Into the Nightmare ล่าพราโซซิน
KLSmk2
## ตอนที่ 1: เขาโดนล้อมยิงทั้งที่ไม่รู้อะไรเลย

แจ็คร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด สมองมึนงงไม่อาจแยกแยะว่าอะไรเป็นอะไร เหมือนกับแวบหนึ่งเขาเพิ่งเห็นแสงไฟเจิดจ้าจาก ...รถบรรทุกหรือเปล่านะ จากนั้นเสียงเปรี้ยงปร้างแบบกระสุนระเบิดจากรังเพลิงต่อเนื่องก็ดังสนั่นหวั่นไหว ไม่ใช่แบบสิ มันเป็นเสียงปืนจริง ๆ เลยต่างหาก ประกายไฟปะทุแปลบปลาบยามวัตถุขนาดจิ๋วพลังทำลายล้างสูงกระทบโครงเหล็กกระเด็นกระดอนไปมารอบตัวเขาโดยไม่มีทีท่าจะหยุดลงง่าย ๆ
เลือด... ต้นตอความเจ็บปวดนั้นอยู่ที่หน้าท้อง ตำแหน่งเหนือสะดือขึ้นมาสักหนึ่งนิ้วได้ เลือดสีเข้มทะลักจากรูโหว่เล็ก ๆ นั่น เขาที่ยังคิดไม่ออกด้วยซ้ำว่าควรทำอะไรกับสถานการณ์นี้ดีก็ใช้มือไปกดบาดแผลไว้ ความเจ็บปวดระลอกใหม่ผุดขึ้นมาจนร่างกายเกร็งกระตุกกระทั่งลมหายใจก็หายไปชั่วขณะ
[ติดสถานะเลือดไหล พลังชีวิตลดลง 0.5% ทุก 2 วินาที]
"อะไรวะ!" แจ็คตะโกนแข่งกับเสียงสาดกระสุน ดูเหมือนเขากำลังติดอยู่ท่ามกลางสงครามหรืออะไรสักอย่าง โดยที่ข่าวร้ายก็คือเป้าหมายการสังหารได้แก่ตัวเขานี่แหละ
ข้อความสีแดงกะพริบอยู่ตรงหน้าประหนึ่งภาพโฮโลแกรมที่เกิดขึ้นแค่เฉพาะในหัวของเขา ซึ่งไม่ว่าจะหันไปทางไหน ข้อความนั้นก็จะลอยตามไปเสมอ จากนั้นความแปลกประหลาดยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น เมื่อทัศนวิสัยส่วนหนึ่งจู่ ๆ ก็ถูกบดบังด้วยเฮดอัพ ดิสเพลย์(HUD) เป็นภาพกราฟิกราวกับเป็นหน้าจอในเกมยิงแบบบุคคลที่หนึ่งยังไงยังงั้น กล่าวคือตรงมุมบนซ้ายของลานสายตาปรากฏแท่งสี่เหลี่ยมผืนผ้าแนวนอนสีเหลืองซึ่งแสดงระดับพลังชีวิตของเขา ใต้แท่งพลังชีวิตเป็นแท่งสีม่วงที่มีความกว้างน้อยกว่าครึ่งหนึ่งอีกแท่งที่ไม่รู้ว่ามันแสดงถึงอะไรกันแน่ ทางด้านมุมบนขวามีไอคอนสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ จำนวนสามอันเรียงกันในแนวตั้ง
แจ็คเข้าใจทันทีว่าสิ่งที่ตนเห็นตอนนี้คืออะไร ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นหน้าจอเกมสักเกม เพียงแต่เวลานี้เขาไม่ได้กำลังสวมแว่นวีอาร์หรืออย่างน้อยที่สุดก็นั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊คตัวเองด้วยซ้ำ ทว่าเฮดอัพ ดิสเพลย์กลับแสดงอยู่ในดวงตาของเขาเลยต่างหาก
เขารู้ตัวว่าไม่ได้ฝันไป ด้วยความเจ็บปวดตอนนี้จริงยิ่งกว่าจริงเสียอีก
แถบพลังชีวิตของเขาค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ
เสียงปืนหยุดลงกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้าใด ๆ แล้วเสียงผู้ชายดุดันก็ตะโกนขึ้นมา "ยอมมอบตัวดี ๆ ซะเถอะ จะได้ไม่ยุ่งยากกับทั้งเอ็งแล้วก็พวกข้า ไอ้ฆาตกร ถ้าแกว่าง่าย ๆ ละก็ ข้าสัญญาว่ามันจะเป็นการตายที่รวดเร็วและไม่ทรมาน แต่ถ้ายังงี่เง่าอยู่ละก็..."
แจ็คเข้าใจความหมายของหมอนั่นเป็นอย่างดี แต่ที่เขางงก็คือ เพราะเหตุใดฝ่ายนั้นถึงเรียกเขาว่าฆาตกรล่ะ เขาเนี่ยนะฆ่าใคร แค่คิดก็อยากจะหัวเราะแล้ว(ถ้าไม่ได้กำลังนอนท้องเป็นรูอยู่ก็นะ) ตลอดชีวิตของเขา แค่จะเตะแมวสักตัวก็ยังไม่กล้าเลย ไม่งั้นเขาจะยอมโดนหัวหน้ากับเพื่อนร่วมงานเอาเปรียบมาตลอดแปดปีที่ผ่านมาได้ยังไงกัน ที่สำคัญเขาก็จำไม่ได้ด้วยว่าเคยไปทำร้ายใครด้วย
กระนั้นก็เห็นได้ชัดว่าพวกนั้นไม่ได้เข้าใจแบบเดียวกัน สังเกตจากจำนวนกระสุนที่จัดเต็มก่อนหน้านี้
แทนที่จะยอมแพ้อย่างที่ชายคนนั้นบอก แจ็คกลับเลือกมองหาวิธีเอาตัวรอด ถ้าเขาไม่ได้เสียสติและเห็นภาพหลอนไปเองนะ ในเมื่อมันมีหน้าจอเฮดอัพ ดิสเพลย์แสดงอยู่แล้วแบบนี้ ก็เป็นไปได้ว่า...
ทันทีที่เขาโบกมือขวา ฉับพลันตารางโปร่งแสงขนาดหกคูณหกก็ปรากฏขึ้นแทนแถบพลังชีวิตและกล่องไอคอนตรงมุมขวา ข้อความเหนือตารางบอกว่านี่เป็นที่เก็บไอเทม
ถึงอย่างนั้นในที่เก็บไอเทมกลับมีเพียงไอคอนเล็ก ๆ ที่มองออกว่าเป็นรูปแผ่นกระดาษหนึ่งแผ่น
"บ้าเอ๊ย!" แจ็คสบถ "ไม่มีอะไรใช้ได้เลยเรอะ! โอ๊ย!!!" เขาสำลัก เลือดทะลักผ่านร่องนิ้วมือซ้ายเหนือบาดแผลหน้าท้อง
"เอ็งจะเอายังไง จะออกมาดี ๆ หรือเปล่า" เสียงชายคนเดิมดังข่มขู่ "ข้าจะนับถึงสามเท่านั้น"
แจ็คโบกมือตั้งใจจะปิดตารางที่เก็บไอเทม กลับกลายเป็นว่าไอคอนรูปกระดาษพลันขยายออกกลายมาเป็นแผ่นกระดาษจริง ๆ แทรกเข้ามาอยู่ในฝ่ามือ "ไม่ใช่สิ!"
"หนึ่ง!" เสียงคำรามของชายคนนั้นดังก้องในสถานที่โทรม ๆ ที่แม้จะสว่างไสวด้วยแสงไฟทว่ากลับให้บรรยากาศมืดสลัวแห่งนี้
'ตามหาคาร์ล พราโซซินให้พบและฆ่าเขาเสีย' ลายมือหวัดในกระดาษเขียนไว้เช่นนั้น
"สอง!"
แจ็คเริ่มโบกไม้โบกมือเปะปะ ไม่สนที่จะปิดแผลอีกต่อไป ตารางแสดงที่เก็บไอเทมสลับอันตรธานแทนที่กลับมาด้วยแถบพลังชีวิตแล้วก็ข้อความโปร่งแสงยาวพรืดกะพริบโผล่ ๆ หาย ๆ ถึงอย่างนั้นก็ยังคงไม่มีวิธีเอาตัวรอดใดเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง
"สาม!!!"
แวบหนึ่งเหมือนแจ็คจะเห็นกล่องป๊อบอัพสี่เหลี่ยมมีปุ่มตกลงกับยกเลิกผุดขึ้นมา เขาไม่มีเวลาอ่านด้วยซ้ำตอนที่วัตถุบางอย่างลอยผ่านหน้าต่างมาตกไม่ไกลจากปลายเท้า
บัดซบ! นั่นมันระเบิด!?!
