เผยตัวตนลับ จับหัวใจเธอ
อีลู่ฝานฮวา 
## ตอนที่ 1

ตอนที่ 7 ลูกสาวเจ้าปัญหา
พออาจารย์ประจำชั้นพูดจบ ความเงียบก็เข้าปกคลุมห้อง 3/9
เด็กหนุ่มที่เพิ่งได้ข่าวมานั่งลง หยิบหนังสือออกมา แล้วสะกิดหลังสวีเหยากวง “อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ยัยนั่นดันได้มาเรียนห้องเราพอดีเลยเหรอเนี่ย”
เด็กท็อปของห้องนั่งกอดอกพิงเก้าอี้
เขาเกิดมาหล่อ เพราะฉะนั้นเวลาเขาขมวดคิ้ว สีหน้าจึงดูไม่สบอารมณ์นัก
“ทำไมเหรอเฉี่ยวเซิง  นายรู้เรื่องเด็กใหม่เหรอ เป็นผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ” เพื่อนโต๊ะข้างๆ ของเด็กหนุ่มกระจอกข่าวเดินมาถามด้วยความสนใจใคร่รู้
ตอนเริ่มปีแรกของมัธยมปลาย บรรดาอาจารย์แต่ละวิชาต่างเอาจริงเอาจริงกับพวกเขามากๆ จนทำให้มีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นอยู่ไม่กี่เรื่อง
พอได้ยินคำถามนี้ พวกนักเรียนหลังห้องก็รีบกรูกันไปหาเฉี่ยวเซิงและสวีหยางกวงกันเป็นกลุ่มใหญ่
“เป็นผู้หญิง แต่อย่าไปหวังอะไรกับเด็กนั่นเยอะเลย” เด็กหนุ่มช่างจ้อวางมือเขาบนโต๊ะ แล้วยิ้ม
เขาไม่ได้บอกว่าเพื่อนร่วมห้องคนใหม่นี้คือพี่สาวของฉินอวี่ ฉินอวี่เป็นคนที่อยู่กลุ่มเดียวกันกับพวกเขาจากการชักนำของสวีเหยากวง และเรื่องที่ว่าสวีเหยากวงชอบดาวโรงเรียนคนนั้นก็ไม่ใช่ความลับอะไร
“ทำไมเหรอ” พอบอกว่าเด็กใหม่เป็นผู้หญิงเท่านั้นแหละ ทุกคนต่างพากันตื่นเต้นยกใหญ่
“ก็ยัยเด็กใหม่เรียนซ้ำชั้นที่เมืองหนิงไห่น่ะสิ” เด็กหนุ่มช่างจ้อส่ายหน้า “รู้อะไรไหม หนิงไห่น่ะเป็นหนึ่งในเมืองที่ยากจนที่สุดในมณฑลเลยนะ”
หลังจากได้ยินแบบนี้ ความฝันของบรรดาวัยคะนองเหล่านี้ก็พลันหยุดลงทันที
ทันทีทันใด ความคิดของพวกเขากลับเห็นภาพของเด็กตัวผอมกะหร่อง ผิวเหลืองๆ ที่เคยเห็นตามข่าว
จนทำให้ไม่ได้มีความคาดหวังอะไรจากว่าที่เพื่อนร่วมห้องคนใหม่
“บ้าจริงเฉี่ยวเซิงนี่ ทำไมนายทำแบบนี้ ไม่เหลือที่ให้จินตนาการกันมั่งเลย” วัยรุ่นอีกคนที่อยู่ข้างเขาพูดขึ้น พร้อมเหยียดขาออก
อาจารย์เกากำลังจะพูดบางอย่าง แต่เขาเห็นว่านักเรียนคนใหม่ยังไม่เข้ามาในห้อง เลยพยักหน้า และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ฉินหร่าน เข้ามาเร็วๆ”
ฉินหร่านยังคงอยู่นอกห้องเรียน เธอถือชุดเครื่องแบบและหนังสือสองสามเล่มไว้ในมือ
เด็กสาวถือหนังสือไว้ในมือข้างหนึ่ง เครื่องแบบวางอยู่บนหนังสือ
ส่วนมืออีกข้าง เธอถือโทรศัพท์ และกำลังมองมันอยู่
มันเป็นข่าวจากกู้ซีฉือ เด็กสาวคนงามชำเลืองมองก่อนจะรีบยัดมือถือเก็บใส่กระเป๋าด้วยความจำเป็น พอได้ยินเสียงเรียกของอาจารย์ ฉินหร่านก็เดินเข้าห้องพร้อมหนังสือและเครื่องแบบ
เฉี่ยวเซิงลดเสียงลง เขาพูดขึ้นคณะควงปากกาเล่น “นายน้อยสวีคิดว่าเด็กนั่นจะกลัวไหม ผมไปหาข้อมูลมา เจอว่าการศึกษาที่หนิงไห่ห่วยเลยล่ะ เธอต้องกล้ามากนะที่มาเรียนที่โรงเรียนอีจง”
ผู้เป็นเพื่อนก้มมองโทรศัพท์ตัวเอง จากนั้นเขาก็ดึงเก้าอี้ออกเพื่อยืนขึ้น “ฉันจะไปดูคลาสไวโอลินของฉินอวี่ที่หอประชุมสักหน่อย”
เด็กหนุ่มคนเก่งเห็นดาวโรงเรียนครั้งแรกตอนที่เธอขึ้นแสดงไวโอลินตอนพิธีเปิด ฉินอวี่ได้ใจเขาเพราะเสียงไวโอลินอันไพเราะเพราะพริ้งของเธอ
เขาเดินออกทางประตูหลังห้อง
และสวนกับฉินหร่านพอดี
“หึ้ย ฉันละอิจฉาเขาจริงๆ” หนุ่มช่างจ้อพูด เฉี่ยวเซิงไม่ใจกล้าเท่ากับคุณหนูสวี เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ “ฉันก็อยากดูแม่ดาวโรงเรียนคนสวยสีไวโอลินเหมือนกันน้า  เด็กใหม่จะมีอะไรน่าดูกันเล่า”
เขาใช้ขาสะกิดเพื่อนข้างโต๊ะด้วยหวังว่าจะหาคนปรับทุกข์ด้วยเสียหน่อย
แต่เพื่อนที่นั่งข้างกันกลับไม่พูดอะไรสักคำ แถมทั้งห้องก็เงียบแปลกๆ จู่ๆ เสียงกระซิบกระซาบก็เงียบกริบ
ทุกตนต่างพากันจ้องไปที่โพเดียม เสียงที่เงียบกริบนั้นแสดงถึงความทึ่งของนักเรียนในห้อง
“ฉันชื่อฉินหร่าน” เธอเปลี่ยนไปถือหนังสือด้วยมือขวา แล้วใช้มือซ้ายหยิบชอล์กมาเขียนชื่อบนกระดานดำ
เด็กใหม่คนนี้สุภาพอย่างเห็นได้ชัด
ทว่าก็มีแววของความดื้อดึงที่ถูกซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี
แต่การเคลื่อนไหวตัวที่กระโดกกระเดก สบายๆ นั้น กลับยังให้ความรู้สึกของความป่าเถื่อนส่งออกมาด้วย
ไม่มีใครในห้อง 3/9 พูดอะไรสักคำ
ทุกคนเงียบเป็นเป่าสาก
อาจารย์เกาชี้ไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ แล้วคลี่ยิ้ม “เธอนั่งตรงนั้นได้เลย หลินซือหราน ช่วยพาเพื่อนใหม่เดินชมรร.หลังเลิกเรียนด้วยนะ”
เด็กผู้หญิงที่รวบผมเป็นหางม้าได้สติอีกครั้ง เธอยืนขึ้นอย่างเขินอาย แล้วนำฉินหร่านไปยังโต๊ะข้างๆ เธอ
เฉี่ยวเซิงกับเด็กหนุ่มอีกสองสามคนที่นั่งหลังห้องไม่ได้คาดหวังอะไรจากนักเรียนใหม่คนนี้  แต่พวกเขาคงจะร่างภาพเธอปักลงกลางใจพวกเขาเรียบร้อยแล้ว
ข่าวบอกมาว่าเด็กใหม่เป็นพวกหลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดิน (บ้านนอก) ผิวพรรณน่าเกลียด กร้านคล้ำ แถมอากัปกิริยาท่าทางไม่มีอะไรเทียบฉินอวี่ติด
แต่ตอนนี้ภาพในหัวของพวกเขาพลิกจากหลังเท้าเป็นหน้ามือเลย
หลังจากทั้งห้องเงียบไปสองนาที ก็มีเสียงสูดหายใจเข้าดังๆ
คำที่อยู่บนกระดานถูกเขียนด้วยเส้นเส้นเดียว มันขยุกขยิกตวัดไปมา แม้ว่าลายมือจะไม่สวย แต่กลับแสดงถึงอุปนิสัยใจคอได้เป็นอย่างดี
เช่นเดียวกันกับเจ้าของลายมือ
ผมเธอยาวปกไหล่ ผิวพรรณขาวผุดผ่อง ลำขาเรียวยาวและตั้งตรง ดวงตาบ๊วยสุกที่หรุบต่ำคู่นั้นมีสีดำ เป็นประกาย
เธอเป็นคนที่เต็มไปด้วยอิสระ
แต่ทว่าก็เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง
ทุกคนในห้องต่างจ้องเธอเป็นตาเดียว
คิ้วคู่งามดูแสดงถึงแววความร้ายกาจนิดๆ ที่อยู่ระหว่างดวงตาของเด็กสาว  มุมปากโค้งได้รูป ที่แน่ๆ เธอเป็นพี่น้องที่น่าประทับใจทีเดียวเชียว
ออร่าของเธอโดดเด่นเตะตา และไม่ว่าจะเดินไปไหน บรรดาหนุ่มๆ ต่างรีบหดขาที่เคยเหยียดขวางทาง
“คุณพระช่วยกล้วยทอด ยัยนี่ดิบ สวยโหดโคตรๆ เลยว่ะ เฉี่ยวเซิง ข่าวนายไม่เห็นจะจริงเลย!”
“คนอะไรจะฮอตขนาดนี้ เห็นทีดาวโรงเรียนจะเปลี่ยนไปก็คราวนี้!”
“...”
หลินซือหรานอยากคุยและพาเพื่อนใหม่คนนี้ไปเดินทัวร์รอบโรงเรียน แต่เธอกลับนั่งลงที่โต๊ะ เอามือเท้าคางแล้วหันหน้าไปทางอื่นเสียแล้ว
หยิ่งชะมัด
เพื่อนคนนี้มีรังสีความเป็นบอสใหญ่จนหลินซือหรานไม่กล้าพูดด้วยสักคำ
หลังจากหมดคาบ ฉินหร่านก็เปลี่ยนไปใส่เครื่องแบบ แล้วขอแบบฟอร์มเข้าพักหอจากอาจารย์ประจำชั้น เธอยังขอลาโรงเรียนด้วย
**
สี่สิบนาทีต่อมา ณ ภายในบ้านตระกูลหลิน
“ทำไมคุณถึงกลับมาที่บ้านอีกล่ะคะ โรงเรียนยังไม่เลิกไม่ใช่เหรอ” แม่บ้านจางเปิดประตู แล้วทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นแขกที่มาบ้าน เธอมองดูฉินหร่านด้วยสายตาตั้งแง่และตัดสิน
เด็กสาวเลิกคิ้ว แล้วพูดห้วนๆ “ออกไป”
ดวงตาเธอไม่ได้มีแค่สีขาวกับดำ แต่ยังห้อเลือดจางๆ ในนั้น  สายตาที่เย็นชาอยู่แล้วจ้องมองไปที่ป้าจางด้วยความดุดันเข้าไปอีก
หัวใจแม่บ้านเต้นตึกตัก จนเธอร่นถอยอย่างไม่รู้ตัว
แล้วฉินหร่านก็รีบเดินตรงขึ้นบันไดไป
แม่บ้านจางกลับมาได้สติในที่สุด แล้วทำท่าเหยียดปาก
ถ้าไม่ใช่เพราะฉินอวี่แล้ว คุณหลินจะยอมตกลงให้รับเด็กคนนี้เข้ามาในตระกูลเหรอ  นี่เด็กนั่นคิดว่าตัวเองวิเศษวิโสขนาดนั้นเลยหรือไง
ข้างบน ฉินหร่านเห็นประตูห้องหนิงฉิง
ประตูอ้าอยู่ครึ่งหนึ่งทำให้ได้ยินเสียงข้างในลอดออกมา
สาวน้อยจึงหยุดเดิน
มันคือน้ำเสียงที่โมโหโกรธาหงุดหงิดของแม่เธอ “แม่หาว่าหนูลำเอียง แต่จะให้หนูทำยังไงล่ะ อีกไม่กี่วัน พวกพี่สะใภ้ตระกูลหลินก็จะมาที่นี่ จะให้หนูอธิบายยังไงถ้าพวกนั้นถาม”
เฉินซูหลานป่วยหนักอยู่จนทำให้เธออ่อนแอมาก “อะไรนะ”
“แม่จะให้หนูเที่ยวบอกพวกนั้นว่าฉินหร่านดรอปเรียนเพราะความดื้อด้านจนทำให้ต้องมาซ้ำชั้นที่อวิ๋นเฉิงหรือไง” หนิงฉิงพูดด้วยอารมณ์ขุ่น “จะให้บอกว่าลูกคนโตยังเรียนม.ปลายอยู่ทั้งที่อายุสิบเก้าแล้ว และกำลังเรียนชั้นเดียวกับอวี่เอ๋อร์เหรอ หนูจะพูดเรื่องที่น่าอับอายแบบนั้นได้ยังไง พวกบรรดาพี่สะใภ้จากตระกูลหลินก็ไม่ได้ชอบหนูเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แม่คิดว่าการเป็นเมียคนรวยมันง่ายนักหรือไง”
หนิงฉิงยอมรับว่าเธอลำเอียงรักฉินอวี่มากกว่า ก็ลูกคนเล็กของเธอฉลาดเฉลียวตั้งแต่ยังเด็ก แถมยังเป็นหน้าเป็นตาให้เธอได้อีก
ภรรยาคนใหม่ของคุณหลินต้องลำบากลำบนเวลาที่อยู่ในครอบครัวผู้มั่งมีนี้ หลินฉีเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า พวกเขาจะไม่มีลูกด้วยกัน เพราะอย่างนั้น เธอจึงทุ่มเททั้งชีวิตให้แก่ลูกสาวคนเดียวที่มีตอนนั้น
ฉินอวี่เองก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เธอไม่เพียงแค่โดดเด่น แต่ยังเอาชนะใจหลินฉีได้ด้วย
ลูกคนนี้เป็นความหวังของเธอ เพราะฉะนั้นการจะไม่ให้เธอลำเอียงนั้นคงจะเกินจริงไป
ด้านนอกประตูบานนั้น เด็กสาวที่แอบฟังยกเท้าขึ้นถีบประตูเปิดออกเต็มแรงด้วยความไม่สบอารมณ์


## ตอนที่ 3

ตอนที่ 2 นี่คือนายใหญ่ของบ้าน
ครอบครัวหลินเป็นตระกูลผู้ดี เป็นที่รู้จักมาแล้วเป็นระยะเวลาสามรุ่นในเมืองอวิ๋นเฉิง
หลินฉีอายุยังไม่ถึงห้าสิบดีในปีนี้ แต่กลับไม่มีรูปร่างอ้วนเผละอย่างที่คนอื่นๆ ในวัยเขามักจะมีกัน ร่องรอยความเป็นหนุ่ม ความอ่อนโยน และความสง่ายังปรากฏให้เห็นอยู่รางๆ สายตาเขาภายใต้กรอบแว่นสีทองแสดงให้เห็นถึงความเฉียบคมที่มีอยู่โดยธรรมชาติ ซึ่งเกิดจากการสั่งสมประสบการณ์การทำธุรกิจมาเป็นระยะเวลาหลายปี
แม้แต่ฉินหร่านเองก็ยังคิดว่าหนิงฉิงโชคดีที่ได้แต่งงานกับหลินฉี
เขากำบุหรี่ที่อยู่ในมือ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงวางบุหรี่ลง “เสี่ยวฉิงบอกผมเรื่องหร่านหร่านแล้ว    ไม่ต้องเป็นห่วง ผมส่งคนไปจัดการเรียบร้อยแล้ว ”
เฉินซูหลานมาจากบ้านนอก จึงไม่ค่อยรู้ธรรมเนียมอะไรนัก เธอรู้สึกด้อยค่าและตระหนกที่ต้องมาอยู่ในบ้านผู้รากมากดีแบบนี้เป็นครั้งแรก
แม้ท่าทีของหลินฉีที่มีต่อเธอจะดีก็ตาม แต่เธอก็ยังรู้สึกอึดอัดใจอยู่ดี
ชายเจ้าของบ้านเองก็รู้สึกได้ เขาจึงยิ้มและนั่งดื่มชากับเฉินซูหลานเขาชวนหญิงชราพูดคุยบ้าง เพื่อคลายความกระอักกระอ่วนของหญิงชราลง ระหว่างรอหนิงฉิงกลับมา
ฉินหร่านเอนหลังบนโซฟาอย่างขี้เกียจ ขณะกดมือถือเพื่อเล่นเกม
นิ้วเธอเรียวยาว สวยได้รูป ยิ่งดูขาวขึ้นภายใต้แสงที่สาดส่องมาจากหน้าต่างที่สูงจรดเพดาน
คิ้วของเด็กสาวหรุบต่ำ และจากมุมที่หลินจิ่นเซวียนมอง เขาสามารถมองเห็นขนตายาวเป็นแพของเธอที่กะพริบปริบๆ ได้ถนัดตา
ดูเหมือนเธอจะรู้สึกตัวว่าชายหนุ่มกำลังแอบมอง จึงได้เงยหน้าขึ้น
ดวงตาเธอใสเป็นประกาย แต่ทว่ากลับไม่มีแววของความตื่นตระหนกเหมือนของเฉินซูหลานอยู่ในนั้นเลย
มันสงบราวกับทะเลสาบอันเยือกเย็น มืดมิดและนิ่งลึก
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์คือความเย็นชา
ส่วนอีกสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือส่อแววความหัวรั้นและแววอันธพาลที่ฝังลึกถึงแก่นในจนปิดไว้ไม่มิด
มือที่ถือถ้วยชาของหลินจิ่นเซวียนนิ่งไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มไม่ได้รู้สึกอายแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาเพียงแต่ยิ้มอยู่ไกลๆ
ฉินหร่านเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างแนบเนียน เธอค่อยๆ เปลี่ยนอิริยาบถ แล้วกลับมากดมือถือต่อ
หลินจิ่นเซวียนผู้ไม่เคยถูกเมิน รู้สึกอึ้งอีกครั้ง
หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ได้สติ และปิดหน้าจอมือถือที่สว่างจ้าลง จากนั้นก็เอนหลัง พร้อมหัวเราะหึๆ
ชายหนุ่มมีแววของความขี้เล่นปรากฏอยู่บนใบหน้าขรึมที่รูปทรงได้รูปของเขา
แน่นอนว่าคำบอกเล่าของหลินฉีนั่นถูกต้อง  เธอคนนี้เป็นตัวปัญหา
เธอถือดีสุดๆ
เฉินซูหลานรู้ว่าหลานสาวรักและชอบเล่นเกมเวลาเบื่อ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากจะอบรมสั่งสอนหลานหรอก แต่ทุกครั้งที่เธอมองไปที่ดวงตาดั่งลูกบ๊วยสุกเหลืองคู่นั้นทีไร จะก็เห็นหางตาเธอพร่าเลือนเสมือนมีม่านหมอก
ใครจะทำลงกัน
แล้วผู้เป็นยายก็จะลืมความโกรธทั้งหมดที่มีไปสิ้น
เธอจะทำอะไรได้อีกเล่า
คงทำได้แต่เพียงคุ้นชินกับมันไป
นี่ยังไม่รวมเรื่องอื่นนอกจากเรื่องเกมอีก แม้ว่าฉินหร่านจะโดดเรียน แต่เธอก็ทำเป็นปิดตาข้างเดียว
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตามใจลูกหลานขนาดนี้
แต่ตอนนี้ ฉินหร่านถูกไล่ออกมาปีหนึ่งแล้ว ตัวเธอเองก็เพิ่งจะตรวจเจอโรคอีก เพราะฉะนั้นครั้งนี้ ผู้เป็นยายจะต้องลืมความน่ารักน่าเอ็นดูของหลานสาวคนนี้ไป  ไม่ว่าจะต้องใช้ไม้ไหน เฉินซูหลานตัดสินใจที่จะให้เด็กคนนี้ได้เรียนที่โรงเรียนในอวิ๋นเฉิงให้ได้
หลินฉี นายใหญ่ของตระกูลหลินก็นั่งอยู่ต่อหน้า หญิงชราจึงอยากให้หลานสาวสร้างความประทับใจดีๆ กับเขาไว้บ้าง  เธอเตือนให้หลานสาวหยุดเล่นเกม และทำตัวดีๆ ต่อหน้าเจ้าของบ้านไปมากกว่าหนึ่งหนแล้ว
เธอก็แค่....ใจร้ายกับหลานคนนี้ไม่ลงจริงๆ
หญิงชรากังวลใจ นี่คือนายใหญ่ ใครกันจะคอยดูแลฉินหร่านเมื่อเธอไม่อยู่
ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างมีความคิดอยู่ในใจ จึงไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก จนกระทั่งหนิงฉิงกลับมาพร้อมกับฉินอวี่ บรรยากาศก็ค่อยๆ คลายความตึงเครียดลง
หลินฉีมองไปที่ฉินอวี่ที่เดินตามหนิงฉิงมาอย่างเรียบร้อย เขายิ้มให้ลูกเลี้ยงอย่างอบอุ่น
ป้าจางที่เย็นชาใส่ฉินหร่านและเฉินซูหลานมาตลอด รีบเข้าไปรับพวกเขา แล้วรับกระเป๋าโรงเรียนจากมือของเด็กสาวโดยเร็ว เธอทักทายพวกเขาด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “คุณผู้หญิง คุณหนู”
ทุกคนที่นั่งโซฟาอยู่ รวมถึงหลินฉีต่างพากันลุกขึ้นยืน
เพราะสายตาที่จ้องเขม็งของคุณยาย ฉินหร่านจึงค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอยืนเอนพิงโซฟา แล้วจ้องไปที่ฉินอวี่และหนิงฉิงด้วยท่าทีเฉยเมย
เธอทั้งเย็นชาและหยิ่งทะนง
ฉินหร่านชำเลืองมองพวกเขาก่อนจะก้มหน้าดูมือถือต่อ ตอนนี้เธอไม่ได้เล่นเกมแล้ว แต่เหมือนกำลังคุยกับใครสักคนอยู่
ประวัติของลูกคนโตคนนี้แค่เทียบกับคนธรรมดาสามัญก็ถือได้ว่าต่ำต้อยกว่าอยู่แล้ว แล้วนับประสาอะไรเมื่อมาเทียบกับหลินจิ่นเซวียนผู้สูงศักดิ์คนนี้
พอคิดเรื่องนี้ หนิงฉิงก็พานหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
เธอจะยังมีหน้าพูดถึงลูกสาวคนโตต่อหน้าทายาทของตระกูลหลินอย่างหลินจิ่นเซวียนได้อย่างไรกัน
การพูดถึงลูกคนนี้จะไม่กลายเป็นเรื่องน่าหัวร่อไปหรอกหรือ
ดังนั้น เธอจึงหันไปพูดกับเฉินชูหลานและหลินฉีโดยไม่ทักทายฉินหร่านแม้แต่น้อย
“อวี่เอ๋อร์ซ้อมดนตรีสำหรับงานฉลองของโรงเรียนก็เลยกลับมาช้าน่ะค่ะ” เวลาพูดถึงฉินอวี่ทีไร      หนิงฉิงดูจะตื่นเต้นทุกครั้ง
“แสดงไวโอลินเหรอ” เฉินซูหลานก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่น่าทึ่ง เธอมองไปยังฉินอวี่ด้วยความประหลาดใจ
ป้าจางที่กำลังนำชาสองที่มาเสิร์ฟ ยิ้มเมื่อได้ยินคำถามของหญิงชรา “คุณหนูเรียนไวโอลินตั้งแต่เด็กค่ะ พอคุณหนูจบ ม.สาม เมื่อไหร่ โรงเรียนจะเชิญคุณหนูขึ้นแสดงงานจบการศึกษาค่ะ”
ประโยคนี้ทำให้หนิงฉิงรู้สึกภูมิอกภูมิใจ นี่แหละลูกสาวที่เธอเฝ้าอบรมบ่มเพาะปั้นมาด้วยความตั้งใจ
ผู้เป็นยายเองก็รู้สึกยินดี แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อยจากน้ำเสียงที่ตั้งใจเน้นหนักของป้าจาง
ทำให้รอยยิ้มบนในหน้าของเธอเจื่อนลงเล็กน้อย
หลังจากกลับบ้าน ฉินอวี่ก็เดินรี่เข้าไปหาหลินจิ่นเซวียนทันที เธอคล้องแขนเขา แล้วยิ้ม “พี่ชาย ทำไมถึงกลับมาบ้านได้ล่ะคะ”
“พี่มีงานต้องจัดการน่ะ” ผู้พี่หรี่ตาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หาฟังได้ยาก
ท้ายที่สุด ฉินอวี่ก็เป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนเดียวในบ้านตระกูลหลิน เพราะฉะนั้น เธอจึงได้รับการเอาอกเอาใจเป็นอย่างดี รวมถึงจากหลินจิ่นเซวียนด้วย
ขณะที่คุยกันอยู่ เขาก็แอบมองฉินหร่าน ซึ่งมือหนึ่งกำลังล้วงกระเป๋า ส่วนอีกมือก็เล่นมือถือ ในขณะที่พิงโซฟาอย่างสบายใจ สายตาเธอหรุบต่ำ แต่ความรู้สึกเธอไม่แน่ชัดว่ารู้สึกอะไรอยู่
ฉินอวี่เห็นท่าทีแปลกๆ ของพี่ชายก็เอียงคอโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างทางกลับบ้าน คุณแม่บอกเธอล่วงหน้า ผู้เป็นน้องจึงรับรู้ว่าพี่สาวเข้ามาอยู่ที่บ้านเรียบร้อยแล้ว
เธอมองไปที่ฉินหร่านครู่หนึ่ง แล้วก็ค่อยๆ ถอนสายตากลับมา
บรรดาแม่บ้านตระเตรียมอาหารเย็นเสร็จสรรพด้วยความรวดเร็ว
ขณะที่ทานข้าวกันอยู่ หลินฉีชำเลืองมองไปที่ฉินหร่าน หลังจากตรองอยู่พักหนึ่ง เขาจึงพูดขึ้นว่า “ให้เธอไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมอีจงแล้วกัน ทั้งเธอและอวี่เอ๋อร์จะได้ดูแลกัน”
โทนเสียงของเขาราบเรียบ
หลังจากที่หลินฉีพูดเรื่องนี้ บรรยากาศที่โต๊ะอาหารก็เปลี่ยนไป
ฉินอวี่ชะงักตอนที่ได้ยินคำพูดของพ่อเลี้ยง
เธอปรายตามองฉินร่านด้วยท่าทางเรียบเฉย “โรงเรียนอีจง? ชั้นเดียวกับหนูเหรอคะ”
ฉินหร่านอายุมากกว่าฉินอวี่หนึ่งปี
แม้แต่ป้าจางที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะก็ยังปรายตามองฉินหร่านด้วยท่าทางยิ้มเยาะ
จากนั้น น้องคนเล็กก็รีบก้มหน้าลง
เชอะ เธอคิดว่าฉินหร่านจะมานี่เพื่อเรียนมหาวิทยาลัยเสียอีก
หนิงฉิงหน้าตึง เธอไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อนนับตั้งแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลหลินไม่รู้กี่ปีต่อกี่ปี
ข้างๆ เธอ สีหน้าของหลินฉียังคงเรียบนิ่ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม “พี่สาวของลูกต้องเรียน ม.หก ซ้ำเพราะเหตุผลบางอย่างน่ะ”
ผลการเรียนเธอคงไม่น่าจะดี ถ้าต้องเรียนซ้ำชั้นแบบนี้
“อ๋อค่ะ” ฉินอวี่ยิ้ม
จากนั้นเธอเพียงพยักหน้าและนั่งเงียบ
ทุกคนในตระกูลหลินต่างรู้ดีว่าฉินอวี่ครองตำแหน่งนักเรียนที่มีผลการเรียนดีเด่นติดท็อปห้าของระดับชั้นมาตลอด
สุดท้าย หนิงฉิงก็ตั้งสติได้อีกครั้ง เธอตั้งใจจะให้ฉินหร่านเรียนที่โรงเรียนเอกชน แต่ไม่ได้คาดหวังว่าหลินฉีจะให้ลูกเจ้าปัญหาไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมอีจง
ทุกคนรู้ดีว่าที่นั่นเป็นโรงเรียนอันดับหนึ่งของเมืองอวิ๋นเฉิง
การให้คนแบบฉินหร่านที่มีประวัติด่างพร้อยและผลการเรียนตกต่ำไปเรียนที่โรงเรียนชื่อดังแบบนี้ หมายความว่า หลินฉีคงไม่เพียงต้องเสียเวลาไปมากกับเรื่องนี้ แต่คงต้องติดหนี้บุญคุณอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนด้วยเป็นแน่
โรงเรียนมัธยมอีจงมีแต่เด็กระดับหัวกะทิ  นักเรียนแบบฉินหร่านคงไม่เข้ากับที่นั่น
“การจะเข้าเรียนที่นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะคะ”  หนิงฉิงเองก็ตระหนักเรื่องนี้ดี จนเธอรู้สึกเครียด และจู่ๆ ก็พานจะกินข้าวไม่ลงเสียอย่างนั้น
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ “หร่านหร่าน แม่จำได้ว่าลูกเคยสมัครเรียนไวโอลินตอนยังเด็กไม่ใช่เหรอ  ตอนนี้เรียนถึงระดับไหนแล้วล่ะ”
โรงเรียนอีจงมีโปรแกรมสายศิลป์


## ตอนที่ 2

บทที่ 1  มาถึงอวิ๋นเฉิงครั้งแรก
ปลายเดือนสิงหาคม พระอาทิตย์แผ่แสงร้อนจ้าเหนือศีรษะ แผ่ไอร้อนปกคลุมไปทั่วเมืองเล็กๆ แห่งนี้
ชั้นสองของสถาบันสุขภาพใจกลางเมือง มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนพิงบานประตูเก่าๆ อย่างเฉื่อยชา สวมเชิ้ตสีขาวดำเรียบง่าย ปกเสื้อยับย่นในยามที่ก้มหน้าลง
แขนเสื้อทั้งสองข้างของเธอพับขึ้นมาอย่างไม่เป็นระเบียบนัก
เธอสวมกางเกงยีนเอวต่ำสภาพค่อนข้างเก่า เผยให้เห็นถึงเอวบางสะโอดสะองตอนที่เด็กสาวขยับร่างกาย
รูปร่างหน้าตาของเธองดงามจับตาเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อนางพยาบาลเห็นชายคนหนึ่งเดินผ่านเด็กสาวไปถึงสามครั้ง เธอจึงยื่นอมยิ้มให้เด็กสาว จากนั้นก็บุ้ยปากไปทางห้องผู้ป่วย แล้วถามเด็กหญิงว่า “หร่านหร่าน พ่อแม่เธอมาถึงแล้วใช่ไหม”
ฉินหร่านก้มหน้าลงแกะเปลือกขนมเคลือบน้ำตาล ขนตายาวงอนของเธอหลุบต่ำเล็กน้อย เด็กสาวเพียงปรายตาไปทางพยาบาล แล้วตอบว่า “น่าจะอย่างงั้นนะคะ”
พยาบาลถอนหายใจ ก่อนพูดขึ้นว่า “ไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
จากนั้นเธอก็รีบสาวเท้าจากไปพร้อมรายงานการแพทย์ในมือ
คนที่อยู่ในห้องผู้ป่วยในนั้นคือพ่อแม่บังเกิดเกล้าของฉินหร่าน หนิงฉินและฉินฮั่นชิว
ทั้งสองหย่าร้างกันมาได้สิบกว่าปีแล้ว ที่ผ่านมาฉินหร่านก็อยู่กับยายมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ คุณยายเธอล้มป่วยจนต้องเข้าโรงพยาบาล จึงทำให้หนิงฉินกับฉินฮั่นชิวต้องกลับมาที่เมืองนี้อีกครั้ง
ฉินหร่านยืนทอดขาพิงกำแพงฟังบทสนทนาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เสียงที่เย็นชาของหนิงฉินดังเล็ดลอดผ่านประตูบานนั้นออกมา “ฉินฮั่นชิว แม่ฉันป่วยหนักมาก เพราะฉะนั้น ฉันจะรับแม่ไปดูแลที่เมืองอวิ๋นเฉิงเอง”
ฉินฮั่นชิวมองดูเธอด้วยสีหน้าที่เข้าใจได้ยาก จะว่าไปก็เหมือนเขากำลังล้อเลียนเธอมากกว่า “หร่านหร่านดรอปเรียน แถมไม่มีโรงเรียนไหนในหนิงไห่ที่ยอมรับลูกเข้าเรียนอีก  คุณน่ะรับตัวเธอไปบ้านตระกูลหลินเถอะ บ้านนั้นน่ะมีเส้นสายพอตัว คงจะหาโรงเรียนดีๆ ให้หร่านหร่านได้”
“ฉันรับอวี่เอ๋อร์ไปอยู่บ้านตระกูลหลินแล้ว นี่คุณยังจะมีหน้าให้ฉันรับลูกอีกคนไปอีกเหรอ  แบบนี้ตระกูลหลินจะคิดยังไงกับฉันกัน” หนิงฉินรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อยที่เขาได้แต่นำปัญหากวนใจมาให้  โรงเรียนที่ไหนกันเล่าจะรับเด็กอย่างฉินหร่านเข้าเรียน
พอพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ฉินฮั่นชิวก็แสดงอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “ตอนนั้นผมก็จะรับอวี่เอ๋อร์ไปอยู่ด้วย นี่คุณกำลังยัดเยียดหร่านหร่านให้ผม เพราะคุณไม่ต้องการลูกงั้นเหรอ ฮะ”
พวกเขามีลูกสาวอยู่สองคน ฉินหร่านและฉินอวี่ ทั้งสองอายุห่างกันแค่ปีเดียว แต่นอกเหนือจากเรื่องนั้น เด็กสองคนนี้ก็ราวกับอยู่กันคนละโลก
สองสามีภรรยาต่างสู้รบตบมืออย่างไม่ลดราวาศอก หวังจะได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูฉินอวี่ตอนที่หย่ากัน สุดท้าย เป็นเพราะฉินอวี่เลือกอยู่กับแม่ ข้อพิพาทจึงยุติลงได้ในที่สุด
ในตอนนั้น ไม่มีใครต้องการฉินหร่าน ทั้งสองต่างปัดสิทธิ์เลี้ยงดูลูกคนนี้ และสุดท้าย ก็ไม่มีใครใส่ใจเธอ
คุณยายเฉินซูหลานรู้สึกสงสารหลานคนนี้ เธอจึงรับอุปการะเลี้ยงดูเด็กหญิงโดยลำพังมาถึงสิบสองปี
ที่ห้องผู้ป่วยใน หนิงฉินมองดูหน้าตาล้อเลียนของฉินฮั่นชิว แล้วสะกดกลั้นความโกรธของตัวเองไว้ เทียบกับฉินอวี่แล้ว ใครจะอยากเลี้ยงเด็กที่เอาแต่ก่อเรื่องทะเลาะวิวาทกัน  มิหนำซ้ำเธอยังต้องนำหร่านหร่านไปอยู่กับตระกูลไฮโซมีหน้ามีตาอีก ตัวหนิงฉินเองก็ไม่ได้อยากตกเป็นขี้ปากของใครต่อใครในเรื่องนี้
ฉินฮั่นชิวเป็นเด็กที่ถูกลักพาตัวมาที่เมืองนี้ตอนที่เขายังเด็ก เฉินซูหลานเอ็นดูเด็กน้อยยากจนคนนี้  แต่หลังจากแต่งงานกันไปได้ไม่กี่ปี หนิงฉินก็ทนนิสัยเอื่อยเฉื่อยของฉินฮั่นชิวไม่ไหว นอกจากงานแบกหามแล้ว ที่เดียวที่ชายคนนี้ทำงานได้ก็คือที่ไซต์ก่อสร้าง หนิงฉินจึงตัดสินใจหย่าขาดกับสามีคนนี้เสีย
หลังจากที่หย่าร้างกันไป หนิงฉินรับฉินอวี่มาอยู่ด้วยตอนที่เธอแต่งงานกับสามีใหม่ที่เป็นเศรษฐีเมืองอวิ๋นเฉิง
ส่วนฉินฮั่นชิวก็แต่งงานใหม่ไม่นานหลังจากนั้น เขามีลูกชายหนึ่งคนกับภรรยาปัจจุบัน
ฉินฮั่นชิวนั้นตัวเปล่าเล่าเปลือยมาแต่ไหนแต่ไร เขาไม่มีอะไรจะต้องเสีย หนิงฉินกลัวว่าอดีตสามีจะเสนอหน้าไปที่บ้านตระกูลหลิน ทำให้เธอต้องอับอายขายหน้า  เพราะอย่างนั้น เธอจึงจำยอมต้องรับฉินหร่านกลับไปบ้านที่เมืองอวิ๋นเฉิงด้วย
“หร่านหร่าน” ฉินฮั่นชิวเปิดประตูออกมาจากห้อง พอหันไปเห็นฉินหร่าน เขาก็หยุดพูด แล้วถอนหายใจ “ครอบครัวตระกูลหลินน่ะมีเงินเป็นกอง ลูกก็ไปอยู่กับแม่แล้วกัน พวกนั้นต้องหาโรงเรียนม.ปลายดีๆ ให้ลูกได้แน่ ดีไม่ดี ลูกอาจได้เรียนต่อมหาลัยด้วยนะ”
ดูจากผลการเรียนของฉินหร่านแล้ว จะสอบผ่านเข้ามหาลัยได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เขาก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง
ตอนนี้ฉินฮั่นชิวมีลูกชายแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ความรับผิดชอบเล็กๆ เลย แถมครอบครัวเขายังไม่ได้ซื้อบ้านในตัวเมืองเลย แล้วไหนยังต้องวางแผนเผื่ออนาคตอีก
ก่อนหน้านี้ ภรรยาคนปัจจุบันกำชับมาเป็นอย่างดีว่าไม่ให้เขารับตัวฉินหร่านไปอยู่ด้วย
ฉินหร่านยืนเอนกายมากกว่าเดิม บริเวณทางเดินของโรงพยาบาลไม่มีเครื่องปรับอากาศ จึงทำให้อากาศยิ่งร้อนอ้าวเข้าไปใหญ่  เธอก้มศีรษะลง แล้วใช้นิ้วกำกระดุมหยกขาวเม็ดที่สองที่อยู่บนปกเสื้อของเธอไว้
นิ้วมือของเด็กสาวเรียวยาวดั่งลำเทียน บริสุทธิ์ผุดผ่องจากเรื่องแปดเปื้อนใดๆ ดั่งหยกที่ถูกแช่แข็งไว้ท่ามกลางความหนาวเหน็บ
คิ้วงามได้รูปของเธอมีแต่ความเย็นชาและเฉยเมย
ฉินหร่านไม่ได้ใส่ใจฟังฉินฮั่นชิว หลังจากปลดกระดุมแล้ว ก็หรี่ตามองไปนอกหน้าต่างตรงทางเดินที่อยู่ตรงข้ามเธอ สายตาของเด็กสาวเย็นชาไร้ความรู้สึก
ห่างจากหน้าต่างไปสักสองสามเมตร มีออฟฟิศอยู่ห้องหนึ่ง
ณ ฝั่งตรงข้ามออฟฟิศ
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในชุดกาวน์สีขาวมีสีหน้าเคร่งเครียด  ใบหน้าเขาช่างเกลี้ยงเกลา รูปร่างก็ผอมเพรียวดูดีทีเดียว
เขาคือผู้อำนวยการคนใหม่ของโรงพยาบาลนี้ เจียงตงเยี่ย
ชายหนุ่มชำเลืองไปที่โซฟาหรูหราที่ตั้งอยู่ตรงข้ามเขา ซึ่งไม่เข้ากับโรงพยาบาลเลย
ชายคนหนึ่งกำลังนอนเอกเขนกบนโซฟา ซอกนิ้วที่เรียวยาวได้รูปคีบบุหรี่เอาไว้ ควันจางๆ เริ่มลอยขึ้นมาจากแขนที่กอดอก สายตาเขาดูราวกับจับจ้องไปที่ใดหนึ่งสักครึ่งนาที
เจียงตงเยี่ยมองตามสายตาเขาไป “นายมองอะไรอยู่น่ะ”
ชายคนที่สวมเสื้อเชิ้ตไหมสีดำเอนตัวซบบนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบ พร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม “เอวบางใช้ได้”
เขาหันหัวมาทางด้านข้าง เผยให้เห็นจมูกโด่งเป็นสัน ผิวเขาขาวราวหยวกกล้วย ชายหนุ่มกำลังหยีตาทำให้เห็นแผงขนตาของเขาที่ยาวปกมาถึงขอบตาล่าง
ราวกับเพิ่งตื่นขึ้นมา  เสียงเขาแหบและทุ้มต่ำ แต่แฝงไว้ด้วยความแจ่มใสอยู่ในที
เสียงชายผู้นี้แจ่มชัดทีเดียว
“หืม” เจียงตงเยี่ยยังอ่านรายงานการแพทย์ไปเรื่อยๆ  เลยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของตัวเอง
ชายหนุ่มบนโซฟามองตามร่างอ้อนแอ้นอรชรที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์อย่างน่าทึ่ง และคิดในใจว่า เข้าใจได้ไม่ยากเลยว่า ทำไมทั้งเหล่าชายหญิงทุกคนในเมืองนี้ถึงได้คลั่งไคล้คุณชายสามคนนี้นัก
“ไม่ใช่เรื่องของนายน่า” เฉิงเจวี้ยนก็เหยียดขาออกไป แล้วเอนหลังพิงกับพนักโซฟา ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ แล้วพูดต่อ “ พอนายจัดการภารกิจนายเรียบร้อยในสองวันนี้ ให้กลับปักกิ่งทันที”
“แล้วนายล่ะ” เจียงตงเยี่ยได้สติอีกครั้ง
นิ้วผอมเรียวนั้นดับบุหรี่ลงในที่เขี่ย
เฉิงเจวี้ยนลุกขึ้นยืน ขาของเขายาวและเหยียดตรง ดวงตาที่หรี่ลงดั่งมีหมอกเคลือบแฝง จากนั้นชายหนุ่มก็ยื่นมือทำท่าปัดเศษบุหรี่ที่ไม่ได้มีอยู่จริง แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันมีภารกิจอีกอย่างต้องทำ”
**
รถตระกูลหนิงจอดรออยู่ด้านล่าง
เป็นรถบีเอ็มดับเบิลยูคันสีดำมาพร้อมทะเบียนเมืองอวิ๋นเฉิง
หลังจากพูดคุยกับคุณหมอเรียบร้อย หนิงฉินก็รีบพาฉินหร่านและเฉินซูหลานกลับไปบ้านที่อวิ๋นเฉิงทันที
“ตระกูลหลินมีกฎเยอะแยะ แกอย่าไปแสดงนิสัยแย่ๆ ให้เขาเห็นล่ะ ได้ยินที่ฉันพูดไหม” หนิงฉินเอียงคอแล้วคลึงขมับตัวเอง
ฉินหร่านมีเพียงเป้สะพายใบเดียวติดตัว เธอวางมันไว้บนตัก  หางตาชำเลืองไปทางแม่เล็กน้อยด้วยอาการง่วงเหงาหาวนอน และพยักหน้ารับไปส่งๆ
เด็กสาวมีขาเรียวตรง
ตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอดูเหมือนพวกอันธพาลข้างถนน หนิงฉินไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเด็กคนนี้จะเข้าใจสิ่งที่เธอพูดไปไหม
“ทำไมแกถึงง่วงขนาดนี้ฮะ เมื่อคืนไปขโมยอะไรมาหรือเปล่า”  หลังจากแต่งเข้าบ้านตระกูลหลิน หนิงฉิน ก็กลายเป็นคนมีหน้ามีตามาถึงสิบสองปี แถมตอนนี้ เธอยังดูดียังมีสง่าราศีอีกด้วย
สิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือ สารรูปที่เหมือนอันธพาลข้างถนนเหมือนฉินฮั่นชิว ซึ่งอยู่ในตัวฉินหร่าน
ฉินหร่านหยิบหูฟังสีดำออกมาจากกระเป๋า เธอไม่ได้ตั้งใจฟังนัก “หนูไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตมาทั้งคืนค่ะ”
พอเธอเงยหน้าขึ้นมา หูฟังที่เสียบไว้จึงหลุดลงมาครึ่งหนึ่งไปอยู่บนปกเสื้อและห้อยอยู่บนคอแทน
“แก ต่อไปห้ามแกไปร้านเน็ตอีก!” หนิงฉินมองไปดูสภาพขัดลูกตาของฉินหร่าน แล้วกัดฟันกรอดๆ “อย่าดื้อให้มันมากนักนะ นี่ถ้าแกดีได้สักครึ่งนึงของอวี่เอ๋อร์ ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งปากเปียกปากแฉะแบบนี้หรอก  ตระกูลหลินต่างจากบ้านยายของแกมากนะ  ทุกคำพูดและการกระทำของแกจะส่งผลต่อน้องแกได้ เพราะฉะนั้นต่อให้แกไม่สนใจตัวเอง ก็อย่าพาน้องซวยไปด้วยล่ะ”
แค่คิดถึงเรื่องที่ต้องหาเส้นสายและคุยกับหลินฉีเพื่อให้ฉินหร่านได้เรียนต่อมัธยมปลาย หนิงฉินก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น
ด้วยสถานการณ์ของฉินหร่านในปัจจุบัน  ฉินหนิงกลัวเหลือเกินว่า ต่อให้พวกเขาจะค้นหาโรงเรียนทั่วเมืองแล้ว ก็จะไม่มีโรงเรียนไหนยอมรับเด็กสาวเข้าเรียนอยู่ดี
ฉินหนิงอาศัยรูปร่างหน้าตาที่สะสวยของเธอทำให้ได้แต่งกับหลินฉีซึ่งเป็นนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ภรรยาเสียชีวิต
ฉินอวี่เป็นเด็กที่ฉลาดมาตั้งแต่เล็ก หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู
เธอมีผลการเรียนที่ยอดเยี่ยมและมีความสามารถอันโดดเด่น แถมไม่เคยทำให้ตระกูลหลินต้องมากังวลใจเรื่องการเรียนเลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ใครต่อใครก็จะยกให้เธอเป็นแบบอย่างเสมอ
ครอบครัวหลินพอใจกับฉินอวี่มากๆ
ส่วนตัวแล้ว หนิงฉินเองก็มีความสุขที่รับลูกคนเล็กมาอยู่กับตระกูลหลิน
แต่การนำตัวฉินหร่านเข้ามาน่ะเป็นคนละเรื่องเลย
หนิงฉินไม่รู้สึกอยากอาหารกลางวันเลยด้วยซ้ำ
**
เวลาสี่โมงเย็น รถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำมาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ตระกูลหลินที่เมืองอวิ๋นเฉิง
“คุณผู้หญิงคะ” หญิงวัยกลางคนที่สวมเสื้อฟ้าก้าวมาเปิดประตูรถ เธอแปลกใจเมื่อเห็นเฉินซูหลาน และ       ฉินหร่านอยู่ด้านหลังเบาะหนิงฉิง
หนิงฉินรู้สึกจุกอกและไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด “ป้าจางคะ ช่วยพาแม่ของฉันและหร่านหร่านไปข้างในก่อน เดี๋ยวอวี่เอ๋อร์ก็จะเลิกเรียนแล้ว ฉันจะเป็นคนไปรับเอง”
โดยปกติ การไปรับฉินอวี่เป็นหน้าที่ของคนขับรถตระกูลหลิน
แต่วันนี้หนิงฉินอาสาไปรับเธอลูกด้วยตัวเอง เพราะเธอรู้สึกงุ่นง่านรำคาญใจ ไม่อยากรับมือกับฉินหร่านที่บ้าน เลยขอออกไปสูดอากาศสักหน่อย
ป้าจางมองดูนายหญิงขับรถออกไป แล้วค่อยๆ หันกลับมามองหน้าแขกสองคนด้วยท่าทีไม่ไว้วางใจ
“คุณป้า คุณฉิน” เธอกวาดสายตามองสองคนอย่างสงสัยตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เชิญด้านในค่ะ”
จากนั้นเธอก็หันหลังกลับแล้วเดินนำ ในขณะที่แขกทั้งคู่ไม่ได้มอง ป้าจางก็เบะปาก
เฉินซูหลานเดินตาม และมองไปยังอาคารโออ่าสไตล์ยุโรปหลายอาคาร
จนเธอเผลอกำที่ชายผ้าโดยไม่รู้ตัว
พวกเขาหยุดอยู่ที่หน้าห้องโถง ขณะนั้น ป้าจางกำลังจะหยิบรองเท้าแตะสำหรับเดินในบ้านออกมา
แต่เฉินซูหลานกลับก้าวเข้าบ้านไปโดยที่ยังใส่รองเท้าอยู่
หลังก้าวเข้าไป หญิงชรามองกลับมาแล้วเห็นว่าป้าจางกำลังจ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจ
แม้ว่าเธอจะมาจากชนบท แต่เฉินซูหลานก็รักความสะอาดสะอ้าน ปกติแทบจะไม่มีขี้ฝุ่นติดเท้าหรือเสื้อผ้าของเธอเลยด้วยซ้ำ
สายตาจ้องเขม็งของป้าจางทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่ด้วยความที่หลานสาวอยู่ข้างๆ ตัว เฉินซูหลานจึงพยายามเต็มที่ที่จะไม่ใส่ใจกับสายตาของป้าแม่บ้าน และยืดหลังตรงเข้าไว้
เธอถอยหลังกลับ ทำท่าจะเปลี่ยนรองเท้า แต่ป้าแม่บ้านได้เก็บรองเท้าแตะเข้าที่ไปเรียบร้อยแล้ว
บ้านของตระกูลหลินมีห้องรับรองแขกมากมาย  ป้าจางยังไม่รู้แน่ชัดถึงทัศนคติของหนิงฉินในตอนนี้ เธอนำแขกทั้งสองไปยังห้องที่อยู่ชั้นสาม
ตรงมุมของชั้นสอง มีห้องหนึ่งที่ประตูเปิดอ้าไว้ครึ่งหนึ่ง ภายในห้องมีไวโอลินราคาแพงตั้งอยู่
ฉินหร่านเหลือบมองดูห้องนั้นอีกครั้ง
ป้าจางที่ชำเลืองเห็นกริยาท่าทางของฉินหร่านเลยพูดขึ้นมาว่า “นี่เป็นห้องสีไวโอลินของคุณหนูรอง”
ฉินหร่านเลิกคิ้ว แล้วจึงเดินตามคุณป้าแม่บ้านไปอย่างเอื่อยเฉื่อย เธอคิดเล่นๆ ว่าฉินอวี่คงต้องเป็นที่โปรดปรานของตระกูลหลินแน่
ห้องรับรองแขกด้านบนดูทึมๆ เล็กน้อย
“นี่ห้องน้ำนะคะ พวกคุณรู้วิธีใช้เครื่องทำน้ำอุ่นใช่ไหมคะ” ป้าจางเปิดประตูห้องน้ำให้ดู แล้วถามราวกับแขกทั้งสองเป็นมนุษย์ถ้ำ
ฉินหร่านนั่งงอขาข้างหนึ่งอยู่บนโต๊ะเตี้ย เอามือมาจับดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะเล่น โดยที่แขนเสื้อพับขึ้น
ปรากฏข้อมือขาวนวลของเธอ
“พวกคุณพักผ่อนกันก่อนนะคะ หากต้องการอะไร เรียกดิฉันได้ ตอนนี้ขอตัวไปข้างล่างก่อนค่ะ”  ป้าจางพูดอะไรอีกสองสามอย่าง ก่อนลงไปช่วยงานที่ครัว
หลังจากเธอเดินออกไป ฉินหร่านก็ล็อกประตู
เฉินซูหลานมองดูห้องที่สวยงามอย่างไร้ที่ติ ครุ่นคิดอยู่สักครู่ ก่อนจะยิ้มออกมา “ป้าจางคนนี้น่ะ ดูแล้วน่าจะเข้าด้วยได้.....ค่อนข้างง่าย  ครั้งหน้า...หลานกับแม่ของหลาน  เฮ้อ”
ฉินหร่านเทของที่อยู่ในเป้เธอลงบนโต๊ะ
เธอเลิกคิ้วขึ้น แต่ไม่พูดอะไร
เฉินซูหลานมองดูหลานสาวเล่นกับสิ่งของๆ เธอ โดยไม่ได้ทักท้วงอะไร เจ้าหลานคนนี้มีอะไรแปลกๆหลายอย่างทีเดียว
ครั้งที่แล้ว เธอเห็นปืนบาซูกาวางอยู่บนโต๊ะ เธอกลัวจับใจ แต่ฉินหร่านกลับบอกเธอตอนหลังว่า มันเป็นแค่ปืนของเล่น
ฉินหร่านนั่งงอขาอยู่บนโต๊ะ แล้วก็เล่นของที่อยู่ในเป้เธอ จากนั้นเธอวางแล็ปท็อปที่ไม่มีโลโก้และไม่มียี่ห้อ ซึ่งอยู่ในสภาพค่อนข้างใหม่ลงบนโต๊ะอย่างไม่ได้ระวังนัก
หลังจากนั้น เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่หนักมากออกมาหนึ่งเครื่อง
แล้วก็โยนมันลงบนโต๊ะ
ฉินหร่านเป็นคนที่ข้าวของรกรุงรังตลอดเวลา เธอหยิบขวดพลาสติกสีขาวออกมาจากกองข้าวของ
ตอนที่หยิบมันขึ้นมา ขวดน้ำก็ส่งเสียงน้ำที่กระเพื่อมอยู่ด้านใน
ด้านนอกขวดมีอักษรคิว ซึ่งเขียนด้วยหมึกสีดำอย่างโย้เย้ และมีโน้ตติดไว้
เธอฉีกกระดาษโน้ตเหนียวทิ้ง ขีดๆ เขียนๆ อักษรลงบนกระดาษ มองดูอยู่สักพัก แล้วก็โยนมันทิ้ง
เธอถือแค่ขวดพลาสติกขาวไว้ในมือ เอียงคอมองดูที่คุณยาย จากนั้นก็โยนขวดกลับเข้าไปในกองสิ่งของ
ผ่านไปสักพัก ป้าจางก็มาเคาะประตู
“ตอนนี้คุณผู้ชายและนายน้อยกลับมาแล้ว และคุณท่านอยากพบพวกคุณทั้งคู่ข้างล่างค่ะ”
**
หลินฉีกำลังกระซิบกระซาบกับหลินจิ่นเซวียนอยู่ด้านล่าง
สุดท้าย หนิงฉินก็รับตัวลูกสาวกลับมาจนได้ ภรรยาเขาไม่มีความกล้าที่จะตัดสินใจด้วยตัวเอง แล้วยังโทรหาหลินฉีตอนที่อยู่โรงพยาบาลอีก
“พ่อได้ยินมาว่า เธอออกจากโรงเรียนมาเป็นปีหลังก่อเรื่องร้ายแรง แถมยังเป็นหัวโจกตัวปัญหา การรับเด็กคนนี้มาอยู่ที่นี่เป็นเรื่องที่ไม่น่ายอมรับได้นัก” หลินฉีคิดถึงคำขอของภรรยา เขาหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความกังวล
เขาคิดว่า เพราะฉินอวี่เป็นเด็กที่เชื่อฟัง พี่สาวก็คงไม่แย่นัก เลยไม่ได้ถามอะไรมากมาย
แต่ตอนนี้ปัญหากลับมาอยู่ตรงหน้า ตระกูลหลินไม่เคยมีตัวปัญหาในบ้านมาก่อน
หลินจิ่นเซวียนทำหน้านิ่ว ขณะที่พาดมือข้างหนึ่งไว้บนโซฟา เขาเอียงคอ กดมือถือราวกับว่ากำลังคุยกับใครสักคนอยู่
เด็กหนุ่มไม่ได้ยกหัวขึ้นมาด้วยซ้ำตอนที่พ่อเขากำลังพูดด้วย และเห็นได้ชัดว่า เขาเองก็ไม่ได้สนใจจะฟัง
แต่พอได้ยินเสียงเดินลงบันไดมา เขาจึงเหลือบตาขึ้นไปมองโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็ต้องตะลึง
หลินจิ่นเซวียนอึ้งไปชั่วขณะ


## ตอนที่ 4

ตอนที่ 3 หวาเหมิง
ฉิงหร่านก้มหน้าก้มตาเคี้ยวกระดูกหมับๆ เธอใจลอยจึงไม่ได้เงยหน้าขึ้น
หนิงฉิงใกล้จะระเบิดลง แต่หลินฉีชำเลืองดูเธอพอดี
เธอจึงพยายามระงับโทสะ แล้วถามซ้ำด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ
ท่านั่งของฉินหร่านไม่เรียบร้อยแม้แต่น้อย ยกขาชันเข่าขึ้นมา ถือตะเกียบมือเดียว ซ้ำยังเท้าแขนบนโต๊ะด้วย
เด็กสาวดูเหมือนพวกอันธพาลที่โอหังและบ้าดีเดือดไม่มีผิด
ราวกับเธอเพิ่งจะได้ยินคำถามนั้น ฉินหร่านจึงเงยหน้าขึ้น
ตอนที่แม่เลี้ยงเขาพูดขึ้นมาว่าเด็กยียวนคนนี้เคยเรียนไวโอลินมาก่อน หลินจิ่นเซวียนก็จับจ้องไปที่เธอเช่นกัน
เขาได้ยินเธอย้อนถามกลับไปว่า “ไวโอลินเหรอคะ”
เธอเท้าคางยิ้มร่าออกมา ทว่าน้ำเสียงกลับเยือกเย็นเฉยเมย “อ๋อ หนูเล่นไม่เป็นหรอก”
“เล่นไม่เป็นเหรอ จะเป็นไปได้ยังไง ลูกเริ่มเรียนตั้งแต่เด็กเลย” หนิงฉิงกำตะเกียบในมือเธอไว้แน่น พร้อมกัดฟัน “แม่ให้เงินลูกไปเรียนไวโอลินทุกปีนี่ อาจารย์สวี่ยังชมอยู่เลยว่าลูกมีพรสวรรค์...”
“อ้อ” ฉินหร่านค่อยๆ แทะซี่โครงช้าๆ “ตั้งแต่หนูตีหัวลูกชายอาจารย์สวี่เขา เราก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลยค่ะ”
แล้วบรรยากาศที่โต๊ะอาหารก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบพิกลๆ
ฉินหร่านแค่นหัวเราะออกมา มันเป็นเสียงหัวเราะที่เย็นชาและร้ายกาจ
คิ้วงามที่โก่งเล็กน้อยของเธอแสดงถึงความยโสของวัยรุ่น หากมองลึกลงไปแล้ว มันยังส่อแววไร้ความปรานีอยู่ในทีด้วย
เหมือนดั่งคำพูดของหนิงฉิงที่ว่าไว้ว่าเธอดูเป็น “อันธพาล” ทั้งดุร้ายป่าเถื่อน ทว่าอันธพาลสาวคนนี้ก็กลับดูสวยบาดตาบาดใจ มีเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน แต่เป็นความงามที่ไม่มีใครอาจเอื้อมแตะต้องได้
สวรรค์หนอ ดูทำหน้าเข้าสิ
แล้วไหนจะน้ำเสียงของเจ้าหล่อนอีก
หนิงฉิงจ้องมองไปที่ลูกสาวคนโต ดวงตาส่อแววโกรธขึ้นมาเล็กน้อย “ฉิงหร่าน!”
โรงเรียนอีจงมีโปรแกรมสายศิลป์ ผู้เป็นมารดาจำได้ว่าลูกสาวคนนี้เคยเรียนไวโอลินตอนที่ยังเด็ก เพราะผลการเรียนไม่ดี จึงเคยหวังว่าเด็กน้อยจะได้หันไปเอาดีทางศิลปะแทน
เธอคาดไม่ถึงว่าลูกผู้ดื้อรั้นจะใช้มันเป็นช่องจัด “เซอร์ไพรส์” ชุดใหญ่ให้เธอแทน
หลินฉีได้เห็นประวัติของฉินหร่านตั้งแต่บ่ายแล้ว เขาตระหนักดีว่าเธอคือตัวปัญหา แต่ไม่คิดว่าจะพิษสงรอบตัวขนาดนี้
ป้าจางนำชาให้หนิงฉิง  ผู้เป็นนายหญิงของบ้านถอนหายใจ จิบชา และจบบทสนทนาไว้แค่นั้น แต่แผ่นหลังที่เกร็งตึงบ่งบอกว่าเธอกำลังอารมณ์ไม่ดี
เจ้าของบ้านมัวแต่ยุ่งเรื่องธุรกิจของเขา เพราะฉะนั้นโดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่มีเวลาให้กับเฉินซูหลานและฉินหร่านอยู่แล้ว
หรือบางที เขาอาจคิดว่าเป็นเรื่องไม่จำเป็น
หลังจากมื้อเย็น ทุกคนก็ต่างแยกย้าย
พอฉินอวี่เห็นว่าพี่ชายเดินออกไปรับสายข้างนอก เธอจึงพูดกับมารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่าจะไปซ้อมไวโอลินข้างบน
ผู้เป็นแม่มองไปยังลูกสาวคนเล็กและคนโต ทั้งสองคนต่างก็เป็นลูกในไส้แท้ๆ ของเธอ แต่ทำไมพวกเขาถึงต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้
“พักกับคุณยายชั่วคราวที่ชั้นสามไปก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวแม่จะให้ป้าจางทำความสะอาดอีกห้องให้ทีหลัง” หนิงฉิงหน้ามุ่ย เอียงคอเล็กน้อย  เธอสะกดกลั้นความโกรธไว้ในใจแล้วกดเสียงพูดให้ทุ้มต่ำ “นอกจากห้องน้ำแล้ว ที่ชั้นสองเป็นห้องซ้อมเปียโนของน้อง อย่ามาจุ้นจ้านกับน้องถ้าไม่จำเป็น”
ทันทีที่ฉินอวี่ลับตาไป ความอ่อนโยนที่อยู่บนไปหน้าเธอก็หายไป
ฉินหร่านยืนพิงราวบันได และพยักหน้ารับ ท่าทางของเธอดูเรียบเฉย
เพราะลูกคนโตดูเหมือนจะเชื่อฟังขึ้นมาบ้าง ใบหน้าบูดบึ้งของผู้เป็นแม่จึงค่อยคลายลงบ้าง ท้ายที่สุด เด็กคนนี้ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ และเธอเองก็ยังรู้สึกรักเด็กน้อยอยู่บ้าง
หนิงฉิงพูดคุยกับผู้เป็นแม่อีกสองสามเรื่อง ก่อนจะหันไปเห็นว่าลูกเจ้าปัญหาหยิบมือถือออกมาอีกแล้ว  เธอทำหน้านิ่ว และทำท่าจะเทศนาลูกอีกรอบ
แต่บังเอิญว่าห้องเปียโนที่อยู่ชั้นสองนั้นปิดไม่สนิทดีทำให้เสียงไวโอลินอันไพเราะ นุ่มหูลอดออกมาตามอากาศ
หนิงฉิงจึงผ่อนคลายอารมณ์ลง เธอหันไปพูดกับป้าจาง “อีกไม่นาน อวี่เอ๋อร์ก็คงจะเข้าเรียน ม.สี่ แล้วสินะ หร่านหร่านเรียนรู้จากน้องให้มากกว่านี้นะ ย่อมมีจุดเริ่มต้นและจุดจบสำหรับทุกอย่าง”
คำพูดของเธอตั้งใจสั่งสอนฉินหร่านอีกครั้ง
เด็กสาวมองไปยังชั้นสอง พร้อมยกเปลือกตา นัยน์ตาเรียวยาวคู่นั้นอาจจดูร้ายกาจอยู่สักนิด แต่ทว่ามันช่างงดงาม และในขณะเดียวกันก็มีแววของอันธพาลอยู่ในตัว
ฉินหร่านหันหลังเดินขึ้นบันไดไป เผยให้เห็นเรียวขาที่ยาวตรงของเธอ
เธอไม่สนใจผู้เป็นแม่
ใช่แล้ว เด็กคนนี้น่าประทับใจสุดๆ
หนิงฉิงชี้นิ้วไปที่หลังของลูกคนโต หน้าแดงก่ำ เธอกำลังคิดว่าเหมือนถูกลูกคนนี้นำอิฐมาตีหัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
เฉินซูหลานหน้ามุ่ย แต่ก็ลังเลที่จะดุหลาน เธอจึงเพียงแค่พูดปลอบให้ลูกสาวเย็นลงแทน
**
ที่ชั้นบน แม่บ้านได้ย้ายข้าวของของเฉินซูหลานไปห้องติดกันเรียบร้อยแล้ว
ฉินหร่านอาบน้ำ และก่อนที่ผมเธอจะแห้งสนิท เธอรีบสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วเอื้อมมือไปหยิบคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่เอี่ยมออกจากเป้
ถัดจากคอมพิวเตอร์เป็นมือถือหนักๆ เครื่องหนึ่ง ซึ่งต่างจากมือถือที่เธอมักใช้เล่นเกม
เด็กสาวไม่ได้มองมือถือ แค่ซับผ้าขนหนูบนเรือนผม และวางคอมพิวเตอร์ไว้บนโต๊ะ ทันทีที่กดเปิดเครื่อง หน้าจอเดสก์ท็อปก็ปรากฏขึ้นในพริบตา
หน้าจอคอมฯโล่งมาก นอกจากพื้นหลังรูปทะเลทรายแล้ว มีเพียงลูกศรเมาส์สีขาว และไม่มีไอคอนอื่นๆ ปรากฏบนให้เห็นอีก
ภาพทะเลทรายนั้นอบอุ่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความอึมครึม
ฉินหร่านยื่นมือไปกดปุ่มสองสามปุ่ม แล้วก็ลุกขึ้นเทน้ำ เธอนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมแก้วน้ำ จากนั้นก็มีใบหน้าหนึ่งปรากฏบนหน้าจอ
อีกฝ่ายสวมเสื้อเชิ้ตขาว มือหนึ่งถือโทรศัพท์เคลื่อนที่ ส่วนอีกมือเป็นกล่องเครื่องมือแพทย์
เสื้อสีขาวที่สวมใส่อยู่ขับขนตายาวและผิวขาวผ่องให้เด่นขึ้น พูดได้ว่าเขานับเป็นชายหน้าสวยคนหนึ่ง
“มีบางคนกำลังสืบเรื่องเธออยู่” ฉินหร่านเอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วจิบน้ำ “เป็นคนจากปักกิ่ง ฉันส่งข้อมูลของฝ่ายนั้นให้เธอแล้ว”
ตอนอายุได้หกขวบ เด็กสาวรู้ตัวแล้วว่าเธอแตกต่างจากคนอื่นๆ หลังเรียนจบชั้นประถม
เธอเล่นสนุกกับเพื่อนๆ ไม่ได้ แถมบางโอกาสยังรู้สึกคลั่งขึ้นมาด้วย
เพื่อนบ้านต่างคิดว่าเธอเป็นบ้า และพากันหลบหน้าเด็กน้อย
หนิงฉิงและฉินฮั่นชิวก็มัวแต่ทะเลาะกันทุกวันจนไม่ได้สนใจกับสถานการณ์ของลูกคนโต พวกเขารู้เพียงเธอชอบทะเลาะวิวาท มีปัญหาทางจิต และไม่อยากไปโรงเรียน
ตอนที่สองสามีภรรยาหย่าร้างกัน ทั้งคู่ไม่มีใครอยากรับเธอไปเลี้ยง
ฉินหร่านเรียนเนื้อหาม.ปลายด้วยตัวเองตั้งแต่อายุแปดขวบ
ตอนอายุเก้าขวบ เธอประกอบคอมพิวเตอร์ได้เป็นเครื่องแรกในชีวิต และใช้รหัสเพื่อเจาะเข้าไปที่เว็บของพวกแฮกเกอร์ได้สำเร็จ
ในวิดีโอ ชายหนุ่มผู้คนหรี่ตาที่ดูร้ายกาจของเขาลง จมูกเขาโด่งเป็นสัน หน้าตาหล่อเหลาเอาการ แม้ในต่างประเทศ ผู้คนก็อดไม่ไหวที่จะต้องเหลียวหลังมามองใบหน้าเทพบุตรของหนุ่มผู้นี้
กู้ซีฉือ หมอฝีมือระดับพระกาฬท่าทางแปลกๆ คนนี้ ผู้เดินทางไปทุกเขตแดนในประเทศ เขายังเดินทางไปทั่วโลกเพื่อช่วยเหลือผู้ยากไร้ด้วย
ครั้งนี้ เกิดเหตุก่อการร้ายขึ้นในตะวันออกกลาง หมอหนุ่มจึงรีบแบกกล่องเครื่องมือการแพทย์คู่ใจไปที่นั่นเพื่อพิทักษ์โลก
ฉินหร่านรู้แค่ว่าเขาเป็นหมอในนาม กู้ซีฉือ
ส่วนเขาเองก็รู้แค่ว่าเธอเป็นแฮกเกอร์สาวชื่อฉินหร่าน
ชะตาลิขิตให้ทั้งสองคนต้องมาเจอะเจอกัน แต่พวกเขากลับไม่เคยถามถึงเรื่องส่วนตัวของกันและกัน
“ฉันสบายดี” กู้ซีฉืองับบุหรี่ไว้ในปาก และหยิบมือถืออีกเครื่องขึ้นมาเพื่อดูอีเมลที่ฉินหร่านส่งให้เขา แล้วพูดอย่างคลุมเครือขึ้นว่า “สาวน้อย ไม่ต้องไปสนเรื่องนี้หรอก เดี๋ยวฉันจะหาคนมาจัดการแก้เอง”
หลังจากที่หมอหนุ่มอ่านข้อมูลเสร็จ เขาก็เก็บมือถือใส่ในกระเป๋าเหมือนเดิม
“อีกฝ่ายมีเหตุผลงั้นเหรอ” ฉินหร่านวางแก้วลงบนโต๊ะ
เขาพยักหน้าตอบรับช้าๆ
เด็กสาวจับผ้าเช็ดตัวแล้วโยนไปกองที่ด้านหนึ่งของโต๊ะ จากนั้นเธอก็พาพาดขาไปอีกด้าน การเคลื่อนไหวของเธอเบากริบ เนิบนาบ แต่แฝงไว้ด้วยความปราดเปรียว
เธอหวีผมต่อไปแล้วพูดอย่างเนิบนาบ “ช่างเหอะ”
“อย่าเพิ่งหัวเสียน่า พอเธอโต แล้วเก่งเท่าแฮกเกอร์คิวที่กำลังดังในโลกอินเทอร์เน็ตตอนนี้เมื่อไหร่ ฉันจะพาเธอไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกเอง” กู้ฉีซือพูดให้กำลังใจเธอ


