ETHER สงครามนรกซอมบี้คลั่ง
sunti_udkam
## 1.1  .ยินดีต้อนรับสู่ ETHER

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนจ่อปืนเข้ามาที่หน้าของกันสึเกะ เขายืนนิ่ง ยกมือขึ้น พลางหรี่สายตามองเซฟปืนพกขนาดเก้ามอมอที่อยู่ในมือของไอ้หมอนั่น
…ไอ้เวรนี่ทำผิดอยู่สองอย่าง… กันสึเกะคิด
หนึ่งคือมันเล็งปืนมาที่เขา
และสองคือมันกำลังทำให้เขาเสียเวลา
“เย็นไว้ก่อนพี่ชาย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสงบ สายตาจับจ้องไปยังดวงตาของวัยรุ่นที่ยืนอยู่ตรงหน้า
…อายุไม่เกินยี่สิบห้า… กันสึเกะคิด มันตัวสูงพอๆ กับเขา และดูจากทรงผมหัวเกรียนกับเสื้อกล้ามที่ใส่คู่กางเกงสามส่วน มันอาจเป็นพวกติดการพนันกำลังร้อนเงิน หรืออาจเป็นพวกขี้ยาที่กำลังของขาด
ซึ่งมือที่กำลังสั่นของมันทำให้เขา คิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า
“ส่งเงินของแกมา” วัยรุ่นหนุ่มตะคอก มันกวาดสายตามองไปรอบๆ สวนสาธารณะริมหาดที่เปลี่ยวร้างผู้คน มีเพียงเสียงคลื่นกระทบหาดทราย และลมที่พัดต้นมะพร้าวเท่านั้น
“มองอะไรวะ”
“ฉันไม่ได้พกเงินสด” กันสึเกะยักไหล่
ก่อนย้ายมาอยู่ที่นี่ เขาศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับดาวดวงนี้มาพอสมควร ประชาชนชอบใช้เงินสด ยาเสพติดทุกอย่างถูกกฎหมาย ไม่มีคำเตือนเรื่องการ
จี้ปล้นในคู่มือ แต่หลังจากนี้.. เขาคิดว่า ควรใส่มันไว้
“บ้าเอ๊ย อย่าลีลาได้มั้ยวะ” ไอ้หนุ่มหน้าซีดเดินเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว
กันสึเกะอาศัยจังหวะที่มันก้มมองกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก็ตของเขา ขยับขาเบี่ยงตัวฉกมือขึ้นแย่งปืนของมันมาถือไว้ได้อย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนเป็นฝ่ายจี้ปืนไปที่หัวของมันแทน
“ยะ…อย่า…อย่ายิง” มันยกมือสองข้างขึ้นอย่างตื่นตระหนก
“โชคร้ายหน่อยนะไอ้หนู แกทำฉันอารมณ์ไม่ดี”
“คุกเข่าลง!” กันสึเกะตะคอก
ไอ้หนุ่มหัวเกรียนทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที
“อย่าทำผมเลย… ผะ ผะ ผมผิดไปแล้ว…”
“ความสงสารมันใช้ได้กับคนอย่างพวกแกซะที่ไหน”
เขาฟาดปืนเข้าไปที่ใบหน้าของมันเต็มแรง กะจะสั่งสอนมันนิดหน่อยก่อนจะไปพบสาวสวยที่เธอบอกว่ารอเขาอยู่ที่บาร์
เขากำลังไปสาย และถ้าสายมากกว่านี้ เธออาจจะไม่อยู่รอ
“อัก!” ไอ้หนุ่มคนนั้นฟุบหน้าลงไปกองกับพื้น พร้อมกับเลือดและฟันที่หลุดออกมาจากปาก
“หยุด! ยกมือขึ้น!”
เสียงของตำรวจที่ดังมาจากด้านหลัง ทำให้กันสึเกะยั้งขาที่กำลังจะกระทืบซ้ำไว้ได้ทัน
“ชะ…ช่วยด้วยครับคุณตำรวจ! ไอ้เวรนี่กำลังจะฆ่าผม!”
…แม่งเอ๊ย… คืนนี้มันอะไรกันวะ…
กันสึเกะหันมายิ้มแหยงๆ ให้ตำรวจสองคนที่กำลังเล็งปืนมาทางเขา
เพียงแค่คิดว่าคืนนี้จะไม่ได้ไปนอนกับเธอ เขายิ่งรู้สึกโกรธไอ้เวรนั่นเป็นสองเท่า
“วางปืนลงช้าๆ ให้ฉันเห็น!”
“ใจเย็นๆ นะครับคุณตำรวจ เรื่องนี้ผมอธิบายได้”
กันสึเกะค่อยๆ ย่อตัววางปืนลงที่พื้น
เขาคิดว่าจะใช้เงินติดสินบนตำรวจเพื่อจบเรื่องแล้วรีบไป แต่ยังไม่ทันที่เขาจะยืดตัวขึ้น ไอ้ตำรวจระยำอีกคนก็ยิงปืนช็อตไฟฟ้าใส่เขาซะแล้ว!
“นายทำอะไรวะแคนดี้!”
ตำรวจอีกนายหนึ่งตะโกนร้องบอกเพื่อนของมัน
“แม่ง…” กันสึเกะกัดฟันเกร็งตัว ชักกระตุก เขารู้สึกเหมือนถูกน้ำร้อนลวกที่หลังก่อนจะทรุดตัวลงไปดิ้นและหมดสติบนพื้นทราย
____


## 1.2 ผู้จัดการโรงแรม

…การเดินทางข้ามมิติมีผลข้างเคียงเสมอ…
หนึ่งวันก่อนหน้า กันสึเกะใช้เวลาบนดาวดวงนี้ด้วยการนอนมาราธอนในบังกะโลริมชายหาดที่ติดป้ายไว้อย่างสวยหรูว่า “สวรรค์นักเดินทาง” เขากระดกเบียร์พร้อมยาแก้ปวดสามเม็ดก่อนซุกตัวมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม โดยหวังว่าการหลับยาวจะช่วยให้รับรู้เวลาและแรงโน้มถ่วงใหม่ของ ETHER ได้ดีขึ้น
…ก๊อก ๆ ๆ…
เสียงเคาะประตูทำให้เปลือกตาของกันสึเกะขยับ
“ขอโทษนะ” เสียงหญิงสาวลอดผ่านช่องประตูเข้ามา
…น่าจะเป็นผู้จัดการโรงแรม… กันสึเกะคิด เขาจำเสียงของเธอได้ และรู้สึกประทับใจผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่เห็นเธอยืนคุยกับพนักงานต้อนรับแล้ว
“ฉันนึกว่าคุณตายแล้วซะอีก”
เสียงของเธอดังอยู่ที่ปลายเตียง ทำให้เขาค่อยๆ ขยับลืมตาขึ้น
“ผมแค่หลับนานไปหน่อย ผลข้างเคียงจากการเดินทางข้ามมิติหนะ”
กันสึเกะยกมือขึ้นมาบีบนวดต้นคอ เขาเอนตัวขึ้นนั่งบนเตียง โดยสวมเพียงกางเกงในสีดำรัดรูป
“ว่าแต่…”
กันสึเกะขยับตัวออกจากใต้ผ้าห่ม เขากระพริบตา พยายามเพ่งมองเรือนร่างของสาวงามที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ผมหลับไปนานแค่ไหน?”
“อีกสองชั่วโมงก็จะครบสี่สิบแปดชั่วโมง”
“แม่บ้านที่ยกอาหารมาส่งบอกว่าห้องคุณดูเงียบผิดปกติ ฉันเลยต้องมาตรวจดูสักหน่อย
“คือไม่อยากให้ศพคุณเน่าตายในห้องหนะนะ แบบนั้นมันน่าปวดหัวตอนทำความสะอาด”
“ขอบคุณที่เป็นห่วง… คุณชื่ออะไร?”
กันสึเกะแววตาเปล่งประกาย เขาเพิ่งเคยเห็นผู้จัดการโรงแรมคนสวยใกล้ๆ เธอคือสาวชาวจีนผมยาวที่สวมชุดเดรสรัดรูปสีแดงสด เป็นผู้หญิงตัวเล็กที่มีหน้าอกอวบอิ่ม ใบหน้าเรียวงามประดุจองค์หญิงราชวงศ์ฮั่น ดูแข็งแรงและสุขภาพดีเหมือนคนที่ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ
“ฉันชื่อหลินจี่ เรียกสั้นๆ ว่าหลิน เป็นผู้จัดการโรงแรม ถ้าคุณอยากกินอะไรร้อนๆ ก็ช่วยหอบสังขารลงไปที่ห้องอาหารด้านล่างด้วย”
เธอพูดพลางหันไปมองถ้วยบะหมี่และน้ำซุปบนถาดอาหารที่วางอยู่ตรงประตูหน้าห้องที่เปิดทิ้งไว้ แมลงวันตัวสีดำที่กำลังไต่ไปบนเนื้อเป็ดสีซีดดำทำให้เธอนึกถึงสภาพศพของนักท่องเที่ยวที่มาตายในโรงแรมของเธอเมื่อเดือนที่แล้ว
“ผมจะทำตามที่คุณบอก”
กันสึเกะลากขาเหล็กไซเบอร์เนติกส์ข้างขวาของเขาลงจากเตียง แม้น้ำหนักของมันจะออกแบบมาให้เท่ากับขาข้างซ้าย แต่สัมผัสจากโลหะชนิดพิเศษของเทคโนโลยีชีวจักรกลก็ทำให้เขารู้สึกว่าขาข้างนี้หนักกว่าอีกข้างเสมอ
สาวชาวจีนขมวดคิ้ว สีหน้าของเธอดูแปลกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มกล้ามแน่นที่นุ่งกางเกงในเพียงตัวเดียว มีขาที่สมบูรณ์เพียงหนึ่งข้าง
“อุบัติเหตุจากการทำงานหนะ มันคือหนึ่งในเหตุผลที่ผมมาอยู่ที่นี่” กันสึเกะยิ้มให้เธอ
“นานๆ ทีฉันจะเจอลูกค้าแบบคุณ”
“ส่วนมากพวกที่มาเที่ยวดาวดวงนี้จะเป็นวัยรุ่นซะส่วนใหญ่”
“บางครั้งเด็กพวกนั้นก็เสพยาเกินขนาด มันทำให้ทางโรงแรมต้องมีกุญแจสำรองไว้เพื่อไขเข้าไปดูได้ทุกห้อง”
“หวังว่าคุณจะไม่ถือสาเรื่องที่ฉันเข้ามารบกวนการนอนของคุณนะ”
“ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ”
กันสึเกะพูดพลางขยับตัวลุกขึ้นบิดขี้เกียจ กล้ามเนื้อแขนหัวไหล่ของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ผ่านการใช้งานและออกกำลังกายมาอย่างหนัก
“ตอนนี้สามโมงครึ่ง”
หลินจี่พูดพลางกลืนน้ำลายลงลำคออึกหนึ่ง นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้เห็นผู้ชายถอดเสื้อต่อหน้าแบบนี้
“ครัวของเราจะปิดตอนสี่โมงเช้า ถ้าคุณอยากกินอะไรหลังจากนั้นอาจมีค่าบริการเพิ่ม”
“ผมขอเลี้ยงมื้อค่ำคุณได้รึเปล่า?”
กันสึเกะหันมามองหน้าเธอ เขาไม่ใช่ผู้ชายหน้าตาดีระดับดารา แต่เวลายิ้มให้สาวอย่างจริงใจจะดูเป็นมิตรและอบอุ่น
“ตลกดีจัง”
หลินจี่กระตุกยิ้ม
“คุณคือผู้ชายคนแรกบนดาวดวงนี้ที่ชวนฉันออกเดท”
“ได้มองตาคุณแค่วินาทีเดียว ผมก็ตกหลุมรักคุณเข้าแล้ว”
กันสึเกะจ้องมองแววตาของหลินจี่โดยไม่หลบสายตา
“คุณมันพวกนักรักปากหวาน”
รอยยิ้มของเธอที่ส่งมาให้เขาทำให้กันสึเกะรู้สึกมีหวัง
“ถ้าตัดเรื่องความรักออกไป ผมอาจเป็นคู่นอนที่ดี ให้คุณได้สักคืน”
คำพูดของเขาทำให้หลินจี่ยิ้มที่มุมปาก
“นอกจากจะเป็นชายเจ้าชู้ตัวพ่อแล้ว ฉันว่าคุณยังเป็นพวกหลงตัวเองอีกด้วย”
“ผมจะถือว่านั่นคือคำชม”
กันสึเกะส่งยิ้มกระชากใจไปให้เธออีกครั้ง
“มีอีกหลายอย่างในตัวผมที่รอให้คุณเข้ามาค้นหา”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมนุ่มลึก และปิดท้ายด้วยแววตาเปล่งประกาย
“มีบาร์เพิ่งเปิดใหม่ อยู่ริมชายหาด มันอยู่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาล
นอร์มิงตั้น”
เธอพูด
“ฉันจะอยู่ที่นั่น ตอนสี่ทุ่ม อย่าไปสายละ”
คำตอบของเธอทำให้กันสึเกะยิ้มอย่างเบิกบาน เขาหรี่สายตามองก้นของเธอตอนที่หันหลังและเดินออกไป
ไม่มีใครบนโลกเดิมที่จะคิดถึงเขา และเขาเองก็ไม่เหลือใครแล้วให้คิดถึง แม่ของเขาตายตอนเขาอายุได้ยี่สิบห้าปี ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เขาตกงาน และเข้าสมัครไปเป็นทหารรับจ้างของบริษัทการเกษตรแห่งหนึ่งในประเทศโลกที่สาม
เขาแต่งงานหลังจากนั้นไม่กี่เดือน และใช้ชีวิตคู่ได้ไม่ถึงปีก็ต้องหย่ากับภรรยา และในปีเดียวกันนั้น พ่อเขาก็เสียชีวิตจากมะเร็งปอด
กันสึเกะทำงานต่อได้อีกห้าปีในฐานะหัวหน้าหน่วยคุ้มครองแปลงเกษตรจากกลุ่มกบฏ การปะทะกันครั้งสุดท้ายกับพวกกลุ่มต่อต้านทุนจีนข้ามดวงดาวทำให้ขาของเขาถูกยิงจนขาด
เขาได้เงินประกันก้อนหนึ่งจากบริษัทรักษาความปลอดภัยที่เขาทำงานให้ กันสึเกะจึงตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่ดาวอีเทอร์เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เริ่มทำอะไรอย่างที่ใจคิด ไอ้หนุ่มขาเหล็กผู้มาจากโลกก็ถูกตำรวจจับยัดเข้าคุกไปซะแล้ว
____


## 1.3 เหตุวิบัติระดับสูงสุด

กันสึเกะสะดุ้งตื่น เขาฝันว่าไปเจอหลินจี่ที่บาร์และถูกเธอตบก่อนจะถูกแฟนของเธอสามคนที่อยู่ในนั้นรุมกระทืบ
“เตือนภัยพิบัติร้ายแรงระดับสูงสุด ขอให้ประชาชนทุกคนอพยพไปที่ศูนย์หลบภัยของเมือง ขอย้ำ แจ้งเตือนการระวังภัยระดับสูงสุด ขอให้ทุกท่านปฏิบัติตามคู่มืออย่างเคร่งครัด” เสียงหญิงสาวแบบเดียวกับเสียงสังเคราะห์บนยานอวกาศดังแว่วออกมาจากลำโพงที่ติดอยู่บนผนัง
“นี่มันอะไรกัน” กันสึเกะเอนตัวขึ้นอย่างยากลำบากพลางใช้มือดันพื้นหยัดตัวลุกขึ้นมาลูบต้นคอที่มีอาการปวดตุบๆ
เขาพึ่งตื่นขึ้นมาจากฝันร้ายและกำลังสับสนว่าเกิดอะไรขึ้น
“บ้าฉิบ” กันสึเกะกวาดสายตามองผ่านซี่ลูกกรง เขาจำได้ว่าโดนยิงด้วยปืนช็อตไฟฟ้า และก็พอจะเดาได้ทันทีว่าตอนนี้ตัวเองน่าจะอยู่ในคุกอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เรื่องที่น่ากังวลมากที่สุดคือชายร่วมห้องขังที่นอนขดตัวสั่นอยู่ต่อหน้าเขาต่างหาก
“นี่นาย เกิดบ้าอะไรขึ้น” เขาจ้องมองร่างของชายแปลกหน้าด้วยความหวาดวิตก หากเจอชายอาการเช่นนี้นอนอยู่กลางถนน กันสึเกะคงวิ่งเข้าไปปฐมพยาบาลเขาทันที แต่ด้วยสัญชาตญาณตามธรรมชาติ ทำให้กันสึเกะกระเถิบถอยห่างออกมาจากชายคนนั้นให้มากที่สุด จนหลังของเขากระแทกกับซี่ลูกกรงส่งเสียงดังก้องสะท้อนไปทั่ว
“ใครอยู่ข้างนอก มาช่วยทางนี้หน่อย” เขาเขย่าลูกกรงเหมือนกอริลล่าที่อยู่ในสวนสัตว์
“แฮก...แอร๊ก...” เสียงหายใจของเพื่อนร่วมห้องขังทำให้เขาหันไปมอง ชายในชุดแจ็กเก็ตสีดำกางเกงยีนส์สีฟ้ากระอักเลือดออกมาคำใหญ่ เหมือนคนเมาแล้วลงไปอ้วกในท่านอนตะแคง กลิ่นเหม็นคาวอย่างร้ายกาจฟุ้งกระจายไปทั่วทำให้กันสึเกะรู้สึกแสบจมูก
“เวรเอ๊ย..เป็นอะไรของแกวะ” เขายกมือขึ้นมาขยี้จมูก ก่อนจะแหกปากร้องตะโกนเขย่าลูกกรงสุดแรงโดยไม่สนใจกลิ่นเหม็นคาวชวนอ้วกสายนั้น
“ช่วยหน่อยโว้ย มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง”
เท้าเหล็กที่หล่อมาจากโลหะเบาแบบเดียวกับยานอวกาศ กระแทกกรงเหล็กดัง “ปัง ๆ ๆ” แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าประตูลูกกรงจะเปิดออกเลยแม้แต่น้อย
“แอร๊ก..แอร๊ก....” ร่างที่นอนนิ่งเหมือนคนตายเริ่มกระตุกดิ้นอย่างแรง
“อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆ นะโว้ย” กันสึเกะหันหลังพิงลูกกรง แม้จะพอเดาได้ว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นคืออะไร แต่สมองของเขาตอนนี้ยังไม่อยากเชื่อว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง
ร่างโชกเลือดของเพื่อนร่วมห้องขังค่อยๆ กระตุกลุกขึ้น เหมือนหุ่นกระบอกที่ถูกชักใยโดยคนเมายาบ้า มันค่อยๆ ขยับลากเท้าพาร่างที่แขนบิดงอผิดรูปเข้ามาหาเขา เหมือนหมาที่กำลังดม และเดินเข้ามาตามกลิ่นของเหยื่อ
“แม่ง” หัวใจของไอ้หนุ่มขาเหล็กบีบตัวเต้นแรง อะดรีนาลีนพุ่งซึมไปทั่วร่าง
เขาอิงหลังพิงลูกกรงและใช้ขาข้างที่เป็นเหล็กถีบเข้าไปที่ร่างของชายคนนั้นเต็มแรง ...ตุบ... แรงถีบทำให้ร่างของมันลอยอัดเข้ากับผนังคอนกรีต
กันสึเกะเคยคิดว่าพระเจ้าลงโทษเขาให้ขาขาด จนกระทั่งวันนี้ตอนที่เขาใช้ขาเหล็กกระทืบชายคนนั้น
“ตาย ๆ ๆ ๆ” เขาแหกปากร้องตะโกนขณะกระทืบเท้าลงไปที่หัวของชายคนนั้น และนึกขอบคุณขาเหล็กที่ได้มาแทนขาข้างที่ขาด
“แฮก ๆ ๆ..” กันสึเกะหอบหายใจพลางถอยห่างออกมาจากร่างที่เต็มไปด้วยเศษกะโหลกและสมองที่ยับยู่ยี้
“ไม่...แกจะไม่ลุกขึ้นมา แกจะไม่ลุกขึ้นมาได้โปรด” เสียงของเขาฟังดูเหมือนจะร้องไห้ เมื่อเห็นว่าร่างนั่นกำลังกระตุกลุกขึ้น แต่มันก็กระตุกสองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป
…ไอ้ฉิบหาย..กันสึเกะยกมือขึ้นมาลูบหน้าตัวเองที่เต็มไปด้วยความลื่นของเม็ดเหงื่อ เหมือนคนกำลังจะร้องไห้
“เวรเอ๊ย นี่มันอะไรกันวะ” เขายกอุ้งมือขึ้นมาเคาะกระแทกขมับ ก่อนจะเดินวนไปทั่วห้องขังขนาดสิบตารางเมตร เหมือนลิงทดลองยาหลอนประสาท
..นี่มันบ้าอะไรกัน นี่มันบ้าอะไรกัน เวรเอ๊ย..
ราวหนึ่งร้อยลมหายใจเข้าออก กว่าที่สติของเขาจะสงบลง กันสึเกะก็เริ่มได้ยินเสียงรอบๆ ตัวของเขาดังขึ้น
...เตือนภัยพิบัติร้ายแรงระดับสูงสุด ขอให้ประชากรทุกคนอพยพไปที่ศูนย์หลบภัยของเมือง ขอย้ำ แจ้งเตือนการระวังภัยผู้ติดเชื้อระดับสูงสุด ขอให้ทุกท่านปฏิบัติตามคู่มืออย่างเคร่งครัด... เสียงของสาวสวยผู้ประกาศข่าวดังแว่วเข้ามาในหัวเขาอีกครั้ง อันที่จริงมันดังแว่วอยู่อย่างนั้นซ้ำไปซ้ำมาอยู่ตลอดเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง แต่กันสึเกะเพิ่งมีสมาธิและสติมากพอจะได้ยิน
“ผู้ติดเชื้องั้นเหรอ” เขาหรี่ตาลงไปมองรอยกัดบนมือของชายชุดดำที่กระตุกอยู่บนกองเลือดและเศษสมอง
.... กุญแจ ต้องหากุญแจ ... กันสึเกะกวาดสายตาไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง เขารู้ว่าต้องใช้กุญแจแต่จะไปหามันมาจากที่ไหนล่ะ
ท่ามกลางความสิ้นหวังที่จะต้องถูกขังให้แห้งเหี่ยวตายอยู่กับศพเน่าของชายแปลกหน้า แว๊บหนึ่งในห้วงเวลาแห่งความมืดทางความคิด กันสึเกะมองเห็นภาพตัวเองที่อาจจะต้องกินเนื้อเน่าของซากศพประทังชีวิต หากไม่มีใครผ่านเข้ามาช่วย ซึ่งก็เป็นไปได้อย่างมากที่จะไม่มีใครผ่านเข้ามา
เสียงประกาศจากทีวีบอกให้คนอพยพ จะมีใครบ้างละสนใจมาช่วยนักโทษอย่างเขา แม้ว่าจะเป็นเพราะเรื่องเข้าใจผิดที่ทำให้เขาต้องมาอยู่ที่นี่ แต่คงไม่มีใครรู้และอยากจะพิสูจน์เรื่องนั้นหรอกจริงมั้ย
...เพราะในช่วงเวลาแบบนี้ใครๆ ก็ต่างคิดเอาชีวิตรอดกันทั้งนั้นแหละ...
“แกรกๆ แกร๊กๆ” เสียงพื้นยางรองเท้าขูดกับพื้นปูนทำให้กันสึเกะที่กำลังนั่งกุมขมับสะดุ้ง มันทำให้เขารู้สึกดีใจเหมือนได้เกิดใหม่
“ช่วยด้วย..ยังมีคนอยู่ตรงนี้” เขาแหกปากร้องไปทางประตูทางเดินที่อยู่ทางขวา
เสียงฝีเท้านั้นหยุดชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพุ่งตรงมาทางเขาอย่างรวดเร็ว เหมือนหมาขาหักที่กำลังตะเกียกตะกายร่างของมันเข้ามาหาเจ้าของที่กำลังส่งเสียงเรียกมันมากินข้าว
“เชี่ย” กันสึเกะถอยห่างออกมาจากลูกกรงแทบไม่ทันเมื่อเห็นร่างของเจ้าของฝีเท้า
หัวใจของเขากระตุกวาบ ไอ้หนุ่มขาเหล็กกลั้นหายใจขณะหรี่สายตาลงไปมองซองปืนที่ติดอยู่ข้างเข็มขัดของซอมบี้ตำรวจ
...แม่งเอ๊ย.. ความว่างเปล่าของมันทำให้เขาผิดหวัง แต่ก่อนที่จะก่นด่าโชคชะตาสิ่งที่ห้อยอยู่ข้างซองปืนก็ทำให้กันสึเกะดีใจจนแทบน้ำตาไหล
ตรงเข็มขัดของซอมบี้ในเครื่องแบบตำรวจแขนสั้นสีฟ้า มีสิ่งที่ดูเหมือนพวงกุญแจห้อยอยู่
____


