Ocean waves 's Dolphin ณ ชลธีมีโลมา [BL]
TheMoonsky
## บทนำ

กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟลอยอบอวลในอากาศ...ดูเหมือนว่าการที่ผมเลือกออกมาใช้เวลายามบ่ายในร้านกาแฟแบบนี้ทำให้ร่างกายผ่อนคลายจริงๆ อย่างที่คิด
ผมกะพริบตาเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ยกแก้วลาเต้เย็นขึ้นจิบช้าๆ กวาดสายตามองผู้คนในร้านที่ดูจะแน่นไปซะหมดแต่กลับไม่มีใครส่งเสียงดังซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ดีมาก
วางแก้วลงแล้วหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาเล่น...ตลอดหลายวันผมเอาแต่ทำงานเลยไม่ค่อยได้ติดตามโซเชียลนัก
ไม่รู้ว่าจะมีข่าวใหม่ๆ บ้างยัง
จิ้มนิ้วไปที่ชื่อเพจเฟซบุ๊กดังเกี่ยวกับข่าวซุบซิบในมหา'ลัย ก่อนจะตาโตสนใจเมื่อเห็นโพสต์กิจกรรมของแอดมินเพจที่จัดทำวิ่งตามสัมภาษณ์หนุ่มหล่อในรั้วมหา'ลัยสามสิบคนเกี่ยวกับเรื่องความรัก
ดูแต่ละโพสต์สิ มียอดคอมเมนต์และแชร์สูงมากเลย...
ผมกลืนน้ำลายเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ขยับนิ้วเลื่อนหาคนคนหนึ่งที่ไม่รู้ว่าจะถูกสัมภาษณ์ด้วยหรือเปล่า
แต่ แต่ พี่เขาก็หล่อนะ
แอดมินต้องไปสัมภาษณ์สิ
เลื่อนไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เจอคลิปสัมภาษณ์ของคนคนนั้นแล้ว
รอยยิ้มดีใจปนเขินอายแต้มบนใบหน้าของผม ก่อนจะหันไปคุ้ยหาหูฟังในกระเป๋าผ้าอย่างรีบร้อน
หาเจอแล้วก็เสียบหูฟังให้เรียบร้อยก่อนจะเปิดคลิปสัมภาษณ์ที่มีความยาวถึงยี่สิบนาที...
ผมจะได้เห็นพี่เขาตั้งยี่สิบนาทีเลย
ดีใจจัง
อมยิ้มน้อยๆ แล้วนั่งจ้องมองใบหน้าหล่อเหลานิ่ง ตาตั้งใจดูส่วนหูก็ฟังเสียงทุ้มละมุนที่เอ่ยตอบคำถามอย่างสุภาพจนผมได้แต่คิด
แอดมินเพจเขายังสบายดีใช่มั้ยครับ
ไม่ได้เหลวละลายระเหยเป็นอากาศไปแล้วใช่มั้ย
(คิดว่าอะไรคือเสน่ห์ของผมเหรอครับ) ทวนคำถามเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มบาง
(คงเป็นรอยยิ้มมั้งครับ)
คนคนนี้ชื่อว่าพี่คลื่นสมุทรครับ เขาเป็นคนดังในคณะแพทย์มอผมเลยนะ
รอยยิ้มของเขาน่ามองจริงๆ นะ
ใบหน้าของผมแดงซ่านเมื่อเจอรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งมาให้กล้อง แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนเขากำลังยิ้มให้ผมมากกว่า
เง้อ...ไม่เอา ไม่มโนแบบนี้สิโลมา
ผมนิ่วหน้าเล็กน้อยแล้วมุ่ยปาก...
รอยยิ้มของพี่เขา...ไม่อ่อนโยนต่อใจของผมจริงๆ นะ
"งื้อ" ผมเผลอกัดปากเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของผู้ชายผมสีอ่อน อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหน้า
ยิ้มว่าน่ามองเเล้ว แต่...เวลาหัวเราะกลับน่ามองกว่าอีก
เอื้อมมือไปหยิบคุกกี้ธัญพืชมากินแก้เขินแล้วนั่งดูคลิปไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงช่วงท้าย
(เอ๋...คำพูดที่อยากฝากถึงแฟนในอนาคตเหรอ)
ผมหยุดเคี้ยวคุกกี้แล้วเบิกตาโตอย่างสนอกสนใจ
พี่คลื่นสมุทรทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะขัดเขิน (ผมต้องตอบจริงๆ เหรอ...อืม มันอาจจะยาวมากเลยนะ อยากฟังเหรอครับ)
อยากฟัง...
(ถ้างั้น...ถึงแฟนในอนาคตของผมนะครับ ไม่รู้ว่าคุณจะได้ดูคลิปนี้หรือเปล่า...แต่ถ้าคุณได้ดู ผมคงเขินมาก )
พี่คลื่นสมุทรหันมามองที่กล้อง ใบหน้าอ่อนโยนดูปกติแต่ใบหูของเขาดูอมชมพูเล็กน้อยเหมือนจะเขินจริงๆ ผมได้ยินมาว่าพี่เขาไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยก็คงจะเขินไม่น้อยที่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้
งื้อออ โลมาก็เขินแต่ไม่รู้ว่าเขินทำไม
(จริงๆ แล้วผมเป็นคนน่าเบื่อ) พี่คลื่นสมุทรลูบใบหูไปมา (แต่ผมจะพยายามปรับปรุงตัวให้คุณรู้สึกสนุกในทุกวันที่มีผม)
ขออนุญาตเขินแทนแฟนพี่ในอนาคตได้มั้ยครับ
ไม่ไหวเเล้ว...ฮือ
(ผมชอบไปไหนคนเดียว...แต่ถ้ามีคุณ ผมจะพาคุณไปทุกที่ที่ผมไป)
(ผมชอบเดินช้อปปิ้ง ผมคิดว่าคุณน่าจะชอบเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ชอบ ผมจะพยายามเดินช้อปให้น้อยลง)
(ถ้าผมทำให้คุณโกรธ ผมจะยอมให้คุณตีจนกว่าจะหายโกรธ)
ผมนั่งฟังคำพูดของพี่คลื่นสมุทรแล้วก็รู้สึกอิจฉาเล็กๆ
...ใครเป็นแฟนพี่คลื่นสมุทรคงต้องโชคดีมากๆ แน่เลย
นั่งเท้าคางแล้วฟังต่อพลางเคี้ยวคุกกี้ไปด้วยจนแก้มป่อง ท่าทางของผมตอนนี้ไม่ได้รู้เลยว่าทำให้หลายคนในร้านแอบลอบมอง แต่เมื่อผมหันไปมองตอบพวกเขาก็รีบหลบสายตาซ่อนหน้าแดงๆ...ผมทำหน้างุนงงเล็กน้อยแล้วก็ไม่ได้สนใจอีก
ก็...พี่คลื่นสมุทรน่าสนใจกว่าเยอะเลยนี่
(เหมือนผมจะพูดไปซะเยอะเลย ฮ่าๆๆ แฟนคนแรกของผม ผมอยากให้เขารู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่สุดในโลกก็ไม่แปลกใช่มั้ยครับ)
ต้องทำบุญแค่ไหนถึงได้เป็นผู้โชคดีที่สุดในโลกนะ
ผมหัวเราะเบาๆ ให้กับความคิดเพ้อเจ้อของตัวเองแล้วก็ต้องรู้สึกใจเต้นระรัวกับคำพูดทิ้งท้ายของพี่เขา
(ถึงแฟนในอนาคตของผม...ไม่ว่าตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่)
(แต่อยากให้คุณรู้ว่า...)