แจ็คลุกพรวดโดยสัญชาตญาณ หัวใจสูบฉีดอะดรีนาลีนไปทั่วร่างทำเอาลืมความเจ็บปวดทั้งหมดทั้งมวลไปเสียสนิท วินาทีนั้นเป็นไปได้ว่ามือที่โบกได้ไปกระตุ้นถูกปุ่มตกลงเข้า ฉับพลันเมฆหมอกดำปรากฎจากความว่างเปล่าขึ้นมาตรงหน้า บดบังสายตาประหนึ่งตัดฉากมายังคืนเดือนมืดที่ไร้แสงไฟ มืดบอดกระทั่งไม่เห็นอะไรเลย
แจ็คร้องลั่น ความหวาดกลัวทะยานพรวดสวนทางกับห้วงเวลาที่หดสั้นลงแทบไม่มีเหลือ ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกราวกับระเบิดทำงานขึ้นมาแบบสโลว์โมชั่น รับรู้ความร้อนระอุอาบผิวกายไม่ต่างจากถูกขังในเตาเผาของแม่มดใจร้าย ชายวัยสามสิบต้นวิ่งสะเปะสะปะชนกำแพงเหล็ก เซแซดกำลังจะล้ม ทว่าด้วยพลังเฮือกสุดท้ายทำให้เขาฝืนสู้กับอาการเสียหลักออกวิ่งต่อทั้งที่ลำตัวส่ายโอนเอนอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามุ่งหน้าไปไหน รวมถึงการดิ้นรนหนีอย่างสิ้นคิดเช่นนี้จะช่วยให้รอดจากรัศมีระเบิดได้ยังไง
แล้วสะโพกของเขาก็ชนกับกำแพงเตี้ย ๆ ก่อนที่ร่างกายจะสัมผัสกับความเวิ้งว้าง
เวรละ! เขาเพิ่งร่วงตกจากหน้าต่าง
พร้อมกันนั้นเอง ระเบิดลูกนั้นก็ทำงานขึ้นมาจริง ๆ พลังทำลายปะทุกระจายไล่ตามแจ็คที่ยังลอยไม่พ้นจากขอบหน้าต่างเท่าไหร่ เขาได้ยินเสียงคำรามเลื่อนลั่น คลื่นคลั่งกระแทกแจ็คพุ่งฉิวปลิวไปชนผิวแข็ง ๆ ของโลหะอะไรสักอย่างที่มีขนาดใหญ่จากนั้นตีลังกาลงมาอัดกับโต๊ะเหล็กพอดิบพอดี ขาโต๊ะด้านหนึ่งหักทันทีและปล่อยเขากลิ้งลงมากองแผ่พังพาบกับพื้น
หมอกดำปริศนาอันตรธานวับไปเฉกเช่นที่มันปรากฏขึ้น สมองซึ่งยังคงมึนงงรับรู้ภาพปากกระบอกปืนกลหน้าตาโบราณสามกระบอกกับรองเท้าหนังส่วนหัวเป็นโลหะมันวับอีกสามคู่ที่ขยับมาหาราวกับภาพช้า


## ตอนที่ 2: สาวอสุนีบาต

ปืนกลสามกระบอกเลื่อนขึ้นมายังจุดหมายเดียวกันที่ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าที่ใด เหล่าชายชุดสูทสวมหมวกฟีโดราตั้งใจจะเป้าสมองไม่ก็ตั้งใจทำลายหลักฐานการยืนยันตัวตนของเขาอย่างใบหน้า! ฉิบหายละ! ฉิบหายละ! ฉิบหายแล้ว! แจ็คได้แต่คิดอย่างบ้าคลั่งขณะร่างกายแข็งทื่อจากความกลัวที่แล่นกระจายทั่ว
เฮดอัพ ดิสเพลย์แสดงระดับพลังชีวิตที่ยังคงลดต่อเนื่องจากสถานะเลือดไหลกระทั่งเหลือราวหนึ่งในสามของความยาวหลอดทั้งหมด ในตอนนั้นพลันปรากฏข้อความข้างใต้ว่า 'โอกาสตาย = 100' กะพริบถี่ ๆ
ไม่ต้องบอกก็รู้แล้วเฟ้ย!
ในตอนที่ความสิ้นหวังพุ่งสู่ระดับสูงสุดจนไม่แน่ใจว่าเขาอาจหัวใจวายตายไปก่อนเสียด้วยซ้ำ วินาทีนั้นเอง แจ็คพลันสัมผัสกระแสลมกระโชกพร้อมกลิ่นราวกับพายุฝนกำลังจะมา ไกลออกไป ร่างมีลำแสงสีน้ำเงินวูบวาบวิ่งรอบตัวนั่งยอง ๆ บนราวจับทางเดินเหนือเครื่องจักรขนาดใหญ่เหมือนจะกระโดดลงมา เสียงกริ๊กยามกลไกในกระบอกปืนเสียดสีกันจากแรงกดที่เพิ่มขึ้นบนไก ทว่าชั่วพริบตาที่การปรากฏตัวอันเหลือเชื่อเกิดขึ้น ปืนทุกกระบอกก็เบี่ยงจากจุดหมายของพวกมันไปที่แม้จะเล็กน้อยแต่ก็เพียงพอให้แจ็คได้สติและดึงตัวลงแนบกับพื้นโดยสัญชาตญาณ
กระสุนชุดแรกระเบิดออกมา ที่น่าเหลือเชื่อก็คือมันพลาดจากแจ็คชนิดเส้นยาแดงผ่าแปดเลยทีเดียว เขาตะโกนร้องไม่เป็นภาษาแข่งกับเสียงปืนสามกระบอกที่ดังเป็นตับ พยายามหนีด้วยการกลิ้งหลุน ๆ ออกห่างจากสถานการณ์นี้ให้มากที่สุด นี่เขาโดนยิงหรือเปล่า ไม่หรอกมั้ง ก็ไม่เห็นจะรู้สึกเลย แต่ว่า...
จังหวะที่แจ็คกลิ้งมานอนคว่ำสายตามองตรงไปยังชายสวมสูทหน้าตาท่าทางอย่างกับมาเฟียยุคอัล คาโปนยังไงยังงั้น เขาทันเห็นปืนทั้งหมดเปลี่ยนเป้าหมายไปยังมนุษย์เปล่งแสงผู้นั้น ทว่าไม่ทันที่วิถีกระสุนจะเลื่อนไปถึงร่างอัดแน่นด้วยกระแสพลังงานดูอันตรายที่เพิ่งทิ้งตัวลงจากราวจับเหล็ก กำปั้นขวาของฝ่ายนั้นก็ชกใส่พื้น ก็ไม่ถึงกับสัมผัสถูกพื้นจริง ๆ หรอก เมื่อกำปั้นขยับใกล้กับผิวคอนกรีตมากพอ พลังงานทั้งหมดที่โอบล้อมอยู่ก็ถูกดึงมาออกันที่หมัดแล้วจึงปลดปล่อยออกมาทั้งหมดในเสี้ยววินาที
พลังนั้นอยู่ในรูปสายฟ้าเส้นเบ้อเริ่มเห็นชัดเจนด้วยตาเปล่า แจ็คก้มหลบทันตอนที่มันสว่างเจิดจ้าฟาดใส่ชายชุดสูททั้งสาม เสียงเปรี้ยงสนั่นหวั่นไหวแทบหูดับ เขาฝืนความรู้สึกของร่างกายทุกส่วนเงยหน้าขึ้นมองผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ในทัศนวิสัยมัวซัวคล้ายปกคลุมด้วยม่านหมอกสีขาวเรืองรอง เขาเห็นผู้ชายเหล่านั้นกระเด็นไปนอนควันโขมงไกลออกไปอย่างน้อยสองเมตร
แจ็คสะบัดศีรษะ พยายามลุกขึ้นนั่ง สถานะเลือดไหลทำให้เขาย่ำแย่ลงกว่าเดิมขนาดที่ว่าไม่จำเป็นต้องถูกกระสุน แค่ปล่อยเฉย ๆ อีกสักพักก็ตายได้แล้ว
เจ้าของพลังสายฟ้าเป็นหญิงสาวผมน้ำตาลเข้มเกล้ามวยสูง แจ็คไม่อาจเห็นรายละเอียดใบหน้าของหล่อนอย่างชัดเจนเนื่องจากนัยน์ตายังคงพร่ามัวจากปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ถึงอย่างนั้นเขาก็พอบอกได้ว่าฝ่ายนั้นค่อนข้างสะสวยจากลักษณะโครงหน้ากับตำแหน่งต่าง ๆ บนนั้น
หญิงสาวเดินดุ่ม ๆ ตรงมาหา แจ็คไม่ทันได้ตัดสินใจเลือกระหว่างซาบซึ้งหรือนึกระแวงการที่หล่อนช่วยเขาจากนักเลงสไตล์โบราณด้วยซ้ำตอนที่กระแสไฟฟ้าขนาดเล็กกว่าสายหนึ่งพุ่งจากมือขวาทาเล็บสีแดงทุกนิ้วมาปะทะกับหน้าท้องตรงบาดแผลพอดิบพอดี แรงกระแทกอัดแจ็คปลิวไปหลายตลบ รู้สึกราวกับเลือดในกายแปรสภาพเป็นเปลวเพลิงยังไงยังงั้น ปวดแสบปวดร้อนไปทั้งร่าง โดยเฉพาะจุดที่เป็นประหนึ่งทางเข้าของพลังงานนั้นดูจะเลวร้ายที่สุด
"โอ ไม่ ๆ ๆ ครั้งนี้อย่าหวังว่าจะหนีรอดไปได้เลย" น้ำเสียงหวาน ๆ หาได้ลดทอนความดุดันน่ากลัวของหล่อนลงแม้เพียงนิด "ไอ้ฆาตกร!"
ถึงจะเจ็บปวดแทบขาดใจตายเสียให้ได้ กระนั้นแจ็คกลับพบว่าห้วงความคิดของตนในยามนี้กระจ่างแจ้งยิ่ง เขารับรู้ได้ว่าค่าพลังชีวิตที่เหลือของตนเพิ่งลดฮวบหายไปเกือบทั้งหมด ประมาณว่าถ้าเป็นเกมอาร์พีจีละก็ แค่ถูกมอนสเตอร์สไลม์โง่ ๆ ตัวเดียวพุ่งชนก็คงเอาชีวิตเขาได้เลย
แจ็คไม่เห็นข้อความสถานะเลือดไหลรวมถึงผลลัพธ์ของมันอีกต่อไป แท่งพลังชีวิตที่เหลือน้อยนิดและเป็นสีแดงเข้มน่ากลัวหยุดหดสั้นลงในทุกสองวินาที เป็นไปได้ว่าสายฟ้าเมื่อกี๊บังเอิญช่วยหยุดเลือดพอดี
บังเอิญงั้นหรือ แจ็คสงสัย ด้วยตำแหน่งแม่นยำขนาดนี้เห็นจะเกินกว่าคำว่าบังเอิญไปแล้ว ยิ่งกว่านั้นเขายังไม่หมดสติ ต่างจากนักเลงสวมสูทสามคนนั่น เห็นทีว่าอีกฝ่ายจะต้องมีจุดประสงค์บางอย่าง-
ฆาตกร?
"ผม... ไม่ใช่... ฆาตกร-" แจ็คกัดฟัน ขัดขืนอาการชักเกร็งพูดออกมา ฆาตกร? เขาน่ะหรือ เขาที่ขนาดหนูท่อสกปรกยังตัดใจฆ่าไม่ลงเนี่ยนะ
หญิงสาวกระแทกพื้นรองเท้าลงมาบนยอดอกเขา แข็งขนาดนี้ดูท่าคงเป็นรองเท้าคอมแบทละมั้ง "น้อย ๆ หน่อย นี่น่ะหรือคำแก้ตัวของฆาตกรเจ้าคารมที่ชอบทิ้งคำใบ้อวดดีท้าให้ไล่จับบนศพเหยื่อน่ะ ผมไม่ใช่ฆาตกร แกทำฉันผิดหวังนะ เจอโรม อย่างน้อยก็น่าจะเหลือความหยิ่งผยองไว้สักหน่อยตอนถูกจับยัดคุกขังลืมนะ"
"มะ ไม่- ผมไม่ใช่- ผม แจ็ค- ไม่ใช่ เจอโรม..." กว่าจะหลุดออกมาได้สักคำนั้นสร้างความทรมานยิ่ง "แจ็ค... เวลลิงตัน"
"ตลกน่า" หญิงสาวแค่นหัวเราะราวกับจะบอกว่า นี่แกเห็นฉันปัญญาอ่อนเรอะ!