## 1. 4 ซอมบี้

มันสอดมือผ่านลูกกรงเข้ามา ทำให้กันสึเกะถอยห่างออกไปด้านหลัง แผลเหวอะหวะตรงต้นคอที่มีเลือดสีดำไหลย้อยเป็นทางทำให้ชายผู้มาจากโลกนึกถึงรอยกัดของสิงโตบนคอของชนพื้นเมืองที่เขาเคยเห็นตอนอยู่ที่โลก
เขากลั้นหายใจตอนที่เห็นน้ำลายของมันไหลยืดออกมาพร้อมกับเลือดสีดำซึ่งส่งกลิ่นเหม็นคาวเหมือนปลาทะเลเน่า
“แอร่…แฮร่..” ซอมบี้ตำรวจแยกเขี้ยวขู่ มันพยายามเบียดตัวเข้ามาดันซี่ลูกกรงจนหน้าผากเกิดเป็นรอยแผล
“แกคงหิวมากสินะ เข้ามาซิ” กันสึเกะขยับตัวเข้าไปใกล้มือของมันที่ยื่นเข้ามาเป็นเส้นตรง อีกเพียงแค่หนึ่งช่วงฝ่ามือ เล็บซีดดำที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของเจ้าซอมบี้ก็จะถึงลำคอของเขาแล้ว
“หึๆ..” เขาเปล่งเสียงหัวเราะออกมาจากลำคอก่อนจะถอดเสื้อแจ๊ค
เกตออกมามัดแขนของมันอย่างคล่องแคล่วด้วยเงื่อนพิเศษที่ไม่มีสอนอยู่ในวิชา
ลูกเสือ
นิ้วมืออันน่าเกลียดของมันกำๆ หุบๆ ราวกับคาดหวังไว้ว่าจะจับเอา
ลำคอของเขาเข้ามากระชากกัดเป็นชิ้นๆ
“แฮร่..แฮร่” มันอ้าปากงับลูกกรงอย่างน่าสมเพช เหมือนคนอดอยากที่ทำได้เพียงดมจานที่มีกลิ่นเนื้อย่าง
กันสึเกะหรี่ตามองประตูที่อยู่ทางขวา ก่อนจะดึงกระชากแขนของซอมบี้ตำรวจไปทางซ้ายสุดแรง
“กรึบ…” กระดูกและเส้นเอ็นของมันขาดสะบั้นออกจากกัน ในขณะที่เขาดึงแขนของมันเข้าไปมัดกับลูกกรงเหล็กที่อยู่ฝั่งซ้าย เหมือนมือของพระเยซูที่ถูกตรึงไว้กับไม้กางเขน
กันสึเกะนึกแปลกใจที่ไม่ได้ยินเสียงร้องครวญครางจากมันเลยสักแอะ เขาเคยดูหนังเกี่ยวกับซอมบี้มาอยู่บ้างและเกมส์โปรดที่เคยเล่นตอนเด็กก็เป็นเกมส์ยิงซอมบี้ แต่เมื่อมาเจอกับของจริง มันเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้
“เอาวะ” เขาสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอดก่อนจะม้วนตัวเข้าไปกระชากพวงกุญแจออกมาจากเอวของมันได้อย่างรวดเร็ว
“แหวะ..” กันสึเกะสะบัดคราบน้ำลายของมันทิ้งออกจากพวกกุญแจ
“แฮร่..แฮร๋..” ซอมบี้ตำรวจเหวี่ยงแขนอีกข้างเข้ามา ทำให้กันสึเกะผละตัวไปด้านหลัง
“โอ๊ะ ๆ ๆ ดิ้นเก่งเหมือนกันนะแก” กันสึเกะค่อนข้างมั่นใจว่าแค่นั้นก็น่าจะเอาอยู่ แต่ปลอดภัยไว้ก่อนก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร
“นายคงไม่ได้ใช้มันแล้ว” เขาพูดขณะเดินไปหยิบเสื้อคลุมเปื้อนเลือดและคราบสมองสีเทาของเพื่อนร่วมห้องขังหัวขาดขึ้นมา ก่อนจะทำเป็นบ่วงเข้าไปคล้องมัดและดึงแขนของซอมบี้ตำรวจอีกข้างไปตรึงไว้กับลูกกรงอีกฝั่ง ทำให้ไอ้ซอมบี้ตำรวจทำท่ากางแขนเหมือนยอดมนุษย์ที่กำลังจะแปลงร่างเป็นอะไรสักอย่าง
“หึ ๆ” กันสึเกะยืนมองผลงานของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะก้มลงมามองพวงกุญแจที่อยู่ในมือ
กุญแจคุกหาไม่ยาก มันมีขนาดใหญ่และโดดเด่นกว่าลูกกุญแจดอกอื่นอย่างชัดเจน
“แฮร่ ๆ” แววตาขาวโพลนของมันเกลือกกลอกไปตามทิศทางการเคลื่อนไหวของกันสึเกะ ปากของมันอ้าค้างไว้ปล่อยน้ำลายยืดหยดย้อยออกมาเหมือนเด็กปัญญาอ่อนที่กำลังนั่งเอ๋อเล่นกับเด็กที่ฉลาดกว่า
“พอดีเป๊ะ” เขากระตุกยิ้มขณะบิดกุญแจเปิดประตูลูกกรงเหล็ก
โชคดีที่เรือนจำของสถานีตำรวจแห่งนี้ถูกสร้างมาอย่างประหยัดงบ โดยที่ประตูทุกบานสามารถไขด้วยกุญแจพิมพ์เดียวกัน ซึ่งถ้ากันสึเกะรู้เรื่องนี้ เขาคงอยากจูบตูดคนออกแบบมันเป็นแน่
“แกร๊ก” เสียงเหล็กเสียดสีกันดังก้องแหลมขึ้นท่ามกลางความเงียบ
แววตาของกันสึเกะเบิกกว้าง เขายืนนิ่งเงี่ยหูฟังเสียงที่เข้ามาจากประตูทางเดินฝั่งขวามือที่อยู่ห่างจากเขาไปราวยี่สิบเมตรอย่างหวาดระแวง
“ฟู” เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อไม่ได้ยินเสียงของตัวอะไรก็ตามที่จะพุ่งเข้ามา
“เอี๊ยด..” เสียงเหล็กเสียดสีกันขณะประตูเปิดออก
“แฮร่..แอร่.” เจ้าซอมบี้ตำรวจพยายามก้าวขาตะกายตัวเข้ามาหากันสึเกะที่กำลังเดินออกมาจากห้องขัง เขามองหน้ามันอยู่ครู่หนึ่งและคิดว่าตอนเป็นคนไอ้ตำรวจคนนี้คงหล่อน่าดู
มันลื่นกองเลือดของตัวเองล้มแต่แขนที่มัดห้อยไว้ทำให้ร่างของมันไม่เอนฟาดลงมาที่พื้น
“กั๊บ ๆ กั๊บๆ”
“โว๊ะๆ ๆ” กันสึเกะเอนตัวถอยหลังหลบฟันของมันที่กัดกระทบกัน แม้จะรู้ว่าระยะห่างนั้นปลอดภัยมากพอ แต่ท่าทางของเจ้าซอมบี้ผู้หิวโหยก็ทำให้เขารู้สึกขนลุกอยู่ดี
“ตึง..ตึง..” ซอมบี้ดิ้นกระตุกร่างสุดแรง เมื่อเห็นเหยื่อของมันย่องเดินถอยห่างออกไป
...ไม่ได้กินฉันหรอก... กันสึเกะกระตุกยิ้ม ขณะใช้มือแง้มประตูเหล็กที่เชื่อมระหว่างทางเดินห้องขังกับห้องพักผู้คุม
ด้านหน้าของเขาคือห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่ใหญ่ไปกว่าห้องน้ำตามห้าง ประตูอีกบานที่จะนำสู่ห้องอีกห้องถูกเปิดอ้าออกและเต็มไปด้วยคราบเลือด ซ้ายมือเป็นผนังปูนหนาที่ด้านบนมีหน้าต่างลูกกรงสี่เหลี่ยมเล็กๆ ไว้ระบายอากาศ ขวามือมีโต๊ะทำงานที่มีหมวกตำรวจวางอยู่ ด้านหลังเป็นล็อคเกอร์เหล็กเก็บของหกช่องที่บิวท์อินติดกับผนัง เครื่องหมายบวกสีแดงที่พ่นไว้ด้วยสีสเปรย์บอกว่ามันคือตู้ยา
เขาก้มหน้ามองพื้นที่เต็มไปด้วยคราบเลือดพลางสงสัยว่าเกิดบ้าอะไรขึ้นที่นี่ ก่อนจะเดินข้าไปที่ตู้ล็อคเกอร์
“เวรเอ๊ย” เขาสบถอย่างเสียอารมณ์เมื่อพบว่าตู้ล็อคเกอร์ทั้งหมดถูกล็อคไว้
“จริงสิ” เขานึกถึงพวงกุญแจที่อยู่ในกระเป๋า นอกจากกุญแจที่ใช้เปิดประตูลูกกรงแล้ว ยังมีลูกกุญแจอีกเกือบสิบดอกหนึ่งในนั้นที่มีเทปกาวปิดทับกระดาษเขียนว่า 05 ซึ่งก็ตรงกับหมายเลขของล็อคเกอร์รองสุดท้ายพอดี