(ผมอยากเจอคุณนะ)
ตึกตัก ตึกตัก...
แล้วทำไมเราต้องใจเต้นแรงด้วย
เป็นเวลานานมากกว่าผมจะสงบสติอารมณ์ได้จากคำพูดที่ทำให้หัวใจทำงานหนักของคนคนนี้
พี่คลื่นสมุทรร้ายกาจ...
ทำผมเขินไปหมดแล้ว
แต่ผมจะเขินทำไมเนี่ย เขาไม่ได้หมายถึงเราสักหน่อย อย่ามโนสิโลมา!
"อื้อ" ส่งเสียงในลำคอเบาๆ แล้วหยิบแก้วน้ำมาจิบเพราะรู้สึกว่าคุกกี้ทำให้คอแห้งไปหมดแล้ว
หลังจากดูคลิปจบแล้วผมก็ไม่ลืมที่จะกดเลิฟให้กับคลิปวิดีโอนี้ด้วยใบหน้าแดงๆ
อื้อ คนอื่นเขาก็กด! โลมาไม่ได้กดคนเดียวสักหน่อย
พอดูจบแล้วก็ไม่มีอะไรทำเลยแฮะ อ๊ะ! จริงสิ ผมลืมไปเลยว่าลืมดูรายการแข่งขันทำอาหารเมื่ออาทิตย์ก่อน
ดูไปได้สักครึ่งชั่วโมงก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่นทำให้โต๊ะสั่นตาม ผมคว้าโทรศัพท์มาดูเล็กน้อยแล้วก็กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะกดรับสาย
(ฮัลโหล มึงอยู่ไหนวะโลมา)
ผมคิ้วกระตุกแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
(ช่างเถอะๆ กูผิดเองที่ไม่ได้อ่านแชตไลน์)
อื้อ ใช่ นับสองผิด
(ไปดูหนังเป็นเพื่อนหน่อยสิ เดี๋ยวเลี้ยงป๊อปคอร์น) เสียงปลายสายทุ้มน่าฟังพยายามหลอกล่อผม (คิดยังไงก็ตอบในไลน์มาด่วนๆ)
จากนั้นก็ตัดสายไป ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่กับเพื่อนคนนี้แล้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์กดเข้าไลน์ตอบตกลงจะไปดูหนังแล้วก็ขอสถานที่ที่จะไปดูจะได้ไปถูก
ผมเป็นคนที่มีเพื่อนน้อยใช้มือนับก็หมดแล้ว คนที่อยู่ในสายเมื่อกี้ชื่อนับสองและเป็นเพื่อนใหม่ผมเอง นิสัยดีนะแต่บางทีก็ชอบทำสายตาหื่นๆ ใส่ผู้ชายหล่อๆ ผมก็พยายามทำใจให้ชินแต่ก็ไม่ชินสักที
เมื่อได้ชื่อโรงหนังมาแล้วก็เห็นว่าอยู่ไม่ไกลจากร้านนี้ แถมเวลารอบหนังก็อีกไม่นานจึงจัดการเก็บของใส่กระเป๋าแล้วหยิบแก้วลาเต้เย็นที่ยังไม่หมดมากินให้หมดอย่างเสียดายส่วนคุกกี้หมดไปนานแล้ว
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ผมก็ลุกเดินออกจากร้าน...ร้านนี้อยู่ตรงข้ามย่านมหา'ลัยของผมพอดีทำให้มีรถสัญจรไปมาตลอดเลยหารถไปห้างฯ ได้ไม่ยาก
อา แต่ถ้าขึ้นรถเมล์ก็จะประหยัดเงินไปได้เยอะเลยนะ
คำนวณค่าขนมเดือนนี้เงียบๆ แล้วก็พิจารณาเวลาที่รถเมล์จะมาถึงด้วย สุดท้ายแล้วตัดสินใจว่าไปขึ้นแท็กซี่น่าจะดีกว่าเพราะไม่อยากให้เพื่อนรอนาน
ไม่ลืมที่จะหากระดาษกับปากกามาเขียนข้อความตัวโตๆ ของชื่อห้างฯ ที่จะไปเพื่อที่จะได้ให้คนขับแท็กซี่อ่าน
เตรียมเรียบร้อยแล้วก็เดินไปรอแถวริมฟุตบาท ยืนรอไปรอมาผมก็หันไปเจอเข้ากับใครบางคนที่เดินออกมาจากประตูมหา'ลัยพอดี เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนกับใบหน้าคมคายดูมีออร่าแม้จะอยู่ในระยะไกล วันนี้เป็นวันหยุดแต่พี่เขากลับอยู่ในชุดนักศึกษา...สงสัยจะมีเรียนเสริมแน่เลย
ดวงตากลมโตมองจ้องคนที่อยู่อีกฟากของถนนตาไม่กะพริบก่อนจะเห็นเขาเดินข้ามทางม้าลายมายังฝั่งนี้ ผมตื่นตระหนกเมื่อเห็นเขาทำท่าจะเดินมาทางที่ผมยืนอยู่ ไม่ทันได้คิดอะไรต่อร่างกายมันก็ขยับไปเองตามธรรมชาติ...
คือ...วิ่งไปหลบหลังป้ายไวนิลโฆษณาผืนใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล
ฮือ นี่ผมทำอะไรเนี่ย!
โลมาจะวิ่งมาหลบทำไม!
ยกมือขึ้นเกาหัวไปมาอย่างไม่เข้าใจตัวเอง แล้วพอลูบใบหน้าไปมาก็ต้องสะดุ้งเพราะมันร้อนมาก
งื้อ หน้าโลมาต้องแดงมากแน่เลย
เม้มปากแน่นแล้วพยายามใจเย็นๆ ก่อนจะชะโงกหน้าไปดูสถานการณ์ด้านนอก แล้วมันก็เป็นจริงครับ พี่คลื่นสมุทรคนนั้นเขาเดินมาทางฝั่งที่ผมยืนจริงๆ
...มาซื้อกาแฟล่ะมั้ง
ผมครุ่นคิดเงียบๆ แล้วยืนเกาะป้ายไวนิลอย่างเกร็งๆ ปนตื่นเต้น...ยิ่งพี่เขาเดินมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งทำให้ผมใจเต้น ผมไม่เคยเห็นพี่เขาในระยะใกล้ขนาดนี้มาก่อนเลยนะ!
