ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา
เฉวียนจินสู่ตั้นเค่อ
## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

1.บทที่ 1 พินัยกรรมจากแคนาดา
เดือนเมษายน  ณ เมืองไหเต่า ซึ่งอากาศยังคงความหนาวเย็นของฤดูใบไม้ผลิอยู่
7 โมงครึ่งแล้วแต่ฉินสือโอวกลับไม่รู้สึกง่วงงุนอีกต่อไปยังคงนอนไม่หลับ เขากระชับเสื้อคลุมเอนตัวนั่งพิงหัวเตียงพลางทอดสายตาเหม่อมองเหม่อไปยังนอกหน้าต่าง
เขามาอยู่ในเมืองนี้ได้ 8 ปีแล้ว เริ่มจากมาเรียนมหาวิทยาลัย หลังจากเรียนจบก็ยังคงก็อาศัยอยู่ในเมืองนี้ต่อมาเรื่อยๆ
มหาวิทยาลัยจงยางไห่หยางที่ฉินสือโอวเรียนจบมาเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองไหเต่านี้ หลังจากที่เขาเรียนจบ ด้วยความเหลือจากเหมาเหว่ยหลงรุ่นพี่ของเขา เขาจึงก็ได้เข้าทำงานในแผนกทรัพยากรบุคคล ที่บริษัทปิโตรเลียมที่ดีที่สุดของเมืองไหเต่าในแผนกบุคคลด้วยความเหลือจากเหมาเหว่ยหลงรุ่นพี่ของเขา
ทำงานในตำแหน่งนี้มาได้ 4 ปี จนเมื่อเดือนที่แล้วแผนกทรัพยากรบุคคลก็แผนกบุคคลมีพนักงานดูแลเอกสารสาวสวยเข้ามาใหม่คนหนึ่ง เธอสวยมาก ผู้จัดการมอบหมายให้ฉินสือโอวเป็นพี่เลี้ยงดูแลเธอ แรกๆ ก็ไม่มีอะไร แต่ความสวยของเธอดันไปโดดเด่นดึงดูดสะดุดตาทายาทเศรษฐีคนหนึ่งในบริษัทเข้า
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็ง่ายๆ เข้าอีหรอบเดิมก็เดาได้ไม่ยาก ทายาทเศรษฐีคนนั้นเห็นเธอกับฉินสือโอวสนิทกันก็เลยเกิดความหึงหวง เขาเรียกฉินฉือโอวไปเตือนหลายครั้ง แต่ฉินสือโอวไม่สนใจ จนกระทั่งทั้งสองมีปากเสียงกันจนถึงขั้นลงไม้ลงมือในท้ายที่สุด
เดิมทีมันเป็นเพียงปัญหาเรื่องผู้หญิงก่อนหน้านี้แค่ปัญหาหึงหวง แต่พอเมื่อทายาทเศรษฐีถูกฉินสือโอวมีการลงไม้ลงมือทำร้าย ปัญหาที่ตามมาหลังจากนั้นจึงกันเรื่องมันก็เลยยิ่งไปกันใหญ่ หมอนั่นทายาทเศรษฐีให้ติดต่อไปหาเพื่อนของเขาที่อยู่ฝ่ายแผนกการเงินเพื่อให้พวกนั้นสร้างหลักฐานใส่ร้ายว่าฉินสือโอวยักยอกเงินก้อนหนึ่งของบริษัทไป
การยักยอกเงินบริษัทถือเป็นความผิดร้ายที่ร้ายแรงมากเรื่องที่ค่อนข้างใหญ่โต เพราะนอกจากฉินสือโอวไม่เพียงจะต้องชดใช้เงินคืนให้บริษัทแล้ว แต่เขายังถูกไล่ออกเพราะเหตุนี้อีกด้วย!
จะว่าไปเรื่องที่ถูกไล่ออกจากบริษัทมันก็ไม่ได้แย่อะไร เพราะที่จริงฉินสือโอวก็คิดจะลาออกอยู่แล้ว แต่ปัญหาอยู่ที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาตอนนี้แทบจะไม่มีเงินเหลืออยู่เลย เพราะเงินของเขาถูกนำไปชดใช้ให้บริษัทจนหมดแล้วเขาชดใช้ให้บริษัทไปจนแทบจะไม่มีเงินเหลือติดบัญชีแล้ว
เคราะห์ซ้ำกรรมซัดไปอีกก็คือที่เดือนนี้เขายังต้องจ่ายค่าเช่าห้องสำหรับสามเดือนข้างหน้าอีกด้วย ลำพังเงินที่เขาเหลืออยู่ตอนนี้มีพอแค่ค่าอาหารแต่ละมื้อเท่านั้น และไม่ว่ายังไงเงินก็คงไม่พอจ่ายค่าเช่าห้องแน่ๆ
ขณะที่ฉินสือโอวกำลังเครียดเรื่องค่าเช่าห้อง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น!
ฉินสือโอวเดินไปเปิดประตูก่อนใบ หน้าดุดันของลุงเจ้าของห้องแสนโหดก็จะปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาทันที ลุงเจ้าของห้องมาหาเขาตอนนี้ก็มีอยู่แค่เหตุผลเดียวเท่านั้นคือการมาเก็บค่าเช่าอย่างไม่ต้องสงสัย
ถึงแม้ว่าเมืองไหเต่าจะอยู่ค่อนไปตั้งอยู่ทางเหนือ แต่เนื่องจากอยู่ติดทะเลจึงทำให้เมืองไหเต่ากลายเป็นเมืองท่าที่สำคัญแห่งหนึ่ง เพราะฉะดังนั้นนั้นเศรษฐกิจจึงเติบโตอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่าเป็นเมืองรองเลยก็ว่าได้ และด้วยเหตุนี้จึงทำให้บ้านและที่ดินมีราคาสูงมา ส่วนค่าเช่าบ้านก็แพงเช่นกัน
ฉินสือโอวเช่าห้องสตูดิโอขนาดเล็ก 1 ห้องนอน 1 ห้องรับแขกเอาไว้ ค่าเช่าต่อเดือนก็อยู่ที่หนึ่งพันหยวน แถมยังเก็บค่าเช่าล่วงหน้าทีละ 3 เดือนอีก นั่นจึงหมายความว่าเขาต้องจ่ายสามพันหยวนภายในเดือนนี้ แต่ที่ยิ่งไปกว่านั้นก็คือตอนนี้แค่สามร้อยหยวนเขายังมีไม่มีถึงเลย!
ช่วยไม่ได้ ฉินสือโอวจึงทำได้เพียงยิ้มแห้งๆ และขอร้องให้ลุงเจ้าของห้องช่วยเห็นใจเขาหน่อย ลุงเจ้าของห้องดูไม่ค่อยพอใจมากนัก และก่อนจากไปเขาก็พูดออกมาเสียงแข็งว่า
“ฉันให้เวลา 2 วัน เย็นวันถ้าวันมะรืนฉันจะมาเก็บเงินอีกที ถ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าห้องนายก็เก็บของไสหัวออกไปซะ!”
ช่างเป็นคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเหลือเกิน แต่ฉินสือโอวไม่มีแรงจะโมโหอีกแล้ว
ฉินสือโอวในวันนี้ถูกบีบบังคับจนอับจนหนทางมองไปทางไหนก็มืดแปดด้านไปหมด
เมื่อส่งเจ้าของห้องเช่ากลับไปแล้ว ฉินสือโอวก็กลับไปนั่งนอนลงอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าที่เหนื่อยล้า ในหัวของเขาคิดเรื่องว่างเปล่าสำหรับเรื่องในอนาคตไม่ออกและยังสิ้นหวังกับเรื่องราวในปัจจุบัน
อีกไม่นานเขาก็จะสามสิบแล้ว แต่กลับไม่มีงาน ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ และพอนึกถึงหน้าพ่อแม่ใจของเขาก็ยิ่งห่อเหี่ยวเข้าไปใหญ่
ในตอนนั้นเองที่จู่ๆ ประตูห้องของเขาถูกเคาะอีกครั้ง และเสียงดังเสียดบาดหูของเจ้าของห้องเช่าก็ดังขึ้นมา
“เสี่ยวฉิน เปิดประตู เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
พอได้ยินเสียงเจ้าของห้องเช่าความรู้สึกห่อเหี่ยวและสิ้นหวังในใจของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยความโกรธ ตาลุงเจ้าของห้องชักจะมากเกินไปแล้วนะ ไหนบอกว่าให้เวลาเขาสองวันไง พอถึงเวลาแล้วจะมาเก็บเงินไง แล้วทำไมถึงกลับมาทวงเร็วขนาดนี้?
ฉินสือโอวข่มกลั้นความโกรธแล้วเปิดประตูด้วยความโกรธออกไป แต่เขากลับพบว่าข้างกายของนอกจากจะได้พบกับเจ้าของห้องเช่ามีแล้ว ยังมีตำรวจในเครื่องแบบที่สวมหมวกปีกกว้างอีกคนอยู่ด้วย
เมื่อตำรวจเห็นฉินสือโอวเขา ตำรวจเขาก็เอ่ยปากถามขึ้นมาจึงถามว่า
“คุณคือคุณฉินใช่ไหมครับ?”
ฉินสือโอวพยักหน้า จากนั้นเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงพูดต่อว่า
“ถ้าอย่างนั้นเชิญไปกับผมด้วยครับ มีคนอยากพบคุณ”
พอได้ยินตำรวจพูดอย่างนั้น ยังไม่ทันที่ฉินสือโอวจะพูดอะไร เจ้าของห้องเช่าก็รีบพูดขึ้นมาทันที
“คุณเจ้าหน้าที่ครับ ผมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเสี่ยวฉินนะครับ ถ้าเขาไปก่อคดีอะไรมา มันไม่เกี่ยวกับผมและห้องของผมนะครับ”
ฉินสือโอวจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาคิดว่าคดีก่อนหน้านี้อาจจะมีปัญหาอะไรขึ้นมาหรือว่ามันจะเกี่ยวกับเรื่องก่อนหน้านี้ เขาจึงได้แต่คิดแล้วเดินตามเจ้าหน้าที่ตำรวจหนุ่มไปยังสถานีตำรวจด้วยสภาพไร้วิญญาณ
พอถึงสถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ก็พาเขาตรงไปยังห้องของผู้อำนวยการทันที
เมื่อเข้าไปในห้อง เขาก็กวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะเห็นตำรวจพุงพลุ้ยวัยกลางกำลังชงชาให้ชายในชุดสูทสองคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟา
สิ่งที่ทำให้ฉินสือโอวจับต้นชนปลายไม่ถูกก็คือ หนึ่งในสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเป็นชายสวมสูทมีคนหนึ่งรูปร่างสูงใหญ่ ผมสีบลอนด์ นัยน์ตาสีฟ้าและผิวขาวซีดราวกับแวมไพร์ อายุของเขาน่าจะราวๆไม่ต่ำกว่าห้าสิบหกสิบเห็นจะได้ เพราะเคราของเขานั้นเกลายเป็นสีขาวราวกับหิมะไปแล้ว แต่ร่างกายที่กำยำนั้นช่างดูทรงพลังและน่าเกรงขามเหลือเกิน
เจ้าหน้าที่ตำรวจวัยกลางคนคนนั้นคือผู้อำนวยการสถานีตำรวจอย่างไม่ต้องสงสัย ว่าแล้วเขาก็ยื่นมือมาข้างหน้าทางฉินสือโอวแล้วพูดขึ้น
“คุณคือคุณฉินสือโอวสินะครับ? สวัสดีครับ ผมหลัวหย่งจื้อผู้อำนวยการสถานีตำรวจท้องที่ถนนซวงเหอเขตหลัวซานครับ”
ช่วงก่อนหน้านี้ฉินสือโอวถูกไม่รู้ว่าพวกตำรวจทำให้เขารู้สึกเหมือนอยู่ไม่สู้ตายต้องการอะไรกันแน่ เมื่อพอเห็นหลัวหย่งจื้อยื่นมือมาจึงรีบเข้าไปจับ ก้มหัวโค้งและแนะนำตัวเองทันที
หลังจากหลัวหย่งจื้อปล่อยมือฉินสือโอวแล้ว ผู้ชายวัยกลางคนที่ก่อนหน้านี้นั่งอยู่ตรงโซฟาก็ลุกขึ้นมาจับมือเขาแล้วพูดว่าขึ้น
“สวัสดีครับคุณฉิน ผมหลี่ซิ่นจากศาลประชาชนกลางแห่งเมืองไหเต่าครับ ส่วนท่านนี้คือคุณเออร์บัก ชาร์คแมน ทนายความที่มีชื่อเสียงจากสำนักงานกฎหมายฟาสเกนส์ ที่มีชื่อเสียงจากประเทศแคนาดาคุณเออร์บัก ชาร์คแมนครับ”
หลังจากที่ทั้งสองฝ่ายได้แนะนำตัวกันแล้ว แวมไพร์เฒ่าที่วางตัวสูงสง่าน่าเกรงขามมาตลอดคนที่เหมือนผีฝรั่งน่าเกรงขามก็ถามออกมาเป็นภาษาอังกฤษว่า
“สวัสดีครับคุณฉินสือโอว คุณรู้จักฉินหงเต๋อคนนี้ไหมครับ”
เมื่อขณะหลี่ซิ่นกำลังจะแปล ฉินสือโอวก็ตอบออกมาด้วยภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว
“ฉินหงเต๋อหรอครับ? เขาคือลุงปู่รองคนที่สองของผม อืม..ก็คือพี่ชายคนที่สองของปู่พ่อผม”
เออร์บักพยักหน้า แล้วถามอีกว่า
“ถ้าอย่างนั้นคุณคงจะมีหัวใจโพไซดอนใช่ไหมครับ มันเป็นจี้สีครามน้ำเงินเล็กๆ อันหนึ่งที่สวยมากๆ อันหนึ่ง ช่วยเอาออกมาให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ?”
ฉินสือโอวขมวดคิ้ว เขาไม่เข้าใจว่าฝรั่งคนนี้พูดถึงอะไร แต่กระนั้นเขาก็เลื่อนมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุดออกแล้วดึงสร้อยเส้นสีแดงที่มีจี้รูปหัวใจสีครามน้ำเงินออกมา
เออร์บักยื่นมือไปรับหัวใจโพไซดอน  แล้วหันไปพูดกับหลัวหย่งจื้อว่า
“ผมขอแก้วกระดาษใบหนึ่งหน่อยได้ไหมครับ?”
หลัวหย่งจื้อยกหูโทรศัพท์ ชั่วอึดใจต่อมาเดียวแก้วคริสตัทัลราคาแพงก็ถูกยื่นมาให้เขาอย่างรวดเร็ว
เออร์บักเติมน้ำลงไปในแก้ว แล้วนำหัวใจโพไซดอนหย่อนลงไปในน้ำ ทันไใดนั้นน้ำในแก้วก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเช่นเดียวกับสีเดียวกับหัวใจโพไซดอน และเมื่อเออร์บักขยับข้อมือ น้ำในแก้วก็กระเพื่อมส่งกลิ่นน้ำทะเลออกมา
ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนพูดไม่ออก ฉินสือโอวก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่าจี้เล็กๆ ที่ตัวเองห้อยมาตลอดนั้นมีเวทมนตร์พลังวิเศษแบบนี้
เมื่อเสร็จแล้วเออร์บักก็พูดออกมาอย่างจริงจังว่า
“คุณฉินสือโอว สวัสดีครับ ผมเออร์บัก ชาร์คแมน ทนายความมือหนึ่งจากสำนักงานกฎหมายฟาสเกนส์ คุณฉินหงเต๋อมอบหมายให้ผมนำพินัยกรรมมาส่งมอบให้กับคุณ เดี๋ยวผมจะอ่านให้ฟังนะครับ...”
เออร์บักเปิดพินัยกรรมแล้วพูดว่าออกมา
“นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป คุณฉินสือโอวผู้เป็น หลานคนโตของคุณฉินหงเต๋อ จะเป็นผู้สืบทอดฟาร์มปลาต้าฉิน ซึ่งตั้งอยู่ที่รัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ นครเซนต์จอห์น ประเทศแคนาดา! ซึ่งมีราคาประเมินโดยธนาคารแคนาดาตามมูลค่าการตลาดตามการประเมินโดยธนาคารแคนาดาโดยประมาณอยู่ที่ประมาณ 42 ล้านดอลลาร์แคนาดา หรือก็คือซึ่งก็คือคือ 233,100,000 หยวนครับ! "
หัวใจของฉินสือโอวเต้นดัง ‘ตุบ ตุบ ตุบ’ ราวกับจะหลุดออกมา ไม่ง่ายเลยที่เขาจะทำใจให้สงบลงได้ จากนั้นเขาก็ถามออกไปด้วยเสียงสั่นๆว่า
“นี่คุณเออร์บักไม่ได้กำลังล้อผมเล่นใช่ไหมครับ?” คุณลุงปู่รองของผมทิ้งทรัพย์สินมูลค่า 230 ล้านหยวนให้ผมอย่างนั้นเหรอ?”
เออร์บักพยักหน้าเพื่อยืนยัน ต่อมาเขาก็แนะนำอะไรอีกนิดหน่อย ประมาณว่าตอนนี้เขาเป็นทนายส่วนตัวของฉินสือโอวไปแล้ว และต้องการให้ฉินสือโอวต้องเดินทางไปแคนาดาโดยเร็วที่สุดเพื่อดำเนินการเกี่ยวกับการส่งมอบอสังหาริมทรัพย์ต่างๆ ให้เสร็จสิ้น
ฉินสือโอวลงนามในจดหมายเอกสารตอบรับยินยอมรับมรดก ภายใต้การรับรองของหลัวหย่งจื้อและหลี่ซิ่น จากนั้นเขาก็พาหลี่ซิ่นกับเออร์บักเดินทางไปยังห้องเช่าของตัวเอง
พอไปถึงอพาร์ตเมนต์เขาก็ต้องตกใจเมื่อได้เห็นกองข้าวของที่วางอยู่หน้าห้อง เมื่อมองดูดีๆ เขาก็พบว่าทั้งหมดเป็นของของเขา พวกจำพวกผ้าห่ม ที่นอน หนังสือและคอมพิวเตอร์
เมื่อเจ้าของห้องเช่าเดินออกมาเห็นฉินสือโอว เขาก็ล็อกกระแทกประตูดัง ‘ปังกริ๊ก’ แล้วพูดออกมาอย่างเย็นชา
“กลับมาแล้วเหรอ? ดีเลย ฉันจะได้พูดให้นายเข้าใจ นายไปทำอะไรไม่ดีมาใช่ไหม? ไม่อย่างนั้นตำรวจจะมาหานายถึงที่ทำไม”
พอฉินสือโอวทำท่าจะตอบกลับ เขาก็แสดงท่าทีสีหน้าเย็นชาแล้วพูดว่าต่อ
“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เอาเก็บของของนายแล้วไสหัวออกไปซะ ฉันไม่สามารถปล่อยห้องเช่าให้กับคนไม่ได้เรื่องอย่างนายไม่ได้หรอก”
ทันใดนั้นฉินสือโอวก็ได้สติขึ้นมาทันที
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 2 มุ่งหน้าสู่ฟาร์มปลา
คราวนี้ฉินสือโอวโมโหจริงๆ เจ้าของห้องเช่าทำเกินไปแล้ว ให้ตายสิ เขาควรจะโดนสักหมัดจริงๆ นะ!
แต่แล้วหางตาของฉินสือโอวก็เหลือบไปเห็นเออร์บักที่ยื่นถือกระเป๋าเอกสารอยู่ เขาจึงเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาทันที เขานึกถึงฉากที่มักจะปรากฏในซีรีส์ฝรั่งและหนังฮอลลีวูดที่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นมาทนายก็จะเป็นคนจัดการเรื่องทุกอย่างให้
ดังนั้นฉินสือโอวจึงเลิกโมโหแล้วเดินไปบอกเออร์บักเกี่ยวกับพฤติกรรมที่ไม่ดีของเจ้าของห้องเช่าอยู่สองสามประโยคแล้วจึงพูดขึ้นมาอีกครั้ง “คุณทนายครับ ที่เหลือผมฝากคุณด้วยนะ ทำให้พวกคนเลวรู้ถึงพลังของกฎหมายสักหน่อย”
เออร์บักได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาถ่ายภาพข้าวของที่วางอยู่หน้าประตูและประตูห้องที่ถูกล็อกเอาไว้สามสี่รูปดัง ‘แชะ! แชะ! แชะ!’
เออร์บักอ่านสัญญาห้องเช่าที่ฉินสือโอวยื่นให้แล้วจึงหันไปพูดกับเจ้าของห้องเช่า “สวัสดีครับ ผมเป็นทนายความของคุณฉินสือโอว ผมคิดว่าสิ่งที่คุณทำเป็นการละเมิดสิทธิลูกความของผมและผมจะฟ้องร้องดำเนินคดีกับคุณ พวกเราไปเจอกันที่ศาล XX ก็แล้วกันนะครับ”
ก่อนหน้านี้ตอนที่เจ้าของห้องเช่าเห็นฉินสือโอว เออร์บักและหลี่ซิ่นยืนอยู่ด้วยกัน เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย เพราะที่ตรงนี้คือทางเดิน เขาจึงคิดว่าสองคนนี้แค่เดินมาทางเดียวกับฉินสือโอวก็เท่านั้น
แต่ตอนนี้เมื่อเออร์บักเดินเข้าไปรัวภาษาอังกฤษใส่เจ้าของห้องเช่า ถึงแม้เจ้าของห้องเช่าจะฟังไม่ออกแต่ก็พอจะคาดเดาสถานการณ์ได้
และถึงเจ้าของห้องเช่าจะฟังไม่ออกแต่ก็ยังมีคนที่ฟังออกอยู่ หลี่ซิ่นเดินเข้าไปหาพวกเขาพร้อมยื่นบัตรผู้พิพากษาของตัวเองไปให้เขาและแนะนำตัว “ผมหลี่ซิ่น เป็นผู้พิพากษาศาลประชาชนกลางครับ ส่วนชาวแคนาดาท่านนี้เป็นทนายความ ตอนนี้เขากำลังจะฟ้องร้องคุณเนื่องจากคุณละเมิดข้อตกลงการเช่าของลูกความเขา”
เมื่อได้ยินดังนั้นเจ้าของห้องเช่าก็กลัวจนฉี่จะราด เขาไม่คิดว่าหลี่ซิ่นกับเออร์บักกำลังขู่เขา ไม่ต้องพูดถึงบัตรผู้พิพากษาของหลี่ซิ่นที่มีตราสัญลักษณ์ประจำชาติจีนสีแดงดวงใหญ่ประทับอยู่ แต่เพียงมองจากภาพภาพลักษณ์ภายนอกของเขา เช่นทรงผมที่ถูกจัดทรงมาอย่างพิถีพิถัน ชุดสูทที่สวมใส่เรียบไร้รอยยับและกระเป๋าเอกสารที่อยู่ในมือของเขา มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นคนระดับสูงที่ทำงานได้เงินเดือนละมากๆ ซึ่งไม่ใช่คนที่ประชาชนตาดำๆ หาเช้ากินค่ำอย่างเขาจะไปหาเรื่องด้วยได้
พอเห็นเจ้าของห้องเช่านิ่งงันด้วยความกลัว ฉินสือโอวก็รู้สึกราวกับได้ดื่มน้ำบ๊วยเปรี้ยวๆ เย็นๆ มันช่างสดชื่นไปถึงวิญญาณจริงๆ
จากนั้นเออร์บักก็หยิบสมุดเล่มเล็กๆ ออกมา มันคือบัตรประจำตัวทนายความของเขา หลังจากที่ยื่นให้เจ้าของห้องเช่าดูแล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกมา จากนั้นหลี่ซิ่นก็เดินเข้าไปแล้วทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้ “รอรับหมายเรียกจากศาลได้เลยครับ”
เจ้าของห้องกลัวจนฉี่จะราดจริงๆ เขารีบพุ่งไปดึงเออร์บักไว้ เออร์บักขมวดคิ้วสีเทาเข้าหากัน เจ้าของห้องเช่าที่กลัวจนตัวสั่นจึงรีบปล่อยมือพร้อมทำหน้าราวกับจะร้องไห้แล้วพูดออกมา “ยะ ยะ อย่าฟ้องผมเลยนะครับ คือ..มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด! แค่เข้าใจผิดกันเฉยๆ ครับ!”
ฉินสือโอวกอดอกมองดูอยู่เงียบๆ อย่างเย็นชา แต่ภายในใจของเขานั้นแสนจะสะใจ คนรวยนี่ดีจริงๆ มีเรื่องอะไรก็มีลูกน้องคอยสะสางให้โดยไม่ต้องจัดการด้วยตัวเอง
หลังจากเจ้าของห้องเช่าถูกทนายฝรั่งเออร์บักกับผู้พิพากษาหลี่ซิ่นขู่จนตกใจกลัว เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกฟ้องร้อง เมื่อหลี่ซินอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเออร์บักและฉินฉือโอวเสร็จเขาจึงรีบเดินมายิ้มให้ฉินสือโอวแล้วพูดออกมาอย่างขอลุแก่โทษ
“เสี่ยวฉิน ยะ...อย่าทำแบบนี้เลยนะ ปล่อยพี่ชายคนนี้ไปเถอะ... ไม่ใช่สิ ปล่อยไอ้โง่อย่างฉันไปเถอะ นายเป็นคนใหญ่คนโตมีอำนาจมากมาย อย่าถือสาคนธรรมดาโง่ๆ อย่างฉันเลยนะ ช่วยพูดกับทนายความของนายให้หน่อยสิว่าเรื่องเล็กแค่นี้พวกเราตกลงกันเองได้ ไม่ต้องถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลหรอก!”
ฉินสือโอวมองไปยังคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้นแล้วถามขึ้นมา “จะตกลงกันเองยังไงล่ะ?”
“ฉันจะคืนเงินประกันห้องให้นาย นี่ไง...” เจ้าของห้องกัดฟันพูด
ฉินสือโอวมองไปยังคอมพิวเตอร์ที่อยู่บนพื้นแล้วยกยิ้มเย็นขึ้นมา
เจ้าของห้องเช่ายิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มน่าเกลียดราวกับร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อแล้วพูดต่อ “แล้วฉันก็จะให้เงินชดเชยอีกห้าพันหยวนด้วย นายจะได้เอาไปซื้อคอมพ์ใหม่!”
แต่ไหนแต่ไรฉินสือโอวก็ไม่ใช่คนดีอะไรขนาดนั้น เงินพวกนั้นก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการ ดังนั้นพอเจ้าของห้องเช่าคืนเงินให้เขา เขาก็ไม่เอาเรื่องอีกฝ่ายและให้เออร์บักลบรูปพวกนั้นออกจากโทรศัพท์ด้วย
พอถึงตอนเที่ยงเขาก็ใช้เงินที่เพิ่งได้มาเลี้ยงข้าวเออร์บักกับหลี่ซิ่น หลังจากนั้นเขาก็กลับไปเก็บของแล้วนั่งรถบัสกลับบ้านเกิดเพื่อเตรียมตัวไปจัดการเรื่องที่แคนาดา
การไปแคนาดาครั้งนี้ เขาต้องเตรียมเอกสารจำนวนมากเพื่อจะรับมรดก รวมไปถึงหนังสือรับรองความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับฉินหงเต๋อผู้เป็นปู่รองของเขา และเอกสารที่ว่านี้ต้องได้รับตราประทับจากระดับหมู่บ้านไปจนถึงระดับจังหวัด นอกจากนี้ยังต้องทำหนังสือเดินทางอีกด้วย
จู่ๆ ลูกชายก็กลับบ้านมาแถมยังบอกว่าตัวเองต้องเดินทางไปต่างประเทศจึงทำให้พ่อแม่ของเขาตกใจมาก ดีที่ฉินสือโอวยังไม่ได้บอกเรื่องที่ตัวเองถูกไล่ออกจากบริษัท เขาจึงอ้างเหตุผลว่าบริษัทส่งตัวไปอบรมที่ต่างประเทศ
ใช้เวลาในการเตรียมตัวไปสี่วันเต็มๆ ในที่สุดฉินสือโอวก็ทำตามขั้นตอนทั้งหมดที่เออร์บักแนะนำจนเสร็จ หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งรถไปปักกิ่งและเตรียมตัวบินไปยังแคนาดาเพื่อเริ่มต้นชีวิตของการเป็นทายาทเศรษฐีคนใหม่
เมื่อเดินทางมาถึงสถานีขนส่งปักกิ่งใต้ ทันทีที่ฉินสือโอวเดินออกมา เขาก็เห็นชายหนุ่มตาโตคิวเข้มยืนอยู่ด้านหน้าผู้คนที่มารอรับพร้อมชูป้ายกระดาษขนาดใหญ่ที่เขียนว่า ‘ขอต้อนรับไอ้สัตว์สู่เมืองหลวง’ เอาไว้ในมือ
ชายหนุ่มคิวเข้มตาโตก็คือเหมาเหว่ยหลง รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของฉินสือโอว ตอนนี้เขาทำงานอยู่ที่กรมสรรพากร และที่ฉินสือโอวได้เข้าทำงานในบริษัทปิโตรเลียมก็เพราะเส้นสายของเขาคนนี้นี่แหละ
ฉินโซ่ว เป็นฉายาของฉินสือโอว เมื่ออ่านชื่อของเขาด้วยสำเนียงภาษาถิ่นมันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ถ้าอ่านเร็วๆด้วยสำเนียงภาษากลาง มันจะฟังดูไม่ต่างจากคำว่า ‘ฉินโซ่ว’ ที่แปลว่า ‘ไอ้สัตว์’ เลย เพราะฉะนั้นฉายานี้จึงติดตัวเขามาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยใหม่ๆ
พอถึงที่จอดรถ เหมาเหว่ยหลงก็เดินไปเปิดประตูรถจี๊ปคันหนึ่ง ฉินสือโอวถีบล้อรถไปสองสามทีแล้วพูดขึ้น
“คันนี้ไม่เลวเลยนี่”
เหมาเหว่ยหลงพยักหน้า แล้วพูดพลางถอนหายใจออกมา “นี่รถเพื่อนฉัน ส่วนรถฉันน่ะเหรอ อยู่ฉางอันโน้น ค่าขนย้ายรถสี่หมื่นแปด! ฉันต้องขอร้องอ้อนวอนแทบตายกว่าจะแคะเงินออกมาจากปากพ่อของฉันได้  ตอนแรกที่ฉันบอกพ่อว่าฉันอยากได้บัมเบิ้ลบี [footnoteRef:1] แต่ปรากฏว่าตกเย็นพ่อฉันแม่งไปสถาบันวิจัยแมลงแล้วเอาผึ้งบัมเบิ้ลบีตัวนึงกลับมา! เอาผึ้งที่บินได้จริงๆ กลับมาเลยนะ!” [1:  รถChevrolet รุ่น Camaro สีเหลืองจากเรื่องภาพยนตร์ Transformers]
พอถึงโรงแรมและวางสัมภาระเรียบร้อย เหมาเหว่ยหลงก็พูดขึ้นมา “เพื่อนของพวกเราทำงานอยู่ที่นี่เยอะนะ เอาไง นัดรวมตัวกันสักหน่อยไหม?”
มีเวลากระชั้นชิดเกินไป เขาต้องขึ้นเครื่องคืนนี้แล้ว ถ้านัดกินข้าวกันคงไปขึ้นเครื่องไม่ทันแน่นอน ฉินสือโอวจึงทำได้เพียงปฏิเสธออกไปอย่างเสียดาย
ห้าทุ่มคืนนั้นเหมาเหว่ยหลงก็เป็นคนพาทั้งสองไปส่งที่สนามบินอีกเช่นเคย เขาบ่นไปตลอดทางว่าชีวิตในเมืองหลวงนั้นทั้งเร่งรีบและแสนจะน่าเบื่อ
แต่ระหว่างนั้นเหมาเหว่ยหลงก็ทำเรื่องหนึ่งสำเร็จ เขาให้เลขาของพ่อค้นหาข้อมูลของเออร์บักจากกระทรวงการต่างประเทศ และการค้นหาก็ทำให้พวกเขาทั้งสองถึงกับพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว
‘เออร์บัก ทนายความชาวยิวที่มีชื่อเสียงในแคนาดา เขาสำเร็จการศึกษาด้านกฎหมายแพ่งจากมหาวิทยาลัยพรินซ์ตันในสหรัฐอเมริกาต่อด้วยมหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ดในสหราชอาณาจักร ปี1970 เป็นรองเอกอัครราชทูตประจำประเทศจีนหลังจากที่แคนาดากับจีนสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกันแล้ว ปี 1987 และ 1989 ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการศาลรัฐนิวฟันด์แลนด์ เคยเป็นทนายตัวแทนประเทศแคนาดาในคณะผู้แทนสหประชาชาติ ก่อนที่จะเกษียณอายุเขาทำงานให้กับฟาสเกนส์-มาติโน สำนักงานกฎหมายที่มีชื่อเสียงที่สุดในแคนาดาหรือที่รู้จักกันในชื่อสำนักงานกฎหมายฟาสเกนส์…’
เมื่อตัวตนของเออร์บักได้รับการยืนยัน ฉินสือโอวก็วางใจที่จะเดินทางไปยังแคนาดาเพื่อรับมรดกของตัวเอง
นี่เป็นการนั่งเครื่องบินครั้งแรกของฉินสือโอว เออร์บักซื้อตั๋วปักกิ่งไปยังเซนต์จอห์นซึ่งเป็นเมืองหลวงของรัฐนิวฟันด์แลนด์และลาบราดอร์โดยพวกเขาแวะจะเปลี่ยนเครื่องที่โทรอนโต และราคาค่าตั๋วเที่ยวนี้ก็อยู่ที่ห้าหมื่นหยวนเลยทีเดียว!
ค่ำคืนนั้นท้องฟ้ามืดสลัว สภาพอากาศในเมืองหลวงนั้นขึ้นชื่อว่าเลวร้ายมาก ระหว่างทางฉินสือโอวมองไม่เห็นดวงดาวซักดวงและคิดว่าฝนกำลังจะตกด้วยซ้ำ แต่เหมาเหว่ยหลงก็บอกกับเขาว่ามันคือสีปกติของท้องฟ้าในเมืองหลวง
สนามบินสว่างไสวด้วยแสงจากหลอดไฟแอลอีดี เครื่องบินผลัดกันขึ้นหลงไม่หยุดหย่อน เครื่องบินลำใหญ่มากมายจอดอยู่บนลานบิน บางลำถูกทาสีเป็นรูปก้อนเมฆสีส้มจนดูสวยงามยากจะหาอะไรมาเปรียบ
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 3 ปลาของฉัน บ่อประมงของฉัน
ภายนอกเครื่องโบอิ้ง 777 จากปักกิ่งไปยังโทรอนโตตกแต่งด้วยลวดลายก้อนเมฆสีฟ้าอ่อน ตัวเครื่องมีความยาวเกือบ 70 เมตรและมีปีกยาวกว่า 60 เมตร รูปร่างของมันดูราบเรียบ ในตอนกลางคืนสีเคลือบของมันก็สะท้อนแสงออกมางดงามราวภาพฝันจนทำให้ฉินสือโอวตื่นตาตื่นใจสุดๆ
เวลาขึ้นเครื่องบินจะมีพนักงานต้อนรับสาวบนเครื่องบินคอยนำทาง และส่วนใหญ่พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินเหล่านั้นก็มักจะมีผมสีทองตาสีฟ้าชวนให้ฉินสือโอวต้องมองตามอย่างตื่นเต้น กระทั่งมาถึงที่นั่งเขาจึงพบว่าที่นั่งของตนเองอยู่ติดหน้าต่าง
เดิมทีทุกอย่างควรจะทำให้เขารู้สึกเต็มตื้นไปด้วยความสุข หลังจากเครื่องบินออกตัวไปเขาก็จะน่าจะได้เห็นฉากตระการตาของแสงไฟตามบ้านเรือนนับหมื่น แต่ปรากฏว่าเมื่อฉินสือโอวมองออกไปนอกหน้าต่างทรงกลมหลังจากที่เครื่องบินออกตัวขึ้นไปจริงๆ ใบหน้าของเขากลับเปลี่ยนสีไปทันที
เขาบอกไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไร เมื่อเครื่องบินยิ่งเร่งความเร็วขึ้น หัวใจของฉินสือโอวก็ยิ่งเต้นรัว “ตึกตัก” ตามไปด้วยความรู้สึกอึดอัดอัดแน่นอยู่ในหน้าอกของเขาจนทำให้เขาหายใจ ไม่ออกภาพตรงหน้าของเขามืดมนลง จากนั้นมุมมองจากที่สูงอันบิดเบี้ยวก็ปรากฏอยู่ในใจของเขาและทำให้อาหารในกระเพาะของเขาพุ่งมาจ่อที่คอหอย ตอนนี้เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการอดทนต่ออาการคลื่นไส้ที่พุ่งขึ้นมา
เครื่องบินส่งเสียงดังขึ้นมาและเริ่มทะยานขึ้นฟ้าเป็นครั้งที่สอง เออร์บักสูดหายใจลึกด้วยความตกใจ ฉินสือโอวในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเหมือนตอนที่เครื่องบินเพิ่งจะทะยานขึ้นฟ้าอีกต่อไป ทว่าตอนนี้ใบหน้าของเขากลับขาวซีด เหงื่อเย็นๆผุดพรายขึ้นมาจนเปียกชุ่มไปหมด ส่วนสองมือของเขาก็ประสานเข้าด้วยกันแน่นอย่างน่าสงสารราวกับการทำงานของอวัยวะภายในกำลังจะล้มเหลวลง
เออร์บักจับข้อมือของเขาอย่างใจเย็นแล้วกดปุ่มเหนือหัวเรียกพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน แล้วทันใดนั้นพนักงานในเครื่องแบบสีฟ้าและรองเท้าส้นสูงผ้าไหมสีดำก็เดินมาอย่างรวดเร็ว
“รบกวนคุณช่วยดูเพื่อนผมด้วยครับ เขาน่าจะเมาเครื่องแล้วล่ะ” เออร์บักยิ้มขมขื่น
หลังจากที่พนักงานต้อนรับสาวเห็นท่าทางของฉินสือโอวแล้วเธอก็รีบจากไป ไม่นานหลังจากนั้นฉินสือโอวก็สัมผัสได้ถึงมือเล็กๆ แสนอ่อนโยนที่ติดจะเย็นเล็กน้อยกำลังวางอยู่บนหน้าผากของเขา
“ไม่เป็นไรค่ะ ผู้ชายท่านนี้แค่มีอาการกลัวความสูงเท่านั้น อาการแบบนี้มักจะพบได้บ่อยๆ ค่ะ” เสียงที่นุ่มนวลน่าฟังดังขึ้นอย่างช้าๆ
ทันใดนั้นฉินสือโอวรู้สึกว่ามือน้อยๆ เคลื่อนมาแตะบนฝ่ามือของเขาก่อนที่ใครบางคนจะพูดขึ้นมา “คุณคะ ผ่อนคลาย หายใจเข้าลึกๆ นะคะ มาค่ะ หายใจลึกๆ ตามจังหวะของฉันนะคะ ลองจินตนาการดูว่าตอนนี้คุณกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะทานข้าวที่บ้านหรือในสวยหรือในทุ่งกว้าง พ่อแม่ของคุณอยู่ข้างๆ คุณ... เห็นไหมคะ พวกเขากำลังยิ้มให้คุณด้วย คุณมีอะไรจะพูดไหมคะ? ค่อยๆ พูดกับพ่อแม่ของคุณสิคะ…”
“แม่ครับ ผมจะอ้วก!” ฉินสือโอวพยายามจินตนาการภาพในไร่นาที่บ้านเก่าเขา แต่เมื่อเสียงอันไพเราะบอกให้เขาพูดออกมาเขาจึงหลุดปากพูดประโยคนี้ออกมาอย่างอดไม่ได้
เพียงเอ่ยปากพูดออกไปเขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเออร์บักดังขึ้นมาทันที
พนักงานต้อนรับสาวข้างกายเขายังคงกระซิบข้างหูเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน ขณะที่กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็ลอยมาปะทะเข้ากับจมูกจนพาลให้เขาคิดถึงดอกโซโฟร่าที่บ้านเก่าในช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่างอย่างอดไม่ได้
มันทั้งสง่างามและอ่อนหวานเหมือนกันไม่มีผิด
ในที่สุดอาการวิงเวียนศีรษะและคลื่นไส้ก็เริ่มสงบลง ฉินสือโอวกลืนน้ำลายลงแล้วลืมตาขึ้นช้าๆ ทันทีที่หันหน้าไป เขาก็สัมผัสได้ว่าความรู้สึกแย่ๆ ทั้งหมดที่เขามีล้วนหายไปอย่างน่าทึ่ง
ตอนนี้คนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งของเออร์บักคือเด็กสาวผมดำท่าทางอ่อนโยน ใบหน้าของเธองดงามเหมือนกระเบื้องเคลือบ ปากเล็กเป็นสีแดงราวกับผลเชอร์รี ดวงตาสีฟ้างดงามเหมือนฟ้าหลังฝนอันสดใส ผิวของเธอเนียนละเอียดราวกับหยก ซึ่งแตกต่างกับผู้หญิงผิวขาวทั่วไปที่มักจะมีผิวหยาบกระด้าง และยิ่งอยู่ภายใต้ดวงไฟสีส้มมันก็ดูยิ่งเปล่งประกายงดงามขึ้นมา
เครื่องแบบพนักงานต้อนรับสีฟ้าพอดีตัวที่เธอสวมใส่ขับให้เรือนร่างงดงามของเธอยิ่งโดดเด่น เธอมองมาที่ฉินสือโอวพร้อมรอยยิ้มหวานฉ่ำบนใบหน้าและยังมองมาที่เขาด้วยสายตาอ่อนโยนจนทำให้เขารู้สึกเหมือนได้เห็นนางฟ้าที่หลุดออกมาจากภาพวาดขึ้นมาทันที
“คุณดีขึ้นบ้างหรือยังคะ?” พนักงานต้อนรับสาวบนเครื่องบินถามด้วยรอยยิ้มบาง จากนั้นเธอก็ประคองฉินสือโอวอย่างแผ่วเบาแล้วพาเขามานั่งลงตรงที่นั่งของเออร์บัก ขณะเดียวกันนั้นก็เอ่ยปากอธิบายให้เออร์บักฟังด้วย “คุณเปลี่ยนที่นั่งกับคุณผู้ชายท่านนี้ได้ไหมคะ เขาไม่เหมาะจะนั่งริมหน้าต่างค่ะ”
เออร์บักยิ้ม “ยินดีอย่างยิ่งครับ”
กระทั่งฉินสือโอวนั่งลงแล้วพนักงานต้อนรับสาวก็พยักหน้าอย่างอ่อนโยน เธอจัดชุดกระโปรงของเธอให้เรียบร้อยก่อนจะยืนขึ้น ขาเรียวยาวงดงามทั้งสองข้างยืดตัวขึ้นและเผยให้เห็นเรียวขางดงามเหมือนงาช้างที่ถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีเนื้อมันวาว
พนักงานต้อนรับสาวโค้งตัวลงอีกครั้งจนฉินสือโอวต้องรีบร้อนกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณที่ช่วยนะครับ ตอนนี้ผมดีขึ้นมากแล้ว ถ้าไม่มีคุณผมก็ไม่รู้จะทำยังไงดี”
“นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ ขอให้คุณมีความสุขกับการเดินทางนะคะ แล้วพบกันค่ะ” พนักงานต้อนรับสาวยิ้มหวานแล้วเอื้อมมือไปปิดปุ่มเรียกพนักงานเหนือหัวฉินสือโอว และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เขาได้กลิ่นหอมหวานของดอกโซโฟร่า
เวลาในการเดินทางครั้งนี้ค่อนข้างยาวนานพอสมควร มันใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 12-13 ชั่วโมง ระหว่างนั้นก็จะมีพนักงานต้อนรับสาวเดินไปมาไม่หยุด แต่พนักงานต้อนรับคนที่ปลอบฉินสือโอวก่อนหน้านี้กลับไม่ปรากฏตัวออกมาอีกเลย และขณะที่กำลังทานอาหารเออร์บักก็ได้ถามพนักงานต้อนรับที่แจกอาหารบนเครื่องจนได้ทราบว่าพนักงานต้อนรับคนนั้นก็คือหัวหน้าพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินลำนี้นี่เอง
“เธอชื่ออะไรเหรอครับ?” ฉินสือโอวถาม
พนักงานต้อนรับสาวผมสีน้ำตาลอ่อนคนนั้นยิ้มอย่างมีมารยาทพลางตอบกลับมา “คำถามนี้คุณถามเธอเองน่าจะดีกว่าค่ะ”
เสียดายที่จนถึงเวลาลงจากเครื่องฉินสือโอวก็ไม่ได้พบพนักงานต้อนรับสาวผู้แสนใจดีคนนั้นอีก
พวกเขากำลังจะเปลี่ยนเครื่องที่ท่าอากาศยานนานาชาติโทรอนโตเพียร์สัน แต่เพราะเวลาที่แตกต่างกันทำให้เวลาของโทรอนโตที่อยู่โซนตะวันตกช้ากว่าปักกิ่งที่อยู่ในเขตตะวันออกอยู่ 12 ชั่วโมง ดังนั้นตอนนี้จึงยังคงเป็นเวลากลางคืน
ในตอนที่ต้องลงจากเครื่องบินเพื่อเปลี่ยนเครื่อง ทันใดนั้นฉินสือโอวก็เงยหน้าขึ้นมองฟ้าก่อนที่เขาจะต้องรู้สึกตื่นเต้นไปกับทางช้างเผือกอันงดงามราวกับอัญมณีที่กระจัดกระจายอยู่บนผืนผ้าสีดำ ดวงดาวเหล่านั้นมีขนาดต่างกันออกไป แต่พวกมันกลับเปล่งแสงส่องประกายระยับอย่างเจิดจ้าและนุ่มนวล
ความมืดกว้างไกลไร้ที่สิ้นสุดและแสงสว่างจากดวงดาวที่กระจัดกระจายไปทุกที่กลายเป็นฉากหลังของท้องฟ้ากว้างไกลไร้สิ้นสุดและทำให้ฉินสือโอวที่ยืนอยู่บนพื้นดินรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก
นี่คือท้องฟ้าดารดาษไปด้วยหมู่ดาวที่เขาทั้งคุ้นเคยและไม่รู้จัก แล้วจู่ๆฉินสือโอวที่กำลังเงยหน้ามองฟ้าก็รู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมา เขากำลังคิดว่าห้าพันปีก่อนตอนที่บรรพบุรุษเหยียนหวาง (แกนนำบรรพบุรุษชนชาติจีนเมื่อหลายพันปีก่อน) ได้เห็นท้องฟ้าที่มีหมู่ดาวลอยเกลื่อนเป็นครั้งแรกนั้นเขาจะรู้สึกตื่นเต้นเช่นเดียวกับตนเองหรือไม่?
แท้จริงแล้วตอนยังเด็กฉินสือโอวยังเคยเห็นท้องฟ้าแบบนี้มาก่อนในตอนที่เขาอยู่ที่บ้านเกิด ฤดูร้อนในเวลานั้นบ้านของเขาไม่มีพัดลมและเครื่องปรับอากาศ ดังนั้นเมื่อถึงเวลากลางคืนคนในบ้านจึงเอาเก้าอี้และม้านั่งตัวเล็กๆ ออกมานั่งบนลานนวดข้าวในหมู่บ้านเพื่อรับอากาศเย็นพร้อมกับเพื่อนบ้าน
ตอนเย็นหลังจากเล่นกับเพื่อนๆ จนเหนื่อยแล้ว ฉินสือโอวก็จะนอนอยู่ที่ลานนวดข้าวอันเพื่อดูดาวบนท้องฟ้าอย่างสบายอารมณ์
กี่ปีมาแล้วนะ เขาคิดว่าตนเองก็ลืมช่วงเวลาเหล่านั้นไปหมดแล้ว ตอนนี้หลังจากเขาได้เห็นดวงดาวบนแผ่นดินแคนาดาอันห่างไกลเขาจึงได้พบว่าช่วงวัยเด็กที่เป็นความทรงจำที่งดงามที่สุดของเขาไม่เคยจางหายไปไหน เพียงแต่มันถูกซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจเขาเท่านั้น!
ฉินสือโอวหายใจเข้าออกลึกๆ ไม่หยุด “ที่นี่อากาศไม่เลว”
โทรอนโตเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐออนแทรีโอและชื่อออนแทรีโอนี้มาจากภาษาดั้งเดิมของคนพื้นที่ซึ่งมีหมายความว่า ‘สายน้ำอันเปล่งประกาย’ ชื่อของมันเหมาะกับสถานที่แห่งนี้จริงๆ ที่นี่มีอ่าวฮัดสันอยู่ทางตอนเหนือ รวมถึงแม่น้ำเกรตเลกส์และแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ที่อยู่ทางใต้ ดังนั้นอากาศจึงได้อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไอน้ำ
แต่เออร์บักกลับหัวเราะอย่างไม่เห็นด้วย “อากาศโทรอนโตแย่นะ เชื่อเถอะ ไอ้หนู รอนายได้ไปที่เมืองแฟร์เวลก่อน นายจะได้รู้ว่าอากาศที่นั่นหอมหวานเชียวล่ะ”
เราเครื่องบินอีกครั้ง สถานที่ต่อไปคือเมืองเซนต์จอห์น
ขณะอยู่บนเครื่องบินเออร์บักก็ใช้เวลานี้ในการแนะนำความรู้พื้นฐานและเมืองเซนต์จอห์นให้เขาฟัง เซนต์จอห์นเป็นเมืองหลวงของรัฐนิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ พื้นที่ทะเลใกล้เคียงเป็นแหล่งตกปลาค็อดที่มีชื่อเสียง ฟาร์มปลาขนาดใหญ่ที่เขาต้องรับสืบทอดก็เป็นส่วนหนึ่งของแหล่งตกปลาค็อด
ปลาค็อดของแคนาดามีชื่อเสียงทั่วโลก ฉินสือโอวเรียนวิชาภูมิศาสตร์ตอนมัธยมต้นจนบัดนี้ก็ยังจำเรื่องการประเมินพื้นที่จับปลาในนิวฟันด์แลนด์ได้ว่ามันเป็นสถานที่ที่อุดมไปด้วยปลาและพื้นที่ชายฝั่ง
เขายังไม่เคยทานปลาค็อด แต่ตอนนี้เขาลับมีดเตรียมพร้อมและวางแผนที่เอาไว้ว่าหลังจากที่เขาไปถึงฟาร์มปลาเขาจะเอาปลาค็อดสองตัวลงหม้อแล้วนึ่งน้ำแดงพร้อมเสิร์ฟไปเลย!
เมื่อเครื่องบินลงก็เป็นเวลาฟ้าสางแล้ว เมื่อเครื่องบินบินลงต่ำ ฉินสือโอวยังพอฝืนใจยอมรับระดับความสูงได้ เขามองออกไปด้านนอกหน้าต่าง และสิ่งที่ปรากฏสู่สายตาของเขาเป็นอย่างแรกก็คือผิวน้ำทะเลสีฟ้ากว้างไกลไร้ที่สิ้นสุด
นอกจากนี้บริเวณอ่าวยังมีบ้านไม้หลากสีสันตั้งเรียงรายกระจายตัวออกไปอย่างไม่เป็นระเบียบอีกด้วย
ท่าอากาศยานเซนต์จอห์นอยู่ห่างจากตัวเมืองประมาณ 10 กิโลเมตร แต่รถแท็กซี่กลับมีจำนวนน้อยมากไม่เหมือนท่าอากาศยานในประเทศที่มีคนบินไปมาเลยสักนิด ตอนอยู่บนเครื่องบินฉินสือโอวสังเกตเห็นว่าเมืองแห่งนี้มีขนาดค่อนข้างเล็กและไม่ได้เจริญรุ่งเรืองมากนัก และขณะที่เขานั่งแท็กซี่ไปถึงเขตเมืองบนถนนสะอาดสะอ้านและกว้างขวางก็มีคนเดินสัญจรไปมาเพียง 2-3 คนเท่านั้น
อย่างไรก็ตามหากไม่กล่าวถึงเรื่องทิวทัศน์ของเมืองคงไม่ได้ ทันทีที่ลงจากรถเขาก็ได้กลิ่นลมทะเลจางๆแต่สดชื่นพัดโชยมา ตอนนี้ฉินสือโอวมองเห็นอะไรก็รู้สึกแปลกใหม่ไปหมด และเมื่อเขามาถึงเรือประมงที่จอดอยู่ที่ท่าเรือเขาก็เห็นน้ำแข็งก้อนหนึ่งลอยตัวไปตามกระแสน้ำ
“ฟาร์มปลาของนายอยู่ท่างทิศตะวันออกเฉียงใต้ มันเป็นตำแหน่งที่ชาญฉลาดมากทีเดียว กระแสน้ำเย็นแลบราดอร์และกระแสน้ำอุ่นจากอ่าวเม็กซิโกจะมาบรรจบกันที่บริเวณฟาร์มปลาของนาย” เออร์บักยืนอยู่ที่ดาดฟ้าพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม
ฉินสือโอวตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด ยิ่งใกล้ถึงฟาร์มปลาเขาก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวอนาคตที่ต้องเจอมากยิ่งขึ้น ฉินสือโอวยืนอยู่บนดาดฟ้าและปล่อยให้ลมทะเลพัดมากระทบใบหน้าแต่เขากลับไม่รู้สึกถึงความเย็นแม้แต่น้อย
ตอนนี้เป็นเวลาที่ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้น แสงส้มอ่อนโยนสาดส่องมาจากทางตะวันออกราวกับใบหน้ายิ้มแย้มของเด็กสาว จากนั้นดวงอาทิตย์อันงดงามก็กระโดดขึ้นมาก่อนที่มันจะสาดแสงลงบนผิวน้ำทะเลแล้วทำให้ความมืดมิดยามค่ำคืนจางหายไปทันที
ตอนนี้ผิวทะเลอันกว้างใหญ่ดูคล้ายน้ำส้มที่ฉินสือโอวชื่นชอบเมื่อยังเป็นเด็ก แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านระลอกคลื่นน้ำที่กระเพื่อมไหวไปมาและทำให้ท้องทะเลแห่งนี้งดงามราวกับมหาสมุทรในฝัน
‘จิ๊บๆ’ เสียงนกร้องหลายเสียงดังขึ้น ลมทะเลพัดเข้ามาปะทะขณะที่นกนางนวลสีขาวราวหิมะสี่ห้าตัวก็ร่อนลงมา
ฉินสือโอวเห็นดังนั้นก็รู้สึกเต็มตื้นในจิตใจ
มีคำว่า “โอว” ในชื่อของเขา (นกนางนวลภาษาจีนเรียกว่าไห่โอว) ดังนั้นตั้งแต่เล็กจนโตเขาจึงกระตือรือร้นอยากเห็นนกนางนวลมานานแล้ว แต่น่าเสียดายที่สภาพแวดล้อมบริเวณชายฝั่งที่เมืองไหเต่าได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง นกนางนวลจึงได้หายไปนานแล้ว แต่ตอนนี้ ณ อีกปากฝั่งมหาสมุทรที่ไกลออกไป ในที่สุดเขาก็เห็นนกทะเลชนิดนี้
การปรากฏตัวของนกนางนวลแสดงให้เห็นว่าผืนดินอยู่ไม่ไกล และในไม่ช้าเกาะเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้น
มันเป็นเกาะเล็กๆ แห่งแหนึ่ง แต่ที่จริงหมู่เกาะนี้ก็ไม่นับว่าเล็กนัก ฉินสือโอวคาดว่ามันคงมีเนื้อที่ประมาณ 400 กว่าตารางกิโลเมตรได้ และเมื่อมองเห็นหมู่เกาะแห่งนั้น ในใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นมาเพราะเขาได้มาถึงฟาร์มปลาของตัวเองแล้ว
………………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 4 หัวใจโพไซดอนของฉัน
เมื่อเรือประมงเคลื่อนไปข้างหน้า ลักษณะของเกาะเล็กๆ แห่งนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และความรู้สึกกระตือรือร้นของฉินสือโอวก็ยิ่งเย็นเยียบ
เดิมทีเขาคิดว่าฟาร์มปลาต้องเป็นสถานที่ในอุดมคติแห่งหนึ่ง แต่สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขากลับเป็นเกาะอันแห้งแล้ง
เมื่อมองลงมาจากบนเรือแล้ว บนเกาะยังมีทั้งบังกะโลและบ้านคนอยู่ด้วย แต่มันก็มีจำนวนไม่เท่าไรเท่านั้น เออร์บักบอกว่าที่นั่นก็คือเมืองแฟร์เวล ฉินสือโอวรู้สึกว่าจำนวนคนบนเกาะนี้น่าจะเทียบเท่ากับหมู่บ้าน 2 หมู่บ้านในบ้านเกิดของเขาซึ่งคาดว่าน่าจะมีคนไม่ถึง 2,000 คน
เนื่องจากเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิและเพราะเกาะเล็กๆ แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากบริเวณวงกลมอาร์กติก[footnoteRef:1] สภาพอากาศที่นี่จึงยังคงเป็นฤดูหนาวและมีหิมะที่ยังไม่ละลายปกคลุมอยู่ทุกหนทุกแห่งบนเกาะ นอกจากนี้ยังมีภูเขาหิมะขนาดเล็กที่มีหิมะปกคลุมอยู่ด้านบนจนกินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของเกาะปรากฏอยู่ด้วย [1:  (Arctic Circle) บริเวณขั้วโลกเหนือเป็นวงกลมละติจูดที่อยู่เหนือที่สุด ในบรรดา 5 วงกลมละติจูดหลักบนแผนที่โลก]
เกาะเล็กๆ แห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยท่าเรือเล็กๆ 6-7 แห่ง บริเวณท่าเรือเหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยความวุ่นวายและสกปรก มีอวนจับปลาที่ชำรุดจำนวนมากติดอยู่บนโขดหินริมชายฝั่ง นอกจากนี้ยังมีเรือประมงขนาดเล็กที่ทำขึ้นอย่างหยาบๆ เทียบท่าอยู่บนชายฝั่งอย่างไม่เป็นระเบียบด้วย
แต่ก็มีบางอย่างที่เออร์บักพูดไม่ผิด อากาศที่นี่สดชื่นมาก หลังจากคุ้นเคยกับกลิ่นจางๆ ของน้ำทะเลแล้วฉินสือโอวก็พบว่ามีกลิ่นหวานหอมปะปนอยู่ด้วย
“ให้ตายเถอะ ชุมชนดั้งเดิม” ฉินสือโอวยกยิ้มขมขื่น
ฟาร์มปลาของเขาอยู่ทางใต้สุดของเกาะ ต้นเมเปิลที่มีความสั้นยาวแตกต่างกันไปล้อมรอบคฤหาสน์เป็นวงครอบคลุมพื้นที่กว้างใหญ่ราวๆ 10 ตารางกิโลเมตร นั่นคือมากกว่า 100,000 เอเคอร์ ถ้าอยู่ในประเทศจีนมันคงมีค่าไม่น้อย แต่น่าเสียดาย เพราะที่นี่คือแคนาดาซึ่งมีราคาที่ดินถูกที่สุดในโลก
เมื่อถึงฟาร์มปลาแล้วฉินสือโอวก็ไม่สามารถเข้าพักได้ เพราะภายในบ้านมีสภาพเก่ามากและไม่ได้เก็บกวาดใดๆเลย
เออร์บักพาเขาไปพักในโฮสเทลเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยเสน่ห์แบบโบราณซึ่งตั้งอยู่ภายในเมืองและบอกว่าตอนบ่ายจะพาเขาไปดำเนินการยื่นภาษี
ฉินสือโอวเหนื่อยมาก เมื่อถึงโรงแรมก็หลับเป็นตายไปทันที
ในความฝัน ฉินสือโอวกำลังฝันว่าเขาได้ขึ้นไปบนเรือสำราญหรูหราและได้โอบกอดสาวงามระดับนางงามโลกเอาไว้ แต่ใครบางคนก็ปลุกเขาขึ้นมาเสียก่อนและเมื่อลืมตาขึ้นเขาก็เห็นใบหน้าภูมิฐานของเออร์บัก
“ผมขอนอนอีกสักหน่อยนะ ตอนนี้ผมง่วงสุดๆ เลย” ฉินสือโอวกอดหมอนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
เออร์บักแย้มยิ้มแล้วหยิบมือถือโนเกียส่งให้เขาดูรูปภาพหนึ่ง มันเป็นรูปสาวสวยที่มีใบหน้าอ่อนโยนและกำลังยกยิ้มอยู่ เธอก็คือพนักงานต้อนรับสาวที่คอยปลอบฉินสือโอวบนเครื่องบินก่อนหน้านี้นั่นเอง
“คุณแอบถ่ายเหรอ?” ฉินสือโอวร้องขึ้น
เออร์บักส่ายหัวพลางกล่าวออกมา “ไว้อายุเท่าฉันแล้วนายจะรู้ ไอ้หนู ผู้หญิงก็เหมือนนางมารกระดูกขาว[footnoteRef:2]นั่นแหละ! แต่รูปนี้น่าจะรักษาอาการง่วงเหงาหาวนอนของนายได้นะ” [2:  นางมารกระดูกขาว อยู่ในเรื่องไซอิ๋ว เป็นผีที่ปลอมตัวเป็นหญิงสาว ในที่นี่เปรียบเทียบว่า หญิงสาวที่ดูดีสวยงามยั่วยวนลวงหลอกให้ชายหนุ่มลุ่มหลง]
ความจริงแล้วเมื่อได้เห็นพนักงานต้อนรับสาวที่ทั้งสวยและแสนอ่อนโยน ฉินสือโอวก็ตื่นเต็มตาทันที
เออร์บักอธิบายต่อ “ตอนนี้นายต้องปรับเวลา เพราะฉะนั้นกลางวันห้ามนอนเด็ดขาด ต่อให้ง่วงนอนก็ต้องทนไว้ ถึงตอนกลางคืนค่อยนอนหลับฝันหวานสักตื่น ฉันขอสาบานกับพระผู้เป็นเจ้าเลยว่าต่อไปนายก็จะเคยชินกับเวลาของประเทศแคนาดาได้”
ฉินสือโอวเกาหัวแกรกแล้วยิ้มแหยๆ ขอโทษ “คุณเออร์บัก ผมคิดว่าไม่จำเป็นแล้วล่ะ แหะๆ ผม เหอะๆ วางแผนไว้ว่าจะขายฟาร์มปลานี้ จากนั้นก็นำเงินสดกลับประเทศ”
“น่าเสียดายมาก ไอ้หนู” หลังจากเออร์บักได้ฟังคำพูดของเขาก็ไม่ได้คิดดูถูกเขา แต่เออร์บักกลับหัวเราะออกมาแทน “ดูๆ ไปแล้วนายคงไม่ได้ศึกษาพินัยกรรมของปู่ให้ดีสินะ พินัยกรรมของเขาระบุเอาไว้เรื่องหนึ่งว่า ไม่สามารถขายฟาร์มปลาได้ หากนายยังยืนกรานที่จะขาย รัฐบาลเมืองเซนต์จอห์นจะทำการเวนคืนเป็นสมบัติชาติ!”
ทันใดนั้นฉินสือโอวก็ยิ่งงงงวยเข้าไปอีก คุณปู่รองล้อเล่นอะไรกัน? ปู่วางแผนให้หลานไร้อนาคตคนนี้รับช่วงต่อกิจการของเขาจริงๆ เหรอ? แบบนี้ก็ต้องดูให้ชัดเจนด้วยว่าหลานของปู่นี่มีความสามารถและพรสวรรค์พอหรือเปล่า!
เออร์บักพูดให้กำลังใจ “สู้ๆ พ่อหนุ่มน้อย ฉันกับปู่นายเป็นเพื่อนรักกัน เขาบอกว่าเขามั่นใจแล้วว่าต่อไปนายจะต้องทำให้ฟาร์มปลาแห่งนี้กลายเป็นฟาร์มปลาที่ใหญ่จนมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วโลกได้แน่ และนายจะต้องทำให้ฟาร์มปลารัฐนิวฟันด์แลนด์กลับมารุ่งโรจน์ได้อีกครั้งแน่นอน”
ฉินสือโอวร้องโอดครวญออกมาอย่างเศร้าสร้อย ภายในใจของเขาสบถออกมาแล้วเป็นหมื่นๆครั้ง ‘เขามั่นใจว่าคนอย่างผมเนี่ยนะ จะมีปัญญาทำได้!’
“ไปกันเถอะ พวกเราไปสรรพากรในเมืองเพื่อยืนยันภาษีที่นายต้องจ่ายก่อนแล้วกัน” สุดท้ายเออร์บักก็พูดให้ฉินสือโอวเจ็บใจและทำให้เขาได้รู้ว่าโชคดีไม่มีทางตกจากฟ้าได้ จะมีก็แต่โชคร้ายเท่านั้นแหละ!
“ผมยังต้องเสียภาษีด้วยเหรอ? ตอนที่อยู่ในประเทศของผม ผมก็ถามคุณไปแล้ว คุณก็บอกว่าแคนาดาไม่มีภาษีมรดกนี่!” ฉินสือโอวโวยวาย
เออร์บักยกยิ้มพลางพูดขึ้นมา “ใช่ แคนาดาไม่มีภาษีมรดก แต่มีภาษียืนยันมรดก”
ภาษียืนยันมรดกหมายความว่าเมื่อบุคคลประสงค์จะทำพินัยกรรมเสียชีวิตลง พินัยกรรมจะมีผลทางกฎหมายในการจัดการกับทรัพย์สินของเจ้าของพินัยกรรม แม้ว่าผู้ดำเนินการจะได้รับสิทธิตามกฎหมายในการจัดการมรดกตามพินัยกรรม แต่เมื่อโอนย้ายทรัพย์สินเช่นการลงทุนและอสังหาริมทรัพย์ก็จำเป็นต้องได้รับการตรวจสอบยืนยันโดยผู้มีอำนาจจากศาล และการตรวจสอบนี้จะต้องมีค่าใช้จ่ายด้วยเช่นกัน
เออร์บักบอกกับฉินสือโอวว่ามาตรฐานอัตราภาษีมรดกของนิวฟันด์แลนด์จะเรียกเก็บทุก 25,000 ดอลลาร์แคนาดาขึ้นไป และทุกๆ 1,000,000 ดอลลาร์แคนาดาก็จะเรียกเก็บ 14,000 ดอลลาร์แคนาดา  2,000,000 ดอลลาร์แคนาดาจะเรียกเก็บ 28,000 ดอลลาร์แคนาดา ตามมาตรฐานนี้สามารถกล่าวได้ว่าฉินสือโอวต้องชำระภาษียืนยันมรดกเป็นจำนวน 520,000 เหรียญดอลลาร์แคนาดา คิดเป็นเงินหยวนก็เท่ากับ 3,000,000 หยวนเลยทีเดียว!
ฉินสือโอวโมโหขึ้นมาทันทีก่อนที่เขาจะพูดออกมา “คุณหลอกผม!”
“นายสามารถละทิ้งฟาร์มปลาแห่งนี้ได้ และยังจะได้รับเงินชดเชย 12.8% จากรัฐบาลด้วย ซึ่งนั่นหมายความว่าความจริงนายก็ยังคงได้รับเงินจำนวนมากอยู่” เออร์บักพูด
“แต่ว่า...” เออร์บักเปลี่ยนเรื่องแล้วจ้องมองฉินสือโอวพลางพูดขึ้น "นายรู้หรือเปล่าว่าฟาร์มปลาต้าฉินสร้างขึ้นมาได้ยังไง? ภายใต้สายตาเหยียดหยามและแรงกดดันของผู้คนนับไม่ถ้วน คุณปู่ของนายที่เป็นชาวต่างชาติผิวเหลืองใช้สติปัญญา ความดื้อรั้น อุตสาหะและวิสัยทัศน์พยายามทุ่มเทแรงกายเพื่อให้ได้มันมา! เจ้าหนู คุณปู่ของนายเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย! นายเข้าใจที่ฉันจะบอกไหม? อย่าทำให้ชายคนนี้ต้องมัวหมองเลย!”
“คุณคิดว่าผมอยากสร้างความอับอายให้กับบรรพบุรุษเหรอ? แต่ทั้งเนื้อทั้งตัวผมรวมๆ แล้วยังมีไม่ถึง 20,000 หยวนเลย สมบัติทั้งบ้านมารวมกันอย่างมากก็มีแค่ 200,000 หยวน แล้วผมจะจ่ายภาษี 3,000,000 หยวนได้ยังไง?” ฉินสือโอวพูดขึ้นมา
เออร์บักนั่งลงข้างๆ เขาพลางพูดออกมา “ความจริงแล้วภาษีส่วนนี้ล่าช้าไป 9 ปี จะล่าช้าต่อไปอีก 9 ปีก็คงไม่เป็นไร นายเข้าใจใช่ไหมล่ะ? นายมีเวลาอีกมากพอที่จะใช้ฟาร์มปลาหาเงิน!”
ฉินสือโอวไม่ได้เป็นเมล็ดพันธุ์ที่ย่ำแย่ ในเมื่อยังมีชีวิตอยู่ ทำไมถึงไม่ต่อสู้ให้ถึงที่สุดล่ะ?
สรรพากรเมืองทำงานเฉพาะวันจันทร์ วันพุธ และวันศุกร์ เออร์บักถามได้ความว่าเมืองนี้มีการจัดการที่ไม่ดี รัฐบาลจึงไม่มีปัญญาจ่ายเงินเดือน ดังนั้นจึงทำได้เพียงลดเวลาทำงานของข้าราชการลงเพื่อจะได้ลดเงินเดือนของพวกเขาไป
ฉินสือโอวจะหัวเราะก็ไม่ได้จะร้องไห้ก็ไม่ออก พวกผู้นำของแคนาดาก็ดูเหมือนจะมีช่วงเวลาที่ยากลำบากเหมือนกัน และนี่ก็ทำให้เขากังวลเกี่ยวกับอนาคตฟาร์มปลาของเขามากขึ้นไปด้วย
เออร์บักขับรถฟอร์ดรุ่นคุณปู่ของเขาไปรอบเมืองและพาฉินสือโอวไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมเพื่อให้เขาผ่อนคลายจิตใจ
เขาขับรถไปบนทางคดเคี้ยวจนถึงทะเลสาบแห่งหนึ่ง ผิวน้ำแข็งของทะเลสาบนี้เพิ่งจะละลายได้ไม่นาน ทะเลสาบจึงใสสะอาดเป็นอย่างมาก และก้อนน้ำแข็งที่ลอยอยู่ประปรายก็ใสแจ๋วราวกับกระจก
ทิวทัศน์ของทะเลสาบสวยงามมาก สาหร่ายเป็นสีเขียวมรกต น้ำแข็งก็เป็นสีขาวสะอาดตา บางครั้งก็มีนกกระพือปีกบินไปบินมาและยังมีปลากระโดดขึ้นมาเหนือน้ำพาให้สถานที่แห่งนี้ดูสวยงามและอุดมสมบูรณ์เป็นอย่างยิ่ง
เออร์บักเอ่ยปากแนะนำ "ผู้คนรู้แค่ว่ามีทะเลสาบหลายแห่งในออนแทรีโอ อันที่จริงแล้วทะเลสาบในนิวฟันด์แลนด์ก็มีไม่น้อย ทะเลสาบแห่งนี้เรียกว่า ทะเลสาบเฉินเป่า ว่ากันว่ามีคนเคยฝังสมบัติลงไปในนั้นด้วย...”
“ผมอยากกระโดดลงไปช้อนดูสักทีจัง” ฉินสือโอวตอบออกมาอย่างหดหู่
ในตอนนั้นเองเรือประมงลำหนึ่งพายก็เข้ามาอย่างช้าๆ จากนั้นชาวประมงวัยกลางคนท่าทางแข็งแรงคนหนึ่งโบกก็มือให้เออร์บักพลางแล้วพูดขึ้นมา “ไง คุณชาร์คแมน คุณกับเพื่อนของคุณมายิงปลาที่ทะเลสาบเฉินเป่าเหรอ? มาสิ พวกเราไปด้วยกันก็ได้”
อันที่จริงมันก็ช่วยผ่อนคลายได้ไม่น้อย เออร์บักพาฉินสือโอวขึ้นเรือประมงแล้วเอ่ยปากอธิบาย “การยิงปลาเป็นกิจกรรมใหม่ที่เกิดขึ้นเฉพาะในอเมริกาเหนือในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้... โอ๊ย ให้ตายสิ!”
เขายังพูดไม่ทันจบ เรือประมงก็ไปทำให้ปลาคาร์ฟใต้ท้องเรือที่ยาวประมาณ 1 เมตรตกใจจนต้องกระโดดขึ้นมา มันกระโดดขึ้นมาและกระแทกกับคนสามคนบนเรืออย่างน่าหวาดเสียว ชาวประมงคนนั้นและเออร์บักรีบหลบไปโดยสัญชาตญาณและปล่อยให้ฉินสือโอวยืนบื้อตะลึงงันอยู่ท้ายเรือจนหน้าของเขาถูกหางปลาที่มีลักษณะเหมือนพัดที่ทำจากใบปาล์มฟาดเข้าใส่และตกทะเลสาบไป
“ช่วยเขาเร็ว!” เออร์บักรีบร้องขอความช่วยเหลือ
หางของปลาคาร์ฟค่อนข้างหยาบและมีหนามแหลมคมประดุจใบมีดเล็กๆ แล้วทันใดนั้นมันก็วาดผ่านคางของฉินสือโอวไป
ฉินสือโอวรู้สึกเหมือนตนเองถูกรถตันเล็กๆ พุ่งเข้าชนจนพลิกตกน้ำไป แต่ในเวลานั้นกลับไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเลือดที่ไหลออกมาจากคางของเขากำลังหยดลงสู่หัวใจโพไซดอนที่โผล่ออกมาจากหน้าอกของเขาอย่างพอดิบพอดี
ขณะกำลังตกลงไปน้ำ ฉินสือโอวก็สัมผัสได้ถึงสีน้ำเงินกว้างใหญ่เบื้องหน้าของตนราวกับว่าเขาไม่ได้ตกลงไปในทะเลสาบสีเขียวมรกต แต่เป็นมหาสมุทรอันกว้างใหญ่อย่างไรอย่างนั้น น้ำในทะเลสาบไหลเข้าไปในโพรงจมูกของเขา ทว่าเขากลับได้กลิ่นคาวเค็มของน้ำทะเลพุ่งขึ้นมา
ทันใดนั้นเขาก็เห็นว่าหัวใจโพไซดอนกำลังลอยอยู่ในน้ำ และแสงสีฟ้าที่อยู่ในกรอบสายตาของเขาก็ถูกส่องสว่างออกมาจากหัวใจของโพไซดอนนั่นเอง!
แสงสีฟ้าส่องประกายเจิดจ้าอยู่ตรงหน้าฉินสือโอว จากนั้นหัวใจของโพไซดอนก็กลายเป็นแสงสีน้ำเงินเข้มแล้วแทรกซึมเข้าไปในร่างของเขา!
ฉินสือโอวถูกลากขึ้นเรือประมงด้วยท่าทางตะลึงงันเพราะภาพราวกับความฝันที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาในเวลานี้
คลื่นน้ำกระเพื่อมเป็นระลอก สาหร่ายทะเลโบกสะบัดพลิ้วไหว ปลาดุกที่มีความยาวพอๆ กับฝ่ามือหลายตัวผุดขึ้นมาจากโคลนตมใต้ทะเลสาบอย่างมีความสุข จากนั้นมันก็อ้าปากของมันเพื่อค้นหาอาหารและเศษซากสาหร่ายจากโคลนที่ฟุ้งขึ้นมาอย่างร่าเริง และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปเขาก็ได้เห็นสิ่งที่คล้ายกระสวยด้ายลอยอยู่เหนือหัว นี่ไม่ใช่เรือประมงที่เขานั่งอยู่ตอนนี้หรอกเหรอ?
แต่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมเขาถึงสามารถมองเห็นทิวทัศน์ใต้ทะเลสาบได้ อีกทั้งยังสามารถสัมผัสความรู้สึกของปลาดุกได้ด้วย!
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 5 หีบสมบัติในทะเลสาบเฉินเป่า
ยามเช้าที่มีอากาศหนาวเย็นของช่วงฤดูใบไม้ผลิ เออร์บักพาฉินสือโอวกลับไปส่งที่โฮสเทล ภายในห้องอาบน้ำฉินสือโอวปรับอุณหภูมิน้ำแล้วเอนกายลงในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ก่อนเริ่มครุ่นคิดถึงความเปลี่ยนแปลงอันน่าแปลกประหลาดที่เขาได้พบเห็น
อย่างแรกเขามั่นใจว่าหัวใจโพไซดอนหายไปแล้ว ตอนนี้บนลำคอของเขาเหลือเพียงเชือกแดงหนึ่งเส้นเท่านั้น นอกจากนี้หลังจากการทดลองมาหลายครั้งเขาก็พบว่าภาพก่อนหน้านั้นไม่ใช่ความเข้าใจผิดของเขา แท้จริงแล้วเขาสามารถควบคุมทิศทางการเคลื่อนไหวของน้ำในทะเลสาบเฉินเป่าได้จริงๆ
เขาสามารถมองเห็นทุกอย่างในทะเลสาบเฉินเป่า ตั้งแต่ผืนน้ำจนถึงก้นทะเลสาบราวกับว่าจิตสำนึกของเขาสามารถดำดิ่งลงไปในน้ำได้ อีกทั้งยังสามารถควบคุมทิศทางการเคลื่อนไหวของน้ำกว่าร้อยลูกบาศก์เมตรได้
แม้ร่างกายแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่น แต่จิตสำนึกของฉินสือโอวกลับอยู่ที่ทะเลสาบเฉินเป่า ภายใต้ขอบเขตการควบคุมด้วยจิตสำนึกของเขา ผืนน้ำล้วนโปร่งใส ไม่ว่าแสงอาทิตย์จะสาดส่องมาลึกแค่ไหน แม้จะเป็นก้นทะเลสาบที่มืดสลัว แต่ในจิตใต้สำนึกของเขากลับสว่างราวกับเวลากลางวัน!
ทะเลสาบเฉินเป่าเป็นทะเลสาบน้ำจืดทั่วไป พื้นที่บริเวณโดยรอบใกล้ก้นทะเลสาบล้วนเป็นทรายขาวละเอียด บางครั้งก็มีปลาเฉาฮื้อหรือพวกปลาคาร์ฟตัวเล็กๆ มุดอยู่ในโคลนทรายอย่างมีความสุข และเมื่อพวกมันมุดออกมาก็จะทำให้ตะกอนตะไคร่น้ำฟุ้งออกมาก่อนที่พวกมันจะอ้าปากกลืนกินเข้าไป
นั่นทำให้ฉินสือโอวรู้สึกสงสัยมาก ในฐานะที่เขาเป็นคนชื่นชอบทะเล เพียงมองแวบเดียวเขาก็สามารถระบุชนิดของปลาเหล่านี้ได้ หลังสีดำ ท้องสีขาว ลำตัวอ้วนสั้นแข็งแรง ปลาตัวเล็กที่กินสิ่งต่างๆ เป็นอาหารชนิดนี้น่าจะเป็นปลาเฉาฮื้อกับปลาคาร์ฟที่เขาเคยเห็นบ่อยๆ จากสระน้ำที่บ้านเก่าสมัยที่เขายังเป็นเด็ก
แคนาดาก็มีปลาน้ำจืดโบราณของจีนเหมือนกันหรือ? ฉินสือโอวไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร
จิตสำนึกเคลื่อนย้ายจากน้ำตื้นบนชายหาดสู่น้ำลึก พวกปลาขนาดใหญ่เริ่มปรากฏตัวขึ้นมา แต่ก็ยังเป็นปลาเฉาฮื้อ ปลาคาร์ฟหรือไม่ก็ปลาช่อนเสียส่วนใหญ่
ปลาเฉาฮื้อและปลาคาร์ฟบางตัวมีขนาดลำตัวยาวกว่าหนึ่งเมตร ท่าทางของพวกมันดูเปี่ยมไปด้วยพละกำลังและดุร้าย ท่าทางการว่ายก็ฉวัดเฉวียนไปมาอย่างถือดีราวกับตนเองเป็นเจ้าแห่งทะเลสาบเฉินเป่าแห่งนี้
วัชพืชน้ำกลุ่มหนึ่งโบกสะบัดขึ้นมา จิตสำนึกของฉินสือโอวเคลื่อนผ่านไป คราวนี้เป็นปลาไหลตัวน้อยยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตรมุดออกมาจากดงวัชพืชน้ำ
เขาลองพินิจดู ปลาไหลน้อยสีเทาทองพวกนี้ด้านบนเต็มไปด้วยจุดสีดำ ลักษณะคล้ายกับปลาไหลสวนจุดดำที่เขาเคยเห็นในพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำเป็นอย่างมาก ปลาไหลสวนจุดดำเป็นปลาน้ำจืดที่พบได้บ่อยในทวีปอเมริกาเหนือ จึงทำให้เขาเกิดความประทับใจขึ้นมา ปลาไหลสวนจุดดำสองตัวนี้อ้าปากหาเมล็ดพันธุ์วัชพืชน้ำกินเป็นอาหาร สุดท้ายกลับมีปลาเฉาฮื้อขนาดโตเต็มวัยที่มีความยาวเท่าแขนส่งเสียงคำรามพุ่งเข้ามา ปากใหญ่อ้าออกกว้างก่อนจะกินกลุ่มก้อนสาหร่ายน้ำนั้นเข้าไป ‘กร้วมกร้วม’
ปลาไหลสวนจุดดำตกใจว่ายหนีไป ปลาเฉาฮื้อกินสาหร่ายไม่หยุด และหลังจากที่มันกินจนหนำใจแล้วถึงได้ส่ายหัวส่ายหางว่ายน้ำจากไป
น่าสนใจจริงๆ ฉินสือโอวสัมผัสได้ถึงความโกรธจากปลาไหลสวนลายจุดสองตัวนั้น
ปลาไหลโมโห? ฉินสือโอวอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้
จากนั้นจิตสำนึกของเขาก็แหวกว่ายต่อไป เขาก็พบปลาไพค์ในทะเลสาบ ปลาจวดทะเลสาบบอลข่าน ปลากะพงแดงและปลากะพงดำต่างๆ แต่ส่วนมากก็ยังเป็นปลาคาร์ฟและปลาเฉาฮื้อ โดยปลาเฉาฮื้อนั้นจะมีขนาดค่อนข้างใหญ่ทีเดียว
โลกใต้ทะเลสาบแม้จะไม่ได้อุดมสมบูรณ์เท่าบนพื้นดิน แต่ก็มีสีสันที่สวยงามหลากหลาย จิตสำนึกของเขาเพียงเคลื่อนไหวไปมาอยู่ในส่วนเล็กๆ ของทะเลสาบ แต่เขาก็ได้เห็นปลาหลายสิบชนิดซึ่งส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นปลาที่เขาไม่รู้จัก และวัชพืชน้ำแปลกๆ พวกนั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย
ฉินสือโอวคิดมาตลอดว่าปลาน้ำจืดนั้นมีอยู่ไม่กี่ชนิด เขานับว่าได้เรียนรู้มากขึ้นในทะเลสาบเฉินเป่า แท้จริงแล้วปลาน้ำจืดก็มีสีสันและความงดงามหลากหลาย น่าเสียดายที่เมื่อก่อนเขาเอาแต่สนใจปลาไม่กี่ชนิด ส่วนปลาที่เขาได้พบในตอนนี้ก็เป็นปลาที่เขาไม่รู้จักถึงแปดเก้าส่วน
กว่าจะเคลื่อนย้ายจิตสำนึกไปถึงกลางทะเลสาบเฉินเป่าก็ต้องใช้เวลากว่าสองชั่วโมง ฉินสือโอวเปลี่ยนน้ำไปแล้วสี่ครั้ง สุดท้ายเขาย้ายตัวขึ้นมาบนเตียงแล้วขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเพื่อเที่ยวชมทะเลสาบต่อ แต่เมื่อรู้สึกเหนื่อยล้าและกำลังจะดึงจิตสำนึกกลับมาพักเอาแรง
ทันใดนั้นปลาคาร์ฟตัวใหญ่ยาวขนาดครึ่งเมตรก็พุ่งออกมาอย่างฉับพลันโดยมีปลาเทราต์สีสันสวยงามกำลังไล่ตามข้างหลัง ไม่รู้ว่าทำไมปลาเทราต์เจ็ดสีตัวนี้ถึงได้โกรธจัดจนต้องแยกเขี้ยวยิงฟันตามไล่ฆ่ามาด้านหลังเช่นนี้
ปลาคาร์ฟถูกไล่ตามจนไร้ซึ่งทางหนีจึงเอาหัวมุดเข้าไปในดินก้นทะเลสาบ มันคงคิดจะขุดเข้าไปหลบในดินเลนที่ทับถมกันอย่างหนาแน่นแน่ๆ แต่ปรากฏว่าเมื่อมันชนเข้ากับดินเลน ทันใดนั้นดินก้นทะเลสาบก็ถล่มลงไปและเผยให้เห็นถ้ำกว้างสามถึงสี่ตารางเมตร
ปลาเทราต์เจ็ดสีไล่ตามหลังมาติดๆ ปลาคาร์ฟก็ยิ่งว่ายหนีไกลออกไป ฉินสือโอวเห็นถ้ำขนาดใหญ่ที่ก้นทะเลสาบก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาจึงใช้จิตสำนึกเข้าไปสำรวจดูสักหน่อย
ภาพคราวนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นตูมตามขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น เพราะอยู่ๆ เขาก็มองเห็นหีบใบไม้สองใบที่ถูกทับถมอยู่ในถ้ำใต้ดินเลนที่ก้นทะเลสาบแห่งนี้
หีบไม้สองใบนี้มีขนาดเล็กกับขนาดใหญ่ ทั้งสองใบเป็นหีบทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ใบใหญ่กว้าง ยาว สูง ประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง ส่วนใบเล็กนั้นมีขนาดประมาณด้านละแปดสิบเซนติเมตร หีบไม้ทั้งคู่ดูเก่าแก่ ทั้งยังมีโซ่เหล็กล็อกไว้อย่างแน่นหนาจนชวนให้ผู้พบเห็นคิดถึงหีบสมบัติลับในตำนาน
ตำแหน่งที่ตั้งของหีบไม้ตั้งอยู่เกือบจะตรงกลางของใต้ทะเลสาบ ฉินสือโอวคาดว่าตรงกลางของก้นทะเลสาบเฉินเป่าน่าจะลึกประมาณแปดสิบกว่าเมตร ในน้ำที่ลึกขนาดนี้คาดว่าคงต้องใช้ทีมกู้เรือมืออาชีพเท่านั้น
นี่ทำให้ฉินสือโอวกลุ้มใจมาก ตอนนี้เขาจะเอาเงินที่ไหนไปจ้างทีมกู้เรือ ต่อให้เขามีเงินพอ เมืองแฟร์เวลแห่งนี้ก็จะมีทีมกู้เรืออยู่หรือ?
ถ้าหากจิตสำนึกของเขาสามารถยกหีบสมบัติขึ้นมาได้คงดี ฉินสือโอวคิดอย่างเสียดาย
แต่หลังจากความคิดนั้นผุดวาบขึ้นมา ทันใดนั้นน้ำในทะเลสาบรอบๆ หีบไม้ก็เริ่มแยกออกจากกันก่อนที่หีบไม้จะถูกยกขึ้นมาภายใต้กระแสน้ำที่สาดซัดรุนแรงและแรงดันน้ำมหาศาล!
ฉินสือโอวถึงกับตกตะลึง!
หัวใจของเขาสั่นระริก จิตสำนึกก็ยุ่งเหยิงจนหีบไม้ที่ลอยขึ้นมาโคลงเคลงร่วงลงสู่ก้นทะเลสาบและกวนตะกอนดินทรายรอบๆ แอ่งน้ำจนเละเทะไปหมด
ฉินสือโอวหายใจเข้าลึกๆ อยู่สองเฮือกจึงสามารถใจเย็นลงได้ หลังจากนั้นเขาจึงรวบรวมจิตสำนึกแล้วยกหีบขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่หีบทั้งสองใบจะลอยขึ้นมาอย่างเชื่องช้า
การควบคุมกระแสน้ำเพื่อขยับหีบกินแรงเป็นอย่างมาก มันเทียบกับการใช้จิตใต้สำนึกว่ายน้ำอยู่ในทะเลสาบก่อนหน้านี้ไม่ได้เลยจริงๆ
หีบลอยขึ้นมาสูงเกือบสิบเมตร ฉินสือโอวก็เหนื่อยจนทนรับไม่ได้แล้ว ดังนั้นหีบไม้เหล่านั้นจึงร่วงลงสู่ทะเลสาบอีกครั้ง
ความรู้สึกที่หีบสมบัติอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่ตนเองกลับไม่มีกำลังมากพอที่จะคว้าเอาไว้ได้ทำให้ฉินสือโอวแทบคลั่ง ต่อมาเขาก็คิดวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ เขาพักผ่อนซะก่อนสักครู่จนกำลังกายกลับคืนมา จากนั้นเขาก็ใช้จิตสำนึกก็ควบคุมทิศทางของกระแสน้ำให้พัดพาเอาหีบขึ้นไปไว้บนฝั่งจนได้
แบบนี้ถึงจะทุ่นแรงลงได้อีกมาก
ฉินสือโอวนำหีบไปซ่อนเอาไว้ที่ชายฝั่งก่อนจะสวมเสื้อผ้าแล้ววิ่งออกมาจากโฮสเทล เขามองเห็นรถฟอร์ดของเจ้าของโฮสเทลจอดอยู่ที่หน้าประตูจึงพูดขึ้นมา “เพื่อน คืออย่างนี้นะ ฉันต้องไปจัดการของบางอย่างที่ฟาร์มปลาของปู่ ขอยืมรถกระบะของนายหน่อยได้ไหม? เอ่อ เดี๋ยวฉันเติมน้ำมันให้เต็มถังเลย”
เจ้าของโฮสเทลผิวขาวร่างท้วมพูดกลั้วหัวเราะขึ้นมา “ฉิน ปู่ของนายเป็นผู้ชายที่ยิ่งใหญ่ ฉันนับถือเขามาก เพื่อเขาแล้ว นายสามารถใช้รถได้ตามสบายเลย แน่นอนว่าถ้านายช่วยเติมน้ำมันก็ยิ่งดีมากเลยล่ะ”
เออร์บักเคยแนะนำฉินสือโอวไว้แล้ว พอเจ้าของโฮสเทลได้ยินว่าเขาเป็นหลานของฉินหงเต๋อ เขาจึงลดราคาค่าเช่าห้องให้ฉินสือโอวถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์
ตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว เมืองเล็กๆ แห่งนี้ก็เริ่มคึกคักขึ้นมาเช่นกัน เพียงแต่ว่าที่ตั้งของทะเลสาบเฉินเป่านั้นอยู่ห่างออกไปจากเมืองถึงห้ากิโลเมตร บริเวณโดยรอบจึงอ้างว้างเงียบสงัดเป็นอย่างมาก และแบบนี้ก็เหมาะให้ฉินสือโอวลงมือเป็นอย่างดี
ฉินสือโอฉวยโอกาสตอนที่บริเวณรอบๆ ไร้ผู้คนใช้จิตสำนึกควบคุมกระแสน้ำดันหีบไม้ทั้งสองใบขึ้นมาบนฝั่ง จากนั้นเขาก็ย้ายพวกมันขึ้นไปหลังกระบะ
เมื่อวางหีบเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉินสือโอวจึงขับรถตรงไปยังฟาร์มปลาต้าฉิน ในฟาร์มมีห้องอยู่จำนวนไม่น้อย ฉินสือโอวพบอาคารสองชั้นที่ทำมาจากไม้เมเปิล เออร์บักบอกว่านี่เป็นบ้านพักของคุณปู่เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ ข้างๆ อาคารมีต้นเมเปิลอยู่สองต้น พวกมันเป็นต้นไม้ที่ปู่ของเขาลงมือปลูกเองในช่วงแรกที่ท่านมาถึงฟาร์มปลาแห่งนี้
หลังจากขึ้นมาด้านบน ฉินสือโอก็เปิดหีบใบเล็กออก โซ่เหล็กที่พันอยู่รอบๆ หีบหลุดร่วงลงไปในน้ำแล้ว ในอาคารมีค้อนอยู่อันหนึ่งเขาจึงนำมันมาทุบเสียงดัง ‘โป้งป้าง’ จนหีบใบนั้นแตกออกทันที
หลังจากเปิดหีบออก ดวงตาของฉินสือโอวเป็นประกายขึ้นมา เพราะภายในหีบมีภาพวาดที่ถูกถุงพลาสติกปิดผนึกเอาอย่างแน่นหนา!
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 6 เพื่อนบ้านตัวน้อย
ฉินสือโอวแกะห่อพลาสติกออกอย่างทุลักทุเล เนื่องจากห่อพลาสติกถูกปิดผนึกเอาไว้อย่างแน่นหนา ภาพวาดพวกนี้จึงถูกเก็บไว้อย่างดี เขาค่อยๆเปิดดูทีละแผ่น ภาพแรกคือภาพป่าต้นหยาง ส่วนต้นหยางในรูปก็วาดได้ไม่เลวเลย ต้นหยางในภาพนั้นโบกพลิ้วไปตามสายลมที่พัดผ่านจนให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาราวกับจะพุ่งออกมาจากกระดาษอย่างไรอย่างนั้น
ฉินสือโอวมองหาลายเซ็นของผู้ที่วาดภาพนี้เป็นอันดับแรก แต่ปรากฏว่ามันกลับไม่มีชื่อเขียนไว้และมีเพียงตัวอักษร ‘เอ.เอ.พี.’
“เอ.เอ.พี.คือจิตรกรคนไหนกัน?” ฉินสือโอวรู้สึกสงสัยขึ้นมา
จากนั้นเขาก็เปิดดูภาพต่อไปทีละใบจนทราบชื่อเต็มของจิตรกร ‘เอเอพี’ คนนี้ แท้จริงแล้วชื่อของเขาก็คืออาเธอร์ พีนาร์เจียน (Arthur-Ashod-Pinajian) นั่นเอง
ฉินสือโอวถอดใจแล้ว งานชิ้นนี้ไม่ใช่ผลงานชิ้นสำคัญอะไร ไม่ใช่เพราะเขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่เป็นเพราะหลังจากนั้นเขาก็ได้พบภาพวาดอีกภาพหนึ่งที่เซ็นชื่อของจิตรกรคนนี้ไว้เหมือนกัน ทว่าภาพนั้นกลับเป็นภาพวาดตัวการ์ตูนสาวผมแดงไปซะได้!
สาวน้อยคนนั้นมีใบหน้าสวยหยาดเยิ้ม รูปร่างอรชร ภาพวาดการ์ตูนผลงานของพีนาร์เจียนนั้นยอดเยี่ยม แต่เมื่อฉินสือโอวเห็นแล้วเขาก็รู้สึกอยากจะทำอะไรสักอย่างกับมันให้สาสมกับแรงที่เขาทุ่มเทไป
ฉินสือโอวไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจิตรกรเอกอย่าง ปิกาโซ แวนโก๊ะ และโมเน่ ก็เคยวาดภาพการ์ตูนมาก่อนเหมือนกัน
ฉินสือโอวถอนหายใจออกมา เขาดูรูปพวกนั้นทั้งหมดแล้ว และเขาก็พบว่าพวกมันล้วนเป็นภาพวาดผลงานของพีนาร์เจียนทั้งสิ้น ภาพวาดจำนวนกว่ายี่สิบภาพล้วนมีความสวยงาม พวกมันมีทั้งภาพวิวทิวทัศน์ ภาพเหมือนของบุคคลและภาพวาดการ์ตูน ภาพพวกนั้นล้วนมีสไตล์แตกต่างกันไปไม่ว่าจะเป็นภาพสเก็ตช์ ภาพเพ้นต์ ภาพสีน้ำมันไปจนถึงภาพวาดนามธรรมซึ่งล้วนมีความเกี่ยวเนื่องกันทั้งหมด
ในขณะที่ฉินสือโอวกำลังหดหู่อยู่นั้น เรื่องน่าประหลาดใจก็พลันเกิดขึ้นมา ตอนที่เขากำลังเปิดดูภาพสุดท้าย ดอกทานตะวันที่กำลังเบ่งบานช่อหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา และข้างๆดอกทานตะวันก็มีประโยคหนึ่งเขียนเอาไว้ว่า ‘แด่ชีวิตอันสับสนของฉัน วินเซนต์ แวน โก๊ะ!’
ดอกทานตะวันพวกนี้เหมือนเปลวไฟลุกโชน สไตล์การวาดที่งดงามแบบนั้น อีกทั้งสีสันที่จัดจ้านอย่างนั้น หลังจากฉินสือโอวเห็นลายเซ็นที่เขียนอยู่บนภาพแล้วหัวใจของเขาก็แทบจะระเบิดออกมาทันที นี่เป็นงานของแวนโก๊ะ!
ฉินสือโอวพอจะจำได้รางๆ ว่าภาพวาดดอกทานตะวันของแวนโก๊ะจะมีประมาณยี่สิบกว่าภาพ บางส่วนก็สูญหายไปจนหาไม่เจอแล้ว ดังนั้นเพื่อความมั่นใจ เขาจึงเปิดมือถือเพื่อค้นหาข่าวที่เกี่ยวข้องจากอินเทอร์เน็ต แต่สัญญาณอินเทอร์เน็ตในเมืองนี้ไม่ค่อยดีเลย เขาเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตอยู่สิบนาที กดรีเฟรชไปกว่าร้อยครั้ง แต่กลับไม่มีหน้าเว็บไซต์ปรากฏขึ้นมาเลยสักอัน
ช่วยไม่ได้ ฉินสือโอวทำได้เพียงโทรศัพท์หาเหมาเหว่ยหลง โชคดีที่ก่อนมาที่นี่เขาเปิดใช้บริการโทรทั่วโลกเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงโทรกลับประเทศไม่ได้แน่
ตอนนี้ที่แคนาดาเป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว แต่ที่นู่นกลับเป็นเวลารุ่งสางซึ่งเหมาเหว่ยหลงกำลังนอนหลับสบายอยู่
“ไอ้เวร แกนี่มันแย่จริงๆ ไอ้ลูกหมา โทรมาทำบ้าอะไรเวลานี้?”
ฉินสือโอวที่กำลังร้อนใจตอบกลับไป “จริงจังหน่อย ไอ้เวร รีบช่วยฉันหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตทีว่าภาพวาดดอกทานตะวันของแวนโก๊ะมีกี่ภาพ? เป็นแบบไหนบ้าง? ฉันเหมือนจะเจอรูปหนึ่งที่แคนาดาเนี่ย!”
“เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง ภาพวาดของจิตรกรเอกระดับโลกอย่างนั้นจะหาเจอง่ายๆได้ยังไง? แกจะโชคดีขนาดนั้นเลยเหรอ?” เหมาเหว่ยหลงถาม
ฉินสือโอวพูดออกมาอย่างรีบร้อน “รีบหาเข้าเถอะ ถ้ามันเป็นของจริง ฉันจะขายมันแล้วซื้อบัมเบิ้ลบีให้แกเลย!”
“ฉันไม่อยากได้บัมเบิ้ลบี ฉันจะเอารถเอสยูวีโว้ย!” เหมาเหว่ยหลงรีบต่อรองอย่างรวดเร็วทั้งยังตื่นเต็มตาแล้วด้วย จากนั้นไม่นานอีกด้านก็มีเสียงเปิดคอมพิวเตอร์ดังขึ้นมา
ฉินสือโอวรีบพูดขึ้นมาทันที “ฉันจะซื้อให้แกยี่สิบคันเลย พอถึงตอนนั้นแกก็ขับออกไปเป็นขบวน เดี๋ยวขับเป็นรูปตัว S อีกเดี๋ยวขับเป็นรูปตัว B ไปเลย เอาแบบนี้ดีไหม?
“ดี!” เหมาเหว่ยหลงยิ้มกริ่มพลางหัวเราะออกมา
หลังจากนั้นเหมาเหว่ยหลงก็ส่งข้อมูลที่ฉินสือโอวต้องการกลับมา ภาพวาดดอกทานตะวันผลงานของแวนโก๊ะแท้จริงแล้วไม่ได้มีเพียงแค่ 11 ภาพ จากจดหมายที่เขาส่งให้น้องชายได้บอกไว้ว่าเขาวาดไว้ทั้งหมด 24 ภาพ เขาใช้ดอกทานตะวัน 12 ดอกในภาพสื่อถึงอัครสาวกทั้ง 12 คนของพระเยซู นอกจากนี้เขายังวาดภาพโดยใช้สมาชิกของแกลเลอรีทางใต้เป็นต้นแบบอีก 12 คน และเมื่อรวมตัวเขากับน้องชายไปด้วย ทั้งหมดก็จะมี 14 คน เขาจึงวาดเพิ่มอีก 14 ภาพ
ฉินสือโอวตื่นเต้นมาก ภาพวาดของเขาอาจจะเป็นของแท้ก็ได้
จากนั้นฉินสือโอวที่กำลังตื่นเต้นก็เปิดหีบใบใหญ่อีกใบออกด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม เขาภาวนาให้ในหีบใบนี้มีภาพวาดดอกทานตะวันอีก 12 ภาพที่เหลือ แต่ปรากฏว่าเมื่อเปิดหีบออกมาแล้วเขาก็ต้องพบกับความผิดหวัง ภายในหีบมีเพียงงานประติมากรรมที่ทำจากสำริดเพียงอันเดียวเท่านั้น
งานประติมากรรมชิ้นนี้ไม่ใช่ชิ้นงานขนาดเล็ก มันน่าจะสูงราวๆหนึ่งเมตรได้ ผลงานชิ้นนี้คือรูปสลักชายหนุ่มรูปงามที่ถือดาบเอาไว้ในมือขวาและถือศีรษะมนุษย์เอาไว้ด้วยมือซ้าย ขาซ้ายของเขาโค้งงอและเหยียบร่างกายของศัตรูเอาไว้ใต้ฝ่าเท้า ดูไปแล้วช่างกล้าหาญจริงๆ
น่าเสียดายที่หีบถูกแช่อยู่ในน้ำมาเป็นเวลานานเกินไป แม้รูปปั้นสำริดชิ้นนี้จะถูกเก็บเอาไว้อย่างดีจนน้ำไม่สามารถเข้ามาได้ แต่มันก็ยังขึ้นสนิมเป็นรอยด่างอยู่ดี ฉินสือโอวคาดว่าผลงานศิลปะชิ้นนี้ต่อให้ขายเป็นเศษเหล็กก็คงขายได้ราคาไม่มาก ดังนั้นเขาจึงวางไว้ที่ขอบหน้าต่างบริเวณหัวเตียงเพื่อใช้เป็นของตกแต่งห้อง
ตอนนี้ฟ้าก็มืดแล้ว ฉินสือโอวกดโทรศัพท์หาเออร์บักแล้วพูดออกไป “คุณปู่ครับ วันนี้ผมคงไม่กลับไปที่โฮสเทลแล้ว ผมจะนอนที่อาคารเล็กในฟาร์มปลานี่แหละ อีกอย่างวันนี้ตอนที่ผมเก็บห้องของปู่ ผมเจอของที่น่าสนใจบางอย่างด้วย หวังว่าพรุ่งนี้คุณจะลองเข้ามาดูนะครับ”
เออร์บักถามสารทุกข์สุกดิบของเขานิดหน่อย เมื่อไม่มีปัญหาอะไรจึงวางสายไป
ฉินสือโอวลองสำรวจดูก็พบว่าน้ำและไฟฟ้าในฟาร์มแห่งนี้ไม่ได้ถูกตัด เพราะหลังจากที่เขากดเปิดทีวีซัมซุงรุ่นเก่าในห้องนอนเครื่องนั้น หน้าจอก็ยังมีรายการทีวีปรากฏขึ้นมาอยู่เลย เห็นทีสายเคเบิลทีวีก็คงไม่ได้ถูกตัดเหมือนกัน
เขาปัดกวาดเช็ดถูนิดๆหน่อยๆ แล้วเข้าไปในอาคารหลังเล็ก ทำเช่นนี้แล้ววันพรุ่งนี้เขาจะได้อธิบายได้ว่ารูปภาพพวกนี้มาจากที่ไหน
ส่วนเรื่องอาหารเย็นเขาก็จัดการได้อย่างง่ายดาย อุปกรณ์ในห้องครัวมีครบอยู่แล้ว ฉินสือโอวจึงไปซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองมารอบหนึ่ง ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนั้นเป็นร้านเล็กๆ แต่ก็มีของครบทุกประเภท ในนั้นมีทั้งผัก เนื้อสัตว์ และอาหารทะเลครบทุกอย่าง
แน่นอนว่าสินค้าที่มีเยอะที่สุดก็คือปลาทุกๆ สายพันธุ์อย่างปลาแซลมอนพันธุ์ Atlantic Chinook และ Silvers หรือจะเป็น ปลาเทราต์หัวแข็งกับปลาเทราต์อาร์กติก นอกจากนี้ยังมีวัตถุดิบชั้นเลิศอย่างหอยนางรม ปูดันจิเนส เนื้อสเต๊กแอลเบอร์ตาร์ และวัตถุดิบอื่นอีกหลายอย่าง
ปลาส่วนใหญ่ล้วนมีราคาถูก เพียง 1 ดอลลาร์แคนาดาก็สามารถซื้อปลาได้หนึ่งถึงสองปอนด์แล้ว แถมยังรับประกันความสดใหม่อีกด้วย
แต่ที่ทำให้ฉินสือโอวแปลกใจก็คือ ในทะเลสาบเฉินเป่ามีทั้งปลาเฉาฮื้อ ปลาคาร์ฟ ปลาเพิร์ชและปลาช่อน แต่ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้กลับไม่มีวางขาย จากนั้นเขาก็เห็นว่าที่จุดขายผักมีผักจำพวกขิง กระเทียมและพริกอยู่ เขาจึงเตรียมไปตกปลาคาร์ฟจากทะเลสาบเฉินเป่ามาทำซุปปลากินให้ท้องอุ่นสักหน่อย ส่วนปลาแซลมอนพวกนั้นเขาทำกินไม่เป็นหรอก
เขาคนเดียวคงกินได้ไม่เยอะมาก ฉินสือโอวเดินดูของเรื่อยๆ มาจนถึงจุดขายผลไม้ จากนั้นเขาจึงเลือกซื้อบลูเบอร์รี มะเขือเทศราชินี แอปเปิล และองุ่นดำไปเพิ่มอย่างละนิดอย่างละหน่อย
พนักงานบอกกับเขาว่าแบล็กเบอร์รีกับองุ่นดำของที่นี่เป็นผลไม้ที่เก็บมาจากป่า ฉินสือโอวไม่รู้ว่าจริงไหม แต่มันก็ดูน่ากินแถมราคายังถูกด้วย เขาเลยแบ่งซื้อมาอีกนิดหน่อยทั้งยังซื้อน้ำสลัดมาอีกหนึ่งขวดเพื่อเอากลับไปทำสลัดกินด้วย
ฉินสือโอวขับรถกระบะที่ขอยืมมาจากเจ้าของโฮสเทลเพื่อไปยังทะเลสาบเฉินเป่า ทันทีที่จิตสำนึกของเขาดำดิ่งลงไปสู่ทะเลสาบก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่ปลาคาร์ฟตัวใหญ่ยาวประมาณครึ่งเมตรว่ายตรงมาทางนี้พอดี เจ้านี่แหละที่เขาต้องการ!
ในตอนที่ฉินสือโอวใช้จิตสำนึกเพื่อจับปลาตัวนั้น จู่ๆ ปลาที่มักจะมีนิสัยดุร้ายตัวนั้นก็กลายเป็นปลาเชื่องๆ และสงบลงทันที จากนั้นมันก็ถูกกระแสน้ำพัดเอาตัวขึ้นมาบริเวณชายฝั่งน้ำตื้น ตอนนั้นเองที่ฉินสือโอวพบว่าแท้จริงแล้วจิตสำนึกของเขามีประโยชน์อย่างมหาศาล
ปลาคาร์ฟลำตัวยาวประมาณครึ่งเมตรมีน้ำหนักถึงเจ็ดกิโลกรัมกว่าๆ ฉินสือโอวแล่เอาแต่ส่วนเนื้อของปลาเพื่อเอาไปทำเนื้อปลาผัดและซุปอีกเล็กน้อย
หลังตักอาหารออกจากกระทะเขาก็ลองชิมดู อาหารจานนี้มีรสชาติเข้มข้นสดใหม่ ปลาคาร์ฟตัวนี้เป็นปลาจากธรรมชาติไม่เหมือนปลาที่ถูกเลี้ยงในบ่อเพาะพันธุ์
เมื่อทานอาหารมื้ออร่อยเสร็จเรียบร้อย ฉินสือโอวก็เตรียมตัวจะเข้านอน แต่เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างเขาก็พบว่าข้างๆ ต้นเมเปิลมีบ่อเก็บน้ำขนาดเล็กอยู่หนึ่งบ่อ ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็กระตุกวูบขึ้นมาก่อนที่เขาจะเคลื่อนย้ายจิตสำนึกออกไป
เขาอยากจะลองดูเสียหน่อยว่าขอเพียงแค่มีน้ำ เขาก็จะสามารถย้ายจิตสำนึกเข้าไปได้ใช่ไหม
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาก็จะสามารถควบคุมน้ำทั้งหมดในบ่อได้ และสิ่งที่เขาสัมผัสได้ในตอนนี้ก็คือกระรอกตัวเล็กที่มีพวกหางใหญ่โตตัวหนึ่งซึ่งกำลังอาบน้ำอยู่ในบ่อ
ฉินสือโอวใช้จิตสำนึกโพไซดอนกับกระรอกตัวนี้ จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่าตัวเขาน่าจะสามารถทำอะไรบางอย่างกับกระรอกตัวนี้ได้ แต่ต่อมาเขาก็รู้ง่วงนอน เขาจึงได้ดึงเอาจิตสำนึกกลับมาและเข้าสู่ห้วงนิทราไป
เวลาหกโมงครึ่งในยามเช้า ข้างนอกเพิ่งจะเป็นเวลาฟ้าสาง ทว่าฉินสือโอวกลับตื่นขึ้นมาแล้ว
เขายืดตัวบิดขี้เกียจแล้วเปิดหน้าต่างออก ลมทะเลสดชื่นพัดเอื่อยๆ ลอยมาก่อนที่ฉินสือโอวจะสูดหายใจเข้าไปลึกๆ มันช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าเบิกบานใจจริงๆ
เขาอาศัยช่วงเวลาดีๆ ที่พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าเดินเล่นรอบฟาร์มปลาสักพักใหญ่ถึงค่อยกลับเข้ามาในอาคารที่พักเพื่อจัดการทำซุปปลา
หลังจากนั้นฉินสือโอวจึงนำผลไม้มาล้าง เอามะเขือเทศราชินีกับแอปเปิลมาหั่นอย่างง่ายๆ ใส่องุ่นกับแบล็กเบอร์รี่เข้าไปแล้วเติมน้ำเชื่อมกับน้ำสลัดลงไปก่อนจะคลุกเคล้าให้เข้ากันจนได้สลัดออกมาหนึ่งจาน
ซุปปลาเพิ่งจะส่งกลิ่นหอมโชยมา ฉินสือโอวก็ถือจานผลไม้กลับเข้าไปในห้องนอนพร้อมเปิดทีวีแล้วเปลี่ยนเป็นช่องทีวีหลักของรัฐนิวฟันด์แลนด์ รายการหนังยามเช้ากำลังฉายภาพยนตร์เรื่องหนึ่งอยู่ เขาดูมันแล้วก็พบว่ามันคือหนังเรื่อง Young Style ที่เขาชอบดูเมื่อสมัยยังเรียนมหาลัยนั่นเอง
ฉินสือโอวดูหนังไปกินสลัดไป แต่ขณะที่เขากำลังสนุกสนานอยู่กับการดูหนัง ทันใดนั้นก็มีเสียง ‘ตุ้บตุ้บตุ้บ’ ดังขึ้นมา
เมื่อเขาหันหน้ากลับไปดูก็ต้องงุนงงเมื่อพบว่ามีกระรอกแปลกๆตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่นอกหน้าต่างและกำลังใช้หัวน้อยๆของมันเคาะกับกระจกเบาๆ
กระรอกตัวนี้ยังเล็กอยู่ ความสูงของมันประมาณนิ้วกลางของเขาเท่านั้น ดวงตาสีดำของมันเป็นประกายและมีขนสั้นสีน้ำตาลแดงทั่วทั้งตัว ตอนนี้มันกำลังนั่งยองๆ แล้วใช้ขาหน้าค้ำกระจกเอาไว้เหมือนกำลังมองเข้ามาข้างใน ส่วนหางใหญ่โตสีน้ำตาลแดงของมันก็โบกสะบัดไปมาเหมือนมีลูกบอลขนสัตว์ติดเอาไว้ที่ก้น
ฉินสือโอวเดินเข้าไปดู แต่ครู่เดียวเจ้ากระรอกน้อยก็กระโดดไปเกาะที่กิ่งไม้บนต้นเมเปิลข้างๆดัง ‘ฟุบ’ จากนั้นมันก็สะบัดหางก่อนจะมุดตัวเข้าไปในโพรงบนต้นไม้อย่างว่องไวแล้วยื่นหัวเล็กๆออกมามองข้างนอกแทน
เมื่อเห็นอย่างนี้แล้วฉินสือโอวก็หัวเราะออกมา ที่แท้ก็เป็นเพื่อนบ้านของเขานี่เอง เจ้ากระรอกน้อยน่าจะสร้างบ้านอยู่บนต้นเมเปิลข้างๆ และถ้าเขาเดาไม่ผิด เจ้าตัวเล็กตัวนี้คงเป็นเพื่อนบ้านตัวน้อยที่จิตสำนึกโพไซดอนของเขาเจออยู่ในบ่อน้ำโดยบังเอิญเมื่อวานนี้เอง
ฉินสือโอวเปิดหน้าต่างออกแล้วถือเอาจานผลไม้ขึ้นเตียงไปดูทีวีอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันไร หางใหญ่นุ่มๆอันหนึ่งก็ปัดผ่านศีรษะของเขาไป และเมื่อเขาหันไปดูอีกครั้งเขาก็ได้เห็นกระรอกน้อยตัวนั้นนั่งยองๆเก็บอุ้งเท้าทั้งสองข้างอยู่บนหัวเตียงของเขาและกำลังมองมาที่เขาอย่างสนใจใคร่รู้
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 8 สู่ทะเล
เออร์บักนำกล้องวิดีโอมาบันทึกมุมต่างๆ ของภาพ 'หญิงสาวกับแทมบูริน' และเลือกภาพ 'ลมพัดป่ายามเช้า' ซึ่งเป็นหนึ่งในภาพของพีนาร์เจียนมาบันทึกเช่นกัน
"ฉันส่งไปให้เพื่อนเก่าแล้ว ให้เขาใช้สายตามืออาชีพตรวจสอบดูอีกที" เออร์บักอธิบาย "นายคนนั้นเป็นผู้อำนวยการฝ่ายงานศิลป์ที่มีสายตาเฉียบคมที่สุดของบริษัทจัดประมูลริชชี่แห่งออตตาวา"
ขณะฉินสือโอวเก็บรวบรวมภาพวาดให้เรียบร้อย เออร์บักที่กำลังจะกลับก็เหลือบไปเห็นรถกระบะตรงลานบ้าน จากนั้นเขาจึงพยักหน้าแล้วพูดขึ้นมา "ที่จริงจากฟาร์มปลาไปในเมืองก็ไม่ค่อยสะดวกเท่าไร ฉันพลาดเองเรื่องนี้ เอาอย่างนี้ดีกว่า เดี๋ยวนายเอารถฟอร์ดของฉันไปขับก็ได้ ส่วนรถกระบะนั่น ฉันจะขับกลับไปส่งให้แอนเดอสันเอง"
แอนเดอสันคือชื่อของเจ้าของโฮสเทลคนนั้นนั่นเอง
ได้ยินดังนั้นฉินสือโอวก็รู้สึกซาบซึ้งจนต้องพูดขึ้นมา "คุณยกรถฟอร์ดให้ผม แล้วคุณจะขับอะไรล่ะ?"
เออร์บักตอบ "ฉันยังมีรถบีเอ็มดับเบิลยู 750 อยู่ ฉันใช้คันนั้นก็ได้"
ฉินสือโอว "….."
เออร์บักกลับไปแล้ว ฉินสือโอวอยู่ในตึกเล็กคนเดียวก็ไม่มีอะไรทำจึงหยิบเครื่องดูดฝุ่นกับไม้ปัดฝุ่นเตรียมจะไปทำความสะอาด
ตึกเล็กแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นแรกมีสองห้องนอน สองห้องน้ำ หนึ่งห้องโถงใหญ่ หนึ่งห้องเก็บของและหนึ่งห้องครัว พื้นที่โดยรวมทั้งหมดมากกว่า 300 ตารางเมตร ลำพังแค่ห้องโถงใหญ่ก็ปาไปเกือบ 100 ตารางเมตรแล้ว
พื้นที่ชั้นสองมีขนาดเล็กกว่านิดหน่อย มันมีพื้นที่ประมาณ 250-260 ตารางเมตรโดยเฉลี่ยและแบ่งเป็นห้องนอนหกห้อง นอกจากนี้ยังมีห้องรับฝากของอีกประมาณ 20 ตารางเมตรซึ่งนับว่ากว้างมากด้วย ที่นี่มีการตกแต่งพอสังเขป พื้นและผนังของตึกล้วนปูด้วยวอลล์เปเปอร์ลายใบเมเปิลสีแดงอย่างดีที่ทั้งสวยงามและสามารถกันชื้นได้
เมื่อถึงเวลามื้อเที่ยง ฉินสือโอวก็วางแผนจะเปลี่ยนรสชาติ ปลาค็อดแถวนิวฟันด์แลนด์นั้นค่อนข้างมีชื่อเสียงทีเดียว ดังนั้นเขาจึงเคลื่อนย้ายจิตสำนึกไปยังทะเลใกล้ๆ และตั้งใจว่าจะต้องได้ชิมปลาค็อดเผาสักตัว
ทะเลสาบเฉินเป่าอัดงดงามทำให้ฉินสือโอวมีความคิดดีๆ ขึ้นมา เดิมทีเขาคิดว่าทิวทัศน์ของทะเลสาบก็งดงามและมีชีวิตชีวามากแล้ว แต่โลกใต้ท้องทะเลอันกว้างใหญ่น่าจะอลังการมากกว่า
แต่จิตสำนึกก็ทำให้เขาต้องผิดหวัง ภายใต้บริเวณความลึก 2 เมตร ท้องทะเลเต็มไปด้วยทรายสีขาวละเอียด และห่างไปไม่เท่าไรก็เห็นเพียงก้อนหินเท่านั้น
จิตสำนึกของเขายังคงมุ่งหน้าไปต่อจนถึงระดับความลึกประมาณ 4-5 เมตร จึงเริ่มมีปะการังปรากฏขึ้น
มันไม่เหมือนปะการังเขตร้อนสีสันสดใสของออสเตรเลียที่อยู่ในทีวี ปะการังในท้องทะเลรอบๆ ฟาร์มปลาส่วนใหญ่ล้วนเป็นสีเทาไร้ชีวิตชีวา
ฉินสือโอวเข้าใจว่านี่คือลักษณะของปะการังเขตหนาว แต่จากนั้นเขาก็บังเอิญพบกับปะการังเล็กๆ ที่มีสีชมพูปนสีเหลืองอ่อน
ฉินสือโอวสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตจากปะการังต้นนี้ พวกมันคือโพลิป[footnoteRef:1]ที่แตกช่อผสานกันจนก่อร่างกลายเป็นปะการังกอเล็กๆ  [1:  ต้นอ่อนของปะการัง]
เมื่อเห็นดังนั้นฉินสือโอวก็เข้าใจได้ทันที ปะการังที่สีเทาพวกนั้นไม่ใช่ปะการังที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่เป็นเศษซากโพลิปของแนวปะการังต่างหาก
จิตสำนึกของเขาดำดิ่งต่อไปในทะเลกว้าง ทว่าเขาก็ไม่สามารถเคลื่อนไปได้ไกลมากนัก ขอบเขตจำกัดของมันอยู่ที่ประมาณสองไมล์ทะเล[footnoteRef:2]จากฟาร์มปลา อย่างไรก็ตามท้องทะเลที่เขาได้สัมผัสในวันนี้ก็นับว่าน่าประทับใจมากแล้ว เพียงแต่เขาใช้จิตสำนึกค้นหาในท้องทะเลตั้งนาน แต่เขากลับไม่เจอปลาเลยสักตัวเดียว! [2:  1 ไมล์ทะเลเท่ากับ 2 กิโลเมตรโดยประมาณ]
น่านน้ำบริเวณใกล้ๆ ฟาร์มปลาอยู่ในขั้นซบเซา สภาพแวดล้อมในท้องทะเลเสียหายอย่างหนักปลาจึงหนีหายไปหมด นอกจากนี้ทะเลยังมีแต่มลพิษ คุณภาพน้ำก็เข้าขั้นเลวร้าย อีกทั้งอุณหภูมิน้ำอันโหดร้ายก็เป็นเหตุทำให้พวกปลาหนีไปหมด
ตอนที่จะดึงจิตสำนึกกลับมา ฉินสือโอวก็มองเห็นแมงกะพรุนหนวดยาวโปร่งแสงตัวหนึ่งลอยมาทางเขา
แมงกะพรุนตัวนี้มีความยาวกว่า 40 เซนติเมตร และมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 5 เซนติเมตร รูปร่างของมันขดม้วนเข้าหากันราวกับแขนอันสมส่วน ทว่าปลายสองข้างกลับเรียวบาง ร่างกายของมันประกอบด้วยผิวชั้นนอกและผิวชั้นใน ตรงกลางกลวงโบ๋ และทั้งร่างก็เป็นสีขาวโปร่งแสง
ฉินสือโอวรู้ว่ามันคือไซโฟโนฟอร์ [footnoteRef:3] แม้ตัวมันจะใหญ่ไปหน่อย แต่ความจริงมันมีโครงสร้างคล้ายกับปะการัง ทว่าปะการังเกิดขึ้นจากโพลิป(ตัวอ่อน)เล็กๆ จำนวนมหาศาลที่จับตัวกันขึ้นมา ส่วนเจ้านี่จะเกิดจากแมงกะพรุนมากมายที่รวมตัวเข้าด้วยกัน [3:  Siphonophore เป็นสัตว์ทะเลที่เกิดจากการรวมตัวกันของแมงกะพรุนขนาดเล็กจนเป็นรูปร่างขนาดใหญ่ มีลักษณะแตกต่างกันไป
[หมายเหตุจากนักแปล ฟองน้ำเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่ตามพื้นหินเหมือนปะการัง จะลอยไปตามน้ำก็ต่อเมื่อเป็นตัวอ่อนที่เพิ่งถูกปฏิสนธิก่อนลงสู่พื้นเพื่อเจริญเติบโตต่อไป แม้จะมีสายพันธุ์ชื่อ ฟองน้ำแก้ว (glass sponge) อยู่จริงๆ แต่มันก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกับการรวมตัวกันของแมงกะพรุน จึงไม่สามารถแปลเป็นฟองน้ำแก้วจากคำต้นฉบับ杯海绵 ได้]]
ไซโฟโนฟอร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่พบเห็นได้ทั่วไปในทะเลแอตแลนติก และมันก็คือแมงกะพรุนขนาดเล็กที่รวมตัวกันนั่นเอง แมงกะพรุนเล็กๆ ตัวหนึ่งจะมีขนาดเพียง 2 มิลลิเมตรเท่านั้น พวกมันมักอยู่รวมกันเป็นกลุ่มโดยมีแมงกะพรุนอยู่ร่วมกันกว่าพันตัว
เมื่อได้เห็นไซโฟโนฟอร์แบบนี้ฉินสือโอวก็รู้สึกดีใจมาก เนื่องจากเจ้าสิ่งนี้สามารถดึงดูดปลาได้ ซึ่งมันเป็นที่รู้จักในฐานะ 'หลุมหลบภัยปลา' และสามารถปกป้องพวกปลาได้
อย่างที่ทราบกันดีว่าพีระมิดห่วงโซ่อาหารในทะเลคือปลาใหญ่กินปลาเล็ก ทว่าไซโฟโนฟอร์สามารถวิวัฒนาการขนาดได้ตั้งแต่เมตรกว่าจนไปถึง 10 เมตรเลยทีเดียว ดังนั้นไซโฟโนฟอร์จึงเป็นเหมือนสัตว์ประหลาดสำหรับพวกปลาใหญ่ และทำให้พวกมันไม่กล้าเข้าโจมตีง่ายๆ
ด้วยเหตุนี้ปลาที่เข้าไปหลบอยู่ด้านในจึงมีอัตราการรอดชีวิตสูงยิ่งขึ้น และพวกสารคัดหลั่งกับของเสียจากปลาตัวเล็กๆ ก็เป็นอาหารของไซโฟโนฟอร์เช่นกัน ดังนั้นความสัมพันธ์ในการอยู่ร่วมกันของทั้งสองฝ่ายจึงนับเป็นความน่าอัศจรรย์ของทะเลจริงๆ
จิตสำนึกของฉินสือโอวเคลื่อนเข้าไปใกล้ไซโฟโนฟอร์จนพบว่าเหล่าแมงกะพรุนจิ๋วที่รวมตัวกันอยู่ในตอนนี้กำลังหายใจรวยริน และผิวชั้นนอกที่อยู่ด้านข้างก็ฉีกขาดเป็นรูขึ้นมารูหนึ่ง
ทว่าหลังจากจิตสำนึกของเขาเข้าไปใกล้ พลังชีวิตของมันก็ค่อยๆ ฟื้นคืนมา สิ่งนี้พลอยทำให้ฉินสือโอวรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแรงลงไปด้วย แล้วทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าที่แท้จิตสำนึกของเขาสามารถทำการเยียวยาและรักษาสิ่งมีชีวิตในทะเลได้
ฉินสือโอวดึงจิตสำนึกกลับมา ไซโฟโนฟอร์ตัวนั้นก็ตามเขามาตลอดจนมันลอยมาถึงข้างปะการังสีชมพูปนเหลืองต้นนั้น มันจึงหยุดลง
ยามนี้มันฟื้นฟูพลังชีวิตจนหายดีแล้ว ฉินสือโอวสัมผัสได้ถึงความซาบซึ้งและความยินดีที่เจ้ามีชีวิตตัวเล็กๆ นี่มีต่อเขา
เมื่อดึงจิตสำนึกกลับมา ฉินสือโอวก็ทั้งเหนื่อยล้าและรู้สึกหิวมาก
ปลาค็อดก็หาไม่เจอ ฉินสือโอวเหนื่อยเกินกว่าจะปรุงปลาคาร์ฟเขาจึงตัดปัญหาโดยการขับรถเข้าเมืองเพื่อหาอาหารปรุงสำเร็จจนได้เจอกับร้านอาหารที่มีชื่อว่าร้าน 'คุณลุงฮิคสัน'
ร้านอาหารนี้แม้ภายนอกจะดูทรุดโทรม แต่ข้างในกลับถูกทำความสะอาดอย่างดี ในนั้นมีชายแก่ผิวขาวไว้หนวดถักเปียคนหนึ่งกำลังวุ่นอยู่กับการทำความสะอาด โต๊ะไม้โอ๊กถูกขัดจนสะอาดเอี่ยมอ่องและรอยโป่งนูนที่อยู่บนนั้นก็บ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่ามันมีอายุหลายปีแล้ว
"ไง พวก จะสั่งอะไรดี?" ทันทีที่เห็นฉินสือโอว ชายแก่ก็เอ่ยถามทั้งรอยยิ้ม
ฉินสือโอวกำลังจะตอบออกไป ทว่าชายแก่คนนั้นกลับมองเขาอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเข้ามาชกหน้าอกเขาเบาๆ "นายขับรถของเออร์บักมา ฉันได้ยินว่าหมอนั่นพาหลานของฉินมารับช่วงต่อ ใช่นายหรือเปล่า?"
ดูท่าปู่รองของเขาคงได้รับความนิยมมากทีเดียว ฉินสือโอวยกยิ้มตอบกลับไป "ใช่ครับ ผมคือฉินคนหลาน ที่คุณพูดถึงคือปู่ของผมเอง"
เขาหวังว่าชายแก่อาจจะลดราคาให้เขาเหมือนเจ้าของโฮสเทล หรือถ้าให้ดีเลี้ยงข้าวเขาด้วยเลยก็ได้
แต่ปรากฏว่าชายแก่ร่างท้วมกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาแล้วพูดขึ้น "ดีเลย เจ้าหนู ปู่นายยังค้างค่าข้าวผัดฉันไว้ 1000 กว่าดอลลาร์ คราวหน้าอย่าลืมมาช่วยเขาจ่ายคืนด้วยล่ะ"
ฉินสือโอวถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ทว่าจากนั้นชายแก่ก็ตบไหล่เขาอย่างเป็นกันเองแล้วพูดออกมา "แต่อาหารมื้อแรกฉันเลี้ยงเอง ฉันเคยสัญญากับฉินเอาไว้ว่าถ้าทายาทของเขามาสืบทอดฟาร์มปลาเมื่อไร ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกเขา"
ชายแก่หนวดเปียลงมือทำอย่างรวดเร็ว หลังจากเขาเชิญให้ฉินสือโอวนั่งลงเขาก็พุ่งไปยังห้องครัวทันที ฉินสือโอวมองร่างที่หายไปด้วยความงุนงง และเมื่อผ่านไปพักใหญ่เขาจึงได้พูดออกมาอย่างอึ้งๆ "ลุง ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะกินอะไร"
สี่ห้านาทีต่อมา ข้าวผัดกลิ่นหอมฉุยก็ถูกยกมาเสิร์ฟ มันคือข้าวสีขาวราวหิมะพร้อมเนื้อแซลมอนที่ขาวนวลยิ่งกว่าโดยมีหยดน้ำมันสีทองตกแต่งอยู่ด้านบนและยังมีไข่ม้วนสีทองสว่างอีกแผ่นหนึ่ง นอกจากนี้ด้านนอกยังราดซอสเนื้อสีแดงสดรอบข้าวผัดไปอีกชั้นจนทำให้แค่มองก็พาลน้ำลายสอแล้ว
ฉินสือโอวใช้ช้อนตักซอสเนื้อกับข้าวกินคำหนึ่ง ทันใดนั้นรสชาติซอสเกรวี่สดใหม่ที่ตามด้วยข้าวอุ่นๆ ก็ระเบิดออกมา เขายกนิ้วโป้งให้ชายแก่หนวดเปียพร้อมพูดอู้อี้ออกมา "สุดยอด นี่เป็นข้าวผัดที่อร่อยที่สุดเท่าที่ผมเคยกินมาเลย"
เมื่อได้ยินคำชมดังนั้นชายแก่ก็ยกยิ้มจนตาหยี เขาหยิบไปป์ขึ้นมาคาบเอาไว้ที่มุมปากแล้วสูบเข้าไปเฮือกหนึ่งก่อนตอบออกไป "นี่เป็นจานเด็ดของลุงฮิคสันไงล่ะ ข้าวผัดเผ็ดแซลมอนซอสเนื้อ เมื่อก่อนปู่นายชอบกินมันมาก ฉันเลยเดาว่านายก็น่าจะชอบเหมือนกัน"
"อร่อยหลุดโลก" ฉินสือโอวเอ่ยชม
ทันที่พูดออกไปเช่นนั้น คุณลุงฮิคสันก็เงียบไปทันที เขามองพิจารณาฉินสือโอวอยู่สักพักก่อนที่ในดวงตาของเขาจะมีน้ำตาเอ่อคลอ
ฉินสือโอวไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ลุงฮิคสันก้มหน้านิ่งแล้วกล่าวออกมาเสียงเบา "เจ้าหนู ตอนปู่นายกินข้าวผัดนี้ครั้งแรก เขาก็ใช้คำว่า 'อร่อยหลุดโลก' เหมือนกัน ตอนนั้นพ่อฉันยังเป็นคนดูแลร้านอาหารนี้อยู่เลย พริบตาเดียว เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน"
ลุงฮิคสันไม่เอ่ยอะไรต่อ เขายืนคาบไปป์อยู่ตรงหน้าต่างพลางมองออกไปยังท้องฟ้าสีครามด้านนอก ควันไปป์ลอยคละคลุ้ง บางทีเขาอาจกำลังหวนนึกถึงความหลังครั้งวัยเยาว์อยู่ก็ได้
ท้องฟ้าไม่แปรเปลี่ยน แต่คนกลับไม่คงอยู่
เมื่อฉินสือโอวกินเสร็จแล้วและกำลังจะจ่ายเงิน ลุงฮิคสันก็ยืนกรานไม่รับ อีกทั้งยังขอโทษเขาแทนด้วย "ก่อนหน้านี้ฉันนึกถึงเรื่องในอดีตขึ้นมา น่าจะเผลอทำเสียบรรยากาศไปหน่อย พรุ่งนี้ตอนเที่ยงนายมาอีกสิ เดี๋ยวฉันทำให้กินอีก ดีไหม?"
ฉินสือโอวขอบคุณเขาแล้วกลับไปที่ฟาร์มปลา ช่วงบ่ายไม่มีอะไรให้ทำและเขาเองก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงจึงได้แต่นอนดูทีวีอยู่บนเตียง
แคนาดากับอเมริกาต่างเป็นพันธมิตรที่มีความสัมพันธ์แนบแน่นเสมือนพี่น้อง และในฐานะที่เป็นน้องเล็กของอเมริกาแคนาดาจึงแทบจะแบ่งช่องทีวีอเมริกันมาเกือบทั้งหมด ฉินสือโอวดูหนังเรื่องหนึ่งที่ไม่มีฉายในจีนซึ่งมีชื่อว่า 'มือสังหารX'
มือสังหาร X เลียนแบบเรื่อง X-Men หลายอย่างทีเดียว ตัวละครหลักของเรื่องนี้ก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่มีพลังพิเศษเช่นกัน ความสามารถของเขาคือเมื่อสัมผัสดีเอ็นเอของใครก็จะเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นคนคนนั้นได้ ส่วนเนื้อเรื่องก็เป็นแนวการใช้พลังพิเศษต่อกรกับฝ่ายอธรรม
ตอนเย็นเออร์บักโทรมาหาเขา บอกว่าเพื่อนเก่าของเขาจากบริษัทจัดประมูลริชชี่ได้บินมายังแคนาดาแล้ว และพรุ่งนี้เช้าเขาจะมาช่วยเออร์บักประเมินภาพพวกนั้น
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 9 ข่าวสามเรื่อง
ฉินสือโอวยังคงตื่นนอนตอนหกโมงครึ่งเช่นเดิม เมื่อวานเขาแวะซื้อข้าวระหว่างทางนิดหน่อยตอนที่เขาออกมาจากร้านอาหารคุณลุงฮิคสัน เช้านี้เขาก็เลยทำข้าวต้มปลาขึ้นมา
ความหอมของข้าวและกลิ่นปลาสดจากธรรมชาติผสมผสานเข้าด้วยกัน เม็ดข้าวสีขาวราวหิมะและเนื้อปลาใสยิ่งเสริมให้มันทั้งหอมทั้งน่ากิน
ในตอนที่ฉินสือโอวกำลังกินอาหารเช้าอย่างมีความสุขอยู่นั้น หน้าต่างห้องนอนของเขาก็มีเสียงเคาะก๊อกๆ ดังขึ้นมา พอเขาเปิดหน้าต่างออกไปกระรอกแดงเสี่ยวหมิงก็กระโดดเข้ามา อุ้งมือน้อยยกขึ้นมาที่ระดับอกพลางเงยหน้าใช้ดวงตาดำขลับจ้องมองเขาอย่างเดียงสาขณะที่ลิ้นน้อยๆ เลียปากไปมา
