ภรรยาฝึกฝน ข้าแข็งแกร่ง ฉางเซิงเริ่มจากการรับภรรยาน้อย
นักเล่นคีย์บอร์ดเทพในสมัยโบราณ
## บทที่ 1 ตามขั้นตอนแล้วก็ควรยกเลิกการหมั้น

"ถึงวันรับเงินเดือนอีกแล้ว......"
กู๋ฉางเกอทำอาหารง่ายๆ กินเสร็จแล้ว ไม่ได้รีรออะไรมาก ลุกขึ้นเดินตรงไปยังเขตด้านในของตระกูลกู๋
ในฐานะตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งของชิงโจว เฉพาะคฤหาสน์สายหลักของตระกูลกู๋ก็มีพื้นที่นับพันไร่แล้ว ด้านพละกำลัง ตระกูลกู๋ยังอยู่เหนือสำนักต่างๆ มากมายในชิงโจวเสียอีก!
แม้เขาจะมีฐานะเป็นทายาทสายตรงของตระกูลกู๋และควรจะอาศัยอยู่ในเขตด้านใน แต่ที่เขาอาศัยอยู่ในกระท่อมเล็กๆ บนเขาด้านหลังนั้น เป็นเพราะเขาขอเอง
สาเหตุก็คือ......
ในฐานะคนข้ามมิติ นอกจากการสูญเสียพ่อแม่ทั้งสองแล้ว เขาไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนเลยแม้แต่น้อย!
แม้ว่าตระกูลกู๋จะปฏิบัติต่อเขาดีมาก แม้กระทั่งคฤหาสน์ในเขตด้านในของพ่อแม่เขาก็ยังเก็บไว้ให้เขาไปอยู่ แต่กู๋ฉางเกอที่รู้ดีถึงความอันตรายของโลกใบนี้ ก็ยังคงเลือกที่จะเป็นคนไม่มีตัวตน ปกติแล้วนอกจากช่วงเวลาที่มารับเงินเดือน เขาจะพยายามไม่ปรากฏตัวในเขตด้านในให้มากที่สุด
เขาด้านหลังอยู่ห่างจากเขตด้านในพอสมควร เดินไปประมาณครึ่งชั่วโมง จึงเริ่มเห็นตำหนักต่างๆ ปรากฏขึ้นรอบตัว ตระกูลกู๋ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งของชิงโจว มีสิ่งอำนวยความสะดวกไม่แพ้สำนักต่างๆ เลย ทั้งห้องปรุงยา, ห้องปิดด่าน, ห้องหลอมเครื่องมือ และยังมีหอประชุมสำหรับมอบภารกิจให้คนรุ่นหลังของตระกูลได้ฝึกฝนอีกด้วย
ตลอดทาง กู๋ฉางเกอไม่ได้หยุดพักมากนัก เมื่อพบกับบ่าวไพร่ พวกเขาต่างก็ค้อมคำนับอย่างนอบน้อมและเรียกเขาว่าคุณชายฉางเกอ หากพบกับคนในตระกูลเดียวกัน ก็จะทักทายกัน
เมื่อเดินผ่านสนามฝึกยุทธ์ เขามองดูคนร่วมตระกูลที่มีอายุใกล้เคียงกับเขา คนที่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนแม้เพียงเล็กน้อยก็ล้วนอยู่ในระดับหนึ่งขั้นควบรวมพลังแล้ว บางคนถึงกับก้าวข้ามไปถึงระดับยู่คงจิ้งขั้นที่สอง สามารถลอยขึ้นไปในอากาศได้ชั่วครู่ แตกต่างจากคนธรรมดาแล้ว!
ในใจเขาจะบอกว่าไม่อิจฉาเลยแม้แต่น้อยคงเป็นเรื่องโกหก แต่ตลอด 18 ปีที่ผ่านมา เขาไม่สามารถรวบรวมพลังวิญญาณได้แม้แต่น้อย จึงได้แต่ละสายตาและเร่งฝีเท้าไปยังหอที่แจกจ่ายเงินเดือน
"อาสาม ผมมารับเงินเดือน......"
เสียงของกู๋ฉางเกอยังไม่ทันขาดคำ เขาก็เห็นว่าสีหน้าของอาสามที่รับผิดชอบแจกจ่ายเงินเดือนดูไม่ค่อยถูกต้องนัก
"เอ่อ อาสาม ไม่รับเงินเดือนแล้วละ ฉางเกอมีธุระต้องไปก่อน"
เท้าซ้ายที่เพิ่งก้าวเข้าไปก็ถูกดึงกลับทันที แล้วหมุนตัวจะเดินจากไป!
"หยุดนะ! ข้าเป็นเทพแห่งโรคระบาดหรือไง! เห็นข้าแล้วก็วิ่งหนี?"
กู๋ซานเฟิงตบโต๊ะพลางพูดอย่างไม่พอใจ
"อาสาม ผมไม่มีหินวิญญาณให้ท่านยืมจริงๆ......"
กู๋ฉางเกอเห็นอาสามลุกขึ้นเดินมา ได้แต่ยักไหล่อย่างจนใจ
"พูดบ้าอะไร ข้าจะยืมเงินแค่เจ้าลูกกระต่ายคนนี้เท่านั้นหรือไง?"
"แล้วอีกอย่าง ข้ายืมเงินเพื่อใคร? ก็เพื่อหาทางให้เจ้าได้ฝึกฝนไม่ใช่หรือ!"
กู๋ซานเฟิงเห็นท่าทางของเขาแล้ว โมโหจนแทบระเบิด ยกเท้าขึ้นทำท่าจะเตะ แต่สุดท้ายก็หยุดไว้ครึ่งทาง แล้วตบๆ ขากางเกงของตัวเอง
"อ้อ ไม่ได้ยืมเงินเหรอ? แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?"
กู๋ฉางเกอถามเสียงเบาอย่างระแวดระวัง
"ดูเองสิ!"
กู๋ซานเฟิงแค่นเสียงเย็น ชำเลืองมองจดหมายบนโต๊ะ บอกให้เด็กหนุ่มไปหยิบมาดูเอง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู๋ฉางเกอก็เดินไปที่โต๊ะพร้อมความสงสัยในใจ หยิบจดหมายขึ้นมาอ่านด้วยความสนใจ
【เรื่องการหมั้นหมายระหว่างตระกูลกู๋ของท่านกับตระกูลหลิ่วของเราในอดีต สมควรจะมีข้อสรุปแล้ว ในอีกเจ็ดวันข้าน้อยจะมาเยือนตระกูลกู๋】
มีเพียงข้อความสั้นๆ เท่านั้น และลงท้ายด้วย: หลิ่วชิงชิง
"อ่านจบแล้ว?" กู๋ซานเฟิงเดินมาข้างหลานชายคนโต ยังคงทำหน้าเคร่งเครียด
กู๋ฉางเกอเกาศีรษะ พยักหน้าอย่างงุนงง "อืม อ่านจบแล้ว ก็แค่ข้อความเดียวนี่นา ต้องบอกว่าลายมือสวยมากเลยนะ ดูลายมือก็เหมือนเห็นคน สาวหลิวคนนี้คงจะหน้าตาไม่เลวเลยทีเดียว"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของกู๋ซานเฟิงก็เขียวขึ้น เด็กคนนี้แกล้งทำเป็นโง่หรือไง?
"เจ้าแกล้งโง่กับข้าใช่ไหม?"
"นางมาหาเจ้านี่แหละ! ตอนนั้นเจ้ากับลูกสาวตระกูลหลิ่วคนนั้นถูกหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก!"
พูดพลางก็แย่งจดหมายกลับมา ชี้ไปที่ชื่อหลิ่วชิงชิงพลางพูดอย่างเดือดดาล
"หา?"
"ผมไม่รู้นี่นา!"
"หมั้นหมายตั้งแต่เด็ก ไม่เคยมีใครบอกผมเลยนะ!"
คราวนี้กู๋ฉางเกอถึงกับตกตะลึง ตัวเองข้ามมิติมาอยู่ที่นี่สิบแปดปีแล้ว แต่ไม่เคยรู้เลยว่ามีคู่หมั้นอยู่ข้างนอก!
หลิ่วชิงชิงเป็นใครกัน?
"อ้อ......น่าจะเป็นการหมั้นหมายที่ตกลงกันก่อนเจ้าเกิดแล้ว"
"เจ้าไม่รู้เหรอ......" กู๋ซานเฟิงลูบจมูก เพิ่งนึกขึ้นได้ น้ำเสียงอ่อนลงไปหลายส่วน
หลายปีมานี้ หลานชายคนโตของเขาอาศัยอยู่บนเขาด้านหลังตลอด ปกติเมื่อตระกูลมีเรื่องอะไร เขาก็บอกว่าไม่ขอยุ่งเกี่ยว ดูเหมือนจะไม่มีใครเคยบอกเรื่องนี้กับเขาจริงๆ......
"ดังนั้น......อาสามอิจฉาที่ผมกำลังจะแต่งงานแล้ว แต่ท่านยังเป็นโสดอยู่งั้นเหรอ?"
"ไม่น่าจะขนาดนั้นนะอาสาม ท่านกับผม แม้จะพูดไม่ได้ว่าญาติผู้ใหญ่กับญาติผู้น้อยรักใคร่กันดี แต่ก็นับว่าเกลียดกันพอประมาณ ท่านไม่น่าจะใจน้อยขนาดนั้นนะ"
กู๋ฉางเกอเข้าใจแล้ว แต่ยังคงทำท่าไม่ใส่ใจ
"เจ้าพูดเพ้อเจ้อบ้าอะไร!? เจ้าเป็นคนไร้ค่าที่ฝึกฝนไม่ได้ แต่หญิงสาวตระกูลหลิ่วคนนี้ได้เข้าสำนักแล้ว กำลังจะแข่งขันชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ นางจะมาสนใจเจ้าได้อย่างไร? นางมาเพื่อยกเลิกการหมั้นหมายอย่างชัดเจน!"
"ยกเลิกการหมั้นหมาย! เข้าใจไหม!?"
กู๋ซานเฟิงโกรธจนตบขาตัวเอง!
แต่พอพูดจบ เขาก็รู้สึกเสียใจ พูดแบบนี้จะทำให้เด็กคนนี้เสียกำลังใจไหม?
"อ้อ......อืม ตามขั้นตอนก็ควรจะยกเลิกการหมั้นหมาย"
กู๋ฉางเกอเพียงแค่ชะงักไปเล็กน้อย แล้วก็พยักหน้าอย่างสงบ
แค่ยกเลิกการหมั้นหมายเท่านั้นเอง เขาคุ้นเคยมากแล้ว น่าเสียดายที่เขาไม่มีคุณปู่และไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนแม้แต่น้อย จึงไม่สามารถตะโกนว่าสามสิบปีทางตะวันออกของแม่น้ำ สามสิบปีทางตะวันตกของแม่น้ำ...
ปฏิกิริยาที่สงบนิ่งของเขากลับทำให้กู๋ซานเฟิงงุนงง
เจ้าไม่ควรจะรู้สึกอับอายหรือโกรธเกรี้ยวหรอกหรือ?
ทำไมเด็กบ้านี่กลับมีท่าทีเหมือนกับ "อ้อ ยกเลิกการหมั้นหมายเหรอ เรื่องเล็ก ฉันคุ้นเคยมากแล้ว" แบบนี้ล่ะ!?
"เจ้านี่......ดูเหมือนจะไม่ต้องการให้ข้าปลอบใจแล้วสินะ"
"นับวันดูแล้ว สำนักเทียนฮานน่าจะมาถึงพรุ่งนี้ ถ้าตอนนั้นเจ้าไม่อยากออกหน้า ตระกูลก็จะจัดการเรื่องนี้แทนเจ้าเอง"
"ส่วนจะมาที่หอประชุมหรือไม่ เจ้าตัดสินใจเองก็แล้วกัน"
กู๋ซานเฟิงพูดจบก็โยนจดหมายพร้อมกับหินวิญญาณประจำเดือนที่เขาควรได้รับไปให้ หินวิญญาณของเขามีมากกว่าทายาทคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด แต่กลับไม่มียาเม็ด นี่เป็นเพราะหลังจากที่เขาพยายามฝึกฝนหลายปีโดยไม่มีผล เขาก็ได้บอกกับตระกูลให้เปลี่ยนยาเม็ดเป็นหินวิญญาณแทน
จนกระทั่งกู๋ฉางเกอเดินห่างออกไป เขาก็ยื่นหน้าออกไปดู ยังอดไม่ได้ที่จะพึมพำด้วยความเป็นห่วง "เด็กคนนี้ คงไม่ได้แกล้งทำเป็นสงบนิ่งหรอกนะ สงบเกินไปแล้ว......"
......
ในเวลานี้ เรือบินของสำนักเทียนฮานได้ข้ามพ้นพรมแดนของชิงโจวไปแล้ว
การเดินทางไปยังตระกูลกู๋ครั้งนี้ พวกเขาได้นำผู้เฒ่าสองคน เจ้าหน้าที่หกคน และศิษย์ติดตามอีกหลายคนมาด้วย
บนเรือบิน เสียงสนทนาของเหล่าศิษย์ดังขึ้นเป็นระยะ
"ไอ้คนไร้ค่าที่ฝึกฝนไม่ได้ของตระกูลกู๋ จะคู่ควรกับหลิวซือเจี่ยได้อย่างไร ตามความเห็นของข้า เรื่องนี้ควรจะส่งจดหมายไปก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ซือเจี่ยไปเองเลย!"
"ใครว่าไม่ใช่ล่ะ! ไม่พูดถึงว่าในสำนัก คนที่ตามจีบซือเจี่ยมีมากมายนับไม่ถ้วน แม้แต่ในทั่วทั้งดินแดนเป่ยหยู่ จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่จะเทียบกับซือเจี่ยได้!"
ในห้องฝึกฝนของเรือบิน ผู้เฒ่าของสำนักเทียนฮานก็พูดกับหลิ่วชิงชิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ชิงเอ๋อร์ เจ้าแค่ทำตามความคิดของตัวเองก็พอ ทุกอย่างมีสำนักคอยหนุนหลังเจ้า"
"แม้ว่าตระกูลกู๋จะมีอิทธิพลใหญ่โตที่สุดในชิงโจว แต่เมื่อเทียบกับสำนักเทียนฮานของเราแล้วก็ยังด้อยกว่า พวกเขาไม่มีทางที่จะเพื่อคนไร้ค่าที่ฝึกฝนไม่ได้คนหนึ่งแล้วมาขัดแย้งกับพวกเรา"
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หลิ่วชิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชา พยักหน้าเบาๆ
ไม่ว่าสำนักจะพูดอย่างไร เธอก็ตั้งใจจะแก้ไขเรื่องนี้ด้วยวิธีของตัวเองอยู่แล้ว มิฉะนั้นก็คงไม่มาด้วยตัวเอง


## บทที่ 2 พบหลิ่วชิงชิงครั้งแรก

รุ่งเช้าวันถัดมา กู๋ซานเฟิงไม่ได้ไปที่ห้องบัญชี แต่มุ่งตรงไปยังหอประชุม
"เด็กคนนี้ ฉางเกอ ดีทุกอย่าง ไม่มีที่ติ น่าเสียดายที่ไม่สามารถฝึกฝนได้"
"แต่อีกไม่นาน พ่อก็จะเก็บสะสมได้พอแล้ว อีกสักสิบปีก็จะขอยืมหินวิญญาณจากบัญชีของหัวหน้าครอบครัว เพื่อแลกกับหยู่หลิงตันสักเม็ด เพียงพอที่จะทำให้เจ้าก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝนได้แล้ว"
"ฮึ พ่อก็แค่ไม่มีความสามารถเท่าพี่ชายคนที่สอง ไม่อย่างนั้น ถ้าสามารถหาหยู่หลิงตันให้เด็กคนนี้ได้เร็วกว่านี้ ให้เขาฝึกฝนได้สำเร็จ บางทีก็อาจจะไม่ต้องเจอกับการถูกถอนหมั้นแบบนี้"
กู๋ซานเฟิงรู้สึกไม่สบายใจเมื่อนึกถึงหลานชายคนโตที่ดีของเขา วันนี้เด็กสาวตระกูลหลิ่วคนนั้นกำลังจะมาถอนหมั้น
เขาไม่อยากให้กู๋ฉางเกอออกมาเผชิญหน้า ให้ครอบครัวจัดการก็พอ ไม่จำเป็นต้องถูกทำให้อับอายต่อหน้า
"ไอ้พวกใจดำอำมหิต..."
"พรุ่งนี้เป็นต้นไป ธุรกิจของตระกูลหลิ่วทั้งหมดจะถูกตัดขาด!"
กู๋ซานเฟิงยิ่งคิดยิ่งโกรธ ถึงขั้นเตรียมจัดการกับตระกูลหลิ่วเพื่อแก้แค้นให้หลานชายคนโต
เพราะในดินแดนชิงโจวนี้ ตระกูลกู๋คือสวรรค์! ตระกูลหลิ่วนั่นไม่มีทางมาหลอกเอาประโยชน์จากตระกูลกู๋ได้ แค่ตอนนี้พวกเขาได้พึ่งพาสำนักเทียนฮานเท่านั้น ถึงได้กล้าแข็งขืน!
ไม่รู้ว่าข่าวรั่วไหลมาจากไหน ตอนนี้แม้แต่คนรุ่นหลังของตระกูลกู๋ก็ได้ยินข่าวลือแล้ว
"ฮึ... น่าเสียดายที่พี่ฉางเกอไม่สามารถฝึกฝนได้"
"ใช่ไหมล่ะ!"
"ได้ยินว่าเด็กสาวตระกูลหลิ่วคนนั้นจะมาถอนหมั้นกับพี่ฉางเกอวันนี้!"
"ยิ่งคิดยิ่งโกรธ ไปกันเถอะ พวกเราก็ไปด้วย ถึงจะไม่ได้ลงมือ อย่างน้อยก็ช่วยด่าสักสองสามประโยคเพื่อระบายความโกรธ!"
"ไป นับฉันด้วยคนหนึ่ง!"
ลูกหลานตระกูลกู๋ที่อยู่รุ่นเดียวกับกู๋ฉางเกอพูดคุยกันไม่กี่คำก็พากันมุ่งหน้าไปยังหอประชุม
สำหรับพี่ชายที่ไม่สามารถฝึกฝนได้คนนี้ พวกเขาล้วนมีความรู้สึกที่ดี ปกติเขาไม่สามารถฝึกฝนได้ หินวิญญาณที่ได้รับทุกเดือนใช้ไม่หมด มักจะช่วยเหลือทุกคนอยู่เสมอ!
"ปกติไม่เห็น แต่ดูเหมือนเด็กคนนี้จะมีชื่อเสียงดีในตระกูลนะ"
กู๋ซานเฟิงรู้สึกถึงอารมณ์ของคนรุ่นหลังรอบข้าง พึมพำด้วยความประหลาดใจ
...
ก่อนเที่ยง เรือบินลำหนึ่งก็มาถึงเมืองหลวงตระกูลกู๋แล้ว
ตระกูลกู๋ที่ได้รับข่าวล่วงหน้า เพียงแค่ส่งผู้จัดการสายรองที่มีระดับยู่คงจิ้งขั้นที่สองมารอรับเท่านั้น
"ตระกูลกู๋ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ นี่คงไม่ได้เห็นสำนักเทียนฮานอยู่ในสายตาสินะ"
เมื่อลงจากเรือบิน ศิษย์ของสำนักเทียนฮานเห็นสถานการณ์ก็โกรธไม่น้อย
แม้แต่เจ้าหน้าที่และผู้เฒ่าก็มีสีหน้าไม่พอใจ
นี่มันไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว การเดินทางครั้งนี้ ศิษย์ที่มาด้วยเกือบครึ่งล้วนอยู่ในระดับยู่คงจิ้ง!
แต่พวกเขาก็ไม่ถึงกับจะไประบายอารมณ์กับผู้จัดการที่ยิ้มแย้มและมีเพียงระดับยู่คงจิ้งที่ไม่โดดเด่น
ได้แต่หน้าบึ้งตามไปยังคฤหาสน์ตระกูลกู๋
ศิษย์ทุกคนต่างเดือดดาล มีเพียงหลิ่วชิงชิงที่สีหน้าปกติ ไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม
ไม่นานทุกคนก็มาถึงคฤหาสน์ตระกูลกู๋ ที่เรียกว่าคฤหาสน์ แต่เมื่อยืนอยู่ใกล้ๆ กลับดูเหมือนเมือง มีกำแพงสูงหนาที่สลักค่ายกล ประตูใหญ่ดูยิ่งใหญ่อลังการ
หัวหน้าตระกูลกู๋รุ่นปัจจุบัน กู๋จ้าน และผู้เฒ่าอีกหลายคนในครอบครัวยืนอยู่หน้าประตูแล้ว
ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะเอ่ยปากตำหนิ กู๋จ้านก็พูดอย่างเรียบๆ ว่า: "ในเมืองมีสามัญชนอยู่มาก หากพวกเราออกไป ย่อมส่งผลกระทบต่อความเป็นระเบียบปกติ ขอให้ทุกท่านเข้าใจด้วย"
คำตำหนิของทุกคนจากสำนักเทียนฮานติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อได้ยินเหตุผลนี้ ก็ทำอะไรไม่ได้
ได้แต่แค่นเสียงอย่างไม่พอใจ ทั้งสองฝ่ายต่างมองกันไม่ติดตา ในบรรยากาศที่เย็นชา ก็เดินเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลกู๋
ไม่นาน ทุกคนก็นั่งลงในหอประชุม
หัวหน้าตระกูลกู๋ กู๋จ้าน นั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน คนของตระกูลกู๋และสำนักเทียนฮานนั่งแยกกันซ้ายขวา
"คุณปู่กู๋ จะให้หลานได้พบเขาได้ไหมคะ?"
เสียงไพเราะแต่แฝงความเย็นชาดังขึ้น
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในตระกูลกู๋ขมวดคิ้ว
กู๋จ้านมองไปอย่างเรียบๆ ยกน้ำชาขึ้นจิบ แล้วพูดเบาๆ ว่า: "เด็กสาวตระกูลหลิ่ว การตัดสินใจนี้ข้าทำได้เอง ไม่จำเป็นต้องแจ้งให้ฉางเกอรู้"
"ฮึ! ก็แค่ถอนหมั้น จำเป็นต้องทำให้เด็กคนนั้นอับอายต่อหน้าด้วยหรือ!"
"อยากจะมาอาละวาดในตระกูลกู๋ของข้า ไม่ว่าจะเป็นตระกูลหลิ่วหรือแม้แต่สำนักเทียนฮานก็ทำไม่ได้เหมือนกัน!"
กู๋อี้เสี่ยวตบโต๊ะทันที ทำให้ถ้วยชากระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ลุกขึ้นด่าอย่างไม่ไว้หน้า
เมื่อเผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่ของสำนักเทียนฮาน เขาไม่มีสีหน้าดีเลยแม้แต่น้อย
พ่อของกู๋ฉางเกอและกู๋ซานเฟิง พี่น้องสองคนกับเขาล้วนมาจากสายเลือดเดียวกัน สำหรับหลานชายที่น่าสงสารคนนี้ แม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจมากเท่ากู๋ซานเฟิง แต่ก็ไม่ได้น้อยเช่นกัน!
"น่าขัน"
"ตอนนี้ชิงชิงเป็นหนึ่งในผู้แข่งขันชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเทียนฮานแล้ว เด็กหนุ่มของตระกูลกู๋คนนั้นแม้แต่การฝึกฝนก็ทำไม่ได้ จะคู่ควรได้อย่างไร!"
"ไม่ว่าวันนี้ตระกูลกู๋ของท่านจะเห็นด้วยหรือไม่ การหมั้นนี้ก็ต้องถอน!"
ผู้เฒ่าของสำนักเทียนฮานที่มาครั้งนี้ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ลุกขึ้นสบตากับอีกฝ่าย
"ทะเลาะอะไรกัน?"
กู๋จ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย ตวาดเสียงต่ำ พลังบำเพ็ญระดับเทียนเหมินจิ้งขั้นที่แปดแผ่ออกมาครอบคลุมทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
ผู้เฒ่าสำนักเทียนฮานแค่นเสียงเย็น ไม่ยอมอ่อนข้อ ปล่อยพลังบำเพ็ญระดับเทียนเหมินจิ้งของตนออกมาเช่นกัน
แม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในดินแดนชิงโจว หากลงมือต่อสู้พวกเขาคงไม่ได้ดี แต่เขาไม่เชื่อว่าตระกูลกู๋นี้จะกล้าพลิกหน้ากับสำนักเทียนฮานเพื่อคนไร้ค่าคนหนึ่ง!
"ข้ารู้ความตั้งใจของเจ้า การหมั้นนี้ ข้าตัดสินใจเอง ถอนก็ได้"
"เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้เด็กคนนั้นออกมาเผชิญหน้า"
กู๋จ้านหันไปมองหลิ่วชิงชิงอีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีใจไม่โกรธ
"คุณปู่กู๋..." ใบหน้าเย็นชาของหลิ่วชิงชิงผ่านความอึดอัดใจ อยากจะพูดอะไรเพิ่มเติม
แต่ถูกอีกฝ่ายยกมือขึ้นห้ามอย่างเด็ดขาด: "เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์กับตระกูลหลิ่วของเจ้า การหมั้นถอนแล้ว เจ้าไปได้ หากพูดมากกว่านี้ ข้าก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของพวกเจ้าได้ แต่นับจากวันนี้ ตระกูลกู๋ของเราจะตัดขาดผลประโยชน์ทางธุรกิจกับตระกูลหลิ่วของเจ้า"
เห็นว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป สถานการณ์จะยิ่งแย่ลง หลิ่วชิงชิงจึงจำใจหยิบสัญญาหมั้นจากอกเสื้อ พร้อมกับหยิบขวดหยกที่ดูไม่ธรรมดาออกมาด้วย
แต่ก่อนที่เธอจะส่งไป เธอก็หันไปมองที่ประตูหอประชุมทันที
ชายหนุ่มที่ไม่มีพลังบำเพ็ญแม้แต่น้อยก้าวเข้ามา ไม่ต่ำต้อยไม่หยิ่งยโส ใบหน้ามีรอยยิ้มอ่อนโยน แม้กระทั่งเมื่อสบตากับเธอ ก็ยังพยักหน้าอย่างสุภาพเพื่อทักทาย
เธอเดาได้ในใจแล้วว่าเขาเป็นใคร
จนกระทั่งเขามาถึงกลางหอประชุม ค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม: "ฉางเกอขอคารวะคุณปู่ใหญ่ และคุณลุงคุณอาทุกท่าน"
"ไอ้คนไร้ค่านี่เองหรือ? หน้าตาก็ดูดีอยู่หรอก..."
คนของสำนักเทียนฮานได้ยินชื่อ ไม่ปิดบังสายตาที่ดูถูกและรังเกียจ
"กู๋ฉางเกอ..." กลับกลายเป็นหลิ่วชิงชิงที่สายตาหยุดอยู่ที่ชายหนุ่ม ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าสายตาเย็นชาที่เธอพยายามรักษาไว้ในยามปกตินั้น ตอนนี้อ่อนโยนลงหลายส่วน และยังแฝงความรู้สึกผิดบางอย่าง


## บทที่ 3 ไม่ใช่การยกเลิกการหมั้น แต่เป็นการแต่งงาน?

"รู้อยู่แล้วว่าไอ้หนูนี่ต้องมาแน่"
กู๋ซานเฟิงแค่นเสียง ไอ้หนูเหม็นนี่ไม่จำเป็นต้องมาเลย มันไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาหรอก มีแต่จะถูกอีกฝ่ายเยาะเย้ย
แต่เขาก็เดาได้ว่าทำไมเจ้าหนูถึงมา ไอ้หนูนี่ทำอะไรเจ้าเล่ห์กว่าตัวเองเสียอีก คงกลัวว่าตระกูลกู๋จะเป็นศัตรูกับทั้งตระกูลหลิ่วและสำนักเทียนฮานพร้อมกัน เลยตั้งใจจะกลืนความอัปยศไว้เอง
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดสงสารหลานชายคนโตไม่ได้
เจ้าเล่ห์... อาจเป็นเพราะฝึกฝนไม่ได้ ไม่มีพลังเป็นหลักประกัน พ่อต้องพยายามให้หนักกว่านี้ ต้องหาหยู่หลิงตันมาให้ไอ้หนูนี่ให้ได้ภายในสิบปี!
"อืม"
"มาแล้วก็นั่งฟังซะ"
สายตาของกู๋จ้านวาบไปด้วยความประหลาดใจ แต่ก็พยักหน้าให้อีกฝ่ายนั่งลง
"คุณปู่ใหญ่ ก็แค่ยกเลิกการหมั้นเท่านั้นเอง..."
"ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร หลานได้สืบมาแล้ว"
"สาวหลิวยังไงก็เป็นบุตรีสวรรค์ หลานไม่เหมาะสมกับเธอจริงๆ"
"ส่วนบุญคุณที่มีต่อตระกูลหลิ่วในอดีต ติดค้างไว้ก่อนก็ติดค้างไว้ก่อน ค่อยตอบแทนทีหลัง ไม่จำเป็นต้องแต่งงานกันใช่ไหมล่ะ?"
กู๋ฉางเกอไม่ได้นั่งลงอย่างว่าง่าย กลับหัวเราะเบาๆ สองที ท่าทางสบายๆ พูดกับผู้อาวุโสของตระกูลกู๋
คำพูดของเขาทำให้พวกศิษย์และเจ้าหน้าที่ของสำนักเทียนฮานที่เตรียมจะเยาะเย้ยรู้สึกประหลาดใจ
คำเยาะเย้ยที่เตรียมไว้ สุดท้ายก็ได้แต่พึมพำเบาๆ: "ไอ้หนูนี่รู้กาลเทศะดีนี่"
แต่คนในตระกูลกู๋ต่างขมวดคิ้ว
กู๋ซานเฟิงยิ้มกว้าง ลุกขึ้นดึงหลานชายไปที่ที่นั่งแล้วพูดว่า: "เจ้าหนู อย่าพูดมาก"
"เจ้าคิดว่าตระกูลกู๋เราเป็นอะไร?"
"เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้ตระกูลกู๋ครอบครองเมืองในชิงโจวทั้งหมด 19 เมือง ในนั้น 3 เมืองเป็นของพ่อแม่เจ้า?"
"ถึงเจ้าจะฝึกฝนไม่ได้ แต่ในตระกูลกู๋ อะไรที่เป็นของเจ้าก็ต้องเป็นของเจ้า ใครจะมาพูดจาไม่ดีไม่ได้ ไม่งั้นข้าจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม!"
"ท่านหัวหน้า ท่านว่า... ใช่หรือไม่?" พูดจบเขาก็หันไปมองคนในตระกูลกู๋ แล้วค้อมมือให้กู๋จ้าน
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทุกคนในตระกูลกู๋ต่างพยักหน้า สายตาที่มองกู๋ฉางเกอเต็มไปด้วยความรัก
เจ้าหนูนี่ คิดว่าพวกผู้อาวุโสเป็นอะไรกัน?
"ลูก เจ้ารู้ไหมว่าทำไมตระกูลกู๋ถึงเป็นที่หนึ่งในชิงโจว?"
"หรือเจ้าคิดว่าเราอาศัยบรรพบุรุษที่คอยเล่ห์เหลี่ยมและอดทนต่อความอัปยศ?"
"พวกเราไม่ใช่สำนักพวกนั้น พวกเรามีสายเลือดเดียวกัน การที่เจ้าฝึกฝนไม่ได้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า แต่ถ้าเราไม่สามารถปกป้องเจ้าได้ นั่นคือความผิดของตระกูลกู๋!"
กู๋จ้านผู้เป็นหัวหน้าตระกูลพูดอย่างแข็งกร้าวพลางเลิกคิ้วมองกู๋ฉางเกอ
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนในตระกูลกู๋ต่างวางถ้วยชาลง และมองไปที่คนของสำนักเทียนฮานอย่างเงียบๆ
"ท่านหัวหน้าตระกูลกู้ ในเมื่อเด็กหนุ่มก็เห็นด้วยแล้ว ทำไมยังต้องยึดติดอีก?"
"แบบนี้ไม่เป็นผลดีกับทั้งท่านและข้า"
ผู้เฒ่าของสำนักเทียนฮานรู้สึกปวดหัว เคยได้ยินมาว่าตระกูลกู๋ขึ้นชื่อเรื่องดื้อรั้น วันนี้ได้เห็นกับตาถึงเข้าใจ แม้แต่เด็กหนุ่มก็เห็นด้วยแล้ว พวกเขายังไม่พอใจอีก!?
และดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีท่าทีจะลงมือ พวกเขามาไม่มากพอที่จะได้เปรียบ!
แม้ว่าสำนักเทียนฮานจะแข็งแกร่งกว่าตระกูลกู๋อยู่หนึ่งขั้น แต่ในดินแดนชิงโจวนี้ สำนักเทียนฮานก็ไม่แน่ว่าจะกดตระกูลกู๋ได้!
"ขอให้พวกเราสองคนได้คุยกันตามลำพัง..."
หลิ่วชิงชิงกลับสงบอย่างผิดปกติ มองไปที่กู๋จ้านและค้อมมือพูด
ครั้งนี้กู๋จ้านไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่กลับมองไปที่กู๋ฉางเกอ
เมื่อเห็นเขาพยักหน้า จึงลุกขึ้นเดินออกไปนอกหอประชุม พลางพูดว่า: "ลูก จำไว้ ที่นี่คือตระกูลกู๋"
เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ของตระกูลกู๋ก็ไม่พูดอะไรอีก ตามหัวหน้าตระกูลออกจากหอประชุม
มีเพียงกู๋ซานเฟิงที่กระซิบข้างหูหลานชายว่า: "เจ้าหนู ระวังตัวหน่อย ผู้หญิงยิ่งสวยยิ่งหลอกคนเก่ง"
"พี่... ทำไมต้องไปพูดกับเขาด้วย"
"ใช่แล้ว ตระกูลกู๋พวกนั้นจะกล้าทำอะไรพวกเราจริงๆ หรือ!"
"ชิงชิง เธอไม่ต้องกังวล สำนักเทียนฮานของเราแม้จะไม่ได้อยู่ในชิงโจว แต่ตระกูลกู๋ก็ไม่กล้าทำอะไรพวกเรา!"
"ถ้าเธออยากไป ข้าผู้เฒ่าสามารถพาเธอออกไปได้อย่างปลอดภัย"
คนของสำนักเทียนฮานไม่เข้าใจว่าทำไมหลิ่วชิงชิงถึงยืนกรานจะคุยกับเด็กหนุ่มที่ไร้พลังบำเพ็ญคนนี้ตามลำพัง
แต่เมื่อเจอกับสายตาเย็นชาไร้อารมณ์ของหลิ่วชิงชิง พวกเขาก็พากันเงียบและออกจากหอประชุม มายืนจ้องตากับคนของตระกูลกู๋อย่างไม่ลงรอยกันอยู่ข้างนอก
ผู้เฒ่าของสำนักเทียนฮานแอบเปิดใช้ยันต์หยกในอกเสื้อ ขอให้ทางสำนักส่งคนมาช่วย
แม้ว่าตระกูลกู๋จะมีผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งอยู่หลายคน แต่พวกเขาคงไม่เข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ เว้นแต่จะเป็นเรื่องเป็นตายของตระกูลกู๋
เพื่อความปลอดภัย ยังคงต้องแจ้งให้ทางสำนักมารับดีกว่า!
ตอนมาเขาค่อนข้างมั่นใจ แต่พอเห็นว่าตระกูลกู๋ดื้อรั้นขนาดนี้ ก็ทำให้เขาไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะกล้าลงมือหรือไม่!
ในชั่วขณะนั้น ในหอประชุมเหลือเพียงคนหนุ่มสาวสองคน
หลิ่วชิงชิงยกมือขึ้น พลังวิญญาณสายหนึ่งปิดประตูหอประชุม พร้อมกับเปิดค่ายกลป้องกันเสียงในหอประชุม
"คุณหลิ่ว ท่านก็เห็นแล้ว กู๋ก็อยากแก้ปัญหาอย่างสันติ" กู๋ฉางเกอพูดพลางมองอีกฝ่าย
รูปโฉมงดงามราวกับจะทำให้บ้านเมืองล่มสลาย แม้จะสวมชุดคลุมเต๋าสีขาว แต่ก็ยังเผยให้เห็นรูปร่างอันงดงาม
ถ้าได้แต่งกับนางเป็นภรรยา ก็คงดีจริงๆ... น่าเสียดายที่นางเป็นเซียน เขาเป็นมนุษย์ ต่างกันเหลือเกิน แม้ตระกูลกู๋จะบังคับให้พวกเขาแต่งงานกัน แล้วจะมีประโยชน์อะไร?
จะบังคับให้นางอยู่ในตระกูลกู๋ตลอดไปได้หรือ? นั่นมันก็ไม่ถูกต้องอยู่ดี!
"การยกเลิกการหมั้นเป็นความต้องการของสำนัก ตระกูลหลิ่วไม่เคยลืมบุญคุณในอดีต และหลิ่วชิงชิงก็จะไม่มีวันลืม"
"สำนักไม่ค่อยเข้าใจความคิดของข้า ข้าก็มีความลำบากใจ ไม่สามารถอธิบายให้ท่านเข้าใจได้ในเวลาอันสั้น"
"แต่วันนี้ที่มาตระกูลกู๋ไม่ใช่เพื่อยกเลิกการหมั้น..."
บุคลิกอันเย็นชาของหลิ่วชิงชิงละลายไปมากในตอนนี้ เสียงก็อ่อนโยนและไพเราะขึ้น พูดพลางค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้
"แล้วความหมายของคุณหลิ่วคือ?"
กู๋ฉางเกอกลับไม่เข้าใจ ตัวเองเป็นคนไร้ค่าที่ฝึกฝนไม่ได้ การยกเลิกการหมั้นก็เป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าไม่ยกเลิก นางจะได้อะไรจากเขา?
หรือว่านางหลงใหลในร่างกายของเขาจริงๆ? แต่ก็จริงที่ตัวเองหน้าตาดีอยู่หลายส่วน!
"ถ้าท่านยินยอม เราก็แต่งงานกัน!"
หลิ่วชิงชิงหยุดยืนห่างจากชายหนุ่มเพียงก้าวเดียว จ้องตาเขาพลางพูดอย่างจริงจังและจริงใจ!
มองดวงตาคู่นั้นของหลิ่วชิงชิง กู๋ฉางเกอรู้สึกงุนงงชั่วขณะ
นี่มันโชคชะตาที่พระเอกควรจะได้รับไม่ใช่หรือ?
ตัวเองก็มีด้วย?
"แต่งงาน?"
กู๋ฉางเกอถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ
"แต่... มีอย่างหนึ่งที่ต้องบอกล่วงหน้า เพราะวิชายุทธ์ที่ข้าฝึกอยู่ตอนนี้ แม้จะแต่งงานก็ยังไม่สามารถร่วมหอกับท่านได้ชั่วคราว"
"ต้องใช้เวลาอีกสักพัก รอให้ข้าได้ตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ ปัญหาในวิชายุทธ์ก็จะแก้ไขได้"
หลิ่วชิงชิงพยักหน้าอย่างไม่ลังเล พยายามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด
ปกติในสำนักเคยชินกับการทำตัวเย็นชา จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ค่อยชินกับการพูดคุยปกติ


## บทที่ 4 ระบบเปิดใช้งานแล้ว? ต้องแต่งงานเท่านั้น!

"พูดแบบนี้ คงจะเป็นปัญหาสำหรับเธอสินะ?" กู๋ฉางเกอได้ยินคำพูดนี้ แม้จะรู้สึกประหลาดใจกับความคิดของอีกฝ่าย แต่ก็ยังพูดอย่างมีเหตุผลว่า
เมื่ออีกฝ่ายมีข้อจำกัดในวิชายุทธ์เช่นนี้ บางทีการที่สำนักของเธอเดินทางมาขอยกเลิกการหมั้นก็อาจเป็นเพราะเหตุนี้ หากแต่งงานกัน คงจะเป็นเรื่องยากที่จะอธิบายกับสำนักของเธอ
"ปัญหาพวกนี้ ฉันสามารถแก้ไขได้"
"นอกจากนี้ หยู่หลิงตันเม็ดนี้เป็นการตอบแทนบุญคุณที่ตระกูลของเธอมีต่อแม่ของฉันในอดีต"
"ไม่ว่าจะแต่งงานกันหรือไม่ หยู่หลิงตันเม็ดนี้ก็จะมอบให้เธอ"
"นี่น่าจะเพียงพอที่จะทำให้เธอก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน แต่ก็แค่นั้นเท่านั้น เพราะรากฐานของเธอ......"
หลิ่วชิงชิงได้ยินว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตื่นเต้นตกลงทันที แต่กลับเป็นห่วงปัญหาของเธอ ในใจก็รู้สึกนับถือเขาเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
หยู่หลิงตันที่เดิมตั้งใจจะมอบให้เป็นอย่างสุดท้าย ตอนนี้เธอก็ไม่อยากปิดบังอีกต่อไป จึงหยิบขวดหยกออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้เขา
"หยู่หลิงตัน......ฟังดูคุ้นๆ"
กู๋ฉางเกอยื่นมือรับโดยสัญชาตญาณ ขวดหยกที่สัมผัสยังมีความอุ่นหลงเหลืออยู่ และมีกลิ่นหอมพิเศษลอยมาเบาๆ
ชื่อของยาเม็ดนี้ เขารู้สึกว่าเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน เหมือนจะเป็นจากปากของอาสาม?
เขาวางแผนที่จะเก็บเงินซื้อหยู่หลิงตันให้ตัวเอง เพื่อให้ตัวเองสามารถฝึกฝนได้ใช่ไหม?
ฮืม......
ถ้าอย่างนั้น ยาเม็ดนี้ก็มีค่ามหาศาลเลยนะ!
ด้วยเงินเดือนของอาสามในตระกูล ต้องเก็บถึงยี่สิบปี ถึงจะพอซื้อได้อย่างฝืดเคือง!
คิดดูสิ ยาเม็ดนี้ไม่ใช่สิ่งที่หลิ่วชิงชิงจะสามารถครอบครองได้ง่ายๆ เลย!
"เป็นรางวัลจากสำนัก ผู้ท้าชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ทุกคนจะได้รับ" หลิ่วชิงชิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ยาเม็ดนี้ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณในอดีต แม้จะไม่อาจตอบแทนได้หมด แต่ก็ถือว่าได้ตอบแทนไปบ้างแล้ว"
"เมื่อตอบแทนบุญคุณแล้ว เรื่องการหมั้นยังจำเป็นต้องยึดติดอีกหรือ?"
กู๋ฉางเกอเลิกคิ้วขึ้น กลับรู้สึกว่าไม่เข้าใจความคิดของหญิงสาวคนนี้แล้ว
"บุญคุณก็คือบุญคุณ ความรู้สึกก็คือความรู้สึก"
"การตอบแทนบุญคุณเป็นสิ่งที่ควรทำ แต่เมื่อก่อนเราได้หมั้นหมายกันไว้แล้ว คำสัญญานี้ไม่เกี่ยวกับการตอบแทนบุญคุณ"
"ขึ้นอยู่กับว่าเธอเต็มใจจะแต่งงานกับฉันหรือไม่"
"หากเธอไม่เต็มใจแต่งงาน ฉันก็จะพยายามปกป้องเธอจากคำนินทาจากภายนอก"
"ส่วนการแต่งงาน ก็จะมีปัญหาบางอย่างเช่นกัน เช่น พวก......คนน่ารำคาญบางคน......"
ขณะที่หลิ่วชิงชิงพูด สายตาของเธอใสกระจ่าง เธอได้ถอดหน้ากากที่เย็นชาออกไปแล้ว กลับดูเหมือนเด็กสาววัยสิบแปดปีมากขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ กู๋ฉางเกอกลับอึ้งไปทันที
แต่ไม่ได้อึ้งเพราะคำพูดของหลิ่วชิงชิง!
จากนั้น การควบคุมสีหน้าของเขาก็เริ่มล้มเหลว ไม่สามารถซ่อนความดีใจได้!
แม้แต่ตอนที่ได้รับหยู่หลิงตัน เขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าแบบนี้ ทำให้หลิ่วชิงชิงที่อยู่ตรงข้ามขมวดคิ้วสงสัย ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
ในตอนนี้ กู๋ฉางเกอได้ยินเสียงดนตรีสวรรค์ที่ไพเราะที่สุดในชีวิตของเขา!
แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสียงแจ้งเตือนที่ไร้อารมณ์:
【เงื่อนไขการเปิดใช้งานระบบถูกกระตุ้น หากยอมรับที่จะเป็นคู่ชีวิตกับเธอ ผู้ใช้จะสามารถรับผลการฝึกฝนของคู่ชีวิตโดยไม่มีผลข้างเคียง】
"แต่งงาน!"
"ต้องแต่งงาน!"
"สิบแปดปี เธอรู้ไหมว่าสิบแปดปีนี้ฉันอยู่มาได้ยังไง!"
ไม่มีความลังเลใดๆ ช่วงเวลานี้เขารอมานานเกินไปแล้ว ที่แท้ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีพลังพิเศษ แต่เป็นเพราะวิธีการเปิดใช้งานไม่ถูกต้องนี่เอง!
ตอนนี้เขาเสียใจแค่ว่าทำไมสิบแปดปีที่ผ่านมาเขาถึงได้รักษาตัวรักษาใจมาตลอด!!!
เพราะตื่นเต้นเกินไป ดวงตาของกู๋ฉางเกอถึงกับแดงขึ้นมา!
รวมกับคำพูดที่เขาตะโกนออกมา ทำให้หลิ่วชิงชิงที่อยู่ตรงข้ามอ้าปากเล็กน้อย รู้สึกงุนงง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เกิดอะไรขึ้น?
"เธอ......ใจเย็นๆ"
"เมื่อเธอเต็มใจแต่งงาน ฉันก็จะไม่หลอกเธอแน่นอน"
"แต่หลังแต่งงานฉันยังต้องกลับไปที่สำนักเทียนฮาน จะอยู่ที่ตระกูลกู๋ไม่นาน"
"แน่นอนว่า เมื่อตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ได้รับการตัดสินแล้ว ข้อเสียของวิชายุทธ์ของฉันที่ไม่สามารถร่วมหอได้ก็จะหมดไป"
หลิ่วชิงชิงตกใจกับปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิดของเขา รีบพูดปลอบใจ
แต่ทุกครั้งที่พูดถึงข้อเสียของวิชายุทธ์ของเธอ ในใจก็รู้สึกทั้งผิดและอายไปพร้อมกัน
แต่นี่เป็นเรื่องสำคัญ เธอจำเป็นต้องอธิบายให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจน เพื่อป้องกันความเข้าใจผิด
"ฉันใจเย็นมาก......"
"การแต่งงานนี้ ไม่ยกเลิกแล้ว!"
กู๋ฉางเกอหายใจลึกๆ หลายครั้ง ตอนนี้เขาจะไม่ยอมพลาดโอกาสนี้เด็ดขาด ถ้าพลาดวันนี้ไป หากครั้งหน้าเขาพยายามแต่งงานกับคนอื่นแล้วไม่มีโอกาสเปิดใช้งานแบบนี้อีก เขาคงจะเสียใจไปจนตาย!
นอกจากนี้ หลิ่วชิงชิงตรงหน้าเขา ทั้งรูปร่างหน้าตาและรูปร่างก็ไร้ที่ติ!
แม้แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้พูดคุยกัน เขายังรู้สึกได้ว่าหลิ่วชิงชิงไม่ได้เย็นชาเหมือนที่แสดงออกต่อหน้าคนอื่น แต่กลับมีน้ำใจและใจดีเกินกว่าที่เขาคาดคิด เป็นสาวน่ารักที่ซ่อนเร้นตัวตนไว้จริงๆ!
หากเขาไม่สามารถฝึกฝนได้ ก็เหมือนที่เธอพูด หลังแต่งงานจะต้องเผชิญกับแรงกดดัน และพวกคนน่ารำคาญที่เธอพูดถึงก็คือคนที่ตามจีบเธอ!
แต่ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว......
ต่อไปนี้เขาไม่จำเป็นต้องพยายามอีกแล้ว ความแข็งแกร่งของเขา......ระบบของเขามาแล้ว!!!
"โอ้......ได้ ถ้าเธอตัดสินใจแล้ว"
"ก็ไปบอกผลให้คุณปู่กู๋และคนอื่นๆ ทราบกันเถอะ"
"ส่วนผู้อาวุโสของสำนัก ฉันจะไปพูดให้เอง"
หลิ่วชิงชิงรู้สึกว่ากู๋ฉางเกอตรงหน้าเธอเปลี่ยนไปอย่างประหลาด......แต่ก็คิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น อย่างไรก็ตาม เธอได้ตัดสินใจไว้แล้ว ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้ลังเลอีก
ก่อนที่จะได้พบกู๋ฉางเกอ เธอยังกังวลอยู่บ้าง แต่หลังจากได้พบเขาแล้ว เธอก็ไม่มีความกังวลใดๆ อีกเลย
นอกจากไม่สามารถฝึกฝนได้แล้ว เขาก็ยังดูไม่เลวเลย
......
ในขณะนี้ ด้านนอกของหอประชุม เนื่องจากค่ายกลแยกโลก ทำให้ทุกคนไม่รู้สถานการณ์ของทั้งสองคน
แม้ว่ากู๋จ้านที่อยู่ในระดับเทียนเหมินจิ้งขั้นที่แปดจะสามารถสอดแนมทุกอย่างภายในค่ายกลได้อย่างง่ายดาย แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบแอบฟังการสนทนาของคนรุ่นหลัง
สำนักเทียนฮานอยู่ในตระกูลกู๋ ย่อมไม่กล้าทำอะไรเกินเลย แม้จะมีผู้เฒ่าระดับเทียนเหมินจิ้ง ก็ไม่ได้สอดแนมการสนทนาและสถานการณ์ของทั้งสองคน
ยิ่งเวลาผ่านไปนาน ทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
จนกระทั่งศิษย์คนหนึ่งของสำนักเทียนฮานคิดอะไรไม่รู้ในใจ แล้วถ่มน้ำลายออกมา!
นั่นเป็นการจุดชนวนเหตุการณ์อย่างสมบูรณ์!
ผู้อาวุโสของตระกูลกู๋ไม่ได้พูดอะไร แต่คนรุ่นหลังของตระกูลกู๋ทนไม่ไหวแล้ว!
พวกเขาได้ยินมาว่าอีกฝ่ายมาเพื่อยกเลิกการหมั้น นั่นเป็นการตบหน้าตระกูลกู๋!
แม้ว่ากู๋ฉางเกอจะไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่ชื่อเสียงในตระกูลก็ยังดีมาก พวกเขาจึงต้องช่วยพูดแทนเขา!
"ไอ้หมาตัวไหนถ่มน้ำลาย! เก็บน้ำลายขึ้นมา ข้าสั่งให้เจ้าเก็บน้ำลายขึ้นมา!"
"ตระกูลกู๋ของพวกเจ้าอยากจะเกาะชายผ้าคนมีอำนาจ แล้วยังไม่ให้คนดูถูกอีกหรือ!?"
"ตระกูลกู๋ของเราเกาะชายผ้า? วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้แขวนตัวเองอยู่บนกิ่งไม้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้เลย!"
เห็นได้ชัดว่าคนรุ่นหลังทั้งสองฝ่ายกำลังเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้กัน แต่กู๋จ้านและคนอื่นๆ กลับไม่มีท่าทีที่จะห้ามปราม พวกเขาไม่สะดวกที่จะลงมือ แต่การประลองระหว่างคนรุ่นหลังก็เป็นเรื่องปกติ!
ในขณะที่สถานการณ์กำลังเลวร้ายลง และคนรุ่นหลังทั้งสองฝ่ายกำลังเตรียมพร้อมที่จะลงมือ ประตูของหอประชุมก็เปิดออก
มีสองร่างเดินออกมาเคียงข้างกัน


