวุ่น  ข้าจะเป็นคนล่อพวกเขาเอง เจ้ากลับจวนเวินไปก่อน”
อยู่ที่นี่แล้วถูกเวินหลานจับได้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ถึงอย่างไรเวินหลานก็รักและเอ็นดูนาง อย่างมากแค่ด่านางสองสามคำเท่านั้น ย่อมต้องช่วยนางอยู่แล้ว
แต่เขาย่อมต้องถามว่านางที่เป็นสตรีคนหนึ่ง เหตุใดจึงแต่งเป็นชายแล้วมาสถานที่วุ่นวายอย่างบ่อนการพนันเช่นนี้ เมื่อถึงเวลานั้นนางไม่อาจซ่อนตั๋วเงินของตนเองเอาไว้ได้
หลิงหลานไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ไม่เคยเจอทหารมากมายเช่นนี้ ยิ่งไม่เคยจับเงินห้าพันตำลึง หูของนางอื้อไปหมด เมื่อเวินหนิงผลักนาง นางรีบวิ่งหนี โดยไม่คิดอะไรทั้งนั้น
เวินหนิงวิ่งตามหลัง
“มีคนหนี! ตามไปเร็ว!”
หลิงหลานแข็งแรงกว่าเวินหนิง วิ่งเร็วกว่าเวินหนิงด้วย เวินหนิงตั้งใจวิ่งตามหลังอยู่แล้ว นางวิ่งไม่นานก็หันไปหาทหารแล้วแลบลิ้นปลิ้นตา “ไล่ข้าให้ทันสิ!”
จากนั้นวิ่งไปที่ถนนฉังอัน
โชคดีที่นางคุ้นเคยกับเมืองหลวงเป็นอย่างดี นอกจากถนนสายหลักของถนนฉังอันแล้ว ตรอกซอยเล็กๆ นางวิ่งเข้าออกได้โดยไม่เปลืองแรง
อาจจะเพราะคุ้นเคยกับภาพเหตุการณ์นี้ ขณะเวินหนิงวิ่งและซ่อoตัว นางคิดถึงเรื่องในอดีตที่ไม่อยากจะหวนคิดถึง
ตอนนั้นนางอายุไม่ถึงสิบขวบ นางในตอนนั้นซุกซน ไม่รู้แม้แต่น้อยว่ากุลสตรีเป็นเช่นไร นางในตอนนั้นเหมือนลิงป่า เข้าออกโพรงสุนัขเป็นเรื่องปกติ วิ่งไปทั่วโดยไม่สนใจสิ่งใด
เวลานั้นเอง นางพบเจอกับเผยโย่วที่เพิ่งย้ายมาอยู่เมืองหลวง
ในความทรงจำของนางเขาเป็นเด็กหนุ่มที่อ่อนโยนและมีมารยาท ผิวขาว ผอมจนดูอ่อนแอ ไม่เข้ากับความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวงแม้แต่น้อย
ครั้งแรกที่นางเจอเขาคือหน้าร้านยา เขาถือยาสามสี่ห่อ ผิวของเขาที่ถูกแสงแดดส่องกระทบแทบจะโปร่งใส ยืนอยู่หน้าประตู มองซ้าย มองขวา คล้ายตื่นตกใจ
“พี่ชาย พี่หลงทางหรือ” นางเคี้ยวถังหูลู่พร้อมกับเอ่ยถาม “บ้านของพี่ชายอยู่ไหน ให้ข้าส่งกลับบ้านสิ”
ระหว่างทางนางรู้ว่าเขาเพิ่งมาถึงเมืองหลวง นางจึงบอกว่าตนพาเขาเที่ยวรอบเมืองหลวงได้
ขณะเดินเที่ยวเล่น ทั้งสองก็สนิทสนมกันมากขึ้น
นางรู้สึกว่าพี่ชายคนนี้ดีเหลือเกิน ทั้งอ่อนโยน เป็นคนเงียบๆ ทนฟังคำพูดของนางเสมอ ไม่เหมือนพี่ชายทั้งสองคนของนาง บ้างก็รังเกียจที่นางกวนใจ บ้างก็ล้อเรื่องแต่งงานระหว่างนางกับเสิ่นจิ้น
นางไม่ได้บอกเขาว่านางคือเวินหนิง ความเป็นจริงนางไม่ได้ตั้งใจปิดบัง แต่กลัวคนอื่นได้ยินแล้วเรื่องจะไปถึงบิดา ไม่เพียงตีนาง ทั้งยังต้องฝังปิดโพรงสุนัขแน่นอน ไม่ให้นางออกจากจวน
แต่นางไม่อาจบอกว่าตนเองเกิดจากกอไผ่ไม่ใช่หรือ ด้วยเหตุนี้นางจึงตั้งชื่อให้ตนเอง
ตอนนั้นนางยังไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือ ทุกครั้งที่เจอเขา คำว่า ‘อ่อนโยนและสง่าผ่าเผย’ หกคำนี้ฉายขึ้นในความคิด นางจึงบอกกับเขาว่านางชื่อ ‘เสี่ยวหย่า’
วันนั้นเวินฉีแกล้งนาง เวินหลานไม่พานางไปเที่ยวเล่นด้วย นางโมโห จึงเล่าเรื่องของพี่ชายให้เขาฟัง
“ข้ามีพี่ชายอีกสองคน ใจร้ายยิ่งนัก กลั่นแกล้งข้าทุกวัน!”
“นอกจากนี้ข้ามีคู่หมั้นแล้วด้วย รอข้าเข้าพิธีปักปิ่น พวกเขาก็ไล่ข้าออกจากจวน”
“หมั้นหมายบ้าอะไร ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ชอบ แต่งงานกับคนแก่ เป็นอนุภรรยา”
ความเป็นจริงนางไม่รู้ความหมายของคำว่า ‘แต่งงานกับคนแก่ เป็นอนุภรรยา’ แค่ว่าตอนดูละครในโรงน้ำชา ‘แต่งงานกับคนแก่ เป็นอนุภรรยา’ คือเรื่องไม่ดี
พี่ชายอ่อนโยนคนนั้นขมวดคิ้ว แต่ก็คลายลงอย่างรวดเร็ว เช็ดฝุ่นบนจมูกให้นาง “ยังมีเวลาอีกหกปี ไม่รีบร้อน”
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงพูดเช่นนี้ แต่ไม่เป็นไร เขาเป็นปัญญาชน มักจะพูดสิ่งที่นางไม่เข้าใจเสมอ
แต่นี่ก็ไม่อาจหยุดนางชื่นชมเขา
ตอนเขาเช็ดหน้าให้นาง นางเอียงศีรษะมองดูเขา
มองแววตาที่ราวกับสายน้ำของเขา มองใบหน้าที่เปรียบดังหยกของเขา
นางอยากจะมองพี่ชายคนนี้นานๆ พี่ชายที่ทั้งหล่อและอ่อนโยน เทียบกับพี่ชายทั้งสองคนของนางแล้ว นางชอบเขามากกว่า
ทั้งที่เป็นการพบเจอที่ชวนรักชวนฝัน เวินหนิงไม่เข้าใจว่าเหตุใดตอนหลังจึงกลายเป็นเช่นนั้น
นางในตอนนั้นปิดผนึกความทรงจำ แยกพี่ชายผู้แสนใจดีในความทรงจำที่เป็นดั่งลมในฤดูวสันต์กับเผยโย่วออกจากกัน อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องคิดว่า ‘เพราะอะไร’
เวินหนิงวิ่งช้า แต่เพราะนางตัวเล็ก ทั้งยังชำนาญทาง วิ่งทะลุตรอกซอยต่างๆ ได้อย่างง่ายดาย ไม่นานนางก็สลัดพวกทหารได้สำเร็จ นางเห็นตะกร้าไม้สานวางอยู่ในซอยเล็กๆ จึงกระโดดลงไปในตะกร้าโดยไม่ลังเล แล้วหยิบฝามาปิด
ไม่นาน นางเห็นทหารสองคนที่พกมีดติดตัววิ่งออกไป นางหลบอยู่ในตะกร้าอีกครู่หนึ่ง เมื่อมั่นใจว่าทหารสองคนนั้นไม่มีวันกลับมา อีกทั้งบริเวณโดยรอบไม่มีเสียงใด นางจึงค่อยเปิดฝาช้าๆ
ทว่าคิดไม่ถึงว่าฝาตะกร้าจะร่วงลง ไม่ทันได้หายใจ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างสัมผัสพื้นเบาๆ นางหันไปมองตามเสียง
ทางด้านหวังโย่วเมื่อได้ยินหวังฉินเซิงบอกว่าตระกูลเวินหงหลูซื่อมา เขาก็รู้ทันทีว่าคือเวินหนิง เขาไม่แม้แต่จะเผชิญหน้า กระโดดหน้าต่าง วิ่งไปที่เรือนหลังแล้วปีนกำแพงออกไป
คนพวกนั้นหาเขาไม่เจอ ย่อมกลับไปเอง
ทว่าคิดไม่ถึงเท้าเพิ่งสัมผัสพื้น เห็นตะกร้าที่วางอยู่ในซอยขยับ จากนั้นหญิงที่แต่งตัวเป็นชายโผล่หน้าออกมา
เวลานี้เวินหนิงเปื้อนไปหมดทั้งตัว ผมของนางมีเศษฟางในตะกร้าติดอยู่ นางมองไปตามเสียง พบว่าตนซ่อนตัวอยู่ละแวกตระกูลหวัง และคนตรงหน้ากำลังปีนกำแพงออกมาเช่นนั้นหรือ? คือหวังโย่วที่สีหน้าไร้ความรู้สึก?
หวังโย่วจำนางได้ทันทีที่โผล่หน้าออกมาจากตะกร้า นางคือคนที่เขียนจดหมายรักนับสิบฉบับให้เขา ทั้งยังจะจับเขาแต่งงาน คือเวินหนิงที่ทำให้เขาต้องปีนกำแพงหนีออกมาจากเรือน
ขณะทั้งสองสบตากัน กาในตรอกซอยส่งเสียงร้อง
เวินหนิง “...”
หวังโย่ว “...”
…
ซวยแล้ว
เวินหนิงคิดไม่ถึงว่า ตนจะวิ่งมาระแวกตระกูลหวัง ทั้งยังบังเอิญเจอหวังโย่ว
ชั่วขณะหนึ่ง ความคิดของนางลอยล่องไปไกล
บทบาทของนางในตอนนี้คือหญิงสาวที่รักหวังโย่วทว่าไม่ได้ครอบครอง ถึงขั้นให้พี่ชายจับเขามาเป็นสามี ตามหลักแล้วนางควรรอเขาในจวน รอพี่ชายพาเขากลับมาแต่งงานกับนาง
แต่นางกลับแต่งตัวเป็นชาย ซ่อนตัวอยู่ในตะกร้าข้างเรือนเขาด้วยสภาพมอมแมมเนี่ยนะ
ขณะที่นางกำลังร้อนใจ เวินหนิงหยิกฝ่ามือตนเอง จนขอบตาแดงก่ำ “คุณชายหวังไม่อยากแต่งงานกับอาหนิงจริงๆ หรือเจ้าคะ”
ถูกต้อง นางหมกมุ่นกับหวังโย่ว กลัวว่าเขาจะหนี จึงแต่งเป็นชายแล้วรอเขาที่นี่!
“อาหนิง...อาหนิง...” เวินหนิงน้ำตารื้น คำว่า ‘มีใจให้ท่าน’ นางพูดไม่ออก
โชคดีที่หวังโย่วก็ไม่ได้อยากฟังคำพูดของนาง เขาถึงขั้นเมินเฉย แววตาสีนิลกวาดมองใบหน้าของนาง เขาโน้มหน้าทักทายเล็กน้อย หันหลังเดินจากไป
ขอบตาของเวินหนิงแดงก่ำ แต่นางกลับดีใจ
แผนของนางสำเร็จจริงๆ ด้วย!
เทียบกับเจอกันที่หออวิ๋นทิงเมื่อคราวก่อน หวังFย่วในตอนนี้ไม่ใช่แค่ ‘เย็นชา’ เท่านั้น
เขาถึงขั้นรำคาญนาง เขาเป็นคนทระนงตน จะยอมทนเห็นผู้อื่นคิดอยากจะลักพาตัวตนและจับแต่งงานได้อย่างไร!
เช่นนั้นหลังจากนี้...
หวังโย่วเดินหนีเพราะนาง เช่นนั้นนางควรตามเขาไป หรือไม่ตามไป


## บทที่ 26

ตอนที่ 26
เวินหนิงครุ่นคิดเพียงครู่หนึ่ง
ในฐานะหญิงสาวที่ตกหลุมรักหวังโย่ว ทิ้งชื่อเสียงของตนเองกระทำเรื่องสุดโต่งเช่นดูรายชื่อจับลูกเขยโดย ถึงขั้นแต่งเป็นชายมาเฝ้ารอเขาถึงตระกูล ตามหลักแล้วน่าจะหัวดื้อระดับหนึ่ง
เมื่อชาติก่อน มีครั้งใดบ้างที่นางไป แล้วเขาไม่ตามไปบ้าง
ตาม!
หากไม่ตามบทบาทที่นางสร้างขึ้นพังทลายหมด
เวินหนิงเดินตามหวังโย่ว เดินไปด้วย เช็ดน้ำตาไปด้วย เช็ดจนนางรู้สึกว่าตนแสดงละครเกินบท
แต่เมื่อเห็นหวังโย่วก้าวเดินด้วยความกังวล หึ...
สะใจจริงๆ
ที่ผ่านมาเขาเป็นฝ่ายทรมานนางมาโดยตลอด เธอไม่เคยเอาประโยชน์อะไรจากเขาได้เลย
ความเป็นจริงหวังโย่วไม่มีที่ให้ไปเท่าใดนัก เพราะเขาเพิ่งเดินแห่จอหงวน ทุกคนในท้องตลาดต่างพูดถึงเขา เขาเลือกเดินในตรอกซอยที่อยู่ไกลออกไป คิดว่าเวินหนิงน่าจะเดินตามเขาไม่นาน ทว่าคิดไม่ถึงสตรีตระกูลเวินคนนี้หัวดื้อจริงๆ
ก็จริง
หากไม่หัวดื้อ คงไม่ทำเรื่องเฉกเช่นวันนี้ได้
ขณะเดินอยู่ในซอยที่เงียบสงบ หวังโย่วหันหลัง “แม่นางเวิน เป็นความผิดของแซ่หวังเองที่ก่อนหน้านี้ไม่พูดให้ชัดเจน แซ่หวังไม่ได้คิดอะไรกับแม่นาง แม่นางเชิญกลับจวนเถอะขอรับ”
เสียงอ่อนโยน ทว่าสีหน้ากลั[เย็นชา
เวินหนิงเช็ดน้ำตา “แล้วเหตุใดวันนั้นท่านจึงไปหออวิ๋นทิงตามนัด”
นางพูดอย่างมีเหตุและผล “ทั้งยัง...ทั้งยังซื้อขนมถั่วตัดที่ข้าชอบที่สุดมาให้ด้วย”
“เรื่องเข้าใจผิดทั้งหมดนี้ เป็นความผิดของแซ่หวังเองขอรับ แซ่หวังขอโทษแม่นางด้วย แม่นางโปรดอย่านำมาใส่ใจ” ขณะพูดเขาหลุบตาลง โค้งคำนับ
หึ เผยโย่วในตอนนี้ รู้จักกล่าวคำขอโทษด้วยหรือ
เวินหนิงแทบอยากหยุดตอแยเขา นางพูดขึ้น “เช่นนั้นท่านคืนจดหมายมาให้ข้า หากจดหมาย...เหล่านั้นตกอยู่ในมือผู้อื่น ข้าจะเสื่อมเสียชื่อเสียงเอาได้”
นางเงยหน้าขึ้น ขนตาของนางมีน้ำตาติดอยู่ ดวงตาเปื้อนไปด้วยน้ำตา
หวังโย่วไม่ได้มองนาง พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เชิญตามข้ามาขอรับ”
เวินหนิงตามหวังโย่วกลับจวน
ปีที่นางกับหวังโย่วรู้จักกัน ตระกูลหวังเพิ่งย้ายมาอยู่ในเมืองหลวง ยังไม่ได้ซื้อบ้าน ด้วยเหตุนี้นางจึงมาเรือนหลังนี้เป็นครั้งแรก
เวลานี้ตระกูลหวังเงียบมาก
เวินฉีกลับไปแล้ว แต่เหตุการณ์เหนือความคาดหมายที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้หวังฝูปิดบ้าน ไม่ต้อนรับแขก เลี่ยงไม่ให้เป็นขี้ปากชาวบ้าน เขาจึงบอกว่ามีงานสำคัญต้องทำ แล้วพาหวังฉินเซิงออกไป
ตอนเวินหนิงเดินเข้ามาในเรือนที่เงียบสงัด นางรู้สึก... ไม่สบายใจเล็กน้อย
ประสบความสำเร็จในการสอบ เป็นวันที่ดีที่สุดในชีวิต แต่กลับถูกนางทำพัง
โชคดีที่หลังจากนี้เขากับนางไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว
หวังโย่วพาเวินหนิงเข้าไปในห้องหนังสือ ยื่นซองจดหมายให้นาง เมื่อเวินหนิงเปิด ด้านในคือเศษกระดาษที่ถูกเผา จดหมายบางฉบับถูกเผาจนเหลือแค่ขอบ ดูออกว่าเป็นจดหมายสีชมพู
“แซ่หวังทราบดีว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของแม่นาง ด้วยเหตุนี้จึงช่วยแม่นางขจัดความกังวล” น้ำเสียงของหวังโย่วสุขุม สีหน้าของเขาแทบจะไม่มีอารมณ์ใดๆ “แม่นางโปรดวางใจ เรื่องนี้แซ่หวังจะปิดเป็นความลับ ไม่ให้ผู้อื่นรู้”
โลกใบนี้ช่างแปลกเหลือเกิน แค่เพราะคำพูดหนึ่งของฮองเฮา การดูรายชื่อจับลูกเขยอย่างเปิดเผยกลายเป็นเรื่องที่นิยม ทว่าหากแอบรับของผู้อื่นทั้งที่ยังไม่ออกเรือน กลับกลายเป็นเรื่องผิดศีลธรรม ถูกพูดคนต่อว่า
“แม่นางเวิน เชิญขอรับ” พูดจบ หวังโย่วเปิดประตูส่งแขก
เวินหนิงออกจากห้องหนังสือด้วยความ ‘อาลัยอาวรณ์’ หวังโย่วปิดประตูทันที
ถูกต้อง เขาไม่อยากเห็นหน้านางนานมากกว่านี้
เวินหนิงไม่ได้กลับไปทันที ถือซองจดหมาย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยังเหลืออีกอย่าง สิ่งสุดท้าย ทุกอย่างก็จะจบลงแล้ว
นางพิงประตูห้องหนังสือ ครั้งนี้ไม่ได้หยิกฝ่ามือตนเองอีกแล้ว แต่เปลี่ยนไปหยิกต้นขา พูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้น “คุณชายหวัง อาหนิงรู้ดีว่าหัวใจของท่านมีเจ้าของ ซึ่งก็คือ...คือแม่นาง ‘เสี่ยวหย่า’ แต่ว่า อาหนิงจริงใจกับคุณชาย อาหนิงจะรอคุณชาย หากวันใดคุณชายเปลี่ยนใจ ต้องหันมามองอาหนิงนะเจ้าคะ”
เผยโย่วเกลียดผู้หญิงตามตอแยเขาที่สุด
เมื่อชาติก่อน ครั้งหนึ่งเคยมีบุตรีของขุนนางพูดทำนองนี้กับเขาที่หน้าห้องหนังสือ วันถัดมา บิดาของเขาถูกย้ายไปอยู่นอกเมือง รวมถึงตัวนางด้วย พวกเขาไม่เคยกลับมาอีกเลย
เวินหนิงคิดว่าหลังจบเรื่องนี้ วันหน้ายามเผยโย่วเจอนาง เขาต้องเดินหนีนางแน่นอน
แค่ว่าเพิ่งเดินไปถึงลานหน้าเรือน นางก็ได้ยินเสียงนุ่มนวล “แม่นาง ช้าก่อน”
…
แม้เวินหนิงจะแต่งเป็นชาย แต่เมื่อได้ยินคนเรียก ‘แม่นาง’ นางก็หันหน้าไป
หันไปตามต้นเสียง นางเห็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวย หน้าผากกว้างรับกับคิ้ว ม้วนผมขึ้นอย่างงดงาม ยืนอยู่ที่ทางเดิน
นี่คือ...
มองอย่างถี่ถ้วน หางตาของนางมีรอยเหี่ยวย่น แม้จะยิ้ม แต่ก็ไม่อาจกลบอาการป่วยที่แสดงออกมาจากสีหน้าได้ ทั้งยังซูบผอมผิดปกติ
ฮูหยินหวังเช่นนั้นหรือ
“แม่นางยังไม่ได้รับประทานอาหารกระมัง” เสียงอ่อนโยนของหญิงวัยกลางคน ชวนฟังยิ่งนัก “ข้าตุ๋นน้ำแกงไว้ แม่นางดื่มสักถ้วยหนึ่งแล้วค่อยกลับเถอะ”
ขณะพูด ไม่รอเวินหนิงตอบ อีกฝ่ายก็หันหลังเดินเข้าไปด้านในเรือน
เวินหนิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เมื่อก่อนนางกับเผยโย่ววิ่งเล่นทั่วเมืองหลวง แต่นางไม่เคยไปบ้านของเขา ทั้งยังไม่เคยเจอมารดาของเขา
นางรีบร้อนกลับจวน แต่ว่า...นางหิวแล้ว
วันนี้นางออกจากจวนแต่เช้าตรู่ คิดถึงแต่เรื่องผลสอบสอบ ตอนเช้านางกินขนมที่โรงน้ำชาเล็กน้อย จากนั้นก็ถูกทหารตามจับ ตอนนี้เลยเที่ยงวันแล้ว นางไม่ใช่แค่หิว แต่กระหายน้ำอีกด้วย
ช่างเถอะ ไม่กินตอนนี้ คาดว่าคืนนี้ก็ไม่ได้กิน เวินถิงชุนรอนางอยู่
เวินหนิงเดินตามฮูหยินหวัง
ฮูหยินหวังไม่ได้พานางไปที่โถงหลัก แต่พานางไปนั่งที่โต๊ะข้างๆ โรงครัว แล้วตักบะหมี่น้ำให้นางรับประ
แม้จะป่วย ทว่าฮูหยินหวังกลับยิ้มตลอดเวลา มองเวินหนิงด้วยแววตาอ่อนโยน มองจนเวินหนิงทำตัวไม่ถูก ค่อยๆ รับประทานบะหมี่
อื้ม...ไม่รู้ว่าเพราะหิวมากเกินไปหรือไม่ ช่างอร่อยจริงๆ
“แม่นางมาจากจวนเวินใช่หรือไม่” ฮูหยินหวังยิ้ม มุมปากของนางมีลักยิ้ม มองแล้วอ่อนโยนยิ่งนัก
เวินหนิงกะพริบตาปริบๆ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะรู้มากเช่นนี้
“วันที่สิบแปดเดือนสาม โย่วเอ๋อร์ออกไปพบแม่นางเวินใช่หรือไม่”
เวินหนิงตกตะลึง มือที่กำลังคีบเส้นหมี่ถึงกับหยุดนิ่ง
ฮูหยินหวังพูดด้วยรอยยิ้ม “แม่นางวางใจเถอะ เขาไม่ได้พูดเรื่องนี้กับคนในตระกูล แค่ว่าวันนั้นตอนที่เขากลับมา เนื้อตัวมีกลิ่นหอมติดอยู่ ข้าจึงเดาว่าเขาน่าจะนั่งอยู่ห้องเดียวกับสตรี”
สม...สมกับเป็นมารดาของเผยโย่วจริงๆ ทั้งที่ล้มป่วยนอนอยู่บนเตียงมานานหลายปีแต่กลับใส่ใจรายละเอียดเช่นนี้
ไม่สิ มารดาของเผยโย่วคือองค์หญิงใหญ่ต่างหาก
เวินหนิงครุ่นคิดในใจ ไม่ได้แสดงออกมา นางกะพริบตาปริบๆ มองฮูหยินหวัง ไม่ได้ตอบคำถาม
ฮูหยินหวังเห็นท่าทีของนาง คลี่ยิ้มบางๆ พูด “แม่นางเวินกล้าชิงตัวเจ้าบ่าว คิดไม่ถึงว่าจะเป็นหญิงละเอียดรอบคอบเช่นนี้”
เวินหนิงคิดถึงบทบาทสมมุติของตนขึ้นมาทันที นางหลุบตาลง พูด “ฮูหยินพูดเป็นเล่นเจ้าค่ะ...ข้าเพียง...ข้าเพียงกลัวว่าจะทำให้คุณชายหวังเดือดร้อนก็เท่านั้น”
“เป็นสตรีที่ดีจริงๆ โย่วเอ๋อร์ของข้าต่างหากที่ไม่คู่ควรกับแม่นาง” ฮูหยินหวังทัดผมที่หลุดร่วงให้เวินหนิง “โย่วเอ๋อร์เย็นชาเช่นนี้มาโดยตลอด คาดว่าคงไม่เข้าใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของหญิงชาย แม่นางเวินอย่าเสียใจไปเลย”
เฮ้อ ฮูหยินหวังเรียกนางมาเพื่อปลอบใจนางเช่นนั้นหรือ
“กินอีกถ้วยสิ” เห็นนางรับประทานจนหมด ฮูหยินหวังหยิบถ้วยขึ้นมา แล้วตักให้นางอีกหนึ่งถ้วย
ความเป็นจริงตอนเด็กๆ เวินหนิงเคยได้ยินหวังโย่วพูดถึงฮูหยินหวัง
ตอนนั้นนางรู้แล้วว่ามารดาของเขาสุขภาพไม่ดี ในหนึ่งปีนอนป่วยอยู่บนเตียงแปดเก้าเดือน บิดาของเขาทำงานตัวเป็นเกลียว เงินทองที่หามาได้ล้วนใช้รักษามารดาของเขา
เหตุเพราะเวินหลานมีความรู้ด้านการรักษาและยาสมุนไพร แม้เวินหนิงจะไม่ได้ร่ำเรียนหนังสือ แต่นางพอมีความรู้ด้านสมุนไพรอยู่บ้าง คุยโวว่าจะพาเผยโย่วขึ้นไปเก็บสมุนไพรวิเศษบนภูเขา บอกเขาว่าอาการป่วยของฮูหยินหวังรักษาได้แน่นอน
เขาเองก็ไม่โต้เถียง ตามนางขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนภูเขา สุดท้ายสมุนไพรเหล่านั้นไม่มีตัวใดใช้รักษาได้ ทว่านำไปขายแลกเงินได้
ตอนนั้นนางคิดว่ามารดาของพี่ชายคนนี้ ต้องเป็นสตรีที่อ่อนโยนมาก มิเช่นนั้นจะเลี้ยงดูพี่ชายให้กลายเป็นคนอ่อนโยนเช่นนี้ได้อย่างไร
นางในตอนนั้นอิจฉาเขา
แม้เขาจะยากจน แต่บิดามารดารักใคร่กลมเกลียว รักเผยโย่วมาก แตกต่างกับนาง มารดาของนางด่วนจากไป นางไม่เคยเห็นแม้กระทั่งหน้าตาของมารดา ทางด้านบิดา งานรัดตัวทุกวัน นานแรมเดือนกว่าจะเจอกันสักครั้ง
แต่ว่าชาติที่แล้วหลังจากนานกับเผยโย่วกลับมาเจอกันอีกครั้ง นางไม่เคยเห็นมารดาเลี้ยงคนนี้ของเขา ทั้งยังไม่ค่อยได้ยินเขาพูดถึง
เวินหนิงรับประทานบะหมี่ถ้วยที่สอง ดื่มน้ำแกงอีกหนึ่งถ้วย
ฮูหยินหวังปลอบใจนางด้วยคำพูดอ่อนโยน บอกว่าเรื่องความรักบังคับกันไม่ได้ บอกให้นางอย่าเสียใจ บุตรชายของนางภายนอกอบอุ่น แต่เนื้อแท้เป็นคนเย็นชา เลือกสามี ควรเลือกสามีที่อ่อนโยน
ถ้อยคำนี้เวินหนิงเห็นด้วยอย่างมาก แม่รู้จักลูกชายดีที่สุดจริงๆ
เมื่อรับประทานจนอิ่ม เวินหนิงเดินกลับจวนเวินช้าๆ
แม้จะไม่อยากกลับ แต่นั่นเป็นบ้านของนางอย่างไรก็ต้องกลับ
เป็นจริงตามคาด ก้าวเข้าจวนเพียงก้าวหนึ่งพ่อบ้านก็พูดด้วยความร้อนใจ “ไอ้โหยว! ในที่สุดคุณหนูก็กลับมา” จากนั้นพ่อบ้านก็พานางไปที่ห้องโถง
ยังไม่ทันเดินเข้าไป ก็ได้ยินเสียงตะคอกของเวินถิงขุน “คุกเข่า!”


## บทที่ 27

ตอนที่ 27
เหตุผลเวินหนิงถอนหมั้นเสิ่นจิ้น เวินถิงชุนคิดทบทวนอยู่นาน
เขาไม่ต้องการอำนาจ ไม่ต้องการยศสูง ตัวเขาไม่ใช่คนทะเยอทะยาน
แต่บุตรีของเขาเล่า ไม่กล่าวถึงเวินหลานและเวินฉี บุรุษย่อมต้องประสบความสำเร็จด้วยลำแข้งของตนเอง ทว่าเวินหนิงนางเป็นสตรี แม้เขาจะเลือกสามีดีๆ ให้นาง เมื่อนางแต่งเข้าตระกูล ช่วงปีแรกๆ ชีวิตคู่ราบรื่น แต่เมื่อนานวันเข้า สามีภรรยาคู่ใดบ้างที่จะไม่ทะเลาะกัน
หากถึงเวลานั้นตระกูลของนางไม่แข็งแกร่งมากพอ ไม่อาจเป็นที่พึ่งให้นางได้ ยามนางถูกรังแกจะหันหน้าไปพึ่งใคร
บางทีนี่อาจจะถึงเวลาปรับเปลี่ยนทิศทางของเขาแล้ว กลับมามุ่งมั่นในหน้าที่การงาน ตั้งใจทำงาน ถึงอย่างไรพวกลูกๆ ก็โตแล้ว ไม่ซุกซนเหมือนตอนเด็กๆ
ตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ เขาจึงตั้งใจทำงานเป็นพิเศษ อีกทั้งการสอบคัดเลือกขุนนางที่จัดขึ้นทุกสามปี งานของเขาจึงยุ่งกว่าปกติ ทว่าคิดไม่ถึงเขาไม่ได้สนใจเรื่องในตระกูลเพียงไม่กี่วัน พวกลูกๆ ที่ ‘เติบโต’ กันหมดแล้วกลับสร้างปัญหาให้เขา
เวินหนิงรู้ดีว่าไม่อาจหนีรอดได้ นางจึงคุกเข่า โดยไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย
เวินถิงชุนตะโกนเสียงดัง “อาฉิน ใช้กฎตระกูล!”
“นายท่าน...” พ่อบ้านฉินเกลี้ยกล่อม
“ไป!” หนวดสีขาวของเวินถิงชุนสั่นเทา เห็นชัดว่าโมโหมาก
“ท่านพ่อ ทั้งหมดเป็นความผิดของลูก ท่านพ่ออย่าโมโหเลยเจ้าค่ะ” เวินหนิงพูดขณะคุกเข่าบนพื้น
“เจ้ารู้ด้วยหรือว่าพ่อโมโหเป็น เหตุใดเจ้าจึงไม่ทำให้พ่ออกแตกตายไปเลยเล่า ฮะ” เวินถิงชุนไม่ดุเวินหนิงเช่นนี้มานานหลายปีแล้ว แต่เรื่องวันนี้เหนือความคาดหมายของเขาจริงๆ
วันนี้ตอนทำงาน เขารู้สึกว่าบริวารที่ปกติให้ความเคารพเขา หันมามองเขาเป็นครั้งคราว คล้ายอยากจะพูดบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่พูด
เมื่อเห็นหลายครั้งเข้า เขาจึงเรียกมาถาม สุดท้ายอีกฝ่ายคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ครึ่งอยากรู้ความจริงครึ่งรายงาน “ใต้เท้า ได้ยินว่า...ได้ยินว่าวันนี้พวกท่านดูรายชื่อจับลูกเขยหรือขอรับ”
เป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึง เขาถึงขั้นใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะรู้ว่า ‘ดูรายชื่อจับลูกเขย’ คืออะไร
คนที่เขาเรียกมาคุยด้วยคล้ายอยากจะหัวเราะแต่ก็ไม่กล้าหัวเราะ “ทั้งยังจับ...จอหงวนคนใหม่คุณชายหวังอีกด้วย”
กระทั่งเวลานี้เวินถิงชุนยังจำความรู้สึกเมื่อครู่ได้ เลือดลมไหลผ่านทั่วร่างกาย ใบหน้าของเขาแดงก่ำ
“เรื่องแต่งงานคือเรื่องใหญ่ คำสั่งของพ่อแม่ คำพูดแม่สื่อ ดูรายชื่อจับลูกชายเนี่ยนะ! ผู้ใดสอนเจ้า เจ้าเอาความกล้านี้มาจากที่ใด ฮะ” เวินถิงชุนเดินวนรอบตัวเวินหนิง เขาคิดไม่ถึงว่า ลูกสาวที่ทั้งอ่อนโยนและเชื่อฟังของเขา จะทำเรื่องน่าตกตะลึงเช่นนี้ลับหลังเขาได้!
“หากเจ้าชื่นชอบคุณชายหวังคนนั้น ควรบอกพ่อให้ชัดเจน พ่อจะเชิญแม่สื่อมาที่จวน ช่วยเจ้าคิดหาวิธี” เวินถิงชุนคิดไม่ตกจริงๆ “แม้พ่อจะไม่มียศสูง ทว่าไม่มีแม้กระทั่งความสามารถในการหาคู่ให้เจ้าเชียวหรือ”
เวินหนิงเงียบ
เพราะกลัวว่าท่านจะทำให้ได้แต่งงานจริงๆ นะสิ
“ยิ่งไปกว่านั้นคุณชายหวังนั่น เป็นถึงจอหงวนที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง จอหง;นคนแรกของราชวงศ์ที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ การกระทำเยี่ยงเด็กเล่นของเจ้าจะทำให้ได้แต่งงานกับเขาหรือ”
เวินหนิงก้มหน้าลง “อาหนิงผิดไปแล้วเจ้าค่ะ”
“อาฉิน! ยืนเซ่ออยู่ทำไม!” เวินถิงชุนตะคอกพ่อบ้านฉิน
พ่อบ้านฉินรู้ดีว่าเวินถิงชุนรักลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาที่สุด คิดว่าเมื่ออีกฝ่ายใจเย็นลง คงทำใจตีลูกสาวไม่ได้ ดังนั้นแม้จะถือไม้บรรทัดเอาไว้ แต่เขากลับเอาแนบข้างลำตัว
แต่เมื่อเวินถิงชุนตะคอกเช่นนี้ เขาก็ทำได้เพียงยื่นไม้บรรทัดให้
เวินถิงชุนถือไม้บรรทัด “เจ้ารู้หรือไม่ว่าการกระทำของเจ้าทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง ทำให้จวนเวินขายหน้า”
“เป็นความผิดของอาหนิงเองเจ้าค่ะ” เวินหนิงยื่นมือออกไปอย่างยอมรับในโชคชะตา
เวินถิงชุนกัดฟันแน่น ขณะกำลังจะฟาดไม้บรรทัดลงไป
“ท่านพ่อ! ทำเช่นนั้นไม่ได้ขอรับ!”
“ท่านพ่อ! ข้าเป็นต้นคิดเรื่องนี้เองขอรับ!”
เวินหลานและเวินฉีมาถึงพร้อมกัน ทั้งสองคุกเข่าตรงหน้าเวินถิงชุน ด้วยความชำนาญ
เวินหลาน “ท่านพ่อ เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเองที่ไม่รอบคอบ น้องยังเด็ก ไม่เข้าใจหลักการเหล่านั้นหรอกขอรับ”
เวินฉี “ท่านพ่อ ข้านำคนไปตระกูลหวัง อาหนิงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ ข้าหนังหนา ท่านตีข้าเถอะขอรับ”
เวินถิงชุนมองลูกชายทั้งสองคน โมโหมากกว่าเดิม เรื่องใหญ่ขนาดนี้ กลับไม่มีใครบอกพ่อคนนี้ เห็นเขาเป็นหัวหลักหัวตอหรืออย่างไร
“เจ้ารู้เรื่องนี้ด้วยหรือ” เวินถิงชุนข่มอารมณ์ ถามเวินหลาน
เวินหลานไม่อยากพูด แต่ก็ต้องพูด “ก่อนหน้านี้...ก่อนหน้านี้ลูกเป็นพ่อสื่อให้น้อง ให้อาหนิงเจอกับคุณชายหวัง แต่ว่า...”
“เจ้า...เจ้า...” เลือดลมไหลผ่านไปทั่วตัวเวินถิงชุนอีกครั้ง
เวินฉีรีบพูด “ท่านพ่อ อย่าโมโหจนตนเองล้มป่วยนะขอรับ!”
เมื่อพูดเช่นนี้ ทำให้เวินถิงชุนคิดถึงคำพูดเมื่อวานของเวินฉี ‘ท่านพ่อ ช่วงนี้ท่านสบายดีหรือไม่ขอรับ’ รู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะเกิดเรื่องขึ้น
“อาฉิน! เอาไม้เท้ามา!”
เวินหนิงเห็นพี่ชายทั้งสองคนมา นางส่งสายตาให้พวกเขาเงียบ ถึงอย่างไรท่านพ่อก็รักนาง ใช้ไม้บรรทัดตีนางไม่กี่ครั้งก็ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว
แตกต่างกับพี่ชาย
เป็นจริงตามคาด ถึงขั้นใช้ไม้เท้า
เวินหนิงคุกเข่าบนพื้นด้วยความเศร้า นางดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย มองเวินถิงชุนด้วยน้ำตาทคลอเบ้า “ท่านพ่อ ทั้งหมดเป็นความคิดของอาหนิง อาหนิงเป็นคนขอให้พี่ชายนัดหมายคุณชายหวัง รู้ว่าพี่ชายไม่มีทางเห็นด้วยที่จะดูรายชื่อจับลูกเขย ดังนั้นจึงโกหกท่านพี่ว่าคุณชายหวังมีใจให้ข้า ทั้งยังวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากพี่รอง ท่านพ่อ พี่ทั้งสองรักข้าเหมือนที่ท่านรัก ดังนั้นจึง...”
“เจ้ารู้ว่าพวกพี่รักเจ้าแต่ยังทำเรื่องเช่นนี้หรือ พระอาทิตย์ยังไม่ทันขึ้น เกรงว่าคนทั้งเมืองหลวงคงหัวเราะเยาะเจ้ากันหมด  อนาคตยามพี่ชายทั้งสองแต่งงาน...”
“ท่านพ่อ ข้าไม่แต่งงานก็ได้ขอรับ!”
“ท่านพ่อ ข้าก็ไม่แต่งงานขอรับ!”
เวินหนิง “...”
พี่ทั้งสองช่วยหยุดพูดได้หรือไม่
เวินถิงชุน “ไม้เท้าเล่า! ไม้เท้า! ! !”
สุดท้ายเวินหลานและเวินฉีถูกตีด้วยไม้เท้าคนละสิบที เวินหนิงถูกตีด้วยไม้บรรทัดห้าที นอกจากนี้เวินถิงชุนยังลงโทษโดยการกักบริเวณเวินหนิงหนึ่งเดือน
กลับไปที่ห้อง หลิงหลานทายาให้เวินหนิงด้วยความปวดใจ เดิมทีอยากจะบ่นเวินหนิงอีกเล็กน้อย แต่เมื่อคิดว่าเวินหนิงถูกนายท่านด่าพอสมควรแล้ว นางจึงเลือกที่จะกลืนคำพูดลงคอ
แต่นางไม่เข้าใจจริงๆ เหตุใดต้องทำถึงขั้นนี้ เวลานี้ทั้งชิงตัวสามีกลับมาไม่ได้ ทั้งถูกตี เช้าวันพรุ่งนี้ ข่าวบุตรีเพียงคนเดียวของตระกูลเวินหลงรักจอหงวนหวังโย่ว ถึงขั้นยอมดูรายชื่อจับลูกเขย คงแพร่สะพัดไปทั้งเมืองหลวง
“ตั๋วเงินเล่า” เวินหนิงคุกเข่านานกว่าครึ่งชั่วยาม เดิมทีนางล้มตัวลงนอนบนเตียงแล้ว ทว่าเมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางเด้งตัวลุกขึ้นมา “หลิงหลาน ตั๋วเงินทั้งหมดยังอยู่ครบใช่หรือไม่”
“อยู่ครบเจ้าค่ะ หลังจากคุณหนูช่วยข้าหลอกล่อทหารสองนายนั่น ข้าก็วิ่งกลับจวนทันที” หลิงหลานทอดถอนใจ
แม้จะเป็นเงินห้าพันตำลึง ก็ไม่สำคัญเทียบเท่าชื่อเสียง
เวินหนิงล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง นางโล่งอกมาก
สงครามครั้งนี้จบลงแล้ว
แม้จะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน แต่สุดท้ายนางก็บรรลุเป้าหมาย
หลังจากเกิดเรื่องทั้งหมดขึ้น เผยโย่วไม่มีทางคิดว่านางเป็นเด็กสาวเมื่อหกปีก่อนแน่นอน
อีกทั้งนางยังได้เงินก้อนโต
เทียบกับชีวิตสุขสบาย ชื่อเสียงมีประโยชน์อะไร ครึ่งเดือนต่อจากนี้จวนกั๋วกงจะรับเผยโย่วกลับไป ไม่แน่เมื่อถึงเวลานั้น พวกคนที่หัวเราะเยาะนางอาจจะบอกว่านางสายตาเฉียบแหลมก็ได้
คืนนี้นางจะนอนให้เต็มอิ่ม
คืนนี้ไม่ได้รับประทานมื้อเย็นจริงๆ ด้วยความโมโห เวินถิงชุนจึงลงโทษงดมื้อเย็นพวกนางสามวัน
โชคดีรับประทานที่ฮูหยินหวังมากพอแล้ว
เวินหนิงนึกถึงบะหมี่สองถ้วยนั้น อื้ม...อร่อยเหลือเกิน
นางไม่อิจฉาที่เผยโย่วมีแม่แล้ว นอกจากท่านพ่อ นางยังมีพี่ชายสองคนที่รักนางมากไม่ใช่หรือ
หลังจากอาบน้ำเสร็จเวินหนิงล้มตัวลงบนเตียงอย่างมีความสุข กักบริเวณหนึ่งเดือนก็ดีเหมือนกัน ช่วงที่ผ่านมานี้เพื่อรับมือเผยโย่ว นางอกสั่นขวัญหายตลอดทั้งวัน วางแผนแทบตาย ในที่สุดตอนนี้ก็ได้พักผ่อนแล้ว
นางขอพักผ่อนอีกสามสี่วัน แล้วค่อยวางแผนอนาคต
ไม่นานเวินหนิงก็ผล็อยหลับไป
นางคิดว่าตนเองจะหลับสบาย หลับลึก ทว่าความเป็นจริงนางกลับนอนหลับไม่สนิท
นางรู้สึกคล้ายว่าตนลืมบางสิ่งบางอย่าง
ภาพต่างๆ ฉายในความคิดของนาง
นางกำลังคิดว่าตนลืมเรื่องอะไรกันแน่
กระทั่งภาพดวงจันทร์ฉายขึ้นมาในความคิด นางลืมตาขึ้นทันที
ค่ำคืนเงียบสนิท ภายในห้องที่มืดมิดมีเพียงแสงจันทร์ส่องกระทบตะแกรงหน้าต่าง
นางลุกขึ้นนั่ง เข้าเดือนสี่แล้ว อากาศไม่หนาวแล้ว แต่นางกลับรู้สึกถึงความเย็นที่คืบคลานเข้ามา
นางนึกออกแล้ว
นางรู้แล้วว่าลืมอะไร
สำหรับนางเมื่อชาติก่อนเป็นเพียงเรื่องเล็ก วันหนึ่งหลังรับประทานอาหารเสร็จนางบังเอิญได้ยินใครบางคนพูด
ทว่ากลับคลายข้อสงสัยก่อนหน้านี้
เหตุใดหลังจากเผยโย่วกลับเข้าจวนกั๋วกง หวังฉินเซิงจึงไม่ได้ติดตามเขา เหตุใดนางอยู่กับเผยโย่วตั้งหลายปี แต่กลับไม่เคยเจอฮูหยินหวัง ถึงขั้นไม่เคยได้ยินเขาพูดถึง
รัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่ เดือนสี่ องค์หญิงใหญ่หรงหวาเจอลูกชายที่หายสาบสูญไปหลายปีของตน หลังจากกราบทูลฝ่าบาท องค์หญิงใหญ่รับลูกชายกลับจวนด้วยความยิ่งใหญ่
วันกราบไหว้บรรพบุรุษ ตระกูลหวังไฟไหม้ เหตุการณ์ไฟไหม้ในครั้งนั้น ทำให้คู่สามีภรรยาและบ่าวรับใช้คนหนึ่ง ถูกเผาจนไม่เหลือซาก


## บทที่ 28

ตอนที่ 28
หลังประกาศผลสอบหน้าพระที่นั่ง วังหลวงมีการจัดงานเลี้ยงฉยงหลินให้แก่เหล่าขุนนางหน้าใหม่
เช้าตรู่ หวังฉินเซียงเตรียมเสื้อผ้าและกวานให้หวังโย่ว เมื่อเห็นก้านดอกเหมยที่อยู่นอกเรือนแตกกิ่งเข้ามาด้านใน เขาตัดกิ่งดอกเหมยด้วยความอารมณ์ดี จัดใส่แจกันในห้องของหวังโย่ว
ได้ยินว่างานเลี้ยงฉยงหลิน ไม่เพียงขุนนางคนสำคัญจะร่วมงาน แม้กระทั่งฮ่องเต้ก็ทรงร่วมงานเลี้ยงด้วย ขุนนางจำนวนไม่น้อยต่างอาศัยงานเลี้ยงในคืนนี้ มองหาบุรุษรูปหล่อมากความสามารถให้กับบุตรีของตน งานเลี้ยงในอดีตที่ผ่านมา ถึงขั้นมีหลายคู่ที่ได้รับสมรสพระราชทานจากฮ่องเต้
แม้เมื่อวานคุณชายของเขาจะปฏิเสธการแต่งงาน แต่ไม่แน่ว่าเนื้อคู่ของคุณชายอาจปราฏตัวคืนนี้ก็เป็นได้
หวังฉินเซิงยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจดอกเหมยนั้น ภาพในความคิดของเขาคือเรือนที่ตบแต่งด้วยผ้าแพรสีแดง ภาพคุณชายสวมชุดแต่งงาน ครุ่นคิดดูแล้ว คุณชายของเขากำลังจะเป็นขุนนาง น่าจะไม่แต่งงานในเรือนหลังนี้
ทว่าคิดไม่ถึงเมื่อคุณชายเดินเข้ามาในห้องแล้วเห็นดอกเหมยก้านนี้ เขาขมวดคิ้ว ตามด้วยมองขาของตน แววตาฉายความกังวลที่น้อยครั้งจะได้พบเห็น
หวังโย่วไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงหยิบผ้าคลุมเท่านั้น
“คุณชายจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ” หวังฉินเซิงถาม
“รับประทานอาหารเช้ากับท่านแม่”
เป็นเรื่องปกติที่หวังโย่วไม่ให้หวังฉินเซิงคอยรับใช้ยามเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไป
หวังฉินเซิงรีบตามออกไป
นับตั้งแต่ข่าวคุณชายใหญ่สอบได้คะแนนอันดับหนึ่งเมื่อเดือนก่อนแพร่สะพัดออกไป ฮูหยินก็สุขภาพแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆ ลุกออกจากเตียงได้เป็นครั้งคราวแล้ว
เมื่อวานรู้ว่าคุณชายสอบติดจอหงวน สีหน้าของฮูหยินเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
ฮูหยินหวังแข็งแรงขึ้นมา นางและหวังฝูช่วยกันทำอาหารเช้า
อากาศเริ่มอบอุ่น ความเป็นจริงฮูหยินหวังเป็นคนที่มีอารมณ์สุนทรีย์มาก นางจัดโต๊ะอาหารเช้าใต้ต้นแปะก๊วยในลานหน้าเรือน แม้จะเป็นตอนเช้า แต่นางก็หยิบเหล้าบ๊วยที่เพิ่งหมักเมื่อช่วงฤดูคิมหันต์ออกมา
ตอนหวังโย่วไปถึง หวังฝูกำลังลากเก้าอี้ให้ภรรยา พยุงแขนของภรรยาให้นางนั่งลง “ในครัวมีอะไรอีก ข้าไปหยิบเอง เจ้านั่งพักก่อน”
ฮูหยินหวังยิ้มอย่างอ่อนโยน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นด้วยความจนปัญญา “ข้าเข้าไปล้างมือ”
ตอนเช้านางทำอาหารจำพวกเส้น ในมือจึงเปื้อนคราบแป้งเล็กน้อย
หวังฝูเห็นเช่นนั้น จึงพยุงนางเข้าไปในห้อง
“พ่อ ช่วงนี้ข้าแข็งแรงขึ้นมาก ไม่ได้อ่อนแรงเหมือนเมื่อก่อน”
ฮูหยินหวังเงยหน้าขึ้นมองสามี เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขา นางเอามือถูหน้าตาที แป้งสีขาวเปื้อนหน้าหวังฝู ฮูหยินหวังหัวเราะชอบใจ
เดิมทีหวังฝูก็อยากจะหัวเราะเช่นเดียวกัน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นหวังโย่วเดินมา เขาจึงกระแอมไอ “เช่นนั้นฮูหยินไปล้างมือ ข้ากับซู่จือจะรอท่าน”
ขณะพูด เขาใช้แขนเสื้อเช็ดคราบแป้งทิ้ง จากนั้นกล่าวทักทายหวังโย่วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วให้เขานั่งลง
ดวงตีสีนิลของหวังโย่วมีลำแสงบางอย่างแล่นเข้า ก้มมองต่ำ ซ่อนเร้นรอยยิ้มชั่วร้ายของตนเอง มุมปากของเขายกขึ้น
หวังฉินเซิงอ้อมค้อม เขาแอบหัวเราะด้านหลัง
ความสัมพันธ์ของนายท่านและฮูหยิน ดีมาโดยตลอด ตลอดหลายปีมานี้ที่ฮูหยินหวังนอนป่วยอยู่บนเตียง เขาไม่เคยเห็นหวังฝูรังเกียจแม้แต่น้อย ยามไม่มีคน สองสามีรักใคร่กันราวกับคู่สามีภรรยาหนุ่มสาว
งานเลี้ยงเมื่อคืนหวังฝูคอยดูแลญาติมิตรและบ้านใกล้เรือนเคียง ด้วยเหตุนี้สองพ่อลูกจึงไม่มีเวลาค่อยคุยกันเท่าใดนัก
หวังฝูนั่งลงเขาก็อยากถามเรื่องดูรายงานจับลูกเขยของตระกูลเวินเมื่อวานทันที ครุ่นคิดนึกถึงคำพูดของฮูหยินหวังเมื่อวาน ให้กลืนถ้อยคำเหล่านั้นลงคอ จากนั้นยกเหล้าบ๊วยในมือขึ้น “ซู่จือ เมื่อวานงานยุ่งทั้งวัน ข้ายังไม่ได้แสดงความยินดีกับเจ้า”
“ข้าขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้วย ประสบความสำเร็จในการสอบเช่นนี้ ขอให้เจ้ามีอนาคตยาวไกล หน้าที่การงานก้าวหน้า”
คำพูดนี้เมื่อวานหวังฝูฟังนับครั้งไม่ถ้วน วันนี้ยังคงไม่รู้สึกเบื่อ หวังโย่วสอบคัดเลือกขุนนางผ่าน เขาดีใจจากใจจริง อยากให้ลูกชายมีอนาคตยาวไกล
“ขอบคุณท่านพ่อ” หวังโย่วยกถ้วยน้ำชาขึ้น
พ่อลูกเงยหน้าขึ้นเวลาเดียวกัน แล้วดื่มสุรา
“แต่ว่าซู่จือต้องระมัดระวัง อย่าลืมความตั้งใจแรกของตนเอง” หวังฝูมองลูกชายที่สง่าผ่าเผย แล้วพูด
ชีวิตนี้ของหวังฝู มีความฝันหนึ่งที่ไม่อาจสานฝันให้สำเร็จ
ขุนนางในปัจจุบัน ผู้ยิ่งใหญ่กุมอำนาจ เหล่าปัญญาชนจากตระกูลยากไร้ล้วนต้องดิ้นรน เมื่อยี่สิบปีก่อน มองดูแล้วคล้ายจะเป็นการสอบคัดเลือกขุนนางที่ยุติธรรม ทว่าล้วนถูกพวกตระกูลชั้นสูงกลั่นแกล้ง หากไม่ระวัง ก็จะล้มลงได้
ตอนเรียนหนังสือเขาก็บอกกับตนเองว่า วันหนึ่งหากเขาได้เป็นขุนนาง ไม่ขอให้ตนเป็นขุนนางที่ดี แต่ขอให้ตนเป็นขุนนางยศสูง เพื่อจะได้เปิดทางให้บรรดาบัณฑิตในตระกูลยากไร้ ให้พวกชนชั้นสูงได้เห็น ไม่ใช่ว่าพ่อแม่มีความสามารถแล้วลูกจะมีความสามารถ พ่อแม่โง่เขลาแล้วลูกจะโง่เขลา
ทว่าว่ายังไม่ถึงการสอบหน้าพระที่นั่ง เขาก็ถูกพวกชนชั้นสูงกำจัดออกจากการสอบคัดเลือก ตลอดหลายปีมานี้ เขาจึงฝากความหวังไว้ที่หวังโย่ว
หวังโย่วมีพรสวรรค์มากกว่าเขา ทั้งยังทระนงตนมากกว่า สังคมในปัจจุบันดีกว่าอดีตมาก ฮ่องเต้เจียเหอคือจักรพรรดิดีๆ ที่ร้อยปีจะมีสักครั้ง หวังโย่วได้กุญแจสำคัญที่สุดในการก้าวเข้าสู่อาชีพขุนนางแล้ว เขาเองก็ภาคภูมิใจและเชื่อมั่นว่าหวังโย่วจะทำความฝันของเขาให้เป็นจริง
ไม่ ไม่ใช่แค่เขาที่มีความทะเยอทะยาน
ตลอดหลายปีมานี้หวังโย่วอยู่กับพวกเขา เห็นความละโมบโลภมากของขุนนาง เห็นความลำบากของชาวบ้าน เขารู้ดี นี่คือความต้องการของหวังโย่วเช่นเดียวกัน
ร่ำเรียนพร่ำเพียรอย่างหนักมาหลายปี เพื่อจงรักภักดีต่อโอรสแห่งสวรรค์ มอบชีวิตดีๆ ให้ชาวบ้าน สร้างสังคมที่ดี รักษาความสงบ!
“ท่านพ่อ” หวังโย่วยกสุราขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเขาฉายความหนักแน่นและคมเฉียบที่น้อยครั้งจะได้เห็น “ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวังขอรับ”
“ท่านคุยอะไรกับโย่วเอ๋อร์อีกแล้วเจ้าคะ” ฮูหยินหวังได้ยินหวังโย่วพูดคำว่า ‘ข้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง’ นางรู้แล้วว่าหวังฝูกำลังล้างสมองหวังโย่ว จึงส่งสายตาให้หวังฝู แล้วเก็บสุราของทั้งสองคน
“เช้าเช่นนี้รับประทานอาหารอุ่นๆ ดีกว่า” ฮูหยินหวังตักแกงฝูหรงให้หวังโย่ว
หวังฝูรู้ว่าตนทำให้ฮูหยินไม่สบอารมณ์ ลูบหนวดเครา แล้วตักแกงฝูหรง
“โย่วเอ๋อร์” ฮูหยินหวังตักเกี้ยวนึ่งที่ทำด้วยตนเองให้เขา “อย่าฟังพ่อเจ้า”
“ฟังแม่” นางนั่งลงข้างๆ หวังโย่ว ดวงหน้าเปี่ยมไปด้วยความรัก มองหวังโย่ว “โย่วเอ๋อร์ แม่อยากให้เจ้ามีชีวิตที่มีความสุข อย่าแบกรับเรื่องการเมืองตั้งแต่อายุยังน้อย เข้าใจหรือไม่”
ความอ่อนโยนของหวังโย่วในตอนนี้ ไม่ใช่เพียงเปลือกนอก เขาตักแกงฝูหรงให้ฮูหยินหวัง ยื่นให้นาง “ท่านแม่วางใจเถอะขอรับ ลูกรู้”
ฮูหยินหวังมองลูกชายที่เชื่อฟังของตนเอง ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า
นางรู้ดีว่าหวังโย่วฉลาดหลักแหลม มีความคิดเป็นของตนเอง นางไม่อาจเกลี้ยกล่อมด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำได้ จึงไม่ได้พูดอะไรอีก รับแกงฝูหรงมาจากหวังโย่ว
“ฉินเซิง เจ้ายืนทำอะไร นั่งลงกินข้าว” หวังฝูโบกมือเรียกหวังฉินเซิง
“ขอรับ! มาแล้วขอรับ!” หวังฉินเซิงมองความสัมพันธ์ของพ่อแม่ลูกที่ราวกับภาพวาด นั่งลงด้วยความดีใจ
การที่เขาได้เป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลนี้ น่าจะเพราะเมื่อชาติก่อนเขาทำบุญเอาไว้มาก จึงวาสนาดี
ภายใต้แสงแดด ทั้งครอบครัวรับประทานอาหารเช้าใต้ต้นเปะก๊วยที่เพิ่งผลิบานอย่างมีความสุข
มีเสียงพูดคุยและหัวเราะระหว่างรับประทานอาหาร เป็นเรื่องปกติที่พบเจอบ่อย ทว่าหายากเช่นเดียวกัน
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ฮูหยินหวังจับมือหวังโย่ว “โย่วเอ๋อร์ วันนี้แม่มีเรี่ยวแรง พวกเราขึ้นเขาหวูหลี่กันเถอะ”
สีหน้าของนางยังคงเปี่ยมไปด้วยความรัก ความอิดโรยจากการป่วยไม่อาจกลบความอ่อนโยนของนางได้ นางพูดเสียงแผ่วเบา “ลูกสอบได้คะแนนดี เรื่องดีๆ เช่นนี้ ควรบอกพ่อกับแม่ของลูก”