“แกนี่ติดใจสลัดผลไม้ของฉันเหรอ?” ฉินสือโอวยิ้มออกมา เขาวางชามลงแล้วใช้ตะเกียบคีบบลูเบอร์รีกับองุ่นดำมาผสมกับน้ำเชื่อมและน้ำสลัดในชามใบน้อย จากนั้นก็วางมันลงไว้บนโต๊ะ
เขาหยิบบลูเบอร์รีขึ้นมาผลหนึ่งก่อนจะเคาะโต๊ะแล้วพูดขึ้น “เสี่ยวหมิง ขึ้นมานี่”
กระรอกน้อยไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า มันกระโดดโลดเต้นไปมาบนพื้นพลางยื่นอุ้งมือออกมาพร้อมร้องเสียงแหลม
ฉินสือโอวเรียกอีกครั้งหนึ่ง กระรอกน้อยก็กะพริบตาคู่ดำปริบๆ ก่อนจะปีนขึ้นไปตามขาโต๊ะแล้วมุ่งไปยังจุดที่ฉินสือโอวชี้
ฉินสือโอวแอบตกใจไปกับความฉลาดของเจ้ากระรอกน้อย เขาให้บลูเบอร์รีกับมันหลายรอบ ดังนั้นเมื่อเขาเรียกชื่อ ‘เสี่ยวหมิง’ เจ้ากระรอกน้อยก็จะวิ่งมาตรงหน้าเขาอย่างดีอกดีใจ
“โห ฉลาดกว่าหมาที่ฉันเลี้ยงไว้อีก” ฉินสือโอวพูดพลางถอนใจ ขณะที่เขากำลังชื่นชมมันอยู่นั้น กระรอกน้อยก็กินอิ่มแล้วสะบัดหางวิ่งหายไป
แต่พักเดียวเท่านั้นกระรอกน้อยเสี่ยวหมิงก็วิ่งกระโดดโลดเต้นกลับมาพร้อมกับกระรอกแดงที่ตัวใหญ่กว่ามันเล็กน้อยอีกตัว
ฉินสือโอวหัวเราะออกมา เจ้านี่เห็นบ้านเขาเป็นโรงทานซะแล้ว มีการเรียกเพื่อนมากินข้าวด้วย
แต่กระรอกทั้งสองไม่ได้เข้าไปกินอาหารในทันที เสี่ยวหมิงพากระรอกตัวใหม่กระโดดไปตรงหน้าของฉินสือโอวแล้วยื่นอุ้งมือไปข้างหน้า ทั้งสองต่างยื่นลูกสนลูกโตสองลูกให้เขา นี่รู้จักเอาของขวัญมาให้ด้วยเหรอเนี่ย
นี่น่าจะเป็นอาหารที่กระรอกกักตุนไว้สำหรับฤดูหนาว ฤดูใบไม้ผลิในแคนาดามาถึงช้า กระรอกจะหาอาหารไม่ได้ไปจนถึงเดือนเมษายน ของขวัญชิ้นนี้จึงถือเป็นของที่มีค่ามากสำหรับพวกมัน
ลูกสนทั้งสองนั้นลูกอุดมสมบูรณ์มาก ฉินสือโอวรับพวกมันมาไว้ในมือ เสี่ยวหมิงจึงกระโดดขึ้นมาอย่างดีใจ ส่วนกระรอกอีกตัวก็หมอบอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีระแวดระวัง
เสี่ยวหมิงปีนขึ้นมาบนโต๊ะอาหารแล้วร้องจี๊ดๆ ส่วนกระรอกอีกตัวก็มองไปทางฉินสือโอวแล้วปีนขึ้นมาบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง
ฉินสือโอววางลูกสนลง เสี่ยวหมิงจึงกระโดดมาคว้าไว้ลูกหนึ่งแล้วยื่นไปตรงหน้าเขาอีกครั้งเป็นการบอกใบ้ให้เขากินลงไป
ช่วยไม่ได้ ฉินสือโอวได้แต่แกะเปลืองมันออกมาเม็ดหนึ่งแล้วโยนเข้าปาก ปรากฏว่าลูกสนก็มีรสหวานดี มันหวานกว่าน้ำเชื่อมที่เขาใช้ราดผลไม้ซะอีก รสชาติของมันดีมาก พวกลูกสนคั่วที่ขายในประเทศจีนยังเทียบกับพวกนี้ไม่ได้เลย
พอเห็นเขากินไปสองชิ้น เสี่ยวหมิงก็ดีใจขึ้นมาพลางกระโดดโลดเต้นไปรอบจานผลไม้
ฉินสือโอวยื่นบลูเบอร์รีไปให้ ครั้งนี้มันไม่ได้กิน แต่ยกให้กับกระรอกอีกตัว
กระรอกทั้งสองถูกฉินสือโอวพากลับเข้าไปดูทีวีในห้องนอน เสี่ยวหมิงดูสนอกสนใจกับภาพในจอ พอฉินสือโอวยิ้มมันก็กระโดดไปมา ในขณะที่กระรอกอีกตัวก็กอดองุ่นดำงีบหลับอยู่บนไหล่ของฉินสือโอว
เสียงมือถือดังขึ้นมาพร้อมเสียงเออร์บักที่ดังขึ้น เขาบอกว่าอีกสักพักเขากับเพื่อนจากบริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์สก็จะถึงแล้ว
ไม่นาน รถบีเอ็ม 750Li ก็แล่นเข้ามาในฟาร์มปลา เออร์บักลงจากรถโดยมีคนตามมาอีกสามคน คนหนึ่งเป็นชายมีอายุที่หัวล้านครึ่งหัวและมีท่าทางกระตือรือร้น นอกจากนี้ยังมีชายวัยกลางคนผิวขาวผมทองสองคนในชุดสูทและรองเท้าหนังตามมาด้วย
เออร์บักแนะนำชายมีอายุให้ฉินสือโอวรู้จัก “นี่คือเพื่อนรักฉัน คุณเชเชฟสกี ผู้กำกับศิลป์ของบริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์สจากรัฐออนแทริโอ สองคนนี้คือเพื่อนร่วมงานของเขาและเป็นนักประเมินราคาของบริษัทด้วยเหมือนกัน”
ชายในชุดสูททั้งสองแนะนำตัวพอเป็นพิธี คนหนึ่งชื่อเคลวิน เชี่ยวชาญในด้านภาพสเก็ตช์ อีกคนชื่อว่าพีทรัสซึ่งเชี่ยวชาญภาพสีน้ำมันมากกว่า
ฉินสือโอวนำภาพทั้งสามสิบภาพออกมาวางเรียงกัน ทั้งสามคนสวมถุงมือและหยิบแว่นขยายออกมา อีกทั้งยังหยิบเครื่องบางอย่างที่สามารถใช้สแกนภาพได้หลังจากต่อเข้ากับแล็ปท็อปออกมาด้วย
เออร์บักเป็นคนแนะนำบริษัทริชชี่ให้ฉินสือโอว แม้ว่ามันจะเทียบกับบริษัทแนวหน้าของโลกอย่างซัทเทบีส์ คริสตีส์ ฟิลลิปส์ โซเธอบีไม่ติด แต่ที่แคนาดาบริษัทนี้ก็ถือว่าดังอยู่พอตัว
บริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์สตั้งขึ้นในปี 1958 ที่เมืองเคโลวนา รัฐบริติชโคลัมเบีย ตอนนี้สำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองแวนคูเวอร์ รัฐบริติชโคลัมเบียและมีสาขามากกว่า 110 แห่งทั่วโลก มีพนักงานประจำกว่า 1160 คน ในวงการประมูลของแคนาดาพวกเขาคือแนวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย
เชเชฟสกีเป็นคนจริงจังเคร่งขรึม หลังจากได้เห็นภาพเขาก็ขมวดคิ้วแล้วหันไปปรึกษาหารือกับลูกน้องทั้งสอง
สามนักประเมินราคาดูภาพของพีนาร์เจียนก่อน พวกเขาศึกษาแต่ละภาพอย่างละเอียด หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง เชเชฟสกีก็เดินมาหยุดอยู่ด้านข้างฉินสือโอวแล้วนั่งลงก่อนจะเอ่ยปาก “สวัสดีครับคุณฉิน จากที่เราศึกษาแล้ว ภาพฝีมือพีนาร์เจียนล้วนเป็นของจริงทั้งหมด”
ฉินสือโอวงุนงง ของจริงกับของปลอมต่างกันยังไงล่ะ? หรือว่าพีนาร์เจียนเป็นจิตรกร? ก่อนหน้านี้เขาหาข้อมูลจากในเน็ตมาแล้วก็ไม่มีข้อมูลของคนคนนี้นี่นา
เชเชฟสกีคลายความสงสัยให้กับเขา “อาเธอร์ พีนาร์เจียนเป็นจิตรกรและนักวาดการ์ตูนชาวอเมริกันเชื้อสายอาร์เมเนีย เกิดเมื่อปี 1914 พ่อแม่รอดชีวิตจากการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวอาร์เมเนียแล้วย้ายมาที่อเมริกา เขาเรียนวาดภาพเองตั้งแต่เด็กๆ ”
“เหมือนกับศิลปินชื่อดังหลายคน พีนาร์เจียนมีชีวิตที่ยากลำบาก เขาได้แต่วาดภาพให้บริษัทการ์ตูนเพื่อเลี้ยงชีพ จากนั้นก็เสียชีวิตในปี 1999 หลังจากที่เขาเสียชีวิตไปได้หนึ่งปี งานศิลป์ของเขาถึงได้ถูกค้นพบ ความรอบรู้ในด้านภาพเหมือน ภาพภูมิทัศน์ จิตรกรรมนามธรรมของเขานั้นลึกซึ้งมาก โดยเฉพาะจิตรกรรมนามธรรมที่แสดงพลังอารมณ์จะได้รับการยอมรับว่ามีคุณค่าทางศิลปะสูงมาก”
เชเชฟสกีอธิบายคร่าวๆ ฉินสือโอวได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยปากถามอย่างดีใจ “ภาพของพีนาร์เจียนมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เชเชฟสกีที่ได้ยินดังนั้นจึงยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบออกไป “ใช่ครับ ผลงานภาพส่วนหนึ่งของพีนาร์เจียนในตอนนี้ก็ค่อนข้างมีราคา แต่ก็แค่ภาพจำพวกจิตรกรรมนามธรรมเท่านั้น และถึงคุณจะมีภาพจิตรกรรมนามธรรมถึงสี่รูป แต่น่าเสียดายที่มันเป็นผลงานชิ้นแรกๆ ของเขาก็เลยไม่มีราคามากเท่าไร”
ฉินสือโอวเริ่มรู้สึกจนใจ คนคนนี้จะพูดให้มันตรงไปตรงมาหน่อยก็ไม่ได้ อารมณ์เดี๋ยวดีใจเดี๋ยวผิดหวังแบบนี้มันไม่สบายเอาซะเลย ดังนั้นเขาจึงถามออกไปตรงๆ “คุณคิดว่าภาพที่ผมมีตรงนี้มีมูลค่าเท่าไร?”
เชเชฟสกีนิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “ถ้าภาพพีนาร์เจียนพวกนี้แยกกันขายล่ะก็ คงจะได้สักประมาณ 2 ล้านถึง 2.2 ล้านดอลลาร์แคนาดา ถ้าขายรวมกันก็อาจจะอยู่ที่ประมาณ 1.5 ล้านดอลลาร์แคนาดา”
เออร์บักถามขึ้น “ทำไมราคาถึงต่างกันเยอะขนาดนี้ล่ะ?”
แต่ฉินสือโอวกลับยังรู้สึกพอใจ อย่างน้อยก็พอค่าภาษีรับรองพินัยกรรม ฟาร์มปลาแห่งนี้จะได้เป็นของเขาเสียที
เชเชฟสกีพูดอธิบาย “ของยิ่งหายากยิ่งแพง ถ้าภาพสามสิบภาพนี้ขายทอดตลาดในเวลาเดียวกันก็จะลดมูลค่าของภาพลง แต่ถ้าแยกขาย ไม่แยกประมูลก็จะไม่ต้องห่วงเรื่องนี้”
“ทำไมถึงแยกประมูลไม่ได้ล่ะ?” เออร์บักถาม
เชเชฟสกีก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าวก่อนจะอธิบาย “เพราะคนที่ชื่นชอบภาพของพีนาร์เจียนคือพวกจิตรกรไม่ใช่นักสะสม และจิตรกรก็จะไม่มาเข้าร่วมงานประมูลหรอก พวกเขาไม่มีเงินไปสู้กับพวกนักธุรกิจรายใหญ่ แต่ถ้าเอาภาพพวกนี้ไปแยกประมูล พวกนักสะสมก็ไม่สนใจภาพที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียงหรอก มีแต่จะเอาไปประมูลพร้อมกันถึงจะขายได้”
พอเห็นเพื่อนรักผิดหวังเขาจึงพูดปลอบใจ “ภาพเลียนแบบทานตะวันของพีนาร์เจียนอาจจะพอแยกประมูลได้ เราประเมินแล้วว่าน่าจะได้สามแสนดอลลาร์แคนาดา ราคาคงไม่ต่ำเกินไป”
ในขณะเดียวกันนั้นเชเชฟสกีก็อธิบายให้ฉินสือโอวฟังว่าทำไมรูปทานตะวันนั้นถึงดูก็รู้ว่าเป็นผลงานลอกเลียนแบบ นั่นเป็นเพราะทุกคนรู้ดีว่าแวนโก๊ะเป็นคนเนเธอร์แลนด์ ตัวอักษรที่เขาใช้จึงเป็นอักษรเนเธอร์แลนด์
ภาษาเนเธอร์แลนด์มีพยัญชนะคล้ายกับภาษาอังกฤษ แต่ไม่มีอักษร ‘คิว เอ็กซ์ วาย’ สามตัวนี้ ทว่าบนภาพทานตะวันนั้นมีประโยคหนึ่งซึ่งในประโยค ‘แด่ชีวิตอันน่าสับสนของฉัน’ ก็มีตัวอักษรเอ็กซ์และวายอยู่ด้วย ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่ของจริงอย่างแน่นอน
ฉินสือโอวนับว่าพอใจกับผลลัพธ์แบบนี้ สิ่งที่เขาต้องการอย่างเร่งด่วนในตอนนี้ก็คือเงินค่าภาษีรับรองพินัยกรรม หลังจากประมูลภาพพวกนี้แล้วเขาก็จะสามารถแก้ปัญหาเร่งด่วนนี้ได้ ส่วนจำนวนเงินที่มากกว่านี้ ฉินสือโอวก็ยังไม่ได้เร่งรีบ เขามีทะเลที่เขาจะทำอะไรก็ได้ และการค้นพบขุมทรัพย์ที่แท้จริงก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว
ประเด็นสำคัญที่เหลือก็คือการประเมินภาพหญิงสาวกับแทมบูรินของปิกาโซว่ามันเป็นของจริงหรือเปล่า
เชเชฟสกีบอกกับทั้งสองว่าการประเมินภาพของปิกาโซค่อนข้างเสียเวลาและต้องใช้เวลาอย่างต่ำสองชั่วโมง เพราะพวกเขาจะต้องติดต่อไปหานักวิชาการแผนกภาพมีชื่อเสียงนานาชาติเพื่อปรึกษากันเสียก่อน
ฉินสือโอวรอไปได้สักพักก็เบื่อจึงวิ่งขึ้นไปดูทีวีกับกระรอกทั้งสองบนห้องนอนชั้นบน
เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัวจนล่วงเลยมาถึงตอนสิบเอ็ดโมงเชเชฟสกีก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามาในห้อง พอเข้ามาเขาก็ถูกรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ที่วางตกแต่งอยู่บนระเบียงดึงดูดความสนใจไปจึงได้สาวเท้าเร็วๆ เข้าไปพินิจดูอย่างละเอียด
รูปปั้นนั้นถูกงมขึ้นมาจากทะเลสาบเฉินเป่าพร้อมกับภาพพวกนั้น ฉินสือโอวรู้สึกว่ารูปปั้นนี้สนิมเขรอะหมดแล้ว มันคงจะไม่มีมูลค่าอะไร
เชเชฟสกีเดินวนรอบรูปปั้นหลายรอบอยู่นานสองนานกว่าจะหันมาแล้วพูดพลางขมวดคิ้ว “คุณฉิน ตอนนี้มีข่าวดีหนึ่งข่าว และข่าวร้ายกับข่าวที่ไม่ค่อยแน่ใจอีกหนึ่งข่าว คุณอยากฟังข่าวไหนก่อน?”
ฉินสือโอวตะโกนบ่นในใจ นี่ปู่จะเล่นตลกอะไรกับผมอีกเนี่ย? เราไม่ได้กำลังถ่ายหนังอยู่ซะหน่อย คุณมีอะไรก็บอกมาตรงๆ เลยสิ นี่ยังจะมีข่าวดีข่าวร้ายข่าวไม่แน่ใจอยากฟังอันไหนก่อนอีกเหรอ?
แต่ในเมื่อเขามาช่วยแล้ว ฉินสือโอวจึงต้องรักษามารยาทแล้วพูดออกไป “แล้วแต่คุณเลยครับ”
เชเชฟสกีพยักหน้าก่อนจะพูดต่อ “งั้นเริ่มจากข่าวดีก่อน ภาพหญิงสาวกับแทมบูรินเป็นภาพฝีมือปิกาโซจริง จากการประเมินคาร์บอน 14 แสดงให้เห็นว่าภาพนั้นน่าจะถูกวาดในปี 1939”
“ข่าวร้ายคือภาพนี้ถูกวาดในช่วงที่ปิกาโซมีการเปลี่ยนแปลง ดังนั้นมันน่าจะเป็นภาพที่เขาวาดขึ้นตามอารมณ์ มูลค่าจึงไม่สูงเท่าไร อาจจะแพงกว่ารูปวาดเลียนแบบทานตะวันของพีนาร์เจียนแค่เล็กน้อยเท่านั้น”
“นอกจากนี้ยังมีข่าวที่ผมไม่ค่อยแน่ใจอีกอย่าง รูปปั้นเพอร์ซีอัสกับเมดูซาของคุณอันนี้อาจจะเป็นของจริง ผมจะเชิญเพื่อนร่วมงานมาทำการประเมินดูทันที ถ้าเป็นของจริง ผมคิดว่ามูลค่าขั้นต่ำน่าจะอยู่ที่ 30 ล้านดอลลาร์แคนาดา!”
......................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 10 พิทักษ์ปะการัง
การตรวจสอบรูปปั้นเป็นไปอย่างรวดเร็วเมื่อเทียบกับการประเมินภาพ เชเชฟสกีถ่ายรูปทุกมุมแล้วส่งให้ทางบริษัท จากนั้นเขาก็เอาโฟมทองแดงออกมา แล้วใช้เครื่องวัดคาร์บอน 14 ที่เอามาด้วยออกมาทำการวัดค่า
ผลที่ได้จากเครื่องวัดบอกว่ารูปปั้นนี้มาจากกลางศตวรรษที่ 16 พอเห็นผลแบบนี้แล้วเชเชฟสกีก็พูดออกมาด้วยความมั่นใจ “ยินดีด้วยครับคุณฉิน คุณอาจครอบครองหนึ่งในรูปปั้นที่มีมูลค่ามากที่สุดของปีเลย!”
จริงๆ แล้วเป็นเพราะเรื่องภาพเลียนแบบทานตะวัน จึงทำให้ฉินสือโอวจึงเตรียมใจไว้แล้วว่าภาพเหล่านี้คงไม่มีมูลค่าสักเท่าไร ต่อให้สุดท้ายหลังจากตรวจสอบออกมาแล้วจะพบว่าภาพวาดของปิกาโซเป็นของปลอม เขาก็สามารถเผชิญหน้าได้โดยไม่รู้สึกอะไร
แต่ตอนนี้เมื่อได้ผลออกมาแบบนี้ เขาก็ไม่สามารถทำใจสงบนิ่งได้จริงๆ รูปปั้นที่ต่อให้เขาขายเป็นเศษทองแดงก็คงได้ไม่กี่ร้อยกลับเป็นของเก่าที่มีมูลค่ามากถึง 30 ล้าน แถมยังเป็นดอลลาร์แคนาดาด้วย!
เมื่อล่วงรู้ถึงสิ่งที่เขาคิด ใบหน้าเคร่งขรึมของเชเชฟสกีก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา จากนั้นเขาก็พูดต่อ “ถ้ารูปปั้นเพอร์ซีอัสกับเมดูซาไม่ได้ขึ้นสนิมเพราะไม่ได้รับการดูแลรักษาดีๆ ละก็ มูลค่าอาจจะยังเพิ่มขึ้นไปได้อีกสิบล้าน คุณอาจไม่รู้ว่ารูปปั้นนี้เป็นผลงานชิ้นเอกของหนึ่งในประติมากรชื่อดังชาวอิตาลีเชลลินี่ในศตวรรษที่ 16!”
ฉินสือโอวไม่ค่อยมีความรู้ด้านนี้จริงๆ ที่เขารู้ก็คือ จู่ๆ เขาก็กลายเป็นเศรษฐีไปเสียแล้ว...
การประเมินจบลง เชเชฟสกีและคนอื่นๆ ยังไม่ได้กลับไปเพราะผู้จัดการบริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์สได้พาผู้เชี่ยวชาญแผนกรูปปั้นออกเดินทางมาในวันนั้นเลย และพรุ่งนี้พวกเขาก็จะเดินทางมาถึงฟาร์มปลาเพื่อทำการตรวจสอบเป็นครั้งสุดท้ายว่ารูปปั้นนี้ของจริงหรือไม่
นอกจากนี้เชเชฟสกียังบอกฉินสือโอวด้วยว่าทางบริษัทของพวกเขาอยากทำงานร่วมกับฉินสือโอว และได้สิทธิ์ประมูลรูปปั้นนี้รวมถึงเหล่าผลงานศิลปะเหล่านี้ด้วย
ฉินสือโอวลังเลเล็กน้อย แม้ว่าบริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์สจะมีชื่อเสียงไม่น้อย แต่จริงๆ แล้วพวกเขามีชื่อเสียงในด้านการประมูลเครื่องจักรมากกว่า ส่วนในด้านผลงานศิลปะและวัฒนธรรมนั้นพวกซัทเทบีส์ โซเธอบีน่าวางไว้ใจกว่า
เชเชฟสกีไม่ใช่นักขาย พอเขาเห็นท่าทีลำบากใจของฉินสือโอวก็แค่ยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่องไปคุยเกี่ยวกับภาพและรูปปั้นแทน
จากการคาดเดาของเชเชฟสกี ภาพหญิงสาวกับแทมบูรินน่าจะเป็นภาพที่พีนาร์เจียนขอซื้อจากปิกาโซผ่านเพื่อนเพื่อนำมาเรียนรู้เป็นตัวอย่าง เคยมีช่วงหนึ่งที่ฝีมือวาดภาพนามธรรมของพีนาร์เจียนพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว ซึ่งนั่นอาจจะเป็นเพราะได้ภาพฝีมือปิกาโซมาจึงเกิดแรงบันดาลใจก็เป็นได้
ที่เขาสงสัยก็คือฉินสือโอวเอารูปปั้นนี้มาจากไหน?
ฉินสือโอวผลักเรื่องความเป็นมาทั้งหมดไปที่คุณปู่รองผู้ลึกลับของตัวเอง เออร์บักเองก็ช่วยพูดอีกแรง “ฉินหงเต๋อเป็นผู้ชายที่น่านับถือ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เขาเคยเป็นคนรับผิดชอบกองกำลังขนส่งพันธมิตรทางทะเลในเขตนิวฟันด์แลนด์ ฉันว่านี่อาจเป็นของที่เขาได้มาในช่วงนั้น”
ฉินสือโอวงุนงงไปทันที ปู่รองของเขามีชื่อเสียงขนาดนี้เลยเหรอ?
ตกเย็นเขาก็เชิญให้พวกเชเชฟสกีทั้งสามคนอยู่กินข้าวด้วยกัน ซึ่งสถานที่ก็คือร้านอาหารคุณลุงฮิคสันนั่นเอง พวกเขาดื่มด่ำไปกับอาหารนิวฟันด์แลนด์แบบต้นตำรับ และยังได้ชิมไวน์หวานที่เลื่องลือไปทั่วโลกด้วย
ดื่มไปจนรู้สึกมึนๆ ฉินสือโอวก็กลับเข้าไปนอนที่ห้อง จากนั้นจิตสำนึกของเขาก็เดินทางไปยังท้องทะเลอีกครั้ง
โลกใต้ทะเลยังคงค่อนข้างรกร้างว่างเปล่า จิตสำนึกของเขาเดินทางไปจนถึงเรื่องผืนทรายราบเรียบใต้ทะเลที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตมาเนิ่นนานจนทำให้เขารู้สึกเศร้าขึ้นมา
อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้พื้นที่ฟาร์มปลาอันใหญ่โตซึ่งเคยอุดมสมบูรณ์กลายเป็นสุสานก้นทะเลแบบนี้ไปได้? ฉินสือโอวสาบานว่าเขาจะใช้เงินที่ได้จากการประมูลมาพัฒนาฟาร์มปลาให้กลับมามีชีวิตอีกครั้งให้ได้
จิตสำนึกของเขาเริ่มเคลื่อนที่ไปยังปะการังสีชมพู ไซโฟโนฟอร์พลิ้วไหวเล็กน้อย และเขาก็สัมผัสได้ว่าพลังชีวิตของไซโฟโนฟอร์สมบูรณ์แข็งแรงดีแล้ว ฉินสือโอวจึงวางใจขึ้นมาหน่อย
และปรากฏว่าพอเขาพินิจดูปะการังอย่างละเอียดถี่ถ้วนถึงได้รับรู้ว่าสถานการณ์ของมันไม่ค่อยดีเอาเสียเลย เมื่อวานเขายังไม่ได้สังเกตว่าแท้จริงแล้วสภาพของเหล่าโพลิปนั้นแย่กว่า!
ตอนนี้ในจำนวนปะการังรอบๆ คงมีเพียงปะการังที่มีขนาดราวๆ ห้าถึงหกตารางเมตรที่อยู่ที่นี่เท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ครึ่งหนึ่งของมันเป็นสีชมพู ส่วนอีกครึ่งก็เป็นสีเหลืองอ่อน ที่จริงบริเวณรอบนอกก็ยังมีปะการังอยู่ แต่พวกมันกลายเป็นซากปะการังหินสีขาวไปหมดแล้ว
ปะการังหินเหล่านี้เกิดมาจากการรวมตัวของซากโพลิปทั้งนั้น
ปะการังที่ยังมีชีวิตอยู่นั้นยิ่งห่างไกลออกไปเท่าไรก็ยิ่งมีสีอ่อน และยิ่งไร้ซึ่งกลิ่นอายของชีวิต ถ้าดูแค่พื้นที่ตรงกลาง เหล่าปะการังก็ดูมีชีวิตชีวาดี แต่หากมองไปรอบๆ เหล่าปะการังจะมีเพียงกลิ่นอายของความตาย
พอนึกถึงตอนที่เขาช่วยไซโฟโนฟอร์ในช่วงก่อนหน้านี้ ฉินสือโอวก็เอาความสนใจไปยังหมู่ปะการังแล้วใช้พลังแห่งจิตสำนึกที่ตนเองมีอยู่ปกป้องพลังชีวิตของพวกมัน
ปาฏิหาริย์ปรากฏขึ้นทันใด ใครๆ ก็รู้ว่ากว่าการเติบโตของหมู่ปะการังจำเป็นต้องใช้เวลาเนิ่นนาน เพราะโพลิปมีขนาดเล็กมาก แม้ว่าจะมีการสืบพันธุ์อยู่เรื่อยๆ แต่มันก็มีการตายอยู่ตลอดเช่นกัน
ทว่าในตอนนี้ จู่ๆ โพลิปสีชมพูกับโพลิปสีเหลืองอ่อนก็เริ่มมีจำนวนเพิ่มขึ้นอย่างมาก ปะการังใต้ทะเลแผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็วจนสามารถสังเกตเห็นได้ด้วยตาเปล่า ใช้เวลาแค่เพียงสองนาที ปะการังมีชีวิตที่กินพื้นที่ห้าหกตารางเมตรก็ขยายไปและกินอาณาเขตกว่าสิบตารางเมตร!
ฉินสือโอวรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาดึงจิตใต้สำนึกกลับมาก่อนจะเข้าสู้ห้วงนิทราไป
สองวันที่ผ่านมานี้ฉินสือโอวตื่นตอนหกโมงกว่าตลอด ทว่าครั้งนี้เขานอนไปจนถึงแปดโมงกว่า แถมยังตื่นเพราะกระรอกตัวน้อยเคาะหน้าต่างด้วย
ร่างกายของเขาอ่อนล้าอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน ฉินสือโอวรู้สึกจนใจ ดูเหมือนว่าพลังของจิตสำนึกคงจะใช้พร่ำเพรื่อไม่ได้ ไม่งั้นชีวิตน้อยๆ ของเขาคงไม่ปลอดภัย
ฉินสือโอวเปิดหน้าต่างให้กระรอกทั้งสองเข้ามา พวกมันมองดูท่าทีเหน็ดเหนื่อยของเขาก่อนจะพากันหมุนตัววิ่งจากไป และเมื่อกลับมาอีกครั้งเหล่ากระรอกตัวน้อยก็ยื่นลูกสนมาให้เขาสองลูก
การกระทำของกระรอกน้อยทำให้ฉินสือโอวรู้สึกอบอุ่นใจ เขาอุ้มกระรอกทั้งสองเอาไว้ในมือแล้วหอมพวกมันไปมาจนได้รู้ว่ากระรอกแดงอีกตัวเป็นตัวเมีย ทันใดนั้นเขาก็ยกยิ้มขึ้นมาแล้วเอานิ้วจิ้มหัวของเสี่ยงหมิงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “บอกมาซะดีๆ แกมีความรักก่อนวัยอันควรแล้วใช่ไหม?”
เสี่ยวหมิงแลบลิ้นสีชมพูออกมาเลียนิ้วแล้วอุ้มลูกสนขึ้นมายื่นให้เขาพลางร้องจี๊ดๆ
ฉินสือโอวแกะลูกสนพลางพูดด้วยรอยยิ้ม “ติดสินบนฉันก็ไม่ได้ผลหรอกนะ เด็กขนาดนี้มีแฟนแล้วเหรอ? อยากจะยั่วโมโหฉันหรือไง? ฉันยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดแล้วยังไม่มีแฟนเลย”
กระรอกตัวเมียมองเขาเงียบๆ ฉินสือโอวนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก “โอเค ต่อไปแกชื่อเสี่ยวหง เสี่ยวหมิงกับเสี่ยวหงเกิดมาคู่กัน”
ขนของกระรอกตัวเมียแดงกว่าเสี่ยวหมิงอยู่มากตามแบบฉบับของกระรอกแดงแถบอเมริกาเหนือ
เขากินข้าวเช้าพร้อมดูทีวีไปกับกระรอกทั้งสอง พอถึงตอนกลางวันทีมผู้เชี่ยวชาญจากบริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์สก็พากันมาถึง
ฉินสือโอวถือรูปปั้นทองแดงลงไป เชเชฟสกีที่เห็นเขาถือรูปปั้นเหมือนถือถังน้ำก็เบิกตากว้างจนแทบถลน และในตอนนั้นเองชายวัยสามสิบใส่แว่นท่าทางสุขุมที่ยืนข้างเขาก็พูดออกมายิ้มๆ “คุณฉินสือโอวแรงดีจังครับ”
พอได้ยินดังนั้น ฉินสือโอวก็นึกถึงสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ได้สังเกตในช่วงนี้ขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าแรงของเขาจะเยอะขึ้นมาก จริงๆ แล้วรูปปั้นนี้ก็ไม่กลวงเลย มันน่าจะหนักสักเจ็ดสิบแปดสิบกิโลได้ แต่พอเขาถือเอาไว้ในมือ เขากลับรู้สึกสบายๆ เหมือนถือของเจ็ดแปดกิโล
เขาเดาว่าเรื่องนี้ก็คงจะเกี่ยวกับหัวใจโพไซดอน
เออร์บักแนะนำว่าชายวัยกลางคนที่มีท่าทางภูมิฐานคนนี้ก็คือโรเบิร์ต เบลคที่สี่ ผู้จัดการบริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์ส
ก่อนหน้านี้ฉินสือโอวเคยได้ยินมาว่าเบลคมาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงฝั่งตะวันออกของแคนาดา พวกเขาคุมบริเนลกรุ๊ปซึ่งเป็นหนึ่งในแปดธุรกิจทางการเงินขนาดใหญ่ที่มีอิทธิพลมหาศาลของแคนาดา
“เรียกผมว่าเบลคก็ได้ครับ เพื่อนผมก็เรียกผมว่าเบลคทั้งนั้น” โรเบิร์ต เบลคที่สี่ยื่นมือออกมา ในขณะที่จับมือกันเขาก็พูดยิ้มๆ ว่า “คุณฉินนี่เป็นคนอายุน้อยที่มีความสามารถนะครับ ตอนนี้ก็ดูแลฟาร์มปลาที่ใหญ่ขนาดนี้ได้แล้ว ตอนที่ผมอายุเท่าคุณผมยังใช้เงินพ่อแม่จีบสาวๆ สวยๆ อยู่เลย”
เพียงไม่กี่ประโยคเบลคก็กระชับระยะห่างกับฉินสือโอวเข้ามาใกล้กันมากขึ้นได้แล้ว
ฉินสือโอวชงกาแฟให้ทุกคน จากนั้นเบลคก็รั้งตัวเขาเอาไว้แล้วเริ่มพูดคุยกัน เริ่มจากพระราชวังต้องห้ามกับกำแพงเมืองจีน พอรู้ว่าบ้านเกิดเขาคือมณฑลซานตง เจ้าตัวก็เริ่มพูดถึงขงจือ เม่งจือ แล้วก็ปรัชญาหรูเจีย
ไม่เสียทีที่เป็นผู้จัดการบริษัทประมูล เบลคเป็นคนมีทักษะในการสนทนามาก เขามักจะแสดงออกว่ามีความรู้เพียงผิวเผินในหัวข้อที่พูดถึงแล้วให้ฉินสือโอวเล่าให้ฟังเป็นหลัก จากนั้นแค่ไม่กี่ประโยคก็ทำเอาฉินสือโอวตัวลอย
เออร์บักนั่งยิ้มอยู่ข้างๆ โดยไม่ปริปากพูดอะไรออกมา นี่เป็นโอกาสที่ฉินสือโอวจะได้เติบโต ให้เขาได้มีโอกาสลิ้มรสกลยุทธ์ของนายทุนจากสังคมชั้นสูงบ้าง
ใบประเมินใบสุดท้ายออกมาแล้ว เบลคอ่านเสร็จแล้วก็ยื่นให้ฉินสือโอว รูปปั้นนั้นเป็นของจริงจริงๆ ด้วย
ฉินสือโอวยังคงมีข้อสงสัยจึงเอ่ยถาม “เมื่อวานผมไปหาในเน็ตมา รูปปั้นเพอร์ซีอัสกับเมดูซาเหมือนจะอยู่ที่จัตุรัสไมเคิลแองเจลโล เมืองฟลอเรนซ์ไม่ใช่เหรอครับ? ทำไมตรงนี้ยังมีอีกอันล่ะ?”
เบลคพูดยิ้มๆ “ไม่ใช่ๆ ๆ เพื่อน นั่นมันของปลอม เป็นของเลียนแบบ ต้องบอกคุณเอาไว้เลยว่ารูปปั้นนี้เป็นรูปปั้นที่ประติมากรเชลลินี่ตามคำขอของดยุคคอสซีโมในปี 1545 แล้วอีกสองศตวรรษถัดมามันก็หายไป หลังจากนั้นในแถบยุโรปก็มีคนที่อ้างตัวว่าเคยเห็นมัน แต่ก็ไม่เคยมีใครเอามันออกมาให้คนเห็นได้จริงๆ และตอนนี้คุณก็ทำได้แล้ว”
ฉินสือโอวรีบพูดย้ำไปมาว่าตัวเองเพียงแค่โชคดีเท่านั้น คนรอบข้างแถวนั้นก็ไม่ได้ตกใจอะไร พวกเขาเจอของประมูลมาเยอะ และรู้ว่ามีหลายคนที่โชคดีกว่านี้อีก
เบลคกระแอมไอเบาๆ ฉินสือโอวรู้ว่ากำลังจะเข้าประเด็นสำคัญกันแล้ว เขาจึงรีบนั่งหลังตรงเตรียมตัวจะปฏิเสธข้อเสนอของบริษัทประมูลริชชี่ บราเธอร์ส
ผลงานศิลปะที่มีมูลค่าขนาดนี้ ยังไงบริษัทระดับซัทเทบีส์ก็ประมูลได้ดีกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
“คุณฉิน คุณก็รู้ดีว่าบริษัทเราเน้นประมูลเครื่องจักรกล ส่วนผลงานด้านการประมูลงานศิลปะนั้นถือว่าธรรมดา แต่ตอนต้นปีคณะกรรมการของเราตัดสินใจเป็นเอกฉันท์ว่าบริษัทเราจะเบนไปในสายงานศิลปะ ฉะนั้นผมหวังว่าบริษัทเราจะได้รับเกียรติในการจัดการประมูลให้กับคุณ”
“ผมรู้ว่าซัทเทบีส์ กับโซเธอบีเหมาะสมที่จะประมูลงานศิลปะพวกนี้มากกว่า แต่ตอนนี้ห่างจากงานประมูลฤดูใบไม้ผลิไม่ถึงสองอาทิตย์ คุณคงรู้ดีว่ามูลค่าของงานศิลปะจะสูงไปตามทุนที่ลงในการโปรโมท ผมว่าถ้าตอนนี้คุณส่งไปเข้าร่วมงานประมูลฤดูใบไม้ผลิก็คงประมูลได้ราคาไม่ดีเท่าไร”
“ถ้าบริษัทเราได้สิทธิ์ในการประมูล ผมรับรองกับคุณเลยว่าเราจะโปรโมทงานศิลปะพวกนี้ให้อย่างสุดความสามารถ รวมถึงภาพของพีนาร์เจียนด้วย”
“นอกจากนี้ ค่าคอมมิชชั่นจากการประมูลงานศิลปะตามปกติคือ 12% ถ้าคุณยินดีให้เราประมูล เรายินดีลดค่าคอมมิชชั่นเหลือ 5% อีกอย่างผมคิดว่าตอนนี้คุณอาจต้องการเงินมาหมุนในกิจการฟาร์มปลาอย่างเร่งด่วน ดังนั้นบริษัทเรายินดีจ่ายเงินให้คุณล่วงหน้าเป็นเงินสดจำนวน 10 ล้านดอลลาร์แคนาดา!”
ฉินสือโอวนิ่งไปครู่หนึ่ง ดีล!
.....................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 11 ทำบัตรเอทีเอ็ม
มูลค่าของงานศิลปะหนึ่งชิ้นล้วนขึ้นอยู่กับการเลือกบริษัทจัดการประมูล หากเลือกบริษัทที่ใหญ่ มีประสบการณ์และมีชื่อเสียงมากก็จะสามารถดึงดูดลูกค้าฐานะดีเข้ามาได้มากยิ่งขึ้น
ฉินสือโอวเชื่อว่าหากเขานำรูปปั้นเพอร์ซิอัสกับเมดูซาไปให้กับบริษัทซัทเทบีส์จัดงานให้ สุดท้ายแล้วเขาต้องได้ค่าตอบแทนมากกว่าให้บริษัทริชชี่จัดประมูลให้แน่นอน
แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจมอบรูปปั้นสองรูปนี้ให้กับบริษัทริชชี่จัดประมูลให้ เหตุผลข้อแรกคือเขารู้สึกถูกชะตากับบ๊อบ สองคือบริษัทนี้ยินยอมลดค่าธรรมเนียมการประมูลให้เขาถึง 7% ส่วนข้อสามคือบริษัทริชชี่ยอมจ่ายเงินเงินมัดจำล่วงหน้าให้เขาถึงสิบล้าน และนี่แหละคือสิ่งสำคัญที่สุด
ฉินสือโอวในตอนนี้เรียกได้ว่าร้อนเงินสุดๆ แม้แต่ค่าธรรมเนียมการเปิดพินัยกรรมเขาก็ยังไม่มีปัญญาจ่ายด้วยซ้ำ
เมื่อฉินสือโอวตกลงรับปากแล้ว เบลคก็มีท่าทีโล่งใจขึ้นมาทันที เขาปลดกระดุมเสื้อสูทออกพร้อมพูดออกมา “เฮ้เพื่อน งั้นตอนนี้เราไปโอนเงินที่ธนาคารกันเลยเถอะ จะได้ถือโอกาสเซ็นสัญญาไปด้วยเลย ดีไหม? ”
บริษัทริชชี่ให้ความสำคัญกับรูปปั้นสัมฤทธิ์คู่นี้มาก เพราะพวกเขาเพิ่งจะเข้าสู่แวดวงการจัดงานประมูลงานศิลปะได้ไม่นาน พวกเขาจึงต้องการหาสินค้าชิ้นหนึ่งเอาไว้เรียกลูกค้า และรูปปั้นเพอร์ซิอัสกับเมดูซาคู่นี้ก็คือสินค้าชิ้นนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
หลังจากสองฝ่ายตกลงกันได้แล้ว เบลคก็หยิบสัญญาการประมูลออกมาพร้อมเชิญฉินสือโอวขึ้นนั่งบนรถเบนซ์ เอส600 ของเขาแล้วมุ่งหน้าไปยังธนาคารเพื่อทำการโอนเงิน
ฉินสือโอวโบกมือเป็นการปฏิเสธ เออร์บักจึงรับสัญญามาแล้วกวาดตามองดูแวบหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “โรเบิร์ต แบบนี้คงไม่ได้ เจ้านายของผมเป็นคนจีน ดังนั้นสัญญาก็ไม่ควรที่จะมีเพียงฉบับภาษาอังกฤษ ควรมีฉบับภาษาจีนด้วย”
แคนาดาเป็นเมืองที่มีคนอพยพมาอาศัยกันเป็นจำนวนมากและเป็นที่เลื่องชื่อว่ามีความหลากหลายทางวัฒนธรรม จำนวนประชากรเชื้อสายจีน เชื้อสายอินเดีย เชื้อสายเอเชีย เชื้อสายแอฟริกาก็มีอยู่ไม่ใช่น้อย ดังนั้นจึงมีการใช้ภาษาที่หลากหลายและค่อนข้างสับสน แต่ภาษาที่ใช้กันมากที่สุดก็คือภาษาอังกฤษ ดังนั้นภาษาอังกฤษจึงเป็นภาษาราชการของที่นี่
เบลคตอบด้วยท่าทีหงุดหงิด “แย่จริง นี่เป็นความบกพร่องของทางเราเองครับ ไม่ต้องกังวลนะครับ เดี๋ยวผมจะโทรหาคนที่รับผิดชอบในฝ่ายกฎหมายตอนนี้เลย เชื่อว่าตอนเราไปถึงธนาคาร สัญญาฉบับภาษาจีนก็น่าจะไปรอพวกเรานั่นแล้วครับ”
ฉินสือโอวยกนิ้วโป้งชมเออร์บัก แต่เออร์บักก็ยกยิ้มบางอย่างไม่ใส่ก่อนจะพูดขึ้น “เจ้านาย ที่นายต้องทำในตอนนี้ก็คือเลือกธนาคารที่จะฝากเงิน คิดไว้หรือยังว่าจะไปธนาคารไหน? ”
แม้เมืองแฟร์เวลจะไม่ได้ใหญ่มากนัก แต่ก็มีธนาคารไม่น้อย ที่นี่มีธนาคารใหญ่ๆ อยู่ถึงสี่บริษัทด้วยกัน ซึ่งก็คือธนาคารธนาคารแห่งประเทศแคนาดา ธนาคารแคนาดาสโกเทีย ธนาคารมอนทรีออล และธนาคารเพื่อการพาณิชย์แห่งประเทศแคนาดา
ภายใต้คำแนะนำของเออร์บัก ฉินสือโอวจึงเลือกที่จะใช้บริการธนาคารมอนทรีออล
ธนาคารนี้คือธนาคารที่มีประวัติยาวนานที่สุดของแคนาดา ณ ปัจจุบันได้เปิดบริการมาแล้วกว่าสองร้อยปีแล้ว ธนบัตรใบแรกของแคนาดาก็ได้มีการแจกจ่ายจากที่นี่ อีกทั้งมันยังเป็นหนึ่งในสิบธนาคารที่ใหญ่ที่สุดของทวีปอเมริกาเหนืออีกด้วย ดูแล้วมีความน่าเชื่อถือมากที่สุด
เมื่อถึงเวลาทำบัตรเอทีเอ็ม ฉินสือโอวก็หยิบบัตรประชาชนของประเทศจีนและพาสปอร์ตของเขาขึ้นมา เมื่อได้เห็นดังนั้นผู้จัดการธนาคารที่ชื่อว่าเทรอนก็ถามขึ้นมา “อ้าว คุณยังไม่ได้โอนสัญชาติเหรอครับ? ”
เบลคเองก็ถามออกไปด้วยสีหน้างุนงงเช่นกัน “ฉิน เพื่อน ผมก็นึกว่าคุณทำเรื่องโอนสัญชาติมาแล้วเสียอีก แบบนี้คงค่อนข้างยุ่งยากแล้วล่ะ”
ฉินสือโอวถาม “ทำไมเหรอ?”
เออร์บักอธิบาย “สินค้าประมูลต้องมีการจ่ายค่าภาษีด้วย ถ้าฉันยใช้สัญชาติจีนในการประมูลรูปปั้นนี้ หลังจากเสร็จการประมูลแล้ว นายต้องจ่ายภาษีให้กับรัฐบาลนิวฟันด์แลนด์ รัฐบาลแคนาดาและรัฐบาลจีนของนายด้วย สุดท้ายเงินที่ได้ก็อาจจะเหลือไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ”
“ผมแนะนำให้คุณโอนสัญชาติมานิวฟันด์แลนด์นะครับ มันจะช่วยประหยัดเงินของคุณได้มากเลยทีเดียว คุณไม่เพียงแต่ไม่ต้องจ่ายภาษีให้รัฐบาลของคุณ แถมยังได้ลดหย่อนภาษีที่ต้องจ่ายให้รัฐบาลแคนาดาด้วย” เทรอนแนะนำ
การโอนสัญชาติถือเป็นเรื่องใหญ่ก็จริง แต่ฉินสือโอวไม่ได้มีปัญหาในจุดนี้สักนิด เขาไม่ใช่สมาชิกของพรรคหรือเจ้าหน้าที่รัฐ แต่เขาเป็นเพียงประชาชนระดับรากหญ้าคนหนึ่งซึ่งมักจะอยู่ในที่ที่ทำให้ตัวเองมีความสุขเท่านั้น
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ฉินสือโอวก็มอบอำนาจให้เออร์บักจัดการทำเรื่องโอนสัญชาติให้เขา แต่เขาก็ยังรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อยจึงเอ่ยปากถามขึ้นมา “ผมได้ยินมาว่าทางรัฐบาลแคนาดาค่อนข้างเข้มงวดในเรื่องการโอนสัญชาติ ถึงขั้นยอมให้เพียงคนที่มีทักษะเท่านั้นถึงจะสามารถโอนสัญชาติได้ แล้วผมจะผ่านเกณฑ์เหรอครับ?”
เออร์บักหัวเราะพร้อมพูดออกมา “เรื่องนี้นายไม่ต้องเป็นห่วง รัฐบาลของเมืองแฟร์เวลคงแทบจะอ้อนวอนให้นายโอนสัญชาติมาด้วยซ้ำ เพราะจะหาคนที่อยากมาทำกิจการฟาร์มปลาแบบนี้ได้ไม่เยอะหรอก ถ้านายรับช่วงต่อฟาร์มปลาต้าฉินแห่งนี้ นอกจากจะนำภาษีมาให้รัฐบาลแล้วยังเป็นการเพิ่มตำแหน่งงานให้คนในเมืองอีกด้วย ดังนั้นรัฐบาลย่อมยินดีรับรองการโอนสัญชาติของนยแน่นอน”
ฉินสือโอวถามถึงขั้นตอนต่างๆ ในการโอนสัญชาติ เออร์บักก็ตอบออกไป “เรื่องพวกนี้นายไม่ต้องห่วง ฉันได้เตรียมทุกอย่างไว้ให้หมดแล้ว เดี๋ยวช่วงบ่ายนายแค่ไปเซ็นเอกสารไม่กี่ฉบับก็เป็นอันว่าโอเคแล้ว”
พอได้ฟังดังนั้นฉินสือโอวก็เกิดอาการงุนงงขึ้นมาทันที นี่เขาไปเตรียมการโอนสัญชาติไว้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?
เออร์บักหยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋าถือของเขาพร้อมยกยิ้มเหมือนจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์แล้วพูดออกมา “ฉันคิดไว้แล้วว่าสุดท้ายนายก็ต้องโอนสัญชาติอยู่ดี ดังนั้นตอนที่ช่วยนายทำพาสปอร์ตในช่วงก่อนหน้านี้ ฉันก็เลยถือโอกาสเดินเรื่องนี้ไปพร้อมกันด้วยเลย”
ฉินสือโอวถึงกับหมดคำพูด คุณปู่ นี่ปู่ล่วงรู้อนาคตอย่างนั้นเหรอ?
หลังจากผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง บัตรเอทีเอ็มชั่วคราวก็เสร็จเรียบร้อย มันเป็นบัตรกดเงินสดสีทองอร่ามของธนาคารมอนทรีออล หลังจากนั้นหากการโอนสัญชาติของเขาผ่านแล้ว เขาต้องกลับมาเปลี่ยนเป็นบัตรเครดิต
เมื่อได้บัตรมาแล้วฉินสือโอวก็ไปที่ตู้เอทีเอ็มเพื่อดูยอดเงินคงเหลือ บรรดาเลข ‘0’ ที่เรียงรายอยู่บนหน้าจอเยอะจนแทบจะทิ่มตาเขาให้บอดได้เลยทีเดียว
ทุกอย่างราวกับตกอยู่ในความฝัน ก่อนหน้านี้เขายังอยู่ในห้องเช่าของเมืองไหเต่าและต้องหนักใจไปกับการจ่ายค่าเช่าห้องเดือนละหนึ่งพันหยวนอยู่เลย แต่ตอนนี้เขากลับเป็นเจ้าของฟาร์มปลาขนาดใหญ่และมีบัตรเอทีเอ็มที่มีเงินอยู่ถึงสิบล้านดอลลาร์แคนาดาไปเสียแล้ว
“ชีวิตเป็นดั่งความฝัน นี่คงเป็นความไม่แน่นอนในชีวิตล่ะมั้ง” ฉินสือโอวมองดูบัตรสีทองในมือแล้วอดถอนหายใจออกมาไม่ได้
เขาโอนเงินให้พ่อแม่ไปหนึ่งแสน เขาไม่กล้าโอนไปเยอะเพราะไม่อยากให้พวกท่านตกใจ เขาบอกไปว่าเงินหนึ่งแสนนี้เป็นเงินช่วยเหลือครอบครัวพนักงานของบริษัท และต่อไปเขาอาจจะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ
เงินสิบล้านนี้ว่ากันตามจริงถือเป็นเงินที่บริษัทริชชี่ให้เขายืม เพราะสินค้ายังไม่ได้ถูกประมูลไป ดังนั้นเขาจึงยังไม่ต้องเสียค่าภาษีใดๆ
หลังจากโอนเงินเสร็จแล้วฉินสือโอวก็เซ็นสัญญาอย่างมีความสุข พอถึงเวลาเที่ยงเขาก็เชิญพวกเบลคไปร่วมทานอาหารกันที่ร้านอาหารคุณลุงฮิคสัน
เออร์บักแนะนำพวกเบลคว่า “ที่นี่คือร้านอาหารที่มีประวัติความเป็นมามากที่สุดในเมืองแฟร์เวล ทั้งเจ้าของและพ่อครัวต่างก็สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น และยังถือได้ว่าเป็นตัวแทนอาหารทะเลรสเลิศของเกาะแฟร์เวลเลยทีเดียว”
เห็นได้ชัดว่าพนักงานในร้านต่างก็คุ้นเคยกับเออร์บักเป็นอย่างดี พอเห็นเออร์บัก คุณฮิคสันก็โผเข้ามากอดเขาพร้อมเอ่ยปากถามด้วยท่าทางดีใจ “วันนี้จะรับอะไรกันดีครับ? อ้าวเฮ้! นั่นฉินนี่นา ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอ”
หลังจากจบการทักทาย คุณลุงฮิคสันก็เริ่มแสดงฝีมือการทำอาหารทันที เขาเริ่มด้วยอาหารเรียกน้ำย่อยอย่างเฟรนช์ฟรายราดน้ำเกรวี่และชีส พุดดิ้งชิ้นกาแฟ และสลัดผักชีสแห้ง
แม้จะเป็นเพียงแค่อาหารเรียกน้ำย่อย ทว่าอาหารแต่ละจานได้แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจในการทำอาหารของพ่อครัว ทั้งสีเหลืองทองของเฟรนช์ฟราย ความเข้มข้นของน้ำเกรวี่ แม้ยังไม่ทันได้ลิ้มรสแต่กลิ่นหอมของน้ำเกรวี่ก็ลอยมาแตะจมูกแล้ว
ส่วนพุดดิ้งชิ้นกาแฟนั้น คุณลุงฮิคสันทำการหั่นพุดดิ้งกาแฟเป็นชิ้นแล้วบรรจงใส่ไว้ในแก้ว จากนั้นใช้ใบสะระแหน่ตกแต่งจนหน้าตาน่ากินมากๆ พอได้ลองดื่มเข้าไปรสชาติก็นับได้ว่ายอดเยี่ยม
เบลคพลางดื่มพุดดิ้งชิ้นกาแฟพลางกินเฟรนช์ฟรายกับสลัดเข้าไปพร้อมชมไม่หยุดปาก “รสชาติเยี่ยมมากเลย ทุกคนครับ ผมขอพูดเลยสว่านี่แหละคืออาหารรสเลิศที่พระเจ้าทรงประทานให้กับพวกเรา!”
ถึงเวลาเสิร์ฟเครื่องดื่มแล้ว เออร์บักยกแก้วไวน์แดงขึ้นมาแล้วกันไปพูดกับคุณลุงฮิคสัน “แด่พระเจ้าที่ประทานอาหารรสเลิศมาให้ แด่พ่อครัวฮิคสันที่ช่วยพระเจ้าทำอาหารมื้อนี้ และแด่เจ้าภาพฉินผู้ใจกว้าง”
ทุกคนต่างทยอยยกแก้วขึ้นมา ส่วนคุณลุงคนนั้นก็ยิ้มออกมาไม่หุบเลย
เสร็จจากอาหารเรียกน้ำย่อยแล้วก็ถึงเวลาอาหารจานหลัก อาหารมีทั้งหอยกูอีดั๊กซาชิมิ ซอสสูตรพิเศษอบปลาเทราต์ เป็ดจากทะเลสาบบร็อมเม่ ลูกชิ้นบลูเบอร์รี และต่างๆ อีกมากมายทยอยเสิร์ฟมาไม่หยุดราวกับสายน้ำขณะที่แต่ละคนต่างก็อิ่มหนำสำราญไปกับอาหารมื้อนี้
สิ่งที่ฉินสือโอวชอบมากที่สุดก็ยังเป็นไวน์หวานเย็นฉ่ำที่คุณลุงฮิคสันทำเองกับมือ ไวน์ชนิดนี้ถือเป็นไวน์ประจำประเทศแคนาดาเลยก็ว่าได้ ยิ่งรัฐนิวฟันด์แลนด์มีทำเลค่อนไปทางภาคเหนือจึงยิ่งนิยมผลิตไวน์แบบนี้กันค่อนข้างมาก
เมื่อเห็นฉินสือโอวยกแก้วดื่มแก้วแล้วแก้วเล่า คุณลุงฮิคสันก็ดีใจเป็นอย่างมาก ดังนั้นเขาจึงเล่าเรื่องของดีที่ตัวเองเก็บไว้ให้ฉินสือโอวฟัง “นี่คือไวน์สูตรลับเฉพาะที่สืบทอดต่อกันมาในตระกูลฮิคสัน องุ่นที่ใช้ต้องปล่อยให้สุกงอมอยู่บนต้น จากนั้นก็รอจนฤดูหนาวมาถึง เมื่ออุณหภูมิลดลงมาที่ -8 องศาค่อยไปเก็บมันมา ตอนนั้นน้ำในผลองุ่นจะเย็นจนแข็งตัวและทำให้มีปริมาณน้ำตาลสูง พอถึงตอนนั้นค่อยเอาไปหมัก รับรองได้ว่ารสชาติจะต้องดีที่สุดแน่นอน!”
ปริมาณแอลกอฮอล์ในไวน์หวานนั้นค่อนข้างต่ำ ไม่ร้อนแรงเหมือนเหล้าขาวที่พบได้บ่อยในเมืองหนาวทั่วไป แต่เพราะใช้เหล้าขาวเป็นส่วนผสมเหมือนกันจึงยังมีความหอมที่เป็นเอกลักษณ์ของเหล้าขาวอยู่ ยิ่งไปกว่านั้นส่วนผสมหลักของไวน์หวานก็คือน้ำองุ่น ดังนั้นจึงมีความหอมของผลไม้สุกด้วย และเมื่อกลิ่นหอมจากเหล้าบวกกับกลิ่นผลไม้จึงกลายเป็นกลิ่นหอมที่เหนือกว่าสิ่งใด
ฉินสือโอวคอแข็งพอสมควร เออร์บักเห็นเขาดื่มอย่างมีความสุขก็พลอยมีความสุขไปด้วย จากนั้นเขาก็พูดขึ้นมา “นายเหมือนกับคุณปู่ฉินจริงๆ ท่านก็ชอบดื่มไวน์หวานจากร้านฮิคสันเหมือนกัน แถมยังชอบดื่มแกล้มของหวาน บลูชีส และอาหารปิ้งย่างอย่างหมูหัน ซุยเหมย(อาหารย่างสไตล์จีนกวางตุ้ง) จินเฉียนจี(โรลตับไก่กับเนื้อหมู) ด้วย ครั้งหน้าฉันจะให้ตาเฒ่าฮิคสันทำมาให้นายลองชิม”
คุณลุงฮิคสันส่ายหัว ตอนนี้สถานการณ์ร้านของเขาไม่สู้ดีนัก ร้านจึงไม่มีวัตถุดิบที่ใช้ทำอาหารที่ปกติคนไม่ค่อยสั่งอย่างหมูหัน หรือจินเฉียนจีเลย
อาหารมื้อนี้เป็นที่พอใจกันทุกฝ่าย หลังทานอาหารเสร็จ เบลคก็ต้องกลับโทรอนโตเพื่อไปเตรียมงานประมูลที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกไม่ช้า ส่วนฉินสือโอวก็กลับไปนอนหลับสักงีบใหญ่ๆ
หลับไปตื่นหนึ่งจนสร่างเมา ฉินสือโอวก็เริ่มคิดแผนการบริหารฟาร์มปลา ตอนนี้เขามีเงินอยู่ในมือถึงสิบล้าน นั่นทำให้เขารู้สึกมีไฟขึ้นมาทันที
แต่ตอนนี้คงต้องเริ่มด้วยการต่อสัญญาณอินเทอร์เน็ตให้ฟาร์มปลาก่อน สำหรับคนหนุ่มยุคศตวรรษที่ 21แล้ว การไม่มีอินเทอร์เน็ตนั้นช่างน่าเจ็บปวดจริงๆ
ฉินสือโอวหาข้อมูลสักพักก็พบว่าบริษัทที่ให้บริการด้านโทรคมนาคมที่มีชื่อเสียงในแคนาดามีอยู่หลายแห่งคือ ROGERS TTC TELUS FIDO และ KOODO เป็นต้น
ในบรรดาทั้งหมดนี้ ROGERS เปรียบได้กับเครือข่ายอี๋ต้งของจีน มันเป็นบริษัทใหญ่โต มีลูกค้าเยอะที่สุด สัญญาณครอบคลุมมากที่สุด แต่ราคาก็แพงที่สุดด้วยเช่นกัน TELUS ก็เหมือนเหลียนทงของจีน สัญญาณแย่กว่าหน่อย แต่ค่าใช้จ่ายก็ถูกกว่าด้วย ดังนั้นลูกค้าส่วนมากจึงเป็นประชาชนทั่วไป FIDO และ KOODO ถือว่าสัญญาณแย่ที่สุด แต่มันก็มีโปรโมชั่นตลอดเวลาจึงทำให้มีลูกค้ามากเหมือนกัน
ตอนนี้ฉินสือโอวมีกำลังจ่ายมากพอ ดังนั้นเขาจึงเข้าเมืองไปที่ศูนย์บริการของ ROGERS และทำสัญญาอินเทอร์เน็ตใยแก้วหนึ่งปี จากนั้นก็ถือโอกาสซื้อเครื่องคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะของแอปเปิลมาหนึ่งเครื่องด้วย
เขาซื้อคอมพิวเตอร์รุ่น iMac-Mf886CH/A ของยี่ห้อแอปเปิล ราคาของเจ้าเครื่องนี้ในประเทศจีนสูงเกือบถึงสองหมื่นเลยทีเดียว แต่ในเมืองแฟร์เวลกลับขายไม่ถึงสองพันห้าร้อยดอลลาร์แคนาดาเท่านั้น คิดเป็นเงินหยวนก็เพียงหมื่นกว่าหยวนเท่านั้นเอง แถมนี่ยังเป็นราคาที่รวมภาษีให้กับนิวฟันด์แลนด์แล้วด้วย ไม่อย่างนั้นคงถูกกว่านี้อีก
ต้องบอกเลยว่าในประเทศทุนนิยมนั้น ขอแค่มีเงินจะทำอะไรก็เป็นเรื่องง่ายดายสุดๆ หลังฉินสือโอวจ่ายค่าบริการให้กับศูนย์บริการ ROGERS แล้ว ก็มีเจ้าหน้าที่พาลูกน้องตรงไปที่ฟาร์มปลาของเขาเพื่อต่อสายทันที
อินเทอร์เน็ตใยแก้วตัวนี้ราคาแพงพอสมควร แพงกว่าราคาคอมพิวเตอร์ของแอปเปิลอีกตั้งห้าร้อยเหรียญ เพราะฟาร์มปลาถูกทิ้งร้างมาสิบกว่าปีแล้ว บริเวณรอบๆ จึงมีแต่สายอินเทอร์เน็ตธรรมดา ไม่มีสายใยแก้วเลย ยิ่งไปกว่านั้นการปรับปรุงการเดินสายไฟจากในเมืองก็ไม่ได้ครอบคลุมไปถึงฟาร์มปลาไกลปืนเที่ยงแบบนั้นด้วย
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 12 งานหนักล้นมือ
หลังจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพแล้ว ฉินสือโอวก็เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตล็อกอินเข้าQQ พอเปิดเข้ามาเท่านั้นก็มีแชทต่างๆ เด้งขึ้นมามากมาย
เขาเปิดดูแชทเหล่านั้นแล้วพบว่าพวกมันล้วนเป็นเพื่อนในมหาวิทยาลัยที่ทักทายเข้ามา ส่วนมากก็ถามเกี่ยวกับเรื่องที่เขาเดินทางมาแคนาดานั่นแหละ
หลังจากไล่ตอบแชททั้งหลายเสร็จแล้วเขาก็เปิดกรุ๊ปแชทเพื่อนในมหาวิทยาลัยดู ในนั้นกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส แต่หัวข้อหลักในเรื่องที่คุยกันนั่นก็คือเขาเอง
หัวหน้าห้องจงต้าจวิ้น “เฮ้ย ท่าทางโง่ๆ อย่างไอ้ฉินโซ่ว คงไม่ใช่ถูกหลอกไปขายที่แคนาดาหรอกนะ?”
หม่าจิน “ก็เป็นไปได้นะ ฉันเคยดูดวงให้ไอ้ฉินโซ่ว ไม่มีแววว่าหมอนั่นจะมีญาติอยู่ต่างประเทศเลย แถมยังทิ้งฟาร์มปลาไว้ให้หมอนั่นอีก?”
เฉินเหล่ย “ฉันก็มีฟาร์มปลาเถอะ บ้านฉันก็เปิดฟาร์มปลาเหมือนกัน”
ซ่งจวิ้นเหมย “พี่เหล่ย บ้านพี่นั่นเค้าเรียกบ่อปลา มันคนละเรื่องกับฟาร์มปลาเลยนะ!”
เฉินเจี้ยนหนาน “อีกหน่อยคงต้องไปพึ่งบารมีเสี่ยใหญ่หน่อยแล้ว ไอ้ฉินโซ่วตอนนี้ไม่ใช่เล่นๆ นา!”
เหยียนเฟย “ตกปลาที่นิวฟันด์แลนด์ ดื่มน้ำทะเลสาบไบคาล ฉินโซ่วนี่เป็นไอดอลของคนรุ่นเราเลยนะเนี่ย”
ฉินสือโอวอ่านข้อความพวกนี้แล้วก็รู้ได้ทันทีว่าเหมาเหว่ยหลงคงจะเอาเรื่องของเขาไปเล่าให้คนให้ห้องฟังแน่นอน ก็เข้าใจได้ล่ะนะ ความปากสว่างของหมอนี่เป็นที่เลื่องลือที่สุดในรุ่นเลยทีเดียว
ว่าแล้วเหมาเหว่ยหลงก็ทักมาพอดี “เฮ้ย! **ออนไลน์แล้ว”
ไอ้บ้าเหมาเหว่ยหลงตาดีจริงๆ ฉินสือโอวแอบด่าในใจแล้วรีบแสดงตัว “ว่าไงพี่น้องทั้งหลาย กระผมฉินฮั่นซันมาแล้วครับ”
เหมาเหว่ยหลง “ไง ฉินโซ่ว แกยังมีชีวิตอยู่เหรอ ดีจริงๆ ”
เฉินเหล่ย “ไอ้นี่ พี่ฉินโซ่วต้องมีชีวิตอยู่สิ แถมเขายังมีชีวิตที่ดีเลยล่ะ ใช่ไหมพี่**”
เจ้าเหิง “ขอคำนับคารวะพี่ฉินโซ่ว วี587!”
เฉินเจี้ยนหนาน “พี่ฉินโซ่ว พี่อยู่เมืองอะไรของแคนาดาเหรอ? ช่วยไป เอ็นบีเอ แล้วขอลายเซ็นคนดังสักคนมาให้ผมหน่อยได้ไหม?”
…
ฉินสือโอวรู้สึกตัวเองกลายเป็นหัวข้อหลักในการสนทนาไปแล้ว พอเขาปรากฏตัวในแชทกลุ่มก็เริ่มเดือดพล่านขึ้นมาทันที จากนั้นก็เริ่มมีทั้งการพูดหยอกล้อทุกรูปแบบ แม้แต่หม่าจินเองก็เริ่มส่งอิโมจิหน้าต่างๆ มาร่วมวงด้วย
คอมพิวเตอร์ตั้งอยู่ในห้องนอนของฉินสือโอว เสี่ยวหมิงกระรอกตัวน้อยมุดเข้ามาจากทางหน้าต่าง จากนั้นมันก็เดินมาตามเก้าอี้แล้วก็ปีนขึ้นมาหยุดอยู่ที่ไหล่ของฉินสือโอวก่อนจะเริ่มเลียอุ้งเท้าเล่น
ฉินสือโอววุ่นอยู่กับการตอบแชทของเพื่อนร่วมชั้นจนไม่มีเวลาไปเล่นกับเจ้ากระรอกน้อย แต่ทันใดนั้นก็มีหน้าต่างแชทเด้งขึ้นมา เขาปรายตามองแวบหนึ่งก็พบว่ามันเป็นการขอแชทผ่านวิดีโอจากเหมาเหว่ยหลง เขาจึงกดตอบรับ
ทันทีที่เชื่อมต่อวิดีโอได้ก็ได้ยินเสียงแหบแห้งของเหมาเหว่ยหลงดังขึ้นมา “ฉินโซ่ว รีบหลบเร็ว ให้ฉันดู ‘วิลล่า’ ของแกหน่อยสิว่ามันเป็นยังไงบ้าง”
เสียงของเขาดังมาอย่างกะทันหัน เสี่ยวหมิงที่กำลังวุ่นอยู่กับการเลียอุ้งเท้าอยู่จึงตื่นตกใจขึ้นมาเพราะเสียงที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันและทำให้มันลนลานจนกลิ้งหล่นลงไปจากไหล่ของฉินสือโอวราวกับก้อนด้าย
ฉินสือโอวรีบรับมันไว้ แต่มันจะทันได้ยังไง? ดีที่กระรอกมีการทรงตัวดี เสี่ยวหมิงขยับหางพวกโตไปมาแล้วลงพื้นได้อย่างปลอดภัย จากนั้นมันก็รีบวิ่งหนีออกไปข้างนอกทันที เห็นได้ชัดว่าเสียงของเหมาเหว่ยหลงคงทำให้มันตกใจเสียแล้ว
เหมาเหว่ยหลงส่งเสียง ‘หืม’ ออกมาคำหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา “เมื่อกี้อะไรที่อยู่บนไหล่แกน่ะ?”
ฉินสือโอวกลอกตาไปทีหนึ่งแล้วพูดออกมา “กระรอกตัวหนึ่ง”
“กระรอกจากไหน? ”
ฉินสือโอวจำใจเล่าที่มาของเสี่ยวหมิงกับเสี่ยวหงให้เขาฟัง เหมาเหว่ยหลงฟังแล้วก็ทำเสียงจุ๊จุ๊อย่างแปลกใจ “ที่นั่นบรรยากาศดีขนาดนั้นเชียวเหรอ นอกหน้าต่างก็มีต้นเมเปิลอยู่ต้นหนึ่ง บนต้นไม้ยังมีกระรอกอีก? แหม ถ้ามีเวลาฉันต้องไปเที่ยวหานายหน่อยแล้ว จริงสิ แล้วแวนโก๊ะของนายเป็นยังไงบ้างล่ะ?”
ฉินสือโอวจงใจถอนหายใจแล้วพูดออกมา “ของปลอม มันเป็นของเลียนแบบน่ะ”
เหมาเหว่ยหลงปลอบใจเขา “ไม่เป็นไร ถือเสียว่าเป็นของตกแต่งแล้วกัน แกก็น่าจะเตรียมใจไว้บ้างแล้วใช่ไหมล่ะ? ผลงานจริงของแวนโก๊ะจะหาเจอง่ายๆ ได้ยังไง?”
“รูปวาดของแวนโก๊ะเป็นของปลอม แต่ตอนนั้นมีอีกรูปเป็นของปิกาโซ นั่นน่ะของจริง”
“อะไรนะ?! ปิกาโซ?! เฮ้ย แกล้อฉันเล่นใช่ไหม?!” เสียงแหบแห้งของเหมาเหว่ยหลงดังขึ้นมาสิบเดซิเบลในทันใด
เมื่อกระรอกเสี่ยวหมิงที่แอบซุ่มดูสถานการณ์อยู่นอกหน้าต่างในทีแรกได้ยินน้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้นมาอย่างฉับพลัน มันก็ตกใจจนขนลุกชันทั้งตัวแล้วรีบหันหลังกระโดดขึ้นต้นเมเปิลหนีไปเลย
ฉินสือโอวหยอกเหมาเหว่ยหลงต่อ “โอ๊ย อันนั้นไม่สำคัญ ภาพวาดใบนั้นไม่ได้มีค่าอะไรมากมายหรอก มากสุดก็แปดหมื่นถึงแสนเหรียญเอง มีนักประเมินราคามาดูแล้ว”
เหมาเหว่ยหลงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “โลกนี้มันอะไรกันเนี่ย แปดหมื่นถึงแสนเหรียญแกยังว่าบอกไม่มีค่า?! โลภมากลาภจะหายเอานะเว้ย!! ฉินโซ่ว แกต้องโดนฟ้าลงโทษแน่นอน!”
ฉินสือโอวพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ตอนเจอภาพวาดพวกนี้ฉันยังเจอรูปปั้นอีกรูปหนึ่งด้วย มันเป็นชิ้นที่ทำขึ้นในยุครุ่งเรืองของศิลปกรรม ผู้เชี่ยวชาญของบริษัทจัดประมูลบอกฉันว่ามันมีค่ายี่สิบกว่าล้าน...”
“พรึ่บ!”
อยู่ดีๆ หน้าจอก็ดับวูบไป ฉินสือโอวขยับเมาส์ไปมาก็พบว่าปัญหาไม่ได้เป็นที่เขา แต่เป็นทางฝั่งเหมาเหว่ยหลงที่ออฟไลน์ไปแล้วต่างหาก
ผ่านไปครู่หนึ่งเหมาเหว่ยหลงก็ส่งข้อความแชทมาให้เขา “ฉันจะรีบจองตั๋วเครื่องบินไปหาแกตอนนี้เลย!”
ตกดึกเออร์บักก็มาหาเขา ฉินสือโอวทำปลาชิ้นอบน้ำส้มสายชูกับปลาคาร์ฟย่างมาต้อนรับเขา ทั้งสองคนกินอาหารพลางพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับการโอนสัญชาติของเขาไปด้วย
เออร์บักบอกเขาว่าขั้นตอนในการดำเนินงานไม่มีปัญหา นอกจากนี้วันนี้เขายังส่งเอกสารไปให้กับสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองแล้วด้วย ตอนนี้เหลือแค่ตรวจสอบอีกนิดก็จะเสร็จเรียบร้อยแล้ว อย่างมากก็ไม่เกินสองวัน
ฉินสือโอวแปลกใจกับความรวดเร็วในการทำงานของรัฐบาลแคนาดา แต่ต่อมาเขาถึงรู้ว่าเออร์บักติดต่อกับเพื่อนเก่าให้ช่วยทำเรื่องให้เขาหน่อย เขามีเพื่อนเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงในสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง ดังนั้นการเดินเรื่องถึงได้รวดเร็วอย่างนี้
หลังทานมื้อค่ำเสร็จ เออร์บักก็ขอตัวกลับก่อน ฉินสือโอวไปส่งเขาที่ประตูพร้อมพูดขึ้น “คุณเออร์บัก คุณขี้เกรงใจเกินไปแล้ว คราวหลังข่าวแบบนี้โทรมาบอกผมก็ได้นะครับ ไม่ต้องมาหาถึงที่ก็ได้”
เออร์บักยักไหล่แล้วพูดออกมา “ไม่ได้สิ ถ้าฉันไม่มาเอง ใครจะทำอาหารค่ำให้ฉันกินล่ะ?”
เออร์บักกลับไปที่รถบีเอ็ม750 ของเขาพร้อมหัวเราะชอบใจก่อนจะขับออกไป
ฉินสือโอวได้แต่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น และขณะที่เขาจ้องมองเงาหลังอันสวยงามของรถบีเอ็มไปนั้นเขาก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเขาเองก็น่าจะซื้อรถสักคันหนึ่งได้แล้ว ตอนนี้ตัวเขาก็นับว่าเป็นคนมีฐานะคนหนึ่ง แล้วเขายังจะขับรถเก่าบุโรทั่งอีกหรือ?
พอกลับไปถึงเตียง จิตสำนึกของฉินสือโอวก็ดำดิ่งลงไปในมหาสมุทร
ทันทีที่ดำดิ่งลงไปในท้องทะเล ตัวเขาก็เริ่มจากการมองหาเหล่าปะการัง ทันใดนั้นเขาก็พลันพบว่าปะการังที่เคยดูมืดมนสิ้นหวังไปช่วงก่อนหน้านี้กลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว ครั้งก่อนตอนที่เขาจากมาปะการังที่มีชีวิตยังมีอยู่เพียงสิบกว่าตารางเมตรเท่านั้น แต่ตอนนี้มันกลับแผ่ขยายออกไปถึงยี่สิบตารางเมตรอย่างรวดเร็ว
เห็นได้ชัดว่าความพยายามของเขาไม่สูญเปล่า ปะการังทั้งหลายพยายามรักษาพลังชีวิตเอาไว้และแตกหน่อต่อยอดออกไปไม่หยุดจนทำให้ท้องทะเลแห่งนี้มีสีสันสวยงามเหมือนได้เกิดใหม่
ข้างๆ กอหินปะการังคือแมงกะพรุนจิ๋วที่หายดีเป็นปกติแล้วและกำลังลอยไปตามกระแสน้ำใต้ทะเล แมงกะพรุนจิ๋วที่ขยับไปมาไม่หยุดดูเหมือนกำลังเต้นรำอยู่อย่างไรอย่างนั้น
นอกจากนี้ฉินสือโอวก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อจิตสำนึกของเขาปรากฏขึ้นมา พวกปะการังและแมงกะพรุนจิ๋วดูเหมือนจะร่าเริงมีชีวิตชีวาขึ้นทันที เขาสัมผัสได้ว่าทั้งปะการังและแมงกะพรุนต่างก็แหวกว่ายเข้ามาหาจิตสำนึกของเขาเสมือนต้องการการทะนุถนอมจากเขาก็ไม่ปาน
ฉินสือโอวแผ่ขยายจิตสำนึกของเขาออกไป โดยเฉพาะกับพวกปะการัง เขาเติมพลังลึกลับเข้าไปอีกครั้งเพราะเขารู้ดีว่าพื้นทะเลใกล้ชายฝั่งต้องมีปะการังก่อนพวกแมลงน้ำและพืชทะเลถึงจะสามารถเติบโตได้ และสิ่งเหล่านี้ก็คืออาหารหลักของปลานานาพันธุ์อีกด้วย
ถึงแม้ว่าการเปลี่ยนแปลงของสิ่งแวดล้อมใต้ท้องทะเลของเขาจะไม่ได้มากมายอะไร แต่มันก็เห็นผลพอสมควร ท้องทะเลที่เคยมืดมนไร้ชีวิตในช่วงก่อนหน้านี้เริ่มมีปลาปรากฏตัวให้เห็นบ้างแล้ว ยกตัวอย่างเช่นจิตสำนึกของฉินสือโอวมาถึงที่นี่ได้ไม่นานก็มีปลาสีเงินตัวเล็กๆ สองตัวแหวกว่ายผ่านไปมาแล้ว
ฉินสือโอวพิจารณาปลาสองตัวนี้ พวกมันมีความยาวลำตัวประมาณสิบเซนติเมตร บนลำตัวมีเกล็ดทรงกลมเล็กๆ นอกจากนี้ที่หลังของพวกมันยังมีครีบหลังที่เจริญเติบโตอย่างเต็มที่ ลำตัวสั้นอวบก็เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
หลังจากพวกมันว่ายเข้ามา ปลาสีเงินสองตัวนี้ก็เข้าไปหาแมลงน้ำกินแถวกอหินปะการัง จากนั้นมันก็มุดเข้าไปอยู่ในตัวของแมงกะพรุนจิ๋ว พวกมันเหมือนจะรู้ว่าเจ้าสิ่งนี้สามารถปกป้องพวกมันได้
ขณะที่ฉินสือโอวพยายามกระตุ้นให้ปะการังทั้งหลายแตกหน่ออยู่เขาก็มองดูปลาทั้งสองตัวนี้ไปด้วย จากลักษณะของปลาสองตัวนี้ เขาเดาว่าพวกมันน่าจะเป็นประเภทปลาน้ำเย็นที่มีอยู่ในประเทศซึ่งมีชื่อว่าปลาเพิร์ช
เหตุผลที่เขารู้จักปลาประเภทนี้เพราะขณะที่ฉินสือโอวกำลังหาข้อมูลปลานานาพันธุ์อยู่นั้นเขาบังเอิญไปสะดุดตากับข้อมูลที่ว่ามีปลาทะเลที่ออกลูกเป็นตัวด้วย ซึ่งมันก็คือปลาเพิร์ชนั่นเอง
ฉินสือโอวเริ่มรู้สึกเหนื่อยแล้วเขาจึงดึงจิตสำนึกกลับมาจากปะการังเหล่านั้นแล้วมุ่งหน้าต่อไปยังท้องทะลลึก
ใจกลางมหาสมุทรเป็นสิ่งที่มีพลังมหาศาล แต่ขอเพียงจิตสำนึกของฉินสือโอวไปถึง เขาก็จะสามารถควบคุมมันได้
นี่คือความรู้สึกที่วิเศษมาก เหมือนกับเขามีตาหมื่นลี้ แค่เป็นสถานที่ที่จิตสำนึกของเขาเข้าไปถึง แม้ว่าจิตสำนึกของเขาจะจากมาแล้วแต่ก็ยังสามารถรับรู้ได้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างของที่นั่น
จิตสำนึกพาเขาออกห่างจากชายฝั่ง จากนั้นคุณภาพของน้ำทะเลก็ยิ่งดีขึ้น และสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเลก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่พบภาพท้องทะเลสีสันสวยสดงดงามแบบที่เขาคาดหวังเลย
งานหนักล้นมือแล้ว! จิตสำนึกของฉินสือโอวลอยออกไปพลางถอนหายใจออกมา
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 13 คุณฉลาม
หลังจากที่จิตสำนึกกลับสู่ร่างกายของเขาแล้ว ฉินสือโอวก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเท่าไรนัก
ครั้งที่แล้วตอนขยายพันธุ์แมลงปะการังเหล่านั้น ฉินสือโอวเหนื่อยจนหมดเรี่ยวหมดแรง แต่ประสบการณ์ในครั้งนั้นเหมือนกับเป็นการเสริมความแข็งแกร่งให้พลังจิตของเขา ดังนั้นเขาจึงคาดเดาว่าพลังจิตของตัวเองสามารถฝึกฝนได้ หากฝึกฝนต่อไปเขาก็น่าจะแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้
ฉินสือโอวไม่มีอะไรทำจึงเอนกายอยู่บนเตียง เขาพูดคุยสัพเพเหระกับพวกเหมาเหว่ยหลงในกลุ่มนี้อยู่สักพัก จากนั้นจึงตัดสินใจไปเดินเล่นที่ตลาดกลางคืนของเมืองแฟร์เวล ดังนั้นเขาจึงเอ่ยไว้เพียงประโยคหนึ่งว่า ‘ฉันจะไปเพลิดเพลินกับชีวิตกลางคืนในแคนาดาซะหน่อย’ ก่อนจะเดินหนีไปท่ามกลางเสียงดุด่าของทุกคน
ตอนนี้หัวหน้าห้องจ้าวเหิงกำลังทำธุรกิจอยู่จึงต้องเดินทางไปในที่ไกลๆ หลายแห่ง ดังนั้นเขาจึงพูดลงมาในกลุ่มว่า “ไอ้หน้าโง่เอ๊ย แคนาดามีชีวิตกลางคืนที่ไหนกัน! ในสถานะที่ห่างไกลแบบนั้นไม่เห็นจะมีคนสักหน่อย จะมีก็แต่คนแก่ๆ ที่อยากรักษาสุขภาพถึงจะไปที่นั่น! นายเป็นเด็กดีอยู่คุยเป็นเพื่อนพวกคุณปู่ที่นี่แหละ อย่าไปไหนซี้ซั้ว!”
ฉินสือโอวไม่เชื่อ แต่หลังจากที่เขาขับรถไปถึงในเมืองเขาก็ต้องรู้สึกเสียใจเมื่อพบว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ปากเสียๆ ของจ้าวเหิงพูดไว้ไม่มีผิด ชีวิตกลางคืนของแคนาดาช่างแสนจะน่าเบื่อโดยแท้ โดยเฉพาะเมืองเล็กๆ ที่เศรษฐกิจล้าหลังอย่างเมืองแฟร์เวล…
เพิ่งจะสองทุ่มกว่า แทบทุกบ้านในเมืองแฟร์เวลก็ปิดประตูกันหมดแล้ว ฉินสือโอววนอยู่รอบหนึ่งถึงจะเจอร้านเหล้าร้านหนึ่ง
ร้านเหล้าแห่งนี้มีชื่อว่า ‘ดวงดาวเปล่งประกาย’ หลังจากที่เขาจอดรถและเดินเข้าไปเขาก็พบว่าด้านในร้านเหล้าไม่ได้ยุ่งเหยิงวุ่นวาย ที่นี่มีพื้นที่ประมาณสี่ร้อยกว่าตารางเมตรและมีคนเพียงยี่สิบกว่าคนนั่งกระจัดกระจายดื่มเหล้ากันอยู่เท่านั้น ส่วนฟลอร์เต้นรำที่อยู่กลางร้านก็มีวัยรุ่นสี่ห้าคนกำลังเต้นอยู่อย่างสนุกสนาน
เห็นได้ชัดว่าผู้คนที่อยู่ในร้านเหล้าแห่งนี้ต่างก็คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เพราะเมืองแฟร์เวลก็เล็กแค่นี้ ประชากรในเมืองจึงมีเพียงน้อยนิด ดังนั้นถ้าไม่คุ้นเคยกันก็คงจะไม่ได้
ด้วยเหตุนี้เมื่อฉินสือโอวเดินเข้าไปเขาจึงกลายเป็นที่ดึงดูดสายตาของทุกคนที่นั่งอยู่ในร้าน จากนั้นวัยรุ่นผิวขาวคนหนึ่งที่อยู่กลางฟลอร์เต้นรำก็พูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นเกินจริง “อ้อ พระเจ้า หลายปีแล้วที่ผมไม่เคยเห็นคนจีนเลย เพื่อน คุณเป็นคนจีน คุณเป็นคนจีนใช่ไหม”
ฉินสือโอวรู้สึกขอบคุณเจ้าหนุ่มคนนี้เป็นอย่างมากที่ไม่ได้พูดว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่น ว่ากันว่าคนจีนเมื่ออยู่ต่างประเทศมักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคนญี่ปุ่น เพราะอย่างนั้นเขาจึงโบกมือขึ้นทักทายกลับไปและเดินตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์บาร์ก่อนจะพูดขึ้นมา “เอาไวน์หวานหนึ่งแก้ว เติมวิสกี้อีกหน่อยด้วย”
นี่เป็นวิธีการดื่มที่แบล็กเป็นคนบอกเขาเมื่อตอนกลางวัน การดื่มแบบนี้จะทำให้ได้รสชาติหอมหวานของไวน์องุ่นและความร้อนแรงของวิสกี้ซึ่งเป็นรสชาติชีวิตอย่างหนึ่ง
บาร์เทนเดอร์ที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสีดำมองดูฉินสือโอวอย่างสนใจแล้วพูดออกมา “เพื่อน คุณคือ… คุณคงไม่ใช่หลานของท่านฉินหรอกนะ?”
ฉินสือโอวแอบพูดในใจ ‘หรือว่าคนในเมืองนี้จะรู้กันหมดแล้วว่าเออร์บักไปรับเขามาแล้ว? ไม่อย่างนั้นทำไมพอมาถึงสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้ถึงได้มีคนรู้จักตัวตนของเขาได้?’
หลังจากที่ได้รับการยืนยันจากฉินสือโอวแล้ว บาร์เทนเดอร์จึงยกยิ้มขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็พยักหน้าให้ดีเจและพูดออกมาเสียงดัง “ขอเพลงยุคธารน้ำแข็งหนึ่งเพลง เพื่อนๆ ทุกคน ยกแก้วของพวกเราขึ้นมาเพื่อดื่มต้อนรับหลานชายของท่านฉินที่มาถึงเมืองแฟร์เวลหน่อย!”
“เชียร์ส!” กลุ่มคนยกแก้วขึ้นพร้อมเสียงดังก้อง
ฉินสือโอวลุกขึ้นแสดงความขอบคุณ ในใจเขารู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในประเทศของตัวเอง เขาได้ยินเรื่องการเลือกปฏิบัติที่คนผิวขาวมีต่อคนผิวเหลืองรวมถึงการเลือกปฏิบัติของประเทศที่พัฒนาแล้วที่มีต่อคนจีนมาไม่น้อย แต่หลังจากที่มาเมืองแฟร์เวลแล้ว เขาก็พบว่าคนพวกนี้ปฏิบัติต่อคนผิวเหลืองอย่างเป็นมิตร
เพื่อตอบแทนน้ำใจที่มีให้กัน ฉินสือโอวจึงยกแก้วขึ้นดื่มหมดแก้วเพื่อเป็นให้เกียรติทุกคน จากนั้นเขาจึงพูดกับบาร์เทนเดอร์เสียงดัง “เติมให้กับทุกคนหนึ่งแก้วไปเลยเพื่อน จากนั้นค่อยมาคิดเงินกับฉัน”
คำพูดเช่นนี้สามารถกระตุ้นบรรยากาศในร้านเหล้าได้ดีที่สุด เมื่อเสียงพูดของฉินสือโอวจบลง ภายในร้านเหล้าก็มีเสียงเฮฮาขึ้นมาทันที
ปกติร้านเหล้ามักจะคึกคักอยู่แล้ว ฉินสือโอวจ่ายเงินค่าเหล้าไปทันทีและยังถือโอกาสยื่นทิปให้บาร์เทนเดอร์ห้าสิบดอลลาร์แคนาดาจนทำให้เขารู้สึกมีความสุขมากยิ่งขึ้น
ฉินสือโอวโยกตัวไปตามเสียงเพลงที่ดังขึ้นมาพลางลิ้มรสไวน์หวานไปด้วย ตอนนี้เขารู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน
แล้วในตอนนั้นเองก็มีชายรูปร่างสูงใหญ่เดินโซซัดโซเซเข้ามา เขาหย่อนก้นนั่งลงที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์แล้วพูดกับบาร์เทนเดอร์ “นีล เหล้าผมล่ะ? ฉินเลี้ยงไม่ใช่เหรอ? ทำไมไม่มีเหล้าของผม?”
นีลมองไปที่ชายร่างสูงใหญ่แวบหนึ่งแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีไม่ชอบใจ “ชาร์ค ไม่มีเหล้าของนายหรอก เหล้าที่ฉินเลี้ยงนาย ฉันเอาไปหักบัญชีนายแล้ว อย่าลืมนะว่านายยังติดเงินฉันอยู่อีกห้าร้อยกว่าดอลลาร์”
ฉินสือโอวเขยิบไปข้างๆ เล็กน้อย ชายร่างสูงใหญ่คนนี้สูงประมาณหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรได้ รูปร่างของเขากำยำสูงใหญ่เหมือนภูเขา เคราที่กรามล่างของเขาก็โค้งงอเหมือนเหล็กแหลม และเมื่อเขานั่งลงไปที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ร่างของเขาก็ดูราวกับเป็นภูเขาลูกหนึ่ง
นิวฟันด์แลนด์อยู่ติดกับทางเหนือมาก อากาศในตอนกลางคืนของเดือนเมษายนจึงยังคงหนาวเย็นอยู่มาก แต่ชายรูปร่างสูงใหญ่คนนี้กลับสวมเพียงเสื้อแจ็คเกตยีนตัวเดียว แถมบริเวณคอเสื้อที่แหวกออกยังมีขนหน้าอกที่ขึ้นหนาทึบอย่างกับหญ้าเขียวชอุ่มใส่ปุ๋ยเคมีโผล่ออกมาด้วย ส่วนกล้ามเนื้อหน้าอกอันแข็งแรงนั้นก็ดูบึกบึนเกินจริงเหมือนเอาลูกแคนตาลูปสองลูกยัดใส่เข้าไปในหน้าอกอย่างไรอย่างนั้น
พูดง่ายๆ ก็คือทั้งตัวของชายรูปร่างสูงใหญ่นี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพละกำลัง หรือจะบอกว่าเขาคือวัวกระทิงในร่างของมนุษย์ก็น่าจะเหมาะกว่า
ฉินสือโอวรู้สึกว่าคนแบบนี้ส่วนมากจะเป็นพวกอันธพาล เขาจึงไม่อยากไปยุ่งกับคนแบบนี้ให้มากนัก แม้ว่าหลังจากที่เขาหลอมรวมจิตใจไปกับทะเลแล้วเขาจะรู้สึกว่าพละกำลังและความเร็วของตัวเองนั้นเพิ่มขึ้นมาเป็นเท่าตัว แต่ถ้าจะให้สู้กับนักเลงแบบนี้ เขาไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะได้เลยสักนิด
ชายรูปร่างสูงใหญ่จ้องมองไปที่นีลจนฉินสือโอวรู้สึกว่าบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปทันที ชายรูปร่างสูงใหญ่นี้ดูเหมือนเป็นคนที่ถ้าใครพูดไม่เข้าหูก็พร้อมที่จะเปิดฉากชกต่อยขึ้นมาทันที ดังนั้นฉินสือโอวจึงอดเป็นกังวลแทนนีลไม่ได้
แต่นีลกลับไม่สนใจ เขาไม่แม้แต่จะมองไปที่ชายคนนั้นและยังยืนเช็ดแก้วเหล้าอยู่ตรงนั้นอย่างตั้งใจ
ชายรูปร่างสูงใหญ่เห็นนีลไม่สนใจเขาจึงหันมามองฉินสือโอว
ฉินสือโอวแอบพูดอยู่ในใจขณะที่กล้ามเนื้อของเขาก็หดเกร็งขึ้นมาทันที ถ้าอิงตามอารมณ์ในละคร เขาคาดเดาว่านักเลงคนนี้จะต้องบอกให้เขาเลี้ยงเหล้าอย่างแน่นอน ถ้าหากไม่เลี้ยง ทั้งสองฝ่ายก็คงต้องสู้กัน
นีลที่เห็นดังนั้นก็รีบเอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน “พอแล้วชาร์ค อย่าทำท่าทำทางแบบนี้เลย ฉินเป็นคนที่คุณเออร์บักเชิญกลับมา ถ้านายไปหาเรื่องจนเขาไม่พอใจขึ้นมา คุณเออร์บักต้องไม่ชอบใจแน่ นายก็รู้ว่าคุณเออร์บักเป็นไอดอลของอลิซ”
ฉินสือโอวมึนงงกับเรื่องความสัมพันธ์ที่นีลได้พูดมา อลิซคือใครกัน?
แต่คำพูดของนีลกลับได้ชะงัด เมื่อเขาพูดจบชายรูปร่างสูงใหญ่คนนั้นก็ทอดถอนใจออกมาแล้วยื่นมือไปเกาหัวอย่างแรงจนผมยุ่งเหยิงไปหมดก่อนจะพูดออกมาอย่างกลัดกลุ้มใจ “ให้ตายสิ ฉันจะไปยุ่งหาเรื่องกับฉินได้ยังไง? ท่านฉินช่วยเหลือฉันไว้มากขนาดนั้น ความจริงนายก็รู้นี่นีล ฉันแค่อยากดื่มสักแก้วเท่านั้นเอง”
“ชาร์ค อย่าทำแบบนี้ นายอยากเมาหัวราน้ำหรือไง? ถ้าอลิซรู้ว่านายดื่มเหล้าจนเมาไม่ได้สติทุกวัน เธอจะคิดยังไง?” นีลพูดขึ้น
ชาร์คเกาหัวอย่างเจ็บปวดและทุกข์ทรมานก่อนจะพูดพึมพำกับตัวเอง “ตอนนี้แม้แต่ค่าเทอมของอลิซฉันก็ยังหาไม่ได้เลย โลกนี้มันแย่จริงๆ ฟาร์มปลาบัดซบ ฉันไม่ได้ปลามาเติมตั้งอาทิตย์หนึ่งแล้วนะ ทุกครั้งที่ออกทะเลแม้แต่ค่าน้ำมันก็ยังไม่ได้กลับมาเลย! ให้ตายสิ ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วจริงๆ ว่าตัวเองควรจะทำยังไง!”
ในขณะที่เขากำลังพูด ชายร่างกำยำก็เดินโซซัดโซเซเข้าไปในซอกมุมหนึ่งของร้านเหล้า เมื่อหาโต๊ะได้แล้วเขาก็นั่งฟุบหน้าลงไปบนโต๊ะ
ฉินซือโอวจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะเอ่ยถามนีล “เขาเป็นใครเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”
นีลทอดถอนใจแล้วพูดออกมา “เขาคือชาร์ค ซาร์ดเซ็น เป็นนักจับปลาและชาวประมงที่เก่งที่สุดของเมืองแฟร์เวล ตอนวัยรุ่นเขาเคยจับฉลามหัวบาตรได้ด้วยตัวคนเดียวกับเรืออีกหนึ่งลำ เพราะงั้นเขาถึงได้ชื่อว่า ‘ชาร์ค (shark มีความหมายว่าฉลาม)’ แต่ว่าตอนนี้การประมงซบเซา เศรษฐกิจพังทลาย ออกทะเลไปก็หาเงินไม่ได้ ดังนั้นช่วงนี้ชีวิตเขาก็เลยลำบากมาก”
“แล้วทำไมเขาไม่ออกไปหางานทำ?” ฉินสือโอวถามขึ้นอย่างแปลกใจ
นีลพูดขึ้น “เพราะลูกสาวของเขาที่ชื่ออลิซสุขภาพไม่ค่อยดี เขาก็เลยจำเป็นต้องอยู่บ้านดูแลลูกสาวน่ะ”
ฉินสือโอวลูบคลำที่ตอหนวดบนคางแล้วเอ่ยถามนีล “เขาชื่อชาร์ค ซาร์ดเซ็นใช่ไหม?”
เมื่อได้คำตอบที่แน่นอนแล้วเขาจึงออกไปข้างนอกร้านเหล้าเพื่อต่อสายโทรศัพท์หาเออร์บักแล้วถามออกไป “นี่ปู่ คุณรู้จักคนที่ชื่อชาร์ค ซาร์ดเซ็นไหม? เขาเป็นคนยังไงเหรอ? คุณก็รู้ว่าตอนนี้ผมขาดคนช่วยทำงาน”
ท่าทางของชาร์คดีมาก แต่ว่าฉินสือโอวไม่รู้จักอารมณ์และนิสัยของเขา เพราะงั้นจึงต้องถามเออร์บัก
“ชาร์คเหรอ? เขาเป็นคนดีคนหนึ่งเลยล่ะ ถึงจะใจร้อนวู่วามไปหน่อย หัวแข็งเล็กน้อย แต่เขาก็ถือเป็นคนที่พึ่งพาได้คนหนึ่ง…… แต่ว่า นายรีบจ้างคนงานขนาดนี้เลยเหรอ? ฉันแนะนำให้รอไปอีกช่วงหนึ่งก่อนนะ ฟาร์มปลาของนายยังไม่เข้าที่เลย”
ฉินสือโอวไม่ฟังคำทัดทานของเออร์บักแล้ววางสายไปก่อนจะกลับเข้าไปในร้านเหล้าเพื่อไปหาชาร์ค จากนั้นเขาก็ตบโต๊ะแล้วพูดออกมา “เฮ้เพื่อน ฉันมีงานอยู่งานหนึ่ง ไม่รู้ว่านายจะสนใจไหม?”
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 14 เคี่ยวน้ำเชื่อม
เมื่อได้ยินว่ามีคนแนะนำงานให้ ชาร์คจึงรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที หนวดเคราข้างใบหูที่ขดงอทำให้เขามีท่าทางที่ดุร้ายเหมือนกับลิงตัวหนึ่งที่พึ่งตื่นนอน ทำให้ใจของฉินสือโอวเต้นขึ้นมา
ถ้าวันนี้ฉันรับสมัครชายคนนี้มาเป็นชาวประมงที่ฟาร์มปลา อย่างนั้นก็สามารถตัดงบค่าบอดี้การ์ดทิ้งไปได้ ฉินสือโอวอุทานขึ้นในใจ
“คุณเองเหรอ?” ชาร์คมองมาที่ฉินสือโอวอย่างสงสัย
ฉินสือโอวนั่งลงและพูดออกมา “นายก็รู้ว่าตอนนี้ฉันมารับช่วงทำกิจการฟาร์มปลาต้าฉินแล้ว และฟาร์มปลานั้นก็ได้เลิกทำมาแล้วเมื่อสิบปีก่อน  ฉันอยากที่จะเปิดมันขึ้นมาใหม่และแน่นอนว่าฉันต้องการคนช่วยทำงาน”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขาแทนที่ชาร์คจะดีใจแต่เขากลับทำกลัดกลุ้ม ถอนหายใจและพูดออกมา “ฉิน คุณไม่รู้อะไร การทำฟาร์มปลาแห่งหนึ่งขึ้นมาใหม่มันไม่ใช่เรื่องง่ายขนาดนั้น ในฐานะที่ท่านฉินเคยมีบุญคุณกับผม ผมจำเป็นต้องพูดตามความจริง ตอนนี้เกรงว่าฟาร์มปลาของคุณจะไม่มีปลาเหลืออยู่แล้ว”
จากคำพูดนี้ทำให้ฉินสือโอวสามารถดูออกว่าชาร์คเป็นคนที่ใช้ได้ เขาไม่ได้ใช้เล่ห์เหลี่ยมกับฉินสือโอวเพื่อที่จะให้ตัวเองได้งาน นอกจากนั้นเขายังเป็นคนมีความสามารถอีกด้วย ฉินสือโอวอาศัยการหลอมรวมจิตใจไปกับทะเลถึงได้รู้เรื่องการแห้งขอดของทรัพยากรในฟาร์มปลา ซึ่งเห็นได้ชัดว่าชาร์คไม่ได้มีการหลอมรวมจิตใจไปกับทะเล
ฉินสือโอวจึงพูดออกมา “ไม่เป็นไรเพื่อน ฉันต้องทำให้ฟาร์มปลาของปู่ฉันฟื้นคืนกลับมาอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน ไม่มีเรือก็ซื้อเรือ ไม่มีคนงานก็รับสมัครงาน ไม่มีปลาฉันก็จะไปซื้อลูกปลามาเพาะเลี้ยง”
เขามีการหลอมรวมจิตใจไปกับทะเลเป็นเครื่องมือชิ้นสำคัญ ถ้าหากแม้แต่ฟาร์มปลาหนึ่งแห่งก็ทำขึ้นมาไม่ได้ สู้ให้เขากระโดดลงทะเลฆ่าตัวตายยังมีศักดิ์ศรีกว่า
“แต่งานนี้ต้องใช้เงินเยอะมาก” ชาร์คพูดอย่างตรงไปตรงมา
ฉินสือโอวตบโต๊ะและพูดออกมาอย่างองอาจ “ฉันไม่ขาดเหลือเรื่องเงิน!” เขาดีดนิ้วหนึ่งที “เฮ้เพื่อน เงินค่าเหล้าในวันนี้ของนาย ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเอง นายอยากดื่มอะไรก็สั่งอันนั้น!”
เมื่อเห็นฉินสือโอวมีความมั่นใจเช่นนี้สายตาของชาร์คจึงเป็นประกาย บาร์เทนเดอร์ยกเบียร์ดำมาหนึ่งถังและพูดออกมา “ชาร์ค โชคเข้าข้างนายแล้ว”
ฉินสือโอวเอ่ยถามชาร์คชายผู้มีรูปร่างสูงใหญ่ “นี่คือเบียร์ที่นายชอบดื่มที่สุดเหรอ?”
ชาร์คหัวเราะและพูดขึ้น “นี่เป็นเบียร์ที่เหมาะสมที่สุด”
ฉินสือโอวตบโต๊ะอีกครั้งและพูดกับบาร์เทนเดอร์ “เอาเบียร์ที่ดีที่สุดมาเลย”
เขาไม่ใช่คนที่มีเงินแล้วจะใช้อย่างไรก็ได้และไม่ใช่ว่ามีเงินแล้วจะเป็นคนที่เสียเงินไปเปล่าๆ แต่เป็นเพราะว่าตอนนี้เขาอยู่ในช่วงริเริ่มกิจการ ชาร์คคือคนที่เขารับสมัครเข้ามาเป็นผู้ช่วยคนแรก เขาจึงจำเป็นต้องทำให้พนักงานที่กล้าหาญคนนี้มีความรู้สึกที่มั่นคง ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องแสดงกำลังทางด้านทุนทรัพย์ของตัวเองออกมาให้เห็น
ข้อบังคับของการทำธุรกิจภายในประเทศคือการไม่คุยเรื่องเงินบนโต๊ะเหล้าแต่ฉินสือโอวและชาร์คกลับตรงกันข้าม ในขณะที่ดื่มเหล้ากัน ทั้งสองคนได้ตกลงเรื่องเงินเดือนของชาร์คเรียบร้อยแล้ว โดยหนึ่งสัปดาห์จะจ่าย 2000 ดอลลาร์แคนาดาและโบนัสปลายปีเป็นไปตามผลประกอบการของฟาร์มปลา
ฉินสือโอวให้เงินเดือนเท่านี้ถือว่าไม่น้อย เอามารวมกันเดือนหนึ่งก็จะได้เงินเดือนแปดพันดอลลาร์แคนาดาซึ่งพอๆกับเงินเดือนของพนักงานเก็บขยะ ประเทศแคนาดานั้นแปลกมาก เงินเดือนของพนักงานเก็บขยะต่างก็ค่อนข้างสูงกันทั้งนั้น เพราะว่าพวกเขาและบรรณารักษ์ ต่างเป็นพนักงานที่อยู่ภายใต้การบริหารงานของรัฐบาลเมืองเช่นเดียวกัน ซึ่งเรียกว่า ‘สมาคมคนงานของเทศบาล’ ซึ่งจะมีเงินเดือนและสวัสดิการมากมาย ค่าจ้างรายชั่วโมงของพนักงานเก็บขยะอาวุโสหนึ่งคนอยู่ที่ 30 ดอลลาร์แคนาดา ค่าจ้างรายปีเกือบ120000 ดอลลาร์แคนาดา
และพนักงานออฟฟิศธรรมดาของเมืองที่เป็นอันดับหนึ่งของแคนาดา เงินเดือนจะอยู่ที่ 3000 ดอลลาร์แคนาดาถึง 4000ดอลลาร์แคนาดา ส่วนผู้ที่ปฏิบัติงานในส่วนของการใช้แรงงานเงินเดือนก็จะไล่เลี่ยกัน แต่งานประเภทช่าง อาทิเช่น ชาวประมง กรรมกรในเมืองแร่เป็นต้น เพราะว่าการทำงานมีความอันตรายเงินเดือนและสวัสดิการจึงสูงขึ้นมาเล็กน้อย
ตอนนี้เศรษฐกิจของเมืองแฟร์เวลตกต่ำ ปกติแล้วฟาร์มปลาจะว่าจ้างชาวประมงด้วยเงินเดือนมากที่สุดอยู่ที่ห้าพันดอลลาร์แคนาดา ที่ฉินสือโอวให้เยอะขนาดนี้ก็เพื่อใช้ความจริงใจของตัวเอง
เมื่อคุยเรื่องเงินเดือนเสร็จแล้ว ฉินสือโอวก็ได้ฟังชาร์คพูดเกี่ยวกับเคล็ดลับเล็กๆน้อยๆในการบริหารจัดการฟาร์มปลา ชาร์คดื่มเบียร์อึกใหญ่ไปพลางและพูดอธิบายอย่างลำพองดีใจไปพลาง แต่ฉินสือโอวกลับฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไร เขาดื่มเหล้าคออ่อนจึงล้มลงนอนบนโต๊ะอย่างไร้เรี่ยวแรง
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ฉินสือโอวพบว่าตัวเขาเองได้นอนอยู่บนเตียงที่บ้านของตัวเอง เมาค้างทั้งคืน แต่เขากลับรู้สึกสดชื่น นี่อาจจะเกี่ยวข้องกับการหลอมหลวมจิตใจไปกับทะเลซึ่งสิ่งนี้ได้ปรับปรุงสุขภาพของเขาให้ดีขึ้นตลอดมา
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าออกแล้ว ฉินสือโอวจึงเดินไปเปิดหน้าต่าง สุดท้ายเขาเห็นเงาของคนเงาหนึ่งที่กำยำแข็งแรงเกินจริงอยู่ที่ใต้ต้นเมเปิลข้างวิลล่า ในปากคาบฝิ่นหนึ่งมวนดูดพ่นควันอย่างสบายใจ ซึ่งคนนั้นก็เคือชาร์ค ซาร์ดเซ็น คนที่เขารับสมัครเข้ามาทำงาน
“เฮ้เพื่อน มาแต่เช้าเลย” ฉินซือโอวยิ้มและพูดขึ้น “ต้องเป็นนายแน่นอนที่มาส่งฉันเมื่อคืน”
ชาร์คยิ้มออกมาและพูดขึ้น “คุณเออร์บักเป็นคนบอกที่อยู่ของคุณกับผม ไม่งั้นคุณก็คงต้องนอนที่เรือประมงบ้านของผมแล้วล่ะ”
ฉินสือโอวต่อสายโทรศัพท์หาเออร์บัก จากนั้นเออร์บักก็รีบเอาสัญญามาให้ เมื่อชาร์คดูแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไร หลังจากที่เซ็นชื่อแล้วก็สามารถเริ่มเข้าทำงานที่ฟาร์มปลาได้เลย
“เงินเดือนแปดพันดอลลาร์แคนาดา เยี่ยมไปเลย เรื่องนี้คงทำให้คนในหมู่บ้านตกตะลึงกันมาก” ในขณะที่เซ็นสัญญาชาร์คได้บ่นพึมพำอย่างตื่นเต้นตลอดเวลา ในภาวะเศรษฐกิจทั่วไปที่ตกต่ำของนิวฟันด์แลนด์ เงินเดือนและสวัสดิการของเขาต้องถือว่าเป็นเงินเดือนที่สูงอย่างแน่นอน
สิ่งที่ทำให้ชาร์คดีใจอย่างแท้จริงก็คือเงินเดือนของเขาสามารถแก้ไขเรื่องที่กำลังจวนตัวของเขาได้ ก่อนหน้านี้เขาจนตรอกจนถึงที่สุด ค่าเทอม ค่ารักษาพยาบาลของลูกสาวรวมไปถึงค่าใช้จ่ายในบ้าน เงินค่าใช้จ่ายเหล่านี้ได้กดดันเขาจนแทบจะหายใจไม่ทัน
เมื่อเซ็นสัญญาเสร็จแล้ว ชาร์คได้เอาฝ่ามือที่ใหญ่ของเขาประกบกันแล้วถูไปมาพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น “บอส ตอนนี้พวกเราจะทำยังไง?”
ฉินสือโอวหัวเราะและพูดออกมา “ไม่ต้องรีบหรอกเพื่อน นายก็รู้ว่าฟาร์มปลาของเราเท่ากับเริ่มสร้างใหม่ตั้งแต่แรก ตอนนี้ยังพูดอะไรไม่ได้”
ในความเป็นจริงแล้วไม่มีอะไรเลยมากกว่า สิ่งของที่มีมูลค่าสักหน่อยที่สามารถใช้งานในฟาร์มปลาได้ อาทิเช่น เรือประมง แหจับปลา ที่เก็บน้ำมันเป็นต้น ทั้งหมดนี้ได้ถูกกรมสรรพากรและธนาคารยึดไปหมดแล้ว
“ฉันยังมีเงินอีกก้อนหนึ่งที่ยังไม่เข้าบัญชี หลังจากเงินก้อนนั้นเข้าบัญชีมาแล้ว พวกเราค่อยเริ่มทำงานกัน สิ่งที่ต้องทำในตอนนี้ก็คือ เตรียมงานในช่วงแรก ซื้อสิ่งของเล็กน้อยที่จำเป็นและทำความสะอาดฟาร์มปลา” ฉันสือโอวเอ่ยขึ้น
ชาร์คจึงพูดออกมา “ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมจะไปคิดรวบรวมสิ่งของที่จำเป็น ส่วนเรื่องทำความสะอาดฟาร์มปลา บอส คุณไม่ต้องลงมือทำ ดูผมอย่างเดียวก็พอ!”
ในความเป็นจริงแล้วฉินสือโอวก็ไม่อยากลงมือทำ เพราะฟาร์มปลานั้นมีขนาดใหญ่และยังมีห้องต่างๆค่อนข้างเยอะ ไม่ว่าจะเป็นห้องพัก ห้องเก็บสต๊อกสินค้า ยุ้งเก็บของ คลังน้ำมัน  คลังน้ำเป็นต้น ซึ่งมีมากมายประมาณยี่สิบสามสิบห้อง บางห้องเขายังไม่รู้เลยว่าห้องเหล่านั้นไว้ใช้ทำอะไร
แต่ว่าชาร์คไม่ได้ให้ฉินสือโอวอยู่สบายๆแบบน่าเบื่อ เขาได้พูดออกมา “บอส ถ้าคุณไม่มีอะไรทำก็สามารถเคี่ยวน้ำเชื่อมเมเปิลได้นะ เมื่อกี้ผมเห็นแล้วว่าต้นเมเปิลสองต้นนี้มีรากลึก ต้องทำน้ำเชื่อมเมเปิลได้เยอะแน่นอน”
“เคี่ยวน้ำเชื่อมเมเปิลเหรอ? ฉินสือโอวมีความสนใจขึ้นมาเล็กน้อย
เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่าแคนาดาเป็นประเทศที่มีใบเมเปิลเยอะมาก  ผู้คนมีความรักและความผูกพันกับใบเมเปิลอย่างลึกซึ้งและยังใช้ใบเมเปิลเป็นสัญลักษณ์ของประเทศ จากสิ่งที่ยิ่งใหญ่คือการเอาใบเมเปิลขึ้นเป็นสัญลักษณ์ของธงประจำชาติ ตราประจำชาติและดอกไม้ประจำชาติ จนมาถึงสิ่งที่เล็กที่สุดคือการที่ประชาชนเอาลวดลายของใบเมเปิลมาใช้กับของใช้ในชีวิตประจำวันซึ่งสามารถพบเห็นได้ทุกที่ สิ่งเหล่านี้จึงกลายเป็นสิ่งที่เข้าถึงใจของทุกคน
คนแคนาดาชอบต้นเมเปิลมาก เพราะไม่เพียงแค่สามารถชื่นชมคุณค่าของมันแต่ยังใช้มันมาทำเป็นน้ำเชื่อมเพื่อให้ผู้คนได้ใช้กันอย่างพึงพอใจ
ฉินสือโอวรู้เรื่องเหล่านี้และยังรู้ว่าแคนาดามีเทศกาลน้ำเชื่อมเมเปิลด้วย แต่เขาไม่รู้ว่าของสิ่งนี้ทำออกมาได้อย่างไร
ชาร์คบอกกับเขาว่าจริงๆแล้วการทำน้ำเชื่อมเมเปิลนั้นยุ่งยากมากแต่เก็บน้ำเชื่อมนั้นง่ายมาก ต้นไม้ใหญ่สองต้นที่อยู่สองข้างของวิลล่าล้วนเป็นต้นเมเปิล ปริมาณน้ำตาลที่มีอยู่ในน้ำเลี้ยงสามารถมีได้ถึง 7% ถึง 10% เพียงแค่เก็บน้ำเลี้ยงมารวมกันจากนั้นก็เคี่ยวอย่างง่ายๆก็สามารถกลายเป็นน้ำเชื่อมได้แล้ว
“ปริมาณความร้อนของน้ำเชื่อมเมเปิลต่ำกว่า น้ำตาลอ้อย น้ำตาลฟรักโทสหรือน้ำตาลข้าวโพดทั้งหมด แต่มีแคลเซียม แมกนีเซียมและค่าความเป็นกรดที่ช่วยเรื่องระบบย่อยอาหารสูงกว่าน้ำตาลชนิดอื่นๆ มาก ในน้ำเชื่อมมีปริมาณแคลเซียมสูงถึง10% ซึ่งเทียบเท่ากับนมวัว ดังนั้นบอสต้องกินน้ำเชื่อมเมเปิลเยอะๆ มันมีประโยชน์มาก” ชาร์คพูดอธิบาย
“ถ้าอย่างนั้นก็รีบสอนฉันเถอะเพื่อน พูดจริงๆนะ ฉันร้อนใจจนอดทนรอไม่ไหวแล้ว” ฉินสือโอวยิ้มและพูดขึ้น
การเก็บรวบรวมน้ำเลี้ยง พูดแล้วก็ดูไม่ยาก ชาร์คสอนให้ฉินสือโอวเจาะรูบนต้นเมเปิล โดยสอดหัวเสียบที่เป็นโลหะเข้าไปและต่อกับสายท่อพลาสติก สายท่อพลาสติกจะเชื่อมเข้ากับกระบอกที่ใช้เก็บน้ำเลี้ยง จากนั้นของเหลวก็จะไหลเข้ามา
ชาร์คเจาะรูไปพลางและพูดไปพลาง “ต้นเมเปิลต้องมีอายุห้าสิบปีขึ้นไปถึงจะเก็บน้ำเลี้ยงได้ ถ้าไม่อย่างนั้นจะทำให้ต้นไม้เติบโตได้ไม่ดี อีกอย่างหนึ่งที่บอสต้องระวังคือ เวลาเจาะรูต้องไม่ลึกเกินนิ้วชี้ของคุณ เส้นผ่านศูนย์กลางต้องน้อยกว่านิ้วชี้ และอีกอย่างต้องเจาะเอียงขึ้นไปนิดหน่อย แต่ละรูจะเก็บน้ำเลี้ยงเป็นเวลาสิบนาทีก็จะหยุดลง”
ถึงแม้ว่าฉินสือโอวจะเริ่มให้ความสนใจกับกิจกรรมนี้ แต่ว่าเมื่อเห็นต้นเมเปิลถูกหัวเสียบที่เป็นโลหะเสียบลงไปทีละอันๆ เขาก็รู้สึกว่ามีความโหดเหี้ยมเล็กน้อยจึงอดนึกถึงกระบวนการเก็บน้ำดีของหมีที่ยังชีวิตที่อยู่ในข่าวไม่ได้
………………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 15 สร้างแนวปะการัง
ฉินสือโอวพูดสิ่งที่ตัวเองกังวลออกมา ชาร์คเกาหัวแล้วพึมพำว่า
“ไม่น่าจะเป็นอะไรนะ เพราะว่าพวกเราทำแบบนี้มาหลายสิบปีแล้ว ต้นเมเปิลก็เติบโตได้เป็นอย่างดีไม่ใช่เหรอ?”
เออร์บักที่นั่งมองฉินสือโอวทำงานอย่างขะมักเขม้นอยู่ข้างๆ ยิ้มขึ้นมาแล้วอธิบายว่า
“ฉิน มานี่สิ ฉันจะบอกคำตอบให้ นายรู้ใช่ไหมว่า รัฐนิวฟันด์แลนด์อยู่ค่อนไปทางขั้วโลกเหนือ จึงมีฤดูร้อนที่สั้นและฤดูหนาวที่ยาวนาน และต้นเมเปิลอาศัยช่วงฤดูร้อนอันแสนสั้นนั้นสังเคราะห์แสงผลิตแป้งเพื่อเปลี่ยนเป็นน้ำตาลในฤดูหนาว”
“ฤดูหนาวนั้นหนาวจัด ถ้าน้ำหล่อเลี้ยงในต้นไม้กลายเป็นน้ำแข็ง เยื่อหุ้มเซลล์จะแตกและต้นไม้ก็จะตายไปตามธรรมชาติ แต่เนื่องจากน้ำหล่อเลี้ยงในต้นเมเปิลมีน้ำตาลเป็นส่วนประกอบ ดังนั้นถึงแม้ว่าอุณหภูมิจะต่ำกว่าจุดเยือกแข็ง มันก็ไม่กลายเป็นน้ำแข็ง เพราะแบบนี้พวกมันก็เลยสามารถมีชีวิตอยู่ได้ในเขตละติจูดสูงที่มีอุณหภูมิหนาวจัดยังไงล่ะ”
“แต่เมื่อฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อนมาถึง อุณหภูมิสูงขึ้น ต้นเมเปิลใช้ส่วนที่เป็นน้ำในการเติบโต  ทำให้น้ำตาลที่อยู่ในน้ำหล่อเลี้ยงมีความเข้มข้นสูงขึ้นเรื่อยๆ และถ้าความเข้มข้นของน้ำตาลสูงกว่าน้ำในเซลล์ เซลล์ก็จะสูญเสียน้ำ ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อพวกมันเช่นกัน”
“ดังนั้นในเวลานี้ พวกเราจึงควรสกัดน้ำตาลจากต้นเมเปิลมาทำเป็นเมเปิลไซรัป แล้วให้ใบเมเปิลทำการสังเคราะห์ด้วยแสงเพื่อทำการเก็บสะสมแป้งอีกครั้ง ในความเป็นจริงแม้ว่าพวกเราไม่เก็บเมเปิลไซรัป ต้นเมเปิลก็จะหลั่งสิ่งเหล่านี้ออกมาอยู่ดี”
เออร์บักอธิบายได้ดีกว่าชาร์คที่พยักหน้ารัวๆ อยู่ข้างๆ เยอะเลย ชาร์คอาจจะไม่รู้เรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ
ฉินสือโอวเคยเรียนวิชาชีววิทยามาก่อน ก็เลยพอจะเข้าใจหลักการนี้ เขาจึงทำการเก็บน้ำหล่อเลี้ยงของต้นเมเปิลต่อได้อย่างไม่รู้สึกผิดอีกต่อไป
ต้นเมเปิลสองต้นนี้มีอายุ 80 กว่าปีแล้ว รากของมันแตกแขนงออกเป็นวงกว้าง ส่วนลำต้นนั้นใหญ่ประมาณชาร์ค 2 คนโอบ อีกทั้งข้างในลำต้นยังเต็มไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงจำนวนมาก หลังจากที่เสียบท่อเข้าไปในลำต้นแล้วน้ำสีอำพันก็ไหลออกมาไม่หยุด
ฉินสือโอวยื่นมือไปจุ่มมาชิม น้ำหล่อเลี้ยงเหนียวๆ มีรสชาติหวานแทรกด้วยกลิ่นหอมของต้นไม้ มันหวานน้อยกว่าน้ำเชื่อมแต่เป็นรสชาติที่แปลกใหม่ดี
เมื่อชาร์คเดินจากไป เจ้ากระรอกน้อยเสี่ยวหมิงก็ปีนต้นไม้ขึ้นมาแล้วกระโดดขึ้นไปบนถัง มันชะโงกหัวเยี่ยมๆ มองๆ น้ำหล่อเลี้ยงที่อยู่ภายใน
ฉินสือโอวจุ่มนิ้วของเขาลงไปแล้วยื่นไปให้เจ้าเสี่ยวหมิง มันเลียนิ้วของเขาด้วยลิ้นสีชมพูอย่างรวดเร็วก่อนที่จะสะบัดหางขนาดใหญ่กระโดดลงจากถังไป
กระรอกก็กินน้ำตาลเหรอเนี่ย ฉินสือโอวมองไปยังเสี่ยวหมิงที่สั่นหัวและกระดิกหางราวกับมีความสุขแล้วยิ้มออกมา
อันที่จริงไม่ต้องให้ฉินสือโอวป้อนก็ได้ เสี่ยวหมิงสังเกตอยู่พักหนึ่งก็ปีนขึ้นไปยังจุดที่เสียบเอาน้ำหล่อเลี้ยงออกมาด้วยตัวมันเอง ตรงนั้นก็มีท่อเสียบอยู่เหมือนกัน เสี่ยวหมิงมองจากมุมนี้ เหมือนกำลังดื่มน้ำอย่างไรอย่างนั้น
ต้นไม้ใหญ่สองต้นนี้เต็มไปด้วยน้ำหล่อเลี้ยงจริงๆ ด้วย แค่ตอนเช้าฉินสือโอวก็เก็บน้ำหล่อเลี้ยงออกมาได้กว่ายี่สิบกิโลกรัมแล้ว
วิธีทำเมเปิลไซรัปคือการเอาน้ำหล่อเลี้ยงที่ได้จากต้นเมเปิลไปต้มให้น้ำระเหยออกไปและสิ่งที่เหลืออยู่ในหม้อก็คือเมเปิลไซรัปนั่นเอง
หลังจากจุดไฟฉินสือโอวก็ไม่ต้องทำอะไรแล้ว เขาจึงถอดจิตของเขาลงไปในมหาสมุทร เพื่อไปดูการเปลี่ยนแปลงของฟาร์มปลาที่ก้นมหาสมุทร
พื้นที่ของแนวปะการังขยายใหญ่ขึ้นแล้ว ขยายออกไปห้าสิบกว่าตารางเมตรแล้วเหรอเนี่ย ในที่สุดก้นมหาสมุทรก็มีสีสันขึ้นมาเสียที
ดวงจิตของฉินสือโอวสำรวจไปทั่วสารทิศ หลังจากที่พบเจอกับพันธุ์ปลานานาชนิดเขาก็พาจิตของเขาไปยังแนวปะการัง ด้วยความพยายามของเขา บริเวณรอบ ๆ แนวปะการังมีจึงชีวิตชีวาขึ้นมาก
ปะการังสีสันสวยงามยื่นหนวดออกมาเพื่อจับเหยื่อ  ส่วนสาหร่ายซูแซนเทลลีจำนวนหนึ่งก็กระจัดกระจายไปถ้วนทั่วเพื่อดูดซับก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์กับพวกของเสียอย่างฟอสฟอรัสและไนโตรเจนที่ถูกปล่อยออกมาโดยปะการัง
ในขณะเดียวกัน สาหร่ายซูแซนเทลลีก็จะปล่อยออกซิเจนและคาร์โบไฮเดรตออกมา ซึ่งเป็นสิ่งที่ปะการังใช้ในการดำรงชีวิต สิ่งมีชีวิตทั้งสองอาศัยพึ่งพาซึ่งกันและกัน
นอกจากสาหร่ายซูแซนเทลลีแล้ว บนปะการังยังมีสาหร่ายจำพวกสาหร่ายสีแดง สาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินและสาหร่ายสีน้ำตาล ซึ่งสิ่งเหล่านี้เพิ่งเกิดขึ้นมา ก่อนหน้านี้สาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินและสาหร่ายสีน้ำตาลเกือบสูญพันธุ์ไปจากที่นี่แล้ว คาดว่าตอนที่ฉินสือโอวใช้พลังจิตเพาะปะการัง เมล็ดพันธุ์เหลืออยู่จำนวนหนึ่งเหล่านั้น คงพลอยได้รับประโยชน์ไปด้วย
และเพราะมีสาหร่ายสีแดง สาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงินและสาหร่ายสีน้ำตาล จึงสามารถดึงดูดปลาจำพวกปลาเพิร์ชได้ เพราะพวกมันกินสาหร่ายเหล่านี้เป็นอาหาร
เขาเดินเล่นอยู่ก้นมหาสมุทรอยู่สักพักเพื่อบุกเบิกพัฒนาอาณาจักรของเขตทะเลน้ำตื้น ดังนั้นมันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะพบซากเรืออับปางที่มีสมบัติซุกซ่อนอยู่ ที่นี่ไม่มีอะไรที่น่าสนใจแล้ว เขาจึงพาจิตของเขากลับมา
แต่ตอนกำลังนำจิตของเขากลับมานั้น เขาก็ได้พบกับปลาแปลกๆ ตัวหนึ่ง ปลาน้อยตัวนั้นขนาดประมาณฝ่ามือ ลำตัวสีแดงสลับเขียวและมีจุดสีดำๆ เล็กๆ อยู่เต็มตัว แถบสีแดงที่คาดอยู่ข้างลำตัวเหมือนสายรุ้งดึงดูดสายตามาก
ฉินสือโอวรู้สึกแปลกใจมาก เขาว่าเขารู้จักปลาชนิดนี้นะ.. นี่มันปลาเรนโบว์เทราต์นี่
ปลาเรนโบว์เทราต์เป็นปลาท้องถิ่นของทวีปอเมริกาเหนือ เป็นหนึ่งในปลาน้ำเย็นที่ล้ำค่า เนื้อของมันอร่อยมาก บางแห่งถึงกับเอาเนื้อของมันไปหลอกว่าเป็นเนื้อปลาแซลมอนด้วยซ้ำ และมักจะเห็นปลาชนิดนี้ ในละครฮ่องกงอยู่บ่อยๆ
แต่ว่าเท่าที่ฉินสือโอวรู้มา ปลาเรนโบว์เทราต์เป็นปลาน้ำจืด ปกติจะอาศัยอยู่ในแม่น้ำในทวีปอเมริกาเหนือเช่นอลาสก้า แคนาดาเป็นต้น แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?
เจ้าปลาน้อยนี้มีนิสัยใจร้อน น่าจะไปเจอกับอะไรมา อาจจะเพิ่งหนีออกมาจากปากของศัตรูตามธรรมชาติมาก็เป็นไปได้ ปลาส่วนใหญ่ในมหาสมุทรมักจะอยู่กันเป็นฝูง หากเห็นมันอยู่ตัวเดียว มักจะเป็นเพราะถูกศัตรูพุ่งโจมตีจนพลัดหลงจากฝูง
เมื่อฉินสือโอวใช้พลังจิตเข้าไปควบคุม เจ้าปลาน้อยก็สงบลงแล้วว่ายน้ำตามฉินสือโอวไปยังแนวปะการัง จากนั้นก็ระริกระรี้ว่ายไปหาอาหารทันที
ไม่มีอะไรให้ทำอีกแล้ว ฉินสือโอวจึงรวบรวมจิตของเขากลับคืนมา จากนั้นจึงเข้าไปค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตแล้วก็ได้พบว่า
ปลาตัวนั้นเป็นปลาเรนโบว์เทราต์ชนิดหนึ่งจริงๆ ด้วย มีชื่อเรียกอีกชื่อว่าปลาเทราต์หัวเหล็ก ปลาชนิดนี้เป็นหนึ่งในปลาหายากที่จะย้ายถิ่นเมื่อต้องการวางไข่ มันเกิดในแม่น้ำแต่โตในทะเล
ตอนนี้ฉินสือโอวเข้าใจแล้วว่าถ้าหากต้องการพัฒนาฟาร์มปลาแห่งนี้ แนวปะการังเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ เพราะมันเป็นทั้งแหล่งอาหารและที่พักพิงของเหล่าปลาน้อยใหญ่
คิดๆ แล้วก็ไปถามชาร์คดีกว่า
“เฮ้เพื่อน! นายพอจะรู้ไหมว่าทำยังไงปะการังถึงจะโตเร็วๆ?”
ชาร์คไม่เข้าใจว่าฉินสือโอวจะอยากรู้เรื่องปะการังไปทำไม ฉินสือโอวเลยอธิบายความสัมพันธ์ของปลากับปะการังให้เข้าฟัง พอชาร์คเข้าใจเขาก็ทำหน้าลำบากใจแล้วบอกว่า
“บอส มันไม่ง่ายเลยนะ เมื่อก่อนเรามีปะการังสีน้ำเงิน แต่ต่อมาเนื่องจากคุณภาพน้ำนับวันยิ่งแย่ ปะการังก็เลยไม่รอด”
โดยทั่วไปแล้วปะการังชอบอาศัยอยู่ในทะเลน้ำตื้นเขตร้อน น้ำใสสะอาดและสารอาหารน้อย แต่พวกมันมีมากมายหลายชนิดมาก ปะการังที่อยู่ในน่านน้ำตื้นของเขตอบอุ่นและเขตหนาวก็มีไม่น้อย
และแม้แต่ในน่านน้ำลึกของเขตหนาวก็สามารถพบเห็นพวกมันได้เช่นกัน ตามที่นิตยสารเนชั่นแนลจีโอกราฟฟิกเคยรายงานว่าพวกเขาพบปะการังสีดำที่ระดับน้ำเลลึก 8,800 เมตร
แต่ปะการังเป็นสิ่งมีชีวิตที่เปราะบางมาก พวกมันไวต่อการเปลี่ยนแปลงของระดับความเค็ม ความเป็นกรดด่าง ความใสและปริมาณออกซิเจนของน้ำทะเลรวมไปถึงมลพิษทางน้ำอีกด้วย ปัจจุบันน้ำทะเลมีความเป็นกรดมากขึ้นตามปริมาณก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ที่เพิ่มขึ้น ปะการังกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตการเอาชีวิตรอดครั้งใหญ่
สาเหตุที่ทำให้ปะการังในน่านน้ำรอบๆ เกาะตาย น่าจะเกี่ยวข้องกับมลพิษทางน้ำ ตอนที่ฉินสือโอวถอดจิตลงไปในทะเล เขารู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไร นั่นต้องเป็นเพราะมลพิษในน้ำแน่ๆ
“แล้วถ้าคุณภาพของน้ำดีขึ้นล่ะ?” ฉินสือโอวถาม
“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ง่ายเลย พวกเราแค่โยนพวกหินหรือไม้ลงไปที่ก้นทะเล ให้พวกปะการังได้มีที่ยืดเกาะ พอเวลาผ่านไปพวกมันก็จะกลายเป็นแนวปะการังไปเอง” ชาร์คตอบ
ฉินสือโอวพยักหน้าอย่างเข้าใจและเริ่มวางแผนสร้างแนวปะการังเทียม
เมเปิลไซรัปถูกเคี่ยวจนบ่าย ชาร์คเข้าไปในตัวเมืองเลยก็ถือโอกาสพาเด็กสองสามคนกลับมาด้วย เมื่อเด็กเหล่านั้นเห็นเมเปิลไซรัปที่ถูกเคี้ยวจนเป็นสีเหลืองทองก็ดีอกดีใจกันใหญ่ เด็กน่ะอย่างไรก็ชอบน้ำตาลอยู่วันยันค่ำ
เด็กเหล่านี้อายุประมาณ 7-8 ขวบ ชาร์คลูบหัวเด็กที่ศีรษะกว่าใครเพื่อนแล้วแนะนำให้เขารู้จักอย่างภาคภูมิใจ
“บอสครับ นี่ลูกชายผม ชาร์คจูเนียร์ สิ่งล้ำค่าและผู้กล้าแห่งบ้านสตินสัน”
ฉินสือโอวฝืนยิ้ม คนแคนาดานี่ขี้เกียจตั้งชื่อให้ลูกกันหรือไง? ไม่ใช้ชื่อเดียวกับพ่อก็ใช้ชื่อเดียวกับปู่ ก่อนหน้านี้ก็เจ้าของบริษัทผู้จัดการประมูลริชชี่โรเบิร์ต เบลคที่สี่ ตอนนี้ก็ลูกชายของชาร์ค
วิธีกินเมเปิลไซรัปนั้นก็ง่ายๆ ใช้เครื่องทำน้ำแข็งทำน้ำแข็งเกล็ดออกมา แล้วราดเมเปิลไซรัปลงไปบนเกล็ดน้ำแข็งให้เป็นแท่งๆ รอมันเย็นจนเซ็ตตัวก็กินได้แล้ว มันมีชื่อเรียกว่า ‘Maple syrup snow candy’
ฉินสือโอวกินไปหนึ่งแท่ง ‘Maple syrup snow candy’ นั้นหวานแต่ไม่เลี่ยน ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะหิมะทำให้มันเย็นไปถึงขั้วหัวใจ ซึ่งอร่อยกว่าพวกอมยิ้มตั้งเยอะ
เออร์บักแนะนำให้ฉินสือโอวลองทำพุดดิ้งเมเปิลไซรัป มันเป็นขนมพื้นเมืองของนิวฟันด์แลนด์ วัตถุดิบที่ต้องใช้ก็มีเนยสด เมเปิลไซรัป ไข่แดงและใบมิ้นท์อบแห้ง
วิธีทำก็ไม่ซับซ้อนตีไข่แดง เนยและเมเปิลไซรัปให้เข้ากัน จากนั้นกรองพุดดิ้งเมเปิลไซรัปด้วยกระชอน แล้วเทลงบนพิมพ์ใช้ช้อนทำลายฟองอากาศที่อยู่บนผิวหน้าของพุดดิ้ง สุดท้ายนำเข้าเตาอบด้วยความร้อนระดับกลางก็เรียบร้อย คุณสามารถเก็บไว้ในตู้เย็นพอจะกินค่อยเอาออกมาอุ่นก็ได้ สะดวกมากเลยล่ะ
ตอนบ่ายก็ไม่มีอะไรแล้ว ชาร์คกำลังง่วนอยู่กับการคิดว่าต้องซื้ออะไรบ้าง ส่วนฉินสือโอวก็ถือจานสลัดผลไม้และพุดดิ้งเมเปิลนั่งดูซีรีส์อยู่บนโซฟา ที่นี่สามารถเข้าถึงสถานีเคเบิลทีวีในอเมริกาเหนือได้โดยตรง ถึงแม้ว่าจะเป็นช่องที่ต้องเสียเงินถึงจะดูได้ แต่รายการทีวีต่างๆ ในนั้นก็มีคุณภาพมาก อย่างน้อยก็ไม่มีโฆษณาคั่นให้ต้องรู้สึกรำคาญใจ
วันๆหนึ่งก็ผ่านไปเช่นนี้แหละ พอค่ำฉินสือโอวไม่มีอะไรทำก็เลยเตรียมตัวจะไปเที่ยวบาร์ แต่สุดท้ายรถสตาร์ทไม่ติด มันทำให้เขากลุ้มใจมากและตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปซื้อรถ!
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 16 รถของประธานาธิบดี
พูดจริงทำจริง วันรุ่งขึ้นฉินสือโอววางแผนจะไปซื้อรถ
เมื่อเออร์บักรู้เข้าก็ยิ้มแล้วพูดว่า
“พอดีเลย บัตรประจำตัวของนายก็เสร็จแล้วเหมือนกัน พวกเราไปเซนต์จอห์นด้วยกันเลยก็แล้วกัน”
อันที่จริงฉินสือโอวไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยนรถเร็วขนาดนี้ แต่เป็นถึงเจ้าของฟาร์มปลาจะไม่มีรถขับได้ยังไงจริงไหม? ยังไงก็ต้องซื้อ
ก่อนหน้านี้เขาว่าจะรอให้ถึงงานประมูลที่ริชชี่จะจัดขึ้นที่เมืองออตตาวาในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ก่อน ค่อยพูดเรื่องรถ แต่ตอนนี้รถเก่าของเออร์บักมันไม่ยอมทำงานเสียแล้ว จึงจำเป็นต้องเลื่อนแผนในการซื้อให้เร็วขึ้น
เซนต์จอห์นตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะนิวฟันด์แลนด์ มันคือเมืองหลวง เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและมีท่าเรือที่สำคัญของนิวฟันด์แลนด์ตั้งอยู่ เมืองนี้หันหน้าไปทางมหาสมุทรแอตแลนติก ซึ่งตั้งอยู่บนเส้นทางการบินหลักแอตแลนติกเหนือ นอกจากนี้ยังเป็นศูนย์กลางฟาร์มปลาค็อดที่มีชื่อเสียงระดับโลกอีกด้วย
ฉินสือโอวกับเออร์บักนั่งเรือโดยสารข้ามฟาก ระยะห่างระหว่างเกาะกับเมืองเซนต์จอห์นนั้นไม่ไกลเท่าไร ถ้าเดินทางเป็นเส้นตรงก็ไม่ถึง 500 กิโลเมตร
ฉินสือโอวขึ้นมายืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ กลิ่นน้ำทะเลอ่อนๆ และลมทะเลเย็นสบายที่พัดมาปะทะใบหน้าทำให้เขารู้สึกสดชื่นและมีความสุข
มองไปทางไหนก็มีแต่น้ำทะเลไปจนสุดสายตา เมื่อลมทะเลพัดมาน้ำทะเลก็กระเพื่อมเป็นระลอก กระทบกันไปมาจนเกิดเป็นฟองคลื่นสีขาว มีนกนางนวลบินแวะมาทักทายบ้างเป็นครั้งครา เมื่อรวมเข้ากับท้องฟ้าสีครามทุกอย่างก็ดูสะอาดสะอ้านไปหมด
“คุณชอบทะเลเหรอ?”
ชายวัยกลางคนสวมเสื้อกั๊กสไตล์อังกฤษในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ที่ยืนอยู่ข้างๆ ฉินสือโอวถามขึ้น