หดหัวกลับไปอยู่หลังป้ายเมื่อพี่เขากำลังเดินผ่านป้ายไวนิลไป ผมชะโงกคอมองแผ่นหลังพี่คลื่นสมุทรอย่างเหม่อๆ แต่ก็นึกอะไรได้เลยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้ากล้องแล้วก็แอบถ่ายรูปพี่คลื่นสมุทร
ถึงจะได้แค่รูปแผ่นหลังก็เถอะ
แต่แค่นี้โลมาก็พอใจแล้ว
โชคดีมีจังหวะหนึ่งที่พี่คลื่นสมุทรหันตัวเดินเข้าร้านกาแฟซึ่งเป็นคนละร้านกับที่ผมเข้าเลยทำให้ผมได้รูปหน้าด้านข้างมาด้วย แต่เสียดายที่ภาพมันแตกเล็กน้อยเพราะพี่เขาอยู่ไกล
พอพี่เขาหายเข้าไปในร้านแล้ว ผมก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกมาจากที่ซ่อนอย่างระมัดระวังในสภาพที่หน้าตาหูเหอแดงก่ำไปหมดอย่างตื่นเต้น สายตาก็มองจ้องรูปในโทรศัพท์อย่างเขินอาย
"งื้อออ"
ส่งเสียงงึมงำเบาๆ แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะเดินไปโบกแท็กซี่ต่อ โชคดีที่มีแท็กซี่ว่างผ่านมาพอดีเลยทำให้ได้ขึ้นเร็ว ตอนขึ้นรถมาผมก็แอบส่องดูพี่คลื่นสมุทรจากในรถก็เห็นพี่คลื่นสมุทรนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โต๊ะติดกระจกร้านพอดีทำให้เห็นใบหน้าชัดมากๆ
พี่เขาดูดีจังเลย
ผมส่ายหัวไปมาแล้วยกมือปิดหน้าแดงๆ เอนหลังกระแทกกับพื้นนุ่มแรงๆ สองสามที...
เจอพี่คลื่นสมุทรตัวจริงด้วย
มีความสุขจัง
แค่ได้มอง...โลมาก็มีความสุขแล้ว
ความสุขในแบบของ 'คนแอบชอบ'
งื้ออออ


## บทที่ 1.1

"หนังโคตรสนุกเลยอะมึง"
ผมพยักหน้าหงึกๆ
"มึงเห็นตอนพระเอกถอดเสื้อเปล่า น้ำลายสอมาก"
ชาเขียวในปากแทบพุ่งเมื่อได้ฟังความคิดตรงไปตรงมาของนับสอง ผมกระแอมไอเบาๆ หยิบทิชชูมาเช็ดปากเงียบๆ แล้วเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม
"แต่มากกว่าพระเอกคือตัวร้าย ซิกซ์แพ็กเน้นๆ" นับสองเอ่ยพูดเต็มปากเต็มคำด้วยสีหน้ารื่นเริงบันเทิงใจด้วยใบหน้าหล่อลากระดับดีกรีเดือนคณะวิศวะที่มันควรจะคูลๆ แต่ความจริงมันกลับ...เฮ้อ
จะว่าไปตอนผมรู้จักนับสองแรกๆ ผมคิดว่าเขาน่ากลัวเพราะดูเขาเจาะหูเยอะซึ่งมันเถื่อนมากเลยแถมยังมีรอยสักอีก ทำเอาผมกลัวเหมือนกันที่จะทำความรู้จัก...แต่พอได้มารู้จักจริงๆ เหรอ
นับสองปัญญาอ่อนมากเลย
"นี่! ฟังกูปะเนี่ยโลมา!"
สะดุ้งนิดๆ แล้วรีบพยักหน้าให้
ฟังอยู่นะ แค่เผลอคิดอะไรนิดหน่อยเอง
"จิ๊ แอบด่ากูในใจอีกแล้วใช่มั้ย!" คนที่กำลังกินเค้กสตรอว์เบอร์รีถลึงตาใส่ผม
อ้าปากเหวอสิ..อะไรอะ โลมาพูดในใจนะ
"กูรู้ได้ไง? แน่นอนว่านอกจากกูจะหล่อแล้วกูยังฉลาดมากด้วย" เชิดหน้าใส่ผมแล้วหยิบนมชมพูสีหวานมากิน
...เอะอะก็หาทางชมตัวเองได้ตลอดจริงๆ นะ
ผมหัวเราะเบาๆ แล้วยิ้มบาง พยักหน้าให้สามสี่ทีเหมือนสนับสนุนคำพูดของนับสองโดยไม่ได้โต้ตอบอะไร พอนับสองเห็นผมยอมพยักหน้าก็ยิ้มแก้มปริอารมณ์ดี
ตอนนี้พวกเราอยู่ในร้านคาเฟ่น่ารักๆ ในห้างฯ เพราะนับสองอยากกินของหวานเลยลากผมเข้ามาด้วยหลังจากดูหนังเสร็จ เป็นหนังแอ็กชันก็สนุกดีแต่ผมชอบดูแนวแฟนตาซีมากกว่า
พอนั่งเงียบๆ แล้วก็คิดถึงมื้อเย็นวันนี้ ผมกำลังคิดว่าเดี๋ยวก่อนกลับบ้านคงจะต้องแวะซื้อของสดสักหน่อย เหมือนชั้นล่างของห้างฯ นี้จะมีโซนซูเปอร์มาร์เกตอยู่นะ
งื้ออ ผมทำอาหารเป็นนะ
เอ่อ อร่อยด้วย จริงๆ นะ!
"ช่วงนี้งานที่คณะเยอะเหรอ" นับสองวางส้อมเล็กลงเมื่อกินเค้กหมดแล้ว "เห็นชายาบ่นว่าพักนี้ไม่ยอมไปเล่นด้วย"
สีหน้าผมเหยเกนิดๆ เมื่อคิดถึงเพื่อนอีกคนที่มีความพิเศษมากๆ แล้วก็น่ารักมากเช่นกันก็รู้สึกปวดกะโหลกไปซีกหนึ่งเลย ผมหาปากกาและกระดาษที่แทบจะเป็นอวัยวะชิ้นที่สามสิบสามขึ้นมาวางบนโต๊ะแล้วเขียนข้อความให้นับสองอ่าน
ระหว่างรอผมเขียน นับสองก็หันไปสั่งเค้กเพิ่มอีกชิ้น
พอเขาหันกลับมาก็พอดีกับผมที่เขียนเสร็จพอดี มือสวยยื่นมารับไปอ่าน
(ช่วงนี้มีงานหลายชิ้นแล้วก็หัวข้อยากมากด้วย)
"ก็แบบนี้แหละพวกจิตรกรรม" นับสองพยักหน้าเข้าใจแล้วยกมือยีหัวไปมาจนยุ่ง "เดี๋ยวไปคุยกับชายาให้แล้วกัน แต่กูจะคุยยังไงให้รู้เรื่องวะ!"
ปกติ...ผมก็สื่อสารกับชายาไม่ค่อยจะรู้เรื่องเหมือนกัน ฮือ
จริงๆ โลมาพูดรู้เรื่องนะ
แต่ชายาไม่เข้าใจโลมาง่าาา
อ๊ะ ผมลืมบอกไปเลยว่าผมเรียนคณะจิตรกรรมไม่ใช่คณะวิศวะเหมือนนับสอง ส่วนที่มาสนิทกันได้เพราะชายาแนะนำให้รู้จักกับนับสอง...เอ่อ จริงๆ ก็ไม่เรียกว่าแนะนำหรอก
เพราะวันนั้นนับสองมันพุ่งมาหาผมเหมือนจะแดกหัวเพราะคิดว่าผมเป็นคนทำชายาร้องไห้
โลมาเปล่านะ!