## ตอนที่ 5

ตอนที่ 4 หนังสือรับรอง
มันคือแฮกเกอร์ผู้มากประสบการณ์ฝีมือขั้นเทพที่ซ่อนตัวอยู่ในความลึกที่ยากจะประมาณ ด้วยนามคิว
เป็นเพียงนามแฝง แต่ไม่มีใครระบุ เพศ ชื่อจริง อายุ หรือหน้าตาได้
เมื่อสามเดือนที่แล้ว พวกเขาไม่สามารถติดต่อนักเรียนปริญญาตรีเจ็ดคนที่อยู่ต่างประเทศได้  สถานทูตได้ดำเนินการประสานงานกับฝ่ายต่างประเทศก็แล้ว แต่การสืบสวนกลับไม่มีความคืบหน้า เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับดาวเทียมของกองทัพ
ข่าวนี้ก่อให้เกิดกระแสฮือฮาไปทั่วประเทศ เนื่องจากมหาชนมากมายใช้อินเทอร์เน็ตเป็นกระบอกเสียงระบายความไม่พอใจของพวกเขา
แม้แต่เจ้าหน้าที่สถานทูตเองก็หาทางแก้ไม่ได้ จู่ๆ ก็มีแฮกเกอร์คนหนึ่งปรากฏตัวจากที่ไหนก็ไม่รู้มาปิดระบบดาวเทียมของทัพของประเทศนั้นไปซะดื้อๆ
ข้อมูลของแฮกเกอร์คนนี้ไม่มีใครรู้มากนัก เว้นแต่คนนั้นใช้นามแฝงว่า “คิว”
แล้วแฮกเกอร์บ้านๆ ที่ไม่มีใครในวงการรู้จักมาก่อนก็กลายเป็นคนเด่นคนดังติดอันดับแฮกเกอร์ขั้นเทพ  ท็อปห้าขึ้นมา
ตอนนี้ บุคคลปริศนาผู้นี้กำลังถูกจับตามองโดยตำรวจสากล
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา นามแฝงคิวก็กลายเป็นตัวแทนของความลึกลับ และถูกขนานนามให้เป็นบิดาของการแฮกสมัยใหม่
เพราะสาเหตุนั้นเอง มาตรฐานเข้าเรียนคอร์สคอมพิวเตอร์จึงถูกยกระดับจนสูงลิ่วตั้งแต่นั้นมา
เรื่องราวของแฮกเกอร์คนนี้มีหลากหลายเวอร์ชัน แต่ไม่มีใครเคยเจอร่องรอยเขาผู้นี้แม้แต่น้อย
ฉินหร่านไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพราะแถวนั้นไม่มีคนนอกอยู่ด้วย เธอเลยนั่งยกขาขึ้นมา แสงไฟที่ส่องทำให้เห็นมือสีขาวซีดที่กำลังถือผ้าเช็ดตัวอยู่ “วางสายได้แล้ว”
“ทำไมวางเร็วจัง” กู้ซีฉือยิ้มและกล่าวขอบคุณคนเดินผ่านที่นำทางเขา จากนั้นก็หันกลับมามองหน้าจอมือถืออีกครั้ง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะที่ฉิงหร่านกำลังจะคลิกเปิดลิงก์ ชายหนุ่มก็พูดขึ้นมาว่า “หร่านเอ๋อร์ เธอกำลังตกอยู่ในอันตราย”
**
เวลากลางดึก
แสงไฟในห้องพยาบาลของโรงเรียนส่องแสงหรี่นวล
หญิงสาวฟุบแก้มบนมือซ้ายของเธอ ขณะที่นั่งตรงข้ามกับคุณหมอ
“ยาแก้ปวดจะทุเลาอาการปวดฟันของเธอได้ แต่เธอจะต้องไปโรงพยาบาลพรุ่งนี้ด้วย” หมอหนุ่มพูดขึ้นพร้อมเขียนใบสั่งยาให้ “ยื่นเอกสารนี้ให้อาจารย์เพื่อขอลาป่วยวันพรุ่งนี้”
แสงไฟที่กระทบตุ้มหูให้ความรู้สึกสว่างและเยือกเย็น
ชายหนุ่มคนนั้นมีใบหน้าที่ดูนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยความสุข ผมของเขามีสีเงินแซม
“ขอบคุณค่ะ” เด็กผู้หญิงโค้งขอบคุณขณะสแกนบัตรนักเรียน ใบหน้าเธอยังฉายแววเหนื่อยล้าจากอาการปวด
หนุ่มคนนั้นโบกมือแสดงท่าทางว่าไม่เป็นไร จากนั้นเขาหันหลังไป “ท่านเจวี้ยนครับ”
ขณะที่เด็กสาวกำลังกลับตัวจะหันหลัง สายตาด้านข้างของเธอเหลือบไปเห็นขอบโซฟา
มีมือข้างหนึ่งวางไว้ข้างโซฟา นิ้วมือที่ยาว เรียว ได้สัดส่วนนั้นห้อยตกลงมาตามธรรมชาติ
ช่างเป็นมือที่งามราวกับงานศิลปะ
ชายหนุ่มแตะตุ้มหูตัวเอง แล้วพูดเบาๆว่า “ตอนนี้สองทุ่มแล้วครับ”
“งานยากหรือครับครั้งนี้”
เฉิงเจวี้ยนมัวแต่ง่วนกับธุระบางอย่างจนไม่ได้หลับไม่นอนเลยในช่วงสองสามวันนี้ เขาพยักหน้ารับด้วยอาการเหนื่อยล้า
“ไปตามหาตัวเจียงตงเยี่ยมาน่ะ”
เขาไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น การเคลื่อนไหวของบุคคลผู้นี้มักถูกเก็บเป็นความลับอยู่เสมอ แม้แต่สำหรับนายใหญ่เฉิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจียงตงเยี่ยทำอะไรอยู่
ท่านเฉิงใช้แขนค้ำโซฟาเพื่อดันตัวลุกขึ้น
เขาสวมใส่เสื้อสีดำ แขนเสื้อที่พับทบกันไว้สองสามชั้นเผยให้เห็นข้อมือของเขา
หางตาของชายผู้นี้เย็นชาและห่างเหิน แต่ดวงตาคู่นี้ก็สวยงามซะจนทำให้คนอื่นต้องเสน่ห์ได้ แม้ว่าเจ้าของดวงตาจะไม่ได้ยิ้มก็ตาม
เฉกเช่นกุหลาบช่วงอรุณรุ่ง
ผ่านไปสักครู่ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขึ้นมาว่า “กลับบ้านกัน”
ชายหนุ่มรีบเดินนำหน้าเขา แล้วหยุดยืนด้วยความเคารพ
นายใหญ่เจวี้ยนแห่งตระกูลเฉิง ราชาปีศาจแห่งเมืองหลวง
ตอนอายุสิบหก เขาก่อตั้งบริษัทก่อนจะส่งต่อให้พี่สาวบริหารในเวลาต่อมา ตอนนี้บริษัทนี้ติดอันดับบริษัทท็อปห้าของประเทศ
ตอนอายุสิบเจ็ด จู่ๆ เขาก็เกิดมีแรงบันดาลใจที่จะศึกษาค้นคว้าเรื่องหุ่นยนต์กับกลุ่มคนที่มีความสนใจเหมือนกัน และตอนนี้หุ่นยนต์พวกนั้นได้รับการจัดแสดงในระดับสากลแล้ว
ตอนอายุสิบแปดเขาพยายามจะเป็นตำรวจ
…
ตอนอายุยี่สิบเอ็ดเขากลายเป็นศัลยแพทย์ที่โรงพยาบาล
ทว่าศัลยแพทย์หนุ่มผู้นี้แตกต่างจากแพทย์คนอื่นๆ เขาจะรับเคสผ่าตัดเพียงเดือนละครั้ง และแม้จะเป็นอย่างนั้น บ่อยครั้งโควตานี้ก็ดูจะว่างอยู่
ไม่มีเหตุผลอื่นใดเลยสำหรับเรื่องนี้ นอกจากว่า มือของเขาถูกขนานนามว่า “หัตถ์แห่งพระเจ้า”
คุณหมอเทพบุตรผู้นี้ไม่ยอมอยู่ที่ใดที่หนึ่งนานๆ จนทำให้เขาต้องมาลงเอยที่โรงเรียนธรรมดาแห่งหนึ่ง กลายเป็นหมอในโรงเรียนไป  แต่เขาก็ต่างจากหมอในโรงเรียนคนอื่นๆ อีกนั่นแหละ เพราะเขามีผู้ช่วยติดสอยห้อยตามมาด้วย
ผู้ช่วยคนนี้จะทำหน้าที่ประจำวันแทนเขา
หมอหนุ่มที่ไม่ธรรมดาคนนี้เป็นถึงทายาทของตระกูลที่มั่งคั่งร่ำรวยด้วยเงินและอำนาจ แต่ทว่าเขากลับไม่เคยทำงานในกองทัพ ไม่เคยลงเล่นการเมือง และไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจ...ไม่เคยแม้แต่จะไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยในต่างประเทศ ซึ่งว่ากันตามเทคนิคแล้ว เขาสมัครเรียนไปแล้วด้วยซ้ำ
หนุ่มโปรไฟล์ดีคนนี้แตกต่างและขาดความทะเยอทะยาน ไม่เหมือนกับทายาทคนอื่นๆ ในตระกูลเขาเลย
นายใหญ่เจวี้ยนเป็นคนพิเศษไม่เหมือนใคร และไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อเขา
เพราะเขาเป็นลูกชายของท่านผู้อาวุโสเฉิง และคุณพ่อของเขาก็รักและเอาอกเอาใจลูกชายคนนี้มากๆ
คนในเมืองนี้ หรือแม้แต่ในตระกูลเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อาวุโสที่ปกติเคร่งครัดเจ้าระเบียบมาทั้งชีวิตถึงได้ตามใจลูกชายไม่เอาถ่านคนนี้นัก
“แกร๊กกก”
ห้องพยาบาลของโรงเรียนล็อกเรียบร้อยแล้ว
เด็กสาวคนเดิมยังคงถือยาในมือ แล้วยืนอึ้งอยู่
ผ่านไปชั่วครู่ พอร่างทั้งสองลับตาไป เธอก็กลับมาได้สติอีกครั้ง แล้วจับแก้มที่ปวดอยู่
ปวดจัง!
**
เช้าวันต่อมา
ฉินหร่านเดินลงบันไดมาทานอาหารเช้าอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง
สาวน้อยขอบตาแดงเล็กน้อย ซึ่งน่าจะเป็นเพราะนอนไม่เป็นเวลา หรือไม่ก็นอนไม่พอ
“อีกเดี๋ยวผู้ช่วยเฉินจะไปส่งลูกที่โรงเรียนอีจงเอง” หนิงฉิงวางตะเกียบลงแล้วเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะพูดต่อว่า “เดี๋ยวแม่จะพาคุณยายไปหาหมอ”
ตอนที่ฉินอวี่ไปโรงเรียนครั้งแรกนั้น ผู้เป็นแม่ไปส่งลูกสาวด้วยตัวเอง แต่เธอไม่ได้ทำแบบเดียวกันกับลูกคนโต
เธอขบกรามเมื่อคิดถึงเรื่องที่ต้องรับมือกับพวกญาติตระกูลหลินที่ชอบตั้งแง่นินทา
ทั้งหมดนี่เป็นความผิดของลูกสาวคนโตของเธอที่ทำตัวได้น่าผิดหวัง  ถ้าเพียงแต่ฉินหร่านจะดีได้สักเศษหนึ่งส่วนสิบของฉินอวี่ก็คงดี
หลินฉีถือหนังสือพิมพ์ไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์ไว้ ขณะที่กำลังเดินออกมาจากห้องรับแขกเพื่อตรงมายังสองแม่ลูก
หนิงฉิงถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
สีหน้าสามีเธอไม่สู้ดีนัก “เรื่องหร่านหร่านน่ะ” เขามองไปที่ฉินหร่านด้วยท่าทางขอโทษขอโพย “ลุงขอโทษด้วยนะ แต่ว่าหัวหน้าอาจารย์ติงตอบกลับมาว่า หนูน่าจะเข้าเรียนที่โรงเรียนอีจงไม่ได้แล้ว”
นิ้วมือของหนิงฉิงเริ่มกำแน่นขึ้น คำพูดของหลินฉีทำให้เธอรู้สึกขายหน้า
พอฉินอวี่ดื่มนมเสร็จก็สะพายกระเป๋าที่แม่บ้านจางส่งให้ จากนั้นเด็กสาวลุกขึ้นยืน เธอเอียงคอด้วยความฉงนแล้วมองไปยังพ่อเลี้ยง “คุณพ่อคะ เข้าเรียนที่อีจงไม่เห็นจะยากเลย ทำไมพี่เขาถึงไปเรียนไม่ได้เหรอคะ”
เธอดูสวยและน่าเอ็นดูเวลาที่ถามด้วยความไร้เดียงสาแบบนั้น
มือไม้ของหนิงฉิงสั่นเทา เมื่อเห็นบรรดาแม่บ้านชำเลืองมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกๆ เธอรู้สึกอับอายสุดๆ
“ลูกไปโรงเรียนก่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยวสาย” หลินฉีมองไปที่ฉินอวี่ด้วยท่าทางพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
จากนั้นเขาหันกลับมามองที่ฉินหร่านอีกครั้ง “เป็นความผิดของลุงเอง ครูที่โรงเรียนมัธยมเหวินเต๋อก็คงไม่ต่างจากที่โรงเรียนอีจงนัก จริงไหมอวี่เอ๋อร์”
ฉินอวี่พ่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย พยักหน้า กำลังเตรียมตัวจะเดินออกไป
ฉินหร่านยังอยู่ในช่วงอารมณ์บูดตอนเช้า แต่โชคดีที่เธอไม่ใช่คนหัวร้อน
เธอยังคงก้มหน้าเคี้ยวปาท่องโก๋ต่อ ขนตายาวหรุบลงมาปกตาคู่งามของเด็กสาว
“คือ หนูไม่รบกวนคุณลุงแล้วดีกว่าค่ะ” เด็กสาวเหมือนกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ แต่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเนิบ “หนูมีหนังสือรับรองจากอาจารย์ใหญ่โรงเรียนอีจงแล้วค่ะ”


## ตอนที่ 6

ตอนที่ 5 ผลสอบ
หลินฉีตรวจดูประวัติของฉินหร่านมาก่อนหน้านี้แล้ว
เด็กสาวคนนี้เละเทะสุดๆ ผลการเรียนแย่ที่สุดในโรงเรียน ตีรันฟันแทงมานับครั้งไม่ถ้วน แถมช่วงเวลาหนึ่งปีที่ว่างไปก็ไม่ได้มีเหตุอันควร
โรงเรียนอีจงเคร่งครัดกับการสอบเลื่อนชั้นของนักเรียนในโรงเรียนเป็นอย่างมาก ประวัติการเรียนของฉินหร่านมันแย่เกินไปจนผู้อำนวยการติงไม่สามารถรับเธอเข้าเรียนได้
เขารู้ว่าฉินหร่านอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะแย่ถึงขนาดที่อาจารย์ยังรับไม่ได้
หลินฉีจึงคิดหาโรงเรียนเอกชนที่อื่นให้แทน
แต่ตอนนี้เรื่องชักแปลกๆ
ฉินอวี่พ่นหัวเราะ ขณะที่หันหน้าไปหาพี่สาว “พี่บอกว่า...มีจดหมายรับรองจากอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนงั้นเหรอ”
โรงเรียนอีจงเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงเกียรติประวัติมายาวนาน คนที่สามารถไต่เต้าจนเป็นถึงอาจารย์ใหญ่ได้ ต้องเป็นคนที่มีอำนาจเยอะทีเดียว
แม้แต่หลินฉีเองก็ยังทำได้เพียงติดต่อผู้อำนวยการติง
พื้นเพของฉินหร่านไม่ได้เป็นความลับอะไร เด็กผู้หญิงที่ไม่ได้มีเส้นสายหรือรางวัลอะไรเลยจะรู้จักกับอาจารย์ใหญ่โรงเรียนดังได้อย่างไรกัน
“ใช่” ฉินหร่านเงยหน้าขึ้นมามองน้อง แล้วตอบห้วนๆ
เธอเอี้ยวตัวไปด้านหลัง แล้วหันไปคว้ากระเป๋าที่ห้อยบนเก้าอี้เพื่อดึงซองจดหมายสีขาวออกมา
“พอได้แล้ว” หนิงฉิงตบโต๊ะแล้วตะโกนออกมา “ใครสอนให้โกหก ไม่อายตัวเองมั่งหรือไง”
ผู้เป็นแม่ทำให้ตัวเองต้องมาขายหน้าเพราะไปขอร้องสามีให้ช่วยลูกเจ้าปัญหา โดยไม่คิดว่าลูกสาวเธอจะเลวร้ายขนาดนี้
ลูกคนนี้ยังไร้ค่าเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยจริงๆ
“คุณแม่ ระวังสุขภาพด้วยค่ะ” ลูกสาวคนเล็กหันหน้าไปหน้าไปทางหนิงฉิงและลูบหลังให้ผู้เป็นมารดา เธออึกอักๆก่อนจะพูดขึ้นว่า “บางทีพี่อาจมี....จากอาจารย์ใหญ่”
หนิงฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พี่ของลูกทำเรื่องไร้สาระไว้เยอะ อย่ามาแก้ต่างให้สิ”
หญิงผู้นี้ไม่เคยลืมเรื่องที่สามีเก่าเคยขู่ให้รับตัวลูกสาวคนโตมาเลี้ยง
หลินจิ่นเซวียนกลับมาพอดี เขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศมาคุรอบๆ ตัว ชายหนุ่มยิ้มก่อนถามขึ้นว่า “มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ”
ฉินอวี่รีบแจ้นไปหาพี่ชายที่แสนดี แล้วเล่าเรื่องให้เขาฟัง
เป็นเรื่องที่ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าท่าเลย
ฉินหร่านทานโจ๊กจนหมด แล้วถือจดหมายไว้ในมือ หยิบกระเป๋า จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน “หนูจะไปโรงเรียนแล้ว”
เด็กสาวสวมใส่เสื้อสีขาวเรียบๆ หลวมกว่าขนาดตัว
แล้วเดินออกจากบ้านไปโดยไม่รีบเร่ง
พูดง่ายๆ ว่า สมาชิกใหม่คนนี้ไม่สนใจกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นในบ้านเลย
หนิงฉิงถูกทิ้งให้นั่งหัวเสียอยู่ตรงนั้น
“พี่เขาจะไปไหนคะ” ฉินอวี่ถาม “ที่จริง แค่ยอมรับผิดก็จบ ไม่ใช่เรื่องญะ-...”
หลินจิ่นเซวียนพูดตัดบทขึ้นมาทันที “พี่เธอไม่ได้โกหกหรอก”
ทั้งหลินฉี  ฉินอวี่และคนอื่นๆ ต่างไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด
ชายหนุ่มจำตราประทับที่อยู่บนจดหมายได้ ในขณะที่กำลังนวดขมับตัวเอง “นั่นเป็นตราประทับส่วนตัวของอาจารย์ใหญ่สวีครับ ผมเคยเห็นก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในสภานักเรียน”
ทุกคนต่างเงียบพูดไม่ออก
หลินฉีไม่ได้ปริปากพูดอะไร แต่ในใจเขารู้สึกอึ้งกับเรื่องนี้เช่นกัน
ส่วนหนิงฉิงรู้สึกช็อก เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่ลูกชายคนโตของบ้านเพิ่งพูดไป
ก่อนที่ภรรยาจะอารมณ์เย็นลง ผู้เป็นสามีถามขึ้น “หร่านหร่านรู้จักกับอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนอีจงด้วยเหรอ”
น้องเล็กของบ้านคว้ากระเป๋า ทำปากมุบมิบๆ ก่อนจะเดินจากบ้านเพื่อไปเรียน ท่าทางของเธออ่านได้ยาก
**
ณ โรงเรียนอีจง
ในห้องอาจารย์ใหญ่
ชายสูงวัยสวมแว่นคนหนึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะ เสื้อผ้าของเขาเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ภายใต้กรอบแว่นตาคู่นั้นคือดวงตาของชายที่เต็มไปด้วยความสุขุมนุ่มลึก
ผู้หญิงและผู้ชายอีกคนที่ดูมีอายุมากกว่าเธอเล็กน้อยเดินเข้ามาในห้องอาจารย์ใหญ่ ครูหญิงกล่าวทักทายอย่างสุภาพ “อาจารย์ใหญ่สวี”
คิ้วของเธอพันกันยุ่ง แววตานิ่งไร้ความรู้สึก มุมปากตกลงเล็กน้อย หน้าตาของเธอดูบูดบึ้ง และเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนขวานผ่าซาก
นี่คืออาจารย์ประจำชั้นห้องมัธยมสามทับหนึ่ง อาจารย์หลี่ไอ๋หรง  เธอเป็นครูประจำชั้นผู้หญิงคนเดียวในโรงเรียนอีจง
อาจารย์ใหญ่สวีวางปากกาลง แล้วมองไปยังเด็กผู้หญิงที่ชันขาขึ้นมาอย่างไร้มารยาท ซึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้อง “อาจารย์หลี่ เด็กนักเรียนที่นั่งอยู่ตรงโน้นน่ะ ผมอยากให้เธอเข้าเรียนห้องอาจารย์”
ชายอาวุโสกล่าวสั้นๆ
เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ยากที่จะเห็นนักเรียนใหม่เข้ามาเรียนชั้นมัธยมสาม
หลี่ไอ๋หรงรับข้อมูลมาสองชุด เธอหรี่ตาลงหลังเห็นประวัติการเรียนของเด็กคนนั้น
“เด็กคนนั้นจะมาเป็นนักเรียนที่นี่เหรอคะ ผลการเรียนแบบนี้จะปล่อยให้เข้ามาเรียนในระบบเราได้เหรอคะ” อาจารย์หญิงคัดค้านอย่างเต็มที่ “อาจารย์ใหญ่กำลังโยนขี้มาให้ห้องดิฉันอยู่นะคะ แม่เด็กนี่จะพานทำบรรยากาศการเรียนในห้องเสียหมด อาจารย์ใหญ่คงล้อดิฉันเล่นกระมัง”
“อาจารย์หลี่ เด็กก็นั่งอยู่ตรงนี้ พูดจาระวังคำพูดด้วยครับ” ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างเธอทำหน้าไม่พอใจ
อาจารย์ชายคนนั้นรูปร่างท้วมเล็กน้อย ดวงตาเขามีขนาดเล็ก ใบหน้าเหมือนจะยิ้มอยู่ตลอดเวลา
นี่คืออาจารย์ประจำชั้นห้องมัธยมสามทับเก้า อาจารย์เกาหยาง
อาจารย์ชายรู้แล้วว่าเด็กที่นั่งตรงมุมห้องคงเป็นเด็กที่พวกเขาพูดถึงอยู่เป็นแน่
การถูกเรียกว่า “ขี้” ต่อหน้าไม่ใช่เรื่องดีนัก
“อาจารย์เกาดูแลเด็กห้องทั่วไปก็พูดง่ายสิคะ ถ้าเราให้เด็กคนนั้นไปเรียนห้องอาจารย์แทน อาจารย์ยังจะนิ่งเฉยอยู่ไหมล่ะคะ ถ้าอาจารย์มีเวลาว่างเยอะนักละก็ เอาเวลาไปคิดว่าทำยังไงนักเรียนอาจารย์ถึงจะเกรดดีขึ้นดีกว่านะคะ”
ห้องเรียนของเธอเป็นห้องพิเศษเนื่องจากนักเรียนเป็นเด็กท็อปร้อยของโรงเรียน
หลี่ไอ๋หรงอยากได้รับรางวัลหนึ่งใน “ครูดีเด่นสิบคนของมณฑล” และโควตาที่ให้เมืองนี้มีเพียงหนึ่งที่เท่านั้น หากเธอต้องรับเด็กที่เสี่ยงต่อการทำให้ผลการเรียนห้องตกแล้ว นั่นจะทำให้โอกาสได้รางวัลของเธอลดลงไปอีก
“หากนี่เป็นนักเรียนผม ผมจะดูแลเธอเต็มที่” เกาหยางไม่เคยชอบวิธีแย่ๆ ของเธอที่เลือกที่รักมักที่ชังเด็กเพราะผลการเรียน
อาจารย์ใหญ่ยังคงนั่งนิ่งเงียบ
ชายสูงวัยเหลือบมองไปยังเด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงมุม เป็นนัยว่าจะถามความเห็นเธอ
ฉินหร่านมองกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เธอดูนิ่งมากจนทำให้อ่านไม่ออก ถ้าใครเห็นก็คงไม่รู้ถึงความหัวขบถและดื้อรั้นของเด็กคนนี้
อาจารย์ใหญ่ถอนสายตากลับมา
เขาดันกรอบแว่นขึ้น และทำท่าทางให้อาจารย์หลี่ส่งเอกสารให้อาจารย์ชายแทน “อาจารย์เกาครับ คุณยินดีรับเด็กคนนี้เข้าเรียนไหม”
เกาหยางอ่านประวัติเด็กสาวผ่านๆ อาจารย์ชายรู้สึกถึงประกายภายในตัว
เขาอยากจะช่วยเหลือเด็กน้อยผู้หลงทางคนนี้!
เมื่อเห็นว่าอาจารย์อีกคนตกลง อาจารย์หลี่จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ฉินหร่านหยิบกระเป๋าแล้วเดินตามอาจารย์ชายไป เป็นภาพเงาของเด็กสาวหุ่นเพรียวกับครูหุ่นท้วมนิดๆ ตอนที่ครูถาม เธอเพียงตอบเขาสั้นๆ
น้ำเสียงเธอเรียบนิ่ง
ช่างเป็นนักเรียนที่ว่าง่ายและน่าเอ็นดูอะไรอย่างนี้! อาจารย์ชายคิดในใจ
อาจารย์สาวเดินนำหน้าพวกเขา รองเท้าส้นสูงของเธอส่งเสียงฉับๆ ครูคนนั้นไม่ได้หันกลับมามองเด็กนักเรียนสาว แต่ชำเลืองมองอาจารย์ชาย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน “ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหน้าที่การงานอาจาร์ยเกาถึงไม่ก้าวหน้าทั้งที่ทำงานมายี่สิบปี”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น เกาหยางเพียงส่งยิ้มให้นักเรียนใหม่ “ฉินหร่าน ห้ามยอมแพ้เป็นอันขาด มีเวลาอีกตั้งปี อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น”
นักเรียนสาวพยักหน้ารับ
“ชิ” อาจารย์สาวปรายตามองเด็กใหม่โดยแทบจะไม่ปิดอาการเย้ยเยาะของเธอแม้แต่น้อย
อาจารย์เกาต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ
เมื่อคิดได้แบบนั้น หลี่ไอ๋หรงก็รีบเดินเชิดสะบัดหน้าไป
“อาจารย์หลี่ก็เป็นแบบนี้แหละ เธอสอนภาษาอังกฤษให้ชั้นเรียนเราด้วย” เกาหยางขมวดคิ้วมุ่น เขาพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจอาจารย์หญิงจอมเหยียดคนนั้น ในขณะที่พาฉินหร่านไปรับชุดนักเรียนกับหนังสือ
เด็กน้อยถามอาจารย์ประจำชั้นว่าห้องพยาบาลอยู่ที่ไหน
พวกเขาทั้งคู่เดินคุยกันไปตลอดทาง
เกาหยางกังวลใจจริงๆ เพราะผลการเรียนของเด็กคนนี้ต่ำมาก เขานึกไม่ออกเลยว่าจะเริ่มช่วยเธอจากตรงไหนก่อนดี
“เดี๋ยวครับ อาจารย์เกา” เสียงอาจารย์ใหญ่ลอยมาจากด้านหลัง “ผมมีข้อสอบนี่ด้วย คุณช่วยตรวจให้ผมที”


## ตอนที่ 7

ตอนที่ 6 การเผชิญหน้า
เกาหยางเป็นอาจารย์หัวหน้ากลุ่มวิชาคณิตศาสตร์แห่งโรงเรียนอีจง
เขาได้นำนักเรียนชั้นม.สี่ไปสอบแข่งขันคณิตฯเมื่อปีที่แล้ว
“อาจารย์ใหญ่ครับ” เกาหยางผลักประตูให้เปิดออก ใบหน้าพ่วงพีของเขาดูทุลักทะเล ก่อนจะเอ่ยปากถามขึ้นว่า “อาจารย์อยากให้ผมตรวจข้อสอบอะไรเหรอครับ”
อาจารย์ใหญ่สวีเปิดลิ้นชักแรกแล้วหยิบหนังสือออกมาหนึ่งเล่ม
มันคือหนังสือเรื่อง “เด็กเก็บว่าว”
มีรอยเปื้อนสีแดงเลอะอยู่ที่ด้านข้างของหนังสือ ซึ่งดูๆ แล้วเหมือนเป็นรอยเลือดที่แห้งกรัง
ชายผู้สูงวัยเอื้อมมือไปปัดหน้าปก
เขาก้มหน้ามองหนังสือเล็กน้อย นิ้วมือวางอยู่บนหน้าปก แล้วจึงหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นออกมาจากเล่มหนังสือ ความรู้สึกอาวรณ์เล็กๆ เหมือนจะฉายแววออกมาจากนิ้วมือของอาจารย์ใหญ่
“ดูนี่สิ” ชายวัยกลางคนส่งกระดาษแผ่นนั้นให้อาจารย์คณิตศาสตร์
ม้วนกระดาษที่สภาพค่อนข้างเก่านี้ถูกพับม้วนไว้เป็นอย่างดี
หลังจากกระดาษถูกคลี่ออกออก รอยย่นเล็กน้อยปรากฏบนพื้นผิวส่วนที่ถูกม้วนไว้ราวกับมันถูกขยำให้เป็นก้อนก่อนหน้านี้
อาจารย์ชายมองดูกระดาษด้วยความรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก
นี่คือข้อสอบโอลิมปิกระหว่างประเทศปีที่แล้ว เกาหยางมีหน้าที่ดูแลเด็กโอลิมปิกคณิตศาสตร์ของปีก่อน และได้ฝึกโจทย์มากมายหลายข้อ เขาต้องทำข้อสอบนี้ถึงสามครั้งกว่าจะหาคำตอบได้
ตอนมองผ่านๆ ครั้งแรก อาจารย์เกาเห็นเพียงตัวอักษรโยเยที่เรียงตัวกันในแนวดิ่ง เส้นหนาบางของหมึกดูไม่เท่ากัน และเส้นของอักษรแม้จะขยุกขยิก แต่เขียนอย่างอิสรเสรี
แสดงถึงความตั้งใจและการปลดปล่อยอารมณ์จากภายในสู่ภายนอก
แค่มองดูจากภายนอก ครูชายก็แทบจะเห็นภาพว่าเจ้าของลายมือนี้จับปากกาอย่างไร คนคนนั้นต้องมีทั้งความเยือกเย็น และความบ้าคลั่งที่ระเบิดออกมา มันเหมือนว่าคนผู้นั้นกำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่ห่างๆ
ข้อสอบโอลิมปิกคณิตศาสตร์นี้มาจากการแข่งขันโอลิมปิกระหว่างประเทศเมื่อปีที่แล้ว และหาไม่ได้จากออนไลน์
เขาเองก็ศึกษาหาคำตอบของข้อสอบชุดนี้มาตั้งแต่ปีกลาย เพราะอย่างนั้น เขาจึงดูข้อสอบทั้งชุดได้อย่างรวดเร็ว คำตอบส่วนมากในส่วนแก้โจทย์ต่างจากวิธีแก้ที่ผู้เป็นครูอย่างเขาเคยเห็นมา แต่ทิศทางโดยรวมถือว่ามาถูกทาง
บนข้อสอบมีคำถามอยู่เพียงไม่กี่ข้อ แต่ครูร่างท้วมกลับจ้องมองมันอยู่นานสองนาน
“ผมไม่ค่อยรู้เรื่องการสอบโอลิมปิกวิชาการนัก เลยอยากให้คุณช่วยดูหน่อยว่าเด็กคนนี้หน่วยก้านเป็นไงบ้าง”
อาจารย์ใหญ่รินชาแล้วยื่นถ้วยให้เกาหยาง
เขารับถ้วยมา แต่ยังไม่ได้ดื่มทันที อาจารย์เกายังคงถือชุดข้อสอบในมือ แล้วจ้องต่อไปอีกครู่ใหญ่
“อาจารย์ใหญ่สวีครับ ใครเป็นคนทำข้อสอบชุดนี้กัน เด็กในโรงเรียนเราหรือครับ”
ชายอาวุโสมิได้ตอบ เขาถือถ้วยชาแล้วถามด้วยน้ำเสียงเบาๆ แล้วถอนหายใจ “ทำออกมาได้ดีหรือเปล่าล่ะ”
“ยิ่งกว่าดีซะอีกครับ” เกาหยางตอบด้วยน้ำเสียงใคร่รู้ระคนเสียดาย “นี่ถ้าผมได้เจอตัวเด็กคนนี้สักสองปีก่อนหน้านี้ เหรียญทองต้องตกเป็นของโรงเรียนเราอย่างแน่นอน”
อาจารย์ใหญ่เพียงยิ้มแต่ไม่ได้พูดตอบคำถาม
อาจารย์ชายทนไม่ไหวจนต้องถามขึ้นมาอีกครั้ง “เด็กคนนี้เป็นเด็กในโรงเรียนเราหรือครับ”
นักเรียนที่เก่งคณิตศาสตร์ที่สุดคือ สวีเหยากวง นักเรียนในห้องของเขา อีกคนคือ หลินจิ่นเซวียนที่เรียนจบไปแล้ว แต่สองคนนี้ก็ยังเทียบไม่ได้กับผู้ที่ทำข้อสอบชุดนี้
หากเด็กคนนี้อยู่ในโรงเรียนนี้จริง พวกเขาจะต้องสร้างสถิติใหม่ได้แน่
แต่มันดูจะเป็นไปไม่ได้ เพราะเขาไม่รู้ว่าบุคคลปริศนานี้คือใคร
**
ณ ห้องพยาบาลของโรงเรียน
กรอบประตูสีเทาล้วนธรรมดาๆ เปิดแง้มอยู่
ห่างไปไม่ไกล กลุ่มวัยรุ่นสาวในชุดพละฯหัวเราะคิกคักไปมา ขณะที่มองมาที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ราวกับมีสมบัติอยู่ในนั้น
ลู่จ้าวอิ่งจับตุ้มหูที่ส่องแสงเป็นประกายบนหูด้านซ้าย เขายิ้มพลางไล่เด็กสาวคนที่ยี่สิบสามออกไปช่วงเช้านี้ ก่อนจะหันหน้าไปยิ้มกระตุกปากให้เฉิงเจวี้ยนที่นอนอยู่บนโซฟา “เรตติงคุณยังแรงดีไม่มีตกเลยนะครับเนี่ย...”
ผู้เป็นนายดึงผ้าห่มมาคลุมหน้าไว้
“หุบปาก ห้ามส่งเสียง”
ลูกน้องหนุ่มทำท่ารูดซิปปากตัวเอง
เขาเงยหน้าขึ้นไปดู “เด็กคนนี้สวยดีแฮะ”
ลู่จ้าวอิ่งรีบเปลี่ยนท่า แล้วเก๊กทันที
เขาถือปากกาดำไว้ในมือ ทักทายแบบขอไปที ก่อนทำเป็นถามด้วยเสียงเข้ม “ว่าไงครับคุณ วันนี้ป่วยเป็นไรล่ะ”
ฉินหร่านมองผ่านเขาไปยังยาที่อยู่ในตู้ “มียานอนหลับหรือเปล่า”
น้ำเสียงเด็กสาวไม่ได้เย็นชา แต่ทว่าก็ไม่ได้อบอุ่นเช่นกัน
“ยานอนหลับเหรอ” มีนักเรียนหญิงหลายคนที่ทำมาเป็นขอยาเพราะอยากจะเจอหน้าเฉิงเจวี้ยน แต่เด็กสาวคนนี้เป็นคนแรกที่มาที่นี่เพื่อขอยาจริงๆ
ผู้ช่วยหนุ่มรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่พบได้ยากจริงๆ “ยานอนหลับเป็นยาที่ต้องจ่ายตามคำสั่งแพทย์ ฉันให้เธอไปไม่ได้หรอก...”
จู่ๆ ก็มีเสียงทุ้มต่ำพูดแทรกขึ้น “กี่เม็ด”
ลู่จ้าวอิ่งรีบหันขวับไปดู
นิ้วมือยาว เกลี้ยงเกลาของเจ้านายเขาหยุดอยู่ที่กล่องใส่ยานอนหลับ คุณหมอหันไปมองหน้าเด็กสาว
“สิบเม็ด” เธอมองที่กล่องยา
หมอหน้าหล่อพยักหน้า เขานับยามาสิบเม็ดก่อนจะห่อมันในกระดาษขาว แล้วยื่นให้ฉินหร่าน
เธอรับยามา
คุณหมอหนุ่มไม่คิดว่าการจ่ายยาจะง่ายดายขนาดนี้ เธอถือยาไว้ แล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองไปที่หมอหน้าหล่ออีกครั้ง “ขอบคุณค่ะ”
เด็กสาวคนสวยค่อยๆเก็บยา ใบหน้าเธอสวยมาก แต่กลับเป็นไร้ความรู้สึกใดๆ คิ้วที่เรียงตัวกันเป็นระเบียบคู่นั้นไม่สามารถปกปิดนิสัยแปลกๆ ของเธอได้
ดวงตาของเธอเหมือนมีสีแดงเหมือนเลือดจางๆ เจออยู่ ที่แน่ๆ มันไม่ใช่สีขาว แม้จะดูนิ่งแต่กลับมีแววของความบ้าคลั่งและดุร้ายอยู่ในตาคู่งามนั้น
เธอสวมเพียงเสื้อยืดสีขาวธรรมดาเผยให้เห็นไหปลาร้าที่อยู่ใกล้ปกเสื้อ ผิวเธอขาวผ่องเปล่งประกายจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวอมม่วงได้รางๆ
เฉิงเจวี้ยนมองดูใบหน้าสวยๆ นั้นจากด้านข้าง แล้วยิ้มออกมา
“ยินดี รับยาที่มีใบสั่งต้องเซ็นชื่อด้วยนะ” เขาเอ่ยขึ้น
แล้วก็เลื่อนกระดาษให้
เด็กสาวจับปากกาด้วยมือซ้าย แล้วเซ็นชื่อ
หมอหนุ่มก้มลงมองดูชื่อ “ฉินหร่าน”
พอเด็กคนนั้นเดินจากไป ลูกน้องหนุ่มหันกลับมาถาม “รู้จักเธอเหรอครับ”
ผู้เป็นนายหรี่ตาเล็กน้อย ก่อนยิ้มมุมปาก “เอวบางดีแท้”
“อะไรนะครับ”
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้พูดอะไรต่อ
“มีอะไรหรือเปล่าเนี่ย” ลู่จ้าวอิ่งลูบคางไปมา พร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์
คุณหมอมองดูลายมือไก่เขี่ยบนใบบันทึกการรับยา แล้วพูดออกมาอย่างสบายใจ “ฉันเป็นหมอของโรงเรียนนี้ นี่เป็นหน้าที่ของฉัน”
ลูกน้องหนุ่ม “...” นี่เพิ่งจะจำได้ว่าตัวเองเป็นหมอที่นี่เหรอเนี่ย
กลุ่มนักเรียนหญิงผลักประตูสีเทาให้เปิดออกเต็มที่
ผู้ช่วยหนุ่มมองหน้าเจ้านายเขา
คุณหมอหันหลังกลับ
แล้วเขาก็พูดออกมาสั้นๆ “ห้ามส่งเสียง”
ลู่จ้าวอิ่ง “…”
เฉิงเจวี้ยนมองตามทิศทางที่ฉินหร่านเดินจากไป นอกจากจะสวยจนเตะตาแล้ว เขามองไม่เห็นอะไรพิเศษเกี่ยวกับเด็กสาวคนนี้ ลายมือเธอขี้เหร่ยังกะไก่เขี่ย แต่มันก็แอบน่ารักเบาๆ
นี่นายน้อยเจวี้ยนคงไม่ทิ้งผู้หญิงเริ่ดๆ ที่คอยไล่ตามเขาในเมืองหลวง เพื่อมาชอบเด็กคนนั้นหรอกนะ
**
ชั้นเรียน 3/9 ทั้งปลาและมังกรมานั่งจับกลุ่มกัน
อยู่ที่โต๊ะหลังห้อง
เด็กหนุ่มคนหนึ่งพิงโต๊ะ แล้วทำท่ากระซิบกระซาบ “นายน้อยสวี ผมไปสืบมาแล้ว ที่คุณดาวโรงเรียนฉินอารมณ์เสียตอนเช้าเพราะเรื่องพี่สาวเธอน่ะครับ ลุงหลินคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ทำไมเขาถึงให้เด็กคนนั้นมาเรียนที่อีจงจนทำให้คุณฉินสุดสวยต้องลำบากใจด้วย” เขาถูคางแล้วพูดต่อ “ผมได้ยินมาว่าเด็กคนนั้นไม่ได้เรียนมาปีหนึ่งเพราะไปก่อเรื่อง ดูสิว่าเธอแย่ขนาดไหน”
โรงเรียนอีจงยังมีกลุ่มนักเรียนหญิงจอมแกล้งด้วย ซึ่งหน้าตาพวกเธอส่วนใหญ่ดุดัน เมื่อเทียบกับความสวยของเด็กหน้าตาดีทั่วไปแล้ว ถือว่าสองกลุ่มนี้ต่างกันมหาศาล
เด็กหนุ่มคนนั้นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ดูเหมือนยัยเด็กใหม่จะมาที่อวิ๋นเฉิง และอยากมาเรียนที่อีจงเพราะดาวโรงเรียนฉินคนสวยเท่านั้น”
สวีเหยากวงหยิบสมุดออกมาหนึ่งเล่ม แล้วโยนไปบนโต๊ะจนเสียงดังปัง! เขาพูดเนิบๆ “ภาพวาดของเสือสุดท้ายก็กลายเป็นแค่หมา”
กระดิ่งโรงเรียนยังไม่ดัง
เกาหยางเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมแผนการสอนล่วงหน้าในมือ เขายิ้มหน้าระรื่น “วันนี้ห้องสามทับเก้าของเราจะมีสมาชิกใหม่มาอยู่ด้วย ทุกคน ต้อนรับเพื่อนใหม่กัน!”


## ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 บัตรระดับเพชร
หนิงฉิงและมารดาของเธอมองไปข้างนอกประตู
เด็กเจ้าปัญหาที่พูดถึงกำลังยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกระดาษแผ่นบางๆ ในมือ  ฉินหร่านที่ยืนพิงบานพับประตูอยู่กระตุกยิ้ม
รอยยิ้มของเด็กสาวดูสบายๆ แต่ทว่ายังเปี่ยมไปด้วยแววร้ายกาจ
นัดพบหมอไม่ได้เช้าอะไรขนาดนั้น แต่หนิงฉิงโกหกเพราะไม่อยากไปส่งลูกสาวคนโตที่โรงเรียน
ตอนนี้เธอคงรู้สึกกระอักกระอ่วนน่าดู
ด้วยความที่ลูกสาวคนเล็กมีชื่อเสียงในโรงเรียนอีจง ผู้เป็นแม่จึงมักจัดประชุมผู้ปกครองในโรงเรียนอยู่บ่อยครั้ง ผู้ปกครองคนอื่นจะรู้จักเธอในนาม คุณแม่ของฉินอวี่
คุณแม่ดีเด่นไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าเด็กแย่ๆ อย่างฉินหร่านก็เป็นลูกสาวเธอเช่นกัน
เธอไม่ยอมรับความจริงข้อนี้
คุณยายก็ไม่โง่เง่าถึงขนาดจะมองเรื่องนี้ไม่ออก จึงได้พยายามพูดคุยกับลูกสาวเกี่ยวกับเรื่องนี้
เฉินซูหลานรู้ว่าตัวเองเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว แต่หลานคนนี้นับว่ายังเด็ก  ถ้าตอนนี้หญิงชราไม่ใส่ใจหลานสาว ก็จะไม่มีใครไยดีเด็กน้อยอีกแล้ว
พวกเขาต่างไม่คาดคิดว่าเด็กที่พูดถึงอยู่จะกลับมา
ผู้เป็นแม่มองไปยังลูกเจ้าปัญหา พยายามจะหาคำพูดมาแก้ตัว ซึ่งก็แทบจะไม่มี “หร่านหร่าน  แม่ไม่ได้หมายความว่ายังงั้น...”
หนิงฉิงเป็นเพียงหญิงบ้านนอกที่กลายมาเป็นคุณนายไฮโซ
นอกจากหลินฉีกับหลินจิ่นเซวียนแล้ว คนอื่นๆ ในตระกูลหลินจะมองเธอด้วยความเหยียดหยันอยู่เสมอ
สะใภ้บ้านนอกคนนี้ใช้เวลาถึงสิบสองปี บวกกับความโดดเด่นของฉินอวี่ถึงทำให้ตัวเองพอมีจุดยืนในตระกูลหลินได้บ้าง  แม้ว่าภายนอก เธอดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก แต่ลึกๆ ข้างใน เธอก็ยังรู้สึกต่ำต้อย
แล้วจู่ๆ ฉินหร่านก็กลับมาแบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่เธอจะไม่รู้สึกไม่พอใจ
เธอเพียงแค่ระบายความอัดอั้นตันใจให้มารดาชราฟังเท่านั้น
ใครจะไปรู้ว่าลูกเจ้ากรรมจะมาได้ยินเข้า
สีหน้าเด็กสาวยังคงนิ่งเรียบ ฉินหร่านสอดมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋า แล้วพูดขึ้นมาอย่างไม่ยี่หระว่า “ช่างมันเถอะ”
ผู้เป็นแม่มองดูลูกสาวด้วยความงุนงง
ส่วนผู้เป็นยายถอนหายใจออกมา
“หร่านหร่าน แม่ก็แค่อารมณ์เสียไปหน่อย” ผู้แม่เริ่มมีเสียงพูดขึ้นมาบ้าง แต่ก็พยายามแก้เก้อด้วยการเอามือไปปัดผ้าคลุมไหล่ของเธอ “ลูกกลับมาตอนนี้ก็ดีแล้ว แม่ให้พวกแม่บ้านจัดห้องให้แล้ว ต่อไป ลูกย้ายมาอยู่ที่ชั้นสามได้เลย แม่แต่งห้องในแบบที่อวี่เอ๋อร์ชอบ...”
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ หนูแค่มาที่นี่เพื่อบอกว่า” เด็กสาวหรี่ตาคู่งามของเธอลง แล้วพูดเนิบๆ “หนูจะไปอยู่หอที่โรงเรียน”
ว่าแล้วเด็กสาวในชุดนักเรียนก็หันหลังกลับ ก่อนเข้าไปเก็บข้าวของที่อยู่ชั้นสาม
ไม่มีอะไรให้เก็บมากนัก แค่กระเป๋าสีดำ แล็ปท็อปและมือถือเท่านั้น
ผู้เป็นยายเดินตามหลานสาวเข้าไปในห้อง
“อยู่ที่โรงเรียนก็ไม่ใช่ความคิดที่เลวเลย” หญิงชรากล่าว เธอเว้นจังหวะก่อนจะพูดต่อว่า “หลานจะต้องเข้ากับเพื่อนๆ ให้ได้  อย่าอารมณ์เสียง่าย...”
ฉินหร่านฟังอย่างใจเย็นตอนที่ยายสอน
เด็กสาวมองไปยังห้องพักแขกที่ผู้เป็นมารดาเพิ่งตกแต่งให้  สีห้องดูอบอุ่นและเป็นมิตร เป็นสีแบบที่ฉินอวี่น่าจะชอบ แต่ไม่ใช่สีที่เธอคุ้นเคยนัก
ฉินหร่านใช้เวลาเก็บสัมภาระอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรูดซิปในที่สุด
เฉินซูหลานมองตาเด็กน้อย “หร่านหร่าน ทำไมถึงโกหกแม่เขา”
“หืม” เธอสะพายกระเป๋าไว้บนบ่า แล้วมองไปที่คุณยายด้วยสายตาบอกว่าให้พูดต่อ
“หลานเล่นไวโอลินเก่งมากตั้งแต่ตอนอายุเก้าปีแล้ว” หญิงชราวางมือศีรษะเพื่อลูบหัวหลานสาว ในขณะที่ฉินหร่านมองไปรอบๆ ห้องสีอบอุ่น
เธอชอบสีโทนเย็นมากกว่า แม้แต่เสื้อผ้าทุกตัวก็เป็นสีดำ ขาว ไม่ก็เป็นสีทึมๆ ทั้งสิ้น
“อาจารย์ชื่อดังที่มาอาศัยที่หนิงไห่อยู่หกเดือนยังอยากจะรับหลานเป็นลูกศิษย์เลย ทำไมถึงไม่บอกแม่เรื่องนั้น”
“ไม่มีเรื่องอะไรให้บอกแม่หรอกค่ะ” ฉินหร่านพูดอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมซบหัวไปบนไหล่ของคุณยาย “อย่ากังวลเลยค่ะ  น้าเคยบอกหนูว่าแม่สวยมากตอนที่ยังเด็ก ยายเลยเอ็นดูแม่มากที่สุด  ตอนนี้แม่ก็พายายมาดูแลที่นี่แล้ว ยายพักฟื้นให้สบายใจได้เลย ไว้หนูจะแวะมาเยี่ยมช่วงโรงเรียนปิดนะคะ”
ว่ากันตามสัตย์จริงแล้ว หนิงฉิงเคารพและกตัญญูต่อเฉินซูหลานมาก
คนเฒ่าคนแก่ต่างชอบเวลาที่มีลูกหลานห้อมล้อม ฉินหร่านเองก็รู้ดีว่าคุณยายเธอเองก็เช่นกัน
สองยายหลานเดินลงบันไดไปพร้อมกัน
ส่วนหนิงฉิงถูกทิ้งให้นั่งงงบนโซฟาในห้องรับแขก
เธอเห็นลูกสาวเจ้าปัญหาเดินลงบันไดมา พร้อมเป้สะพายอยู่บนไหล่
ผู้เป็นแม่ยืนขึ้น แล้วถึงตระหนักได้ว่าลูกคนนี้หมายความตามที่พูดจริงๆ ตอนที่บอกว่าจะไปอยู่หอ
แถมเธอยังไม่ได้หยิบข้าวของที่หนิงฉิงเตรียมไว้ให้ติดมาด้วยเลย ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าสวยๆ เต็มตู้หรือกระเป๋าแบรนด์เนม
เธอนึกไม่ออกว่าจะทำตัวอย่างไร หรือจะพูดอะไรในสถานการณ์แบบนี้ดี
จะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีคนไม่ชอบอาศัยอยู่ในวิลลา ไม่ชอบสวมใส่เสื้อผ้า หรือสะพายกระเป๋าแบรนด์เนม
“หนูจะไปโรงเรียนแล้ว งานนี้คงต้องหวังพึ่งแม่ให้ดูแลคุณยายด้วยค่ะ  ไว้หนูจะไปโรงพยาบาลตอนปิดเทอม” เด็กสาวเอามือล้วงกระเป๋ามือหนึ่ง สายตาของเธอดูเย็นชาและห่างเหิน
บ้านตระกูลหลินตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนนัก และพวกเขายังมีนักโภชนาการส่วนตัวด้วย
เด็กนักเรียนชั้นม.สามมีการบ้านเยอะมากๆ แถมยังเป็นชั้นที่เครียดที่สุดในโรงเรียนอีจง หากครอบครัวไหนมีฐานะพอที่พ่อแม่จะอยู่บ้านเพื่อสอนลูกได้ พวกเขาจะทำแบบนั้นมากกว่าจะปล่อยให้ลูกไปอยู่หอ
หนิงฉิงเองก็รู้ดีว่าการที่ฉินหร่านอยู่บ้านจะเป็นการดีกว่า
แต่ตอนที่มองดูลูกสาวคนโตเดินออกประตูไป  เธอก็นึกขึ้นมาได้ว่าพี่สะใภ้ รวมถึงญาติคนอื่นๆ  ของตระกูลหลินจะแวะมาเยี่ยมบ้านในอีกไม่กี่วันแล้ว ท้ายที่สุด หนิงฉิงจึงตัดสินใจที่จะไม่รั้งลูกให้อยู่บ้าน
เธอให้โชเฟอร์ขับรถไปส่งลูกที่โรงเรียน “พี่ชาย และน้องสาวของลูกต่างก็...ช่างมันเถอะ ขยันเรียนหน่อยก็แล้วกัน”
พอเห็นว่าลูกสาวไปแล้ว ความเครียดทั้งหมดที่เธอเก็บไว้ในใจก็มลายหายไปทันที
เฉินซูหลานเดินมาส่งหลานถึงหน้าประตู ตอนที่เธออาสาจะไปส่งที่โรงเรียน ฉินหร่านก็ปฏิเสธ
หญิงชรายังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน เธอรู้ว่าหลานสาวคนนี้มีนิสัยแปลกๆ ชอบให้คนอื่นมองว่าเธอเข้าใจได้ยาก
แต่ขณะที่มองไปที่เป้สีดำบนไหล่ของเด็กน้อยนั่นเอง จู่ๆ หญิงชราก็ตระหนักได้ว่าฉินหร่านไม่เคยหอบอะไรมาที่บ้านตระกูลหลินตั้งแต่แรกแล้ว
เด็กคนนี้วางแผนจะอยู่หอตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
**
ฉินหร่านไม่ได้กลับโรงเรียนทันที เธอแวะที่ธนาคารก่อน
เด็กสาวรับบัตรคิว แล้วไปที่เคาน์เตอร์
หญิงสาวที่ให้บริการเธอถึงกับตะลึงตอนที่ฉินหร่านวางบัตรเครดิตไดมอนด์การ์ดลงบนเคาน์เตอร์  พนักงานสาวจ้องอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกักว่า “ดะ-เดี๋ยวดิฉันจะเรียกผู้จัดการให้นะคะ ดิฉันไม่มีอำนาจที่จะ...”
“อืม” เด็กสาวเจ้าของบัตรเคาะนิ้วบนเคาน์เตอร์อย่างสบายอารมณ์ “แค่อยากโอนเงินน่ะค่ะ”
ลูกค้าส่วนใหญ่ที่มีบัตรไดมอนด์การ์ดจะไม่มาธนาคารด้วยตัวเองเพื่อทำธุรกรรม  ปกติธนาคารจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้แทนพวกเขา
ฉินหร่านโอนเงินจำนวนหนึ่ง จากนั้นผู้จัดการก็เดินมาส่งเธอที่ประตูเป็นการส่วนตัวหลังทำธุรกรรมเรียบร้อย
ธนาคารตั้งอยู่ไม่ไกลจากโรงเรียน หากเดินก็ใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที
เด็กสาวกล่าวขอบคุณโชเฟอร์ของตระกูลหลิน แล้วให้เขากลับบ้านไปก่อน
โชเฟอร์มองเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของพนักงานธนาคารก็รู้สึกว่ามีอะไรแปลกใจว่าเธอมาที่นี่  เพราะคนในตระกูลหลินไม่เคยมีใครมาที่นี่มาก่อน  แต่เขาก็ไม่ได้ถามหรือแสดงความเห็นอะไร
เด็กสาวเลือกเส้นทางที่สั้นที่สุดเพื่อกลับโรงเรียน
บ่ายวันนี้แดดร้อนอบอ้าว
“โรงแรมที่อาจารย์สวีพูดถึงอยู่ที่ไหนเหรอ” ตุ้มหูของลู่จ้าวอิ่งสะท้อนกับแสงแดดในขณะที่ชายหนุ่มคุยโทรศัพท์ แล้วกวาดตามองไปรอบๆ
ในขณะเดียวกัน เฉิงเจวี้ยนก็เดินตามหลังเขา
พระอาทิตย์ส่องแสงจ้าแผดเผา แต่เสื้อสีดำที่หนุ่มหน้าสวยใส่อยู่กลับไม่ได้ทำคนอื่นรู้สึกอึดอัดหรือขัดลูกตาเลย  เขากลับมีรังสีเยือกเย็นที่อธิบายไม่ได้แผ่ออกมา
สีหน้าเขาราบเรียบไร้ความรู้สึกใดๆ แต่ก็ยังดูดีอยู่ดี
หนุ่มหล่อเสื้อดำกำลังหาต้นไม้ไว้เป็นร่มเงาบังแดด ในขณะที่ผู้ช่วยกำลังถามทางอยู่นั้น ภาพที่ปรากฏก็คือ คนผมสีสว่างสองสามคนกำลังยืนล้อมคนๆ เดียวอยู่
คนที่ถูกล้อมสะพายเป้สีดำไว้ด้านหลัง นิ้วมือมีสีขาวซีด
สิ่งที่ห้อยหลวมๆ อยู่บนไหล่ของเธอคือ แจ็กเกตของโรงเรียนอีจง
สีหน้าเธอเยือกเย็น ทว่าหน้าตาโดดเด่น
เฉิงเจวี้ยนชะงัก
ตอนที่ลู่จ้าวอิ่งถามทางเสร็จ แล้ววางสาย เขาก็มองเห็นเหตุการณ์เดียวกัน