ฉินสือโอวยิ้มแล้วตอบว่า
“ครับ ทำไมถึงจะไม่ชอบล่ะ? ในเมื่อมันเป็นแหล่งกำเนิดแล้วก็เป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตส่วนใหญ่บนโลกในขณะนี้"
เออร์บักพูดแทรกขึ้นมาว่า
"ฉิน ฉันดีใจมากที่ได้พานายไปยังนิวฟันด์แลนด์ นานวันเข้ายิ่งรู้สึกว่านายเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ พนันได้เลยว่าฟาร์มปลาต้าฉินจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งในมือของนาย"
“มหาสมุทรจะไม่ทำให้ลูกหลานที่รักเขาผิดหวัง และมันจะตอบแทนคุณอย่างเต็มที่”
ชายในเสื้อกั๊กยิ้มและพยักหน้า
ชายในเสื้อกั๊กคนนั้นอายุประมาณสี่สิบกว่าเห็นจะได้ แต่งตัวดีมีรสนิยมอีกทั้งการพูดจาก็ลึกซึ้งคมคาย ดูเหมือนว่าเขาจะสนใจฉินสือโอวอยู่ไม่น้อย เพราะชวนคุยมาตลอดทางและเมื่อเรือเข้าเทียบท่าเซนต์หลุยส์ เขาก็ยื่นมือออกมา
“ยินดีที่ได้รู้จักและได้พูดคุยกันนะฉิน ผมวิลเลียม แฮมเล็ต”
ฉินสือโอวยิ้มและยื่นมือไปจับ
“แม้แต่คำพูดบอกลาก็เป็นทางการอย่างกับเป็นนายกเทศมนตรี” เออร์บักพูดเสริม
ฉินสือโอวยิ้มกว้างขึ้นมาทันที และกระชับมือแน่นขึ้นด้วย
การบังเอิญพบกับคุณนายกเทศมนตรีคนนั้นเปรียบเสมือนเพลงประกอบบนถนนเส้นหนึ่งเท่านั้น ต่อมาเออร์บักพาฉินสือโอวไปยังสำนักงานกรมตรวจคนเข้าเมือง หลังจากยืนยันตัวตนเขาก็ได้รับบัตรประจำตัวใหม่มา ซึ่งมันก็คือวีซ่าถาวรแคนาดาหรือกรีนการ์ดนั่นเอง
กรีนการ์ดนั้นมีขนาดเท่ากับบัตรเครดิต เป็นบัตรที่มีลายใบเปิลสีส้มเป็นพื้นหลัง ด้านซ้ายเป็นรูปถ่ายของฉินสือโอว เขาหัวเราะก๊ากทันทีที่เห็นรูปของตัวเอง
หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ทั้งสองไปที่ศูนย์การค้ารถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเซนต์จอห์น ‘ตลาดค้ารถพอลลี่’ ด้านในเต็มไปด้วยร้านที่ให้บริการเช่า ซื้อซ่อม ครบวงจรและมีรถจอดอยู่เต็มไปหมด
ที่ค่อนข้างน่าสนใจก็คือ แม้ว่าแคนาดาจะเป็นประเทศทุนนิยมที่พัฒนาแล้วแต่ประเทศนี้กลับยังไม่มีแบรนด์รถยนต์เป็นของตัวเอง
แคนาดาเป็นประเทศที่ใหญ่แต่ประชากรไม่เยอะ ยิ่งไปกว่านั้นฤดูหนาวในแคนาดานั้นหนาวมาก รถยนต์จึงเป็นเครื่องมือในการเดินทางที่สำคัญมากอย่างหนึ่ง ตามหลักแล้ว ประเทศแบบนี้ควรเป็นประเทศที่มีอุตสาหกรรมยานยนต์ขนาดใหญ่ถึงจะถูก
แต่น่าเสียดายที่เพื่อนบ้านและพี่ใหญ่ของแคนาดาคือสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นประเทศที่มีการทุ่มตลาดรถยนต์ใหญ่ที่สุดในโลก ด้วยเหตุนี้เองทำให้แคนาดาไม่สามารถพัฒนาอุตสาหกรรมยานยนต์ของตัวเองขึ้นมาได้ รถยนต์ของอเมริกาและยุโรปนั้นถือว่าแคนาดาเป็นประเทศในอาณานิคมมาเนิ่นนานแล้ว สองประเทศนั้นแบ่งสันปันส่วนตลาดรถยนต์ในแคนาดาอย่างชัดเจน
พอฉินสือโอวและเออร์บักเดินเข้าไปยังตลาดรถยนต์ ก็มีชายหนุ่มเข้ามาทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นและถามว่า
"ผมไทเกอร์เป็นช่างของตลาดค้ารถพอลลี่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"
เออร์บักตอบเขาไปว่า
“เพื่อนของผมคนนี้เขาอยากได้รถสักคัน คุณช่วยพาเขาเดินดูหน่อยก็แล้วกันนะ”
ไทเกอร์ถามต่อว่า
“ถ้าอย่างนั้นคุณกำลังมองหารถประเภทไหนอยู่เหรอครับ? รถจี๊ป? เอ็มวีพี? เอสยูวี? ซีดาน? รถตู้? หรือว่ารถบรรทุกครับ?”
ตลาดรถยนต์แห่งนี้ เอาเข้าจริงเหมือนงานนิทรรศการรถยนต์มากกว่า มองไปทางไหนก็มีแต่รถละลานตาไปหมด นอกจากนี้ยังมีกลิ่นยางอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศและเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินสวนกันไปมาเพื่อดูรถ
ฉินสือโอวนึกถึงรถในฝันของตัวเองขึ้นมาได้จึงเอ่ยปากถามออกไปว่า “ที่นี่มีรถสปอร์ตยี่ห้อไหนบ้าง? ออดี้รุ่น R8 ราคาเท่าไร?”
ไทเกอร์ได้ยินดังนั้นก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มคนนี้รวยมาก
ต้องบอกก่อนว่าถึงแม้ว่ารถในแคนาดาจะเยอะ แต่ผู้คนที่นี่ไม่สนใจยี่ห้อและความหรูหราของรถ ส่วนใหญ่ซื้อกันตามสมรรถนะมากกว่า เช่นเมื่อก่อนรถเยอรมันเป็นที่นิยมเพราะขับขี่ปลอดภัย แต่ปัจจุบันเนื่องจากราคาน้ำมันพุ่งสูงขึ้น รถญี่ปุ่นที่ประหยัดน้ำมันจึงขายดีกว่า
นอกจากนี้แคนาดาอาจจะเป็นประเทศที่มีราคารถสปอร์ตต่ำที่สุดในบรรดาประเทศที่กำลังพัฒนาอีกด้วย เนื่องจากพื้นที่ส่วนใหญ่ในบริเวณนี้ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะในฤดูหนาวและพื้นผิวถนนในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงก็ลื่นมาก มันอันตรายเหมือนเอาชีวิตไปแขวนอยู่บนเส้นด้าย ใครจะกล้าขับรถสปอร์ตในสภาพพื้นที่แบบนี้กันจริงไหม?
เออร์บักรู้ข้อนี้ดีจึงพยายามโน้มน้าวฉินสือโอว
“เดี๋ยวก่อนฉิน นายควรจะซื้อรถเอสยูวีไม่ก็รถจี๊ป ไม่ควรซื้อรถสปอร์ตนะ ยังไงก็ไม่ควรซื้อรถสปอร์ตเด็ดขาด”
ฉินสือโอวคิดอยู่พักหนึ่งจึงพูดว่า
“ถ้าอย่างนั้นก็เอารถเอสยูวีก็แล้วกัน”
รถซีดานน่าเบื่อ รถจี๊ปก็ขี้เหร่ รถสปอร์ตก็ซื้อไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เอาเอสยูวีก็แล้วกัน กลางๆดี
ไทเกอร์พูดขึ้นมาทันทีว่า "ถ้าคุณต้องการซื้อรถเอสยูวีล่ะก็ ผมขอแนะนำให้คุณเลือก Honda XR-V, Toyota Land Cruiser หรือไม่ก็ Mitsubishi Pajero นอกจากนี้ Lexus RX และ Infiniti QX80 ก็เป็นตัวเลือกที่ดีเช่นกันครับ รถยนต์รุ่นที่ว่ามานี้ขายดีที่สุดในบรรดารถรุ่นที่ราคาเท่าๆ กัน ขับขี่ปลอดภัย ประหยัดน้ำมันทั้งยังสะดวกสบายอีกด้วยครับ... "
รถทั้งห้ารุ่นนี้มีตั้งแต่ 20,000 ดอลลาร์แคนาดาถึง 400,000 ดอลลาร์แคนาดา ตั้งแต่อีโคคาร์จนถึงลักซ์ชัวรี่คาร์ ไม่ว่าฉินสือโอวจะเลือกรุ่นไหนก็มีทั้งนั้น นี่แสดงให้เห็นว่าไทเกอร์นั่นช่ำชองแค่ไหน
แต่พอยิ่งฟังฉินสือโอวยิ่งรู้สึกอึดอัด จึงพูดว่า
“เดี๋ยวก่อนนะ รถพวกนี้ล้วนเป็นรถญี่ปุ่นใช่ไหม?”
ไทเกอร์ยิ้มแล้วตอบว่า
“ใช่ครับ เดี๋ยวนี้รถญี่ปุ่นได้รับความนิยมมาก เพราะว่ามันประหยัดน้ำมัน ราคาไม่สูงมาก รูปทรงก็ยังสวยงามอีกด้วยครับ”
ฉินสือโอวส่ายหน้าแล้วพูดว่า
“ไม่ ผมไม่ซื้อรถญี่ปุ่นและรถเกาหลี พาผมไปดูรถอเมริกันไม่ก็ยุโรปเถอะ”
เขาพูดอย่างโกรธๆ เขาไม่จะไม่ซื้อรถญี่ปุ่น เขาจะคว่ำบาตรสินค้าญี่ปุ่นอย่างสุดความสามารถของเขา ไหนๆ ก็มีเงินแล้ว จะซื้อทั้งทีก็ซื้อของอเมริกันไม่ก็ยุโรปไปเลยก็แล้วกัน
ไทเกอร์ได้ยินดังนั้นจึงรีบเปลี่ยนการพูดทันที
“ถ้าคุณอยากซื้อรถอเมริกัน ผมขอแนะนำเป็น…
“เอาลักซ์ชัวรี่คาร์” ฉินสือโอวพูดแทรกขึ้นมา
“ลักซ์ชัวรี่คาร์สัญชาติอเมริกัน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องยี่ห้อคาดิลแลคเลยครับ เพราะถ้าถามว่ารถยี่ห้อไหนเป็นตัวแทนของรถอเมริกันได้ ก็ต้องยกให้ยี่ห้อนี้เลย คาดิลแลค รถยนต์แห่งความภาคภูมิใจของชาวดีทรอยต์และชาวอเมริกัน”
ไทเกอร์พูดต่อว่า
“ผมขอแนะนำให้คุณลองไปดูรุ่นคาดิลแลควัน! ”
ไทเกอร์พาฉินสือโอวไปยังโชว์รูมของรถยนต์ยี่ห้อคาดิลแลค ไม่นานหัวรถยนต์ที่ติดตราโล่หลากสีสันก็ปรากฎขึ้นสู่สายตาเขา
โชว์รูม คาดิลแลค ค่อนข้างเงียบเหงา เมื่อเห็นว่าฉินสือโอวกำลังเดินไปยังคาดิลแลควัน พนักงานก็รีบพุ่งมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น กาแฟร้อนๆ ถูกเสิร์ฟพร้อมกับคุ้กกี้หอมกรุ่น
“ลีมูซีนความยาวเกือบหกเมตร กว้างและสูงสองเมตร ทำให้รถคันนี้ดูๆ ไปแล้วเหมือนสัตว์ประหลาดใช้รึเปล่าครับ? แต่ลองดูสีที่พ่นและฝีมือของช่างที่ทำสิครับ และลองดูการตกแต่งภายในที่หรูหราแล้วคุณจะเข้าใจว่ารถคันนี้ได้รับการออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับคนที่ประสบความสำเร็จเช่นคุณ ผมกล้าพนันเลยว่า เมื่อคุณเข้าไปนั่งด้านใน คุณจะรู้สึกราวกับเป็นประธานาธิบดีเลยล่ะ!” ไทเกอร์พูดด้วยน้ำเสียงเร้าใจ
ฉินสือโอวไม่ค่อยรู้เรื่องรถยนต์เท่าไร ตั้งแต่เกิดมาแค่รถ Cherry QQ ยังไม่เคยขับเลย ไม่ต้องพูดถึงรถซูเปอร์เอสยูวีที่ราคาในประเทศอยู่ที่เกือบสามล้านหยวน
ผู้จัดการโชว์รูมคาดิลแลค เข้ามาอธิบายด้วยตัวเองว่า “คาดิลแลควัน ใช้เครื่องยนต์ V8 ขนาด 6 ลิตร สร้างแรงขับเคลื่อนที่เหนือชั้นด้วยกำลังถึง 248KW ซึ่งทำให้คุณรู้สึกราวกับกำลังบินอยู่ ซึ่งมันเพียงพอแล้วสำหรับรถยนต์คันหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้วไม่ใช่ว่าทุกคนจะชอบสัตว์ที่ดุร้ายราวกับอัศวินในศตวรรษที่สิบห้า"
ฉินสือโอวลองเข้านั่งไปสัมผัสการตกแต่งภายใน มันช่างหรูหราจริงๆ หนังสีเบจและน้ำตาลมะฮอกกานีเข้ากันได้เป็นอย่างดี และสองสีนี้ก็เป็นสีหลักในการตกแต่งภายในทั้งหมด ที่นั่งหลักสองที่นั่งในห้องโดยสารด้านหลังเป็นเบาะนวดไฟฟ้าที่มีระบบทำความร้อนและที่ซัพพอร์ตขา รวมถึงมีเคาน์เตอร์บาร์ที่หรูหราและระบบโฮมเธียเตอร์ที่ใช้เทคโนโลยีขึ้นสูง สมแล้วที่เป็นรถของประธานาธิบดี
ลักษณะเด่นของรถยนต์อเมริกันคือความหรูหราและความน่าหลงใหล คาดิลแลควันใส่คุณสมบัติเหล่านี้ไปสู่สุดขั้ว ทำให้คนตกหลุมรักได้ตั้งแต่แรกเห็น
ฉินสือโอวมองไปทางเออร์บัก เขายักไหล่แล้วพูดว่า
“ฉันแนะนำให้นายลองเดินไปรอบๆ แล้วลองคิดดูอีกสักหน่อย เพราะราคามันเกือบสามแสนดอลลาร์แคนาดา”
แล้วเออร์บักก็พูดต่อว่า
“แต่ยังไงซะนายก็รูดบัตร ฉันรู้ว่านายจะซื้อมันตอนนี้แน่ๆ สายตานายบอกหมดแล้ว รถคันนี้เป็นของนายแล้วล่ะ”
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 17 รูปลักษณ์ที่แท้จริงของฟาร์มปลา
ฉินสือโอวโอนเงินอย่างมีความสุข ทำให้ผู้จัดการร้าน 4S และไทเกอร์รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าเศรษฐีพันล้าน
รถยนต์คาดิลแลค เอสคาเลดเปิดประทุน เครื่องยนต์ 6.2L คันนี้ ราคา 280,000 ดอลลาร์แคนาดา เป็นเงิน 1,400,000 หยวน แต่เมื่อฉินสือโอวโทรไป เหมาเหว่ยหลงบอกเขาว่ารถยนต์คันนี้ราคา 2,600,000 หยวน เมื่อขายในประเทศจีนซึ่งราคาสูงกว่าถึง 1 เท่าตัว
เพราะว่าฉินสือโอวซื้อรถในราคาเต็ม ดังนั้นร้าน 4S จึงลดราคาให้เขาอีก พร้อมกับแถมอุปกรณ์เสริมเบาะหนังครบชุดและประกันขั้นต่ำ
นอกจากนี้ ผู้จัดการยังบอกกับฉินสือโอวว่า รถคันนี้ยังมีบริการเสริมอีกด้วย นั่นก็คือไม่ว่าจะเป็นที่ไหนเมื่อไร ขอเพียงอยู่ในประเทศแคนาดา หากว่ารถยนต์เสียหาย หรือว่าต้องได้รับการซ่อมแซม แค่เพียงโทรศัพท์มา ร้าน 4S สาขาใดก็สามารถจัดการให้เขาได้ทุกแห่ง
มีเงินก็นับเป็นพี่ ฉินสือโอวไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ
ความจริงแล้ว การซื้อรถคันนี้ เขาไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าในกระเป๋ามีเงินอยู่ 1,000 หยวน แค่เหมือนใช้ไป 20 หยวนซื้อเครปผลไม้ไปสองชุด ง่ายๆ แบบนั้นเลย
หักเปอร์เซ็นต์จากค่ารถหรูง่ายๆ สบายๆ ทำให้ไทเกอร์ดีใจจนเกือบเสียสติ เขาเรียกฉินสือโอวเป็นเถ้าแก่เลยทีเดียว ดูแลเป็นอย่างดี ทั้งเติมกาแฟ เติมคุกกี้ไม่ขาด จะขาดก็แค่เพียงนวดบ่าทุบไหล่เท่านั้น
การดำเนินการเรื่องทะเบียนรถทุกสิ่งก็ไม่ให้ฉินสือโอวต้องยุ่งยาก ร้าน 4S รับผิดชอบดูแลให้เขาทั้งหมด สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่กลับไปรอร้าน 4S ส่งรถมาให้เขาถึงฟาร์มปลา
เออร์บักพาฉินสือโอวเดินเล่นรอบๆ นครเซนต์จอห์น แม้ว่าทั้งที่เป็นนครแห่งแรกของรัฐนิวฟันด์แลนด์ แต่ว่าในสายตาของฉินสือโอว ก็ยังคิดว่าเป็นเมืองเล็กอันแสนเงียบสงบ มีเพียง 200,000 คน ยังจะเรียกว่าเป็นนครได้หรือ?
แม้ว่านครเซนต์จอห์นจะมีจำนวนคนน้อย พื้นที่เล็ก แต่ก็เป็นหนึ่งในเมืองจำนวนไม่มากที่เป็นเมืองท่าทางการค้าในแคนาดา ดังนั้นเศรษฐกิจจึงพัฒนาได้ดีมาก ไม่เช่นนั้นรถคาดิลแลค เอสคาเลดแบบนี้ก็คงไม่สามารถมีได้ในเมืองนี้เช่นกัน
เออร์บักแนะนำฉินสือโอวว่า เมืองถูกสร้างขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 โดยพลเมืองฝ่ายสนับสนุนกษัตริย์จำนวน 4,000 คนและชาวไอริชบางคนที่หนีจากความหิวโหยมาอยู่ที่แห่งนี้ จึงมีอาคารโบราณสไตล์ไอริชเป็นจำนวนมาก
นครเซนต์จอห์นรักษาอาคารโบราณเหล่านี้เป็นอย่างดี ในเขตเมืองมีอาคารเก่าแก่ไม่น้อยที่ถูกทำลาย แต่ว่ายังไม่ถูกรื้อถอน และได้รับการคุ้มครองอย่างดี เพื่อบอกกล่าวกับนักท่องเที่ยวว่าเมืองนี้ไม่ได้เปล่งประกาย แต่มีประวัติศาสตร์ที่ยอดเยี่ยม
เดินเล่นหนึ่งรอบ ทั้งคู่ก็มาถึงท่าเรือของอ่าว ณ นครเซนต์จอห์น ได้นั่งเรือรับส่งนักท่องเที่ยวกลับมายังเมืองแฟร์เวล
เมื่อได้เห็นฉินสือโอวกลับมา ชาร์คที่กำลังทำความสะอาดอยู่ก็ถามเขาว่าซื้อรถอะไรมา
ฉินสือโอวบอกอย่างขี้โอ่ “คาดิลแลค เอสคาเลดคันหนึ่ง ถ้าต่อไปนายจะใช้ ก็ไปเอากุญแจกับฉัน ใช้ได้ตามสบายนะ”
ท่าทีส่องประกายโอ้อวดเช่นนี้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหมาเหว่ยหลง ผู้ที่ซื้อคอมพิวเตอร์มาใช้ในหอพักช่วงที่อยู่มหาวิทยาลัย
เวลานั้น หนุ่มนั่นก็ชอบทำเป็นขี้โอ่แบบนี้เช่นกัน เขาให้ใส่รหัสในคอมพิวเตอร์ อีกทั้งยังเปลี่ยนรหัส 12 ครั้งภายในวันเดียว ไม่ใช่ว่าเขาตระหนี่จนไม่อยากให้เพื่อนร่วมห้องใช้มัน แต่เป็นเพราะเขาเพลิดเพลินไปกับความตื่นเต้นของเพื่อนร่วมห้องเวลาที่มาขอรหัสผ่าน
ใครจะรู้ว่าชาร์คกลับรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก พลางถามว่า “พระเจ้า คุณไปซื้อเอสยูวีมาเหรอ? ผมคิดว่าคุณดูใบรายการของผม และไปซื้อกระบะซะอีก”
ฉินสือโอวจับลูบจมูกของตน ความจริงแล้วเขาไม่ได้ดูใบรายการสั่งซื้อของชาร์ค อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้วางแผนที่จะซื้อข้าวของเข้าฟาร์มปลาเร็วๆ นี้
“ยังต้องการรถกระบะอยู่เหรอ?”
“แน่นอนสิ ต่อไปต้องใช้รถกระบะลากเครื่องมือซ่อมเรือประมง ใช้มันเก็บหีบปลา ใช้มันลากเรือ ใช้มันส่งน้ำแข็ง อย่างไรสำหรับฟาร์มปลาแล้ว รถกระบะก็มีประโยชน์มาก”
“ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้าค่อยว่ากัน ถึงเวลาค่อยดูว่ามีรถกระบะแบบไหนดี จริงสิ นายทำอะไรอยู่ล่ะ?”
“จัดเก็บฟาร์มปลา เจ้านาย ก่อนที่ผมจะทำงานที่ฟาร์มปลา ผมต้องเก็บกวาดที่นี่เสียก่อน”
ฉินสือโอวยิ้มพลางกล่าว “นายคนเดียว ต้องทำถึงกี่โมง?”
ชาร์คก็ยิ้มเช่นกัน กล่าวว่า “ใครบอกว่าผมทำคนเดียว? ผมแค่จัดเก็บของที่ยังใช้ได้ พรุ่งนี้เริ่ม ถึงจะมีคนมาทำความสะอาด”
ในตอนแรกฉินสือโอวไม่เข้าใจความหมายของชาร์ค ในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น เครื่องยนต์ของรถยนต์คำรามขึ้นมาคันแล้วคันเล่า ฉินสือโอวลุกขึ้นมองไปข้างนอก กลุ่มคนเข้ามาหากลุ่มแล้วกลุ่มเล่า
ชาร์คปัดเคราของเขาแบ่งงานให้คนที่มาช่วย บ้านกว่า 20 หลัง ในไม่ช้าก็มีคนรับผิดชอบทำความสะอาดจนหม
ฉินสือโอวถามว่า “นายจ้างคนมาทำความสะอาดเหรอ?”
ค่าแรงทำความสะอาดของแคนาดาไม่น้อยเลย แต่ว่านี่ไม่ใช่ข้อสำคัญ เขาไม่พอใจที่ชาร์คไม่บอกล่วงหน้าก็จ้างคนมาทำงานแบบนี้
ชาร์คส่ายหัว ยิ้มและกล่าวว่า “จ้างที่ไหนกัน ล้วนแต่เป็นเพื่อนบ้านและเพื่อนของผมทั้งนั้น พวกเขาไม่ได้ทำอะไรก็เลยมาช่วยผมทำความสะอาด ขอแค่พวกเราเลี้ยงข้าวสักมื้อตอนเสร็จงานก็ได้แล้ว”
ฉินสือโอวรู้สึกประทับใจเล็กน้อย ความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนในประเทศทุนนิยมเช่นนี้ ก็ยังคงมีด้านที่อ่อนโยนอยู่ เขาเข้าใจว่าแคนาดามีดินแดนกว้างใหญ่ที่ประชากรเบาบาง ความสัมพันธ์ระหว่างคนแต่ละคนน่าจะไม่แยแสซึ่งกันและกัน
เป็นเพราะแคนาดามีดินแดนกว้างใหญ่ที่ประชากรเบาบาง ดังนั้นความสัมพันธ์ของผู้คนโดยเฉพาะเพื่อนบ้านนั้นดีมาก แม้แต่ญาติห่างๆ ก็ยังไม่สนิทสนมเท่ากับเพื่อนบ้าน
เวลานี้ ฉินสือโอวจึงจะทราบว่าชาร์คเป็นผู้กว้างขวางขนาดไหน คนชื่นชอบเขามากเพียงใด เขาแค่เพียงโทรออกไม่กี่ครั้ง ก็มีคนที่มาช่วยทำความสะอาดอย่างน้อยห้าสิบคนแล้ว!
เมื่อได้เห็น ชาร์คน้อย ลูกชายของชาร์คก็พาเพื่อนมาช่วย ฉินสือโอวจึงขับรถพาพวกเขาไปซื้อขนมจำนวนมากและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ตัดสินใจจัดงานเลี้ยงอาหารค่ำได้อย่างง่ายดาย
ทั้งวัน มีคนเข้าออกฟาร์มทั้งพลุกพล่านและคึกคักกลมเกลียวกันไม่เหมือนกับสถานการณ์ก่อนหน้านี้ที่เงียบเหมือนเป่าสาก
กระรอกเสี่ยวหมิงและเสี่ยวหงนั่งยองอย่างงงๆ โง่ๆ อยู่บนต้นเมเปิลคอยดูสัตว์สองขาที่เดินไปรอบๆ ใต้รังของพวกมัน ทำให้พวกมันตื่นตระหนกจนไม่กล้าลงไป
ด้วยการทำความสะอาดที่ถูกสุขลักษณะ รูปลักษณ์ของฟาร์มปลาก็เริ่มปรากฏขึ้น
ในที่สุดฉินสือโอวก็รู้แล้วว่าทำไมที่นี่จึงมีห้องจำนวนมาก เมื่อทำความสะอาดเคาน์เตอร์บาร์แห่งหนึ่งและโต๊ะบิลเลียดโต๊ะหนึ่งเสร็จแล้ว เขาจึงพบว่าเดิมทีฟาร์มปลานี้มีบาร์และห้องบิลเลียด
เพื่อนบ้านรอบๆ ของเขาซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับฟาร์มปลามากนักกำลังช่วยเขา ฉินสือโอวก็รู้สึกเกรงใจหากว่าจะพัก เขาต้องริเริ่มเป็นผู้นำในการทำงาน ดังนั้นกิจกรรมการสำรวจพื้นที่ใต้ท้องทะเลจึงถูกระงับไว้
แต่ว่า ตอนที่พักผ่อนเขาก็ยังไปสำรวจที่ใต้ทะเลดูอีกครั้ง ด้วยพื้นที่ปะการังแกนกลาง ทำให้โลกใต้ทะเลมีความสดใสขึ้นเป็นอย่างมาก
สิ่งที่น่าเสียดายก็คือ ปลาเทราต์หัวแข็งที่ดึงดูดเขามาก่อนหน้านี้ได้หายไปแล้ว คงจะเพราะกินอิ่มมากพอที่จะกลับไปเผ่าพันธุ์แล้ว
ฟาร์มปลาต้าฉินครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่ ฉินสือโอวรู้สึกว่าในช่วงสังคมศักดินา เจ้าของที่ที่ใหญ่ที่สุดในบ้านเกิดของเขาก็ไม่ได้ครอบครองพื้นที่มากเท่าเขา
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เดินดูฟาร์มปลาอย่างละเอียด แต่คราวนี้เขากวาดเพื่อดูมันตั้งแต่ต้นจนจบ ฟาร์มปลาตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้สุดของเกาะแฟร์เวลซึ่งห่างจากใจกลางเมืองประมาณ 20 กิโลเมตร
เมืองแฟร์เวลเป็นสถานที่เล็กๆ ทางตะวันออกเฉียงใต้ของใจกลางเกาะเล็กๆ ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองเล็กเป็นภูเขาหิมะซึ่งเรียกว่า 'ภูเขาเคอร์บัล' แม้ว่ายอดเขาหลักของภูเขาหิมะนับว่าไม่สูง แต่ก็มีพื้นที่ไม่เล็ก เงาของมันทอดยาวต่อเนื่องตั้งแต่ด้านทิศตะวันออกจรดทิศเหนือของเกาะ
แม้แต่ฟาร์มปลาของฉินสือโอวถูกล้อมรอบด้วยทิวเขาเล็กๆ ทางเหนือของฟาร์มปลาเป็นจุดเริ่มต้นของที่ตั้งด้านตะวันออกเฉียงใต้ของเทือกเขาบนเกาะ และยังเชื่อมกับสถานที่แห่งที่สองก็คือ ป่าที่ประกอบด้วยต้นไม้รกนานาชนิดขึ้นอย่างต่อเนื่องกัน อันได้แก่ ต้นเมเปิล ต้นสน ต้นสพรูส (ต้นสนตระกูล Picea) ซีดาร์แดงตะวันตก และต้นสนดักลาส
เออร์บักบอกกับฉินสือโอวว่า ก่อนหน้านี้ พื้นที่ฟาร์มปลาของป่านี้ปกคลุมไปด้วยต้นไม้เช่น ต้นชงโค ต้นเมตาเซโคเอียใบสีทอง ต้นพลัมแดง ต้นเมเปิลแดง ต้นโซโฟร่าทอง ต้นควันใบม่วง ต้นสนบลูไอซ์ฯลฯ ถึงทุกฤดูร้อนและฤดูใบไม้ร่วง ต้นไม้เหล่านี้จะถูกปกคลุมไปด้วยใบไม้ ป่าทั้งป่าสวยงาม มีสีสัน เหมือนดังสรวงสวรรค์
“น่าเสียดายที่ต่อมาคุณฉินผู้เฒ่าได้จากไป ต้นไม้เหล่านี้ก็แห้งเหี่ยว” ชาร์คพูดขัดจังหวะขึ้น
เมื่อเออร์บักตามมาสมทบ ฉินสือโอวเดินไปทางเหนือของฟาร์มปลา ก่อนหน้านี้ที่แห่งนี้เต็มไปด้วยวัชพืชสูงถึงหัวเข่า ซึ่งดูสกปรกและยุ่งเหยิง เขาขี้เกียจที่จะมาถึงที่นี่ และยังกังวลว่าอาจจะมีบางสิ่งเช่น งูพิษหลบซ่อนอยู่ในหญ้า
ตอนนี้จุดที่ใกล้กับป่า เขาพบว่าตนเองกังวลเป็นอย่างมาก แม้ว่าสถานที่นี้จะมีหญ้าแห้งเป็นจำนวนมากแต่กลับพบงูและหนูได้น้อย แต่ว่ามีนกจำนวนไม่น้อยบินลงมาเป็นระยะเพื่อหาเมล็ดพันธุ์กิน
เขาพบคลองสายเล็กๆ ระหว่างทาง แม่น้ำสายน้อยไหลลงมาจากภูเขาหิมะที่ด้านหลังของฟาร์มปลาและไหลลงสู่มหาสมุทรโดยตรง
ภายใต้การแนะนำของเออร์บัก ฉินสือโอวเดินขึ้นเหนือไปตามแม่น้ำสายเล็ก ผลลัพธ์ก็คือค้นพบสิ่งใหม่ เมื่อเดินผ่านป่า เขาเห็นน้ำตกเล็กๆ ที่เชิงเขาหิมะ
“ดูสิ แปลกใจไหมล่ะ?" เออร์บักถามด้วยรอยยิ้ม
ฉินสือโอวกล่าว “ฟาร์มปลาแห่งนี้ สุดยอดไปเลย ทำให้ผมประหลาดใจมากเกินไปแล้ว”
น้ำหิมะใสดุจแก้วผลึกดังคำรามลงมาจากภูเขาและไหลลงมา เมื่อเข้าสู่แม่น้ำสายเล็กๆ มีสายน้ำประมาณห้าหรือหกเมตร รวมตัวกันกลายเป็นน้ำตกขนาดย่อม
แม้ว่าน้ำตกจะไม่ใหญ่ แต่เนื่องจากน้ำไหลเชี่ยว ดังนั้นน้ำที่ไหลลงมาจึงค่อนข้างแรงทีเดียว
เมื่อฉินสือโอวรู้สึกหลงเสน่ห์กับภาพทิวทัศน์นี้ทันใดนั้นเสียงร้อง 'ฮู่ว ฮู่ว' ก็ดังขึ้น
“ฮู่ว ลู่ว! โฮก! โฮก โฮก! ฮู่ว ลู่ว!” เสียงคำรามต่ำยิ่งดังขึ้น ระยะห่างที่ฉินสือโอวอยู่ก็ยิ่งใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เออร์บักหน้าถอดสี รีบพูดว่า “แย่แล้ว เสียงหมี!”
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 19 อาหารของโพไซดอน
ความสนุกสนานของงานเลี้ยงนั้นขึ้นอยู่กับการมีส่วนร่วมในงาน ฉินสือโอวไม่ได้ทานอะไรมากนักแต่เขากลับรู้สึกเพลิดเพลินสุดๆ
หลังจากจบจากงานเลี้ยงไปเป็นเวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์ ฉินสือโอวได้รับสายโทรศัพท์จากเบลค การประมูลของตระกูลลี่ได้ประกาศกำหนดการแล้ว วันที่ 18 เดือนเมษายนปีนี้จะเป็นวันสำคัญของการประมูลประจำฤดูใบไม้ผลิของพวกเขา
ในบรรดางานประมูลต่างๆ งานประมูลประจำฤดูใบไม้ร่วงและฤดูใบไม้ผลิถือว่าเป็นงานที่สำคัญที่สุด รวมไปถึงการประมูลของซัทเทส์ คริสตีส์ เหิงเต๋อฮ่องกงและบริษัทรับจัดงานประมูลแห่งอื่นก็เตรียมที่จะจัดประมูลในช่วงนี้ พูดได้ว่าในช่วงเวลานี้ของทุกปีล้วนแต่เป็นงานเลี้ยงที่ถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่เพื่อบรรดานักสะสม
ในทุกๆ งานประมูลก็มักจะมีเจ้าแห่งการประมูลอยู่ในการประมูลครั้งนี้มีตระกูลลี่เป็นราชาแห่งการประมูลซึ่งก็คือรูปปั้นเพอร์ซิอัสกับเมดูซาของฉินสือโอวนั่นเอง
งานประติมากรรมชิ้นนี้ก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนต่อวงการนักสะสมผลงานศิลปะในยุโรป เดิมทีผลงานของเชลลินีนั้นก็มีไม่มาก ภัยพิบัติทางธรรมชาติจากเมื่อห้าร้อยกว่าปีก่อนจนกระทั่งทุกวันนี้ ยิ่งทำให้เหลือจำนวนผลงานอยู่ไม่มาก โดยเฉพาะผลงานประติมากรรมชิ้นใหญ่ของเขา
สำหรับวงการงานประติมากรรมนั้น คุณค่าในผลงานของเชลลินีชิ้นนี้ไม่ได้น้อยกว่าผลงานภาพจิตรกรรมโมนาลิซาเลย โดยเฉพาะในช่วงศตวรรษที่สิบแปด ผลงานชิ้นนี้ได้สูญหายไป ตอนนี้ถูกหาเจออีกครั้ง ก็ยิ่งทำให้ผลงานชิ้นนี้กลายเป็นของหายากยิ่งกว่าเดิม
ตระกูลของเบลคจึงอยากเชิญฉินสือโอวเพื่อเข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้ งานประมูลจะถูกจัดขึ้นที่โรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่งในเมืองออตตาวา รัฐบาลท้องถิ่นได้จัดกำลังตำรวจพิเศษเพื่อรักษาความปลอดภัยตลอดทั้งงาน ทั้งหมดแสดงให้เห็นถึงความเป็นทางการและความสำคัญอย่างมากของงานนี้
ก่อนจะเริ่มงานประมูล ผลงานที่เข้าร่วมการประมูลทุกชิ้นจะถูกจัดโชว์อยู่ที่โถงจัดแสดง ฉินสือโอวเดินชมงานโดยมีเบลคที่ช่วยให้คำแนะนำ
ในงานประมูลครั้งนี้มีผลงานศิลปะที่เข้าร่วมการประมูลกว่าสี่สิบแปดชิ้น ประกอบไปด้วย ภาพเขียนอักษร ประติมากรรมไม้ รูปหล่อสำริด เครื่องปั้นดินเผา เครื่องกระเบื้องเคลือบ เครื่องเรือน เครื่องเงินเครื่องทอง รวมไปถึงเครื่องลายครามแบบต่างๆ นับว่ามีความหลากหลายเป็นอย่างมาก
ที่บริเวณจัดแสดง แน่นอนว่าผลงานที่ได้รับความสนใจมากที่สุดก็คืองานประติมากรรมเพอร์ซิอัสกับเมดูซา กลุ่มผู้สูงอายุใส่แว่นหนาเตอะกลุ่มหนึ่งยืนล้อมรอบรูปปั้นตลอดทุกด้าน ในมือของทุกคนต่างก็มีแว่นขยาย พยายามสุดชีวิตที่จะส่องดูรูปปั้นชิ้นนี้ จนแทบจะยัดเอาแว่นขยายเข้าไปในตา
ฉินสือโอวเดินไปจนทั่ว ไม่คิดว่าจะเจอเข้ากับภาพวาดของปิกาโซที่ชื่อว่า Head of a Woman เขาจึงลองพินิจดูอย่างละเอียด เขารู้สึกว่าภาพวาดผืนนี้ช่างคล้ายกับภาพวาดไก่เขี่ยของตัวเองสมัยอนุบาล แถมยังขี้เหร่กว่าภาพหญิงสาวกับแทมบูรินของเขาอีก
ทำให้เขามีความมั่นใจขึ้นมานิดหน่อย เขาคิดว่าขอแค่มีภาพนี้อยู่ ภาพของเขาไม่มีทางได้ราคาต่ำแน่
มีคนเคยพูดไว้ว่า สินค้าจะไม่เป็นที่รู้จักไม่น่ากลัว โดนเปรียบเทียบกับสินค้าอื่นน่ากลัวยิ่งกว่าไม่ใช่เหรอ พอลองเปรียบเทียบกันภาพผืนนั้นของเขาก็ไม่ได้แย่
หากจะพูดว่าฉินสือโอวไม่ได้ดื่มด่ำไปกลับผลงานของปิกาโซ เช่นนั้นภาพต่อมาที่เขาได้เห็นก็ทำให้เขาอยากจะประสาทกินเลยล่ะ ภาพวาดผืนนั้นมีชื่อว่าแคลเซียมไฮไดรด์ หรือก็คือภาพวงกลมหลากสีสันที่ถูกวางเรียงกันอยู่บนผ้าใบนั่นเอง
“ภาพนี้ก็ถูกนำเข้ามาประมูลใช่หรือเปล่า?” ฉินสือโอวถามเบลคด้วยความสงสัย
เบลคยักไหล่แล้วตอบเขาไปว่า “คุณทายถูกแล้ว ใช่เลย เจ้านี่แหละ”
ฉินสือโอวไม่ได้อยากจะปล่อยไก่ให้คนอื่นรู้หรอก แต่เขาก็อดที่จะกลอกตาไม่ได้ “ถ้าไม่ใช่เพราะพระเจ้าเป็นบ้า ก็คงเป็นพวกนักสะสมนี่แหละที่บ้าไปแล้ว”
เบลคอธิบายออกมาอย่างยิ้มๆ “ถ้าคุณไม่ชอบมัน ก็ไม่แปลกหรอก แต่ผมต้องแนะนำอะไรคุณสักหน่อย เจ้าของผลงานชิ้นนี้ชื่อว่าเดเมียน เฮิร์สต์ เป็นศิลปินสมัยใหม่ที่มีสัญญาซื้อขายแพงที่สุดในอังกฤษ”
ฉินสือโอวไม่อยากพูดมาก ถ้าหากศิลปะสมัยใหม่แค่ต้องวงกลมลงไปบนผ้าใบ งั้นเขาขอชื่นชมภาพวาดทิวทัศน์ของจีนดีกว่า แบบนั้นสิถึงจะเรียกว่าเป็นศิลปะที่แท้จริง!
ดูได้ไม่กี่ภาพ เขาก็เตรียมจะเดินออกไป แต่ปรากฏว่าเมื่อเขาเดินผ่านรูปปั้นชิ้นหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกหวิวๆขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ
นี่เป็นความรู้สึกแบบที่เขาไม่เคยมีมาก่อน หากจะต้องอธิบายให้ชัดเจน ก็คือจิตใจเขารู้สึกสั่นเทาเป็นอย่างมาก ภายใต้ความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้ฉินสือโอวต้องหยุดฝีเท้าและเงยหน้ามองรูปปั้น
รูปร่างของงานประติมากรรมชิ้นนี้เป็นรูปแอปเปิลลูกหนึ่ง ขนาดใหญ่เท่ากับกำปั้นของผู้ใหญ่ ไม่ทราบแน่ชัดว่าทำมาจากวัสดุอะไร คล้ายกับขี้ผึ้ง แต่มีสีที่ขุ่นกว่า เป็นสีทองทั้งอัน ไม่ได้สวยงามอะไรนัก
เบลคเป็นนักธุรกิจที่ฉลาดเฉียบแหลม เมื่อเขาเห็นว่าฉินสือโอวหยุดดูรูปปั้นแอปเปิลชิ้นนี้ จึงพูดขึ้นว่า “เป็นยังไง สนใจเหรอ? นี่เป็นผลงานชั้นเยี่ยมเลยล่ะ จากการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ ผลงานชิ้นนี้ถูกทำขึ้นเมื่อศตวรรษที่สิบแปด เป็นของโบราณแท้ๆ เลย”
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ของชิ้นนี้ถึงได้ดึงดูดฉินสือโอวนัก หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ ของชิ้นนี้นั้นได้ดึงดูดจิตสำนึกโพไซดอนของฉินสือโอวเข้าให้
แต่ทว่า ฉินสือโอวไม่อยากบอกความรู้สึกที่แท้จริงออกไปจึงพูดออกมาอย่างจองหองว่า “นี่น่ะเหรอผลงานคลาสสิค โอ้ พระเจ้า วันนี้ผมเจอเรื่องน่าตื่นเต้นมามากพอแล้ว ไม่สิ ต้องพูดว่า วันนี้ผมได้เรียนรู้อะไรมามากพอแล้ว”
เบลคพูดขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีว่า “ไม่เป็นไรน่า ฉิน สายตาของคุณบอกความรู้สึกที่แท้จริงของคุณมาแล้วว่า คุณอยากได้มันมาก ใช่ไหมล่ะ? ที่จริงแล้ว สายตาของคุณก็แหลมคมไม่เบาเลย อย่ามองแค่ว่ามันเป็นงานชิ้นเล็กๆที่ไม่ได้สวยงามสักเท่าไร คุณค่าของมันอยู่ที่วัสดุที่ใช้ทำต่างหาก  รู้ไหมว่ามันทำมาจากอะไร? อำพันทอง!”
อำพันทองคืออะไร ยังคงเป็นปริศนามาจนทุกวันนี้ จากการวิเคราะห์ของนักวิทยาศาสตร์ชาวตะวันตกยุคใกล้ได้กล่าวว่ามันเป็นเพียงเศษอุดตันในลำไส้ปลาวาฬ อีกทั้งในช่วงประวัติศาสตร์ยุคกลางของฝั่งตะวันตกและตะวันออกยังได้ใช้เครื่องหอมชนิดนี้มาทำเป็นของล้ำค่าอีกด้วย
ฉินสือโอวพนิจดูรูปปั้นแอปเปิลชิ้นนี้อีกหลายครั้ง จากนั้นจึงค่อยเข้าไปเตรียมตัวสำหรับการประมูล หลังจากที่เขานั่งลงเบลคได้แนะนำชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบสีทองคนหนึ่งให้เขารู้จัก ต่อมาชายคนนั้นได้แนะนำตนเองว่าเขาชื่อ
อลัน แบรนดอน เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเงิน
สิบนาฬิกาในตอนเช้า การประมูลก็ได้เริ่มต้นขึ้น ผลงานชิ้นแรกที่ถูกนำขึ้นประมูลคืองานศิลปะร่วมสมัย ชื่อว่าแคลเซียมไฮไดรด์ที่ฉินสือโอวดูถูกไว้
แต่ที่ทำให้ฉินสือโอวรู้สึกช็อกที่สุดก็คือ ภาพวาดผืนนี้มีราคาประมูลถึง สองล้านสี่แสนดอลลาร์แคนาดา!
“รสนิยมในงานศิลปะของฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?” สุภาพบุรุษฉินรู้สึกเศร้าขึ้นมานิดๆ
เมื่อเทียบกันแล้วความรู้สึกของ อลัน แบรนดอนที่นั่งอยู่ข้างๆกลับดูเหมือนจะดุเดือดกว่ามาก เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพูดออกมาว่า “เหลวไหล! คนพวกนี้เป็นบ้าไปแล้วเหรอ? นี่มันแค่เศษผ้าเน่าๆชัดๆ! ผ้าเน่าๆนี่ควรจะลงนรกไปซะ พวกเขากลับยอมควักเงินสองล้านสี่แสนซื้อ เหลวไหลสิ้นดี”
สุภาพบุรุษฉินมองอลัน แบรนดอนด้วยความตกตะลึง คุณลุงคนนี้เขาเกลียดคนมีเงินเหรอ?
ไม่นานหลังจากนั้น ของของฉินสือโอวก็ถูกนำขึ้นสู่เวที งานชิ้นแรกที่ถูกนำเสนอคือภาพวาดของพีนาร์เจียน
ผลลัพธ์นั้นทำเอาซะฉินสือโอวทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว มีจิตรกรมารวมกันเยอะขนาดนี้ แต่กลับไม่มีใครสนใจเลยสักคน ตอนที่กำลังประมูลภาพแคลเซียมไฮไดรด์ มีนักสะสมอย่างน้อยห้าหกคนที่แข่งกันเสนอราคา
ราคาขั้นต่ำของภาพวาดผืนนี้อยู่ที่หนึ่งล้านดอลลาร์แคนาดา พิธีกรงานประมูลลากเสียงถามย้ำอยู่อีกสักพัก สุดท้ายมีจิตรกรวัยรุ่นชาวอเมริกันสองคนที่ร่วมเสนอราคาประมูลเพื่อรับผลงานชิ้นนี้ไป
ต่อมาไม่นานก็เกิดการเคาะราคาขึ้นอีกครั้ง ภาพวาดของปิกาโซถูกประมูลติดต่อกัน ภาพแรกคือภาพ Head of a Woman ที่ฉินสือโอวเคยดูแคลนเอาไว้
ราคาเริ่มประมูลของภาพนี้อยู่ที่หกล้านดอลลาร์แคนาดา เมื่อเสนอราคาออกไป ก็มีนักสะสมชาวรัสเซียคนหนึ่งเสนอราคาเพิ่มอีกห้าแสน จากนั้นก็มีคนเสนอราคาเพิ่มอีกคนละเล็กน้อย ท้ายที่สุดภาพวาดชิ้นนี้ก็มีราคาขายสูงสุดอยู่ที่แปดล้านหกแสนดอลลาร์แคนาดา
ต่อมาเป็นการประมูลภาพหญิงสาวกับแทมบูริน แต่กลายเป็นว่าราคาเริ่มประมูลของภาพนี้กลับอยู่ที่หนึ่งล้านแปดแสนดอลลาร์แคนาดาเท่านั้น เทียบกับภาพวาด Head of a Woman แล้วช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว
สีหน้าของฉินสือโอวเริ่มไม่สู้ดี เบลคจึงรีบร้อนอธิบาย เขาพูดเสียงเบาว่า “อย่าเพิ่งใจร้อน เพื่อนเอ๋ย ภาพวาด Head of a Woman เป็นผลงานของปิกาโซในช่วงที่เขาประสบความสำเร็จแล้ว แต่ภาพวาดชิ้นนี้ของนายเป็นผลงานในช่วงที่เขาลองเปลี่ยนแนวทางการวาดเท่านั้น คุณต้องก่อนรู้ว่าปิกาโซเป็นศิลปินที่มีผลงานเยอะมาก ผลงานของเขาที่เหลืออยู่มีตั้งกี่พันชิ้น พูดตามจริง ภาพวาดของคุณผืนนี้ขายได้ราคาเท่านี้ก็นับว่าไม่น้อยแล้ว”
เบลคยังได้ปลอบใจฉินสือโอวอีกว่า “เมื่อสักครู่นี้ผมเพิ่งจะรับโทรศัพท์ ภาพวาดเลียนแบบ ภาพดอกทานตะวันของ
พีนาร์เจียนผืนนั้นผมฝากเพื่อนให้ช่วยขายได้แล้ว ขายให้กับพิพิธภัณฑ์นิวยอร์ก ราคาห้าแสนสี่หมื่นดอลลาร์แคนาดา”
เรื่องนี้ทำเอาฉินสือโอวยิ้มออกมาทันที ที่จริงเขาเลิกหวังกับภาพวาดของปลอมผืนนั้นไปแล้ว กลับกลายเป็นว่ามันขายได้ตั้งห้าหมื่นกว่าดอลลาร์ นับว่าเป็นลาภที่ได้มาอย่างไม่คาดคิด
ในระหว่างที่ฉินสือโอวกับเบลคกำลังคุยกันอยู่นั้น การแข่งขันประมูลภาพหญิงสาวถือกลองทองก็ได้เริ่มขึ้น
ถึงอย่างไรชื่อเสียงของปิกาโซนั้นก็โด่งดัง ถึงแม้ภาพวาดผืนนี้จะถูกตีราคาได้ไม่สูงนัก แต่นักสะสมชาวรัสเซียกับตะวันออกกลางหลายคนก็ยังแย่งกันประมูลซื้อภาพนี้ สุดท้ายเศรษฐีนักธุรกิจชาวอาหรับก็ได้ภาพนี้ไปในราคาสองล้านห้าแสนดอลลาร์แคนาดา
การมูลสินค้าผ่านไปเกือบสิบชิ้น งานประมูลก็เข้าสู่ช่วงพัก เมื่อกลับมา งานประติมากรรมอำพันทองรูปแอบเปิลที่ฉินสือโอวสนใจก็ได้เริ่มการประมูลขึ้น ช่างบังเอิญเสียจริง รูปปั้นแอปเปิลอำพันทองชิ้นนี้กลับมีชื่อว่าอาหารของโพไซดอนซะได้ พิธีกรการประมูลบรรยายว่า “นี่คือของขวัญที่มาจากท้องทะเล พวกเราได้ขอคำแนะนำจากอาจารย์มหาวิทยาลัยทางด้านสมุทรศาสตร์ศาสตราจารย์แบร็ค แฮสซัน จากการค้นคว้าและพิสูจน์ของเขา ทำให้ทราบว่าผลงานศิลปะชิ้นนี้คือเครื่องสักการะของชาวประมงที่ถวายให้กับเทพโพไซดอนในช่วงศตวรรษที่สิบแปด ราคาประมูลเริ่มต้นที่ หนึ่งล้านหกแสน!”
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 20 มหาเศรษฐี (ครึ่ง) ร้อยล้าน
การหาค่าคาร์บอน 14 นั้นไม่สามารถปลอมแปลงได้ ของชิ้นนี้เป็นของโบราณจากศตวรรษที่สิบแปดอย่างแน่นอน เช่นนั้นฉินสือโอวรู้ว่าราคาของมันไม่มีทางต่ำอย่างแน่นอน แต่หนึ่งล้านหกแสนก็ถือว่าราคาไม่สูงนัก เมื่อประกาศราคาแล้ว เขาจึงยกมือแล้วตะโกน  “หนึ่งล้านหกแสนห้าหมื่น”
นักสะสมคนอื่นต่างก็หันมามองเขา คนที่นั่งอยู่แถวหน้าล้วนแต่หันหน้ามามองเขากันหมด เศรษฐีชาวอาหรับที่ประมูลภาพ Head of a Women ไปก่อนหน้านั้นก็ยกมือขึ้นโบกพูดขึ้นเสียงดัง  “หนึ่งล้านเจ็ดแสน”
ฉินสือโอวหัวเราะแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขารอคนอื่นเสนอราคาอยู่ รอให้ราคาประมูลท้ายสุดออกมา จะได้เสนอราคาไปทีเดียวไม่ต้องยุ่งยาก
แล้วก็เป็นดังที่คาดไว้ ต่อมายังมีอีกสองคนที่เสนอราคาเพิ่ม จนทำให้ราคาสูงขึ้นไปถึงหนึ่งล้านเก้าแสน พิธีกรประกาศขึ้นว่า ‘หนึ่งล้านเก้าแสนครั้งที่หนึ่ง’ ฉินสือโอวยกมือขึ้น พูดเสียงดังว่า  “สองล้าน!”
อลัน แบรนดอนที่นั่งอยู่ข้างๆเขา ทำท่าแบมือออกอย่างจนปัญญา เขายิ้มแล้วพูดกับฉินสือโอวว่า  “เจ้าหนุ่ม ใจเย็น ใจเย็นก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อน ตั้งสองล้านเลยนะ นายจะจ่ายเงินซื้อท่อนไม้เน่าๆ เหรอ?”
ฉินสือโอวหันหน้าไปหาเขาแล้วพูดอย่างยิ้มๆ ว่า  “ช่วยไม่ได้ ผมมีเงิน แถมยังเอาแต่ใจตัวเองซะด้วย!
สำหรับรูปปั้นอำพันจากศตวรรษที่สิบแปดที่ไม่ได้มีความประณีตชิ้นนี้ สองล้านดอลลาร์แคนาดาก็ถือว่าเป็นราคาที่มากเกินพอแล้ว ขนาดเศรษฐีอาหรับคนนั้นยังหมดคำจะกล่าวว่า เขาส่ายหัวแล้วยอมแพ้การประมูล
เพราะเงินสองล้าน อาหารของโพไซดอนจึงตกอยู่ในมือของเขา
แบรนดอนยังคงเอาแต่ส่ายหัว ฉินสือโอวคิดว่ามันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร เขารู้สึกได้ว่า ของชิ้นนี้จะนำสิ่งดีๆมาให้เขา
สินค้าประมูลชิ้นหลังๆไม่ได้ทำให้ฉินสือโอวเกิดความสนใจแล้ว แต่ก็ยังมีภาพเขียนพู่กันชิ้นหนึ่งของปรมาจารย์ฉีไป๋สือที่เขาให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ทั้งยังตระหนักว่าควรจะซื้อกลับไปเพื่อเป็นสมบัติของชาติ น่าเสียดายที่ราคาสูงเกินไป ท้ายที่สุดราคาขายก็สูงถึงสิบห้าล้านกับอีกห้าแสนดอลลาร์แคนาดา เงินทั้งหมดของเขาเอามารวมกันก็ยังไม่พอซื้อเลยด้วยซ้ำ
สุดท้ายคือการประมูลสินค้าชิ้นสำคัญของงาน นั่นก็คือรูปปั้นเพอร์ซิอัสกับเมดูซานั่นเอง พิธีกรไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก เมื่อผลงานชิ้นนี้ถูกยกขึ้นมา บรรดานักสะสมในห้องจัดประมูลก็ตาเป็นประกาย
ที่จริงแล้ว ผู้เข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้มีไม่น้อยเลย ตามที่เบลคบอกไว้ว่าเกินสองร้อยคนแล้ว แต่มีอย่างน้อยที่สุดห้าสิบคน ที่ไม่ได้ประมูลผลงานในระหว่างการประมูลผลงานศิลปะสี่สิบเจ็ดชิ้นก่อนหน้าเลยสักชิ้น ไม่ต้องสงสัยเลย คนเหล่านี้กำลังรอประติมากรรมชิ้นนี้อยู่
“ราคาประมูลเริ่มต้นของพวกเราอยู่ที่ยี่สิบสี่ล้านดอลลาร์แคนาดา เพิ่มครั้งละหนึ่งล้านดอลลาร์แคนาดา!”
สิ้นเสียงของพิธีกร ชายที่มีรูปร่างอ้วนใหญ่มหาเศรษฐีชาวรัสเซียคนหนึ่งก็รีบลุกขึ้นตะโกน “ยี่สิบหกล้าน”
“ยี่สิบเจ็ดล้าน!” ชายวัยกลางคนรูปร่างสง่างดงามคนหนึ่งก็รีบประมูลต่อทันที เบลคแนะนำฉินสือโออย่างเบาเสียง “คนนี้มาจากตระกูลเบอร์เกนในอังกฤษ ตระกูลผู้ดีชั้นสูงที่มีต้นกำเนิดในสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา”
“ยี่สิบแปดล้าน!” “เขาเป็นคนฝรั่งเศส ตระกูลเขาเป็นเจ้าของโรงงานเหล็กกล้า”
“ยี่สิบเก้าล้าน!” “ส่วนคนนี้เป็นคนอิตาลี ว่ากันว่าตระกูลของเขาทำธุรกิจกับมาเฟีย”
ฉินสือโอวมองดูคนเหล่านี้แย่งกันเสนอราคาอย่างมีความสุข ราคายิ่งสูงขึ้นเขาก็ยิ่งได้ประโยชน์ ถ้าไม่ใช่เพราะกฎของงานประมูลที่กำหนดไว้ว่าห้ามไม่ให้เจ้าของสินค้าเสนอราคาประมูลล่ะก็ เขาคงอดไม่ได้ที่จะประมูลให้ราคามันสูงขึ้นสักสามสิบห้าล้าน
ปรากฏว่า เหตุการณ์การณ์ก็เหมือนจะซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง มหาเศรษฐีหน้าใหญ่ชาวอาหรับยกมือขึ้นโบกแล้วพูดออกมาอย่างเรียบๆ “สามสิบห้าล้าน!”
หลังจากที่เขาเสนอราคาประมูลขึ้นมา ทุกคนต่างก็ส่งเสียงฮือฮาราวกับว่ามีคนติดไฟจุดประทัด
แถมยังมีจระเข้ยักษ์รัสเซียลุกขึ้นมาสู้อีกคน “สามสิบหกล้าน!”
ฉินสือโอวตื่นเต้นจนแทบจะกลั้นฉี่ไม่ได้ ไม่ไหว ไม่ไหว อีกนิดจะราดแล้ว!
ตอนนี้เหล่ามหาเศรษฐีชาวยุโรปเริ่มจะโมโหแล้ว ประติมากรรมชิ้นนี้เป็นหนึ่งในผลงานที่เป็นตัวแทนของสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา สูญหายไปในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง ชาวยุโรปทุกคนต่างก็อยากที่จะได้รับเกียรตินำมันกลับไป ตอนหาเจอแล้ว พวกเขาจะอยู่เฉยๆไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไร?”
ในสายตาของเหล่ามหาเศรษฐีชาวยุโรป จระเข้ยักษ์รัสเซียกับแขกขาวขี้อวดนั่นชักจะหยามกันเกินไปแล้ว พวกมันคิดว่าที่นี่คือที่ไหน? พวกมันคิดว่าที่นี่เล็กเท่าหยิบมือ พวกมันอยากจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?
ผลงานศิลปะก่อนหน้านี้  พวกมหาเศรษฐียุโรปถือตัวไม่ได้ลงไปร่วมประมูลด้วย ก็นับว่าไว้หน้าคนพวกนี้มากแล้ว ดูท่าว่าหากเศรษฐีบ้านนอกพวกนี้ไม่ซื้อ เหล่ามหาเศรษฐียุโรปก็ขอไม่เกรงใจแล้ว
ตัวแทนชาวยุโรปจากตระกูลใหญ่หลายคนได้รวมตัวกระซิบกระซาบกันอยู่สักพักหนึ่ง ต่อมาจึงได้ส่งตัวแทนออกมาเสนอราคาประมูล “สี่สิบล้าน!”
เมื่อได้ยินราคานี้ พวกจระเข้ยักษ์รัสเซียจึงหันมองหน้ากัน เพียงแค่มองตาก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย แล้วจึงพยักหน้าให้กัน พวกเขาอยากได้ พวกเขาอยากจะได้รูปปั้นที่มีความหมายสำคัญอย่างมหาศาลชิ้นนี้ไว้ในครอบครอง แต่ในใจของพวกเขาก็รู้แน่ชัดว่า รูปปั้นชิ้นนี้ไม่คุ้มค่ากับเงินสี่สิบล้าน
พิธีกรการประมูลก็คิดว่าราคาคงจะหยุดอยู่ที่เท่านี้ เขากำลังจะประกาศ แต่ทันใดนั้นเศรษฐีชาวอาหรับก็ยกมือขึ้นอีกครั้ง  “สี่สิบห้าล้าน!”
ปากกำลังเสนอราคาประมูล แต่ตาของมหาเศรษฐีอาหรับกลับมองไปยังกลุ่มเศรษฐีชาวยุโรปอย่างเย็นชา อย่างมีความหมายโดยนัย  ตอนนี้มันไม่ใช่ยุคที่ยุโรปเรืองอำนาจอย่างเมื่อสิบแปดปีก่อนแล้ว ถ้าอยากจะแย่งของจากมือมุสลิมอย่างพวกเรา ก็คงจะต้องมีคนเจ็บกันบ้าง
เหล่ามหาเศรษฐียุโรปโมโหจนแทบบ้า นี่มันเป็นสมบัติประจำชาติของพวกเขา ไม่ว่ายังไงพวกเขาก็ต้องเอามันกลับไปให้ได้ เช่นนั้นจึงมีคนกัดฟันพูดขึ้นมา “สี่สิบหกล้าน!”
มหาเศรษฐีชาวตะวันออกกลางยกมือขึ้น ครั้งนี้เขาไม่ต้องเอ่ยปากเอง ผู้ช่วยส่วนตัวของเขาก็พูดขึ้นเสียงดัง  “ห้าสิบล้าน!”
ได้ยินราคานี้ ฉินสือโอวก็แทบจะความดันเลือดขึ้นตา มือของเขากำเป้ากางเกงไม่อยู่แล้ว เอาวะ ถ้าจะราดก็ปล่อยให้มันราด คราวนี้จึงเปลี่ยนมือมากุมที่หน้าอกแทน
ยามนี้เหล่ามหาเศรษฐียุโรปเริ่มจะทนไหวแล้ว พวกเขารวมกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่สักพัก จึงเสนอราคาขึ้นอีกครั้งอย่างอ่อนระโหยโรยแรง   “ห้าสิบสองล้าน!”
“ห้าสิบห้าล้าน!” ผู้ช่วยของเศรษฐีชาวตะวันออกกลางตะโกนขึ้นมาด้วยท่าทางทะนงตัว
เบลคกุมมือของฉินสือโอวขึ้นบีบแล้วพูดว่า “ยินดีด้วย ฉิน คุณกำลังก้าวสู่การเป็นเศรษฐีพันล้านแล้ว!”
ฉินสือโอวดึงมือกลับมา กุมหน้าอกของตนต่อ เขากำลังคิดว่าต้องให้บริกรในงานเรียกรถพยาบาลให้ไหม
โชคดีที่การประมูลหยุดลงพอดี มหาเศรษฐีชาวตะวันออกกลางใช้เงินห้าล้านฟาดเหล่ามหาเศรษฐีชาวยุโรปให้ตกลงเหวไป หลังจากที่เขาเสนอราคาห้าสิบห้าล้านออกไป มหาเศรษฐียุโรปเหล่านั้นก็พ่ายแพ้ราบคาบ
พีธีกรการประมูลประกาศออกมาเป็นจังหวะ สามครั้ง จากนั้นจึงใช้ค้อนเคาะหนึ่งครั้ง และกล่าวเสียงดังว่า “ราชาแห่งการประมูลและผู้ที่ได้รับรูปปั้นเพอร์ซิอัสและเมดูซาไป ในครั้งนี้ ได้แก่ท่านอาฟีฟ เชค คาลิฟา บิน ซาเยด อัล-นาห์ยาน ด้วยเงินมูลค่าสูงถึงห้าสิบห้าล้าน ขอเสียงปรบมือแสดงความยินดีด้วยครับ!”
“แปะ แปะ แปะ”เสียงตบมือของฉินสือโอวดังก้องกังวานเป็นพิเศษ
เหล่ามหาเศรษฐียุโรปต่างก็ท้อแท้สิ้นหวัง พวกเขาตบมือตามมารยาท แล้วจึงพากันเดินออกไปจากห้องประมูล คาดว่าน่าจะไม่มีกะจิตกะใจที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงต่อแล้ว
ภาพวาดดอกทานตะวันราคาห้าแสนสี่หมื่น ภาพวาดชิ้นอื่นๆของพีนาร์เจียนอีกหนึ่งล้าน ภาพวาดของปิกาโซก็สองล้านห้าแสน บวกกับเงินก้อนนี้อีกห้าสิบห้าล้าน ฉินสือโอวมีเงินรวมกันใกล้จะหกสิบล้านแล้ว
ทว่า เขายังต้องเสียภาษีส่วนบุคคลจากการประมูลงานศิลปะ เงื่อนไขของแคนาดานั้นอยู่ที่ยี่สิบสองเปอร์เซ็นต์
แต่เออร์บักบอกว่าเขาสามารถเลี่ยงภาษีได้อย่างชอบธรรม อีกทั้งยังคิดหาวิธีช่วยเขาเลี่ยงจ่ายภาษีไว้แล้ว
เช่นนั้นแล้ว ไม่ว่าอย่างไร คราวนี้เขาก็กลายเป็นมหาเศรษฐีแล้วจริงๆ
งานเลี้ยงตอนกลางคืนถูกจัดที่โรงแรมห้าดาวแห่งเดิม ที่มีชื่อว่า ‘โฟร์ ซีซั่น’ แห่งนี้เช่นกัน เบลคพาฉินสือโอวเดินชมทั่วงาน และยังแนะนำให้เขารู้จักเศรษฐีชาวแคนาดาอีกหลายคน
หลังจากดื่มแชมเปญเข้าไปเต็มกระเพาะ ตอนที่ฉินสือโอวกลับจากห้องน้ำเขาเห็นว่าเบลคกับอลัน แบรนดอนที่นั่งข้างกันกับเขาในงานประมูลกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส จึงได้เดินเข้าไปหาพวกเขา
เบลคยกแก้วแชมเปญขึ้น ฉินสือโอวก็รู้ว่าเขาคงจะกำลังแนะนำใครบางคนให้เขารู้จักอีกแล้ว
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ครั้งนี้เบลคยกแก้วชี้ไปที่อลัน แบรนดอน พูดอย่างยิ้มๆว่า “ฉิน ผมคิดว่าคุณคงจะพอรู้จักอลันบ้างแล้ว ครั้งนี้ขอให้ผมได้แนะนำอีกครั้ง ท่านผู้นี้คือผู้จัดการใหญ่ธนาคารมอนทรีออล สาขานิวฟันด์แลนด์และแลบราดอร์ อลัน แบรนดอน พวกคุณมาจากรัฐเดียวกัน ควรจะทำความรู้จักกันให้มากๆ
เป็นถึงผู้จัดการใหญ่ของธนาคาร แถมยังเป็นเจ้าหน้าที่ชั้นสูงของสาขาในรัฐใหญ่อีกต่างหาก อลัน แบรนดอนเพียงแค่จับมือทักทายฉินสือโอวอีกครั้งอย่างเป็นธรรมชาติ ไร้ซึ่งคำพูดยกยอ อีกทั้งยังพูดคุยอย่างเป็นกันเองด้วย!
ฉินสือโอวเข้าใจถึงจุดประสงค์ของแบรนดอน จึงใช้คำพูดธรรมดาคุยกันอย่างตรงไปตรงมา “วางใจเถอะ เงินก้อนนี้ของผมต้องไปฝากไว้กับธนาคารของพวกคุณอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าตอนนี้พวกคุณอย่าเพิ่งยื่นข้อเสนออะไรให้ผมนะ เพราะผมอยากอยู่เงียบๆ ……”
“เงียบๆ เงียบๆ ยังไง?” แบรนดอนแสร้งทำเป็นถาม
ฉินสือโอวจึงหัวเราะออกมา เขารู้ว่านี่เป็นมุกอย่างหนึ่งที่ใช้ในนิทาน เขาพอจะมองออก เพื่อเงินห้าสิบกว่าล้านของเขา แบรนดอนถึงกับยอมทุ่มเททำขนาดนี้
“พวกคุณคุยกันน่าสนุกดี ขอผมคุยด้วยอีกคนได้ไหม?” เสียงนุ่มๆเสียงหนึ่งดังขึ้น  ฉินสือโอวหันหลังไปมอง ก็เจอเข้ากับมหาเศรษฐีชาวตะวันออกกลางผู้ประมูลรูปปั้นเพอร์ซิอัสกับเมดูซาที่กำลังเดินยิ้มเข้ามาทางนี้
ฉินสือโอวไม่ถือสาที่จะทำความรู้จักคนเพิ่ม กระทั่งนายธนาคารใหญ่อย่างอลันแบรนดอน ก็ยังรู้สึกเหมือนกัน
ก่อนหน้านี้เบลคอยากจะให้การต้อนรับมหาเศรษฐีชาวอาหรับเอมิเรตส์ที่ชื่อว่าอาฟีฟ เชค คาลิฟา บิน ซาเยด อัล-นาห์ยานคนนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี ตั้งแต่เข้างานมาเขาก็เอาแต่ดื่มด่ำกับอาหารอยู่ในมุมหนึ่งของงานเลี้ยง ต่อให้เขาหน้าหนากว่านี้ก็คงไม่กล้าเข้าไปรบกวน
ทุกคนไม่ได้คุยกันอย่างลึกซึ้งนัก เพียงแค่ทำความรู้จักกันแล้วจึงขอแยกตัวออกมา ฉินสือโอวไม่ได้อยู่รอจนจบงานเลี้ยง ฉินสือโอวใช้ข้ออ้างเรื่องที่ว่าตนเป็นคนคออ่อนเพื่อตรงกลับห้องพัก
“ไปกันเถอะ ฉิน ขอให้ดื่มด่ำกับคืนนี้ ผมเตรียมของขวัญไว้ให้คุณหนึ่งชุด หวังว่าคุณจะชอบมันนะ” เบลคพูดยิ้มๆพร้อมขยิบตา ท่าทางราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
ฉินสือโอวเริ่มเมาจริงๆแล้ว เขาจึงขอตัวกลับก่อน แท้จริงแล้วเขาอยากกลับไปสำรวจ ‘อาหารของโพไซดอน’ ที่เพิ่งได้รับมาก่อนสักหน่อย
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 21 หัวใจโพไซดอนทรงพลังขึ้น
ห้องของฉินสือโอวอยู่ชั้น 15 ที่ตระกูลเบลคจองห้องชั้นพิเศษไว้ให้ ต่างฝ่ายต่างให้ความร่วมมือกันช่างเป็นเรื่องน่ายินดีนัก
ห้องชั้นพิเศษนั้นไม่จำเป็นต้องแตะบัตร เพราะมีระบบรักษาความปลอดภัยแบบพิเศษ หลังทำการยืนยันตัวตนแล้วประตูก็เปิดให้เขา
เมื่อเข้ามาในห้อง ฉินสือโอวยังไม่ทันได้ชื่นชมการตกแต่งอันสวยงาม ทันทีที่เขาเดินตรงไปยังในห้องนอน ก็พบสาวสวยคนหนึ่งส่งยิ้มมาให้!
นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย!? ฉินสือโอวโดนฤทธิ์แอลกอฮอล์จนมึนงง พอเห็นหญิงสาว เขาก็คิดว่าตัวเองน่าจะเข้าห้องผิด
"ขอโทษครับ ผมน่าจะ..." ฉินสือโอวรีบลนลานพูด แต่พลันฉุกคิดถึงรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของเบลค และประโยค 'ผมเตรียมของขวัญชุดใหญ่ไว้ให้คุณ' นั้น
เขาจึงเริ่มกระจ่างว่า ตัวเองไม่ได้เข้าห้องผิดแต่อย่างใด หญิงสาวเปิดปากอวบอิ่มสีแดงเอ่ยขึ้น "คุณคะ ฉันเพิ่งเตรียมน้ำอาบไว้ให้ คุณอยากอาบเอง หรือจะอาบพร้อมฉันดีคะ?"
ฉินสือโอวไม่ได้เป็นพระอิฐพระปูน และไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ย [footnoteRef:1]มีสาวงามมาอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงไม่ปล่อยไปแน่ [1:  ชื่อของชายคนหนึ่งในยุคชุนชิวจ้านกั๋ว ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นคนมีคุณธรรมสูงส่ง]
เขาไม่สามารถแสร้งคิดว่าผู้หญิงประเภทนี้มีตำหนิมากเกินไปได้ ดาราหญิงวงการบันเทิงเองก็ไม่ได้บริสุทธิ์ไปกว่าหญิงบริการระดับสูงพวกนี้หรอก พวกกลุ่มเจ้าพ่อยังแย่งตัวกันวุ่นวายเลยไม่ใช่หรือ?
ทว่า เย็นนี้ยังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ เขาเลยทำได้เพียงให้หญิงสาวออกจากห้องไป
เขาไม่อยากให้ความลับเรื่องหัวใจโพไซดอนแตก ถึงจะมีความเสี่ยงโดนเปิดโปงอยู่แล้วก็ตาม
หลังหญิงสาวจากไป ฉินสือโอวล้มตัวลงนอนบนเตียง สองมือถือรูปปั้นแอปเปิลอำพันทอง ในใจนึกถึงทะเลของเกาะที่จากมา
จิตสำนึกแห่งหัวใจโพไซดอนตอบสนอง อำพันทองในมือฉินสือโอวเริ่มอุ่นขึ้น พร้อมกับร่างกายของเขาที่ร้อนขึ้นตาม รู้สึกอ่อนเพลียเหมือนตอนอบซาวน่า แต่ก็สบายตัว
ความรู้สึกนี้ดำเนินต่อไปราวหนึ่งนาที แล้วจึงกลับเป็นปกติ เขาพบว่า จิตสำนึกของตัวเองที่อยู่ในทะเลนั้นคมชัดกว่าเดิม เคลื่อนที่ในน้ำได้อย่างรวดเร็ว สามารถสัมผัสถึงสภาพของสิ่งมีชีวิตโดยรอบไวขึ้น และมองเห็นได้กว้างไกลกว่าเดิม
หากเมื่อก่อนจิตสำนึกของฉินสือโอวเคลื่อนที่ในน้ำได้เร็วพอๆกับเดิน ตอนนี้คงเทียบเท่ากับขับมอเตอร์ไซค์ทีเดียว เร็วกว่าหลายเท่า
พวกปลาที่อยู่โดยรอบก็เหมือนจะสัมผัสได้เช่นกัน ปลาค็อดแอตแลนติกฝูงหนึ่งว่ายเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว แหวกว่ายด้วยความยินดีอยู่ในจิตสำนึกแห่งโพไซดอน
จิตสำนึกเคลื่อนต่อไป โดยมีฝูงปลาค็อดคอยว่ายตามด้านข้างอย่างใกล้ชิด ระหว่างทางปลาตัวอื่นๆที่สัมผัสถึงพลังงานลึกลับได้ ก็พากันว่ายตาม จิตสำนึกแห่งไซดอนกลายเป็นแกะนำฝูง พาเหล่าปลาไปยังเขตปะการัง
พื้นที่เขตปะการังขยายกว้างขึ้น เช่นเดียวกับพวกแมงกะพรุนจิ๋วที่ยาวขึ้น ฉินสือโอวสัมผัสได้ว่ามันกำลังพยายามแบ่งตัวแมงกะพรุนจิ๋วออกเป็นสองส่วน จึงช่วยมัน
เมื่อพลังส่งถ่ายเข้าไป แมงกะพรุนเร่งการวิวัฒนาการ ตั้งแต่ตรงกลางตัวหลุดออก ส่วนล่างที่หลุดนั้นลอยพัดตามกระแสน้ำไปทางอื่นของเขตปะการัง
ตอนนี้ทั้งตัวพวกแมงกะพรุนจิ๋วเหลือความยาวหกเจ็ดเมตร ดูไปก็คล้ายกับงูทะเลยักษ์ ปลารอบๆต่างหวาดกลัวแตกตื่น พอเห็นมันลอยมาก็พากันหลบหลีก ทว่าเหล่าปลากระเบนหินแสนสวยกลับอาศัยจังหวะนั้นว่ายผ่านไป
ปลากระเบนหินสีสว่าง ดูสวยงาม ปกติตัวเต็มวัยมีขนาด 30 กว่าเซนติเมตร และยังตัวใหญ่ได้อีกถึง 1 เมตร เจ้าพวกนี้ยังถือว่าเป็นปลาอายุน้อย จุดสีฟ้าบนร่างเป็นรูปทรงไข่ มีลายสีฟ้าบนหาง และว่ายพลิ้วไหวเหมือนธง
การที่จิตสำนึกแห่งโพไซดอนแข็งแกร่งขึ้น ทำฉินสือโอวรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก เขาวนเวียนรอบเขตปะการังสักพัก เพื่อส่งพลังงานส่วนหนึ่งผ่านน้ำทะเล แล้วมุ่งไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือต่อ
เขาว่ายไปโดยไม่สนใจสิ่งใด จดจ่อเพียงการขยายอาณาเขตของจิตสำนึกแห่งโพไซดอน ทั้งที่ปะทะกับปลาจำนวนมาก พูดให้ถูกคือ ปลาจำนวนมากที่โดนจิตสำนึกลากมาด้วยนั่นเอง
คราวนี้ ในที่สุดฉินสือโอวก็สัมผัสได้ถึงสายพันธุ์สัตว์ทะเลอันน่าทึ่งเข้า
ว่ายไปสักพัก เขาก็พบเต่าสิบกว่าตัวว่ายบุ๋งๆมาทางเขา เต่าพวกนี้ ขนาดตัวที่ตัวใหญ่ที่สุดยังแค่เท่าฝ่ามือเขา ตัวเรียบลื่น กระดองเป็นสีดำ โดยมีจุดสีทองเล็กๆกระจายอยู่ด้านบน
เห็นดังนั้น ฉินสือโอวก็รู้ว่ารูปร่างของเจ้าหนุ่มพวกนี้ คือสายพันธุ์เต่าที่หายากมากในทะเล เต่าลายจุด
เป็นเต่าน้ำกร่อยไซส์มินิ ขนาดไม่เกินฝ่ามือ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู เป็นสายพันธุ์ของทะเลแถบอเมริกาเหนือ
เพราะเต่าลายจุดชอบทำตัวบ้องแบ๊วกันนี่เอง หลายปีมานี้จึงประสบกับการถูกผู้คนที่ชื่นชอบตามจับตลอด
นอกจากนี้ เต่าพันธุ์นี้ยังอ่อนไหวต่อมลพิษและสารอันตรายได้ง่าย และเนื่องจากมลพิษทางน้ำที่มีแต่จะเลวร้ายลง จนทะเลแถบอเมริกาเหนือแทบมองไม่เห็นเงาสะท้อน ทางสหรัฐกับแคนาดาจึงจัดให้พวกมันเป็นสัตว์ป่าคุ้มครอง
ในช่วงต้นคริสต์วรรษที่ 20 คณะกรรมการว่าด้วยสถานการณ์ของสัตว์ป่าใกล้สูญพันธุ์ในแคนาดา(Cosewic) [footnoteRef:2]ได้พิจารณาให้มันเป็นสายพันธุ์ที่ใกล้สูญพันธุ์ และรณรงค์ให้ผู้คนช่วยกันอนุรักษ์ แต่เพราะความต้องการสินค้าของร้านขายสัตว์เลี้ยงที่ยังไม่หมดไป พวกมันจึงต้องเจอกับการโดนตามล่าเช่นเดิม [2:  The Committee on the Status of Endangered Wildlife in Canada]
เพื่อสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ ฉินสือโอวใช้พลังโพไซดอนอย่างไม่ลังเล เขากระจายพลังใส่ทันที ทำให้เต่าน้อยได้รับพลังชีวิตจนเปี่ยมล้น
สถานที่ซ่อนของพวกเต่าน้อย คือปากแม่น้ำสายหนึ่ง ซึ่งเป็นบริเวณที่น้ำทะเลยังบริสุทธิ์ พวกมันเลยสามารถอยู่รอดมาได้
ฉินสือโอวเคลื่อนไปตามปากแม่น้ำมุ่งสู่ต้นน้ำ ว่ายไปว่ายมาก็พลันเอะใจว่านั่นไม่ใช่ทางไปทะเลสาบของฟาร์มปลาเขาหรอกหรือ? หากตรงไปอีกหน่อยก็เป็นเทือกเขาคาบ็อกซ์[footnoteRef:3]แล้ว [3:  The Cabox ภูเขาที่สูงที่สุดในเกาะนิวฟันด์แลนด์]
น้ำจากภูเขาหิมะมีความใสสะอาด เมื่อจิตสำนึกโพไซดอนมาถึงทะเลสาบเล็กๆ ก็สามารถดูดซับพลังได้ ฉินสือโอวสุขใจมาก
จิตสำนึกเคลื่อนต่อไป ไม่นานเขาก็มาถึงน้ำตกที่เคยมาก่อนหน้า ขอแค่มีน้ำ จิตสำนึกย่อมไปได้ทุกๆแห่ง ฉินสือโอวเตรียมสวนทางน้ำขึ้นไปบนยอดน้ำตก
ขณะนั้นเองเจ้าขนปุยตัวโตก็เดินข้ามน้ำมายังด้านหน้าเขาพอดี
เจ้าตัวโตกะพริบตาสีดำเล็กๆของมันกวาดตามองในน้ำอย่างงุนงง คล้ายจะสัมผัสได้ถึงพลังของโพไซดอน ทว่าต่อให้อยากหาก็หาไม่เจอ
เห็นเจ้าหนุ่มขนปุยดังนั้น ฉินสือโอวก็ดีใจ มันเป็นหมีสีน้ำตาลเสียงดังที่เขากับเออร์บักเจอเมื่อวันก่อนแน่นอน
สภาพของเจ้าหมีน้อยไม่ดีเท่าไรนัก ดวงตาสีดำไร้ประกาย ขนบนตัวสากมอมแมม จิตสำนึกโพไซดอนเข้าคลุมร่างของมัน ฉินสือโอวรู้สึกได้ถึงความหิวโหยของเจ้าหมีตัวนี้
ท่าทางเจ้าหมีคงคิดจะมาจับปลาที่น้ำตกนี้กิน แต่กลับไม่พอประทังความหิวได้จึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
ฉินสือโอวใช้พลังของจิตสำนึกเติมเต็มร่างกายหมีน้อย ดวงตามันเริ่มมีประกายและสติกลับมาเฉียบคมอีกครั้ง พลังชีวิตพุ่งพรวด เสียจนมันอดแหงนคอหอนขึ้นฟ้าไม่ได้ "บรู๊ววว!  บรู๊ววว!"
หลังจากกับหมีน้อย จิตสำนึกโพไซดอนสวนทางน้ำขึ้นไปต่อ มุ่งมั่นสูบพลังจากน้ำละลายของหิมะอันแสนวิเศษ
ตกเย็น จิตสำนึกโพไซดอนของฉินสือโอวก็หยุดลงตรงลำธารเล็กๆ ดวงตาปิดลงหลับสนิท
เช่นเดิม ยามเช้าหกโมง ฉินสอโอวตื่นนอน รู้สึกสบายไปทั้งตัว มีพลังล้นเหลือ พร้อมปฏิบัติหน้าที่!
เขาบิดขี้เกียจ ก่อนจะเห็นเศษผงร่วงบนที่นอน ฉินสือโอวลองสำรวจดู ก็พบว่ามันคืออำพันทองที่กลายเป็นผุยผงนั่นเอง...
ดูเหมือนว่าเมื่อถืออำพันทองไว้จะสามารถช่วยเพิ่มพลังให้กับจิตสำนึกโพไซดอนได้ แต่พลังแบบนี้ใช้เพียงวันเดียวก็หมดสภาพเสียแล้ว
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 22 เทศกาลที่หนึ่ง
งานประมูลจบลงแล้ว ฉินสือโอวไม่มีอารมณ์อยู่ที่ออตตาวาต่อ จึงตรงกลับบ้านทันที
แม้เบลคจะชวนให้เขาอยู่เที่ยวเมืองอีกสักพักเพื่อแนะนำเพื่อนบางคนให้รู้จัก แต่ฉินสือโอวไม่สนใจ และวางแผนจะกลับเกาะแฟร์เวลประเด็นคือยังไงนั่นก็เป็นอาณาเขตของเขา
"ก็ได้ ถ้าคุณยืนกรานอย่างนั้น เพื่อน ผมคงได้แต่อวยพรให้คุณเดินทางโดยสวัสดิภาพ" เบลคกล่าวด้วยความเสียดาย เขากับฉินสือโอวอายุไล่เลี่ยกัน จึงค่อนข้างคุยกันถูกคอ
ฉินสือโอวยิ้มตอบ "ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะ เพื่อน ว่างมาเมืองแฟร์เวลเมื่อไร เดี๋ยวผมเลี้ยงเหล้าเย็นๆให้"
"งั้นอยากให้ผมแนะนำหนุ่มน้อยสักคนให้ด้วยไหม?" เบลคเอ่ยหยอกๆ "ฉิน พูดจริงๆนะ เย็นวันนั้นไม่คิดว่าคุณจะไล่แม่นางมาการิต้าออกไปเลย ผมชักกลัวล่ะ หรือว่าคุณจะชอบผู้ชาย?"
ฉินสือโอวหลุดหัวเราะ "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง งั้นคุณคงมองผิดไปแล้วล่ะ"
เล่นมุกกันเสร็จ เบลคก็ส่งฉินสือโอวขึ้นเครื่องบินไป
เมื่อฉินสือโอวกลับมาเมืองแฟร์เวล รถคาดิลแลควันที่เขาซื้อมาก่อนหน้าก็มาถึงเรียบร้อย โดยร้านจำหน่ายคาดิลแลคส่งมันมาให้ถึงในเมือง พร้อมใบขับขี่ เหลือแค่มีใครสักคนขับพามันไปผจญโลกเท่านั้น
หลังรถคาดิลแลควันคันนี้มายังเมืองแฟร์เวล ก็กลายเป็นที่ฮือฮาพอสมควร
เศรษฐกิจของเมืองแฟร์เวลค่อนข้างซบเซา โดยเฉพาะฟาร์มปลาไม่กี่แห่งบนเกาะที่ทยอยปิดตัวลง ไม่มีปลาให้จับ คนมากมายจึงว่างงานอยู่บ้านกัน
พอเห็นรถซูเปอร์เอสยูวีราคาแพง พวกวัยรุ่นที่คลั่งไคล้กีฬาต่างก็คันไม้คันมือ อดใจเข้าไปถ่ายรูปรอบๆรถไม่ได้
ตอนฉินสือโอวมาที่รถ มีวัยรุ่นสองคนกำลังมองดูตัวรถอยู่ เขาส่งเสียงทักทาย พวกวัยรุ่นต่างมีท่าทีอึกอัก รีบก้มหัวขอตัวลา
ปรากฏฉินสือโอวกลับโยนกุญแจรถส่งให้ทั้งสองคน กล่าวยิ้มๆ "ถ้าชอบ งั้นไปดริฟต์ดูสักรอบสิพวก ถังน้ำมันฉันน่าจะพอให้พวกนายได้ใช้เต็มที่อยู่"
คนผู้หนึ่งลอบเดินเข้ามาเงียบๆ "ฉิน นายนี่เป็นคนดีเหลือเกินนะ"
ฉินสือโอวหันไปมอง ที่แท้คือนายกเทศมนตรี วิลเลียม แฮมเล็ต ชายคนนี้ยังคงความเป็นสุภาพบุรุษอังกฤษยุคเก่า ชุดสูทสีขาว เสื้อนอกหนัง ผูกเนกไท ให้ความรู้สึกเหมือนหลุดมาจากหนังอังกฤษสมัยศตวรรษที่ 19
"ท่านนายก สวัสดีครับ" ฉินสือโอวจับมือเขา
แฮมเล็ตมองรถพลางยิ้มกริ่ม "ผมว่า ราคารถคาดิลแลควันคันนี้คงจะไม่น้อยเลยสินะ"
ฉินสือโอวเข้าใจความหมายแฝงในประโยคนั้น จึงตอบว่า "ผมเข้าใจครับ ผมเข้าใจ ท่านนายก เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้คุณเออร์บักพาไปตรวจสอบภาษีกับเงินเบิกเกินบัญชีของมรดกฟาร์มปลาเองครับ"
แฮมเล็ตพยักหน้า "ได้คุยกับคนฉลาดนี่สะดวกดีจริงๆ ดีแล้ว นายเที่ยวเล่นตามสบายเถอะ ฉันจะเดินเล่นในเมืองเสียหน่อย"
"สนใจมานั่งรถผมรับลมเล่นไหมครับ" ฉินสือโอวเอ่ยชวน
"นายมีใบขับขี่ไหมนั่น?" แฮมเล็ตแกล้งถาม
เขาเพียงพูดไปอย่างงั้น แคนาดาเหมือนกับอเมริกาตรงที่พวกเด็กๆสามารถทำใบขับขี่ได้ทันทีที่มีบัตรประชาชน
ทว่า ฉินสือโอวอาจไม่มีใบขับขี่ของแคนาดาก็เป็นได้!
"ใครเขาจะตรวจกันครับ?" เขาไม่สนใจ
ช่วงบ่าย เออร์บักมาหาเขาเพื่อคุยเรื่องภาษี ของรูปปั้นและภาพวาดจากการประมูลที่ต้องจ่าย ส่วนภาษีมรดกนั้นไม่จำเป็นต้องใส่ใจก็ได้
ความหมายของเออร์บักคือ ใช้เงินที่ได้จากการประมูลศิลปะมาจ่ายหนี้ของฟาร์มปลาก่อน นอกจากนี้ เขายังคิดหาวิธียื่นคำร้องขอผ่อนจ่ายภาษี หากเป็นไปตามนี้จะสามารถใช้ใบกำกับภาษีซื้ออุปกรณ์เรือของฟาร์มปลา และนำมาจ่ายภาษีส่วนหนึ่งได้
ฉินสือโอวไม่ค่อยเข้าใจนัก เออร์บักเองก็ไม่ได้เข้าใจมาก แต่ในฐานะอดีตทนายที่มีความรู้มากมาย เขาเสนอว่าขั้นแรกคงต้องเชิญนักบัญชีเฉพาะทางมาให้ความช่วยเหลืออีกที
เออร์บักออกไปหาอะไรทานตามปกติ ก่อนไปเขาถามว่า "มะรืนนี้จะมีเทศกาลแรกนับตั้งแต่นายได้มาที่เมืองแฟร์เวล อยากเข้าร่วมด้วยไหม?"
"เทศกาลอะไรครับ?"
"เทศกาลอีสเตอร์ไง เป็นวันสำคัญเลยนะ"
อีสเตอร์ย่อมถือเป็นหนึ่งในเทศกาลสำคัญของตะวันตก วันอาทิตย์แรกหลังพระจันทร์เต็มดวงในช่วงวิษุวัต[footnoteRef:1]ของทุกปี [1:  ช่วงที่เวลากลางวันกับกลางคืนเท่ากัน]
ชาวคริสต์เชื่อว่าเทศกาลอีสเตอร์เป็นสัญลักษณ์ของการเกิดใหม่และความหวัง เพื่อระลึกถึงพระเยซูที่เสียชีวิตจากการถูกตรึงบนไม้กางเขนแล้วคืนชีพกลับมาในวันที่สาม
ฉินสือโอวยังไม่เคยเข้าร่วมเทศกาลนี้มาก่อน เทศกาลต่างชาติที่เขารู้จักมีแค่คริสต์มาส สมัยเขายังเป็นคนหนุ่มหัวรุนแรง เขารังเกียจเทศกาลจำพวกนี้ในประเทศและคนรุ่นเดียวกันที่นิยมเลียนแบบต่างชาติมาก
ปัจจุบันเมื่อเขาย้ายมายังเมืองแฟร์เวล แล้วยังรับช่วงต่อฟาร์มปลาต้าฉิน และได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในเมืองมากมาย ดังนั้นจึงควรเข้ากับวิถีชีวิตของพวกเขาให้ได้ แน่นอนว่า การร่วมฉลองเทศกาลกับชาวเมืองนับเป็นโอกาสที่ดี
เช้าวันที่สอง ฉินสือโอวขับรถคันใหม่เข้าเมืองอย่างฮึกเหิม
เออร์บักพาเขามากินอาหารเช้าด้วยกัน ฉินสือโอวพูดขึ้น "เมื่อคืนผมหาข้อมูลมา ปกติเทศกาลอีสเตอร์จะชอบมีกิจกรรมเฉลิมฉลองกัน"
"ใช่ พรุ่งนี้ฉันพานายไปร่วมงานได้ ทุกปีในเมืองจะมีการจัดเตรียมอาหารเย็นอย่างยิ่งใหญ่และการแสดงดอกไม้ไฟ"
"จะว่าไป ค่ากิจกรรมพวกนี้ได้มาจากไหนกันครับ?"
"ทางรัฐบาลออกให้ครึ่งหนึ่ง แล้วคนในเมืองช่วยกันบริจาคอีกครึ่ง"
ฉินสือโอวนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า "งั้น ผมจะรับผิดชอบจ่ายส่วนเงินค่าบริจาคอีกครึ่งให้คนในเมืองเอง ประมาณเท่าไรครับ?"
เขาทำแบบนี้เพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้ตัวเอง ตามที่เขาคำนวณและหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในเทศกาลอีสเตอร์ของเมืองแฟร์เวลใช้ไม่ถึงห้าแสนด้วยซ้ำ เขาช่วยออกอย่างมากก็ประมาณ 250,000 การใช้เงินสองแสนห้าเพื่อสร้างความประทับใจให้ชาวเมืองได้ ก็ถือว่าคุ้มค่า
ตั้งแต่มีความสามารถของจิตสำนึกแห่งโพไซดอน ฉินสือโอวก็รู้สึกว่าเงินทองไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป สมบัติในท้องทะเลมีค่ากว่าเยอะ เหมือนรูปปั้นของเพอร์ซิอัสกับเมดูซาที่เป็นของโบราณสาบสูญ แค่ค้นหาอย่างละเอียด เขาก็เจอแล้ว
เขาคิดเผื่อไว้เรียบร้อย แม้จะหาไม่ได้ อย่างมากเขาก็สามารถใช้แหดักปลาจับตะพาบน้ำ ซึ่งน่าจะทำเงินได้ไม่น้อยเช่นกัน
ดังนั้น ตอนนี้สำหรับเขาเงินจึงไม่ใช่ประเด็น
ได้ฟังเขาพูดเช่นนั้น เออร์บักพลันหยุดกลืนแฮมเบอร์เกอร์มองเขาอย่างตกตะลึง แล้วหลุดหัวเราะออกมา "ไม่จำเป็น ฉิน ไม่จำเป็นหรอก"
ฉินสือโอวพูดต่อ "ผมจริงจังนะ เพื่อน ผมรู้ แต่ผมเอาจริง"
เออร์บักตอบยิ้มๆ "ฉันซาบซึ้งกับไอเดียของนายนะ พ่อหนุ่ม นายกับฉินคนก่อนนี่ช่างมีความใจกว้างและใจดีเหมือนกันเหลือเกิน แต่อย่างน้อยนายไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเทศกาลอีสเตอร์หรอก ที่จริงตอนนี้ของที่จำเป็นต้องซื้อก็มีครบแล้ว คอยเทศกาลหน้าถ้ามีให้บริจาคอีก นายค่อยจัดการก็ได้"
ฉินสือโอวกำลังครุ่นคิดว่าจะตอบกลับอย่างไร เออร์บักก็ชิงพูดขึ้นก่อน "หรือไม่ นายซื้อของขวัญมาแทนก็ได้ ดีไหมล่ะ?"
เทศกาลอีสเตอร์เหมือนกับคริสต์มาส ตรงการส่งของขวัญ เพียงแต่ของขวัญอีสเตอร์ต้องเกี่ยวกับฤดูใบไม้ผลิและการเกิดใหม่ เช่น ไข่ ลูกเจี๊ยบ กระต่ายน้อย ดอกไม้สด โดยเฉพาะดอกลิลลี่ที่เป็นสัญลักษณ์ประจำฤดูนี้
ซึ่งมีส่วนคล้ายเทศกาลคริสต์มาส ตอนเช้าวันอีสเตอร์เด็กๆจะพบกับตะกร้าที่เต็มไปด้วยไข่ช็อกโกแลต กระต่ายอีสเตอร์ ลูกเจี๊ยบปุกปุย และของเล่นเด็กต่างๆที่หน้าเตียง
แน่นอนว่า มีของขวัญให้พวกผู้ใหญ่ไม่ต่างกัน โดยทุกปีทางทำเนียบขาวของอเมริกาจะจัดกิจกรรมกลิ้งไข่เพื่อมอบของขวัญให้
ฉินสือโอวเดินออกจากร้านแฮมเบอร์เกอร์ เขามองถนนว่างเปล่าอันเงียบเหงา ในใจพลันบังเกิดความคิดบางอย่างขึ้น
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 23 ได้ไข่เป็นของขวัญ
วันที่ 20 เดือนเมษายน เทศกาลอีสเตอร์ที่มีเพียงปีละครั้ง
ตั้งแต่ตอนเช้ามืดที่ฟ้ายังไม่สว่าง เควิน ฮิวจ์เจ้าของร้านสะดวกซื้อฮิวจ์ที่ตั้งอยู่ข้างทางของถนนสายหลักเมืองแฟร์เวลก็ได้ยินเสียงดังมาจากปากทางเหมือนมีคนทำอะไรบางอย่างซึ่งส่งเสียงเอะอะไม่น้อย
เพราะวันนี้เป็นวันอีสเตอร์ ฮิวจ์ก็ไม่ได้คิดมาก คิดว่าคงเป็นพนักงานภาครัฐกับอาสาสมัครกำลังติดตั้งอุปกรณ์บนท้องถนน
พอหันไปดูเวลาก็เป็นเวลาตีห้ากว่าแล้ว ฮิวจ์ค่อยๆลุกจากเตียง ภรรยาของเขาลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมาเอ่ยถาม “ที่รักคะ ทำไมตื่นเช้าจังเลย?”
ฮิวจ์จูบหน้าผากของภรรยาเบาๆก่อนจะตอบ “เด็กโง่ ผมต้องรีบเอาช็อกโกแลตใส่ในไข่อีสเตอร์ของเด็กๆก่อนพวกแกตื่น”
ใส่เสื้อผ้าเสร็จฮิวจ์ก็หยิบของขวัญที่เตรียมไว้ให้เด็กๆแล้วเดินเข้าห้องนอนไปอย่าเงียบๆ เขามองเด็กน้อยที่หลับสนิททั้งสองพลางพูดเสียงเบาอย่างเติมเต็มด้วยรอยยิ้ม “ช่างเป็นนางฟ้าตัวน้อยๆจริงๆ ขอบคุณพระเจ้าที่มอบพวกเขาให้แก่ลูกและวิเวียน”
พอทุกอย่างถูกตระเตรียมเรียบร้อย ฮิวจ์ไม่มีอะไรทำจึงเปิดประตูร้านสะดวกซื้อ เสียงเอะอะหนวกหูที่ดังมาจากถนนดังชัดขึ้นกว่าเดิม เขาเดินออกไปดูก็อึ้งไป
ถนนที่เวิ้งว้างก่อนหน้าครื้นเครงขึ้นมา ไข่อีสเตอร์มากมายถูกตกแต่งเหนือทางแยกแน่นไปหมด!
ไข่อีสเตอร์เหล่านั้นล้วนเป็นลูกโป่งที่มีรัศมีราวๆยี่สิบกว่าเซนติเมตร สีสันหลากสีสดใส พลิ้วไหวเรียงรายท่ามกลางสายลม
ที่ด้านข้างของถนนมีชายหนุ่มที่ฮิวจ์ไม่รู้จักกำลังปรับเครื่องเสียง เสียงหนวกหูนั้นดังมาจากนี่นี่แหละ
นอกจากนี้ยังมีอีกสองสามคนที่กำลังเป่าลมใส่ลูกโป่งไข่อีสเตอร์ เพียงแต่พวกเขาใส่อะไรบางอย่างก่อนที่จะเป่าลมเข้าไป
ฮิวจ์กำลังมองอย่างสงสัย ปรากฏว่ามีคนกำลังเรียกเขา “เควิน รบกวนคุณหรือเปล่า? ขอโทษด้วยจริงๆ”
พอมองไปตามเสียง ฮิวจ์ก็พบว่าคนที่กำลังคุยอยู่กับเขาคือทนายเออร์บัก ตำนานของเมืองแฟร์เวลจึงรีบตอบอย่างลนลาน “เออร์ เออร์บัก คุณก็เกรงใจไป ไม่มีอะไรครับ ผมแค่สงสัยว่ากำลังทำอะไรกัน”
เออร์บักเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพลางดึงชายหนุ่มบนพื้นให้ลุกขึ้นมาด้วย “นี่คือฉิน หลานชายของคุณฉิน ไฮ ฉิน นี่คือเควิน นักบาสมือดีในเมืองเรา”
แน่นอนว่าคนที่ปรับเครื่องเสียงอยู่ก็คือฉินสือโอว
ฉินสือโอวกับฮิวจ์จับมือกัน ฮิวจ์สูงหนึ่งร้อยเก้าสิบกว่า อายุประมาณสามสิบ โครงร่างใหญ่ กล้ามล่ำ ขาทั้งสองยาว ดูก็รู้ว่าเป็นหุ่นนักกีฬา
“คุณก็คือฉิน? ฮะ เพื่อน ช่วงนี้นายเป็นประเด็นร้อนเลยนะ คุณมาจากประเทศจีนใช่ไหม? ยินดี ยินดี ยินดีต้อนรับสู่เมืองแฟร์เวล”ฮิวจ์ยิ้มก่อนจะพูดต่อ “แต่ผมอยากรู้ว่าพวกคุณกำลังทำอะไรกันเหรอ?”
ฉินสือโอวแนะนำตัวเองก่อนจะพูดต่อ “นี่เป็นกิจกรรมที่สนุกมากของจีนเรียกว่าทุบไข่ทอง ส่วนที่ว่าทำอะไรนั้นต้องขออภัยที่ต้องเก็บเป็นความลับ”
ฮิวจ์ไม่ได้สนใจ เขายิ้มออกมาแล้วก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยฉินสือโอวปรับเครื่องเสียง
จวบจนเวลาหกโมงกว่า ผู้คนถึงเริ่มออกมาบนถนน วันนี้อากาศดีมาก แสงแดดสาดส่องไล่ความหนาวเหน็บที่หลงเหลือจากค่ำคืนของพื้นที่เขตเหนือสุดของโลก
ผู้คนเริ่มทยอยออกมาที่ถนน ประตูห้างร้านเริ่มทยอยเปิดขึ้น ลูกกวาดที่เกี่ยวกับเค้กช็อกโกแลตถูกนำออกมาวางไว้ในจุดที่เด่นที่สุด  มองจากหน้าต่างร้านค้าเข้าไปก็จะเจอกับลูกกวาดชนิดต่างๆบนชั้นวางสินค้า
ฉินสือโอวฉลองอีสเตอร์เป็นครั้งแรกจึงสนใจทุกอย่างเป็นพิเศษและเดินเล่นแถวร้านสะดวกซื้อ
ฮิวจ์ชงกาแฟให้เขาอย่างกระตือรือร้น พอเห็นฉินสือโอวสนใจจึงแนะนำลูกกวาดที่ขายให้ฉินสือโอวฟัง “แบ่งได้เป็นสองประเภท อันเล็กเป็นฟองดองท์ที่ยาวประมาณหนึ่งนิ้วเคลือบด้วยช็อกโกแลตที่ทั้งหวานทั้งนุ่ม ราคาแค่ 10 เซ็นต์”
“อีกแบบเป็นไข่ หน้าตาก็จะประมาณไข่ไก่ทั่วไป แต่จริงๆ แล้วข้างในไม่มีอะไรเลย มีแค่เปลือกช็อกโกแลต ถ้าจะกินก็แค่ต้องทุบให้เป็นชิ้นก็กินได้แล้ว”
ฉินสือโอวทำความเข้าใจ ตอนออกมาก็เจอกับเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังดูลูกโป่งที่ลอยไปมาก็เลยซื้อฟองดองท์กับไข่ช็อกโกแลตไปแบ่งให้กับเด็กๆทำเอาดีอกดีใจกันใหญ่ยกใหญ่
ช่วงเช้าของวันอีสเตอร์ไม่มีกิจกรรมอะไรมาก พอกินมื้อกลางวันเสร็จ รอจนอากาศอุ่นขึ้น ขบวนพาเหรดอีสเตอร์ก็เริ่มขึ้น
เมืองแฟร์เวลค่อนข้างเล็ก ประชากรก็ไม่เยอะ ฉะนั้นขบวนพาเหรดก็ไม่ได้ใหญ่โต มีเพียงแค่ห้าหกสิบคน บางคนสวมชุดคลุมยาว ในมือถือไม้กางเขน เดินไปบนถนนด้วยเท้าเปล่า ทุกครั้งที่ผ่านหน้าประตูของพลเรือน คนที่มุงดูอยู่ก็จะโห่ร้องอย่างยินดีไปที่พวกเขา
เออร์บักเล่าให้ฉินสือโอวฟังว่าคนในพาเหรดแต่งตัวเป็นบุคคลจากประวัติศาสนาคริสต์และร้องเพลงฉลองการฟื้นคืนพระชนม์ของพระเยซู
ขบวนพาเหรดเดินไปรอบถนนหลักหนึ่งรอบก่อนจะมุ่งไปยังโบสถ์ทางทิศตะวันออก เออร์บักอธิบายให้ฉินสือโอวฟัง
“เดี๋ยวหลังจากนี้ เหล่าสาวกก็จะไปประกอบพิธีล้างบาปที่โบสถ์ แล้วสวมชุดใหม่ เฉลิมฉลองการคืนชีพของพระเยซู จากนั้นก็เก็บกวาดบ้านของตัวเอง อันนี้จะคล้ายๆกับปีใหม่ของคุณ”
ฉินสือโอวพูดยิ้มๆ “ใช่แล้ว เหมือนจริงๆ”
ทั้งสองพากันเดินไปที่โบสถ์ด้วยกัน บนถนนเต็มไปด้วยกลีบดอกลิลลี่ และส่วนมากคือลิลลี่ อีสเตอร์ ดอกไม้ชนิดนี้กลิ่นหอมมาก ถนนทั้งสายราวกับกลายเป็นสวนดอกไม้ไป
ยิ่งเข้าใกล้โบสถ์คนก็ยิ่งแน่น ทันใดนั้นเด็กหนุ่มอายุประมาณยี่สิบก็เดินมาตรงหน้าฉินสือโอวแล้วยื่นไข่ไก่สีแดงสดมาให้
ฉินสือโอวนึกว่าเป็นของขวัญอะไรบางอย่างจึงรับมาไว้ในมือ เออร์บักผุดยิ้มขึ้นก่อนจะรีบเข้าไปกระซิบข้างหูเขา “นี่คือไข่ไก่บอกรัก เพื่อน นายแน่ใจเหรอว่าจะรับรักจากพ่อหนุ่มน้อยน่ารักตรงหน้านี้?”
พอได้ยินแบบนั้นฉินสือโอวก็ตกใจ ให้ตายเถอะ มีแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย? ก่อนหน้านี้ที่เขาหาในเน็ตก็ไม่มีนี่นา
ในฐานะชายแท้ แน่นอนว่ารสนิยมทางเพศของเขาปกติ เพราะฉะนั้นพอเออร์บักพูดจบเขาจึงรีบคืนไข่ไก่แดงให้กับเด็กหนุ่มคนนั้น
หนุ่มน้อยทำหน้าผิดหวัง เออร์บักขยิบตาให้ฉินสือโอวแล้วพูดต่อ “นั่นหนุ่มหล่อเลยนะ หนุ่มน้อย ดูตาเขาสิ เหมือนไพลินเลย แล้วดูผิวสิ เนียนอย่างกับผ้าไหม…..”
ฉินสือโอวมองไปก็เจอกับเด็กหนุ่มฝรั่งที่ยังคงมองเขาอยู่จึงโบกมือแบบจนใจแล้วเอ่ยขึ้น “ขอโทษทีเพื่อน ผมเป็นคนจีน เราแต่งงานกับต่างชาติไม่ได้ ไม่อย่างนั้นเราจะถูกคนในตระกูลไล่ออกจากตระกูลแน่”
หนุ่มผิวขาวได้ยินดังนั้นก็จากไปอย่างผิดหวัง ฉินสือโอวปาดเหงื่อ ตายละหว่า เสน่ห์ของเขาแรงถึงขนาดดึงดูดได้ทั้งชายหญิงเลยเหรอ? ทำไมตอนอยู่จีนไม่เห็นเป็นแบบนี้?”
โบสถ์ของเมืองแฟร์เวลไม่ถือว่าเล็ก กินพื้นที่กว้างประมาณกว่าสองพันตารางฟุต ด้านบนหลังคามีไม้กางเขน โครงสร้างหลักของตัวตึกเป็นไม้ ดูมีเอกลักษณ์
แต่ว่าอายุของโบสถ์ไม่น้อยแล้ว กำแพงด้านนอกมีร่องรอยของการซ่อมแซม หน้าต่างหลากสีสันนั้นแตกเป็นบางจุด ได้แต่ใช้กระดาษสีซ่อม
พอเดินเข้าไปก็เจอกับจุดทรุดโทรมมากขึ้น อย่างเก้าอี้ที่ดูเก่าคร่ำครึ สีของภาพบนฝาผนังก็ซีด
พอเออร์บักเดินเข้าโบสถ์ก็ทำท่าเคร่งขรึมขึ้นมา เขาพาฉินสือโอวต่อแถวเข้าร่วมพิธีล้างบาป พอเขายืนอยู่ใต้รูปปั้นพระเยซูมือทั้งสองประสานกันก่อนจะก้มหน้าอธิษฐาน
“ขอพระเยซูคุ้มครอง คุ้มครองพลังจิตสำนึกโพไซดอนไม่ให้เสื่อมถอย คุ้มครองให้ลูกหาเงินได้เยอะๆ ถ้าลูกได้เงินหนึ่งพันล้านแรก ลูกสัญญาว่าจะหล่อรูปปั้นท่านใหม่ เอ่อ ไม่สิ ซ่อมบำรุงโบสถ์ให้ท่าน”
พอเห็นสีหน้าอธิษฐานด้วยความเคารพสัตย์ซื่อของฉินสือโอวบาทหลวงที่รับหน้าที่ดำเนินพิธีผุดยิ้มบางขึ้นมา แต่ว่าถ้าเขารู้ถึงความคิดที่เจ้าหนุ่มนี่คิดอยู่ในหัวคงจะใช้อ่างในพิธีฟาดเข้าหัวของฉินสือโอวเป็นแน่
หลังจากที่พิธีล้างบาปจบลง กิจกรรมอีสเตอร์ก็เริ่มต้นขึ้น ฉินสือโอวกับเออร์บักเดินกลับไปที่ทางแยก ที่นั่นมีเวทีที่ถูกประกอบขึ้นแล้วเรียบร้อย พื้นหลังของเวทียังมีตัวหนังสือตัวเขียนที่ดูซับซ้อนอีกด้วย
………………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 24 ชักใบเรือออกทะเล
อักษรตัวนี้คงมีคนรู้จักน้อยมากในประเทศจีน แต่ว่าแทบทุกคนในเมืองแฟร์เวลกลับรู้จักมัน นั่นคือตัวหนังสือ “ฉิน” และเป็นอักษรเสี่ยวจ้วนแบบที่ฉินซีฮ่องเต้บังคับใช้หลังจากรวมแผ่นดินด้วย
โลโก้ของพื้นที่ประมงต้าฉินก็คือตัวอักษรเสี่ยวจ้วน ‘ฉิน’ อักษรตัวนี้เป็นโลโก้ที่โดดเด่นที่สุดในเมืองแฟร์เวล
พอก้าวขึ้นไปบนเวทีฉินสือโอวก็กระฉับกระเฉงขึ้นมา เขาวางมาดก่อนกล่าวสุนทรพจน์ ยุคของเขากำลังมาถึงแล้ว!
ตอนที่ฉินสือโอวทำงานเป็นฝ่ายบุคคลของ CNOOC แม้ว่าหลักๆจะเป็นงานวัดตามประสิทธิผล แต่งานเทรนก็อยู่ในขอบเขตรับผิดชอบของเขา เพราะฉะนั้นเรื่องขึ้นพูดบนเวทีจึงไม่ใช่เรื่องกดดัน ต่อให้เป็นต่อหน้าเหล่าฝรั่งผมทองตาสีฟ้าและต้องใช้ภาษาอังกฤษก็ตาม
ไม่ใช่ว่าเขาเก่งอังกฤษมากมาย แต่เพราะสิ่งที่เขาจะพูดนั้นเรียบง่ายมาก “สวัสดีครับทุกคน ผมคือฉิน หลานชายของคุณฉิน วันนี้พื้นที่ประมงเรามาจัดกิจกรรมที่นี่ ยินดีให้ทุกคนเข้ามาเล่นได้ ขอบคุณครับ”
เหล่าชาวเมืองไม่รู้ว่ากิจกรรมนั้นต้องทำอะไรกันแน่ แต่กิจกรรมวันอีสเตอร์นั้นเยอะ ขอแค่เป็นกิจกรรมก็มีคนมาร่วม
เออร์บักคอยคุมงานอยู่ ความน่าเกรงขามของเขาพอให้กลุ่มคนที่งานอยู่ในความเป็นระเบียบได้ ภายใต้การคุมของเขา เด็กสาวคนหนึ่งก็เดินออกมาจากฝูงชน
กิจกรรมนี้ง่ายมาก นั่นก็คือใส่หมวกที่มีปลายแหลม จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปทิ่มลูกโป่งไข่อีสเตอร์ให้แตก ซึ่งลูกโป่งทุกลูกจะมีกระดาษแผ่นเล็กๆที่เขียนไว้ว่าได้รางวัลที่เท่าไร
ลูกโป่งไข่อีสเตอร์เบียดกันเรียงราย เด็กสาวกระโดดสุดแรง ปลายแหลมบนหมวกแตะโดนลูกโป่งที่เต็มไปด้วยอากาศจนแตก
เสียง ‘ปัง’ ดังขึ้น กระดาษแก้วหลากสีโปรยปรายลงมาพร้อมกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่พับอยู่
เออร์บักคลี่กระดาษนั้นออกแล้วหันไปพูดกับฉินสือโอว “โชคของเด็กสาวคนนี้ไม่เลวจริงๆ ไอ้หนู รางวัลที่หนึ่ง…..”
ฉินสือโอวถือไมค์พลางเชิญให้เด็กสาวขึ้นมาบนเวทีแล้วเอ่ยถามขึ้น “เธอชื่ออะไร สาวน้อย?”
“เจเน็ตค่ะ ฉิน”
“เจเน็ต? ชื่อเพราะจัง โชคดีมากเลย หนูได้รางวัลที่หนึ่ง รู้ไหมว่ารางวัลที่หนึ่งของเราคืออะไร?”
“ไม่รู้ค่ะ แต่หนูอยากรู้”
“โอเค งั้นฉันจะบอกคำตอบกับหนู เจเน็ต รางวัลที่หนึ่งคือจูบของฉันหนึ่งจูบ!”
“พระเจ้า อย่าทำงั้นเลย งั้นหนูไม่เอาได้ไหม?”
ฉินสือโอวได้ยินแบบนั้นก็จุก แต่เขาก็รู้จักการล้อเล่นแค่พอประมาณจึงโบกมือให้คนนำของรางวัลขึ้นมา ในมือเขาถือไอโฟน 6 ที่ซื้อมาไม่นานแล้วเอ่ยถาม “สาวน้อย หนูไม่เอาจริงๆเหรอ?”
เจเน็ตกรีดร้องด้วยความยินดีออกมา ไอโฟน 6 เพิ่งจะออก ราคาที่แคนาดาประมาณหนึ่งพันดอลลาร์ สภาพเศรษฐกิจที่เมืองแฟร์เวลตอนนี้เลวร้ายมาก เงินเดือนของพนักงานธรรมดาก็แค่สองพันดอลลาร์เท่านั้น ต่อให้เป็นชาวประมงมีฝีมือเงินเดือนอย่างมากก็ห้าพัน
ฉะนั้น แม้ว่าจะมีคนใช้ไอโฟนเยอะ แต่คนที่ใช้ไอโฟน 6 นั้นกลับน้อยมากๆ
พอไอโฟน 6 เครื่องนั้นถูกแจกออกไป กิจกรรมที่ฉินสือโอวจัดก็ครื้นเครงกว่าเดิม เจเน็ตได้มือถือไปก็พุ่งเข้ามากอดฉินสือโอวและจูบที่แก้มเขาอย่างร้อนแรง
ฉินสือโอวไม่ทันตั้งตัว เขามันอ่อนประสบการณ์ ไม่นึกว่าจะเจออะไรแบบนี้ แม้ว่าก่อนหน้าที่เขา**เจเน็ตจะดูทำตัวตามสบาย แต่นั่นก็เพราะเขารู้ว่าเขาแค่กำลังล้อเล่นอยู่
ตอนนี้ที่เจเน็ตประทับริมฝีปากชุ่มฉ่ำนั้นบนหน้าเขาทำเอาเขาหน้าแดง
พอชาวเมืองที่มุงดูอยู่สังเกตเห็นก็พากันหัวเราะยกใหญ่
ของขวัญที่ฉินสือโอวเตรียมมาค่อนข้างจะเยอะ แม้ว่ารางวัลที่หนึ่งจะไม่มาก แต่ลูกโป่งทุกลูกล้วนมีรางวัล รางวัลที่ธรรมดาหน่อยก็เป็นไข่ช็อกโกแลต นอกนั้นส่วนมากเป็นของจำพวกที่ใช้ได้จริงอย่างบัตรเติมน้ำมัน บัตรเติมเงินมือถือ  ฉะนั้นชาวเมืองที่มาร่วมสนับสนุนกิจกรรมของเขาจึงเยอะมาก และเยอะขึ้นเรื่อยๆ
ได้ของขวัญมาแบบฟรีๆ มีอะไรไม่น่าดีใจ?
ในตอนที่ของขวัญชิ้นสุดท้ายถูกแจกออกไป ฉินสือโอวก็เป็นที่ยอมรับของชาวเมือง ต่อให้ไม่ใช่ทุกคนที่มองเขาเป็นเพื่อน แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้มีความรู้สึกแย่กับเขา ตอนนี้คนในเมืองต่างรู้ว่าหลานชายของคุณฉิน รับช่วงต่อพื้นที่ประมงและฉินคนมีเงินยังเป็นคนทำอะไรตามใจตัวด้วย
คนที่มาเข้าร่วมกิจกรรมมีเข้ามาเรื่อยๆ ลูกโป่งสองร้อยลูกโดนทิ่มแตกไปอย่างรวดเร็ว แบบนี้ฉินสือโอวก็ได้พักบ้าง
ฉินสือโอวนั่งพักอยู่ในร้านสะดวกซื้อฮิวจ์ เขาถือแก้วกาแฟจิบไปเล่นมือถืออวดรวยกับเพื่อนไป  “เหนื่อยจะตายละ เมื่อกี้ฉันจัดกิจกรรม ถือว่าเชิดหน้าชูตาให้จีนเราได้หน่อย”
“ฉินโซ่ว กิจกรรมครั้งนี้จัดไปเท่าไร?” หม่าจินแหย่
“ก็ไม่เยอะ ประมาณสี่หมื่นได้ อ้อ แล้วก็หน่วยดอลลาร์นะ”
“ฉินโซ่ว แกนี่ก็ทุเรศ ใช้ไปแค่สี่หมื่นมาอวดอะไรกับเพื่อน? แกจงใจมาให้โดนด่าใช่ไหมเนี่ย?” หัวหน้าห้องตำหนิเขาไปเหมือนแต่ก่อน
“งั้นขอถามหน่อย สี่หมื่นดอลลาร์แคนาดาคือกี่หยวน?” เฉินเหล่ยถาม “ไอ้เชย รู้จักแค่พวกดอลลาร์สหรัฐ เยน ดองเวียดนาม ดอลลาร์ซิมบับเว”
เฉินเจี่ยนหนานที่เข้าไปทำงานในธนาคารตามที่ที่บ้านจัดการให้หลังเรียนจบตอบกลับมา “อัตราแลกเปลี่ยนของดอลลาร์แคนาดากับหยวนในวันนี้อยู่ที่ประมาณ 4 ต่อ 94”
“งั้นก็คือสองแสนเหรอ?”
“ใช่” ฉินสือโอวหาสติกเกอร์ทำหน้าอวดรวยแล้วส่งเข้าไปในกลุ่ม ทำให้ในกลุ่มฮือฮาขึ้นอีกครั้ง
สุดท้ายหัวหน้าห้องจงต้าจวิ้นจึงส่งสติกเกอร์ที่ทำหน้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ ฉินโซ่วหาว รวมตัวครั้งหน้าก็ไปรวมกันที่พื้นที่ประมงแก ค่าใช้จ่ายไปกลับแกก็ต้องออกด้วย!”
ฉินสือโอว “ไม่มีปัญหา ขอแค่พวกแกมีเวลามารวมตัวกัน เงินนี้ฉันก็ออกได้!”
ช่วงมหาลัย ห้องเรียนที่ฉินสือโอวอยู่ถือว่าบรรยากาศดี แม้ว่าจะมีการแบ่งพรรคแบ่งพวกบ้าง แต่นักศึกษาจะไปมีเล่ห์กลอะไรได้ เรื่องแก่งแย่งชิงดีก็น้อย เทียบกับบรรยากาศออฟฟิศที่CNOOCแล้ว การแก่งแย่งในมหาลัยแค่ไม่กี่ครั้งนั้นดูเด็กๆไปเลย
ฉินสือโอวช่างคิดถึงชีวิตเด็กมหาลัยที่เดียงสาจริงๆ
ตกกลางคืนก็เป็นช่วงสำคัญของวันอีสเตอร์ โชว์พลุ
อันนี้คล้ายกับเทศกาลโคมไฟของจีน แคนาดาให้ความสำคัญกับการรักษาสิ่งแวดล้อม แต่หลักๆจะเน้นไปที่โรงงานกับการปล่อยก๊าซเสียจากรถยนต์ แต่เทศกาลสำคัญอย่างวันอีสเตอร์จะแนะนำให้จุดพลุ
พอฟ้ามืดก็มีเด็กออกมาจุดพลุขนาดเล็ก ด้านนี้กฎหมายของแคนาดามีบัญญัติไว้ว่าต้องมีผู้ปกครองคอยดูแล ถ้าเป็นพลุแบบครอบครัว ต้องเป็นคนที่บรรลุนิติภาวะเท่านั้นถึงจะจุดเล่นได้
ฉินสือโอวเห็นเด็กๆเล่นสนุกกันข้างนอกก็อดไม่ได้เลยซื้อกล้องสลับลายจากร้านสะดวกซื้อฮิวจ์ ก่อนจะจุดเขาอาศัยแสงไฟอ่านดูสถานที่ผลิตก็พบว่ามีแต่ MADE IN CHINA ทั้งนั้น
เศรษฐกิจที่เมืองแฟร์เวลไม่ค่อยพัฒนาเท่าไร ฉะนั้นโชว์พลุที่ทางการจัดมาจึงยาวแค่ยี่สิบนาที หลักๆก็มีแต่กลีบดอกไม้ที่โปรยเต็มฟ้า
นอกจากนี้ ถ้ายืนอยู่ในจุดสูงหน่อยก็จะเห็นว่าเหนือฟ้าของเมืองใหญ่ต่างๆในแคนาดาล้วนดูสวยงาม เปลวไฟหลากสีกระจายตัวในท้องฟ้า งดงามจนชมไม่หวาดไม่ไหว
สำหรับเกาะแฟร์เวลที่อยู่เหนือสุด หลังเทศกาลอีสเตอร์ถึงจะเป็นเวลามาเยือนของฤดูหนาวอย่างแท้จริง
ตอนเช้า ฉินสือโอววนรอบพื้นที่ประมงพักหนึ่งก็เจอกับชาร์คที่ขับกระบะฟอร์ด F150 อันเป็นเอกลักษณ์ของเขาแล่นเข้ามา
รถกระบะนี้เป็นรถสุดรักของชาร์ค รุ่น6ที่ดีที่สุด F150 ความจุ2L ราคาในจีนห้าแสน แต่ที่แคนาดาขายอยู่แค่สี่หมื่นกว่า แปลงเป็นหยวนก็คือสองแสน ราคาต่างกันมาก!
“วันนี้เราต้องออกทะเล ลองทอดแหดูสภาพในทะเลหน่อย” ชาร์คกระโดดลงมาจากรถพลางพูดขึ้น
ฉินสือโอวพูดขึ้น “งั้นเราต้องรีบซื้อเรือประมง”
ชาร์คพูด “เอาเรือผมไปก่อนแล้วกัน แค่นี้ก็พอ ตอนนี้เราแค่ไปดูสถานการณ์ของปลา”
เรือของชาร์คเป็นเรืออวนลาก ก็คือเรือเล็กที่มีอวนอยู่ท้ายเรือไว้จับปลาแบบที่มักจะเห็นในทีวีบ่อยๆ ความยาวคือ 19 8เมตร กว้าง4 9เมตร จมลึกในน้ำ2 2 เมตร เรือเปล่าถ่ายน้ำได้50ตัน บรรทุกเต็มที่ถ่ายน้ำได้ 200ตัน 385แรงม้าดีเซล
เรือนี้ค่อนข้างเก่าแล้ว แต่ชาร์คก็ยังคงรักมันอยู่ ฉะนั้นยังคงทำงานได้ดี
พอขึ้นไปบนเรือประมงที่มีชื่อว่า ‘อลิซ’ ฉินสือโอวก็รู้สึกภาคภูมิใจ ออกทะเลแล้ว!
และที่ขาดไม่ได้เลย ฉินสือโอวเริ่มเซลฟี่ในท่าต่างๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาลงเรือ ต้องถ่ายช่วงที่มีค่าน่าจดจำแบบนี้ไว้  ประเด็นหลักก็ยังคงเป็นการอัพลงไทม์ไลน์ยั่วพวกเพื่อนๆที่ยังลำบากลำบนกันที่จีน
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 25 ประสบการณ์ของชาวประมง
เสียงเครื่องยนต์ดัง ‘ครืนๆ’ มาจากฟาร์มปลา ชาร์คที่ยืนอยู่ตรงท้ายเรือกำลังเตรียมจะหว่านแห ฉินสือโอวหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วเดินกลับไปที่หัวเรือ เรื่องอะไรที่เขาจะต้องไปทำงานด้วยตัวเองล่ะ
เรือหาปลาถูกสายลมและคลื่นพัดจนค่อยๆออกห่างจากท่าเรือ ภาพเกาะแฟร์เวลที่มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆท้องทะเลที่กว้างสุดลูกหูลูกตานี้ก็เสมือนกำลังกางปีกเพื่อบอกลาจากฟาร์มปลา
ลมทะเลที่พัดมาโดนหน้า ให้ความรู้สึกทั้งชุ่มชื้นและสดชื่น ฉินสือโอวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ตะโกนว่า  “สักวันข้าจักล่องเรือข้ามโพ้นน้ำ กางใบเรือไปให้สุดโพ้นทะเล ข้าคือฉินสือโอว ข้าจักขอปฏิญาณต่อตนเอง!“
ชาร์คฟังภาษาจีนไม่ออก เขาเอียงคอมองฉินสือโอวอย่างสงสัย พลันรู้สึกว่าบอสของเขาคนนี้บางครั้งก็ทำตัวงี่เง่าดี
ด้วยกังวลว่าฉินสือโอวจะพลัดตกน้ำ ชาร์คจึงพูดว่า  “บอส ในห้องบังคับการเรือมีชุดว่ายน้ำอยู่ คุณรีบไปเปลี่ยนเถอะครับ”
ฉินสือโอวกลับรู้สึกน่าขัน ถึงแม้เขาในตอนนี้จะไม่ใช่เทพเจ้าแห่งท้องทะเล แต่เขากลับรู้สึกเป็นตัวเองมากกว่าอยู่บนบกเสียอีก จำเป็นต้องใช้ชุดว่ายน้ำด้วยหรือ?
แต่ชาร์คกลับเป็นห่วงกลัวเขาจะเป็นอะไรขึ้นมา ดูฉินสือโอวก็ช่วยงานอะไรเขาไม่ได้ จึงตัดสินใจหาอะไรมาให้ฉินสือโอวเล่น ฉินสือโอวที่มักจะยืนอยู่บนหัวเรือพร้อมชะเง้อมองดูผืนน้ำตลอดเวลา ทำให้เขารู้สึกเป็นกังวล
พอได้ยินว่าบนเรือสามารถเล่นเกมจับปลาได้ ฉินสือโอวก็ดีใจขึ้นมา แต่สุดท้ายชาร์คกลับมาพร้อมอุปกรณ์ชุดหนึ่ง ว่ากันตามจริงก็เป็นเพียงเชือกหลายๆเส้นที่มัดรวมกัน มีปมมัดที่ปลายเชือกแล้วคล้องกับปล้องไม้ไผ่ขนาดเล็กใหญ่
“นี่คืออะไร หนูน้ำเต้า[footnoteRef:1]เหรอ?” ฉินสือโอวถามด้วยท่าทีจังงัง [1:  calabash brothers หรือ Hulu Brothers เป็นซีรีส์แอนิเมชั่นจีนที่ผลิตโดย Shanghai Animation Film Studio เป็นการ์ตูนชุดยาวที่เด็กๆที่เกิดในยุค 1970-80 แทบทุกคนรู้จักดี การ์ตูนเรื่องนี้สอนให้เด็กๆรู้จักถึงความยุติธรรม และอยุติธรรม ซาบซึ้งในมิตรภาพและเรียนรู้ถึงความสามัคคี นอกจากนี้ยังสนุกสนานไปกับความเฉลียวฉลาดของกุมารน้ำเต้าทั้งเจ็ด]
ชาร์คฉีกยิ้มพูดพร้อมหัวเราะ  “ไม่ครับ นี่คือ’ที่ดักปลาเลโอ ตอลสตอย[footnoteRef:2]’ เป็นอุปกรณ์ที่ใช้จับปลาไหลโดยเฉพาะ อีกสักพักเดี๋ยวผมหาทำเลดีๆ ลดความเร็วเรือลง เราจะไปจับปลาไหลกันนะครับ”  [2:  Leo Tolstoy หรือ เลโอ ตอลสตอย คือนักเขียนชาวรัสเซียในศตวรรษที่ 19 ที่ชื่นชอบคณิตศาสตร์ มีปัญหาคณิตศาสตร์ข้อหนึ่งที่เลโอ ตอลสตอยชื่นชอบมาก จึงได้ปรากฏในหนังสือเรียนคณิตศาสตร์ให้กับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ได้เรียนกัน ปัญหามีอยู่ว่ามีถังไม้ใบหนึ่ง บนถังมีท่อน้ำอยู่สองท่อ หนึ่งในนั้นมีท่ออันหนึ่งที่หากเปิดท่อไว้ สามารถเติมน้ำเต็มถังได้ภายใน 24 นาที แต่อีกท่อหนึ่ง จะเติมน้ำเต็มได้ใน 15 นาที หากใต้ถังไม้มีรู น้ำเต็มถัง ใช้เวลา2ชั่วโมง น้ำถึงจะไหลออกจากรูจนหมดถัง หากเปิดท่อทั้งสองไว้ และมีน้ำไหลผ่านรูก้นถังด้วย ต้องใช้เวลาเท่าไรน้ำถึงจะเต็มถัง]
จากที่ชาร์คอธิบายให้ฉินสือโอวฟัง ปลาไหลเป็นปลาที่เก่าแก่ชนิดหนึ่ง มีการใช้ชีวิตที่แปลกมาก พวกมันจะเติบโตตามริมแม่น้ำ พอโตเต็มตัวแล้วถึงจะว่ายกลับไปยังพื้นที่วางไข่ในมหาสมุทรเพื่อวางไข่ ตลอดชีวิตจะวางไข่เพียงครั้งเดียว หลังวางไข่เสร็จก็จะตายไป
ปลาไหลบนโลกใบนี้ โดยมากจะชอบอาศัยอยู่ในพื้นที่เขตร้อนหรือกึ่งเขตร้อน มีเพียงปลาไหลพันธุ์ปลาตูหนายุโรป[footnoteRef:3]และปลาไหลอเมริกัน[footnoteRef:4]เท่านั้นที่สามารถอาศัยอยู่ได้ในน่านน้ำเขตหนาวเย็น [3:  ปลาตูหนายุโรป หรือ ปลาไหลยุโรป หรือ European eel เป็นปลาน้ำจืดกระดูกแข็งชนิดหนึ่ง ในวงศ์ปลาตูหนา (Anguillidae) มีรูปร่างเหมือนปลาตูหนาชนิดอื่น ๆ ทั่วไป โดยที่ปลาตูหนายุโรปมีข้อกระดูกสันหลังประมาณ 114 ข้อ เมื่อโตเต็มที่แล้วมีความยาวได้มากกว่า 1 เมตร แต่ขนาดโดยเฉลี่ยจะอยู่ที่ 60-80 เซนติเมตร กระจายพันธุ์อยู่ตามแถบชายฝั่งแม่น้ำในทวีปยุโรปและใกล้ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน โดยที่ปลาพ่อพันธุ์ แม่พันธุ์จะว่ายน้ำไปวางไข่ในทะเลลึก โดยจะใช้เวลานานถึง 1-2 เดือน ลูกปลาเมื่อฟักเป็นตัวอ่อน จะมีลักษณะใส โปร่งแสง เหมือนวุ้นเส้น เมื่อปลาวางไข่แล้วจะตาย ขณะที่ลูกปลาขนาดเล็กจะเดินทางกลับสู่แม่น้ำทางทวีปยุโรป โดยลอยไปตามกระแสน้ำอุ่นกัลฟ์สตรีม และถูกกินระหว่างทางเป็นจำนวนมาก ตัวอ่อนใช้เวลาถึง 2 ปี ในการเดินทางถึงมหาสมุทรแอตแลนติกตอนกลาง จนกระทั่งถึงปลายปีที่ 3 จึงถึงชายฝั่งแม่น้ำในทวีปยุโรป โดยจะใช้เวลา 8-15 ปี ในการเจริญเติบโต จนเป็นตัวเต็มวัย ก่อนที่จะหวนกลับไปวางไข่ในทะเลตามวงจรชีวิต[3]
]  [4:  ปลาไหลอเมริกัน (American eel, Anguilla rostrate) เป็นปลาที่พบได้บนชายฝั่งตะวันออกของทวีปอเมริกาเหนือ จะมีลำตัวลักษณะเหมือนงู และหัวที่เล็กเรียวแหลม แผ่นหลังจะมีสีน้ำตาลส่วนแผ่นหน้าท้องจะเป็นสีเหลืองชา พวกมันมีฟันที่แหลมคมแต่ไม่มีครีบ สามารถเติบโตได้เต็มที่ถึง 152 เซนติเมตร]
ฟาร์มปลาในนิวฟันด์แลนด์เป็นที่บรรจบของกระแสน้ำอุ่นจากอ่าวเม็กซิโกและกระแสน้ำเย็นจากมหาสมุทรแอตแลนติก ทำให้ได้เปรียบอย่างมาก สามารถพบเห็นทั้งปลาเขตน้ำอบอุ่นและปลาเขตหนาวได้ที่นี่ นอกจากนั้นปลาเขตร้อนเองก็สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้เช่นกัน
“ปลาไหลอเมริกันจะว่ายจากแม่น้ำมาสู่มหาสมุทรนี้เพื่อวางไข่ทุกๆ ฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน หลังผ่านการจำศีลตลอดฤดูหนาวแล้ว ถึงแม้ว่าเนื้อปลาไหลในช่วงเวลานี้จะไม่อ้วนและมีเนื้อเยอะ แต่กลับเต็มไปด้วยไข่ปลา รสชาติจัดว่าดีสุดๆ”
“แล้วปล้องไม้ไผ่พวกนี้จะช่วยเรื่องอะไร?” ฉินสือโอวถาม
ชาร์คหัวเราะพร้อมพูดว่า  “ปลาไหลอเมริกันชอบมุดเข้ามาในปล้องพวกนี้ โดยเฉพาะหากเราใส่อาหารที่พวกมันชอบเช่นเนื้อเส้นสดๆลงไปแล้ว ผมกล้าพนันได้เลยครับว่า หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เราจะได้อาหารกลางวันที่มากโขเลยเชียว”
ฉินสือโอวนำปล้องไม้ไผ่วางลงในน้ำ จากนั้นมัดเชือกให้แน่น แล้วในเมื่อเขาตอนนี้เขาว่างแล้ว จึงไปดูชาร์คหว่านแหจับปลา
ชาร์คค่อยๆบังคับเรือไปให้แล่นไปตามทิศทางลม เขาหว่านแหจับปลาในมือลงไป ฉินสือโอวเห็นว่าช่องตาข่ายนั้นเล็กมาก คาดว่าปลาตัวเล็กๆก็คงจะหนีไม่ได้ จึงถามขึ้นว่า  “พวกเรายังต้องรักษาระบบนิเวศไม่ใช่เหรอ?”
ชาร์คอธิบายว่า  “ตอนนี้อยู่ในช่วงฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งไม่ใช่ทั้งช่วงวางไข่ และไม่ใช่ช่วงที่ปลาและกุ้งกำลังเติบโต ดังนั้นจึงยากที่จะจับปลาขนาดใหญ่ได้ วันนี้เราเพียงมาสำรวจดูปริมาณของทั้งปลาและกุ้ง ดังนั้นปลาหรือกุ้งตัวเล็กก็ต้องจับ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงพวกมันก็จะเติบโตเอง พอเราจับพวกมันขึ้นมาแล้ว เราต้องปล่อยมันกลับสู่ทะเลครับ”
หลังจากหว่านแหลงไปแล้ว ชาร์คก็อธิบายต่ออีกว่า  “การบังคับความเร็วในการลากแหก็เป็นทักษะอย่างหนึ่งนะครับบอส ตามหลักการแล้ว การจะจับปลาแต่ละชนิดจะมีวิธีการที่แตกต่างกันไป”
“หากจะจับปลาที่ว่ายน้ำเร็ว เช่น ปลากระบอกเทาหรือปลาค็อด การลากจะต้องเร็ว แต่หากเป็นปลาที่ว่ายช้า เช่นปลาเทราต์สายพันธุ์ต่างๆ การลากอวนต้องลากช้าลง”
“แล้วก็ ตอนนี้เราอยู่ในเขตน้ำลึก หากในเขตน้ำตื้นนั้น แหปลาจะแตะพื้นทะเล หากเราลากแหในพื้นที่มีลักษณะแข็งแล้ว ต้องลากอย่างช้าๆ ไม่อย่างนั้นจะทำให้แหปลาเสียหาย กลับกันหากหว่านแหในพื้นที่ค่อนข้างอ่อนตัว ก็ต้องลากให้เร็วขึ้น”
สุดท้าย ชาร์คตบหัวตัวเองเบาๆ พูดว่า  “ตายแล้ว บอส ผมดันลืมเอารายการของที่ต้องซื้อเพื่อใช้ในฟาร์มปลาให้คุณดู หากคุณว่างช่วยดูให้หน่อยนะครับ”
ฉินสือโอวรับสมุดเล่มหนึ่งมาจากชาร์ค ในนั้นมีรายการสิ่งของที่เขียนด้วยลายมือบิดๆเบี้ยวๆ หลักๆก็มี อวนตกปลา แหฝรั่ง อวนลาก อวนปู มุ้งดักปลา กระชังดักปลา ตาข่ายเหงือก เบ็ดตกปลา ฉมวกแทงปลา เครื่องแล่ปลา และอุปกรณ์แช่แข็ง เป็นต้น
เห็นได้ชัดว่าชาร์คมีความตั้งใจมากกับรายการสิ่งของใบนี้ บนนั้นเขาได้เขียนทั้งยี่ห้อที่แนะนำและราคา แม้กระทั่งพื้นที่สำหรับวางอุปกรณ์ชิ้นใหญ่ๆ ก็มีเขียนไว้เช่นกัน
ระหว่างที่อ่านดูรายการสิ่งของบนสมุดนั้น เมื่อฉินสือโอวไม่เข้าใจในจุดไหนก็จะถามชาร์ค เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนรู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เรือหาปลายังคงแล่นต่อไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ ท้องฟ้าและทะเลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเดียวกัน ลมทะเลยังคงพัดมาเรื่อยๆไม่หยุดหย่อน ฉินสือโอวมองไปรอบด้าน ถึงแม้จะล้อมรอบไปด้วยผืนน้ำทะเล แต่เขามองแล้วกลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
พอได้เวลา ฉินสือโอวไปดึงเอาปล้องไม้ไผ่ที่วางไว้ในทะเลออกมา
ตอนแรกชาร์คกะว่าจะมาช่วยด้วย เพราะปล้องไม้ไผ่เมื่ออยู่ในน้ำแล้วจะหนักมาก แต่พอเห็นฉินสือโอวออกแรงดึงจนสามารถดึงปล้องออกมาจากน้ำได้สำเร็จ ทำให้เขาประทับใจไม่น้อย  “ว้าว บอส นี่คุณเป็นเฮอร์คิวลีสเหรอ!”
