พู่กันดาวินชี: บันทึกอัจฉริยะที่เกิดใหม่ในต่างโลก
TOBEDIEX
## ตอนที่ 1 – หมึกสุดท้าย...สู่ร่างใหม่ในโลกพิศวง

เปลวเทียนริบหรี่ในห้องทำงานใต้หลังคา ณ ปราสาทคลูซ์ ลูเซ่ สะท้อนแววตาอิดโรยของบุรุษผู้ถูกขนานนามว่า "อัจฉริยะแห่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยา" ลมหายใจของ เลโอนาร์โด ดา วินชี แผ่วระรินราวกับจะมอดดับไปพร้อมแสงเทียน ร่างกายที่เคยเปี่ยมด้วยพลังและความคิดสร้างสรรค์อันไร้ขีดจำกัด บัดนี้สั่นเทาอย่างอ่อนแรงบนเตียงที่รายล้อมไปด้วยม้วนกระดาษ ภาพร่าง และกลไกจำลองขนาดเล็ก – ประจักษ์พยานแห่งชีวิตที่อุทิศให้กับการค้นคว้าและประดิษฐกรรม
บนตักของเขา คือแผ่นหนังแกะผืนสุดท้าย มือเหี่ยวย่นแต่ยังคงมั่นคงด้วยเจตจำนงสุดท้าย ประคองปากกาขนนกจุ่มลงในขวดหมึกที่เกือบแห้งขอด เขาไม่ได้กำลังออกแบบเครื่องจักรสงคราม หรือรังสรรค์ภาพเหมือนอันเลื่องชื่อ หากแต่เป็นภาพฝัน – “โลกอุดมคติ” ที่ซึ่งเหตุผลและศิลปะจะหลอมรวมมวลมนุษย์เป็นหนึ่งเดียว
“หากเพียง…หากเพียงข้ายังมีเวลาอีกสักนิด…” เสียงกระซิบแหบพร่า “ข้าจะวาดโลกที่ไม่มีการนองเลือด…โลกที่ความรู้คือแสงสว่างนำทาง…ไม่ใช่ความหวาดระแวงและความเกลียดชัง…”
หยดหมึกสุดท้าย…หยดเดียวที่เหลืออยู่ ถูกปาดลงบนผืนหนังเป็นเส้นสายแห่งความหวังสุดท้าย
พรึ่บ!
ไม่ใช่เสียงเทียนดับ
ไม่ใช่เสียงลมหายใจที่หยุดลง
แต่เป็นโลกทั้งใบที่พลันมืดสนิทราวกับถูกกลืนกิน…
ความหนาวเย็นเฉียบพลันแทรกซอนผ่านทุกอณู ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้ามาแทนที่เสียงนาฬิกาและเสียงลมหายใจของตนเอง ความรู้สึกไร้น้ำหนักราวกับล่องลอยในความว่างเปล่า ก่อนที่สัมผัสแรกจะกระแทกเข้าสู่โสตประสาท
ตู้มมมมม! เปรี้ยง! ครืนนนน!
เปลือกตาที่หนักอึ้งของดา วินชีเปิดขึ้นสู่ภาพที่เหนือจินตนาการ ท้องฟ้าไม่ใช่สีครามที่คุ้นเคย แต่เป็นสีม่วงอมแดงฉาน ประดับด้วยดวงอาทิตย์ถึงสองดวง – ดวงหนึ่งสีทองเจิดจ้า อีกดวงเป็นสีเลือดน่าหวาดหวั่น เศษซากโครงสร้างโลหะขนาดมหึมาลอยคว้างอยู่เบื้องบนราวกับสุสานลอยฟ้า เงาดำทะมึนของบางสิ่งบางอย่างที่คล้ายปีกขนาดใหญ่โบยบินตัดผ่านกลุ่มควันสีดำหนาทึบ
กลิ่นไหม้ กลิ่นดินปืน และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในอากาศ เสียงกรีดร้องโหยหวน เสียงคำรามของอสูรที่ไม่เคยได้ยิน และเสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนผืนดินดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
เขานอนอยู่บนพื้นดินที่แตกระแหง ความรู้สึกแรกที่ชัดเจนคือพละกำลังอันน่าประหลาดใจที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง มันไม่ใช่แค่ความตื่นตัวของสติปัญญา แต่เป็นความแข็งแรงของกล้ามเนื้อที่เขาหลงลืมไปนานนับทศวรรษ
ดา วินชีพยุงกายลุกขึ้น ไม่ใช่ด้วยความทุลักทุเลเหมือนชายชราที่ใกล้ฝั่ง แต่เป็นความคล่องแคล่วของเด็กหนุ่มที่เปี่ยมด้วยพลัง เขาก้มมองมือของตนเองที่ยันพื้นอยู่ นิ้วเรียวยาว ผิวหนังตึงกระชับ ปราศจากรอยเหี่ยวย่นหรือจุดด่างดำแห่งวัยชราที่เขาคุ้นเคย เสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็แปลกตา เป็นอาภรณ์เรียบง่ายแต่ดูทนทานซึ่งไม่ใช่ของเขาอย่างแน่นอน
"นี่มัน... ร่างกายนี้..." เขาลูบไล้แขนของตนเอง สัมผัสได้ถึงความกระชับของกล้ามเนื้อและความยืดหยุ่นของผิวพรรณที่อ่อนเยาว์ ความทรงจำสุดท้ายคือลมหายใจที่รวยรินในร่างชรา แต่บัดนี้ เขากลับอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มอายุราวสิบแปดหรือยี่สิบปี!
สนามรบ…นี่คือสนามรบอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ไม่ใช่สงครามที่เขารู้จัก ไม่ใช่โลกที่เขาเคยอาศัย และที่สำคัญ...ไม่ใช่ร่างกายของเขา
มือของเขาว่างเปล่า…ตามสัญชาตญาณ เขาคลำหาปากกาและสมุดบันทึกคู่ใจ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับไม่ใช่กระดาษหรือด้ามปากกาไม้
สิ่งหนึ่งปรากฏขึ้นในมือขวาของเขาอย่างนุ่มนวลราวกับก่อตัวขึ้นจากอากาศธาตุ มันคือพู่กันด้ามทองคำสลักเสลาลวดลายวิจิตร ปลายขนพู่กันสีขาวนวลเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ อบอุ่นราวกับแสงอาทิตย์ยามเช้า มันพอดีกับอุ้งมือของเขาอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายมาเนิ่นนาน
ความตื่นตระหนกที่ควรจะถาโถมเข้ามากลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด จิตใจของอัจฉริยะเริ่มประมวลผลความเป็นไปได้นับล้านในเสี้ยววินาที แม้จะอยู่ในร่างใหม่ที่เยาว์วัย แต่สติปัญญาและประสบการณ์กว่าเจ็ดทศวรรษยังคงอยู่ครบถ้วน
“นี่มัน… ของขวัญจากพระเจ้า? ปาฏิหาริย์? หรือว่า… ผลลัพธ์จากหยดหมึกสุดท้ายนั่น? การเกิดใหม่...ในร่างนี้?”
ยังไม่ทันที่ความคิดจะตกผลึก เสียงคำรามอันดุดันก็ดังแหวกอากาศเข้ามาใกล้ ร่างมหึมาของเครื่องจักรสงครามสี่ขา รูปร่างคล้ายแมงมุมกลขนาดเท่าบ้าน เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ตรงมายังจุดที่เขายืนอยู่ ปากกระบอกปืนใหญ่ที่ส่วนหัวของมันกำลังหมุนและล็อกเป้ามาที่เขา เปลวไฟเริ่มก่อตัวที่ปลายกระบอก!
สัญชาตญาณสั่งให้หลบหนี แต่ดา วินชีกลับยืนนิ่ง เขายกพู่กันทองคำในมือขึ้น ดวงตาจับจ้องไปยังอสูรจักรกลตรงหน้า ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงสมาธิอันแน่วแน่ของศิลปินผู้กำลังจะรังสรรค์ผลงานชิ้นเอก และความแม่นยำของนักประดิษฐ์ผู้เข้าใจในทุกกลไก พลังกายที่คืนกลับมาราวปาฏิหาริย์ทำให้เขายืนหยัดได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น
เขาไม่ได้วาดลงบนผืนผ้าใบ…แต่ตวัดพู่กันไปในอากาศ!
หมึกสีทองเรืองรองพวยพุ่งจากปลายพู่กัน ก่อเกิดเป็นเส้นสายและรูปทรงกลางอากาศธาตุอย่างน่าอัศจรรย์ มันคือภาพร่างสามมิติที่จับต้องได้! เฟือง… ท่อแรงดัน… ปีกเหล็กกล้าแบบออร์นิทอปเตอร์ที่เขาเคยออกแบบไว้… และปืนใหญ่น้ำแรงดันสูงที่ดัดแปลงจากระบบชลประทาน! ทุกองค์ประกอบถูก "วาด" ขึ้นด้วยความเร็วและความแม่นยำระดับอัจฉริยะ แต่ละเส้นสาย แต่ละชิ้นส่วน ประกอบรวมกันเป็นกลไกบินได้ที่ซับซ้อนแต่สมบูรณ์แบบ
ฟึ่บ!
สิ่งประดิษฐ์จากจินตนาการพลันมีชีวิต! มันทะยานขึ้นจากพื้น เศษดินกระจาย ปีกเหล็กกระพือด้วยพลังมหาศาล พุ่งเข้าปะทะกับอสูรจักรกลด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อ
ตูมมมมมมม!!!
กระสุนน้ำแรงดันสูงจากสิ่งประดิษฐ์ของดา วินชี ฉีกกระชากเกราะของอสูรจักรกลราวกับกระดาษ แรงระเบิดจากภายในตัวมันเองกลืนร่างศัตรูจนสิ้นซาก เหลือเพียงเศษโลหะที่ลุกไหม้และควันดำโขมง
ดา วินชีลดพู่กันลง หอบหายใจเล็กน้อย มองผลงานชิ้นแรกในโลกใหม่ด้วยแววตาที่เปล่งประกายด้วยความเข้าใจระคนตื่นตะลึง
"พู่กันที่วาดทุกสิ่งให้เป็นจริง… พลังในการสร้างโลกที่ข้าเคยเพียงฝันถึง… โลกที่ยังไม่มีใครกล้าเชื่อว่ามันจะมีอยู่ได้..."
เขากวาดสายตามองสนามรบที่ยังคงคุกรุ่นด้วยไฟสงคราม เสียงร้องคร่ำครวญ และความตายที่ดาหน้าเข้ามาไม่หยุดหย่อน ก่อนจะเอ่ยกับตนเองด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย หากแต่แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของชายผู้มีสติปัญญาของปราชญ์ในร่างของคนหนุ่ม
"ถ้าโลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นด้วยการทำลายล้างและการเข่นฆ่า… เช่นนั้น ข้า เลโอนาร์โด ดา วินชี ก็จะ 'วาด' โลกใบใหม่ขึ้นมาแทนที่มัน… ด้วยสองมือและพู่กันด้ามนี้ของข้าเอง!"


## ตอนที่ 2 – วายุแห่งดาบคู่และคำพยากรณ์

เปลวควันจากซากอสูรจักรกลที่เพิ่งถูกพู่กันทองคำของเขาสยบยังคงลอยอ้อยอิ่งบดบังทัศนียภาพบางส่วนของท้องฟ้าสีม่วงอมแดงฉาน เลโอนาร์โด ดา วินชี ยืนหอบเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงพลังงานที่ถูกดึงออกไปจากกาย ทว่าความกระปรี้กระเปร่าของร่างหนุ่มยังคงไหลเวียนอย่างน่าอัศจรรย์ เขากำลังจะก้มลงสำรวจสิ่งที่ตนเองเพิ่ง "วาด" ขึ้นมาอย่างละเอียด ทว่าสัญชาตญาณที่ถูกลับคมมาตลอดชีวิตนักประดิษฐ์และนักสังเกตการณ์ชั้นครู กรีดร้องเตือนถึงภยันตรายระลอกใหม่ที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากด้านข้าง – ไม่ใช่เสียงโลหะหนักอึ้งของเครื่องจักร แต่เป็นเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของมนุษย์ผู้เชี่ยวชาญการซ่อนเร้น
ฉับพลัน! ก่อนที่ดา วินชีจะทันได้ยกพู่กันทองคำในมือขึ้นเตรียมพร้อม เงาร่างหนึ่งก็พุ่งปราดเข้ามาจากทางขวาด้วยความเร็วประดุจลมพายุ ผมยาวสีแดงเพลิงราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชนสะบัดเป็นทางตามการเคลื่อนไหว ร่างนั้นเล็กบางกว่าที่คาด แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังและความคล่องแคล่วอันน่าทึ่ง
"เคร้ง! เคร้ง! ฉัวะ!"
เสียงโลหะกระทบกันแหลมเล็กและเกรี้ยวกราดดังขึ้นพร้อมประกายไฟ หญิงสาวผู้มาใหม่ในชุดเกราะหนังฟอกสีเข้มที่กระชับพอดีตัว เคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหวแต่หนักแน่น ดาบคู่สั้นสะท้อนแสงแวววับในมือทั้งสองข้างของเธอ ถูกตวัดปัดป้องและตอบโต้การโจมตีจากกลุ่มคนลึกลับในชุดคลุมสีมอซอที่ปิดบังใบหน้าจนมิดชิด พวกมันมีจำนวนสามคน อาวุธในมือคือมีดสั้นโค้งและดาบเล่มบางที่จู่โจมด้วยความเร็วสูง หวังผลสังหาร
ดา วินชี ยืนนิ่ง จับจ้องการต่อสู้อันดุเดือดเบื้องหน้าด้วยสายตาของนักวิเคราะห์ เขาสังเกตเห็นท่วงท่าการใช้ดาบของหญิงสาว มันไม่ใช่แค่ความดุดัน แต่แฝงไว้ด้วยความแม่นยำและประสิทธิภาพ ทุกการเคลื่อนไหวถูกคำนวณมาอย่างดี ราวกับนักเต้นระบำมรณะ ดวงตาของเธอที่เหลือบมองลอดผ่านปอยผมสีแดงเพลิงนั้นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แฝงแววสังหารอันเฉียบขาด
การปะทะกินเวลาเพียงชั่วอึดใจ หญิงสาวผมแดงเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่าฝ่ายตรงข้ามอย่างเห็นได้ชัด ดาบเล่มหนึ่งของเธอปัดป้องมีดสั้นที่พุ่งเข้าหาลำคอ อีกเล่มหนึ่งตวัดกรีดเข้าที่แขนของนักฆ่าคนหนึ่งจนมันร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่เท้าของเธอจะเตะเข้าที่ข้อพับของอีกคนจนเสียหลักล้มลง แล้วดาบเล่มเดิมก็จ้วงแทงซ้ำอย่างไม่ลังเล
เมื่อเห็นพรรคพวกถูกจัดการไปสองคน นักฆ่าคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็ตระหนักถึงความเสียเปรียบ มันเหลือบมองมาทางดา วินชี ซึ่งยืนนิ่งราวกับรูปสลัก ด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจถอยหนีอย่างรวดเร็ว มันกระโดดหลบดาบของหญิงสาวที่ฟาดตามมา แล้วสบถด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น "ชิ! เกือบจะได้สังหาร 'ผู้ถูกเลือก' แล้วเชียว!" สิ้นเสียง มันก็กลืนหายไปในเงามืดของซากปรักหักพัง ทิ้งไว้เพียงคำพูดปริศนาที่ก้องอยู่ในโสตประสาทของดา วินชี
หญิงสาวผมแดงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง หอบหายใจถี่รัวแต่ยังคงคุมเชิงระวังภัยรอบด้าน เมื่อแน่ใจว่าศัตรูหนีไปแล้วจริงๆ เธอจึงค่อยๆ ลดดาบคู่ลง ใบหน้าเรียวเล็กใต้ผมสีเพลิงนั้นยังคงเรียบเฉย แววตาเลือดเย็นคู่เดิมหันมาจับจ้องดา วินชี อย่างประเมิน เธอกวาดตามองซากอสูรจักรกลขนาดมหึมาที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล ก่อนจะหันกลับมามองเขาอีกครั้ง เสื้อผ้าแปลกตาและท่าทางที่ดูสับสนแต่ก็สงบนิ่งของเขาทำให้เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ท่านเป็นใคร?" น้ำเสียงของเธอห้าวเล็กน้อย แต่แฝงความเฉียบขาด "แล้วไอ้เศษเหล็กนั่น... ท่านเป็นคนจัดการมันเองรึ?"
ดา วินชี กำลังจะเอ่ยปากตอบ แต่หญิงสาวกลับขยับตัวอย่างรวดเร็ว "ตอนนี้ไม่มีเวลามาซักถาม! ที่นี่ไม่ปลอดภัยอย่างแรง พวกมันอาจจะย้อนกลับมาอีก หรือมีพวกอื่นตามมาก็ได้ รีบตามข้ามา!" เธอไม่รอคำยืนยัน แต่หันหลังแล้วเริ่มออกวิ่งทันที การเคลื่อนไหวของเธอยังคงรวดเร็วและเงียบกริบ
แม้จะเต็มไปด้วยคำถามและความสับสนเกี่ยวกับสถานการณ์และโลกใบใหม่นี้ สัญชาตญาณของ ดา วินชี บอกว่าหญิงสาวร่างบางแต่แฝงความแข็งแกร่งเกินตัวคนนี้คือทางรอดเดียวของเขาในตอนนี้ เขาจึงตัดสินใจออกวิ่งตามเธอไปในทันที
ทั้งสองวิ่งลัดเลาะไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างโลหะและก้อนหินขนาดใหญ่ ภูมิประเทศรอบตัวดูแห้งแล้งและอันตราย มีควันไฟลอยอ้อยอิ่งในหลายจุด ดา วินชี พยายามปรับลมหายใจให้เข้ากับความเร็วของหญิงสาว ขณะเดียวกันก็ใช้สมองอัจฉริยะของเขาบันทึกทุกรายละเอียดที่เห็น
"เดี๋ยวก่อน!" ดา วินชี เอ่ยขึ้น ขณะที่พวกเขาวิ่งผ่านช่องแคบระหว่างกำแพงที่พังทลาย "อย่างน้อยช่วยบอกข้าได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่? ที่นี่คือที่ไหนกันแน่? แล้ว... 'ผู้ถูกเลือก' ที่คนพวกนั้นพูดถึงหมายความว่าอย่างไร?"
หญิงสาวที่เขารู้ชื่อในเวลาต่อมาว่า "เคียน่า" เหลือบมองเขาแวบหนึ่งด้วยความประหลาดใจระคนสงสัยกับคำถามที่ดูเหมือนคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย "ท่านมาจากไหนกันแน่ ถึงได้ถามคำถามเหมือนเด็กหลงทางเช่นนี้?" เธอกล่าวพลางเร่งฝีเท้า "ที่นี่คือ 'แอชฟอลล์' ดินแดนที่เหลือแต่เถ้าถ่านจาก 'สงครามจักรกล' ที่ไม่มีวันจบสิ้น... ส่วนเรื่อง 'ผู้ถูกเลือก'..." เคียน่าเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจ "มันเป็นแค่ตำนานไร้สาระที่พวกคลั่งลัทธิจักรกลงมงายกัน... แต่ดูจากการที่พวกนักฆ่านั่นตามล่าท่าน... วันนี้มันอาจจะไม่ใช่แค่ตำนานอีกต่อไปแล้วก็ได้" แววตาเลือดเย็นของเธอจับจ้องมาที่ดา วินชีอย่างมีความหมาย ทำให้เขารู้สึกถึงความสำคัญบางอย่างที่ตนเองอาจแบกรับไว้โดยไม่รู้ตัว
เคียน่าอธิบายต่อขณะที่ยังคงวิ่งนำทาง "โลกของเรากำลังล่มสลายด้วยน้ำมือของ 'จักรวรรดิเครื่องจักรกลเนบิวลา' พวกมันคืออสูรร้ายที่ต้องการกลืนกินทุกสิ่งด้วยเทคโนโลยีจักรกลอันน่าสะพรึงกลัว อสูรแมงมุมยักษ์ที่ท่านเพิ่งจัดการไปนั่นก็เป็นแค่ทหารเลวตัวหนึ่งของพวกมันเท่านั้น พวกเรา 'สหพันธรัฐอิสระ' คือกลุ่มคนที่ยังเหลือรอดและต่อต้านพวกมันสุดกำลัง"
ในที่สุด หลังจากวิ่งฝ่าอันตรายมาได้ระยะหนึ่ง เคียน่าก็ชะลอฝีเท้าลงเบื้องหน้าสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหมู่บ้านหรือค่ายอพยพขนาดย่อม มันถูกสร้างขึ้นอย่างหยาบๆ โดยใช้เศษโลหะแหลมคมและก้อนหินขนาดใหญ่เป็นกำแพงป้องกัน มีหอสังเกตการณ์เล็กๆ ตั้งอยู่ประปราย ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่เขตป้องกัน ผู้คนหลายสิบคน ทั้งชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเก่าคร่ำคร่า หญิงชรา และเด็กเล็ก ต่างหันขวับมามองผู้มาใหม่ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความเหนื่อยล้า ดาบ หอก และอาวุธทำมือทุกชนิดถูกยกชี้มาทางดา วินชีในทันที พร้อมเสียงตวาดข่มขู่
"หยุดอยู่ตรงนั้น! เจ้าคนแปลกหน้า!" เสียงแหบพร่าของชายสูงวัยคนหนึ่งตะโกนขึ้น
"ใจเย็นก่อนทุกท่าน!" เคียน่าก้าวออกมายืนขวางหน้าดา วินชี ยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ "เขามากับข้า"
แม้คำพูดของเคียน่าจะทำให้หลายคนลดอาวุธลง แต่สายตาที่จ้องมองมายังดา วินชีก็ยังคงเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ
"ข้าพาคนผู้หนึ่งมา" เคียน่าหันไปพูดกับชายสูงวัยคนเดิมที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำของที่นี่ "เขาอาจจะ... พิเศษกว่าที่เราคิด" เธอกล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่แฝงนัยยะบางอย่าง ก่อนจะพยักพเยิดให้ดา วินชีตามเธอเข้าไปด้านใน ทิ้งให้เขาต้องเผชิญหน้ากับสายตาอยากรู้อยากเห็นและแรงกดดันจากกลุ่มผู้รอดชีวิตแห่งโลกพิศวงนี้ พร้อมกับปมปริศนาของคำว่า "ผู้ถูกเลือก" ที่หนักอึ้งขึ้นทุกขณะ


## ตอนที่ 3 – เสียงกระซิบในเถ้าถ่าน

ภายใต้การนำของเคียน่า และการจับตามองอย่างไม่วางตาจากเอลดริน ผู้อาวุโสผู้กุมชะตาของหมู่บ้าน "เถ้าธุลี" เลโอนาร์โด ดา วินชี ได้รับอนุญาตให้พักพิงในกระท่อมหลังเล็กที่ปลูกสร้างอย่างหยาบๆ ตรงสุดขอบเขตชุมชน แม้จะรอดพ้นจากวงล้อมอาวุธที่พร้อมจะทิ่มแทงได้ทุกเมื่อ แต่ไอเย็นแห่งความหวาดระแวงยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ชาวบ้านส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงที่จะสบตากับเขาโดยตรง คำพูดทักทายมีน้อยเต็มที ส่วนใหญ่เป็นเพียงการเหลือบมองอย่างรวดเร็วแล้วรีบเดินจากไป
เคียน่า หญิงสาวผมแดงผู้ช่วยชีวิตเขากลายเป็นเสมือนผู้คุมและผู้เชื่อมต่อเพียงหนึ่งเดียว เธอนำอาหารและน้ำมาให้วันละสองครั้ง พร้อมกับอธิบายกฎระเบียบคร่าวๆ และสภาพความเป็นอยู่ของหมู่บ้านให้เขาฟัง น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉย แววตาเลือดเย็นคู่นั้นฉายแววสงสัยใคร่รู้มากกว่าจะเป็นมิตร แต่ดา วินชีสัมผัสได้ว่าเธอไม่ได้มีเจตนาร้าย เพียงแต่กำลังประเมินเขาอย่างถี่ถ้วน
ดา วินชีใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสังเกตการณ์อย่างเงียบงัน สมองของอัจฉริยะแห่งยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน เขาพยายามทำความเข้าใจวิถีชีวิตที่แปลกประหลาดของผู้คนในโลกใบนี้ ความยากลำบากที่พวกเขาต้องเผชิญในแต่ละวัน และโครงสร้างทางสังคมอันเรียบง่ายแต่ซับซ้อนของหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนปากเหวแห่งความพินาศนี้ สมุดบันทึกในจินตนาการของเขาเต็มไปด้วยภาพร่าง ข้อสังเกต และคำถามที่รอวันคลี่คลาย
ไม่นานนัก ดา วินชีก็เริ่มสัมผัสได้ถึงปัญหาที่กัดกินชุมชนแห่งนี้อย่างช้าๆ เขาสังเกตเห็นผู้คนจำนวนไม่น้อย ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ มีอาการไอเรื้อรัง ใบหน้าซีดเซียว บางคนมีบาดแผลที่ดูอักเสบบวมแดง และหลายคนดูอ่อนเปลี้ยเพลียแรงเกินกว่าวัย ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลพวงมาจากสภาพแวดล้อมที่โหดร้าย ธุลีพิษที่ลอยปะปนในอากาศ การขาดแคลนอาหารที่มีคุณค่า และการปะทะกับอสูรจักรกลของจักรวรรดิเนบิวลาที่เกิดขึ้นเป็นระยะ
เสียงครวญครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากกระโจมขนาดใหญ่กว่าหลังอื่น ซึ่งใช้เป็นสถานพยาบาลชั่วคราว ยิ่งตอกย้ำภาพความทุกข์ทรมาน เขาเห็นหญิงชราคนหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งประสบการณ์ กำลังสาละวนกับการบดสมุนไพรและต้มยาในหม้อดินเผาเก่าคร่ำคร่า เธอคือ "ผู้เยียวยา" ประจำหมู่บ้าน ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยด้วยทรัพยากรที่มีอยู่อย่างจำกัด สมุนไพรพื้นบ้านที่เธอใช้ดูเหมือนจะช่วยบรรเทาได้เพียงเล็กน้อย และหลายครั้งก็ไม่ได้ผลหรือออกฤทธิ์ช้าเกินไป
ความรู้ทางการแพทย์และกายวิภาคศาสตร์ที่ดา วินชีสั่งสมมาจากการศึกษาศพมนุษย์อย่างลับๆ ในโลกเก่าของเขา เริ่มผุดขึ้นมาในความคิด เขามองเห็นช่องว่างของความรู้และวิธีการรักษาที่สามารถช่วยบรรเทาความเจ็บปวดเหล่านี้ได้ หากเพียงแต่เขามีเครื่องมือและวัตถุดิบที่เหมาะสม
ด้วยมนุษยธรรมที่ยังคงฝังลึกในจิตใจ และอาจเป็นเพราะต้องการสร้างความไว้วางใจในหมู่ผู้คนที่ยังมองเขาเป็นตัวประหลาด ดา วินชีตัดสินใจที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
คืนนั้น ภายในกระท่อมที่มืดและเงียบสงัด มีเพียงแสงริบหรี่จากเศษไขมันสัตว์ที่เขาจุดขึ้นแทนเทียน ดา วินชีหยิบพู่กันด้ามทองคำออกมาอย่างระมัดระวัง มันยังคงเปล่งประกายเรืองรองในความมืด แต่เขาสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าแสงสีทองนั้นอ่อนจางลงกว่าครั้งแรกที่มันปรากฏขึ้นในมือเขา พลังงานมหาศาลที่ใช้ไปในการ "วาด" เครื่องจักรกลสังหารเพื่อทำลายอสูรแมงมุมยักษ์ในพริบตาเดียวนั้น ได้ทิ้งร่องรอยไว้บนอาวุธวิเศษชิ้นนี้
เขาหลับตาลง ตั้งสมาธิอย่างแน่วแน่ ไม่ได้นึกถึงโครงสร้างทางเคมีอันซับซ้อนของยาที่โลกเก่าของเขายังไม่รู้จัก แต่เขานึกถึง "ผลลัพธ์" ที่ต้องการ – ยาที่สามารถลดไข้ บรรเทาอาการปวดอักเสบ และไม่ก่อให้เกิดอันตรายต่อผู้ใช้ เขานึกถึงหลักการสกัดสารสำคัญจากพืชที่เขาเคยศึกษา และภาพของสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เขาแอบสังเกตเห็นผู้เยียวยาใช้กับผู้ป่วยที่มีไข้สูง แม้จะดูเหมือนไม่ค่อยได้ผลนักก็ตาม เขามี "ภาพในใจ" ที่ชัดเจนถึงสิ่งที่ต้องการสร้างสรรค์
ดา วินชีค่อยๆ ตวัดพู่กันทองคำไปในอากาศอย่างแผ่วเบาและเชื่องช้า เหนือใบไม้แห้งขนาดใหญ่ที่เขาเตรียมไว้ หมึกสีทองอ่อนจางไหลรินออกมาจากปลายขนพู่กันอย่างเชื่องช้าและน้อยกว่าที่เคยเห็น มันก่อเกิดเป็นผงละเอียดสีเขียวอมน้ำตาลจำนวนเล็กน้อยบนใบไม้นั้น กลิ่นหอมของสมุนไพรชนิดเดียวกันกับที่ผู้เยียวยาใช้ลอยอบอวลขึ้นมาจางๆ แต่กลับมีความเข้มข้นและบริสุทธิ์กว่าที่เขาเคยได้กลิ่นมาหลายเท่า
ขณะที่ผงยาสุดท้ายก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ ดา วินชีรู้สึกถึงพลังงานที่ถูกดึงออกจากร่างกายอีกระลอกหนึ่ง แม้จะไม่รุนแรงเท่าครั้งก่อน แต่สิ่งที่ทำให้เขาวิตกยิ่งกว่าคือสภาพของพู่กัน ปลายขนสีขาวนวลที่เคยเปล่งประกาย บัดนี้มีสีคล้ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงสีทองที่เคยส่องสว่างเรืองรองนั้นริบหรี่ลงจนแทบจะมองไม่เห็น ราวกับน้ำหมึกวิเศษในตัวพู่กันกำลังแห้งเหือดหรือถูกใช้ไปจนเกือบหมดสิ้น
เขาลองตวัดพู่กันอีกครั้งเพื่อทดสอบ เพียงแค่พยายามจะ "วาด" น้ำสะอาดหยดเล็กๆ ปลายขนพู่กันก็ยิ่งดูแห้งผากและหมองคล้ำลงไปอีก แสงสีทองแทบจะดับวูบ ดา วินชีหยุดมือทันที เขารู้แล้วว่าพลังของพู่กันนี้มีขีดจำกัด การทำลายอสูรจักรกลตัวมหึมาในคราวนั้นได้สูบ "เชื้อเพลิง" ของมันไปอย่างมหาศาล และการสร้างสรรค์สิ่งใดๆ ต่อจากนี้จะต้องเป็นไปอย่างระมัดระวังที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น ดา วินชีนำผงยาที่เขา "วาด" ขึ้นอย่างยากลำบาก ห่อด้วยใบไม้สะอาดอีกชั้นหนึ่ง แอบนำไปมอบให้กับหญิงชราผู้เป็นผู้เยียวยาประจำหมู่บ้านอย่างเงียบงัน เขาอธิบายด้วยท่าทีสุภาพว่า นี่เป็นสูตรยาเก่าแก่ที่เขารู้จักมาจาก "ดินแดนบ้านเกิดอันไกลโพ้น" และอยากให้ลองใช้กับผู้ป่วยที่อาการหนักที่สุด โดยไม่ได้เปิดเผยถึงที่มาอันน่าอัศจรรย์ของมัน
หญิงชรามองผงยาแปลกตาในห่อใบไม้ด้วยความแคลงใจระคนสงสัย แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่จริงจังและแฝงความห่วงใยของชายหนุ่มแปลกหน้า ประกอบกับความสิ้นหวังในสถานการณ์ที่ยาที่มีอยู่ไม่สามารถช่วยเหลือผู้ป่วยได้อีกต่อไป เธอก็ตัดสินใจที่จะลองดู "ข้าจะลองดู" เธอกล่าวสั้นๆ "แต่ถ้ามันเป็นอันตราย..."
"ข้ารับรองว่ามันปลอดภัย เท่าที่ความรู้ของข้าจะหยั่งถึง" ดา วินชีตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ผลลัพธ์ที่ได้ในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาน่าทึ่งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด ผู้ป่วยสองสามรายที่เคยนอนซมด้วยพิษไข้สูงและบาดแผลอักเสบ เริ่มมีอาการทุเลาลงอย่างเห็นได้ชัด ไข้ลดลง สีหน้าดูมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย และอาการปวดทุเลาลงจนสามารถขยับตัวได้บ้าง สร้างความประหลาดใจระคนยินดีให้กับผู้เยียวยาและญาติของผู้ป่วย
ข่าวเรื่อง "ยาแปลกแต่ได้ผลชะงัด" ของชายต่างถิ่น เริ่มแพร่กระจายไปในหมู่บ้านอย่างรวดเร็วเหมือนไฟลามทุ่ง จากเสียงกระซิบสู่การพูดคุยอย่างเปิดเผยมากขึ้น แม้จะยังไม่มีใครล่วงรู้ถึงที่มาที่แท้จริงของมัน แต่ก็เป็นเหมือนหยดน้ำทิพย์หยดแรกที่ชโลมลงบนผืนดินแตกระแหงแห่งความสิ้นหวัง สร้างความหวังเล็กๆ ให้กับผู้คนที่นี่
ดา วินชี เฝ้ามองปฏิกิริยาเหล่านั้นจากมุมสงบในกระท่อมของตน เขารู้สึกถึงความอิ่มเอมใจเล็กๆ ที่ได้ช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ แต่ในขณะเดียวกัน ความกังวลเกี่ยวกับสภาพของพู่กันด้ามสำคัญก็กัดกินใจเขาไม่น้อย มันนอนแน่นิ่งอยู่ในที่ซ่อน มองดูอ่อนแอและไร้ประกาย เขาตระหนักดีว่าเขาไม่สามารถใช้พลังนี้ได้อย่างฟุ่มเฟือยอีกต่อไป เขาต้องหาวิธี "เติมหมึก" หรือฟื้นฟูพลังของมันให้ได้ หากความฝันที่จะ "วาด" โลกใบใหม่ที่ดีกว่าเดิมยังคงเป็นเป้าหมายสูงสุดของเขา
เอลดรินและเคียน่าเริ่มให้ความสนใจในตัวดา วินชีมากขึ้นกว่าเดิม พวกเขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในหมู่บ้าน และคำร่ำลือเรื่องยา ไม่ใช่เพียงในฐานะ "ผู้ถูกเลือก" ตามตำนานที่นักฆ่ากล่าวอ้างอีกต่อไป แต่ในฐานะบุคคลลึกลับที่มีความรู้และความสามารถที่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญต่อความอยู่รอดของหมู่บ้านเถ้าธุลีแห่งนี้ แต่คำถามเกี่ยวกับที่มาของ "ยา" ปริศนา และพลังที่แท้จริงของชายผู้นี้ ยังคงเป็นเงื่อนงำที่พวกเขาต้องพยายามค้นหาคำตอบต่อไปในดินแดนที่เต็มไปด้วยเถ้าถ่านและความลับแห่งนี้