แจ็คสั่นหัวอย่างเอาเป็นเอาตาย ลมหายใจเหลือน้อยเกินกว่าจะเปล่งออกมาเป็นคำพูดได้อีก มือที่ขยับสะเปะสะปะวินาทีนั้นเหมือนจะคว้าบางอย่างมีลักษณะเป็นแผ่นบางได้ แต่แล้วทันใดนั้น เท้าอีกข้างก็กระทืบหลังมือ ขัดขวางเขาไว้เสียก่อน
"อ๊ะ ๆ คิดจะทำอะไร" หล่อนทำเสียงจุ๊ ๆ ๆ แล้วกระดาษแข็งแผ่นนั้นก็ถูกดึงไปจากมือเขา "นี่มัน? แกไปได้กระดาษนี่มาจากไหน!"
กระดาษ? กระดาษอะไร... พริบตานั้นแจ็คหวนนึกถึงกระดาษแข็งที่เขาดึงออกมาจากช่องตารางเก็บไอเทมราวกับปาฏิหาริย์ ก็ไม่รู้นะว่าเขาเข้าใจตรงกับหญิงสาวหรือเปล่า ทว่ากระดาษเพียงอย่างเดียวที่เขาคิดออกในเวลานี้ได้แก่คำสั่งฆ่าคาร์ล พราโซซินเท่านั้น
"ผม... เอาออกมาจาก... ช่องเก็บไอเทม..." เขาสูดอากาศเข้าเฮือกใหญ่เมื่อน้ำหนักเท้าที่กดบนอกถูกผ่อนลง
"แกพูดว่าอะไรนะ!?!"
พอตระหนักได้ถึงความตระหนกและแปลกใจอย่างยิ่งในน้ำเสียงอีกฝ่าย แจ็คก็ไม่แน่ใจแล้วว่าเขาตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่ตอบไปเช่นนั้น "...ช่องเก็บไอเทม" เขากระซิบ ส่วนหนึ่งเพราะยังคงหายใจไม่สะดวกนัก แต่ที่มากกว่านั้นคือความหวาดกลัว ถ้าหล่อนรู้จักกับคาร์ล พราโซซินล่ะ แบบเป็นพรรคพวกกันอะไรเทือกนั้น ถ้าเขาไม่ถูกเก็บตรงนี้เลย เห็นทีคงหนีไม่พ้นต้องถูกจับไปทรมานคาดคั้นคำตอบที่แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้แหง
"แกบอกว่าแกชื่ออะไรนะ" หล่อนถาม
"แจ็ค... แจ็ค เวลลิงตัน"
"เอาล่ะ แจ็ค เวลลิงตัน ดูเหมือนแกจะเรียกความสนใจจากฉันสำเร็จ" หญิงสาวว่า จากนั้นส้นรองเท้าก็ย้ายจากกลางอกเขามาซัดเข้าที่ขมับแรง ๆ ทีเดียวภาพตัดวูบ


## ตอนที่ 3: โอทีมีแถม

"แจ็ค วันนี้ก็อยู่ดึกอีกหรือ" เสียงหวาน ๆ คุ้นหูดังขึ้น ดึงความสนใจจากชายวัย 33 จากหน้าจอโน้ตบุ๊ค
เขาเงยหน้าหันไปพบกับหญิงสาวหน้าตาสะสวย ดวงตากลมโต ปากนิดจมูกหน่อย แก้มสีชมพูระเรื่อแต่งแต้มเครื่องสำอางบางเบา ด้วยสีผิวสว่าง ดวงหน้าเรียวรวมถึงริมฝีปากอิ่มสีพีชฉ่ำทำให้หล่อนดูไม่ต่างจากเน็ตไอดอลยุคปัจจุบันยังไงยังงั้น ทว่าแจ็คก็รู้ดีว่าหล่อนหาใช่คนเด่นคนดังจากอินเตอร์เน็ตอย่างใด นั่นก็เพราะสถานที่ที่หล่อนเป็นประหนึ่งนางพญานั้นได้แก่บริษัทที่เขาทำงานอยู่ตอนนี้นั่นเอง
เฟลิซิตี้ ฟอกซ์... แค่คิดถึงชื่อเสียงเรียงนามก็ทำเอาใจสั่นได้แล้ว
"ก็... นิดหน่อยน่ะ ...คือ จริง ๆ ก็กำลังจะกลับแล้วละ" แจ็คตอบ การถูกนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่นั้นจับจ้องตรง ๆ เช่นนี้สร้างความว้าวุ่นให้เขาไม่น้อย ไหนจะกลิ่นมะลิผสมวานิลลาที่โอบล้อมอยู่นั่นอีก ราวกับการทำงานทั้งวันไม่ได้ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อหล่อนเลยสักนิด จู่ ๆ เขาก็อดรู้สึกอับอายไม่ได้ที่ตัวเขานั้นเต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อจากช่วง 11 โมงที่ต้องวิ่งตากแดดไปซื้อของกินตอนพักกลางวันให้หัวหน้า
ให้ตายสิ เขาไม่เคยมั่นใจในตัวเองต่อหน้าเฟลิซิตี้เลยสักครั้ง อันที่จริงก็ผู้หญิงในบริษัททั้งหมดนั่นแหละ เขารู้ดีว่าตนเป็นคนเหงื่อออกง่ายมาก ยิ่งตื่นเต้นก็ยิ่งเลวร้าย แล้วยังมีลักษณะที่ใครต่อใครต่างเห็นพ้องต้องกันว่า 'เห่ย' 'ไร้รสนิยม' ขนาดสูททำงานเขายังสวมแล้วออกมาดูย้วย ๆ หลวมโพรกเลย ตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยแล้วที่แจ็คคอยหากางเกงคับ ๆ มาสวมแบบเพื่อน ๆ ทว่าเอาเข้าจริงเหมือนทรงขาของเขาจะไม่เหมาะกับอะไรแบบนั้น เพราะนอกจากจะใส่ไม่สบายแล้ว มันยังดูแย่กว่ากางเกงหลวม ๆ เสียอีก
"ว่าแต่..." เช่นเดียวกับทุกครั้งที่มีโอกาสได้พูดคุยกับเฟลิซิตี้(ซึ่งแม้จะน้อยนิดก็ตาม) แจ็คก็จะดึงความกล้าทั้งหมดในตัวออกมาพยายามชวนเธอไปดื่มกาแฟที่คาเฟ่ใต้อาคารด้วยกันสักครั้ง
ถึงอย่างนั้น...
"แจ๊คจ๋า ฉันมีเรื่องอยากขอร้องสักหน่อยน่ะ" หญิงสาวพูดเสียงออดอ้อน มือเอื้อมข้ามฉากกันคอกที่นั่งทำงานของพนักงานออฟฟิศระดับล่างมาลูบไล้ต้นแขนเขา "พอดีวันนี้ป้าของฉันไม่สบาย เมื่อกี๊เพิ่งโทรมาว่าเข้าแอดมิทโรงพยาบาลไปแล้ว"
"อ๊ะ อ๋อ ...แย่จังเลย คุณป้าเป็นอะไรมากไหมครับ" แจ็คชะงัก พอคาดเดาบทสนทนาต่อไปได้
"ไม่เป็นไรมากหรอกจ้ะ" เฟลิซิตี้โบกมือราวกับเรื่องที่เพิ่งพูดมานั้นไม่ได้ร้ายแรงอะไรนัก "ถึงมือหมอก็น่าจะโอเคแล้วละ เพียงแต่ฉันน่ะสิ วันนี้ไม่น่าจะไปเยี่ยมคุณป้าทันแน่เลย"
"ทำไมหรือครับ" ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ควรต่อบทสนทนานี้ กระนั้นเขาก็ไม่สามารถยั้งปากตัวเองทัน ยิ่งเป็นหล่อนก็เรียกว่าเป็นไปไม่ได้เลย
"คือ... ก็งานส่วนของวันนี้น่ะสิ หัวหน้าให้มาซะเยอะเลย จะเอาให้ได้ในวันนี้ แต่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเสร็จทันแน่ ๆ " หญิงสาวเล่า "ฉันเป็นห่วงคุณป้ามาก ๆ พอได้ยินข่าวปุ๊บก็ไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรสักอย่าง คิดอย่างเดียวแค่ว่าอยากจะตรงไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลทันที ได้เห็นคุณป้าปลอดภัยดีด้วยตาตัวเอง"
แจ็คอ้าปากทว่าไม่มีเสียงใดออกมา รู้ดีว่าคราวนี้ควรต้องปฏิเสธหล่อนให้จงได้ด้วยคืนนี้ตัวเขาเองก็ติดธุระเช่นกัน
- 1 -
สามชั่วโมงต่อมา แจ็คยังคงนั่งอยู่ที่นั่น ภายในออฟฟิศชั้น 7 ร้างคนไปตั้งแต่สองชั่วโมงก่อนแล้ว เขาเงยหน้ามองนาฬิกาบนผนังทั้งที่จริง ๆ ก็สามารถดูทางสมาร์ทโฟนที่ใช้สำหรับทดสอบแอพพลิเคชั่นในมือก็ได้ สี่ทุ่มเจ็ดนาที เขาถอนหายใจ หมดกันนัดหมายของเขา แจ็คลุกจากที่นั่งหลังจากตรวจสอบว่าได้ส่งอีเมลแจ้งผลการทดสอบไปยังหัวหน้าแล้วเรียบร้อย
หัวหน้าของเฟลิซิตี้...