## บทที่ 5 พี่ศิษย์ เธอช่างโง่เขลาเสียจริง!

สองคนมองดูเหตุการณ์ด้านนอกศาลา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจมากนัก
พูดตามตรง แม้แต่กู๋ฉางเกอเองก็ไม่คาดคิดว่า การมาครั้งนี้ของหลิ่วชิงชิงไม่ได้มาเพื่อยกเลิกการหมั้น แต่กลับมาเพื่อตอบแทนบุญคุณ!
"ซือเจี่ย ตระกูลกู๋นี่รังแกคนเกินไปแล้ว พวกเรายังจะอยู่ที่นี่ทำไมกัน!"
"ใช่ๆ! ตอนแรกส่งแค่ผู้จัดการระดับยู่คงจิ้งมาต้อนรับพวกเรา ตอนนี้มาถึงตระกูลกู๋ก็ยังไม่ให้ความเคารพสำนักเทียนฮานของเราเลย!"
"เรื่องนี้เมื่อกลับสำนักแล้ว พวกเราจะต้องรายงานให้สำนักทราบเพื่อหลิ่วซือเจี่ย ให้สำนักช่วยเหลือซือเจี่ยและเรียกร้องความยุติธรรม!"
ศิษย์สำนักเทียนฮานแต่ละคนต่างก็โกรธจนแทบระเบิด เมื่อเห็นซือเจี่ยออกมา เห็นได้ชัดว่าคงได้พูดให้เข้าใจกับไอ้ไร้ประโยชน์นั่นแล้ว!
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะอยู่ในตระกูลกู๋ต่อไป!
ถ้าอยู่ต่อไป พวกเขาอาจจะอดทนไม่ไหวและลงมือก็ได้!
"ชิงชิง เรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหรือ?" ผู้เฒ่าสำนักเทียนฮานถามเสียงเรียบๆ ไม่เหมือนพวกหนุ่มๆ เหล่านั้น
ส่วนคนในตระกูลกู๋ก็มองไปที่หลิ่วชิงชิงเช่นกัน ไม่รู้ว่าหญิงอกตัญญูคนนี้ได้พูดอะไรกับฉางเกอ หวังว่าจะไม่ได้หลอกเด็กคนนี้!
"อืม"
"พวกเราตัดสินใจแต่งงานกัน ส่วนวันที่แน่นอนก็ให้ตระกูลกู๋เป็นผู้กำหนดเถอะ"
หลิ่วชิงชิงตอนนี้กลับมามีสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม พูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์
ผู้เฒ่าสำนักเทียนฮานเลิกคิ้วอย่างเป็นธรรมชาติและพูดว่า: "ไม่จำเป็นต้องให้ตระกูลกู๋กำหนด ยกเลิกสัญญาหมั้น พวกเราก็จะไปจากที่นี่"
แต่พูดได้เพียงครึ่งเดียว เขาก็ชะงักไป
พวกศิษย์สำนักเทียนฮาน ต่างอ้าปากมองซือเจี่ย ทุกคนตกตะลึง พวกเขาได้ยินผิดหรือเปล่า?
แม้แต่คนในตระกูลกู๋ที่เดิมมองหลิ่วชิงชิงด้วยสายตารังเกียจ ก็เปลี่ยนเป็นสงสัย
แต่งงาน?
นี่มันเกิดอะไรขึ้น ตระกูลหลิ่วกับสำนักเทียนฮานวางแผนอะไรกัน?
"ชิงชิง เมื่อกี้เธอพูดว่า...แต่งงาน?" ผู้เฒ่าหกแห่งสำนักเทียนฮานหลังจากตกตะลึงชั่วขณะ ก็ถามอย่างไม่แน่ใจ
หลิ่วชิงชิงพยักหน้าเรียบๆ โดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม
นี่เป็นเรื่องระหว่างเธอกับกู๋ฉางเกอ ย่อมต้องตัดสินใจโดยพวกเขาทั้งสอง
คนอื่นจะมองอย่างไร ก็ไม่อาจเปลี่ยนความคิดของเธอได้
"ซือเจี่ย ท่านช่างสับสนเสียจริง!"
"กู๋ฉางเกอ เจ้าทำอะไรกับหลิ่วซือเจี่ย!"
"ใช้ตระกูลหลิ่วมาข่มขู่ซือเจี่ยใช่ไหม!"
"ซือเจี่ย อย่ากังวลไป สำนักเทียนฮานของเราไม่กลัวตระกูลกู๋หรอก อย่างมากก็ขอให้ผู้อาวุโสสูงสุดตัดสินสิ!"
"ไม่จำเป็นต้องยอมจำนนต่อไอ้ไร้ประโยชน์นั่น!"
ศิษย์สำนักเทียนฮานตอนนี้ระเบิดอารมณ์ออกมา แต่ละคนมองกู๋ฉางเกอด้วยสายตาที่เกือบจะกลืนกินเขาทั้งเป็น ไอ้หมอนี่ต้องข่มขู่ซือเจี่ยแน่ๆ!
แต่พอศิษย์คนนั้นพูดจบ กู๋ฉางเกอยังทำหน้าไม่แยแส หลิ่วชิงชิงก็ยกมือขึ้นและสะบัดมือ กระบี่น้ำแข็งก็พุ่งออกไปและหยุดลอยอยู่ตรงหน้าศิษย์น้องที่เรียกกู๋ฉางเกอว่าไร้ประโยชน์
เมื่อเห็นกระบี่น้ำแข็งที่แทบจะแตะลูกตาของตน ศิษย์คนนั้นก็กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก...
"ฉันไม่อยากได้ยินคำพูดแบบนี้อีก" หลิ่วชิงชิงเห็นศิษย์สำนักเทียนฮานทั้งหมดเงียบลง จึงโบกมือและทำให้กระบี่นั้นสลายไป
หลายปีมานี้ เธอได้ยินคำพูดแบบนี้ในสำนักเทียนฮานมามากพอแล้ว!
ตอนนี้ตกลงจะแต่งงานแล้ว เธอยิ่งไม่ยอมให้คำพูดร้ายๆ พวกนี้มาโจมตีสามีในนามของเธออีก!
"ชิงชิง...เจ้าทำเช่นนี้ทำไม?"
ผู้เฒ่าสำนักเทียนฮานถอนหายใจ แต่เมื่อสบตากับหลิ่วชิงชิง เขาก็รู้ว่าพูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์
หลิ่วชิงชิงในตอนนี้เป็นหนึ่งในผู้แข่งขันตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ และเป็นผู้ที่มีโอกาสมากที่สุด พวกผู้เฒ่าเหล่านี้เพียงแค่เลือกข้างหลิ่วชิงชิง แต่ไม่สามารถบังคับอะไรเธอได้
"พันปีหลังจากตู้เจี๋ยและขึ้นสู่สวรรค์ ฉันเพียงต้องการไม่ให้ละอายต่อใจตนเอง" หลิ่วชิงชิงมองไปที่ผู้เฒ่า นี่คือเหตุผลของเธอ
ผู้คนจากสำนักเทียนฮานได้ฟังแล้วต่างพากันเงียบ
แม้ในใจจะไม่เต็มใจ แต่หลิ่วชิงชิงได้ตัดสินใจแล้ว ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนความจริงนี้ได้
แต่เมื่อมองไปที่ตระกูลกู๋ โดยเฉพาะกู๋ฉางเกอ ความโกรธในสายตาของพวกเขาไม่ได้ลดลงเลย
เพียงแต่เพราะอยู่ต่อหน้าซือเจี่ย และการแสดงท่าทีของซือเจี่ยเมื่อครู่ ทำให้พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรอีก!
ในทางกลับกัน คนในตระกูลกู๋ต่างมองหน้ากัน
หลังจากที่หลิ่วชิงชิงห้ามไม่ให้คนในสำนักเทียนฮานดูหมิ่นฉางเกอ พวกเขาก็มองไม่ออกแล้ว
ถ้าพูดถึงการต่อสู้ ตระกูลกู๋ไม่กลัวสำนักเทียนฮานเลย
แต่ตระกูลกู๋ไม่เชี่ยวชาญเรื่องแผนการและกลอุบาย นี่เป็นกลยุทธ์ใหม่หรืออย่างไร!?
กู๋จ้านส่งสัญญาณด้วยสายตา กู๋ซานเฟิงก็เข้าใจทันที เขาโบกมือเรียกหลานชายให้มาข้างๆ
"เจ้าทำได้ยังไง?" กู๋ซานเฟิงถามเสียงเบา
แต่กู๋ฉางเกอไม่ได้ลดเสียงลงเลย เขาพูดตรงๆ ว่า: "เธอบอกว่าฉันหน้าตาดี พวกเรารักกันแรกพบ ดังนั้นจึงไม่ยกเลิกการแต่งงาน"
คำพูดนี้ไม่เพียงทำให้คนจากสำนักเทียนฮานโกรธจนหน้าแดงคอแดง พระเจ้า! อะไรคือเจ้าหน้าตาดี แม้ว่าเจ้าจะมีรูปร่างหน้าตาดีบ้าง แต่หลิวซือเจี่ยไม่ใช่คนแบบนั้น!
แม้แต่คนในตระกูลกู๋ก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมตา กู๋ซานเฟิงถึงกับกลอกตา
"......" ใบหน้าเย็นชาของหลิ่วชิงชิงกลับมีสีชมพูขึ้นมาเล็กน้อย แต่เธอก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
ถึงอย่างนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะชำเลืองมองคนไร้ยางอายคนนั้น พูดเหมือนกับว่าเธอหลงใหลในตัวเขา!
"อาใหญ่ ท่านคิดว่าวันแต่งงานควรกำหนดเมื่อไหรถึงจะเหมาะสม" กู๋ฉางเกอตอนนี้ไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย เขาเพียงต้องการให้งานแต่งงานเสร็จสิ้นโดยเร็ว ไม่อยากรอแม้แต่วันเดียว!
แต่ก่อนที่กู๋จ้านจะตอบ ผู้เฒ่าจากสำนักเทียนฮานก็ขมวดคิ้วพูดว่า: "เรื่องนี้สำคัญมาก ข้าต้องรายงานต่อสำนัก"
ผู้สมัครตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีคู่ชีวิตมาก่อน นี่เป็นกฎที่ทุกคนในสำนักเทียนฮานรู้!
"หลังกลับสำนัก ฉันจะอธิบายกับเจ้าสำนักเอง" หลิ่วชิงชิงส่ายหน้าขัดจังหวะความตั้งใจของผู้เฒ่าที่จะรายงานต่อสำนัก
"แต่ว่า......"
"ไม่ต้องพูดอะไรอีก ฉันตัดสินใจแล้ว"
พูดถึงตรงนี้ ผู้เฒ่าสำนักเทียนฮานก็ได้แต่เงียบ
กู๋จ้านมองหลิ่วชิงชิง ครุ่นคิดสักครู่แล้วจึงพูดว่า: "ถ้าเช่นนั้น อีกหนึ่งเดือนก็จัดงานแต่งงานให้พวกเจ้าทั้งสอง"
"แต่เด็กสาวตระกูลหลิ่ว เจ้าคิดให้ดีแล้วหรือ?"
"ขอพูดตรงๆ ไว้ก่อน หากตระกูลกู๋พบว่าเจ้ามีแผนการอะไร เรื่องนี้จะไม่จบลงอย่างสวยงาม"
ผลลัพธ์ในตอนนี้ เกินความคาดหมายของทุกคน
"คิดดีแล้ว ตอนที่กลับมาได้แจ้งความตั้งใจนี้กับตระกูลหลิ่วของฉันแล้ว การแต่งงานจะจัดตามธรรมเนียมหรือจัดอย่างเรียบง่ายก็แล้วแต่ตระกูลกู๋" หลิ่วชิงชิงพยักหน้าและพูดอย่างจริงจัง
พูดถึงขนาดนี้แล้ว กู๋จ้านก็ไม่พูดอะไรอีก เขาโบกมือใหญ่ จัดให้คนจากสำนักเทียนฮานพักในเรือนรับรองหลายแห่งของตระกูลกู๋
หลิ่วชิงชิงก็ตามคนจากสำนักเทียนฮานไปยังเรือนรับรอง
ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าใจกันดี ตอนนี้พวกเขาต่างต้องการทำความเข้าใจสถานการณ์ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!
กู๋จ้านถึงกับจัดคนไปที่ตระกูลหลิ่วทันที เพื่อสืบดูสถานการณ์ของตระกูลหลิ่วในตอนนี้
หลังจากจัดที่พักให้คนจากสำนักเทียนฮานเรียบร้อย คนในตระกูลกู๋ต่างแยกย้ายกันไป มีเพียงกู๋ซานเฟิงที่พาหลานชายไปที่เรือนของตน
ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากถามความสงสัยมากมาย กู๋ฉางเกอกลับหยิบขวดหยกออกมาส่งให้ก่อน
"นี่ อาสาม ดูสิว่ายาเม็ดนี้ใช่หยู่หลิงตันที่อาบอกว่าจะช่วยให้ผมกลับมาฝึกฝนได้อีกครั้งหรือไม่?"


## บทที่ 6 นางเห็นอะไรในตัวเจ้ากันแน่?

"หยู่หลิงตัน!?"
กู๋ซานเฟิงได้ยินคำพูดนี้ ไม่สนใจอย่างอื่น รับขวดหยกมาแล้วใช้พลังวิญญาณเปิดฝา
พอกลิ่นยาโชยออกมาเล็กน้อย เขาก็รีบใช้พลังวิญญาณปิดฝาขวดหยกให้แน่นอีกครั้ง
เพียงแค่สูดดมกลิ่นยาเบาๆ เขาก็รู้ว่านี่อย่างน้อยก็เป็นเม็ดยาเทียนเจีย!
"เม็ดยาเทียนเจีย คงไม่ผิดแน่..."
"ไอ้หนู เจ้าไปเอามาจากไหน?"
กู๋ซานเฟิงตกตะลึง ตัวเองสะสมหินวิญญาณมาหลายปี ก็เพื่อจะช่วยไอ้หนูนี่หาหยู่หลิงตันสักเม็ด ให้มันได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน แม้ว่าชั่วชีวิตจะฝึกฝนได้แค่สามขั้นแรก หยุดอยู่ที่ระดับชี่ไห่ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าเป็นคนธรรมดาไปทั้งชีวิต!
"หลิ่วชิงชิงเอามาให้..." กู๋ฉางเกอยกมือทั้งสองข้างขึ้น พูดอย่างสงบนิ่งมาก
หากเป็นเมื่อก่อน ได้รับหยู่หลิงตันนี้เขาคงจะตื่นเต้นมาก แต่ตอนนี้เมื่อนิ้วทองของเขาได้มาแล้ว หยู่หลิงตันนี้สำหรับเขาก็ไม่ใช่เรื่องน่าตื่นเต้นอะไรแล้ว
"เจ้าขโมยหยู่หลิงตันของนาง!?"
"เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย... สำนักเทียนฮานครั้งนี้มีผู้เฒ่าระดับเทียนเหมินจิ้งมาสองคน ปิดปากไม่ใช่เรื่องง่าย"
"รอก่อน ข้าจะไปบอกหัวหน้าครอบครัวดูว่าจะทำอย่างไรให้คนของสำนักเทียนฮานอยู่ที่นี่ทั้งหมด ถ้าไม่ได้จริงๆ..."
กู๋ซานเฟิงม่านตาหดเล็กลง คิดในใจว่าหลานชายคนนี้กล้าจริงๆ ปกติไม่เห็นเป็นแบบนี้นี่!
"..." มุมปากของกู๋ฉางเกอกระตุกเล็กน้อย นี่มันเรื่องอะไรกัน?
อะไรคือเขาขโมยหยู่หลิงตันของคนอื่น?
"หลิ่วชิงชิงให้มา... เพื่อตอบแทนบุญคุณในอดีต แต่ถ้าอาสามจะเข้าใจว่าเป็นสินสอด ก็ได้เหมือนกัน"
"พูดบ้าอะไร! เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง?"
"เม็ดยาเทียนเจีย แม้แต่ตระกูลหลิ่วก็ไม่ง่ายที่จะหยิบออกมา สำนักเทียนฮานแม้จะมีรากฐานแข็งแกร่งกว่าตระกูลกู๋ของเราอยู่บ้าง แต่ก็เอาออกมาได้ไม่กี่เม็ดเช่นกัน นี่ชัดเจนว่านางเตรียมไว้สำหรับตัวเองเพื่อแย่งชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์!"
"ยานี้อาสามจะเก็บไว้ให้ก่อน เจ้าถือไว้ไม่ปลอดภัย"
พูดจบกู๋ซานเฟิงก็เตรียมจะเก็บเข้าอก แต่ถูกขัดขวางไว้
หลังจากกู๋ฉางเกออธิบายและรับรองอย่างมากมาย เขาจึงเชื่อว่าหยู่หลิงตันนี้เป็นของที่หลิ่วชิงชิงมอบให้จริงๆ
"ไม่ใช่นะ นางเห็นอะไรในตัวเจ้ากัน? เพื่อตอบแทนบุญคุณ หยู่หลิงตันหนึ่งเม็ดก็พอแล้ว ทำไมต้องแต่งงานกับเจ้าด้วย?"
"ข้าคิดว่า นางคงชอบที่ข้าหน้าตาดี"
"..."
"ช่างเถอะ ไม่สำคัญ อีกไม่กี่วันข้าจะเตรียมของบางอย่างให้เจ้า ช่วยเจ้าดูดซึมหยู่หลิงตัน"
"นอกจากนี้ ถ้าเจ้าไม่มีอะไรทำในช่วงนี้ ให้ไปหาคู่หมั้นของเจ้าบ่อยๆ สร้างความสัมพันธ์กันบ้าง ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าโชคดีแบบนี้เจ้าไปเก็บมาได้ยังไง"
กู๋ซานเฟิงวางขวดหยกกลับบนโต๊ะ ลูบคางที่มีเคราเฟิ้มของตัวเองพึมพำสองสามประโยค แล้วฮัมเพลงเตรียมจะไปบอกเรื่องนี้กับหัวหน้าครอบครัว
หลังจากอาสามจากไป กู๋ฉางเกอก็ไม่ได้อยู่นาน เดินตรงไปยังเขาด้านหลังทันที
"ตามหลักแล้วตอนนี้ถือว่าสำเร็จแล้วใช่ไหม?"
"แต่ก็ยังไม่เห็นความเคลื่อนไหวอะไรเลย..."
"หรือว่าต้องรอให้สาวหลิวฝึกฝนก่อน จึงจะเห็นผล?"
ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือนิ้วทองที่เพิ่งได้มานั้นจะมีผลอย่างไร
ส่วนหยู่หลิงตันนั้น หลังจากรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่หลิ่วชิงชิงต้องใช้ในการแย่งชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะกินมันเอง
และตามคำใบ้ในสมองของเขาก่อนหน้านี้ ถ้าเขาคาดการณ์ไม่ผิด หลิ่วชิงชิงกินหยู่หลิงตัน บางทีเขาอาจจะได้รับผลลัพธ์เดียวกัน หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ!
...
อีกด้านหนึ่ง คณะของสำนักเทียนฮานก็เข้าพักในเรือนที่ตระกูลกู๋จัดไว้ให้
ผู้เฒ่าทั้งสองคนยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
"ชิงชิง เมื่อกี้เจ้าทำเพื่อถ่วงเวลา ไม่ใช่จริงๆ ที่จะเป็นคู่ชีวิตกับเด็กหนุ่มคนนั้น ใช่ไหม?"
"เจ้าวางใจได้ ข้าได้แจ้งสำนักแล้ว หากพวกเราต้องการออกเดินทาง สำนักก็จะส่งคนมารับ!"
"ที่แท้พี่สาวคิดอย่างนี้นี่เอง น่าแปลกใจจริง..."
การคาดเดาของพวกเขาถูกหลิ่วชิงชิงตัดบทอย่างไร้ความปรานี เธอส่ายหน้าพูดว่า: "เรื่องแต่งงานได้ตัดสินใจแล้ว ผู้เฒ่าไม่ต้องพูดอีก"
"แต่เจ้าก็รู้ว่า ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเทียนฮาน..."
"ข้าเข้าใจความกังวลของผู้เฒ่า"
"แต่ผู้เฒ่าไม่ต้องกังวลว่าจะถูกลงโทษเมื่อกลับถึงสำนัก ผลที่ตามมาทั้งหมดข้าจะรับผิดชอบเอง เรื่องราวทั้งหมดข้าจะอธิบายกับประมุขอาจารย์เอง"
"ข้าจะไปฝึกฝนแล้ว หากตระกูลกู๋มาหา ค่อยเรียกข้า"
หลิ่วชิงชิงไม่ชอบเรื่องยุ่งยาก หลังจากทิ้งคำพูดไม่กี่ประโยค เธอก็เลือกห้องหนึ่งตามใจชอบ เข้าไปข้างในและตั้งค่ายกลแยกโลก
ตอนนี้ในใจของเธอไม่ได้สงบเหมือนที่แสดงออกภายนอก
ถึงแม้จะพูดง่ายๆ แต่การแต่งงานก็เป็นเรื่องใหญ่
"เขาดูไม่เลวนะ..."
"น่าเสียดายที่ไม่สามารถฝึกฝนได้ ไม่อย่างนั้นรอให้ข้าฝึกฝนจนสมบูรณ์แบบ ก็อาจจะเป็นคู่รักเซียนได้"
"อายุขัยของคนธรรมดาสั้นเกินไป การบรรลุเป็นเซียนและแสวงหาเต๋าต่างหากคือเป้าหมายของข้า"
เวลาผ่านไปนาน เธอจึงสงบใจลงได้ นำเบาะนั่งออกมาจากถุงเก็บของ นั่งขัดสมาธิบนนั้นและเริ่มสงบจิตใจเข้าสู่สภาวะฝึกฝน
ในลานเรือน ทุกคนจากสำนักเทียนฮานต่างงุนงงและโกรธ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่อหลิ่วชิงชิงตัดสินใจแล้ว พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม
โดยเฉพาะอย่างยิ่งรากฐานของตระกูลกู๋ก็ไม่ธรรมดา มีผู้อาวุโสคอยคุ้มครอง ในสถานการณ์ที่หลิ่วชิงชิงเต็มใจ สำนักเทียนฮานก็ไม่มีเหตุผลที่จะพลิกหน้ากับตระกูลกู๋อย่างสิ้นเชิง!
อย่างไรก็ตาม ผู้เฒ่าทั้งสองก็รีบส่งข่าวกลับไปยังสำนักทันที พร้อมทั้งแจ้งว่าสำนักไม่จำเป็นต้องส่งคนมารับพวกเขากลับ เพราะเรื่องก่อนหน้านี้เป็นความเข้าใจผิด
"ไม่รู้ว่าการกระทำของชิงชิงเมื่อส่งข่าวกลับไป... จะสร้างความวุ่นวายใหญ่โตแค่ไหน"
"เด็กหนุ่มตระกูลกู๋คนนั้นฝึกฝนไม่ได้ หากแต่งงานกับชิงชิงจริง ฮึ... แม้จะมีตระกูลกู๋หนุนหลัง ก็คงรับไม่ไหว"
...
ขณะนี้ในลานบ้านของหัวหน้าตระกูลกู๋ ผู้อาวุโสของตระกูลกู๋ที่ไม่ติดธุระต่างก็กำลังรอเงียบๆ
จนกระทั่งกู๋ซานเฟิงนำข่าวกลับมา
ทุกคนฟังจบก็พากันเงียบ
"ถ้าเป็นอย่างนั้น..."
"ข้าเข้าใจผิดเด็กสาวคนนั้นแล้ว" กู๋จ้านตบท้ายทอยตัวเอง เงยหน้าขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วพึมพำ
"ถึงขั้นหยิบหยู่หลิงตันออกมา คงไม่มีทางเป็นเรื่องโกหก"
"ถ้าเป็นคนอื่น อาจจะมีแผนการอะไรกับตระกูลกู๋ของเรา แต่กับฉางเกอ ก็คงเป็นความจริงใจเท่านั้น"
"พูดแล้วอาจจะไม่ไพเราะ แต่ถึงฉางเกอจะกินหยู่หลิงตัน ต่อไปก็แค่ฝึกฝนได้ถึงระดับอันดับสามทะเลพลังเท่านั้น ไม่มีทางก้าวหน้าได้อีก ตำแหน่งที่มีอำนาจจริงๆ ก็คงไม่ได้มอบให้เด็กคนนี้ดูแล"
"มองอย่างนี้แล้ว เด็กสาวตระกูลหลิ่วคนนั้น ไม่ได้มาเพื่อถอนหมั้น แต่กลับมาเพื่อปฏิบัติตามสัญญาและแต่งงาน!"
กู๋ซานเฟิงได้ยินคำพูดนี้ก็เบ้ปาก แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะนี่ก็เป็นความจริง
"ทุกท่านมีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้?" กู๋จ้านกวาดตามองทุกคน
"เมื่อเด็กทั้งสองอยากแต่งงานกัน ก็จัดการตามปกติเถอะ"
"เตรียมการในอีกไม่กี่วันนี้ ส่งคนไปสู่ขอที่ตระกูลหลิ่ว ขั้นตอนที่ควรมีต้องมีให้ครบ"
กู๋อี้เสี่ยวครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยปาก ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย เรื่องนี้จึงได้ข้อสรุป


## บทที่ 7 แชร์! ความเร็วในการเบรกทะลุที่น่าสะพรึงกลัว!

หลังเขาบ้านตระกูลกู๋ เช้าวันรุ่งขึ้น
กู๋ฉางเกอที่ปกติจะนอนจนเที่ยงถึงจะตื่น วันนี้กลับตื่นเช้าเป็นพิเศษ!
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นข้างหู: [คู่ชีวิตหลิ่วชิงชิงฝึกฝนทั้งคืน สามารถเพิ่มพลังบำเพ็ญพร้อมกันได้]
"มาแล้ว!"
เสียงของกู๋ฉางเกอไม่อาจซ่อนความตื่นเต้น เขารอมาสิบแปดปี ในที่สุดก็รอถึงวันนี้!
ในตอนนี้ เขาเห็นหน้าต่างสีฟ้าอ่อนสองบานที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็นได้
หน้าต่างทางซ้ายแสดงสถานะปัจจุบันของเขา
[เจ้าของร่าง: กู๋ฉางเกอ]
[รากฐาน: 1]
[ปัญญาญาณ: 3]
[วิชายุทธ์: ไม่มี]
[ระดับพลัง: ไม่มี]
เมื่อเห็นหน้าต่างสถานะของตัวเอง เขาไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ พรสวรรค์ของเขาแย่จริงๆ นี่เป็นสิ่งที่เขารู้มานานแล้ว
แต่จนกระทั่งเขามองไปที่หน้าต่างสถานะของคู่ชีวิตทางขวา เขาถึงได้พบว่าตัวเองไร้ค่าแค่ไหน...
[คู่ชีวิต: หลิ่วชิงชิง]
[รากฐาน: 89]
[ปัญญาญาณ: 85]
[วิชายุทธ์: คำสั่งลิงเยว่ (ระดับปฐพีชั้นยอด)]
[ระดับพลัง: ด่านทงเซวียนระยะหลัง]
"เฮ้ย! ที่แท้คะแนนเต็มไม่ใช่ 10 คะแนน แต่เป็น 100 คะแนนเหรอวะ?" ตอนนี้กู๋ฉางเกอมองดูหน้าต่างสถานะของคู่ชีวิต และเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถฝึกฝนได้มาหลายปี
แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็พบว่าในหน้าต่างสถานะของคู่ชีวิต นอกจากตัวเลือกระดับพลังแล้ว ทุกรายการมีปุ่มแชร์เล็กๆ อยู่ด้านหลัง
ยังไม่ทันได้ยกมือไปกด เพียงแค่คิด
[แชร์รากฐานของคู่ชีวิตหลิ่วชิงชิงแล้ว]
มองดูหน้าต่างสถานะของตัวเองอีกครั้ง รากฐานที่เคยมีแค่ 1 ตอนนี้เพิ่มขึ้นเป็น 90!
นี่ไม่ใช่ค่า 89 ทำให้กู๋ฉางเกออึ้งไปชั่วขณะ
เขาตัดสินใจลองแชร์ปัญญาญาณทันที
[แชร์ปัญญาญาณของคู่ชีวิตหลิ่วชิงชิงแล้ว]
มองไปที่หน้าต่างสถานะของตัวเอง และแน่นอน ปัญญาญาณไม่ได้เป็น 85 แต่เปลี่ยนเป็น 88 ทันที!
เพียงชั่วพริบตา ยกเว้นระดับพลัง พรสวรรค์ของเขาได้เหนือกว่าหลิ่วชิงชิงที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นบุตรีสวรรค์เล็กน้อย!
"วิชายุทธ์ก็สามารถแชร์ได้... แต่ถ้าคนของสำนักเทียนฮานรู้เข้า คงจะอธิบายยากหน่อย"
กู๋ฉางเกอมองไปที่ช่องวิชายุทธ์ ตระกูลกู๋ก็มีวิชายุทธ์ระดับปฐพีเช่นกัน แม้จะด้อยกว่าเล็กน้อย เป็นระดับปฐพีชั้นกลาง แต่ในฐานะสายนอก เขาก็มีสิทธิ์ฝึกฝน และเขาได้จดจำบทเรียนแรกไว้ในใจแล้ว
"ฉันรู้สึกว่า... ฉันสามารถรับรู้ถึงพลังวิญญาณในโลกนี้ได้แล้ว"
"มันแตกต่างจากก่อนหน้านี้มาก"
หลังจากที่รากฐานและปัญญาญาณเพิ่มขึ้นหลายสิบเท่า ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกถึงการมีอยู่ของพลังวิญญาณ หากฝึกฝนก็จะสามารถกลั่นกรองเข้าสู่ร่างกายได้!
แต่เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะฝึกฝนด้วยตัวเอง แต่กลับมองไปที่สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุด
ในช่องระดับพลัง ไม่ใช่การแชร์ แต่เป็นคำว่า "รับ"
พร้อมกับความคิด การแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง: [รับการสะสมการฝึกฝนของคู่ชีวิตหลิ่วชิงชิงแล้ว]
เพียงชั่วพริบตา เขารู้สึกว่ามีบางสิ่งกำลังก่อตัวขึ้นในร่างกาย!
มันคือพลังวิญญาณ...
แต่พลังวิญญาณนี้มหาศาลเกินกว่าที่เขาคาดคิด!
มันเริ่มควบคุมไม่ได้...
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาอาจจะระเบิดร่างตาย!
แม้จะเป็นเพียงพลังวิญญาณจากการฝึกฝนเพียงคืนเดียว แต่นั่นก็คือระดับสี่ผ่านเข้าใจช่วงท้าย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างเขาจะรับได้!
ไม่มีเวลาให้คิดมาก เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้น หลังจากผ่านไปหลายปี เขาเริ่มฝึกวิชายุทธ์ของตระกูลกู้ที่เขาเคยลองมาแล้วนับพันนับหมื่นครั้ง
เมื่อวิชายุทธ์เริ่มทำงาน พลังวิญญาณที่ปรากฏขึ้นก็เหมือนพบทางออก ภายใต้การนำทางของเขา มันเริ่มไหลผ่านเส้นลมปราณไปทั่วร่างกาย
ขั้นตอนนี้ สำหรับคนทั่วไปแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำสำเร็จในครั้งแรก แต่สำหรับคนที่เคยลองวิชายุทธ์ขั้นแรกมาแล้วนับหมื่นครั้ง และตอนนี้มีปัญญาญาณสูงกว่าหลิ่วชิงชิง มันไม่ใช่เรื่องยากเลย!
ภายใต้การทำงานของวิชายุทธ์ กู๋ฉางเกอจิตใจไร้สิ่งรบกวน เขาเพียงแค่ทำซ้ำไปเรื่อยๆ ปล่อยให้พลังวิญญาณบำรุงเส้นลมปราณของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า และส่งไปยังทุกส่วนของร่างกายผ่านเส้นเล็กๆ
จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ร่างกายภายในก็สงบลงอย่างสมบูรณ์
ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ถอนหายใจเอาลมเสียออก ลุกขึ้นยืนมองมือทั้งสองของตัวเองแล้วกำมือเบาๆ สองครั้ง
ความรู้สึกสบายที่ไม่เคยมีมาก่อน...
ตอนนี้เมื่อมองไปที่หน้าต่างสถานะของตัวเอง มันได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
[เจ้าของร่าง: กู๋ฉางเกอ]
[รากฐาน: 90]
[ปัญญาญาณ: 88]
[วิชายุทธ์: วิชาเสวียนเทียน (ระดับปฐพีชั้นกลาง)]
[ระดับพลัง: ขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้า]
เพียงแค่ชั่วโมงที่ผ่านมา เขาได้หลุดพ้นจากสถานะคนธรรมดาที่รบกวนเขามาสิบแปดปี ก้าวเข้าสู่ขั้นควบรวมพลัง และบรรลุถึงขั้นห้าชั้นฟ้าทันที!
แน่นอนว่าหากอาศัยเพียงการฝึกฝนของตัวเอง ย่อมไม่สามารถรวดเร็วได้ขนาดนี้ การรับความก้าวหน้าจากการฝึกฝนหนึ่งคืนในระดับด่านทงเซวียนระยะหลังของหลิ่วชิงชิงต่างหากที่เป็นกุญแจสำคัญ!
"นี่คือความรู้สึกของการเป็นผู้ฝึกตนสินะ..."
"ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถทุบภูเขาให้แตกได้ด้วยหมัดเดียว ฉันเก่งกาจที่สุด!"
"..."
"เป็นภาพลวงตา ที่แท้การฝึกฝนทำให้คนมองไม่เห็นตัวเองได้ง่าย ต้องใจเย็นๆ ไว้ ถือโอกาสอาบน้ำซะหน่อย"
กู๋ฉางเกอไม่อาจซ่อนความตื่นเต้น เขาแกว่งหมัดไปมาสองสามครั้ง ความรู้สึกที่พลังเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
แต่การฝึกฝนเมื่อครู่ ทะลุผ่านห้าขั้นย่อย ตอนนี้ร่างกายของเขามีสิ่งสกปรกขับออกมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิด เป็นเพียงเหงื่อที่ดูสกปรกเล็กน้อย
เขาเดินไปที่ลานบ้านและใช้ถังน้ำราดตัวเองสองสามครั้ง ก็ทำความสะอาดได้พอสมควรแล้ว จากนั้นเปลี่ยนเป็นชุดที่สะอาด
"ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถโยนโต๊ะหินนี้ออกไปได้..."
นั่งอยู่ในลานบ้าน เขาไม่มีอารมณ์จะกินข้าว มองดูโต๊ะหินตรงหน้าและเกิดความคิดบ้าบิ่น
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง...
เขาได้ทดสอบพละกำลังของตัวเองแล้ว โต๊ะหินที่เมื่อก่อนยกไม่ไหว ตอนนี้สามารถยกขึ้นได้จริงๆ แต่โยนก็โยนได้ไม่ถึงสิบเมตร ภาพลวงตาที่จะทุบภูเขาให้แตกก็สลายไป
เพราะขั้นควบรวมพลัง ก็แค่ขั้นเปลี่ยนผ่านจากคนธรรมดาไปสู่ผู้ฝึกตนเท่านั้น เมื่อผ่านเก้าชั้นฟ้าแล้ว ก้าวเข้าสู่ระดับเหยี่ยวกลางอากาศถึงจะเป็นการแยกระหว่างมนุษย์กับเซียนอย่างแท้จริง สามารถเหาะเหินได้
แม้จะเป็นเช่นนั้น การสามารถโยนโต๊ะหินหนักเป็นพันชั่งไปได้ไกลหลายเมตร ก็เป็นพลังที่เขาไม่เคยมีมาก่อน!
"แต่ว่า..."
"สิบแปดปีที่ฝึกฝนไม่ได้ แล้วจู่ๆ ก็ฝึกได้ คงจะอธิบายยากสินะ"
กู๋ฉางเกอก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง แววตาค่อยๆ สว่างขึ้น
หยู่หลิงตันไม่ใช่ข้ออ้างที่ดีที่สุดของเขาหรอกหรือ?
แต่กินของพวกนั้นแล้ว จะสามารถถึงขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าได้เลยหรือ...
เรื่องนี้เขาคงควบคุมไม่ได้แล้ว แต่หยู่หลิงตันที่มีค่ามากขนาดนั้น ตอนนี้เขาดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว
เมื่อเทียบกับการกินเอง การคืนให้หลิ่วชิงชิงคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกับเขาดูจะเหมาะสมกว่า!
เพราะของเธอก็คือของเขา ของเขาก็ยังเป็นของเขา คิดยังไงก็ไม่ขาดทุน!
ยิ่งไปกว่านั้น การทำให้คู่ชีวิตของเขาแข็งแกร่งขึ้น เขาก็จะแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน
"คุณต้องพยายามฝึกฝนให้มากนะภรรยา ไม่ว่าต่อไปจะขาดอะไร ฉันจะหามาให้แน่นอน!"
ในขณะนี้ กู๋ฉางเกอมีเป้าหมายอย่างชัดเจนแล้ว
และ...
เขายังสังเกตอย่างละเอียดว่า หน้าต่างของคู่ชีวิตนั้นไม่ได้มีเพียงหนึ่ง แต่ดูเหมือนจะสามารถเพิ่มได้อีก...
หากมีคู่ชีวิตเพิ่มอีกสองสามคน แล้วเขาจะต้องฝึกฝนเองทำไม?
ทุกวันเพียงแค่รับพลังบำเพ็ญจากคู่ชีวิตก็พอแล้ว!!!
แต่ในเรื่องนี้ เขายังคิดว่าต้องพิจารณาอย่างรอบคอบ การเป็นคู่ชีวิตไม่ใช่เรื่องเล็ก หากไม่ใช่คนที่ถูกใจ หากไม่ใช่ความรักที่ตรงกันทั้งสองฝ่าย ก็ไม่ควรทำสุ่มสี่สุ่มห้า เพราะตอนนี้เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะไม่สามารถบรรลุเป็นเซียนได้!
"คนอย่างนายกู้ที่มีความซื่อสัตย์ขนาดนี้... ระบบ เจ้าทำให้ข้าลำบากจริงๆ..."


## บทที่ 8 ลงจากเขา ฟังก์ชันพื้นที่เก็บของ!

ณ สำนักเทียนฮาน ในถ้ำของศิษย์เอกคนหนึ่ง เสียงข้าวของถูกขว้างปาดังสนั่น
ตามมาด้วยเสียงโกรธเกรี้ยว
"อะไรนะ!?"
"ไม่ได้ยกเลิกการหมั้น แต่กลับจะแต่งงานที่ตระกูลกู๋ก่อนแล้วค่อยกลับมา!?"
"บ้าเอ๊ย! ศิษย์น้องกำลังคิดอะไรอยู่!?"
หวังอวี่มองสาวใช้ที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว ใบหน้าของเขาดำทะมึนน่ากลัว
เขาคิดว่าครั้งนี้ศิษย์น้องไปตระกูลกู๋เพื่อยกเลิกการแต่งงาน แต่ข่าวที่ได้รับกลับทำให้เขาโกรธจนทนไม่ไหว!
ต้องรู้ว่านอกจากสถานะศิษย์เอกแล้ว เขายังเป็นโอรสของราชวงศ์เป่ยหยู่อีกด้วย
ตั้งแต่หลิ่วชิงชิงเข้ามาเป็นศิษย์ของสำนักเทียนฮาน เขาก็พบว่าหญิงสาวผู้นี้มีร่างกายที่ผิดปกติ อาจเรียกได้ว่าเป็นเตาหลอมโดยกำเนิด หากสามารถใช้เคล็ดลับที่เหมาะสมบำเพ็ญเพียรร่วมกับนาง จะเป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อตัวเขา อาจถึงขั้นช่วยให้เขาแย่งชิงตำแหน่งองค์ชายได้!
นี่คือหญิงสาวที่เขาหมายปองมานาน แต่ตอนนี้กลับจะแต่งงานกับไอ้ขี้เหร่ตระกูลกู๋ที่ฝึกฝนไม่ได้?
แม้ว่าสำนักเทียนฮานต้องการแย่งชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ และวิชายุทธ์ที่พวกนางฝึกฝนจะต้องไม่ทำลายพลังหยินดั้งเดิม หลิ่วชิงชิงคงไม่ทำถึงขั้นนั้น
แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นล่ะ?
แม้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง แต่สำหรับเขาในตอนนี้ ก็รู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทุกอย่างยังพอมีทางแก้ไข...
หวังอวี่หยิบยันต์ส่งสารของตนออกมา ส่งข่าวไปยังราชวงศ์เป่ยหยู่ทันที ให้พวกเขากดดันตระกูลกู๋
ในหกแคว้นแห่งดินแดนเหนือ ตระกูลกู๋ถือเป็นผู้นำของชิงโจว สำนักเทียนฮานปกครองมณฑลอู่ แต่ราชวงศ์ของเขาครอบครองถึงครึ่งหนึ่ง มีถึงสามแคว้น
การที่เขาเข้าร่วมสำนักเทียนฮาน ก็เพราะราชวงศ์ต้องการดึงสำนักเทียนฮานเป็นพันธมิตรจึงส่งเขามาแทรกซึม
หลังจากหวังอวี่ส่งข่าวเสร็จ เขาก็สงบสติอารมณ์ได้บ้าง ไม่สนใจพวกสาวใช้ที่กำลังเก็บกวาด เขาออกจากถ้ำไปตรงไปยังหอหลักของสำนักเทียนฮาน
เมื่อเขามาถึงหอหลัก เจ้าสำนักและคนอื่นๆ ก็ได้รับรู้เรื่องนี้แล้วอย่างที่คาด
"ศิษย์คารวะอาจารย์ คารวะผู้เฒ่าทั้งหลาย" ตอนนี้สีหน้าของหวังอวี่กลับมาเป็นปกติแล้ว เขาค้อมตัวคำนับผู้อาวุโสทั้งหลาย
"เจ้ามาเพราะเรื่องของชิงชิงสินะ" เจ้าสำนักเทียนฮานเห็นศิษย์คนนี้มาหา ก็รู้ทันทีว่าเขามาด้วยจุดประสงค์อะไร
โอรสของราชวงศ์ผู้นี้ มีพรสวรรค์ไม่เลว การที่เขาเข้าร่วมสำนักเทียนฮานก็ต้องให้เกียรติราชวงศ์ จึงให้เขาเป็นเจ้าสำนักรับเป็นศิษย์
"อาจารย์ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเทียนฮานไม่เคยมีใครแต่งงานมาก่อน ศิษย์คิดว่าการกระทำนี้ไม่เหมาะสม"
"ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้หนุ่มตระกูลกู๋คนนั้นก็แค่ขี้เหร่ที่ฝึกฝนไม่ได้ ชิงชิงตอนนี้มีโอกาสมากที่สุดในบรรดาผู้แข่งขันทั้งหมด แปดส่วนสิบจะได้รับตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ การแต่งงานกับเขาเป็นการทำลายหน้าตาของสำนักเทียนฮานเรา!"
"ขอให้อาจารย์ออกคำสั่ง ให้ศิษย์ไปตระกูลกู๋ เพื่อหยุดยั้งเรื่องน่าขันนี้!"
น้ำเสียงของหวังอวี่แฝงความโกรธเล็กน้อย แต่ควบคุมได้อย่างพอเหมาะ ราวกับเขาห่วงใยชื่อเสียงของสำนักเทียนฮานอย่างแท้จริง
ผู้เฒ่าหลายคนเห็นเช่นนั้นก็หันไปมองเจ้าสำนัก
เรื่องนี้ออกจะเกินความคาดหมายไปมาก แม้แต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าหลิ่วชิงชิงจะไม่ยกเลิกการหมั้น
แต่ตระกูลกู๋ไม่ใช่ผลไม้นิ่มที่ใครก็บีบได้ ไม่มีผู้เฒ่าคนไหนอยากเสนอความเห็นก่อน การขัดแย้งกับตระกูลกู๋ไม่มีประโยชน์อะไร
"นี่เป็นการตัดสินใจของชิงชิงเอง..." เจ้าสำนักรู้สึกปวดหัวในตอนนี้ หากตระกูลกู๋มาแรง สำนักเทียนฮานก็ไม่กลัว
แต่นี่เป็นการเลือกของหลิ่วชิงชิงเอง หากพวกเขาไปตระกูลกู๋ ก็จะกลายเป็นฝ่ายผิด
"ศิษย์น้องคงถูกคนหลอก ขอให้อาจารย์อนุญาตให้ศิษย์ลงจากเขาไปสักครั้ง"
"ไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นตามไป ศิษย์ไปคนเดียวเพื่อพูดโน้มน้าวก็พอ"
"หากไม่สำเร็จ ก็จะไม่ก่อให้เกิดผลร้ายแรงใดๆ"
หวังอวี่พูดอีกครั้ง พร้อมกับโค้งคำนับ คำพูดเต็มไปด้วยความจริงใจ
"ก็ได้ เจ้าไปตระกูลกู๋สักครั้งก็แล้วกัน"
"หากไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของชิงชิงได้ ก็ไม่ต้องฝืน"
"ไอ้หนุ่มตระกูลกู๋ไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝน อายุขัยไม่เกินสิบปี รอให้ชิงชิงกลับมาสำนักปิดด่านสักสองสามครั้ง สิบปีก็ผ่านไปแล้ว"
"เพราะคนธรรมดาคนหนึ่ง ไปขัดแย้งกับตระกูลกู๋ สำนักเทียนฮานไม่อยากเห็น ราชวงศ์เป่ยหยู่ก็คงไม่อยากเห็นเช่นกัน"
เจ้าสำนักส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วพูดช้าๆ ยังเตือนอีกประโยคให้อีกฝ่ายอย่าทำอะไรเกินเลยเพราะสถานะโอรสราชวงศ์
ก่อนที่หวังอวี่จะมา ทุกคนได้หารือกันแล้ว เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องสนใจมากนัก
หลิ่วชิงชิงไม่ใช่คนโง่ เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่ที่ตระกูลกู๋นานเกินไป เพียงแค่ต้องการชำระหนี้บุญคุณเท่านั้น
ส่วนหวังอวี่คนนี้ ในฐานะอาจารย์ เขาย่อมรู้ความคิดลับๆ ของอีกฝ่าย
แต่ว่า...
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ในเมื่อตระกูลกู๋ไม่คู่ควร โอรสราชวงศ์อย่างหวังอวี่ก็ไม่คู่ควรเช่นกัน!
"ขอบคุณอาจารย์ที่อนุญาต ศิษย์เข้าใจแล้ว!"
หวังอวี่ได้คำตอบที่ต้องการ สีหน้าสดใส หลังจากคำนับอาจารย์และผู้เฒ่าทั้งหลายแล้ว ก็รีบลาไป
หลังจากเขาลงจากเขาไปแล้ว เจ้าสำนักและผู้เฒ่าทั้งหลายจึงสบตากันอย่างมีความหมาย หัวเราะเบาๆ แล้วแยกย้าย
ราชวงศ์ต้องการส่งโอรสมาเพื่อยึดอำนาจสำนักเทียนฮานในอนาคต แต่สำนักเทียนฮานก็สามารถใช้โอรสคนนี้เป็นอาวุธได้เช่นกัน
ข่าวที่หวังอวี่ได้รับ แท้จริงแล้วเป็นข่าวที่เจ้าสำนักตั้งใจให้ผู้เฒ่าส่งไป
ด้วยวิธีนี้ หากมีความขัดแย้งกับตระกูลกู๋ ก็จะเป็นความขัดแย้งระหว่างราชวงศ์กับตระกูลกู๋ ไม่ใช่สำนักเทียนฮาน!
ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไร อย่างน้อยภายนอกก็สนับสนุนการเลือกของหลิ่วชิงชิง แม้กระทั่งถ้าถึงวันแต่งงานจริง สำนักเทียนฮานก็ไม่รังเกียจที่จะส่งของขวัญแสดงความยินดี เพื่อสร้างความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลกู๋
และทั้งหมดนี้แน่นอนว่าอยู่บนพื้นฐานที่ว่าไอ้หนุ่มตระกูลกู๋ไม่สามารถฝึกฝนได้
"ศิษย์น้องหลิว...เมินเฉยต่อพี่ชาย แต่กลับจะแต่งงานกับไอ้ขี้เหร่ที่ฝึกฝนไม่ได้คนนั้น ไม่รู้จริงๆ ว่าคิดอะไรอยู่!" หลังจากออกจากหอหลัก หวังอวี่กลับไปที่ถ้ำเพื่อหยิบของบางอย่างแล้วลงจากเขาทันที
การลงเขาครั้งนี้ไม่มีผู้เฒ่าคุ้มกัน
แต่เขามีระดับพลังสูงกว่าหลิ่วชิงชิงหนึ่งระดับใหญ่ บวกกับสถานะศิษย์เอกของสำนักเทียนฮานและโอรสราชวงศ์ จึงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัย
เขาเหยี่ยวกลางอากาศอย่างองอาจมุ่งหน้าไปยังตระกูลกู๋ในชิงโจว!
......
ขณะนี้ที่เขาหลังของตระกูลกู๋ คนรับใช้มาถึงหน้าลานและเคาะประตูเบาๆ ถามเสียงเบา: "คุณชายตื่นแล้วหรือยังขอรับ?"
ประตูยังไม่เปิด แต่เสียงของกู๋ฉางเกอดังออกมา: "มีอะไร?"
"หัวหน้าครอบครัวเรียกท่านไปที่สำนักใน ให้ข้าน้อยมาแจ้ง เมื่อคุณชายตื่นแล้ว ข้าน้อยขอตัวก่อน" คนรับใช้มาเร็วไปเร็ว เพียงแค่แจ้งจุดประสงค์ แล้วค้อมตัวคำนับไปทางลานอย่างนอบน้อม ก็ถอยออกไปทันที
กู๋ฉางเกอในลานได้ยินว่าหัวหน้าครอบครัวเรียก ก็ลุกขึ้นเตรียมไป
เรื่องที่เขาสามารถฝึกฝนได้ แน่นอนว่าปิดไม่มิด และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิด
ใช้หยู่หลิงตันเป็นข้ออ้างก็พอ ส่วนผลของหยู่หลิงตันจะเกินไปหรือไม่ ไม่สำคัญแล้ว...
"สิ่งนี้...เก็บไว้ในลานคงไม่ปลอดภัย แต่พกติดตัวก็จะถูกพบ"
กู๋ฉางเกอขมวดคิ้ว กำลังคิดว่าควรเก็บหยู่หลิงตันไว้ที่ไหนก่อนจะหาโอกาสคืนให้หลิ่วชิงชิง ทันใดนั้นพื้นที่เก็บของของระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
"เยี่ยมไปเลย!"
ระบบใช้งานได้ดีจริงๆ แม้ว่าพื้นที่เก็บของตรงหน้านี้จะมีขนาดเพียงหนึ่งลูกบาศก์เมตร แต่ก็เพียงพอที่จะเก็บขวดยา และรับรองว่าจะไม่มีใครพบ!