ฉินสือโอวไม่ได้โต้ตอบ เพียงหัวเราะฮิฮิแล้วเทปล้องไม้ไผ่ออกมา หลังเทปล้องอันแรก ปรากฏว่าสำเร็จ มีปลาลายครามสีน้ำตาลตัวเล็กแบนออกมาด้วย
“ฮ้า เป็นปลาแฮลิบัต ถ้าตัวใหญ่กว่านี้หน่อย เราสามารถเอามาย่างได้ รสชาติอร่อยมากเลย” ชาร์คพูดพลางหัวเราะ
ฉินสือโอวจับปลาเล็กตัวนี้ที่สะบัดไปมาโยนลงไปในทะเล พร้อมกับโยนปล้องไม้ไผ่อีกหลายอันลงไปด้วยท่าทีตื่นเต้น สุดท้ายกลายเป็นว่าพวกเขาก็จับปลาไม่ได้อีกเลย
เทปล้องไม้ไผ่ออกมาแทบจะครึ่งหนึ่งของที่โยนลงไปแล้ว สุดท้ายเทออกมาได้ปลาไหลอเมริกันหลังดำมา ขนาดตัวไม่เล็กด้วย น่าจะมี20ซม.ได้ ฉินสือโอวจับมาวางไว้บนมือกะคร่าวๆ น้ำหนักประมาณหนึ่งกิโลกรัม
“นี่แหละคือผลงาน” ฉินสือโอวพูดกับชาร์คพร้อมสะบัดมือไปมา
ชาร์คนอนมองดูอยู่ตรงกราบเรือ ฉินสือโอวเทปล้องไม้ไผ่ต่อไป สุดท้ายเทเจอปลาอีกหนึ่งตัว ทั้งหมดเป็นสองตัว
พอเห็นแบบนี้ ชาร์คขมวดคิ้ว ถอนหายใจพร้อมพูดว่า  “ดูท่าว่านับวันคุณภาพน้ำก็ยิ่งแย่นะครับ เมื่อก่อนหว่านแหลงไป สามารถดักปลาไหลขนาดสิบกว่าปอนด์ได้ง่ายๆเลย แต่เดี๋ยวนี้กลับได้มาแค่สองตัว”
ฉินสือโอวเตรียมใจมาก่อนแล้ว จิตสำนึกของเขายังคงล่องลองไปในท้องทะเลอยู่ ไม่เพียงแค่ปล้องไม้ไผ่ตกปลาไหลอเมริกันไม่ค่อยได้ ความจริงแหที่พวกเขาหว่านไว้ข้างหลัง ก็ไม่ค่อยจะมีปลาเหมือนกัน
แต่ดูก่อนเรายังมีอะไร? ถึงแม้ฟาร์มปลาไม่มีปลา แต่เราสามารถซื้อลูกปลามาทำเลี้ยงเองได้ ขอเพียงขยันลงแรง ฟาร์มปลาต้องเฟื่องฟูแน่นอน
ฉินสือโอวมั่นใจว่าตัวเองทำได้!
ปล้องไม้ไผ่ถูกโยนลงไปเป็นรอบที่สอง ฉินสือโอวเห็นชาร์คค่อนข้างโศกเศร้า จึงใช้จิตสำนึกของเขา เขาสำรวจไปในใต้ท้องทะเลอย่างรวดเร็ว แล้วจับปลาไหลอเมริกันใส่เข้าไปในปล้อง
เวลาเที่ยงวันแบบนี้ หลังจากดึงปล้องรอบสองขึ้นมา ชาร์คดีใจสุดขีดที่มีปลาไหลอเมริกันในปล้องไม้ไผ่เกินกว่าครึ่ง
“ดูท่าสถานการณ์ก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เราคิดนะ” ฉินสือโอวพูดพร้อมหัวเราะ
ชาร์คยักไหล่ พูดว่า  “คงพูดได้เพียงว่าเรามีเทพแห่งท้องทะเลคุ้มครองอยู่ เอ๋ นอกจากตอนเป็นเด็กแล้ว ผมก็ไม่เคยเห็นว่าหว่านปล้องไปรอบเดียวจะได้ปลาไหลเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยนะครับ”
พูดจบ คิ้วดกดำคู่นั้นของเขาก็ขมวดขึ้นพร้อมกับด่าว่า “ต้องโทษรัฐบาลนั่นแหละ พวกเขาเอาแต่พร่ำบอกว่าการเพาะเลี้ยงพืชและสัตว์ในน้ำซบเซา แต่ไม่เห็นมีการแก้ไขสักที! ถ้าพวกเขาทำการย้ายโรงงานเคมีทั้งหลายบนเกาะของเราออกไป การปนเปื้อนของน้ำทะเลของพวกเราจะมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?!”
พอฟังจบ ฉินสือโอวรู้สึกแปลกใจ ถามว่า “บนเกาะแฟร์เวลของเรามีโรงงานเคมีด้วยเหรอ?”
ชาร์คพูดด้วยท่าทีโมโหว่า “ใช่ครับ เพราะคนระยำพวกนี้แหละครับที่ทำให้เราหมดทางทำมาหากิน มีเจ้าหนึ่งเป็นโรงงานพลาสติก เจ้าหนึ่งเป็นโรงงานปุ๋ย และมีอีกเจ้าเป็นโรงงานอุตสาหกรรม พวกเราสงสัยว่าพวกเขาจะผลิตยาฆ่าแมลง! สรุปคือ ล้วนแต่เป็นคนระยำที่สมควรลงนรกทั้งนั้น!”
ฉินสือโอวโยนปลาไหลลงในถังน้ำ เขาเดินไปที่ห้องบังคับการเรือรินเหล้าสองแก้ว ยื่นให้ชาร์ค แล้วพูดว่า  “นายกเทศมนตรีไม่มาจัดการเหรอ?”
ชาร์คพูดด้วยเสียงห่อเหี่ยวใจว่า “จัดการไม่อยู่ครับ เพราะเจ้าของโรงงานพวกนั้นมีเส้นสายใหญ่เอาการ พวกเราก็เคยประท้วง เคยต่อต้าน และก็เคยขอความช่วยเหลือจากทางสื่อด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่เกิดผลอะไรครับ”
ฉินสือโอวใช้มือลูบคางไปมาคิด ปัญหานี้เป็นปัญหาใหญ่ต้องให้ความสำคัญ ถึงว่าเกาะแฟร์เวลมีที่ตั้งอยู่ห่างจากพื้นดินตั้งไกล แต่กลับมีระดับมลภาวะที่สูงขนาดนี้ ที่แท้เป็นเพราะบนเกาะมีโรงงานพวกนี้นี่เอง!
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 26 หมีจอมซนลงเขา
หลังดื่มเหล้าเรียกน้ำย่อยแล้ว ก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน ชาร์คนำแฮมเบอร์เกอร์เนื้อกับไส้กรอกย่างติดตัวมาด้วย เพียงจุดไฟหม้อสนามที่ใช้สำหรับตั้งแคมป์ในป่า เท่านี้ก็สามารถทำอาหารกลางวันได้แล้ว
ขณะกำลังย่างไส้กรอกอยู่ ชาร์คพูดด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “เรืออลิซยังขาดอะไรอีกเยอะนะครับ ตอนนี้เรือหาปลาอื่นๆต่างก็มีเครื่องปั่นไฟในตัวกันหมดแล้ว สามารถใช้ไมโครเวฟและเตาไฟฟ้ามาทำอาหารได้เลย ทั้งปลอดภัยและอร่อยด้วย”
ฉินสือโอวที่กำลังเตรียมปลาไหลอยู่พูดว่า “เชื่อฉันนะ เพื่อนฝูง เราจะมีไมโครเวฟแน่นอน เตาไฟฟ้าก็ด้วย แม้แต่ทีวีจอสีหรือโฮมเธียเตอร์ก็จะมีด้วย”
ออกมาทำงานไกลบ้านอยู่นาน ฉินสือโอวจึงพอมีทักษะการทำอาหารอยู่บ้าง บวกกับปกติชอบดูรายการทำอาหารอยู่แล้ว ดังนั้นถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นปลาไหล แต่เขารู้ว่าควรจะเอามาทำอาหารอย่างไร
บนเรือนั้นชาร์คได้เตรียมวัตถุดิบมามากมาย ปกติเขามักจะกินข้าวบนทะเล เพราะการไปกลับทีหนึ่งใช้น้ำมันค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว
ฉินสือโอวเลาะกระดูกปลาไหลออก ตัดแบ่งสี่ส่วนให้ปลาแต่ละตัว แต่ละส่วนก็แบ่งตามแนวลายปลาเป็นสามแผ่น ใส่เหล้าสำหรับทำอาหาร เกลือ น้ำตาลทรายขาวและไข่ไก่แล้วหมักไว้
บนเรือยังมีสลัดต้นจีนต้นหนึ่ง เป็นของที่ฉินสือโอวให้ชาร์คเตรียมให้ ตอนแรกเขากะว่าจะผัดผักกินกันบนเรือ เพราะคิดว่าหากกินแต่อาหารทะเลอย่างเดียวคงจะเลี่ยนน่าดู ตอนนี้ดีเลย เอามาผัดรวมกับปลาไหลได้พอดี
เขานำสลัดต้นจีนมาตัดแบ่งเป็นแผ่นๆเหมือนกัน ต้มผักในน้ำให้สุก จากนั้นนำไปผึ่งให้สะเด็ดน้ำ พอดีกับที่กระทะว่างแล้วจึงใช้มาทอดปลาต่อ
หลังหมักปลาไหลได้ยี่สิบนาที รสชาติได้ที่แล้ว ฉินสือโอวใส่น้ำมันมะกอกตั้งไฟให้ร้อน นำกระเทียมสับ พริกหยวกซอย และสลัดต้นจีนที่เตรียมไว้ใส่ลงไปผัด จากนั้นใส่ปลาไหลชิ้น แป้งทำอาหารอีกนิดหน่อย เพียงเท่านี้ก็ได้อาหารจานเด็ดที่ทั้งหอมและสีสันสวยงามแล้ว
ชาร์คที่ถือแฮมเบอร์เกอร์หลายอันไว้ในมือมองไปด้วยความตะลึง พออาหารเสร็จเขาพึมพำว่า “เรากินเพียงให้ผ่านมื้อนี้ไปนะครับ บอส พวกเรามาหาปลากันนะครับ ไม่ใช่มาปิกนิกกับแสงแดดบนชายฝั่งทะเลนะ!”
“นายจะไม่กินหรือไง?” ฉินสือโอวถามพลางยิ้มเบาๆ
ชาร์คไม่พูดอะไรอีก ปลาไหลผัดไฟแดงจานนี้แค่ดูก็รู้ว่าต้องอะไรอร่อย มีเพียงคนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่กิน
ฉินสือโอวคิดจะรินเหล้าเย็นๆสักเป๊กดื่มชิลๆบนทะเล แต่พอเริ่มกินเท่านั้น ชาร์คก็เหมือนกับแร้งลง เขาใช้ส้อมจิ้มเนื้อปลาทีหลายๆชิ้นยัดเข้าปาก พร้อมกัดแฮมเบอร์เกอร์ทีคำละครึ่งลูก กินได้อร่อยและมูมมามมาก
“หวา ชาร์ค กินช้าๆหน่อย!” ฉินสือโอวไม่มีทางเลือกจนต้องไปแย่งกินด้วย
ปลาไหลอเมริกันหน้านี้เต็มไปด้วยไข่ปลาจริงๆ ฉินสือโอวใช้แค่เนื้อปลาทำอาหาร ส่วนไข่ปลาเขาจะนำกลับไปทำอาหารจานเด็ดต่อ
แต่ไหนแต่ไรตั้งแต่อดีตกาล ไข่ปลานั้นถูกยกให้เป็นวัตถุดิบชั้นเยี่ยม
กินอิ่มดื่มพอแล้วก็กลับมาทำงาน ผลสรุปงานของวันนี้ฉินสือโอวรู้ผลแต่แรกแล้ว แหอวนลากจับปลาได้ไม่มาก เหมือนกับหนังเรื่อง (ฟอร์เรสท์ กัมพ์)[footnoteRef:1] ที่กัมพ์และนายร้อยแดนเพิ่งเริ่มออกหาปลาด้วยกัน หลายๆครั้งที่ต้องกลับมามือเปล่า [1:  ฟอร์เรสท์ กัมพ์ อัจฉริยะปัญญานิ่ม (Forrest Gump) เป็นภาพยนตร์แนวชีวิต - เบาสมอง ที่ออกฉายใน ค.ศ. 1994 แสดงนำโดย ทอม แฮงส์ ที่ประสบความสำเร็จมากเรื่องหนึ่ง ภาพยนตร์เรื่องนี้ สร้างจากนิยายเรื่อง Forrest Gump ที่แต่งโดย วินส์ตัน กรูม (Winston Groom)]
“บอส ดูเหมือนปีนี้เราคงต้องซื้อลูกปลามาเพาะพันธุ์แล้วแหละ ไม่อย่างนั้นผมไม่แน่ใจว่าฟาร์มปลาของคุณจะไม่ขาดทุน” ชาร์คพูดพร้อมเสียงหัวเราะขื่นๆ
ฉินสือโอวยักไหล่ พูดว่า “ไม่เป็นไรหรอก เพื่อนฝูง มองโลกในแง่ดีบ้าง เมื่อพระเจ้าปิดประตูไปบานหนึ่ง ท่านมักจะเปิดหน้าต่างอีกบานให้เสมอนะ”
ชาร์คตอบกลับไปว่า “แต่เราเหมือนอยู่บนตึกห้าสิบชั้น จากประตูเดินลงบันไดไปสามารถลงไปชั้นล่างได้ แต่ถ้ากระโดดลงจากหน้าต่างแล้ว พวกเราคงได้ตายอย่างอนาถ”
ฉินสือโอวพูดด้วยเสียงประหลาดใจ “แหม ไม่นึกเลยว่านายจะหัวไวขนาดนี้ พูดจามีหลักการกับเขาได้ด้วย”
ทั้งสองคนหัวเราะตลอดทางขากลับ เมื่อถึงท่าเรือ เรือลำหนึ่งที่พ่นสีชื่อบนเรือว่า ‘ปีศาจทะเลนอร์เวย์’ ก็เพิ่งเทียบท่า
มองออกได้ว่าชาร์คและเจ้าของเรือลำนั้นรู้จักกันแน่นอน แต่ตอนทักทายไป เจ้าของเรือลำนั้นกลับดูเฉยเมย ดูท่าแล้วการออกเรือครั้งนี้ของเขาก็คงได้ผลผลิตไม่ค่อยดีเท่าไร
เท่านี้ การเตรียมการเบื้องต้นก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว ถึงเวลาฉินสือโอวต้องซื้อของชุดใหญ่เพื่อบูรณะฟาร์มปลาแล้ว
ออกเรือไปจับปลาไหลอเมริกันได้ยี่สิบกว่าตัว ฉินสือโอวเก็บไว้เองสองตัว นอกนั้นปล่อยลงทะเลไปหมด เขาใช้จิตสำนึกใต้ทะเลนำทาง ไปปล่อยปลาไหลอเมริกันเหล่านี้ใกล้ๆกับพืดหินปะการัง
จิตสำนึกแห่งโพไซดอนวนไปรอบๆพืดหินปะการังด้วยความรวดเร็วหนึ่งรอบ ฉินสือโอวรู้สึกได้ถึงความตื่นเต้น ดีใจ จึงตามออกไปดู มีปลาเพิร์ชตัวหนึ่งกำลังออกลูก!
ตามแนวพืดหินปะการังเต็มไปด้วยปลาเพิร์ชแถบฟ้าที่สวยงามอาศัยอยู่ ในน้ำนั้น ทั่วลำตัวของปลาชนิดนี้เปล่งประกายไปด้วยสีทองอ่อนๆ และยังมีแถบสีฟ้าที่วางเป็นแนวขวางอยู่บนลำตัวพวกมันอีก เป็นปลาสวยงามที่สวยตระการตาจริงๆ
ปลาเพิร์ชตัวที่ออกลูกนั้นมีความยาวประมาณยี่สิบแปดเซนติเมตร มันฉลาดมากที่มุดเข้าไปในตัวของแมงกะพรุนถ้วย เพราะตอนออกลูกมันจะอ่อนแอมาก แมงกะพรุนถ้วยนี่แหละที่จะปกป้องมันได้อย่างดีที่สุด
ปลาเพิร์ชเป็นหนึ่งในปลาออกลูกเป็นตัวที่มีน้อยมากๆ ตัวอ่อนจะอาศัยอยู่ในท้องแม่เพื่อรับสารอาหารต่างๆจากไข่แดงเพื่อเจริญเติบโตในระยะแรก ส่วนระยะหลังเมื่อดูดสารอาหารในไข่แดงหมดแล้ว ก็จะดูดสารอาหารจากตัวแม่เพื่อเติบโตต่อไป
ปลาเพิร์ชตัวใหญ่ตัวนี้ช่องท้องปริออก มีเพียงปลาเพิร์ชตัวเล็กหนึ่งตัวขนาดเท่านิ้วมือค่อยๆถูกบีบออกมา
เลือดสีแดงสดไหลลงน้ำทะเลไม่หยุด ปลากินเนื้อรอบๆต่างก็พากันลุกฮือ พากันล้อมรอบแมงกะพรุนถ้วย แต่ก็กลัวขนาดตัวที่ใหญ่โตของแมงกะพรุน ทำให้ไม่กล้าผลีผลามเข้าใกล้
ฉินสือโอวชื่นชมต่ออีกสักพักด้วยความอยากรู้อยากเห็น จากนั้นแผ่จิตสำนึกโพไซดอนปกคลุมพร้อมส่งพลังงานวิเศษเข้าไป แล้วค่อยจากไป
ระหว่างทางกลับ ฉินสือโอวเจอกับเซอร์ไพรส์อีกหนึ่งเรื่อง เขาเห็นปลาเรนโบว์เทราต์สี่ห้าสิบตัวรวมตัวกันเป็นฝูงว่ายมาทางพืดหินปะการัง แถมผู้นำฝูงก็คือปลาเรนโบว์เทราต์หลงฝูงตัวนั้นที่เขาเคยช่วยไว้นั่นเอง
ปลาเรนโบว์เทราต์เป็นปลาประเภทรวมตัวกันเป็นฝูง คงเพราะก่อนหน้านี้มันบังเอิญเจอพืดหินปะการังที่เป็นที่เหมาะแก่การเจริญเติบโตแห่งนี้เป็นแน่ จึงกลับไปหาฝูงของมัน และพาพวกมายังที่นี่
ฉินสือโอวพอใจอย่างมาก เจ้าตัวนี้นี่รู้คุณกตัญญูจริงๆ เขาแผ่จิตสำนึกแห่งโพไซดอนอีกครั้ง และส่งพลังวิเศษจำนวนหนึ่งให้ไปในตัวปลาเรนโบว์เทราต์เหล่านี้
จากนั้นก็ขยายอาณาเขตไปยังที่ที่จิตสำนึกแห่งโพไซดอนไปถึง เสร็จแล้วฉินสือโอวถึงเข้านอน
ตื่นมาตอนเช้า ออกไปวิ่งออกกำลังยามเช้าเหมือนอย่างเคย มีกระรอกน้อยเสี่ยวหมิงเป็นเพื่อน แต่เป็นเพื่อนวิ่งโดยนอนอยู่บนไหล่ของเขาแทน
ไม่รู้ว่าเพราะตอนนั้นที่กระรอกเสี่ยวหมิงว่ายน้ำอยู่ในบ่อเก็บน้ำได้รับพลังงานจากเทพแห่งท้องทะเลหรือเปล่า เจ้าตัวนี้ไม่เพียงแต่ฉลาดเกินสัตว์ แรงกายยังเยอะอีกต่างหาก ในตอนที่ฉินสือโอววิ่งอยู่นั้น กรงเล็บของมันสามารถเกี่ยวบนเสื้อผ้าได้โดยไม่ล่วงจากไหล่เลย
ฉินสือโอวเปลี่ยนเส้นทางการวิ่ง โดยเลาะไปทางลำธารหิมะตัดผ่านป่าต้นเมเปิลวิ่งขึ้นไปบนเขา วิ่งไปเรื่อยๆจนถึงน้ำตกเล็กๆ
รู้สึกเหนื่อยแล้ว ฉินสือโอวจึงหาที่สะอาดๆนั่งลงพักผ่อน
แต่ผ่านไปเพียงครู่เดียว เสียง ‘ฮึม ฮึม’ก็ลอยมาเข้าหูเขา เขาเงยหน้ามอง ปรากฏว่าเป็นหมีสีน้ำตาล[footnoteRef:2]ที่เขาเคยเห็นมาก่อนตัวนั้นนั่นเอง ขาทั้งสี่ที่สั้นและอ้วนของมันค่อยๆเกาะหินผาเพื่อปีนลงมา [2:  หมีสีน้ำตาล (Brown bear) เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมในอันดับสัตว์กินเนื้อ (Carnivora) ขนาดใหญ่ชนิดหนึ่ง จัดเป็นหมีที่มีขนาดใหญ่มาก โดยตัวผู้มีขนาดใหญ่กว่าตัวเมีย เมื่อยืน 4 เท้ามีความสูงถึง 5 ฟุต และเมื่อยืนด้วย 2 เท้า อาจสูงถึง 9 ฟุต แต่ยืนได้ในระยะเวลาสั้น ๆ เท่านั้น ตัวผู้เมื่อโตเต็มที่อาจมีน้ำหนักมากถึง 1,000 ปอนด์ ส่วนตัวเมียอาจมีน้ำหนักมากกว่า 450 ปอนด์ มีขนสีน้ำตาลตลอดทั้งลำตัว อันเป็นที่มาของชื่อ ปุ่มหรือเนินตรงหัวไหล่ มีขนและเล็บยาว มีจมูกที่ใหญ่ แต่มีใบหูขนาดเล็ก แต่จะมีขนสีเข้มหรืออ่อนไปตามสภาพแวดล้อมและภูมิประเทศที่อาศัย รวมถึงขนาดตัวด้วย ซึ่งถือเป็นชนิดย่อย (ดูในตาราง) โดยกระจายพันธุ์ไปในพื้นที่ที่กว้างไกลมาก ตั้งแต่อะแลสกา, แคนาดา, รัสเซีย, หลายพื้นที่ในยุโรป และตามแนวเทือกเขาหิมาลัยในอินเดีย, เนปาล และจีน และตะวันออกกลาง
]
หมีสีน้ำตาลหรือจะเรียกหมีจอมซนดี ลำตัวมันเต็มไปด้วยขนสีน้ำตาลเหลือง ความยาวไม่ถึงครึ่งเมตร หัวทั้งกลมและมน เพราะยังไม่ได้ผลัดขนดังนั้นหูที่เล็กกะทัดรัดนั้นแทบจะไม่โผล่ออกมาให้เห็น มองจากมุมด้านข้างแล้ว หัวและลำตัวของมันเหมือนกับบอลลูกเล็กที่ติดอยู่กับบอลลูกใหญ่อย่างไงอย่างงั้น
หมีจอมซนปีนลงมาอย่างระมัดระวัง พร้อมส่งเสียงคำรามเป็นระยะๆ ไม่รู้ว่าร้องเพื่อให้กำลังใจตัวเองหรือร้องเพื่อขู่ศัตรูที่มองไม่เห็น
แต่ทว่าเห็นได้ชัดว่ามันยังเด็ก กรงเล็บยังไม่งอกออกมา ขาทั้งสี่ก็ไม่มีแรง ปีนเขาไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ลื่นกลิ้งหลุนๆ ลงมา
เมื่อตกถึงพื้น หมีจอมซนก็ร้องคำรามอีกสองที ฉินสือโอวคิดว่ามันคงได้รับบาดเจ็บ จึงรีบลุกขึ้นมาเดินเข้าไปหามัน
สุดท้าย เมื่อหมีจอมซนเห็นฉินสือโอว ดวงตาสีดำสองข้างนั้นกลับหยุดนิ่งขึ้นมาทันที ต่อด้วยร้องเสียงหลงออกมา แล้ววิ่งหางจุกตูดกลับไปทางภูเขาทันที หางเล็กๆของมันที่ติดแนบแน่นอยู่ที่ตูดนั้น แทบเหมือนกับจะมุดเข้าไปในรูตูดทีเดียว
ฉินสือโอวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ให้ตายสิ เจ้าหมีจอมซนตัวนี้เป็นตัวตลกหรือนี่? เป็นหมียังจะกลัวคนอีก! แท้จริงแล้ว สำหรับเผ่าพันธุ์หมีน้ำตาลนั้น คนเป็นเพียงอาหารเฉพาะตอนหิวโหยเท่านั้น
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 27 จัดซื้อครั้งใหญ่
ไม่เพียงแต่มนุษย์เท่านั้นที่มีศักยภาพอย่างไร้ขีดจำกัด ศักยภาพของหมีก็มีมากเช่นกัน
หลังจากที่ตื่นตระหนกตกใจไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าลูกหมีตัวอ้วนพีจะวิ่งอย่างรวดเร็ว
แต่ว่ามันยังคงโง่มาก มันทำอะไรไม่ถูกจึงอยากที่จะปีนขึ้นไปบนเนินเขาลูกหนึ่ง สุดท้ายปีนไปได้ครึ่งทางอุ้งเท้าก็ลื่นไถลลง คิดไม่ถึงว่ามันจะกลิ้งลงมาด้วยเสียงที่ดังก้องอีกครั้ง!
ลูกหมีรีบร้อนกระวนกระวายใจ หลังจากที่ปีนขึ้นไปแล้ว มันเงยหน้าขึ้นไปมองยังเนินเขาและเดาว่ามันคงจะเข้าใจแล้วว่าถ้าหากจะใช้สี่ขาอันสั้นและเล็กของมันออกแรงทั้งหมดเพื่อปีนขึ้นไปนั้นคงจะเป็นไปไม่ได้ มันจึงหันตัววิ่งทะลุเข้าไปในป่าอย่างไม่ลังเล
ฉินสือโอวกลัวว่าจะทำให้ลูกสัตว์ตัวน้อยนี้ตกใจกลัวจนเกิดปัญหาอะไรขึ้น จึงถอยไปข้างหลังอย่างช้าๆและไปหลบซ่อนที่หลังต้นไม้ต้นหนึ่ง
ลูกหมีก็ได้หลบซ่อนเช่นกัน แต่ก็ยังโผล่หัวออกมามองข้างนอกอย่างปัญญาอ่อน
เมื่อเห็นชายหนุ่มที่น่ากลัวมากคนนั้นหายไปอยู่หลังต้นไม้ มันจึงปีนออกมาอย่างช้าๆและมองปลาที่ว่ายอยู่ในบึงน้ำ เดาว่ามันคงจะหิวมาก สุดท้ายจึงตัดสินใจหนีบหางไว้และปีนไปที่ข้างบึงน้ำอย่างช้าๆ
แต่ว่าลูกหมีตัวนี้มีความระมัดระวังตัวอย่างยอดเยี่ยม มันมีสมองที่เคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องเหมือนกับลูกเทนนิสไม่มีผิด เหมือนกับพอมีลมพัดหญ้าขยับมันก็จะวิ่งหนีไปทันที
ฉินสือโอวไม่ได้ส่งเสียงใดๆออกมา ในที่สุดลูกหมีก็สบายใจลง เมื่อมาถึงข้างบึงน้ำ มันได้ยื่นจมูกสีดำไปมองปลาที่ว่ายอยู่ในน้ำอย่างใจลอยด้วยความอยากได้
ลำธารที่เกิดจากหิมะละลายนั้นใสสะอาดบริสุทธิ์ ดังนั้นจึงดึงดูดปลาทะเลมากมายให้ว่ายทวนกระแสน้ำมา ในบึงน้ำมีปลาเยอะมาก ปลาตัวเล็กๆจะมีปลาสเมลท์และปลาแมงป่องซึ่งมีขนาดลำตัวยาวประมาณหกถึงเจ็ดเซนติเมตร ส่วนปลาตัวใหญ่ก็มีปลาแซลมอนที่หมีสีน้ำตาลชอบที่สุด
ปกติแล้วปลาสเมลท์จะอาศัยอยู่ในทะเล ในฤดูใบไม้ผลิตัวที่โตเต็มวัยก็จะว่ายมาที่ปากแม่น้ำเพื่อออกไข่ ดังนั้นเมื่อเห็นมันมาปรากฏตัวอยู่ที่ลำธารจึงไม่ทำให้คนประหลาดใจนัก
ลูกหมีจ้องมองไปที่ปลาเหล่านี้อย่างตั้งใจ แต่เหมือนกับแม่แท้ๆของมันจะไม่เคยสอนมันจับปลามาก่อน มันเลียลิ้นและมองดูอยู่สักครู่ จากนั้นก็กระโดดขึ้นทันทีด้วยความเก่งกล้า พกพาพลังที่มีค่าที่สุดพุ่งเข้าไปในบึงน้ำ!
ฉินสือโอวมองดูอย่างใจลอย ลูกหมีตัวนี้คิดอยากจะจับปลาในน้ำเหรอ?
มันสะบัดตัวในน้ำอยู่หลายครั้ง อย่าว่าแต่จับปลาให้ได้เลยแม้แต่ปลาอยู่ตรงไหนลูกหมีตัวนี้ก็ยังหาไม่เจอ จนสุดท้ายก็ร้องไห้เสียงฮือๆ ออกมา และจำเป็นที่จะต้องปีนขึ้นมาบนฝั่งอีกครั้ง
ไม่รู้จะทำอย่างไรดี มันทำได้แค่เพียงมองดูปลาว่ายน้ำที่ดูเหมือนรสชาติจะเอร็ดอร่อยอย่างน้ำลายไหลต่อไป
มองดูอยู่สักพัก ลูกหมีก็ไม่เปลี่ยนความดื้อรั้น กระโดดลงไปจับปลาอีกครั้ง และแน่นอนว่าจุดจบก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ไม่สามารถจับปลาได้เลยสักนิด
ฉินสือโอวเดินออกมาอย่างช้าๆ เขาเห็นลูกหมีตัวนี้น่าสงสารอย่างมาก จึงใช้จิตสำนึกของทะเลควบคุมปลาสเมลท์สองตัวให้ลอยมาที่ข้างบึงน้ำ
เจ้าหมีน้อยใช้ลิ้นอันอ่อนนุ่มเลียริมฝีปาก มันรีบใช้อุ้งเท้าหน้ายื่นออกไปอยากที่จะตะปบเอาปลาขึ้นมา ผลสุดท้ายขาที่สั้นและเล็กของมันก็ไม่มีความสามารถเพียงพอ มันลองทำอยู่หลายครั้งก็ไม่เป็นผล ทำให้มันรีบร้องไห้โฮออกมาอย่างต่อเนื่อง
ฉินสือโอวจึงจนปัญญาแล้วจริงๆ เจ้าหมีดำตัวนี้กำลังล้อเล่นอยู่ใช่ไหม? หรือมันคิดว่าความน่ารักจะทำให้ปลาติดกับได้ เมื่อพบเจอลูกหมีที่ดีแบบนี้ฉินสือโอวก็รู้สึกหลงใหลแล้ว
ฉินสือโอวพยายามเดินเข้าไปเบาๆและยื่นมือไปงมปลาสเมลท์ขึ้นมา ลูกหมีหันหน้ามามองเขา จิตใต้สำนึกจึงอยากจะวิ่งหนีอีกครั้ง
แต่ว่าเมื่อเห็นปลาสเมลท์ที่อวบอ้วนอยู่ในมือของฉินสือโอว มันจึงทำใจไม่ได้ที่จะวิ่งหนีไปอีกครั้ง มันชะงักอยู่หลายวินาที สุดท้ายไม่รู้ว่ามันคิดอย่างไร มันปีนขึ้นไปอยู่ที่หน้าต้นไม้ต้นหนึ่งอย่างกะทันหัน ใช้อุ้งเท้าหลังแตะที่พื้นและใช้อุ้งเท้าหน้าพยุงลำต้นไว้ มันพยายามออกแรงผลักอย่างเต็มที่ออกมา ผลักไปพลางร้องเสียงโฮกๆ ไปพลาง
เริ่มแรกฉินสือโอวไม่รู้ว่าลูกหมีตัวนี้คิดอยากที่จะทำอะไร แต่ไม่นานเขาก็เข้าใจ คาดไม่ถึงว่าเจ้าลูกหมีตัวนี้กำลังแสดงพลังมาทางเขาเพื่อขู่ให้เขาตกใจกลัว!
หลังจากที่เข้าใจแล้ว ฉินสือโอวจึงสะดุ้งตกใจ
และเห็นได้ชัดว่ากระรอกน้อยก็เข้าใจความหมายของเจ้าป่าตัวน้อยนี้เช่นนี้ มันจึงปีนลงมาจากไหล่ของฉินสือโอวอย่างรวดเร็ว และหายวับปีนขึ้นไปยังต้นสนที่ลูกหมีตัวนั้นกำลังผลักอยู่ มันเอาอุ้งเท้าอีกข้างกระทุ้งลูกสนที่แห้งจนแฟบแล้วตกลงมา!
ลูกหมีเตรียมที่จะหนีภัยอีกครั้ง……
ฉินสือโอวไม่อยากทำให้มันตกใจจึงจับปลาโยนเข้าไป ลูกหมีกะพริบตาปริบๆและลองหยั่งเชิงอยู่สักครู่ เมื่อเห็นว่าฉินสือโอวยืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับตัว มันจึงพุ่งเข้าไปอย่างเร็วเหมือนถูกไฟจี้ กัดไปที่ปลาสเมลท์และวิ่งหนีไป
มันก็เหมือนกับหมาตัวหนึ่งที่เก็บกระดูกได้
ปลาสเมลท์นั้นตัวเล็กมาก เดาว่าลูกหมีวิ่งไปไม่ถึงสองก้าวก็กินหมดแล้ว มันจึงวิ่งกลับมาและมองไปที่บึงน้ำตาปริบๆ
ฉินสือโอวจึงจับปลาแซลมอนที่หนักประมาณสองสามปอนด์ขึ้นมาหนึ่งตัวแล้วโยนให้กับลูกหมีอีกครั้ง มันกระดกก้นขึ้นและเริ่มจัดการกับปลาแซลมอนอย่างจดจ่อตั้งใจ
กินดื่มจนอิ่มแล้วลูกหมีก็ได้วิ่งหนีไปในทันทีเดาว่ามันยังคงรู้สึกว่าฉินสือโอวคืออสูรที่น่ากลัวมากตัวหนึ่ง
เมื่อเงาร่างของลูกหมีได้หายไป ฉินสือโอวจึงได้พากระรอกเสี่ยวหมิงกลับไปที่วิลล่า
ตอนนี้ธุระของเขาเยอะมาก เรื่องสำคัญที่ต้องจัดการในทันทีคือการจัดซื้ออุปกรณ์ที่จำเป็น เขาจึงพาชาร์คนั่งเรือไปที่เซนต์จอห์น
ภายใต้การแนะนำของชาร์ค ฉินสือโอวจึงเข้าไปที่ศูนย์การค้าที่ขายอุปกรณ์การประมงแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า ‘ไวกิ้ง’
ศูนย์การค้าแห่งนี้มีพื้นที่ที่กว้างขวางมาก ด้านในแบ่งเป็นพื้นที่ประมาณสิบกว่าพื้นที่เท่าๆกัน แยกขายแหจับปลา อุปกรณ์ตกปลา อุปกรณ์อะไหล่ของเรือประมง ที่นี่มีแม้กระทั่งแบบเรือเร็วขนาดเล็กทั้งชุด ฉินสือโอวได้เห็นแล้วว่าตำแหน่งตรงกลางของศูนย์การค้าได้จัดวางเรือเร็วสี่ลำไว้
เมื่อชาร์คโผล่หัวเข้ามา ชายร่างสูงใหญ่ผิวสีแทนคนหนึ่งที่นอนหลับฟุบหน้าอยู่บนเคาน์เตอร์ก็หันหน้ามาแวบหนึ่ง เขาตะโกนอย่างเกินจริงขึ้นมาทันที ”ไฮ ไฮ ดูสิใครมา? สวรรค์ส่งแขกผู้มีเกียรติมาสินะ! ฉลามยักษ์ดีๆหนึ่งตัว ยินดีต้อนรับสู่อาณาเขตไวกิ้ง เพื่อนรัก!”
ชาร์คขึ้นไปกอดกับเขาจากนั้นก็พูดแนะนำให้ฉินสือโอวรู้จัก ”บอส นี่คือ เรค บิ๊กฟุต ฮาดโรเซ่น เพื่อนคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่าเป็นตลกตัวจริงของไวกิ้ง”
เรคหัวเราะชอบใจ เขาขึ้นมาจับมือกับฉินสือโอวและเอ่ยถามอย่างแปลกประหลาดใจ ”คุณคือเจ้านายของไอ้คนป่าเถื่อนแบบชาร์คเหรอ? เหมือนกับจะไม่คุ้นหน้าคุ้นตา”
“นี่คือหลานของฉิน เสี่ยวฉิน” ชาร์คพูดขึ้น
ฉินสือโอวรู้สึกได้ชัดว่าเรคแสดงออกอย่างเคารพด้วยใจออกมาในชั่วขณะหนึ่ง เขาทำแม้กระทั่งเอาสองมือมาจับมือของฉินสือโอวและพูดออกมา”อ้อ เป็นเกียรติ เป็นเกียรติมากเลย! เด็กของคุณฉินมาแล้วเหรอ? นี่เป็นข่าวใหญ่จริงๆ”
ดูแล้วปู่รองคนที่ลึกลับคนนั้นของตัวเองจะมีชื่อเสียงในละแวกเซนต์จอห์นนะ ฉินซือโอวรู้สึกแปลกใจขึ้นมา
“พวกนายต้องการอะไร” เรคเอ่ยถามขณะที่กำลังรินเหล้าให้ทั้งสองคน
ฉินสือโอวจิบไปหนึ่งอึก เหล้านั้นเข้มมาก ถ้าเปรียบเทียบกับไวน์หวานที่กลมกล่อมในปากและสามารถดื่มได้อย่างเรื่อยๆ เหล้านี้ก็เหมือนกับเหล้าขาว
ชาร์คหัวเราะและพูดออกมา ”นายกำลังจะรวยแล้วบิ๊กฟุต ครั้งนี้จะมีการซื้อขายครั้งใหญ่มาเยือน”
เขาส่งใบแสดงรายการจัดซื้อสินค้าขึ้นไป จากนั้นก็พูดต่อ ”ของที่อยู่ด้านบนจัดเข้าชุดให้เรียบร้อย จากนั้นก็เอาไปส่งที่ฟาร์มปลา ฉันจะต้อนรับไอ้ลูกหมาอย่างนายให้เป็นอย่างดีเลย!”
เมื่อเรคมองดูรายการสินค้า แววตาก็เป็นประกายขึ้นมาอย่างทันทีทันใด เขาตะโกนออกมาสองครั้ง เพื่อนสามสี่คนของเขาก็เดินออกมา และเริ่มขนของตามที่เขาสั่งไปไว้ด้านนอก
โซนาร์(ระบบหาวัตถุใต้น้ำด้วยคลื่นเสียง) ไฟประจุความเข้มสูง แหจับปลาทุกชนิด ฉมวกทั้งชุด ชุดดำน้ำ แจ็กเกตดำน้ำ เป็นต้น ข้าวของที่คละปนกันเหล่านี้สามารถทำให้คนกลุ่มหนึ่งยุ่งอยู่กับงานได้ตลอดทั้งบ่าย
ร้านค้าร้านนี้มีของครบหมดทุกอย่าง ยังมีชนักแทงปลา ธนูและลูกธนูเป็นต้น มีอุปกรณ์สำหรับจับปลาทุกประเภท
ฉินสือโอวรู้สึกถูกอกถูกใจกับธนูลูกรอกคันหนึ่ง ธนูเป็นสีขาวเงินทั้งคัน มีความโค้งเรียบ สะท้อนแสงเปล่งประกายระยิบระยับ มีลูกรอกทั้งเล็กและใหญ่สี่อัน ทำด้วยฝีมือที่ดูเนียนและประณีต เป็นความสวยงามต่อสายตามาก
พนักงานของเพื่อนเขาได้แนะนำขึ้นมา ”คุณช่างตาถึงมาก คุณผู้ชาย ธนูที่มีลูกรอกสี่ล้อชนิดนี้เห็นได้น้อยมากในเซนต์จอห์น มันใช้คาร์บอนนับร้อยชั้น โครงสร้างธนูทำจากแผ่นไฟเบอร์แก้วแบบเชิงเดี่ยว สามารถรับแรงการโค้งได้อย่างดีทั้งคัน มาพร้อมกับทิศทางของจุดศูนย์กลางที่แน่นอน ชุดจุดศูนย์กลางล้อที่ไม่ตรงกันสามารถปรับความเร็วสูงได้พร้อมกันถึง12ระดับ สายธนูมีส่วนผสมของเหล็กกล้าสเตนเลส เพิ่มการขัดของสายธนูและการผสมกันของล้อที่มีความพร้อมกันที่ดี รูปโฉมภายนอกนั้นงามแต่มีอานุภาพที่แข็งแรงมาก เป็นสิ่งที่ผู้ชายรักที่สุด”
ฉินสือโอวอยากจะซื้อแต่ชาร์คไม่ยอมรับจึงพูดออกมา ”ไม่จำเป็น บอส ของพวกนี้ผมทำได้หมดแหละ และยังทำได้ดีด้วย”
เรคเดินเข้ามา หัวเราะและพูดขึ้น ”อย่ามาพูดขี้โม้เลยชาร์ค ฉันรู้ว่านายฉลาดและมีฝีมือในการประดิษฐ์ แต่นายสามารถทำธนูสี่ลูกรอกออกมาได้เหรอ? บอส คุณเคยดูหนังเรื่องแรมโบ้ไหม? นี่คือทำเลียนแบบธนูสี่ลูกรอกที่แรมโบ้ใช้”
ชาร์คกลัวเสียหน้าจึงพูดออกมาอย่างทะนง ”มันจะมีอะไรยาก ถ้าเอาแท่นกลึงมาให้ฉัน ฉันต้องทำมันออกมาได้แน่นอน”
เรคหัวเราะชอบใจ เขาหยิบธนูขึ้นมาอย่างไม่จังเลยสักนิดและพูดออกมา ”บอส ถ้าคุณชอบก็เอาไปเถอะ เพื่อเห็นแก่คุณฉิน ดูเหมือนผมจำเป็นต้องให้ของอะไรคุณสักหน่อย”
ฉินสือโอวรับธนูมาและแอบพูดในใจว่า ผู้ชายคนนี้เป็นคนที่เจนโลก ดูเหมือนร่างกายสูงใหญ่บึกบึน ในความเป็นจริงแล้วเขามีคุณลักษณะที่ฉลาดหลักแหลม ถ้าเปรียบเทียบชาร์คกับเขาแล้ว ชาร์คก็เป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่ง
แต่จริงๆแล้วเรคเป็นคนกล้าได้กล้าเสียพอ ราคาของธนูคันนี้คือ 5,000 ดอลลาร์แคนาดา เมื่อคิดเป็นเงินจีน คิดไม่ถึงว่าราคาจะเกินสองหมื่นหยวน!
ฉินสือโอวเอามือจับคันธนูและใช้มือขวาออกแรงดึงสายธนูจนโค้งเป็นรูปดวงจันทร์
เรคจ้องมองเขาทันที พูดออกมาอย่างประหลาดใจ “เชี่ย แรงเยอะมาก!”
ครั้งนี้ก็มาถึงตาชาร์คที่เป็นคนหัวเราะ ฉินสือโอวร่างกายอ่อนแอและหวาดกลัวการใช้พละกำลัง แต่มักจะทำให้คนตกตะลึงเสมอ
ข้อดีอย่างเดียวของธนูลูกรอกคือสามารถปรับเปลี่ยนการดึงได้ เรคปรับการดึงจากหกสิบปอนด์เพิ่มขึ้นเป็นแปดสิบปอนด์ สุดท้ายฉินสือโอวสามารถปรับได้ถึงหนึ่งร้อยปอนด์ เมื่อได้ลองใช้แบบนี้แล้วเขาจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 28 ควบม้ากลางทะเล
เมื่อมองไปเห็นธนูและลูกธนูทำให้ฉินสือโอวนึกถึงปืน แคนาดาและสหรัฐอเมริกาเหมือนกันไม่มีผิด ประชาชนสามารถมีอิสระในการพกอาวุธปืน และแน่นอนว่าจำเป็นที่จะต้องมีใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนจากกรมควบคุมการใช้อาวุธปืน
‘ต้องทำใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนก่อน’ ฉินสือโอวพูดในใจพร้อมกับลูบเบาๆบนธนูลูกรอก
เดินดูอยู่รอบหนึ่ง เมื่อไม่มีของอะไรที่น่าสนใจแล้ว สุดท้ายเขาจึงมองไปที่เจ็ทสกี
ในแผนงานที่ฉินสือโอวได้วางไว้ ฟาร์มปลาของเขาจะต้องมีเรือยอชต์อย่างแน่นอน  แต่เงินที่เขามีในตอนนี้ซื้อเรือยอชต์ไม่พอแล้ว การสร้างฟาร์มปลาเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ดังนั้นเขาจึงอดทนต่อสิ่งล่อลวงและความสับสนไว้ รอให้อีกหน่อยหาวัตถุโบราณจากใต้ท้องทะเลได้อีกครั้งก็จะซื้อเรือยอชต์
เพียงแค่เขาเดินไปที่ด้านหน้าเจ็ทสกี เขาก็แทบอดทนกับการล่อลวงและความสับสนนี้ไม่ได้ เจ้าเจ็ทสกีสี่ลำนี้แบ่งเป็นสีแดง สีเหลือง สีดำ สีขาว สี่สีนี้ เจ็ทสกีมีแบบที่แตกต่างกัน แต่มีเส้นโค้งที่สวยงาม โฉมภายนอกเป็นแผ่นโลหะผสมเหล็กกล้าทำให้มีสีสันเปล่งประกาย สวยเกินคำบรรยายจริงๆ
เรคแนะนำข้อมูลคร่าวๆของเจ็ทสกีลำสีแดงให้ฟัง “นี่คือรุ่นยามาฮ่า FZS เป็นเจ็ทสกีแบบขับขี่สบาย รุ่นนี้ขายดีมาก แรงม้าแข็งแกร่ง ราคาถูก ถ้าคุณอยากเพลิดเพลินไปกับความรู้สึกชื่นมื่นของการขับขี่ในทะเล ถ้าอย่างนั้นตัวนี้จะเป็นม้าที่ใช้ขี่ได้อย่างดีตัวหนึ่ง”
พลังความเดือดดาลในวัยรุ่นของฉินสือโอวก็กำเริบขึ้นอีกครั้ง เขาส่ายหัวแล้วพูดออกมา “ไม่อยากได้สินค้าของญี่ปุ่น บิ๊กฟุต ช่วยแนะนำอันที่ดีกว่านี้หน่อยให้ฉันหน่อย”
“ถ้าอย่างนั้นต้องเจ้านี่เลย ‘เทพเจ้าสายฟ้ามืด’” เรคพูดแนะนำเจ็ทสกีคันสีดำ “นี่เป็นแบบหลักของยี่ห้อRIVAจากประเทศอิตาลี อัตราส่วนประสิทธิภาพเมื่อกับราคาค่อนข้างสูง ที่สำคัญที่สุดคือ สมรรถนะของมันดีที่สุดในประเภทเจ็ทสกีด้วยกัน คุณอ่านคำแนะนำได้เลยนะ”
เจ็ทสกีสีดำลำนี้จะใหญ่กว่าเจ็ทสกีลำอื่น ความยาวประมาณสี่เมตร ความกว้างเมตรครึ่ง ความสูงหนึ่งเมตรยี่สิบ ทั้งลำหล่อมาจากไฟเบอร์กลาสผสมกับโลหะผสม จึงมีความแข็งแรงที่เหนือกว่า
ฉินสือโอวรับแผ่นโฆษณามา บนนั้นได้เขียนไว้
หมายเลขรุ่น RIVA เทพเจ้าสายฟ้ามืดIV
ประเภทเครื่องยนต์ เมอคิวรี่สี่กระบอกสูบ เครื่องยนต์สี่จังหวะ เพิ่มแรงดัน ความเย็นสูง
อัตรากำจัดไอเสีย 2400cc
แรงม้า 280 แรงม้า
เติมน้ำมันเชื้อเพลิง ดีเซล
ความเร็วสูงสุด 280 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
เริ่มต้นระบบไฟฟ้า ระบบทำความเย็นwater-cooling ใช้กุญแจในการสตาร์ทเครื่อง คาร์บูเรเตอร์หัวฉีดน้ำมันเชื้อเพลิง ใบพัดสเตนเลส 4ชิ้น……
เอาข้อดีของเจ็ทสกีลำนี้มาสรุปรวมกันก็คือ  แข็งแรง ดึงดัน หรูหรา ฟุ่มเฟือย สุดยอดมาก!
และแน่นอนเมื่อมีศักยภาพที่แข็งแรงดีกว่า ราคาก็ย่อมสูงกว่าเช่นกัน ลำยี่ห้อยามาฮ่าราคาแค่หนึ่งหมื่นหกพันดอลลาร์แคนาดา แต่ลำเทพเจ้าสายฟ้ามืดกลับแทบจะเพิ่มเป็นเท่าตัวซึ่งมีราคาสูงถึงสองหมื่นแปดพันดอลลาร์แคนาดา
แต่ไม่มีอะไรให้น่าสงสัยเลย เจ็ทสกีที่ฉินสือโอวเลือกก็ยังคงเป็นเทพเจ้าสายฟ้ามืด เจ็ทสกีลำนี้ดูดีเกินไปแล้ว ถ้าหากไปสถานที่ที่เป็นชายหาดพวกฮาวาย ไมอามี่ แล้วขับวนสักรอบ คงจะสามารถล่อใจสาวสวยได้แน่
เมื่อเลือกของเสร็จแล้ว ฉินสือโอวและชาร์คก็ได้ออกมาก่อน ทันทีหลังจากที่เขากลับ เรคก็เอาของไปส่ง
หลังจากที่กลับมาถึงฟาร์มปลาชาร์คก็เปิดโรงเก็บของ ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง รถส่งของคันเล็กของเรคก็ขับมาถึง ฉินสือโอวเอาธนูลูกรอกไปแขวนไว้ที่ในห้องนอน เจ็ทสกีได้ถูกเอาไปวางลงที่ท่าเรือ เขาไม่ได้ซื้อเพียงแค่ลำเดียว แต่เขาซื้อสองลำ
มีเงินแล้วเอาแต่ใจตัวเอง
ตอนนี้เป็นเวลากลางวัน เวลาที่ผ่านไปทำให้อากาศอุ่นมากยิ่งขึ้น อากาศที่ฟาร์มปลาในตอนกลางวันสามารถสูงได้ถึงประมาณ 10 องศา
ในกรณีนี้อุณหภูมิแบบนี้ยังถือว่าค่อนข้างต่ำ แต่ฉินสือโอวไม่สนใจ หลังจากที่หลอมรวมกับหัวใจโพไซดอนแล้ว เขาพบว่าเมื่อตัวเองอยู่ในทะเลจะไม่เกิดการสูญเสียปริมาณความร้อน เหมือนกับมีอะไรมาตัดเขาออกจากน้ำทะเลไม่มีผิด
ด้วยเหตุนี้เขาจึงเปลี่ยนชุดผ้าหนังฉลามที่พึ่งซื้อมาและขึ้นไปบนเทพเจ้าสายฟ้ามืดจากนั้นก็บิดกุญแจ
“เสียงดัง ครืน ครืน……” เสียงเครื่องยนต์ที่ทุ้มต่ำและมีพลังได้ดังออกมา ฉินสือโอวรู้สึกว่าเจ้าม้าตัวนี้กำลังสั่นสะเทือนเล็กน้อยประสานกับการลอยตามลูกคลื่น ราวกับกำลังเตรียมตัวควบม้าพันธุ์ดีตัวหนึ่ง
ชาร์คกับเรคยืนดูอยู่ที่บนท่าเรือ เรคพูดออกมาขณะที่กำลังสูบบุหรี่ “เจ้านายของนายนี่ช่างเป็นลูกผู้ชายจริงๆ  อากาศแบบนี้ถ้าเปียกทั้งตัวจะทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบาย”
ชาร์คผู้จงรักภักดีจึงเปลี่ยนชุดและขึ้นขี่บนเทพเจ้าสายฟ้ามืดอีกลำหนึ่ง เขากังวลว่าฉินสือโอวขับเจ็ทสกีครั้งแรกแล้วจะเกิดอุบัติเหตุอะไรในน้ำ
เจ็ทสกีที่มีคุณภาพสูงสองคันได้ขับฝ่าลมโต้คลื่นอยู่กลางทะเลอย่างรวดเร็ว
เพราะว่าต้องเก็บกวาดฟาร์มปลา ฉินสือโอวจึงจ้างคนจากเมืองเล็กๆมาช่วยทำงานชั่วคราวสิบคน นอกจากนี้ เพราะว่าฟาร์มปลาได้เก็บกวาดแล้ว พวกเด็กๆในเมืองได้มีสถานที่ท่องเที่ยวที่ดีกว่าเดิมแล้ว ในเวลากลางวันพวกเขาจึงมาเที่ยวที่ฟาร์มปลา ตอนนี้พวกเขาได้กลายมาเป็นผู้ชมแล้ว
ฉินสือโอวเพิ่มความเร็วอย่างช้าๆ เจ็ทสกีจะเหมือนกับมอเตอร์ไซค์เล็กน้อย บนแฮนด์รถคันเร่งจะอยู่ทางขวามือ ทำให้ใช้งานสะดวกมาก
แต่ของสิ่งนี้ปลอดภัยกว่ามอเตอร์ไซค์มาก เพียงแค่อย่าขับเร็วเกินสองร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง แม้ว่ามันจะพลิกคว่ำแล้วคนตกลงไปในน้ำ ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ
แน่นอนว่าถ้าขับด้วยความเร็วที่ค่อนข้างสูงอย่างเช่นห้าร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง เมื่อเจ็ทสกีพลิกคว่ำแล้ว พื้นน้ำก็คงจะไม่นุ่มไปกว่าพื้นถนนสักเท่าไร
ราคาที่สูงก็หมายถึงคุณภาพที่สูงตามมาด้วย ถึงแม้ว่าพื้นผิวทะเลจะมีระลอกคลื่นพัดมาอย่างต่อเนื่อง แต่ว่าเจ็ทสกีลำนี้ก็ยังคงสามารถควบคุมได้ เพิ่มความเร็วสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงตลอด ความเสถียรภาพก็ยังดีมาก
มหาสมุทรนั้นกว้างใหญ่ไพศาล สบายสดชื่นยิ่งกว่าทุ่งหญ้า ฉินสือโอวไม่เคยขี่ม้ามาก่อน แต่เขาเชื่อว่า ขี่ม้าในทุ่งหญ้าต้องสู้ขี่เจ็ทสกีในทะเลไม่ได้อย่างแน่นอน!
ความเร็วของเทพเจ้าสายฟ้ามืดเร็วมากยิ่งขึ้น มันค่อยๆเข้าใกล้ตัวกั้นที่ห่างประมาณหนึ่งร้อยหลาอย่างช้าช้า เดิมทีฉินสือโอวไม่กล้าที่จะขับรถเร็วขนาดนี้
แต่ว่าเมื่ออยู่ในทะเล โดยเฉพาะวันนี้ถือว่าบนพื้นผิวทะเลนั้นคลื่นลมสงบเงียบ เขารู้สึกว่าตัวเองไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!
เจ็ทสกีวิ่งอยู่ข้างหน้าอย่างรวดเร็วและมีคลื่นน้ำสีขาวดั่งหิมะกำลังติดตามเป็นหางลากยาวอยู่ข้างหลังประมาณยี่สิบกว่าเมตร
น้ำทะเลพ่นออกมา เสียงลมก็ส่งเสียงร้องคำราม ฉินสือโอวรู้สึกว่าในเวลานี้ตัวเองคือหัวใจโพไซดอน ราชันแห่งท้องทะเล
เด็กกลุ่มหนึ่งมองดูเจ็ทสกีสองลำยักย้ายไปมาอยู่บนพื้นผิวทะเลอย่างอิจฉาและมองอย่างไม่กะพริบตา ความรู้สึกในความสวยงามของพละกำลังและความเร็วเช่นนี้ สามารถสะกดอารมณ์พวกเขาได้อย่างสิ้นเชิง
ชาร์คเห็นว่าฉินสือโอวขับได้ดีมาก เขาจึงขับกลับ เขาค่อนข้างเป็นกังวล เห็นสภาพร่างกายเขาดีกว่าฉินสือโอวมากแต่ขับเจ็ทสกีภายใต้อุณหภูมิแบบนี้เขายังรู้สึกทนไม่ได้ และความเร็วของฉินสือโอวนั้นเร็วกว่าเขา ดูท่าทางแล้วยังสบายกว่าเขามาก
เมื่อชาร์คน้อยเห็นพ่อกลับมา จึงวิ่งเท้าเปล่าขึ้นมาอยากที่จะขี่ ชาร์คพูดด้วยสีหน้าที่ดุ “เธออยากเป็นหวัดเหรอ?เด็กดื้อ กลับไปก่อน รอให้ถึงเดือนกรกฎาสิงหา พ่อจะยืมเจ็ทสกีกับบอสแล้วพาลูกออกไปเที่ยวเล่นนะ”
ฉินสือโอวจิตใจฮึกเหิมและองอาจ ถึงแม้ว่าจะเป็นการขับเจ็ทสกีครั้งแรก แต่ว่าเมื่อก่อนเขาก็ขับมอเตอร์ไซค์บ่อย ในตอนนี้บวกกับมีหัวใจของโพไซดอนเป็นตัวช่วยขจัดข้อบกพร่อง จึงสะดวกไปทุกที่ทุกทางในทะเล
การควบคุมเจ็ทสกีมีสองสิ่งที่สำคัญ อย่างแรกคือการทรงตัว อย่างที่สองคือพละกำลัง การทรงตัวคือการควบคุมเจ็ทสกีให้อยู่ในสภาพที่มั่นคงและพละกำลังก็คือการควบคุมแฮนด์เอาไว้และก็เป็นการควบคุมทิศทางให้ดีอีกด้วย
ขับเจ็ทสกีออกไปห้าหกสิบกิโลเมตรกลางทะเล ตอนนี้มองไม่เห็นฟาร์มปลาแล้ว ฉินสือโอวจึงลดความเร็วลง หันลำเจ็ทสกีกลับและปล่อยกระแสน้ำทะเลพัดลอยไปอย่างช้าๆ
ในเวลานี้น้ำทะเลได้ม้วนขึ้นมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน ฉินสือโอวรีบเร่งความเร็ว เจ็ทสกีเหมือนกับม้าศึกที่กำลังเริ่มโจมตี ส่งเสียงคำรามออกมาแล้วจึงพุ่งตัวออกไป ด้วยเหตุนี้คลื่นทะเลที่ซัดสาดขึ้นมาจึงไม่ได้กระทบโดนตัวเขาเลย
ฉินสือโอวคิดว่าตัวเองเจอกับสัตว์ประหลาดทะเลอะไร จึงเร่งความเร็วและหมุนกลับอย่างระมัดระวัง ผลสุดท้ายในตอนนั้นคลื่นทะเลก็ได้ลดลง  มีเจ้าตัวสีขาวสะอาดเหมือนหยกโผล่ขึ้นมาหนึ่งตัว คิดไม่ถึงว่าจะเป็นปลาวาฬสีขาวตัวหนึ่ง
ดูจากหัวที่มันโผล่ขึ้นมาให้เห็น เจ้าวาฬสีขาวตัวนี้มีความยาวตัวประมาณเมตรครึ่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นแค่วาฬน้อยตัวหนึ่ง
หัวของมันกลมเหมือนก้นหม้อที่มีสีขาว มีจะงอยปากค่อนข้างสั้น ไม่มีครีบหลัง ทั้งตัวเป็นสีขาวเรียบเนียน สองตาดำขลับมีชีวิตชีวา มันมองดูฉินสือโอวอย่างแปลกประหลาดใจ หางก็ตบน้ำให้กระเด็นอยู่ตลอดเวลา ทำท่าทางไร้เดียงสาและมีความสุข
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 29 นกขมิ้นแห่งท้องสมุทร
วาฬเบลูกาถือได้ว่าเป็นนกขมิ้นแห่งมหาสมุทรที่สวยที่สุด
เจ้าวาฬเบลูกาตัวใหญ่ที่มีนิสัยอ่อนโยนปกติแล้วจะอาศัยอยู่ในมหาสมุทรทางเหนือแถบยุโรป อลาสก้าและแคนาดา ฉินสือโอวไม่ยักจะรู้ว่าที่เกาะนิวฟันด์แลนด์ก็มีพวกมันอาศัยอยู่ด้วย
คุณควรรู้ไว้ว่าที่ไหนมีวาฬเบลูการวมตัวอยู่ ที่เหล่านั้นล้วนเป็นสถานที่ชมวาฬที่มีชื่อเสียงทั้งสิ้น ยกตัวอย่างเช่นแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ทางตะวันออกของแคนาดาและปากแม่น้ำเชอร์ชิลล์ในอ่าวฮัดสันตะวันตก
สำหรับชาวประมงวาฬเบลูกาไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาล่าหรือว่าคู่ต่อสู้ วาฬเบลูกามีหน้าตาคล้ายกับปลาโลมา มีลักษณะนิสัยที่ไร้เดียงสาและอบอุ่น ไอคิวสูง มีความสามารถในการใช้เสียงสื่อสารกัน มันเป็นสัตว์สังคมอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่ม ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่สิบแปดที่มีการค้นพบพวกมันเป็นต้นมา ก็มีเรื่องราวมิตรภาพระหว่างวาฬเบลูกากับชาวประมงออกเล่าสู่กันมาไม่หยุด
เหตุที่เรียกวาฬเบลูกาว่านกขมิ้นนั้น เป็นเพราะพวกมันมีความสามารถในการใช้เสียงมากที่สุดในบรรดาปลาทั้งหลาย พวกมันสามารถส่งเสียงได้หลายร้อยเสียงและเสียงที่เปล่งออกมานั้นล้วนแตกต่างกัน
หลังจากเจ้าวาฬเบลูกาตัวน้อยปรากฏตัวขึ้น มันก็อ้าปากสั้นๆ ของมันส่งเสียงเลียนแบบหวูดของเรือโดยสาร มันเห็นเรือยนต์เป็นครั้งแรกจึงรู้สึกสงสัยใคร่รู้ เมื่อเรือออกสู่มหาสมุทรมันก็ว่ายตามมาอย่างอารมณ์ดี
ฉินสือโอวเห็นว่าเป็นวาฬเบลูกาก็รู้สึกโล่งใจ ถ้าหากเป็นฉลามหรือพวกปลากินคนโผล่มาล่ะก็ เขาคงต้องเสียเวลาในการจัดการพวกมันเป็นแน่
เมื่อเห็นวาฬเบลูกาตามเขามาข้างหลังอย่างสนอกสนใจ ฉินสือโอวจึงเร่งความเร็วเรือและหักเลี้ยวไปมาเพื่อเล่นกับเจ้าวาฬเบลูกา
เจ้าวาฬเบลูกากระทุ่มน้ำอย่างงุ่มง่ามตามมา พอได้ยินเสียงมอเตอร์ของเรือยนต์บ่อยๆ เข้า มันก็เลียนเสียงเครื่องยนต์ขึ้นมา “บรื้นๆ… บรื้นๆ”
ฉินสือโอวถูกความน่ารักของวาฬสีขาวตัวเล็กนี้ดึงดูดเข้าให้แล้ว เขาหยอกมันได้ไม่นาน ก็มีเสียง “หวู่ๆ” ของหวูดเรือที่วาฬเบลูกาส่งเสียงออกมาตอนแรกดังขึ้นมาจากที่ไกลๆ
พอได้ยินเสียงนั้น เจ้าวาฬเบลูกาน้อยก็มุดหัวลงไปให้ทะเล มันมองดูอยู่ครูหนึ่งก็ว่ายน้ำจากไป
จิตสำนึกโพไซดอนของฉินสือโอวตามมันไปอย่างไม่รอช้า ที่แท้ก็มีวาฬเบลูกาที่โตเต็มไวอีกตัวอยู่ไม่ไกล เจ้าวาฬเบลูกาน้อยตัวนี้คงออกมาหาอาหารพร้อมกับแม่ของมัน
ด้วยความรัก ฉินสือโอวนำจิตโพไซดอนเข้าไปในร่างกายของเจ้าวาฬเบลูกาน้อย หลังจากนั้นก็ไม่อยากจะจากมันไป
ฉินสือโอวอยากจะพาเจ้าวาฬเบลูกาน้อยกลับไปเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงที่ฟาร์มปลาเหลือเกิน แต่ถ้าทำแบบนั้นมันก็โหดร้ายสำหรับแม่วาฬเบลูกาไปหน่อย เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก ปัจจุบันจำนวนของวาฬเบลูกานับวันยิ่งน้อยลงทุกที เขาต้องการปกป้องเจ้าสิ่งมีชีวิตที่น่ารักนี้ไว้
นับแต่ศตวรรษที่ 17 เป็นต้นมา เนื่องจากผลกำไรที่สูงจากการล่าปลาวาฬทำให้นักล่าออกล่าวาฬเบลูกาอย่างดุเดือด ส่งผลให้จำนวนปลาวาฬเบลูกาลดลงอย่างรวดเร็ว
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้นก็คือสภาพแวดล้อมทางนิเวศวิทยาของวาฬเบลูกาได้รับความเสียหาย การได้รับสารพิษหลายชนิดเช่น Polychlorinated Biphenyls, DDT รวมไปถึง Polycyclic Aromatic Hydrocarbons ที่ก่อให้เกิดมะเร็งอีกด้วย สิ่งเหล่านี้ทำให้ระบบภูมิคุ้มกันของวาฬเบลูกาได้รับความเสียหายและตายเป็นจำนวนมาก
หลังจากบอกลาเจ้าวาฬเบลูกาน้อยแล้ว ฉินสือโอวก็ไม่มีอารมณ์ที่จะเที่ยวเล่นอีกต่อไป เขาจึงเร่งเครื่องกลับเข้ามายังท่าเรือของฟาร์มปลา
มีเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมรอบเจ็ทสกีลำหนึ่งอยู่ที่ท่าเรือ ฉินสือโอวลงจากเรือยิ้มให้ก่อนจะพูดกับชาร์คว่า “ให้เด็กๆ ผลัดกันนั่งสักหน่อยสิ”
เด็กๆส่งเสียงโห่ร้องอย่างดีใจ ฉลามน้อยสามสี่คนมองไปยังชาร์คด้วยสายตาที่น่าสงสาร ชาร์คจึงพูดอย่างลำบากใจว่า “น้ำทะเลที่กระเซ็นขึ้นมามันค่อนข้างเย็น จะทำให้เด็กไม่สบายได้ง่ายนะ”
เหล่าเด็กๆนำโดยฉลามน้อยร้องตะโกนว่า “ไม่กลัว พวกเราไม่กลัว!”
ฉินสือโอวหัวเราะแล้วตอบว่า “ขี่ช้าๆ ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่าง นายอยากให้ลูกเป็นดอกไม้ในเรือนกระจกหรือว่าต้นสนเขียวชอุ่มที่สูงใหญ่กันล่ะ?”
ชาร์คได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดอะไร ติดเครื่องเจ็ทสกีและพาเด็กๆ ไปทีละคน
ของทั้งหมดส่งมาถึงแล้ว ฉินสือโอวไปนับด้วยตนเอง เมื่อไม่มีปัญหาอะไรเขาก็ทำการจ่ายเงิน จ่ายไปแปดแสนกว่าดอลลาร์แคนาดาในครั้งเดียว
แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ นอกจากฟาร์มปลากับพันธุ์ปลาแล้ว ถือว่ากลับมาเปิดฟาร์มปลาแล้วนะเนี่ย
เมื่อเขาถ่ายรูปตัวเองขี่เจ็ทสกีสามสี่รูปแล้วส่งเข้ากลุ่มแชท เพื่อนๆ ในกลุ่มแชทของเขาก็เริ่มเข้ามาคุยกันอย่างสนุกสนาน
เหมาเหว่ยหลง: “ฉินโซ่ว ชีวิตของแกนับวันยิ่งสบายขึ้นทุกทีแล้วนะ เมื่อไหร่จะซื้อเรือยอชต์? ถึงตอนนั้นพวกฉันจะไปเล่นด้วย”
เฉินเหล่ย: “เชี่ย เจ็ทสกีลำนี้โคตรเท่เลยว่ะ ฉินโซ่ว บอกความจริงมาเดี๋ยวนี้ว่ามันเป็นของแกจริงๆ หรือแค่ขึ้นไปนั่งถ่ายรูปของคนอื่นเขา?”
ซ่งเสวี่ยเหมย: “ขอร้องอย่ามาอวดรวย มันทำให้พวกพนักงานบริษัทอย่างฉันทุกข์ทรมานรู้รึเปล่า? ฉันยังคิดว่าค่าเช่าเดือนหน้าจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายอยู่เลย ดูท่าแล้วน่าจะต้องไปนอนข้างถนนว่ะ”
จงต้าจวิ้นออกมาเดี๋ยวนี้: “เสวี่ยเหมย นายไม่ต้องไปเช่าเขาอยู่แล้ว มาอยู่กับฉันนี่ สี่ขาของฉันยินดีต้อนรับแก”
หม่าจินส่งอีโมจิลามกกลับมาแล้วตอบว่า: “ฉันว่า 5 ขามากกว่ามั้ง”
“ไปตาย!” เพื่อนผู้หญิงในกลุ่มสามสี่คนรุมด่าหม่าจิน และแน่นอนว่าจงต้าจวิ้นถูกด่าจนเละยิ่งกว่า
ฉินสือโอวหัวเราะแล้วพิมพ์ตอบกลับไปสามสี่ประโยค จากนั้น QQ ก็แสดงการแจ้งเตือนขึ้นมาที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาเปิดดูแล้วพบว่ามันเป็นข้อความจากฉินเผิงเพื่อนสนิทที่บ้านเกิดของเขา
“ฉินโซ่ว อีกครึ่งเดือนฉันจะแต่งงาน กลับมาร่วมงานได้ไหม? อีกอย่าง... ทำไมฉันถึงโทรติดต่อนายไม่ได้เลย?”
ฉินเผิงเป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉินสือโอว เรียกได้ว่าโตมาด้วยกันเลยล่ะ เรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยม ชั้นเดียวกัน ห้องเดียวกัน นิสัยเข้ากันได้ เล่นด้วยกันตลอด
ความจริงแล้วฉินสือโอวมีเพื่อนไม่เยอะ พูดตรงๆ ก็คือ เขาเป็นคนที่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางและนิสัยไม่ดี ส่วนฉินเผิงนั้นนิสัยดี เขามักจะหัวเราะอยู่เสมอ เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าเด็กวัยเดียวกันในหมู่บ้านจะมีอยู่ไม่น้อย แต่เล่นกันฉินเผิงน่ะสนุกที่สุดแล้ว
ฉินเผิงเรียนไม่ค่อยเก่ง เรียนม.ปลายยังไม่ทันจบก็หยุดเรียนแล้วไปทำงาน เขาชอบพวกเครื่องยนต์ ตอนนี้ก็เปิดร้านซ่อมรถอยู่ที่บ้านเกิด
ฉินสือโอวไม่ได้อยู่บ้าน ที่บ้านมีแค่พ่อแม่แก่ๆ อยู่สองคน ฉินเผิงก็ช่วยเขาดูแลมาตลอด เมื่องานที่ฟาร์มยุ่งเขาก็ไปช่วย พอถึงวันเกิดก็ช่วยส่งเค้กให้
ดังนั้นเมื่อเห็นข้อความที่เขาฝากไว้ ฉินสือโอวจึงรีบตอบกลับไปทันที
“ไปสิๆ ฉันไปแน่นอน จะไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวด้วย เหลือที่ไว้ให้ฉันที่หนึ่งนะ”
ฉินเผิงไม่ตอบกลับมา ฉินสือโอวจึงส่งเบอร์โทรศัพท์ของเขาไปให้ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เขาก็มีความผิดอยู่เหมือนกัน ตัวเองมาอยู่แคนาดาเปิดโรมมิ่งแล้ว แต่กลับไม่เคยโทรไปบอกเพื่อนคนนี้เลย
รู้ตัวอีกทีฉินสือโอวก็มาอยู่แคนาดาได้เกือบเดือนแล้ว เขามาที่นี่เมื่อต้นเดือนเมษายน ตอนนี้ก็ใกล้จะปลายเมษายนแล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะถึงงานแต่งงานของฉินเผิงเขาจึงรีบโทรไปบอกให้เออร์บักช่วยจองตั๋วเครื่องบินให้เขาหน่อย
เขายังไม่ได้ซื้อเรือตกปลา ฉินสือโอวจึงไม่มีอะไรให้ทำ วันต่อมาจึงตัดสินใจไปสมัครสอบใบขับขี่แล้วก็ถือโอกาสทำใบอนุญาตครอบครองปืนไปด้วยเลย
การสมัครสอบใบขับขี่นั้นง่ายมาก แค่หาโรงเรียนสอนขับรถแล้วเอาข้อมูลของเขาพร้อมเงินหกร้อยดอลลาร์ไปยื่นก็เรียบร้อย
ทดสอบการขับขี่ในแคนาดาเข้มงวดมาก เข้มงวดเฉพาะตอนสอบ เนื่องจากทุกบ้านล้วนมีรถ หลายคนขับเป็นแล้วค่อยมาสอบ ดังนั้นขอแค่อบรมครบห้าหัวข้อ ก็สามารถไปสอบได้
ส่วนการขอใบอนุญาตครอบครองปืนนั้นยากขึ้นมาหน่อย
ก่อนอื่นฉินสือโอวส่งแบบฟอร์มใบสมัคร หลังจากนั้นก็ไปตรวจสภาพจิตใจที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่รัฐกำหนด
ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ เขาต้องผ่านการตรวจสอบประวัติอาชญากรรมสามระดับจากกรมตำรวจเซนต์จอห์น กรมตำรวจนิวฟันด์แลนด์และสำนักงานสืบสวนกลางแห่งชาติ เพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าเขาไม่มีประวัติอาชญากรรมมาก่อน นอกจากนี้หลังจากยื่นขอใบอนุญาตครอบครองปืนแล้วก็จะมีการตรวจสอบจากสถานีตำรวจท้องที่ว่าคุณมีอาการติดเหล้ารึเปล่า ทะเลาะกับเพื่อนบ้านรึเปล่าและมีความรุนแรงในครอบครัวรึเปล่าอยู่เป็นระยะๆ
ขั้นตอนเหล่านี้ใช้เวลาประมาณสองเดือน ถ้าทั้งหมดไม่มีปัญหาอะไร จึงจะสามารถไปรับใบอนุญาตให้ซื้อปืนและใบอนุญาตให้ครอบครองปืนที่สถานีตำรวจได้
หลังจากได้รับใบอนุญาตทั้งสองแล้ว ฉินสือโอวต้องซื้อปืนภายใน 30 วัน และหลังจากซื้อปืนต้องไปที่สถานีตำรวจเพื่อลงทะเบียนหมายเลขปืนภายใน 72 ชั่วโมง
ถึงแม้จะรู้สึกว่ามันยุ่งยากแค่ไหน แต่ฉินสือโอวก็ต้องทำ เพราะบนสวรรค์ ไม่ว่าคุณจะเป็นคนดีแค่ไหนก็ไม่มีทางได้ครอบครองปืน อีกอย่างเขาคิดว่าผู้ชายที่ไม่เคยเล่นปืนนั้นเป็นผู้ชายที่ไม่สมบูรณ์
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 30 ปืนกระบอกแรก
ฉินสือโอวตรวจอาการทางจิตเสร็จก็ไปที่สถานีตำรวจเซนต์จอห์นเพื่อตรวจประวัติอาชญากรรมต่อ พอออกมาก็มีรถบีเอ็มดับเบิลยู760 สีฟ้าขับผ่านไปข้างๆ แล้วก็ขับกลับมาอีกครั้ง
คราวนี้ฉินสือโอวกับเออร์บักกำลังจะข้ามถนน รถคันนั้นก็ถอยหลังกลับมาทำให้ทั้งสองคนตกใจเป็นอย่างมาก
“เฮ้! ซื้อใบขับขี่มาหรือไง” ฉินสือโอวโบกไม้โบกมือต่อว่าอย่างไม่พอใจ
ประตูรถบีเอ็มดับเบิลยูถูกเปิดออก ทันใดนั้นใบหน้าที่คุ้นเคยก็ปรากฏต่อหน้าเขา บังเอิญจริงๆ เขาคือนายธนาคารมอนทรีออลสาขานิวฟันด์แลนด์ อลัน แบรนดอน
“ฉิน ฉันดีใจมากที่ได้พบนาย ก็เลยขับเร็วไปหน่อย ขอโทษจริงๆ” แบรนดอนยิ้มอย่างอบอุ่น
“นายมาทำอะไรที่สถานีตำรวจเนี่ย?”
ที่แท้ก็คนรู้จักกันนี่เอง ฉินสือโอวก็เลยไม่ด่าต่อ แล้วอธิบายว่า
“ฉันมาขอใบอนุญาตครอบครองปืน”
“ได้มาแล้วเหรอ?”
“ยังต้องรออีกหลายเดือนเลย ฉันเพิ่งไปตรวจสุขสภาพจิตมาเอง”
“แล้วนายรีบใช้หรือเปล่าล่ะ? หมายถึงใบอนุญาตครอบครองปืนน่ะ”
“ก็ไม่รีบเท่าไร แต่ถ้าได้เร็วหน่อยก็ดี”
ได้ยินดังนั้น แบรนดอนก็ยิ้มขึ้นมาแล้วบอกว่า
“เอาข้อมูลการลงทะเบียนของนายมาสิ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปหาใครสักคนในนั้นสักครู่ พวกนายไปรอฉันที่ร้านกาแฟก่อนนะ”
ฉินสือโอวคิดว่าแบรนดอนคงจะไปหาใครสักคนเพื่อเร่งให้เขาได้ใบอนุญาตเร็วขึ้น แต่หลังจากที่นั่งรออยู่ที่ร้านกาแฟประมาณครึ่งชั่วโมง แบรนดอนก็กลับมาพร้อมกับยื่นบัตรสีส้มสองใบให้แก่เขา มันคือใบอนุญาตให้ครอบครองปืนและใบอนุญาตให้ซื้อปืน
“นี่คือเสร็จแล้วเหรอ?” ฉินสือโอวรู้สึกเหลือเชื่อ
แบรนดอนหัวเราะแล้วตอบว่า
“หัวหน้าตำรวจที่นี่เป็นลูกพี่ลูกน้องของฉันเอง ทีนี้ก็เข้าใจแล้วใช่ไหม ไม่ต้องห่วง เอกสารของนายไม่มีปัญหาอะไร เปลี่ยนแค่วันที่ยื่นใบสมัครเป็นสองเดือนก่อนหน้านี้แค่นั้นเอง”
สองเดือนก่อนฉินสือโอวยังใช้ชีวิตอย่างยากลำบากอยู่ที่เมืองไหเต่าอยู่เลย
ฉินสือโอวรีบขอบคุณแบรนดอนทันที อีกฝ่ายบอกเพียงว่าไม่เป็นไรไว้ไปกินข้าวกันสักมื้อแล้วก็จากไป
ฉินสือโอวมองไปยังใบอนุญาตทั้งสองแล้วถอนหายใจ ก่อนจะหันไปพูดกับเออร์บักว่า
“คอนเนคชั่นนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่จีน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าที่แคนาดานั้นจะยิ่งกว่า”
เออร์บักยักไหล่แล้วพูดว่า
“มันเป็นเรื่องปกติ นี่แหละสังคมทุนนิยม คอนเนคชั่นที่นี่เป็นเหมือนเงิน ในความเป็นจริงแล้วการมีใบอนุญาตครอบครองปืนสำหรับที่นี่ก็เหมือนมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจในประเทศของนายนั่นแหละ ทำเสร็จได้ในหนึ่งวันหรือหนึ่งปีก็เหมือนกัน"
เมื่อได้ใบอนุญาตให้ซื้อปืนมาอยู่ในมือแล้ว ฉินสือโอวก็ตรงไปที่ร้านขายปืนในเมืองแฟร์เวลทันที
เนื่องจากเมืองแฟร์เวลนั้นอยู่ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ ถึงแม้ว่าจะเป็นเมืองไม่ใหญ่ แต่ก็มีของครบครัน ดั่งสุภาษิตที่ว่าแม้นกกระจอกจะตัวเล็กเพียงน้อยนิด แต่ก็มีอวัยวะภายในที่สำคัญทั้งห้าเหมือนกับสัตว์ใหญ่ทุกอย่าง
ร้านขายปืนนี้มีชื่อว่า ‘ร้านอุปกรณ์กลางแจ้ง CESF’ ในตอนแรกฉินสือโอวคิดว่าเจ้าของร้านเล่น CF หรือว่ายังไงกัน
สุดท้ายเออร์บักก็อธิบายให้เขาฟังว่า CESF นั้นย่อมาจาก The Canadian emergency special forces ซึ่งแปลว่ากองกำลังพิเศษฉุกเฉินแห่งแคนาดา เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในกองทัพแคนาดา และครูฝึกของกองกำลังพิเศษหน่วยนี้มาจากหน่วยกองกำลังเดลต้าของอเมริกา
เมื่อผลักประตูของร้านขายปืนเข้าไปก็พบกับปืนกลมากมายที่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ฉินสือโอวจำปืนกระบอกนี้ได้ มันคือเอ็มจี-42 ปืนกลที่มีชื่อเสียงที่สุดในสงครามโลกครั้งที่สอง เป็นเครื่องมือสังหารที่ของกองทัพเยอรมัน ชื่อเล่นของมันคือริปเปอร์ (ชื่อฆาตกรต่อเนื่อง) เพราะทุกครั้งที่มันปรากฏตัวจะมีผู้บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก
“ยินดีต้อนรับ ไม่ทราบว่าคุณสองคนกำลังมองหาอะไรอยู่ ผมเรจจี้ นีลเซ็นเป็นเจ้าของร้าน”
เจ้าของร้านขายปืนเข้ามาทักทาย
ฉินสือโอวประเมินอยู่สักครู่ วัยรุ่นผิวขาว ผมทอง นัยน์ตาสีฟ้าหุ่นมาตรฐานคนนี้ อายุไม่น่าถึง 30 ปี สูงประมาณ 180 เซนติเมตร สวมชุดลายพราง กล้ามเป็นมัดๆ ท่าทางทะมัดทะแมง ราวกับเสือดาวผู้กล้าหาญ
“ผมต้องการซื้อปืน เอาเป็นปืนพกและปืนไรเฟิลอย่างละหนึ่งกระบอก ใช้สำหรับการล่าสัตว์และป้องกันตัวเองเป็นหลัก"
ตอนนี้ฉินสือโอวอาศัยอยู่ที่ฟาร์มปลาเพียงลำพัง ถ้ามีคนคิดร้ายบุกเข้ามาทางทะเลต้องลำบากแน่
พอนีลเซ็นเห็นเออร์บักก็ยิ้มแล้วทักทาย
“สวัสดีครับคุณเออร์บัก คนจีนที่มากับคุณก็คงจะเป็นฉินสินะ ผมได้ยินเพื่อนพูดถึงเขาหลายครั้งแล้ว ตอนนี้เขาเป็นคนที่น่าจับตามองของเมืองเรา”
"ถ้าแค่ล่าสัตว์กับป้องกันตัว ปืนพกผมขอแนะนำเป็น ยูเอสพี กล็อกหรือไม่ก็ เอ็ม1911เอ1 พวกมันมีข้อดีข้อเสียแตกต่างกัน ยูเอสพี มีแรงถีบกลับน้อย กล็อกนั้นมีความแม่นยำ ส่วนเอ็ม1911เอ1นั้นทรงพลังและเคยถูกใช้โดยกองทัพสหรัฐฯ ที่นี่ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือกแบบไหนแล้วล่ะ”
ฉินสือโอวรู้สึกว่าร้านขายปืนนี้คล้ายกับร้านขายของเบ็ดเตล็ดยุค 90 ที่บ้านเกิดของเขาคือมีพื้นที่จัดแสดงนิทรรศการซึ่งทั้งหมดเป็นปืนเก่า จากนั้นก็มีเคาน์เตอร์ยาวที่เจ้าของร้านยืนอยู่ข้างหลัง ปืนพกถูกวางอยู่ในเคาน์เตอร์ยาว พวกปืนไรเฟิลอยู่บนชั้นวาง ส่วนปืนกลและปืนซุ่มยิงนั้นไม่มีเลย
ไม่ว่าจะเป็นที่สหรัฐหรือแคนาดา ใช่ว่าร้านขายปืนจะขายปืนได้ทุกชนิด อย่างแรกปืนที่พวกเขาสามารถขายได้ล้วนเป็นปืนสำหรับพลเรือนเท่านั้น พูดง่ายๆก็คือจากปืนไรเฟิลแบบต่อเนื่องต้องแปลงให้เป็นปืนไรเฟิลแบบที่ยิงได้ทีละนัด และปืนที่มีพลังทำลายล้างสูงๆก็จะถูกห้ามขายเป็นต้น
นอกจากนี้ร้านขายปืนในแคนาดาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ซื้อขายปืนกลและปืนไรเฟิลซุ่มยิงความแม่นยำสูงอีกด้วย มิเช่นนั้นอาจมีคนซื้อปืนแก็ตลิงไปกราดยิงที่โบสถ์ โรงเรียนหรือสถานที่ชุมนุมอื่นๆ
ฉินสือโอวถามขึ้นมาว่า “มี Desert Eagle ไหมครับ? ผมอยากเก็บสะสมไว้สักกระบอก”
Desert Eagle มีแรงถีบสูงมากและบรรจุกระสุนได้น้อย เพราะฉะนั้นมันจึงไม่เหมาะกับสนามรบแต่เหมาะสำหรับล่าสัตว์ ฉินสือโอวรู้สึกว่าถ้าเขาออกไปล่าพวกหมีหรือหมูป่า พวกปืนเล็กๆอย่างๆ ยูเอสพี หรือกล็อกอาจจะไร้ประโยชน์
นีลเซ็นตอบ
“มีครับ แต่ไม่ค่อยแนะนำเท่าไร เพราะแรงถีบมันสูงและหาซื้อกระสุนยาก”
ฉินสือโอวถามต่อ
“ขอผมลองหน่อยได้ไหม?”
นีลเซ็นยิ้มแล้วตอบว่า
“แน่นอนครับ กระสุนปืนพก 50 ลูก 20 ดอลลาร์ กระสุนปืนไรเฟิลลูกละ 32 ดอลลาร์ครับ”
ฉินสือโอวถามต่ออีกว่า “ปืนไรเฟิลรุ่นไหนดีครับ?”
เขาไม่ใช่แฟนตัวยงเรื่องการทหาร แค่เป็นคนที่หลงใหลในอาวุธก็เท่านั้น เพราะฉะนั้นถึงแม้ว่าบนชั้นจะมีปืนเรียงรายอยู่เต็มไปหมด แต่เขาไม่รู้ว่ารุ่นไหนคือรุ่นไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งปืนเหล่านี้เป็นรุ่นพลเรือนที่ไม่สามารถพบเห็นได้ในประเทศจีน ถ้าเป็นรุ่นทหารเขาอาจจะยังพอรู้จักอยู่บ้าง
“แนะนำเป็น AR-15 ครับมันคือ M16 รุ่นพลเรือนแต่ความแรงไม่น้อยกว่า M16เลยครับ นอกจากนี้ยังสามารถติดไฟฉาย ลำกล้องและกล้องอินฟราเรดได้ด้วยนะครับ”
“และถ้าหากคุณชอบปืนลูกซอง เราก็มี Benelli M1 กับ Remington Model 870 ครับ สองรุ่นที่ว่ามานี้ไม่เลวเลยครับ”
ฉินสือโอวถาม
“ไม่มี AK เหรอครับ?”
นีลเซ็นหัวเราะแล้วส่ายหน้า
“เจ้านั่นมันโหดเกินไปครับ ไม่สามารถหาซื้อได้ทั่วไป แต่หากคุณต้องการ AK รุ่นที่ถูกลดสเปกลงมาก็มีขายครับ แต่มันเหมือนไก่อ่อน ผมกล้าพนันได้เลยว่าคุณไม่ถูกใจมันแน่”
สรุปฉินสือโอวซื้อปืนพก 4 กระบอก ปืนไรเฟิล 2 กระบอกและปืนลูกซองอีก 2 กระบอก หลังจากนั้นก็เอาปืนกระบอกหนึ่งที่บรรจุกระสุนไว้ 50 นัดไปลองยิง
ก่อนที่จะเดินไป เขาก็เห็นรูปร่างที่คุ้นตา มันคือปืนพก The QSZ-92 จริงๆ ด้วย
รุ่นนี้ฉินสือโอวชอบปืนรุ่นนี้มานานแล้ว ดังนั้นไม่ว่ายังไงเขาก็จะซื้อมัน ส่วนกระบอกนี้ไม่จำเป็นต้องลองแล้วล่ะ
สนามยิงปืนของร้านนี้คือสระเล็กๆที่แห้งขอดที่ตั้งอยู่ด้านหลังของร้าน ซึ่งมันช่วยลดการเล็ดลอดออกไปของกระสุนปืนได้เป็นอย่างดี
นีลเซ็นสวมที่ครอบหูให้ฉินสือโอวหลังจากนั้นก็เริ่มลองจาก ยูเอสพี
ก่อนที่จะเริ่มยิงนีลเซ็นได้แนะนำกฎมากมายให้กับฉินสือโอว รวมไปถึงการไม่เล็งปืนไปที่คนไม่ว่าปืนนั้นจะขึ้นเซฟตี้ล็อกไว้ก็ตาม และถ้ากระสุนด้านห้ามแก้เองเด็ดขาด รวมไปถึงเมื่อขึ้นลำแล้วห้ามเดินไปเดินมาเป็นต้น
และสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือวิธีการใช้ปืน นีลเซ็นกังวลว่าฉินสือโอวต้องยิงปืนหลายนัดขนาดนี้อาจจะทำให้กล้ามเนื้อหน้าอกและไบเซ็ปส์ฉีกขาดได้
ฉินสือโอวปลดเซฟตี้ปืน เล็งไปที่เป้าหมายแล้วดึงไกปืนเพื่อเริ่มยิง
“ปัง ปัง ปัง…” เสียงของ ยูเอสพี ใสและไพเราะ แรงถีบกลับเบาจริงๆด้วย แทบจะไม่ต้องใช้อีกมือประคองเลย
นีลเซ็นเห็นอย่างนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย เพราะข้อมือของผู้ชายคนนี้แข็งแรงกว่าที่เขาคิดไว้
หลังจากที่ยิงไปสองคลิปติดต่อกัน ฉินสือโอวก็เปลี่ยนมาลองกล็อก 43 ปืนนี้ค่อนข้างเล็ก สัมผัสแล้วรู้สึกดี กลไกการทำงานก็ราบรื่นมาก
M1911A1 นั้นสวยงามเป็นพิเศษ เมื่อมันมาอยู่ในอุ้งมือของฉินสือโอวมันทำให้เขารู้สึกราวกับว่าตัวเองเป็นพระเอกหนังอย่างไรอย่างนั้น หลังจากลองไปหลายกระบอกเขาก็เริ่มรู้จะสึกมึนๆ ขึ้นมา
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ฝ่ามือของฉินสือโอวนั้นค่อนข้างเล็ก แต่แรงถีบของปืนไม่มีผลต่อเขาเท่าไร เขาสามารถควบคุมมันได้สบายมาก
พอลองปืนสั้นแล้วมาลองปืนไรเฟิล AR-15 ที่ไม่สามารถยิงได้อย่างต่อเนื่องทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยตื่นเต้น นีลเซ็นเข้าใจจึงอธิบายว่า “ปืนกระบอกนี้สามารถโมดิฟายให้เป็นปืนกลกึ่งอัตโนมัติได้ไม่ยากครับ”
ส่วนปืนลูกซองไม่มีอะไรน่าลอง ก็แค่เสียงดัง
เล่นปืนครั้งแรก ฉินสือโอวก็ตกหลุมรักมันทันที ไม่ว่าจะมองไปที่กระบอกไหน เขาก็รู้สึกชอบมันทั้งหมด จึงโบกมือแล้วพูดว่า “ผมซื้อหมดนี่เลยครับ”
……………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 31 คนงานคนที่สอง
คนจนบ้าเรียน คนรวยบ้ารบ สำนวนนี้ช่างมีเหตุผลจริงๆ
ในปืนห้ากระบอก ยูเอสพี ราคา 500 ดอลลาร์แคนาดาซึ่งถูกที่สุด ที่แพงที่สุดคือ อินทรีทะเลทราย (Desert Eagle หรือ Magnum) ราคา 2,100 ดอลลาร์แคนาดา อีกทั้งปืน คิวเอสแซด-92 กล็อก 43 และ เอ็ม1911เอ1 รวมกระสุน 500 นัดแล้ว รวมทั้งสิ้นเป็นเงิน 6,000 ดอลลาร์แคนาดา
เออาร์-15 เองราคาไม่แพง เพียง 2,000 ดอลลาร์แคนาดา แต่ว่าฉินสือโอวแต่งกล้องเล็งระยะไกล เครื่องนำวิถีด้วยแสงเลเซอร์ และไฟฉายพกพาเพิ่ม ชุดนี้รวมกระสุนห้าร้อยนัดแล้วก็เป็นเงิน 3,500 เหรียญดอลลาร์แคนาดา
ปืนลูกซองสองกระบอก นี่ก็นับว่าราคาถูกแล้ว ปืนสองกระบอกรวมกับลูกกระสุนแล้วราคาเพียง 3,600 เหรียญดอลลาร์แคนาดา
ทั้งชุดนี้รวมทั้งหมดแล้วราคา 12,500 ดอลลาร์แคนาดา
ฉินสือโอวรูดบัตรเครดิตอย่างมีความสุข
ขณะที่กำลังจะเอากลับไปชื่นชม นีลเซ็นก็เรียกเขาไว้ ถามอย่างเกรงใจว่า “คุณฉินครับ ขอโทษนะครับ ฟาร์มปลาของคุณยังขาดคนช่วยไหม?”
“หมายความว่ายังไง”
“หากว่าขาดคนช่วย ผมหวังว่าคุณจะพิจารณาผม ผมได้รับใช้ในกองกำลังพิเศษฉุกเฉินของแคนาดาเป็นเวลา 6 ปีรวมถึง 4 ปีในฐานะพลซุ่มยิงสามารถให้ความปลอดภัยแก่ฟาร์มปลาของคุณได้ นอกจากนี้ผมเกิดในครอบครัวชาวประมง ดังนั้นเรื่องจับปลาเป็นเรื่องที่ผมถนัด” นีลเซ็นกระตือรือร้นแนะนำตนเอง
ฉินสือโอวถามด้วยความประหลาดใจ “แล้วร้านปืนล่ะจะทำยังไง”
เขารู้สึกว่าร้านปืนนี้น่าจะทำรายได้ได้มากโข เพียงแค่รายการของเขาคนเดียวก็หมื่นกว่าเหรียญแล้ว
นีลเซ็นได้ยินเขากล่าวเช่นนี้ก็หัวเราะออกมา พลางกล่าวว่า “คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณฉิน ร้านปืนนี้ไม่ใช่ร้านของผม มันเป็นของรัฐ ผมเป็นแค่ลูกจ้างเท่านั้น”
ฉินสือโอววางปืนลง ถามด้วยความสนใจ “ทำไมถึงอยากเปลี่ยนงานล่ะ?”
นีลเซ็นกล่าวอย่างไม่ได้อวดภูมิว่า “เงินเดือนที่นี่ต่ำจนเกินไป และนอกจากนี้ยังค้าขายไม่ออกเลยด้วย คุณอาจไม่เชื่อหรอก ในเดือนเมษายนนี้ คุณเป็นคนที่ที่สองที่ผมค้าขายด้วย การค้าครั้งก่อนมีเพียงแค่กระสุนห้าสิบนัด"
ฉินสือโอวพิจารณาสักครู่ เขามองร่างกายของนีลเซ็นก็นับว่าแข็งแรงทีเดียว และการพูดจาก็สุภาพ เป็นชายหนุ่มที่ไม่เลวทีเดียว
เวลานี้ ฟาร์มปลาของเขาก็เริ่มทำงานบ้างแล้ว ชาร์คเพียงคนเดียวไม่พอแน่นอน เช่นนี้รับเพิ่มอีกคนก็น่าจะไม่เลว
เขาจึงกล่าวว่า “ได้สิ แต่ว่ามีช่วงทดลองงาน 3 เดือน หลังจากผ่านการทดลองงานแล้ว เงินเดือนประจำสัปดาห์คือ 1,600 เหรียญ ระยะเวลาทดลองงานคือ 80% มีโบนัสแต่ละไตรมาส”
นีลเซ็นรีบพยักหน้ารับ “ได้ครับ ไม่มีปัญหาเลย ขอแค่ผมเขียนใบลาออกยื่นแล้วจึงเริ่มทำงาน ได้ไหมครับ?”
“ตกลง”
ดูไปแล้ว นีลเซ็นอยากจะเปลี่ยนงานจริงๆ วันรุ่งขึ้นเขาก็รีบขี่มอเตอร์ไซค์ฮาร์เล่ย์อันทรงพลังมายังฟาร์มปลา
ฉินสือโอวตกตะลึงว่าเขารีบออกจากงานมาเร็วมาก สุดท้ายนีลเซ็นจึงอธิบายว่า “การลาออกของผมยังไม่ได้รับการพิจารณา แต่ว่าร้านปืนปิดแล้ว ค้าขายไม่ได้ ดังนั้นผมจึงสามารถเริ่มงานได้ก่อน”
“เจ้านายต้องการให้ผมทำอะไรบ้างครับ?” นีลเซ็นถามอย่างจดจ่อ
ฉินสือโอวนำปืนเออาร์-15 ที่เพิ่งซื้อยื่นให้เขา พลางกล่าวว่า “เปลี่ยนปืนนี้ให้เป็นปืนไรเฟิลอัตโนมัติให้ฉันหน่อย”
ชาร์ครู้จักกับนีลเซ็น ทั้งสองเข้ากันได้อย่างรวดเร็ว
ไม่เสียทีที่เป็นพลซุ่มยิงจากกองกำลังที่ยอดเยี่ยมที่สุดของแคนาดา นีลเซ็นใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเศษๆ ก็เปลี่ยนเออาร์-15 ให้กลายเป็นปืนไรเฟิลอัตโนมัติซึ่งสามารถยิงต่อเนื่องได้แล้ว
ฉินสือโอวใส่ชุดล่าสัตว์ด้วยความตื่นเต้น โดยมียูเอสพีสอดอยู่ที่เอวด้านซ้ายของเขา จากนั้นก็นำเออาร์ -15 วนเข้าป่า 2 รอบ สัมผัสถึงการล่า
กระรอกเสี่ยวหมิงตามมาอยู่ข้างกายของเขา ฉินสือโอวสวมหมวกหญ้าที่ติดใบเมเปิ้ลให้มัน ดูสง่างามราวกับทรราชย์
ที่สนุกก็คือ เมื่อฉินสือโอวไปถึงน้ำตกขนาดเล็กอีกครั้ง ทันใดนั้นลูกหมีก็วิ่งออกมานั่งยองในแอ่งน้ำแล้วจ้องมองมาที่เขาอย่างโง่งม ราวกับว่ามันเป็นลูกสุนัขที่กำลังรอให้เจ้าของมาเลี้ยง
ลูกหมีเล็กเกินไป มันไม่สามารถแม้แต่จะล่า และมันไม่มีความสามารถในการล่าเหยื่อด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้ฉินสือโอวใช้พลังของโพไซดอนปรับปรุงร่างกายของมันแล้วละก็ ตอนนี้มันก็คงแทบจะอดตายไปแล้ว
ป้อนปลา 2 ตัวให้กับลูกหมีแล้ว ฉินสือโอวกลับไปยังฟาร์มปลา เห็นชาร์คพานีลเซ็นไปเหวี่ยงแหจับปลา เขารู้สึกเกรงใจที่จะพักจึงได้ขึ้นไปช่วย
ชาร์คออกเรือหาปลา แขวนแหอวนใหม่ที่ท้ายเรือแล้วลากมันลงไปในมหาสมุทร ฉินสือโอวถามเขาว่ากำลังทำอะไร ชาร์คอธิบายว่านี่เป็นตาข่ายน้ำที่ตากแดด ทำให้แหอวนสามารถปรับตัวให้เข้ากับน้ำทะเลเกลือและอุณหภูมิที่นี่ เพื่อเพิ่มความยืดหยุ่น
เรือหาปลาถูกขับออกไป ในทุกระยะหนึ่ง ชาร์คก็โยนแหอวนที่ชำรุดลงไปในน้ำ
ฉินสือโอวยังไม่ค่อยเข้าใจว่าทำอะไร เรดดิครีบอธิบายให้เขาฟัง “อวนจับปลาที่ถูกทิ้งเหล่านี้จะถูกโยนลงทะเลและจะไม่จมลงไปด้านล่างมันจะลอยอยู่ในน้ำ เพื่อให้ตะไคร่น้ำสามารถเกาะติดมันได้ เมื่อเวลาผ่านไปพวกมันจะสร้างพื้นที่ตะไคร่น้ำที่สามารถดึงดูดหอยและปลาต่างๆ มารวมกันอยู่ที่นี่ได้”
หมุนอยู่ในน้ำหลายรอบ หลังจากที่ฉินสือโอวกลับไปอีกครั้ง ก็พร้อมที่จะซื้อลูกปลาแล้ว
“ลูกปลาต้องซื้อส่ง ซื้อลูกปลาค็อดก่อนเถอะ พวกมันอดทนต่อความหนาวได้ ปรับตัวได้เก่งอีกด้วย” ชาร์คแนะนำ “ซื้อกี่ตัวดี?” เมื่อฉินสือโอวพูดถึงการเพาะพันธุ์ปลาเขาก็กลายเป็นคนตาบอด ทันที
“ผมแนะนำให้ซื้อ 2 ล้านตัว” ชาร์คตอบ “มาลองกับน้ำก่อน ถ้าหากว่าไม่มีปัญหาพวกเราก็เริ่มงานกันได้ ซื้อพวกปลาหมึก ปลาหมึกกล้วยก่อน จากนั้นค่อยซึ่ง ปลาค็อด ปลาแฮร์ริ่ง สักสิบล้านกว่าตัว แบบนี้รากฐานของฟาร์มปลาจะได้ขึ้นเร็วๆ”
“ซื้อปลาค็อด ปลาแฮร์ริ่ง ฉันพอเข้าใจ แต่จะซื้อปลาหมึกมาทำอะไร?” ฉินสือโอวรู้สึกไม่เข้าใจจริงๆ
เรดดิคยิ้มพลางอธิบาย “เจ้านาย ปลาค็อดเป็นปลากินเนื้อ ปลาค็อดที่ตัวใหญ่หน่อยมันไม่กินอาหารเม็ด พวกมันกินลูกสัตว์ที่อ่อนนิ่ม”
นี่ไม่ใช่โครงการขนาดเล็ก ฉินสือโอวต้องไปกลับนครเซนต์จอห์น ชาร์คจ้างชาวประมงเก่าแก่หลายคนมาจากในเมืองเพื่อช่วยคัดเลือกลูกปลา ค่าจ้างประจำวันคือ 400 ดอลลาร์แคนาดา
ฉินสือโอวพบว่าคาดิลแลค เอสคาเลดที่ตนเองซื้อ ความจริงเป็นทางเลือกที่ผิด เขาออกไปทำเท่ได้แค่ในเมืองแฟร์เวล ที่นี่ไม่สามารถขับรถไปได้ ทุกครั้งที่ออกจากเกาะแฟร์เวล ก็ยังต้องบรรทุกสินค้าด้วย
เมื่อเห็นคาดิลแลค เอสคาเลด ของเขา นีลเซ็นก็หัวเราะออกมา ชื่นชมกับความงาม “ว้าว เท่สุดๆไปเลย แต่ว่ามันไม่ค่อยจะเหมาะกับสถานที่แบบฟาร์มปลานักนะ ถ้าถามผมนะ เจ้านาย ทำไมคุณไม่ซื้อแลนด์โรเวอร์ล่ะครับ?”
ฉินสือโอวทอดถอนใจ “แลนด์โรเวอร์น่าเกลียดเกินไปน่ะ”
นีลเซ็นจะพูดอะไรได้ มีเงินทำอะไรก็ได้แล้วกัน
และที่สำคัญ ฉินสือโอวยังไม่มีใบขับขี่ นีลเซ็นกล่าว “ผมไม่ได้คิดจะโอ้อวดตัวเองนะ แต่ว่าผมคิดว่าผมมีคุณสมบัติที่จะเป็นครูสอนขับรถของคุณนะ เจ้านาย คุณไม่ต้องไปเรียนขับรถถึงนครเซนต์จอห์นหรอก ถึงเวลาก็แค่ไปสมัครสอบก็พอ”
ฉินสือโอวรับข้อเสนอแนะนี้อย่างรื่นรมย์ อย่างไรเขาก็แค่ไปสมัครไว้ แต่ว่ายังไม่ได้ไปจ่ายเงินที่โรงเรียนสอนขับรถ
การประมงของนครเซนต์จอห์นพัฒนามากที่สุดในนิวฟันด์แลนด์ ฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาค่อนข้างมาก ฟาร์มปลาเหล่านี้ล้วนใช้ตาข่ายกั้นแบ่งพื้นที่ใกล้ชายฝั่งทะเลออกจากกัน จากนั้นก็เพาะพันธุ์ลูกปลาบางชนิด
การเพาะพันธุ์ปลาวัยเจริญพันธุ์แล้วคือ การเลี้ยงแบบอิสระเช่นฟาร์มปลาต้าฉิน ปกติแล้ววิธีการก็คือ ซื้อลูกปลากลับมาก่อน แล้วใช้ตาข่ายกั้นพื้นที่แน่นอนใกล้ชายฝั่งทะเลเพื่อเลี้ยงลูกปลา
เมื่อเลี้ยงลูกปลาไว้ประมาณ 20 กว่าวันแล้ว จึงปล่อยตาข่ายกั้น คนที่ไม่เข้าใจอาจสงสัยว่าปล่อยตาข่ายกั้นเช่นนี้แล้ว มหาสมุทรกว้างใหญ่ขนาดนั้น ปลาพวกนี้จะไม่หนีออกจากฟาร์มปลาจนทำให้ฟาร์มปลาขาดทุนหรือ?
ความจริงแล้ว ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อลูกปลาปรับตัวเข้ากับระดับความเค็มของเขตฟาร์มปลา อุณหภูมิและสภาพแวดล้อมแล้ว ธรรมชาติของพวกมันก็ไม่ค่อยไปห่างจากฟาร์มปลามากนัก
นอกจากนี้ ช่วงที่มีตาข่ายกั้น ลูกปลาทานอาหารเม็ด พวกมันจะคุ้นเคยและพึ่งพาวิธีการล่าอาหารแบบนี้ ต่อจากนั้นเมื่อโปรยอาหารเม็ดที่ฟาร์มปลาเป็นครั้งคราว ก็สามารถทำให้ปลาเหล่านี้กลายเป็นปลาของฟาร์มปลาโดยเฉพาะ
หลังจากขึ้นฝั่ง ฉินสือโอวโทรศัพท์ติดต่อคนดูแลฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาแห่งหนึ่งที่หาพบจากทางอินเทอร์เน็ต เพื่อรีบไปดูลูกปลา
ชาร์คและเหล่าชาวประมงนั่งเรือลำเล็ก ใช้ตาข่ายช้อนลูกปลาจำนวนหนึ่งขึ้นมาดูเป็นครั้งคราว ทุกครั้งที่ช้อนขึ้นมา เขาจะต้องเรียกให้ฉินสือโอวมาข้างๆ อธิบายความรู้วิธีการคัดเลือกลูกปลาให้เขาฟัง
หลังจากใช้ตาข่ายช้อนอยู่หลายรอบ สีหน้าของชาร์คเริ่มจะดูไม่ดี จึงจะพาฉินสือโอวจากไป
เจ้าของฟาร์มรีบมาดักพวกเขาไว้พลางถามว่าเกิดอะไรขึ้น ชาร์คยิ้มเยือกเย็นและพูดว่า “สหาย พวกเราก็โตๆ กันแล้ว กินข้าวในทะเลกันมาสิบกว่าปีแล้ว ที่เอาของเก๊มาให้พวกเรานี่ คุณคิดจะแหย่พวกเราให้เพลิดเพลินเล่นใช่ไหม?”
นีลเซ็นให้คำอธิบายกับฉินสือโอวเบาๆ ว่า “พวกเลวพวกนี้ เมื่อครู่ที่ช้อนลูกปลาขึ้นมา ไม่ใช่ปลาค็อดแท้จากมหาสมุทรแอตแลนติก เป็นแค่ ปลาหิมะ ปลาทูน่าขาว ปลาหลงเสวี่ย พวกออยล์ฟิช ต่างๆ แม้ว่าพวกมันทั้งหมดจะเป็นสายพันธุ์ปลาแมงป่อง ปลาสิงโต ในตระกูลอโนโพลโพมา ฟิมเบลีย และลักษณะที่ปรากฏของพวกมันค่อนข้างเหมือนปลาค็อด แต่มันก็ไม่ใช่ฝูงเดียวกัน”
“โดยเฉพาะออยล์ฟิช ไม่เหมาะจะเพาะพันธุ์ อีกทั้งมันยังมีขี้ผึ้งจาระบีที่ร่างกายมนุษย์ไม่สามารถย่อยได้อีก คนบางคนพอทานไปแล้วก็สะสมในอวัยวะไส้ตรง ทำให้เกิดโรคต่างๆ เช่น อุจจาระร่วง และตะคริวในกระเพาะอาหาร ราคาขายก็ต่ำมาก และเป็นปลาราคาถูก แต่ยังไงก็มีปริมาณน้ำมันที่สูง สามารถนำมาใช้ในการกลั่นน้ำมันหล่อลื่นในอุตสาหกรรม”
เมื่อได้ฟังที่ชาร์คบอก เจ้าของมองไปยังฉินสือโอวก็บ่น “ใครจะรู้ว่าพวกคุณต้องการซื้อลูกปลาอะไร พวกคุณแค่บอกว่า ดูปลาค็อด นี่ก็ปลาค็อดนะ ฉะนั้นก็ไม่สามารถมาตำหนิกันได้”
ขณะเดียวกัน เจ้าของก็ทำไม้ทำมือ ชาวประมงที่วุ่นวายอยู่ก็กลับขึ้นมาห้อมล้อมโดยรอบ ด้วยท่าทางน่ากลัว
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 32 สั่งสอนนิดหน่อย
เจ้าของฟาร์มปลาเอียงคอมองฉินสือโอว ในแววตาปรากฏแววตื่นเต้นเร้าใจ “คุณเป็นเจ้านายของพวกเขาเหรอ?”
ฉินสือโอวรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนหน้านี้นัดเจ้าของฟาร์มปลามาคุยธุรกิจ เขาเคยแนะนำตัวอยู่ คิดว่าเจ้าของฟาร์มปลาเห็นว่าเขาเป็นคนผิวเหลืองรังแกง่าย ก็จงใจใช้ลูกปลาคุณภาพต่ำมาทำร้ายเขา
เวลานี้ ฉินสือโอวตระหนักถึงความน่าเกลียดน่ากลัวของธรรมชาติมนุษย์แล้ว ก่อนหน้านี้อยู่ที่ประเทศจีน เขาเคยได้ยินข่าวมากมายเกี่ยวกับชาวจีนที่ถูกกลั่นแกล้งในต่างประเทศ ในเวลานั้นการใช้ชีวิตในต่างแดนสำหรับเขาเป็นเรื่องห่างไกล เวลานี้ เกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเขาเอง ทำให้เขาทนไม่ได้
อันธพาลเกินไปแล้ว! รังแกกันเกินไป! ถ้าพวกเราไม่ได้ให้บทเรียนสักหน่อย คงยังคิดว่าตัวเองเป็นเทพสามตา (เทพเจ้าของจีนมี 3 ตา) อยู่ล่ะมั้ง?
ชาร์คและนีลเซ็นทั้ง 2 คน เดินไปข้างหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ฉินสือโอวแยกจากทั้ง 2 คน มองไปยังเจ้าของฟาร์มปลาพลางถามว่า “ใช่แล้ว ผมเป็นเจ้านาย มีอะไรเหรอ?”
เจ้าของฟาร์มปลายักไหล่ก่อนพูดว่า “ไม่เป็นไร ผมแค่อยากถาม คุณยังจะซื้อลูกปลาไหมล่ะ?”
ฉินสือโอวตอบ “น่าเสียดาย ดูแล้ววันนี้พวกเราคงไม่มีโอกาสร่วมธุรกิจกันแล้วแหละ”
เมื่อเขาได้พูดออกไปเช่นนี้ ชาวประมงและลูกเรือรอบๆ ก็ตะโกนโหวกเหวกขึ้นมา ชาร์คและนีลเซ็นกำหมัดเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้อันดุเดือดบนสังเวียน
เจ้าของฟาร์มปลายกแขนขวาขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้คนของเขาเงียบเสียงลง แล้วพูดว่า “ธุรกิจก็เป็นแบบนี้ อาจสำเร็จหรือไม่สำเร็จก็ได้ แต่ว่านะ สหาย การแลกเปลี่ยนกันก่อนหน้านี้ทำให้ผมคิดว่าคุณจะซื้อลูกปลาของผม ดังนั้นผมจึงเตรียมการไว้หมดแล้ว รอเพียงแค่ให้คุณมาพาพวกมันไป”
กล่าวจบ เขาก็ชี้ไปยังคนที่อยู่เบื้องหลัง และชี้ไปที่เรือขนส่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากท่าเรือ และพูดต่อ “คนที่นี่ส่วนใหญ่คือคนที่ผมจ้างมาชั่วคราวสำหรับธุรกิจของคุณรอบนี้ เรือผมก็เช่ามาเอง ดังนั้นผมแนะนำว่าให้คุณจ่ายค่าแรงพวกเขาและค่าเช่าเรือ คุณจะว่ายังไงล่ะ?”
ฉินสือโอวยิ้มบอกว่า “แบบนี้ก็รังแกคนมากไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง?”
ชาร์คโมโหตอบว่า “เจ้านาย จะไปเสียน้ำลายกับพวกลอบกัดพวกนี้ทำไม? พวกเราจัดการมันดูสักที ให้พวกมันได้รู้ว่ากำปั้นแห่งเมืองแฟร์เวลเป็นยังไง!”
ชายร่างสูงคนหนึ่งตะโกนเรียกชาร์ค "ไอ้บ้านนอก หุบปากหมาๆ ของแกซะ! ถ้าพูดกับพวกแกต่อ ฉันคงได้ต่อยแกฟันร่วงหมดปากแน่!”
นีลเซ็นถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นกล้ามเนื้อส่วนบนของร่างกาย พร้อมสำหรับการต่อสู้
ฉินสือโอวกลับไม่รีบร้อน เจ้าของฟาร์มปลานี้มีเล่ห์เหลี่ยมอยู่บ้าง เขาอยากจะสั่งสอนสักหน่อย เป็นการสั่งสอนที่เข้มข้น ให้เขารู้ว่า ถึงจะเป็นคนผิวเหลืองก็มาหยามไม่ได้
เมื่อกันชาร์คและนีลเซ็นออกแล้ว ฉินสือโอวยังคงยิ้มอยู่ พลางพูดว่า “สหาย ขอปรึกษาสักหน่อย คุณน่าจะมีลูกปลาค็อดจากมหาสมุทรแอตแลนติกใช่ไหม?”
“แน่นอน ผมมีแน่นอน” เจ้าของฟาร์มหัวล้านชี้ไปยังฟาร์มปลาที่กั้นไว้ด้านข้างและพูดว่า “ตรงนั้นก็คือลูกปลาค็อดที่ที่สุดในนครเซนต์จอห์น”
“งั้นแบบนี้ปัญหาก็กลายเป็นเรื่องง่ายแล้วใช่ไหม คุณก็ขายพวกมันให้ผม ผมเอาพวกมันไป แค่นี้ก็ไม่ใช่ว่าแก้ปัญหาได้แล้วเหรอ?” ฉินสือโอวผายมือออก
เจ้าของฟาร์มหัวล้านคิดว่าฉินสือโอวอ่อนข้อให้ ดังนั้นจึงจงใจถ่มน้ำลาย และพูดอย่างเลวทรามว่า “ฝัน ไอ้ลิงผิวเหลือง ฝันไปเถอะ! สวรรค์รู้ดี ต่อให้ต้องปล่อยลูกปลาของข้าลงมหาสมุทร ก็ไม่ขายให้ปรสิตอย่างพวกแกหรอก”
คนที่รวมตัวเข้าด้วยกันแบ่งแยกออกเป็นกลุ่ม และผู้คนในคนในปกครองของเจ้าของฟาร์มหัวล้านน่าจะโดนเหยียดหยามและเลือกปฏิบัติไปด้วย หลังจากได้ยินคำพูดของเขาก็ตะโกนเสียงดังและเกิดความวุ่นวายขึ้น
หลังจากที่เจ้าของฟาร์มหัวล้านชี้ไปยังแหล่งเพาะพันธุ์ลูกปลาค็อดจากมหาสมุทรแอตแลนติกแล้ว จิตสำนึกโพไซดอนของฉินสือโอวโจมตีอย่างรวดเร็ว ไปยังน่านน้ำแหล่งเพาะพันธุ์ลูกปลาค็อดโดยตรง
แท้จริงแล้ว ที่นี่มีปลาค็อดสีขาวเล็กๆ ที่มีชีวิตชีวา และบริเวณรอบนอกมันเป็นตาข่ายกั้นขนาดใหญ่ ตาข่ายนี้เหมือนกำแพงล้อมรอบ ที่กั้นลูกปลาค็อดไว้รวมกันทั้งหมด
หลักการทำงานของตาข่ายล้อม คือด้านล่างตาข่ายมีตัวถ่วงน้ำหนักและส่วนบนของตาข่ายมีทุ่นลอยน้ำ ภายใต้การดึงของทุ่นลอยน้ำ ตาข่ายล้อมจึงตั้งขึงอยู่ได้ในมหาสมุทร
จิตสำนึกโพไซดอนของฉินสือโอวรีบทำลายตัวถ่วงน้ำหนักหลายอัน ที่ดึงตาข่ายล้อมไว้ เช่นนี้เมื่อทุ่นลอยน้ำลอยตัวตามกระแสคลื่น เมื่อไม่มีตัวถ่วงน้ำหนักถ่วงไว้ ตาข่ายล้อมก็ลอยตัวขึ้นมา
และจิตสำนึกโพไซดอนก็รีบไปที่แหล่งเพาะพันธุ์หมุนรอบหนึ่ง เมื่อสัมผัสได้ว่าเขาอยู่ที่นี่ ทันใดนั้น เหล่าลูกปลาค็อดก็ตื่นเต้นขึ้นมา พากันว่ายตามจิตสำนึกโพไซดอน ราวกับว่า 107 ผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซานพบกับพี่ชายคนโตนามว่าซ่งเจียง (จากวรรณกรรมเรื่อง 108 ผู้ยิ่งใหญ่เขาเหลียงซาน ซึ่งเป็น 1 ใน 4 สุดยอดวรรณกรรมของจีน)
ถึงเวลาไขว่คว้าโอกาส จิตสำนึกโพไซดอนบินออกจากช่องโหว่ของตาข่ายล้อมที่ลอยอยู่ในน้ำ และฝูงปลาค็อดก็พุ่งตามมาด้านหลัง ราวกับห่ากระสุน จากนั้นจึงหวีดร้องตามไปข้างหน้า และว่ายออกมาอย่างกล้าหาญ!
แสงอาทิตย์สาดส่องบนผิวทะเล ลูกปลาหลายตัวต้องการเข้าใกล้จิตสำนึกโพไซดอน ดังนั้นใต้น้ำจึงแน่นขนัดเป็นอย่างมาก ลูกปลาบางตัวผุดว่ายขึ้นมาบนพื้นน้ำ
ร่างของปลาค็อดครอบด้วยเกล็ดที่มีลักษณะกลมและเล็กเป็นสีขาวเงินจำนวนมาก เกล็ดเหล่านี้สะท้อนแสงอาทิตย์ส่องประกายระยิบระยับราวกับตะเกียงเงิน
เจ้าของฟาร์มหัวล้านยังคงคิดวิธีบีบคั้นฉินสือโอว ในสายตาของเขา ชายหนุ่มชาวจีนผู้นี้ก็อ่อนแอและขี้ขลาดเหมือนคนงานชาวจีนคนอื่นๆ และดูเหมือนว่าจะร่ำรวยทีเดียว ดังนั้นก็เหมือนหมูวิ่งชนปังตอ จะปล่อยไปได้อย่างไร?
แต่ว่าความคิดของเขาก็ถูกขัดจังหวะอย่างรวดเร็วด้วยเสียงกรีดร้องของชาวประมงหลายคนในทะเล "พระเจ้า โอ้ พระเจ้า!! ทริค ลูกปลา ลูกปลาหนีหมดแล้ว!”
“เร็ว รีบไปปิดตาข่ายล้อม!”
“ให้ตายเถอะ มันเกิดอะไรขึ้นตรงนี้? ทริค จะทำยังไงดีล่ะ?”
เจ้าของฟาร์มหัวล้านหันกลับไปอย่างตะลึงงัน มองไปยังพื้นผิวทะเลที่ระยับด้วยสีเงินส่องสะท้อน ฉับพลันเขาไม่ทันได้ตอบสนอง ได้แต่พึมพำว่า "มีอะไรเหรอ นี่เกิดอะไรขึ้น?"
ชายคนหนึ่งรีบลุกขึ้นและตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ตาข่ายกั้นมีปัญหา ลูกปลาหนีไปหมดแล้ว!”
“บัดซบ!” ในที่สุด เจ้าของฟาร์มหัวล้านก็เริ่มรู้สึกตัว และตะโกนว่า “มัวตกตะลึงอะไรกันอยู่? รีบไปปิดตาข่าย เอาลูกปลาทั้งหมดกลับมาสิ!”
ง่ายขนาดนั้นเสียที่ไหน? ด้วยการนำทางของจิตสำนึกโพไซดอน ลูกปลาค็อดเข้าสู่มหาสมุทรอย่างรวดเร็ว ลูกปลาจำนวนมากแออัดรวมกันอย่างแน่นขนัด มองลงมาจากด้านบนราวกับว่างูหลามสีเงินว่ายอยู่ใต้ทะเลอย่างไรอย่างนั้น!
ฉินสือโอวส่ายหัวกับชาร์คและพูดว่า “ดูเหมือนว่าพระเจ้าได้ยินคำอธิษฐานของสหายคนนี้แล้ว เขาเพิ่งบอกว่า ต่อให้ต้องปล่อยลูกปลาลงมหาสมุทร ก็จะไม่ยอมขายให้ฉันไม่ใช่เหรอ? ดูสิ ความปรารถนาของเขาเป็นจริงแล้ว”
ชาร์คหัวเราะและบอกว่า “พระเจ้าอยู่ทุกหนทุกแห่ง แต่ยังไงผมก็จะไม่ขอพรแบบนี้แน่”
ทุกคนล้วนยุ่งอยู่กับการล้อมรอบฟาร์มเพาะพันธุ์ เป็นธรรมดาที่ไม่มีใครสนใจฉินสือโอวและพรรคพวกอีก พวกเขาขับรถเตรียมจากไป
ยังเหลือลูกเรือ 2 คนที่ต้องการจะหยุดเขา นีลเซ็นเพียงแค่ถีบออกไปอย่างปราดเปรียว 2 ครั้งก็สามารถทำให้ทั้ง 2 คนร่วงลงบนพื้น และขบวนรถก็ขับออกไป
หลังออกจากฟาร์มปลานี้ ชาร์คติดต่อ ขาใหญ่เรค ฮาดโรเซ่น เจ้าของห้างขายอุปกรณ์ตกปลาชาวไวกิ้ง และขอให้เขาหาบริษัทเพาะพันธุ์ลูกปลาที่นครเซนต์จอห์นซึ่งเป็นย่านของเขา
เรคพาคนกลุ่มหนึ่งไปที่ฟาร์มเพาะพันธุ์ที่ชื่อว่า 'บริษัทการประมงอุดมสมบูรณ์' ชายผิวขาววัยกลางคนที่มีเครายาวได้ออกมาต้อนรับพวกเขา และตบหน้าอกของเขาแสดงความเชื่อมั่นว่าลูกปลาจากฟาร์มปลาของตนดีที่สุดอย่างแน่นอน
ชาร์คยังคงลงทะเลไปเพื่อช้อนดูอยู่หลายรอบ และอธิบายให้ฉินสือโอวฟังไปด้วย
“ปลาค็อดที่แข็งแรง ปลาจะมีความยาวและแบนเล็กน้อย มีหัวใหญ่และปากใหญ่ กรามบนยาวกว่ากรามล่างเล็กน้อย และหางเรียวยาวไปด้านหลัง ดูสิ ลูกปลาพวกนี้ไม่เลว เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกปลาค็อดแห่งมหาสมุทรแอตแลนติกของแท้”
“พวกเราลองผ่าดูสัก 2 ตัว คุณภาพเนื้อเรียบลื่นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าไม่มีพยาธิ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าน้ำทะเลของพวกเขาสะอาดมาก"
“อาจเป็นไปได้ว่าพวกเขาฉีดยาลงในฟาร์มปลา ดังนั้นต่อไปเราต้องดูที่ตาของพวกปลาเหล่านี้ ซึ่งควรจะต้องใสพอ และดูที่ลำไส้ของปลาอีกครั้ง คุณลองดมดูสิ เจ้านาย ปลาค็อดที่กินยา ลำไส้ของมันจะมีกลิ่นฉุน ลำไส้ของปลาค็อดปกติจะมีเพียงกลิ่นคาวเท่านั้น”
ฉินสือโอวเดินวนไปรอบๆ เขตเพาะพันธุ์ ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆ ไม่น้อย แน่นอนว่า พลังหลักๆ ของเขาอยู่ในจิตสำนึกของโพไซดอน เขาต้องนำลูกปลาค็อดเหล่านี้กลับไปที่ฟาร์มปลาของเขา
เมื่อดูแล้วว่าปลาไม่มีปัญหา ฉินสือโอวก็จ่าย 200,000 ดอลลาร์แคนาดาเป็นค่ามัดจำล่วงหน้าของราคา 400,000 ดอลลาร์แคนาดาเพื่อซื้อลูกปลาค็อด 200,000 ตัว
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 33 บอลหิมะ
ยุ่งอยู่กับงานทั้งวัน ลูกพันธุ์ปลาเพิ่งจะส่งจากเมืองเซนต์จอห์นมาถึงฟาร์มปลาต้าฉิน
ความจริงแล้วงานที่ยุ่งยากที่สุดก็คือการนำอวนมาล้อมเป็นบ่อผสมพันธุ์ปลา แต่ฉินสือโอวไม่ได้ทำเช่นนั้น
การปล่อยเลี้ยงอย่างอิสระก็เป็นหนึ่งในวิธีเพาะพันธุ์เช่นกัน เพียงแต่จะใช้วิธีนี้กับปลาพันธุ์ใหญ่เท่านั้น บ่อเพาะเลี้ยงปลาแบบนี้ใช้เฮลิคอปเตอร์ในการให้อาหารปลา ฝูงปลามีนิสัยที่ต้องอยู่ใกล้กับแหล่งอาหาร ไม่สามารถอยู่ไกลจากบ่อปลาได้
แต่ว่าที่ฟาร์มปลาต้าฉินไม่มีเฮลิคอปเตอร์ เพราะอย่างนั้นเรคจึงตกใจมาก  “เพื่อน ตอนนี้ปลาพวกนี้ยังอยู่ไม่เป็นที่ ถ้านายยังไม่กั้นพวกมันไว้ อีกไม่นานพวกมันได้กระจายไปทุกส่วนของทะเลนิวฟันด์แลนด์แน่”
ฉินสือโอวพูดอย่างยิ้มๆ “นั่นยิ่งดีเลยไม่ใช่เหรอ?” ทำให้นิวฟันด์แลนด์กลายเป็นศูนย์กลางฟาร์มปลาของโลกอีกครั้ง ฉันว่านี่มันสำคัญกว่าฉันหาเงินได้อีกไม่ใช่เหรอ?”
ความจริงแล้ว เขาเชื่อว่าหากจิตสำนึกของโพไซดอนยังอยู่ ลูกปลาทั้งหลายไม่มีทางไปจากอาณาเขตทะเลของฟาร์มปลาต้าฉินแน่ ขอเพียงแค่เขาควบคุมจิตสำนึกลงไปว่ายวนในน้ำประจำครั้งละรอบสองรอบ เจ้าปลาพวกนี้ก็จะยังอยู่ที่นี่อย่างซื่อสัตย์ภักดี
หลังจากลูกพันธุ์ปลามาส่ง และเหล่าปลาเข้ามาอยู่อาศัยแล้ว การร่วมมือกันในครั้งนี้ก็นับว่าเสร็จสิ้น
ต่อมา เรคจึงช่วยฉินสือโอวติดต่อกับโรงงานอาหารปลาแห่งหนึ่ง และสั่งซื้ออาหารสำหรับลูกปลามาเป็นจำนวนสองร้อยตัน
เมื่อเป็นเช่นนี้ แค่ปลาค็อดสองร้อยตัวพวกนี้ ก็ใช้เงินไปมากกว่าหนึ่งล้านแล้ว มากกว่าใช้เงินซื้อเรือยอชต์ซื้อรถสปอร์ตเสียอีก
อีกทั้งนี่ยังเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นปรับปรุงฟาร์มปลาเท่านั้น ชาร์คบอกฉินสือโอวว่าถ้าเขาไม่ใช้อวนล้อมบ่อเพาะเลี้ยง เขาก็ต้องซื้อเฮลิคอปเตอร์เพื่อใช้โปรยอาหารและยาในภายหลัง มีแค่เฮลิคอปเตอร์เท่านั้นที่จะโปรยได้อย่างทั่วถึงทุกพื้นที่ในบริเวณทะเลของฟาร์มปลา
“คือว่า พวกอุปกรณ์อำนวยความสะดวกน่ะ พวกเรายังต้องซื้อรถกระบะซักคันสองคัน เรือตกปลาอีกหนึ่งลำ เรือโยงอีกหนึ่งลำ กับเฮลิคอปเตอร์อีกหนึ่งลำ บอส ผมขอพูดเถอะ ความทะเยอทะยานของคุณมันมากเกินไปแล้ว” ชาร์คลองคำนวณให้ฉินสือโอวฟัง
ฉินสือโอวไม่ค่อยสนใจปัญหาเรื่องเงินเท่าไรนัก ตอนนี้ตัวเขายังมีเงินอยู่อีกตั้งสี่สิบกว่าล้านดอลลาร์แคนาดา
ทว่าเขาก็ไม่สามารถปล่อยให้สภาพการเงินของฟาร์มปลามีปัญหาได้เช่นกัน เพราะฉะนั้นเมื่อถึงเวลากลางคืนยามเมื่อเขานอนลงบนเตียง จิตสำนึกโพไซดอนจึงเริ่มบุกไปทั่วท้องทะเลเพื่อหาซากเรืออับปาง
ที่ก้นทะเลจิตสำนึกโพไซดอนพุ่งไปข้างหน้าได้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเทียบกับโลกใต้ทะเลลึกที่กว้างไกลไร้ขอบเขตนี้แล้ว พื้นที่ในการบุกเบิกของจิตสำนึกโพไซดอนก็ยังน้อยเล็กอยู่มากนัก
ขุมสมบัติในซากเรืออับปางใช่ว่าจะหาเจอได้ง่ายนัก ฉินสือโอวงมหาอยู่ครึ่งค่อนคืน เจอซากเรือไม่น้อย แต่ของมีค่าข้างในแทบจะไม่มีเลย
เริ่มท้อใจบ้างแล้ว ตอนที่ฉินสือโอวว่ายน้ำกลับกำลังจะถึงฝั่ง จิตสำนึกโพไซดอนของเขาก็รู้สึกได้ถึงอารมณ์เศร้าและหวาดกลัวอย่างรุนแรง
จิตสำนึกโพไซดอนสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของสัตว์ทะเล ข้อนี้ฉินสือโอวเข้าใจดี แต่ก่อนหน้าเขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ชัดเจนขนาดนี้มาก่อนเลย
ฉินสือโอวควบคุมจิตสำนึกโพไซดอน เพื่อตามความรู้สึกนั้นไป แต่ก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบเข้ากับวาฬเบลูกาตัวเล็กที่กำลังเกยตื้นอยู่หนึ่งตัว
คล้ายกับว่ามันก็สัมผัสได้ถึงจิตสำนึกของโพไซดอนที่กำลังเข้าใกล้ อารมณ์ของเจ้าวาฬน้อยสงบลงมันอ้าปากส่งเสียง ‘ฮือ ฮือ’ ออกไป
ฉินสือโอวสังเกตดู นี่ไม่ใช่วาฬตัวที่เขาขี่เจ็ทสกีไปเจอกลางมหาสมุทรตอนนั้นหรอกหรือ? ทำไมเจ้าตัวน้อยนี่จึงได้เข้ามาถึงที่ที่อยู่ใกล้ฝั่งขนาดนี้? ทำไมแม่ของมันถึงไม่ห้ามให้มันเข้ามาใกล้ฝัง?
จิตสำนึกโพไซดอนแผ่ขยายออกไป ฉินสือโอวกลับไม่พบวาฬเบลูกาตัวใหญ่ที่เคยเจอในตอนนั้น ที่นี่มีเพียงแค่วาฬน้อยเพียงตัวเดียว อีกทั้งเจ้าวาฬน้อยยังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีนัก บาดแผลฉกรรจ์บนหลัง มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด
ฉินสือโอวเร่งรีบใช้จิตสำนึกโพไซดอนแผ่คลุมขึ้นไปข้างบน และถ่ายพลังของจิตสำนึกโพไซดอนเข้าไปในตัวของวาฬน้อยก่อนเพื่อทำการรักษาอาการแบบฉุกเฉิน
ภายใต้การช่วยเหลือของจิตสำนึกโพไซดอน ปากแผลบนหลังของเจ้าวาฬตัวน้อยก็สมานกันอย่างรวดเร็ว ปัญหาต่อมาที่ต้องได้รับการแก้ไขก็คือการเกยตื้นของวาฬน้อย
แม้แต่จิตสำนึกของโพไซดอนไม่สามารถเคลื่อนย้ายสัตว์ขนาดใหญ่อย่างเจ้าวาฬน้อยตัวนี้ได้ โชคดีที่บริเวณที่มันเกยตื้นคือตรงชายหาด ฉินสือโอวจึงวิ่งขึ้นมาเพื่อที่จะดันมันลงไปในน้ำ
เมื่อลงน้ำได้แล้ว เจ้าวาฬก็ม้วนตัวในน้ำอย่างมีความสุข แล้วว่ายน้ำเข้ามาหาพร้อมทั้งใช้หัวกลมๆของมันชนเข้ากับท้องน้อยของฉินสือโอวเบาๆ
“รีบไปเถอะ รีบไปหาแม่ของแกนะ” ฉินสือโอวยื่นมือออกไปลูบหัวของมัน
วาฬเบลูกาน้อยส่งเสียงหวูดๆออกมา แต่กลับไม่ยอมว่ายจากไป เอาแต่ลอยตัววนไปรอบๆฉินสือโอว
ฉินสือโอวไม่กล้าปล่อยให้มันอยู่ในบริเวณที่ใกล้ชายหาดขนาดนี้ หากมีคลื่นลูกใหญ่ซัดมา เจ้าวาฬน้อยก็อาจจะถูกดันไปเกยตื้นที่ฝั่งอีกครั้ง
วาฬน้อยตัวนี้ยังเล็กมากนัก ตัวยังยาวแค่ 1.56 เมตร ยังไม่ใช่วาฬขนาดมหึมาที่สามารถท่องไปในมหาสมุทรทั้งเจ็ดได้
เล่นกับวาฬน้อยได้สักพัก ฉินสือโอวจึงควบคุมจิตสำนึกโพไซดอนเพื่อพามันมายังแนวปะการัง
ตอนนี้แนวเขตปะการังได้ขยายกว้างออกไปเป็นผืนกว้าง ใหญ่เกือบเท่ากันกับสนามฟุตบอล สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่รอบๆอย่างปลาหรือพืชจำพวกสาหร่ายก็เพิ่มขึ้นมาก
ปลาและสาหร่ายที่นี่ล้วนแต่คุ้นชินกับจิตสำนึกของโพไซดอนแล้ว เมื่อเขาปรากฏตัวขึ้น ปลาที่กำลังว่ายน้ำเล่นอยู่เมื่อก่อนหน้านั้นก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนแล้วพุ่งเข้ามาหาเขา กระทั่งฟองน้ำทะเลก็อยากจะขยับเข้ามาใกล้เขาเช่นกัน
เห็นฝูงปลาที่เคลื่อนตัวเข้ามาหาอย่างรวดเร็วราวกับลูกธนู วาฬเบลูกาน้อยก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด มันจึงสะบัดหางม้วนตัวเพื่อจะว่ายหนี
ฉินสือโอวต้องรีบปลอบขวัญ เจ้าวาฬน้อยถึงสงบลงได้ มันอยู่ห่างจากแนวปะการังอย่างขลาดกลัว ไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่ามันเป็นมันเป็นนักล่าในชั้นบนสุดของห่วงโซ่อาหารที่ตัวใหญ่ที่สุดในบริเวณนี้
แล้วคืนนั้นก็ผ่านพ้นไป วันต่อมาฉินสือโอวตื่นขึ้นมาวิ่งรอบฟาร์มปลาตามปกติ
เขาใช้จิตสำนึกโพไซดอนเพื่อเข้าไปดูตรงแนวปะการัง เจ้าวาฬน้อยยังอยู่ที่นั่น แต่ว่าหลังจากผ่านการหยั่งเชิงมาหนึ่งคืน ความกล้าของมันก็เพิ่มมากขึ้น ตอนนี้มันกล้าที่จะว่ายน้ำเล่นไปมาในแนวปะการังแล้ว
วิ่งไปได้สักพักก็มีเสียงวิ่งหอบฮืดฮาดออกมา ฉินสือโอวหันไปดู ที่แท้ก็เป็นนีลเซ็นนี่เอง
ตอนนี้นีลเซ็นเข้ามาพักอยู่ที่ฟาร์มปลาแล้ว บางครั้งชาร์คก็มาพักที่นี่เช่นกัน ที่ฟาร์มปลามีห้องพักสำหรับคนงาน
“ฮาย บอส คุณก็ชอบออกกำลังกายตอนเช้าเหรอ?” นีลเซ็นโบกมือทักทาย
ฉินสือโอวตอบกลับไปว่า “ปกติฉันชอบมาวิ่งน่ะ นายล่ะ ชอบทำอะไร?”
นีลเซ็นยักไหล่พูดว่า “ผมออกกำลังกายอยู่ไม่กี่อย่างหรอก ก็มีวิ่งแถวชายหาด กับว่ายน้ำระยะสั้นๆ จากนั้นก็ออกกำลังกล้ามเนื้อส่วนบนก็พอแล้ว”
พูดจบ ก็ถามขึ้นอีก “ใช่แล้ว บอส ผมว่าจะหาที่แถวนี้ติดตั้งบาร์โหน กับกระสอบทรายต่อยมวยหน่อยจะได้ไหม?”
ฉินสือโอวตอบกลับไปอย่างสบายๆว่า “ไม่มีปัญหา นายจัดการได้ตามสบายเลย ถ้าทำได้ก็ทำที่โรงฝึกซ้อมพิเศษไปเลย แล้วมาเบิกเงินที่ฉัน”
“ครับท่าน!”
“นายไม่ใช่ทหารกองทัพแดงโซเวียต ไม่ต้องตะเบ๊ะแล้ว”
ดูท่าว่าลูกวาฬเบลูกาจะหลงกับแม่เสียแล้ว ต่อมามันจึงอยู่แถวๆแนวปะการังต่อ พอหิวจึงว่ายน้ำออกไปหาอะไรกินข้างนอกแล้วค่อยกลับมา
น่าสนใจมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตสำนึกของโพไซดอนไปที่นั่นบ่อยๆหรือไม่ ปลาน้อยใหญ่ที่นี่จึงไม่ล่ากันเองและอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข เจ้าวาฬน้อยเองก็ไม่หาอาหารในนี้
เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉินสือโอวจึงมีเรื่องให้ต้องทำเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง ก็คือการหาเวลาไปให้อาหารเจ้าวาฬน้อยนั่นเอง
ทุกครั้งที่ชาร์คกับนีลเซ็นไปโปรยอาหารปลา ฉินสือโอวจะนำถังไม่กี่ใบเข้าไปซื้อกุ้งจากในเมืองเพื่อนำมาเป็นอาหารให้ลูกวาฬ
ลูกปลาวาฬสนิทกับฉินสือโอวเป็นอย่างมาก เวลาที่เขาขับเจ็ทสกี เจ้าวาฬน้อยก็จะว่ายน้ำตามท้ายอย่างมีความสุข
ทุกครั้งที่ลูกวาฬน้อยปรากฏตัว สิ่งแรกที่โผล่ออกมาให้เห็นก็คือหัวกลมๆสีขาวของมัน ที่เหมือนกับอัญมณีที่ถูกฝังอยู่ในน้ำอย่างไรอย่างนั้น บางครั้งที่ละอองน้ำกระเด็น ราวกับเกล็ดหิมะที่หล่นลงมา เช่นนี้หัวของเจ้าวาฬน้อยจึงดูคล้ายกับลูกบอลหิมะขนาดใหญ่ ฉินสือโอวจึงตั้งชื่อให้มันชื่อหนึ่ง เรียกมันว่า ‘บอลหิมะ’
เช่นกันกับการฝึกเจ้ากระรอกน้อยเสี่ยวหมิง ฉินสือโอวรอให้ลูกวาฬน้อยโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำ จากนั้นจึงเรียก ‘บอลหิมะ’ ถ้าลูกวาฬขานรับ เขาก็จะให้กุ้งเป็นรางวัล ถ้าไม่ขานรับ ก็จะไม่มีกุ้งให้มันกิน
หลังจากทำอย่างนี้ได้สี่ห้าครั้ง เจ้าวาฬน้อยก็เข้าใจได้ในทันที เพียงแค่ฉินสือโอวตะโกนเรียก ‘บอลหิมะ’ มันก็จะกระโดดขึ้นมาจากน้ำแล้วส่งเสียง ‘หวูด หวูด’ เพื่อขานรับทันที
ฉินสือโอวมักจะตกใจกับปัญญาที่แสนชาญฉลาดของกระรอกน้อยกับลูกวาฬน้อยอยู่เสมอ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพลังของจิตสำนึกโพไซดอนหรือเปล่าที่ทำให้สมองของพวกมันเกิดการพัฒนา พวกมันฉลาดจนวุ่นวาย
แต่แล้ว เขาก็นึกถึงเจ้าหมีโง่ตัวที่ช่วงนี้มักจะมาแถวริมบึงให้เขาเอาปลาให้กิน พอกินอิ่มก็เดินสะบัดก้นไปตัวนั้น เขาก็ใช้จิตสำนึกโพไซดอนฝึกมันอยู่บ่อยๆ แต่หมีตัวนั้นก็ยังโง่อยู่เหมือนเดิม
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