คำนี้ทิ้งรสชาติขมฝาดในลำคอ ทั้งหมดนี่ไม่ใช่งานของเขาด้วยซ้ำ แจ็ครู้ว่ามันคืองานของหล่อนที่ดองไว้ทั้งอาทิตย์เพื่อหาเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายสักคน ซึ่งคน ๆ นั้นดันซวยมาเป็นเขานั่นเอง
ความจริงต่อให้ไม่มีหลักฐาน แจ็คก็รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่มีหรอก คุณป้าล่องหนอะไรนั่น เฟลิซิตี้ใช้ข้ออ้างนั้นกับไอ้หนุ่มอ้วนแผนกบัญชีไปแล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน(เขาบังเอิญผ่านไปเจอพอดี) ประเด็นก็คือ เขาไม่คาดคิดว่าจะเจอข้ออ้างเดียวกันแถมยังพลาดตกหลุมทั้งที่รู้ชัด ๆ ด้วยซ้ำว่าเป็นแผนการ กรณีนี้ต้องบอกว่าเป็นการตั้งใจกระโดดลงไปเลยต่างหากล่ะ
แต่สิ่งเลวร้ายที่สุดในประสบการณ์ครั้งนี้ได้แก่การที่เขาได้ยินกับหูตัวเองเลยว่า เขาเป็นแค่ไอ้เห่ยหน้าโง่สักคนที่หล่อนสามารถหลอกสำเร็จ ถูกแล้ว ไอ้ป้าเข้าโรงพยาบาลนั่นก็แค่เรื่องที่กุขึ้นมาเพื่อไว้โยนงานให้ไอ้โง่บัดซบอย่างเขาเท่านั้น จากนั้นหล่อนกับเพื่อนสารเลวก็จะไปสนุกกับปาร์ตี้คืนวันศุกร์ที่ผับไหนสักผับ ตอนที่แจ็คได้ยินหล่อนหัวเราะคิกคักกับเพื่อนผู้หญิงอีกสองคนของหล่อน(ที่นิสัยโขกกันมาพิมพ์เดียวเป๊ะ ๆ )ในห้องครัวก่อนจะนวยนาดออกจากออฟฟิศไป เขาที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟก็ตั้งใจจะทิ้งงานแล้วหนีไปเช่นกัน กระนั้นความรับผิดชอบที่มีมากเกินไปทำให้เขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เขาคิด(เอาเองว่า)งานทุกชิ้นล้วนมีความสำคัญ และการที่มันถูกทิ้งไว้จนเกินเส้นตายก็อาจก่อความเสียหายให้กับบริษัทได้ไม่มากก็น้อย
สุดท้ายเขาเลยต้องนั่งปั่นงานจนเสร็จอยู่คนเดียวนี่แหละ ...บัดซบ
แจ็คกล้ำกลืนความโกรธเกรี้ยวกลับลงไป มาโวยวายเอาป่านนี้ก็สายไปเสียแล้ว ที่ทำได้ก็แค่ก้มหน้ายอมรับผลของการตัดสินใจโง่ ๆ ครั้งนี้ไปซะ และที่น่าเจ็บใจคืออะไรรู้ไหม เขาคิดว่าต่อให้คราวหน้าเฟลิซิตี้เข้าหาเขาด้วยข้ออ้างไม่น่าเชื่อเช่นนี้ ปากเจ้ากรรมของเขาก็คงยังตอบตกลงหล่อนอีกอยู่ดี
แจ็คเดินไปยังแผงสวิตช์ไฟหน้าห้องน้ำ แต่มือยังไม่ทันสัมผัสสักปุ่ม จู่ ๆ ไฟบริเวณเหนือที่นั่งของเขาก็กะพริบครั้งหนึ่งและดับไป
โซนออฟฟิศทั้งชั้นยกเว้นบริเวณโถงหน้าลิฟท์ตกอยู่ในความมืดในทันใด นี่เป็นปัญหาที่มีเพียงพนักงานชั้นผู้น้อยจำนวนไม่มากนักที่จะรู้ ได้แก่ตำแหน่งของสวิตช์ไฟทั้งชั้นแทนที่จะอยู่ในจุดสะดวกสบายสำหรับคนที่มาถึงออฟฟิศตอนเช้าตรู่หรือกลับช้าเป็นคนสุดท้ายอย่างตรงโถงทางเข้าหลังออกจากลิฟท์ กลับกลายเป็นว่าพวกมันดันอยู่ในส่วนที่ไกลจากทางออกที่สุดแทน ซึ่งก็หมายความว่าหลังจากปิดไฟแล้ว เขาจะต้องเดินฝ่าความมืดโดยอาศัยแสงไฟอีกด้านของโซนออฟฟิศเพื่อไปยังลิฟท์นั่นเอง
เพียงทว่าครั้งนี้เขายังไม่ทันได้ 'ปิด' ไฟจริง ๆ เสียด้วยซ้ำ แจ็คชะงักตอนที่แสงสีแดงของไฟสำรองซึ่งก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่สว่างขึ้นพร้อมเสียงดังตึง เขามั่นใจว่านี่ไม่ใช่สถานการณ์ไฟดับตามปกติเนื่องจากดวงไฟหน้าประตูลิฟท์ยังคงปกติอยู่ แต่ขณะที่เขากำลังแปลกใจอยู่นั่นเอง หลอดไฟที่ดับสนิทก็พร้อมใจกันติดขึ้นมาอีกครั้ง
"อะไรกัน แค่ไฟตกงั้นหรือ" เขาพูดกับตัวเอง
ตอนที่ยกมือขึ้นจะกดปิดไฟเป็นครั้งที่สอง ฉับพลันไฟโซนออฟฟิศก็ชิงดับเสียก่อน
คราวนี้แจ็คเห็นใครบางคนยืนอยู่กลางโซนที่นั่งซึ่งอาบไล้ด้วยแสงสีแดงหม่น เงาดำทะมึนคล้ายปกคลุมด้วยกลุ่มหมอก โครงร่างของมันมีลักษณะของมนุษย์ทว่าส่วนสูงกับแขนขาล้วนไม่สัมพันธ์กัน แขนลีบผอมคู่นั้นยาวถึงหน้าแข้ง ซึ่งเมื่อรวมกับนิ้วยาวราวกิ่งไม้แล้วก็แทบทำให้สัมผัสถึงพื้นได้เลยทีเดียว
ด้วยความตกใจ แจ็คที่แข้งขาแข็งได้แต่ยืนทื่อกดสวิตช์รัว ๆ โดยสัญชาตญาณ ไฟที่กลับมาสว่างเพียงชั่วคราวแสดงให้เห็นชั้นทำงานที่ว่างเปล่า ทว่าทันทีที่ความมืดสลัวสีแดงกลับคืนมาแม้จะเพียงชั่ววินาทีกลับเปิดเผยร่างลี้ลับของผู้มาเยือนที่ไม่อาจบอกได้ว่าเป็นความจริงหรือแค่จินตนาการจากความหวาดกลัวกันแน่
ที่สำคัญเจ้าเงานั่นยังขยับใกล้เข้ามาหาเขาทุกครั้งที่ไฟดับอีกด้วย!


## ตอนที่ 4: ผีร้ายในสำนักงาน

เสียงร้องลั่นดังทะลุประตูหนีไฟเป็นอย่างแรก ตามด้วยเสียงฝีเท้าดังราวกับเจ้าตัวกำลังหวาดกลัวเต็มที่ แน่นอนว่านี่เป็นเสียงของแจ็คผู้อยู่ริมขอบของอาการสติแตก เขาวิ่งสลับกระโดดข้ามบันไดทีละสามสี่ขั้น ปาฏิหาริย์ชัด ๆ ที่เขายังไม่สะดุดล้มหน้าทิ่มคอหักตายไปซะก่อน หนุ่มวัยสามสิบต้นไม่เบรกสักนิดตอนผ่านหัวเลี้ยวชานพักพุ่งชนกำแพงเข้าไปเต็มแรง กระนั้นกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดมากนัก
ไม่ว่าเจ้านั่นเป็นตัวอะไร มันก็เกือบได้ตัวเขาแล้ว การเปิดปิดไฟถี่ ๆ ก่อนหน้านี้อนุญาตให้มันขยับมาใกล้กระทั่งแค่เอื้อมอีกนิดก็คว้าคอเขาได้ ต่อให้ในยามที่กำลังหัวซุกหัวซุนอยู่ในแสงสว่างของบันไดหนีไฟนี้ แจ็คก็ยังคงรู้สึกถึงความเย็นเยียบของกรงเล็บแถว ๆ คอหอยได้อย่างชัดเจน ในหูก้องเสียงหัวเราะแหบแห้งราวกับสะท้อนมาจากที่ไหนสักแห่งไกลแสนไกล อาการขนลุกซู่ไล่จากหัวไปถึงปลายเท้าครั้งแล้วครั้งเล่า เขาพยายามไม่คิดถึงเหตุการณ์หวุดหวิดเมื่อไม่กี่นาทีก่อนแต่ก็ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง นับว่าเป็นอภิมหาโชคดีที่สุดที่นิ้วของเขาเกิดหยุดตอนกดเปิดไฟพอดี และก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันที่เขาเลือกจะวิ่งหนีตอนที่พื้นที่ชั้นเจ็ดส่วนใหญ่สว่างไสวพุ่งลงบันไดหนีไฟมา คงเป็นความสามารถแฝงในการเอาตัวรอดของมนุษย์ละมั้ง
แจ็คพรวดพราดออกจากประตูทางหนีไฟชั้นหนึ่งหลังจากพยายามกระชากมันผิดด้านอยู่พักใหญ่ เสียงร้องหลงของเขาก้องทั่วโถงทางเข้าอาคารเรียกความสนใจพนักงานรักษาความปลอดภัยกะกลางคืนจำนวนสองนายให้รี่มาหา ในตอนที่สองคนนั่นมาพบเข้า แจ็คก็กำลังล้มลุกคลุกคลานอยู่บนพื้นกระเบื้องหินอ่อนลื่น ๆ ที่ร้อยวันพันปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยหน้าทิ่มเลยสักครั้ง
"แจ็คกี้! เป็นอะไรของนายน่ะ" รปภ.นายหนึ่งร้องถามแข่งกับเสียงของเขา
"ผะ ผี! ผี! ผีหลอก!!!" ทันทีที่ได้เห็นคนที่พอจะคุ้นหน้าคุ้นตากัน แจ็คก็ไม่เสียเวลาเข้าไปคว้าเสื้อฝ่ายนั้นทันที
"สงสัยทำงานหนักจนสติแตกแน่เลย" รปภ.อีกนายพูดบ้าง
"ผี! มีผี! ผี!!!" สมองเขาติดอยู่ในลูปของความหวาดกลัวจนไม่อาจสร้างแม้แต่รูปประโยคง่าย ๆ ได้
"เอาล่ะ นายไม่เป็นไรแล้ว ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วผ่อนยาว ทำตามผมนะ หายใจเข้า แล้วก็หายใจออก นั่นแหละ อย่างนั้น"
แจ็คทำตามโดยไม่โต้แย้งใด ๆ มือยังคงเกาะอีกฝ่ายแน่น
"เอาล่ะ เกิดอะไรขึ้น" รปภ.เจ้าของเสื้อที่ถูกขยุ้มอยู่ถาม ชั่วขณะหนึ่งเขาทำท่าราวกับอยากจะดึงมือแจ๊คออก แต่แล้วก็ถอนหายใจ สบตากับเพื่อนร่วมงานอีกคนก่อนกลอกตาจากนั้นปล่อยเลยตามเลย "ช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหม"
แจ็คกัดฟัน ท้องไส้ปั่นป่วนพะอืดพะอม นานพอสมควรกว่าเขาจะสงบสติอารมณ์จนพอเรียบเรียงความคิดเป็นภาษามนุษย์ได้บ้าง
ทว่าตอนที่เขาอ้าปากจะตอบ สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบเห็นบางสิ่งเข้าเสียก่อน