## บทที่ 29

ตอนที่ 29
ภูเขาหวูหลี่คือสุสานขึ้นชื่อของเมืองหลวง
พวกเขาทั้งครอบครัวจ้างรถม้าหนึ่งคันในการเดินทาง ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว
สุสานแห่งนี้มีหลุมศพของขุนนาง หลุมศพของทหารไร้ชื่อที่ตายในสงคราม ทั้งยังมีสุสานส่วนตัว ที่ฝังศพหลายชั่วอายุคนของตระกูล
ตระกูลหวังทั้งครอบครัวมากันสี่คน พวกเขาไปยังหลุมศพเล็กๆ ที่ไม่โดดเด่น บนป้ายฝังศพไม่มีแม้กระทั่งชื่อ เขียนเพียงสั้นๆ ว่า ‘หลุมฝังศพของบิดามารดาซู่จือ’
หวังฉินเซิงวางของเซ่นไหว้ด้วยความชำนาญ หวังโย่วจุดธูป
ฮูหยินหวังที่ไม่ได้ออกจากบ้านมานาน เวลานี้เริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้ว นางซบหวังฝู มองหวังโย่วที่ยืนตัวตรง โน้มตัวจุดธูป กล่าวคำขอบคุณในใจ
ในอดีตนางไม่ฟังคำคัดค้านของพ่อแม่ แต่งงานกับหวังฝู ทว่าคิดไม่ถึงสุขภาพร่างกายของนางไม่ดี นางไม่อาจมีลูกได้ หวังฝูรักนางมาก ไม่ยอมมีอนุภรรยา ไม่เคยรังเกียจนาง กลับยอมรับงานทั่วทุกสารทิศเพื่อหาเงินมารักษานาง
เดิมทีคิดว่าทั้งสองจะอยู่กันอย่างเงียบเหงาเช่นนี้ตลอด ทว่าคิดไม่ถึงมีคนเอาหวังโย่วมาให้พวกเขา
ช่วงปีนี้หลิงหลานโกลาหลวุ่นวาย ชายแดนอลม่าน ทั้งยังมีโรคระบาด วันหนึ่งหญิงชราพาหวังโย่วในวัยสี่ขวบมาที่เรือน บอกว่าคนในครอบครัวกระจัดกระจายไปทั่วสารทิศ ทั้งหิวและหนาว อยากจะขออาศัยสองสามวัน
สองสามีภรรยาจิตใจดี เห็นว่านางพาเด็กเล็กมาด้วย จึงยอมให้เข้ามาอยู่ ทว่าคิดไม่ถึงเช้าวันที่สอง หญิงชราหายตัวไป เหลือเพียงหวังโย่วในวัยสี่ขวบ
เวลานั้นเขายังไม่ได้แซ่หวัง
คืนก่อนที่หญิงชราจะหายตัวไป ขณะรับประทานอาหารค่ำคล้ายหญิงชราอยากบอกว่า นางเจอตัวหวังโย่วขณะชายแดนเกิดความวุ่นวาย เห็นว่าเขายังมีชีวิต จึงพาเขากลับมา พบว่าทั้งตัวของเขามีถุงหอมหนึ่งถุง ด้านในมีเศษกระดาษซ่อนอยู่ เนื้อความในกระดาษเขียนว่า ‘ชื่อโย่ว ชื่อทางการซู่จือ’
นางหาถุงหอมในตัวเด็กชาย เป็นจริงตามคาดหญิงชราเย็บถุงหอมเอาไว้ในเสื้อของเด็กชาย เห็นชัดว่าเป็นความจริง หญิงชราตั้งใจทิ้งหวังโย่วเอาไว้ที่นี่
ช่วงเวลานั้นชายแดนนหลิงหลานมักจะมีทหารถูกฆ่าและเผาทิ้ง หญิงชราเจอตัวเด็กชายท่ามกลางซากศพ คาดว่าบิดามารดาคงสิ้นใจกันหมดแล้ว นางกับหวังฝูจึงหารือกัน สุดท้ายตัดสินใจรับเด็กชายมาเลี้ยง
หลังจากดำเนินเรื่องทางราชการจนเสร็จสิ้น จึงขุดหลุมฝังศพ แล้วใช้ถุงหอมที่มีเพียงถุงเดียวฝังลงไปแทนร่างของทั้งสอง
เมื่อหกปีก่อนพวกเขาทั้งครอบครัวย้ายจากหลิงหลานมายังเมืองหลวง นางกำชับนักกำชับหนา ให้หวังฉินเซิงตามมาทีหลัง ใช้เวลานานกว่าครึ่งปี กว่าจะย้ายหลุมศพจากหลิงหลานมายังภูเขาหวูหลี่
สำหรับพ่อแม่แท้ๆ ของหวังโย่ว ฮูหยินหวังรู้สึกขอบคุณอย่างมาก
หากไม่ใช่พวกเขา นางจะมีลูกชายที่หล่อเหลา มากความสามารถเยี่ยงหวังโย่วได้อย่างไร ทั้งยังกตัญญู ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยทำให้นางกับหวังฝูเป็นห่วงมาก่อน นอกจากเป็นคนค่อนข้างเย็นชาเท่านั้น ซึ่งอาจจะเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในวัยเด็ก แม้จะจำไม่ได้ ทว่าฝังลึกอยู่ในกระดูก
ทว่าหลายปีมานี้ หวังโย่วเป็นคนอ่อนโยนและเคารพผู้อื่น เป็นลูกชายที่ดี
หวังโย่วจุดธูปเสร็จ ฮูหยินหวังพักได้ประมาณหนึ่งแล้ว นางกับหวังฝูจุดธูป กล่าวขอบคุณในใจอีกครั้ง จากนั้นพวกเขาค่อยลงเขา
ยามโหย่วสามเค่อ หวังโย่วเปลี่ยนเสื้อผ้า สวมกวาน นั่งรถม้าเรียบง่ายธรรมดา ร่วมงานเลี้ยงฉยงหลิน
…
นับตั้งแต่การสอบคัดเลือกขุนนาง งานเลี้ยงฉยงหลินจุดขึ้นทุกสามปี เหตุเพราะงานเลี้ยงฉยงหลิน เป็นงานเลี้ยงที่ฮ่องเต้จัดขึ้นเพื่อแสดงความยินดีกับเหล่าขุนนาง งานเลี้ยงจึงครื้นเครง เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
ปีนี้มีจอหงวนสอบได้อันดับหนึ่งหกสนามสอบเป็นคนแรกของราชวงศ์ บรรยากาศในงานเลี้ยงจึงครึกครื้นเป็นพิเศษ
ความครึกครื้นนี้ ย่อมห้อมล้อมจอหงวนหวังโย่วผู้ที่กำลังจะถูกจับตามอง
งานเลี้ยงเริ่มไม่นาน เวินถิงชุนเปลี่ยนที่นั่งกับขุนนางคนสนิท
เดิมทีตามตำแหน่งขุนนางของเขาแล้ว เขานั่งใกล้หวังโย่วมาก ห่างกันสองสามโต๊ะเท่านั้น แต่เขาไม่อยากนั่งใกล้หวังโย่ว ถึงขั้นที่ว่าเดิมทีวันนี้...เขาอยากจะลาป่วยไม่มาร่วมงานเสียด้วยซ้ำ
เมื่อวานเวินหนิงสร้างเรื่องเช่นนั้น ประเดี๋ยวหลังจากดื่มสามแก้วแล้ว ต้องมีคนหยิบยกเรื่องของเขากับจอหงวนมาพูดเล่นแน่นอน
เขาจะทนได้อย่างไร!
ทว่าเมื่อหลายวันก่อนมุ่งมั่นในการทำงาน เห็นกรมธรรมการงานยุ่ง เขาจึงเสนอตัวส่งคนมาช่วยจัดงานเลี้ยงฉยงหลิน หากคืนนี้เขาไม่มาร่วมงาน ไม่สนใจงาน หากเกิดข้อผิดพลาดใดขึ้น พวกกรมธรรมการต้องเล่นงานเขาแน่นอน
เวินถิงชุนนั่งอยู่ในมุม เมื่อเห็นว่าไม่มีใครมองเขา เขาจึงมองไปยังจอหงวนที่ถูกเหล่าขุนนางห้อมล้อม
สวมเสื้อลายครามสีเข้ม เกล้าผมด้วยกวานไม้เรียบง่าย ตั้งแต่หัวจรดเท้าเรียบง่ายธรรมดา ทว่ารัศมีของเขากลับไม่ธรรมดา ยามผู้คนถามไถ่สารทุกข์สุกดิบหรือเยินยอ สีหน้าของเขาคงความนิ่งสงบ ไม่มีความทระนงตน นอบน้อมมีมารยาท ตอบอย่างถ่อมตน
มองใบหน้าของเขา ใบหน้าหล่อเหลา ฟันขาวริมฝีปากแดงระเรื่อ ยามมองไป เขาโดดเด่นกว่าใครในงาน
เวินถิงชุนเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเวินหนิงจึงตกหลุมรักบุรุษคนนี้ ถึงขั้นทำเรื่องเกินงาม จอหงวนหน้าตาหล่อเหลาเช่นนี้ มากความสามารถเช่นนี้ เกรงว่า...
เวินถิงชุนมองไป ขุนนางคนอื่นๆ ที่มีลูกสาว สายตาของพวกเขาล้วนจับจ้องไปที่จอหงวน โดยเฉพาะเสนาบดีจ้าวกรมการคลัง แทบจะเขียนคำว่า ‘พอใจ’ ติดหน้าแล้ว
เวินถิงชุนถอนสายตากลับมา มองไปทางฮ่องเต้โดยไม่ตั้งใจ พบว่าฮ่องเต้เจียเหอก็กำลังทอดพระเนตรจอหงวนเช่นเดียวกัน
ฮ่องเต้เจียเหอครองราชย์สิบสี่ปี ความคิดเด็ดขาด ตัดสินใจเด็ดเดี่ยวน่าเกรงขาม เวลานี้แววเนตรของฝ่าบาทกลับอ่อนโยน มองจอหงวนคนใหม่ด้วยดวงตาทอประกาย สีพระพักตร์ฉายความพอพระทัย
หรือว่า...
ฮ่องเต้เจียเหอมีธิดาที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ฝ่าบาทรักและเอ็นดูองค์หญิงยิ่งกว่าองค์ชายคนอื่นๆ ปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดแล้ว แต่ฝ่าบาทก็ไม่อาจทำใจให้องค์หญิงอภิเษกสมรสได้
หรือว่า...
ราชบุตรไม่อาจเป็นขุนนาง ยากนักที่จะมีจอหงวนสอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ ฮ่องเต้เจียเหอให้ความสำคัญกับคนมีความสามารถ ไม่มีทางจับคู่ให้เขากับองค์หญิงเจาเหอแน่นอน
งานเลี้ยงฉยงหลินมีจอหงวนผู้สง่าผ่าเผยและมากความสามารถ ต่างคนต่างความคิด ทุกสายตาล้วนมองไปที่หวังโย่ว
ทว่าหวังโย่วกลับทำเหมือนไม่รู้ตัว เคารพสุราแก้วแล้วแก้วเล่า
“จอหงวน!” จู่ๆ ก็มีคนตบแขนของจอหงวน ตบแรงระดับหนึ่ง “วันนี้จอหงวนอารมณ์ดียิ่งนัก ทั้งยังมีชีวิตชีวา”
หวังโย่วหันไปมอง เขาเห็นบุรุษสวมชุดสีเขียว ในมือถือพัดกระดาษ ผมเงางาม รอยยิ้มของเขาอ่อนโยนเช่นเดียวกับคำพูด
ฉินจื๋อ รองหัวหน้ากรมการคลัง
บุตรชายของเสนาบดีฉิน ลูกพี่ลูกน้องของฉินอวี่
คนตรงหน้าเจตนาร้าย
“รองหัวหน้าฉิน” สีหน้าของหวังโย่วอ่อนน้อม แต่แววตาของเขากลับเย็นชา มองพัดกระดาษของอีกฝ่าย “โบกพัดหน้าพระพักตร์ เกรงว่าจะไม่ควร”
รอยยิ้มของฉินจื๋อเจื่อนลง แววตาของเขาค่อยๆ เย็นยะเยือก เขาเก็บพัดกระดาษลง “ขอบคุณจอหงวนที่เตือน”
“เกรงใจแล้ว” หวังโย่วมองเขา หันหลังจะเดินไป
ทว่าเสียงเย็นยะเยือกของฉินจื๋อกลับดังขึ้น “เมื่อหลายวันก่อนลูกพี่ลูกน้องของข้าถูกคนทำร้ายที่หน้าบ้านของจอหงวนจนกระดูกหัก กระทั่งทุกวันนี้ยังนอนติดเตียง ไม่รู้จอหงวนทราบเรื่องนี้หรือไม่”
ก่อนหน้านี้ฉินอวี่บอกกับเขาว่าหวังโย่วยโสโอหัง ไม่เห็นตระกูลฉินอยู่ในสายตา เขาไม่เชื่อ ทว่าวันนี้ ช่างเป็นบัณฑิตยากไร้ที่โอหังจริงๆ
หวังโย่วขยับเปลือกตา “รองหัวหน้าฉินหมายถึงคุณชายฉินอวี่หรือขอรับ”
ฉินจื๋อมองเขาด้วยรอยยิ้ม
“ครอบครัวของแซ่หวังยากจน อาศัยอยู่ห่างไกล มักมีโจรเข้าออก คุณชายฉินสูงศักดิ์ ย่อมแต่งตัวไม่ธรรมดา คาดว่าน่าจะล่อตาล่อใจพวกโจร” สีหน้าของหวังโย่วจริงจัง แววตาของเขาซื่อตรง “หากรองหัวหน้าฉินอยากจะสืบเรื่องนี้ เจ้าเมืองจิงจ้าวอยู่ทางด้านนั้นขอรับ รองหัวหน้าฉินไม่เห็นหรือ”
“หรือรองหัวหน้าฉินอยากจะให้แซ่หวังพาท่านไป”
ฉินจื๋อโมโหอย่างมาก
“ไปกันเถอะขอรับ แซ่หวังพาท่านไปเอง”
“เจ้า...” สีหน้าของฉินจื๋อซีดขาว


## บทที่ 30

ตอนที่ 30
หวังโย่วทำเหมือนมองไม่เห็น ก้าวเท้าจะเดินไปหาเจ้าเมืองจิงจ้าว
ฉินจื๋อยืนทำหน้าบึ้งด้านหลังเขา หัวเราะในลำคอ พูดอย่างมีเลศนัย “จอหงวนยังไม่ถูกแต่งตั้งเป็นขุนนางกระมัง”
ถ้อยคำนี้ข่มขู่อย่างชัดเจน บิดาของเขาคือเสนาบดีกรมการคลัง การแต่งตั้งขุนนางย่อมต้องผ่านเขา
หวังโย่วหันกลับไปมอง ดวงตาของเขาราวกับเปลวไฟ ยกมุมปากขึ้นยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “คำถามของรองหัวหน้าฉินน่าสนใจยิ่งนัก หรือผู้ที่ตัดสินแซ่หวังแต่งตั้งขุนนางหรือไม่ เป็นขุนนางกรมใด คือรองหัวหน้าฉิน หรือว่า...เสนาบดีฉิน”
ฮ่องเต้เจียเหอประทับอยู่บนบัลลังก์ ถ้อยคำนี้ทำให้...ฉินจื๋อกัดฟันแน่น ไม่กล้าตอบคำถาม
เขาหน้าดำคล้ำเครียด แล้วเปลี่ยนจากหน้าดำคล้ำเครียดเป็นซีดขาว แค่จอหงวนเพียงคนหนึ่งเท่านั้น สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบแล้วอย่างไรเล่า อย่างมากก็เป็นเพียงขุนนางระดับหกในสำนักฮั่นหลินเท่านั้น เวลานี้กล้าชักสีหน้าใส่เขา กล้ามีปัญหากับจวนฉิน
“จอหงวนพูดเป็นเล่น” ฉินจื๋อข่มความขุ่นเคืองเอาไว้ในใจ ฝืนยิ้ม “วันหน้าต้องทำงานร่วมกัน ขอให้จอหงวนหน้าที่การงานก้าวหน้า ได้เลื่อนขั้นในเร็ววัน”
ดูสิว่าเจ้าจะหยิ่งผยองได้นางเพียงใด!
หวังโย่วหันหลังทำความเคารพด้วยความจริงใจจนไม่รู้จะจริงใจเพียงใดแล้ว “แซ่หวังขอบคุณรองหัวหน้าฉิน”
ใบหน้าของฉินจื๋อโมโหจนซีดขาวอีกครั้ง
บรรยากาศในงานเลี้ยงฉยงหลินผ่อนคลาย เวลานี้เหล่าขุนนางพูดคุยและดื่มสุรากันอย่างมีความสุข อ่านกลอนกวีบรรเลงดนตรี ฮ่องเต้เจียเหอที่ประทับอยู่บนบัลลังก์ก็พูดคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยกับเหล่าขุนนางคนสนิท
จอหงวนเป็นที่จับตามอง ทว่าไม่อาจปล่อยให้บัณฑิตคนอื่นๆ ที่สอบผ่านขุนนางถูกเมินเฉย เมื่อถึงครึ่งหลังของงานเลี้ยง ไม่มีใครล้อมหวังโย่วแล้ว
เขาเพิ่งนั่งลง หวังฉินเซิงก็ขยับเข้าไปใกล้
วันนี้เขาได้เปิดโลกแล้วจริงๆ ทั้งได้เจอขุนนางใหญ่มากมาย ทั้งยังได้เห็นฮ่องเต้!
นี่คือบุญวาสนาชาติใดของเขากันหนอ จึงได้ร่วมงานเลี้ยงสำคัญเช่นนี้
“คุณชาย” เขาจับตามองหวังฝูตลอดเวลา พร้อมกับกำชับเขา “นายท่านบอกว่า...”
ความเป็นจริงก่อนออกเดินทางหวังฝูกำชับหวังฉินเซิง ให้เขาคอยเตือนหวังโย่ว ผู้มาร่วมงานเลี้ยงในคำคืนนี้ล้วนไม่ธรรมดา บอกให้เขาทำตัวดีๆ อย่าสร้างศัตรู
ทว่าคำพูดติดอยู่ที่ปาก รู้สึกว่างานที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นมื่นแบบนี้ ไม่ควรพูดให้เสียบรรยากาศ เขาจึงพูดอ้อมๆ “คุณชาย เมื่อครู่ดูเหมือนรองหัวหน้าฉินจะโกรธมากเลยนะขอรับ วันข้างหน้าเขาจะสร้างความลำบากใจให้คุณชายหรือไม่ขอรับ”
ขณะพูด เขากำลังจะรินเหล้าให้หวังโย่ว ทว่าคิดขึ้นได้ว่าเมื่อครู่หวังโย่วดื่มไปหลายแก้วแล้ว จึงวางจอกสุราลง
เขาถามเช่นนี้ จู่ๆ ภาพหวังฉินเซิงพูดด้วยน้ำตาก็ฉายขึ้นในความคิดของเขา “ยิ่งวิ่งหนี ยิ่งอ้อนวอน พวกเขาก็ยิ่งทำร้ายข้าอย่างมีความสุข เตะต่อยข้าอย่างสะใจ ในสายตาของพวกเขา ข้าเป็นเพียงของเล่นที่สร้างความสนุกให้พวกเขาเท่านั้น”
เขาขมวดคิ้ว ขจัดเสียงนี้ออกไป ยื่นขนมให้หวังฉินเซิง “นักปราชญ์ย่อมรู้จักวางตัว แต่คนพวกนั้น เจ้าถอยหนึ่งก้าว พวกเขารังแต่จะได้ใจ”
หวังฉินเซิงคล้ายเข้าใจและคล้ายไม่เข้าใจ รับขนมด้วยความดีใจ ขณะกำลังจะชวนคุณชายคุย ก็ได้ยินข้าหลวงร้องเสียงยาว “องค์หญิงใหญ่หรงหวาเสด็จ!”
…
เวินหนิงรู้ดีว่าคืนนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
งานเลี้ยงฉยงหลินเมื่อชาติก่อน เสิ่นจิ้นไปร่วมงาน สิ่งแรกที่ทำหลังจากกลับมาคือ มาจวนเวิน
แม้จะกลางดึก ไม่เหมาะสมเท่าใดนัก ทว่าตอนนั้นทั้งสองหมั้นหมายกันแล้ว อีกทั้งเขายัง ‘ติด’ รถม้าของเวินถิงชุนกลับมา จึงมาถึงจวนเวินอย่างราบรื่น เวินถิงชุนเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ไม่ได้สนใจเรื่องของลูกสาว
คืนนั้นเสิ่นจิ้นเล่าเรื่องในงานเลี้ยงฉยงหลินให้นางฟัง
เริ่มจากไม่รู้ว่าจอหงวนคนใหม่มีปัญหากับฉินจื๋อบุตรชายของเสนาบดีฉินได้อย่างไร ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน แทบจะเสียมารยาทต่อหน้าฝ่าบาท ตามด้วยเรื่องขององค์หญิงใหญ่หรงหวา
กระทั่งเวลานี้นางยังจำสีหน้าของเสิ่นจิ้นได้
“องค์หญิงใหญ่หรงหวาสวดมนต์ไหว้พระนับสิบปี สิบกว่าปีมานี้นางไม่เคยก้าวออกจากห้องพระของจวนกั๋วกง แต่วันนี้กลับไปร่วมงานเลี้ยงฉยงหลิน!”
“องค์หญิงใหญ่หรงหวา?”
ตอนที่องค์หญิงใหญ่เริ่มสวดมนต์ไหว้พระ เวินหนิงยังไม่ลืมตาดูโลก เมื่อโตขึ้นนางก็อยู่แต่ในจวน นางในตอนนั้น จึงไม่รู้ว่าในราชสำนักมีองค์หญิงใหญ่
เสิ่นจิ้นอธิบายให้นางฟัง “องค์หญิงใหญ่หรงหวาคือพี่สาวของฮ่องเต้ ซึ่งฮ่องเต้ให้เกียรตินางมาก เคยช่วยดูแลงานในราชสำนัก หลังจากองค์หญิงอภิเษกสมรสกับฮู่กั๋วกง นางถอนตัวจากงานในราชสำนัก แต่น่าเสียดายเมื่อสิบเก้าปีก่อนท่ามกลางความวุ่นวายของแคว้น ทายาทเพียงคนเดียวขององค์หญิงใหญ่หายตัวไป องค์หญิงใหญ่ตามหาบุตรชายนานหลายปีแต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ จากนั้นจึงตัดสินใจสวดมนต์ไหว้พระ ไม่ออกจากเรือน”
“แล้วองค์หญิงใหญ่ไปทำอะไรที่งานเลี้ยงฉยงหลินหรือ”
“นี่คือสิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจ!” เสิ่นจิ้นดื่มหนักไปเล็กน้อย เขาจึงพูดเสียงดัง “ได้ยินว่าฝ่าบาททรงออกฎีกาเชิญด้วยตนเอง บัณฑิตรุ่นนี้อายุใกล้เคียงกับซื่อจื่อจวนกั๋วกงที่หายตัวไป อยากจะให้องค์หญิงใหญ่เจอเหล่าบัณฑิตที่มีชีวิตชีวา จะได้คลายความเศร้า”
เวินหนิงไม่เข้าใจ “ยิ่งเห็นก็ยิ่งคิดถึงไม่ใช่หรือ แล้วจะไม่ยิ่งเศร้า?”
“ฮ่องเต้เป็นโอรสแห่งสวรรค์ได้อย่างไร เจ้าเดาสิว่าหลังจากองค์หญิงใหญ่ไปแล้วเป็นอย่างไร”
“เป็นอย่างไร”
“เจ้าเคยได้ยินชื่อจอหงวนคนใหม่หวังโย่วหรือไม่”
เวินหนิงพยักหน้า “สองวันนี้ทุกหนแห่งล้วนมีแต่เรื่องของเขา ย่อมเคยได้ยินเป็นธรรมดา" 	“ตอนองค์หญิงใหญ่เสด็จไปถึง หวังโย่วกำลังมีปากเสียงกับฉินจื๋อ องค์หญิงใหญ่ถูกชะตากับเขา ตั้งแต่แรกเจอ ไม่สนใจว่าขณะนั้นทั้งสองทะเลาะอะไรกัน เดินเข้าไปหาหวังโย่วแล้วถามด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า ถามว่าเขาอายุเท่าใด บ้านอยู่ที่ใด พ่อแม่ยังมีชีวิตหรือไม่ ดูจากสถานการณ์แล้ว คล้ายคิดว่าจอหงวนคนใหม่คือบุตรชายที่หายตัวไป!”
เวินหนิงในตอนนั้นหัวเราะ “มีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร นิทานยังไม่กล้าเขียนน้ำเน่าขั้นนี้ องค์หญิงใหญ่คิดไปคนเดียวกระมัง”
ตอนนั้นเสิ่นจิ้นจิปาก บอกว่ามองจอหงวนอย่างถี่ถ้วนแล้ว มีความคล้ายคลึงกับองค์หญิงใหญ่ ทว่าเวินหนิงไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ
คิดไม่ถึงว่าโลกใบนี้จะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ เรื่องจริงเพ้อฝันยิ่งกว่าในนิทาน
หลังจากนั้นจวนกั๋วกงสืบพบว่าหวังโย่วคือซื่อจื่อที่หายตัวไปจริงๆ แค่ว่าตอนนั้นเจอคนค้าทาส หรือว่าเพราะสาเหตุบางอย่างจึงไม่อาจสืบต่อไปได้ ในตอนหลังซื่อจื่อระหกระเหินไปอยู่กับครอบครัวที่มีฐานะในหลิงหลาน
ระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งปีครอบครัวนั้นถูกสังหารและปล้น เหลือแค่ซื่อจื่อเพียงคนเดียว ตอนหลังจึงได้ตระกูลหวังรับไปเลี้ยง
อีกด้านหนึ่ง งานเลี้ยงฉยงหลินในเวลานี้ หวังโย่วไม่ได้มีปากเสียงกับฉินจื๋อ แต่ถูกฮ่องเต้เจียเหอตรัสถึง
“นี่คือจอหงวนคนใหม่ในปีนี้ ทั้งยังเป็นจอหงวนคนแรกของแคว้นต้าอิ้นที่สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ หรงหวา เจ้าช่วยข้าดูสิว่า เขาเป็นอย่างไร” ฮ่องเต้เจียเหอไม่ได้ฉลองพระองค์ชุดคลุมมังกร เพียงฉลองพระองค์ด้วยชุดสีดำปักดิ้นทองลายมังกรที่ใส่ทั่วไปเท่านั้น ประทับเก้าอี้ ทอดพระเนตรหวังโย่วด้วยความภาคภูมิใจ
องค์หญิงใหญ่ประทับอยู่ทางด้านขวาของฮ่องเต้ เมื่อทอดพระชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา สายพระเนตรขององค์หญิงใหญ่ก็จับจ้องที่เขา
องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้น ภายใต้โคมไฟในวังหลวง ผิวขององค์หญิงใหญ่ที่ไม่ได้ออกนอกเรือนมานานหลายปีขาวสว่างยิ่งนัก ขอบตาของพระนางแดงก่ำ “นี่คือ...จอหงวน ปีนี้อายุเท่าใด บ้านอยู่ที่ใด พ่อแม่ยังมีชีวิตหรือไม่”
ไม่รอหวังโย่วตอบ นางก็รีบถาม “เอวของเจ้า มีปานรูปสาลี่หรือไม่”
ทั้งงานเลี้ยงฉยงหลินเงียบสงัด


## บทที่ 31

ตอนที่ 31
แม้เวินหนิงจะถูกลงโทษโดยการกักบริเวณ แต่เวินถิงชุนไม่ได้บอกว่าบริเวณที่กักคือในเรือน หรือว่ากักบริเวณโดยการไม่ให้ออกนอกจวนเท่านั้น
ดังนั้นนางจึงกักบริเวณโดยการไม่ออกจากจวน
ตอนกลางคืนนางเอายาไปให้พี่ชายทั้งสองคน ทว่ากลับถูกเวินหลานบ่นนานกว่าครึ่งชั่วยาม บอกว่านางควรบอกความจริงกับเขา ไม่ควรให้เวินฉีทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้
ไม่ง่ายเลยกว่าพี่ใหญ่จะพูดจบ นางก็ถูกเวินฉีพี่ชายคนรองมองอย่างมีเลศนัยนานกว่าครึ่งชั่วยาม
พี่รองเป็นคนฉลาด เขาคงรู้ตัวแล้วว่าดูรายชื่อจับลูกชายนี้ เขาถูกนางหลอกขาย
แต่ในเมื่อเขาไม่ถาม นางก็ย่อมไม่พูด
ตอนที่นางกลับถึงห้อง ดึกกว่าปกติยิ่งนัก หลิงหลานเตรียมน้ำสำหรับอาบน้ำให้นางแล้ว ครั้งเห็นว่าดึกมากแล้ว ขณะที่นางอาบน้ำอยู่นั้น หลิงหลานก็ไปยกมื้อดึกมาจากโรงครัว
ทว่าคิดไม่ถึงว่าหลังจากเวินหนิงรับประทานมื้อดึกเสร็จ นางนั่งอยู่หน้ากระดานหมากรุก ไม่มีทีท่าจะง่วง
หลิงหลานอดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อม “คุณหนู แม้ไม่อาจออกจากจวน ไม่ทำอะไรมาก แต่เราก็ไม่อาจนอนดึกจนเกินไปนะเจ้าคะ”
เวินหนิงเขี่ยเบี้ยเล่น ทำเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แต่ความเป็นจริงนางกำลังตั้งใจฟังเสียงข้างนอก
ค่ำคืนที่เงียบสงัด หากรถม้ากลับมา นางย่อมได้ยินเสียง
เมื่อได้ยินหลิงหลานเกลี้ยกล่อมนางเช่นนี้ ความหงุดหงิดเกาะกุมหัวใจของนางทันที
นางไม่ได้หงุดหงิดหลิงหลาน แต่หงุดหงิดตนเอง
แม้ไม่อยากจะยอมรับ แต่นางกำลังรอเวินถิงชุนกลับมา รู้ดีว่าแม้เวินถิงชุนกลับมา ก็ไม่มีวันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉยงหลินให้ฟัง
แต่นางอยากจะรู้บทสรุป
หากชาตินี้เป็นเหมือนชาติที่แล้ว เช่นนั้นจวนกั๋วกงย่อมส่งคนไปสืบค้นชาติกำเนิดของหวังโย่ว จากนั้นเจาะเลือดพิสูจน์ความสัมพันธ์ แล้วรับกลับเข้าจวน
หลังจากนั้น...
เวินหนิงรินน้ำชาให้ตนเองหนึ่งถ้วย
แม้หลังจากนั้นจะเกิดเหตุไฟไหม้แล้วอย่างไรเล่า
นางที่เป็นเพียงสตรีนางหนึ่ง จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้
แม้จะเปลี่ยนแปลงได้ แต่กว่านางจะตัดขาดกับเผยโย่วไม่ใช่เรื่องง่าย หรือจะให้นางรนหาที่ทำให้เขาสงสัย แค่เพราะบะหมี่สองถ้วยของฮูหยินท่านนั้นน่ะหรือ
เวินหนิงโยนเบี้ยทิ้งด้วยความหงุดหงิด ลุกไปนอนบนเตียง หลับตาลง
ไม่ นางยิ่งคิดถึงช่วงปีหลังๆ ของชีวิตก็ยิ่งรู้สึกหกหู่ อุตส่าห์กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง นางจะไม่ยอมให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นกับตนเอง แม้จะมีความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อย
นางเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่บังเอิญรู้ลิขิตของสวรรค์เท่านั้น นางมีความสามารถใดในการช่วยชีวิตพวกเขาสามคน
หากชาตินี้ไฟไหม้อีกครั้ง เช่นนั้นเป็นชะตาลิขิตของพวกเขา เหตุใดนางต้องขัดขวางโชคชะตาด้วย
นางจะไม่สนใจเรื่องนั้นเด็ดขาด
เวินหนิงบังคับตนเองให้นอนหลับ
ถึงอย่างไรเดือนนี้นางก็ถูกกักบริเวณ นางจะอยู่ในจวนเวินอย่างเชื่อฟัง ไม่ก้าวขาออกจากจวน
นางจะไม่สนใจเรื่องนั้นเด็ดขาด
ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับเผยโย่วไม่ว่าจะคนหรือว่าเรื่องอะไรก็ตาม นางจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวแม้แต่น้อย
…
ผลสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ประกาศแล้ว ในที่สุดผู้คนที่มารวมตัวกันในเมืองหลวงก็ทยอยกันกลับไป ทว่าาหลังจากงานเลี้ยงฉยงหลิน มีข่าวลือลึกลับบางอย่างแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง
ในงานเลี้ยงฉยงหลิน องค์หญิงใหญ่หรงหวาถูกชะตากับจอหงวน
ช่วงหลังมานี้องค์หญิงใหญ่หรงหวาเข้าออกตระกูลหวังบ่อยยิ่งนัก ไม่ได้รับสั่งให้เข้าเฝ้า แต่มาด้วยตนเอง
ซื่อจื่อที่หายตัวไปเมื่อสิบเก้าปีก่อน บุตรชายขององค์หญิงใหญ่หรงหวา ปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดเช่นเดียวกัน อายุเท่ากับจอหงวน
องค์หญิงใหญ่หรงหวาสิริโฉมงดงาม คนที่เคยเห็นพระพักตร์ขององค์หญิง จอหงวนผู้หล่อเหลามีความคล้ายคลึงกับนาง
หรือว่าจอหงวนคนแรกของแคว้นต้าอิ้นผู้ได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ คือซื่อจื่อเยี่ยที่หายตัวไปนานหลายปี
ถูกต้อง
ต้องใช่แน่ๆ
ถึงว่า…
ถึงว่า…บิดามารดามากความสามารถทายาทก็ย่อมมากความสามารถ บิดามารดาไร้ความสามารถทายาทก็ย่อมไร้ความสามารถ ชาวบ้านทั่วไป จะอบรมสั่งสอนเด็กคนหนึ่งให้มากความสามารถเช่นนี้ได้อย่างไร
ที่แท้ก็เป็นเชื้อสายของราชวงศ์ เป็นเพียงเสือร่วงสู่พื้นที่ราบเท่านั้น
บรรดาปัญญาชนยากจนที่เมื่อหลายวันก่อนชื่นมื่นดีใจ เวลานี้อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ตระกูลหวังเวลานี้ บรรยากาศแปลกพิกลเล็กน้อย หรือจะกล่าวได้ว่า นับตั้งแต่งานเลี้ยงฉยงหลิน องค์หญิงใหญ่สั่งให้หมัวมัวคนสนิทไปตระกูลหวัง ถามเรื่องรับเลี้ยงหวังโย่วโดยละเอียด หลังจากนั้นบรรยากาศในตระกูลก็เริ่มแปลกๆ
หากคนทั่วไปเลี้ยงลูกชายนานสิบกว่าปี พบว่าเป็นคุณชายที่ตกระกำลำบาก นับจากนี้ชีวิตของพวกเขาจะทtยานขึ้นสู่ความร่ำรวย มั่งมีเงินทอง ย่อมดีใจมาก
แต่หวังฝูไม่ใช่คนที่ยอมลดเกียรติของตนเองเพื่อเงิน
นับตั้งแต่เขาถูกคนวางแผนลอบทำร้าย ทำให้ไม่มีวาสนาที่จะได้สอบหน้าพระที่นั่ง ชีวิตที่ต้องดิ้นรนตลอดหลายปีนี้ทำให้เขาเกลียดพวกตระกูลชั้นสูง ยามทำการค้าก็ไม่ยอมเอาของที่หามาด้วยความยากลำบากขายให้พวกคุณชายเสเพลที่มีทั้งเงินและอำนาจ
เขาตั้งใจเลี้ยงดูหวังโย่ว ฝากความหวังไว้ที่เขา หวังว่าสักวันหนึ่งหวังโย่วจะทำให้ทุกคนตกตะลึง หวังว่าเขาจะพิสูจน์ได้ว่าครอบครัวทั่วไปก็เลี้ยงดูปลุกปั้นคนที่มีความสามารถออกมาได้ ตอกหน้าพวกตระกูลชั้นสูง ทั้งยังเปิดทางให้กับปัญญาชนยากไร้
เมื่อหลายวันก่อนที่ใต้ต้นเปะก๊วยเขาเพิ่งเชื่อมั่นว่าความฝันของตนจะสำเร็จ
แต่แท้จริงแล้ว...
แท้จริงแล้ว!
ด้านหนึ่งเขาในฐานะบิดาผู้รักหวังโย่วจากใจจริง รู้ดีว่าหากหวังโย่วเป็นซื่อจื่อจวนกั๋วกงจริงๆ อนาคตต้องยาวไกลแน่นอน ประสบความสำเร็จในขั้นที่ว่าจอหงวนจากตระกูลยากจนไม่อาจเทียบได้ แต่อีกด้านหนึ่ง เขาอดไม่ได้ที่จะเสียใจ
สองสามวันมานี้เขาทำตัวปกติกับหวังโย่ว แต่ตอนอยู่ลำพัง เขาอดไม่ได้ที่จะดื่มสุราสักสองแก้ว
ยิ่งทุกอย่างเริ่มชัดเจน ยิ่งคนของจวนกั๋วกงมาบ่อยเท่าใด หวังฝูไม่รู้แล้วว่าตนอยากจะให้หวังโย่วเป็นซื่อจื่อที่หายตัวไปมากกว่า หรืออยากจะให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดมากกว่า
สองวันก่อน จวนกั๋วกงเสนอเปิดโลงศพ ‘บิดามารดา’ ของหวังโย่ว แม้อายุ สิ่งที่เผชิญ รวมถึงปานรูปสาลี่ด้านหลังจะถูกต้องทุกอย่าง แต่สายเลือดของราชวงศ์ไม่อาจทำผ่านๆ ได้ ต้องตรวจสอบให้ละเอียด
แม้การเข้าไปยุ่งกับชาติกำเนิดของหวังโย่วจะไม่เหมาะสมเท่าใดนัก แต่ไม่มีผู้ใดโต้แย้ง
ด้วยเหตุนี้โถงตระกูลหวังที่ไม่ใหญ่นัก จึงเต็มไปด้วยคนของจวนกั๋วกง องค์หญิงใหญ่มาติดต่อกันหลายวันแล้ว วันนี้ให้แม่นมชุยมา
เวลานี้หวังฝูและแม่นมชุยนั่งซ้ายคนขวาคน หวังโย่วนั่งทางด้านซ้าย หวังฉินเซิงยืนอยู่ข้างๆ ทางด้านฮูหยินหวัง เมื่อหลายวันก่อนหลังกลับมาจากภูเขาหวูหลี่ก็ล้มป่วย จึงไม่ได้ออกมา
บ่าวรับใช้ของจวนกั๋วกงคนอื่นๆ ยืนเรียงแถว
ทุกคนต่างรอถุงหอมในหลุมฝังศพ
หวังฝูรู้ดี ถุงหอมนั้นใช้เป็นหลักฐานได้
ในตอนนั้นหวังฝูและฮูหยินหวังเคยใช้ถุงหอมเป็นเบาะแส พยายามตามหาครอบครัวของหวังโย่ว
แต่ไม่ว่าจะเป็นวัสดุของถุงหอม หรือการตัดเย็บ รวมถึงการถักร้อย ล้วนไม่ใช่ถุงหอมของตระกูลทั่วไป ตอนนั้นพวกเขาคาดเดาแล้วว่าบางทีชาติกำเนิดของหวังโย่วอาจจะไม่ธรรมดา
แต่พวกเขาตามสืบตระกูลใหญ่ๆ ในหลิงหลานจนทั่วแล้ว ไม่มีตระกูลใดถูกพวกทหารสังหาร หรือว่ามีเด็กสูญหาย
จำได้ว่าเวลานั้นตอนที่เขาเอาถุงหอมไปถามที่ร้านผ้าไหม เถ้าแก่จับอยู่นาน พูดพึมพำ “คล้าย...งานตัดเย็บในวังหลวง...”
หวังฝูจะถามต่อ แต่เถ้าแก่กลับโบกมือ “ข้าโง่เขลา ไม่รู้ๆ”
เวลานั้นเขาคิดไม่ถึงเมืองหลวงแม้แต่น้อย
เวลานี้หวนคิดถึงเบาะแสทั้งหมด ที่แท้มีร่องรอยล่วงหน้าแล้ว
ไม่นานคนที่ไปเปิดโลงศพก็มาถึง พร้อมกับเดินยกถาดเข้ามา
ด้านในคือถุงหอมจริงๆ


## บทที่ 32

ตอนที่ 32
ถึงอย่างไรก็ผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว เพราะความชื้นทำให้ถุงหอมที่อยู่ด้านในเต็มไปด้วยเชื้อราสีดำ แม้จะมองเส้นด้ายทองและเนื้อผ้าเดิมของถุงหอมไม่ออก แต่การเย็บปักถักร้อยต่างๆ ยังคงชัดเจน
แม่นมชุยหยิบถุงหอมขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ตามด้วยหยิบถุงหอมอีกอันออกมาจากแขนเสื้อ
“นี่คือด้ายทองที่ใช้เฉพาะในวังหลวง ทั้งยังเป็นการเย็บของวังหลวงเมื่อสิบเก้าปีก่อน”
นางเปรียบเทียบถุงหอมทั้งสองอัน แม้กระทั่งเสียงพูดก็สั่นเทา จู่ๆ แม่นมชุยเดินเข้าไปหาหวังโย่ว คุกเข่าต่อหน้าเขา
ชั่วขณะหนึ่งภายในห้องโถงมีการเคลื่อนไหว
แม่นมคุกเข่าแล้ว พวกเขาควรจะคุกเข่าหรือไม่ หากคุกเข่า คนตรงหน้าก็เป็นเพียงชายที่ยังไม่ได้รับการยอมรับเป็นซื่อจื่อ หากไม่คุกเข่า ชายตรงหน้าคือซื่อจื่อตัวจริงอย่างแน่นอน อนาคตจะถูกเอาความหรือไม่
แม่นมชุยรู้ดี เวลานี้เรียกหวังโย่วว่า ‘ท่านซื่อจื่อ’ เร็วไปเล็กน้อย แต่จวนกั๋วกงตามหาซื่อจื่อมานานกว่ายี่สิบปี แล้วจะไม่ให้นางดีใจได้อย่างไร ด้วยเหตุนี้นางจึงทำได้เพียงคุกเข่าด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หวังฝูมองแม่นมที่คุกเข่าบนพื้นด้วยความแปลกใจ แล้วมองหวังโย่วที่เงียบมาโดยตลอด
ตอนอยู่กับคนนอก เขารักษาระยะห่างระดับหนึ่ง เวลานี้ราวกับฝนแรกที่ตกโปรยปรายบนหุบเขา ฝนตกปรอยๆ จนแทบจะมองไม่เห็น เขามองไปทางแม่นมชุย ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นแล้วเดินจากไป
“คุณชาย!” หวังฉินเซิงรีบตามไป
หวังโย่วสาวเท้าเดินด้วยความเร่งรีบ ไม่รอหวังฉินเซิง เขาเดินเข้าไปในห้องหนังสือ ปิดประตูลง ไม่ให้หวังฉินเซิงเข้ามา
หวังฉินเซิงนั่งหน้าประตู ถอนหายใจเฮือกใหญ่
เฮ้อ
เขาไม่เข้าใจ ทั้งที่เป็นเรื่องดีๆ แต่เหตุใดคุณชายกลับไม่ดีใจแม้แต่น้อย
ไม่เพียงคุณชายไม่ดีใจ นายท่านก็ถอนหายใจตลอดเวลา
ไม่อยากให้คุณชายจากไปหรือ
แม้คุณชายจะเป็นซื่อจื่อจวนกั๋วกง ต้องกลับจวน แต่อย่างไรก็อยู่ในเมืองหลวง ย่อมกลับมาเยี่ยมนายท่านและฮูหยินได้ตลอดเวลา
หวังฉินเซิงนั่งอยู่หน้าห้องหนังสือนานกว่าครึ่งชั่วยาม ได้ยินเสียงพวกคนจวนกั๋วกงกลับไปแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะเสียใจเล็กน้อย
หากคุณชายเป็นซื่อจื่อจวนกั๋วกงจริงๆ ก็ไม่ใช่ ‘หวังโย่ว’ แล้วกระมัง
อีกทั้งจวนกั๋วกงเป็นตระกูลชั้นสูงระดับใด วันข้างหน้าเขาคงไม่อาจติดตามคุณชายแล้วกระมัง
ขณะที่เขากำลังเสียใจ ประตูห้องหนังสือเปิดออก
“คุณชาย” หวังฉินเซิงรีบลุกขึ้นยืน
“เจ้ากลับห้องเถอะ ข้าไปดูท่านแม่ก่อน”
ฮูหยินหวังรู้ว่าวันนี้จะเปิดโลงศพ เดิมทีอยากจะไปโถงใหญ่ เพื่อร่วมเป็นสักขีพยาน ทว่าวันก่อนนางออกนอกเรือนจึงล้มป่วย ไอติดต่อกันหลายวัน เมื่อหลายวันก่อนองค์หญิงใหญ่เสด็จมา ก็ทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงและพูดคุยกับอีกฝ่ายโดยมีฉากกั้นกั้นกลาง
นางนอนพักรักษาตัวในห้อง ด้วยความกังวลใจ คอยให้ความสนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกตลอดเวลา
ด้วยเหตุนี้ตอนหวังโย่วมา นางจึงรู้ตัวทันที พยายามจะลุกขึ้นนั่ง
หวังโย่วเดินเข้าไปใกล้ พยุงมารดา ตั้งหมอนเพื่อให้นางพิง
“เป็นอย่างไรบ้าง” ฮูหยินหวังถาม
หวังโย่วหลุบตาลงเล็กน้อย ไม่ตอบคำถาม
ฮูหยินหวังยิ้ม “นี่เป็นเรื่องที่ดี ลูกคนนี้ เหตุใดจึงทำสีหน้าเช่นนี้” สิ้นเสียงนางก็ไอทันที
“ข้าไปหยิบยามาให้ท่านแม่” หวังโย่วลุกขึ้นกำลังจะเดินไป
“ช้าก่อน” ฮูหยินหวังจับมือของเขาเอาไว้ “ลูกนั่งลง คุยกับแม่”
หวังโย่วขมวดคิ้ว นั่งลงบนตั่ง
ฮูหยินหวังจับมือของเขา ยิ้มแล้วมองลูกชายอย่างพิจารณา
ชั่วพริบตาลูกชายคนนี้ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว สูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ไม่มีเค้าเด็กน้อยซูบผอมในอดีตแล้ว
“โย่วเอ๋อร์ หลายวันมานี้ลูกกลัดกลุ้มที่ทำให้ความคาดหวังของท่านพ่อพังทลายหรือ” ฮูหยินหวังมองหวังโย่ว เห็นเขาขมวดคิ้ว นางรู้ทันทีว่าตนพูดถูก “โย่วเอ๋อร์ อย่าติดอยู่ในกรอบของท่านพ่อ แมวที่จับหนูได้ เราต้องสนใจด้วยหรือว่าเป็นแมวดำหรือแมวขาว”
“หากลูกเป็นซื่อจื่อจวนกั๋วกง ยามลูกทำงานย่อมราบรื่นยิ่งกว่าไม่ใช่หรือ” ฮูหยินหวังเหมือนทุกครั้ง น้ำเสียงของนางอ่อนโยน ทว่าคำพูดของนางกลับหนักแน่น “ลูกเป็นจอหงวน ทั้งยังมีชาติกำเนิดซื่อจื่อจวนกั๋วกงในการสนับสนุน ข้อจำกัดของลูกในอนาคตไม่ใช่เรื่องที่ว่าลูกทำอะไรได้บ้าง แต่คือลูกอยากทำอะไร”
หวังโย่วหลุบตาลง พยักหน้า “ลูกเข้าใจขอรับ ท่านแม่”
“เรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ชั่วขณะหนึ่งจึงตั้งตัวไม่ทันใช่หรือไม่”
ฮูหยินหวังยิ้ม รู้ดีว่าไม่ใช่แค่นี้
ตอนหวังโย่วมาที่ตระกูลหวังเขาอายุสี่ขวบแล้ว ทว่าเด็กน้อยวัยสี่ขวบกลับดูเหมือนเด็กอายุไม่ถึงสามขวบ รอยช้ำบนตัวหวังโย่วทำให้พวกเขารู้ดีว่าหญิงชราคนนั้นใจร้าย ริบของในถุงหอมเป็นของตนเอง แล้วหาครอบครัวใหม่ให้หวังโย่ว เกรงว่าจะเป็นความเมตตาที่สุดที่หญิงชราทำให้หวังโย่วแล้ว
หวังโย่วอยู่กับพวกตนมานานทว่าไม่กล้าเข้าใกล้ อีกทางหนึ่งก็กลัวการอยู่คนเดียว เวลานั้นสิ่งที่พวกตนทำได้คือพาเขาไปด้วยทุกที เขานั่งมองเงียบๆ ก็พอแล้ว คอยติดตามไม่ใกล้ไม่ไกล ขอเพียงเขารู้สึกปลอดภัยและสบายใจก็พอแล้ว
ตอนนอนนางก็ให้เขานอนห่มผ้าผืนเดียวกับตนและหวังฝู อยากจะให้เวลาเอาชนะระยะห่าง ให้หวังโย่วค่อยๆ คลายความระมัดระวัง
เด็กคนนี้เชื่อใจคนยากมาก ทั้งยังยากที่จะสร้างสัมพันธ์ใหม่กับผู้อื่น
หลายปีมานี้หวังโย่วเห็นพวกตนเป็นคนในครอบครัว มองที่นี่เป็นครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเขา แต่จู่ๆ กลับมีคนยกโขยงกันมา บอกว่าพวกเขาต่างหากที่เป็นครอบครัวของเขา ไม่แปลกที่เขาไม่อาจยอมรับ
“โย่วเอ๋อร์ หากองค์หญิงใหญ่เป็นมารดาของลูกจริงๆ ลองคิดดูเถิด นางตามหาลูกมานานสิบกว่าปี ตลอดหลายปีมานี้ไม่ย่างกายออกจากเรือน สวดมนต์อธิษฐานอ้อนวอนขอให้พระคุ้มครองลูก คืนวันนั้นองค์หญิงใหญ่มาที่เรือนกะทันหัน ตอนถามคำถามแม่นางร้องไห้ฟูมฟาย นางต้องปวดใจเพียงใด”
คิดถึงตรงนี้ ฮูหยินหวังอดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอเบ้า จับมือหวังโย่วแล้วพูด “โย่วเอ๋อร์ บนโลกใบนี้ย่อมมีคนที่รักลูกสุดหัวใจ ความรักที่บิดามารดาแท้ๆ ของลูกมีให้ ย่อมมากกว่าของพ่อกับแม่”
หวังโย่วขานรับ “อื้ม” คลายหัวคิ้วลงเล็กน้อย
“ยิ่งไปกว่านั้น ลูกตามหาเด็กสาวคนนั้นมาตลอดไม่ใช่หรือ” ฮูหยินหวังเอียงศีรษะ ยิ้มแล้วมองเขา “ปีนี้นางน่าจะอายุสิบห้าแล้วกระมัง”
หวังโย่วไอเสียงเบา “ท่านแม่หมายความว่าอย่างไรขอรับ...”
“ลูกเคยตามหานางที่เมืองเฉิงซีแล้วใช่หรือไม่?” ฮูหยินหวังมองลูกชาย “เมื่อหลายปีก่อนตอนหมอกัวมารักษาแม่ เขาเคยถามแม่ว่าเมื่อใดแม่จะให้เจ้าแต่งงานกับ ‘เสี่ยวหย่า’ เดิมทีเขาคิดว่าหลานสาวของตนชมชอบเจ้าแล้วเสียอีก”
“ท่านแม่ ลูกเพียง...”
ฮูหยินหวังเห็นสีหน้านิ่งเฉยของเขาฉายความประหม่า อมยิ้มแล้วพูด “ลูกกับนางเป็นเช่นไรไม่ต้องอธิบายให้แม่ฟัง แม่เพียงอยากจะบอกว่า ไม่ว่าลูกจะตามหานางเพราะเหตุผลใด ตามหามาหลายปีแล้วก็ยังไม่คืบหน้า แต่หากลูกเป็นซื่อจื่อจวนกั๋วกงจริงๆ ตามหาใครคนหนึ่งเป็นเพียงเรื่องง่ายดายไม่ใช่หรือ”
แววตาของหวังโย่วทอประกาย ฮูหยินหวังถอนหายใจ ลุกขึ้นโอบกอดหวังโย่ว เช่นเดียวกับที่เคยกอดนับครั้งไม่ถ้วน ตบแผ่นหลังกว้างเบาๆ “วางใจเถอะโย่วเอ๋อร์ ชีวิตของเราต้องดีขึ้นเรื่อยๆ”
แน่นอนว่าหวังฉินเซิงไม่ได้กลับห้องของตนเอง แต่ยืนรอหน้าห้องฮูหยินหวังมาโดยตลอด เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ เห็นหวังโย่วออกมา ความเย็นยะเยือกบนใบหน้าจางหายไป แทนที่ด้วยแสงอบอุ่นของจันทรา กลับมาเป็นคุณชายผู้อ่อนโยนอีกครั้ง
ฮูหยินหวังเก่งยิ่งนัก!
หวังฉินเซิงกำลังจะตามไป แต่ถูกหวังโย่วหยุดเอาไว้ “ข้าจะออกไปข้างนอก เจ้าไปยกยามาให้ท่านแม่”
เอ่อ...
ถึงแม้จะไม่ยินดีเท่าใดนัก แต่ฮูหยินดื่มยาก็เป็นเรื่องสำคัญ อีกทั้งการที่หวังโย่วออกนอกเรือนตามลำพังเป็นเรื่องปกติ
หวังฉินเซิงหมุนตัวหันหลังเดินไปที่ห้องครัว
หวังโย่วออกไปตามลำพัง จ้างรถม้าบนถนนฉังอัน
รถม้ามุ่งหน้าออกนอกเมือง
ห่างจากเมืองหลวงประมาณสิบลี้ ณ หุบเขาวั่งกุย เป็นภูเขาที่ไม่สูงมากนัก วิวทิวทัศน์งดงาม ฤดูวสันต์ดอกท้อบาน สารทฤดูเต็มไปด้วยใบเฟิง ไม่ว่าจะหลีกหนีความร้อนในฤดูคิมสันต์ หรือว่าชมหิมะในฤดูเหมันต์ ล้วนเป็นตัวเลือกที่ดี ด้วยเหตุนี้จึงมีนักท่องเที่ยวมากมาย ในทุกฤดูล้วนมีความพิเศษ
เพียงขึ้นไปบนยอดหุบเขาวั่งกุย เดินลงไปอีกหนึ่งถึงสองร้อยเมตร พื้นราบบนหุบเขามีเรือนหลังหนึ่ง ปกคลุมด้วยต้นไม้เขียวขจีที่น้อยคนจะสังเกตเห็น
หวังโย่วลงจากรถม้าบนยอดดอย ตอนที่เขาเดินไปถึงเรือนบนหุบเขาเป็นเวลาพลบค่ำ
อาทิตย์อัสดง แสงอาทิตย์สีแดงส้มส่องกระทบเสื้อคลุมสีเทาเกิดเป็นภาพดอกไม้สีแดงบนหุบเขา
บ่าวรับใช้เดินนำหวังโย่วเข้าไปด้านใน ในเรือนมีสะพานข้ามน้ำเล็กๆ มวลดอกไม้ผลิบาน ตอนที่เขาเดินไปถึงหน้าประตู ทำความเคารพ “ศิษย์ทำให้ท่านอาจารย์ผิดหวังแล้วขอรับ”