ตอนนั้นผมกำลังเดินออกจากมหา'ลัย แล้วเดินผ่านตึกวิศวะก็เจอชายานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวหน้าบ่อน้ำข้างตึก มีคนเดินผ่านไปมาเยอะแยะแต่ไม่มีใครสนใจชายาเลยทำให้ผมรู้สึกแย่มาก
ผมเลยเข้าไปดูว่าเขาเป็นอะไรหรือเปล่า แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรก็เห็นพวงกุญแจรูปแมวเหมียวลอยอยู่กลางบ่อ ชายาเห็นผมเข้ามาใกล้ก็คว้าเสื้อผมแล้วเบะปากร้องไห้โฮใส่ทันทีทั้งที่เราไม่รู้จักกัน
'ฮึก คุณแมวเหมียวตายแล้ว'
ฮะ! อะไรนะ
ผมทำหน้าตกใจใส่แล้วมองหาแมว หรือที่ร้องไห้จะเป็นเพราะมีแมวตาย แมวจมน้ำ? ผมเลยเมินไอ้พวงกุญแจแมวน่ารักไปเลยแล้วมองหาสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมวแต่ก็ไม่เจอ
'อื้อๆ' ไม่เห็นเจอเลย!
'คุณแมวเหมียวของเรา ฮืออออ' เขย่าแขนผมไม่หยุดแล้วชี้นิ้วไปกลางสระ 'คุณแมวเหมียวจมน้ำนานแล้ว ต้องตายแล้วแน่ๆ เลย ฮือ!'
'…' ผมพูดไม่ออกเมื่อสิ่งที่ชายาชี้นั้นคือไอ้พวงกุญแจแมวสวยๆ ที่ลอยไปลอยมาอยู่กลางสระ
'ปะป๊าเป็นคนซื้อให้เราด้วย แต่เราทำคุณแมวตายแล้ว ฮือ' คนที่มีส่วนสูงพอๆ กับผมเบะปากร้องไห้น้ำตาไหลพราก เสียอกเสียใจอย่างจริงจังไม่ใช่เสแสร้ง
....ทำไมทำตัวแปลกๆ เหมือนเด็กเลย
ตอนนั้นผมถึงได้สังเกตเห็นถึงความแปลกแยกผิดปกติของชายาแต่ไม่รู้ว่ามันแปลกตรงไหน ผมไม่รู้จะปลอบเขายังไงเลยได้แต่ลูบๆ ไหล่แล้วส่งเสียงอื้อๆ เท่านั้น
กำลังคิดอยู่ว่าหาไม้มาเขี่ยเอาพวงกุญแจขึ้นมาดีมั้ย ก็มีเสียงเข้มโหดมากผ่าเข้ามาไม่พอแถมยังมีแรงผลักที่หัวไหล่จนผมเซถอยห่างจากชายาไปหลายก้าว
โอ๊ย โลมาเจ็บ!
ผมมุ่ยหน้าแล้วยกมือขึ้นจับไหล่ตัวเองก่อนจะหันไปมองคนมาใหม่แล้วก็ต้องผงะเมื่อเห็นสีหน้าโกรธเคืองแทบแดกหัว
'มึงทำอะไรเพื่อนกู!!'
เปล่า เปล่า โลมาไม่ได้ทำอะไรนะ
ผมตกใจกลัวกับท่าทางขึงขังของนับสองในตอนนั้นมากจริงๆ ได้แต่ส่ายหัวพรืดเป็นการปฏิเสธ
'มึงทำเพื่อนกูร้องไห้ มึงแกล้งมันใช่มั้ย!'
ไม่ใช่นะ โลมาแค่เดินผ่านมา!
ตะโกนลั่นในใจแต่ปากก็ไม่ได้ขยับ ผมได้แต่ส่งสายตาไปทางชายาที่เอาแต่ร้องไห้ให้ช่วยพูดอะไรสักหน่อย ก็เห็นชายาเอาแต่ขยี้ตาร้องไห้แล้วก็อยากร้องไห้ตาม
ฮือ จะโดนฆ่าแล้ว
วิ่งได้มั้ย?
แต่มองช่วงขาระหว่างผมกับนับสองแล้วก็...อย่าเสียเวลาเลยดีกว่า ผมหนีไม่ทันแน่ๆ
ผมจะหากระดาษกับปากกามาเขียนข้อความแต่จู่ๆ ชายาก็พุ่งไปเขย่านับสอง "ฮึก มีคนนิสัยไม่ดีแกล้งเรา!"
"มึง!" นับสองทำท่าจะกระชากคอเสื้อแต่ผมหลบได้ทัน
ผมไม่ได้ทำๆๆ ผมไม่ใช่คนนิสัยไม่ดีคนนั้น!
ผมลังเลอยู่นานมากแต่เพราะกลัวนับสองเลยตัดสินใจที่จะไม่อธิบายแล้วเผ่นหนีเลยแต่นับสองกลับคว้าคอเสื้อด้านหลังผมไว้ ตอนนั้นเรายื้อยุดกันนานมาก
เขาเอาแต่เค้นคอผมว่าผมเป็นคนแกล้งชายาแล้วจะให้ผมพูดขอโทษให้ได้  จนผมสติแตก...
'ฮือออออ' ผมร้องไห้โฮอย่างสุดจะทน
นับสองปล่อยคอเสื้อผมแทบไม่ทันแล้วก็เลิ่กลั่ก 'มึง มึงจะร้องทำไม!'
ฮึก นับสองแกล้งเรา!
'ฮึก' กลัวอะ น่ากลัว
'เฮ้ย มึง มึงอย่าร้องดิ'
คนที่กำลังโมโหผมอยู่พลิกมาปลอบผมแทนและไม่ใช่แค่ปลอบผมคนเดียวเพราะชายายังโวยวายร้องไห้เรื่องพวงกุญแจอยู่ สรุปนับสองต้องปลอบคนถึงสองคนในสภาพที่จะร้องไห้ไม่ต่างกัน
สุดท้ายก็มีผู้ชายหน้าสวยๆ คนหนึ่งเดินหน้านิ่งมาทางนี้แล้วจัดการตบหัวนับสองอย่างแรง คนคนนี้เข้ามาไกล่เกลี่ยสถานการณ์แล้วถามผมอย่างใจเย็นว่าเกิดอะไรขึ้น ผมสะอื้นเบาๆ แล้วหากระดาษปากกามาเขียนข้อความส่งให้คนมาใหม่ที่ผมมารู้ทีหลังว่าชื่อไวท์
ไวท์หันไปคุยกับชายาเพื่อให้แน่ใจอยู่นานถึงจะรู้เรื่องว่าผมไม่ใช่คนแกล้ง นับสองทำหน้าสำนึกผิดแทบไม่ทันรีบขอโทษผม ไวท์ปรี๊ดแตกแล้วสั่งให้นับสองเดินลุยน้ำลงไปเก็บพวงกุญแจให้ชายา คราวนี้เป็นนับสองที่ปล่อยโฮแทน
หึ! สมน้ำหน้า ไม่ยอมฟังเรา!