ใบหน้านั้นดำสนิท เท่าที่เห็นจากด้านหน้ามีดวงตาน่าจะมากกว่าสิบดวงกระจายตั้งแต่กระหม่อมล้านเลี่ยนปราศจากเส้นผม หน้าผาก แทนที่จมูก แก้มตอบทั้งสองข้างลงมาถึงคาง มันไม่มีใบหู จมูกและปาก ร่างกายตั้งแต่ลำคอลงมาเต็มไปด้วยหนามเล่มบางแบบผิวหอยเม่น สิ่งลี้ลับน่าสะพรึงดั่งภูตผีนั่นปรากฏตัวประชิดหลังรปภ.คนที่อยู่ห่างออกไปพลางใช้เล็บยาว ๆ จากมือที่มีถึงเจ็ดนิ้วล้วงผ่านสาบเสื้อชุดยูนิฟอร์ม มีเสียงสวบน่าสะอิดสะเอียนดังขึ้น แล้วเล็บบางยาวน่ากลัวจะหักถ้าใส่แรงมากเกินไปก็ดึงเอาลำไส้ชายเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนั้นออกมา
เลือดซึมผ่านเครื่องแบบก่อนกระจายวงกว้างอย่างรวดเร็ว ตัวประหลาดอ้าปาก... จะเรียกว่าอ้าปากก็ดูจะผิดจากความเป็นจริงไปเสียมากโขทีเดียว ที่เจ้านั่นทำก็คือใช้มืออีกข้างยกส่วนบนของศีรษะขึ้นเหมือนเปิดฝา เผยให้เห็นสมองเรืองแสงสีชมพูกำลังเต้นตุบ ๆ อยู่หลังใบหน้าโปร่งแสงมีลักษณะเป็นแผ่นแบนแบบหน้ากากที่รูปลักษณ์ชวนให้นึกถึงตัวร้ายจากซีรีส์มาสเตอร์ ออฟ เดอะ ยูนิเวิร์สอย่างสเกเลทอร์ยังไงยังงั้น
เจ้าตัวประหลาดใส่ลำไส้ยาว ๆ ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำเลือดและไขมันลงในหัวของมัน ซึ่งมีหนวดเส้นเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนเหมือนฝูงพยาธิเลื้อยขึ้นมารับเครื่องในชิ้นนั้นแทบจะทันที พวกมันเจาะผ่านเนื้อเยื่อดูอ่อนนุ่มเข้าไปชอนไชอย่างกระตือรือร้น
กระทั่งตอนที่เปลือกศีรษะเปิดอ้าอยู่ บรรดาลูกตาทั้งหลายบนนั้นก็ยังกลิ้งหมุนหันรูม่านตาเข้าด้านในเพื่อตามมาจับจ้องเขม็งที่แจ็คเป็นจุดเดียวอยู่นั่นเอง
'แจ็คคค...' เสียงแหบพร่าดังจากไหนสักแห่ง น่ากลัวว่าจะมาจากฐานกะโหลกของเขาเอง '…แจ็คคค'
"อ๊าคคคคคคค! ผี! ผี! ผีหลอกกกกกกกก!!!" แจ็คกรีดร้องสุดเสียง รีบผละจากรปภ.ที่เกาะอยู่ราวกับจับถูกเหล็กร้อนจัด เขาหมุนตัวล้มไถลกับพื้นพยายามตะเกียกตะกายวิ่งไปข้างหน้า เจ้าหน้าที่กะกลางคืนทั้งสองก้าวตามหนุ่มพนักงานออฟฟิศด้วยความเป็นห่วง โดยเฉพาะพ่อหนุ่มคนที่ถูกควักไส้นั้นยังมีท่าทางปกติอยู่เลยแม้เลือดจะซึมผ่านกางเกงหยดถึงพื้นแล้วก็ตาม ระหว่างนั้นตัวประหลาดร่างหนามก็ยังคงดูดลำไส้ชายคนนั้นเข้าในหัวที่เปิดต่อไปอย่างตะกละตะกลาม มันเกาะติดเหยื่อด้วยการแทงหนามเข้าไปในร่าง "อย่าเข้ามานะ!!! ผี!!! ปีศาจ!!!"
ทันทีที่ทรงตัวขึ้นมาได้บ้าง แจ็คก็วิ่งสุดกำลังตรงหาประตูทางออก ฉับพลันประตูหน้าที่จริง ๆ แล้วต้องถูกปิดล็อคตั้งแต่หนึ่งทุ่มครึ่งกลับกระเด้งเปิดทั้งที่ไม่ทันมีใครผลักถูกมันด้วยซ้ำ โชคร้ายที่เขามัวแต่สติแตกกระทั่งไม่ทันสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่
อากาศด้านนอกเย็นเยียบ เป็นความเย็นในแบบที่จะรู้สึกได้ในห้องดับจิตเงียบ ๆ หาใช่ความหนาวเหน็บจากสายลมกลางคืน
ออกมาได้ไม่กี่ก้าว แจ็คก็หันไปมองเพื่อดูว่าเจ้าตัวประหลาดตามออกมาหรือไม่ และเขาก็เห็นว่ามันอยู่กับรปภ.ทั้งสองที่ยืนมองเขานิ่ง ๆ จากในอาคาร ไม่ได้มีทีท่าว่าจะไล่ล่าเขาต่อแต่อย่างใด
ถึงอย่างนั้นแจ็คก็ไม่วางใจ จนกว่าจะไปให้ไกลจากตึกเวรนี่ให้ไกลที่สุด เขาจะไม่มีทาง...
จังหวะที่เขาหันกลับจะวิ่งต่อนั้น หางตาก็เหลือบไปเห็นร่างดำทะมึนถลันพรวดเข้าประชิดจากทางซ้ายมือของตน ซึ่งต่อให้ไม่ได้เห็นจัง ๆ เขาก็มั่นใจว่าสิ่งนี้จะต้องชั่วร้ายและสยองขวัญเช่นเดียวกับเจ้าตัวที่ปรากฏให้เห็นในตึกอย่างไม่ต้องสงสัย
ปฏิกิริยาตอบสนองซึ่งครอบงำด้วยความกลัวสั่งเขาให้กระโจนหลบไปอีกทาง แต่ที่แจ็คไม่รู้เลยก็คือ วินาทีทีเขาก้าวลงถนนที่ว่างเปล่าและเงียบงันนั้น แสงไฟจ้ากลับสว่างไสวขึ้นเวลาเดียวกับด้านหน้ารถบรรทุกโผล่วาบมาต่อหน้าต่อตา เขาไม่ทันได้ตกใจก็โดนเสยเข้าอย่างจังร่างแหลกยับในชั่วพริบตา
จากนั้นรถบรรทุกที่วิ่งโครมครามไปได้อีกหน่อยก็จางหายไป ละลายเป็นเนื้อเดียวกับม่านหมอกแห่งรัตติกาลราวกับว่าไม่เคยมีอยู่มาก่อน ทิ้งไว้แต่ร่างบิดเบี้ยวจมกองเลือดลมหายใจรวยรินของแจ็คเท่านั้น
'แจ็คคค... โลกกำลังจะสิ้นสุดลงนะ แจ็คคค' เสียงแหบลึกบาดหูเป็นเสียงสุดท้ายที่แจ็คจะมีโอกาสได้ยินบนโลกเน่า ๆ ใบนี้ 'เพื่อการนั้นคาร์ล พราโซซินจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้'


## ตอนที่ 5: ตัวตนใหม่

แจ็ครู้สึกตัวขึ้นพร้อมกับอาการปวดหัวเหมือนมีใครคอยเอาค้อนทุบอยู่ข้างในซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลังจากดิ้นรนสู้กับร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกสาปเป็นหินกับความงุนงงถึงขั้นแทบนึกว่าตัวเองเป็นใครไม่ออกในทีแรก ในที่สุดแจ็คก็ดึงตัวเองหลุดจากภาวะคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่นมาสู่ความเป็นจริงจนได้ จากนั้นก็ใช้เวลาอีกสักครู่เพื่อจะพบว่าตนถูกใส่กุญแจมือล็อคแขนซ้ายติดกับโครงเหล็กหัวเตียง
"บ้าอะไรเนี่ย!" เขาสบถ
"กรุณาพูดชื่อด้วย" เสียงแตกพร่าเหมือนผ่านตัวกลางห่วย ๆ ดังจากโทรโข่งหยากไย่จับตรงมุมห้องเหนือหัวแจ็ค
"อะ อะไรนะ"
"ชื่อ พูดชื่อของนาย" เสียงผู้ชายแหลม ๆ ฟังดูเบื่อหน่ายดังจากลำโพงอีกครั้ง
"เอ่อ" แจ็คยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นสักเท่าไหร่ "ผม..."
"ชื่อของแกน่ะ! แค่พูดชื่อตัวเองก็เท่านั้น! ให้ทำแค่นี้มันยากตรงไหนยะ!" คราวนี้เป็นเสียงผู้หญิงตวาดลั่นจนโทรโขงหน้าตาเก่ากึ๊กถึงกับหวีดโหยหวนออกมาพร้อมฝุ่นกองใหญ่กับซากแมงมุมร่วงกราว ถ้าแจ็คเข้าใจไม่ผิด ซึ่งก็ไม่น่าเข้าใจผิดหรอก เขามั่นใจว่าเสียงนี้เป็นของหญิงสาวผู้สามารถปล่อยสายฟ้าที่ทั้งช็อตแล้วก็เตะเขาจนหมดสติก่อนหน้านี้นั่นเอง
"คุณ-"
"ชื่อของแก!" หญิงสาวตวาด แต่แล้วจู่ ๆ ก็เปลี่ยนมาพูดเสียงนุ่มและแผ่วเบาให้ความรู้สึกอันตรายยิ่งกว่าตอนเกรี้ยวกราดเสียอีก "ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อปากแข็งนัก ถ้าฉันจะช่วยงัดปากด้วยไฟฟ้าแรงสูงสักหน่อยก็คงดีไม่น้อย"
"แจ็ค เวลลิงตัน" แจ็ครีบพูดทันที "ชื่อของผมคือแจ็ค เวลลิงตัน เป็นแค่พนักงานบริษัทไอทีธรรมดา ๆ คนหนึ่ง-"
"เป็นไงบ้าง" หญิงสาวเอ่ยตัดบทเขา
"เขาพูดความจริง ซี" เสียงผู้ชายตอนแรกสุดตอบ บทสนทนาสั้น ๆ นั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นการโต้ตอบกันเองระหว่างพวกเขาทั้งคู่
"หรือไม่มันก็กล่อมตัวเองจนเชื่อว่าเป็นแบบนั้น" หญิงสาวผู้ถูกเรียกว่า ซี แย้ง
"ก็อาจจะ" เสียงผู้ชายดังตอบ จากนั้นประโยคถัดมาก็เป็นการพูดกับแจ็คอีกครั้ง "เอาล่ะ แจ็ค เวลลิงตัน ถ้าจะกรุณา ช่วยนอนหงายเงยหน้าขึ้นตรง ๆ แล้วตอบผมทีว่ารู้จักกับคนตรงหน้าหรือไม่"
แจ็คไม่มีทางเลือกจำต้องทำตามโดยไม่อาจโต้แย้ง เขาพลิกตัวนอนหงาย เบือนหน้าจากโทรโข่งติดผนังที่เขาโต้ตอบกับมันราวเป็นคู่สนทนามาตั้งแต่แรกไปพบกับกระจกเงาสูงเท่าตัวคนบานหนึ่ง บานกระจกเก่าแก่โสโครกเช่นเดียวกับโทรโข่งและกำแพงคอนกรีตกระดำกระด่างรอบด้าน ทว่านั่นหาใช่ประเด็นสำคัญไม่ ภาพที่สะท้อนบนนั้นต่างหากที่สร้างความสับสนยิ่งยวดให้กับแจ็ค ครู่ใหญ่ ๆ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังมองอะไรอยู่
มันคือกระจก เขาย้ำกับตัวเองกระทั่งความหมายของมันซึมเข้าสู่หน่วยประมวลผลในสมอง ในเมื่อนี่คือกระจก งั้นคนที่จ้องกลับมาก็ชัดอยู่แล้วว่าต้องเป็นตัวเขา แต่ปัญหาก็คือ แจ็คดันไม่รู้จักคนที่เป็นเงาสะท้อนตรงหน้าตอนนี้น่ะสิ!?!