## บทที่ 9 การคาดเดาที่ทำให้กู๋จ้านตกใจ!

ระยะทางจากเขาด้านหลังตระกูลกู๋ถึงสำนักในที่ปกติใช้เวลาครึ่งชั่วโมง คราวนี้กลับใช้เวลาเพียงครึ่งเดียว
และแต่ก่อนเมื่อเดินมาถึงสำนักใน เขามักจะรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ครั้งนี้กลับไม่รู้สึกเลย
"สมกับคำว่ามีพลังบำเพ็ญแล้วมันต่างกันจริงๆ" กู๋ฉางเกออดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง สิบแปดปีที่ผ่านมาเขาทนมาได้อย่างไรกัน!
ครั้งนี้ เมื่อเขาเดินผ่านสนามฝึกยุทธ์ มองดูสมาชิกตระกูลกู๋มากมายที่กำลังฝึกฝนอยู่ ในใจไม่มีความรู้สึกอิจฉาเหมือนทุกครั้งที่เดินผ่านแล้ว
ในบรรดาสมาชิกตระกูลกู๋ที่มีพรสวรรค์ดี คนที่อายุเท่ากันที่สามารถทะลุถึงระดับยู่คงจิ้งได้มีไม่ถึงร้อยคน ส่วนคนที่ทะลุถึงระดับชี่ไห่ได้ยิ่งมีไม่ถึงสิบคน และเกือบครึ่งที่มีพรสวรรค์ทั่วไปยังคงอยู่ที่ขั้นควบรวมพลังขั้นแปดหรือเก้าชั้นฟ้า
แต่เขากลับเพิ่งได้สัมผัสกับการฝึกฝนเมื่อเช้านี้เอง และก็มาถึงขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าแล้ว!
ตามที่เขาประเมิน อย่างมากสามถึงห้าวัน เขาก็จะสามารถทะลุถึงระดับยู่คงจิ้งได้!
ความเร็วในการทะลุระดับนี้ช่างไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะไม่ถูกคนจับไปตัดเป็นชิ้นๆ เพื่อวิจัยในฐานะตัวประหลาดหรอกนะ......"
"แต่อยู่ในตระกูลกู๋ก็คงปลอดภัยแน่นอน"
ในขณะที่พึมพำในใจ เขาก็เดินมาถึงหอประชุม
วันนี้ไม่มีผู้เฒ่าอยู่ที่นั่น นอกจากหัวหน้าครอบครัวกู๋จ้าน และลุงใหญ่กู๋อี้เสี่ยว รวมถึงลุงสามแล้ว มีเพียงหลิ่วชิงชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ
ดูเหมือนว่า......
พวกเขาดูเหมือนจะคุยกันได้ดี แม้ว่าหลิ่วชิงชิงจะยังคงมีสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม แต่ทั้งสามคนของตระกูลกู๋ต่างก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า
"ไอ้เด็กบ้านี่มาซะที นั่งสิ" กู๋ซานเฟิงเห็นร่างที่เดินมาจากประตู พูดพลางขยิบตาและทำปากเพื่อบอกให้กู๋ฉางเกอนั่งข้างหลิ่วชิงชิง
กู๋ฉางเกอหลังจากทักทายหัวหน้าครอบครัว ลุงใหญ่ และลุงสามแล้ว ก็เดินตรงไปนั่งข้างหลิ่วชิงชิง โดยมีโต๊ะชากั้นระหว่างทั้งสอง
แม้จะมีพลังบำเพ็ญขั้นควบรวมพลังแล้ว แต่การเดินมาไกลขนาดนี้ก็ทำให้รู้สึกกระหายน้ำอยู่บ้าง
เห็นบนโต๊ะมีถ้วยชาวางอยู่ เขาที่เคยชินกับความไม่เป็นทางการก็หยิบขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด
"......" หลิ่วชิงชิงเพิ่งจะยกมือขึ้น เห็นเขาวางถ้วยลงแล้ว เธอเปิดปากเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
"ทำไมทุกคนมองผมแบบนั้นล่ะ?" กู๋ฉางเกอกะพริบตาถามอย่างงุนงง
"เด็กดี......แกทำแบบนี้ตั้งใจแน่ๆ" กู๋ซานเฟิงเห็นสถานการณ์แล้วพยักหน้าเบาๆ เด็กคนนี้มีของจริง!
"นี่เป็นถ้วยที่คุณดื่มมาแล้วหรือ?" กู๋ฉางเกอเพิ่งจะรู้สึกตัวเหมือนเพิ่งเข้าใจ มองหลิ่วชิงชิงด้วยสีหน้าไร้เดียงสาและถาม
หลิ่วชิงชิงพยักหน้าเบาๆ: "ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเราก็ควรจะแต่งงานกันแล้ว"
"ลูก พลังบำเพ็ญของเจ้านี่..." หัวหน้าครอบครัวที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด และจ้องมองกู๋ฉางเกอตั้งแต่เขาเข้ามา ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเดินพลางถาม
คำพูดนี้ทำให้อีกสามคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ตกใจ
"พลังบำเพ็ญ?"
"โอ้! ทำไมแกถึงอยู่ที่ขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าแล้วล่ะ!?"
"กินหยู่หลิงตันเมื่อคืนเลยเหรอ?"
"กล้าจริงๆ นะ......ข้าไม่ได้บอกแกแล้วหรือไง? ให้รอเตรียมยาเสริมอื่นๆ ก่อน เผื่อแกทนไม่ไหว!"
"แต่......ผลของหยู่หลิงตันนี่ดีเกินไปหรือเปล่า ทำให้ขึ้นมาถึงขั้นห้าชั้นฟ้าเลยเหรอ?"
กู๋ซานเฟิงเมื่อครู่รู้สึกแค่ว่าหลานชายคนโตวันนี้ดูแปลกไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้สังเกตอย่างละเอียด พอได้ยินคำพูดของหัวหน้าครอบครัวถึงได้รู้สึกถึงระดับพลังบำเพ็ญของเขา ทำให้ตาเบิกกว้างเท่าลูกกระพรวน!
"ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ......"
"ให้ลุงใหญ่ดูหน่อย อย่าให้มีอะไรผิดพลาดอีก"
กู๋อี้เสี่ยวกลับขมวดคิ้ว เขาก็รู้ถึงผลของหยู่หลิงตัน มันสามารถเพิ่มรากฐานของคนได้ แต่ไม่เคยได้ยินว่ามันจะช่วยให้คนทะลุระดับได้!
แม้แต่หลิ่วชิงชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ตกใจเล็กน้อย
ขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้า?
หากเขามีรากฐานที่ดีมาตั้งแต่แรก เหมือนกับพรสวรรค์ของเธอ การกินหยู่หลิงตันก่อนเริ่มฝึกฝน บางทีอาจจะเป็นไปได้ที่จะทะลุผ่านหลายขั้นย่อย
แต่เขาเป็นร่างที่ไร้ประโยชน์ที่ไม่สามารถฝึกฝนได้มาตั้งแต่แรก แม้จะกินหยู่หลิงตัน ก็เพียงแค่ทำให้รากฐานของเขาได้รับการปรับปรุง จนมีโอกาสก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน แล้วจะทะลุผ่านหลายขั้นย่อยได้อย่างไร?
หรือว่าเขากินยาเม็ดอื่นด้วย?
กู๋อี้เสี่ยวเพิ่งจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับข้อมือหลานชายคนโตเพื่อตรวจดูสภาพภายใน แต่กลับถูกหัวหน้าครอบครัวกู๋จ้านแย่งไปก่อน
เมื่อหัวหน้าครอบครัวลงมือตรวจสอบแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรเพิ่ม จึงรอดูเงียบๆ
กู๋จ้านวางมือบนไหล่ของเขา รู้สึกถึงสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ คิ้วยิ่งขมวดลึก สายตาที่มองกู๋ฉางเกอยิ่งดูแปลกไปเรื่อยๆ บางครั้งงุนงง บางครั้งสงสัย
สีหน้าเหล่านี้ ย่อมถูกกู๋ฉางเกอเห็นอย่างชัดเจน
ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล สถานการณ์ของเขาคงไม่สามารถปิดบังหัวหน้าครอบครัวได้
ด้วยพลังระดับเทียนเหมินจิ้งของหัวหน้าครอบครัว คงจะรู้สึกได้ว่ารากฐานของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน นี่ไม่ใช่สิ่งที่หยู่หลิงตันเพียงเม็ดเดียวจะทำได้!
หลังจากผ่านไปนาน กู๋จ้านจึงเอามือกลับ มองเขาลึกๆ หนึ่งครั้งแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเดินกลับไปนั่งที่ประธาน
"ไม่มีปัญหาอะไร เด็กคนนี้แม้ว่าหลายปีก่อนจะไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่ยาเม็ดที่ได้รับทุกเดือนก็กินหมด ในร่างกายย่อมมีพื้นฐานอยู่บ้าง"
"บัดนี้หลังจากกินหยู่หลิงตัน เริ่มฝึกฝนเป็นครั้งแรก จึงได้โอกาสเปลี่ยนพลังยาที่ตกค้างเหล่านั้น นี่จึงเป็นโชคของเขา"
"เมื่อตอนนี้เด็กคนนี้สามารถฝึกฝนได้แล้ว ต่อไปยาเม็ดที่ควรให้ทุกเดือนก็ให้ด้วย"
"อ้อใช่......หลายปีก่อนเขาไม่ได้รับยาเม็ดแล้วใช่ไหม ครั้งนี้ก็สามารถรับเพิ่มได้ เพื่อเสริมพื้นฐาน"
กู๋จ้านเห็นทุกคนกำลังมองตัวเอง ก็พูดออกมาลอยๆ
แม้กระทั่งยังคิดเหตุผลที่สมเหตุสมผลให้เด็กคนนี้
"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง น่าแปลกจริงๆ"
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ กู๋ซานเฟิงก็พยักหน้า ไม่มีความสงสัยเลย
แม้แต่หลิ่วชิงชิงก็ยอมรับคำอธิบายนี้เช่นกัน เพียงแต่ในใจรู้สึกแปลกที่กลับมีความรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
"ขอบคุณคุณปู่ใหญ่" กู๋ฉางเกอถอนหายใจโล่งอก คำพูดของกู๋จ้านทำให้เขาไม่ต้องอธิบายอะไรเอง
คำขอบคุณนี้ ในสายตาของคนอื่นคือการขอบคุณที่หัวหน้าครอบครัวให้เขารับยาเม็ดเพิ่มในครั้งนี้ แต่เขาและกู๋จ้านต่างรู้ดีว่าไม่ใช่เช่นนั้น
แม้กู๋จ้านจะพูดกลบเกลื่อนกับทุกคนไปแบบนั้น แต่ในใจเขากลับไม่สงบเลย!
รากฐานของเด็กคนนี้ ทำไมถึงรู้สึกว่าไม่ด้อยไปกว่าหลิ่วชิงชิงผู้เป็นอัจฉริยะที่นับได้ในดินแดนเป่ยหยู่ในรอบหลายร้อยปีเลย?
ก่อนหน้านี้เขาแกล้งทำเป็นไม่มีพลังหรือ?
ไม่น่าจะใช่นะ......
เขาเคยตรวจร่างกายของกู๋ฉางเกอด้วยตัวเองมาก่อน กู๋ซานเฟิงก็อยากให้เด็กคนนี้ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน
หยู่หลิงตันเม็ดเดียวจะทำได้จริงหรือ?
เป็นไปไม่ได้!
แม้แต่ร้อยเม็ดก็เป็นไปไม่ได้ สิ่งนั้นเพิ่มรากฐานได้อย่างจำกัด อีกทั้งยังเกิดความเคยชิน การกินหลายครั้งผลก็จะยิ่งอ่อนลง
มันเป็นเพราะอะไรกันแน่......
ทันใดนั้น......สมองของกู๋จ้านก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
เด็กคนนี้อาศัยอยู่ในลานหลังเขาที่ไม่โดดเด่น และหลังเขานั่นเป็นที่ที่บรรพชนของตระกูลกู๋มักจะปิดตัวฝึกฝน!
บางทีเด็กคนนี้อาจจะถูกบรรพชนคนใดคนหนึ่งถูกใจ และช่วยชำระกระดูกล้างไขกระดูกให้?
แม้ว่าการเปลี่ยนจากร่างที่ไร้ประโยชน์มาเป็นอัจฉริยะที่ไม่ด้อยไปกว่าหลิ่วชิงชิงในตอนนี้ จะทำให้เขารู้สึกว่าในโลกนี้ไม่น่าจะมีวิธีการแบบนี้
แต่......ก็มีเพียงความเป็นไปได้นี้เท่านั้นใช่ไหม!?
ตระกูลกู๋ไม่มีทางที่จะขอให้บรรพชนเสียสละครั้งใหญ่เพื่อลูกหลานคนหนึ่ง แต่ถ้าบรรพชนถูกใจเด็กคนนี้และลงมือช่วยเองล่ะ? ก็ไม่แน่ว่าจะทำไม่ได้! เพียงแต่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าบรรพชนของตระกูลกู๋มีวิธีการเช่นนี้เท่านั้น......


## บทที่ 10 เรียกว่าสามี ง่ายขนาดนี้เลยหรือ?

"ช่างเถอะ คนรุ่นหลังมีโชคชะตาของตัวเอง ถามมากไปก็ไร้ประโยชน์ สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นทายาทของตระกูลกู๋ ถ้าสามารถก้าวไปได้ไกลกว่าก็ย่อมดีกว่า"
กู๋จ้านหลังจากครุ่นคิดสั้นๆ ก็กดความสงสัยในใจลง
การมีสมาชิกสายตรงของตระกูลกู๋ที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมเพิ่มอีกคนหนึ่ง ย่อมมีแต่ได้ไม่มีเสีย
"ทางตระกูลหลิ่วได้ส่งจดหมายตอบกลับมาแล้ว งานแต่งงานกำหนดจัดในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า"
"แต่เนื่องจากสถานการณ์ของพวกเจ้าทั้งสองค่อนข้างพิเศษ จึงไม่จัดงานใหญ่โตอะไร แค่จัดในสำนักในของตระกูลกู๋ก็พอ"
"พวกเจ้าทั้งสองมีความเห็นอย่างไรบ้าง?"
กู๋จ้านมองไปที่หลิ่วชิงชิง ถามด้วยน้ำเสียงสงบ
เมื่อเทียบกับตอนที่พบกันครั้งแรก ตอนนี้ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
ตอนแรกเข้าใจผิดว่าเด็กสาวคนนี้มาขอยกเลิกการหมั้น เขาไม่ได้แสดงสีหน้าดีใดๆ เลย หากไม่ใช่เพราะคำนึงถึงมิตรภาพกับตระกูลหลิ่ว การสั่งสอนสักหน่อยก็ไม่แน่
แต่ตอนนี้...
นี่เป็นเด็กที่ดีจริงๆ ไม่เพียงแต่ไม่ได้ผิดสัญญา แต่ยังนำหยู่หลิงตันมาให้ฉางเกออีกด้วย!
ความล้ำค่าของเม็ดยาเทียนเจีย แม้ตระกูลกู๋จะสามารถหามาได้ แต่ก็ไม่อาจใช้กับกู๋ฉางเกอได้ เพียงเพื่อให้เขาสามารถหลุดพ้นจากสถานะของคนธรรมดา ตระกูลยังมีทายาทรุ่นหลังคนอื่นๆ ที่ต้องการทรัพยากร ส่วนการที่กู๋ซานเฟิงจะเก็บหินวิญญาณที่ได้รับทุกเดือนไว้เพื่อแลกนั้น ก็ไม่มีปัญหาอะไร กู๋จ้านก็เต็มใจช่วยเหลือเท่าที่ทำได้
หลิ่วชิงชิงได้ยินคำพูดของกู๋จ้านแต่ไม่ได้รีบตอบ กลับส่งสายตาถามไปที่กู๋ฉางเกอ
ตัวเธอเองไม่ได้สนใจอะไร การมาที่ตระกูลกู๋ครั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้กู๋ฉางเกอถูกดูหมิ่นอีก
"ไม่มีความเห็นอะไร" กู๋ฉางเกอประสานมือตอบตรงๆ
กู๋ซานเฟิงที่อยู่ข้างๆ มองดูด้วยความประหลาดใจ เด็กสาวคนนี้ช่างดีจริงๆ แม้จะเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของชิงโจว แต่ตอนนี้ไม่เพียงแต่ยินดีที่จะเป็นคู่ชีวิตกับไอ้หนูเจ้าปัญหานี่
แม้แต่ในยามที่ต้องตัดสินใจเรื่องต่างๆ ก็ไม่ได้ตัดสินใจเองฝ่ายเดียว แต่กลับถามความเห็นของไอ้หนูนี่ก่อน
ดี ดีมาก!
ไม่รู้ว่าไอ้หนูนี่มีบุญวาสนาอะไรกันแน่!
"เมื่อเป็นเช่นนั้น เรื่องนี้ก็ตกลงตามนี้"
"สิ่งของที่จำเป็นสำหรับงานแต่งงาน ตระกูลกู๋จะเตรียมให้พวกเจ้าทั้งสอง"
กู๋จ้านเห็นว่าทั้งสองคนไม่มีความเห็นอะไร จึงไม่พูดอะไรมาก แต่กลับมองไปที่หลิ่วชิงชิงด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้งพร้อมรอยยิ้มบางๆ กล่าวว่า: "ตอนนี้ฉางเกอก็สามารถฝึกฝนได้แล้ว แต่ในตระกูลกู๋ตอนนี้ยังหาคนที่เหมาะสมมาสอนไม่ได้ ดังนั้น... ช่วงนี้พวกเจ้าทั้งสองก็อาจจะแลกเปลี่ยนความรู้กันบ้าง..."
"ช่วงนี้ข้าไม่ค่อยยุ่ง" กู๋ซานเฟิงยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที
เพราะหลานชายคนโตในที่สุดก็สามารถฝึกฝนได้แล้ว เขาก็ดีใจ
"ไม่ เจ้ายุ่งมาก"
"เรื่องงานแต่งของฉางเกอ เจ้ากับข้าต้องเตรียม"
"ท่านหัวหน้าครอบครัว พวกเราขอตัวก่อน"
"ไป..." กู๋อี้เสี่ยวได้ยินคำพูดของน้องชายคนที่สาม มุมตาก็กระตุกเล็กน้อย ไอ้หมอนี่เป็นโสดแก่รู้อะไรบ้าง มาแย่งงานอะไรตอนนี้!
ไม่รอให้เขาพูด ก็ประสานมือคำนับหัวหน้าครอบครัวแล้วลากเขาออกไป
หลิ่วชิงชิงไม่ได้เก็บเรื่องเหล่านี้มาใส่ใจ สีหน้าปกติพยักหน้าพูดว่า: "ควรเป็นเช่นนั้น"
"งั้นพวกเจ้าคนหนุ่มสาวก็สื่อสารกันให้มาก ไปได้" กู๋จ้านยิ้มอย่างพอใจ โบกมือให้ทั้งสองคนออกไป ส่วนตัวเองก็ก้มหน้าจัดการกิจการของตระกูล
จนกระทั่งทั้งสองคนบอกลาและจากไป กู๋จ้านเงยหน้ามองเงาร่างที่เดินเคียงบ่าเคียงไหล่ไปด้วยกัน ก็ยิ้มกว้าง
"ตอนนี้ฉางเกอเด็กคนนี้ก็สามารถฝึกฝนได้แล้ว พรสวรรค์ก็ไม่ด้อยไปกว่าเด็กสาวหลิ่ว"
"ช่างเหมาะสมกันจริงๆ"
"แต่ไม่รู้ว่าเป็นบรรพบุรุษท่านใดที่ทำ วิธีการเช่นนี้ช่างเหนือธรรมชาติจริงๆ..."
กู๋จ้านพึมพำ มองผ่านกรอบประตูไปยังทิศทางของเขาด้านหลัง ที่นั่นคือที่ที่บรรพบุรุษของตระกูลกู๋ทุกรุ่นปิดด่าน เป็นกำลังที่แท้จริงของตระกูลกู๋
แต่แม้แต่เขาในฐานะหัวหน้าครอบครัว ก็ไม่มีสิทธิ์พบบรรพบุรุษ เว้นแต่จะเป็นเรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตายของตระกูลกู๋ ไม่เช่นนั้นบรรพบุรุษจะไม่ออกมาจากการปิดด่านโดยง่าย ปล่อยให้อายุขัยที่มีไม่มากสูญเสียไปกับเรื่องเล็กน้อย
......
"เจ้าฝึกฝนครั้งแรกก็บรรลุถึงขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้า ดีมาก"
"แต่เส้นทางการฝึกฝนเหมือนการล่องเรือทวนน้ำ ไม่ก้าวหน้าก็ถอยหลัง"
"ต่อไปอย่าได้ขี้เกียจ"
ทั้งสองเดินอยู่ในสำนักในของตระกูลกู๋ หลิ่วชิงชิงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
"แน่นอน เจ้าก็เช่นกัน" กู๋ฉางเกอพยักหน้าตอบ แต่ในใจอดไม่ได้ที่จะเสริมว่า: 'ขอเพียงภรรยาเจ้าไม่ขี้เกียจก็พอ'
เมื่อได้ยินคำตอบของเขา ทำให้หลิ่วชิงชิงถึงกับชะงักฝีเท้า
อดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้ม
คนคนนี้ช่างน่าสนใจ ตัวเองเตือนเขาอย่าขี้เกียจ แต่เขากลับพูดถึงตัวเองด้วย
ต้องรู้ว่าในสำนักเทียนฮาน เธอมีชื่อเสียงในเรื่องการปิดด่าน นับตั้งแต่เข้าสำนัก การมาที่ตระกูลกู๋ครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เธอลงจากเขา ปกติแล้วเธออาศัยอยู่ในห้องปิดด่าน นอกจากการรับทรัพยากรแล้ว ก็แทบไม่ได้ทำเรื่องอื่นใดเลย
"ช่วงนี้หากมีเรื่องไม่เข้าใจเกี่ยวกับการฝึกฝน ก็มาถามข้าได้"
ไม่นานทั้งสองคนก็เข้าใกล้เรือนพักหลายหลังที่จัดไว้สำหรับสำนักเทียนฮาน หลิ่วชิงชิงหยุดฝีเท้าพูดอย่างจริงใจ
กู๋ฉางเกอพยักหน้ายิ้มพูดว่า: "ขอบคุณ"
"พวกเราคุยกันแบบนี้... ดูเหมือนจะไม่เหมาะสมนัก" เมื่อได้ยินคำตอบที่เป็นทางการและสุภาพเช่นนี้ หลิ่วชิงชิงก็หลุดปากออกมาโดยไม่รู้ตัว
เพราะตอนนี้พวกเขาในนามก็เป็นคู่ชีวิตกันแล้ว เหลือเพียงการแต่งงานในอีกหนึ่งเดือนเท่านั้น
"จริงๆ ด้วย ไม่เช่นนั้นต่อไปเปลี่ยนมาเรียกข้าว่าสามีเลยดีไหม"
กู๋ฉางเกอลูบคาง ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างจริงจัง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งจึงมองตาเธอและพูดประโยคนี้ออกมา
ทันใดนั้น ผิวขาวของหลิ่วชิงชิงก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะติ่งหูที่แดงอย่างชัดเจน
การเปลี่ยนแปลงนี้ตกอยู่ในสายตาของกู๋ฉางเกอ ทำให้เขาถึงกับตะลึง
"ล้อเล่นน่ะ ต่อไปเรียกข้าว่าฉางเกอก็พอ" เห็นท่าไม่ดี เขารีบโบกมือและอธิบาย
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิ่วชิงชิงจึงรู้สึกเหมือนได้ผ่อนลมหายใจ เมื่อครู่เธอดูเหมือนจะกำลังพิจารณาจริงๆ ว่าควรเปลี่ยนมาเรียกเขาว่าสามีหรือไม่!?
"ข้าจะกลับไปฝึกฝนก่อน..." หลิ่วชิงชิงไม่กล้าสบตากับเขา หันหลังเดินตรงไปยังเรือนพัก
จนกระทั่งมองตามร่างงดงามนั้นเข้าไปในเรือน
กู๋ฉางเกอจึงพึมพำด้วยความตกใจว่า: "ไม่ใช่นะ... เธอถูกแหย่ง่ายขนาดนี้เลยหรือ! ทำยังไงดี... น่ารักจัง!"
ในขณะนั้นเอง มีชายชราเดินออกมาจากเรือนนั้น เป็นหนึ่งในผู้เฒ่าทั้งสองของสำนักเทียนฮานที่มาพร้อมกับหลิ่วชิงชิง
คำพูดเมื่อครู่ของเขา แน่นอนว่าไม่อาจหลบพ้นหูของผู้เฒ่าระดับเทียนเหมินจิ้งได้
ชายชราผู้นั้นยืนอยู่ที่ประตูเรือน มองเขาเย็นชา แล้วกลับเข้าไปในเรือน
เป็นการเตือนอย่างชัดเจน!
กู๋ฉางเกอแบะปาก นี่มันในตระกูลกู๋นะ มาเตือนข้า?
ใครจะสน?
ทันทีที่หันหลังกลับ เขาก็ฮัมเพลงเดินจากไปด้วยอารมณ์ดี ภรรยาน้อยที่ตัวเองเก็บได้นี่ ดีกว่าที่คิดไว้นี่นา!
และดูเหมือนจะเป็นคนบ้าการฝึกฝนด้วย มีเวลาเมื่อไหร่ก็ต้องฝึกฝน อย่างนี้พลังบำเพ็ญของตัวเองก็ไม่ต้องกังวลแล้ว ไม่กี่วัน รับรองว่าจะสามารถก้าวข้ามไปถึงระดับยู่คงจิ้งได้!
แต่การก้าวหน้าอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ช่างทำให้ปวดหัว จะหลอกผ่านไปได้อย่างไรนะ...
โดยไม่รู้ว่าหัวหน้าครอบครัวกู๋จ้านได้คิดเหตุผลทั้งหมดไว้ให้เขาในใจแล้ว...
"ชิงชิง เด็กหนุ่มของตระกูลกู๋คนนั้น สามารถฝึกฝนได้แล้วหรือ?"
ในเรือนพักชั่วคราวของสำนักเทียนฮาน ผู้เฒ่าที่เมื่อครู่ใช้สายตาเตือนกู๋ฉางเกอขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ถามหลิ่วชิงชิงที่กำลังจะกลับห้องไปฝึกฝน


## บทที่ 11 สมาชิกสำนักเทียนฮานระเบิดอารมณ์!

"ไอ้หมอนั่นสามารถฝึกฝนได้แล้ว!?"
พวกเจ้าหน้าที่และศิษย์ของสำนักเทียนฮานที่อยู่ในเรือนรองได้ยินคำพูดนี้ก็พากันตั้งหูเข้ามารวมกัน
"อืม" หลิ่วชิงชิงไม่เหมือนตอนที่คุยกับกู๋ฉางเกอเมื่อครู่ สำหรับคนในสำนักเธอเพียงแค่พยักหน้ารับเบา ๆ
"ตระกูลกู๋ทุ่มสุดตัวเลยหรือ? ไอ้หนุ่มคนนั้นเมื่อครู่พลังของเขามีถึงขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าแล้ว นี่เพิ่งไม่เห็นหน้าแค่วันเดียวเองนะ!" ผู้เฒ่าหกขมวดคิ้วพูดอย่างงุนงง
"อะไรนะ!?"
"ขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้า!"
"เป็นไปไม่ได้ ไอ้หมอนั่นสิบแปดปีที่ผ่านมายังไม่เคยก้าวเข้าสู่ขั้นควบรวมพลังเลย เป็นร่างไร้ประโยชน์ แล้วจะสามารถทะลุถึงขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าได้ภายในวันเดียวได้อย่างไร!"
"ผู้เฒ่าหก ท่านอาจจะดูผิดไปหรือเปล่า?"
เหล่าศิษย์ได้ยินว่าเพียงวันเดียวที่ไม่ได้เจอกัน ระดับพลังของเขาก็กลายเป็นขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าแล้ว ก็พากันแตกตื่น!
พวกเขาถึงขั้นยอมเชื่อว่าผู้เฒ่าหกผู้เป็นพลังยิ่งใหญ่ระดับเทียนเหมินจิ้งดูผิดไป ยังดีกว่าเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง!
มันช่างเหลือเชื่อและเป็นไปไม่ได้เลย!
"หืม?"
"ข้ายังไม่ได้แก่จนตาฝ้าฟางนะ"
ผู้เฒ่าหกกวาดตามองทุกคนอย่างไม่พอใจ เขาเป็นถึงพลังยิ่งใหญ่ระดับเทียนเหมินจิ้งขั้นที่แปด แค่ดูคนระดับหนึ่งขั้นควบรวมพลังยังจะผิดพลาดได้ งั้นเขาก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว!
"แต่นี่มัน......"
"หรือว่าไอ้หนุ่มคนนั้นแกล้งทำมาตลอด?"
"ตั้งใจซ่อนพลัง?"
"ก็ไม่ใช่นะ เขาเป็นสายตรงของตระกูลกู๋ การแกล้งทำเป็นคนไร้ค่าไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาเลย ตรงกันข้าม การแสดงพรสวรรค์ในการฝึกฝนต่างหากที่จะทำให้ได้รับทรัพยากรมากขึ้น"
"แปลก... มันแปลกเกินไป"
เจ้าหน้าที่หลายคนมองหน้ากันอย่างงุนงง คิดไม่ออกว่าทำได้อย่างไร
ตระกูลกู๋ใช้วิธีอะไรกันแน่ ถึงทำให้คนไร้ค่าคนหนึ่งกลายเป็นผู้ฝึกตนขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าได้ในชั่วข้ามคืน!
หลิ่วชิงชิงได้ยินพวกเขาเรียกกู๋ฉางเกอที่อีกหนึ่งเดือนจะแต่งงานกับเธอว่า "คนไร้ค่า" "ร่างไร้ประโยชน์" ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอจึงตัดสินใจบอกคำตอบให้พวกเขาไปเลย: "หยู่หลิงตันบวกกับพลังยาที่เขาสะสมมาก่อนหน้านี้ การฝึกฝนครั้งแรกก็เป็นแบบนี้แล้ว"
"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง สมเหตุสมผล......"
"ไม่ใช่!"
"หยู่หลิงตัน!?"
"เธอให้หยู่หลิงตันของเธอกับเขาเหรอ!?"
ผู้เฒ่าหกได้ยินคำตอบก็พยักหน้าเบา ๆ รู้สึกเข้าใจ คำอธิบายนี้สมเหตุสมผลแล้ว เม็ดยาเทียนเจียอย่างหยู่หลิงตัน เพียงพอที่จะทำให้ร่างไร้ประโยชน์มีโอกาสในการฝึกฝน บวกกับพลังยาที่สะสมไว้ ก็สามารถทำได้ถึงขั้นนี้
แต่......
เขาก็นึกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว หยู่หลิงตันเป็นเม็ดยาเทียนเจีย ตระกูลกู๋ไม่ใช่ว่าหาไม่ได้ แต่ไม่มีทางใช้กับคนไร้ค่าคนนั้นแน่!
ถ้าอยากจะใช้ ทำไมต้องรอมาตั้งสิบแปดปีด้วย?
และหลิ่วชิงชิง เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งได้รับหยู่หลิงตันมาหนึ่งเม็ด นั่นเป็นสิ่งที่ใช้ทรัพยากรมากมายของตระกูลหลิ่ว บวกกับการเสนอของผู้เฒ่าหลายคน เมื่อเธอกลายเป็นหนึ่งในผู้แข่งขันตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ พวกเขาถึงได้ขอโชคลาภนี้มาให้เธอ!
นั่นเป็นเม็ดยาสำคัญสำหรับการแข่งขันตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ หากไม่มีหยู่หลิงตันเสริม หลิ่วชิงชิงในตอนนี้อาจไม่ใช่ตัวเลือกที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์!
คำพูดของผู้เฒ่าหกทำให้ผู้อาวุโสที่แปดและเจ้าหน้าที่หลายคนมองหลิ่วชิงชิงด้วยความตกใจ
พวกเขาเข้าข้างหลิ่วชิงชิงเพราะเธอมีโอกาสมากที่สุดที่จะเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ แต่ตอนนี้เธอกลับยกหยู่หลิงตันให้คนอื่นเอง ทำลายโอกาสการเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ของตัวเองหรือ!?
หลิ่วชิงชิงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ หยู่หลิงตันถูกมอบให้ไปแล้ว เธอก็ปิดบังไม่ได้ คนพวกนี้ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องรู้
"โง่เขลา!"
"เธอช่างโง่เขลาเหลือเกิน!"
"เรื่องแต่งงาน สำนักอาจปล่อยให้เธอทำตามใจ"
"พวกเราก็อาจสนับสนุนการตัดสินใจของเธอ!"
"แต่หยู่หลิงตันเป็นทรัพยากรสำคัญสำหรับการแข่งขันตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ของเธอ เธอจะให้มันกับคนไร้ค่าคนนั้นได้อย่างไร!"
"และเธอรู้หรือไม่ว่า สำนักยอมให้เธอเลือกเองได้ ส่วนหนึ่งก็เพราะไอ้หมอนั่นไม่สามารถฝึกฝนได้ เป็นเพียงคนธรรมดา มีอายุขัยแค่ไม่กี่สิบปี!"
"แต่ตอนนี้เขาสามารถฝึกฝนได้แล้ว แม้ว่าในอนาคตจะหยุดอยู่ที่ระดับชี่ไห่ หากไม่มีโรคภัยหรืออันตราย อายุขัยก็จะเกินสองร้อยปี!"
"เธอคิดว่า สำนักจะยังเห็นด้วยอีกหรือ!?"
"เธอ... เธอช่าง!!"
ผู้เฒ่าทั้งสองคนเมื่อได้รับคำตอบ ใบหน้าก็เขียวขึ้นมา!
การกระทำของหลิ่วชิงชิงในตอนนี้ ทำให้พวกเขาอดสงสัยไม่ได้ว่า พวกเขาควรจะเปลี่ยนไปสนับสนุนคนอื่นดีหรือไม่!
"พี่ชิงชิง เธอบ้าไปแล้วหรือ!?"
"เธอให้หยู่หลิงตันกับเขาเหรอ!?"
"เม็ดยาเทียนเจีย เขาเป็นแค่คนธรรมดาร่างไร้ประโยชน์ จะคู่ควรได้อย่างไร!"
"ออกจากตระกูลกู๋ไป เม็ดยาเทียนเจียหนึ่งเม็ด แม้แต่ในตลาดมืดก็มีค่าพอที่จะซื้อชีวิตเขาได้!"
"เขามีอะไรดี นอกจากหน้าตาดีหน่อย เขามีอะไรที่คู่ควรกับพี่ชิงชิงกันล่ะ!"
เหล่าศิษย์สำนักเทียนฮานได้ยินเรื่องนี้ก็ทุบอกตีตัวด้วยความเสียดาย
พี่หลิวที่พวกเขาบูชาเป็นเทพธิดา ไม่กล้าลบหลู่ ไม่กล้าเข้าใกล้ ทำไม ทำไมถึงดีกับคนไร้ค่าคนนั้นขนาดนี้!
สำนักเทียนฮานไม่มีศิษย์ที่พี่ชิงชิงสนใจเลยหรือ?
พวกพี่ชายศิษย์ตรงเหล่านั้น ยังสู้คนไร้ค่าจากตระกูลกู๋ไม่ได้หรือ?
"ตอนนี้เรื่องราวได้ลงเอยแล้ว"
"หากท่านผู้เฒ่าและเจ้าหน้าที่ต้องการจากไป ชิงชิงก็ไม่มีอะไรจะพูด"
"ชิงชิงเพียงต้องการให้ใจไม่มีความละอาย จึงจะสามารถไล่ตามหนทางสูงสุด ถึงจุดสูงสุดของเซียน!"
หลิ่วชิงชิงถอนหายใจ มองทุกคนในที่นี้ด้วยสายตาสงบ พูดเบา ๆ
พูดจบ เธอก็หันหลังกลับห้องของตัวเอง ปิดประตูแน่นหนาพร้อมกับเปิดค่ายกลแยกโลก ไม่อยากได้ยินเสียงจากข้างนอก
"ทุกคนต่างอยากตัดสินว่าฉันควรทำอย่างไร......"
"เหนื่อยจริง ๆ กลับกัน อยู่กับเขากลับรู้สึกสบายใจกว่า"
เสียงของคนสำนักเทียนฮานเมื่อครู่ดังก้องในหัว หลิ่วชิงชิงถอนหายใจอย่างจนใจ
ปกติเธอทำตัวเย็นชากับคนอื่นเพราะรำคาญ คนพวกนี้ล้วนมีจุดประสงค์ของตัวเอง ต้องการให้เธอเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์เพื่อเพิ่มสถานะในสำนัก
ส่วนเธอที่ต้องการเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ ก็เพียงเพื่อไล่ตามระดับที่สูงขึ้น และแน่นอนก็เพื่อแก้ไขข้อบกพร่องของวิชายุทธ์ที่เธอใช้อยู่ในตอนนี้
"แต่......"
"ตอนนี้อาจจะสร้างปัญหาให้เขาจริง ๆ"
"หวังว่าตระกูลกู๋จะช่วยเขาแก้ไขได้"
หลิ่วชิงชิงนึกถึงคำพูดของผู้เฒ่าเมื่อครู่ ก็รู้สึกกังวลขึ้นมา
จนกระทั่งผ่านไปครู่ใหญ่ เธอจึงสงบใจลง เริ่มนั่งขัดสมาธิฝึกวิชายุทธ์
ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน เธอไม่เคยหยุดพัก ไม่เคยย่อหย่อนแม้แต่น้อย!
ขณะนี้ที่นอกประตูในเรือนรอง เหล่าคนของสำนักเทียนฮานกลับไม่สามารถสงบใจลงได้เลย!
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า หยู่หลิงตันจะถูกมอบให้คนไร้ค่าคนนั้น!
"ไม่ได้ เรื่องนี้ต้องรายงานเจ้าสำนัก!"
"ไม่สามารถปล่อยให้ชิงชิงทำตามใจตัวเองได้อีกแล้ว ถ้าปล่อยไปแบบนี้ เธอจะไม่ยอมกลับสำนักแล้วอยู่แต่ในตระกูลกู๋หรือ!?"
"ฮ่า... ไม่รู้ว่าไอ้หมอนั่นให้หม้อหลงจิตอะไรกับชิงชิงกันแน่!"
"เข้าใจไม่ได้เลย!"
ผู้เฒ่าหกถอนหายใจยาว ตอนนี้พวกเขาอยากจะเปลี่ยนไปสนับสนุนผู้แข่งขันธิดาศักดิ์สิทธิ์คนอื่น แต่ราคาก็สูงเกินไป เพราะในช่วงหลายปีที่ผ่านมา คนที่ควรจะเป็นศัตรูก็เป็นศัตรูกันไปแล้ว ถ้าจะไปสนับสนุนคนอื่นให้เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์ บางทีอาจจะถูกแก้แค้นในภายหลังก็ได้!
แต่เรื่องนี้ พวกเขาก็จะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ อย่างน้อยก็ต้องให้ตระกูลกู๋ให้คำอธิบาย หรือแม้กระทั่งบังคับให้ตระกูลกู๋คืนหยู่หลิงตันมา!
เม็ดยาเทียนเจีย ไม่ใช่ผักกาดขาว จะเอาก็เอาเลยเหรอ!?
ถึงขั้นกินในคืนนั้นเลย กลัวว่าพวกเราสำนักเทียนฮานจะเอาคืนหรือไง!
โดยไม่รอช้า ข่าวจากที่นี่ก็ถูกผู้เฒ่าหกส่งกลับไปที่สำนัก ไม่รู้ว่าเจ้าสำนักเมื่อได้รับข่าวจะผิดหวังและโกรธแค่ไหน!


## บทที่ 12 ลองฝึกฝนครั้งแรก

ข่าวของผู้เฒ่าหกแห่งสำนักเทียนฮานถูกส่งกลับไปยังสำนักในทันที
แต่หลังจากที่เจ้าสำนักได้อ่านแล้ว กลับปิดกั้นข่าวนี้ไว้ ไม่ได้แจ้งให้คนอื่นในสำนักรู้
"ยอมยกหยู่หลิงตันให้คนอื่น... ฮ่าย"
"แต่เรื่องนี้อาจไม่จำเป็นต้องให้สำนักเทียนฮานของเราเข้าไปยุ่ง"
"คำนวณเวลาดูแล้ว อีกไม่กี่วันหวังอวี่ก็จะไปถึงชิงโจวแล้ว"
เจ้าสำนักเทียนฮานมองข้อความบนยันต์ส่งสารอย่างสงบนิ่ง ไม่ได้โกรธเคืองที่ต้องยอมยกเม็ดยาเทียนเจียให้คนอื่นไป
กลับกลายเป็นว่าหลังจากครุ่นคิดอย่างใจเย็นสักครู่ เขาตัดสินใจที่จะรอดูสถานการณ์ก่อน ใช้โอรสหวังอวี่คนนี้ลองสำรวจท่าทีของตระกูลกู๋!
......
ในสำนักในของตระกูลกู๋ กู๋ฉางเกอที่เดิมทีตั้งใจจะกลับไปที่เขาด้านหลังโดยตรง กลับถูกอาสามขวางไว้
"ไอ้หนู คราวนี้แกรวยใหญ่แล้ว!"
"ไม่เพียงแต่ได้เม็ดยาเทียนเจีย ยังได้เมียที่ทั้งสวยทั้งฉลาดอีกต่างหาก"
"ต่อไปนี้ข้าคงไม่ต้องเป็นห่วงแกมากแล้ว"
"ด้วยพรสวรรค์ของนางนั่น อีกยี่สิบสามสิบปี ในดินแดนเป่ยหยู่นี้คงนับได้ว่าเป็นผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง มีความสัมพันธ์ระดับนี้อยู่ แม้พลังบำเพ็ญของเจ้าจะไม่สูงนัก ก็จะไม่มีใครกล้าแตะต้องเจ้าในดินแดนเป่ยหยู่"
กู๋ซานเฟิงคาบหญ้าที่ดึงมาจากข้างทางอย่างไม่ใส่ใจ มองหลานชายคนโตด้วยสีหน้าขบขัน
"อีกยี่สิบสามสิบปี ไม่แน่ว่าข้าอาจเป็นพลังยิ่งใหญ่คนหนึ่งก็ได้ อาสาม ท่านมีความสัมพันธ์เป็นอาหลานกับข้า แม้พลังบำเพ็ญของท่านจะธรรมดา ก็จะไม่มีใครกล้าแตะต้องท่านในดินแดนเป่ยหยู่"
กู๋ฉางเกอยักไหล่ ตอบกลับอย่างไม่รู้จักอาย
คำพูดนี้ทำให้กู๋ซานเฟิงหัวเราะออกมาจริงๆ ไอ้หนูนี่ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ กินหยู่หลิงตันเข้าไปแล้วข้ามห้าชั้นฟ้าในคืนเดียว คิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะไปแล้วหรือไง?
ช่างเถอะ... เด็กคนนี้สิบแปดปีไม่เคยก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝน บัดนี้เพิ่งได้สัมผัสกับการฝึกฝนครั้งแรก หยิ่งผยองไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ เขาก็ไม่อยากจะทำลายกำลังใจเด็กคนนี้ ปล่อยให้มันมีความสุขไปสักพักก็แล้วกัน
"เอ้า ยาพวกนี้ให้แกไปก่อน เพิ่งจะทะลุขีดจำกัดก็ควรจะรักษาระดับพลังให้มั่นคง อย่าให้ระดับพลังตกลงมาอีก" กู๋ซานเฟิงล้วงขวดหยกหลายใบออกมาจากอกเสื้อ ข้างในบรรจุยาเม็ดธรรมดาที่ตระกูลกู๋ใช้ในการฝึกฝนประจำวัน
แต่จำนวนนี้ตามปกติแล้ว เพียงพอที่จะเทียบเท่ากับเบี้ยเลี้ยงรายเดือนที่กู๋ฉางเกอควรได้รับในหนึ่งปี
กู๋ฉางเกอรับยาเม็ดมาอย่างใจกว้าง แต่ก็ยังมีท่าทีลังเลอยู่
"ไอ้หนู มีอะไรก็พูดมา จะมาเขินอายกับข้าทำไม?"
"คือว่า... อาสามเตรียมยาเม็ดที่ใช้เสริมฤทธิ์หยู่หลิงตันไว้บ้างหรือเปล่า?"
"แม้จะไม่ได้เตรียมครบ แต่ก็เกือบครบแล้ว"
"แต่เจ้าหนูเจ้าใช้หยู่หลิงตันไปแล้ว พวกนี้เจ้าก็ใช้ไม่ได้แล้ว ไม่กี่วันนี้ข้ายังต้องไปเปลี่ยนยาเม็ดจากคลังกลับมาเป็นแบบที่ใช้ประจำวันด้วย"
"อย่าเลยอาสาม ในเมื่อยาเม็ดเปลี่ยนมาแล้ว จะให้ท่านลำบากไปเปลี่ยนกลับจากคลังทำไม?"
"เอาอย่างนี้ไหม ข้าแลกกับท่านเอง?"
กู๋ฉางเกอยิ้มประจบ เขย่าขวดเม็ดยาที่เพิ่งได้มาในมือ
"ยาเม็ดนิดหน่อยของเจ้าจะแลกอะไรได้ ตามทรัพยากรที่เจ้าควรได้รับ อย่างน้อยก็ต้องสามปีถึงจะแลกยาพวกนี้ได้"
"สำคัญคือมันใช้ไม่ได้กับเจ้าด้วยนะ!"
"ฮึ่ม... หญิงสาวของเจ้า ไม่ได้... มีหยู่หลิงตันอีกเม็ดใช่ไหม?"
"เจ้าจะเอาไปให้นางใช้?"
กู๋ซานเฟิงโบกมือด้วยสีหน้ารังเกียจ แต่แล้วก็เบิกตากว้างถามอย่างไม่อยากเชื่อ
ยาเทียนเจียหนึ่งเม็ด แม้แต่เขาก็ต้องเก็บสะสมยี่สิบปี แต่หญิงสาวคนนั้นกลับสามารถหยิบออกมาได้ถึงสองเม็ด?
สำนักเทียนฮานรวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ตระกูลหลิ่วค้นพบแหล่งหินวิญญาณอีกหรือ!?
ไม่เคยได้ยินข่าวนี้เลยนี่!
"เรื่องอื่นท่านไม่ต้องยุ่ง ยาพวกนั้นให้ข้าก่อน เบี้ยเลี้ยงสามปีต่อจากนี้ข้าจะไม่รับแล้ว อาสามแค่รับไว้แทนข้าทุกเดือนก็พอ" กู๋ฉางเกอไม่อยากอธิบายมากเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดมากขึ้น
ในที่สุด กู๋ซานเฟิงก็ได้แต่ทอดถอนใจ ไอ้เด็กบ้านี่มันเจอขุมทรัพย์จริงๆ ถึงกับใจกว้างขนาดนี้!
ยาเม็ดก็ให้เขาไปแล้ว ส่วนเบี้ยเลี้ยงสามปีนั้น เขาก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะเขาเต็มใจเก็บหินวิญญาณไว้ให้หลานชายคนโตยี่สิบปี แล้วจะมาคำนึงถึงเรื่องพวกนี้ทำไม
......
กู๋ฉางเกอที่กลับมาที่บ้านพักเขาหลัง นำยาเม็ดที่ใช้ร่วมกับหยู่หลิงตันเก็บเข้าไปในพื้นที่ระบบโดยตรง
ส่วนยาเม็ดธรรมดา เขาไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ แต่กลับนั่งขัดสมาธิในลานบ้าน เตรียมลองฝึกฝนด้วยตัวเอง
ในตอนแรก เขาไม่ได้กินยาเม็ด แต่เริ่มหมุนเวียนวิชายุทธ์โดยตรง
แตกต่างจากความรู้สึกในการฝึกฝนทุกครั้งในสิบแปดปีที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง!
เพียงแค่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น หลับตาลง เขาก็สามารถรู้สึกถึงพลังวิญญาณในฟ้าดินได้อย่างชัดเจน
เมื่อวิชายุทธ์หมุนเวียน พลังวิญญาณรอบตัวก็เหมือนถูกดึงดูด ผ่านรูขุมขนเข้าสู่เส้นลมปราณในร่างกาย แม้แต่การหายใจเข้าออก ก็มีพลังวิญญาณถูกดูดเข้าร่างกาย
ความรู้สึกเย็นสบายทำให้เขาแทบจะกลั้นเสียงครางไม่อยู่
หลังจากหมุนเวียนกระแสจิตหนึ่งรอบ เขาก็หยุดการฝึกฝน
"น่าแปลกที่มีคนสามารถปิดด่านได้นานขนาดนั้น ที่แท้การฝึกฝนก็สบายขนาดนี้นี่เอง..."
กู๋ฉางเกอพึมพำเบาๆ แต่เขาไม่รู้ว่านี่เป็นความรู้สึกที่เกิดจากการมีรากฐานที่สูงพอ หากเป็นคนทั่วไปฝึกฝน แค่การรับรู้พลังฟ้าดินก็ต้องใช้เวลาครึ่งค่อนวัน การดึงพลังฟ้าดินเข้าสู่ร่างกายยิ่งเหนื่อยยาก จะมีความสบายเช่นนี้ได้อย่างไร?
ต่อมา เขาลองกินยาเข็มข้นธรรมดาหนึ่งเม็ด กว่าจะใช้พลังยาหมดก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม
"หากฝึกฝนตามปกติ การจะทะลุระดับแรกคงต้องใช้เวลาสี่เดือน"
"หากมียาเม็ดเพียงพอ น่าจะย่นเวลาลงเหลือสองเดือน"
หลังจากลองแล้ว เขาก็เข้าใจความเร็วในการฝึกฝนของตัวเองคร่าวๆ ความเร็วนี้ในดินแดนเป่ยหยู่ ถือว่าเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน
แต่เมื่อนึกถึงเมื่อเช้าที่ได้รับผลลัพธ์การฝึกฝนจากคู่ชีวิต ภายในหนึ่งชั่วโมงก็ทะลุห้าชั้นฟ้า เขาก็รู้สึกทันทีว่าตนเองไม่จำเป็นต้องทุ่มเทความคิดไปกับการนั่งสมาธิฝึกฝน การฝึกฝนด้วยตัวเองมีประสิทธิภาพต่ำเกินไป!
แค่หลิ่วชิงชิงฝึกฝนตามปกติก็นำประโยชน์มาให้เขามากมายขนาดนี้ หากนางมีระดับพลังสูงขึ้นล่ะ?
หรือหากนางกินยาเม็ด ตัวเขาจะได้รับเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิดหรือไม่?
"ดูเหมือนต้องหาโอกาสคืนหยู่หลิงตันให้ชิงชิง"
"แต่หากนำออกมาในตระกูลกู๋ หากมีคนเห็นเข้าคงอธิบายยาก"
"อีกไม่กี่วันหาโอกาสออกไปนัดพบในเมือง ดูเหมือนจะไม่เลวเลย"
เมื่อมีแผนแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้หวังพึ่งการฝึกฝนของตัวเองในการเพิ่มพลังบำเพ็ญ แต่ความรู้สึกของการฝึกฝนก็ยังดีอยู่
จึงนั่งขัดสมาธิฝึกฝนต่อไป ยาเม็ดเขาก็ไม่ได้กินอีก ไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปทั้งคืน
จนกระทั่งแสงอาทิตย์อุ่นๆ ส่องลงมาบนร่างในวันรุ่งขึ้น เขาจึงสิ้นสุดการฝึกฝน
"ไม่ถูก... ทำไมวันนี้ไม่มีการแจ้งเตือน?"
สิ่งแรกที่เขาทำคือเปิดหน้าจอคู่ชีวิต!
"ยังดี แม้จะไม่มีการแจ้งเตือน แต่ตัวเลือกรับก็สว่างขึ้นแล้ว"
จนกระทั่งเห็นตัวเลือกสุดท้ายที่สว่างขึ้นในช่องพลังบำเพ็ญบนหน้าจอคู่ชีวิต เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเลือกรับทันที!