## ตอนที่ 9

ตอนที่ 9 บทนี้ไม่มีชื่อ
วัยรุ่นสองสามคนที่คาบบุหรี่ในปากยืนล้อมวัยรุ่นคนหนึ่งที่อายุราวๆ สิบแปดสิบเก้าปี
หนุ่มเสื้อดำชำเลืองดูเรียวขาที่ยาวของเธอ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นไปที่ใบหน้า
เฉิงเจวี้ยนขมวดคิ้ว “นายไปดูหน่อยซิ”
การช่วยเหลือสาวน้อยที่กำลังเดือดร้อนเป็นสิ่งที่คนอย่างลู่จ้าวอิ่งไม่ถือสาที่จะทำอยู่แล้ว
ผู้ช่วยใจกล้าถกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย เอามือจัดผมให้เข้าที่ แต่ก่อนที่เขาจะเสร็จ บางคนก็เตะเข้าที่น่องเขาเสียแล้ว
ลู่จ้าวอิ่งหันหลังไปเห็นเจ้านายสุดหล่อที่สองมือล้วงกระเป๋าอยู่ มองมาที่เขาด้วยท่าทางเอือมสุดๆ “เร็วเข้า มัวชักช้าอะไรอยู่”
ผู้ช่วยหนุ่มจึงรีบเดินไปทางเด็กสาวคนนั้นทันที
“น้องสาว เป็นเด็กหน่อมแน้มจากอีจงเหรอจ๊ะ ทำไมถึงหนีเรียนมาเล่นข้างนอกในเวลาแบบนี้ล่ะ” หัวหน้าพวกวัยรุ่นถาม พร้อมพ่นควันเป็นวงๆ ใส่หน้าสาวสวย แล้วหัวเราะคิกคักๆ
เขาดูเป็นคนโหด
เด็กสาวตอบกลับด้วยท่าทีค่อนข้างจริงจัง “เปล่า ฉันลาครูแล้ว”
วัยรุ่นอีกสองสามคนดูเหมือนจะติดสตันต์ไป  นี่ไม่ใช่คำตอบแบบที่พวกเขาคาดหวัง
ฉินหร่านถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เธอวางเป้ลงบนทางเดิน
ลู่จ้าวอิ่งยังเดินไปไม่ถึง
เด็กสาวหน้าสวยปลดแจ็กเกตออกจากไหล่ ทำให้เห็นเสื้อยืดสีขาวพื้นๆ  ที่เธอสวมข้างใน ซึ่งเผยให้เห็นถึงข้อศอกผอม ขาว รวมถึงนิ้วมือที่เรียวยาวของเธอ
เฉิงเจวี้ยนยืนมองเธอจากจุดที่เขาอยู่
พอวางกระเป๋าเสร็จ เธอดูเหมือนจะมองมาที่เขาอยู่เสี้ยววินาทีหนึ่ง
มันเป็นการสบตากันเพียงแวบเดียว แล้วภาพทั้งหมดที่หนุ่มหน้าหล่อเห็นก็คือ ดวงตาคู่นั้นของเธอสวยขนาดไหน ในนัยน์ตาคู่นั้นยังส่อไปด้วยแววขบถของวัยรุ่นด้วย
เขาคิ้วมุ่นเล็กน้อยตอนที่ได้ยินสาวน้อยสุดสวยพูดว่า “ฉันจะให้โอกาสพวกนายอีกครั้งแล้วกัน”
หนึ่งในแก๊งอมควันมองที่ข้อศอกเธอ แล้วยื่นมือออกไปแตะตัวเด็กสาว “อ้อเหรอ เอาเป็นว่าให้เป็นพวกเราที่ให้โอกาสน้องแทนดีไหมจ๊ะ ไปกับพวกเรา แล้ว...”
ฉินหร่านถอยหลังอีกก้าว แล้วถีบเข้าที่ท้องของวัยรุ่นคนนั้นเต็มแรง
ว่องไวและดุดัน
เขาเซไปสองสามก้าว แต่มีพวกลูกน้องคอยประคองตัวไว้ หัวหน้าแก๊งงอกอดงอขิง
หนึ่งในพวกลิ่วล้อรีบก้าวมาข้างหน้า หมายจะล้างแค้น
แต่ก่อนอื่น เขาต้องจับตัวเธอให้ได้เสียก่อน
เด็กสาวรีบหลบตัวอย่างปราดเปรียวไม่ให้เจ้านั่นจับตัวได้ ก่อนที่อันธพาลคนที่สองจะรู้ตัว เธอก็ฉวยคอเสื้อแล้วต่อยมันที่หน้าเข้าอย่างจัง
อันธพาลนั่นล้มหงายเก๋ง เขาเอื้อมมือไปแตะที่จมูก แล้วทั้งหมดที่เจ้านั่นเห็นก็มีแต่เลือดเต็มไปหมด
สาวสวยโหดไม่หยุดแค่นั้น
ขาโจ๋คนสุดท้ายพยายามตุ๊ยท้องเธอ แต่เธอก็โชว์เหนือด้วยการคว้าข้อมือมัน ก่อนจะทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดลงบนตัวโจ๋สุดเฮี้ยว
เหตุการณ์ทั้งหมดดำเนินไปอย่างค่อนข้างเงียบ
แม้แต่หนุ่มหน้าหล่อใต้ต้นไม้ก็ยังดูเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ทัน
อันธพาลสี่คนที่น่าจะสูงกว่าฉินหร่านช่วงศีรษะหนึ่งเป็นอย่างน้อย ตอนนี้พยายามหายใจหายคอให้ทัน
คนหนึ่งกลิ้งอยู่บนพื้น อีกคนเลือดไหล ส่วนอีกคนก็อ้วกน้ำดีออกมา


## ตอนที่ 10

ตอนที่ 10 ดาวโรงเรียนคนใหม่
ฉินหร่านถูมือทั้งสองไปมาเป็นสัญญาณว่าเสร็จเรื่องแล้ว จากนั้นเด็กสาวก็หันหน้าไปหยิบแจ็กเกตและสะพายเป้
เธอย่นคิ้วเล็กน้อยตอนที่เดินผ่านแก๊งวัยรุ่น ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
จากนั้นเธอก็ผิวปากให้หัวหน้าพวกขาโจ๋ ก่อนจะหัวเราะออกมาเฉยๆ
“ขอบใจนะ” เฉิงเจวี้ยนได้ยินอยู่สองพยางค์ตอนที่เด็กสาวลายมือไก่เขี่ยเดินผ่านเขาไป
ลู่จ้าวอิ่งต้องเอามือมาปิดปากที่อ้าค้างไว้ เขาไม่ค่อยพอใจนักตอนที่เห็นสาวนักสู้เดินเข้าประตูโรงเรียนไป “ผมเป็นคนที่กำลังจะไปช่วยเธอ แต่ทำไมเธอถึงขอบคุณเจ้านายกัน”
เฉิงเจวี้ยนมองไปที่ผู้ช่วยช้าๆ ก่อนพูดออกมาว่า “ไปกันเถอะ”
ผู้ช่วยลู่มองตามหลังเด็กสาวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนสายตากลับ “การลงมือของเธอไม่ธรรมดา แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร”
หนึ่งต่อสี่ แต่สาวน้อยหน้าสวยกลับเอาชนะพวกนั้นได้อย่างว่องไวและหมดจด
ตอนที่ชายหนุ่มทั้งสองเดินผ่านแก๊งอันธพาลสี่คน ลู่จ้าวอิ่งพลันหยุดเดิน แล้วพูดขึ้นว่า “นี่พวก พวกนายห่วยชะมัดยาดเลยว่ะ”
หมอหนุ่มมองตามทิศทางที่สาวสวยเดินไป ดูเหมือนเธอจะไปที่ห้องแผนกต้อนรับของโรงเรียน
เขามองไปทางอื่น แล้วเดินต่อจนถึงร้านอาหารที่อยู่ลึกในซอยแคบๆ
“ท่านสวีครับ” ผู้ช่วยลู่เรียกชื่อชายชรา ตอนที่เห็นว่าเขาสั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว
อาจารย์ใหญ่ยิ้มแล้วพูดอะไรสั้นๆ ก่อนจะหันไปหาหมอหนุ่ม “คุณเฉิง มาทำอะไรที่นี่ครับ”
ตอนที่ชายสูงวัยรู้ว่าหมอหน้าหล่อจะมาทำงานที่โรงเรียนในฐานะแพทย์ประจำโรงเรียน เขาถึงกับส่ายหน้าด้วยความกังวลใจ เพราะอาจารย์ใหญ่รู้ว่าชายคนนี้เอาใจได้ไม่ง่ายเลย
หมอเฉิงถือถ้วยชาในมือ เป็นชาคุณภาพแย่ที่ทางร้านบริการให้ แต่เขาไม่ได้รังเกียจอะไร จึงทำท่าจิบราวกับเป็นชารสเลิศ
หมอหนุ่มยิ้ม “แค่มาดูน่ะครับ”
แล้วเขาก็เปลี่ยนเรื่องคุย “ผมได้ยินมาว่าท่านสวีเป็นอาจารย์ใหญ่ที่นี่มาสามปีแล้ว เลยอยากจะมาเปิดหูเปิดตาสักหน่อยครับ”
“ที่นี่มีอะไรให้ดูเหรอครับ” ชายสูงวัยยิ้ม แต่ความอาลัยอาวรณ์ในน้ำเสียงเขานั้นซ่อนไว้ไม่มิด “ผมพบผู้สืบทอดแล้ว”
แม้แต่เฉิงเจวี้ยนก็ช็อกไป นี่ยังไม่นับผู้ช่วยของเขาด้วย  หากคนที่อยู่ในเมืองหลวงรู้ว่าท่านสวีพบผู้สืบทอดแล้ว มันต้องกลายเป็นข่าวใหญ่อย่างแน่นอน
“เป็นใครกันครับ” ลู่จ้าวอิ่งไม่เก็บความสงสัยไว้แม้แต่น้อย
“คนนั้นไม่อยากรับช่วงต่อหรอก” อาจารย์ใหญ่ส่ายหัว แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก
ผู้ช่วยหนุ่มทำตาโตอย่างไม่เชื่อ
ส่วนนายน้อยเฉิงเพียงแต่นั่งจิบชาเงียบๆ โดยไม่ได้ถามอะไรต่อ
ผู้ช่วยลู่แทบจะเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่
**
ฉินหร่านไปที่สำนักงานกลางเพื่อรับกระเป๋าสัมภาระของเธอ
ตัวกระเป๋ามาถึงโรงเรียนอีจงตั้งแต่ก่อนหน้าที่เธอกับแม่จะมาถึงเมืองนี้เสียอีก
มีกระเป๋าใบหนักๆ ขนาดใหญ่อยู่สองใบ หนักเกินกว่าที่เด็กสาวจะถือได้ด้วยตัวเอง  เมื่อเห็นว่าสาวน้อยมาคนเดียว คุณลุงที่ห้องแผนกต้อนรับจึงอาสาด้วยความใจดีว่าจะช่วยเธอย้ายสัมภาระไปที่ห้องนอน
ฉินหร่านยื่นเรื่องขอนอนที่ชั้นสองตรงห้องที่อยู่ใกล้ปลายทางเดิน  ห้องสองหนึ่งหก
มันเป็นห้องหกเตียง แต่มีเพียงสามเตียงที่มีคนอยู่  ส่วนอีกสามเตียงที่เหลือมีแต่ข้าวของของคนอื่นๆ  วางกระจัดกระจายอยู่บนนั้น เตียงที่ติดริมหน้าต่างมีคนอยู่เรียบร้อยแล้ว เด็กหอคนใหม่จึงต้องเลือกเตียงที่มีของกองอยู่น้อยที่สุด
จากนั้นเธอก็ไปหยิบผ้าปูที่นอน
เด็กสาวเปิดกระเป๋าหนึ่งออก แล้วนำเสื้อผ้า รวมถึงของใช้ในชีวิตประจำวันออกมาจัดเรียงเข้าตู้ตัวเองอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนกระเป๋าอีกใบนั้น เธอแค่ยัดไว้ใต้เตียง โดยไม่เปิดออกดูด้วยซ้ำ
หลังจากเก็บของ และทานข้าวเสร็จ ฉินหร่านยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนคาบบ่ายคาบแรกจะเริ่ม
เธอเดินผ่านตึกศิลปะขณะที่กำลังจะเดินไปห้องเรียน
หน้าต่างชั้นสองเปิดอยู่ทำให้เด็กใหม่เห็นเครื่องดนตรีที่วางอยู่ในห้อง
เด็กสาวเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง เวลานั้นมีคนอยู่แถวนั้นไม่กี่คน มันจึงเงียบมากๆ
ฉินหร่านเปิดประตูห้องดนตรีออก เห็นไวโอลินวางอยู่ตรงกลางห้องพอดี
เธอรักไวโอลิน เพราะมันทำให้เธอรู้สึกสงบ.
เด็กสาวก้มหน้าลง
นานๆ ที เธอจะหาสถานที่เพื่อเล่นไวโอลินบ้าง
“นายน้อยสวี ฉันพูดจริงๆ นะ เด็กที่เพิ่งย้ายมาใหม่สวยโคตรๆ นายไม่รู้อะไร คนทั้งห้องตะลึงไปเลยนา...” เฉียวเซิงพูดด้วยความตื่นเต้น เปิดแล้วกระป๋องโค้ก
ไม่มีใครพูดเรื่องที่เธอเป็นพี่สาวของฉินอวี่
สวีเหยากวงไม่ได้ใส่ใจเพื่อนสนิท ในมือหนุ่มหล่อถือชานมรสวนิลลาที่เขาซื้อมาให้สาวในดวงใจ
โครงหน้าอันหล่อเหลาส่อประกายของความเย็นชา เพื่อให้เห็นชัดว่า เขาไม่สนใจเด็กใหม่ที่เพื่อนเพิ่งจะเอ่ยถึงเลย
ทั้งสองคนเดินผ่านตึกศิลปะ
จู่ๆ สวีเหยากวงก็หยุดเดินกลางคัน
เพราะได้ยินเสียงไวโอลินจังหวะช้า อันเศร้าสร้อย
เขาเงยหน้าขึ้นไปที่ชั้นสอง ตาเป็นประกาย
เพื่อนที่เดินตามมาไม่รู้เรื่องดนตรีนัก แต่สนใจฉินอวี่ก็เพราะเธอเป็นดาวโรงเรียน
เสียงดนตรีทำให้เฉียวเซิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะมันไม่เพราะ แต่เพราะอารมณ์ความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจที่ได้ยินนั้นบาดลึกไปถึงหัวใจทีเดียว
เฉียวเซิงกำลังจะบอกว่ามันเพราะใช้ได้ ก็พลันเห็นเพื่อนคนเก่งของเขาหันหลังเดินมุ่งหน้าไปยังตึกศิลปะ
เขางงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินตามไป “นายน้อยสวี จะไปไหนน่ะ”
เพื่อนสนิทคนเก่งไม่ได้ตอบ แต่รีบสาวเท้าก้าวให้ไวขึ้น
สวีเหยากวงเปิดประตูห้องดนตรีออก
เสียงเพลงหยุดลงทันที  ห้องดนตรีว่างเปล่าไม่มีใคร ส่วนหน้าต่างเปิดอยู่
เขาไม่ขยับเขยื้อน
“คนเล่นหายไปไหนแล้ว” เฉียวเซิงรู้สึกว่ามันพิลึกๆ เช่นกัน เพราะพวกเขาเพิ่งจะฟังมันเมื่อตะกี๊นี้เอง เขาเดินไปทางหน้าต่าง “เป็นไปได้ไหมว่าคนนั้นจะโดดลงไปจากชั้นสอง”
เพื่อนของเขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาถอนจากหน้าต่างที่เปิดอยู่มาอยู่ที่ไวโอลิน ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องแทน
สวีเหยากวงเพิ่งหายอารมณ์เสียตอนที่มีคนเข้ามาซ้อม
เด็กหนุ่มหน้าหล่อเอนพิงเปียโนอย่างสบายๆ ด้วยท่าทางสง่า เขาถามเด็กผู้หญิงที่เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้อง “มีใครเข้ามาซ้อมตอนเที่ยงไหม”
เด็กผู้หญิงทำหน้างงงวย
เขาจึงถามหล่อนซ้ำอีก
“อาจารย์ไม่ได้จัดซ้อมช่วงเที่ยงค่ะ” เด็กที่เพิ่งเดินเข้ามามองหน้าหนุ่มหล่ออย่างระวัง ก่อนจะพูดตะกุกตะกักว่า “แต่มีแค่ฉินอวี่คนเดียวที่เล่นไวโอลินเป็น”
ผู้ถามอึ้งไปแป๊บหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ หน้าตาที่หล่อเหลาของเขาดูอบอุ่นและใจดี แต่ทว่านัยน์ตากลับเยือกเย็นเป็นอย่างมากจนทำให้ดูเข้าไม่ถึง
เขาไม่ได้พูดอะไรอีกตอนที่เดินออกมาจากห้องดนตรี หลังจากนั้น หนุ่มหล่อก็มุ่งหน้าไปยังห้องคิงเพื่อให้ชานมแก่ฉินอวี่
ตอนนั้น เธอไม่อยู่ที่ห้อง
สวีเหยากวงหรี่ตาลงเพื่อคิดสักครู่ ก่อนตัดสินใจวางชาไว้บนโต๊ะเธอ
เด็กในห้องคิงส่วนใหญ่เห็นหน้าเขาจนชินแล้ว แต่อีกหลายๆ คนก็ยังจ้องมองหนุ่มต่างห้องคนนี้อยู่
ในเวลาเดียวกันนั้น เฉียวเซิงกำลังยืนพิงประตูอย่างสบายอารมณ์ แล้วคุยกับสาวๆ ที่นั่งอยู่แถวหน้า
พอเห็นว่าสวีเหยากวงเดินออกจากห้อง เขาก็ยิ้ม “นายว่าดาวโรงเรียนฉินคือคนที่อยู่ในห้องไวโอลินเมื่อกี๊ไหม”
สวีเหยากวงไม่ได้ตอบคำถาม
**
ห้องเก้า
ฉินหร่านมานั่งที่โต๊ะของเธอ
เธอจัดแจงหนังสือ แล้วหยิบปากกาหนึ่งด้ามออกมาเขียนชื่อตัวเอง
สาวสวยซบหัวลงบนฝ่ามือขวา แล้วจับปากกาด้วยมือซ้าย
ศีรษะที่เอียงอยู่นิดๆ ยิ่งทำให้เด็กใหม่คนสวย สวยเข้าไปอีก
แทบจะทุกคนในห้องต่างแอบมองเธอกันทั้งนั้น
หลินซือหรานที่เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของเด็กใหม่นั่งเตรียมใจอยู่นานสองนานเพื่อเวลานี้ “สวัสดีฉินหร่าน ฉันชื่อหลินซือหรานนะ เป็นหนึ่งในกรรมการนักเรียนฝ่ายการเรียน  เธอมาหาฉันได้เลยถ้าต้องการความช่วยเหลือ”
ฉินหร่านหันหน้ามาทางเธอ ก่อนจะส่งยิ้มให้ ที่จริงเพื่อนใหม่คนสวยคนนี้ก็ไม่ได้ดูเย็นชานัก “หวัดดี”
กรรมการนักเรียนสาวเขินหน้าแดงเล็กน้อย “เธอถนัดซ้ายเหรอ”
“ว่างั้นก็ได้” ฉินหร่านค่อยๆ ใช้มือซ้ายเขียนช้าๆ อย่างไม่รีบร้อนอะไร
“อาจารย์วิชาคณิตฯ ให้การบ้านพวกเรามาทำเช้านี้ ฉันต้องรวบรวมส่งให้อาจารย์ก่อนจะเริ่มเรียนคาบใหม่น่ะ” หลินซือหรานพูดเบาๆ
ฉินหร่านเจอการบ้านที่กรรมการนักเรียนเพิ่งพูดถึง เธอมองกระดาษผ่านๆ ก่อนจะยัดไว้ใต้โต๊ะ
ดูเหมือนสาวสวยจะอารมณ์ดีกว่าเมื่อวาน เธอจึงไม่ได้มีท่าทีห่างเหินหรือเจ้าอารมณ์
ฉินหร่านยิ้มเอียงคอ ก่อนจะถามด้วยเสียงออดอ้อน “ไม่ส่งได้ไหมอ้ะ”
หลินซือหรานอายหน้าแดงจนต้องรีบหยิบกองกระดาษ แล้ววิ่งไปที่ห้องพักครู
เด็กสาวคนสวยหยิบหนังสือออกจากกระเป๋า แล้วเขียนชื่อตัวเองลงไปอย่างเกียจคร้าน
มีคนในห้องจับจ้องเธอเยอะมาก เยอะกว่าตอนเช้าเสียอีก
แม้แต่หนุ่มๆ จากห้องอื่นก็ยังแอบมาด้อมๆ มองๆ ที่หน้าประตูเพื่อส่องเธอ
สาวน้อยเคยชินกับความสนใจแบบนี้อยู่แล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรพวกเขา เธอหยิบหูฟังมาใส่ แล้วจิ้มมือถือเพื่อเล่นเกมออนไลน์ยอดฮิต
บรรดานักเรียนชายที่อยู่รอบๆ เธอต่างผลักกันไปมา แต่ไม่มีใครสักคนจะกล้าเดินเข้ามาหาเธอตรงๆ
ผ่านไปสักครู่ เฉียวเซิงก็กลับมาพร้อมกับสวีเหยากวง
เด็กหนุ่มช่างจ้อสะกิดไหล่เพื่อนคนเก่งของเขา แล้วพูดอย่างตื่นเต้น “ดูดิ นั่นไงฉินหร่าน”
คนที่ถูกสะกิดหยิบหนังสือออกมาเพื่อเตรียมเรียนคาบต่อไป  เขาดูเหินห่างและไม่ใส่ใจ
ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ
เพื่อนอีกคนในห้องที่ไว้ผมทรงนักเรียนหัวเราะในลำคอเบาๆ ขณะที่เลื่อนดูมือถือตัวเอง “เฉียวเซิง นายเคยเห็นนายน้อยสวีมองสาวคนอื่นตอนไหนมั่ง”
“หุบปากไปเลย” เฉียวเซิงเตะขาเก้าอี้เพื่อน แล้วถามขึ้น “ทำไมข้างนอกคนเยอะจัง”
“ก็มาส่องเด็กใหม่คนนั้นไง” เด็กหนุ่มผมทรงนักเรียนตอบ ตายังคงจ้องที่จอมือถือ
ทันทีทันใดนั้น หนุ่มหัวเกรียนก็เลิกเลื่อนหน้าจอ แล้วยกมือถือขึ้นสูง “พระเจ้า....จอร์จ!”
เฉียวเซิงหันกลับไปมองที่หน้าจอ
มันคือหน้ากระทู้โรงเรียนอีจง
[สวยยังกับนางฟ้า! นั่นดาวโรงเรียนฉินอวี่เหรอ]
ใต้หัวเรื่องมีภาพอยู่ภาพหนึ่ง
ในภาพมีแก๊งอันธพาลสามคนที่อยู่ข้างถนน พวกนั้นดูเหมือนเจ็บตัวอยู่ แถมมีรอยเลือดบนพื้นด้วย      ไม่ไกลจากตรงนั้น มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดนักเรียนโรงเรียนอีจงยืนอยู่
เด็กสาวคนนั้นผอมเพรียว รอยยิ้มของเธอช่างสดใส เธอดูผ่อนคลาย และแม้ว่าภาพจะแตก แต่ความสวยของเธอยังทะลุจอออกมาอย่างเห็นได้ชัด
มีคนไปตอบโพสต์มากกว่าห้าร้อยคอมเมนต์แล้ว
2I: [ส่งรายละเอียดทั้งหมดของสาวคนนี้มาให้หน่อย!]
3I: [ฉินอวี่ไม่ได้หน้าตาแบบนี้นี่นา...]
ไม่นานนักก็มีเด็กห้องเก้าเข้าไปผสมโรงตอบด้วย
เด็กหนุ่มหัวเกรียนลดเสียงลงต่ำ พยายามข่มความรู้สึกตื่นเต้นเอาไว้ “ดาวโรงเรียนอีจงเปลี่ยนคนแล้วจ้า!”
เด็กสาวในภาพดูจะไม่รู้ตัวว่ารอบตัวเกิดอะไรขึ้น
เธอยังใส่หูฟัง แล้วเล่นเกมต่อไป
กู้ซีฉือโทรเข้ามาพอดี ส่วนเธอกดวางสายอย่างไม่ใส่ใจ
อีกฝ่ายก็ยังคงโทรมาอีก
สาวสวยจึงรีบเล่นให้จบรอบไวๆ
จากนั้นเธอก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้อง
ตอนที่เด็กใหม่ขยับตัว ทุกคนมองตามเป็นตาเดียว
ห้องเรียนที่มีเสียงคุยกันเซ็งแซ่ จู่ๆ ก็เงียบลง
มีกลุ่มคนมารวมตัวกันที่ประตูหลัง
เด็กใหม่ใช้มือหนึ่งถอดหูฟังออก แล้วมองไปที่คนพวกนั้น
เธอจ้องเข้าไปในตาพวกนั้น
ทุกคนจึงรีบสลายตัวทันที
เด็กสาวเดินผ่านผู้คนไป แล้วตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำ ซึ่งอยู่สุดทางเดิน
หมอหนุ่มโทรเข้าอีกครั้ง
เธอเห็นมีห้องว่าง จึงนั่งลงบนฝาชักโครก แล้วกดรับสาย
ที่ตะวันออกกลาง
กู้ซีฉือเพิ่งจะรักษาบาดแผลให้เด็กน้อยคนหนึ่งเสร็จ หมอรูปหล่อลูบหัวเด็กเบาๆ เขาหนีบโทรศัพท์ไว้ข้างหู แล้วเดินออกมา
หลังจากจุดบุหรี่ให้ตัวเอง หนุ่มหน้าหล่อก็ยิ้มออกมา “เธอยังไม่ตอบข้อความฉันเช้านี้เลยนะ แล้วตอนนี้ยังจะมาไม่รับสายอีก”
“ฉันอยู่ที่โรงเรียน” เด็กสาวปลายสายเขี่ยหูฟังเล่น “มีอะไรก็พูดมา คาบเรียนฉันใกล้จะเริ่มแล้ว”
“เกิดเรื่องน่ะสิ” แพทย์หนุ่มพ่นควันเป็นวงๆ ออกมา แล้วก็รับกล่องเครื่องมือแพทย์จากอีกคนมา เขาหันไปกล่าวขอบคุณคนนั้น ก่อนจะพูดต่อ “ฉันตรวจเอกสารที่เธอให้มาแล้วนะ”
“นายเจออะไรบ้างไหม”
กู้ซีฉือเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างอู้อี้ “สาวน้อย ฉันให้ตำรวจสากลช่วยค้นให้แล้ว แต่ทำไมฉันถึงเห็นชื่อเธออยู่ในลิสต์ของตำรวจสากลก็ไม่รู้ หรือฉันตาฝาดไปเอง”


## ตอนที่ 11

ตอนที่ 11 แก๊งป่วนประจำโรงเรียน
ฉินหร่านเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะเปลี่ยนท่านั่ง “เป็นไปไม่ได้”
แพทย์หนุ่มซ่อนกล่องเครื่องมือ แล้วงับบุหรี่ เขาเหมือนจะหัวเราะหึๆ เบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและอ่อนหวาน “ดูเธอค่อนข้างมั่นใจนะเนี่ย”
ประตูห้องน้ำเสียงดังปัง แสดงว่ามีคนเดินเข้ามา
เด็กสาวจึงทำเสียงเออออ “อืม” แล้วค่อยลดเสียงลง “นายเห็นอะไรมา”
แต่กู้ซีฉือไม่โกหกเธอแน่ๆ
“ชื่อเธออยู่ในลิสต์ตำรวจสากล พวกนั้นกำลังสืบเรื่องเธออยู่” หมอหนุ่มยิ้มให้เด็กชายตัวน้อยที่ยื่นลูกอมให้เขา จากนั้นเขาก็หรี่ตาลง แล้วเดินไปอีกทาง “เธอเผลอทำข้อมูลตัวเองรั่วไหลตอนที่ช่วยฉันเช็คข้อมูลครั้งที่แล้วหรือเปล่า”
“นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่ ไม่มีใครหามันเจอ” เด็กสาวยืนขึ้น คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย แล้วเธอก็นำผมไปทัดหู “ฉันจะวางสายแล้วนะ ถ้านายไม่มีอะไรแล้ว”
มีเสียงเด็กผู้หญิงซุบซิบกันนอกห้องน้ำ
ฉินหร่านจึงเปิดประตูที่กั้น แล้วเดินออกมา
นักเรียนหญิงพวกนั้นไม่ได้มาเพื่อเข้าห้องน้ำ พวกนั้นยืนอยู่ข้างๆอ่างล้างมือ ฉินหร่านมองไปก็เห็นน้องสาวของเธออยู่ตรงกลางกลุ่มทันที
ฉินอวี่เม้มปาก แล้วทำเหมือนไม่รู้จักพี่สาว เธอยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มผู้หญิงพวกนั้นโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยมองด้วยซ้ำ
เสียงกระซิบกระซาบเงียบลงทันที เพราะจู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งเดินออกมาจากฉากกั้น
แล้วทั้งตึกก็เงียบเป็นเป่าสาก
ฉินหร่านเก็บมือถือใส่กระเป๋า เดินหน้าไปสองก้าว  ผมที่อยู่ข้างหูเธอหลุดออกมา “ฉันอยากจะล้างมือ ขอบคุณ”
กลุ่มเด็กสาวถอยออกมา
พวกเขาอดไม่ได้ที่จะมองดูเธอ
ตอนที่เด็กใหม่ล้างมือเสร็จ แล้วกำลังจะออกไป กลุ่มเด็กสาวจึงได้สติอีกครั้ง
ฉินอวี่เม้มปาก
พวกเธอมองหน้ากัน  หน้าตาเด็กใหม่คนนี้ดูคุ้นเกินไป เด็กสาวหน้าแบ๊วคนหนึ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ทันที “แม่นั่นคือฉินหร่านใช่มะ เธอดู...”
เด็กสาวอีกคนเห็นสีหน้าของฉินอวี่เลยรีบกระทุ้งเอวเพื่อน
เด็กหน้าแบ๊วหยุดพูดแทบไม่ทัน จึงรีบเปลี่ยนน้ำเสียง “ยัยนั้นก็งั้นๆแหละ พวกผู้ชายทำยังกะไม่เคยเห็นผู้หญิงมาก่อน  ฉินอวี่ อย่าไปสนใจที่พวกนั้นพูดในกระทู้เลย  แม่นี่ชอบก่อเรื่องกับโดดเรียน แถมยังไปหาเรื่องเด็กม.ปลายที่อื่นอีก ไม่ใช่คนดีแหงๆ”
**
คาบเรียนแรกช่วงบ่ายคือวิชาคณิตศาสตร์ของเกาหยาง
ก่อนคาบเรียนจะเริ่ม หนุ่มขาเมาท์หยิบมือถือออกเขา แล้วเจอโพสต์ในหน้ากระทู้  เขาเตะเก้าอี้ด้านหน้า แล้วยื่นมือถือให้สวีเหยากวง “นายน้อยสวี  ดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนแล้ว เป็นพี่ของฉินอวี่ อยากดูไหม”
เด็กหนุ่มอีกคนกำลังแก้โจทย์คณิตฯอยู่ เขาไม่ได้มองมาที่เพื่อนด้วยซ้ำ “คลาสจะเริ่มแล้ว”
“เจ้าบ้าเอ๊ย” เฉียวเซิงชักมือถือกลับ แล้วบันทึกรูปไว้เอง
เด็กวัยรุ่นอีกคนที่นั่งข้างเขาหัวเราะออกมา “นายน้อยสวีอ้ะมีแค่ฉินอวี่ในใจคนเดียว เฉียวเซิง นายลืมเรื่องนี้ได้เลย”
เด็กหนุ่มช่างจ้อถือปากกาไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์ไว้ เขาดูกระทู้โรงเรียนอยู่สักพัก แล้วจู่ๆก็พูดขึ้นว่า “ยัยนั่นสู้กับกลุ่มเด็กม.ปลายจริงเหรอ”
“นายรู้ได้ไงอ้ะ” เด็กผู้ชายที่อยู่รอบๆ ตัวสายข่าวหนุ่มอีกหลายคนดูจะอยากรู้เรื่องของฉินหร่าน จึงได้หันหน้ามาทันที
เหยี่ยวข่าวประจำห้องชี้ไปที่โพสต์ แล้วทำหน้านิ่ว “แม่ไปหาเรื่องกลุ่มเว่ยจื่อหังเข้าน่ะสิ  วันนี้หลังเลิกเรียน พวกนั้นจะตามหาเธอ”
พอพูดชื่อเว่ยจื่อหังขึ้นมา ทุกคนที่นั่งแถวหลังห้องต่างทำเสียงหึๆ
พวกนั้นมองไปที่สวีเหยากวง แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยอะไร
ก่อนหน้านี้ มีเพียงหลินจิ่นเซวียนคนเดียวที่สู้กับเว่ยจื่อหังได้ แต่เขาเรียนจบไปได้สองปีแล้ว
ตอนนี้จึงเหลือเพียงสวีเหยากวง
แต่นายน้อยสวีกลับเย็นชา เขาขรึมแม้แต่กับฉินอวี่ ดูเหมือนเขาจะไม่ประทับใจในตัวดาวโรงเรียนคนใหม่นัก และคงจะไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย เพราะอย่างนี้ เธอคงจะเจอแต่ความลำบากเวลาที่โรงเรียนนี้เสียแล้ว
ฉินหร่านเอามือเท้าคาง แล้วนั่งเอนหลังพิงกำแพง เธอหลับตา ก้มหัวลงมาครึ่งหนึ่งเพื่อที่หน้าม้าจะได้ปรกลงมา แล้วขมวดคิ้ว
พอคาบเรียนช่วงบ่ายสิ้นสุดลง หลินซือหรานยื่นโน้ตมาให้เพื่อนใหม่ แล้วกระซิบ “เธออยากดูไหม”
ดาวคนใหม่ดันตัวขึ้น แล้วรับกระดาษมาช้าๆ
เธอเก็บกระดาษแล้วคลี่ยิ้มให้เพื่อนร่วมโต๊ะ “ขอบใจนะ เธอพอรู้ไหมว่าฉันจะซื้อหนังสือได้ที่ไหนมั่ง”
“ไม่เป็นไรจ้ะ” กรรมการนักเรียนแก้มแดง  แน่นอนว่าแม้เพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้อาจดูดุดัน แต่ก็เป็นคนง่ายๆสบายด้วย “เดี๋ยวฉันพาไป”
เด็กสาวคนสวยอยากซื้อหนังสือนอกเวลาเรียนสักหน่อย หลินซือหรานจึงพาเธอออกมานอกโรงเรียน
ระหว่างทาง เด็กเก่าก็เล่าเรื่องโน่นนี่นั่นของโรงเรียนให้เพื่อนใหม่ฟัง
“มีบางคนที่เธอห้ามแหย็มด้วยเป็นอันขาดในโรงเรียนเรา” หลินซือหรานเรียนที่นี่ตั้งแต่ช่วงมัธยมต้น เธอจึงได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโรงเรียนอี่จง “ฉินอวี่ ห้องสามทับหนึ่ง ก่อนหน้าเธอฉินอวี่เป็นดาวโรงเรียน”
ฉินหร่านที่มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าอยู่ ส่วนอีกมือถือโทรศัพท์ เลิกคิ้วขึ้นขณะได้ยินเรื่องนี้
“ฉินอวี่มาจากตระกูลหลิน  เธอเส้นใหญ่มาก แถมยังเป็นเด็กท็อปห้าของโรงเรียนด้วย ไม่ได้สวยอย่างเดียว แต่ยังเล่นไวโอลินได้ด้วย  ทุกบ่ายเธอจะมีคลาสเรียนไวโอลิน แล้วนักเรียนหลายคนก็จะไปดูเธอ  ที่สำคัญคือ นายน้อยสวีเป็นคนคอยคุ้มกันเธอ” เด็กสาวลดเสียงลง “ที่ผ่านมา นักเรียนหญิงคนไหนที่ไม่ชอบที่ฉินอวี่ก็ถูกนายน้อยสวีจัดการเรียบ”
ทั้งสองคนพูดคุยกันไปตลอดทางระหว่างเดินไปนอกโรงเรียน
เด็กมัธยมหกของโรงเรียนจะถูกปล่อยช้า หลายคนกำลังรีบกลับบ้านเพื่อไปทานข้าวเย็นให้ทัน แต่แม้กระนั้น ถนนก็ยังดูโล่งๆ
ไม่ไกลจากตรงนั้น
“ฉินอวี่ ได้ยินว่าพี่ชายเธอกลับมาแล้วเหรอ” เฉียวเซิงหนีบบุหรี่แล้วจุดสูบ พร้อมยิ้มออกมา
เขาเคยเรียกเธอว่า ดาวโรงเรียนฉิน  สีหน้าของเธอยังดูปกติ “อืม”
สวีเหยากวงยืนอยู่ข้างๆเด็กสาว แม้เขาไม่ได้ดูอบอุ่นหรือเย็นชา แต่ท่าทางก็อ่อนโยนขึ้นมาก
เด็กหนุ่มช่างจ้อหัวเราะออกมา “ฉันล่ะอยากเก่งให้ได้ครึ่งของพี่เธอจริงๆ คุณพ่อจะได้ไม่หักเงินเดือนฉัน”
เขาอัดบุหรี่เข้าไป และก่อนที่เฉียวเซิงจะเงยหน้าขึ้นมา เขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มเต็มรูหู
เสียงนั้นดังมากๆ  เขาจึงต้องอุดหูตัวเอง ก่อนจะก้าวไปด้านข้างพร้อมสบถออกมา
แก๊งรถแว้นหยุดอยู่ข้างหน้าไม่ไกลออกไปนัก และเห็นได้ชัดว่าพวกมันกำลังล้อมเด็กผู้หญิงสองคนอยู่
คันหน้าสุดเป็นรถยนต์สีแดงแรงฤทธิ์
เพราะถูกรถบังอยู่  หนึ่งในเด็กผู้หญิงที่ถูกล้อมอยู่ที่มีรูปร่างผอม ท่าทางอวดดีนั้นดูคุ้นตามากๆ
ฉินอวี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าวก่อนหรี่ตาลง “เว่ยจื่อหังอยู่ข้างหน้านั่น  เราไปทางอื่นดีไหม”
สวีเหยากวงหน้าบึ้ง เด็กผู้หญิงสองคนที่อยู่ข้างหน้ายืนหันหลังให้เขา ทำให้มองไม่เห็นหน้าเด็กสองคนนั้น แต่หนึ่งในสองคนนั้นดูค่อนข้างทะนงตัวทีเดียว แม้มองจากข้างหลังก็ตาม
ก่อนที่เขาจะพูดอะไร เพื่อนสนิทก็ชิงพูดขึ้น “ฉินอวี่กลับไปก่อน ที่นี่กำลังจะเกิดเรื่องแล้ว คงไม่ดีแน่ถ้าเธอบาดเจ็บ”
เฉียวเซิงค่อยๆ อ้อมไปอีกทางอย่างระวังตัว
ฉินอวี่ชำเลืองดูสวีเหยากวง  เขาไม่ได้ยี่หระกับเรื่องวุ่นที่อยู่ตรงหน้าเลย คิ้วยังดูผ่อนคลายและสงบนิ่งเหมือนเวลาปกติ เธอจึงโล่งใจ “คนขับรถฉันอยู่ทางโน้น ฉันกลับก่อนนะ” เธอชะงักไป ก่อนพูดต่อว่า “รีบกลับด้วยล่ะ”
สาวน้อยขึ้นไปบนรถ แต่คนขับไม่ได้ออกรถทันที  เขาพูดด้วยความลังเล “คุณหนูครับ ข้างหน้านั่นมัน...”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันหิวแล้ว กลับกันเถอะ” ฉินอวี่เอียงคอ แล้วยิ้ม
คนขับรถจึงรีบติดเครื่องและขับออกไป
ตรงนั้น ใบหน้าหลินซือหรานซีดเผือดตอนที่เห็นกลุ่มแว้นที่ล้อมพวกเธออยู่  เธอบีบมือเพื่อนใหม่ไว้แน่น
“นั่นมัน...” กรรมการนักเรียนมองไปที่วัยรุ่นคนหนึ่ง ซึ่งนั่งอยู่บนรถคันสีแดง มันหรี่ตาราวกับกำลังมองเหยื่อ เธอเสียงแหบพร่าลง ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อที่ซึมออกมา “แก๊งป่วนโรงเรียนนี่”
หลินซือหรานเริ่มกระสับกระส่าย เมื่อจู่ๆ มีเสียงแหบทุ้มหัวเราะอยู่ด้านหลังเธอ


## ตอนที่ 12

ตอนที่ 12 รุ่นพี่ฉันเองแหละ
เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย แล้วเห็นว่านัยน์ตาที่แข็งกร้าวของเพื่อนร่วมโต๊ะหรี่เพียงเล็กน้อย เธอเหมือนกำลังผิวปากอยู่ด้วยซ้ำ
เสียงพูดของเพื่อนใหม่ฟังปกติ ซ้ำยังเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งด้วย เด็กสาวหน้าสวยหันหน้ามาด้านข้าง แล้วมองไปที่กลุ่มเด็กแว้นที่อยู่รอบตัวด้วยท่าทีเรียบเฉย
ทำไมยัยนี่ยังหัวเราะได้อยู่นะ...
มีตำนานมากมายเกี่ยวกับแก๊งป่วนของโรงเรียน แค่คิดถึงมัน ขาของกรรมการนักเรียนสาวก็อ่อนปวกเปียกแล้ว
เธอคว้าข้อมือฉินหร่านไว้แน่น ข้อนิ้วเกร็ง ปลายนิ้วซีด
ไม่ห่างจากจุดนั้น
“นายน้อยสวี กลุ่มเว่ยจื่อหังกำลังแกล้งเพื่อนร่วมห้องพวกเราต่อหน้าต่อหน้านะ” เด็กหนุ่มมช่างจ้อพูดขึ้นด้วยความกังวลใจ  เขางับบุหรี่ในปาก ลูบผมตัวเอง แล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถามไปที่เพื่อนของตัวเอง
สวีเหยากวงเลิกคิ้วขึ้น ท่าทางของเขาดูสงบ แต่ทว่านัยน์ตามีแต่ความเย็นชา “แล้วมันเรื่องอะไรของนายล่ะ...”
ตาของนายน้อยจ้องไปที่แก๊งวัยรุ่นตรงหน้าไม่กะพริบ  ตรงกลางวง เด็กผู้หญิงที่หันหลังให้เขายืนอย่างสบายใจ เธอหุ่นค่อนข้างสูง ผอม และไม่ได้มองมาทางเขา
ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง ใบหน้าเด็กที่หันหลังอยู่ดูขาวและแฝงไว้ด้วยแววปีศาจ ท่าทางของเธอเยือกเย็นและหยิ่งผยอง เห็นได้ชัดว่าเธอคนนั้นดูเหมือนอันธพาลไม่มีผิด
ไอความดุดันที่แผ่ออกมาจากเด็กสาวทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้าน
นายน้อยสวีนิ่งไป ไม่น่าแปลกใจที่เพื่อนสนิทเขาลากเขาให้มาที่นี่ เหตุการณ์แบบนี้หาดูได้ยากจริงๆ
“นายน้อยสวี ทำไมยังเฉยอยู่ล่ะ” ผู้ที่ถูกถามไม่ได้ตอบอะไร จึงทำให้ผู้เป็นเพื่อนยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น ผมที่สั้นและชี้ตั้งของผู้ถามเผยให้เห็นความมุ่งมั่นของเขา “เว่ยจื่อหัง หมอนั่นลงรถมาแล้วนะ โอเค ถ้านายจะไม่ชอบหน้าเพื่อนใหม่เราก็ช่างเหอะ แต่นายรู้จักยัยกรรมการนักเรียนมาตั้งสองปีแล้วนะ จะปล่อยให้เธอตายจริงๆ นะเหรอ”
สวีเหยากวงดูเหมือนยังเงียบอยู่ เฉียวเซิงไม่ได้คิดอะไรมาก จึงคิดว่าเพื่อนคงเห็นด้วยกับตัวเองแล้ว
หนุ่มช่างจ้อก้าวเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วประกาศขึ้นดังๆว่า “คณะกรรมการนักเรียน พาเพื่อนใหม่มาตรงนี้ แล้วเปิดทางให้เว่ยจื่อหังซะ ”
น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแฝงไว้ด้วยความกังวลมากทีเดียว
ตอนที่ได้ยินเสียงเฉียวเซิง หลินซือหรานหลุบตาต่ำ เธอเม้มปากแน่น ร่างกายเกร็งไปหมด เครื่องแบบนักเรียนขนาดโคร่งของเธอทำให้กรรมการนักเรียนสาวดูผอมแห้งและบอบบางมาก ๆ
เธอจับมือเพื่อนใหม่ไว้แน่น ยกเท้าแล้วเดินไปทางคนที่ประกาศก่อนหน้านี้
หัวหน้าแก๊งคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายของเขา ตอนที่เพิ่งย้ายมาที่โรงเรียนสมัยก่อน เขาขึ้นแท่นเป็นหัวหน้าแก๊งอิทธิพลในพื้นที่ทันที
พวกเขาคิดว่า ขาโจ๋ล้างมือในอ่างทองคำไปแล้ว แต่สุดท้าย ปรากฏว่าพวกเขาคิดผิด
ชื่อเสียงของเขาในฐานะขาป่วนประจำโรงเรียนขจรขจายไปทั่ว
ตำนานทั้งหมดที่โรงเรียนอี่จงเล่าต่อกันมามีแต่เรื่องร้ายกาจของขาโจ๋คนนี้ทั้งนั้น เว่ยจื่อหังมีเส้นสายที่ใหญ่มากคอยหนุนหลัง แม้แต่นรกยังไม่กล้าแหยมกับเจ้าคนนี้เลย
แล้วไอ้พวกเด็กธรรมดาๆ แบบนี้จะมากล้าดีต่อกรกับเขาได้อย่างไรกัน
แม้แต่เด็กดีอย่างหลินซือหรานก็ยังได้ยินชื่อเสียของเขามาก่อน
หลังจากได้ยินที่เฉียวเซิงพูด กรรมการนักเรียนรีบดึงตัวเพื่อนใหม่ ลากเธอออกมาจากวง
แต่เท้าของฉินหร่านกลับยึดกับพื้นไว้แน่น
ทำให้ลากตัวเธอออกมาไม่ได้
ขณะที่คีบบุหรี่ไว้ในมือ เฉียวเซิงกระวนกระวายมากขึ้นกับสถานการณ์ตรงหน้า เขาเสยผม “แม่_เอ๊ย ยัยดาวโรงเรียนใหม่เป็นบ้าอะไรวะเนี่ย อยากจะมีเรื่องหรือไง จะต่อกรกับขาโจ๋นั่นไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ นายน้อยสวี พูดอะไรมั่งสิ!”
ดาวโรงเรียนคนใหม่คนนี้ช่างยะโสแถมบ้าดีเดือด ราวกับเธอเป็นเด็กแรกเกิดที่ไม่กลัวเสืออย่างงั้นแหละ
เว่ยจื่อหังและพรรคพวกทุกคนต่างมีชื่อเสียที่มหาวิทยาลัยอวิ๋นเฉิง นักศึกษาทุกคนที่นั่นต่างกลัวพวกนี้หัวหด  เขาไม่สนใจกฎอะไรทั้งสิ้น และไม่ว่าใครหน้าไหนก็หยุดขาป่วนคนนี้ไม่ได้
หลังจากหลินจิ่นเซวียนเรียนจบไป เว่ยจื่อหังกลัวสวีเหยากวงแค่เล็กน้อย
ทั้งสองก๊วนนี้ไม่ถูกกันเลย และพวกเขาต้องมาประจันหน้ากันแค่ตอนงานรับน้องมัธยมหนึ่งของโรงเรียนอี่จงเท่านั้น
ตอนนั้นฉินอวี่ค่อนข้างดัง มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เว่ยจื่อหังและแก๊งรวมตัวกันไปล้อเลียนว่าฉินอวี่เล่นไวโอลินได้ห่วย สวีเหยากวงรีบโต้กลับเขาทันที
ในตอนนั้น การซ้อมไวโอลินของฉินอวี่คือตอนมัธยมสอง
ทุกคนคิดว่าแก๊งเว่ยแค่จงใจหาเรื่อง
ตอนนั้นสวีเหยากวงเพิ่งเป็นเด็กมัธยมหนึ่งที่เพิ่งจะย้ายมาเรียนที่โรงเรียน แต่สุดท้ายเว่ยจื่อหังก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ
ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น เฉียวเซิงจึงรู้ว่าขาโจ๋คนนี้กลัวเพื่อนสนิทของเขา
แต่ตอนนี้ ยัยเด็กใหม่กลับดื้อรั้นสุดๆ เขาเองช่วยอะไรไม่ได้แล้ว จึงต้องค่อยๆ ถอยห่าง แล้วปล่อยเธอไว้ตรงนั้น เด็กหนุ่มได้แต่สบถออกมาเบาๆ
อยากตายหรือไงวะ?!
หลินซือหรานมองดูตอนที่เจ้าอันธพาลขาใหญ่ลงมาจากรถ  หน้าของเธอซีดเผือดหนักเข้าไปอีก แล้วพูดขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือ “ฉินหร่าน พวกเราต้องรีบไปแล้ว...ไว้ฉันจะอธิบายให้ฟังทีหลัง”
เธอยังคงพยายามดึงฉินหร่านด้วยมือที่สั่นเทิ้ม ทั้งฝ่ามือเหงื่อซึมเป็นเม็ดๆ
ปฏิกิริยาแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติมากๆ สำหรับนักเรียนทั่วไปที่เห็นแก๊งขาโจ๋สุดโหดของโรงเรียน ที่แม้แต่นรกยังไม่อยากจะยุ่งด้วย
เด็กสาวหน้าสวยตบไหล่ของเพื่อนด้วยสีหน้าที่ยังคงราบเรียบ สาวใจกล้ายังคงล้วงกระเป๋าอย่างสบายใจ ขณะที่หรี่ตามองไปที่พวกนั้น
ฉินหร่านยังคงความเป็นบอสที่ทั้งบ้าระห่ำและดีเดือดไว้อยู่
แต่เพื่อนที่มาด้วยกลับไม่รู้สึกสบายด้วย ขาของเด็กสาวอ่อนยวบจนก้าวไม่ออกแล้ว
กรรมการนักเรียนแทบจะลมจับ
วัยรุ่นที่อยู่ข้างหน้ากำลังเดินมาทางพวกเธอ ดวงตาหงส์ในร่างสูงใหญ่ และรังสีที่ดูลึกลับ ผนวกกับควันบุหรี่สีขาวที่ลอยมาจากนิ้วและท่าทางทั้งหมดของชายผู้นี้บอกได้คำเดียวว่า เขาคือปีศาจชัดๆ
พอเห็นว่าเว่ยจื่อหังเดินผ่านตัวเองไปแล้ว เฉียวเซิงถึงค่อยขยับตัวได้  กลุ่มคนที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นคิดว่าเด็กใหม่หน้าสวยคนนี้ตายแหงๆ
สวีเหยากวงมองไปที่ขาโจ๋ ดวงตาใสที่มืดมิดของเขาแลกเปลี่ยนไปครู่หนึ่ง นายน้อยกำลังจะพูดบางอย่าง
แต่ทว่า เขากลับได้ยินฉินหร่านพูดขึ้น “เว่ยจื่อหัง ให้คนมาพาเพื่อนร่วมโต๊ะฉันกลับไปซะ เธอก้าวขา    ไม่ออกแล้ว”
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
ขาโจ๋ชำเลืองไปที่เด็กใหม่คนสวย แล้วโพล่งหัวเราะออกมา  เป็นเสียงหัวเราะที่ดูสบายใจจนทำให้ชายคนนั้นดูไม่เหมือนขาโหดสักนิด เขารีบหันไปเลือกลูกน้องที่ดูเป็นเด็กดีให้ส่งตัวหลินซือหรานออกไปอีกฝั่ง
จากนั้นค่อยเดินกลับมาที่เดิมแล้วมองไปที่ดาวโรงเรียนคนใหม่ หัวหน้าก๊วนจอมโหดยิ้ม แววตาฉายความประหลาดใจออกมามากมาย “อะไรเนี่ยพี่หร่าน ทำไมถึงไม่บอกกันเลยว่าอยู่ที่อวิ๋นเฉิง”
ฉินหร่านจัดเครื่องแบบของเธอให้เข้าที่
“มันกะทันหันน่ะ” เธอได้รับจดหมายจากท่านสวีตั้งแต่ปีก่อนแล้ว
หัวหน้าเว่ยดูยังไม่พอใจนัก เขามีหน้าตาหล่อเหลาและหุ่นที่สัดส่วนชัดเจน “ถ้างั้น ทำไมถึงไม่มาตามหาผมล่ะ”
“ฉันเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้” เด็กสาวคนสวยมองไปทางหลินซือหราน แต่พอเห็นว่าเพื่อนคนดีของเธอยังคงอึ้ง และไม่ตอบสนองอยู่ เธอจึงหันหน้าไปอีกทาง เพื่อเตะเว่ยจื่อหัง ฉินหร่านเลิกคิ้วแล้วพูดขึ้นว่า “บอกลูกน้องนายให้รีบไสหัวไปได้แล้ว พวกนั้นทำให้เพื่อน่รวมโต๊ะฉันกลัวหมดแล้ว”
หัวหน้าแก๊งจึงสั่งให้ลูกน้องรีบแยกย้ายสลายตัว
เห็นได้ชัดว่ากรรมการนักเรียนสาวยังอาการไม่ดี ฉินหร่านจึงเตรียมพร้อมที่จะไปซื้อหนังสือคนเดียว
วัยรุ่นที่ถูกเธออัดน่วมไปช่วงกลางวันยังคงไม่ไปไหน ผมที่ย้อมสีของเขาย้อยตกลงมา โจ๋คนนั้นทำท่าจะคุกเข่า “นายครับ ยัยนี่...ยัยนี่...”
เว่ยจื่อหังที่สวมแจ็กเกตอยู่ ดับบุหรี่ด้วยท่าทางที่ดูเท่ เขาชำเลืองไปที่หมอนั่นอย่างเย็นชา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจตอนที่ได้ยินคำถาม “นี่รุ่นพี่ฉันเองแหละ”
พอพูดเสร็จ หัวหน้าแก๊งก็ไม่รอให้ลูกน้องตอบอะไรกลับมา
“พี่หร่าน จะไปไหนอ่ะ”
“ไปซื้อหนังสือ” เธอตอบสั้นๆ
“ผมไปด้วย”
พอเสียงของขาโหดเริ่มห่างออกไป หลินซือหรานยังคงยืนขาแข็งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนใดๆ
เด็กหนุ่มลูกน้องของแก๊งเว่ยที่เธอกลัวนักกลัวหนา ถามเธออย่างระมัดระวังว่า “น้อง จะกลับไปเรียน หรือไปกินข้าว?”
หัวของเธอว่างเปล่าไปหมดแล้ว
กรรมการสาวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป
ไม่ห่างจากตรงนั้น เฉียวเซิงเองก็นิ่งเงียบ แม้แต่นายน้อยเองก็ทำอะไรไม่ถูกไปพักใหญ่
ฉินหร่านที่ตอนนี้เย็นขึ้นมากแล้ว เพิ่งซื้อหนังสือมาสองสามเล่ม แล้วมือถือเธอก็สั่นอยู่ไม่กี่ที
เด็กสาวคนสวยจึงค่อยๆ หยิบมันออกมาดู
มันคือหมายเลขที่ไม่ขึ้นเบอร์
[มีภารกิจใหม่ที่มีคนอยากให้เธอทำ อยากทำไหม]


## ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 ฉันไม่ใช่คนดีอะไร
ฉินหร่านจ้องดูข้อความอยู่นานพักใหญ่ จากนั้นจึงโยนหนังสือให้เว่ยจื่อหังถือ ก่อนจะตอบข้อความกลับ
[คนที่สั่งงานมาบ้าไปแล้วหรือไง]
ราคาของเธอสูงกว่าราคาตลาดถึงสิบเท่า
โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับ เด็กสาวคนสวยอาศัยความไวติดจรวดในการพิมพ์ตอบกลับไปอีกสี่คำ
[ฉันไม่รับงาน]
ขาโจ๋รูปหล่อรับหนังสือมาแล้วจ่ายเงินให้ เขาเปิดดูหนังสือที่ลูกพี่เลือก จึงตระหนักได้ว่ามันไม่ใช่หนังสือเรียน แต่เป็นต้นฉบับหนังสือต่างประเทศ เป็นหนังสือประเภทที่คนทั่วไปจะไม่สนใจ
เว่ยจื่อหังรู้ว่าเธอชอบอ่านหนังสือ ห้องหนังสือของเฉินซูหลานมีแต่หนังสือของหลานสาวเต็มไปหมด ฉินหร่านชอบการอ่านหนังสือจากภาษาต้นฉบับเป็นพิเศษ
หนุ่มรูปหล่อเคยเห็นหนังสือต้นภาษาชื่อ “หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว” และ “เด็กเก็บว่าว” ข้างเตียงเธอมาก่อน
เขาวางหนังสือบนแคชเชียร์ชำระเงิน ผมดัดของเขาห้อยลงมาเล็กน้อย ดวงตาดำขลับนั้นดูคมกริบ
หัวหน้าแก๊งจ่ายเงินให้ ฉินหร่านไม่ได้แย้งเขาเรื่องนี้
หลังจากตอบข้อความเรียบร้อย เด็กสาวเก็บมือถือใส่กระเป๋าตามเดิม แล้วเดินนำหน้าออกจากร้านก่อน
เว่ยจื่อหังรับถุงหนังสือ แล้วเดินมาหาเธอ เขาถือบุหรี่ที่ใกล้จะดับ ทำท่าจะโยนมันทิ้งถังขยะ
“เราจะไปกินอาหารเย็นกันก่อนไหม” วัยรุ่นหนุ่มโบกมือไปมาหน้าเด็กสาวคนสวย แล้วเอียงคอยิ้ม
อีกฝั่งส่ายหน้า เธอจะต้องกลับหอเพื่อเรียนหนังสือ
“ขอมวนหนึ่ง” เด็กสาวปรายตามองอีกฝ่าย
“...” หัวหน้าแก๊งรู้ว่าเธอกำลังหมายความว่าอะไร เขาผงะหลัง พูดอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ไม่ล่ะ คุณยายเฉินมีหวังฆ่าฉันแหง”
เด็กสาวเตะเพื่อน แล้วจ้องเขาด้วยดวงตาคู่สวยที่แฝงไว้ด้วยแววอันธพาล
โจ๋หน้าหล่อหยิบซองบุหรี่ออกมาอย่างจำยอม เขาหยิบบุหรี่มวนหนึ่งส่งให้คนที่ขอ แล้วตามด้วยไฟแช็ก
ไฟแช็กนี้เป็นแบบปุ่มกดทำให้เห็นนิ้วมือเรียวยาวของเด็กสาว ซึ่งดูเหมือนหยกที่มีสีชมพูระเรื่อเปล่งประกายปนอยู่
แค่กด “กริ๊ก” เบาๆ ก็มีเปลวไฟสีฟ้าพุ่งออกมา
ควันจางๆ เริ่มลอยออกมาพร้อมกลิ่นสะระแหน่อ่อนๆ  เด็กสาวที่สูบบุหรี่ใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อยืดสีขาว โดยมีเครื่องแบบโรงเรียนห้อยไว้บนเสื้ออย่างหลวมๆ
เธอดูเหมือนคนว่าง่าย แต่ก็ยังทำเรื่องที่ดื้อดึง
ผมนุ่มเบาสลวยของเธอห้อยลงมาปรกบ่า ลมที่พัดผ่านทำให้ผมนั้นยุ่งเล็กน้อย
เด็กสาวหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วยืนพิงกำแพงอย่างสบายใจ มีควันลอยออกมาจากนิ้วที่คีบบุหรี่ไว้ เธอดู   เกียจคร้านและผ่อนคลาย คล้ายกับมีความสงบที่ไม่ได้เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันนี้ เริ่มปรากฏออกมา
ท่าสูบบุหรี่ของเธอคนนี้เท่สุดๆ
เพื่อนหนุ่มที่มาด้วยมองไปรอบๆ ทางแยกเพื่อคอยระวังหลังให้ เขาอดไม่ไหวที่จะมองกลับมาด้วยหน้านิ่วคิ้วขมวด
นิสัยสูบบุหรี่ของเธอเป็นเพราะเขา  เมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว ฉินหร่านมาเคาะประตูบ้านเขาในสภาพเลือดอาบเต็มตัว  เขาไม่รู้ว่าเด็กสาวไปเจอกับอะไรมา
เว่ยจื่อหังไม่ได้ถามเรื่องส่วนตัวเธอเยอะ หนุ่มคนนี้ไม่รู้วิธีปลอบใจคนอื่น  เขาเริ่มเรียนรู้ที่จะสูบบุหรี่ตั้งแต่ยังเด็ก  แล้วบุหรี่ก็กลายเป็นสิ่งสำคัญทางจิตใจสำหรับคนแบบเขา
คืนนั้น ขาโจ๋สูบบุหรี่ทั้งคืนกับเด็กสาว ก่อนที่เธอจะกลับมาหายดี
แต่ฉินหร่านต่างจากเขา เธอไม่ค่อยสูบบุหรี่ เมื่อไหร่ก็ตามที่มีปัญหาหนักๆ เด็กคนนี้จะมาซ่อนตัวที่บ้านเขาเพื่อสูบบุหรี่
ตอนที่มีคนมาพบเข้า เว่ยจื่อหังถูกคุณยายเขาฟาดไม่ยั้ง ส่วนเธอ เพียงแค่ใช้ดวงตาอันไร้เดียงสามองดูคุณยายทั้งคู่ พวกเขาก็เชื่อแล้วว่าขาโจ๋หนุ่มเป็นคนหลอกล่อให้เด็กสาวตัวน้อยสูบบุหรี่
“สูบบุหรี่มันไม่ดีหรอกนะ” เพื่อนหนุ่มมองไปรอบถนนด้วยความเครียด เขาถอยมายืนที่เดิมตอนที่เห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น แล้วพยายามเปลี่ยนใจเธอด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก
ตอนนี้ ชายหนุ่มอยากจะย้อนเวลากลับไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน แล้วแขวนคอตาย ดีกว่าจะให้บุหรี่กับเด็กสาวคนนี้ไป
หลังสูบไปได้ครึ่งมวน เด็กสาวคนสวยก็ดับ แล้วทิ้งมันลงขยะ
ฉินหร่านถอยหลังไปสองก้าวเพื่อสางผมให้ตรงเหมือนเดิม ตอนที่ได้ยินเสียงของเว่ยจื่อหัง เธอค่อยๆปรายตามองเขา แล้วทำเสียงหึในลำคอเบาๆ “ไปไกลๆ เลยไป”
“ฉันคิดทบทวนกับตัวเองหลายครั้งเลยว่า ฉันพาเธอมาอยู่บนเส้นทางแย่ๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน” ชายหนุ่มดึงปกเสื้อขึ้น
“แล้วมันไม่ดียังไง” เธอบอกให้เพื่อนหนุ่มส่งหนังสือมา น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา แต่คิ้วขมวดเข้าหากัน แล้วเธอก็ยิ้มแบบวายร้ายออกมา “ฉันเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้วนี่”
“เธอเป็นคนดีนะ” เพื่อนหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากๆ
เด็กสาวหน้าสวยเดินไปข้างหน้าพร้อมเป้ เธอโบกมือไปทางเพื่อนหนุ่ม “นั่นก็เพราะว่านายไม่รู้จักฉันดีไง”
เด็กใหม่กลับมาถึงหอพัก ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ เธอจึงมีเวลาสั้นๆ ที่จะเรียนด้วยตัวเอง พวกนักเรียนมัธยมปลายทุกคนต่างกลับเข้าชั้นเรียนกันหมดแล้ว หลังจากทานอาหารเสร็จ
ฉินหร่านวางหนังสือไว้บนโต๊ะ
เด็กสาวหยิบกล่องเหล็กสีแดงที่อยู่บนเตียงออกมา หยิบยาเม็ดสีขาวที่อยู่ข้างใน แล้วกลืนลงคอไปหลังจากที่ทานยาเสร็จ ฉินหร่านไม่ได้กลับไปที่ชั้นเรียนทันที เธอหยิบเป้สีดำออกมารูดซิปเปิด แล้วนำมือถือเครื่องสีดำที่มีน้ำหนักมากออกมา
หน้าจอมือถือยังคงมืดสนิท
เด็กสาวจิ้มไปที่หน้าจอเพื่อกดปุ่มเปิดเครื่อง
ในเวลาน้อยกว่าหนึ่งวินาที มือถือก็ปรากฏหน้าจอขึ้น แต่ไม่ใช่หน้าหลัก บนหน้าจอคือ หน้าแผนที่ ที่มีจุดสีแดงหนึ่งจุดปรากฏอยู่ ซึ่งปักไว้ที่ห้องพยาบาลโรงเรียน
**
ในเวลาเดียวกันนั้น
ณ บ้านตระกูลหลิน
หลินจิ่นเซวียนไม่ได้ออกไปข้างนอกวันนี้ ครอบครัวทั้งหมดนั่งทานข้าวที่โต๊ะอาหาร
หลินฉีถามเรื่องฉินหร่าน ตอนที่เขาได้ยินว่าสมาชิกบ้านคนใหม่จะอยู่ที่โรงเรียน เขารู้สึกแปลกใจ แต่ไม่ได้พูดอะไร เขาถามเรื่องอาจารย์ใหญ่สวีแทน
“คุณรู้จักอาจารย์ใหญ่สวีเหรอ”
หนิงฉิงไม่รู้จักกับชายชรา แต่ลูกชายหลินฉีที่เพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงได้ข่าวมา
ผู้เป็นแม่ตักผักใส่จานฉินอวี่ “ฉันได้ยินมาจากคุณแม่ว่า อาจารย์ใหญ่สวีไปที่หนิงไห่เพื่อช่วยเหลือคนยากไร้เมื่อสามปีก่อนค่ะ”
จนช้อนของฉินอวี่ดังกระทบชาม
หลายคนหันไปมองเธอ หลินฉีแสดงท่าทางห่วงใย “ลูกคิดอะไรอยู่หรือเปล่า”
“หลังเลิกเรียนตอนเย็น หนูคิดว่าเห็นพี่เขาค่ะ” ลูกสาวของบ้านทำท่าทีลังเล “พี่เขาอยู่กับเด็กโรงเรียนมัธยมปลายจื๋อ”
“โรงเรียนจื๋อเหรอ” ผู้เป็นแม่พูดเสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย ข้อนิ้วเธอเป็นสีขาวเผือด “พี่ลูกไม่ได้อยู่ที่อี่จงหรอกเหรอ”
ลูกสาวคนโปรดของบ้านมองลงต่ำ เธอกำช้อนในมือไว้แน่น “หนูได้ยินมาว่าพี่สู้กับพวกนั้นช่วงกลางวัน พอตกเย็นพวกอันธพาลเลยมาเอาคืน หนูเป็นห่วงพี่เขา...”
“ไม่ต้องห่วงหรอก!” เสียงของหนิงฉิงเย็นชา นัยน์ตาของเธอราวกับซ่อนคมดาบเอาไว้ ตอนที่มองไปยังลูกคนเล็ก เธอข่มโทสะไว้ แล้วกดเสียงลงต่ำ “ตั้งใจเรียน แล้วก็ไม่ต้องไปสนใจพี่ ต่อให้เขาจะมาหาลูกก็ช่าง”
ผู้เป็นแม่ฉุนกึ้ก
จนไม่สามารถทานอาหารได้อีก
ผู้เป็นสามียังทานต่อไป โดยไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ
เด็กสาวที่ทุกคนพูดถึงเป็นเพียงลูกเลี้ยงของเขา ถือว่าเขาใจดีมากแล้วที่ช่วยจัดการเรื่องที่พักและโรงเรียนให้สมาชิกใหม่คนนี้
หากอีกฝ่ายเป็นเหมือนฉินอวี่ เขาอาจจะกังวลบ้าง แต่ไม่มีเรื่องไหนของฉินหร่านที่คู่ควรให้เขาต้องใส่ใจ
นายใหญ่ของบ้านต้องยุ่งกับเรื่องธุรกิจ แล้วเขาจะมีเวลาไปใส่ใจได้อย่างไรกัน
“เก็บกวาดชั้นสามให้เรียบร้อย เตรียมให้อวี่เอ๋อร์เรียนหนังสือ” หลินจิ่นเซวียนไม่สนใจเรื่องที่ทุกคนคุยกัน เขามีเพียงแต่ความสงสัยเกี่ยวกับตัวฉินหร่าน แต่มันก็ไม่เท่ากับความรักความเอ็นดูที่เขามีให้ฉินอวี่
อัจฉริยะอย่างเขาที่ทุกเรื่องในชีวิตราบรื่น แทบจะไม่มีเวลาใส่ใจใคร
ท่าทีของหนิงฉิงก็ดูสงบลงเช่นกัน
เธอไม่ได้มีลูกเพิ่ม เพราะฉะนั้นตระกูลหลินยังถือว่าอยู่ในมือของหลินจิ่นเซวียน จึงเป็นเรื่องจำเป็นที่เธอต้องได้รับความเคารพจากลูกเลี้ยงคนนี้
เขาอาจเฉยเมยกับเธอ แต่ว่านายน้อยของบ้านเอ็นดูฉินอวี่
ผู้เป็นแม่จึงหวังพึ่งลูกคนเล็กเพื่อจะได้มีที่ยืนในตระกูลหลิน
ทุกอย่างจะราบรื่นแน่ ตราบใดที่สองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน
น้องเล็กส่งยิ้มหวาน “ขอบคุณนะคะพี่ชาย”
“พี่ต้องรับสายละ” ผู้เป็นพี่พยักหน้าเล็กน้อย ดึงเก้าอี้ออกเพื่อยืนขึ้น หลังจากนั้นเขาก็เดินขึ้นบันไดไปพร้อมมือถือ
มีเสียงสุภาพที่แสดงถึงความรู้สึกขอโทษขอโพยจากคนวัยกลางคนที่อยู่อีกฝั่งของปลายสาย “คุณหลินครับ เรารับงานของคุณไม่ได้ ผมโอนเงินมัดจำคืนเข้าบัตรคุณไปแล้วนะครับ”
เขาถึงกับงง แต่น้ำเสียงที่ประหลาดใจของเขายังคงความสุภาพอยู่ “ขอทราบเหตุผลได้ไหมครับ”