## 1.5 ตำรวจสีเทา

เขาควานหาบางอย่างในความมืด เพื่อหวังจะเจอบางสิ่งที่มีลักษณะคล้ายปืน หรืออะไรก็ได้ที่ถือไว้ในมือแล้วอุ่นใจ เขาหยิบไฟฉายขนาดเล็กที่อยู่ในล็อคเกอร์ขึ้นมาเปิด แสงขาวจ้าจากหลอดแอลอีดีสะท้อนเงาของปืนพกสีดำและกล่องกระสุนที่มีลูกกระสุนเหลืออยู่ราวครึ่งกล่อง
“เยี่ยม..” กันสึเกะกระตุกยิ้ม เขาเก็บพวงกุญแจไว้ที่กระเป๋าหลังกางเกง ก่อนจะยื่นมือขึ้นไปหยิบปืนนั้นมาถือไว้ในมือ น้ำหนักที่เบากว่าปกติทำให้เขารู้ว่าปืนกระบอกนี้ไม่มีลูก และในขณะนั้นเองที่ลางสังหรณ์ทำให้เขาหันกลับไปมองด้านขวามือ
ซอมบี้ตำรวจตัวนั้นกำลังกัดผ้าที่เขาใช้มัดแขนมันไว้
...เวรแล้วมั้ยล่ะ.. เขาขยับปากพูดโดยที่ไม่มีเสียงออกมา
ไอ้หนุ่มขาเหล็กเลื่อนมือไปปิดประตู ก่อนจะปิดไฟฉายและถอดแมกกาซีนของปืนออกมาตรวจดู
ซึ่งเขาไม่แปลกใจเลยที่มันว่างเปล่า
..ไม่เอาน่า.. กันสึเกะรู้สึกหงุดหงิดที่เจ้าของปืนไม่บรรจุลูกปืนไว้ในซอง เขาสอดปืนไปเหน็บไว้ที่ขอบกางเกงด้านหลัง และเริ่มหยิบกระสุนจากกล่องลูกปืนขนาดจุดสี่ห้าจับยัดลงไปในแมกกาซีนอย่างยากลำบาก
แม้จะเคยทำแบบนี้ตอนอยู่โลกมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะเป็นการบรรจุกระสุนที่ยากที่สุดสำหรับเขา
“โครม..” ซอมบี้ตำรวจกระตุกตัวเมื่อแขนข้างหนึ่งหลุดจากพันธนาการ มันพยายามจะวิ่งมาหากันสึเกะ แต่ก็ยังมีแขนอีกข้างที่ถูกมัดไว้อยู่
“แอร๋..แฮร่..” มันส่งเสียงร้อง ก่อนจะเอนตัวขึ้นไปใช้ปากกัดแขนอีกข้างที่ถูกมัดติดกับเสื้อ
กันสึเกะหรี่ตามองประตูเหล็กที่เชื่อมระหว่างห้องที่เขาอยู่กับโซนห้องขัง มันเป็นประตูแบบใส่กลอนเลื่อนล็อคด้านข้าง มีช่องเล็กๆ ตรงกลางที่สามารถเลื่อนเปิดดูได้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น
“แกร๊ก” เขาใส่กระสุนนัดสุดท้ายเข้าไปในแมกกาซีน แต่ยังไม่ทันที่จะได้ล้วงมือลงไปหยิบปืนขึ้นมาบรรจุ
“หยุด...ยกมือขึ้น” เสียงของตำรวจนายหนึ่งที่เข้ามาจากประตูฝั่งซ้าย ทำให้กันสึเกะสะดุ้ง
“อะไรอีกวะ..” เขาขยับปากพูด ขณะหรี่หางตาไปมองผู้มาเยือน
“ฉันจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย วาง ปืน ลง” น้ำเสียงของเขาฟังดูเฉียบขาด
“แม่งเอ้ย..” กันสึเกะขยับปากแบบไม่มีเสียง เขาอาจจะย่อตัวลงและหมุนปลายเท้าหันไปแย่งปืนไอ้เวรนั่น แต่ชีวิตจริงไม่เหมือนในหนัง หรือคลิปการป้องกันตัวเท่ๆ ที่เห็นกันอยู่เกลื่อนเน็ต
ปืนของเขายังไม่ได้บรรจุกระสุน เรื่องนี้คือปัญหาใหญ่สุด ส่วนนิ้วของไอ้ตำรวจเวรนั่นก็น่าจะสอดอยู่ในโก่งไกปืนของมันเรียบร้อยแล้ว
ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว ถ้าเกิดมันตกใจทำปืนลั่นขึ้นมา รับรองได้ส่งเขาลงไปเฝ้ารากมะม่วงแน่
“อย่ายิง” เขาค่อยๆ วางแมกกาซีนปืนลงไปที่โต๊ะ ข้างหมวกตำรวจ
“ยกมือขึ้นให้ฉันเห็น แล้วหันหน้ามา ช้า ๆ”
กันสึเกะทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ไม่มีประโยชน์ที่จะขัดขวางคำสั่งตำรวจขี้ตกใจที่กำลังเล็งปืนมาที่หัวเขาอยู่
“แกคือไอ้เลวที่ฉันจับมาเมื่อตอนค่ำนี่หว่า”
กันสึเกะเห็นสีหน้าของตำรวจนายนั้นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ
...ไอ้เวรนี่มันตัวซวยชัดๆ....เขาคิดก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างสิ้นหวัง
“ฟังผมอธิ-”
“ตุบ-อัก”
ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร ไอ้เวรนั่นก็ทุบหมัดเข้ามาที่หน้าท้องของเขาอย่างแรง ทำให้กันสึเกะล้มลงไปนอนขดตัวที่พื้น
…แม่งเอ๊ย... ความจุกเจ็บที่ท้องน้อยทำให้กันสึเกะงอตัวเหมือนกุ้ง
“แกออกมาได้ยังไง แล้วทำไมถึงมีกุญแจเปิดล็อคเกอร์ของโอเว่น” ตำรวจตะคอกเสียง ขณะเดินเข้าไปใส่กุญแจมือกันสึเกะในลักษณะไขว้หลังไว้กับเก้าอี้
“ไอ้เวรเอ๊ย” กันสึเกะขยับปากพูดอย่างยากลำบาก
“ปืนของโอเว่นอยู่ไหน” มันเค้นเสียงพูดออกมาพลางหรี่สายตาไปมองแมกกาซีนปืนที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหมวกตำรวจ
“ฉันถามแกอยู่นะโว้ย” มันหันมาตะคอกพร้อมกับจี้ปืนมาที่หน้าผากของกันสึเกะ ในขณะเริ่มค้นตัวของเขา
ความเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนและกลิ่นน้ำมันทำความสะอาดปืน ทำให้กันสึเกะรู้สึกโกรธมากกว่าที่จะรู้สึกกลัว
“อยู่ในตูดแม่แกไง”
“ปากดี”
“ตุบ..อัก” มันอัดหมัดเข้ามาที่ท้องของเขาอย่างแรง
“ถ้าโอเว่นเป็นอะไรไป ฉันกลับมาคิดบัญชีกับแกแน่” มันจี้ปืนมาที่แก้ม
ของกันสึเกะอย่างหงุดหงิดเมื่อค้นไม่เจออาวุธ
“แกล่ามฉันไว้หนิ วางใจได้” กันสึเกะพยายามกำหนดลมหายใจเพื่อบรรเทาอาการจุกเจ็บที่ท้องน้อย ไม่มีประโยชน์ที่จะพูดต่อรองกับพวกงี่เง่า
“หึๆ ” มันผละตัวออกจากเขา ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูเหล็กซึ่งกั้นระหว่างห้องผู้คุมกับทางเดินไปสู่ห้องขัง
กันสึเกะหรี่สายตามองไอ้ตำรวจนั่นอยู่ครู่หนึ่ง มันเดินเข้าไปในส่วนของห้องขังด้วยความระมัดระวังเต็มที่ ราวกับว่าข้างในนั้นจะมีคนดักซุ่มยิงมันอยู่
“แกมันไอ้เวรงี่เง่า” เขาพึมพำพลางเงยหน้าขึ้นมองเพดานอย่างล่องลอย ขณะพยายามใช้นิ้วเกี่ยวพวงกุญแจของโอเว่นออกมาจากกระเป๋าที่อยู่ด้านหลังของกางเกง
...เธอจะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่านะ... ภาพของผู้จัดการโรงแรมสาวคนสวยแว๊บเข้ามาในหัวของเขา ตอนที่ไอ้หนุ่มขาเหล็กสามารถปลดกุญแจมือได้แล้ว
“ไปสู่ที่ชอบ ที่ชอบนะเพื่อน” เขาขยับปากพูดตอนที่หันไปมองแผ่นหลังของไอ้ตำรวจเวรนั่นค่อยๆ เดินห่างเข้าไปตามทางเดินของห้องขัง
กันสึเกะผิวปากอย่างสบายใจ เขาค่อยๆ ก้มหน้าลงไปมองพื้นใต้โต๊ะ
และเงาของกระบอกปืนสีดำที่หล่นอยู่...ทำให้เขาฉีกยิ้มกว้าง
____
แคนดี้ เป็นชื่อเล่นที่เพื่อนร่วมงานตั้งให้ แคนเนดี้คาลาโมซีเวส เป็นตำรวจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงแต่ร้อนเงินและพร้อมจะพลิกสำนวนคดีให้กับทุกคนที่มีปัญญาจ่าย วันนี้เขารีดเงินได้จากไอ้สารเลวที่แอบดักปล้นชาวบ้านและโยนความผิดไปให้กับไอ้คนพิการที่มาจากโลก ซึ่งตอนนี้ไอ้คนพิการที่มาจากโลกก็กำลังนั่งผิวปากอยู่บนเก้าอี้
…เป็นห่าอะไรของมึงวะ... เสียงผิวปากและรอยยิ้มของไอ้เวรนั่นทำให้แคนดี้รู้สึกขนลุก มันทำให้เขานึกถึงฉากของหนังที่ตัวร้ายหลุดออกจากคุกและกลับมาล้างแค้น
..กูยิงมึงแน่.. แคนดี้คิดขณะก้าวขาเข้าไปในส่วนของห้องขัง เขานึกตำหนิตัวเองที่ไม่ยิงมันก่อนจะเดินเข้ามาในห้อง แต่ก็อย่างว่าถ้าทำแบบนั้นเสียงปืนจะดึงดูดพวกผีกินคนเข้ามาได้
แคนดี้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรู้สึกดีที่บรรยากาศของห้องขังตอนนี้ไม่เหมือนกับหนังสยองขวัญที่ไฟจะติดๆ ดับๆ เขาสังเกตเห็นเสื้อโชกเลือดผูกติดอยู่กับลูกกรงห่างไปราวห้าสิบหลา ตรงห้องขังฝั่งซ้ายมือที่ใช้ขังคนร้ายซึ่งเขาจับมาวันนี้
..แกออกมาได้ยังไงวะไอ้สวะขาด้วน..เขาคิดระหว่างเดินย่องเข้าไปที่ห้องขังช้าๆ
เหตุผลเดียวที่เขากลับมาที่นี่ เพราะโอเว่นแฟนหนุ่มอันเป็นที่รักของเขาไม่ได้รอเขาอยู่ที่บ้าน แม้สถานการณ์อันย่ำแย่จะบ่งชี้ความจริงอันโหดร้าย แต่แคนดี้ก็อยากจะเห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนรักเพราะเขาคงทนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มี
โอเว่น
“พระเจ้า..” ภาพโอเว่นกำลังนั่งคุกเข่าก้มกินซากศพอย่างน่าสยดสยองในห้องขังทำให้ร่างกายของแคนดี้แข็งทื่อและเย็นชาไปทั่วทั้งตัว มือที่ใช้ถือปืนสั่นส่ายปลายกระบอกไปมาราวกับว่าไม่มีแรงที่จะถือน้ำหนักของปืนพกสีดำได้อีกต่อไปแล้ว
ใบหน้าซีดขาวเต็มไปด้วยคราบเลือดของชายที่เคยร่วมเตียงอัดถั่วดำหันมามองเขาด้วยแววตาขาวโพลนว่างเปล่าเหมือนกระดาษ
แคนดี้หรี่สายตาไปมองแขนที่ฉีกห้อยของซอมบี้โอเว่นที่รัก และหันไปมองเศษเสื้อของไอ้เวรขาด้วนที่ผูกแขนของเขาห้อยไว้กับลูกกรง
“แก..ไอ้สารเลว แกทำร้ายโอเว่นของฉัน” ความโศกเศร้าของมันแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ
“ฉันจะฆ่าแก ฉันจะฆ่าแก” แคนดี้ สาวเท้าออกมาจากห้องขัง
เขาก้าวเดินตรงไปที่ประตูเลื่อนที่เชื่อมระหว่างห้องขังและห้องพักผู้คุมอย่างรวดเร็ว
เอ๊ะ!
ตอนเข้ามากูไม่ได้ปิดประตูไว้นี่หว่า แคนดี้นัยน์ตาเบิกโพลงเมื่อสังเกตเห็นว่าที่ตรงช่องกระจกมีรูปหัวควยถูกเขียนไว้ด้วยปากกาเมจิกสีดำอยู่พร้อมกับข้อความคำว่า Fuck You
____
กันสึเกะผิวปากอย่างสบายใจ ขณะนั่งบรรจุกระสุนเข้าไปในแมกกาซีนให้เต็ม เขาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากไอ้ตำรวจเวรนั่นที่กำลังทุบและเคาะประตูอย่างแรง เสียงปืนดังขึ้นสามนัด ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องที่ทำให้เขารู้สึกสะใจ
“ลาก่อนเพื่อนยาก” เขาชูนิ้วกลางให้กับใบหน้าบิดเบี้ยวทรมานที่เต็มไปด้วยคราบเลือดตรงช่องกระจก ก่อนจะเก็บทุกอย่างและเดินย่องขึ้นมาบนชั้นหนึ่งอย่างระมัดระวัง
____


## 1. 6 ใบเสร็จ

จะหยุดพวกผีนรกต้องยิงที่หัว เขาเรียนรู้เรื่องนี้จากเพื่อนร่วมห้องขังที่เขากระทืบจนคอขาด
"ปัง ปังปัง" นิ้วของไอ้หนุ่มขาเหล็กเหนี่ยวไกปืนอย่างนุ่มนวล ความแม่นยำและรวดเร็วของการยิงระดับเทพสังหารจากดีกรีนักกีฬา IPSC รองแชมป์โลก ส่งกระสุนเจาะหัวของซอมบี้ตำรวจสองตัวที่ยืนขวางอยู่หน้าบันได ล้มลงไปนอนกับพื้นปานจับวาง
เสียงปืนดึงดูดซอมบี้อีกสามตัวที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ให้ขยับลากเท้ามาหาเขา
..แม่ง..
"ปัง ปังๆ ปังๆๆ”
กลุ่มกระสุนพุ่งเข้าเจาะหน้าอกและหัวของพวกมัน ล้มลงไป แม้จะไม่ได้จับปืนมานานหลายเดือน แต่ความแม่นยำของอดีตนักกีฬารณยุทธก็ไม่ทำให้กระสุนพวกนั้นว่าวไปโดนกำแพงเลยสักนัด
กันสึเกะหายใจหอบ แม้อากาศในอาคารนี้จะเย็นเฉียบ แต่เขาก็มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาเต็มใบหน้า
เสียงรองเท้ายางกระทบกับพื้นกระเบื้องดังก้องประสานกับเสียงพัดลมของเครื่องปรับอากาศที่ส่งเสียงดังหึ่งๆ ลมเย็นของแอร์ที่ครั้งหนึ่งเคย
หอมสดชื่น บัดนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นคาวของเลือดและเศษชิ้นเนื้อที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้น
กันสึเกะหรี่สายตามองศพของตำรวจซอมบี้ที่นอนตายแขนขาบิดงออยู่บนพื้น เขากลั้นหายใจขณะก้าวเท้าข้ามศพซอมบี้ตำรวจหญิงที่หน้าผากของเธอมีรอยกระสุนอย่างระมัดระวังไม่ให้กองเลือดสีดำข้นที่นองอยู่บนพื้นกระเบื้องทำให้เขาลื่น
เขาสูดหายใจเข้าพลางจ้องมองแผนที่ของเมืองขนาดใหญ่ที่ติดอยู่หลังโต๊ะประชาสัมพันธ์ ตรงข้างเครื่องคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะสีดำมีแผ่นพับขนาดเล็กไว้แจกฟรีอยู่ตรงนั้น
ไอ้หนุ่มขาเหล็กหันมองซ้ายมองขวา เขาพยายามผ่อนลมหายใจเพ่งสมาธิเงี่ยหูฟังเสียงหายใจและเสียงเดินของพวกซอมบี้ที่อาจจะหลบอยู่ข้างหลังเคาน์เตอร์
...เงียบ...
เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีอะไรอยู่แถวนี้ ไอ้หนุ่มขาเหล็กจึงค่อยๆ เดินเข้าไป
หากองแผ่นพับสำหรับนักท่องเที่ยวที่วางอยู่บนโต๊ะประชาสัมพันธ์อย่างระมัดระวัง
รายละเอียดที่อยู่ในนั้นแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวมากมาย และหนึ่งในนั้นคือสถานที่หลบภัยของเมืองที่อยู่ห่างจากสถานีตำรวจราวยี่สิบกิโลเมตร มันอยู่ในถ้ำตรงเชิงเขาที่อยู่ลึกขึ้นไปบนฝั่ง
กันสึเกะขมวดคิ้ว เขาไม่แน่ใจนักว่าจะหอบสังขารฝ่าฝูงซอมบี้ที่น่าจะมีอยู่เกลื่อนเมืองเพื่อไปที่นั่นหรือเปล่า
สายลมอุ่นร้อนที่พัดเข้ามาจากด้านนอกทำให้เขาหันหลังกลับไปมองประตูบานใหญ่ของสถานีตำรวจที่เปิดทิ้งไว้ครึ่งบาน
แทบจะไม่ต้องคิด ไอ้หนุ่มขาเหล็กสาวเท้าเดินไปปิดประตูทันที เขาหันไปเจอตู้กดขนมและตู้กดน้ำผลไม้แบบหยอดเหรียญและสแกนจ่ายยี่ห้ออีเลเว่น ตั้งอยู่ข้างประตู
อาหารและเครื่องดื่มในตู้กระจกเหล่านั้นทำให้เขารู้สึกหิว เขายังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ถูกนำตัวมาที่นี่ การนำน้ำตาลเข้าสู่กระแสเลือดเป็นความคิดที่ดีหากยังคิดอะไรไม่ออก
เขายกขาข้างที่เป็นเหล็กขึ้นหมายกระทืบแผ่นกระจกกิ๊กก๊อกพวกนั้นให้แตกกระจุย ก่อนจะหยุดชะงักเพราะคิดได้ว่าเสียงดังอาจเรียกพวกซอมบี้ที่อยู่แถวนี้มากินโต๊ะจีนได้
..แม่งเอ๊ย.. เขากระตุกยิ้มให้กับความลำบากนิดหน่อยที่จะต้องหาเศษเหรียญ
กันสึเกะเดินไปที่โต๊ะคอมของฝ่ายประชาสัมพันธ์ เขาก้มลงไปค้นหาเศษเหรียญที่อยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของแผนกต้อนรับแต่ก็เจอเพียงเศษฉลากลอตเตอรี่ กระดาษ และปากกาที่ใช้แล้ว เขาช้อนสายตาขึ้นไปมองศพซอมบี้ที่นั่งยิ้มตายอยู่บนม้านั่ง เหมือนตัวตลกของร้านแมคโดนัลด์ที่มีรอยกระสุนเจาะที่ตรงกกหู
...ช่วยไม่ได้สินะ... เขาพึมพำ ก่อนจะลุกเดินเข้าไปใช้ขาเหล็กเขี่ยร่างน่าเกลียดของตำรวจลงพุงให้ล้มตะแคงลง
"อ่า...เหม็นฉิบ" กันสึเกะเบือนหน้าหนี นอกจากจะรังเกียจแล้วเขายังกลัวว่าตัวเองอาจจะติดเชื้อด้วย เพราะไม่มีใครการันตีได้ว่าซอมบี้ในชีวิตจริงจะแพร่เชื้อจากการกัดเพียงอย่างเดียวหรือเปล่า แต่ก็นะ...กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
"จอนวิค งั้นเหรอ" เขาอ่านป้ายชื่อที่ติดไว้ตรงหน้าอก ขณะค้นกระเป๋าเสื้อ
"อะไรเนี่ย" มือของเขาเจอของแข็งบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายกุญแจ มันถูกห่อไว้ด้วยกระดาษโพสต์อิทสีเหลืองสดใส
...ถึง เจ...
M4 ของนายเสร็จแล้ว ฉันเก็บมันไว้ที่คลังอาวุธตู้หมายเลข 12 ขอให้สนุกกับการซ้อมยิง
...จาก ร อ ย...
กันสึเกะเก็บกุญแจดอกนั้นพร้อมโน้ตเข้ากระเป๋ากางเกง ก่อนจะล้วงมือไปหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงศพ เขาเจอโทรศัพท์แบบทัชสกรีนที่กระเป๋าอีกข้าง และรู้สึกโชคดีที่มันเป็นแบบปลดล็อคด้วยลายนิ้วมือ
เขาใช้ลายนิ้วมือของศพปลดล็อค เข้าไปเปลี่ยนแปลงการตั้งค่า มีแบตเตอรี่เหลืออยู่แปดสิบเปอร์เซ็นต์ สถานะคลื่นเต็ม มีกล่องข้อความเข้ามามากมาย และสายไม่ได้รับหลายสาย
กันสึเกะเก็บโทรศัพท์ไว้กระเป๋ากางเกงด้านหลัง ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาตรวจดู ในนั้นมีธนบัตรมากพอสมควร ...หมอนี่เป็นคนกระเป๋าหนัก... เขาคิดก่อนจะหยิบเงินออกมา
"ฮือ" สายตาของกันสึเกะไปสะดุดเข้ากับกระดาษใบเสร็จแผ่นหนึ่งที่ร่วงออกมาจากกระเป๋า
เขาหยิบมันขึ้นมาอ่าน
...กระสุนเจาะเกราะชนิดพิเศษ 2 กล่อง...
...มีดโบวี่เนื้อเหล็กไทเทเนียม 1...
...หมอนี่จะเอากระสุนพวกนี้ไปทำอะไรกัน... กันสึเกะรู้สึกสงสัย
จากประสบการณ์ของเขาที่อัฟกานิสถาน กระสุนพวกนี้มีไว้ต่อสู้กับรถถัง หรือไม่ก็รถหุ้มเกราะ
เขาตรวจดูรอบเข็มขัดของศพ ตรงนั้นมีกุญแจมือและพวงกุญแจที่มีลูกกุญแจอยู่สี่ดอก เขาไม่ลังเลที่จะเก็บมันมา และเมื่อไม่มีอะไรให้ค้นหาแล้ว กันสึเกะก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังเครื่องกดขนมและเครื่องดื่มที่อยู่ข้างกัน
อาวุธร้ายแรงส่วนมากถูกพัฒนาไว้ใช้สำหรับสงครามระหว่างดวงดาว หน่วยงานสหประชาชาติแห่งจักรภพเป็นผู้ดูแลในเรื่องนี้ แต่ละดวงดาวจึงมีเพียงอาวุธธรรมดาในการรักษาความสงบภายในของดวงดาวตัวเอง ซึ่งปืน M4 ก็มากเพียงพอแล้วที่จะใช้ฆ่ามนุษย์
กันสึเกะได้เข็มขัดยุทธวิธีและเป้ทหารขนาดสี่สิบลิตรจากห้องเก็บอาวุธ มันทำให้เขาสามารถพกแมกกาซีนของปืนเอ็มโฟร์แบบสี่สิบนัดได้สี่อัน แมกกาซีนปืนสั้นอีกสามอัน
เขาออกจากสถานีตำรวจโดยใช้ประตูฝั่งตะวันออกที่เชื่อมระหว่างสถานีกับลานจอดรถ มีรถเก๋งตำรวจสายตรวจจอดอยู่สองคัน และมีรถบรรทุกสำหรับขนผู้ต้องหาอยู่หนึ่งคัน กำแพงที่กั้นระหว่างลานจอดกับถนนภายนอกถูกรถพ่วงพุ่งชน แตกกระจุยและเศษซากของรถคันนั้นขวางทางออกไว้ทำให้ไม่สามารถขับรถผ่านทางออกไปได้ กันสึเกะจึงเดินเบียดตัวออกไประหว่างช่องกำแพง
...ที่นี่กำลังกลายเป็นนรก... เขาคิดขณะเดินกวาดสายตาเล็งปืนไปตามทางเดินอย่างระมัดระวัง
____


