ภรรยาและชู้ร่วมมือกันแย่งชิงทรัพย์สินของฉัน!
Penelope Carlisle
## บทที่ 1

"อาเฉิน คุณก็รู้ว่าฉันยังไม่พร้อมทางด้านจิตใจ รอฉันอีกสักหน่อยได้ไหม?"
มองดูซัมว่านที่อยู่ตรงหน้า ผิวขาวผ่อง ใบหน้างดงาม ผมรู้สึกเหมือนภาพลวงตา
ผมได้เกิดใหม่ ย้อนกลับมาในช่วงที่เพิ่งแต่งงานกับซัมว่าน
ในคืนแต่งงาน ซัมว่านบอกว่าเพราะเคยเกือบถูกล่วงละเมิด เธอจึงยังไม่อยากร่วมหอ
ผมเข้าใจ เพราะคนที่ไปช่วยซัมว่านตอนนั้นคือผม ครั้งนั้นผมเกือบตายในมือพวกอันธพาล
แต่หลังจากผมตายไปถึงได้รู้ว่า ซัมว่านกับหยางไห่มีลูกสาวด้วยกันแล้ว!
ที่พูดแบบนั้นกับผมในคืนแต่งงาน เพราะเธอต้องการรักษาความบริสุทธิ์ให้หยางไห่!
"ได้ คืนนี้เธอไปนอนห้องรับแขกก็แล้วกัน"
ผมเดินตรงเข้าห้องน้ำด้วยสีหน้าเย็นชา โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าตกตะลึงของซัมว่าน
เสียงน้ำที่ไหลซู่ซ่ากลบความคิดของผม
ผมกับซัมว่านเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ชาติที่แล้วตอนบ้านตระกูลเซี่ยล้มละลาย ผมใช้เงินก้อนใหญ่ลงทุนช่วย พวกเขาถึงได้ฟื้นคืนชีพ
แต่ในคำพูดของซัมว่าน กลับกลายเป็นผมเอาบุญคุณมาข่มขู่!
กลายเป็นคนชั่วที่แยกเธอกับหยางไห่!
ดังนั้นซัมว่านจึงรับเอาลูกสาวที่มีกับหยางไห่มาเลี้ยง แล้วโกหกผมว่าเด็กเป็นเด็กกำพร้า!
ผมเข้าใจว่าปัญหาทางจิตใจของซัมว่านไม่ใช่เรื่องง่าย จึงทะนุถนอมทั้งสองคนอย่างดี
พอผมตาย แม่ลูกทั้งสองก็รีบรับมรดกของผมแล้วกลับไปหาหยางไห่ทันที!
เมื่อซัมว่านไม่ต้องการ ชาตินี้ผมก็จะไม่ให้อะไรบ้านตระกูลเซี่ย
อาบน้ำเสร็จออกมา กลับเห็นซัมว่านยังไม่ไป
ซัมว่านจับมือผมด้วยความเป็นห่วง
"อาเฉิน เป็นอะไรไป อารมณ์ไม่ดีหรือ?"
ผมสะบัดมือออก เช็ดผมที่เปียกน้ำอย่างเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองท่าทางอ่อนโยนจอมปลอมของซัมว่าน
"พอเถอะ ฉันไม่เป็นไร"
พูดยังไม่ทันขาดคำ โทรศัพท์ของซัมว่านก็ดังขึ้น
"มีธุระที่บริษัทนิดหน่อย ฉันต้องไปก่อน อาเฉินนอนก่อนนะ"
ซัมว่านไม่ทันสนใจอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของผม รีบเดินออกไปข้างนอกทันที
ผมรู้ คนที่ติดต่อมาคือหยางไห่!
หยางไห่เป็นรักแรกของซัมว่าน พ่อแม่เป็นคนติดการพนัน ส่วนเขาก็เป็นอันธพาล
แต่คนแบบนี้แหละ ที่ดึงดูดซัมว่านอย่างลึกซึ้ง
ซัมว่านหนีเรียนครั้งแล้วครั้งเล่า โกหกครั้งแล้วครั้งเล่า
ทั้งสองพัวพันกันสามปี เลิกรากันกี่ครั้งก็นับไม่ถ้วน
จนกระทั่งบ้านตระกูลเซี่ยใกล้ล้มละลาย เธอถึงได้เลิกกับหยางไห่แล้วแต่งงานกับผม
ผมคิดว่าเธอปล่อยวางหยางไห่ได้แล้ว แต่ไม่คิดว่าทั้งสองยังติดต่อกันลับๆ แถมยังทำให้ผมกลายเป็นเขาขนาดนี้!
ชาติที่แล้วด้วยการจัดการของซัมว่าน ตอนนี้หยางไห่ได้เข้ามาเป็นผู้จัดการในบริษัทของผม
ทั้งสองมักจะอาศัยโอกาสทางหน้าที่พบกัน แต่ผมกลับไม่รู้อะไรเลย!
ชาตินี้ ผมจะไม่ปล่อยให้คู่รักสารเลวนี่มีความสุขเด็ดขาด!