## ตอนที่ 4 – ประกายไฟใต้เถ้าธุลี

หลายสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่ "ยา" สูตรพิสดารของเลโอนาร์โด ดา วินชี ได้ช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานของผู้ป่วยบางรายในหมู่บ้านเถ้าธุลี แม้ผลลัพธ์ที่ประจักษ์แก่สายตาจะสร้างความประหลาดใจระคนโล่งอกให้แก่ญาติพี่น้องของผู้ป่วยเหล่านั้น แต่เปลวไฟแห่งความหวาดระแวงในตัว "คนนอก" เช่นเขากลับไม่ได้มอดดับลงง่ายดายอย่างที่คิด ชาวบ้านส่วนใหญ่ยังคงรักษาระยะห่าง ปฏิบัติต่อเขาด้วยท่าทีสุภาพแต่เย็นชา แววตาที่เหลือบมองมายังคงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยระคนหวาดหวั่นในความสามารถอันแปลกประหลาดที่พวกเขาไม่เข้าใจ
เอลดริน ผู้นำชราแห่งเถ้าธุลี แม้จะยอมรับในผลลัพธ์ของยาที่ดา วินชีมอบให้ แต่เขาก็ยังคงดำเนินตนด้วยความสุขุมและระมัดระวังยิ่ง เขาอนุญาตให้ดา วินชีพักอาศัยและเคลื่อนไหวในหมู่บ้านได้ แต่ก็มอบหมายให้นักรบหนุ่มสองสามคนคอย "ดูแลความปลอดภัย" ซึ่งในความเป็นจริงคือการจับตามองความเคลื่อนไหวของดา วินชีอย่างไม่ให้คลาดสายตา การสนทนาระหว่างเขากับดา วินชีส่วนใหญ่จึงยังคงเป็นไปในลักษณะของการซักถามประวัติความเป็นมาและความรู้ความสามารถ มากกว่าจะเป็นการปรึกษาหารืออย่างแท้จริง
ด้วยสัญชาตญาณของนักประดิษฐ์และผู้ปรารถนาจะเห็นสิ่งที่ดีขึ้น ดา วินชีพยายามเสนอแนะแนวทางการปรับปรุงความเป็นอยู่ของหมู่บ้านในหลายๆ ด้าน เขาใช้เวลาหลายวันในการสังเกตการณ์ ศึกษาสภาพแวดล้อม และวิเคราะห์ปัญหาที่ชาวบ้านกำลังเผชิญ
"ท่านผู้อาวุโส" ดา วินชีเอ่ยขึ้นในวันหนึ่งขณะที่เอลดรินกำลังตรวจตราความเรียบร้อยบริเวณบ่อน้ำตื้นๆ ที่เป็นแหล่งน้ำหลักของหมู่บ้าน "ข้าสังเกตเห็นว่าน้ำในบ่อเริ่มขุ่นและมีกลิ่นแปลกๆ หากเราสร้างระบบกรองน้ำแบบง่ายๆ โดยใช้ทราย กรวด และถ่านไม้ มันน่าจะช่วยให้น้ำสะอาดขึ้นได้มากทีเดียว ข้าพอจะร่างแบบให้ท่านดูได้"
เอลดรินปรายตามองดา วินชีเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ "ขอบคุณสำหรับความหวังดี หนุ่มน้อย แต่เรามีวิธีจัดการเรื่องน้ำของเรามาตั้งแต่บรรพบุรุษ การเปลี่ยนแปลงใดๆ โดยไม่เข้าใจถ่องแท้ อาจนำมาซึ่งปัญหาที่คาดไม่ถึงได้"
ความพยายามของดา วินชีไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เมื่อเห็นกำแพงหมู่บ้านที่สร้างจากเศษโลหะและไม้ผุๆ ดูไม่มั่นคงนัก เขาก็อดไม่ได้ที่จะเสนอแนะ "หากเราปรับเปลี่ยนโครงสร้างการค้ำยัน และใช้หลักการถ่ายเทน้ำหนักที่ถูกต้อง กำแพงนี้จะแข็งแรงขึ้นอีกหลายเท่า สามารถต้านทาน..."
"พอแล้ว!" หัวหน้านักรบหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เอลดรินตวาดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "อย่ามาทำเป็นอวดรู้ดีกว่าพวกเรา คนนอกเช่นเจ้าจะรู้อะไรเกี่ยวกับวิธีป้องกันตัวของเรา!"
แม้แต่ข้อเสนอแนะเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับการปรับปรุงสุขอนามัย เช่น การจัดการขยะให้ถูกสุขลักษณะ หรือการสร้างส้วมหลุมที่มิดชิดขึ้น ก็ถูกมองว่าเป็นเรื่องจุกจิกน่ารำคาญและไม่จำเป็นในสถานการณ์ที่ทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในแต่ละวัน ความพยายามของเขาถูกมองข้าม ถูกปฏิเสธ หรือบางครั้งก็ถูกเยาะเย้ย ทำให้ดา วินชีเริ่มรู้สึกถึงกำแพงแห่งความไม่ไว้วางใจที่หนาหนัก ความรู้และประสบการณ์ที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต ดูเหมือนจะไร้ค่าในดินแดนแห่งนี้ ความโดดเดี่ยวเริ่มกัดกินจิตใจเขาอย่างช้าๆ
ท่ามกลางความเย็นชาและเมินเฉยของคนส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน กลับมีเพียงเคียน่า หญิงสาวผมแดงผู้มีแววตาเลือดเย็นคนนั้น ที่ดูเหมือนจะยังคง "มองเห็น" อะไรบางอย่างในตัวเขา แม้ภายนอกเธอจะยังคงรักษาท่าทีแข็งกระด้างและพูดน้อยเช่นเดิม แต่เธอมักจะหาโอกาสเข้ามาพูดคุยกับเขาตามลำพัง อาจจะเป็นการนำอาหารมาส่งให้ที่กระท่อม หรือเพียงแค่นั่งลงข้างๆ ในมุมสงบของหมู่บ้าน มองดูดา วินชีใช้เศษถ่านวาดภาพแปลกตาบนพื้นดินอย่างเงียบงัน
คืนหนึ่ง ขณะที่แสงดาวส่องสว่างอ่อนจางเหนือหมู่บ้านเถ้าธุลี ดา วินชีกำลังนั่งจ้องมองพู่กันทองคำที่นอนแน่นิ่งอยู่ในมือ มันยังคงหมองคล้ำและไร้ซึ่งประกายแสงใดๆ ความสิ้นหวังเริ่มฉายชัดในแววตาของเขา เคียน่าเดินเข้ามาเงียบๆ และทรุดตัวลงนั่งข้างๆ
"ท่านดู...เหมือนกำลังแบกรับภาระหนักอึ้งไว้คนเดียว" เธอกล่าวทำลายความเงียบ น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงความเข้าใจ
ดา วินชีถอนหายใจยาว "บางทีข้าอาจจะไม่เหมาะกับที่นี่จริงๆ เคียน่า ความรู้ที่ข้ามี...ดูเหมือนจะไม่มีใครต้องการมัน"
"คนพวกนี้กลัวในสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจ" เคียน่าตอบ ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังความมืดเบื้องหน้า "โลกใบนี้สอนให้พวกเขาระแวงทุกสิ่งที่ไม่คุ้นเคย... แต่ข้าเห็นสิ่งที่ท่านทำกับอสูรจักรกลตัวนั้นด้วยตาของข้าเอง... และยาของท่าน...มันก็ได้ผลจริงๆ ไม่ว่าท่านจะทำมันขึ้นมาได้อย่างไรก็ตาม"
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ก่อนที่เคียน่าจะเอ่ยขึ้น "ท่านอยากรู้หรือไม่...ว่าทำไมโลกใบนี้ถึงได้เป็นเช่นนี้?"
ดา วินชีหันมองเธอด้วยความสนใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เคียน่าดูเหมือนจะพร้อมจะเปิดเผยเรื่องราวของโลกนี้อย่างแท้จริง
เคียน่าเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความขมขื่น "นานมาแล้ว...ก่อนที่ความทรงจำของคนแก่ที่สุดในหมู่บ้านนี้จะเริ่มขึ้น โลกของเราไม่ได้เป็นเพียงเศษซากปรักหักพังและทะเลทรายที่เต็มไปด้วยพิษเช่นนี้ ว่ากันว่ามันเคยงดงามและอุดมสมบูรณ์ แต่แล้ว 'มหาสงครามแห่งการล้างผลาญ' ก็อุบัติขึ้น ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่ามันเริ่มต้นได้อย่างไรหรือใครเป็นผู้จุดชนวน แต่ผลลัพธ์ของมันคือการล่มสลายของอารยธรรมเก่าแก่ และการผงาดขึ้นของมหาอำนาจใหม่ที่แก่งแย่งชิงดีกันบนซากเถ้าถ่าน... จักรวรรดิทั้งสี่"
เธอหยุดเล็กน้อย มองปฏิกิริยาของดา วินชี ก่อนจะเล่าต่อ "จักรวรรดิแรกที่ท่านควรรู้จัก และเป็นศัตรูตัวฉกาจของเราก็คือ จักรวรรดิเครื่องจักรกลเนบิวลา พวกมันคือผู้สร้างอสูรจักรกลที่ท่านเคยปะทะ ดินแดนของพวกมันแผ่ขยายไปทางตะวันออก ส่วนใหญ่เป็นทะเลทรายเวิ้งว้างและโรงงานอุตสาหกรรมขนาดมหึมาที่พ่นควันพิษขึ้นสู่ท้องฟ้าตลอดเวลา พวกมันบูชาเทคโนโลยีจักรกลเหนือสิ่งอื่นใด และเชื่อมั่นในการควบคุมทุกสิ่งด้วยกฎระเบียบอันเคร่งครัดและกำลังทหารที่ไร้เทียมทาน"
"ถัดไปทางตะวันตก คือ จักรวรรดิเอลเดีย ดินแดนแห่งนั้นแตกต่างจากที่นี่ราวฟ้ากับดิน ว่ากันว่าเป็นแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์ที่สุด มีทุ่งหญ้าเขียวชอุ่ม ป่าไม้หนาทึบ และแม่น้ำใสสะอาดไหลผ่าน อาหารการกินไม่เคยขาดแคลน ผู้คนส่วนใหญ่เป็นเกษตรกรและพ่อค้าที่รักสงบ แม้จะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้างระหว่างแคว้นเล็กแคว้นน้อยเพื่อแย่งชิงทรัพยากร แต่โดยรวมแล้วถือว่าสงครามภายในนั้นเบากว่าที่เราเผชิญอยู่มาก เอลเดียคือดินแดนในฝันของผู้อพยพจำนวนมาก"
"ส่วนทางใต้ คือดินแดนที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด... จักรวรรดิวัลคานัส หรือที่พวกเราเรียกว่า 'แดนเถ้าภูผา' มันคือทะเลทรายลาวาที่แผดเผา และหุบเขาที่เต็มไปด้วยภูเขาไฟที่ยังคงคุกรุ่น อากาศร้อนระอุจนแทบหายใจไม่ออก และเต็มไปด้วยไอพิษร้ายแรง ที่นั่นเป็นถิ่นอาศัยของอสูรกายกลายพันธุ์ที่ดุร้ายและมีรูปร่างวิปริตผิดธรรมชาติ มีเพียงชนเผ่าเร่ร่อนผู้กรำศึกและปรับตัวเข้ากับความโหดร้ายนั้นได้เท่านั้นจึงจะสามารถเอาชีวิตรอดได้ ว่ากันว่าใต้ผืนดินอันร้อนระอุนั้นมีแร่ธาตุหายากและทรงพลังซ่อนอยู่มากมาย ทำให้มีนักแสวงโชคผู้ไม่กลัวตายพยายามจะเข้าไปเสี่ยงอยู่เสมอ"
"และสุดท้าย ทางทิศเหนืออันไกลโพ้น คือ จักรวรรดิซิลวานา หรือ 'พงไพรแห่งภูต' ดินแดนนั้นถูกปกคลุมด้วยป่าดงดิบโบราณที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา เป็นที่พำนักของเผ่าพันธุ์เอลฟ์ผู้รักสันโดษและมีอายุยืนยาว พวกเขามีความผูกพันกับธรรมชาติอย่างลึกซึ้ง และร่ำลือกันว่ามีความรู้เรื่องเวทมนตร์แห่งพงไพรที่ลึกล้ำ ป่าแห่งนี้ได้รับการปกป้องด้วยพลังลึกลับบางอย่าง ทำให้มันเป็นสถานที่ที่ปลอดภัยเกือบจะเทียบเท่าเอลเดีย แต่พวกเอลฟ์ไม่ค่อยต้อนรับขับสู้คนนอก และดินแดนของพวกเขาก็ยากที่จะเดินทางเข้าถึงได้"
คำบอกเล่าของเคียน่าเปิดโลกทัศน์ใหม่ให้แก่ดา วินชี เขาเริ่มมองเห็นภาพรวมของความขัดแย้งและดุลอำนาจของโลกใบนี้ชัดเจนขึ้น ปัญหาที่หมู่บ้านเถ้าธุลีเผชิญอยู่ เป็นเพียงจุดเล็กๆ บนแผนที่อันกว้างใหญ่ของสงครามและการดิ้นรนเอาชีวิตรอด
วันคืนผ่านไป ดา วินชียังคงพยายามทำความคุ้นเคยกับพู่กันที่สิ้นฤทธิ์ของเขา ในความมืดมิดของกระท่อม เขาลองแล้วลองเล่าที่จะ "วาด" สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ หวังเพียงให้มีประกายแสงสีทองปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ไร้ผล ความหวังที่จะใช้พลังนี้ช่วยเหลือผู้คนหรือเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองเริ่มริบหรี่ลงทุกขณะ เขารู้สึกเหมือนนักดนตรีผู้สูญเสียเครื่องดนตรีชิ้นเอก หรือจิตรกรผู้สูญเสียดวงตา
แล้วเช้าวันหนึ่งที่ดูเหมือนจะปกติเช่นทุกวัน เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังลั่นขึ้นจากหอสังเกตการณ์ที่ทำจากไม้ผุๆ เสียงตื่นตระหนกของยามหนุ่มตะโกนก้องจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ "มี...มีบางอย่างกำลังมาทางนี้! มัน...มันเคลื่อนไหวเร็วมาก! รูปร่าง...รูปร่างคล้ายคน!"
ความโกลาหลปะทุขึ้นในทันที ชาวบ้านต่างพากันวิ่งหาที่กำบังด้วยความหวาดกลัว นักรบที่พอจะมีฝีมือรีบคว้าอาวุธขึ้นเตรียมพร้อม เอลดรินตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด พยายามควบคุมสถานการณ์
และแล้ว เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่แนวป่าสุดขอบหมู่บ้าน มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวจนมองตามแทบไม่ทัน รูปร่างของมันเพรียวบางคล้ายมนุษย์ แต่กลับดูแข็งแกร่งและน่าเกรงขาม ผิวหนังของมันเป็นโลหะสีดำด้านที่กลืนแสงอาทิตย์ยามเช้าจนหมดสิ้น ดวงตาทั้งคู่เป็นเลนส์สีแดงก่ำที่ส่องประกายเย็นเยียบ มันคือ "หน่วยไล่ล่า" (Stalker Unit) อาวุธสังหารจักรกลจากจักรวรรดิเนบิวลา ที่เคยเป็นเพียงข่าวลือ บัดนี้มันปรากฏตัวขึ้นจริงแล้ว
มันไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว ทันทีที่ร่างของมันพ้นจากแนวป่า มันก็พุ่งเข้าใส่ใจกลางหมู่บ้านราวกับลูกธนู เป้าหมายของมันดูเหมือนจะเป็นเอลดรินที่กำลังยืนสั่งการอยู่ หรืออาจจะเป็นเคียน่าที่ปราดเข้าไปขวางหน้าผู้นำของเธอพร้อมกับดาบคู่ในมือ
เคียน่าและนักรบอีกสองสามคนพยายามเข้าปะทะ แต่ก็ถูกความเร็ว พลัง และความแม่นยำของหน่วยไล่ล่าเล่นงานจนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นระคนกับเสียงโลหะกระทบกันอย่างรุนแรง
หน่วยไล่ล่าปัดป้องดาบของเคียน่าอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้แขนกลของมันฟาดเข้าที่สีข้างของเธอจนหญิงสาวล้มลงไปกองกับพื้น มันไม่สนใจนักรบคนอื่นที่พยายามจะเข้ามาขัดขวางอีกต่อไป ดวงตาเลนส์สีแดงของมันจับจ้องไปที่ร่างของเอลดรินที่บัดนี้ยืนอยู่ตามลำพังอย่างไม่เกรงกลัว แขนอีกข้างของมันเปลี่ยนรูปร่างเป็นใบมีดโลหะแหลมคมที่พร้อมจะพุ่งเข้าสังหาร...


## ตอนที่ 5 – หมึกแห่งความสิ้นหวัง...และรุ่งอรุณแห่งการสร้างสรรค์

เสี้ยววินาทีนั้นราวกับถูกแช่แข็ง หน่วยไล่ล่า (Stalker Unit) พุ่งทะยานเข้าหาเอลดริน ผู้นำชราแห่งเถ้าธุลี ใบมีดโลหะแหลมคมที่ซ่อนอยู่ในแขนกลของมันตวัดวาบสะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าอย่างน่าสะพรึงกลัว!
"ฉัวะ!"
เสียงเนื้อหนังฉีกขาดดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดสุดขีดของเอลดริน แขนซ้ายของเขาตั้งแต่ช่วงไหล่ลงมาถูกฟันขาดกระเด็น! โลหิตสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดินที่แห้งผาก ชาวบ้านที่มองเห็นเหตุการณ์กรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนกและสยดสยอง ภาพผู้นำอันเป็นที่เคารพของพวกเขาล้มลงไปกองกับพื้นท่ามกลางกองเลือดนั้นบีบคั้นหัวใจจนแทบแหลกสลาย
ทันทีที่ภาพนั้นปรากฏแก่สายตา ดวงตาของเคียน่าเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นอันรุนแรงราวกับภูเขาไฟที่รอวันปะทุมานานได้ระเบิดออก! ออร่าสีแดงก่ำราวกับเปลวสุริยะฉายพลันปะทุออกมาจากร่างของเธออย่างบ้าคลั่ง ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ดาบคู่ในมือของเธอซึ่งเคยเป็นเพียงโลหะธรรมดา บัดนี้ลุกไหม้โชติช่วงด้วยเปลวเพลิงสีเลือดอันน่าเกรงขาม!
"เอลดริ๊นนนนน!!!"
เคียน่าคำรามลั่น เสียงของเธอแหบพร่าแต่ก้องกังวานไปด้วยพลังอำนาจที่ไม่อาจหยั่งถึง เธอพุ่งทะยานเข้าใส่หน่วยไล่ล่าด้วยความเร็วที่เหนือกว่าที่เคยเป็นมาหลายเท่าตัว รวดเร็วจนดวงตาของคนธรรมดามองตามแทบไม่ทัน! เปลวไฟจากดาบคู่ของเธอวาดลวดลายเป็นเส้นสายสีแดงฉานอันดุเดือดกลางอากาศ ปะทะเข้ากับการโจมตีของหน่วยไล่ล่าที่กำลังจะหันคมมีดเข้าซ้ำเติมเอลดรินที่นอนแน่นิ่งอยู่
"เคร้งงงงงง!"
ประกายไฟสีส้มแดงแตกกระจายราวกับดอกไม้ไฟเมื่อโลหะปะทะโลหะ แรงสะท้อนจากการปะทะส่งผลให้หน่วยไล่ล่าชะงักไปเล็กน้อย มันหันขวับมามองผู้ท้าทายคนใหม่ด้วยเลนส์ตาสีแดงก่ำที่ปราศจากอารมณ์ใดๆ
สีหน้าของเคียน่าในยามนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ดวงตาที่เคยสงบนิ่งและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก บัดนี้ลุกโชนราวกับดวงตาของอสูรร้ายที่หลุดออกมาจากขุมนรก เธอไม่สนใจการป้องกันตัวอีกต่อไปแล้ว ทุกการเคลื่อนไหว ทุกท่วงท่าดาบ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างและความเดือดดาลอย่างสุดขีด ดาบเพลิงในมือทั้งสองข้างของเธอฟาดฟันเข้าใส่เกราะโลหะสีดำทมิฬของหน่วยไล่ล่าอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดยั้ง
"ตู้ม! เคร้ง! ปัง! เปรี้ยง!"
เสียงระเบิดจากการปะทะของพลัง เสียงโลหะบิดเบี้ยว และเสียงดาบฟาดฟันดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย หน่วยไล่ล่าที่ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะไร้เทียมทานและไม่สามารถหยุดยั้งได้ บัดนี้กลับถูกพลังอันบ้าคลั่งและไร้รูปแบบของเคียน่าไล่ต้อนจนแทบจะตั้งกระบวนท่าไม่ติด มันพยายามจะตอบโต้ด้วยอาวุธกลไกที่ซ่อนอยู่ตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย แต่ก็ถูกความเร็วและความต่อเนื่องของดาบเพลิงสกัดกั้นไว้ได้เสียก่อน ชิ้นส่วนเกราะบางแห่งเริ่มปริแตกและมีรอยไหม้จากการโจมตีอันหนักหน่วง
ชาวบ้านเถ้าธุลีที่หลบซ่อนอยู่ตามที่กำบังต่างๆ มองภาพการต่อสู้อันดุเดือดนั้นด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น นี่ไม่ใช่เคียน่าคนเดิมที่พวกเขารู้จักอีกต่อไปแล้ว พลังอันน่าสะพรึงกลัวและเปลวเพลิงที่ลุกท่วมตัวเธอนั้นมันคืออะไรกันแน่? บางคนเริ่มสวดภาวนา ในขณะที่บางคนก็อ้าปากค้างด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
ทว่า พลังที่ปะทุขึ้นจากอารมณ์อันรุนแรงนั้นย่อมมีขีดจำกัด เคียน่าปลดปล่อยพลังสุดขีดของตนเองอย่างต่อเนื่องได้ไม่นานนัก หลังจากผ่านไปราวเกือบห้านาทีแห่งการไล่ล่าและโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายของเธอก็เริ่มส่งสัญญาณเตือน เปลวไฟบนดาบคู่เริ่มอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความเร็วและพละกำลังในการตวัดดาบแต่ละครั้งเริ่มลดน้อยถอยลง
"อึ่ก...อ๊ากกกก!" เคียน่ากัดฟันแน่น พยายามจะเค้นพลังเฮือกสุดท้ายออกมา แต่เรี่ยวแรงของเธอก็หมดสิ้นลงเสียแล้ว ร่างของเธอทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ดาบคู่หลุดจากมือที่สั่นเทา เปลวเพลิงสีเลือดที่เคยลุกโชนบัดนี้ได้มอดดับลงไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงควันจางๆ และกลิ่นไหม้
หน่วยไล่ล่าซึ่งได้รับความเสียหายหลายแห่ง เกราะบางส่วนแตกหักและมีรอยไหม้เกรียม แต่ระบบการทำงานหลักของมันยังคงไม่บุบสลาย มันไม่ปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอยไป เมื่อเห็นว่าภัยคุกคามอันร้อนแรงได้อ่อนกำลังลงแล้ว มันจึงหันกลับมา ดวงตาเลนส์สีแดงของมันจับจ้องไปยังร่างอันอ่อนแรงของเคียน่าที่นอนฟุบอยู่กับพื้น แขนกลที่เคยเป็นใบมีดบัดนี้เปลี่ยนเป็นกรงเล็บแหลมคม มันเงื้อมือขึ้นสูง เตรียมจะทะลวงเข้าใส่ร่างของนักรบสาวผู้หาญกล้าเพื่อปิดฉากชีวิตของเธออย่างเลือดเย็น
เลโอนาร์โด ดา วินชี มองเห็นภาพนั้นทั้งหมดด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างสุดแสน เขาเห็นเอลดรินนอนจมกองเลือดอยู่ไม่ไกล และบัดนี้เคียน่า หญิงสาวผู้เดียวที่ดูเหมือนจะเข้าใจและยอมรับในตัวเขากำลังจะตายลงไปต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกไร้อำนาจที่เคยครอบงำเขาในห้องทำงานใต้หลังคา ณ ปราสาทคลูซ์ ลูเซ่ ในวินาทีสุดท้ายของชีวิตเดิม กลับมาถาโถมเข้าใส่เขาอีกครั้งอย่างรุนแรง
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้จ้าของเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งในหมู่บ้านที่เขามักจะใช้เศษถ่านวาดรูปสัตว์ให้ดูและเล่านิทานให้ฟังก็ดังแหลมแทรกเข้ามาในโสตประสาท ภาพรอยยิ้มไร้เดียงสาของเด็กคนนั้นซ้อนทับกับภาพความปรารถนาสุดท้ายที่เขามีในโลกเก่า – "โลกอุดมคติ" ที่ซึ่งศิลปะและเหตุผลจะหลอมรวมมวลมนุษย์เป็นหนึ่งเดียว โลกที่ไม่มีการนองเลือด ไม่มีความเกลียดชัง... หยดหมึกสุดท้ายแห่งความหวังที่เขาวาดลงบนผืนหนัง...
"ไม่!!! ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นซ้ำรอยอีกเด็ดขาด!!!"
ดา วินชีตะโกนก้องออกมาจากส่วนลึกที่สุดของจิตวิญญาณ เสียงของเขาแหบโหยแต่เต็มไปด้วยพลังแห่งเจตจำนงที่ไม่อาจสั่นคลอน ความโกรธต่อความอยุติธรรม ความเสียใจต่อความสูญเสีย ความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะปกป้องผู้บริสุทธิ์ และปณิธานที่จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมอันโหดร้ายนี้ ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงจนแทบจะฉีกทึ้งร่างของเขาออกเป็นเสี่ยงๆ!
พู่กันทองคำในมือของดา วินชีซึ่งเคยหมองคล้ำและไร้ชีวิตชีวามานานหลายสัปดาห์ พลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! แสงสีทองสว่างวาบขึ้นจากปลายขนพู่กันอีกครั้ง และครั้งนี้มันเจิดจ้า ทรงพลัง และบริสุทธิ์ยิ่งกว่าครั้งที่เขาสร้างเครื่องจักรกลสังหารอสูรแมงมุมเสียอีก! มันไม่ใช่หมึกที่เขาพยายามจะหามาเติมจากภายนอก แต่เป็น "พลังใจ" "เจตจำนง" และ "แก่นแท้แห่งความเป็นศิลปินและนักประดิษฐ์" ของเขาเองที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานบริสุทธิ์! เขารู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะถูกเผาไหม้จากภายใน แต่ในวินาทีนั้น เขาไม่สนใจความเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไปแล้ว
"ถ้าโลกใบนี้มีแต่การทำลายล้างและการเข่นฆ่า... เช่นนั้นข้าก็จะ 'สร้าง' การปกป้องและการพิพากษาขึ้นมาด้วยสองมือของข้าเอง!!!"
ดา วินชีตวัดพู่กันทองคำในมือด้วยความเร็วและความแม่นยำสุดขีด! หมึกสีทองอันเจิดจรัสพวยพุ่งออกมาจากปลายพู่กัน ไม่ได้ก่อเกิดเป็นเครื่องจักรกลที่สลับซับซ้อนหรืออาวุธที่ดูงดงาม แต่เป็นสิ่งที่ดู "ดิบ" "ทรงพลัง" และ "ตรงไปตรงมา" ยิ่งกว่านั้นมาก!
"กำปั้นแห่งการสร้างสรรค์!!!"
หมัดขนาดยักษ์ที่ก่อตัวขึ้นจากเส้นแสงสีทองอันหนาทึบ ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือร่างของหน่วยไล่ล่า มันกำแน่นและเปล่งประกายเจิดจ้า ก่อนจะพุ่งเข้ากระแทกใส่หน่วยไล่ล่าที่กำลังจะฟาดกรงเล็บลงใส่เคียน่าอย่างจัง!
"ตูมมมมมมม!!!"
เสียงปะทะดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า แรงกระแทกมหาศาลส่งผลให้ร่างโลหะของหน่วยไล่ล่ากระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร เกราะส่วนหน้าของมันยุบตัวลงอย่างเห็นได้ชัด เกิดรอยร้าวไปทั่วบริเวณที่ถูกโจมตี
"บาทาแห่งการพิพากษา!!!"
ก่อนที่หน่วยไล่ล่าจะทันได้ตั้งหลักหรือประเมินความเสียหาย เท้าขนาดมหึมาที่ก่อตัวขึ้นจากแสงสีทองอีกข้างก็ปรากฏขึ้นจากเบื้องบน ราวกับยักษ์ที่มองไม่เห็นกำลังจะลงทัณฑ์ มันกระทืบลงมายังตำแหน่งของหน่วยไล่ล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างรุนแรงและไร้ความปรานี!
"ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!"
แต่ละครั้งที่บาทาแห่งแสงนั้นกระทบลงบนร่างของหน่วยไล่ล่า พื้นดินโดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษชิ้นส่วนโลหะของหน่วยไล่ล่าเริ่มแตกหักและหลุดกระเด็นออกไปในทุกทิศทาง แขนขาของมันบิดเบี้ยวผิดรูป ระบบภายในเริ่มเสียหายหนัก
หน่วยไล่ล่าตระหนักในเสี้ยววินาทีว่ามันกำลังจะถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ ระบบป้องกันตัวเองสุดท้ายของมันเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ ดวงตาเลนส์สีแดงของมันกระพริบถี่ๆ อย่างรวดเร็ว ก่อนที่แกนพลังงานใจกลางร่างของมันจะเริ่มเปล่งแสงสีแดงก่ำอันเป็นลางร้ายออกมา
"มัน...มันจะระเบิดตัวเอง!!!" ดา วินชีตะโกนเตือนด้วยเสียงที่อ่อนแรง แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม!!!!
เสียงระเบิด ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหมู่บ้านเถ้าธุลี แรงอัดอากาศมหาศาลและเศษโลหะร้อนระอุที่แตกกระจายราวกับห่าฝนพุ่งกระจายไปทุกทิศทาง ดา วินชีพยายามจะ "วาด" โล่แสงสีทองขึ้นมาป้องกันตนเองและผู้คนที่อยู่ใกล้เคียง แต่ด้วยพลังที่เหลืออยู่อย่างจำกัด เขาก็สามารถสร้างได้เพียงโล่ขนาดเล็กที่ช่วยลดทอนความเสียหายได้เพียงบางส่วนเท่านั้น
ผู้คนในหมู่บ้านที่หลบซ่อนอยู่ไม่ไกลจากจุดระเบิดได้รับบาดเจ็บไปไม่น้อยจากแรงอัดและเศษซากที่กระเด็นมาโดน เสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว ฝุ่นควันสีดำและกลิ่นไหม้ตลบอบอวลไปทั่วบริเวณจนแทบมองอะไรไม่เห็น
เมื่อฝุ่นควันอันหนาทึบเริ่มจางลงอย่างช้าๆ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือความเสียหายที่แผ่เป็นวงกว้าง กระท่อมหลายหลังพังทลายลง แต่ ณ ใจกลางของแรงระเบิดนั้น หน่วยไล่ล่าได้อันตรธานหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงหลุมขนาดค่อนข้างใหญ่บนพื้นดิน และเศษโลหะเล็กๆ ที่ไหม้เกรียมกระจัดกระจายอยู่โดยรอบ
ดา วินชียืนหอบอย่างหนัก ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้จากการใช้พลังอย่างสุดขีดเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหว แสงสีทองอันเจิดจรัสจากพู่กันในมือของเขาบัดนี้เริ่มริบหรี่ลงอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็กลับกลายเป็นเพียงแท่งโลหะสีทองธรรมดาๆ อีกครั้ง
ชาวบ้านที่รอดชีวิตและพอจะขยับตัวได้ ต่างจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก พวกเขาอ้าปากค้าง ไม่อาจสรรหาคำใดๆ มาบรรยายความรู้สึกในขณะนั้นได้ ความกลัว ความทึ่ง ความไม่เชื่อในสิ่งที่สายตาตนเองเพิ่งได้เห็น และความเคารพยำเกรงอย่างสุดซึ้ง ฉายชัดออกมาจากทุกแววตา พวกเขาเพิ่งได้เป็นประจักษ์พยานของพลังอำนาจที่เหนือล้ำจินตนาการถึงสองครั้งซ้อนภายในวันเดียว – พลังเพลิงอันบ้าคลั่งของเคียน่า และพลังแห่งการสร้างสรรค์อันน่าอัศจรรย์และทรงพลังของดา วินชี
ดา วินชีรู้สึกเรี่ยวแรงทั้งหมดได้เหือดหายไปจากร่างกาย เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง พู่กันทองคำหลุดออกจากมือที่อ่อนล้า เขารู้สึกอ่อนเพลียจนแทบจะหมดสติ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป เขาดีใจที่สามารถปกป้องผู้คนเหล่านี้ไว้ได้ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้เปิดเผยความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตนเองออกไปสู่สายตาของทุกคนแล้ว
ชาวบ้านเริ่มตั้งสติได้และรีบเข้าไปช่วยเหลือผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ เอลดรินซึ่งเสียแขนซ้ายไปทั้งแขนแต่ยังคงมีสติอยู่ ถูกนักรบหนุ่มสองคนพยุงร่างที่โชกเลือดของเขาเข้ามาหาดา วินชี ผู้นำชราจับจ้องใบหน้าของชายหนุ่มผู้ช่วยชีวิตเขาและหมู่บ้านไว้ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แววตาที่เคยเคลือบแคลงสงสัย บัดนี้เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและความยำเกรง "ท่าน...ท่านคือ..." เอลดรินพยายามจะเอ่ยคำพูด แต่เสียงของเขาก็แหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน
เคียน่าซึ่งถูกแรงระเบิดซัดกระเด็นไปไม่ไกลนัก บัดนี้เริ่มฟื้นคืนสติขึ้นมาบ้างแล้ว แม้ร่างกายจะบอบช้ำและอ่อนเพลียอย่างหนัก แต่เธอก็พยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง เธอมองไปยังดา วินชีด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ในแววตาของเธอมีทั้งความขอบคุณ ความทึ่ง และอาจจะมีความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อนและลึกซึ้งกว่านั้นกำลังก่อตัวขึ้น
ดา วินชีเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีม่วงอมแดงอันแปลกประหลาดของโลกใบนี้ เขารู้ดีว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขาคือเลโอนาร์โด ดา วินชี ศิลปินและนักประดิษฐ์จากต่างโลก เขาคือผู้ที่ถูกนักฆ่าขนานนามว่า "ผู้ถูกเลือก" เขาคือผู้ถือครองพู่กันแห่งการสร้างสรรค์อันน่าอัศจรรย์ และบัดนี้...เขาคือความหวังเพียงหนึ่งเดียวของหมู่บ้านเถ้าธุลีที่บอบช้ำ และอาจจะของโลกทั้งใบที่กำลังล่มสลายนี้ด้วย การต่อสู้ที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น


## ตอนที่ 6 – เถ้าธุลีที่ลุกโชน: ผู้นำคนใหม่และความลับใต้เงาเพลิง

ฝุ่นควันจากการระเบิดของหน่วยไล่ล่ายังคงลอยอ้อยอิ่ง บดบังทัศนียภาพบางส่วนของหมู่บ้านเถ้าธุลีที่บอบช้ำอย่างหนัก เลโอนาร์โด ดา วินชี ทรุดตัวนั่งอยู่กับพื้นดินที่แตกระแหง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง พู่กันทองคำด้ามงามหลุดจากมือที่อ่อนล้า แสงสีทองอันเจิดจรัสที่เคยสาดส่องออกมาบัดนี้ริบหรี่ลงจนแทบจะมองไม่เห็น ราวกับเปลวเทียนที่ใกล้จะมอดดับ
ชาวบ้านที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ระทึกขวัญยืนนิ่งแข็งทื่อราวกับถูกสาป ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องไปยังร่างของดา วินชี สลับกับมองซากปรักหักพังที่หน่วยไล่ล่าทิ้งไว้เป็นอนุสรณ์แห่งความโหดเหี้ยม และภาพของเอลดริน ผู้นำอันเป็นที่เคารพของพวกเขา ซึ่งนอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่ไม่ไกล ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วง และเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมาจากใครบางคน
เคียน่าพยุงร่างที่บอบช้ำของตนเองลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างกายของเธอยังคงสั่นเทาจากผลพวงของการปลดปล่อยพลังอันบ้าคลั่งเกินขีดจำกัด เปลวเพลิงสีเลือดที่เคยลุกท่วมดาบคู่ของเธอมอดดับไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความอ่อนล้าและความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก เธอก้าวเข้าไปทรุดตัวลงข้างร่างของเอลดริน น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นควันและเขม่าดินปืน
ความเงียบอันน่าอึดอัดถูกทำลายลงเมื่อมีใครคนหนึ่งเริ่มตั้งสติได้
"ท่านผู้เฒ่า! ท่านผู้เฒ่าเอลดริน!" เสียงร้องเรียกชื่อด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงสั่งการให้รีบเข้าไปช่วยเหลือระงมไปทั่ว
นักรบหนุ่มสองสามคนรีบปราดเข้าไปพยุงร่างโชกเลือดของเอลดรินอย่างระมัดระวังที่สุด หญิงชราผู้เป็นผู้เยียวยาประจำหมู่บ้านวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อเห็นสภาพของผู้นำ แขนซ้ายที่ขาดหายไปและบาดแผลฉกรรจ์ทำให้หัวใจของทุกคนหล่นวูบ ความหวังที่จะเห็นเขารอดชีวิตดูเหมือนจะริบหรี่เต็มทน
ดา วินชีพยายามจะรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเพื่อลุกขึ้นไปช่วย แต่ร่างกายของเขาก็ยังคงอ่อนแอเกินกว่าจะขยับได้ดังใจ เขาทำได้เพียงมองดูความโกลาหลนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันไป – ความโล่งใจที่สามารถหยุดยั้งภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวนั้นได้ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างสุดซึ้งที่เห็นผู้คนต้องบาดเจ็บและเผชิญหน้ากับการสูญเสีย
ขณะที่ชาวบ้านกำลังสาละวนกับการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บและสำรวจความเสียหายที่เกิดขึ้น สายตาหลายคู่ก็ยังคงเหลือบมองมาทางดา วินชีเป็นระยะๆ ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา แต่ในแววตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยคำถามที่ไร้เสียงสะท้อนออกมาอย่างชัดเจน: เขา...คือใครกันแน่? พลังอำนาจอันน่าเหลือเชื่อนั้นคืออะไร? เขาจะสามารถช่วยเหลือพวกเราได้อย่างแท้จริงหรือ? หรือว่า...เขาจะนำพาภัยพิบัติที่ร้ายแรงยิ่งกว่าเดิมมาสู่พวกเรากันแน่?
ความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เคยกัดกินจิตใจของดา วินชีก่อนหน้านี้เริ่มแปรเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโดดเดี่ยวที่เกิดจากความไม่ไว้วางใจหรือความหวาดระแวงอีกต่อไป แต่เป็นความรู้สึกที่เหมือนถูก "ยก" ให้อยู่เหนือคนอื่นๆ ถูกมองว่าเป็นสิ่งแปลกประหลาด หรืออาจจะเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
เมื่อสถานการณ์เริ่มคลี่คลายลงบ้าง ดวงอาทิตย์สองดวงบนท้องฟ้าสีม่วงอมแดงเริ่มคล้อยต่ำลงสู่ขอบฟ้า ผู้บาดเจ็บถูกนำตัวไปพักรักษาในที่ที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตอนนี้
ดา วินชีเองก็ถูกพาตัวไปพักผ่อนในกระท่อมหลังเดิมของเขา โดยมีเคียน่าคอยดูแลอยู่ห่างๆ อย่างเงียบงัน แววตาของเธอยังคงฉายแววซับซ้อน ยากที่จะอ่านความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้
ทั้งหมู่บ้านเถ้าธุลีตกอยู่ในความเงียบสงัดที่หนักอึ้งยิ่งกว่าคืนไหนๆ ทุกคนต่างครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เพิ่งผ่านพ้นไป อนาคตของพวกเขา อนาคตของหมู่บ้านแห่งนี้ แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความไม่แน่นอน
ดา วินชีนอนลืมตาโพลงอยู่บนที่นอนหยาบๆ เขานอนไม่หลับ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน เขามองพู่กันทองคำที่วางอยู่ข้างกาย มันดูเหมือนแท่งโลหะสีทองธรรมดาๆ อีกครั้ง ไร้ซึ่งประกายแสงหรือพลังงานใดๆ ความกังวลเรื่องการฟื้นฟูพลังของมันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นในใจ เขาตระหนักดีว่า "พลังใจ" ที่เขาระเบิดออกมาในครั้งนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถเรียกออกมาใช้ได้อย่างง่ายดาย และมันอาจจะมีราคาที่ต้องจ่ายมากกว่าที่เขาเคยคาดคิดไว้
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอ่อนๆ ของดวงอาทิตย์คู่เริ่มสาดส่องลงมายังหมู่บ้านที่บอบช้ำ แม้จะยังคงอยู่ในสภาพที่อ่อนแออย่างหนัก แต่เอลดรินก็ฟื้นคืนสติขึ้นมาได้บ้างแล้ว ผู้เยียวยาประจำหมู่บ้านและชาวบ้านอีกสองสามคนช่วยกันประคองร่างของเขาให้นั่งพิงผนังกระท่อม บาดแผลของเขายังคงดูน่ากลัว แต่ประกายในดวงตาของผู้นำชรายังคงไม่มอดดับ
เอลดรินกวาดสายตามองผู้คนรอบข้าง ก่อนจะหยุดลงที่เคียน่าซึ่งนั่งเฝ้าเขาอยู่ไม่ห่าง เขายกมือข้างที่เหลือขึ้นอย่างยากลำบาก กวักเรียกให้เธอเข้ามาใกล้
"เคียน่า..." เสียงของเขาแหบพร่าและแผ่วเบา "เจ้า...เจ้าทำได้ดีมาก..."
เคียน่าส่ายหน้า น้ำตาคลอหน่วย "ท่านผู้เฒ่า ข้า...ข้าขอโทษ...ถ้าเพียงแต่ข้าแข็งแกร่งกว่านี้..."
เอลดรินส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่ความผิดของเจ้า... พลังนั้น..." เขาหยุดไปครู่หนึ่งราวกับกำลังรวบรวมเรี่ยวแรง ก่อนจะจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเคียน่าอย่างจริงจัง "ข้าบอกกี่ครั้งแล้ว...ว่าอย่าใช้พลังนั่น..."
คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของเคียน่า เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนสับสน "ท่าน...ท่านรู้?"
"ข้ารู้มาตลอด..." เอลดรินไอออกมาเล็กน้อย "มันอันตราย...เกินไป..." เขายังไม่ทันได้อธิบายอะไรมากไปกว่านั้น เรี่ยวแรงของเขาก็ดูเหมือนจะหมดลงอีกครั้ง เขาหอบหายใจถี่รัว ก่อนจะพยายามพูดต่อ "ตอนนี้...หมู่บ้านต้องการ...คนนำทาง...ข้าฝาก...เจ้าด้วย...เคียน่า...ดูแล...ทุกคน..."
สิ้นคำพูดนั้น เอลดรินก็หมดสติไปอีกครั้ง ทิ้งให้เคียน่าและทุกคนที่ได้ยินตกอยู่ในความสับสนและคำถามมากมาย พลังที่เอลดรินพูดถึงคืออะไรกันแน่? ทำไมเขาถึงห้ามไม่ให้เคียน่าใช้มัน? และมันเกี่ยวข้องอะไรกับอนาคตของหมู่บ้านแห่งนี้?
เมื่อเห็นว่าเอลดรินยังคงอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถบัญชาการได้ และคำพูดสุดท้ายของเขาก็ดูเหมือนจะเป็นการ "ฝากฝัง" ความรับผิดชอบให้กับเคียน่า ผู้อาวุโสคนอื่นๆ และนักรบคนสำคัญต่างมองหน้ากันอย่างชั่งใจ ในยามวิกฤตเช่นนี้ หมู่บ้านไม่อาจไร้ผู้นำได้
หลังจากปรึกษาหารือกันอย่างเคร่งเครียด ในที่สุดมติส่วนใหญ่ก็เห็นพ้องต้องกันว่าเคียน่าคือผู้ที่เหมาะสมที่สุดที่จะก้าวขึ้นมารับหน้าที่ผู้นำชั่วคราว แม้เธอจะยังเด็กและขาดประสบการณ์ แต่ความกล้าหาญ พลังที่เธอแสดงออกมา และความไว้วางใจที่เอลดรินมีให้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนยอมรับการตัดสินใจนี้
เคียน่ายืนอยู่ท่ามกลางชาวบ้านด้วยสีหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและภาระอันหนักอึ้ง เธอไม่เคยต้องการตำแหน่งนี้ แต่เมื่อมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความคาดหวังของผู้คน เธอก็รู้ว่าเธอไม่อาจปฏิเสธได้
"ข้า...ข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุด...เพื่อทุกคน...และเพื่อท่านผู้เฒ่าเอลดริน" เคียน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังสั่นเครือเล็กน้อย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว
ดา วินชี ซึ่งถูกเชิญให้เข้าร่วมรับฟังการตัดสินใจด้วย ก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย "ข้าเชื่อมั่นในการตัดสินใจของท่านผู้นำคนใหม่ และพร้อมที่จะให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มกำลังความสามารถ"
คำพูดของดา วินชีสร้างความประหลาดใจให้กับหลายคน แต่ในขณะเดียวกันก็ช่วยเสริมสร้างความมั่นใจให้กับเคียน่าและชาวบ้านคนอื่นๆ การสนับสนุนจาก "ชายผู้มีพลังปริศนา" ย่อมมีความหมายอย่างยิ่งในสถานการณ์เช่นนี้
และแล้ว การฟื้นฟูหมู่บ้านเถ้าธุลีภายใต้การนำของผู้นำคนใหม่ก็ได้เริ่มต้นขึ้น เคียน่าเริ่มสั่งการด้วยความกระฉับกระเฉง แม้จะยังดูไม่คุ้นเคยกับบทบาทใหม่นัก แต่เธอก็พยายามเรียนรู้และตัดสินใจอย่างรอบคอบที่สุด โดยมีดา วินชีคอยให้คำปรึกษาและคำแนะนำอยู่ไม่ห่าง
การจัดระบบดูแลผู้บาดเจ็บ การซ่อมแซมที่พักอาศัยที่พังเสียหาย การเสริมกำลังป้องกันหมู่บ้าน และการวางแผนจัดหาอาหารและน้ำกลายเป็นภารกิจเร่งด่วนที่ทุกคนต้องร่วมแรงร่วมใจกัน
ดา วินชีใช้ความรู้ด้านวิศวกรรมและสถาปัตยกรรมของเขาในการออกแบบและให้คำแนะนำในการซ่อมแซมสิ่งปลูกสร้างต่างๆ เขาพยายามหาวิธีการที่ใช้วัสดุที่มีอยู่อย่างจำกัดให้เกิดประโยชน์สูงสุด และสอนเทคนิคใหม่ๆ ให้กับช่างฝีมือในหมู่บ้าน แม้พู่กันของเขาจะยังไม่สามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่ แต่สติปัญญาและความรู้ของเขาก็มีค่ามหาศาล
เคียน่าแม้จะยังคงมีท่าทีที่ดูเย็นชาและพูดน้อยเช่นเดิม แต่เธอก็เริ่มเปิดใจรับฟังความคิดเห็นและข้อเสนอแนะของดา วินชีมากขึ้น เธอเห็นแล้วว่าความรู้ของเขาสามารถช่วยเหลือหมู่บ้านได้จริง และเขาก็ไม่ได้มีเจตนาแอบแฝงใดๆ ความไว้วางใจระหว่างทั้งสองค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ท่ามกลางเถ้าถ่านและความสิ้นหวัง
ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็เริ่มมองดา วินชีในแง่ดีมากขึ้น ความหวาดระแวงที่เคยมีค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความเคารพและความหวัง พวกเขาเริ่มเห็นประกายแสงแห่งการเริ่มต้นใหม่ในตัว "คนนอก" ผู้นี้
วันเวลาผ่านไป หมู่บ้านเถ้าธุลีที่เคยบอบช้ำจากสงครามและการสูญเสีย เริ่มค่อยๆ ฟื้นคืนชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้งภายใต้การนำของเคียน่าและความช่วยเหลือของดา วินชี แม้หนทางข้างหน้าจะยังคงเต็มไปด้วยอุปสรรคและความไม่แน่นอน แต่ประกายแห่งความหวังก็ได้ถูกจุดขึ้นแล้ว ณ ดินแดนที่เหลือแต่เถ้าถ่านแห่งนี้ และมันกำลังจะลุกโชนขึ้นเป็นเปลวไฟที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม


## ตอนที่ 7 – รากฐานแห่งอนาคต และรอยตีตราแห่งพลัง

กาลเวลาหมุนผ่านไปหลายสัปดาห์นับตั้งแต่เคียน่าก้าวขึ้นมารับตำแหน่งผู้นำจำเป็นของหมู่บ้านเถ้าธุลี ท่ามกลางความโศกเศร้าและความเสียหายที่สงครามทิ้งไว้ บัดนี้ประกายแห่งความหวังและการเริ่มต้นใหม่ได้ถูกจุดขึ้นอย่างแท้จริง ภายใต้การชี้นำที่เริ่มจะมั่นคงขึ้นของหญิงสาวผมแดง และมันสมองอันปราดเปรื่องของเลโอนาร์โด ดา วินชี ชายผู้มาจากต่างโลก หมู่บ้านที่เคยใกล้จะล่มสลายเริ่มพลิกฟื้นจากซากเถ้าถ่านสู่การวางรากฐานแห่งอนาคต
บ้านเรือนที่เคยพังทลายลงบางส่วนถูกซ่อมแซมและสร้างขึ้นใหม่ด้วยโครงสร้างที่มั่นคงและชาญฉลาดกว่าเดิม กำแพงป้องกันที่เคยเปราะบางถูกเสริมความแข็งแกร่งตามหลักการถ่ายเทน้ำหนักและวัสดุค้ำยันที่ดา วินชีออกแบบ มีการจัดสรรพื้นที่ใช้สอยภายในหมู่บ้านอย่างเป็นระเบียบมากขึ้น ทางเดินถูกทำให้กว้างและสะอาดขึ้น และที่น่าประหลาดใจที่สุดสำหรับชาวบ้าน คือระบบชลประทานขนาดเล็กที่ดัดแปลงจากความรู้ของดา วินชี มันสามารถผันน้ำจากแหล่งน้ำที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยมาหล่อเลี้ยงแปลงผักสวนครัวขนาดย่อมที่ชาวบ้านช่วยกันลงแรงปลูกขึ้นเป็นครั้งแรก ภาพของต้นอ่อนสีเขียวที่กำลังเติบโตกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งชีวิตและความหวังใหม่ที่จับต้องได้
ดา วินชีกลายเป็นทั้งครูและที่ปรึกษาคนสำคัญของหมู่บ้านอย่างเต็มตัว เขาไม่ได้เพียงแค่วาดแบบแปลนสิ่งก่อสร้างหรือเครื่องมือต่างๆ บนแผ่นหนังหรือเศษไม้ แต่ยังใช้เวลาส่วนใหญ่ในการลงมือสอนและอธิบายหลักการทำงานของสิ่งเหล่านั้นให้ชาวบ้านที่สนใจได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ เขาเชื่อว่าความรู้คือพลังที่ยั่งยืนที่สุด เขาอยากให้พวกเขาพึ่งพาตนเองได้ ไม่ใช่แค่รอคอยปาฏิหาริย์จากพู่กันที่เขาก็ยังไม่แน่ใจว่าจะฟื้นคืนพลังได้อย่างไร
เช้าวันหนึ่ง ณ "โรงประดิษฐ์" ชั่วคราวที่เพิ่งสร้างเสร็จหมาดๆ มันเป็นเพียงกระท่อมไม้หลังค่อนข้างใหญ่ที่ภายในเต็มไปด้วยเครื่องมือง่ายๆ และเศษวัสดุที่เก็บรวบรวมมา ดา วินชีและเคียน่ากำลังยืนก้มหน้าปรึกษาหารือกันอย่างจริงจังเกี่ยวกับแบบแปลนของรอกสำหรับยกของหนัก ซึ่งดา วินชีกำลังจะสอนช่างไม้และช่างตีเหล็กของหมู่บ้านให้สร้างขึ้นเพื่อใช้ในงานก่อสร้างส่วนอื่นๆ ที่ยังเหลืออยู่
เคียน่าในชุดทะมัดทะแมงแบบนักรบ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อชี้ไปยังจุดหนึ่งในแบบแปลนที่กางอยู่บนโต๊ะไม้หยาบๆ ปอยผมสีแดงเพลิงของเธอบางส่วนปรกหน้าผากที่เริ่มมีเหงื่อซึมจากการทำงานมาตลอดเช้า คอเสื้อที่ไม่ได้ปิดมิดชิดดีนักเผยให้เห็นผิวเนื้อบริเวณลำคอและไหปลาร้าของเธอมากขึ้นกว่าปกติ
ในจังหวะที่เธอกำลังตั้งอกตั้งใจอธิบายปัญหาบางอย่างที่เธอพบเกี่ยวกับวัสดุที่จะนำมาใช้ แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็กๆ ของโรงประดิษฐ์สาดส่องลงมาเป็นลำพอดี แสงนั้นตกกระทบลงบนผิวของเธออย่างพอดิบพอดี ดา วินชีซึ่งกำลังเงยหน้าขึ้นจากแบบแปลนเพื่อจะตอบคำถามของเธอ สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดกับบางสิ่งที่ผิดปกติ
บริเวณลำคอของเคียน่า ปรากฏรอยคล้ำจางๆ ที่มีประกายสีแดงเรื่อๆ ราวกับมีถ่านไฟที่ยังไม่มอดสนิทซ่อนอยู่ภายใต้ผิวหนัง มันดูคล้ายเครือข่ายของเส้นเลือดฝอยที่แตกตัวออกเป็นร่างแหบางๆ แต่ลักษณะของมันดูไม่เหมือนรอยฟกช้ำหรือบาดแผลธรรมดา
ครู่ต่อมา เมื่อเคียน่าเงยหน้าขึ้นและขยับตัวเพื่อจะอธิบายเพิ่มเติม เสื้อผ้าส่วนบนของเธอที่ค่อนข้างหลวมเล็กน้อยเผยอออกเพียงเสี้ยววินาที ดา วินชีเหลือบไปเห็นอีกครั้ง – รอยแตกละเอียดสีแดงฉานคล้ายลายสายฟ้าที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าบริเวณเหนือหน้าอกของเธอ มันเป็นภาพที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วและไม่ได้โจ่งแจ้ง แต่ก็ชัดเจนพอที่จะทำให้หัวใจของอัจฉริยะผู้นี้กระตุกวูบ ความประหลาดใจและความกังวลฉายชัดขึ้นในแววตาของเขา แม้จะเพียงชั่วขณะก็ตาม รอยนั้นดูราวกับว่าภายใต้ผิวหนังของเธอมีลาวาหลอมเหลวที่ยังคงคุกรุ่นไหลเวียนอยู่ มันไม่ได้ลุกเป็นเปลว แต่สีแดงจัดจ้านและความรู้สึกถึงความร้อนจางๆ (ที่เขาคิดไปเองหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ) ทำให้ดูเหมือนว่ารอยนั้นกำลัง "ไหม้" อยู่ตลอดเวลา
เขาไม่ได้จ้องมองอย่างเสียมารยาท แต่ภาพที่เห็นนั้นติดตาตรึงใจ เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ข่มความสงสัยไว้ในใจ และสนทนาเรื่องแบบแปลนรอกต่อไปจนจบ
หลายวันต่อมา ในช่วงเย็นที่การทำงานหนักในแต่ละวันสิ้นสุดลง ดา วินชีเห็นเคียน่านั่งพักอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้ใหญ่ริมหมู่บ้าน สีหน้าของเธอดูเหนื่อยล้าแต่ก็มีความมุ่งมั่น เขาตัดสินใจว่านี่อาจจะเป็นโอกาสที่ดีที่จะเอ่ยถามถึงสิ่งที่เขาสังเกตเห็น ด้วยความเป็นห่วงอย่างแท้จริง
"เคียน่า" เขาเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "ข้าสังเกตเห็น...เอ่อ...หลายวันมานี้ท่านดูจะทำงานหนักมาก ท่านพักผ่อนเพียงพอหรือเปล่า?"
เคียน่าเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามปกติ "ข้าสบายดี ดา วินชี งานมันเยอะก็ต้องทำเป็นธรรมดา"
"คือ... ข้าไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงนะ" ดา วินชีพูดต่ออย่างระมัดระวัง "แต่ข้าอดเป็นห่วงไม่ได้ ข้าเหลือบไปเห็น...เหมือนจะมีรอยบางอย่างบนตัวท่าน มันดู...น่าเป็นห่วง ท่านได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้กับหน่วยไล่ล่านั่นหรือเปล่า หรือว่ามันเป็น...อะไรที่มากกว่านั้น?"
เคียน่าชะงักไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด มือของเธอกระชับเสื้อบริเวณหน้าอกโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเล็กน้อย "ไม่มีอะไรมากหรอก" เธอกล่าวเสียงเรียบ "ก็แค่รอยแผลเป็นเก่าจากการต่อสู้ที่ผ่านมา พวกเราที่เป็นนักรบก็มีกันทั้งนั้นแหละ ท่านไม่ต้องใส่ใจหรอกดา วินชี มันไม่ได้รบกวนอะไรข้า" เธอพยายามจะเปลี่ยนเรื่อง "แบบแปลนโรงตีเหล็กที่ท่านให้มา ดูเหมือนจะช่วยให้พวกช่างทำงานได้เร็วขึ้นมากทีเดียว"
แม้คำตอบของเธอจะดูเหมือนพยายามปัดความสนใจ แต่ดา วินชีก็สังเกตเห็นแววตาที่วูบไหวและความไม่เป็นธรรมชาติในน้ำเสียงของเธอ เขารู้ดีว่าเธอกำลังปิดบังบางอย่างที่สำคัญมาก และมันอาจจะเกี่ยวข้องกับคำพูดที่ยังคงค้างคาใจของเอลดริน "บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าใช้พลังนั่น..." เขานำสิ่งที่เห็นไปเชื่อมโยงกับพลังเพลิงอันรุนแรงที่เคียน่าปลดปล่อยออกมาในวันนั้น และเริ่มตั้งสมมติฐานว่ารอยประหลาดเหล่านั้นอาจจะเป็น "ราคา" หรือ "ผลข้างเคียง" จากการใช้พลังพิเศษนั้น
ความอยากรู้ของดา วินชีไม่ได้เกิดจากความสอดรู้สอดเห็นเพียงอย่างเดียว แต่ยังมาจากความเป็นห่วงในตัวหญิงสาวผู้แบกรับภาระของทั้งหมู่บ้าน และความต้องการที่จะเข้าใจกลไกของพลังลึกลับในโลกใบนี้ให้มากขึ้น หากมันเป็นอันตราย เขาอาจจะพอมีทางช่วยเธอได้บ้าง
แม้จะมีปริศนาส่วนตัวที่ยังไม่คลี่คลาย แต่การพัฒนาหมู่บ้านเถ้าธุลีก็ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง รอยยิ้มและเสียงหัวเราะเริ่มกลับมาสู่ผู้คนมากขึ้น เมื่อพวกเขาเห็นความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ในแต่ละวันเป็นรูปธรรม มันเป็นความหวังที่จับต้องได้ และเป็นเครื่องยืนยันว่าแม้จะไม่มีพลังวิเศษที่ยิ่งใหญ่ แต่สติปัญญา ความรู้ และการทำงานร่วมกันก็สามารถสร้างการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ได้
แล้ววันหนึ่ง โชคชะตาก็นำพาแขกผู้มาเยือนกลุ่มใหม่มายังหมู่บ้านเถ้าธุลี พวกเขาเป็นกลุ่มนักเดินทางค้าขายเร่ร่อนกลุ่มเล็กๆ ที่กล้าเสี่ยงเดินทางผ่านดินแดนอันตรายแห่งนี้ พวกเขานำข่าวสารจากโลกภายนอกและสินค้าบางอย่างมาแลกกับเสบียงและที่พักชั่วคราว
หนึ่งในนักเดินทางนั้น ชายสูงวัยท่าทางกร้านโลก เมื่อได้เดินชมรอบๆ หมู่บ้านและเห็นสิ่งประดิษฐ์บางอย่างที่ดา วินชีช่วยชาวบ้านสร้างขึ้น เช่น รอกยกของที่กำลังทดลองใช้งาน หรือระบบส่งน้ำที่ดูเรียบง่ายแต่มีประสิทธิภาพ หรืออาจจะบังเอิญได้ยินเรื่องราวการต่อสู้กับหน่วยไล่ล่าที่ถูกเล่าขานกันในหมู่บ้าน เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง
"อืมม...สิ่งประดิษฐ์เหล่านี้...มันช่างน่าอัศจรรย์นัก" ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าแต่ก็ยังคงความน่าเลื่อมใส "มันไม่ใช่แค่การลอกเลียนแบบ แต่มีความเข้าใจในหลักการอย่างลึกซึ้ง พลังที่ใช้ในการสร้างสรรค์แนวคิดเหล่านี้ขึ้นมา...มันทำให้ข้านึกถึงเรื่องเล่าโบราณที่สืบทอดกันมาในตระกูลของข้า...เรื่องเล่าเกี่ยวกับ 'ผู้ตื่นรู้' (The Awakened) บางกลุ่ม...ผู้ที่กล่าวกันว่าสามารถ 'รังสรรค์' สิ่งต่างๆ ขึ้นมาจากความเข้าใจในแก่นแท้ของสรรพสิ่ง...ผู้ที่สามารถมองเห็นความเป็นไปได้ที่คนธรรมดามองไม่เห็น..."
ชายชราหยุดพูดเล็กน้อย ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเคียน่า ราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง ก่อนจะเหลือบมองไปยังทิศทางที่ดาวินชีอาจจะกำลังทำงานอยู่ "หรือบางที...เจ้าหนุ่มคนนั้น...คนที่พวกท่านเพิ่งจะรับเข้ามา...เขาอาจจะเป็นหนึ่งในนั้น?" เขากระซิบถามเสียงเบา "พลังของเขา...มันคือการ 'รังสรรค์' ใช่หรือไม่? เป็นหนึ่งในหนทางแห่งผู้ตื่นรู้ที่หาได้ยากยิ่ง...และอาจจะ...อันตรายยิ่งนัก หากตกไปอยู่ในมือของผู้ที่ไม่คู่ควร..."
คำพูดของชายชราทิ้งความเงียบและความประหลาดใจไว้ให้กับเคียน่าและผู้ที่ได้ยิน "ผู้ตื่นรู้"... "ผู้รังสรรค์"... คำเหล่านี้คืออะไรกันแน่? และมันเกี่ยวข้องกับดาวินชี ชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยปริศนาคนนั้นอย่างไร?
ดา วินชีไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า "พลัง" ที่เขาใช้ผ่านพู่กันทองคำนั้น จะถูกจัดอยู่ในหมวดหมู่ของ "พลังเวท" หรือมีชื่อเรียกเฉพาะเจาะจงในโลกใบนี้ เขานึกมาตลอดว่ามันเป็นเพียงความสามารถพิเศษที่ติดตัวเขามาจากการเกิดใหม่ในโลกต่างมิติแห่งนี้เท่านั้น
เคียน่าหันขวับมามองดา วินชีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม หากสิ่งที่นักเดินทางชราผู้นี้พูดเป็นความจริง นั่นหมายความว่าดา วินชีไม่ได้เป็นเพียงคนนอกผู้มีความรู้แปลกๆ และทักษะการประดิษฐ์ที่น่าทึ่ง แต่เขาอาจจะเป็นบุคคลที่ครอบครองพลังอำนาจในระดับเดียวกับผู้นำหรือบุคคลสำคัญของมหาจักรวรรดิต่างๆ เลยทีเดียว
ดา วินชีกำลังครุ่นคิดอย่างหนักถึงคำพูดของนักเดินทาง เขามองไปยังพู่กันทองคำที่เขามักจะพกติดตัวไว้ แม้ตอนนี้มันจะยังคงไร้ซึ่งประกายแสงแห่งพลังก็ตาม ความสงสัยใหม่ได้ก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างรวดเร็ว: พลังของเขาคืออะไรกันแน่? มันเชื่อมโยงกับ "พลังแห่งการรังสรรค์" ที่นักเดินทางพูดถึงจริงหรือ? และถ้าเป็นเช่นนั้น มันจะมีความหมายอย่างไรต่ออนาคตของเขา ชะตากรรมของเขา และโลกใบใหม่ที่เขาต้องใช้ชีวิตอยู่แห่งนี้? ขณะเดียวกัน เขาก็เหลือบมองไปยังเคียน่าที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดถึงรอยแผลปริศนาบนร่างกายของตัวเอง ปริศนาซ้อนปริศนากำลังรอคอยให้พวกเขาค้นหาคำตอบ ท่ามกลางรากฐานแห่งอนาคตที่พวกเขากำลังร่วมกันสร้างขึ้นในหมู่บ้านเถ้าธุลีแห่งนี้


## ตอนที่ 8 – เสียงกระซิบจากอดีต และเส้นทางสู่หอสมุดเร้นลับ

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่กลุ่มนักเดินทางจากไป ทิ้งคำพูดปริศนาเกี่ยวกับ "ผู้รังสรรค์" (Artificers) ไว้ให้เป็นที่ครุ่นคิด คำเหล่านั้นยังคงก้องอยู่ในความคิดของเลโอนาร์โด ดา วินชี และเคียน่า ผู้นำคนใหม่แห่งหมู่บ้านเถ้าธุลี มันจุดประกายความสงสัยใคร่รู้และคำถามมากมายที่ยังคงไร้ซึ่งคำตอบ ขณะที่การฟื้นฟูหมู่บ้านภายใต้การนำของเธอยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน บรรยากาศโดยรวมเริ่มมีความหวังฉายชัดขึ้น แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความไม่แน่นอนถึงอนาคตที่รออยู่
ดา วินชีใช้เวลาส่วนใหญ่ในช่วงกลางวันไปกับการช่วยเหลือชาวบ้านในการวางแผนและก่อสร้างสิ่งจำเป็นต่างๆ แต่ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด เขามักจะใช้เวลาครุ่นคิดมากขึ้นเกี่ยวกับธรรมชาติของพลังลึกลับที่เขาครอบครอง เขาพยายามทบทวนทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมา การตอบสนองของพู่กันทองคำในแต่ละครั้ง และความรู้สึกของเขาในขณะที่ใช้พลังนั้น มันมีความเชื่อมโยงอย่างชัดเจนกับ "เจตจำนง" อันแรงกล้า และ "ความเข้าใจ" อย่างลึกซึ้งในสิ่งที่เขากำลังจะ "วาด" ขึ้นมา แต่คำว่า "การรังสรรค์" ที่นักเดินทางชราผู้นั้นใช้ ทำให้เขารู้สึกว่ามันอาจจะเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า เป็นระบบ หรือซับซ้อนกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้
เคียน่าเองก็ดูเหมือนจะครุ่นคิดไม่แพ้กัน ในระหว่างการตรวจตรางานหรือการประชุมหารือกับผู้อาวุโส เธอมักจะเหลือบมองดา วินชีบ่อยครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ระคนความกังวลเล็กน้อย หากเขาเป็น "ผู้รังสรรค์" อย่างที่นักเดินทางว่าจริง นั่นหมายความว่าอย่างไรต่อตัวเขา ต่อความปลอดภัยของเขา และต่ออนาคตของหมู่บ้านเถ้าธุลีแห่งนี้?
เช้าวันหนึ่ง ท่ามกลางความวุ่นวายของการเริ่มต้นวันใหม่ของหมู่บ้าน เงาร่างคุ้นตาพุ่งปราดเข้ามาจากแนวป่าด้วยความเร็วสูงราวกับลมพายุ สร้างความตื่นตระหนกให้กับยามและชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้นชั่วขณะ ก่อนที่พวกเขาจะจำได้ว่าเป็นใคร
"ท่านพี่ริว!" เคียน่าร้องทัก เมื่อเห็นเด็กหนุ่มซามูไรในชุดสีเข้มทะมัดทะแมง ผมสีดำสนิทมัดรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว สังเกตเห็นสภาพหมู่บ้านที่เปลี่ยนแปลงไป มีร่องรอยการต่อสู้และความเสียหายที่ยังคงหลงเหลืออยู่แม้จะเริ่มมีการซ่อมแซมแล้วก็ตาม สีหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจระคนกังวล ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปที่ดา วินชี ซึ่งเป็น "คนนอก" ที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน และกำลังยืนอยู่ไม่ไกลจากเคียน่า
ด้วยความเข้าใจผิดและสัญชาตญาณของสายลับที่ถูกฝึกฝนมาให้ระแวดระวังภัยคุกคามต่อหมู่บ้านและผู้นำ ริวตัดสินในเสี้ยววินาทีว่าดา วินชีคือต้นเหตุของความวุ่นวายหรืออาจจะเป็นศัตรูที่แฝงตัวเข้ามา!
"เจ้าเป็นใคร! กล้าดียังไงมาทำร้ายท่านผู้นำเอลดรินและหมู่บ้านของข้า!" ริวตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยว พร้อมกับชักดาบคาตานะเล่มยาวออกจากฝักด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วและเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาพุ่งเข้าใส่ดา วินชีหมายจะปลิดชีพในดาบเดียว!
ดา วินชีตกใจกับการจู่โจมที่ไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ด้วยสัญชาตญาณที่ถูกลับคมมาตลอดชีวิต เขาก็เตรียมจะยกพู่กันทองคำในมือขึ้นป้องกันตัวโดยอัตโนมัติ แม้ในใจจะยังไม่แน่ใจนักว่ามันจะสามารถปลดปล่อยพลังใดๆ ออกมาได้หรือไม่ในตอนนี้
"ท่านพี่ หยุดก่อน!" เสียงของเคียน่าดังขึ้นอย่างเฉียบขาดและทรงพลัง เธอปราดเข้ามาขวางระหว่างดา วินชีกับริวได้อย่างหวุดหวิด ปลายดาบคาตานะอันคมกริบของซามูไรหนุ่มหยุดชะงักลงทันที ห่างจากลำคอของเคียน่าเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด
ริวเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นเคียน่าเข้ามาขวาง "เคียน่า! เจ้าหลบไป! ชายผู้นี้มัน..."
"ท่านพี่ริว! ใจเย็นก่อน!" เคียน่ายืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เขาไม่ใช่ศัตรู! เขาคือดา วินชี...ผู้ที่ช่วยพวกเราไว้จากหน่วยไล่ล่านั่น และช่วยท่านผู้เฒ่าเอลดรินด้วย"
เด็กหนุ่มซามูไรลดดาบลงเล็กน้อย แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจและคำถามมากมาย เขามองสภาพของเคียน่าที่ดูอิดโรยลงกว่าครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเธอ และกวาดตามองความเสียหายรอบหมู่บ้านอีกครั้ง "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่ เคียน่า? ท่านผู้เฒ่าเอลดรินล่ะ? ทำไมหมู่บ้านถึงได้อยู่ในสภาพนี้?"
หลังจากสถานการณ์เริ่มสงบลง และริวได้เก็บดาบเข้าฝักแล้ว เคียน่าจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงที่เขาไม่อยู่ให้ฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่การโจมตีของหน่วยไล่ล่าอันโหดเหี้ยม การบาดเจ็บสาหัสของเอลดริน พลังเพลิงลึกลับที่เธอปลดปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัว และพลังแห่งการสร้างสรรค์อันน่าทึ่งของดา วินชีที่สามารถทำลายอสูรจักรกลตนนั้นลงได้ รวมถึงการตัดสินใจของเอลดรินที่ฝากฝังให้เธอขึ้นเป็นผู้นำชั่วคราว
ริวรับฟังด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและตกใจสลับกันไป เขาเสียใจอย่างสุดซึ้งเมื่อได้ทราบข่าวอาการบาดเจ็บสาหัสของเอลดริน ผู้ซึ่งเปรียบเสมือนพ่อและอาจารย์ของเขา เมื่อเคียน่าเล่าจบ เขาก็รายงานผลการเดินทางของตนเองว่า เขาเพิ่งกลับมาจากการเจรจาและสืบข่าวกับเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งบริเวณชายแดนทางตะวันออกของจักรวรรดิเนบิวลา ข่าวที่ได้มานั้นไม่สู้ดีนัก มีสัญญาณบ่งชี้ว่าจักรวรรดิเนบิวลากำลังเตรียมการเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ และอาจจะมีการส่ง "นักล่า" ที่อันตรายยิ่งกว่าหน่วยไล่ล่าออกมาอีก
หลังจากรับรู้เรื่องราวทั้งหมด โดยเฉพาะคำพูดของนักเดินทางที่ดา วินชีเล่าเสริมเกี่ยวกับ "ผู้รังสรรค์" ทั้งดา วินชี เคียน่า และริว ต่างก็ตระหนักว่าพวกเขายังมีความรู้น้อยมากเกี่ยวกับโลกใบนี้ พลังลึกลับต่างๆ และภัยคุกคามที่แท้จริงที่พวกเขากำลังเผชิญ
ทั้งสามคนตัดสินใจไปเยี่ยมเอลดรินที่ยังคงพักฟื้นอยู่ในกระโจมพยาบาล อาการของเขายังทรงตัว แม้จะยังอ่อนแอมาก แต่ก็เริ่มมีสติรู้ตัวมากขึ้นเป็นช่วงๆ เมื่อดา วินชีลองเอ่ยถามถึงเรื่อง "ผู้รังสรรค์" และตำนานเก่าแก่ของโลกใบนี้ เอลดรินที่แม้จะยังพูดได้ไม่มากนัก แต่ก็พยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อบอกใบ้บางอย่าง
"พลัง..." เอลดรินกระซิบเสียงแผ่ว ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังดา วินชีและเคียน่าสลับกัน "...มันมีทั้งคุณ...และโทษมหันต์...ถ้าพวกเจ้าอยากรู้...เรื่องราวของโลกนี้...ผู้คนในอดีต...หรือแม้แต่...พลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน..." เขาหยุดพักเพื่อไอออกมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ "...พวกเจ้า...ลองไปที่ 'หอสมุดแห่งเถ้าถ่าน' ดูสิ..."
เขาอธิบายเพิ่มเติมด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วงว่ามันเป็นหอสมุดเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายชั่วอายุคน ตั้งอยู่ห่างจากหมู่บ้านไปทางทิศเหนือ ค่อนไปทางแนวเทือกเขาที่แห้งแล้ง การเดินทางอาจจะใช้เวลาประมาณครึ่งวันหรือหนึ่งวันเต็ม แต่เส้นทางนั้นก็ไม่ได้ปลอดภัยเสียทีเดียว เพราะเป็นที่รู้กันว่าอาจจะมีอสูรจักรกลบางหน่วยที่ยังคงลาดตระเวนอยู่ในบริเวณนั้น หรืออาจจะเจอกับสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่ดุร้ายและหิวโหย เอลดรินไม่ได้บอกรายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาอาจจะพบเจอที่หอสมุดแห่งนั้น ทิ้งไว้เป็นปริศนาให้พวกเขาต้องไปค้นหากันเอง
คำบอกเล่าของเอลดรินจุดประกายความหวังและความอยากรู้ขึ้นในใจของทั้งสามคน พวกเขาเห็นพ้องต้องกันในทันทีว่าการเดินทางไปยัง "หอสมุดแห่งเถ้าถ่าน" อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาหลายๆ อย่างที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ และอาจจะพบข้อมูลที่เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการอยู่รอดของหมู่บ้านเถ้าธุลีในระยะยาว
เกิดการหารือกันอย่างจริงจังว่าจะส่งใครไปปฏิบัติภารกิจสำคัญและอันตรายครั้งนี้ ริวเสนอตัวที่จะไป แต่ด้วยความจำเป็นในการป้องกันหมู่บ้าน และเขาเพิ่งกลับมาจากการเดินทางไกล อีกทั้งยังต้องคอยรายงานสถานการณ์และดูแลเอลดรินอย่างใกล้ชิด ทำให้ข้อเสนอนั้นถูกปัดตกไป ในที่สุด เคียน่าในฐานะผู้นำและนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้าน (ณ ปัจจุบัน) จึงตัดสินใจว่าเธอจะเป็นผู้ออกเดินทางร่วมกับดา วินชี ส่วนริวจะยังคงอยู่ที่หมู่บ้านเถ้าธุลี เพื่อเป็นกำลังหลักในการป้องกันและดูแลความเรียบร้อย
ก่อนการเดินทางในรุ่งเช้าวันถัดไป เคียน่าได้มอบหมายความรับผิดชอบต่างๆ ให้กับริวและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในหมู่บ้านอย่างรอบคอบ ริวมอบมีดสั้นเล่มหนึ่งให้กับเคียน่า มันเป็นมีดที่เขาพกติดตัวมาตลอด "เผื่อไว้ป้องกันตัวนะ ท่านพี่เคียน่า" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าจะดูแลหมู่บ้านให้ดีที่สุด"
ดา วินชีเองก็เตรียมตัวอย่างเงียบๆ เขารวบรวมแผ่นหนังเปล่าๆ ที่พอจะหาได้เพื่อใช้แทนสมุดบันทึก และเครื่องมือเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาประดิษฐ์ขึ้นเอง ในคืนนั้น เขาแอบลองทำสมาธิและพยายามเชื่อมต่อกับพู่กันทองคำอีกครั้งด้วยความตั้งใจอย่างแรงกล้า และเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อปลายพู่กันเริ่มเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมาจางๆ มันตอบสนองต่อเจตจำนงของเขาได้ชัดเจนขึ้นเล็กน้อยกว่าเดิม แม้จะยังไม่สามารถ "วาด" สิ่งที่ซับซ้อนได้ แต่ก็เป็นสัญญาณที่ดีที่ทำให้เขามีความหวังเล็กๆ ว่าพลังกำลังจะค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา
รุ่งอรุณของวันใหม่มาถึง ดา วินชีและเคียน่า ออกเดินทางจากหมู่บ้านเถ้าธุลีในยามที่แสงแรกของดวงอาทิตย์คู่ยังไม่ทันจะโผล่พ้นขอบฟ้า บรรยากาศระหว่างทั้งสองยังคงมีความเกร็งๆ อยู่บ้างตามประสาคนที่ไม่ค่อยได้เปิดใจคุยกันมากนัก แต่ก็มีความรู้สึกของการเป็น "เพื่อนร่วมชะตากรรม" ที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้จักและอันตรายร่วมกัน
พวกเขาเดินทางผ่านภูมิประเทศที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยซากปรักหักพังที่ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าบริเวณรอบๆ หมู่บ้าน ระหว่างทาง ดา วินชีพยายามชวนเคียน่าคุยเรื่องสัพเพเหระบ้างเป็นครั้งคราว เพื่อลดความตึงเครียดและทำความรู้จักกันให้มากขึ้น เคียน่าแม้จะยังคงพูดน้อย แต่ก็เริ่มตอบคำถามของเขามากขึ้นเล็กน้อย
พวกเขาต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อเอาตัวรอดจากการเดินทางในครั้งนี้ เคียน่าแสดงทักษะการต่อสู้และการเอาตัวรอดในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายได้อย่างน่าทึ่ง ในขณะที่ดา วินชีใช้การสังเกตการณ์อย่างเฉียบคม การวิเคราะห์สถานการณ์ และความรู้รอบตัวในการหลีกเลี่ยงอันตรายที่อาจจะมองไม่เห็น หรือการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า เช่น การหาแหล่งน้ำสะอาดที่ซ่อนอยู่ หรือการก่อไฟด้วยวิธีการที่ไม่คาดคิด
ไม่นานนัก อุปสรรคแรกของการเดินทางก็ปรากฏขึ้น เมื่อพวกเขาถูกล้อมโดยฝูง "แร้งเงา" (Shadow Vultures) สัตว์ป่ากลายพันธุ์ขนาดใหญ่ที่มีจะงอยปากและกรงเล็บแหลมคมราวกับใบมีด พวกมันบินโฉบลงมาจากท้องฟ้าสีมืดครึ้มด้วยความเร็วสูง หมายจะฉีกร่างของทั้งสองเป็นชิ้นๆ
เคียน่าชักดาบคู่ออกมาเตรียมพร้อมรับมือในทันที "ดา วินชี! ระวังตัวด้วย! พวกมันมีพิษที่กรงเล็บ!"
ดา วินชีไม่ได้ตื่นตระหนก เขามองจำนวนของแร้งเงาที่มากกว่าสิบตัว แล้วรีบประเมินสถานการณ์ ในเมื่อพู่กันยังไม่สามารถใช้สร้างอาวุธที่ทรงพลังได้ เขาจึงตัดสินใจใช้มันในรูปแบบอื่น เขาตวัดพู่กันอย่างรวดเร็ว! แสงสีทองอ่อนจางพวยพุ่งออกมา ก่อเกิดเป็น "ตาข่ายแสง" ขนาดเล็กแต่เหนียวแน่นพุ่งเข้าพันปีกของแร้งเงาตัวหนึ่งที่กำลังโฉบเข้ามาใกล้ ทำให้มันเสียหลักร่วงลงสู่พื้น และในขณะเดียวกัน เขาก็ "วาด" ก้อนหินขนาดพอเหมาะหลายก้อนให้ปรากฏขึ้นในมือของเคียน่าอย่างรวดเร็ว
"เคียน่า! ใช้หินพวกนี้ปาใส่ตาพวกมัน!" ดา วินชีตะโกนบอก
เคียน่าแม้จะประหลาดใจกับสิ่งที่ดา วินชีทำ แต่ก็ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เธอใช้ก้อนหินที่ดา วินชี "สร้าง" ขึ้น ปาเข้าใส่ดวงตาของแร้งเงาที่เหลือด้วยความแม่นยำ ทำให้พวกมันเสียจังหวะและบินชนกันเอง เปิดโอกาสให้เธอใช้ดาบคู่สังหารพวกมันไปได้หลายตัว การต่อสู้เป็นไปอย่างดุเดือดและต้องใช้พละกำลังอย่างมาก แต่ในที่สุด ทั้งสองคนก็สามารถขับไล่ฝูงแร้งเงาที่เหลือไปได้ แม้จะต้องแลกมาด้วยรอยขีดข่วนเล็กน้อยและความเหนื่อยล้าก็ตาม
หลังจากฝ่าฟันอุปสรรคมาได้ ในที่สุดดา วินชีและเคียน่าก็เดินทางมาถึงบริเวณที่เชื่อว่าเป็นที่ตั้งของ "หอสมุดแห่งเถ้าถ่าน" ตามที่เอลดรินได้บอกใบ้ไว้
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือซากอาคารโบราณขนาดมหึมาที่ถูกกาลเวลากัดกร่อนจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม มันถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์หนาทึบและตะไคร่น้ำสีเขียวคล้ำ บางส่วนของอาคารทรุดโทรมจนกลายเป็นกองอิฐหิน แต่ก็ยังคงหลงเหลือร่องรอยของความยิ่งใหญ่และความสง่างามในอดีตให้เห็นอยู่บ้าง บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดและวังเวงจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านซากปรักหักพังเท่านั้นที่ดังอยู่เป็นระยะ บริเวณทางเข้าที่เคยน่าจะโอ่อ่า บัดนี้พังทลายลงบางส่วน เหลือเพียงช่องทางมืดมิดที่มองเข้าไปไม่เห็นอะไร มีสัญลักษณ์และอักขระโบราณบางอย่างสลักอยู่บนแผ่นหินที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ แม้จะเลือนลางไปตามกาลเวลาก็ตาม
ดา วินชีสัมผัสได้ถึง "พลังงาน" บางอย่างที่แผ่ออกมาจากภายในหอสมุดแห่งนี้อย่างแผ่วเบา มันไม่ใช่พลังงานที่ชั่วร้าย แต่เป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน – อาจจะเป็นพลังงานแห่งความรู้ที่สั่งสมมานานนับศตวรรษ พลังงานเวทมนตร์โบราณที่ยังคงหลงเหลืออยู่ หรืออาจจะเป็นพลังงานอันตรายบางอย่างที่ถูกผนึกไว้
ทั้งสองคนยืนอยู่หน้าทางเข้าที่มืดมิดและน่าสะพรึงกลัวนั้น เคียน่าชักดาบคู่ของเธอออกมาเตรียมพร้อม แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความระแวดระวัง ดา วินชีกำพู่กันทองคำในมือแน่น แม้จะไม่แน่ใจนักว่ามันจะสามารถปลดปล่อยพลังออกมาได้มากน้อยเพียงใดในตอนนี้ แต่เขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง พวกเขาสบตากันแวบหนึ่ง เป็นการสื่อสารที่ไร้คำพูด ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปสู่ความมืดมิดและความลับที่รอคอยพวกเขาอยู่เบื้องใน "หอสมุดแห่งเถ้าถ่าน" แห่งนี้