และนี่แหละคือเหตุการณ์ที่ทำให้ผมรู้จักกับนับสอง ถึงแรกเจอจะดูไม่สวยงามเท่าไรแต่พอรู้จักกันก็โอเคนะ นับสอง ไวท์ แล้วก็ชายานิสัยดีมากเลย
"นี่ คิดอะไรอยู่ กูเรียกตั้งนานแล้ว!"
ผมสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิดหันไปมองนับสองที่กำลังเคี้ยวเค้กชิ้นใหม่ตุ้ยๆ อย่างมึนงง กะพริบตาปริบๆ ให้เป็นเชิงถามว่าเรียกทำไม
"กูถามว่าจะกลับยังไง" นับสองพลิกนาฬิกาดูเวลา "หนึ่งรถเมล์ สองแท็กซี่"
ชูสองนิ้วให้เป็นคำตอบ
คอนโดฯ ของผมต้องนั่งแท็กซี่เข้าไปแล้วก็เดี๋ยวผมต้องซื้อของสดกลับไปด้วย เพราะงั้นกลับแท็กซี่น่าจะดีกว่า
"โอเค" พยักหน้าหงึกๆ
ผมชี้นิ้วไปที่ตัวนับสองโดยไม่พูดอะไร
"อ้อ กูเหรอ รอพี่ชายที่นี่แหละ เขานัดไว้จะกินข้าวเย็นที่นี่" นับสองว่าอย่างอารมณ์ดี "กินข้าวด้วยกันมั้ย"
ส่ายหัวปฏิเสธ ไม่อยากเป็นส่วนเกินของการใช้เวลาในครอบครัวของนับสองเพราะงั้นเลยขอแยกตรงนี้เลยแล้วกัน นับสองบอกให้ผมกลับดีๆ ถึงบ้านแล้วให้ไลน์บอก
งื้อออ โลมาบอกแล้วว่านับสองนิสัยดี
ผมทำมือโอเคแล้วลุกขึ้นหยิบกระดาษปากกามาถือเดินออกจากร้าน มุ่งลงไปที่ชั้นหนึ่งที่เป็นซูเปอร์มาร์เกต
เอ๋ คืนนี้ทำอะไรกินดีนะ
สปาเกตตีทะเลดีมั้ย?
หรือสลัดทูน่าดี?
ข้าวดีกว่ามั้ง
เดินใจลอยครุ่นคิดไม่ทันได้มองทางให้ดีทำให้ตรงทางหัวมุมเลี้ยวผมเดินชนคนเข้าเต็มๆ จนปากกาที่กำลังใช้จดสิ่งของที่จะซื้อร่วงหล่นจากมือไป ส่วนตัวผมก็เซถอยหลังไปสองสามก้าวแทบล้ม...
หมับ!
ข้อมือซ้ายถูกจับดึงรั้งอย่างรวดเร็วทำให้ผมไม่ล้มลงไป
อื้อ...ชนแรงเลย
โลมาเจ็บจัง
ผมขมวดคิ้วนิ่วหน้าเจ็บจมูกเพราะอีกฝ่ายตัวสูงมากแล้วจมูกผมก็กระแทกไหล่ไม่ก็หน้าอกของเขา คนที่ผมเดินชนดึงผมให้ยืนดีๆ อย่างนุ่มนวล
"คุณไม่เป็นอะไรนะ" เสียงทุ้มใสเอ่ยถามผมเบาๆ อย่างกังวลพร้อมกับมือที่ปล่อยออกจากข้อมือผมอย่างสุภาพ
กำลังจะยกมือขึ้นลูบจมูกเจ็บๆ ก็ต้องชะงักกับน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนเคยได้ยินที่ไหน มันดูคุ้นมากเลย
"คุณโอเคหรือเปล่าครับ" เขาถามผมอีกครั้งเมื่อเห็นผมนิ่งตัวแข็งทื่อ
หัวใจของผมสั่นระรัวเมื่อได้ฟังเสียงอีกครั้ง
...ไม่ใช่หรอกมั้ง
ผมเม้มปากแน่นแล้วหันหน้าไปมองคู่กรณีโดยที่ไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นเผลอกลั้นหายใจไปด้วย และพอเห็นหน้าค่าตาของคนที่ผมเดินชนแล้วก็...
ฮืออออ
"คุณครับ!"
ร่างกายมันไปก่อนที่สมองจะแจ้งคำสั่งอีก
ใบหน้าหล่อเหลากับสีหน้าเป็นห่วงเป็นกังวลสะท้อนเต็มตาของผมเลย มันแทบจะทำให้ผมเข่าอ่อนเป็นลมตรงนั้นได้เลยนะ...
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก!
แย่แล้ว
หัวใจเต้นดังมากเลย
มองตาค้างอยู่สามสี่วิก่อนจะได้สติ...รีบหมุนตัวและ...วิ่งสิ!
"เดี๋ยวสิคุณ!"
เขาตะโกนเรียกผมที่จู่ๆ เกิดบ้าอะไรไม่รู้หันหลังวิ่งหนีอย่างตื่นตะลึงและไม่เข้าใจ
"เฮ้! ปากกาของคุณ!"
ปากกงปากกาอะไรไม่เอาแล้ว!
คนมากมายในห้างฯ หันมามองอย่างมึนงงที่มีคนบ้าวิ่งหนีอะไรสักอย่างและคนบ้าที่ว่าก็คือผมเอง
ผมหลับหูหลับตาวิ่งมาอยู่ตรงไหนของห้างฯ ก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าเหนื่อยมาก ผมหยุดวิ่งเมื่อเห็นว่ามาไกลพอแล้ว
"แฮก"
เหนื่อยจัง
ยกมือขึ้นปาดเหงื่อออกจากหน้าผากแล้วเอนหลังพิงกำแพงแต่ก็ต้องชะงักเมื่อตรงข้ามกับผมคือกระจกที่สะท้อนให้เห็นว่าใบหน้าของผมแดงก่ำมากแค่ไหน
พอเห็นว่าตัวเองหน้าแดงแล้วก็ยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม
มันไม่ใช่แดงเพราะเหนื่อย
แต่แดงเพราะความเขินแทบระเบิดต่างหาก
ผมเม้มปากแน่นแล้วยกมือสั่นๆ ขึ้นกุมจมูกอย่างไม่อยากจะเชื่อ
คนที่ผมเดินชนเมื่อกี้...
มัน...พี่คลื่นสมุทรไม่ใช่เหรอ
ฮือออ โลมาชนพี่เขาไม่พอ
แถมยังวิ่งหนีอีกด้วย
โอ๊ยยย นี่ผมทำอะไรลงไป!


## บทที่ 1.2

"ฮือออ"
ส่งเสียงร้องไห้ครวญเบาๆ อย่างชอกช้ำใจและอับอายนิดๆ ไม่รู้ว่าพี่คลื่นสมุทรจะตกใจแค่ไหนที่เห็นผมวิ่งหนีออกมาแบบนั้น
ไม่รู้ว่าเขาจะรู้สึกแย่รึเปล่า
จู่ๆ มีคนวิ่งหนีแบบนั้น
โอ๊ย โลมา! ทำอะไรลงไป!