## ตอนที่ 14

ตอนที่ 14 เพราะว่าฉันดังสุดๆ ไงล่ะ
“ต้องขอโทษด้วย เหตุผลส่วนตัวน่ะครับ ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน” เสียงของปลายสายอีกฝั่งคงสุภาพเหมือนเดิม
หลินจิ่นเซวียนวางสายด้วยความรู้สึกเสียดาย
เขามองต่ำ ขนตาหลุบต่ำเพื่อปิดบังสีหน้าไว้
ชายหนุ่มไม่มีอารมณ์จะไปทานอาหารเย็นข้างล่างต่อ จึงนั่งบนเก้าอี้ห้องทำงาน จ้องดูมือถือด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
แต่ภายในเวลาห้านาที ก็มีข้อความส่งมาว่ามีการคืนเงินเรียบร้อยแล้ว
“ลูกมีปัญหาอะไรหรือเปล่า” ไม่นานหลังจากนั้น ผู้เป็นพ่อก็เปิดประตูเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ลูกชายคนเดียวของบ้านเป็นอัจฉริยะมาตลอด ตอนที่อยู่ปีหนึ่ง เขาเริ่มก่อตั้งบริษัทกับคนอื่นๆ แม้ว่าหลินฉีจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรเยอะ แต่เขาก็มั่นใจว่าลูกชายมีความคิดความอ่านเป็นของตัวเองพอ
เขาแทบไม่เคยเห็นลูกชายกังวลจนกินข้าวไม่ลงมาก่อน
ผู้เป็นลูกพยักหน้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
เขาหยิบบุหรี่ออกมา แต่ไม่ได้จุดสูบ แค่หยิบมันมาเล่นในมือแทน ใบหน้าที่อ่อนโยนของอัจฉริยะหนุ่มดูขรึมมาก อารมณ์หงุดหงิดถูกแสดงออกมาระหว่างคิ้วที่มุ่นอยู่
“นิดหน่อยครับ” ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจออกมา
แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
หลังจากที่สามารถติดต่อคนพวกนั้นได้ในที่สุด คุณชายหลินหมดเงินไปจำนวนมากโข แต่สุดท้าย กลับถูกปฏิเสธกลับมาเสียอย่างนั้น
**
ณ โรงเรียนอีจง
ฉินหร่านไม่ได้ไปเข้าช่วงศึกษาด้วยตัวเอง
เธอมองไปที่ประตูห้องพยาบาลของโรงเรียน ซึ่งไฟยังเปิดอยู่
แพทย์ประจำโรงเรียนทำงานตอนกลางคืนตั้งแต่หกโมงถึงสามทุ่ม
ตอนที่เด็กสาวถึงประตู ลู่จ้าวอิ่งกำลังรับมือกับนักเรียนสาววัยกระเตาะอยู่
จะอย่างไรเสีย หลังจากต้องรับมือกับนักเรียนหญิงทั้งวัน ผู้ช่วยหนุ่มก็เริ่มหมดความอดทน แต่ยังคงปฏิบัติด้วยความสุภาพอยู่
หลังจากที่ทำให้เด็กที่มีเจตนาแฝงออกไปได้ เขาเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นบอสสาวที่สู้กับอันธพาลเมื่อตอนกลางวัน เด็กสาวคนนั้นยืนห่างจากเขาไปไม่กี่เมตร
ฉินหร่านสวยมาตั้งแต่เกิด ขาของเธอเรียว ตรงยาว ขนตาที่ยาวและหนาเป็นแพนั้นหลุบต่ำเล็กน้อย
“นักเรียน มีปัญหาอะไรเหรอ” จู่ๆ ผู้ช่วยหนุ่มก็รู้สึกสดชื่น
เขาวางมือไว้บนโต๊ะ ถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
เด็กสาวคนสวยหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอมองไปรอบๆ ออฟฟิศที่ไม่ได้กว้างขวางนัก ก่อนจะพูดด้วยเสียงราบเรียบว่า “รับสมัครเด็กทำงานพาร์ทไทม์ไหมคะ”
อีกฝ่ายนิ่งเป็นหิน
เขามองไปยังเด็กสาวที่จัดการอันธพาลอยู่หมัด
ฝ่ายที่ถามคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงกระซิบว่า “ขอโทษที่มารบกวนค่ะ หนูเงินขาดมือน่ะ”
ใช่ เธอเงินขาดมือตอนนี้
สายตาของผู้ช่วยจ้องไปที่ฉินหร่าน เด็กสาวคนสวยอยู่ในชุดแจ็กเกตของโรงเรียน ด้านในแจ็กเกตคือ เชิ้ตขาว ซึ่งน่าจะอายุสองสามปี แถมเป็นขุยด้วย
เมื่อเทียบกับเด็กสาวอีกคนที่เพิ่งเข้ามา ซึ่งถอดเครื่องแบบโรงเรียนออกจนเผยให้เห็นเดรสตัวใหม่ของเธอแล้ว นายน้อยลู่ผู้ไม่เคยมีความรู้สึกอ่อนไหวหรืออยากปกป้องเพศตรงข้ามคนไหนมาก่อน กลับเปลี่ยนไปในทันที
ผู้ช่วยหนุ่มหันหน้าไปมองเฉิงเจวี้ยน
วันนี้ นักเรียนหญิงทุกคนที่มาห้องพยาบาล ต่างมาเพื่อเจอหน้าหมอหล่อ
แต่คุณหมอกลับไม่โผล่หน้ามาให้เห็นแม้แต่น้อย
นายน้อยลู่อยากจะรับฉินหร่านไว้ ห้องพยาบาลมีคนทำงานไม่พอ แต่พรุ่งนี้พ่อบ้านส่วนตัวของนายน้อยเฉิงก็จะมาถึงแล้ว
“ขอโทษด้วย แต่...”
ก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดจบประโยค เสียงที่แฝงไว้ด้วยความขบขันก็ลอยมาจากด้านใน “เธอทำอาหารเป็นไหม”
เจ้าของเสียงเงยหน้าขึ้น ดวงตาทรงลูกบ๊วยสุกของเขาหรี่ลงครึ่งหนึ่ง
เด็กสาวที่มาสมัครงานมองไปที่แพทย์หนุ่ม ดวงตามีสีแดงเจือหม่นลง ทว่ากลับชวนมอง เธอพยักหน้า “เป็นค่ะ”
“ช่วงกลางวันและช่วงเย็น เราจะจ่ายค่าจ้างเป็นรายวัน เธอเริ่มพรุ่งนี้ได้เลยไหม”
“ได้ค่ะ”
หลังจากฉินหร่านเดินออกไป ลู่จ้าวอิ่งเหยียดแขน แล้วถูคางไปมา
เขาซ่อนความคิดตัวเองไว้ไม่มิดแบบนี้เสมอ หัวใจที่เต็มไปด้วยความสอดรู้สอดเห็นถูกปลุกให้ตื่น แต่ยังไม่กล้าพูดอะไรมากต่อหน้าเจ้านาย ดังนั้น ผู้ช่วยจึงโยนหินถามทางเป็นนัยๆ “ลืมไปหรือเปล่าครับว่าพ่อบ้านของท่านจะมาถึงพรุ่งนี้”
“ก็ให้อยู่ที่วิลลาเสียสิ” เฉิงเจวี้ยนเอนเอกเขนกบนโซฟา ถือบุหรี่ไว้ในมือ
เพราะเพิ่งจะตื่นนอน เสียงของหมอนุ่มจึงทุ้มต่ำโดยธรรมชาติ
ลู่จ้าวอิ่งอยากจะถามต่อ แต่โทรศัพท์ดังขึ้นมาพอดี
ผู้โทรมาคือร้อยโทจากหน่วยตำรวจสากลในปักกิ่ง ผู้ช่วยปิดเสียงไมค์มือถือ แล้วเงยหน้ามามองที่เฉิงเจวี้ยน “ร้อยโทเห่า เขามี...”
ก่อนจะพูดจบ แพทย์หนุ่มก็แทรกขึ้นมาก่อน
“ให้เขาไปหาศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยตี้ตู” เฉิงเจวี้ยนหาไฟแช็กไม่เจอ จึงได้วางบุหรี่ลง
ชายหนุ่มอีกคนนิ่งเงียบ
ตอนที่ได้รู้จักคลุกคลีกับหมอสุดหล่อคนนี้ เขามักจะรู้สึกว่าไอคิวตัวเองช่างต่ำเหลือเกิน
หลังจากนั้น เมื่อพ่อบ้านเฉิงบอกคะแนนสอบเชาวน์ปัญญาเวชเลอร์ของเฉิงเจวี้ยนให้ฟัง ผู้ช่วยหนุ่มจึงไม่ได้กังวลอะไรอีกนับแต่นั้นมา
เขาเข้าไม่ถึงความคิดและวิธีสื่อสารของพวกอัจฉริยะ
ผู้ช่วยจัดระเบียบเอกสารบนโต๊ะตัวเอง แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ “นายน้อยเจวี้ยนครับ คิดว่าท่านสวีพบทายาทสืบทอดแล้วจริงๆ เหรอ  ไม่มีทางอ่ะ เขาไม่เห็นลูกชายและหลานชายตัวเองในสายตาด้วยซ้ำ”
ในเมืองหลวงเต็มไปด้วยคนที่มีความสามารถมากมาย ท่านสวีใช้เวลาถึงครึ่งชีวิตเพื่อค้นหาผู้สืบทอด แต่ก็ยังล้มเหลวอยู่
เมืองอวิ๋นเฉิงเป็นเพียงเมืองเล็กที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็มีแค่คนธรรมดาเท่านั้น เป็นไปได้เหรอว่าเขาจะเจอทายาทที่นี่
นายน้อยหน้าหล่อหรี่ตาแล้วยิ้ม “ท่านก็ไม่มีเหตุผลให้ล้อเล่นนี่”
**
ฉินหร่านกลับมาที่ห้องสามทับเก้า
ในช่วงเรียนรู้ด้วยตัวเองตอนเย็น อาจารย์วิชาเคมี อังกฤษ และฟิสิกส์ต่างให้แบบฝึกหัดมาทำ
เวลาศึกษาด้วยตัวเองเริ่มตั้งแต่หกโมงจนถึงสี่ทุ่ม
กว่าจะทำแบบฝึกทั้งสามวิชาเสร็จ ก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว เพราะอย่างนั้น ถึงแม้จะเป็นเวลาหลังเลิกเรียน แต่ก็ไม่มีใครลุกไปไหน
หลินซือหรานอยากจะคุยบางอย่างกับเพื่อนใหม่เธอ แต่นี่เป็นเวลาทำการบ้าน บวกกับความที่เธอเป็นเด็กดี จึงไม่กล้าเข้าไปคุยเข้าฉินหร่าน และยังไม่สบโอกาสด้วย
ดาวโรงเรียนคนใหม่วางการบ้านไว้ข้างๆ แล้วหยิบหนังสือที่เพิ่งซื้อขึ้นมา
เด็กสาวคนสวยมองมันอย่างช้าๆ ตอนที่เพื่อนร่วมโต๊ะคนดีชำเลืองมาที่เธอบางครั้ง จะเห็นว่าเด็กสาวคนสวยกำลังใช้ปากกาขีดเขียน
หลังจากรอให้ช่วงศึกษาด้วยตนเองจบ และหลังจากที่ตัวแทนแต่ละวิชามารวบรวมการบ้านไปส่งแล้ว ในที่สุดกรรมการนักเรียนก็หาโอกาสได้
หลินซือหรานเลื่อนการบ้านออก มองไปที่เพื่อนใหม่ แล้วพูดอย่างตะกุกตะกักว่า “เธอ...ทำไม...”
เด็กหน้าสวยยังคงถือหนังสือไว้ในมือ หลังเอนพิงกำแพง เธอยิ้มยกมุมปากข้างหนึ่ง เมื่อแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ฉายไปที่ใบหน้านั้น มันเผยให้เห็นแววซุกซนบนใบหน้างามประณีต “อะไรเหรอ”
“ก็ ก็ตอนนี้ ทำไมพวกขาป่วนโรงเรียนถึง...” หัวของหลินซือหรานเริ่มคิดอะไรไม่ออก
เพื่อนร่วมโต๊ะคงอยากถามเธอว่าทำไมเว่ยจื่อหังถึงดูจะเชื่อฟังเธอ
เด็กใหม่หน้าสวยปิดหนังสือลง เลิกคิ้วขึ้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากๆ “เพราะว่าฉันเคยเป็นคนดังสุดๆมาก่อนน่ะสิ”
เพื่อนคนที่ถามตัวสั่น และไม่ได้โต้ตอบอะไรอีก
ที่แถวหลังห้อง
สวีเหยากวงวางปากกาลง มีคำถามวิชาฟิสิกส์ข้อหนึ่งที่เขายังตอบไม่ได้
“นายทำข้อนี้ไม่ได้เหมือนกันเหรอ” เฉียวเซิงหันหน้ามา กระดาษของเขาส่วนใหญ่ว่างเปล่า ในขณะที่ของเพื่อนสนิทคนเก่งมีเพียงข้อเดียวที่ยังตอบไม่ได้
“อืม ไว้ฉันค่อยถามฉินอวี่คราวหน้า” เขาดูเย็นชา “ฉันจะรวบรวมแบบฝึกละ”
นายน้อยสวีเป็นตัวแทนของวิชาฟิสิกส์
ตัวแทนห้องหยิบกระดาษมาไว้ในมือ แล้วค่อยๆไล่เก็บจากแถวของฉินหร่านและหลินซือหราน
แบบฝึกทั้งสามชุดบนโต๊ะของเด็กใหม่ไม่มีรอยขีดเขียนใดๆ นอกจากชื่อ ลายมือของเธอไก่เขี่ยจริงๆ
สวีเหยากวงมองดูลายมือนั้น แล้วนึกถึงลายมือสวยๆของฉินอวี่
“นี่ ฉินหร่าน อาจารย์ฟิสิกส์น่ะโหดมากนะ ต้องทำการบ้านให้เสร็จ งั้นเธอลอกฉันละกัน!” กรรมการนักเรียนรีบดันการบ้านตัวเองมาให้เพื่อนร่วมโต๊ะ
ผู้เป็นตัวแทนรวบรวมการบ้านมองลง ก้มหน้า เขาเย็นชาและรู้สึกหงุดหงิด จึงพูดคำพูดที่พวกอาจารย์มักใช้ “อย่าทำเลยดีกว่า ถ้าจะลอก”


## ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 จดหมายรัก และไอดอลผู้ทรงอิทธิพล
ฉินหร่านหยิบปากกาขึ้นมา แล้วลอกคำตอบของเพื่อนร่วมโต๊ะ
บางข้อ เธอมีเปลี่ยนตัวเลขบ้าง
เด็กใหม่ทำได้อย่างคล่องแคล่ว และเห็นได้ชัดว่าเธอเคยชินกับการลอกการบ้าน
ลายมือเธอก็ไม่ได้สวยอยู่แล้ว บวกกับที่รีบเขียนเร็ว จึงทำให้ลายมือยิ่งขี้ริ้วขี้เหร่เข้าไปอีก
โรงเรียนอี่จงมีแต่เด็กเนิร์ดเต็มไปหมด และแต่ละคนก็อยู่ในกรอบ ยกเว้นส่วนน้อยมากๆ เท่านั้น ว่าง่ายๆ คือ ไม่มีการลอกการบ้านเกิดขึ้น
เด็กใหม่นั่งไม่เรียบร้อย ขีดๆ เขียนๆ โดยที่มือยังเท้าคางอยู่ และเพราะในห้องเรียนร้อน เธอจึงถอดเสื้อแจ็กเกตที่เป็นเครื่องแบบออก ใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ต
เด็กใหม่ไม่ใส่ใจผู้แทนนักเรียนแม้แต่น้อย เธอเพียงส่งการบ้านเงียบๆหลังจากลอกเสร็จ
สวีเหยากวงก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย แค่รับการบ้านจากมือเด็กใหม่ แล้วก็เดินจากไป
เขาไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ
ในเมื่อบอกพยายามบอกสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้ แต่แม่นั่นยังดื้อรั้นเอง เขาก็ไม่มีอะไรที่จะต้องพูด
แม่นี่ซ้ำชั้นมาหนึ่งปี แล้วยังไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับตัวเองอีก ความตั้งใจดีของตระกูลหลินคงต้องเสียเปล่า
ตัวแทนหนุ่มเดินไปเก็บการบ้านแถวถัดไป แววตาของเขายังคงเยือกเย็นเช่นเคย
หลังจากเฉียวเซิงทำการบ้านวิชาอังกฤษเสร็จ  เขานั่งรอเพื่อนสนิทที่โต๊ะ เมื่อนายน้อยสวีกลับมา แววของความเฉยเมยปรากฏออกมาจากดวงตาคู่นั้น  หนุ่มช่างจ้อจึงนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไร เขาเพียงแต่มองไปที่เพื่อนใหม่
ก่อนจะออกไป เขาโบกมือให้ฉินหร่าน
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบไปคืนนี้ บวกกับที่ดาวโรงเรียนคนใหม่มาสาย เฉียวเซิงคงเข้าไปทักทายเพื่อนใหม่ไปแล้ว
เด็กใหม่คนนี้มีขาเรียวยา เอวคอด ผิวขาวและสวยสะดุดตาไม่เหมือนใคร ฉินอวี่สู้เธอไม่ได้สักนิด
คิ้วคู่นั้นงามประณีต แต่ขอบตาล่างแดงเล็กน้อยราวกับว่าไม่มีใครมาป่วนเธอได้แม้แต่น้อย
ที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาอยากคุยกับดาวโรงเรียนคนใหม่ว่าเธอทำยังไงถึงทำให้ขาโจ๋โรงเรียนจื๋อยอมศิโรราบได้
สวีเหยากวงมาส่งการบ้านที่ห้อง และเดินลงบันไดไปพร้อมฉินอวี่
เธอเป็นตัวแทนวิชาเคมี
เขาถามอดีตดาวโรงเรียนเรื่องคำถามข้อสุดท้ายวิชาเคมี  สำหรับวิชาอื่นๆ ผลการเรียนของนายน้อยสวีดีกว่าของคนอื่นๆ มาก แต่วิชาเคมียังถือว่าตามหลัง
เพราะว่าฉินอวี่เคยไปแข่งเคมีระดับมณฑลมาแล้ว ตอนอยู่มัธยมปีที่ห้า สองคนนี้จึงปรึกษากันบ่อยๆ
เขาชื่นชมเพื่อนหน้าตาน่ารักคนนี้
“ฉันก็นึกถึงสูตรนี้อยู่ ไว้ฉันจะกลับไปลองอีกครั้งนะ” สีหน้าเฉยชาของสวีเหยากวงลดน้อยลง และดวงตาดูอ่อนโยนมากขึ้น
ฉินอวี่พยักหน้า แล้วถามขึ้นเนียนๆเกี่ยวกับช่วงศึกษาด้วยตนเองตอนเย็นอีกครั้ง “พี่สาวฉัน เธอ...เธอโอเคไหม”
เพื่อนหนุ่มที่เดินมากับเธอ นึกถึงเรื่องการบ้านที่คนเป็นพี่เพิ่งลอกมาก  เขาทำหน้านิ่ว แล้วส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เมื่อเห็นท่าทางของเขา ฉินอวี่ก็ยิ้ม และไม่ได้พูดอะไร
**
ฉินหร่านและหลินซือหรานอยู่ในหอกับเด็กผู้หญิงอีกคน เพื่อนอีกคนเป็นตัวแทนของวิชาภาษาอังกฤษ เด็กคนนี้ผมสั้น ท่าทางสดใส แต่ดวงตากลับฉายแววเย่อหยิ่ง
เด็กหน้าสวยเพิ่งย้ายมาเรียนที่อี่จง แต่ทั้งโรงเรียนกลับลือเรื่องที่เธอก่อเรื่องต่อสู้แล้ว แถมตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษยังเห็นกับตาตอนที่แม่เด็กใหม่ลอกคำตอบวิชาภาษาอังกฤษของเพื่อนข้างโต๊ะ
นอกจากนี้ เด็กๆ ที่โรงเรียนอี่จงต่างมีพ่อแม่ไม่ก็คนขับรถมารับมาส่งที่โรงเรียน เด็กๆ ที่อยู่หอที่โรงเรียนถือว่าไม่ใช่พวกที่ฐานะดีนัก
เสื้อผ้าที่แม่เด็กใหม่สวมใส่ก็ดูธรรมดามากๆ แถมยังเหมือนใส่มานานปีดีดัก
เด็กหญิงตัวแทนวิชาอังกฤษเขี่ยขวดครีมบำรุงผิวยี่ห้อไฮโซที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของเธอเล่น ขวดพวกนั้นกระทบกันจนส่งเสียงดัง
ฉินหร่านใส่ชุดนอนหลังจากที่อาบน้ำเสร็จ
ชุดนอนนี้คอย้วย แต่ผู้ที่สวมใส่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องรูปลักษณ์ของเธอ เธอเผยให้เห็นไหล่กว้างขาวนวลใต้ผ้านั่น และยังมีสีแดงเพลิงอยู่บนไหล่นั้นด้วย
มันดูเหมือนรอยสัก
เนื่องจากฉินหร่านผิวขาวอยู่แล้ว จึงทำให้รอยสักแดงดูแดงและเห็นชัดกว่าปกติ
เด็กที่เป็นตัวแทนวิชาอังกฤษแอบมองเด็กใหม่อีกครั้ง
เด็กสาวในชุดนอนไม่ได้สนใจ เธอปีนขึ้นไปบนเตียง ดึงม่านลง แล้วเปิดกล่องเหล็กที่เต็มไปด้วยยานอนหลับ ซึ่งวางอยู่ข้างเตียงออกมา ฉินหร่านเทยา ครุ่นคิด แล้วก็เทออกมาอีกเม็ด ครั้งนี้เธอกลืนโดยไม่ได้ดื่มน้ำตาม
เด็กหอคนใหม่ไม่ได้หลับในทันที
เธอหยิบโคมไฟสีเข้มออกมา หยิบหนังสือภาษาอังกฤษออกมา แล้วค่อยๆอ่านไป
ตอนที่หลินซือหรานตื่นมา ไฟข้างเตียงของเพื่อนเธอยังคงเปิดอยู่
เช้าวันถัดมา ทั้งเด็กสาวที่เพิ่งย้ายมาใหม่และเพื่อนร่วมโต๊ะเดินไปยังห้องเรียนในตอนเช้าตรู่
ทั้งโรงเรียนแทบจะถูกปกคลุมไปด้วยหมอก
ดาวโรงเรียนคนใหม่หันข้างนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้อย่างสบายๆ  เธอหยิบหนังสืออ่านนอกเวลาออกมาจากใต้โต๊ะอย่างเกียจคร้าน
พรึ่บ
จดหมายสีฟ้าหลายฉบับร่วงลงมากองที่พื้น
บนซองยังมีหัวใจสีชมพูติดอยู่ด้วย
ฉินหร่านหยิบจดหมายขึ้นมา แล้วเก็บไว้ที่เดิม
หลินซือหรานมองหน้าเพื่อน “ฉินหร่าน นี่คือจดหมายรัก มีทั้งหลายฉบับแน่ะ!”
เพื่อนนักเรียนอีกสองสามคนที่อยู่แถวนั้นมองมา
มีหลายคนในห้องที่เคยได้จดหมายรัก โดยเฉพาะเฉียวเซิงและสวีเหยากวง แต่เป็นเรื่องที่เห็นได้น้อยมากที่จะมีใครได้รับจดหมายรักเยอะขนาดนี้ หลังจากที่เพิ่งมาโรงเรียนได้เป็นวันที่สอง
เด็กสาวที่ได้รับจดหมายรักฮัมเพลงเบาๆ ก่อนจะเปิดอ่านหนังสือนอกเวลา เธอเอนหลังพิงกำแพง ขนตายาวคู่นั้นหรุบต่ำ จากนั้นฉินหร่านก็เริ่มเปิดอ่านหนังสืออย่างใจลอย
หนังสือภาษาต่างประเทศเล่มนี้ใหม่เสียจนดูเหมือนว่าไม่เคยถูกเปิดอ่านมาก่อน
กรรมการนักเรียนสาวมองที่หนังสือ จึงได้เห็นว่าเป็นภาษาต่างประเทศที่เธอเองไม่เคยเห็นมาก่อน
หลินซือหรานหยิบหนังสือเรียนตัวเองออกมาบ้าง แล้วหันหน้าไปทางเพื่อนร่วมโต๊ะเล็กน้อย “เธอไม่ตื่นเต้นเลยเหรอที่ได้รับจดหมายรักมากขนาดนี้”
เพื่อนข้างๆเปิดหนังสือไปอีกหน้า ตอนที่ดาวโรงเรียนขยับตัว แขนเสื้อกว้างของโรงเรียนก็เลื่อนลง
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยได้นี่”
กรรมการสาว “...”
ทั้งสองสาวมาทานข้าวกลางวันด้วยกัน
ตัวแทนวิชาอังกฤษเดินลงไปยังห้องเรียนที่อยู่ชั้นล่างเพื่อรออดีตดาวโรงเรียน
ฉินอวี่เป็นนักเรียนตัวท็อปที่มาจากครอบครัวที่มีหน้ามีตา เธอจะมีรถหรูขับมารับมาส่งทุกวัน และยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินจิ่นเซวียน หนุ่มมากความสามารถที่เป็นนักเรียนติดหอเกียรติยศของโรงเรียน นอกจากนี้ สวีเหยากวงยังหนุนหลังเธออีก
เด็กสาวน่ารักคนนี้เป็นหัวข้อการสนทนาของทั้งนักเรียนชายและนักเรียนหญิงทุกคน
หากมองผิวเผิน เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาเลย
นอกจากตัวแทนวิชาอังกฤษคนนี้แล้ว นักเรียนหญิงคนอื่นในโรงเรียนอยากจะสนิทชิดเชื้อกับฉินอวี่
“แม่นั่นทำเป็นอ่านหนังสือภาษาต่างประเทศ” ผู้เป็นตัวแทนอังกฤษพูดถึงเรื่องที่ฉินหร่านมาแทนที่น้องสาวในฐานะดาวโรงเรียนด้วยความไม่พอใจ “เธอรู้ไหม แม่นั่นลอกการบ้านทั้งสามวิชาเลยนะเมื่อคืน ยัยนี่ไม่เข้าใจภาษาอังกฤษด้วยซ้ำ แล้วยังมีหน้าทำเป็นอ่านหนังสือภาษาต่างประเทศอีก เดือนโรงเรียนสวีโกรธยัยนั่นมาก ไม่รู้ว่าพวกผู้ชายในโรงเรียนเราเป็นอะไรกันไปหมด  นอกจากหน้าตาแล้ว ยังจะมีดีเรื่องอะไรอี๊กกก....”
ผู้เป็นน้องรู้มานานแล้วว่าพี่สาวเรียนไม่เก่ง เธอเม้มปาก แล้วกินข้าวอีกสองคำ
**
วันนี้ครัวของเฉิงเจวี้ยนยังไม่พร้อม
เด็กพาร์ตไทม์คนใหม่เข้ามาเริ่มงานตอนเย็น
ฉินหร่านกำลังจะลงมือทำอาหารกลางวันและอาหารเย็นให้แพทย์หนุ่ม
มีครัวที่ดูดีอยู่ตรงมุมของออฟฟิศแพทย์โรงเรียน ส่วนประกอบอาหารทุกอย่างอยู่ตรงนั้น แต่กลับไม่มีผัก
หมอหน้าหล่อที่สวมเชิ้ตสีดำถือพวงกุญแจไว้ในมือ คิ้วเขาโครงชัดและหล่อเหลา กลุ่มเด็กนักเรียนหญิงที่มายืนออกันหน้าห้องพยาบาลทำให้เขาเวียนหัว
เฉิงเจวี้ยนเปิดประตูรถ หุ่นของหมอโปร่งและผอม “มีคนไข้อยู่กับลู่จ้าวอิ่ง งั้นฉันจะพาเธอไปดูวัตถุดิบก่อนแล้วกัน”
เขาขับรถไปที่โรงแรมส่วนตัว ซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียน
เด็กสาวมองดูอาคาร เธอรู้แค่ว่าโรงแรมนี้ใช้ระบบบัตรสมาชิกส่วนตัว
หมอหน้าหล่อจอดรถ แล้วค้ำแขนไว้บนพวงมาลัยอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะรับสาย
ฉินหร่านเปิดประตูลงมาจากรถ
หนิงฉิงก็เพิ่งจะจอดรถ
วันนี้พี่สะใภ้จากฝั่งตระกูลหลินจะมาเยี่ยม หลินฉีจึงได้จองโต๊ะมาทานที่ร้านอาหารส่วนตัว ซึ่งจองล่วงหน้าถึงครึ่งเดือน
หนิงฉิงเพิ่งมาถึงหลังไปสปามา เมื่อคนขับจอดรถ เธอค่อยเดินลงมา
ทันทีที่หันไปเห็นเด็กผู้หญิงที่ใส่เสื้อลายตาราง หน้าของผู้เป็นแม่แข็งทื่อไป
ตระกูลหลินไม่ใช่ตระกูลต้นๆในเมืองอวิ๋นเฉิง แต่นับว่ามีชื่อเสียง และไม่มีใครกล้าหยามคนในตระกูลหลินเลย
หนิงฉิงไม่อยากให้ญาติฝั่งสามีเห็นญาติของเธอที่มีฐานะยากจน และไร้มารยาท เธอไม่อยากให้ฝั่งโน้นล้อเลียนเธอ
โดยเฉพาะลูกสาวคนโตที่เอาแต่ทะเลาะชกตี แถมยังเรียนซ้ำชั้น...
การพูดถึงลูกคนนี้กับคนทั่วไปก็นับว่ายากอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับตระกูลหลินกัน
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเด็กเจ้าปัญหาถึงได้รับอนุญาตให้ออกนอกบ้านมาอาศัยที่หอโรงเรียนแทน
“ทำไมแกถึงอยู่ที่นี่” ผู้เป็นแม่เหลียวซ้ายเหลียวขวา หลังจากที่เห็นว่าพี่สะใภ้ไม่ได้อยู่แถวนั้น เธอจึงรีบเดินบึ่งมาหาลูกคนโต  สีหน้าของเธอไม่ดีเลย


## ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 ความคิดของผู้อาวุโสสวี
เพราะกลัวว่าพี่สะใภ้จะมาเห็นเข้า หนิงฉิงจึงก้มหัวต่ำทำลับๆ ล่อๆ ราวกับหัวขโมย แล้วคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวในลานจอดรถ
ฉินหร่านก้มหน้าดูมือถืออยู่ตอนที่ได้ยินเสียงนั้น เธอเงยหน้าเพียงเล็กน้อย สีหน้ายังราบเรียบ
ดวงตาของเด็กสาวดำเข้ม แต่ไม่ฉายประกายเหมือนเดิม ส่วนตาขาวมีสีแดงปน ส่อแววกร้าว
ผู้เป็นลูกตอบอย่างขอไปที “หนูมีธุระค่ะ”
เด็กสาวในชุดนักเรียนล้วงมือหนึ่งลงในกระเป๋า เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย
ผู้เป็นมารดาเม้มปาก พลันนึกไปถึงเรื่องที่ฉินอวี่เล่าเมื่อครั้งที่แล้ว เธอกดเสียงต่ำ แล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้าเฉยชา “แกมีเรื่องอีกแล้วเหรอเมื่อวาน”
ในรถคันนั้น เฉิงเจวี้ยนรับสายโทรศัพท์อยู่
เมื่อเงยหน้าขึ้น นายน้อยเฉิงเห็นเด็กผู้หญิงท่าทางถือดียืนอยู่ข้างผู้หญิงอีกคนที่กำลังพูดกับเด็กสาว      สีหน้าของผู้ใหญ่คนนั้นไม่เป็นมิตรเลย แถมยังมองหลุกหลิกไปรอบๆ ราวกับโจร
ทั้งสองคนหันข้างให้เขา ซึ่งหน้าตาดูคุ้นทั้งคู่
เดิมที คุณหมอสุดหล่อกะว่าจะรอให้โรงแรมนำวัตถุดิบอาหารมาให้ แต่หลังจากเห็นเหตุการณ์ เขาครุ่นคิดอยู่แป๊บหนึ่งก่อนจะเปิดประตูลงไป  หางตาคู่งามสง่าหรุบต่ำเล็กน้อย ดวงตาคู่ดั่งผลบ๊วยสุกส่อแววขุ่นเคืองพิโรธ
ผู้ชายในโรงแรมวิ่งหอบแฮ่กมาพร้อมกับวัตถุดิบต่างๆ
พอเห็นว่าผู้เป็นนายกำลังรออยู่ข้างนอก ชายผู้นั้นรีบเร่งฝีเท้า แล้วส่งตะกร้าที่จัดมาอย่างประณีตให้ด้วยความระวังและเคารพ “นายน้อยเจวี้ยนครับ ทำไมถึงมาด้วยตัวเอง”
“คือ” เจ้านายหน้าหล่อเชิดคางขึ้น สายตายังจ้องอยู่ที่เด็กสาวที่มาด้วย เสียงของเขาต่ำมากและดูเย็นชา “เก็บให้ด้วย”
สีหน้าของหนิงฉิงไม่สู้ดี
“ฉินหร่าน ไปกันเถอะ” เขาพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้อีกสองคนได้ยิน
เรียวนิ้วมือที่ทาบไว้บนประตูรถหย่อนลงมาเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสีดำของเขาฉายแววเย็นยะเยือกท่ามกลางแสงแดด ตัดกับข้อมือสีขาวที่ยื่นออกมา
ผู้เป็นแม่หน้าตึงไปพักหนึ่ง รูปร่างหน้าตาที่หล่อสะดุดตาแบบนั้นแทบจะหาไม่ได้ในอวิ๋นเฉิง
ก่อนที่หนิงฉิงจะตอบโต้อะไร ผู้เป็นลูกก็เดินจากไปพร้อมมือถือเรียบร้อยแล้ว
ลูกสาวเธอและหนุ่มหน้าหล่อคนนั้นเขาไปในรถ ประตูรถคันดำปิดลง จากนั้นก็ค่อยๆ ติดเครื่อง
หญิงวัยกลางคนเพ่งดูรถ จึงเห็นว่ามันเป็นเพียงรถยนต์สีดำธรรมดายี่ห้อโฟล์กสวาเกน
แต่ตัวเรือนรถกลับดูไม่เหมือนโฟล์ก
คงเป็นรถโฟล์กรุ่นใหม่กระมัง
ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน
ในที่สุด หนิงฉิงกลับมาได้สติอีกครั้งหลังจากช็อกไป  เธอนึกถึงเรื่องชกต่อยของลูกคนโตเมื่อคืน แล้วขบฟัน ผู้เป็นแม่รู้สึกเหมือนลูกเจ้าปัญหาเอาแต่ทำเรื่องไร้สาระในอวิ๋นเฉิง
เธอยังไม่ได้พูดกับฉินหร่านเกี่ยวกับเรื่องทะเลาะวิวาทเมื่อคืน รวมถึงเรื่องว่าทำไมลูกสุดรั้นถึงไม่อยู่ที่โรงเรียนวันนี้
ไม่ไกลออกไปนัก รถสปอร์ตสีน้ำเงินแกมม่วงกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
เธอจึงรีบหันกลับไปดูทันที หนิงฉิงรู้ว่ารถสปอร์ตคันนี้เป็นของพี่สะใภ้หล่อน
แล้วจู่ๆ เธอก็เลิกคิดเรื่องลูกสาว แล้วก้าวมาหลบที่ด้านข้าง
เพื่อไม่ให้ใครเห็น
“มาทำอะไรที่นี่น่ะ” พี่สะใภ้ของหนิงฉิงดูดีทุกกระเบียดนิ้ว ด้วยอายุวัยสามสิบกว่าๆ ผมของเธอดัดเป็นลอนพร้อมตกแต่งด้วยปิ่นหยก วันนี้พี่สะใภ้สวมใส่กี่เพ้ายาวสีขาวนวลเหมือนพระจันทร์ ซึ่งเน้นให้เห็นทรวดทรงองค์เอวอันได้สัดส่วนของเธอ  คิ้วคู่นั้นประณีตเรียงเส้น และโก่งได้รูป ออร่าของเธอเปล่งประกายมีสง่าราศี
หนิงฉิงเกิดมาสวยกว่าพี่สะใภ้ แต่หากมองผ่านๆ เธอยังขาดราศีแบบนี้อยู่
“ไม่มีอะไรค่ะ” ฝ่ายที่พยายามหลบซ่อนตอบด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าพี่สะไม่เห็นลูกสาว
แต่สีหน้ายังไม่สู้ดี
ถ้าเพียงแต่ฉินหร่านจะเป็นเหมือนฉินอวี่ แม่อย่างเธอคงไม่รอที่จะคุยโวเรื่องลูกสาวแน่  ทำไมเธอต้องซ่อนลูกสาวคนโตแบบนี้ด้วย
พี่สะใภ้ไฮโซไม่ได้ถามอะไรมาก แต่แอบชำเลืองไปยังรถยี่ห้อโฟล์กสวาเกนที่อยู่ไม่ห่างออกไป
คิ้วงามคู่นั้นมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย  ทะเบียนรถค่อนข้างคุ้นตาทีเดียว
**
ณ ไฟแดง
“เธอจะต้องมาที่นี่เพื่อรับเครื่องเคียงในอนาคต” เฉิงเจวี้ยนพูดขึ้น ขณะวางและเคาะนิ้วบนพวงมาลัย “คนนั้นญาติเหรอ”
“ค่ะ” เด็กสาวที่นั่งมาด้วยวางแขนไว้บนหน้าต่างด้วยท่าทางไร้อารมณ์
“ดูไม่เหมือนเลยนะ” เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “รถบีเอ็มที่ญาติเธอขับราคาสูงทีเดียว ไหนจะรถพอร์ชคันงามด้านหลังอีก”
ฉินหร่านไม่ได้พูดอะไร เธอนั่งอยู่เบาะหลัง เท้าคางเพื่อดูสเตอริโอที่อยู่ในรถ
“รถคุณก็ดูดีเหมือนกันนี่คะ” เด็กคนสวยเอนหลัง ขาเรียวยาวของเธอหดงอเล็กน้อยขณะที่เล่นเกม ผมหน้าม้าสีดำปรกบังโหนกคิ้ว เธอพูดไปพร้อมเลิกคิ้วไป
ไฟเขียว หมอหนุ่มสตาร์ตรถแล้วพูดอย่างสบายๆ “ดีเหรอ มันไม่แพงเท่ารถพอร์ชนั่นหรอก จะเทียบกันได้ยังไง”
ฉินหร่าน “...”
เมื่อเงยหน้าขึ้น เด็กสาวมองไปที่สเตอริโอยี่ห้อซิงอวี่เงียบๆ
มันคือชื่อบริษัทดนตรี
คุณภาพของอุปกรณ์เสียงยี่ห้อนี้เลิศสุดๆ แถมยังแพงหูฉี่ด้วย พูดง่ายๆ ก็คือ มีแต่คนที่มีเงินถุงเงินถังถึงจะซื้อได้
ลำโพงที่อยู่ในรถของหมอหนุ่มผู้นี้ไม่มีรหัสแปะไว้ แสดงว่ามันอาจเป็นสินค้าใหม่ที่เพิ่งพัฒนาขึ้นมาเป็นพิเศษ
เธอยังไม่เคยซื้อลำโพงนี้ จึงไม่ได้รู้ราคาที่แน่ชัด แต่ในกรณีนี้ ขั้นต่ำน่าจะอยู่ที่แปดล้าน
**
เด็กพาร์ตไทม์คนใหม่ปกติไม่ได้ทำอาหารบ่อยนัก
แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ทำ เธอจะสะอาดสะอ้านมากๆ ฉินหร่านอาจฝีมือไม่เท่าพวกเชฟดังๆ แต่เธอมีรสมือที่มีเอกลักษณ์ จนทำให้ลู่จ้าวอิ่งที่ไม่ได้คาดหวังอะไรเยอะ ถึงกับยิ้มออกมาขณะที่กินข้าว
หลังจากที่กินเสร็จ แม่ครัวคนใหม่กำลังจะไปเก็บกวาดจาน
หมอหนุ่มประจำโรงเรียนปรายตามองผู้ช่วย เขากำลังอารมณ์ดีเพราะเพิ่งทานอาหารเสร็จ จึงได้พูดขึ้นสั้นๆว่า “ไปล้างจาน”
พ่อหนุ่มลู่ที่กำลังจิบชาอยู่ถึงกับติดสตั๊น
“ผมเหรอ”
ชายหน้าหล่อเลิกคิ้ว แล้วมองบน “หรือจะให้ฉันทำล่ะ”
นี่ไม่ใช่หน้าที่ของแม่ครัวน้อยหรอกหรือ
สุดท้ายกลายเป็นผู้ช่วยลู่ต้องลงมือล้างถ้วยชามแทน
“กลับไปเรียนได้แล้ว” เฉิงเจวี้ยนถอนสายตากลับจากที่มองดูมือที่งามดั่งจิตรกรของคนงานคนใหม่ เขาหรี่ตาลงอย่างง่วงๆ
ฉินหร่านไม่ได้กลับไปที่ห้องเรียน เพราะเสียงดังเกินไป
แต่เด็กสาวไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงผงกหัว หยิบเสื้อโค้ตแล้วเดินออกจากห้องไป
มีป้ายพักแขวนไว้ที่หน้าประตูห้องพยาบาลโรงเรียน ประตูห้องปิดไว้ เพราะแดดกำลังร้อนจ้าเหนือหัว จึงไม่มีใครมารอที่หน้าห้องพยาบาล
ดาวโรงเรียนหยิบหมวกแก๊ปสีดำขึ้นมาสวม
เด็กสาวคนนี้ผอมเพรียว เสื้อโค้ตที่ใส่แขวนอยู่บนเรือนร่างนั้นอย่างพลิ้วๆ เธอก้มหน้าทำให้ผมลงมาปรกด้านข้าง ใบหน้าภายใต้หมวกนั้นงามล้ำ ในขณะที่เธอกำลังเดินออกมา
จังหวะการเดินของเธอมั่นคงแข็งแกร่ง
วัยรุ่นอีกคนที่สวมแจ็กเกตโรงเรียนเดินมาจากอีกฝั่ง
คิ้วของเขาได้รูปชัด ท่าทางดูเย็นชา บรรดานักเรียนหญิงที่อยู่บนถนนอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองไปทางวัยรุ่นคนนั้น จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตากระซิบกระซาบกันด้วยอาการเขินแก้มแดง
เขาคือ สวีเหยากวง เด็กหนุ่มเดินผ่านกับดาวโรงเรียนคนใหม่โดยไม่ปรายตามองเธอด้วยซ้ำ
พวกเขาเดินสวนกัน
เด็กสาวคนสวยกำลังเดินไปยังห้องสามทับเก้า
ส่วนฝ่ายที่สวนไปกำลังไปห้องอาจารย์ใหญ่
“เข้ามาได้” อาจารย์ใหญ่สวีดันแว่นที่อยู่บนดั้งให้สูงขึ้น สายตาเขามองไปยังใบหน้าของหลานชาย สีหน้าของเด็กชายฉายแววอ่อนโยนอยู่ในที “นั่งลงสิ”
“ครับคุณปู่” สวีเหยากวงพูดด้วยเสียงแสดงความเคารพเป็นอย่างมาก
อาจารย์ใหญ่เป็นผู้อาวุโสในตระกูลสวี เด็กหนุ่มไม่รู้ชัดเกี่ยวกับเรื่องในบ้านของพวกเขา แต่รู้ว่าญาติๆต่างเกรงกลัวคุณปู่มาก
ตั้งแต่เด็ก พวกนั้นก็แสดงความเคารพชายชราเป็นอย่างมากมาตลอด
ชายชรามองไล่หลานชายตั้งแต่หัวจรดเท้า เด็กน้อยคนนี้เป็นเด็กเก่งตั้งแต่ยังเล็ก ครอบครัวสวีคงอยากให้เขาเป็นผู้สืบทอดกิจการในอนาคต แถมนายน้อยสวียังโดดเด่นในปักกิ่งด้วย
ทั้งพื้นเพความเป็นมาของครอบครัว และรูปร่างหน้าตาของเด็กหนุ่มคนนี้ต่างสมบูรณ์แบบทั้งนั้น
“หลานคิดยังไงกับเพื่อนร่วมห้องที่ชื่อฉินหร่าน” คุณปู่ถือถ้วยชาในมือ และคิดไตร่ตรอง
เมื่อพูดถึงชื่อนี้ สวีเหยากวงหน้านิ่วและไม่พูดอะไร
ผู้อาวุโสคิดอยู่พักหนึ่งจึงพูดขึ้นว่า “เด็กคนนั้นมีชีวิตที่ลำบาก เขาเคยช่วยชีวิตปู่เอาไว้ และปู่ก็ชอบเธอมากๆ พวกเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ถ้าหากว่าหลานตกลง ปู่จะขอให้ยายของเธอจัดแจงให้พวกเธอสองคนออกเดตกันดีไหม”


## ตอนที่ 17

ตอนที่ 17 ใช่ว่าทุกคนจะได้ศูนย์ได้นะ
อาจารย์ใหญ่มองไปที่หลานชาย เด็กหนุ่มสวมใส่เครื่องแบบของโรงเรียน แต่ใบหน้านั้นขาวใส มีความเป็นผู้ใหญ่ ส่วนเรียวขาก็ยาวเช่นกัน
ดวงตาคู่นั้นใสทว่าเย็นชา ระหว่างคิ้วของนายน้อยสวีมีร่องรอยของความหยิ่งแฝงอยู่  บุคลิกที่แข็งแกร่งปรากฏออกมาให้เห็นชัดเจน
นี่คือผลลัพธ์ของการคิดไตร่ตรองมาเป็นเวลานานของผู้อาวุโสสวี ในครอบครัวนี้ มีเพียงสวีเหยากวงที่โดดเด่นเพียงผู้เดียว
ผู้เป็นปู่ต้องการจะรู้ความคิดของหลานชายก่อน
หลานหนุ่มไม่คาดคิดว่าคุณปู่จะพูดถึงเรื่องนี้ คิ้วที่เลิกสูงแสดงถึงความรู้สึกอึ้ง “คุณปู่บอกว่าเธอช่วยชีวิตปู่เหรอครับ”
นายน้อยสวีได้ยินเรื่องฉินหร่านจากเพื่อนสนิทมามาก และยังได้เห็นเด็กใหม่ตีรันฟันแทงด้วยตาตัวเอง นอกจากนี้ สาวโหดคนนี้ยังดูจะรู้จักมักจี่กับพวกแก๊งป่วนด้วย
เขายังเห็นว่าเพื่อนหน้าสวยลอกการบ้านคนอื่น
เพราะฉะนั้น เด็กระดับท็อปอย่างเขาจึงไม่คิดว่าคุณปู่จะใส่ใจเด็กใหม่นี่ ผู้เป็นหลานรู้ว่าคุณปู่เป็นคนมองการณ์ไกลเสมอ เพราะอย่างนั้น เขายิ่งไม่เข้าใจเรื่องนี้
ต่อให้แม่นั่นจะช่วยชีวิตปู่ก็เถอะ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องให้คนแบบนั้นเข้าสู่ตระกูลสวีสักหน่อย
หรือว่าเธอเรียกร้องให้ทำแบบนี้? สวีเหยากวงมองต่ำ และไม่ได้พูดอะไรออกไป
“ปู่มีปัญหาตอนไปที่หมู่บ้านหนิงไห่เพื่อช่วยคนจน” เมื่อต้องลงรายละเอียด ชายสูงอายุไม่ได้พูดอะไรมาก
“เธอช่วยปู่ไว้ ตระกูลสวีของเราจึงนับว่าติดหนี้เธอ ถ้างั้นเราหาทางตอบแทนแบบอื่นก็ได้นี่ครับ ครอบครัวฉินยังมีคนอื่นที่โดดเด่นด้วย” เด็กหนุ่มพูดอย่างระมัดระวัง คิ้วของเขายังคงผูกกันเป็นโบ
เขามองไปที่หลานชาย แล้วทำท่าให้พูดต่อ
“ฉินอวี่ห้องสามทับหนึ่งเป็นน้องสาวของเธอ เป็นคนที่เก่งเคมีมาก และติดท็อปห้าของโรงเรียน” นายน้อยสวีคิดว่าผู้เป็นปู่ไม่ได้เข้าใจจริงๆ จึงได้อธิบายต่อ “ฉินอวี่เป็นเด็กใหม่ที่ทำผลงานได้ดีตั้งแต่ปีแรก ยังเล่นไวโอลินได้เทพมาก และหน้าตาดีด้วย”
หลังจากได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของฉินอวี่ก็ผุดขึ้นมาความคิดของอาจารย์ใหญ่
ชายชราไอออกระหว่างที่พิจารณาเรื่องนี้มากขึ้น ตอนนี้เขาปะติดปะต่อเรื่องได้แล้ว ผู้อาวุโสค่อยๆวางถ้วยที่ถือว่า และพูดขึ้นว่า “เป็นเธอสินะ”
น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลานชาย อาจารย์ใหญ่ก็รู้ตัวว่าเด็กหนุ่มให้คำตอบมาเป็นนัยแล้ว
แย่หน่อยที่ผู้เป็นปู่หลับไม่สนิทในช่วงหลายวันมานี้
แต่ผู้ใหญ่อย่างเขาไม่อยากบังคับเด็ก ชายสูงวัยจับแว่น แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไร ปู่ไม่รอบคอบเอง กลับไปที่ห้องเรียน แล้วคิดดูแล้วกัน”
อีกฝั่งเดินจากไป พร้อมปิดประตู
ทำให้ไม่ได้เห็นว่าอาจารย์ใหญ่สวีถือถ้วยชาด้วยความรู้สึกเสียดายและหนักใจ หลังจากที่เขาออกไป
เมื่อออกมาจากห้องอาจารย์ใหญ่ หัวใจสวีเหยากวงที่แน่นอยู่ก่อนหน้านั้น สุดท้ายก็คลายลง
ขืนคุณปู่ยังยืนกรานจะให้ออกเดต หลานอย่างเขาคงไม่มีทางเลือกอื่น
กลับไปที่ห้องเรียน การบ้านที่ทุกคนเขียนเย็นวันก่อนถูกแจกคืนให้เจ้าของ เพราะหัวหน้าห้องสวีไม่อยู่ เพื่อนสนิทจึงช่วยแจกการบ้านฟิสิกส์แทน
นายน้อยสวีเผลอมองไปทางฉินหร่านโดยไม่รู้ตัว
เธอกำลังถือหนังสือวิชาเลขของเพื่อนร่วมโต๊ะเพื่อลอกคำตอบอยู่
ลอกการบ้านอีกแล้ว
หน้าตาของตัวแทนวิชาฟิสิกส์ยังไร้อารมณ์ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก้มหน้ามองต่ำ และไม่ได้หันไปทางหญิงสาวที่ปู่พูดถึงอีก
เด็กหนุ่มหยิบการบ้านตัวเองออกมา ตามด้วยปากกา แล้วเริ่มใช้สูตรที่คุยกับฉินอวี่ครั้งที่แล้ว
กระดาษคำตอบของหลินซือหรานก็ถูกแจกคืนให้เจ้าของเช่นกัน
ตอนที่ได้รับกระดาษคำตอบกลับมา แทนที่จะดูคะแนนตัวเอง กรรมการสาวดูกระดาษของเพื่อนร่วมโต๊ะ และรู้สึกใบ้กินทันที “ฉินหร่าน เธอเลี่ยงคำตอบที่ถูกของฉันทั้งหมดได้ยังไงอ้ะ”
ทุกคนที่ลอกการบ้านเป็นมักจะรู้ว่าคำตอบจะเหมือนกันทุกข้อไม่ได้อยู่แล้ว
โดยเฉพาะสำหรับข้อเขียน พวกเขาจะต้องเปลี่ยนคำตอบหลายข้อ
เมื่อคืน หลินซือหรานรู้ว่าเพื่อนสาวเปลี่ยนคำตอบบางข้อ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเลี่ยงคำตอบที่ถูกได้ทุกข้อแบบนี้
มีคำถามแบบกากบาทตั้งหลายข้อ แต่ไม่ถูกสักข้อ
เพื่อนเธอจะซวยได้ขนาดนี้เลยเหรอ
ฉินหร่านไม่ได้สนใจเรื่องการบ้าน เธอนั่งไขว่ห้างอย่างไร้มารยาท วางหมวกไว้บนขอบหน้าต่าง และถือหนังสือวิชาเลขของหลินซือหรานไว้ในมือ ค่อยๆเปิดดูไปทีละหน้า ขนตาชี้ต่ำ
หลังจากได้ยินเสียงเพื่อนร่วมโต๊ะ เด็กหน้าสวยเอียงคอ แล้วรับการบ้านตัวเองไป
คางของเธอวางอยู่บนมือข้างหนึ่ง ฉินหร่านทำเป็นพูดลากเสียง “เป็นไปได้ไหมว่า...ฉันคืออัจฉริยะ”
“อะไรเนี่ย” เฉียวเซิงหัวเราะก๊ากจากทางด้านหลัง
เขาโน้มตัวไปด้านหน้าโต๊ะ ใช้ปากกาสะกิดหลังเพื่อนสนิท พร้อมปล่อยฮาออกมา “นายน้อยสวี รู้ไหมว่าฉินหร่านได้ศูนย์คะแนนตอนที่ผมแจกการบ้านคืน แถมเธอยังคิดว่าตัวเองทำได้ดีอีก”
“การได้ศูนย์ไม่ง่ายเลยนะ เพราะเธอเขียนการบ้านทุกข้อ” สวีเหยากวงอึ้งไป เขาเองยังได้ศูนย์ไม่ได้เลย ต่อให้จะพยายามก็เถอะ
แต่หลังจากคิดแล้วว่าคนได้ศูนย์เป็นเด็กใหม่ เขาก็แค่ส่ายหน้า คิดว่ามันบ้าบอจริงๆ
ตัวแทนฟิสิกส์เตรียมแบบฝึกของวิชาถัดไปขึ้นมา โดยไม่ได้คิดถึงเรื่องเพื่อนร่วมห้องที่ได้ศูนย์อีก
คาบแรกตอนบ่ายคือวิชาภาษาอังกฤษ
อาจารย์หลี่ไอ้หรงเดินมาใกล้ๆ เธอมองเห็นเด็กใหม่เกรดห่วยพิงผนัง นั่งชันเข่าแบบไม่มีสกุลรุนชาติ ขณะที่อ่านหนังสือนอกเวลาอยู่ อาจารย์หญิงเริ่มทำหน้าบึ้งตึง
แต่พอคิดเรื่องความสัมพันธ์ของเด็กไร้มารยาทนี่กับอาจารย์ใหญ่แล้ว อาจารย์หลี่จึงได้สะกดจิตสะกดใจไม่พูดอะไร
**
เวลากลางคืน
ณ ครอบครัวตระกูลหลิน
ตอนที่ฉินอวี่กลับบ้าน เธอเห็นหลินฉีและหลินหว่านนั่งอยู่บทโซฟาในห้องโถงหลัก
หลินหว่านนับว่าเป็นชื่อที่ฟังดูอ่อนโยน แต่เจ้าของชื่อมีออร่าเป็นประกาย คิ้วคมกริบ แค่มองเพียงครั้งเดียว ผู้หญิงตระกูลหลินคนนี้ก็สามารถทำให้คนตะลึงพรึงเพริดได้แล้ว
ฉินอวี่กล่าวทักทายอย่างน่าเอ็นดู “คุณป้าเล็กกก”
“อ้าว ฉินอวี่ลูก เดี๋ยวนี้สวยวันสวยคืนนะ” กับฉินอวี่ ผู้หญิงไฮโซคนนี้มีเมตตาต่อเธอ มากกว่าที่มีต่อมารดาของเธอ
เด็กหญิงคนโปรดของบ้านโค้งศีรษะอย่างอ่อนน้อม ป้าเล็กแต่งงานแล้วอยู่ที่ปักกิ่ง และไม่ได้กลับมาเยี่ยมที่นี่บ่อยๆ
“งั้นดิฉันขอตัวขึ้นไปดูว่าคุณแม่ต้องการใช้อะไรบ้างจะได้เอาไปให้ที่โรงพยาบาลนะคะ” หนิงฉิงที่นั่งอยู่ด้วยความอึดอัด หาข้ออ้างเพื่อขึ้นไปข้างบน
นอกจากการอ่านหนังสือในตอนเย็นแล้ว คุณหนูของบ้านยังฝึกไวโอลินครึ่งชั่วโมงทุกวันด้วย
ตอนแรก เด็กหญิงอยู่กับคุณป้าและพ่อเลี้ยงที่ชั้นล่างอยู่พักใหญ่ ก่อนจะขึ้นไปยังชั้นสอง
เมื่อขึ้นไปถึง ผู้เป็นแม่จัดแจงธุระเรียบร้อย และกำลังเดินลงบันไดพร้อมกับถุง
เธอไม่ได้ยุ่งย่ามอะไรกับลูกสาว และเดินลงบันไดมาหลังจากพูดคุยกันไปสองสามคำ
พอหันหลังกลับ มีกระดาษใบหนึ่งปลิวออกมาจากถุงนั่น
ตัวกระดาษยับเล็กน้อย ฉินอวี่จึงหยิบมันแล้วเปิดดู เด็กน้อยอยากจะหยุดแม่ แต่เมื่ออ่านดู เธอถึงกับตัวแข็งทื่อ
มันดูเหมือนโน้ตดนตรีสักอย่าง ลายมือที่เขียนเหมือนการพ่นสีบนกำแพง
เป็นลายมือขยุกขยิก ลายเส้นพันกันยุ่งเหยิง
เมื่อเห็นโน้ตแถวแรก หัวใจของฉินอวี่เต้นระทึก จู่ๆ หัวใจเธอก็เต้นแรงและรู้สึกแน่นอกขึ้นมา
กระดาษนี่คือโน้ตเล่นเพลงไวโอลิน