## บทที่ 2

ฉันขับรถมาถึงประตูหลังของบริษัท แล้วก็เห็นรถสีดำคันหนึ่งกำลังขยับไปมาไม่หยุด!
"เบาๆ...อ๊ะ..."
"ไอ้กะหรี่ แกว่าไอ้โง่เจาเฉินมันจะรู้ตัวมั้ย มันช่างโง่จริงๆ!"
"แค่มันตาย ทรัพย์สมบัติของบ้านตระกูลเจ้าก็เป็นของพวกเราทั้งหมด!"
ฉันมองคู่ชู้สาวในมือถือ แล้วยิ้มเย็นชา
หลังจากทั้งสองคนเสร็จกิจ ซัมว่านก็พูดถึงจุดประสงค์ของตัวเอง
"อาไห่ เจาเฉินยังไม่ควรตายตอนนี้"
"ถ้าต่อไปมีลูก ให้จดทะเบียนในนามของเจาเฉิน ลูกถึงจะมีชีวิตที่ดีกว่า"
หยางไห่สูบบุหรี่เงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความโหดร้าย แล้วก็กดซัมว่านลงไปใต้ร่างอีกครั้ง
"ถ้าอย่างนั้น ฉันจะทำให้เธอท้องลูกของฉันให้เร็วที่สุด!"
ฉันไม่ได้ดูต่อ หลังจากบันทึกทุกอย่างไว้แล้วก็จากไป
จนกระทั่งรุ่งสาง ซัมว่านถึงได้กลับมาด้วยสภาพอ่อนเพลีย
เมื่อเห็นว่าฉันยังอยู่ในครัว ซัมว่านก็ตกใจ
"อาเฉิน ทำไม...ทำไมคุณยังไม่นอนอีก?"
ฉันสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย
"ทำไมตัวคุณมีกลิ่นบุหรี่?"
ซัมว่านทำท่าตกใจทันที
"ที่บริษัทยุ่งมาก ความเครียดเยอะ ฉันเลยสูบบุหรี่ไปสองมวน"
"ฉันสัญญาว่าครั้งหน้าจะไม่ทำอีกแล้ว"
ซัมว่านชี้ฟ้าสาบานอย่างน่ารัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความสดใส
น่าเสียดายที่มันเป็นแค่การแสดง
ฉันไม่ได้ถามอะไรต่อ นั่งอยู่ในห้องทำงานสักพักแล้วค่อยไปนอน
พอรุ่งเช้าฉันเข้าไปในห้องทำงาน ก็เห็นร่องรอยว่ามีคนมาเปิดคอมพิวเตอร์
ซัมว่านติดกับดักแล้ว!
สิ่งที่ซัมว่านดูคือเอกสารประมูลและการเชิญชวนนักลงทุนสำหรับที่ดินแปลงหนึ่ง
ชาติที่แล้ว มีนักธุรกิจจากฮ่องกงคนหนึ่งมาที่เมือง H ต้องการสร้างตึกที่สูงที่สุดในเมือง
โครงการนี้ได้รับความสนใจอย่างมากจากเมือง H และถูกจัดให้เป็นโครงการเฉลิมฉลอง
เพื่อให้แน่ใจว่าโครงการจะดำเนินไปได้ ทางท้องถิ่นยังใช้มาตรการพิเศษหลายอย่าง
รื้อถอนอาคารไปหลายหลัง และดึงดูดนักลงทุนมากมาย
แค่การลงทุนในช่วงแรกก็มีมูลค่าถึงเก้าพันล้าน
แต่พอผ่านไปห้าปี นักลงทุนเหล่านั้นถึงได้รู้ว่านักธุรกิจฮ่องกงคนนั้นเป็นคนหลอกลวง!
เงินลงทุนพวกนั้นก็สูญเปล่า
ชาติที่แล้วบ้านตระกูลเซี่ยจะลงทุนสามพันล้าน แต่ฉันพยายามห้ามปรามสุดชีวิต
และเพราะเรื่องนี้ ฉันถูกคนในบ้านตระกูลเซี่ยเยาะเย้ยดูถูกมาห้าปี!
ช่างน่าขันจริงๆ
ชาตินี้ ฉันแค่หวังให้บ้านตระกูลเซี่ยเดินตามรอยเดิมของพวกเขาเท่านั้น!