ผมโอดครวญอย่างรู้สึกผิดแต่คิดไปคิดมา แต่เมื่อกี้มันไวมากๆ เลยนะ บางทีพี่เขาอาจจะไม่ทันได้จำหน้าผมด้วยซ้ำ
ก็เเค่คนเดินชนเเล้ววิ่งหนี...ผ่านไปคืนนึง เขาก็คงลืมเเล้วแหละ
พอคิดแบบนี้เเล้วใจมันก็ห่อเหี่ยวไปเลย
"งื้อออ " ผมส่ายหน้าสะบัดหัวไปมาไล่ความหม่นหมองออกไปเเล้วก้มมองมือตัวเองที่ไม่มีปากกาเเล้วก็อารมณ์ดีขึ้นและกลับมาเขินอายอีกครั้งเมื่อนึกได้ว่าปากกาไปอยู่ที่ใคร
ปากกาของผม...อยู่ที่พี่คลื่นสมุทร
เง้ออออ เขินอะ
ผมอมยิ้มเขินๆ เเล้วยกมือขึ้นลูบเเก้มไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก จะบอกว่าเสียดายปากกาก็ใช่ เพระนั้นเป็นแท่งโปรดของผมเลยนะ
แต่ แต่ถ้าเป็นพี่คลื่นสมุทรเก็บได้
บางทีเขาอาจจะเอาปากกาของโลมาไปใช้ก็ได้นะ
ถ้าเป็นแบบนั้นคงจะดีไม่น้อยเลย
คิดได้เเบบนั้นเเล้วก็ยิ้มกว้างสดใสทันที ยืนนิ่งยิ้มเป็นคนบ้าอยู่หลายนาทีก่อนจะก้มหาปากกาเเท่งใหม่ในกระเป๋ามาถือไว้พร้อม จากนั้นก็เดินลงไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของสดกลับคอนโด
วันนี้ทำขนมด้วยดีกว่า
ฉลองที่ได้เจอพี่คลื่นสมุทรเเบบระยะประชิด งื้อออ
ผมหัวเราะเบาๆ กับความคิดตัวเองก่อนจะเลือกเเป้งสำหรับทำแพนเค้กใส่ลงตะกร้ามาด้วย เดินไปซื้อเนื้อหมูไก่แล้วก็ผักครบเเล้วก็เดินไปแคชเชียร์เพื่อจ่ายเงิน
พนักงานเเคชเชียร์บอกว่าผมซื้อของครบเท่านั้นๆ สามารถไปแลกของพรีเมี่ยมได้ ผมก็รีบหอบใบเสร็จไปยังจุดแลกของทันที
โลมาชอบของฟรีมากเลย
วันนี้จะได้อะไรเอ่ย
ผมยื่นใบเสร็จให้พนักงานเเต่สายตานั้นไปหยุดอยู่ที่กระติกน้ำสีฟ้ารูปวัวน่ารักๆ
อื้ออ โลมาอยากได้อันนั้น
"ซื้อครบหนึ่งพันได้ชุดแก้วสองใบนะคะ" ง่ะ ได้เเก้วเหรอ
หน้างอง้ำอย่างเสียอกเสียใจเเต่พอเห็นลายแก้วว่าเป็นรูปหมูน้อยน่ารักเหมือนกันก็พอจะทดแทนกันได้ ผมพยักหน้ายิ้มๆ เเล้วรับเเก้วมาใส่ถุงอย่างระมัดระวัง
ห้ามแตกนะ! โลมายังไม่ได้ใช้เลย
ซื้อของเสร็จ แลกของเรียบร้อย กลับบ้านได้
เดินตรงออกจากห้างไปหาเเท็กซี่โดยที่ไม่ลืมที่จะเขียนที่อยู่คอนโดให้เรียบร้อยก่อน ผมกลับมาถึงคอนโดตอนหกโมงกว่าก็ไม่ถือว่าค่ำมากนัก
คอนโดของผมอยู่ติดริมเเม่น้ำให้บรรยากาศที่สงบมากเลย ห้องของผมอยู่ชั้นยี่สิบห้าค่อนข้างสูงเลยเเต่ก็มีข้อดีนะที่ได้เห็นวิวทั่วกรุงเทพ
เข้ามาในห้องกว้างเเล้วก็ตรงดิ่งไปที่ห้องครัวก่อนเลย ผมเอาของทั้งหมดไปวางบนโต๊ะก่อนจะเริ่มคิดอย่างจริงจังว่าจะกินอะไร
"งืม" เกาหัวไปมาอย่างคิดหนักเเล้วก็ดีดนิ้วเสียงดังเป๊าะเมื่อคิดออก
โลมาจะทำหมูทงคัตสึแล้วกัน!
คลี่ยิ้มร่าเริงเเล้วทำอาหารอย่างตั้งใจใส่ใจทุกรายละเอียด ใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็ได้หมูทงคัตสึที่กรอบนอกนุ่มใน ผมหันไปตักข้าวสวยร้อนๆ ออกจากหม้อข้าวก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นเพื่อเอาน้ำส้มคั้นสดมากิน ผมชอบกินน้ำผลไม้เลยมักจะคั้นใส่เหยือกเก็บไว้
ผมยกข้าวไปกินที่หน้าทีวีตรงห้องนั่งเล่น เมื่อวานผมดูหนังค้างไว้เลยว่าจะดูต่อให้จบ
"งั่มๆ" พุ้ยข้าวคำโตเข้าปากเเล้วคีบหมูขึ้นมากินก่อนจะทำตาโต
โลมาทำหมูทงคัตสึอร่อยมากเลย! งื้อออ
อร่อยจริงๆ นะ เหมือนกินที่ร้านอาหารเลย
ยิ้มเเก้มปริอย่างมีความสุขเเล้วก็ดูหนังไปสักพักก็วางจานข้าวลงเเล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างเหงาๆ
ผมมองไปรอบห้องกว้างเเล้วก็หันกลับมากินข้าวต่อ พยายามไม่สนใจความรู้สึกโดดเดี่ยว
กินจนอิ่มเเล้วก็พอดีกับหนังที่จบลง ผมเอาจานไปล้างเก็บให้เรียบร้อยก่อนจากนั้นก็เข้าห้องนอนอาบน้ำ
คิดว่าจะเข้านอนเร็วสักหน่อยเพราะพรุ่งนี้เป็นวันจันทร์
วันจันทร์ก็มีเรียนไง~
เดินออกจากห้องน้ำด้วยน้ำตาสดชื่นรู้สึกสบายตัวมากเลย ล้มตัวนอนกลิ้งบนเตียงกว้างสีฟ้าลายโลมาน่ารักไปมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเปิดเล่น
พอเปิดเน็ตก็...เฮ้ยยยยย
ตุ้บ!
โทรศัพท์ถึงกับร่วงเเต่มันดีที่ร่วงลงบนเตียงเลยไม่พังไม่เเตก เเต่ไอ้ที่แตกน่ะสติผม!
เมื่อกี้ เมื่อกี้มัน... ไม่จริง ไม่ใช่
โลมาตาฝาดเเล้ว!
เพราะง่วงเลยหลอน!
ผมบอกตัวเองอย่างตื่นตระหนกเเล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพลิกดูอีกครั้งด้วยมืออันสั่นเทา ตาก็ปิดแน่นไม่กล้ามอง
กลืนน้ำลายอึกใหญ่ผ่อนลมหายใจให้ตัวเองใจเย็นเเล้วค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ...