## ตอนที่ 18

ตอนที่ 18 เงินเยอะนักหรือไง
ผู้เป็นแม่ลงบันไดไปได้ไม่กี่ก้าวก็สังเกตเห็นว่าลูกสาวยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ
เธอสะพายกระเป๋า หยุดเดิน แล้วถามขึ้นช้าๆ “อวี่เอ๋อร์ ลูกทำอะไรน่ะ”
เด็กสาวกำกระดาษในมือไว้แน่น “ไม่มีอะไรค่ะ”
เธอผลักประตูเพื่อเข้าไปห้องเปียโน นั่งลงบนม้านั่ง คุณหนูคนเล็กหยิบกระดาษแผ่นนั้นออกมา แล้วลองเล่นตามด้วยตัวเอง ดวงตานั้นเป็นประกาย
ส่วนหัวใจรู้สึกจุกแน่น
ฉินอวี่มองไปที่กระดาษที่อยู่บนโต๊ะด้วยความคลางใจ นี่คือโน้ตดนตรีที่เธอยังเล่นไม่ได้สักทีมาหลายปี ลายมือที่เขียนโน้ตตวัดและมีรอยลบ ดูเหมือนเพิ่งจะมีใครทิ้งมันโดยไม่ใส่ใจ
แต่เจ้าของโน้ตนี่เป็นใครกัน
ฉินอวี่วางไวโอลินไว้ข้างๆ หลังพิงเก้าอี้ สายตามองต่ำ
เธอเคยเห็นลายมือพี่สาวมาก่อน มันไม่เรียบร้อย แถมยังเขียนตัวใหญ่ไปนิด ไม่ใช่ของฉินหร่านแน่ๆ แถมพี่เจ้าปัญหายังบอกเองว่าไม่ได้เล่นไวโอลินแล้ว
ฉินอวี่คิดอะไรไม่ออกจนตื้อไปหมด
คืนนั้น เด็กสาวซ้อมไวโอลินอย่างเหม่อลอย
ในที่สุด เธอก็เลิกเล่น แล้วมายืนอยู่หน้ากระดาษแผ่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ลูกคนโปรดของบ้านพับกระดาษ นำกลับไปที่ห้องตัวเอง และเก็บมันไว้ในลิ้นชัก
**
ชั้นล่าง
หลังจากที่ฉินอวี่ขึ้นไปข้างบนกับผู้เป็นแม่ หลินฉีและหลินหว่านยังพูดคุยกันต่อ
“พี่ได้ยินมาว่าหาปัญหามาให้อีกแล้ว แม่นั่นนำลูกอีกคนเข้ามาอยู่บ้านเหรอ” สาวสูงศักดิ์จิบชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
หลินฉียิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เป็นรอยยิ้มที่มีสง่าราศี เขาจับกรอบแว่นสีทองที่อยู่บนสันจมูก แล้วพูดขึ้นว่า “นั่นคงหมายถึงฉินหร่านสินะครับ เธอเป็นเด็กสาวที่หน้าตาดีนะ”
ผู้เป็นพี่หน้านิ่วคิ้วขมวด เธอเพิ่งจะกลับมาที่อวิ๋นเฉิง และรู้ข้อมูลเกี่ยวกับสมาชิกใหม่เพียงเล็กน้อย
น้องชายเธอบอกว่าเด็กสาวนี่หน้าตาสวย
“อย่ามาปิดพี่ พี่ได้ยินมาว่าแม่นั่นนิสัยแย่ใช่ไหม” หลินหว่านวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ ตาของเธอเฉยเมย  พูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยัน “เด็กนั่นชอบก่อเรื่องวิวาทเลยโดนไล่ออกจากโรงเรียน จึงพักเรียนไปหนึ่งปี ตอนนี้ ภรรยาเธออยากให้เธอมาตามล้างตามเช็ดขี้ให้ยัยเด็กนั่นสิบปีมานี้ น้องสะใภ้ฉันไม่เปลี่ยนจริงๆ ไม่ได้เรื่องเหมือนเดิม ”
หลินฉีเกิดมาก็เป็นผู้ดีแล้ว ส่วนผู้เป็นพี่นั้นยังแต่งงานเข้าตระกูลที่มีชื่ออีก แม้จะเป็นการแต่งงานครั้งที่สองก็ตาม แต่พี่สะใภ้คนนี้ก็ยังดูถูกคุณนายหลินอยู่
“พี่เข้าใจผิดแล้วล่ะครับ ผมกะจะช่วยจริงๆ” น้องชายส่ายหัว ยิ้มเล็กน้อย “แต่แม่หนูนี่โชคดีอยู่แล้ว เธอมีจดหมายรับรองทำให้เข้าเรียนที่อี่จงได้ แถมยังไม่อาศัยอยู่ที่บ้านอีก หนูน้อยเก็บกระเป๋าแล้วออกจากบ้านไปตั้งแต่วันที่สองแล้ว”
หลินหว่านเบ้ปาก
อารมณ์ของหนิงฉิงเพิ่งจะคลายลงเมื่อถึงมุมของบันได และแล้วพี่สะใภ้จอมจิกก็พูดขึ้นอีกครั้ง
ด้วยน้ำเสียงที่มีนัยแฝง “มารยาของแม่นั่นคือ...”
“พี่ครับ” หลินฉีขัดขึ้น
ผู้เป็นพี่ส่ายหน้า “พี่เตือนไว้เลยนะว่าหมาที่กัดมันไม่เห่าหรอก ไม่สังเกตหรือไงว่าตอนนี้แกกับหลานจิ่นเริ่มใจอ่อนแล้ว”
ในโลกธุรกิจมีวิธีสกปรกมากมาย หลินฉีไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก่อน แต่ครั้งนี้ เขายังต้องเงียบไป
พี่สาวตระกูลหลินขอให้ป้าจางช่วยเติมน้ำให้ เธอจิบน้ำแล้วพูดด้วยท่าทีดั่งนางพญา “ฉันยอมรับแค่อวี่เอ๋อร์ให้เป็นหลานของตระกูลเราคนเดียว”
“ผมรู้ว่าพี่ชอบอวี่เอ๋อร์ครับ” หลินฉีจุดบุหรี่สูบ
ตระกูลหลินชอบฉินอวี่มาก
ความรักในครอบครัวนี้ปกติมาพร้อมกับเรื่องผลประโยชน์อื่นๆ ด้วย แม้ว่าเด็กคนโปรดจะเป็นเพียงลูกเลี้ยง แต่นับว่าเป็นเด็กที่นำความภาคภูมิมาให้พ่อแม่
เมื่อพูดถึงหลานสาวคนเดียวของบ้าน สีหน้าท่าทางที่ตึงของหลินหว่านก็ผ่อนคลายลงบ้าง “อีกสักพัก พี่จะพาอวี่เอ๋อร์ไปเที่ยวเมืองหลวง สามีพี่ชอบไวโอลิน และก็เอ่ยถึงหลานมาหลายครั้งแล้ว อีกอย่าง อาจารย์เว่ยหลินกำลังมองหาลูกศิษย์ ไว้พี่จะพาอวี่เอ๋อร์ไปหาท่านรอบหน้าด้วย”
หลินฉีอึ้งไป ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาในที่สุด “นับว่าเป็นโชคของอวี่เอ๋อร์หากชนะใจท่านปรมาจารย์ได้”
ตรงมุมบันได หนิงฉิงหยุดอยู่นานก่อนจะเดินลงบันได
ขณะที่น้องสะใภ้เดินลงมาถึงด้านล่าง พี่สะใภ้นั่งจิบชาด้วยท่าทีสง่างาม ไม่พูดไม่จาสักคำ
นายหญิงของบ้านจึงตรงไปยังโรงพยาบาลเพื่อส่งของทันที
เฉินซูหลานอยู่ในห้องพักผู้ป่วยในแยก พร้อมพยาบาลส่วนตัว
“ลุงๆ ป้าๆ ต่างอยากมาเยี่ยมแม่ทั้งนั้นค่ะ หนิงเว่ยก็อยู่ที่อวิ๋นเฉิงด้วยนะคะ” หญิงชราคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง แต่อารมณ์ของเธอยังไม่สู้ดี ผู้เป็นลูกเม้มปาก “หนูจองโรงแรมไว้แล้ว แม่เข้ามาวันมะรืนได้เลย”
เมื่อสองสามวันก่อนที่ผู้เฒ่าเฉินป่วย ไม่มีญาติคนไหนใส่ใจถามสักคน
หลังจากรู้ว่าคุณยายเฉินย้ายมาที่อวิ๋นเฉิง ตอนนี้พวกนั้นแต่ละคนกลับโทรหาเธอ
หนิงฉิงหงุดหงิดเมื่อต้องรับมือกับญาติพวกนี้ แต่เธอเองก็กลัวว่าพวกนั้นจะไปคฤหาสน์ตระกูลหลินเพื่อตามหาเธอ หากเป็นแบบนั้น หนิงฉิงมีหวังได้เสียหน้าต่อหน้าพี่สะใภ้อีกรอบแน่
**
วันรับค่าจ้างของเด็กพาร์ตไทม์
การทำอาหารสองมื้อต่อวันเป็นเรื่องง่ายมาก แถมเด็กสาวยังไม่ต้องล้างถ้วยชามอีกต่างหาก ในวันรับค่าจ้าง อาหารสองมื้อที่ใช้เวลาทำไม่ถึงชั่วโมงสามารถสร้างรายได้ให้เธอวันละสองร้อยแล้ว
ตอนเย็น เด็กหน้าสวยออกไปหาอะไรกินหลังจากทำอาหารเสร็จ
ตอนนี้ เธอกำลังกินบะหมี่ที่รถเข็นนอกโรงเรียน
คิ้วคู่นั้นดูงามประณีตขณะที่เด็กสาวทานอาหารช้าๆ อย่างใจลอย
วัยรุ่นหลายคนเบียดเสียดกันเพื่อมานั่งกินที่รถเข็นร้านนี้
ไม่ไกลจากร้าน ในรถโฟล์ก ลู่จ้าวอิ่งพูดขึ้นเบาๆ “เดี๋ยวนะ เธอกินแค่เนี้ยนะ?”
บะหมี่เปล่าที่ใส่วิญญาณผักมาสองสามใบลอยอยู่ในชาม
มันช่างจืดชืดไม่มีรสชาติ นายน้อยลู่มองเห็นว่าวัยรุ่นคนอื่นต่างสั่งบะหมี่เนื้อทั้งนั้น
ชายหนุ่มวางมือบนพวงมาลัย “ฉันเพิ่งให้เงินค่าจ้างแม่เด็กนี่ไปวันนี้ไม่ใช่เหรอ หรือว่าลดน้ำหนักอยู่นะ?”
เฉิงเจวี้ยนมองลอดหน้าต่างเพื่อดูฉินหร่าน
เธอนั่งหย่อนขาในกางเกงลำลอง
“ลงไป”
ลู่จ้าวอิ่ง “...ฮะ?”
“ฉันหิว ไปซื้อบะหมี่เนื้อมาให้หน่อย” หมอหนุ่มพูดเนิบๆ
ผู้ช่วย “...” ไม่ใช่ว่าเขาเพิ่งเอาอาหารที่ฉินหร่านทำให้หมากินไปเหรอ
นายน้อยลู่ลูบจมูก แล้วเดินออกจากรถเพื่อซื้อเนื้อให้เจ้านาย
เขาเข้าไปทักเด็กสาวเหมือนเจอกันโดยบังเอิญ
ก่อนจะออกจากร้าน ชายหนุ่มยังแบ่งเนื้อครึ่งหนึ่งในชามของเขาให้เธอด้วย
รถโฟล์กสวาเกนคันดำออกตัวไปช้าๆ ภายในรถ ผู้ช่วยมองดูเด็กพาร์ตไทม์คีบเนื้อเข้าปาก ในขณะที่เธอเอนพักหลัง
ปลายนิ้วมือช่างเรียวยาวเสียจริง
“เด็กนี่ไม่ได้ลดน้ำหนักแฮะ” ชายคนขับรถงงอีกครั้ง
นายน้อยหน้าหล่อไม่ได้พูดอะไร เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นดูสดใส “ไปกันเถอะ พ่อบ้านเฉิงกังวลแย่แล้ว”
ทั้งสองหนุ่มมาถึงที่คฤหาสน์
ลู่จ้าวอิ่งหยุดรถ ก่อนหยิบบุหรี่มาไว้ปาก จากนั้นมือถือในกระเป๋าเขาก็ดังขึ้น ชายหนุ่มหยิบมันขึ้นมา แล้วเห็นว่ามีข้อความส่งมา
“อ๊ะ” ผู้ช่วยหนุ่มพูดขึ้นอย่างแปลกใจตอนที่นายน้อยลุกขึ้นจากเตียงอย่างเอื่อยเฉื่อย “คำสั่งของเราเมื่อคืนถูกตีกลับครับ”
**
ณ โรงเรียนอีจง
ดาวโรงเรียนนั่งเท้าคางเล่นเกม ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ข้อความถูกส่งมารัวๆ
เธอไถดูอย่างไม่ใส่ใจนัก
หลังจากจบเกม เด็กสาวก็เลิกดู
เธอยืนหันหน้าหาโต๊ะ ก่อนจะโน้มตัวลงมาหยิบหูฟังที่อยู่ใต้โต๊ะ ติดกระดุมเสื้อคลุม แล้วเดินไปยังห้องน้ำ
ฉินหร่านเดินเข้าไปที่ห้องสุดท้าย
เด็กหอคนใหม่สวมหูฟัง เปิดเครื่องเปลี่ยนเสียง แล้วพูดขึ้นเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ “ไอ้โง่คนไหนที่เพิ่มราคางานห้าเท่าจากราคาปกติ มันมีเงินเยอะนักหรือไง”


## ตอนที่ 19

ตอนที่ 19 เบอร์ไม่โชว์
ฉินหร่านนั่งอยู่บนฝาชักโครก นิ้วมือวางแนบไปตามสายสีดำของหูฟัง
ประตูห้องน้ำยังปิดอยู่
ข้างนอกประตูมีเสียงฝีเท้าจ้อกแจ้กจอแจ จู่ๆ ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียนเดินมาเปิดประตูห้องน้ำ
เด็กคนนั้นช็อกไป
เธอไม่คาดหวังว่าจะมีคนนั่งอยู่บนฝาชักโครก สายตามองกลับมาดูผ่อนคลาย สีหน้าเยือกเย็นราวน้ำแข็ง เด็กในห้องน้ำยกริมฝีปากยิ้มอย่างเหม่อลอย ภายใต้แสงหม่นที่ลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กของห้องน้ำ ใบหน้าของเธองามลออสุดๆ
เมื่อเด็กสาวที่อยู่ในห้องน้ำเห็นประตูเปิด เธอแสร้งเลิกคิ้วให้ผู้เปิดประตูด้วยแววคมกริบ
“ข...ขอโทษนะ” ใบหน้าของเด็กที่เปิดประตูแดงก่ำ เธอปิดประตู แล้วเดินไปเปิดห้องน้ำห้องอื่นแทน
ใบหน้าของฉินหร่านยังคงราบเรียบเหมือนเดิม
เด็กสาวหน้าสวยตั้งค่าจ้างไว้สูงกว่าราคาตลาดสิบเท่า เพราะเธอไม่อยากจะรับงานอีก แถมยังไม่สนว่าพวกนั้นเคยสั่งงานเธอมาก่อนหรือเปล่า แต่ตอนนี้ มีไอ้งั่งที่เสนอราคาที่สูงกว่าราคาเธอห้าเท่า
ฉินหร่านสบถออกมา และยังพูดรัวไม่ยั้ง แม้จะมีเด็กคนอื่นในห้องน้ำอยู่ด้วย แต่เธอไม่รู้จักคำว่าเก็บอารมณ์
ความหงุดหงิดในน้ำเสียงนั้นปรากฏชัด แม้จะใช้เครื่องเปลี่ยนเสียง
คนที่อยู่ปลายสายอีกฝั่งไม่กล้าพูดอะไร
แล้วเธอก็ตัดสายทันที
ฉินหร่านเก็บโทรศัพท์เช้ากระเป๋า หูฟังยังห้อยที่ใบหู สายสีดำที่แขวนอยู่ข้างใบหน้าเธอทำให้หน้านั้นดูขาวขึ้น
แม่สาวอารมณ์เสียค่อยๆ ล้างมือก่อนจะเดินออกไป
สำหรับช่วงศึกษาด้วยตัวเองตอนเย็น เธอไปกับหลินซือหราน
เฉียวเซิงอยู่ห่างไปไม่กี่ก้าว แถมเขายังเรียกชื่อสองสาวด้วย
สวีเหยากวงที่เดินอยู่ข้างหนุ่มช่างจ้อถือหนังสือไว้สองเล่ม เขามองดูทางเดินด้วยสีหน้าเฉยเมย
“สวีเหยากวงเย็นชาสุดๆ เลย ตานั่นไม่สนใจใคร ยกเว้นเฉียวเซิงกับฉินอวี่” กรรมการนักเรียนสาวหันมาซุบซิบกับเพื่อนร่วมโต๊ะ
นักเรียนคนสวยถอดหูฟังออกช้าๆ โดยไม่พูดอะไร
ตอนนี้ ช่วงศึกษาเองเลิกแล้ว นักเรียนมากมายออกมาเดินข้างนอก เด็กสาวผู้ลึกลับหลีกเลี่ยงช่วงเวลาที่คนเยอะที่สุดมาได้ เพราะทุกคนรีบกลับ จึงทำให้เหลือคนไม่มากบริเวณทางเดิน
ผู้เป็นน้องยืนถือหนังสือรอที่ตรงทางขึ้นบันได
เด็กใหม่และเพื่อนร่วมโต๊ะเดินผ่านอดีตดาวไป เด็กสาวลดเสียงให้เบา แล้วพูดในระดับที่มีเพียงแค่เธอและพี่จะได้ยิน “ไปที่โรงแรมเอินอวี๋พรุ่งนี้หกโมง ญาติฝั่งแม่จะมา”
เด็กสาวตัวท็อปไม่ได้แสดงท่าทีอะไรนอกจากนั้น แต่ทว่าในน้ำเสียงกลับสื่อถึงความรู้สึกเหนือกว่าแฝงไว้
พี่สาวสุดรั้นที่ล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งอยู่ หรี่ตาลงเล็กน้อย
แต่ไม่ได้เดินช้าลง
เมื่อเด็กหญิงที่มาแจ้งข่าวเห็นใบหน้าของพี่ของคงราบเรียบ แถมยังส่อแววเย็นชา จึงพูดต่อว่า “คุณป้าจะไปงานพรุ่งนี้ด้วย”
พอถึงตอนนี้ ผู้เป็นพี่เริ่มตอบสนองบ้าง เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หันหน้าไปหาผู้พูดเพียงเล็กน้อย แล้วตอบเบาๆ ว่า “โอเค”
พี่น้องคู่นี่พูดกันไม่ถึงสามวินาที ขณะที่เดินสวนกัน
แม้แต่เพื่อนร่วมโต๊ะที่มาด้วยก็ยังไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่
“ไปกันเถอะ” หลินซือหรานได้ยินเสียงฉินอวี่พูดกับนายน้อยสวีด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม
ฝ่ายชายแทบจะไม่เปิดปาก
“ฉินอวี่นี่เป็นผู้ชนะทุกเรื่องในชีวิตจริงๆ” กรรมการสาวพูดด้วยความกระตือรือร้น แล้วกระซิบกับเพื่อนที่เดินมาด้วย “สมาชิกครอบครัวนี้ทุกคนต่างเป็นอัจฉริยะ พ่อแม่และพี่ชายเธอรักฉินอวี่มาก และทุกปี การจัดงานวันเกิดจะใหญ่โตมาก ที่โรงเรียน สวีเหยากวงยังคอยปกป้องเธออีก นั่นถึงบอกเธอไปไงว่าห้ามแหยมกับเด็กคนนี้”
เด็กสาวอีกคนเลิกคิ้วให้ผู้พูด แต่ไม่พูดอะไร
ที่ด้านหลังพวกเขา
ฉินอวี่กำลังพูดคุยกับเพื่อนหนุ่ม นักเรียนหญิงส่วนมากในโรงเรียนอิจฉาที่เธอคุยกับเขาได้ ในขณะที่พูดคุยกับหนุ่มป๊อป น้องสาวเผลอมองไปทางพี่โดยไม่รู้ตัว
ฉินหร่านไม่ได้หันหลังกลับมา
นายน้อยสวีเปลี่ยนไปถือหนังสืออีกมือแทน แล้วถามขึ้นแบบเป็นกันเอง “เธอคิดเพลงใหม่ๆ ได้บ้างไหมช่วงนี้”
เด็กหญิงที่เดินมาด้วยกันเอียงคอเล็กน้อย ตกใจนิดๆ
จากนั้น เธอก็เม้มปาก พานจำโน้ตที่อยู่ในโพสต์อิตขึ้นมาได้  เด็กสาวเบือนหน้าไปอีกทาง “ทำไมเหรอ”
“ไม่มีอะไร ถามดูเฉยๆ” เด็กหนุ่มนิ่งไป
“มีเพลงใหม่ด้วย นายรู้ได้ไงอ้ะ” ฉินอวี่ยิ้มออกมา
สวีเหยากวงค้างไปสองวินาที ดวงตาค่อยผ่อนคลายลง “คราวหน้าตอนเธอฝึกไวโอลิน ฉันจะไปดูนะ”
**
ตอนเย็นของวันถัดมา
เด็กพาร์ตไทม์เดินออกมาจากห้องพยาบาลของโรงเรียน แล้วเดินไปตามถนนเล็กๆ ที่อยู่ข้างประตูโรงเรียนเพื่อรอรถ
ช่วงกลางวัน แม่โทรหาเธอบอกว่าหลินจิ่นเซวียนจะมารับสองพี่น้องไป
ตอนเย็น อากาศไม่ได้ร้อนมากมายนัก
เด็กสาวที่ออกมาถึงก่อนมองดูต้นไม้ที่พลิ้วไหวฝั่งตรงข้าม เธอหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา อีกสิบนาทีจะหกโมง
รถคันสีดำค่อยๆ เลื่อนมาถึงหน้าประตูโรงเรียนจากฝั่งซ้าย
ดูเหมือนจะเคลื่อนที่ช้าไปนิด
แล้วรถก็ผ่านหน้าเด็กสาวที่รอคนมารับไป
พอถึงสุดถนน รถคันเดิมเลี้ยวกลับมา
หน้าต่างฝั่งคนขับเลื่อนลงทำให้เห็นใบหน้าหล่อๆ เขาแตะตุ้มหู แล้วพูดขึ้น “นี่...ฉินหร่าน มาทำอะไรที่นี่น่ะ”
ลู่จ้าวอิ่งเป็นคนประเภทที่พูดมากและชอบหลี เขาอัธยาศัยดีกับทุกคน และคิดว่าตัวเองสนิทกับฉินหร่านแล้ว
เด็กสาวถือมือถือไว้อย่างหงุดหงิด เธอกดนิ้วลงบนริมฝีปาก เลิกคิ้ว รอบๆ ตัวคนที่ยืนไม่ค่อยมีลม ใบหน้าเธอบูดบึ้ง
และเย็นชา โดยเฉพาะวันนี้
ดาวโรงเรียนมองไปทางถนนในโรงเรียน และไม่ได้เอ่ยอะไร
หากเป็นคนอื่น นายน้อยลู่คงหัวเสียไปแล้ว
แต่นี่คือฉินหร่าน เด็กบ้าชอบถือดี  ยัยเด็กนี่หน้าตาดีโคตรๆ เขาก็เลยโมโหไม่ลง
ผู้ช่วยหนุ่มยังอยากจะพูดอะไรต่อ
แต่แล้ว กระจกรถด้านหลังถูกลดลงต่ำ
นายน้อยกึ่งเอนพิงประตูรถ แล้วมองไปข้างนอก ดูราวกับภาพวาดที่ได้รับการรังสรรค์มาอย่างดีเลิศ หมอหนุ่มทำเสียงหึๆ ในลำคอ “จะไปไหนน่ะ”
“เอินอวี๋”
“อ้อ” เฉิงเจวี้ยนพยักหน้า “ทางผ่านพอดี พวกเราจะไปส่งแล้วกัน”
ลู่จ้าวอิ่งแทบจะกัดลิ้นตัวเอง ทาง...ผ่านงั้นเหรอ
เด็กสาวข้างนอกก้มหน้า ดึงแจ็กเกตโรงเรียนให้กระชับตัว แล้วขึ้นรถไป
ชายหนุ่มเจ้าของรถเลื่อนตัวเพื่อเปิดที่ให้  ขนตายาวคู่นั้นหรุบลงมา
รถของนายน้อยหมอสะอาด และไม่มีกลิ่นน้ำหอม เพราะเจ้าของไม่ชอบ
แต่ในตอนนั้น หมอหนุ่มได้กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ
เขาจึงเอนหลังพิงบานประตูเงียบๆ
โรงแรมเอินอวี๋ไม่ห่างจากโรงเรียน ใช้เวลาขับรถเพียงยี่สิบนาที
มือถือของคนที่ขับรถดังขึ้น เขาหาหูฟังบลูทูธไม่เจอ จึงได้โยนมือถือไปด้านหลัง “นายครับ รับให้หน่อย”
ผู้เป็นนายยังเอนหลังพิงประตูรถ ตามองไปที่เบอร์โทรเข้าอย่างเอื่อยเฉื่อย หุ่นเขาสูงเพรียว ขาเรียวยาวนั้นดูเหมือนจะไม่มีพื้นที่ให้เหยียดออกได้เต็มที่ หมอหน้าหล่อนั่งอยู่เบาะหลังจึงทำให้เขาดูตัวงอตอนที่ใช้เรียวนิ้วสวยๆ นั้นกดมือถือ
แขกใหม่บนรถไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังโทรศัพท์
เพียงแต่ว่าคำพูดนั้นฟังดูคุ้นเหลือเกิน
เธอได้ยินเจ้าของรถพูดด้วยเสียงเนิบแต่แฝงด้วยอำนาจ “ในเมื่อห้าเท่าไม่พอ งั้นเพิ่มเป็นห้าสิบเท่าไปเลย”
ฉินหร่านขมวดคิ้ว
ส่วนคนข้างๆ วางสายไปแล้ว
รถมาถึงที่ จึงได้จอด
เด็กสาวขอบคุณพวกเขาก่อนลงจากรถ
ลู่จ้าวอิ่งกำลังจะติดเครื่องรถอีกครั้ง ในพื้นที่รถแคบๆ นั้น มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาอีก
“ไม่ต้องห้าสิบเท่าแล้ว จัดไปร้อยเท่าเลย”
ผู้ช่วยหนุ่ม “คุณเจวี้ยน นั่นไม่ใช่มือถือผม”
ผู้เป็นนายเอี้ยวคอไปดู ที่เบาะด้านหลังเขา มีมือถือเครื่องสีขาวที่ไม่ได้เป็นของชายหนุ่มทั้งสองตกอยู่   ไอดีของคนที่โทรเข้าปรากฏให้เห็น แต่เบอร์กลับไม่โชว์


## ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 ไวโอลินตั้งห้าแสนแปดหมื่น
หมอหนุ่มมองดูเบอร์โทร แล้วนิ่งไป
ช่วงที่ผ่านมา เขาติดต่อกับหมายเลขที่ไม่โชว์เบอร์หลายครั้ง
ข้างนอกรถ เด็กสาวเพิ่งรู้ตัวว่ามือถือหล่น จึงได้หันหลังกลับและเดินไปที่รถ เด็กสาวก้มตัวลงมาเล็กน้อย งอนิ้วเคาะหน้าต่างรถอย่างไม่รีบร้อน
เฉิงเจวี้ยนเลิกคิ้ว เอื้อมมือไปลดกระจกลง
เด็กสาวนอกรถหรี่ตาลง น้ำเสียงราบเรียบแต่ส่อแววขอโทษในที “มือถือหล่นน่ะค่ะ”
คุณชายเฉิงมองต่ำ แล้วหยิบมือถือขึ้นมา ก่อนยื่นให้เด็กสาว นิ้วมือของเขาเรียวสวย น้ำเสียงขรึม “ฉันรู้แล้ว มันดังแน่ะ”
นักเรียนสาวรับมือถือ สีหน้ายังคงนิ่ง แล้วพูดเนิบๆ “โปรโมชันน่ะค่ะ”
ตั้งแต่มีการคิดค้นซอฟต์แวร์ไม่แสดงเบอร์ขึ้น เดี๋ยวนี้มีหลายเบอร์มากที่ทำแบบนั้น
เมื่อก้าวเข้าไปในโรงแรม เด็กสาวหน้าสวยก้มหน้าเพื่อส่งข้อความหาแม่
เบอร์ที่ไม่แสดงโทรเข้าอีกครั้ง
เธอเดินไปสุดทางเดิน โดยที่สีหน้าท่าทางยังคงเหมือนเดิม แล้วหยิบหูฟังที่อยู่กระเป๋าออกมา จากนั้นก็เปิดไมค์และกดโทรออก
“อีกฝ่ายเพิ่มเงินให้อีกห้าสิบเท่า” เสียงนั้นใช้เครื่องเปลี่ยนเสียงแน่ๆ มีเสียงแทรกเข้ามาเล็กน้อย “เธออยากเลิกจำศีลหรือยัง”
ฉินหร่าน “...”
เด็กสาวยืนพิงกำแพง นิ่งไปครู่ใหญ่
หลังจากผ่านไปสักพัก
เธอจึงถามขึ้น “ไอ้งั่งคนนั้นเป็นใครกัน”
“ฮะ” ปลายสายอีกฝั่งอึ้งไป
“ฉันถามว่าไอ้ปัญญาอ่อนคนไหนสั่งงานฉัน ส่งข้อมูลมันมา” เธอยิ้มกระตุกปาก แล้วพันสายหูฟังด้วยนิ้วมือ
พอได้ยินน้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายจากฝั่งคนรับงาน คนนั้นจึงวางสายไปอย่างมีความสุข
ใช้เวลาไม่นาน ข้อมูลเฉพาะก็ถูกส่งเข้ามาที่กล่องเมลของฉินหร่าน
สาวคนสวยไม่ได้เดินไปไหน เพียงแค่เปลี่ยนอิริยาบถ หลังยังคงพิงกำแพง จากนั้นก็เปิดข้อมูลขึ้นมาดูอย่างไม่รีบร้อน
ขณะที่ดูข้อความ เส้นเลือดในตัวก็พลุ่งพล่านอีกครั้ง
เธอส่งข้อความตอบกลับคำเดียว
[โอเค]
สั้นและตรงประเด็น
**
พอได้ยินว่าลูกเลี้ยงกำลังจะถึง หนิงฉิงลงมารอข้างล่างก่อนเวลานานพอควร
ช่วงเย็นคนขับรถตระกูลหลินต้องไปรับนายหญิงทำให้ไม่มีเวลาไปรับคุณหนู ส่วนพี่ชายคนโตจะขับผ่านโรงเรียนอยู่แล้ว เขาจึงจะแวะรับฉินอวี่และฉินหร่าน
เรื่องนี้ทำให้แม่เลี้ยงรู้สึกดีใจขึ้นมา
ลูกชายคนโตของบ้านเฉยเมยกับเธอตลอดเวลาที่ผ่านมา แต่เมื่อมีฉินอวี่เข้ามา ทำให้เข้ากับชายหนุ่มได้ง่ายขึ้น
เพราะว่าเขาเอ็นดูลูกสาวของเธอ จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่หนิงฉิงต้องลงมารอข้างล่าง
“จิ่นเซวียน ทำให้เธอต้องลำบากแล้ว” แม่เลี้ยงคลี่ยิ้มเล็กน้อย ด้วยกระเป๋าที่ถือไว้ แววความสง่าปรากฏออกมาบนใบหน้างามนั้น
พอก้าวออกจากรถ ดวงตาของลูกชายตระกูลหลินดูอ่อนโยน เขาเป็นคนหน้าตาหล่อและดูสุภาพ “ไม่เป็นไรครับ”
ช่วงนี้ เขาค่อนข้างยุ่ง แม้แต่ตอนที่อยู่บ้าน ก็จะคุยโทรศัพท์ตลอด
คุณชายใหญ่ดูกังวลมากเหมือนว่ามีเรื่องเกิดขึ้น ทั้งแม่เลี้ยงและผู้เป็นพ่อจึงไม่ได้รบกวนอะไรเขานัก
ตอนนี้ แม้จะอยู่ที่นี่ แต่ชายหนุ่มไม่พูดอะไรมาก เขาสุภาพมาก และทักทายหนิงฉิงทันทีเมื่อลงจากรถ
ผู้เป็นแม่มองดูลูกคนเล็กลงมากจากรถ
ประตูด้านหลังยังไม่เปิดออก
ตอนนี้ ผู้ที่ขับมาส่งกำลังจะออกรถไป
หนิงฉิงมองดูที่เบาะหลัง “จิ่นเซวียน ฉินหร่านอยู่ไหนจ๊ะ ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ”
ชายหนุ่มในรถเตรียมพร้อมถือกุญแจในมือแล้ว พอได้ยินประโยคนี้ เขานิ่งไปหลายอึดใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น นวดขมับ แล้วพูดด้วยเสียงอ้ำอึ้งว่า “ขอโทษครับ ผมยุ่งมากเลยลืมเธอไปสนิท รู้เบอร์เธอไหม ผมจะไปรับให้ตอนนี้เลย”
ปรากฏว่าเด็กน้อยเจ้าปัญหาถูกลืม
แม่เลี้ยงพยักหน้า ขยับนิ้วมือ น้ำเสียงยังสุภาพอ่อนหวาน “ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวน้าให้นั่งแท็กซี่มาเองก็ได้ หลานเองก็ยุ่งอยู่นี่นาช่วงนี้ ไม่ต้องไปรับหรอก”
เดิมทีหลินจิ่นเซวียนก็ไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษอยู่แล้ว แถมเขายังยุ่งมากๆ อีก “ช่วยส่งเบอร์เธอให้ผมด้วย จะได้โทรไปขอโทษครับ”
พอลูกเลี้ยงขับรถออกไป ผู้เป็นแม่นวดขมับ แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาลูกคนโต
แต่เด็กนั่นไม่รับสาย
“คุณแม่ ขอโทษด้วยค่ะ หนูไม่ทันคิด...” ลูกสาวคนโปรดเดินเข้าอาคาร แล้วยื่นไวโอลินให้ป้าจางด้วยท่าทีรู้สึกผิด
หนิงฉิงตัดสายอย่างฉุนเฉียวเพราะคนที่โทรหาไม่ยอมรับสาย “ไม่เป็นไรจ้ะ ไม่เกี่ยวกับลูกสักหน่อย”
เธอโทรติดกันตั้งสองครั้ง แต่อีกฝ่ายยังไม่รับ ตอนแรกหนิงฉิงรู้สึกโกรธ แต่พอได้คิดไตร่ตรองเรื่องที่เกิดขึ้น กลับรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
หากเป็นฉินอวี่ หลินจิ่นเซวียนคงต้องกลับไปรับแน่ๆ
ต่อให้ไม่มีเวลา เธอคงเป็นคนไปรับลูกคนเล็กด้วยตัวเอง แล้วคงไม่ตัดจบง่ายๆ แบบนี้
แต่ท้ายที่สุด เป็นเพราะเด็กนั่นคือฉินหร่าน ไม่ใช่ฉินอวี่
ผู้เป็นแม่เข้ากับลูกสาวเจ้าปัญหาไม่ได้มาสิบสองปีแล้ว และตอนนี้ก็ยิ่งห่างเข้าไปอีก โดยเฉพาะเมื่อลูกคนโตแสดงท่าทีแข็งกร้าว เย็นชาและจองหองใส่ ลูกคนนี้รับมือยากและไม่เคยพูดจาเข้าหูเหมือนลูกคนเล็ก
ญาติมากมายมาที่อวิ๋นเฉิง เพื่อดูว่าหนิงฉิงเป็นอย่างไรบ้าง
พวกเขาไม่ได้มาเพื่อเยี่ยมคุณแม่ของเธอ แค่อยากมาสร้างสัมพันธ์กับคุณนายตระกูลหลินให้แน่นแฟ้นขึ้นก็เท่านั้น
เธอรู้ทันญาติพวกนี้ดี หนิงฉิงดูถูกคนเหล่านี้แต่ก็ไม่ได้อยากทำตัวไร้มารยาทเช่นกัน
สำหรับโอกาสแบบนี้ อาจขาดฉินหร่านได้ แต่ขาดฉินอวี่ไม่ได้ ลูกสาวคนเล็กเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเชิดหน้าชูตาขึ้นมาได้
แต่ฉินหร่านน่ะหรือ...
ไม่เคยมีความลับในบรรดาญาติพวกนี้ หากพวกเขาถามขึ้นมาว่าทำไมลูกคนโตยังอยู่มัธยมปลายอยู่ล่ะก็...
ผู้เป็นแม่ถอนหายใจ แล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋า ก่อนจะพาลูกรักขึ้นบันไดไป
เมื่อเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เหล่าญาติๆก็อยู่ที่งานเกือบครบทุกคน
หญิงชราโค้งศีรษะตอนที่เห็นลูกสาวกำลังถูกรายล้อมด้วยญาติทุกคน จากนั้นจึงได้ถามขึ้นว่า “หร่านหร่านไปไหน ทำไมถึงไม่อยู่ที่นี่”
ลูกสาวของเฉินซูหลานนิ่งไป บังเอิญหางตาเหลือบไปเห็นร่างผอมบางเดินเข้ามาพอดี
คนนั้นแต่งตัวด้วยแจ๊กเก็ตตัวโรงเรียนอี่จงตัวโคร่ง ด้านในเป็นเสื้อยืด ห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวนี้มืดและเสียงดัง ทุกคนต่างสวมใส่อาภรณ์หรูหรา มีแต่หนิงฉิงคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เข้าพวก
“ไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอคะ” มารดาของเด็กสาวถามขึ้น
ผู้เป็นยายก็มองเห็นหลานเช่นกัน
ฉินหร่านสวยสะกดสายตาทุกที่ที่ไป คิ้วโก่งคู่นั้นคมและเป็นเส้นตรง และทุกคนก็มองเห็นเธอตอนที่เดินเข้าห้องมา
“คุณยายคะ คุณป้าล่ะคะ?” หลานสาวเข้ามาประคองมือซ้ายของคุณยายแล้วถามขึ้น เธอมองไปรอบๆ ห้อง ในที่สุดก็เห็นผู้เป็นป้ายืนอยู่ตรงมุมห้องอย่างจำยอม
“หลานใหญ่จริงด้วย ป้าไม่เห็นหลายตั้งหลายปี ดูเด็กลงตลอดเลยนะ” หญิงวัยกลางคนเข้าไปจับมือคุณนายตระกูลหลินอย่างรักใคร่ “โอ้ คนนี้ต้องเป็นฉินอวี่แน่ๆ เลย สวยจังเลยลูก ได้ยินว่าไปเล่นไวโอลินออกทีวีด้วยนี่ หลานคงภูมิใจ...”
ลูกคนโตได้ยินเสียงนุ่มนวลมีความสุขของผู้เป็นแม่ “มานี่จ้ะอวี่เอ๋อร์ นี่เป็นภรรยาของพี่ชายแม่เอง  ลูกคนนี้ไม่เคยทำให้ต้องกังวลใจตั้งแต่เล็กแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้เรียนอยู่ห้องคิงที่โรงเรียนอี่จง”
ฉินหร่านไม่เคยเห็นหน้าญาติพวกนี้มาก่อน และไม่รู้จักพวกเขาเลย
เธอรู้เพียงว่าคนพวกนี้มาเพราะหนิงฉิงและฉินอวี่ จึงรู้สึกขี้เกียจพูดคุยและไม่ได้อยากทำความรู้จักพวกนั้น
หลังจากขอตัวกับคุณยายแล้ว เด็กสาวออกไปเดินหาป้าของเธอ
หนิงเว่ยยืนอยู่ในมุม แล้วจิกชายผ้าด้วยความรู้สึกต่ำต้อย เสื้อผ้าของเธอสะอาดแต่เห็นได้ชัดว่ามีสภาพเก่า
“หร่านหร่าน” ตาเธอทอแววมีประกายตอนที่เห็นหลานสาว เสียงพูดดังขึ้นมาเล็กน้อย
หลานสาวคนสวยนิ่งไปครู่หนึ่ง มือถือโทรศัพท์ไว้ แล้วสูดหายใจเข้า “คุณป้า ทำไมถึงไม่นั่งคะ”
“ไม่มีเก้าอี้ว่างน่ะ ป้ายืนได้ไม่เป็นไร” หนิงเว่ยหัวเราะกลบเกลื่อน แล้วมองไปที่เด็กผู้หญิงที่ยืนอยู่เงียบๆ ด้านข้างเธอ “มู่หยิง นี่ลูกพี่ลูกน้องของลูก หร่านหร่าน”
ก่อนเด็กสาวจะเอ่ยอะไร เธอเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องเดินไปเสียแล้ว
เด็กสาวหน้าสวยไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปรอบห้อง
สายตานั้นเยือกเย็นจนอธิบายไม่ถูก
เย็นชาและไร้อารมณ์
มีเก้าอี้ตัวหนึ่งไม่ห่างออกไป บนเก้าอี้มีไวโอลินตั้งอยู่หนึ่งคัน
เด็กสาวถอนหายใจด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง โทสะทั้งหมดฉายปรากฏบนใบหน้างามๆ นั้น เธอกำนิ้วแน่น แล้วเดินไปตรงนั้น
ก่อนที่นิ้วเรียวงามจะได้สัมผัสไวโอลิน มีเสียงแหลมตะโกนมาจากด้านหลัง “ไวโอลินคันนี้ราคาตั้งห้าแสนแปดหมื่น คุณฉินห้ามแตะมันเด็ดขาด!”


## ตอนที่ 21

ตอนที่ 21 หนูไม่ได้บ้า
คนที่พูดขึ้นคือป้าจาง
ก่อนหน้านี้ ป้าจางอยู่หลังฉินอวี่ เธอเลิกคิ้วมองดูเด็กสาวเจ้าปัญหา แล้วเดินไปหาแม่เด็กนั่นอีกสองสามก้าว น้ำเสียงของป้าแม่บ้านสูงเสียจนทุกคนต้องหันมามองเป็นตาเดียว
หนิงเว่ยรู้ว่าหลานสาวต้องการหาเก้าอี้ให้เธอ
แต่สายตาที่มองมาของแม่บ้านตระกูลหลินนั้นแปลกๆ ราวกับกำลังส่งกริชเข้ามาทิ่มแทงแขกที่ไม่มีเก้าอี้นั่งคนนี้ ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากๆ ญาติผู้ป้าจึงเม้มปาก พยายามไม่ใส่ใจป้าจาง
มีเสียงลมหายใจดังอยู่รอบตัวพวกเขา
ญาติคนอื่นอิจฉาและแปลกใจระคนกันไป
ไม่มีใครที่คิดว่าเรื่องนี้ไม่มีเหตุผลเลย
ทุกคนต่างมองว่ามันมีเหตุผลชัดเจนมากกว่า
“คุณพระ ห้าแสนแปด? จ่ายเงินดาวน์ซื้อบ้านในอวิ๋นเฉิงได้เลยนะน่ะเงินเยอะขนาดนั้น”
“น่าจะซื้อบ้านในเมืองพวกเราได้ตั้งสองหลังแน่ะ ว่ามะ?”
“...”
หนิงเว่ยกำมือแน่น เธอก้าวเดินมาข้างหน้าไม่กี่ก้าว แล้วรีบกระซิบบอกหลานสาวใจกล้า “หร่านหร่าน ป้าไม่เป็นไร...”
อีกฝั่งเงยหน้าขึ้น
แล้วก็หัวเราะแบบยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นด้วยกิริยาเย็นชาและไร้มารยาท “580000 เหรอ แพงหูฉี่จังนะ”
ฉินหร่านปรายตามองป้าจาง หนิงฉิง และฉินอวี่
แสงในห้องที่สลัวตกกระทบใบหน้าของเด็กสาว ทำให้ดวงตาดูแดงก่ำยิ่งขึ้น ตาที่หรี่ลงเล็กน้อยฉายแววมุ่งมั่นถือดีราวกับเจ้าของดวงตาจะทะลุผ่านขอบฟ้าต่อหน้าทุกคน[footnoteRef:1] [1:  หมายความว่า แสดงออกมาให้ทุกคนเห็นอย่างชัดเจน]
ท่าทางของฉินหร่านยะโสอวดดี รอยยิ้มนั่นส่อแววเย้ยหยัน ส่วนดวงตาฉายความเป็นปีศาจออกมา
“ฉินหร่าน ลูก...” ผู้เป็นแม่อ้าปากจะพูด
ก่อนหน้านี้ยังเรียกว่า หร่านหร่าน แต่ตอนนี้กลับเรียกว่าฉินหร่าน
“อะไรคะ” ลูกคนโตชะงักไปแป๊บเดียว ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปหยิบไวโอลินมาชั่งน้ำหนักดูในมือ ก่อนจะค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะ
เธอหันหลังไปด้วยอารมณ์โมโหขุ่นเคือง แล้วเตะเก้าอี้ไปให้หนิงเว่ย
“คุณป้า นั่งได้แล้วค่ะ” ฉินหร่านพูด
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เป็นความเงียบที่แปลก สายตาของทุกคนจับจ้องมาในทิศทางนี้
ผู้เป็นป้าตัวแข็งทื่อด้วยความรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย “ไวโอลินนั่น...”
ป้าจางได้สติบ้างครั้งนี้ “นั่นมันไวโอลินของคุณหนูนะ!”
“ใครสนไอ้ไวโอลินนี่กัน ฉินอวี่มาเพื่อทานข้าว จะหยิบไวโอลินมาทำไม” คนเป็นพี่แลบลิ้นมาแตะริมฝีปาก แล้วคลี่ยิ้ม ดวงตาคู่นั้นแดงกว่าเดิมเสียอีก และภายใต้แสงที่ไม่สว่างนัก คิ้วเรียวงามมุ่นเข้าหากันราวกับปีศาจ “ป้านี่น่ารำคาญสุดๆ ไว้หนูจะซื้อใช้ให้อีกร้อยคันเลย ถ้าไอ้นี่มันพัง”
เด็กสาวคิดว่าเธออดทนมามากแล้ว
เพราะทั้งหนิงฉิง และแม่บ้านตระกูลหลินช่างน่าสมเพชเหลือเกิน
ยืนอยู่บนยอดปีระมิดทุกวัน[footnoteRef:2] เพื่อมองดูคนอื่นๆ พวกนี้ไม่เบื่อมั่งหรือไง [2:  หมายถึง ทำตัวสูงส่งและดูถูกคนอื่น]
ทั้งห้องไม่มีใครพูดอะไร
กลุ่มญาติๆ ยังคงเงียบปากสนิท
เด็กสาวหน้าสวยเชิดคาง หรี่ตาลงเล็กน้อย เมื่อเธอเห็นบริกรเดินผ่านประตู จึงเอนหลังพิงโต๊ะ เชิดคาง และดีดนิ้ว “เสิร์ฟอาหารไวๆ เข้า!”
หลังจากอาหารเย็น ผู้ที่สร้างความเงียบพาหนิงเว่ยและเฉินซูหลานออกจากงานไปก่อน ส่วนผู้เป็นม่ยังคงรับหน้าญาติๆ อยู่
ญาติเหล่านี้เดิมทีก็มาเพราะหนิงฉิงอยู่แล้ว ไม่ได้จะมาเยี่ยมหญิงชรา เพราะฉะนั้นจึงเข้าทางพวกเขา
ภายในห้อง หลังจากที่ฉินหร่านออกไป บรรยากาศก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
ฉินอวี่ยิ้ม ยกแก้วด้วยท่าทีสง่างามมากๆ “ต้องขอโทษแทนพี่สาวหนูด้วยนะคะ”
ญาติกลุ่มนี้ถือว่าเป็นกลุ่มที่มีฐานะดี พวกนี้รู้ชัดว่าหนิงฉิงไม่ได้ต้องการลูกคนโตแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว
“พี่สาวหนูก็เป็นแบบนี้แหละ” ป้าอีกคนรีบโบกไม้โบกมือทำท่าเอือม พร้อมเม้มปาก “ในอายุสิบหก แม่นั่นก็ไปฟาดหัวคนอื่นแล้ว ป้าได้ยินมาว่าเจ้าหมอนั่นถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉิน ตำรวจต้องรีบมาเลย”
ฉินหร่านต่อสู้เก่ง และเรื่องทะเลาะวิวาทแบบนี้เกิดขึ้นเป็นประจำ ครั้งสุดท้าย ญาติพวกนี้เห็นว่าเด็กสาวจอมป่วนได้รับบาดเจ็บกลับมาด้วย
เด็กนั่นไม่ได้ตีรันฟันแทงแบบนั้นแล้ว แต่ยังดุดันร้ายกาจเหมือนเดิม ซึ่งเป็นสาเหตุว่าทำไมญาติๆกลุ่มนี้ถึงยังกลัวเธออยู่
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หนิงฉิงหน้าดำคร่ำเครียด
ไม่มีใครเคยบอกเธอเรื่องตำรวจ
“หลานคนโตจ๊ะ ป้าจางคนนี้คือ...” ป้าคนเดิมการแสดงออกของหญิงชราอีกคนแล้ว จึงรีบเข้าเรื่อง แล้วยิ้มหวาน
“นี่คือคุณแม่บ้านจางค่ะ เป็นคนดูแลบ้านให้กับตระกูลหลิน” หนิงฉิงหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปาก
ท่าทีของญาติกลุ่มนี้ที่มองคุณนายหลินและลูกสาวเปลี่ยนไป “ดูสิ ครอบครัวนี้ดีขนาดไหน มีคนรับใช้มาในงาน...”
ฉินอวี่ออกไปเข้าห้องน้ำ โดยมีป้าจางเดินตามหลังมาทันที
น้ำเสียงของแม่บ้านแสดงความเหยียดหยันตอนที่พูดขึ้นว่า “คุณหนูคะ ต่อไปอย่าให้คุณฉินเห็นไวโอลินแล้วนะคะ เกิดทำพังขึ้นมา เป็นคุณหนูนั่นแหละที่จะต้องมานั่งกลุ่ม แม่นั่นยังมีหน้ามาพูดว่าจะซื้อใช้ให้อีกร้อยคัน คันหนึ่งจะมีปัญญาหรือเปล่ายังไม่รู้เลย”
คุณหนูน้อยเจ้าของไวโอลินก้มหน้าลงไปล้างมือ เธอยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของแม่บ้าน
**
“แม่คะ คุณป้าและฉินอวี่ยัง...” มู่หยิงแอบชำเลืองดูห้องจัดงาน ลังเลใจว่าจะออกมาดีหรือไม่
หนิงเว่ยส่ายหน้า ฉินอวี่และหนงฉิงไม่ต้องการสานสัมพันธ์อะไรกับพวกเขาอย่างเห็นได้ชัด ส่วนลูกคนนี้ก็ยังไม่เข้าใจอีก “ไม่ต้องคิดแล้ว กลับบ้านกัน”
เด็กสาวก้าวเดินช้าๆ จังหวะฝีเท้าเนิบนาบ
ฉินหร่านเดินตามหลังสองคนแม่ลูก มือกอดอกไว้
พวกเขาพาผู้อาวุโสเฉินไปที่โรงพยาบาล แล้วอยู่พูดคุยด้วยอีกพักใหญ่
มู่หยิงได้แต่มองดูสิ่งอำนวยความสะดวกในห้องพักผู้ป่วย
หลังเดินออกมาจากห้องคนไข้ เด็กสาวหน้าสวยหันหลังกลับไปมองมัน
“หร่านหร่าน เรื่องคืนนี้...” ผู้เป็นป้าเอ่ยปากขึ้น
“หนูทำอะไรผิดคะคืนนี้ แม่เขาต่างหากเสียสติหรือเปล่า” ภายใต้แสงไฟ สายตาของเด็กยาวยังเกรี้ยวกราดและเย็นชา เธอทำเสียงหึในลำคอ “แม่รู้ไหมบ้างไหมว่าป้าขาบาดเจ็บตอนที่ต้องลาออกจากโรงเรียนเพื่อหาเงินส่งแม่เรียน”
หนิงเว่ยเงียบไป
เด็กสาวนวดขมัยเธอ เสียงอ่อนลง “คุณป้า หนูขอโทษ หนูไม่ได้โกรธป้านะคะ”
“ป้าก็ไม่ได้โกรธ ป้ารู้หนูทำเพื่อป้า แต่หร่านหร่าน แม่หนูไม่ได้ทำอะไรผิด เรื่องที่ลุงหนูเข้าโรง’บาล แม่หนูก็จัดดการเป็นธุระให้ทั้งหมด หร่านหร่าน แม่หนูไม่ได้ติดค้างอะไรป้าเลย” ผู้เป็นป้ายิ้ม แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวหลานสาว ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “อีกอย่าง ป้าไม่อยากให้หนูมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับแม่ สุดท้ายแล้ว ก็เป็นแม่ลูกกัน”
ใต้แสงไฟนั้น คิ้วของผู้เป็นหลายช่างดูเฉยเมย
ตอนนี้ แม่ของเธอต้องการจะผูกสัมพันธ์กับพวกญาติกลุ่มนี้ให้มากเข้าไว้ และไม่ต้องการลูกสาวคนโตอีกต่อไปด้วย หนิงฉิงกลัวว่าญาติพวกนี้จะไปสร้างปัญหาที่บ้านตระกูลหลิน
เด็กสาวไม่อยากจะพูดเรื่องพวกนี้กับป้าเธอ
“มู่หยิงและมู่หนานกำลังจะมาเรียนที่อี่จงใช่ไหมคะ” เด็กสาวหน้าสวยส่งเงินสองพันหยวนในกระเป๋าสตางค์ให้กับป้า “ป้ารับไว้ก่อน พอมู่หยิงกับมู่หนานไปเรียนที่โรงเรียน จะเรียนๆ เล่นๆ ไม่ได้แล้ว อย่าให้มู่หนานต้องทำงานเลยค่ะ นี่เงินที่หนูหาเอง ไม่ได้ได้มาจากแม่”
“ป้าไม่ต้องการเงินนี่ หนูเก็บไว้เถอะ หรือไม่ป้าจะซื้อเสื้อผ้าให้หนูสักสองชุดละกัน” สายตาผู้เป็นป้ามองไปที่เสื้อผ้าของหลานสาว
หลานสวยขบฟัน มีแต่ป้าคนนี้เท่านั้นที่ทำแบบนั้นได้
ครั้งก่อน ฉินหร่านโอนเงินเข้าบัญชีหนิงเว่ยไปแสนหนึ่ง
ตอนนี้ในบัญชีนั้นมีเงินเกือบหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นแล้ว
ไม่ได้ใช้เงินไปสักหยวน
ป้าหนิงคงจะเก็บไว้เป็นเงินสำรอง
หลานสาวไม่ได้พูดอะไร แล้วเก็บเงินเข้ากระเป๋าตามเดิม สองวันหลังจากนั้นจะเป็นวันหยุด เธอจะไปบ้านป้าเพื่อดูความเป็นอยู่ ฉินหร่านอาจใช้เงินติดแอร์ให้ เพราะหนิงเว่ยไม่มีเงินพอจะทำแบบนั้นแน่
“โอเคค่ะ คุณป้าทานยาหมดหรือยังคะ” เด็กหน้าสวยเพิ่งนึกอีกเรื่องได้
แล้วใช้มือคลำกระเป๋ากางเกงตัวเอง
จากนั้นฉินหร่านก็หยิบขวดที่มียาสีขาว ซึ่งกู้ซีฉือเป็นคนให้มา ส่งให้ผู้เป็นป้า
ตอนนี้ หนิงฉิงกำลังรีบ คนขับรถของบ้านคงส่งลูกสาวคนเล็กของเธอกลับไปแล้ว ทำให้เป็นคุณชายตระกูลหลินที่เป็นมากับเธอ
“แม่หลับหรือยัง คุยอะไรกันอยู่น่ะ” หนิงฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนถามขึ้น
มู่หยิงรีบตอบทันที “คุณป้าค่ะ คุณยายหลับไปแล้วค่ะ ตอนนี้ฉินหร่านกำลังเอายาให้แม่อยู่”
หญิงที่เพิ่งมาถึงโรงพยาบาลขวมดคิ้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนเย็นทำให้เธอต้องเสียหน้า ตอนนี้อยู่ต่อหน้าลูกเลี้ยง หนิงฉิงจึงพยายามสงบอารมณ์ไว้
แต่ลูกสาวตัวดีกลับทำหน้ายุ่ง เอียงคอและทำทีเย้ยหยัน ช่างเป็นกิริยาที่เหยียดหยาม เยาะเย้ยและโอหังสุดๆ
ดูเหมือนผู้เป็นแม่จะถูกจี้จุดเข้าให้ ราวกับลูกโป่งที่ถูกเจาะ แล้วระเบิดออกมา
หนิงฉิงขึ้นเสียงสูง “ฉินหร่าน แกยังทำตัวเหมือนปู่ของแก ที่เล่นยาทุกวันเหรอ ฮะ? ปู่แกน่ะเล่นยาจนตายไปแล้วคนหนึ่ง ช่างหัวแกเถอะ ถ้าพวกบ้าๆ อย่างแกอยากจะทำร้ายตัวเอง แต่ตอนนี้ยังมาทำร้ายป้าด้วยงั้นเหรอ”
ทั้งมู่หยิงและคุณชายหลินต่างไม่เคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาก่อน จึงได้แต่อึ้งไป
“นั่นยาที่ประเทศเรากำลังทดลองอยู่ต่างหากล่ะ” ลูกสาวเจ้าปัญหาเงยหน้า แล้วพูดเน้นทีละคำ “หนู ไม่ ได้ บ้า”
พอถึงตอนนี้ แม้แต่ผู้เป็นแม่ก็เงยหน้าขึ้นด้วยความลังเล แล้วมองไปที่ลูกสาว


## ตอนที่ 22

ตอนที่ 22 นายน้อยเจวี้ยนถามว่า คุณหาว่าใครบ้า
“พี่ พูดบ้าอะไรน่ะ!” หนิงเว่ยรั้งแขนเสื้อของพี่สาว ท่าทีเป็นกังวล
“หร่านหร่าน” ผู้เป็นแม่พูดรู้ตัวว่าพูดไปไม่ได้คิด และตอนนี้ก็รู้สึกเสียใจ
“อย่ามาเรียกหนูแบบนั้น” เด็กคนนี้ผอมสูง สูงกว่าผู้เป็นมารดาเล็กน้อย เด็กสาวจึงก้มตัวลงเล็กน้อย สายตาเย็นชา “หนูสนิทกับแม่ขนาดนั้นเหรอ”
หนิงฉิงเริ่มพูดออกอีกครั้ง เธอจิกเล็บจนข้อมือปูดขึ้นมา “แม่เข้าใจผิดไปเรื่องนี้ แต่แม่ก็ทำเพื่อลูกนะ อย่าเดินตามรอยเท้าปู่เด็ดขาด ลูกยังเรียนที่โรงเรียนอี่จง จะมีใครหน้าไหนใส่ใจลูกเท่ากับแม่กัน”
“หนูไม่ต้องการให้แม่มาควบคุม” ผู้เป็นลูกเบือนหน้าหนี เธอหรี่ตาแดงก่ำดังเลือดของเธอ พร้อมเลิกคิ้วที่แสดงความดุดันและขุ่นใจ จากนั้นก็เอื้อมมือไปตบไหล่ผู้เป็นแม่ “นอกจากยายแล้ว ไม่มีใครคุมหนูได้ เพราะฉะนั้น ไม่ว่าหนูจะเป็นหรือตาย จะไปเรียนที่ไหน จะได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยหรือไม่ ก็ไม่ใช่ธุระของแม่ เก๊ตไหม” เธอยิ้ม
ตอนที่พูด ฉินหร่านพูดเน้นทีละคำชัดๆ โดยไม่รีบร้อน
หลังจากที่พูดเสร็จ สาวหน้าสวยกลับหลังแล้วเลิกคิ้วให้น้าและลูกพี่ลูกน้อง พวกนั้นรีบเดินตามเธอไปทันที
หนิงเว่ยเองก็รู้สึกกังวลที่ไม่ได้ร่ำลาน้องสาวก่อน
ด้านนอกประตูโรงพยาบาล ใบหน้าที่ถูกแต่งมาอย่างประณีตซีดลงอยู่พักใหญ่ แม้แต่ปลายนิ้วของเธอก็สั่นเทา
ลูกเลี้ยงหนุ่มยืนอยู่ข้างๆ สายตาชำเลืองไปยังทิศทางที่สมาชิกคนใหม่ของบ้านอยู่
เหมือนครั้งแรกที่เขาได้เห็นดวงตาคู่นั้น มันช่างมืดมนและเย็นเยียบ
ท่าทางอันแข็งแกร่งปรากฏให้เห็นในบุคลิกอย่างชัดเจนหนักแน่น
คุณชายหลินเพิ่งทำธุระเสร็จจึงมารับแม่เลี้ยง และจะได้มาขอโทษฉินหร่านไปในตัวด้วย ตอนเย็นนั้น น้องคนโปรดของเขารบเร้าให้พี่ชายรีบไป ประกอบกับที่เขาเองก็ยุ่ง จึงได้ลืมฉินหร่านไป
“ป้าหนิงครับ ป้ายังต้องไปเยี่ยมคุณยายเฉินสินะ ผมมีธุระต้องทำ เพราะฉะนั้นคงไม่ได้ขึ้นไป” เขายิ้มแล้วหยุดไป “จริงๆ ผมไม่ควรก้าวก่ายเรื่องในครอบครัวคุณป้า แต่สุดท้าย การวิจารณ์ลูกสาวตัวเองแบบนั้นไม่ใช่เรื่องดีเลย จริงไหมครับ”
โดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบกลับ ชายหนุ่มก้มศีรษะเล็กน้อยให้เธอ แล้วกลับหลังไปพร้อมโทรศัพท์
หลินจิ่นเซวียนเปิดประตูรถ แล้วเข้าไปด้านใน
เขาพิงมือบนพวงมาลัย ตัวสั่นเล็กน้อย เรียวนิ้วยาวนั้นชี้ตรงเกาะกุมพวงมาลัย
ดวงตาหรี่ลง
ชายหนุ่มไม่ลืมสิ่งที่ฉินหร่านพูดก่อนหน้านี้ ที่บอกว่ายานั้นเป็นยาที่รัฐบาลวิจัยในห้องทดลอง มันหมายความว่ายังไงกันนะ
หากมองผิวเผิน ดูเหมือนยานั้นยังไม่ได้รับการแจกจ่าย และคงมีจำนวนจำกัด
ถ้างั้นแปลว่า มีไม่กี่คนที่จะได้รับยานี้
เขาเคยตรวจประวัติของแม่เลี้ยงมาก่อนเมื่อสิบสองปีที่แล้วตอนที่หล่อนแต่งงานกับพ่อเขา แล้วก็ไม่ได้มีข้อมูลอะไรที่ทำให้เขาต้องจับตามองเป็นพิเศษเลย ดังนั้น คุณชายหลินจึงไม่ได้สนใจการแต่งงานครั้งนั้นนัก
ระหว่างที่ใช้ความคิดอยู่ ชายหนุ่มมองเห็นเด็กสาวคนสวยอยู่ป้ายรถเมล์กับหนิงเว่ย
เขาจึงหยุดรถ แล้วลดกระจกลง
คิ้วคู่นั้นเกิดมาพร้อมแววความเฉยเมยและองอาจ ทว่าน้ำเสียงเขากลับนุ่มนวล “ฉินหร่าน พวกเธอกำลังจะไปไหน ฉันไปส่งเพื่อเป็นการไถ่โทษละกัน”
รถยนต์ของชายหนุ่มคือ รถไมบัคสีดำ
มือซ้ายคุณชายหลินยังวางบนพวงมาลัย ข้อมือที่โผล่ออกมาให้เห็นเล็กน้อยเผยให้เห็นนาฬิกาบุลการี
แม้แต่ใบหน้านั้นก็ยังดูแพง
มู่หยิงมองไม่เห็นยี่ห้อชัดเจน แต่เธอสามารถมองเห็นความดูดีมีตระกูลที่ฉายออกมาได้ เด็กน้อยยังไม่เคยขึ้นรถหรูแบบนี้มาก่อน
เธอมองไปยังฉินหร่านโดยไม่รู้ตัว
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เด็กหน้าสวยก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ
ร่างบางนั่งอยู่บนม้านั่งที่ป้ายรถเมล์ ชันชาขึ้นอย่างสบายอารมณ์
ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มไฮโซเคยลิ้มรสความเฉยเมยของสาวเจ้า แถมยังถูกเมินใส่มาก่อน
“โอเค งั้นสาวๆ ระวังตัวด้วย ส่งข้อความมาด้วยตอนถึงโรงเรียน” เขาตอบอย่างสุภาพ
ฉินหร่านไม่พูดอะไร
เธอเมินใส่เขา
ยังเล่นเกมต่อ
โดยไม่ยี่หระอะไรเลย
“ระวังความปลอดภัยด้วย” หลินจิ่นเซวียนดูที่บอสสาวที่นั่งชันขาขึ้นอยู่ แล้วหัวเราะเบาๆ หนุ่มหล่อคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขับรถออกไป
เมื่อเขาไปพ้นตา มู่หยิงที่สงสัยมานานแล้ว จึงพูดขึ้น “เปี่ยวเจี่ย[footnoteRef:1] นั่นเพื่อนเหรอคะ” [1:  เป็นคำที่ใช้เรียกลูกพี่ลูกน้องที่มีอายุมากกว่า ฝั่งแม่]
“คนตระกูลหลินน่ะ” ลูกพี่ลูกน้องคนสวยยังคงเล่นเกมต่อไป น้ำเสียงราบเรียบ
ตระกูลหลินเหรอ
ตระกูลหลินที่รวยล้นฟ้า ที่ป้าหนิงแต่งงานเข้าไปน่ะเหรอ
มู่หยิงคิด นั่นคือคุณชายตระกูลหลินเหรอ
บนถนนหมายเลขสิบสองด็กสาวพูดขึ้น “เปี่ยวเจี่ย รถโรงเรียนอี่จงอยู่นี่แล้ว หนูจะส่งพี่กับแม่กลับก่อนละกัน พี่เป็นผู้หญิง...”
“รอรอหกสองสาม พี่จะส่งเธอก่อน” อีกฝ่ายตัดบท
**
คุณนายตระกูลหลินยังยืนอยู่ที่ทางเข้าโรงพยาบาล มันเป็นช่วงดึกทำให้มีคนผ่านไปผ่านมาไม่เยอะ
แต่หล่อนยังรู้สึกขายหน้าอยู่
หลังจากโดนลูกตัดสัมพันธ์ แถมโดนลูกเลี้ยงเทศนา หนิงฉิงรู้สึกราวกับทุกคนจับตาเธออยู่ เธอกัดริมฝีปาก แล้วเดินก้มหน้า รีบเข้าโรงพยาบาลไป
ด้วยความที่เดินเร็ว หญิงไฮโซจึงไม่ทันสังเกตว่า ตอนที่เธอขึ้นลิฟต์ไปนั้น ไม่มีใครอยู่แถวนั้นสักคน
ตอนนี้ เพิ่งจะสามทุ่มเท่านั้น
แม้ว่าโรงพยาบาลตอนกลางคืนจะมีคนน้อย แต่ปกติชั้นนี้มีคนไข้ ญาติผู้ป่วย หมอและพยาบาลเป็นจำนวนมาก
หลังจากออกมาจากลิฟต์ หนิงฉิงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติมากๆ
มันไม่ควรจะเงียบเชียบขนาดนี้ มันเกือบจะเงียบกริบอยู่แล้ว
เธอเสียวสันหลังวาบ
ข้างหน้าดูเหมือนมีอะไรบางอย่าง คุณนายจึงรีบเงยหน้าขึ้น
สิ่งแรกที่คุณนายหนิงเห็นคือ ผู้ชายคนหนึ่งที่มีโทรศัพท์ในมือ กำลังมองมาที่เธอด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าเขา
ความเยียบเย็นของอีกฝั่งแทบจะฟาดฟันเธอเข้าอย่างจัง
สายตาของผู้หญิงดีดูจับจ้องไปยังผู้ชายที่อยู่ในความมืด
ชายผู้นั้นกำลังยืนพิงกำแพง มือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือควงมีดผ่าตัดเล่น นิ้วมือของชายหนุ่มขาวและปรากฏชัดเจนใต้แสงไฟ ข้อนิ้วนั้นเรียบเนียนสวยงาม
มีดผ่าในมือค่อยๆ หมุนช้าๆ
ใบหน้านั้นยังคงก้มต่ำ แต่หนิงฉิงยังสามารถเห็นใบหน้าสวยได้
แม้ว่าอาจจะดูเป็นโอกาสที่พิลึกสักหน่อย กระนั้นเธอก็ยังอึ้งในความงามของเขา
ไม่ว่าคุณนายจะรู้สึกมึนตื้บแค่ไหน เธอก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
หนิงฉิงค่อยๆ ก้าวถอยหลัง ควานมือหามือถือที่อยู่ในกระเป๋า และพูดด้วยความระแวง “พวกแกเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่”
ก่อนที่หญิงสาวจะทำอะไรได้ ลู่จ้าวอิ่งก็ชิงแย่งมือถือไปเสียแล้ว
ชายหนุ่มแตะตุ้มหู ควงมือถือด้วยปลายนิ้ว เขาก้มตัวลงครึ่งหนึ่ง แล้วใช้มือถือแตะบนใบหน้าของอีกฝ่าย
นายน้อยลู่เอียงคอ ยิ้มอย่างเย็นชาเหี้ยมเกรียม “นายน้อยเจวี้ยน เธอกำลังถามพวกเราแน่ะ”
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ชายที่เล่นมีดผ่าตัดหยุดเล่นทันทีทันใด
คุณนายไม่กล้าขยับเขยื้อน มันรู้สึกราวกับหัวใจนั้นถูกบางอย่างบีบไว้แน่น
เส้นเลือดที่อยู่บนนิ้วที่กำแน่นนั้นราวกับจะปูดทะลุออกมา
ที่นี่คือโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองอวิ๋นเฉิง เพราะฉะนั้นไอ้พวกนี้ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ตอนนี้ได้
ยังไม่นับว่าชั้นนี้เป็นห้องพักผู้ป่วยวีไอพี
ที่มีการควบคุมดูแลความปลอดภัย 24 ชั่วโมง
การจะทำให้พื้นที่โล่ง และได้รับความร่วมมือจากโรงพยาบาลได้...เธอไม่รู้ตัวว่าไปยุ่งกับคนที่ใหญ่โตขนาดนี้เข้าตอนไหน
ตอนที่แต่งเข้าตระกูลหลิน ภรรยาคนนี้จะระมัดระวังตัวและกลัวที่จะทำพลาดอยู่เสมอ
ตอนนี้ เธอกำลังตื่นตระหนกสุดๆ
เฉิงเจวี้ยนเงยหน้าขึ้น ใบหน้านั้นยังคงหล่อเหลา ดวงตาใสคู่นั้นหรี่แคบลง
หญิงอีกฝั่งราวกับไม่เคยเห็นใครในอวิ๋นเฉิงที่มีหน้าตาแบบนี้มาก่อน
นิ้วมือของหญิงสาวสั่นเทิ้ม อีกฝั่งยังไม่จำเป็นต้องลงมืออะไรด้วยซ้ำ แค่สายตาที่ชำเลืองมาที่เธอก็ทำให้ขาดใจแทบไม่ออกแล้ว
เมื่อประโยคสิ้นสุดลง ผู้ช่วยหนุ่มหัวเราะหึๆ
หนุ่มรูปงามก้มหน้ามองต่ำ หลังผ่านไปสักพัก เขาก็โยนมีดมาให้ชายผู้ช่วย แล้วหยิบบุหรี่ออกจากกระเป๋า
ใต้แสงไฟบริเวณทางเดิน เผยให้เห็นรูปร่างเพรียว และตาคู่งามของชายหนุ่ม
ชายหน้าหล่อคนเดิมยังคงจ้องหนิงฉิง แล้วคลี่ยิ้ม เสียงของเขาเบา เนิบ ทว่าแฝงด้วยความโหดเหี้ยม “เมื่อกี๊ คุณหาว่าใครบ้า”


## ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 งานใหญ่ได้รับการอนุมัติแล้ว
ลู่จ้าวอิ่งรับมีดมา แล้วใช้มือลองชั่งน้ำหนักดู
เขาโพล่งหัวเราะออกมา
คุณนายหลินได้สติอีกครั้ง นี่ไม่ใช่เพื่อนลูกสาวคนโตเธอหรอกหรือ เธอรู้ว่าเพื่อนๆ ของฉินหร่านส่วนใหญ่ทำตัวลับๆ ล่อๆ
แต่พวกนี้น่ากลัวเหลือเกิน
“ฉัน...” หญิงสาวพูดออกมา น้ำเสียงดูไม่กลัวอีกต่อไป
แต่ร่างกายยังคงเกร็งเพราะมีดผ่าตัดที่ห้อยลงมาตรงหน้า
“จำไว้ ไปขอโทษเธอด้วย” เฉิงเจวี้ยนมองลงมา
เผอิญว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงลิฟต์ดังขึ้น
ตาของหนิงฉิงส่อแววมีความหวัง
เธอรีบหันหน้ากลับอย่างรวดเร็ว
คุณนายหลินเห็นว่าในขณะที่ประตูลิฟต์เปิดออก ผู้อำนวยการและอาจารย์หมอยืนอยู่ข้างใน
“ผู้อำนวยการเจียง คุณอยู่นี่แล้ว!” หญิงสาวไฮโซรีบหันตัวกลับราวกับเห็นนักบุญ
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ ผู้อำนวยการไม่มองหน้าเธอด้วยซ้ำ เขามองไปยังหนุ่มหน้าหล่อ แล้วพูดขึ้นอย่างสุภาพ “นายน้อยเจวี้ยน ยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ ทุกคนรออยู่...”
เลือดในตัวหนิงฉิงแทบจะแข็งอยู่ตรงนั้น
เฉิงเจวี้ยนส่ายหน้า โทรศัพท์เขาดังขึ้นมาพอดี หมอหนุ่มไม่ได้มองโทรศัพท์ สายตายังคงจ้องเขม็ง
หนุ่มหน้าหล่อจ้องหญิงสาว แล้วพูดซ้ำ “จำคำผมไว้ให้ดี”
น้ำเสียงนั้นเปี่ยมไปด้วยความเย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง
ตอนนี้ เธอไม่กล้าพูดอะไร ได้แง่พยักหน้าหงึกๆ
“โอเค” คุณชายรูปงามถอนสายตากลับ แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้านั้นก็จางหายไป
เขานึกถึงเสื้อผ้ามียี่ห้อที่ถูกตัดเย็บมาอย่างดีที่เธอสวมใส่ แม้กระเป๋าที่หญิงผู้นั้นถือจะไม่ใช่ลิมิเต็ดอิดิชัน แต่ราคาหลายหมื่นทีเดียว ยังไม่นับกำไลฝังเพชรบนข้อมืออีก
มันน่าจะราคาหลักล้านขึ้นไป
จากนั้นชายหนุ่มพลันคิดไปถึงเสื้อผ้าของเด็กพาร์ตไทม์คนสวย เสื้อผ้านั้นสะอาด แต่ดูเก่าและธรรมดา
คุณหมอเฉิงแทบไม่เชื่อว่า ผู้หญิงตรงหน้าเขาจะเป็นแม่แท้ๆ ของฉินหร่านได้
“ถ้าผมได้ยินคุณพูดสามคำนั้น[footnoteRef:1]กับเธออีก รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น” ผู้พูดจุดบุหรี่แล้วยิ้มให้อีกฝั่ง [1:  สามคำ หมายถึงที่หนิงฉิงบอกฉินหร่านว่า แกมันบ้า]
ปกติแล้ว เฉิงเจวี้ยนเป็นคนสบายๆ แต่เมื่อไหร่ที่จริงจังขึ้นมาละก็ ดวงตาดั่งผลบ๊วยสุกนั่นจะคมหริบและดุร้ายทันที
ทั้งทางเดินถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกกดดันจางๆ จากตัวหมอหน้าหล่อ ที่แม้แต่ผู้อำนวยการโรงพยาบาลยังไม่กล้าเข้ามาขัด
คุณนายหลินไม่รู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นใคร แต่รู้ว่าแหย็มเขาไม่ได้ ตอนนี้ เธอพูดอะไรไม่ออก ทำได้เพียงพยักหน้า
ลู่จ้าวอิ่งเก็บมีด ถอยตัวออกมาด้านข้าง เขาเชิดคางใส่เธอ “ออกไปได้แล้ว”
อีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับมามอง เธอรีบแจ้นไปทางห้องผู้เป็นแม่ด้วยความเหนื่อยหอบ
เสียงฝีเท้านั้นก้าวไม่เป็นจังหวะราวกับกำลังรีบหนีบางอย่าง
ผู้ช่วยหนุ่มทำเสียงหึๆ “ดูสิ เธอกลัวคุณขนาดไหน”
หมอหนุ่มชำเลืองดูเพื่อน แล้วเลิกคิ้ว ท่าทียังคงสงบและสุขุม จากนั้นเขาจึงถมขึ้นว่า “ฉันทำเธอกลัวเหรอ”
ลู่จ้าวอิ่ง “...”
“นายน้อยเจวี้ยนครับ ห้องประชุม...” ผู้อำนวยการมองมายังเฉิงเจวี้ยน เขาไม่ได้ถามเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น
ทว่าสายตาส่อแววความสงสัยใคร่รู้
แต่นายน้อยเจวี้ยนไม่ได้สนใจ เขาพูดขึ้นเนิบๆ “เดี๋ยวผู้ช่วยลู่จะอธิบายขั้นตอนให้คุณฟัง ผมขอกลับก่อน”
วันนี้เป็นวันที่หมอหนุ่มมีนัดผ่าตัด ซึ่งจะเกิดขึ้นเดือนละครั้ง ฝั่งคนไข้เป็นเศรษฐี หลังจากทราบว่าหมอเจวี้ยนไม่ได้อยู่ที่ปักกิ่งแล้ว เขารีบจัดการย้ายมาโรงพยาบาลที่อวิ๋นเฉิงทันที
หมอหนุ่มมาเพื่อพูดคุยเรื่องแผนการผ่าตัดคนไข้ และไม่ได้คาดคิดว่าจะเจอฉินหร่านอีก
ฝ่ายผู้ช่วยเองกำลังคิดเรื่องหนิงฉิง และเมื่อได้ยินแบบนั้น เขาจึงชี้ไปที่จมูกอย่างไม่เชื่อหู “นายอยากให้ผมพูดเรื่องผ่าตัดเหรอ”
ฝ่ายเจ้านายหันข้างให้ โดยงับบุหรี่อยู่ ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยควันจาง และกระตุกยิ้มออกมาก “แล้วยังไงเหรอ”
“...เข้าใจแล้วครับ” ลู่จ้าวอิ่งลังเลเล็กน้อย
คุณหมอเจ้าของเคสไม่พูดพร่ำอะไรต่อ เขายื่นมือไปกดปุ่มลิฟต์ แล้วลงไปยังลานจอดรถชั้นใต้ดิน
วันนี้ เฉิงเจวี้ยนยังขับรถโฟล์กคันเดิม
เมื่อผ่านไปหน้าป้ายรถเมล์ เด็กผู้หญิงที่อยู่บนม้านั่งยังคงเล่นเกม ชันขาขึ้น ท่าทางเด็กคนนั้นดูเหมือนพวกอันธพาล ท่าทางคงกำลังรอรถเมล์อยู่
หมอหนุ่มจอดรถ แล้วถามขึ้น “จะไปไหนน่ะ”
เสียงเขาราบเรียบและเนิบนาบ
เมื่อได้ยินเสียง มู่หยิงเงยหน้าขึ้นเป็นคนแรก
หน้าต่างรถถูกลดลงมา เด็กสาวจึงมองเข้าไป ใบหน้าราวกับเทพบุตรโผล่ขึ้นมา จนทำให้เธอพูดไม่ออก และยืนค้างราวกับคนโง่อยู่ตรงนั้น
ฉินหร่านก็ได้ยินเสียงเขาเช่นกัน
สุดท้ายจึงได้เงยหน้าจากจอขึ้นมา เพราะรถเมล์ยังไม่มาเสียที เด็กหน้าสวยจึงคิดทบทวน แล้วขอที่อยู่ของหนิงเว่ย ก่อนจะพูดทวนให้เจ้านายหนุ่มสุดหล่อฟัง
“เข้ามาสิ” ชายหนุ่มวางนิ้วไว้บนพวงมาลัย
“นี่คือ...” ผู้เป็นป้าดูลังเลเล็กน้อย และไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
“ขึ้นรถก่อนค่ะ” หลานสาวคนสวยไม่รู้ว่าต้องรอนานแค่ไหนกว่ารถเมล์จะมา หลังเปิดประตู ป้าหนิงขึ้นรถไป
ลูกพี่ลูกน้องมองดูตอนที่พี่น้องคนสวยขึ้นไปนั่งเบาะหน้า แถมยังยื่นหมากฝรั่งให้โดยไม่ได้ถามก่อน เด็กสาวรู้ว่าพวกเขาเป็นเพื่อนของฉินหร่านแน่ๆ
เธอนอนเอกเขนกพิงหน้าต่างรถ
เด็กสาวรู้ว่ารถคันนี้เป็นรถโฟล์ก
หนิงเว่ยอาศัยในตรอกเก่าๆ ที่นั่นไม่มีแสงไฟ ทำให้มืดมาก รถเข้าไปไม่ได้ด้วยซ้ำ
เด็กสาวผู้เป็นญาติเดินไปกับพวกเขา
ในขณะที่รถของคุณชายยังจอดตรงหน้าตรอก
“พี่คะ เมื่อกี๊เพื่อนเหรอคะ” มู่หยิงอดที่จะถามขึ้นไม่ได้
“คงงั้นมั้ง พี่ทำงานให้พวกเขา” อีกฝ่ายล้วงมือในกระเป๋า
ไม่มีใครพูดอะไรอีก ลูกเจ้าของบ้านในตอกเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง แต่เปลี่ยนเรื่องคุย “พี่ หนูกับมู่หนานกำลังจะไปเรียนที่โรงเรียนอี่จงอีกไม่กี่วันแล้ว”
ฉินหร่านพยักหน้ารับรู้ เด็กคนนี้อ่อนกว่าเธอสามปี มู่หยิงและมู่หนานเป็นแฝดเทียม ทั้งสองคนเรียนเก่งทั้งคู่
พวกเขาจะไปเรียนที่อี่จงปีนี้
คุณภาพโรงเรียนในหมู่บ้านหนิงไห่ไม่ค่อยดี ไม่อย่างนั้น แม่ของเด็กแฝดคงไม่ย้ายลูกมาเรียนที่อวิ๋นเฉิง
ตึกเรียนคุณภาพชั้นเยี่ยมของโรงเรียนเพิ่งจะสร้างเสร็จไป จึงทำให้เด็กมัธยมสี่เริ่มเปิดเทอมช้ากว่าปกติ พวกเขาเปิดเรียนวันที่สิบห้ากันยายน กว่าจะถึงวันนั้น ก็ยังอีกหลายวัน
“โรงเรียนอี่จงเป็นไงมั่งคะ” แฝดสาวมองไปที่ลูกพี่ลูกน้อง แล้วถามเพื่อเก็บข้อมูลล่วงหน้า “พี่รองก็เรียนที่เดียวกันใช่ไหมคะ ได้ยินแม่บอกว่าเธอติดท็อปห้า และอยากเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง”
ถึงแม้เด็กสาวจะมีผลการเรียนดีมากที่หมู่บ้านเดิม เธอก็ไม่เคยฝันว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง ดูน่าจะเป็นไปได้สำหรับมู่หนานมากกว่า
“ทุกโรงเรียนก็เหมือนกันหมดแหละน่า” เด็กหน้าสวยโบกไม้โบกมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจนัก “เดี๋ยวเธอก็รู้ตอนไปถึง ป้าคะ หนูกลับก่อนนะ”
“ระวังตัวด้วย” หนิงเว่ยไม่ได้ให้หลานเข้าบ้านเช่นกัน พวกเขาเพิ่งมาถึงที่นี่วันนี้ เพราะฉะนั้น ข้าวของจึงยังระเกะระกะอยู่
หากหลานคนนี้เข้าไป มีหวังเธอต้องอยู่ช่วยทำความสะอาดแน่ๆ
พอลูกพี่ลูกน้องกลับไป มู่หยิงมองไปทางทิศที่รถจอดทิ้งไว้ แล้วอดพูดไม่ได้ “แม่คะ ทำไมพี่ใหญ่ถึงรู้จักคนเยอะจัง ดูเหมือนเป็นคนรวยทั้งนั้น”
สำหรับเธอ ใครที่มีรถนับว่าเป็นคนรวย
พ่อของแฝดพี่น้องอยู่ในสภาพผัก และมีค่าใช้จ่ายประจำวันบานตะไท มีเพียงแม่ที่ทำงานประทังชีวิตพวกเขาไปวันๆ
เพราะฉะนั้นลืมเรื่องรถไปได้เลย แม้แต่การซื้อเสื้อผ้ายังเป็นเรื่องลำบากสำหรับพวกเขา
มู่หยิงและฉินหร่านไม่ได้เจอหน้ากันมาปีเศษแล้ว แต่เธอจำได้ว่า ตอนที่ยังเด็ก มีเพียงลูกพี่ลูกน้องคนโตและคุณยายที่จะซื้อลูกอมให้เธอกับพี่ชาย พวกเขาไม่ได้ดูถูกเธอเหมือนกับคนอื่นๆ ในตระกูล
“เพื่อนของพี่เขาหน้าตาหล่อๆ ทั้งนั้นเลยเนอะ” หนิงเว่ยคิดแล้วพูดออกมา
มู่หยิงไม่ได้พูดอะไรต่อ สุดท้ายเมื่อคิดเรื่องที่ได้ย้ายมาอวิ๋นเฉิงและจะได้ไปเรียนที่อี่จง เด็กสาวก็รู้สึกตื่นเต้น “แม่คะ เสื้อผ้าพวกนี้คับเกินไปแล้ว เราซื้อชุดใหม่ได้ไหมคะ”
ผู้เป็นแม่นิ่งไป แล้วจึงยิ้มออกมา “ได้สิ ไว้แม่จะพาไปซื้อของพรุ่งนี้นะ”
มู่หนานได้ยินเสียงแม่และน้อง จึงได้เปิดประตูบ้านให้
ตระกูลหนิงไม่ได้เกิดมาหน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ เช่นเดียวกับพวกลูกๆ ของหนิงเว่ย มู่หนานมีใบหน้าที่หล่อเหล่า และหน้าตาดีกว่าแฝดหญิงของเขา
เพียงแต่ใบหน้าเขาช่างเย็นชา
พอได้ยินที่แม่และน้องคุยกัน เขาพูดขึ้นอย่างเฉยชา “ไม่ต้องครับ ซื้อให้น้องพอ เสื้อผ้าผมยังไม่คับ”
หนิงเว่ยมองไปที่ข้อเท้าที่โผล่ออกมา แล้วทำหน้านิ่ว “มู่หนาน...”
“เอาล่ะ ผมไปเรียนต่อละ” แฝดชายหันหลังกลับไปที่ห้อง แล้วปิดประตู
เธอมองไปรอบบ้าน ข้าวของทุกอย่างถูกจัดเรียงโดยลูกชาย
“แม่คะ ทำไมวันนี้ถึงไม่ยอมรับเงินป้าหนิงคะ” ลูกสาวไปดูห้องตัวเองพร้อมกับแม่
หนิงเว่ยส่ายหัว “ป้าลูกร่ำรวย แต่คนเราต้องช่วยคนที่อดอยาก ไม่ใช่แค่คนจน ป้าไม่มีหน้าที่ต้องมาแบกาภระของพวกเรา นอกจากนี้ ที่พ่อลูกเกิดอุบัติเหตุรถยนต์ พ่อคงเสียไปนานแล้ว ถ้าไม่ได้ป้าช่วย แล้วแม่จะมีหน้ารับเงินมาได้ยังไง หยิง หยิง จำไว้นะ ป้ามีเงิน แต่เป็นเงินตระกูลหลิน การต้องเป็นแม่เลี้ยงไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะฉะนั้น ป้าให้อะไรมาก็ต้องปฏิเสธหมด เข้าใจไหม”
ผู้เป็นลูกเม้มปาก “ค่ะ”
หญิงสาวเจ้าของบ้านถอนหายใจ
เธอจัดเรียงของที่เหลือให้เป็นระเบียบ
ผู้เป็นลูกช่วยมารดาจัดเก็บของ เธอรู้สึกกังวลที่โรงเรียนกำลังจะเริ่มแล้ว “หนูได้ยินมาว่าดาวโรงเรียนอี่จง คือ พี่รอง พี่เขาเล่นไวโอลินเก่งมาก ทุกคนนอกโรงเรียนรู้ด้วยว่าที่นั่นมีเดือนโรงเรียนด้วย คิดว่าน่าจะแซ่สวี แถมเขารู้จักกับพี่รองด้วย...”
พี่สาวของหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นเธอเคยเรียนที่โรงเรียนอี่จง ช่วยปิดภาคฤดูร้อน เธอได้ยินเพื่อนคนนั้นพูดคุยกัน แถมยังเห็นภาพโรงเรียนด้วย เลยรู้ว่าโรงเรียนนี้สวยแค่ไหน
**
ฉินหร่านเดินกลับไป
เธอเพิ่งรู้ว่าหมอหนุ่มเดินตามพวกเขาอยู่ไม่ไกล
พอเห็นเด็กพาร์ทไทม์เดินกลับมา เขาหันหลัง แล้วอัดบุหรี่
เด็กสาวเปิดประตูรถด้านหลัง ชายหนุ่มที่สูบบุหรี่เพียงแต่ปรายตามองเธอ เขาเดินไปอีกทาง แล้วบิดกุญแจ
คุณชายเฉิงไม่ได้ขับกลับโรงเรียนทันที แต่ไปแวะรับผู้ช่วยที่โรงพยาบาลก่อน
ลู่จ้าวอิ่งนอนราบพิงเบาะข้างคนขับ แล้วมองดูผู้โดยสาวอีกคนเล่นเกมอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เกาหัวตัวเอง “นี่ น้องหร่าน ทำไมถึงเงินขาดมือเหรอ”
เด็กสาวที่เล่นเกมไม่อยากตอบเขา เธอเพียงแค่เลิกคิ้วอย่างเย็นชาให้
ฝ่ายที่ถามเสียวสันหลังไปแป๊บเดียว “เธอไม่ต้องตอบฉันหรอก ไม่ต้องตอบเลย”
พอหันหน้าไปอีกทาง ผู้ช่วยลู่หยิบมือถือขึ้นมาเตรียมจะเล่นเกมที่เด็กสาวเล่น ตอนที่กำลังเปิดเกมอยู่นั้น ข้อความก็เด้งขึ้นมาส่วนบนหน้าจอพอดี
ชายหนุ่มตาเบิกกว้าง ส่งเสียงดัง “ยัยตัวแสบนี่! นายน้อยเจวี้ยน...ผู้ชายคนนั้น...งานใหญ่นั่น...เขารับทำแล้ว!”
“เอี๊ยดดด”
เสียงเบรกกะทันหันดังขึ้น
แล้วรถก็จอดทันที


## ตอนที่ 24

ตอนที่ 24 ความสงสัยของคุณชายสวี และไวโอลินที่คุ้นหู
ฉินหร่านกำลังเล่นเกม พอหยุดเล่นกะทันหันเล่นทำให้นิ้วลื่นจนตัวละครในเกมเกือบตาย
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างไร้อารมณ์
ลู่จ้าวอิ่งไม่คิดว่าปฏิกิริยาของนายน้อยผิดปกติแต่อย่างใด
“นายครับ นายว่าทำไมจู่ๆ พวกนั้นถึงรับงาน ผมล่ะงง ไม่ใช่ว่าพวกนั้น...” ผู้ช่วยหนุ่มอยากจะพูดบางอย่าง แต่พอหางตาเหลือบไปเห็นเด็กสาวคนสวยที่นั่งมาด้วย เขาจึงรีบเงียบปาก แล้วมองไปรอบๆ แทน “โห ดูพระจันทร์วันนี้สิ ฮ่าๆๆๆ...”
เด็กสาวที่นั่งมาด้วยยังก้มหน้าดูมือถือนิ่งๆ ต่อ
เธอไม่ได้พูดอะไร สีหน้าท่าทางก็ไม่มีอะไรเปลี่ยน ราวกับเธอไม่ได้ยินอะไรเลย ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกโล่งกขึ้นมา แล้วค่อยชำเลืองมองนายน้อย
ฝั่งเจ้านายเอียงคอเล็กน้อย แสงไฟจราจรข้างนอกรถทำให้ใบหน้านั้นไม่ชัด ดังนั้นจึงทำให้ไม่เห็นสีหน้าเขา แต่มือที่กุมพวงมาลัยไว้กลับไม่ได้นิ่ง
ต้องใช้เวลาหลายนาทีกว่าที่เฉิงเจวี้ยนจะสตาร์ตรถอีกครั้ง
ระหว่างทางกลับโรงเรียน ผู้ช่วยคนทะเล้นไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแค่นั่งข้างคนขับ ยุกยิกไปมา มองดูรอบๆ บางทีก็เล่นมือถือสักพัก จากนั้นก็ดึงสายเข็มขัดนิรภัยอีกรอบ เห็นได้ชัดว่าเขาอยู่ไม่สุข
หลังจากมาถึงโรงเรียน ลู่จ้าวอิ่งไม่ได้พูดว่าจะไปส่งฉินหร่าน
ตอนที่เด็กสาวกลับมา เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว ทำให้ยังไม่หมดเวลาช่วงศึกษาด้วยตัวเอง
ประตูหอเปิดอยู่
เด็กสาวกลับเข้าไป แล้วอาบน้ำเป็นอย่างแรก
ตอนที่ฉินหร่านสระผมเสร็จแล้วเดินออกมา เพื่อนร่วมโต๊ะเธอกลับมาพร้อมหนังสืออีกสองสามเล่ม
ด้านหลังเพื่อนคนนี้ มีเด็กผู้หญิงตามมาอีกคน เธอผมสั้น มีแว่นกรอบดำอยู่บนสันจมูก ผิวขาวราวหยวกกล้วย ดวงตาใต้กรอบแว่นนั้นดำขลับ โต เป็นประกาย เด็กที่อยู่หลังหลินซือหรานก้มหน้าอยู่ เธอเงียบมาก เชื่อฟัง และมีหน้าตาสวย เมื่อมองผ่านๆ ดูเหมือนจะเป็นเด็กดี
ฉินหร่านชำเลืองดูเด็กใหม่ แล้วก้มหน้าเพื่อเช็ดผมต่อ
เด็กหญิงคนนั้นสวมชุดนอนแขนสั้นตัวใหญ่ เชือกสีแดงที่คาดรอบข้อมือดูเด่นขึ้นไปอีก ทำให้ผิวเด็กสาวดูขาวละเอียดขึ้น
“ฉินหร่าน กลับมาแล้วเหรอ” กรรมการสาวดึงกระดาษสองแผ่นบนโต๊ะยื่นให้เด็กอีกคน “พานหมิงเย่ว์”
เด็กอีกคนดูเหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่
พอได้ยินเสียงเรียก เธอรีบหันหน้ามารับการบ้านทันที “ขอบใจจ้ะ”
หลินซือหรานยิ้ม แล้วบอกว่าไม่เป็นไร เธอหยิบขวดน้ำไปที่ห้องซักรีด แล้วเดินออกไปพร้อมพานหมิงเย่ว์
“ผู้หญิงคนนั้นเพื่อนร่วมโต๊ะฉันเองแหละ สวยใช่มะ”
เด็กหญิงคนใหม่ฟังอย่างเงียบๆ ตอนที่กำลังจะกลับหอ เธอหยุด แล้วหยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋า “หลินซือหราน ช่วยเอานี่ให้เพื่อนร่วมโต๊ะเธอได้ไหม”
กรรมการสาวจึงเปลี่ยนไปถือชวดด้วยมืออีกด้าน
เด็กสาวรับอมยิ้มมา แล้วเอียงคอ “เพื่อนร่วมโต๊ะฉันเป็นคนเท่สุดๆเลยนา จะกินไอ้นี่เหรอ”
พานหมิงเย่ว์เม้มปาก ทำท่าจะหัวเราะ แล้วตอบกลับมา “อืม”
ตกกลางคืน
หลินซือหรานตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำด้วยความงัวเงีย เธอเห็นลำแสงลอดผ่านช่องว่างระหว่างม่านของเตียงเพื่อนสาวคนสวยออกมา
บนเตียงนั้น
ฉินหร่านวางหนังสือลงข้างเตียง หยิบกระเป๋าที่เกี่ยวตะขอไว้ แล้วเทของที่อยู่ด้านในออกมา
เด็กสาวหยิบมือถือสีดำออกมา แล้วเปิดออก
หน้าจอยังแสดงจุดสีแดงที่ห้องพยาบาลโรงเรียนอยู่
“อย่าคิดถึงมันดีกว่า เราก็ลองค้นหาแล้ว ไม่เห็นมีร่องรอยที่ชัดเจนอะไรนี่นา” เธอพูดกับตัวเอง
จากนั้นก็โยนมือถือไปข้างๆ หยิบคอมพิวเตอร์ออกมาในขณะที่นั่งขัดสมาธิ แล้วเปิดมันอย่างเกียจคร้าน
นิ้วมือของเด็กสาวพิมพ์รหัสบนคีย์บอร์ด
จุดสีแดงในมือถือยังเด้งเตือนไม่หยุด หลังจากที่ผ่านไปไม่กี่นาที จุดนั้นก็หายไป หน้าจอกลายมาเป็นโฮมเพจปกติของมือถืออีกครั้ง
**
วันถัดมา
ช่วงเช้าวันนี้มีสี่คาบ ได้แก่ อังกฤษ จีน เลข และฟิสิกส์ จึงทำให้ทุกคนง่วงเหงาหาวนอน และมึนตึ้บ
หลังจากคาบที่สี่จบลง สวีเหยากวงนำการบ้านไปส่งที่ห้องพักครู เด็กหนุ่มบังเอิญเห็นการบ้านภาษาอังกฤษที่อู๋เหยียนทำเมื่อสองวันก่อน
เด็กสาวคนนี้พักในหอห้องเดียวกับฉินหร่าน และเป็นตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษ
“อาจารย์เกา ดิฉันบอกแล้วว่าแม่เด็กนี่เป็นตัวสร้างปัญหา ดูผลสอบเธอสิ อาจารย์คงหาคนที่จะทำคะแนนได้ศูนย์แบบยัยนี่ไม่มีอีกแล้ว รู้ไหมว่าคะแนนวิชาภาษาอังกฤษห้องคุณน่ะต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยอยู่สามจุด” หลี่ไอ้หรงทำเสียงหึๆ ความเย้ยหยันที่แฝงในเสียงนั้นยากจะปกปิดได้ เธอเคยพูดไว้นานแล้วว่า การจะเปลี่ยนเด็กดื้อคนนี้มันยากเกินไป
คะแนนเฉลี่ยวิชาอังกฤษของห้อง 3/9 ต่ำกว่าคะแนนเฉลี่ยของทั้งระดับอยู่สามจุด และต่ำกว่าคะแนนภาษาอังกฤษห้องบ๊วยอยู่สองจุด
ครูสาวผู้มาดมั่นขอบคุณตัวเองที่ยืนกรานจุดยืนออกไปตัวหน้าอาจารย์ใหญ่สวี
อาจารย์ชายวางแว่นลง สีหน้ายังยิ้มแย้ม โดยไม่ฉายแววของความเศร้าหรือความสุข “เด็กวัยนี้ก็ดื้อด้านแบบนี้แหละครับ เราถึงต้องสอนค่านิยมที่ถูกต้องให้พวกเขาไง”
“ฝืนไปให้ได้ตลอดก็แล้วกัน” ครูสาวยื่นการบ้านให้อู๋เหยียน
คุณชายสวีเคาะประตู “ผมมาส่งการบ้านฟิสิกส์ครับ”
พอเห็นหน้าเด็กหนุ่ม ครูภาษาอังกฤษรีบเปลี่ยนสีหน้าบูดบึ้งของเธอ “อ้อ นักเรียนสวีนี่เอง คะแนนภาษาอังกฤษของเธอยังสูงสุดในโรงเรียนอยู่นะจ๊ะ ได้ตั้ง 136 คะแนนแน่ะ”
สิ่งที่นักเรียนได้ทำคือ ข้อสอบสิบชุดจากสิบโรงเรียน ซึ่งยากมาก และยังว่ากันว่านักเรียนที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นปีที่สามของระดับมัธยมปลายไม่ควรนิ่งนอนใจ คะแนนเฉลี่ยของโรงเรียนอี่จงอยู่ที่หกสิบเก้าคะแนน
อันดับหนึ่งได้หนึ่งร้อยสามสิบหกคะแนน ตามมาด้วยอันดับสองที่หนึ่งร้อยยี่สิบเก้าคะแนน ส่วนอันดับสามได้คะแนนเพียง หนึ่งร้อยสิบเจ็ดคะแนนเท่านั้น
นักเรียนที่เพิ่งเดินเข้าห้องมาทักทายอาจารย์ แล้วรับแบบฝึกชุดใหม่ไป
ตัวแทนวิชาภาษาอังกฤษเดินอย่างเนิบนาบ
เพื่อนร่วมชั้นหยุด ตอนที่เธอเดินผ่าน
หลี่ไอ้หรงดึงกระดาษคำตอบของเด็กใหม่ไร้มารยาทแยกออกมา แล้ววางไว้บนสุด  โดยมีเลข “ศูนย์” เขียนไว้แบบหยาบๆ ให้เห็นได้ชัด
คุณชายสวีเองเห็นมันทันที
คะแนนเต็มข้อสอบภาษาอังกฤษแบบกากบาทอยู่ที่ 115 คะแนน ซึ่งนับว่าเยอะมาก
แต่เพื่อนร่วมชั้นคนใหม่ตั้งใจเลือกคำตอบ
ต่อให้ใช้เท้าทำ ไม่ใช่ว่ามันต้องถูกสักข้อทุกๆ สิบสองข้อมั่งเหรอ
ตัวของคุณชายสวีเองมีคำถามหลายเรื่องที่ยังหาคำตอบไม่ได้เช่นกัน
“ฉันขอดูกระดาษคำตอบหน่อยได้ไหม” ตัวแทนฟิสิกส์ถามขึ้น น้าเสียงสุขุม สุภาพแต่แฝงไว้ด้วยความเฉยเมย “ของฉินหร่านน่ะ”
อู๋เหยียนไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะคุยกับเธอ เด็กสาวจึงหน้าแดง แล้วตอบแบบพูดไม่ค่อยออก “อ้อ ได้สิ”
เธอรีบส่งกระดาษคำตอบของเด็กใหม่ให้เพื่อนร่วมห้องที่ขอดูทันที
ตัวแทนฟิสิกส์วางข้อสอบฟิสิกส์ไว้บนโต๊ะตัวเอง แล้วหยิบข้อสอบอังกฤษออกมา จากนั้นเขาเริ่มดูไปที่กระดาษคำตอบของฉินหร่าน
เฉียวเซิงยังรอทานข้าวเย็นกับเพื่อนสนิทอยู่ เด็กช่างจ้อนั่งอยู่ที่โต๊ะ เหยียดขามาทางทางเดิน แล้วถือลูกบาสเล่นในมือ
เขาชะโงกหัวมาดู แล้วคลี่ยิ้มทันที “ไม่มีทางอ่ะ ยัยนั่นกินศูนย์อีกแล้วเหรอ เร็วหน่อยคุณชายสวี เอาผลคะแนนมาให้ฉัน เดี๋ยวจะได้ไปล้อยัยนั่น”
ปกติ ดาวโรงเรียนคนใหม่เย็นชาไร้อารมณ์ และตั้งแต่ถูกเลือกให้ได้รับตำแหน่งนี้ ชื่อเสียงของเธอจึงกระจายไปไกล
แต่ละห้อง จะมีเด็กผู้ชายมากมายมาเกาะหน้าต่างห้องสามทับเก้า
แต่เธอเป็นดาวโรงเรียนที่ไม่เหมือนใคร และไม่ใส่ใจใครด้วย ในห้องเรียน เด็กหน้าสวยจะคุยแค่กับหลิน ซือหรานและเฉียวเซิง
คนนอกบางคนอยากจะแก้เผ็ดเด็กใหม่จอมหยิ่งคนนี้ แต่ก็เลิกล้มไปเมื่อนึกถึงเฉียวเซิง
ใครบ้างในโรงเรียนอี่จงที่ไม่รู้ว่า หนุ่มช่างจ้อคนนี้เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นที่สอง และตึกโรงเรียนตึกใหม่สร้างเสร็จได้เพราะเงินบริจาคของครอบครัวนี้
เพื่อนสนิทจอมเย็นชายื่นกระดาษให้คุณหนูบ้านรวย คิ้วคุณชายสวีผูกกันเป็นปม
กระดาษเขียนคำตอบมาทุกข้อ แต่ก็ยังได้ศูนย์คะแนน คุณชายสวีคิดอยู่พักหนึ่ง และคิดว่าเรื่องนี้ไม่ปกติ
“เร็วดิ่ ฉินอวี่รอพวกเราอยู่นา” เด็กช่างจ้อทับกระดาษด้วยหนังสือ หันกลับมาหมุนลูกบาสอีกครั้ง แล้วเร่งเพื่อนสนิท
ทั้งสองคนตกลงว่าจะไปฟังฉินอวี่ซ้อมไวโอลิน ซึ่งเธอบอกว่าเป็นเพลงใหม่
พอพูดถึงเด็กสาวห้องสามทับหนึ่งสวีเหยากวงจึงชะงักไป แล้วเลิกคิดเกี่ยวกับเพื่อนร่วมห้องคนใหม่ เขารีบเร่งความเร็วให้ไวขึ้น
**
ตอนที่เด็กพาร์ตไทม์ไปที่ห้องพยาบาลโรงเรียน ผู้ช่วยลู่เพิ่งจะส่งคนไข้คนสุดท้ายเสร็จ
จากนั้น เขาหันหน้ามา แล้วเกาหัวตัวเอง “นายน้อยเจวี้ยน คุณว่าทำไม(เขา)ถึงรับงานนี้”
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้นอนเลยตลอดวันนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่พบได้ยาก เขาเอนพิงโซฟาโดยมีแล็ปท็อปวางบนขา
จากการที่เอนหลังพิงโซฟาเล็กน้อย ใบหน้าเขาดูเกียจคร้าน ขนตายาวคู่นั้นทิ่มลงราวกับแปรงสีฟัน บนคอมพิวเตอร์ด้านหน้าหมอหนุ่มมีกองข้อมูลในนั้นมากมาย แล้วดูเหมือนเจ้าของแล็ปท็อปกำลังอยู่ในภวังค์ความคิด
“ไม่ได้สิ ผมได้ยินมาว่าคนนี้ไม่รับงานมากว่าหนึ่งปีแล้วนา” ลู่จ้าวอิ่งจู่ๆ ก็ยืนพรวดขึ้น และอยากจะพูดต่อ “ออเดอร์...แต่เราจะกินอะไรกันดีมื้อกลางวัน”
เขาแข็งทื่อไป และเปลี่ยนหัวข้อทันทีทันใด
ส่วนอีกคนค่อยๆ ปิดแล็ปท็อปลงแบบนิ่งๆ
ฉินหร่านปรายตามอง เธอหรี่ตาลูกบ๊วยสุกเล็กน้อย แล้วทำเสียงหึๆ โดยไร้อารมณ์ ตอนที่เห็นว่าตาของผู้ช่วยหนุ่มเบิกกว้าง “ปลา”
ชายหนุ่มที่ตื่นเต้นออกนอกหน้ารีบคว้ากุญแจรถไป “เออใช่ พ่อบ้านหวังขอให้ผมไปรับวัตถุดิบของเย็นนี้มานี่”
หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ ก็เกือบหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว
เด็กสาวล้างมือ ก่อนหยิบแจ็กเกตแล้วเดินออกไป
พระอาทิตย์กำลังส่องแสงจ้า
เธอจึงต้องนำหมวกมีปีกมาใส่ตอนที่เดินผ่านตึกศิลป์
มีเสียงไวโอลินดังมาจากหน้าต่างที่เปิดไว้บนชั้นสอง เสียงนั้นฟังดูคุ้นๆ
เด็กสาวชะงัก สายตานั้นเยียบเย็นตอนที่เธอใช้มือกดปีกหมวด แล้วมองไปยังชั้นสอง


## ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 นายน้อยเจวี้ยน ใกล้กันเกินไป
ณ ห้องซ้อมดนตรีชั้นสอง
ฉินอวี่ถือไวโอลินไว้ในมือ เธอเอียงคอ และคิ้วมุ่นเล็กน้อย
เสียงไวโอลินนี้ออกจะเศร้าสร้อย ซึ่งต่างจากเพลงปกติที่ฉินอวี่บรรเลง
นายน้อยสวีมองต่ำ เห็นได้ชัดว่าท่าทีเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เด็กหนุ่มยืนพิงด้านข้างไวโอลิน และเผลอเคาะนิ้วบนนั้นโดยไม่รู้ตัว
รอบๆ ตัวเขาคือ บรรดาสภานักเรียนที่มาฟังเด็กสาวที่เก่งไวโอลินซ้อม
เธอพูดไว้วันนี้ว่าต้องการจะฝึกเพลงใหม่ ทุกคนจึงมาเตรียมรออัดเสียงไว้ในมือถือ
เสียงเพลงดังอยู่ประมาณนาที แล้วก็ตัดจบไปเสียดื้อๆ
ดวงตาของสวีเหยากวงเต็มไปด้วยความมึนงง ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เมื่อเห็นว่าไม่ได้มีการเล่นต่อ เขาจึงหันหน้าไปพูดกับผู้ซ้อมไวโอลินด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลกว่าปกติ ดวงตาจ้องไปยังไวโอลินในมือของเพื่อนสาว “ทำไมถึงหยุดเล่นล่ะ”
เด็กสาวกำไวโอลินในมือไว้แน่น แล้วยิ้มออกมาอย่างสดใส “ยังซ้อมได้ไม่ดีน่ะ ปกติฉันจะแอบซ้อม มันเลยยังออกมาไม่สมบูรณ์แบบ ไว้ฉันจะเล่นให้นายฟังอีกที หลังจากที่ฝึกไปได้สองสามครั้งละกัน”
ทุกคนจากสภานักเรียนพูดเป็นเสียงเดียวว่าเพลงนี้ใช้ได้ และอยากให้ฉินอวี่เล่นต่อ เพราะคุณหนูคนนี้เล่นได้เก่งมาก
สวีเหยากวงยืนเงียบๆ คิ้วที่ดูอบอุ่นส่อประกายความเย็นชา ไม่มีใครกล้าเข้าไปคุยกับเขา ยกเว้นเฉียวเซิงกับนักเรียนอีกไม่กี่คน
นายน้อยสวีมีความรู้เรื่องไวโอลิน เพราะฉะนั้นเขาจึงฟังออก เสียงดนตรีของฉินอวี่ฟังดูสับสนไม่เป็นจังหวะ
“ไม่เป็นไร เธอค่อยๆ ฝึกไปละกัน” หลานชายของอาจารย์ใหญ่ยืนขึ้น แม้ว่าใบหน้านั้นจะไม่มีรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนอยู่ “ถ้างั้น ฉันไม่กวนเธอละ”
ฉินอวี่เดินมองอีกฝ่ายเดินจากไป
แล้วจึงดึงเก้าอี้มานั่ง
นักเรียนจากสภาคนอื่นๆ ออกไปพร้อมกับสวีเหยากวงแล้ว เหลือเพียงนักเรียนหญิงอีกไม่กี่คน
“ทำไมเธอไม่เล่นต่อล่ะ” เด็กสาวหน้าตาแบ๊วฟังเสียงสับสนในเพลงไม่ออก เธอรู้แต่เพียงว่าดนตรีครั้งนี้เพราะมาก “ฉันว่ามันเพราะออก”
“ใช่ ใช่” อู๋เหยียนที่ตีเนียนมาอยู่กับกลุ่มของเด็กสาวคนดังได้ รีบพูดเสริม
ผู้ที่ซ้อมไวโอลินเอนพิงเก้าอี้ แล้วส่ายหน้าตอนที่ได้ยินคำพูดพวกนั้น เธอหลุบตาต่ำ โน้ตเพลงไวโอลินเพลงนี้สั้นและมั่วซั่วไปหมด ฉินอวี่ต้องจับต้นชนปลายทั้งคืน แต่ก็ยังจำไว้แค่บางส่วน
เด็กสาวแทบจะบรรเลงมันไม่ได้ แต่เพราะไม่ได้มีอารมณ์ร่วมในเพลง เธอจึงดำดิ่งไปกับเนื้อเพลงไม่ได้
แม้คนอื่นจะฟังไม่รู้ แต่เพื่อนคนสำคัญของเธอฟังออกอย่างแน่นอน มันฟังดูมืดมัวไปหมด เธอถึงได้หยุดเล่น
เพราะโทนเสียงของโน้ตดนตรีทั้งเพลงอลังการมาก และยังมีสไตล์ส่วนตัวแฝงไว้อย่างมาก ผู้ที่ซ้อมมันครั้งนี้จึงนึกไม่ออกเลยว่าคนประเภทไหนกันที่ประพันธ์โน้ตเพลงแบบนี้ออกมาได้
ฉินอวี่สงสัย
อู๋เหยียนไปยืนที่หน้าต่าง เตรียมจะเปิดม่าน แต่มองไปเห็นเด็กใหม่ที่ชั้นล่างเสียก่อน
“ทำไมแม่นี่ถึงอยู่ที่นี่” โทนเสียงของผู้พูดแสดงความไม่พอใจค่อนข้างชัด และค่อนข้างเอาเรื่อง
แม่ดาวโรงเรียนคนใหม่คนนี้อาจจะชื่อเสียงดีในบรรดานักเรียนขาย แต่สำหรับพวกผู้หญิงแล้ว เธอเป็นหัวข้อนินทา โดยเฉพาะเรื่องที่ถูกไล่ออกจากโรงเรียนมาได้หนึ่งปี หลังมีเรื่องทะเลาะวิวาท
เด็กหน้าแบ๊วชำเลืองดู แล้วเห็นนายน้อยเฉียวกำลังวิ่งตามนักเรียนใหม่คนนั้น เธอบีบนิ้วแน่นโดยไม่รู้ตัว “ทำไมเฉียวเซิงถึงเล่นกับยัยนั่น”
“อ๋อ เขากำลังล้อแม่นั่นอยู่” ตัวแทนภาษาอังกฤษพูดอย่างสะใจ “รู้ไหม ยัยนี่ส่งการบ้านวิชาอังกฤษ แล้วได้คะแนนศูนย์ แถมยังได้เป็นดาวโรงเรียนอยู่อีก ฉินอวี่น่ะได้ตั้ง 117 คะแนนแน่ะ สูงกว่าของยัยนี่เป็นไหนๆ”
เดิมทีเด็กสาวที่เพิ่งซ้อมดนตรีอารมณ์ไม่ดีเพราะเรื่องโน้ตไวโอลินนั่น
แต่พอได้ยินที่เพื่อนในกลุ่มพูด จู่ๆ เธอก็กลับมาอารมณ์ดี ฉินอวี่คลี่ยิ้มเล็กน้อย “นี่ ทำไมพวกเธอถึงเปรียบเทียบแบบนั้นล่ะจ๊ะ ไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบสักหน่อย”
**
ที่ชั้นล่าง
เด็กสาวที่เพิ่งมาถึงอยากจะฟังต่อ ทว่าเสียงเพลงนั้นหยุดไปแล้ว ทำให้เด็กสาวหน้าสวยไม่แน่ใจ
ประกอบกับที่เฉียวเซิงและสวีเหยากวงเดินลงมาพอดี ฉินหร่านจึงยืนคิด แล้วตัดสินใจไปที่ห้องเรียน
ระหว่างนั้นหนุ่มช่างจ้อวิ่งตามเพื่อล้อเธอ
เด็กสาวที่ถูกล้อเลื่อนหมวกลงมาต่ำ แล้วหยิบหูฟังออกจากกระเป๋ามาใส่ด้วยท่าทางสุดเท่
เพื่อนหนุ่มช่างล้อเอนเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น พูดเสียงดังกว่าเดิม แล้วล้อเลียนเพื่อนใหม่ต่อ
อีกฝ่ายยื่นมือมาปรับหูฟัง เธอเอียงคอ แล้วยื่นนิ้วเป็นสัญญาณให้เขา “หุบปาก”
ดวงตาเย็นชาคู่นั้นมองไปที่เพื่อนที่ล้อเธออยู่
เฉียวเซิง “...”
เขาค่อยๆ ก้าวถอยไปอย่างเงียบๆ
ส่วนเด็กสาวที่ฟังหูฟังเดินไปตึกเรียนต่อด้วยท่าทีเกียจคร้าน
ที่ห้องเรียน หนุ่มช่างจ้อดึงใบคะแนนของเพื่อนใหม่ออกมาจากหนังสือ แล้วยื่นให้เธอ
เขายืนพิงโต๊ะด้านหน้าเด็กสาวคนสวยเพื่อพูดคุยกับเพื่อนร่วมโต๊ะเธอ ส่วนฉินหร่านยังคงไม่สนใจเขา
เด็กสาวนั่งลง แล้วเอนพิงกำแพง ก่อนจะหยิบหนังสือนอกเวลาเรียนออกมาจากใต้โต๊ะด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างถืออมยิ้มไว้
เมื่อโยนหนังสือลงบนโต๊ะได้ ดาวโรงเรียนค่อยๆ แกะซองอมยิ้มออก แล้วนำมันเข้าปาก
เด็กสาวยังคงเอนหลังพิงกำแพงต่อด้วยท่าทีเกียจคร้าน ค่อยๆ เปิดหนังสือไปทีละหน้า คิ้วคู่นั้นดูยกสูงขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อมองจากด้านข้าง
“นี่ไม่เด็กไปหน่อยเหรอ กินอมยิ้มเนี่ย” เพื่อนร่วมห้องขี้เล่นอดถามไม่ได้
อีกฝ่ายยังคงเปิดอ่านไปทีละหน้าอย่างไม่รีบร้อน บางทีอาจเป็นเพราะเธออารมณ์ดีอยู่ จึงไม่ได้ทำท่าทีปิดและเย็นชาเหมือนก่อน ผู้ที่อ่านหนังสือพูดขึ้นช้าๆ “เกี่ยวไรกับนายล่ะ ไสหัวไปเลยไป๊”
เพื่อนหนุ่มถูจมูกตัวเอง แล้วกลับไปนั่งที่ตัวเองโดยโน้มตัวลงมาบนโต๊ะเรียน เมื่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงสะกิดเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งทำแบบฝึกหัดอยู่ นายน้อยสวี นายอยากไปร้านค้าหลังโรงเรียนเลิกไหม“”
เพื่อนสนิทที่ถูกถามไม่ได้อยากไป แต่เขาพร้อมจะทำเพื่อเพื่อนสนิทที่เป็นเหมือนพี่น้องคนนี้ เขาคิดว่าเพื่อนขี้เล่นคนนี้ดูท่าจะหิว “อืม”
**
พอตกเย็น ฉินหร่านไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ครั้งนี้ ผู้ช่วยลู่ดูมีท่าทีปกติขึ้นมา
เขากำลังรักษาคนไข้อยู่ เด็กสาวจึงไม่ได้สนใจเขา แล้วตรงไปยังครัวเพื่อทำอาหารเย็นทันที
ตอนที่เด็กสาวพาร์ตไทม์เดินออกมา ชายหนุ่มคนเดิมกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ข้างนอก
ในขณะที่เธอหยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะขึ้นมาเช็ดมือ สายตาเธอเหลือบไปเห็นยาประเภทต่างๆ ที่อยู่ในชั้นเก็บยา มียาเพิ่มมากกว่าตอนที่เด็กสาวเห็นมันครั้งแรก และดูเหมือนไม่ใช่ยาทั่วไปด้วย
ฉินหร่านไม่สนใจว่าจะมียามากมายแค่ไหน สายตาของเธอมองแต่ที่ยานอนหลับ
เฉิงเจวี้ยนที่กำลังมองคอมพิวเตอร์อยู่ พอเห็นแบบนี้ เขาไม่ได้คิดอะไรมาก จึงเดินมาพร้อมกุญแจตู้ยา
หมอหนุ่มเอื้อมตัวเปิดประตูชั้นเก็บยา ตัวเอนมาด้านข้างเล็กน้อย แล้ววางนิ้วมือบนขวดยานอนหลับ นิ้วนั้นเรียวยาวและดูผ่อนคลาย “ยารอบที่แล้วหมดแล้วเหรอ”
ชายหนุ่มผู้นี้มีน้ำเสียงเนิบ มันเป็นเสียงที่ฟังดูเกียจคร้าน เอื่อยเฉื่อย และทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายได้
“ค่ะ” ฉินหร่านพยักหน้ารับ
นายน้อยเจวี้ยนก้มหน้าอีกครั้งเพื่อนับยาให้อีกสิบเม็ดด้วยท่าทีจริงจัง
จากนั้น เขาก็เดินไปหยิบถุงกระดาษ
ชั้นเก็บยานี้อยู่หลังโต๊ะของผู้ช่วยลู่พอดี ทำให้หมอหนุ่มเดินมาที่ชั้นได้ในก้าวเดียว
หมอหน้าหล่อเอื้อมมือเหนือฉินหร่านเพื่อหยิบถุง
เธอเพียงได้กลิ่นสะระแหน่จางๆ มันเป็นกลิ่นที่อบอุ่นและสงบ จนเธออยากจะเข้าใกล้กลิ่นนั้นมากขึ้น
ลมหายใจอุ่นๆ ที่หายใจรดด้านข้างของเธอทำให้เด็กสาวรู้สึกร้อนวาบเล็กน้อย
เด็กพาร์ตไทม์จึงค่อยๆ ถอยหลังกลับเงียบๆ
อีกฝ่ายมัวแต่คิดเรื่องข้อมูลจึงไม่ทันสังเกตว่ามีอะไรผิดปกติ
พวกเข้าอยู่ใกล้กันเหลือเกิน
เฉิงเจวี้ยนคว้าถุงกระดาษได้ แล้วหันมาด้านข้าง
เขานำยาใส่ถึง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นอีก แต่ยังคิดถึงฉากร้อนผ่าวเมื่อครู่ในใจ
วันนี้เด็กสาวไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน เธอสวมเพียงเชิ้ตขาวที่เผยให้เห็นลำคอที่งอเล็กน้อย และกระดูกไหปลาร้ารางๆ
บนไหล่นั้น รอยสักสีแดงโผล่ออกมาให้เห็นเล็กน้อยราวกับยอดภูเขาน้ำแข็ง
สีแดงที่ตัดกับผิวของอีกฝ่ายทำให้ผิวเธอดูขาวกว่าเดิม และเข้ากับความรู้สึกแข็งแกร่งของความสดใสและความงามของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี
เขานึกไม่ออกเลยว่าใครเป็นคนสักให้เธอ
“เรียบร้อย” หมอสุดหล่อไม่กล้าชำเลืองมอง เขายื่นถุงยาที่ห่อไว้ให้เด็กสาว และอดไม่ได้ที่จะพูด ตอนที่เห็นใบหน้าที่มีความสุขของอีกฝ่าย “อย่ากินเยอะเกินไปล่ะ”
“ขอบคุณค่ะ” เด็กพาร์ตไทม์กล่าวขอบคุณ
ลู่จ้าวอิ่งที่เพิ่งออกไปรับสายข้างนอก เดินกลับเข้ามาแล้วพูดขึ้นทันทีว่า “นายน้อยเจวี้ยน คอมฯคุณพร้อมยัง”
“เกือบแล้ว” ผู้เป็นนายโยนคอมพิวเตอร์ให้ผู้ช่วย เขาไม่ได้ใจเย็นนัก “นายเอาไปดูเองก็แล้วกัน”
“แม่งเอ๊ย พวกนั้นเร่งเราอยู่ได้” ลู่จ้าวอิ่งมองดูหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังมีตัวเลขแปลกๆปรากฏอยู่เยอะเต็มไปหมด “โอเค ผมจะไปหาผู้อาวุโสสวี ที่นี่ไม่ค่อยมีคนรู้เรื่องเทคนิคนัก”
แล้วผู้ช่วยหนุ่มก็เดินจากไปพร้อมคอมพิวเตอร์
ฉินหร่านหยิบเสื้อโค้ต และกำลังเตรียมตัวจะเดินไป แต่พอเห็นว่าลู่จ้าวอิ่งดูกังวลใจขนาดไหน เด็กสาวจึงหยุดเดิน แล้วหันหลังมาพูดว่า “อันที่จริง...”