เด็กหนุ่มอายุอานามสักวัยรุ่นตอนปลาย ผิวซีดเซียวเหมือนขาดเลือด(ซึ่งก็เข้าใจได้เนื่องจากเขาเกือบตายเพราะสถานะเลือดไหลมาแล้วนี่นะ) ใบหน้าตอบ ขอบตาดำลึกโหล โดยเมื่อรวมกับผมดำสนิททรงคล้ายจอห์นนี่ เดปป์ในหนังเรื่องดาร์ค ชาโดวส์แล้ว หมอนี่น่ะผีดูดเลือดชัด ๆ แถมยังสูทสีดำที่ทั้งขาดแล้วก็เปรอะฝุ่นขาว ๆ เทา ๆ ด้วยอีก หากจะบอกว่าเด็กหนุ่มคนนี้เพิ่งลุกจากโลงหลังผ่านงานศพมานานสักครึ่งศตวรรษก็ไม่น่าแปลกใจสักนิด
แจ็คลองยกมือขวาที่ไม่โดนใส่กุญแจมือขึ้นโบก น่าแปลกที่เด็กหนุ่มมาดศพไร้เลือดก็โบกตอบกลับมาด้วยมือข้างเดียวกัน
เขาใช้มือข้างเดิมแตะปลายจมูก ลูบใบหน้า จากนั้นก็หยิกแก้ม ซึ่งก็แน่นอนว่าเด็กหนุ่มในกระจกเองก็เลียนแบบเขาไม่มีผิดเพี้ยน
"นี่มันบ้า-" แจ็คอ้าปาก ตอนที่เริ่มเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
"แจ็ค เวลลิงตัน นายรู้จักกับคนตรงหน้าหรือไม่" เสียงผู้ชายถามอีกครั้ง "กรุณาตอบคำถามด้วย"
"มะ ไม่ ไม่ ผมไม่... รู้จัก..." เขาพึมพำ ความคิดสับสนกระทั่งยากจะบอกว่าเวลานั้นเขากำลังรู้สึกอย่างไรกันแน่
"เขาพูดความจริง" ชายที่พูดผ่านโทรโข่งมุมห้องเอ่ยกับหญิงสาวนามว่าซี
"นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน มัน... มัน... เกิดบ้าอะไรเนี่ย! ทำไมผมถึงได้-"
"แกรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับหน้าจอควบคุม" ซีถาม
"นั่นไม่ใช่ตัวผม!" แจ็คร้อง มือขวาที่เป็นอิสระจิกใบหน้าตัวเองราวกับต้องการให้แน่ใจว่าไม่ได้ถูกจับสวมหน้ากากเอาไว้อะไรทำนองนั้น "นั่นไม่ใช่ตัวผม!" เขาตะโกนดังกว่าเดิม อาการตื่นตกใจทำให้แจ็คกระชากกุญแจมือที่แขนซ้ายอย่างบ้าคลั่ง จากการกระทำนั้น เขาพลันพบว่าไม่ใช่แค่ข้อมือเท่านั้นที่ถูกพันธนาการ ทว่าขาซ้ายยังถูกล่ามโซ่ยึดกับปลายเตียงแน่นหนาอีกด้วย "พวกคุณทำอะไรผม! ปล่อย! ปล่อยนะ!!!"
ทันใดนั้น กระแสไฟฟ้ารุนแรงไม่ถึงตายแต่ก็สร้างความเจ็บปวดเหมือนเข็มทิ่มแทงอวัยวะภายในก็แล่นปราดไปทั้งร่าง แจ็คชักกระตุกตัวเกร็ง ดิ้นพราด ๆ แทบหายใจไม่ออกชั่วขณะ
"แกรู้อะไรบ้างเกี่ยวกับหน้าจอควบคุม" เสียงหญิงสาวดังอีกครั้ง
"ผม -ไม่- ไม่... ไม่รู้... อะไร -ทั้งนั้นแหละ!" แจ็คกัดฟันข่มความเจ็บปวด กลัวว่าหากตอบช้าเกินไปก็อาจถูกช็อตอีกครั้ง ว่าแต่หล่อนทำได้ยังไง ทั้งที่ตัวก็ไม่ได้อยู่ในห้องนี้ด้วยซ้ำ "ตอนที่ผม... รู้สึกตัว... ผมก็เห็นมันแล้ว..."
"แล้วกระดาษใบนั้น ใช่ของแกหรือเปล่า" ซีถามต่อ
"ไม่- ผมไม่รู้" แจ็คตอบ อาการเจ็บปวดจางหายไปกว่าครึ่ง "แต่ผมหยิบมันออกมาจาก... ที่เก็บไอเทมหรือไงนี่แหละ"
"ผมคิดว่าเขาเป็นของจริงนะ" เสียงผู้ชายคนแรกดังเหมือนคุยกับซี
"ก็อาจจะ แต่ก็นั่นแหละ ข้อมูลพวกนี้มันปลอมกันได้" ซีตอบ
"งั้นก็เริ่มการทดสอบสุดท้ายเลยแล้วกัน" ชายคนนั้นพูด แจ็คสามารถจินตนาการเห็นชายไร้หน้าสักคนผงกศีรษะอย่างกระตือรือร้นพร้อมรอยยิ้มโรคจิตได้ชัดเจนทีเดียว
"ทดสอบ? ทดสอบอะไร!" แจ็คร้องถาม "พวกคุณต้องการอะไรจากผมกันแน่!"
"แกมีเวลาสามนาที..." ซีไม่สนใจตอบคำถามเขาแม้แต่น้อย ทันทีที่กำหนดเวลาถูกประกาศผ่านโทรโข่งบนเพดาน ทันใดนั้นมอนิเตอร์ดำสนิทเหนือประตูตรงปลายเตียงก็สว่างขึ้นเป็นชุดตัวเลขสี่ตัวสีฟ้าอ่อนเกือบขาวได้แก่ 03:00 "...ที่จะหนีออกจากห้องนี้ แกเห็นกล่องโลหะตรงเพดานห้องทั้งสี่มุมหรือเปล่า ข้างในนั้นน่ะบรรจุแก๊สมัสตาร์ดเอาไว้จนเต็ม แกรู้จักแก๊สมัสตาร์ดหรือเปล่า มันคือแก๊สพิษร้ายแรงที่จะรับประกันการตายอย่างทรมาน หรือต่อให้รอดมาได้ก็ต้องพิการเสียโฉมไปตลอดชีวิต"
"แต่เพราะฉันไม่ใช่คนใจร้าย ฉันเลยทิ้งหนทางที่จะช่วยให้แกเอาตัวรอดได้โดยครบสามสิบสองหากว่าแกเป็นของจริง ...ไว้ที่ตู้ข้างเตียง" ซีว่าต่อ "รอดมาให้ได้ แล้วฉันจะตอบข้อสงสัยทั้งหมดของแก"
สิ้นเสียง เวลาในจอมอนิเตอร์ก็เริ่มต้นนับถอยหลัง พร้อมเสียงดังตึงเบา ๆ
02:59
02:58


## ตอนที่ 6: เกมเดิมพันชีวิต

แจ็คตะลึงอยู่ไม่นานก็ได้สติรีบพลิกตัวนอนคว่ำเอื้อมไปกระชากประตูตู้สนิมเขรอะทางซ้ายมือเปิดออก ทว่าสิ่งที่อยู่ภายในนั้นคือเลื่อยตัดเหล็กใบแหว่งวิ่น เขาหยิบขึ้นมามองอย่างไม่เชื่อสายตา สภาพของเลื่อยเกินกว่าจะใช้หั่นโซ่กุญแจมือได้แน่ ๆ
แต่ถ้าไม่ใช่โซ่กุญแจมือละก็ไม่แน่ว่า...
แจ็คจ้องข้อมือซ้ายของตนด้วยความหวาดหวั่นก่อนจะส่ายศีรษะ ไม่ ๆ ๆ ไม่น่าจะใช่แล้ว เรื่องนี้คงไม่แย่ขนาดนั้นหรอกมั้ง ...หรือเปล่านะ เขาเหลือบมองนาฬิกานับถอยหลังซึ่งบัดนี้อยู่ที่ 02:33 จากนั้นก็อดไม่ได้ต้องชำเลืองยังกล่องโลหะสีเหลืองทองเปรอะคราบหมองแห่งกาลเวลาบนเพดานที่อ้างว่าบรรจุสารพิษรุนแรงเอาไว้
ไม่ มันแย่อย่างที่คิดนั่นแหละ แย่ แย่มาก ๆ ด้วย แจ็คปัดคำปลอบใจก่อนหน้าทิ้งไป นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเหลาะแหละ สมมติว่าเรื่องเหล่านี้เป็นความจริง ซึ่งก็เป็นไปได้มากว่าจะเป็นเช่นนั้น อาการเจ็บแปลบที่หน้าท้องบ่งบอกว่าเหตุการณ์ระทึกที่เขาเกือบโดนชายมาดมาเฟียทั้งสามฆ่าตายกระทั่งจบลงที่ทั้งหมดถูกจัดการเสียหมดเท่าโดยซี หญิงสาวผู้มีอำนาจไฟฟ้าหาใช่เพียงความฝันไม่ก็อาการประสาทหลอนไปเอง ไม่จำเป็นต้องถลกเสื้อขึ้นดูเขาก็มั่นใจว่าข้างใต้นั่นต้องมีร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ประดับอยู่แน่
ในเมื่อก่อนหน้ายังเล่นเขาซะเกือบตาย ครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกันนักหรอก เขาต้องไม่คิดว่าซีช่วยตนจากนักเลงถือปืนกลพวกนั้นเพราะความเมตตาหรืออะไรก็ตามในแง่ดี เห็นได้ชัดว่าหล่อนก็มีเป้าหมายที่ชีวิตของเขาไม่ต่างจากคนพวกนั้น เผลอ ๆ อาจเลวร้ายกว่าด้วยซ้ำ คนดี ๆ ที่ไหนจับคนมาล่ามติดเตียงแล้วยังขู่จะปล่อยแก๊สพิษใส่กันล่ะ แถมยังทำราวกับว่าเป็นเกมอีกต่างหาก
แต่การตัดข้อมือตัวเองด้วยเลื่อยทื่อ ๆ สนิมเขรอะนี่มัน...