...นี่ผมไม่ได้ตาฝาดงั้นเหรอ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร ส่งคำขอข้อความถึง คุณ
นี่มันเฟสบุ๊กของพี่คลื่นสมุทร
แล้วเขามาส่งข้อความหาผมทำไม!
เรา เราไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย
หรือผมกำลังฝัน?
"โอ๊ย!" ร้องเจ็บแทบไม่ทันหลังจากหยิกต้นเเขนตัวเองอย่างเเรง
ผมนิ่วหน้าเจ็บเเล้วลูบๆ ถูๆ ต้นเเขนไปมาบรรเทาความเจ็บ เเต่ว่า...ฮือ แขนเเดงเลย
ถ้ามันเป็นเรื่องจริง... แล้วพี่เขาจะส่งข้อความอะไรมาหาผมกัน?
ผมลังเลไม่น้อยที่จะกดอ่าน อ่านดีไม่อ่านดี?
ไม่อ่านก็คงถูกมองว่าหยิ่ง...
ไม่นะ! โลมา โลมาไม่หยิ่งนะ ก็คุย คุยได้!
"งื้อออ" ผมครางงื้อเเล้วเอาหัวโขกกับโทรศัพท์อย่างคนสมองรวน
แต่พี่เขาทักมาเลยนะ! พี่คลื่นสมุทรคนนั้นเชียวนะ!
พยายามเรียกความกล้าที่มีอยู่น้อยนิดให้กดเข้าไปอ่าน ตอนนี้ไม่ต้องมากระจกก็รู้ทั้งหน้าทั้งคอมันเเดงจนหาสีเนื้อเดิมำม่เจอแล้ว
ตึกตัก ตึกตัก...โอ๊ย ลุ้นกว่าตรวจหวยอีก!
โลมาจะกดเข้าไปแล้วนะ! ฮึบ!
ผมหลับหูหลับตาจิ้มลงไปที่ข้อความของพี่คลื่นสมุทรด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามไม่หยุด
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : สวัสดีครับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *ส่งรูปภาพ*
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : นี่ใช่ปากกาของคุณรึเปล่าครับ
ปากกาด้ามสวยสีน้ำเงินตรงปลายปากกาเป็นรูปโลมา
ใช่...มันเป็นของผมเอง
ปากกาของผม...อันที่ทำตกพื้นตอนเดินชนกับพี่คลื่นสมุทร
แต่...เขารู้ได้ไงว่าเป็นของผม!
ผมกำลังชิ่งหนีปิดไม่ตอบเพราะตอนนี้มันเขินปนอายจนไม่รู้ว่าจะตอบอะไรเเล้ว! งั้นยังไม่ต้องตอบ ถือว่าไม่เห็น ไม่เห็น พรุ่งนี้ตอบก็ได้!
แต่ยังไม่ทันได้ชิ่งก็มีข้อความเด้งมาใหม่จากพี่คลื่นสมุทร
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ถ้าคุณเห็นข้อความแล้ว ตอบด้วยนะครับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ห้ามวิ่งไม่ตอบผมอีกนะคุณ : )
นี่เขากำลังล้อผมอยู่ใช่ไหม?
ฮือออออ เขินง่าาา


## บทที่ 1.3

จะระเบิดตัวเองแล้ว!
งื้อออ อย่ามาล้อโลมานะ!
ผมกัดริมฝีปากตัวเองแน่นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่น นับหนึ่งถึงสิบช้าๆ เพื่อลดอาการตื่นเต้น กะพริบตาปริบๆ มองดูข้อความอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป
ตอบเขาสิโลมา ตอบพี่เขาไปเลย
"งื้ออ"
กล้าๆ หน่อย นี่แค่พิมพ์เองนะ ไม่ได้เห็นหน้าสักหน่อย!
ผมตบตีขัดแย้งในตัวเองไม่น้อยก่อนจะกดยอมรับข้อความแล้วจรดปลายนิ้วพิมพ์ทีละประโยคอย่างช้าๆ... เอ่อ แล้วจะเริ่มตอบยังไงดี
อ่อๆ เริ่มต้นจากสวัสดีก่อน
พี่เขาจะได้เห็นว่าโลมาเป็นคนมีมารยาทน่ารัก
ผมฉีกยิ้มกว้างขยับมานั่งขัดสมาธิดีๆ จากนั้นก็พิมพ์ข้อความต่ออย่างระมัดระวังตรวจดูว่าไม่มีคำผิดก็ก่อนส่งไปด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม
Blue Dolphin : สวัสดีครับ
พิมพ์ไปแล้ววว
โลมาตอบพี่คลื่นสมุทรไปแล้ว!
ค่อยๆ จิ้มตัวอักษรอย่างตื่นเต้นจนเผลอกดผิดไปไม่น้อยและกว่าจะได้แต่ละประโยคก็กินเวลาไปนาทีหนึ่งได้
Blue Dolphin : ใช่ครับ เป็นปากกาของผมเอง
ใช่แล้ว ผมต้องขอโทษพี่คลื่นสมุทรด้วย
พิมพ์อีกๆ
Blue Dolphin : ตอนนั้นผมขอโทษนะครับที่เดินชน
Blue Dolphin : แถมยังวิ่งหนีอีก ขอโทษนะครับ
ฮือออ คิดถึงตอนนั้นแล้วก็อับอายง่าาา
เอาหัวโขกๆ กับโทรศัพท์แล้วร้องงื้อแล้วพอเงยหน้าขึ้นมาดูแชตใหม่ก็ต้องเบิกตาโต
"อื้อๆๆ!"
พี่คลื่นสมุทรอ่านข้อความผมแล้ว!
เขาอ่านข้อความของโลมาแล้ววว
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *กำลังพิมพ์*
ผมกลั้นหายใจมองหน้าจอโทรศัพท์ตาไม่กะพริบ กลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างรอคอย
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ไม่เป็นไรครับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : แต่ผมก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นคุณวิ่งหนีไปแบบนั้น
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอคุณ
ไม่ช่ายยยยย
เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว
โลมา โลมาแค่เขินแล้ววิ่งหนีต่างหาก!
ผมตื่นตกใจและกลัวว่าพี่คลื่นสมุทรจะคิดมากและรู้สึกไม่ดีเลยรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว
Blue Dolphin : ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ๆ
Blue Dolphin : ผมแค่ตกใจไปหน่อย
เอ่อ แต่ผมคิดว่ามันน่าจะ...
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ครับ นิดหน่อยครับ :)
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *ส่งสติ๊กเกอร์หมียิ้มให้*
ฮือออ ทำไมรู้สึกเหมือนพี่คลื่นสมุทรกำลังยิ้มล้อโลมาอยู่เลย
ผมถือโทรศัพท์ค้างอย่างไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไง ผมไม่ใช่คนที่พูดเก่งคุยเก่งซะด้วยสิ
แต่ผมอยากคุยนะ
อยากคุยกับพี่คลื่นสมุทร
ถาม ถามอะไรดี คิดสิโลมา!