## ตอนที่ 26

ตอนที่ 26 พี่อยากเรียนต่อที่ไหนเหรอคะ
ตอนที่ลู่จ้าวอิ่งกดๆ คอมพิวเตอร์ เด็กสาวพาร์ตไทม์จ้องไปที่หน้าเพจคอมพิวเตอร์ที่มีข้อมูลเต็มไปหมด มันไม่ได้พัง แต่ถูกใครบางคนแฮกอยู่
วิธีการแฮกที่ใช้อยู่ในระดับสูงมากและมีเพียงคนที่เชี่ยวชาญเท่านั้นถึงจะมองออก
มีบางคนกำลังแฮกข้อมูลในคอมพิวเตอร์ของสองคนนี้ เห็นได้ชัดว่าไฟร์วอลของเฉิงเจวี้ยนถูกออกแบบมาด้วยบุคคลที่ไม่ธรรมดา เพราะฉะนั้นอีกฝ่ายจึงต้องใช้เวลานานพอควรที่จะเจาะเข้ามา
การไปหาอาจารย์ใหญ่สวีอาจทำให้เรื่องช้าไม่ทันการณ์ นอกจากนี้ชายชราอาจไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรด้วย
ผู้ช่วยหนุ่มร้อนใจเต็มที่ จึงรีบถือคอมพิวเตอร์แล้วบึ่งออกไปข้างนอก โดยที่ไม่ได้แตะอาหารบนโต๊ะสักนิด
ฉินหร่านคิดใคร่ควรอยู่ครู่หนึ่ง จึงยั้งปากไว้
เป็นหมอหนุ่มหน้าหล่อที่พับแขนเสื้อขึ้น แล้วนั่งลงทานอาหารเย็น คิ้วคู่นั้นดูอ่อนโยนตอนที่ถามเด็กสาวด้วยน้ำเสียงสุภาพ “อยากกินด้วยกันไหม”
อีกฝ่ายส่ายหน้า เธอดูมีปัญหาและเหม่อลอยตอนที่สวมเสื้อโค้ต แล้วเดินออกไป
ด้านหลังของสาวน้อย ชายหนุ่มที่กินข้าวมองดูเธอด้วยใบหน้ามุ่ยเล็กน้อย เขาค่อยๆ ยกก้างปลาจากมือขึ้น
พอออกจากห้องพยาบาลโรงเรียนปุ๊ป โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้นทันที
เป็นป้าของฉินหร่านที่โทรมา น้ำเสียงปลายสายทำให้เด็กสาวยิ้มออกมาได้ เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมีความสุขมาก “หร่านหร่าน แม่และน้องของหลานกำลังจะมาทานข้าวเย็นที่บ้านน้าคืนนี้ หลานเองก็ควรมาจอยกัน”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูจะไปตอนกลางคืน อาจจะช้านิดหน่อยนะคะ เพราะฉะนั้น กินก่อนได้เลยไม่ต้องรอ” เด็กน้อยหน้าสวยพูด แล้วรีบหันหลังเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
อาจช้าเกินไปที่จะรอให้ลู่จ้าวอิ่งเจออาจารย์ใหญ่ เขากังวลใจมาก และคนที่ชายชราจะหามาให้อาจจะเป็นแค่คนที่เรียนจบสาขาคอมพิวเตอร์มาเท่านั้น เมื่อถึงเวลานั้น กว่าคนที่จะมาช่วยรู้ว่าคอมพิวเตอร์โดนแฮก ข้อมูลคงรั่วไหลไปเรียบร้อยแล้ว
เธอเองไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ก็นึกขึ้นมาได้เรื่องคำสั่งงานของเฉิงเจวี้ยน...
เด็กสาวรีบเดินไปยังหอพัก ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ เธอจึงหยิบคอมพิวเตอร์ออกมา นั่งอยู่บนโต๊ะ แล้วเริ่มกดคีย์บอร์ดเพื่อแก้ไขสถานการณ์
หน้าจอเดสก์ท็อปยังคงดูโล่ง แต่วันนี้พื้นหลังไม่ได้เป็นรูปทะเลทรายอีกต่อไป มันเป็นรูปมหาสมุทรแทน และยังคงไม่มีไอคอนอื่นๆ ปรากฏให้เห็น
คอมพิวเตอร์ของหมอหนุ่มเชื่อมโยงกับเครือข่ายส่วนตัวในห้องพยาบาลโรงเรียน
เพราะฉะนั้นการหาไอพี แอดเดรสจึงทำได้ง่ายดาย หน้าจอครึ่งหนึ่งของคอมพิวเตอร์ฉินหร่านเต็มไปด้วยตัวเลขที่เด้งสลับกันไปมา ระหว่างเลขศูนย์และเลขหนึ่ง
ความเร็วที่แสดงวิ่งเร็วมาก ในสถานการณ์ปกติ แม้แต่คอมพิวเตอร์ที่ความเร็วสูงขนาดนี้คงต้องเริ่มอืดไปแล้ว แต่คอมพิวเตอร์ของเด็กสาวดูจะไม่ได้รับผลกระทบ และยังคงไวอยู่
หอพักเริ่มมีเสียงเปิดประตู และเสียงผู้คนที่พูดขึ้นกันดังขึ้น
มันเสียงดังมาก
“หมิงเย่ว์ รอฉันก่อน เดี๋ยวขอไปหยิบกล่องนมแป๊ป” ข้างนอกห้องนอน หลินซือหรานกำลังรีบวิ่งเข้ามาในห้องเพื่อจะได้ไม่ให้เพื่อนอีกคนต้องรอ
มีบางคนอยู่หลังประตู กรรมการสาวต้องประหลาดใจเมื่อเธอผลักประตูเปิดออก “ฉินหร่าน ทำไมถึงมาอยู่ในห้องนอนล่ะ”
พานหมิงเย่ว์ที่รออยู่หลังเพื่อนสาวได้ยินเสียงที่เพื่อนพูด จึงมองเข้ามาทางเด็กสาวอีกคน
เด็กหน้าสวยใกล้จะแก้ปัญหาเสร็จแล้ว
เธอจึงตัดกลับมาที่หน้าเกมโดยที่สีหน้ายังคงปกติ ตอนที่เพื่อนอีกสองคนเข้ามา
หลินซือหรานหยิบนมสามกล่องที่อยู่บนโต๊ะ แล้วยื่นกล่องหนึ่งมาให้เพื่อนร่วมโต๊ะ อีกกล่องยื่นให้เพื่อนใหม่ที่เพิ่งเข้ากลุ่ม แล้วเดินมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ “อ้อ หร่านหร่าน เธอเล่นเกมนี้ด้วย เพื่อนห้องเราหลายคนก็เล่น ปีก่อน เฉียวเซิงโดดเรียนเพื่อไปร้านเน็ตเพื่อแข่งเกมนี้โดยเฉพาะเลย จนผู้อาวุโสเกาต้องสั่งลงโทษเขาด้วยการให้ทำความสะอาดห้องน้ำไปหนึ่งสัปดาห์แน่ะ”
ผู้อาวุโสเกาก็คือ ครูประจำชั้นของพวกเขาเอง อาจารย์เกาหยาง
เด็กสาวที่ใช้คอมพิวเตอร์ตอบ “อืม” แล้วตั้งใจเพ่งหน้าจอ มือเธอขยับอย่างว่องไวเฉียบคม
หลินซือหรานไม่ได้เข้าใจเกมนี้ดีนัก แต่พอมองไปที่เพื่อนของเธอแล้ว เธอรู้สึกว่าเกมนี้ง่ายมาก ทำไมคนในห้องถึงอธิบายเหมือนกับเกมมันยากขนาดนั้นกัน
เด็กสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างกัน เจาะหลอดใส่กล่องนม แล้วดื่มอึกเล็กๆ “เธอจะไปรับการบ้านที่ห้องพักอาจารย์เกาด้วยกันไหม”
พานหมิงเย่ว์กระซิบ
หลินซือหรานนึกได้ จึงเด้งตัวทันที “เกือบลืมแล้ว ฉินหร่าน เจอกันนะ”
แล้วกรรมการสาวก็ลากเพื่อนอีกคนออกไป
พร้อมปิดประตูห้องนอนให้
ฉินหร่านรีบออกจากหน้าเกมทันที
เธอเปลี่ยนกลับไปที่หน้าแรก แก้ปัญหาจนเสร็จ จากนั้นก็เก็บมันลง เพื่อเตรียมพร้อมไปที่บ้านป้าของเธอ
**
ในเวลาเดียวกัน ที่มุมเล็กๆ ในประเทศ
ม่านในห้องถูกชักให้เปิดออก ภายในห้องมืดมาก มีเพียงแสงไฟฟลูออเรสเซนต์จากคอมพิวเตอร์ฉายออกมา และมีท่าทีประหลาดปรากฏอยู่ในใบหน้าของคนนั้น
ผู้ชายที่นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นคือ หลัวไซฮู่ เขามีใบหน้ากลม หุ่นท้วมเล็กน้อย และสวมแว่นตา โครงหน้าชายผู้นี้ลึกคล้ายกับเป็นลูกครึ่ง มือนั้นเคลื่อนที่อย่างว่องไว
ติ๊ดดด
จู่ๆ คอมพิวเตอร์ก็ดับไป ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความมืด
“เชี้ยไรวะ” ชายที่ดูอยู่ด้านหลังอีกคนมีแผลเป็นบนใบหน้า และเมื่อเปิดปากพูด เขาดูเหมือนตะขาบที่ลำตัวหงิกงอ ส่อแววความเหี้ยมเกรียม ชายคนนี้ตัวสูง กว้าง แววปีศาจร้ายปรากฏให้เห็นชัดเจน ในดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความมืดมนที่ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้าน
“การเจาะข้อมูลฉันถูกใครบางคนหยุด” ชายอีกคนถูหนวดด้วยความฉงน
ชายที่มีรอยแผลเป็นขมวดคิ้ว มีเพียงไม่กี่คนที่จะหยุดการแฮกเขาได้ “พวกระดับบนของฮัวเหมิงมีเอี่ยวเรื่องนี้หรือเปล่า”
“พวกฮัวเหมิงมีสัญลักษณ์เฉพาะแก๊ง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกมัน” หลัวไซฮู่ส่ายหัว
อีกคนเริ่มเดือด “แล้วจะเป็นใครไปได้ ถ้าไม่ใช่พวกมัน”
คนที่พูดก่อนหน้านี้เอาแต่ส่ายหัว
**
ตอนที่ฉินหร่านมาถึงบ้านคุณป้า แม่และน้องสาวของเธอมาถึงก่อนนานแล้ว อาหารถูกวางบนโต๊ะเรียบร้อย และพวกนั้นกำลังกินข้าวกันอยู่
มู่หนานเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องมาถึง จึงได้วางถ้วยและตะเกียบของตัวเองลง แล้วหันไปเลื่อนเก้าอี้ให้เธอเงียบๆ
หนิงฉิงรอคอยด้วยอารมณ์ใจร้อน แต่ไม่ได้ชำเลืองไปหาสมาชิกที่เพิ่งมาถึง “ก็เลิกเรียนพร้อมน้อง ทำไมแกถึงมาสายนัก”
เด็กสาวที่เพิ่งมาถึงแขวนเป้ไว้ด้านหลังเก้าอี้ ทักทายหนิงเว่ยแล้วนั่งลง คำตอบกระชับที่ให้มาฟังดูเหนื่อยหน่าย “หนูยุ่ง”
“แก...” คุณนายหลินใช้มือบีบตะเกียบไว้แน่น
ฉินอวี่รีบตักผักใส่จานผู้เป็นแม่ “แม่คะ แม่ชอบกินนี่ไม้ใช่เหรอคะ พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย จริงไหมคะ”
เด็กสาวคนโปรดหันหน้าไปมองพี่สาว แล้วโปรยยิ้มหวาน
“เด็กดี” หนิงฉิงยิ้ม แล้วเอื้อมมือไปหยิบถ้วยของลูกคนเล็ก จากนั้นก็ตักน้ำซุปให้ “ป้าลูกทำซุปอร่อยมาก ลองดูสิจ๊ะ”
เธอมักจะพูดกับลูกคนเล็กด้วยถ้อยคำอ่อนหวานเสมอ และไม่กล้าจะดุลูกคนนี้มาก
เพราะลูกสาวคนเล็กโดดเด่นไปเสียทุกเรื่อง นอกจากนี้ หลินจิ่นเซวียน หลินหว่าน และหลินฉีต่างให้ค่ากับเด็กน้อยคนนี้ ต้องขอบคุณฉินอวี่ที่ทำให้เธอมีที่ยืนในตระกูลหลินได้อย่างมั่นคง
คุณนายตระกูลหลินใช้ชีวิตมามากพอจนรู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร และอะไรเป็นสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง
นอกจากนี้ หากไม่พูดถึงตระกูลหลิน ด้วยความก้าวหน้าแบบนี้ของฉินอวี่แล้ว อนาคตไม่มีวันเลวร้ายแน่นอน
“อร่อยจริงด้วยค่ะ” ลูกสาวขี้อ้อนยิ้ม
ผู้เป็นแม่จึงตักซุปเพิ่มให้เด็กน้อย “ใช่จ้ะ ป้าหนูทำอาหารเก่งมาก หากอยากดื่มอีก แม่จะให้ป้าเคี่ยวให้”
หนิงฉิงเอาแต่พูดกับลูกสาวคนเล็ก โดยไม่ใส่ใจลูกสาวอีกคน
เด็กสาวที่ได้รับการเอาใจคลี่ยิ้ม เธอหันหน้าไปยักคิ้วให้พี่สาวแบบเนียนๆ
สีหน้าของผู้เป็นพี่ยังคงเรียบเฉย และไม่ได้พูดอะไร เด็กสาวคนโตยังคงเคี้ยงกระดูกหมูช้าๆ ตอนที่เธอยังเล็ก เพื่อนบ้านมักซื้อหนังสือมาให้เยอะแยะ ฉินหร่านต้องห้ามน้องไม่ให้มาแย่งหนังสือไป จนน้องต้องร้องไห้
พอโตขึ้นอีก เรื่องกลายเป็นว่าพี่สาวแย่งของของน้องไป พวกผู้ใหญ่ต่างเกลี้ยกล่อมว่าให้ยอมฉินอวี่ไป เพราะน้องยังเล็ก หลังจากเกิดเรื่องสองสามครั้ง ทั้งพ่อและแม่ก็หมดความอดทนกับลูกคนโต
เพื่อนบ้านพูดอยู่เสมอว่าฉินหร่านฉลาดกว่าน้องสาว และนับว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง แต่แปลว่าฉินอวี่โง่หรือเปล่า? ไม่เลย
หลังจากนั้น ตอนที่น้องเล็กโตขึ้น เธอก็เรียนรู้ว่า เด็กที่ร้องไห้ชนะเสมอ
หนิงเว่ยหยิบซี่โครงหมูให้หลานคนโตเพิ่ม มู่หยิงที่นั่งอยู่ข้างผู้เป็นแม่ ในที่สุดก็หาจังหวะพูดขึ้นมาได้ “พี่รอง อีกไม่นาน หนูกำลังจะไปเรียนที่โรงเรียนอี่จงค่ะ ได้ยินแม่บอกมาว่า พี่เรียนอยู่ห้องคิง แสดงว่าผลการเรียนพี่ต้องดีมากแน่ๆ พี่อยากเรียนต่อที่ไหนเหรอคะ”
“พี่เขาอยากเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งน่ะจ้ะ” ก่อนที่ฉินอวี่จะตอบ ผู้เป็นแม่ชิงตอบด้วยน้ำเสียงระรื่น “พี่เขาอยากเข้ามหา’ลัยเดียวกับพี่ชายน่ะ”
มหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในประเทศ นักเรียนมัธยมปลายแทบทุกคนใฝ่ฝันที่จะเข้าเรียน และในแต่ละปี มีนักเรียนจากอวิ๋นเฉิงเพียงไม่กี่คนที่ได้รับเข้าเรียนต่อที่นั่น
แววตาของผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องแสดงความอิจฉา “พี่รองสุดยอดไปเลยค่ะ”
เด็กสาวคนเก่งทานอะไรไม่ลงนัก บ้านของป้าเธอแคบและรกรุงรัง ข้าวของดูสกปรก นอกจากทานซุปไปสองสามคำแล้ว ฉินอวี่ไม่ได้ยกตะเกียบคีบอะไรเลย
พอได้ยินคำถามนี้ เธอมองไปทางพี่สาวด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน แล้วพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ “อย่ามัวแต่พูดถึงพี่เลยจ้ะ พี่สาวพี่ก็อยู่มอหกเหมือนกัน ว่าแต่ พี่คะ พี่อยากเรียนต่อที่ไหนเหรอคะ”


## ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 แฮกเกอร์ปริศนา
เพราะประโยคนี้ ทั้งห้องจึงตกอยู่ในบรรยากาศแปลกๆ
หนิงฉิงก้มหน้าก้มตารีบใช้ตะเกียบพุ้ยอาหารเข้าปาก ใบหน้าตึงและไม่พูดอะไรสักคำ
มู่หยิงรู้สึกอายขึ้นมา เมื่อมองหน้าลูกพี่ลูกน้องคนเก่ง จากนั้นก็มองไปที่อีกคน แล้วไม่รู้จะพูดอะไรดี
มู่หนานก็ไม่เงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ
ฉินอวี่ดูเหมือนจะได้สติเป็นคนแรก จึงเอ่ยปากขึ้น “คุณแม่ หนูพูดอะไรผิดหรือเปล่าคะ”
“ไม่เลยจ้ะ...” พอได้ยินเสียงลูกคนโปรด ผู้เป็นแม่จึงยิ้มออกมา
เด็กสาวหน้าสวยนั่งขัดสมาธิบนเก้าอี้ และยังคงนิ่งเหมือนเดิม เธอเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นช้าๆ “ฉันจะไปปักกิ่ง”
สังเกตด้วยว่า เธอเพียงบอกว่าจะไปที่ปักกิ่ง ไม่ใช่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง
เพียงแต่คนที่โต๊ะไม่ได้สังเกตดีๆ เท่านั้น
พวกเขาทุกคนต่างนิ่งไป แม้แต่มู่หนานก็ยังคงถือตะเกียบไว้ในมือ แล้วมองดูลูกพี่ลูกน้องคนโตด้วยท่าทีที่ใช้ความคิด
น้องสาวคนเล็กหัวเราะเหยียดหยันเบาๆ แล้วกินผัก ขณะที่กำลังกินอยู่ เธอยิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “อ้อ พี่ก็อยากเข้าที่มหา’ลัยปักกิ่งด้วยเหรอคะ งั้นคงต้องเร่งเครื่องหน่อย ไว้หนูจะคอยที่นั่นละกัน”
ผ่าม!
ในที่สุดผู้เป็นแม่ก็ทนไม่ไหวอีก เธอโยนตะเกียบ แล้วคาดคั้นลูกเจ้าปัญหา “มหาวิทยาลัยปักกิ่งงั้นเหรอ แกคิดว่ามันเข้าง่ายนักเหรอ ฉินหร่าน แม่จะบอกอะไรให้นะ ปีหน้า ไม่ว่าแกเข้าเรียนที่ไหนได้ แกก็ต้องไปเรียน!”
คุณนายหลินเป็นคนหน้าบาง โดยเฉพาะเรื่องที่มีความต่างระหว่างตระกูลหลินและครอบครัวหนิงของเธอ ต่อหน้าตระกูลหลิน นายหญิงคนนี้จะยิ่งระวังตัวเป็นพิเศษ
นั่นคือเหตุผลที่คุณนายไม่หวังพึ่งสามีเก่า และรับลูกคนโตมาเรียนมัธยมปลายที่อวิ๋นเฉิงเอง ผู้เป็นแม่ทนได้แค่ปีเดียว แต่หากลูกคนนี้อยากจะเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งจริงๆ แล้วละก็ ไม่แปลว่าเด็กเจ้าปัญหาต้องอยู่ที่นี่อีกสองสามปีเลยหรือ
เธอจะยอมให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นไม่ได้เป็นอันขาด
ฉินหร่านหยิบซี่โครงเพิ่มอีกชิ้น ท่าทียังดูสบาย เด็กสาวมองไปที่แม่ แล้วยิ้ม “เรื่องนั้น แม่ไม่ต้องกังวลหรอก หนูไม่ต้องให้แม่มายุ่มย่ามกับหนู”
“จะใครอีกถ้าไม่ใช่ฉัน....”
“สิบปีที่ผ่านมา หนูก็อยู่คนเดียวมาตลอดนี่คะ” ลูกสาวคนโตพูดขัดผู้เป็นแม่ เธอเงยหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเฉยเมยไร้อารมณ์ “อยู่ดีๆ อย่ามาแย่งจาน[footnoteRef:1]ของคุณยายเอาตอนนี้สิคะ จะให้ต้องเตือนความจำแม่อีกครั้งไหมว่า แม่ช่วยเรื่องอะไรบ้างตอนหนูมาที่อวิ๋นเฉิง” [1:  หมายถึง แย่งหน้าเอาความดีความชอบ]
หนิงฉิงถึงกับหน้าตึง
ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว
เธอรู้สึกอับอายทันที
คุณนายหลินไม่มีสิทธิ์ควบคุมว่าลูกคนโตจะไปเรียนต่อหรือไม่
ลูกคนนี้ไม่ได้หยิบสิ่งของที่เธอเตรียมไว้ให้ติดมือไปด้วยเลย
แม้ว่าหนิงฉิงจะอนุญาตให้ลูกคนโตอยู่บ้านตระกูลหลิน แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้อยู่
ลูกคนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากจากเมื่อก่อน ข้อมูลที่เธอไปขุดค้นมาถูกต้องแล้ว เด็กคนนี้เป็นหนามแหลมทิ่มแทงใจผู้คน
ตอนนี้เมื่อเห็นว่าผู้เป็นแม่นึกได้ ฉินหร่านจึงถอนสายตากลับ แล้วนั่งชันขาขึ้นอย่างสบายอารมณ์ “ดีแล้วที่แม่จำได้”
มีเพียงคุณยายเท่านั้นที่จะปรามเธอได้
นายหญิงตระกูลหลินรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย แต่ในเวลาเดียวกัน หญิงสาวรู้สึกโกรธด้วย ลูกสาวคนเล็กไม่เคยพูดให้เธอต้องอับอายแบบนี้มาก่อน “ดี แกปีกกล้าขาแข็งแล้วนี่ หากเก่งขนาดนี้ ต่อไปถ้าสอบไม่ผ่าน ก็อย่ามาอ้อนวอนฉันกับตระกูลหลินให้หามหา’ลัยให้ก็แล้วกัน ฉันจะไม่ช่วยแกเด็ดขาด!”
“ขอบคุณค่ะ” ลูกคนโตตอบด้วยความจริงใจ
หนิงเว่ยกระแอมออกมา เธอคีบชิ้นปลาที่ไม่มีก้างให้หลานสาว “หร่านหร่าน พอได้แล้ว”
เด็กสาวก้มหน้า คีบเนื้อปลา แล้วใช้มือเป็นสัญญาณว่า “โอเค”
นอกจากคุณยายแล้ว ฉินหร่านเคารพป้าหนิงมากกว่าที่เคารพแม่ตัวเองเสียอีก
หลังทานอาหารเย็นเรียบร้อย ทั้งฉินอวี่และหนิงฉิงตัดสินใจกลับ บ้านของหนิงเว่ยเก่าและดูโกโรโกโส ลูกสาวคนโปรดตระกูลหลินที่เคยชินกับการอยู่วิลล่ารู้สึกว่ามันน่าขยะแขยง
“คุณป้า พี่รอง เดี๋ยวหนูเดินไปส่งค่ะ” มู่หยิงรีบลุกขึ้นยืน
ฉินอวี่ชำเลืองดูที่เด็กสาว แล้วพูดด้วยเสียงเฉยเมย “ขอบใจจ้ะ”
เด็กสาวเจ้าบ้านหน้าบาน “ยินดีค่ะ”
ก่อนจะไป หนิงฉิงเดินผ่านลูกเจ้าปัญหา “ฉันอยากขอโทษเรื่องครั้งที่แล้ว ฉันพูดเกินกว่าเหตุ ฉันก็แค่...ไม่อยากให้แกมีจุดจบเหมือนปู่ ขอแค่เชื่อฟังฉัน แล้วฉันจะจ่ายเงินส่งเสียเพื่อให้แกได้เรียนมหาวิทยาลัยปกติ”
อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไร
จากนั้นผู้เป็นแม่ก็หันไปหาลูกสาวคนโปรด “ฉินหร่าน แกทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ”
เด็กสาวผู้ดื้อดึงถือแก้วลายสตรอเบอร์รี่ไว้ในมือ ซึ่งเป็นแก้วชาพิเศษที่เธอใช้เวลามาที่บ้านป้า
เธอนึกถึงสิ่งที่ผู้เป็นแม่พูดถึงที่เกิดขึ้นที่โรงพยาบาลเมื่อวันก่อน แล้วก้มหน้าจิบน้ำ
เด็กสาวไม่ได้คาดหวังว่าแม่จะขอโทษ
เด็กน้อยยังยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองลงไปที่ชั้นล่าง แล้วรู้สึกอึ้งเล็กน้อย
ผ่านไปสักพัก เธอมองดูแบบห้องพร้อมถือแก้วน้ำไว้ในมือ ห้องมีขนาดเล็กมาก
มีการโทรหาบริษัทติดตั้งเครื่องปรับอากาศเพื่อให้มาติดแอร์ในวันพรุ่งนี้ ฉินหร่านรีบชิงกลับโรงเรียนก่อนที่หนิงเว่ยจะเทศนาเธอ
**
ณ โรงเรียนอีจง
ผู้ช่วยลู่นำคอมพิวเตอร์ไปที่ห้องอาจารย์ใหญ่
ชายชราคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหาคนมาช่วยแก้ปัญหาให้เขาได้
“นี่เฟิงฉือ เขาจบเอกวิทยาการคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง” อาจารย์ใหญ่สวีแนะนำให้ทั้งสองรู้จักกัน “ตอนนี้เขาเพิ่งเริ่มตั้งบริษัทร่วมกับคนอื่น และพัฒนาซอฟต์แวร์ของตัวเอง”
“คุณลู่” เฟิงฉือมีใบหน้าที่นิ่ง มือที่ยื่นออกมาจับเรียวเกลี้ยง แต่มีชั้นหนังด้านเผยให้เห็นอยู่ ตาเขาลึก ริมฝีปากบาง ดั้งจมูกโด่ง นับว่าเป็นชายหนุ่มที่หล่อและยังอายุน้อย แต่กลับฉายแววออร่าของคนที่ประสบความสำเร็จออกมาแล้ว
หนุ่มหน้านิ่งรู้ว่าชายชรากำลังสร้างคอนเน็กชั่นให้เขาอยู่
ตระกูลลู่...
ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง เขาเคยนึกถึงเหตุการณ์ในปักกิ่งเมื่อสองปีที่แล้ว หากชายคนนี้เป็นส่วนหนึ่งของตระกูล “ลู่” จริง แสดงว่าเขาติดหนี้บุญคุณชายชราเยอะแน่นอน
หนุ่มเอกคอมพิวเตอร์เสียบแฟลชไดร์ฟแบบยูเอสบี พร้อมอุปกรณ์ซ่อมแซมอื่นๆ
ก่อนอื่น เขาเปิดคอมพิวเตอร์ของคุณชายลู่ขึ้นมา
“เป็นไงมั่ง คิดว่าซ่อมเสร็จโดยใช้เวลาแป๊บเดียวได้ไหม” ผู้ช่วยหมอหนุ่มเดินมาหาเขา ตุ้มหูบนใบหูซ้ายของเขาเป็นประกายสะท้อนขึ้น
ชายหนุ่มอีกคนทำหน้านิ่ว เขาตรวจดูคอมพิวเตอร์หลายครั้ง แต่ไม่พบปัญหาสำคัญอะไรเลย
เฟิงฉือเปิดดูส่วนการตั้งค่า ทำให้พบกับการตั้งรหัสขนานใหญ่ มีข้อมูลมากมายที่คนทั่วไปไม่เข้าใจเด้งขึ้นมา ชายหนุ่มยังคงเปิดหน้านั้นค้างไว้
“คุณลู่ครับ คอมฯคุณถูกโจมตีจริงด้วย” หนุ่มซ่อมคอมพิวเตอร์กล่าว โดยอิงจากประวัติในตัวเครื่อง “อีกฝ่ายทิ้งร่องรอยไว้ น่าจะเป็นพวกเหยี่ยวดำ”
“แก๊งเหยี่ยวดำเหรอ” ลู่จ้าวอิ่งทำเสียงหึๆ “บันทึกข้อมูลพวกเรายังอยู่ครบไหม”
“ครบครับ” ชายหนุ่มมองดูคอมพิวเตอร์ด้วยท่าทีที่คาดเดาได้ยาก “มีคนช่วยป้องกันคุณเอาไว้”
“อะไรนะ” ผู้ช่วยหนุ่มรู้สึกว่าตอนนี้ชักมีอะไรพิกลแล้ว
พอพูดถึงพวกเหยี่ยวดำ เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนในภารกิจอื่น ชายคนนี้เป็นแฮกเกอร์ชื่อดัง ขอแค่จ่ายเงิน ชายผู้นั้นพร้อมทำทั้งเรื่องดีและไม่ดี ตำรวจจับตาดูหมอนี่มาพักใหญ่แล้ว
แต่มันซ่อนตัวเก่งมากโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลย
มีแฮกเกอร์อยู่หลายพันคน แต่เจ้าพวกนี้นับเป็นพวกระดับเทพ และหาตัวจับยาก กลุ่มเหยี่ยวดำในจีนอย่างน้อยก็ติดอันดับท็อปสิบ
เพราะอย่างนั้น หลังจากที่รู้ว่าคนที่ลงมือคือพวกเหยี่ยวดำ ลู่จ้าวอิ่งจึงได้คาดเดาก่อนหน้านี้ว่า ข้อมูลที่พวกเขาสืบอยู่คงหายไปหมดแล้ว
แต่คาดไม่ถึงว่าเฟิงฉือจะพูดออกมาตรงกันข้ามเลย แฮกเกอร์ที่ช่วยปกป้องพวกเขางั้นเหรอ แฮกเกอร์ที่สู้กับพวกเหยี่ยวดำได้
“รู้ไหมว่าคนนั้นเป็นใคร” คุณชายลู่ดูท่าทางจริงจัง
อีกฝ่ายส่ายหัว “ฝั่งนั้นไม่ทิ้งร่องรอยไว้เลยครับ”
ผู้ช่วยหนุ่มเงยหน้าคิด ในหัวเต็มไปด้วยความคิดหลากหลาย จากนั้นจึงยืนขึ้น
เฉิงเจวี้ยนอยู่ด้านนอกแล้ว ร่างสูงนั้นก้มหน้าต่ำ ยืนพิงประตูอย่างเกียจคร้าน “นายซ่อมได้ไหม”
ลูกน้องหนุ่มพูดขึ้น “นายน้อยเจวี้ยน มาทันเวลาพอดี” ข้อมูลไม่เป็นอะไรครับ เดี๋ยวผมจะส่งให้ แต่เรื่องนี้ชักมีเงื่อนงำมากขึ้นและ ดันมีเทวดาที่ไม่บอกชื่อเสียงเรียงนามช่วยพวกเราไว้ พอจะรู้ไหมว่าคนๆ นั้นเป็นใครครับ
มองดูจากท่าทางของผู้ช่วยหนุ่ม เฟิงฉือจึงมองไปยังหมอหน้าหล่อ ผู้ช่วยลู่เรียกเขาว่า—
นายน้อยเจวี้ยนเหรอ
หนุ่มเอกคอมพิวเตอร์ชะงักไป
หากเขาเข้าใจตัวตนของลู่จ้าวอิ่งถูกต้องแล้วล่ะก็ งั้นนายน้อยเจวี้ยนคนนี้ก็คือ...


## ตอนที่ 28

ตอนที่ 28 นามแฝงเขาคือ คิว
เฟิงฉือเรียนจบจากโรงเรียนอี่จง สมัยก่อน อาจารย์ใหญ่สวีเป็นคนสอนวิชาคณิตศาสตร์ด้วยตัวเอง และยังเพิ่มคลาสพิเศษเพื่อติวเข้มส่วนตัวให้เขาด้วย ในตอนที่เขาเข้าแข่งขันคณิตศาสตร์ เพราะฉะนั้น รเรียกได้ว่าเขานับเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ใหญ่สวี
ชายหนุ่มไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้นัก จนกระทั่งมาก่อตั้งบริษัทของตัวเองที่เมืองหลวง ถึงได้ตระหนักว่า “ตำแหน่ง” นี้มีประโยชน์ขนาดไหน
หนุ่มสาขาวิทยาการคอมพิวเตอร์ค่อยๆ เรียนรู้ฐานะและตัวตนของอาจารย์เขา
มีเพียงครอบครัวเดียวทั่วเมืองหลวงที่ผู้อาวุโสจะเรียกว่านายน้อยลู่
ส่วนสำหรับนายน้อยเจวี้ยนคนนี้...
เขาไม่รู้เรื่องของหมอคนนี้มากนัก แม้ว่าตัวเขาเองจะนับว่ามีชื่อเสียงในเมืองของตัวเอง แต่ในเมืองหลวงนั้นเต็มไปด้วยผู้คนจากบ้านร่ำรวยตำแหน่งดีมากมาย เพราะฉะนั้นคนอย่างเขาจึงนับว่าไม่ได้ใกล้เคียงกับผู้คนในระดับสังคมนั้น แม้จะมีชื่อเสียงของอาจารย์ใหญ่สวีหนุน แต่เฟิงฉือเข้าถึงได้เพียงข้อมูลทั่วไปเท่านั้น เช่น ข้อมูลที่ว่าตระกูลไหนที่เขาไม่ควรไปล่วงเกิน
อดีตลูกศิษย์ผู้อาวุโสสวีหันหน้าไปอีกทาง
เฉิงเจวี้ยนยืนพิงกรอบประตู สายตาจับจ้องมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สีหน้านั้นอ่านไม่ออก
หนึ่งนาทีหลังจากนั้น นายน้อยหน้าหล่อถึงได้เงยหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ค่อยแน่ใจ ไม่มีฝ่ายที่น่าสงสัยเลย”
จากความเข้าใจของลู่จ้าวอิ่งเกี่ยวกับผู้เป็นนาย เขาน่าจะมีรายชื่อในใจโผล่มาบ้างแล้วในช่วงหนึ่งนาทีนั้น
“แย่จัง” ผู้ช่วยหนุ่มรู้สึกเสียดาย เขาหันหน้าเข้าคอมเพื่อบันทึกข้อมูล แล้วส่งไปให้ฝ่ายที่เกี่ยวข้อง
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสองมีเรื่องที่ยังต้องคุยกันต่อ อดีตนักเรียนโรงเรียนอี่จงจึงขอตัวกลับ
นายน้อยลู่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วยิ้ม ในขณะที่นำมือไปแตะตุ้มหูเล่น “รอเดี๋ยว พวกเราจะออกไปเหมือนกัน ถ้างั้นมาแลกเปลี่ยนข้อมูลวีแชตกันดีไหม”
เฟิงฉือไม่คาดคิดว่านายน้อยพวกนี้จะเป็นมิตรขนาดนี้
ทั้งสามคนเดินลงบันไดมาด้วยกัน โดยที่เฉิงเจวี้ยนที่มือสองข้างล้วงกระเป๋าเป็นคนเดินนำ พระอาทิตย์ยังมาลับขอบฟ้าทั้งดวงดี แสงที่ทอประกายอยู่ฉายให้เห็นเงาทอดยาวของตึกเรียน
หมอหนุ่มก้าวเดินเงียบๆ ช้าๆ โดยไม่มีเสียงอึกทึกจากนักเรียนโรงเรียนอี่จงให้ได้ยินแม้แต่น้อย แต่เมื่อพิจารณาจากบรรดาเด็กผู้หญิงที่กล้าเพียงแอบมองหนุ่มหล่อผู้นี้ โดยไม่กล้าเข้ามาหาโดยตรง ไม่ว่าใครก็บอกได้ว่า ความเย่อหยิ่ง่ฝังลึกอยู่ในเส้นเลือดเขาไม่ผิดแน่
ลู่จ้างอิ่งเดินตามหลังรักษาระยะการเดินห่างผู้เป็นนายที่ครึ่งก้าวในขณะที่พูดคุยกับคนรู้จักใหม่ไปด้วย
ไม่ไกลจากตรงนั้น หลินซือหรานและพานหมิงเย่ว์กำลังไปสำนักอธิการบดีเพื่อรับข้อสอบด้วยกัน
นายน้อยลู่รู้จักใบหน้าค่าตาของหลินซือหราน เพราะเขาเคยเห็นหน้าของเด็กสาวหลายครั้งที่ชุมนุมกิจกรรมแล้ว
“นักเรียนหลิน เพื่อนร่วมโต๊ะไปไหนซะล่ะ” ผู้ช่วยหนุ่มเรียกชื่อกรรมการสาว จากนั้นก็มองไปเห็นเด็กสาวอีกคนที่มาด้วยกัน ชายหนุ่มยิ้มขึ้น “นี่ พวกเธอเลือกคบเพื่อนจากหน้าตาอย่างเดียวหรือไงเนี่ย”
ทั้งเด็กสาวที่เขาทักและเพื่อนร่วมโต๊ะคนสวยของเธอเจอกับนายน้อยลู่มาหลายครั้งแล้ว เขายังเคยซื้อชานมให้แม่สาวพวกนี้ด้วยซ้ำ
“เธอยุ่งๆ น่ะค่ะ” หลินซือหรานตอบ เธอถือข้อสอบไว้แน่นในมือ
เฉิงเจวี้ยนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยให้กรรมการสาว ก่อนจะเดินจากมา
เฟิงฉือเดินออกไปทางประตูใหญ่ของโรงเรียน เมื่อเห็นนายน้อยทั้งสองใส่ใจแวะทักทายเด็กนักเรียนหญิง เขาจึงคิดสงสัยว่าเด็กนั่นคือใคร แล้วจึงเดินเข้าไปหาหล่อน
หลินซือหรานอึดอัดเล็กน้อย เธอพูดขึ้นเบาๆ “หมิงเย่ว์ ไปกันเถอะ”
“ทำไมพวกเธอถึงย้ายมาอยู่หอที่มหา’ลัย” เสียงทุ้มต่ำทำให้เธอต้องชะงักกลางอากาศ
กรรมการสาวรู้สึกช็อกเล็กน้อย เธอชำเลืองดูชายหนุ่มท่าทางสมาร์ตที่อยู่ตรงข้าม จากนั้นก็หันหน้าไปหาเพื่อนของเธอ รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
พานหมิงเย่ว์ถือข้อสอบไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างจับมือเพื่อนไว้ ดวงตากลมโตเป็นประกายนั้นดูงดงามเหลือเกิน
“’งานของเด็กม.หกหนักมาก อยู่ที่โรงเรียนเลยสะดวกกว่า” เด็กสาวจ้าของนัยน์ตาสวยจับข้อสอบแน่นกว่าเก่า เธอตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หมิงเย่ว์” เฟิงฉือขมวดคิ้ว แล้วเตรียมจะพูดต่อ
แต่เด็กสาวตาสวยกลับดันให้หลินซือหรานหลบ แล้วเดินออกไปก่อน “ฉันจะไปแจกข้อสอบก่อนนะ”
ชายหนุ่มยืนอยู่ที่เดิมสักพัก ก่อนจะตัดสินใจเดินจากไป
ฝ่ายนักเรียนที่เดินออกมาก่อนเริ่มลดความเร็วฝีเท้าลง ตอนที่เธอมั่นใจว่าชายหนุ่มภิฐานหันหลังเดินกลับไปแล้ว
หลินซือหรานมองดูเพื่อนด้วยความรู้สึกตกใจระคนตื่นเต้น “หมิงเย่ว์ เธอรู้จักพี่เฟิงฉือด้วย! เขาเคยเป็นไอดอลที่โรงเรียนเราด้วยนา”
กรรมการสาวเคยอยู่ชมรมวารสารตอนมัธยมต้น ตอนนั้น เธอเคยได้ยินชื่อหลินจิ่นเซวียน และเฟิงฉือ รุ่นพี่สองคนที่ดังระเบิดในโรงเรียน
“ได้ยินว่าตอนนี้ทั้งรุ่นพี่เฟิงและรุ่นพี่หลินต่างมีบริษัทของตัวเอง” อดีตสาวสายเม้าธ์นินทาต่อเบาๆ “รู้ไหมว่าฉินอวี่จากห้องเธอเป็นน้องของหลินจิ่นเซวียนเชียวนา ในตอนนั้น ทั้งสองคนต่างคอยปกป้องน้องเล็กคนนี้ ทำให้เธอมีอิทธิพลมากโดยไม่มีใครเทียบติด ยิ่งกว่านั้น เธอรู้ใช่ไหมว่านายกเทศมนตรีเมืองเราแซ่เฟิง ฉันไม่คิดมาก่อนว่าเธอจะรู้จักเขาด้วย แต่ก็นะคนที่รู้จักเขาต่างเป็นพวกที่เลิศทั้งนั้น”
พานหมิงเย่ว์ส่ายหน้า “ฉันเป็นเพียงญาติห่างๆของตระกูลเฟิงเท่านั้น แต่ไม่ได้สนิทกับเขาหรอก ฉันเคยไปอยู่บ้านเขาพักหนึ่งเลยรู้ว่าคนที่เขารู้จักมีแต่คนเก่งๆ แต่ฉันน่ะเทียบอะไรกับคนพวกนั้นไม่ได้หรอก”
“ทำไมจะไม่ได้เล่า! เธอเก่งเป็นอันดับสองในโรงเรียนเลยนะ คะแนนตามสวีเหยากวงแค่นิดหน่อยเอง แต่คะแนนเธอก็นำอันดับสามตั้งสิบคะแนน หมิงเย่ว์ อย่าดูถูกตัวเองแบบนี้ ก่อนที่เพื่อนร่วมโต๊ะของฉันจะย้ายมา เคยมีประเด็นร้อนถกกันด้วยว่า เธอกับฉินอวี่ใครเหมาะจะเป็นดาวโรงเรียนมากกว่ากัน!”
แต่เพราะฉินหร่านย้ายมาเรียนที่นี่ กระทู้แบบนั้นจึงไม่มีให้เห็นอีก
เด็กสาวคนสวยยิ้มออกมาได้ตอนที่สายตามองไปสักที่ไกลๆ “ผลการเรียนของฉันเคยห่วยมาก่อน ได้คะแนนวิชาเลขฯเป็นเลขหลักเดียวเอง”
“อย่ามาโกหกกันน่า” เธอไม่เชื่อเพื่อนคนนี้หรอก เพราะผลคะนนพางหมิงเย่ว์เป็นรองแค่สวีเหยากวงเท่านั้น
วิชาคณิตศาสตร์ต่างจากวิชาอื่นๆ เพราะมันต้องอาศัยการฝึกฝนและประสบการณ์มาก่อน เมื่อพิจารณาถึงผลการเรียนอันโดดเด่นของเธอแล้ว เพื่อนคนนี้จะเคยอ่อนเลขมาก่อนได้อย่างไรกัน
เด็กสาวตาสวยยิ้มโดยไม่อธิบายอะไรต่อ
เธอและหลินซือหรานแยกทางกันตรงทางขึ้นบันได
กรรมการสาวมองดูหลังของเพื่อน เธอรู้จักเพื่อนคนนี้จากการแข่งขัน พวกเขานั่งโต๊ะเดียวกันในช่วงคลาสเตรียมซ้อมแข่งขัน หลินซือหรานรู้สึกเสมอว่าพานหมิงเย่ว์มักจะมีรังสีของความเศร้าแผ่ออกมาอย่างอธิบายไม่ได้
พวกเธอรู้จักกันมาได้สองปีแล้ว และไม่เคยได้ยินเพื่อนคนนี้พูดถึงพ่อแม่สักครั้ง
**
ไม่กี่วันหลังจากนั้น
ฉินหร่านฟุบหัวลงบนโต๊ะระหว่างช่วงเปลี่ยนคาบ ข้างนอกนั่นเสียงดังมากจนทำให้เธอข่มตาหลับไม่ลง สุดท้ายจึงเปลี่ยนท่าเอาคางวางบนฝ่ามือแทน
หลินซือหรานแจกข้อสอบคืนทุกคน แล้วยื่นให้เพื่อนร่วมโต๊ะเป็นคนสุดท้าย
หกคะแนน
ดีกว่าครั้งที่แล้ว
กรรมการสาวปลอบตัวเองในใจ
“เราต้องต้อนรับนักเรียนใหม่ของโรงเรียนวันนี้ น่าจะวุ่นวายพอตัวเลย” กรรมการสาวเห็นว่าเพื่อนคนสวยดูแก้มแดง และสีหน้าไม่ดีนัก จึงถามด้วยความเป็นห่วง “หร่านหร่าน ไม่สบายหรือเปล่า”
เธอรู้ว่าเพื่อนคนนี้ทำงานพาร์ทไทม์นอกเวลาด้วย เมื่อคืนฝนตกหนักมาก และหร่านหร่านไม่มีร่ม เพราะฉะนั้นคงต้องตัวเปียกซกตอนเดินกลับจากร้านชานมเป็นแน่
“ฉันสบายดี” เสียงของเด็กสาวดูซึมๆ เธอหันหัวไปด้านข้างเพื่อพิงผนังแทน
หลินซือหรานรู้สึกกังวลแทนเล็กน้อย
จึงได้ให้เพื่อนร่วมห้องอีกคนนำยาแก้ไข้มาให้ และดูให้แน่ใจว่าเพื่อนร่วมโต๊ะกินเข้าไป
ฉินหร่านรู้สึกง่วงยิ่งกว่าเดิมหลังทานยาแล้ว แต่ยังคงไม่นอน
เสียงของเด็กนักเรียนใหม่ด้านล่างดังกังวานอยู่ในหัวเธอ
เด็กสาวจึงสวมหูฟัง แล้วเปิดเสียงให้ดังขึ้น
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ฉินหร่านก็ผ่านคาบเรียนทั้งวันมาได้ ทุกที่มีแต่คนเต็มไปหมด ยกเว้นแต่ที่ห้องพยาบาลที่อยู่ตรงมุม เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ณ ห้องพยาบาลของโรงเรียน
เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกสำหรับนักเรียนใหม่ทำให้ห้องพยาบาลจึงเงียบกว่าปกติ
ถือว่าบรรยากาศดีและเงียบสงบ
ลู่จ้าวอิ่งวางแล็ปท็อปไว้บนตัก และเข้าดูเว็บที่พื้นหลังเป็นสีดำมืด เขากำลังคุยกับใครสักคนออนไลน์อยู่ และสัญลักษณ์ที่ใช้กันดูค่อนข้างทะแม่งๆ เหมือนคนธรรมดาที่บอกไม่ได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ผู้ช่วยหนุ่มคุยอย่างสบายอารมณ์
จนกระทั่งอีกฝั่งตอบกลับมาจนทำให้เขาแทบสำลัก
“นายน้อยเจวี้ยน” ชายหนุ่มเบิกตากว้างขณะที่มองจอ แล้วพูดตะกุกตะกัก “ผมคิดว ว่าได้ร่องรอยแล้วล่ะ”
เฉิงเจวี้ยนกำลังดูเอนพิงโซฟาดูเอกสารคนไข้ผ่านๆ โดยถือปากกาในมือ ท่าทางของเขานิ่งสงบ แถมยังไม่ยกหัวขึ้นมาด้วยซ้ำ “ตกใจอะไรหนักหนา ว่ามาสิ”
“จากการสืบของเจ้าหน้าเบี้ยว คนที่ช่วยเราใช้นามแฝงว่าคิว”
ตึ่งโป๊ะ!


## ตอนที่ 29

ตอนที่ 29 หัวใจเต้นตุ้บตั้บ
หมอหนุ่มปาปากกาลูกลื่นแรงๆ ลงไปบนโต๊ะ
คนที่เพิ่งบอกผู้ช่วยลู่ว่าไม่ให้ใจร้อนดูเหมือนจะหัวเสียด้วยเหมือนกัน
นายน้อยเลื่อนปากกาไปอีกด้าน แล้วเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่ แต่ไม่ได้จุด พออารมณ์เย็นลงแล้ว ควันจากๆรายล้อมใบหน้าหล่อเหลานั่นราวกับเป็นผ้าคลุม
นายน้อยเจวี้ยนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย “นายแน่ใจเหรอ คนนั้นดูไม่ใช่พวกชอบช่วยคนอื่นเลย”
“เจ้าหน้าเบี้ยวเช็กข้อมูลเรียบร้อยแล้ว เขาเป็นคนสืบเรื่องนักศึกษาเจ็ดคนที่หายสาบสูญไปเมื่อสามเดือนก่อนด้วยตัวเอง จึงเห็นว่าร่องรอยเหมือนกันเป๊ะ” ลู่จ้าวอิ่งคิดว่ามันผิดปกติเหมือนกัน ในขณะที่มือหนึ่งวางบนคีย์บอร์ด เขาหันไปมองเจ้านาย “ไม่น่าจะมีคนอื่นที่สกัดพวกเหยี่ยวดำได้นะครับ ผมว่าต้องเป็นเจ้าคิวแหละ คุณไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเจ้านั่นเป็นใคร”
เฉิงเจวี้ยนควงไฟแช็กในมือเล่น แล้วมองลอดกระจกแก้วออกไป ในขณะที่เด็กสาวคนหนึ่งกำลังเดินมาทางห้องพยาบาล
แก้มของเธอแดงผิดปกติจนทำให้ส่วนอื่นของใบหน้านั้นดูซีดเผือด เด็กสาวข้างนอกเดินราวการลากขาอย่างอ่อนแรง เธอรูดซิปขึ้นไปจนสุด แม้ว่าข้างนอกอากาศจะร้อนอบอ้าวก็ตาม
ด้วยอาการของเด็กน้อยในตอนนี้ทำให้เธอดูห่างเหินและเข้าถึงได้ยากน้อยลง
โดยปกติ สาวคนนี้จะดูเย็นชาอยู่ในทีเสมอ แต่วันนี้ เด็กหน้าสวยกลับตาชื้นราวกับมีน้ำตาข้างใน และดูเปราะบางมากกว่าเวลาทั่วไป เฉิงเจวี้ยนยังคงคาบบุหรี่ไว้ในปาก โดยไม่พูดอะไร
ลู่จ้าวอิ่งปิดแล็ปท็อปและสงบปากตอนที่เห็นว่าฉินหร่านเดินเข้ามา
เด็กสาวรู้ว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไรก่อนหน้าที่เธอจะเข้ามา และดูเหมือนชายหนุ่มทั้งสองกำลังเลี่ยงการพูดจาต่อหน้าเธอ แต่ดาวโรงเรียนไม่ได้สนใจ โดยเฉพาะเวลาที่ปวดหัวตอนนี้
เด็กพาร์ตไทม์เดินเข้าไปยังบริเวณจัดเก็บอาหารเป็นอันดับแรก
หมอหนุ่มเก็บเอกสาร และเคาะโต๊ะ “เธอป่วยเหรอ”
“อืม” อีกฝ่ายพาตัวเองเดินเข้าไปในครัวอย่างเชื่องช้า เธอฟังดูเหนื่อยอ่อน “นิดหน่อยค่ะ”
“ฉินหร่าน เธอป่วยได้ไง มาพักตรงนี้ก่อน ฉันจะวัดอุณหภูมิให้” ผู้ช่วยหนุ่มรีบยืนขึ้นให้เด็กสาวนั่ง
เขาเดินไปหยิบเทอร์โมมิเตอร์มาวัดนักเรียนสาว
“ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ฉันทานยาไปแล้วช่วงเช้า เดี๋ยวฉันไปทำอาหารก่อน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เธอก็...ยังเท่เหมือนเดิม
“ไม่” หนุ่มที่วัดอุณหภูมิส่ายหน้า
“นี่เธอป่วยอยู่น่ะ อย่ามาทำเป็นแข็งแรง นั่งลงก่อน” เฉิงเจวี้ยนลุกขึ้นให้เด็กสาวมานั่งที่โซฟา “ลู่จ้าวอิ่ง ให้โรงเรียนอวิ๋นอวี่ส่งอาหารมาที่นี่ด้วย”
ผู้ช่วยหนุ่มอึ้งไปเล็กน้อยตอนเห็นนายน้อยสละโซฟาให้เด็กสาว แต่เขาก็รีบเดินไปโทรศัพท์
“ไม่ต้องไปโรงอาหารแล้ว ที่นั่นคนเยอะเกินไป” หมอหนุ่มยื่นเทอร์โมมิเตอร์ให้เด็กสาวที่ป่วย “วัดอุณหภูมิก่อน”
ฉินหร่านไม่เคยคิดว่าไข้มันจะเป็นเรื่องใหญ่? ไม่ใช่ว่าเธอแขนขาหักสักหน่อย
เด็กสาววัดอุณหภูมิตัวเองได้สามสิบเก้าจุดห้าองศาเซลเซียส
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว รับเตรียมถุงน้ำเกลือมาฉีดเข้าเส้นให้ จากนั้นหนุ่มหล่อลุกไปหยิบน้ำอุ่น แล้วเติมยาน้ำเพิ่มเข้าไปในนั้นอีก เนื่องจากโดยทั่วไป คนป่วยจะรู้สึกคอแห้ง
โซฟาตัวนี้สบายที่จะเอนตัวมาก หลังจากดื่มน้ำที่มียารสหวานลงไป ฉินหร่านรู้สึกง่วงมากขึ้น แล้วเสียงเฉิงเจวี้ยนเปิดเอกสารดูก็ค่อยลงๆ เรื่อยๆ
หมอหน้าหล่อได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างๆ ตัว
เขาวางเอกสารลง แล้วหันไปมองหน้าเด็กสาวที่ป่วยแทน บางทีอาจเป็นเพราะเธอป่วย แววหัวรั้นที่ปกติแผ่ออกมาจากตัวเธอหายไปหมด ขนตาคู่นั้นทิ่มลง ถุงใต้ตาดูเป็นสีเขียวซีด ซึ่งยิ่งเน้นให้เห็นว่าเด็กสาวผอมและเปราะบางแค่ไหน ตอนนี้เด็กคนงามนอนขดหัวราวกับลูกบอลตรงมุมโซฟา เพราะไม่อยากจะรบกวนการทำงานของคุณหมอ
แขนที่วางพาดอยู่ด้านข้างของโซฟาซีดและผอม จุดที่ถูกเข็มฉีดยาเข้าไปเริ่มกลายเป็นช้ำเป็นจ้ำ
นายน้อยมองดูเธออยู่พักหนึ่ง แล้วรู้สึกว่าบางอย่างในใจกำลังเต้นตุ้บตั้บ
น้อยครั้งมากที่ฉินหร่านจะหลับได้เต็มอิ่มแบบนี้ พอเธอตื่นขึ้นมา ถุงน้ำเกลือหมดแล้ว และช่วงทบทวนบทเรียนตอนบ่ายก็ใกล้จะเลิกแล้วเช่นกัน ในขณะเดียวกัน โจ๊กกำลังถูกอุ่นอยู่ในเตาอบ
ลู่จ้าวอิ่งเตรียมยาให้นักเรียนอีกคน
พอเห็นว่าเด็กพาร์ตไทม์เริ่มกินโจ๊กที่โต๊ะ เขาจึงถามขึ้น “ให้ฉันเขียนใบลาป่วยให้ไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กสาวส่ายหน้า แล้วยิ้ม เธอพูดด้วยน้ำเสียงปกติโดยไม่มีน้ำเสียงของความห่างเหินเหมือนกับตอนที่เจอพวกเขาครั้งก่อน “วันนี้ขอบคุณมากนะคะ”
เฉิงเจวี้ยนมุ่นคิ้วเล็กน้อย เขาอยากให้เด็กสาวอยู่ต่อและพักผ่อนในช่วงบ่ายให้พอ แต่ก็ไม่ได้พูดความคิดออกไป
ตอนที่เด็กหน้าสวยเดินออกไป เขาวางเอกสารลง และจุดบุหรี่สูบในที่สุด
เขารู้สึกหงุดหงิด
ผู้ช่วยหนุ่มดูเหมือนกำลังคิดอะไรในใจ ในขณะที่ลูบคางตัวเอง และมองไปยังผู้เป็นนาย
**
บอสสาวหายเป็นปกติอย่างรวดเร็ว พอตกบ่าย ไข้เธอก็ลดลง แต่ถือว่ายังอ่อนแออยู่ แต่อย่างน้อยนับว่าอาการดีกว่าช่วงเช้าแล้ว
“ฟิสิกส์ได้สิบสองคะแนน เคมีสิบแปด” เพื่อนร่วมโต๊ะช่วยแจกข้อสอบคืนให้ฉินหร่าน “หร่านหร่าน เก่งมาก”
หากปัดเป็นเลขกลมๆ คะแนนเท่านี้นับว่าผ่านแล้ว
เด็กสาวคนสวยมองไปยังเพื่อนกรรมการ แต่ไม่ได้พูดอะไร
พวกเธอได้ผลสอบวิชาอังกฤษคืนในคาบสุดท้าย
สวีเหยากวงไม่ได้ออกจากห้องทันที และไม่ได้ปรามเพื่อนสนิทจากการไปดูผลคะแนนของเด็กใหม่ด้วย สายตาเขากำลังจ้องมองไปที่ทั้งคู่
“ไข้ลดแล้วเหรอ” เฉี่ยวเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไมไม่ลาป่วย”
เพื่อนสาวพยักหน้า แล้วหยิบหนังสือ เธอจามอยู่เล็กน้อย “ฉันสบายดีแล้ว”
“พักผ่อนให้มากๆ แล้วดื่มน้ำอุ่นด้วยล่ะ” หนุ่มช่างจ้อคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับที่ แล้วหยิบอมยิ้มขึ้นมาจากใต้โต๊ะ เขายื่นมันให้เพื่อนสาว แล้วยักคิ้วด้วยท่าทีล้อเลียน “กินนี่สิ”
พอถึงตอนนี้ ฉินอวี่มาถึงนอกห้องสามทับเก้าแล้ว เธอกำลังรอสวีเหยากวงและเฉี่ยวเซิง แต่ต้องตกใจเมื่อเห็นฉากที่อยู่ตรงหน้า
อดีตดาวโรงเรียนหันหน้าไปอีกทาง ไม่มองหน้าพี่สาว
แต่เด็กสาวอดไม่ได้ที่จะแอบมองไปทางนั้นอีกครั้ง เฉี่ยวเซิงมักจะทำตัวเป็นนายน้อยผู้ส่งส่งเสมอ แต่วันนี้ เขาดูขี้เล่นเวลาที่คุยกับยัยนั่น เป็นเรื่องยากมากที่จะเห็นเขาพูดจาอ่อนโยนกับคนอื่น
พักหนึ่งหลังจากนั้น
หนุ่มขี้เล่นหยิบกระเป๋า แล้วเดินออกมาทางประตูหลังห้องพร้อมเพื่อนสนิท
สิ่งแรกที่เขาพูดคือ “นายน้อยสวี คะแนนวิชาอังกฤษของแม่เด็กใหม่พัฒนาขึ้นด้วย ได้ตั้งสามสิบคะแนนแน่ะ!” เขาพูดเชิงหยอก
สามสิบคะแนน สวีเหยากวงขมวดคิ้ว เขาคิดเยอะเกินไปจริงๆตอนที่เห็นเพื่อนขี้เล่นเดินไปหาเพื่อนร่วมห้องคนนั้น
“สามสิบคะแนนเหรอ”
“อืม ถือว่าพัฒนามาไกลนะ ครั้งที่แล้วได้ศูนย์คะแนนเอง” ชายหนุ่มผู้พูดล้วงมือในกระเป๋า
ฉินอวี่สังเกตเห็นว่านายน้อยสวียังดูเย็นชาและไม่ใส่ใจอยู่ เขาเพียงแต่ยิ้มออกมา แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ
เธอจึงรู้สึกโล่งอก
ทั้งสามคนเป็นไอดอลที่ทรงอิทธิพลในโรงเรียน แค่การเห็นพวกเขาคนใดคนหนึ่งก็ทำให้เพื่อนนักเรียนคนอื่นๆ กระซิบกระซาบกันแล้ว นี่ยังไม่นับเวลาที่สามคนปรากฏตัวพร้อมกัน
นักเรียนบางคนถึงกับหยุดอยู่ที่ทางขึ้นบันไดเพื่อรอคนดังเหล่านี้ เพื่อจะได้เดินไปพร้อมกับพวกเขา
ห้องห้าสำหรับเด็กเข้าใหม่
“มู่หยิง ไปด้วยกันเถอะ” เพื่อนร่วมเธอของเธอเป็นคนสดใส มัดผมรวบเป็นหางม้า เด็กคนนี้อยู่ในชมรมวารสารเช่นเดียวกัน ชื่อของเธอคือ หลี่อวี้หัน
สองสาวต่างไม่ได้อยู่หอโรงเรียน
เนื่องจากเป็นคนง่ายๆ หลี่อวี้หันจึงคล้องแขนตัวเองกับเพื่อนใหม่อย่างสบายอารมณ์
เนื่องจากมีนักเรียนใหม่มาถึงวันนี้ โรงเรียนจึงวุ่นวายไปด้วยผู้คนจำนวนมากทุกที่
ข้างหน้าถัดไปจากเด็กสาวทั้งสอง ดูจะมีเหตุชุลมุนขึ้น
มองจากไกลๆ พวกเธอเห็นคนสามคนที่เดินเรียงแถวกันเป็นคนทำให้เกิดการมุงดู มีเด็กนักเรียนคนหนึ่งในนั้นสวมชุดเดรส ที่ไม่ใช่เครื่องแบบโรงเรียน ด้านข้างเป็นเด็กหนุ่มสองคนที่ดูค่อนข้างเตะตา
“ห หะ เห้ย!” มู่หยิงมองไปที่นักเรียนชายคนเท่ที่อยู่ตรงโน้น นั่นมัน เด็กเนิร์ดสุดล่ำของโรงเรียนนี่นา! เป็นเด็กชั้นม.หก สวีเหยากวง! ส่วนชายหนุ่มอีกคนคือ เฉี่ยวเซิง ทายาทตระกูลเฉี่ยว! หลี่อวี้หันบีบแขนเพื่อนที่มาด้วยความตื่นเต้น “ส่วนเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างพวกเขา รู้ไหมว่าเป็นใครกัน”
“รู้สิ ดาวโรงเรียนอีจงไง...” มู่หยิงมองไปทางลูกพี่ลูกน้องด้วยความอิจฉา เธอมีความรู้สึกผสมปนเปกันเกิดขึ้นตอนที่เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อสองคนอยู่ข้างลูกพี่ลูกน้องคนสวยคนนั้น
“นี่ ดาวโรงเรียนไหนกัน เธอนี่มาจากยุคไหนยะ” เด็กสาวหน้าตาสดใสหันหน้ามาอีกทางจากที่ฉินอวี่อยู่ “เธอไม่รู้เหรอว่าดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนไปแล้ว ตั้งแต่วันที่ชั้นมอหกเริ่ม”
“ดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนแล้วหรอ” มู่หยิงเพิ่งได้ยินข่าวดาวโรงเรียนเมื่อช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี่เอง ทำให้เธออึ้งกับข้อมูลใหม่ที่ได้ยินมา “แล้วตอนนี้เป็นใครอ้ะ”


## ตอนที่ 30

ตอนที่ 30 นั่นใช่แฟนฉินหร่านหรือเปล่า
“ดาวโรงเรียนเปลี่ยนคนแล้วเหรอ” มู่หยิงเพิ่งรู้ข่าวช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่ผ่านนี้เอง เธอจึงสงสัย “เปลี่ยนเป็นใครอ้ะ”
หลี่อวี้หันถอนสายตาอย่างจำยอม แล้วคลี่ยิ้ม “เปลี่ยนเป็นรุ่นพี่มอหกที่เพิ่งย้ายมาใหม่ นามสกุลฉินเหมือนกัน เคยมีรูปนักเลงสาวหน้าสวยคนนั้นอยู่ในกระทู้โรงเรียน แต่ถูกลบไปแล้ว เพราะฉะนั้นหากเธออยากเห็นหน้า จะต้องไปที่ตึกมอหกเท่านั้น เอ่อ จริงสิ ดาวโรงเรียนคนใหม่อยู่ห้องเดียวกับเดือนโรงเรียนสวีด้วย ได้ยินมาว่า เดี๋ยวนี้ที่ห้องนั้นจะมีเด็กจากห้องอื่นมากันเต็มไปหมด”
เพื่อนอีกคนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดีตอนนี้
เธอน่าจะรู้ตั้งแต่แรก แม่ของเธอเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่า หากพูดถึงหน้าตาแล้ว ไม่มีคนไหนในตระกูลหนิงที่จะสวยเทียบฉินหร่านได้
มู่หยิงเม้มปาก แล้วครุ่นคิดกับตัวเองด้วยที่พยักหน้า
เด็กสาวทั้งสองเดินอย่างช้าๆ
ทั้งเดือนโรงเรียนและอดีตดาวกำลังจะเดินผ่านสองสาวไป
เด็กสาวชมรมวารสารบีบมือเพื่อนใหม่ไว้แน่นกว่าเดิม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ฉันอยู่ใกล้พวกเขาขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?!”
เพื่อนอีกคนก็คิดแบบนั้นเช่นกัน
เมื่อมองเห็นฉินอวี่กับสวีเหยากวง เธออ้าปาก กำลังจะเรียกชื่อลูกพี่ลูกน้องออกมา แต่ไม่คิดว่า ลูกพี่ลูกน้องคนดังกลับเดินผ่านไปหน้าตาเฉย
“มู่หยิง มู่หยิง เธอเป็นอะไรไปน่ะ” เมื่อเห็นฉินอวี่และทั้งสามคนเดินลับตาไป หลี่อวี้หันจึงหันมาตบบ่าเพื่อนใหม่ที่กำลังน้ำตาไหลอยู่
เด็กสาวที่ร้องไห้นำผมไปทัดหู เมื่อได้สติ เธอก็มองไปทางทิศทางที่คนดังเพิ่งเดินไป “ไม่มีอะไรหรอก”
เด็กสาวทั้งสองเปิดประตูออก และเห็นรถสองคันอยู่ไม่ไกล เป็นรถบีเอ็มดับบลิว และเมย์บาค
เป็นรถสำหรับคุณหนูฉินและคุณชายเฉี่ยว ส่วนหนุ่มหล่ออีกคนอยู่หอโรงเรียน
“ฉันอยากชวนเธอไปดื่มชานม” เด็กชมรมวารสารลากเพื่อนไปที่ร้านชานมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม “ร้านชานมข้างๆ อร่อยมาก เสียดายที่วันนี้มีคนรอคิวเยอะเกิน เราไปร้านที่คนน้อยกว่านี้ดีกว่า”
**
ฉินหร่านไม่เคยรีบร้อนออกจากห้องหลังโรงเรียนเลิก เพราะคนเยอะและเสียงดังเกินไป
เด็กสาวจึงยังนั่งอยู่ในห้องต่ออีกครู่ใหญ่
ปรากฏว่าอาจารย์วิชาชีววิทยารีบเข้ามาหยิบการบ้าน เขาไม่ได้เข้ามาในห้อง และมองเห็นเด็กสาวกำลังเดินออกไป เนื่องจากอาจารย์สอนเด็กหลายห้องและนักเรียนแต่ละห้องก็มีจำนวนมาก เขาจึงไม่ได้จำชื่อเด็กได้ทุกคน
แต่เขารู้จักเด็กคนนี้ เป็นเด็กเข้าใหม่ที่ผลการเรียนแย่ แต่หน้าตาดี “ฉินหร่าน ช่วยนำการบ้านไปส่งให้จ้งต๋า แล้วให้เขารับกลับมาที่นี่คืนนี้ กระดาษคำตอบอยู่ด้านบน ให้เขาเขียนลงไปที่กระดานดำ”
ฉินหร่านหยิบอมยิ้มออกมาจากกล่อง ค่อยๆ แกะซองออก ก่อนนำเข้าปากไป รสชาติหวานของมันทำให้รสขมในปากเธอหายไป
เด็กสาวนำการบ้านมาไว้ที่โต๊ะจ้งต๋า
และเห็นคะแนนตัวเองอีกครั้ง
ยี่สิบสี่คะแนน
ฉินหร่านเพียงนัดกระดาษไว้ตรงรูบนโต๊ะ ทันทีที่เด็กสาวเปิดประตูห้องออกมา เธอเห็นเด็กผู้ชายยืนพิงกำแพงตรงทางเดินอยู่
ริมฝีปากบางคู่นั้นเม้มแน่น ใบหน้าเฉยชาและดูเย่อหยิ่ง
เขาคือ มู่หนาน
“ให้เธอ!” พอเห็นลูกพี่ลูกน้อง เด็กหนุ่มที่ยืนพิงกำเพียงจึงเปลี่ยนมายืนตัวตรง แล้วยื่นสมุดเป็นกองๆ ให้
อีกฝ่ายจาม แล้วรับสมุดมา เสียงดูอู้อี้เล็กน้อย “อะไรเนี่ย”
“สมุดไง” เด็กหนุ่มตอบอย่างเย็นขา
พอเห็นว่าลูกพี่ลูกน้องยังไม่เข้าใจ เขาเลยพูดต่อ “ฉันไปตามหาพี่ซ่งจนได้สมุดพวกนี้มา เธอไม่ได้พูดหรอกเหรอว่า อยากไปเรียนที่มหา’ลัยปักกิ่ง”
มือที่ถือสมุดของเด็กสาวนิ่งไป
เธอพูดว่าอยากไปเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ผู้เป็นแม่ดุว่าให้ดูความเป็นจริงด้วย ส่วนน้องสาวก็เย้ยหยัน แม้แต่ป้าหนิงก็ดูไม่ได้เชื่อเธอ ทุกคนคงคิดว่าฉินหร่านแค่ล้อเล่น
ดาวโรงเรียนไม่ได้คาดคิดว่าลูกพี่ลูกน้องคนนี้จะมุ่งมั่นขนาดนี้
เด็กหน้าสวยเปิดดูสมุด เป็นสีจากหมึกที่เขียนใหม่ และบันทึกอย่างชัดเจน โดยที่มู่หนานเป็นคนเขียนเรียบเรียงใหม่ให้
เด็กสาวมองตาสีดำของพี่น้องหนุ่ม เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “ขอบใจนะ”
“ไม่ต้องขอบใจฉันหรอก ฉันน่ะอยากจะจัดระเบียบสมุดของน้องสาวด้วย” เขาพูดนิ่งๆ “แค่ลอกมาให้เธออ่านง่ายเท่านั้น ไปละ”
“เดี๋ยวสิ” ฉินหร่านยิ้ม เธอกลับเข้าไปในห้องเรียน แล้วเก็บสมุดลงบนโต๊ะ ก่อนเดินออกมา
มู่หนานยังรอพี่น้องที่ทางลงบันได
วันนี้เด็กสาวเดินช้า
แม้ว่าไข้จะลดลงแล้ว แต่ใบหน้าของเด็กสาวยังคงแดงผิดปกติเล็กน้อย
ลูกพี่ลูกน้องชำเลืองมองมาหลายครั้ง พร้อมขมวดคิ้ว
ทันทีที่พวกเขาเดินออกจากโรงเรียน รถโฟล์กสีดำก็บังเอิญแล่นผ่านมาช้าๆ
เด็กหนุ่มก้าวหลบด้านข้าง แล้วดึงแขนพี่น้องเขาไว้ แต่ไม่คาดคิดว่ารถสีดำคันเดิมจะเลี้ยว แล้วมาจอดข้างถนน
“นี่—” กระจกรถถูกลดลง คนที่นั่งเบาะคนขับโผล่หน้าออกมา ตุ้มหูที่เขาใส่แวววับสุดๆ “ฉินหร่าน ทำไมถึงออกมาข้างนอก”
ชายที่นั่งอยู่เบาะหลังที่กำลังหรี่ตาอย่างสบายใจ พอได้ยินประโยคนี้ เขาตาโตขึ้นมาทันที
ลู่จ้าวอิ่งมองกระจกหลัง แล้วลูบคางตัวเอง พร้อมยิ้มกริ่มออกมา
คุณชายเฉิงวางหมอนลง แล้วเปิดประตู เดินลงจากรถไป
คุณหมอหน้าหล่อชำเลืองดูเด็กหนุ่มอีกคนด้วยท่าทีสุภาพ จากนั้นก็ก้มหน้าลงมองฉินหร่าน แล้วพูดเนิบๆ “จะออกไปข้างนอกกับเพื่อนเหรอ”
“เปล่าค่ะ หนูอยากให้อะไรเขาหน่อย ทั้งสองคน รอแป๊บนะ” เด็กหน้าสวยขอให้ลูกพี่ลูกน้องเธอรอ จากนั้นก็เดินไปร้านชมนมฝั่งตรงข้าม
คุณชายเฉิงพยักหน้าท่าทีนิ่งเรียบ
เขาเอนหลัง ก้มหน้าต่ำเล็กน้อย แล้วปรายตามองเด็กนักเรียนชายอีกคน พร้อมเลิกคิ้วตัวเองเล็กน้อย คุณชายน้อยเป็นคนที่ถือตัวเสมอ และไม่ได้พูดอะไรออกมา
ทั้งสองหนุ่มหน้าตาดีทั้งคู่
โดยเฉพาะเฉิงเจวี้ยน อวิ๋นเฉิงเป็นเมืองสโลว์ไลฟ์ ตอนกลางคืน เมื่ออาทิตย์ลับขอบฟ้า เมืองยิ่งดูอ่อนโยนขึ้น แต่เพราะท่าทีที่แข็งกร้าวของเขา จึงมาช่วยเติมความแข็งแกร่งและสีสันสดใสให้กับเมืองนี้
มู่หยิงและหลี่อวี้หันที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านชานมถึงกับอึ้งไป
ครั้งที่แล้ว พวกเขาเจอกันตอนกลางคืน เพราะฉะนั้นหน้าตาของคุณชายเจ้าของรถโฟล์กจึงดูไม่ชัดเพราะแสงไฟน้อย แต่ครั้งนี้ เนื่องจากมีแสงสว่างเยอะพอ จนมู่หยิงอึ้งกิมกี่ไป
ภาพที่งดงามตระการตาที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นในโลกความจริง คือ เดือนโรงเรียนสวีเหยากวง รองลงมาก็คือบรรดาดาราดัง
ตามธรรมดา วงการบันเทิงมีคนหน้าตาดีเยอะแยะ แต่ทุกคนต่างมีตัวกรองเวลาที่อยู่ในจอ
“อุ๊ย...คุณพระ” หลี่อวี้หันได้สติในที่สุด เนื่องจากยังไม่ได้เปิดฝาชานม เด็กสาวจึงหันไปคว้าแขนเพื่อน “นั่นหมอประจำโรงเรียนคนใหม่นี่นา เห็นกระทู้มากมายบอกว่าเขาหน้าตาหล่อ เป็นเขาจริงๆ ด้วย ในที่สุดก็เห็นเขาตัวเป็นๆ!”
เด็กสาวใจเต้นอยู่นานก่อนจะเริ่มสงบสติลงได้ “ใครคือผู้ชายข้างคุณหมอน่ะ หน้าตาหล่อเหมือนกันน้า ใส่เครื่องแบบโรงเรียนเราด้วย พระเจ้าช่วย ฉันไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลย เป็นเด็กใหม่ใช่ไหมนะ ทำไมพวกเด็กใหม่ปีนี้ถึงแซ่บขนาดนี้”
“ฉันรู้จักพวกนั้น นั่นพี่ชายฉันเอง มู่หนาน เราเป็นแฝดเทียมน่ะ” มู่หยิงมองไปที่มือของเพื่อนสาว หัวใจยังเต้นแรง “เดี๋ยวฉันพาเดินไปที่นั่นเอง”
“มู่หนาน” เธอพาเพื่อนสาวที่ยังใจเต้นแรงข้ามไปฝั่งตรงข้าม “นี่เพื่อนนายเหรอ”
มู่หนานเย็นชาอยู่เสมอ เขามองน้องสาว แล้วพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดต่อ
จากนั้น ก็หันไปมองที่ร้านชานมชื่อดังอีกครั้ง
ฉินหร่านเร็วมาก เธอเข้าไปแค่นาทีเดียวก็เดินออกมา
ทั้งเขาและหมอหน้าหล่อข้างๆ ต่างมองดูด้วยสายตาตั้งใจ มู่หยิงและเพื่อนสาวคนสดใสจึงมองตามไปที่ร้านโดยไม่รู้ตัว
เมื่อมองไป พวกเขาเห็นเด็กผู้หญิงสวมใส่เครื่องแบบโรงเรียนตัวโคร่งออกมาจากร้าน หญิงคนนั้นมีถุงซื้อของในมือ คิ้วนั้นงามประณีต
เด็กนักเรียนใหม่รีบข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อช่วยเธอถือของ
เขาเย็นชาและดูอวดดี เหมือนกับที่กระทู้บรรยายไว้เป๊ะ ดูเข้าไม่ถึง
“ดาวโรงเรียนเหรอ” หลี่อวี้หันรู้สึกว่าวันนี้ตัวเองโชคดีพอควร
พอมาถึงโรงเรียนวันแรก เธอก็ได้เจอคนสำคัญของโรงเรียนครบทุกคนเลย
ผู้ช่วยลู่ที่นั่งอยู่เบาะคนขับรู้สึกราวกับตัวเองดูหนังอยู่
พูดตามจริงก็คือ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินหร่านอยู่ใกล้กับผู้ชาย ไม่ต้องพูดเรื่องที่เขาอยู่ใกล้ชิดเธอเลย เขายังจับมือเธออยู่ด้วยซ้ำ
หากคนคนนั้นเป็นเขา ชายที่นั่งในรถคิด แม่เด็กนั่นต้องหักแขนเขาแหงๆ
เขาสังเกตดูนายน้อยที่ยืนพิงหน้าต่างรถ แล้วหันไปมองเด็กชายที่ช่วยดาวโรงเรียนถือถุงด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขาลดกระจกคนขับลง มองไปข้างนอกที่ฉินหร่าน แล้วพูดขึ้นพร้อมคลี่ยิ้ม “ฉินหร่าน เธอเป็นใครถึงมาทำให้พวกเราต้องรอเนี่ย”
จากนั้น คุณชายลู่ชำเลืองมองนายหนุ่ม หัวเราะหึๆ แล้วหันหน้าไปทางมู่หยิง พร้อมกระตุกมุมปากด้านหนึ่งยิ้มขึ้น “พวกเธอทุกคนรู้จักกันหมดเลยเหรอ เจ้านักเรียนนั่นเป็นแฟนฉินหร่านเหรอ”
“มะ ไม่ใช่ค่ะ นั่นพี่หนูเอง ฉินหร่านเป็นลูกพี่ลูกน้องพวกเรา อายุมากกว่าพวกเราสามปี และเพิ่งย้ายมาที่นี่ปีนี้” คงจะหาโอกาสได้ยากที่จะได้พูดกับหนุ่มหล่อแบบนี้ มู่หยิงจึงพูดติดๆ ขัดๆ
“อ้อ พวกเธอเป็นญาติกัน แก่กว่ากันสามปีเลยเหรอ” ลู่จ้าวอิ่งแอบดูหมอหนุ่ม หลังจากได้ที่มู่หยิงบอกว่า พวกเขาเป็นญาติกัน เขายิ้มอย่างสบายใจ “เธอข้ามชั้นเหรอ”
มู่หยิงส่ายหน้า แล้วพูดเบาๆ “ มะ..ไม่ใช่ค่ะ พี่ฉินไม่ได้เรียนไปปีหนึ่ง เพราะ...เอาเป็นว่า โรงเรียนเก่าไม่รับเธอเข้าเรียน เลยย้ายมาเรียนที่อี่จงแทน”