## บทที่ 13 ทะลวงสามระดับ แหวนมิติ!

"มาแล้ว!"
หลังจากที่เขาเลือกรับตัวเลือก เขาก็รู้สึกทันทีว่ามีพลังวิญญาณจำนวนมากปรากฏขึ้นในร่างกายของเขา!
พลังวิญญาณเข้มข้นมาก อย่างน้อยก็เทียบเท่ากับผลลัพธ์จากการฝึกฝนทั้งคืนของเมื่อคืนนับพันนับหมื่นเท่า!
นี่คือความแตกต่างระหว่างเขากับระดับสี่ผ่านเข้าใจ!
โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีความรู้สึกว่าร่างกายจะระเบิดจากพลังวิญญาณ แต่กลับกลายเป็นว่าพลังวิญญาณเหล่านั้นบำรุงเส้นลมปราณของเขาโดยอัตโนมัติ ประกอบกับการที่เขาเองก็ใช้วิชายุทธ์นำทาง
แดนรวมพลังอัดแน่นหกชั้นฟ้า!
แดนรวมพลังอัดแน่นเจ็ดชั้นฟ้า!
จนกระทั่งระดับพลังของเขาทะลุผ่านไปสามระดับ บรรลุถึงระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้น จึงกลับสู่ความสงบ
ครั้งนี้ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ก็สามารถดูดซึมพลังวิญญาณทั้งหมดมาใช้ได้
แต่หลังจากประสบการณ์การฝึกฝนของตัวเอง เขาก็พบว่าพลังวิญญาณที่ได้รับจากคู่ชีวิตนั้นเหมือนกับพลังที่เขาได้กลั่นกรองสำเร็จแล้ว ไม่ใช่พลังที่ดูดมาจากฟ้าดิน
ใช้ในการฝึกฝนได้ง่ายกว่า และไม่ก่อให้เกิดผลเสียใด ๆ!
ราวกับว่ามันเป็นพลังวิญญาณที่เขาได้มาจากการฝึกฝนด้วยตัวเองโดยไม่มีความแตกต่างใด ๆ!
"ฮู้......"
"การทะลุผ่านแบบนี้มันสะใจจริง ๆ!"
"ระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้น ถ้าฉันฝึกฝนเอง แม้จะมียาเม็ดเพียงพอ ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปี!"
"แต่ตอนนี้กลับถูกย่นย่อลงเหลือเพียงครึ่งชั่วโมง!"
เมื่อรู้สึกถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน กู๋ฉางเกอก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ
หลังจากล้างตัวอย่างง่าย ๆ ด้วยถังไม้ มองดูตัวเองในกระจกทองแดง ร่างกายที่เคยผอมบางตอนนี้มีกล้ามเนื้อที่ได้สัดส่วนและเรียบลื่น ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นไปอีก
เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่สีดำสะอาด แล้วออกมาที่ลานบ้านเพื่อตรวจสอบโต๊ะหินอีกครั้ง
"ไป!"
เขาออกแรงเล็กน้อยที่มือทั้งสองข้างก็ยกโต๊ะหินที่หนักกว่าพันชั่งขึ้นมาได้ แล้วโยนออกไปนอกกำแพงบ้านอย่างแรง โต๊ะหินลอยข้ามกำแพงออกไป และลอยไปอีกกว่าสิบเมตรก่อนจะตกลงพื้นอย่างหนัก!
ตอนนี้เขา หากเจอกับสัตว์ร้ายทั่วไป ตราบใดที่ไม่ใช่เผ่ามารที่กลายเป็นวิญญาณ หมัดเดียวก็เพียงพอแล้ว!
แต่ถ้าอยากจะลองเหยียบอากาศเหาะเหิน ทำในสิ่งที่คนธรรมดาเรียกว่าการกระทำของเทพเจ้า ก็ต้องทะลุถึงระดับเหยี่ยวกลางอากาศก่อน แน่นอนว่าสำหรับเขาแล้ว คงใช้เวลาแค่วันสองวันเท่านั้น!
หลังจากคุ้นเคยกับพลังสักพัก เขาก็ไม่คิดจะอยู่เฉย ๆ
การรับพลังบำเพ็ญจากคู่ชีวิตสองครั้งทำให้เขาได้ลิ้มรสความหวาน วันนี้เขาตั้งใจจะนำหยู่หลิงตันและยาเม็ดเสริมเหล่านั้นไปให้หลิ่วชิงชิง หากเธอกินยาเม็ดและฝึกฝน ใครจะรู้ว่าจะนำความประหลาดใจอะไรมาให้เขา!
แต่ขณะที่เขากำลังจะยกโต๊ะหินกลับมาวางในลานบ้าน เขาก็เห็นร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้าง ๆ ไม่รู้ว่าอยู่ที่นั่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ราวกับว่าได้มองดูเขาอยู่ตลอดเวลา
"ฉางเกอคารวะคุณปู่ใหญ่......" กู๋ฉางเกอตกใจเล็กน้อย รีบประสานมือคำนับ
เขาอยู่ที่บ้านพักหลังเขาหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นหัวหน้าครอบครัวมาที่นี่เลย
"ทะลุผ่านอีกแล้วหรือ?"
"ระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้น......"
"เด็กเอ๋ย ความเร็วในการทะลุผ่านของเจ้านี่มันก็เร็วเกินไป......" กู๋จ้านขมวดคิ้วมองเขา น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ายินดีหรือโกรธ
แม้ใบหน้าจะสงบนิ่ง แต่จิตใจของเขากลับไม่สงบเลยแม้แต่น้อย!
เมื่อวานกู๋ฉางเกอทะลุถึงขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้า ในความเห็นของเขา นั่นต้องเป็นเพราะมีบรรพบุรุษช่วยเหลือ บวกกับผลของเม็ดยาเทียนเจียอย่างหยู่หลิงตันจึงทำได้
แต่เพิ่งผ่านไปแค่คืนเดียว ทำไมถึงทะลุผ่านไปอีกสามระดับย่อย กลายเป็นระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้นได้!?
ถ้าทะลุผ่านด้วยความเร็วแบบนี้ พรุ่งนี้ก็จะทะลุถึงระดับยู่คงจิ้งเลยสิ!?
"นี่...... ส่วนใหญ่เป็นเพราะ อืม......"
"ฉางเกออธิบายยาก ที่สำคัญคือ......" กู๋ฉางเกอพูดอ้ำอึ้งอยู่นาน ไม่รู้จะอธิบายกับหัวหน้าครอบครัวอย่างไร เขาไม่คิดว่าคุณปู่ใหญ่จะทำร้ายเขา แต่เรื่องของหน้าจอ เขาไม่อยากเปิดเผยให้ใครรู้เป็นคนที่สอง
แม้แต่ถ้าเขาพูดออกไปจริง ๆ คงไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่เขาพูด......
"ฮ่า ๆ......"
"ไม่ต้องอธิบาย ลูกหลานย่อมมีวาสนาของลูกหลาน เจ้ามีโชคของเจ้า นี่เป็นเรื่องดี"
กู๋จ้านโบกมือ ยิ้มอย่างใจดีแสดงว่าไม่เป็นไร เขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ตระกูลกู๋ก็จะไม่ทำเรื่องแย่งชิงโชคของลูกหลานอย่างแน่นอน
แต่แล้วเขาก็ขมวดคิ้วพูดต่อว่า: "แต่ความเร็วในการทะลุผ่านของเจ้านั้น เร็วเกินไป แม้จะไม่ทำให้รากฐานไม่มั่นคง แต่...... อาจจะนำมาซึ่งปัญหาบางอย่างที่ไม่เป็นผลดีต่อเจ้า"
"แหวนเก็บของวงนี้มีอักษรจารึกที่ซ่อนระดับพลัง ถือเป็นของขวัญแต่งงานจากคุณปู่ใหญ่แล้วกัน"
"ปกติก็ระมัดระวังหน่อยจะดีกว่า เข้าใจไหม?"
ขณะพูด เขาถอดแหวนมิติออกจากมือ แล้วย้ายของข้างในไปไว้ในแหวนอีกวงหนึ่ง ก่อนจะส่งให้กู๋ฉางเกอ
เมื่อเห็นเช่นนั้น กู๋ฉางเกอก็รู้สึกประหลาดใจ
แหวนมิติเป็นของมีค่า ในตระกูลกู๋อย่างน้อยก็ต้องเป็นเจ้าหน้าที่ถึงจะใช้ได้ เช่น ลุงใหญ่กู๋อี้เสี่ยว ส่วนลุงสามของเขาหลายปีมานี้ก็ประหยัดอดออม ไม่ยอมซื้อแหวนเก็บของซึ่งเป็นของล้ำค่า ยังคงใช้ถุงเก็บของธรรมดาที่คุ้มค่าที่สุด
"รับไว้เถอะ อนาคตของตระกูลกู๋ยังต้องพึ่งพวกเจ้าคนรุ่นหลังพยายาม!" กู๋จ้านเห็นเขาลังเล ก็หัวเราะเบา ๆ พร้อมกับบอกให้รับไปเร็ว ๆ
กู๋ฉางเกอไม่พูดอะไรอีก พยักหน้าหนัก ๆ: "คุณปู่ใหญ่วางใจได้ หากตระกูลกู๋มีเรื่องที่ต้องการให้ฉางเกอช่วย จะไม่ปฏิเสธแน่นอน"
"ฮ่า ๆ...... ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนั้น พวกเรายังอยู่ในวัยฉกรรจ์ แต่ถ้าถึงวันนั้นจริง ๆ เจ้าทำเต็มความสามารถก็พอ" กู๋จ้านพูดจบก็หันหลังเดินตรงไปยังสำนักใน โบกมือลาให้กู๋ฉางเกอโดยไม่หันหลังกลับมา
ครั้งนี้ที่เขามาที่เขาหลังเขาก็เพื่อลองดวง บางทีอาจจะได้พบกับบรรพบุรุษที่ฝึกฝนฉางเกอ แต่เมื่อไม่ได้พบ เขาก็ไม่บังคับ นี่แสดงว่าบรรพบุรุษไม่อยากพบเขาเท่านั้นเอง
"ตระกูลกู๋ปฏิบัติต่อฉันดีจริง ๆ......" กู๋ฉางเกอมองร่างสูงตรงของหัวหน้าครอบครัว ก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างจริงใจ
แม้กู๋จ้านจะดูเหมือนคนวัยกลางคน แต่ความจริงแล้วอายุก็เกินร้อยปีแล้ว เพียงแต่สำหรับเขาที่อยู่ในระดับเทียนเหมินจิ้ง ก็ยังถือว่าหนุ่มอยู่!
เขาไม่ได้คิดมากว่าทำไมหัวหน้าครอบครัวถึงมาที่บ้านพักหลังเขาอย่างกะทันหัน แต่ให้ความสนใจกับแหวนมิติวงนั้น
อักษรจารึกบนแหวนเขาอ่านไม่ออก จึงสวมมันไว้บนมือเลย หยิบก้อนหินจากพื้น ลองใส่เข้าไปและนำออกมาหลายครั้ง
ในขณะเดียวกัน เขาก็พบว่าหากใส่พลังวิญญาณบางส่วนเข้าไปในอักษรจารึกบนแหวนมิติ ก็จะสามารถปิดบังพลังระดับของตัวเองได้
ปริมาณพลังวิญญาณที่ใส่เข้าไปมากน้อยเพียงใด ก็จะกำหนดระดับการปิดบัง และเมื่อพลังวิญญาณถูกใช้ไป หากไม่ได้รับการเติมเต็ม ก็จะค่อย ๆ หมดประสิทธิภาพไปเอง แน่นอนว่าเขาสามารถปล่อยพลังวิญญาณออกเพื่อยกเลิกผลการปิดบังได้ด้วยตัวเอง
หลังจากทดลองอย่างง่าย ๆ อักษรจารึกก็ถูกเขากระตุ้นถึงระดับสูงสุด ตอนนี้เขาดูเหมือนคนที่ไม่มีพลังบำเพ็ญเลยเหมือนเมื่อสองวันก่อน เพียงแต่บุคลิกนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แม้แต่รูปร่างก็ไม่เหมือนกัน
"เว้นแต่จะสัมผัสตัวฉัน ไม่อย่างนั้นผู้ฝึกตนทั่วไปคงมองไม่ออก"
"เพราะเป็นของล้ำค่าของหัวหน้าครอบครัว ประสิทธิภาพย่อมไม่ธรรมดา" กู๋ฉางเกอพอใจกับผลลัพธ์มาก จากนั้นก็วางโต๊ะหินกลับไว้ในลานบ้าน แล้วจึงเดินอย่างมีความสุขไปยังสำนักใน อย่าลืมเรื่องสำคัญ ต้องมอบหยู่หลิงตันให้หลิ่วชิงชิงเพื่อให้เธอใช้โดยเร็ว!


## บทที่ 14 แบ่งปันพลังวิเศษ!

ไม่นานนัก กู๋ฉางเกอก็มาถึงสำนักใน ขณะที่เดินผ่านสนามฝึกยุทธ์ที่คุ้นเคย เขาก็ถูกร่างหนึ่งขวางทางไว้
"พี่ใหญ่ ได้ยินว่าพี่สามารถฝึกฝนได้แล้ว และเตรียมจะแต่งงานในปลายเดือนนี้! ยินดีด้วยนะ!"
กู๋ฉางหมิงสีหน้ายินดี สวมชุดรัดรูปเช็ดเหงื่อเดินออกมาจากสนามฝึกยุทธ์
เมื่อเห็นคนที่มา เขาก็ยิ้มเบาๆ พยักหน้า กู๋ฉางหมิงคนนี้เป็นลูกชายของลุงใหญ่ของเขา แม้จะไม่สนิทกันมากแต่ความสัมพันธ์ก็ถือว่าไม่เลว ก่อนหน้านี้ยังเคยไปช่วยขนของที่เรือนพักหลังเขาด้วย
แม้อายุจะน้อยกว่าเขาสองปี แต่ตอนนี้มีพลังบำเพ็ญถึงระดับยู่คงจิ้งช่วงกลางแล้ว พรสวรรค์ในรุ่นนี้ของตระกูลกู๋ถือว่าไม่เลวเลย!
"กำลังจะไปหา...พี่สะใภ้เหรอ?"
รู้ว่าพี่ใหญ่คนนี้ปกติแทบไม่เคยมาที่สำนักใน นานๆ ทีจะได้เห็นตอนมารับเงินรายเดือน กู๋ฉางหมิงจึงถามขึ้นมา
กู๋ฉางเกอพยักหน้า พูดชมเชยเรื่อยๆ: "น่าอิจฉาน้องชายจริงๆ ตอนนี้ใกล้จะทะลวงถึงระดับชี่ไห่แล้วสินะ นับเป็นอัจฉริยะของคนรุ่นใหม่ในตระกูลกู๋ของเรา"
"ฮ่าๆ... พี่ใหญ่พูดเล่นแล้ว อยากจะทะลวงถึงระดับชี่ไห่ อย่างน้อยก็ต้องอีกสองปี"
"เมื่อเทียบกับพี่สะใภ้ที่เป็นสตรีเลอโฉมของตระกูลหลิ่ว คำว่าอัจฉริยะผมไม่กล้ารับจริงๆ!"
กู๋ฉางหมิงเกาหัวอย่างเขินอาย แต่ก็พูดเรื่องสำคัญ: "อ้อใช่ พี่ใหญ่ ได้ยินจากพ่อว่า คุณปู่ที่สองได้รับข่าว คาดว่าจะกลับมาที่ตระกูลกู๋ในวันแต่งงานของพี่"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กู๋ฉางเกอก็ตกใจ
คุณปู่ที่สองที่กู๋ฉางหมิงพูดถึงก็คือปู่แท้ๆ ของเขา แต่ในสิบแปดปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยได้พบหน้า
ทุกๆ สองสามปี นอกจากจะมีการตัดสินใจสำคัญของตระกูลกู๋ เขาถึงจะกลับมา
พูดถึงความผูกพัน จริงๆ แล้วไม่มีเลย...
แม้แต่ใบหน้าของเขา ในความทรงจำตอนนี้ก็เลือนรางไปแล้ว ครั้งสุดท้ายที่เขากลับมาที่ตระกูลกู๋ก็เมื่อห้าปีก่อน และเป็นเพราะบังเอิญที่เขาลงเขามารับเงินรายเดือน ถึงได้เห็นหน้ากันแวบหนึ่ง ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดคุยกันเลย
หลังจากคุยกับกู๋ฉางหมิงอีกสองสามประโยค เขาก็บอกลาเดินไปยังเรือนพักที่สมาชิกสำนักเทียนฮานพักอยู่
ขณะเดินอยู่บนถนน เขาก็ไม่ได้สนใจคำพูดของกู๋ฉางหมิง
ไม่นาน เขาก็มาถึงเรือนพักหลายหลัง แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ ก็ถูกคนขวางทางอีกครั้ง
คนที่ขวางเขาไม่ใช่คนแปลกหน้า คือผู้เฒ่าหกของสำนักเทียนฮานที่เมื่อวานเตือนเขาด้วยสายตา!
ผู้เฒ่าหกยืนอยู่ตรงหน้ากู๋ฉางเกอ ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองเขาเงียบๆ
"ท่านผู้อาวุโสจะทำอะไร?" กู๋ฉางเกอเลิกคิ้วเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบางๆ ถาม
ผู้เฒ่าหกสีหน้าเรียบเฉย มองตรงไปข้างหน้าพูดว่า: "ชิงชิงกำลังปิดด่าน คุณชายน้อยกู้กลับไปก่อนเถอะ หากมีอะไรจะพูด ข้าจะบอกนางให้เมื่อนางออกจากการปิดด่าน"
"เป็นอย่างนั้นนี่เอง ก็ไม่มีอะไรมาก เมื่อภรรยาของข้ากำลังปิดด่าน นายกู้ขอตัวก่อน"
กู๋ฉางเกอเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็หันหลังเดินจากไปทันที ไม่มีท่าทีจะโต้เถียงกับอีกฝ่ายเลย
การกระทำนี้ ทำให้ผู้เฒ่าหกรู้สึกประหลาดใจ
จนกระทั่งร่างของกู๋ฉางเกอหายไปจากสายตา เขาถึงได้ขมวดคิ้วพึมพำ: "เจ้าหนุ่มคนนี้มีความคิดลึกซึ้งนัก"
เดิมทียังอยากจะลองยั่วโมโหเจ้าหนุ่มคนนี้ ไม่คิดว่าเขาจะไม่หลงกล
แม้แต่การโต้เถียงก็ไม่มี ต้องรู้ว่านี่คือในตระกูลกู๋ เจ้าหนุ่มคนนี้มั่นใจมาก หากจะทำเรื่องใหญ่ เขาก็จะไม่ตกอยู่ในอันตราย ในสถานการณ์เช่นนี้เขายังสามารถอดทนได้?
จิตใจเช่นนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิด
หลังจากกู๋ฉางเกอจากไป เขาก็ไม่ได้รีบกลับไปที่เรือนพักหลังเขา แต่เดินไปยังอาคารวิชาลมปราณของตระกูลกู๋
ด้วยสถานะสายตรงของตระกูลกู่ของเขา การเข้าออกอาคารวิชาลมปราณจึงไม่มีอุปสรรค ยกเว้นวิชายุทธ์พิเศษและล้ำค่าบางอย่าง ที่นี่เก็บรวบรวมวิชายุทธ์และพลังวิเศษส่วนใหญ่ของตระกูลกู๋
หลังจากค้อมตัวทักทายเจ้าหน้าที่ที่นั่งอยู่นอกอาคาร เขาก็เข้าไปข้างในได้อย่างราบรื่น
ชั้นวางหนังสือเรียงรายเป็นแถว แบ่งตามประเภทของวิชายุทธ์
วิชากำปั้น วิชาดาบ เขาเพียงแค่มองผ่านๆ แล้วเดินผ่านไป
จนกระทั่งมาถึงชั้นวางวิชาตัวเบา เขาถึงได้หยุดฝีเท้า
ตอนนี้เขาเพิ่งจะได้ฝึกฝน แม้จะเรียนรู้พลังบุกวิเศษเหล่านั้น ก็ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้มาก ยังไม่ดีเท่ากับการหาคนมาช่วย!
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการเรียนรู้วิชาตัวเบาสักอย่าง อย่างน้อยเมื่อเจอปัญหา ก็จะมีโอกาสหนีรอด
"เอาเล่มนี้แล้วกัน ก้าวเหยียบเมฆ ระดับเซวี่ยนขั้นล่าง..."
"หากเข้าใจแล้ว แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับนิ่งชี่ก็สามารถเหยียบอากาศได้ชั่วครู่ หากเป็นผู้ฝึกตนระดับยู่คงจิ้งจะเพิ่มเวลาและความเร็วในการเหยี่ยวกลางอากาศได้สามเท่า"
หลังจากพิจารณาคัดเลือกอย่างรอบคอบ กู๋ฉางเกอก็ตัดสินใจเลือกพลังวิเศษวิชาตัวเบาที่จะฝึกฝน
ตระกูลกู๋ก็มีวิชาตัวเบาระดับดิน แต่ตอนนี้เขาเพิ่งจะอยู่ในระดับนิ่งชี่ ไม่ควรรีบร้อน
ออกจากอาคาร ลงทะเบียนอย่างง่ายๆ เขาก็เดินออกไปอย่างสบายๆ พร้อมกับสำเนาวิชาก้าวเหยียบเมฆ
กลับมาที่ลานเล็กนั่งที่โต๊ะหิน เขาถึงได้เริ่มอ่านวิธีฝึกฝนก้าวเหยียบเมฆอย่างจริงจัง
แต่ขณะที่กำลังอ่าน... มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น
【ปลดล็อคหมวดพลังวิเศษ สามารถแบ่งปันพลังวิเศษที่คู่ชีวิตฝึกฝนได้】
ข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้เขาตกใจ วางก้าวเหยียบเมฆในมือลง แล้วตรวจสอบหน้าต่างสถานะในตอนนี้
【เจ้าของร่าง: กู๋ฉางเกอ】
【รากฐาน: 90】
【ปัญญาญาณ: 88】
【วิชายุทธ์: วิชาเสวียนเทียน (ระดับปฐพีชั้นกลาง)】
【ระดับพลัง: ระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้น】
【พลังวิเศษ: ไม่มี】
หน้าต่างสถานะคู่ชีวิต:
【คู่ชีวิต: หลิ่วชิงชิง】
【รากฐาน: 89】
【ปัญญาญาณ: 85】
【วิชายุทธ์: คำสั่งลิงเยว่ (ระดับปฐพีชั้นยอด)】
【ระดับพลัง: ขั้นเชี่ยวชาญ (ช่วงท้าย)】
【พลังวิเศษ: ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง (ระดับเซวี่ยนชั้นยอด·บรรลุเล็กน้อย) ก้าวเงาบัง (ชั้นต่ำของระดับดิน·บรรลุเล็กน้อย) นิ้วเย็นชาจากสวรรค์ (ชั้นกลางของระดับดิน·ขั้นพื้นฐาน)】
เช่นเดียวกับหมวดอื่นๆ แต่ละพลังวิเศษมีตัวเลือกแบ่งปัน
"แล้วจะให้ตัวเองเหนื่อยไปทำไม!?"
กู๋ฉางเกอไม่คิดว่าจะมีเรื่องน่ายินดีเช่นนี้ แม้แต่พลังวิเศษก็ไม่ต้องฝึกฝนเอง สามารถแบ่งปันจากหน้าต่างสถานะคู่ชีวิตได้!
ไม่ลังเล เขาตั้งใจเลือกแบ่งปันดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง!
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองมีความทรงจำและความเข้าใจเกี่ยวกับเจี่ยนเต้าเพิ่มขึ้น!
หักกิ่งต้นท้อในลานมาถือไว้ในมือเป็นดาบ ยกมือขึ้นก็เป็นชุดท่าดาบที่ลื่นไหลดั่งสายน้ำ!
แม้ว่าเขาที่อยู่ในระดับนิ่งชี่จะยังไม่สามารถปล่อยเจี้ยนฉีออกมาได้ แต่กิ่งต้นท้อในมือของเขากลับมีความคมวาววับ หากผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับนิ่งชี่เช่นเดียวกับเขาโดนเข้า คงจะถูกตัดแขนขาทันที!
แม้จะเป็นครั้งแรกที่ใช้ แต่กลับลื่นไหลมาก ราวกับว่าเขาได้ฝึกฝนมาหลายพันหลายหมื่นครั้ง จนชำนาญอยู่ในใจ
มองไปที่หมวดพลังวิเศษในหน้าต่างสถานะของตัวเอง จากเดิมที่ว่างเปล่า ตอนนี้มีข้อความใหม่:
ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง (ระดับเซวี่ยนชั้นยอด·บรรลุเล็กน้อย)!
เมื่อเห็นคำว่าบรรลุเล็กน้อยสองคำ กู๋ฉางเกอก็สูดลมหายใจเฮือก
"โอ้โห... นี่มันเกินไปแล้วนะ!"
เดิมคิดว่าการแบ่งปันพลังวิเศษ ก็แค่ช่วยให้เขาไม่ต้องผ่านขั้นพื้นฐาน แต่ไม่คิดว่าจะได้รับความเข้าใจถึงขั้นบรรลุเล็กน้อยเลย!
เท่ากับว่าความพยายามหลายปีของหลิ่วชิงชิง เขาสามารถข้ามไปได้เลย!
และในอนาคต เมื่อหลิ่วชิงชิงพัฒนาพลังวิเศษนี้ เขาก็จะได้รับการพัฒนาความเข้าใจด้วยเช่นกัน!


## บทที่ 15 ทดสอบพลังวิเศษ แผนการของหวังอวี่!

กู๋ฉางเกอที่มีประสบการณ์แล้ว ย่อมไม่มีความล่าช้าใด ๆ
เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดที่จะแบ่งปันพลังวิเศษอีกสองอย่างของหลิ่วชิงชิง!
【เจ้าของร่าง: กู๋ฉางเกอ】
【รากฐาน: 90】
【ปัญญาญาณ: 88】
【วิชายุทธ์: วิชาเสวียนเทียน (ระดับปฐพีชั้นกลาง)】
【ระดับพลัง: ระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้น】
【พลังวิเศษ: ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง (ชั้นต่ำของระดับลึกลับ·บรรลุเล็กน้อย) ก้าวเงาบัง (ชั้นต่ำของระดับดิน·บรรลุเล็กน้อย) นิ้วเย็นชาจากสวรรค์ (ชั้นกลางของระดับดิน·ขั้นพื้นฐาน)】
เมื่อการเลือกลงตัว บนหน้าจอสถานะของเขาก็มีพลังวิเศษสามอย่างเพิ่มขึ้นมาเหมือนกับของหลิ่วชิงชิง!
ในสมองของเขายังมีความเข้าใจและประสบการณ์มากมายเพิ่มขึ้นมา
เขารู้สึกว่าตัวเองคุ้นเคยกับพลังวิเศษทั้งสามอย่างนี้จนถึงระดับที่มีความทรงจำในกล้ามเนื้อแล้ว
สามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่วทันที!
แต่เดิมเขาต้องการทดลองดูว่าก้าวเงาบังซึ่งเป็นพลังวิเศษระดับดินชั้นต่ำนี้มีประสิทธิภาพอย่างไร แต่เขากลับพบว่าพลังวิญญาณของตัวเองไม่เพียงพอ...
เมื่อครู่เพียงแค่ใช้ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิงอย่างสมบูรณ์หนึ่งครั้ง ก็ทำให้พลังวิญญาณระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้นของเขาหมดไปแล้ว!
แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะเป็นเคล็ดดาบระดับเซวี่ยนชั้นยอด และยังใช้ในระดับบรรลุเล็กน้อย
หากเป็นผู้ฝึกตนคนอื่น แม้แต่ในหมู่คนรุ่นเดียวกันของตระกูลกู๋ ถึงแม้จะมีอัจฉริยะระดับมหาพลัง ก็คงไม่มีใครสามารถทำให้พลังวิเศษระดับเซวี่ยนชั้นยอดถึงขั้นบรรลุเล็กน้อยได้ อย่างมากก็แค่ขั้นพื้นฐานเท่านั้น!
พลังวิเศษระดับเซวี่ยนชั้นยอดขั้นบรรลุเล็กน้อย ไม่ควรเป็นสิ่งที่ผู้อยู่ในระดับนิ่งชี่จะสามารถใช้ได้...
เขานั่งขัดสมาธิฝึกวิชาเสวียนเทียนเป็นเวลาครึ่งชั่วโมง พลังวิญญาณในเส้นลมปราณก็เต็มเปี่ยมอีกครั้ง เขาจึงได้ทดสอบวิชาตัวเบาระดับดินนั้น
ในลานบ้านมีพื้นที่ไม่มาก เขาจึงออกไปนอกลานมุ่งหน้าไปทางภูเขาด้านหลัง
ขณะที่ร่างกายเคลื่อนไหว ตาเปล่าเห็นเพียงเงาร่างที่หลงเหลืออยู่ ในเวลาเพียงลมหายใจเดียว เขาก็ปรากฏตัวที่ระยะหลายร้อยเมตร!
ในเวลาห้าลมหายใจ เขาก็ปรากฏตัวที่ระยะสามพันเมตรแล้ว!
แต่วิชาตัวเบาระดับดินก็ใช้พลังวิญญาณมหาศาลเช่นกัน เพียงแค่ระยะทางนี้ ก็ทำให้เขารู้สึกว่าพลังวิญญาณของตัวเองเกือบหมดแล้ว
แต่เมื่อเทียบกับความเร็วและประสิทธิภาพ กู๋ฉางเกอก็พอใจอย่างยิ่ง!
มีวิธีหนีตายแบบนี้ แม้จะเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งระดับเหยี่ยวกลางอากาศในตอนนี้ เขาก็สามารถหลบหนีจากอันตรายได้ในเวลาอันสั้น!
ด้วยความเร็วของระดับเหยี่ยวกลางอากาศ ตราบใดที่ไม่ได้อยู่ในที่โล่งแจ้ง ก็ไม่สามารถไล่ตามเขาทัน แม้แต่ในระยะหลายพันเมตรก็ยังตามหาไม่เจอ!
"เส้นทางภูเขาขรุขระ หากเป็นบนพื้นราบ ในเวลาห้าลมหายใจ ระยะทางน่าจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว หนีไปได้ห้าหกพันเมตร"
กู๋ฉางเกอคำนวณในใจครู่หนึ่ง หากเขาก้าวข้ามไปสู่ระดับเหยี่ยวกลางอากาศ พลังวิญญาณในร่างกายน่าจะเพียงพอให้เขาใช้ก้าวเงาบังข้ามระยะทางหมื่นเมตรขึ้นไป ชีวิตก็น่าจะปลอดภัยแล้ว!
เห็นว่ารอบข้างมีแต่ต้นไม้ เขาก็ไม่ได้กลับไปที่ลาน แต่กลับนั่งขัดสมาธิบนพื้นฝึกฝนต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง จนพลังวิญญาณกลับมาเต็มเปี่ยม
"นิ้วเย็นชาจากสวรรค์..."
"พลังวิเศษโจมตีระดับปฐพีชั้นกลาง แม้แต่หลิ่วชิงชิงตอนนี้ก็ฝึกได้แค่ขั้นพื้นฐาน"
"ไม่รู้ว่าพลังทำลายล้างเมื่อเทียบกับดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิงแล้วจะเป็นอย่างไร"
มองหาไปรอบ ๆ สายตาของเขาตกอยู่ที่หน้าผาหิน เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป
พร้อมกับเสียงตะโกนเบา ๆ นิ้วชี้และนิ้วกลางของมือขวาชิดกัน พลังวิญญาณทั้งร่างรวมตัวที่ปลายนิ้วในชั่วขณะนี้ แล้วพุ่งไปที่หน้าผาหินตรงหน้า!
หน้าผาหินที่แข็งแกร่งนั้น เมื่อสัมผัสกับปลายนิ้ว ก็ไม่มีการต้านทานใด ๆ เหมือนกับก้อนเต้าหู้ที่ถูกแทงทะลุเป็นรู!
และบริเวณที่นิ้วสัมผัส ก็มีน้ำแข็งบาง ๆ เกาะอยู่
"จิ๊... หน้าผาหินนี้ต้องแข็งแกร่งกว่าร่างกายของผู้อยู่ในระดับเหยี่ยวกลางอากาศมากแน่ ๆ"
"บวกกับความเย็นที่ทำให้แม้แต่หน้าผาหินยังกลายเป็นน้ำแข็ง แม้แต่ผู้อยู่ในระดับมหาพลัง หากโดนนิ้วเย็นชาจากสวรรค์นี้เข้า ก็คงบาดเจ็บสาหัสทันที!"
"แต่การใช้พลังก็มากเกินไปเช่นกัน เมื่อครู่พลังวิญญาณทั้งร่างถูกดึงออกไปจนหมด แต่ก็ยังไม่สามารถแสดงพลังของการโจมตีนี้ได้อย่างเต็มที่ อย่างมากก็แค่ใช้ได้ห้าส่วนของพลังทั้งหมด"
กู๋ฉางเกอดึงมือขวากลับ เขย่าเบา ๆ เพื่อสะบัดเกล็ดน้ำแข็งบนนิ้วออก
เมื่อเทียบกับผลลัพธ์บนหน้าผาหิน หากนิ้วเย็นชาจากสวรรค์โจมตีลงบนร่างของคนหรือปีศาจอสูร ผลลัพธ์จะรุนแรงกว่ามาก
เพราะหากสามารถแทงทะลุหน้าผาหินได้ ก็ย่อมแทงทะลุร่างของผู้อยู่ในระดับมหาพลังได้เช่นกัน!
และความเย็นนั้น เพียงพอที่จะทำให้เลือดและอวัยวะภายในของผู้ฝึกตนระดับมหาพลังแข็งตัว แม้แต่เส้นลมปราณก็จะถูกแช่แข็งและส่งผลต่อการไหลเวียนของพลังวิญญาณ!
ตอนนี้ไม่เพียงแต่มีวิธีหนีตายเท่านั้น แต่ยังมีวิธีโจมตีด้วย!
เนื่องจากพลังวิญญาณถูกดึงออกไปจนหมด เขาจึงฝึกฝนอยู่ที่เดิมอีกประมาณครึ่งชั่วโมง แล้วจึงใช้ก้าวเงาบังอีกครั้งเพื่อกลับลงจากภูเขาไปยังลานเล็ก ๆ ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ
แม้ว่าจะไม่ไกลนัก และสามารถเดินลงภูเขาได้ แต่เพิ่งเรียนรู้พลังวิเศษใหม่แล้วไม่ได้ใช้ก็น่าเสียดายเกินไป ถือว่าเป็นการฝึกความคุ้นเคยกับพลังวิเศษ ผลที่ตามมาก็แค่ต้องกลับไปฝึกฝนเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณเท่านั้น!
จนกระทั่งร่างของเขาจากไป ชายชราผมขาวที่สวมหมวกฟางและชุดผ้าธรรมดาซึ่งกำลังตกปลาอยู่ริมสระน้ำบนภูเขาด้านหลังก็ขมวดคิ้ว
"แปลกจริง พลังวิเศษของสำนักเทียนฮาน?"
ชายชราผมขาวเก็บคันเบ็ด เพียงแค่ก้าวเดียว ร่างของเขาก็ปรากฏที่หน้าผาหินซึ่งห่างออกไปเกือบหมื่นเมตร
มองดูรูเล็ก ๆ บนหน้าผาหิน ซึ่งความเย็นยังไม่จางหายไป
ชายชราทำเสียงชื่นชม เขาเคยสังเกตเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นหนึ่งหรือสองครั้ง เป็นทายาทรุ่นหลังที่ไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝน
แต่วันนี้ห่างกันไปหลายปี เมื่อสังเกตเขาอีกครั้ง กลับพบว่ามีพลังบำเพ็ญระดับนิ่งชี่ฟ้าแปดชั้น ผลของแหวนของกู๋จ้านในการปิดบังนั้น ไม่สามารถหลอกตาของชายชราอย่างเขาได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กหนุ่มคนนั้นอยู่ในระดับนิ่งชี่แต่ฝึกวิชาตัวเบาระดับดินขั้นบรรลุเล็กน้อยได้สำเร็จ และยังใช้พลังวิเศษโจมตีของสำนักเทียนฮาน
นี่ทำให้เขาเกิดความสนใจขึ้นมา
ยืนอยู่บนภูเขา มองไปที่ลานเล็ก ๆ ที่เชิงเขา แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะเบา ๆ แล้วกลับไปตกปลาต่อ
ในลาน กู๋ฉางเกอไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใด ๆ เขาเพียงแต่ทดลองใช้ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิงอีกสองสามครั้งด้วยความตื่นเต้น
จนกระทั่งค่ำคืนมาเยือน เขาจึงกินอาหารบ้าง แล้วนั่งขัดสมาธิเริ่มสงบจิตใจฝึกวิชายุทธ์
เมื่อเทียบกับการนอนหลับ เขากลับรู้สึกว่าการฝึกฝนช่วยฟื้นฟูพลังกายวิญญาณได้มากกว่า
...
อีกด้านหนึ่ง หวังอวี่ได้เข้าใกล้ชายแดนของชิงโจวแล้ว
สำหรับเรื่องที่กู๋ฉางเกอสามารถฝึกฝนได้ เขาไม่ได้รับข่าวจากสำนัก
เขาเพียงแต่คิดถึงการขัดขวางการแต่งงานที่น่าขันนี้ ศิษย์น้องหลิวจะยอมให้กับไอ้ขยะจากตระกูลกู๋ได้อย่างไร!
"ฮึ! ไอ้โง่!" เมื่อรู้สึกถึงเสียงลมที่พุ่งเข้ามา หวังอวี่ก็โบกมือยิงพลังวิญญาณออกไป สังหารปีศาจอสูรที่มีจิตวิญญาณต่ำและพยายามจะโจมตีเขาในทันที
แม้ว่าชายแดนของชิงโจวจะไม่มีปีศาจอสูรที่แข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นสถานที่ปลอดภัยที่ไม่มีปีศาจอสูรเลย
หวังอวี่ที่ตั้งใจจะเข้าสู่ชิงโจวโดยเร็ว มองไปที่ซากปีศาจอสูรที่มีลักษณะเหมือนหมาป่า แล้วยิ้มออกมา เกิดความคิดขึ้นในใจ
กู๋ฉางเกอนั้นเป็นเพียงคนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกฝนได้ หากเขาควบคุมปีศาจอสูรที่มีสติปัญญาต่ำ แล้วหาโอกาสที่ไอ้ขยะตระกูลกู๋อยู่คนเดียว ให้ปีศาจอสูรกินมันเสีย...
การแต่งงานนี้ก็จะไม่เกิดขึ้นใช่ไหม?
อุบัติเหตุเช่นนี้ ตระกูลกู๋ก็ไม่มีทางทำอะไรได้ และไม่สามารถหาหลักฐานใด ๆ!
แม้จะสงสัยเขา แล้วอย่างไร?
ตระกูลกู๋จะกล้าเปิดศึกกับเขาซึ่งเป็นโอรสเพราะไอ้ขยะคนหนึ่งหรือ!?


## บทที่ 16 พลังลมปราณสมบูรณ์แบบ ไม่จำเป็นต้องอธิบาย!

หวังอวี่เดินเตร่อยู่ในเทือกเขาที่พรมแดนชิงโจวเป็นเวลาหนึ่งคืน
เมื่อพิจารณางูไม้ไผ่ตัวเล็กในมือของเขา เขาก็พอใจที่จะเก็บมันไว้ในแขนเสื้อของเขาอย่างง่ายๆ แล้วเดินทางต่อไป
งูตัวนั้นมีสีเขียวทั้งตัว มีลายเป็นวงแหวนเหมือนปล้องไม้ไผ่ แต่มันเป็นปีศาจอสูรระดับสองอย่างแท้จริง หากคิดตามระดับพลังของมนุษย์ นั่นก็คือพลังของระดับยู่คงจิ้ง!
งูไม้ไผ่มีความเร็วสูงมาก พิษของมันรุนแรงมาก แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับชี่ไห่ถ้าถูกกัด หากไม่ได้รับการรักษาทันเวลาก็จะเสียชีวิต
สำหรับคนธรรมดาที่ไม่มีพลังบำเพ็ญเลยอย่างกู๋ฉางเกอ อย่าว่าแต่ถูกกัดเลย แค่สัมผัสกับพิษของมันก็จะเสียชีวิตในทันที!
แต่สำหรับหวังอวี่ที่มีระดับพลังสูงกว่าหลิ่วชิงชิงอีกหนึ่งระดับใหญ่ มันไม่มีอันตรายใดๆ เลย แม้จะเก็บไว้ในแขนเสื้อ งูไม้ไผ่ก็จะถูกพลังวิญญาณของเขากดไว้จนไม่สามารถขยับได้
"มาแย่งผู้หญิงกับโอรสอย่างข้า ไอ้ขยะแบบนั้นมันคู่ควรด้วยหรือ......"
หวังอวี่ที่มีแผนการแล้ว ตอนนี้อารมณ์ดีมาก ความเร็วในการเดินทางก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
ด้วยความเร็วนี้ อย่างมากสองวันก็จะถึงเมืองที่ตระกูลหลักของตระกูลกู๋ตั้งอยู่
......
เช้าวันรุ่งขึ้น กู๋ฉางเกอตื่นขึ้นจากการฝึกฝน
สิ่งแรกที่เขาทำคือเปิดหน้าต่างของคู่ชีวิตและเลือกที่จะรับผลการฝึกฝนของคู่ชีวิตเมื่อวาน
【รับผลการฝึกฝนของคู่ชีวิตหลิ่วชิงชิง (ด่านทงเซวียนระยะหลัง) เมื่อวาน】
พร้อมกับข้อความจากระบบ ความรู้สึกคุ้นเคยก็มาถึง
ครั้งนี้เขาคุ้นเคยกับมันแล้วและเริ่มนำพลังวิญญาณที่ไหลเข้ามาไม่หยุดในร่างกายไปบำรุงเส้นลมปราณ
ในไม่ช้า ระดับพลังของเขาก็ทะลุผ่านอีกครั้งโดยไม่มีข้อสงสัย บรรลุถึงเก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่!
ตอนนี้ เส้นลมปราณในร่างกายของเขาได้เชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้วิชายุทธ์ พลังวิญญาณก็จะหมุนเวียนไปตามเส้นลมปราณโดยอัตโนมัติ ไม่หยุดพักแม้แต่วินาทีเดียวเพื่อบำรุงและเสริมสร้างเส้นลมปราณ!
หลังจากที่ทะลุผ่านไปถึงเก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่ พลังวิญญาณก็ยังไม่หมด ยังคงมีพลังวิญญาณเกิดขึ้นจากความว่างเปล่าในร่างกายอย่างไม่หยุดยั้ง
เดิมทีกู๋ฉางเกอยังคิดที่จะนำทางมันอย่างกระตือรือร้น แต่เขาก็พบว่าไม่มีความจำเป็นเลย หลังจากที่บรรลุถึงเก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่และเส้นลมปราณเชื่อมต่อกันอย่างสมบูรณ์แล้ว พลังวิญญาณที่ตามมาทั้งหมดก็กำลังหมุนเวียนไปตามเส้นลมปราณครั้งแล้วครั้งเล่าโดยอัตโนมัติ บำรุงอย่างไม่หยุดหย่อน
และเส้นลมปราณในร่างกายของเขาก็กำลังแข็งแกร่งขึ้นด้วยความเร็วที่เห็นได้ชัด เสริมสร้างอย่างต่อเนื่อง
จนกระทั่งพลังวิญญาณที่ได้รับในครั้งนี้หมดลงอย่างสิ้นเชิง เส้นลมปราณของเขาก็ใกล้จะสมบูรณ์แบบแล้ว
"ไม่คิดว่าการทะลุผ่านจากเก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่ไปสู่ระดับยู่คงจิ้งจะใช้พลังงานมากขนาดนี้......"
"พลังวิญญาณเหล่านี้ ในขั้นนิ่งชี่อย่างน้อยก็เพียงพอที่จะทะลุผ่านสามหรือสี่ระดับย่อย แต่ก็ยังขาดอีกนิดที่จะทะลุผ่านไปสู่ระดับยู่คงจิ้ง!"
กู๋ฉางเกอพ่นลมหายใจเบาๆ และค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ตอนนี้ แม้ว่าเขาจะมีแหวนมิติที่หัวหน้าครอบครัวมอบให้เพื่อซ่อนระดับพลัง แต่บุคลิกของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับสามวันก่อน
เขาได้เปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว!
ห่างจากระดับยู่คงจิ้งเพียงก้าวเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้ก็จะสามารถทะลุผ่านข้อจำกัดได้แล้ว!
"ดูเหมือนว่า...... ไม่จำเป็นต้องถึงระดับยู่คงจิ้งก็สามารถลอยขึ้นไปในอากาศได้"
กู๋ฉางเกอรู้สึกถึงพลังวิญญาณอันมหาศาลที่ไหลเวียนในเส้นลมปราณ เขากระโดดขึ้นสูงอย่างแรง จากนั้นก็รวบรวมพลังวิญญาณไปที่ฝ่าเท้า เหยียบย่างไปในอากาศได้หลายสิบก้าว ข้ามระยะทางหลายร้อยเมตรก่อนที่จะลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
"การบินยังค่อนข้างยาก แต่การเหยียบย่างในอากาศก็ทำได้แล้ว"
"ความเร็วสู้ก้าวเงาบังไม่ได้ แต่ความรู้สึกในอากาศก็ไม่เลว"
กู๋ฉางเกอขยับร่างกายเล็กน้อย ก้าวเดินอย่างองอาจไปทางสำนักใน
ในอดีต เขาพยายามทำตัวเป็นคนไม่มีตัวตนในตระกูลกู๋ ไม่ต้องการให้ใครสนใจเขา แต่ตอนนี้เมื่อเขาสามารถฝึกฝนได้แล้ว หลังของเขาก็ตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
บรรดาคนรับใช้ที่พบเขาและคำนับอย่างเคารพต่างก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าคุณชายดูแตกต่างไปแล้ว!
เมื่อเขาผ่านสนามฝึกยุทธ์ในครั้งนี้ เห็นญาติร่วมรุ่นระดับยู่คงจิ้งหลายคนกำลังประลองกัน บินไปมา ในใจของเขาก็ไม่มีความอิจฉาอีกต่อไป มีเพียงความมั่นใจเต็มเปี่ยม!
ตอนนี้ เขามีความมั่นใจอย่างเต็มที่!
แม้ว่าเขาจะไม่ทะลุผ่านไปสู่ระดับยู่คงจิ้ง แต่ด้วยความสามารถในปัจจุบัน เขาก็มีความมั่นใจเพียงพอที่จะปราบผู้ฝึกตนระดับยู่คงจิ้งได้มากกว่าเก้าในสิบคน!
หากทำให้เสียการป้องกัน เขายังมั่นใจว่าสามารถใช้นิ้วเย็นชาจากสวรรค์โจมตีและทำร้ายหรือแม้กระทั่งฆ่าผู้ฝึกตนระดับมหาพลังได้!
"ต้องรีบหาโอกาสเอาหยู่หลิงตันไปให้ชิงชิง"
กู๋ฉางเกอเข้าใจดีว่า ที่เขาสามารถทะลุผ่านได้ด้วยความเร็วอันน่าตกใจเช่นนี้ คู่หมั้นของเขาหลิ่วชิงชิงมีส่วนช่วยอย่างมาก!
ในขณะเดียวกัน เขาก็สงสัยว่า หากหลิ่วชิงชิงกินหยู่หลิงตัน จะส่งผลกระทบอะไรต่อเขาบ้าง
ด้วยความคิดเช่นนี้ เขาจึงมาถึงคฤหาสน์ที่สำนักเทียนฮานพักอีกครั้ง
เมื่อเห็นคนที่ขวางทาง กู๋ฉางเกอก็ยิ้ม
หากบอกว่าไม่ได้ตั้งใจกลั่นแกล้งเขา เขาก็ไม่มีทางเชื่อแน่นอน
แต่วันนี้คนที่ขวางทางไม่ใช่ผู้เฒ่าหกของสำนักเทียนฮาน แต่เป็นศิษย์สำนักเทียนฮานที่ไม่มีชื่อเสียงอะไรหลายคน
ในนั้น คนที่มีระดับพลังสูงสุดก็แค่ผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางเท่านั้น
"ที่นี่ไม่ต้อนรับเจ้า พี่ศิษย์ก็ไม่อยากเจอเจ้า"
"มาหาพี่ศิษย์ทุกวันเหมือนพลาสเตอร์ยา เจ้าไม่มียางอายบ้างหรือไง?"
"ไปๆๆ!"
หลิวซินที่เป็นผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางไม่ปิดบังสีหน้ารังเกียจและดูถูกของตัวเอง โบกมือไล่กู๋ฉางเกอ
ศิษย์ระดับยู่คงจิ้งของสำนักเทียนฮานที่อยู่ข้างๆ ก็พากันเอ่ยปากสนับสนุน:
"แค่เจ้าก็คู่ควรกับหลิวซือเจี่ยเหรอ อย่าฝันกลางวันเลย นี่เป็นเพียงความสงสารที่หลิวซือเจี่ยมอบให้เจ้าเท่านั้น!"
"ถ้าเจ้ารู้จักประสาแล้ว ก็ควรเข้าใจว่าตัวเองกับหลิวซือเจี่ยไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน ต่อไปก็ทำตัวเป็นคุณชายในตระกูลกู๋ไปตลอดชีวิต อย่ามาวุ่นวายอีก"
"แค่เจ้าแบบนี้ ถึงจะฝึกฝนได้แล้วจะเป็นอย่างไร?"
"ในมือของพวกเราไว่เมินตี้จื่อของสำนักเทียนฮาน เจ้าก็ไม่มีทางรับมือได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว!"
กู๋ฉางเกอขมวดคิ้วแล้วใช้นิ้วก้อยแคะหู มองพวกเขาราวกับกำลังมองคนโง่
แม้กระทั่ง...... สายตายังเต็มไปด้วยความสงสาร
สายตาแปลกๆ นี้ทำให้หลิวซินและคนอื่นๆ รู้สึกไม่สบายตัว
"ประการแรก ข้าคิดว่าเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเจ้าพูด นายกู้จำเป็นต้องอธิบาย......"
"ช่างเถอะ คุณชายไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรกับพวกกุ้งเล็กๆ อย่างพวกเจ้า"
กู๋ฉางเกอเริ่มพูดด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ทันใดนั้นก็ตบหน้าผากตัวเอง ตอนนี้เขาไม่ใช่คนธรรมดาที่ไม่มีพลังบำเพ็ญเลยเหมือนเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้ว จะอธิบายอะไรกับพวกนี้!
ช่างเป็นนิสัยที่ชินกับการหลบซ่อนในสิบแปดปีที่ผ่านมา โดยสัญชาตญาณก็อยากหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง......
หลังจากตระหนักได้ เขาก็เดินตรงไปที่คฤหาสน์ ผ่านไหล่พวกเขาไป โดยไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ภายใต้สายตาตกตะลึงของพวกเขา!
"หยิ่งผยอง!"
"ซัดมัน!"
หลิวซินเห็นดังนั้นก็รีบร้อน เขาได้รับคำสั่งจากผู้เฒ่าให้ยั่วยุกู๋ฉางเกอให้ลงมือก่อน แต่ไอ้ขยะนี่มีนิสัยสงบเกินไป ไม่สนใจอะไรมากแล้ว ลงมือเลยดีกว่า ถึงอย่างไรตราบใดที่ไม่ทำให้พิการ ผู้เฒ่าก็จะสนับสนุนเขา!
ท่าทีที่ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาของกู๋ฉางเกอทำให้ศิษย์ไว่เมินตี้จื่อของสำนักเทียนฮานเหล่านั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของพี่หลิวซิน พวกเขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รุมเข้าใส่ทันทีเพื่อระบายความโกรธบนตัวของกู๋ฉางเกอ!
ถึงอย่างไรผู้เฒ่าก็สั่งไว้แล้ว ตราบใดที่ไม่ฆ่า ไม่ทำให้พิการ จะระบายความโกรธอย่างไรก็ได้ ที่ดีที่สุดคือทำให้เขาอับอายจนไม่กล้ามาหาหลิวซือเจี่ยอีก!