อ้อๆ ใช่แล้ว
Blue Dolphin : แล้วคุณ คุณได้ยังไงว่าเป็นปากกาของผม
ใช่แล้ว เขารู้ได้ยังไงว่ามันเป็นของผม อันนี้ผมอยากรู้มากเลย
พี่คลื่นสมุทรอ่านแล้วแต่ไม่ตอบทำให้ผมใจเสียไม่น้อย ผมเผลอยกมือขึ้นมากัดเล็บอย่างห้ามไม่อยู่ยามกังวล ผ่านไปสักสามนาทีได้ก็มีรูปภาพลงมาอีกครั้ง
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : *ส่งรูปภาพ*
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : แล้วผมก็เห็นสัญลักษณ์บนกระเป๋าของคุณด้วย คุณอยู่มอเดียวกับผม
จริงสิ วันนี้ผมใช้กระเป๋าผ้าของคณะจิตรกรรมแล้วนอกจากสัญลักษณ์คณะแล้วก็ยังมีอักษรย่อของมหา'ลัยด้วย  โห เขาตาไวมากเลยนะ เพราะงั้นเขาเลยรู้ว่าผมเป็นเด็กมหา'ลัยเดียวกับเขาสินะ มอเดียวกันเลยคิดว่าลงโพสต์เฟซก็คงน่าจะหาตัวเจ้าของปากกาเจอสินะ
ผมคลิกดูรูปที่พี่คลื่นสมุทรส่งมาก็พบว่าเป็นโพสต์เฟซบุ๊กของพี่คลื่นสมุทรที่เขียนข้อความว่า...
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร
ตามหาเจ้าของปากกาครับ
พอดีเขาลืมไว้
-รูปปากกาโลมาของผม
ผมมองลงมาที่ Top comment แล้วต้องตาโต
นับสองคนเดิมเพิ่มเติมคือความหล่อ : ผมรู้! พี่ๆ ผมรู้ววว! ผมรู้ว่าเป็นของใคร! เดี๋ยวผมส่งในแชตให้นะ!
นับส๊องงงงงง
ผมแทบกดเข้าไลน์ไปด่านับสองให้รู้แล้วรู้รอด ฮือ ทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันเลย แต่ยังดีนะที่นับสองไม่แท็กชื่อผมในคอมเม้นไม่งั้นคงมีเรื่องน่าปวดหัวตามมาแน่เลย
ก็แฟนคลับพี่คลื่นสมุทรเยอะง่าาา
โลมากลัวนะ
คิดดีๆ แล้วผมน่าจะไปขอบคุณนับสองมากกว่าด่านะ เพราะเขาช่วยให้ผมได้คุยกับพี่คลื่นสมุทรด้วย
โอ๊ะ ผมต้องตอบพี่คลื่นสมุทรนี่ ตายๆ ผมปล่อยให้เขารอนานแล้ว
กะพริบตากลมโตเรียกสติแล้วกดออกจากภาพแล้วพิมพ์ข้อความตอบพี่คลื่นสมุทร
Blue Dolphin : ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องวุ่นวายนะครับ
ผ่านไปสองสามนาทีพี่คลื่นสมุทรก็ตอบกลับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ไม่ได้วุ่นวายขนาดนั้นครับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : คุณอย่าคิดมาก
ผมอ่านข้อความซ้ำๆ ไปมาเพราะเริ่มไม่รู้จะต่อบทสนทนายังไงดี ให้ถามว่าทำอะไรอยู่มันจะดูแปลกมากแน่เลย แล้วก็พี่เขาตอนนี้น่าจะอ่านหนังสือรึเปล่า
เขาเรียนหมอนะ พี่หมอคลื่นสมุทร งื้อออ
ผมนั่งจ้องมือถือเงียบๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก มองซ้ายมองขวาอยากจะหาตัวช่วยแต่มันก็ไม่มี งื้ออ ผมทักไปหานับสองดีไหม เผื่อนับสองจะมีคำแนะนำดีๆ
เพราะผมไม่ยอมตอบอะไรกลับไปก็เป็นพี่คลื่นสมุทรที่ต่อบทสนทนา
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : พรุ่งนี้คุณว่างรึเปล่า
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมจะคืนปากกาให้คุณน่ะ
ผมอ้าปากค้างตาโตเท่าไข่ห่านมือไม้สั่นไปหมด... คืนปากกา?
ถ้าคืนปากกาแปลว่าต้องเจอกับพี่คลื่นสมุทรน่ะสิ
ฮือออ ไม่ไหวแล้ว ใจเต้นแรงมากเลย
ผมกดพิมพ์ข้อความอย่างคนตื่นเต้นจัดเกือบจะพิมพ์ผิดอยู่เหมือนกันเลยต้องเร่งสงบสติอารมณ์
Blue Dolphin : ผมว่างครับ
Blue Dolphin : แต่จะลำบากคุณรึเปล่า
ไม่ต้องคืนก็ได้นะ ใช้ปากกาของโลมาจดเลคเชอร์ก็ได้
ปากกาของโลมาใช้ดีมากเลยนะ
เขียนลื่นมากด้วย งื้ออ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ไม่ลำบากครับ
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : พรุ่งนี้ตอนเที่ยง
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมว่างอยู่ คุณเรียนจิตรกรรมใช่ไหม
Blue Dolphin : ใช่ครับ
Blue Dolphin : ให้ผมไปหาคุณที่คณะดีไหมครับ
เดินชนเขา
ทำปากกาหล่นเอง
เขาตามหาผมจะคืนปากกาให้ผมอีก
แล้วถ้ายังจะให้เขาเดินมาคืนผมอีกมันคงดูไม่ดีเท่าไหร่
ผมยกมือขึ้นเกาจมูกอย่างรู้สึกอึดอัด แล้วก็รู้สึกเครียดขึ้นมา..แต่อย่าง.ผมเนี่ยนะที่จะไปหาพี่คลื่นสมุทร? โอ๊ย พูดไปแล้วจะทำได้เหรอ ผมกลัวไปถึงคณะเขาแล้ววิ่งแจ้นออกมาอีกรอบน่ะสิ
กำลังกังวลอยู่แต่ก็มีข้อความใหม่ขึ้นมา
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : คุณรอผมอยู่คณะดีกว่า
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ผมจะไปหาคุณเอง
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ ผมต้องอ่านหนังสือแล้ว
...ผมจะไปหาคุณเอง...
...เจอกันพรุ่งนี้อีก
ใจโลมาจะไม่ไหวแล้ว งื้ออออ
ผมเขินตัวบิดจนไม่รู้จะบิดยังไงแล้ว ขยับปลายนิ้วจะตอบรับและให้เขาไปอ่านหนังสือเถอะแต่เขาก็ส่งข้อความมาอีก พี่คลื่นสมุทรพิมพ์ไวมากเลย
โลมาตอบไม่ทันแล้วนะ
ไหนดูสิว่าส่งอะไรมาอีก... ผมลูบแก้มร้อนๆ แล้วอ่านข้อความสุดท้าย
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : อย่าลืมรับแอดผมนะ โลมา
คลื่นทะเล คลื่นสมุทร : ฝันดีครับ :)
ฮืออ...โลมาตายแล้ว
...สำหรับผมเเล้ว
ไม่ว่าเมื่อไร....คุณก็เป็นดั่งทะเลเเสนอบอุ่นที่คอยโอบกอดผมเสมอ