## บทที่ 33

ตอนที่ 33
อากาศในเดือนสี่ดีขึ้นในทุกวัน โดยเฉพาะวันนี้ แสงแดดเจิดจ้า ท้องฟ้าสีครามไม่มีเมฆแม้แต่น้อย
บนถนนฉังอันยังคงเต็มไปด้วยรถรา โรงน้ำชาชื่อดังต่างๆ เริ่มเต็มไปด้วยลูกค้า
รถม้าคันหนึ่งจอดหน้าจวน บุรุษในชุดหรูหราเหยียบเก้าอี้มนุษย์เดินลงจากรถม้า ขณะเดินเข้าจวนฝีเท้าของเขามีความไม่สบอารมณ์
ฉินอวี่อยู่ในเรือนนานกว่าครึ่งเดือนแล้ว
แต่โบราณว่าไว้ เส้นเอ็นฉีกขาดและกระดูกหักต้องใช้เวลาร้อยวันในการฟื้นฟู เขากระดูกซี่โครงหักสองท่อน นี่ก็ผ่านมาครึ่งเดือนแล้ว แต่ยังคงปวดจนนอนไม่หลับทุกคืน
ตอนฉินจื๋อเดินเข้ามา เขามองม่านที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับก่นด่า
ไอ้บ้าหวังโย่ว หากบาดแผลเหล่านี้ไม่ใช่ฝีมือของหวังโย่ว ฉินอวี่ยอมเขียนชื่อตนเองสลับหัวหาง!
“เจ้ายังมีหน้ามาด่าอีกหรือ” ฉินจื๋อเข้ามาด้วยความโมโห “ตอนนั้นข้าบอกว่าอย่างไร ให้เจ้าผูกมิตรกับหวังโย่ว ไม่ใช่สร้างศัตรู! เจ้าช่างดีนัก ลำพังตัวเจ้าเองก็พอแล้ว เวลานี้ยังทำให้ข้าเดือดร้อนไปด้วย!”
ฉินอวี่ข่มความเจ็บปวด เงยหน้าขึ้น “พี่ใหญ่ แน่ใจหรือ เจ้าหวังโย่วคือกั๋วกงซื่อจื่อ?”
“วันนี้กรีดเลือดพิสูจน์ คาดว่าคงทำตามขั้นตอนเท่านั้น นี่คือเรื่องใหญ่ หากไม่มั่นใจจริงๆ จวนกั๋วกงจะยอมให้ข่าวลือแพร่งพรายทั่วเมืองหลวงได้อย่างไร กรีดเลือดพิสูจน์วันนี้ แม้กระทั่งฝ่าบาทก็เสด็จไปที่จวนกั๋วกง เรื่องนี้จะมีอะไรผิดพลาดได้อีกเล่า!”
มือของฉินจื๋อที่ถือพัดเอาไว้แทบจะหักพัดเป็นสองท่อน
โลกใบนี้เต็มไปด้วยเรื่องน่าอัศจรรย์จริงๆ
เหตุใดจึงบังเอิญเช่นนี้ คนที่ตามหามานานหลายสิบปี เวลานี้กลับปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า
โชคดีที่วันนั้นตอนอยู่ที่หออวิ๋นทิง ฉินอวี่แค่ให้บทเรียนบ่าวรับใช้ของหวังโย่ว หลังจากเกิดเรื่องขึ้นเขาก็กลับมา วันนั้นตอนอยู่ในงานเลี้ยงฉยงหลิน เขากับหวังโย่วมีปากเสียงเล็กน้อยเท่านั้น มิเช่นนั้นอนาคตคงได้เป็นศัตรูกับจวนกั๋วกง!
“พี่ใหญ่ หวังโย่วยังไม่ถูกแต่งตั้งไม่ใช่หรือ พวกเรามีอะไรต้องกลัว” ฉินอวี่เบ้ปาก
ฉินจื๋อโยนพัดใส่หน้าอีกฝ่าย “เจ้าโง่! หากเขาเข้าจวนกั๋วกง เขาจะสนใจตำแหน่งขุนนางเช่นนั้นหรือ เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดผ่านมานานกว่าครึ่งเดือนแต่กลับยังไม่ถูกแต่งตั้ง นั่นเพราะฝ่าบาทกำลังรอ! หากเขาเป็นเพียงจอหงวนที่มาจากตระกูลยากจน ด้วยความสามารถของเขาก็เป็นเพียงขุนนางขั้นหกในสำนักบัณฑิตฮั่นหลินเท่านั้น แต่หากเขาเป็นซื่อจื่อจวนกั๋วกง จะแต่งตั้งแค่ขุนนางขั้นหกได้อย่างไร!”
พัดกระแทกปากฉินอวี่จนเขากัดฟันกรอด เขาเป็นคนหยาบคาย ตลอดหลายปีมานี้ใครบ้างที่หาเรื่องได้ใครบ้างหาเรื่องไม่ได้เขารู้ดี แต่เพราะเหตุใดจึงมีปัญหาด้วยได้และไม่ได้นั้น เขาไม่ได้เก็บมาคิด
อย่างมากก็แค่ยศสูงกว่าอาของเขากระมัง
“เช่นนั้นรอข้าพักรักษาตัวจนหายดีก่อนแล้วไปขอโทษเขา” ฉินอวี่เป็นคนที่หากให้เขาใจกล้า เขาย่อมใจกล้าโดยไม่กังวลใดๆ หากให้เขาขลาดเขลา เขาก็ยอมขลาดเขลาอย่างว่าง่าย
ฉินจื๋อเอามือไขว้หลังเดินวนไปมาในห้อง หลังจากสงบสติอารมณ์ เขาพูดเสียงอ่อน “ไม่รีบ”
หากฉินอวี่ผูกมิตรกับหวังโย่วก่อน ย่อมเป็นเรื่องที่ดี แต่หากอีกฝ่ายทระนงตนตั้งแต่ยังเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไม่ต้องการประจบพวกเขา เมื่อกลับเข้าจวนกั๋วกงแล้ว จะไม่ยิ่งหยิ่งผยองหรือ
เหตุใดต้องประจบทั้งที่อีกฝ่ายเมินเฉย ไม่เพียงไร้ประโยชน์ แต่ยังขายหน้าอีกด้วย
“รอเขากลับเข้าจวนกั๋วกงก่อน ดูสิว่าจะเป็นเช่นไร” ฉินจื๋อเก็บพัดของตนเอง มุมปากเผยรอยยิ้มมีเลศนัย
จวนกั๋วกงซื่อจื่อแล้วอย่างไรเล่า บุตรชายองค์หญิงใหญ่แล้วอย่างไรเล่า ถึงอย่างไรก็แซ่เผยไม่ได้แซ่ฉู่
แวดวงตระกูลชั้นสูงไม่เหมือนตระกูลยากไร้เหล่านั้น ที่จะได้รับอิทธิจากคนเพียงสองสามคน
…
ชีวิตช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ของเวินหนิงไม่ค่อยสงบสุขเท่าใดนัก
หลิงหลานเห็นนางกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนตอนที่เพิ่งหายป่วย ยามตื่นเดินวนไปมาไม่หยุด ยามหลับพลิกตัวไปมา คล้ายนอนหลับไม่สนิท
หลิงหลานกำลังคิดว่าควรตามหมอมาดีหรือไม่ เพื่อจ่ายยาบรรเทาความเครียดให้คุณหนู
“จ่ายยาอะไรเล่า จิตใจของข้านิ่งสงบดี” เวินหนิงเงยหน้าขึ้นดื่มชาที่เย็นชืดหมดแก้วในคราเดียว “เจ้าอย่าลืมสิ เมื่อหลายวันก่อนพวกเราเพิ่งทำเงินได้ห้าพันตำลึง เรื่องดีๆ เช่นนี้ จะมีเรื่องอะไรให้กังวลเล่า”
หลิงหลานจิปาก
น้ำเสียงไม่สบอารมณ์นี้ แทบจะทำให้ชาที่เย็นชืดแทบจะร้อนกรุ่นอีกครั้ง ยังบอกว่าตนจิตใจนิ่งสงบอีก...
นางไม่ได้เสวนาอะไรกับเวินหนิงมากมาย หันหลังเดินออกไปจากเรือนเซียงถี
สาเหตุที่ทำให้คุณหนูหงุดหงิด หลิงหลานพอจะเดาได้ ข้อแรกคือบทลงโทษกักบริเวณครึ่งเดือน ต้องอยู่แค่ในเรือนเท่านั้น มากสุดก็ไปได้แค่เรือนข้างทิศบูรพาเท่านั้น ยากที่จะไม่เบื่อหน่าย
ข้อสองคือแผนการการดูรายชื่อจับลูกเขยล้มเหลว แม้คุณหนูไม่เคยพูดสิ่งใด แต่ข่าวลือก็แพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว ทำให้คุณหนูกลายเป็นตัวตลกที่ทุกคนพูดขณะดื่มน้ำชาหลังรับประทานอาหาร อย่างไรก็คุณหนูก็ย่อมเสียใจ
หลิงหลานรู้สึกว่าจิตใจบอบช้ำ ต้องมีหมอใจมารักษา
นางไปเรือนข้างทิศบูรพา เรือนของเวินหลาน เชิญเวินหลานไปเล่าเรื่องสนุกๆ ให้คุณหนูฟัง คุณหนูจะได้อารมณ์ดีขึ้น
ประจวบเหมาะกับเวินหลานเพิ่งเลิกงาน เขามีเรื่องอยากระบายมากมาย เมื่อหลิงหลานมาที่เรือน เขาจึงล้างมือ แล้วไปที่เรือนเซียงถี
เวินหนิงกำลังเบื่อหน่าย ทนอ่านตำราต่อไปไม่ไหวแล้ว เดินหมากลำพังก็ไร้ความหมาย ฝึกเขียนพู่กันก็ยิ่งเงียบจนว้าวุ่นใจ
เมื่อเห็นเวินหลานมา ดวงตาของนางทอประกาย “พี่ใหญ่ เหตุใดวันนี้จึงเลิกงานเร็วเช่นนี้เจ้าคะ”
เวินหลานมาด้วยความเร่งรีบ เมื่อมาถึงก็เทน้ำชาแล้วยกดื่ม เขาขมวดคิ้วเป็นปม “อาหนิง เหตุใดชาจึงเย็นชืดเช่นนี้”
ถามเวินหนิง แต่กลับมองหลิงหลาน
หลิงหลานรีบอธิบาย “ช่วงนี้คุณหนูบอกว่า...อากาศร้อนอบอ้าวเจ้าค่ะ อยากดื่มชาเย็นๆ”
อากาศร้อนอบอ้าว?
เกรงว่าจิตใจว้าวุ่นต่างหาก
เวินหลานขมวดคิ้วครุ่นคิด เก็บคำพูดและข่มความรู้สึกเอาไว้
เกรงว่าเวลานี้ยังไม่ควรบอกเวินหนิง
ทว่าคิดไม่ถึงเวินหนิงกลับเป็นฝ่ายถาม “พี่ใหญ่เจ้าคะ ช่วงนี้ข้างนอกมีเรื่องอะไรใหม่ๆ บ้างเจ้าคะ”
เวินหลานเจตนาบ่ายเบี่ยง เขาพูด “อาหนิงอยู่บ้านจนเบื่อใช่หรือไม่ พี่เดินหมากกับเจ้าดีไหม”
เวินหนิงไม่ตอบ ยังคงถามอีกครั้ง “เมื่อช่วงก่อนน้องได้ยินบ่าวรับใช้พูดกันว่า คล้ายมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นกับจอหงวนของเรา”
เวินหลานรู้ดีว่าไม่อาจบ่ายเบี่ยง เขาถอนหายใจ เล่าเรื่องทั้งหมดให้เวินหนิงฟัง แล้วพูด “วันนี้จวนกั๋วกงได้มีการกรีดเลือดพิสูจน์ ฝ่าบาทเสด็จไปที่จวนกั๋วกงด้วย หวังโย่วคือทายาทขององค์หญิงใหญ่จริงๆ ว่ากันว่าองค์หญิงใหญ่กอดจอหงวนทั้งน้ำตาจนแทบจะหมดสติ ฝ่าบาทมีรับสั่งให้จอหงวนกลับมาแซ่เผย บันทึกชื่อในบันทึกของตระกูล สามวันหลังจากนี้กราบไหว้บรรพบุรุษ กลับคืนสู่ตระกูล”
เดิมทีเวินหลานไม่อยากเล่าเรื่องพวกนี้ เป็นห่วงกลัวเวินหนิงฟังแล้วเศร้ายิ่งกว่าเดิม
ทว่าคิดไม่ถึงประเด็นสำคัญที่เวินหนิงสนใจไม่ได้อยู่ที่ ‘หวังโย่วเป็นซื่อจื่อ’ นางพูดด้วยความตกตะลึง “กรีดเลือดพิสูจน์ความสัมพันธ์วันนี้หรือเจ้าคะ”
เวินหลานชะงัก เวินหนิงพูดต่อ “น้องหมายความว่านี่คือสายเลือดของราชวงศ์ ว่ากันว่ายังไม่เจอตัวคนค้าทาสในตอนนั้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ ทั้งยังไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงระหกระเหินไปถึงหลิงหลาน กรีดเลือดพิสูจน์ตอนนี้ จะให้กลับคืนสู่ตระกูลแล้วเช่นนั้นหรือ”
เวินหลาน “องค์หญิงใหญ่ตามหาเขามานานสิบเก้าปีแล้ว ยังจะให้รอนานขนาดนั้นได้อย่างไร เจ้าไม่รู้ ได้ยินว่าองค์หญิงใหญ่ตามจอหงวนกลับตระกูลหวังตั้งแต่คืนงานเลี้ยงฉยงหลิน เกรงว่าแทบอยากจะรับอีกฝ่ายเข้าตระกูลตั้งแต่คืนนั้นแล้ว”
“เอ่อ...” เวินหนิงหลุบตาลง ถูแก้วน้ำชาในมือ
เห็นสีหน้าอาลัยอาวรณ์ของนาง เวินหลานถอนหายใจแล้วพูด “อาหนิง พี่ใหญ่รู้ว่าเจ้าชมชอบจอหงวน”
เมื่อก่อนเวินหลานเรียกอีกฝ่ายว่า ‘คุณชายหวัง’ หรือไม่ก็ ‘ซู่จือ’ แต่ตอนนี้ไม่อาจเรียกเช่นนั้นแล้ว
“แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า โชคดีแล้วที่ในตอนนั้นทำไม่สำเร็จ” ไม่ว่าจะลอบเจอกันเป็นการส่วนตัว หรือว่าดูรายชื่อจับลูกเขย ล้วนโชคดีที่ล้มเหลว “มิเช่นนั้นด้วยชาติตระกูลของเขาในตอนนี้...”
เวินหลานไม่ได้พูดต่อ แต่เขาคิดว่าเวินหนิงน่าจะเข้าใจ
แม้นางกับหวังโย่วจะมีใจให้กัน แต่เมื่อวันหนึ่งเขากลายเป็นบุตรเอกคนโตของจวนกั๋วกง เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่เขาตัดสินใจเองได้
ซ้ำร้าย...อาจจะถูกถอนหมั้นอีกครั้ง
ทว่าเวินหนิงกลับไม่ได้สนใจคำพูดของพี่ชาย เอาแต่คิดเรื่อง ‘กลับคืนสู่ตระกูลในอีกสามวันข้างหน้า’
เมื่อชาติก่อน เวลานี้นางกำลังเตรียมออกเรือนอย่างมีความสุข เรื่องทุกอย่างของเผยโย่วล้วนไม่ข้องเกี่ยวกับนาง ยามฟังผู้อื่นเล่าเรื่องของเขา นางรู้สึกคล้ายกำลังฟังเรื่องเล่าเท่านั้น
ดังนั้นนางจึงจำเวลาโดยละเอียดไม่ได้ จำได้เพียงคร่าวๆ เท่านั้น
นางยากจะอธิบาย การไม่รู้ว่าเรื่องดำเนินไปถึงขั้นใดทำให้นางกังวลกว่า หรือว่าเวลานี้ที่รู้ว่าจะเกิดเรื่องขึ้นในอีกสามวันทำให้นางกังวลมากกว่า ความคิดของนางมีแต่คำว่า “เหลือเวลาอีกสามวัน”
เวลานี้หลิงหลานเดินเข้ามา “คุณชายใหญ่ คุณหนู บ่าวเพิ่งไปโรงครัวมา เห็นโรงครัวกำลังทำตุ๋นนกพิราบ คืนนี้ให้โรงครัวทำบะหมี่ตุ๋นนกพิราบมาให้สองชามดีหรือไม่เจ้าคะ ”
เมื่อได้ยินคำว่าบะหมี่ ภาพรอยยิ้มของฮูหยินผู้อ่อนโยนในวันนั้นฉายขึ้นมาในความคิด
นางเสียแม่ตั้งแต่เกิด ไม่เคยเจอแม่มาก่อน แต่สำหรับนาง ภาพของแม่น่าจะเป็นเช่นนั้น
อ่อนโยน จิตใจดดี มองนางด้วยรอยยิ้ม
แต่นั่นเป็นแม่ของเผยโย่ว!
“กินบะหมี่อะไรกัน!” เวินหนิงขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้น “วันนี้ข้าไม่หิว ไม่อยากdbนอะไรทั้งนั้น พี่ใหญ่ก็กลับไปdbนที่เรือนตนเองเถอะเจ้าค่ะ”
เวินหลานคิดไม่ถึงว่าเวินหนิงจะอารมณ์แปรปรวนเร็วเช่นนี้ ถึงขั้นไล่แขก เขาหันไปมองหลิงหลาน
หลิงหลานเบ้ปากด้วยความเศร้า สีหน้าของนางกำลังบอกว่า ‘หมู่นี้คุณหนูเป็นเช่นนี้เสมอ’
เวินหนิงไม่รอเวินหลานออกไป นางเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ถอดรองเท้าปักลาย ขึ้นไปนอน[นเตียง
หงุดหงิดจริงๆ
ทั้งที่คิดแล้วว่าจะไม่ยุ่งกับเรื่องนี้ แต่อดไม่ได้ที่จะถาม อดไม่ได้ที่จะวางแผน
นางคิดอยากจะทำสิ่งใด
นางอยากจะเปลี่ยนเหตุการณ์เพลิงไหม้หรือ
ไม่ แม้บางครั้งนางจะปลอบใจตนเอง บางทีชาตินี้กับชาติก่อนอาจจะไม่เหมือนกัน ไม่แน่ว่าเหตุการณ์เพลิงไหม้นั้นอาจจะไม่เกิดขึ้น แต่นางรู้ดี หากเกิดขึ้นจริงๆ เช่นนี้ก็คือชีวิตคนถึงสามชีวิต
แต่นางไม่มีความสามารถในการเปลี่ยนแปลงเหตุการณ์เพลิงไหม้นั้น
นางอยากจะช่วยชีวิตสามคนนั้นหรือ
ถูกต้อง
เวินหนิงบอกกับตนเอง นั่นคือเรื่องของเผยโย่ว ไม่เกี่ยวข้องกับนาง แต่นางอดไม่ได้ที่จะคิด คิดถึงบ่าวรับใช้ผู้จงรักภักดีคนนั้น เขาน่าจะเป็นคนดีเหมือนหลิงหลาน อดไม่ได้ที่จะคิดถึงฮูหยินหวังผู้อ่อนโยน ฮูหยินหวังเป็นสตรีที่งดงาม ยามเปลวไฟกลืนกินนาง เช่นนั้นผิวขาวและใบหน้าใจดีนั้น ต้องถูกเผาทำลายจนหมดสิ้น
เจ็บปวดเพียงใดกัน
นางมีวิธีช่วยสามคนนั้นหรือไม่
เวินหนิงบอกกับตนเองว่าอย่าเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ แต่โดยไม่รู้ตัว นางมักจะคิดว่าตนมีวิธีเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้หรือไม่ นางไม่อาจบอกเผยโย่วไปตามตรง เพราะจะทำให้เขาสงสัย และไม่อาจขอความช่วยเหลือจากพวกพี่ๆ เกรงว่าพวกพี่คงรู้สึกว่านางทำตัวแปลกพิลึก
แม้นางจะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง แต่นางก็เป็นเพียงหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน เป็นหญิงเปราะบางไร้กำลัง
ทว่าสุดท้ายนางก็คิดได้หนึ่งวิธี
วิธีที่ไม่ทำให้คนสงสัย ทั้งยังมีความเป็นไปได้ที่จะสำเร็จสูง
ทว่านางโมโห
เพราะเหตุใดกัน
เมื่อชาติก่อนนางติดค้างเผยโย่วหรือ เห็นชัดว่าเขาเป็นคนติดค้างนาง!
เสียงของสตรีคนนั้นในชาติก่อนยังดังก้องในความคิดของนางตลอดเวลา สตรีคนนั้นพูดกระซิบระริกระรี้ข้างหูนาง “ฮูหยินเผย เพื่อฮูหยิน ใต้เท้าลำบากยิ่งนัก ฮูหยินไม่เคยคิดหรือเจ้าคะ เหตุใดแม่ทัพเสิ่นจึงได้รับคำสั่งทหารคืนวันแต่งงาน เหตุใดจู่ๆ ใต้เท้าเวินจึงถูกจับเข้าคุก จวนเวินจึงบ้านแตกสาแหรกขาด”
เวินหนิงพลิกตัวไปมาบนเตียงราวกับขนมปิ้ง เรื่องในชาติก่อนและปัจจุบันยื้อยุดกัน เมื่อชาติก่อนนางไม่เคยคิดว่าคำพูดของสตรีคนนั้นใช่เรื่องจริงหรือไม่ แต่กลับเอามาคิดหนักในชาตินี้ เผยโย่วอำมหิตเช่นนั้นเชียวหรือ
สุดท้ายเวินหนิงลุกขึ้นนั่งด้วยความจนปัญญา
นางยอมแพ้
ไม่ว่าชาติที่แล้วเผยโย่วจะเคยทำสิ่งใด แต่นางในชาติก่อนและชาตินี้ ไม่ใช่คนใจแข็งเช่นนั้น
หากคนที่ต้องตายในเปลวไฟคือเผยโย่ว นางไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทว่าสามคนนั้น นอกจากมีความสัมพันธ์กับเผยโย่วแล้ว พวกเขาไม่เคยทำร้ายนาง
เกรงว่าไม่เพียงไม่เคยทำร้ายนาง แต่พวกเขาไม่เคยทำร้ายใคร
“หลิงหลาน” เวินหนิงร้องเรียก
หลิงหลานรีบเดินเข้ามาในห้อง
“พี่ใหญ่ไปหรือยัง” เวินหนิงถาม
“ไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนเจ้าค่ะ” หลิงหลานตอบ
ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วหรือ
เวินหนิงถอนหายใจ ตัดสินใจแน่วแน่ “หลิงหลาน ชุดบุรุษที่เราเตรียมไว้เมื่อคราวก่อน น่าจะมีอีกสองชุดใช่หรือไม่”
“เจ้าคะ?” หลิงหลานเบิกตากว้าง


## บทที่ 34

ตอนที่ 34
เสื้อผ้าบุรุษที่สวมวันจับลูกเขย ถูกเวินถิงชุนจับจ้องแล้ว แต่ตอนเวินหนิงซื้อเสื้อผ้านางมีแผนสำรอง นางซื้อเผื่อเอาไว้สองชุดและเก็บไว้ในเรือน
เดิมทีนางอยากจะพาหลิงหลานไปด้วย ครั้งครุ่นคิดถึงสถานการณ์เช่นนั้น ช่างเถอะ
หลิงหลานในชาตินี้ยังไม่เคยออกไปเปิดหูเปิดตา หากนางตกใจจนขวัญอ่อนขึ้นมาคงแย่
สำหรับการกักบริเวณนั้น...
เวินหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้า เดินไปทางประตูด้านหลังอย่างเปิดเผย
เวินถิงชุนรู้ดีว่าเวินหนิงออกจากจวนโดยใช้ประตูใด ดังนั้นเขาจึงให้บ่าวรับใช้มาเฝ้าเพิ่มอีกสองคน
เมื่อบ่าวรับใช้ทั้งสองคนเห็นเวินหนิงแต่งกายเช่นนั้น พวกเขาตื่นตกใจราวเผชิญหน้ากับศัตรู มองหน้ากันแล้วยืนตัวตรง
“พวกเจ้าสองคน” เวินหนิงกอดอก เชิดหน้าขึ้น “เมื่อคราวก่อนไปบ่อนกับพี่รอง ยังไม่ได้รายงานท่านพ่อใช่หรือไม่”
“ได้เงินเท่าใด นำส่งแล้วหรือยัง”
“เหตุใดจึงทำตามคำสั่งพี่รอง แต่ไม่ยอมทำตามคำสั่งข้า”
“หึ เห็นว่าข้าเป็นสตรี คิดว่าข้าไม่มีทางฟ้องท่านพ่อใช่หรือไม่”
เวินหนิงออกจากจวนอย่างง่ายดายย มุ่งหน้าไปยังถนนฉังอัน
…
สองวันมานี้มีผู้คนมากมายเข้าออกตระกูลหวัง
ไม่ได้มาแสดงความยินดีเหมือนวันประกาศผลสอบ แต่มาเพราะจวนกั๋วกงนำของกำนัลมาให้ ส่งมารอบแล้วรอบเล่า นอกจากของกำนัลแล้ว จวนกั๋วกงยังส่งองครักษ์และบ่าวรับใช้มาด้วย ทำให้ตระกูลหวังที่เดิมทีไม่ได้ใหญ่มากยิ่งคับแคบ
เวลานี้กลับกลายเป็นบ้านใกล้เรือนเคียงที่ปกติไปมาหาสู่กัน ไม่กล้ามาที่เรือน
“คุณชาย รับประทานมื้อเย็นนอกเรือนใช่หรือไม่ขอรับ” หวังฉินเซิงที่เดินตามหลังหวังโย่วเอ่ยถาม
หวังโย่วตอบ “อื้ม” เบาๆ สะบัดชายเสื้อเดินออกจากจวน
หวังฉินเซิงหันไปมององครักษ์สามสี่คนที่เดินตามหลัง เขาทำเสียงฮึดฮัด
เห็นชัดว่าคุณชายไม่ชอบให้พวกเขาคอยติดตาม แต่พวกเขากลับคล้ายมองสีหน้าของคุณชายไม่ออกอย่างไรอย่างนั้น คอยเดินตามตลอดเวลา บอกว่า “คุณชายสูงศักดิ์ ไม่อาจปล่อยให้เกิดเรื่องขึ้นกับคุณชายได้”
สองวันนี้ก็เช่นเดียวกัน มีบ่าวรับใช้มากมาเข้ามาในเรือนกะทันหัน ทำให้บรรยากาศในเรือนน่าอึดอัดยิ่งนัก
เดิมทีทุกคนในเรือนรับประทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข เขาเองก็มักจะนั่งรับประทานอาหารด้วย แต่แม่นมกลับทำสีหน้าเคร่งขรึม บอกว่า “นายบ่าวคนละชนชั้น รับประทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันได้อย่างไร ไม่มีระเบียบยิ่งนัก” จากนั้นหวังฉินเซิงก็ไม่กล้านั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกับคุณชายอีกเลย
ไม่ว่าจะทำเรื่องใดก็มีคนคอยจับตาดูตลอดเวลา นายท่านและฮูหยินก็อึดอัดเช่นเดียวกัน ทางด้านคุณชายเคยบอกอ้อมๆ แล้วว่าไม่ต้องการให้คนเหล่านี้อยู่ในเรือน แต่พวกเขากลับบอกว่า “เมื่อคุณชายกลับจวนกั๋วกง พวกเขาก็จะกลับไปพร้อมคุณชาย”
ทำให้คุณชายถึงกับออกไปรับประทานอาหารนอกบ้านสองมื้อติดกัน
หวังฉินเซิงรู้จักนิสัยใจคอของคุณชายเป็นอย่างดี รับประทานอาหารนอกบ้าน อย่างน้อยก็ทำให้นายท่านและฮูหยินอึดอัดน้อยลง
เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าช่วงเย็นคนในร้านอาหารจะมากกว่าตอนกลางวัน รออาหารอยู่นานก็ไม่มาส่งเสียที องครักษ์อยากไปเร่ง แต่หวังโย่วห้ามเอาไว้
โง่เขลายิ่งนัก!
หวังฉินเซิงปรายตามององครักษ์สี่คนนั้น ไม่เห็นหรืออย่างไรว่าคุณชายกำลังสนใจโต๊ะข้างๆ
โต๊ะข้างๆ กำลังรออาหารเช่นเดียวกัน พวกเขาพูดคุยขณะรอ
หวังฉินเซิงได้ยินคร่าวๆ คล้ายว่ามีคดีหนึ่งเกิดขึ้นในเมืองหลวง สะใภ้ถูกโจรป่าจับตัวไป หลังจากกลับมาครอบครัวสามีรังเกียจนาง ต้องการหย่าร้างกับนาง
“ครึ่งเดือนกว่าแล้ว จิงจ้าวฝู่ยังไม่อาจจบคดีอีก! ข้าว่าหญิงคนนั้นใจกล้ายิ่งนัก เป็นฝ่ายทำผิดกับสามีก่อน แต่กลับกล้าบอกว่าหากจะหย่านางต้องเป็นคนขอหย่า! หากไม่ใช่เพราะฝ่าบาททรงปกครองอย่างมีคุณธรรม เกรงว่าเรื่องในครอบครัวเช่นนี้ คงไม่ปล่อยให้ไปถึงจิงจ้าวฝู่”
“นางไม่มีเงินทองติดตัว ทนได้นานเช่นนี้ได้อย่างไร”
“เพราะที่ปรึกษาเวิน ข้าว่าคนตระกูลเวิน ล้วน...” เขาชี้ไปที่สมอง “ผิดปกติ คนเป็นพ่อตั้งแต่เสียภรรยาไปก็ไม่ยอมแต่งงานกับหญิงอื่น คนลูก เจ้าเคยได้ยินเรื่องคุณหนูเวินดูรายชื่อจับลูกเขยหรือไม่ คือตระกูลนี้แหละ จิงจ้าวฝู่มีที่ปรึกษาคนหนึ่ง ก็เป็นคนในตระกูลนี้เช่นเดียวกัน เขาให้เงินสนับสนุนสตรีคนนั้นมาโดยตลอด ทั้งยังช่วยนางหาทนาย คดีนี้จึงฟ้องร้องกันนานเช่นนี้!”
หวังฉินเซิงเห็นคุณชายยิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งเคร่งเครียด เมื่อได้ยินคำว่าจ้าง ‘ทนาย’ คุณชายถึงกับขมวดคิ้ว
“เอ๋ เหตุใดวันนี้อาหารจึงช้ายิ่งนัก”
“เปลี่ยนสถานที่ดีหรือไม่ พวกเราคุยกันต่อ”
ทั้งสองคนหน้าตาอัปลักษณ์ ตอนบอกว่าเปลี่ยนสถานที่สีหน้าของพวกเขาฉายรอยยิ้มชั่วร้าย หวังฉิงเซิงฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่สถานที่ดีๆ อย่างแน่นอน คิดไม่ถึงว่าหวังโย่วลุกขึ้น แล้วเดินตามพวกเขาออกไป
“คุณชาย...” ขณะหวังฉินเซิงกำลังลังเลว่าจะห้ามหวังโย่วหรือไม่ เขาเห็นหวังโย่วขมวดคิ้ว คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง เขาจึงไม่กล้าขัดจังหวะ
เป็นจริงตามคาด สองคนนั้น ‘เปลี่ยนสถานที่’ ไปยังที่ไม่ดีเท่าใดนัก ชื่อว่า ‘หอนางโลมอี๋ชุน’ เพียงมองก็รู้ว่าเป็นหอนางโลม
“คุณชาย...” หวังฉินเซิงจำต้องเอ่ยปาก คุณชายของเขาสูงสง่า ไม่ใช่คนที่จะมาสถานที่เช่นนี้!
หวังโย่วถามเขา “เจ้ายังจำได้หรือไม่เดือนสามวันที่ยี่สิบห้า ที่ปรึกษาเวินมาหาข้า ตอนนั้นเขาบอกว่ามีธุระอะไร”
หวังฉินเซิงไม่รู้ว่าเหตุใดหวังโย่วจึงถามถึงเรื่องนี้ เขาเกาศีรษะ “ไม่ได้บอกว่าเป็นเรื่องอะไรขอรับ บอกเพียงว่ามีเรื่องจะหารือ...”
หวังโย่วขมวดคิ้วอีกครั้ง โบกมือเรียกองครักษ์หนึ่งในสี่ “รบกวนเจ้าไปสืบเรื่องหนึ่งให้ข้าที”
องครักษ์รรีบประสานมือ “คุณชายเกรงใจแล้วขอรับ!”
หลังจากหวังโย่วออกคำสั่งเสร็จ เขาเงยหน้าขึ้นมอง ‘หอนางโลมอี๋ชุน’ ห้าคำนี้ เขาหันไปมององครักษ์อีกสามคน “พวกเจ้ารออยู่ที่นี่”
เดินเข้าไป
เอ่อ...
หวังฉินเซิงได้แต่เดินตามไป
ประจวบเหมาะ เวินหนิงในเวลานี้ ก็อยู่ในหอนางโลมอี๋ชุนเช่นเดียวกัน
นางมาตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว แต่ไม่เจอคนที่นางอยากจะเจอเสียที อีกไม่นานฟ้าก็ใกล้จะมืดแล้ว หากคนคนนั้นยังไม่ปรากฏตัว เวินถิงชุนก็จะเลิกงานแล้
หากเขาจับได้ว่านางแอบหนีออกมา...
เวินหนิงเริ่มนั่งไม่นิ่ง โชคดีที่สุดท้ายเสียงที่นางอยากจะได้ยินก็ดังขึ้น “ฟังเสียงฝนยามค่ำคืนฤดูวสันต์ในเรือนหลังเล็ก”
เวินหนิงตอบโดยแทบจะไม่ต้องคิด “ซอกซอยลึกอี๋ชุนค้าดอกท้อ”
หันกลับไป คือชายหนุ่มผอมแห้งคนนั้นจริงๆ
แค่ว่าตอนนี้คือรัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่ ชายหนุ่มยังอายุน้อย เขาผอมบางกว่าในตอนนั้นอย่างเห็นได้ชัด ยังไม่โตพอ ดูเด็กกว่าตอนเจอกันครั้งแรกในชาติก่อนมาก
เห็นชัดว่าชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกว่าตนเองยังเด็ก มองเวินหนิงด้วยความสนใจ “แม่นาง ท่านรู้จักที่นี่ได้อย่างไร”
“คุณชายอี๋ ไม่ถูกต้องกระมัง” เวินหนิงนิ่งสงบ
นางเป็นเพียงหญิงสาว ไม่ควรปรากฏตัวในสถานที่เช่นนี้ ทว่าผู้ใดให้เผยโย่วมากความสามารถเล่า อนุภรรยาที่เลี้ยงในเรือนหลังล้วนไม่ธรรมดา ในอดีตเหม่ยเชี่ยเกลียดนางมาก อยากให้นางรีบจากไป มีครั้งหนึ่งเหม่ยเชี่ยเผยสถานที่ลึกลับที่คล้ายจะมีในนิทานเท่านั้นให้นางฟัง
ราชวงศ์และยุทธภพ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน เป็นสองโลกที่ไม่ข้องเกี่ยวกัน แต่มีสิ่งหนึ่งเชื่อมระหว่างทั้งสอง
…เงินตรา
สถานที่เช่นนี้ ไม่ถามที่มาที่ไป ขอเพียงเงินมากพอ ย่อมมีคนทำงานให้
เมื่อชาติก่อนตอนเวินหนิงหนีออกจากด่านประตูห่านป่า นางให้คุณชายอี๋ช่วยเหลือ วิชาเปลี่ยนใบหน้าของนางกับหลิงหลานราคาสูงลิ่วถึงห้าร้อยตำลึง ระหว่างนั้นมีค่าอื่นๆ อีกบ้าง ทำให้นางต้องจ่ายเพิ่มอีกห้าร้อยตำลึง
เวลานี้เวินหนิงจับตั๋วเงินเอาไว้ ด้วยความปวดใจ
แต่นางครุ่นคิดอยู่นาน ไม่มีที่ใดเหมาะสมกว่าที่นี่แล้ว อยู่ที่ใดก็ต้องรักษากฎของที่นั่น คนในยุทธภพรักษากฎของยุทธภพ รับเงินและทำงาน ไม่ถามหาเหตุผล ทั้งยังไม่มีวันเปิดเผยตัวตัวของผู้ว่าจ้าง
คุณชายอี๋ไม่ได้ถามอะไรมากมาย เขาพูด “แม่นางมีเรื่องอะไรขอรับ”
เวินหนิงทำสีหน้าเคร่งขรึม “ฉันต้องการจะส่งคนสามคนออกไปจากเมืองหลวง”
“เวลา สถานที่ ชื่อ”
“พรุ่งนี้ ที่เรือนจอหงวน หวังฝู ฮูหยินหวังและบ่าวรับใช้หวังฉินเซิง พรุ่งนี้ยามจื่ออาจจะเกิดเหตุไฟไหม้ หากไฟไหม้ขึ้นมาจริงๆ พาพวกเขาออกไป ในหนึ่งปีห้ามกลับเข้าเมืองหลวง แต่หากไฟไม่ไหม้ เงินมัดจำนี้ถือว่าข้าให้พวกท่าน”
“ห้าพันตำลึง”
เวินหนิงแทบกระอักเลือก “ห้า...ห้าพันตำลึง”
คุณชายอี๋มีความสามารถพิเศษเช่นนั้นหรือ จึงรู้ว่านางมีเงินห้าพันตำลึง
ไม่ได้
ก่อนหน้านี้นางตัดสินใจแล้ว เมื่อครั้งก่อนตอนคุยกับเวินฉี นางบอกกับพี่รองว่าอยากจะร่วมทำการค้ากับเขา นางไม่ได้ล้อเล่น เพราะถึงอย่างไรนางไม่อาจใช้ชีวิตด้วยเงินเพียงแค่นี้ ต้องทำการค้า เงินจึงจะพอกพูน
หลายวันทีผ่านมานี้นางคิดออกแล้วว่าจะทำธุรกิจด
จ่ายให้คุณชายอี๋ห้าพันตำลึง นางไม่มีเงินทุนแล้ว
“สามพันตำลึง หากพรุ่งนี้ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น ข้าจะจ่ายที่เหลือ” เวินหนิงข่มเสียง
“สี่พันตำลึง จ่ายทั้งหมด” ชายหนุ่มจับหยกในมือเล่น ท่าทีไม่ให้นางต่อรองใดๆ
เวินหนิงปวดใจจนแทบกระอักเลือด สี่พันตำลึง...นางจะจ่ายเงินสี่พันตำลึงเพื่อช่วยคนในครอบครัวของเผยโย่วเนี่ยนะ!
“ได้” แม้จะปวดใจ แต่เวินหนิงยังคงทำสีหน้านิ่งเฉย ถือตั๋วเงินแน่น
นางปลอบใจตนเอง เงินทองเป็นของนอกกาย ไม่ตายค่อยหาใหม่ แต่ชีวิตคนไม่ว่าจะมีเงินเท่าใดก็ไม่อาจซื้อกลับมาได้ ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อชาติก่อนนางเคยรู้จักคุณชายอี๋มาก่อน รอบตัวของเขาเต็มไปด้วยคนมีฝีมือ ไว้วางใจได้
นางวางตั๋วเงินทองบนโต๊ะด้วยความปวดใจ
ชายหนุ่มรับเงิน ยิ้มอย่างเป็นมิตร “ด้วยความยินดีขอรับ”
เวินหนิงกระตุกมุมปาก ลุกขึ้นจะเดินจากไป กลัวว่าหากนางอยู่ต่อ นางจะยิ่งเสียดายเงินสี่พันตำลึง
ช่างเถอะๆ อย่างน้อยก็ประหยัดได้หนึ่งพันตำลึง รวมกับเงินทุน นางยังมีเงินเหลืออีกหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง ใช้ประหยัดสักหน่อย เงินก้อนนี้ยังพอจะเอามาการค้าได้
ตอนเดินลงมาชั้นล่าง เวินหนิงปลอบใจตนเอง ต้องใจกว้าง อย่าคิดเล็กคิดน้อย ทว่าคิดไม่ถึงตอนที่นางเงยหน้าขึ้น นางเห็นชายคนหนึ่งถือจอกสุรา หัวเราะอย่างมีความสุข ท่ามกลางสาวงาม
เผยโย่ว
หึ
นางเมตตาและใจกว้าง ไม่ถือสาเรื่องในอดีตทั้งยังกรีดเลือดตนเองช่วยคนในครอบครัวของเขา แต่เขากลับดียิ่งนัก สอบติดจอหงวน กำลังจะได้เป็นซื่อจื่อ นั่งดื่มสุราอยู่ที่นี่อย่างด้วยความรื่นรมย์เนี่ยนะ


## บทที่ 35

ตอนที่ 35
มีสิทธิอะไร
ภายในใจของเวินหนิงมีเปลวไฟปะทุเป็นเดิม เมื่อลมพัดเพียงแผ่วเบา ไฟลุกไหม้ทันที
มีสิทธิอะไร!
ชาติก่อนถูกเขากระทำจนแทบไม่มีแรงหายใจ สุดท้ายล้มป่วยและสิ้นใจบนเตียงนอน ชาตินี้เพื่อหนีเขา นางทั้งกินไม่ได้นอนไม่หลับ ยอมทำลายชื่อเสียงของตนเอง ยอมขายหน้า ตอนนี้ถึงขั้นยอมจ่ายเงินก้อนโต แต่เขาเล่า
เสพสุขท่ามกลางหญิงงาม
ชาติก่อนแสร้งทำเป็นรักเดียวใจเดียว ไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้หากไม่มีนาง แต่ตอนนี้เขายังคงดื่มสุราเมรัย เที่ยวสตรี
แสร้งวางตัวเป็นสุภาพบุรุษ แต่แท้จริงคือผู้น้อยต่ำทราม!
เวินหนิงโมโห คว้าจอกสุราจากหญิงนางโลมที่เดินผ่าน ยกขึ้นดื่มสองแก้วรวด
ถึงอย่างไรนางก็ขายหน้าแล้ว เช่นนั้นเขาก็อย่าคิดว่าจะมีความสุข!
หวังโย่วเดินเข้าไปในหอนางโลม เลือกนั่งโต๊ะติดกับชายสองคนนั้น ฟังเรื่องหญิงสาวถูกโจรป่าลักพาตัวไป ความฝันที่เลือนรางค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ถึงขั้นที่ว่าชื่อ ‘หลิวหลานจือ’ ฉายขึ้นมาในความคิด คล้ายในความฝัน เขาได้เขียนสำนวนฟ้องให้นางแล้ว
ประจวบเหมาะหนึ่งในสองคนนั้นหัวเราะแล้วพูด “หรือว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเวินตกหลุมรักสตรีคนนั้น ปีนี้เขาอายุยี่สิบกว่าแล้วแต่ยังไม่แต่งงาน หรือจะมีความชอบพิลึกที่ไม่อาจเปิดเผยให้ผู้คนรับรู้”
“สตรีคนนั้นชื่อหลิวหลานจือ ชื่อของนางไพเราะยิ่งนัก คาดว่าคงจะงามไม่น้อย!”
หวังโย่วเลิกคิ้วขึ้น หลุบตาลง ไม่ฟังต่อ
หญิงนางโลมคนหนึ่งเห็นหวังโย่วนั่งตามลำพัง จึงเดินมาหาเขาพร้อมกับสุรา ยังไม่ทันเข้าใกล้ หวังฉินเซิงก็ไล่นางไปแล้ว เขาจ่ายเงินแล้วรับสุรามาจากหญิงนางโลม
หวังโย่วเกิดความสงสัย จึงไม่ได้สนใจอะไรมาก เขารินสุราแล้วครุ่นคิด
หากเป็นเพียงความฝัน เหตุใดจึงมีคดีที่ตรงกับความเป็นจริง แม้กระทั่งชื่อก็ยังตรงกัน คืนวันนั้น เวินหลานมาที่เรือนเพราะอยากให้เขาเขียนสำนวนฟ้องให้หลิวหลานจือใช่หรือไม่ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในหออวิ๋นทิงวันนั้น รวมถึงขาสองข้างของหวังฉินเซิง...
เขายกสุราขึ้นดื่ม
แปลกประหลาดยิ่งนัก
เงยหน้าขึ้นมองข้างนอก รอองครักษ์ที่ไปจิงจ้าวฝู่กลับมา เขาก็จะรู้ว่ารายละเอียดของคดีตรงกับความฝันหรือไม่ หวังโย่วถอนสายตากลับ จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “คุณชายหวัง!”
“คุณชายหวัง! ท่านบอกว่ามีคู่หมั้นแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ! เหตุใดจึงมาหอนางโลมเช่นนี้!” เสียงของเวินหนิงดังชัดเจน เคล้าไปด้วยความตกใจ ปนความเสียใจ นางคว้าแขนของเขา “ท่านบอกว่าตนมีคู่หมั้นแล้ว แค่หลอกลวงข้าใช่หรือไม่”
หอนางโลม ชายสองคน ดึงดูดความสนใจทุกคนในร้านทันที
เมื่อครั้งก่อนตอนหวังโย่วเจอเวินหนิงสวมชุดผู้ชายโผล่ออกมาจากตะกร้า เขาแปลกใจยิ่งนัก วันนี้เจอนางที่นี่ ยิ่งเหนือความคาดหมายของเขา อยากจะดึงแขนกลับ แต่เวินหนิงจับแขนของเขาแน่น เขาจึงออกแรงเล็กน้อย ทำให้นางล้มลงบนพื้น
เวินหนิงแทบอยากจะให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ประจวบเหมาะล้มลงบนพื้นเช่นนี้ทำให้นางเจ็บจนน้ำตาเล็ด นางบีบน้ำตา นั่งบนพื้นพร้อมกับจับแขนของหวังโย่ว “จอหงวน วันนั้นท่านกับข้าแต่งกลอนในหออวิ๋นทิงอย่างมีความสุข แต่เพราะท่านได้เป็นจอหงวนจึงอยากจะปฏิเสธความสัมพันธ์นั้นใช่หรือไม่เจ้าคะ”
คนในหอนางโลมกระซิบกระซาบ เมื่อได้ยินคำว่า ‘จอหงวน’ พวกเขากระซิบกระซาบกันเสียงดังขึ้น
เวลานี้มีใครในเมืองหลวงบ้างที่ไม่รู้จักจอหงวน!
จอหงวนผู้สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนาม ทั้งยังเป็นซื่อจื่อที่หายตัวไปหลายปีของจวนกั๋วกง เป็นดั่งตัวละครในเรื่องเล่า!
ชายสูงศักดิ์คนนี้ไม่ไปหอเทียนเซียงที่พวกตระกูลชั้นสูงนิยมไป แต่กลับมาหอนางโลมเนี่ยนะ!
ได้ยินว่าจอหงวนอายุยี่สิบเอ็ดแล้วแต่ยังไม่แต่งงาน คุณชายน้อยคนนี้ผิวพรรณขาวผุดผ่อง รูปร่างผอมบาง หรือว่า...
“ปล่อยข้า” หวังโย่วกดเสียงลงต่ำ
เวินหนิงเพิ่งดื่มสุราสองแก้วเพื่อเพิ่มความกล้า เวลานี้สุรากำลังออกฤทธิ์ นางไม่มีวันปล่อยมือแน่นอน! ในเมื่อชื่อเสียงของนางถูกทำลาย เช่นนั้นชื่อเสียงของเขาก็ต้องถูกทำลายเช่นเดียวกัน!
“ท่านจอหงวน!” เวินหนิงร้องไห้ “ข้ารักท่านจอหงวนจากใจจริง! เหตุใดท่านจึงใจร้ายเช่นนี้ สตรีในหอนางโลมนี้ ดีกว่าข้าเช่นนั้นหรือ!”
พรืด...
เสียงกระซิบกระซาบในหอนางโลมไม่อาจเงียบลงได้
หวังฉินเซิงตกตะลึง
คุณชายคนนี้คือใครมาจากแห่งหนใด พูดถึงหออวิ๋นทิง หรือว่าคนที่คุณชายไปพบในวันนั้นที่หออวิ๋นทิง แม้กระทั่งตนก็ไม่ให้ติดตามเข้าไป คือคุณชายคนนี้หรือ
หรือว่า...หรือว่า...สวรรค์ เขาไม่อยากจะเชื่อจริงๆ!
เวินหนิงเห็นสีหน้าหวังโย่วฉายความไม่สบอารมณ์ นางมีความสุขยิ่งนัก แกล้งวางตัวเป็นชายอ่อนโยนและถ่อมตนไม่ใช่หรือ แกล้งวางตัวเป็นคนสูงศักดิ์ไม่ใช่หรือ
คล้ายว่าเขาจะเป็นคนรักสะอาดด้วย
เวินหนิงคว้าแขนเสื้อของเขาขึ้นมาเช็ดน้ำตา นางอยากจะเช็ดน้ำตาต่อ แต่อีกฝ่ายกลับสะบัดแขนเสื้อ โน้มตัวลง กัดฟันแน่นแล้วพูด “เจ้าไม่ต้องการชื่อเสียงของตนแล้วหรือ”
ชื่อเสียง? ที่นี่ไม่มีใครรู้ว่านางคือเวินหนิง ตรงกันข้ามทุกคนรู้ว่าเขาคือจอหงวน!
หึ เขาคือเผยโย่ว ทุกคำพูดมีความหมายแฝงเอาไว้ เขาน่าจะกำลังข่มขู่นาง หากไม่วางตัวดีๆ เขาจะเรียกนางว่า ‘แม่นางเวิน’ ให้ทุกคนรู้ว่านางเป็นใคร
“ไม่เอา ข้าไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ข้าต้องการเพียงคุณชาย ฮือๆ!” เวินหนิงร้องไห้เสียงดังมากยิ่งขึ้น ยิ่งพูดยิ่งไม่ชวนฟัง
เท้าเปล่าไม่กลัวคนสวมรองเท้า นางไม่มีอะไรต้องกลัว!
หากเขาเก่งจริงก็ร้องเรียกชื่อของนางเล่า ถึงอย่างไรชีวิตนี้นางก็ไม่คิดจะแต่งงาน หากเขากล้าร้องเรียก หญิงสาวคนหนึ่งไม่เพียงยอมดูรายชื่อจับลูกเขย ทั้งยังแต่งชายมาถึงหอนางโลมเพื่อดื่มสุราบรรเทาความเจ็บปวด ในความคิดของทุกคน นับตั้งแต่นี้เวินหนิง ชื่อของนางก็จะติดตัวของเขา ไม่อาจลบล้างได้
หวังฉินเซิงเห็นสีหน้าคุณชายโมโหยิ่งนัก คล้ายว่าตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยเห็นคุณชายเป็นเช่นนี้มาก่อน เขาดึงสติกลับมา จะไปดึงตัวเวินหนิง
แต่หวังโย่วกลับเร็วกว่าหนึ่งก้าว คว้าแขนเวินหนิง ดึงตัวนางขึ้นมา แล้วลากนางออกไป
เวินหนิงดื่มสุราไปสองแก้ว ความเป็นจริงนางเริ่มเมาแล้ว ดวงแก้มแดงระเรื่อ เมื่อถูกหวังโย่วลากตัวไปเช่นนี้ ก็ทำได้เพียงเดินโซเซตามเขาออกไป
หวังฉินเซิงรีบตามไป องครักษ์ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกหอนางโลมอี๋ชุน เมื่อเห็นหวังโย่วออกมา พวกเขาก็รีบไปหา แต่ถูกหวังโย่วหยุดเอาไว้ “รอที่นี่แหละ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นหวังโย่วทำสีหน้าจริงจัง อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้า แล้วหยุดหวังฉินเซิงที่กำลังจะตามไป
ค่ำคืนมาเยือน หลายครัวเรือนเริ่มจุดตะเกียงแล้ว ค่ำคืนบนถนนฉังอันกำลังจะเริ่มครึกครื้น
แต่ในเมืองหลวงเต็มไปด้วยตรอกซอยมากมาย เมื่อเวินหนิงถูกลากออกมาจากหอนางโลมอี๋ชุน ลมหนาวพัดกระทบใบหน้า ทำให้นางสร่างเมามากขึ้น เมื่อตั้งสติได้ความเจ็บปวดที่ข้อมือก็แล่นขึ้นมา
“ท่านเบาๆ หน่อย ข้าเจ็บ!” เวินหนิงพยายามแกะมือของเขา เมื่อสัมผัสกับหลังมือของเขานางก็รีบดึงมือกลับ
นางไม่ต้องการแตะต้องตัวเขา
หวังโย่วลากนางไปในตรอกซอยเงียบๆ แล้วสะบัดมือทิ้งอย่างไม่เกรงใจ เวินหนิงเกือบล้มลงบนพื้น นางใช้มือยันหินเอาไว้จึงทรงตัวได้
หวังโย่วเอามือไขว้หลัง ยืนตัวตรง ก้มหน้ามองมาที่นี่ แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเย็นยะเยือก
หวินหนิงใช้มือยันก้อนหินเอาไว้ เงยหน้าขึ้น เห็นเขาเม้มริมฝีปาก ภายใต้แสงสีเหลืองนวลของดวงจันทร์ ไฝเล็กบนสันจมูกฉายความเยือกเย็น
หึ
ไม่เสแสร้งต่อไปแล้วหรือ
ความอำมหิตซ่อนไว้ในแววตา หยิ่งผยองและก้าวร้าว เผยโย่วหนอ ในที่สุดท่านก็สลัดคราบบุรุษผู้อ่อนโยนทิ้ง