## บทที่ 17 ชนะในพริบตา พี่ศิษย์ คุณถูกหลอกแล้วนะ! (ขอติดตามอ่านต่อ!)

เสียงความเคลื่อนไหวภายนอกเรือนพักย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนจากสำนักเทียนฮานมากมาย
ทุกเรือนพักไม่ว่าจะเป็นที่ประตูหรือกำแพง ต่างก็มีคนโผล่หัวออกมาดู ต่างตื่นเต้นที่จะได้เห็นภาพกู๋ฉางเกอถูกซ้อม!
ส่วนบรรดาผู้เฒ่าและเจ้าหน้าที่ของสำนักเทียนฮาน กลับทำเป็นไม่สนใจ ราวกับไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งสิ้น ไม่มีใครออกมาห้าม
สถานการณ์ตรงนี้ ก็ดึงดูดความสนใจของคนตระกูลกู๋ที่อยู่ใกล้เคียง แต่พวกเขาคิดจะเข้ามาช่วยก็ชัดเจนว่าสายเกินไปแล้ว!
"เฮ้อ จำเป็นด้วยหรือ"
กู๋ฉางเกอสีหน้าสงบนิ่ง แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีพลังเพียงขั้นควบรวมพลังเก้าชั้นฟ้า ส่วนผู้ที่ล้อมโจมตีเขาคือศิษย์สำนักเทียนฮานห้าคนที่มีพลังขั้นควบรวมพลังเจ็ดชั้นฟ้าขึ้นไป และยังมีคนระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางอีกหนึ่งคนที่พร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ
แต่เขากลับไม่ตื่นตระหนก
ตรงกันข้าม เขากลับกระทืบเท้าอย่างแรง ทำให้ฝุ่นฟุ้งขึ้นมารบกวนสายตาของพวกนั้น
เมื่อร่างหลายร่างพุ่งเข้าไปในม่านฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย และลงมือกับร่างนั้น
'ตูม!'
"ตูม!!"
"ตูม!!!"
เสียงทุ้มหนักดังขึ้นซ้ำๆ แม้แต่พื้นดินยังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงหลายครั้ง!
ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนขมวดคิ้ว
"ลงมือหนักเกินไปหรือเปล่า ไอ้ไร้ประโยชน์จากตระกูลกู๋จะทนรับการโจมตีแบบนี้ได้หรือ?"
"อย่าฆ่าเขาจริงๆ สิ ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นเขตของตระกูลกู๋ ถ้าตีคนตาย คงไม่จบง่ายๆ แน่!"
ผู้คนจากสำนักเทียนฮานที่แอบดูอยู่ แม้จะรู้สึกสะใจ แต่เมื่อได้ยินเสียงหนักๆ เหล่านั้น ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
"มีคนมาช่วยหน่อย มาช่วยหน่อย!"
"สำนักเทียนฮานกำลังจะฆ่าพี่ฉางเกอ รีบมาช่วยเร็ว!"
คนของตระกูลกู๋ที่รีบมาถึงเป็นคนแรกๆ เห็นสถานการณ์แล้วตาแดงก่ำ พวกเขาทั้งวิ่งเข้าไปช่วยด้วยความเด็ดเดี่ยว ทั้งตะโกนเรียกคนช่วย
ทันใดนั้น ร่างของผู้อาวุโสหลายคนจากตระกูลกู๋ก็ลอยมาถึงในพริบตา
แต่ก่อนที่พวกเขาจะไปช่วยกู๋ฉางเกอและเอาเรื่องกับสำนักเทียนฮาน พวกเขาก็ชะงักฝีเท้า
มีบางอย่างไม่ถูกต้อง...
ศิษย์ขั้นควบรวมพลังทั้งห้าคนจากสำนักเทียนฮาน กำลังนอนอ่อนปวกเปียกเหมือนหมาตายอยู่บนพื้น พ่นเลือดและหมดสติไปแล้ว!
ส่วนกู๋ฉางเกอ กำลังนั่งอยู่บนหลังของคนสองคนที่ซ้อนกัน สองแขนยันอยู่บนหัวเข่า มือประคองใบหน้า ยิ้มมองหลิวซินที่เป็นคนเดียวที่ยังยืนอยู่
"ตกใจไหม แปลกใจไหม?" กู๋ฉางเกอยิ้มกริ่มมองหลิวซิน เลิกคิ้วถาม
"เจ้า..."
"เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เจ้ามีพลังระดับไหนกันแน่!?"
"รีบลงจากตัวน้องชายข้าเดี๋ยวนี้!"
หลิวซินตอนนี้เริ่มร้อนรน สถานการณ์ตรงหน้าเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
เมื่อครู่เขายังคิดว่าน้องๆ ลงมือหนักเกินไป กำลังจะห้ามปราม แต่พอมองให้ชัด น้องๆ ทั้งหมดกลับถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส!
เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้สำหรับคนที่มีพลังแค่ขั้นควบรวมพลังห้าชั้นฟ้า อย่างน้อยก็ต้องมีพลังระดับเดียวกับเขาคือผู้พิทักษ์ท้องฟ้า!
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เขาไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ที่ฝึกฝนไม่ได้หรอกหรือ ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นควบรวมพลังห้าชั้นฟ้าได้เพราะอาศัยหยู่หลิงตันของพี่สาว!?
กู๋ฉางเกอยักไหล่ ลุกขึ้นแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาหลิวซิน
เมื่อเขาเดินมาใกล้และยกมือขึ้น หลิวซินก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ร่างลอยขึ้นหลบหลีก มองเขาอย่างระแวดระวัง
"......"
สองคนสบตากัน หลิวซินจึงได้รู้สึกอับอายที่ลงมายืนบนพื้น ตอนนี้เขาอยากจะหาช่องว่างแล้วมุดหนีไปให้พ้น ข้างๆ มีพี่น้องมากมายกำลังมอง แต่เขากลับกลัวคนไร้ค่าคนหนึ่ง!
"เด็กตระกูลกู๋ เจ้าซ่อนความสามารถไว้ลึกนัก"
"แต่การลงมือของเจ้าโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!"
ผู้เฒ่าหกแห่งสำนักเทียนฮานเดินออกมาจากเรือนพักอย่างไม่รีบร้อน มือข้างหนึ่งปล่อยพลังวิญญาณช่วยรักษาอาการของศิษย์ที่หมดสติไป อีกมือจ้องมองกู๋ฉางเกออย่างเย็นชา
"ท่านผู้เฒ่า ท่านพูดหมดแล้ว ข้าจะพูดอะไรอีกล่ะ?"
"ท่านผู้อาวุโสทั้งหลายก็เห็นอยู่ คนพวกนี้พยายามจะเอาชีวิตข้า ทุกการโจมตีล้วนเป็นการฆ่า ข้าเกือบเอาชีวิตไม่รอด"
"ตามกฎของตระกูลกู๋..."
"พวกเขาต้องใช้ชีวิตมาชดใช้"
กู๋ฉางเกอยักไหล่ทั้งสองข้าง พูดอย่างจนปัญญา
ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย แต่ตอนนี้กลับบอกว่าตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทำให้ผู้เฒ่าหกโกรธจนฟันกัดกัน
แต่บรรดาผู้อาวุโสของตระกูลกู๋ที่เพิ่งได้ยินเสียงเรียกให้ช่วยและรีบมาถึง ต่างก็หน้าดำยืนอยู่ข้างหลังกู๋ฉางเกอ กอดอกพยักหน้าพูดว่า:
"ที่ฉางเกอพูดไม่ผิด พวกเราเห็นกับตา ศิษย์สำนักเทียนฮานพยายามฆ่าสายตรงของตระกูลกู๋"
"นี่เป็นการประกาศสงครามกับตระกูลกู๋หรือ?"
บรรดาผู้อาวุโสของตระกูลกู๋ไม่ใช่คนโง่ พวกเขามองออกทันทีว่าเรื่องนี้เป็นการสั่งการจากผู้เฒ่าของสำนักเทียนฮาน
ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีความสุภาพให้แม้แต่น้อย!
"ช่างเถอะ เห็นแก่หน้าชิงชิง ข้าจะไว้ชีวิตพวกเขา"
แต่กู๋ฉางเกอกลับโบกมือในตอนนี้ พูดอย่างเด็ดขาดและเที่ยงธรรม
"......"
ผู้เฒ่าหกโกรธจนฟันกัดกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยอมรับชะตากรรม
ตระกูลกู๋เป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาก็ไม่สามารถใช้เรื่องที่ศิษย์พวกนี้ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสมาเป็นประเด็นได้อีก ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงกันอย่างเงียบๆ ที่จะปิดเรื่องนี้ไป
ส่วนความวุ่นวายนอกเรือน ก็ทำให้หลิ่วชิงชิงตื่นจากการฝึกฝน
เมื่อเธอเดินออกมาจากเรือนพัก เห็นศิษย์ขั้นควบรวมพลังจากไว่เมินตี้จื่อหลายคนที่ถูกตีจนพ่นเลือดและบาดเจ็บสาหัสจนหมดสติ ในใจก็รู้สึกประหลาดใจ
เมื่อสายตาของเธอมองไปที่กู๋ฉางเกอที่อยู่ไม่ไกล เธอเห็นเขากลอกตาไปมาแล้วล้มลงไปนอนแน่นิ่ง
ผู้อาวุโสของตระกูลกู๋กำลังสงสัยและเตรียมจะยื่นมือไปรับ แต่ร่างที่งดงามนั้นก็กลายเป็นเงาพุ่งไปประคองเขาไว้อย่างมั่นคง
"เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?" หลิ่วชิงชิงรีบถาม พร้อมกับวางมือบนข้อมือของเขาเพื่อตรวจดูอาการ
"ไอ...... ก็นั่นมันห้าคนระดับขั้นควบรวมพลังโจมตีพร้อมกัน เมื่อครู่ข้าเอาชีวิตรอดมาได้อย่างหวุดหวิด"
"......" เมื่อสัมผัสกับเขา หลิ่วชิงชิงก็ได้ตรวจสอบสภาพภายในร่างกายของเขาแล้ว และกู๋ฉางเกอก็ไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด ปล่อยให้เธอตรวจดูระดับพลังของเขา เมื่อรู้สึกถึงเส้นลมปราณอันทรงพลังที่มีระดับเก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่ เธอก็ถึงกับตะลึง
ชั่วขณะนั้น เธอถึงกับไม่ได้คิดที่จะคำนวณว่าไอ้หมอนี่กำลังหลอกเธออยู่!
เก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่?
เกิดอะไรขึ้น นี่เพิ่งผ่านไปแค่สองวัน มีอะไรเกิดขึ้นกับเขากันแน่?
"ข้ารู้จักร้านอาหารแห่งหนึ่งในเมือง พอดีเหมาะกับการฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของข้า ไม่ทราบว่าภรรยาจะยินดีไปกับข้าหรือไม่?"
กู๋ฉางเกอยิ้มกว้าง ไม่มีท่าทีอ่อนแอให้เห็นแม้แต่น้อย
"ได้" หลิ่วชิงชิงพยักหน้าอย่างเด็ดขาดภายใต้สายตาของศิษย์สำนักเทียนฮานมากมาย
ตอนนี้เธออยากรู้มากว่า กู๋ฉางเกอทำอะไรในสองวันนี้ ถึงได้มีพลังระดับเก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่!
แต่ภาพนี้เมื่อตกอยู่ในสายตาของศิษย์สำนักเทียนฮานและผู้เฒ่าผู้ดูแล กลับเป็นภาพอีกแบบหนึ่ง
"ไม่นะ พี่สาว ท่านเชื่อคำโกหกของเขาจริงๆ หรือ!?"
"เมื่อกี้เขาไม่ได้บาดเจ็บเลยนะ!"
"คนที่บาดเจ็บคือน้องๆ ของพวกเราต่างหาก!"
"แล้วร้านอาหารไหนจะมีผลในการรักษาอาการบาดเจ็บได้!"
"เขากำลังหลอกท่านนะ!!!"
ศิษย์ทั้งหลายของสำนักเทียนฮานมองพี่สาวประคองไอ้หมอนั่นจากไป ต่างก็ทุบอกตีอกและตะโกนพยายามห้าม
ระหว่างนั้น กู๋ฉางเกอยังหันกลับมาขยิบตาให้พวกเขาอีก
"อาาาาา!!!" ศิษย์สำนักเทียนฮานทั้งหลายถึงกับสติแตก สาบานว่าจะไม่อยู่ร่วมฟ้ากับไอ้คนหน้าด้านคนนี้!
พี่สาวทำไมถึงเชื่อเขาง่ายขนาดนี้!!!
"เอ่อ..."
"เมื่อไม่มีอะไร ก็แยกย้ายไปทำธุระของตัวเองเถอะ"
"อีกอย่าง ข้าขอเตือนสักหน่อย พวกท่านอย่าได้รบกวนคนรุ่นหลังของข้า อยู่ในตระกูลกู๋อย่างสงบเถอะ"
ผู้อาวุโสของตระกูลกู๋กวาดตามองผู้เฒ่าและเจ้าหน้าที่ของสำนักเทียนฮานแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป
ขณะเดินไป พวกเขายังอดไม่ได้ที่จะพึมพำเบาๆ: "ไม่คิดว่าหลานชายฉางเกอจะมีความสามารถถึงเพียงนี้"
ไม่รู้ว่าพวกเขาหมายถึงความสามารถของกู๋ฉางเกอที่เอาชนะคนระดับขั้นควบรวมพลังหลายคนในพริบตา หรือหมายถึงความสามารถในการล่อลวงหลิ่วชิงชิง...


## บทที่ 18 คงไม่ใช่ว่าถูกยึดร่างใช่ไหม?

บรรดาคนหนุ่มสาวของตระกูลกู๋ที่เดิมทีกำลังโกรธแค้น ต่างมองดูสาวกของสำนักเทียนฮานที่นอนอยู่บนพื้นไม่รู้ว่าเป็นหรือตายด้วยความครุ่นคิด
"พี่ฉางเกอตอนนี้อยู่ในระดับพลังอะไรกันแน่?"
"เมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ได้บอกหรือว่าเพราะกินหยู่หลิงตัน เขาเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขั้นควบรวมพลังขั้นห้าชั้นฟ้าหรอกหรือ?"
"ทำไม... ศิษย์สำนักเทียนฮานพวกนี้ที่เกือบจะถึงระดับหนิงชี่สมบูรณ์ เพียงแค่เจอกันครั้งเดียวก็เกือบถูกตีตาย!?"
"หรือว่า... พลังของศิษย์สำนักเป็นแค่แบบนี้ ดูดีแต่ใช้งานไม่ได้?"
ตอนนี้พวกเขาไม่ได้โกรธอีกต่อไป แต่กลับพูดคุยกันอย่างเปิดเผยแล้วเดินจากไป
คำพูดเหล่านี้ตกถึงหูของคนจากสำนักเทียนฮาน เหมือนกับการตบหน้าอย่างจัง!
แต่พวกเขากลับไม่มีทางโต้ตอบได้
ไม่ต้องพูดถึงว่าเรื่องนี้เป็นคำสั่งของผู้เฒ่าสำนักเทียนฮาน แค่พูดว่าห้าต่อหนึ่ง และยังเป็นการต่อสู้กับคนไร้ค่าที่เพิ่งจะฝึกฝนได้ แค่เจอกันครั้งเดียวก็ถูกตีจนกระอักเลือดสลบไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
นี่ทำให้พวกเขาขายหน้าอย่างที่สุด!
"ผู้เฒ่า... ศิษย์ทำงานไม่สำเร็จ" หลิวซินก้มหน้า เดินมาข้างหน้าคุกเข่าข้างเดียวรอรับการลงโทษจากผู้เฒ่าหก
"ช่างเถอะ"
"เด็กคนนั้นมีอะไรแปลกๆ"
"พาพวกเขาไปรักษาให้ดี อย่าได้ล่าช้า"
ผู้เฒ่าหกหน้าดำทะมึนโบกมือ แต่ไม่ได้ตำหนิหลิวซิน
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คิดว่าครั้งนี้จะพลาด
เมื่อครู่เขาตั้งใจจะตรวจสอบระดับพลังของกู๋ฉางเกอ แต่กลับมองไม่ทะลุ กู๋จ้านก็ใจกว้างเหลือเกิน ถึงกับมอบแหวนมิติให้กับเด็กคนนี้!
เขาเพียงแต่รู้สึกได้คร่าวๆ ว่าเด็กคนนี้ยังอยู่ในขั้นควบรวมพลังไม่ผิด!
แต่เพราะมีแหวนมิติปกปิด เว้นแต่เขาจะสัมผัสตัวเด็กคนนั้น จึงจะสามารถรู้ระดับพลังที่แท้จริงได้
แม้จะสงสัยในใจ แต่ก็ได้แต่รอให้หลิ่วชิงชิงกลับมาแล้วค่อยถาม
ในขณะนี้ กู๋จ้านก็ค่อยๆ กลับมาที่ลานบ้านของตนจากเหนือตระกูลกู๋
"นับแล้วฝึกฝนแค่สามวัน ก็มาถึงขั้นไร้เทียมทานในระดับควบรวมพลังแล้ว..."
"เด็กคนนี้ เจอโชคสวรรค์อะไรกันแน่?"
"คงไม่ใช่ว่าถูกผู้อาวุโสจากเขาหลังเข้าสิงร่างหรอกนะ..."
"หรือว่า... มีผู้อาวุโสคนไหนใกล้หมดอายุขัย? กำลังถ่ายทอดพลังให้เขา!?"
เสียงตะโกนเมื่อครู่ เขาในฐานะผู้มีพลังระดับเทียนเหมินจิ้งย่อมได้ยินอย่างชัดเจน แต่เขาไม่ได้ปรากฏตัว เพียงแต่ยืนอยู่บนท้องฟ้าห่างออกไปพันเมตรคอยสังเกตการณ์เงียบๆ หากมีอะไรผิดปกติแม้เพียงนิด เขาก็จะออกมือช่วยกู๋ฉางเกอทันที
แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาตกใจอย่างยิ่ง กู๋ฉางเกอไม่เพียงแต่ไม่เป็นอะไร ยังสามารถเอาชนะคนระดับควบรวมพลังทั้งห้าคนได้อย่างง่ายดาย!
เขารู้สึกว่า เด็กคนนั้นน่าจะยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ ยังซ่อนไพ่เด็ดอะไรไว้อีก!
แต่การพัฒนาที่รวดเร็วขนาดนี้เกินกว่าที่เขาจะเข้าใจได้ ตลอดหลายปีในดินแดนเป่ยหยู่ เขาไม่เคยได้ยินว่ามีใครสามารถพัฒนาจากคนธรรมดาไปถึงขั้นควบรวมพลังสมบูรณ์ได้ในเวลาแค่สามวัน!
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันไม่เคยมีตัวอย่างแบบนี้มาก่อน!
นี่กลับทำให้เขากังวลขึ้นมา กลัวว่าจะเป็นผู้อาวุโสจากเขาหลังที่ใกล้หมดอายุขัย ไม่ก็ถ่ายทอดพลังให้เขา ไม่ก็เข้าสิงร่างเขา!
ไม่ว่าจะเป็นความเป็นไปได้แบบไหน ก็ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลกู๋อยากเห็น ล้วนเป็นความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงสำหรับตระกูลของเขา!
แต่เขาเชื่อมากกว่าว่าเป็นการถ่ายทอดพลัง ตระกูลกู๋ตั้งแต่โบราณมา ไม่เคยมีประวัติการเข้าสิงร่างทายาทของตระกูลตัวเอง หากจะเข้าสิงร่างจริงๆ ก็สามารถหาคนอื่นได้ ทำไมต้องเป็นทายาทตระกูลตัวเองด้วย?
"แค่ไม่รู้ว่าการพัฒนาอย่างรวดเร็วของเด็กคนนี้จะส่งผลต่อรากฐานหรือไม่ และความเร็วในการพัฒนาที่น่ากลัวขนาดนี้จะคงอยู่ได้นานแค่ไหน..."
กู๋จ้านส่ายหัว ไม่คิดมากอีก เริ่มจัดการกิจการของตระกูล
...
"พวกเขาไปไกลแล้ว" หลิ่วชิงชิงเตือน
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กู๋ฉางเกอก็ไม่แกล้งอีกต่อไป ไม่ให้เธอพยุงอีก ไม่มีร่องรอยบาดเจ็บใดๆ
"ทำไม?"
หลิ่วชิงชิงมองด้วยความอยากรู้ มองชายหนุ่มตรงหน้า เธอมีคำถามมากมายที่อยากถาม
"เดี๋ยวหาที่ที่ไม่มีคน แล้วค่อยคุยกันลึกๆ"
เขาไม่ตอบคำถามของเธอ กู๋ฉางเกอเดินตรงไปยังทางออกของที่พักส่วนใน
เห็นเธอมองตัวเองแต่ไม่ขยับ เขาจึงจับข้อมือเธอแล้วพาเดินออกไป
หลิ่วชิงชิงอยากจะดิ้นหลุดตามสัญชาตญาณ ในสิบแปดปีที่ผ่านมา การติดต่อกับเพศตรงข้ามของเธอยังคงอยู่แค่ขั้นพูดคุย ไม่เคยมีการสัมผัสร่างกายเลย!
แต่เมื่อนึกถึงว่าเธอกับเขากำลังจะแต่งงานกัน เธอจึงปล่อยให้เขาจูงมือไปโดยไม่ดิ้นรนอีก
รู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือนั้น ติ่งหูของหลิ่วชิงชิงเริ่มแดงขึ้นในชั่วพริบตา
โชคดีที่กู๋ฉางเกอไม่ได้สังเกตเห็นทั้งหมดนี้ เขาเพียงแต่พยักหน้าทักทายคนของตระกูลกู๋เป็นระยะๆ ระหว่างทาง ไม่นานทั้งสองก็ออกจากคฤหาสน์ตระกูลกู๋ เดินไปตามถนนในเมือง
หลังจากเดินไปได้สักพัก ทั้งสองก็มาถึงตึกเค่อม่าน ร้านที่กู๋ฉางเกอชอบมากินใหญ่ทุกครั้งที่ได้รับเงินรายเดือน
เด็กรับใช้เห็นเขาก็ต้อนรับอย่างกระตือรือร้น พาขึ้นไปยังห้องส่วนตัวที่มีหน้าต่างบนชั้นสาม
แม้ว่ากู๋ฉางเกอจะไม่สามารถฝึกฝนได้มาก่อน แต่เขาก็เป็นสายตรงของตระกูลกู๋ มีฐานะสูงส่งในเมืองนี้
ไม่เคยมีใครคิดสั้นมารังแกเขา...
ไม่นาน อาหารในห้องส่วนตัวก็ถูกเสิร์ฟครบ เด็กรับใช้รู้ว่าคุณชายคนนี้ไม่ชอบให้ใครมารบกวน โดยเฉพาะครั้งนี้ที่พาหญิงสาวที่งดงามราวกับเทพธิดามาด้วย
"หากนายมีอะไรจะสั่ง เรียกข้าได้ตลอด"
ทิ้งประโยคนี้ไว้ เด็กรับใช้ก็รีบออกไป พร้อมปิดประตูให้
เมื่อเด็กรับใช้ออกไปแล้ว หลิ่วชิงชิงก็ยกมือขึ้นสร้างม่านกั้นเสียงง่ายๆ แม้พวกเขาจะเปิดหน้าต่างคุยกัน ก็จะไม่มีใครได้ยินเนื้อหาการสนทนาของพวกเขา
แน่นอน... หากเป็นผู้เฒ่าของสำนักเทียนฮานหรือกู๋จ้านที่เป็นพลังยิ่งใหญ่ระดับเทียนเหมินจิ้ง ก็สามารถแอบฟังบทสนทนาของทั้งสองได้โดยไม่มีใครรู้
แต่ในเมืองหลวงตระกูลกู่นี้ ผู้เฒ่าของสำนักเทียนฮานคงไม่มีโอกาส และคนของตระกูลกู๋ก็คงไม่อยากรู้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของทั้งสองจนต้องแอบฟัง
หลังจากสร้างม่านกั้นเสียงเสร็จ หลิ่วชิงชิงก็มองชายหนุ่มตรงหน้า
"กินไปคุยไป"
"เดี๋ยวยังมีของจะให้เธออีก" กู๋ฉางเกอไม่ได้เกรงใจเลย หัวเราะเบาๆ แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมากินอย่างเอร็ดอร่อย
ในทางกลับกัน หลิ่วชิงชิงเพียงแค่คีบอาหารเข้าปากสองสามคำเป็นพิธี แล้วก็วางชามตะเกียบลง
ตั้งแต่เข้าสำนักเทียนฮาน เธอกินแต่ยาเจี่ยนอันประทังชีวิต ไม่อยากเสียเวลาไปกับการกินดื่ม
ทุกเวลาที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ เธอล้วนอยากใช้ไปกับการฝึกฝน!
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่จะทำให้เธอไล่ตามระดับพลังที่เธอใฝ่ฝัน!
จนกระทั่งครู่ใหญ่ผ่านไป กู๋ฉางเกอกินอิ่มแล้ววางชามตะเกียบลงพร้อมลูบท้อง หลิ่วชิงชิงจึงเอ่ยปากอีกครั้ง:
"สองวันนี้คุณเจออะไรมาบ้าง?"
"แน่นอน ถ้าคุณไม่อยากบอก ฉันก็จะไม่ถามอีก ทุกคนล้วนมีโชคชะตาและความลับของตัวเอง"
"ฉันแค่อยากถามสักคำ... นี่เป็นแค่ชั่วคราว หรือว่าต่อไปคุณก็จะสามารถพัฒนาต่อไปได้?"
ตอนนี้สิ่งที่เธอสนใจที่สุดคือ วิธีการพัฒนาของกู๋ฉางเกอจะสามารถดำเนินต่อไปได้หรือไม่...
หากเป็นไปได้ ก็ไม่แน่ว่าเธอกับกู๋ฉางเกอ อาจไม่ต้องหยุดอยู่แค่การเป็นสามีภรรยาในนาม อนาคตทั้งสองคนอาจได้พบกันบนจุดสูงสุด!


## บทที่ 19 มอบยาเม็ด พบหวังอวี่โดยบังเอิญ!

กู๋ฉางเกอมองเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความอยากรู้อยากเห็นของหลิ่วชิงชิง เขาจึงครุ่นคิดครู่หนึ่ง
"สาเหตุที่แท้จริงนั้น ฉันอธิบายให้เธอเข้าใจได้ยากมาก"
"สรุปคือ ช่วงไม่กี่วันนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น ทำให้รากฐานของฉันแตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง"
"ตอนนี้รากฐานของฉัน คงจะ... ใกล้เคียงกับเธอ"
กู๋ฉางเกอคิดว่าเมื่อทั้งสองกำลังจะเป็นคู่ชีวิตกัน และหลิ่วชิงชิงทั้งรูปโฉมและอุปนิสัยก็เป็นที่พอใจในใจเขาแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
เพราะเรื่องการเปลี่ยนแปลงรากฐานนั้นไม่มีทางปิดบังได้อยู่แล้ว ตอนนี้หัวหน้าครอบครัวก็รู้ถึงการเปลี่ยนแปลงรากฐานของเขาแล้ว
และเขาก็ไม่อาจหลบซ่อนไม่เปิดเผยระดับพลังของตัวเองไปตลอดชีวิตได้
"ใกล้เคียงกับฉัน!?"
หลิ่วชิงชิงอ้าปากด้วยความตกใจ ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความตกตะลึง
รากฐานและพรสวรรค์ของเธอนั้น แม้แต่ในดินแดนเป่ยหยู่ก็ถือว่าหาได้ยากในรอบร้อยปี!
แล้วเขาล่ะ? เดิมทีมีพรสวรรค์ที่แม้แต่การฝึกฝนก็ทำไม่ได้ แต่กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ใกล้เคียงกับเธอแล้ว?
"สรุปคือ นี่ไม่ใช่การใช้เคล็ดลับอะไรเพื่อเพิ่มพลังชั่วคราว"
กู๋ฉางเกอเห็นสีหน้าของเธอเช่นนั้น ก็ไม่กล้าบอกว่าตอนนี้รากฐานของเขาจริงๆ แล้วยังดีกว่าเธออีก
ไม่เช่นนั้นเกรงว่าสาวหลิวคนนี้จะรับไม่ได้!
"น่าแปลกใจ ถ้าคุณมีพรสวรรค์เทียบเท่าฉันจริง การกินหยู่หลิงตัน บวกกับยาเม็ดอื่นๆ อีกเล็กน้อย ก็ไม่แปลกที่จะมีความก้าวหน้าเร็วขนาดนี้"
หลิ่วชิงชิงสงบลงอย่างรวดเร็วอย่างน่าประหลาด
ในใจยังรู้สึกดีใจแทนเขาอย่างประหลาด
"อืม... หยู่หลิงตันน่ะ ยังไม่ได้ใช้เลย"
"วันนี้ที่นัดเธอมา ส่วนใหญ่ก็เพื่อคืนยาให้เธอ"
กู๋ฉางเกอลูบคาง ทำท่าเรียกพลังวิญญาณเพื่อนำของออกมาจากแหวนมิติ แต่จริงๆ แล้วเขาดึงหยู่หลิงตันและยาเม็ดเสริมที่อาสามรวบรวมมาทั้งหมดออกมาจากพื้นที่ระบบวางบนโต๊ะ
"......"
เมื่อเห็นขวดหยกที่คุ้นเคย หลิ่วชิงชิงอ้าปากแล้วก็เงียบไป
ไม่ได้ใช้หยู่หลิงตัน แล้วเขาก้าวหน้าได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร?
"ยาเม็ดนี้ฉันให้คุณเพื่อตอบแทนบุญคุณ แม้ว่าตอนนี้คุณจะฝึกฝนได้แล้ว ยาเม็ดนี้ก็ยังช่วยให้คุณก้าวหน้าได้มากขึ้น"
"และ... ถ้าคุณไม่ได้กินหยู่หลิงตัน แล้วคุณมีระดับพลังอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร?"
แม้ว่ายาเม็ดจะมีค่า แต่หลิ่วชิงชิงก็ส่ายหน้าและปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เธอเพียงแค่ให้หยู่หลิงตันแก่กู๋ฉางเกอหนึ่งเม็ด แต่ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่จะคืนหยู่หลิงตันให้เธอ แต่ยังเตรียมยาเม็ดเสริมให้เธอด้วย!
สิ่งนี้ทำให้หัวใจเธอสั่นไหวมากขึ้น และยิ่งอยากรู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าทำได้อย่างไร
"ช่างเถอะ บอกความจริงให้เธอฟังดีกว่า"
"ตระกูลให้หยู่หลิงตันฉันหนึ่งเม็ด ฉันกินไปแล้ว ระดับพลังตอนนี้ก็เป็นผลจากหยู่หลิงตัน"
"ส่วนเม็ดนี้ ถ้ากินต่อ จะได้ผลแค่สองส่วนสิบ มันเสียของเกินไป!"
กู๋ฉางเกอส่ายหน้าอย่างจนใจ แบมือพูด
หลังจากฟังคำพูดของเขา หลิ่วชิงชิงก็ไม่สงสัยเลย
พูดแบบนี้ ถึงจะสมเหตุสมผลมากกว่า เธอเข้าใจแล้ว
"คุณสามารถเอายาเม็ดพวกนี้ไปแลกเป็นทรัพยากรบ่มเพาะอื่นๆ เพื่อชดเชยช่วงเวลาสิบแปดปีที่คุณไม่ได้ฝึกฝน..."
แต่ถึงอย่างนั้น สำหรับหยู่หลิงตัน เธอก็ไม่ได้ตั้งใจจะรับ
"หยู่หลิงตันนี้สำหรับเธอก็มีค่าไม่น้อย ตอนนี้เธอกำลังแข่งขันชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักเทียนฮาน ไม่ใช่เรื่องง่าย"
"เก็บยาเม็ดไว้ รีบกิน เป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักเทียนฮาน แล้วข้าก็จะมีที่พึ่งเวลาออกไปข้างนอก ไม่ใช่หรือ?"
กู๋ฉางเกอไม่คิดว่าเธอจะดื้อรั้นขนาดนี้ จึงต้องพูดอย่างจริงจัง
พูดไปครึ่งค่อนวัน หลิ่วชิงชิงถึงยอมรับหยู่หลิงตัน แต่ในใจเธอกลับรู้สึกเศร้า เธออุตส่าห์หยิบหยู่หลิงตันออกมาเพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ตอนนี้หยู่หลิงตันกลับมาแล้ว และยังได้ยาเม็ดเสริมจากกู๋ฉางเกออีกไม่น้อย บุญคุณนี้ยิ่งติดค้างมากขึ้นเรื่อยๆ!
"คุณวางใจ เมื่อฉันเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์สำนักเทียนฮาน ฉันจะตอบแทนบุญคุณเป็นทวีคูณ" หลิ่วชิงชิงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างจริงจัง พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ
"พูดอะไรอย่างนั้น"
"เราจะเป็นคู่ชีวิตกัน เป็นครอบครัวเดียวกัน จะพูดถึงการตอบแทนบุญคุณทำไม"
"วางใจเถอะ แค่ยาเม็ดเทียนเจียเม็ดเดียว ตอนนี้นายกู้สามารถฝึกฝนได้แล้ว ต่อไปจะให้ภรรยาของข้ากินยาเม็ดเทียนเจียเป็นอาหาร!"
กู๋ฉางเกอโบกมือใหญ่พูดอย่างเด็ดเดี่ยว
คำพูดนี้ทำให้หลิ่วชิงชิงหน้าแดง ยังไม่ทันแต่งงานเลย ก็เรียกภรรยาแล้ว...
"แต่ว่า..." เธอยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ถูกกู๋ฉางเกอยกมือขัดจังหวะ: "เธออยากตอบแทนบุญคุณจริงๆ หรือ?"
หลิ่วชิงชิงพยักหน้าอย่างจริงจัง
"งั้น... ค้างไว้ก่อนแล้วกัน"
กู๋ฉางเกอคิดแล้วก็พูดออกมา
แต่เขากลับรู้สึกลางๆ ว่าคำสัญญาที่ค้างไว้นี้ อาจจะช่วยเขาได้มาก
ตอนนี้เขาเข้าใจประสิทธิภาพของระบบแล้ว หากต้องการใช้ประโยชน์ให้ได้มากที่สุด เขาไม่อาจมีคู่ชีวิตเพียงคนเดียว!
แค่ผูกพันกับหลิ่วชิงชิงคนเดียว เขาก็ได้รับประโยชน์มหาศาลแล้ว ถ้ามีอีกคน...
แน่นอน สำหรับการเป็นคู่ชีวิต เขาก็มีความคิดของตัวเอง แม้ว่าจะสามารถมีภรรยาน้อยมากมาย เอาชนะด้วยปริมาณ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ!
สำหรับเขาที่มีระบบ อนาคตย่อมไม่ธรรมดา สำหรับคู่ชีวิตก็ควรเลือกอย่างรอบคอบ!
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกไป มีเสียงหนึ่งดังมา พร้อมกับที่คนผู้นั้นยังทำลายค่ายกลป้องกันเสียงที่หลิ่วชิงชิงวางไว้
"ศิษย์น้อง ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่ ช่างบังเอิญจริงๆ"
ร่างของหวังอวี่ลอยอยู่นอกหน้าต่าง มองไปที่หลิ่วชิงชิงด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร
ในขณะเดียวกัน เขาก็แอบมองกู๋ฉางเกอ เขาไม่สามารถสัมผัสถึงเขาได้ เว้นแต่กู๋ฉางเกอจะเปิดเผยตัวเอง เขาจึงไม่สามารถรู้สึกถึงพลังบำเพ็ญใดๆ
บวกกับยาเม็ดบนโต๊ะ เขาก็เดาได้เกือบหมดแล้ว นี่คือคนไร้ค่าที่ฝึกฝนไม่ได้ของตระกูลกู๋!
"ศิษย์พี่หวังมาที่นี่ทำไมหรือ?"
หลิ่วชิงชิงลุกขึ้นค้อมตัวเล็กน้อย ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"พี่มาที่นี่ ส่วนใหญ่เพราะกลัวว่าเธอจะถูกคนชั่วหลอก!"
"สำนักได้รับข่าวแล้วว่า หยู่หลิงตันของเธอถูกคนหลอกเอาไป!"
"แต่โชคดี พี่ดูเหมือนจะมาทันเวลา"
หวังอวี่ยังคงยิ้ม เมื่อเห็นขวดเม็ดยาบนโต๊ะ เขาก็โล่งใจ ไม่คิดว่าเขาจะมาทัน ไม่ปล่อยให้คนไร้ค่านั่นทำให้ยาเม็ดเทียนเจียสูญเปล่า!
"ศิษย์พี่หวังหมายความว่าอย่างไร?"
"ยาเม็ดพวกนี้ล้วนเป็นของขวัญจากคุณชายน้อยกู้ให้ฉัน ไม่ทราบว่าคนชั่วที่ศิษย์พี่พูดถึงคือใคร?"
หลิ่วชิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พอใจที่เขาบอกเป็นนัยว่ากู๋ฉางเกอเป็นคนชั่ว
"ฮ่าๆ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ งั้นพี่คงเข้าใจผิดไป"
"ท่านผู้นี้คงเป็นคุณชายตระกูลกู๋สินะ หน้าตาก็หล่อเหลาดี"
"แต่น่าเสียดาย... ฮ่า"
"โลกนี้ช่างโหดร้าย แต่น้องชายก็ไม่ต้องคิดมาก มีฐานะตระกูลกู๋ การใช้ชีวิตธรรมดาก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายสำหรับเจ้า"
หวังอวี่ไม่เชื่อว่ายาเม็ดพวกนี้เป็นของที่ตระกูลกู๋จะให้หลิ่วชิงชิง เขาคิดว่าเธอกำลังแก้ตัวให้กู๋ฉางเกอ
แต่เมื่อเห็นศิษย์น้องหลิวขมวดคิ้ว เขาก็ไม่ได้เปิดโปง แต่ยิ้มและยื่นมือให้กู๋ฉางเกอเป็นมิตร
"ในเมื่อเป็นอัจฉริยะของสำนักเทียนฮาน ก็กลับจวนพร้อมกับเราสองคนเถอะ"
กู๋ฉางเกอเพียงแค่ค้อมตัว ไม่ได้สัมผัสกับเขา พูดจบก็คว้าข้อมือของหลิ่วชิงชิงเดินออกจากโรงเหล้า
ทิ้งให้หวังอวี่ที่ลอยอยู่ที่หน้าต่างมีประกายความเกลียดชังในดวงตา มือที่ยื่นออกไปก็กำแน่น
ในขณะที่กู๋ฉางเกอกำลังออกจากห้องส่วนตัว เขาใช้พลังวิญญาณเล็กน้อยทำให้ป้ายหยกตระกูลกู๋ที่เอวของเขาหล่นลงอย่างไร้เสียง...
ในขณะเดียวกันก็ใช้พลังวิญญาณควบคุมงูไผ่เขียวสัตว์อสูรระดับสองที่อยู่ในแขนเสื้อ ซ่อนไว้ในมุมห้อง เพียงแค่เขาคิด ก็สามารถทำให้พลังวิญญาณบนตัวสัตว์อสูรสลายไป ทำให้มันเป็นอิสระ!
คนไร้ค่าของตระกูลกู๋... กล้าไม่ให้เกียรติเขา แต่ไม่เป็นไร มันจะมีชีวิตไม่ถึงวันพรุ่งนี้!
และเขาจะอยู่ที่ตระกูลกู๋ มีหลักฐานยืนยันว่าไม่ได้อยู่ที่นี่ ตระกูลกู๋แม้จะสงสัย ก็ไม่กล้าทำอะไรกับเขาซึ่งเป็นโอรส!
หลังจากเตรียมการเสร็จ เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและลงมาจากอากาศ พอดีเห็นทั้งสองเดินออกมาจากโรงเหล้า เขายิ้มและเข้าไปถามไถ่ว่าศิษย์น้องหลิวเป็นอย่างไรบ้างช่วงนี้ ทำตัวเหมือนหมาเลียเท้าอย่างชัดเจน!