ตอนที่ 34 กลับประเทศ
ซื้อลูกพันธุ์ปลามาแล้ว อาหารปลาก็เก็บไว้ในโกดังเรียบร้อยแล้ว งานที่เหลืออยู่ฉินสือโอวจึงไม่จำเป็นต้องให้ความสนใจเท่าไรนัก เช่นนี้ เขาจึงเริ่มวางแผนเรื่องที่จะกลับไปร่วมงานแต่งของเพื่อนเก่า
ตอนนี้เขานับว่ามีเงินถุงเงินถังแล้ว ฉินสือโอวไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เขาจึงจองตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่งไว้สองใบ บินตรงจากเซนต์จอห์นไปลงที่สนามบิน YTO ที่โทรอนโต แล้วเปลี่ยนเครื่องเพื่อบินไปยังสนามบินนานาชาติปักกิ่ง เป็นราคาทั้งหมดหนึ่งหมื่นหกพันดอลลาร์แคนาดา!
คนสองคนบินรอบหนึ่ง ก็ใช้เงินไปแล้วถึงแปดหมื่นดอลลาร์ ไม่ว่าจะพูดยังไงฉินสือโอวก็รู้สึกปวดใจอยู่ดี
แต่เมื่อคิดกลับไปถึง ยามที่โรคกลัวความสูงกำเริบในที่นั่งชั้นประหยัด เขาก็รู้สึกว่าควรจะดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีสักหน่อย
ความหรูหราของเครื่องบินโบอิ้ง777 นั้นจะสัมผัสได้ก็ต่อเมื่อเป็นที่นั่งชั้นหนึ่งเท่านั้น ที่นั่งขนาดใหญ่ถูกแบ่งออกเป็นแปดห้องเดี่ยวขนาดเล็ก ทุกๆห้องเดี่ยวล้วนแต่ติดผ้าม่านอย่างหนาเพียงแค่ผูกสายไว้ ผ้าม่านก็จะถูกปิดทั้งหมด จากนั้นจะทำอะไรข้างใน ก็ไม่มีใครรู้แล้ว
คุณภาพของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินของที่นั่งชั้นหนึ่งก็ย่อมดีกว่าในชั้นประหยัดอยู่แล้ว ฉินสือโอวกับเออร์บักออกมาจากห้องรับรองแขกVIP เพื่อขึ้นเครื่องก่อนล่วงหน้า ก็มีพนักงานต้อนรับคนสวยเข้ามาเดินนำไปทันที
โดยทั่วไปแล้ว คนที่จะซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่งได้ย่อมต้องเป็นคนมีอันจะกิน ตั้งแต่ที่ฉินสือโอวหลอมรวมเข้ากับจิตสำนึกของโพไซดอน บรรยากาศรอบกายของเขาก็เริ่มจะเสน่ห์พร้อมทั้งท่าทางทะนงองอาจ บวกกับเออร์บักที่อยู่ข้างหลังทำหน้าที่คล้ายผู้ติดตามก็ดูเข้ากันได้อย่างดี เพราะฉะนั้นเมื่อพนักงานต้อนรับมองเห็นเขาก็รู้ได้ทันทีว่าชายหนุ่มชาวต่างชาติคนนี้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา
หลังจากวิจารณ์เขาไปแล้ว พนักงานต้อนรับคนสวยก็เริ่มหว่านเสน่ห์ยิ้มน้อยๆกะพริบดวงตาโตกลมสวย พร้อมผายมือออกไปอย่างสง่างาม พร้อมกล่าวว่า “ผู้โดยสารทั้งสองท่าน ขอเชิญทางนี้ค่ะ”
น่าเสียดายนัก ตอนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเฉินสือโอวเป็นเพียงตะพาบตัวหนึ่ง เขาถูกความหรูหราของที่นั่งชั้นหนึ่งทำให้ตกตะลึง จนไม่ได้รับรู้ถึงสายตา ‘แสดงความสนใจ’ ที่ส่งความนัยมาเลยแม้แต่น้อย
ในห้องเดี่ยวของฉินสือโอวมีเก้าอี้นอนขนาดกว้างขวางอยู่หนึ่งตัว บนเก้าอี้มีปุ่มปรับพนักพิงอยู่ หากว่ารู้สึกง่วงนอน เพียงแค่ปรับเอนลงก็จะกลายเป็นเตียงนุ่ม ที่ยาวกว่าสองเมตรและมีความกว้างเกือบแปดสิบเซนติเมตร
ด้านหน้าของที่เบาะนั่งมีทีวีจอสัมผัส ความคมชัดสูงขนาด 24 นิ้ว ห้องพักหรูให้บริการทั้งห้องพักแบบกั้นบางส่วนหรือแบบกั้นทั้งหมด
พนักงานต้อนรับให้คำแนะนำฉินสือโอวว่า หากเขาต้องการจะเข้านอน ขอแค่เขาเรียก เธอก็จะนำฟูกนอนมาปูพร้อมหมอนใบใหญ่กับผ้าห่มขนเป็ดโซฟิเทลมายเบ็ดมาบริการ
นอกจากนี้แล้ว ผู้โดยสารที่นั่งชั้นหนึ่งยังสามารถใช้ห้องครัวบนเครื่องบินได้อีกด้วย ในห้องครัวประกอบไปด้วยเครื่องชงกาแฟ ไมโครเวฟ หม้อหุงข้าวไฟฟ้า เครื่องปิ้งขนมปังและอุปกรณ์อำนวยความสะดวกอื่นๆ เหมือนกับห้องสวีทเลยทีเดียว
“คุ้มค่ากับเงินที่เสียไปแล้วล่ะ” ฉินสือโอวที่กำลังพิงตัวกับเบาะนอนพูดให้เออร์บักฟัง
เช่นนี้ เมื่อยามที่เครื่องบินกำลังขึ้นบิน ฉินสือโอวจึงสวมหูฟังฟังเพลงร็อก โรคกลัวความสูงจึงไม่ได้มีผลกระทบกับเขาเท่าครั้งที่นั่งตั๋วชั้นประหยัดมองเครื่องบินไต่ขึ้นสูงกว่าระดับน้ำทะเลอีกแล้ว
เมื่อมาถึงโทรอนโต ไฟล์ทบินระยะสั้นนี้ก็ได้สิ้นสุดลง ฉินสือโอวและคนอื่นๆต้องเปลี่ยนไปขึ้นเครื่องบินลำอื่น หากแต่ยังเป็นที่นั่งชั้นหนึ่งบนเครื่องบินโบอิ้ง777เหมือนเดิม
กำลังจะเปลี่ยนเครื่องแล้ว แต่ทันใดนั้นฉินสือโอวก็ได้ยินเสียงเอะอะจากทางเข้าขึ้นมาเสียก่อน จากนั้นพนักงานบริการของที่นั่งชั้นหนึ่งจึงรีบวิ่งเข้าไป เขารู้สึกสงสัย จึงเดินเข้าไปดูความที่มาของความคึกคักนั้น
บริเวณทางขึ้นเครื่องบิน มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุงอยู่รอบๆ ข้างในมีชายวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น ที่ดูเหมือนจะเคลื่อนที่ได้ไม่สะดวก อีกทั้งสถานการณ์ก็ยังดูไม่ค่อยดีเท่าไรด้วย
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินคนหนึ่งจึงค่อยๆอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้ชาย สถานการณ์ตอนนี้ของท่านไม่เหมาะที่จะเดินทางในเที่ยวบินนี้……”
เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆชายวัยกลางคนจึงพูดขึ้นอย่างลนลาน “ทำไมถึงไม่เหมาะ พ่อของผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ขอแค่ให้ผมกับแม่พยุงพ่อไปที่เบาะได้ก็พอแล้ว ระหว่างเดินทางพวกเราจะดูแลเอง ไม่ทำให้พวกคุณเสียเวลาหรอก”
ฉินสือโอวยืนอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินแล้วจึงเข้าใจถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ที่แท้ครอบครัวของชายวัยกลางคนคนนี้ก็เพิ่งจะอพยพมาที่โทรอนโต แต่กลับโชคไม่ดีนัก ไม่นานมานี้ ชายวัยกลางคนคนนี้ดันประสบอุบัติเหตุอย่างไม่คาดฝันจนทำให้มีเลือดออกในสมอง
ถึงแม้จะช่วยชีวิตไว้ได้ทันเวลา แต่การให้การรักษาต่อจากนั้นกลับมีไม่มากนักในโทรอนโต สาเหตุก็เพราะที่โทรอนโตจะให้การรักษาแค่เฉพาะอาการป่วยสำคัญ เว้นแต่ว่าจะใช้เงินจำนวนมากเพื่อเข้ารักษาในโรงพยาบาลเอกชน ไม่เช่นนั้นแล้วก็คงทำได้เพียงเข้าคิวรอรับการรักษาจากโรงพยาบาลรัฐของประกันสังคม
อาการป่วยอย่างเลือดออกในสมองแน่นอนว่าคงจะรอไม่ไหว ไม่มีทางอื่นแล้ว ครอบครัวของชายวัยกลางคนจึงตัดสินใจกลับไปรักษาที่ประเทศของตนเอง
ด้านประกันการรักษาพยาบาล ถึงแม้ที่จีนจะมีปัญหาหลายอย่าง แต่เรื่องอัตราส่วนของความครอบคลุมก็ถือว่าควรจะได้รับคำชื่นชม นอกจากนี้ยังมีโรงพยาบาลหลายแห่ง และยารักษาราคาถูก ร่วมกับเงินประกันไม่เท่าไรก็สามารถเข้ารับการรักษาได้แล้ว สำหรับการรักษาจะทำได้ดีหรือไม่ดีนั้น ก็ไม่น่าเอ่ยถึงแล้ว
ทว่าตอนนี้ชายวัยกลางคนคนนี้ไม่มีความสามารถในการดูแลตัวเองแล้ว เบาะนั่งในชั้นธุรกิจก็เล็กและแคบ เมื่อเครื่องบินขึ้นบินแล้วจะไม่อนุญาตให้ผู้โดยสารลุกออกจากที่นั่งได้อย่างอิสระ ทางสนามบินกลัวว่าชายคนนี้จะเกิดปัญหาอะไรขึ้นระหว่างอยู่บนเครื่องบิน  ดังนั้นจึงไม่อยากปล่อยให้เขาขึ้นเครื่องบิน
เห็นคุณแม่ของเด็กวัยรุ่นคนนั้นรีบร้อนชี้แจง เห็นสายตากระสับกระส่ายของชายวัยกลางคน ฉินสือโอวจึงเข้าไปถามพนักงาน “ถ้าหากคุณผู้ชายท่านนี้มีคนดูแล งั้นก็คงจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ใช่ไหม?”
พนักงานต้อนรับพยักหน้า พูดอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ไม่ได้มีแค่เรื่องนี้ หมอของทางสนามบินให้ความเห็นว่าคุณผู้ชายท่านนี้ไม่ควรนั่งนานๆ เขาต้องนั่งสลับกับนอน เพราะฉะนั้นแล้ว……”
“ง่ายมาก” ฉินสือโอวยิ้มและพูดขึ้น เขาหยิบบัตรผ่านขึ้นเครื่องขึ้นมา “นี่เป็นที่นั่งของผม เป็นที่นั่งชั้นหนึ่ง ที่นั่นมีเตียงให้คุณผู้ชายคนนี้นอนได้ อีกอย่างผมยังมีผู้ติดตามมาด้วยอีกหนึ่งคน ถ้าผมกับผู้ติดตามแลกที่กับสามีภรรยาสองท่านนี้ ก็เท่ากับว่าแก้ปัญหาได้แล้วใช่ไหม?”
พนักงานต้อนรับหญิงชายมองหน้ากัน ยอมรับข้อเสนอนี้โดยดุษดี คนที่มามุงดูอยู่รอบๆทนเงียบอยู่ไม่ได้
จึงมีคนถามขึ้นมา “ตัวเครื่องบินชั้นหนึ่งราคาเท่าไร?”
“ตัวเครื่องบินใบเดียวทำไมถึงมีราคาตั้งสามสี่หมื่น!”
แล้วก็กลายเป็นเสียงสูดลมเย็นที่ดังขึ้นมา
เด็กคนนั้นมองฉินสือโอวอย่างตกตะลึง แล้วพูดขึ้น “นี่ นี่คงไม่ค่อยเท่าไร…….”
ฉินสือโอวตบแปะเข้าที่ไหล่ของเขา แล้วพูดปนรอยยิ้มๆ “ไม่เป็นไร เราเป็นคนจีนเหมือนกัน ถ้าตอนอยู่นอกบ้านเราไม่ดูแลกันและกัน แล้วใครจะหวังให้ใครมาดูแลเรา? ไปเถอะ เธอคงไม่อยากเสียเวลาในการเดินทางกลับไปรักษาของพ่อเธอหรอกใช่ไหม?”
เมื่อเขาพูดคำนี้ออกไป ชาวจีนที่มุงดูอยู่รอบๆก็อดที่จะปรบมือให้ไม่ได้ ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนหนึ่งยกนิ้วโป้งให้ฉินสือโอว แล้วพูดกับเขาด้วยสำเนียงปักกิ่ง “พ่อหนุ่ม บรรดาท่านบุรุษทั้งหลาย! เป็นหน้าเป็นตาให้กับผู้ชาวจีนอย่างเราจริงๆ!”
ฉินสือโอวไม่ได้อยากเป็นที่สนใจ เพียงแต่การมาอยู่ต่างถิ่นนั้นไม่ง่าย ช่วยอะไรได้ก็ช่วย เขาโบกมือปัดเพื่อเตรียมตัวจะกลับที่นั่งชั้นหนึ่งเพื่อไปหยิบสัมภาระที่ติดตัวมา
คราวนี้มีเสียงใสๆเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลัง ถามว่า “จูเลีย เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมถึงพากันมามุงอยู่ตรงนี้? รบกวนผู้โดยสารทุกท่านหลีกทางให้หน่อยค่ะ ดิฉัน วินนี่ เซโรวา เป็นหัวหน้าพนักงานต้อนรับในเที่ยวบินนี้”
ฝูงชนแยกตัวออก เงาของเจ้าของรูปร่างสวยงามปรากฏขึ้นต่อหน้าของฉินสือโอว ที่แท้ก็เป็นพนักงานต้อนรับเรียวขายาวที่เคยช่วยกุมมือของเขาไว้เพื่อโน้มนำจิตใจเมื่อเที่ยวบินครั้งก่อนนี่เอง
ใบหน้างดงามของพนักงานสาวขายาวประดับด้วยรอยยิ้มนุ่มนวล บนร่างอรชรของเธอประดับด้วยเครื่องแบบสีเหมือนท้องฟ้า ทำให้หน้าอกอิ่ม เอวบางและสะโพกงามงอนที่น่าหลงใหลปรากฏให้เห็นเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบ
ถุงน่องที่ใส่ก็ต่างจากครั้งที่แล้ว คราวนี้เธอสวมถุงน่องเนื้อบางสีดำ เรียวขาที่อยู่ภายใต้ถุงน่องสีดำนั้นดูเรียวยาวยิ่งขึ้นไปอีก แสงแดดที่ส่องเข้ามาข้างบน ยิ่งเติมเต็มกลิ่นอายของความลึกลับ
พนักงานต้อนรับที่เข้าไปโน้มน้าวครอบครัวของชายวัยกลางคนในตอนแรกจึงได้เดินเข้าไปอธิบายความเป็นมาเป็นไปของสถานการณ์ให้ฟังก่อน เนื่องจากสถานการณ์ถูกคลี่คลายลง ดังนั้นฝูงชนที่เคยมุงอยู่ก่อนหน้านี้จึงไม่มามุงอีก ค่อยๆทยอยกลับไปยังที่นั่งของตนเอง
เมื่อได้ยินว่าฉินสือโอวออกตัวเสียสละที่นั่งชั้นหนึ่ง พนักงานต้อนรับสาวขายาวจึงส่งประกายแสดงความประทับใจออกไป
เธอกะพริบตามองไปยังฉินสือโอว ขนตายาวสั่นกะพริบดูราวกับปีกผีเสื้อที่กำลังขยับอยู่ใต้แสงแดด
ระหว่างที่ฉินสือโอวกำลังลังเลว่าจะเข้าไปทักทายดีไหมนั้น พนักงานต้อนรับขายาวก็ได้ยื่นมือเล็กเข้ามาทักทายเสียก่อน “ฮาย สวัสดีค่ะ ฉันชื่อวินนี่ เซโรวา เป็นหัวหน้าพนักงานต้อนรับในเที่ยวบินนี้ ต้องขอขอบคุณความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ของท่านเป็นอย่างมาก คุณผู้ชายคะ คุณเป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริง”
หลังจากจับมือของวินนี่เบาๆ ฉินสือโอวพูดออกมาว่า “ไม่เป็นไรเลย ไม่ว่าใครก็ตามถ้าได้ยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนผมก็คงจะทำแบบเดียวกัน เป็นผมเสียอีกที่ต้องขอบคุณ คุณวินนี่ ครั้งที่แล้วที่โรคกลัวความสูงของผมกำเริบตอนขึ้นเครื่องบินก็ได้คุณที่ช่วยปลอบ ผมต้องขอบคุณคุณมากๆ”
เมื่อฟังคำจบ วินนี่ก็ขมวดคิ้วขึ้นนึกอย่างจริงจัง ฉินสือโอวจึงรู้สึกเก้อเขินเมื่อพบว่า ใบหน้าสวยงามที่แสดงออกถึงความงงงวยนั้น แปลได้ว่าเธอลืมเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆ
“โอเค ไม่เป็นไร คุณอาจจะลืมไปแล้วล่ะ น่าจะสักประมาณหนึ่งเดือนแล้ว เที่ยวบินที่บินมาจากปักกิ่ง ตอนนั้นโรคกลัวความสูงของผมกำเริบ คุณเลยมาปลอบผม…” ฉินสือโอวอธิบายอย่างเก้อเขิน
ริมฝีปากแดงของวินนี่ขยับ มองมาที่ฉินสือโอวอย่างประหลาดใจ เธอใช้คำพูดธรรมดาคุยกับเขา “แม่ครับ ผมจะอ้วก?!”
เออร์บักถึงกับหลุดหัวเราะเสียงดังออกมาทันที ฉินสือโอวแบมือออก พูดขึ้นอย่างจนปัญญา “ตอนนั้นผมคงดูเหยาะแหยะมากเลย ใช่ไหม?”
วินนี่ยิ้มพร้อมส่ายหัว ตอบกลับไปว่า “ไม่ค่ะ คุณน่ารักเหมือนเด็กๆเลย”
เมื่อพูดจบ เธอจึงห่มผ้าห่มให้ชายวัยกลางคนบนรถเข็น แล้วเดินผ่านทุกคนไปยังที่นั่งชั้นหนึ่ง
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 35 จี๊ป แกรนด์ เชอโรคี
เมื่อเครื่องบินออกตัว ฉินสือโอวก็เริ่มตึงเครียด เขาหลับตาพยายามสูดลมหายใจ สองมือกำแขนเก้าอี้แน่น ระแวงว่าอาจเกิดเหตุน้ำหนักเกินระหว่างเครื่องบินกำลังไต่ระดับ
มืออบอุ่นเล็กๆ เข้ากุมมือซ้ายเขา พร้อมกลิ่นหอมของดอกแพโกดาอันคุ้นเคยข้างตัว
"โอเค ใจเย็นๆ นะคะ ไม่เป็นไร นึกถึงฉากตอนกำลังโล้ชิงช้าในลานเมื่อสมัยเด็ก ผ่อนคลาย ปล่อยความรู้สึกไปค่ะ..."
พอไต่ขึ้นถึงระดับสอง ฉินสือโอวจึงลืมตาขึ้น ก็เห็นวินนี่ส่งยิ้มขบขันมาให้ตรงหน้า เขากล่าวขอบคุณ "คุณช่วยผมไว้อีกแล้ว บอกตามตรง อาการเมาพาหนะนี่ไม่ใช่เรื่องดีเลย"
วินนี่ยิ้ม "ก็จริง แต่ฉันคิดว่าถ้าคุณได้นั่งหลายๆ รอบ มันน่าจะดีขึ้นนะคะ"
ฉินสือโอวส่ายหน้า "ต่อให้มีแค่เที่ยวบินของคุณให้นั่ง ผมขอไม่ขึ้นเครื่องบินเลยดีกว่า จริงสิ คุณเป็นแอร์โฮสเตสนี่เอง มิน่าเล่าตอนคุณช่วยผมไว้คราวก่อน ผมตั้งใจจะขอบคุณคุณแต่ก็หาตัวไม่เจอเสียแล้ว"
"เพิ่งมาเป็นแอร์โฮสเตสได้ไม่นานค่ะ ฉันยังต้องดูแลลูกเรือบนเครื่องบินลำนี้ด้วย ก็เลยค่อนข้างยุ่ง" วินนี่อธิบาย
"งั้นผมยิ่งต้องขอบคุณที่คุณสละเวลามาช่วยปลอบผมด้วย" ฉินสือโอวกล่าว
วินนี่ขยิบตาให้ "ไม่หรอกค่ะ ที่จริงฉันแค่จะแสดงให้เพื่อนร่วมงานท่านหนึ่งเห็นเป็นพิเศษ ว่าการบริการผู้โดยสารชั้นหนึ่งที่ดีของคนรุ่นใหม่น่ะมันเป็นยังไง"
พูดจบ วินนี่ก็หลุดหัวเราะ ฉินสือโอวหัวเราะตาม
เรื่องซุบซิบของสาวๆ ฉินสือโอวประเมินดู อีกฝ่ายต้องเป็นแอร์โฮสเตสชั้นหนึ่งตามที่เขาเดาไว้แน่นอน ไม่งั้นวินนี่คงไม่สามารถมาพูดเล่นแบบนี้ได้
ฉินสือโอวย้ายที่นั่งมาอยู่แถวหลังสุด ซึ่งด้านหลังเป็นโซนเครื่องดื่ม วินนี่จึงยืนคุยกับเขาตรงนี้ได้โดยไม่ถูกผู้โดยสารคนอื่นสงสัยอะไร ทั้งสองพูดคุยกันอยู่สักพัก กระทั่งมีเสียงประกาศเรียกตัวแอร์โฮสเตส
"ฉันรู้สึกว่ามีคนกำลังตกหลุมรักเข้าให้แล้ว" เออร์บักที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้น
ฉินสือโอวมองแผ่นหลังอันสง่างามของวินนี่ โดยเฉพาะขาเรียวยาวสองข้างนั้น ชวนมองน่าหลงใหลเสียจน ไม่ได้สนใจคำพูดไร้สาระของเออร์บักนัก
จากการสนทนาทำให้ฉินสือโอวได้ทราบว่า วินนี่มีสายเลือดของคนจีนถึงสี่ส่วนทีเดียว ปู่ของเธอเป็นคนปักกิ่ง เธออาศัยอยู่ที่ปักกิ่งกับปู่ย่าจนอายุสิบขวบ มิน่าถึงพูดภาษากลางได้คล่องขนาดนี้
เดินทางมาหนึ่งคืน โบอิง 777 ก็มาถึงสนามบินนานาชาติปักกิ่ง ฉินสือโอวรอจนวินนี่พาพวกลูกเรือลงจากเครื่องเป็นกลุ่มสุดท้ายจึงเดินออกไป
ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนข้อมูลติดต่อกัน น่าเสียดายที่วินนี่ไม่มีเวลา ไม่งั้นฉินสือโอวคงพาเธอไปเที่ยวปักกิ่งด้วย แน่นอนว่าวินนี่ทำหน้าที่เป็นไกด์
หลังลงจากเครื่องบิน เขาไม่ได้ไปหาเหมาเหว่ยหลงทันที แต่นั่งแท็กซี่ไปยังร้านไครสเลอร์ (Chrysler) ที่ใกล้ที่สุดก่อน เพื่อรูดบัตรซื้อจี๊ป แกรนด์ เชอโรคีรุ่นล่าสุดมาคันหนึ่ง แล้วจึงโทรหา
"เหมาอี โคโกโร่ ตอนนี้นายอยู่ไหนเนี่ย? ไอ้เวรฉันเสด็จลงจากเครื่องมาแล้ว ส่งโลมา เดี๋ยวฉันไปหา"
เหมาอี โคโกโร่เป็นชื่อเล่นของเหมาเหว่ยหลง สมัยมหาวิทยาลัยหมอนี่ก็ค่อนข้างเป็นที่ฉาวโฉ่อยู่แล้ว มีช่วงหนึ่ง คู่รักในมหาวิทยาลัยนิยมทำของขวัญ DIY ให้กัน
เหมาเหว่ยหลงที่มีความสามารถในการถักเสื้อไหมพรม จึงถักเสื้อตัวหนึ่งในวันวาเลนไทน์ไปสารภาพกับสาวงามที่สุดในวิทยาลัย แน่นอนว่าด้วยท่าทีคลั่งไคล้เกินงามของเขาย่อมต้องโดนปฏิเสธ 'นายมันบ้า'
จากนั้น เหมาเหว่ยหลงผู้ยิ่งแพ้ยิ่งสู้ ทั้งเทศกาลชีซี [footnoteRef:1]จนเทศกาลวาเลนไทน์ปีถัดๆมา... พูดง่ายๆคือ เขายังคงถักเสื้อไหมพรมถึงสี่ตัวเพื่อแสดงความรักแก่แม่เทพธิดามาตลอด จนสุดท้ายรวมทั้งหมดเป็นห้าตัว ซึ่งล้วนไม่ได้ส่งไปให้ [1:  ตำนานการกลับมาพบกันของหนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าในวันที่ 7 เดือน 7 ของทุกปี ถือเป็นวันแห่งความรักอีกวันของคนจีน]
แต่วีรกรรมนี้กลับทำให้เขากลายเป็นคนดังภายในคณะ ครั้งหนึ่งขณะฉินสือโอวเดินไปกับเขาบนทางเดิน มักมีคนชี้ไม้ชี้มือมาไม่ก็กระซิบกระซาบว่า "นั่นไง นั่นไง ไอ้ขี้แพ้ที่คอยส่งเสื้อไหมพรมให้เทพธิดาของมัน..."
ด้วยเหตุนี้ หัวหน้าจงต้าซุ่นจึงตั้งชื่อเล่นเหมาเหว่ยหลง ตามโมริ โคโกโร่ในเรื่อง 'ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน' เป็นเหมาอี(ไหมพรม) โคโกโร่
ตอนที่ฉินสือโอวโทรมาหา เหมาเหว่ยหลงยังทำงานอยู่ พอได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนซี้ เขาก็ดีใจจนแทบเตรียมจะไปรับที่สนามบินทันที แต่ฉินสือโอวบอกว่านั่งแท็กซี่ออกมาแล้ว เขาจึงส่งที่อยู่ให้แทน
เปิดตัวด้วยจี๊ป แกรนด์ เชอโรคีโฉมใหม่ทั้งที ฉินสือโอวพาเออร์บักขับไปบนทางหลวงอันยิ่งใหญ่ของประเทศตัวเอง
เพราะคุ้นเคยกับการขับเรือยนต์บนคลื่นที่ขึ้นลงไปมาในทะเลแล้ว พอมาเจอจราจรทางหลวงเมืองปักกิ่งที่ต้องคอยหยุดๆขับๆ เลยรู้สึกไม่ชิน จนเขาทนไม่ไหวบีบแตรสบถไปหลายที
รถมันจะเยอะไปไหนเนี่ย?
เขาน่าจะรอให้เหมาเหว่ยหลงเลิกงานก่อน ค่อยให้อีกฝ่ายมาหาเองฉินสือโอวจะได้เซอร์ไพรส์ส่งรถคันนี้ให้เขาทีเดียว แล้วดูตอนนี้สิ แผนเซอร์ไพรส์ก่อนเลิกงานของเขาเละไม่เป็นท่าแล้ว
การจราจรเมืองปักกิ่งนอกจากช่วงที่จราจรหนาแน่นอย่างเวลาก่อนและหลังงาน ยามอื่นก็ถือว่าปกติ ความจริงคือฉินสือโอวเองก็ไม่รู้ทาง จากที่ใช้เวลาขับรถเพียงหนึ่งชั่วโมงกลายเป็นสองชั่วโมงครึ่ง จนเข้าสู่ช่วงจราจรหนาแน่นในที่สุด
เมื่อไม่มีทางเลือก ฉินสือโอวก็ต้องยอมรับว่าเขาคงไปหาเหมาเหว่ยหลงที่กรมการค้าต่างประเทศไม่ทัน จึงโทรหาอีกฝ่ายให้มารับเอง
ภายในสาย เหมาเหว่ยหลงกลับหัวเราะกับความทุกข์ของคนอื่น "ก็ว่าอยู่เห็นแกเงียบไป นึกว่าจะแอบซุ่มทำอะไรให้ฉัน ถ้าแกบอกมาแต่แรก ฉันคงไปรับแกดีๆแล้ว คิดว่าทางหลวงเรามันเดินทางง่ายนักเหรอ? ขอบอกเลยว่าถ้าไม่มีคนนำทาง แกไม่มีทางไปถึงได้หรอก!"
"ฉันซื้อจี๊ป แกรนด์ เชอโรคีมาให้แกคันหนึ่ง ถ้าฉันนั่งแท็กซี่ไปตั้งแต่แรก ป่านนี้คงถึงแล้ว..."
"แกพูดบ้าอะไรน่ะ? จี๊ป แกรนด์ เชอโรคี? เชี่ย แกไม่ได้ซื้อมันจริงๆหรอกใช่ไหม?"
"เดี๋ยวฉันดูก่อนว่าตอนนี้อยู่ตรงไหน แล้วแกค่อยมาดู มาลองขับเองเลย ทีแรกตั้งใจจะเซอร์ไพรส์แก ดันมาพลาดเพราะการจราจรเฮงซวยนี่แหละ"
ต่อมาไม่นาน บนทางหลวงฉางอันก็เกิดกลยุทธ์เชิงรุกเชิงรับขึ้น ข้าศึกเข้าเราหลบ ข้าศึกถอยเรารุก ทุกนาทีในการขับไม่มีสูญเปล่า ด้วยสกิลความว่องไว ฉินสือโอวเห็นดังนั้นก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ทำไมคนขับไม่ไปเล่น F1(เกมแข่งรถ) ให้รู้แล้วรู้รอดเสียเลยล่ะ
ปรากฏเมื่อรถจอด คนที่ลงมากลับเป็นหน้ายิ้มกริ่มของเหมาเหว่ยหลง
"เชี่ย เพื่อน แกจะขับเก่งอะไรปานนั้น" ฉินสือโอวทำหน้าตกตะลึง
เหมาเหว่ยหลงเข้ามากอดเขาอย่างเป็นมิตร กล่าวอย่างลิงโลด "ไว้แกขับรถในปักกิ่งได้สักสี่ปี เดี๋ยวก็ขับได้ประมาณนี้เอง"
หลังผละจากฉินสือโอว เหมาเหว่ยหลงจึงเข้าไปดูจี๊ป แกรนด์ เชอโรคี รถจี๊ปคันนี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุด พลาสติกที่หุ้มไว้ยังไม่แกะออก ล้อขาวเป็นประกาย รูปลักษณ์อันน่าเกรงขาม สีเด่นเป็นสง่า โดยรวมความมีเสน่ห์เต็มร้อย
"ให้ตายเถอะเพื่อน เป็นแกรนด์ เชอโรคีจริงๆด้วย" เหมาเหว่ยหลงกางแขนวางบนหน้ารถอย่างลืมตัว
ฉินสือโอวตอบ "ไม่ต้องห่วง รถใหม่เอี่ยมหมื่นเปอร์เซ็นต์เลย ไม่ใช่ว่าแกอยากได้จี๊ปสักคันมาตลอดเหรอ? วันนี้เพื่อนอย่างฉันทำให้ความปรารถนาแกเป็นจริงแล้วนะ"
พอได้สัมผัสถึงความเย็นของผิวเหล็ก เหมาเหว่ยหลงจึงใจเย็นลง เขาพูดขึ้นว่า "เฮ้ย ไอ้เวร ฉันรู้ว่าตอนนี้แกเงินเยอะแล้ว แต่บอกมาตามตรงเถอะ แกซื้อรถนี่ให้ฉันเพื่ออะไรกันแน่วะ? ให้ทานหรือไง?"
ฉินสือโอวมองค้อนใส่ ตอบว่า "แล้วตอนที่แกหาคนส่งฉันไปบริษัทปิโตรเลียมล่ะ แกทำไปเพื่ออะไร? ทำทานเหมือนกันหรือเปล่า?  แล้วก็ ถ้าแกไม่สนใจก็ไม่เป็นไร รถคันนี้เพิ่งขับมา ฉันยังเอาไปคืนได้อยู่"
ความจริงฉินสือโอวไม่ได้สนใจราคารถคันนี้เลยด้วยซ้ำ อย่างน้อยก็คงราวๆ หกแสนหยวน เท่ากับปลาค็อดหนึ่งแสนกว่าตัว
แต่ไหนแต่ไร ฉินสือโอวก็ติดหนี้บุญคุณเหมาเหว่ยหลงครั้งใหญ่อยู่แล้ว ปีที่เขาเรียนจบและไม่สามารถหาตำแหน่งงานที่เหมาะสมได้เสียที จนล่วงเลยไปครึ่งเดือนพร้อมอาการนอนไม่หลับในตอนกลางคืน
แน่นอนว่าทั้งหมดไม่รอดพ้นสายตาของเหมาเหว่ยหลงเพื่อนรักได้ อีกฝ่ายช่วยหาโอกาสให้เขา พอรู้ว่าเขาอยากอยู่หน่วยงานรัฐวิสาหกิจที่ดีที่สุดของเมืองไหเต่า ก็หาเส้นสายคนในส่งเขาไปยังบริษัทปิโตรเลียม
บุญคุณนี้ฉินสือโอวตราตรึงไว้ในใจไม่เคยลืม การที่เขาซื้อรถไม่ใช่เพื่อแลกบุญคุณ แต่เพื่อต้องการบอกกับเพื่อนรักคนนั้นว่า ฉินสือโอวก็เหมือนกับเหมาเหว่ยหลง เขาเพียงเลือกที่จะทำสิ่งเดียวกันให้
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 36 รสชาติของบ้าน
เหมาเหว่ยหลงโทรเรียกเพื่อนคนหนึ่ง ให้มารับฉางอันไป ส่วนตัวเองขับจี๊ป แกรนด์ เชอโรคี
"ไม่รู้ว่านี่จะนับเป็นสินบนไหมเนี่ย" ฉินสือโอวเย้า
เหมาเหว่ยหลงพ่นลมหายใจ กล่าวว่า "จะนับไปทำไม นี่เป็นของขวัญจากเพื่อนต่างประเทศ แสดงให้เห็นถึงมิตรภาพของพวกเราระหว่างจีนกับแคนาดาเชียวนะ! ใครมันกล้าบอกว่ารถคันนี้คือสินบน ถือเป็นการทำลายมิตรภาพอันยิ่งใหญ่ของทั้งสองประเทศ!"
ฉินสือโอวกับเออร์บักหาโรงแรมสี่ดาวเข้าพัก พวกเขาค้างแค่คืนหนึ่ง แล้วกลับบ้านในวันต่อมา
เหมาเหว่ยหลงเริ่มคุยจ้ออีก "ทำไมแกไม่โทรบอกฉันก่อนเล่า เพื่อนร่วมห้องพวกเราทางนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เฉินเหล่ยกับต้าซุ่นก็อยู่ ถ้ารู้ว่าแกจะกลับวันนี้ ฉันคงนัดล่วงหน้าก่อน พวกเราจะได้จัดงานเลี้ยงรุ่นกัน"
"เดี๋ยวค่อยก็ได้ ครั้งนี้ฉันต้องรีบกลับไปหาพ่อแม่ก่อน ยังไงตอนฉันจะกลับแคนาดาก็ต้องไปปักกิ่งอยู่ดี ไว้ตอนนั้นพวกเรามาเจอกันก็ยังไม่สาย" ฉินสือโอวทำได้เพียงสัญญาเช่นนั้น
พอกลับประเทศ เขาก็คิดถึงพ่อเฒ่าแม่เฒ่าที่บ้านมาก อยากรีบกลับไปกินพายเนื้อของแม่และต้นหอมผัดเนื้อของพ่อ
ตอนเช้าวันที่สอง ฉินสือโอวไปที่สนามบินอีกครั้งเพื่อเปลี่ยนเครื่องไปลงเขตตงชานเมืองชานเจ๋อ จากนั้นนั่งรถตู้จากสนามบิน เข้าไปซื้อของในเมือง แล้วจึงเลี้ยวกลับบ้าน
คนขับมองความใจกว้างของฉินสือโอว และชาวต่างชาติที่พามาด้วย ก็พูดขึ้นอย่างอิจฉา "แกโชคดีจริงนะไอ้น้อง อยู่ต่างประเทศหรือ? ประเทศไหนล่ะ? อเมริกาไหม? ไอ้ฝรั่งนี่หน้าเหมือนอเมริกันอยู่?"
ฉินสือโอวยิ้มตอบ "ไม่ใช่อเมริกาครับ แคนาดาต่างหาก"
คนขับว่า "ก็เหมือนกันนั่นแหละ ไปอยู่ต่างประเทศได้ก็โชคดีแล้ว ว่าแต่ไอ้ฝรั่งนี่ใครกัน หายากนะเนี่ย ฉันเพิ่งเคยรับผู้โดยสารที่เป็นฝรั่งครั้งแรกเลย"
คนขับเอาแต่ใช้คำว่า 'ฝรั่ง' ซึ่งถือว่าไม่สุภาพอย่างยิ่ง เออร์บักที่อายุมากแล้วมีมุมมองเปิดกว้าง จึงไม่ได้ใส่ใจ แต่ฉินสือโอวไม่ยอม เขาเอ่ยเตือน "คุณครับ คุณอย่ามองคนข้างๆ ผมเป็นคนต่างชาติเลย เขาแทบจะพูดภาษากลางได้คล่องพอๆกับคุณเชียวนะ"
"ฉิน ไม่เป็นไรหรอก ฉันชินแล้ว" เออร์บักร่วมตามน้ำโดยใช้ภาษาจีนตอบกลับไป
คนขับฮึดฮัดหน้าเสีย แล้วไม่พูดอะไรอีก
บ้านฉินสือโอวอยู่ในส่วนชนบทของเมืองชานเจ๋อ พอออกจากตัวเมืองไปได้ประมาณ 100 กิโลเมตร ก็มีทางขึ้นเขามากมาย ทำให้คนขับไม่กล้าขับเร็วมาก จนใช้เวลาไปสองชั่วโมงจึงจะส่งเขาถึงเมืองเล็กๆ
รถบริษัท BYD ขับไปตามถนนยางมะตอยในเมือง อากาศช่วงเดือนพฤษภาคมของเมืองนี้อบอุ่นกว่าเมืองอื่นมาก สาวๆพากันสวมถุงน่องโปร่งใส เดินเฉิดฉายบนส้นสูงไปมา
ต้นไม้สองข้างทางเต็มไปด้วยสีเขียว ต้นหญ้าอ่อนตามพื้นดิน การแต่งการพื้นเมืองที่เต็มไปด้วยสีสัน ขับให้ดูน่าหลงใหล
ตอนที่รถขับมาจอดยังลานจอดรถในเมือง ฉินสือโอวก็เหลือบเห็นร่างของพ่อ กำลังหาบของข้ามถนน ขายต้นหอมสีเขียวสด
เมื่อเห็นร่างของพ่อที่ก้มหยิบต้นหอม ในใจฉินสือโอวก็พลันปวดร้าว รู้สึกตัวเองช่างเป็นลูกอกตัญญู
ก่อนไปแคนาดา เขายังไม่กล้าบอกเรื่องที่ตัวเองได้รับมรดก พ่อแม่เขาล้วนทำงานเป็นชาวนามาทั้งชีวิตเลยหวาดระแวงเรื่องความรวยในพริบตา
นอกจากนี้ ปู่รองของฉินสือโอวสำหรับพวกเขาก็ไม่ต่างจากเรื่องเล่า ต่างด้าวที่มารุกรานจีนแล้วกลับประเทศไปโดยไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย ขืนจู่ๆไปบอกพ่อแม่ว่าปู่รองที่ไม่แม้แต่จะเคยเจอทิ้งมรดกร้อยล้านไว้ให้เขา พวกท่านย่อมไม่เชื่อ กังวลว่าเขาจะโดนหลอก และไม่ให้ไปต่างประเทศแน่นอน
ถึงจะยอมให้เขาไป ก็คงกังวลกันทั้งวันทั้งคืน ฉินสือโอวจึงบอกแค่ไปเรียนต่อต่างประเทศแทน
ด้วยเหตุนี้ตอนได้รับเงินสิบล้านจากบริษัทจัดประมูลริชชี่มาทีแรก ฉินสือโอวเลยกล้าให้ที่บ้านแค่แสนเดียว หากให้เยอะพ่อแม่เขาอาจคิดเป็นตุเป็นตะได้
หลังให้คนขับจอดรถ ฉินสือโอวเดินเข้าไปหาพ่อ ยืนยิ้มๆ
"เอาต้นหอมไหม? จะหั่นครึ่ง เอาไปผัด ห่อเกี๊ยว..." พ่อฉินพูดไปตามความเคยชิน พอเงยหน้าก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเป็นลูกชายที่กลับมา
"แกมาถึงตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย? ฉันไม่เห็นมีรถในเมืองผ่านมาสักคัน" พ่อฉินยิ้มดีใจ "มาๆ ตรงนี้มีม้านั่ง นั่งรถมาเหนื่อยไหม?"
บรรดาคนขายแผงลอยด้านข้างต่างเอ่ยเย้ากันเซ็งแซ่
"อ้าว ลูกชายบ้านเฒ่าฉินกลับมาแล้วเหรอ? เป็นหนุ่มหล่อเสียแล้ว ดีจริง"
"เฒ่าฉินไม่ต้องเสียเวลาเก็บของหรอก ลูกชายกลับมาทั้งที ยังจะขายต้นหอมอะไรอีก"
"เสี่ยวฉิน พ่อแกขยันทำงานมากเลย มารับแกถึงในเมืองก็ยังไม่ลืมจะขายต้นหอมอีก ทีหลังแกก็กตัญญูต่อพ่อตัวเองด้วยล่ะ"
ฉินสือโอวหัวเราะกับคำทักทายของบรรดาพ่อค้าแม่ค้า พ่อฉินถูมืออย่างอายๆ หันไปอธิบายลูกชายว่า "แม่แกให้พ่อมารับน่ะ พ่อเลยคิดว่าไหนๆ ก็เข้ามาในเมืองแล้ว จะไปมือเปล่าก็กระไรอยู่ เลยเอาต้นหอมมาขายให้ได้เงินสักหน่อย"
ฉินสือโอวพยักหน้าตอบ "ผมรู้ครับ พ่อ พวกเรากลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยววันหลังก็ดีขึ้นเอง"
พ่อฉินยิ้มหน้าชื่น แบ่งต้นหอมที่เหลือให้เหล่าพ่อค้าแม่ค้า ฉินสือโอวเปิดท้ายรถ หยิบห่อบรรจุภัณฑ์สวยงามของน้ำเชื่อมเมเปิ้ลและปลาค็อดรมควันตัวหนึ่งออกมา แบ่งบรรดาคนขายของตามพ่อ ในฐานะที่พวกเขาถือเป็นเพื่อนเก่าของพ่อ
"เสี่ยวฉินท่าทางจะมีอนาคต น้ำตาลกับของรมควันนี่ดูราคาไม่ใช่น้อยๆ เฒ่าฉินช่างโชคดีจริงๆ" ผู้เฒ่าคนหนึ่งพูดพลางยิ้มกริ่ม พ่อฉินยิ้มอย่างภูมิใจเอ่ยว่า "แน่นอนสิ ลูกชายข้าต้องมีอนาคตอยู่แล้ว"
เมื่อหันกลับมา พ่อฉินก็แอบปวดใจเล็กน้อย กระซิบถาม "ของรมควันนี่แพงมากไหม?"
ฉินสือโอวโอบไหล่พ่อตอบ "ไม่แพงเท่าไรครับ"
เขาช่วยเอาหน้าให้พ่อ เพราะรู้ว่าบิดาตัวเองนั้นรักษาหน้าแค่ไหน
พ่อฉินนั่งรถรางเข้าเมืองมา ฉินสือโอวตรงเข้าไปช่วยพ่อหาที่วางของแล้วพาขึ้นรถกลับ
คราวก่อนตอนที่เขากำลังทำวีซ่า เออร์บักไม่ได้มาที่บ้านเขา ดังนั้นพ่อจึงเพิ่งเคยพบอีกฝ่ายครั้งแรก เมื่อเห็นว่าในรถมีชาวต่างชาตินั่งอยู่ด้วยชายแก่ก็ผวาสะดุ้งโหยง
ฉินสือโอวช่วยทั้งสองแนะนำตัวกัน พอรู้ว่าชายชราผมหงอกเคราขาวคนนี้เป็นถึงทนายความชื่อดังและยังเคยเป็นทูตประจำประเทศจีน พ่อฉินก็ยิ่งหวั่นเกรง
ระหว่างทาง ฉินสือโอวบอกความจริงกับพ่อ แต่พูดอ้อมๆ ไปว่า ฟาร์มปลาทำเงินได้ประมาณสิบกว่าล้าน ตอนนี้ทั้งตัวเขาในบัญชีมีอยู่สี่ห้าล้าน
แต่กระนั้นพ่อฉินก็ยังตกตะลึงจนตาค้าง กะพริบตาปริบๆ พูดอะไรไม่ออก
รถยนต์ขับมาถึงประตูหน้าบ้านพอดี ฉินสือโอวผลักเปิดประตูเหล็กสนิมเขรอะบานใหญ่ในบ้าน แม่ที่ได้ยินเสียงจึงเดินออกมา พอเห็นลูกชาย ก็แย้มยิ้มอ่อนโยนกล่าวว่า "อ้าว ตาฉินสือโอวกลับมาแล้ว"
ฉินสือโอวเข้าไปกอดแม่ แม่ฉินว่า "ดูสิแกไปต่างประเทศแค่รอบเดียว เจอกันก็มากอดทักทายแล้ว"
พ่อฉินและเออร์บักถือของในรถเข้ามา ฉินสือโอวได้จ่ายมัดจำที่เหลือให้คนขับ พร้อมของเล็กๆน้อยๆกลับบ้านไป
กลับมารอบนี้ ฉินสือโอวไม่ได้นำของมาเยอะ ของขึ้นชื่อของเมืองแฟร์เวลมี น้ำเชื่อมเมเปิ้ล ไอซ์ไวน์รวมถึงปลาทะเลแห้ง ตอนมาถึงเมืองชานเจ๋อก็ซื้อเออเจียว โสมจีนภูเขา และของอื่นๆอีก ยังมีเป็ดย่างสูตรพิเศษจากปักกิ่งที่เหมาเหว่ยหลงซื้อให้เขาเช่นกัน
เมื่อเห็นของขวัญมากมาย ที่ส่วนใหญ่ยังห่อไว้อย่างสวยงาม แม่ฉินผู้ประหยัดก็พาลรู้สึกปวดใจ "แกกลับมาคราวนี้ ทำไมซื้อของมาเยอะขนาดนี้?"
พ่อฉินที่ทราบเรื่องมาระหว่างทางแล้ว ครั้งนี้จึงสงบเยือกเย็น ยิ้มตอบว่า "ลูกชายเธอตอนนี้กลายเป็นเศรษฐีเงินล้านแล้วนะ"
ฉินสือโอวยิ้มเจื่อน ไม่ใช่แค่เศรษฐีเงินล้าน ตัวเขาแทบจะถึงขั้นเศรษฐีร้อยล้านแล้ว
เออร์บักยังง่วนอยู่กับการช่วยขนย้ายของ พ่อฉินจึงรีบเชิญเขานั่ง แม่ฉินพูดขึ้น "แม่โทรตามลูกสาวมาแล้ว เดี๋ยวมื้อเที่ยงมากินข้าวพร้อมกัน"
ฉินสือโอวไม่ได้เป็นลูกคนเดียวในบ้าน เขายังมีพี่สาวอีกคน ที่แต่งงานย้ายไปอยู่ต่างเมือง แต่ปกติจะกลับมาบ้านทุกครั้งที่สะดวก
หลังเก็บของแล้ว แม่ฉินรีบตรงเข้าครัว พายเนื้อเธอยังวางอยู่ในหม้อ ซึ่งเพิ่งปล่อยไว้ไม่นานก็ไหม้เสียแล้ว
"แม่ เราไปกินร้านอาหารกันไหม" ฉินสือโอวไม่อยากให้แม่เหนื่อยเกินไป
แม่ฉินโบกมือปฏิเสธ "แกเก็บเงินไว้เถอะ จะไปร้านอาหารทำไม ที่บ้านไม่ดีหรือไง? มีทุกอย่าง สองวันก่อนฉินเผิงก็ให้เนื้อวัวมาสองชั่ง(1กก.) เดี๋ยวแม่ทำซุปเนื้อวัวให้กินกัน"
พ่อฉินหยิบเนื้อกับผักที่ซื้อมาออกจากตู้เย็น ละลายน้ำแข็งเนื้อพลางกล่าวว่า "ใช่ ร้านอาหารมีอะไรให้กินกัน? แพงอีก กินอะไรไม่ได้หรอก กินที่บ้านนี่แหละ เดี๋ยวพ่อทำต้นหอมผัดเนื้อกับสันในทอดให้แกเอง"
เตาแก๊สเปิดขึ้น ตามด้วยเทน้ำมันถั่วลิสง เกลียวควันลอยฟุ้ง พร้อมกลิ่นหอมของน้ำมันผัดที่กำจาย
สำหรับฉินสือโอว กลิ่นน้ำมันไหม้ที่คละคลุ้งนี่แหละ คือรสชาติของบ้าน
……………………………………..