## บทที่ 36

ตอนที่ 36
“ข้าว่าครั้งก่อนข้าได้บอกแม่นางชัดเจนแล้ว ข้าไม่ได้คิดอะไรกับแม่นาง เหตุใดแม่นางเวินจึงตามตอแยข้าไม่เลิกเช่นนี้ การกระทำของแม่นางรังแต่จะทำให้ข้ารังเกียจ!”
สีหน้าของหวังโย่วเย็นชา คำพูดของเขาเจ็บแสบ
เวินหนิงเอามือยันกำแพง เพราะฤทธิ์ของสุรา ทำให้นางมองหวังโย่วตาปริบๆ
หวังโย่วเม้มริมฝีปากแล้วเบือนหน้าหนี
“ท่านไม่ชอบข้าแม้เพียงเล็กน้อยจริงๆ หรือ”  เดิมทีเวินหนิงอยากจะทำเสียงดัดจริต แต่เพราะฤทธิ์ของสุรา ทำให้เสียงของนางแปรเปลี่ยนเป็นออดอ้อน
สีหน้าของหวังโย่วเย็นชายิ่งกว่าเดิม “ไม่”
“ไม่แน่ว่า ไม่แน่ว่าวันหนึ่ง...”
“เป็นไปไม่ได้” หวังโย่วมองเวินหนิง นัยน์ตาของเขามืดสนิท “ไม่มีทางมีวันนั้น แม่นางเวินหาชายอื่นที่ดีๆ เถอะขอรับ”
เดิมทีเวินหนิงเพียงอยากโวยวาย ทำให้เขาเสื่อมเสียชื่อเสียง ทำให้เขาหงุดหงิด ทว่าคิดไม่ถึงเขากลับลากนางออกมา ชั่วขณะหนึ่งนางไม่รู้จะแสดงละครอย่างไรต่อ นางจึงคล้อยไปตามสิ่งที่เขาพูด “เช่นนั้น...เช่นนั้นท่านสาบานเล่า...”
หวังโย่วหัวเราะ “แม่นางเวินประเมินตนเองสูงไปแล้ว ใบหน้าราวกับถูกบีบอัด รูปร่างเตี้ยแคระ ไม่มีน้ำมีนวล แม่นางฝันกลางวันเช่นนี้ได้อย่างไร”
“ท่าน...” เวินหนิงพูดไม่ออก
เขาบอกว่าไม่มีวันตกหลุมรัก นางควรจะดีใจสิ
แต่ว่า...เขาพูดเช่นนี้ช่างหยาบคายยิ่งนัก
ใบหน้าราวกับถูกบีบอัด เขาหาว่านางหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนั้นหรือ รูปร่างเตี้ยแคระ เขาว่านางตัวเตี้ยเช่นนั้นหรือ ไม่มีน้ำมีนวล เขาว่าเรือนร่างของนางไม่เย้ายวนเช่นนั้นหรือ ทั้งยังบอกว่านางฝันกลางวันเนี่ยนะ
เวินหนิงโมโห แต่ก็รู้สึกว่าคนควรจะดีใจ นางข่มอารมณ์ไม่ให้ตนโมโห ชั่วขณะหนึ่งอารมณ์ของนางแปรปรวนจนพูดไม่ออก
“แม้วันหนึ่งข้าตาบอด ก็ไม่มีทางคิดเป็นอื่นกับแม่นาง แม่นางตัดใจในเร็ววันเถอะ!”​ ริมฝีปากบางของหวังโย่วขยับเปิดปิด พูดจบ เขาปรายตามองเวินหนิง สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
เวินหนิง “...”
นาง...
นางกุมหน้าอก โมโหยิ่งนัก!
ไม่แปลกใจที่ชาติก่อนมีหญิงสาวหลายคนตกหลุมรักเขา แต่สุดท้ายก็จากไป ที่แท้เผยโย่วปากร้ายเช่นนี้นี่เอง!
ช่างน่าโมโหจริงๆ!
คิดถึงเงินสี่พันตำลึง เวินหนิงเตะกำแพง นางจะหาโอกาสเอาเงินก้อนนี้คืนมาจากเขาให้ได้!
หวังโย่วเดินออกมาจากตรอกซอยเล็กๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม องครักษ์สามคนและหวังฉินเซิง ล้วนกำลังรอเขา เขามองต่ำ ความเย็นชาบนใบหน้าเลือนหาย กลับมาเป็นบุรุษผู้อ่อนโยนอีกครั้ง
หากเป็นทุกครั้งหวังฉินเซิงต้องเดินเข้าไปถามแน่นอน แต่ว่าองครักษ์สามคนที่อยู่ด้านหลัง สีหน้าของพวกเขาคล้ายกำลังบอกว่า ‘เรื่องของนาย พวกเราไม่มีสิทธิ์ถาม’ หวังฉินเซิงจึงได้แต่กลืนคำพูดตนเองลงท้อง
หวังโย่วมองท้องฟ้า ก้าวเท้าเดินไปด้านหน้า เดินเพียงสองก้าว ภาพหญิงสาวดวงแก้มแดงระเรื่อฉายขึ้นในความคิด เขามองไปรอบๆ ขมวดคิ้วเป็นปม
หวังโย่วหยุดเดิน หันไปบอกหนึ่งในองครักษ์ที่อยู่ด้านหลัง “ติดตามแม่...คุณชายที่อยู่ในตรอกซอย ส่งเขากลับจวนเวินสังกัดหงหลูซื่ออย่างปลอดภัยด้วย”
…
ทางด้านเวินหนิง นางเตะกำแพงอย่างแรงจึงทำให้เจ็บเท้ายิ่งนัก นึกสงสัยว่าหากขาไม่หัก ก็น่าจะเล็บหลุด
นางเดินกะเผลกกลับไปถึงตระกูลเวิน ใช้เวลาครึ่งชั่วยาม
หลิงหลานรอนางที่ประตูด้านหลัง ร้อนใจจนเหงื่อแตก เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของเวินหนิง นางเกือบจะร้องตะโกนด้วยความตกใจ “คุณหนูของบ่าว...”
หลิงหลานไม่รู้จะพูดอย่างไรจริงๆ นางเริ่มไม่พยายามทำความเข้าใจในสิ่งที่คุณหนูทำแล้ว แต่เหตุใดจึงบาดเจ็บกลับมาได้
“ท่านพ่อกลับมาหรือยัง” เวินหนิงถามถึงเวินถิงชุนเป็นอันดับแรก หลังจากกลับถึงจวน
นางไม่ได้กังกลกลัวเวินถิงชุนจับได้แล้วจะลงโทษ แต่นางเป็นห่วง...สุขภาพของเขา
“ยังเจ้าค่ะ” หลิงหลานพยุงเวินหนิงด้วยความระมัดระวัง “คล้ายพรุ่งนี้จะมีเรื่องสำคัญบางอย่าง นายท่านให้คนมาส่งข่าวตั้งแต่หัวค่ำแล้วว่าคืนนี้ไม่กลับมารับประทานอาหาร”
เรื่องสำคัญ พรุ่งนี้? เรื่องเผยโย่วกลับเข้าตระกูลไม่ใช่หรือ
นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เขาไม่ใช่หวังโย่วอีกแล้ว แต่เป็นเผยโย่ว
“คุณหนู...เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะ” หลิงหลานอดไม่ได้ที่จะถาม
พูดถึงเรื่องนี้เวินหนิงก็มีน้ำโหขึ้นมาทันที นางทำเสียง ‘ฮึดฮัด’
“คุณหนูดื่มสุรา?” หลิงหลานได้กลิ่นสุราจากตัวเวินหนิง ทอดถอนหายใจ “คุณหนู...”
นางอยากจะเกลี้ยกล่อม แต่สุดท้ายก็จนปัญญา ทำได้เพียงพยุงเวินหนิงไปนั่งบนตั่ง ย่อตัวลงถอดรองเท้าและถุงเท้าให้นาง
โชคดี เล็บยังอยู่ครบ แค่นิ้วหัวแม่โป้งบวมเท่านั้น
“ข้าไปตามหมอให้เจ้าค่ะ”
หลิงหลานเห็นเช่นนั้นแล้วปวดใจยิ่งนัก ลุกขึ้นจะเดินออกไป แต่ถูกเวินหนิงปรามเอาไว้ “ไม่ต้อง ทายาก็หายแล้ว”
ระหว่างทางกลับมา นางเจ็บน้อยลงมากแล้ว หากกระดูกหัก เกรงว่าต้องปวดมากกว่าเดิม
หลิงหลานรู้ดีว่าเวินหนิงกลัวนายท่านจะจับได้ นางจึงรีบนำยามาทาให้
เวินหนิงกลัวเจ็บที่สุด คืนนี้นางแกล้งร้องไห้ ทว่าเวลานี้นางเจ็บจนน้ำตาเล็ด
ฮือๆ
นางขอถอนคำพูด นางไม่หาวิธีเอาเงินสี่พันตำลึงจากเผยโย่วแล้ว ด้วยความสามารถของนาง แม้จะมีชีวิตมาสองชาติภพก็ไม่อาจต่อกรกับเขา
นางจะอยู่ห่างจากเขา ไม่ข้องเกี่ยวใดๆ กับเขาอีก
ทุกครั้งที่เจอเขา ล้วนไม่เคยมีเรื่องดีๆ!
ระหว่างทางกลับเรือน หวังฉินเซิงคิดดีแล้ว
ตระกูลเวินมีคุณชายทั้งหมดสองคน คุณชายใหญ่เวินหลานเขาเคยเจอสองครั้ง ส่วนคุณชายรองเวินฉี ครั้งก่อนตอนดูรายชื่อจับลูกเขย เขาก็เคยพบเจอ ทว่าคุณชายที่เจอในวันนี้ ริมฝีปากแดงระเรื่อ ใบหน้างดงาม ไม่คุ้นตา ใช่คุณชายตระกูลเวินเสียที่ใดเล่า เห็นชัดว่าเป็นหญิงสาวที่ชมชอบคุณชายแต่ไม่ได้ครอบครอง!
ถึงขั้นแต่งชายปลอมตัวเข้าไปในหอนางโลม ไม่แปลกที่คุณชายออกไปจากหอนางโลมทันที!
พวกเขาไปถึงหน้าตระกูลหวัง องครักษ์ที่ไปสืบเรื่องที่จิงจ้าวฝู่กลับมาพอดี เขาโน้มตัวลงแล้วรายงาน
“สตรีคนนั้นชื่อหลิวหลานจือ เวลานี้ได้รับการดูแลจากที่ปรึกษาเวินจิงจ้าวฝู่ นางพักที่โรงเตี๊ยมถงฝู นอกจากนี้ที่ปรึกษาเวินยังจ้างซ่งอวี้ ทนายที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวงให้นาง พรุ่งนี้ตัดสินคดีแล้วขอรับ ช่วงนี้ในเมืองหลวงจึงมีการถกเถียงกันมากมาย”
หวังโย่วพยักหน้า “รู้หรือไม่ว่าที่ปรึกษาเวินจ้างซ่งอวี้วันใด”
“วันที่ยี่สิบหกเดือนสามขอรับ”
หวังโย่วครุ่นคิด ไม่ได้พูดอะไรอีก เดินเข้าไปในเรือน
หวังฉินเซิงเห็นว่าเขาไม่ค่อยได้รับประทานอะไรเท่าใดนัก จึงเข้าไปในครัวแล้วทำอาหารง่ายๆ สองอย่าง ส่งไปที่ห้องหนังสือของหวังโย่ว
สองวันนี้ในเรือนมีบ่าวรับใช้จากจวนกั๋วกงมากมาย แม้หวังฉินเซิงจะบ่นอิดออด แต่เขารู้ดีว่าบ่าวรับใช้เหล่านั้นมาจากตระกูลชั้นสูง พวกเขาปฏิบัติตัวดียิ่งนัก เขาจึงเรียนรู้มารยาทจากพวกเขา
หลังจากยกอาหารไปให้หวังโย่ว เขาก็ตั้งใจจะเดินออกไปเงียบๆ
ทว่าหวังโย่วกลับร้องเรียกเขา
“ฉินเซิง หลังจากนี้เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ” หวังโย่วยืนด้านหน้าชั้นหนังสือ เหยียดตัวตรง มือจับพู่กัน วาดรูปด้วยสีหน้านิ่งสงบ
เมื่อหวังฉินเซิงได้ฟัง เขาน้ำตารื้นขึ้นมาทันที
พรุ่งนี้คุณชายก็จะกลับเข้าตระกูลเผยแล้ว คุณชายจะกลับไปแซ่ ‘เผย’ ย้ายไปอยู่ที่จวนกั๋วกง นับจากนี้คุณชายก็จะกลายเป็นซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์ของจวนกั๋วกง
เป็นจริงตามที่คิด...เขากิริยามารยาทไม่ดี ดังนั้นคุณชายจึงไม่อยากให้เขาติดตามไปด้วย...
“ข้าตั้งใจจะขายเรือนหลังนี้ แล้วส่งท่านพ่อกับท่านแม่กลับหลิงหนาน”
หวังฝูและฮูหยินหวังคือคนหลิงหลาน เพื่อให้หวังโย่วได้ร่ำเรียนกับอาจารย์เก่งๆ พวกเขาจึงต้องย้ายมาเมืองหลวง
หวังโย่วหยุดวาดภาพ เงยหน้าขึ้นมองหวังฉินเซิงแล้วพูด “เจ้าอยากจะกลับหลิงหลานกับท่านพ่อท่านแม่ หรืออยากไปจวนกั๋วกงกับข้า”
หวังฉินเซิงชะงัก
หวังโย่วพูดต่อ “เจ้าอายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว หากกลับหลิงหนาน ท่านพ่อต้องหาคู่ครองให้เจ้าแน่นอน ให้เจ้าแต่งงานมีครอบครัว ใช้ชีวิตอย่างมีอิสระ แต่หากเจ้าติดตามข้าไปจวนกั๋วกง คาดว่าสองปีนี้ข้าคงไม่มีเวลาดูแลเรื่องของเจ้า ยิ่งไปกว่านั้นจวนกั๋วกงมีกฎระเบียบมากมาย ไม่สุขสบายเหมือนตอนอยู่กับท่านพ่อท่านแม่”
เวลานี้หวังฉินเซิงไม่อาจข่มความรู้สึกของตนเองได้อีก ดวงตาของเขาแดงก่ำ
คุณชายของเขา ไม่เพียงไม่รังเกียจเขา ทั้งยังคิดเผื่อเขา!
“ข้า...ข้า...” หวังฉินเซิงพูดไม่ออก เขาคุกเข่า “คุณชายขอรับ ข้าอยากติดตามท่าน ข้า...ข้ารู้ดีว่าตนไม่ค่อยเข้าใจกฎระเบียบต่างๆ เท่าใดนัก กิริยามารยาทไม่ดี แต่ข้าจะเรียนรู้ขอรับ...ข้า ข้าไม่รีบร้อนแต่งงาน คุณชาย ให้ข้าติดตามรับใช้คุณชายเถอะขอรับ!”
หวังโย่วถามสั้นๆ “คิดดีแล้วหรือ”
หวังฉินเซิงพยักหน้า
“เช่นนั้น พรุ่งนี้เจ้าตามข้าไปที่จวนกั๋วกง”


## บทที่ 37

ตอนที่ 37
ซื่อจื่อที่หายตัวไปนานกว่าสิบเก้าปีของจวนกั๋วกง สายเลือดเพียงหนึ่งเดียวขององค์หญิงใหญ่ คือจอหงวนในปีนี้ผู้สอบได้อันดับหนึ่งทั้งหกสนามสอบ!
วันนี้ถนนฉังอันครึกครื้นยิ่งกว่าวันประกาศผลสอบคัดเลือกฤดูวสันต์
ทุกคนต่างรู้ดีว่าฮ่องเต้เจียเหอมีคุณธรรม ความสัมพันธ์ระหว่างฮ่องเต้กับองค์หญิงใหญ่ก็ไม่ธรรมดา แน่นอนว่าวันกรีดเลือดพิสูจน์ ฝ่าบาทย่อมเสด็จไปที่จวนกั๋วกง วันนี้ถึงขั้นเข้าร่วมงานที่ศาลบรรพบุรุษราชวงศ์ด้วยตนเอง เพื่อประทับตราให้หวังโย่ว ไม่สิ...ตอนนี้ควรจะเรียกว่าเผยโย่ว
หน้าศาลบรรพบุรุษราชวงศ์เต็มไปด้วยชาวบ้าน ปกติฮองเฮาจะตามเสด็จไปด้วยทุกครั้ง แต่ว่าครั้งนี้ฮ่องเต้เสด็จมาเพียงลำพัง ฮองเฮาไม่ได้มาด้วย ว่ากันว่าฮองเฮาประชวร ไม่อาจออกจากวังหลวง
ทางด้านจอหงวน วันนี้เขาสวมเสื้อและกวานราคาแพง ผู้คนห้อมล้อมเขาเช่นวันวาน ทว่าเขากลับแตกต่างจากครึ่งเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง เขายังเป็นคนเดิม รูปร่างหน้าตายังคงเหมือนเดิม แววตาของเขานิ่งสงบ เฉกเช่นตอนเดินขบวนแห่จอหงวนเมื่อครึ่งเดือนก่อน ทว่ามองดูเขาในตอนนี้ เพิ่งเข้าใจว่าความสุขุมนิ่งสงบของเขามาจากที่ใด
จอหงวนควรสวมเสื้อผ้าหรูหรา คู่ควรกับผ้าชั้นดี ควรจะมีองครักษ์ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีคอยอารักขา มองจากที่ไกลๆ เท่านั้น
องค์หญิงใหญ่ถือพัด ดวงหน้าเปี่ยมไปด้วยความดีใจ หลายปีมานี้ท่านเผยกั๋วกงสุขภาพย่ำแย่ ผมขาวโพลน ทว่าวันนี้กลับอกผายไหล่ผึ่ง กระปรี้กระเปร่า พระพักตร์ของฮ่องเต้เจียเหอฉายความอ่อนโยน คาดว่าคงจะดีใจและตื้นตันกับการกลับมาของหลานชายคนนี้ยิ่งนัก
ชาวบ้านหมอบราบบนพื้น เปิดทางให้ขบวนเสด็จเดินบนถนนฉังอัน เมื่อขบวนเสด็จเดินไปไกลแล้ว พวกชาวบ้านค่อยกล้าเงยหน้าขึ้น ลอบมองความน่าเกรงขามของราชวงศ์
กระทั่งขบวนเสด็จหายเข้าไปในจวนกั๋วกง ชาวบ้านจึงค่อยๆ ลุกขึ้น พูดกระซิบข้างหูคนข้างๆ อนาคตมีเรื่องให้พวกเขาเล่าให้ลูกหลานฟังด้วยความภาคภูมิใจมากขึ้นอีกเรื่องแล้ว
จวนกั๋วกงในเวลานี้ องค์หญิงใหญ่หรงหวาจับมือเผยโย่วเดินเข้าไปในห้องโถง ทุกคนในจวนคุกเข่า พูดอย่างพร้อมเพรียง “น้อมคำนับท่านซื่อจื่อ!”
วันนี้เวินหนิงไม่ได้ออกไป ทว่าจิตใจของนางนิ่งสงบ สิ่งใดควรทำนางก็ทำไปแล้ว ที่เหลือปล่อยให้เป็นไปตามชะตาฟ้าลิขิต
แค่ว่านางสงสัยยิ่งนัก จะเกิดเรื่องต่างๆ ขึ้นเหมือนชาติก่อนหรือไม่
ด้วยเหตุนี้ทั้งที่ดึกมากแล้ว แต่นางยังคงนอนไม่หลับ
นางจำได้แม่น เพลิงไหม้ครั้งนั้นเกิดขึ้นยามจื่อ[footnoteRef:1] ช่วงเวลาที่เงียบที่สุดของเมืองหลวง ว่ากันว่าบ่าวรับใช้ตระกูลหวังป่วยติดเตียง ด้วยเหตุนี้จึงจุดไฟตลอดทั้งคืน ไม่รู้ว่าสิ่งใดตกใส่ตะเกียง จึงทำให้ไฟไหม้ทั้งหลัง [1:  ยามจื่อ หมายถึง ช่วงเวลา ๒๓.๐๐ น.-๑.๐๐ น.
]
ตอนนั้นนางฟังที่ชาวบ้านเล่าแล้วปวดใจยิ่งนัก ว่ากันว่าพบศพสองสามีภรรยาตระกูลหวังในห้องบ่าวรับใช้ คาดว่าตอนไฟไหม้ ทั้งสองคงอยากจะช่วยบ่าวรับใช้ แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครหนีรอดออกมาได้
คิดถึงตรงนี้ เวินหนิงรู้สึกว่าเงินสี่พันตำลึงคุ้มค่ายิ่งนัก
คู่สามีภรรยาจิตใจดีเช่นนี้ ไม่ควรตายจริงๆ
ได้แต่หวังว่าค่ำคืนนี้คุณชายอี๋อย่าทำงานพลาด
นางนอนไม่หลับ เอาแต่คิดเรื่องต่างๆ เช่นเรื่องของเผยโย่ว
เผยโย่วเมื่อชาติก่อน คิดเห็นอย่างไรกับเหตุการณ์ไฟไหม้นั้นกัน
คนใจแข็งดั่งหินผาเช่นเขา เคยเสียใจกับเรื่องของพ่อแม่บุญธรรมและบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์หรือไม่ ทุกคนต่างคิดว่าเขาเจอพ่อแม่ที่แท้จริงแล้ว กลับเข้าจวนกั๋วกง เกิดเรื่องดีๆ เช่นนี้ขึ้น ผู้ใดจะสนใจความเป็นความตายของสามีภรรยาอีก”
ชาติก่อนตอนนางทราบเรื่องนี้ ได้แต่บอกว่าโลกนี้ไม่แน่นอน
ในตอนหลังนางอยู่กับเขาหลายปี ไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงจริงๆ
หรือว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกอะไร
เวินหนิงครุ่นคิด กระทั่งผล็อยหลับไป
ทางด้านจวนกั๋วกงที่งานยุ่งตลอดทั้งวัน เวลานี้ยังคงจุดไฟส่องสว่าง โดยเฉพาะเรือนชิงฮุยของเผยโย่ว หวังฉิงเซิงยังคงวิ่งเต้นจัดการทุกอย่าง
ความเป็นจริงก่อนพวกเขาจะย้ายเข้ามา จวนกั๋วกงทำความสะอาดและเตรียมข้าวของทุกอย่างในเรือนชิงฮุยให้เรียบร้อยแล้ว แต่วันนี้ฮ่องเต้เจียเหอพระราชทานข้าวของให้อีกมากมาย จวนกั๋วกงเข้มงวด เขาติดตามคุณชายเข้ามาในจวน เป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของคุณชาย บ่าวรับใช้คนอื่นๆ ล้วนรอฟังคำสั่งจากเขาว่าควรเก็บข้าวของต่างๆ ไว้ที่ใด
แต่เขาไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน ลำพังเรือนชิงฮุยก็ใหญ่กว่าทั้งเรือนตระกูลหวังสามถึงสี่เท่า เขายังจำทิศทางไม่ได้ แล้วจะสั่งคนทำงานได้อย่างไร
โชคดีที่สาวใช้ใหญ่ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงรับหน้าที่นี้ไปทำ
โดยปกติเวลานี้ควรพักผ่อนแล้ว แต่เรือนชิงฮุยเพิ่งเรียบร้อย หวังฉินเซิงรีบรับใช้คุณชายเข้านอน
ทว่าเจอปัญหาอีกครั้ง
ตระกูลชั้นสูงสาวใช้เอกมีหน้าที่คอยปรนนิบัติรับใช้นายในการเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อน จึงไม่ต้องพูดถึงจวนกั๋วกง เรือนชิงฮุยมีสาวใช้แปดถึงเก้าคน
แต่คุณชายไม่ให้พวกนางเข้าไปในห้อง
สุดท้ายหวังฉินเซิงเป็นคนเข้าไป
กล่าวว่าหวังฉินเซิงคอยปรนนิบัติรับใช้ แต่ความเป็นจริงคือเผยโย่วจัดการตนเอง เพราะเมื่อก่อนตอนอยู่ในตระกูลหวัง คนตระกูลหวังไม่เคยปฏิบัติกับเขาเหมือนบ่าวรับใช้ ความเป็นจริงเขาไม่เคยอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คุณชายมาก่อน
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จก็ยามไฮ่[footnoteRef:2]แล้ว [2:  ยามไฮ่ หมายถึง ช่วงเวลา ๒๑.๐๐-๒๓.๐๐ น]
เผยโย่วไม่อนุญาตให้สาวใช้อยู่ในห้อง เช่นนั้นหน้าที่เฝ้ายามตอนกลางคืนย่อมตกเป็นของหวังฉินเซิง ตอนนอนอยู่บนเตียงเผยโย่วพูด “วันนี้ลำบากเจ้าแล้ว คุ้นชินหรือไม่”
“คุณชายพูดอะไรขอรับ” หวังฉินเซิงเกาศีรษะ หัวเราะแห้งๆ “เพียงไม่ทำให้คุณชายขายหน้า บ่าวก็ดีใจแล้วขอรับ พรุ่งนี้บ่าวจะให้หมัวมัวสอนเรื่องมารยาท”
“พรุ่งนี้เจ้ากลับบ้านก่อนเถอะ อีกสองวันท่านพ่อและท่านแม่ก็จะกลับหลิงหลานแล้ว เจ้าส่งท่านทั้งสองกลับไปก่อนค่อยกลับมา” เผยโย่วถอดกวาน ปล่อยผมยาวสยาย น้อยนักที่จะเห็นคุณชายปล่อยผมเช่นนี้
เฮ้อ ไม่แปลกที่ไม่ให้สาวใช้อยู่ในห้อง...
“ฉินเซิง?” ดวงตาสีนิลของเผยโย่วมองไปที่บ่าวรับใช้
หวังฉินเซิงดึงสติกลับมา พยักหน้า เขาลืมเรื่องนี้ได้อย่างไร ฮูหยินสุขภาพไม่ดี ควรมีคนสนิทคอยดูแล
“คุณชายวางใจขอรับ บ่าวจะส่งนายท่านและฮูหยินกลับหลิงหลานอย่างปลอดภัย”
เผยโย่วพยักหน้า “ไปพักผ่อนเถอะ”
หวังฉินเซิงต้องนอนเฝ้าคุณชาย ดังนั้นเขาจึงนอนข้างนอก เขาเตรียมหมอนและฟูกเรียบร้อยแล้ว หลังจากดับไฟในห้องเขาก็เดินออกไป
วันนี้เหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไป
ทว่าเผยโย่วกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น
ฮูหยินหวังพูดถูก ความเป็นจริงหวังโย่วเชื่อใจคนยากและยากที่จะสนิทสนมกับผู้อื่น เขาเป็นเช่นนี้ทั้งกับคนและกับสภาพแวดล้อม
เตียงที่ไม่คุ้นเคย กลิ่นกำยานที่ไม่คุ้นชิน ทำให้เขาว้าวุ่น
เขาคล้ายจะมีสติ คล้ายกำลังว้าวุ่น ท่ามกลางความสะลึมสะลือร่างกายของเขาค่อยๆ เบาหวิว กระทั่งประตูถูกเปิดเสียงดัง ทำให้เขาสะดุ้ง
“ท่านซื่อจื่อๆ!” เสียงเรียกดังก้อง “ท่านซื่อจื่อ ข้าน้อยเสียมารยาท! แต่ตอนนี้ตระกูลหวังไฟไหม้ ข้าน้อยจำต้องรายงานขอรับ!”
เผยโย่วลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุม
เขาไม่ชอบให้ในห้องมีสาวใช้คอยปรนนิบัติ ดังนั้นจึงไม่มีใครนอนเฝ้าเขา
เปิดประตู หลังจากกรีดเลือดพิสูจน์ เขาก็ได้กู้เฟยมาเป็นองครักษ์ กู้เฟยคุกเข่าข้างหนึ่ง “ท่านซื่อจื่อ เพิ่งได้รับแจ้งว่า ไฟไหม้ตระกูลหวัง ท่านซื่อจื่อจะไปหรือไม่ขอรับ”
เผยโย่วรีบออกไปทันที โดยมีกู้เฟยคอยติดตาม
“จวนกั๋วกงส่งคนไปช่วยดับไฟนับสิบคน คาดว่า...”
“นับสิบคน?” เสียงของเผยโย่วเปี่ยมไปด้วยความตกใจ “ไฟไหม้รุนแรงหรือ”
กู้เฟยพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย “ขอรับ...รุนแรงเล็กน้อย...”
“บอกมาตามความจริง”
“ใช่ขอรับ!”
เผยโย่วเดินเร็วมาก แม้กระทั่งกู้เฟยที่มีศิลปะการต่อสู้ติดตัว ยังเดินตามแทบไม่ทัน “ท่านซื่อจื่อ ตอนทราบข่าวไฟไหม้นานกว่าครึ่งชั่วยามแล้ว คนของเราต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งในการเดินทาง เกรงว่า...”
ขณะพูดทั้งสองมาถึงหน้าประตู เตรียมม้าเอาไว้แล้ว เผยโย่วรีบกระโดดขึ้นหลังม้า ฟาดแส้แล้วขี่ม้าออกไป โดยไม่รอกู้เฟย
อากาศยามค่ำคืนในฤดูวสันต์ไม่นาว แต่อาจจะเพราะเขาขี่ม้าเร็วเกินไป จึงทำให้มือที่ฟาดแส้สั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม
ยามจื่อ คือช่วงเวลาที่ชาวเมืองหลวงกำลังหลับสนิท เสียงเกือกม้าบนถนนฉังอันจึงดังเป็นพิเศษ
ตระกูลหวังและจวนกั๋วกงอยู่ห่างกันประมาณหนึ่ง แต่บนท้องถนนว่างเปล่า ม้าพุ่งไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูง ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ เผยโย่วก็ไปถึงแล้ว
“ท่านซื่อจื่อ!” กู้เฟยเห็นม้าวิ่งด้วยความเร็วสูง ตามด้วยกระชากบังเหียน กังวลกลัวว่าม้าตัวนั้นไม่อาจหยุดนิ่ง ทว่าเขากลับเห็นเผยโย่วทิ้งม้า แล้ววิ่งเข้าไปในเรือนด้วยความร้อนใจ
ไฟดับลงแล้ว
ตามที่กู้เฟยพูด จวนกั๋วกงส่งองครักษ์มานับสิบนาย เพื่อดับไฟ ไม่นานก็ดับไฟได้สำเร็จ
เพียงแต่ตระกูลหวังไม่เหมือนเดิมแล้ว
ตั้งแต่ตัวเรือนไปจนถึงสวน ไม่มีส่วนใดคงสภาพดี แม้กระทั่งต้นแปะก๊วยอายุเกือบร้อยปี ยังถูกเผาไหม้จนลำต้นแห้งและดำสนิท
กลิ่นไหม้ฟุ้งกระจาย สองเท้าย่ำเหยียบ ยังคงความอุ่นที่หลงเหลืออยู่หลังจากไฟไหม้
หน้าประตูห้องนอนของหวังฉินเซิง คนด้านในถูกยกออกมาแล้ว
ทั้งสามคนตัวติดกัน
แม้จะถูกแผดเผาจนมองไม่ออก แต่เผยโย่วกลับแยกแยะพวกเขาได้อย่างง่ายดายว่าใครเป็นใคร
คนที่อยู่ด้านในสุดคือท่านแม่ของเขา แม่ผู้อ่อนโยนที่คอยกล่อมเขานอนหลับ เมื่อหลายวันก่อน เขาเพิ่งกอดนาง นางตบหลังเขาเบาๆ พูดด้วยรอยยิ้ม “วางใจเถอะโย่วเอ๋อร์ ชีวิตของเรา ต้องดีขึ้นเรื่อยๆ”
คนที่กอดท่านแม่แน่น คือท่านพ่อของเขา บุรุษผู้อบอุ่นและขยันขันแข็ง แม้จะลำบากเพียงใดก็ไม่เคยใจร้ายกับเขา เมื่อครึ่งเดือนก่อนพวกเขาเพิ่งนั่งดื่มกันใต้ต้นแปะก๊วย ท่านพ่ออวยพรให้เขาสอบติด อวยพรให้เขามีอนาคตที่สดใส
ส่วนอีกคนที่อยู่ด้านนอกสุด พยายามกอดทั้งสองเอาไว้ คือบ่าวรับใช้ของเขา บ่าวรับใช้ผู้จงรักภักดี คอยปรนนิบัติรับใช้เขาตลอดเวลา เท้าทั้งสองข้างที่ถูกทำร้ายจนหักเพราะตนเป็นต้นเหตุ เวลานี้ถูกไฟแผดเผาจนขาด ไม่เจอร่องรอยของเท้าทั้งสองข้างแล้ว
เสียงของหวังฉินเซิงดังก้องในหู “คุณชายขอรับ ชีวิตของบ่าวไม่ใช่ชีวิตหรือขอรับ”
“คุณชาย ข้าไม่พอใจ!”
“คุณชาย! ข้าไม่พอใจ!”
ชีวิตของพวกเขาไม่ใช่ชีวิตหรือ
ปวดขมับอย่างมาก เผยโย่วแทบจะยืนทรงตัวไม่ได้
“ท่านซื่อจื่อ เสียใจด้วยขอรับ!” ไม่รู้ว่าใครคุกเข่าตรงหน้า ขวางทางเดินของเขา
“ไสหัวไปซะ” เสียงของเขาราวกับดังมาจากนรก
“ท่านซื่อจื่อ...”
หวังโย่วเตะคนตรงหน้าทิ้งโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเมื่อยิ่งเข้าใกล้ร่างของทั้งสามคนที่ถูกเผาจนไหม้เกรียม เขาก็ยิ่งปวดขมับมากขึ้น ภาพตรงหน้าค่อยๆ เลือนราง แต่เขาเห็นหยกขาวบนข้อมือของท่านแม่ชัดเจน
ตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ในตระกูลหวัง เขาไม่คุ้นเตียง ไม่คุ้นกับผู้คน ทำให้นอนไม่หลับตลอดทั้งคืน
ฮูหยินหวังกอดเขาเอาไว้ ฮัมเพลงเสียงเบา เขาไม่ชอบใกล้ชิดกับคนแปลกหน้า จึงจับกำไลของฮูหยินหวังเอาไว้ ถึงขั้นในตอนหลัง ฮูหยินหวังให้เขานอนกับนาง เขาลูบกำไลหยกขาวนั้นเบาๆ ก็หลับสนิทแล้ว
เวลานี้หยกขาวถูกเผาจนกลายเป็นสีดำ
เผยโย่วหลับตาลง ความเจ็บปวดที่ขมับไม่ลดน้อยลง กลับปวดรุนแรงมากขึ้น ปวดจนเขาไม่อาจก้าวเท้าต่อไปได้
“ท่านซื่อจื่อ ท่านซื่อจื่อ!” เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นกะทันหัน หยุดความเจ็บปวดของเขา “ท่านซื่อจื่อ ข้าน้อยมีเรื่องจะรายงานขอรับ!”
เผยโย่วลืมตาขึ้น
คิดไม่ถึงจริงๆ...
เป็นเพียงความฝัน
โชคดี...
ที่เป็นเพียงความฝัน
เขายังปวดขมับยิ่งนัก เผยโย่วอยากจะกดขมับของตนเอง แต่กลับพบว่าตนกำหมัดแน่น แน่นจนไม่อาจคลายหมัดในชั่วขณะ
หวังฉินเซิงเปิดประตูเอาไว้แล้ว ไม่นานก็มีคนเข้ามา
กู้เฟย
เผยโย่วกระวนกระวายใจ แยกไม่ออกว่าเมื่อครู่คือความฝัน หรือว่าตอนนี้ต่างหากที่เป็นความฝัน
เมื่อครู่เขารายงานที่หน้าห้อง เวลานี้เข้ามารายงานในห้อง คุกเข่าข้างหนึ่งไม่ไกลจากเตียงของตนเท่าใดนัก ทว่าเรื่องที่เขารายงานคือเรื่องเดียวกัน “ท่านซื่อจื่อ ข้าน้อยเสียมารยาท! แต่ตอนนี้ตระกูลหวังไฟไหม้ ข้าน้อยจำต้องรายงานขอรับ!”


## บทที่ 38

ตอนที่ 38
ลมพัดแรง ตอนขี่ม้าอยู่บนถนนฉังอัน เผยโย่วเพิ่งพบว่าความฝันเมื่อครู่ทำให้เขาเหงื่อแตกจนเสื้อผ้าเปียกชุ่ม เวลานี้ยามลมพัดผ่าน เขาหนาวเข้ากระดูก
เมืองหลวงที่เงียบสงบในเวลานี้ เหมือนในความฝัน แค่ว่าคนที่ติดตามเขามานั้น นอกจากู้เฟยแล้ว ยังมีหวังฉินเซิง
เขาคิดถึงความฝันแสนพิลึกนั่น มุ่งหน้าไปตระกูลหวังด้วยความรีบร้อน
เห็นซากบ้านเรือนนั้นอีกครั้ง มือทั้งสองข้างยังคงกำหมัดแน่น องครักษ์ในจวนกั๋วกงคุกเข่าบนพื้นอย่างพร้อมเพรียง เหมือนในความฝัน แค่ว่าจุดที่พวกเขารวมตัวกันอยู่นั้นแตกต่างจากในความฝัน
ในความฝันองครักษ์รวมตัวกันอยู่ที่หน้าห้องหวังฉินเซิง แต่ตอนนี้องครักษ์โดยมากรวมตัวกันที่หน้าห้องหวังฝูและฮูหยินหวัง เผยโย่วที่กำลังจะมุ่งหน้าไปที่ห้องของหวังฉินเซิง ชะงักฝีเท้า หันหลังกลับมา
เขายังเดินไปไม่ถึง ก็มีคนพูดขึ้นมาก่อน “ท่านซื่อจื่อ เสียใจด้วยขอรับ!”
เขาเห็นร่างทั้งสองในเรือนที่ถูกเผาไหม้จนเกรียมจากที่ไกลๆ ไอเย็นแล่นผ่านกระดูกสันหลัง เท้าทั้งสองข้างคล้ายถูกดินเหนียวดึงรั้งเอาไว้
“นายท่าน!” ค่ำคืนที่เงียบสงัด มีเสียงกรีดร้องของหวังฉินเซิงดังขึ้น “ฮูหยิน!”
หวังฉินเซิงวิ่งไปบริเวณที่เหล่าองครักษ์ยืนล้อม เห็นร่างสองร่างที่ถูกแผดเผา แต่ไม่กล้าเข้าใกล้ หันกลับไปมองเผยโย่วที่อยู่ไม่ไกล แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวด
เผยโย่วปวดขมับยิ่งนัก ราวกับเข็มนับพันนับหมื่นกำลังทิ่มแทง
เขาหลับตาลง แล้วลืมตาอีกครั้ง ดวงตาของเขาแดงราวกับสีเลือด สุดท้ายก้าวเท้าเดินเข้าไป
ภาพนี้แตกต่างจากในความฝัน ในความฝันคล้ายว่าก่อนตายทั้งสามคนพยายามปกป้องกันและกัน พวกเขากอดกันแน่น ตอนยกทั้งสามร่างออกมาพวกเขาตัวติดกัน แต่เวลานี้ทั้งสองร่างนอนนิ่งอยู่บนเปลหาม คล้ายก่อนตายพวกเขาไม่ได้เผชิญกับความเจ็บปวด
เผยโย่วต้องใช้เรี่ยวแรงมหาศาลในการก้าวเดิน
กำไลหยกขาวบนข้อมือ ถูกเผาจนดำ แต่ว่า...
เขาย่อตัวลง จับมือศพสตรีคนนั้น
“คุณชาย...” หวังฉินเซิงคุกเข่า น้ำตารินไหล
เผยโย่วปล่อยมือ แล้วหันไปมองศพผู้ชาย
ศพผู้ชายและศพผู้หญิง ถูกเผาจนไม่เหลือเค้าเดิม หวังฉินเซิงมองสีหน้าของเผยโย่ว แววตาของเขาเปี่ยมล้นไปด้วยความเดียวดายที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ใบหน้าซีดขาว กลัวว่าอีกฝ่ายไม่อาจเผชิญหน้ากับความจริงได้ คลานเข่าไปตรงหน้าเพื่อปลอบใจ ทว่าหวังโย่วที่ตัวแข็งทื่อนั้น จู่ๆ ก็คลายลง เขารีบเข้าไปพยุง “คุณชาย!”
“ข้าไม่เป็นอะไร”
เสียงของเผยโย่วแหบพร่า ริมฝีปากของเขาซีดขาว ความเดียวดายที่ฉายออกมาจากแววตาลดน้อยลง ถอยหลังสองก้าว คำนับสองศพตรงหน้าสามครั้ง
เวินหนิงในเวลานี้นอนหลับไม่สนิท นางยังคงกังวลเรื่องไฟไหม้ ไม่รู้ว่าคืนนี้จะเกิดเหตุไฟไหม้ที่ตระกูลหวังเหมือนชาติก่อนหรือไม่
ด้วยเหตุนี้ตอนที่ลูกธนูยิงเข้ามาในห้อง ปักบนหัวเตียงของนาง นางจึงลืมตาทันที
นางลุกขึ้นท่ามกลางความมืด มีลูกธนูอยู่บนหัวเตียงจริงๆ พร้อมกับม้วนกระดาษที่ถูกมัดติดลูกธนูมาด้วย
นี่เป็นครั้งแรกที่นางพบเจอการส่งจดหมายด้วยวิธีนี้ รู้สึกว่าเรื่องราวในนิทานมีความน่าเชื่อถือ คนมีฝีมือเช่นนี้มีอยู่จริง แม้ไม่ได้เข้ามาในห้องก็ยิงธนูได้อย่างแม่นยำ
นางไม่อยากทำให้หลิงหลานตื่น จึงไม่จุดไฟ โชคดีที่ดวงจันทร์ส่องสว่าง นางหยิบม้วนกระดาษขึ้นมาแล้วเดินไปริมหน้าต่าง มองเห็นเนื้อความอย่างชัดเจน
“เป็นไปตามความต้องการของท่าน”
“พรุ่งนี้ยามเซินเจอกันที่หอนางโลมอี๋ชุน”
เวินหนิงอ่านสองประโยคนี้ถึงสามรอบ “เป็นไปตามความต้องการของท่าน” หมายความว่าคืนนี้เกิดเหตุไฟไหม้ที่ตระกูลหวังจริงๆ พวกเขาทำตามที่นางไหว้วาน ช่วยนายบ่าวสามคนนั้นออกมาแล้ว
แต่เหตุใดจึงมีข้อความต่อท้ายว่า “พรุ่งนี้ยามเซินเจอกันที่หอนางโลมอี๋ชุน?” ตามหลักแล้วเมื่อเสร็จงาน ต่างฝ่ายต่างไม่รู้จักกัน
หรือว่าเกิดข้อผิดพลาดอะไรขึ้น
เวินหนิงฉีกม้วนกระดาษ พร้อมกับเทน้ำราดกระดาษเพื่อทำลายข้อความ จากนั้นโยนทั้งน้ำชาและกระดาษออกนอกหน้าต่าง
ตระกูลหวัง เจ้าเมืองจิงจ้าวนำเจ้าหน้าที่มาที่เรือน ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็รู้สาเหตุการเกิดไฟไหม้แล้ว
“ใต้เท้าขอรับ จากร่องรอยที่พบ ไฟเริ่มไหม้จากห้องนอน โต๊ะสี่เหลี่ยมในห้องถูกเผาเสียหายเกือบหมด คาดว่าน่าจะเกิดจากเชิงเทียนล้ม สองสามีภรรยาตระกูลหวังนอนหลับสนิท จึงไม่รู้ตัวขอรับ”
เผยโย่วยืนอยู่ข้างเจ้าเมืองจิงจ้าว พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ท่านพ่อและท่านแม่ไม่ได้มีนิสัยจุดเทียนทิ้งไว้ยามค่ำคืน”
เข้ากลับเข้าไปอยู่ในจวนกั๋วกงแล้ว คำว่า ‘ท่านพ่อและท่านแม่’ ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก เจ้าเมืองจิงจ้าวชะงักครู่หนึ่ง คิดเสียว่าคือความรู้สึกผิดที่เผยโย่วมีต่อบิดามารดารับเลี้ยง เจ้าเมืองพูดด้วยความเคารพ “ท่านซื่อจื่อ ตระกูลหวังอาศัยอยู่ในเมืองหลวงมานานหลายปี เคยมีปัญหากับผู้ใดหรือไม่”
เผยโย่วครุ่นคิด “ไม่มีขอรับ”
ต้วนยงอายุสี่สิบกว่า เขารับตำแหน่งจิงจ้าวฝู่มานานเกือบสิบปี คำพูดเพียงสองสามถ้อยคำของเผยโย่ว เขาก็เข้าใจความหมายแล้ว ประสานมือทั้งสองข้างแล้วพูด “ท่านซื่อจื่อโปรดวางใจ ข้าจะสืบเรื่องนี้ด้วยตนเอง เหตุการณ์ไฟไหม้ในวันนี้ต้องสืบจนกระจ่าง ถือเป็นการทำเพื่อดวงวิญญาณทั้งสอง!”
“ลำบากท่านใต้เท้าแล้ว” เผยโย่วทำความเคารพ
ต้วนยงมองส่งคนจวนกั๋วกงออกไป ลูบเคราอย่างครุ่นคิด
ท่านซื่อจื่อที่เติบโตในครอบครัวธรรมดา ยากจะรับมือ
มาด้วยความรีบร้อน เผยโย่วขี่ม้ามา ตอนที่เขาเดินออกมาจากตระกูลหวัง รถม้าจอดรอเขาที่หน้าประตูแล้ว
หวังฉินเซิงขี่ม้าไม่เป็น จึงเข้าไปในรถม้าพร้อมกับเผยโย่ว ตอนอยู่ข้างนอกเขาเห็นแก่เผยโย่ว จึงกลั้นน้ำตาไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง เมื่อเข้ามาในรถม้ามีเพียงเขากับเผยโย่วสองคน เขาไม่อาจกลั้นน้ำตาต่อไปได้ คว้าแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตา พร้อมกับร้องไห้ฟูมฟาย
หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้...คืนนี้เขาไม่ควรค้างที่จวนกั๋วกง เขาควรจะรีบกลับมา หากเขาอยู่ในเรือน บางทีเขาอาจจะช่วยนายท่านและฮูหยินได้ก็ได้
หวังฉินเซิงยิ่งคิดก็ยิ่งโทษตัวเอง สุดท้ายเขาร้องไห้เสียงดัง
เผยโย่วไม่ได้มองไปที่เขา ถึงขั้นที่ว่าราวกับไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงร้องไห้ฟูมฟายของอีกฝ่าย เขามองหน้าต่างรถม้าด้วยแววตานิ่งสงบ ถูนิ้วมือไปมาโดยไม่รู้ตัว
หากเวลานี้หวังฉินเซิงตั้งสติเพียงเล็กน้อย เขาจะพบว่าคุณชายนิ่งสงบกว่าคนปกติ ไม่เสียใจกับการตายของบิดามารดาแม้แต่น้อย เพียงนั่งเงียบในรถม้า คล้ายกำลังอยู่ในภวังค์
…
นิ้วเท้าของเวินหนิงไม่ได้หักจริงๆ ด้วย วันนั้นหลังจากกลับมานางก็รีบทายา เช้าวันที่สองนางดีขึ้นมา
มาวันนี้ นิ้วเท้าของนางไม่บวมแล้ว
แต่ว่านางจะออกจากจวน หลิงหลานยังคงคัดค้านสุดเสียง
“คุณหนู! ครั้งก่อนคุณหนูออกไป กลับมาในสภาพน่าเวทนาเช่นนั้น วันนี้คุณหนูห้ามออกไปอีกเด็ดขาด!” น้อยครั้งที่หลิงหลานจะดุเช่นนี้ นางเอามือเท้าเอวไม่ให้ชุดบุรุษกับเวินหนิง “หากจะออกไป ต้องให้บ่าวไปด้วยเจ้าค่ะ”
หอนางโลมอี๋ชุน สถานที่เช่นนั้น นางจะพาหลิงหลานไปได้อย่างไร
ในเมื่อหลิงหลานไม่ไปหยิบเสื้อผ้าให้ เวินหนิงจึงไปหยิบเอง
“คุณหนู!” หลิงหลานจนปัญญา กระทืบเท้าร้องเรียกคุณหนู
เวินหนิงเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับพูด “ครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ ต่อไปนี้ ข้าจะออกประตูใหญ่เท่านั้น ไม่เข้าใกล้ประตูหลังอีกต่อไป ไม่ทำเรื่องเช่นนี้อีกแล้ว”
“แต่ว่า...”
“เจ้าวางใจเถอะ วันนี้ข้าไม่มีวันดื่มสุรา ข้าจะกลับมาภายในหนึ่งชั่วยาม” เวินหนิงสวมหมวก หันหลังเดินออกไป
หลิงหลานกระทืบเท้าด้วยความจนปัญญา นาง...จนปัญญาแล้วจริงๆ!
เวินหนิงไปถึงหอนางโลมอี๋ชุนตามนัดหมาย เวลานี้ในหอนางโลมไม่มีลูกค้า เมื่อหญิงนางโลมเห็นนาง ต่างรีบมาทักทาย นางบอกข้อความลับกับแม่เล้า แม่เล้ารีบพานางเข้าไปในห้องทันที
ในที่สุดครั้งนี้นางก็ไม่ต้องรออีกต่อไป ชายหนุ่มผอมบางต้มน้ำชาเตรียมเอาไว้แล้ว เขากำลังรอนาง
“เมื่อวานเป็นอย่างไรบ้าง” เวินหนิงไม่อ้อมค้อน นางถามทันทีที่นั่งลง
คุณชายอี๋รินน้ำชาให้นาง พูดด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูดื่มชาก่อน?”
เวินหนิงเห็นรอยยิ้มของเขา มองเขาด้วยความสงสัย “หรือว่าเกิดข้อผิดพลาดขึ้น”
“คุณหนูพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรขอรับ” คุณชายอี๋ยิ้มบางๆ “เรื่องเล็กแค่นี้หากยังทำไม่ได้ ก็เสียชื่อคุณชายอี๋ชุนของข้าหมดสิขอรับ”
อ้อ ที่แท้ในยุทธภพเรียกเขาว่าคุณชายอี๋ชุนนี่เอง
“ช่วยพวกเขาได้สำเร็จแล้วหรือ ส่งพวกเขาออกนอกเมืองหลวงแล้วหรือ”
“แน่นอนขอรับ”
“แล้วเหตุใดท่านจึงเชิญข้ามาที่นี่” เวินหนิงถาม
คุณชายอี๋ชุนใช้นิ้วลูบวนถ้วยน้ำชาของตนเองสองรอบ รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น พูด “แม้จะไม่รู้ว่าระหว่างคุณหนูกับตระกูลหวังและจอหงวนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร แต่ในเมื่อคุณหนูยอมจ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อช่วยชีวิตคน เช่นนั้น...ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะบอกคุณหนู คิดว่าสำหรับคุณหนูแล้ว คือเรื่องที่คุ้มค่าอย่างมาก”
เวินหนิงปรายตามองเขา “เชิญท่านพูด”
คุณชายอี๋ชุนจิบน้ำชา พูดอย่างผ่อนคลาย “คุณหนู นี่คืออีกราคาหนึ่ง”
เป็นจริงตามคาด!
เวินหนิงหัวเราะในลำคอ นางรู้อยู่แล้วว่าชายหนุ่มผู้เห็นเงินทองมีค่ายิ่งกว่าชีวิต เรียกนางมาในวันนี้ต้องมีจุดประสงค์บางอย่างแน่นอน
“เห็นแก่ที่คุณหนูเป็นลูกค้าเก่า ข้าลดราคาให้” คุณชายอี๋ชุนพูด
แม้ไม่คิดจะจ่ายเงินก้อนนี้ แต่เมื่อได้ยินคำว่า ‘ลดราคา’ เวินหนิงจึงเอ่ยถาม “เท่าใด”
“ห้าพันตำลึง”
เวินหนิงแทบจะสำลักน้ำชา เห็นนางโง่เขลาตามคนไม่ทันเช่นนั้นหรือ ข่าวบ้าบออะไรจึงมีมูลค่าถึงห้าพันตำลึง ทั้งยังเป็นราคาที่ลดแล้วเนี่ยนะ!
“ข้าไม่อยากรู้แล้ว” เวินหนิงกลืนน้ำชาที่อยู่ในปาก “ขอตัวก่อน”
ถึงอย่างไรก็ช่วยชีวิตคนที่นางอยากจะช่วยแล้ว แม้จะมีเรื่องใดก็เป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเผยโย่ว นางไม่อยากรู้
“สามพันตำลึง”
คุณชายอี๋ชุนลดราคา
แต่ว่าขอประทานโทษ ทั้งเนื้อทั้งตัวของนางมีเพียงหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง อีกทั้งตั๋วเงินก็อยู่ที่จวนเวิน สามพันตำลึงนางไม่มีปัญญาจ่าย
“หนึ่งพันห้าร้อยตำลึง” อาจจะเพราะเห็นนางไม่มีทีท่าจะหยุดเดิน คุณชายอี๋ชุนจึงพูดขึ้นอีกครั้ง
เวินหนิงในวันข้างหน้ารู้สึกเสียใจยิ่งนัก ข่าวนี้ นางควรซื้อ! แต่นางในเวลานี้ มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น ‘ต่อรองราคากับหอนางโลมอี๋ชุนได้! ทั้งยังต่อรองราคาได้มากถึงขั้นนี้! ไหนบอกว่าจอมยุทธ์ในยุทธจักร รักอิสระทำตามประสงค์ของใจ ไม่ทำร้ายเด็กและคนชรา!’
ข่าวมูลค่าห้าพันตำลึง ลดจนเหลือหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงเนี่ยนะ เช่นนั้นเงินสี่พันตำลึงที่นางจ่ายก่อนหน้านี้ นางขาดทุนมากถึงสองพันห้าร้อยตำลึงเชียวหรือ!!!
คิดไม่ถึงเมื่อนางเดินไปถึงหน้าประตู คุณชายอี๋ชุนกระแอมไอ “หนึ่งพันตำลึง ไม่อาจลดได้อีกแล้ว”
หนึ่งพันตำลึง! นางขาดทุนสามพันตำลึง!
เวินหนิงแทบกระอักเลือด
อย่าพูดถึงเงินพันตำลึง แม้เพียงสลึงหนึ่งนางก็ไม่มีวันจ่ายเพื่อเผยโย่ว
นางเดินออกไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับไป ทำให้คุณชายอี๋ชุนตกตะลึงยิ่งนัก
สตรีคนนี้คล้ายไม่เคยผ่านโลกมาก่อน ทว่ายอมจ่ายเงินก้อนโต แต่นางกลับไม่ยอมจ่ายเงินพันตำลึงเพื่อซื้อข่าวที่มีมูลค่ามากกว่าห้าพันตำลึงเนี่ยนะ
คิดผิดแล้ว คิดผิดแล้ว
คิดไม่ถึงว่านางจะทำให้เขาขาดทุน
เขาถอนหายใจแล้วหยิบเศษผ้าออกมาจากแขนเสื้อ
เมื่อคืนมีคนส่งข่าวมา โดยเขียนเนื้อความไว้บนผ้าสองประโยค
ประโยคแรก ‘ไฟไหม้ครั้งนี้เป็นฝีมือมนุษย์’
ประโยคที่สอง ‘เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสงสัย จึงแทนที่ด้วยศพสองศพที่มีรูปร่างใกล้เคียงกัน’
โธ่ๆ ในเมื่อคุณหนูไม่ต้องการ...
เขาดึงโคมไฟเข้าใกล้เศษผ้า เพียงชั่วพริบตา เศษผ้าและเนื้อความ ถูกเผาจนหมดสิ้น
คนร้ายวางเพลิงในครั้งนี้จะถูกจับได้หรือไม่ ขึ้นอยู่กับลิขิตสวรรค์