## บทที่ 20 ยกมือเดียวสังหารอสูรยักษ์ระดับสอง!

กู๋ฉางเกอทำท่าเชิญ แล้วไม่เกรงใจที่จะจับข้อมือขาวเนียนราวหยกของหลิ่วชิงชิง เดินไปทางเรือนในของตระกูลกู๋
ภาพนี้ทำให้หวังอวี่โกรธจนฟันคันอีกแล้ว!
ปกติในสำนัก เขาอยากจะพบศิษย์น้องหลิวสักครั้ง ก็ต้องสร้างโอกาสบังเอิญพบกันหลายรูปแบบ ถึงจะได้พูดคุยกันสักไม่กี่ประโยค
จนถึงตอนนี้ เขายังไม่เคยได้แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้วของศิษย์น้องหลิวเลยสักครั้ง!
แต่ไอ้หมอนี่ที่ไร้ค่าน่ะหรือ!?
กล้าจับมือศิษย์น้องหลิวต่อหน้าเขาเลย!
ในชั่วขณะนั้น แม้หวังอวี่จะยังคงยิ้มอยู่ภายนอก แต่ในใจได้สาปแช่งทั้งสองคนไปแล้วนับพันนับหมื่นครั้ง!
ปกติทำตัวสูงส่งต่อหน้าเขา แต่ตอนนี้กลับสนิทสนมกับคนไร้ค่าขนาดนี้!
แม้แต่ภาพเทพธิดาในใจของหลิ่วชิงชิง ตอนนี้ก็เริ่มพังทลาย เพราะก่อนหน้านี้หลิ่วชิงชิงเป็นคนที่สูงส่งจนคนอื่นได้แต่มองไกล ๆ ไม่กล้าล่วงเกิน!
แต่ตอนนี้ทุกอย่างแตกสลายแล้ว ถูกทำลายโดยคนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกฝนได้!
"เมื่อครู่ไม่ต้องจ่ายเงินที่ร้านอาหารหรือ?" หลิ่วชิงชิงปล่อยให้เขาจูงมือเดินไปตามถนน ถามด้วยความสงสัย
จากการติดต่อกันในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา กู๋ฉางเกอไม่ได้ดูเหมือนคนที่อาศัยตระกูลกู๋ข่มเหงชาวบ้านในเมืองอย่างไร้ขอบเขต
แต่อาหารและเหล้าโต๊ะนั้นเมื่อครู่ สำหรับคนทั่วไปคงไม่ถูกแน่ แต่ไม่เห็นกู๋ฉางเกอจ่ายเงิน
"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น"
"ร้านอาหารรู้จักชื่อของฉัน"
"สายตรงของตระกูลกู่ ค่าใช้จ่ายทั่วไปทั้งหมดในเมืองนี้ ไม่จำเป็นต้องจ่ายเงินเอง"
"แต่มีการตั้งสำนักงานพิเศษ ทุกเดือนพวกเขาสามารถไปรับค่าใช้จ่ายที่สายตรงของตระกูลกู่ใช้จ่ายในร้านของตน"
"ส่วนค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะถูกหักจากเงินเดือนในเดือนถัดไป"
"ด้วยวิธีนี้ ก็จะช่วยลดความยุ่งยากลงได้มาก"
กู๋ฉางเกออธิบายพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หลิ่วชิงชิงชะงักฝีเท้า
ก่อนหน้านี้เคยได้ยินแต่ว่าคนตระกูลกู้เป็นพวกดื้อรั้น หากเกลียดใครก็จะไม่หยุดจนกว่าอีกฝ่ายจะตาย
แต่ดูเหมือนว่าตระกูลกู๋ไม่ได้เป็นอย่างที่เล่าลือ กลับดูแลแม้แต่คนธรรมดาได้ดีมาก
การตั้งสำนักงานและกฎที่สายตรงไม่ต้องจ่ายเงิน ดูเหมือนจะเป็นการอำนวยความสะดวกให้สายตรงของตระกูลกู่ แต่จริง ๆ แล้วเป็นการปกป้องพ่อค้าในเมือง
เพราะพวกเขาทำมาหากินในเมืองหลวงตระกูลกู่ หากเจอสายตรงของตระกูลกู่ ถึงจะให้เงินพวกเขาจริง ๆ พวกเขาก็อาจไม่กล้ารับ กลับยอมเสียเงินตัวเองเลี้ยงดีกว่า!
"วิธีนี้ดีทีเดียว มีโอกาสอาจลองใช้ในเมืองของตระกูลหลิ่วบ้าง"
หลิ่วชิงชิงพึมพำ
แต่บทสนทนานี้ทำให้หวังอวี่ที่อยู่ด้านหลังเบ้ปาก
แค่พวกไพร่เท่านั้น ในดินแดนซิวเจินที่กำปั้นใหญ่มีอำนาจ จะไปสนใจความรู้สึกของพวกเขาทำไม
ไม่มีพลัง ก็ไม่มีทางลุกฮือ มีแต่พลังเท่านั้นที่เป็นความจริง!
ไม่นาน ทั้งสามคนมาถึงด้านนอกคฤหาสน์ตระกูลกู๋ เมื่อเห็นประตูใหญ่ของตระกูลกู๋ หวังอวี่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย มันเทียบกับวังของราชวงศ์เขาไม่ได้เลยสักนิด
ด้วยสถานะสายตรงของตระกูลกู่ กู๋ฉางเกอเข้าออกคฤหาสน์ย่อมไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไร คนเฝ้าประตูก็รู้จักเขาทั้งหมด
แต่เขายังคงลูบที่เอวตามความเคยชิน แต่พอลูบแล้วกลับขมวดคิ้ว
"แผ่นหยกหายไปไหน......"
กู๋ฉางเกอพึมพำ มองลงที่เท้า แล้วหันกลับไปมองทางที่เดินมา
"น่าจะทำหล่นไว้ที่ร้านอาหาร ตลอดทางที่มาไม่เห็นน้องชายทำอะไรหล่น"
หวังอวี่คิดในใจว่าไอ้หมอนี่ก็รู้ตัวสักที ถ้ากลับถึงตระกูลกู๋แล้วค่อยรู้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะไม่ไปเอาเองก็ได้
"ช่างเถอะ ฉันจะไปหา"
"ชิงชิง เธอพาพี่หวังกลับไปก่อนนะ พอดีคนของสำนักเทียนฮานคงไม่อยากเห็นฉัน"
กู๋ฉางเกอกางมือพูดพร้อมรอยยิ้ม
เห็นดังนั้น หลิ่วชิงชิงก็ไม่ได้พูดอะไร พยักหน้าตกลง
"อย่าลืมกินหยู่หลิงตันเร็ว ๆ นะ ถ้ายังต้องการยาเม็ดอะไรเพิ่ม ไปหาอาสามของฉัน เขาน่าจะช่วยหาให้ได้"
กู๋ฉางเกอไม่ได้คิดอะไรมาก หันหลังโบกมือแล้วเดินกลับไปที่ตึกเค่อม่านอีกครั้ง ระหว่างทางยังก้มหน้ามองหาไปด้วย
แผ่นหยกของสายตรงตระกูลกู่ ในเมืองนี้คงไม่มีใครกล้าเก็บแล้วไม่ส่งคืน ถึงของชิ้นนี้จะมีค่าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คุ้มที่ใครจะเสี่ยงเอาไปขาย นั่นมันเอาชีวิตเข้าแลกจริง ๆ
"ไปกันเถอะศิษย์น้องหลิว แต่เมื่อกี้น้องชายกู๋พูดอะไร?"
เห็นทั้งสองแยกกันสักที หวังอวี่ก็ยิ้มพอใจ เข้าไปใกล้เดินเคียงบ่าหลิ่วชิงชิงถาม
แต่หลิ่วชิงชิงกลับไร้อารมณ์ เจตนาก้าวออกสองก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง พูดสั้น ๆ ว่า: "เดี๋ยวศิษย์พี่หวังถามผู้เฒ่าก็รู้เอง"
พูดจบก็เร่งฝีเท้าไปยังเรือนแขกที่คนของสำนักเทียนฮานพักอยู่ ไม่มีท่าทีว่าจะสนทนากับหวังอวี่เลย
"......" มองเงาหลังของหลิ่วชิงชิง สายตาของหวังอวี่วาบไปด้วยความแค้น
เขาเป็นถึงราชวงศ์เป่ยหยู่ แม้แต่มีสิทธิ์แย่งชิงอำนาจใหญ่ ในสำนักเทียนฮานก็เป็นสาวกโดยตรงของเจ้าสำนัก สถานะไหนไม่สูงส่งกว่าไอ้ขยะตระกูลกู่นั่น!
ไอ้ขยะนั่นยังจับมือเธอได้ แต่ตัวเองแม้แต่สิทธิ์ที่จะเดินเคียงบ่าคุยกับเธอยังไม่มีหรือ!
ความเกลียดชังกู๋ฉางเกอในใจเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน แต่พอนึกถึงว่าเขาจะตายด้วยพิษงูไม้ไผ่ในไม่ช้า ก็ยิ้มอย่างโล่งใจแล้วตามหลิ่วชิงชิงไป
ยังไงหลิ่วชิงชิงก็ไม่ได้อยู่ที่ตระกูลกู่ พอกู๋ฉางเกอตาย สัญญาแต่งงานก็เป็นโมฆะ พอกลับสำนักเทียนฮาน เขามีโอกาสอีกเยอะ!
......
ไม่นาน กู๋ฉางเกอก็กลับมาที่ตึกเค่อม่านอีกครั้ง เห็นบ่าวน้อยที่มาต้อนรับ เขาก็บอกสั้น ๆ ว่ามาเอาของแล้วขึ้นไปชั้นสาม
แต่เมื่อหยุดที่หน้าห้องเมื่อครู่ เขากลับไม่ได้เข้าไปทันที แต่หมุนพลังวิญญาณทั่วร่างก่อน คอยระวังอะไรบางอย่างตลอดเวลา
เขาไม่ใช่คนโง่ แผ่นหยกประจำตัวจะหายไปได้อย่างไรโดยไม่มีสาเหตุ และยังเป็นช่วงที่พบหวังอวี่พอดี จะบังเอิญขนาดนั้นเชียวหรือ?
เมื่อเขาค่อย ๆ เปิดประตู ก็เห็นแผ่นหยกที่ตกอยู่ไม่ไกล แต่มันตกอยู่บนพื้นไม้ หากเมื่อครู่เป็นการตกปกติ จะไม่มีเสียงเลยได้อย่างไร ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกตัวเลย?
ความไม่สมเหตุสมผลเหล่านี้ทำให้เขาระมัดระวังมากขึ้น
แต่พอคิดว่านี่คือเมืองหลวงตระกูลกู่ เขาจะทำอะไรตัวเองได้?
คงอยากแยกเขากับหลิ่วชิงชิงสินะ ตั้งแต่พบกันครั้งแรก เขาก็รู้สึกได้ว่าหวังอวี่นั่นมีใจให้คู่หมั้นของเขาอย่างชัดเจน คงเป็นหมาเลียเท้าแน่ ๆ!
ก้าวไปข้างหน้าก้มลงหยิบแผ่นหยกขึ้นมา ลูบเบา ๆ แล้วแขวนไว้ที่เอวอีกครั้ง
แต่เมื่อเขาเตรียมจะออกไป กลับรู้สึกว่ามีแสงสีเขียวมรกตพุ่งเข้าใส่เขาจากหางตา!
แต่น่าเสียดาย เขาที่ระแวดระวังอยู่แล้ว ไม่มีทางถูกโจมตีได้ง่าย ๆ ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ทิ้งเพียงเงาไว้ที่เดิม ตัวคนมาอยู่ที่ริมหน้าต่างแล้ว
ตอนนี้เขาถึงเห็นชัดว่าแสงสีเขียวเมื่อครู่คืองูเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง!
แม้จะหลบการโจมตีครั้งแรกได้ แต่งูเล็ก ๆ นั่นก็เปลี่ยนทิศทางพุ่งเข้าใส่คอของเขาอีก!
"อสูรยักษ์ระดับสองที่มีพลังระดับยู่คงจิ้ง?"
กู๋ฉางเกอเลิกคิ้วเล็กน้อย หยิบตะเกียบบนโต๊ะขึ้นมา ภายใต้การเสริมพลังของดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง ตะเกียบนั้นถึงกับแผ่รัศมีคมกริบออกมา!
'ฉัว——'
เห็นงูเล็ก ๆ นั้นอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงหนึ่งเมตร เขาจับจังหวะได้พอดีก็ยกมือพุ่งตะเกียบออกไปภายใต้การเสริมพลังของพลังวิญญาณและดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง มันทะลุเข้าไปในปากงูเล็ก ๆ นั้น แทงทะลุออกมาอีกด้าน!


## บทที่ 21 เขาไม่ได้กินหยู่หลิงตัน?

'ตุ้ม——' เสียงดังขึ้น!
หลังจากตะเกียบแทงทะลุตัวงูเล็กนั้น ครึ่งหนึ่งของมันปักลงไปในพื้นไม้ เหลือเพียงครึ่งเดียวโผล่ออกมา บนนั้นเปื้อนเลือดงูเล็กน้อย
หลังจากถูกตะเกียบที่มีพลังดาบแทงทะลุ งูไผ่เขียวก็สิ้นชีวิตทันที ร่วงลงที่เท้าของเขา
งูไผ่เขียวนี้ มีความเร็วสูงและพิษรุนแรง แต่ร่างกายไม่แข็งแกร่งเท่าสัตว์อสูรอื่น ความน่ากลัวอยู่ที่มันโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว แค่ถูกกัดครั้งเดียวก็เพียงพอที่จะคร่าชีวิตผู้ฝึกระดับยู่คงจิ้งได้!
"น่าสนใจ......"
"ไอ้หมอนี่กล้าวางแผนเล่นงานข้าในเมืองหลวงตระกูลกู่เลยหรือ......"
กู๋ฉางเกอใช้ปลายเท้าแตะซากงูไผ่เขียว ลูบคางพลางพึมพำอย่างประหลาดใจ
แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีระดับหนิงชี่สมบูรณ์ แต่ถ้าเมื่อครู่ไม่ได้ระวังตัว เขาก็คงหนีความตายไม่พ้นแน่!
หากเขายังเป็นคนธรรมดาที่ไม่ได้ฝึกฝน แม้จะระวังตัวก็ต้องตายอย่างแน่นอน
ส่วนที่เขาสามารถสังหารสัตว์อสูรระดับสองอย่างงูไผ่เขียวได้อย่างง่ายดายในระดับหนิงชี่สมบูรณ์ ตัวเขาเองก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก
เพราะนอกจากระดับพลังของเขาจะต่ำแล้ว พลังวิเศษของเขาก็ได้รับการถ่ายทอดโดยตรงจากคู่ชีวิตหลิ่วชิงชิง อัจฉริยะระดับทงเสวียน วิชาดาบระดับดินขั้นเล็กนี้ แม้แต่ผู้ฝึกระดับชี่ไห่ก็ยังควบคุมได้ยาก!
ประกอบกับงูไผ่เขียวไม่ใช่ประเภทที่มีร่างกายแข็งแกร่ง จึงถูกสังหารในคราวเดียว
เขาไม่ได้อยู่นานนัก เก็บซากงูไผ่เขียวเข้าไปในแหวนมิติ แล้วออกจากร้านอาหาร
ส่วนพื้นไม้ที่เสียหาย ร้านอาหารก็สามารถไปรับค่าชดเชยได้ที่สำนักงานของตระกูลกู่
......
ตระกูลกู่ ที่พักชั่วคราวของสำนักเทียนฮาน
หลิ่วชิงชิงกลับมาที่คฤหาสน์แล้วก็บอกว่าต้องการปิดวาจา ปล่อยให้หวังอวี่ไปติดต่อกับผู้เฒ่าโดยตรง
ระหว่างที่หวังอวี่สนทนากับผู้เฒ่า เขามองไปที่ศิษย์น้องหลายคนในลานที่ยังไม่ฟื้น เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่เบา จึงถามด้วยความสงสัย: "ศิษย์น้องพวกนี้เป็นอะไรไป?"
"มีความขัดแย้งกับตระกูลกู่หรือ?"
"ผู้เฒ่าต้องการให้ศิษย์ออกหน้า ให้ตระกูลกู่อธิบายหรือไม่?"
สำหรับตระกูลกู่ เขาหวังอวี่ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย แม้กระทั่งตอนมาที่นี่ เขาก็ส่งข่าวไปยังราชวงศ์เป่ยหยู่แล้ว ให้หาโอกาสกดดันตระกูลกู่เล็กน้อย เผื่อหลังจากที่เขาฆ่ากู๋ฉางเกอไอ้ไร้ค่านั่น ตระกูลกู่จะโกรธจนกักตัวเขาไว้
"เรื่องนี้......"
"ฮ่า เรื่องนี้ต้องบอกว่าเป็นความผิดพลาดของข้าเอง"
"ไม่คิดว่าเด็กตระกูลกู่คนนั้น จะมีพลังเทียบเท่าระดับยู่คงจิ้งได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน"
"ไม่รู้จริงๆ ว่าตระกูลกู่ทุ่มเทอะไรให้กับเขา แม้แต่หยู่หลิงตันก็ไม่ควรมีประสิทธิภาพขนาดนั้น!"
ผู้เฒ่าหกส่ายหน้า เรื่องนี้เป็นเขาที่สั่งการ ที่ตระกูลกู่ไม่ถือสาก็นับว่าดีแล้ว สำนักเทียนฮานของพวกเขาไม่มีเหตุผลใดที่จะให้ตระกูลกู่อธิบาย
"อะไรนะ?"
"ผู้เฒ่า ท่านหมายความว่าไอ้ไร้ค่าที่ฝึกฝนไม่ได้ของตระกูลกู่ ตอนนี้มีพลังเทียบเท่าระดับยู่คงจิ้งแล้วหรือ?"
หวังอวี่ตกใจ แต่เมื่อคิดว่าแม้เขาจะมีพลังเทียบเท่าระดับยู่คงจิ้ง แต่ก็เพิ่งเริ่มฝึกฝน ระดับพลังที่ได้มาจากการสะสมยาเม็ด ไม่มีพลังต่อสู้จริง
ประกอบกับงูไผ่เขียวมีความเร็วสูงมาก แม้แต่ผู้ฝึกระดับยู่คงจิ้ง หากถูกกัดโดยไม่ทันตั้งตัวก็ต้องตายทันที เขาจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
"ใช่ โอ้......"
"เจ้าคงได้รับข่าวแล้ว ชิงชิงมอบหยู่หลิงตันให้เขา"
"เรื่องนี้ ทางสำนักมีคำอธิบายหรือไม่?"
ผู้เฒ่าหกรู้สึกจนใจ การที่หวังอวี่มาครั้งนี้ น่าจะมาพร้อมกับความตั้งใจของสำนัก
"ไม่ถูก......"
"ผู้เฒ่า ท่านหมายความว่ากู๋ฉางเกอคนนั้น สามารถฝึกฝนได้เพราะกินหยู่หลิงตัน?"
"และในเวลาเพียงไม่กี่วัน เขามีพลังเทียบเท่าระดับยู่คงจิ้งแล้ว!?"
"แต่หยู่หลิงตันของศิษย์น้อง เมื่อครู่ไอ้หมอนั่นคืนให้ศิษย์น้องแล้วนะ!"
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้เฒ่า หวังอวี่ตาเบิกกว้าง สมองอื้ออึง
หยู่หลิงตัน เมื่อครู่เขาเห็นกับตาว่าเด็กตระกูลกู่ไม่รับ และคืนให้หลิ่วชิงชิงแล้ว!
แล้วพลังของเขามาจากไหน?
"อะไรนะ?"
"คืนหยู่หลิงตันให้ชิงชิงแล้ว!?"
"แล้วพลังของเขา......"
คราวนี้ถึงคราวผู้เฒ่าหกงงงัน แม้แต่ศิษย์สำนักเทียนฮานหลายคนที่เข้ามาทักทายหวังอวี่ก็พากันงุนงง
หากเขากินหยู่หลิงตัน พลังระดับนี้ก็พอจะอธิบายได้ แต่ถ้าตามที่หวังอวี่บอก เขาไม่ได้กินหยู่หลิงตันของหลิ่วชิงชิง
แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น!?
เด็กตระกูลกู่คนนั้นแกล้งทำเป็นไร้ค่าตลอดมาหรือ ความจริงไม่ใช่คนไร้ค่า?
ความสงสัย ความไม่เข้าใจ แผ่ซ่านในใจทุกคน
แต่อย่างน้อย หยู่หลิงตันของหลิ่วชิงชิงก็กลับมาแล้ว ทำให้ผู้เฒ่าทั้งสองและเจ้าหน้าที่หลายคนรู้สึกยินดี
ด้วยการเสริมพลังของหยู่หลิงตัน โอกาสในการแข่งขันชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ของหลิ่วชิงชิงก็กลับมาเป็นมากที่สุดอีกครั้ง นี่เป็นเรื่องดีสำหรับพวกเขา!
ส่วนเรื่องที่เด็กตระกูลกู่สามารถฝึกฝนได้อย่างไร พวกเขาไม่สนใจ!
ไม่ว่าตระกูลกู่จะใช้วิธีใด ตราบใดที่ไม่กระทบต่อการแข่งขันชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ของหลิ่วชิงชิง ก็ไม่เป็นไร!
ตามคำสั่งของผู้เฒ่า หวังอวี่ก็พักในคฤหาสน์ ในห้อง เขาขมวดคิ้วบ้าง คลายคิ้วบ้าง
"แม้เขาจะฝึกฝนได้แล้ว แต่ก็รอดจากปากงูไผ่เขียวไม่ได้"
"เพียงแต่หากเขาไม่ใช่คนธรรมดา คงไม่ตายในทันที อย่าให้คนตระกูลกู้ช่วยเขาได้!"
หวังอวี่มักจะใช้พลังวิญญาณเพิ่มการได้ยิน หวังจะได้ยินเสียงวุ่นวายจากตระกูลกู่ ได้ยินข่าวการตายของกู๋ฉางเกอ!
แต่น่าเสียดาย......
จนกระทั่งค่ำคืนมาถึง เขาก็ไม่ได้รอผลลัพธ์ที่ต้องการ!
ในขณะเดียวกัน ที่ลานของกู๋จ้าน กู๋ซานเฟิงมีสีหน้าเคร่งเครียด
"หัวหน้าครอบครัว นี่มันชัดเจนว่าพวกเขาต้องการวางแผนทำร้ายฉางเกอ!"
"งูไผ่เขียว จะปรากฏในร้านอาหารได้อย่างไร ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไป?"
"โชคดีที่ไอ้เด็กบ้านี่ฉลาด ไม่อย่างนั้นมันคงไม่รอด!"
กู๋ซานเฟิงชี้ไปที่ซากงูเล็กบนโต๊ะพลางพูดด้วยความโกรธ แล้วจะพางูไผ่เขียวไปเรียกร้องคำอธิบายจากสำนักเทียนฮาน
"เด็กคนนั้นมีสถานะพิเศษ ไม่มีหลักฐานเราก็ทำอะไรเขาไม่ได้"
"แต่เรื่องวางแผนทำร้ายสายตรงของตระกูลกู่ ก็ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้"
"ลูก เจ้ามีความคิดอย่างไร วางใจเถอะ ตระกูลกู่จะสนับสนุนเจ้า"
กู๋จ้านโบกมือให้กู๋ซานเฟิงใจเย็นๆ ตอนนี้เด็กคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือ!
เมื่อมองไปที่กู๋ฉางเกอ ในสายตาของเขายังมีความสงสัยอยู่บ้าง เด็กคนนี้ซ่อนความสามารถไว้ลึกเกินไป!
แม้แต่สัตว์อสูรระดับสองอย่างงูไผ่เขียว ก็สามารถสังหารได้อย่างง่ายดาย ด้วยสายตาระดับเทียนเหมินจิ้งของเขา เห็นได้ชัดว่างูไผ่เขียวถูกวิถีดาบพลังวิเศษแทงทะลุร่างจนตาย
แต่......เด็กคนนี้ฝึกวิถีดาบพลังวิเศษตั้งแต่เมื่อไหร่?
"ไม่มีความคิดอะไร เรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กให้เป็นเรื่องไม่มี"
"เรื่องนี้ตระกูลไม่จำเป็นต้องออกหน้า ในอนาคตข้าจะจัดการเอง"
แม้น้ำเสียงของกู๋ฉางเกอจะราบเรียบ แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ในสายตาของเขาตอนนี้ หวังอวี่คนนั้นก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแค่ให้เวลาเขาสักหน่อย ไม่นานเขาก็จะตามทันและแซงหน้าหวังอวี่ได้อย่างไกลลิบ!
จากปากของหัวหน้าครอบครัว เขาก็รู้ตัวตนของอีกฝ่าย หากตระกูลออกหน้า เรื่องนี้อาจจะไม่จบง่ายๆ และไม่เป็นผลดีต่อตระกูลกู่
"อืม งั้นก็ตามนี้" กู๋จ้านมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ พยักหน้าโดยไม่พูดอะไรมาก แสดงว่าทั้งสองคนสามารถแยกย้ายกันได้แล้ว
กู๋ซานเฟิงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก เพราะหลานชายคนโปรดตัดสินใจแล้ว แม้เขาจะโกรธ ก็ได้แต่กดความโกรธไว้อย่างจำใจ แล้วหันหลังเดินจากไป
แต่กู๋ฉางเกอเดินไปถึงประตูลาน แล้วหยุดกะทันหัน หันกลับมามองหัวหน้าครอบครัว พูดเสียงอ่อนว่า:
"เอ่อ......คุณปู่ใหญ่ งูนี่ข้าเอาไปได้ไหม ต้มน้ำแกงกินก็ไม่เลว"
กู๋จ้านที่คิดว่าเขาเปลี่ยนใจตกใจเล็กน้อย แล้วหัวเราะสองทีพลางพยักหน้า: "ฮ่าฮ่า......แน่นอน ไม่มีปัญหา"


## บทที่ 22 การเพิ่มพลังสองเท่า เหยี่ยวกลางอากาศ!

กู๋ฉางเกอบอกลาหัวหน้าครอบครัว เขาตั้งใจจะไปหาลุงสามเพื่อสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับการแต่งงาน
แต่เขาไม่เห็นลุงสามอยู่ที่ไหน จึงต้องล้มเลิกความตั้งใจ
เมื่อกลับมาที่คฤหาสน์หลังเขาของตัวเอง อาหารเย็นก็ไม่ยุ่งยาก เขาเพียงแค่จัดการงูไม้ไผ่อย่างง่ายๆ แล้วนำมาต้มซุป!
รสชาติของอสูรยักษ์ระดับสองนั้นอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ และสำหรับผู้ฝึกตนขั้นควบรวมพลังอย่างเขา มันยังช่วยเสริมสร้างร่างกายได้อีกด้วย นับเป็นอาหารบำรุงชั้นดี
หลังจากกินอิ่มแล้ว เขาไม่ได้เลือกที่จะนอน แต่เหมือนกับสองวันก่อน เขานั่งขัดสมาธิบนเสื่อในลานบ้าน และเริ่มฝึกฝน
ตั้งแต่เขาฝึกฝนสำเร็จ เขาก็พบปัญหาหนึ่ง
เมื่อเทียบกับการนอนหลับ การฝึกฝนกลับช่วยฟื้นฟูจิตใจได้ดีกว่า โดยปกติคนธรรมดานอนหลับเพื่อฟื้นฟูความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจ
แต่เมื่อผู้ฝึกตนทำการฝึกฝน พลังวิญญาณจะบำรุงร่างกายและจิตสำนึกเทพ ทำให้การฟื้นฟูมีประสิทธิภาพดีกว่า
ยกเว้นในช่วงสำคัญของการเบิกบาน การฝึกฝนปกติจริงๆ แล้วสบายมาก
ในพริบตา คืนหนึ่งก็ผ่านไปในการฝึกฝน
แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนร่างของเขา ทำให้เขาสิ้นสุดการฝึกฝน
ระดับพลังเก้าขั้นสูงสุดของขั้นนิ่งชี่ของเขา หลังจากผ่านไปหนึ่งคืนก็ยังไม่สามารถทะลุขีดจำกัดได้
แต่ระบบก็ส่งการแจ้งเตือนมา หน้าต่างโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้า
【คู่ชีวิตหลิ่วชิงชิง กินยาระดับล่างสวรรค์หยู่หลิงตัน, ยาป้องกันเส้นลมปราณระดับปฐพีชั้นล่าง, ยาวิเศษระดับปรมาจารย์ชั้นยอด......】
【ต้องการแบ่งปันผลของยาหรือไม่?】
เมื่อวานหลังจากหลิ่วชิงชิงกลับไปที่คฤหาสน์ เธอก็ไม่ได้ลังเลแม้แต่น้อย และกินหยู่หลิงตันทันที
พร้อมกับยาเสริมที่กู๋ฉางเกอให้ รวมทั้งหมดเจ็ดแปดชนิด
"เป็นไปตามคาด......"
"ไม่จำเป็นต้องกินเองเลย"
เมื่อเห็นการแจ้งเตือนของระบบ กู๋ฉางเกอรู้ว่าเขาเดาถูก!
เมื่อเขาสามารถแบ่งปันผลการฝึกฝนของคู่ชีวิต และแม้กระทั่งแบ่งปันวิชายุทธ์เพื่อให้ตัวเองมีพลังวิเศษ ยาเม็ดหรือเทียนชาเตี้ยนเป่าก็น่าจะแบ่งปันได้เช่นกัน!
ตอนนี้การแจ้งเตือนของระบบก็พิสูจน์แล้วว่าการคาดเดาของเขาไม่มีปัญหา
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาตัดสินใจเลือกแบ่งปันผลลัพธ์ทันที!
ในทันใดนั้น เขารู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่น่าอัศจรรย์
พลังที่อธิบายไม่ได้กำลังเปลี่ยนแปลงเส้นลมปราณของเขา และยังกำลังหล่อหลอมกระดูกและเอ็นของเขาอย่างต่อเนื่อง
จนกระทั่งหนึ่งธูปผ่านไป เมื่อผลนั้นสิ้นสุดลง เขารู้สึกว่าร่างกายของเขาแม้จะไม่ถึงกับเปลี่ยนโครงสร้างใหม่ แต่ก็แตกต่างอย่างเห็นได้ชัด!
สิ่งสำคัญที่สุดคือ......
ภายใต้การเปลี่ยนแปลงของร่างกายเมื่อครู่ ขีดจำกัดของระดับหนิงชี่สมบูรณ์ของเขาก็ถูกทำลายลงอย่างราบรื่น!
ตอนนี้ระดับพลังของเขาได้บรรลุถึงระดับยู่คงจิ้งช่วงต้นแล้ว!
กู๋ฉางเกอสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังวิญญาณที่หมุนเวียนในเส้นลมปราณของเขากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ และเริ่มเปลี่ยนเป็นของเหลว!
คุณภาพของพลังวิญญาณที่เพิ่มขึ้นไม่เพียงทำให้เขาสามารถลอยในอากาศได้ แต่ยังทำให้พลังวิเศษของเขาแสดงผลได้ดีขึ้นอีกด้วย!
เช่น ก้าวเงาบัง ตอนนี้เขาสามารถใช้ความเร็วที่เร็วกว่าเพื่อพุ่งออกไปหมื่นเมตรภายในสามลมหายใจ และพลังวิญญาณในร่างกายก็จะไม่ถูกใช้จนหมด!
และพลังของนิ้วเย็นชาจากสวรรค์ ตอนนี้ก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า ถ้าโดนเป้าหมาย เขาสามารถรับประกันได้ว่าแม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับชี่ไห่ก็จะตายในทันที!
หลังจากสัมผัสถึงการเพิ่มพลังที่ระดับยู่คงจิ้งนำมาให้อย่างง่ายๆ แล้ว เขาจึงเปิดหน้าต่างสถานะอีกครั้ง
【ผู้ใช้: กู๋ฉางเกอ】
【รากฐาน: 96】
【ปัญญาญาณ: 88】
【วิชายุทธ์: วิชาเสวียนเทียน (ระดับปฐพีชั้นกลาง)】
【ระดับพลัง: ระดับยู่คงจิ้งช่วงต้น】
【พลังวิเศษ: ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง (ชั้นต่ำของระดับลึกลับ·บรรลุเล็กน้อย) ก้าวเงาบัง (ชั้นต่ำของระดับดิน·บรรลุเล็กน้อย) นิ้วเย็นชาจากสวรรค์ (ชั้นกลางของระดับดิน·ขั้นพื้นฐาน)】
......
【คู่ชีวิต: หลิ่วชิงชิง】
【รากฐาน: 95 (+6 สามารถแบ่งปันได้)】
【ปัญญาญาณ: 85】
【วิชายุทธ์: คำสั่งลิงเยว่ (ระดับปฐพีชั้นยอด)】
【ระดับพลัง: ขั้นเชี่ยวชาญ (ช่วงท้าย)】
【พลังวิเศษ: ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง (ชั้นต่ำของระดับลึกลับ·บรรลุเล็กน้อย) ก้าวเงาบัง (ชั้นต่ำของระดับดิน·บรรลุเล็กน้อย) นิ้วเย็นชาจากสวรรค์ (ชั้นกลางของระดับดิน·ขั้นพื้นฐาน)】
นอกจากระดับพลังที่เพิ่มขึ้นเป็นระดับยู่คงจิ้งแล้ว ผลของยาก็ทำให้รากฐานของทั้งสองคนเพิ่มขึ้นคนละหกคะแนน
แต่สายตาของกู๋ฉางเกอที่มองไปที่หน้าต่างสถานะของคู่ชีวิตกลับรู้สึกประหลาดใจ
หลังจากรากฐานของหลิ่วชิงชิงเปลี่ยนแปลง เขากลับสามารถแบ่งปันได้อีกครั้ง!?
ไม่เพียงแต่สามารถแบ่งปันผลลัพธ์จากการกินยาของคู่ชีวิต แต่ยังสามารถแบ่งปันการเพิ่มขึ้นบนหน้าต่างสถานะของคู่ชีวิตได้อีกครั้ง!
นั่นไม่ได้หมายความว่าเมื่อคู่ชีวิตใช้เทียนชาเตี้ยนเป่าใดๆ เขาจะได้รับผลประโยชน์เป็นสองเท่าหรอกหรือ!?
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเลือกที่จะแบ่งปันรากฐานอีกครั้ง
ในทันใดนั้น รากฐานของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกหกคะแนน ทำให้เกินหนึ่งร้อยทันที
【รากฐาน: 102】
เมื่อรากฐานเพิ่มขึ้นอีกครั้งและเกินค่าหนึ่งร้อย กู๋ฉางเกอรู้สึกว่าโลกตรงหน้าเขาดูแตกต่างออกไป
ราง ๆ นอกเหนือจากพลังวิญญาณ เขาดูเหมือนจะสามารถรู้สึกถึงบางสิ่งอื่น ๆ ได้ แต่เมื่อพยายามรู้สึกอย่างละเอียดกลับเหมือนไม่มีอยู่
แม้ว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะทำให้เขาสงสัยเป็นเวลานาน แต่เมื่อพยายามแล้วไม่สำเร็จ เขาก็ต้องยอมแพ้การวิจัยไปก่อน
"พรสวรรค์ของหลิ่วชิงชิงที่เดิมไม่ถึงเก้าสิบ ในดินแดนเป่ยหยู่ถือว่าเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นหนึ่งครั้งในรอบร้อยปี"
"ตอนนี้รากฐานของเธอด้วยความช่วยเหลือของหยู่หลิงตัน ได้บรรลุถึงเก้าสิบห้าคะแนน ตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเทียนฮานคงจะมั่นคงแล้ว"
"แต่......"
"รากฐานของฉันตอนนี้เกินหนึ่งร้อยคะแนน จะถือว่าอยู่ในระดับไหน พบได้ยากในรอบพันปีหรือ?"
กู๋ฉางเกอลูบคาง สงสัยว่าถ้ารากฐานของเขาในตอนนี้ถูกตรวจพบ จะเป็นอย่างไร
เขาไม่มีความตั้งใจที่จะปิดบังความสามารถ แต่กลับกำลังคิดว่าควรหาโอกาสแสดงการเปลี่ยนแปลงของรากฐานในปัจจุบันให้ลุงสามหรือหัวหน้าครอบครัวเห็น
ด้วยวิธีนี้ เขาจะได้รับการสนับสนุนทรัพยากรมากขึ้นจากครอบครัว และถ้าเขามอบทรัพยากรเหล่านี้ทั้งหมดให้กับหลิ่วชิงชิง......
นั่นก็เท่ากับว่าเป็นการเพิ่มผลประโยชน์สองเท่า!
ไม่ว่าจะสำหรับหลิ่วชิงชิงหรือตัวเขาเอง ล้วนเป็นประโยชน์อย่างมาก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ยิ่งระดับพลังของคู่ชีวิตสูงเท่าไร ผลลัพธ์ที่ได้จากการฝึกฝนแต่ละครั้งก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
หลิ่วชิงชิงตอนนี้กินหยู่หลิงตันแล้ว คงอีกไม่ไกลจากการเบิกบาน
และความจริงก็เป็นไปตามที่เขาคิด
เมื่อเขาไปที่สำนักใน ต้องการถามหลิ่วชิงชิงว่าเธอต้องการสิ่งใดสำหรับการฝึกฝนหรือไม่ เขาจะพยายามช่วยเหลือในการหามาให้
แต่เขาถูกผู้เฒ่าหกขัดขวางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป
"ชิงชิงกำลังปิดด่านพยายามบรรลุขั้นสุดยอดของด่านทงเซวียน"
"แต่เธอบอกให้ฉันแจ้งกับเจ้าว่า ให้เจ้าวางใจ เธอจะไม่ทำให้วันแต่งงานล่าช้า"
แม้ว่าสายตาของผู้เฒ่าหกที่มองกู๋ฉางเกอครั้งนี้จะไม่ถึงกับเป็นมิตร แต่ก็เห็นได้ชัดว่ามีความเกลียดชังและความเป็นศัตรูน้อยลง
แต่กลับมีความอยากรู้อยากเห็น......
เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้กินหยู่หลิงตัน แล้วเขาใช้วิธีอะไรกันแน่ถึงได้ฝึกฝนได้?
เมื่อรู้ว่าหลิ่วชิงชิงกำลังปิดด่าน กู๋ฉางเกอก็ไม่ได้รบกวน เขาประสานมือแล้วจากไปทันที
มองดูเงาร่างที่จากไปของเขา ไม่มีใครในหมู่ศิษย์สำนักเทียนฮานกล้าเยาะเย้ยอีก เมื่อวานเขาได้พิสูจน์พลังของตัวเองแล้ว
แม้จะไม่รู้ว่าเขาทำได้อย่างไร แต่ก็ไม่มีใครสามารถเรียกเขาว่าเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกฝนได้อีกต่อไป!
"ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยหรือ......"
หลังจากเขาจากไป หวังอวี่ก็เดินออกมาจากคฤหาสน์ ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ


## บทที่ 23 รางวัลตันน悟丹!

กู๋ฉางเกอสามารถกลับมาได้อย่างปลอดภัยโดยไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อย ทำให้หวังอวี่รู้สึกงุนงงอย่างมาก
แต่เมื่อพลาดไปครั้งหนึ่งแล้ว เขาก็ได้แต่ยอมแพ้
โอกาสที่จะลงมือกับกู๋ฉางเกอนั้นมีไม่มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตระกูลกู๋แห่งชิงโจวมีอิทธิพลไม่น้อย เขาไม่อาจทิ้งหลักฐานไว้ได้
หากเมื่อวานเขาตายในปากงูไม้ไผ่ แม้ตระกูลกู๋จะสงสัยเขา แต่ก็ไม่มีหลักฐานใดๆ ที่จะเอาผิดเขาได้ ไม่มีทางที่พวกเขาจะหักหน้ากับราชวงศ์เป่ยหยู่เพียงเพราะความสงสัยเท่านั้น เพื่อคนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกฝนได้!
แต่เมื่อเขาปลอดภัยแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขามีการป้องกันแล้ว ตระกูลกู๋อาจมีคนคอยจับตาดูเขาอยู่ตลอดเวลา
หากลงมืออีกครั้ง นั่นก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย!
หากถูกจับได้คาหนังคาเขา แม้แต่ราชวงศ์ก็จะปวดหัว ต้องจ่ายราคาที่สูงพอเพื่อระงับเรื่องนี้... และนั่นก็ต่อเมื่อตระกูลกู๋ไม่ต้องการที่จะหักหน้ากับราชวงศ์อย่างสิ้นเชิง
"ช่างเถอะ ไม่คุ้มที่จะเสี่ยง"
"ไม่ว่าจะเป็นตระกูลกู๋หรือสำนักเทียนฮาน ในที่สุดก็จะถูกราชวงศ์ของเรากลืนกิน"
"อีกไม่นานเท่าไร..."
"เมื่อถึงเวลานั้น หากฉันสามารถบำเพ็ญเพียรร่วมกับหลิ่วชิงชิง ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะแข่งขันได้!"
หวังอวี่เบนสายตาออก ตอนนี้เขาไม่มีโอกาสที่จะจัดการกับกู๋ฉางเกออีกต่อไป
แต่เขายังต้องแน่ใจว่า แม้ทั้งสองจะแต่งงานกัน ก็จะเป็นเพียงในนามเท่านั้น เขาจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องหลิ่วชิงชิงก่อนเขา และขโมยโชคชะตาของเขาไป!
...
กู๋ฉางเกอเดินอยู่บนถนน อารมณ์ของเขาดีเป็นพิเศษ
แม้ว่าเมื่อวานเขาจะเผชิญกับเหตุการณ์ถูกวางแผนเล็กๆ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพียงแค่จดจำหวังอวี่คนนี้ไว้เงียบๆ
ด้วยความเร็วในการพัฒนาของเขาในตอนนี้ เขาเชื่อว่าอีกไม่นาน... เขาจะหาโอกาสจัดการเรื่องนี้!
และเขายังมีลางสังหรณ์ว่า การพัฒนาของคู่ชีวิตของเขาจะนำความประหลาดใจมาให้เขา!
การปิดวิเวกของหลิ่วชิงชิงครั้งนี้ดำเนินมาเป็นเวลาครึ่งเดือนเต็มโดยยังไม่สิ้นสุด
กู๋ฉางเกอก็ไม่ได้ลงจากเขาอีก เพราะเขาสามารถเห็นระดับพลังของคู่ชีวิตได้จากแผงควบคุม ทันทีที่เธอพัฒนาสำเร็จ เขาจะรู้ได้ทันที
ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา หลิ่วชิงชิงใช้เวลาส่วนใหญ่ในการปรับพลังกายวิญญาณของเธอให้อยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์แบบที่สุด แทนที่จะมุ่งเน้นไปที่การฝึกฝน
ด้วยเหตุนี้ หลังจากผ่านไปครึ่งเดือนเต็ม พลังบำเพ็ญที่กู๋ฉางเกอได้รับในแต่ละวันจึงไม่มากนัก
มันไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาพัฒนาไปถึงระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลาง
แรกเริ่มเขาคิดว่าเป็นเพราะการพัฒนาไปสู่ระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้านั้นยากเกินไป แต่ก็ไม่น่าจะยากขนาดนั้น!
ภายหลังเขาจึงเข้าใจว่า หลิ่วชิงชิงปิดวิเวกเพื่อการพัฒนา ไม่ใช่การฝึกฝนปกติ เขาจึงวางใจ
จนกระทั่งครึ่งเดือนผ่านไป ในวันนี้ เมื่อเขาเพิ่งจะเสร็จสิ้นการฝึกฝนตลอดทั้งคืน ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของเขา
【คู่ชีวิตหลิ่วชิงชิง พัฒนาถึงขั้นสุดยอดของด่านทงเซวียน รางวัล: ยาชุดเก่งขั้นต้นการบรรลุผล X1】
【เม็ดยาสี่สำนึกประจักษ์ (ขั้นทงเซวียน): การบริโภคจะทำให้ผู้ฝึกตนในระดับทงเซวียนเข้าสู่สภาวะการรู้แจ้ง มีระยะเวลา 1 ชั่วโมง】
"ตันน悟丹?"
"สภาวะการรู้แจ้งหนึ่งชั่วโมง..."
"สิ่งนี้แม้จะเหนือธรรมชาติ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เตรียมไว้สำหรับฉัน มันเหมาะสำหรับคู่ชีวิตของฉันมากกว่า"
กู๋ฉางเกอตกใจเล็กน้อย มองดูรางวัลที่ได้รับจากการพัฒนาของคู่ชีวิต รู้สึกประหลาดใจ
หากเขาบริโภคมัน เขาก็จะสามารถเข้าสู่สภาวะการรู้แจ้งเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง แต่หากต้องการให้คุ้มค่าที่สุด ก็ควรให้คู่ชีวิตของเขาบริโภคมัน
ด้วยวิธีนี้ เขาไม่เพียงแต่จะได้รับการแบ่งปันผลประโยชน์จากการรู้แจ้งในระดับทงเซวียน แต่ยังช่วยให้คู่ชีวิตของเขาได้รับประโยชน์มากขึ้นจากการรู้แจ้ง และฝึกฝนได้ดียิ่งขึ้น!
แต่สิ่งเช่นนี้ เขาจะอธิบายกับหลิ่วชิงชิงอย่างไร...
ในบรรดาผู้ฝึกตนนับหมื่น ผู้ที่มีโอกาสได้รู้แจ้งอาจไม่ถึงหนึ่งคน!
นั่นต้องเป็นสถานการณ์ที่เวลา สถานที่ และคนลงตัว และมีความรู้สึกในใจ จึงจะเกิดขึ้นได้
เป็นโชคชะตาและโอกาสที่ผู้ฝึกตนทุกคนปรารถนา!
แต่ตอนนี้ เขามียาเม็ดหนึ่งเม็ดที่สามารถทำให้ผู้ฝึกตนระดับทงเซวียนเข้าสู่การรู้แจ้งได้ 100% มูลค่าของมันเกินกว่าหยู่หลิงตันมากแล้ว!
หากมีคนรู้ พวกเขาอาจจะคิดที่จะฆ่าเขา...
ตอนนี้ยังไม่รีบที่จะนำออกมา เขาต้องหาสถานการณ์ที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ก่อน แล้วจึงมอบยาเม็ดนี้ให้กับหลิ่วชิงชิง
ที่สำนักใน หลังจากที่หลิ่วชิงชิงพัฒนาแล้วอีกสามวัน เธอจึงสิ้นสุดการปิดวิเวก
เมื่อเห็นหลิ่วชิงชิงเดินออกมาจากห้อง หวังอวี่รีบเข้าไปหาเป็นคนแรกพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนและประสานมือคำนับ: "ขอแสดงความยินดีกับศิษย์น้องที่พัฒนาสำเร็จ ด้วยพรสวรรค์ของศิษย์น้อง คงไม่เกินสองปีก็จะพัฒนาถึงระดับกุยซวีจิ้งแล้ว"
"พี่ชายรู้สึกละอายใจจริงๆ ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่อายุไม่ถึงยี่สิบปี"
"การแข่งขันชิงตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ คงไม่มีเรื่องไม่คาดคิดแล้ว"
หวังอวี่ตอนนี้มีระดับพลังอยู่ที่ระดับกุยซูห้าขั้นปลาย แม้ว่าจะดูเหมือนเป็นชายหนุ่ม แต่อายุของเขาใกล้สี่สิบปีแล้ว และเขาทำได้ถึงระดับกุยซวจีงช่วงท้ายก็เพราะทรัพยากรบ่มเพาะของราชวงศ์
ความเร็วในการฝึกฝนของหลิ่วชิงชิง บางทีอีกเพียงเจ็ดแปดปี ก็อาจจะถึงระดับของเขาในตอนนี้!
การเรียกเธอว่าอัจฉริยะ ก็ไม่เกินจริงเลย!
"ศิษย์พี่หวังชมเกินไปแล้ว" หลิ่วชิงชิงส่ายหน้าด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ตอนนี้ระดับพลังของเธอห่างไกลจากสิ่งที่เธอต้องการมาก การพัฒนาเพียงระดับเล็กๆ ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอรู้สึกยินดีมากนัก
"สิ่งที่ศิษย์หลานหวังพูดก็ไม่ผิด"
"พรสวรรค์ของเจ้าเป็นที่สุดในบรรดาศิษย์ของสำนักเทียนฮานในรอบร้อยปีนี้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด"
"สิ่งสำคัญคือนิสัยของเจ้า ไม่หยิ่งยโส ไม่ร้อนรน และจริงจังกับการฝึกฝนอย่างมาก ไม่เคยขี้เกียจหรือประมาทแม้แต่ครั้งเดียว"
"หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เจ้าจะประสบความสำเร็จบนเส้นทางนี้!"
ผู้เฒ่าทั้งสองก็เข้ามาข้างหน้าพร้อมรอยยิ้มและลูบเคราพยักหน้าชื่นชม
เหตุผลที่พวกเขาเลือกสนับสนุนหลิ่วชิงชิง นอกจากพรสวรรค์ของเธอแล้ว สิ่งที่พวกเขาให้ความสำคัญมากกว่าคือนิสัยของเธอ
แม้ว่าเมื่อไม่กี่ปีก่อน ระดับพลังของหลิ่วชิงชิงจะล้าหลังกว่าผู้แข่งขันคนอื่นๆ ที่มีอายุมากกว่าอย่างชัดเจน แต่ตอนนี้เธอก็ไล่ตามทันแล้ว!
"หลิวซือเจี่ยจะต้องเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์คนต่อไปอย่างแน่นอน"
"แน่นอนอยู่แล้ว หากหลิวซือเจี่ยยังไม่สามารถคว้าตำแหน่งธิดาศักดิ์สิทธิ์ได้ คนอื่นจะมีคุณสมบัติเหมาะสมได้อย่างไร!"
"ฮ่า... น่าเสียดายจริงๆ"
"ช่างเถอะ พูดมากเดี๋ยวจะทำให้พี่สาวไม่พอใจ"
ศิษย์ของสำนักเทียนฮานหลายคนมองไปที่เทพธิดาในใจของพวกเขา และไม่ปิดบังการประจบสอพลอ
แต่เมื่อนึกถึงว่าอีกไม่กี่วัน หลิวซือเจี่ยที่พวกเขาไม่อาจแตะต้องได้ จะแต่งงานกับหนุ่มน้อยจากตระกูลกู๋คนนั้น พวกเขาก็รู้สึกเจ็บปวดมาก!
"เขามาที่นี่ในช่วงไม่กี่วันนี้หรือไม่?"
หลิ่วชิงชิงไม่สนใจคำชมเหล่านั้น เพียงแต่มองไปที่ผู้เฒ่าหกและถามเบาๆ
"เอ่อ..."
"เขามาครั้งหนึ่งในวันที่เจ้าเพิ่งเริ่มปิดวิเวก หลังจากนั้นก็ไม่ได้พบอีกเลย"
ผู้เฒ่าหกไม่ได้ปิดบัง และพูดความจริงออกมาตรงๆ
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิ่วชิงชิงยังคงไร้อารมณ์บนใบหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังอย่างไร้สาเหตุ
ตัวเองปิดวิเวกไปกว่าครึ่งเดือน แต่เขากลับไม่เคยมาเลย
"ฮ่าๆ น้องชายกู้คงได้รับแรงบันดาลใจจากศิษย์น้อง และกำลังมุ่งมั่นปิดวิเวกอยู่ล่ะมั้ง"
"ก็เป็นเรื่องปกติ กำลังจะแต่งงานกับสตรีผู้เลอโฉมอย่างศิษย์น้อง ใจคงจะมีความกดดันบ้าง เป็นธรรมดาของมนุษย์"
หวังอวี่ยิ้มเล็กน้อย ดูเหมือนจะช่วยแก้ต่างให้กู๋ฉางเกอ แต่คำพูดของเขากลับเป็นการดูถูกเขา บอกหลิ่วชิงชิงว่าพวกเขาทั้งสองไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน และไม่เหมาะสมกันเลย!
หลิ่วชิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ ก็มองไปที่ประตูด้านนอก
ร่างที่คุ้นเคยนั้นกำลังโผล่หัวออกมาพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุขและโบกมือทักทายให้เธอเข้าไปหา