## 1.7  ชายแก่

บรรยากาศของเมือง เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายและเสียงครวญครางของพวกซอมบี้
เสียงโวยวายของชายแก่จากทางซ้ายทำให้กันสึเกะหันไปมอง
เขาใช้ดาบฟันเข้าไปในหัวของซอมบี้ผู้หญิง “ส๊วบ” เนื้อดาบฝังติดเข้าไปในหัวของมันทำให้ดาบของเขาหลุดมือออกไปด้วยตอนที่ศพซอมบี้ล้มลง
“ไม่ ออกไป ออกไปอ๊ากก อ๊ากก” เมื่อไร้ดาบซอมบี้ที่เหลือก็ได้โอกาสรุมเข้าไปกัดเขาได้อย่างง่ายดาย เสียงกรีดร้องของชายแก่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามทุบหัวซอมบี้ที่กำลังงับแขนด้วยกำปั้น แต่พวกมันก็เข้ารุมกัดจนเขาล้มลงไปนอนกับพื้น
กันสึเกะยกปืนขึ้นประทับบ่า ระยะห่างระหว่างเขากับชายแก่ไม่น่าจะเกินยี่สิบเมตร เขาย่อตัวนั่งลงเลื่อนจุดสีแดงเล็งไประหว่างต้นคอของซอมบี้ร่างอ้วนในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนที่กำลังคุกเข่าแทะขาของเหยื่อ
“ซุด" กระสุนพุ่งออกจากกระบอกเก็บเสียง ระเบิดต้นคอของมันจนหัวกระเด็น ซอมบี้ที่เหลือไม่สนใจ มันกำลังก้มลงไปกัดกินร่างของชายแก่ที่กำลังร้องครวญครางอย่างเอร็ดอร่อย
"ปะป๋า...ปะป๋า..." เด็กสาวผมดำร่างเล็กในชุดนักเรียนมัธยมปลายแบบญี่ปุ่น โผล่ออกมาจากถังขยะ เธอวิ่งถือไม้เบสบอลตรงเข้าไปหาร่างของชายแก่ที่อยู่ห่างไปราวสิบเมตรอย่างไม่คิดชีวิต
"หนีไป...หนีไป" ชายแก่พยายามใช้แรงเฮือกสุดท้ายตะโกนออกมา แต่เสียงของเขาก็เบาซะยิ่งกว่าลมที่พุ่งออกมาจากลูกโป่ง
ซอมบี้ในชุดนักฟุตบอลลุกขึ้นเดินไปหาเธอ
กันสึเกะยกปืนขึ้นประทับบ่า ก่อนจะส่งลูกกระสุนระเบิดหัวซอมบี้ตัวนั้นแตกกระจุยส่งร่างของมันลงไปนอนดิ้นตายกับพื้น
"กรี๊ด..." คราบสมองและเลือดทำให้เธอกรีดร้อง เสียงนั่นทำให้ซอมบี้ที่เหลือสองตัวลุกขึ้น
"ส๊วบ ๆ" กระสุนนัดแรกพุ่งเข้าเจาะลำคอของซอมบี้ในชุดสูทแบบนักการเมืองผูกเนคไทสีเหลือง อีกนัดพุ่งเจาะเข้าที่หัวของตัวที่อยู่ในชุดพ่อครัว
เด็กสาวไม่สนใจที่มาของกระสุน เธอเดินตรงเข้าไปดูอาการพ่อที่นอนจมกองเลือดอยู่
"เขาไม่รอดหรอก" เสียงของกันสึเกะทำให้เธอสะดุ้ง เขามองภาพนั้นด้วยความสังเวชแต่ก็ทำอะไรได้ไม่มาก
"คุณตำรวจเหรอ" แก้มนวลสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตาและคราบเลือด แววตาของเธอเหม่อลอยราวกับว่าไม่มีวิญญาณอยู่ในร่าง
“ไม่ใช่ ฉันชื่อกันสึเกะ เราต้องรีบไปจากที่นี่" กันสึเกะจ้องมองร่างไร้วิญญาณของชายแก่ก่อนจะหันไปมองรอบๆ
มีซอมบี้เต็มไปหมด พวกมันเดินอืดอาดชนกำแพงชนรถ ชนประตู ไปทั่ว เหมือนหุ่นยนต์ดูดฝุ่นราคาถูกที่แบตกำลังจะหมด บางตัวยืนนิ่งเหม่อลอยมองท้องฟ้าเหมือนคนเมายา และถึงแม้ตอนนี้พวกมันจะอยู่ห่างไปหลายเมตรและยังไม่รับรู้การมีตัวตนอยู่ของเขา แต่อีกไม่นานเสียงและการเคลื่อนที่ก็คงจะทำให้พวกมันรู้ตัวในไม่ช้า
"คุณไปเถอะ ฉันจะอยู่ที่นี่กับพ่อ" เธอลูบหัวร่างไร้วิญญาณของพ่อที่กำลังกระอักเลือดและสั่นกระตุก กันสึเกะรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เขาเคยเห็นอาการแบบนี้ของเพื่อนร่วมห้องขังในคุกมาแล้ว
"เสียใจด้วยนะ แต่ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้" เขาจ่อปืนไปที่หัวของชายแก่และเหนี่ยวไก
"พลั๊ว" หัวของชายแก่ระเบิด เด็กสาวตื่นตะลึงกับภาพที่เห็น เธอคิดไม่ถึงว่าชายแปลกหน้าจะทำแบบนี้
"คุณ ทะ อะ อำ อี้..." เธอกำลังจะกรีดร้องแต่ก็ถูกมือหนาหนักของเขาเข้ามาปิดปากเสียก่อน
...ปล่อยฉัน...ปล่อยฉัน... เธออยากจะพูดอย่างนั้นแต่ก็พูดไม่ออก ขณะถูกชายแปลกหน้าคนนั้นลากเข้าไปในร้านที่ประตูม้วนเหล็กเปิดทิ้งไว้อยู่ครึ่งบาน
"นี่คุณบ้าไปแล้วรึไง ทำอะไรของคุณ" เธอกรีดร้องโวยวาย ขณะที่เขาใส่กุญแจมือล่ามเธอไว้กับเก้าอี้
"ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธอทำอะไรโง่ๆ" น้ำเสียงของเขาเฉียบขาด ขณะยัดถุงมือเข้าไปในปากของเธอทำให้เสียงก่นด่านั้นดังออกมาอู้อี้
...ปล่อยๆ ฉันนะ... เธอพยายามพูดและดิ้น แต่ก็พูดไม่ออก เธอพยายามสะบัดมือออกจากห่วงเหล็กที่พันธนาการแขนเธอไว้ในลักษณะไขว้หลังกับเก้าอี้แบบสำนักงานที่มีล้อเลื่อนแต่ก็เปล่าประโยชน์
"เงียบ และอยู่นิ่งๆ" เขาฉายไฟใส่พร้อมจ่อปืนพกเข้ามาที่หน้าผากของเธอที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เธอเบือนหน้าหนี จนเมื่อลมหายใจของเธอเริ่มคงที่ กันสึเกะจึงหันไฟฉายและปลายกระบอกปืนไปทางอื่น
บรรยากาศในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีเหลืองจากถนนเล็ดลอดเข้ามาผ่านประตูม้วนที่เปิดเพียงครึ่งบานเท่านั้น
กันสึเกะยกไฟฉายขึ้นมาส่องพร้อมกับใช้ปืนพกชี้ไปตามแนวทางของแสง
ห้องขนาดหนึ่งคูหานี้น่าจะเป็นสำนักงานของอะไรสักอย่าง เขาเห็นประตูกระจกอยู่ด้านหลังข้างกำแพงซึ่งดูเหมือนทางเดียวที่จะนำไปสู่ส่วนอื่นของตึก
...น่าจะหลบอยู่ที่นี่ได้สักพัก... เขาคิด ขณะหันมาส่องไฟใส่หน้าเธอ แต่ครั้งนี้เขาดูอ่อนโยนและระวังไม่ให้แสงไฟทำเธอแสบตามากขึ้น
"สัญญากับฉัน ว่าเธอจะไม่ทำอะไรโง่ๆ แล้วฉันจะถอดกุญแจมือให้เธอ”
เธอเลื่อนสายตาขึ้นลงมองใบหน้าเขาอย่างสำรวจ นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
เขาสูดหายใจเข้าลึกและผ่อนออกมายาวๆ ก่อนจะเก็บปืนลงไปในซองข้างเอว
กันสึเกะใช้ปากคาบไฟฉายขณะเลื่อนประตูม้วนเหล็กลงมาเพื่อใช้ตะขอที่วางอยู่ข้างๆ เกี่ยวประตูไว้กับห่วงที่อยู่บนพื้น ก่อนจะลุกขึ้นหาสวิตช์ไฟ ทำให้ห้องที่มืดมิดกลับมาสว่างอีกครั้ง
____


## 1.8  เด็กมหาลัย ปีหนึ่ง

มาริ รู้สึกโล่งใจเมื่อชายแปลกหน้าปลดกุญแจมือให้ เธอนึกว่าเขาจะข่มขืนเธอ แต่ไม่ทำ
"ฉันชื่อมาริ" เธอบีบข้อมือของตัวเองขณะพูด
วันนี้เธอนัดกับเพื่อในกลุ่มใส่ชุดนักเรียนเพื่อไปถ่ายรูปด้วยกัน ก่อนจะเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัย แต่เหตุการณ์ซอมบี้ระบาดก็ทำให้เธอไปไม่ถึงบ้านเพื่อน
"ขอโทษที่ต้องทำกับเธอแบบนี้" กันสึเกะสะบัดถุงมือทหารที่เต็มไปด้วยน้ำลายออก ก่อนจะใส่มันกลับเข้าไปที่มือข้างซ้าย
"ที่นี่น่าจะไม่มีใครอยู่ เราน่าจะหลบได้สักพัก หิวมั้ย"
เธอพยักหน้า
"กินนี่สิ" กันสึเกะปลดเป้ออกมาจากหลังยื่นให้เธอ ในนั้นเต็มไปด้วยขนมและน้ำผลไม้ เธอยกแขนเสื้อสีขาวขึ้นมาเช็ดเลือดบนหน้าก่อนจะหยิบช็อกโกแลตแบบแท่งในห่อสีแดงขึ้นมากินเป็นสิ่งแรก
"คุณคิดจะทำยังไงต่อ" เธอพูดขณะมีช็อกโกแลตอยู่เต็มปาก
"ชู่ว...มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างบน" กันสึเกะกระซิบและชี้ให้เธอดูเพดานด้านบน
มาริกลืนน้ำลายลงลำคออึกหนึ่ง
"รออยู่นี่นะ" เขากระซิบ
เธอส่ายหัว
กันสึเกะยักไหล่ก่อนจะกระชับปืนและไฟฉายเดินนำหน้าเธอ ตรงไปที่ประตูกระจกหลังห้อง
เขาดีใจที่เธอไม่กลัวจนสติแตก และก็รู้สึกกังวลใจอยู่ลึกๆ ว่าไม่อยากเสียเธอไป
กันสึเกะหลับตาเพื่อทำสมาธิ ก่อนจะลืมตาขึ้นและใช้ปลายกระบอกเก็บเสียงเลื่อนประตูไปทางซ้ายอย่างเบามือ
____


## 1. 9  ประตู ร่ม และเด็ก

ประตูห้องน้ำใต้บันไดด้านซ้ายถูกเปิดทิ้งไว้ ในห้องนั้นไม่มีอะไร นอกจากฝักบัวที่ห้อยลงมาพร้อมกับมีน้ำหยด สุดทางเดินเป็นประตูลูกกรงเหล็กที่นำไปสู่ห้องครัว
กันสึเกะส่องไฟไปที่บันไดซ้ายมือ ลำแสงวงกลมสะท้อนคราบเลือดเป็นรอยมืออยู่ตรงราวจับสแตนเลส
...เป็นมือที่เล็กมาก...เขาคิด ก่อนจะส่องไฟไปตรงพื้นกระเบื้อง ตรงนั้นมีรอยเลือดลากเป็นทางยาวโค้งขึ้นไปตามขั้นบันได เขาหันมามองมาริที่อยู่ข้างหลังและเกือบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่เมื่อเห็นอาวุธที่เธอถือไว้อยู่ในมือ
...ร่มเนี่ยนะ...เขาคิด แต่ไม่ได้พูด
เธอพยักหน้าพลางกำร่มสีดำปลายแหลมไว้แน่นราวกับว่าจะใช้มันแทงทะลุหัวซอมบี้ที่โผล่ออกมาได้
กันสึเกะกระตุกยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆ เดินย่องตรงไปสำรวจห้องครัว ตู้เย็นตั้งอยู่คู่ตู้กับข้าว บนโต๊ะทำครัวมีจานใส่แอปเปิ้ลวางอยู่ ในอ่างล้างจานมีถ้วยสองสามใบที่มีคราบซอสมัสตาร์ด ไม่มีหน้าต่างเชื่อมห้องครัวกับด้านนอก แต่มีพัดลมดูดอากาศอยู่ติดผนังซึ่งไม่น่าจะมีซอมบี้ผ่านเข้ามาได้
เขาหันกลับไปทางซ้ายสำรวจรอยเลือดตรงบันไดอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟที่อยู่ติดกับกำแพงข้างประตูครัว แสงสว่างสีขาวจาก
หลอดแอลอีดีเปิดเผยให้เห็นคราบเลือดลากยาวเป็นทางตามขั้นบันไดขึ้นสู่ชั้นสอง กลิ่นของมันคาวฟุ้งและดูเป็นเลือดสดใหม่
กันสึเกะหันมาหามาริที่อยู่ทางซ้ายมืออีกครั้ง เขาชี้นิ้วเป็นสัญญาณว่าให้เธอรออยู่ตรงนี้ มาริพยักหน้าพร้อมกับกระชับร่มในมือแน่น
กันสึเกะยกมือขึ้นมาป้องหูเอียงคอฟังเสียงที่อยู่ด้านบน เขาได้ยินเสียงฟันขบเคี้ยวเนื้อดังแว่วมาจากชั้นสอง และนึกเห็นภาพบางอย่างกำลังกัดกินเนื้อของศพอยู่
เขาหันกลับมามองมาริอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเธอยังยืนอยู่ที่เดิม กันสึเกะจึงเริ่มก้าวขาขึ้นบันได ปลายสุดทางน่าจะเป็นห้องใหญ่ประตูของมันแง้มเปิดอยู่แต่ข้างในมืดสนิท
กันสึเกะพยายามควบคุมลมหายใจให้เบาลง เพราะยิ่งเขาก้าวขาขึ้นบันไดไปสูงเท่าไหร่ เสียงขบเคี้ยวเนื้อก็ยิ่งดังแจ่มชัดออกมาจากห้องนั้นชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น
เขาพยายามไม่เดินเหยียบเลือดที่นองบนพื้นกระเบื้อง โดยชิดหลังของตัวเองติดเข้ากับกำแพงฝั่งขวาพลางประทับปืนเอ็มโฟร์เล็งจุดสีแดงของมันขึ้นไปด้านบน
ประตูห้องน้ำชั้นสองตรงซ้ายมือปิดอยู่ ตะกร้าเสื้อผ้าล้มกระจายชุดชั้นในและยกทรงใช้แล้วเกลื่อนไปทั่วพื้นหน้าระเบียงห้องน้ำ กันสึเกะหันปืนไปยังห้องทางขวาอันเป็นที่มาของเสียง ตอนนี้เหลืออีกเพียงสี่ขั้นบันไดเท่านั้น
เขาหันกลับไปมองมาริอีกครั้ง หางตาข้างขวาของกันสึเกะกระตุก
"ระวัง!" มาริตะโกนขึ้นมาจากด้านล่าง เธอเห็นซอมบี้เด็กสาวผมยาวในชุดนอนลายคิตตี้สีชมพูคลานออกมาจากประตู
หัวใจของกันสึเกะกระตุกวาบ นิ้วของเขาลั่นไกปืนอย่างไม่ทันตั้งตัว
แรงถีบปืนทำให้เขาลื่นหงายหลัง กระสุนราวสิบกว่านัดที่เหลือในแมกกาซีนพุ่งขึ้นฟ้าไปอย่างไร้ทิศทาง
สองนัดทะลุร่างและเฉียดหัวไหล่ของซอมบี้เด็กสาวไป ส่วนอีกสิบกว่านัดที่เหลือพุ่งทะลุเพดานทำให้ฝุ่นฝ้าหล่นลงมา
มือซ้ายของกันสึเกะคว้าราวเหล็กไว้ได้ทัน ทำให้หัวของเขาไม่ฟาดพื้นแต่ก็ไม่ได้อยู่ในท่าที่สามารถยิงได้
"แฮร่..." ซอมบี้เด็กน้อยแยกเขี้ยวทักทาย เธอน่าจะอายุหกถึงเจ็ดขวบ ริมฝีปากน่ารักมีสีม่วงคล้ำเต็มไปด้วยเลือดไหลโหยดย้อยออกมากับน้ำลาย
ฟันของเธอน่าจะยังขึ้นไม่ครบ มีเศษเนื้อที่ดูเหมือนใบหูติดอยู่ตรงร่องฟันที่ยังไม่ได้งอกขึ้นมา
รอยยิ้มและแววตาของซอมบี้เด็กที่กำลังจะกระโดดเข้าไปกัดคอกันสึเกะ ทำให้มาริกรีดร้องราวกับว่าตลอดชีวิตของเธอไม่เคยเห็นอะไรสยองขนาดนี้มาก่อน
เธอขว้างร่มที่อยู่ในมือไปใส่มันทำให้ซอมบี้เด็กหันขวับมาหาเธอ มันแยกเขี้ยวคำรามและยกมือขึ้นมาทำท่ากรงเล็บ
"เปรี๊ยง ๆ " กระสุนนัดแรกพุ่งเข้าลำคอส่วนนัดที่สองเจาะตรงเข้าขมับขวา แม้จะอยู่ในท่านอน แต่ระยะไม่เกินห้าเมตรสำหรับปืนสั้นกันสึเกะไม่เคยพลาด
ไอ้หนุ่มขาเหล็กออกแรงดึงราวเหล็กยกตัวเองขึ้น สายตายังจ้องมองไปยังมือน้อยๆ ของซอมบี้เด็กที่ยังกระดิกอยู่
เขาเดินเข้าไปใช้ขาเหล็กกระทืบหัวของสาวน้อยแตกกระจุย ทำให้เศษสมองกระดูกติดหนังหัวพร้อมเส้นผมยุบลงแนบกับพื้นเหมือนลูกฟุตบอลหมดลมที่ถูกเหยียบแตกออกมาพร้อมกับน้ำเลือด
ลูกตาของเด็กน้อยหลุดพุ่งออกมาจากเบ้า มันกลิ้งลงมาตกตรงหน้ามาริทำให้เธอกลัวจนแทบฉี่ราด
กันสึเกะหอบหายใจขณะเปลี่ยนแมกกาซีนปืนเอ็มโฟร์อย่างคล่องแคล่ว เขายกแขนขึ้นมาปาดเหงื่อบนใบหน้าที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของเด็กน้อย ก่อนจะใช้ขาเหล็กถีบประตูเข้าไปยังห้องที่อยู่บนชั้นสอง
เขายิงซ้ำไปที่หัวของศพผู้หญิงที่นอนคว่ำหน้าอยู่ ร่างนั้นกระตุกครู่หนึ่งก่อนแน่นิ่งไป ซึ่งเขาเดาว่าเธอน่าจะเป็นแม่ของเด็ก เนื้อตรงลำคอของเธอบางส่วนและใบหูข้างซ้ายหายไป ซึ่งกันสึเกะไม่สงสัยเลยว่ามันหายไปไหน
"เป็นอะไรมั้ย?" เขาเดินกลับลงมาหามาริที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ปลายด้านล่างของบันได แววตาของเธอจับจ้องไปที่ลูกตาของเด็กน้อยราวกับว่ามันกำลังจะกระโดดเข้าไปกัดคอเธอ
เธอสะดุ้งเมื่อเห็นกันสึเกะใช้เท้าบดขยี้ดวงตาลูกนั้น
"ไม่เป็นอะไรแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว" เขาคว้าตัวเธอที่สั่นเหมือนลูกนก
ตกน้ำเข้ามากอด พลางลูบหลังเธออย่างอ่อนโยน ลมหายใจอันอบอุ่นของชายแปลกหน้าที่กำลังจูบหัวเธอทำให้มือที่เกร็งแน่นของมาริผ่อนคลาย เธอกระตุกตัวเข้าไปกอดร่างของกันสึเกะแน่นเหมือนตุ๊กแกเกาะผนัง
"ไม่เป็นไร มันจบแล้ว..มันจบแล้ว.." เสียงกระซิบข้างหูของเขาทำให้เธอขนลุก และเสียววาบไปทั่วแผ่นหลัง
"ตึง.." มีบางอย่างกระแทกประตูห้องน้ำที่อยู่บนชั้นสอง เสียงของมันทำให้ทั้งเขาและเธอสะดุ้ง
...ชู่.. กันสึเกะยกมือขึ้นมาจุ๊ที่ริมฝีปาก เขากระชับปืนเอ็มโฟร์ในมือแน่นก่อนจะค่อยๆ ย่องขึ้นไปยังห้องน้ำบนชั้นสอง
เขาเล็งปืนไปที่ประตูพลาสติกที่แง้มเปิดออกเล็กน้อยและเห็นบางอย่างขยับเคลื่อนไหวอยู่ด้านใน
____