## ตอนที่ 9 – นักล่าหน้าประตูเถ้าถ่าน

ดา วินชีและเคียน่ายืนอยู่หน้าทางเข้าที่มืดมิดและผุพังของ "หอสมุดแห่งเถ้าถ่าน" อย่างระมัดระวัง บรรยากาศโดยรอบเงียบสงัดวังเวงจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวพัดผ่านซากปรักหักพังของอาคารโบราณที่ครั้งหนึ่งเคยยิ่งใหญ่ ทิ้งไว้เพียงโครงสร้างที่ใกล้จะพังทลายและเถาวัลย์ที่เลื้อยพันราวกับอสรพิษร้าย พวกเขากำลังประเมินสถานการณ์ กลิ่นอับชื้นของกาลเวลาและฝุ่นผงลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ
ทันใดนั้น! สัญชาตญาณนักรบที่ถูกลับคมมาอย่างดีของเคียน่าก็กรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่มองไม่เห็น!
"ระวัง!" เธอตะโกนลั่น พร้อมกับคว้าแขนของดา วินชีกระชากให้หลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็วและเฉียดฉิว!
ฉึ่ก!
ลูกธนูสีดำสนิทที่ปลายหัวศรอาบด้วยแสงสีฟ้าเย็นเยียบ พุ่งแหวกอากาศผ่านจุดที่พวกเขายืนอยู่เมื่อเสี้ยววินาทีก่อน ไปปักทะลุกำแพงหินเก่าแก่ด้านหลังอย่างแรงจนเกิดประกายไฟและเศษหินแตกกระจาย! หากช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว ร่างของดา วินชีคงถูกเจาะทะลุไปแล้ว
"ฝีมือไม่เลวนี่..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังมาจากเงามืดของซุ้มประตูหินที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากทางเข้าหอสมุด ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดนั้น เขาคือบุรุษรูปร่างเพรียวบางแต่ดูแข็งแกร่งในชุดหนังสีดำสนิทที่กลืนไปกับเงา สวมหมวกคลุมศีรษะที่ออกแบบมาอย่างประณีต ปิดบังใบหน้าครึ่งบนจนเห็นเพียงดวงตาจักรกลสีเหลืองอำพันคู่หนึ่งที่ส่องประกายคมกริบดุจเหยี่ยวในความมืด ผ้าคลุมสีเข้มยาวระพื้นพลิ้วไหวเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวที่สง่างามแต่แฝงความอันตราย ในมือของเขาถือคันธนูโลหะสีดำทมิฬที่ดูทันสมัยและน่าสะพรึงกลัว เขาคือ "อีเกิล" หนึ่งใน "เจ็ดนักล่า" อันเลื่องชื่อของจักรวรรดิเนบิวลา "ปฏิกิริยาตอบสนองใช้ได้ทีเดียว นึกว่าจะต้องเก็บกวาดซากพวกเจ้าตั้งแต่ลูกแรกเสียอีก"
ดา วินชีรีบตั้งสติ หัวใจของเขายังคงเต้นระรัวจากเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่ เขามองไปยังนักล่าปริศนาด้วยความตื่นตระหนก แต่ก็พยายามข่มความกลัวไว้
"เจ้าเป็นใคร? ต้องการอะไร?" เคียน่าตวาดถามเสียงกร้าว ดาบคู่ในมือถูกชักออกมาเตรียมพร้อม แววตาของเธอเย็นเยียบและเต็มไปด้วยจิตสังหาร
"อีเกิล" เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาจักรกลของเขากวาดมองประเมินคนทั้งสองอย่างละเอียด "ข้าได้รับคำสั่งให้มา 'ดูแล' สถานที่แห่งนี้...และดูเหมือนว่าพวกเจ้าคือผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่กลับสร้างความรู้สึกกดดันอย่างมหาศาล
"นักรบหญิงคนนั้นดูพอมีฝีมืออยู่บ้าง..." อีเกิลพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่สายตาจะหยุดอยู่ที่ดา วินชี "ส่วนอีกคน...ดูไม่เหมือนนักสู้...น่าสนใจยิ่งนัก"
สิ้นคำพูดนั้น เขาก็ยกคันธนูขึ้นเล็งมาทางดา วินชีอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ลูกธนูที่เขาปล่อยออกมากลับแตกต่างออกไป มันไม่ใช่ลูกธนูสังหาร แต่เป็นลูกธนูที่ปลายหัวมีลักษณะกลมมน เมื่อมันพุ่งมาถึงบริเวณใกล้ๆ เท้าของดา วินชี มันก็ระเบิดออก!
ตูม!
กลุ่มควันสีดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว บดบังทัศนวิสัยรอบตัวดา วินชีจนมองอะไรไม่เห็น! กลิ่นกำมะถันฉุนกึ้กแทรกเข้ามาในโพรงจมูก
"ดา วินชี!" เคียน่าร้องเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจและเป็นห่วง เมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มถูกกลืนหายไปในม่านควันหนาทึบนั้น หัวใจของเธอพลันบีบรัดด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดขีด ภาพของการระเบิดที่รุนแรงเมื่อครู่ทำให้เธอเข้าใจผิดในทันทีว่าเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือ...เลวร้ายกว่านั้น!
ความรู้สึกสูญเสียที่เคยเกือบจะพรากเอลดรินไปจากเธอหวนกลับมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันผสมปนเปไปกับความโกรธแค้นที่เดือดพล่านต่อผู้ที่ทำร้ายคนที่เธอ...เริ่มจะผูกพัน
รอยแตกไหม้สีแดงฉานบนร่างกายของเธอพลันส่องสว่างเจิดจ้าขึ้นกว่าครั้งใดๆ! ออร่าเพลิงสีเลือดที่เคยสงบนิ่งอยู่ภายในตัวเธอ บัดนี้ได้ปะทุออกมาอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วบริเวณจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว พื้นดินใต้เท้าของเธอเริ่มมีรอยไหม้เกรียม!
"ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกเป็นใคร...และไม่สนใจด้วย!" เคียน่าคำรามออกมา เสียงของเธอแหบพร่าและสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความพิโรธอย่างแท้จริง "แต่แกจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำกับเขา!!!"
ดาบคู่ในมือของเธอลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีเลือดที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเดิม เธอกลายเป็นพายุเพลิงที่บ้าคลั่ง พุ่งทะยานเข้าใส่ "อีเกิล" ที่ยืนมองดูด้วยแววตาที่ฉายประกายประหลาดใจเล็กน้อยกับพลังที่ปะทุออกมาอย่างกะทันหันนั้น
"โฮ่...พลังแบบนี้เองสินะที่ทำให้หน่วยไล่ล่าตัวนั้นพังพินาศไป" อีเกิลพึมพำ ขณะที่เขาเคลื่อนตัวหลบการโจมตีอันดุเดือดของเคียน่าได้อย่างคล่องแคล่วราวกับสายลม การฟาดฟันดาบเพลิงแต่ละครั้งของเคียน่าหนักหน่วงและรุนแรงจนเกิดเป็นคลื่นความร้อนที่แผ่กระจาย แต่ "อีเกิล" ก็ยังคงหลบหลีกได้อย่างเฉียดฉิว หรือใช้คันธนูในมือปัดป้องการโจมตีบางส่วนได้อย่างน่าทึ่ง
"พลังของเจ้ามันดิบเถื่อนและไร้การควบคุมสิ้นดี!" อีเกิลกล่าวเย้ยหยันขณะกระโดดถอยหลังหลบดาบที่ฟาดลงมาจนพื้นหินแตกเป็นรอย "เสียแรงที่อุตส่าห์มีพลังระดับนี้ แต่กลับใช้ได้ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน!"
คำพูดของเขายิ่งสุมไฟความโกรธของเคียน่าให้ลุกโชน เธอกระหน่ำโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจการป้องกันตัวใดๆ ทั้งสิ้น หวังเพียงจะฉีกกระชากนักล่าผู้โอหังคนนี้ให้เป็นชิ้นๆ แต่ทว่า "อีเกิล" นั้นสุขุมและมีประสบการณ์มากกว่าที่เธอคิด เขาสามารถอ่านการเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเธอได้อย่างง่ายดาย และเริ่มหาช่องโหว่ในการตอบโต้
ในจังหวะที่เคียน่าเปิดช่องว่างจากการโจมตีที่หนักหน่วงเกินไป "อีเกิล" ก็ฉวยโอกาสนั้น! เขาย่อตัวลงต่ำพร้อมกับหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปล่อยลูกธนูพลังงานสีฟ้าเข้มพุ่งเข้าใส่สีข้างของเคียน่าอย่างแม่นยำ!
"อึ่ก!" เคียน่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างของเธอถูกแรงปะทะของลูกธนูซัดกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แม้พลังเพลิงจะช่วยลดทอนความเสียหายไปได้บ้าง แต่ความเจ็บปวดก็ยังคงแล่นริ้วไปทั่วร่าง
กลุ่มควันที่เคยบดบังร่างของดา วินชีเริ่มจางลงช้าๆ เผยให้เห็นภาพที่ทำให้เคียน่าและแม้แต่ "อีเกิล" เองก็ต้องตกตะลึง!
ดา วินชียังคงยืนอยู่ที่เดิม! แม้เสื้อผ้าของเขาจะขาดวิ่นไปหลายแห่งและมีรอยเขม่าดินปืนเกาะเต็มตัว แต่เขากลับไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างที่ใครๆ คาดคิด! เบื้องหน้าของเขา มีโล่แสงสีทองขนาดใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นจากเส้นสายพลังงานอันซับซ้อนและงดงามกำลังเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ โล่นั้นมีรอยร้าวปรากฏอยู่หลายแห่งและกำลังจะสลายหายไปในอากาศ แสดงให้เห็นว่ามันเพิ่งจะรับแรงระเบิดอันรุนแรงจากลูกธนูควันนั้นไปเต็มๆ!
สีหน้าของดา วินชีซีดเผือด เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นเต็มหน้าผากและขมับ เขากำลังหอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับเพิ่งผ่านการออกแรงอย่างสุดกำลัง ดูเหมือนว่าเขาเพิ่งจะ "วาด" โล่นั้นขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณและเจตจำนงสุดท้ายในเสี้ยววินาทีเพื่อป้องกันตัวเอง และมันก็สูบพลังงานจากพู่กัน (ที่เขาแอบรู้สึกว่าเริ่มตอบสนองได้บ้างแล้ว) และพลังใจของเขาไปอย่างมหาศาลจนแทบจะหมดสิ้น
เคียน่าที่เห็นภาพนั้นถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความโกรธแค้นที่เคยพลุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสับสน งุนงง และความประหลาดใจที่ถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดา วินชี...ยังมีชีวิตอยู่? แล้วโล่แสงนั่นมันคืออะไรกัน? พลังเพลิงที่กำลังลุกโชนอยู่ในตัวเธอเริ่มอ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเป้าหมายของความแค้น (ความเข้าใจผิดว่าดา วินชีตาย) ได้มลายหายไป
"น่าสนใจจริงๆ..." อีเกิลพึมพำ ดวงตาจักรกลของเขาส่องประกายวูบวาบขณะจับจ้องไปยังดา วินชีและโล่แสงที่กำลังสลายไป "ดูเหมือนว่าหนูตัวนี้จะมีอะไรซ่อนอยู่มากกว่าที่คิด" เขาเริ่มมองดา วินชีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย จากเดิมที่มองว่าเป็นเพียงเป้าหมายอ่อนแอ บัดนี้กลับมีความระมัดระวังและใคร่รู้มากขึ้น
ในจังหวะที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในความสับสนและ "อีเกิล" อาจจะกำลังประเมินสถานการณ์เพื่อเตรียมโจมตีครั้งใหม่ ทันใดนั้น! เงาร่างของริวก็พุ่งเข้ามาในสนามรบราวกับสายฟ้าฟาดจากฟากฟ้า! เขาปรากฏตัวขึ้นระหว่าง "อีเกิล" กับเคียน่าและดา วินชีอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน!
"เคียน่า! ดา วินชี! ถอยไป!" ริวตะโกนลั่นน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเร่งรีบและเด็ดขาด
"อีเกิล" หันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความประหลาดใจที่ถูกขัดจังหวะอีกครั้ง ริวไม่ปล่อยให้โอกาสเสียเปล่า เขาชักดาบคาตานะคู่ใจออกมาจากฝักด้วยท่วงท่าที่สง่างามและมั่นคง พร้อมกับตวาดชื่อกระบวนท่าดังกึกก้อง!
"กระบวนท่าที่หนึ่ง: วายุผ่าปฐพี!"
ดาบคาตานะในมือของริวตวัดออกไปอย่างรวดเร็วและทรงพลัง เกิดเป็นคลื่นพลังงานลมที่มองเห็นได้เป็นริ้วสีขาวพร่าพุ่งเข้าใส่ "อีเกิล" ด้วยความเร็วสูง! พลังลมนั้นรุนแรงจนพื้นดินบริเวณนั้นเกิดเป็นรอยแยกเล็กๆ และเศษใบไม้ใบหญ้าปลิวกระจายว่อน!
"อีเกิล" เบิกตากว้างเล็กน้อยกับพลังที่ไม่คาดคิด เขากระโดดถอยหลังหลบคลื่นพลังงานนั้นได้อย่างหวุดหวิด แต่กระแสลมที่รุนแรงก็ยังคงทำให้เขาเสียจังหวะและต้องถอยห่างออกไปหลายก้าว เปิดโอกาสให้ริว
"รีบหนีเร็วเข้า! เราสู้มันตอนนี้ไม่ได้แน่!" ริวหันมาตะโกนสั่งเคียน่าและดา วินชีเสียงดังฟังชัด เขารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของนักล่าระดับนี้ และตระหนักว่าการปะทะโดยตรงในตอนนี้มีแต่จะนำไปสู่ความพ่ายแพ้
เขาไม่รอช้า ตวัดดาบอีกครั้ง สร้างเป็นม่านวายุที่บิดเบือนทัศนวิสัยชั่วขณะ ก่อนจะรีบเข้าไปคว้าแขนของเคียน่า (ที่ยังคงยืนตะลึงกับเหตุการณ์และร่างกายเริ่มอ่อนแรงจากการใช้พลังเพลิงก่อนหน้านี้) และดา วินชี (ที่ยังคงอ่อนเพลียอย่างหนักจากการสร้างโล่แสง) แล้วพาทั้งคู่ล่าถอยหนีเข้าไปในแนวป่าทึบที่อยู่ไม่ไกลจากหอสมุดนั้นอย่างรวดเร็วที่สุด
"อีเกิล" ยืนมองตามร่างทั้งสามที่หายลับเข้าไปในป่าด้วยแววตาเย็นชาและไร้ความรู้สึก เขาไม่ได้รีบร้อนตามเข้าไปในทันที อาจจะเพราะประเมินแล้วว่าการตามเข้าไปในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยนั้นเสี่ยงเกินไป หรืออาจจะเพราะภารกิจหลักของเขาคือการเฝ้าหอสมุด ไม่ใช่การไล่ล่าจนสุดชีวิต เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับยิ้มเยาะ
"น่าสนุกดีนี่...ดูเหมือนว่าการมาเยือนดินแดนรกร้างแห่งนี้ จะไม่น่าเบื่ออย่างที่คิดเสียแล้ว..." เขากล่าวกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปมองยังทางเข้าหอสมุดแห่งเถ้าถ่านที่ยังคงปิดสนิท ปล่อยให้ความลับภายในนั้นยังคงถูกเก็บงำต่อไป


## ตอนที่ 10 – ฝนศรสีทอง

ป่าทึบกลืนกินร่างของทั้งสามคนที่กำลังวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต เสียงกิ่งไม้แห้งแตกหักใต้ฝ่าเท้าและเสียงหอบหายใจอันหนักหน่วงดังระงมไปทั่วบริเวณ พวกเขารู้ดีว่า "อีเกิล" นักล่าผู้เหี้ยมโหดและสุขุมเยือกเย็นคนนั้น ไม่ใช่ศัตรูที่จะยอมปล่อยให้เหยื่อหลุดรอดไปได้โดยง่าย ความหวาดกลัวยังคงเกาะกุมจิตใจ แต่สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดผลักดันให้พวกเขาก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง
"ท่านพี่!" เคียน่าตะโกนถามริวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือจากความตื่นตระหนกและสับสน แม้พละกำลังจะเริ่มฟื้นคืนมาบ้างแล้ว แต่ภาพของนักล่าธนูยังคงติดตาตรึงใจ "เจ้าตัวเมื่อกี้นี้มันคืออะไรกันแน่?! มันมาจากไหน? แล้วท่านพี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? หมู่บ้านล่ะ?! ทุกคนปลอดภัยดีใช่ไหม?!" คำถามพรั่งพรูออกมาจากปากของเธอ แสดงความกังวลทั้งต่อภัยคุกคามที่เพิ่งเผชิญ และชะตากรรมของหมู่บ้านเถ้าธุลีที่พวกเขาจากมา
ริวที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้า เหลียวกลับมามองน้องสาวและดา วินชีแวบหนึ่ง สีหน้าของเขาเคร่งเครียดแต่ก็ยังคงความสุขุมไว้ได้ "ใจเย็นก่อนเคียน่า! เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคุยกัน ตอนนี้เราต้องหนีให้พ้นจากรัศมีการโจมตีของมันให้ได้ก่อน!"
ยังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบายอะไรมากไปกว่านั้น!
ฉากพลันตัดกลับไปที่ "อีเกิล" ที่ยังคงยืนสงบนิ่งอยู่บริเวณหน้าหอสมุดแห่งเถ้าถ่าน เขามองตามไปยังทิศทางที่ทั้งสามคนวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าทึบ ดวงตาจักรกลสีเหลืองอำพันของเขาส่องประกายวูบวาบราวกับกำลังคำนวณบางอย่าง เขายกคันธนูโลหะสีดำขึ้นสูงอีกครั้ง ปลายลูกศรพิเศษที่พาดอยู่บนสายเริ่มเรืองแสงสีทองเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ พลังงานมหาศาลเริ่มรวมตัวกันที่ปลายศรนั้น!
"พวกหนูสกปรก...คิดว่าจะหนีข้าพ้นอย่างนั้นรึ" อีเกิลพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะเปล่งเสียงที่ทรงพลังขึ้นเล็กน้อย "ศรเทวะพิพากษา! (Divine Judgment Arrows!) จงโปรยปรายดุจห่าฝน! ฝนธนูแห่งการลงทัณฑ์! (Rain of Retribution!)"
สิ้นเสียงของเขา "อีเกิล" ก็ปล่อยลูกศรดอกนั้นขึ้นสู่ฟากฟ้า! ลูกศรสีทองดอกเดียวพุ่งทะยานขึ้นไปสูงลิบลิ่ว ก่อนจะระเบิดออกกลางอากาศ แตกกระจายออกเป็น ลูกธนูสีทองขนาดเล็กนับร้อยนับพันดอก! พวกมันส่องประกายระยิบระยับราวกับกลุ่มดาวที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้า ก่อนจะเริ่มโค้งวิถีตกลงมาสู่พื้นดินเบื้องล่างราวกับพายุฝนอันเกรี้ยวกราด! เป้าหมายคือบริเวณป่าทึบที่ดา วินชี, เคียน่า, และริวกำลังวิ่งหนีอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน!
"อีเกิล" มองดูผลงานการทำลายล้างของตนเองด้วยแววตาเรียบเฉย ก่อนจะลดคันธนูลงอย่างช้าๆ "สุดระยะทำการแล้วสินะ..." เขากล่าวกับตัวเอง "ภารกิจของข้าคือการเฝ้ารักษาสถานที่แห่งนี้ ไม่ใช่การไล่ล่าอย่างไร้สติปัญญา" เขาหันหลัง แล้วค่อยๆ เดินกลับเข้าไปในเงามืดของซากปรักหักพังหน้าหอสมุด ทิ้งให้ชะตากรรมของทั้งสามคนอยู่ภายใต้ห่าฝนธนูสีทองนั้น
ตัดฉากกลับมาที่กลุ่มของดา วินชี พวกเขากำลังวิ่งฝ่าพงหญ้าและหมู่ไม้ด้วยความเร็วสูงสุด ทันใดนั้น ริวก็ตะโกนเตือนขึ้นสุดเสียง!
"ทุกคน! มันยังไม่จบ! เตรียมรับมือ!"
เมื่อเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พวกเขาก็ต้องตกตะลึงกับภาพประกายแสงสีทองจำนวนมหาศาลที่กำลังโปรยปรายลงมา!
"บ้าที่สุด! มันโจมตีจากระยะไกลขนาดนี้ได้ยังไงกัน!" เคียน่าสบถออกมาด้วยความตกใจระคนเดือดดาล
ริวคำรามลั่น ชักดาบคาตานะคู่ใจออกมาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "กระบวนท่าที่สอง: กำแพงวายุอัสนี! (Second Form: Thunderstorm Wind Wall!)" เขาสร้างกำแพงลมหมุนวนขึ้นมารอบๆ กลุ่มของพวกเขาอย่างรวดเร็ว! พลังลมที่มองไม่เห็นแต่สัมผัสได้ถึงความรุนแรง ช่วยปัดเป่าและลดแรงปะทะของลูกธนูสีทองที่พุ่งลงมาเป็นระลอกแรกๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ กำแพงลมนี้แม้จะไม่ได้คงอยู่ถาวรและเริ่มอ่อนกำลังลงเมื่อถูกโจมตีซ้ำๆ แต่มันก็ช่วยซื้อเวลาอันมีค่าให้พวกเขาได้บ้าง
เมื่อลูกธนูบางส่วนเริ่มทะลุทะลวงกำแพงลมเข้ามาได้ ริวก็เปลี่ยนมาใช้ทักษะดาบที่รวดเร็วและแม่นยำในการฟันและปัดป้องลูกธนูที่พุ่งตรงมายังจุดสำคัญของร่างกาย "เพลงดาบไร้เงา: สะบั้นศร! (Shadowless Sword Dance: Arrow Sever!)" ดาบของเขาวาดลวดลายว่องไวจนแทบมองไม่ทัน เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งคร้างไม่หยุดหย่อน
เคียน่าเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เธอใช้ดาบคู่ของเธอคอยปัดป้องลูกธนูที่เล็ดลอดเข้ามาจากแนวกำแพงลมของริว หรือที่พุ่งมายังจุดที่ริวป้องกันไม่ถึง ทักษะดาบของเธอยังคงเฉียบคมและเปี่ยมด้วยพลัง แต่ด้วยความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังเพลิงไปก่อนหน้านี้ ทำให้การเคลื่อนไหวของเธอเริ่มมีช่องโหว่ปรากฏขึ้นเล็กน้อย
ฉึ่ก!
"อึ่ก!" เคียน่าร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ลูกธนูสีทองดอกหนึ่งสามารถฝ่าการป้องกันของเธอเข้ามาได้ และปักเข้าที่ต้นแขนซ้ายของเธอจนเลือดสีแดงสดเริ่มไหลซึมออกมา! แม้บาดแผลจะไม่ลึกมากนัก แต่ความเจ็บปวดก็ทำให้เธอเสียจังหวะไปชั่วขณะ
เมื่อเห็นเคียน่าได้รับบาดเจ็บ และริวก็กำลังรับมือกับการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง ดา วินชีก็รู้ว่าเขาต้องทำอะไรบางอย่าง! ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดและปกป้องคนที่อยู่เคียงข้างเขาในตอนนี้ มันกระตุ้นพลังบางอย่างในตัวเขาให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เขากำพู่กันทองคำในมือแน่น ดวงตาจับจ้องไปยังห่าฝนธนูที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย
"ต้องรอด! ต้องป้องกันให้ได้!" เขาคิดอย่างมุ่งมั่นในใจ
เขาตวัดพู่กันอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง! หมึกสีทอง (ที่แม้จะยังดูอ่อนจาง แต่ก็ดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นกว่าตอนที่เขาสร้างโล่ครั้งแรกเล็กน้อยอย่างน่าประหลาด) พวยพุ่งออกมาจากปลายพู่กัน ก่อเกิดเป็น "โล่แสงสีทองแห่งเจตจำนง" (Golden Shield of Will) ขนาดพอเหมาะปรากฏขึ้นซ้อนทับหรือเสริมการป้องกันของริวและเคียน่าในจุดที่อันตรายที่สุด!
เคร้ง! เคร้ง! ปัง!
ลูกธนูสีทองหลายดอกพุ่งเข้าปะทะกับโล่แสงของดา วินชีอย่างรุนแรง โล่นั้นสั่นสะเทือนอย่างหนักและเกิดรอยร้าวขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงแค่โดนโจมตีประมาณเจ็ดถึงสิบดอก โล่นั้นก็แตกสลายหายไปในอากาศ!
แต่ดา วินชีไม่ยอมแพ้! ทันทีที่โล่แรกพังทลาย เขาก็ตวัดพู่กันสร้างโล่ใหม่ขึ้นมาอีก! และอีก! เขาสร้างโล่ขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่ละอันจะสามารถป้องกันการโจมตีได้เพียงไม่กี่ครั้งและทำให้เขารู้สึกถึงพลังงานที่ถูกสูบฉีดออกไปจากร่างกายอย่างรวดเร็วจนใบหน้าเริ่มซีดเผือด แต่การกระทำของเขาก็ช่วยลดภาระของริวและเคียน่าไปได้มาก ทำให้ทั้งสองคนสามารถจดจ่อกับการป้องกันตัวเองและทำลายลูกธนูที่อันตรายที่สุดที่พุ่งเข้ามาได้
ในที่สุด หลังจากช่วงเวลาที่ยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ฝนธนูสีทองก็หยุดโปรยปรายลงมา ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความเสียหายบนพื้นป่าที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อและกิ่งไม้ที่หักโค่น และความเหนื่อยล้าอย่างสุดขีดของทั้งสามคน
ดา วินชีทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง พู่กันในมือของเขาดูหมองคล้ำลงอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ถึงกับไร้พลังงานโดยสิ้นเชิงเหมือนครั้งก่อนๆ เขาสัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงบางอย่างระหว่างเจตจำนงอันแรงกล้าของเขากับการตอบสนองของพู่กัน
เคียน่าและริวเองก็มีรอยขีดข่วนและเสื้อผ้าขาดวิ่นจากการต่อสู้ที่ดุเดือด ริวรีบเข้าไปดูอาการของเคียน่าทันที
"เคียน่า! เจ้าเป็นอะไรมากหรือเปล่า?!" ริวถามด้วยความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด เขาและดา วินชีต่างก็ตกใจเล็กน้อยที่เห็นเธอได้รับบาดเจ็บ แต่เมื่อตรวจดูแล้วพบว่าลูกธนูเพียงแค่ถากไป ไม่ได้ปักลึกจนเป็นอันตรายถึงชีวิต ก็ค่อยโล่งใจลงบ้าง แต่ก็ยังคงต้องรีบปฐมพยาบาลเบื้องต้นเพื่อห้ามเลือดและป้องกันการติดเชื้อ
"ข้า...ข้าไม่เป็นไรมากท่านพี่" เคียน่าตอบเสียงแผ่ว พยายามจะฝืนยิ้มให้พี่ชายเห็นว่าเธอยังไหว
เมื่อพอจะมีเวลาให้หายใจหายคอ และหลังจากช่วยกันทำแผลให้เคียน่าอย่างเร่งด่วนแล้ว ริวก็เริ่มอธิบายสถานการณ์ที่เขาไปสืบรู้มา
"ข้าตามพวกเจ้ามาได้เพราะท่านผู้เฒ่าเอลดรินสั่งไว้" ริวเริ่มเล่าด้วยสีหน้าจริงจัง "ก่อนที่ข้าจะออกมาจากหมู่บ้านไม่นานนัก 'บาคัส' กับ 'ทอรัส' เพิ่งจะเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านพอดี!"
"บาคัสกับทอรัส?!" เคียน่าทวนชื่อด้วยความประหลาดใจระคนดีใจเล็กน้อย "พวกเขากลับมาแล้วจริงๆ หรือ!"
"ใช่" ริวพยักหน้า "เมื่อพวกเขารายงานสถานการณ์ภายนอกให้ท่านผู้เฒ่าทราบ และท่านผู้เฒ่ารู้ว่าพวกเจ้าสองคนมุ่งหน้ามาที่นี่ ท่านก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างมาก แม้ท่านจะไม่รู้ว่ามีคนอย่าง 'อีเกิล' เฝ้าอยู่ที่นี่ แต่ท่านก็อ่านสถานการณ์ได้ขาดเสมอ ท่านจึงฝากให้ข้ารีบตามมาดูพวกเจ้าทันที เพราะท่านเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเจ้ามาก... ท่านผู้เฒ่าไม่ได้ตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านมาเพราะโชคช่วยจริงๆ"
คำพูดของริวทำให้ดา วินชีและเคียน่ารู้สึกทึ่งในความรอบคอบและสายตาอันเฉียบแหลมของเอลดริน และการกลับมาของ "บาคัส" กับ "ทอรัส" ซึ่งน่าจะเป็นกำลังสำคัญของหมู่บ้าน ก็เป็นเหมือนแสงสว่างแห่งความหวังที่ส่องลงมาท่ามกลางความมืดมิด
ด้วยข้อมูลใหม่นี้ การบาดเจ็บของเคียน่า และความอ่อนล้าของทุกคน การตัดสินใจที่จะเดินทางกลับไปยังหมู่บ้านเถ้าธุลีจึงดูเป็นทางเลือกเดียวที่สมเหตุสมผลที่สุดในตอนนี้ พวกเขาไม่สามารถเสี่ยงกลับเข้าไปในหอสมุดได้อีกแล้วในสภาพนี้
"เราต้องกลับไปตั้งหลักที่หมู่บ้าน" เคียน่ากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงของผู้นำ แม้จะยังคงอ่อนเพลีย "แจ้งข่าวเรื่องนี้ให้ท่านผู้เฒ่าและทุกคนทราบ และเตรียมรับมือกับภัยคุกคามที่อาจจะตามมา"
ริวและดา วินชีพยักหน้าเห็นด้วย
ภารกิจในการค้นหาความลับในหอสมุดแห่งเถ้าถ่านยังคงไม่สำเร็จลุล่วง แต่พวกเขาก็ได้เรียนรู้ถึงความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวของศัตรู และตระหนักถึงความจำเป็นที่จะต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้อีกหลายเท่าตัว
ทั้งสามคนเริ่มออกเดินทางกลับสู่หมู่บ้านเถ้าธุลีด้วยความระมัดระวัง แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าและจิตใจจะยังคงตื่นตระหนก แต่ประกายแห่งความหวังจากการมาถึงของกำลังเสริมใหม่ที่หมู่บ้านก็ช่วยเยียวยาพวกเขาได้บ้าง แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องผ่านหมู่ไม้ลงมาเป็นลำแสงอ่อนๆ ราวกับจะนำทางพวกเขากลับสู่บ้าน...สู่การต่อสู้ครั้งใหม่ที่รออยู่