แจ็คตัดสินใจวางเลื่อยไว้บนตู้ที่หยิบออกมานั่นแหละ ยังเร็วไปที่จะใช้มาตรการสิ้นคิดแบบนั้น เขานึกถึงหน้าจอควบคุมเฮดอัพ ดิสเพลย์โดยไม่ได้ตั้งใจระหว่างค้นหาวิธีการเอาตัวรอดอย่างสร้างสรรค์ในหัวอันมึนงง ทันทีที่ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัว ภาพกราฟิกแสดงค่าพลังชีวิตกับแถบอะไรสักอย่างตรงมุมบนซ้ายของสายตาก็ปรากฏขึ้นให้แจ็คเห็นในชั่วพริบตา แท่งพลังชีวิตซึ่งก่อนหน้านี้ลดจากสีเหลืองเป็นสีแดงบัดนี้เขียวสดใสชวนให้โล่งใจอย่างยิ่ง
การที่เฮดอัพ ดิสเพลย์ที่หายไปตั้งแต่รู้สึกตัวขึ้นและโผล่มาเมื่อนึกถึงมันทำให้แจ็คคิดบางอย่างออก ชายวัยสามสิบต้นในร่างหนุ่มวัยรุ่นพยายามสงบสติอารมณ์ที่กระเจิดกระเจิงจากสถานการณ์ปัจจุบัน เขาจำเป็นต้องตรวจสอบบางอย่าง และ...
วินาทีที่เขาต้องการให้มันหายไป เฮดอัพ ดิสเพลย์ก็อันตรธานไปจากลานสายตาประหนึ่งว่าไม่เคยมีอยู่มาก่อน
ใช่แล้ว ดูเหมือนเจ้าปรากฎการณ์ประหลาดนี่จะสามารถควบคุมได้ด้วยความคิดนั่นเอง
เมื่อตระหนักรู้ที่มาที่ไปแล้ว แจ็คก็เรียกเฮดอัพ ดิสเพลย์กลับมา เขาเริ่มต้นที่การตรวจสอบช่องเก็บไอเทมอันว่างเปล่า ก็ไม่ได้คาดหวังกับส่วนนี้อยู่แล้ว จากนั้นก็ปิดตารางแสดงช่องเก็บไอเทม แล้วมาให้ความสนใจกับไอคอนสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ สามอันตรงมุมขวาบนของสายตาแทน
แจ็คพบว่าไอคอนเหล่านี้คือความสามารถพิเศษหรือที่เรียกว่าสกิล ตอนที่เขาต้องการรู้รายละเอียดของสกิลบนสุดซึ่งเป็นรูปกลุ่มก้อนเมฆไม่ก็หมอกควัน ฉับพลัน ไอคอนนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นกระเด้งมาอยู่ตรงกลางกรอบการมองเห็นในสภาพโปร่งแสง และมีข้อความอธิบายสีม่วงเข้มในกรอบสีเทาอ่อนประกบข้างใต้พร้อมกับปุ่ม [ใช้สกิล]
[หมอกอเนกประสงค์(สกิลสำหรับเรียกใช้งาน) – สร้างหมอกดำลดประสิทธิภาพการมองเห็นของเป้าหมายลง 75%]
ถัดจากสกิลหมอกอเนกประสงค์ก็เป็นสกิล [แม่นยำ] ซึ่งไอคอนเป็นรูปเป้ายิงวงกลม แล้วก็สกิล [สารพัดอาวุธ] เป็นไอคอนรูปกระทะมีด้ามจับ ที่เย็บกระดาษกับสิ่ว โดยความสามารถพิเศษสองอย่างหลังเป็นสกิลแบบติดตัว ถ้าเขาเข้าใจไม่ผิดพวกมันก็น่าจะเป็นสกิลที่ทำงานตลอดเวลาด้วยตัวเองแบบที่เขาไม่จำเป็นต้องเรียกใช้ สังเกตจากรายละเอียดของทั้งสองสกิลนี้ไม่มีปุ่ม [ใช้สกิล] พ่วงมาด้วยดังเช่นสกิลหมอกอเนกประสงค์
[แม่นยำ(สกิลติดตัว) – เพิ่มความแม่นยำให้กับการขว้าง 50%]
[สารพัดอาวุธ(สกิลติดตัว) – สามารถใช้เครื่องใช้ทั่วไปแทนอาวุธได้ แต่ความรุนแรงจะขึ้นกับชนิดและวัสดุ]
บ้าชะมัด! ใช้ไม่ได้สักอย่างเลย! แจ็คตระหนักอย่างสิ้นหวัง ขณะที่เวลา ณ ขณะนั้นเหลือ 02:10
หรือเขาจะต้องตัดแขนตัดขาตัวเองกัน
เดี๋ยวก่อนนะ แจ็คหันไปทางขวาและพบกับตู้เหล็กข้างหัวเตียงอีกตู้ พื้นที่ฝุ่นจับด้านบนมีตลับสีเงินด้านสภาพบุบบี้เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนเหมือนผ่านการใช้งานมาอย่างสมบุกสมบันวางอยู่ ฝาปิดเสียหายทำให้ของข้างในหลุดกระเด็นออกมาบนตัวเขาโดยไม่ต้องพยายามเปิดเลย
ภายในตลับได้แก่ขวดแก้วขนาดเท่านิ้วก้อยบรรจุของเหลวใสสีเหลืองเจือจางแทบกลายเป็นสีขาว กระทั่งในห้องที่สว่างไสวด้วยแสงหลอดดวงเทียน แจ็คก็ยังเห็นว่าของเหลวนั้นเปล่งรัศมีเรืองรองออกมาอย่างชัดเจนเหมือนแท่งไฟทำนองนั้น
เขาค้นหาอีกสักพักเพื่อที่ตนจะไม่พลาดอะไรไป แต่นอกจากเลื่อยสนิมเขรอะกับขวดของเหลวเรืองแสงแล้วก็ไม่มีอะไรอีก อ้อ นอกจากไม้จิ้มฟันสิบกว่าแท่งนั่นแหละ ถึงตอนนี้แจ็คก็แน่ใจแล้วว่าตนมีตัวเลือกเพียงสองทางเท่านั้น ได้แก่การใช้เลื่อยตัดอวัยวะตัวเอง หรือไม่ก็ใช้ของเหลวน่าสงสัยนี่
แล้วมันใช้ยังไงล่ะ ให้หยดลงโซ่กุญแจมือหรือว่า...
"เหลืออีกหนึ่งนาที" เสียงซีดังจากลำโพง เขาสาบานว่ารู้สึกถึงความสะใจในน้ำเสียงหล่อนด้วยซ้ำ
แจ็คตาแทบถลน เนื่องจากเวลาที่เดิมเหลือ 01:37 พลันเปลี่ยนเป็น 01:00 ทันทีที่สิ้นเสียงหญิงสาว "เฮ้ย! ได้ยังไง!!!"
"ชักช้าน่ารำคาญ" ซีพูดต่อ
"ผมมีเวลาสามนาทีนี่นา!" แจ็คตะโกนลั่น เกือบเผลอบีบขวดแก้วเล็ก ๆ นั่นแตกคามือเลยทีเดียว
"ใครเป็นคนออกกฎกันแน่ ฉันหรือว่าแก?" หล่อนว่า
"นายต้องดื่มมันลงไป" เสียงผู้ชายดังขึ้นบ้าง
"ไม่ต้องไปช่วยมันหรอกน่า" ซีพูด
แจ็คมองขวดเรืองแสงอย่างระแวง จากนั้นก็ตัดสินใจได้เมื่อมองเลยไปยังเวลานับถอยหลัง เอาวะ ถ้ามัวรอจนหมดเวลาก็ตายอยู่ดี อย่างน้อยหากนี่ไม่ใช่ยาพิษละก็ เขาก็ยังมีโอกาสรอดอยู่
แจ็คกัดฝาดึงออก เขาไม่รอพิสูจน์กลิ่นว่ามันหอมหวนหรืออันตรายขนาดไหนรีบกระดกลงคอทันทีด้วยกลัวว่าหากชักช้ากำลังใจของตนอาจลดลงจนไม่กล้าดื่มอีก
จากนั้นบางสิ่งก็เกิดขึ้นกับร่างกายของเขา


## ตอนที่ 7: ความสามารถ 25%

เรื่องรสชาติน่ะแย่มาก แต่ที่โหดจริง ๆ อยู่ที่ผลกระทบหลังจากไหลมาอยู่ในกระเพาะแล้วต่างหาก
ความเจ็บปวดประหนึ่งเซลล์ทุกเซลล์พยายามแยกจากกันยังไงยังงั้น ความทรมานจากการฉีดขาดเกิดขึ้นในทุกอณู ฉีกขาด จากนั้นเย็บตัวมันเองกลับเข้าไปใหม่ในชั่วพริบตา แจ็คไม่รู้ว่าเป็นเพราะคลื่นความรวดร้าวที่ระเบิดออกอย่างเฉียบพลันทับโถมลงมามากเกินไปหรือไม่ เขาถึงเห็นสิ่งที่อาจเรียกได้ว่าเป็นภาพลวงตาวินาทีที่ตัวเขาสลายเป็นกองของเหลวเละ ๆ บนเตียงเน่า ๆ นี่ก่อนจะกลับคืนเป็นเด็กหนุ่มมาดผีดูดเลือดอีกครั้ง เท่าที่รู้ก็คือ เขากะพริบตาปริบ ความเจ็บปวดทิ้งร่างเงาของมันไว้ประหนึ่งรอยประทับบนผืนทราย ไม่ได้หายไปดื้อ ๆ ทว่าก็หลงเหลือเพียงน้อยนิดเหลือเชื่อตรงข้ามกับตอนที่มันมาเยือน
เหนือขึ้นไปในบานกระจก เดิมก็ว่าซีดเซียวหนักแล้วนะ เด็กหนุ่มผมดำที่จ้องตอบกลับมาดูราวกับจะจางหายไปยังไงยังงั้น ร่างกายชุ่มเหงื่ออย่างกับเพิ่งวิ่งไกลสัก 10 กิโลเมตรมาหมาด ๆ ก็ไม่ปาน ทำเอาผ้าคลุมเตียงสีสกปรกถึงกับเปียกโชกเลยทีเดียว
[เรียนรู้สกิลใหม่ – สกิลติดตัว มินิแฮกเกอร์]
ข้อความข้างต้นกะพริบตรงหน้าครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นภาพตัวล็อคแม่กุญแจเปิดอ้าอยู่ข้าง ๆ หน้ากากกับหมวกที่ชวนให้นึกถึงหัวขโมยในการ์ตูนเก่า ๆ กับข้อความแสดงรายละเอียดความสามารถ
[มินิแฮกเกอร์(สกิลติดตัว) – โอกาสปลดล็อคโดยไม่ต้องใช้ลูกกุญแจ 25% อัตราความสำเร็จแปรผกผันกับความซับซ้อนของตัวล็อค]
ในเมื่อเป็นสกิลติดตัวก็แปลว่ามันทำงานตลอดเวลา พูดง่าย ๆ ก็ทุกครั้งที่เขาพยายามจะปลดล็อคอะไรสักอย่างนั่นแหละ แจ็คหันไปคว้ากุญแจมือเขย่า กระนั้นก็กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บัดซบ...
