หลังจากสลับร่างกับลูกชายตระกูลจิง ทายาทปลอมก็โกรธจนเป็นลม
Ravenna Wilde
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

[คุณหวัง ได้ยินหรือยังคะ ลูกสาวแท้ๆ ของบ้านข้างๆ ทำให้ลูกสาวปลอมเป็นลมไปตอนดึกๆ เลยนะ]
[แน่นอนว่าได้ยินสิ รถพยาบาลมาดึกดื่นเลย ทำให้ฉันนอนไม่หลับครึ่งค่อนคืน น่ารำคาญจริงๆ]
ฉันได้ยินเสียงนินทาและเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปนอกประตูห้องอย่างงุนงง
หลังจากเสียงเงียบหายไป ฉันก็ได้สติขึ้นมา
ความคิดแรกกลับเป็นว่า ทั้งที่เป็นวิลล่าของราชาแห่งอาคาร แต่การกันเสียงของห้องก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ดูเหมือนว่าฉันจะข้ามมิติมา แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ใช่
เพราะหลังจากที่พ่อแม่บ้านเฉิงรับฉันกลับมา เพื่อให้ฉันซึ่งเป็นสาวบ้านนอกมีกิริยามารยาทที่ดีพอ
พวกเขาจึงจ้างครูมาสอน ให้ฉันตื่นแต่เช้ามืดทุกวันเพื่อฝึกฝน
ฉันเลยติดนิสัยตื่นตอนตีสี่
วันนี้ก็เช่นกัน หลังตื่นขึ้นมาก็เอื้อมมือไปหยิบมือถือตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่ามือถือเปลี่ยนไปแล้ว
ฉันตกใจมาก คิดว่าเซิ่งเจียวเจียวคิดจะใส่ร้ายฉันอีกแล้ว
แต่พอเปิดไฟฉาย ถึงได้พบว่าห้องก็เปลี่ยนไปแล้ว
ฉันหลับตื้น เซิ่งเจียวเจียวไม่มีทางย้ายฉันไปที่อื่นได้โดยไม่มีเสียง
และถ้าฉันกินยานอนหลับไปก่อน ฉันก็คงไม่มีทางตื่นเช้าขนาดนี้
พอถึงวินาทีถัดมา ฉันเห็นเสื้อผ้าที่สวมอยู่ ถึงได้รู้ตัวว่าดูเหมือนฉันจะเปลี่ยนร่างกายไปแล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กระเพาะปัสสาวะส่งสัญญาณอยากฉี่ อวัยวะที่ร่างก่อนหน้านี้ไม่มีเลยเริ่มมีความรู้สึก
ฉันกลายเป็นผู้ชายไปแล้ว!
เรื่องนี้น่าตกใจยิ่งกว่าข่าวที่ว่าลูกสาวปลอมถูกทำให้เป็นลมเสียอีก
หรือว่าสวรรค์ทนดูไม่ได้ ถึงได้ให้ฉันข้ามมิติมาแบบนี้?
แล้วพ่อของฉันล่ะ?
ฉันนึกถึงพ่อบุญธรรม เขาเป็นยามเฝ้าหมู่บ้าน และเป็นคนที่เลี้ยงดูฉันมา
ตอนนั้นมีเด็กหลายคนบอกว่าเขาเป็นคนโง่ บอกว่าฉันเป็นลูกสาวคนโง่ ก็เป็นเด็กโง่เหมือนกัน
ฉันรู้สึกอับอายมาก ดังนั้นเมื่อพ่อแม่บ้านเฉิงแสดงผลตรวจดีเอ็นเอ ฉันจึงตัดสินใจจากหมู่บ้านมาทันที
ตอนนั้น ฉันคิดว่าฉันสามารถจ้างแม่บ้านมาดูแลเขา และส่งเงินให้เขาทุกเดือน
แต่ไม่คิดว่า พ่อแม่บ้านเฉิงจะคิดว่าเขาน่าอับอาย ไม่เคยอนุญาตให้ฉันติดต่อกับเขาเลย
ถ้าฉันจากไปจริงๆ แล้วเขาจะทำยังไง?