## ตอนที่ 11 – ผู้พิทักษ์หวนคืน และเงาราชันย์

หลังจากเดินทางฝ่าอันตรายและความเหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน ในที่สุดเงาของหมู่บ้านเถ้าธุลีก็ปรากฏขึ้นลิบๆ ตรงหน้าของดา วินชี, เคียน่า, และริว ควันไฟจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งจากปล่องไฟของกระท่อมบางหลัง และเค้าโครงของกำแพงป้องกันที่คุ้นตา เป็นเหมือนสัญญาณแห่งความหวังและความปลอดภัยที่พวกเขากำลังโหยหา ทั้งสามคนแทบจะทรุดกายลงกับพื้นด้วยความโล่งอก ความตึงเครียดที่เกาะกุมจิตใจมาตลอดการหลบหนีเริ่มคลายลงบ้าง
ทว่า ยังไม่ทันที่พวกเขาจะก้าวเท้าเข้าสู่เขตหมู่บ้าน เสียงทักทายอันดังลั่นก็ดังมาก่อนตัว
"เฮ้! นั่นมันพวกเจ้าจริงๆ ด้วย! นึกว่าไปเดินเล่นชมดอกไม้ในป่าจนเพลิน ลืมทางกลับบ้านซะแล้ว!"
ร่างสูงใหญ่สองร่างก้าวออกมาจากเงามืดของประตูหมู่บ้านที่ได้รับการซ่อมแซมอย่างเร่งด่วน คนแรกที่เอ่ยทักคือ "บาคัส" ชายร่างกำยำแต่มีใบหน้าเปื้อนยิ้มอยู่เสมอ ดวงตาของเขาเป็นประกายซุกซนมองมาที่ทั้งสามคนอย่างล้อเลียน แม้จะเห็นสภาพอิดโรยของพวกเขาชัดเจนก็ตาม ข้างกายเขามี "ทอรัส" ยืนสงบนิ่ง ร่างกายของเขาใหญ่โตและแข็งแกร่งราวกับภูผาหิน ใบหน้าเคร่งขรึมนั้นเต็มไปด้วยร่องรอยประสบการณ์ แววตาคมกริบมองสำรวจผู้มาใหม่ทั้งสามอย่างประเมิน ก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆ เป็นเชิงทักทาย
"พวกท่าน...บาคัส ทอรัส!" เคียน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ทั้งประหลาดใจและดีใจอย่างเห็นได้ชัด
"เจ้าหนูริว!" บาคัสเดินเข้ามาตบบ่าริวอย่างแรงจนตัวแทบปลิว "หายหน้าหายตาไปซะนาน กลับมาก็พาสหายหน้าใหม่มาด้วยรึ แถมยังพาท่านผู้นำคนปัจจุบันของเราไปตกระกำลำบากอีกต่างหาก สภาพดูไม่ได้เลยนะ ไปผจญภัยอะไรกันมาล่ะเนี่ย?" เขาเหลือบมองดา วินชีอย่างพิจารณา ก่อนจะยิ้มกว้างตามแบบฉบับของตน
ริวโค้งคำนับให้กับทั้งสองคนอย่างนอบน้อม "ท่านบาคัส ท่านทอรัส ข้ามีเรื่องด่วนจะรายงานครับ...เราเพิ่งจะหนีรอดจากเงื้อมมือของหนึ่งใน 'เจ็ดนักล่า' มาได้"
คำว่า "เจ็ดนักล่า" ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของบาคัสจางหายไปในทันที แววตาของเขาฉายประกายคมกล้าขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนทอรัสขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"เจ็ดนักล่ารึ..." ทอรัสพึมพำเสียงต่ำ "ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว"
เมื่อทั้งหมดกลับเข้ามาในหมู่บ้าน ข่าวการกลับมาของพวกเขาพร้อมกับเรื่องราวการเผชิญหน้ากับศัตรูระดับสูงก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว พวกเขารีบตรงไปยังกระท่อมของเอลดรินทันที และก็ได้รับข่าวดีว่าผู้นำชราได้ฟื้นคืนสติเต็มที่แล้ว และอาการของเขาเริ่มทรงตัว แม้จะยังคงอ่อนเพลียอย่างหนักจากการเสียแขนไปข้างหนึ่ง แต่สติปัญญาและความเฉียบแหลมในแววตายังคงฉายชัด
เอลดรินนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวแต่ดวงตายังคงเปี่ยมด้วยพลัง เขารับฟังรายงานจากเคียน่าและดา วินชีอย่างตั้งใจ เมื่อเคียน่าเล่าถึงการปลดปล่อยพลังเพลิงสีเลือดของตนเองอีกครั้งเพื่อปกป้องดา วินชี ดวงตาของเอลดรินก็หรี่ลงเล็กน้อย แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยระคนตำหนิอย่างชัดเจน
"เคียน่า..." เอลดรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงแต่ยังคงความหนักแน่น "ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วเรื่องพลังนั่น! มันไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรจะนำออกมาใช้พร่ำเพรื่อโดยไม่ยั้งคิด! เจ้าลืมคำเตือนของข้าไปแล้วหรือ?!"
เคียน่าก้มหน้านิ่ง หลบสายตาของผู้อาวุโส ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ แม้เธอจะยังคงสับสนและไม่เข้าใจพลังของตนเองอย่างถ่องแท้ก็ตาม
ริวที่ยืนอยู่ข้างๆ มองน้องสาวด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะเสริมขึ้นเบาๆ "ท่านผู้เฒ่าพูดถูกแล้วเคียน่า... พลังนั้นมัน...อันตรายเกินไปจริงๆ" คำพูดของริวทำให้ดา วินชีมั่นใจยิ่งขึ้นว่าพลังของเคียน่าไม่ใช่เรื่องธรรมดา และคนใกล้ชิดของเธอต่างก็รู้ถึงความน่ากลัวของมัน
เอลดรินถอนหายใจยาว ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องไปยังภัยคุกคามที่พวกเขาเพิ่งเผชิญมา "เจ็ดนักล่า... 'อีเกิล' สินะ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด "ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของพวกมันมาบ้างจากผู้เฒ่าผู้แก่รุ่นก่อน และจากนักเดินทางที่รอดชีวิตจากเงื้อมมือของจักรวรรดิเนบิวลา พวกมันคือหน่วยรบพิเศษที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรมและเสริมสมรรถนะด้วยเทคโนโลยีจักรกลขั้นสูง แต่ละคนมีความสามารถเฉพาะตัวที่น่าสะพรึงกลัว และมักจะได้รับมอบหมายภารกิจที่สำคัญและอันตรายที่สุดเท่านั้น พวกมันไม่ใช่แค่ทหาร แต่เป็น 'นักล่า' อย่าง
แท้จริง...เย็นชา ไร้ความปรานี และแม่นยำราวจับวาง ข้าไม่เคยเห็นพวกมันด้วยตาตัวเองหรอกนะ และก็หวังว่าจะไม่ต้องเห็นด้วย แต่จากชื่อรหัส 'อีเกิล' ก็พอจะเดาได้ว่ามันคง
เชี่ยวชาญการโจมตีระยะไกลและการตรวจจับเป็นเลิศ ส่วนคนอื่นๆ ในเจ็ดนักล่า...ก็คงจะมีลักษณะตามชื่อรหัสของพวกมันกระมัง การที่หนึ่งในพวกมันมาปรากฏตัวที่หอสมุดแห่งเถ้าถ่าน...หมายความว่าจักรวรรดิเนบิวลาเริ่มให้ความสำคัญกับพื้นที่แถบนี้...หรืออาจจะกับบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในหอสมุดนั่นแล้ว"
"พวกมันไม่ใช่แค่นักรบที่ถูกฝึกมาอย่างดี...แต่มีข่าวลือว่าพวกมันบางคน...หรืออาจจะทั้งหมด...เป็น 'ผู้ตื่นรู้' ที่ถูกจักรวรรดิชักจูงหรือบ่มเพาะขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธสังหาร"
คำพูดของเอลดรินทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งตึงเครียดขึ้น การประชุมวางแผนรับมือจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างเร่งด่วน บาคัสและทอรัสได้ให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของจักรวรรดิเนบิวลาที่พวกเขาได้ไปสืบรู้มา ซึ่งยิ่งตอกย้ำว่าภัยคุกคามกำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ
ดา วินชีเสนอถึงความสำคัญของการกลับไปค้นหาข้อมูลที่หอสมุดอีกครั้ง แม้จะยอมรับว่าพลังของพู่กันเขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ และการเผชิญหน้ากับ "อีเกิล" อีกครั้งเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างยิ่ง แต่ข้อมูลที่อาจจะได้จากที่นั่นอาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการเอาชีวิตรอดของทุกคน
หลังจากการหารืออย่างเคร่งเครียดนานหลายชั่วโมง เอลดรินและผู้นำคนอื่นๆ ก็ได้ข้อสรุป พวกเขาตัดสินใจที่จะไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา หมู่บ้านเถ้าธุลีจะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง โดยมีการวางแผนรับมืออย่างรอบด้าน: เร่งเสริมกำลังป้องกันหมู่บ้านให้แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยมีบาคัสและทอรัสเป็นกำลังหลักในการฝึกฝนนักรบ และดา วินชีช่วยออกแบบระบบป้องกันและกับดักต่างๆ นอกจากนี้ จะมีการส่งหน่วยสอดแนม (ซึ่งอาจจะเป็นริว หรือบาคัสผู้มีทักษะในการเจรจา) ออกไปสืบข่าวและพยายามติดต่อขอความช่วยเหลือจากพันธมิตรกลุ่มอื่น และที่สำคัญที่สุด คือการวางแผนอย่างรัดกุมเพื่อส่งทีมกลับไปยัง "หอสมุดแห่งเถ้าถ่าน" อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ต้องมีการเตรียมตัวที่ดีกว่าเดิม และอาจจะต้องมีกำลังเสริมหรือกลยุทธ์ที่แยบยลกว่าเดิมในการรับมือกับ "อีเกิล"
ขณะเดียวกันนั้นเอง...
ภาพตัดไปยังห้องโถงอันมืดมิดและโอ่อ่า ณ ใจกลางของจักรวรรดิเครื่องจักรกลเนบิวลา เงาร่างสูงใหญ่ของบุคคลหนึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ทำจากโลหะสีดำสนิท แสงไฟสลัวส่องให้เห็นเพียงดวงตาที่ส่องประกายสีแดงก่ำดุจถ่านไฟ และมือที่สวมเกราะจักรกลอันน่าเกรงขามกำลังเคาะเบาๆ บนที่พักแขนอย่างใช้ความคิด
โฮโลแกรมของ "อีเกิล" ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เขากำลังรายงานผลการปฏิบัติภารกิจที่หอสมุดแห่งเถ้าถ่านอย่างใจเย็น "...และผู้บุกรุกอีกคนหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นชายหนุ่มธรรมดา แต่เขาสามารถสร้างโล่แสงสีทองขึ้นมาป้องกันการโจมตีได้จากสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นพู่กัน..."
เงาร่างบนบัลลังก์นิ่งฟังอย่างสงบ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และแฝงด้วยอำนาจที่สามารถสั่นสะเทือนได้ทั้งจักรวาล
" 'ผู้รังสรรค์' งั้นรึ..." เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงความดูแคลนเล็กน้อย "อีกหนึ่ง 'ผู้ตื่นรู้' (The Awakened) ที่น่ารำคาญปรากฏตัวขึ้นมาอีกแล้วสินะ" ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของราชันย์แห่งจักรกล – พวกผู้ตื่นรู้เหล่านี้ ไม่ว่าจะมาในรูปแบบใด ต่างก็เป็นเสี้ยนหนามที่คอยท้าทายอำนาจและระเบียบที่เขาสร้างขึ้นเสมอมา "พลังแห่งการสร้างสรรค์นั้น หากปล่อยไว้ก็อาจจะเป็นหนามยอกอกของจักรวรรดิได้โดยแท้..."
เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเยือกเย็น "จับตาดูมันให้ดี อีเกิล...สืบให้รู้ถึงศักยภาพที่แท้จริงของมัน หากมันแสดงท่าทีเป็นภัยคุกคามต่อจักรวรรดิ...หรือหากมันคิดจะล่วงล้ำเข้าไปในความลับที่ไม่ควรจะรับรู้...ก็จงกำจัดมันซะ อย่าให้มันได้เติบโตจนกลายเป็นปัญหาที่ใหญ่กว่านี้ในภายภาคหน้า"
ผลึกสื่อสารนั้นดับวูบลง ราชาเนบิวลายังคงนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์ ดวงตาสีแดงก่ำของเขาทอประกายลึกล้ำ "ผู้ตื่นรู้...ไม่ว่าจะมากี่คน...สุดท้ายก็ต้องสยบอยู่แทบเท้าข้าอยู่ดี..."
"...จับตาดูพวกมันไว้...อีเกิล...อย่าให้คลาดสายตา...และถ้ามีโอกาส...นำ 'ผู้รังสรรค์' ผู้นั้นมาให้ข้า...ทั้งเป็น"


## ตอนที่ 12 – มันสมองแห่งฟลอเรนซ์

หลายวันผ่านพ้นไปนับตั้งแต่การตัดสินใจครั้งสำคัญของหมู่บ้านเถ้าธุลี บรรยากาศโดยรวมอบอวลไปด้วยความมุ่งมั่นและการทำงานอย่างหนักหน่วง ชาวบ้านทุกคนต่างร่วมแรงร่วมใจกันซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอและเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับบ้านของตน ภายใต้การนำที่เริ่มจะมั่นคงขึ้นของเคียน่า และคำแนะนำอันชาญฉลาดของเลโอนาร์โด ดา วินชี
บาคัส ด้วยลีลาที่สนุกสนานแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเข้มงวด กำลังเคี่ยวเข็ญนักรบรุ่นใหม่ให้ฝึกฝนทักษะการต่อสู้อย่างหนัก เสียงหัวเราะและเสียงตะโกนสั่งการของเขาดังเป็นระยะ สร้างความคึกคักให้กับลานฝึก ในขณะที่ทอรัส ร่างสูงใหญ่ดุจภูผา กำลังเดินตรวจตราความแข็งแรงของแนวกำแพงป้องกันที่เพิ่งได้รับการซ่อมแซมไปบางส่วน สีหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความครุ่นคิดและดูเหมือนจะยังไม่เป็นที่พอใจนัก แววตาที่มองมายังดา วินชีเป็นครั้งคราว ยังคงฉายแววเคลือบแคลงอยู่บ้าง เพราะสิ่งที่ชายต่างถิ่นผู้นี้เสนอส่วนใหญ่ยังคงเป็นเพียง "ทฤษฎี" และ "แบบแปลน" บนแผ่นหนัง ซึ่งในมุมมองของนักรบผู้กรำศึกเช่นเขา มันยังต้องรอการพิสูจน์ในสนามรบจริง
แล้วโอกาสนั้นก็มาถึง เมื่อมีรายงานว่าสัตว์ป่ากลายพันธุ์ขนาดใหญ่และดุร้ายกว่าปกติสามสี่ตัว สามารถพังทลายกำแพงไม้เก่าๆ ส่วนที่ยังซ่อมแซมไม่เสร็จสิ้นเข้ามาในเขตหมู่บ้านได้ แม้ท้ายที่สุดเหล่านักรบภายใต้การนำของทอรัสและบาคัสจะสามารถจัดการกับพวกมันได้ แต่เหตุการณ์นี้ก็ตอกย้ำถึงจุดอ่อนของระบบป้องกันที่มีอยู่ และสร้างความกังวลให้กับทุกคน
ในที่ประชุมฉุกเฉินซึ่งจัดขึ้นในเย็นวันนั้น ทอรัสกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "กำแพงของเรายังอ่อนแอเกินไป หากเป็นเพียงสัตว์ป่า เรายังพอรับมือได้ แต่ถ้าเป็นอสูรจักรกลหรือพวก 'นักล่า' ที่ท่านดา วินชีเคยเผชิญ ข้าเกรงว่าเราคงต้านทานได้ไม่นาน"
ดา วินชี ผู้ซึ่งใช้เวลาหลายวันที่ผ่านมาในการสังเกตการณ์ภูมิประเทศโดยรอบอย่างละเอียด วาดภาพร่าง และคำนวณความเป็นไปได้ต่างๆ ในสมุดบันทึกที่เขาสร้างขึ้นใหม่ ได้ก้าวออกมาข้างหน้า เขากางแผ่นหนังขนาดใหญ่หลายแผ่นที่เต็มไปด้วยภาพร่างและตัวเลขที่ซับซ้อน มันคือ "แผนแม่บทการป้องกันหมู่บ้านเถ้าธุลี" ฉบับปรับปรุงใหม่ทั้งหมด ที่ไม่ได้เน้นเพียงการซ่อมแซม แต่เป็นการออกแบบระบบป้องกันที่เชื่อมโยงกันอย่างชาญฉลาด อาศัยทั้งหลักการทางวิศวกรรมที่เขารู้จัก กลยุทธ์การตั้งรับแบบโบราณ และการใช้ประโยชน์จากสภาพแวดล้อมให้เป็นคุณ
"ข้าเข้าใจความกังวลของท่านทอรัสดี" ดา วินชีเริ่มต้น "และข้าเห็นด้วยว่ากำแพงเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ สิ่งที่ข้าอยากจะเสนอ คือการสร้างระบบป้องกันหลายชั้น ที่ไม่ได้อาศัยเพียงความแข็งแกร่งของวัสดุ แต่ยังรวมถึงกลไกและกลยุทธ์ที่จะช่วยชะลอหน่วงและสร้างความสับสนให้กับศัตรู"
ทอรัสมองแบบแปลนเหล่านั้นด้วยแววตาที่ยังคงไม่เชื่อถือนัก "แผนการบนกระดาษมันดูดีเสมอ หนุ่มน้อย แต่ในสนามรบจริง ความแข็งแกร่งของนักรบและกำแพงที่จับต้องได้ต่างหากคือสิ่งที่ตัดสินผลแพ้ชนะ ข้ายังไม่เห็นว่าภาพวาดของเจ้าจะช่วยเราได้อย่างไร"
ดา วินชีไม่ได้โต้เถียง แต่กลับยิ้มบางๆ "เช่นนั้นแล้ว ข้าขอโอกาสพิสูจน์ได้หรือไม่? ข้าไม่ได้จะ 'วาด' มันขึ้นมาด้วยพลังวิเศษ แต่ข้าจะใช้ความรู้ที่มี สอนและแนะนำให้พวกท่านสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือของพวกท่านเอง โดยใช้วัสดุที่เรามีอยู่"
เอลดรินที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ พยักหน้าอนุญาต "ลองดูเถิดดา วินชี บางทีความรู้ใหม่ๆ อาจจะนำพาหนทางใหม่ๆ มาให้เราก็เป็นได้"
และแล้ว "โครงการ" แรกของดา วินชีก็ได้เริ่มต้นขึ้น เขาเริ่มจากการสอนช่างไม้และช่างตีเหล็กของหมู่บ้านให้สร้าง "คานดีดหิน" ขนาดกลางที่เขาออกแบบขึ้นใหม่ มันมีโครงสร้างที่ซับซ้อนกว่าคานดีดแบบเดิมๆ ที่ชาวบ้านเคยเห็น แต่สามารถเหวี่ยงก้อนหินขนาดใหญ่ไปได้ไกลและแม่นยำกว่าเดิมหลายเท่า ต่อมาคือการออกแบบ "กับดักหลุมพรางแบบซ่อนกลไก" ตามจุดยุทธศาสตร์สำคัญรอบหมู่บ้าน ซึ่งต้องอาศัยความเข้าใจในเรื่องคานงัดและแรงตึงของสปริง (ที่เขาประยุกต์จากวัสดุที่มี) ดา วินชีไม่ได้ลงมือทำเองทั้งหมด แต่เขาเป็นผู้อธิบายหลักการ วาดภาพประกอบ และคอยแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าให้กับชาวบ้านที่ลงแรงสร้าง
ในระหว่างการทำงานเหล่านี้ ดา วินชียังคงครุ่นคิดถึง "พลังแห่งการรังสรรค์" ของตนเอง เขาแอบทดลอง "วาด" ชิ้นส่วนโลหะเล็กๆ ที่ต้องการความแม่นยำสูง หรือ "เสริมความแข็งแกร่ง" ให้กับเนื้อไม้บางส่วนด้วยพลังที่หลงเหลืออยู่น้อยนิดของพู่กัน เขาเริ่มสังเกตเห็นความเชื่อมโยงที่ชัดเจนขึ้นระหว่าง "ความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง" ในสิ่งที่เขากำลังจะสร้าง กับ "พลังงาน" ที่ต้องใช้ ยิ่งเขาสามารถจินตนาการถึงโครงสร้าง วัสดุ และกลไกการทำงานของสิ่งนั้นได้อย่างชัดเจนและถูกต้องมากเท่าไหร่ พลังที่ใช้ในการ "วาด" มันขึ้นมาก็ดูเหมือนจะน้อยลง และผลลัพธ์ที่ได้ก็มีความเสถียรและสมบูรณ์มากขึ้น เขาเริ่มจดบันทึกการค้นพบเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ลงในสมุดของตนเองอย่างเงียบๆ มันเหมือนกับการไขปริศนาชิ้นใหญ่ที่ค่อยๆ เผยคำตอบออกมาทีละน้อย
เมื่อคานดีดหินตัวแรกสร้างเสร็จและถูกนำมาทดลองยิง ทอรัสและเหล่านักรบต่างตกตะลึงในอานุภาพของมัน ก้อนหินขนาดใหญ่พุ่งทะยานไปตกยังเป้าหมายที่อยู่ไกลออกไปได้อย่างแม่นยำ สร้างความเสียหายได้มากกว่าที่พวกเขาคาดคิด กับดักหลุมพรางที่สร้างขึ้นใหม่ก็แสดงให้เห็นถึงความชาญฉลาดในการออกแบบ มันยากต่อการตรวจจับและทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ทัศนคติของทอรัสที่มีต่อดา วินชีเริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความเคลือบแคลงสงสัยในแววตาของเขาค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความทึ่งและความยอมรับ เขาเริ่มเข้ามาพูดคุยและขอคำแนะนำจากดา วินชีเกี่ยวกับการวางกำลังป้องกันอย่างจริงจังมากขึ้น ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็ยิ่งศรัทธาในตัวชายต่างถิ่นผู้นี้ พวกเขาเห็นแล้วว่าสติปัญญาและความรู้ของเขาสามารถนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นได้จริง
เมื่อระบบป้องกันเบื้องต้นของหมู่บ้านเริ่มเป็นรูปเป็นร่างและดูแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก เอลดรินและเคียน่าจึงเรียกประชุมคนสำคัญอีกครั้ง บรรยากาศในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ อย่างสิ้นเชิง มีความหวังและความเชื่อมั่นฉายชัดอยู่ในแววตาของทุกคน
"กำแพงของเราแข็งแกร่งขึ้นมากแล้ว ต้องขอบคุณสติปัญญาของท่านดา วินชี" เอลดรินกล่าวขึ้นเป็นคนแรก "แต่การตั้งรับเพียงอย่างเดียวไม่ใช่ทางรอดที่ยั่งยืน เราจำเป็นต้องรู้ความเคลื่อนไหวของศัตรู และหาพันธมิตรเพื่อร่วมกันต่อต้านจักรวรรดิเนบิวลา"
"ข้อมูลคืออาวุธที่สำคัญที่สุดในยามนี้" ดา วินชีเสริม "หากเรารู้ว่าศัตรูมีแผนการอย่างไร หรือ 'เจ็ดนักล่า' ที่เหลือมีความสามารถแบบไหน เราก็จะสามารถวางแผนรับมือได้อย่างถูกต้อง"
บาคัสพยักหน้าเห็นด้วย "ข้าเห็นด้วยกับท่านนักปราชญ์ การออกไปหาข่าวสารเป็นเรื่องจำเป็นเร่งด่วน"
ที่ประชุมทั้งหมดเห็นพ้องต้องกันว่าต้องส่งคนที่มีความสามารถสูงสุดในการสอดแนมและเอาตัวรอดออกไปปฏิบัติภารกิจนี้ และคนที่เหมาะสมที่สุดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก "ริว"
เคียน่ามองไปยังพี่ชายของเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและความเป็นห่วง "ท่านพี่ริว... ข้าคิดว่าไม่มีใครเหมาะสมกับภารกิจนี้เท่าท่านอีกแล้ว หมู่บ้านของเราฝากความหวังไว้กับท่านนะ"
ริวลุกขึ้นยืน โค้งคำนับให้กับทุกคนอย่างหนักแน่น "ข้าเข้าใจดีเคียน่า ข้ายินดีรับภารกิจนี้ เพื่อหมู่บ้านเถ้าธุลี และเพื่อท่านผู้เฒ่าเอลดริน ข้าจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง"
"เป้าหมายของเจ้าคือ 'ไซเรนเฮเวน'" ดา วินชีกางแผนที่โลกที่เขาร่างขึ้นอย่างคร่าวๆ จากคำบอกเล่าของทุกคน ชี้ไปยังจุดที่เป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ทางตะวันออกของจักรวรรดิเนบิวลา "มันเป็นศูนย์กลางการค้าและเป็นจุดยุทธศาสตร์สำคัญ ที่นั่นน่าจะมีข่าวสารเกี่ยวกับกองทัพและ 'เจ็ดนักล่า' หนาหูที่สุด จงสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขา ประเมินสถานการณ์กองทัพเนบิวลา และมองหาช่องทางหรือพันธมิตรที่อาจจะช่วยเหลือเราได้ แต่จงจำไว้ ภารกิจหลักของเจ้าคือการเก็บข้อมูลและเอาชีวิตรอดกลับมา อย่าปะทะโดยไม่จำเป็น"
มีการเตรียมการอย่างจริงจังในวันต่อมา เสบียง อุปกรณ์ปลอมตัว อาวุธลับ และ "สิ่งประดิษฐ์" เล็กๆ ที่ดา วินชีช่วยออกแบบเป็นพิเศษเพื่อช่วยในการสอดแนมของริวถูกจัดเตรียมไว้อย่างพร้อมสรรพ ไม่ว่าจะเป็นเข็มทิศที่ไม่ได้รับผลกระทบจากสนามแม่เหล็กประหลาดของโลกนี้ หรืออุปกรณ์ส่งสัญญาณควันแบบพิเศษที่สามารถมองเห็นได้จากระยะไกล
ในรุ่งเช้าก่อนที่ริวจะออกเดินทาง เคียน่าเข้ามาหาเขาเป็นการส่วนตัว เธอยื่นถุงหนังเล็กๆ ที่บรรจุยาสมานแผลสูตรพิเศษ (ที่ดา วินชีเพิ่งสอนวิธีสกัดให้) ให้กับพี่ชาย
"ท่านพี่...ดูแลตัวเองด้วยนะ" น้ำเสียงของเธอแฝงความห่วงใยอย่างชัดเจน "ข้าจะรอท่านกลับมา"
ริวยิ้มบางๆ รับถุงยามาเหน็บไว้ที่เอว ก่อนจะตบบ่าน้องสาวเบาๆ "ไม่ต้องห่วงข้าหรอกเคียน่า ข้าเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว เจ้าต่างหากที่ต้องดูแลตัวเองและทุกคนที่นี่ให้ดี ข้าเชื่อในตัวเจ้าเสมอ ผู้นำคนใหม่ของพวกเรา"
แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่อง หมู่บ้านเถ้าธุลียังคงหลับใหลอยู่ภายใต้ความสงบชั่วขณะ ริวในชุดเดินทางที่ดูกลมกลืนกับความมืดมิด ยืนอยู่ที่ปากทางออกของหมู่บ้าน เขามองกลับมายังบ้านเกิดของตนเป็นครั้งสุดท้าย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันหลังและก้าวเท้าออกไปอย่างมั่นคง ร่างของเขาหายลับเข้าไปในป่าทึบอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าสู่ "ไซเรนเฮเวน" เมืองท่าแห่งอันตรายและความลับที่รอคอยอยู่เบื้องหน้า
ดา วินชีและเคียน่ายืนมองตามร่างของริวไปจนลับสายตา พวกเขารู้ดีว่าภารกิจที่ริวแบกรับนั้นหนักหนาและเต็มไปด้วยความเสี่ยง แต่พวกเขาก็เชื่อมั่นในความสามารถของชายหนุ่มผู้นี้ อนาคตของหมู่บ้านเถ้าธุลีส่วนหนึ่ง...บัดนี้อยู่ในมือของเขาแล้ว


## ตอนที่ 13 – รอยเท้าเดียวดายสู่เมืองท่าเรืองรอง

หลายวันผ่านไปนับตั้งแต่ริวรับภารกิจสำคัญและก้าวเท้าออกจากหมู่บ้านเถ้าธุลี เส้นทางที่ทอดยาวเบื้องหน้าพาเขาผ่านภูมิประเทศอันหลากหลายของดินแดนที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของจักรวรรดิเครื่องจักรกลเนบิวลา จากความแห้งแล้งใกล้เขตหมู่บ้าน สู่ป่าโปร่งที่เริ่มมีพืชพรรณแปลกตาที่ไม่เคยพบเห็น และบางครั้งก็ต้องลัดเลาะผ่านซากปรักหักพังของอารยธรรมโบราณที่ถูกทิ้งร้าง กลืนกินด้วยกาลเวลาและเถาวัลย์ ริวเคลื่อนไหวด้วยความเร็วและความเงียบสงัดอันเป็นเอกลักษณ์ของนักสอดแนมผู้ช่ำชอง ร่องรอยการเดินทางของเขาแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เขาต้องหลบหลีกการตรวจการณ์ของอสูรจักรกลลาดตระเวนขนาดเล็กที่ส่งเสียงดังเป็นระยะ หรือบางครั้งก็ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ป่ากลายพันธุ์ที่ดุร้ายและหิวโหย การปะทะแต่ละครั้ง แม้จะไม่หนักหนาเกินกำลัง แต่ก็ทำให้เขาต้องเสียเวลาและเพิ่มความเสี่ยงในการถูกตรวจพบ ดาบคาตานะคู่ใจของเขาวาดลวดลายว่องไว เฉียบคม และจบสิ้นศัตรูอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังหรือทิ้งหลักฐานมากเกินไป
ความคิดของริวในยามนี้จดจ่ออยู่กับภารกิจที่ได้รับมอบหมาย เขาต้องสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับ "เจ็ดนักล่า" และประเมินสถานการณ์ของกองทัพเนบิวลาให้ได้มากที่สุด เพื่อนำกลับไปเป็นประโยชน์ต่อการวางแผนของหมู่บ้าน ความปลอดภัยของเคียน่า น้องสาวเพียงคนเดียว และท่านผู้เฒ่าเอลดริน รวมถึงชาวบ้านทุกคน คือแรงผลักดันสำคัญที่ทำให้เขาก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ
วันหนึ่ง ระหว่างที่กำลังเดินทางผ่านช่องเขาแคบๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นเส้นทางลัดตัดผ่านแนวเทือกเขาหินปูน สัญชาตญาณของริวก็ร้องเตือน เขาหยุดชะงักและซ่อนตัวเข้ากับเงามืดของโขดหินอย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก กลุ่มชายฉกรรจ์สี่ห้าคนในชุดหนังซอมซ่อ อาวุธในมือคือดาบขึ้นสนิมและขวานเก่าๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นจากอีกฟากของช่องเขา พวกมันคือกลุ่มโจรป่าที่คอยดักปล้นนักเดินทางผู้โชคร้ายในบริเวณนี้
"ดูเหมือนจะมีหนูหลงทางมาแถวนี้ว่ะพวกเรา!" หัวหน้ากลุ่มโจรแสยะยิ้มชั่วร้าย เมื่อเห็นร่องรอยบางอย่างบนพื้นดิน
ริวประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขาไม่อยากเสียเวลาหรือเสี่ยงต่อการบาดเจ็บโดยไม่จำเป็น แต่การปล่อยให้พวกมันผ่านไปก็อาจจะสร้างปัญหาให้กับนักเดินทางคนอื่นในอนาคต และที่สำคัญที่สุดคือ พวกมันอาจจะเห็นเขาก่อนที่เขาจะเห็นพวกมัน และอาจจะนำข่าวการปรากฏตัวของคนแปลกหน้าไปแจ้งให้กับทางการของเนบิวลาได้
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ริวก็เคลื่อนไหวราวกับเงา เขาปราดออกจากที่ซ่อน พุ่งเข้าใส่กลุ่มโจรด้วยความเร็วที่พวกมันมองตามแทบไม่ทัน เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้ง ดาบคาตานะของริวสะท้อนแสงวูบวาบราวกับสายฟ้าฟาด ก่อนที่ร่างของเหล่าโจรจะทรุดฮวบลงกับพื้นทีละคน เขาไม่ได้ปลิดชีวิตพวกมัน แต่ทำให้หมดสติและปลดอาวุธทั้งหมด ก่อนจะผูกมัดพวกมันไว้กับต้นไม้ริมทางอย่างแน่นหนา "อย่าได้คิดจะมาสร้างความเดือดร้อนให้ใครอีก" ริวพึมพำเบาๆ ก่อนจะหายลับไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
เมื่อเข้าใกล้เขตที่มีการควบคุมของจักรวรรดิเนบิวลาหนาแน่นขึ้น ริวก็ยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวัง เขาเริ่มพบเห็นป้อมปราการขนาดเล็กของทหารเนบิวลาตั้งอยู่เป็นระยะตามเส้นทางสำคัญ และมีอสูรจักรกลลาดตระเวนรุ่นใหม่ที่ดูทันสมัยและอันตรายกว่าที่เขาเคยเห็นที่หมู่บ้านเถ้าธุลีเคลื่อนที่ไปมา ริวต้องใช้ทักษะการลอบเร้นและการสังเกตการณ์อย่างเต็มพิกัด เขาเคลื่อนที่ผ่านเงา ซ่อนตัวตามซอกหลืบของซากปรักหักพัง หรือแม้แต่กลั้นหายใจอยู่นิ่งๆ เมื่อมีทหารลาดตระเวนเดินผ่านในระยะใกล้ สร้างความตึงเครียดและความกดดันอย่างมหาศาล
ในจังหวะนี้เองที่ภาพตัดสลับกลับไปยังหมู่บ้านเถ้าธุลีเป็นช่วงสั้นๆ ดา วินชีและเคียน่ากำลังยืนดูชาวบ้านทดลองใช้งานคานดีดหินขนาดใหญ่ที่เพิ่งสร้างเสร็จตามแบบแปลนของเขา ก้อนหินขนาดมหึมาถูกเหวี่ยงออกไปไกลกว่าที่ทุกคนคาดคิด สร้างเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีและความหวังให้กับชาวบ้าน เคียน่ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มจางๆ ก่อนจะหันไปพูดคุยกับดา วินชีเกี่ยวกับแผนการก่อสร้างขั้นต่อไป บรรยากาศเต็มไปด้วยความร่วมมือและความมุ่งมั่นที่จะสร้างอนาคตที่ดีขึ้น แม้ในใจของเคียน่าจะยังคงมีความเป็นห่วงพี่ชายที่เดินทางออกไปผจญภัยตามลำพัง
ตัดกลับมาที่ริวอีกครั้ง หลังจากเดินทางอย่างยากลำบากมาหลายวัน ในที่สุดเขาก็เริ่มเห็นสัญญาณของ "ไซเรนเฮเวน" เมืองท่าสำคัญของจักรวรรดิเนบิวลาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า จากยอดเนินเขาสูง เขามองเห็นแสงไฟสว่างไสวจากตัวเมืองที่แผ่ขยายเป็นวงกว้าง ตัดกับความมืดมิดของท้องทะเลในยามใกล้ค่ำ กำแพงเมืองสูงใหญ่ดูแข็งแกร่งและมั่นคง มีหอสังเกตการณ์ตั้งตระหง่านเป็นระยะ และที่ท่าเรือขนาดมหึมา มีเรือสินค้าและเรือรบของจักรวรรดิจอดเทียบท่าอยู่มากมาย บ่งบอกถึงความคึกคักและความสำคัญทางยุทธศาสตร์ของเมืองแห่งนี้ แม้จะดูมีชีวิตชีวาและ "ปลอดภัย" จากภายนอก แต่ริวก็ยังคงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศของการควบคุมอย่างเข้มงวดและสายตาที่สอดส่องอยู่ทุกหนทุกแห่ง
เขาใช้เวลาที่เหลือของวันในการซ่อนตัวอยู่บนเนินเขานั้น สังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวบริเวณประตูเมืองและท่าเรืออย่างละเอียด เขาเห็นทหารของเนบิวลาตรวจตราผู้คนที่เข้าออกอย่างเข้มงวด และมีระบบป้องกันที่ดูซับซ้อนกว่าที่เขาเคยพบเจอ ริวรู้ดีว่าการแทรกซึมเข้าไปในเมืองนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย
เมื่อความมืดโรยตัวลงมาอย่างสมบูรณ์ ริวก็เริ่มเคลื่อนไหว เขาเปลี่ยนชุดเดินทางที่เปื้อนฝุ่นของตนเองออก สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีเข้มที่ดูกลมกลืนกับพ่อค้านักเดินทางทั่วไปที่เขาสังเกตเห็นว่ามักจะเดินทางเข้าออกเมืองนี้ในช่วงหัวค่ำ เขาซ่อนดาบคาตานะไว้ใต้เสื้อคลุมอย่างแนบเนียน และเตรียมอุปกรณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่จำเป็นสำหรับการปลอมตัวและหลบหนี
ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังประตูเมืองที่ยังคงมีผู้คนสัญจรไปมา เขาเห็นขบวนเกวียนสินค้าขนาดใหญ่กำลังรอการตรวจเพื่อเข้าเมือง และกลุ่มคนงานท่าเรือที่กำลังทยอยเดินทางกลับเข้าเมืองหลังเลิกงาน นั่นอาจจะเป็นโอกาสของเขา
ริวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมสมาธิและความเยือกเย็นทั้งหมดที่มี ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับเงา ปะปนเข้าไปในกลุ่มนักเดินทางที่กำลังมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองไซเรนเฮเวน ดวงตาของเขายังคงสอดส่ายระแวดระวังภัยทุกฝีก้าว ภารกิจที่อันตรายและเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น