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 37 ดีขึ้นเรื่อยๆ
ตอนกลางวันพี่สาวกับพี่เขยก็มาถึงพร้อมกับหลานชายหกขวบ ฮุยฮุย
ฉินสือโอวอายุห่างจากพี่สาวแปดปี ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะนโยบายประเทศเปลี่ยน พ่อแม่เขาก็มีลูกคนที่สองไม่ได้ เพราะฉะนั้นที่เขาเกิดได้ก็ต้องขอบคุณประเทศ
ต่างฝ่ายต่างทักทายกันเล็กน้อย พี่สาวของฉินสือโอวก็เข้าครัวไปช่วยพ่อแม่ทำกับข้าว ส่วนพี่เขยก็ถามเขาเรื่องต่างประเทศนิดหน่อย
ฉินสือโอวหาเวลาดึงตัวหลานชายมาแล้วถามขึ้น “น้าไม่อยู่ คิดถึงน้าบ้างไหม?”
ฮุยฮุยไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้าเป็นพิเศษ หลักๆก็เป็นเพราะฉินสือโอวทำตัวเองที่ชอบแกล้งเด็ก แถมบางทีลงมือไม่ยั้ง เด็กชอบก็แปลกแล้ว
แต่ว่านิสัยของฮุยฮุยค่อนข้างหัวอ่อน เขามีอาการเบื่ออาหารในเด็ก ปกติกินอะไรไม่ค่อยลง ตัวก็เลยไม่โต นิสัยก็แข็งข้อไม่ขึ้น
พอโดนฉินสือโอวคว้าไว้ ฮุยฮุยก็ช่วยจัดปกเสื้อให้ด้วยท่าทีประจบแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเล็กแหลม “เคยคิด”
เห็นลูกชายโดนฉินสือโอวคว้าไว้อย่างกับเหยี่ยวที่คว้าไก่น้อยไว้ในกรงเล็บ พี่สาวของฉินสือโอวจึงเอ่ยตักเตือน “ให้มันเบาๆหน่อยนะ ทำลูกชายพี่ร้องไห้ทุกที ครั้งนี้ถ้าทำร้องไห้อีกดูสิว่าพี่จะจัดการแกยังไง”
เพราะอายุของทั้งสองห่างกันแปดปี ก่อนฉินสือโอวขึ้นมัธยมต้นก็ได้รับการ**จากพี่สาวมาอย่างเต็มเปี่ยม ไม่ว่าทั้งสองจะปะทะกันซึ่งๆหน้าหรือว่าทางอ้อมเขาก็แพ้ราบคาบ
ฉินสือโอวยิ้มแข็งๆก่อนจะหันไปถามฮุยฮุย “น้าให้แอปเปิลอันหนึ่ง เอาไหม?”
ฮุยฮุยมีอาการเบื่ออาหารและไม่ชอบการกิน จึงส่ายหน้าอย่างแน่วแน่
ฉินสือโอวกลับไปเอาไอแพด แอร์รุ่นล่าสุดที่ห้อง ตอนนี้ที่จีนยังไม่ได้วางขาย เขาตั้งใจเอากลับมาจากแคนาดาโดยเฉพาะ แล้วตอนซื้อยังเพิ่มเงินให้วิศวะแอปเปิลติดตั้งซอฟต์แวร์เวอร์ชั่นภาษาจีนด้วย
เพราะทีวีและอินเทอร์เน็ตบวกกับความแพร่หลายของรถ ตอนนี้ความต่างของชนบทกับเมืองกำลังลดน้อยลง ที่บ้านของพี่สาวฉินสือโอวมีคอมพิวเตอร์ ฮุยฮุยเคยเห็นไอแพดมาจากคอมพิวเตอร์ และไอแพด แอร์พิกเซลสูงมากถึง 20 ล้าน พอเปิดหน้าจอภาพสวยงามจึงดึงดูดสายตาของหนูน้อยทันที
“เอาให้หนู” เด็กน้อยยื่นมือร้องขออย่างรีบร้อน
ฉินสือโอวชี้ไปที่โลโก้แอปเปิลด้านหลัง “เมื่อกี้น้าถามไม่ใช่เหรอว่าอยากได้แอปเปิลหรือเปล่า หนูบอกไม่เอา ทำไมเหรอ ตอนนี้จะกลับคำแล้วเหรอ?”
เด็กน้อยร้อนรนจนเดินวนไปมา ฉินสือโอวแกล้งจนพอใจถึงยื่นไอแพดให้แล้วเปิดเกมยิงเครื่องบินที่โหลดมาก่อนหน้านี้ให้เล่น
มาถึงตอนกินข้าว มีกับข้าวมากมาย ทั้งซี่โครงทอด เนื้อผัดต้นหอม ไส้ผัด ปลาดุกกระทะร้อน ไข่ผัดกุยช่าย แตงกวาทุบ คื่นช่ายผัด ผิวแมงกะพรุนคลุกแกนผักกาด ส่วนอาหารหลักก็เป็นพายเนื้อกับพายผัก
ฉินสือโอวเปิดไอซ์ไวน์ที่ตั้งใจเอามาแล้วพูดขึ้น “นี่เป็นของขึ้นชื่อจากนิวฟันด์แลนด์ พ่อแม่ต้องลองชิมนะ”
ฮุยฮุยกำลังสนุกกับไอแพดบวกกับมีอาการเบื่ออาหาร ตาแปะไปกับหน้าจอไอแพด พี่สาวของฉินสือโอวด่าไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
ฉินสือโอวคิดๆดูแล้วเทน้ำเชื่อมเมเปิลออกมาจิ้มกับพาย เขาให้ฮุยฮุยชิมดู อีกฝ่ายชิมแบบไม่เต็มใจก่อนจะพยักหน้าแล้วนั่งลงกินดีๆ แม้จะไม่ชอบมากเท่าไรแต่ก็ไม่ได้เกลียดมากมาย
ตอนกินข้าวฉินสือโอวก็พูดถึงความตั้งใจของตัวเองออกมา เขาอยากพาพ่อแม่ไปแคนาดา
“พ่อแม่ ไปที่โน่นเถอะ ผมมีคฤหาสน์ที่พื้นที่ประมง ติดทะเล เปิดหน้าต่างมาก็เจอเลย ท้องฟ้าก็ฟ้ามาก อากาศดีบริสุทธิ์ ของกินก็สะอาด พ่อแม่ไปกับผมเถอะ”
พ่อฉินกับแม่ฉินส่ายหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พ่อฉินพูด “งานที่บ้านก็ทิ้งไม่ได้ กุยช่ายต้องขาย คื่นช่ายก็ขายดีแล้ว แตงกวาก็เพิ่งปลูกได้ไม่นาน แล้วยังมีขิงอีก โยนทิ้งไม่ได้”
แม่ฉินก็พูดขึ้น “ไปต่างประเทศทำอะไร ท้องฟ้าจะฟ้าแค่ไหนแม่กับพ่อแกก็บินขึ้นไปไม่ได้ อากาศก็อากาศโลกเดียวกัน จะต่างกันสักแค่ไหน? ส่วนของกินที่บ้านก็ปลูกเองทั้งนั้น วางใจกว่ากันเยอะ”
ฉินสือโอวเกลี้ยกล่อมสุดชีวิตให้พ่อแม่ย้ายไป แต่ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร หรือแม้กระทั่งเออร์บักเข้ามาช่วยพูด ทั้งสองก็ไม่ยอมย้ายท่าเดียว
สุดท้ายฉินสือโอวจึงส่งสายตาไปให้พี่สาว อีกฝ่ายจึงปรายตามองเขาแล้วพูดขึ้น “แกคิดง่ายไปแล้ว พ่อแม่จะไปต่างประเทศได้ไง? ญาติพี่น้องก็อยู่ที่นี่ทั้งนั้น เพื่อนบ้านแถวนี้ก็สนิทสนมกันทั้งนั้น เวลาว่างๆเบื่อๆยังมีที่ให้ไปหาเพื่อน ถ้าไปต่างประเทศละ? จะไปมีใครเป็นเพื่อน? ต่อให้มีคนมีคนยินดีจะเป็นเพื่อนด้วย พ่อแม่พูดจีนกลางยังไม่เป็นด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงภาษาต่างประเทศ?”
ฉินสือโอวคิดๆดู ก็จริงอย่างที่ว่า
พ่อฉินพูด “เอางี้ รอถึงฤดูร้อน เราจะหาเวลาไปพื้นที่ประมงของลูกด้วยกัน คนในเมืองเขาเรียกว่าอะไรนะ? พักร้อนใช่ไหม? เราก็มาตามกระแสกันบ้าง ไปพักร้อนที่บ้านลูกที่โน่น ไปกันทั้งบ้านเลย”
ฮุยฮุยโยนพายในมือทิ้งแล้วแปะมือเข้าด้วยกัน “ได้ไปเมืองนอก ได้ไปเมืองนอกกันแล้ว”
พี่สาวของฉินสือโอวหยิบพายขึ้นมาแล้วพูดขึ้น “ไม่เกี่ยวกับลูก กินต่อไป!”
“แต่เราไม่ได้เพิ่งบอกว่าจะไปเมืองนอกกันเหรอ?”
“ไม่ได้ อย่ามาเปลี่ยนเรื่องกับแม่ ไม่เกี่ยวกับลูก กินดีๆ!”
“แต่หนูกินอิ่มแล้ว”
“ก็ไม่ได้อยู่ดี!”
“เฮ้อ” เด็กน้อยถอนใจอย่างหงุดหงิดใจ
พอกินข้าว ฉินสือโอวก็หาโอกาสดึงพี่สาวมาคุยแล้วยื่นบัตรธนาคารให้ก่อนจะเอ่ยปาก “พี่ พี่อยู่บ้านต้องดูแลพ่อแม่ดีๆ ในบัตรนี้มีสองล้าน…..”
“สองล้าน?!”
“เบาๆเสียงหน่อย อย่าบอกพ่อแม่ อีกอย่าง พื้นที่ประมงกำไรดีมาก เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา เพราะฉะนั้นพี่เก็บไว้เถอะ พี่เขยอยากทำธุรกิจมาตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำธุรกิจเถอะ เงินไม่พอก็มาหาผมได้”
ได้ยินฉินสือโอวพูดดังนั้น พี่สาวเขาก็ยิ้มออกมาอย่างซาบซึ้งทันใด แล้วพูดขึ้น “จำได้ไหม ตอนที่แกเรียนม.ต้น ทุกปิดเทอมฤดูร้อนแกจะไปเล่นที่เมืองซานเจ๋อ ทุกครั้งที่กลับบ้านพี่ก็จะให้เงิน 50 หยวนเป็นเงินค่าขนมทั้งเทอม”
ฉินสือโอวเองก็ยิ้มออกมาก่อนจะพูดตอบ “จำได้สิ ตั้งสิบสามสิบสี่ปีมาแล้ว ผมยังจำได้เลยว่าทุกครั้งที่กลับมาผมจะซื้อขนมปังมาจากในเมือง ตอนนั้นในบ้านไม่มีขนมปัง”
“ใช่ พริบตาเดียวก็กลายเป็นว่าแกให้เงินฉันแล้ว แล้วยังไม่ใช่ 50 หยวนด้วย แต่เป็นสองล้าน”
“พี่ อย่าพูดให้ซึ้ง หรือว่าผมให้พี่ห้าล้านดี?”
“แกมีเงินเท่าไรกันแน่เนี่ย? บอกไว้ก่อนนะ อย่าทำอะไรมั่วซั่ว” พี่สาวของฉินสือโอวตกใจตัวโยน
ฉินสือโอวทำหน้าทะเล้นแล้ววิ่งออกไปจนเกือบชนกับหลานที่เดินมาหาแม่
ตอนบ่ายเขาอยากไปหาฉินเผิงแต่ไม่เจอ พ่อของฉินเผิงบอกว่าพาแฟนไปดูชุดแต่งงานในเขตแล้ว
พอไม่มีอะไรทำ ฉินสือโอวเลยพอเออร์บักเดินเล่นในหมู่บ้านพลางแนะนำทุกซอกตรอกซอยที่เขาคุ้นเคย
หมู่บ้านฉินติดเขา ด้านหน้าติดทะเล ภูเขามีลมแม่น้ำมีน้ำ ตามหลักฮวงจุ้ยแล้ว คนในหมู่บ้านควรจะมีความเป็นอยู่ที่ดีถึงจะถูก
แต่จริงๆแล้ว เศรษฐกิจที่หมู่บ้านพัฒนาได้ไม่ค่อยดีมาตลอด หลายปีมานี้คนในหมู่บ้านเริ่มออกไปทำงานข้างนอก หลายๆ บ้านเริ่มมีเงิน หมู่บ้านก็ดูดีขึ้นมามาก บ้านอิฐเทาหลังคากระเบื้องเข้ามาแทนบ้านอิฐแดงในสมัยก่อน
“แม่น้ำหน้าหมู่บ้านเราชื่อว่าแม่น้ำไป๋หลง อย่าคิดว่ามันดูแคบไม่มีชื่อเสียง แม่น้ำสายหลักของมันมีชื่อมาก เป็นสายย่อยของคลองปักกิ่งหางโจว เคยฟังคนรุ่นเก่าเล่าว่าหมู่บ้านนี้เคยรุ่งโรจน์ ต่อมาพอคลองเริ่มหมดความสำคัญหมู่บ้านก็เริ่มทรุดโทรมถดถอย”
“เขาลูกนี้ไม่มีชื่ออะไร ตอนเด็กๆบนเขายังมีต้นไม้ขึ้นเยอะ มักจะมีคนจับพวกกระต่ายป่า ไก่ป่าได้ประจำ น่าเสียดาย ตอนนี้ต้นไม้โดนตัดแทบเตียนหมด กระต่ายกับไก่ก็หายากขึ้น”
“ช่วงเวลาตอนเด็กของผมก็โตขึ้นที่นี่ที่นี่ ตอนนี้มานึกๆดูก็เป็นช่วงที่สวยงามไม่เบา”
ฉินสือโอวเล่าให้เออร์บักฟัง และทักทายเพื่อนบ้านที่เดินเจอบ้างตามประสา
คนในหมู่บ้านได้เห็นคนต่างชาติตัวเป็นๆเป็นครั้งแรก ฉินสือโอวกับเออร์บักเดินวนไปรอบหนึ่ง ผลปรากฏว่าดึงดูดสายตาของหลายๆคนเลยทีเดียว รวมไปถึงเด็กที่เดินอยู่ด้านหลังด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เออร์บักหันไปทักทายเหล่าเด็กๆ แต่กลับกลายเป็นทำพวกเขากลัวจนวงแตก ทำเอาฉินสือโอวหัวเราะพรืดออกมา
โดนคนจ้องอย่างกับเป็นตัวประหลาดแบบนั้นคงรู้สึกไม่ดีเท่าไร ฉินสือโอวจึงพาเออร์บักกลับบ้าน ตอนที่นอนบนเตียงเตา จิตสำนึกแห่งโพไซดอนก็ถูกปลุกขึ้นทำให้เขานึกได้ว่าต้องตรวจดูสถานการณ์ที่พื้นที่ประมง
ตอนนี้ที่พื้นที่ประมงอุดมสมบูรณ์มาก การปรากฏตัวของลูกปลาหิมะทำให้ก้นทะเลที่อ้างว้างกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง มีปลาออกมาแหวกว่ายเล่นผ่านสายตาเขาตลอดทำให้ฉินสือโอวดีใจมาก
ถึงเวลาให้อาหารปลาพอดี ฉินสือโอวเห็นเรือประมงของชาร์คแล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาหารปลาโปรยปรายกระจัดกระจายลงน้ำ เหล่าลูกปลาต่างยื้อแย่งกันกิน
ฉินสือโอวซื้ออาหารปลาที่ดีที่สุด ส่วนประกอบหลักคือโปรตีน ไขมัน วิตามิน และแร่ธาตุ
อาหารปลาชนิดนี้เด็ดตรงที่ว่านอกจากจะให้ปลากินได้แล้ว พอแช่น้ำนานยังสามารถละลายกลายเป็นสารอาหารให้สาหร่ายทะเลได้ด้วย
อย่างไรเสียการใช้คนเลี้ยงก็ไม่ใช่คำตอบที่ดีที่สุด พอปลาโตขึ้นก็ต้องเริ่มหาอาหารเองแล้ว เพราะฉะนั้นก่อนที่พวกมันจะโต จำเป็นต้องมีปะการังและสาหร่ายก้นทะเลที่อุดมสมบูรณ์มากพอ
....................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 38 เพื่อนรักโอบกอดกัน
อาหารปลาเม็ดโตร่วงลง หมู่ปลาต่างพุ่งเข้าไปแย่งกันกิน บรรยากาศเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น
ฉินสือโอววางใจแล้วเคลื่อนย้ายไปที่พื้นที่หลักของเขาซึ่งก็คือเขตแนวปะการัง
ช่วงก่อนเขากังวลเล็กน้อย แนวปะการังตรงนั้นเป็นจุดที่สาหร่ายทะเลอุดมสมบูรณ์ที่สุด ฝูงปลาหิมะจะไปแทะตรงนั้นจนหมดหรือเปล่า? ถ้าเป็นแบบนั้นที่เขาพยายามมาทั้งหมดก็สูญเปล่า
ปรากฏว่าพอฉินสือโอวดูที่แนวปะการังก็ดีใจขึ้นมา เขาเห็นเพียงวาฬเบลูกาบอลหิมะตัวน้อยแหวกว่ายอยู่แถวๆแนวปะการังราวราชา มีมันคอยเฝ้าอยู่ลูกปลาหิมะจะกล้าเข้าใกล้แนวปะการังได้ไง?
กลุ่มปลาเรนโบว์เทราต์ก็ดูสงบนิ่งเสียจริง บอลหิมะว่ายผ่านพวกมันไปในบางครั้ง แต่เหล่าเรนโบว์เทราต์ก็ไม่กลัว ยังคงแหวกว่ายทำเรื่องของตัวเองไป
พอจิตสำนึกโพไซดอนปรากฏ บอลหิมะก็ตื่นตัวเกร็งตัวตรงแล้วพุ่งขึ้นไปราวกับตอปิโดที่ถูกยิงทำเอาปลาหิมะที่ว่ายอยู่รอบๆตกใจจนว่ายหนีแตกตื่น
ฉินสือโอวแบ่งจิตสำนึกโพไซดอนส่วนหนึ่งให้กับบอลหิมะเป็นรางวัลที่มันช่วยอารักขาพื้นที่ ความยินดีแผ่ซ่านออกมาจากตัวของบอลหิมะอย่างชัดเจน มันแหวกว่ายวนเวียนใกล้ๆกับจิตสำนึกโพไซดอนด้วยท่าทีเดียงสา
ตอนนั้นเองปลาหลายลวดลายหลากสีสันสองสามตัวก็ดึงดูดสายตาของฉินสือโอว
บนตัวของปลาพวกนี้ลวดลายมีสีฟ้า เขียว แดง และดำ สีสันที่สดสวยทำให้ฉินสือโอวประทับใจ ปากกับลำตัวพวกมันผสานกัน รูปทรงปากนั้นราวนกแก้ว แหวกว่ายอย่างไร้จุดหมายตามแถวแนวปะการัง บางครั้งก็กินซากโพลิปเป็นพักๆ
“ปลานกแก้ว? เจ้านี่มาจากไหน?” ฉินสือโอวมองปราดเดียวก็รู้ว่าปลาตัวนั้นคือปลาอะไร
ปลานกแก้วมีความสำคัญกับระบบนิเวศแนวปะการังมากๆ พวกมันกินโพลิปที่ตายแล้วเป็นอาหาร แล้วยังถ่ายเอาปะการังหรือหินที่ย่อยไม่ได้ออกมาเป็นเม็ดทรายด้วย
นอกจากนั้น ปลานกแก้วสามารถหลั่งสารเหนียวชนิดหนึ่งออกมาซึ่งสารนั้นมีประโยชน์ต่อการดำรงชีวิตของโพลิปอย่างมาก ช่วยให้โพลิปเกาะตัวกันกลายเป็นแนวปะการังได้ดีขึ้น
นี่คือระบบนิเวศท้องทะเลอันแสนน่าฉงน สิ่งแวดล้อมหลากหลายกว่า พื้นที่เยอะกว่า เหตุเพราะมีน้ำทะเลเป็นสื่อกลางทำให้สิ่งมีชีวิตสามารถสื่อสารกันได้ในหลากหลายวิธีกว่า
มีปลานกแก้ว แนวปะการังก็ขยายพื้นที่ได้ไวกว่าเดิมแล้ว
ฉินสือโอวถ่ายทอดพลังโพไซดอนลงในตัวของปลานกแก้ว พริบตาเดียวสีของผิวของปลานกแก้วก็ดูสดยิ่งกว่าเดิม ท่าทีก็กระตือรือร้นมากขึ้น ปากขยับเอาเศษเล็กเศษน้อยของปะการังกลืนเข้าท้องอย่างรวดเร็ว
แนวปะการังกำลังขยายขอบเขตกว้างออกไป แต่ชนิดของปลาแถวนั้นไม่ถือว่าเยอะ กลุ่มปลาเรนโบว์เทราต์ถือว่าเป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดแล้ว แบบนี้ทำให้กลายเป็นว่าสิ้นเปลืองทรัพยากร
ฉินสือโอวคิดๆดูก่อนจะปล่อยลูกปลาราวสองร้อยตัวเข้าไปในแนวปะการัง และถ่ายทอดพลังโพไซดอนให้
นี่เป็นแค่สิ่งที่เขาทำไปอย่างงั้น ไม่ได้มีเจตนาอะไรเป็นพิเศษ แค่ไม่อยากจะปล่อยให้สาหร่ายในแนวปะการังเสียเปล่า
พอทำทุกอย่างเสร็จ ฉินสือโอวก็ว่ายน้ำเล่นพลางช็อปเว็บถาวเป่าอยู่ก้นทะเล แต่ก็ยังคงไม่ได้อะไร เขาจึงเปลี่ยนที่เป็นลำน้ำที่ภูเขาหิมะ ตอนที่ผ่านปากอ่าวก็แลเห็นเต่าบึงจุดที่แอบอยู่ก้นบึง เขาหยุดอยู่ข้างๆแล้วนอนหลับในขณะที่ฟื้นฟูพลังโพไซดอน
ตอนที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นเวลาเย็นแล้ว มีคนเขย่าเขาตื่น ฉินสือโอวลืมตาเจอกับใบหน้ายิ้มแย้มของฉินเผิง
“เฮ้ย ต้าเผิง!” ฉินสือโอวกลิ้งตัวลุกขึ้นมากอดเขา
ฉินเผิงพูดยิ้มๆ “แกนี่ก็กลับมาถูกเวลา ฉันนึกว่าแกจะไม่กลับมาแล้ว”
“เหลืออีกสองวันถึงแต่งงานไม่ใช่เหรอ ฉันไม่มีทางพลาดงานแต่งแกหรอก ฉันเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวแกนะ” ฉินสือโอวชนหมัดกับเขา
“ได้ยินมาว่าแกทำงานได้ดีนี่ ไปเมืองนอกแล้ว? ไม่พูดมากแล้วเพื่อน วันนี้ไปกินข้าวเย็นที่บ้านฉัน แล้วเรามานั่งคุยกันเสียหน่อย”
ที่ฉินเผิงมาก็เพื่อจะเชิญฉินสือโอวไปกินข้าว พูดจบก็กลับไป
ตกเย็น ฉินสือโอวเลือกบุหรี่ดีๆไว้หนึ่งมวนกับไอซ์ไวน์สองขวด อย่างอื่นก็มีพวกกังป๋วย ปลิงทะเล กุ้งมังกรแห้งแล้วหิ้วไปบ้านของฉินเผิง
บ้านของฉินเผิงอยู่ด้านตะวันตกของหมู่บ้านเป็นตึกสองชั้นที่เตรียมไว้เป็นเรือนหอเฉพาะ ตึกนั้นเพิ่งสร้างได้ไม่นาน ยังคงใหม่อยู่มาก
ฉินสือโอวเข้าประตูบ้านไปก็ทักทายพ่อแม่ของฉินเผิง ผู้เฒ่าทั้งสองยิ้มหน้าบานแล้วเอ่ยขึ้น “เสี่ยงโอวมาแล้วเหรอ นั่งเลย สองคนสนิทกันขนาดนี้ยังเอาของมาด้วยเยอะแยะทำไม?”
ฉินสือโอวก็ไม่เกรงใจ พูดตอบยิ้มๆ “เป็นของฝากจากแคนาดาทั้งนั้นครับ ตั้งใจซื้อมาให้ทุกคน”
“เสี่ยวโอวช่างพูดจริงๆ ทำโน่นนี่เป็น ไม่เหมือนต้าเผิง ยิ้มเป็นอย่างเดียว พูดเป็นเสียที่ไหน” แม่ของฉินเผิงพูดขึ้น
ฉินสือโอวตอบ “คุณป้าครับ คุณป้าแค่โดนเปลือกนอกที่ดูไม่เอาไหนของมันหลอกแล้ว ถ้าผมพูดเป็นจริงจะทำไมยังหาแฟนสักคนไม่ได้ละ? แล้วดูต้าเผิงสิ แฟนจะแต่งเข้าบ้านแล้ว”
พอพูดถึงเรื่องหาแฟน แม่ของฉินเผิงก็เข้ามาถามอย่างกระดี๊กราด๊า “นั่นสิเสี่ยวโอว เราก็ไม่เด็กแล้วนะ เป็นไง ตั้งใจจะมาหาแฟนที่บ้านเราไหม? คือว่า…..”
“พูดอะไรน่ะคุณ เสี่ยวโอวหาแฟนต้องให้คุณกังวลด้วยเหรอ? ตอนมหาลัยก็ทำงานบริษัทรัฐวิสาหกิจ ตอนนี้ก็ไปเมืองนอก จะขาดแฟนได้ไง?” พ่อของฉินเผิงถลึงตาพูด
แม่ของฉินเผิงไม่ยอม เท้าสะเอวโต้กลับ “ฉันรู้ว่าเสี่ยวโอวมีอนาคต แต่พูดเรื่องหาแฟนที่นี่มีอะไรไม่ดีละ? ผู้หญิงในเมืองสวย น่ามอง แต่ว่าความเป็นเมียเทียบผู้หญิงบ้านเราไม่ได้หรอก”
ฉินเผิงขยิบตาให้ฉินสือโอว อีกฝ่ายผุดยิ้มขมขื่นจนใจ
จะว่าไป ฉินสือโอวก็ไม่เด็กแล้วจริงๆ เขาไม่เคยหาแฟนเลย เพราะตอนที่อยู่เมืองไหเต่าเงินเดือนน้อยเกินไปบวกกับหน้าบาง ไม่เคยมีประสบการณ์มีความรัก ฉะนั้นแม้ว่าผู้หญิงในแผนกจะเยอะแต่เขาก็ยังเป็นชายโสด
ผู้หญิงที่บ้านใช่ว่าฉินสือโอวไม่เห็นในสายตา แต่เพราะไม่ค่อยได้กลับบ้านเลยไม่ค่อยรู้จักใคร
ฉินเผิงเรียกฉินสือโอวมานั่ง เขาพินิจดูไอซ์ไวน์และบุหรี่ก่อนจะพูดขึ้น “เพื่อนกันจริงๆ ดูก็รู้ว่าของดี”
ฉินสือโอวพูดยิ้มๆ “นายลองสูบลองดื่มดูว่าชอบไหม ถ้าชอบเดี๋ยวฉันส่งไปรษณีย์ให้บ่อยๆ ที่แคนาดามีของพวกนี้เยอะแยะ”
ฉินเผิงถาม “งั้นนายจะอยู่แคนาดาอีกนานแค่ไหน?”
ฉินสือโอวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “ที่จริงแล้วเพื่อน ฉันเป็นคนแคนาดาแล้ว ฉันย้ายทะเบียนบ้านไปที่โน่นแล้ว”
ประโยคนั้นทำเอาฉินเผิงตะลึงงัน เขาเบิกตากว้างก่อนจะเปิดปากพูด “เฮ้ย ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย? ตอนนี้นายเป็นคนต่างชาติไปแล้ว? คุณพระช่วย นายเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?”
ฉินสือโอวกระอักกระอ่วน พูดได้แค่ว่า ‘เรื่องมันซับซ้อนเดี๋ยววันหลังค่อยเล่าละเอียด’
ทั้งสองนั่งลงพูดคุยกันหน้าเครื่องถ้วยชา พ่อแม่ของฉินเผิงทำกับข้าวสองสามอย่างอย่างรวดเร็ว เพราะสนิทสนมกันแล้ว แน่นอนว่าไม่ต้องต้อนรับใหญ่โตอะไร พ่อของฉินเผิงเข้าครัวทำไข่ผัดพริกหวาน ผัดดอกกะหล่ำ เนื้อต้ม ดอกโคลงเคลงทอดก็เป็นอันเสร็จ
พ่อแม่ของฉินเผิงไม่ได้มาที่โต๊ะในทันที แต่ให้พื้นที่หนุ่มๆพูดคุยกัน
ฉินสือโอวมองเนื้อต้มในซุปสีแดงก็น้ำลายสอ เขาพูดขึ้น “ฉันไม่ได้กินเนื้อต้มที่พ่อแกทำมาครึ่งปีแล้ว โหย ของกินที่แคนาดาจำเจ มีแต่ขนมปัง อาหารทะเล ไม่มีรสชาติเลย”
พ่อของฉินเผิงเคยเป็นพ่อครัว เนื้อต้มเป็นเมนูซิกเนเจอร์ของเขา ตอนนั้นเขาอุตส่าห์ทุ่มไปเรียนมาจากพ่อครัวอาหารเสฉวน
น้ำมันสีแดงเพลิง ดอกผักกาดก้านขาวเขียวสด รากบัวขาวดุจหิมะ เนื้อสไลด์เหลืองอร่าม พอใช้ตะเกียบพลิกดู กลิ่นเผ็ดร้อนของพริกและเผ็ดชาของชวงเจียก็พวยพุ่งขึ้นมา ช่างมีครบทั้งหน้าตา รสชาติ และกลิ่น
กินติดๆกันไปหลายคำ ฉินสือโอวถึงวางตะเกียบ ฉินเผิงชูแก้วเหล้าขึ้นแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “มา เพื่อน ชน!”
“ชน ยินดีด้วยกับการแต่งงาน” ฉินสือโอวพูด “เพียงแต่ฉันต้องบอกเลยว่าเรื่องนี้นายทำได้เยี่ยมมาก ฉันยังไม่รู้เลยว่านายมีแฟนแล้ว ทำไมแต่งงานเลยละ?”
ฉินเผิงผุดยิ้มจริงใจแล้วพูดยิ้มๆ “เฮ้อ เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้ ฉันก็ไม่คิดว่าจะแต่งงานไวขนาดนี้ ฉันกับลี่ลี่รู้จักกันไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ”
“วิวาห์ฟ้าแลบ?” แกบื้อขนาดนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ฉินสือโอวถาม
พอได้ยินแบบนั้น ฉินเผิงก็เริ่มทำตัวไม่ถูก เขาเกาหลังหัวก่อนจะพูด “จริงๆเราไม่ได้ตั้งใจจะแต่งงานกันเร็วขนาดนี้ แต่ประเด็นคือ อย่างที่นายรู้…”
พูดไปเขาก็ส่งสายตาให้ฉินสือโอว สายตาที่ผู้ชายล้วนเข้าใจ
ฉินสือโอวตะลึงก่อนจะพูดต่อ “พวกแกทำเด็กออกมากันเหรอ?”
ฉินเผิงตอบอายๆ “อืม ใช่นะสิ แต่งงานเพราะลูก!”
ฉินสือโอวพูดไม่ออก ในฐานะที่เป็นผู้ชายซิง เขารู้สึกว่าในตอนนี้ที่เขาทำได้ก็คือชนแก้ว แล้วค่อยๆไปปาดน้ำตาด้วยมือขวา
“เออใช่ แฟนนายละ ฉันควรจะทำความรู้จักสักหน่อยนี่?”ดื่มไปได้ครึ่งหนึ่ง ฉินสือโอวถึงนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้
ฉินเผิงพูด “อยู่ที่บ้านแม่ตามธรรมเนียม ก่อนวันแต่งเก้าวันห้ามเข้าบ้านสามี พอดีพรุ่งนี้เราจะเข้าไปจองขบวนรถในเขต นายมากับเราด้วยสิ ฉันจะได้แนะนำให้รู้จัก”
พูดไป เขากะพริบตาปริบๆก่อนจะพูดขึ้น “ครั้งนี้เมียฉันพาเพื่อนมาไม่น้อย เดี๋ยวแนะนำให้คนหนึ่ง”
………………………………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 39 ไม่ใช่เรื่องใหญ่
รุ่งเช้าวันถัดไป ฉินสือโอวถูกปลุกให้ตื่นด้วยโทรศัพท์จากฉินเผิง พอวางสายแล้วหันมาดูเวลา เป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้ว เขาจึงรีบลุกขึ้นจากเตียง
ตอนอยู่เกาะแฟร์เวล ฉินสือโอวเป็นคนมีระเบียบวินัยมาก ไม่ว่าจะหลับดึกแค่ไหน เขามักจะตื่นขึ้นมาตอนหกโมงเช้าเสมอ เพื่อออกไปวิ่งจ๊อกกิ้งและออกกำลังกาย
ตอนนี้พอกลับมาอยู่บ้านเขาเอง เขากลับกลายเป็นคนขี้เกียจนอนตื่นสายเสียได้ บางทีอาจเป็นเพราะสภาพแวดล้อม ตอนฉินสือโอวเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายเป็นโรงเรียนประจำ หลังเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ใช้ชีวิตข้างนอก กลับบ้านแบบนี้จึงเหมือนเป็นวันหยุดพักผ่อน จึงไม่แปลกที่เขาจะขี้เกียจ
ฉินเผิงมาพร้อมกับรถตู้ MPV ยี่ห้อ Bruik รุ่น GL8 ฉินสือโอวมองดูรถพร้อมตบกระโปรงรถเบาๆ พูดว่า “รถคันนี้ไม่เลวนะ”
รถตู้ซีรีส์ Bruik GL8 เป็นรถตู้ MPVในเครือ SH ที่นิยมใช้กันมากที่สุดที่สามารถเพิ่มที่นั่งได้อีกสามที่ด้วยกัน เครื่องยนต์ที่ติดตั้งเป็นเครื่องยนต์ OLVVT ขนาด V 6 สูบ ให้พละกำลังสูงสุดที่ 178 แรงม้า ถูกเรียกว่าเป็นรถ ‘ขนาดใหญ่มีระดับ หรูหราสะดวกครบครัน’ เป็นรถที่คณะรัฐบาลและผู้บริหารธุรกิจขนาดใหญ่ชื่นชอบ
ฉินเผิงหัวเราะพูดว่า “แน่นอนสิว่าต้องไม่เลว ราคาแตะสองแสนหยวนเชียวนะ รถนี่เป็นรถเจ้านายของพ่อฉันเอง เขาให้บ้านฉันยืมขับก่อน อย่างที่รู้กันว่าแต่งงานนั้นเรื่องเยอะ ไม่มีรถทำอะไรก็ไม่สะดวก”
คุณพ่อของฉินเผิงทำงานอยู่ในเหมืองหินแห่งหนึ่งในเมือง เจ้านายค่อนข้างใจดี เพราะงั้นไม่ว่างานจะเหนื่อยแค่ไหน แต่ก็ยังคงทำต่อไป
ฉินสือโอวฟังคำพูดของฉินเผิงแล้วรู้สึกคุ้นหู ครุ่นคิดพักหนึ่ง ก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งที่แล้วที่ไปเที่ยวBJกัน ตอนเห็นเหมาเหว่ยหลงขับรถจี๊ปมาหา พวกเขาก็พูดประโยคเดียวกันนี้
พอคิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกว่าตัวเองต้องเตรียมของขวัญแต่งงานดีๆสักชิ้นให้กับฉินเผิง พวกเขาสองคนไม่เพียงแต่โตมาด้วยกัน ตอนเขาไม่อยู่บ้าน ธุระในบ้านหลายๆอย่างก็ได้ฉินเผิงนี่แหละที่ช่วยพาพ่อแม่เขาไปทำ
ตอนสมัยประถม ฉินสือโอวและฉินเผิงเรียนบทเรียนหนึ่งด้วยกันชื่อ ‘การปฏิวัติหมู่บ้านต้าเจ๋อ’ ในบทเรียนนั้นมีประโยคหนึ่งว่าไว้ ‘ยามมีจะไม่ทอดทิ้งกัน’ ตอนนั้นเพื่อนๆที่เรียนด้วยกันต่างก็ให้คำมั่นสัญญาว่าแม้ตอนร่ำรวยก็ไม่จะลืมกัน ฉินสือโอวและฉินเผิงเองก็เคยสัญญากันไว้ด้วย
ตอนยังเด็ก ในหมู่เพื่อนมักจะให้คำสัญญากันในหลายๆเรื่อง แต่แล้วเมื่อเวลาผ่านไปเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ต่อหน้ากาลเวลาที่แปรเปลี่ยนไปนั้น คำสัญญาพวกนี้ที่บ้างก็ไร้สาระ บ้างก็ว่างเปล่า หรือบ้างก็ยากที่จะทำได้นั้นก็กลายเป็นเพียงลมปาก ที่จางหายและถูกลืมเลือนไปโดยคนพูด
ฉินสือโอวก็สามารถลืมคำสัญญาเหล่านั้นได้เช่นกัน เขาสามารถที่จะไม่ซื้อรถจี๊ปคันใหญ่ให้กับเหมาเหว่ยหลง เขาสามารถจะใส่ซองหนึ่งพันหยวนให้กับฉินเผิงในงานแต่งงาน เขาสามารถให้เงินพี่สาวใช้หลายหมื่นหยวนแทนที่จะเป็นหลายแสนหยวนเพื่อพอเป็นพิธี การทำแบบนี้แน่นอนว่าไม่ทำให้เขาตกเป็นขี้ปากใครได้ แต่เขาไม่เอาด้วยหรอก
ไม่มีจุดประสงค์อื่นใดเลย หลังจากมีเงินแล้วฉินสือโอวเพียงแค่ไม่อยากให้ตัวเองเปลี่ยนไปเป็นคนแบบที่ตัวเขาในตอนเด็กๆเกลียดที่สุดเท่านั้นเอง
ฉินเผิงขับรถมุ่งไปในเขตอำเภอ บ้านของคู่หมั้นเขาอาศัยอยู่ในเมืองเล็กๆข้างเขตเมืองนั่นเอง ตอนนี้คงกำลังนั่งรถประจำทางเพื่อล่วงหน้าเข้าไปในตัวเมืองก่อนแล้ว
บ้านเกิดของฉินสือโอวอยู่ในเขตอำเภอชื่อว่าผิงเฉิง เป็นอำเภอที่มีการทำการเกษตรมาแต่โบราณ เศรษฐกิจเติบโตไม่ค่อยดีนัก แต่เพราะมีจำนวนประชากรเยอะ ดังนั้นพื้นที่จึงใหญ่ตาม แต่เพราะแบบนี้ เมื่อคนส่วนมากต่างทำอาชีพเกษตรกร จึงทำให้อาชีพด้านอื่นๆเจริญเติบโตได้ดี
รถ Buick ขับผ่านตำบลเข้าไปสู่เขตอำเภอ ตึกต่างๆที่ก่อนหน้านี้ดูไม่สูงมากตอนนี้ก็เด่นชัดขึ้นมา
ฉินสือโอวไม่ได้มาในเขตอำเภอนี้นานมากแล้ว เมื่อเห็นตึกใหม่ที่เพิ่งผุดขึ้นมา เขาพูดด้วยเสียงทอดถอนใจ “ในอำเภอนี้พัฒนาเร็วดีเหมือนกัน เพียงช่วงเวลาสั้นๆกลับมีตึกมากมายตั้งขึ้นมา”
ฉินเผิงเบะปากพูดต่อว่า “ตอนนี้พอคนมีเงินหน่อยก็ไปสร้างตึกกันหมดแล้ว ให้ตายสิ สร้างตึกมาตั้งมากมายยังจะขึ้นค่าที่อีก ฉันจะคอยดูว่าเมืองบ้านนอกเล็กๆแบบนี้ จะจ่ายค่าเช่าที่แพงหูฉี่นี่ไหวหรือเปล่า!”
“นายไม่คิดจะซื้อบ้านเหรอ?” ฉินสือโอวถาม
ฉินเผิงส่ายหัว พูดว่า “ซื้อบ้านในเขตอำเภอเนี่ยนะ? ฉันขอผ่านดีกว่า จะไปหาเงินจากไหนล่ะ? ตารางเมตรละตั้งสี่ห้าพันหยวน! อีกอย่างครอบครัวลี่ลี่ก็ดี ไม่ได้เรียกร้องว่าจะเอาบ้านหรือรถหรืออะไร ดังนั้นตอนนี้ฉันจึงยังไม่ได้คิดเรื่องที่จะซื้อบ้าน”
ทั้งสองคนคุยกันไปเรื่อยเปื่อย สักพักรถก็ขับไปถึงสุดเขตอำเภอตรงทางแยกที่จะไปเขตมณฑล มีรถคันหนึ่งขับผ่านไปด้วยความเร็วสูง ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในสงครามวอร์ซอ[footnoteRef:1]เลยทีเดียว [1:  สนธิสัญญาวอร์ซอในที่นี่เปรียบถึงกองกำลังทหารของสหภาพโซเวียตและกรุงวอร์ซอในช่วงสงครามเย็นที่เกิดขึ้นระหว่างปี 1947-1991 ในตอนนั้นทางสหภาพโซเวียตได้เตรียมรถถังถึง50000คัน ทางกรุงวอร์ซอก็ไม่แพ้กัน มีการเตรียมรถถัง6.87คัน พร้อมรถหุ้มเกราะอีก7.74หมื่นคัน เมื่อเริ่มการปะทะกัน ทำให้เกิดสงครามที่ยิ่งใหญ่ระหว่างทวีปยุโรปกับพันธมิตรทางทหารของรัฐบาล]
ฉินสือโอวเห็นข้างทางก็มีตึกขึ้นใหม่เหมือนกัน จึงงหัวเราะแล้วพูดว่า “เป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆด้วยนะ คนมีเงินหน่อยพากันสร้างตึก คนมีที่ก็พากันสร้างตึกเหมือนกัน ที่แบบนี้ยังมีคนสร้างตึกอีก?”
ระหว่างรอไฟแดงอยู่นั้น ฉินเผิงเลื่อนกระจกมองไปที่ตึกรามบ้านช่องข้างทางอย่างรู้สึกเสียดาย และพูดขึ้นว่า “พูดเป็นเล่น เสี่ยวโอว ฉันรู้สึกว่าสร้างตึกที่นี่สิถึงเรียกว่าฉลาดสร้าง ทำเลดี รถเยอะ คนเยอะ ถ้าหากซื้อตึกสักคูหาแถวนี้เปิดเป็นร้านซ่อมรถล่ะก็ ยังไงก็รุ่ง”
ฉินสือโอวเห็นฉินเผิงจ้องไปที่ตึกคูหาเล็กๆตึกหนึ่งที่อยู่ตรงหัวมุมถนน รู้สึกเหมือนคล้อยตาม ถามไปว่า “ที่นี่ค่าที่เท่าไร?”
ฉินเผิงตอบในทันทีว่า “2000 หยวนต่อหนึ่งตารางเมตร”
“อย่างนั้นก็ถูกมากสิ” ฉินสือโอวพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ “ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อตึกนั้นแล้วเปิดเป็นร้านซ่อมรถเสียสิ?”
ฉินเผิงหัวเราะพูดว่า “ก็ต้องมีเงินก่อนสิ พี่ชาย 2000 หยวนต่อตารางเมตรยังไม่แพงอีกเหรอ? ที่นี่เป็นรอยต่อระหว่างเขตเมืองกับตำบลนะ! อีกอย่าง เปิดร้านซ่อมรถน่ะต้องใช้พื้นที่เยอะ คิดๆดูแล้วอย่างไรก็ต้องเงินมีสักห้าหกแสนหยวนถึงจะเปิดได้”
ฉินสือโอวเพียงตบบ่าฉินเผิงเบาๆ ไม่พูดอะไรต่ออีก
ในที่สุดก็พวกเขามาถึงห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองอย่างรวดเร็ว เมื่อจอดรถแล้ว มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินกรูเข้ามา
ฉินเผิงลากตัวฉินสือโอวไว้ พูดกับผู้หญิงที่เป็นคนนำทีมมาอย่างดีใจว่า “นี่ก็คือเพื่อนรักที่ฉันเคยเล่าให้เธอฟัง ฮ่าฮ่าฮ่า เขาชื่อฉินสือโอว…”
“ฉินสือโอว ฉิน ฉินโซ่ว?” ผู้หญิงผมยาวดำขลับ สวมกระโปรงทรงเอคนหนึ่งลองพูดตาม จากนั้นก็เอามือปิดปากหัวเราะอย่างสนุกสนาน
ฉินสือโอวรู้สึกประหม่า เขาเอามือลูบจมูก แล้วพูดว่า “ความจริง เพื่อนของผมเรียกผมว่าเสี่ยวโอวน่ะ”
ผู้หญิงที่ดูท่าทางเรียบร้อยคนนั้นคงจะเป็นเหยียนลี่ลี่นั่นเอง เธออายุประมาณยี่สิบสี่ยี่สิบห้าปี ไม่ค่อยสวยนัก แต่ว่าใบหน้าเนียนใส รูปหน้าเรียวยาวดูอ่อนหวาน มักชอบเม้มปากแล้วหัวเราะเบาๆ มองดูก็รู้ว่าต่อไปเธอต้องเป็นศรีภรรยาที่ดีแน่นอน
เธอเดินเข้ามายื่นมือให้ฉินสือโอว เริ่มแนะนำตัวก่อนว่า “สวัสดี ฉันชื่อเหยียนลี่ลี่ สี่คนนี้คือเพื่อนสนิทของฉัน ชื่อโจวหลิง โหลวมู่ชิง เฉาไห่ลู่ และอู๋อี”
หลังแนะนำตัวเสร็จ เธอก็ไปยืนอยู่ข้างๆฉินเผิง ไม่พูดอะไรอีก มีเพียงรอยยิ้มเบาๆเท่านั้น
ฉินสือโอวมองดูเหยียนลี่ลี่แล้วพูดด้วยเสียงทอดถอนใจว่า “ดีๆไม่นึกเลยว่าเจ้าทึ่มอย่างต้าเผิงจะมีภรรยาที่ดีอย่างเธอ! ถึงว่าเขาถึงได้อยากรีบแต่งงาน ดูท่าคงกลัวคนมาแย่งคนดีๆ ไปนี่เอง”
สาวกระโปรงทรงเอโหลวมู่ชิงหัวเราะฮิๆ พร้อมพูดว่า “ความจริงเหตุผลที่พวกเขารีบแต่งงานกันเพราะลี่ลี่ อุ๊บ…”
โจวหลิงที่ยืนอยู่ข้างๆรีบเอามือปิดปากเธอ แล้วพูดปนตำหนิว่า “ชิงชิง ห้ามพูดไปเรื่อย”
โหลวมู่ชิงรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองเกือบเผลอพูดออกไปแล้ว จึงแลบลิ้นทำหน้าทะเล้นแล้วไม่พูดอีก
เพื่อนสนิทสี่คนของเหยียนลี่ลี่นั้น หน้าตาจัดว่าใช้ได้ โดยเฉพาะโหลวมู่ชิง ผมยาวสลวยสีดำเงา เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดคู่กับกระโปรงทรงเอสีดำ เธอยังสวมถุงน่องและรองเท้าส้นสูงสีดำ มองไปแล้วให้ความรู้สึกเหมือนสาวออฟฟิศเซ็กซี่ในเกมเทพธิดาOL[footnoteRef:2] [2:  เทพธิดาOL คือตัวละครในเกมออนไลน์ ชื่อว่านารูโตะของประเทศจีน]
ฉินสือโอวพยายามไม่ทำให้ตัวเองดู**จนเกินไป ดังนั้นหลังจากเขาพูดทักทายกับสี่สาวแล้ว ก็ทำหน้านิ่งแล้วมองไปทางห้างสรรพสินค้าแทน
ฉินเผิงให้ลี่ลี่กับสี่สาวขึ้นรถไปก่อน แล้วใช้ศอกสะกิดฉินสือโอว พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า “เป็นไง ในสี่สาวนั้นถูกใจคนไหน? ฉันให้ลี่ลี่เป็นแม่สื่อให้”
ฉินสือโอวนิ่งไม่ตอบ ฉินเผิงก็พูดอีกว่า “ต้องเป็นโหลวมู่ชิงแน่เลยใช่ไหม? แหม สเปคของแกฉันจะไม่รู้ได้ไง? ขาเรียวยาว สวมแว่นตา โหลวมู่ชิงนี่แหละที่ตรงเสปคแกที่สุด”
“ไปไหนก็ไป ตาข้างไหนของแกที่เห็นว่าฉันชอบโหลวมู่ชิง?” ฉินสือโอวพูดพร้อมหัวเราะ
ฉินเผิงที่ชอบเบะปากเป็นนิสัย พูดว่า “ฉันจะไม่รู้ใจแกได้ยังไง? ตาก็มองไปที่ห้าง แต่หางตาแอบเหล่โหลวมู่ชิงอยู่ใช่ไหม?”
ฉินสือโอวมองฉินเผิงอย่างประหลาดใจ พูดว่า “แหม ไอ้เจ้านี่ เดี๋ยวนี้ช่างสังเกตจริงๆนะ”
ฉินเผิงกะพริบตาแล้วพูดว่า “รอดูเถอะ พี่สะใภ้แกก็คือแม่สื่อแกนี่ล่ะ”
ระหว่างพูดหยอกล้อกัน ฉินเผิงขึ้นรถ ขับตรงไปที่บริษัทรับจัดงานแต่งงาน
เมืองผิงเฉิงมีบริษัทรับจัดงานแต่งงานเล็กใหญ่อยู่สิบกว่าเจ้า บริษัทที่ฉินเผิงและลี่ลี่เลือกนั้นเป็นบริษัทที่ดีในระดับปานกลาง
ตอนแรก เหยียนลี่ลี่ที่ค่อนข้างประหยัด จึงอยากเลือกบริษัทรับจัดงานแต่งขนาดเล็ก แต่ฉินเผิงไม่อยากให้เธอรู้สึกต่ำต้อย บวกกับก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหากอยากได้งานแต่งงานที่ดี เพราะยังไงทั้งชีวิตก็มีการแต่งงานเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
พวกเขามาบริษัทรับจัดงานแต่งในครั้งนี้ก็เพื่อยืนยันเกี่ยวกับขบวนรถในงานแต่ง ฉินเผิงกับเหยียนลี่ลี่ไปคุยกับเถ้าแก่ ส่วนฉินสือโอวเดินเล่นอยู่รอบๆร้าน
เถ้าแก่เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบต้นๆ หลังเจอหน้าฉินเผิงกับลี่ลี่กล่าวทักทายตามประสาแล้ว ฉินเผิงก็ถามต่อว่า “เถ้าแก่จู ผมมาเพื่อยืนยันเวลาของขบวนรถงานแต่งครับ แปดโมงครึ่งเช้าวันที่10ขบวนรถของคุณต้องมาถึงหน้าบ้านผมนะครับ จากนั้นพวกเราถึงจะออกตัวไปรับเจ้าสาวพร้อมกัน”
เมื่อฉินเผิงพูดจบ เถ้าแก่ตะลึงงันไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เช้าวันที่8เหรอ? งานแต่งของคุณไม่ใช่วัน10เหรอครับ?”
คราวนี้กลายเป็นฝ่ายฉินเผิงตะลึงบ้าง เขาพูดด้วยน้ำเสียงซื่อๆ “คุณล้อเล่นหรือ งานเป็นวันที่8นะครับ ทำไมกลายเป็นวันที่10ไปได้ครับ?”
เถ้าแก่จูรีบหยิบตารางงานออกมาดูอย่างร้อนรน พูดว่า “ผมจำได้แม่นเลยครับว่าคุณบอกผมว่า…..แย่แล้ว เป็นวันที่สิบเดือนสี่ตามปฏิทินจันทรคติจีน แต่ผมดันลงวันที่ไว้เป็นวันที่10เดือน5ไป”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่ไหมคะ?” เหยียนลี่ลี่ถามอย่างกังวล
เถ้าแก่จูตอบอย่างลำบากใจ “มันมีปัญหาครับ วันที่คุณทั้งสองแต่งงานเป็นวันดี ทางผมก็มีคู่แต่งงานอีกคู่ที่จัดงานในวันนั้นเหมือนกัน ขบวนงานแต่งก็เลยจองให้ทางเขาไปแล้ว ดูสิครับ เซ็นสัญญาไปแล้วด้วย”
ฉินเผิงพูดอย่างร้อนรนใจว่า “อย่างนี้พวกผมจะทำยังไงครับ? ทางคุณจะแก้ปัญหายังไง?”
เถ้าแก่จูพูดว่า “งั้นเอาอย่างนี้ไหมครับ ผมจะติดต่อเพื่อนของผม ให้เขาหาขบวนรถให้คุณแทน คุณว่าแบบนี้ดีไหมครับ? แต่รถคงไม่สามารถหาแบบที่ต้องการได้ทั้งหมดนะครับ”
เมื่อฟังจบ ฉินเผิงโกรธขึ้นมา และทะเลาะกับเถ้าแก่จูทันที
ฉินสือโอวที่ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก รีบเข้ามาแยกทั้งสองออกจากกัน พนักงานร้านจัดงานแต่งงานท่าทางนักเลงคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดขึ้นว่า “พวกคุณทำอะไรน่ะ มาก่อความวุ่นวายเหรอ?”
ฉินสือโอวที่เพิ่งจะแยกตัวสองคนนี้ออกมาได้ หมอนี่ก็เข้ามาหาเรื่องอีก เขาจึงผลักหมอนี่ออกไป ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “คุณไม่ต้องมายุ่ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ”
พละกำลังของเขาในตอนนี้มีมากจนน่าตกใจ ‘โครม’ ผลักครั้งเดียวก็สามารถทำให้พนักงานตัวล่ำคนนี้ตัวหงายปลิวออกไป กระแทกจนเหมือนสมองน่าจะได้รับการกระทบกระเทือน เพราะพอลุกขึ้นมาแล้วก็ไม่กล้าเข้าไปหาเรื่องฉินสือโอวอีกเลย
ในที่สุดฉินสือโอวก็จัดการคู่เถ้าแก่จูกับฉินเผิงให้สงบสติอารมณ์ได้ โหลวมู่ชิงและพวกสาวๆต่างก็ยืนนิ่ง เอามือปิดปากยืนอยู่ข้างๆไม่กล้าส่งเสียง
พอสถานการณ์สงบลง ฉินเผิงอธิบายเพียงไม่กี่คำก็ทำให้ฉินสือโอวรู้ถึงต้นสายปลายเหตุ
ความจริงเถ้าแก่ร้านจัดงานแต่งก็ไม่ใช่พวกนักเลงสถุลอะไร เขาพูดอ้อนวอนต่อว่า “ใช่ครับ คุณน้อง เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง ผมต้องรับผิดชอบ ตอนนี้ที่เราต้องทำคือแก้ไขปัญหาไม่ใช่เหรอ?”
ฉินเผิงพูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “แค่คุณหาขบวนรถให้ได้แล้วยังไง? ขบวนที่ผมต้องการคือรถเบนซ์สีขาวนำขบวน และรถมาสด้า3สีแดงอีก6คัน ตอนจองผมก็แจ้งไว้แบบนี้!”
ที่บ้านเกิดฉินสือโอวการจัดขบวนรถแต่งงานมีความหมายที่เฉพาะตัวด้วย จะให้ดีที่สุดรถนำขบวนต้องเป็นสีขาว หมายถึง ‘คู่รักผมขาวโพลนไปด้วยกัน’ ส่วนรถตามหลังต้องเป็นสีแดง หมายถึง ‘แดงนำโชค’
ในขบวนรถแต่งงานนั้น รถที่นิยมมากที่สุดก็คือมาสด้า3 เพราะรถรุ่นนี้ทรงสวยราคาก็ค่อนข้างถูก ค่าเช่าจึงถูกกว่าด้วย
เหยียนลี่ลี่พูดด้วยเสียงห่อเหี่ยวใจ “ถ้าไม่ได้จริงๆ พวกเราคงต้องเปลี่ยนบริษัทแล้วแหละ”
เปลี่ยนตอนนี้ไม่ทันแล้ว มีเวลาแค่สองวันก่อนงานแต่ง งานต่างๆที่เตรียมไปตอนนี้ต่างก็ใกล้เสร็จหมดแล้ว
เถ้าแก่จูตอบสวนขึ้นมาว่า “วันที่คุณทั้งสองแต่งงานเป็นวันดี ในอำเภอมีคนจัดงานแต่งในวันนั้นอย่างน้อยก็ยี่สิบคู่ ไม่เชื่อพวกคุณลองไปถามบริษัทอื่นดู พวกเขาก็คงไม่มีขบวนรถให้แล้วเหมือนกัน”
ตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นตอนที่สถานการณ์ดำเนินไปถึงตอนหน้าสิ่วหน้าขวาน
ฉินเผิงเดินออกจากร้านจัดงานแต่งอย่างหมดอาลัย นั่งมองรถที่ขับไปมาอยู่ข้างถนน อีกนิดเดียวก็จะแต่งงานแล้ว สุดท้ายดันมาเกิดเรื่องแบบนี้ได้ ไม่ต่างกับเจอฟ้าผ่าลงมาในวันที่สดใสเลย
ฉินสือโอวก็ใจร้อนเช่นกัน เขามองไปรอบๆ แล้วพลันหัวเราะขึ้นมา เอามือตบไหล่ฉินเผิงเบาๆพูดว่า  “ต้าเผิง ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย เชื่อใจฉัน ขบวนรถของนายต้องไม่มีปัญหาแน่นอน!”
………………………………………………....