## บทที่ 39

ตอนที่ 39
ต้นเดือนห้า อากาศในเมืองหลวงเริ่มร้อน หลิงหลานเกือบจะลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเวินหนิงคือคนที่ให้ความสำคัญกับมารยาทสตรี ยึดถือเรื่องมารยาท
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานี้ เวินหนิงทำตามสัญญา นางไม่ทำเรื่องเกินงามใดๆ อีก ผ่านช่วงเวลากักบริเวณไปนานแล้ว แต่เวินหนิงยังคงไม่ค่อยออกนอกเรือน
ทว่าเมื่อเวินหนิงหยุดดื้อรั้น นางกลับรู้สึก...ไม่ค่อยสบายใจ?
จวนเวินมีคุณหนูเพียงคนเดียว ทุกคนต่างปรารถนาให้นางได้ทำตามอำเภอใจ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
เวลานี้เวินหนิงนั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนในสวน เช่นเดียวกับเมื่อชาติก่อน ฟังชวนซิ่งเล่าเหตุการณ์ไฟไหม้ตระกูลหวังให้นางฟัง แค่ว่าถ้วยน้ำชาในมือตกแตกตั้งแต่ประโยคแรกที่ได้ยิน
“สองสามีภรรยาตระกูลหวังเสียชีวิต?” คุณชายอี๋ชุนช่วยพวกเขาแล้วไม่ใช่หรือ
“ใช่” ชวนซิ่งกดหัวไหล่เวินหนิง “น่าเสียดายจริงๆ พวกเขาเลี้ยงดูซื่อจื่อจนเติบโต เป็นผู้มีพระคุณของจวนกั๋วกง ชีวิตดีๆ กำลังจะเกิดขึ้นแล้ว แต่กลับจากไปเช่นนี้”
เวินหนิงแปลกใจ คุณชายอี๋ชุนไม่น่าใช่คนที่รับเงินแล้วไม่ทำงานเช่นนี้ ทั้งยังหลอกลวงนาง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับศพในตระกูลหวัง หรือว่าคุณชายอี๋ชุนช่วยคู่สามีภรรยาตระกูลหวังแล้ว หาศพอื่นมาแทนที่เช่นนั้นหรือ
แล้วเหตุใดต้องเปลืองแรงทำในสิ่งที่ตนไม่ได้ประโยชน์เช่นนี้ด้วย?
ถึงว่าคราวก่อนเขาเรียกนางไป อยากจะเอาเงินจากนางอีก หรือว่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้ เรื่องแค่นี้ต้องเก็บเงินเพิ่มอีกห้าพันตำลึง? พ่อค้าหน้าเลือดจริงๆ!
“บ่าวรับใช้ที่ติดตามท่านซื่อจื่อโชคดี คืนนั้นเขาอยู่ที่จวนกั๋วกง จึงรอดจากเหตุการณ์ครั้งนี้” ชวนซิ่งพูดต่อ “มิเช่นนั้นจากความรุนแรงของเพลิงไหม้ในคืนนั้น ว่ากันว่าทั้งตระกูลหวัง รวมถึงต้นไม้ในตระกูลถูกไฟไหม้จนไม่เหลือซาก หากบ่าวรับใช้อยู่ในตระกูลหวังคงไม่อาจเอาชีวิตรอดได้!”
“บ่าวรับใช้ไม่ได้อยู่ในตระกูลหวัง?” เวินหนิงตกตะลึง
แตกต่างจากชาติก่อน ชาติก่อนตายสามคน นางจำได้ดี
“ใช่ ว่ากันว่าบ่าวรับใช้คนนั้นติดตามซื่อจื่อไป ชีวิตต่อจากนี้คงไม่เหมือนเดิมแล้ว” บ่าวรับใช้ใหญ่ในตระกูลชั้นสูง สูงศักดิ์ยิ่งกว่าคุณหนูในตระกูลธรรมดา จึงไม่ต้องพูดถึงบ่าวรับใช้คนสนิท
เวินหนิงตักขนมเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อชาติก่อนบ่าวรับใช้คนสนิทของเผยโย่วชื่อว่าถูไป๋ นางไม่เคยเจอหวังฉินเซิงมาก่อน ชาตินี้ แตกต่างกับชาติที่แล้ว ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจึงทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้
“ไฟไหม้ได้อย่างไรเจ้าคะ สืบทราบแล้วหรือยัง” เวินหนิงถาม
เมื่อชาติก่อนเพราะเชิงเทียนในห้องหวังฉินเซิงล้ม จึงทำให้เกิดไฟไหม้ ครั้งนี้หวังฉินเซิงไม่อยู่ในเรือน แล้วไฟไหม้ได้อย่างไร
“ว่ากันว่าเชิงเทียนในห้องหวังฝูและฮูหยินหวังล้ม น่าจะเป็นเพราะทั้งสองนอนหลับสนิท จึงไม่รู้ตัว”
เชิงเทียนล้มอีกแล้ว?
เวินหนิงบีบขนมในมือ รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
“จิงจ้าวฝู่คอยดูแลเรื่องนี้หรือเจ้าคะ” เวินหนิงถาม
“ใช่ เจ้าเมืองจิงจ้าวทำคดีนี้ด้วยตนเอง” ชวนซิ่งเห็นน้องสาวกินขนมหลายชิ้นแล้ว จึงรินน้ำชาให้นาง “ว่ากันว่าทำดีด้วยความระมัดระวังอย่างมาก เดิมทีอยากจะชันสูตรศพ แต่ซื่อจื่อฝังนำศพไปฝังตั้งแต่คืนวันนั้นแล้ว ทั้งยังไม่ยอมให้เปิดโลงศพ จึงไม่ได้มีการชันสูตร”
ไม่ให้ความสำคัญกับการตายของบิดามารดาเลี้ยงขนาดนี้เชียวหรือ
หึ
ใจจืดใจดำเลือดเย็นจริงๆ
ไม่สิ ไม่มีหัวใจต่างหาก
“วันนี้พี่รองกลับจวนใช่ไหมเจ้าคะ” เวินหนิงไม่อยากกินขนมและไม่อยากดื่มน้ำชาแล้ว นางเช็ดมุมปาก ลุกขึ้นยืน “พวกเราไปหาพี่รองกันเถอะเจ้าค่ะ”
…
จวนกั๋วกงในเดือนห้า ท้ายที่สุดแขกในจวนก็ลดน้อยลง
เจอตัวซื่อจื่อที่หายสาบสูปไปนานกว่าสิบเก้าปี ทั้งยังได้รับตราประทับจากฮ่องเต้เจียเหอ นับตั้งแต่ปลายเดือนสี่จวบจนต้นเดือนห้า มีคนมาแสดงความยินดีแทบจะทุกวัน
หวังฉินเซิงมองคุณชายของตนที่ย้ายจากตระกูลหวังมายังจวนกั๋วกง เปลี่ยนจากหวังโย่วมาเป็นเผยโย่ว ไม่ได้รู้สึกอึดอัดแต่อย่างใด คล้ายตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้คุณชายไม่เคยหายไปจากจวนกั๋วกง เป็นคุณชายของจวนกั๋วกงมาโดยตลอด
หวังฉินเซิงไม่กล้ารอช้า หลังจากจัดการพิธีศพของหวังฝูและฮูหยินหวัง เขาก็รีบไปเรียนรู้เรื่องมารยาทจากแม่นมชุยและกู้เฟย
ระยะเวลาครึ่งเดือนกว่า กิริยาวาจาของเขาแตกต่างจากเดิมมาก
เวลานี้เขายืนเฝ้าอยู่ริมสระบัวที่อยู่นอกเรือนชิงฮุย เผยโย่วไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากมาย หวังฉินเซิงก็รู้ทันทีว่าตนต้องดูต้นทางให้คุณชาย
เผยโย่วอยู่ในศาลาริมสระบัว คล้ายกำลังวาดภาพดอกบัวในต้นฤดูคิมหันต์ แต่แท้จริงแล้วมีใครคนหนึ่งอยู่ด้วย คนๆ นั้นกำลังคุยกับเผยโย่ว
หวังฉินเซิงนึกสงสัย คุณชายของเขารู้จักชายคนนี้ตั้งแต่เมื่อใด ระยะหลังมานี้เขามาพบคุณชายบ่อยครั้ง แต่ครั้งละไม่นาน ตอนนี้หวังฉินเซิงเข้าใจแล้ว เรื่องบางอย่างคุณชายไม่พูด เขาก็ไม่ถาม
คนที่กำลังโน้มตัวรายงานเรื่องต่างๆ ให้เผยโย่วในศาลาคือ ถูไป๋
แตกต่างจากเมื่อก่อนตอนเจอกันยามค่ำคืน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาแต่งกายด้วยชุดสีขาวทั้งตัว ทำให้ใบหน้าของเขาคมชัดมากขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำ ทำให้เผยโย่วได้ยินอย่างชัดเจน “ทำตามคำสั่งของคุณชายเรียบร้อยขอรับ รอพวกเขาพร้อมใช้งาน เกรงว่าต้องใช้เวลาอีกระยะหนึ่ง”
เผยโย่วกำลังวาดภาพใบบัว เขาพยักหน้า “ไม่รีบ ข้าเชื่อในความสามารถของเจ้า”
ถูไป๋หยิบตราคำสั่งที่ทำจากเหล็กดำขึ้นมา พูดว่า “นับตั้งแต่วันนี้พวกเขาจะฟังคำสั่งของผู้ครอบครองตราคำสั่ง ตราคำสั่งเท่ากับคำสั่งของนาย เชิญคุณชายดูขอรับ”
เผยโย่วกวาดตามอง “เจ้าเก็บไว้ก่อนเถอะ”
ถูไป๋ชะงักครู่หนึ่ง ไม่ได้ถอนมือที่ยื่นค้างไว้
“ในเมื่ออาจารย์เซี่ยงเลือกเจ้า ข้าย่อมไว้วางใจเจ้า” เผยโย่วหยุดพู่กัน ลุกขึ้น มองไปยังสระบัวเขียวขจี เขาหัวเราะเบาๆ “เจ้ารู้ดีว่าคนที่ข้าเชื่อใจได้มีไม่มาก”
ถูไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ถูไป๋จะไม่ทำให้คุณชายผิดหวังขอรับ”
จากนั้นกดเสียงลงต่ำแล้วพูด “คุณชายขอรับ หวังฝูกับฮูหยินหวังไปถึงเจียงหนานแล้วขอรับ”
เผยโย่วครุ่นคิดครู่หนึ่ง พูดขึ้นช้าๆ “เจียงหนาน?”
“ใช่ขอรับ” พวกเขาใช้เวลานานมากกว่าจะเจอตัวทั้งสอง พบว่าเบื้องหน้ามีคนคอยดูแลทั้งสอง เบื้องหลังก็มีคนคอยคุ้มกัน พวกเขาทำตามคำสั่งของเผยโย่ว ไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น ติดตามอยู่หลายวันพบว่าพวกเขาย้ายไปอยู่ที่เจียงหนาน “ดูเหมือนพวกท่านทั้งสองนึกขึ้นได้กะทันหัน คล้ายเป็นเพราะฮูหยินหวังชอบที่นั่นขอรับ”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ฮูหยินหวัง’ สีหน้าของเผยโย่วอ่อนโยนเล็กน้อย เขายกมุมปากขึ้น “ท่านแม่อยากไปเจียงหนานมาโดยตลอด คาดว่าท่านพ่อไม่อาจเอาชนะท่านแม่ได้”
“คนพวกนั้นดูแล้วไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแต่ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร เพื่อเลี่ยงไม่ให้ถูกจับได้ จึงไม่ได้ถามขอรับ” ถูไป๋พูดต่อ
“ไม่ต้อง ให้พวกเขาถอนกำลังเถอะ” เผยโย่วถอนสายตากลับ “หากพวกเขาคิดจะทำร้าย เช่นนั้นก็ไม่มีวันช่วย หากอนาคตพวกเขามีจุดประสงค์แอบแฝง เช่นนั้น...อย่างน้อยก็ให้ท่านพ่อและท่านแม่มีชีวิตที่สงบสุขนานขึ้น”
ถูไป๋รู้ดีว่าเผยโย่วกังวลเรื่องใด เขาพูด “คุณชายเองก็...”
เผยโย่วหัวเราะเยาะตนเอง “ข้าไม่รู้ว่าผู้ใดคิดอยากจะสังหารพวกท่าน ยิ่งไม่รู้ว่าผู้ใดรู้ว่าพวกเขาตกอยู่ในอันตราย จึงไปช่วยพวกเขา แล้วพาออกนอกเมืองหลวง ถูไป๋ อีกฝ่ายเก่งกาจเกินไป หรือข้าอ่อนแอเกินไป”
“คุณชาย ขั้วอำนาจต่างๆ ในเมืองหลวงล้วนสลับซับซ้อน คุณชายเพิ่งกลับจวนกั๋วกง ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คุณชายยังจับทางไม่ได้ ถูไป๋จะช่วยคุณชายอย่างสุดความสามารถ เป็นแรงสนับสนุนของคุณชายเองขอรับ!” ถูไป๋ประสานมือโน้มตัวลง
“ลำบากเจ้าแล้ว” เผยโย่วพยุงแขนของเขา
ถูไป๋โน้มตัวลงต่ำยิ่งกว่าเดิม
ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ท่านอาจารย์ส่งเขามาจวนกั๋วกง ยกเขาให้เผยโย่ว เผยโย่วเป็นนายของเขาแล้ว นายบ่าวแตกต่างกัน ย่อมไม่อาจปฏิบัติตัวเหมือนเมื่อก่อน
หลังจากถูไป๋ออกไป เผยโย่วอยู่ในศาลาตามลำพังนานกว่าสองชั่วยาม กระทั่งวาดภาพสระบัวเสร็จ
เขาเป็นคนใจเย็น สถานการณ์ในตอนนี้ ยิ่งต้องใช้ความอดทน
ท่านพ่อและท่านแม่ย้ายมาเมืองหลวงไม่ถึงหกปี พวกท่านไม่มีศัตรูที่ใด ไฟไหม้ที่เกิดขึ้นเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดจากการแก้แค้น อีกทั้งยังเกิดเรื่องวันที่เขากลับจวนกั๋วกง เห็นชัดว่าเป้าหมายคือเขา
แค่ว่าเขาคิดไม่ออก แม้ขั้วอำนาจต่างๆ ในเมืองหลวงจะสลับซับซ้อน ทว่าท่านพ่อกับท่านแม่จะขวางทางอะไรพวกเขาได้ หรือว่าในสายตาของคนพวกนั้น หากท่านทั้งสองตาย เขาจะเป็นเช่นไร
เผยโย่วคิดไม่ออก ตลอดหลายปีที่อยู่ในเมืองหลวง แม้เขาจะไม่เคยสร้างศัตรู แต่เขาก็ไม่เคยผูกมิตรเช่นเดียวกัน โดยเฉพาะพวกขุนนางใหญ่ เขาและหวังฝูต่างไม่อยากข้องเกี่ยว ใครกันที่รู้ว่าจะเกิดเหตุไฟไหม้ แล้วช่วยพวกท่านทั้งสอง
เหตุใดต้องช่วยพวกท่านด้วย
ในเมื่อไม่มีเบาะแส เช่นนั้นก็ต้องรอต่อไป
เป็นศัตรูหรือผู้มีพระคุณ สักวันหนึ่งย่อมปรากฏตัว
ความเป็นจริงสำหรับเวินหนิง เรื่องนี้เรียบง่ายยิ่งนัก แค่เหตุการณ์ไฟไหม้เท่านั้น นางไม่อยากให้ใครต้องตาย จึงจ่ายเงินก้อนโตเพื่อช่วยพวกเขา แต่กลัวเผยโย่วจะจับได้ว่านางอยู่เบื้องหลัง นางจึงส่งพวกเขาออกนอกเมือง นางคิดไม่ถึงว่าเผยโย่วจะมีความสามารถถึงขั้นพบร่องรอยและติดตามสองสามีภรรยาตระกูลหวังได้ คิดแค่ว่าหนึ่งปีให้หลังแม้พวกเขาจะกลับมาหาเผยโย่วในเมืองหลวงอีกครั้ง เขาก็ไม่มีวันสืบรู้ว่าเป็นฝีมือของนาง
เรื่องที่คุณชายอี๋ชุนหาศพสองศพมาแทนที่คู่สามีภรรยาตระกูลหวัง อยู่เหนือความคาดหมายของนาง
วันที่สอง เวินหนิงไปหอนางโลมอี๋ชุนอีกครั้ง เมื่อเห็นของที่คู่สามีภรรยาตระกูลหวังพกติดต่อตลอดเวลา มั่นใจว่าพวกเขาถูกส่งออกนอกเมืองหลวงแล้ว นางก็โล่งอก
สำหรับเรื่องที่เผยโย่วเจอสองศพนั้นแล้วจะดีใจหรือเสียใจ เกี่ยวอะไรกับนางเล่า
ถึงอย่างไรนับจากนี้ เขากับนางก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว
เวินหนิงคิดถูก เผยโย่วที่กลับจวนกั๋วกงแล้วนั้น แทบไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับเวินหนิงที่อยู่แต่ในจวน แค่ว่ายามดื่มน้ำชาหลังอาหารผู้คนยังคงพูดถูกนางบ้างเป็นครั้งคราว แม่นางอาหนิงตระกูลเวินสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก เกือบได้แต่งงานกับท่านซื่อจื่อ
จากฤดูคิมหันต์เข้าสู่สารทฤดู จากสารทฤดูเข้าสู่ฤดูเหมันต์ เวลาครึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ปลายปีแล้ว คืนส่งท้ายปีเก่ารัชศกปีที่สิบห้า ไม่เพียงขุนนางใหญ่มาร่วมงาน ฮ่องเต้และฮองเฮายังเชิญชายหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานออกเรือนเข้าวังหลวง ร่วมฉลองวันปีใหม่ด้วยกัน


## บทที่ 40

ตอนที่ 40
“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูคิดว่าเสื้อผ้าเหล่านี้ ชุดใดสวยเจ้าคะ”​ พวงแก้มของหลิงหลานแดงระเรื่อ ความสุขทอประกายออกมาจากแววตา นางชี้ไปบนโต๊ะ “เครื่องประดับเหล่านี้ด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูคิดว่าควรจะเข้ากับเสื้อผ้าชุดใด”
เวินหนิงกำลังอ่านนิยาย อ่านอย่างออกรส นางปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจ “สวยทุกตัว”
หลิงหลานเดินไปริบนิยายจากเวินหนิง “คุณหนูเจ้าคะ! คุณหนูตั้งใจหน่อยสิเจ้าคะ! พรุ่งนี้จะเข้าวังหลวงแล้ว ปีหนึ่งมีโอกาสเช่นนี้แค่ครั้งสองครั้ง คุณหนูยังไม่สนใจอีก”
“เอ๊! ข้ากำลังอ่านถึงตอนสำคัญ!” เวินหนิงลุกขึ้นยืนด้วยความไม่สบอารมณ์
หลิงหลานไม่ยอมแพ้ “คุณหนูของบ่าว! เรื่องสำคัญตอนนี้คือพรุ่งนี้คุณหนูจะเข้าวังหลวง งานเลี้ยงฉลองวันขึ้นปีใหม่ในครั้งนี้ฮองเฮาเป็นคนเชิญ แจ้งอย่างชัดเจนแล้วว่าจัดขึ้นเพื่อชายหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน ฮองเฮาทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรคุณหนูไม่เข้าใจอีกหรือเจ้าคะ”
นี่เป็นงานเลี้ยงวสันต์ เปิดโอกาสให้บรรดาคุณหนูคุณชายมาเจอกัน
ฮองเ​ฮาช่างเมตตายิ่งนัก แต่คุณหนูของนางกลับไม่สนใจ ไม่ว่าจะถามสิ่งใดก็ไม่ใส่ใจ ไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องแต่งงานแม้แต่น้อย
เวินหนิงถอนหายใจ มองหลิงหลานเตรียมเครื่องประดับและเสื้อผ้า พยักหน้าแล้วพูด “สวยทุกอย่าง ทุกปีที่ผ่านมาเจ้าเป็นคนเตรียมให้ข้ามาโดยตลอด เช่นนั้นก็เตรียมตามที่เจ้าคิดว่าดีก็แล้วกัน อย่าให้สะดุดสายตาจนเกินไปและอย่าเรียบง่ายจนเกินไป”
เฮ้อ ในปีที่ผ่านๆ มานั้น เวินหนิงไม่ต้องกังวลเรื่องแต่งงาน แต่ในปีนี้หากยังคงทำเหมือนเดิม แล้วนางจะเลือกสามีที่ถูกใจได้อย่างไร
เวินหนิงรู้ดีว่าหลิงหลานกำลังคิดอะไร อุ้มโถน้ำร้อนแล้วนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง “พี่ใหญ่และพี่รองยังไม่แต่งงาน ข้าจะรีบร้อนอะไรเล่า พรุ่งนี้ให้พวกท่านพี่หาพี่สะใภ้ที่ถูกใจให้ได้ก่อน”
“พวกท่านหนอ...” หลิงหลานส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา “เจตนาทำให้นายท่านหนักใจกันจริงๆ!”
แต่ละคนถึงวัยที่ควรแต่งงานแล้ว แต่กลับยังไม่ยอมแต่งงาน
“องค์หญิงเจอเหออายุยี่สิบสองแล้ว ยังไม่มีคู่หมั้นไม่ใช่หรือ” เวินหนิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ฮองเฮาก็ร้อนใจยิ่งนักเจ้าค่ะ จึงจัดงานเลี้ยงวันพรุ่งนี้ขึ้นอย่างไรเล่าเจ้าคะ”
เวินหนิงเบ้ปาก หยิบนิยายขึ้นมาพร้อมกับกอดโถน้ำร้อนแน่นขึ้น
นี่ก็เดือนสิบสองแล้ว เมื่อคืนหิมะตกหนัก ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้อาจจะตกอีกก็ได้ นางเป็นคนหนาวง่าย ไม่อยากไปร่วมงานเลี้ยงฉลองวันปีใหม่อะไรนั่นจริงๆ
เวลานี้เมื่อชาติก่อน งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นเช่นเดียวกัน แค่ว่าตอนนั้นงานแต่งงานของนางและเสิ่นเจิ้นกำหนดฤกษ์แล้ว นางแต่งงานออกเรือนหลังเทศกาลปีใหม่
ด้วยเหตุนี้นางและเสิ่นจิ้นจึงไม่ไปร่วมงาน
หลังจากจบการสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ ได้ยินว่าเสิ่นจิ้นกลับไปประจำที่ชายแดนอีกครั้ง ใกล้วันขึ้นปีใหม่ ตามหลักเขาควรกลับมาได้แล้ว
หากเขากลับมา พรุ่งนี้เขาต้องไปร่วมงานเลี้ยงแน่นอน
ไม่ใช่แค่เขา เผยโย่วก็ไปร่วมงานเลี้ยงเช่นเดียวกัน
ครึ่งปีหลังมานี้นางแทบไม่ออกจากจวน นางไม่เคยพบเจอเผยโย่วอีกเลย ช่วงสารทฤดูที่ชาติก่อนนางกับเขากลับมาเจอกัน นางถึงขั้นปฏิเสธงานชมดอกเก๊กฮวยและใบเฟิงหลายครั้ง แม้แต่เวินหลานและเวินฉีมาชวนนาง นางก็ยืนกรานไม่ออกไป ชาตินี้จึงแตกต่างจากชาติที่แล้ว ในเส้นเวลาเดิมของนางกับเผยโย่ว จึงไม่เคยเจอกัน
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพรุ่งนี้นางอยากจะเจอเขา
ทุกครั้งที่เจอเขานางต้องแสดงละคร นางควรแสดงละครอย่างไรจึงจะสมเหตุสมผล
เวินหนิงเพียงคิดกรู้สึกหงุดหงิด เหตุใดฮ่องเต้เจียเหอจึงไม่พระราชทานคู่สมรสให้เผยโย่ว
เมื่อชาติก่อนฮ่องเต้เจียเหออยากจะยกองค์หญิงเจาเหอที่ท่านรักมากที่สุดให้เผยโย่ว ถึงขั้นเปลี่ยนกฎข้อที่ไม่ให้ราชบุตรเขยรับราชการ แต่ไม่ได้เกิดขึ้นในงานเลี้ยงฉลองวันปีใหม่ครั้งนี้ เกิดขึ้นในเทศกาลวันไหว้พระจันทร์ในอีกครึ่งปีหลัง
เวลานั้นเขารับนางเข้าไปในเรือนหลังแล้ว ไม่รู้ว่าเอาความกล้ามาจากที่ใด จึงกล้าขัดคำสั่ง และไม่รู้ว่าสุดท้ายทำเช่นไร ฮ่องเต้เจียเหอจึงไม่ลงโทษเขา
ชาตินี้ ‘รักแรก’ ของเขาไม่ปรากฏตัว หากฮ่องเต้เจียเหอพระราชทานคู่สมรส เขาน่าจะไม่ปฏิเสธ
พรุ่งนี้นางแกล้งป่วยดีหรือไม่
เช่นนั้นนางจะได้ไม่ต้องเจอเผยโย่วอีกครึ่งปี
เวินหนิงมองหลิงหลานที่กำลังตั้งใจจัดเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้ตน
ช่างเถอะ หากนางแกล้งป่วย ไม่ใช่แค่หลิงหลานเท่านั้นที่ไม่ยอม เวินถิงชุนโมโหจนล้มป่วยขึ้นมาคงไม่ใช่เรื่องดี
“พรุ่งนี้ไม่ว่าจะบุตรเอกหรือบุตรอนุ ล้วนต้องไปร่วมงานใช่หรือไม่” ​เวินหนิงนึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เอ่ยถาม
หลิงหลานพยักหน้า “คุณชายใหญ่ว่าเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
เวินหนิงเลิกคิ้วขึ้น สายตาของนางกวาดมองนิยาย ทว่าไม่ได้อ่านเนื้อความแม้แต่น้อย
หากเป็นเช่นนี้ ไปสักครั้งก็ไม่เป็นเช่นไร
นางเก็บนิยาย เดินไปตรงหน้าเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่แขวนเอาไว้ “ข้าเลือกเอง”
…
ตั้งแต่เผยโย่วกลับจวนกั๋วกง ทุกคนในจวนร่วมกันรับประทานมื้อค่ำด้วยกัน
ค่ำคืนนี้ก็เช่นเดียวกัน
บรรพบุรุษจวนกั๋วกงเคยสร้างคุณงามความดี บรรดาศักดิ์ ‘เจิ้นกั๋วกง’ จึงสืบทอดกันมาจนถึงปัจจุบัน เวลานี้เผยกั๋วกงเป็นผู้สืบทอด ความเป็นจริงเขาไม่เคยเป็นทหารมาก่อน ก่อนจะพบเจอองค์หญิงใหญ่ เขาคือบัณฑิตผู้สอบได้อันดับสามในการสอบคัดเลือกฤดูวสันต์ปีนั้น
เพราะราชบุตรเขยไม่อาจรับราชการ เผยกั๋วกงจึงไม่มีตำแหน่งในทางราชทาน ในตอนนั้นองค์หญิงใหญ่และเผยกั๋วกงต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน หลังจากแต่งงานทั้งสองรักใคร่กันมาก ทำให้ผู้คนอิจฉา
ตามหลักแล้วชีวิตของพวกเขาควรจะมีความสุข หากท่านซื่อจื่อไม่หายตัวไป
เผยกั๋วกงในตอนนี้แก่ชรา ผมขาวโพลน สายตาพร่ามัว ทางด้านองค์หญิงใหญ่สวดมนต์ไหว้พระมานานหลายปี ความสัมพันธ์ของทั้งสองแตกต่างจากวันวาน ไม่แม้แต่จะนั่งข้างกัน
บนโต๊ะอาหารมีอนุภรรยาอีกคนหนึ่ง คืออนุภรรยาที่องค์หญิงใหญ่รับมาด้วยตนเอง หลังจากซื่อจื่อหายตัวไป  อนุภรรยามีบุตรชายสองคน คนหนึ่งอายุสิบแปด อีกคนเพิ่งเจ็ดขวบเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้แม้จะเป็นครอบครัวเดียวกัน ทว่าบรรยากาศบนโต๊ะอาหารไม่ได้ครึกครื้น ถึงขั้นเงียบและวางตัวอย่างระมัดระวัง
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ต่างคนต่างกลับห้องของตนเอง เผยกั๋วกงเดินกลับเข้าไปในห้องหนังสือ มีเพียงองค์หญิงใหญ่เท่านั้นที่บอกให้เผยโย่วอยู่ต่อ
สมัยสาวๆ องค์หญิงใหญ่งดงามยิ่งนัก แต่เพราะความทุกข์ทรมานในการตามหาบุตรชายตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ทำให้ความงามของนางลดลง แม้นางไม่ได้แก่ชราเหมือนเผยกั๋วกง ทว่าผมของนางขาวโพลนทั้งสองข้าง หนังตาตก มองแล้วอายุเยอะกว่าฮูหยินหวังมาก
แต่อย่างน้อยเวลานี้แววตาของนางทอประกาย สายตาที่มองเผยโย่วเปี่ยมไปด้วยความดีใจและคาดหวัง
“ซู่จือ พรุ่งนี้เข้าวังหลวง ลูกมีแผนอะไรหรือไม่”
ชื่อเดิมของซื่อจื่อคือเผยเหิง ด้วยเพราะอายุยังน้อย จึงไม่ได้ตั้งชื่อทางการ ทว่าก่อนจะกลับเข้าตระกูล องค์หญิงใหญ่พูดถึงเรื่องนี้ จึงใช้ ‘ชื่อ’ และ ‘ชื่อทางการ’ เดิม หนึ่งเพื่อระลึกถึงบิดามารดาเลี้ยงทั้งสอง ตลอดหลายปีมานี้เผยโย่วชินแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน
สาวใช้เก็บโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว ยกน้ำชาเข้ามา เผยโย่วจิบน้ำชา พูด “เรื่องนี้ไม่รบกวนท่านแม่ขอรับ ลูกย่อมพิจารณาด้วยตนเอง”
เห็นชัดว่าคำตอบนี้ทำให้องค์หญิงใหญ่ไม่พอใจ “หลังจากเทศกาลปีใหม่ลูกก็จะอายุยี่สิบสองแล้ว หากเป็นครอบครัวอื่น หลานๆ คงวิ่งกันทั่วจวนแล้ว แต่ลูกกลับไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้ห้องข้าง...”
พูดถึงครึ่งหนึ่ง หยุดชะงัก “หัวใจของลูกมีเจ้าของแล้วหรือ ได้ยินว่าระยะหลังมานี้ลูกตามหาคนคนหนึ่ง ลูกตามหาใครบอกแม่ได้หรือไม่”
เผยโย่ววางน้ำชาลง ยิ้มบางๆ “สหายของลูกเมื่อครั้นตอนเป็นเด็กเท่านั้นขอรับ”
ต่อด้วย “ภาพที่ท่านแม่ส่งมาข้าจะกลับไปตั้งใจดูขอรับ”
พูดเช่นนี้องค์หญิงใหญ่ค่อยสบายใจขึ้นบ้าง
ก่อนหน้านี้องค์หญิงใหญ่สั่งให้คนส่งภาพวาดหญิงสาวที่มาร่วมงานเลี้ยงมาที่เรือนชิงฮุย ให้เผยโย่วพิจารณาดูก่อน หากมีคนที่เขาถูกใจ พรุ่งนี้จะได้ดูว่าตัวจริงของสตรีเป็นเช่นไร
หากราบรื่น งานเลี้ยงปีใหม่ในครอบครัวจะได้ให้ฮ่องเต้พระราชทานคู่สมรส เมื่อเข้าฤดูวสันต์จะได้ทำการสู่ขอ
คิดถึงตรงนี้ องค์หญิงใหญ่พูดเสริม “ซู่จือ ลูกน่าจะรู้ว่า ชีวิตคู่ของลูก ไม่อาจตัดสินตามใจตนเอง”
อีกความหมายหนึ่งก็คือ ไม่ใช่สตรีทุกคนจะแต่งเข้าจวนกั๋วกงได้
หลังจากเผยโย่วกลับมา องค์หญิงใหญ่ยังคงใช้เวลาส่วนมากในห้องพระ แม้นางไม่ได้สนใจเรื่องภายนอก แต่ยังคงมีคนส่งข่าวให้นาง
เผยโย่วกำลังตามหาชายหรือหญิง นางย่อมรู้ดี
“ท่านแม่วางใจขอรับ” ขนตางอนยาวของเผยโย่ว ตอนเงยหน้าขึ้นมา แววตาของเขาทอประกาย อ่านสายตาของเขาไม่ออก “หากไม่มีเรื่องใดแล้ว ซู่จือขอตัวก่อนขอรับ”
องค์หญิงใหญ่พยักหน้า ผายมือให้เขาถอยออกไป
แค่ว่าหลังจากเผยโย่วเดินออกไป องค์หญิงใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่
แม่นมชุยที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบนวดไหล่ให้ทันที เข้าใจความหมายของเสียงถอนหายใจนี้ พูดปลอบโยน “ท่านซื่อจื่อไม่ได้โตมากับองค์หญิง เพิ่งกลับเข้าจวนไม่ถึงหนึ่งปี นานวันเข้า ย่อมดีขึ้นเจ้าค่ะ”
แม้จะพูดเช่นนี้ แต่นางรู้สึกว่าท่านซื่อจื่อเย็นชา กลับจวนมานานแล้ว ดูอ่อนโยนและใส่ใจ อบรมสั่งสอนบ่าวรับใช้ได้ดี แต่ความเป็นจริงสำหรับทุกคนในจวนกั๋วกง ท่านซื่อจื่อให้ความรู้สึกห่างเหินอย่างบอกไม่ถูก
องค์หญิงใหญ่ไม่ได้พูดอะไร ยกน้ำชาขึ้นมาจิบ หลุบตาลงซ่อนเร้นความรู้สึกของนาง
เรือนชิงฮุยเงียบสงบที่สุดในจวนกั๋วกงแล้ว เริ่มแรกครึกครื้นอยู่บ้าง ทว่าเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ท่านซื่อจื่อก็ไล่คนออกจนเกือบหมด มีเพียงหวังฉินเซิงที่ติดตามมาจากตระกูลหวังและบ่าวรับใช้เฝ้าประตูสองคนเท่านั้น ที่ได้อยู่ในเรือนชิงฮุ9+ย ไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้คอยทำความสะอาดเรือน
คนในจวนต่างไม่เข้าใจ แต่หวังฉินเซิงรู้ดี
ตอนตระกูลหวังย้ายจากหลิงหนานมายังเมืองหลวงไม่ถึงสองปี การค้าของหวังฝูดีขึ้น มีเงินทองมากขึ้น หวังฝูจึงซื้อสาวใช้สองคนเพื่อมาช่วยดูแลฮูหยินหวัง แต่ว่า...
เฮ้อ...
ผิดที่คุณชายของเขารูปงาม ทั้งยังเป็นคนมีความสามารถ สตรีคนใดบ้างที่จะไม่ชอบ
ไม่ให้มีสาวใช้ในเรือน แต่อย่างน้อยก็ต้องแต่งงานกระมัง!
เวลานี้หวังฉินเซิงมองภาพวาดกองโตบนโต๊ะ เขาดีใจอย่างมาก รอคุณชายกลับมาเปิด จะได้เป็นบุญตาของเขา
อาจเพราะดีใจจนเกินไป เขาตั้งใจจะปัดฝุ่น แต่ด้วยความไม่ระวังจึงทำให้ภาพวาดหล่น
ม้วนภาพวาดหล่นลงพื้น คลี่ออก เผยให้เห็นภาพหญิงสาม
หวังฉินเซิงก้มลงเก็บ เขาหยุดชะงัก
หน้าตางดงาม ดวงตาน่าหลงใหล แค่ภาพวาด ยังสะกดสายตาเช่นนี้ ตัวจริงจะเป็นเช่นไร...
เอ๊! เขาคล้ายจะเคยพบเจอสตรีคนนี้มาก่อน?
ภาพคุณชายรูปงามเมื่อครึ่งปีก่อนฉายขึ้นมา ดังนั้นสตรีคนนี้คือ...คุณหนูตระกูลเวิน?
ตอนเผยโย่วเดินเข้ามาในห้องหนังสือ เขาเห็นหวังฉินเซิงเก็บภาพวาดขึ้นมาพอดี อีกฝ่ายคลี่ภาพวาด มุมปากฉีกกว้าง แววตาเปี่ยมไปด้วยความเขินอาย
เผยโย่วอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
“คุณชาย” หวังฉินเซิงเห็นเผยโย่วเข้ามา จึงม้วนเก็บภาพวาด แล้ววางไว้ด้านบนสุด
“เป็นความปรารถนาดีขององค์หญิงใหญ่ เมื่อครู่บ่าวจัดภาพวาดไปรอบหนึ่งแล้ว คุณชายลองดูสักหน่อยดีหรือไม่ขอรับ"
เผยโย่วเดินไปแล้วหยิบม้วนภาพวาดด้านบนสุด คลี่ออกบนโต๊ะ
หวังฉินเซิงกำลังจะดูท่าทีของคุณชายตอนเห็นคุณหนูตระกูลเวิน ทว่าอีกฝ่ายกลับหยิบพู่กันขึ้นมา แต้มน้ำหมึก แล้วบรรเลงลงบนใบหน้าของคุณหนูเวิน
เอ่อ...
ก็จริง คุณหนูเวินงดงาม แต่ว่านิสัยก้าวร้าวเกินไป ไม่แปลกที่คุณชายไม่ชอบ
แต่ว่าปกติคุณชายไม่แสดงออกทางสีหน้า คุณชายเก็บความรู้สึกเก่งที่สุด การทำให้คุณชายเกลียดชังได้ถึงขั้นนี้...ถือว่าไม่ใช่เรื่องง่าย
วันที่สอง หิมะตกจริงๆ ทั้งเมืองหลวงปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ให้ความรู้สึกงดงามอีกแบบ
ยังไม่ถึงยามโหย่ว รถม้าของตระกูลต่างๆ ก็เริ่มทยอยกันออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังวังหลวง


## บทที่ 41

ตอนที่ 41
“บุตรชายของพ่อครัวหลวงปีนี้อายุสิบแปด หน้าตาหล่อเหลา  นิสัยดี สิ่งสำคัญคือบิดาของเขากับนายท่านสนิทสนมกัน ยศขุนนางระดับเดียวกันด้วยเจ้าค่ะ ส่วนบุตรชายคนแรกของท่านหมอหลวงกรมราชแพทย์ ปีนี้เข้ารับราชการในกรมชายแพทย์แล้ว อายุมากกว่าคุณหนูเพียงหนึ่งปี สืบทอดวิชาการแพทย์จากบิดา เก่งด้านการรักษายิ่งนัก อนาคตยาวไกล...”
เมื่อคืนหลิงหลานไปถามเวินหลานถึงเรือน ท่อง ‘ประวัติ’ คุณชายทั้งหลายตลอดทั้งคืน เวลานี้ขณะนั่งอยู่บนรถม้า พูดกับตนเองว่าไม่อยากให้คุณหนูหาสามีเมื่อจวนตัว
ปีหน้าเวินหนิงอายุสิบหกแล้ว หากยังไม่ออกเรือน คุณหนูจะกลายเป็นสาวแก่แล้ว!
“อีกท่านหนึ่งคือคุณชายหลิ่วเยี่ยเจ้าค่ะ!” หลิงหลานคิดว่าเวินหนิงต้องชอบคนนี้อย่างแน่นอน เมื่อครั้งก่อนคุณหนูเดิมพันว่าเขาสอบได้อันดับสาม “ก่อนหน้านี้ซื่อจื่อเผยรับหน้าที่หลานจงสังกัดกรมโยธาด้านทรัพยากรทางน้ำ คุณชายหลิ่วถูกแต่งตั้งให้เป็นบรรณาธิการสำนักบัณฑิตฮั่นหลิน แม้ฐานะทางบ้านจะยากจนเล็กน้อย แต่คาดว่าด้านการศึกษาและอุปนิสัยย่อมไม่ด้อยไปกว่าซื่อจื่อเผยเจ้าค่ะ”
เวินหนิงกอดโถน้ำร้อน ฟังหลิงหลานร่ายยาวจนนางแทบจะผล็อยหลับ เมื่อได้ยินชื่อ ‘หลิ่วเยี่ย’ นางลืมตาขึ้นมาทัน
ไม่ใช่ว่านางสนใจในตัวหลิ่วเยี่ย
แต่สำหรับนางในตอนนี้ หลิ่วเยี่ยมีมูลค่าเท่ากับห้าพันตำลึง แล้วนางจะไม่ตาลุกวาวได้อย่างไร
ทว่านางตั้งสติอย่างรวดเร็ว นางใช้เงินเกือบหมดแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงหลับตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้หลิงหลานบ่นต่อ
แต่งงาน แต่งกับใคร
หากเป็นไปได้ ชาตินี้นางไม่อยากแต่งงานแล้ว
นางอยู่จวนเวิน ท่านพ่อรักใคร่ พี่ชายทั้งสองตามใจ ชีวิตสุขสบาย
แต่หลังจากแต่งงานเล่า
เมื่อชาติก่อนเสิ่นจิ้นเกิดในครอบครัวที่ดี นางกับเขารู้จักกันมาหลายปี นอกจากนี้ทั้งสองยังรักกัน แต่ผลสุดท้ายเล่า
นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าเรือนหลังจะเต็มไปด้วยวิธีการมากมาย อยากจะข่มเหงสตรีคนหนึ่งช่างง่ายดายยิ่งนัก กระทั่งตอนนี้นางยังจำปีแรกที่แต่งเข้าตระกูลเสิ่นได้ เสิ่นจิ้นเดินทางออกนอกเมืองเดือนสอง เดือนสามอากาศในเมืองหลวงหนาวเย็น หิมะตกหนัก
นางเป็นคนหนาวง่าย ให้หลิงหลานไปเบิกถ่าน แต่เหลียงซื่อกลับบอกว่าเข้าสู่ฤดูวสันต์แล้ว เก็บถ่านที่เหลือเข้าโรงเก็บของหมดแล้ว ไม่มีถ่านให้ใช้ ทว่าห้องของเหลียงซื่อกลับมีถ่านให้ใช้อย่างเพียงพอ
หลังจากนั้นไม่ถึงสองวัน เท้าของนางโดนความเย็นกัด ตกกลางคืนคันจนทรมาน หลิงหลานช่วยนางเกาพร้อมกับเช็ดน้ำตา คร่ำครวญกับนางว่า คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้
เวินหนิงในตอนนั้นไม่เข้าใจเช่นเดียวกัน เหตุใดห่างบ้านแล้วจึงเป็นเช่นนี้
ทว่าสตรีออกเรือนก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดออกไป ประการแรกนางทำเพื่อเสิ่นจิ้น จึงอยากรักษาความสัมพันธ์กับเหลียงซื่อ ไม่อยากให้เสิ่นจิ้นลำบากใจ ประการที่สอง นางไม่อยากให้ท่านพ่อและพี่ชายทั้งสองคนเป็นห่วง ทุกครั้งยามพวกเขาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบของนาง นางล้วนบอกว่าตนสุขสบายดี
สุดท้ายเหลียงซื่อได้คืบเอาศอก ชีวิตของนางย่ำแย่ขึ้นเรื่อยๆ
เวลานี้หวนคิดกลับไป เวินหนิงยังคงโมโห แม้จะหนาวง่าย แต่นางก็ผลักเปิดหน้าต่างรถม้า
ชาตินี้นางถอนหมั้นเสิ่นจิ้น คาดว่าคงไม่อาจแต่งงานกับบุรุษที่ชาติตระกูลดีเทียบเขา ทั้งยังเป็นคนที่นางชอบ หากจำต้องแต่งงานจริงๆ คาดว่าเมื่อแต่งงานแล้ว ชีวิตของนางก็คงไม่ดีไปถึงไหน
เมื่อคิดถึงตรงนี้เวินหนิงไม่อยากออกเรือนตามจารีตประเพณี นางไม่กล้าแสดงออกให้ผู้อื่นรู้ ดังนั้นจึงปล่อยให้หลิงหลานพูดต่อไป
โชคดีที่ใช้เวลาไม่นานก็ไปถึงหน้าประตูวังหลวง ประตูทางทิศตะวันตกมีรถม้าจอดเรียงราย หลิงหลานพยุงเวินหนิงลงจากรถม้า นางเห็นรถม้าของพี่ใหญ่และพี่รองอยู่ตรงหน้า
ทว่าทั้งสองเข้าไปก่อน ไม่ได้รอนาง
หึ
คนในดวงใจอยู่ในงาน คงอดใจรอไม่ได้แล้วกระมัง
ยามคนนอกกล่าวถึงตระกูลเวิน ย่อมต้องมีคำว่า ‘แปลก’ เพราะเวินถิงชุนสูญเสียภรรยาไปนานหลายปีแต่ก็ยังไม่แต่งงานใหม่ พี่ชายทั้งสองถึงวัยแต่งงานแล้ว แต่ยังคงไม่แต่งงาน
แม้แต่เวินถิงชุนก็ไม่อาจทำอะไรได้ คิดว่าพวกเขายังไม่ประสีประสาเรื่องความรัก ดังนั้นจึงยังไม่อยากแต่งงาน
แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น
พวกเขาทั้งสองมีคนที่ชอบพอแล้ว โดยเฉพาะพี่ใหญ่ หลังจากฉลองเทศกาลปีใหม่ ทั้งสองตระกูลก็จะเริ่มหารือเรื่องแต่งงาน แต่น่าเสียดาย...
เวินหนิงกระชับเสื้อคลุมของนาง เงยหน้าขึ้นมองหิมะที่ปกคลุมตำหนักเหวยเอ๋อร์
ไม่อาจกล่าวโทษนางกลับมาเกิดใหม่ ไม่เข้าใจเรื่องความรักแล้ว สิ่งสำคัญตอนนี้ไม่ใช่เรื่องความรัก ไม่ใช่เรื่องแต่งงาน
อีกครึ่งปีหลัง มีเคราะห์ใหญ่รอตระกูลเวินอยู่
งานเลี้ยงฉลองวันขึ้นปีใหม่ในค่ำคืนนี้ฮองเฮาเป็นคนเสนอ แต่วันนี้นางกลับไม่มาร่วมงาน ตั้งแต่เดือนสาม คล้ายฮองเฮาจะป่วยนานเหลือเกิน
ฮ่องเต้เจียเหอและองค์หญิงเจาเหอมาร่วมงาน งานเลี้ยงในวันนี้ชายหญิงไม่ต้องแยกกันนั่ง ด้วยเหตุนี้ทั้งที่งานเลี้ยงยังไม่ทันได้เริ่ม ก็ครึกครื้นยิ่งนัก
เวินหนิงคิดตามบรรดาศักดิ์ของเวินถิงชุน ตำแหน่งของเวินหลานและเวินฉี พอจะรู้ว่าตนควรจะนั่งที่ใด ขณะที่นางกำลังจะเดินไปนั้น เจ้าหน้าที่ในวังหลวงก็มานำทาง
งานเลี้ยงสำคัญเช่นนี้ เวินหนิงไม่ได้พาชวนซิ่งที่ชอบทำอะไรบุ่มบ่ามมาด้วย มีหลิงหลานติดตามมาเพียงคนเดียวเท่านั้น ขณะทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ช่างบังเอิญยิ่งนัก เจอเผยโย่วที่มีหวังฉินเซิงคอยติดตาม
เวินหนิงกวาดมองเขา ตามสัญชาตญาณ คิดอยากจะถอยหลังสองก้าว หลบเลี่ยงเขา
แต่อย่างรวดเร็วนางก็ตั้งสติได้ นี่คือชาติที่สองของนาง ไม่ใช่เมื่อชาติก่อน
ไม่เจอกันแค่ครึ่งปี เผยโย่วในตอนนี้ ทำให้นางรู้สึกคุ้นเคยยิ่งนัก เมื่อชาติก่อนตอนที่นางเจอกับอีกครั้ง เขาเป็นเช่นนี้แล้ว แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหรา ทำจากผ้าชั้นดี สวมกวานทองคำ ดวงตาสีนิลเปี่ยมไปด้วยความเดียวดาย แม้ไม่ปริปาก ทว่าความน่าเกรงขามของเขากลับแผ่ซ่าน
เวลาเพียงครึ่งปี จากหวังโย่ว เปลี่ยนเป็นเผยโย่วอย่างเต็มรูปแบบ
เวินหนิงจับถุงหอมแน่น สิ่งที่นางทำเมื่อครึ่งปีก่อนฉายขึ้นมาในความคิด นางค่อยๆ คลายมือลง หากยามปกติ เวลานี้นางควรทำความเคารพเขา แต่นางจำใส่ใจเสมอว่าตนคือสตรีที่ ‘ตกหลุมรัก’ เผยโย่ว ไม่เจอกันครึ่งปี ไม่ควรนิ่งงันเช่นนั้น
ด้วยเหตุนี้นางจึงยืนอยู่ที่เดิม มองเผยโย่วปรายตามองมาทางตน แล้วพาหวังฉินเซิงเข้าไปในงาน
“ท่านเผยซื่อจื่อ...” หลิงหลานไม่พอใจกับแววตาของเขายิ่งนัก แต่ขณะเดียวกันฐานันดรศักดิ์ของอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่สาวใช้อย่างตนจะตำหนิได้ ด้วยเหตุนี้จึงบ่นพึมพำ “ช่างเสียมารยาทจริงๆ...”
ในทางตรงกันข้ามเวินหนิงกลับสบายใจที่เห็นแววตาแบบนั้นจากเขา สิ่งที่นางทำเมื่อครึ่งปีก่อนไม่สูญเปล่า ไม่ได้อับอายขายหน้าโดยเปล่าประโยชน์!
เครือญาติและขุนนางทั้งหลาย รวมถึงบรรดาคนที่เพิ่งเข้ามาในงาน อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ทำให้พระอาทิตย์ตกเร็ว โคมไฟในวังหลวงเปรียบดังผ้าปักลาย ทำให้วังหลวงทอประกาย แสงไฟสีเหลืองนวลส่องกระทบหิมะขาวโพลน ทำให้เห็นความงดงามอีกด้านหนึ่ง
ทุกปีที่ผ่านมามีงานเลี้ยงเช่นนี้เหมือนกัน ทว่าไม่ได้เชิญชายหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานมาร่วมงาน ชัดเจนเช่นนี้มาก่อน ด้วยเหตุนี้บรรยากาศในงานจึงแตกต่างจากเดิม
เวินหนิงมองหญิงบรรดาสาวที่กำลังเขินอาย มองชายหนุ่มที่ยืนอกผายไหล่ผึ่ง ลอบเร่งให้เวินหลานรินเหล้าอุ่นให้ตน
ตอนนี้นางกลัวความหนาวยิ่งนัก
จับคู่ รอให้ถึงงานเลี้ยงฤดูวสันต์ก่อนไม่ได้หรือ อากาศเหน็บหนาว ฟ้ามืดเช่นนี้ จะมองเห็นสิ่งใด
หลิงหลานรินสุราให้นางเสร็จ ดึงแขนเสื้อของนางอย่างแยบยล เวินหนิงมองไปตามสายตาของนาง เห็นเสิ่นจิ้นมองข้ามผ่านทุกคน มองพุ่งมาทางนาง


## บทที่ 42

ตอนที่ 42
แววตาคู่นั้น ร้อนระอุและลุ่มลึก
เวินหนิงนั่งแถวที่สอง นางขยับเก้าอี้ หลบด้านหลังคนที่นั่งแถวหน้า
สำหรับเสิ่นจิ้น นอกจากหลบเลี่ยงแล้ว นางคิดวิธีอื่นไม่ออกจริงๆ
โชคดีที่งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว หลังจากฮ่องเต้เจียเหอทรงยกแก้วก็มีเสียงเครื่องดนตรีดังขึ้น การแสดงต่างๆ ทยอยขึ้นแสดง จากนั้นก็เริ่มมีการชนแก้วกัน
เวินหนิงรู้ดีว่าตนดื่มสุราไม่เก่ง วันนี้นางมีเรื่องสำคัญต้องทำ จึงอดทนกับอากาศที่หนาวเย็น ไม่ดื่มมากจนเกินไป
แต่คุณหนูโต๊ะข้างๆ เห็นชัดว่าดื่มจนเริ่มเมาแล้ว ดวงแก้มแดงระเรื่อโผเข้าใกล้ “ท่านคือคุณหนูเวินกระมัง” นางจับแขนเสื้อของเวินหนิง มองไปที่ไม่ไกลนัก “ยังไม่รีบไปอีก”
เวินหนิงไม่รู้จักสตรีคนนี้ แต่ก็เดินตามนางไป
ที่แท้เผยโย่วลุกจากที่นั่งแล้วนี่เอง
เวินหนิงทั้งสงสัยและรู้สึกตลกในเวลาเดียวกัน สงสัยว่าการที่เผยโย่วลุกจากที่นั่งเกี่ยวข้องกับนางอย่างไร ส่วนเรื่องที่ตลกก็คือตอนนี้ทั้งเมืองหลวงล้วนรู้ว่านางตกหลุมรักเผยโย่ว เวลานี้สตรีตรงหน้าบอกให้นางอาศัยโอกาสนี้ตามเผยโย่วไป
สาวใช้ผู้ติดตามเห็นคุณหนูของตนเสียมารยาท จึงรีบดึงตัวคุณหนูกลับไป พร้อมกับกล่าวขอโทษ “คุณหนูของบ่าวคออ่อน ลำบากแม่นางแล้ว บ่าวขอโทษแทนคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ คุณหนูเวินโปรดอย่าขุ่นเคือง”
เวินหนิงคร้านจะถือสา จึงย้ายที่นั่ง ห่างจากสตรีคนนั้นประมาณหนึ่ง ตอนที่นางเงยหน้าขึ้นมองรอบๆ นางเห็นองค์หญิงเจาเหอที่นั่งอยู่ข้างฮ่องเต้เจียเหอ ลุกจากที่นั่งแล้วเช่นเดียวกัน
อ๋อ ลอบเจอกันเป็นการส่วนตัว?
นางนั่งห่างจากองค์หญิงเจาเหอ อีกทั้งเวลานี้ฟ้าก็มืดแล้ว นางจึงมองไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจนขององค์หญิง
แต่เมื่อชาติก่อนนางเคยเจอองค์หญิง
เรื่องรูปโฉมไม่จำเป็นต้องพูดถึง ในความทรงจำของนางองค์หญิงเจาเหอไม่หยิ่งยโส
ต้องรู้ว่าองค์ชายที่โตแล้วทั้งสามคนของแคว้นต้าอิ้น ยังไม่เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เทียบเท่าองค์หญิง ถึงขั้นมีการคาดเดากันว่า การที่ฮ่องเต้เจียเหอไม่ยกตำหนักบูรพาให้ใครเสียที เพราะกำลังรอ รอฮองเฮาให้กำเนิดโอรส นับตั้งแต่องค์หญิงเจาเหอออกมาจากครรภ์ของฮองเฮา นางก็ถูกลิขิตให้เป็นธิดาผู้ถูกรัก
ทว่าองค์หญิงที่ฮ่องเต้และฮองเฮารักและทะนุถนอมคนนี้ กลับไม่มีนิสัยเอาแต่ใจ ทางตรงกันข้ามเพราะได้รับการปกป้องอย่างดี องค์หญิงจึงใสซื่อกว่าอายุของนาง
ชาตินี้ตนไม่ปรากฏตัว ไม่แน่องค์หญิงกับเผยโย่วอาจจะรักกันก็ได้
เวินหนิงเอามือเท้าคางแล้วครุ่นคิด
แต่ว่า...
คล้ายว่า...เคยเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นในงานเลี้ยงคืนนี้?
หรือนางจำผิดไป
เมื่อชาติก่อนนางไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนี้ นางกำลังง่วนกับงานแต่งงานของตนกับเสิ่นจิ้น ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงบ้างแต่นางจำไม่ค่อยได้นัก จำได้เพียงว่าหลังจากผ่านงานเลี้ยงนี้ไป หญิงสาวผู้คลั่งไคล้เผยโย่วคนแรกได้ปรากฏตัว
ซึ่งก็คือจ้าวจีจื้อ บุตรีเอกของท่านเสนาบดีกรมการคลัง
เวินหนิงไม่เสียเวลาไปคิดเรื่องนี้ ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องของเผยโย่ว เขาจะคบหาสตรีคนใดก็เรื่องของเขา ถึงอย่างไรสตรีคนนั้นก็ไม่มีวันเป็นนาง
องค์หญิงเจาเหอทรงลุกจากที่นั่งไม่นาน ฮ่องเต้เจียเหอก็ทรงลุกขึ้นเช่นเดียวกัน บรรยากาศในงานเลี้ยงจึงผ่อนคลายขึ้นมาก เพียงไม่นาน ด้านหน้าก็มีบรรดาคุณชายและคุณหนูรวมตัวกันดื่มอย่างมีความสุข
เวินหนิงเห็นฮ่องเต้เจียเหอทรงลุกออกไป นางโล่งอก บรรยากาศด้านหน้าครึกครื้น นางจึงหันไปมองสองแถวหลัง
เจ้าเมืองจิงจ้าวมีบุตรีอนุภรรยาคนหนึ่ง ชื่อต้วนหรูซวง มารดาของนางเป็นทายาทของพ่อค้าผู้ร่ำรวยในเจียงหนาน ค้าขายเก่งยิ่งนัก ต้วนหรูซวงเติบโตมากับครอบครัวที่ทำการค้าขาย นางจึงซึมซับไปด้วย
รัชศกเจียเหอปีที่สิบหกเมื่อชาติก่อน ชื่อเสียงของจต้วนหรูซวงโด่งดับไปทั่วเมืองหลวง เพราะนางอายุยังน้อย เป็นคนแข็งกระด้าง นางพามารดาออกมาจากจวนต้วน สร้างเนื้อสร้างตัวเอง ไม่เพียงชีวิตไม่ตกอับ ทั้งยังเปิดร้านขายเครื่องหอมที่ลูกค้าแน่นร้านทุกวัน ตอนหลังกิจการของนางดีขึ้นเรื่อยๆ หากไม่ใช่เพราะสงครามเซวียนผิงที่เกิดขึ้นในรัชศกเจียเหอปีที่สิบหก...
เวินหนิงหยุดคิด
ครึ่งปีมานี้นางกับเวินฉีร่วมการเปิดโรงบ่มสุรา โดยไม่ให้เวินถิงชุนรู้ แม้เวินฉีจะมีความรู้ด้านสุรา ทว่าเขาไม่มีความรู้ด้านการค้า ส่วนนาง นอกจากหาทุนแล้ว นางไม่มีความรู้ด้านใด ดังนั้นกิจการโรงบ่มสุราจึงไม่ค่อยดีนัก
หากดึงต้วนหรูซวงมาร่วมได้...
เป็นจริงตามคาด ต้วนหรูซวงมาร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ด้วย
แค่ว่าบุตรีอนุภรรยา โดยทั่วไปล้วนนั่งแถวหลังสุด
เวินหนิงกอดโถน้ำร้อนแน่น แล้วเดินไป
ปีนี้ต้วนหรูซวงเพิ่งอายุสิบห้า เด็กกว่าเวินหนิงเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้น ตัวนางและชื่อเสียงของนาง ไม่ค่อยสอดคล้องกับที่เวินหนิงได้ยินมา ต้วนหรูซวงเป็นสตรีร่างเล็กหน้าตาน่ารัก มองแล้วคิดว่าอายุเพียงสิบสามสิบสี่เท่านั้น
คล้ายไม่คิดว่าจะมีคนคุยกับนาง ดวงตาคู่สวยกำลังมองมาที่เวินหนิงพอดี
เวินหนิงส่งยิ้มให้นาง นั่งลงข้างๆ “น้องหนาวหรือไม่ ข้ามีโถน้ำร้อนอีกอัน”
ขณะพูด เวินหนิงยัดโถน้ำร้อนใส่มือต้วนหรูซวง
ต้วนหรูซวงเอียงศีรษะมองไปที่เวินหนิง “ขอเสียมารยาทถามหน่อยเจ้าค่ะ ท่านคือ...”
“ข้าคืออาหนิงจากตระกูลเวิน”
“อ้อ ข้าเคยได้ยินชื่อของท่าน...” พูดเพียงครึ่งหนึ่ง รู้สึกไม่เหมาะสมเท่าใดนัก จึงเปลี่ยนบทสนทนา หันมายิ้มให้เวินหนิง “พี่เวิน พี่ช่างเก่งจริงๆ ข้านับถือพี่”
จากสิ่งที่ต้วนหรูซวงทำเมื่อชาติก่อน เวินหนิงรู้ดีว่านางไม่ได้ประจบตน
ทว่าเมื่อชาติก่อนนางเจอต้วนหรูซวงในรัชศกเจียเหอปีที่สิบแปด เวลานั้นต้วนหรูซวงเป็นแม่ค้าที่ประสบความสำเร็จแล้ว กิริยาวาจานิ่งสงบ ไม่ใช่เด็กน้อยเหมือนตอนนี้
เวินหนิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“พี่เวิน คล้ายพวกเขาจะไปลอยกระทงแล้ว พี่ไปหรือไม่” ดวงตาต้วนหรูซวงทอประกายแวววาว เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
ตั้งแต่เล็กจนโตหากไม่เล่นกับพี่ชายทั้งสองคน เวินหนิงก็เล่นกับเสิ่นจิ้นเท่านั้น นางไม่เคยมีมิตรสหาย จึงไม่ต้องพูดถึงน้องสาวผู้น่ารัก เวินหนิงดีใจยิ่งนัก จับมือต้วนหรูซวง “พวกเราไปด้วยกันเถอะ”
แคว้นต้าอิ้นมีวัฒนธรรมลอยกระทงลอยในวันปีใหม่ ซึ่งการลอยกระทงลอยนั้นหมายถึงชำระล้างสิ่งชั่วร้ายในปีเก่า อวยพรให้ปีใหม่ งานเลี้ยงจัดขึ้นไม่ห่างจากตำหนักเท่าใดนัก อยู่ในทะเลสาบไท่อันของวังหลวง
ต้วนหรูซวงไม่ค่อยมีโอกาสได้ออกนอกจวน วันนี้นางเข้าวังหลวงเป็นครั้งแรก ไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้คอยติดตาม แม้จะรีบร้อนอยากไปที่ทะเลสาบ แต่นางก็รอเวินหนิง
หากไม่ใช่เพราะต้วนหรูซวง เวินหนิงไม่มีวันมาริมทะเลสาบเช่นนี้แน่นอน
อากาศหนาวเย็น ลมก็แรงยิ่งนัก อีกทั้งบนผิวน้ำยังมีน้ำแข็งเกาะ ไม่รู้ว่าผู้ใดเสนอให้ลอยกระทง
“พี่เวิน นี่เป็นการลอยกระทงครั้งแรกของข้า จริงไหมเจ้าคะที่ว่าคำอธิษฐานจะเป็นจริง” พวงแก้มขาวสะอาดของต้วนหรูซวงถูกลมพัดจนแดงระเรื่อ
เวินหนิงรู้ว่าชีวิตของนางในตระกูลไม่ค่อยดีนัก มิเช่นนั้นคงไม่โมโหแล้วพามารดาออกจากจวนเช่นนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะไม่เคยแม้กระทั่งลอยกระทง
“ใช่” เวินหนิงไม่สนใจหลิงหลานแล้ว คว้ามือต้วนหรูซวง “ไป พี่พาเจ้าไปลอยกระทงเอง”
ทั้งสองรับกระทงดอกไม้มาจากนางกำนัล จากนั้นเดินไปสะพานบนทะเลสาบไท่อัน
จุดลอยกระทงอยู่อีกฝั่งของสะพาน ด้วยเพราะรอบๆ เต็มไปด้วยพุ่มดอกไม้ ทางเดินจึงแคบ ทำให้บนสะพานแออัดเล็กน้อย โชคดีที่วังหลวงมีการจุดไฟทั่วทุกพื้นที่ การชมแสงไฟยามค่ำคืนบนสะพาน เป็นเรื่องที่ดียิ่งนัก
“น้องหรูซวง ทะเลสาบไท่อันเป็นทะเลสาบขนาดเล็ก ไว้วันหน้า พวกเราไปลอยกระทงนอกวังหลวงที่แม่น้ำรั่วเชียวด้วยกันดีหรือไม่” เวินหนิงยังจำจุดประสงค์วันนี้ของตนได้
“ได้เจ้าค่ะพี่เวิน ข้ารอท่าน!”
สำหรับการผูกมิตรของเวินหนิง ต้วนหรูซวงดูดีใจยิ่งนัก ขณะเวินหนิงกำลังลังเลว่าควรนัดหมายตอนนี้ หรือส่งเทียบเชิญไปให้ดี ก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนดังขึ้น “คุณหนู!”
ตามด้วย “ตู้ม”
มีคนตกน้ำ
บนสะพาน...ไม่ได้แออัดขั้นนั้นกระมัง
เวินหนิงยื่นหน้าไปมอง มืดเกินไป นางเห็นไม่ชัดว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แต่ได้ยินเสียงคนร้องตะโกน “คุณหนูจ้าว! คุณหนูเอกตระกูลจ้าวตกน้ำ!”
คุณหนูเอกตระกูลจ้าว?
จ้าวซีจื้อ?
ตามด้วยเสียง “ตู้ม” พร้อมกับเสียงบุรุษที่คุ้นหู “คุณชาย!”
อ๋อ นางเข้าใจแล้ว!
เวินหนิงกระจ่างในทันที
ที่แท้เรื่องที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยง ก็คือเรื่องนี้นี่เอง!
จ้าวซีจื้อตกน้ำ เผยโย่วกระโดดลงไปช่วย จ้าวซีจื้อประทับใจยิ่งนัก ไม่อาจหักห้ามใจได้ หลังจากนั้นจ้าวซีจื้อจึงวิ่งไล่ตามเผยโย่วหลายปี
ไม่แปลกที่ชาติก่อนนางจำเรื่องนี้ไม่ค่อยได้ เรื่องเช่นนี้ หากเกิดขึ้นในราชวงศ์ก่อน สตรีเสื่อมเสียชื่อเสียง เผยโย่วต้องแต่งงานกับจ้าวซีจื้อ
โชคดีที่ปัจจุบันเปิดกว้างมากขึ้น ข้อบังคับของสตรีลดน้อยลง คาดว่าหลังจากเผยโย่วช่วยจ้าวซีจื้อ เขาไม่ได้ชอบพอนาง จึงทำบางอย่าง ไม่ให้ข่าวลือแพร่ออกไป
แต่ว่าชาตินี้เผยโย่วยังไม่ได้เจอรักแรก คุณหนูตระกูลจ้าวหน้าตางดงาม ทั้งยังรักเขามาก ไม่แน่ว่าอาจจะมีเรื่องมงคลเกิดขึ้นก็ได้
เวินหนิงคิดอย่างออกรส ไม่ทันระวังตัวด้านหลังมีคนผลักนาง นางโน้มตัวไปด้านหน้า...
น้ำหนาวเย็นในทะเลสาบพุ่งเข้าปากและจมูก ได้ยินเพียงเสียงร้องด้วยความแตกตื่นของต้วนหรูซวง “พี่เวิน!”