## ตอนที่ 14 – เงื่อนงำในเมืองท่า และสายตาของพราน

ริวแทรกซึมผ่านประตูเมืองไซเรนเฮเวนเข้ามาได้สำเร็จในช่วงพลบค่ำ แสงสีทองสุดท้ายของดวงอาทิตย์คู่ลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงไฟจากตะเกียงและโคมไฟที่ประดับประดาอยู่ตามอาคารบ้านเรือนของเมืองท่าขนาดใหญ่แห่งนี้ แม้จะเพิ่งเคยมาเยือนเป็นครั้งแรก แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความคึกคักและความหลากหลายของผู้คนที่สัญจรไปมา มันแตกต่างจากหมู่บ้านเถ้าธุลีที่เงียบสงบ หรือเมืองชายแดนเล็กๆ ที่เขาเคยไปเยือนอย่างสิ้นเชิง ทว่าภายใต้เปลือกนอกที่ดูมีชีวิตชีวานั้น ริวก็ยังคงรับรู้ได้ถึงสายตาที่คอยสอดส่องของทหารจักรวรรดิเนบิวลาที่กระจายตัวอยู่ทุกมุมเมือง และบรรยากาศของการควบคุมที่เข้มงวด
เขาเลือกโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในย่านที่ไม่พลุกพล่านนัก ดูภายนอกค่อนข้างโทรมแต่ก็มีนักเดินทางเข้าออกอยู่ตลอดเวลาเป็นที่พักชั่วคราว หลังจากจัดการเรื่องห้องพักและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูกลมกลืนกับคนท้องถิ่นมากขึ้น เขาก็ลงมานั่งที่มุมหนึ่งของห้องอาหาร สั่งอาหารง่ายๆ และเครื่องดื่มพื้นเมืองราคาถูก พลางเงี่ยหูฟังบทสนทนาของผู้คนรอบข้าง เสียงพูดคุยจอแจเกี่ยวกับเรื่องการค้าที่ท่าเรือ ปัญหาโจรสลัดที่เริ่มชุกชุมขึ้นในช่วงหลัง หรือแม้แต่ข่าวลือเรื่องการปราบปรามกลุ่มต่อต้านอย่างหนักหน่วงของทางการเนบิวลาลอยเข้าหูเขาเป็นระยะ แต่ก็ยังไม่มีสิ่งใดที่บ่งชี้ไปยัง "เจ็ดนักล่า" โดยตรง
วันรุ่งขึ้น ริวเริ่มออกสำรวจเมืองอย่างจริงจัง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บริเวณท่าเรือ สังเกตการณ์การขนถ่ายสินค้า การเข้าออกของเรือรบขนาดมหึมาของจักรวรรดิ และการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด จากนั้นก็เดินปะปนไปกับฝูงชนในตลาด สอดส่ายสายตามองหาความผิดปกติ และพยายามดักฟังบทสนทนาที่อาจจะเป็นประโยชน์
ขณะที่กำลังเดินผ่านย่านขายของเก่าที่ค่อนข้างแออัด เขาก็บังเอิญชนเข้ากับร่างของชายผู้หนึ่งที่สวมผ้าคลุมปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง เมื่อชายผู้นั้นหันมา ดวงตาของริวก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
"ท่าน...ใช่ท่าน 'เงาจิ้งจอก' หรือไม่?" ริวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่ก็มั่นใจ
ชายผู้สวมผ้าคลุมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ไม่นึกเลยว่าจะเจอเจ้าหนูจากชายแดนตะวันออกที่นี่...ริวสินะ เจ้ามาทำอะไรในเมืองหลวงแห่งนี้ได้?" เขาคือ "เงาจิ้งจอก" (Shadow Fox) สายข่าวอิสระที่ริวเคยติดต่อและแลกเปลี่ยนข้อมูลด้วยสมัยที่เขาไปสืบข่าวที่เมืองชายแดนก่อนหน้านี้
"ข้าก็แค่เดินทางมาทำธุระบางอย่าง" ริวตอบอย่างระมัดระวัง พลางกวาดตามองรอบๆ "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะจะคุยกันกระมัง"
เงาจิ้งจอกพยักหน้าเห็นด้วย "ตามข้ามา"
ทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอยที่คับแคบและซับซ้อน ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร้านน้ำชาเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ค่อนข้างลับตาคน เมื่อสั่งเครื่องดื่มและแน่ใจว่าไม่มีใครสนใจพวกเขา เงาจิ้งจอกก็เริ่มเปิดประเด็น "เจ้ามาที่นี่เพราะเรื่อง 'เงา' ของจักรพรรดิใช่หรือไม่?"
ริวขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านหมายถึงอะไร?"
"ก็พวกนักฆ่าพิเศษที่ทำงานให้เบื้องบนโดยตรงน่ะสิ" เงาจิ้งจอกกระซิบ "ช่วงนี้พวกมันเคลื่อนไหวกันคึกคักเป็นพิเศษในไซเรนเฮเวน มีข่าวลือหนาหูว่าพวกมันกำลัง 'กวาดล้าง' หรือ 'ล่า' ใครบางคนหรือบางกลุ่มอยู่ แต่ไม่มีใครกล้าพูดถึงมันดังๆ หรอกนะ มันอันตรายเกินไป" เขาจิบชา ก่อนจะพูดต่อ "ถ้าเจ้ากำลังตามรอยพวกมันอยู่ ข้าแนะนำให้ระวังตัวให้ดี มีคนเคยบอกข้าว่าหนึ่งในพวกมันเพิ่งจะ 'ทำงาน' เสร็จไปเมื่อคืนก่อนแถวๆ โกดังสินค้าเก่าริมท่าเรือทางใต้"
หัวใจของริวเต้นแรงขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น "โกดังเก่าริมท่าเรือทางใต้รึ?"
"ใช่...แต่ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ ว่าอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า" เงาจิ้งจอกกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าต้องไปแล้ว มีคนรอข้าอยู่ ดูแลตัวเองด้วยล่ะเจ้าหนู" สิ้นคำพูด เขาก็ลุกขึ้นและหายลับไปในความมืดของร้านอย่างรวดเร็ว
ริวนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ข้อมูลที่ได้มานั้นสำคัญอย่างยิ่ง แม้จะรู้ว่ามันอันตราย แต่เขาก็ไม่อาจปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปได้ เขาตัดสินใจที่จะลองเสี่ยงไปยังโกดังเก่าที่เงาจิ้งจอกบอกใบ้
เมื่อรัตติกาลมาเยือนอีกครั้ง ริวก็มุ่งหน้าไปยังย่านท่าเรือทางใต้ของไซเรนเฮเวน บริเวณนั้นค่อนข้างเปลี่ยวร้างและมืดมิด มีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากตะเกียงที่แขวนอยู่ห่างๆ โกดังสินค้าเก่าที่ถูกทิ้งร้างหลายหลังตั้งเรียงรายอยู่ริมน้ำ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นเค็มของทะเลลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบกริบราวกับภูตผี ลัดเลาะไปตามเงามืดของอาคารต่างๆ
ในที่สุด เขาก็มาถึงโกดังหลังหนึ่งที่ดูแตกต่างจากหลังอื่น ประตูเหล็กของมันมีร่องรอยการถูกงัดแงะ และมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยออกมาจากข้างใน ริวชักดาบคาตานะออกมาเตรียมพร้อม ก่อนจะค่อยๆ แง้มประตูเหล็กที่หนักอึ้งนั้นเข้าไปอย่างระมัดระวัง
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว ภายในโกดังที่มืดและรกร้าง มีร่างของชายฉกรรจ์หลายคนนอนจมกองเลือดอยู่ ทุกคนถูกสังหารด้วยอาวุธมีคมเพียงครั้งเดียวที่จุดตาย บ่งบอกถึงฝีมือของผู้ลงมือที่ไม่ธรรมดา และบนผนังไม้ผุๆ ด้านในสุดของโกดัง มี สัญลักษณ์ รูปหนึ่งถูกกรีดไว้ด้วยของมีคมอย่างชัดเจน มันเป็นรูป "หมาป่าที่กำลังแยกเขี้ยว" (Snarling Wolf) ดวงตาของหมาป่าในสัญลักษณ์นั้นดูราวกับมีชีวิตและกำลังจ้องมองมาที่เขา
"สัญลักษณ์ของ...เจ็ดนักล่า..." ริวพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกได้ถึงอันตรายที่เพิ่มมากขึ้น นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ยืนยันว่าพวกมันเคลื่อนไหวอยู่ในเมืองนี้จริงๆ และดูเหมือนว่านี่จะเป็น "ผลงาน" ของนักล่าอีกคนที่นอกเหนือจาก "อีเกิล"
ทันใดนั้น! สัญชาตญาณของริวก็กรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง! เขารู้สึกถึงจิตสังหารที่เย็นเยียบและทรงพลังจับจ้องมาที่แผ่นหลังของเขา!
เขากระโดดหมุนตัวกลับไปด้านหลังพร้อมกับตวัดดาบขึ้นป้องกันในเสี้ยววินาที!
เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังลั่น! ดาบคาตานะของริวปะทะเข้ากับ ดาบยาวสีดำทมิฬ ที่ฟาดลงมาอย่างรุนแรงและไม่ทันตั้งตัว ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือชายร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีเข้มที่ดูเรียบง่ายแต่ก็แฝงความน่าเกรงขาม ใบหน้าของเขาไม่ได้ถูกปิดบัง เผยให้เห็นเค้าโครงที่ดูคมคายแต่แววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขามีลักษณะคล้ายมนุษย์ทั่วไป ไม่ได้มีชิ้นส่วนจักรกลที่เห็นได้ชัดเจนเหมือน "อีเกิล" แต่รัศมีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นมหาศาลยิ่งนัก
"เจ้าหนู...มาทำอะไรในที่ของข้า?" ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็น ดวงตาของเขายังคงจับจ้องมาที่ริวอย่างไม่วางตา "หรือว่า...เจ้าเป็นพวกเดียวกับไอ้พวกเศษสวะพวกนี้?"
ริวรู้สึกได้ทันทีว่าชายผู้นี้แข็งแกร่งกว่าเขามากนัก และจิตสังหารที่แผ่ออกมานั้นก็ไม่ใช่ของคนธรรมดา นี่อาจจะเป็น...หนึ่งใน "เจ็ดนักล่า" อีกคน!


## ตอนที่ 15 – บททดสอบแห่งเงา และข่าวกรองสีเลือด

ภายในโกดังร้างริมท่าเรือทางใต้ของไซเรนเฮเวน อากาศเย็นเยียบและหนักอึ้งด้วยกลิ่นคาวเลือด ริวเผชิญหน้ากับบุรุษลึกลับผู้มีดาบยาวสีดำทมิฬเป็นอาวุธ แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากชายผู้นั้นมหาศาลจนทำให้ริวรู้สึกราวกับกำลังแบกหินหนักไว้บนบ่า สัญชาตญาณกรีดร้องว่าชายตรงหน้าแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้โดยตรง
"เจ้าเป็นใคร?" ริวถามเสียงเรียบ พยายามข่มความตื่นตระหนกในใจ ดาบคาตานะในมือยังคงตั้งมั่น "สัญลักษณ์หมาป่านั่น...เป็นฝีมือของเจ้าสินะ"
ชายผู้นั้นเลิกคิ้วเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเย้ยหยันมากกว่าเป็นมิตร "ช่างสังเกตดีนี่...สำหรับหนูสกปรกที่หลงเข้ามาในถ้ำของหมาป่า" เขากล่าว น้ำเสียงยังคงทุ้มต่ำและเย็นชา "ข้าคือ 'เฟนริล' (Fenril) และใช่...ซากเดนพวกนี้คือผลงานชิ้นล่าสุดของข้าเอง ว่าแต่เจ้าล่ะ...มาด้อมๆ มองๆ แถวนี้ คงไม่ใช่แค่นักเดินทางผู้หลงทางกระมัง"
เฟนริล...หนึ่งในเจ็ดนักล่า! ริวตระหนักในทันที ความตึงเครียดพุ่งสูงขึ้นอีกระดับ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหาทางหนี หากปะทะกันตรงๆ เขาคงไม่รอดแน่
"ข้าแค่ผ่านมา...และเห็นสิ่งผิดปกติ" ริวตอบ พลางเหลือบมองหาช่องทางหลบหนีอย่างรวดเร็ว
"ผ่านมางั้นรึ?" เฟนริลหัวเราะในลำคอ "โกดังร้างที่เต็มไปด้วยศพนี่มันมีอะไรน่าสนใจสำหรับคน 'ผ่านมา' กันนัก" เขาเริ่มก้าวเข้ามาหาริวอย่างช้าๆ แต่ทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะปลดปล่อยออกมาได้ทุกเมื่อ "หรือว่า...เจ้าเป็นสายให้พวกมัน?"
ไม่รอให้ริวตอบ เฟนริลก็เคลื่อนไหว! เขาพุ่งเข้าใส่ริวด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว ดาบสีดำในมือวาดเป็นเส้นสายอันตราย หมายจะตัดร่างของริวออกเป็นสองท่อน!
ริวเบิกตากว้าง! เขาใช้ความเร็วทั้งหมดที่มีกระโดดถอยหลังหลบดาบนั้นได้อย่างเฉียดฉิว ปลายดาบของเฟนริลเฉือนผ่านอากาศบริเวณที่เขาเคยยืนอยู่จนเกิดเสียงหวีดหวิว!
"เพลงดาบไร้เงา: ระบำจันทร์!" (Shadowless Sword Dance: Moonlit Waltz!) ริวตัดสินใจตอบโต้เพื่อสร้างจังหวะในการหลบหนี ดาบคาตานะของเขาวาดลวดลายอ่อนช้อยแต่แฝงความเฉียบคมราวกับแสงจันทร์ พุ่งเข้าโจมตีจุดตายของเฟนริลหลายจุดพร้อมกัน
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เฟนริลใช้ดาบสีดำของตนปัดป้องการโจมตีของริวได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าเขาสามารถอ่านท่วงท่าดาบของริวได้ทะลุปรุโปร่ง "ทักษะพอใช้ได้...แต่ยังอ่อนหัดนัก" เฟนริลกล่าว พร้อมกับตวัดดาบสวนกลับมาอย่างรวดเร็วและทรงพลัง!
ริวเบี่ยงตัวหลบได้อย่างหวุดหวิดอีกครั้ง เขารู้สึกได้ถึงแรงลมที่เกิดจากคมดาบเฉือนผ่านใบหน้าไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เหงื่อเย็นๆ เริ่มผุดขึ้นตามไรผม
"ต้องหาทางหนีให้ได้!" ริวคิดในใจ
เขาตัดสินใจใช้แผนที่เสี่ยงที่สุด เขาแกล้งทำเป็นเสียหลักจากการโจมตีของเฟนริล ล้มกลิ้งไปทางกองลังไม้เก่าๆ ที่วางซ้อนกันอยู่ เฟนริลแสยะยิ้ม เดินตามเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน "จบสิ้นกันทีเจ้าหนู"
ทันทีที่เฟนริลก้าวเข้ามาในระยะ ริวก็ดีดตัวขึ้นพร้อมกับเตะเข้าที่กองลังไม้เหล่านั้นอย่างแรง!
ตูม!
ลังไม้ผุๆ แตกกระจาย เศษไม้และฝุ่นผงฟุ้งตลบไปทั่วบริเวณ บดบังทัศนวิสัยของเฟนริลชั่วขณะ!
ริวไม่รอช้า ฉวยโอกาสนั้นพุ่งตัวออกจากโกดังผ่านทางช่องหน้าต่างที่แตกอยู่บานหนึ่งอย่างรวดเร็วราวกับสายลม เขากลิ้งตัวลงบนพื้นถนนที่ปูด้วยหินอย่างแรง แต่ก็รีบพยุงตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีหายเข้าไปในตรอกซอยอันมืดมิดและซับซ้อนของไซเรนเฮเวนทันที
เฟนริลยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางฝุ่นควัน เมื่อฝุ่นจางลง เขามองไปยังช่องหน้าต่างที่ริวหนีออกไป มุมปากของเขายังคงมีรอยยิ้มเย้ยหยัน "หนีไปได้งั้นรึ...น่าสนใจดีนี่" เขาไม่ได้รีบร้อนตามไป แต่กลับหันไปมองสัญลักษณ์หมาป่าที่เขากรีดไว้บนผนัง "งานของข้าที่นี่เสร็จสิ้นแล้ว...แต่ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องสนุกๆ ให้ทำเพิ่มอีกหน่อย"
ตัดฉากกลับมาที่หมู่บ้านเถ้าธุลี แสงแดดยามสายสาดส่องลงมาอย่างอบอุ่น ชาวบ้านกำลังทำงานกันอย่างขะมักเขม้นภายใต้การดูแลของเคียน่าและคำแนะนำของดา วินชี เสียงตอกไม้ เสียงตีเหล็ก และเสียงพูดคุยดังผสมปนเปกันไป สร้างบรรยากาศของความมีชีวิตชีวาและความหวัง
ดา วินชีกำลังยืนอยู่ข้างๆ "รอกกว้าน" (Windlass Crane) ขนาดใหญ่ที่เพิ่งสร้างเสร็จตามแบบแปลนที่ซับซ้อนของเขา มันถูกออกแบบมาเพื่อยกวัสดุก่อสร้างหนักๆ เช่น ท่อนซุงขนาดใหญ่ หรือก้อนหินที่ใช้ในการเสริมความแข็งแกร่งของกำแพง ทอรัสและบาคัสกำลังช่วยกันควบคุมการทำงานของรอกกว้านนี้ โดยมีชาวบ้านอีกหลายคนคอยช่วยดึงเชือกและจัดวางวัสดุ
"ค่อยๆ นะทอรัส! รักษาจังหวะการหมุนให้สม่ำเสมอ!" ดา วินชีตะโกนบอก ขณะที่ท่อนซุงขนาดมหึมากำลังถูกยกขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ
เคียน่ายืนมองภาพนั้นอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้น การพัฒนาของหมู่บ้านเป็นไปได้ด้วยดีกว่าที่เธอคาดคิดไว้มาก ต้องขอบคุณมันสมองของดา วินชี และความร่วมมือของทุกคน แต่ในใจลึกๆ เธอก็ยังคงอดเป็นห่วงริวไม่ได้ "ป่านนี้ท่านพี่จะเป็นอย่างไรบ้างนะ" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ทันใดนั้น เชือกเส้นหนึ่งที่ใช้ในการประคองท่อนซุงก็เริ่มมีเสียงลั่นเปรี๊ยะๆ คล้ายกับจะรับน้ำหนักไม่ไหว!
"ระวัง! เชือกจะขาด!" บาคัสตะโกนเตือนด้วยความตกใจ
หากเชือกขาด ท่อนซุงขนาดใหญ่นั้นจะตกลงมาทับชาวบ้านที่ทำงานอยู่เบื้องล่างอย่างแน่นอน!
ดา วินชีเห็นเหตุการณ์นั้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง! เขาไม่มีเวลาคิด! สัญชาตญาณสั่งให้เขายกพู่กันทองคำในมือขึ้น!
"จงแข็งแกร่งขึ้น!" เขาตะโกนในใจ พร้อมกับตวัดพู่กันไปยังเส้นเชือกที่กำลังจะขาดนั้น!
หมึกสีทองอ่อนจาง (แต่ดูเหมือนจะเข้มข้นและมั่นคงกว่าครั้งก่อนๆ ที่เขาพยายามใช้พลังเล็กน้อย) พวยพุ่งออกจากปลายพู่กันอย่างรวดเร็ว เข้าไปเคลือบและเสริมความแข็งแรงให้กับเส้นใยของเชือกเส้นนั้นในพริบตา! เสียงลั่นเปรี๊ยะๆ หยุดลงทันที! เชือกเส้นนั้นยังคงรับน้ำหนักของท่อนซุงไว้ได้!
ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ต่างตกตะลึงอ้าปากค้าง ก่อนที่เสียงโห่ร้องด้วยความโล่งอกและดีใจจะดังขึ้น!
ดา วินชีหอบหายใจเล็กน้อย เขารู้สึกถึงพลังงานที่ถูกดึงออกไปจากร่างกายอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มากมายจนทำให้เขาล้มพับเหมือนครั้งก่อนๆ และที่สำคัญที่สุดคือ พู่กันในมือของเขายังคงมีประกายแสงสีทองอ่อนๆ หลงเหลืออยู่! มันไม่ได้หมองคล้ำลงในทันทีเหมือนที่ผ่านมา!
"นี่มัน...อะไรกัน?" ทอรัสอุทานด้วยความทึ่ง มองไปยังเส้นเชือกที่ไม่น่าจะรับน้ำหนักไหว แต่กลับยังคงอยู่ได้ และเหลือบมองไปยังพู่กันในมือของดา วินชีสลับกัน
ดา วินชียิ้มบางๆ "ดูเหมือนว่า...ความเข้าใจในโครงสร้างของวัสดุ และเจตจำนงที่แน่วแน่...จะช่วยเสริมพลังของมันได้จริงๆ" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ เป็นการค้นพบที่สำคัญอีกก้าวหนึ่งของเขา พลังของ "ผู้รังสรรค์" มันซับซ้อนและมีมิติมากกว่าที่เขาคิด
เคียน่าเดินเข้ามาหาเขา ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจระคนขอบคุณ "ท่าน...อีกแล้วสินะ ดา วินชี ท่านช่วยพวกเราไว้อีกแล้ว"
"ข้าก็แค่...ทำในสิ่งที่พอจะทำได้" ดา วินชีตอบ เขารู้สึกดีใจที่พลังของเขาเริ่มกลับคืนมาบ้างแล้ว แม้จะยังไม่เต็มที่ก็ตาม และการค้นพบนี้ก็อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการฟื้นฟูพลังของพู่กันได้อย่างสมบูรณ์ในอนาคต
กลับมาที่ไซเรนเฮเวน ริวหลบซ่อนตัวอยู่ในตรอกแคบๆ แห่งหนึ่ง เขายังคงหอบหายใจอย่างหนักจากการวิ่งหนีเอาชีวิตรอดเมื่อครู่ บาดแผลเล็กน้อยจากการปะทะกับเฟนริลเริ่มปวดตุบๆ เขารู้ดีว่าเมืองนี้ไม่ปลอดภัยสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว เขาต้องรีบหาข้อมูลที่ต้องการให้ได้มากที่สุดแล้วรีบหนีออกจากที่นี่โดยเร็ว
เขาตัดสินใจเสี่ยงกลับไปหา "เงาจิ้งจอก" อีกครั้ง โดยใช้เส้นทางที่ซับซ้อนและระมัดระวังกว่าเดิมหลายเท่า ในที่สุดเขาก็มาถึงร้านน้ำชาลับแห่งเดิม และพบว่าเงาจิ้งจอกกำลังนั่งรอเขาอยู่ราวกับรู้ล่วงหน้า
"กลับมาเร็วกว่าที่คิดนะเจ้าหนู" เงาจิ้งจอกกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เจอดีมาล่ะสิ ท่าทางสะบักสะบอมเชียว"
"ข้าเจอหนึ่งในพวกมัน...คนที่ใช้ดาบสีดำ...เฟนริล" ริวพูดเสียงเครียด
เงาจิ้งจอกพยักหน้าช้าๆ "ตามคาด...เฟนริล 'หมาป่าพิพากษา' (The Judgment Wolf) หนึ่งในเจ็ดนักล่าที่อันตรายที่สุด เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิดและการสังหารอย่างรวดเร็ว ว่ากันว่าดาบของมันสามารถตัดผ่านได้ทุกสิ่ง และมันไม่เคยปล่อยให้เหยื่อรอดชีวิต...เจ้าหนีมันมาได้อย่างไรกัน?"
"ข้าแค่โชคดี" ริวตอบปัดๆ "ท่านพอจะมีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับ 'เจ็ดนักล่า' คนอื่นๆ หรือแผนการของพวกมันบ้างหรือไม่? มันสำคัญมาก"
เงาจิ้งจอกมองริวอย่างพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "ข้ามีข้อมูลบางอย่างที่อาจจะเป็นประโยชน์...แต่ข้าต้องเตือนเจ้าก่อนว่า ยิ่งเจ้ารู้มากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเท่านั้น" เขาเลื่อนแผ่นกระดาษเล็กๆ ที่ม้วนไว้ส่งให้ริว "นี่คือ 'รายชื่อ' บางส่วนที่ข้าพอจะรวบรวมมาได้เกี่ยวกับเป้าหมายที่พวก 'เจ็ดนักล่า' กำลังตามล่าอยู่ในตอนนี้...และดูเหมือนว่า...จะมี 'ชื่อ' หรือ 'ลักษณะ' บางอย่างที่พวกมันให้ความสำคัญเป็นพิเศษ...บางทีอาจจะเป็น... 'ผู้รังสรรค์' จากดินแดนอื่น..."
ริวเบิกตากว้างเมื่อได้ยินคำสุดท้าย เขารีบคลี่แผ่นกระดาษนั้นออกอ่านอย่างรวดเร็ว หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ข้อมูลในนั้นมัน...น่าตกใจยิ่งกว่าที่เขาคาดคิด! และคำว่า "ผู้รังสรรค์" มันทำให้เขานึกถึงใครบางคนที่หมู่บ้านเถ้าธุลีในทันที!
"ข้าต้องไปแล้ว" เงาจิ้งจอกลุกขึ้นยืน "ระวังตัวให้ดีล่ะเจ้าหนู เมืองนี้มันอันตรายเกินไปสำหรับคนอย่างเจ้าแล้ว ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าจะรีบหนีไปให้ไกลที่สุด...ก่อนที่พวก 'พราน' จะตามกลิ่นเจ้าเจอ"
สิ้นคำพูดนั้น เงาจิ้งจอกก็หายลับไปอีกครั้ง ทิ้งให้ริวยืนนิ่งอยู่กับข้อมูลชิ้นสำคัญและอันตรายที่อยู่ในมือ เขาต้องรีบนำข่าวนี้กลับไปแจ้งให้ทุกคนที่หมู่บ้านเถ้าธุลีทราบโดยเร็วที่สุด! ภัยคุกคามครั้งใหม่...กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้กว่าที่คิด!


## ตอนที่ 16 – กับดักในตรอกมรณะ และรหัสลับสีเลือด

ริวยืนนิ่งอยู่กลางตรอกแคบๆ ที่มืดและอับชื้น แผ่นกระดาษในมือกำแน่นจนยับย่น ข้อมูลที่ "เงาจิ้งจอก" ให้มานั้นหนักอึ้งเกินกว่าที่เขาจะรับไหวในทันที "รายชื่อเป้าหมาย" ของเจ็ดนักล่า...และคำว่า "ผู้รังสรรค์" ที่ถูกเน้นเป็นพิเศษ มันวนเวียนอยู่ในหัวของเขาไม่หยุด ภาพของดา วินชี และพู่กันทองคำอันน่าอัศจรรย์ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับความหวาดกลัวที่เริ่มเกาะกุมจิตใจ
"ดา วินชี...ตกเป็นเป้าหมายงั้นรึ" ริวพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่า "ข้าต้องรีบกลับไปเตือนทุกคน!"
แต่การจะออกจากไซเรนเฮเวนในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาเพิ่งจะหนีรอดจาก "เฟนริล" มาได้อย่างหวุดหวิด และ "เงาจิ้งจอก" ก็เตือนแล้วว่าพวก "พราน" อาจจะกำลังตามกลิ่นเขาอยู่ เขาต้องรอบคอบและระมัดระวังกว่าเดิมหลายเท่า
ริวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติและความเยือกเย็น เขาตัดสินใจว่าจะต้องหาที่ปลอดภัยเพื่อศึกษาข้อมูลในแผ่นกระดาษนั้นอย่างละเอียดเสียก่อน บางทีมันอาจจะมีเงื่อนงำบางอย่างที่เขามองข้ามไป และเขาต้องวางแผนเส้นทางหลบหนีออกจากเมืองนี้ให้ดีที่สุด
เขาเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ลัดเลาะไปตามตรอกซอยที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตของไซเรนเฮเวนในยามค่ำคืน ดวงตาคมกริบสอดส่ายมองหาร่องรอยของอันตรายอยู่ตลอดเวลา ทุกเงามืด ทุกเสียงที่ผิดปกติ ทำให้เขาระแวงไปหมด ความรู้สึกเหมือนถูกจับตามองมันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุด เขาก็มาถึงย่านโกดังเก่าที่ค่อนข้างเปลี่ยวร้างอีกแห่งหนึ่ง ไม่ไกลจากจุดที่เขาปะทะกับเฟนริลมากนัก แต่เป็นคนละทิศทาง เขาเลือกโกดังหลังที่ดูทรุดโทรมที่สุดและน่าจะไม่มีใครสนใจเป็นที่ซ่อนตัวชั่วคราว เมื่อสำรวจจนแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เขาก็ก่อไฟกองเล็กๆ จากเศษไม้ที่หาได้ในนั้น แสงไฟริบหรี่ส่องให้เห็นใบหน้าเคร่งเครียดของเขา และแผ่นกระดาษที่เริ่มคลี่ออก
รายชื่อในนั้นมีทั้งชื่อบุคคลที่เขาไม่รู้จัก และ "ลักษณะ" ของเป้าหมายที่ถูกระบุไว้กว้างๆ เช่น "ผู้นำกลุ่มต่อต้านทางตอนใต้" หรือ "นักวิชาการผู้ครอบครองตำราโบราณ" แต่สิ่งที่ทำให้ริวสะดุดตาที่สุดคือข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ กำกับไว้ข้างชื่อหรือลักษณะบางอย่างว่า "ตรวจสอบโดย 'เหยี่ยวรัตติกาล'" หรือ "ยืนยันโดย 'อสรพิษเงา'" นั่นหมายความว่า เจ็ดนักล่าไม่ได้ทำงานแยกกันโดยสิ้นเชิง แต่มีการประสานงานและแบ่งปันข้อมูลกัน!
และที่สำคัญที่สุดคือ คำว่า "ผู้รังสรรค์ (Artificer) – ต่างถิ่น – พลังในการสร้างสรรค์จากความว่างเปล่า – อันตรายระดับสูง – จักรพรรดิต้องการตัว" ถูกวงกลมไว้ด้วยหมึกสีแดง และมีสัญลักษณ์เล็กๆ รูป "ตา" กำกับอยู่ข้างๆ
"ตา...หรือว่าจะเป็น 'อีเกิล'!" ริวอุทานเบาๆ "มันเห็นดา วินชีใช้พลังตอนนั้นจริงๆ!"
ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มประจักษ์ชัด จักรวรรดิเนบิวลาไม่ได้แค่รับรู้ถึงการมีอยู่ของดา วินชี แต่ยังมองว่าเขาเป็นภัยคุกคามระดับสูงและต้องการตัวเขาด้วย! ภารกิจของเขาในตอนนี้จึงไม่ใช่แค่การสืบข่าว แต่เป็นการนำข้อมูลนี้กลับไปให้เร็วที่สุดเพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง
ทันใดนั้น! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง!
ริวรีบดับไฟกองเล็กๆ นั้นทันที ความมืดเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ เขาชักดาบคาตานะออกมาเตรียมพร้อม หัวใจเต้นระรัว สัญชาตญาณบอกว่านี่ไม่ใช่ทหารลาดตระเวนธรรมดา
"ออกมาซะเถอะเจ้าหนู ข้ารู้ว่าเจ้าอยู่ในนั้น" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากหน้าประตูโกดังที่ผุพัง "กลิ่นเลือดของเจ้ามันแรงจนข้าได้กลิ่นตั้งแต่ครึ่งเมืองแล้ว"
เฟนริล! มันตามเขามาจนเจอ!
ริวกัดฟันแน่น เขารู้ว่าการหลบซ่อนไม่เป็นผลอีกต่อไป "เจ้าต้องการอะไรจากข้า?" ริวตะโกนถามกลับไป พลางมองหาช่องทางอื่นที่จะหนี
"ฮ่าๆๆ!" เฟนริลหัวเราะเสียงดัง "ข้าแค่...อยากจะ 'เล่น' กับเจ้าอีกสักหน่อยน่ะสิ เจ้าหนูที่หนีเก่งแบบนี้นานๆ จะเจอสักที มันน่าสนุกออกจะตายไป"
ประตูโกดังถูกถีบพังเข้ามาอย่างแรง! ร่างของเฟนริลปรากฏขึ้นที่ทางเข้า แสงจันทร์สลัวๆ สาดส่องให้เห็นรอยยิ้มที่แสยะกว้างบนใบหน้าของเขา ดวงตาของเขาเป็นประกายวาววับด้วยความสนุกสนานอย่างเห็นได้ชัด
"ให้ข้าดูซิว่าคราวนี้เจ้าจะหนีไปได้อีกนานแค่ไหน" เฟนริลกล่าว พร้อมกับชักดาบสีดำทมิฬของตนออกมาอย่างช้าๆ ราวกับกำลังลิ้มรสช่วงเวลาแห่งการไล่ล่า
ริวรู้ดีว่าเขาตกอยู่ในวงล้อม เขาไม่มีทางหนีออกไปทางประตูได้ และโกดังนี้ก็ดูเหมือนจะไม่มีทางออกอื่นที่ชัดเจน เขาต้องสู้!
"เพลงดาบไร้เงา: วายุคลั่ง!" (Shadowless Sword Dance: Raging Tempest!) ริวตัดสินใจเปิดฉากโจมตีก่อน เขาพุ่งเข้าใส่เฟนริลด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี ดาบคาตานะในมือตวัดออกไปเป็นพายุที่เกรี้ยวกราด หมายจะสร้างบาดแผลให้ศัตรูและเปิดช่องทางหนี
เคร้ง! เคร้ง! ปัง!
เฟนริลรับการโจมตีของริวด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้น เขาไม่ได้แค่ปัดป้อง แต่ยังหาจังหวะสวนกลับด้วยท่วงท่าที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังและอันตรายถึงชีวิต ดาบสีดำของเขาราวกับมีชีวิต มันเคลื่อนไหวอย่างอิสระและคาดเดาไม่ได้
"ดีขึ้นหน่อย...แต่ยังไม่พอ!" เฟนริลคำราม พร้อมกับเพิ่มความเร็วและความรุนแรงในการโจมตี!
ริวเริ่มตกเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างรวดเร็ว เขาสัมผัสได้ถึงพลังและความชำนาญที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทุกครั้งที่ดาบปะทะกัน แรงสะท้านส่งผ่านมาจนมือของเขาเริ่มชา เหงื่อไหลอาบแก้ม แต่เขาก็ยังคงกัดฟันสู้ต่อไป
"เจ้ารู้ไหมเจ้าหนู...สิ่งที่ข้าชอบที่สุดในการ 'ล่า' ก็คือ...แววตาของเหยื่อที่เริ่มสิ้นหวังยังไงล่ะ" เฟนริลกล่าวเย้ยหยัน ขณะที่เขาต้อนริวให้จนมุมไปเรื่อยๆ "มันเป็นประกายที่งดงามจริงๆ"
ริวพยายามอย่างสุดกำลังที่จะหาช่องโหว่ในการป้องกันของเฟนริล แต่ดูเหมือนว่านักล่าผู้นี้จะไร้ซึ่งจุดอ่อน เขาทั้งเร็ว แข็งแกร่ง และมีประสบการณ์ในการต่อสู้ที่เหนือกว่าริวมากนัก
ฉึ่ก!
"อ๊ากกก!" ริวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด! ดาบของเฟนริลสามารถกรีดผ่านการป้องกันของเขา เข้าไปที่สีข้างด้านซ้าย! เลือดสีแดงสดเริ่มไหลทะลักออกมาจากบาดแผล ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างทำให้เข่าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย
"ฮ่าๆๆ! เริ่มสนุกขึ้นมาแล้วสิ!" เฟนริลหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่ได้รีบร้อนที่จะปิดฉาก แต่กลับจงใจสร้างความทรมานให้กับริวอย่างช้าๆ
ริวทรุดตัวลงเล็กน้อย เขาใช้ดาบคาตานะค้ำยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไป ดวงตาของเขามองไปยังเฟนริลด้วยความโกรธแค้นและความมุ่งมั่นที่ยังไม่ยอมแพ้ "ข้า...ข้าจะไม่ยอมให้เจ้า...ทำตามใจชอบได้หรอก!"
เขารวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่เฟนริลอีกครั้ง! แต่คราวนี้เป้าหมายของเขาไม่ใช่ตัวเฟนริลโดยตรง แต่เป็นเสาไม้ขนาดใหญ่ที่ค้ำยันหลังคาโกดังอยู่!
"เพลงดาบไร้เงา: สะบั้นปฐพี!" (Shadowless Sword Dance: Earth Render!) ดาบของริวฟันเข้าที่โคนเสาไม้นั้นอย่างแรงสุดกำลัง!
ตูม! เคร้ง!
เสาไม้ต้นนั้นหักโค่นลงมาอย่างรวดเร็ว! พร้อมกับเศษซากหลังคาและคานไม้ขนาดใหญ่ที่เริ่มถล่มตามลงมา!
เฟนริลเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่ริวเลือกจะทำลายที่ซ่อนของตัวเอง เขากระโดดถอยหลังหลบเศษซากที่ถล่มลงมาได้อย่างหวุดหวิด
ฝุ่นควันและเศษไม้ฟุ้งตลบไปทั่วบริเวณอีกครั้ง!
ริวฉวยโอกาสนี้! แม้จะบาดเจ็บและอ่อนแรง แต่เขาก็ยังคงมีสติพอที่จะมองหาทางหนี เขาเห็นช่องว่างเล็กๆ ที่เกิดขึ้นจากการถล่มของหลังคา มันเป็นช่องที่แคบมาก แต่ก็อาจจะพอให้เขาลอดออกไปได้!
เขาพุ่งตัวไปยังช่องนั้นอย่างไม่คิดชีวิต!
"เจ้าคิดว่าจะหนีข้าพ้นเป็นครั้งที่สองรึ เจ้าหนูโง่!" เสียงของเฟนริลดังตามหลังมาติดๆ เขาไม่ได้สนใจเศษซากที่ถล่มลงมาอีกต่อไป แต่พุ่งตามริวมาอย่างรวดเร็ว!
ริวลอดผ่านช่องแคบๆ นั้นออกมาได้สำเร็จ! เขาพบว่าตัวเองออกมาอยู่ด้านหลังโกดัง ซึ่งเป็นตรอกที่มืดและแคบยิ่งกว่าเดิม แต่ที่ปลายตรอกนั้น เขาเห็นแสงไฟสลัวๆ จากถนนใหญ่! นั่นคือทางรอด!
เขากำลังจะออกวิ่ง! แต่แล้ว...
ฉึ่ก!
มีดสั้นเล่มหนึ่งพุ่งมาจากเงามืด ปักเข้าที่ต้นขาขวาของเขาอย่างแม่นยำ!
"อึ่ก!" ริวทรุดฮวบลงกับพื้นทันที! ความเจ็บปวดระลอกใหม่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง! เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ขาก็ไม่มีแรง!
ร่างของเฟนริลปรากฏขึ้นที่ปากตรอกด้านที่เขาเพิ่งหนีออกมา เขากำลังเดินเข้ามาหาริวอย่างช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูพอใจอย่างยิ่ง
"ข้าบอกแล้วไง...ว่าการเล่นกับเหยื่อที่ดิ้นรนมันสนุกแค่ไหน" เฟนริลกล่าว พร้อมกับเงื้อดาบสีดำขึ้นสูง เตรียมจะปิดฉากชีวิตของริวอย่างเลือดเย็น
ริวหลับตาลง เขารู้ว่าครั้งนี้เขาคงไม่รอดแล้วจริงๆ... "เคียน่า...ท่านผู้เฒ่า...ข้าขอโทษ..."
แต่แล้ว! ก่อนที่ดาบของเฟนริลจะฟาดลงมา!
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เสียงปืนสองนัดดังขึ้นติดต่อกัน! กระสุนโลหะพุ่งเข้าใส่แขนข้างที่ถือดาบของเฟนริลอย่างจัง!
"อ๊ากกก!" เฟนริลร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและตกใจ! ดาบสีดำหลุดจากมือของเขากระเด็นไป! เขาหันขวับไปมองยังทิศทางที่กระสุนพุ่งมาด้วยความโกรธเกรี้ยว!
เงาร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากหลังคาอาคารใกล้ๆ ร่างนั้นสวมชุดหนังสีเข้มทะมัดทะแมง ในมือทั้งสองข้างถือปืนพกคู่ที่ปลายกระบอกยังมีควันลอยกรุ่นอยู่ "แกมารังแกเด็กแถวนี้ได้ยังไงกัน...ไอ้หมาบ้า" เสียงห้าวๆ ของสตรีดังขึ้น