## บทที่ 24 คนเจ้าชู้? ฉันถูกใส่ร้ายล้วนๆ!

"ภรรยาเจ้าปิดด่านฝึกวิชาราบรื่นดีหรือไม่?"
กู๋ฉางเกอยิ้มโบกมือทักทายอย่างไม่สนใจสายตาอยากกินเลือดกินเนื้อของผู้คนจากสำนักเทียนฮาน
เมื่อเห็นเขามาถึง หลิ่วชิงชิงก็เดินตรงไปหาเขาทันที โดยไม่สนใจหวังอวี่ที่อยู่ข้างๆ เลย
"ด้วยผลของหยู่หลิงตันและยาเม็ดที่เจ้าให้มา ข้าได้ทะลุถึงขั้นสุดยอดของด่านทงเซวียนแล้ว"
หลิ่วชิงชิงไม่แน่ใจว่าข่าวเกี่ยวกับหยู่หลิงตัน นอกจากผู้เฒ่าแล้ว คนอื่นๆ ในสำนักเทียนฮานรู้กันหมดแล้วหรือไม่
ดังนั้นเธอจึงตั้งใจพูดเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน
"ภรรยาข้าเก่งจริงๆ!" กู๋ฉางเกอชูนิ้วโป้งชมเธออย่างไม่ตระหนี่
พวกศิษย์สำนักเทียนฮานที่อยู่ในลานได้ยินแล้วอดบิดปากไม่ได้ ไอ้หมอนี่ชมคนก็ชมไม่เป็นเรื่องเป็นราว แค่บอกว่าเก่งเท่านั้นเอง...
เอ๊ะ?
ศิษย์พี่ ทำไมท่าทางเหมือนเขินๆ อย่างนั้นล่ะ!?
ถ้าดูไม่ผิด ศิษย์พี่น่าจะหน้าแดงนิดๆ นะ!?
มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า!?
พวกเขาเพิ่งชมเธออย่างจริงใจ แม้แต่ศิษย์พี่หวังกับผู้เฒ่าก็ยังชมศิษย์พี่หลิว แต่ศิษย์พี่กลับไม่แสดงอาการใดๆ
"ช่วงนี้เจ้าไม่ได้ขี้เกียจใช่ไหม"
หลิ่วชิงชิงที่หน้าแดงชั่วขณะ ส่วนใหญ่เป็นเพราะการเรียกของเขา ที่เรียกเธอว่า "ภรรยา" ต่อหน้าผู้คนมากมายจากสำนักเทียนฮาน ทำให้เธอยังปรับตัวไม่ทัน
"แน่นอนว่าไม่ได้ขี้เกียจ ไม่ทำให้ภรรยาผิดหวัง ข้าได้ทะลุถึงระดับยู่คงจิ้งแล้ว"
"ฮ่า..."
"การฝึกฝนไม่ง่ายจริงๆ ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว ยังไม่สามารถทะลุถึงผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางได้"
"คนไร้ความสามารถอย่างข้า จะมีโอกาสไปถึงฝั่งโน้นได้จริงหรือ?"
กู๋ฉางเกอพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย แหงนหน้ามองท้องฟ้าเจ็ดสิบองศา มือไพล่หลัง น้ำเสียงแกล้งทำเป็นขรึมขลัง
"ระดับยู่คงจิ้ง!?"
"ไม่ใช่นะ เขาฝึกมากี่วันแล้วล่ะ!?"
"ยังไม่ถึงเดือนใช่ไหม แล้วก็ถึงระดับยู่คงจิ้งแล้วเหรอ?"
"ล้อเล่นหรือไง ข้าฝึกจนถึงระดับยู่คงจิ้งก็ใช้เวลาตั้งเก้าปีเชียวนะ!"
"แม้แต่ศิษย์พี่หลิว ตอนที่เริ่มฝึกจนถึงระดับยู่คงจิ้ง ก็น่าจะใช้เวลาสามสี่ปีใช่ไหม!"
เหล่าศิษย์สำนักเทียนฮานตาเกือบถลนออกมา พวกเขาไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่เขาพูด
มีเพียงผู้เฒ่าหกที่มองเขาอย่างครุ่นคิด ในใจไม่ได้สงสัยเรื่องที่เขาทะลุถึงระดับยู่คงจิ้ง
แต่ความคิดของเขาก็คล้ายกับกู๋จ้าน ไอ้หนุ่มนี่คงโชคดีมาก ถูกตาต้องใจผู้อาวุโสที่ใกล้สิ้นอายุขัยบนภูเขาหลังตระกูลกู๋เข้าแล้ว นี่มันกำลังถ่ายทอดพลังให้เขาโดยตรงชัดๆ!
"......"
"ยังดีที่อยู่ในตระกูลกู๋ ต่อไปถ้าออกไปข้างนอก อย่าคุยแบบนี้เลย จะทำให้คนอื่นโกรธได้ง่ายๆ"
หลิ่วชิงชิงอ้าปากแล้วปิด เงียบไปครู่หนึ่ง มองไม่ออกว่าเขาพูดจริงหรือแค่อวดอ้าง แต่ก็อดเตือนไม่ได้
ไม่ถึงเดือนก็ถึงระดับยู่คงจิ้งแล้ว แล้วยังไม่พอใจอีก?
ครึ่งเดือนยังไม่สามารถทะลุถึงผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลาง นี่เป็นคำพูดที่คนจะพูดได้หรือ!?
ถ้าเขารักษาความเร็วนี้ไว้ได้ สามถึงห้าปีก็น่าจะพอที่จะเป็นผู้ฝึกยอดฝีมือระดับเทียนเหมินจิ้งแล้วสิ?
แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน...
"ฮ่าๆ..."
"แค่โชคดีทะลุด่านเท่านั้นเอง ก็ภรรยาทะลุด่านแล้ว ถ้าข้าไม่ทะลุด่านบ้างก็จะดูแปลกแยกไปหน่อย"
"อ้อใช่ ท่านปู่ใหญ่บอกให้พวกเราไปหาท่าน"
"ดูเหมือนมีคนจากตระกูลหลิ่วมาแล้ว กำลังปรึกษาเรื่องงานแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า"
กู๋ฉางเกอหัวเราะเบาๆ ไม่พูดเรื่องไร้สาระอีก แต่พูดถึงธุระที่เขามาครั้งนี้
"หืม?"
"งั้นก็ไปกันเถอะ"
หลิ่วชิงชิงได้ยินแล้วก็ตกใจเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่มีอะไรต้องเตรียม จึงเดินตามกู๋ฉางเกอออกจากเรือนพักทันที
ทิ้งให้เหล่าศิษย์สำนักเทียนฮานมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยังคงสงสัยว่าที่เขาบอกว่าตัวเองอยู่ในระดับยู่คงจิ้งนั้นจริงหรือเท็จ
ผู้เฒ่าก็ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นไม่ได้กินหยู่หลิงตัน แต่ยังทะลุด่านได้เร็วขนาดนี้ สาเหตุก็คงมีแต่ว่ามีผู้อาวุโสบางคนในตระกูลกู๋ใกล้จะสิ้นลมแล้ว แต่เรื่องแบบนี้ ในตระกูลกู๋ไม่อาจพูดส่งเดชได้
ถ้าบังเอิญผู้อาวุโสคนนั้นได้ยินเข้า ผลลัพธ์อาจจะร้ายแรงได้
"โอกาสมาถึงแล้ว......"
หวังอวี่มองสองคนเดินจากไป ในฐานะโอรส เมื่อเทียบกับศิษย์ระดับต่ำเหล่านั้น เขาก็ถือว่าเห็นโลกมามากกว่า จึงไม่ยากที่จะเดาได้ถึงข้อสรุปเดียวกับผู้เฒ่าหก!
การที่กู๋ฉางเกอทะลุถึงระดับยู่คงจิ้ง ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกโกรธ แต่กลับรู้สึกตื่นเต้น
นี่มันข่าวใหญ่นะ!
ตระกูลกู๋มีผู้อาวุโสที่อาจจะใกล้สิ้นอายุขัย ข่าวนี้ต้องรีบส่งกลับไปที่เมืองหลวง!
แต่ต้องไม่ส่งข่าวในตระกูลกู๋อย่างเด็ดขาด...
หาโอกาสออกจากตระกูลกู๋สักครั้ง!
......
ขณะเดินอยู่ในสำนักในของตระกูลกู๋ หลิ่วชิงชิงลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะเตือนว่า: "การฝึกฝนไม่ควรมุ่งแต่การทะลุด่าน รากฐานก็สำคัญ"
"ถ้าเจ้าเร่งทะลุด่านเพื่อไล่ตามระดับของข้า จนทำให้รากฐานไม่มั่นคง"
"มันจะส่งผลต่อขีดจำกัดในอนาคตของเจ้า หรือแม้แต่ในระดับเดียวกันก็จะเป็นพวกที่อ่อนแอที่สุด ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไรเลย"
กู๋ฉางเกอได้ยินแล้วก็ยิ้ม เรื่องรากฐานเขาไม่ต้องกังวลเลย
ทุกครั้งที่รับผลการฝึกฝนจากคู่ชีวิต ล้วนไม่มีผลข้างเคียงใดๆ รากฐานของเขาพูดได้ว่าสมบูรณ์แบบ
ดีกว่าการที่เขาฝึกฝนเองมากนัก!
"วางใจเถอะ ข้ารู้ดี"
"นี่ภรรยากำลังเป็นห่วงข้าสินะ......"
กู๋ฉางเกอพูดพลางยังไม่ลืมที่จะแหย่เธอเล็กน้อย
"......"
"พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน"
อึดอัดอยู่ครู่ใหญ่ หลิ่วชิงชิงก็บีบคำพูดออกมาได้แค่นี้ แต่ไม่กล้าสบตากับเขา
"เฮ้ แค่เร็วหรือช้าเท่านั้นเอง"
"หรือว่าภรรยายังคิดจะถอนหมั้นอยู่?"
กู๋ฉางเกอยักไหล่ทั้งสองข้าง ท่าทางเหมือนคนไม่มียางอาย
"แน่นอนว่าไม่มี" หลิ่วชิงชิงกะพริบตา พูดอย่างจริงจัง
"เอ่อ ถ้าไม่มี"
"ลองเรียกคำว่า 'สามี' ให้ฟังก่อนไหม?"
"รับรองว่าไม่ขาดทุน สามีจะให้โอกาสใหญ่......กินเลย!"
นึกถึงยาตันน悟丹ระดับทงเซวียนที่เก็บไว้ในพื้นที่ระบบ เขาก็เลิกคิ้วพูดขึ้นมาทันที
แต่การพูดสะดุดของเขา ช่างน่าตกใจจริงๆ
หลิ่วชิงชิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา เร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิด ไม่ตอบคำพูดของเขา
"ไม่คิดว่าภรรยาจะอนุรักษ์นิยมขนาดนี้ จิ๊ๆ..."
"ดูเหมือนโอกาสใหญ่......นี้ คงต้องรอให้ถึงคืนวิวาห์ ค่อยให้ภรรยาได้ลิ้มลองแล้ว"
กู๋ฉางเกอไม่ได้ใส่ใจ ทำปากยื่นพลางพึมพำเบาๆ ตามหลังเธอไป
แต่เขาไม่ทันสังเกตว่าหลิ่วชิงชิงที่เดินอยู่ข้างหน้านั้น ไม่เพียงแต่ใบหน้าจะแดง แม้แต่ติ่งหูก็แดงจนเกือบจะหยดเลือดแล้ว
แม้เธอจะไม่เคยผ่านเรื่องชายหญิงมาก่อน แต่จะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดได้อย่างไร!?
ไอ้คนลามก!
ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดแบบนี้กับเธอ คงชักดาบออกมาแล้ว!
แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์นั้น กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก คืนวิวาห์ เธอเคยบอกกู๋ฉางเกอแล้วว่าเพราะวิชายุทธ์พิเศษ เธอไม่สามารถมีความสัมพันธ์ชายหญิงได้
เขาจะไม่จริงๆ...
แล้วตัวเธอควรจะยอมหรือไม่!?
คิดแบบนี้แล้ว เธอทั้งอายทั้งโกรธ จนลืมไปเลยว่า ตอนแรกที่เธอมาที่ตระกูลกู๋ จุดประสงค์ของการแต่งงานก็เพื่อไม่ให้กู๋ฉางเกอถูกคนอื่นชี้หน้าด่า ไม่ได้ตั้งใจจะเป็นคู่ชีวิตจริงๆ!
น่าเสียดายที่สิ่งที่เธอคิดในใจ กู๋ฉางเกอไม่รู้
ไม่อย่างนั้นเขาคงจะร้องว่าไม่ยุติธรรม เขามีโอกาสใหญ่จริงๆ นะ!
การบรรลุผลไม่นับว่าเป็นโอกาสใหญ่หรือ! ทำไมภรรยาถึงคิดไปในทางอื่นได้!


## บทที่ 25 ลูกเอย ตระกูลหลิ่วจะเป็นที่พึ่งให้เจ้า!

ตลอดทาง ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรอีก
หลิ่วชิงชิงเดินเร็วมาก กลัวว่าเขาจะเห็นใบหน้าที่แดงเรื่อด้วยความอาย
กู๋ฉางเกอคิดเพียงว่าตนเองล้อเล่นเกินไป ทำให้เธอโกรธ จึงไม่กล้าพูดอะไรอีก เดินตามเงียบ ๆ
จนกระทั่งเดินไปได้สักพัก สีหน้าของหลิ่วชิงชิงกลับมาเป็นปกติมากขึ้น ไม่เห็นความผิดปกติแล้ว จึงหยุดเดินทันที
"ผมไม่ได้พูดอะไรนะ" กู๋ฉางเกอเพราะกำลังคิดว่าตนเองทำเกินไปหรือเปล่า จึงรีบพูดด้วยความอยากมีชีวิตรอดเต็มเปี่ยม
"......"
"ฉันไม่รู้จักทาง คุณเดินนำหน้าไป" หลิ่วชิงชิงหันมามอง เห็นสีหน้าไร้เดียงสาของเขา แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ความโกรธในใจก็หายไปหมดสิ้น
"อ้อ"
กู๋ฉางเกอยิ้มมุมปาก พบว่าตนเองคิดมากไป ดูเหมือนเธอจะไม่ได้โกรธเลย
ไม่รู้จักทางแต่เดินเร็วขนาดนั้น...
แต่คราวนี้เขาไม่กล้าพูดประชดออกมา
ใจผู้หญิงนี่เหมือนเข็มในมหาสมุทรจริง ๆ...
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงลานบ้านของหัวหน้าครอบครัว เนื่องจากเป็นการพูดคุยเรื่องแต่งงาน จึงไม่ได้ไปที่ห้องประชุมใหญ่ให้ดูเคร่งเครียดเกินไป
ในห้องโถง กู๋จ้านนั่งดื่มชาอยู่ด้านข้าง
กู๋ซานเฟิงกำลังสนทนากับหญิงคนหนึ่งที่มีหน้าตาคล้ายหลิ่วชิงชิงอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับหลิ่วชิงชิงแล้ว เธอดูอ่อนแอกว่า สีหน้าซีดจนดูเหมือนคนป่วย
แต่พอเพิ่งก้าวเข้าห้องโถง กู๋ฉางเกอก็มองออกทันที นี่คือแม่ยายนี่นา!
ขณะที่เขากำลังคิดว่าตนเองจะถูกกลั่นแกล้งหรือไม่ กลับเห็นหญิงงามผู้นั้นลุกขึ้นเดินตรงมาหาเขากับหลิ่วชิงชิง
"เอ่อ... ฉางเกอคารวะคุณป้า"
กู๋ฉางเกอพูดพลางกำลังจะโค้งคำนับเพื่อแสดงความเคารพ
แต่แขนทั้งสองข้างของเขากลับถูกเธอจับไว้ ไม่ให้โอกาสเขาได้โค้งคำนับ
สถานการณ์นี้...
ไม่ค่อยดีเท่าไหร่...
การกระทำของหญิงงามทำให้กู๋ฉางเกอรู้สึกใจหายวาบ
แต่ต่อมา เขาก็งงไปเลย
เมื่อเขาเงยหน้าสบตากับหญิงงามคนนั้น กลับเห็นว่าดวงตาของเธอแดงก่ำ มีน้ำตาคลอเบ้า
ไม่นะ...
นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?
กู๋ฉางเกอมองไปที่หัวหน้าครอบครัวและลุงสามด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ เขาไม่ได้ทำอะไรเลยนี่!!!
"ไม่ทันไรก็โตขนาดนี้แล้ว"
"ดี... ดีจัง"
"เด็กดี เจ้ายังจำป้าได้ไหม?"
"ตอนนั้นชิงชิงมักจะงอแงให้พาไปหาเจ้าเสมอ พ่อแม่ของเจ้าก็ยังอยู่..."
จ้าวหลิงมองเด็กตรงหน้า อดนึกถึงพ่อแม่ของเขาไม่ได้ ตอนนั้นพวกเธอทั้งสี่คนเผชิญความเป็นความตายด้วยกัน แต่ตอนนี้ เหลือเพียงเธอคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่
"จำ... จำได้ครับ" กู๋ฉางเกอเพิ่งจะรู้ตัว ดูเหมือนไม่ได้จะลำบากเขา แต่เป็นการนึกถึงความหลังใช่ไหม?
เขายังมีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนอยู่บ้าง
"แม่" หลิ่วชิงชิงเอ่ยเตือนอยู่ข้าง ๆ
นี่ทำให้จ้าวหลิงยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่มุมตา แล้วรีบเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม
จับมือกู๋ฉางเกอให้นั่งข้าง ๆ ตัวเอง ลืมสนใจลูกสาวตัวเองไปเลย
พอนั่งลงแล้วก็คุยกันเรื่องครอบครัว พูดถึงเรื่องราวในอดีต กู๋ฉางเกอได้แต่พยักหน้ารับ
"น่าเสียดาย พวกเขาไม่ได้เห็นพวกเจ้าทั้งสองแต่งงานกัน"
"แต่ฉันกลับเพราะบาดเจ็บตอนนั้น ไม่ได้ไปฝึกฝนกับพวกเขา จึงไม่ได้ประสบอุบัติเหตุ"
ทุกครั้งที่พูดถึงพ่อแม่ของกู๋ฉางเกอ เธอก็ไม่อาจซ่อนความเศร้าในดวงตาได้
"ในนี้ เป็นของที่เตรียมไว้ให้พวกเจ้าทั้งสอง"
"ถือเป็นสินสอดของชิงชิง ตอนนี้เจ้าเพิ่งจะได้ฝึกฝน พอดีต้องการยาเม็ด คงจะมีประโยชน์กับเจ้าบ้าง"
จ้าวหลิงจับมือกู๋ฉางเกอไว้ตลอดไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งเธอหยิบถุงเก็บของออกมาวางลงบนฝ่ามือของเขา
"นี่... ขอบคุณคุณป้าครับ"
กู๋ฉางเกอไม่ได้ปฏิเสธ ดูจากสถานการณ์ ถ้าเขาปฏิเสธ คงจะไม่ดีเท่าไหร่
"ใกล้จะแต่งงานกันแล้ว จริง ๆ เรียกแม่เลยก็ได้นะ"
"เร็วหนึ่งวันช้าหนึ่งวันเท่านั้นเอง!"
จ้าวหลิงเห็นเขารับของขวัญจากตน ก็อารมณ์ดีมาก ยิ้มพูด
"......"
กู๋ฉางเกอคิดในใจว่าบทสนทนานี้ช่างคุ้นเคย นี่คือสวรรค์หมุนเวียนหรือ!?
"ยังคง... รอหลังแต่งงานอีกไม่กี่วันดีกว่า คุณป้าก็รู้ ผมเป็นคนค่อนข้างอนุรักษ์นิยมมาตั้งแต่เด็ก"
รู้สึกถึงสายตาของหลิ่วชิงชิงข้าง ๆ แต่เขาก็ยังหน้าด้านพูดออกไป
"ดี... ดี ทำตามที่พวกเจ้าต้องการ"
"อีกไม่กี่วันนี้ฉันจะเตรียมชุดมงคลและสิ่งจำเป็นทั้งหมดให้พวกเจ้า ถ้ามีความคิดอะไร ก็บอกฉันได้"
จ้าวหลิงตอนนี้ยิ่งมองลูกเขยของตนก็ยิ่งถูกใจ แค่เป็นลูกของเพื่อนเก่าก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเชื่อมั่นในนิสัยของเด็กคนนี้
แม้ว่ากู๋ฉางเกอจะฝึกฝนไม่ได้ เธอก็จะสนับสนุนการแต่งงานของหลิ่วชิงชิงโดยไม่มีเงื่อนไข ตอนนี้กู๋ฉางเกอสามารถฝึกฝนได้แล้ว ยิ่งเป็นเรื่องน่ายินดีซ้อนยินดี
เนิ่นนาน จนกระทั่งจ้าวหลิงพูดจนปากแห้งลิ้นแห้ง
จึงปล่อยให้กู๋ฉางเกอกับหลิ่วชิงชิงจากไป
แม้แต่ตอนที่ทั้งสองคนจากไป เธอก็ยังไม่ลืมที่จะพูดว่า: "ชิงชิงเด็กคนนี้นิสัยแปลก ๆ หน่อย ถ้าเจ้าถูกรังแกอะไร บอกฉันได้ ตระกูลหลิ่วจะเป็นที่พึ่งให้เจ้า"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของหลิ่วชิงชิงก็ดำลงไปหลายส่วน
ส่วนกู๋ฉางเกอ พยักหน้าหนัก ๆ แสดงว่าเข้าใจ!
เรียบร้อยแล้ว นี่มันเรียบร้อยสมบูรณ์แล้วไม่ใช่หรือ
แม่ยายแบบนี้ ชนะแน่นอน!
หลังจากทั้งสองคนเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง กู๋ฉางเกอจึงเริ่มตรวจสอบถุงเก็บของเมื่อครู่
"โอ้โห หินวิญญาณระดับเยี่ยมสิบก้อน ยาเม็ดต่าง ๆ รวมแล้วสามสิบกว่าขวด"
"แม่ของเธอนี่ทุ่มสมบัติทั้งหมดให้เป็นสินสอดเลยหรือ!?"
กู๋ฉางเกอรู้สึกตกใจ หินวิญญาณระดับเยี่ยมสิบก้อน นั่นเท่ากับหินวิญญาณระดับล่างถึงหนึ่งหมื่นก้อน หรือถ้าจะแลกจริง ๆ คงได้ประมาณหนึ่งหมื่นสองพันก้อน!
ถ้ารวมยาเม็ดพวกนั้นด้วย แทบจะแลกหยู่หลิงตันได้หนึ่งเม็ดแล้ว!
ตระกูลหลิ่วกับตระกูลกู๋ยังมีความแตกต่างอยู่บ้าง และแม่ของหลิ่วชิงชิงในตระกูลหลิ่ว เงินเดือนคงอยู่ในระดับเดียวกับลุงสาม คิดแบบนี้แล้ว หลังจากที่เธอบาดเจ็บคงไม่ได้ฝึกฝนอีกเลย ไม่ได้ใช้ทรัพยากรพวกนี้ จึงเก็บสะสมได้มากขนาดนี้!
ลุงสามของเขาเพราะต้องฝึกฝนเอง แม้จะได้รับเงินเดือนมากกว่าเธอ ก็ยังไม่สามารถเก็บสะสมหยู่หลิงตันได้สักเม็ด
"นี่ เธอเอาไว้เถอะ" กู๋ฉางเกอไม่ลังเลแม้แต่น้อย ส่งถุงเก็บของให้หลิ่วชิงชิง
"ฉันไม่กล้ารับหรอก กลัวคุณจะไปฟ้องแม่ฉัน"
หลิ่วชิงชิงหันหน้าไปอีกทางพูด
ไม่รู้ว่าแม่เป็นอะไร นี่มันเกินไปแล้ว อีกอย่าง ถ้าเป็นสินสอด ก็ควรให้ฉันไม่ใช่หรือ?
เธอไม่ได้อยากแย่งอะไรกับกู๋ฉางเกอ แต่... เธอก็เป็นคนที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนี้ทำไมถึงไม่เป็นที่รักอีกต่อไป!?
"พอเถอะ พอเถอะ..."
"รับไว้เถอะ ฉันใช้ไม่ได้หรอก"
"ของของเธอก็คือของฉัน ของของฉัน... ให้เธอทั้งหมด"
กู๋ฉางเกอไม่ให้โอกาสเธอปฏิเสธ จับมือเล็กขาวเนียนของเธอ แล้ววางของลงไป
แต่สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง ให้ตัวเองกินยาเม็ดไม่เท่ากับให้หลิ่วชิงชิงกิน จะได้ผลดีกว่า ถ้าเขามีเทียนชาเตี้ยนเป่าอะไร ก็จะให้หลิ่วชิงชิงใช้โดยไม่ลังเลแน่นอน!
หลิ่วชิงชิงมองเขาเหม่อ ๆ ได้ยินคำพูดของเขา ในใจก็อดรู้สึกดีใจแบบสาวน้อยไม่ได้
ความรู้สึกที่ถูกแม่ทอดทิ้งเมื่อครู่ ก็หายไปในชั่วขณะนี้


## บทที่ 26 สาเหตุที่แท้จริงที่ไม่สามารถฝึกฝนได้!

หลังจากส่งหลิ่วชิงชิงกลับไปที่เรือนพักแล้ว กู๋ฉางเกอกำลังจะหมุนตัวกลับไปที่เขาด้านหลังของตน
แต่เขากลับพบว่าด้านหลังมีชายชรามีผมขาวยืนอยู่ ชายชรามีรอยแผลเป็นจากมีดที่น่ากลัวบนเบ้าตาขวา เขายืนมองกู๋ฉางเกออย่างเงียบๆ
"ท่านกลับมาได้อย่างไร......" หลังจากตั้งสติได้ เขาก็ประสานมือคำนับ
ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือคุณปู่ของเขาหลังจากที่เขาข้ามมิติมา กู๋ควง แต่เขากลับไม่ค่อยได้พบหน้าคุณปู่แท้ๆ คนนี้สักเท่าไร ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา อาจจะพบกันไม่ถึงห้าครั้ง รวมถึงการพบกันโดยบังเอิญเมื่อไม่กี่ปีก่อน
สำหรับคุณปู่แท้ๆ คนนี้ เขากลับรู้สึกไม่สนิทสนมเท่าไร ยิ่งกว่าความรู้สึกแปลกหน้าที่มีต่อหัวหน้าครอบครัวกู๋จ้าน
กู๋ควงไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองไปทางเรือนพักของสำนักเทียนฮานด้วยสายตารังเกียจ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
"เอ่อ......" กู๋ฉางเกอยืนอยู่ที่เดิมรู้สึกอึดอัดใจ
หลังจากเดินออกไปได้ระยะหนึ่ง เขาพบว่ากู๋ฉางเกอไม่ได้ตามมา จึงหันกลับมาขมวดคิ้วมองเป็นเชิงให้ตามมา
กู๋ฉางเกอจึงได้สติ เดินตามหลังเขาไปอย่างเงียบๆ
ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาถึงลานบ้านในที่พักส่วนในที่กู๋ฉางเกอเคยอาศัยอยู่ตอนเด็ก เป็นที่ที่พ่อแม่ของเขาเคยอยู่
ทุกอย่างในลานบ้านยังคงเหมือนกับในความทรงจำของเขาเมื่อก่อน
แม้ว่าเขาจะข้ามมิติมา แต่ความทรงจำก่อนอายุสองขวบแทบจะไม่มีเลย ตอนนั้นดูเหมือนว่าจิตสำนึกเทพของเขายังพัฒนาไม่เต็มที่
สำหรับลานบ้านนี้ ความจริงแล้วเขามีความทรงจำตอนอายุสามขวบเท่านั้น
กู๋ควงเข้าไปในลานบ้าน หยุดยืนใต้ต้นท้อในลาน ดูเหมือนกำลังเหม่อลอย
มองเงาด้านหลังของชายชรา กู๋ฉางเกอรู้สึกเศร้าโดยไม่ทราบสาเหตุ
คุณปู่แท้ๆ ของเขาคนนี้ มีระดับพลังเท่ากับหัวหน้าครอบครัว เป็นผู้มีพลังยิ่งใหญ่ระดับเทียนเหมินจิ้งขั้นที่แปด อายุยังน้อยกว่าหัวหน้าครอบครัวกู๋จ้านอีกหลายปี แต่เมื่อมองกู๋จ้าน ตอนนี้เขาดูเหมือนคนวัยกลางคน ไม่มีผมขาวสักเส้น
จากที่ได้ยินจากปากลุงสาม...... หลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิต เขาออกจากตระกูลกู๋เพื่อแก้แค้นให้ลูกชาย แต่เมื่อกลับมาหลังจากผ่านไปครึ่งปี ผมก็กลายเป็นสีขาวไปแล้ว
"นั่งลงเถอะ"
หลังจากผ่านไปสักพัก กู๋ควงถอนหายใจ เดินไปนั่งที่ศาลาในลานบ้าน แล้วโบกมือเรียกกู๋ฉางเกอที่อยู่ข้างๆ
ปู่และหลาน สิบแปดปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งด้วยกัน
กู๋ฉางเกอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี ได้แต่เอ่ยถามว่า "หลายปีมานี้... ท่านอยู่ข้างนอกสบายดีหรือไม่?"
"......"
กู๋ควงไม่ได้ตอบ สายตายิ่งหม่นลงอีกหลายส่วน
วันใดที่ยังไม่ได้แก้แค้นให้ลูกชาย เขาก็ไม่มีวันสบายใจได้
"หลายปีมานี้ เจ้าเคยโกรธข้าไหม?"
มองตาของกู๋ฉางเกอ เขาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ
"แน่นอนว่าไม่เคย......"
"หลายปีมานี้ตระกูลกู๋ก็ดีต่อข้าไม่น้อย ไม่เคยตัดทอนค่าใช้จ่ายใดๆ ผู้อาวุโสในบ้านก็ดูแลข้าเป็นอย่างดี"
"ส่วนการไปอยู่ที่เขาด้านหลัง ก็เป็นฉางเกอเองที่ขอ หัวหน้าครอบครัวก็เคยบอกว่า ลานบ้านนี้จะเก็บไว้ให้ข้าตลอดไป"
กู๋ฉางเกอส่ายหัว เขาไม่มีความไม่พอใจใดๆ กับชีวิตของตนในหลายปีที่ผ่านมา แต่ก่อนเขาไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่ในตระกูลกู๋ก็ไม่ได้ปฏิบัติต่อเขาแตกต่างหรือกลั่นแกล้ง นี่ก็ดีมากแล้ว
แม้แต่เมื่อกว่าครึ่งเดือนก่อน ที่คิดว่าหลิ่วชิงชิงมาเพื่อถอนหมั้นกับตน ทั้งตระกูลกู๋ก็ยืนหยัดเพื่อความยุติธรรมให้เขา ไม่ยอมเสียหน้ากับสำนักเทียนฮานและตระกูลหลิ่ว
"ได้ยินว่า โอรสของราชวงศ์เป่ยหยู่คนนั้นต้องการชีวิตของเจ้า"
กู๋ควงพยักหน้าเบาๆ ยกมือขึ้นตั้งค่ายกลเพื่อป้องกันเสียงและการสอดแนม แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"แปดเก้าส่วนเป็นเช่นนั้น แต่ไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม" กู๋ฉางเกอพยักหน้าตอบ
"เข้าใจแล้ว"
"เขาไม่มีทางได้กลับไปสำนักเทียนฮานแน่นอน"
กู๋ควงแค่นเสียงเย็น พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
นี่กลับทำให้กู๋ฉางเกองุนงงไปชั่วขณะ
แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากถาม
กู๋ควงก็อธิบายว่า "ราชวงศ์เป่ยหยู่ต้องการกลืนชิงโจวมานานแล้ว นี่เป็นเพียงโอกาส"
"โอรส...... ก็เป็นเพียงเบี้ยที่ไม่มีค่าเท่านั้น"
"แม้ว่าตระกูลกู๋ของเราจะไม่ลงมือ เขาก็จะตายในชิงโจว ทั้งหมดนี้จะกลายเป็นข้ออ้างในการโจมตีตระกูลกู๋ของเรา"
เมื่อได้ยินคำอธิบายนี้ กู๋ฉางเกอขมวดคิ้ว
เขาไม่เคยคิดถึงปัญหาที่ลึกซึ้งเช่นนี้มาก่อน
ตอนที่พบหวังอวี่ครั้งแรก เขาเพียงแค่เห็นว่าอีกฝ่ายมีใจให้หลิ่วชิงชิง ที่ต้องการลงมือกับเขาส่วนใหญ่ก็เพราะเหตุผลนี้
แต่เขาไม่เคยคิดถึงระดับที่ลึกกว่านั้น ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ราชวงศ์เป่ยหยู่ยินยอม หวังอวี่เป็นเพียงเบี้ยที่ไม่มีค่า!
เมื่อเทียบกับการกลืนชิงโจว การควบคุมตระกูลกู๋ โอรสคนหนึ่งจะมีค่าอะไร?
เพียงแค่จัดระเบียบความคิดอย่างง่ายๆ เขาก็รู้ว่าสิ่งที่กู๋ควงพูดน่าจะเป็นความจริง!
แม้แต่หวังอวี่คนนั้น ก็อาจจะไม่เห็นถึงระดับนี้ คนในคิดไม่ออก คนนอกเห็นชัด และเขากับหวังอวี่ต่างก็เป็นคนในทั้งคู่
หากไม่มีใครเตือน ก็คงไม่มีทางคิดถึงสิ่งเหล่านี้
"งั้นท่านหมายความว่า หวังอวี่คนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ควรแตะต้อง แต่ตระกูลกู๋ของเรายังต้องปกป้องให้เขาออกจากชิงโจวอย่างปลอดภัย กลับไปสำนักเทียนฮานด้วยหรือ?"
กู๋ฉางเกอขมวดคิ้วครุ่นคิดสักพักแล้วถาม
"เจ้านี่ช่างขี้ขลาด......" กู๋ควงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็ตบโต๊ะทันทีและกำลังจะเอ่ยปากดุด่า แต่กลับกลั้นไว้ เขาติดหนี้หลานชายคนนี้มากเกินไปแล้ว
"ราชวงศ์มีอำนาจมาก แต่ตระกูลกู๋ของเราก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ"
"หาโอกาส แสดงจุดอ่อน ล่อหวังอวี่คนนั้นออกมาจากระยะที่ผู้มีพลังระดับเทียนเหมินจิ้งสองคนของสำนักเทียนฮานจะรับรู้ได้"
"ข้าจะจัดการให้เขาหายไปด้วยมือของข้าเอง จะไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ หากราชวงศ์เป่ยหยู่จะใช้เรื่องนี้มาเล่นงาน ตระกูลกู๋ของเราก็สามารถรับมือได้"
ขณะที่กู๋ควงพูด เปลือกตาของเขากระตุกเล็กน้อย รอยแผลที่ตาขวาดูน่ากลัวยิ่งขึ้น!
"เข้าใจแล้ว"
"ฉางเกอจะหาโอกาสให้เขาออกจากตระกูลกู๋"
กู๋ฉางเกอประสานมือ เหมือนกับรับภารกิจจากตระกูลอย่างเป็นทางการ
แต่นี่กลับทำให้กู๋ควงรู้สึกเศร้าใจยิ่งขึ้น
ปู่และหลาน ห่างเหินกันเช่นนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะตัวเขาเอง เพราะหลายปีมานี้เขาพยายามหลีกเลี่ยงการพบหน้ากับหลานชายโดยเจตนา
"นอกจากนี้......"
"มีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า"
"ภรรยาของตระกูลหลิ่วคนนั้น ตอนนั้นถูกคนทำร้ายสาหัส ทารกในท้องไม่มีทางรอด"
"สุดท้ายพ่อของเจ้าพวกเขาตัดสินใจ สูญเสียสายเลือดดั้งเดิมของเจ้าที่ยังไม่ได้เกิด จึงทำให้เธอฟื้นคืนชีพ และได้ลืมตาดูโลก"
"ดังนั้น......"
"พรสวรรค์ในการฝึกฝนของเด็กสาวตระกูลหลิ่วคนนั้น ที่จริงแล้วควรเป็นของเจ้า"
"เรื่องนี้ เด็กสาวตระกูลหลิ่วคนนั้นอาจจะไม่รู้ หากวันหนึ่งในอนาคตเธอจะทรยศต่อเจ้า เจ้าก็สามารถพูดเรื่องนี้ออกไปได้"
"ตระกูลหลิ่วของเธอเป็นหนี้เจ้า ไม่มีทางชดใช้ได้หมด"
กู๋ควงลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกความลับในอดีตให้เขารู้
เรื่องในปีนั้น เขาคัดค้านอย่างรุนแรง แม้กระทั่งต้องการบังคับให้ลูกชายอยู่ในตระกูลกู๋ แต่กลับถูกกู๋จ้านถ่วงเวลา ปล่อยให้สองคนจากไป สุดท้ายทำให้กู๋ฉางเกอสูญเสียรากฐานทั้งหมด
นี่เป็นความเจ็บปวดใหญ่หลวงในใจเขา
นับแต่นั้นมา เขาก็มองกู๋จ้านผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวและพี่ชายคนโตไม่ถูกชอบใจไม่ว่าจะมองอย่างไร และไม่เต็มใจที่จะอยู่ในตระกูลกู๋อีกต่อไป แต่เขาก็เข้าใจว่า เรื่องในปีนั้นแน่นอนว่าเป็นลูกชายของเขาเองที่ขอให้หัวหน้าครอบครัวช่วยขัดขวางเขา เขาจึงไม่สามารถโทษกู๋จ้านได้
"......"
กู๋ฉางเกออ้าปากค้าง ข่าวนี้ทำให้เขาตกใจมาก
เขาคิดมาตลอดว่าเป็นเพราะตัวเอง แต่ไม่คิดว่าความจริงจะน่าตกใจถึงเพียงนี้
พ่อแม่ของเขาเพื่อทารกในท้องของพี่น้องร่วมสาบาน ได้เสียสละรากฐานของเขา......


## บทที่ 27 บัวหิมะหมื่นปี เปิดเผยความจริง (ขอติดตามอ่าน!)

"ข่าวนี้ ฉันบอกเธอแล้ว ไม่รู้ว่าดีหรือร้าย แต่เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ทุกอย่าง"
"กู๋จ้านตอนนั้นก็แค่ถูกเจี้ยนเอ๋อวิงวอนให้มาขัดขวางฉัน เขาถึงกับไม่รู้เลยว่าเหตุผลของเรื่องทั้งหมดนี้คืออะไร"
"ในโลกนี้ตอนนี้ คนที่ยังรู้ความลับนี้ นอกจากฉันกับเธอ ก็เหลือแค่คู่สามีภรรยาตระกูลหลิ่วเท่านั้น"
กู้ควงเห็นเขานิ่งเงียบไม่พูด ส่ายหน้าถอนหายใจพูดจบแล้วก็เงียบลงเช่นกัน
"อย่างนี้นี่เอง..."
"งั้นก็ให้ความลับนี้ถูกเก็บซ่อนต่อไปเถอะ"
กู๋ฉางเกอถอนหายใจ สงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
ถ้าเป็นเมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่เขาได้รู้ข่าวนี้ เขาอาจจะหดหู่อย่างที่สุด
แต่ตอนนี้ เขากลับสามารถยอมรับมันได้อย่างสงบ
เรื่องในอดีต เขาก็ไม่อยากตัดสิน เพราะด้านหนึ่งคือการเสียสละรากฐานของลูกชายตัวเอง อีกด้านหนึ่งคือชีวิตของลูกพี่ลูกน้อง คิดดูแล้วพ่อแม่คงตัดสินใจได้ยากในตอนนั้น
"พวกเราทำผิดต่อเธอ"
"ช่วงนี้ฉันจะคอยดูแลสถานการณ์ของเธอ แค่เธอออกจากตระกูลกู๋ ฉันก็จะแอบติดตามอยู่ในเงามืด หากโอรสองค์นั้นมีความคิดไม่ดี นั่นก็จะเป็นวันที่เขาต้องตาย"
"นอกจากนี้ ข้างในนี่คือของขวัญแต่งงานที่เตรียมไว้ให้เธอ"
"กลับไปเถอะ"
กู้ควงก้มหน้า วางกล่องหยกลงบนโต๊ะตรงหน้า แล้วลุกเดินเข้าไปในห้องของลานเล็ก พร้อมกับยกมือขึ้นสลายค่ายกันที่เขาวางไว้เมื่อครู่
"ฉางเกอขอตัว"
กู๋ฉางเกอหยิบกล่องหยกขึ้นมาแต่ไม่รีบเปิดดู เขาค้อมตัวคำนับให้กับร่างผมขาวนั้น แล้วเดินออกจากลาน พร้อมกับปิดประตูลานตามหลัง
จนกระทั่งเขาจากไป กู้ควงจึงเดินออกมาจากห้อง ยืนมองไปที่ประตูลาน
"ฮ่า..."
"เด็กดีแท้ๆ น่าเสียดายที่พวกเจ้าไม่ได้เห็น"
"แต่ตราบใดที่ข้าแก่ยังมีชีวิตอยู่ ก็จะไม่มีใครทำร้ายเขาได้"
"นับว่าสวรรค์เปิดตา ให้เด็กคนนี้ได้รับโชคใหญ่ ตอนนี้สามารถกลับมาฝึกฝนได้อีกครั้ง คิดว่าถ้าพวกเจ้ารู้ข่าวนี้คงจะดีใจนะ"
"แต่เดิมไม่คิดจะกลับตระกูลกู๋ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้เด็กคนนี้แต่งงานโดยไม่มีผู้อาวุโสที่เหมาะสมสักคน พี่ใหญ่กับพี่สามไม่ค่อยเหมาะ"
กู้ควงลูบต้นท้อในลานเบาๆ พูดกับตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความทรงจำ
อีกด้านหนึ่ง กู๋ฉางเกอกลับมาที่คฤหาสน์ของตัวเองแล้ว จิตใจก็กลับมาสงบอย่างสมบูรณ์
เรื่องในอดีต เขาไม่คิดจะบอกหลิ่วชิงชิง
พูดตามจริง ตอนนั้นหลิ่วชิงชิงได้รับประโยชน์จากรากฐานของเขาและได้ชีวิตใหม่ และตอนนี้เขาก็ได้รับรากฐานที่เป็นของตัวเองกลับคืนมาโดยไม่มีผลข้างเคียงเพราะการแชร์ของระบบ
ส่วนเวลาในการฝึกฝนที่เสียไปหลายปี ก็ไม่เป็นไร เขามั่นใจว่าจะทดแทนได้
"หวังอวี่... ต้องหาโอกาสล่อเขาออกมาจากตระกูลกู๋"
"เดิมคิดว่าจะจัดการเองแท้ๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีโอกาสแล้ว"
นึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่ กู๋ฉางเกอรู้สึกหงุดหงิดใจ
เดิมคิดว่าตัวเองต้องหลบซ่อนไปอีกสักพัก แล้วค่อยจัดการเรื่องนี้
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าคงไม่ถึงคราวที่เขาจะได้ลงมือเอง
หลังจากคิดให้กระจ่างแล้ว เขาก็มองไปที่กล่องหยก
ค่อยๆ เปิดกล่องหยกอย่างระมัดระวัง ข้างในมีบัวหิมะดอกหนึ่งที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือก แม้กระทั่งในชั่วขณะที่เปิดกล่อง โต๊ะหินของเขาก็เริ่มปกคลุมด้วยน้ำแข็งไปทั่ว
เพียงแค่มองดูแวบเดียว เขาก็ปิดฝากล่องกลับทันที
ตรงหน้า หน้าต่างระบบปรากฏขึ้น
【บัวหิมะหมื่นปี】
【คุณภาพ: สุดยอด】
【หลังจากดูดซึมแล้วจะทำให้พลังวิญญาณมีกฎแห่งความเย็นเจือปนเล็กน้อย】
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับเทียนชาเตี้ยนเป่าในความหมายที่แท้จริง ไม่คิดว่าระบบจะมีฟังก์ชันประเมินด้วย
แต่นี่ก็ทำให้เขาประหยัดเวลาไปได้มาก ฟังก์ชันนี้อาจจะไม่ได้แข็งแกร่งมาก แต่อาจทำให้เขาเก็บของตกได้เยอะในอนาคต!
"เกี่ยวข้องกับกฎเกณฑ์... สิ่งนี้มีค่ามากกว่าหยู่หลิงตันมากเลย!"
กู๋ฉางเกอรู้สึกประหลาดใจ แม้จะแค่ทำให้พลังวิญญาณมีกฎเกณฑ์เจือปนเล็กน้อย แต่นั่นก็ไกลเกินกว่าที่เม็ดยาเทียนเจียจะเทียบได้แล้ว!
แต่สิ่งนี้ เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะดูดซึมเอง
สิ่งนี้มีค่ามากเกินไป แม้แต่จะเก็บในแหวนมิติก็ยังทำไม่ได้ ได้แต่เก็บไว้ในกล่องหยก
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ตอนนี้พื้นที่ระบบของเขาหลังจากที่ทะลุถึงระดับยู่คงจิ้งแล้ว ได้ขยายใหญ่ขึ้นสิบเท่า มีขนาดถึงสิบลูกบาศก์เมตร
และเมื่อครึ่งเดือนก่อนเขาเคยทดลองแล้ว นอกจากสิ่งมีชีวิต ทุกอย่างสามารถเก็บเข้าไปในพื้นที่ระบบได้ แม้แต่หลังจากเก็บเข้าไปแล้วก็เหมือนกับเวลาหยุดนิ่ง ดอกไม้ก็ไม่เหี่ยวเฉา เนื้อสัตว์ก็ไม่เน่าเสีย
และแน่นอน กล่องหยกนั้นก็ถูกเขาเก็บเข้าไปในพื้นที่ระบบสำเร็จ
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็นั่งขัดสมาธิในลานและเริ่มฝึกฝน
...
อีกด้านหนึ่ง จ้าว หลิงหลังจากตกลงรายละเอียดการแต่งงานกับตระกูลกู๋แล้ว ก็ไม่ได้ให้ตระกูลกู๋จัดที่พักให้
แต่กลับให้คนพาตัวเองไปที่คฤหาสน์ของสำนักเทียนฮานโดยตรง
ตั้งแต่ลูกสาวไปสำนักเทียนฮาน พวกเขาก็ไม่ได้พบกันมานาน มีโอกาสดีๆ แบบนี้ เธอก็ไม่อยากเสียเปล่า
เธอสงสารลูกของพี่กู้ก็จริง แต่เธอก็รักและตามใจลูกสาวของตัวเองเช่นกัน
คนของสำนักเทียนฮานเมื่อรู้ว่านี่คือมารดาของหลิ่วชิงชิง ก็พาเธอไปที่หน้าห้องของหลิ่วชิงชิงโดยตรง
เมื่อได้ยินว่ามารดามาเยี่ยม หลิ่วชิงชิงก็หยุดการฝึกฝน พาเธอเข้าห้อง หลังจากปิดประตูแล้วก็วางค่ายกลแยกโลก ไม่อยากให้คนอื่นมารบกวนการพบกันของเธอกับมารดา
"แม่ วันนี้แม่ทำเกินไปหรือเปล่า"
นั่งอยู่บนเตียง หลิ่วชิงชิงในที่สุดก็มีโอกาสถามความสงสัยในใจ
"ลูกคิดว่าแม่ลำเอียงหรือ"
จ้าว หลิงจับมือลูกสาว สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แต่ไม่ใช่ความรู้สึกผิดต่อลูกสาว แต่กลับคิดถึงลูกของพี่กู้
"ค่ะ ช่วงนี้ที่ได้ใกล้ชิดกัน เขาเป็นคนพิเศษจริงๆ ทำให้รู้สึกสบายใจเวลาอยู่ด้วยกัน แต่แม่วันนี้ก็ทำเกินไปหน่อยนะคะ"
"แล้วของพวกนี้ เป็นของที่แม่เก็บสะสมมาสิบกว่าปี แม้แต่ตอนนั้นแม่ยังไม่เคยเอาออกมาให้หนูแลกหยู่หลิงตัน แต่วันนี้กลับ..."
หลิ่วชิงชิงรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง เธอไม่เข้าใจ
ต่อหน้าคนอื่น เธอเป็นเทพธิดาที่เย็นชาสูงส่ง แต่ต่อหน้ามารดา เธอก็แค่เด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น
"ไม่ได้เกินไปเลย..."
"ชิงชิง ลูกไม่รู้หรอกว่าเขาเสียสละไปมากแค่ไหน"
"ไม่มีวันที่จะตอบแทนได้หมด..."
จ้าว หลิงพูดจนขอบตาแดง นึกถึงเมื่อก่อนที่พี่กู้และพี่สะใภ้ไม่สนใจการคัดค้านใดๆ ยอมเสียสละรากฐานของทารกในครรภ์เพื่อช่วยชีวิตหลิ่วชิงชิง เธอก็รู้สึกผิดอย่างที่สุด
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
หลิ่วชิงชิงตอนนี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ถ้าเป็นเพราะความสัมพันธ์พี่น้องร่วมสาบานของพ่อแม่กับพ่อแม่ของเขา แม้จะมีบุญคุณบ้าง ก็ไม่น่าจะถึงขั้นพูดว่าไม่มีวันตอบแทนได้หมดนี่นา?
"เรื่องนี้ตอนนี้ก็บอกลูกได้แล้ว"
"แต่ลูกต้องสัญญา อย่าบอกฉางเกอเด็ดขาด แม่กลัวว่าถ้าเขารู้แล้ว... ระหว่างพวกลูกสองคน อาจจะ อาจจะ..."
จ้าว หลิงมองลูกสาวครู่หนึ่ง เธอคิดว่าเรื่องนี้ควรจะเปิดเผยทั้งหมด อย่างน้อยก็ให้ลูกสาวรู้ว่า ลูกชายของพี่กู้ไม่ใช่คนไร้ค่าอย่างที่คนอื่นพูด เขาควรจะเป็นอัจฉริยะ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตัวเธอและชิงชิง เขาแบกรับมามากเกินไปแล้ว...
แต่เธอก็กังวลว่าถ้าฉางเกอรู้เข้า เขาอาจจะรับไม่ได้ ถึงตอนนั้นอาจจะไม่ยอมแต่งงานกับชิงชิง กลายเป็นศัตรูกัน...
เพราะการแย่งชิงรากฐาน นี่มันความแค้นใหญ่หลวงแค่ไหน!
"แม่พูดมาเถอะ..." หลิ่วชิงชิงตกใจเล็กน้อย เห็นสีหน้าจริงจังของมารดา เธอก็ได้แต่พยักหน้า
ตามที่มารดาเล่าเรื่องในอดีต สีหน้าของเธอก็ไม่อาจสงบลงได้อีกต่อไป!