## บทที่ 43

เล่มที่ 2
ตอนที่ 43
เวินหนิงไม่ทันตั้งสติ นางก็ได้ยินเสียง “แม่ทัพเสิ่น!”
ตู้ม...
ดังขึ้นอีกครั้ง
วันนี้ทุกคนรีบร้อนอะไรกันเช่นนั้นหรือ
รีบร้อนเพียงใดก็ไม่ควรเอานางไปข้องเกี่ยว ประการแรกนางว่ายน้ำไม่เป็น ประการที่สองนางกลัวอากาศหนาวที่สุด ไอ้สารเลว...คนใด! ผลักนางตกน้ำ
เพียงครู่หนึ่ง น้ำเย็นยะเยือกในทะเลสาบทำให้นางหมดเรี่ยวแรง นางมีเพียงความคิดเดียว “ข้าอุตส่าห์วางแผนตั้งมากมาย ชาตินี้ชีวิตกลับแสนสั้น”
เวินหนิงว่ายน้ำไม่เป็น ย่อมกลั้นหายใจในน้ำไม่เป็น ยิ่งไม่อาจแหวกว่าย นางรู้ว่าวันนี้ต้องอยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน จึงตั้งใจใส่เสื้อหนาๆ เมื่อเสื้อสัมผัสน้ำ หนักอึ้งดั่งเหล็กกล้า
นางตะเกียกตะกายในน้ำครู่หนึ่งก็จมลง
ไม่ว่าจะเป็นการขาดอากาศ หรือว่าความหนาวเย็นของน้ำในทะเลสาบ ล้วนทำให้นางไม่อาจต่อต้าน
ขณะสติกำลังจะเลือนราง ใครคนหนึ่งคว้านางเอาไว้ ตามสัญชาตญาณในการเอาชีวิตรอด ร่างกายของนางเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด คว้าเขาแน่น
เสิ่นจิ้นหรือ?
ถูกต้อง เสียงเรียกเมื่อครู่ “ท่านแม่ทัพเซิ่น” เสิ่นจิ้นเห็นนางตกน้ำ จึงกระโดดลงมาช่วยแน่ๆ
ตอนเด็กๆ มีครั้งหนึ่งที่นางตกลงไปในน้ำ เสิ่นเจิ้นก็เป็นคนกระโดดลงมาช่วยนาง
อาศัยแรงของคนที่ช่วย เวินหนิงลอยตัวบนผิวน้ำอย่างรวดเร็ว เมื่อสัมผัสกับอากาศนางสำลักนางทันที จากนั้นไอติดต่อกัน นางว่ายน้ำไม่เป็น สำลักน้ำจนไอไม่หยุด เพื่อทรงตัว นางทำได้เพียงกอดคนที่มาช่วยแน่น
แต่อย่างรวดเร็วนางก็พบว่าบางอย่างผิดปกติ
ลมหายใจนี้...นางคุ้นเคยยิ่งนัก
นางรู้จักเสิ่นจิ้นมานาน หมั้นหมายกับเขามา ทว่าตั้งแต่โตขึ้นนางกับเขาก็ไม่เคยทำอะไรเกินเลย ยิ่งไม่มีวันคุ้นเคยกับลมหายใจของเขา
เวินหนิงค่อยๆ ไอน้อยลง หันไปมองคนที่นางกอดไว้
เมื่อหันไปมอง นางไอหนักยิ่งกว่าเดิม
ใบหน้าเย็นชาภายใต้แสงจันทร์ของเผยโย่ว เต็มไปด้วยน้ำ ทำให้ผิวของเขาขาวยิ่งกว่าปกติ ไฝเม็ดเล็กบนสันจมูกก็ดูสะดุดตาด้วยเช่นกัน
เมื่อได้ยินเสียงนางไอหนักกะทันหัน เผยโย่วหันมามองนาง
เอ่อ...
เวินหนิงแทบอยากจะรีบปล่อยมือจากเขา แต่นางไม่อาจบุ่มบ่าม
สถานการณ์ในตอนนี้เป็นอย่างไร โปรดให้นางคิดวิเคราะห์
นางที่เพิ่งตกลงไปในทะเลสาบ หนาวจนฟันกระทบกัน สมองคล้ายเต็มไปด้วยขี้เลื่อย นางคิดได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น...ในฐานะหญิงสาวที่ตกหลุมรักเผยโย่ว เวลานี้นางไม่ควรรังเกียจเขา
ในทางตรงกันข้าม การที่เขาช่วยชีวิตนาง นางควร...ซาบซึ้งดีใจ น้ำตาคลอเบ้า?
เวินหนิงหนาวสั่น
โชคดีที่เผยโย่วไม่ให้เวลานางในการแสดงละคร
เห็นชัดว่าเขาไม่อยากข้องเกี่ยวกับนาง ทั้งยังไม่อยากมีข่าวลือกับนาง เขาไม่ได้พานางขึ้นฝั่งที่ใกล้ที่สุด แต่พานางว่ายน้ำไปไกล
ฝั่งที่เขาพานางขึ้นไปนั้นไม่มีแสงไฟ ยิ่งไม่มีผู้คน อาศัยแสงจันทร์ทำให้มองเห็นต้นไม้ไม่กี่ต้นและพุ่มไม้เท่านั้น
ทันทีที่ขึ้นฝั่ง เผยโย่วก็โยนนางลงบนพื้น
โชคดีที่นางสวมเสื้อผ้าหนา มิเช่นนั้นตัวของนางคงเขียวช้ำอย่างแน่นอน
แต่ว่านี่ก็เป็นเรื่องดี นางไม่ต้องแสดงละครน้ำตาก็คลอเบ้าเอง
นางน้ำตาคลอเพราะความเจ็บปวด
เวินหนิงเงยหน้าขึ้นมองเผยโยวด้วย ‘น้ำตาคลอเบ้า’
เพราะเปียกน้ำ เสื้อผ้าของเผยโย่วจึงแนบชิดลำตัวของเขา เขาไม่ได้หนาวจนตัวสั่นเหมือนเวินหนิง สีหน้าของเขายังคงเคร่งขรึม เย็นชายิ่งนัก
เวินหนิงอาศัยประสบการณ์ที่อยู่ร่วมกับเขามานานหลายปี นางรู้ทันทีว่าเขากำลังโมโห
โมโหมากด้วย
ขยับริมฝีปาก เวินหนิงรู้สึกว่านางควรพูดบางอย่าง เช่น ‘เบาๆ หน่อยไม่ได้หรือเจ้าคะ’ แต่เห็นชัดว่าถ้อยคำนี้ไม่ควรถูกพูดโดยหญิงสาวที่เพิ่งถูก “ชายในดวงใจ” ช่วยชีวิต
“สร้างปัญหาพอหรือยัง” เผยโย่วพูดก่อน น้ำเสียงของเขาเย็นชา น่าเกรงขามแตกต่างจาก ‘คุณหนูเวิน’ เมื่อครึ่งปีก่อนตอนเจอกันที่หออวิ๋นทิง ราวกับเป็นคนละคน
เวินหนิงหนาวจนแทบจะแข็งตายแล้ว ฟังจากคำพูดของเขา นางครุ่นคิด
ดังนั้นเผยโย่วคิดว่า...นางเห็นคุณหนูจ้าวตกน้ำ เขากระโดดลงไปช่วย กลัวเขากับคุณหนูจ้าวจะมีบางอย่างต่อกัน ตนจึงกระโดดลงน้ำ?
เอ่อ...
น่าจะเป็นเพราะเมื่อครึ่งปีก่อน นางทำให้ภาพลักษณ์ของตนบ้าดีเดือดเกินไป
แต่นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่ทำให้เผยโย่วเกลียดนางมากขึ้น
“คุณชายเผย...คุณชายเผยมีใจให้ข้าจริงๆ ด้วย...” เวินหนิงพูดพึมพำราวกับเสียง ‘ยุ่ง’
เห็นเพียงเผยโย่วขมวดคิ้ว เม้มริมฝีปากแน่น กัดฟันล่าง
เขาดูหงุดหงิดยิ่งนัก
หากไม่ใช่เพราะหนาวเกินไป จนหน้าชาไปหมด เวินหนิงคิดว่าตนคงกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ต้องหลุดหัวเราะแน่นอน
วางแผนในกระโจม รบชนะพันลี้ ใบหน้าทระนงของเผยโย่ว ไม่เคยมีสีหน้าเช่นนี้มาก่อน นางดันเป็นสตรีบอบบางที่ ‘ตกหลุมรัก’ เขา เขาจะทำอะไรนางได้
แต่ว่าเหตุใดคนที่เผยโย่วช่วยจึงเป็นนาง
มืดเกินไป ในน้ำวุ่นวาย เขาจึงช่วยผิดคน?
ถูกต้อง
ชาติที่แล้วนางไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยงนี้ มีเพียงจ้าวซีจื้อคนเดียวที่ตกลงไปในทะเลสาบ เขาย่อมไม่มีทางช่วยผิดคน แต่เมื่อครู่นางตกลงไปในทะเลสาบ เสิ่นจิ้นกระโดดลงไปช่วย ในทะเลสาบมีถึงสี่คน การช่วยผิดคนไม่ใช่เรื่องแปลก
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เวินหนิงด่าคนที่ผลักนางตกน้ำอีกรอบหนึ่ง แรงผลักนั้น เห็นชัดว่าตั้งใจ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่!
“คุณชายเผย ท่านกับข้าในตอนนี้...” สถานการณ์ในตอนนี้ เวินหนิงทำได้เพียงเล่นไปตามน้ำ แสดงละครอีกรอบหนึ่ง
แววตาเอียงอาย พูดยังไม่ทันจบ เผยโย่วก็แทรกขึ้นมาก่อน “คุณหนูโปรดให้เกียรติตนเอง คนที่ข้าคิดจะช่วยไม่ใช่คุณหนู ในน้ำมืดเกินไป ข้าเพียงช่วยผิดคนเท่านั้น”
เป็นจริงตามคาด
เวินหนิงพูดต่อ “แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่ว่า วันนี้ระหว่างข้ากับคุณหนูไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น หากมี คือคุณหนูตกลงไปในน้ำ แล้วว่ายขึ้นฝั่งเอง” เสียงของเผยโย่วเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง
หึ ช่างไม่มีหัวใจจริงๆ
แต่ว่าเป็นไปตามความต้องการของนาง
เวินหนิง ‘ทำตัวน่าสงสาร’ หลบตาลงด้วย ‘ความเสียใจ’ ตัวของนางสั่นเทา นางไม่ได้แกล้งตัวสั่น ตกลงไปในน้ำท่ามกลางอากาศหนาวเช่นนี้ คนทั่วไปย่อมหนาวเป็นธรรมดา
“เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ไม่ส่งผลดีใดๆ กับคุณหนู ข้าบอกคุณหนูได้เพียงว่า...ผู้สูงศักดิ์คือผู้ที่ตระหนักรู้ในสิ่งที่ตนทำ”
ตั้งแต่ขึ้นฝั่งเผยโย่วแทบจะไม่มองมาที่นาง มือสองข้างไขว้หลังหันหน้าเข้าหาทะเลสาบ
ลมหนาวทำให้เวินหนิงน้ำมูกไหล นางสูดจมูก กลอกตามองไปรอบๆ แกล้งทำเป็นสะอื้น สูดจมูกพร้อมกับยกแขนเสื้อขึ้นมาซับหางตา
ถึงอย่างไรก็มืดขนาดนี้ เขาดูไม่ออกว่านางร้องไห้จริงๆ หรือแกล้งร้องไห้
เผยโย่วปรายตามองนาง หันหลังกำลังจะเดินไป ทว่าจู่ๆ ก็มีคนโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ “คุณชาย”
โค้งคำนับพร้อมกับยื่นเสื้อคลุมให้
แม้จะมืดมาก แต่เวินหนิงมองเพียงปราดหนึ่งก็จำได้ เขาคือถูไป๋
เมื่อชาติก่อนตอนนางหนีออกจากจวน เผยโย่วเป็นคนจับตัวนางกลับมาทุกครั้ง นอกเหนือจากนั้นคือถูไป๋ นางจำรูปร่างของเขาได้อย่างดี
ชาตินี้เขายังคงติดตามเผยโย่ว แค่ว่าการทำงานของเขาคล้ายจะแตกต่างจากชาติก่อน
เผยโย่วรับเสื้อคลุมมาจากถูไป๋ มือของเขาชะงักครู่หนึ่ง หลุบตาลง ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใด หมุนตัวหันหลัง
เขาโยนเสื้อคลุมให้เวินหนิงด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์เท่าใดนัก พูดกับถูไป๋ “หาเสื้อผ้ามาให้นาง”
แล้วเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย


## บทที่ 44

ตอนที่ 44
เวินหนิงรู้สึกว่า เผยโย่วในชาตินี้ แตกต่างกับชาติที่แล้วอยู่บ้าง
ทว่าแตกต่างอย่างไร สิ่งใดทำให้เขาแตกต่าง นางยากจะอธิบาย แต่นางพอจะสัมผัสได้บ้าง
ยกตัวอย่างเช่นที่หออวิ๋นทิงเมื่อคราวก่อน เขามีน้ำใจบอกให้คนของเถ้าแก่ส่งเสิ่นจิ้นกลับจวน ยกตัวอย่างเช่นครั้งนี้ เห็นชัดว่าเขาไม่ชอบนาง แต่เขายังคงโยนเสื้อคลุมให้นาง ทั้งยังบอกให้ถูไป๋หาเสื้อผ้ามาให้นางเปลี่ยน
มิเช่นนั้นนางกลับจวนในสภาพเช่นนี้ ต้องเป็นหวัดแน่นอน
เผยโย่วเมื่อชาติก่อน บางทีเขาอาจจะเป็นคนใส่ใจเช่นนี้ได้ แต่เรื่องเหล่านี้ แม้เขาคิดได้ เขาก็ไม่มีวันทำ
เขาโดดเดี่ยว เย็นชาและยากจะเข้าถึง แม้กับองค์หญิงใหญ่ผู้เป็นมารดา ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ห่างเหินกันมาก มีเพียง ‘รักแรก’ อย่างนางเท่านั้นที่เขาปฏิบัติแตกต่าง คล้ายในสายตาเขา มีเพียงนางเท่านั้นที่ถือเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
แต่ว่าเผยโย่วเมื่อชาติก่อน กระโดดน้ำลงไปช่วยจ้าวซีจื้อ? เวลานี้ครุ่นคิดดูแล้ว รู้สึกว่าเขาไม่เหมือนคนที่จะทำเรื่องเช่นนี้
เวินหนิงไม่ได้คิดอะไรมาก และไม่ได้กลับเข้าไปในงานเลี้ยง เวินหนิงบอกกับนางกำนัลที่เดินผ่าน ให้ช่วยบอกทุกคนว่านางปลอดภัย รวมถึงตามหลิงหลานมาให้นางหน่อย
เวินหนิงเปลี่ยนชุดแล้ว หากเข้าไปในงานเลี้ยง ย่อมถูกจับตามอง ทั้งยังถามคำถามมากมายอย่างแน่นอน
นางรู้สึกว่าตนแสดงละครต่อหน้าเผยโย่วประมาณหนึ่งแล้ว ไม่อยากจะทำให้คำว่า ‘เวินหนิง’ กลายเป็นตราประจำตัวของเขา จึงบอกกับนางกำนัลว่านางว่ายน้ำขึ้นฝั่งเอง
เมื่อหลิงหลานเห็นนางก็ตกใจมาก หลิงหลานรู้ว่านางว่ายน้ำไม่เป็น
ในรถม้าระหว่างทางกลับจวน เวินหนิงไม่ได้ปิดบัง เพียงเล่าให้ฟังคร่าวๆ
หลิงหลานอ้าปากกว้าง “คุณ...คุณหนู คุณหนู...ไม่ได้กระโดดลงไปเองจริงๆ หรือเจ้าคะ”
เวินหนิง “...”
ก็ได้ แม้กระทั่งในสายตาสาวใช้ของนาง นางคือหญิงที่คลั่งไคล้เผยโย่วมาก เอ่อ...นางประสบความสำเร็จ?
เวินหนิงไม่รู้ว่าควรร้องไห้หรือหัวเราะ ถามหลิงหลานเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น
หลิงหลานเล่า “บ่าวเห็นคุณหนูตกลงไปในทะเลสาบจากที่ไกลๆ จากนั้นคุณชายรองเสิ่นก็กระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล! แต่...แต่สุดท้ายคนที่เขาช่วยขึ้นมา กลับเป็นคุณหนูจ้าว! อีกทั้ง...”
หลิงหลานพูดด้วยความไม่พอใจ “อีกทั้งคนมากมายล้วนเห็นคุณชายรองเสิ่นช่วยคุณหนูจ้าวขึ้นมาจากน้ำ ทุกคนจึงพูดกันว่า พวกเขาสองคนทำให้ฮองเฮาไม่เสียแรงเปล่าเจ้าค่ะ!”
แม้เวินหนิงจะถอนหมั้นกับเสิ่นจิ้นแล้ว แต่หลิงหลานเป็นคนรักเจ้านาย รู้สึกว่าผู้ชายดีๆ อย่างคุณชายรองเสิ่น ควรเป็นของเวินหนิง!
“จ้าวซีจื้อกับเสิ่นจิ้น?” เวินหนิงพูดด้วยความแปลกใจ
ผิดคู่ไปหมดแล้วไม่ใช่หรือ หากรู้เช่นนั้นตั้งแต่แรก...นางไม่ควรมาร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้
จ้าวซีจื้อ เป็นบุตรีเอก ถูกตามใจมาโดยตลอด นิสัยค่อนข้างเอาแต่ใจ เมื่อชาติก่อนตอนที่นางวิ่งไล่ตามเผยโย่ว คอยหาเรื่องตนเป็นประจำ
สตรีเช่นนี้แต่งงานกับเสิ่นจิ้น รับมือกับเหลียงซื่อได้ แต่เสิ่นจิ้นเล่า...
ช่างเถอะๆ
นางกับเสิ่นจิ้นเดินคนละทางแล้ว นางจะเป็นห่วงเขาทำไม
ต่างคนต่างมีชะตาชีวิตของตนเอง นับตั้งแต่นางตัดสินใจถอนหมั้นกับเขา นางก็ไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของเขาอีก
…
บนถนนฉังอัน รถม้ากำลังขับเคลื่อนด้วยความเร็วสูงท่ามกลางความมืด แต่หวังฉินเซิงยังคงรู้สึกว่าช้า เขายื่นหน้าออกไปเร่งสารถี แล้วหันก่อไปเตาผิงให้ไฟแรงขึ้น
อากาศหนาวเช่นนี้ คุณชายกลับเปียกไปหมดทั้งตัว ถูไป๋เล่า เขาคือยอดฝีมือไม่ใช่หรือ ติดตามคุณชายตลอดเวลาไม่ใช่หรือ เหตุใดสถานการณ์เช่นนี้เขาจึงหายไป ไม่รู้จักหาเสื้อผ้าให้คุณชายหน่อยหรือ!
หวังฉินเซิงไม่พอใจ แต่เขาร่ำเรียนมารยาทมาระดับหนึ่ง ไม่ได้แสดงความรู้สึกของตนต่อหน้าเผยโย่ว เขาอยากจะเกลี้ยกล่อมเผยโย่วให้เปลี่ยนเสื้อผ้ากับตน แต่เขาก็รู้ดีว่าเผยโย่วไม่มีวันยอม จึงทำได้เพียงนั่งเงียบ
ไม่นาน รถม้าก็มาถึงจวนกั๋วกง ทันทีที่หวังฉินเซิงลงจากรถม้า เขาบอกให้บ่าวรับใช้รีบเข้าไปในเรือน เตรียมน้ำอุ่นให้คุณชายอาบน้ำ
งานเลี้ยงในวังหลวงยังไม่เลิกรา บุตรอนุภรรยาแต่ละคนในจวนยังไม่กลับมา แม้วันนี้องค์หญิงใหญ่จะไม่ได้เข้าวังหลวง แต่ท่านชอบความเงียบสงบ ด้วยเหตุนี้จวนกั๋วกงจึงเงียบมาก
เมื่อเห็นเผยโย่วกลับมา ทั้งยังกลับมาด้วยสภาพเปียกปอน บ่าวรับใช้สงสัย แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ไม่กล้าแม้แต่จะมอง ทำได้เพียงเดินถือตะเกียงไฟและคอยนำทางเท่านั้น
เวลาอาบน้ำ เผยโย่วไม่ชอบให้ใครปรนนิบัติรับใช้ หวังฉินเซิงอาศัยเวลานี้รีบไปชงน้ำชา ตอนเขากลับมา เผยโย่วไม่อยู่ในห้องแล้ว
น่าจะอยู่ในห้องหนังสือ
หวังฉินเซิงถือกาต้มน้ำชาครู่หนึ่ง ไม่ได้เดินตามไป
ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เขาไม่ค่อยเข้าไปในห้องหนังสือของเผยโย่วแล้ว ตอนนี้ฐานันดรศักดิ์ของคุณชายไม่เหมือนเดิม แผนการต่างๆ ของคุณชาย ย่อมแตกต่างจากเดิม
เขารู้ดีว่าคุณชายหวังดีกับเขา เขาเป็นคนโง่เขลา ทั้งยังปิดปากไม่สนิท เรื่องหลายเรื่องไม่รู้ดีที่สุด
เผยโย่วอยู่ในห้องหนังสือ เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ม้วนผมขึ้นเสร็จสรรพ คล้ายว่าคนที่กระโดดลงทะเลสาบเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนไม่ใช่เขา
ถูไป๋ที่อยู่ข้างๆ รายงานด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณหนูเวินกลับถึงจวนแล้วขอรับ ทั้งไม่ได้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ให้ใครฟัง”
เผยโย่วหลุบตาลง พ่นลมหายใจเบาๆ “นับว่านางหลักแหลม”
“แต่ว่าวันนี้...” ถูไป๋พูดด้วยความลำบากใจ “เป็นเพราะ...มืดเกินไป คุณชายจึงช่วยผิดคนหรือขอรับ”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้นัยน์ตาของเผยโย่วหม่นหมองลง
เขาย่อมไม่ได้ช่วยผิดคน ถึงขั้นที่ว่าเวลานั้นเขากำลังจะคว้าแขนเสื้อของจ้าวซีจื้ออยู่แล้ว แต่เวลานี้กลับได้ยินเสียง ‘ตู้ม’ ตามด้วยเสียงร้องเรียก ‘พี่เวิน’ ‘คุณหนูเวิน’ อย่างตกใจ
ตอนที่เขาดึงสติกลับมานั้น สุดท้ายคนที่เขาช่วย กลับเป็นเวินหนิง
การถูกควบคุมโดยไม่รู้ตัวเช่นนี้ ทำให้เขาไม่ชินและหงุดหงิดยิ่งนัก
“ตระกูลจ้าว พวกเรารอดูก่อนดีหรือไม่ขอรับ” ถูไป๋เอ่ยถาม
จ้าวซีจื้อตกทะเลสาบในวันนี้ เดิมทีคือแผนการ
ตลอดระยะเวลาครึ่งปีที่ผ่านมานี้ เผยโย่วสืบเรื่องไฟไหม้ตระกูลหวังมาโดยตลอด
เบื้องหน้าคดีนี้จบลงแล้ว เพื่อไม่แหวกหญ้าให้งูตื่น ยิ่งเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าแท้จริงแล้วคู่สามีภรรยาหวังยังไม่ตาย เผยโย่วจึงปฏิเสธการชันสูตรศพตามคำขอของเจ้าเมืองจิงจ้าว ทว่าเขาลอบสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ มาโดยตลอด
คนเขาสงสัยตั้งแต่แรกและง่ายต่อการสงสัยที่สุด คือองค์หญิงใหญ่หรงหวา
เพราะว่าในสายตาของพวกคนชนชั้นสูงบางคน ซื่อจื่อ มีบิดามารดารับเลี้ยงยากจน ไม่ใช่เรื่องที่ดี
แต่ตลอดครึ่งปีมานี้เขาไม่เจอร่องรอยใดๆ องค์หญิงใหญ่สวดมนต์กินเจ แทบจะไม่ออกจากจวนกั๋วกง ดูแล้วไม่ใช่คนที่จะฆ่าคน แค่เพราะคำพูดไม่กี่คำของคนบางคน
ทว่าร่องรอยบางอย่างเพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อไม่นานมานี้
หลังจากเกิดเรื่องเผยโย่วและถูไป๋ไปตรวจสอบที่เกิดเหตุรอบหนึ่ง ไฟไหม้รุนแรง ตระกูลหวังแทบจะไม่เหลือชิ้นดี แต่สุดท้ายพวกเขาก็เจอเบาะแสบางอย่าง
หน้าต่างห้องหวังโย่วและฮูหยินหวัง มีเศษผ้าติดอยู่
คาดว่าคนวางเพลิงคงรีบวิ่งหนี จึงชนหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ หน้าต่างไม้ทั้งหนาและหนัก จึงทำให้ชายเสื้อของเขาฉีกขาด ชายเสื้อจึงติดหน้าต่างเช่นนี้
เพียงเศษผ้าธรรมดาเท่านั้น เดิมทีคิดว่ายากจะเจอเบาะแส แต่ในเมื่อได้เบาะแสมาแล้ว เขาก็ไม่อยากยอมแพ้ง่ายๆ
ถูไป๋นำเศษผ้าไปถามร้านผ้าทุกร้าน ในที่สุดก็มีเถ้าแก่คนหนึ่งรู้
เถ้าแก่บอกว่าผ้านี้มาจากทางใต้ เพราะราคาสูง เขาจึงนำเข้ามาหนึ่งพับ วันแรกที่วางขายก็มีสตรีคนหนึ่งชื่นชอบ พร้อมทั้งบอกกับเขาว่าห้ามนำเข้าผ้าชนิดเดิมอีก “ข้าต้องการผ้าที่มีเพียงหนึ่งเดียวในเมืองหลวง หากเจ้ากล้าให้ใครอื่นตัดเย็บผ้าชนิดเดียวกับข้า ก็เลิกขายซะ!”
คุณหนูคนนั้น คือจ้าวซีจื้อบุตรีเอกของท่านเสนาบดีจ้าว
สตรีที่ถูกเลี้ยงในเรือน ไม่มีทางเป็นคนร้ายวางเพลิงอย่างแน่นอน แต่ผ้าพับหนึ่งอยู่ที่ใด ต้องเริ่มสืบจากนาง
จวนกั๋วกงทำงานในราชสำนักมานาน ทว่าไม่ได้สนิทสนมกับจ้าวตี๋ เผยโย่วจึงเลือกลงมือกับจ้าวซีจื้อ ดังนั้นจึงเกิดแผนการ ‘วีรบุรุษช่วยเหลือหญิงงาม’ ในค่ำคืนนี้ขึ้น
เดิมทีอยากอาศัยโอกาสนี้เข้าหาจ้าวซีจื้อ แล้วค่อยสืบตามเบาะแสเดียวที่มี ทว่าคิดไม่ถึง...
ถูไป๋รอคำสั่งเผยโย่วเงียบๆ
ครึ่งปีก่อนเขานับถือเผยโย่วเป็นนาย เขารู้ดีว่าท่านซื่อจื่อคนนี้ไม่ได้อ่อนแอและผ่าเผยเหมือนเบื้องหน้าที่เห็น ในทางตรงกันข้าม เขาก็เป็นคนรอบคอบ เจ้าแผนการ เพียงทำตามคำสั่งเขา ย่อมไม่เกิดข้อผิดพลาด
ขนตาของเผยโย่วยังคงชุ่มเล็กน้อยเพราะเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมหมาดปล่อยยาวสยาย น้อยครั้งนักที่จะเห็นเขาในสภาพนี้
เผยโย่วครุ่นคิด พูด “ไม่อาจรีบร้อน รอมาครึ่งปีแล้ว ไม่ต้องเร่งรีบ รอไปก่อน บางทีอาจจะมีโอกาสที่ดียิ่งกว่า” 	ถูไป๋รับทราบ ประสานมือทำความเคารพ แล้วออกไป
เผยโย่วนวดระหว่างคิ้ว โน้มตัวพิงเก้าอี้ หลับตาลง
สืบมานานกว่าครึ่งปี ยังคงไร้วี่แวว ถึงขั้นที่ว่ายังไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดอีกฝ่ายจึงอยากสังหารคู่สามีภรรยาตระกูลหวัง
หากทำเพราะเขา เช่นนั้นครึ่งปีมานี้อีกฝ่ายกลับไม่มีการเคลื่อนไหว แม้จะอิงจากเบาะแสที่สืบได้ก่อนหน้า ตระกูลจ้าวมีส่วนเกี่ยวข้องจริงๆ แต่ไม่ว่าจะเขาหรือว่าหวังฝูและฮูหยินหวัง ล้วนไม่เคยข้องเกี่ยวกับจ้าวตี๋ แล้วจะมีปัญหากับเขาได้อย่างไร
เผยโย่วครุ่นคิด ขณะตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง ภาพบางอย่างค่อยๆ ฉายขึ้นมาตรงหน้า
เดือนเก้ารัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่ เข้าสู่สารทฤดู อากาศดียิ่งนัก เผยโย่วพากู้เฟยที่ไปที่ร้านยาเหรินเหอ
หลังกลับมาอยู่จวนกั๋วกง เขาเริ่มตามหาสตรีคนนั้นอีกครั้ง
หากตอนนั้นนางไม่โกหกเรื่องอายุของตน เช่นนั้นปีนี้นางน่าจะเข้าพิธีปักปิ่นแล้ว เขาเคยให้คำสัญญากับนาง ไม่มีวันยอมให้นางแต่งกับคนแก่และเป็นอนุภรรยาเด็ดขาด
แต่ตามหามาสามสี่เดือนแล้ว ยังคงไร้วี่แวว
ร้านยานี้ เมื่อก่อนเขากับนางมาซื้อยาสมุนไพรที่นี่บ่อยๆ เถ้าแก่ถึงขั้นรู้จักกับเขา ทั้งยังบอกอีกว่าตลอดหลายปีมาานี้ เขาไม่เจอเด็กสาวคนนั้นจริงๆ
“ท่านซื่อจื่อ เถ้าแก่บอกว่าไม่รู้จักสตรีนามเสี่ยวหย่า คล้ายไม่ได้โกหกขอรับ” กู้เฟยเดินออกมาจากร้านขายยา พร้อมกับประสานมือยามรายงาน
เป็นไปตามคาด แต่แววตาของเผยโย่วยังคงหม่นหมอง ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกไป เหลือบเห็นหญิงสาวที่ร้านขายผ้าข้างๆ
นางตัวเล็กบอบบาง สวมชุดกระโปรงสีเขียว ดวงตาทอประกายหยุดลงตรงหน้าเขาครู่หนึ่ง ตามด้วยยิ้ม
ช่างเป็นภาพที่งดงาม
นางใช้นิ้วชี้เชิดจมูกตนเองขึ้น
หัวใจที่หยุดเต้นของเผยโย่วในตอนแรกกลับมาสงบ จากนั้นเต้นเร็วยิ่งกว่าเดิม
เสี่ยวหย่า
เมื่อก่อนตอนเขาเจอนาง ใบหน้าของนางมอมแมมทุกครั้ง แรกเริ่มเขาเตือนนาง ตอนหลังทุกครั้งที่นางมองเขา นางก็จะเช็ดจมูกตนเอง “จมูกเปื้อนอีกแล้ว? เหมือนลูกสุนัขใช่หรือไม่ ฮ่าๆ”
ผ่านมานาน นางยังคงอยู่ในเมืองหลวง อยู่ตรงหน้าเขา
เผยโย่วยกเท้า เดินไปอย่างรวดเร็ว หยุดลงตรงหน้านาง สีหน้าทะเล้นของนางหายไปแล้ว นางทำความเคารพเขาอย่างมีมารยาท “เวินซื่ออาหนิง น้อมทักทายท่านซื่อจื่อเจ้าค่ะ”


## บทที่ 45

ตอนที่ 45
เผยโย่วลืมตาขึ้น
อากาศในห้องหนังสืออบอุ่น ถึงขั้นค่อนข้างร้อน กำยานในโถยังติดไฟ มีควันลอยขึ้นมา หนังสือเล่มโปรดของเขาวางเรียงรายบนชั้นวาง ทั้งยังมีภาพวาดที่ยังวาดไม่เสร็จ
เผยโย่วเป็นคนเลือกมาอยู่ที่เรือนชิงฮุยเอง เรือนแห่งนี้อยู่ห่างจากเรือนอื่นๆ ในจวน เขามีบ่าวรับใช้ไม่มาก เมื่อค่ำคืนมาเยือน เรือนนี้จึงเงียบมาก
ไม่รู้ว่าเวลานี้ยามใดแล้ว เงียบสงัดเป็นพิเศษ
เผยโย่วลุกขึ้น เดินไปเปิดหน้าต่าง ลมเย็นพัดผ่านเข้ามา ทำให้เขาสดชื่นขึ้นมาก
ฝันอีกแล้ว
นับตั้งแต่ฝันครั้งแรกเมื่อคืนวันที่ยี่สิบห้าเดือนสาม ครึ่งปีที่ผ่านมานี้เขาก็ฝันตลอด ความฝันเหล่านี้คล้ายจะเป็นเรื่องจริงและคล้ายไม่ใช่เรื่องจริง เรื่องราวในฝันคล้ายเคยเกิดขึ้น จากตอนแรกที่เขารู้สึกสงสัย เวลานี้เริ่มยอมรับได้แล้ว
โลกกว้างใหญ่ ย่อมมีหลายสิ่งยากที่จะอธิบาย มีเรื่องที่ไม่อาจอธิบายได้
บางทีอาจจะมีเขาอีกคนในที่ไหนสักแห่งจริงๆ ทั้งยังเคยพบเจอเหตุการณ์ตามที่เขาฝัน
ในตอนหลังเขาพบว่ามีหลายสิ่งที่ความฝันกับความจริงบังเอิญเหมือนกัน จึงเริ่มใช้ประโยชน์จากความฝัน
ยกตัวอย่างเช่นเศษผ้าที่ไม่น่าจะมีใครสังเกตเห็น
ในความฝัน เพลิงไหม้ครั้งนั้นคร่าชีวิตท่านพ่อท่านแม่และหวังฉินเซิงไป ถึงแม้หลังจากเกิดเรื่องตนไม่เห็นว่ามีสิ่งใดผิดปกติ แต่สุดท้ายด้วยความไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา จึงให้คนตามสืบ ท้ายที่สุดจึงพบร่องรอยการลอบวางเพลิง ตนในฝันร้อนใจอยากจะรู้ความจริงว่าใครเป็นคนวางเพลิงมากกว่าตนในตอนนี้  ไม่นานก็ถามองค์หญิงใหญ่ไปตามตรง องค์หญิงใหญ่กับเขาทะเลาะกันใหญ่โต แม้จะคืนดีกันอย่างรวดเร็ว แต่ก็ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสองมีรอยร้าว
สาเหตุที่ก่อนหน้านี้เขาและถูไป๋กลับตระกูลหวัง เจอเศษผ้านั้น เพราะในความฝัน เขาจะกลับไปที่นั่นทุกครั้งที่คิดถึงท่านพ่อท่านแม่ ครั้งหนึ่งเขาบังเอิญเปิดหน้าต่าง จึงเห็นเศษผ้านั้น
หลังจากตื่นจากความฝันในครั้งนั้น เขากับถูไป๋มุ่งหน้าไปที่ตระกูลหวังทันที คิดไม่ถึงว่าเขาจะเจอเศษผ้าผืนเดียวกับในความฝัน
แค่ว่าเศษผ้านี้ไม่ได้ติดอยู่ที่หน้าต่างห้องหวังฉินเซิง แต่ติดอยู่ที่หน้าต่างห้องคู่สามีภรรยาหวัง
เห็นชัดว่าเป็นเพราะในฝันไฟไหม้เริ่มจากห้องหวังฉินเซิง แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงไฟไหม้เริ่มจากห้องคู่สามีภรรยาหวัง
เช่นนี้ หมายความฝันสิ่งที่แตกต่างระหว่างความฝันกับความจริง แท้จริงแล้วมีหลักเหตุผลให้อ้างอิงได้
ฝันครั้งแรกของเขาคือ หวังฉินเซิงถูกทำร้ายจนเสียขาทั้งสองข้างไป
ในเมื่อหวังฉินเซิงถูกทำร้ายจนเสียขาทั้งสองข้างไป เขาย่อมไม่อาจพาหวังฉินเซิงกลับจวนกั๋วกง คนวางเพลิงจึงเลือกจุดไฟที่ห้องของหวังฉินเซิง ผู้ที่เคลื่อนไหวลำบาก
เมื่อเป็นเช่นนี้ สามารถตัดสินได้ว่า อีกฝ่ายต้องรู้จักคู่สามีภรรยาหวังและหวังฉินเซิงระดับหนึ่ง มิเช่นนั้นจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อห้องของหวังฉินเซิงไฟไหม้ สองสามีภรรยาไม่มีทางหนีเอาตัวรอด
แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง หวังฉินเซิงกลับจวนกั๋วกงกับเขา คนร้ายจึงเลือกวางเพลิงที่ห้องของคู่สามีภรรยาหวัง จึงเป็นเหตุให้เศษผ้านั่นติดที่หน้าต่างห้องคู่สามีภรรยาหวัง
เพราะเรื่องทั้งหมดนี้ มีเหตุและผลที่น่าเชื่อถือ เขาจึงเชื่อว่าความฝันเหล่านั้นไม่ใช่แค่ความฝัน
เพียงแต่เขาจะฝันถึงเรื่องราวเหล่านั้นเพียงครั้งเดียว อีกทั้งภาพในฝันยังชัดเจนราวกับประสบพบเจอด้วยตนเอง มีเพียงความฝันเมื่อครู่...
ครั้งแรกที่ฝันถึงเรื่องนั้นคือเมื่อสามเดือนก่อน ซึ่งตรงกับเวลาในความฝัน รัชศกเจียเหอปีที่สิบสี่เดือนเก้า เขาตื่นจากฝัน จำได้ว่าตนพากู้เฟยไปที่ร้านยาเหรินเหอ จำได้ว่าตนเจอใครคนหนึ่งหน้าร้านขายยา
แต่คือใครนั้น พูดคุยอะไรกับเขาบ้าง ทำอะไรบ้าง ไม่ว่าจะคิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ออก
ทั้งยังฝันซ้ำไปมาอีกหลายครั้ง
แต่ไม่ว่าจะฝันกี่ครั้ง ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาล้วนจำไม่ได้
เขาพอจะเดาได้ว่าตนเจอตัวเสี่ยวหย่าแล้ว ครั้งแรกที่ฝัน เขาพากู้เฟยไปที่ร้านยาเหรินเหอทันที
แต่เขาไปติดต่อกันหลายวัน กลับไร้วี่แวว
ตอนหลังเขาวาดรูปสมัยเด็กของนาง ให้กู้เฟยไปเฝ้าที่ร้านยาเหรินเหอ
ผ่านไปสามเดือนแล้ว ยังคงไม่มีความคืบหน้าใดๆ
เผยโย่วปิดหน้าต่าง อากาศในห้องเย็นขึ้นมากแล้ว
เขากลับไปนั่งที่โต๊ะ มองภาพทิวทัศน์หิมะที่ยังวาดไม่เสร็จ เก็บภาพวาด แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านครู่หนึ่ง แล้วโยนทิ้ง
ภาพความฝันเมื่อครู่ฉายขึ้นมาอีกครั้ง
เขาจำไม่ได้ว่าตนเจอใคร หลังจากนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างเขาก็จำไม่ได้ แต่ความรู้สึกในเสี้ยววินาทีนั้นเสมือนจริงยิ่งนัก
หากคือเสี่ยวหย่าจริงๆ ก่อนหน้านี้เขาตามหานาง แค่อยากจะทำตามสัญญาในวัยเด็ก เป็นห่วงไม่อยากให้นางต้องกลายเป็นอนุภรรยาของคนอื่น แต่ในความฝันนั้น...
เผยโย่วพ่นลมหายใจ
ในความฝัน คล้ายว่าตนจะตกหลุมรักเสี่ยวหย่าตั้งแต่แรกพบ
…
เพิ่งผ่านยามไฮ่ ไฟนำทางจวนกั๋วกงสว่างอีกครั้ง หน้าประตูส่งเสียงดัง มีทั้งเสียงรถม้า เสียงคน ดังครู่หนึ่งกว่าจะเงียบลง
แตกต่างจากท่านซื่อจื่อผู้รักความเงียบสงบ อดีตคุณชายใหญ่จวนกั๋วกง ซึ่งก็คือคุณชายรองเผยเซ่า เป็นคนให้ความสำคัญกับมารยาทและพิธีการต่างๆ มาก ไม่ว่าจะออกจากจวนหรือกลับเข้าจวน ล้วนต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมของ ‘จวนกั๋วกง’
หลังจากเสียงดังครู่หนึ่ง ประตูใหญ่ปิดลง เผยเซ่ากลับเรือนติงสุ่ยโดยมีบ่าวรับใช้คอยติดตามมากมาย
เทียบกับเรือนชิงฮุยแล้ว เรือนติงสุ่ยหรูหรากว่ามาก ทว่าหลังจากเผยโย่วกลับมา เขาบอกว่าไม่ชอบให้ในเรือนเต็มไปด้วยบ่าวรับใช้ เผยกั๋วกงจึงพูดเปรียบเปรย สุดท้ายด้วยความชาญฉลาดของพ่อบ้าน เขาจึงลดบ่าวรับใช้ในเรือนติงสุ่ยไปครึ่งหนึ่ง
ทันทีที่เข้ามาในเรือน เผยเซ่าก็โมโหโดยอ้างว่าเป็นเพราะตะเกียงส่องสว่างไม่มาก หวนคิดถึงเมื่อก่อนตอนเขากลับมาดึกๆ เช่นนี้ มีครั้งใดบ้างที่ไฟไม่ถูกจุดจนสว่างไสว ในเรือนเต็มไปด้วยบ่าวรับใช้?
เข้ามาในห้อง ติงกุ้ยรีบยกน้ำชามาให้เขา “คุณชายใจเย็นขอรับ พวกบ่าวรับใช้โง่เขลาเหล่านั้น พรุ่งนี้บ่าวจะขายทิ้งให้หมด ไม่ทำให้คุณชายเสียสายตาขอรับ!”
เผยเซ่ารับน้ำชา แต่เขายังคงไม่สบอารมณ์ เขวี้ยงแก้วน้ำชาทิ้ง “ไอ้สารเลว!”
ไม่รู้ว่ากำลังด่าใครกันแน่
ทว่าติงกุ้ยรู้ดี
ก่อนเผยโย่วจะกลับมา ทั้งจวนกั๋วกงมีเผยเซ่าเป็นคุณชายที่โตแล้วเพียงคนเดียวเท่านั้น แม้จะเป็นบุตรอนุภรรยา แต่ถึงอย่างไรก็เป็น ‘คนโต’ องค์หญิงใหญ่สวดมนต์ไหว้พระมาหลายปี ไม่สนใจเรื่องในเรือน ทุกคนในจวนจึงปฏิบัติต่อเขาเหมือนคุณชายใหญ่
หลังจากผ่านปีนี้ไป เผยเซ่าก็อายุยี่สิบแล้ว ถึงวัยสวมกวาน[footnoteRef:1] เดิมทีบรรดาศักดิ์ซื่อจื่อต้องตกเป็นของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย แต่กลับ... [1:  วัยสวมกวาน ในที่นี้อ้างอิงจาก พิธีสวมกวาน ซึ่งจะจัดขึ้นเมื่อผู้ชายอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ เพื่อเป็นการแสดงถึงการบรรลุนิติภาวะ ]
อีกแค่ก้าวหนึ่งเท่านั้น
ตั้งแต่เผยโย่วกลับมา เขาที่ไม่ใช่ทั้ง ‘บุตรเอก’ ไม่ได้เป็นทั้ง ‘บุตรคนโต’ บรรดาศักดิ์ซื่อจื่อ ยิ่งไม่อาจเพ้อฝัน
คนในจวนกั๋วกงล้วนหลักแหลม สายเลือดของใครแท้จริงที่สุด จึงจะเป็นนายคนใหม่ในอนาคต
จู่ๆ เผยเซ่าก็ถูกลดทอนสวัสดิการ
“เขาสูงศักดิ์ เขาสูงส่ง! ข้าว่าเขาคงยากไร้จนเคยตัว ใช้ชีวิตเยี่ยงคนรวยไม่เป็น!” เผยเซ่ากัดฟันแน่น
“คุณชายขอรับ คำพูดเช่นนี้เราปิดประตูลงก่อนค่อยพูดสิขอรับ” ติงกุ้ยรีบไปปิดหน้าต่าง “หากมีคนปากพร้อยนำเรื่องนี้ไปพูด จะส่งผลต่อความสัมพันธ์ของคุณชายกับท่านซื่อจื่อได้นะขอรับ”
เผยเซ่าหรี่ตาลง “ไอ้สารเลว เจ้าก็อยู่ข้างเขา?”
ติงกุ้ยยกน้ำชาแก้วใหม่ไปให้เผยเซ่า “คุณชายขอรับ เวลานี้ท่านซื่อจื่อกำลังถูกพูดถึง องค์หญิงใหญ่ดีใจ ฝ่าบาทก็ทรงดีใจเช่นเดียวกัน เหตุใดต้องทำให้ตนเองเจ็บตัวในเวลานี้ด้วยขอรับ รออีกสองปีทุกคนเลิกตื่นเต้นแล้ว คนเย็นชาอย่างท่านซื่อจื่อ ไม่อาจซื้อใจคนได้เหมือนคุณชายขอรับ"
เผยเซ่าหัวเราะในลำคอ “ฝ่าบาททรงดีใจยิ่งนัก แทบอยากจะยกองค์หญิงเจาเหอให้เขา”
“เรื่องดีๆ ทุกอย่างล้วนตกเป็นของเขา เพราะอะไร” เผยเซ่าจิบน้ำชา ปรับน้ำเสียง พูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ที่เจ้าทำเมื่อครู่ มั่นใจใช่ไหมว่าไม่มีผู้ใดเห็น”
“บนสะพานมืดมาก คนก็เยอะ บ่าวเพียงผลักก็ตกทะเลสาบแล้ว คุณชายวางใจเถอะขอรับ ไม่มีผู้ใดเห็น” ติบกุ้ยพูดเสียงเบา กระซิบข้างหูเผยเซ่า
เผยเซ่าหัวเราะในลำคอ
อยากจะแต่งงานกับองค์หญิง? หรือว่าอยากจะแต่งงานกับบุตรีเอกของเสนาบดีจ้าว?
ข้าล้วนไม่ปล่อยให้เจ้าสมหวัง
เผยโย่วเกลียดคุณหนูตระกูลหวังที่ตามตอแยไม่เลิกไม่ใช่หรือ เขาจะจับคู่ให้พวกเขาเอง!
คืนนี้เขาสั่งให้ติงกุ้ยจับตาดูคุณหนูเวิน เมื่อสบโอกาสให้ลงมือทันที ทางที่ดีที่สุดทำให้ทั้งสองไม่อาจแก้ตัวได้ ผู้ใดจะคาดคิดว่าสุดท้ายโอกาสจะมาถึง
ตอนเกิดเรื่องติงกุ้ยยืนอยู่หลังคุณหนูเวินพอดี จึงผลักนางลงไปในทะเลสาบ
หากสำเร็จ วันข้างหน้าต้องไปดื่มสุรากับเวินถิงชุนแล้ว
เผยเช่าแสยะยิ้มร้ายกาจ นั่งกระดิกเท้าพร้อมกับลูบคาง
“แต่ว่าคุณหนูเวิน หลังจากเกิดเรื่องก็กลับจวนทันที ไม่รู้ว่าท่านซื่อจื่อเป็นคนช่วยนางเอาไว้หรือไม่...ด้วยนิสัยของนางตามที่ได้ยินมา หากท่านซื่อจื่อเป็นคนช่วยนาง นางควรกัดไม่ปล่อยไม่ใช่หรือขอรับ จะกลับจวนตามลำพังได้อย่างไร” ติงกุ้ยพูด
“เสิ่นจิ้นช่วยคุณหนูจ้าว พี่ชายราคาถูกของข้าและคุณหนูเวินตกน้ำและหายตัวไปพร้อมกัน เจ้าเชื่อหรือว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกัน”
“หากพวกเขาปิดปากเงียบไม่พูด...”
“ไม่ง่ายกว่าหรือ”
เผยเซ่าเลิกคิ้วขึ้น กระดิกนิ้วมือเรียกติงกุ้ย พูดกระซิบข้างหูเขา