## 1. 10   เจ้าของบ้าน

มอลลี่ รู้สึกว่าน้องสาวของเธอมีอาการแปลกๆ หลังจากที่โดนแมวของคุณลีโมกัด เธอมีไข้ขึ้นสูงชักกระตุกเกร็งก่อนจะเริ่มทำร้ายแม่ของตัวเอง เริ่มจากการข่วน จากนั้นก็เริ่มงับและกัด มอลลี่วิ่งขึ้นไปหลบบนห้องน้ำชั้นสอง ขณะที่แม่ของเธอกำลังกรีดร้องอย่างทรมานเพราะคมเขี้ยวฟันน้ำนมของลูกสาวคนเล็กที่ฝังเข้าไปในลำคอของเธอ
จากข่าวสารทางโซเชียล เธอพอจะสรุปสถานการณ์ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่มอลลี่ก็พยายามกล่อมตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป เธอภาวนาให้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นเป็นภาพหลอนจากการเมายา แต่ลึกๆ แล้วมอลลี่รู้ว่ามันไม่ใช่ เธอเลิกยา
นรกนั่นมาได้เกือบหนึ่งปีแล้ว และสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นคือเรื่องจริง
“มอลลี่ ช่วยด้วย..” เสียงกรีดร้องของหญิงสาวผู้เลี้ยงเธอมาดังก้องอยู่ในหัวเหมือนตราบาปที่ประทับรอยไว้กลางใจ น้ำเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมานชวนให้รู้สึกสยดสยอง มันทำให้เธอรู้สึกเป็นคนบาปที่กำลังถูกลากตัวลงไปในนรก
ที่ขอบอ่างล้างหน้าลายหินอ่อนสีดำมีหลอดครีมทาผิว โลชั่น และแปรงสีฟันวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ หนึ่งในนั้นคือขวดยากล่อมประสาทของแม่ที่วางอยู่
ไม่รู้ว่านานเท่าใดที่ความคิดของมอลลี่เห็นภาพตัวเองกรอกยาทั้งหมดนั้นเข้าปากพร้อมกับน้ำยาล้างห้องน้ำ
มันฉายภาพวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของเธอจนกระทั่งเสียงปืนสองนัดทำให้เธอสะดุ้งและดึงสติกลับคืนมา
“ปังๆ” เธอเกร็งมือสองข้างขึ้นมาครอบใบหู
…มีคนบุกรุกเข้ามาในบ้าน... นัยน์ตาของเธอเบิกโพลง เสียงหัวใจเต้นโครมครามเหมือนจะกระเด็นออกจากอก เธอยกมือขึ้นมาครอบปากและจมูกเพื่อไม่ให้เสียงหายใจที่ดังสะท้านจากความหวาดกลัวเล็ดลอดออกไปด้านนอก
…พวกมันมีปืน… เธอคิดถึงโจรที่ออกปล้นตามบ้านอย่างเหี้ยมโหด
…อะไรกัน เสียงผู้หญิงอย่างนั้นเหรอ… มอลลี่ขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินเสียงคุยกันของคนข้างนอกเล็ดลอดเข้ามาในห้องน้ำ
เธอค่อยๆ ผ่อนลมหายใจลงอย่างโล่งอก อย่างน้อยถ้ามีผู้หญิงอยู่ด้านนอกก็แสดงว่าโจรที่อยู่ตรงนั้นไม่ใช่พวกอามูน
มอลลี่นั่งรออยู่บนชักโครกจนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงอะไรเล็ดรอดเข้ามา เธอคิดว่าพวกเขาคงออกไปแล้วจึงตัดสินใจลุกขึ้น
อาการวิงเวียนทำให้เธอเซล้มกระแทกกับประตูห้องน้ำ โชคดีที่มันเป็นประตูพลาสติก เธอจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ
“บ้าฉิบ” เธอยกมือขึ้นมาลูบไหล่ของตัวเอง เสียงในบ้านเงียบลงอย่างรวดเร็ว ไม่มีเสียงกรีดร้อง และไม่มีเสียงเคี้ยวกินเนื้อที่ดังแผ่วเหมือนแมลงที่กำลังไต่อยู่ในหู มีเพียงเสียงฝีเท้าที่กำลังดังสะท้อนจากบันไดขึ้นมาเรื่อยๆ บรรยากาศแห่งความอึดอัด ความเงียบอันน่าขนลุกที่บาดลึกเข้าไปในหัวใจทำให้มอลลี่รู้สึกเย็นเยียบไปทั่วทั้งตัว
..เขาอาจฆ่าเธอ..หรืออาจทำอะไรมากกว่านั้น.. ความคิดนี้ทำให้มอลลี่ตัวสั่น บางทีทุกอย่างที่กดดันเธออยู่อาจจบลงในวันนี้
…แต่เขามากับผู้หญิง... มอลลี่คิด เธอกลั้นหายใจพยายามบังคับหัวที่สั่นเทาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองช่องประตูที่แง้มเปิดออกเพราะแรงกระแทก
มอลลี่เห็นชายคนนั้นเล็งปืนมาที่เธอ แววตาของเขาดูเป็นมิตรมากกว่าที่เธอคิด
เธอนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดบังคับมือที่สั่นเทาจับไปที่ลูกบิดประตู
____


## 1.11  เสียงปืน

"อย่ายิง!" หญิงสาวผมบลอนด์ยาวร่างบอบบางในชุดนอนเปิดประตูห้องน้ำออกมา
เธอยกมือขึ้นทันที ที่เห็นว่าปลายกระบอกปืนของกันสึเกะเล็งตรงมาที่หน้า
ดูจากความสูงรูปร่างและหน้าอกอันอวบอิ่มที่ไม่ได้ใส่ยกทรงใต้ชุดนอนบางเบาลายลูกเป็ดสีเหลือง กันสึเกะอนุมานได้ว่าสาววัยรุ่นคนนี้น่าจะอายุราวยี่สิบห้า เธอน่าจะเป็นพี่สาวของซอมบี้เด็กที่เขาเพิ่งฆ่าไป
“เธอถูกกัดหรือเปล่า” เขาถามโดยที่ยังเล็งปืนไปที่หน้าของเธอ
"กรี๊ด...แกทำอะไรกับน้องสาวชั้น!" เธอกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นสภาพศพน้องสาวตัวเองตรงบันได ก่อนจะเป็นลมล้มลง
กันสึเกะคว้าร่างของเธอไว้ได้ทันก่อนที่หัวจะกระแทกพื้น เขาหันไปมองมาริที่เดินขึ้นมายืนอยู่ข้างหลัง และรู้สึกดีใจที่เธอเลิกกลัวศพซอมบี้เด็กแล้ว
"เธอเป็นอะไรมั้ย" มาริถามอย่างเป็นห่วง
กันสึเกะสำรวจลำคอของสาวแปลกหน้า เขาถลกชายเสื้อของเธอขึ้น
"คุณจะทำอะไรหนะ" มาริตาเบิกโพลงเมื่อเห็นว่ากันสึเกะกำลังถอด
เสื้อผ้าของสาวผมบลอนด์ออก จนเผยให้เห็นหน้าอกอันเต่งตึงที่มีเม็ดสีกุหลาบเล็กๆ น่ารัก
"ก็แค่อยากดูให้แน่ใจว่าเธอไม่มีรอยกัด" กันสึเกะพยายามไม่คิดเรื่อง
ลามก ขณะเลื่อนสายตาสำรวจไปบนร่างเปลือยเปล่าของสาวเจ้าของบ้าน
"เราจะทำยังไงกับเธอดี" มาริกวาดสายตามองไปรอบๆ
"คงจะทำอะไรไม่ได้มากจนกว่าเธอจะฟื้น" เขาตอบและลากร่างสาว
ผมบลอนด์ที่หมดสติไปใส่กุญแจมือไขว้หลังไว้กับราวบันได ก่อนจะลุกขึ้นไปสำรวจห้องทุกห้องบนชั้นสองอย่างละเอียด
“ในนี้น่าจะไม่มีซอมบี้เหลืออยู่แล้ว” กันสึเกะพูดพลางนั่งลงเหยียดขาข้างๆ มาริอย่างผ่อนคลาย เขาหันไปยิ้มให้เธอที่กำลังก้มหน้าเงียบเหมือนคิดอะไรอยู่
“คุณทำแบบนั้นได้ยังไง” มาริจ้องมองคราบเลือดและเศษสมองที่
ติดอยู่บนชายเสื้อของตัวเอง มันทำให้เธอนึกถึงพ่อ
“ทะๆ ที่ต่อสู้กับพวกมันโดยไม่กลัว” ภาพการกรีดร้องอย่างทรมานของพ่อทำมาริรู้สึกจุกที่ลำคอ การนึกว่าตัวเองไม่สามารถช่วยพ่อจากซอมบี้พวกนั้นได้ทำให้มาริรู้สึกเศร้า ดวงตาของเธอแดงก่ำและมีน้ำตาไหลออกมา
“พ่อพยายามปกป้องฉัน ตะตะแต่ฉะๆ ฉันไม่สามารถช่วยเขาได้” เธอซุกใบหน้าเข้าไปร้องไห้แนบอกกันสึเกะที่ยื่นท่อนแขนเข้ามาโอบกอดเธอไว้ด้วยความอ่อนโยน
“เธอทำดีที่สุดแล้ว” เขากระซิบที่ข้างหูของเธอ สายตาหรี่มองลงไปยังชั้นล่างพลางกระชับปืนในมือเตรียมพร้อมไว้เผื่อมีอะไรบุกขึ้นมา
“อดทนไว้ มีชีวิตต่อไปเพื่อเขา” เสียงกระซิบอันมั่นคงจากลมหายใจอันอบอุ่น และมือที่ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนของเขาทำให้สาวน้อยมาริพยักหน้า
“ฉันจะเป็นคนดูแลเธอเอง”
“คุณสัญญานะ”
“ฉันสัญญา” กันสึเกะก้มลงไปจูบที่หัวของเธอ
มาริเอนตัวขึ้นมาใช้มือปาดน้ำตา เธอหันไปมองสาวเจ้าของบ้านที่นอนหมดสติอยู่ ก่อนจะหันมามองกันสึเกะด้วยแววตาสับสน
"เธอควรจะ..." กันสึเกะตั้งใจจะบอกให้มาริไปอาบน้ำล้างตัว
“เอี๊ยดดด…ปังๆๆๆๆ” เสียงยางล้อรถบดถนนและเสียงปืนที่ดังมาจากหน้าบ้านทำให้กันสึเกะกดหัวมาริให้ก้มต่ำ
เขาจับปืนที่ว่างอยู่บนพื้นขึ้นมาเตรียมพร้อม และย่องเข้าไปในห้องที่มีศพผู้หญิงนอนคว่ำหน้าอยู่ โดยระวังไม่ให้ข้ามหรือเหยียบศพของเธอ
แสงจากไฟส่องทางด้านนอกสาดกระทบม่านหน้าต่าง ก่อเกิดเป็นเงาตะคุ่มที่พาดผ่านพื้นและผนังอย่างไม่เป็นจังหวะ
กันสึเกะสูดหายใจลึกก่อนจะแนบตัวชิดผนัง เสียงปืนกลหนักติดรถยนต์จากภายนอกดังขึ้นเป็นระลอก คล้ายเสียงฟ้าผ่าที่สะท้อนก้องในเมืองที่กำลังเกิดสงคราม มันทำให้เขานึกถึงการปะทะครั้งสุดท้ายกับพวกกบฏจนต้องเสียขาข้างขวาไป
เขากำหนดลมหายใจพยายามสลัดภาพแรงระเบิดจากเครื่องยิงจรวดที่ฉีกกระชากขาขวาเขาออกจากร่าง
..แม่งเอ๊ย.. กันสึเกะกลั้นหายใจก่อนจะค่อย ๆ ยื่นศีรษะออกไปมองผ่านช่องว่างระหว่างม่านหน้าต่างข้างที่แนบชิดกำแพง


## 1.12  ยักษ์สีม่วง

ในเงามืดที่ทอดตัวไปตามถนน เขาเห็นชายร่างใหญ่ผิวดำในเงาตะคุ่ม
มือของชายคนนั้นสั่นส่ายไปมาอย่างหวาดกลัว “ปังๆ ปังๆ”เปลวไฟจากปลายกระบอกปืนวูบวาบสะท้อนเงาร่างของสิ่งมีชีวิตร่างใหญ่ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้เขาเรื่อย ๆ เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทำให้กันสึเกะรู้ว่ามันไม่ได้หยุดเดินเลย
เขาพยายามเพ่งสายตาเข้าไปในความมืด หัวใจเต้นระรัว เหงื่อจากมือที่ไหลออกมาทำให้ต้องขยับมือจับปืนให้กระชับขึ้น
“พระเจ้าช่วย..” แสงจากภายนอกสะท้อนให้เห็นหยาดเหงื่อที่ไหลผ่านข้างแก้มของเขาลงมาที่ปลายคาง นัยน์ตาของเขาเบิกโพลงเมื่อเห็นสิ่งนั้นโผล่ออกมาจากมุมมืด
ร่างของมันใหญ่โตเหมือนนักมวยปล้ำกล้ามงามหัวล้าน ความสูงที่น่าจะเกินสองเมตรทำให้ชายผิวดำที่อยู่ตรงหน้าของมันกลายเป็นคนแคระ และเมื่อรู้ว่ากระสุนปืนพกทำอะไรมันไม่ได้ชายผิวดำก็หันหลังและเริ่มวิ่ง
มันเดินตามเขาไปอย่างไม่รีบร้อนราวกับว่าชายคนนั้นเป็นลูกไก่ที่อยู่ในกำมือ ซึ่งภาพที่เห็นต่อมาก็ทำให้กันสึเกะขนลุกไปทั้งตัว ซอมบี้สามตัวที่อยู่แถวนั้นวิ่งกรูกันเข้ามาจับร่างชายผิวดำคนนั้นไว้
..จับ...แต่ไม่กัดเหรอ..กันสึเกะแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ซอมบี้สามตัวนั้นอยู่ดีๆ ก็ดูเหมือนจะฟังคำสั่งของสิ่งมีชีวิตร่างสูงที่กำลังเดินเข้าไปหาชายผิวดำคนนั้น
แสงไฟสีเหลืองอ่อนส่องสะท้อนผิวสีม่วงของมันเปล่งประกาย มันมีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ไม่ใส่เสื้อผ้า สีผิวม่วงเข้มและเต็มไปด้วยเส้นเลือดรูปร่างประหลาดเหมือนไม่มีหนังหุ้มเนื้อ
ซอมบี้สามตัวปล่อยมือจากชายผิวดำเมื่อเจ้ายักษ์ม่วงเดินมาถึง มันบีบคอ ยกร่างของชายผู้โชคร้ายลอยขึ้นจากพื้น
กันสึเกะเห็นชายผิวดำพยายามหนีบคอขัดขืน เขาใช้มือข้างหนึ่งบีบข้อมือของเจ้ายักษ์ม่วงไว้ ก่อนจะล้วงมืออีกข้างหยิบปืนลูกซองสั้นที่อยู่ด้านหลัง
“ตูม..” กระสุนลูกโดดพุ่งทะลุดวงตาข้างขวาของเจ้ายักษ์ม่วงออกไปพร้อมกับเศษเนื้อราวหนึ่งกำมือที่แตกกระจุย
กันสึเกะผงะถอยหลังเมื่อเขาเห็นว่ามีบางอย่างที่มีลักษณะคล้ายหนอน ออกมาจากแผลเหวอะหวะของเจ้ายักษ์นั่น
ไม่นานใบหน้าของมันก็กลับมามีสภาพดังเดิมเหมือนย้อนเวลาไปตอนก่อนที่จะถูกยิง
ชายผิวดำดิ้นกระแด่วเหมือนคนที่ถูกแขวนคอ เขาอ้าปากกว้างเพราะกำลังจะขาดอากาศหายใจตาย
เจ้ายักษ์ม่วงดึงร่างที่อ้าปากนั้นเข้ามาหาปากของมันเหมือนจะจูบแต่ไม่ใช่ กันสึเกะแน่ใจว่ามีบางอย่างวิ่งเข้าไปในปากของชายผิวดำคนนั้น ก่อนที่มันจะปล่อยร่างเขาลงไปนอนกับพื้น
ไอ้หนุ่มขาเหล็กตัวแข็งทื่อ เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
“เกิดอะไรขึ้น” เสียงกระซิบของมาริที่ยืนเกาะขอบประตูห้องอยู่ ทำให้กันสึเกะยกมือขึ้นมาห้ามให้เธอหยุดอยู่ตรงนั้น โดยไม่หันไปมอง
ชายผิวดำดิ้นเหมือนปลาช่อนถูกทุบหัว เขาอาเจียนเอาเลือดออกมาจนนองพื้น พร้อมกับส่งเสียงครวญครางดังลั่นแต่ไม่มีซอมบี้ตัวไหนที่อยู่แถวนั้นสนใจเขาเลย
“ฉิบ..” กันสึเกะรีบหมุนตัวเข้ามาหลบเมื่อรู้สึกว่าเจ้ายักษ์ม่วงกำลังหันมาทางเขา
สีหน้าซีดเผือดที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อของกันสึเกะทำให้มาริรู้สึกหวาดกลัว ลำคอตีบตันจนพูดอะไรไม่ออก
“ชู่...” เขาหายใจหอบตอนที่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปาก เมื่อสังเกตเห็นว่าสีหน้าของมาริกำลังจะพูดอะไรออกมา
แววตาของมาริเบิกโพลงเธอกลืนน้ำลายลงลำคออึกหนึ่งก่อนจะพยักหน้า
...เราอาจคิดไปเองว่ามันหันมา... กันสึเกะคิดพลางกำหนดลมหายใจให้สงบลง ก่อนจะสอดนิ้วมือไปแง้มผ้าม่านอย่างระมัดระวัง
บนถนนว่างเปล่า มีเพียงร่างของชายผิวดำในชุดแจ็กเกตสีน้ำตาลสวมทับกางเกงยีนส์นอนแน่นิ่ง ไม่มีวี่แววของเจ้ายักษ์ม่วง และไม่มีซอมบี้ตัวไหนที่อยู่ตรงนั้นเข้ามาหาร่างของชายผิวดำเลย
กันสึเกะก้มลงมองดูปืนเอ็มโฟร์ในมือของตัวเอง หลังจากเห็นว่ากระสุนลูกโดดระยะเผาขนจากลูกซองสั้น ไม่สามารถระเบิดหัวเจ้ายักษ์นั่นให้ตายได้ เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ากระสุนแบบปกติธรรมดาในปืนของเขาจะทำอะไรมันได้หรือเปล่า
“นี่พวกคุณ คิดจะล่ามฉันไว้แบบนี้ทั้งคืนเลยเหรอ” เสียงของสาวผม
บลอนด์ทำให้มาริในชุดนักเรียนญี่ปุ่นเวอร์ชั่นขัดใจครูปกครองหันไปมอง
กันสึเกะรีบสาวเท้าก้าวเดินออกไป ครั้งนี้เขาไม่สนว่าจะเหยียบหรือจะข้ามศพสาวที่นอนคว่ำหน้าอยู่
“เงียบ!..มีบางอย่างอยู่ข้างนอกนั่น” เขากระซิบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
มอลลี่อยากจะพูดสวนคืนว่า ฉันรู้น่าว่ามีพวกซอมบี้อยู่เต็มไปหมด แต่สีหน้าอันซีดเผือดและเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อของกันสึเกะก็มากพอจะทำให้เธอหุบปาก
…ถ้าชายคนนี้สามารถฆ่าซอมบี้ได้ เขาคงไม่รู้สึกกลัวและเสียขวัญขนาดนี้ เพียงแค่เห็นว่ามีซอมบี้โง่ๆ เดินอยู่บนถนน.... มอลลี่คิด
“โครม………” บางอย่างกระแทกประตูม้วนเหล็กที่อยู่ด้านล่างดังสนั่น
มาริที่ร่างสั่นเทาวิ่งเข้ามาเกาะหลังกันสึเกะแน่นเหมือนลูกแมว
กันสึเกะยกพันท้ายปืนขึ้นประทับบ่า พร้อมเล็งเป้าเรดดอทสีแดงจ่อไปที่ประตูกระจกด้านล่างที่เปิดอ้าไว้
บรรยากาศในห้องเงียบสงัด จนกันสึเกะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง
เขาไม่นึกเสียดายชีวิตเลยสักนิดหากมันจะช่วยให้สองสาวที่อยู่ด้านหลังรอดไปได้
“ไอ้สารเลวแกฆ่าเพื่อนช้านนน....” เสียงตะโกนของชายคนหนึ่งดังมาพร้อมกับเสียงรถและปืนกลจากฝั่งขวาของถนนหน้าตึก
“ปัง ๆๆๆๆๆๆ..” ห่ากระสุนบางส่วนพุ่งทะลุผ่านประตูม้วนเหล็กเข้ามากระทบกับสิ่งของที่อยู่ชั้นล่างเกิดเป็นประกายไฟแตกกระจุย
กันสึเกะและมาริหมอบลงแทบจะทันที ส่วนมอลลี่ที่ถูกมัดอยู่ก็กรีดร้องดังลั่น
“โครก..” เสียงคำรามอันน่าสยดสยองของบางสิ่งที่อยู่หน้าประตูม้วน ทำให้มอลลี่กลั้นฉี่ไว้ไม่อยู่
“ตึง...ตึง...ตึง..” ฝีเท้าอันหนาหนักวิ่งเหยียบพื้นถนนตามเสียงของรถไป
เสียงปืนและรถค่อยๆ ดังห่างออกไปจากตึกที่พวกเขาอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งความเงียบกลับเข้ามาอีกครั้ง
กันสึเกะที่หมอบอยู่เริ่มขยับตัว เขาเห็นมาริใช้มือปิดหูก้มหมอบอยู่ด้านข้าง ถัดไปเป็นสาวผมบลอนด์ที่กำลังบิดตัวร้องไห้
“มันไปแล้ว” เขาส่งเสียงกระซิบพลางยื่นมือไปแตะไหล่มาริ ทำให้เธอลืมตาขึ้น ก่อนจะขยับตัวเข้าไปหาสาวผมบลอนด์เจ้าของบ้านและวางปืนลง
“ขอโทษด้วยที่ต้องทำกับเธอแบบนี้” เขากระซิบขณะไขกุญแจมือให้เธออย่างรวดเร็ว พลางหรี่ตาลงไปมองน้ำฉี่สีเหลืองอ่อนที่เจิงนองอยู่บนพื้น กระเบื้อง โดยพยายามไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เพื่อรักษาขวัญกำลังใจของเธอ กลิ่นฉี่ของเธอฉุนแต่ก็ไม่ฉุนมากจนแสบจมูก
“หมอบต่ำๆ ไว้” เขากระซิบบอกเธอที่กำลังสั่นกลัวให้ก้มต่ำลง ก่อนจะเคลื่อนที่ลงไปยังชั้นล่างอย่างรวดเร็ว
กันสึเกะเคลื่อนไหวเงียบเฉียบในความมืด กระสุนที่พุ่งเข้ามาทำให้หลอดไฟด้านล่างแตก เขาส่องไฟฉายจากปลายกระบอกปืนผ่านรอยกระสุนบนกำแพงและเศษซากหลอดไฟที่กระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ไปยังประตูม้วนเหล็กที่เต็มไปด้วยรูกระสุน สภาพที่ยังมั่นคงแข็งแรงทำให้เขาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะเดินขึ้นไปหาสาวๆ หมอบหลบอยู่ด้านบน