## ตอนที่ 17 – สตรีปืนคู่ และเส้นทางใต้เงาจันทร์

เสียงปืนยังคงก้องสะท้อนในตรอกมรณะแห่งไซเรนเฮเวน เฟนริล นักล่าผู้ดุดันแห่งจักรวรรดิเนบิวลา กัดฟันกรอด ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังสตรีลึกลับที่เพิ่งสาดกระสุนใส่แขนเขาจนเลือดทะลัก ความเจ็บปวดแล่นริ้ว แต่ความเดือดดาลนั้นรุนแรงยิ่งกว่า "เจ้าหนู! กล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของข้า!" เขาคำราม เสียงแหบพร่าด้วยความโกรธ
สตรีผู้นั้นยืนตระหง่านกลางแสงจันทร์สลัว ปืนพกคู่ในมือยังคงจ่อมาทางเฟนริลอย่างท้าทาย ควันปืนจางๆ ลอยอ้อยอิ่งรอบกายเธอ ชุดหนังสีเข้มรัดรูปขับเน้นสัดส่วนที่ปราดเปรียวแต่แข็งแกร่ง ผมสีน้ำตาลเข้มที่มัดรวบไว้ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจนัก สะบัดเล็กน้อยตามแรงลม ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวระคนเย้ยหยัน "ข้าชื่อ 'เรเวน'" เสียงของเธอห้าวเล็กน้อยแต่แฝงความมั่นใจ "ก็แค่พลเมืองดีที่บังเอิญผ่านทางมา แล้วเห็นหมาบ้ากำลังจะขย้ำลูกแมวหลงทาง เลยอดไม่ได้ที่จะต้องสั่งสอนมารยาทกันหน่อย"
"พลเมืองดีรึ? ในเมืองโสโครกอย่างไซเรนเฮเวนนี่น่ะนะ?" เฟนริลแค่นหัวเราะหยัน มันฟังดูเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้ายมากกว่าเสียงหัวเราะของมนุษย์ "อย่ามาทำเป็นพูดจาโอหัง! ปืนเด็กเล่นของเจ้ามันทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!" แม้จะบาดเจ็บที่แขนข้างหนึ่ง แต่จิตสังหารของเขาก็ยังคงแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ กดดันจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง "เจ้าจะต้องเสียใจที่เอาชีวิตมาทิ้งที่นี่!"
เฟนริลตัดสินใจเปลี่ยนเป้าหมายชั่วคราว เขาพุ่งทะยานราวกับสายลม หมายจะปลิดชีวิตสตรีผู้โอหังคนนี้ก่อน ดาบสีดำที่ตกอยู่บนพื้นถูกเตะให้ลอยขึ้นมาอยู่ในมืออีกข้างที่ยังดีอยู่ของเขาอย่างรวดเร็ว!
เรเวนไม่ได้ตื่นตระหนก เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว ปืนในมือทั้งสองข้างลั่นไกออกไปพร้อมกัน!
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
กระสุนสองนัดพุ่งแหวกอากาศเข้าหาเฟนริลด้วยความเร็วสูง เฟนริลตวัดดาบปัดป้องกระสุนนัดหนึ่งได้อย่างหวุดหวิด เกิดประกายไฟวาบเมื่อโลหะปะทะโลหะ แต่กระสุนอีกนัดก็ยังเฉี่ยวสีข้างเขาไปจนชุดหนังขาดเป็นรอยไหม้!
"ฝีมือไม่เลว...แต่แค่นี้ยังไม่พอ!" เฟนริลคำราม เขาอาศัยจังหวะที่เรเวนกำลังบรรจุกระสุน (แม้จะเป็นไปอย่างรวดเร็ว) พุ่งเข้าประชิดตัวในพริบตา ดาบสีดำฟาดฟันออกไปเป็นเงาสีดำทะมึน หมายจะตัดร่างของเรเวนออกเป็นสองท่อน!
เรเวนเบี่ยงตัวหลบคมดาบได้อย่างเฉียดฉิวราวกับนักกายกรรม เธอย่อตัวลงต่ำพร้อมกับใช้เท้าถีบเข้าที่ท้องของเฟนริลอย่างแรง!
อั่ก!
เฟนริลชะงักไปเล็กน้อยจากแรงกระแทกที่ไม่คาดคิด เปิดโอกาสให้เรเวนกระโดดถอยหลังทิ้งระยะห่างอีกครั้ง ปืนในมือของเธอพร้อมที่จะลั่นไกได้ทุกเมื่อ "หมาบ้าอย่างแกมันดุไม่เลือกจริงๆ สินะ"
การต่อสู้ระหว่างทั้งสองดำเนินไปอย่างดุเดือดและรวดเร็ว เฟนริลเน้นการโจมตีที่หนักหน่วงและบ้าคลั่ง อาศัยพละกำลังและความเร็วที่เหนือกว่าไล่ต้อน ส่วนเรเวนใช้ความคล่องแคล่ว ไหวพริบ และความแม่นยำของปืนคู่ในการตอบโต้และหาช่องว่าง เสียงปืนและเสียงดาบกระทบกันดังก้องไปทั่วบริเวณตรอกแคบๆ นั้น ประกายไฟจากการปะทะสาดกระจายราวกับดอกไม้ไฟในความมืด
ริวที่ยังคงนอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น มองการต่อสู้นั้นด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น เขารู้ดีว่าเฟนริลแข็งแกร่งเพียงใด และการที่สตรีแปลกหน้าคนนี้สามารถต่อกรกับนักล่าระดับนั้นได้อย่างสูสี (แม้เฟนริลจะบาดเจ็บอยู่บ้าง) ก็แสดงให้เห็นว่าเธอเองก็ไม่ใช่คนธรรมดา "เธอ...เป็นใครกันแน่" เขานึกในใจ
"ไปซะ! เจ้าหนู!" เสียงของเรเวนตะโกนแทรกเข้ามาในความคิดของริว เธอหันมามองเขาแวบหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเร่งรีบและมุ่งมั่น "ทางนี้ข้าจัดการเอง! อย่าให้โอกาสที่ข้าสร้างให้มันเสียเปล่า!"
ริวกัดฟันแน่น เขารู้ว่าเรเวนพูดถูก เขาไม่สามารถเป็นตัวถ่วงได้อีกต่อไปแล้ว เขาพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี พยุงร่างที่โชกเลือดของตนเองลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ความเจ็บปวดจากบาดแผลที่สีข้างและต้นขาทรมานจนแทบจะขาดใจ แต่ความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดและนำข่าวสำคัญกลับไป มันแข็งแกร่งกว่า
"ขอบคุณ!" ริวตะโกนตอบกลับไป ก่อนจะหันหลังแล้วเริ่มวิ่งกระโผลกกระเผลกหนีเข้าไปในความมืดของตรอกซอยอีกด้านหนึ่ง ทิ้งเสียงการต่อสู้อันดุเดือดไว้เบื้องหลัง
เฟนริลเห็นริวกำลังจะหนีอีกครั้งก็คำรามลั่นด้วยความเดือดดาลสุดขีด "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เหยื่อหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ!" เขาพยายามจะละจากการต่อสู้กับเรเวนเพื่อตามริวไป แต่เรเวนก็ไม่ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบได้ง่ายๆ เธอยิงสกัดกั้นเส้นทางของเขาอย่างต่อเนื่อง บีบให้เขาต้องหันกลับมาสนใจเธออีกครั้ง
"คู่ต่อสู้ของแกคือข้าต่างหาก ไอ้หมาขี้ขลาด!" เรเวนยั่วโมโห
"หน็อยแน่ะ! นางแพศยา!" เฟนริลตวาดลั่น เขารู้สึกเสียหน้าอย่างรุนแรงที่ถูกขัดขวางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาตัดสินใจที่จะจัดการกับสตรีผู้โอหังคนนี้ให้สิ้นซากเสียก่อน แล้วค่อยตามไปเก็บกวาดเจ้าหนูนักดาบคนนั้นทีหลัง!
การปะทะกันระหว่างเรเวนกับเฟนริลยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น พื้นหินในตรอกเริ่มมีรอยแตกและเศษซากจากการต่อสู้กระจัดกระจายไปทั่ว เรเวนเริ่มเสียเปรียบด้านพละกำลังอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ยังคงยืนหยัดต่อสู้ได้อย่างน่าทึ่ง อาศัยความแม่นยำในการยิงและการหลบหลีกที่ว่องไว
ริววิ่งหนีมาได้ไกลพอสมควร เขารู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นหลายครั้งระหว่างทาง เขาพยายามไม่สนใจเสียงการต่อสู้ที่ค่อยๆ เงียบหายไปเบื้องหลัง และมุ่งสมาธิไปที่การเอาชีวิตรอดเท่านั้น ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนพื้นหินเย็นเฉียบส่งความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่เขาก็ยังคงฝืนทน
เขาจำได้ลางๆ ถึงที่ซ่อนลับที่ "เงาจิ้งจอก" เคยบอกใบ้ไว้ มันเป็นห้องใต้ดินเก่าแก่ที่ถูกทิ้งร้างอยู่ใต้ร้านขายสมุนไพรโบราณที่ปิดกิจการไปนานแล้วในย่านที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านนัก เขาต้องใช้เวลาพอสมควรกว่าที่จะค้นหามันเจอในสภาพที่ทั้งมืดและสับสน
เมื่อพบทางเข้าลับที่ซ่อนอยู่หลังกองลังไม้ผุๆ เขาก็แทบจะหมดแรง เขากลิ้งตัวเข้าไปในห้องใต้ดินที่มืดสนิทและอับชื้น กลิ่นฝุ่นและเชื้อราลอยคละคลุ้งไปทั่ว เขาพิงหลังกับกำแพงหินเย็นเฉียบ หอบหายใจอย่างหนักหน่วงราวกับคนใกล้ตาย
หลังจากพอจะตั้งสติได้ เขาก็รีบสำรวจบาดแผลของตนเองทันที แผลที่สีข้างยังคงมีเลือดไหลซึมไม่หยุด ส่วนแผลที่ต้นขานั้นลึกและน่ากลัวกว่าที่คิด กล้ามเนื้อบางส่วนฉีกขาดอย่างเห็นได้ชัด เขาหยิบถุงยาที่เคียน่ามอบให้ด้วยมือที่สั่นเทา บรรจงทายาสมานแผลสูตรพิเศษของดา วินชีลงบนบาดแผลอย่างเบามือที่สุด ความเย็นของยาช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่
ขณะที่กำลังทำแผล ความคิดมากมายก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว เรเวน...เธอเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงเสี่ยงชีวิตช่วยคนแปลกหน้าอย่างเขา? แล้วเธอจะปลอดภัยหรือไม่? คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขา แต่เขาก็ไม่มีคำตอบ
เมื่อปฐมพยาบาลตัวเองเสร็จสิ้น ริวก็เริ่มรู้สึกถึงความหนาวและความอ่อนเพลียที่ถาโถมเข้ามา เขาพยายามข่มตาให้หลับเพื่อพักเอาแรงบ้าง แต่ภาพการต่อสู้และความโหดเหี้ยมของเฟนริลก็ยังคงตามมาหลอกหลอน
เขาไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เมื่อเขาสะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงบางอย่างที่ดังมาจากด้านนอกห้องใต้ดิน หัวใจของเขากระตุกวูบ! หรือว่าเฟนริลจะตามมาเจอ!
เขารีบคว้าดาบคาตานะมาไว้ในมือ เตรียมพร้อมที่จะต่อสู้เฮือกสุดท้าย แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่คุ้นเคย "เจ้าหนู...ยังไม่ตายใช่ไหม?"
เงาจิ้งจอก!
ริวถอนหายใจอย่างโล่งอก เขารีบเปิดประตูไม้ผุๆ ที่ปิดทางเข้าห้องใต้ดินไว้อย่างระมัดระวัง ร่างของเงาจิ้งจอกยืนอยู่ในความมืดด้านนอก สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียด
"เกิดอะไรขึ้น? ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?" ริวถามด้วยความประหลาดใจ
"ข้าตามรอยเลือดของเจ้ามาน่ะสิ" เงาจิ้งจอกตอบ พลางกวาดตามองบาดแผลของริว "ดูเหมือนจะหนักหนาสาหัสเอาเรื่องเลยนะ...เจ้าไปเจออะไรมาอีกล่ะ?"
ริวเล่าเรื่องการเผชิญหน้ากับเฟนริลอีกครั้ง และการปรากฏตัวของเรเวนให้เงาจิ้งจอกฟังอย่างคร่าวๆ
เงาจิ้งจอกขมวดคิ้วเมื่อได้ยินชื่อเรเวน "เรเวน...สตรีปืนคู่แห่งตรอกเงา...ไม่นึกว่าเธอจะยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องแบบนี้ด้วย" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด "แต่ตอนนี้เจ้าต้องรีบหนีออกจากไซเรนเฮเวนโดยด่วนที่สุด เฟนริลมันไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ และถ้าข่าวเรื่องที่เจ้าปะทะกับมันแพร่ออกไป ทหารทั้งเมืองจะพลิกแผ่นดินตามล่าเจ้า"
"ข้ารู้...แต่ข้าจะออกไปทางไหนได้? ประตูเมืองทุกบานคงถูกคุมเข้มหมดแล้ว" ริวกล่าวด้วยความกังวล
"ข้ามีทาง" เงาจิ้งจอกยิ้มบางๆ "มันอาจจะอันตรายและไม่สะดวกสบายนัก แต่ก็เป็นทางเดียวที่เจ้าจะรอดไปได้ในตอนนี้...อุโมงค์ใต้เมือง"
เขาอธิบายถึงเครือข่ายอุโมงค์เก่าแก่ที่ทอดยาวอยู่ใต้เมืองไซเรนเฮเวน ซึ่งเป็นเส้นทางลับที่พวกนอกกฎหมายและกลุ่มต่อต้านใช้ในการหลบหนี เขามอบแผนที่คร่าวๆ ที่เขาทำขึ้นเองให้กับริว พร้อมกับเสบียงอาหารและน้ำดื่มเล็กน้อย
"เส้นทางนี้จะพาเจ้าไปโผล่นอกกำแพงเมืองทางทิศเหนือ" เงาจิ้งจอกกล่าว "แต่จงระวังให้ดี ในอุโมงค์นั้นไม่ได้มีแค่ความมืดและความเงียบ บางทีอาจจะมี 'บางสิ่ง' ที่อันตรายยิ่งกว่าเฟนริลรอเจ้าอยู่ก็ได้"
ริวรับแผนที่และเสบียงมาด้วยความขอบคุณ เขารู้ดีว่าเขาติดหนี้บุญคุณเงาจิ้งจอกอีกครั้ง "ขอบคุณท่านมาก...ข้าไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไรดี"
"ไม่ต้องหรอกเจ้าหนู" เงาจิ้งจอกตบบ่าริวเบาๆ "แค่เอาชีวิตรอดกลับไปให้ได้ก็พอแล้ว...แล้วก็...ฝากความคิดถึงไปให้ 'เพื่อนเก่า' ของข้าที่หมู่บ้านของเจ้าด้วยล่ะ ถ้าเจ้าเจอเขานะ" เขายิ้มอย่างมีความหมาย ก่อนจะหันหลังแล้วหายลับไปในความมืดอีกครั้ง
ริวมองตามร่างของเงาจิ้งจอกไปจนลับสายตา เขากำแผนที่ในมือแน่น การผจญภัยครั้งใหม่ที่เต็มไปด้วยอันตรายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังเมืองท่าแห่งนี้


## ตอนที่ 18: เปลวปืนปะทะเขี้ยวหมาป่า

ความมืดมิดและกลิ่นอับชื้นของอุโมงค์ใต้ดินโอบล้อมร่างของริว แสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวคือประกายไฟอ่อนๆ จากหินเหล็กไฟที่เขาจุดขึ้นอย่างยากลำบากเมื่อครู่ มันส่องให้เห็นผนังอุโมงค์ที่ชื้นแฉะและทางเดินแคบๆ ที่ทอดลึกลงไปในความมืดอย่างไร้จุดสิ้นสุด แผนที่คร่าวๆ ที่ "เงาจิ้งจอก" มอบให้ถูกกางออกบนพื้นดินที่เย็นเฉียบ นิ้วที่เปื้อนดินของเขากำลังไล่ไปตามเส้นทางที่ดูซับซ้อนและน่าหวาดหวั่น
เสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นเป็นระยะ และเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงของตัวเอง คือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดอันน่าขนลุกนี้ บาดแผลที่สีข้างและต้นขายังคงปวดแปลบทุกครั้งที่ขยับ แม้ยาของเคียน่าจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดและห้ามเลือดได้บ้าง แต่เรี่ยวแรงของเขาก็ลดน้อยถอยลงไปทุกขณะ
"ต้องไปต่อให้ได้..." ริวพึมพำกับตัวเอง พยายามปลุกปลอบกำลังใจที่เริ่มจะอ่อนล้า ภาพข้อมูลในแผ่นกระดาษที่เขาได้มาวนเวียนอยู่ในหัว "ดา วินชี...ผู้รังสรรค์...เป้าหมายของจักรวรรดิ..." ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งกดทับอยู่บนบ่า เขาต้องนำข่าวนี้กลับไปเตือนทุกคนที่หมู่บ้านเถ้าธุลีให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
เขาพับแผนที่เก็บอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพยุงร่างที่โซซัดโซเซของตนเองให้ลุกขึ้นยืน ดาบคาตานะคู่ใจถูกกุมไว้ในมือที่สั่นเทาเล็กน้อย พร้อมที่จะรับมือกับอันตรายที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเบื้องหน้า ตามคำเตือนของเงาจิ้งจอก อุโมงค์แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงความมืดและความเงียบ...
เขาเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ดวงตาคมกริบสอดส่ายมองหาความผิดปกติ แสงไฟจากหินเหล็กไฟวูบไหวไปตามการเคลื่อนไหว สร้างเงาตะคุ่มที่น่าสะพรึงกลัวเต้นระริกอยู่บนผนังอุโมงค์
ในขณะเดียวกันนั้นเอง...ย้อนกลับไปยังตรอกมรณะที่อยู่เบื้องบน เหนืออุโมงค์ที่ริวกำลังดิ้นรนเอาชีวิตรอด...
ตรอกมรณะแห่งไซเรนเฮเวนยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและไอสังหาร เฟนริลยืนหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตาสีแดงก่ำของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างหัวเสีย เจ้าหนูนักดาบที่เขาหมายหัวไว้เป็น "ของเล่น" ชิ้นใหม่ ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในใจของนักล่าแห่งจักรวรรดิเนบิวลา
"เจ้า..." เฟนริลเค้นเสียงลอดไรฟัน ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้เริ่มถูกแทนที่ด้วยความกรุ่นโกรธที่พร้อมจะปะทุ "เจ้าหนูนั่นมันหนีไปไหนแล้ว? บอกข้ามา!" แม้จะถาม แต่เขาก็ไม่ได้คาดหวังคำตอบที่ดีจากสตรีตรงหน้า
เรเวนเพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "ใครจะไปรู้ล่ะ บางทีเขาอาจจะฉลาดพอที่จะหาทางหนีออกจากเมืองหมาบ้าอย่างแกไปแล้วก็ได้" น้ำเสียงของเธอยังคงเย้ยหยัน "หรือบางที...แกอาจจะแค่ 'ช้า' เกินไป"
เฟนริลหันกลับมาเผชิญหน้ากับเรเวนอย่างเต็มตัว ดวงตาสีแดงก่ำของเขาหรี่ลงอย่างน่ากลัว ความขุ่นมัวที่ถูก "ลูกแมว" สองตัวปั่นหัวจนเสียจังหวะฉายชัดผ่านแววตาที่เย็นชา "เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เหยื่อหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นรึ! ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้า!" เขาคำรามเสียงต่ำ ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่เรเวนอีกครั้ง ดาบสีดำทมิฬในมือขวาที่ยังดีอยู่ตวัดออกไปราวกับเขี้ยวเล็บของอสูรร้าย
เรเวนไม่ได้ตื่นตระหนก เธอยกปืนคู่ในมือขึ้นเตรียมพร้อม การปรากฏตัวของเธอไม่ใช่ความบังเอิญ และการตัดสินใจเข้ามายุ่งเกี่ยวกับ "หมาป่า" ตัวนี้ก็ไม่ใช่การกระทำที่ปราศจากการไตร่ตรอง "คู่ต่อสู้ของแกคือข้าต่างหาก ไอ้หมาขี้ขลาดที่ไล่กัดแต่เด็ก!" เธอตวาดกลับ ยิงสกัดการเคลื่อนไหวของเฟนริลอย่างต่อเนื่อง
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
กระสุนโลหะพุ่งแหวกอากาศเข้าหาเฟนริลเป็นชุด เฟนริลคำรามลั่นด้วยความเดือดดาลที่ถูกยั่วโมโหซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาใช้ดาบสีดำปัดป้องกระสุนเหล่านั้นอย่างบ้าคลั่ง ประกายไฟแตกกระจายทุกครั้งที่โลหะปะทะกัน พื้นหินในตรอกเริ่มปรากฏร่องรอยความเสียหายจากการต่อสู้ที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
"ฝีมือไม่เลว...สำหรับมนุษย์ธรรมดา!" เฟนริลตะคอก เขาสะบัดแขนที่ถูกยิงเมื่อครู่เล็กน้อย เลือดยังคงไหลซึม แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของนักล่าในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "แต่แค่นี้มันยังไม่พอที่จะหยุด 'เฟนริล' ได้หรอก!"
เขาเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี จากเดิมที่เน้นความเร็วและความรุนแรง บัดนี้กลับแฝงไว้ด้วยความเฉียบคมและแม่นยำยิ่งขึ้น ทุกท่วงท่าดาบถูกคำนวณมาเป็นอย่างดี ปิดกั้นเส้นทางการหลบหลีกของเรเวน และหาจังหวะสวนกลับอย่างอันตรายถึงชีวิต ดาบสีดำทมิฬในมือของเขาราวกับมีชีวิต มันเคลื่อนไหวอย่างอิสระและคาดเดาไม่ได้ บางครั้งก็รวดเร็วจนมองตามไม่ทัน บางครั้งก็หนักหน่วงจนเรเวนแทบจะต้านทานไม่ไหว
เรเวนกัดฟันสู้ เธอใช้ความคล่องแคล่วที่เหนือกว่าและไหวพริบในการเอาตัวรอด เธอกระโดดหลบ ปีนป่ายกำแพง หรือแม้แต่ม้วนตัวลอดใต้คมดาบของเฟนริลอย่างเฉียดฉิว ปืนคู่ในมือของเธอยังคงส่งเสียงคำรามเป็นระยะ กระสุนแต่ละนัดถูกยิงออกไปอย่างแม่นยำ หมายจะสร้างบาดแผลหรืออย่างน้อยก็ทำให้เฟนริลเสียจังหวะ เธอยิงไปที่แขนที่บาดเจ็บของเขาซ้ำๆ หรือเล็งไปที่ดวงตาและข้อต่อต่างๆ ที่เป็นจุดอ่อน
"ฮึ่ม! เจ้าพวกแมลงน่ารำคาญ!" เฟนริลสบถอย่างหัวเสียเมื่อกระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวแก้มเขาไปจนได้เลือด แม้จะเป็นเพียงแผลถากๆ แต่มันก็ทำให้ความอดทนของเขาเริ่มจะหมดลง
การปะทะกันของทั้งสองรุนแรงราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ เศษอิฐเศษปูนจากกำแพงที่ถูกลูกหลงแตกกระจายไปทั่วบริเวณ เสียงโลหะกระทบกันดังก้องสะท้อนไปมาในตรอกแคบๆ เรเวนเริ่มหายใจหอบถี่ขึ้น เหงื่อไหลซึมจนเสื้อหนังของเธอเปียกชื้น เธอรู้ดีว่ากำลังตกเป็นรองด้านพละกำลังและพลังทำลายล้างอย่างเห็นได้ชัด เฟนริลนั้นแข็งแกร่งเกินไป ราวกับเป็นอสูรกายในร่างมนุษย์
ในจังหวะที่เรเวนกำลังจะเปลี่ยนตำแหน่งเพื่อหาช่องทางโจมตีใหม่ เฟนริลก็ฉวยโอกาสนั้น! เขากระแทกเท้าลงบนพื้นอย่างแรงจนพื้นหินยุบตัวลงเล็กน้อย ก่อนจะพุ่งเข้าใส่เรเวนด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม!
"จบสิ้นกันที!" เฟนริลคำราม ดาบสีดำในมือถูกยกขึ้นสูง เตรียมจะฟาดฟันลงมาปลิดชีวิตสตรีผู้โอหังคนนี้ให้สิ้นซาก!
เรเวนเบิกตากว้าง! เธอรู้ว่าการหลบหลีกครั้งนี้มันยากเกินไป! แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเธอก็ทำงานอย่างเต็มที่! เธอย่อตัวลงต่ำอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสอดมือเข้าไปในรองเท้าบูทของตนเอง!
ฉึ่ก!
มีดสั้นเล่มบางเฉียบที่ซ่อนอยู่ถูกชักออกมาด้วยความเร็วสูง! เธอไม่ได้ใช้มันเพื่อปัดป้องดาบของเฟนริล แต่กลับตวัดมันกรีดเข้าที่หน้าแข้งข้างที่ยังดีอยู่ของเฟนริลอย่างแรง!
"อ๊ากกกก!" เฟนริลร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดที่ไม่คาดคิด! แม้บาดแผลจะไม่ลึกมากนัก แต่มันก็ทำให้เขาเสียจังหวะการโจมตีไปชั่วขณะ! ดาบที่กำลังจะฟาดลงมาเฉไฉออกไปเล็กน้อย!
เรเวนไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย! เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีถีบเข้าที่หน้าอกของเฟนริลอย่างจัง!
ตูม!
ร่างของเฟนริลเซถอยหลังไปหลายก้าว เขาจ้องมองเรเวนด้วยแววตาที่ลุกโชนด้วยความเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เจ้า...เจ้ากล้า!"
การต่อสู้ที่ดุเดือดและยาวนานเริ่มส่งผลต่อทั้งสองฝ่าย เรเวนมีบาดแผลถลอกหลายแห่งและเริ่มอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด กระสุนในปืนของเธอก็เริ่มจะเหลือน้อยเต็มที ส่วนเฟนริลแม้จะยังคงทรงพลัง แต่บาดแผลที่แขนและขาที่เพิ่งโดนไปก็สร้างความเจ็บปวดและลดทอนความคล่องแคล่วของเขาลงบ้าง
เฟนริลหยุดการโจมตีชั่วขณะ เขายืนหอบเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเรเวนที่กำลังพยายามตั้งหลักด้วยแววตาที่เย็นชาและอำมหิตยิ่งกว่าเดิม "พอแล้ว...กับการเล่นสนุก" เสียงของเขากดต่ำลงจนน่าขนลุก ความอดทนของหมาป่าได้สิ้นสุดลงแล้ว
ทันใดนั้น! บรรยากาศรอบตัวเฟนริลก็พลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง! อากาศที่เคยเย็นเยียบด้วยไอสังหาร บัดนี้กลับหนักอึ้งและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รังสีอำมหิตสีดำแดงจางๆ เริ่มแผ่ออกมาจากร่างของเขาอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ไอสังหารอันหนาวเหน็บและหนักหน่วงราวกับภูผาที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่เรเวนอย่างรุนแรง! พื้นหินใต้เท้าของเฟนริลเริ่มปรากฏรอยร้าวเล็กๆ ราวกับไม่อาจทนรับแรงกดดันอันมหาศาลนั้นได้!
เรเวนเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! เหงื่อกาฬแตกพลั่ก! สัญชาตญาณกรีดร้องเตือนถึงอันตรายถึงชีวิต! พลังกดดันระดับนี้มัน...เป็นไปได้อย่างไร! เธอรู้สึกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับอสูรร้ายจากขุมนรก ไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป! ขาของเธอเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ภายใต้แรงกดดันนั้น
ภาพสุดท้ายคือใบหน้าของเรเวนที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและสิ้นหวัง เธอกำปืนในมือแน่น แต่ก็รู้ดีว่าอาวุธของเธออาจจะไม่สามารถทำอะไรกับพลังที่อยู่ตรงหน้าได้อีกต่อไปแล้ว! แสงจันทร์ที่เคยสาดส่องดูเหมือนจะมืดมัวลงในทันใด...


## ตอนที่ 19: คลื่นอำมหิต และประกายไฟใต้ธุลีดิน

ความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดินยังคงเป็นเพื่อนเดินทางเพียงหนึ่งเดียวของริว แสงไฟริบหรี่จากหินเหล็กไฟในมือสั่นไหว เผยให้เห็นหยาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของเขา บาดแผลที่สีข้างและต้นขายังคงส่งเสียงประท้วงทุกครั้งที่เขาขยับกาย แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้กับความหวาดหวั่นที่กำลังเกาะกุมจิตใจ
เขากำลังพยายามตั้งสมาธิกับแผนที่ในมือ พยายามหาทางแยกที่ถูกต้องในเส้นทางอันซับซ้อนนี้ ทันใดนั้น!
ความรู้สึกเย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งแล่นวาบผ่านสันหลังของเขา! ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย! ริวหยุดชะงักกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด! แสงไฟในมือเกือบจะร่วงหล่น
"นี่มัน...อะไรกัน?!" เขาพึมพำเสียงสั่น สัญชาตญาณนักรบที่ถูกลับคมมาอย่างดีกรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง! มันไม่ใช่เสียง หรือเงา หรือกลิ่นที่ผิดปกติ แต่เป็น "ความรู้สึก" ที่มองไม่เห็น...ความรู้สึกที่หนักหน่วง กดดัน และแฝงด้วยความอำมหิตอย่างที่สุด!
จิตสังหาร!
มันคือจิตสังหารอันคุ้นเคย...จิตสังหารของ "เฟนริล"! แต่ครั้งนี้มันแตกต่างออกไป มันรุนแรงกว่า...เข้มข้นกว่า...และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่เขาสัมผัสได้ ราวกับว่าอสูรร้ายที่เคยถูกกักขังไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งการควบคุม บัดนี้ได้ปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบและพลังที่แท้จริงทั้งหมดของมันออกมาแล้ว! แม้จะอยู่ลึกลงไปในอุโมงค์ใต้ดิน ถูกกั้นด้วยชั้นดินและหินหนาหลายชั้น แต่เขาก็ยังคงสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังอันมหาศาลนั้นได้อย่างชัดเจน ราวกับว่ามันสามารถทะลุทะลวงผ่านทุกสิ่งกีดขวางเข้ามาบีบรัดหัวใจของเขาได้! ความเข้มข้นของมันทำให้ริวรู้สึกคลื่นไส้และหายใจติดขัด ราวกับอากาศรอบตัวกำลังถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น
"เรเวน!" ชื่อของสตรีผู้ช่วยเหลือเขาผุดขึ้นในความคิดทันที หรือว่าเธอจะ...ไม่! เขาพยายามสลัดความคิดอันเลวร้ายนั้นทิ้งไป แต่ความกังวลก็ยังคงกัดกินจิตใจ "พลังระดับนี้...เธอจะรับมือไหวได้อย่างไร!"
เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ความกลัวที่เคยสงบลงไปบ้างแล้วจากการหลบหนี บัดนี้กลับปะทุขึ้นมาอีกครั้งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องบน แต่เขารู้ดีว่าสถานการณ์มันเลวร้ายอย่างแน่นอน "ต้องรีบไปจากที่นี่...ต้องรีบ..." เขาเร่งฝีเท้าที่อ่อนล้าของตนเองให้เร็วขึ้นอีก ความมืดมิดของอุโมงค์ดูเหมือนจะน่ากลัวน้อยกว่าไอสังหารที่มองไม่เห็นนั้นเสียอีก
ย้อนกลับไปยังตรอกมรณะ เหนืออุโมงค์ที่ริวกำลังหวาดผวา...
รังสีอำมหิตสีดำแดงยังคงแผ่กระจายออกจากร่างของเฟนริล ออร่าแห่งความบ้าคลั่งและกระหายเลือดนั้นทำให้ก้อนกรวดและเศษฝุ่นรอบตัวเขาลอยขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะถูกบดขยี้ด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น! ไอสังหารอันหนาวเหน็บและหนักหน่วงกดทับร่างของเรเวนจนเธอแทบจะยืนไม่ไหว กล้ามเนื้อของเธอเกร็งค้าง ลมหายใจติดขัด ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบคอเธออยู่! พื้นหินใต้เท้าของเฟนริลมีรอยร้าวปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน และขยายวงกว้างออกไปเรื่อยๆ บ่งบอกถึงพลังอันมหาศาลที่กำลังถูกปลดปล่อยออกมา
เรเวนยืนตัวสั่นเทา เหงื่อชุ่มโชกไปทั้งร่าง ดวงตาของเธอเบิกกว้างจ้องมองไปยังเฟนริลด้วยความหวาดหวั่นและสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ปืนคู่ในมือรู้สึกหนักอึ้งราวกับก้อนตะกั่ว เธอพยายามจะยกมันขึ้นเล็ง แต่แขนขากลับไม่ขยับตามสั่ง ราวกับถูกพันธนาการด้วยความกลัวที่จับต้องได้! สัญชาตญาณบอกเธอว่านี่คือจุดจบ อาวุธใดๆ ที่เธอมีก็ไม่สามารถต่อกรกับพลังที่อยู่ตรงหน้าได้อีกต่อไปแล้ว
"เห็นหรือยัง...ความแตกต่างระหว่าง 'นักล่า' กับ 'เหยื่อ'" เฟนริลแสยะยิ้ม เสียงของเขาก้องกังวานและผิดเพี้ยนไปจากเดิมเล็กน้อย ราวกับมีเสียงของอสูรร้ายอีกตนหนึ่งซ้อนทับอยู่ ดวงตาของเขาส่องประกายอำมหิตราวกับอสูรร้ายจากขุมนรก "พลังที่ถูกผนึกไว้...บัดนี้มันกำลังร่ำร้องที่จะได้ลิ้มรสเลือดของเจ้า!"
เขาเงื้อดาบสีดำทมิฬขึ้นสูง คมดาบนั้นดูเหมือนจะดูดกลืนแสงจันทร์จนมืดมิดยิ่งกว่าเดิม และมีไอสีดำแดงจางๆ ระเหยออกมาจากตัวดาบ เตรียมจะฟาดฟันลงมาปิดฉากชีวิตของเรเวนอย่างเลือดเย็นที่สุด!
เรเวนหลับตาลง...ความทรงจำสุดท้ายที่เธอต้องการจะจดจำ ไม่ใช่ภาพของคมดาบที่กำลังพุ่งลงมา แต่เป็นภาพของท้องฟ้าที่หมู่บ้านเล็กๆ ที่เธอจากมา...ภาพของอิสรภาพที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต...
แต่แล้ว! ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบกำลังจะสัมผัสร่างของเธอ!
เปรี้ยง! ครืนนนน!
ไม่ใช่เสียงปืนของเรเวน ไม่ใช่เสียงดาบของเฟนริล แต่เป็นเสียงคล้ายกระแสไฟฟ้าแรงสูงลัดวงจรดังขึ้นอย่างฉับพลัน! พร้อมกับแสงสีแดงก่ำที่สาดสว่างวาบขึ้นจากสัญลักษณ์รูปดวงตาจักรกลบนสนับแขนเกราะของเฟนริล! ตามมาด้วยเสียงสัญญาณเตือนความถี่ต่ำที่ดังแหลมเสียดแก้วหู! ร่างของเฟนริลกระตุกอย่างรุนแรงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต! ดาบสีดำทมิฬในมือของเขาร่วงหล่นจากมือ ปลายดาบปักลงบนพื้นหินห่างจากร่างของเรเวนเพียงคืบ!
"อ๊ากกกกกก! นี่มัน...อะไรกัน!" เฟนริลคำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดและสับสนสุดขีด! รังสีอำมหิตสีดำแดงรอบกายเขาพลันสลายหายไปในทันที! เขาทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก ส่วนมืออีกข้างกุมไปที่สนับแขนเกราะที่มีสัญลักษณ์นั้น ราวกับกำลังพยายามจะ "ปิด" หรือ "ต่อต้าน" บางสิ่งบางอย่างที่กำลังทำร้ายเขาจากภายใน!
เรเวนลืมตาขึ้นด้วยความตกตะลึง! เธอเห็นเฟนริลอยู่ในสภาพที่ดูเจ็บปวดอย่างหนัก ราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างโจมตีจากภายใน!
"เจ้า...เจ้าทำอะไรข้า!" เฟนริลตวาดใส่เรเวน ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเธออย่างอาฆาต แต่ก็แฝงแววสับสน
"ข้า...ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย" เรเวนตอบเสียงสั่น เธอก็ตกใจไม่แพ้กัน
ทันใดนั้น เสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงอำนาจเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ไม่ใช่ในหัวของเฟนริล แต่เป็นเสียงที่ "ส่งตรง" มาจากสัญลักษณ์บนแขนเกราะของเขา ราวกับเป็นระบบสื่อสารทางไกล เสียงที่เขาคุ้นเคยและหวาดเกรงยิ่งกว่าสิ่งใด...เสียงของ "ราชาเนบิวลา"!
"เฟนริล...การปลดปล่อยพลังเกินขีดจำกัดที่ได้รับอนุญาต...ถือเป็นการละเมิดระเบียบการปฏิบัติงานขั้นรุนแรง...และกำลังจะดึงดูดความสนใจที่ไม่จำเป็น...ยุติภารกิจในไซเรนเฮเวน...และกลับมารายงานข้า...เดี๋ยวนี้"
คลื่นกระแสความคิดที่ทรงพลังนั้น ไม่ได้ "แทรกซอน" เข้าไปในจิตใจของเฟนริลโดยตรงเหมือนครั้งก่อน แต่เป็นการ "บังคับบัญชา" ผ่านกลไกควบคุมที่ฝังอยู่ในรอยตรานั้น มันสร้างความเจ็บปวดทางกายภาพอย่างรุนแรง ราวกับเป็นการ "ลงทัณฑ์" ทันทีสำหรับการละเมิดคำสั่ง และเป็นการเตือนว่าเขาเป็นเพียง "เครื่องมือ" ชิ้นหนึ่งของจักรวรรดิเท่านั้น
"แต่...นายท่าน...ข้าเกือบจะ..." เฟนริลพยายามจะโต้แย้ง แต่สัญลักษณ์บนแขนก็ยิ่งส่องแสงจ้าขึ้น พร้อมกับความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงจนเขาแทบจะสิ้นสติ!
"ข้าสั่ง! หรือเจ้าต้องการให้ 'รอยตราแห่งพันธสัญญา' นี้...บดขยี้จิตวิญญาณของเจ้าจนแหลกสลาย เฟนริล?"
ความเจ็บปวดที่หน้าอกและแขนของเฟนริลรุนแรงขึ้นอีก! เขากัดฟันแน่นจนกรามสั่น "ขะ...ขอ...อภัย...นายท่าน...ข้า...น้อมรับ...คำบัญชา..." เขากระอักเลือดออกมาคำใหญ่
เขาเงยหน้าขึ้นมองเรเวนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บใจและความแค้นที่ยังไม่จางหาย "ครั้งนี้...เจ้าโชคดีไป...แม่สาวน้อย..." เขากระซิบเสียงแหบพร่า "แต่จำไว้...ถ้าเราเจอกันอีกครั้ง...และข้าไม่ถูก 'โซ่ตรวน' นี้พันธนาการอยู่...ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่านรกมีจริง!"
สิ้นคำพูดนั้น เฟนริลก็รวบรวมกำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมด พยุงร่างที่โซซัดโซเซของตนเองลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขามองไปยังทิศทางที่ริวหนีไปแวบหนึ่งด้วยแววตาครุ่นคิด ก่อนจะหันหลังแล้วกระโดดหายลับไปในเงามืดของตรอกซอยอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เรเวนยืนนิ่งอยู่กับความตกตะลึงและสับสนกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
เรเวนทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง หัวใจยังคงเต้นระรัว เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือเธอเพิ่งจะรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดราวกับปาฏิหาริย์อีกครั้ง และมันไม่ใช่เพราะฝีมือของเธอ แต่เป็นเพราะ "การควบคุม" จากเบื้องบนได้เข้ามาแทรกแซง
"ราชาเนบิวลา...รอยตราแห่งพันธสัญญา...?" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ ชื่อนั้นและคำเหล่านั้นทำให้เธอรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง "หรือว่าเจ้าหนูนั่น...มันจะสำคัญถึงขนาดที่ราชาต้องลงมายุ่ง...และควบคุมนักล่าของตัวเองอย่างเข้มงวดขนาดนี้เลยรึ?"
ความคิดของเธอวนกลับไปที่ริว และสัญลักษณ์บนเศษผ้าผืนนั้น ความอยากรู้และความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธออย่างรวดเร็ว
เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามจะตั้งสติ ก่อนจะพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน "ดูเหมือนว่า...เรื่องนี้มันจะไม่จบง่ายๆ ซะแล้ว" เธอยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของอุโมงค์ใต้ดินที่เธอรู้ดีว่าเจ้าหนูนักดาบคนนั้นน่าจะใช้เป็นเส้นทางหลบหนี...บางที...เธออาจจะต้อง "คุย" กับเขาอีกสักหน่อย
ตัดกลับมาที่ริวในอุโมงค์ใต้ดิน หลังจากที่เขาสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงของเฟนริล เขาก็พยายามเร่งฝีเท้าอย่างสุดชีวิต แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องบน แต่สัญชาตญาณบอกว่าเขาต้องรีบหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาเดินลัดเลาะไปตามทางแยกที่ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด แสงไฟจากหินเหล็กไฟเริ่มริบหรี่ลงทุกขณะ ความเหนื่อยล้าและอาการบาดเจ็บเริ่มทำให้สติของเขาพร่าเลือน
ในที่สุด เขาก็มาถึงทางตัน! ผนังหินเรียบๆ ขวางอยู่ตรงหน้า!
"บ้าน่า! หรือว่าข้าจะอ่านแผนที่ผิด!" ริวสบถออกมาด้วยความสิ้นหวัง เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง ความหวังที่เคยมีเริ่มจะเลือนหายไป
แต่แล้ว เขาก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติบนผนังหินนั้น มันมี "รอยสลัก" เล็กๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นกลไกบางอย่างซ่อนอยู่! เขาลองใช้มือกดลงไปที่รอยสลักนั้น!
ครืนนนนน!
เสียงหินเสียดสีกันดังขึ้น! ผนังหินที่เคยเป็นทางตันนั้นค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ! เผยให้เห็นช่องทางเดินใหม่ที่ทอดลึกลงไปในความมืด!
ริวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ! นี่มัน...ทางลับงั้นรึ!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อ เสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังใกล้เข้ามาจากทางด้านหลังที่เขาเพิ่งจากมา! และมันไม่ใช่เสียงฝีเท้าธรรมดา! มันเป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและพร้อมเพรียงกันราวกับทหาร!
"แย่แล้ว! หรือว่าพวกมันจะตามมาถึงในอุโมงค์แล้ว!" ริวกัดฟันแน่น เขารู้ว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไปแล้ว!
เขาตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปในช่องทางลับที่เพิ่งเปิดออกนั้นอย่างรวดเร็ว! ทันทีที่ร่างของเขาผ่านพ้นเข้าไป ผนังหินนั้นก็เลื่อนปิดกลับดังเดิมอย่างเงียบกริบ! ทิ้งให้ริวต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดและความไม่แน่นอนครั้งใหม่ในเส้นทางที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ของเงาจิ้งจอก…