## บทที่ 28 ความลังเล, เหยี่ยวกลางอากาศช่วงกลาง!

ภายใต้คำบอกเล่าของแม่ หลิ่วชิงชิงมีสีหน้าซับซ้อน
เรื่องเหล่านี้เธอไม่เคยรู้มาก่อน จำได้เพียงว่าตอนเด็กๆ เธอมีความรู้สึกพิเศษต่อกู๋ฉางเกอ รู้สึกสนิทสนม
แม่และพ่อมักพาเธอตอนเด็กไปที่ตระกูลกู๋ และเธอก็มักจะวิ่งตามกู๋ฉางเกอไปทุกที่
แม้แต่ครั้งนี้ที่มาที่ตระกูลกู๋ แม้จะไม่ได้พบกันหลายปี เธอก็ยังรู้สึกถึงความสนิทสนมพิเศษกับกู๋ฉางเกอ!
แม้แต่คำพูดเดียวกัน คำชมเดียวกัน เมื่อคนอื่นพูดเธอแทบไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อกู๋ฉางเกอชมเธอ เธอกลับรู้สึกดีใจมาก
ดูเหมือนว่านอกจากการกระทำของกู๋ฉางเกอที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจแล้ว ยังมีเหตุผลมาจากการที่เธอได้ดูดซับรากฐานของเขาในอดีตด้วย!
"เรื่องพวกนี้... เขารู้หรือไม่?"
"มีใครบ้างที่รู้เรื่องนี้..."
หลิ่วชิงชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยเสียงสั่นเครือ
ในความทรงจำของเธอ ยังมีใบหน้าของพ่อแม่ของกู๋ฉางเกอ ทั้งสองคนมักยิ้มให้เธอเสมอ แม้ว่าเพราะเธอ ลูกของพวกเขาจะไม่มีโอกาสได้ฝึกฝน
เธอไม่กล้าจินตนาการว่าตอนนั้นทั้งสองต้องใช้ความกล้าหาญมากแค่ไหนถึงจะตัดสินใจเช่นนั้นได้!
ไม่แปลกที่แม่จะเอนเอียงไปทางกู๋ฉางเกอมากกว่าตัวเธอเอง หลังจากรู้ความจริงแล้ว แม้แต่ตัวเธอเองก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ
เขาถูกดูหมิ่นเพราะเธอ แม้แต่สาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถฝึกฝนได้ ก็เป็นเพราะเธอ!
"เขาคงไม่รู้ คนที่รู้เรื่องนี้ในตอนนั้น ตอนนี้นอกจากแม่แล้ว คงเหลือแค่ลุงกู้เท่านั้น"
"แต่หลายปีมานี้ เขาดูเหมือนไม่ค่อยได้กลับไปที่ตระกูลกู๋ ก็เพราะเรื่องในอดีตนั่นแหละ"
"น่าจะ... เขายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับฉางเกอ"
จ้าว หลิงส่ายหน้า เธอก็กังวลเรื่องนี้เช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่ากู้ควงได้กลับมาที่ตระกูลกู๋แล้ว พรุ่งนี้เธอตั้งใจจะไปเยี่ยม หวังว่าจะขอร้องให้เขาไม่เปิดเผยความลับนี้กับกู๋ฉางเกอ
แม้ว่าอาจจะดูไม่ยุติธรรมสำหรับฉางเกอ แต่จ้าว หลิงคิดว่า หากชิงชิงสามารถแต่งงานกับเขาได้ ในอนาคตเธอก็จะสามารถปกป้องเขาได้บ้าง ซึ่งไม่น่าจะเป็นผลเสียสำหรับเขา
"แต่... เราไม่ควรบอกเขาจริงๆ หรือ?"
หลิ่วชิงชิงแสดงสีหน้าลำบากใจ แม้ว่าเมื่อได้ยินว่ากู๋ฉางเกอไม่รู้ความลับนี้ เธอจะรู้สึกโล่งใจ แต่กลับทำให้เธอยิ่งลำบากใจมากขึ้น
ตอนนี้ทุกครั้งที่อยู่กับกู๋ฉางเกอ เธอรู้สึกผ่อนคลายมาก แม้ว่าเขาจะชอบแกล้งเธอด้วยคำพูด แต่เธอก็ไม่รู้สึกรำคาญ
แม้จะอยู่ด้วยกันไม่นาน แต่ในใจเธอตอนนี้มีเงาร่างนั้นอยู่แล้ว
"ถ้าเขารู้ เกรงว่าจะรับไม่ได้"
"การแย่งชิงรากฐานของคน เหมือนกับการฆ่าพ่อแม่ของเขา ถือเป็นความแค้นเลือดที่ไม่เกินจริง!"
"ต่อไป จำไว้ว่าต้องดีกับเขาหน่อย เขาทนทุกข์มามากเกินไปแล้ว"
จ้าว หลิงถอนหายใจ ยกมือลูบผมยาวของลูกสาวด้วยความสงสาร
การพูดคุยเรื่องครอบครัวต่อมาของทั้งสอง หลิ่วชิงชิงล้วนมีความกังวลในใจ สุดท้ายเธอตัดสินใจฝึกฝนทั้งคืนเพื่อสงบจิตใจ
จ้าว หลิงที่รู้จักนิสัยลูกสาวดี มองลูกสาวที่กำลังฝึกฝนด้วยความกังวล
เธอรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ไม่แน่ใจว่าควรปิดบังเรื่องเหล่านี้จากลูกสาวหรือไม่
แต่ถ้าไม่บอกเรื่องเหล่านี้กับเธอ การเสียสละของฉางเกอ จะมีใครรู้บ้าง?
เหมือนกับคนในสำนักเทียนฮาน ที่คิดว่าฉางเกอเป็นฝ่ายได้ประโยชน์จากชิงชิง แต่พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่า ชีวิตของชิงชิงนั้นแลกมาด้วยรากฐานของเด็กคนนั้น!
...
เช้าวันรุ่งขึ้น กู๋ฉางเกอค่อยๆ จบการฝึกฝนทั้งคืน
แม้ว่าเขาจะสามารถรับผลการฝึกฝนของคู่ชีวิตได้ ซึ่งเร็วกว่าการฝึกฝนด้วยตัวเองมาก แต่เขาไม่ใช่คนขี้เกียจ หากเขาและหลิ่วชิงชิงมีระดับพลังใกล้เคียงกันมากขึ้น การเบิกบานก็จะช้าลงเรื่อยๆ
วิธีแก้ปัญหาก็มี การผูกพันกับคู่ชีวิตหลายคนก็สามารถเพิ่มความเร็วได้ แต่เขาไม่ใช่คนที่จะทำอะไรตามใจชอบ หากไม่มีหญิงสาวที่เหมาะสม เขาก็จะไม่สร้างความสัมพันธ์คู่ชีวิตกับใครมั่วๆ
แต่ระหว่างการฝึกฝน เขารู้สึกสบายมาก ซึ่งดีกว่าการนอนหลับ
หลังจากฝึกฝนทั้งคืน รู้สึกสดชื่น ทั้งจิตใจและร่างกายฟื้นฟูสู่สภาพที่ดีที่สุด
【รับผลการฝึกฝนของคู่ชีวิตหลิ่วชิงชิงเมื่อคืน】
เขาเปิดแผงควบคุมอย่างชำนาญ และรับผลการฝึกฝนของหลิ่วชิงชิงเมื่อคืนอีกครั้ง
ความรู้สึกคุ้นเคยแผ่ซ่านจากภายในร่างกาย
แม้ว่าเขาจะพยายามใช้จิตสำนึกเทพสำรวจแหล่งกำเนิดของพลังวิญญาณ แต่ก็ไม่พบอะไร
เขาได้แต่ปล่อยให้พลังวิญญาณเหล่านั้นหล่อเลี้ยงเส้นลมปราณทั่วร่างของเขาโดยอัตโนมัติ
เมื่อเส้นลมปราณขยายตัวและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เขาสามารถรู้สึกได้ว่าพลังวิญญาณในเส้นลมปราณบางส่วนเริ่มเปลี่ยนเป็นของเหลว!
ในขณะนี้ หลังจากผ่านไปกว่าครึ่งเดือน ระดับพลังของเขาก็ได้เบิกบานสู่ระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางในที่สุด!
แม้ว่าความเร็วนี้สำหรับตัวเขาเองอาจจะไม่น่าพอใจ
แต่ถ้าคนอื่นรู้เข้า คงจะมองว่าเขาเป็นปีศาจ!
เช่นกู๋จ้านและผู้เฒ่าสำนักเทียนฮาน พวกเขาคงไม่เชื่อว่านี่เป็นสิ่งที่เขาทำได้ด้วยตัวเอง และคงจะมั่นใจว่าต้องมีบรรพชนตระกูลกู้ออกมาช่วยถ่ายทอดพลังให้เขาแน่ๆ!
เขาคิดในใจ และแผงควบคุมที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า
【ผู้อาศัย: กู๋ฉางเกอ】
【รากฐาน: 102】
【ปัญญาญาณ: 88】
【วิชายุทธ์: วิชาเสวียนเทียน (ระดับปฐพีชั้นกลาง)】
【ระดับพลัง: ผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลาง】
【ระดับพลังวิเศษ: ดาบเก้าเล่มของหลิงเฟิง (ชั้นต่ำของระดับลึกลับ·บรรลุเล็กน้อย) ก้าวเงาบัง (ชั้นต่ำของระดับดิน·บรรลุเล็กน้อย) นิ้วเย็นชาจากสวรรค์ (ชั้นกลางของระดับดิน·ขั้นพื้นฐาน)】
ตอนนี้เมื่อมองดูแผงควบคุมของตัวเอง กู๋ฉางเกอก็อดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มพอใจ
เมื่อเทียบกับเมื่อหนึ่งเดือนก่อน รากฐานและปัญญาญาณของเขาล้วนเป็นตัวเลขหลักเดียว แต่ตอนนี้รากฐานของเขาทะลุร้อยแล้ว
ระดับพลังของเขาจากเดิมที่เป็นคนธรรมดา ได้ทะลุผ่านสองระดับใหญ่ จนถึงระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางในปัจจุบัน!
ในบรรดาคนรุ่นเดียวกันที่ยังอยู่ในตระกูลกู๋ เขาถือว่าอยู่ในระดับกลางค่อนไปทางบน!
เพราะในตระกูลกู๋ทั้งหมด คนรุ่นเดียวกับเขาที่อยู่ในระดับมหาพลังมีไม่ถึงห้าคน
หากเขาพบกับหลิวซินจากสำนักเทียนฮานที่อยู่ในระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้าอีกครั้ง เขามั่นใจว่าจะสามารถปราบเขาได้ในทันทีเหมือนกับที่เขาเคยเผชิญหน้ากับศิษย์ระดับควบรวมพลังครั้งก่อน!
พูดว่าไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกันก็ไม่เกินจริง เพียงแค่พลังวิเศษเหล่านี้ของเขา อย่างไหนก็ไม่ควรเป็นสิ่งที่ผู้อยู่ในระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้าจะสามารถควบคุมได้!
แต่เพียงแค่ระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้า เขาก็ไม่รู้สึกพอใจเท่าไหร่ ตามความเร็วในปัจจุบัน ตราบใดที่หลิ่วชิงชิงฝึกฝนตามปกติทุกวัน อย่างมากเขาก็ใช้เวลาเพียงเดือนกว่าๆ ก็จะมีโอกาสบุกเข้าสู่ประตูของระดับชี่ไห่!
หากเขาให้บัวหิมะหมื่นปีและตันน悟丹ที่อยู่ในมือเขาตอนนี้แก่หลิ่วชิงชิงเพื่อให้เธอหลอมรวมสำเร็จ เวลานี้อาจจะลดลงเหลือเพียงหนึ่งเดือนก็พอ!
"การฝึกฝน... ก็แค่นั้นแหละ!"
"ตระกูลกู๋ในปัจจุบันยังไม่มีภัยจากภายนอก แม้แต่ราชวงศ์เป่ยหยู่ที่ต้องการกลืนกินชิงโจวก็ต้องค่อยๆ วางแผน"
"หากถึงวันนั้นจริงๆ บางทีฉันอาจจะเป็นผู้มีฝีมือสูงระดับเทียนเหมินจิ้งแล้วก็ได้..."
กู๋ฉางเกอลูบคางพลางพึมพำอย่างมั่นใจ
หลังจากรำพึงรำพันเสร็จ เขาก็ออกจากเรือนพักไปยังเขาด้านหลัง ตั้งใจจะทำความคุ้นเคยกับพลังที่เพิ่งเบิกบานอีกครั้ง เพื่อให้สามารถควบคุมได้อย่างชำนาญ
...
อีกด้านหนึ่ง ที่เรือนพักของสำนักเทียนฮาน
จ้าว หลิงไม่ได้นอนทั้งคืน กังวลเรื่องการไปเยี่ยมกู้ควง เพื่อพูดคุยว่าเรื่องในอดีตจะไม่บอกกู๋ฉางเกอได้หรือไม่
หลังจากที่ลูกสาวจบการฝึกฝน เธอก็ทิ้งข้อความสั้นๆ แล้วจากไป
"เรื่องนี้... ควรปิดบังเขาหรือ?"
"นี่... เป็นความยุติธรรมสำหรับเขาจริงๆ หรือ?"
หลังจากแม่จากไป หลิ่วชิงชิงตกอยู่ในความลังเล เธอไม่อยากโกหกกู๋ฉางเกอ แต่ก็กลัวว่าหากเขารู้เรื่องนี้แล้ว จะเป็นไปตามที่แม่กังวลและหันหลังให้เธอ
หลังจากลังเลอยู่นาน เธอก็ตัดสินใจ ออกจากเรือนพัก เธอต้องไปหากู๋ฉางเกอ...


## บทที่ 29 เขารู้ทุกอย่างแล้ว!? (ขอติดตามอ่าน)

หลังจากรวบรวมความกล้า หลิ่วชิงชิงก็ก้าวออกจากห้องไป
เมื่อเจอกับศิษย์สำนักเทียนฮานที่ทักทาย เธอเพียงแค่พยักหน้าตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ
หลังจากออกจากเรือนพัก เธอถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่เคยไปที่เขาด้านหลังตระกูลกู๋ จึงไม่รู้ทาง
โชคดีที่มีศิษย์ตระกูลกู๋คนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี เธอจึงตั้งใจจะเข้าไปถาม
ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก คนของตระกูลกู๋กลับร้องทักด้วยความตื่นเต้นก่อน: "คุณคือคู่หมั้นของพี่ชายฉางเกอใช่ไหม?"
หลิ่วชิงชิงงงๆ พยักหน้า
"เป็นคุณจริงๆ ด้วย!"
"ผมก็ว่าแล้ว งดงามราวกับเซียนหญิง ไม่เคยเห็นในตระกูลกู๋มาก่อน ต้องเป็นพี่สะใภ้แน่ๆ!"
"ฉางหมิงคารวะพี่สะใภ้ ฮ่าๆ..."
"ไม่ทราบว่าพี่สะใภ้ต้องการความช่วยเหลืออะไรหรือเปล่า บอกได้เลยครับ ผมสนิทกับพี่ชาย ตอนก่อนเคยช่วยพี่ชายขนเฟอร์นิเจอร์บ่อยๆ"
พูดถึงเรื่องบังเอิญ ชายหนุ่มตระกูลกู๋คนนี้คือลูกชายของลุงใหญ่ของกู๋ฉางเกอ ชื่อกู๋ฉางหมิง
เมื่อสองวันก่อนเพิ่งคุยกับกู๋ฉางเกอไปไม่กี่ประโยค
"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก..."
"แค่อยากไปที่เรือนพักบนเขาด้านหลังเพื่อไปหาเขา ไม่ทราบว่าคุณจะช่วยบอกทางให้ฉันได้ไหม?"
เดิมทีเมื่อได้ยินเสียงเรียก "พี่สะใภ้" ซ้ำๆ เธอรู้สึกอายในใจ แต่พอนึกถึงว่าเธอกำลังจะไปเปิดเผยความลับ ก็รู้สึกตื่นเต้นกังวลขึ้นมาทันที
"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง"
"พอดีตอนนี้ผมไม่มีอะไรต้องทำ ผมจะพาคุณไปเอง"
"เฮ้อ... จริงๆ แล้วผมอิจฉาพี่ชายจัง พี่สะใภ้สวยสมกับที่เล่าลือกันว่างดงามราวกับเทพธิดาเลย"
กู๋ฉางหมิงปากหวานมาก เรียกพี่สะใภ้ไม่หยุดปาก พูดสามประโยคต้องชมหนึ่งครั้ง
หลิ่วชิงชิงไม่กล้าปฏิเสธความหวังดีของเขา จึงเดินตามเขาไปยังเขาด้านหลัง
ระหว่างทาง เธออดไม่ได้ที่จะถามถึงสถานการณ์ของกู๋ฉางเกอในตระกูลกู๋ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
สำหรับเรื่องนี้ กู๋ฉางหมิงก็เล่าตามความจริง แถมยังเพิ่มความคิดเห็นส่วนตัวด้วย บอกว่าพี่ชายฉางเกอลำบากแค่ไหน อยู่บนเขาด้านหลังคนเดียว แม้แต่คนรับใช้ก็ไม่มี
ฟังแล้วเธอยิ่งรู้สึกสงสารเขา
ถ้าไม่มีเธอ เขาคงจะเป็นอัจฉริยะที่ทุกคนในตระกูลกู๋ชื่นชม
แล้วทำไมต้องทำให้ตัวเองลำบาก อยู่บนเขาด้านหลังพยายามไม่ให้ใครสนใจด้วย
ยิ่งคิดแบบนี้ เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรปิดบังเขา
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงเขาด้านหลังตระกูลกู๋ กู๋ฉางหมิงชี้ไปที่เรือนเล็กๆ โดดเดี่ยวจากระยะไกลและพูดว่า: "นั่นไง พี่สะใภ้ดูสิ นั่นคือเรือนของพี่ชาย"
ทั้งสองยืนอยู่หน้าประตูเรือน หลิ่วชิงชิงเม้มริมฝีปาก ไม่กล้าเคาะประตู มือบีบชายเสื้อของตัวเองแน่น
กู๋ฉางหมิงไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ เขาตะโกนเรียกทันที: "พี่ชาย อยู่ไหมครับ?"
ทั้งสองไม่ต้องรอนาน ครู่ต่อมากู๋ฉางเกอก็เปิดประตูออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นผู้มาเยือนก็รู้สึกประหลาดใจมาก
ทำไมหลิ่วชิงชิงถึงมาหาเขาที่เขาด้านหลังล่ะ?
"ฮ่าๆ เมื่อกี้เจอพี่สะใภ้พอดี เธออยากมาหาพี่ ผมเลยพามาส่ง"
"ไม่ได้รบกวนพี่ชายนอนใช่ไหมครับ?"
กู๋ฉางหมิงเกาศีรษะหัวเราะเบาๆ สองทีแล้วถาม
"ไม่หรอก พอดีฝึกฝนเสร็จแล้ว"
กู๋ฉางเกอส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมยิ้มบางๆ
"พี่ชายดูเหมือนจะพยายามมากนะครับ ถ้าพยายามแบบนี้ต่อไป ผมเชื่อว่าพี่ชายจะต้องประสบความสำเร็จในอนาคตแน่นอน!"
"เอ่อ... ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับ พี่ชายตอนนี้อยู่ระดับพลังไหนแล้ว"
"เอ่อ... ถ้าไม่สะดวกตอบ ก็ถือว่าผมไม่ได้ถาม"
เกี่ยวกับสถานการณ์ของพี่ชาย เขายังคงคิดว่าพี่ชายอยู่ในขั้นควบรวมพลัง เพียงแต่ได้ยินว่าพี่ชายดูเหมือนจะเอาชนะศิษย์ขั้นควบรวมพลังห้าคนของสำนักเทียนฮาน แต่ไม่รู้ว่าอยู่ระดับไหน
หลังจากถามออกไป เขารู้สึกเสียใจ นี่จะไปทำร้ายความภาคภูมิใจของพี่ชายหรือเปล่า...
"ไม่มีอะไรที่ไม่สะดวกหรอก เพิ่งจะทะลุถึงผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางเมื่อเช้านี้เอง" กู๋ฉางเกอยังคงยิ้มบางๆ พูด
"โอ้... ไม่เป็นไรครับ ถึงจะช้าหน่อย แต่ถ้ายังพยายามต่อไป อนาคต..."
"หืม?"
"พี่ชายครับ เมื่อกี้สมองผมคงมีปัญหานิดหน่อย พี่พูดว่าอยู่ระดับอะไรนะ?"
กู๋ฉางหมิงพูดคำปลอบใจที่เตรียมไว้ออกมาแล้ว แต่ทันใดนั้นก็งงไป พี่ชายบอกว่าตัวเองอยู่ระดับอะไรนะ?
"ผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางไง"
กู๋ฉางเกอยักไหล่ เห็นอีกฝ่ายจ้องตาเขม็งปากอ้าค้าง กลัวว่าเขาจะไม่เชื่อจึงลอยตัวขึ้นไปสูงประมาณหนึ่งจั้งเพื่อพิสูจน์
"..."
"เอ่อ พี่ชาย พี่สะใภ้ คุยกันต่อเถอะครับ ผมรู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยสบาย ผมขอตัวก่อนนะครับ"
กู๋ฉางหมิงตาเบิกกว้างมองพี่ชายลอยขึ้นไปในอากาศ หลังจากอึ้งไปชั่วครู่ ก็ทิ้งประโยคหนึ่งแล้วหันหลังเดินจากไป
ก้มหน้าเดินไปพลางตบหน้าตัวเองเบาๆ ไปพลาง
พึมพำในปากว่า: "ฝันไปหรือเปล่า? ไม่ใช่ เจ็บนิดหน่อย... ผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลาง ทำไมถึงเป็นผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลางได้ล่ะ มันเป็นไปได้ยังไงกัน..."
กู๋ฉางเกอมองเขาจากไปด้วยสีหน้าจนใจ
สำหรับน้องชายคนนี้ เขามีความสัมพันธ์ที่ดี และเขาก็ไม่เคยมีความตั้งใจที่จะปิดบังระดับพลังของตัวเอง การสวมแหวนมิติก็เพียงเพื่อป้องกันคนนอก
"ยิน... ยินดีด้วย" หลิ่วชิงชิงเห็นสายตาของอีกฝ่ายมองมาที่ตัวเอง จึงพูดอย่างประหม่า
"เข้าไปคุยกันข้างในไหม?"
กู๋ฉางเกอที่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมาที่นี่ เพียงแค่ยิ้มแย้มเชิญชวน
สำหรับความลับที่เขาได้รู้จากปากของปู่เมื่อวานนี้ เขาไม่มีความตั้งใจที่จะบอกหลิ่วชิงชิง ไม่อยากให้เธอมีภาระทางความคิดมากเกินไป
อย่างไรก็ตาม ตัวเขาในตอนนี้ก็ดี ตัวเธอก็ดี อีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว ทำไมต้องเพิ่มความกังวลด้วย
หลิ่วชิงชิงงงๆ แม้กระทั่งไม่รู้ว่าควรทำอะไร เดินตามเขาเข้าไปในลานบ้าน จนกระทั่งเขาเรียกหลายครั้ง เธอถึงได้สติและนั่งลงบนม้านั่งหิน
"มีอะไรหรือ ถึงทำให้ภรรยาต้องมาด้วยตัวเอง?"
"คิดถึงสามีหรือ?" กู๋ฉางเกอยังคงพูดหยอกล้อเหมือนปกติ
แต่หลิ่วชิงชิงกลับก้มหน้าลงไปอีก กัดริมฝีปาก มือขาวทั้งสองข้างวางบนหัวเข่าและกำแน่นจนซีดขาว
"เกิดอะไรขึ้น?"
"มีคนรังแกเธอหรือ?"
"คนของสำนักเทียนฮานพูดอะไรอีก?"
กู๋ฉางเกอเห็นว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
"แม่บอกฉันเมื่อวานนี้ถึงความลับเกี่ยวกับเราสองคน..."
"แม้กระทั่งเกี่ยวกับสาเหตุที่ทำให้คุณไม่สามารถฝึกฝนได้!"
"ฉันคิดว่า คุณควรจะรู้!"
หลิ่วชิงชิงสูดลมหายใจลึกๆ ราวกับตัดสินใจอย่างหนักแน่น ในที่สุดก็กล้าเงยหน้าขึ้นมองดวงตาลึกล้ำคู่นั้น
"เอ่อ..."
กู๋ฉางเกออึ้งไป หางตากระตุกเล็กน้อย
เขารู้แล้วว่าเป็นเรื่องอะไร...
น่าแปลกที่หลิ่วชิงชิงวันนี้ผิดปกติมาก ดูเหมือนว่าเธอก็รู้เรื่องนี้แล้ว
"จริงๆ แล้ว คุณไม่สามารถฝึกฝนได้... ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน เมื่อตอนนั้น..."
หลิ่วชิงชิงพยายามพูดด้วยเสียงที่ตื่นเต้นเพื่อให้เขายอมรับได้มากขึ้น แต่เธอรู้ว่าไม่ว่าจะพูดเบาและนุ่มนวลแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะทำให้คนยอมรับได้
แต่คำพูดของเธอยังไม่ทันจบ ก็ถูกกู๋ฉางเกอพูดขัดขึ้นมาว่า:
"อ๋อ ภรรยาจะพูดถึงเรื่องที่พ่อแม่ของเราเพื่อช่วยชีวิตเธอ จึงใช้รากฐานของฉันเป็นค่าตอบแทนใช่ไหม?"
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หลิ่วชิงชิงทั้งคนก็อึ้งไป ปากอ้าๆ หุบๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ
เขารู้...
เขารู้ทุกอย่าง?
การเตรียมใจทั้งหมดที่เธอคิดไว้ระหว่างทาง พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงในตอนนี้
หลิ่วชิงชิงทั้งคนงงงัน เธอเพียงแค่จ้องมองชายหนุ่มที่ยิ้มอย่างผ่อนคลายตรงหน้าอย่างเหม่อลอย


## บทที่ 30 คลี่คลาย ยกระดับจิตใจ!

หลิ่วชิงชิงในระหว่างทางมาที่นี่ ในใจได้คิดถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน
แต่สิ่งที่เธอไม่เคยคิดถึงเลยก็คือ กู๋ฉางเกอรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
แล้วทำไมเขาถึง...
"ในเมื่อคุณรู้แล้วว่า ทุกอย่างในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเป็นเพราะฉัน ถึงทำให้คุณไม่สามารถฝึกฝนได้ และถูกคนอื่นดูถูก"
"ทำไมคุณยังปฏิบัติกับฉันแบบนี้..."
หลิ่วชิงชิงมีสีหน้าเหม่อลอย เธอยอมรับว่าถ้าสลับที่กับกู๋ฉางเกอ เธอคงไม่สามารถทำได้อย่างใจเย็นเหมือนเขา
"เพราะคุณเป็นภรรยาของผมไงล่ะ"
"ถ้าเป็นไปได้ รากฐานร่างกายที่ผมมีตอนนี้ ผมก็อยากจะมอบให้คุณ..."
ดวงตาทั้งสองของกู๋ฉางเกอเต็มไปด้วยความจริงจัง คำพูดของเขาไม่มีความเท็จแม้แต่น้อย
และสิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง จริงใจอย่างแท้จริง
ถ้าหากว่าเขาสามารถมอบรากฐานร่างกายนี้ให้กับหลิ่วชิงชิงได้ และเขาแบ่งปันมันกลับมา เขาก็จะมีค่ารากฐานถึงสองร้อยทันที!
"คุณ..." เมื่อได้ยินคำพูดที่จริงใจของเขา หลิ่วชิงชิงถึงกับงงงัน
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตัวเองจะมีตำแหน่งสำคัญในใจของกู๋ฉางเกอขนาดนี้
แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ ความรู้สึกผิดในใจเธอก็ยิ่งลึกซึ้ง!
หากกู๋ฉางเกอรู้ความจริงแล้วพูดจาร้ายกาจกับเธอ เธอกลับจะรู้สึกสบายใจกว่า และสามารถใช้วิธีของตัวเองชดเชยได้
แต่ตอนนี้ อีกฝ่ายไม่มีความเกลียดชังแม้แต่น้อย กลับเพียงเพราะการหมั้นหมายตั้งแต่เด็กในอดีต จึงยอมรับเธอเป็นภรรยา
"ถ้าคุณรู้สึกผิดมาก"
"ช่วยผมทำอะไรสักอย่างได้ไหม"
กู๋ฉางเกอจู่ๆ ก็มองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง พูดอย่างหนักแน่น
"ได้"
"แค่คุณเอ่ยปาก ฉันก็จะตกลง!"
หลิ่วชิงชิงรู้สึกใจสั่น ที่แท้เขาก็มีจุดประสงค์
ดูจากสีหน้าของเขา เรื่องนี้คงไม่ธรรมดา
"เพิ่งเสร็จจากการฝึกฝน รู้สึกหิวนิดหน่อย"
"ช่วยทำอาหารให้ผมหน่อย ไม่มีปัญหาใช่ไหม?"
กู๋ฉางเกอยังคงรักษาสีหน้าแบบนั้นไว้ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องสำคัญมาก
"..."
"บอกก่อนดีกว่าว่าให้ทำอะไร"
หลิ่วชิงชิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะทำอาหารให้เขา เธอสนใจมากกว่าว่ากู๋ฉางเกอต้องการให้เธอทำอะไร ที่จะทำให้เขาหายโกรธ
"ก็แค่ช่วยทำอาหารให้ผมไงล่ะ"
"ฟ้าใหญ่ดินกว้าง กินข้าวสำคัญที่สุด นี่ยังไม่ถือว่าเรื่องใหญ่อีกหรือ?"
กู๋ฉางเกอเปลี่ยนสีหน้าทันที กลับมาเป็นท่าทางน่าหมั่นเขี้ยวแบบทุกวัน โน้มตัวเข้าใกล้หลิ่วชิงชิงพูด
"แค่...แค่ทำอาหาร?"
"ไม่มีเรื่องอื่นหรือ?"
ตอนนี้หลิ่วชิงชิงเริ่มเข้าใจแล้ว ไอ้หมอนี่ตั้งใจแกล้งเธอ!
กู๋ฉางเกอพยักหน้า ชี้ไปที่ห้องครัว: "ในถุงเก็บของบนเตาไฟมีของครบ รบกวนภรรยาช่วยทำอาหารให้ผมหน่อย เติมท้องหน่อย"
"ได้..."
หลิ่วชิงชิงอ้าปากค้าง ในใจโล่งอก ลุกขึ้นเงียบๆ เดินไปที่ห้องครัว
ผ่านหน้าต่าง เธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่เขาอีกครั้ง
เห็นเขาเพียงแค่วางแขนทั้งสองบนโต๊ะหิน สองมือประคองใบหน้า ยิ้มมองเธออยู่
เมื่อรู้สึกถึงสายตานั้น ใบหน้าสวยของเธอก็แดงเรื่อเล็กน้อย ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับเขา เริ่มยุ่งวุ่นวาย
ในใจก็อดรู้สึกผิดไม่ได้
หลิ่วชิงชิงเอ๋ย หลิ่วชิงชิง เขาดีกับเธอขนาดนี้ เมื่อกี้เธอคิดอะไรกับเขา...
ต่อไปต้องไม่ทำแบบนี้อีก ต้องไม่สงสัยเขาอีก...
เขาเสียสละให้เธอมากพอแล้ว
คิดไปคิดมา มือของเธอก็ไม่หยุด แม้ว่าตัวเองจะไม่เคยทำอาหารมาก่อน แต่เธอก็เคยเห็น จึงเลียนแบบและยุ่งวุ่นวาย
ในใจคิดว่า การทำอาหารมันยากตรงไหน คนธรรมดาทุกบ้านก็ทำได้ เธอเป็นคนที่สวรรค์เลือกสรร จะทำไม่ได้หรือ?
จะยากกว่าการฝึกฝนพลังวิเศษหรือ?
ไม่นานนัก...
เมื่อเธอนำจานแล้วจานเล่าของ 'อาหาร' มาวางบนโต๊ะหินด้านนอก
ใบหน้าของกู๋ฉางเกอแข็งค้าง...
"นี่เรียกว่า...ตอบแทนคุณด้วยความอกตัญญูหรือ?"
ในจานเหล่านั้น นอกจากถ่านดำๆ ก็แทบมองไม่ออกว่าทำมาจากอะไร!
"ขอ...ขอโทษ ฉันพยายามแล้ว"
หลิ่วชิงชิงถูกถามจนไม่กล้าเงยหน้า ก้มหน้าพูดเสียงเบา
ถ้าให้เหล่าศิษย์ของสำนักเทียนฮานได้เห็นภาพนี้ พวกเขาคงจะตะโกนว่าจะกลืนกินกู๋ฉางเกอทั้งเป็น!
เทพธิดาผู้เย่อหยิ่งเย็นชา ถึงกับต้องพูดขอโทษกับเขา!!!
"คุณไม่ได้ขอโทษผม...แต่ขอโทษพวกมันต่างหาก..."
กู๋ฉางเกอชี้ไปที่ถ่านดำๆ บนโต๊ะอย่างจนใจ แล้วยกจานออกไป
ไม่นาน เขาก็เดินออกมาจากห้องครัวอีกครั้ง ทำอาหารเองหลายจาน
แต่พอออกมาแล้วกลับทำให้เขาขำ
เมื่อกี้ตอนที่เขาไปห้องครัว หลิ่วชิงชิงก็ก้มหน้าเหมือนนักเรียนที่ทำผิด ตอนนี้เขาออกมาแล้ว เธอยังคงอยู่ในท่าเดิม ไม่ได้นั่งลงเลย
"อย่ายืนเซ่อๆ อยู่เลย มาลองชิมเร็ว นี่เป็นอาหารมื้อแรกจากสามีนะ"
กู๋ฉางเกอพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ตัวเองก็นั่งลงแล้ว
เมื่อได้ยินเขาพูด หลิ่วชิงชิงจึงนั่งลงอีกครั้ง เม้มปากดูน่าสงสารนิดๆ
เธอไม่เคยคิดว่า การทำอาหารจะยากกว่าการฝึกฝนเสียอีก!
ไก่เป็ดที่ดีๆ จะกลายเป็นสีดำได้ยังไง...
หลังจากที่กู๋ฉางเกอส่งสัญญาณหลายครั้ง เธอจึงถอนหายใจและเริ่มใช้ตะเกียบ
"อร่อย!"
"นี่ทำจากอะไร?"
พอได้ลองชิม ดวงตาของหลิ่วชิงชิงก็เป็นประกาย ไม่คิดว่าเขาจะทำอาหารอร่อยขนาดนี้ อร่อยกว่าร้านอาหารข้างนอกมากมาย
"แน่นอนสิ นี่เป็นอาหารที่สามีของคุณใช้เครื่องปรุงพิเศษทำขึ้นมาเฉพาะ"
กู๋ฉางเกอยิ้มอย่างมีความสุข บอกให้เธอลองชิมอาหารจานอื่น
"อันนี้ก็อร่อย..."
"จานนี้คืออะไรหรือ?"
หลิ่วชิงชิงชิมอีกครั้ง ชมไม่หยุด
"อันนี้เหรอ อันนี้ที่อร่อยน่าจะเป็นลุงคนที่สองที่อร่อยนั่นแหละ" กู๋ฉางเกอดูเหมือนจะคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะตอบ
คำตอบนี้ทำให้หลิ่วชิงชิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้
เมื่อรู้ตัวว่าเสียมารยาท เธอรีบดูปฏิกิริยาของกู๋ฉางเกอ
"แบบนี้สิถูกต้อง เด็กผู้หญิงต้องยิ้มบ้าง"
"อย่าทำหน้าเครียดตลอดเวลา เดี๋ยวจะติดเป็นนิสัย แล้วต่อไปจะไม่ยิ้มเลยนะ"
กู๋ฉางเกอยังคงมองเธอด้วยรอยยิ้ม พูดอย่างสบายๆ
ในช่วงเวลาของมื้ออาหาร ความกังวลในใจของหลิ่วชิงชิงก็ถูกเขาขจัดไปเกือบหมด
เธอเข้าใจแล้วว่า กู๋ฉางเกอไม่ต้องการให้เธอชดใช้เรื่องในอดีต แต่จริงใจกับเธอ ดังนั้นเธอก็ยิ่งต้องจริงใจตอบแทนเขา
เมื่อคิดเรื่องเหล่านี้ได้กระจ่าง หลิ่วชิงชิงทั้งคนก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก
ในช่วงเวลานี้ จิตใจของเธอได้รับการยกระดับ
【คู่ชีวิตหลิ่วชิงชิง จิตใจได้รับการยกระดับ ปัญญาญาณ+5 สามารถแบ่งปันได้】
ในเวลาเดียวกัน ในสมองของกู๋ฉางเกอก็มีเสียงเตือนดังขึ้น ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ
แต่เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ในใจนึกคำว่าแบ่งปันทันที
【คู่ชีวิตหลิ่วชิงชิง: ปัญญาญาณ 90】
【เจ้าของระบบกู๋ฉางเกอ: ปัญญาญาณ 93】
ทันใดนั้น หน้าต่างคุณสมบัติของทั้งสองคนก็เปลี่ยนแปลง ช่องปัญญาญาณของแต่ละคนเพิ่มขึ้น 5 หน่วย
ไม่คิดว่ามื้ออาหารนี้นอกจากจะช่วยขจัดความกังวลของหลิ่วชิงชิงแล้ว ยังมีเรื่องน่ายินดีที่ไม่คาดคิด มื้อนี้...คุ้มค่า!
"ขอบคุณ..."
หลิ่วชิงชิงก้มหน้าพูดเสียงแทบไม่ได้ยิน
"แค่มื้อเดียวจะขอบคุณอะไร พอดีคุณมา ผมก็ไม่ต้องไปเอง"
"นี่ ของนี้ให้คุณ"
กู๋ฉางเกอยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ทำท่าเหมือนจะหยิบของจากแหวนมิติ แต่จริงๆ แล้วหยิบกล่องหยกที่บรรจุบัวหิมะหมื่นปีออกมาจากพื้นที่ระบบวางบนโต๊ะ


## บทที่ 31 แย่แล้ว! คราวนี้พังหมดแล้ว (ขอติดตามอ่าน)

"นี่คืออะไร?"
หลิ่วชิงชิงมองกล่องหยกบนโต๊ะด้วยความลังเล
เพียงแค่มองกล่องหยกก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา สิ่งที่บรรจุอยู่ภายในต้องเป็นเทียนชาเตี้ยนเป่าที่หายากอย่างแท้จริง!
"เมื่อวานท่านปู่กลับมาที่คฤหาสน์ นี่คือของขวัญแต่งงานสำหรับเราทั้งสอง"
"ตอนนี้ข้าเพียงแค่อยู่ในระดับยู่คงจิ้ง ยังใช้ของสิ่งนี้ไม่ได้ สู้เจ้าเอาไปใช้จะดีกว่า"
กู๋ฉางเกอลูบคางพลางพูดแก้ตัวไปเรื่อย
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หลิ่วชิงชิงจึงค่อยๆ เปิดกล่องหยก แต่เพียงแค่เปิดออกนิดเดียว ความเย็นก็พุ่งออกมาทันที น้ำแข็งเริ่มแผ่ขยายบนโต๊ะหิน
เพียงแค่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในแวบเดียว เธอก็รีบปิดกล่องหยกอย่างรวดเร็ว
"สิ่งนี้มีค่าเกินไป ข้ารับไว้ไม่ได้" หลิ่วชิงชิงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่
เพียงแค่แวบเดียวเธอก็เห็นว่า บัวหิมะนี้มีอายุอย่างน้อยห้าพันปี และเป็นบัวหิมะชั้นเลิศ!
มีค่ามากกว่าหยู่หลิงตันเสียอีก!
แม้ว่าบัวหิมะนี้จะเหมาะกับเธอมาก และสามารถช่วยให้เธอพัฒนาวิชาเชิงเทียนหานจือไปสู่ขั้นเล็กได้ แต่เธอก็ไม่สามารถรับมันไว้ได้!
ตอนนี้เธอติดค้างบุญคุณมากมายจนไม่รู้จะชดใช้อย่างไร แล้วจะรับเทียนชาเตี้ยนเป่าที่มีค่ามากขนาดนี้ได้อย่างไร?
"ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือ สิ่งนี้เป็นของขวัญแต่งงานจากท่านปู่"
"การแต่งงานไม่ใช่เรื่องของข้าคนเดียว"
"ของสิ่งนี้อย่างน้อยก็เป็นของเจ้าครึ่งหนึ่งไม่ใช่หรือ?"
"หากเจ้าดูดซึมพลังจากมัน น่าจะช่วยให้เจ้าก้าวข้ามไปสู่ขั้นกุยซวีจิ้งได้เร็วขึ้น ระดับพลังที่สูงขึ้นจะช่วยปกป้องสามีระดับยู่คงจิ้งอย่างข้าได้ไม่ใช่หรือ?"
กู๋ฉางเกอพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ และเหตุผลของเขาก็ฟังดูมีเหตุผลมาก
ในชั่วขณะนั้น หลิ่วชิงชิงตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอีกครั้ง
เห็นว่าเธอกำลังจะปฏิเสธอีก กู๋ฉางเกอจึงลุกขึ้นยืดตัวและหาวพลางพูดว่า: "กินอิ่มแล้วรู้สึกง่วง เจ้าจะดูดซึมพลังจากมันที่นี่หรือเอากลับไปก็ได้"
พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องไป ไม่ให้โอกาสหลิ่วชิงชิงปฏิเสธ
"แต่ว่า......"
หลิ่วชิงชิงกำลังจะพูดอะไรกับเขาที่เดินเข้าห้องไปแล้ว แต่เธอได้ยินเสียงถอดเสื้อผ้าและเสียงเสื้อผ้าตกลงบนพื้นดังมาจากในห้อง
"หากภรรยาไม่ต้องการ ก็ส่งกล่องให้ข้าเถอะ วางไว้ข้างนอกเดี๋ยวมีคนขโมยไป" เสียงของกู๋ฉางเกอดังมาจากในห้อง
ทันใดนั้น ภาพในห้องก็ปรากฏในความคิดของเธอ
คนผู้นั้นคงยิ้มเจ้าเล่ห์นอนบนเตียงในสภาพกึ่งเปลือย รอให้เธอเข้าไป...
"......"
เห็นว่าอีกฝ่ายทำถึงขนาดนี้แล้ว หลิ่วชิงชิงจึงไม่ปฏิเสธอีก
เธอถือกล่องหยกด้วยมือข้างเดียว มองไปที่ประตูห้อง ดวงตาอ่อนโยนราวกับสายน้ำ
"งั้นข้าขอตัวกลับก่อน......"
เธอพูดเบาๆ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับจากในห้อง เธอจึงออกจากบ้านและปิดประตูเบาๆ
หลังจากเดินออกมาได้ระยะหนึ่ง เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในภวังค์
ตอนมา เธอรู้สึกกังวลและหนักใจ
แต่หลังจากพูดคุยกับเขา เมื่อจากมา ไม่เพียงแต่ไม่เกิดเหตุการณ์ที่เธอคาดไว้ แต่เขายังให้บัวหิมะที่มีค่ามากแก่เธออีกด้วย
"ที่แท้......ข้าเป็นฝ่ายได้ประโยชน์"
หลิ่วชิงชิงหยุดฝีเท้าทันที เธอมาที่ตระกูลกู๋เพื่อไม่ให้กู๋ฉางเกอถูกดูหมิ่น แต่ตอนนี้เธอกลับไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย แต่กลับได้รับของมากมายจากเขา...
เรื่องนี้......ทำให้เธอรู้สึกทั้งอยากหัวเราะและร้องไห้
แต่หลังจากการพูดคุยวันนี้ ภาพของเขาได้ฝังลึกลงในใจเธออย่างแน่นหนา
คำว่าคู่ชีวิตในนามเท่านั้น ไม่มีความหมายอีกต่อไป
"มีสามีแบบนี้ ดูเหมือน......จะไม่เลวเลย"
หลิ่วชิงชิงเดินกลับด้วยฝีเท้าที่เบาขึ้น มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานเล็กๆ โดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งเธอกลับถึงที่พักของสำนักเทียนฮานและเข้าห้องของตัวเอง
ศิษย์คนหนึ่งของสำนักเทียนฮานเกาศีรษะพลางพึมพำอย่างไม่แน่ใจว่า: "ทำไมรู้สึกว่าหลิวซือเจี่ยดูแปลกไปวันนี้......"
"แปลกตรงไหนกัน ข้าว่าเจ้าหลงรักเธอแล้วล่ะ!"
"แต่กล่องหยกในมือของหลิวซือเจี่ยเมื่อครู่ดูไม่ธรรมดาเลย ไม่รู้ว่าได้มาจากไหน"
"ไม่ว่าจะได้มาจากไหน ก็คงไม่ใช่จากไอ้หมอนั่นจากตระกูลกู๋หรอกนะ?"
ได้ยินเสียงซุบซิบของเหล่าศิษย์สำนักเทียนฮานในลาน หลิ่วชิงชิงได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจ
เขาไม่ได้เป็นอย่างที่คนพวกนี้เห็นเลย ตอนนี้เขาอยู่ในระดับผู้พิทักษ์ท้องฟ้าระยะกลาง อย่างน้อยก็มีระดับพลังเหนือกว่าศิษย์สำนักเทียนฮานส่วนใหญ่ที่อยู่นอกประตู
"ก่อนวันแต่งงาน น่าจะดูดซึมพลังจากบัวหิมะนี้ได้สำเร็จ"
หลิ่วชิงชิงในฐานะคนบ้าฝึกฝน หลังจากกลับมาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอส่งเสียงบอกคนนอกห้องว่าจะปิดวาจาสามถึงห้าวัน จากนั้นจึงตั้งค่ายกลแยกโลก แล้วจึงเปิดกล่องหยกอย่างจริงจัง
"บัวหิมะสุดยอดอายุหมื่นปี......"
ครั้งนี้ เธอรู้สึกได้ชัดเจนยิ่งขึ้น บัวหิมะนี้มีค่ามากกว่าที่เธอคิดไว้!
แต่เมื่อรับมาแล้ว เธอก็ไม่ลังเลอีก และเริ่มดูดซึมพลังทันที!
หลังจากที่เธอเข้าสู่สมาธิได้เพียงหนึ่งชั่วโมง มารดาของเธอ จ้าว หลิง ก็กลับมาที่ที่พักด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
เช้านี้นางไปเยี่ยมกู้ควง และรอนานกว่าจะได้พบเขา
นางตั้งใจจะขอร้องให้เขาไม่เปิดเผยความลับในอดีตให้เด็กหนุ่มฉางเกอรู้ แต่ข่าวที่ได้รับกลับเป็น......เมื่อคืนความลับนี้ถูกบอกให้ฉางเกอรู้แล้ว
"ทำไมชิงชิงถึงปิดวาจาล่ะ?"
จ้าว หลิงปรับสีหน้าของตัวเอง แล้วจึงถามศิษย์สำนักเทียนฮานที่อยู่ข้างๆ
"พี่สาวออกไปข้างนอกตอนเช้า และปิดวาจาหลังจากกลับมา"
"แต่ไม่เป็นไรครับ ข้าน้อยจะจัดห้องว่างให้ท่านเดี๋ยวนี้"
ศิษย์สำนักเทียนฮานเห็นมารดาของหลิวซือเจี่ยพูดกับตน จึงยิ้มกว้างและพูดอย่างนอบน้อม
"แย่แล้ว......แย่แล้ว ทุกอย่างพังหมดแล้ว!"
จ้าว หลิงได้ยินข่าวนี้ รู้สึกเหมือนถูกดูดพลังทั้งหมดออกไป
นางปล่อยให้ศิษย์ผู้นั้นพาไปยังห้องว่าง
ศิษย์ผู้นั้นเห็นว่าสภาพของนางดูไม่ค่อยดี จึงถามไถ่สั้นๆ แล้วรีบปิดประตูจากไป
จ้าว หลิงนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว ถอนหายใจไม่หยุด
ตอนนี้ในใจของนางเชื่อมั่นว่า เช้านี้ชิงชิงไปหาเด็กหนุ่มฉางเกอ ด้วยนิสัยของชิงชิง เก้าในสิบส่วนเธอคงตั้งใจไปสารภาพความจริง
แต่เรื่องนี้ การสารภาพจะนำมาซึ่งความเข้าใจได้หรือ?
ผลลัพธ์ของการไปพบของชิงชิงเห็นได้ชัดว่าไม่น่าจะดี เพราะกลับมาแล้วก็ปิดวาจาไม่ยอมพบใคร
ฮือ......
จะทำอย่างไรดี!
ถ้าพี่กู้ยังอยู่ก็คงดี
......
ที่บ้านพักหลังเขา กู๋ฉางเกอนอนอยู่บนเตียง ยกขาขึ้นพลางครุ่นคิด
"หลังจากที่ข้าให้กำลังใจเธอวันนี้ เธอน่าจะไม่มีภาระทางใจมากนักแล้ว"
"น่าเสียดายที่ตันน悟丹ไม่เหมาะจะให้คนอื่นรู้ คงต้องรอถึงคืนวันแต่งงานค่อยให้เธอ"
"ตามนิสัยของเธอ ไม่กี่วันนี้เธอคงจะปิดวาจาเพื่อดูดซึมพลังจากบัวหิมะ ถึงเวลาแล้วที่จะใช้โอกาสนี้จัดการโอรสองค์นั้นซะที!"
เหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบวันก่อนแต่งงาน หลังจากงานแต่งงานเสร็จ ผู้คนจากสำนักเทียนฮานก็จะไม่อยู่ต่อ หากจะลงมือก็ต้องก่อนงานแต่งงาน!
สำหรับคนที่ต้องการชีวิตของเขา เขาจะไม่มีความเมตตาใดๆ
หลังจากวางแผนทุกอย่างในใจแล้ว เขาตัดสินใจทันทีว่า พรุ่งนี้จะล่อให้อีกฝ่ายเข้ากับดัก แล้วส่งเขาไปสู่สวรรค์!
"โอรสองค์นั้นจะหลงกลหรือไม่......"
"แต่ดูเหมือนคนผู้นี้จะไม่ค่อยฉลาด ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไร มีสมองระดับฟักทอง พรุ่งนี้หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก็จะเป็นวันตายของเขา......"
"อะไรนะ! ทายาทรับภรรยาน้อยอีกแล้วหรือ?"
กู๋ฉางเกอหลังจากผูกพันกับระบบ เพียงแค่ผูกพันกับคู่ชีวิตก็สามารถแบ่งปันพรสวรรค์ไปจนถึงผลลัพธ์จากการฝึกฝน ไม่ว่าจะเป็นการกินยาเม็ดหรือเทียนชาเตี้ยนเป่า หรือแม้แต่การฝึกฝนประจำวัน ล้วนสามารถแบ่งปันได้!
"เพียงแค่ผูกพันกับคู่ชีวิตคนเดียว ก็ทำให้ข้าเปลี่ยนจากร่างไร้ค่าเป็นกายวิญญาณได้ ถ้ามีคู่ชีวิตมากกว่านี้จะเป็นอย่างไร!?"
นับจากวันนั้น เขาเข้าใจแล้ว การที่ตัวเองพยายามฝึกฝนไม่ดีเท่ากับการมีคู่ชีวิตหลายคน การที่ตัวเองกินยาเม็ดไม่ดีเท่ากับป้อนให้ภรรยา!
ธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักที่ภายนอกเย็นชาแต่ภายในร้อนแรง เจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ที่น่ารัก เด็กสาวผมขาวที่แปลงร่างมาจากเผ่ามังกร...
【คู่ชีวิตฝึกฝนทั้งคืน ได้แบ่งปันพลังบำเพ็ญที่เพิ่มขึ้นแล้ว!】
【คู่ชีวิตเข้าใจพลัง剑อี้ ได้แบ่งปันความเข้าใจแล้ว!】
【คู่ชีวิตกินสุดยอดบัวหิมะ เข้าใจกฎเกณฑ์หนึ่งข้อ ได้แบ่งปันแล้ว!】
【ใช้เวลาดีๆ กับคู่ชีวิต รางวัล......】
เมื่อเขาป้อนภรรยาอย่างมีความสุขทุกวัน โดยไม่รู้ตัว เขาก็ได้เจิ้งเต้าหยินเซียน ร่างศักดิ์สิทธิ์เต็มที่ ยืนอยู่เหนือสรรพชีวิตทั้งปวง!
(เน้นชีวิตประจำวัน สนุกสนาน อารมณ์ขัน ไม่กดดันตัวเอก)