## 1.13  สามผู้รอดชีวิต

“ขะ..คุณ เป็นใคร” เสียงของมอลลี่สั่น เธอจ้องมองกันสึเกะราวกับว่าเขาคือสิ่งมีชีวิตที่มาจากต่างโลก
“ฉันชื่อกันสึเกะ ส่วนนั่นมาริ พวกเราคิดว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่” กันสึเกะพยายามไม่พูดเสียงดัง แต่ก็ไม่ถึงขั้นกระซิบ
มอลลี่เลื่อนสายตามองสำรวจกันสึเกะ ก่อนจะหันไปมองมาริที่อยู่ข้างๆ
“ฉันชื่อมอลลี่” เธอเอนตัวขึ้นมาใช้มือปาดน้ำตา
“คุณช่วย-” สภาพศพอันน่าสยดสยองของน้องสาวที่อยู่ตรงบันไดทำให้เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
“เดี๋ยวผมจัดการให้” กันสึเกะเข้าใจว่าเธอต้องการอะไร เขาดึงเสื้อคลุมอาบน้ำสีน้ำตาลเข้มจากตะกร้าผ้าพลาสติกที่ล้มตะแคงอยู่ เดินเอามันไปคลุมศพของน้องสาวเธอไว้ ก่อนจะทำแบบเดียวกันกับศพแม่ของเธอที่อยู่ในห้องด้วยผ้าห่ม
มอลลี่ใช้ผ้าที่หล่นอยู่ตามพื้นมาซับฉี่ของเธอ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ กันสึเกะได้ยินเสียงเธอเปิดฝักบัวเพื่อล้างตัว
“ลงไปข้างล่างกันเถอะ” เขาหันไปคุยกับมาริ ความเครียดและเหนื่อยทำให้ไอ้หนุ่มขาเหล็กอยากกินอะไรหวานๆ
“เธอพยักหน้า”
ทั้งสองย้ายลงมานั่งที่โต๊ะอาหารในห้องครัวซึ่งหลอดไฟบนเพดานตรงนี้รอดจากห่ากระสุนปืนได้ราวปาฏิหาริย์ มีซองขนมและขวดน้ำผลไม้เปล่าจากกระเป๋าของกันสึเกะวางอยู่เต็มโต๊ะ
ไม่นานนักมอลลี่ที่อาบน้ำเสร็จแล้วก็เดินลงมาสมทบกับทั้งสอง
มอลลี่บอกว่าเธออาศัยอยู่บ้านหลังนี้กับแม่และน้องสาว พ่อของเธอตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อน กันสึเกะแนะนำตัวว่าเขามาจากโลกมันทำให้แววตาของสาวๆ ทั้งสองคนเปล่งประกาย
“คุณมาจากโลกจริงๆ เหรอ พาเราหนีไปอยู่ที่นั่นได้มั้ย” มาริพูดพลางยื่นมือนุ่มๆ มาเกาะท่อนแขนของกันสึเกะที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ถ้าทำได้ฉันจะทำ แต่ฟังนะ”
กันสึเกะเสนอแผนการเดินทางไปยังที่หลบภัย แต่มาริบอกว่าเธอและพ่อเพิ่งมาจากที่นั่น พวกติดเชื้อที่หลุดเข้าไปไล่กัดกินคนที่อยู่ในนั้นหมดแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องไปดาวดวงอื่น” มอลลี่ที่นั่งอยู่ข้างซ้ายของมาริเสนอ
“พวกดวงดาวปลายทางคงปิดการเชื่อมต่อไปแล้ว” กันสึเกะส่ายหัวอย่างสิ้นหวัง
“เราทุกคนติดอยู่ที่ดาวดวงนี้” กันสึเกะเปรี้ยวปากอยากดื่มเบียร์ เขามักจะเป็นแบบนี้เวลาเครียดหรือกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก
“ฉันอยากอาบน้ำ” มาริที่นั่งตรงข้ามกับกันสึเกะพูด คราบเลือดและเศษสมองที่ติดอยู่ตามเสื้อของเธอเริ่มส่งกลิ่นเหม็น
“คุณพอจะมีชุดให้ฉันเปลี่ยนรึเปล่าคะมอลลี่”
“มีสิ เดี๋ยวฉันไปเอามาให้” มอลลี่ลุกจากเก้าอี้เดินขึ้นไปยังชั้นสอง โดยที่ไม่พยายามมองไปที่ศพน้องสาวของเธอที่นอนจมกองเลือดอยู่ใต้เสื้อคลุม
“คุณกันสึเกะ คุณเองก็ควรอาบน้ำนะ เพราะฉันรู้สึกว่าตอนนี้ตัวคุณเหม็นมาก”
กันสึเกะหันไปยิ้มให้เธอ ....แววตาที่พยายามแสร้งทำเป็นว่าเข้มแข็งของมาริทำให้เขานึกถึงตัวเองตอนที่สูญเสียแม่... ซึ่งตอนนั้นเขาเองก็อยากร้องไห้ แต่ก็กลั้นไว้ไม่ให้น้ำตาไหลออกมา...
“ฉันอยากได้เบียร์เย็นๆ มากกว่า” น้ำเสียง และรอยยิ้มบนใบหน้า
ของกันสึเกะทำให้เธอรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัว
“เธอเข้มแข็งมากกว่าที่ตัวเองคิดนะ มาริ”
แววตาที่เขามองมา ไม่มีอาจมีคำพูดใดอธิบายได้ ความเศร้าอย่างอบอุ่นที่สะท้อนออกมาจากประกายตาของเขา ทำให้เธอรู้สึกไม่โดดเดี่ยว ที่จะต้องทนอยู่กับความเจ็บปวดบนโลกใบนี้
“ขอบคุณค่ะ”
…คุณกันสึเกะน่ารักมากเลย… เธออยากจะพูดแบบนั้น แต่ก็เพียงทำได้แค่ส่งยิ้ม ซึ่งงดงามประดุจดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิไปแทน
“มันอาจดูเก่าไปหน่อย แต่ฉันคิดว่าเธอน่าจะใส่ได้” มอลลี่ยื่นเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ให้กับมาริ
“ได้ยินว่าคุณอยากได้เบียร์เย็นๆ” เธอพูดพลางเดินไปเปิดตู้เย็นที่อยู่ข้างเคาน์เตอร์ทำกับข้าวและยกเบียร์กระป๋องที่อยู่ในแพคออกมา
“ขอบคุณพระเจ้า” กันสึเกะมองเบียร์สี่กระป๋องราวกับได้รับพรจากสวรรค์
สีเขียวเข้มและรูปดาวสีแดงบนกระป๋องของมันดูเหมือนผลไม้ทิพย์เย็นฉ่ำกลางทะเลทราย
“พวกคุณสองคนเป็นแฟนกันเหรอ” มอลลี่ถามเมื่อเห็นว่ามาริเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว
“ทำไมคุณถามแบบนั้น” กันสึเกะขมวดคิ้ว
“แววตาที่เธอมองคุณเหมือนแววตาของคนรัก”
“เราพึ่งเจอกัน” กันสึเกะยิ้มที่มุมปาก เขายกเบียร์เย็นๆ ขึ้นมาจิบและรู้สึกภูมิใจในตัวเองนิดหน่อย ที่คนหน้าตาธรรมดาอย่างเขาสามารถทำให้เด็กมัธยมปลายหลงรักได้
“ผมช่วยเธอไว้ และพาหนีมาหลบอยู่ที่นี่” เขาหันไปยังประตูม้วนเหล็กที่เต็มไปด้วยรูกระสุน ลำแสงจากหลอดไฟข้างทางด้านนอกส่องทะลุเข้ามาเป็นเส้นกลมๆ มีเสียงฝีเท้าและเสียงหายใจครืดคราดของพวกซอมบี้ดังเข้ามาจากด้านนอก
“บ้านของคุณอาจช่วยให้เราปลอดภัยได้สักพัก” กันสึเกะพูด เขาเริ่มคิดถึงกระสุนเจาะเกราะและโทรศัพท์ของจอนวิคที่เขาหยิบติดมือมา เขาล้วงมือคลำหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหันไปหามอลลี่ที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ
“คุณพอจะมีสายชาร์จโทรศัพท์รุ่นนี้รึเปล่า”
“เรียกฉันว่ามอลลี่เถอะ” เธอยิ้มให้เขาก่อนจะเดินเข้าไปหาสายชาร์จที่วางอยู่หลังตู้เย็น
“ขอบใจมากมอลลี่” กันสึเกะยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะรับสายชาร์จมาจากมือของเธอ
“พรุ่งนี้เราจะยังมีชีวิตอยู่มั้ย” มอลลี่เดินไปทิ้งก้นลงนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่หัวโต๊ะ เธอหรี่สายตามองกระป๋องเบียร์สีแดงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมันขึ้นมาดื่ม
“ฉันไม่รู้ แต่เราต้องทำอะไรสักอย่าง” เสียงอาบน้ำของมาริทำให้เขาหรี่สายตาขึ้นไปมองห้องน้ำบนชั้นสอง
“คืนนี้พวกเธอควรนอนให้เพียงพอ และควรใส่ชุดที่พร้อมจะเดินทางไกลหรือเดินป่าอยู่ตลอดเวลา” กันสึเกะหรี่สายตามองชุดของมอลลี่ที่เหมาะกับการใส่นอนมากกว่าใส่ลงไปฝึกภาคสนาม
“ทำไม” มอลลี่ขมวดคิ้ว ใส่ชุดแบบนั้นจะไปนอนหลับได้ไงเธอคิด
“เราไม่รู้ว่าจะมีตัวอะไรบุกเข้ามาอีกรึเปล่า ไอ้ตัวสีม่วงที่ทุบประตูอาจกลับมาได้ทุกเมื่อ” กันสึเกะพูดพร้อมกับชี้ปืนไปที่ประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยรอยกระสุน
“ฉันจะเป็นคนเฝ้ายามให้พวกเธอเอง แต่ก็อยากให้พวกเธอสองคนพร้อมสำหรับการวิ่งหนี”
“เข้าใจแล้ว” มอลลี่ก้มหน้ามองโต๊ะ
“แต่ฉันไม่อยากเห็นพวกเธออยู่ตรงนั้นอีก” เธอก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะและเริ่มร้องไห้เมื่อนึกถึงศพของน้องสาวและแม่ที่นอนตายอยู่ตรงบันไดและในห้อง
“เดี๋ยวฉันจัดการให้ ไม่เป็นไรนะ” กันสึเกะเดินมาลูบหัวเธอจากทางด้านหลัง ความรู้สึกอบอุ่นจากมือที่อ่อนโยนของเขาทำให้มอลลี่เอนตัวขึ้นมา
กอดและซบหน้าของเธอไปที่ท้องของเขา
“ฮือ…ฮื้ออ…” เสียงสะอึกสะอื้นและร่างที่สั่นเทาของเธอทำให้กันสึเกะรู้สึกสะเทือนใจ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เขาลูบหัวและก้มลงไปจูบกลางกระหม่อมของเธออย่างอ่อนโยน
“ไม่เป็นไรนะ” เขากระซิบที่ข้างหู ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่นแต่หนักแน่น
“ชีวิตเราต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้เข้าสักวัน และถ้าเธอผ่านมันไปได้ เธอจะเข้าใจชีวิตมากขึ้น”
คำพูดของเขาทำให้มอลลี่พยักหน้า
“ขอบใจนายมาก” เธอยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อยู่ชั้นสอง
____


## 1.14 ความรักในห้องครัว NC 

พวกเขา ใช้ห้องครัวเป็นที่นอน ด้วยเหตุผลที่ว่ามันไม่มีซากศพและคราบเลือด
“คุณกันสึเกะ” เสียงเรียกของมาริที่นอนอยู่ข้างขวาทำให้กันสึเกะที่กำลังจะเคลิ้มหลับบนพื้นห้องครัวสะดุ้ง
“มีอะไรเหรอมาริ” กันสึเกะเอนตัวขึ้นมาใช้มือนวดต้นคอของตัวเอง
เขาหันไปมองมอลลี่ที่นอนหลับสนิทบนกองผ้าห่มข้างขวาของมาริ ก่อนจะหันมามองโต๊ะที่พวกเขาพลิกลงมากั้นประตูห้องครัวไว้อีกชั้น
“ฉันนอนไม่หลับ” เธอยกมือขึ้นมาจับท่อนแขนของเขา ก่อนจะขยับตัวขึ้นมานอนบนร่างกายของกันสึเกะ
“มีเสียงพ่อดังอยู่ด้านนอก” มือของเธอบีบแขนของเขาแน่นขณะที่พูด
“เขาเรียกฉันให้ออกไปหา”
คำพูดของเธอทำให้กันสึเกะรู้สึกขนลุก เขาหรี่สายตามองนาฬิกาที่อยู่บนข้อมือ เข็มยาวและเข็มสั้นชี้บอกเวลาตีสี่
“อีกไม่นานก็เช้าแล้วมาริ” เขาลูบหัวเธอที่นอนหนุนแก้มแนบหูฟังเสียงหัวใจของที่กำลังเต้นอยู่อย่างอ่อนโยน
“คุณจะทิ้งฉันไปรึเปล่า” เธอเงยหน้าช้อนสายตาขึ้นมองเข้าไปใน
แววตาของเขา
“ไม่มีทาง” กันสึเกะก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอ ก่อนที่มาริจะขยับตัวขึ้นไปจูบปากแลกลิ้นกับเขาอย่างดูดดื่ม
ลมหายใจของทั้งคู่ผสานกันในความเงียบ เสียงแห่งการลูบไล้สัมผัสปลดเปลื้องเนื้อผ้าแผ่วเบาพลิ้วไหวท่ามกลางความรู้สึกที่ไม่จำเป็นต้องมีคำบรรยาย
มาริกลืนน้ำลาย มือของเธอสั่น สาวน้อยไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องอยู่หรือเปล่า แต่ในโลกที่อาจไม่มีคำว่า “พรุ่งนี้” เขาอาจจะเป็นความสุขสุดท้ายของเธอก็ได้
“สัญญานะ” มาริขยับตัวขึ้นช้าๆ เพื่อให้ความแข็งแกร่งอันอบอุ่นของเขาเข้ามาในร่างกายของเธอ
“อ่า…ซี๊ดดดด” สาวน้อยชาวญี่ปุ่นสั่นเล็กน้อย ความเจ็บปวดจางๆ ตรงนั้นทำให้เธอเม้มปาก
กันสึเกะเอนตัวขึ้นมาโอบกอดร่างของเธอที่นั่งอยู่บนตักของเขา
“ฉันสัญญา” เสียงกระซิบของเขาที่ข้างหูทำให้มาริหายใจถี่ เธอเกร็งกล้ามเนื้อขยับตัวช้าๆ
“ซี๊ดด..” เธอจิกมือบีบหัวไหล่เขาแน่น และรู้สึกผ่าวร้อนไปทั้งตัว
ไฟรักที่เพิ่งเกิด ความปลอดภัยที่อาจไม่จีรัง การเชื่อมต่อและตกเป็น
ของกันสึเกะทำให้มาริ หลงลืมผู้คนรอบข้างที่กลายเป็นซอมบี้จนหมด
“คุณกันสึเกะ..ซี๊ดด” เธอส่งเสียงกระซิบ จังหวะของทั้งคู่ค่อยๆ ประสานกัน เหมือนท่วงทำนองแห่งสายลมที่พัดมาอย่างเงียบงันในยามค่ำคืน
“ฉันจะสะ..ซี๊ดด” มาริเกร็งตัวกระตุกสั่นในอ้อมแขนของเขา เธอซบหน้าลงที่อก ความอบอุ่นที่กำลังพุ่งเข้ามาในร่างทำให้สาวน้อยรู้สึกเหมือนได้ปลดเปลื้องความเจ็บปวดอันหนักอึ้งที่เธอแบกไว้มาตลอดชีวิต
“เธออยากอยู่กับฉันไหมมาริ” กันสึเกะกระซิบถาม
มาริพยักหน้า ทั้งที่หลับตาแน่น
“ค่ะ…ตลอดไป”
เธอหลับตา ความอบอุ่นจากเนื้ออกแกร่งและเสียงหัวใจของชาย
ขาเหล็ก คือสิ่งที่จะปกป้องเธอจากทุกสิ่ง โลกนี้ไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิม และเธอก็จะไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป
____