เวลาที่เหลือ 00:42
ตอนนั้นเอง แจ็คพลันคิดบางอย่างออก เขาหยิบไม้จิ้มฟันบนตู้หัวเตียงทางขวามาทั้งกำ พวกมันถูกนำมาไว้ที่นี่ก็ด้วยเหตุผลบางอย่างเหมือนของชิ้นอื่นอย่างเลื่อยกับของเหลวเรืองแสงในตลับบุบบี้นั่นแหละ ต่างมีบทบาทในเกมวิปริตนี่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง คำพูดของซีแวบเข้ามาในความคิดชั่วขณะหนึ่ง หล่อนบอกว่าได้ทิ้งหนทางที่เขาจะรอดออกจากห้องนี่โดยครบสามสิบสองไว้ที่ตู้ข้างเตียง
หวังว่าจะใช่นะ
แจ็คแหย่ปลายไม้จิ้มฟันแท่งหนึ่งลงในช่องเสียบกุญแจ ซึ่งความจริงเขาก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเหมือนกัน ทว่าทันทีที่ปลายแท่งไม้สัมผัสกับกลไกโลหะด้านใน ประกายไฟก็ปะทุขึ้นฉับพลันพร้อมกับไม้จิ้มฟันในมือแตกเป็นผุยผง วินาทีเดียวกันนั้นเขาเห็นตัวเลขสีแดงปรากฏขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะหายไป
13%
ด้วยความมั่นใจว่ามาถูกทางแล้ว แจ็คต้องคุมมือที่สั่นเทาด้วยความลิงโลดระคนหวาดหวั่นหยิบไม้จิ้มฟันแท่งใหม่ขึ้นมาเสียบลงในรูกุญแจมือ ประกายไฟสว่างวาบขึ้นอีก
17%... 24%... 2%... 11%... 75%...
เสียงกริ๊กดังขึ้นทันทีที่ตัวเลขเป็นสีเขียว ตัวล็อคกุญแจมือกระเด้งเปิดออกทั้งสองข้างปลดปล่อยแขนซ้ายให้เป็นอิสระราวกับปาฏิหาริย์ทั้งที่เขาก็ไม่ได้ทำมากไปกว่าใช้ไม้แตะกลไกข้างในเท่านั้น แจ็คลุกขึ้นนั่ง กระชากเทปกาวที่เชื่อมสายไฟอะไรสักอย่างจากหัวเตียงมาติดข้อมือออก มองข้ามอาการเจ็บปวดบริเวณท้องเอนตัวไปหาพันธนาการที่ยังเหลืออยู่อีกแห่งตรงข้อเท้า เขาเหลือเวลาไม่ถึง 20 วินาทีที่จะปลดกุญแจมือที่ล่ามข้อเท้าอยู่
ไม้จิ้มฟันที่เหลือทั้งหมดไม่มีแท่งไหนเลยที่ทำเปอร์เซ็นต์สำเร็จสูงเพียงพอ เวลานับถอยหลังกระทั่งเหลือแค่ 15 วินาทีตอนที่แท่งไม้เล็ก ๆ แท่งสุดท้ายสลายเป็นฝุ่น แจ็คพยายามค้นหาของที่พอมาใช้แทนกันได้ทว่าก็ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง เขาถึงกับลองแหย่เล็บตัวเองเข้าไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนส่วนหนึ่งของร่างกายตัวเองจะไม่เข้าเงื่อนไขการใช้สกิลอัตโนมัตินี้
งั้นเสื้อผ้าล่ะ ...ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อเขาพับชายเสื้อเสียบลงในรูกุญแจ
"โอเค อย่าเพิ่งสติแตกไป" แจ็คบอกตัวเอง บางทีสกิลนี้อาจต้องการวัตถุลักษณะเป็นของแข็ง ถ้าไม่ใช่ไม้จิ้มฟัน ที่นี่เขายังเหลืออะไรอีก
เจ็ดวินาที...
เลื่อย! ไม่แน่ว่าเขาอาจถอดใบเลื่อยออกมา... แจ็คล้มหงายหลัง เอี้ยวตัวกลับไปคว้าเลื่อย ตั้งใจจะถอดใบลักษณะเป็นแผ่นแบนยาวซึ่งน่าจะแหย่ส่วนปลายเข้าไปแตะแท่งกลไกในรูกุญแจมือได้
หกวินาที...
กลับกลายเป็นว่าเขาไม่สามารถถอดใบเลื่อยออกจากเหล็กยึดได้อย่างน้อยก็ภายในไม่กี่วินาทีข้างหน้า
ห้าวินาที...
เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะวาย แม้จะตั้งใจไม่สนใจเวลาเพื่อคงสติเอาไว้ กระนั้นราวกับตัวเลขนับถอยหลังที่ก่อนหน้านี้เงียบกริบจู่ ๆ ก็ส่งเสียงดัง 'ตึง' ทุกครั้งที่เลขหลักสุดท้ายเกิดการเปลี่ยนแปลง
"บ้าชะมัด!" เขาร้อง สิ้นหวังจนมือไม้สั่นไม่หยุด วูบหนึ่งที่ความโกรธทำให้เขาหยุดพยายามในสิ่งที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แจ็คร้องลั่น ทุบด้ามเลื่อยกับกุญแจมือสุดแรง ครั้งแรกนั้นเกิดตัวเลข 10% ขึ้นทว่าเขาไม่สนใจ แต่แล้วครั้งต่อมา เลข 26% สีเขียวก็กระพริบพร้อมกุญแจมือที่ข้อเท้าปลดตัวมันเองออก
อย่างนี้ก็ได้ด้วยเรอะ
กระนั้นแจ็คก็ไม่เหลือเวลาไม่ว่าจะสำหรับความประหลาดใจ ดีใจหรือโล่งอก นาฬิกานับถอยหลังมาถึง 2 วินาที เขากระโจนลงจากเตียงพุ่งไปยังประตูโดยหวังว่าคงไม่ต้องใช้สกิลมินิแฮกเกอร์อีก ซึ่งก็โชคดีที่เขาสามารถจับลูกบิดกระชากเปิดได้เลย แจ็คปิดประตูโครมวินาทีเดียวกับที่เวลาหมดลงพอดิบพอดีก่อนจะเสียหลักล้มใส่ผนังคอนกรีตสกปรก
แจ็คพบว่าตัวเองมาอยู่บนทางแคบ ๆ มีหน้าต่างเรียงเป็นตับตลอดแนวกำแพงด้านหนึ่ง พื้นกระเบื้องยางลายตารางหมากรุกสีเขียวซีดกับดำปกคลุมด้วยเศษปูน ก้อนหิน ขยะจำพวกขวดแก้ว กล่องโฟมบรรจุอาหารแล้วก็เข็มฉีดยาใช้แล้ว เศษกระจกกระจายเกลื่อนจากหน้าต่างซึ่งไม่มีบานใดอยู่ในสภาพดีเลย ฝ้าเพดานทะลุหายไปบ้าง เผยท่อขึ้นสนิมไม่น้อยกว่า 10 สายทอดเรียงแผ่เป็นแพ ถ้าให้บรรยายละก็ ทางเดินนี้เหมือนกับเส้นทางในอาคารร้างตามหนังสยองขวัญจำพวกโรงพยาบาลไม่ก็อพาร์ทเม้นท์ราคาถูกยังไงยังงั้น ดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางวันเลยไม่ค่อยชวนสะพรึงเท่าไหร่
ไม่มีทางหนีอื่นนอกจากตรงไปข้างหน้าเท่านั้น สุดทางด้านหนึ่งเป็นประตูบานใหญ่คล้องโซ่เส้นหนา หน้าต่างแต่ละบานติดเหล็กดัดที่แม้จะเก่าแต่ก็ยังดูแข็งแรง แจ็คก้มลงหยิบท่อนเหล็กซึ่งเคยเป็นขาเก้าอี้มาก่อนมาถือให้อุ่นใจ รอยสีน้ำตาลแห้งติดพื้นเป็นทางราวกับเคยมีใครลากบางสิ่งเปียกชุ่มผ่านทางเดินนี้ไปนับครั้งไม่ถ้วนดูเป็นลางร้ายชอบกล
แจ็คนึกถึงสกิลสารพัดอาวุธของตน และหวังว่ามันจะมากพอช่วยให้สามารถใช้ท่อนเหล็กต่างอาวุธได้จริง ๆ เพราะหากจะให้พูดละก็ ตลอดชีวิตที่ผ่านมานั้น เขาไม่เคยมีเรื่องกับใครเลยสักครั้ง ต่อให้ย้อนกลับไปสมัยเรียนไฮสคูลที่รอบตัวมีแต่พวกเด็กเดนเหลือขอก็เถอะ
แจ็คค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้ายังประตูสุดทางตรงข้ามกับบานที่ถูกปิดตาย เส้นทางบังคับให้ต้องเลี้ยวและมุ่งตรงไปเรื่อย ๆ จากนั้นไม่นานนัก เขาก็มาจนถึงห้องกว้างขวางสว่างไสวจากแสงแดด ที่ซึ่งมีใครบางคนกำลังรอเขาอยู่
จากอุบัติเหตุสยองเหนือธรรมชาติส่งผลให้วิญญาณของแจ็ค เวลลิงตันกระเด็นข้ามไปยังโลกแห่งฝันร้ายพร้อมกับพลังพิเศษ

เพียงแต่โอกาสครั้งที่ 2 นี้กลับพ่วงภารกิจฆ่าตัวตายที่ต่อให้ผู้มีพลังพิเศษเองก็ไม่แน่ว่าจะสามารถเอาชีวิตรอดไปได้ นอกเสียจากจะเด็ดหัวพราโซซินสำเร็จเท่านั้น!