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

ตอนที่ 40 สไตล์เศรษฐีบ้านนอก
ไม่ไกลจากบริษัทจัดงานแต่งงาน มีร้าน4S[footnoteRef:1]ของรถออดี้และโฟลคสวาเก้นอยู่ เป็นร้านที่ค่อนข้างใหญ่ทีเดียว หน้าร้านมีรถออดี้A6Lสองคัน โฟลคสวาเก้นCC และพาสสาทหนึ่งคันจอดโชว์อยู่ และยังมีรถเก๋งอีกหลายคันจอดอยู่ในร้าน [1:  ร้านขายรถ4Sหมายถึง Sale-Spare part-Service-Survey คือร้านขายรถที่มีบริการทั้งจำหน่ายรถ อะไหล่รถ บริการซ่อม และบริการหลังการขายในร้านเดียว]
ฉินสือโอวให้สัญญาณกับทุกคนให้รอตัวเองสักครู่ เขาเข้าไปในร้าน4S มีพนักงานขายคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ ฉินสือโอวพูดว่า “เถ้าแก่อยู่ไหมครับ? ผมอยากจะซื้อรถ”
ในใจพนักงานขายคิดว่าไอ้บ้านนอกนี่คิดว่าตัวเองเป็นใคร? นึกว่าใครก็สามารถขอพบเถ้าแก่เราได้หรือไง? พร้อมตอบด้วยรอยยิ้มว่า “คุณคะ ถ้าซื้อรถสอบถามกับดิฉันได้เลยค่ะ”
ฉินสือโอวตอบว่า “ผมต้องการซื้อรถตัวท็อปของออดี้A6L พร้อมรูดบัตรจ่ายสดเลย ผมคิดว่าเถ้าแก่คุณควรจะออกมาต้อนรับผมหน่อยไม่ใช่เหรอครับ?”
เศรษฐกิจของประเทศจีนตอนนี้เติบโตเร็วมาก ยิ่งรถที่ผลิตในประเทศเองนั้นก็มีมากขึ้นอย่างรวดเร็ว ฉะนั้นจำนวนคนจีนที่ซื้อรถก็มีเพิ่มมากขึ้นอย่างมหาศาล การซื้อรถโดยจ่ายเงินสดนั้นยิ่งพบเห็นได้ง่าย แต่ว่า การซื้อรถอย่างออดี้ แล้วยังสามารถจ่ายสดได้นั้นกลับพบเห็นได้น้อยนัก ส่วนมากจะเป็นการผ่อนชำระมากกว่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองเล็กๆ อย่างเมืองผิงเฉิงนี้
พนักงานขายได้แต่ยิ้มตอบ และเรียกเถ้าแก่ออกมา
เถ้าแก่ร้าน4Sนั้นอายุยังน้อย ประมาณสามสิบสี่ถึงสามสิบห้าเท่านั้น เขาสวมเสื้อนอกเป็นเสื้อสูทของ CK ขณะจับมือทักทายกันแขนเสื้อเลิกขึ้นทำให้ข้อมือโผล่ออกมาเผยให้เห็นนาฬิกาข้อมือวาเชอรอง คองสตองแตง ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยออร่าของคนหนุ่มมีความสามารถ
“สวัสดีครับ ผมชื่อต้วนเหล่ย เป็นเจ้าของร้านนี้ครับ คุณจะซื้อรถA6โดยจ่ายสดใช่ไหมครับ?” เถ้าแก่อายุน้อยคนนี้พูดด้วยรอยยิ้ม
ฉินสือโอวหยิบบัตรทองของธนาคารมอนทรีออลออกมาแล้วพูดว่า “รถA6หนึ่งคัน ผมอยากได้ที่เป็นรถนำเข้า คุณมีใช่ไหมครับ?”
เมื่อได้ยินคำนี้ ต้วนเหล่ยตกใจเล็กน้อย เขาเปิดร้านมาก็สองปีแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีลูกค้ามาซื้อรถออดี้A6นำเข้า
ออดี้A6เป็นรถที่มีชื่อเสียงมาก แทบพูดได้ว่าเป็นรถที่นิยมใช้กันสำหรับเจ้าหน้าที่รัฐชั้นสูงของจีน ความจริงเราสามารถพูดได้ว่า รถออดี้A6ที่ผลิตในจีนนั้นประสบผลสำเร็จอย่างมาก สำเร็จถึงขั้นว่าทำให้คนจีนแท้ๆ ไม่ใช้รถยี่ห้อของจีนเลยทีเดียว
แต่สำหรับผู้ใช้รถในประเทศจีนนั้น ออดี้ที่นำเข้ามากลับไม่ได้รับความนิยมเสมอไป เพราะว่ารถนำเข้ารุ่นA6นั้นมีตัวรถที่สั้นกว่าA6ที่ผลิตในจีนถึง90มิลลิเมตร เตี้ยกว่า20มิลลิเมตร ความกว้างภายในห้องโดยสารก็แคบลง ผู้ใช้รถในประเทศจีนมักจะชอบรถที่ห้องผู้โดยสารกว้างขวางมากกว่า
แต่ทว่าหากไม่นับเรื่องขนาดห้องโดยสารแล้ว ออดี้A6ที่นำเข้านั้นมีจุดเด่นมากกว่าที่ผลิตในประเทศอยู่มากโขเลย โดยเฉพาะด้านความละเอียดในการผลิต เช่นวัสดุของฟิล์มกรองแสงตรงกระจกไฟฟ้าข้างรถ หรือความแตกต่างทางด้านเครื่องยนต์ ที่ให้แรงบิดที่เร็วกว่า และอัตราเร่งที่สูงกว่า
แต่ว่า จุดเด่นจริงๆ ของรถนำเข้าออดี้A6นั้นน่าจะเป็นที่quattroระบบขับเคลื่อนสี่ล้ออัจฉริยะเฉพาะของบริษัทออดี้ที่มาพร้อมกับตัวเครื่องถึงสองตัว ระบบตัวนี้ช่วยเพิ่มการทรงตัวของรถรุ่นนี้ได้ถึงสองเท่า ทำให้ไม่ว่าจะเรื่องการควบคุมการเลี้ยวและบังคับทิศทางขับรถบนสภาพถนนแบบไหน สามารถทำให้ควบคุมทิศทางและทรงตัวได้ดีกว่า ปลอดภัยกว่าด้วย
แน่นอน เพราะมีภาษีเข้ามาเกี่ยวด้วย ทำให้รถA6นำเข้านั้นแพงกว่า ราคาตัวท็อปก็แพงกว่าถึงสองเท่า ยิ่งรถOLราคาก็ตกประมาณหกแสนห้าหมื่นหยวนเลยทีเดียว
เห็นบัตรทองมอนทรีออลอยู่ในมือฉินสือโอว ตาของต้วนเหล่ยเบิกโพลงและกะพริบไปมารัวๆ ตัวเขาเองก็เรียนมหาวิทยาลัยที่แคนาดาเหมือนกัน ดังนั้นจึงรู้ถึงความพิเศษของบัตรใบนี้ บัตรประเภทนี้หากมีมูลค่าทรัพย์สินไม่ถึงยี่สิบล้านดอลลาร์แคนาดา ธนาคารมอนทรีออลไม่มีทางออกบัตรให้อย่างแน่นอน
เมื่อเห็นบัตรทองจากธนาคารมอนทรีออลแล้ว ต้วนเหล่ยกระตือรือร้นขึ้นมาแล้วรีบเชิญฉินสือโอวนั่งทันที เขาพูดว่า “รถนำเข้าA6ใช่ไหมครับ? ฮ้า พอดีเลยครับ ที่ร้านผมมีพอดี แล้วก็ คุณพี่มาถูกที่แล้วครับ ผมกล้ารับประกันว่า ร้าน4Sในเมืองผิงเฉิง มีเพียงร้านผมร้านเดียวเท่านั้นที่มีรถนำเข้าA6!”
ฉินสือโอวโทรศัพท์หาพี่เขย รถคันนี้เขาถือว่าซื้อให้กับทางบ้านพี่สาว เหตุผลที่เขาซื้อรถนำเข้าออดี้A6 ก็เพราะว่าพี่เขยเขาชอบรถคันนี้มาก ภาพพื้นหลังในคอมพิวเตอร์ของเขาก็เป็นรูปของรถคันนี้
ถือโอกาสที่พี่เขยยังไม่มา ฉินสือโอวจึงไปทดลองขับรถดู
ออดี้ A6ถือเป็นราชาแห่งรถหรูทั้งปวง เป็นธรรมดาที่ขับแล้วรู้สึกเหมาะมือ เมื่อเทียบกับรถออดี้ที่ผลิตในจีนแล้ว รถนำเข้ายิ่งดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด การออกแบบภายในไม่หรูหรามาก แต่มองโดยรวมแล้วก็สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของนักออกแบบที่ต้องการให้ความรู้สึกที่เน้นใช้งานมากกว่า
นี่ก็เหมือนเป็นการเปรียบเทียบระหว่างเปียโนของยามาฮ่ากับเปียโนธรรมดา มองภายนอกจะไม่ค่อยเห็นถึงความแตกต่างมากนัก แต่เพียงวางมือลงบนคีย์บอร์ดเท่านั้นก็รับรู้ได้ถึงความแตกต่าง และเมื่อได้ลองเล่นแล้ว เสียงที่ออกมา ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างกันอย่างชัดเจน!
เมื่อเห็นสีหน้าพอใจของฉินสือโอว ต้วนเหล่ยก็รู้แล้วว่างานนี้ปิดการขายได้อย่างแน่นอน เขาพูดขึ้นว่า “คุณฉินครับ หากคุณมั่นใจว่าจะซื้อรถคันนี้แล้ว เรื่องราคาเรายังต่อรองกันได้นะครับ”
ฉินสือโอวถือโอกาสเริ่มพูดเข้าประเด็น “ราคานี้ถือว่าโอเคแล้วครับ แต่ว่า ผมมีเรื่องอยากขอให้เถ้าแก่ต้วนช่วยเหลือหน่อยครับ”
ต้วนเหล่ยรีบโพล่ง ‘ยินดีอย่างยิ่ง’ ฉินสือโอวจึงพูดต่อว่า “เถ้าแก่ต้วน รถออดี้ในเขตของเรา เกินกว่าครึ่งมาจากร้านของคุณ ผมคิดว่าคุณคงรู้จักเจ้าของรถออดี้หลายคน คือแบบนี้ครับ อีกสองวันเพื่อนผมจะแต่งงาน ขาดขบวนรถ ดังนั้นคุณช่วยเป็นธุระ ติดต่อหารถออดี้สีแดงมาสักหกคันได้ไหมครับ? A4 หรือA6ก็ได้ครับ”
พอพูดจบ ต้วนเหล่ยเข้าใจเรื่องที่ฉินสือโอวสื่อทันที เขาถามต่อว่า “หากผมเดาไม่ผิด เหตุผลจริงๆ ที่คุณมาที่ร้านก็เพื่ออยากหาขบวนรถ แต่ก็ถือโอกาสซื้อรถสักคันใช่ไหมครับ?”
ฉินสือโอวหัวเราะแล้วพูดว่า “ประมาณนั้นครับ แต่ความจริงผมมีความคิดที่จะซื้อรถให้พี่เขยอยู่แล้ว กลับมาคราวนี้ เลยคิดว่าจะจัดการให้เรียบร้อยไปเลยครับ”
คิดๆ ดูแล้ว เขาจึงเล่าเรื่องขบวนรถแต่งงานที่เกิดปัญหาของฉินเผิงให้ฟัง ว่าไปก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดบังอะไร
ต้วนเหล่ยยิ้มมุมปาก แอบคิดในใจว่าเศรษฐีบ้านนอกคนนี้มาจากที่ไหนกัน ตัวเขาเองก็เป็นคนที่ถูกเรียกว่าเศรษฐีบ้านนอกบ้าง ลูกคนรวยบ้าง แต่เมื่อเทียบกับคุณชายตรงหน้าคนนี้แล้วดูเหมือนแตกต่างกันเยอะเหลือเกิน
เพียงเพื่อช่วยหาขบวนรถแต่งงานให้เพื่อน ถึงกับลงทุนซื้อรถนำเข้า แถมรถก็ไม่ได้ซื้อไว้ขับเองแต่ซื้อให้คนอื่นอีกต่างหาก ต้วนเหล่ยยอมรับว่าตัวเองทำแบบนี้ไม่ได้
เรื่องบางเรื่องนั้น การทำไม่ได้ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการชื่นชนคนที่คิดจะทำ ต้วนเหล่ยรู้สึกประทับใจในความช่วยเหลือที่ฉินสือโอวมีให้เพื่อนไม่น้อย จึงตบอกตัวเองแล้วพูดว่า “คุณพี่ฉินวางใจได้ครับ เรื่องนี้ให้ผมจัดการเอง ขบวนรถผมจะติดต่อให้เสร็จเรียบร้อยภายในวันนี้ รถนำขบวนผมใช้รถสีขาวA8 ตามหลังด้วยรถA6สีแดงแปดคัน รับรองว่าต้องสวยงามตระการตาแน่นอนครับ!”
ขบวนรถทั่วไปปกติใช้รถหกคัน เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกถึงความราบรื่น แต่ทว่าหากการเงินสะดวกแล้วล่ะก็ แปดคันย่อมดีกว่า เปรียบได้กับความเฮงความร่ำรวย
เท่านี้ก็ถือว่าเป็นอันเสร็จเรียบร้อย ฉินสือโอวไม่คิดว่ามันจะง่ายถึงเพียงนี้ ตอนแรกเขายังคิดว่าอาจต้องจ่ายเงินเพื่อให้ต้วนเหล่ยช่วยเหลือเสียอีก
จากนั้น พี่สาวและพี่เขยของฉินสือโอวก็มาถึง เพียงได้เห็นสีเงาวาววับ และรูปทรงที่สุดแสนจะคลาสสิคของรถA6นำเข้าเท่านั้น พี่เขยเขาก็อึ้งตะลึงแล้วพูดว่า “ไอ้เด็กคนนี้ซื้อรถคันนี้แล้วจริงเหรอ?”
ฉินสือโอวหัวเราะแล้วพูดว่า “เป็นของขวัญให้พี่และพี่สาวผมนะครับ ตอนนี้ที่บ้านไม่มีรถเลย ทำธุระอะไรก็ไม่สะดวก”
นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่เขาซื้อรถ รถของเขาที่ฟาร์มปลาขับกลับมาใช้ที่นี่ไม่ได้ ต่อไปหากต้องกลับบ้านมาทำธุระแล้วไม่มีรถเลยสักคัน คงทำให้เสียเวลามาก
พี่เขยของฉินสือโอวทำงานเป็นเจ้าหน้าที่จัดซื้ออยู่ในโรงงานแห่งหนึ่งในตัวเขต เพราะไม่มีรถ ปกติจึงพักอยู่กับโรงงาน วันหยุดกลับบ้านทีต้องนั่งรถประจำทางกลับ ตัวเขาอยากซื้อรถมานานแล้ว แต่ติดตรงที่ยังไม่มีเงิน
เมื่อคืนวาน พี่สาวฉินสือโอวได้บอกกับสามีไปว่าน้องชายให้เงินมาก้อนหนึ่ง แต่ไม่ได้บอกว่าเท่าไร บอกเพียงว่าเพียงพอแล้วที่จะใช้เริ่มต้นทำธุรกิจ
ก่อนหน้านี้พี่เขยฉินสือโอวไม่ได้รู้รายละเอียดชีวิตในแคนาดาของฉินสือโอว แต่ดูจากที่ภรรยาได้เงินมาบวกกับรถที่บทจะซื้อก็ซื้อนี่อีก เขารู้ในทันทีว่าน้องเขยเขาคนนี้กลายเป็นคนรวยไปแล้ว
“ฉัน ฉันไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว แบบนี้ไม่ค่อยดีหรือเปล่า?” พี่เขยฉินสือโอวพูดพลางถูมือไปมา
รถคันละหกแสนกว่าหยวน เขาเองคงขับอย่างไม่วางใจเพียงรอยขีดข่วนนิดเดียวก็อาจต้องใช้เงินซ่อมหลายหมื่นหยวน!
ฉินสือโอวเพิ่งรับรู้ได้ถึงคำพูดที่ว่าคนรวยพูดดังกว่า พอกระเป๋าเงินหนักก็ยืดได้เต็มที่ก็คราวนี้ เมื่อก่อนระหว่างพี่เขยกับเขานั้น เขาเป็นฝ่ายที่ถูกสั่งสอนตลอด แต่ตอนนี้สถานะกลับตาลปัตรแล้ว
รูดบัตรจ่ายเงินเสร็จ รถก็พร้อมที่จะทำการโอนชื่อแล้ว ต้วนเหล่ยยังแถมของแถมเป็นอุปกรณ์จิปาถะอีกมากมายเช่นบัตรบำรุงรักษา ผ้าคลุมรถ ปลอกหุ้มพวงมาลัยรถ น้ำหอมปรับอากาศเป็นต้น
ถึงตอนนี้ เท่ากับว่าการซื้อรถคันนี้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง พี่สาวและพี่เขยฉินสือโอวยังอึ้งอยู่ แม้กระทั่งตอนต้วนเหล่ยยื่นกุญแจรถให้ทั้งสองคนก็ยังคงตะลึงไม่หาย
“รถคงต้องจอดไว้ที่นี่ชั่วคราวนะครับ ทางร้านรับผิดชอบดำเนินการให้หมด แต่การขอทะเบียนพวกคุณต้องดำเนินการเองนะครับ” ต้วนเหล่ยพูด พี่สาวและพี่เขยฉินสือโอวพยักหน้าพร้อมกัน
ฉินสือโอวเดินออกจากร้าน4Sก่อนแล้วเดินตรงไปร้านกาแฟเพื่อเจอกับฉินเผิงและคนอื่นๆ ฉินเผิงไม่มีกะจิตกะใจดื่มกาแฟหรอก เขาวุ่นกับการโทรศัพท์หาเพื่อนๆ เพื่อขอความช่วยเหลือไม่หยุดหย่อน ดูยุ่งวุ่นวายมากทีเดียว
“โอเคแล้ว จัดการให้เรียบร้อยแล้วล่ะ รถนำขบวนคือA8 ส่วนรถตามหลังคือรถA6สีแดงแปดคัน พรุ่งนี้มาดูรถได้ ตอนนี้เราก็ไปจัดการเรื่องต่อไปได้แล้วใช่ไหม? ” ฉินสือโอวพูดพลางหัวเราะ
ฉินเผิงมองฉินสือโอวอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง จึงถามด้วยน้ำเสียงสงสัยว่า “นายอย่าล้อเล่นนะ เสี่ยวโอว นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ”
ฉินสือโอวดึงฉินเผิงมาแล้วชี้ไปที่ร้าน4s พูดว่า “เถ้าแก่ต้วนเหล่ย พอดีเขาเป็นเพื่อนของฉัน เขามีเพื่อนที่อยู่กลุ่มและคลับคนรักรถ แค่หารถมาไม่กี่คัน เป็นเรื่องโซอีซี่ไม่ใช่เหรอ? ”
พวกของโหลวมู่ชิงและเหยียนลี่ลี่ต่างพากันอึ้ง และตะลึงงันไปกับคำพูดของฉินสือโอว
…………………………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 41 ซากเรืออับปางในคลอง
ต้วนเล่ยจัดการธุระได้อย่างน่าไว้วางใจมาก ช่วงหัวค่ำรูปภาพขบวนรถออดี้ได้ถูกส่งเข้ามาในมือถือของฉินสือโอว  ต้วนเล่ยได้ส่งข้อความเข้ามา ‘ทำธุระเสร็จหมดแล้ว วันที่8ตอนเช้าขบวนรถจะออกเดินทาง’
ฉินสือโอวโทรศัพท์ไปขอบคุณ จากนั้นก็ไปหาฉินเผิงเพื่อให้เขาดูรูปภาพขบวนรถ
ฉินเผิงจึงให้เขาอยู่กินข้าวเย็นด้วยกันตามปกติ ยังไงแล้วเรื่องนี้ก็เป็นการแก้ปัญหาเรื่องที่ใหญ่สำหรับเขา
ฉินสือโอวก็ขี้เกียจกลับบ้านเช่นกัน เพราะเรื่องที่เขาซื้อรถทำให้พ่อกับแม่บ่นอยู่ที่บ้านตลอดเวลา เขาถูกมองว่าใช้เงินฟุ่มเฟือยและไม่มีประโยชน์
และแน่นอน โชคดีที่พ่อกับแม่เขาไม่รู้ว่า รถที่เขาขับอยู่ที่แคนาดาคือรถลีมูซีนซึ่งมีราคาขายในประเทศสูงกว่าสองล้านดอลลาร์แคนาดา และที่พวกเขายิ่งไม่รู้ก็คือ รถลีมูซีนที่อยู่ในเมืองแฟร์เวลเป็นเหมือนกับสิ่งของที่จัดแสดงโชว์ไว้แต่เอามาใช้ประโยชน์ได้ไม่มาก……
ในฤดูใบไม้ผลิ ที่นาของทางบ้านมีงานให้ทำค่อนข้างเยอะ ต้องเตรียมเพาะปลูก เมล็ดพันธุ์มะเขือยาว เมล็ดพันธุ์ขึ้นฉ่าย ต้นกล้าพริกและแตงกวา
ที่บ้านของฉินสือโอวจะเป็นแปลงสวนผักแบบเปิด ค่าใช้จ่ายที่เขาเข้ามหาวิทยาลัยล้วนแล้วมาจากการเอาผักสีเขียวแต่ละต้นพวกนี้แลกมา ดังนั้นในช่วงนี้ ลานบ้านจึงเต็มไปด้วยต้นกล้าของผัก
เมื่อเห็นต้นกล้าผักเหล่านี้ ฉินสือโอวก็นึกถึงพื้นที่ว่างในฟาร์มปลาที่เป็นที่รกร้างผืนใหญ่ ผักที่เมืองแฟร์เวลมีไม่หลากหลาย หลักๆจะเป็นผักดั้งเดิมประเภท ดอกกะหล่ำ แครอท พริกหวาน ผักกูดพื้นเมือง นอกจากนั้นแล้วที่ปลูกเยอะที่สุดคือ มันฝรั่ง ข้าวโพดหวานและถั่วเขียว
ยังไงก็เป็นแค่เมืองเล็กๆที่รวมแหล่งฟาร์มปลาไว้ด้วยกัน จริงๆแล้วงานเพาะปลูกผักเล็กๆจึงไม่ใช่เรื่องที่พวกชาวประมงตัวกำยำสูงใหญ่จะสามารถจัดการได้ ผักในเมืองแฟร์เวลส่วนมากจะถูกขนส่งมาจากเซนต์จอร์นส์ เมื่อบวกกับค่าขนส่งแล้ว ดังนั้นราคาจึงสูงเป็นปกติ
ราคาสูงก็ไม่เท่าไร แต่การขนส่งที่ใช้เวลานานทำให้ผักไม่สดใหม่ เมื่อเห็นต้นกล้าในบ้าน ฉินสือโอวจึงตัดสินใจที่จะเอาเมล็ดพันธุ์กลับไปบ้างเล็กน้อย เพื่อลงมือเพาะปลูกด้วยตัวเอง
ฉินสือโอวได้เอาเรื่องนี้ไปบอกไว้กับพ่อแม่สักหน่อย คุณพ่อฉินรีบเริ่มทำงานทันที เขาเอาแตงกวา มะเขือเทศ พริกแดงและเขียว มะเขือยาว ขึ้นฉ่ายและยังมีเมล็ดพันธุ์ผลไม้พวกแตงไทย แตงโม จัดเก็บออกมา และจัดเตรียมกระเป๋าสะพายหลังให้กับฉินสือโอว
คนอายุปูนนี้อย่างเออร์บัก มีความหลงใหลในทุ่งนามาก บนหัวเขาสวมหมวกฟางของคุณพ่อฉินและพูดขึ้น “ฉิน ดีมากเลย กลับไปฉันจะช่วยนายปลูกผักพวกนี้ นายรู้วิธีปลูกไหม?”
ฉินสือโอวพูดอย่างมั่นใจ “เรื่องนี้คุณวางใจเถอะ ผมโตมากับสวนผัก ทำของพวกนี้ เรื่องเล็ก!”
คุณพ่อฉินกับคุณแม่ฉินต้องไปรดน้ำผักกุยช่าย ฤดูใบไม้ผลิเป็นฤดูที่เหมาะกับการกินผักกุยช่าย แต่ผักจำพวกนี้ขาดน้ำไม่ได้เลย จำเป็นต้องรดน้ำและทดน้ำเข้านาอย่างสม่ำเสมอ
ฉินสือโอวจึงต้องไปช่วยทำงานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เออร์บักก็สวมหมวกฟางไว้แล้วเดินตามขึ้นไป
เมื่อมาถึงแปลงสวนผักแบบนี้แล้ว ฉินสือโอวและครอบครัวก็กลายเป็นจุดสนใจของเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียง คนไม่กี่ครอบครัวที่ทำงานอยู่รอบๆบริเวณสวนผักต่างก็หยุดทำงานและมองมาที่เออร์บักอย่างประหลาดใจ
“ฝรั่งแก่นี่เป็นคนที่ไหน?” คนรูปร่างเตี้ยวัยกลางคนนั่งยองๆอยู่คันนาเอ่ยถามคุณพ่อฉินเบาๆ
ฉันพ่อฉินส่งบุหรี่ขึ้นไปให้หนึ่งมวน ยิ้มจนตาหรี่และพูดออกมา “นี่คือเพื่อนที่เสี่ยวฉินรู้จักที่แคนาดา เป็นทนายความ และยังได้ยินมาว่าเคยเป็นเอกอัครราชทูตในประเทศเราด้วยนะ”
คนรูปร่างเตี้ยวัยกลางคนเป็นญาติกับตระกูลฉิน ถ้านับตามรุ่นในวงญาติ ฉินสือโอวต้องเรียกเขาว่าลุงสี่ เขามองดูบุหรี่ที่คุณพ่อฉินส่งขึ้นไปให้อย่างพินิจพิเคราะห์ จากนั้นจึงพูดด้วยความอิจฉา “ไอ๊หยา พี่ ตอนนี้เสี่ยวฉินมีอนาคตแล้ว มีเพื่อนเป็นคนต่างชาติแล้วเหรอ? บุหรี่มวนนี้ของพี่ยี่ห้ออะไรเนี่ย?”
สำหรับคนเป็นพ่อเป็นแม่ คำชมที่ดีที่สุดมักจะมาจากลูกของตัวเอง คุณพ่อฉินจึงพูดด้วยสีหน้าที่ผ่องใส “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายี่ห้ออะไร เสี่ยวฉินเอากลับมาฝาก สูบไปเถอะ กลิ่นหอมมาก นายลองดู”
แปลงสวนผักของตระกูลฉินอยู่ด้านหน้าหมู่บ้าน ด้านข้างติดกับแม่น้ำไป๋หลง น้ำที่ใช้ทดสวนกุยช่ายก็สูบมาจากในแม่น้ำนี้
แม่น้ำไป๋หลงได้ชุบเลี้ยงคนหมู่บ้านตระกูลฉินไว้ แม่น้ำสายนี้มีกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก เป็นที่รวมของแม่น้ำที่ไหลลงมาจากภูเขาและแม่น้ำสายเล็กๆจำนวนหนึ่ง โดยอาศัยรูปทรงที่โค้งงอเหมือนพระจันทร์พัดพาสายน้ำไหลผ่านหน้าหมู่บ้านไปด้วยกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวทรงพลัง ส่วนที่กว้างที่สุดของลุ่มแม่น้ำคือประมาณยี่สิบกว่าเมตร สุดท้ายแล้วสายน้ำนี้จะไหลลงไปยังปากแม่น้ำของเขื่อนแห่งหนึ่ง
ถึงแม้ว่า Grand Canal (คลองที่ชุดขึ้นจากปักกิ่งถึงเมืองหางโจว)จะหยุดไหลแล้ว แต่ว่าลุ่มแม่น้ำอีกหลายสายยังคงมีปริมาณน้ำเต็มเปี่ยม เฉกเช่นแม่น้ำไป๋หลงนี้
ฉินสือโอวเอาเชือกมัดเครื่องปั๊มน้ำติดกับต้นหลิวต้นหนึ่งที่อยู่ข้างแม่น้ำไป๋หลง จากนั้นก็วางลงไปกลางน้ำ จัดวางสายยางให้เรียบร้อย หลังจากที่เปิดเครื่องแล้วน้ำในแม่น้ำที่ขาวใสเย็นฉ่ำก็ไหลพุ่งออกมา
เออร์บักที่อยู่ปลายคันนาของผักกุยช่ายก็ดีใจมาก หลังจากที่น้ำไหลมาที่หัวนาเขาก็ได้ทักทาย ฉินสือโอวได้ใช้พลั่วเหล็กมาขุดดินปิดช่องคลองผักเก่าและเปิดช่องคลองผักใหม่
สุดท้ายทดน้ำไปได้สิบกว่านาที น้ำในช่องคลองก็หยุดอย่างกะทันหัน คุณพ่อฉินที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ไม่มีเวลาจัดการจึงพูดสั่งขึ้น “รีบไปปิดสวิตช์ไฟ อย่าให้เครื่องไหม้ ต้องมีหญ้าในน้ำไปอุดไว้แน่เลย”
ฉินสือโอวชำนาญในการทำเรื่องนี้มาก เมื่อก้าวขาได้ก็รีบวิ่งไปที่ฝั่งแม่น้ำ ดึงสวิตช์ไฟที่แขวนอยู่บนเสาไฟฟ้าออก
เมื่อตัดไฟแล้ว คุณพ่อฉินกำลังจะไปยกเครื่องปั๊มน้ำขึ้นมาทำความสะอาดเอาหญ้าออก ฉินสือโอวหัวเราะพูดออกมา “พ่อไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวผมจัดการเอง”
เขาไม่คิดจะเอาเครื่องปั๊มน้ำขึ้นมา เจ้าเครื่องเล็กนี้เป็นเหล็กไม่ผสม ดูแล้วไม่ใหญ่ แต่จริงๆแล้วหนักมาก ตอนนี้เขามีหัวใจโพไซดอน ใช้จิตสำนึกโพไซดอนไปทำความสะอาดเอาหญ้าออกก็เป็นอันเสร็จสิ้น
ขณะที่จิตสำนึกโพไซดอนลงไปในน้ำ ครู่หนึ่งฉินสือโอวก็รู้สึกถึงพลังดึงดูดที่รุนแรงปรากฏออกมา
ก็เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่งานประมูลได้เห็นพลังในการควบคุมอาหารของรูปแกะสลักแอปเปิลอำพันทองไม่มีผิด จิตสำนึกโพไซดอนยากที่จะควบคุม เขาจึงปล่อยพลิ้วไปตามกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก
เวลาผ่านไปสิบกว่าวินาที จิตสำนึกของโพไซดอนก็พุ่งออกไปที่แม่น้ำไป๋หลงตรงบริเวณหน้าหมู่บ้านตระกูลฉิน จากนั้นก็ค่อยๆหยุดลง
ฉินสือโอวมองไปที่ก้นแม่น้ำอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่มีของอะไร
บริเวณนี้คุณภาพน้ำปกติ ก้นแม่น้ำเป็นดินเลนที่หนาและมีขยะ แม้แต่ปลายังเห็นได้น้อย สามารถเห็นปลาช่อนไม่กี่ตัวทะลุออกมาจากดินเลนบ้างเป็นบางครั้ง ปลาที่เคยเห็นตอนเด็กๆอย่างปลาทอง ปลาเฉาฮื้อและปลาไหลตอนนี้แทบไม่เห็นแม้แต่เงา
ฉินสือโอวรู้สึกสงสัยเล็กน้อยแล้ว อะไรที่กำลังดึงดูดจิตสำนึกโพไซดอน? เขากวาดตามองรอบๆก้นแม่น้ำให้ละเอียด นอกจากดินเลนแล้วก็ยังคงเป็นดินเลน บนดินนั้นมองไม่เห็นของมีค่าอะไร
บนดินเลนไม่มีของ แล้วใต้ดินเลนล่ะ?
จิตสำนึกโพไซดอนเป็นพลังที่มีความสามารถหลากหลาย เหมือนกับสิ่งหนึ่งที่สามารถเปลี่ยนตัวตนไปมาได้จิตใจของฉินสือโอวเอาแต่ฮึกเหิมเหมือนกับระลอกคลื่นน้ำ ความเร็วทำให้ดินเลนที่อ่อนนุ่มฟุ้งกระจายออกไป
ก้นแม่น้ำที่แปรปรวนไปตามการฟุ้งกระจายของดินเลนเช่นนี้ได้เปลี่ยนน้ำที่ใสสะอาดเป็นสีเทาดำขึ้นมาทันทีทันใด ผู้หญิงสามสี่คนที่กำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำต่างพากันตกใจและรีบเก็บเสื้อผ้าขึ้นมาบนฝั่ง
ดินเลนที่อยู่ก้นแม่น้ำได้ฟุ้งกระจายขึ้นมาหนาประมาณสองเมตรกว่าจนในน้ำแทบจะกลายเป็นโคลน โชคดีที่จิตสำนึกโพไซดอนไม่ต้องอาศัยดวงตาในการมองหาสิ่งของ ดังนั้นฉินสือโอวยังคงรับรู้สถานการณ์ที่ก้นแม่น้ำได้อย่างชัดเจน
เนื่องจากดินเลนได้ฟุ้งกระจาย คิดไม่ถึงว่าจะมีซากเรืออับปางลำหนึ่งปรากฏขึ้นมา เรือลำนี้มีความยาวมากกว่าเมตรครึ่ง กว้างประมาณสามเมตรกว่า โครงเรือที่เป็นไม้ได้ถูกกัดเซาะจนผุพัง แต่ก็ยังคงสามารถมองเห็นเป็นรูปเป็นร่างได้
หัวท้ายของเรือลำนี้ผุพังจนดาดฟ้าของเรือนั้นกว้างขวางมาก ล้มลงมาจนขอบข้างของเรือนั้นต่ำมากซึ่งสามารถมองเห็นคานเรือโค้งมนได้ นอกจากนี้บริเวณโดยรอบยังสามารถมองเห็นเสากระโดงเรือที่ตรงดิ่งห้าหกเสา
หลังจากที่เห็นสภาพคร่าวๆของเรือไม้ลำนี้ได้อย่างชัดเจนแล้ว ฉินสือโอวจึงวิเคราะห์ออกมาว่า นี่คือเรือสำเภาลำหนึ่ง ในหมู่บ้านก็เคยมีหนึ่งลำ ตอนเด็กๆเขากับฉินเผิงมักจะนั่งเรือลำนี้ไปตกปลาที่กลางแม่น้ำ แต่ว่าเรือในหมู่บ้านลำนั้นไม่ได้ใหญ่อะไรมาก ยาวมากสุดก็ประมาณสามเมตรกว่า
สมัยก่อนพบเห็นเรือสำเภาได้บ่อยที่แม่น้ำทางภาคเหนือ เป็นหนึ่งในสี่เรือโบราณของจีน มีขึ้นในสมัยราชวงศ์ถังและราชวงศ์ซ่ง เรือประเภทนี้เหมาะกับเส้นทางเดินเรือที่มีน้ำตื้นและมีทรายมาก ในสมัยราชวงศ์หมิงเคยมี Grand Canal (คลองที่ขุดขึ้นจากปักกิ่งถึงเมืองหางโจว) ซึ่งคลองนี้ใช้ขนส่งอาหารและคน ดังนั้นปัจจุบันจึงสามารถพบเห็นเรืออับปางเช่นนี้ได้ซึ่งไม่ทำให้ฉินสือโอวรู้สึกแปลกประหลาดใจนัก
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของฉินสือโอวก็คือซากหีบไม้ที่อยู่บนเรืออับปางหีบหนึ่ง หีบไม้นี้ได้ชำรุดทรุดโทรมลงแล้วทำให้ปรากฏให้เห็นเหมือนกับก้อนอิฐสี่เหลี่ยมสีน้ำตาลเทาเป็นก้อนๆ
ฉินสือโอวไม่รู้ว่าเจ้าก้อนสี่เหลี่ยมนี้คืออะไรแต่ว่ามันมีจำนวนมากเลยทีเดียว หีบไม้ที่สูงเท่าครึ่งตัวคน ข้างในเต็มไปด้วยก้อนสี่เหลี่ยมเหล่านี้
นอกจากนี้บริเวณตรงกลางของหีบไม้ยังมีโครงกระดูกอยู่อีกหนึ่งร่าง บนโครงกระดูกเปื้อนไปด้วยดินเลน สองแขนกอดอกไว้ด้านหน้า ในอ้อมอกกอดหีบไม้สีเทาหีบหนึ่งไว้ด้วยความโกรธ
ของที่ดึงดูดจิตสำนึกโพไซดอนจึงมาจากหีบไม้นี้!
..........................................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 42 ของล้ำค่าในคลอง
ฉินสือโอวเอาเครื่องปั๊มน้ำขึ้นมา แต่ไม่ได้จัดการทำความสะอาดเอาหญ้าออก เขาได้เอ่ยกับพ่อไว้เพียงประโยคหนึ่งว่า “มีธุระด่วน” ก่อนที่จะเดินหนีไป
คุณพ่อฉินโยนก้นบุหรี่ทิ้งและขมวดคิ้วพูดออกมา “อายุมากขนาดนี้แล้วยังไม่รู้จักทำตัวให้สุขุม!”
เออร์บักพูดออกมาอย่างมีความสุข “เฮ้เพื่อน ผมจะทำความสะอาดเอาหญ้าออกเอง อันนี้ผมทำได้!”
คุณพ่อฉินรีบขวางเขาไว้ การซ่อมเครื่องปั๊มน้ำนี้จะต้องทำร่วมกับไฟฟ้าพลังน้ำ เขาเลยกลัวว่าฝรั่งร่างใหญ่คนนี้จะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น
ฉินสือโอวขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปยังริมแม่น้ำที่ตำแหน่งเรืออับปางนั้นอยู่ น้ำบริเวณตรงนี้ได้ผสมกับดินเลนจึงกลายเป็นสีเทาดำ ปกติแล้วจะมีกลิ่นเหม็นเน่าโชยขึ้นมาในอากาศ ก่อนหน้านี้ผู้หญิงที่ซักผ้าบริเวณตรงนี้จะต้องสำลักกับกลิ่นเหม็นเน่าและเดินจากไป
เช่นนี้ก็เป็นโอกาสดีที่จะไม่มีคนมารบกวน เขาใช้จิตสำนึกของโพไซดอนนำหีบไม้นั้นขึ้นมาบนฝั่ง และเอาก้อนอิฐสีดำขึ้นมาด้วยหนึ่งก้อน จากนั้นจึงขี่มอเตอร์ไซไฟฟ้ากลับบ้านไป
หีบไม้เป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มีขนาดความยาวประมาณยี่สิบเซนติเมตร ความกว้างและความสูงมีขนาดประมาณสิบเซนติเมตร วัสดุเป็นเหมือนประเภทไม้บุนนาคซึ่งเป็นไม้เนื้อแข็ง เมื่ออยู่ในมือจึงมีน้ำหนักที่หนักมาก คิดไม่ถึงว่าแช่อยู่ในดินเลนนานหลายปีขนาดนี้แต่หีบก็ยังคงมีสีที่ดำและมันขลับ หลังจากที่เช็ดจนแห้งแล้ว เมื่อแสงอาทิตย์ส่องมาที่ด้านบนจึงมีความเงาเป็นประกายบางเบา
หีบไม้สีดำได้ถูกแม่กุญแจล็อกไว้ แต่บนตัวโครงกระดูกไม่มีลูกกุญแจติดอยู่ ดังนั้นถ้าอยากเปิดหีบก็คงทำได้แค่เพียงทุบทำลาย
ฉืนสือโอวไม่อยากทำเช่นนั้น เขาจึงเอาหีบไม้วางไว้กลางน้ำ จากนั้นก็ใช้จิตสำนึกโพไซดอนเข้าไปในรูของแม่กุญแจ ด้านในนั้นวุ่นวายยุ่งเหยิง และไม่นานก็มีเสียง กร๊อบ ดังออกมาพร้อมกับแม่กุญแจของหีบก็เปิดออก
เมื่อเปิดหีบออกก็พบว่าด้านในเป็นกระดาษน้ำมันวางซ้อนกันเป็นชั้นๆ
คุณภาพวัสดุของกระดาษน้ำมันเหล่านี้อาจจะไม่ทนทานเท่าหีบไม้ หลังจากที่ออกมาเจออากาศจึงรวมตัวกับออกซิเจนอย่างรวดเร็ว เมื่อฉินสือโอวเอามือไปแตะโดนมันก็แปรสภาพเป็นละอองฝุ่นอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็ปรากฏหินทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีส้มมันวาวออกมา โดยมีความกว้าง ยาว สูงประมาณเจ็ดแปดเซนติเมตร
หินก้อนนี้เหมือนกับน้ำผึ้งที่แข็งตัวแล้วไม่มีผิด ลักษณะภายนอกของมันดูดีมาก มีความอ่อนโยนและความแวววาวของแสงสีส้ม เมื่อเห็นก็รู้ว่าไม่ใช่ของธรรมดา
ฉินสือโอวหยิบหินก้อนนี้ขึ้นมาแล้วก็พบว่าด้านบนได้เขียนตัวอักษรไว้มากมาย ด้านหน้าสุดได้เขียนอักษรจีนโบราณไว้สองแถว รวมเป็นทั้งหมดแปดตัว ด้านตรงข้ามสี่ตัว ทั้งหมดสี่ด้าน แต่ละด้านล้วนมีเจ็ดตัว เสียดายที่เขาศึกษาอักษรจีนโบราณไม่มากพอ จึงดูออกแค่ว่าเป็นอักษรจีนโบราณ แต่ไม่รู้ว่าอักษรพวกนี้หมายความว่าอย่างไร
ถือเล่นในมืออยู่ครู่หนึ่งฉินสือโอวก็ได้วางหินก้อนนี้ลง เขาเอาฝุ่นละอองของกระดาษที่อยู่ในหีบเทออกมา จากนั้นก็พบว่าด้านในไม่มีของอะไรแล้ว ถ้าอย่างนั้นสิ่งที่ดึงดูดจิตสำนึกโพไซดอนคืออะไร?
เขาเอาหินวางลงในน้ำและปล่อยให้จิตสำนึกโพไซดอนออกมา พบว่าระหว่างทั้งสองสิ่งไม่มีแรงดึงดูดซึ่งกันและกัน จากนั้นเขาก็เอาหีบวางลงไปและจิตสำนึกโพไซดอนก็แผ่คลุมขึ้นไปบนหีบทันทีทันใด มันดูดซับพลังที่แฝงอยู่ในนั้นอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกับปลาวาฬที่กินน้ำ
มันเหมือนกับคนที่กระหายมากๆแล้วได้ดื่มน้ำในลำธารที่เย็นฉ่ำและหวานอร่อยอย่างกะทันหัน ฉินสือโอวดูดรับเอาพลังงานจากในหีบแล้ว คาดไม่ถึงว่าในชั่วขณะนั้นก็ได้มีความรู้สึกที่ล่องลอยเหมือนกับเทพในตำนาน เส้นประสาททุกเส้นก็ลุกพรือขึ้นมา ความรู้สึกสดชื่นที่ได้รับมากกว่าวินาทีที่สำเร็จความใคร่ด้วยตัวเองในครั้งสุดท้ายเสียอีก
ไม่รู้ว่าได้รับความรู้สึกสดชื่นอยู่นานขนาดไหน  หลังจากที่จิตสำนึกของฉินสือโอวกลับคืนสู่สภาพเดิม เขารู้สึกแต่เพียงว่าหัวใจและจิตวิญญาณของเขานั้นสดชื่น จิตสำนึกโพไซดอนก็เหมือนกับแข็งแกร่งมากขึ้นด้วย
ไม่รู้ว่าหีบไม้สีดำหีบนั้นได้ถูกแช่อยู่ใต้ดินเลนมาแล้วกี่ปีแต่ก็ยังไม่เน่าเปื่อยผุพัง ในตอนนี้ได้กลายมาเป็นผงไม้ที่ร่วงกระจายลงในน้ำ เหมือนกับจุดจบของรูปแกะสลักไม้แอปเปิลอำพันทองในตอนแรกไม่มีผิด
ฉินสือโอวรับรู้ขึ้นมาทันทีว่า วัสดุของหีบไม้นี้และรูปแกะสลักไม้แอปเปิลอำพันทองน่าจะเป็นชนิดเดียวกัน เพียงแต่ไม่รู้ว่าวัสดุที่เป็นลักษณะเฉพาะนั้นคืออะไร คิดไม่ถึงว่าจะใช้ได้ผลกับหัวใจโพไซดอนได้อย่างมหัศจรรย์ ถ้าหากครั้งหน้าได้พบเจอสิ่งของประเภทนี้อีก จะต้องไม่ดูดรับพลังโดยตรง จำเป็นต้องศึกษาวิจัยวัสดุก่อน
ในเมื่อไม่มีหีบแล้ว ฉินสือโอวจึงเอาหินสีส้มใส่เข้าไปในกล่องเค้กที่หามาได้ เขาไม่รู้ว่าของสิ่งนี้คืออะไร แต่ว่าจากสัญชาตญาณแล้วมีความรู้สึกว่าน่าจะเป็นของมีค่า เพราะว่าลักษณะภายนอกของมันช่างดีเลิศเหลือเกิน
เช่นนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือชิ้นโลหะสีเทาน้ำตาลที่ได้เก็บขึ้นมาพร้อมกัน มันมีความยาวสิบเซนติเมตร ความกว้างและความหนาประมาณสี่ห้าเซนติเมตร ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับหินก้อนเล็กๆ บริเวณขอบไม่ค่อยเสมอกัน ด้านหน้ามีอักษรจีนเขียนไว้สี่ตัวซึ่งอักษรทั้งสี่ตัวนี้สินสือโอวอ่านแล้วเข้าใจ โดยอักษรได้เขียนไว้ว่า ‘บัลลังก์เทียนชุ้น’
ของสิ่งนี้ดูแล้วไม่ใหญ่แต่เมื่ออยู่ในมือกลับมีน้ำหนักที่หนักมาก ก้อนขนาดเท่ากับฝ่ามือขนาดนี้ฉินสือโอวจึงเอาไปชั่งดูสักหน่อย คิดไม่ถึงว่าจะมีน้ำหนักถึงสี่ร้อยกรัม
‘ของสิ่งนี้ทำมาจากวัสดุอะไรเนี่ย?’ ฉินสือโอวขมวดคิ้วและครุ่นคิด ทองเงิน? ทองแดงเหล็ก? ทั้งหมดนี้ต่างก็ดูไม่เหมือน เขายังไม่เคยเห็นโลหะสีเทาน้ำตาลแบบนี้เลย ถ้าหากว่าเป็นเหล็กที่ขึ้นสนิม สีก็จะไม่ออกมาเป็นเช่นนี้
เมื่อคิดไม่ออกก็ไม่คิดแล้ว ยังไงจิตสำนึกโพไซดอนก็ได้รับความแข็งแกร่งขึ้น ฉินสือโอวได้รับมามากพอแล้ว เขาเอาก้อนโลหะวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นจิตสำนึกโพไซดอนก็ข้ามผ่านสิ่งกีดขวางในอากาศอย่างรวดเร็วและเข้าไปที่ทะเลของฟาร์มปลา
นี่เป็นความสามารถอีกอย่างหนึ่งของจิตสำนึกโพไซดอน มันมีความคล้ายกับความคิดเล็กน้อย สามารถไปได้ทุกที่ในชั่วพริบตาเดียว ขอเพียงแค่ที่แห่งนั้นมีน้ำและเป็นที่ที่หัวใจโพไซดอนเคยไปมาก่อนหน้านี้และได้บุกเบิกอาณาเขตของโพไซดอนออกสู่ทะเล
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าลูกปลาค็อดอยู่ในฟาร์มปลาอย่างคุ้นเคย ก่อนหน้านี้เมื่อหัวใจโพไซดอนลงไปในทะเล พบเจอฝูงปลาได้อย่างยากลำบากมาก ในตอนนี้เพียงแค่เดินไปสามก้าวก็จะสามารถพบเห็นปลาและห้าก้าวก็จะสามารถพบเห็นฝูงปลาได้ ทั้งฟาร์มปลาจึงเป็นภาพที่มีชีวิตชีวาและเต็มไปด้วยพลัง
ก่อนหน้านี้ที่ฉินสือโอวกำลังจะออกมาเขาได้มอบหมายงานในฟาร์มปลาให้กับชาร์ค ชาร์คพึ่งซื้อลูกปลาหมึกกระดองและปลาหมึกกล้วยมาล็อตหนึ่ง ในตอนนี้ก็เป็นเวลาหัวค่ำ ชาร์คได้สั่งให้เรือขนส่งเปิดห้องชั้นล่างสุดในเรือ จากนั้นก็เอาลูกปลาหมึกกล้วยจำนวนมากดั่งเม็ดฝนย้ายลงไปในก้นทะเล
ปลาหมึกกระดองและปลาหมึกกล้วยเป็นสัตว์ในทะเลที่มีความสำคัญต่อห่วงโซ่อาหาร หน้าที่สำคัญของพวกมันคือการแบกรับเลี้ยงดูปลาค็อด
ปลาค็อดเป็นปลาที่กินเนื้อสัตว์เป็นอาหาร พวกมันกินปลาชนิดอื่นและสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังเป็นอาหาร เมื่อกินมากตัวของมันก็จะโตเร็วมากเช่นกัน หากพวกมันได้อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เป็นธรรมชาติ ประมาณสิบปีปลาค็อดก็จะสามารถตัวใหญ่ได้ถึงหนึ่งเมตร และภายใต้การเพาะเลี้ยงปลาค็อดที่ให้มันได้กินอาหารอย่างเต็มอิ่มแบบนี้ ในสองปีก็สามารถเติบโตได้ถึงหนึ่งเมตรแล้ว
หลังจากที่ร่วงลงไปในน้ำ  ปลาหมึกกระดองและปลาหมึกกล้วยต่างก็ตื่นกลัวมาก ร่างกายของพวกมันฉวัดเฉวียนอย่างอ่อนแอและลงไปที่ก้นทะเลอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มุดเข้าไปในซอกพื้นที่ว่างของหินโสโครกหรือขยะใต้น้ำ
ถึงอย่างไรลูกปลาค็อดก็ยังเล็ก ตอนนี้พวกมันกินอาหารสัตว์และแพลงก์ตอนเป็นอาหาร อาหารอย่างปลาหมึกกระดองและปลาหมึกกล้วยก็ยังคงกินไม่ได้
แต่ว่าในฝูงปลาเทราต์สายรุ้งจำนวนมากที่หนักประมาณสามสี่กิโลกรัม พวกมันเป็นปลาที่กินอาหารทุกชนิด เมื่อเห็นปลาหมึกกล้วยที่อ่อนนุ่มแสนเอร็ดอร่อย มันจึงพุ่งออกมาจากหินปะการังอย่างรวดเร็ว พอเจอกับปลาหมึกน้อย ปากอันใหญ่โตของพวกมันก็ได้กลืนกินลูกปลาหมึกเข้าไป
เดิมทีลูกปลาค็อดรู้สึกแปลกประหลาดใจกับปลาเทราต์สายรุ้งมาก พวกมันพากันรุมล้อมขึ้นมาดูเจ้าตัวใหญ่ที่รูปร่างภายนอกไม่เหมือนกับตัวเอง สุดท้ายเมื่อเห็นปลาเทราต์สายรุ้งมีวิธีล่าสัตว์อย่างโหดร้าย มันจึงตกใจกลัวจนพากันว่ายหนีไป
วาฬขาวน้อยฉิวฉิวก็เที่ยวเล่นอย่างเบิกบานใจอยู่ด้านนอก แต่ว่าอาหารที่มันกินไม่ใช่สัตว์ทะเลจำพวกปลาหมึกกล้วย เป้าหมายของมันคือลูกปลาค็อด และยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากลูกปลาเทราต์สายรุ้งเข้าไปหลบซ่อนอยู่ในหินปะการังไม่ทัน มันก็จะกลืนกินลงไปด้วยกัน
ฉิวฉิวล่าเหยื่อเป็นอาหารโดยไม่ต้องไล่จับ มันเอาปากอันใหญ่ดูดน้ำทะเลและปลาเล็กปลาน้อยที่อยู่ข้างกายเข้ามาในปากพร้อมกัน จากนั้นก็พ่นน้ำทะเลออกมา ส่วนสาหร่ายทะเลและปลาเล็กปลาน้อยก็ลงไปที่ท้องของมันทั้งหมด
หลายวันแล้วที่ไม่ได้เจอ ฉิวฉิวดูเหมือนค่อนข้างโตขึ้นแล้ว เดิมทีลำตัวมีความยาวเพียงประมาณเมตรครึ่ง ตอนนี้ตัวยาวเกือบจะถึงสองเมตรแล้ว ผิวด้านนอกก็ขาวเกลี้ยงเป็นมันมากขึ้น เมื่อขยับตัวว่ายอยู่ในน้ำ เงาร่างมีความองอาจมากยิ่งขึ้น
หลังจากที่จิตสำนึกโพไซดอนดูดรับพลังงานจากในกล่องแล้วจึงมีความแข็งแกร่งมากขึ้น สามารถโยกย้ายได้หลายสิบเมตร ฉินสือโอวโบกมือเพียงครั้งเดียวพลังงานโพไซดอนก็สามารถมีผลกระทบต่อน้ำมากกว่าหนึ่งร้อยลูกบาศก์เมตร
เมื่อเห็นฉิวฉิว จิตสำนึกของโพไซดอนก็ได้เกาะติดขึ้นไป  วาฬขาวน้อยก็รับรู้ได้อย่างทันที มันจึงส่ายหัวแกว่งหางว่ายน้ำไปรอบๆอย่างเบิกบานใจ
ฉินสือโอวสั่งให้จิตสำนึกของโพไซดอนไปสำรวจดูที่ก้นทะเล ฉิวฉิวได้ติดตามไปซ้ายขวาอย่างใกล้ชิดและมักจะพ่นน้ำออกมาด้วยเสียง ตูมตูม อย่างเบิกบานใจ เลียนแบบการขับเคลื่อนของเจ็ทสกี
เห็นร่างเงาของวาฬขาวตัวน้อย ลูกเรือที่อยู่บนเรือขนส่งสินค้าก็ร้องออกมา “พระเจ้า วาฬขาว รีบดูเร็ว คิดไม่ถึงว่าตรงนี้จะมีวาฬขาว!”
ชาร์คกล่าวเตือนคนพวกนั้น “เฮ้เพื่อนทั้งหลาย ถ้าพวกนายแค่ดูกันอย่างเงียบๆ ยังงั้นฉันก็ยินดีมาก แต่ถ้าพวกนายจะทำอะไรเจ้านั่น ฉันกล้าพนันได้เลยว่า ชีวิตที่เหลือของพวกนายจะนั่งเรือไม่ได้อีกเลย”
‘ความหมายของเขาก็คือชีวิตที่เหลือของพวกนายจะสามารถทำได้เพียงแค่ใช้ชีวิตอยู่บนรถเข็น’ รอยสักรูปเทวดาและปีศาจที่อยู่บนไหล่ขวาของนีลเซ็นซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยจู่โจมของกองกำลังพิเศษฉุกเฉินแคนาดาอธิบายออกมาด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้ฟาร์มปลาพัฒนาไปอย่างมีระเบียบขั้นตอน ชาร์คและเรคต่างก็มีความซื่อสัตย์ในหน้าที่ ฉินสือโอวจึงไม่มีอะไรต้องคอยจับตาดู อีกทั้งยังให้พลังควบคุมสัตว์ทะเลแก่หินปะการังแล้วบ้างเล็กน้อย เขาจึงเอาจิตสำนึกกลับมาที่ร่างกายและในขณะนั้นพ่อแม่เขาก็ได้กลับมาพอดี
คุณพ่อฉินเดินไปที่หน้าโต๊ะเพื่อที่จะดื่มน้ำ สายตาเหลือบไปเห็นโลหะสีเทาน้ำตาลที่ฉินสือได้วางทิ้งไว้บนโต๊ะ เขาจึงตกใจอย่างมากขึ้นมาทันที และพูดออกมา “เอ๋ ของนี่มาจากไหน?”
ฉินสือโอวเอ่ยถามขึ้น “ผมเก็บได้ ทำไมเหรอ? มันคืออะไร”
ใบหน้าอันคล้ำของคุณพ่อฉินก็ได้ถูกกระตุ้นจนเป็นสีแดงก่ำ เขาพูดอย่างตื่นเต้นขึ้นว่า “มันคืออะไร มันก็คือของดีน่ะสิ……”
...........................................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 43 เงินโบราณ
“นี่มันเงินโบราณ! ไม่ใช่สิ เขาเรียกว่าอะไรนะ? เงินไซซีสมัยราชวงศ์หมิง!”
แม่ฉินเห็นก้อนเงินในมือของพ่อฉินก็รีบอธิบายว่า
“ก่อนหน้านี้มีคนแถวนี้เคยเก็บได้ หลังจากนั้นก็มีผู้เชี่ยวชาญมาจากในเมือง ฉันก็เลยรู้ว่ามันคืออะไร”
ฉินสือโอวนึกออกแล้ว น่าจะเป็นตอนที่เขาอยู่ม.ปลาย มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขากลับบ้านแล้วได้ยินพ่อแม่คุยกันว่าในหมู่บ้านมีคนโชคดีเก็บเงินสมัยราชวงศ์หมิงได้หลายก้อน หลังจากนั้นก็มีสำนักวัฒนธรรมมาเก็บไป
ในเวลานั้นเหตุการณ์นี้ทำให้เกิดการตามล่าหาสมบัติในหมู่บ้านรอบๆ เนื่องจากผู้เชี่ยวชาญจากสำนักวัฒนธรรมบอกว่า เงินนี้เป็นเงินสมัยราชวงศ์หมิง ตามบันทึกทางประวัติศาสตร์สมัยจักรพรรดิหมิงอิงจง รัชศกเทียนฉุนที่สองเคยมีเรือขนเงินแล่นจากเมืองหลวงไปทางใต้ลำหนึ่งหายสาบสูญไปในแม่น้ำไป๋หลงซึ่งเป็นแม่น้ำสายหลักในการขนส่งและเรือลำนั้นอาจจะจมอยู่ใต้แม่น้ำก็เป็นได้
ตอนนั้นพ่อแม่ของเขาก็วิ่งไปหาสมบัติกับเขาอยู่สามสี่วัน แต่สุดท้ายกลับได้หอยแมลงภู่มาถังใหญ่ เศษเงินแม้แต่สลึงเดียวก็หาไม่เจอ เมื่อเวลาผ่านไปผู้คนก็ต่างก็ล้มเลิกและเลิกให้ความสนใจกัน
ย้อนกลับไปคิดดูดีๆ แล้วฉินสือโอวก็นึกถึงความแห้งแล้งในปีนั้น หลายพื้นที่ตลอดแนวแม่น้ำไป๋หลงไม่มีน้ำจนสามารถมองเห็นก้นแม่น้ำได้
คาดว่าเงินโบราณส่วนที่ไม่ถูกโคลนทับคงจะถูกน้ำพัดเข้าฝั่ง พอน้ำแห้งก็เลยมีคนเก็บได้
ต่อมาคนเหล่านี้ก็ยังไปหาที่ริมฝั่งแม่น้ำ แต่พวกเขาจะหาเจอได้ยังไง เงินจำนวนไม่น้อยเลยก็จริง แต่ที่เหลือทั้งหมดล้วนจมอยู่ใต้ตะกอนลึกลงไปสองเมตรกลางแม่น้ำ!
“ผมเก็บได้จากริมแม่น้ำน่ะ”
ฉินสือโอวพูดไปอย่างนั้น ตอนนี้เขารวยแล้วจึงไม่รู้สึกว่าก้อนเงินนี้มีค่าอะไร เงินแบบนี้ทำได้เพียงเอาไปหลอมออกมาเป็นแท่งเงินเพื่อขายเท่านั้น ไม่สามารถเอาไปขายเป็นวัตถุโบราณได้ เพราะถ้าหากทางการเจอเข้าจะถูกจับ ตอนนั้นที่คนในหมู่บ้านเก็บได้ก็เป็นแบบนี้ สำนักวัฒนธรรมให้รางวัลเป็นเงินเพียงแค่ไม่กี่ร้อยหยวน
ราคาของเงินนั่นค่อนข้างต่ำ ตอนนี้อยู่ที่กรัมละ 3.50 หยวน หนึ่งลูกบาศก์เซนติเมตรหนักแค่ 10 กรัม ถ้าคิดตามขนาดหีบไม้ที่ยาวครึ่งเมตรกว้างครึ่งเมตรและสูงครึ่งเมตรใบนี้ หนึ่งหีบจะบรรจุได้มากสุด 125,000 ลูกบาศก์เซนติเมตรซึ่งจะเป็นเงินห้าล้านหยวน
อีกอย่างเงินสมัยราชวงศ์หมิงไม่ใช่เงินบริสุทธิ์แต่มีการผสมดีบุกและทองแดงลงไปด้วย ถ้าไม่คำนึงถึงคุณค่าทางโบราณคดี ก้อนเงินเหล่านี้มีค่ามากสุดๆ แค่สี่ล้านหยวนเท่านั้นแหละ
เงินเหล่านี้ตอนนี้ฉินสือโอวไม่สนใจหรอก ขุดขึ้นมาหลอมเองก็ผิดกฎหมาย ทำได้แค่ยกให้เป็นสมบัติของประเทศเท่านั้น แล้วเขาจะทำให้ตัวเองเหนื่อยไปทำไม?
พ่อไม่หลงเชื่อเขาง่ายๆ จึงถามเขาว่า “แกไปทำอะไรที่ริมแม่น้ำ?”
ฉินสือโอวคิดไม่ถึงว่าพ่อจะจับผิดได้เก่งขนาดนี้ เขาจึงจำต้องกุเรื่องขึ้นมาว่า
“ผมได้รับโทรศัพท์จากอดีตเพื่อนร่วมชั้นผู้หญิง ก็เลยไปพบเธอที่ริมแม่น้ำ แหะๆ แล้วก็เลยบังเอิญเก็บมันได้น่ะ"
เป็นไปตามคาด พอได้ยินดังนั้นพ่อกับแม่ก็เลิกสนใจเงินโบราณทันที ทั้งสองมองฉินสือโอวด้วยตาเป็นประกายแล้วเริ่มรัวคำถามใส่เขาทันที
“สาวคนไหนในหมู่บ้าน? เธอชื่ออะไร?”
“มิน่าเมื่อกี้แกถึงรีบวิ่งออกไปขนาดนั้น ที่แท้ก็ไปหาสาวงั้นเหรอ?”
“เมื่อไหร่จะพามาที่บ้านบ้างล่ะ เป็นคนที่พ่อกับแม่รู้จักรึเปล่า?”
“เธออุตส่าห์มาหา ทำไมแกถึงได้รีบกลับมานักล่ะ? กินข้าวเสร็จกลับออกไปอีกรอบสิ”
“ไม่ก็เอาของอะไรไปให้เธอที่บ้านสักหน่อย ดูสิข้าวของเต็มบ้านเราเลย ของจากต่างประเทศทั้งนั้น”
ฉินสือโอวกลอกตาและแสร้งทำเป็นหลับอยู่บนเตียง แต่เมื่อถูกรบเร้ามากเข้าจึงตอบแบบปัดรำคาญไปว่า
“แม่…ตอนนี้ผมไม่สนใจผู้หญิง…”
ได้ยินดังนั้นพ่อของเขาก็หน้าเปลี่ยนสีแล้วพูดอย่างกังวลว่า
“กะ... แกไม่สนใจผู้หญิง แกชอบผู้ชายเหรอ?”
เออร์บักที่กำลังดื่มน้ำได้ยินดังนั้นก็ขำจนพ่นน้ำออกมา
ไม่กี่วันก็จะถึงวันแต่งงานของฉินเผิงแล้ว ต้วนเหล่ยดำเนินการเรื่องรถออดี้ A6 ไม่นานก็นำรถมาส่ง ฉินสือโอวจึงถือโอกาสขับไปช่วยฉินเผิงจองโรงแรมบ้าง ซื้อของขวัญบ้าง ยุ่งไปทั้งวัน
เขาเจียดเวลาเข้าไปที่เมืองหลวงของเทศมณฑล ซื้อตึกที่ก่อนหน้านี้ฉินเผิงมาดูไว้ 260 กว่าตารางเมตร ถ้าซื้อทั้งหมดจะตกแค่ตารางเมตรละ 1,800 หยวนเป็นเงินไม่เท่าไร ฉินสือโอวจึงจัดการให้เสร็จสรรพ
8 พฤษภาคม วันแต่งงานของฉินเผิง
ตีห้าครึ่ง พระอาทิตย์กำลังจะขึ้นจากขอบฟ้า ขบวนรถยนต์ออดี้กลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านของฉินสือโอวด้วยความเร็ว
ตอนนี้เศรษฐกิจกำลังดีขึ้น รถยนต์ในชนบทก็มีมากขึ้นด้วย อีกอย่างชาวบ้านก็ได้เห็นรถหรูมากมายจากในทีวี ทำให้พวกเขาไม่ตื่นเต้นที่ได้เห็นรถออดี้เหมือนเมื่อก่อน
อย่างไรก็ตามรถยนต์ยอดนิยมอย่างออดี้ A8L ก็ยังคงพบเห็นได้ยากในชนบทและการที่มีออดี้ A6 สีแดงเพลิงถึงแปดคันจอดเรียงรายอยู่บนถนนในหมู่บ้านนั้น ยิ่งทำให้คนตกตะลึงเข้าไปใหญ่!
เมื่อพ่อแม่ของฉินเผิงเห็นรถขบวนนี้ก็ถึงกับปากค้างอยู่นานก่อนจะหุบลง พวกเขารีบไปชงชา หยิบเมล็ดแตงโมและลูกอมมาต้อนรับเหล่าคนขับ
ฉินสือโอวออกมาต้อนรับ ต้วนเหล่ยชี้ไปที่รถยนต์เหล่านั้นแล้วถามอย่างภาคภูมิใจว่า “เป็นไง?”
“เยี่ยมไปเลย ขอบคุณมากพี่เหล่ย!” ฉินสือโอวจับมือกับต้วนเหล่ยอย่างอบอุ่น
“นำทีมมาด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย สุดยอดไปเลย”
ต้วนเหล่ยยิ้มแล้วตอบว่า
“รับปากไว้แล้วว่าจะเอาขบวนรถมา ฉันก็ต้องมาด้วยตัวเองอยู่แล้ว ถ้านายไม่ชอบใจ ฉันจะได้รีบเปลี่ยนให้ไง”
เมื่อได้ยินต้วนเหล่ยพูดดังนั้น ผู้คนในหมู่บ้านโดยรอบก็หันมามองฉินสือโอวด้วยสายตาตกตะลึงแล้วเริ่มจับกลุ่มซุบซิบกัน
“ลูกชายของตาฉินทำไมถึงเก่งขนาดนี้เนี่ย? ไปรู้จักเพื่อนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”
“จึ๊ๆๆ ขบวนรถออดี้ต้องใช้เงินขั้นต่ำเท่าไรรู้รึเปล่า? ออดี้ A8 สองล้าน!”
“เฮ้อ มันจะสักเท่าไรกัน เธอดูสิลูกชายตาฉินกลับบ้านรอบนี้ ได้ยินว่าพาทนายความชาวแคนาดามาด้วยนะ”
“เขาทำงานอยู่ที่ไหเต่าไม่ใช่เหรอ? นี่เขาไปต่างประเทศมาอีกแล้วเหรอ?”
เออร์บักสวมสูทเรียบกริบ เขาเกิดมาเป็นทนายความและมีคารมคมคายติดตัวมาโดยธรรมชาติ หลังจากที่ฉินสือโอวกับฉินเผิงปรึกษากันพวกเขาก็เชิญเออร์บักมาเป็นผู้ดำเนินงานแต่งงาน สำหรับเออร์บักแล้วเรื่องนี้มันเล็กน้อยมากเมื่อเทียบกับความสามารถที่เขามี
เขาถือสคริปต์งานแต่งในมือและเดินมาปรึกษาฉินสือโอวสามสี่ประโยค
เมื่ิอเห็นท่าทางที่ไม่ธรรมดาของเออร์บัก ต้วนเหล่ยก็แอบหวั่น เขาเจอกับชาวต่างชาติมามาก คนที่สง่างามและดูมีภูมิฐานแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยเจอมาก่อน แต่คนเหล่านั้นไม่ใช่คนดี
เห็นแบบนี้แล้ว ต้วนเหล่ยมั่นใจในความสามารถในการมองคนของตัวเองมาก เขาเชื่อว่าความสามารถของฉินสือโอวจะสามารถช่วยเหลือเขาได้มาก
เจ็ดโมงครึ่ง เจ้าบ่าวกำลังจะออกเดินทางแล้ว ฉินเผิงสวมชุดสูทและรองเท้าหนังขึ้นไปนั่งบนรถคันหน้าสุด ส่วนฉินสือโอวเป็นคนขับรถ A6 รุ่นใหม่ที่เพิ่งนำเข้ามาอยู่ท้ายขบวน เมื่อญาติและเพื่อนสนิทคนอื่นๆ ของฉินเผิงก็ขึ้นรถเรียบร้อยแล้วขบวนรถออดี้จึงขับไปตามถนนอย่างสวยงาม
เนื่องจากขับค่อนข้างช้า พวกเขาจึงต้องใช้เวลาเดินทางประมาณหนึ่งชั่วโมง ซึ่งแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ขบวนรถออดี้โดดเด่นขึ้น A8 นำขบวนตามมาด้วย A6 ช่างสวยงามเหลือเกิน
A6 ที่ฉินสือโอวนำเข้ามานั้นเป็นดาวเด่น ต่อให้รูปลักษณ์ภายนอกจะต่างกันไม่มาก แต่คนที่เห็น A6 รุ่นนำเข้านี้จะสามารถรู้สึกได้เลยว่ามันมีบางอย่างที่ไม่เหมือนกัน
เมื่อเข้าไปยังหมู่บ้านที่เหยียนลี่ลี่อาศัยอยู่ รถของฉินสือโอวจึงนำทางไป ส่วนขบวนรถที่เหลือจอดอยู่หน้าประตูทางเข้า พอฉินสือโอวที่สวมชุดสูทสีขาวราวกับหิมะเปิดประตูลงจากรถ ชาวบ้านที่อยู่รอบๆก็กระซิบกระซาบกัน
“โอ้โห หล่อมาก!”
“ลี่ลี่ได้แต่งงานกับคนที่ดีจริงๆ เธอดูลูกเขยบ้านนี้สิ!”
ความจริงแล้วฉินสือโอวแค่เป็นคนที่รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาไม่ได้หล่อเหล่าอะไรขนาดนั้น แต่โหงวเฮ้งก็ถือว่าดี วันนี้จัดแต่งทรงผมมาเป็นพิเศษทั้งยังเสริมด้วยสูทสีหิมะนั้นทำให้เขาไร้ที่ติสมกับเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว แต่ว่าก็มีคนเอะใจ
“ทำไมเจ้าบ่าวถึงขับรถเองล่ะ?”
“นั่นน่ะสิ ฉันเคยเห็นแฟนของลี่ลี่นะ ไม่ใช่คนนี้หรอก”
ด้านหลัง ฉินสือโอวเกือบจะถูกฉินเผิงโกรธเข้าให้ เขาส่ายหัวแล้วพูดว่า
“คิดผิดจริงๆ ที่ให้มันมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าว แย่งซีนไปหมดเลย แบบนี้ไม่จำเป็นต้องมีเจ้าบ่าวแล้วก็ได้มั้ง”
ตามธรรมเนียม เพื่อนสนิทของเหยียนลี่ลี่จะกั้นประตูไว้ โหลวมู่ชิงแต่งตัวสไตล์เทพธิดาออฟฟิศตามคาด ผมตรงนุ่มสลวยสีดำขลับยาวประบ่า เธอสวมใส่เดรสสีแดงเพลิงสไตล์ตะวันตก หน้าอกอวบอิ่ม เอวบาง กระโปรงยาวระดับเข่า บั้นท้ายงามงอน มองจากด้านข้างเป็นรูปตัว S ที่สวยงาม
โหลวมู่ชิงใส่ส้นสูงสีแดงยืนกั้นประตู “เฮ้! ทำอะไรของนาย?”
ฉินสือโอวแบมือแล้วพูดว่า “จะทำอะไรล่ะ ก็มาพาเจ้าสาวไปน่ะสิ”
“ค่าผ่านประตูเงินประตูทองล่ะ?” โหลวมู่ชิงยื่นมือเล็กๆ ออกมาก่อนจะพูดต่ออีกว่า
“ไม่มีค่าผ่านทางก็เข้าไปไม่ได้”
ฉินสือโอวเตรียมไว้ล่วงหน้าเรียบร้อยแล้ว เขาเปิดกระเป๋าใบเล็กที่เขาถืออยู่ซึ่งข้างในเต็มไปด้วยซองแดงหนาเตอะแล้วหยิบมันออกมาส่งให้ทีละคน พอหญิงสาวเปิดออกก็พบกับคุณปู่เหมาเจอตุงบนแบงก์สีแดงจำนวนมาก…
“ว้าว!”
เสียงอุทานดังขึ้น ฉินสือโอวนำทีมพุ่งเข้าไป แต่โหลวมู่ชิงยังต้องการจะขวางเขาไว้อีกครั้ง ฉินสือโอวจึงกระซิบเธอว่า
“พวกพี่ไม่ได้ตั้งใจจะเอาเปรียบพวกเธอหรอกนะ อย่าด่าพวกเราเลย”
ได้ยินดังนั้น โหลวมู่ชิงก็เหยียบเท้าของฉินสือโอวอย่างไม่พอใจและปล่อยให้พวกเขาเข้า
ฉินเผิงตกตะลึงแล้วถามว่า “เรียบร้อยแล้วเหรอ? ชิงตัวเจ้าสาวมาได้ง่ายๆ แบบนี้เลย?”
ฉินสือโอวตอบ “ฉันจ่าย มันจะไม่ง่ายได้ไง?”
เหยียนลี่ลี่สวมชุดแต่งงานรออยู่ในห้องแต่งตัวเจ้าสาว เมื่อเห็นฉินเผิงดวงตาของเธอก็แสดงความสุขออกมาอย่างเปี่ยมล้น ฉินสือโอวกอดอกยืนมองอยู่หน้าประตู รู้สึกยินดีกับฉินเผิงเพื่อนสนิทคนนี้จากก้นบึ้งของหัวใจ
นี่อาจไม่ใช่เจ้าสาวที่สวยที่สุด แต่เป็นเจ้าสาวที่ดีที่สุด
เมื่อรับเจ้าสาวเสร็จ พอก็ถึงเวลามงคลก็ต้องเดินทางกลับ ฉินสือโอวขับรถพาโหลวมู่ชิงและเพื่อนเจ้าสาวของเหยียนลี่ลี่อีกสี่คนไปส่งบ้าน รถของเขาตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของสาวๆ
งานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่โรงแรมที่ดีที่สุดในอำเภอ โดยมีเออร์บักเป็นพิธีกรดำเนินรายการ ดังนั้นถึงแม้ว่าเกรดโรงแรมจะธรรมดา แต่การที่มีพิธีกรต่างชาติที่พูดจีนกลางได้ชัดกว่าทุกคนในงานนี้ทำให้งานดูมีระดับมากขึ้นไปอีก
ลูกพี่ลูกน้องของฉินเผิงกำลังรับซองแดง ฉินสือโอวจึงยื่นซองแดงของเขาไปให้ ซองไม่หนามากดูๆ แล้วน่าจะหลักพันหยวน
เมื่อเป็นแบบนี้คนที่แอบมองอยู่รอบๆ ก็โล่งใจ พวกเขาล่ะกลัวจริงๆ เลยว่าฉินสือโอวจะให้บัตรสักใบหรือไม่ก็ซองแดงที่มีเงินเป็นหมื่นๆหยวน ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงหมดคำจะพูดกันเลยทีเดียว
ตอนนี้เห็นฉินสือโอวมอบซองแดงไปแล้ว ดูแล้วว่าไม่ใช่บัตรใบหนึ่งแน่ๆ แล้วก็ไม่ใช่เงินมากมายอะไรด้วย คนอื่นก็เลยรู้สึกกดดันน้อยลงเป็นอย่างมาก
………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 44 กลับก่อนกำหนด
เช้าวันต่อมาคู่แต่งงานใหม่ตื่นแต่เช้าตรู่ ฉินเผิงเดินลงมาจากห้องหอด้วยอาการมึนๆ
แม่ของฉินเผิงกำลังหุงข้าว พอเห็นลูกชายที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าเดินลงมาก็รู้สึกสงสาร รินน้ำร้อนส่งไปให้แล้วพูดว่า
“ดื่มอะไรร้อนๆ สักหน่อยเร็วเข้า ไอ้หยา เมื่อคืนคงสนุกกันสุดเหวี่ยงไปเลยสิเนี่ย!”
ทั้งที่งานแต่งเมื่อวานตอนกลางวันและตอนพิธีปลุกห้องเจ้าสาวตอนกลางคืน เพื่อนของฉินเผิงทำเอาร่างกายของฉินเผิงและเหยียนลี่ลี่เกือบจะฉีกเป็นชิ้นๆ
ตามธรรมเนียมการปลุกเจ้าสาวของเมืองผิงเฉิง มีอยู่เกมหนึ่งที่พิธีกรจะแสดงอะไรบางอย่างและภรรยาต้องใบ้คำตอบให้กับสามี ถ้าตอบผิดต้องดื่มหนึ่งแก้ว
สุดท้ายฉินเผิงถูกให้ดื่มเหล้าขาวไปเกือบครึ่งลิตรจนเมาหลับไป
ฉินเผิงดื่มชาร้อนแล้วถามว่า
“พ่อล่ะ?”
แม่ของฉินเผิงชี้ไปที่ห้องรับแขกแล้วพูดว่า
“กำลังแกะของขวัญแต่งงานอยู่ เมื่อวานลูกทำเอาวุ่นกันไปหมด ของขวัญแต่งงานเลยยังไม่ได้แกะ”
เหรินหมินปี้อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่ได้รับความรักจากชาวจีนทุกคนในประเทศ ฉินเผิงได้สติจึงรีบวิ่งไปที่ห้องรับแขกทันที
ในห้องรับแขก ฉินเผิงเห็นพ่อกำลังนั่งอ่านกระดาษสามสี่ใบอยู่ที่โซฟา โต๊ะกาแฟด้านหน้าเต็มไปด้วยซองแดง แต่พ่อกลับไม่สนใจ
“อ่านอะไรอยู่เหรอพ่อ?” ฉินเผิงถามอย่างสงสัย
พ่อของฉินเผิงสั่นเล็กน้อยแล้วหายใจเข้าก่อนจะตอบว่า
“มาดูนี่สิ ของในซองแดงที่ฉินสือโอวให้ลูก พ่อว่ามันแปลกๆ”
ฉินเผิงรับกระดาษเหล่านั้นมาดู ทันใดนั้นเขาก็ต้องตกตะลึง กระดาษสามสี่ใบนี้เป็นหนังสือสัญญาเขียนว่าฉินสือโอวซื้อตึกหลังหนึ่งที่สี่แยกในเมืองหลวงของเทศมณฑลและปล่อยให้ฉินเผิงเช่าโดยคิดค่าปีละหนึ่งหยวน
ที่แนบมากับสัญญาเป็นข้อตกลงการซื้อขาย โฉนดยังไม่ออกแต่ได้ทำการจ่ายเงินเต็มจำนวนเรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้ก็เหลือแค่เอาสัญญาการซื้อขายไปยื่นเพื่อรับโฉนดก็เป็นอันเสร็จ
พอเห็นที่อยู่ฉินเผิงก็รู้สึกว่ามันคุ้นมาก ที่ตั้งของตึกหลังนี้มันคือตึกตรงสี่แยกที่เขาเคยพูดกันฉินสือโอวว่าอยากซื้อมาทำเป็นอู่ซ่อมรถนี่!
“ฉินสือโอวมันมีเงินเยอะขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
พ่อของฉินเผิงถามอย่างสงสัยว่า “เขาไม่ได้กำลังแกล้งแกเล่นหรอกใช่ไหม?”
“แกล้งอะไรเหรอ?” แม่ของฉินเผิงเดินเข้ามา ตามมาด้วยเหยียนลี่ลี่ที่ในมือก็ถือแก้ชาร้อนอยู่เหมือนกัน
ต่อมาสัญญาเช่าและสัญญาซื้อขายก็ถูกส่งให้กับสมาชิกในบ้านทั้งสี่คนดู ฉินเผิงวางสัญญาลงแล้วพูดว่า
“ผมขอโทรไปหาฉินสือโอวเพื่อถามเรื่องนี้ให้แน่ใจก่อนนะ”
ฉินสือโอวรู้สึกว่าของขวัญที่เขามอบให้นั้นแปลกใหม่ไม่เหมือนใครดี แต่เขาไม่รู้เลยว่ามันจะนำมาซึ่งความเดือดร้อนให้เขามากแค่ไหน
ขณะที่คนในบ้านฉินสือโอวกำลังนอนกลางวันกันอยู่ ก็มีคนมาเคาะประตูบ้านพ่อของฉินสือโอวเดินไปเปิดประตูอย่างสะลึมสะลือ ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านนำแตงโมเข้ามาให้ในบ้าน
“อ้าวพี่ใหญ่ นอนกันอยู่เหรอ? ฉันมารบกวนพวกพี่สิเนี่ย คืออย่างนี้นะ ฉันจำได้ว่าเสี่ยวโอวยังไม่มีแฟนใช่ไหม? ญาติฝ่ายแม่ฉันมีสาวน้อยอยู่คนหนึ่งไม่เลวเลย เธอก็ทำงานอยู่ที่เมืองไหเต่าเหมือนกัน ลองให้เด็กๆเขาคุยกันดูดีไหม พี่ว่ายังไง?”
สองปีมานี้สิ่งที่พ่อแม่ของฉินสือโอวกังวลมากที่สุดก็คือเรื่องแต่งงาน พวกเขาเคยลองให้แม่สื่อหาคู่ให้ ถึงแม้ว่าฉินสือโอวจะจบมหาวิทยาลัยแต่เงินเดือนเขาก็ไม่ได้มากมาย สมัยนี้จบมหาลัยก็ไม่มีค่าอะไรแล้ว ต้องพวกอวดรวยถึงจะดูมีค่ามีหน้ามีตาในสังคม ดังนั้นแม้ว่าจะมีคนแนะนำเด็กผู้หญิงให้ แต่คุณภาพของเด็กผู้หญิงเหล่านี้ไม่ค่อยดีนัก
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านหยิบโทรศัพท์หัวเว่ยจอใหญ่ออกมา พอมือนิ้วอวบๆ แตะลงไปก็มีภาพปรากฏขึ้นบนมาหน้าจอ ในรูปเป็นสาวสวยกำลังชูสองนิ้วยิ้มอย่างมีความสุข
“เด็กคนนี้หน้าตาดีจังเลย”
“ดีใช่ไหมล่ะ? เรียนจบมหาลัย การศึกษาสูง หน้าตาสะสวยแถมยังกตัญญูมากด้วยนะ ไม่ทำให้ฉินสือโอวขายหน้าแน่นอน”
“…”
พอส่งภรรยาของผู้ใหญ่บ้านกลับไปแล้ว ในมือพ่อของฉินสือโอวก็มีกระดาษเพิ่มมาใบหนึ่ง ในนั้นมีช่องทางการติดต่อสาวน้อยอยู่
ฉินสือโอวอยู่ห้องข้างๆ ได้ยินทุกสิ่งชัดเจน เขาไม่มีอารมณ์จะวิ่งไปนัดบอดถึงเมืองไหเต่าหรอกนะ โดยเฉพาะในเวลาเที่ยงตรงแบบนี้ ง่วงจะตาย เขาโบกมือแล้วพูดว่า
“ขอนอนก่อนนะพ่อ เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยตอนบ่าย”
นอนได้ไม่เท่าไร น้าสะใภ้คนที่สองของฉินสือโอวก็เดินยิ้มมาหา
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ กำลังนอนกลางวันกันอยู่เหรอ? ฉันมีเรื่องจะปรึกษาพวกพี่หน่อย เสี่ยวโอวยังไม่มีแฟนใช่ไหม? คืออย่างนี้ ลูกสาวเพื่อนร่วมงานของฉันน่ะไม่เลวเลยนะ ดูนี่สิ…”
“...”
พ่อของฉินสือโอวพูดไม่ออก เพิ่งจะส่งคนหนึ่งกลับไป นี่มาอีกคนอีกแล้ว เหมือนนัดกันมาอย่างนั้นแหละ คราวนี้เป็นเพื่อนของพ่อฉินสือโอวที่ตลาดขายผัก
“ตาฉิน มัวนอนอะไรอยู่ ฉันมีข่าวดีมาบอก! ฉันได้ยินคุณพูดว่าลูกชายของคุณยังไม่มีแฟนใช่ไหม? ฮึ่ย สนใจลูกสาวน้องชายฉันไหม? เคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับลูกของคุณด้วยนะ ฮ่าๆ ฉันได้ยินมาว่าตอนนั้นเธอเป็นสาวสวยของโรงเรียนเลยนะ…”
ฉินสือโอวลุกขึ้นมาขยี้ผมด้วยความรำคาญใจแล้วพูดว่า
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย? จะได้นอนกันไหม?”
แม่ตีเขาไปหนึ่งครั้งแล้วพูดว่า
“ลูกไปต้อนรับแขกของแม่หน่อยไป มีคนมาแนะนำลูกสะใภ้ให้ไม่ดีเหรอ?”
ลูกชายได้รับความสนใจขนาดนี้ จากเดิมที่ไม่มีใครสนใจกลายเป็นคนที่มีแต่คนมารุมแย่ง ทำให้แม่ของฉินสือโอวมีความสุขเหลือเกิน
ทั้งบ่ายพ่อแม่ของฉินสือโอวต้อนรับพ่อสื่อแม่สื่อไปทั้งหมดหกคน แบบนี้มันผิดธรรมชาติ ชายแก่อย่างเออร์บักรู้สึกเสียดาย เพราะเขาอยากจะลงหลักปักฐานกับใครสักคนมาโดยตลอด
เรื่องผิดปกตินี้มันต้องมีสาเหตุแน่ๆ ฉินสือโอวรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้หล่อมืดฟ้ามัวดินขนาดนั้น ผู้หญิงสมัยนี้ก็ไม่ได้มีเยอะจนถึงขั้นหาสามีไม่ได้ จู่ๆ ก็มีพ่อสื่อแม่สื่อมาหามากมายขนาดนี้ มันต้องมีบางอย่างผิดปกติ
อะไรกันนะ? เขาโทรหาพี่เขยถามว่าทางนู้นได้พูดเรื่องที่เขามีเงินมากมายมหาศาลไปบอกใครหรือเปล่า พี่เขยที่กำลังเช็ดรถตบอกของตัวเองเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้เอาไปพูดที่ไหนเลย
หลังจากนั้นก็โทรหาฉินเผิง ฉินเผิงอ้ำอึ้ง
“ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ แต่เหมือนว่าแม่ของฉันจะไปเล่าให้คนอื่นฟังว่าตอนนี้ชีวิตนายกำลังไปได้สวย แล้วก็น่าจะเล่าเรื่องที่นายซื้อตึกนั่นแล้วปล่อยให้ฉันเช่าฟรีไปแล้วด้วย…”
ถึงตรงนี้ทุกอย่างก็กระจ่าง
สิ่งที่ทำให้ฉินสือโอวรู้สึกแย่ก็คือ วันต่อมาพวกพ่อสื่อแม่สื่อทั้งหลายก็ยังคงมาที่บ้านของเขาอย่างไม่ขาดสาย ทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่เคยเลยรู้ว่าแถวบ้านเขามีสาวงามผู้เพียบพร้อมมากมายขนาดนี้?
อยู่บ้านต่อไปไม่ได้แล้ว ฉินสือโอวคงต้องกลับแคนาดาก่อนกำหนด
พ่อกับแม่ไม่อยากให้เขารีบกลับ แต่ฉินสือโอวไม่อยากให้คนมาทำเหมือนว่าเขาเป็นหมู มาเร่งให้ผสมพันธุ์อยู่ทุกวันอย่างนี้ ฉินสือโอวกลับแคนาดาเสียยังดีกว่า
“ยังไงซะผมก็มีเงินแล้ว ไว้จะกลับมาหาใหม่นะ” ฉินสือโอวพูดปลอบพ่อกับแม่
พ่อถลึงตาใส่เขาแล้วพูดว่า
“มีเงินแล้วก็อย่าสุรุ่ยสุร่ายนะ! ไว้ถึงฤดูใบไม้ร่วงแล้วฉันกับแม่แล้วก็บ้านพี่สาวแกจะไปเล่นด้วยที่นู่น กว่าจะถึงตอนนั้นก็อย่าเพิ่งกลับมาล่ะ”
แม่ฉินกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเย็น เธอเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อเลือกซื้อเนื้อแกะสดๆ แป้งปรุงสำเร็จ น้ำมันพืชและผักชีเพื่อทำโร่วปิ่งที่ฉินสือโอวชอบ ตอนกลับมายังถือปลาดุกมาด้วยอีกตัวหนึ่ง แล้วพึมพำว่า
“ให้พี่เขยทำปลาดุกหม้อไฟอีกอย่างหนึ่งด้วยนะ ลูกชายชอบกินที่สุด”
พอเห็นแม่ยุ่งขนาดนี้ เขาก็รู้สึกประทับใจมาก นี่แหละความรักของแม่ ยิ่งใหญ่ดังขุนเขา
“ทำข้าวผัดมันหมูให้ลูกสิ ใช้มันหมูดำผัดน่ะ ที่แคนาดามีทุกอย่างแต่ไม่มีมันหมูดำแน่นอน”
พ่อนั่งยองๆ อยู่ที่พื้นคิดแล้วพูดออกมา
หมูดำเป็นหมูพื้นเมืองของเมืองผิงเฉิง หมูชนิดนี้โตช้า เลี้ยงปีหนึ่งจะหนักได้สูงสุดไม่เกินห้าสิบกว่ากิโลกรัม
อีกอย่างพวกมันไม่กินอาหารสัตว์สำหรับหมู มันกินแค่พวกผักป่า ผักบุ้งดำ ใบไม้ ผักกาดขาวแล้วก็ต้นอ่อนถั่วเท่านั้น เพราะฉะนั้นจากปริมาณการเข้าสู่ตลาดของเนื้อหมูแล้ว หมูชนิดนี้แทบจะถูกเขี่ยออกจากตลาดไปแล้ว
แต่ว่าเนื้อของหมูดำนั้นอร่อยมาก หมูชนิดนี้เริ่มเข้าสู่ตลาดอีกครั้งหลังจากคุณภาพชีวิตของผู้คนดีขึ้น เนื้อหมูทั่วไปครึ่งกิโลกรัมราคาสิบหยวน แต่เนื้อหมูดำอย่างน้อยต้องมียี่สิบหยวนขึ้นไปและถ้าเป็นมันหมูนั้นจะยิ่งแพงขึ้นไปอีก
อาหารที่ใช้มันหมูดำจะหอมเป็นพิเศษ จานที่ฉินสือโอวชอบที่สุดคือข้าวผัดมันหมูรสชาติหอมมัน โรยด้วยต้นหอมซอยผักชีและต้นหอม อร่อยกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว สมัยเขาเป็นนักเรียน ทุกครั้งหลังกลับจากโรงเรียนพ่อของเขามักจะผัดให้เขากินอยู่เสมอ มันทั้งอร่อยและมีประโยชน์ต่อร่างกาย
พ่อขี่รถไฟฟ้าไปซื้อมันหมูกับคนขายเนื้อในตัวตำบล หมดไปเกือบสองร้อยหยวน
หมูดำกินแต่พวกผักป่าและออกกำลังกายมากกว่าหมูขุน ดังนั้นเนื้อของพวกมันจึงไม่ค่อยติดมันและทำให้มีมันหมูน้อย ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงมีราคาแพง
พ่อถือมันหมูมา ถอนหายใจแล้วพูดว่า
“เฮ้อ~ เดินหาตั้งนานได้มาแค่นี้ ไว้คราวหลังถ้าหาได้เพิ่มอีกจะซื้อแล้วส่งไปให้ก็แล้วกันนะ”
ฉินสือโอวตอบ
“โอ๊ย~ ส่งทำไม แบบนี้ดีกว่า ตำบลของเรามีโรงเลี้ยงหมูดำใช่ไหม? เดี๋ยวผมซื้อลูกหมูแล้วพาไปที่นิวฟันด์แลนด์ด้วยเลยก็สิ้นเรื่อง”
แม่ฉินพูดขึ้นบ้างว่า
“ก็น่าสนใจดีนะ หมูท้องถิ่นในบ้านของเราอร่อยกว่าหมูแคนาดาอยู่แล้ว ไหนก็จะเอาไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็เอาไปหลายๆ ตัวเลยนะ เอาลูกหมูไปแล้วก็เอาไก่พื้นเมืองไปด้วย เอาไปทั้งไก่ตัวผู้แล้วก็ไก่ตัวเมียเลยดีไหม?”
“ดีครับ!”
………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 45 ไม่ได้เป็นเพียงสมบัติล้ำค่า
เมื่อกลับมาถึงก็มาพร้อมกองของน้อยใหญ่ จะจากไปก็ไปพร้อมกองของน้อยใหญ่เช่นกัน
เมล็ดพันธุ์ผักต่างๆ ขนมยัดไส้ที่คุณแม่ลงมือทำด้วยตนเอง ข้าวมันที่คุณพ่อทำ ผลไม้สำหรับทานระหว่างทาง เนื้อตากแห้งอันมีชื่อเสียงของบ้านเกิด เหล้าขาวนานาชนิด ทำให้ฉินสือโอวไม่อาจที่จะไม่เช่ารถมาขับได้
สิ่งที่ยิ่งยุ่งยากกว่านั้น ฉินสือโอวยังนำลูกหมู 10 ตัว ไก่บ้านฝูงหนึ่งไปด้วย สิ่งเหล่านี้เอาขึ้นเครื่องบินได้ยากลำบากเป็นอย่างมาก ฉินสือโอวจึงตัดสินใจเช่ารถขับเข้าเมืองหลวง
พาสิ่งเหล่านี้พวกนี้มาถึงเมืองหลวง หลังจากที่เหมาเหว่ยหลงเห็นดวงตาก็เหยียดตรง และพึมพำว่า “แม่เจ้าโว้ย สัตว์ปีก สัตว์ป่า นี่คิดจะเปิดฟาร์มปลา หรือว่าฟาร์มเพาะปลูกกันแน่เนี่ย?”
ฉินสือโอวนำกองของน้อยใหญ่โยนให้เหมาเหว่ยหลง พูดอย่างอารมณ์ไม่ดี “แกดูแลไหวไหม? คิดวิธีสิ ของพวกนี้ผ่านศุลกากรและด่านกักกันสัตว์ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แน่”
เหมาเหว่ยหลงรีบตกหน้าอก และพูดว่า “ไหวสิไอ้น้อง นี่มันเรื่องง่ายๆ เลยไม่ใช่เหรอ? ให้พ่อฉันโทรศัพท์ไม่กี่ครั้ง รับรองเลยว่าไม่ต้องห่วง”
ที่ปักกิ่ง ฉินสือโอวและเออร์บักหยุด 2 วัน ได้เดินเล่นทั่วทั้งกำแพงเมืองจีนด่านปาต๋าหลิ่ง พระราชวังต้องห้าม เทียนอันเหมิน ย่านการค้าตงตัน หวังฝูจิ่ง จัตุรัสว่านต๋า ก็ไปกวาดมาหมด ……
มื้อเช้าที่ร้านจิงปาเจิน มื้อเที่ยงที่ร้านเป็ดย่างฉวนจวี้เต๋อ มื้อเย็นเป็นเนื้อแกะหม้อไฟภัตตาคารตงไหลซุ่น จากนั้นไปผับที่ซานหลี่ถุนเที่ยวถึงครึ่งคืน นี่คือแผนการเดินทางที่ปักกิ่งซึ่งเหมาเหว่ยหลงเตรียมไว้ให้กับฉินสือโอว
เที่ยวอยู่ 2 วัน ฉินสือโอวก็รู้สึกเหนื่อยจนทนไม่ไหว คุ้นเคยชีวิตอันแสนสงบที่เมืองแฟร์เวลเสียแล้ว ผ่านวันคืนแห่งแสงสีราตรีเช่นนี้ เขาไม่ค่อยจะคุ้นเคยเท่าไร
เส้นสายของเหมาเหว่ยหลงแข็งแรงมาก ใช้เวลา 2 วัน เอกสารของทั้งหมูบ้าน ไก่บ้านก็ครบถ้วนสมบูรณ์
สำหรับปศุสัตว์และสัตว์ปีกดังกล่าว หากต้องการเข้าและออกจากประเทศแคนาดา จะต้องใช้ใบตราส่งสินค้าและใบรับรองการฉีดวัคซีน แคนาดาเป็นประเทศเกษตรกรรมที่ใหญ่ ดังนั้นมาตรฐานการตรวจสอบสำหรับสัตว์ปีกและปศุสัตว์ยังค่อนข้างต่ำ และไม่จำเป็นต้องกักกันสัตว์เพื่อตรวจสอบ เพียงแค่นำส่งใบรับรองสุขภาพที่ออกมาภายใน 10 วันก็เป็นอันใช้ได้
ใบรับรองสุขภาพนี้ จะมุ่งเน้นไปที่การตรวจสอบโรคพิษสุนัขบ้า โรคพีอาร์อาร์เอส[footnoteRef:1] และโรคปากเท้าเปื่อยในปศุสัตว์ และสัตว์ปีกเป็นการตรวจสอบโรคไข้หวัดนก ตราบใดที่การตรวจโรคร้ายแรงเหล่านี้สามารถผ่านไปได้ เช่นนั้นการเข้าประเทศแคนาดาก็ไม่มีปัญหาแล้ว [1:  โรคพีอาร์อาร์เอส หรือ Porcine reproductive and respiratory syndrome เป็นกลุ่มอาการของโรคในระบบสืบพันธุ์ และระบบทางเดินหายใจในสุกร ทำให้แม่สุกรแท้ง ลูกตายแรกคลอดสูง อัตราการผสมติดต่ำ ลูกสุกรแคระแกร็น โตช้า ติดโรคแทรกซ้อนได้ง่าย]
สิ่งที่ทำให้ฉินสือโอวค่อนข้างตกตะลึงก็คือ ศุลกากรของแคนาดายังต้องการติดชิปให้กับสัตว์ใหญ่ เช่น หมู เพื่อบันทึกชาติพันธุ์หมูและการจำแนกประเภทของมัน โดยต้องยอมรับการตรวจสอบอย่างสม่ำเสมอ
เมื่อเตรียมตัวออกจากปักกิ่ง ฉินสือโอวอยู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้ว่ามีเรื่องที่ต้องการให้เหมาเหว่ยหลงช่วยเหลือ เขานำตราประทับหินสีส้มอำพันที่ได้มาจากแม่น้ำไป๋หลงก่อนหน้านี้ออกมาถ่ายภาพ เพื่อให้เหมาเหว่ยหลงนำไปถามเพื่อนในแวดวงหยกช่วยดูว่า นี่คืออะไร
ทันทีที่ได้เห็นตราประทับหิน เหมาเหว่ยหลงก็แสดงออกว่าตัดสินเหมือนกับฉินสือโอว “แกไปเอาของชิ้นนี้มาจากไหน? นี่เป็นสมบัติล้ำค่านะ ช่างสวยงามเกินไปแล้ว!”
ฉินสือโอวมองเหมาเหว่ยหลงที่ไม่ยอมวางมันลง เขาก็คว้ามันกลับมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะ ว่าคนเจ้าเล่ห์อย่างคุณกำลังวางแผนอะไรน่ะ คุณต้องการจะขัดมันจนเงาคามือคุณเพื่อทำตราประทับของตัวเองใช่ไหมล่ะ?"
เหมาเหว่ยหลงหัวเราะ “มีความคิดแบบนี้จริงๆ ครับ”
นำรูปไปไม่นาน เหมาเหว่ยหลงก็โทรศัพท์มาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ถามว่า “ขอถามอะไรจริงจังสักเรื่องเถอะ หนึ่ง สัตว์ปีก สัตว์ป่า พวกนี้แกเอามาจากไหน?”
ฉินสือโอวฟังน้ำเสียงโทนปกติของเหมาเหว่ยหลงก็ทราบได้ว่า มูลค่าของสิ่งเหล่านี้อาจเกินกว่าความคาดคะเนของตน หวนคิดว่าตราประทับหินนี้อยู่รวมกับเหรียญเงินราชวงศ์หมิงเหล่านั้น ภายในใจเขาก็ตื่นเต้น “นี่คือมรดกของครอบครัวตาฉัน ว่ากันว่ามันถูกส่งลงมาจากราชวงศ์หมิง มีอะไรหรือเปล่า?”
“งั้นก็ใช่เลย แกต้องรีบเอามันไปที่สถาบันวิเคราะห์วัตถุโบราณปักกิ่ง รีบมา!” เหมาเหว่ยหลงกล่าว
ฉินสือโอวไม่เข้าใจความหมายของเหมาเหว่ยหลง ไม่ใช่ว่าให้เขานำไปถามผู้เชี่ยวชาญในแวดวงหยกหรอกเหรอ ทำไมจึงไปติดต่อกับสถาบันวิเคราะห์วัตถุโบราณเสียแล้ว?
เมื่อนั่งรถไปถึงสถาบันวิเคราะห์วัตถุโบราณปักกิ่ง เหมาเหว่ยหลงที่รออยู่ด้านนอก เมื่อเห็นหน้าเขา ก็ถามว่า “แกเอาตราประทับมาด้วยไหม?”
ฉินสือโอวผงกหัว เหมาเหว่ยหลงไม่พูดมาก รีบพาฉินสือโอวเข้าไปในสำนักงานแห่งหนึ่ง ภายในมีคนชราซึ่งศีรษะขาวโพลนนั่งรออยู่อย่างร้อนใจ
เมื่อทั้ง 2 ฝ่ายได้พบหน้า ชายชรา 2 คนก็ขอดูตราประทับ จากนั้นก็หยิบแว่นขยายออกมาพลางรวบรวมสมาธิเพื่อส่องดูมัน
ฉินสือโอวแอบกระซิบถามว่า “ทำไมเหรอ นี่คืออะไร?”
เหมาเหว่ยหลงกะพริบตาอย่างลึกลับพลางพูดว่า "เดี๋ยวก็รู้ พระเจ้าช่วย แกนี่โชคดีจริงๆ เป็นลูกพระเจ้ามาเกิดเหรอ? ปู่แกทิ้งรูปปั้นทองสัมฤทธิ์ไว้ให้ แถมตอนนี้ตาของแกก็ยังทิ้งสมบัติล้ำค่าไว้ให้อีก"
ชายชราทั้งสองตรวจสอบอยู่ร่วมครึ่งชั่วโมงกว่า จากนั้น 1 ในชายชราก็วางแว่นขยายลงทอดถอนใจพลางกล่าวว่า “แท้จริงแล้วตราประทับเจี๋ยอันนี้ยังคงมีอยู่จริง! แต่ไหนแต่ไรมา ผมคิดว่ามันเป็นแค่เพียงเรื่องเล่าขานตำนานพื้นบ้าน ใครจะรู้ว่าผมเข้าใจผิดร้ายแรง!”
เหมาเหว่ยหลงแนะนำให้ฉินสือโอวรู้จักด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ชายชราสูงอายุแซ่กัว เรียกท่านว่าคุณกัวก็ได้ เป็นนักวิจัยผู้เชี่ยวชาญด้านโบราณคดีหมิงและชิง จากมหาวิทยาลัยชิงหวาดูแลนักศึกษาปริญญาเอกเป็นพิเศษ เก่งกาจเป็นอย่างมาก อีกท่านคือคุณจง วิจัยอักษรโบราณ ท่านเป็นศาสตราจารย์เช่นกัน ท่านทั้งสองล้วนแต่เป็นนักวิจัยด้านหยก”
หยุดไปครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มพูดอีกครั้ง “ตอนที่แกให้ฉันดูตราประทับนี้ ฉันคิดว่ามันต้องเป็นหินเถียนหวาง[footnoteRef:2]แน่นอน แกรู้จักหินเถียนหวางไหม?” [2:  หินเถียนหวาง คือ หินสีเหลืองทองชนิดหนึ่งซึ่งนำมาใช้ทำหยก]
ฉินสือโอวส่ายหัวอย่างว่างเปล่า เหมาเหว่ยหลงมองเขาอย่างเหยียดหยามทันที ฉินสือโอวได้แต่ถามอย่างสงสัย  “เป็นหยกชนิดหนึ่งเหรอ?”
“เป็นหยกที่ล้ำค่าที่สุด!” เหมาเหว่ยหลงกัดฟันพูด “ล้ำค่าที่สุด ล้ำค่าที่สุด!”
ชายชราทั้งสองเก็บแว่นตาและนั่งลงตรงข้ามฉินสือโอว คุณกัวกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “พ่อหนุ่ม มรดกตกทอดของคุณชิ้นนี้ เป็นสมบัติล้ำค่าจริงๆ ผมขออธิบายให้คุณฟังสักหน่อยนะ”
“ตัวอักษรบนตราประทับนี้ ล้วนแต่เป็นลักษณะตราประทับ และเป็นตัวอักษรพิเศษในราชวงศ์ถัง ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน และราชวงศ์หมิง อักษรบนตราประทับเป็นอักษรเฉพาะ ในบรรดาอักษร อักษรบนตราประทับสองแถวที่อยู่ด้านบน แถวซ้ายคือ ‘เลื่องชื่อหมื่นปี’ แถวขวาคือ ‘ห่วงชาติลืมตน’”
“นอกจากนี้ ทั้งซ้ายขวาหน้าหลังบนหินใช้อักษร 4 ประโยค เป็นกลอน 7 คำ 4 วรรค ว่า ‘ผ้าเช็ดหน้าเห็ดและยาเส้น เดิมเป็นประชาใช้ต้านภัย ลมโชยแขนเสื้อขึ้นฟ้าไป[footnoteRef:3]  พลเมืองทุกข์ใจไม่คลาย[footnoteRef:4]’ คุณทราบหรือไม่ว่ากลอน 4 วรรคนี้คืออะไร?” คุณจงถามแทรกขึ้นมา [3:  คนสมัยก่อน ใส่ของมีค่าไว้ในแขนเสื้อ]  [4:  กลอนเสียดสี การทุจริตรัฐที่นำมาซึ่งภัยพิบัติสู่ประชาชน ]
ฉินสือโอวยิ้มอย่างอึดอัด เขาชอบบทกลอนเป็นอย่างมาก แต่ว่าเป็นเรื่องน่าเสียดายที่ไม่เคยได้ยินบทกวีทั้ง 4 วรรคนี้
คุณจงถอนหายใจและพูดว่า “เป็นธรรมดา บทกวีนี้ไม่ได้เป็นที่โด่งดังนัก ผมอ่านให้คุณฟัง คุณก็น่าจะพอนึกออก”
“ค้อนนับพันสิ่วนับหมื่นขุดขุนเขา เปลวเพลิงเผาลุกลามคุกคามครัน พลันร่างแตกแหลกเหลวไม่หวาดหวั่น ขอฝังความบริสุทธิ์บนผืนดิน”
“หย่งสือฮุย[footnoteRef:5] นี่คือบทกวีของอวี๋เชียน!” ฉินสือโอวรีบพูด [5:  咏石灰 บทกวีที่เปรียบเปรยตนเองกับหินปูน ที่แม้จะถูกค้อนตอก ไฟลนก็ยังคงความบริสุทธิ์]
คุณจงยิ้มแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว บทกวีนี้อวี๋เชียนเขียนขึ้นจากกลอนของอวี๋เสาเป่า กลอนทั้งสองบท ล้วนแต่เป็นผลงานชิ้นเอกของเขา บนตราประทับท่อนนี้ ชื่อว่า ‘เข้าเมือง[footnoteRef:6]’ เป็นผลงานเมื่อครั้งอวี๋เสาเป่าเดินทางจากซานซีไปยังเมืองหลวงเพื่อเป็นเจ้าหน้าที่” [6:  入京แปลว่าเข้าเมือง]
ในหัวของฉินสือโอวสว่างวาบ และพูดขึ้นว่า “ผมนึกออกแล้ว ‘ลมโชยแขนเสื้อ’ คำนี้ ก็มาจากบทกวีนี้ด้วยใช่หรือเปล่าครับ?”
คุณกัวลูบเครายิ้มๆ “ไม่เลว เป็นเช่นนั้นจริงๆ” เขาพลิกตราประทับ ชี้ไปยังด้านล่างที่สุด เห็นอักษรบนตราประทับขนาดใหญ่ “อักษรสี่ตัวนี้คือ ‘ประทับเจี๋ยอัน’ ตราประทับนั้นมีชื่อของอวี๋เชียน!”
ทันใดนั้น ฉินสือโอวได้ฟังก็เข้าใจ เขาเสียงสั่นในทันที “ตราประทับนี้ คือตราประทับที่อวี๋เชียนใช้เมื่อมีชีวิตเหรอครับ?”
ถ้าหากว่าเป็นเช่นนี้จริงๆ ตราประทับนี้ก็ไม่ได้เป็นแค่สมบัติล้ำค่า แต่มันคือสมบัติชาติ!
อวี๋เชียนเป็นใครมาจากไหน นั่นคือเสาหลักที่คู่ควรของประเทศที่ไร้ยางอาย เป็นกระดูกสันหลังของจีน วีรบุรุษแห่งชาติ! หากต้องการชมเชยเขา คุณจะใช้คำพูดใดก็ไม่อาจเหมาะสมได้! นี่คือชายผู้ยิ่งใหญ่ที่ประคับประคองเผ่าพันธุ์ชาติอย่างไม่ย่นย่อ เป็นชายผู้ยิ่งใหญ่แห่งราชวงศ์!
ครั้งที่เรียนมัธยม ฉินสือโอวยกย่องวีรบุรุษกอบกู้ชาติพันธุ์สองท่าน อันได้แก่ เยว่เฟยและอวี๋เชียน!
คุณกัวส่ายหัวและพูดว่า "ไม่ได้เป็นเช่นนี้ ตราประทับนี้ อวี๋เชียนไม่เคยใช้มาก่อน ตามบันทึก ‘ประวัติศาสตร์ของราชวงศ์หมิง’ ในรัชสมัยจักรพรรดิอิงจง ปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านตราประทับแห่งฝูเจี้ยนผู้หนึ่งทำตราประทับขึ้นเพื่ออวี๋เชียนโดยเฉพาะ และใช้วัสดุที่ใช้หินเถียนหวางที่ดีที่สุดเท่าที่พบได้ในเวลานั้น”
“ในเวลาต่อมา หลังจากที่มอบตราประทับเจี๋ยอันนี้ให้กับอวี๋เชียน อวี๋เชียนก็ชอบมาก แต่เพราะว่าเป็นของล้ำค่ามาก เขาจึงไม่ยอมรับ หลังจากสังเกตการณ์มานานกว่าหนึ่งเดือน ก็มอบให้เจ้าหน้าที่คนหนึ่งที่มาจากเมืองหลวง และไปมาระหว่างเมืองฝูเจี้ยนและเมืองหลวงในขณะนั้นนำกลับไป”
“ความตอนนี้ได้บันทึกอยู่ใน ‘ประวัติศาสตร์ของราชวงศ์หมิง’ แต่ว่าตราประทับเจี๋ยอันนี้ไม่เคยปรากฏในประวัติศาสตร์มาก่อน ดังนั้นต่อมา เมื่อนักประวัติศาสตร์ศึกษาเรื่องนี้ ก็ล้วนแต่เข้าใจว่าเป็นเพียงการที่ผู้เขียนเรื่องนี้ต้องการแสดงถึงความใจซื่อมือสะอาดของอวี๋เชียนจึงได้แต่งเรื่องนึ้ขึ้น แต่กลับไม่คิดเลยว่าสมบัติล้ำค่านี้ แท้จริงแล้วยังมีอยู่จริงๆ!”
ฉินสือโอวเข้าใจแล้ว อัฐิในแม่น้ำไป๋หลงนั้น คงจะเป็นเจ้าหน้าที่ฝูเจี้ยนคนนั้น
เจ้าหน้าที่คนนั้นได้นำเรือขนเงินลำหนึ่งกลับมาจากเมืองหลวง และในเวลาเดียวกันก็ได้นำตราประทับนี้กลับมาด้วย แต่สุดท้ายไม่แน่ว่าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น เรือจึงตกลงไปยังก้นแม่น้ำ แม้กระทั่งตราประทับก็จมลงไปพร้อมกับหีบบรรจุเงิน 50 กว่าหีบและถูกปกคลุมไปด้วยตะกอน
เหมาเหว่ยหลงถาม “คุณกัว คุณจง เช่นนั้นตราประทับนี้ก็มีค่าเป็นพิเศษใช่ไหมครับ?”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ ทันใดนั้น คุณกัวและคุณจงก็จ้องเขม็งคิ้วเหยียดตรงด้วยความโกรธ เขาก็เกือบจะตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกัน "มีค่า? ของสิ่งนี้ไม่สามารถวัดค่าด้วยเงินได้! รู้ไหมว่านี่คืออะไร? นี่คือสมบัติชาติที่ได้รับการบันทึกไว้ใน ‘ประวัติศาสตร์ของราชวงศ์หมิง’ ประเมินค่าไม่ได้! ถ้าหากว่าขายจริงๆ นักสะสมทั้งหมดคงยอมล้มละลายเพื่อแลกเปลี่ยนมัน!"
“ผมไม่คิดจะขาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมก็ไม่คิดจะขาย!” ฉินสือโอวกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยว
คุณกัวและคุณจงพยักหน้าอย่างยินดีพร้อมพูดว่า “ใช่แล้ว พ่อหนุ่ม ของชิ้นนี้อย่าได้ขาย นี่คืออัญมณีของชาติของเรา! สิ่งนี้คือตราประทับล้ำค่าที่อวี๋เสาเป่าเคยใช้ เทียบกับตราประทับหยกของจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิงก็ยังล้ำค่ากว่า! แน่นอน แน่นอนว่าต้องเก็บรักษามันให้ดี!"
……………………………………….