## 1.15 เช้าวันใหม่

กันสึเกะรู้สึกตัวก่อนรุ่งสาง ฝันร้ายทำให้เขาหลับได้ไม่เต็มตื่น เขาฝันว่าเจ้ายักษ์ม่วงบุกเข้ามาข้างใน มันตัดคอเขาแล้วเอาตัวสาวๆ ออกไปกินเป็นอาหาร
สัมผัสจากพุ่มผมหนานุ่มอันหอมกรุ่นและเนื้อตัวอุ่นนิ่มของมาริที่นอนซุกอยู่บนร่างของเขา ทำให้กันสึเกะรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมากที่ภาพอันสยดสยองเหล่านั้นเป็นแค่ความฝัน
เขาค่อยๆ ขยับออกจากตัวมาริโดยไม่ทำให้เธอตื่น ก่อนจะลุกขึ้นสะพายปืนเดินไปสำรวจประตูม้วนเหล็กที่เต็มไปด้วยรูกระสุน
...กอดสาวสวยว่าอุ่นแล้ว กอดปืนอุ่นใจยิ่งกว่า.. กันสึเกะคิดขณะยกปืนมาขึ้นลำ ขาข้างหนึ่งที่เป็นเนื้อเหล็กไทเทเนียมจากโคนขาลงไปถึงปลายเท้าบวกกับมัดกล้ามเนื้ออันสมบูรณ์แบบตามฉบับผู้ชายบ้าออกกำลังกายทำให้เขาดูเหมือนหุ่นยนต์สังหารครึ่งคนครึ่งจักรกล แบบในหนังเรื่องคนเหล็กเวอร์ชั่นคนญี่ปุ่นแสดง
กันสึเกะก้มลงมองห่วงเหล็กที่เกาะตะขอ ตัวล็อคของมันยังอยู่ดีและตามช่องว่างระหว่างพื้นก็ไม่มีอะไรเล็ดลอดเข้ามา
…พวกมันหายไปไหนกันหมด... ความเงียบของเมืองทำให้กันสึเกะขนลุก
ไม่มีเสียงหมาเห่า แมวหอน หรือแม้แต่เสียงนกร้อง รวมถึงเสียงครางอันแหบกร้านของพวกซอมบี้ก็หายไปด้วย เมืองทั้งเมืองดูเยือกเย็นและเปลี่ยวร้างอย่างน่าประหลาด
กลิ่นตุๆ ของศพเน่าที่เริ่มฟุ้งกระจายทำให้กันสึเกะยกแขนขึ้นมาปิดจมูก เขาเดินผ่านผ้าคลุมศพเด็กตรงบันไดที่ก้อนเลือดเริ่มแข็งตัวแห้งเป็นคราบสีดำขึ้นไปยังห้องนอนบนชั้นสอง ศพของแม่เธอที่ถูกผ้าห่มคลุมอยู่บนห้องเริ่มมีแมลงเข้ามาตอม
กันสึเกะเดินตรงไปที่หน้าต่างก่อนจะแง้มม่านออกอย่างระมัดระวัง สายตาของเขาสาดส่องลงไปยังถนนที่อยู่หน้าตึก ไม่มีซอมบี้ที่เดินเหมือนหุ่นยนต์ดูดฝุ่นโง่ๆ เลยสักตัว รวมทั้งศพของชายผิวดำคนนั้นด้วย
แสงอาทิตย์สีทองที่ปลายขอบฟ้าเริ่มสว่างขึ้น มันทำให้เขามองเห็นรอยยางรถและปลอกกระสุนตรงทางสามแยก ที่มุ่งตรงไปยังถนนทิศตะวันออกซึ่งทอดยาวลงไปสู่ชายหาดและทะเล
“แอรก..แอรก..” เสียงหายใจแหบกร้านของซอมบี้จากมุมมืดของตึกฝั่งตรงข้ามเยื้องไปทางขวาทำให้เขาหันไปมอง
ป้ายไฟแอลอีดีสีแดงสลับกับน้ำเงินรูปกรรไกรในวงกลมกระพริบแสง
วิบวับ ข้อความที่อยู่บนนั้นบอกว่ามันคือร้านตัดผมสำหรับสุภาพสตรี กระจกบานใหญ่ที่ใช้กั้นร้านกับถนนยังอยู่ดี กันสึเกะเห็นซอมบี้ผู้ชายหัวเกรียนตัวหนึ่งที่ร่างขาดไปครึ่งท่อน กำลังใช้แขนสองข้างตะกายลากสังขารที่มีพวงไส้ห้อยย้อยออกมาจากเสื้อยืดสีดำที่มีลายการ์ตูนล้อเลียนนักการเมือง มันกำลังมุดหัวผ่านช่องประตูที่เปิดอ้าทิ้งไว้เข้าไปหลบในมุมมืดด้านในร้านอย่างยากลำบาก
…หรือว่าพวกมันจะกลัวแสงแดด... กันสึเกะรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว เขามักจะเป็นแบบนี้เวลาที่คิดอะไรได้
“พระเจ้า..เรามีทางรอดแล้ว” นัยน์ตาของเขาเบิกโพลง ถ้าในตอนกลางวันพวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงการปะทะกับซอมบี้ได้ การเอาชีวิตรอดบนดาวดวงนี้ก็พอจะมีหวัง กันสึเกะคิดก่อนจะเดินลงไปบอกข่าวดีนี้กับมาริและ
มอลลี่ด้วยอาการตื่นเต้น
____
“พวกเราต้องใช้รถ” กันสึเกะหันไปมองมอลลี่ที่นั่งชันเข่าอยู่บนเก้าอี้
“แต่เราไม่มีรถ” มอลลี่พูด
“เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา มีรถมากมายอยู่บนถนน ฉันเห็นรถแฮมเมอร์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าตึกตรงข้ามถนนฝั่งร้านตัดผม เราน่าจะใช้มันไปได้เกือบทุกที่” กันสึเกะพูดขณะยกกาแฟในแก้วเซรามิกสีขาวแบบมีหูที่มาริชงให้ขึ้นมาดื่ม เธอไม่ได้ใส่นมให้เขาแต่นั่นไม่จำเป็นเลย เพราะแค่กันสึเกะได้เห็นใบหน้าอันผุดผ่องของเธอเปล่งประกายในแดดยามเช้าความขมของกาแฟก็ไม่มีความหมาย
“หมายถึง รถแฮมเมอร์คันใหม่ของคุณลีโมนะเหรอ” มอลลี่เอียงคอ เธอขมวดคิ้วขณะพูด
รถแฮมเมอร์คือของเล่นสำหรับคนรวยขาลุย มันคือออฟโรดรูปร่าง
บึกบึนสี่ประตูที่จะพาคุณบุกไปได้ทุกที่เหมือนรถฮัมวี่ของทหาร ภายใต้บรรยากาศภายในห้องโดยสารที่หรูหราหมาเห่าแบบที่จะหาได้ในรถยุโรปราคาแพง
“มันอาจเคยเป็นของเขา ฉันเองก็ไม่แน่ใจนักว่าคนในเมืองนี้จะมีชีวิตเหลืออยู่สักเท่าไหร่” กันสึเกะพูด
“นี่เรากำลังพูดถึงเรื่องขโมยรถกันอยู่เหรอคะ” น้ำเสียงของมาริฟังดูร่าเริงและตื่นเต้น
“ถ้าเขาตายแล้วก็ไม่ถือว่าเป็นขโมย จริงมั้ย มอลลี่” กันสึเกะหันไปหามอลลี่
“ไม่รู้สิ ฉันไม่แน่ใจว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า แมวของเขาหนะ เจ้าคาเมรอน มันทำให้น้องสาวฉันกลายเป็นแบบนั้น” การนึกถึงหน้าน้องสาวของตัวเองทำให้มอลลี่รู้สึกเศร้า เธอพยายามจะไม่โทษตัวเองเรื่องนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ
“ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ฉันก็ไม่อยากแย่งหรือขโมยอะไรมาจากเขาหรอก” กันสึเกะพูด
“จริงสิ” มอลลี่เหมือนจะนึกอะไรออก
“เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเขาเพิ่งมาชวนแม่ฉันไปนั่งรถเล่นด้วยกัน รถคันนั้นเขาเพิ่งซื้อได้ไม่ถึงเดือน ฉันได้ยินเขาคุยโม้ว่ามันคือกำไรจากการซื้อขายคริปโต หรือเหรียญอะไรนี่แหละ ที่โทรศัพท์ของแม่น่าจะมีเบอร์โทรที่ใช้ติดต่อเขาได้” แววตาของมอลลี่เปล่งประกาย
“ไม่มีประโยชน์ เครือข่ายโทรศัพท์น่าจะล่มไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ฉันเข้าไปดูอะไรไม่ได้เลย” กันสึเกะยกโทรศัพท์ของจอนวิคให้เธอดู สถานะตรงเสาสัญญาณว่างเปล่า และสีหน้าของเขาก็ทำให้มอลลี่รู้สึกผิดหวัง
“แล้วเราจะทำยังไง” มอลลี่พูด
“ฉันจะลองไปเคาะประตูบ้านเขาดู” กันสึเกะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ท่าทางและแววตาของเขาทำให้สองสาวรู้สึกตื่นเต้น
“คุณกันสึเกะ ” มาริเดินมาจับแขนกันสึเกะ เธอไม่ได้พูดว่าให้เขาระวังตัว แต่แววตาของเธอบ่งบอกว่าเธออยากจะพูดแบบนั้น
“ระวังด้วย เขาอาจจะยิงนายก็ได้ หมอนั่นเคยเป็นทหารมาก่อน”
มอลลี่มองกันสึเกะด้วยความเป็นห่วง
“ฉันจะรีบไป รีบกลับ” เขาพูด และส่งยิ้มให้พวกเธออย่างอบอุ่น ซึ่งตอนนี้ไม่ได้มองว่าเขาเป็นคนแปลกหน้าอีกต่อไปแล้ว
____


## 2.1 รถหรูของคนรวย

“เท่าที่ฉันรู้ คุณลีโมอาศัยอยู่ที่ตึกนั่นคนเดียว” มอลลี่ชี้มือไปยังล็อคที่สามของตึกอาคารพาณิชย์ขนาดสี่ชั้นสี่คูหาที่หน้าบ้านของพวกเขาอาจจอดรถได้สองคัน เธอไม่ค่อยรู้จักคุณลีโมเท่าไหร่ รู้แต่ว่าเขาตามจีบแม่เธอมาได้พักหนึ่งแล้ว
กันสึเกะกระชับชุดเกราะกันกระสุนสีดำ ตัวอักษรย่อ P E สีขาวบนอกข้างซ้ายบ่งบอกว่ามันคือสมบัติของกรมตำรวจอีเทอร์ เสื้อยืดสีขาวและกางเกงเดินป่าสีเขียวทำให้เขาดูเหมือนทหารเวียดนามในยุคสงครามเย็นมากกว่าที่จะเป็นตำรวจ
เขาตรวจดูความเรียบร้อยของแมกกาซีนและปืนพกที่เสียบอยู่ในซองเข็มขัด ไฟฉายและอุปกรณ์ทุกอย่างได้มาจากสถานีตำรวจ ดูเหมือนการติดคุกเมื่อวันก่อนจะให้อะไรมากกว่าที่เขาคิด
“ขอบใจมากมาริ” เขาหันไปยิ้มให้มาริที่ยื่นขวดน้ำมาให้ ก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้ทหารเปล่าขึ้นหลัง
แม้มาริอยากจะไปกับกันสึเกะแต่เธอก็คิดว่าถ้าปล่อยให้เขาไปคนเดียว กันสึเกะอาจทำอะไรได้ง่ายกว่า
ประตูม้วนเหล็กถูกยกขึ้นสูงเลยเข่า เสียงโลหะเสียดสีกันดังก้องสะท้อนไปทั่ว และทันทีที่กันสึเกะม้วนตัวออกมา สองสาวก็เลื่อนประตูลงและใส่ห่วงเหล็กไว้เหมือนเดิม
เขาตรงไปยังกลางถนนที่มีแดดจ้าของยามเที่ยงส่องลงมา แม้จะรู้สึกร้อนแต่ก็ดีกว่าเดินในเงาตึกแล้วถูกพวกซอมบี้ลากไปเป็นอาหาร
พวกมันซุกอยู่ตามเงามืดของตึกเหมือนปีศาจที่กลัวว่าผิวจะเป็นอันตรายเมื่อกระทบกับแสงแดด กันสึเกะยกแขนขึ้นมาบังจมูกจากกลิ่นเหม็นคาวของพวกมันที่ลอยมาปะทะใบหน้า เขากวาดสายตาไปรอบๆ อย่างระมัดระวังเมื่อเห็นว่าไม่มีตัวอะไรวิ่งออกมาจึงเริ่มออกเดิน
เขาหันไปมองรถกระบะสี่ประตูสีขาวที่อยู่ซ้ายมือ มันปีนฟุตบาทขึ้นมาชนเข้ากับหน้าประตูของตึกสี่ชั้นล็อคแรกทะลุเข้าไปในห้องนั่งเล่นของบ้าน ตรงมุมมืดที่อยู่หลังโซฟาขนาดใหญ่มีเงาร่างซอมบี้พ่อแม่และลูกสาวยืนเบียดกันอยู่
“บ้าชิบ..” กันสึเกะรู้สึกหงุดหงิด จะมีอีกซักกี่ครอบครัวที่ต้องเจอชะตากรรมแบบนี้
เขายกมือขึ้นมาตบแขนข้างที่ถือปืนเพื่อให้ตื่นตัวและผ่อนฝีเท้าให้เบาลง ไม่มีอะไรรับประกันว่าพวกมันจะไม่พุ่งออกมางับคอของเขากลางแดด
ไอ้หนุ่มขาเหล็กเล็งปืนไปที่ประตูฝั่งคนขับของรถเก๋งสีดำที่เปิดทิ้งไว้ มีคราบเลือดลากยาวเป็นทางขึ้นไปถึงเบาะ แลปท็อปสีดำตกอยู่ข้างๆ กับเศษกระดาษเอสี่อีกสองสามแผ่น ถุงลมนิรภัยสีขาวห้อยย้อยหย่อนยานออกมาจากกลางพวงมาลัยเหมือนนมเหี่ยวๆ ของยายแก่ร่างอ้วน แม้จะมีกุญแจรถเสียบคาไว้อยู่แต่สภาพที่พังยับเยินจากการชนต้นไม้ ไม่น่าจะทำให้มันใช้การได้
เขาเบี่ยงปืนเล็งไปที่ต้นไม้ที่อยู่ถัดจากรถ แสงแดดจ้าจากท้องฟ้าสีครามส่องสะท้อนกระจกเรดดอทเปล่งประกายวิบวับ ต้นไม้ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กราวหกต้นถูกปลูกเรียงแถวยาวไปตามแนวหน้าของตึก ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นนอกจากม้านั่งหินอ่อน และดอกไม้หลากสีที่ถูกปลูกในกระถาง และจัดตำแหน่งไว้อย่างสวยงาม
…ตึกโซนนี้น่าจะเป็นที่อยู่ของคนรวย...กันสึเกะคิดขณะจ้องมอง ประตูรั้วบ้านนิรภัยแบบปลดล็อคด้วยรหัส ของช่องตึกล็อคที่สองจากทั้งหมดสี่ล็อค เขาเดินตรงไปยังประตูบ้านของล็อคที่สามซึ่งมีรถแฮมเมอร์สีดำจอดอยู่
สูงขึ้นไปจากพื้นราวสี่เมตรบางอย่างบนผนังตึกทำให้เขาแหงนหน้าขึ้นไปมอง
กันสึเกะขมวดคิ้ว
เจ้าลูกบอลกลมๆ สีดำที่มีขายึดเจาะเข้าไปกับผนังตึกอิฐสีแดงเข้มคือกล้องวงจรปิดเกรดทหารแบบมุมกว้างหนึ่งร้อยแปดสิบองศา และเลนส์ที่มีลักษณะคล้ายลูกตาขนาดเท่าลูกเบสบอลกำลังจ้องมองเขาอยู่
..คุณกำลังดูผมอยู่อย่างนั้นเหรอ... กันสึเกะกลืนน้ำลายลงลำคอ เขารู้สึกเหมือนราวกับว่ากำลังจ้องมองสายตาของเจ้าของบ้านผ่านเลนส์กล้อง
กันสึเกะก้าวขาขึ้นไปบนทางเดินหน้าประตูรั้วที่มีขั้นบันไดหินอ่อนอยู่ราวห้าขั้น ฝั่งขวาของมันมีจอเล็กๆ และปุ่มตัวเลขโลหะมันวาวเรียงกันเป็นสามแถวฝังอยู่ผนังด้านล่าง มีปุ่มสีแดงแถบยาวอยู่เหนือจอ บนนั้นพิมพ์ข้อความสีขาวว่า ..สำหรับผู้มาเยือน กดแล้วพูด...
“สวัสดีครับคุณลีโม” กันสึเกะพูดหลังกดปุ่ม
“นายต้องการอะไร” เสียงตอบกลับมาทำให้เขาขนลุก และหัวใจกระตุกวาบ กันสึเกะไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ เขาตั้งใจจะมางัดบ้านโดยแท้
“เออ...คือ...พวกเราอยากจะขอยืมรถของคุณนะครับ” กันสึเกะหน้าแดง เขายกมือขึ้นมาเกาหัว ขณะพูด
“ไอ้เด็กบ้านนอก แกคิดเหรอว่าฉันจะไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่” เสียงตอบออกมาจากช่องลำโพงทำให้กันสึเกะรู้สึกเหมือนเขากำลังถูกครูจับประจานหน้าห้องข้อหาขโมยยางลบเพื่อน
เขายืนนิ่งเงียบก้มหน้ามองพื้น และไม่สามารถคิดคำพูดอะไรออกได้นอกจาก ขอโทษ และลาก่อน .... แต่ก่อนที่เขาจะอ้าปากพูดอะไร เสียงตอบรับจากลำโพงก็ดังขึ้น
“เข้ามาสิ ตอนที่เดินผ่านสวนอย่าลืมเช็ดเท้าของนายด้วย ฉันไม่ชอบให้พื้นบ้านสกปรก” คำพูดของชายในช่องลำโพงทำให้กันสึเกะรู้สึกประหลาดใจ
เขารู้สึกลังเลเหมือนตอนที่คิดจะกดซื้อบริการหญิงแบบส่งถึงบ้านผ่านอินเตอร์เน็ตเป็นครั้งแรก รูปโปรไฟล์ของพวกเธอดูเย้ายวนและสวยงาม แต่เราต่างรู้ว่าพวกเธอส่วนมากไม่ตรงปก
แม้จะรู้สึกกังวลแต่กันสึเกะก็ตัดสินใจก้าวขาผ่านประตูรั้วเข้าไปในสวนของบ้านเมื่อประตูเลื่อนเปิดออก
..ที่นี่มั่นคงแข็งแรงดี เหมาะจะเป็นที่หลบภัย.. เขาคิดขณะหันกลับไปมองรั้วบ้านที่ก่อมาจากอิฐแดงขนาดใหญ่
ห้องมืดมิดสว่างขึ้นเมื่อประตูแนบสนิทกับรูล็อคส่งเสียงดังแกร๊ก กันสึเกะขยับขาเช็ดเท้ากับพรมที่อยู่หน้าประตู เขาจ้องมองคราบฝุ่นโคลนจากรองเท้าที่หลุดไปติดกับพื้นพรมสีน้ำเงิน พลางคิดในใจว่าชายที่ชื่อลีโมน่าจะเป็นคนรักสะอาด
“เห็นตะกร้าตรงซ้ายมือของนายมั้ย” เสียงจากลำโพงทำให้กันสึเกะหันไปทางซ้าย ตรงนั้นมีตะกร้าหวายขนาดใหญ่ใบหนึ่งวางอยู่ ในนั้นมีของเล่นแมวอยู่หลายอัน
“เก็บปืนของนายไว้ตรงนั้น” น้ำเสียงที่ออกมาจากลำโพงฟังดูเฉียบขาด
กันสึเกะถอนหายใจ ทางเลือกของเขามีไม่มากหลังจากก้าวขาผ่านประตูบ้านเข้ามาแล้ว เขาปฏิบัติตามคำสั่งอย่างว่าง่าย ก่อนจะยกมือขึ้นหมุนตัวใส่กล้องวงจรปิดที่อยู่ตรงเพดานทางเดิน
“นายเป็นคนฉลาด” เสียงจากลำโพงกล้องวงจรปิดแฝงไว้ด้วยความชื่นชมแกมหัวเราะ
กันสึเกะยิ้มเจื่อนๆ เขาไม่แน่ใจนักว่าการตัดสินใจของตัวเองดูโง่หรือว่าฉลาดกันแน่
“ขึ้นมาหาฉันที่ชั้นสอง บันไดอยู่สุดทางเดิน และอย่าคิดเล่นอะไรตุกติก ฉันดูนายอยู่”
กันสึเกะยักไหล่ก่อนจะเดินไปตามทางเดิน เขาผ่านประตูเลื่อนห้องทางขวาที่เปิดโล่งตรงนั้นมีโซฟาและทีวี ...น่าจะเป็นห้องนั่งเล่น...
ระหว่างทางที่ผนังฝั่งซ้ายมีรูปชายหนวดงามแต่ละช่วงอายุใส่กรอบกระจกขนาดเท่ากระดาษเอสี่ ในอิริยาบทต่างๆ ห้อยไว้อยู่ มีรูปเด็กน้อยคนหนึ่งโพสท่าถือปืนพกโบราณ ถัดมาเป็นรูปเด็กมัธยมถือปืนกลเอ็มหกสิบ และเมื่อดูจากแววตารูปสุดท้ายแล้วซึ่งเป็นรูปชายหนวดโค้งอุ้มแมวตัวอ้วนสีหมอก รูปนี้น่าจะเป็นรูปที่เจ้าของบ้านมีความสุขที่สุด ...นี่คงเป็นคุณลีโม เขาเป็นพวกทาสแมวของแท้....กันสึเกะคิด ขณะหยุดจ้องมองดูรูปนั้น
“หยุดก่อน” เสียงจากลำโพงที่ติดกับเพดานตรงบันไดชั้นล่างทำให้กันสึเกะสะดุ้ง
…อะไรอีกวะ...เขาขมวดคิ้วมองเลนส์กล้องที่อยู่ตรงเพดานเหนือหัว
“ช่วยหยิบเบียร์มาให้หน่อย มันอยู่ในห้องครัวข้างหลังนาย”
กันสึเกะยักไหล่..เขาเริ่มคิดแล้วว่าเจ้าของบ้านหลังนี้เป็นง่อย หรือไม่ก็อาจเป็นพวกโรคไขข้อเสื่อมที่ไม่ชอบเดินขึ้นลงบันได
ในครัวมีตู้แช่เครื่องดื่มแบบซุปเปอร์มาร์เก็ตตั้งอยู่ ในนั้นมีเครื่องดื่มมากมายหลากหลายชนิดส่วนมากเป็นเบียร์และเหล้า ทุกอย่างล้วนเป็นของดีราคาแพงทั้งนั้น
“บลัทไวท์เซอร์สองกระป๋องสำหรับฉัน ส่วนนายอยากกินอะไรก็เลือกหยิบได้ตามสบาย” เสียงจากลำโพงกล้องวงจรปิดด้านหลังทำให้กันสึเกะสะดุ้ง ..ไอ้เวรนี่ติดกล้องไว้ทั่วบ้านของมันเลยเหรอวะเนี่ย..
เขาเลือกเอากระป๋องเบียร์แบบยาวสีแดงขาวที่มีลายรูปรวงข้าวบาเลย์สีเงินมาสามกระป๋อง บนนั้นมีข้อความจากตัวอักษรสีทองงดงามเขียนว่า บลัทไวท์เซอร์
บันไดชั้นสองนำมาสู่ประตูไม้แบบเลื่อนสีน้ำตาลเข้ม บรรยากาศของมันเหมือนห้องสตูดิโอที่เปิดโล่งกว้าง ในนั้นมีชายหนวดงามในชุดเสื้อยืดคอกลมแขนสั้นสีขาวและกางเกงสามส่วนนั่งไขว่ห้างรอเขาอยู่บนโซฟา ปากของเขาคาบซิกก้าไว้แต่ยังไม่จุด
“เข้ามาสิ ฉันคอแห้งจะแย่อยู่แล้ว” ชายคนนั้นกวักมือเรียก ราวกับว่าเขาเองรู้จักกันสึเกะมานานแล้ว
____