## ตอนที่ 20: รหัสลับใต้เถ้าธุลี

หลายสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่ริวออกเดินทาง หมู่บ้านเถ้าธุลีไม่ได้หยุดนิ่ง เสียงค้อนและเสียงพูดคุยอย่างกระตือรือร้นดังก้องขึ้นทุกวัน บ่งบอกถึงประกายแห่งการฟื้นฟูที่มั่นคงยิ่งขึ้น
ณ ลานกว้างกลางหมู่บ้าน "เครื่องสีข้าวพลังน้ำ" ที่เลโอนาร์โด ดา วินชี ออกแบบ กำลังทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ กระแสน้ำจากระบบชลประทานที่เขาปรับปรุงใหม่หมุนใบพัดไม้ ส่งกำลังไปยังหินโม่ ทำให้เมล็ดธัญพืชป่าถูกสีเปลือกออกได้อย่างรวดเร็ว สร้างความยินดีให้กับชาวบ้าน
"น่าทึ่งจริงๆ ท่านนักปราชญ์!" บาคัสเอ่ยชม "ปัญญาของท่านนี่ล้ำลึกเกินใคร หรือในดินแดนของท่าน ผู้คนเขาสร้างของแบบนี้กันเป็นปกติ?"
ดาวินชียิ้ม "เป็นเพียงหลักการของกลศาสตร์และการถ่ายเทพลังงานเท่านั้น หากเราเข้าใจ 'กฎ' ของธรรมชาติ เราก็นำมันมาประยุกต์ใช้ได้เสมอ" ในใจเขากำลังครุ่นคิดถึง "กฎเกณฑ์" ที่อาจเชื่อมโยงกับพลังของพู่กันทองคำ
หลังจากความสำเร็จของเครื่องสีข้าวพลังน้ำที่ช่วยให้การเตรียมอาหารของหมู่บ้านง่ายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปัญหาใหม่ที่ตามมาคือการเก็บรักษาธัญพืชเหล่านั้นในระยะยาว เนื่องจากสภาพอากาศที่แปรปรวนและความชื้นในบางช่วงของปี ทำให้เมล็ดข้าวที่สีแล้วมักจะขึ้นราและเสียหายได้ง่าย สร้างความกังวลให้กับเอลดรินและชาวบ้านเป็นอย่างมาก
วันหนึ่ง ณ ลานประชุมเล็กๆ กลางหมู่บ้าน เอลดรินกำลังปรึกษาหารือกับชาวบ้านสองสามคนถึงปัญหานี้ "เราอุตส่าห์มีข้าวให้กินอิ่มท้องมากขึ้นแล้ว แต่ถ้าเก็บไว้ได้ไม่นาน มันก็สูญเปล่า" ชายสูงวัยคนหนึ่งกล่าวด้วยสีหน้ากังวล "ยุ้งฉางเก่าของเรามันทั้งอับและชื้น ปิดยังไงก็มีแมลงเข้าไปรบกวนอยู่ดี"
ดาวินชีซึ่งนั่งฟังอยู่เงียบๆ ในมุมหนึ่ง หลังจากสังเกตการณ์และเก็บข้อมูลเกี่ยวกับสภาพอากาศ ความชื้น และชนิดของแมลงในพื้นที่มาหลายวัน ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่ก็แฝงความมั่นใจ "ข้าคิดว่าพอจะมีวิธีแก้ไขปัญหานี้ได้ขอรับท่านผู้เฒ่า"
ทุกคนหันมามองเขาเป็นตาเดียว "ท่านมีวิธีใดรึ ท่านนักปราชญ์?" เอลดรินถามด้วยความหวัง
ดาวินชีหยิบเศษถ่านขึ้นมา แล้วเริ่มวาดภาพร่างลงบนแผ่นไม้ที่วางอยู่ใกล้ๆ อย่างรวดเร็วแต่ก็แม่นยำ "เราจำเป็นต้องสร้าง 'ยุ้งฉางควบคุมสภาพอากาศ' แบบง่ายๆ ขึ้นมาครับ" เขาเริ่มอธิบาย "หัวใจสำคัญคือการป้องกันความชื้นจากพื้นดิน การระบายอากาศที่ดีเพื่อลดความร้อนสะสม และการป้องกันแมลงและสัตว์ฟันแทะ"
เขาชี้ไปยังภาพร่าง "อันดับแรก เราต้องยกพื้นยุ้งฉางให้สูงขึ้นจากพื้นดินอย่างน้อยหนึ่งศอก โดยใช้เสาหินหรือไม้เนื้อแข็งที่ทนทานต่อความชื้นรองรับ พื้นยุ้งฉางควรทำจากแผ่นไม้ที่ปูชิดกันและมีการทาน้ำมันดิน (หากหาได้ หรือสารเคลือบกันน้ำอื่นๆ ที่เราพอจะสกัดจากพืชในท้องถิ่นได้) เพื่อป้องกันความชื้นจากใต้ดินซึมขึ้นมา ผนังยุ้งฉาง เราจะทำเป็นสองชั้น โดยมีช่องว่างตรงกลางเพื่อเป็นฉนวนกันความร้อนจากภายนอก และควรจะมีช่องระบายอากาศขนาดเล็กๆ ที่มีตาข่ายกันแมลงติดตั้งไว้บริเวณส่วนบนและส่วนล่างของผนัง เพื่อให้อากาศสามารถถ่ายเทได้สะดวก ความร้อนและความชื้นที่สะสมอยู่ภายในจะได้ถูกระบายออกไป"
เขาวาดภาพต่อไป "สำหรับหลังคา ควรจะมีความลาดเอียงที่เหมาะสมเพื่อให้น้ำฝนไหลลงได้สะดวก และควรจะยื่นชายคาออกมาให้ยาวกว่าปกติเพื่อป้องกันฝนสาดเข้ามา ส่วนเรื่องแมลง ข้าสังเกตเห็นว่ามีพืชบางชนิดในป่าแถบนี้ที่มีกลิ่นฉุนเป็นพิเศษ และดูเหมือนว่าแมลงส่วนใหญ่จะไม่ชอบเข้าใกล้ เราอาจจะนำใบหรือกิ่งของพืชเหล่านั้นมาวางไว้ตามมุมต่างๆ ของยุ้งฉาง หรือนำมาบดแล้วโรยรอบๆ ฐานของยุ้งฉางเพื่อเป็นแนวกำแพงกันแมลงอีกชั้นหนึ่ง และที่สำคัญคือ ประตูยุ้งฉางจะต้องปิดได้สนิท มีการใช้ลิ่มไม้หรือกลไกสลักที่แน่นหนาเพื่อป้องกันสัตว์ฟันแทะ"
ชาวบ้านฟังคำอธิบายของดาวินชีด้วยความทึ่งในความรู้ที่ละเอียดรอบด้านของเขา มันไม่ใช่แค่การสร้างที่เก็บของธรรมดาๆ แต่เป็นการนำหลักการทางวิทยาศาสตร์ (แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจคำศัพท์เหล่านั้น) มาประยุกต์ใช้อย่างชาญฉลาด
ทอรัสซึ่งนั่งฟังอยู่ด้วย ขมวดคิ้วเล็กน้อย "แล้วไอ้ผนังสองชั้นกับช่องระบายอากาศนั่น มันจะช่วยลดความร้อนได้จริงๆ หรือท่าน? ข้าว่ามันจะยิ่งทำให้ยุ้งฉางดูเทอะทะและสร้างยากขึ้นไปอีกนะ"
ดาวินชียิ้ม "เป็นคำถามที่ดีครับท่านทอรัส หลักการของมันคล้ายกับการที่เราสวมเสื้อผ้าหลายชั้นในวันที่อากาศหนาวน่ะครับ ช่องว่างอากาศระหว่างชั้นผนังจะทำหน้าที่เป็นฉนวน ช่วยลดการถ่ายเทความร้อนจากแสงแดดภายนอกเข้ามาสู่ภายใน และเมื่ออากาศร้อนภายในลอยตัวสูงขึ้น มันก็จะถูกระบายออกทางช่องลมด้านบน อากาศที่เย็นกว่าจากภายนอกก็จะไหลเข้ามาแทนที่ทางช่องลมด้านล่าง เกิดเป็นการหมุนเวียนของอากาศที่ช่วยลดอุณหภูมิและความชื้นสะสมได้ครับ แม้จะดูสร้างยากขึ้นเล็กน้อย แต่ผลลัพธ์ที่ได้จะคุ้มค่าในระยะยาวอย่างแน่นอน"
คำอธิบายที่ชัดเจนและเห็นภาพของดาวินชีทำให้ทุกคนเริ่มคล้อยตาม บาคัสตบเข่าฉาด "ข้าเข้าใจแล้ว! เหมือนกับเวลาที่เราตากผ้าในที่ร่มแต่มีลมโกรกแรงๆ สินะ! ผ้ามันก็แห้งเร็วกว่าตากแดดเปรี้ยงๆ แต่ไม่มีลมเลยเสียอีก! ท่านนี่มันอัจฉริยะจริงๆ!"
การสร้าง "ยุ้งฉางควบคุมสภาพอากาศ" ตามแบบของดาวินชีจึงได้เริ่มต้นขึ้นในวันต่อมา แม้จะต้องใช้เวลาและความพยายามมากกว่าการสร้างยุ้งฉางแบบเดิมๆ แต่ด้วยการวางแผนที่ดีและการทำงานร่วมกันของชาวบ้าน ยุ้งฉางหลังใหม่ที่แข็งแรง มีการระบายอากาศที่ดี และสามารถป้องกันความชื้นและแมลงได้ดีเยี่ยมก็สำเร็จลงในที่สุด ผลลัพธ์ที่ได้คือธัญพืชที่เก็บไว้สามารถคงคุณภาพได้นานขึ้นหลายเท่าตัว ลดการสูญเสียอาหาร และสร้างความมั่นคงทางเสบียงให้กับหมู่บ้านได้เป็นอย่างมาก เหตุการณ์นี้ยิ่งทำให้ชาวบ้านเคารพและศรัทธาในสติปัญญาของดาวินชีมากขึ้นไปอีก พวกเขามองเขาไม่เพียงแค่เป็นนักปราชญ์ผู้มีความรู้ แต่ยังเป็น "ผู้พลิกฟื้น" ที่นำพาความหวังและการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นมาสู่ชีวิตของพวกเขาอย่างแท้จริง
ในช่วงที่ผ่านมา นอกจากจะช่วยเหลือหมู่บ้านแล้ว ดาวินชียังคงศึกษาพู่กันทองคำ พลังในการ "วาด" ทุกสิ่งให้เป็นจริงนั้นมาจากไหน และจะฟื้นฟูมันได้อย่างไร? คือคำถามที่เขายังคงค้นหา
ในกระท่อมที่ใช้เป็นห้องทำงาน โต๊ะของเขาเต็มไปด้วยภาพร่างและสมการ พู่กันทองคำวางอยู่ข้างกาย บางครั้งก็ดูหมองคล้ำ แต่บางคราวก็มีประกายแสงสีทองอ่อนๆ วูบวาบขึ้นมา โดยเฉพาะเมื่อเขากำลังจดจ่อกับการทำความเข้าใจใน "หลักการ" บางอย่างอย่างลึกซึ้ง
เมื่อหลายวันก่อน ขณะที่ทอรัสกำลังกังวลเรื่องความแข็งแกร่งของกำแพงดิน ดาวินชีได้เสนอแนวคิด "โครงสร้างรังผึ้ง" และ "หลักการกระจายแรงเค้นในวัสดุผสม" เขาอธิบายถึงการใช้อิฐดินเหนียวผสมทรายและฟางข้าว ปั้นเป็นรูปแบบพิเศษที่มีรูพรุนภายใน ซึ่งจะช่วยให้กำแพงทนทานต่อแรงกระแทกได้ดีขึ้น ทอรัสทดลองสร้างและพบว่ามันแข็งแกร่งกว่าที่คิดมาก ในจังหวะนั้น ดาวินชีได้แอบลองใช้พู่กัน "วาด" เส้นสายพลังงานสีทองจางๆ เสริมโครงสร้างอิฐ ผลคือพลังงานที่ใช้ไปน้อยกว่าที่เคย และอิฐก็ดูแข็งแกร่งขึ้นอีกระดับ
"หรือว่า...ข้าเริ่มจะเข้าใจมันแล้ว..." ดาวินชีพึมพำกับตัวเองในกระท่อม ดวงตาของเขาจ้องมองภาพร่าง "ปีกแบบออร์นิทอปเตอร์" "พลังของ 'ผู้รังสรรค์' นี้...มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับ 'เจตจำนง' หรือ 'พลังใจ' เพียงอย่างเดียว...แต่มันยังต้องอาศัย... 'ความรู้' และ 'ความเข้าใจอย่างถ่องแท้' ในสิ่งที่กำลังจะถูกสร้างขึ้นด้วย!"
เขาหยิบพู่กันทองคำขึ้นมา หลับตานึกถึงโครงสร้างปีกนกและหลักอากาศพลศาสตร์ที่เคยศึกษามาอย่างละเอียด เขาค่อยๆ ตวัดพู่กันไปในอากาศ...
หมึกสีทองอ่อนจางแต่สุกสว่างกว่าครั้งก่อนๆ ไหลรินออกมา ก่อเกิดเป็น "แบบจำลองสามมิติ" ขนาดเล็กของโครงกระดูกปีกนกที่สมบูรณ์แบบ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เปล่งประกายสีทองเรืองรอง ที่สำคัญคือ ดาวินชีรู้สึกว่าพลังงานที่ใช้ไปนั้นน้อยกว่าการสร้างโล่แสงในครั้งก่อนๆ อย่างเทียบไม่ติด!
"ใช่แล้ว! ข้าเข้าใจแล้ว!" ดวงตาของอัจฉริยะแห่งฟลอเรนซ์เป็นประกายเจิดจ้า "ยิ่งข้าเข้าใจใน 'กฎ' ของสรรพสิ่ง...พลังในการ 'สร้างสรรค์' สิ่งเหล่านั้นด้วยพู่กันด้ามนี้ก็จะยิ่งทรงประสิทธิภาพมากขึ้น! มันเหมือนการไขรหัสลับของธรรมชาติ!"
ความหวังใหม่ได้จุดประกายขึ้นในใจเขา นี่อาจเป็นหนทางในการฟื้นฟูพลังของพู่กัน และอาจนำไปสู่การสร้างสรรค์สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม บางที...ความฝันที่จะ "วาด" โลกอุดมคติอาจจะไม่ใช่แค่ความฝันอีกต่อไป
ขณะที่เขากำลังตื่นเต้นกับการค้นพบ เสียงเคาะประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น เคียน่าก้าวเข้ามาพร้อมถาดอาหาร "ท่านดู...อารมณ์ดีเป็นพิเศษนะวันนี้ ดา วินชี"
ดาวินชียิ้มกว้าง "ข้าแค่...ค้นพบบางอย่างที่น่าสนใจน่ะเคียน่า บางที...อนาคตของพวกเราอาจจะไม่ได้มืดมนอย่างที่คิดก็ได้"
เคียน่าเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านผู้เฒ่าเอลดรินเรียกประชุมคนสำคัญเย็นนี้ ข้าคิดว่าท่านควรจะเข้าร่วมด้วย"
"มีเรื่องด่วนอะไรหรือ?" ดาวินชีถาม
"ยังไม่ชัดเจนนัก" เคียน่าตอบ สีหน้าฉายแววกังวล "แต่ท่านผู้เฒ่าดูไม่สบายใจมาหลายวันแล้ว และเมื่อเช้านี้...มีนกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งบินมาถึงหมู่บ้าน มันมาจากทิศทางที่ริวเดินทางไป...และมันไม่ได้นำข่าวดีมาด้วย"
รอยยิ้มของดาวินชีจางหายไป ความกังวลเกี่ยวกับชะตากรรมของริวเข้ามาแทนที่ การค้นพบของเขาอาจสำคัญ แต่ความปลอดภัยของเพื่อนร่วมชะตากรรมนั้นสำคัญยิ่งกว่า
หมู่บ้านเถ้าธุลีอาจกำลังก้าวหน้าด้วยสติปัญญาของเขา แต่ภัยคุกคามจากภายนอกยังคงเป็นเงาที่ทาบทับ และข่าวสารที่นกพิราบตัวน้อยนำมานั้น...อาจเป็นสัญญาณของพายุลูกใหม่ที่กำลังจะมาถึง


## ตอนที่ 21: สาส์นจากเงามืด และประกายไฟในอุโมงค์มรณะ

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์คู่แห่งโลกพิศวงกำลังจะลับขอบฟ้า หมู่บ้านเถ้าธุลีเริ่มถูกโอบล้มด้วยความสงบของยามรัตติกาล แต่ภายในกระท่อมหลังใหญ่ของท่านผู้เฒ่าเอลดริน บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเงียบงันจนน่าอึดอัด มีเพียงแสงเทียนริบหรี่บนโต๊ะไม้กลางห้องที่สั่นไหวไปมา เผยให้เห็นใบหน้าครุ่นคิดและแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของเหล่าผู้นำคนสำคัญ
เคียน่า ผู้นำคนปัจจุบัน นั่งนิ่งอยู่ข้างกายเอลดรินที่แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนแอจากการสูญเสียแขนไปข้างหนึ่ง แต่ดวงตาที่ผ่านโลกมานานยังคงฉายแววสุขุมและเด็ดเดี่ยว ฝั่งตรงข้ามคือเลโอนาร์โด ดา วินชี ชายหนุ่มต่างถิ่นผู้เปี่ยมด้วยสติปัญญาอันน่าทึ่ง สีหน้าของเขาเรียบเฉยแต่ก็แฝงความกังวลอยู่ลึกๆ ขณะที่กำลังพิจารณาข้อความสั้นๆ บนแผ่นหนังเก่าๆ ที่วางอยู่ตรงหน้า
มันคือสาส์นที่นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งนำมาส่งเมื่อช่วงเช้า นกพิราบตัวนั้นบินมาจากทิศทางที่ริว เด็กหนุ่มซามูไรผู้รับอาสาออกไปสืบข่าวในดินแดนอันตรายของจักรวรรดิเนบิวลาได้มุ่งหน้าไปเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน และเนื้อหาในสาส์นนั้น...ก็ไม่ได้นำพาข่าวดีมาด้วยเลยแม้แต่น้อย
"สาส์นนี้...ไม่ได้มาจากริวโดยตรง" เอลดรินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าแต่ยังคงความหนักแน่น "แต่มาจาก 'สหายเก่า' ของข้าคนหนึ่งที่ยังคงมีสายสัมพันธ์อยู่ในเงามืดของไซเรนเฮเวน เขาแจ้งข่าวมาว่า...ช่วงนี้มีการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติของกองกำลังเนบิวลาในเมืองท่านั้นอย่างมาก มีการตรวจการณ์ที่เข้มงวดขึ้นหลายเท่า และมีข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับการปรากฏตัวของ 'นักล่า' หรือหน่วยปฏิบัติการพิเศษของจักรวรรดิ..."
เคียน่ากำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "แล้ว...แล้วริวล่ะท่านปู่? ในสาส์นมีข่าวอะไรเกี่ยวกับเขบ้างหรือไม่?" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วงพี่ชายเพียงคนเดียว
เอลดรินส่ายหน้าช้าๆ "ไม่มีการระบุชื่อของริวโดยตรง...แต่สหายของข้าเตือนมาว่า มี 'คนแปลกหน้า' ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับนักดาบจากดินแดนห่างไกล กำลังถูก 'บางสิ่งบางอย่าง' ที่อันตรายอย่างยิ่งตามล่าอย่างหนักอยู่ในเมืองนั้น เขาไม่สามารถให้รายละเอียดได้มากกว่านี้ เพราะการส่งข่าวออกมาก็เสี่ยงอันตรายมากอยู่แล้ว"
บรรยากาศในห้องยิ่งหนักอึ้งลงไปอีก ดาวินชีขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางวิเคราะห์ข้อมูลที่ได้รับ " 'บางสิ่งบางอย่างที่อันตรายอย่างยิ่ง'...ท่านผู้เฒ่าพอจะคาดเดาได้หรือไม่ว่ามันอาจจะหมายถึงอะไร?"
เอลดรินถอนหายใจยาว "ข้าเกรงว่ามันอาจจะเป็นหนึ่งใน 'เจ็ดนักล่า' ที่เราเคยได้ยินชื่อ...หรืออาจจะเป็นหน่วยงานลับอื่นของจักรวรรดิที่เรายังไม่เคยรู้มาก่อน แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม...มันหมายความว่าริวกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต"
"เราต้องทำอะไรสักอย่าง!" เคียน่ากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้อนรน "ข้าจะออกไปตามหาเขาเอง! ข้าทนรออยู่ที่นี่เฉยๆ ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!"
"ใจเย็นก่อนเคียน่า!" เอลดรินกล่าวปราม แม้ในแววตาของเขาจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดไม่แพ้กัน "การที่เจ้าจะบุ่มบ่ามออกไปในตอนนี้มันอันตรายเกินไป เจ้าคือผู้นำของหมู่บ้าน หากเจ้าเป็นอะไรไปอีกคน หมู่บ้านของเราจะทำอย่างไร? และเราก็ยังไม่รู้แน่ชัดว่าริวอยู่ที่ไหนหรือต้องการความช่วยเหลือแบบใด"
ดาวินชีพยักหน้าเห็นด้วยกับเอลดริน "ท่านผู้เฒ่าพูดถูกขอรับคุณเคียน่า การกระทำโดยปราศจากการวางแผนที่ดีอาจจะยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง ข้อมูลที่เรามีตอนนี้มันน้อยเกินไป และศัตรูที่เรากำลังจะเผชิญก็แข็งแกร่งและอันตรายกว่าที่เราคิดไว้มากนัก" เขานึกถึงข้อมูลที่ริวเคยนำกลับมาเกี่ยวกับ "เฟนริล" และ "อีเกิล" "สิ่งที่เราต้องการคือข้อมูลที่แม่นยำกว่านี้ และแผนการที่รัดกุม"
"แล้วเราจะทำอย่างไรกันดีล่ะ?" เคียน่าถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่แววตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้ "เราจะปล่อยให้ริวเผชิญชะตากรรมตามลำพังอย่างนั้นรึ?"
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทุกคนต่างครุ่นคิดหาทางออก แต่ดูเหมือนว่าหนทางมันจะตีบตันไปหมด การส่งคนออกไปอีกก็เสี่ยงเกินไป และการรอคอยเฉยๆ ก็ทรมานเกินจะทนไหว
ในที่สุด เอลดรินก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาฉายประกายบางอย่าง "ข้า...อาจจะพอมีหนทางอยู่บ้าง" เขากล่าวขึ้น ทำให้เคียน่าและดาวินชีหันมามองด้วยความหวัง "มันเป็นความลับที่ข้าเก็บงำมานาน...เกี่ยวกับ 'สหาย' บางคนของข้าที่ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านนี้...และบางที...พวกเขาอาจจะสามารถช่วยเหลือเราในเรื่องนี้ได้" เขายังไม่ได้อธิบายรายละเอียดทั้งหมด แต่คำพูดนั้นก็เพียงพอที่จะจุดประกายความหวังเล็กๆ ขึ้นมาในใจของทุกคนอีกครั้ง "แต่ก่อนอื่น...ข้ามีบางอย่างที่ต้องให้พวกเจ้าช่วยจัดการที่นี่ก่อน...เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับทุกความเป็นไปที่อาจจะเกิดขึ้น"
การประชุมยังคงดำเนินต่อไปด้วยความเคร่งเครียด แต่ก็เริ่มมีทิศทางที่ชัดเจนมากขึ้น พวกเขาต้องเตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามที่อาจจะมาถึงหมู่บ้านได้ทุกเมื่อ ในขณะเดียวกันก็ต้องหาทางติดต่อกับ "สหาย" ลึกลับของเอลดรินเพื่อขอความช่วยเหลือในการตามหาริว
ตัดฉากกลับมาที่ริวในอุโมงค์ใต้ดินอันมืดมิด...
ความมืดมิดอันเย็นเยียบและกลิ่นอับชื้นของดินเก่าโอบล้อมร่างของริวในทันทีที่ผนังหินเลื่อนปิดทางเข้าลับนั้นลงอย่างเงียบกริบ แสงสว่างจากโลกภายนอกถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง เหลือเพียงประกายไฟอ่อนๆ จากหินเหล็กไฟในมือที่สั่นไหวของเขาเท่านั้นที่พอจะส่องให้เห็นทางเดินแคบๆ คดเคี้ยวที่ทอดลึกลงไปในความมืดมิดอย่างไร้จุดสิ้นสุด มันเป็นเส้นทางที่ไม่มีอยู่ในแผนที่คร่าวๆ ที่ "เงาจิ้งจอก" มอบให้ และนั่นหมายถึงความไม่แน่นอนและความอันตรายที่เพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ
เสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินเป็นระยะ และเสียงลมหายใจอันหนักหน่วงที่ขาดห้วงของตัวเขาเอง คือเสียงเดียวที่ทำลายความเงียบสงัดอันน่าขนลุกที่กัดกินโสตประสาท บาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างจากการปะทะกับเฟนริล และที่ต้นขาจากมีดสั้นปริศนา ยังคงส่งความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นริ้วไปทั่วร่างทุกครั้งที่เขาพยายามขยับกาย แม้ยาสมานแผลสูตรพิเศษของดา วินชีที่เคียน่ามอบให้จะช่วยห้ามเลือดและบรรเทาอาการได้บ้างในระดับหนึ่ง แต่เรี่ยวแรงของเขาก็ลดน้อยถอยลงไปทุกขณะ สติเริ่มจะเลือนลางเป็นบางครั้ง
"ต้อง...ต้องไปต่อให้ได้..." ริวพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า เขาพยายามกัดฟันข่มความเจ็บปวดและปลุกปลอบกำลังใจที่เริ่มจะอ่อนล้าเต็มที ภาพของข้อมูลสำคัญในแผ่นกระดาษที่เขายังคงกำแน่นไว้ในอกเสื้อวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ดา วินชี...ผู้รังสรรค์...เป้าหมายของจักรวรรดิเนบิวลา..." ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่แบกรับไว้บนบ่าเล็กๆ ทั้งสองข้าง มันคือแรงผลักดันสุดท้ายที่ทำให้เขายังคงต้องดิ้นรนมีชีวิตอยู่ต่อไป เขาต้องนำข่าวนี้กลับไปเตือนทุกคนที่หมู่บ้านเถ้าธุลีให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
เขาพยุงร่างที่โซซัดโซเซและใกล้จะหมดแรงของตนเองให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ดาบคาตานะคู่ใจถูกกุมไว้ในมือที่สั่นเทาเล็กน้อยแต่ก็ยังคงมั่นคง ดวงตาคมกริบพยายามสอดส่ายมองฝ่าความมืดมิดเบื้องหน้า พร้อมที่จะรับมือกับอันตรายที่อาจจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ตามคำเตือนของเงาจิ้งจอก อุโมงค์แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงความมืดและความเงียบสงัดเท่านั้น...
เขาเริ่มก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แสงไฟริบหรี่จากหินเหล็กไฟในมือวูบไหวไปตามการเคลื่อนไหว สร้างเงาตะคุ่มที่น่าสะพรึงกลัวเต้นระริกอยู่บนผนังอุโมงค์ที่ขรุขระและชื้นแฉะ เส้นทางลับนี้ดูเหมือนจะเก่าแก่และถูกทิ้งร้างมานานกว่าส่วนอื่นๆ ที่เขาเคยผ่านมา มันคดเคี้ยวและซับซ้อนกว่าที่คิด บางครั้งก็เป็นช่องทางที่แคบมากจนเขาต้องเบียดตัวแทรกผ่านอย่างยากลำบาก บางช่วงพื้นก็ทรุดโทรมจนเป็นหลุมบ่อที่ต้องคอยระวังไม่ให้สะดุดล้ม และหลายครั้งเขาก็ต้องเผชิญหน้ากับทางแยกที่ไม่มีในแผนที่ ทำให้ต้องหยุดยืนครุ่นคิดและตัดสินใจเลือกเส้นทางด้วยสัญชาตญาณเพียงอย่างเดียว
ความเจ็บปวดจากบาดแผลเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเป็นระลอก ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัวเป็นบางครั้ง แต่เขาก็ยังคงฝืนสังขารก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ เวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้วเขาก็ไม่อาจรู้ได้ในความมืดมิดเช่นนี้
ทันใดนั้น! ขณะที่เขากำลังจะเลี้ยวผ่านโค้งมุมหนึ่งในอุโมงค์ เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างแว่วมาจากข้างหน้า! มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ร้าย หรือเสียงหยดน้ำ แต่เป็นเสียงคล้าย...เสียงคนพูดคุยกันเบาๆ! และตามมาด้วยแสงไฟรำไรที่ส่องลอดออกมาจากซอกหินข้างหน้า!
หัวใจของริวเต้นแรงขึ้น! หรือว่านี่จะเป็นทางออก? หรือจะเป็นกับดัก?
เขาดับแสงไฟจากหินเหล็กไฟในมือทันที ความมืดเข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณ เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปใกล้แหล่งที่มาของเสียงและแสงนั้นอย่างเงียบกริบและระมัดระวังที่สุด เขาซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินใหญ่ก้อนหนึ่ง พยายามชะโงกหน้ามองออกไป
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! เบื้องหน้าของเขาคือโพรงถ้ำขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนจะถูกดัดแปลงให้เป็นที่พักอาศัยหรือฐานที่มั่นลับ มีคบเพลิงและตะเกียงน้ำมันปักอยู่ตามผนังถ้ำหลายจุด ส่องให้เห็นกลุ่มคนราวสิบกว่าคนกำลังทำงานหรือพูดคุยกันอยู่! พวกเขาสวมเสื้อผ้าที่ดูเรียบง่ายแต่ทะมัดทะแมง และทุกคนมีอาวุธติดตัว ทั้งดาบ มีดสั้น หรือแม้แต่ปืนบางชนิดที่ริวไม่เคยเห็นมาก่อน! มีการจัดเวรยามยืนคุมเชิงอยู่ตามจุดต่างๆ อย่างเป็นระบบ นี่ไม่ใช่กลุ่มโจรป่าธรรมดาๆ แน่นอน!
ริวกำลังจะถอยกลับไปตั้งหลัก แต่แล้วเขาก็เผลอไปเหยียบกิ่งไม้แห้งกิ่งหนึ่งที่ตกอยู่บนพื้นเข้า!
แกร๊บ!
เสียงนั้นแม้จะเบา แต่ก็ดังพอที่จะทำให้ยามคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดหันขวับมามอง!
"ใครน่ะ! แสดงตัวออกมา!" ยามคนนั้นตะโกนขึ้น พร้อมกับยกหน้าไม้ในมือขึ้นเล็งมายังทิศทางที่ริวซ่อนตัวอยู่ทันที!
กลุ่มคนทั้งหมดในโพรงถ้ำนั้นหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ทันที ทุกสายตาจับจ้องมายังจุดที่ริวอยู่ด้วยความตื่นตัวและพร้อมที่จะต่อสู้!
ริวรู้ว่าเขาถูกจับได้แล้ว เขาค่อยๆ ก้าวออกมาจากที่ซ่อน ยกมือทั้งสองข้างขึ้นช้าๆ เพื่อแสดงว่าเขาไม่มีเจตนาจะต่อสู้ (ในตอนนี้) "ข้า...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุก ข้าแค่หลงทางมา"
"หลงทางรึ?" ชายผู้หนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม ก้าวออกมาข้างหน้า เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้ม และมีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างหนึ่ง แววตาของเขาเย็นชาและเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ "ในอุโมงค์ที่ซับซ้อนและอันตรายเช่นนี้ ไม่ใช่ที่ที่คนธรรมดาจะ 'หลงทาง' เข้ามาได้ง่ายๆ เจ้าเป็นใครกันแน่! เป็นสายลับของจักรวรรดิเนบิวลาส่งมาใช่หรือไม่!"
ยังไม่ทันที่ริวจะได้ตอบคำถาม เสียงสตรีที่ห้าวเล็กน้อยแต่ก็คุ้นหูอย่างประหลาดก็ดังแทรกขึ้นมาจากในกลุ่มคนเหล่านั้น!
"เดี๋ยวก่อน ไคโร! ข้าว่า...ข้าเคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อนนะ!"
ร่างของสตรีในชุดหนังสีเข้มทะมัดทะแมงคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ผมสีน้ำตาลเข้มของเธอมัดรวบไว้ด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจนัก ปืนพกคู่ยังคงเหน็บอยู่ที่เอว แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยเล็กน้อยและมีรอยถลอกจากการต่อสู้ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยวและไม่ยอมใคร เธอมองมาที่ริวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจระคนความอยากรู้
"ท่าน...เรเวน!" ริวอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ไม่นึกเลยว่าเขาจะได้มาพบกับสตรีผู้ช่วยเหลือเขาอีกครั้งในสถานที่และสถานการณ์เช่นนี้!
--- END OF CHAPTER 21 ---
ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะดับสิ้น เลโอนาร์โด ดา วินชี ศิลปินและนักประดิษฐ์ผู้ยิ่งใหญ่ ได้วาดภาพสุดท้าย...ภาพของโลกในอุดมคติที่สงบสุขและงดงาม ทว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากลับพบว่าตนเองอยู่ในร่างหนุ่มแน่น พร้อมด้วย 'พู่กันสีทอง' ในมือ ณ ดินแดนที่ห่างไกลจากความฝันนั้นแสนไกล
นี่คือโลกที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง 'มหาสงครามแห่งการล้างผลาญ' ท้องฟ้ามีสองดวงอาทิตย์ พื้นดินเต็มไปด้วยซากอารยธรรมโบราณที่พังทลาย และธรรมชาติบิดเบี้ยวไปจากเดิม โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่ความแห้งแล้งและเศษซาก แต่ยังประกอบด้วยดินแดนหลากหลาย ตั้งแต่ทะเลทรายโลหะที่ปกครองโดยสิ่งมีชีวิตจักรกล ไปจนถึงแผ่นดินที่ยังคงความอุดมสมบูรณ์ ป่าโบราณอันลึกลับ และหุบเขาภูเขาไฟที่ซ่อนเร้นอันตราย
ท่ามกลางการดิ้นรนเอาชีวิตรอดของผู้คนในดินแดนที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ภัยพิบัติจากธรรมชาติ และความขัดแย้งระหว่างมหาอำนาจต่างๆ ดา วินชี ต้องใช้สติปัญญาจากยุคเรเนซองส์ และพลังอันน่าอัศจรรย์ของพู่กันสีทอง ในการสร้างสรรค์สิ่งต่างๆ เพื่อเอาชีวิตรอด ช่วยเหลือผู้คนที่เขาได้พบเจอ ไม่ว่าจะเป็นการสร้างสิ่งประดิษฐ์เพื่อการยังชีพ การเยียวยาผู้คน หรือแม้แต่การป้องกันภัยคุกคามจากสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัว
เขาได้พบกับผู้คนหลากหลาย ทั้งนักรบผู้แข็งแกร่ง ผู้ลี้ภัยที่สิ้นหวัง ไปจนถึงปริศนาของพลังและความสามารถเหนือธรรมชาติที่ซ่อนอยู่ในโลกใบนี้ ดา วินชี ไม่เพียงต้องเอาตัวรอดจากอันตรายรอบด้าน แต่ยังต้องพยายามทำความเข้าใจ 'กฎ' ของโลกใหม่นี้ และปลดล็อกศักยภาพที่แท้จริงของพู่กัน เพื่อค้นหาหนทางที่จะนำความหวังกลับคืนมา สู่ดินแดนที่เหลือแต่เถ้าถ่านและเต็มไปด้วยความลับแห่งนี้
การผจญภัยของอัจฉริยะผู้ข้ามภพสู่โลกแฟนตาซีอันกว้างใหญ่และหลากหลาย พร้อมด้วยพลังในการรังสรรค์ทุกสิ่งจากจินตนาการ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!