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 46 พรหมลิขิต
หลังจากขอบคุณศาสตราจารย์ทั้งสองแล้ว ฉินสือโอวก็นำตราประทับเจี๋ยอันออกจากสถาบันวิเคราะห์วัตถุโบราณ
ศาสตราจารย์ชราทั้งสองทำใจไม่ได้ที่จะส่งฉินสือโอวจากไป พวกเขาต้องการให้ทิ้งตราประทับไว้เพื่อวิจัยต่อเป็นอย่างมาก แต่ด้วยความเคอะเขิน จึงรู้สึกเกรงใจที่จะเอ่ยปากออกไป
ตราประทับนี้เป็นสมบัติล้ำค่าอย่างมาก ฉินสือโอวไม่อยากอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงแสร้งทำเป็นมองเจตนาของสองคนนี้ไม่ออก สุดท้ายก็นำตราประทับจากไป
สมัยที่อวี๋เชียน อวี๋เสาเป่าส่งคืนตราประทับ ไม่แน่ก็อาจจะมีความรู้สึกทำใจไม่ได้เหมือนศาสตราจารย์ทั้งสองก็เป็นได้ แต่ว่าไม่เหมือนกันตรงที่อวี๋เชียนสามารถเก็บตราประทับนี้ไว้ได้ เดิมที นี่ก็คือสิ่งที่คนอื่นตั้งใจที่จะมอบให้แก่เขา
แต่ว่า สุดท้ายอวี๋เชียนก็ยังคงนำตราประทับมอบให้แก่เจ้าของ ทั้งที่สุดท้ายแล้ว มันก็ไปไม่ถึงมือเจ้าของ
จากตรงนี้สามารถทราบได้ว่า อวี๋เชียน สมควรที่จะถูกเรียกว่าบุคลากรคนสำคัญ เป็น ‘ปราชญ์แห่งต้าหมิง’ ความซื่อสัตย์และคุณธรรมของเขาทำให้คนรุ่นหลังต้องตะลึง
คุณค่าของคนคนหนึ่ง ไม่อาจตัดสินจากสิ่งที่เขาทำไว้ตอนยังเป็นคน แต่ตัดสินจากสิ่งที่เขาหลงเหลือไว้หลังจากตายไปต่างหาก
ฉินสือโอวรู้ว่าตนเองไม่ได้เป็นคนยิ่งใหญ่เสมือนอวี๋เชียน หากว่าเขายังอยู่ในประเทศ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะทิ้งตราประทับให้ศาสตราจารย์ทั้งสองตรวจสอบดู
แต่ว่าตอนนี้เขาถือสัญชาติแคนาดาแล้ว เขากังวลว่าหากศาสตราจารย์ทั้งสองทราบเรื่องนี้ในภายหลัง แล้วจะแจ้งรัฐบาลยึดตราประทับนี้ อย่าโทษว่าเขาเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยเลย แต่รัฐบาลได้กระทำลักษณะนี้มามากกว่า 1-2 ครั้งแล้ว
เหมาเหว่ยหลงพาฉินสือโอวและเออร์บักไปส่งที่สนามบิน ในขณะที่รอขึ้นเครื่องบิน กลุ่มพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินต่างใส่ส้นสูงเดินตึกๆ เข้าไปในห้องโถง
ฉินสือโอวเงยหน้าเพื่อจะดูสาวงาม เบื้องหน้า สายตากลับปะทะกับเงาร่างที่คุ้นเคย ที่แท้ก็คือวินนี่!
“ไงครับ คุณวินนี่” ฉินสือโอวรีบก้าวเข้าไปทักทายอย่างรวดเร็ว
“ไงคะ คุณฉิน บังเอิญจริงๆ” วินนี่กล่าวอย่างดีใจ ขนตายาวกะพริบเคลื่อนไหว ราวกับผีเสื้อน้อยน่ารัก 2 ตัวกระพือปีก
ฉินสือโอวผายมือของเขาแล้วพูดว่า “ไม่น่าเชื่อเลย คุณวินนี่ จริงๆ ผมนึกคำพูดไม่ออกเลย นอกจากคำว่า เหลือเชื่อ”
“แต่ความจริงแล้วมีคำอื่นอีก นั่นก็คือพรหมลิขิต ใช่ไหมคะ?” วินนี่ยิ้มด้วยรอยยิ้มอันมีเสน่ห์เปล่งประกายอย่างชัดเจน พาให้เหล่าผู้ชายในห้องรอเครื่องบินต่างก็โกลาหลขึ้นมาทันที
ฉินสือโอวหยิบตั๋วเครื่องบินมาถามว่า “คุณอยู่ในเครื่องบินเที่ยวนี้เหรอ?”
วินนี่พยักหน้ายิ้มและพูดว่า “ใช่ค่ะ ฉันบินเที่ยวนี้ ขอฉันดูที่นั่งคุณหน่อย ตอนนี้ฉันจะรีบขึ้นเครื่องบินไปตรวจสอบความสะอาด อีกสักครู่พอคุณขึ้นเครื่องแล้ว รอฉันไปพบคุณ ตกลงไหมคะ?”
ขณะที่เตรียมจะจากไป วินนี่สังเกตเห็นว่าฉินสือโอวเตรียมจะนำหมูน้อยและไก่น้อยขึ้นเครื่องบิน ก็หยุดเดิน และพูดกับเขาว่า “คุณจะนำพวกมันขึ้นเครื่องด้วยเหรอ? ถ้าแบบนั้นตอนนี้ต้องเลิกให้อาหารมันแล้วล่ะ เพื่อลดโอกาสที่มันจะต้องขับถ่ายในกรง รู้ไหมคะว่าการขับถ่ายบนระดับความสูงเป็นเรื่องเครียดสำหรับสัตว์มากค่ะ”
“นอกจากนี้ คุณต้องไปที่ห้องตรวจสอบของสนามบินต้นทางก่อน เพื่อตรวจสอบข้อมูลประจำตัวของสัตว์เลี้ยงและใบรับรองการกักกัน เพื่อป้องกันความล่าช้าของเที่ยวบิน”
“จะเป็นการดีที่สุดที่จะหาศูนย์นำเข้าสัตว์เลี้ยงที่มีชื่อเสียง เช่น เพ็ท-อิมมิแกรนท์ นัดพบเจ้าตัวน้อยเหล่านี้เพื่อทำการตรวจสอบอย่างมืออาชีพที่สนามบินโทรอนโตล่วงหน้า และดำเนินการดูแลสุขภาพในระดับต่างๆ ตามสถานการณ์ แบบนี้จึงจะสามารถรับรองความแข็งแรงของพวกมันได้"
หลังจากได้รับการบอกกล่าว วินนี่จ้องไปยังฉินสือโอวด้วยดวงตาที่สดใสเป็นประกายดุจดั่งภูผาและลำธาร ทั้งบริสุทธิ์และน่าหลงใหล เธอยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะจากไป
ฉินสือโอวมองตามส่งวินนี่ขึ้นเครื่องบิน ได้แต่ส่ายหน้าและถอนหายใจ รู้สึกเสียดายในพรหมลิขิตครั้งนี้
เออร์บักยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มน้อยๆ ไม่พูดจา เมื่อฉินสือโอวสังเกตเห็น ก็รู้สึกตัวทันทีและพูดว่า “คุณตั้งใจจองเที่ยวบินลำนี้ใช่ไหม?”
“แล้วนายคิดว่ายังไงล่ะ? คิดจริงๆ เหรอว่าสวรรค์ช่างเอื้อให้นายสองคนได้พบกัน? พ่อหนุ่ม ขอฉันสอนอะไรหน่อยนะ พรหมลิขิตของชายหญิง ทั้งสองฝ่ายก็ต้องร่วมมือกันสร้างขึ้นมาด้วย ไม่ใช่จะรอแต่สวรรค์จัดสร้าง” เออร์บักกล่าว
ฉินสือโอวกำลังจะขอบคุณ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเบอร์แปลกหน้า หลังจากที่รับสาย ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยของฝ่ายตรงข้าม “ไง สหายสัตว์ปีก เจ้าสัตว์ป่า ฉันคือโหลวมู่ชิง สวัสดีจ้ะ”
โหลวมู่ชิงเหรอ? ฉินสือโอวรู้สึกตกใจเล็กน้อย? ทำไมเธอคนนี้ถึงมีเบอร์โทรศัพท์ของเขาได้?
ราวกับรู้ว่าเขาสงสัยอะไรอยู่ โหลวมู่ชิงก็หัวเราะสดใสขึ้นมาในโทรศัพท์ “ฉินเผิงให้เบอร์มาน่ะ ได้ยินมาว่านายออกจากบ้านแล้วเหรอ? กลับถึงเมืองไหเต่าหรือยัง?”
ฉินสือโอวหัวเราะอย่างขมขื่น จากนั้นจึงอธิบายเรื่องราวของตนให้ฟัง สุดท้ายก็กล่าวว่า “ฉันอยู่ที่สนามบิน ประเดี๋ยวก็จะบินไปถึงนิวฟันด์แลนด์แล้ว”
“อ้อ” น้ำเสียงของโหลวมู่ชิงแฝงไปด้วยความผิดหวัง “ฉินเผิงไม่ได้บอกให้ละเอียด ฉันยังคิดว่านายทำงานอยู่ที่ไหเต่าอยู่เลย เอาล่ะ ไม่รบกวนแล้วนะ เดินทางปลอดภัย หวังว่ามีโอกาสจะได้พบกัน”
แม้ว่า โหลวมู่ชิงจะลักษณะงดงามราวเทพีOL[footnoteRef:1] แต่ว่านิสัยตรงไปตรงมา เป็นแฟนสาวที่ชายหนุ่มวาดฝันไว้ว่าอยากจะมี ฉินสือโอวรู้สึกได้ว่า ฝ่ายตรงข้ามมีความรู้สึกดีๆ ต่อเขา เสียดาย สุดท้ายแล้วทั้งสองก็ไม่อาจได้สมหวังกัน [1:  Goddess OL เป็นเกมแอคชั่นสวมบทบาทรูปแบบ 3 มิติบนมือถือ โดยอ้างอิงจากตำนานและเรื่องราวตะวันออกและตะวันตก ]
เออร์บักรอเขาวางสาย ยิ้มแล้วพูดว่า “พ่อหนุ่ม ดูเหมือนดอกท้อของนายจะอยู่ตรงนี้นะ”
ฉินสือโอวยิ้มแล้วตอบว่า “ผมยอมรับว่าสาวที่ยอดเยี่ยมมากโทรศัพท์มาหาผม แต่พวกเรามีบุญแต่ไร้วาสนา อาจจะได้เป็นเพื่อนกัน แต่ก็เป็นแค่เพื่อนเท่านั้น”
“มีบุญไร้วาสนาเหรอ?” เออร์บักหัวเราะ “ฉันก็เพิ่งจะสอนไป พรหมลิขิตคือสิ่งที่สองฝ่ายร่วมกันสรรค์สร้าง ไม่ใช่จะรอแต่ให้สวรรค์บันดาล นายกับวินนี่จะมีพรหมลิขิตไหม? ถ้าไม่มีฉันสักคน ชะตากรรมของพวกนายก็คงหยุดตั้งแต่เที่ยวบินรอบแรกแล้ว”
ฉินสือโอวยิ้มๆ ไม่ได้อธิบายต่อ เขาไม่เคยมีความรักกับใคร รู้สึกโหยหาความรักอย่างมาก แต่ว่าเขาไม่สามารถใช้ความรักเป็นข้ออ้างในการจีบสาวไปทั่วได้ เขาต้องการจีบวินนี่ ซึ่งเขาทั้งสองมีแนวโน้มที่จะเป็นไปได้มากกว่า
ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ความรักล้วนแต่เป็นเรื่องเห็นแก่ตัว พวกชายหนุ่มประเภทที่บอกว่าสามารถรักผู้หญิงหลายคนได้ในเวลาเดียวกันเป็นพวกสารเลวอย่างแน่นอน ฉินสือโอวเข้าใจเช่นนี้
เมื่อขึ้นเครื่องบินแล้ว วินนี่ก็มาหาเขาอย่างรวดเร็วมาก เธอส่งกาแฟให้แก่เออร์บักและฉินสือโอว และยืนย่อเข่าครึ่งหนึ่งด้วยท่วงท่าสง่างามอยู่ด้านหลัง
“คุณทำแบบนี้คงจะเหนื่อยมาก ไม่อย่างนั้น คุณมานั่งเถอะ?” ฉินสือโอวกล่าว
ดวงตากลมโตของวินนี่กะพริบไปมาอย่างซุกซน และบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ ชินแล้วล่ะ ฉันได้รับการฝึกฝนมาก่อน”
ครั้งแรกที่ติดต่อกับผู้หญิงแบบนี้ ฉินสือโอวก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย แต่ว่าเขามั่นใจได้อย่างหนึ่งว่า วินนี่ไม่ได้รังเกียจเขา มิฉะนั้นคงไม่เริ่มก่อนเช่นนี้
ดังนั้น เขาจึงได้ตัดสินใจเดินหน้าอย่างห้าวหาญ กล้าที่จะพูดออกไปว่า “วินนี่ คุณพอมีเวลาว่างเมื่อไรครับ? ผมอยากเชิญคุณไปเป็นแขกที่ฟาร์มปลาของผม”
วินนี่ยกมือของเธอรวบเส้นผมสีดำที่กระจัดกระจายอยู่มาทัดหลังหูไว้ ยิ้มอย่างนุ่มนวลและพูดว่า “ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไง บังเอิญเหลือเกิน ครั้งนี้บินถึงโทรอนโต ฉันก็มีเวลาพักพอดี หยุดครึ่งเดือนทีเดียวค่ะ”
ฉินสือโอวรู้สึกยินดีอย่างมาก เขาเข้าใจความหมายของวินนี่ได้โดยทันที หญิงสาวได้ยอมรับการชักชวนของเขาแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นพบกันที่โทรอนโตครับ” ฉินสือโอวเอื้อมมือไปประคองวินนี่ให้ลุกขึ้น “คุณไม่ต้องยืนย่อแบบนี้แล้ว ผมเคยย่อแบบนี้มาก่อน รู้สึกเหนื่อยเกินไป คุณไปพักผ่อนเถอะ หลังลงจากเครื่องบินที่โทรอนโต ผมจะรอคุณ”
วินนี่ยิ้มหวาน ครั้งนี้ไม่ได้ปฏิเสธ เธอก้าวเท้าจากไปด้วยความยินดี
“ผมนี่ช่างเป็นปราชญ์นักรักจริงๆ” ฉินสือโอวโอ้อวดอย่างสบายใจว่า “เฮ้อ อาจเป็นเพราะผมเกิดมาหล่อเกินไปหรือเปล่านะ? เห็นแค่สองครั้งเท่านั้น ผมก็สามารถเชิญสาวแสนดีขนาดนี้ได้แล้ว”
เออร์บักกลอกตาของเขาแล้วพูดว่า “ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ฉันรู้สึกอยากอ้วกจะได้ไหม ถ้านายเป็นปราชญ์นักรักจริงก็ควรจะนัดเธอไปเจอในห้องน้ำ ไม่ใช่พูดอะไรอย่าง ‘รู้สึกเมื่อยเกินไป คุณไปพักผ่อนเถอะ’ ”
ฉินสือโอวกัดริมฝีปากบอกว่า “ผมเป็นปราชญ์นักรัก ไม่ใช่มนุษย์หุ่นยนต์ ผมไม่คิดจะทำเรื่องน่าละอายแบบนั้นหรอก”
เออร์บักหัวเราะฮ่าๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินสือโอวสงสัยพลางถามว่า “ตาเฒ่า ถ้าเมื่อครู่นี้ผมนัดเธอไปที่ห้องน้ำจริงๆ คุณว่าเธอจะตอบตกลงไหม?”
ชายโสดเป็นกังวล
เออร์บักยิ้มและพูดว่า “เธอคงจะตบนายหน้าหันทีเดียว”
…………………………………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 47 รบกับงูทะเล
โบอิ้ง777ส่งเสียงสูงลากยาวบินว่อนอยู่บนท้องฟ้า
ฉินสือโอวยังมีอาการกลัวความสูงอยู่ จึงปิดตาเอนตัวลงกับเบาะที่นั่งมันซะเลย จิตสำนึกโพไซดอนกลับไปถึงมหาสมุทรแล้ว
ตอนนี้ที่ฟาร์มปลาคงจะกำลังคึกคัก ชาร์คติดต่อกับฟาร์มเพาะพันธุ์ปลาอย่างอยู่ตลอดเพื่อที่จะนำเอาลูกพันธุ์ของปลาหมึกและสัตว์น้ำลำตัวนิ่มที่ยังเล็กเข้ามา หมู่ปลาค็อดในทะเลใช้วิธีรวมกลุ่มกัน ไล่จับสัตว์น้อยใหญ่พวกนี้จนมันพากันว่ายแตกกระเจิง
บางครั้งกรวดทรายที่ก้นทะเลก็จะมีปีนลูกปลาหมึกปีนก้อนข้ามไป หมู่ปลาค็อดตัวขนาดเท่าฝ่ามือก็รวมกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนลอยไปลอยมา ทำให้มหาสมุทรเต็มไปด้วยลมหายใจของสิ่งมีชีวิต
แหอวนเปื่อยๆที่เมื่อก่อนเคยถูกหว่านลงกลางทะเล เศษโครงไม้ที่แตกกระจัดกระจายเริ่มจะสร้างประโยชน์ ให้แก่สาหร่ายที่พันด้านบนโดยรอบ อาศัยเศษซากของสิ่งเหล่านี้เพื่อขยายพันธุ์
เมื่อมีสาหร่ายมากขึ้น ปลาก็มากขึ้น พวกปลาทะเลตัวแบนกับปลาเทราต์จึงพากันตามมาเอง แม้จะยังไม่มากนัก แต่การปรากฏตัวของพวกมันก็นำมาซึ่งความหวังให้แก่ฟาร์มปลา ตอนนี้ที่ฟาร์มปลาเริ่มจะมีแรงดึงดูดต่อพวกปลาบ้างแล้ว
บริเวณใกล้ทะเลปรากฏให้เห็นสาหร่ายใบใหญ่ชนิดหนึ่ง ที่ที่เติบโตราวเจ็ดแปดเมตร ลากเลื้อยอยู่ตามก้นมหาสมุทรจากนั่นจึงค่อยหยั่งรากลง เครือใบสีเขียวเข้มตั้งขึ้นมา พลิ้วไหวไปตามคลื่นทะเลอย่างไม่ขาดสาย เชื่อมเข้าด้วยกันจนกลายเป็นผืนใหญ่ เกิดเป็นลักษณะท่าทางแบบที่ทำให้รู้สึกตราตรึงใจขึ้น
ท่ามกลางดงของสาหร่ายแผ่นใหญ่ มีเต่าทะเลขนาดเท่าฝาหม้อสองตัวกำลังกินอาหารอยู่
ส่วนหัว ขาทั้งสี่ข้างและลำของเต่าทะเลชนิดนี้ตัวล้วนแต่ถูกปกคลุมด้วยหนัง บนผิวไม่มีสารปกคลุมชั้นนอก บนกระดองข้างหลังมีกระดูกทรงเหลี่ยมขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่าฝังอยู่ ปากปรากฏให้เห็นเป็นรูปร่างเหมือนตะขอ หัวของมันมีขนาดใหญ่ หลังของมันเป็นสีดำฟ้า ประดับด้วยจุดสีขาว ดูแล้วสวยงามเป็นอย่างยิ่ง
เต่าทะเลที่เซื่องซึมสองตัวว่ายน้ำลอยไปลอยมาในดงสาหร่าย  ปากของมันขมุบขมิบฉีกกินสาหร่ายใบใหญ่ไม่หยุด บางครั้งเมื่อพบเข้ากับพวกลูกปลาหมึก ก็จะกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที แค่สะบัดหัวก็จับลูกปลาหมึกแล้วใช้ฟันเคี้ยวได้ทันที
อีกทั้งยังเป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์ ฉินสือโอวดูเต่าทะเลสองตัวอย่างสนอกสนใจ จากนั้นจึงไปที่ปะการัง
แนวปะการังนับวันก็ยิ่งใหญ่ขึ้น มันทอดตัวยาวต่อกันเกือบหนึ่งตารางกิโลเมตร สีสันสวยงามหลากหลาย มีชีวิตชีวา แมลงปะการังที่มีสีสันสวยสดก็ไม่หยุดที่จะแพร่พันธุ์ ฟองน้ำทะเลบางส่วนโบกสะบัดอยู่ในน้ำชั้นบนของปะการัง ปลาเล็กปลาน้อยฝูงหนึ่งว่ายไปมาอยู่ภายในนั้น ดูราวกับว่าพวกมันเป็นคนสวนที่จัดแต่งช่อดอกไม้อย่างขยันขันแข็ง
ทว่าตอนนี้ที่แนวปะการังไม่สงบสุขเลยแม้แต่น้อย งูทะเลกลุ่มหนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน ว่ายวนไปมาอยู่ใกล้ๆกับแนวปะการัง
งูทะเลพวกนี้มีขนาดความยาวไม่เท่ากันตั้งแต่ครึ่งเมตรถึงสองเมตร มีจำนวนมหาศาลราวยี่สิบกว่าตัว เกือบจะกลายเป็นเจ้าถิ่นบริเวณใกล้เคียงกับแนวปะการังอยู่แล้ว แม้แต่เจ้าบอลหิมะก็ยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับพวกมันดี
งูจำพวกนี้ไม่เหมือนกับงูที่อยู่บนพื้นดิน งูทะเลทั้งหมดล้วนแล้วแต่มีพิษ แต่ในมหาสมุทรแอตแลนติคนั้นจะพบงูทะเลได้น้อยมาก บางสถาบันวิจัยถึงกับมั่นใจอย่างถึงที่สุดว่าในมหาสมุทรแอตแลนติคไม่มีงูทะเลอย่างแน่นอน นี่คงจะเป็นแค่เรื่องเหลวไหลแน่
บริเวณใกล้ๆกับเกาะแฟร์เวลจะพบงูทะเลได้น้อย เนื่องจากงูทะเลเป็นสัตว์เลือดเย็น พวกมันไม่สามารถปรับตัวเข้ากับน่านน้ำที่หนาวเย็นได้ ส่วนมากมักจะมีชีวิตอยู่ที่น่านน้ำเขตร้อนโดยเฉพาะในเขตทะเลของออสเตรเลียและแอฟริกา
เห็นได้ชัดว่าเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน แหล่งหาปลาในนิวฟันด์แลนด์มีกระแสน้ำอุ่นไหลมาจากเม็กซิโก คาดว่างูทะเลพวกนี้คงจะอาศัยบริเวณนั้นเพื่อดำรงชีวิต
หลังจากที่ฉินสือโอวรับช่วงทำฟาร์มปลาต่อ เขาก็ท่องจำความรู้เกี่ยวกับมหาสมุทรมาโดยตลอด เขาแยกออกว่างูทะเลชนิดนี้คืองูแสมรังเหลืองลายครามที่พบมากในน่านน้ำเขตอบอุ่น พวกมันกินอาหารได้หลากหลายแต่ส่วนมากจะชอบกินลูกปลาเป็นอาหาร คาดว่าหากพวกมันอยู่ที่นี่ คงทำให้ปลาทั้งหลายในแนวปะการังต้องสูญพันธุ์เป็นแน่
เมื่อเห็นงูทะเลพวกนี้ ฉินสือโอวก็รู้สึกค่อนข้างหวาดหวั่น ลักษณะของงูทะเลแน่นอนว่าคงไม่สวยงาม สัตว์ทะเลพวกนี้ล้วนมีลักษณะดุร้าย พวกมันมีสีสันหลากหลาย หางที่แบนราบราวกับไม้พายสายสะบัดน้ำทะเล ท่วงท่าตอนว่ายน้ำล้วนนำมาซึ่งความรู้สึกชั่วร้าย
ฉินสือโอวรู้ว่าต้องไล่พวกมันออกไป แต่ว่าจะใช้วิธีไหนกันล่ะ?
ในช่วงเวลาหนึ่ง ฉินสือโอวรู้สึกกลัดกลุ้ม แต่ทว่าการมาถึงของเขาก็ทำให้เจ้าบอลหิมะและพวกปลาเทราต์หัวแข็งต่างๆรู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา ปลาพวกนี้สัมผัสได้ถึงจิตสำนึกของโพไซดอน จึงเข้ามาล้อมรอบเขา
ฉินสือโอวทดลองใช้วิธีการปลุกใจปลาเหล่านี้เพื่อขับไล่งูทะเลออกไป เขาได้ให้บอลหิมะเป็นผู้นำ ให้ปลาเทราต์หัวแข็งเป็นกำลังหลัก นอกจากนี้ยังมีปลาครีบคู่ ปลาค็อดต่างๆ พวกมันดูราวกับนักสู้ที่องอาจ บุกเข้าโจมตีงูแสมรังเหลืองลายครามอย่างดุดัน
พวกงูแสมรังเหลืองลายครามก็ตกใจ รวมตัวกันขึ้นมาโดยสัญชาตญาณเพื่อทำการคุมเชิงฝูงปลา
บอลหิมะว่ายน้ำอย่างลำพอง ขนาดตัวที่ใหญ่มหึมาของมันนำมาซึ่งความกดดันที่พอๆกันให้แก่งูทะเล ฝูงปลาเทราต์หัวแข็งก็มีความกล้าหาญเป็นอย่างยิ่ง หลังจากเข้าใกล้แล้วพวกมันจึงบุกเข้าปะทะ ลักษณะเหมือนกับการยิงลูกธนูแหลมออกไป
สถานการณ์รบครั้งใหญ่ก็แตกปะทุ แต่ฉินสือโอวกังวลว่าเหล่าปลาจะเสียเปรียบ พิษของงูทะเลนั้นมีความร้ายแรงเกินไป เพียงแค่กัดปลาพวกนี้ ก็สามารถทำให้พวกมันตายได้
ฉินสือโอวรีบกระตุ้นความคิดอย่างรวดเร็ว เขาคิดวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ งูทะเลแตกต่างจากปลา พวกมันใช้ปอดในการหายใจ ไม่สามารถอยู่ในน้ำเป็นเวลานานๆได้ ถัดอีกช่วงก็ต้องขึ้นไปหายใจบนฝั่ง
ที่พวกมันสามารถดำน้ำลงมาจับอาหารได้ สาเหตุหลักก็คือปอดของงูทะเลมีความจุมาก เมื่อดำน้ำหัวใจจะเต้นช้าลงเพื่อเป็นการลดการบริโภคของอากาศที่ใช้หายใจ นอกจากนี้ผิวหนังของมันยังสามารถดูดซึมออกซิเจนบางส่วนและขับถ่ายคาร์บอนไดออกไซด์ออกไปได้
ทว่าช่องว่างภายในปอดของมันกลับมีจำกัด ออกซิเจนที่ดูดซึมโดยผิวหนังไม่สามารถทำให้มันมีชีวิตอยู่ได้ ฉินสือโอวควบคุมบอลหิมะกับปลาตัวอื่นๆ ให้ล้อมรอบพวกมันเอาไว้ เพื่อก่อกวนพวกมัน ทำให้พวกมันต้องเคลื่อนไหวมากขึ้น เมื่อเป็นเช่นนี้งูทะเลจะใช้ออกซิเจนเร็วขึ้น เมื่อไม่มีออกซิเจนก็จะต้องไปจากที่นี่
ฉินสือโอวไม่อยากให้ฟาร์มปลาของตนมีงูทะเล ถึงแม้เขาจะหวังว่าหากฟาร์มปลาของตนมีชนิดพันธุ์สัตว์น้ำที่หลากหลายก็จะยิ่งเป็นเรื่องที่ดีก็ตาม แต่พิษของงูทะเลนั้นร้ายแรงเกินไป หากภายหลังไปกัดคนเข้าคงจะวุ่นวายน่าดู
ท้ายที่สุด หลังจากที่จิตสำนึกโพไซดอนเข้าปกคลุมงูทะเล งูทะเลพวกนี้จึงถูกรบกวน ราวกับว่าพวกมันรับรู้ได้ถึงความตั้งใจที่จะขับไล่ของฉินสือโอว พวกมันจึงสะบัดหัวสะบัดหางว่ายน้ำจากไปเองอย่างไม่คาดคิด
นี่ทำให้ฉินสือโอวไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ถ้ารู้อย่างนี้ตั้งแต่แรกเขาคงต้องไม่ใช้กำลังกลุ่มใหญ่ให้เปลืองแรงหรอก
งูทะเลจากไปแล้ว ปลาทะเลตามแนวปะการังก็กระจายความรู้สึกปีติยินดีอย่างชัดเจน ดูท่าว่าพวกมันก็คงจะรู้เช่นกันว่าการมีอยู่ของงูทะเลพวกนี้เป็นภัยต่อการดำรงชีวิตของพวกมัน
หลังจากนั้นจนถึงยามที่เครื่องบินบินลง ณ ท่าอากาศยานนานาชาติโทรอนโตเพียร์สัน ฉินสือโอวควบคุมจิตสำนึกโพไซดอนให้ว่ายไปในมหาสมุทรได้อย่างสบายใจ เขาแผ่ขยายอาณาเขตของจิตสำนึกโพไซดอนออกไปเท่าที่จะควบคุมได้
เมื่อเครื่องบินลดระดับสู่พื้นดินแล้ว ฉินสือโอวก็หยุดรออยู่ที่สนามบินก่อน เออร์บักได้กล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า ‘ขอให้การนัดเดทเป็นไปอย่างราบรื่นนะ’ จากนั้นจึงออกเดินทางต่อ
หลังจากนั้นไม่นาน วินนี่ที่สวมเครื่องแบบสีฟ้ากับพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินคนอื่นๆที่กำลังลากกระเป๋าหนังคุยกันอย่างสนุกสนานก็เดินออกมา ฉินสือโอวเข้าไปช่วยวินนี่ลากกระเป๋า และถามเธอว่า “พวกเราไปโรงแรมกันก่อนใช่ไหม?”
แอร์โฮสเตสสาวหน้าอกใหญ่คนหนึ่งจึงหยอกเย้าขึ้นมา “พระเจ้า พวกคุณพัฒนาความสัมพันธ์กันเร็วเกินไปแล้ว นี่จะพากันไปโรงแรมเลยเหรอ? สุดหล่อ คุณใจร้อนเกินไปแล้ว”
ความหมายที่ฉินสือโอวจะสื่อคือให้วินนี่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าหรือพักผ่อนเสียหน่อย ไม่คิดว่าจะถูกคนอื่นเข้าใจผิด จึงต้องรีบร้อนอธิบาย
แอร์โฮสเตสสาวเหล่านี้มีใบหน้าสวยงาม รูปร่างเซ็กซี่ ตั้งแต่เด็กก็มีผู้ชายมาคอยตามจีบ เรียกได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านความรักกันทุกคน เมื่อเทียบกันกับฉินสือโอวแล้วนั้น นับว่าเขายังใสบริสุทธิ์เกินไปด้วยซ้ำ อีกเดี๋ยวคงโดนหยอกจนวางมือไม้ไม่ถูกเป็นแน่
วินนี่ลากฉินสือโอวให้วิ่งหนีออกมา แต่ก็ยังมีเสียงแอร์โฮสเตสสาวแซวตามมาข้างหลัง “วินนี่ เธอเป็นห่วงเขาจังเลยนะ ดูท่าว่าพวกเราคงต้องเตรียมตัวไปงานแต่งงานของพวกเธอแล้วล่ะ”
ฉินสือโอวตกใจจนแทบพูดไม่ออก “ผมว่าเพื่อนร่วมงานของคุณนี่แสบไม่เบาเลย ถ้าต้องอยู่กับพวกเขาเป็นประจำคงจะปวดหัวหน้าดู”
วินนี่จึงพูดให้เขาฟังด้วยท่าทางเปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์ “นั่นเป็นเพราะว่าคุณอยู่กับฉันไงคะ ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวคุณจะรับไม่ได้ ฉันจะจัดการพวกก่อกวนนั่นให้ได้รู้ถึงฝีมือฉันสักหน่อย! ปกติเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน พวกเขาก็เหมือนลูกแมวเชื่องๆนี่เอง”
แล้วเขาสองคนก็ไปที่โรงแรมจริงๆ จ่ายเงินค่าแท็กซี่ไปสี่สิบเจ็ดดอลลาร์ เพื่อเดินทางจากสนามบินมาสู่เขตเมือง
โรงแรมที่ฉินสือโอวเลือกคือโรงแรมควีนส์โฮเต็ล ที่นี่เป็นโรงแรมห้าดาวที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงในโทรอนโต เมื่อคราวที่ราชาเพลงไมเคิล แจ็คสันมาเปิดการแสดงที่โทรอนโต ก็ได้เข้าพักที่นี่
หลังจากลงรถ วินนี่กลับกล่าวปฏิเสธ “ฉิน โรงแรมควีนส์โฮเต็ลแพงเกินไปนะคะ พวกเราแค่แวะมาเที่ยวที่นี่นิดหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจะมาพักที่โรงแรม เพราะอย่างนั้นก็อย่าเลยดีกว่านะคะ”
ฉินสือโอวกระเป๋าเงินหนา เขาไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้ แต่ผลสุดท้ายวินนี่ยังยืนยันที่จะไม่เข้าพักทีโรงแรมแห่งนี้ จึงต้องหาโรงแรมสามดาวที่ชื่อว่า ‘โรสโฮเต็ล’ แทน
ตอนที่กำลังจองห้องพักฉินสือโอวหวังว่าจะมีเหตุการณ์แบบในทีวีหรือนิยาย อย่างเช่นพนักงานบอกว่ามีผู้เข้าพักเยอะมาก จึงเหลือห้องเพียงห้องเดียว อะไรทำนองนั้น ทำให้เขาต้องอยู่ห้องเดียวกันกับวินนี่ ‘ด้วยความจำเป็น’
น่าเสียดาย บนความเป็นจริงเดือนพฤษภาคมนั้นไม่ใช่ฤดูกาลท่องเที่่ยวของโทรอนโต อย่าว่าแต่จองห้องแค่สองห้อง จองสักยี่สิบห้องก็ไม่มีปัญหา
ค่าใช้จ่ายของห้องพักหนึ่งห้องอยู่ที่หนึ่งร้อยสี่สิบดอลลาร์ ฉินสือโอวจ่ายค่าที่พักแล้ว ทั้งสองจึงแยกย้ายเข้าห้อง พวกเขานัดกันไว้ว่าจะพักผ่อนในตอนกลางวัน เมื่อถึงตอนกลางคืนค่อยพากันไปเที่ยวชมบรรยากาศของเมืองโทรอนโต
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ ทั้งสองคนจึงได้พบกัน วินนี่เปลี่ยนชุดจากชุดเครื่องแบบมาเป็นเสื้อขนสัตว์สีแดงแขนยาวแบบใส่สบายๆ
เสื้อตัวนี้ถูกออกแบบให้มีความลาดเอียงแบบข้างหน้าสั้นข้างหลังยาวแบบปิ่น เมื่อสวมใส่ก็ส่งให้วินนี่มีความรู้สึกที่ดูสบายตา เข้ากันกับกระโปรงพลีทและถุงน่องโปร่งแสงสีดำ ดูแล้วมีเสน่ห์อย่างยิ่ง
“พอจะใส่ไปข้างนอกได้ไหมคะ?” วินนี่ยิ้มหวานถามออกมา
มองดูท่อนขาเรียวสวยที่สวมสองถุงน้องสีดำคู่นั้นแล้ว ฉินสือโอวก็รู้สึกอึดอัดเป้ากางเกงขึ้นมา เขารีบพยักหน้าตอบ “สวยเกินไปแล้วครับ สวยจนผมเครียดเลยล่ะ ผมคงต้องดูแลคุณให้ดีๆ จะได้ไม่ถูกคนอื่นแย่งไป”
วินนี่หัวเราะคิกคัก เดินลงบันไดอย่างกระโดดโลดเต้น และถึงแม้จะทำท่าทางเช่นนี้ ก็ยังมีความสง่างามที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็สะบัดไม่หลุด
ผู้หญิงบางคน มีเสน่ห์ที่งดงามลงไปจนถึงเนื้อแท้ และไม่ต้องสงสัยเลย วินนี่ก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงเช่นนั้น
...............................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 48 ค่ำคืนในโทรอนโต
โทรอนโตเป็นนครเอกของรัฐออนแทรีโอ และยังเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในแคนาดาอีกด้วย มันเป็นเมืองที่เป็นที่รู้จักในระดับนานาชาติ ยิ่งกว่าเมืองหลวงของประเทศแคนาดาอย่างเมืองออตตาวาเสียอีก
หลังจากออกมาจากที่พัก ฉินสือโอวได้จ้างรถแท็กซี่ไว้หนึ่งคัน หนึ่งคืนคิดเป็นราคาแปดร้อยดอลลาร์ ก็นับว่าไม่ได้แพงเท่าไร
“พวกคุณอยากจะไปดูอะไรล่ะ?”คนขับรถแท็กซี่เป็นชาวอารยันไว้หนวดเคราท่าทางกระตือรือร้น “ถ้าพวกคุณอยากหาอะไรทาน ผมแนะนำให้พวกคุณไปที่ กรีกทาวน์ แน่นอนว่า ที่ไชน่าทาวน์ก็เยี่ยมยอดเช่นกัน แต่ถ้าหากว่าอยากจะชื่นชมวิวตอนกลางคืน ก็ต้องไปนั่งรถบัสโทรอนโต ฮิปโป ทัวร์ส หรือถ้าจะไปเดินเล่นก็ต้องที่ถนนควีนสตรีทเวสต์
วินนี่ตอบว่า “พาพวกเราไปที่แอร์ แคนาดา เซนเตอร์ แล้วกันค่ะ ฉันรู้มาว่าวันนี้มีการแข่งขันบาสเกตบอล NBA ทีมโทรอนโตแร็ปเตอร์แข่งกับทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์ส”
คนขับแท็กซี่ไว้หนวดเครากะพริบตาแล้วพูดขึ้นว่า “จ้างแท็กซี่เพื่อไปดูการแข่งขันบาสเกตบอลนี่น่ะเหรอ? พูดกันตามจริง พวกคุณนี่นับว่ามีความคิดสร้างสรรค์มากเลยนะ”
พูดจบเขาก็เข้าเกียร์เหยียบคันเร่งออกรถ มองจากกระจกมองหลังเห็นสัญลักษณ์บาสเกตบอลบนเสื้อคลุมของฉินสือโอว คนขับรถก็หัวเราะออกมา “พ่อหนุ่ม แฟนของคุณเยี่ยมยอดมาก ทั้งสวยทั้งเอาใจใส่ คงเป็นคุณที่อยากดูบาสมากกว่า ใช่ไหม?”
เสื้อคลุมที่ฉินสือโอวใส่คือเสื้อทีเชิ้ต NBA แขนยาว เห็นได้ชัดว่าวินนี่สังเกตเห็นจุดนี้ จึงตั้งใจที่จะไปดูการแข่งขันบาสเกตบอลด้วยกัน
นี่ทำให้เขาค่อนข้างรู้สึกผิด ความจริงแล้ว เขายังไม่เคยดูการแข่งขันบาสเกตบอลNBA แบบสดๆในสนามมาก่อน จึงเฝ้ารอโอกาสนี้ แต่ทว่าเขากลับไม่อยากให้วินนี่ต้องทำสิ่งที่ไม่อยากทำเพราะเขา จึงพูดขึ้นว่า “ไม่ต้องหรอกครับ วินนี่ พวกเราไปเที่ยวตลาดกลางคืนกันเถอะครับ”
วินนี่ถามกลับ “คุณไม่ชอบ NBA เหรอคะ? ที่จริง ฉันชอบมากเลยล่ะ แถมสมัยมัธยมปลายฉันก็เคยอยู่ในทีมบาสเกตบอลหญิงด้วยนะ”
เมื่อพูดมาขนาดนี้แล้ว ฉินสือโอวจะยังปฏิเสธได้อีกหรือ?
NBA เป็นเหมือนที่เหมือนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับคนที่รักกีฬาบาสเกตบอลทุกคน โดยเฉพาะในปี 2002 ที่เหยาหมิง ผู้ซึ่งมีความสามารถโดดเด่นได้เข้าไปอยู่ในทีมฮิวสตัน รอกเก็ตส์ ก็ยิ่งปลูกฝังแฟนกีฬาบาสเกตบอลในเมืองจีนให้มีจำนวนเพิ่มมากขึ้น
ตอนที่ฉินสือโอวกำลังเรียนอยู่ในชั้นมัธยมปลาย เหยาหมิงกำลังมีอิทธิพลอย่างมากใน NBA นั่นเป็นช่วงที่ NBA โด่งดังที่สุดในจีน เขากับเพื่อนร่วมชั้นชื่นชอบนักกีฬาบาสเกตบอลชื่อดังอย่าง ไอเวอร์สัน คาร์เตอร์ โคบี แม็คเกรดี และโอนีล เป็นอย่างมาก
ในตอนนั้น เวลาที่พวกเขาคุยกันเรื่อง NBA สิ่งที่ปรารถนามากที่สุดก็คือการที่ได้ไปชมการแข่งขันในสถานที่แข่งขันจริง คราวนี้โอกาสมาหาเขาแล้ว
สนามเจ้าภาพของทีมแร็ปเตอร์อยู่ที่โทรอนโต แอร์ แคนาดา เซนเตอร์ ตั้งอยู่ที่บริเวณชานเมือง ตอนที่รถขับมาถึงก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว อีกทั้งตอนทุุ่มครึ่งการแข่งขันก็จะเริ่มแล้วด้วย
ฉินสือโอวต้องการที่จะซื้อตั๋ว วินนี่ยิ้มทะเล้นออกมา เธอโบกโทรศัพท์มือถือไปมา “คุณลุงคะ คุณล้าหลังเกินไปแล้ว ยุคนี้มันเป็นยุคของอินเทอร์เน็ตแล้วนะคะ ซื้อตั๋วจากอินเทอร์เน็ตทั้งถูกกว่าแล้วก็สะดวกกว่าด้วย จะต้องไปต่อแถวซื้อตั๋วทำไมกัน?”
ตั๋วเข้าชมของ NBA ราคาไม่ได้ถูกเลย ตั๋วที่วินนี่ซื้อคือที่นั่งแถวหน้า ตรงแถวที่สอง เป็นที่ที่อยู่ใกล้กับสนามบาสมากๆแล้ว ฉินสือโอวเดาว่าตั๋วหนึ่งใบน่าจะมีราคามากกว่าหนึ่งพันดอลลาร์แคนาดา
เวลาทุ่มครึ่ง การแข่งขันบาสเกตบอลได้เริ่มขึ้นแล้ว ตอนนี้ทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์ส ซึ่งเป็นหนึ่งในทีมบาสเกตบอลที่กำลังมีอิทธิพลมากที่สุดทีมหนึ่งในสมาคม ไพ่ตายของพวกเขาคือผู้เล่นตำแหน่งพอยต์การ์ด สตีเฟน เคอร์รี่ ส่วนทีมโทรอนโตแร็ปเตอร์นั้นเป็นทีมที่มีอัตราการชนะสูงที่สุดในตอนนี้ มีพละกำลังแท้จริงที่แข็งแรงมาก
NBAแบ่งได้สองฝั่งคือฝั่งตะวันตกและฝั่งตะวันออก ทั้งสองฝั่งมีทีมบาสเกตบอลอยู่สิบห้าทีม ในบรรดาทีมเหล่านั้น ทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์สเป็นทีมที่มีคะแนนการแข่งขันดีที่ดีที่สุดในฝั่งตะวันตก ส่วนในฝั่งตะวันออกก็มีโทรอนโตแร็ปเตอร์เป็นทีมที่มีคะแนนดีที่สุด ดังนั้นจึงทำให้การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขันที่ดุเดือดอย่างมาก
สนามโทรอนโต แอร์ แคนาดา เซนเตอร์ มีที่นั่งจำนวนสองหมื่นสองพันที่นั่ง ข้างบนมีจำนวนผู้เข้าชมอยู่หลายอัตรา แต่ทว่าที่นั่งสี่ห้าแถวด้านหน้าก็ยังคงว่างอยู่ คาดว่าสำหรับแฟนบาสเกตบอลชาวโทรอนโตแล้ว การจ่ายเงินกว่าพันดอลลาร์เพื่อซื้อตั๋วเข้าชมการแข่งขันครั้งเดียว คงจะเป็นภาระไม่น้อยเลย
บรรยากาศของกีฬาในแคนาดาก็เหมือนทั่วๆไป แต่บรรยากาศของบาสเกตบอลนั้นไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง คนที่นี่ชื่นชอบกีฬาฮอกกี้น้ำแข็งกับเบสบอลมากกว่า
ฉินสือโอวเป็นแฟนพันธุ์แท้ของนักบาสเกตบอลชื่อดัง แรกเริ่มเขากำลังนั่งคุยกับวินนี่อยู่ แต่เมื่อนักกีฬาเข้าสู่สนาม ความสนใจทั้งหมดจึงถูกดึงไป
บรรยากาศของการชมการแข่งขันในสนามจริงกับการดูผ่านทีวีนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน โดยเฉพาะเมื่ออยู่ใกล้กับสนามเพียงเท่านี้ ฉินสือโอวรู้สึกราวกับว่าตัวเขาเองก็ได้เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ด้วย
NBAเป็นที่เลื่องลือว่าเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดของการแข่งขันบาสเกตบอล จุดนี้ต้องเป็นการรับชมในสนามแข่งขันเท่านั้นถึงจะสามารถเข้าใจได้อย่างลึกซึ้ง จังหวะของการแข่งขันเป็นไปอย่างรวดเร็ว โลว์รีพอยต์การ์ดของทีมโทรอนโตแร็ปเตอร์และเคอร์รี่พอยต์การ์ดของทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์ส คนหนึ่งมีความรู้พื้นฐานที่แข็งแรง อีกคนเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ นำทีมบาสเกตบอลเข้าโจมตีอย่างรวดเร็วและปกป้องทีมอย่างแข็งแกร่ง เข้าโรมรันกันอย่างดุเดือด
ทั้งสองทีมสลับกันเสมอและสลับกันขึ้นนำ วินนี่กำมือถามอย่างตื่นเต้นว่า “ฉิน คุณเชียร์ทีมไหนคะ?”
ฉินสีโอวชอบเคอร์รี่มาก ตอนยังอยู่ที่จีนเขาเชียร์ทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์ส ทว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนสัญชาติแล้ว ถึงเขาจะไม่ได้ถือว่าตัวเองเป็นคนแคนาดา แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไม ตอนที่กำลังเชียร์ทีมบาสเกตบอล เขาถึงได้เลือกเชียร์ทีมโทรอนโตแร็ปเตอร์อย่างแน่วแน่
สนามเจ้าถิ่นของทีมโทรอนโตแร็ปเตอร์อยู่ที่โทรอนโต จึงถือว่าเป็นทีมบาสของประเทศแคนาดา ส่วนสนามเจ้าถิ่นของทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์สอยู่ที่แคลิฟอร์เนีย เป็นทีมของอเมริกา
“ทีมโทรอนโตแร็ปเตอร์ครับ ผมชอบความสามัคคีและความไม่เห็นแก่ตัวของพวกเขามาก การทำงานเป็นทีมถึงจะเป็นความหมายที่แท้จริงของกีฬาบาสเกตบอล”ฉินสือโอวตอบไปอย่างทึ่มๆ
“ฉันชอบทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์สค่ะ” วินนี่กะพริบตาอย่าซุกซน เธอเอียงหัวเล็กน้อยจ้องมองไปที่ฉินสือโอว ใบหน้างดงามประดับด้วยรอยยิ้ม
“ทำไมล่ะครับ?” ฉินสือโอวมองใบหน้ายิ้มแย้มของวินนี่ หัวใจเกือบจะกระตุก การแข่งขันน่าชมขนาดนั้น แต่เขากลับพบว่าตนเองไม่สามารถกลับไปสนใจได้อีกแล้ว
เพื่อปิดบังอาการนี้ ฉินสือโอวจึงรีบยัดป๊อปคอร์นเข้าปาก แต่ปรากฏว่าบนป๊อปคอร์นมีน้ำเชื่อมมากเกินไป จึงทำให้มันติดอยู่ที่มุมปากของเขา วินนี่ยิ้มพร้อมทั้งนำทิชชูเปียกออกมาช่วยเขาเช็ดมันออก
ช่างกล้องที่รับหน้าที่ถ่ายทอดสดการแข่งขัน ได้ถ่ายภาพบรรยากาศของผู้ชมในสนามเอาไว้อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะในช่วงการหยุดพักชั่วคราว การรวบรวมภาพบรรยากาศการแข่งขันมีหลักการอยู่อย่างหนึ่ง คือการถ่ายภาพผู้ชมสาวสวยให้ออกกล้องบ่อยๆ
ไม่ต้องสงสัยเลย วินนี่ก็เป็นหนึ่งในสาวสวยเหล่านั้น ดังนั้นเธอจึงกลายเป็นจุดสำคัญของการถ่ายภาพบรรยากาศในหลายๆครั้ง
ช่างพอดิบพอดีเหลือเกิน ตอนที่วินนี่กำลังช่วยฉินสือโอวเช็ดมุมปาก ก็เป็นช่วงที่กำลังถูกถ่ายทอดอยู่พอดี
ที่บังเอิญกว่านั้นก็คือ ฉินสือโอวมีพวกรุ่นพี่ที่ชอบบาสเกตบอลอยู่หลายคน พวกเขาต่างก็ไม่เคยพลาดการถ่ายทอดสดสนามนี้เลยสักครั้ง
เมื่อชมการแข่งขันเสร็จแล้ว พอฉินสือโอวเดินออกมาก็ได้รับสายโทรศัพท์จากแฟนพันธุ์แท้NBA ด้วยกันอย่างหัวหน้าห้องจงต้าจวิ้น “ฉินโซ่ว วันนี้นายได้ไปดูการแข่งขันของทีมโทรอนโตแร็ปเตอร์กับทีมโกลเด้นท์ สเตท วอร์ริเออร์สไหม?”
ฉินสือโอวตอบไปอย่างงงๆว่า “นายบำเพ็ญตนจนมองเห็นได้ไกลเกินพันลี้แล้วเหรอ?”
“พันลี้อะไรกันล่ะ เมียฉันนั่งดูถ่ายทอดสดอยู่หรอก นี่ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ฉันจะถามนายว่า สาวสวยที่อยู่กับนายคนนั้นคือใคร? แถมเธอยังช่วยนายเช็ดปากอีก ฉันนี่อึ้งไปเลย สวยเกินไปจริงๆ!”จงต้าจวิ้นอีกนิดก็จะน้ำลายไหลออกมาแล้ว
การแข่งขันของNBA หนึ่งครั้งใช้เวลาราวๆสามสี่ชั่วโมง เมื่อดูบาสเสร็จก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว ฉินสือโอวกับวินนี่จึงไปทานอาหารเย็นกันก่อน สถานที่ที่พวกเขาเลือกไปคือกรีกทาวน์
กรีกทาวน์อยู่บริเวณตอนล่างของเมือง ทางฝั่งตะวันออก จุดศูนย์กลางตั้งอยู่ที่ถนนแดนโฟร์ท ลุงหนวดคนขับรถแนะนำให้พวกเขาฟังว่า ในเดือนสิงหาคมของทุกปีที่นี่จะมีงานเทศกาลอาหารอร่อยแดนโฟร์ท ทุกครั้งที่เวลานั้นมาถึง ซุ้มขายอาหารกรีกจะถูกจัดขึ้นเรียงรายกัน
ถนนแดนโฟร์ททั้งสายจะตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของอาหาร แม้ว่าจะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้วก็ตาม
ฉินสือโอวกับวินนี่นั่งลง ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง พวกเขาชิมเนื้อลาย่างที่เป็นตัวแทนของอาหารกรีกก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงดื่มด่ำกับเมนูหลักของอาหารกรีกจานอื่นๆ เพิ่มด้วยกุ้ง ปลาหมึกยักษ์ ปูและอาหารทะเลเมดิเตอร์เรเนียนจานต่างๆ
ท่ามกลางบรรดาอาหารเหล่านี้ มีเมนูหนึ่งที่นำวานิลลามาย่างกับปลาหมึกยักษ์รสชาติดีมาก ทานคู่กับสลัดผลไม้ รสชาติยอดเยี่ยมมาก
รสชาติสดใหม่ของปลาหมึกยักษ์ ความหอมนุ่มของวานิลลา ความหวานของผลไม้ ความหอมของน้ำสลัด เมื่อรสชาติเหล่านี้ผสมผสานเข้าด้วยกัน ก็สามารถเอาชนะปุ่มสัมผัสรสชาติของคนได้
เมื่อทานข้าวเสร็จ ทั้งสองคนก็ไปเดินต่อที่ถนนบรอดเวย์ วินนี่เคยเรียนอยู่ที่โตรอนโต เพราะฉะนั้นจึงคุ้นเคยกับที่นี่ เธอจึงเป็นไกด์ให้กับทริปนี้
ถนนบรอดเวย์ตั้งอยู่บนถนนใหญ่คิงสตรีท ทั้งสองฝั่งของถนนเส้นนี้คือโรงละครที่มีชื่อเสียงที่สุดทั้งสองแห่งของแคนาดา ได้แก่ โรงละครรอยัลอเล็กซานดร้าและโรงละครพรินซ์เซสออฟเวลส์
โรงละครทั้งสองแห่งมีแสงไฟส่องสว่างโชติช่วง ไฟบนถนนส่องสว่าง เป็นจุดชมวิวยามค่ำคืนที่สวยที่สุดในโทรอนโต
บนถนนคิงสตรีท นอกจากจะมีโรงละครหลายแห่งแล้ว บาร์เหล้าและไนต์คลับก็มีมากเช่นกัน เพียงแต่ทั้งสองคนต่างก็ไม่ได้มีความสนใจที่จะเที่ยวบาร์เหล้า จึงเดินเล่นบนถนนด้วยกันไปเรื่อยๆ
เดินเล่นบนถนนบรอดเวย์เสร็จ ก็เป็นเวลาดึกแล้ว แม้ว่าฉินสือโอวจะยังอยากอยู่กับวินนี่ แต่ก็ยังมีเวลาเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งเดือน เข้าจึงเลือกใช้เหตุผลตัดสินใจที่จะพาเธอกลับไปส่งที่โรงแรม
“พรุ่งนี้จะไปไหนกันดี?” วินนี่ถามขึ้นมา “คุณชอบศิลปะไหมคะ? ที่เอแจ็กซ์มีการชุมนุมของศิลปินหลายคนเลย หรือจะไปแถวทะเลสาบดี? ที่นั่นอยู่ใกล้กับทะเลสาบออนแทรีโอ เป็นสถานที่พักฟื้นร่างกายที่เยี่ยมยอดมากเลย”
ฉินสือโอวตอบเธอไปว่า “พรุ่งนี้ค่อยว่ากันอีกทีดีไหมครับ?”
วินนี่จึงต้องอธิบายให้เขาได้เข้าใจ “ต้องมีการวางแผนนะคะ ฉันมีเวลาหยุดพักแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น เลยอยากจะใช้มันให้เต็มที่สักหน่อย”
ฉินสือโอวหัวเราะออกมานิดๆ เขาคิดแล้วคิดอีก จึงรวบรวมความกล้าตอบเธอไปว่า “วินนี่ ความจริงแล้วขอเพียงแค่มีคุณอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนผมก็รู้สึกว่ามันเยี่ยมยอดทั้งนั้น”
นี่นับว่าเป็นการสารภาพรักครั้งแรกในชีวิตของสุภาพบุรุษฉินเลยก็ว่าได้ แน่นอนว่าการส่งจดหมายรักสมัยที่ยังเรียนอยู่ให้รุ่นพี่ดาวมหาลัยนั้นย่อมไม่นับว่าเป็นการสารภาพรัก ถึงอย่างไรนั่นไม่ใช่การสารภาพรักต่อหน้า
ตามที่ฉินสือโอวได้คิดไว้นั้น หลังจากที่ฉินสือโอวสารภาพรักแล้วเขาจะลองจ้องมองวินนี่ด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง ไม่ว่าเขาจะสมหวังหรือไม่ก็ตาม หนุ่มสาวต่างเชื้อชาติคบหากันล้วนแต่ต้องใช้ความกล้าหาญ และเปิดเผยตรงไปตรงมา
.............................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 49 เทศกาลเรือยอชต์
วันที่สองเขาตื่นตอนหกโมงกว่า ฉินสือโอวเห็นว่าวินนี่ยังไม่ตื่น จึงลงไปสั่งอาหารเช้าชั้นล่าง
ระหว่างนั้นก็ซื้อ 'หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าโทรอนโต' มา ฉินสือโอวอ่านเจอว่า ทางโทรอนโตกำลังจะจัดเทศกาลฤดูใบไม้ผลิเรือยอชต์ หนังสือพิมพ์แจ้งว่างานครั้งนี้จะจัดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ โดยมีบริษัทเรือยอชต์กว่า 100 แห่งจากสิบสองประเทศมาร่วมด้วย
ท่าเรือโทรอนโตเป็นหนึ่งในท่าเรือสินค้าที่ใหญ่ที่สุดของแคนาดา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของริมทะเลสาบออนตาริโอ ระดับน้ำความลึกมากที่สุดอยู่ที่ 10 เมตร ไม่มีคลื่นแปรปรวน ถือเป็นท่าเรือและจุดพักร้อนริมหาดยอดนิยม ซึ่งเทศกาลเรือยอชต์จะใช้สถานที่นี้ในการจัดงาน
ช่วงนี้ท่าเรือโทรอนโตค่อนข้างคึกคัก เพราะอากาศในแคนาดาที่เย็นขึ้น เส้นทางเดินเรือมากมายจึงมีการกำหนดเวลาเปิดปิด เช่นฤดูกาลเที่ยวเรือทะเลสาบของท่าเรือโทรอนโตคือต้นเดือนเมษายนถึงสิ้นเดือนธันวาคม ช่วงเรือเดินทะเลหลังอาทิตย์แรกของเดือนเมษายนถึงกลางเดือนธันวาคม
ตอนนี้เป็นต้นเดือนพฤษภาคม ซึ่งมีเที่ยวเรือเปิดอยู่ไม่น้อย นักท่องเที่ยวมากันคับคั่ง กิจการประมงก็เฟื่องฟูไม่หยุด
สิบโมงครึ่ง ฉินสือโอวที่รอวินนี่ นำอาหารเช้าขึ้นไป เมื่อทั้งสองทานด้วยกันเสร็จจึงเตรียมตัวออกไปชมเรือยอชต์ต่อ
วินนี่เปลี่ยนเป็นอีกชุด เสื้อด้านบนใต้คอปกสูงเป็นลายลูกไม้ ตัวชุดมีไข่มุกร้อยตกแต่งลวดลายสวยงาม พอเธอสวมแล้วก็ให้ความรู้สึกเหมือนสาวหวาน
ปลายแขนเสื้อเป็นผ้าลูกไม้ขับให้มีเสน่ห์น้อยๆ เมื่อรวมเข้ากับแขนขาวนวลละเอียด ยิ่งทำให้แขนของเธอดูเพรียวสวย ด้านหลังเปิดเป็นช่องโดยใช้ดีไซน์รูปหยดน้ำ เพิ่มความน่าหลงใหล ทั้งมีสไตล์และทันสมัย
เพื่อให้เข้ากับเสื้อ วินนี่ใส่กระโปรงสั้นสีดำลายดอกไม้สีขาว ตัวกระโปรงยาวถึงแค่เข่า ด้วยดีไซน์กระโปรงเอวสูง ช่วยเพิ่มความเด่นของส่วนสูงเธอ และส้นสูงสีดำมีสาย ทำให้เธอดูมีรสนิยมผสมเซ็กซี่อย่างลงตัว
ฉินสือโอวมองตัวเองที่ยังใส่เสื้อยืดพิมพ์ลายโลโก้บาสเกตบอล ก็รู้สึกอายพอสมควร ช่างไม่ใส่ใจรูปลักษณ์ตัวเองเอาเสียเลย
พอยืนตรงหน้าฉินสือโอว วินนี่ก็ค่อยๆหมุนตัว กล่าวยิ้มๆว่า "ฉันใส่ชุดแบบนี้ คุณจะชินหรือเปล่า?"
ฉินสือโอวตอบ "ดูดีมากเลย จะสวยเกินไปแล้ว"
ได้ยินดังนั้น วินนี่ก็ยิ้มกว้าง เอ่ยว่า  "งั้นก็ดีแล้ว พวกเราไปกันเถอะ"
เมื่อออกจากประตูโรงแรม วินนี่ยื่นมือไปกอดแขนฉินสือโอวอย่างเป็นธรรมชาติ
ยามนี้ฉินสือโอวปลื้มใจมาก จนคิดว่าจะเปลี่ยนใจไม่ไปดูเรือยอชต์ แล้วพาวินนี่เดินเล่นในเมืองสักวันแทนน่าจะดี
แน่นอน ความคิดขี้แพ้แบบนี้ยังไงก็เป็นแค่ความคิด ทั้งสองคนยังคงไปดูเทศกาลเรือยอชต์เหมือนเดิม
เทศกาลเรือยอชต์จัดในกลางแจ้ง อากาศเดือนพฤษภาคมของโทรอนโตอบอุ่น แสงแดดอุ่นๆส่องกระทบตัว พาให้คนอารมณ์ดีตาม เมื่อถึงริมทะเลสาบออนตาริโอ ละอองน้ำเย็นๆก็พัดเข้าเต็มหน้า ยิ่งให้ความรู้สึกสบายกว่าเดิม
บริเวณอเมริกาเหนือ เรือยอชต์กลายเป็นการคมนาคมแบบทันสมัยอย่างหนึ่ง ไม่ว่าครอบครัวธรรมดาหรือผู้มีอิทธิพล ล้วนชื่นชอบการนั่งเรือยอชต์ทั้งนั้น และมีวิธีเพลิดเพลินแตกต่างกันไป
แม้ตอนนี้ตระกูลฉินสือโอจะไม่ใช่เล็กๆแล้ว แต่ความจริงถึงนั่งเรือยอชต์ไป ก็ไม่ได้ช่วยยกระดับฐานะของตระกูลเท่าไรอยู่ดี
ทางสหรัฐที่สนับสนุนเงินทุน มักมีคำถามคลาสสิกข้อหนึ่ง ที่ว่า หากคุณได้เงิน 1 ร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ คุณจะใช้มันซื้ออะไรบ้าง?
1 ร้อยล้านดอลลาร์สหรัฐ สามารถซื้อรถโรลส์-รอยซ์ได้ 100 คัน หรือบ้านพักตากอากาศสักสิบกว่าหลัง หรือไม่ก็เครื่องบินส่วนตัว แต่ถ้าคุณใช้เงินพวกนี้ซื้อเรือยอชต์สักลำ...อย่างเรือซูเปอร์ยอชต์หนึ่งลำ เกรงว่า 1 ร้อยล้านดอลลาห์สหรัฐนั้นคงหมดพอดี
ตั้งแต่มีเรือล่าสัตว์ลำแรกของราชวงศ์ขึ้นในกลางคริสต์ศตวรรษที่ 17 'เรือยอชต์' ก็กลายเป็นสัญลักษณ์ของความฟุ่มเฟือย ซึ่งส่วนใหญ่มีเพียงราชวงศ์ บุคคลที่มีชื่อเสียงและชนชั้นสูงเท่านั้นที่สามารถครอบครองได้
ทั้งซื้อมาด้วยราคาสูง ค่าบำรุงรักษา ค่าจอดเรือ ไหนยังค่าติดตั้งเครื่องสูบน้ำก็ปาไปสิบล้านถึงแสนล้านของทรัพย์สินตระกูลแล้ว
ทุกครั้งที่เรือยอชต์ออกจากท่า ก็แทบไม่ต่างจากปราสาทอีกหลังในทะเล เจ้าของเรือที่มีอำนาจดั่งพระราชา มีอิสระที่จะควบคุมโลกอันหรูหราของตัวเอง สำหรับผู้ชายแล้ว จะยังมีอะไรน่าดึงดูดใจไปกว่านี้อีก?
ดังนั้น แม้ว่าเทศกาลเรือยอชต์จะจัดไปสี่วันแล้ว แต่ก็ยังมีคนมากมายสัญจรไปมา ฝูงคนครึกครื้น
ทีแรกแม้ใจหนึ่งฉินสือโอวก็อยากซื้อเรือยอชต์ ทว่าเซนต์จอห์นนั้นเล็กเกินไป ถึงมีบริษัทมาขายเรือยอชต์ไม่น้อย แต่เรือหรูหราของจริงกลับมีอยู่ไม่เท่าไร
มาเทศกาลรอบนี้ ฉินสือโอวจึงแค่มาลองชมเรือหรูของแท้เท่านั้น
ตัวเต็งในเทศกาลคือเรือยอชต์สุดหรูรุ่นหนึ่งของบริษัท Riva ประเทศอิตาลี หากจะให้แนะนำ นี่ถือเป็นเรือแห่งปีของ Riva ทีเดียว ด้านในตกแต่งอย่างอลังการ มีห้องรับแขก ห้องนอนหลัก ห้องนอนแขก ห้องครัว บาร์ ฟลอร์เต้นรำ คาราโอเกะที่ติดตั้งเพลงทั้งหมดไว้แล้ว สิ่งอำนวยความสะดวกทันสมัยต่างๆ และระบบสื่อสารผ่านดาวเทียมที่มีพร้อมทุกอย่าง
แน่นอนว่า เรือยอชต์ปกติราคาย่อมไม่ใช่น้อยๆ ซึ่งไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันสี่ร้อยล้านดอลลาร์แคนาดา!
ผ่านเรือยอชต์ลำนี้ไป ก็ถือว่าเข้าร่วมงานอย่างเป็นทางการแล้ว พื้นที่ภายในงานทั้งหมดแบ่งเป็นสี่โซน ตามสมรรถนะของเรือยอชต์ ดังนี้
โซนเรือยอชต์สำหรับกีฬา โซนเรือบ้าน โซนเรือสำหรับมาพักร้อนทั้งครอบครัว โซนเรือยอชต์ตกปลา โซนเรือยอชต์สำหรับธุรกิจส่วนตัว โซนเรือยอชต์สำหรับกิจการรับเหมา โซนเรือซูเปอร์ยอชต์
พื้นที่ของโซนซูเปอร์ยอชต์นั้นมีขนาดใหญ่ที่สุด แต่มีเรือเพียงแค่สองลำที่มาตั้งแสดง ฉินสือโอวกับวินนี่ดูเรือที่ชื่อว่า 'อัล ซาลามาห์' ของอู่ต่อเรือเลอเซิร์น ประเทศเยอรมันที่เพิ่งสร้างขึ้น จากคำอธิบายของพนักงาน เรือลำนี้อยู่ในความครอบครองของเจ้าชายสุลต่าน บิน อับดุลอาซิซแห่งกระทรวงกลาโหมซาอุดีอาระเบีย
อัล ซาลามาห์มีความยาว 139 เมตร ส่วนพักอาศัยมีพื้นที่ถึง 8000 ตารางเมตร ทั้งหมด 80 ห้อง ลูกเรือจำนวน 96 นาย บนเรือยังมีสระว่ายน้ำขนาดเล็ก ห้องอื่นๆอย่างห้องครัว โรงหนัง ห้องรับประทานอาหาร บาร์ ฟิตเนส สนามกอล์ฟ ที่จอดเครื่องบิน เรียกได้ว่าแทบจะมีทุกอย่าง
เทียบกับรถหรูแล้ว เรือยอชต์สุดอลังการประเภทนี้ย่อมดึงดูดสายตาผู้คนมากกว่า วินนี่ที่ได้เห็นเรือ ก็ยังพูดเบาๆอย่างอดไม่ได้ "โอ้ว พระเจ้า มันดูดีมากเลย"
ผู้หญิงมักชอบของสวยงาม พนักงานแนะนำสินค้ารีบเข้ามาอธิบายเรือลำนี้ให้ทั้งสองฟัง พอได้ทราบเกี่ยวกับเรือลำนี้มากขึ้น ทั้งสองก็รู้สึกประทับใจยิ่งกว่าเดิม วินนี่เอ่ยอย่างอิจฉา "ถ้าได้ขึ้นไปดูก็คงดี"
พนักงานได้แต่ยักไหล่ กล่าวว่า "ถ้าพวกคุณมางานตั้งแต่วันแรก ก็คงมีโอกาสได้ขึ้นไปชมอยู่หรอก แต่เรือนี้ถูกซื้อไปแล้วจึงไม่อนุญาตให้แขกขึ้นไปได้”
จังหวะนั้นเอง ขณะที่ฉินสือโอวกำลังจะพาวินนี่ไปต่อ กลุ่มชาวมุสลิมสวมชุดอาหรับก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นคนกลุ่มนั้น พนักงานก็รีบผละจากพวกฉินสือโอว เข้าไปถามอย่างเป็นมิตรทันที "คุณอัลนะฮ์ยาน ไม่ทราบว่าพวกคุณมารับเรือยอชต์กันใช่ไหมครับ?"
ในคนกลุ่มนี้ ด้านหน้าสุดเป็นชายวัยอายุประมาณสามสิบ ดวงตาลุ่มลึกจมูกโด่ง ท่าทางเย่อหยิ่ง เสื้อคลุมสีขาวสะอาดไร้รอยด่าง แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
ฉินสือโอวได้เห็นก็รู้สึกคุ้นหน้าคนคนนี้ จึงพยายามเค้นสมองนึก แล้วลองถามออกไป "เฮ้ อาฟิฟ ซีค ลีฟะฮ์ บิน ซายิด อัลนะฮ์ยานใช่ไหมครับ?"
อาฟิฟก็คือเศรษฐีอาหรับที่ประมูลรูปปั้นเพอร์ซิอัสกับเมดูซ่าของเขาที่บริษัทจัดประมูลริชชี่นั่นเอง แต่ตอนเข้าร่วมงานประมูลเขาสวมชุดสูท มาตอนนี้สวมเสื้อคลุมอาหรับ และผ้าโพกหัว รูปลักษณ์จึงแตกต่างกันมาก
ได้ยินเสียงทักของฉินสือโอว ชายด้านหน้าก็ชะงัก เขาหันมายิ้มให้ พลางเดินเข้ามาจับมือ "ฉิน? สวัสดีครับ ไม่นึกว่าจะได้มาเจอคุณที่นี่"
ทั้งสองจับมือทักทายกันและกัน จากนั้นฉินสือโอวจึงถามว่า "คุณซื้อเรือยอชต์ลำนี้หรือครับ?"
อาฟิฟส่ายหัวยิ้มๆ "เปล่าครับ เป็นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งของผมต่างหาก ผมแค่มารับของแทนเขา"
ฉินสือโอวถาม "ผมจำได้ว่าคุณเป็นลูกหลานของเจ้าหน้าที่ระดับสูงท่านหนึ่งของสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ ก่อนหน้านี้พนักงานบอกว่า เรือยอชต์ลำนี้เป็นของกระทรวงกลาโหมซาอุดีอาระเบีย แสดงว่าพวกคุณเป็นญาติกันเหรอ?"
อาฟิฟยิ้มตอบ "ใช่ครับ กระทรวงกลาโหมที่คุณพูดถึงนั้นคือน้าเขยของผม น้าเล็กผมเป็นคนซื้อให้เขาเอง"
มีเส้นแบบนี้ เรื่องก็ง่ายขึ้นแล้ว ฉินสือโอวลองถามว่าจะสามารถขึ้นไปชมบนเรือได้ไหม ซึ่งอาฟิฟก็ตอบโดยการผายมือให้อย่างไม่ลังเล
เมื่อขึ้นมาบนเรือ ฉินสือโอวกับวินนี่หันมองรอบๆ ส่วนอาฟิฟเตรียมไวน์อย่างดีไว้ที่ดาดฟ้าเรือ แล้วเชิญฉินสือโอวมาพูดคุยกัน
ระหว่างการสนทนาฉินสือโอวได้ทราบว่า อาฟิฟก็มาซื้อเรือเช่นกัน แต่เขาซื้อเป็นเรือยนต์สูตรหนึ่ง(F1 Powerboat) เขาคลั่งไคล้การแข่งเรือยนต์F1มาก มีทีมของตัวเองหนึ่งทีม และยังได้รับรางวัลถ้วยทองจากการแข่งขันด้วย
แม้ภายนอก อาฟิฟจะดูเป็นคนหยิ่งผยอง แต่ความจริงพอได้ลองคุยแล้ว คนคนนี้กลับเข้าหาได้ง่ายทีเดียว กิริยาท่าทางที่สุภาพ แต่ยังแฝงความน่าเกรงขาม มีน้ำใจกว้างขวาง สมกับที่ตระกูลผู้ดีผลิตทายาทที่เพียบพร้อมออกมา
คุยกันไปสักพัก ฉินสือโอวสังเกตว่าวินนี่ดูจะเริ่มติดลม จึงกล่าวขอบคุณอาฟิฟก่อนขอตัวกลับ พวกเขายังเดินเที่ยวงานเทศกาลไม่ถึงไหนเลย
............................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 50 กลับสู่เมืองแฟร์เวล
"ที่แท้คุณก็เป็นเศรษฐีนี่เอง ถึงขนาดรู้จักกับเจ้าชายอาฟิฟเสียด้วย" วินนี่เย้าหลังลงมาจากเรือ
ฉินสือโอวยิ้มเจื่อนๆตอบ "ผมเป็นเศรษฐีอะไรกัน ก็แค่เคยเจอกับอาฟิฟมาก่อนเท่านั้นเอง"
แต่การจะเรียกอาฟิฟว่าเป็นเจ้าชายก็คงไม่เกินจริงนัก ลุงของเขาคือพระราชาแห่งอาบูดาบีในสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
หลังได้ชมเรือยอชต์สุดหรูมาแล้ว เรือเล็กลำอื่นๆ ก็ดูจะไม่อยู่ในสายตาทั้งสองคนอีกต่อไป ฉินสือโอวและวินนี่เดินมองผ่านๆ สักพักก็เตรียมตัวกลับ ทว่าก่อนจะไปก็เหลือบเห็นเรือยอชต์ทรอลเลอร์ลำหนึ่งเข้า ฉินสือโอวจึงเริ่มสนใจทันที
เรือยอชต์ทรอลเลอร์ก็คือเรือประมงที่นำมาดัดแปลงนั่นเอง เรือประเภทนี้สามารถใช้เป็นทั้งที่พัก และที่จับปลาได้ มีอวนติดตั้งพร้อม แต่โครงสร้างเต็มไปด้วยความหรูหรา พร้อมสมรรถนะแบบเรือยอชต์
หากดูความเป็นมาของเรือยอชต์ ช่วงแรกๆมันก็ดัดแปลงมาจากเรือประมงทั้งนั้น เดิมการตกปลาถือเป็นกิจกรรมความบันเทิงแบบหนึ่ง ดังนั้นเรือยอชต์ส่วนใหญ่จึงมักมีเบ็ดหรืออวนไว้ให้
เบ็ดตกปลาที่เรือเล็กใช้มักจะมีขนาดเล็ก และไม่สามารถใช้พักแรมในทะเลตอนกลางคืนได้ จึงต้องไปกลับภายในวันเดียวทุกครั้ง ทำให้ไปได้ไม่ไกลมาก การตกปลาในทะเลเลยมีข้อจำกัดหลายอย่าง
แต่เรือยอชต์ทรอลเลอร์ช่วยแก้ข้อจำกัดมากมายเหล่านั้นได้ มีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับการพักแรม สามารถขยายขอบเขตการจับปลาไปถึงน้ำลึกได้ จะหว่านแห ตกปลา ล่องเรือเล่น พักแรมล้วนมีหมดในหนึ่งเดียว
เรือยอชต์ทรอลเลอร์ที่นำมาแสดงในงานก็มีไม่น้อยอย่าง Riva, Wally, Sunseeker, Benetea, Bertram และอื่นๆที่ธุรกิจยักษ์ใหญ่นำสินค้ามาจัดแสดงกัน ฉินสือโอวดูสักพัก ก่อนมองไปยังเรือของบริษัท Ferretti ลำหนึ่ง
ชื่อภาษาจีนของ Ferretti คือบริษัทฟ่าลาตี่ ก่อตั้งเมื่อปี 1968 ที่อิตาลี บริษัทออกแบบเรือยอชต์หรูที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป สินค้าบริษัทนี้ขึ้นชื่อเรื่องความละเอียด ซึ่งเป็นที่นิยมมาก ได้รับการตอบรับอย่างดีจากชาวยุโรป
เทศกาลจะว่าเล็กก็เล็ก จะว่าใหญ่ก็ใหญ่ การสนทนาระหว่างฉินสือโอวกับอาฟิฟล้วนอยู่ในสายตาของพวกพนักงานแนะนำสินค้า ในยุคแห่งการแชร์ข้อมูลเช่นนี้ ไม่นานพนักงานบริษัทเรือยอชต์ทั้งหมดก็รู้เรื่องที่ฉินสือโอวได้คุยกับเศรษฐีอาหรับ แสดงว่าเขาก็ต้องเป็นคนมีฐานะแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ เมื่อเห็นฉินสือโอวหยุดดูเรือยอชต์ พนักงานบริษัทเฟอริทติจึงตรงเข้ามา แนะนำเรือให้เขาทันที
"นี่คือเรือยอชต์ทรอลเลอร์ที่ทางบริษัทเราออกแบบไว้เมื่อปีที่แล้ว เรียกว่า 'เรือยอชต์น้ำหนึ่ง' ตอนนี้ยังไม่มีการผลิตเพิ่ม มีเพียงห้าลำบนโลกเท่านั้นครับ"
"ด้านนอกเรือทำจากอะลูมิเนียมน้ำหนักเบา แบบเดียวกับที่กระสวยอวกาศของอเมริกาใช้ ทนต่อการผุกร่อนและแรงกระแทก แต่น้ำหนักเบามาก"
"ขนาดของเรืออยู่ที่ 25 เมตร ช่วงหน้า 15 เมตรเป็นโครงสร้างแบบเรือยอชต์ ช่วงหลัง 10 เมตรเป็นโซนที่ติดตั้งอวนไว้ แม้เรือลำนี้จะผสมเรือสองแบบเข้าด้วยกัน แต่มีดีไซน์สวยงาม และเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม"
"เรือนี้มีทั้งหมดสามชั้น ชั้นแรกมีสี่ห้อง ห้องนอน ห้องครัว บาร์และห้องน้ำ ชั้นสองคือพื้นที่ใช้สอย คุณจะปรับแต่งยังไงก็ได้ เป็นห้องนอนใหญ่ โฮมเธียเตอร์ ฟิตเนส ได้ทุกอย่าง ชั้นสามคือห้องรับแขก ที่สามารถยืนมองทะเลได้รอบทิศ เห็นวิวได้ขนาดนี้ ดีใช่ไหมล่ะครับ?"
"เรือลำนี้ขับเคลื่อนด้วยพลังจากใบจักรเรือยนต์ทั้งสี่ของสวีเดน วอลโว รวมถึงสมรรถนะและน้ำมันเตาที่มีคุณภาพดีเยี่ยม ระบบพลังงานแบบIPG ดีไซน์น้ำหนักเบา เก็บเสียง แรงสั่นน้อย ง่ายต่อการติดตั้งซ่อมแซม"
"ใบจักรเรือยนต์ทั้งสี่แยกการใช้พลังงานเป็น 250 แรงม้า และ 500 แรงม้า จึงเร่งความเร็วได้ไม่มาก แต่เรือยอชต์ทรอลเลอร์ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วครับ เพราะมันใช้สำหรับตกปลาและท่องเที่ยว มีการติดตั้งอวนตรงท้ายเรือไว้เรียบร้อยโดยบริษัท AK อเมริกัน โดยใช้ระบบอัตโนมัติขั้นสูง คุณเพียงกดแค่ปุ่มเดียว ก็สามารถปล่อยอวนหรือลากอวนได้เลย..."
ฉินสือโอวดูแล้ว ในใจก็โดนตกไปเรียบร้อย เขากำลังต้องการเรือประมงลำหนึ่ง และเรือยอชต์ลำหนึ่ง ซึ่งเรือยอชต์ทรอลเลอร์นี้ช่วยแก้ปัญหาของเขาได้พอดี พอฟังคำแนะนำเสร็จจึงถามว่า "ราคาเท่าไรครับ?"
พนักงานกล่าวอย่างกระตือรือร้น "ราคาเดิมอยู่ที่ 185 ล้านดอลลาร์แคนาดา แต่มีส่วนลดจากการเข้าร่วมงานเทศกาล เหลือราคา 155 ล้านดอลลาร์แคนาดาครับ"
ราคานี้ยังอยู่ในขอบเขตที่ฉินสือโอวรับได้ แต่เขายังไม่ทันพูดอะไร วินนี่ก็ขัดขึ้นเสียก่อน "พระเจ้า คุณคงไม่คิดจะซื้อไอ้นี่จริงๆหรอกใช่ไหม? 155 ล้านเลยนะ คุณคิดดู ถ้าคุณจะซื้อเรือยอชต์ ที่ราคาตั้ง 155 ล้าน สู้ไปซื้อแต่เรือประมง ที่ราคาถูกกว่า แค่ 30 ล้านเองดีไหม!"
155 ล้านดอลลาร์แคนาดา ถ้าแปลงเป็นหยวนก็คือ 700 กว่าล้าน!
ด้วยราคาเท่านี้จะซื้อเรือยอชต์เกรดต่ำมาสักลำ ก็ซื้อได้ แต่จะซื้อเพื่อเรือยอชต์ทรอลเลอร์ลำเดียว คงไม่ค่อยคุ้ม
ทว่า ก็ยังมีคำกล่าวว่าของมีคุณภาพย่อมเยาตามราคา แล้วเรือยอชต์น้ำหนึ่งลำนี้ก็ถูกสร้างมาอย่างดี ไม่ว่าคุณภาพหรือระบบเครื่องยนต์ ก็ถือว่าเป็นสินค้าระดับสูงในหมู่เรือยอชต์ทีเดียว ภายในดาดฟ้าสามชั้นก็ดูหรูหรา เหมาะสำหรับเป็นที่อยู่อาศัยมาก
ฉินสือโอวหลับตานึก สักวันจะได้ขับเรือยอชต์ทรอลเลอร์ล่องในทะเลเล่น ตกปลา ทำบาร์บีคิวกลางทะเล จัดงานกินเลี้ยง ได้จัดงานวันเกิดบนเรือยอชต์ทรอลเลอร์ คงจะดีงามไม่น้อย
สุดท้ายฉินสือโอวก็ตัดสินใจ เอ่ยว่า "ซื้อครับ!"
วินนี่แบมือเหมือนจะบอกว่าช่วยไม่ได้นี่นะ ฉินสือโอวเตรียมจะรูดบัตร เธอก็ทำมือบอกให้รอก่อน แล้วเริ่มเข้าไปเจรจากับพนักงาน "คุณคะ เรือลำนี้ไม่เลวก็จริง แต่ฉันก็ยังคิดว่ามันไม่คุ้มกับราคา 155 ล้านอยู่ดี บอกราคาจริงให้พวกเราทราบเถอะค่ะ ถ้ายอมบอก วันนี้คุณได้โชคใหญ่แน่"
พนักงานตอบไปตามตรง "นี่ไม่ใช่เรือเล็กๆนะครับ นี่คือเรือยอชต์ทรอลเลอร์ชั้นเยี่ยม ราคา 155 ล้านถือว่าเหมาะสมแล้ว แน่นอนว่า ถ้าพวกคุณต้องการจะซื้อจริงๆ ทางเราสามารถมอบของแถมเพิ่มให้เป็นพิเศษได้ รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ห้องนอนกับห้องครัว และอวนจับปลาอีกสองปากครับ"
วินนี่สะบัดผมนุ่มสีดำ แย้มรอยยิ้มอ่อนโยน กล่าวว่า "ไม่ พ่อรูปหล่อ ราคานี้มันไม่แฟร์เลย บอกราคาที่ทำให้พวกเรายอมรับได้หน่อยสิ ไม่งั้นเราแค่ไปดูของเจ้าอื่นแทนก็ได้ คุณก็รู้ ที่นี่มีร้านขายเรือยอชต์อีกเยอะ"
หลังต่อรองอีกเล็กน้อย บวกกับวินนี่ที่ใช้เสน่ห์เข้าช่วย ในที่สุดพนักงานคนนั้นจึงยอมถอยแต่โดยดี เป็น 140 ล้าน ในที่สุดก็ได้เรือยอชต์ทรอลเลอร์สุดหรูมาครอง
"ตั้งชื่อให้มันสิครับ นับแต่นี้มันกลายเป็นของคุณแล้วนะ" ฉินสือโอวจ่ายเงินหลังได้รับส่วนลดไป 35% พนักงานคนนั้นก็พูดขึ้นด้วยความยินดี
ฉินสือโอวให้วินนี่ช่วยคิดชื่อ แต่อีกฝ่ายก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า "ฉิน นี่คือเรือของคุณ และเป็นเรือลำแรกด้วย จากนี้มันจะเป็นเพื่อนร่วมทางสู่ทะเลของคุณ เพราะงั้นคุณควรเป็นคนตั้งชื่อเอง"
ด้วยเหตุนี้ ฉินสือโอวจึงพยายามครุ่นคิด ก่อนเอ่ยว่า "ชื่อ 'นางนวล' ก็แล้วกัน"
นางนวลเป็นนกทะเลที่เขาชอบที่สุด แล้วชื่อเขาก็มีตัว 'โอว' (นางนวลภาษาจีนคือไห่โอว) เหมือนกัน และความสามารถหลักของเรือลำนี้คือการจับปลา ซึ่งนางนวลเป็นนกที่เชี่ยวชาญการจับปลาเช่นกัน เขาจึงเลือกตั้งชื่อนี้นั่นเอง
พนักงานนำหนังสือภาพเล่มหนามา ให้ฉินสือโอวเลือกสไตล์การตกแต่ง จากนั้นจึงให้คนนำเฟอร์นิเจอร์ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดขึ้นไปตั้ง
ไม่นาน ใช้เวลาเพียงสองชั่วโมง เรือยอชต์ทรอลเลอร์สุดหรูก็พร้อมเดินทาง
บนดาดฟ้ามีเก้าอี้ยาวสี่ตัว เวลาเรือออกทะเล สามารถมานอนรับแสงอาบแดดได้
ดาดฟ้าชั้นหนึ่งในห้องทั้งสี่ ตกแต่งด้วยเตียง โต๊ะ ทีวีแบบต่างๆ และยังมีบาร์เล็กกับห้องครัวอย่างละหนึ่ง ตัวชั้นสองและชั้นสามนั้นยังตกแต่งไม่เรียบร้อย เพียงวางของเอาไว้ก่อน จนทั้งสองห้องกลายเป็นห้องรับแขกไป
โทรอนโตมีทางน้ำที่เชื่อมถึงทะเลได้โดยตรง ฉินสือโอวเลือกจะนั่งเรือลำนี้กลับนิวฟันด์แลนด์ ทางบริษัทเฟอริทติจึงทำหน้าที่ส่งกัปตันเดินเรือมากประสบการณ์สองนายและลูกเรืออีกสองนายมาขับส่งฉินสือโอวกลับ
หลังเติมน้ำมันดีเซลแล้ว นางนวลโฉมใหม่ก็เปิดหวูด ออกจากที่จอดเข้าท่าเรือ แล้วขับไปตามเส้นทาง
ฉินสือโอวอยู่บนดาดฟ้าเรือ ยืดแขนบิดขี้เกียจอย่างฮึกเหิมเอ่ยว่า "ไปอีกหน่อย ก็จะมีแค่ดวงดาวกับทะเล ไกลสุดลูกหูลูกตาพวกเราแล้ว!"
วินนี่ทาครีมกันแดด สวมแว่นกันแดดนอนบนเก้าอี้ยาว ยกยิ้มกล่าว "ดูเหมือนฉันจะเลือกที่พักร้อนถูก ถึงโดนเรือยอชต์ส่งมาที่ฟาร์มปลาของคุณ ควรบอกว่าฉันรู้สึกเป็นเกียรติมากดีไหมเนี่ย?"
ฉินสือโอพิงรั้วดาดฟ้า ยิ้มตอบ "ไม่ต้องหรอก คราวหน้า เดี๋ยวผมเอาเรือยอชต์มารับคุณอีก เป็นไง?"
วินนี่หยิบแก้วไวน์ขึ้นมา "ก่อนถึงวันนี้ คุณดูแลฟาร์มปลาของคุณให้ดีๆเถอะ รู้ใช่ไหม ราคาเรือยอชต์มันสูงมากเลยนะ"
เรือยอชต์ทรอลเลอร์สีขาวหิมะแล่นไปในแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์อย่างมั่นคง ทิวทัศน์ริมฝั่งแม่น้ำสองข้างทางถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง น้ำกระเซ็นกระทบท้ายเรือ กระจายเป็นโฟมคลื่น ราวกับนักรบผู้กล้าหาญองอาจ เร่งรุดสู่ทะเลลึก
ความเร็ว 20 นอตนอกจากจะไม่เร็วแล้ว ยังเทียบกับดาร์กธอร์เจ็ทสกีของฉินสือโอวไม่ติดอีก ความต่างมันอยู่ที่เครื่องยนต์เบนซินกับเครื่องยนต์ดีเซล อันหนึ่งโดดเด่นเรื่องพลังความแรง ส่วนอีกอันโดดเด่นเรื่องความทนทาน
โทรอนโตอยู่ห่างจากเซนต์จอห์นไม่เกิน 2500 กิโลเมตร ด้วยความเร็วของเรือยอชต์ทรอลเลอร์ น่าจะใช้เวลาประมาณหกเจ็ดชั่วโมง วันหยุดของวินนี่ยังเหลืออีกครึ่งเดือน ฉินสือโอวไม่อยากเสียเวลาอยู่บนเรือยอชต์นาน จึงชวนวินนี่ไปนั่งเครื่องบินแทนเมื่อถึงออนตาริโอ
วินนี่ปฏิเสธทั้งรอยยิ้ม เอ่ยว่า "นั่งเรือยอชต์ไม่ดีหรือ? ไหนๆฉันก็มีเวลาอยู่เหลือเฟือ ฉิน ฉันนั่งเครื่องบินมาพอแล้ว และการได้อยู่เงียบๆบนเรือยอชต์แบบนี้ ฉันรู้สึกสบายใจกว่า "
เรือยอชต์เข้าสู่ความสงบอย่างแท้จริง มันลอยลำช้าๆไปในแม่น้ำเซนต์จอห์นอันกว้างใหญ่ บางครั้งก็มองไม่เห็นตัวเรือไปนานนับชั่วโมง เหมือนมันกลืนหายไปกับโลก ราวกับ 'เรือร้างอันว่างเปล่า' ก็ไม่ปาน…
....................................................


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 51 การก่อตัวของพื้นที่ประมง
เรือยอชต์แล่นไปตามแม่น้ำเซนต์ลอว์เรนซ์ขึ้นไปทางเหนือ แม่น้ำสายนี้เป็นสายที่ใหญ่ที่สุดของทางตะวันออกกลางของทวีปอเมริกาเหนือ เชื่อมต่อต้นน้ำของแม่น้ำเซนต์หลุยส์เมืองมินนิโซตากับช่องแคบคาบ็อตทางตะวันออกของแคนาดาซึ่งเชื่อมกับมหาสมุทรแอตแลนติก
จากโทรอนโตผ่านออตตาวาไปจนถึงควิเบก จากนั้นแล่นไปทางเหนือก็เป็นเฟรดริกตัน สุดท้ายผ่านช่องแคบคาบ็อตไปก็จะถึงมหาสมุทรแอตแลนติก
เรือยอชต์เข้าเขตทะเล ลมในเขตทะเลนั้นเปลี่ยนไปในพริบตา ลมทะเลสดชื่นพัดผิวน้ำเกิดเป็นคลื่นระลอก คลื่นแต่ละลูกม้วนซัดตามปกติ นกทะเลบินโฉบผ่านด้านข้างในบางครั้ง ฉินสือโอวรู้สึกสงบในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พอผ่านช่องแคบคาบ็อตไป หัวเรือก็หันไปในทิศตะวันออกแล้วแล่นไปอีกห้าร้อยกว่าไมล์ทะเล ในที่สุดก็ถึงเซนต์จอห์น
ถึงเซนต์จอห์นก็คือถึงบ้านแล้ว เกาะแฟร์เวลเริ่มปรากฏสู่สายตาของฉินสือโอว
นั่นคือวันที่สี่ที่เรือยอชต์แล่นในทะเล ช่างบังเอิญที่ตอนนี้เป็นตอนเช้าตรู่เหมือนกับวันแรกที่เขามาถึง ฉินสือโอวยืนอยู่บนดาดฟ้ามองดูทุกอย่างที่คุ้นตาราวกับคนหลงทางที่ได้กลับบ้าน ในตอนที่เขาเห็นเกาะแฟร์เวลน้ำตาก็ไหลลงมา
“นี่คือพื้นที่ประมงของผม เขตของผม”ฉินสือโอวพูดพลางยิ้มบางๆ
วินนี่สวมเสื้อสเวตเตอร์สีแดงเพลิงยืนอยู่ข้างๆเขา ลมทะเลในยามเช้าโชยมาพัดผมสลวยสีแพลตตินัมพริ้วไหวไปตามสายลม แสงแดดสีทองสาดส่องลงบนตัวเธอทำให้เธอดูสวยราวไซเรนในตำนาน
ฉินสือโอวปล่อยจิตสำนึกโพไซดอนออกไป บอลหิมะสัมผัสมันได้จากระยะไกลจึงรีบโผล่หัวออกมาบนผิวน้ำไวปานตอร์ปิโดพลางร้อง ‘อูๆ’ อย่างดีใจ
“เบลูกาน้อย!” วินนี่อุทานออกมาอย่างประหลาดใจ
ฉินสือโอวพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นด้วยรอยยิ้ม “เชื่อไหม นี่คือเพื่อนของผม เพื่อนผู้น่ารักของผม”
เบลูก้าน้อยแหวกว่ายอยู่รอบๆเรือยอชต์พลางพ่นน้ำเป็นพักๆ วินนี่รู้สึกว่ามันน่ารักไร้เดียงสา แต่ฉินสือโอวกลับรู้สึกว่าเจ้านี่กำลังพ่นน้ำลายให้เขา เอาคืนเขาที่หายไปนาน
ฉินสือโอวบอกให้คนขับลดความเร็วลง จากนั้นก็ไปยืนที่บันไดซึ่งจมไปในน้ำบางส่วน
เห็นแบบนั้นเจ้าเบลูกาก็รีบพุ่งเข้ามาหา อ้าปากพ่นเอาน้ำทะเลไปที่มือของฉินสือโอว
ฉินสือโอวหัวเราะพลางยื่นมือออกไปลูบเจ้าเบลูกาที่มาหยุดอยู่ข้างๆ หยีตาและร้อง ‘อูๆ’ ด้วยความพอใจ ดูเชื่องเสียจนคนบนเรือพากันอุทาน ‘พระเจ้า’
ฉินสือโอวปีนกลับขึ้นเรือแล้วหยิบเอาปลาทูสเปนยาวครึ่งเมตรที่ตกได้ในทะเลก่อนหน้านี้ขึ้นมาก่อนจะตะโกนเรียก “บอลหิมะ มานี่!”
พอได้ยินเสียงตะโกนเรียก เบลูกาน้อยก็กระโดดขึ้นมาจากทะเลอย่างกับหมาล่าเนื้อ ฉินสือโอวเงื้อมือโยนปลาทูสเปนออกไป เจ้าเบลูกาอ้าปากงับปลาอย่างแม่นยำ จากนั้นก็ส่ายหัวส่ายหางไปมาแล้วมุดกลับลงน้ำไป
กะลาสีคนหนึ่งมองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยความตะลึงจนได้แต่พึมพำไม่หยุด “พระเจ้า พระเจ้า พระเจ้า! คิดไม่ถึงจริงๆ นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ ฉันไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย!”
กะลาสีอีกคนพูด “ฉันเคยฟังพ่อเล่าว่าตอนที่เขายังหนุ่มเคยเจอเอสกิโมคนหนึ่งตอนอยู่อาร์คติก คนคนนั้นเป็นเพื่อนกับวาฬเบลูกา เบลูกาตัวนั้นเชื่อฟังเขาทุกอย่าง ฉันไม่เคยเชื่อ ที่แท้ก็เป็นเรื่องที่เป็นไปได้”
เรือยอชต์ยังคงแล่นไปข้างหน้า และเจอเข้ากับเรืออลิซของชาร์ค
ที่ฉินสือโอวจ้างชาร์คนี่ช่างเป็นการตัดสินใจที่ถูกมาก พ่อหนุ่มห่ามคนนี้มักจะทุ่มเททำงานเสมอ เช้าขนาดนี้ก็ออกมาให้อาหารปลาแล้ว ในช่วงที่ฉินสือโอวไม่อยู่ เขาแทบจะเฝ้าอยู่ที่นี่24ชั่วโมง
“เพื่อน ฉันกลับมาแล้ว!” ฉินสือโอวยืนโบกมือให้ชาร์คอยู่บนดาดฟ้าเรือ
ชาร์คทำหน้าประหลาดใจก่อนจะพูดเจือเสียงหัวเราะ “บอส ยินดีต้อนรับกลับบ้าน! นี่คือเรือที่บอสซื้อใหม่เหรอ? ต้องบอกเลยว่าเจ้าเรือที่สวยงามนี่ทำคนอิจฉาได้ มันต้องกลายเป็นดาราของเมืองแฟร์เวลแน่”
นีลเซ็นเกาะราวกั้นพลางพินิจดูเรือนกนางนวลอย่างสนอกสนใจก่อนจะร้องตะโกน “บอส ผมมีใบขับขี่สำหรับเรือขนาดกลาง ต่อไปให้ผมขับเรือนี้ได้ไหม?”
ฉินสือโอวเองก็ตอยกลับเสียงดัง “คิดเสียว่าเป็นเรือของตัวเองแล้วกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนายก็คือคนขับ”
นีลเซ็นร้องตะโกน ‘โอ้ว เย้’ อย่างยินดีแล้วกำหมัดชกอยู่ยนเรืออลิซเพื่อระบายความปีติออกมา
เรือยอชต์ราคาเป็นล้านก็น่าดึงดูดจริงๆ
เรือจอดเทียบท่า ฉินสือโอวประคองวินนี่ลงเรือแล้วแนะนำเธอ ชาร์ค เรดดิคให้รู้จักกัน
ทั้งสี่ต่างก็ยังไม่ได้กินข้าวเช้า ฉินสือโอวเชิญชาร์คและนีลเซ็นขึ้นเรือ บนเรือนกนางนวลมีห้องครัว ในนั้นมีเตาไฟฟ้า หม้อกระทะ หม้อความดัน ไมโครเวฟครบครัน สามารถทำอาหารได้
ฉินสือโอวจะผัดไข่สิบกว่าฟองนั้นก่อน เขาเทน้ำมันมะกอกลงไปในกระทะเคลือบ จากนั้นก็เทไข่ลงไป
นีลเซ็นกอดอกยืนอยู่ข้างๆพลางพูดเตือนขึ้น “บอส นั่นกระทะเคลือบ ไม่ต้องใช้น้ำมัน”
ฉินสือโอวผัดไข่พลางตอบยิ้มๆ “ฉันรู้ แต่ว่าไม่ใส่น้ำมันไม่อร่อย”
ไข่ เบคอน ไส้กรอก ไก่ทอด นมร้อน โอ๊ตมีล สลัดผลไม้ชามโต นอกนั้นยังมีขนมปังที่เป็นอาหารหลัก ฉินสือโอวลงมือทำอย่างรวดเร็ว อาหารเช้ามากมายล้วนออกจากเตามาร้อนๆ
พอมีวินนี่ที่สวยราวนางฟ้ามานั่งข้างๆ ท่าทีกินข้าวของชาร์คกับนีลเซ็นก็เรียบร้อยขึ้นเป็นกองจนฉินสือโอวดูจนอึดอัดจึงพูดขึ้น “ชาร์ค ไม่ต้องไปสนใจภาพลักษณ์บ้าบอนั่นหรอก เอาเลย มูมมามเต็มที่!”
ชาร์คหัวเราะ จากนั้นก็เอาขนมปังห้าหกแผ่น ไข่ผัด เบคอนมาซ้อนกัน แล้วกัดคำโตจนหายไปครึ่งอันภายในคำเดียว  “กินแบบนี้สิถึงจะอร่อย!”
พอกินเสร็จวินนี่ก็เก็บกวาดจานชาม ใส่ผ้ากันเปื้อนแล้วเริ่มล้างจาน
ฉินสือโอวหันไปพูดกับชาร์ค “เพื่อน ยังจำได้ไหมว่าตอนที่ออกทะเลครั้งนั้นฉันพูดว่าไง? ต้องมีเตาไฟฟ้า มีไมโครเวฟ และแน่นอนว่าต้องมีทีวี! บนเรือยอชต์นี้ต้องมีทุกอย่างที่ควรมี!”
เรือเทียบท่าอย่างราบรื่น ดังนั้นจึงไม่จำเป็นสำหรับทั้งสองคนขับและลูกเรือของกลุ่มฟาราเดย์ที่จะอยู่ต่อ ฉินสือโอวให้ทิปคนละหนึ่งพันแล้วส่งพวกเขาไปที่สนามบินที่เซนต์จอห์น พวกเขาหมดหน้าที่ที่นี่แล้ว
พอกลับมาถึงพื้นที่ประมง ฉินสือโอวก็เตรียมห้องนอนแขกไว้ให้วินนี่พักผ่อน ส่วนเขานั่งเรือตระเวนรอบพื้นที่ประมง
ชาร์คพูดแนะ “ตอนนี้มีเรือส่งปลาหมึกหอมกับหมึกกระดองวันละสองลำ จวนได้เวลาแล้ว เราควรปล่อยกุ้งอาร์กติกกันแล้ว”
ในวงการประมงมีคำพูดประโยคหนึ่งซึ่งก็คือปลาใหญ่กินปลาเล็ก ปลาเล็กกินกุ้งฝอย กุ้งฝอยแทบจะอยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหาร คอยให้พลังงานที่ต้องการต่อการอยู่รอดกับพวกปลา
กุ้งชนิดที่เยอะที่สุดในโลกก็คือเคย แต่เคยแอนตาร์กติกาเป็นตัวแทนเคยสายพันธุ์อื่นๆได้ดี
ตามที่พวกองค์กรนานาชาติอย่างคณะกรรมการวิทยาศาสตร์วิจัยแอนตาร์กติกากับคณะกรรมการวิทยาศาสตร์วิจัยทางทะเลสำรวจทะเลระหว่างปี 1977-1986 พบว่าจำนวนเคยที่ซ่อนในมหาสมุทรใต้มีประมาณ 4-6 ร้อยล้านตัน เรียกได้ว่าเป็นยุ้งฉางของท้องทะเล
แต่ว่าพื้นที่ประมงในนิวฟันด์แลนด์ไม่มีเคย ที่นี่มีกุ้งที่ขึ้นชื่ออีกชนิดซึ่งก็คือกุ้งอาร์กติก
ปกติแล้วกุ้งอาร์กติกจะอาศัยอยู่ต่ำกว่าร้อยเมตรใต้ทะเลลึก มักจะอยู่ในน่านน้ำช่องแคบกรีนแลนด์รัศมีสองร้อยเมตร เกิดเป็นพื้นฐานของห่วงโซ่อาหารมหาสมุทรอาร์กติก
แต่ว่ากุ้งชนิดนี้ก็สามารถอยู่ได้ในน้ำตื้นเช่นกัน ตั้งแต่ปี1980 พื้นที่ประมงหลายจุดเริ่มจับกุ้งชนิดนี้จำนวนมากมาปล่อยในพื้นที่ประมงของตัวเอง ใช้พวกมันมาเป็นอาหารให้กับพวกสัตว์ทะเลตัวนิ่มอย่างปลาหมึกและปลาที่กินกุ้งเป็นอาหาร
การมาของเหล่าปลาหิมะเหมือนเป็นการเริ่มต้นของการก่อตัวของพื้นที่ประมง ฉินสือโอวเริ่มใช้เงินเป็นเบี้ย
ตอนที่ซื้อกุ้งอาร์กติก ฉินสือโอวก็ได้ซื้อเมล็ดสาหร่ายจำนวนมากมาด้วย และโปรยลงพื้นที่ประมงพร้อมกับกุ้ง
อาจจะมีคนสงสัยว่าทำไมการสร้างพื้นที่ประมงถึงทำย้อนลำดับ? ไม่ใช่ว่าควรจะเลี้ยงสาหร่ายแล้วค่อยปล่อยกุ้งอาร์กติกแล้วค่อยเลี้ยงปลาหิมะเหรอ?
แต่จริงๆแล้วไม่ใช่แบบนั้น เหตุผลหลักๆก็เป็นเพราะฤดูและสภาพอากาศ พื้นที่ประมงนิวฟันด์แลนด์มีกระแสน้ำอุ่นจากอ่าวเม็กซิโก น้ำทะเลไม่เย็น แต่เพราะอยู่ในจุดละติจูดสูง แสงแดดไม่พอ ฉะนั้นถ้าโปรยเมล็ดสาหร่ายตอนเดือนกุมภาพันธ์หรือมีนาคมก็ไม่โตถ้าขาดแสงอาทิตย์ที่เพียงพอ
แบบนี้ถ้ารอจนเดือนเมษายนหรือพฤษภาคมค่อยปลูกสาหร่ายแล้วค่อยเลี้ยงปลาหิมะก็ไม่ทันแล้ว ฉะนั้นพื้นที่ประมงมักจะเลี้ยงลูกปลาหิมะก่อน แล้วใช้อาหารปลาเลี้ยง จากนั้นก็ค่อยๆสร้างห่วงโซ่อาหาร
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแบบนี้เพิ่มภาระให้ทางพื้นที่ประมง
ก็จริงอยู่ พอแบบนี้มีพื้นที่ประมงหลายที่ที่รับภาระไม่ไหวจนปิดกิจการ แต่ก็โทษธรรมชาติโหดร้ายไม่ได้ เมื่อก่อนตอนที่ระบบนิเวศของนิวฟันด์แลนด์ยังไม่ถูกทำลาย พื้นที่ประมงเหล่านี้ไม่ต้องมีคนมาคอยปลูกสาหร่ายด้วยซ้ำ คนเรานี่แหละที่เป็นคนทำให้เกิดผลนี้ ตอนรับผลก็อย่าบ่น!
การปลูกเมล็ดสาหร่ายต้องพึ่งเครื่องบิน ฉินสือโอวซื้อเมล็ดมา1.2 ล้านดอลลาร์แคนาดาเต็มๆ ทางบริษัทเมล็ดสาหร่ายก็ส่งเครื่องบินเพื่อการเกษตร PZLM-18ที่ผลิตโดยโปแลนด์ชื่อ “อูฐหนอกเดียว” มาโปรยเมล็ด
เครื่องบินประเภทนี้ถูกออกแบบสำเร็จในช่วงศตวรรษที่แล้วยุค70เครื่องบินปีกล่างเป็นโลหะทั้งหมด สร้างด้วยวิธีเสริมเหล็กคานยื่น กางปีก 17 70เมตร พื้นที่ปีก 40 ตารางเมตร ลำเครื่องยาว 9 47เมตร ความสูง 4 60 เมตร น้ำหนักเครื่อง 2750 เมตร จุสินค้าได้ 1050-1350กิโลกรัม
เรื่องเครื่องยนต์ ที่อูฐหนอกเดียวใช้ก็จะเป็น PZL-ASz-62IR เครื่องยนต์ระบายความร้อนเก้ากระบอกสูบ พาวเวอร์1014แรงม้า
ที่ฉินสือโอวรู้เรื่องตัวเลขของอูฐหนอกเดียวเป็นเพราะว่าเขาสนใจเครื่องบินมาก สำหรับพื้นที่ประมงนี่ก็เป็นของจำเป็น จะช้าหรือเร็วก็ต้องซื้อ
หลังจากที่เครื่องบินลำนี้มาถึงก็จอดอยู่ที่ถนนหลักของเมืองแฟร์เวล เครื่องบินพลเรือนสามารถใช้พื้นถนนเรียบขึ้นบินได้
…………………………………………………


## ผมนี่แหละเจ้าแห่งฟาร์มปลา

บทที่ 52 กิจกรรมยิงปลา
ทุกวัน เครื่องบินเพื่อการเกษตรอูฐหนอกเดียวจะออกบินสิบกว่ารอบเพื่อโปรยเมล็ดครั้งละหนึ่งตัน
สำหรับกุ้งอาร์กติก ปลาหมึกหอม ปลาหมึกกระดองและปลาตัวเล็กแล้ว เมล็ดสาหร่ายก็เป็นอาหารที่สุดยอดชนิดหนึ่ง ทั้งเต็มไปด้วยสารอาหาร และรสชาติดี ฉะนั้นทุกครั้งที่โปรยเมล็ด จะมีครึ่งหนึ่งที่เข้าท้องพวกมันไป
นี่คือสาเหตุที่ฉินสือโอวจำเป็นต้องซื้อเมล็ดแปดแสนดอลลาร์แคนาดา อย่าคิดว่าตัวเลขนั้นดูสูง เพราะตอนโปรยลงทะเลจริงๆแล้วก็ไม่เยอะเลย
เมล็ดเหล่านั้นจะถูกสัตว์น้ำในทะเลกินไปครึ่งหนึ่ง ไม่โตก็ส่วนหนึ่ง ถูกคลื่นซัดไปส่วนที่ลึกของทะเลก็อีกส่วนหนึ่ง สุดท้ายที่จะเหลืออยู่ในเขตพื้นที่ประมงอย่างมากก็สี่ส่วน และจะกลายมาเป็นพื้นฐานการพัฒนาของพื้นที่ประมงในอนาคต
ฉินสือโอวไม่จำเป็นต้องคุมการโปรยเมล็ด คนขับเครื่องบินจะรับผิดชอบเอง เขาก็เลยมีเวลาว่าง
เริ่มเข้าสู่เดือนพฤษภาคม อากาศเริ่มอุ่นขึ้น กิจกรรมในเมืองแฟร์เวลก็เริ่มคึกคัก
วันที่สองหลังจากที่ฉินสือโอวกลับมาที่พื้นที่ประมงเขาออกไปวิ่งเป็นเพื่อนวินนี่ในตอนเช้า นีลเซ็นเข้ามาหาเขาอย่างตื่นเต้นก่อนจะถามขึ้น “บอส วันนี้มีกิจกรรมยิงปลา อยากจะไปร่วมด้วยไหม?”
สำหรับกิจกรรมยิงปลา ฉิยสือโอวเคยได้ยินมาบ้าง กิจกรรมนี้เป็นที่นิยมในแถบอเมริกาเหนืออย่างมาก ที่ต้องทำก็คือล่าปลาไนเอเชียในทะเลสาบ
ปลาไนเอเชียเป็นชื่อเรียก ไม่ใช่แค่ปลาไนเท่านั้น รวมถึง ปลาไน ปลาเฉาดำ ปลาเฉา ปลาเกล็ดเงินแปดชนิดที่เดิมทีมาจากเอเชีย ปลาเหล่านี้ถูกเรียกรวมกันว่าปลาไนเอเชียในเขตอเมริกาเหนือ
ปลาเอเชียมาโผล่ไกลถึงเขตอเมริกาเหนือได้ไง?
เรื่องนี้ต้องเท้าความไปถึงยุค70 ในตอนนั้นเพื่อที่จะทำให้น้ำสะอาดจึงนำเข้าปลามาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แปดชนิดรวมถึงปลาซ่ง ปลาเกล็ดเงิน ปลาเฉาแล้วเอามาปล่อยที่เขตทะเลสาบเพาะพันธุ์ทางใต้
หลังจากนั้นก็เกิดน้ำท่วมที่ทะเลสาบ ปลาเอเชียเหล่านี้จึงได้โอกาสว่ายไปข้างนอกซึ่งขาดศัตรูธรรมชาติฉะนั้นจึงเริ่มขยายพันธุ์เป็นจำนวนมาก
ที่น่ากลัวก็คือ “ปลาไนเอเชีย” กินได้ทุกอย่าง ทุกๆวันสามารถกินสาหร่ายและแพลงก์ตอนที่มากกว่าน้ำหนักตัวถึง 40% แบบนี้ “ปลาเอเชีย”จึงแย่งอาหารและที่อยู่กับปลาในท้องถิ่นและกลายเป็นภัยคุกคามต่อระบบนิเวศน้ำจืดในแถบอเมริกาเหนือ
ก่อนศตวรรษที่21 ปลาไนเอเชียเป็นภัยแค่ในย่านแม่น้ำบางสายของอเมริกา จำนวนของปลาไนเอเชียมีมากถึง90%ของจำนวนปลาทั้งหมด
พอเข้าสู่ช่วงศตวรรษที่21 ปลาไนเอเชียก็คุ้นเคยกับสภาพอากาศหนาวเย็นของอเมริกาเหนือ ขยายพันธุ์ไปตามสายทะเลสาบทั้งห้าจนไปถึงเขตแคนาดา กลายเป็นภัยต่อการประมงและเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำของแคนาดา
ในตอนนี้ปลาชนิดนี้ได้ “ยึดครอง” อเมริกาเหนือได้สำเร็จแล้ว กลายเป็นปลาชนิดที่น่ากลัว
ที่เขารู้เรื่องพวกนี้ก็เพราะตอนที่มาถึงใหม่ๆ ฉินสือโอวก็เห็นว่ามีปลาเอเชียมากมายในทะเลสาบเฉินเป่า และปลาพวกนี้ยังกินสาหร่ายและพืชน้ำกันอย่างเป็นบ้าเป็นหลังด้วย จนกระทั่งมีผลต่อการอยู่รอดของปลาในพื้นที่ เขาถามเออร์บักจึงรู้ถึงสาเหตุ
ตอนนี้เกษตรกรผู้เลี้ยงปลาน้ำจืดทั้งเขตอเมริกาเหนือต้องปรับตัวตามปลาไน ปลาพวกนี้โตไว ตัวใหญ่ ที่ทะเลสาบทั้งห้าแทบไม่มีศัตรูธรรมชาติ และไม่มีคู่ต่อสู้ พวกมันไม่แค่กินอาหารที่จำเป็นต่อความอยู่รอดของปลาในพื้นที่เท่านั้น ยังขยายพันธุ์เร็วด้วยจึงทำลายความสมดุลของระบบนิเวศในทะเลสาบ กระทั่งนำหายนะมาสู่สิ่งมีชีวิตชนิดอื่นอย่างปลาแซลม่อน
เพื่อที่จะปกป้องปลาในพื้นที่ คนจึงคิดหาวิธีที่จะลดจำนวนปลาไนเอเชีย กิจกรรมยิงปลาจึงถือกำเนิดขึ้น
ปลาไนเอเชียตกใจง่ายมากๆ ขอแค่เรือแล่นไปใกล้พื้นที่ที่พวกมันอาศัยอยู่แล้วส่งเสียงพวกมันก็จะกระโดดขึ้นจากน้ำ ตอนนี้ก็สามารถใช้ธนูกับลูกดอกยิงล่าได้แล้ว
ฉินสือโอวรอวันที่จะได้ร่วมกิจกรรมยิงปลามานานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้อากาศหนาวเกินกิจกรรมเลยไม่เริ่มเสียที พอถึงเดือนพฤษภาคมที่สภาพอากาศอุ่นขึ้นในที่สุดก็เริ่มได้
สิบโมงเช้า ฉินสือโอวถือธนูรอกกลมที่เรคเท้าโตให้เขามาแล้วมุ่งไปที่ทะเลสาบเฉินเป่า ชาร์คกับเรดดิคก็มาด้วย พวกเขาใช้รถกระบะลากเรือยนต์มาสองลำกับเรือไม้อีกลำหนึ่ง ทุกคนล้วนถือคันธนูและลูกศร
ก่อนหน้าพวกเขาก็มีชาวเมืองห้าหกสิบกว่าคนมาถึงที่ทะเลสาบเฉินเป่า แน่นอนว่าพวกเขาก็พกธนูกับลูกดอกมาด้วย
ฉินสือโอวเห็นนายกเทศมนตรีวิลเลียม แฮมเล็ตที่กำลังสั่งคนให้วางไมโครเวฟออสซิลเลเตอร์ในทะเลสาบ เครื่องนี้สามารถปล่อยช็อกเวฟผ่านในน้ำ สำหรับคนแล้วคลื่นนั้นไม่มีผลอะไร แต่สำหรับปลากลับน่ากลัวราวแผ่นดินไหว
พอไมโครเวฟออสซิลเลเตอร์ทำงาน ก็เริ่มมีปลากระโดดออกมาเหนือน้ำ แฮมเล็ตพูดผ่านโทรโข่งในมือ “ชาวเมืองทั้งหลาย ชาวเมืองทุกคน! วันนี้เรามาล่ากันให้เต็มที่เถอะ ทะเลสาบเฉินเป่าของเราถูกยึด มีขโมยเข้ามายึดครอง เพื่อปกป้องมัน เราต้องหยิบธนูและลูกศร สู้กับพวกนั้นจนถึงที่สุด!”
“เอาให้ตายกันไปข้างหนึ่ง!”เด็กหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่งตะโกนออกมา
ฉินสือโอวกอดธนูดูทุกอย่างอย่างจนใจ ก็แค่กิจกรรมหนึ่งเท่านั้น คนพวกนี้กลับทำเป็นสงครามต้านการคุกคาม
เขาไม่เข้าใจความรู้สึกของเหล่าชาวเมือง สำหรับพวกเขาแล้ว นี่เป็นสงครามต้านการคุกคาม ถ้าปลาไนเอเชียยึดครองทะเลสาบได้หมด ถึงตอนนั้นพวกเขาจะเสียหายมาก นั่นหมายถึงพื้นที่ประมงที่พวกเขามาสามารถจับปลาจะหายไปอีกหนึ่งที่
ปลาไนเอเชียในสายตาชาวเมืองก็เหมือนกับศัตรูพืช ไม่มีประโยชน์อะไร พวกเขาไม่กินปลาชนิดนี้ ก้างเยอะและกลิ่นเหม็นคาว
แฮมเล็ตเอาปืนพกมาด้วย พอกล่าวจบ เขาก็หยิบปืนขึ้นมายิงขึ้นฟ้า ‘ปัง’ จากนั้นเรือก็ค่อยๆทยอยลงน้ำทีละลำๆ
ฉินสือโอวกับวินนี่จับคู่กัน เธอขับเรือธอร์ฟ้ามืดแล่นไปในทะเลสาบช้าๆ ในขณะที่เขาถือธนูรอกกลมคอยยิง
ตอนนี้ที่ทะเลสาบเฉินเป่าครึกครื้นมาก เพราะไมโครเวฟออสซิลเลเตอร์จึงมีปลากระโดดออกมาไม่ขาดสาย มีไม่น้อยที่เป็นปลาไนเอเชียยาวครึ่งเมตรถึงหนึ่งเมตร
เครื่องยนต์ของธอร์ฟ้ามืดถือว่าเสียงดังมากซึ่งรบกวนปลาไนเอเชียได้มากขึ้น ขับเข้าไปได้ไม่เท่าไร ปลาเฉายาวครึ่งเมตรตัวหนึ่งก็กระโดดขึ้นมาในระยะที่ไม่ไกลมาก
ฉินสือโอวรีบฉวยโอกาสยืนขึ้นบนเรือยนต์ ตั้งสมาธิบิดเอวไปด้านข้าง มือซ้ายถือคันธนู มือขวาดึงสายไปด้านหลัง เล็งไปที่ปลาเฉาแล้วปล่อยลูกศร
‘สวบ’ ลูกศรแหวกไปในอากาศ แตาปลาเฉานั้นได้กลับลงน้ำไปเรียบร้อยแล้ว…..
แต่แบบนี้ก็ไม่เปลืองลูกศร เพราะทุกอันผูกเอ็นเบ็ดไว้แล้ว แค่ถึงกลับมาเท่านั้น
ฉินสือโอวยิงติดๆกันเป็นสิบครั้งแต่กลับยิงไม่โดนปลาเลยสักตัว แต่ขาร์คกับนีลเซ็นนำไปไกล ทั้งสองคนได้อะไรกลับมาแทบจะทุกครั้งของการยิง บนเรือเล็กนั้นแค่ปลาไนกับปลาเฉาความยาวราวหนึ่งเมตรก็ปาไปเจ็ดแปดตัวแล้ว
แบบนี้ฉินสือโอวก็เริ่มอักอ่วน หลักๆก็เพราะว่าเขาอยู่กับวินนี่ ทีแรกกะจะโชว์ความเจ๋งเสียหน่อย
เหตุการณ์ตรงหน้าทำให้ฉินสือโอวนึกถึงสิ่งที่มักจะเกิดขึ้นบนสนามบาสตอนสมัยมหาวิทยาลัย ผู้ชายบางคนที่ครอบครัวฐานะดีก็จะใส่เสื้อผ้าไนกี้ รองเท้าจอร์แดนแอร์ แผ่นรองศอกบนแขน แผ่นรองเข่าบนขา บนหัวมีสายคาดเพื่ออวดหล่อ อุปกรณ์มืออาชีพครบครัน แต่พอลงสนามไปเล่นจริงเจ้าพวกนี้ก็มักจะเล่นห่วย
ตอนนี้ฉินสือโอวก็คือคนประเภทนี้ เขาขับเรือแสนแพง ในมือถือธนูที่แพงที่สุด แต่กลับยิงไม่โดนปลาสักตัว
เรดดิคถือว่าเป็นลูกน้องที่ใช้ได้ เขาสังเกตเห็นฉินสือโอวที่คว้าน้ำเหลวจึงหัวเราะพลางเข้ามาชี้แนะ “บอส ยิงปลาเขาไม่ได้ยิงกันแบบนี้ จะเล็งเป๊ะๆไม่ได้ ต้องกะเอา พอรู้สึกได้ว่าปลาจะโดดขึ้นมาก็ยิงออกไปเลย!”
“อีกอย่าง ต้องระวังเรื่องมุม เล็งลงนิดหนึ่ง เพราะพอปลากระโดดขึ้นเหนือน้ำก็จะรีบกลับลงไปให้เร็วที่สุด พอยิงออกไปต่อให้ไม่ได้เล็งเป๊ะๆแต่ก็มักจะยิงได้ปลาที่กำลังร่วงลง ถ้าปลากลับลงน้ำไปแล้วก็ปล่อยมัน ไม่ต้องยิงแล้ว เพราะการหักเหใต้น้ำทำให้ตำแหน่งของปลามักดูผิดไปจากตำแหน่งจริง”
ฉินสือโอวลองทำไปตามความรู้สึก ปลาซ่งสีดำตัวหนึ่งก็กระโดดออกมาข้างๆ เขารีบยิงธนูออกไปทันที!
แรงแขนของเขาน่าทึ่ง แรงยิงจากคันธนูรอกกลมก็แกร่ง ลูกศรถูกยิงพุ่งออกไปราวดาวตกพร้อมเสียงสวบที่ดังขึ้น พุ่งไปปักทะลุข้างลำตัวของปลาซ่ง!
ในที่สุดก็ยิงโดนแล้ว! ฉินสือโอวน้ำตาแทบไหล วินนี่ก็ปรบมือให้เขา เขาจึงได้แต่ทำเป็นพูดไปงั้นๆ “ในที่สุดก็กะได้แล้ว เมื่อกี้จับทางไม่ถูก”
วินนี้เม้มปากยิ้มบาง ไม่แฉคำโกหกของเขา ตามหน้าที่ที่แบ่งกันไว้ เธอดึงเอ็นเบ็ดกลับมาแล้วดึงลูกศรออกจากตัวปลาซ่ง แล้วร้อยเชือกก่อนจะแขวนไว้ที่ท้ายเรือยนต์
นี่เป็นปลาตัวแรกที่จับได้เลยนะเนี่ย ฉินสือโอวชูปลาซ่งตัวอ้วนขึ้นมาพลางอุทาน
เหมือนกับปลาซ่งของจีน ลักษณะเฉพาะของปลาซ่งตัวนี้ก็คือใหญ่ หัวใหญ่มาก ปากก็ใหญ่กว้าง ริมฝีปากปลางอนขึ้น เหงือกก็ใหญ่เช่นกัน
ในหมู่ปลาน้ำจืดของจีน ปลาซ่งเป็นปลาที่ค่อนข้างมีค่า โปรตีนในเนื้อสูง ไขมันน้อย คอเลสเตอรอลต่ำ กินบ่อยๆสามารถช่วยในเรื่องบำรุงระบบหัวใจและหลอดเลือดได้มาก กระทั่งมีสรรพคุณรักษาอาการหูอื้อ วิงเวียนศีรษะ
แต่ที่อเมริกาเหนือ ปลาชนิดนี้ไม่มีใครกิน ชาวเมืองดับกลิ่นคาวปลากันไม่เป็น เลยทำปลาซ่งกันไม่อร่อย
ฉินสือโอวเก็บปลาที่ตัวเองยิงได้ทั้งหมด เอากลับไปทำกับข้าวกินได้ ถ้าเหลือยังเอามาทำเกี๊ยวปลาได้ด้วย ดีออก!
……………………………………………………
ชีวิตบัดซบของ 'ฉินสือโอว' เริ่มต้นด้วยการถูกใส่ร้ายว่ายักยอกเงินและถูกให้ออกจากบริษัท

หนำซ้ำยังต้องชดใช้จนไม่มีแม้แต่เงินจ่ายค่าเช่าห้อง

แต่ไม่รู้ว่าโชคดีหรืออะไร เขาพบว่าคุณปู่รองได้ทิ้งพินัยกรรมมูลค่าหลายร้อยล้านไว้ให้

นั่นคือฟาร์มปลาที่แคนาดา

แต่ที่นั่นกลับโกโรโกโสทรุดโทรม ปลาสักตัวก็แทบไม่มี

นอกจากนั้นยังต้องเสียภาษีการยืนยันพินัยกรรมจำนวนมากอีก

จากที่ตอนแรกเขากะจะขายฟาร์มแล้วหอบเงินกลับประเทศจีน

กลับต้องฟื้นฟูกิจการฟาร์มปลาเพื่อหาเงินไปจ่ายค่าภาษี

ไม่งั้นจะต้องยอมเสียฟาร์มให้ทางการไป

ทว่าระหว่างที่สำรวจทะเลสาบในเกาะ เขาถูกปลาทำร้ายจนเลือดที่คางหยดลงไปบนจี้รูปหัวใจสีน้ำเงินที่มีชื่อว่า 'หัวใจโพไซดอน'

ทำให้ตัวจี้หลอมเข้าไปในตัวเขา

จากนั้นมา...

จิตสำนึกของเขาก็สามารถสำรวจและควบคุมท้องน้ำรวมถึงทำการเยียวยาและรักษาสิ่งมีชีวิตในทะเลได้

และนี่ คือหนทางกอบกู้ฟาร์มมรดกของเขา!