## 2.2  ทาสแมวยศร้อยเอก

ลีโม ซีเวสเตอร์ เป็นคนฉลาดแต่ขี้เกียจ เขาลาออกจากราชการทหารตอน
อายุสี่สิบห้าปีด้วยยศร้อยเอก ต้องขอบคุณคลิปวีดีโอแนะนำการลงทุนคริปโตจากลุงนิค ที่ทำให้เขาไม่ต้องห่วงเรื่องเงิน แถมยังมีทุนก้อนโตใช้ทำงานอดิเรกสีเทาหลังลาออกอีกต่างหาก
ลีโมเป็นผู้ชายรูปร่างมาตรฐานที่ไม่ชอบออกกำลังกาย เขาลงพุงนิดหน่อยแต่ไม่ถึงกับน่าเกลียด เป็นชายวัยกลางคนที่กำลังก้าวสู่วัยทองที่มีเชื้อสายตะวันออกกลางผสมยุโรป เส้นผมสีน้ำตาลเข้มตัดสั้นเกรียนเหมือนทหารเริ่มหงอกเป็นบางส่วน เขาไว้หนวดโค้งงามเหมือนพวกคาวบอยและเป็นทาสแมว
ไม่เคยมีใครบอกว่าหนวดของเขาเซ็กซี่แต่ลีโมคิดว่ามันคือเครื่องยืนยันความเป็นชายและเป็นสิ่งดึงดูดสาวๆ โดยเฉพาะพวกแม่หม้ายมหาเสน่ห์ หรือบางทีอาจจะเป็นเมียชาวบ้าน
ปกติเขาจะมีแม่บ้านวัยกลางคนเชื้อสายเม็กซิกันคอยรับใช้ แต่เท่าที่เขารู้ ตอนนี้เธอน่าจะตายไปแล้ว ศูนย์หลบภัยเวรนั่นเป็นเหมือนแผนโง่ๆ ที่พาคนทั้งเมืองไปตาย มันมีไว้ป้องกันการโจมตีจากระเบิดหรือการก่อการร้ายไม่ใช่จากเชื้อโรค
เขาจับตาดูบ้านของมอลลี่มาพักหนึ่งแล้ว ด้วยกล้องจับความร้อน แม้ภาพที่เห็นจะเป็นเงาสีแดงของคนสามคน แต่มันก็พอจะบอกเรื่องราวได้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
“โอ้ ให้ตายสิ” ลีโมยกมือขึ้นมาลูบหน้า หลังจากที่กันสึเกะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับแม่และน้องสาวของมอลลี่ให้เขาฟัง
“เธอไม่ได้โกรธคุณเรื่องแมวหรอก” เสียงของกันสึเกะทำให้ลีโมที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะกระจกสีดำเอนหลังพิงโซฟาและเงยหน้าขึ้นมองเพดาน
“นายสัญญากับฉันได้ไหม ว่าจะดูแลมอลลี่ผู้น่าสงสารเป็นอย่างดี” แววตาของลีโมแดงก่ำเหมือนจะร้องไห้ อันที่จริงเขาน่าจะร้องไห้ไปแล้วตอนยกมือขึ้นมาปิดหน้า ลีโมรักเจสสิก้าแม่ของมอลลี่ เมื่อสามวันก่อนเจสสิก้ามานอนค้างที่บ้านของเขา เธอทำกับข้าวให้เขากิน มันเป็นคืนที่วิเศษมากสำหรับลีโม
“ผมสัญญา คุณก็น่าจะรู้ว่านั่นคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่”
“คุณอ่านหนังสือพวกนี้หมดเลยเหรอ”
กันสึเกะเดินไปดูชั้นหนังสือขนาดใหญ่แบบในห้องสมุดที่ผนังห้องทางด้านขวา ทั้งสี่ชั้นเต็มไปด้วยนิยายปกอ่อนที่เรียงเรื่องราวไว้เป็นหมวดหมู่ ส่วนมากเป็นพวกสืบสวนสอบสวน
“มีหลายเล่มที่ฉันยังอ่านไม่จบ แต่ถ้านายจะยืม ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ” ลีโมไม่ได้หันไปมองกันสึเกะ เขายกไอแพดขนาดสิบสองนิ้วขึ้นมาตรวจดูภาพจากกล้องวงจรปิด กล้องตัวหน้าบ้านกำลังแสดงภาพมอลลี่กับสาวน้อยชาวเอเชียมองมาที่บ้านเขาจากหน้าต่างบ้านของเธอ
“สาวผมดำน่ารักที่อยู่กับนายเธอมีเชื้อสายญี่ปุ่นเหรอ”
“ใช่ คุณรู้ได้ยังไง” คำถามของลีโมทำให้กันสึเกะรู้สึกแปลกใจ เขายังไม่ได้บอกเลยว่าหญิงสาวอีกคนที่อยู่ในนั้นชื่อมาริ และเธอเป็นเด็กสาวเชื้อสายญี่ปุ่นที่น่ารักมาก
ลีโมไม่ตอบ เขาโชว์ภาพจากกล้องในไอแพดให้กันสึเกะดู
กันสึเกะนัยน์ตาเบิกโพลง...มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าชายคนนี้ติดกล้องรอบบ้านและรอบตึกหลังนี้ไว้กี่ตัว
“พวกเธอคงเป็นห่วงนายมาก ดูแลพวกเธอดีๆ ว่าแต่นายจะมาเอารถของฉัน” ลีโมหยุดพูด เขารอให้กันสึเกะหันหน้ามามอง “ไปทำอะไร”
“เพราะไอ้ยักษ์ม่วงที่อยู่บนถนนเมื่อคืน ผมแน่ใจว่าคุณเห็นมัน คุณคิดว่ามันเป็นตัวอะไร” คำพูดของชายชาวเอเชียทำให้ลีโมรู้สึกขนหัวลุกแม้ผมบนหัวจะเริ่มเหลือน้อยแล้วก็ตาม เขาเห็นทุกอย่างแบบเดียวกับที่กันสึเกะเห็นเมื่อคืน และเกือบจะหยิบปืนขึ้นยิงเจ้ายักษ์ม่วงที่กำลังจะบุกเข้าไปในบ้านของมอลลี่แล้ว ถ้าไม่มีรถกระบะติดปืนกลพุ่งมาล่อมันไปซะก่อน
“ฉันไม่รู้ แต่นายคงไม่คิดจะขับรถของฉันไปชนมันหรอกนะ ไม่สินายกำลังคิดจะหนีไปจากที่นี่” ลีโมไม่รอให้กันสึเกะตอบ
“ประมาณนั้น อันที่จริงผมตั้งใจจะไปเอาของบางอย่าง” กันสึเกะเดินไปรอบห้องเพื่อสำรวจ
“กระจกพวกนี้เป็นแบบมองทะลุได้ด้านเดียว ผมเข้าใจถูกมั้ย” เขายื่นมือไปแตะกับกระจกสองบานขนาดใหญ่ จากตรงนี้เขาสามารถมองเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้บนถนนและตึกแถวสองชั้นฝั่งตรงข้าม กันสึเกะเห็นมอลลี่กับมาริกำลังมองมาทางนี้จากหน้าต่างชั้นสองอย่างชัดแจ๋วพวกเธอดูเป็นกังวลแต่ไม่มีทีท่าว่าสังเกตเห็นเขาที่ยืนอยู่ตรงนี้เลย
“ใช่ มันยังกันกระสุนและแรงระเบิดได้ด้วย แล้วของบางอย่างที่นายว่ามันคืออะไร”
กันสึเกะเล่าเรื่องโทรศัพท์ ปืนและกระสุนเจาะเกราะของจอนวิคเตอร์ให้ลีโมฟัง
“นายก็เลยคิดจะมาขโมยรถของฉัน” รอยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ของลีโมทำให้กันสึเกะหน้าชา
“เอาเถอะ ถ้าฉันเป็นนาย ฉันเองก็คงต้องทำแบบนั้นเหมือนกัน เอาไปสิ นี่กุญแจ” เขาโยนกุญแจรถให้กันสึเกะ มันยังดูใหม่และไร้รอยขีดข่วน
กันสึเกะอ้าปากค้าง เขาไม่แน่ใจนักว่านี่เป็นการล้อเล่นหรือเปล่า
“คุณยอมให้ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ” กันสึเกะรู้สึกลังเล เขารู้ว่าไม่มีของฟรีในโลก
“มีหลายเรื่องที่ฉันต้องเพิ่งนาย เอานี่ไปด้วย” ลีโมเดินไปหยิบวิทยุสื่อสารบนโต๊ะคอมที่อยู่ติดผนังฝั่งซ้าย
จอมอนิเตอร์ที่ต่อเรียงกันเป็นตาสับปะรดทำให้บรรยากาศในห้องนี้เหมือนห้องบัญชาการภารกิจลับทางทหารมากกว่าจะเป็นห้องนั่งเล่น
“ระบบโทรศัพท์คงล่มไปแล้ว ใช้นี่แทนฉันจะได้คุยกับนายได้”
กันสึเกะจ้องมองหน้าวิทยุจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ แสงสีเขียวที่มีข้อความขาวดำ ทำให้เขานึกถึงสมัยทำงานในพื้นที่อับสัญญาณที่อัฟกานิสถาน เจ้าวิทยุขนาดเท่าฝ่ามือเครื่องนี้คือเทคโนโลยีสื่อสารแบบมีเสารุ่นใหม่ล่าสุดที่สามารถพูดคุยกันได้ไกลหลายสิบกิโล
“คุณจะให้ผมทำอะไร” กันสึเกะเก็บวิทยุเข้ากระเป๋ากางเกงก่อนจะรับเครื่องชาร์จและแบตเตอรี่สำรองจากลีโมเข้าใส่กระเป๋าเป้
“ตอนนี้ยังคิดไม่ออก ไว้คิดออกแล้วจะบอกอีกที ฉันเป็นพวกไม่ชอบออกจากบ้านนะ บางทีอาจให้นายช่วยหาของบางอย่าง”
“เข้าใจแล้ว” กันสึเกะตอบแต่ไม่หันไปมองลีโม เขากำลังให้ความสนใจกับโดรนสีดำแบบไร้ใบพัดสองลำบนชั้นวางที่ทำมาจากแผ่นไม้หนาติดผนัง โต๊ะตรงนั้นน่าจะเป็นพื้นที่ประกอบปืนของลีโม ตะแกรงโครงเหล็กที่ติดผนังเหนือโต๊ะมีปืนเอ็มโฟร์แต่งพิเศษห้อยอยู่ และปืนสั้นแบบคู่อีกสองกระบอก
แสงจากโคมไฟแบบหนีบติดขอบโต๊ะส่องสะท้อนชิ้นส่วนปืนไรเฟิลเอ็มหนึ่งสี่ที่ยังประกอบไม่เสร็จ กลิ่นฉุนของน้ำมันหล่อลื่นทำให้กันสึเกะเดาว่าลีโมน่าจะถอดชิ้นส่วนของมันออกมาทำความสะอาดก่อนที่เขาจะมา
“ฝีมือคุณเหรอ” กันสึเกะชี้ไปที่ปืนเอ็มโฟร์แต่งพิเศษของลีโม ดูจากวัสดุสั่งทำพิเศษที่เขาใช้ ปืนกระบอกนี้น่าจะมีราคาสูงกว่าปืนปกติราวห้าเท่า
สีหน้าอันตื่นตะลึงและแววตาอันเปล่งประกายของกันสึเกะ ทำให้ลีโมรู้สึกหัวใจพองโต
“งานอดิเรกของฉันเอง ตามมาสิฉันมีอะไรให้นายดูอีกเพียบ” ลีโมเดินนำกันสึเกะออกไปนอกห้อง ตรงขึ้นไปยังชั้นสาม
“ตอบแทนที่นายช่วยหนูมอลลี่ เชิญเลือกได้ตามสบาย” ลีโมแตะนิ้วชี้ไปที่เครื่องสแกน ก่อนจะป้อนรหัส ทำให้ประตูลูกกรงเหล็กนิรภัยแบบที่ใช้ในธนาคารเลื่อนไปทางซ้าย
แสงไฟที่สว่างวาบขึ้นทำให้ปืนหลายชนิดและเครื่องกระสุนที่วางอยู่เรียงรายเต็มผนังห้องปิดทึบทั้งสามด้านอวดโฉมต่อสายตากันสึเกะ ห้องเก็บปืนขนาดใหญ่นี้กินพื้นที่เกือบทั้งชั้น
...นี่มันคลังแสงกองทัพชัดๆ... กันสึเกะคิด ขณะมองไปยังลังไม้หลายใบที่วางซ้อนอยู่กลางห้อง ในนั้นเต็มไปด้วยกระสุนหลายขนาดและอุปกรณ์เสริมแต่งปืนอีกหลายแบบ
“ฉันขายของพวกนี้เป็นงานอดิเรก และรับปรับแต่งปืนให้คนสนิทบ้างในบางโอกาส แต่ไม่มีของใหญ่อย่างบาเร็ตต์เอ็มแปดสอง อาร์พีจีต่อสู้รถถัง หรือกระสุนเจาะเกราะหรอกนะ พวกนั้นขายไม่ค่อยออกเท่าไหร่ฉันเลยไม่ได้ซื้อมา
แต่มีระเบิดมืออยู่ในกล่องตรงนั้น” ลีโมชี้ไปที่ลังไม้ตรงมุมที่อยู่ระหว่างราววางปืนเอ็มสิบหกและเอเคสี่เจ็ด
“ไอ้นั่นก็ไม่ค่อยมีใครซื้อเหมือนกัน” ลีโมยกซิกก้าขึ้นมาคาบ
กันสึเกะรู้สึกดีใจที่เขาไม่ล้วงไฟแช็กขึ้นมาจุดในห้องที่อาจมีวัตถุไวไฟ
“พวกลูกค้าบอกว่ามันเสียงดังเกินไป เบามือกับพวกมันหน่อยแล้วกัน ตูมตามขึ้นมาเดี๋ยวสาวสวยสองคนนั่นจะเป็นหม้ายเอา ฮิๆๆ” ลีโมหัวเราะคิกคักขณะคาบซิก้า
กันสึเกะตัวแข็งทื่อ ผู้ชายที่ชื่อลีโมคนนี้รู้อะไรมากกว่าที่เขาคิด
“เอากระสุนปืนไปให้มากที่สุดเท่าที่นายจะเอาไปได้”
น้ำเสียงและสีหน้าอันจริงจังของลีโมทำให้กันสึเกะรู้สึกเครียด เขานิ่งและรอฟังว่าชายหนวดงามคนนั้นจะพูดอะไร
ลีโมยกไฟแช็กขึ้นมาจุดซิกก้าที่คาบอยู่บนปาก กันสึเกะรู้สึกโล่งใจอีกครั้งที่ประกายไฟนั่นไม่ทำให้อะไรในห้องนี้ระเบิด
เขาพ่นควันออกมา แววตาเหม่อลอย
“รถกระบะติดปืนกลที่ยิงบ้านนายเมื่อคืน พวกมันคือตัวปัญหาของเมืองนี้ก่อนที่จะเกิดโรคระบาดซะอีก”
คำพูดของลีโมทำให้กันสึเกะนึกถึงรอยยางรถและปลอกกระสุน...ความทรงจำสมัยอยู่อัฟกานิสถานผุดขึ้นมาอีกครั้ง
...จริงสิ ชาวบ้านที่ไหนจะเอาปืนกลขึ้นไปติดบนรถกระบะ... กันสึเกะหลับตาคิดถึงกลุ่มชายบ้าคลั่งศาสนาที่ถือปืนออกมาไล่ยิงคนที่ไม่เชื่อในสิ่งที่พวกมันเชื่อ
“ตามสบายเลยนะ” เสียงของคุณลีโมทำให้กันสึเกะลืมตาขึ้น เขากวาดสายตามองปืนหลากหลายชนิดโดยมีภาพของมอลลี่และมาริถือปืนพวกนั้นอยู่ในหัว
____
เราอยู่ในโลกนี้ไม่ได้โดยปราศจากความรัก แม้มันจะเต็มไปด้วยผีห่า แต่คมกระสุขของข้าคือเจตจำนงที่จะมีชีวิตอยู่ ผลงานแอ็กชั่น ไซไฟสุดระห่ำ การกอบกู้เมืองสุดระทึกใจ และความรักของผู้คนที่ยังไม่สิ้นหวัง