## บทที่ 46

ตอนที่ 46
หลังจากงานเลี้ยงฉลองวันปีใหม่ที่จัดขึ้นในวังหลวงจบลง ทั่วทั้งเมืองหลวงก็อบอวลไปด้วยบรรยกาศของเทศกาลปีใหม่
หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่ทุกบ้านเรือนล้วนเตรียมของใช้ในวันปีใหม่ บรรยากาศในเมืองจึงไม่เงียบสงบ ในทางตรงกันข้ามกลับครึกครื้นยิ่งนัก
ช่วงเวลานี้ของทุกปี เป็นช่วงที่จวนเวินได้รับความสนใจ เวินถิงชุนมีพี่ชายหนึ่งคน น้องสาวสองคน แม้พวกเขาไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง แต่ทุกเทศกาลปีใหม่ พวกเขาล้วนพาบุตรหลานเข้าเมืองหลวง พร้อมกับสวัสดีปีใหม่
ในจวนเต็มไปด้วยผู้คน ใกล้เทศกาลปีใหม่ ทุกแห่งหนเปี่ยมไปด้วยความรื่นเริง หลายเดือนมานี้เวินหนิงกลับมาเป็นกุลสตรีผู้รักษากฎระเบียบและมารยาทอีกครั้ง นางแทบไม่ออกจากจวน เวินถิงชุนจึงไม่ได้เคร่งครัดกับนางเท่าใดแล้ว
เวินหนิงจำได้ว่าเมื่อชาติก่อน หลังจากเทศกาลปีใหม่ งานแต่งงานของเวินหลานเตรียมพร้อมประมาณหนึ่งแล้ว ช่วงนี้นางจึงให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ เป็นจริงตามคาด เวินถิงชุนดูมีความสุขยิ่งนัก ยิ้มแย้มตลอดเวลา คาดว่าพี่ใหญ่น่าจะบอกท่านพ่อแล้ว ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะเคยไปบ้านฝ่ายหญิงแล้วก็ได้
สตรีที่เวินหลานชอบพอ คือเหอเจาบุตรีคนแรกสุดของเหอหรงฟู่กรมราชแพทย์ กำลังจะเข้าพิธีปักปิ่นในเดือนหนึ่งที่ใกล้มาถึง อายุน้อยกว่านางหลายเดือน
แต่อย่ามองว่านางอายุยังน้อย ทั้งยังชื่อ ‘เจาเจา’ ความเป็นจริงนางเป็นคนเคร่งขรึมอย่างมาก รับการถ่ายทอดวิชาจากเหอหรงฟู่ตั้งแต่เด็ก ยังไม่เข้าพิธีปักปิ่นก็มีหลายตระกูลใหญ่ยอมจ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อเชิญนางไปรักษาหญิงในเรือน
ครั้งแรกที่ทั้งสองเจอกัน เวินหนิงก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย
เวลานั้นเหอเจอเพิ่งอายุสิบสาม เหอหรงฟู่เป็นแขกของตระกูลเวิน คิดว่านางกับเวินหนิงอายุไล่เลี่ยกัน จึงพาเหอเจามาด้วย
ทว่าเหอเจkกลับไม่ชอบเที่ยวเล่น นั่งอ่านตำราแพทย์ด้วยสีหน้าจริงจัง เมื่อพี่ใหญ่ของนางผ่านมาเห็น จึงเข้าไปแกล้ง
ประจวบเหมาะ เวินหลานศึกษาด้านการแพทย์เช่นเดียวกัน เหอเจkปะทะฝีปากกับพี่ใหญ่ด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ความรู้ด้านวิชาการแพทย์ของนางเอาชนะเวินหลานที่อายุมากกว่า
หากไม่ใช่เพราะเมื่อชาติก่อนเคยเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น ความจริงเวินหนิงก็คิดไม่ถึงว่า เวินหลานจะตกหลุมรักเหอเจาเพราะเรื่องนี้ ทั้งยังไม่ยอมพูดถึงแม้แต่น้อย รอจนกระทั่งอีกฝ่ายเข้าพิธีปั่นปิ่น ค่อยทาบทามสู่ขอ
หากไม่ใช่เพราะ ไม่ใช่เพราะ...
“หลิงหลาน เกี้ยวที่ไปรับคุณหนูต้วนออกเดินทางหรือยัง” เวินหนิงถามหลิงหลานที่กำลังปักปิ่นให้นาง
วันดีๆ เช่นวันขึ้นปีใหม่ นางเองก็ไม่อยากคิดเรื่องเศร้าเมื่อชาติก่อน ทว่าเวลาเดินเร็วเหลือเกิน ราวกับน้ำที่ไม่เคยหยุดไหล เดือนหกในปีหน้า องค์ชายจากหลิวฉิวมาเยือน ตระกูลเวินต้องเผชิญหน้ากับเคราะห์ร้ายครั้งใหญ่ นางต้องเตรียมการให้พร้อม
แม้ตอนนี้ยังไม่มีแผนการ แต่พยายามเก็บเงินให้ได้มากที่สุด ย่อมไม่ใช่เรื่องผิด
หลิงหลานพยักหน้า “ให้จังเหล่าเอ้อร์ยกเกี้ยวไปรับตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ เวลานี้น่าจะอยู่ระหว่างทางไปโรงน้ำชา”
เวินหนิงหยุดมองกระจก ลุกขึ้น “เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ”
หมู่นี้เวินหนิงชวนต้วนหรูซวงสองครั้งแล้ว ครั้งหนึ่งไปลอยกระทงด้วยกัน ครั้งหนึ่งไปฟังนิทานด้วยกันที่โรงน้ำชา ต่างก็เป็นสตรีทั้งคู่ อายุก็ไล่เลี่ยกัน คนหนึ่งสดใสอีกคนอ่อนโยน จึงคุยกันถูกคอยิ่งนัก
เวินหนิงครุ่นคิด ครั้งนี้นางน่าจะพูดเข้าประเด็นได้แล้ว วันนี้จึงไม่ได้มีแค่นาง นางชวนเวินฉีไปด้วย ให้เขารอที่ห้องข้างๆ
โดยปกติ ต้วนหรูซวงไม่ค่อยมีโอกาสออกจากจวน มารดาของนางเป็นบุตรสาวพ่อค้า ร่ำรวยเงินทอง ทว่ากลับโดนดูถูก นางในฐานะบุตรีอนุภรรยา ในตระกูลมีพี่ชายและพี่สาวที่เป็นบุตรเอก พวกเขาปฏิบัติกับนางไม่ดีเท่าใดนัก คนนอกก็น้อยนักที่จะผูกมิตรกับนาง
ครั้งแรกที่เวินหนิงส่งเทียบเชิญมาที่ตระกูล นางแปลกใจยิ่งนัก คิดไม่ถึงว่าวันที่สอง นางยังส่งเกี้ยวที่จวนมารับ คาดว่าเวินหนิงคงจะรู้สภาพความเป็นอยู่ของนาง เป็นห่วงกลัวว่านางไม่อาจออกไปเที่ยวเล่นได้
นางไม่ใช่คนคิดมาก หลังจากออกมาเที่ยวเล่นกับเวินหนิงสองครั้ง นางก็สนิทสนมกับเวินหนิงมากขึ้น
“พี่เวิน วันนี้พวกเราฟังนิทานอีกแล้วหรือ”​ ต้วนหรูซวงดวงตาเป็นประกาย มองไปที่เวินหนิง
เวินหนิงเห็นสีหน้ามีความสุขของคนตรงหน้า ฉีกยิ้มกว้าง “วันนี้ชวนเจ้าออกมา แท้จริงแล้วพี่มีเรื่องอยากจะหารือกับเจ้า”
ต้วนหรูซวงกำลังหยิบขนมกุ้ยฮวาเข้าปาก เมื่อได้ฟังจึงกินเพียงคำเล็กๆ เช็ดมุมปาก ถามด้วยความแปลกใจ “หารือกับข้า”
ต้วนหรูซวงไม่เคยได้รับความสำคัญมาก่อน ทั้งไม่ใช่คนฉลาด ยิ่งไม่มีความสามารถ มีเรื่องใดที่เวินหนิงจะปรึกษานางได้
เวินหนิงเตรียมคำพูดเอาไว้แล้ว นางพูดอย่างไม่อ้อมค้อม “น้องหรูซวง ชีวิตของเจ้าทุกวันนี้ในตระกูลต้วนมีความสุขหรือไม่”
พูดถึง ‘ตระกูลต้วน’ แววตาของต้วนหรูซวงหม่นหมองลงเล็กน้อย นางเอามือเกยคาง ทอดถอนหายใจแล้วพูด “พี่เวิน พี่ส่งเกี้ยวมารับข้าถึงจวนทุกครั้ง พอจะรู้แล้วกระมังเจ้าคะ แม้ท่านแม่จะเป็นบุตรสาวของพ่อค้าในเจียงหนาน ฐานะร่ำรวยระดับหนึ่ง กล่าวได้ว่ามีชื่อเสียง แต่ในเมืองหลวง ผู้อื่นยังคง...ดูถูกท่านแม่ที่เป็นลูกพ่อค้า ตัวข้าก็เป็นเพียงสตรี ไม่อาจช่วยนางได้...”
ต้วนหรูซวงร่ายยาว แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องจริง “ตอนท่านแม่ยังสาว ท่านพ่อมาหาท่านแม่บ่อยครั้ง แต่เมื่อสองปีก่อนท่านพ่อเพิ่งรับอนุภรรยาเข้ามาสองครั้ง...ชีวิตของข้าจึงไม่สุขสบายเท่าใดนัก”
“น้องหรูซวง ข้ารู้ดีว่าสถานการณ์ของเจ้าในตระกูลเป็นเช่นไร ดังนั้นจึงอยากทำบางอย่างร่วมกับเจ้า” เวินหนิงจับมืออีกฝ่ายแน่น “เรื่องนี้สำหรับผู้อื่นอาจจะน่าตกใจ แต่ข้าคิดว่าน้องหรูซวงน่าจะชอบ”
ต้วนหรูซวงเอียงศีรษะด้วยความฉงน รอเวินหนิงพูด
เวินหนิงเม้มริมฝีปาก “มารดาของเจ้ามาจากตระกูลเฉินเจียงหนาน ตระกูลเฉินเป็นพ่อค้าใหญ่ น้องหรูซวง น้องสนใจทำการค้าหรือไม่”
ต้วนหรูซวงแปลกใจยิ่งนัก นางเป็นเพียงบุตรีอนุภรรยา ที่จวนไม่เคยให้นางร่ำเรียนหนังสือ จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะเชิญอาจารย์มาสอนหนังสือ นางไม่รู้หนังสือ แต่ท่านแม่ชอบสอนนางนับเงิน ทั้งยังเล่าเรื่องในอดีตให้นางฟัง ท่านตาเริ่มทำการค้าจากเล็กๆ ไปใหญ่ได้อย่างไร เล่าเรื่องพวกลุงๆ ให้ฟังว่าพวกท่านทำการค้าทางทะเลอย่างไรบ้าง
นาง...สนใจด้านนี้จริงๆ ถึงขั้นเคยคิดว่านางเปิดร้านและเริ่มทำการค้าเหมือนพวกท่านได้หรือไม่
แค่ว่านางเพิ่งเข้าพิธีปักปิ่น หญิงสาวคนหนึ่ง ยังไม่ออกเรือน แล้วจะค้าขายนอกเรือนได้อย่างไร แม้แต่งงานแล้ว ใช่ว่าสามีในอนาคตจะอนุญาต
ดังนั้นนางจึงเพ้อฝันก่อนนอนเท่านั้น ไม่กล้าคิดไปไกล
นางไม่รู้ว่าเวินหนิงอ่านใจตนได้อย่างไร เบิกตากว้าง ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร
เวินหนิงยิ้ม แล้วรอฟังคำตอบด้วยความใจเย็น
ต้วนหรูซวงขยับริมฝีปาก พูดเสียงเบา “ท่าน...ท่านแม่มักจะเล่าเรื่องการค้าที่น่าสนใจให้ข้าฟัง ข้าชอบมาก แต่ว่า...”
“น้องหรูซวง ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องอะไร” เวินหนิงพูดต่อ “แต่ขอเพียงเจ้ามีความคิดที่จะทำการค้า เรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า"
หลายวันมานี้เวินหนิงคิดดีแล้ว นางไม่จำเป็นต้องให้ต้วนหรูซวงไปโรงบ่มสุราทุกวัน วางตัวเยี่ยงเถ้าแก่เนี้ย สิ่งที่นางต้องการคือ ความคิดด้านการค้า แนวคิดทางการค้าอันเป็นเอกลักษณ์ของต้วนหรูซวง
ในหนึ่งเดือนต้วนหรูซวงไปที่โรงบ่มสุราเพียงครั้งสองครั้งก็พอแล้ว ที่เหลือเขียนจดหมายกันได้
ส่วนเรื่องอื่นๆ ให้เวินฉีรับผิดชอบ นางไม่ต้องจัดการด้วยตนเอง
เวินหนิงเล่าสถานการณ์ของโรงบ่มสุราให้ฟังคร่าวๆ พร้อมกับแผนการของตนเอง ให้ต้วนหรูซวงฟัง
เมื่อชาติก่อนเวินหนิงไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้ ทั้งยังไม่เคยผูกมิตรกับต้วนหรูซวงอย่างแท้จริง แต่นางรู้สึกว่า ต้วนหรูซวงน่าจะตอบตกลง
นางไม่ได้นิสัยใจคอเหมือนเด็กตามภาพลักษณ์ ตรงกันข้าม หญิงสาวบอบบางตัวเล็กคนนี้ มีจิตวิญญาณแข็งแกร่งซ่อนอยู่ข้างใน เวินหนิงจำได้ว่าตอนที่ได้ยินข่าวต้วนหรูซวงพามารดาออกจากจวน ทั้งยังขนย้ายของทั้งหมดที่มารดาของนางซื้อออกจากจวน แม้กระทั่งต้นไม้ต้นหนึ่งก็ไม่เหลือทิ้งไว้ เวินหนิงตกตะลึงมาก
ขณะที่นางถูกขังอยู่ในเรือนของเผยโย่วโดยไม่อาจทำสิ่งใดได้ หญิงสาวที่อายุใกล้เคียงกับตน สร้างตัวเองแล้ว
อุปนิสัยเช่นนี้ ฝีมือระดับนี้ ไม่ใช่สิ่งที่จะปลูกปั้นได้ในระยะเวลาสั้นๆ
เป็นจริงตามคาด เมื่อได้ฟังความคิดของเวินหนิง ดวงตาของต้วนหรูซวงเป็นประกาย ประกายที่ทอขึ้นมานี้แตกต่างจากตอนดีใจยามเจอกัน แววตาของนางราวกับไข่มุก ราวกับดวงอาทิตย์ส่องสว่าง
“พี่เวิน ข้าอยากลองดู” ต้วนหรูซวงจับมือเวินหนิงด้วยความดีใจ ฝ่ามือของนางถึงกับมีเหงื่อผุดออกมา
เวินหนิงยิ้มกว้าง “ได้ เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าเจอคนคนหนึ่งก่อน”
“หลิงหลาน” เวินหนิงร้องเรียกคนที่อยู่นอกประตู


## บทที่ 47

ตอนที่ 47
ทุกอย่างเป็นไปตามแผนการ
เวินหนิงให้เวินฉีกับต้วนหรูซวงเจอกัน เพราะถึงอย่างไรเวินฉีก็เป็นคนดูแลโรงบ่มสุรามาโดยตลอด เขารู้ดีกว่านางทุกอย่าง นางเพียงแค่ออกเงินเท่านั้น
เดิมทีนางกังวลว่าต้วนหรูซวงยังไม่ออกเรือน การพบเจอเวินฉีเช่นนี้คงไม่เหมาะสมเท่าใดนัก ในตอนหลังนางครุ่นคิด ต้วนหรูซวงเมื่อชาติก่อน อย่างน้อยก็ก่อนสงครามเซวียนผิงรัชศกเจียเหอปีที่สิบเก้า นางยังไม่แต่งงาน เวลานั้นนางอายุสิบเก้าแล้ว
บางทีต้วนหรูซวงอาจจะไม่อ่อนไหวเรื่องชายหญิง ทั้งยังเป็นคนเปิดกว้าง
ความจริงเป็นไปตามที่นางคิด เมื่อต้วนหรูซวงเห็นหลิงหลานพาเวินฉีเข้ามา นางเพียงมองเวินหนิงด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ตามด้วยยิ้มบางๆ คล้ายๆ กำลังพูดว่า ‘สมกับเป็นพี่เวินผู้จับลูกเขยตามรายชื่อจริงๆ’
สุดท้ายก่อนจากกัน นางจับมือเวินหนิงด้วยความอาลัยอาวรณ์ “พี่เวิน หากรู้จักท่านเร็วกว่านี้ก็คงจะดี”
เวินหนิงก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
หากชาติก่อน เป็นเหมือนชาตินี้ก็คงจะดี
วันเวลาต่อจากนี้ เวินหนิงส่งเทียบเชิญไปให้ต้วนหรูซวงติดต่อกันหลายวัน หลังจากรับต้วนหรูซวงออกมา พวกนางก็เปลี่ยนไปแต่งเป็นชาย พาต้วนหรูซวงไปที่โรงบ่มสุรา ทั้งยังทำตามความต้องการของต้วนหรูซวง ไปเดินดูทุกโรงบ่มสุราที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวงรอบหนึ่ง
โชคดีที่เป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ จวนต้วนงานยิ่ง กำลังง่วนกับเรื่องแต่งงานของบุตรีเอก ไม่มีใครสนใจต้วนหรูซวง ทางด้านเวินหนิงถูกเวินถิงชุนห้ามปรามสองครั้ง นางจึงตอบว่านัดหมายต้วนหรูซวงฟังนิทานร่วมกัน สุดท้ายเวินถิงชุนก็ไม่ว่าอะไร
น่าจะเป็นเพราะปกติเวินหนิงไม่ค่อยสนิทสนมกับคนอื่นๆ
เหลือเวลาอีกสามวันก็จะวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว ในที่สุดทุกอย่างที่ต้วนหรูซวงอยากทำความเข้าใจ ก็ได้คำตอบแล้ว เวินหนิงออกจากจวนทุกวันติดต่อกัน นางเหนื่อยล้าแล้ว จึงตั้งใจพักผ่อนอยู่ในจวน
ในปีนี้เวินฉีไม่ได้ลาหยุดช่วงเดือนเก้า ประจวบเหมาะเลื่อนวันหยุดมาเป็นช่วงสิ้นปี ด้วยเหตุนี้สามสี่วันนี้ที่เวินหนิงออกนอกจวน นางจึงออกไปพร้อมกับเวินฉี ไม่ได้พาหลิงหลานไปด้วย
หลิงหลานเห็นคุณหนูอยู่ในจวนเสียที อดใจรอไม่ไหวรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้นางฟัง
“ได้ยินพ่อบ้านบอกว่า เมื่อสองสามวันก่อนนายท่านกับคุณชายใหญ่ออกจากจวนพร้อมกันเจ้าค่ะ ไปจวนเหอผู้รับราชการในกรมราชแพทย์” หลิงหลานกระซิบข้างหูเวินหนิง พูดด้วยความตื่นเต้น “ตระกูลเหอ มีคุณหนูที่กำลังจะเข้าพิธีปักปิ่นด้วยเจ้าค่ะ”
โอ๊ย เรื่องในอดีตแล้ว ผ่านๆๆ
หลิงหลานพูดต่อ “คล้ายว่างานเลี้ยงปีใหม่ที่ฮองเฮาจัดขึ้นจะได้ผล มีหลายคู่ถูกชะตากันในคืนงานเลี้ยง เริ่มทาบทามสู่ขอกันตั้งแต่ก่อนปีใหม่แล้วเจ้าค่ะ!”
อื้ม เรื่องนี้ไม่เลว นางอยากรู้ว่ามีคู่ใดบ้าง ยกตัวอย่างเช่นเรื่องพี่สาวของต้วนหรูซวง
“แต่ว่าเรื่องระหว่างคุณชายรองเสิ่นกับคุณหนูจ้าว ไม่มีใครพูดถึงอีกเลยเจ้าค่ะ” หลิงหลานยืนอยู่ข้างเวินหนิง มองเวินหนิงถักร้อยภาพทิวทัศน์ธรรมชาติ พูดว่า “วันที่สองหลังจากจบงานเลี้ยงได้ยินว่าเสนาบดีเสิ่นกับฮูหยินไปถึงจวนจ้าว ทั้งยังมีข่าวลือว่าทั้งสองตระกูลจะกลายเป็นทองแผ่นเดียวกัน แต่กลับไม่ประกาศทางการเสียที บ่าวคิดว่าต้องเป็นเพราะคุณชายรองไม่ยอม จึงต้องยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเจ้าค่ะ”
เวินหนิงนั่งเย็บปักถักร้อยด้วยความตั้งใจ นางเก่งด้านงานฝีมือเช่นนี้มาโดยตลอด ภาพภูเขาและแม่น้ำนี้นางเย็บมานานเกือบครึ่งปี อยากจะแขวนไว้ในโรงบ่มสุรา คิดว่าต้องงดงามและเป็นเอกลักษณ์อย่างแน่นอน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงหลาน เข็มในมือหยุดนิ่ง
ด้วยนิสัยของจ้าวซีจื้อ เสิ่นจิ้นไม่น่าจะเข้ากับนางได้ ทั้งสองไม่ได้แต่งงานกันก็เป็นเรื่องที่ดี อีกทั้ง...เหลียงซื่อคงผิดหวังมากกระมัง
เหลียงซื่อดูแคลนตระกูลเวิน ดูถูกนาง อยากจะหาสตรีชั้นสูงให้เสิ่นจิ้น บุตรีเอกเสนาบดีจ้าว น่าจะถูกใจนางยิ่งนัก มิเช่นนั้นวันถัดมาคงไม่รีบไปจวนจ้าว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เวินหนิงสะใจเล็กน้อย แค่ว่าสีหน้าของนางนิ่งสงบ ไม่ได้แสดงออกมา
หลิงหลานเห็นว่าเวินหนิงไม่ได้สนใจเท่าใด จึงไม่ได้พูดมาก เปลี่ยนบทสนทนา “คุณหนูเจ้าคะ หมู่นี้คุณหนูออกนอกจวนพร้อมคุณชายรองตลอด กำลังทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ”
เรื่องเปิดโรงบ่มสุรา เวินหนิงไม่ได้ปิดบังหลิงหลาน เมื่ออีกฝ่ายถาม เวินหนิงวางนิ้วชี้ไว้ที่ริมฝีปากแล้วส่งเสียง “ชู่” เบาๆ
หลิงหลานเข้าใจทันที นางสูดลมหายใจเข้า อยากจะเกลี้ยกล่อมคุณหนูของตน เวินหนิงเป็นเพียงหญิงสาว ทั้งยังไม่ได้แต่งงาน ทำการค้าอะไร แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงปล่อยผ่าน
นางไม่อาจเกลี้ยกล่อมเวินหนิงได้ นางรู้ดี
“หลิงหลาน สองวันนี้เจ้าคอยดูให้หน่อย หากมีจดหมายจากคุณหนูต้วน ต้องส่งมาให้ถึงมือข้า” เวินหนิงกำชับ
เมื่อวานก่อนแยกกับต้วนหรูซวง ต้วนหรูซวงบอกว่าจะส่งจดหมายมาให้นางในสองวัน เขียนความคิดของตนให้นางอ่าน หากนำไปใช้ได้ หลังจากผ่านเทศกาลปีใหม่ก็จะได้นำไปใช้
หลิงหลานมองเวลา “เช่นนั้นบ่าวลองไปดูตอนนี้เลยเจ้าค่ะ”
…
จดหมายของต้วนหรูซวงมาถึงในวันที่สอง จดหมายหนายิ่งนัก
ก่อนเวินหนิงจะเปิดอ่าน นางสงสัยว่าอีกฝ่ายเขียนหนังสือมาให้หรือ  หลังจากเปิดซองจดหมาย หยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ฮ่าๆ”
ถึงว่าตอนที่นางบอกต้วนหรูซวง หากไม่สะดวกออกจากจวนก็ติดต่อกันผ่านจดหมายได้ สีหน้าของต้วนหรูซวงฉายความเขินอาย คาดว่านางคงไม่เคยร่ำเรียนจริงจังมาก่อน ถึงขั้นมีบางตัวยังอ่านและเขียนไม่เป็น
แต่จดหมายฉบับนี้ต้วนหรูซวงเป็นคนเขียนเอง ตัวหนังสือส่วนมากบิดเบี้ยว บางตัวใหญ่ บางตัวเล็ก บางคำที่เขียนไม่เป็น นางก็วาดรูป
เวินหนิงพูดในใจ ต้วนหรูซวงไม่ใช่สตรีธรรมดาจริงๆ นางอ่านจดหมายด้วยความตั้งใจ เนื้อความคร่าวๆ ในจดหมายคือ
“พี่เวิน โปรดอภัยที่น้องไม่มีความรู้ ไม่เคยร่ำเรียนหนังสือมาก่อน เนื้อความใดที่ท่านไม่อาจเข้าใจ ทำให้พี่หัวเราะเยาะแล้ว
ก่อนหน้านี้ได้มีโอกาสไปโรงบ่มสุรา ทั้งยังทำความเข้าใจสถานการณ์ของโรงบ่มสุรากับคุณชายรอง รวมถึงทำความเข้าใจสถานการณ์ปัจจุบันของโรงบ่มสุราที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง ข้าคิดตลอดทั้งคืน นี่คือความคิดเห็นของข้า
ประการแรก ตลาดสุรากำลังเฟื่องฟู ร้านอาหารต่างๆ ได้รับความนิยม โรงบ่มสุรามีอนาคตก้าวไกล พี่เวินและคุณชายเวินสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก
ประการที่สอง โรงบ่มสุราในเมืองหลวง หลายแห่งเปิดมานานกว่าสิบปี บางแห่งมากกว่ายี่สิบปี ไม่ว่าจะคุณภาพของสุรา ตลาดสุรา เส้นทางการค้าต่างๆ ล้วนมีเป็นของตนเอง เทียบกันแล้ว โรงบ่มสุราของเราเล็กกว่า ทั้งยังมีชนิดของสุราให้เลือกน้อย ไม่มีชื่อเสียง หากแข่งขันกันในตลาด เกรงว่าไม่อาจแข่งกับโรงบ่มสุราอื่นได้
ประการที่สาม หากอยากค้าขายในเมืองหลวงอย่างมั่นคง เราลองใช้วิธีอื่นได้ เวลานี้กฎหมายบ้านเมืองเปิดกว้าง สตรีสังสรรค์ในร้านอาหารเป็นเรื่องธรรมดา แต่ร้านอาหารโดยมากล้วนเตรียมเหล้าขาวไว้ให้บุรุษ น้อยนักที่จะมีเหล้าผลไม้เตรียมไว้ให้สตรี แม้กระทั่งงานเลี้ยงในวังหลวง เหล้าผลไม้ก็มีให้เลือกน้อยนัก พี่เวินและคุณชายรองลองเก็บเรื่องนี้ไปคิดดูได้
หากทั้งหมดที่เขียนมาใช้งานได้ ข้าก็มีความคิดเห็นเพิ่มเติมอีกเล็กน้อย”
เวินหนิงหลุบตาลง นางทั้งตื้นตันใจและประทับใจ ตื้นตันใจที่ต้วนหรูซวงทำงานนี้ด้วยความจริงใจ เขียนบอกทุกความคิดของตนออกมา โดยไม่กั๊กแม้แต่น้อย ทั้งที่พวกนางรู้จักกันไม่ถึงครึ่งเดือนเท่านั้น ประทับใจคือ...สมกับเป็นต้วนหรูซวงจริงๆ เวลาเพียงไม่กี่วัน นางก็จับความยากในการบริหารโรงบ่มสุราได้ ทั้งยังเสนอแนวทางการค้าให้อีกด้วย
นางเสนอให้หยุดแข่งขันกับตลาดสุราดั้งเดิม แล้วหันไปตีตลาดเหล้าผลไม้ ที่ส่วนแบ่งการตลาดน้อย ทว่ายังไม่มีใครเข้าไป คิดแม้กระทั่งเหล้าผลไม้ควรผลิตตามความชอบของสตรี ใช้ขวดเล็กน่ารักในการบรรจุ ทั้งยังวาดรูปให้นางดูคร่าวๆ อีกด้วย
ท้ายจดหมาย ต้วนหรูซวงเขียนวิธีการตีตลอดสุราคร่าวๆ ให้อ่าน เวินหนิงถึงกับตกตะลึง เลือดลมสูบฉีด
เวินหนิงหยิบจดหมายรีบวิ่งไปหาเวินฉีที่เรือนข้างทิศบูรพา
“พี่รอง ข้ารู้สึกว่าน้องหรูซวงพูดมีเหตุผลยิ่งนัก หากบริหารโรงบ่มสุราเช่นนี้ต่อไป รังแต่จะเติบโตด้วยความยากลำบาก ไม่ก็ยุติลงอย่างน่าสลด เราลองทำตามเนื้อความในจดหมายสักครั้งเถอะเจ้าค่ะ” แววตาของเวินหนิงทอประกายตั้งแต่ยังอ่านจดหมายไม่จบ
เวินฉีอ่านจดหมายจบ ลูบคาง “คุณหนูต้วนดูโง่เขลา คิดไม่ถึงว่าจะฉลาดหลักแหลมเช่นนี้”
เวินหนิงแทบไม่อยากจะเชื่อ “ท่านพี่กล้าบอกว่าน้องหรูซวงโง่เขลา!”
นางเป็นสตรีคนแรกของแคว้นต้าอิ้นที่ตั้งตัวในเมืองหลวงได้อย่างมั่นคง เทียบกับสตรีในดวงใจของพี่รองแล้ว เก่งกาจกว่าหลายพันเท่านัก!
เวินฉีมองลายมือในจดหมายที่ราวกับยันต์ หัวเราะเสียงเบา “เจ้าเคยเห็นลายมือของสตรีคนใด...”
“นางไม่เคยร่ำเรียนหนังสือมาก่อนยังเขียนได้ถึงขั้นนี้ หากร่ำเรียนสูงเช่นพี่รอง เกรงว่าพี่คงไม่อาจเทียบนางได้!” เวินหนิงทำเสียงฮึดฮัด “พี่รองไม่อยากอ่านก็ช่างเถอะ ข้าไม่คุยกับพี่แล้ว!”
“นี่...” เวินฉีหยุดเวินหนิงเอาไว้ พร้อมกับแย่งจดหมายมาจากมือของนาง “พี่แค่ล้อเล่นเท่านั้น จริงจังไปได้”
เวินหนิงรู้ดีว่าเวินฉีเป็นคนขี้เล่น แต่นางนับถือในความสามารถของต้วนหรูซวงตั้งแต่ชาติก่อน เมื่อได้ยินพี่รองวิจารณ์อีกฝ่ายเสียๆ หายๆ จึงอดไม่ได้ที่จะโมโห
หากไม่ใช่เพราะนางกลับมาเกิดใหม่ นางจะตามหาคนเก่งๆ เช่นนี้มาช่วยได้อย่างไร แต่เขากลับเรื่องมาก
เวินฉีไม่เข้าใจจริงๆ ที่เวินหนิงดึงดันให้เด็กสาวอายุน้อยกว่าตนหลายเดือนมาร่วมทำการค้า แต่หลังจากอ่านจดหมาย เขาก็รู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้ฉลาดหลักแหลม
เขาชื่นชอบสุรา รู้วิธีการหมักสุรา ลิ้มรสสุรา แต่ไม่เชี่ยวชาญด้านการบริหาร คำว่า ‘ตลาด’ และ ‘ชื่อเสียง’ ที่ต้วนหรูซวงเขียนในจดหมาย เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้มาก่อน
สุราดีย่อมไม่กลัวตรอกลึก[footnoteRef:1]ไม่ใช่หรือ  [1:  สุราดีย่อมไม่กลัวตรอกลึก หมายถึง ของดีไม่ว่าอยู่ที่ใดก็ยังเป็นสิ่งที่ดีอยู่วันยันค่ำ
]
ทว่าดูแลโรงบ่มมาหลายเดือน การค้าของพวกเขา...เอ่อ อาจจะเพราะตีตลาดยากประมาณหนึ่งกระมัง
“สิ่งที่คุณหนูต้วนพูดมีเหตุผล ทั้งยังเขียนอธิบายให้ฟังด้วย แค่ว่า...” เวินฉีลูบคาง ไม่ได้ล้อเล่นอีก เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “อาหนิง โรงบ่มสุรานี้เป็นเงินของเจ้า เจ้ารู้ว่าพี่รองเพียงมีความรู้ด้านสุรา ทว่าไม่มีความรู้ความเข้าใจด้านการบริหาร ทว่าคุณหนูต้วนก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุไม่ถึงสิบห้า น้องจะทำตามความคิดเห็นของนางจริงๆ หรือ”
เวินฉีมองเวินหนิง “หากทำตามความคิดของต้วนหรูซวงแล้ว นอกจากโรงบ่ม เรายังต้องซื้อร้าน ผลผลิตในตอนนี้ของโรงบ่มสุราก็ต้องทำการพัฒนา ตั้งแต่ปรับสูตรใหม่ ไปจนถึงบรรจุใส่ขวด นำไปขาย คำนวนเวลา ค่าแรงและต้นทุน หากล้มเหลว ไม่มีโอกาสแก้ตัวแล้ว”
เวินฉีไม่เคยถามมาก่อนว่าเวินหนิงเอาเงินมาจากที่ใด แต่เขารู้ดี เวินหนิงนำเงินทั้งหมดที่มีมาเดิมพันแล้ว
หัวใจที่โล้ดโผนของเวินหนิงนิ่งสงบลง แต่นางลังเลเพียงครู่หนึ่งเท่านั้น
นางไม่มีต้นทุนอะไรอยู่แล้ว ทั้งหมดที่นางทำในตอนนี้ เพียงอยากเดิมพันเท่านั้น โรงบ่มสุราเป็นจุดเริ่มต้นเล็กๆ หากพ่ายแพ้ตั้งแต่ตอนนี้ นาง...ก็จะยอมรับความจริง
ทว่าเมื่อชาติก่อนค้วนหรูซวงประสบความสำเร็จ บางทีชาตินี้อาจจะประสบความสำเร็จด้วยก็ได้
เช่นนั้นนางก็ไม่เสียแรงกลับมาเกิดใหม่แล้ว
“มั่นใจเจ้าค่ะ!” เวินหนิงพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
…
หลังจากจัดการเรื่องทุกอย่างในโรงบ่มสุราเสร็จ เวินหนิงคล้ายกินยาจิตสงบลงไป นางรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าชัดเจนยิ่งขึ้น ทั้งหมดนี้ทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นด้วยเช่นกัน
วันที่ยี่สิบเก้าเดือนสิบสอง คืนส่งท้ายปีเก่า ขุนนางเล็กใหญ่ล้วนกลับเรือน บรรดาญาติๆ ที่มาเยี่ยมเยือนก็กลับแล้วเช่นเดียวกัน จวนเวินกลับมาเงียบสงบดังเดิม แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเทศกาลปีใหม่ บรรยากาศในจวนจึงมีชีวิตชีวา
อาจจะเป็นเพราะในที่สุดเรื่องแต่งงานของเวินหลานเริ่มมีเค้าโครงแล้ว ปีนี้เวินถิงชุนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ หลังจากรับประทานมื้อค่ำเสร็จ เป็นครั้งแรกที่เขาชวนลูกชายทั้งสองคนและลูกสาวออกไปฟังนิทาน
ระยะหลังมานี้เวินหนิงและเวินฉียุ่งกับงานที่โรงบ่มสุรา ไม่ได้ไปโรงน้ำชานานแล้ว ทางด้านเวินหลานทำทั้งงานและยุ่งเรื่องส่วนตัว เขาจึงยิ่งไม่มีเวลาพักผ่อน เมื่อได้ยินคำพูดของเวินถิงชุน ทั้งสามยิ้มแก้มปริทันที
“พ่อบ้านฉิน ยังไม่รีบเตรียมรถม้าอีก!” เวินหนิงดีใจที่สุด นางไม่ได้ไปฟังนิทานที่โรงน้ำชานานแล้ว!
โรงน้ำชาครึกครื้นเป็นพิเศษ กล่าวได้ว่าเต็มไปด้วยผู้คน เวินถิงชุนให้คนจองห้องเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว เป็นห้องที่หันหน้าเข้าหาเวทีด้านล่างพอดี
เวินหนิงคิดถึงแต่ ‘เหล้าผลไม้’ ของนาง นางสั่งน้ำชา เหล้าผลไม้สองเหยือกและของกินเล่นอีกสามสี่อย่าง
ชำเลืองมอง เห็นแววตามีเลศนัยของเวินถิงชุน นางหดคอ “ท่านพ่อ อาหารกินเล่นร้านนี้อร่อยยิ่งนัก ปกติลูกไม่ดื่มสุราเจ้าค่ะ”
เวินถิงชุนไม่ได้ถือสาลูกสาว กระแอมไอ มองข้ามเวินหลาน หันไปถามเวินฉี “ฉีเอ๋อร์ หมู่นี้ลูกยุ่งเรื่องอะไรอยู่”
เวินหนิงเลิกคิ้ว ที่แท้วันนี้ท่านพ่อมีเจตนาแอบแฝง
พูดไม่ถึงสองประโยค เวินถิงชุนลูบหนวดเคราตนเอง “ฉีเอ๋อร์ ปีหน้าลูกก็จะยี่สิบแล้ว หลังปีใหม่พี่ใหญ่ของลูกก็จะเริ่มทำการทาบทามสู่ขอ ลูกวางแผนอย่างไรบ้าง"
เรื่องเช่นนี้ ควรให้มารดาเป็นคนถาม แต่เวินถิงชุนทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ การพูดอ้อมค้อมทั้งเสียเวลาและเปลืองแรง เขาจึงถามตรงๆ “หากลูกมีสตรีคนใดในดวงใจ บอกพ่อ พ่อจะไปทาบทามสู่ขอให้”
แทบจะเวลาเดียวกัน เวินฉีใช้เท้าที่อยู่ใต้โต๊ะเตะเวินหนิง
เวินหนิงและเวินหลานมองหน้ากัน ทั้งสองมองไปที่เวที
ทำอย่างไรได้ การแสดงสนุกยิ่งนัก คนอื่นพูดอะไรนางล้วนไม่ได้ยิน
“หากลูกไม่มีสตรีที่ถูกใจ พ่อจะเป็นคนจัดการเรื่องแต่งงานให้เอง! งานเลี้ยงในวังหลวงเมื่อครั้งก่อน พ่อเห็นว่าคุณหนูสวี...”
เวินหนิงถูกเวินฉีเตะอีกครั้ง
เรื่องนี้...โปรดอภัยที่นางไม่อาจช่วยได้
หากนางเอ่ยปากตอนนี้ เป็นการรนหาเรื่องใส่ตัวไม่ใช่หรือ เขาควรเตะพี่ชายที่ขึ้นฝั่งแล้วต่างหาก
เวินถิงชุนทำสีหน้าเคร่งขรึม “ฉีเอ๋อร์ ลูกจะแตะขาพ่อให้หักหรือ”
ฟู่...
เวินหนิงแทบจะพ่นน้ำชาออกมา เวินฉีเตะผิดคนแล้ว
“ท่านพ่อ การแสดงในคืนนี้...” เวินฉีชี้ไปที่เวทีด้วยสีหน้าปกติ “เหตุใดจึงคุ้นเช่นนี้"
เวลานี้เวินหนิงดูไปหลายครั้งแล้ว ตอนเวินฉีไม่พูด นางไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เมื่อเขาพูดนางรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ
ในละครพระเอกชื่อคุณชายเวิน นางเอกชื่อคุณหนูโย่วโย่ว
คุณชายเวินตกหลุมรักคุณหนูโย่วโย่วผู้แสนย็นชา เขาทำทุกอย่าง ทั้งทำดีและตามใจนาง จ้างคนมาปล้นนาง สุดท้ายถึงขั้นวางแผนทำให้คุณหนูโย่วโย่วตกน้ำ แล้วตนก็กระโดดลงไปช่วย สุดท้ายคุณหนูโย่วโย่วฟื้นขึ้นมา แทนที่จะบังคับให้คุณหนูโย่วโย่วแต่งงานกับตน เขากลับพานางขึ้นชายฝั่งที่ไกลออกไป แล้วสารภาพรัก
เวลานี้คนที่แสดงเป็นคุณหนูโย่วโย่วตื้นตันใจยิ่งนัก ทั้งสองตัดสินใจแหกกฏ มีสัมพันธ์ลึกซึ้ง
บทละครนี้...
คุณชายเวินที่ตามตอแยไม่เลิก คือเวินหนิงที่ดูรายชื่อจับลูกเขย? ส่วนคุณหนูเวินจอมเย็นชา คล้ายนักแสดงกลัวคนดูไม่เข้าใจอย่างไรอย่างนั้น จึงเขียนบทให้ฝ่ายหญิงแต่งเป็นชายแล้วเข้าร่วมการสอบ จนสอบติดจอหงวน ตัวละครนี้คือเผยโย่วไม่ใช่หรือ คืนงานเลี้ยงทั้งสองตกลงไปในทะเลสาบ แม้เรื่องจะไม่แพร่สะพัด แต่ทุกคนในเหตุการณ์ล้วนทราบดี
“บ้าบอสิ้นดี!” เวินถิงชุนโมโหจนหน้าแดง ตบโต๊ะเสียงดัง
ห้องข้างๆ คือเผยโย่วที่กำลังชมการแสดง เขาวางแก้วน้ำชาลงเสียงดัง “ตึง”


## บทที่ 48

ตอนที่ 48
อีกด้านหนึ่ง จ้าวซีจื้อบุตรีคนโตของจวนเสนาบดีจ้าว
คืนงานเลี้ยง นางบอกให้สาวใช้ไปรับกระทง เดิมทีนางอยากจะเดินข้ามสะพานแล้วค่อยลง ทว่าบนสะพานเต็มไปด้วยผู้คน ตอนที่นางชะเง้อมองไปข้างหน้า ชั่วขณะหนึ่งด้วยความไม่ระวัง ทำให้ลื่นแล้วตกลงไปในทะเลสาบ
โชคดีที่ไม่เป็นอันตราย ได้คุณชายรองตระกูลเสิ่นช่วยชีวิตไว้
ฮองเฮาตั้งใจจัดงานเลี้ยงโดยเชิญหนุ่มสาวที่ยังไม่แต่งงานมาร่วมงาน ทุกคนล้วนรู้เจตนาของฮองเฮาดี อีกทั้งเมื่อเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้ขึ้น จ้าวซีจื้อจึงมองเสิ่นจิ้นอย่างพิจารณา
เขามีความเป็นสุภาพบุรุษ ทันทีที่ช่วยนางขึ้นมาถึงบนฝั่ง เขารีบคว้าผ้าคลุมจากบ่าวรับใช้มาคลุมตัวนาง เพื่อไม่ให้ผู้อื่นเห็นนางในสภาพเสื้อผ้าแนบเนื้อ
เสิ่นจิ้นหน้าตาหล่อเหลา มีความสง่าผ่าเผยของผู้มีปัญญา ทั้งยังมีความแข็งแกร่งของทหาร น่าประทับใจยิ่งกว่าในภาพวาดที่นางเคยดูก่อนหน้านี้
อีกทั้งเขาอายุแค่นี้ ก็สร้างคุณงามความดีในการสู้รบแล้ว บิดาของเขาเป็นถึงเสนาบดีกรมธรรมการ ฐานันดรศักดิ์เหมาะสมกับนาง...
จ้าวซีจื้อมีความคิดบางอย่างขึ้นมาทันที
เพียงแต่เสิ่นจิ้นในวันนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศหนาวหรืออย่างไร สีหน้าของเขาซีดขาว เขาประสานมือคารวะแล้วเดินจากไปเงียบๆ
เดิมทีนางคิดว่าเขาเขินอาย ไม่ก็กังวลกลัวผู้อื่นนินทา ทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียง จึงรีบออกไป แต่ระหว่างทางกลับจวน สาวใช้ของนางบอกว่า เดิมทีคนแรกที่กระโดดลงไปในทะเลสาบเพื่อจะช่วยนาง ไม่ใช่เสิ่นจิ้น แต่เป็นท่านซื่อจื่อเผยโย่วผู้มีชื่อเสียง ที่เพิ่งกลับเข้าจวนกั๋วกงเมื่อไม่นานมานี้
เสิ่นจิ้นกระโดดลงทะเลสาบไม่ใช่เพื่อช่วยชีวิตนาง แต่ช่วยชีวิตสตรีที่เขามีใจให้มานาน เสิ่นจิ้นกับนางเคยแต่งงานกัน ค่ำคืนนั้นเวินหนิงกระโดดลงไปในทะเลสาบเช่นเดียวกัน เสิ่นจิ้นจึงกระโดดลงไปตาม
“ไม่รู้ว่าสตรีตระกูลเวินคนนั้นมีเสน่ห์อะไร ทั้งที่ถอนหมั้นกับคุณชายเสิ่นจิ้นนานแล้ว แต่เขายังไม่ลืมนาง ถึงขั้นยอมกระโดดลงทะเลสาบเพื่อช่วยนางอีก” เสี่ยวเถาสาวใช้คนสนิทเล่าให้ฟัง
หึ จะมีเสน่ห์อะไรได้ ยั่วยวนเก่งกระมัง คนในกองทัพล้วนเปิดเผย ทางด้านสตรีตระกูลเวินก็เป็นสตรีที่ไม่รู้จักเหนียมอาย ไม่แน่ว่าทั้งสองอาจเสียความบริสุทธิ์ไปนานแล้ว
จ้าวซีจื้อจับผ้าเช็ดหน้าแน่น
ครุ่นคิด คนแรกที่กระโดดลงไปในทะเลสาบ เดิมทีคือเผยโย่วผู้สูงศักดิ์ดั่งดวงจันทร์บนท้องฟ้า หากไม่ใช่เพราะสตรีตระกูลเวินและเสิ่นจิ้นเข้ามาป่วน เช่นนั้น...
วันที่สอง บิดามารดาของเสิ่นจิ้นมาที่เรือน จ้าวซีจื้อรีบบอกบิดาก่อนที่พวกเขาจะเจอกัน “ท่านพ่อ ลูกไม่ได้คิดอะไรกับเสิ่นจิ้นเจ้าค่ะ หากพวกเขาพูดเชิงลองใจ ท่านพ่ออย่าตอบรับเด็ดขาด”
เสิ่นจิ้นเป็นทหารที่ต้องคอยออกรบ หากนางแต่งงานกับเขา เช่นนั้นก็ต้องใช้ชีวิตไม่ต่างจากหญิงหม้ายไม่ใช่หรือ ยิ่งไปกว่านั้น เขามีอะไรเทียบท่านซื่อจื่อจวนกั๋วกงได้บ้าง ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าฝ่าบาทประทับใจในตัวเผยโย่ว อยากจะให้เขากับองค์หญิงเจาเหอแต่งงานกัน นางไม่กล้าเพ้อฝัน
แต่ว่างานเลี้ยงผ่านมานานแล้ว ฝ่าบาทยังไม่รับสั่งให้มีสมรสพระทาน เผยโย่วเป็นคนแรกที่กระโดดลงไปในทะเลสาบเพื่อช่วยนาง ไม่แน่ว่า...ไม่แน่ว่าเขาอาจจะมีใจให้นางก็ได้
หลังจากปฏิเสธตระกูลเสิ่นไป จ้าวซีจื้อยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเรื่องเป็นเช่นนี้
นางเคยเจอเผยโย่วเพียงสองครั้ง ครั้งแรกตอนที่เขาสอบติดจอหงวน เดินขบวนแห่จอหงวน ทุกคนต่างพูดกันว่า เขาไม่ใช่แค่จอหงวน แต่ควรจะยกตำแหน่งบุรุษรูปงามให้เขาด้วย นางนั่งอยู่บนโรงน้ำชา ตอนที่เห็นสีหน้านิ่งสงบของเขาขี่บนหลังม้า เดินขบวนโดยมีชาวบ้านคอยโยนดอกไม้ให้ นางคิดในใจช่างน่าเสียดายนัก ใบหน้าหล่อเหลาท่าทีสง่าผ่าเผยเช่นนี้ กลับเกิดมาในครอบครัวที่ยากจน
ครั้งที่สองคือคืนงานเลี้ยง ทั้งที่นางเห็นว่าเขามีบ่าวรับใช้คอยติดตามเพียงคนเดียว อีกทั้งเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่ก็ไม่ได้หรูหรา แม้กระทั่งกวานที่สวมก็ไม่ได้ทำจากทองคำ แต่กลิ่นอายที่ฉายออกมาจากตัวเขานั้น คล้ายว่ามองนานเล็กน้อยจะเป็นการเสียมารยาท
น่าเสียดาย เขาเป็นคนที่ฝ่าบาทเลือกให้ธิดาคนโปรด
แต่ความจริง เขามีใจ...ให้นางอย่างชัดเจน!
ยิ่งจ้าวซีจื้อคิดเช่นนี้ นางก็ไม่อาจนิ่งเฉย นางคลาดกับเขาสองครั้งแล้ว ต้องคลาดเป็นครั้งที่สามหรือ
อีกทั้งหลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น นางย้อนกลับไปดูภาพวาดบุรุษที่ท่านแม่เคยส่งให้ ไม่มีชายใดเทียบเผยโย่วได้เลย!
นางเป็นถึงบุตรีเอกที่เสนาบดีกรมการคลังรักมากที่สุด ควรแต่งงานกับบุรุษรูปงามและมากความสามารถเฉกเช่นเผยโย่ว
นางบอกท่านพ่อ ทว่าจ้าวตี๋กลับส่ายหน้า “ฝ่าบาทถูกใจท่านซื่อจื่อมาก ใครบ้างที่ดูไม่ออก คู่ครองของเขา เกรงว่าแม้กระทั่งองค์หญิงใหญ่ก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ”
แม้ไม่ใช่องค์หญิงเจาเหอ ในวังหลวงยังมีองค์หญิงคนอื่นๆ อีกหลายคน หากรอฝ่าบาทพระราชทานสมรส แล้วเผยโย่วจะตกเป็นของนางได้อย่างไร
จ้าวซีจื้อคิดวนไปมาในเรือนอยู่หลายวัน นางรวบรวมความกล้าให้เสี่ยวเถาส่งเทียบเชิญไปที่จวนกั๋วกง องค์หญิงใหญ่ไม่อาจตัดสินแล้วอย่างไร ขอเพียง...ขอเพียงท่านซื่อจื่อมีใจให้นาง ฝ่าบาทจะทำอะไรเขาได้
คิดไม่ถึงว่าเทียบเชิญที่ส่งไปนั้น ซื่อจื่อจะรับเอาไว้จริงๆ!
จ้าวซีซื้อรู้สึกคล้ายเดินอยู่บนปุยเมฆ ความสุขเอ่อล้นออกมาจากใจของนาง อยากประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ท่านซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์ดั่งดอกบัวหิมะบนภูเขาหิมะมีใจให้นางจริงๆ!
วันที่นัดหมาย คือวันนี้ จ้าวซีจื้อตื่นมาแต่งตัวแต่เช้า นางแต่งหน้าทำผมไปหลายรอบ เสื้อผ้าก็เปลี่ยนไปหลายตัว แม้กระทั่งปลอกเล็บ ก็เปลี่ยนมาหลายอัน นางเปลี่ยนทุกอย่างหลายรอบ กระทั่งมั่นใจว่าตนงดงามไร้ที่ติ ค่อยออกจากจวนด้วยความพอใจ
เผยโย่วมาถึงก่อนแล้ว มีบ่าวรับใช้ยืนอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นนางบ่าวรับใช้ก็เปิดประตูให้เงียบๆ จ้าวซีจื้อเพียงแค่คิดว่าท่านซื่อจื่อรอนาง หัวใจของนางก็เต้นแรง ตอนที่นางเดินข้ามธรณีประตู ขาอ่อนแรงเล็กน้อย โชคดีที่เสี่ยวเถาพยุงนางไว้
“น้อมทักทายท่านซื่อจื่อเจ้าค่ะ” เพิ่งเดินเข้ามา จ้าวซีจื้อก็ทำความเคารพอย่างนอบน้อม
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการออกจากจวนเงียบๆ อีกทั้งชายหญิงพบเจอกันเป็นการส่วนตัว จ้าวซีจื้อจึงสวมหมวกม่าน นางโน้มตัวลงเช่นนี้ จึงมองเห็นภาพตรงหน้าไม่ชัด ได้ยินเพียงเสียงอ่อนโยนของชายหนุ่ม “คุณหนูจ้าว เชิญนั่งขอรับ”
จ้าวซีจื้อหัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม
นางถอดหมวกม่าน ภาพตรงหน้าสว่างและชัดเจนขึ้นมาก เมื่อเงยหน้าขึ้น ที่ริมหน้าต่าง นางเห็นชายหนุ่มในชุดผ้าไหมสีฟ้า เกล้าผมด้วยกวานเงิน แม้จะเรียบง่ายทว่ากลับสง่ายิ่งนัก ดวงตาคู่สวย ไฝเล็กตรงสันจมูกนั้น ชวนหลงใหล
นี่เป็นครั้งแรกที่จ้าวซีจื้อเห็นเผยโย่วใกล้ขนาดนี้ ชั่วขณะหนึ่งหัวใจของนางหยุดเต้น รีบก้มหน้าลง ไม่กล้ามองหน้าเขาอีก
นางนั่งลงด้วยความกระวนกระวาย ขณะที่นางพยายามคิดคำพูดที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ คนตรงหน้าเอ่ยถาม “คุณหนูจ้าวคิดเห็นอย่างไรกับเสื้อผ้าของข้าในวันนี้”
จ้าวซีจื้อชะงัก เสื้อผ้า?
นางเงยหน้าขึ้น ดวงแก้มแดงระเรื่อยิ่งกว่าเดิม “ย่อม...ย่อมเหมาะกับท่านซื่อจื่อมาก”
“คุณหนูจ้าวคิดอย่างไรกับสีของเสื้อผ้าขอรับ” เผยโย่วถามอีก น้ำเสียงนิ่งสงบ ไม่แฝงความรักใคร่แต่อย่างใด
ทว่าจ้าวซีจื้อกลับไม่กล้าเงยหน้า นางทำได้เพียงตอบเสียงหวาน “งดงามเจ้าค่ะ...” ใบหน้าของนางแดงยิ่งกว่าเดิม
เผยโย่วมองคนตรงหน้าที่เวลานี้แก้มแดงระเรื่อ นางก้มหน้างุด เขาจึงไม่อ้อมค้อม “ได้ยินว่าคุณหนูจ้าวมักจะไปซื้อผ้าที่ร้านผ้าหลินซื่อ
จ้าวซีจื้อกะพริบตาปริบๆ ฉงนกับคำถามของเขา แล้วตอบ นางชอบไปซื้อผ้าที่ร้านผ้าหลินซื่อจริงๆ
“ข้าชอบสีฟ้า ก่อนหน้านี้ข้าถูกใจผ้าสีฟ้าผืนหนึ่งที่ร้านผ้าหลินซื่อ แม้จะมีเพียงตัวอย่างผ้า แต่ข้าก็ชื่นชอบยิ่งนัก เถ้าแก่บอกว่าคุณหนูซื้อผ้าที่มีเพียงพับหนึ่งไป เป็นความจริงหรือไม่ขอรับ”
คำพูดของเขาไร้ความหวาน จ้าวซีจื้อถึงขั้นรู้สึกว่า... คล้ายบทสนทนาในศาล?
นางเงยหน้าขึ้น ทั้งที่ท่านซื่อจื่อเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ทว่านัยน์ตาของเขากลับน่าเกรงขาม นางรีบหลบตาลง หัวใจเต้นแรงอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แตกต่างจากตอนแรกที่เดินเข้ามา
เผยโย่วชำเลืองมองหวังฉินเซิง หวังฉินเซิงหยิบภาพวาดที่เตรียมไว้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ
“คุณหนูจ้าว ผ้านี้ยังอยู่ที่จวนหรือไม่ขอรับ”
จ้าวซีจื้อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง นางเห็นภาพวาดผ้าที่เสมือนจริงยิ่งนัก ทั้งสีและลวดลาย ทำให้นางอยากจะยื่นมือไปจับ อยากรู้ว่าตรงหน้าคือแผ่นกระดาษหรือผ้ากันแน่
“ผ้าผืนนี้...” จ้าวซีจื้อคุ้นตายิ่งนัก แค่ว่าชั่วขณะหนึ่งนางคิดไม่ออก
“เวลานี้ยังไม่ดึกมากนัก คุณหนูจ้าวไม่ต้องรีบร้อนขอรับ ค่อยๆ คิด” เผยโย่วเปิดหน้าต่าง ไม่มองนาง นั่งพิงเก้าอี้ แล้วมองการแสดงด้านล่าง คล้ายกำลังชม
จ้าวซีจื้อกระวนกระวายใจยิ่งนัก นาง...นางเคยซื้อผ้าที่ร้านผ้าหลินซื่อ ไม่ถึงร้อยพับแต่อย่างน้อยก็เจ็ดแปดสิบพับ ทุกครั้งนางซื้อผ้าเพียงชนิดเดียว แต่ซื้อทั้งหมด ไม่อนุญาตให้เถ้าแก่นำเข้าผ้าแบบเดิมอีก เพื่อเลี่ยงไม่ให้เหมือนคนอื่น
ท่าน...ท่านซื่อจื่อกำลังบอกอ้อมๆ ว่านางทระนงตน?
“คุณหนู คล้ายว่าคุณหนูจะชื่นชอบผ้าผืนนี้ เมื่อตอนเดือนสาม” เสี่ยวเถาพูดกระซิบ
ความเป็นจริงนางชอบผ้าสีสว่าง ผ้าสีฟ้าเช่นนี้นางรู้สึกเรียบเกินไป แต่เวลานั้นนางเห็นว่าผ้าพับนี้สวยมาก ทั้งยังราคาแพงที่สุด พับหนึ่งยี่สิบตำลึง
แพงที่สุด ย่อมดีที่สุด
ดีที่สุด จึงคู่ควรกับนาง
นางตัดสินใจซื้อ
ทว่าซื้อกลับไปไม่นาน สุดท้ายนางก็ไม่ชอบ จึง...
“ท่านซื่อจื่อชอบผ้าผืนนี้จริงๆ หรือเจ้าคะ” จ้าวซีจื้อจับผ้าเช็ดหน้าแน่น “ข้าเคยซื้อ แต่ว่า...”
นางอายที่จะบอกว่าตนได้ใหม่ลืมเก่า จึงพูดไปว่า “แต่หมัวมัวในจวน ชื่นชอบผ้าผืนนี้ ข้าจึงยกให้นางเจ้าค่ะ หากท่านซื่อจื่อชอบ ประเดี๋ยวกลับไป...”
“ไม่ต้องขอรับ” เผยโย่วถอนสายตากลับมาจากการแสดงบนเวที “แย่งของรักผู้อื่น ไม่ใช่การกระทำของสุภาพบุรุษ”
จ้าวซีจื้อโล่งอก ผ่านมาครึ่งปีแล้ว เกรงว่าหลี่หมัวมัวคงนำผ้าพับนั้นไปตัดเย็บแล้ว
ขณะที่นางกำลังจะพูดบางอย่าง เผยโย่วพูดขึ้น “ดึกมากแล้ว ฟ้าครึ้มถนนหนทางมืด คุณหนูจ้าวรีบกลับจวนเถอะขอรับ”
จ้าวซีจื้อ “?”
เมื่อครู่เพิ่งบอกว่ายังไม่ดึกมาก ตอนนี้บอกว่าดึกแล้ว?
“วันนี้มีคนคอยติดตาม ทั้งยังบอกที่จวนแล้ว ข้า...”
จ้าวซีจื้ออยากจะบอกว่า “ข้าชมการแสดงกับท่านซื่อจื่อจนจบได้” แต่แววตาของเผยโย่วที่ชมการแสดงอยู่นั้นค่อยๆ หม่นหมองลง ตามด้วยเย็นยะเยือก
นางหันไปมองการแสดงบนเวที ตัวละครกำลังขับร้อง “คุณหนูโย่วโย่ว ข้ารักคุณหนู พร้อมตกน้ำลุยไฟเพื่อคุณหนู อย่าพูดถึงน้ำในทะเลสาบในฤดูเหมันต์ แม้จะเป็นน้ำมันร้อนๆ ข้าก็พร้อมที่จะกระโดดลงไปช่วยอย่างไม่ลังเล!”
นางเอกตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ กอดพระเอกแน่น “ท่านเวิน!”
ตึง...
เผยโย่วกระแทกแก้วน้ำชาในมือ จนเกิดเสียงดัง
จ้าวซีจื้อตกใจจนตัวสั่น
“ข้า...ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ” เสียงของนางสั่นเล็กน้อย
ไม่ใช่เพราะเผยโย่วกระแทกแก้วแรง แต่เพราะแววตาของเขาในตอนนี้...ใบหน้าอ่อนโยน แต่แววตากลับเย็นยะเยือก คล้ายมีดาบแหลมคมซ่อนไว้ จ้าวซีจื้อที่อยู่ในเรือนมาตลอด จะเคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร
เสี่ยวเถาก็ตกใจเช่นเดียวกัน นางรีบพยุงคุณหนูของตนเดินออกไป
ทันทีที่ทั้งสองออกไป ภายในห้องเงียบอย่างเห็นได้ชัด ได้ยินเพียงเสียงขับร้องของคนบนเวที เมื่อครู่หวังฉินเซิงมัวแต่สนใจคุณหนูจ้าว จึงไม่ได้สนใจการแสดงบนเวที เขากำลังแปลกใจว่าเหตุใดคุณชายจึงโมโหเช่นนี้ เผยโย่วพูด “เจ้าไปถามสิ นักแสดงบนเวทีมาจากที่ใด ผู้ใดเขียนบท ผู้ใดอนุญาตให้พวกเขาขึ้นแสดง”
หวังฉินเซิงเกาศีรษะ รีบทำตามคำสั่ง
ภายในห้องมีเพียงเผยโย่ว เขานั่งดูการแสดงหน้านิ่ง คุณชายเวินและคุณหนูโย่วโย่วรักกัน คนข้างล่างปรบมือเสียงดัง เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน ถึงขั้นมีคนพูดเล่นขึ้นมา “มาๆ มาเดากันสิว่า คุณหนูเวินจะสมปรารถนาเหมือนในบทละครหรือไม่”
แววตาของเผยโย่วเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม เขากัดฟันแน่น พูดกับคนที่อยู่นอกประตู “กู้เฟย”
กู้เฟยรีบเดินเข้ามา โน้มตัวคารวะ
“เจ้าไปพาตัวเวินหนิงบุตรีใต้เท้าเวินมาซะ” น้ำเสียงของเขาซ่อนความโมโหอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
กู้เฟยชะงัก เวินหนิงบุตรีใต้เท้าเวินสังกัดหงหลูซื่อ นางเป็นเพียงสตรี ให้เขาไปพาตัวนางมาตอนนี้ เอ่อ...
เขาเงยหน้าขึ้นมองฟ้า
เผยโย่ววางแก้วน้ำชาลง เงยหน้าขึ้น แววตานิ่งงัน ชำเลืองมองไปห้องข้างๆ ที่มีเพียงกำแพงกั้นกลาง “นางอยู่ห้องข้างๆ”