ในความคิดของฉัน คือใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตานั้น
คือคนที่วิ่งตามรถไปไม่หยุด


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ไม่คิดว่าชาตินี้จะได้มาเป็นผู้ชาย ฉันไม่มีความทรงจำอะไรเลย ได้แต่นั่งปลดทุกข์อยู่ในห้องน้ำ
ตอนที่ฉันกลับห้อง คุณหวังที่พูดคุยอยู่ข้างนอกเมื่อครู่ก็มาเคาะประตู
คุณหวังยืนอย่างนอบน้อมต่อหน้าฉัน
"คุณชาย อาหารเช้าเตรียมพร้อมแล้วค่ะ"
ฉันพยักหน้าอย่างเชื่องช้า แล้วเดินตามเธอออกไป
บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ของที่เมื่อก่อนได้แต่มองครอบครัวบ้านเฉิงกิน ตอนนี้กลับมาอยู่ตรงหน้าฉัน
คุณหวังที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดต่อ
"คุณพ่อกับคุณแม่โทรมาหาคุณชายก่อนหน้านี้ค่ะ"
ฉันพยักหน้าอีกครั้ง ไม่คิดจะพูดอะไร กลัวว่าถ้าคนอื่นจับได้จะทำยังไง
พูดไม่ทันขาดคำ ชายวัยกลางคนผมขาวในชุดสูทก็รีบร้อนเดินเข้ามา
"คุณชายครับ คุณหนูจากบ้านเฉิงบอกว่าอยากพบคุณชาย"
ฉันเงยหน้าขึ้นทันที มองชายวัยกลางคนอย่างไม่อยากเชื่อ
"คุณหมายถึง เฉิง เชียนเชียน?"
ชายวัยกลางคนดูแปลกใจที่ฉันรู้ชื่อของอีกฝ่าย เขาพยักหน้า
ฉันเข้าใจแล้ว รีบให้ชายวัยกลางคนไปพาคนมา
จากนั้นก็นั่งกระสับกระส่ายรอ
ไม่นาน เฉิง เชียนเชียนก็มาถึง
ฉันเห็นร่างกายของฉันยืนอยู่ตรงหน้าโดยไม่มีบาดเจ็บอะไร น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาทันที
ที่แท้ฉันไม่ได้ข้ามภพ แต่เป็นการสลับร่างกับคนอื่น
"เฉิง เชียนเชียน" กระแอมเบาๆ "ให้พวกเขาออกไปหมด"
ฉันรีบให้คนพวกนี้ออกไปทันที
คุณหวังและคนอื่นๆ ต่างมองมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ
"เฉิง เชียนเชียน" ดึงฉันกลับเข้าห้องทันที
ฉันนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า ลังเลก่อนจะเอ่ยปาก
"ห้องนี้เสียงไม่ค่อยจะกันเท่าไหร่ ฉันได้ยินเสียงคนเดินข้างนอกชัดเจนเลย"
"เฉิง เชียนเชียน" ทำหน้าเบื่อหน่ายและรำคาญ
"เธอมีวิธีกลับคืนร่างไหม?"
ฉันส่ายหน้าแน่นอน แล้วก็เล่าเรื่องที่ฉันกำลังจะตายให้ฟังอย่างซื่อตรง
"เฉิง เชียนเชียน" ก็ไม่มีวิธี ได้แต่แนะนำให้ค่อยๆ คิดไป
"อีกเรื่องนึง คนในบ้านเธอประสาทกันทั้งนั้น วันนี้ลองดูใจนิดหน่อยทำเอาคนเป็นลมไปแล้ว เธอไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"
ฉันส่ายหน้าอย่างตื่นเต้นดีใจ ไม่รู้ทำไมถึงเห็นสีหน้าพอใจบนใบหน้าของฉันเอง
"ฉันก็ไม่คิดว่าจะมีคนทำให้ฉันโมโหได้ขนาดนี้"
"ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ตอนนี้เธอใช้ร่างของฉัน ต้องรักษาความสงบเสงี่ยมเหมือนดอกบัวนะ เข้าใจไหม?"