## บทที่ 3

บ้านตระกูลเซี่ยก็สนใจจริงๆ ซัมว่านโทรมาหยั่งเชิงฉัน
"อาเฉิน พ่อแม่บอกว่าโครงการนี้ดีนะ เธอว่าไง?"
ซัมว่านยังคงคิดว่าฉันเป็นเจาเฉินคนเดิม ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของฉันในช่วงนี้เลย
ฉันตรวจสอบบัญชีของบริษัทไปพลางๆ พร้อมกับเห็นด้วยกับสายตาของซัมว่าน
"เป็นโครงการที่ดีมากจริงๆ ฉันรู้ว่ารัฐบาลเมือง H ให้ความสำคัญมาก"
ซัมว่านดีใจมาก และไม่ได้ปิดบังฉัน บอกตรงๆ ว่าจะโทรไปบอกพ่อแม่
ฉันแน่นอนว่าเห็นด้วย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาบ้านตระกูลเซี่ยอาศัยชื่อเสียงของบ้านตระกูลเจ้าทำอะไรมามากมาย
ถึงเวลาแล้วที่จะให้พวกเขาได้รับบทเรียนสักครั้ง
"พ่อแม่คะ เจาเฉินบอกว่าทางนั้นก็ให้ความสำคัญกับโครงการนี้มาก"
"เราต้องรีบลงทุนนะคะ ไม่งั้นจะไม่ได้ส่วนแบ่งเลย"
ฉันไม่สนใจซัมว่าน สั่งให้เลขาหวังจัดการบัญชีของบริษัทและส่งมาให้
"ท่านเจ้า นี่คือบัญชีของบริษัทในช่วงนี้ค่ะ"
ฉัน "อืม" ออกมา แล้วเปิดบัญชีที่เลขาหวังส่งมา
เห็นเธอส่งบัญชีอิเล็กทรอนิกส์มา และตัวเธอก็มาด้วย ทำให้รู้ทันทีว่าคงมีเรื่องเกิดขึ้นไม่น้อยในช่วงนี้
"มีอะไรหรือ?"
เลขาหวังรีบอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้
"เป็นเรื่องของหัวหน้าแผนกออกแบบค่ะ ทำให้หลายคนโกรธมาก"
"อาศัยว่าตัวเองมี... ก็เลยไม่เห็นใครอยู่ในสายตา"
"นักออกแบบใหม่หลายคนออกแบบงานได้ดีมาก แต่หยางไห่จงใจกลั่นแกล้งพวกเขา"
"ที่ร้ายแรงที่สุดคือ ช่วงก่อนหน้านี้บริษัทจัดการประกวดออกแบบ รางวัลชนะเลิศเป็นของหยางไห่"
"แต่ช่วงนี้ดิฉันตรวจสอบพบว่า หยางไห่ขโมยผลงานคนอื่นมาค่ะ!"
สีหน้าฉันเคร่งขรึม ถ้าหยางไห่แค่ขี้เกียจทำงานก็ช่างเถอะ ค่อยๆ จัดการเขาก็ได้!
แต่ตอนนี้กลับทำให้บริษัทของบ้านตระกูลเจ้าวุ่นวาย ฉันยังไม่ตาย ก็คิดจะรับมรดกของฉันแล้ว!
"ฉันอยากรู้นักว่า เขาจะหยิ่งผยองได้แค่ไหน!"
ในวันที่แต่งงานกับคนรักวัยเด็กได้สามสิบปี ผมตายเพื่อช่วยชีวิตเธอ
วิญญาณของผมไม่ได้หายไป ได้เห็นเธอกอดกับรักแรกของเธอ
เธอร้องไห้บอกว่าแต่งงานกับผมเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณ ตอนนี้ครอบครัวสามารถอยู่ด้วยกันอย่างถูกต้องแล้ว
ส่วนลูกสาวที่ผมเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ก็เรียกชายคนนั้นว่าพ่อด้วยความสนิทสนม
พวกเขาได้รับมรดกและบริษัทของผมไป ทำให้พ่อแม่ของผมต้องตายด้วยความโกรธแค้น พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย!
ชีวิตนี้ของผมไม่มีลูก ที่แท้ก็ทำทุกอย่างให้คนอื่น!
ก่อนที่วิญญาณจะสลาย ผมแค้นจนกัดฟันกรอด หากมีชาติหน้า ผมจะต้องทำให้ครอบครัวพวกเขาได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานให้ได้!