## บทที่ 49

ตอนที่ 49
เวินหนิงคิดไม่ถึงว่าจะมีคนบ้าเช่นนี้ เอาเรื่องของนางกับเผยโย่วไปใส่บทละคร โดยเปลี่ยนแค่เพศเท่านั้น ละครนี้...แสดงมานานเท่าใดแล้ว มีคนเคยดูมากเพียงใดแล้ว
“ท่านพ่อ คนพวกนี้ช่างบ้าเสียจริง ท่านรีบให้คนมาจัดการคณะละครเหล่านี้เร็ว!” เวินหนิงพูดติดขัด ครุ่นคิด อย่าให้เผยโย่วรู้เรื่องนี้เด็ดขาด...
ทว่าเพิ่งพูดจบ มีคนเคาะประตูห้อง บ่าวรับใช้เปิดประตู เห็นชายชุดดำยืนโน้มตัวคารวะด้านหน้าพร้อมกับพูด “ใต้เท้าเวินขอรับ ท่านซื่อจื่อเชิญคุณหนูเวินไปเสวนาที่ห้องข้างๆ ขอรับ”
เวินหนิง “...”
ขณะที่เวินถิงชุนกำลังจะลุกขึ้นยืน กู้เฟยโน้มตัวลงต่ำกว่าเดิม “ใต้เท้าเวินขอรับ ท่านซื่อจื่อเชิญคุณหนูเวินเพียงคนเดียวขอรับ”	ขณะเวินถิงชุนลังเล เวินหนิงลุกขึ้นแล้ว “ท่านพ่อเจ้าคะ อาหนิงไปเพียงครู่หนึ่งเจ้าค่ะ”
หากเวลานี้นางไม่ไป ด้วยนิสัยแค้นต้องชำระของเผยโย่ว เขาต้องหาเรื่องท่านพ่อ หรือไม่ก็พี่ใหญ่และพี่รองแน่นอน
นางไม่ได้เป็นคนจ้างให้แสดงละครเรื่องนี้ นางไม่มีอะไรต้องกลัว
เวินถิงชุนขมวดคิ้วเป็นปม ชายหญิงที่ยังไม่ได้แต่งงานทั้งสองฝ่าย อยู่ในห้องเดียวกันไม่เหมาะสมเท่าใดนัก แต่เผยโย่วเป็นถึงซื่อจื่อจวนกั๋วกง ยามพบเจอตนต้องทำความเคารพอีกฝ่าย ทั้งยังต้องเรียกเขาว่า ‘ท่านซื่อจื่อ’ เวลานี้หากดึงดันจะไปด้วย ไม่ถูกกาลเทศะเท่าใด
เวินหลานและเวินฉีมองหน้ากันครู่หนึ่ง รู้ว่าเรื่องระหว่างเวินหนิงและเผยโย่วไม่ได้เกิดขึ้นมาเพียงสองสามวัน จึงไม่พูดอะไร
“หรงอวี้ เจ้าลงไปถามที่มาที่ไปของคณะละครและคนเขียนบทซะ” เวินถิงชุนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วหันไปพูดกับเวินหลาน
เวินฉีรีบวางแก้วน้ำชาในมือ “ข้าไปด้วยขอรับ”
…
ห้องอาหารข้างๆ เดินเพียงสองสามก้าวเท่านั้น แต่สองสามก้าวนี้ เวินหนิงคิดได้แล้ว ผู้ว่าจ้างคณะละครเหล่านี้ เกรงว่าจะเป็นพวกเดียวกับคนที่ผลักนางลงทะเลสาบ พยายามคิดหาวิธีต่างๆ จับคู่ให้นางกับเผยโย่ว
ผู้อยู่เบื้องหลัง ต้องเป็นศัตรูของเผยโย่วแน่นอน
สำหรับเรื่องที่ว่าเป็นฝีมือของใคร นางเดาไม่ออก กล่าวโดยสรุปเมื่อชาติก่อนเขามีปัญหากับขุนนางเกินครึ่งของราชสำนัก คนที่ไม่ชอบเขามีมากมาย ผู้ใดจะรู้ว่าเขาที่เพิ่งรับราชการเพียงครึ่งปี จะมีปัญหากับใคร
ทันทีที่เวินหนิงเข้ามาในห้อง นางได้กลิ่นหอมของเครื่องประทินผิวที่มีเพียงสตรีเท่านั้นที่ใช้ กลิ่นหอมนี้ ราคาน่าจะสูงลิ่ว
ที่แท้เมื่อครู่เขานัดเจอคนที่นี่ แต่ว่าเมื่อชมการแสดงแล้ว สตรีโมโหจึงลุกออกไป เขาจึงใช้นางเป็นที่ระบายอารมณ์เช่นนั้นหรือ
“คุณชายเจ้าคะ ข้าเองก็ไม่รู้ว่าการแสดงในโรงน้ำชานี้เกิดขึ้นได้อย่างไร คุณชาย ตอนนี้ท่านเป็นซื่อจื่อจวนกั๋วกง เรื่องนี้ทำให้ข้าเสื่อมเสียชื่อเสียง คุณชายต้องทวงคืนความยุติธรรมให้ข้านะเจ้าคะ!” ยังไม่ทันเดินไปตรงหน้าเผยโย่ว เวินหนิงคุกเข่าลงแล้ว
เวินหนิงสู้เขา ด้วยนิสัยของเผยโย่ว เขานัดหมายกับสตรีอื่นแล้ว ไม่แน่อีกไม่กี่เดือน เขาอาจจะแต่งงานแล้วก็ได้!
ถึงอย่างไรในสายตาเขานางเป็นคนพูดจาเจ็บแสบ สองหน้า ทั้งยังไม่มีความสามารถ เป็นสตรีที่ไม่มีข้อดีใดๆ แม้แต่น้อย
เผยโย่วนั่งบนโต๊ะพร้อมกับถือน้ำชาเอาไว้ มองนางคุกเข่าบนพื้น ด้วยสีหน้านิ่งเฉย
เวินหนิงพูดต่อ “คำพูดของคุณชายในวันนั้น ข้าจำใส่ใจ ไม่มีเหตุผลป่าวประกาศเรื่องนี้ อีกอย่าง ข้าจะเอาเงินจากที่ใดมาว่าจ้างพวกคณะละคร! แม้จะอยากทำแต่ก็ไร้ความสามารถเจ้าค่ะ!”
เผยโย่วยกน้ำชาขึ้น จิบเบาๆ ยังคงเงียบ
เวินหนิงก้มหน้าลง พูดด้วยความสิ้นหวัง “ยิ่งไปกว่านั้น...ได้ยินว่าคุณชายเผยคือราชบุตรเขยในใจฝ่าบาท ข้าไม่กล้าเพ้อฝัน...”
เผยโย่ววางแก้วน้ำชาลง แล้วมองมาที่นาง “ข้าได้บอกหรือว่าคุณหนูเป็นคนแต่งบทละครข้างล่าง เหตุใดต้องรีบร้อนอธิบาย”
เวินหนิง “...”
ได้ นางโง่เขลา โปรดอย่าคาดหวังกับนาง
“ลุกขึ้นเถอะ” เผยโย่วปรายตามองไปที่เก้าอี้ว่างข้างๆ “นั่งลง”
พูดง่ายเช่นนี้เชียวหรือ?
เวินหนิงลุกขึ้นด้วยควาลังเล มองไปที่เขาอย่าง ‘หวาดกลัว’ นั่งลงข้างๆ ด้วยความระมัดระวัง
เผยโย่วมองไปที่นาง “คุณหนูเวิน คุณหนูตกลงไปในทะเลสาบเมื่อครั้งก่อน กระโดดลงไปเองหรือ”
เวินหนิงตกใจ คิดไม่ถึงว่าเผยโย่วจะคิดได้เร็วเช่นนี้ วันนั้นนางตอบไปตามเขา ยอมรับว่าตนเป็นฝ่ายกระโดดลงไปในทะเลสาบเอง...
หวนคิด เวินหนิงตัดสินใจ ทำหน้าเศร้าแล้วคุกเข่า จับชายเสื้อของเผยโย่ว “คุณชาย แท้จริงแล้ววันนั้น...วันนั้น...ข้าน้อยไม่ได้ขี้ขลาด แต่ว่าไม่ทันตั้งตัว หากรู้ว่าคุณชายตกลงไปในทะเลสาบ ข้าต้องกระโดดลงไปแน่นอน!”
“ดังนั้น คุณหนูไม่ได้กระโดดลงไปเองหรือ”
“เจ้าค่ะ...มีคนผลักข้า...” เวินหนิงพูดติดขัด “ตอนนั้นมืดมาก บนสะพานเต็มไปด้วยผู้คน ข้า...มองไม่เห็นว่าใครเป็นใคร...”
ดวงตาคมเฉียบของเผยโย่ว ฉายความเยือกเย็น
เวินหนิงเงยหน้าขึ้นมองเขา จากสีหน้าเขานางรู้ว่าเขาพอจะรู้แล้วว่าใครอยู่เบื้องหลัง
“แต่คุณชายโปรดเชื่อข้า แม้ไม่มีคนผลักข้า ข้าก็ยินดีกระโดด ความรู้สึกที่ข้ามีต่อคุณชาย...”
เผยโย่วไม่อยากจะเห็นหน้านางอีก เขาดึงเสื้อตนเองกลับมา “คุณหนูเวินกลับไปได้แล้ว”
ดีมาก ยังคงเย็นชาและไร้เยื่อใยเหมือนเดิม
เวินหนิงแกล้งทำเป็นอาลัยอาวรณ์ ลุกขึ้นช้าๆ จัดเสื้อผ้าของตนเอง แล้วเดินอ้อยอิ่งออกไป ทั้งยังหันกลับมาอีกครั้ง
แต่อย่างรวดเร็ว เวินหนิงเสียใจกับการชักช้าของตนอย่างมาก นางยังไม่ทันเดินออกจากห้อง จู่ๆ โรงน้ำชาก็วุ่นวาย ด้านล่างมีคนร้องตะโกนด้วยความตกใจ “ไฟไหม้ ไฟไหม้! หนีเร็ว!”
…
โรงน้ำชาไฟไหม้ ในคืนที่ลูกค้าเต็มร้าน ภาพรัชศกเจียเหอปีที่สิบแปดฉายขึ้นในความคิดของนาง เกิดขึ้นในฤดูเหมันต์ นางกับหลิงหลานอยากหนีออกจากเมืองหลวงช่วงชุลมุน จู่ๆ มีคนร้องตะโกน “กลุ่มกบฏมาแล้ว กลุ่มกบฏมาแล้ว หนีเร็ว!”
เพียงชั่วขณะหนึ่ง ท้องถนนชุลมุนวุ่นวาย คนจำนวนมากวิ่งไปที่ประตูทางใต้ มีทั้งสัมภาระ มีทั้งลูกน้อย ต่างฝ่ายต่างผลักกันไปมา มีคนวิ่งหนีออกไปได้ แต่ก็มีคนล้มลง ถูกเหยียบตายบนท้องถนน
โรงน้ำชาเต็มไปด้วยคน อีกทั้งพวกเขาก็อยู่บนชั้นสอง
ท่านพ่อ
เวินหนิงจะวิ่งออกไป แต่กลับถูกมือหนึ่งคว้าเอาไว้
“ไปกันเถอะ”
เวินหนิงเงยหน้าขึ้น เผยโย่ว? เหตุใดต้องคว้ามือนาง?
เขาพานางวิ่งผ่านห้องอาหารก่อนหน้านี้ของตน เวินหนิงขัดขืน “คุณชายเผย ท่านพ่อของข้ายังอยู่ในห้อง”
ทว่าราวกับเผยโย่วไม่ได้ยิน เขาพานางวิ่งไปข้างหน้า
ที่ชั้นหนึ่งวุ่นวายยิ่งนัก คล้ายว่าไฟจะลุกไหม้จากห้องครัว เหตุเพราะตอนนี้อยู่ในช่วงฤดูเหมันต์ ดังนั้นไม่ว่าจะชั้นหนึ่งหรือบนชั้นสอง ล้วนจุดไฟ หากไฟไหม้ขึ้นมา ต้องลุกลากเร็วแน่ๆ
บันไดลงไปชั้นล่างเต็มไปด้วยผู้คน ไม่อาจใช้ได้ ห้องบางห้องบนชั้นสองเริ่มลุกไหม้แล้ว
เผยโย่วพาเวินหนิงไปจากบันได ย้อนกลับมาที่โถงทางเดิน
ด้านหลังโรงน้ำชามีสวนดอกไม้ ในฤดูเหมันต์เช่นนี้ไม่มีดอกไม้ใด เต็มไปด้วยหิมะขาวโพลน ไฟยังไม่ลุกลามไปถึง ออกไปทางนี้ได้ แต่หากจะไปที่สวนดอกไม้ ต้องกระโดดจากชั้นสอง...
“คุณชายเผย!” เผยโย่วจับมือเวินหนิงแน่น ไม่ว่านางจะขัดขืนเช่นไร เขาก็ไม่มีทีท่าจะปล่อยมือ นางเกือบจะร้องเรียกเขาด้วยชื่อเต็มแล้ว
แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าซีดขาว มองเห็นแววตาของเขา เต็มไปด้วยความตกใจและกระวนกระวายอย่างที่นางไม่เคยพบเจอเมื่อชาติก่อน ไม่ว่านางจะพูดอะไร คล้ายเขาไม่ได้ยินอย่างไรอย่างนั้น เขาคว้ามือนางแน่น หยุดลงบนทางเดิน
“ซื่อจื่อ ข้าพาพวกท่านลงไปเองขอรับ” กู้เฟยเดินตามหลังมาตลอด เขามีวรยุทธ์ การพาพวกเขากระโดดลงไปทีละคนไม่ใช่ปัญหา
แต่เขาเพิ่งเข้ามาใกล้ เผยโย่วดึงตัวเวินหนิงไปด้านหลัง มองอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจ
กู้เฟยชะงัก เขารู้ดีว่าตนคือคนที่จวนกั๋วกงเลี้ยงดู ซื่อจื่อกลับมาเพียงครึ่งปียังไม่เชื่อใจเขา แต่สีหน้าไม่ไว้วางใจที่แสดงออกมาชัดเจนเช่นนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก
เวินหนิงตกตะลึง เหตุใดเผยโย่วจึงทำเหมือนว่านางต่างหากที่เป็นพวกเดียวกับเขา
วินาทีต่อไป เผยโย่วกอดเอวเวินหนิง เท้าแตะระเบียง กระโดดลงไป
ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า เวินหนิงเพิ่งตกลงบนพื้น เผยโย่วก็รีบพานางวิ่งออกไปทันที แม้กระทั่งกู้เฟยยังรั้งท้าย
เขาวิ่งห่างจากโรงน้ำชา ไกลจากเพลิงไหม้ จู่ๆ เผยโย่วก็หยุดลงกะทันหัน
แทบจะไม่ได้ยินเสียงชุลมุนในโรงน้ำชาแล้ว บนถนนฉังอันมีทหารที่กำลังวิ่งไปทางโรงน้ำชา เผยโย่วหยุดลงในตรอกซอยแห่งหนึ่ง ในตรอกซอยมีหิมะที่ยังไม่ละลาย ยามลมพัดผ่าน หนาวเย็นยิ่งนัก
เวินหนิงไม่รู้ว่าตนวิ่งตามเขาทันได้อย่างไร นางแทบจะหายใจไม่ทัน โชคดีที่วันนี้นางสวมรองเท้าข้อยาว มิเช่นนั้นรองเท้าคงตกบนท้องถนนแล้ว
เผยโย่วหยุดนิ่ง คล้ายไอบางๆ ลอยออกมาจากนัยน์ตาของเขา แล้วค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เขามองเวินหนิงด้วยความแปลกใจ เมื่อหันกลับไป พบว่าไฟกำลังไหม้โรงน้ำชา เมื่อก้มหน้าลง ตนกำลังจับข้อมือซ้ายของเวินหนิง
ขมวดคิ้ว รีบปล่อยมือ
เวินหนิงถูกเขาจับมืออย่างแรงจนแทบหัก เมื่อเขาปล่อยมือ นางส่งเสียง “ซี๊ด”
“ขอโทษ” เผยโย่วเบือนหน้าหนี เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย
เวินหนิงนวดข้อมือ มองเผยโย่วด้วยความฉงน
สีหน้าของเขาไม่ซีดขาวอีกแล้ว แววตากลับมานิ่งสงบเหมือนเดิม นี่ต่างหากคือสีหน้าที่นางคุ้นชิน นี่คือสีหน้าที่ควรจะเป็นของเผยโย่วในชาตินี้
แต่คล้ายว่าเขาเพิ่งดึงสติกลับมาได้ เมื่อครู่ตอนเขามองนาง แล้วหันไปมองโรงน้ำชา คล้ายมีความสับสน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเวินหนิงรู้จักเขาเป็นอย่างดี นางจึงดูออก
ความสับสนนั้นทำให้นางมีความรู้สึกบางอย่าง
คล้ายเผยโย่ว...ไม่รู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนทำสิ่งใดลงไป


## บทที่ 50

ตอนที่ 50
เวินหนิงไม่มีเวลาคิดถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ของเผยโย่ว ถึงขั้นไม่มีอารมณ์แสดงละครต่อหน้าเขา หลังจากข้อมือฟื้นตัวกลับมามีความรู้สึกอีกครั้ง นางก็รีบวิ่งไปที่โรงน้ำชาทันที
แม้จะรู้ว่ามีพี่ชายทั้งสองคนอยู่ เวินถิงชุนไม่มีทางเป็นอะไร แต่นางยังคงเป็นห่วง เพราะเมื่อชาติก่อนนางและครอบครัวไม่ได้ออกมาดูละครในเวลานี้ ทั้งยังไม่เคยได้ยินเรื่องไฟไหม้ในโรงน้ำชา
อาจจะเพราะตอนนั้นนางกำลังมีความสุขที่จะได้แต่งงานกับเสิ่นจิ้น ข่าวไฟไหม้ในโรงน้ำชาจึงผ่านหูนางไปเท่านั้น จำไม่ได้แต่อย่างใด
ตอนที่นางกลับไปถึง โชคดีที่สามพ่อลูกยืนอยู่หน้าโรงน้ำชา เวินหลานและเวินฉีกำลังจะเข้าไปตามหานาง
“ท่านพ่อ! พี่ใหญ่ พี่รอง!” เวินหนิงรีบวิ่งไป
…
เพราะวันที่สองก็คืนส่งท้ายปีก่อนแล้ว หลิงหลานกำลังเตรียมอาหารในคืนส่งท้ายปีเก่า จึงไม่ได้ติดตามออกมาด้วย ทว่าเมื่อเห็นนายท่านและคุณชายทั้งสองที่ใบหน้าเปรอะเปื้อน เสื้อผ้ามีรอยไหม้ จึงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
เมื่อนางและเวินหนิงกลับไปถึงห้อง จึงถามด้วยความเป็นห่วง “คุณหนู แม้คุณหนูจะดูเหมือนไม่เป็นเช่นไร แต่ว่าคุณหนูบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ”
เวินหนิงเล่าเรื่องที่นางเพิ่งเล่าให้เวินถิงชุน เวินหลานและเวินฉีฟังบนรถม้าเมื่อครู่ ให้หลิงหลานฟังอีกรอบหนึ่ง
บอกเพียงว่าผู้ติดตามของท่านซื่อจื่อมีวรยุทธ์ พานางและเขากระโดดลงมาจากชั้นสอง ดังนั้นนางจึงไม่ถูกไฟไหม้แม้แต่น้อย
หลิงหลานถามต่อว่าเหตุใดจึงเจอท่านซื่อจื่อ เวินหนิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงน้ำชาให้หลิงหลานฟัง แม้จะดึกมากแล้วก็ตาม พร้อมกับด่าทอพวกคนนำเรื่องของนางกับเผยโย่วไปแต่งเป็นละครด้วยกัน
ตอนที่นางล้มตัวลงนอน ยามจื่อแล้ว
ค่ำคืนนี้เกิดเรื่องขึ้นมากมาย หลังกลับมานางคุยกับหลิงหลานอยู่นาน เวินหนิงควรจะทั้งง่วงและเหนื่อย แต่เมื่อนางหลับตาลง ภาพเผยโย่วจับมือนาง ป้องนางไว้ข้างหลัง มองกู้เฟยด้วยความไม่ไว้วางใจฉายขึ้นมา
นางรู้จักกู้เฟย
เขากับถูไป๋เหมือนกัน เป็นมือซ้ายและมือขวาของเขา ชาติก่อนติดตามรับใช้เผยโย่วมาโดยตลอด คือผู้ใต้บังคับบัญชาฝีมือดีของเขา
เขาไม่ให้กู้เฟยเข้าใกล้นางเนี่ยนะ
อีกทั้งสองอยู่ในตรอกซอยเล็กๆ บนถนนฉังอัน แววตาสับสนใต้แสงจันทร์นั้น รวมถึงรีบปล่อยมือนางตอนดึงสติกลับมา
เกิดอะไรขึ้นกับเผยโย่วกันแน่
หรือว่าเขาจะจับพิรุธของนางได้แล้ว เล่นละครไปตามน้ำ?
เวินหนิงครุ่นคิด
อีกด้านหนึ่ง จวนกั๋วกงในเวลานี้ เผยโย่วก็นอนไม่หลับเช่นเดียวกัน ห้องหนังสือของเขาจุดไฟส่องสว่าง หน้าต่างและประตูปิดสนิท ด้วยเหตุนี้อากาศในห้องจึงอุ่นมาก แม้จะเป็นฤดูเหมันต์ แต่กู้เฟยก็เหงื่อแตก ถึงขั้นเหงื่อเม็ดโตไหลอาบแก้ม
เผยโย่วนั่งอยู่บนโต๊ะ เชิงเทียนวางไว้ข้างๆ ทว่าสีหน้าของเขายังคงหม่นหมอง ชำเลืองมองกู้เฟยที่คุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้น
เผยโย่วเงียบ กู้เฟยก็ไม่กล้าส่งเสียง เกรงว่าวันนี้เขาคงทำความผิดร้ายแรงบางอย่าง
เปลวเทียนส่งเสียง “พรึ่บ” แววตาของเผยโย่วหม่นหมองลงยิ่งกว่าเดิม เขาถาม “คืนนี้เจ้าเห็นอะไรบ้าง”
กู้เฟยเหงื่อแตก เม็ดเหงื่อ “หยด” ลงบนพื้น
“ข้าน้อย...” กู้เฟยรู้ดีว่าท่านซื่อจื่อไม่ใช่คนอ่อนโยนอย่างที่เห็น แววตาเคร่งขรึมที่จับจ้องมานั้น ทำให้เขากดดันยิ่งนัก คุกเข่าสองข้าง ก้มคำนับ “ข้าน้อยไม่เห็นอะไรทั้งนั้นขอรับ!”
เผยโย่ววางมือไว้บนโต๊ะ ในมือควงมีดเล่น ฝักดาบทำจากเงินแท้ ด้านบนสลักลวดลายงดงาม แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่มีดทั่วไป
เขามองไปที่ดอกบัว ถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ข้าถามว่า ตั้งแต่ออกมาจากห้องกระทั่งออกมาจากโรงน้ำชา เจ้าเห็นอะไรบ้าง”
กู้เฟยตัวแข็งทื่อ ไม่เข้าใจในสิ่งที่เผยโย่วพูด
เขาติดตามเผยโย่วมานาน เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเผยโย่วมีวรยุทธ์ ทั้งยังไม่เคยได้ยินว่าจอหงวนมีวรยุทธ์ เขาจึงคิดว่าเผยโย่วเจตนาปิดบังเรื่องนี้
แต่ไฟไหม้โรงน้ำชาในวันนี้ ด้วยสถานการณ์ที่บีบบังคับ คุณชายจะพาคุณหนูเวินหนีไฟ ความลับจึงเปิดเผย เขาในฐานะผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยากรักษาชีวิตตนเอง ย่อมต้องแสดงความจงรักภักดี ตอบไปว่าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ทว่าเมื่อเผยโย่วถามอีก เขาจึงสับสน
เผยโย่วไม่ได้พูดอะไร เขาเงียบแล้วมองไปที่กู้เฟย กู้เฟยคิดครู่หนึ่ง เลือกพูดตามความจริง “ท่านซื่อจื่อขอรับ หลังจากไฟไหม้โรงน้ำชา ท่านพาคุณหนูวิ่งออกไปจากห้อง แต่เพราะที่บันไดเต็มไปด้วยผู้คน อีกทั้งไฟลุกลามไปทั่วชั้นหนึ่งและเริ่มลามขึ้นชั้นสอง ท่านน่าจะคิดว่าหนีออกจากโรงน้ำชาทางบันไดไม่ปลอดภัย จึงพาคุณหนูเวินวิ่งย้อนกลับมายังโถงทางเดินแล้วตรงไปที่สวนดอกไม้ด้านหลังโรงน้ำชาขอรับ”
“ข้าน้อยเป็นห่วงกลัวว่าท่านซื่อจื่อกับคุณหนูเวินกระโดดจากชั้นสองลงไปชั้นหนึ่งแล้วจะเป็นอันตราย จึงเสนอตัวพาพวกท่านหนี แต่ว่า...” กู้เฟยสุดลมหายใจเข้า “แต่ว่าท่านปฏิเสธ แล้วพาคุณหนูเวินกระโดดลงไปด้วยตนเองขอรับ จากนั้นก็รีบพานางวิ่งออกไปจากโรงน้ำชา”
พูดจบ กู้เฟยคำนับอีกครั้งทันที “ท่านซื่อจื่อ กู้เฟยเป็นผู้ติดตามของท่าน ซื่อจื่อบอกว่ากู้เฟยเห็นสิ่งใด กู้เฟยก็เห็นสิ่งนั้นขอรับ!”
พูดจบเขาก้มหน้าบนพื้น ไม่ลุกขึ้น
ชั่วขณะหนึ่งภายในห้องหนังสือเงียบสงัด ไร้ซึ่งเสียง กู้เฟยไม่รู้ว่าเผยโย่วกำลังคิดอะไร รู้แค่ว่าดวงตาคู่นั้นไม่ได้มองมาที่เขา แต่เขายังคงรู้สึกกดดันยิ่งนัก ซื่อจื่อไม่ตัดสินเสียที
ผ่านไปนาน เสียงเพล้งดังขึ้น มีดตกลงตรงหน้าเขา
ราวกับน้ำเย็นสาดตั้งแต่หัวจรดเท้า หัวใจของกู้เฟยจมดิ่งลงก้นเหว
เป็นจริงตามคาด ท่านซื่อจื่อ...ไม่เชื่อใจเขา
เหงื่อยังคงไหลไม่หยุด เหงื่อบนแผ่นหลังที่หนาวเย็นแนบชิดกระดูก กู้เฟยมองมีดเล่มนั้น กัดฟันแน่น
นายสั่งให้ตาย ย่อมต้องตาย
เขาทำได้เพียงใช้ความตายพิสูจน์ความภักดี
กู้เฟยเก็บมีดขึ้นมา ดึงออกจากฝัก มองมีดที่คมเฉียบ ไม่ลังเล หลับตาลง ยกมีดขึ้นแทงหัวใจตนเอง
“ช้าก่อน” เผยโย่วพูด
กู้เฟยชะงัก มือถือมีดที่แทงหัวใจไปประมาณสองนิ้วหยุดลง
เผยโย่วเงยหน้าขึ้น “ข้ายกมีดเล่มนี้ให้เจ้า”
มือของกู้เฟยสั่นเทา เหงื่อไหลไม่หยุด
“กลับไปทำแผลให้เรียบร้อย” เผยโย่วพูดเสียงเรียบ
กู้เฟยเก็บมีด คำนับอีกครั้ง ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
เขาเพิ่งเดินออกไป เผยโย่วขมวดคิ้ว ถึงขั้นยกมือขึ้นนวดระหว่างคิ้ว
ครั้งที่สอง
ช่วยนางตอนจมน้ำในวังหลวงหนึ่งครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่สอง
หากบอกว่าครั้งนั้นจู่ๆ เขาก็ไม่ช่วยจ้าวซีจื้อ แล้วไปช่วยเวินหนิงแทน เช่นนั้นครั้งนี้เล่า ครั้งนี้นับตั้งแต่ได้ยินคนในโรงน้ำชาตะโกนว่าไฟไหม้ ตอนที่เขาดึงสติกลับมาอีกครั้ง เขาจับมือเวินหนิงและยืนอยู่บนถนนฉังอัน
ระหว่างนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างเขาไม่รู้เลย เช่นเดียวกับตอนอยู่ในน้ำเมื่อคราวก่อน
คล้ายมีคนควบคุมความรู้สึกนึกคิดของเขา
“คุณชาย” เสียงร้องเรียกขัดจังหวะความคิดของเผยโย่ว
เผยโย่วมองไปที่หน้าต่าง “เข้ามา”
ถูไป๋กระโดดเข้ามาผ่านช่องหน้าต่าง
“คุณชาย สืบได้ความแล้วขอรับ!” เมื่อครู่ตอนอยู่ที่โรงน้ำชา ถูไป๋ได้ยินจ้าวซีจื้อบอกว่ายกผ้าผืนนั้นให้หมัวมัว เขาจึงรีบไปสืบ สืบเรื่องนี้ตลอดทั้งคืน แล้วรีบกลับมา
เผยโย่วหยุดคิดฟุ้งซ่าน “เป็นอย่างไรบ้าง”
ถูไป๋ประสานมือพูด “หลี่หมัวมัว มีหลานชายคนหนึ่งชื่อหลี่อัน เขาเป็นทหาร เมื่อครึ่งปีก่อนเขาเคยตัดเสื้อผ้าด้วยผ้าสีฟ้าผืนนั้นจริงๆ ขอรับ อีกทั้งวันเกิดเหตุ เขาไม่ได้เข้าเวร”
นิ้วทั้งห้าของเผยโย่วกำหมัดแน่น ถาม “เขาอยู่ที่ใด”
ถูไป๋พูด “หยุดปีใหม่ขอรับ เมื่อหลายวันก่อนเพิ่งกลับบ้านเกิด แต่ทหารรักษาการณ์มีวันหยุดมากสุดแค่เจ็ดวันเท่านั้น วันที่สี่เขาน่าจะกลับมาแล้วขอรับ”
ขนตางอนยาวเรียงแพร เผยโย่วเคาะโต๊ะ ครู่หนึ่ง เขาพูดขึ้น “จับตาต่อไป อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”
“คุณชายวางใจขอรับ” ถูไป๋โค้งคำนับจะเดินออกไป
“พรุ่งนี้” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น “เจ้ากับกู้เฟย เอาตัวพวกคณะละครในโรงน้ำชามาที่จวนกั๋วกง”
กู้เฟย?
“อีกเรื่องหนึ่ง ไปสืบสิว่าไฟไหม้วันนี้คืออุบัติเหตุ หรือมีคนลอบวางเพลิง”
ถูไป๋รับคำสั่ง “ขอรับ”
…
เรื่องที่แสดงในโรงน้ำชา แสดงมานานเกือบครึ่งเดือนแล้ว เริ่มตั้งแต่งานเลี้ยงจบลงประมาณสองวัน ก็เริ่มมีการแสดงเรื่องนี้แล้ว!
แค่ว่าตลอดระยะเวลามานี้คนตระกูลเวินงานยุ่ง จึงไม่รับรู้
อาหารค่ำคืนวันที่สามสิบ จึงรับประทานอย่างไม่มีความสุขเท่าใดนัก
แม้เวินถิงชุนจะส่งคนไปไล่พวกคณะละครตั้งแต่ยามจื่อ แต่พวกเขาก็หายไปแล้ว ทว่าเรื่องนี้แสดงมานานเกือบครึ่งเดือน ทั้งยังเป็นครึ่งเดือนก่อนปีใหม่ที่ครึกครื้นที่สุด เกรงว่าคนทั้งเมืองหลวงคงจะดูกันหมดแล้ว
เวินหนิงไม่รู้สึกอะไร นับตั้งแต่นางวางแผนให้เผยโย่วเกลียดนาง นางก็ไม่คาดหวังว่าชาตินี้ชื่อเสียงของตนจะไม่เสียหาย แต่เวินถิงชุนให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก เมื่อคิดว่าท่านพ่อไม่สบายใจ นางจึงเศร้าไปด้วย
ความเป็นจริงคืนนั้นหลังกลับมาจากงานเลี้ยง คนในครอบครัวถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนนั้นนางบอกปัดไป ไม่ได้เล่าความจริงให้ฟัง นางคิดว่าเวินถิงชุนจะโมโหเพราะเรื่องนี้ ทว่าคิดไม่ถึงตอนอยู่บนโต๊ะอาหาร เวินถิงชุนไม่ตำหนินาง แต่กลับถามนาง “อาหนิง ลูกบอกพ่อมาตามตรง ลูกรักท่านซื่อจื่อเผยจริงๆ หรือ มอบใจให้เขาไปหมดแล้วจริงหรือ”
ไม่ได้เค้นถาม ไม่ได้ตำหนิ น้ำเสียงอ่อนโยนยิ่งนัก
เวินหนิงชะงัก
น้ำเสียงและสีหน้านี้ของเวินถิงชุน นางคุ้นเคยอย่างมาก นางถูกตามใจตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กๆ นางซุกซน ชอบสิ่งใดล้วนต้องได้สิ่งนั้น
ทุกครั้งที่นางทำเช่นนี้ เวินถิงชุนก็จะถามนาง “อาหนิงอยากได้จริงๆ หรือ”
ขอเพียงนางพยักหน้า ไม่ว่าจะแพงเพียงใด บ้าเพียงใด เขาล้วนทำให้นาง
“อาหนิง หากลูกอยากจะแต่งงานกับท่านซื่อจื่อเผย พ่อจะช่วยลูกคิดหาวิธีเอง “เวินถิงชุนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เวินถิงชุนคิดเช่นนี้จริงๆ เขามีลูกสาวเพียงคนเดียว ฮูหยินของเขาคลอดลูกคนนี้โดยใช้ชีวิตเข้าแลก ตลอดสิบกว่าปีมานี้เวินหนิงเปรียบดั่งแก้วตาดวงใจของเขา เขาไม่อยากเห็นนางเสียใจ สำหรับสตรีการแต่งงานเหมือนเกิดใหม่ครั้งที่สอง เขาอยากจะให้นางได้แต่งงานกับคนที่นางรัก
หากนางรักท่านซื่อจื่อเผยถึงขั้นนี้ เขาก็ยอมเดิมพันดูสักครั้ง
เวินหนิงตกใจกับคำถาม รีบพูด “ท่านพ่อ อาหนิงเปล่าเจ้าค่ะ! อาหนิงตัดใจจากเขาตั้งแต่เมื่อครึ่งปีก่อนแล้ว ตกน้ำในงานเลี้ยงครั้งนี้เป็นเพียงอุบัติเหตุ เรื่องราวในละครนั่น ก็บิดเบือน...ท่านพ่อ ท่านถามพี่ใหญ่กับพี่รองได้เจ้าค่ะ อาหนิงไม่ได้ข้องเกี่ยวกับซื่อจื่อเผยมานานแล้ว”
เวินหลานพยักหน้า “ท่านพ่อ งานเลี้ยงคืนนั้นลูกเห็นแล้วขอรับ อาหนิงคุยเล่นกับคุณหนูต้วนอย่างมีความสุข ไม่ได้วิ่งตามซื่อจื่อเผยต้อยๆ เหมือนในละคร”
เวินฉีหยิบแก้วเหล้าขึ้นมา ขมวดคิ้ว “ท่านพ่อ เรื่องนี้เกรงว่าจะมีคนใช้น้องเป็นเครื่องมือ พวกตระกูลใหญ่ซับซ้อน อีกทั้งซื่อจื่อรับราชการเพียงครึ่งปี ได้ยินว่าเป็นคนเด็ดขาด คาดว่าคงทำให้ผู้อื่นไม่พอใจ จึงมีคนอยากจะใช้น้องสาวเป็นเครื่องมือทำลายชื่อเสียงของเขาขอรับ”
เวินถิงชุนขมวดคิ้ว มองไปที่เวินหนิง “อาหนิง แม้พ่อจะไม่ได้เป็นขุนนางขั้นที่หนึ่ง แต่พ่อรับราชการมานาน หากลูก...”
“ท่านพ่อ ลูกไม่อยากแต่งงานกับเขาจริงๆ เจ้าค่ะ” เวินหนิงรีบพูด “ข้าแต่งงานกับใครก็ได้ แต่ไม่มีวันแต่งงานกับเผยโย่ว!”
ถ้อยคำนี้นางพูดจากใจจริง นางทำทุกอย่างแทบตาย หวังว่าเวินถิงชุนจะไม่ทำให้ทุกสิ่งที่นางทำไปไร้ค่า!
เวินถิงชุนเห็นลูกสาวพูดด้วยความจริงใจไม่ได้โกหก จึงถอนหายใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ดีที่สุดแล้ว ปีนี้แม่ของลูกจากไปเป็นปีที่สิบห้าแล้ว พรุ่งนี้ลูกไปค้างที่วัดฉือเอินสักสองสามวัน สวดภาวนาให้แม่”
สวดมนต์เป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น พรุ่งนี้วันปีใหม่ มีแขกมาที่จวนมากมาย ละครเรื่องนั้นแสดงมานานครึ่งเดือน เวินถิงชุนไม่อยากให้ผู้อื่นนินทาเวินหนิง
เวินหนิงเข้าใจ วัดฉือเอินอยู่ชานเมือง เช่นนั้นนางก็ยิ่งเป็นอิสระไม่ใช่หรือ
เวินหนิงตอบตกลงทันที
…
วันส่งท้ายปีที่ผ่านมา คือวันที่จวนกั๋วกงครึกครื้นที่สุด วันนี้องค์หญิงใหญ่จะออกจากห้องพระ ชมการแสดงกับทุกคน แล้วร่วมรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน
จวนกั๋วกงใจกว้าง ในวันนี้บ่าวรับใช้ก็จะได้ซองแดงเช่นเดียวกัน บางซองแดงมีเงินมากกว่าค่าแรงทั้งปีของพวกเขาเสียอีก
ปีนี้ท่านซื่อจื่อกลับมา องค์หญิงใหญ่และกั๋วกงเผยใบหน้ายิ้มแย้ม พวกบ่าวรับใช้ก็พากันยิ้มแย้ม คิดว่าคืนนี้ต้องได้ซองแดงซองใหญ่แน่นอน พวกเขาตั้งใจทำงานกันมาก
แค่ว่าการแสดงที่สองเพิ่งเริ่มขึ้น องค์หญิงใหญ่ผู้อ่อนโยนโมโหถึงขั้นโยนแก้วน้ำชาทิ้ง “สามหาว! กล้าดีมาจากที่ใด จึงกล้าแสดงละครเช่นนี้!”
องค์หญิงใหญ่หรงหวาเกิดในราชวงศ์ ตอนสาวๆ เคยช่วยสนับสนุนฮ่องเต้เจียเหอ ด้วยเหตุนี้ทุกคนที่เกรงกลัวในอำนาจของราชวงศ์จึงคุกเข่าทันที ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม พวกคณะละครสารภาพหมดเปลือก เผยเซ่าคิดที่ว่าตนวางแผนแยบยลถูกสาวถึง
ถ้อยคำเพียงไม่กี่คำขององค์หญิงใหญ่ ทำให้เผยเซ่าและเคอซื่อมารดาของเขา ถูกไล่ออกจากจวน เหลือไว้เพียงเผยหลิงวัยเจ็ดขวบ อยู่ในจวนกั๋วกง
แม้ตลอดหลายปีมานี้กั๋วกงเผยจะไปแค่เรือนของเคอซื่อ แต่อย่างไรนางก็เป็นเพียงอนุภรรยา นายหญิงของจวนประกาศกร้าวแล้ว ทางด้านเผยกั๋วกงไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด ปล่อยให้เป็นไปตามความต้องการขององค์หญิงใหญ่
จวนกั๋วกงไม่แม้แต่จะรับประทานอาหารค่ำด้วยกัน เคอซื่อและเผยเซ่าคำนับอ้อนวอนที่โถงใหญ่ องค์หญิงใหญ่โมโห บอกให้เผยโย่วกลับเรือนตนเอง ทางด้านเผยกั๋วกงมองอาหารบนโต๊ะ ไม่ได้พูดอะไร เดินกลับเข้าห้องตนเอง
“ซู่จือ เจ้ากับคุณหนูเวิน มีความสัมพันธ์กันอย่างไรกันแน่” ตอนที่สองแม่ลูกรับประทานอาหารร่วมกัน แม่นมชุนเตรียมหม้อไฟไว้ให้ทั้งสอง ภายในห้องอบอุ่นยิ่งนัก ทำให้คำถามขององค์หญิงใหญ่ไม่ได้เย็นชาเท่าใด
แต่ความจริงองค์หญิงใหญ่ยังคงโมโห เพียงคิดว่าซื่อจื่อจวนกั๋วกงถูกเขียนเป็นตัวละคร ‘คุณหนูโย่วโย่ว’ นางก็ยิ่งโมโห
อีกทั้งเรื่องนี้แสดงในเมืองหลวงนานครึ่งเดือนแล้ว คนของนางหูหนวกตาบอดกันหมดแล้วหรือ จึงไม่มีผู้ใดรู้! หรือเป็นเพราะนางไม่ยุ่งเรื่องทางโลกนาน พวกเขาจึงคิดว่านางเป็นเพียงมีดเก่าสนิมเกราะ ไม่น่ากลัวแล้ว
“นับตั้งแต่ลูกกลับจวนกั๋วกง ก็ไม่ได้ข้องเกี่ยวกับนางแล้วขอรับ” อยู่จวนกั๋วกงมานานครึ่งปีแล้ว เผยโย่วสนิทสนมกับองค์หญิงใหญ่มากขึ้น รินเหล้าอุ่นๆ ให้นาง “ท่านแม่อย่าโมโหเลยขอรับ ทำให้ผู้อื่นสมหวังเสียเปล่า”
พูดถึงเรื่องนี้ องค์หญิงใหญ่ตบโต๊ะ หัวเราะในลำคอ “พวกโง่เขลา ไม่รู้กำลังตน”
“ท่านแม่ใจเย็นขอรับ” เผยโย่วยื่นเหล้าให้องค์หญิงใหญ่
องค์หญิงใหญ่เห็นเผยโย่วสนิทสนมกับตนมากขึ้น อารมณ์จึงดีขึ้นเล็กน้อย หยุดพูดถึงเผยเซ่า รับประทานอาหารและคุยเรื่องงานในกรมโยธา
ขณะที่เผยโย่วกำลังจะลุกออกไป นางพูด “ในทุกปีแม่จะไปสวดมนต์ที่วัดฉือเอิน วันนี้อากาศหนาว แม่ขออยู่ในจวนกั๋วกง ลูกไปแทนแม่นะ”
ดวงตาสีนิลของเผยโย่วว่างเปล่า เขาไม่พูดอะไร ตอบกลับสั้นๆ “ขอรับ”
แม่นมชุนที่อยู่ด้านหลังรู้ว่าองค์หญิงใหญ่อยากจะให้ซื่อจื่ออกไป เพื่อจะได้จัดระเบียบจวน พร้อมให้คนในเมืองหลวงรู้ว่า จวนกั๋วกงยังคงเป็นจวนกั๋วกง ไม่ใช่ใครที่พวกเขาคิดอยากจะปั้นเรื่องล้อเลียนได้
แค่ว่าชื่อเสียงด้านลบเช่นนี้ นางไม่อยากให้ซื่อจื่อแบกรับ
หลังจากเผยโย่วออกไป แม่นมชุยนวดไหล่ให้องค์หญิงใหญ่ พร้อมกับถาม “องค์หญิงใหญ่เจ้าคะ วันนี้นายท่านยังไม่ได้รับประทานมื้อค่ำ ให้บ่าวส่งอาหารไปที่ห้องหนังสือไหมเจ้าคะ”
องค์หญิงใหญ่หลับตาลง ปล่อยให้แม่นมนวดไหล่ ไม่ตอบคำถาม
แม่นมชุดจึงพูดต่อ “องค์หญิงใหญ่เจ้าคะ ตอนนี้ท่านซื่อจื่อกลับมาแล้ว วันนี้องค์หญิงไล่เคอซื่อออกจากจวน นายท่านไม่พูดอะไรแม้แต่น้อย ตลอดหลายปีมานี้นายท่านทำดีกับนางแค่เพราะสืบทอดตระกูลเท่านั้น...”
ยิ่งไปกว่านั้น เคอซื่อคืออนุภรรยาที่องค์หญิงใหญ่ยัดเยียดให้ท่านกั๋วกง ตอนนี้ท่านซื่อจื่อกลับมาแล้ว เคอซื่อก็ถูกไล่จากจวนแล้ว เหตุใดยังต้อง...
“ไม่ต้อง” องค์หญิงใหญ่ลืมตา ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้อง “หม้อไฟวันนี้กนแล้วร้อนในง่าย ประเดี๋ยวเจ้าให้คนชงชาดับร้อนไปที่เรือนชิงฮุย”
แม่นมชุยจนปัญญา ทำได้เพียงถอนหายใจ “เจ้าค่ะ”
เผยโย่วที่เวลานี้ควรกลับถึงเรือนชิงฮุยแล้ว ถูกคนขวางทางไว้
เผยเซ่าคุกเข่าระหว่างทางเดินกลับไปที่เรือนชิงฮุย เมื่อเห็นเผยโย่วก็ร้องไห้อ้อนวอน “พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าเจ้าเล่ห์! ท่านโปรดเมตตา เห็นแก่ที่ข้าเด็กกว่าท่านหลายปี อภัยให้ข้าสักครั้ง! ข้าไม่กล้าแล้วขอรับ!”
เผยโย่วหยุดเดิน มองน้องชายที่คุกเข่าบนพื้น ตอนนี้ดึกมากแล้ว เขามองเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัดเท่าใดนัก
เผยเซ่าเช็ดน้ำมูกและน้ำตา เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องเล็กแค่นี้จะไปถึงหูองค์หญิงใหญ่! พี่ใหญ่คนนี้ของเขาหน้าตานิ่งๆ เขาคิดว่าพี่ใหญ่เพียงปากเก่งเท่านั้น อย่างมากก็แค่มาคุยกับเขา คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะไม่เห็นแก่หน้าของตน จ้างคณะละครมาถึงจวนกั๋วกง!
ทำให้เขากับท่านแม่ถูกไล่ออกจากจวน
“พี่ใหญ่ ข้าถูกคนหลอกใช้ หน้ามืดไปชั่วขณะ! พี่ใหญ่ พี่ให้อภัยข้าสักครั้งเถอะขอรับ!” เผยเซ่าไม่หวงศักดิ์ศรีของตนอีกต่อไป เขาใช้ชีวิตบนกองเงินกองทองตั้งแต่เด็ก ออกไปจากจวนกั๋วกง เขาจะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไร
ท่านพ่อกับท่านแม่ เป็นสามีภรรยากันมานานสิบกว่าปี เป็นพ่อของเขามานานสิบกว่าปี แต่วันนี้กลับไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว! เขาจึงทำได้เพียงมาขอร้องเผยโย่ว
ทว่าเผยโย่วเพียงมองเขา ปล่อยให้เขาคำนับ ไม่พูดไม่จา
เผยเซ่าเงยหน้าขึ้น เห็นดวงตาสีนิลคู่นั้น แตกต่างจากปกติ เวลานี้แววตาของคนตรงหน้าเย็นชา มองมาที่เขา ดั่งกำลังมองของตายอย่างไรอย่างนั้น
เผยเซ่าหยุดร้องไห้ ส่วนลึกในแววตาของเผยโย่วฉายความเย้ยหยัน
เผยโย่วก้าวเท้าเดินผ่านเขาไป ตอนเดินผ่านเหยียบนิ้วมือของเขาอย่างไม่ไยดี
เผยเซ่าตกตะลึงจนลืมความเจ็บปวด ตอนที่เขาดึงสติกลับมา หันหน้าไปด่าแผ่นหลังนั้น “เผยโย่ว! พี่คือคนบ้าที่ไม่มีหัวใจ”
เผยโย่วไม่แม้แต่จะหันกลับมา เดินเข้าไปในเรือนชิงฮุย ลมหนาวเย็นพัดนำถ้อยคำนั้นมาที่หูของเขา
เขาเลิกคิ้วขึ้น
เขาไม่มีหัวใจเช่นนั้นหรือ
ก็จริง
ไม่ว่าจะหวังโย่ว หรือว่าเผยโย่ว ล้วนยากจะผูกมิตรกับผู้อื่น
นิยายรักโรแมนติกที่พระเอกแสนคลั่งรัก รักนางเอกฝังใจ ยิ่งหนียิ่งตามเพื่อให้ได้หัวใจอีกฝ่ายมา!

เพราะความซุกซนในวัยเด็กและไม่ประสาทำให้ เวินหนิง บังเอิญช่วยเหลือ เผยโย่ว เด็กชายมอมแมมยากจนขณะหนีออกไปเที่ยวนอกจวนโดยบังเอิญ ไม่ทันรู้ตัวนางก็ได้สลักลึกลงในใจของเขาจนยากจะลืมเลือน...
เวลาผันผ่านนางเติบโต แต่งงานและเป็นหม้าย เวลานั้นเองที่นางและเขาได้กลับมาเกี่ยวพันกันอีกครั้ง
เด็กน้อยที่เคยยากจนในตอนนี้กลับกลายเป็นจอหงวนผู้มีชื่อเสียงและยังกลับคืนสู่สถานะซื่อจื่อของจวนกั๋วกง
เป็นบุคคลทรงอำนาจในราชสำนักไปเสียแล้ว
นางกลับกลายเป็นภรรยาลับของเขาอย่างไม่เต็มใจ ใฝ่หาอิสรภาพจวบจนวาระสุดท้าย...
อาจเพราะสวรรค์เห็นใจในความอาภัพเวินหนิงจึงได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงที่ตนอายุสิบห้าปีอีกครั้ง
นางยังไม่ออกเรือน ยังไม่เจอเผยโย่ว ครอบครัวนางยังอยู่กันพร้อมหน้า
ครั้งนี้นางจะทำทุกสิ่งเพื่อเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของตนและครอบครัว
แม้ต้องแสดงเป็นหญิงคลั่งรักเพื่อให้เผยโย่วรังเกียจก็ยินดี แต่นางจะไม่ยอมกลับไปอยู่ข้างกายเขาอีก!

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : ชีวิตนี้ไม่ขอเป็นรักแรกของท่านจอหงวน
ผู้เขียน : ซีซีตงตง (西西东东)

---

[权臣的在逃白月光] / [西西东东]
©2023 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.