## บทที่ 3 หลังการแก้ไข

ฉันเพิ่งรู้ว่าร่างกายนี้ของฉันเป็นร่างของฝอจื่อแห่งตระกูลจิง
ลูกชายตระกูลจิงหรือกู้เฉินนั้นสร้างอาณาจักรธุรกิจขึ้นมาด้วยสองมือตั้งแต่อายุยังน้อย
ประกอบกับตระกูลกู้ก็เป็นตระกูลผู้ดีเก่า จึงเรียกได้ว่าโดดเด่นสุดๆ
อาจเป็นเพราะรู้สึกว่าชีวิตไม่มีอะไรน่าสนใจ เขาจึงเริ่มสวดมนต์และขัดเกลาจิตใจ
ภายนอกนั้นอารมณ์ดีมาก แม้จะมีคนล่วงเกินเขา เขาก็ไม่โกรธ ยิ่งไม่ทำให้คนอื่นขายหน้าต่อหน้าธารกำนัล
ประกอบกับรูปร่างหน้าตาที่งดงาม ไม่ว่าจะเป็นดาราในวงการบันเทิงหรือสาวๆ ตระกูลดี ต่างก็พากันวิ่งเข้าหา
แต่เขากลับหลีกเลี่ยง ประกาศว่าจะรักษาพรหมจรรย์เพื่อปฏิบัติธรรม
ฉันจดจำข้อควรระวังที่เขาบอกไว้ทั้งหมด
"ช่างเถอะ วันนี้พาฉันไปบริษัท บอกแค่ว่าฉันเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณก็พอ"
ฉันพยักหน้า เชื่อฟังอย่างว่าง่าย
ฉันพาเฉิง เชียนเชียนไปที่บริษัทของตระกูลกู้ มองตึกสูงระฟ้าของตระกูลกู้ตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ
เฉิง เชียนเชียนเดินนำหน้าฉัน พาฉันกดลิฟต์ขึ้นไปที่ห้องทำงานประธานบริษัทบนชั้นบนสุด
พวกเราสองคนไม่รู้ว่าได้ดึงดูดความสนใจไปมากแค่ไหนแล้ว
เมื่อฉันเข้าไปในห้องประธาน มีชายหนุ่มในชุดสูทยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ
ส่วนหน้าโต๊ะ มีชายวัยกลางคนถูกมัดอย่างแน่นหนา คุกเข่าอยู่
เมื่อเห็นฉันเข้ามา ชายหนุ่มก็เอ่ยปากทันที
"ท่านประธาน คนนี้แหละที่เปิดเผยความลับบริษัทของเรา ผมพาเขามาแล้ว จะจัดการกับเขายังไงดีครับ?"
ชายที่คุกเข่าอยู่ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล ดูน่าสงสารมาก
"ท่านประธาน ผมผิดไปแล้ว ผมมีทั้งพ่อแม่แก่และลูกเล็ก ขอความเมตตาด้วยครับ!"
ฉันนึกถึงบุคลิกที่ต้องสงบเยือกเย็นดุจดอกเบญจมาศ แอบมองเฉิง เชียนเชียนอย่างระมัดระวัง
"งั้น... แจ้งตำรวจไหม?"
พอพูดจบ ทุกคนก็เงียบกริบ
ชายหนุ่มที่เป็นผู้ช่วยของกู้เฉินมีแววตาไม่อยากเชื่อ
แจ้งตำรวจ?
นี่เป็นวิธีที่ท่านประธานจะเสนอเหรอ?
เฉิง เชียนเชียนมองไปที่ผู้ช่วย พูดเสียงเย็นชา
"ท่านประธานหมายความว่า ให้แจ้งตำรวจจับเขาไป แล้วให้คนในคุกสั่งสอนเขา"
"แล้วก็ประชาสัมพันธ์เรื่องราวของเขาให้ทั่ว ฉัน... ท่านประธานไม่เคยพูดว่าจะไม่ลงโทษถึงครอบครัว"
ผู้ช่วยจ้องมองเฉิง เชียนเชียนอย่างลึกซึ้ง ดูเหมือนไม่คาดคิดว่าจะมีคนเข้าใจความคิดท่านประธานได้ดีกว่าเขา
เมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องทำงานแล้ว ฉันถามอย่างระมัดระวัง
"คุณไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าต้องสงบเยือกเย็นเหมือนดอกเบญจมาศ?"
ฉันคือทายาทที่แท้จริง ที่พลัดพรากจากครอบครัวมา 17 ปี
ตอนที่พ่อแม่รับฉันกลับมา ฉันคิดว่าจะได้มีคนที่รักฉันเพิ่มขึ้นอีกสองคน
แต่ผลคือพ่อแม่ดูถูกฉัน พวกเขาแค่ต้องการให้ฉันแต่งงานแทนทายาทปลอมกับคู่หมั้นที่ร่ำรวย
ทายาทปลอมคอยใส่ร้ายฉัน ทำให้ฉันต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คน
คนรอบข้างชี้นิ้วนินทา เยาะเย้ยถากถาง
อีกครั้งที่ถูกใส่ร้ายจนมีไข้ขึ้น ฉันนึกถึงคนโง่คนนั้นในหมู่บ้าน
คงมีเพียงเขาเท่านั้นที่คิดว่าฉันเป็นลูกสาวคนเดียวของเขา
ในความมึนงง ฉันอยากกลับไปจริงๆ ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป
จนกระทั่งฉันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าได้สลับร่างกับลูกชายตระกูลจิง
ถึงได้รู้ว่าคืนนั้นเขาทำให้ทายาทปลอมโกรธจนเป็นลม