## ตอนที่ 31

ตอนที่ 31 มีคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นไหม
แทบจะไม่มีใครเคยได้ยินข่าวนี้
โดยเฉพาะเฉิงเจวี้ยนกับลู่จ้าวอิ่ง
หลี่อวี้หันรู้สึกแปลกใจ “ดาว...ดาวโรงเรียนคนนี้ซ้ำชั้นงั้นเหรอ ถ้าเธอมาเรียนที่โรงเรียนเรา ผลการเรียนของเธอคงจะออกมาดี เธอไปสร้างปัญหาอะไรถึงทำให้โรงเรียนเชิญเธอออก”
“เธอเกรดตกเพราะโดดเรียนทุกวันแถมยังมีเรื่องทะเลาะวิวาท เธอเข้าโรงเรียนเป็นคนท้ายๆ หลังจากนั้นครูก็ไม่สนใจเธอเลย ที่เธอเข้าโรงเรียนอีจงได้ก็เพราะ...” มู่หยิงมองไปที่ฉินหร่านและลดเสียงลง “ยังไงก็เถอะ...เฮ้อ ฉันจะไม่บอกเหตุผลอะไรอีก”
พูดจบหลี่อวี้หันก็คิดหนักและอยากจะนินทาใจจะขาด
มู่หยิงช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่มองไปทางเฉิงเจวี้ยนกับลู่จ้าวอิ่ง เฉิงเจวี้ยนพิงประตูอยู่เงียบๆ เขาเล่นโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลาย
มือของเขาสมส่วน นิ้วมือเรียวยาว ปลายนิ้วขาวสะอาด ข้อนิ้วของเขายกขึ้นเมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
คิ้วของเขาย่นลงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขามองไปที่ฉินหร่าน
เขาไม่ใส่ใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร
ส่วนลู่จ้าวอิ่ง มือเขาอยู่บนกระจกหน้าต่างรถและกำลังหัวเราะ “นายน้อยเจวี้ยน คาดไม่ถึงเลยว่าฉินหร่านจะเก่งขนาดนี้”
ปฏิกิริยาของทั้งคู่เกินความคาดหมายของมู่หยิง มู่หยิงบอกไม่ถูกว่าพวกเขารู้สึกยังไง เธอจึงได้แต่ทำปากจู๋ยืนอยู่ตรงนั้น
“เอากระเป๋าไปให้ป้าของฉันทีสิ ฉันซื้อมาเมื่อคืน ยังไม่มีเวลาเอากลับไปเลย ช่วยฉันหน่อยนะ” ฉินหร่านส่งกระเป๋าคืนให้มู่หนาน
เมื่อได้ฟังประโยคนี้มู่หนานก็ขมวดคิ้ว
เขาอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็มักจะเงียบมาตลอด เขาจึงหยิบกระเป๋าและหันกลับไป
มู่หยิงไม่กล้ามองฉินหร่าน เธอกระซิบ “ลูกพี่ลูกน้อง ฉันจะไปแล้วนะ”
หลังจากที่มู่หนานและเธอจากไป ฉินหร่านก็ขึ้นรถแต่รถกลับสตาร์ตไม่ติด
เด็กสาวตัวเล็กๆ วิ่งออกมาจากร้านชานมไข่มุก เพราะวิ่งเร็วมากทำให้หน้าของเธอแดงก่ำ ในมือถือแก้วชานมไข่มุกมาด้วย “ฉินหร่าน ขอบคุณนะที่ช่วยฉันทำงานล่วงเวลาเมื่อคืนนี้”
ฉินหร่านเอนหลังพิงเบาะรถอย่างอ่อนแรง “ไม่เป็นไรหรอก”
และสาวน้อยคนนั้นก็รีบกลับไปทำงาน
เฉิงเจวี้ยนนั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสาร เขาเอนหลังพิงเบาะ มองกระจกมองหลัง เธอถือแก้วชานมไข่มุก สีหน้าของเธอดูดีขึ้นมากแต่จิตใจยังอ่อนแอ “เธอทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านชานมไข่มุกด้วยเหรอ”
ฉินหร่านเขี่ยหลอดและพยักหน้า
เฉิงเจวี้ยนเปรยตาขึ้นมอง “เงินไม่พอใช้เหรอ”
เขานึกถึงหนิงฉิงที่ใส่แต่เสื้อผ้าแบรนด์เนมได้อย่างไร เขาไม่รู้รายละเอียดของครอบครัวเธอ แต่หนิงฉิงดูไม่เหมือนคนที่มาจากครอบครัวยากจน
“ค่ะ” ฉินหร่านพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
เฉิงเจวี้ยนก็ไม่พูดอะไรอีก
**
ณ ตระกูลหลิน
คืนนี้คนในตระกูลหลินและหลินจิ่นเซวียนอยู่บ้าน ฉินอวี่ตรงกลับมาที่บ้านเลยเนื่องจากไม่มีคาบศึกษาด้วยตัวเองสำหรับเธอ คาบศึกษาด้วยตัวเองในชั้นมัธยมต้นมีไว้สำหรับนักเรียนโรงเรียนประจำ ฉะนั้นเธอจึงเป็นอิสระมากขึ้น
ที่โต๊ะอาหารค่ำของตระกูลหลินสนใจอยู่สามเรื่อง หนึ่งคือช่วงนี้หลินจิ่นเซวียนงานยุ่งมาก สองคือตอนที่หลินหว่านจะกลับปักกิ่ง และสุดท้ายคือเรื่องการเรียนของฉินอวี่
“เฟิงฉือกลับมาหรือยัง” หลินฉีคุยกับหลินจิ่นเซวียนแบบไม่ใส่ใจ
หลินจิ่นเซวียนพยักหน้า “คราวนี้โครงการของเราอยู่ที่อวิ๋นเฉิง เดี๋ยวเขาก็กลับมาครับ”
หลินฉีตบบ่าเขา “ทำดีกับเขาหน่อยล่ะ”
ตระกูลเฟิงเป็นตระกูลที่มีเกียรติในอวิ๋นเฉิง พ่อเขาเป็นนายกเทศมนตรีและตระกูลหลินก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลเฟิง แม้แต่หลินฉีก็ใช่ว่าจะขอพบนายกเทศมนตรีได้ง่ายๆ
ถึงกระนั้นหลินจิ่นเซวียนก็สนิทสนมเฟิงฉือ
หลินหว่านหัวเราะ เธอตักผักให้หลินจิ่นเซวียนชิ้นนึงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล “ตระกูลเฟิงมีรากฐานที่มั่นคง ถ้าคุณสองคนร่วมมือกันไม่มีทางเจอปัญหาหนักแน่ค่ะ”
หลินจิ่นเซวียนพยักหน้า “ใช่ครับ”
พอพูดเรื่องหลินจิ่นเซวียนเสร็จ ก็กลับมาคุยเรื่องของฉินอวี่อีกครั้ง
หลินหว่านถามละเอียดมากหน่อย ทำให้รู้ว่าฉินอวี่ทำคะแนนสอบได้ดี จึงชมเธอยกใหญ่
“นี่เป็นการสอบปกติ ได้ที่เก้าก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยค่ะ” ฉินอวี่ยิ้ม พูดอย่างถ่อมตัว แต่ซ่อนน้ำเสียงที่ดูภูมิใจไว้ไม่มิด
“หนูนี่ถ่อมตัวจังเลย” หลินฉียิ้มอย่างพอใจ
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารดีมากๆ หนิงฉิงนั่งถัดจากหลินฉี เธอตักเนื้อให้หลินฉีพร้อมกับส่งยิ้มให้ และเธอก็เรียกให้ป้าจางให้หยิบถ้วยน้ำแกงอีกใบมา
เธอทำทุกอย่างเหมือนเป็นเจ้าของบ้าน
หลินหว่านชายตามองเธอก่อนวางตะเกียบลง
“อวี่เอ๋อร์ ได้ยินว่าพี่สาวของหนูก็อยู่โรงเรียนอีจงนี่นา เป็นยังไงบ้างล่ะ” หลินหว่านถามพร้อมกับส่งยิ้มให้
ใบหน้าหนิงฉิงแข็งค้าง
ท่าทางของฉินอวี่ยังคงเป็นปกติ “ฉันไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกับพี่ค่ะ ก็เลยไม่ค่อยรู้...” เธอหยุดพูด “แต่พอเห็นพี่ได้คะแนนวิชาอังกฤษสามสิบคะแนน ก็คิดว่าพี่คงเพิ่งจะเข้ามาเลยยังไม่ชินกับวิธีการสอนของโรงเรียนนี้ พอชินแล้วก็คงจะเข้าที่เองแหละ”
“เอ้อ...” หลินหว่านหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดที่มุมปาก เสียงเธอขุ่นมัว “การศึกษาที่หมู่บ้านหนิงไห่แย่มากจริงๆ  ขอบคุณพระเจ้าที่อวี่เอ๋อร์โตมาในตระกูลหลินของเรา”
สีหน้าหนิงฉิงยิ่งแย่ลง
หลังมื้ออาหาร ทุกคนที่โต๊ะก็แยกย้ายไปทำเรื่องของตนเอง
ฉินอวี่ขึ้นไปซ้อมไวโอลินด้านบน แผ่นโน้ตไวโอลินอยู่ข้างหน้าเธอ เธอเล่นอยู่หลายครั้ง
แม้ว่าเพลงจะไพเราะ แต่ฉินอวี่ไม่สามรถสื่ออารมณ์ในเพลงออกมาได้
เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้พักนึงและล็อกโน้ตเพลงอีกครั้ง แม้ว่าเพลงจะไพเราะ แต่มันใช้เวลามากไป เธอจึงไม่ได้ซ้อมอีก
ห้องอ่านหนังสือก็อยู่ที่ชั้นสองเช่นกัน
“พี่จะกลับปักกิ่งเมื่อไร” หลินฉีรินชาใส่แก้วให้หลินหว่านและพูดอย่างแผ่วเบา
หลินหว่านนวดขมับตัวเองอย่างอ่อนล้า “อีกสองวัน”
“ดูด้วยว่าต้องไปเมื่อไหร่” หลินฉีพยักหน้า
หลินหว่านหยิบชาขึ้นมาจิบ “เรื่องครูเว่ย เมื่อวานนี้ฉันได้ยินที่อวี่เอ๋อร์เล่นไวโอลิน ฉันคิดว่าเธอเล่นแต่เพลงที่ทุกคนรู้จักดีอยู่แล้ว”
“เธอยังเด็ก” หลินฉีหัวเราะ “ยังแต่งเพลงไม่ได้หรอก”
“ครูเว่ยชอบลูกศิษย์ที่มีจิตวิญญาณของตัวเอง เพลงสมัยนิยมแบบนี้ทำให้เขาประทับใจไม่ได้หรอก ฉันจะจัดการเรื่องนี้ให้ เพื่อให้อวี่เอ๋อร์เต็มที่กับการแต่งเพลง ยังพอมีเวลาอยู่” หลินหว่านวางแก้วชาลงแล้วพูดอย่างช้าๆ “ฉันจะพาเธอไปปักกิ่งสักสองสามวัน คุณพ่อต้องชอบแน่ๆ”
“เอาตามที่พี่บอกแล้วกัน” หลินฉีไม่ออกความเห็น หลายปีมาแล้วที่เขาถือว่าฉินอวี่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเขา
บรรยากาศของทั้งคู่ดีขึ้น
หนิงฉิงเดินเข้าห้องพร้อมกับโทรศัพท์มือถือของเธอ ใบหน้าซีดเซียว
หลินหว่านเล่นเวตยกน้ำหนักตอนกลางคืน เมื่อหลินหว่านกลับมา ป้าจางและคนอื่นๆ ก็เข้ามารายล้อมตัวเธอ
หนิงฉิงรู้สึกไม่สบายใจ
เธอเอาสมุดโทรศัพท์มาดูเบอร์แล้วกดหมายเลข
**
ตอนเย็นลู่จ้าวอิ่งยังคงสั่งอาหารที่โรงแรมเอินอวี๋
ฉินหร่านอยากจะขอบคุณทั้งคู่ สำหรับความช่วยเหลือที่อบอุ่นทั้งตอนเที่ยงและตอนเย็น คิดไม่ถึงว่าลู่จ้าวอิ่งจะไม่ให้โอกาสเธอเลย
เฉิงเจวี้ยนให้เธอนั่งพัก จากนั้นก็เอาเทอร์โมมิเตอร์วัดอุณหภูมิของเธอ  เมื่อเห็นว่าไข้เธอลดลงแล้ว เขาก็รินน้ำให้เธอแก้วนึงและกลับไปนั่งที่โซฟา
ฉินหร่านจิบน้ำ มันให้รสหวาน
ไม่อยากจะเชื่อเลย
เธอรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
เธอถูแก้วและมองเฉิงเจวี้ยนกับลู่จ้าวอิ่ง แม้ว่าสองคนนี้จะเป็นนายทุน แต่พวกเขาก็เป็นเจ้านายที่ดีมาก เพราะพวกเขาไม่ยอมให้เธอทำงาน ฉินหร่านจึงต้องหาวิธีอื่น
เธอสูดลมหายใจและมองไปที่เฉิงเจวี้ยน อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้นเสียก่อน
เป็นเสียงของหนิงฉิงที่ฟังดูฉุนเฉียวและเหมือนจะระงับความโกรธไว้ไม่อยู่ จึงมาลงกับเธอ “ฉินหร่านทำไมถึงเรียนในโรงเรียนอีจงได้ไม่ดีเลย ทำคะแนนมาได้ยังไงสามสิบคะแนน คะแนนแค่นี้จะเอาไปเข้าเรียนที่ไหนได้ รู้ไหมที่โต๊ะข้าวเย็นวันนี้...!”
ฉินหร่านติดต่อกับหนิงฉิงน้อยมาก
เธอปวดหัวตุบๆ เพราะเสียงแหลมๆ นั่นทำให้เส้นเลือดของเธอตึงขึ้น เด็กสาวจึงกระแอมขึ้นสองครั้งก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ถ้าไม่มีอะไรจะพูด งั้นแค่นี้นะคะ”
ถ้าเป็นไปได้หนิงฉิงก็ไม่อยากสนใจ แต่เด็กคนนี้ดันเป็นลูกของเธอ คนนอกมักจะชี้มาที่เธอและพูดว่าดูสิ ลูกสาวหนิงฉิงได้ที่โหล่นี่นา
เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก “แม่จะไปหาครูสองสามคนมาสอนแก แกจะต้องไปเรียน ถือโอกาสไปพักร้อนจะได้ไม่ไปสร้างปัญหาที่ไหนอีก...”
เธอยังพูดไม่จบ
แต่ฉินหร่านวางสายไปแล้ว
ฉินหร่านวางโทรศัพท์ทิ้งไว้แล้วเอนหัวไปด้านหลัง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอวดดี "มีคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นไหมคะ"


## ตอนที่ 32

ตอนที่ 32 เพื่อไม่ให้เสียเวลา มาลุยกันเลยดีกว่า
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ถามว่าเธอจะเอาไปทำอะไร เขาแค่วางของของตัวเองลงและไปหยิบคอมพิวเตอร์มาให้เธอ
เมื่อฉินหร่านได้คอมพิวเตอร์ เขาจึงถามว่า “ใครกัน น้ำเสียงดูไม่ดีเลย”
ปลายนิ้วเย็นๆ ของฉินหร่านเลื่อนไปทั่วคอมพิวเตอร์ มุมปากเธอไม่ได้ยิ้มหรือเผยให้เห็นความเย็นชา
เรื่องนี้ไม่ยากเกินไปที่จะอธิบาย ฉินหร่านจึงอธิบายว่าทำไมเธอถึงมาที่อวิ๋นเฉิงอย่างสั้นๆ
มันสั้นกระชับ แต่เฉิงเจวี้ยนเข้าใจได้ตรงประเด็น
เขามองฉินหร่านสักพักและพูดว่า “แม่ของเธอไม่ใช่แม่แท้ๆ เหรอ”
เสียงฉินหร่านยังไม่ดีนัก เธอยังอ่อนแอและมีอาการไอ เฉิงเจวี้ยนหยุดดูเอกสารตัวเองแล้วมองดูอาการเธอ
เขาขมวดคิ้วและคิดว่าทำไมหนิงฉิงไม่ถามเรื่องเขาสักคำ
ประโยคนี้ทำให้ฉินหร่านยิ้มอย่างมีความสุข “ค่ะ แม่แท้ๆ”
แฟลชไดรฟ์ของฉินหร่านอยู่ที่เขา
เธอยืนขึ้นมองไปรอบๆ ห้อง จากนั้นก็เอาคอมพิวเตอร์ไปวางบนเสื่อใกล้กับหน้าต่าง
คอมพิวเตอร์ของเฉิงเจวี้ยนมีหน้าจอกันการแอบมองและตรงนี้ก็เป็นทางตัน หากเขาไม่มายืนอยู่ข้างหลังเธอ จะมองไม่เห็นว่าเธอทำอะไรอยู่ดี
เธอเสียบแฟลชไดรฟ์และทำงานอย่างสบายๆ เธอไม่ได้รับคำสั่งมานานกว่าหนึ่งปีแล้ว
เฉิงเจวี้ยนกำลังเตรียมตัวเรื่องการผ่าตัดในวันอาทิตย์ แต่ยังสงบใจไม่ได้ เขาดูคำที่เขาเขียนลงบนกระดาษ เขารู้ว่ามันคืออะไรแต่ยังไม่เข้าใจเสียที
เขาเอียงคอมองไปที่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเสื่อ เธอใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาว สีหน้าเธอก็ดูไม่ผ่อนคลายเหมือนอย่างเคย เธอดูจริงจังกว่าที่เขาเคยเห็นขึ้นมานิดหน่อย เขาหรี่ตามองโดยไม่รู้ว่าอีกฝ่านกำลังทำอะไร แต่ร่างกายเธอดูเหมือนมีแสงเจิดจรัส
เขาขยับมือตัวเอง
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หันไปหาแก้ว เพื่อเทน้ำอุ่นพร้อมกับวางยาไว้ข้างๆ สองสามเม็ด
ในขณะที่เขาทำง่วนอยู่นั้น สายตาฉินหร่านไม่ได้ว่อกแว่กแม้แต่น้อย
หลังเวลาเลิกงาน ลู่จ้าวอิ่งจะเดินไปที่ประตูสนามเพื่อไปรับอาหารที่โรงแรมเอินอวี๋มาส่ง
เดิมทีเขาจะโทรหาฉินหร่านก่อน แต่ก็ถูกสายตาเฉิงเจวี้ยนขัดจังหวะเสียก่อน
“ไว้ค่อยกินทีหลัง” ลู่จ้าวอิ่งวางกล่องไม้สองกล่องลงบนโต๊ะ “นายน้อยเจวี้ยน คุณมีนัดผ่าตัดวันอาทิตย์ใช่ไหมครับ”
เขาเดินมาดูสมุดบันทึกในมือของเฉิงเจวี้ยน
ให้ตายเถอะ เหมือนเมื่อตอนเที่ยงเลย
ลู่จ้าวอิ่งแปลกใจ “นายน้อยเจวี้ยน ทำไมยังไม่เสร็จอีกล่ะครับ”
เฉิงเจวี้ยนเหลือบมองเขา นิ้วมือที่เรียวสวยของเขาตีไปบนโต๊ะ เขาพูดสั้นๆ ว่า “ไม่มีเวลาน่ะ”
ลู่จ้าวอิ่ง “...”
ฉินหร่านทำงานเสร็จเรียบร้อย นี่ก็กินข้าวเย็นมาได้สิบนาทีแล้ว เธอกินข้าวและกินยา จากนั้นก็มองไปรอบๆ ห้องพยาบาล ก่อนจะจัดข้าวของให้เป็นระเบียบ
ขณะที่เธอกำลังจะออกไป เฉิงเจวี้ยนก็ดึงแขเสื้อเธอไว้
ถ้าเป็นที่อื่นหรือคนอื่นละก็ เธอจะชักสีหน้าใส่ ไม่ก็หักมือน่ารำคาญนั่นซะ
“มีอะไรเหรอคะ” ตอนนี้อารมณ์ของฉินหร่านดีขึ้นแล้ว
เธอหันไปด้านข้าง หรี่ตามองเฉิงเจวี้ยน
“เอาแก้วนี่ไป เป็นแก้วใหม่ยังไม่มีใครเคยใช้” เฉิงเจวี้ยนส่งแก้วเก็บความร้อนที่เธอเพิ่งดื่มไปให้กับเธอ เขาขี้เกียจนิดหน่อยทำให้ดวงตาเขาหม่นแสง เขาหยุดแป๊บนึงก่อนจะพูดว่า “เธอเป็นผู้หญิง อย่าดื่มน้ำเย็นบ่อยนักสิ”
ตอนที่ฉินหร่านมาที่ห้องพยาบาล เธอมักจะพกน้ำแร่หนึ่งขวดหรือไม่ก็โคล่าหนึ่งกระป๋อง
เฉิงเจวี้ยนสังเกตเห็นหลายหลายครั้งแล้ว เธอเป็นคนไข้ของเขาที่ยังป่วยอยู่ มันถูกแล้วที่เขาจะเป็นห่วงเธอ
ฉินหร่านหยิบแก้วขึ้นมามองดู แก้วสีขาวนี่น่ารักดีแฮะ
เฉิงเจวี้ยนแตะโดนปลายนิ้วของเธอ มือเธอเริ่มเย็นแสดงว่าอุณหภูมิลดลงแล้ว
เขาชักมือกลับอย่างแผ่วเบา
“ขอบคุณค่ะ” ฉินหร่านโบกมือให้เฉิงเจวี้ยน
เฉิงเจวี้ยนมองไปที่ร่างของเธอ จากนั้นก็ยกมือขึ้มามองอยู่เนิ่นนาน
“นายน้อยเจวี้ยน มองอะไรอยู่ครับ เราไปกันเถอะ” ลู่จ้าวอิ่งเข้ามา
เฉิงเจวี้ยนหดมือลงอย่างไม่ใส่ใจ “ไปเถอะ”
**
ฉินหร่านกลับเรียนคาบศึกษาด้วยตัวเอง
การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองในช่วงเย็นของเธอก็คือการอ่านหนังสือและการถ่ายเอกสาร
เธอเก็บโน้ตที่มู่หนานให้เธอและเริ่มจัดเรียงเอกสารของตัวเอง
เธอวางกระดาษข้อสอบทีละแผ่น ตามคะแนนจากน้อยไปหามากและวางลงไปอย่างพอใจ
เธอเริ่มมองหาหนังสือภาษาต่างประเทศที่ยังไม่ได้แปล
“ตายแล้ว ไอดอลฉันออกอัลบั้มใหม่แล้ว จะวางขายพรุ่งนี้ตอนเก้าโมงเช้า!” เสียงหลินซือหรานดังอยู่ข้างๆ เธอ แม้ว่าจะดูจงใจไปหน่อยก็เถอะ
โชคดีที่ใกล้จะหมดคาบแล้ว เสียงเธอจึงไม่เร่งเร้านัก
เธอเขย่าแขนของฉินหร่าน “หรานหรานดูเขาสิ หล่อมากเลย”
ฉินหร่านมองไปที่หน้าจอ เขาเป็นชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดพังก์สีดำ แต่งตาเข้มซึ่งก็ดูเข้ากับเขาดี
คิ้วเขาดูสวยได้รูปและเขายังโดดเด่นมากที่สุดในวงการบันเทิง
“รู้จักเขาไหม นี่น่ะ...” หลินซือหรานตื่นเต้นมากเวลาพูดถึงไอดอลของเธอให้ฉินหร่านฟัง
“เหยียนซี” ฉินหร่านยกขาขึ้นและพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“หร่านหร่าน เธอก็เป็นแฟนคลับเขาด้วยเหรอ” หลินซือหรานดูสดใสขึ้นทันที
ฉินหร่านไม่ใส่ใจ “เปล่า”
หลินซือหรานไม่รู้สึกอะไร ยังคงพร่ำบอกเรื่องความรักของเธอที่มีต่อเขาให้ฉินหร่านฟัง “สามปีมานี้เขาได้รับความนิยมไปทั่วประเทศ เพลงที่เขาร้องอย่างกับมีมนตร์สะกดแน่ะ…”
ฉินหร่านหยิบอมยิ้มออกมาปอกเปลือกแล้วเอาใส่เข้าไปในปาก
หลินซือหราน “....”
หลังจากจบคาบเรียนด้วยตนเอง ฉินหร่านกับหลินซือหรานก็กลับไปที่ห้องนอน
ห้องนอนของพวกเธออยู่สุดทางเดิน พวกเธอจึงผ่านห้องนอนของพานหมิงเย่ว์
พานหมิงเย่ว์กลับมาถึงก่อนแล้ว กำลังต้มน้ำอยู่ มีสาวสวยคนหนึ่งขวางทางเข้าห้องของเธอ
“พานหมิงเย่ว์ ทำไมเธอถึงได้คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยยี่สิบคะแนนล่ะ น้อยไปหรือเปล่าเนี่ย” หญิงสาวผมประบ่าคนนั้นมองไปที่พานหมิงเย่ว์
พานหมิงเย่ว์ก้มหน้า ไม่แม้แต่พูดหรือมองหน้าเธอ
“ช่างเถอะ เจี่ยงหัน อย่าไปยุ่งเลย คนดูแลหอกำลังจะมา” ผู้หญิงอีกคนเกาะผู้หญิงที่กำลังพูดอยู่
เจี่ยงหันเอามือลงอย่างอวดดี “ทำไมจะพูดไม่ได้ เธอกับสวีเหยากวงห่างกันยี่สิบคะแนนตลอด ครูหลี่บอกว่าเธอได้คะแนนเพิ่มยี่สิบคะแนนก็มีโอกาสชนะ พานหมิงเย่ว์ บอกเราซิ เราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน เธอมันเหนือกว่ามนุษย์หรือไง”
หลายคนยืนขวางทางและปิดกั้นถนนด้านข้าง เด็กสาวที่เดินผ่านไปมาไม่มีใครกล้าเงยหน้า ได้แต่เดินผ่านพวกเขาไป
ฉินหร่านไม่ได้เข้าไปใกล้พวกนั้น เธอก้มหน้าลงและพูดสั้นๆ ว่า “หลีก อย่าขวางทาง”
ดวงตาขาวซีดของเธอเริ่มแดงฉาน เธอชั่งน้ำหนักแก้วในมือ
เจี่ยงหันอึ้ง “เธอว่าไงนะ”
เจี่ยงหันคนนี้เป็นตัวปัญหาในโรงเรียนอีจง เมื่อเห็นอย่างนี้ สาวๆ ที่ตั้งใจจะไปเอาน้ำตรงทางเดินก็รีบกลับหอพักทันที ไม่มีใครกล้าเดินไปสักคน
เธอเป็นแฟนคลับสาวอันดับหนึ่งของสวีเหยากวง ก็เลยไม่กล้ายั่วโมโหฉินอวี่ เธอจึงต้องระบายความโกรธด้วยวิธีอื่น
ฉินหร่านเงยหน้าขึ้นมองและยิ้ม แต่น้ำเสียงเธอไม่ค่อยดีนัก วิญญาณร้ายในดวงตาเธอแทบจะพุ่งออกมา ดีที่หยุดไว้ได้ก่อน เธอก็หลับตาลง “บอกให้หลีกทางไง หมาแสนรู้มันไม่ขวางทางนะ”
เจี่ยงหันมองไปที่หญิงสาวที่กล้าพูดกับเธอแบบนี้ เธอไม่คุ้นกับใบหน้าที่ดูดีและผิวขาวนี่เลย อากาศร้อนจะตาย แต่เธอดันสวมแจ็กเก็ต แถมยังดึงเสื้อผ้าขึ้นสูงเหมือนนักเรียนที่อยู่ในระเบียบ
หลินซือหรานอยู่เฉยๆ มองฉินหร่านและไม่มีเวลาพูดอะไรเลย
มีกิจการขนาดเล็กมากมายในโรงเรียน เจี่ยงหันก็มาจากครอบครัวเช่นนี้เช่นกัน พ่อของเธอเป็นเศรษฐีใหม่ที่บริจาคเงินทำห้องสมุด ผลการเรียนของเธอก็ดี ดังนั้นเธอจึงอยู่ในห้องสามทับหนึ่ง
“เธออยู่ชั้นไหน ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร” ดวงตาเจี่ยงหันฉายแววขบขันและดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย เด็กสาวสองสามคนข้างหลังเธอเข้ามาล้อมรอบตัวเธอทันที จากนั้นเธอก็หัวเราะเยาะ “อยากตายนักหรือไง...”
ฉินหร่านให้หลินซือหรานถือแก้วชา
หลินซือหรานรู้สึกตัวอีกครั้ง “หรานหราน เธอจะทำอะไรน่ะ อย่าเพิ่ง...” ในโรงเรียนมีเด็กสาวไม่กี่คนที่กล้ายั่วโมโหเจี่ยงหัน
ฉินหร่านเอื้อมมือออกไปถอดแจ็กเกตนักเรียนออก ด้านในเป็นเสื้อยืดสีขาว เธอวางแจ็กเก็ตนักเรียนไว้ในมือของหลินซือหราน ปรายตามองและพูดอย่างใจเย็น “เพื่อไม่ให้เสียเวลา มาลุยกันเลยดีกว่า”


## ตอนที่ 33

ตอนที่ 33 จะเด่นอวดใคร
ฉินหร่านพับแขนเสื้อ หรี่ตามองไปที่เจี่ยงหันพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
ทันใดนั้นเจี่ยงหันก็เกิดอาการขนลุกไปทั้งตัวและรับรู้ได้ถึงอันตราย ม่านตาเธอหดตัว เตรียมถอยหลังหาทางหนี!
ก่อนที่เจี่ยงหันจะถอยหลังไป คนของเธอก็โดนบีบคออย่างแรง และคอของเธอก็โดนเหวี่ยงกระแทกกับกำแพงอย่างแรง
ร่างกายแทบไร้เรี่ยวแรง
ฉินหร่านจับเจี่ยงหันไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง พลางเอาเท้าถีบเด็กสาวอีกสองคนลงกับพื้น เธอมองไปที่เด็กสาวคนสุดท้ายที่ยักคิ้วแล้วยิ้มให้ “อยากลองมั่งไหมล่ะ”
เด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายยุคนี้ไม่ละอายใจต่อการกระทำของตัวเองมั่งเลย ในสายตาของฉินหร่านพวกเขาเป็นเพียงไก่อ่อนเท่านั้น
“เลิกทะเลาะกันได้แล้ว” มีคนดึงแขนเสื้อเธอจากด้านหลัง
นั่นก็คือพานหมิงเย่ว์
ฉินหร่านไม่พูดอะไร เธอมองไปที่เจี่ยงหันด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
คิ้วของเจี่ยงหันเย็นและชุ่มเหงื่อ หญิงสาวตรงหน้ามัดผมไว้ มีผมสองสามเส้นตกลงมาที่ใบหน้าและติดอยู่ที่ปากของเธอ
ดวงตาเธอชวนมอง แต่รูม่านตาแดงฉาน เธอถลึงตาใส่อย่างน่ากลัว ทำให้คนอื่นรู้สึกขนลุกกันไปทั่ว
ทุกคนที่อยู่ในห้องนอนอื่นๆ รู้เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงนี้
อู๋เหยียนรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ แต่เธอเหลือบมองเจี่ยงหันกับคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่ตรงประตูและพูดว่า “ฉินหร่าน อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ฉันจะไปพบคนดูแลหอ...”
ฉินหร่านเปิดประตูถัดไป
ปั้ง!
ประตูกระแทกกับกำแพงแล้วเด้งกลับด้วยเสียงดังสนั่น
ไม่ใช่แค่อู๋เหยียนที่ไม่กล้าพูด แต่ทั้งชั้นเงียบสนิท
ฉินหร่านสูงกว่าเจี่ยงหันนิดหน่อย เธอปล่อยมือที่จับคออยู่ออก ก้มหัวลงและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
หลังจากนั้นไม่นานภายใต้สายตาที่น่ากลัวและแปลกประหลาดของเจี่ยงหัน เธอปล่อยมือและค่อยๆ พับแขนเสื้อขึ้น
ฉินหร่านไปหยิบแก้วคืนจากหลินซือหราน
ก่อนจะจากไป เธอหันมองด้วยสายตาแดงก่ำและยิ้มสยองให้เจี่ยงหัน “อย่าแส่เรื่องคนอื่นนัก แล้วก็กินให้เยอะๆ หน่อย”
เธอหยิบแก้วและเดินกลับห้องนอนของเธอไปอย่างช้าๆ
เด็กสาวที่เหลือยืนอยู่ตรงทางเดินเหมือนกระต่ายขี้ตกใจ รีบกระโดดหนีด้วยความกลัวเพื่อหลีกทางให้เธอ
เด็กผู้หญิงเกือบทั้งหมดในห้องโถงหดตัวเข้าไปในประตูห้องนอน สายตามองฉินหร่านเดินเข้ามาในห้อง เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้ายุ่งกับเจี่ยงหัน
ไม่มีใครรู้สึกตัว และก็เงียบมาเป็นเวลาหลายนาที
หลังจากหลินซือหรานอาบน้ำเสร็จ เธอก็ไม่เห็นฉินหร่านอยู่ในหอพัก เธอขมวดคิ้วเพราะมองไม่เห็นจนกระทั่งมาตรงระเบียง
เธอเห็นฉินหร่านนั่งหันหลังอยู่ที่ระเบียง เห็นขาของเธอห้อยลงมา
หลินซือหรานกลัวจนหัวใจแทบหยุดเต้น “หร่านหร่าน!”
ฉินหร่านได้ยินเสียงเอะอะ ก็หรี่ลงจนตาหยี "ตกใจอะไรเนี่ย"
บุหรี่ยังคาอยู่ในปากของเธอ เธอแกว่งขาอย่างไม่ใส่ใจ ภาพตอนกลางคืนแวบเข้ามาทำให้เธอนึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมา
หลินซือหรานไม่ตอบโต้
ฉินหร่านหัวเราะเสียงเบาๆ เธอยื่นมือออกไปและกระโดดลงมาโยนบุหรี่ลงถังขยะ “ไปนอนกันเถอะ”
หลินซือหรานถอนหายใจและเอามือทาบอก “หร่านหร่าน เธอนี่น่าทึ่งจริงๆ เลย”
อีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้
เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนทำให้เจี่ยงหันกลัวได้ขนาดนี้
ฉินหร่านเข้าไปในห้องนอนเอามือไพล่ท้ายทอยและไม่ได้พูดอะไรอีก
นานมากที่จะได้ยินหลินซือหรานพูดสี่คำนี้ออกมา ทั้งสั้นและเยือกเย็น “ฉันไม่ใช่พระเจ้า”
**
บ้านพักต่างอากาศแห่งหนึ่งในอวิ๋นเฉิง
เฉิงเจวี้ยนถือมีดเรียนเกี่ยวกับหุ่นอยู่
เขาได้ยินลู่จ้าวอิ่งเปิดประตูก็ตกใจ “เจวี้ยนเหยีย เจวี้ยนเหยียครับ มี... มี...”
เฉิงเจวี้ยนใช้มีดผ่าตัดบางๆ ของเขาชี้ไปที่ลู่จ้าวอิ่งและส่ายหัว “ถ้าฉันทำพัง นายจะหาซื้อหุ่นมาให้ฉันได้ไหม”
ลู่จ้าวอิ่งเงียบสนิท
นายน้อยเฉิงใช้เงินห้าล้านในการปรับแต่งหุ่นจำลองร่างกายมนุษย์ แม้แต่หลอดเลือดก็ยังทำออกมาได้เหมือนมาก เขาหาเงินมาจ่ายได้แต่จะหาคนมาช่วยปรับแต่งหุ่นจำลองร่างกายมนุษย์ได้หรือไม่นั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง...
เขาอึ้งและพูดว่า “คำสั่งถูกตีกลับครับ...”
เฉิงเจวี้ยนดึงมีดของเขาออกมา ลมแรงพัดชายเสื้อของเขาถลกขึ้น “ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ”
ลู่จ้าวอิ่ง “...”
**
แม้ว่าจะเป็นปีสุดท้าย แต่โรงเรียนอีจงก็ไม่มีคาบเรียนเสริมในช่วงวันหยุด ก่อนหน้านี้ยังมีอยู่ แต่หลังจากที่ผู้ปกครองนักเรียนบางคนรายงานเรื่องนี้ไปยังสำนักการศึกษา พวกเขาหยุดให้มีคาบเรียนเสริมทันที
สองวันถัดมาฉินหร่านงดไปทำงานพิเศษที่ร้านชานมไข่มุก
ช่วงเช้าวันเสาร์หนิงฉิงโทรหาเธอหลายครั้งแต่เธอไม่รับสาย
ฉินหร่านสะพายกระเป๋าเป้ไปเยี่ยมเฉินซูหลานที่โรงพยาบาล
เฉินซูหลานอยู่ในห้องวีไอพีของโรงพยาบาลและได้รับการดูแลเป็นพิเศษ เมื่อฉินหร่านมาถึง คุณป้าก็กำลังป้อนซุปให้เฉินซูหลานอยู่
มู่หยิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านข้าง กำลังเล่นกับโทรศัพท์มือถืออยู่
มู่หนานนั่งหั่นแอปเปิลอยู่อีกด้านหนึ่ง
ฉินหร่านเดินเข้าไปยืนมองเฉินซูหลานอยู่ด้านนอกหน้าต่างกระจกสักพัก
เฉินซูหลานแต่งงานกับตาของเธอไวนะแต่กลับมีลูกช้า เพิ่งมีลูกคนแรกตอนอายุสามสิบ
ตอนนี้ก็จะแปดสิบแล้ว
เมื่อคนเราอายุมากขึ้นอวัยวะต่างๆ ก็เริ่มถดถอย โรคมากมายก็รุมเร้า
ฉินหร่านมีวิธีช่วยเรื่องขาของหนิงเวย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความตาย การเจ็บป่วยและอาการอวัยวะต่างๆ ล้มเหลว เป็นฉินหร่านก็คงทำอะไรไม่ถูก
ฉินหร่านเปิดประตูเดินเข้าไป เฉินซูหลานก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นทันที
“หร่านหร่าน ยายให้แม่ของหลานเอาของพวกนี้มาให้ หลานเก็บเอาไว้สิ” มือเฉินซูหลานสั่นเทาขณะหยิบกองกระดาษออกมาจากใต้หมอน แล้วส่งให้กับฉินหร่าน
ฉินหร่านก้มดู นี่มันกองกระดาษบันทึกที่เธอเคยขยำทิ้งลงถังขยะนี่นา
เป็นการเขียนแบบลวกๆ
เธอไม่คิดว่ายายจะเก็บมันไว้เป็นอยางดี
เมื่อเห็นว่าเธอนิ่งเฉย เฉินซูหลานก็เอากระดาษยัดใส่ไว้ในมือฉินหร่านอย่างถือวิสาสะ เฉินซูหลาน อายุมากแล้ว ความจำก็ไม่ดี แต่เธอยังจำได้ว่าอาจารย์ของเมืองหลวงจักรวรรดิได้ดูบันทึกเหล่านี้อย่างไร
เสมือนว่าเป็นอัญมณี
ถ้าเป็นพ่อแม่คนอื่น คงบังคับให้ลูกเรียนแน่นอน
แต่เฉินซูหลานไม่เหมือนกัน เธอมีความสุขต่อให้ฉินหร่านจะไม่ได้แต่งงาน เพราะมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
“ลูกพี่ลูกน้อง นั่นอะไรน่ะ” เมื่อมู่หยิงเห็นฉินหร่านเข้ามา ก็วางโทรศัพท์และเดินเข้าไปหา
เธอเอาแต่จ้องกระดาษ
แต่มองไม่ออกว่าเขียนว่าอะไร
ฉินหร่านม้วนกระดาษยัดใส่กระเป๋าเสื้อนักเรียน “ไม่มีอะไร”
เธอพูดอย่างแผ่วเบา
ถึงมู่หยิงจะอยากรู้ แต่เธอก็ไม่ถามให้มากความเพราะรู้สึกแปลกๆ
พวกเขาอยู่กับเฉินซูหลานที่โรงพยาบาลจนถึงเที่ยง และเมื่อฉินหร่านออกไปทำงานที่ร้านชานมไข่มุก เธอก็ออกไปด้วยเช่นกัน
**
ฉินอวี่ยังคงมาที่โรงเรียนในวันเสาร์เพื่อฝึกซ้อมไวโอลิน
ฉินอวี่ต้องขึ้นแสดงในวันครบรอบโรงเรียน
ในวันธรรมดาคนขับจะมาส่งเธอ ตอนนี้หลินหว่านอยากเจอฉินอวี่เป็นการส่วนตัวจึงตามมาด้วย ส่วนหนิงฉิงแค่ไปเป็นเพื่อนพวกเขา
วันเสาร์สามารถขับรถเข้าไปในโรงเรียนได้
แต่พอเข้าประตูไป ฉินอวี่พลันอยากกินชานม
ทั้งสามคนจึงลงจากรถ
คนขับลงมาเข้าคิวเพื่อซื้อชานมให้ฉินอวี่
ฉินอวี่จับแขนหลินหว่าน ส่งยิ้มพร้อมแนะนำให้รู้สถารการณ์ภายในโรงเรียนอีจง
เธอเห็นร่างที่คุ้นตาอยู่ที่ร้านชานมไข่มุก ฉินอวี่อึ้งไปพักนึง
หลินหว่านเห็นว่าฉินอวี่ทำท่าทางแปลกๆ “มีอะไรเหรอ”
เธอถามและมองตาม
“แม่คะ ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” ฉินอวี่จ้องหนิงฉิง
หนิงฉิงเห็นอยู่ก่อนแล้ว เธอหน้าซีดและเม้มริมฝีปากก่อนจะเดินไปที่ร้านชานมไข่มุกด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ฉินหร่านเดินมาตรงเคาน์เตอร์ ก้มหน้าลงก่อนวางแก้วชานมไข่มุกลงบนโต๊ะอย่างใจเย็น
หนิงฉิงกำมือแน่น เธอถือกระเป๋าใบละสามหมื่นหยวนพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ฉินหร่าน ทำอะไรของแก ฉันไม่ได้ให้เงินแกหรือไง”


## ตอนที่ 34

ตอนที่ 34 ผู้สืบทอดของผู้อาวุโสสวี
ข้างหลังเธอ ฉินอวี่กำลังสับสนอยู่ข้างๆ หลินหว่าน
ใบหน้าหลินหว่านดูประหลาดใจจึงถามขึ้นมาว่า “อวี่เอ๋อร์ นี่พี่สาวของหนูเหรอ”
“ใช่ค่ะ  หนูไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่...” ฉินอวี่กะพริบตาแล้วถอนหายใจ
ภายในร้านชานมไข่มุก ฉินหร่านไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง เธอหยิบถ้วยชาใบใหม่ขึ้นมาแล้วพูดว่า “อย่ามารบกวนหนูที่ทำงาน”
หนิงฉิงได้ยินดังนั้น ก็กอดอกแน่น
“ทำงานเหรอ ทำไปทำไม นี่ฉันดูแลแกไม่ดีงั้นเหรอ” หนิงฉิงหน้าซีดลง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าหลินหว่านยังอยู่ด้านนอก เธอจึงเงียบข่มอารมณ์โกรธไว้ “ฉันจ่ายค่าเรียนพิเศษให้แก แต่แกก็ไม่ยอมไปเรียน สุดท้ายแกก็มาทำงานพิเศษที่นี่ ฉินหร่านแกกำลังแสดงให้ใครดู ฉันไม่ดูแลแกหรือไง”
“ดูจากผลการเรียนของแก แม้แต่โรงเรียนจื๋อก็คงไม่รับ ตอนนี้ก็อยู่โรงเรียนอีจงแล้ว ทำไมแกถึงเรียนให้มันดีไม่ได้!”
“เก็บของของแกซะ แล้วไปที่เรียนพิเศษกับฉัน” เมื่อเห็นฉินหร่านไม่ได้สนใจที่เธอพูด หนิงฉิงก็หันไปคุยกับพนักงานอีกคนด้วยน้ำเสียงจิกๆ “หัวหน้าเธออยู่ไหน ไปเรียกมาพบฉันหน่อย”
เธอพูดเสียงสูงและเย่อหยิ่ง
พนักงานคนอื่นไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
เธอมองไปที่ข้าวของมียี่ห้อของหนิงฉิง แล้วมองมาที่ฉินหร่านที่สวมแจ็กเกตนักเรียน ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกได้ว่าไม่ควรขัดใจหนิงฉิง
“ฉินหร่าน กลับไปกับแม่ของเธอเถอะนะ” พนักงานอีกคนพยายามเกลี้ยกล่อมเธอ “ยังไงนี่ก็แม่เธอนะ แม่หวังดีกับเธออยู่แล้ว…”
“คนเป็นแม่ไม่มีวันเกลียดลูกสาวตัวเองหรอก”
“ลูกชายคนเล็กของฉันยังเข้าโรงเรียนอีจงไม่ได้เลย แกได้เรียนที่นั่น แต่ยังทำตัวเนรคุณอีกเหรอ” บางคนถึงบ่นออกมาด้วยความไม่พอใจ
“เด็กสมัยเรียนผลการเรียนไม่เอาไหน แถมยังไม่ยอมเรียนพิเศษ แล้วก็มาทำงานแทน…”
“ขนาดเป็นเด็กยังทำตัวมีปัญหาได้ เฮ้อ  คนเป็นแม่คงลำบากน่าดู…”
ผู้คนที่มุงดูเริ่มกระซิบกระซาบกัน
ในมุมมองแบบอนุรักษ์นิยม ยังไงคนเป็นพ่อแม่ก็ไม่มีวันผิด
ความคิดของคนรอบข้างเสริมความมั่นใจให้หนิงฉิง เธอเอื้อมมือไปดึงฉินหร่าน…
มือของเธอเอื้อมออกไป
“เผียะ”
มือผอมแห้งเรียวยาวทำให้เธอล้มลง
หนิงฉิงเงยหน้าขึ้นทันทีและเห็นใบหน้าสะอาดหล่อเหลา วัยรุ่นดูสดใสนั่นเคลื่อนไหวอย่างสุภาพ เขาพูดอย่างใจเย็นว่า “ถ้าคุณอยากจะควบคุมเธอ คุณก็ควรจะทำไปเมื่อสิบปีก่อนแล้วไม่ใช่เหรอ”
ในหัวหนิงฉิงว่างเปล่าไปชั่วขณะ
เว่ยจื่อหังไม่ได้วางแผนไว้ให้เป็นไปแบบนี้ เขาคาบบุหรี่แล้วหันมาชี้ที่หนิงฉิง “คนคนนี้หย่าตอนที่ลูกสาวของเธออายุเจ็ดขวบ และไปแต่งงานใหม่กับเศรษฐี เธอปฏิเสธที่จะพาลูกสาวเธอไปด้วย ตลอดสิบสองปีที่ผ่านมา ไม่เคยกลับมาหาลูกสาวเธอเลยสักครั้ง พวกคุณคิดว่าเธอยังจะเป็นแม่ได้อยู่หรือเปล่า”
“แต่...ถ้าฉันไม่สนใจเธอ ทำไมฉันต้องช่วยเธอให้ได้เรียนที่โรงเรียนอีจง...”
“พูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็อยากจะถามอีกสักหน่อย” เว่ยจื่อหังมองมาที่หนิงฉิงแล้วก็ยิ้ม แต่สายตานั้นเย็นชา “ฉันจำได้ว่าอาจารย์ใหญ่สวีให้น้องสาวฉินเข้าโรงเรียนอีจงเมื่อหนึ่งปีก่อน ป้าหนิงขอถามหน่อยว่าทำไมคุณถึงได้ทำเหมือนกับว่าน้องฉินสามารถเข้าเรียนได้เพราะครอบครัวของคุณ”
ขณะนี้มีแต่ความเงียบ
ตอนนี้หนิงฉิงพูดไม่ออก ใบหน้าถอดสี ในหัวมีแต่ความว่างเปล่าไปตามสัญชาตญาณ
เว่ยจื่อหังหัวเราะเบาๆ  “จะว่าไปแล้วน้องฉินนี่ก็โตแล้วนะ และคุณก็ไม่เคยมาดูแลเธอมาก่อนเลย ลืมไปว่าคุณใช้ประโยชน์จากเธอ ตอนนี้คุณจะยังโจมตีและวิจารณ์เธออีกเหรอ”
ตอนนี้ทุกคนไม่ได้มองไปที่ฉินหร่านอีกต่อไป แต่ทั้งหมดหันกลับไปมองที่หนิงฉิง
การมีพ่อเลี้ยงหมายถึงต้องมีแม่เลี้ยงด้วย แม่ผู้ให้กำเนิดคนไหนถึงไม่มาหาลูกสาวแท้ๆ ตั้งสิบสองปี
หนิงฉิงไม่คิดเลยว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้
ในช่วงสิบสองปี เธอไม่เคยประสบกับสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้
ทุกคนมองมาที่เธอ เริ่มจับกลุ่มซุบซิบจึงทำให้เธอเริ่มรู้สึกอึดอัด
ในไม่ช้าก็มีคนจำกระเป๋าราคาสามหมื่นหยวนในมือของเธอได้ และคุยกันถึงเสื้อผ้าของฉินหร่าน หนิงฉิงเห็นใครบางคนถือโทรศัพท์แล้วก้มหัวลงออกจากร้านชาไปอย่างรวดเร็ว
ฉินหร่านยังคงนิ่งเฉยไม่เปลี่ยนแปลงตั้งแต่ต้นจนจบ
เสมียนอีกคนจำเว่ยจื่อหังได้ เขาก้มหน้าด้วยความกลัวและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
มือที่เธอเงินของเธอกำลังสั่น
หนิงฉิงออกไปแล้ว
หลินหว่านยิ้มเยาะ
หนิงฉิงกำกระเป๋าของเธอไว้แน่นและไม่หันไปมองหลินหว่าน
“พี่รู้จักเขาได้ยังไง” ฉินอวี่กระซิบ
“ทำไมล่ะ” หลินหว่านเอียงคอเล็กน้อยพร้อมปล่อยให้ฉินอวี่เกาะแขนต่อไป
ฉินอวี่มองเว่ยจื่อหังด้วยความไม่เข้าใจนัก เว่ยจื่อหังเป็นที่รู้จักกันดีและทุกคนไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา ใครๆ ก็มักจะพูดถึงเขาลับหลังตลอดเวลา
“นั่นเด็กเกรเรที่สุดในโรงเรียนจื๋อที่อยู่ติดกันนี่นา พวกเขาไม่ได้ทำอะไรที่น่านับถือ ฉันได้ยินมาว่าเขาเกี่ยวข้องกับพวกใต้ดินเสียด้วยซ้ำ” ฉินอวี่กระซิบ
สีหน้าหนิงฉิงแย่ลงไปอีก
หลินหว่านชำเลืองมองหนิงฉิง เธอยิ้มเล็กน้อยพร้อมพยักหน้า เธอเลิกคิ้วแล้วถามขึ้นมาว่า “อวี่เอ๋อร์ คนคนนี้บอกว่าฉินหร่านเข้าโรงเรียนอีจงได้นั้น ไม่ได้เป็นเพราะพ่อของเธอเหรอ”
ฉินอวี่มองไปทางเดียวกับเว่ยจื่อหัง เธอหยุดมือของเธอ เมื่อเธอได้สติก็พูดมาว่า “ตอนนั้นที่โรงเรียนไม่ได้ยอมรับพี่สาว เรารู้ดีเรื่องผลการเรียนของพี่... แต่ก็ได้ยินมาว่าอาจารย์ใหญ่สวีไปที่หมู่บ้านหนิงไห่เพื่อช่วยเหลือคนยากจนมาก่อน เมื่อสามปีที่แล้วคงมีอะไรเกิดขึ้นที่นั่น เลยเดาว่าอาจารย์ใหญ่สวีคงสงสารพี่ค่ะ”
เมื่อหลินหว่านได้ยินดังนั้นก็ครุ่นคิดสักพักและไม่ได้ถามอะไรอีก
ฉินหร่านไม่ได้ดูเหมือนกับคนที่จะเกี่ยวข้องอะไรกับอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนอีจงนั่นเลย
พวกเขาไปดูการแสดงของฉินอวี่ ความสามารถพิเศษของฉินอวี่นั้นดีมากจริงๆ เธอยังเด็กแต่ฝีมือการเล่นไวโอลินนั่นดีมากทีเดียว
หลินหว่านรู้จักดนตรีและเข้าใจได้โดยธรรมชาติ
เธอกำลังจะกลับปักกิ่งในอีกไม่กี่วัน
เธอกำลังคิดถึงเรื่องนั้นและจะพาฉินอวี่ไปด้วยหลังจากการแสดง
“ป้าคะ” ฉินอวี่พูดอย่างประหลาดใจ
หลินหว่านครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วพูดว่า “ฉันเจออาจารย์สอนไวโอลินสำหรับหนูแล้วนะ เป็นมืออาชีพระดับนานาชาติเลยเชียว ตอนนี้ยังบอกชื่อไม่ได้ แต่เขาเป็นผู้สอนที่ดีมาก เขาชอบนักเรียนที่มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเอง เป็นการดีที่หนูจะเอาเพลงต้นฉบับไปให้ฟัง ในอีกไม่กี่เดือนก็จะมีโอกาสได้แสดงต่อหน้าเขา เข้าใจไหม”
ฉินอวี่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
หัวใจเธอเต้นรัวเหมือนกลอง สถานะของหลินหว่านตอนนี้เป็นยังไง  ครอบครัวที่เธอแต่งงานด้วยก็มีชื่อเสียงไม่น้อยในปักกิ่ง การเป็นครูสอนไวโอลินจะน่าทึ่งขนาดไหน ถึงแม้เธอจะได้รับคำชมมามากมาย
ฉินอวี่ตระหนักดีถึงพื้นฐานของเธอ ครูแบบนี้คงต้องมีมาตรฐานสูงแน่ๆ  เธอเองก็คงเขียนเพลงของเธอเองได้ แต่ก็อาจจะไม่ใช่ที่เขาต้องการ
“อวี่เอ๋อร์” ฉินอวี่ไม่ได้พูดมาสักพัก และหลินหว่านก็เรียกหาเธออีกครั้ง
ฉินอวี่เหม่อลอยเล็กน้อย เธอจำได้ถึงโน้ตดนตรีที่เธอเก็บล็อกไว้ในลิ้นชัก จากนั้นไม่นานเธอก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเธอส่องประกายเหมือนดั่งคบเพลิงแล้วพูดขึ้นอย่างมั่นใจ “ป้าคะ ขอบคุณมาก หนูจะไม่ทำให้ป้าผิดหวัง”
เธอกำหมัดแน่น
**
ร้านชานมไข่มุกที่อยู่ไม่ไกล
เฉิงเจวี้ยนคาบบุหรี่ไว้ในปาก เขาไม่ได้จุดไฟ ใบหน้าเขาเรียบเฉย สายตาเฉยชาไม่เป็นมิตร “ลู่จ้าวอิ่ง มีเรื่องเร่งด่วนมาน่ะ”
ลู่จ้าวอิ่งมองไปที่เฉิงเจวี้ยนด้วยความไม่พอใจ นี่เขากังวลแค่ไหน!
พระเอกได้ช่วยนางเอกไว้
ถ้านี่เป็นรายการทีวีคงไม่พ้นบทพระรอง!
เป็นคนโง่ที่มีแต่ให้!
เป็นคนที่ไม่รอดในสามตอนท้าย!
เขาอยากจะอาเจียน แต่ตอนนี้มีบางอย่างที่แปลกไปกว่านั้น ลู่จ้าวอิ่งหันกลับมาและบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฉิงเจวี้ยน จากนั้นเขาก็ขัดว่า “เจวี้ยนเหยีย เป็นเวลาหลายปีแล้วที่คนมากมายอยู่ในมือผู้อาวุโสสวี แต่มีสักครั้งไหมที่เห็นว่าผู้อาวุโสสวีจะใจดีให้จดหมายรับรองบ้างไหม”
“ครั้งล่าสุดผู้อาวุโสสวีบอกว่าเขาได้เจอผู้สืบทอดแล้ว จำได้ไหม”


## ตอนที่ 35

ตอนที่ 35 มือที่สัมผัส
เฉินเจวี้ยนนิ่งเงียบ
เขามองเข้าไปในร้านชานมไข่มุก สายตาชัดเจนหรี่ลงเล็กน้อย จนดูยากว่าเขาคิดอะไรอยู่
ลู่จ้าวอิ่งคิดกับตัวเองว่าเขาคงไม่ได้ฟัง
จากนั้นเฉินเจวี้ยนก็หันหน้าคิ้วขมวดมาทางเขาแล้วถามว่า “เขาคือใครเหรอ”
ลู่จ้าวอิ่งพูดอะไรไม่ออก  เขาตามไม่ทันแล้ว!
เฉินเจวี้ยนก้มหน้าลงพร้อมคาบบุหรี่ในปาก “คดีฆาตกรรมครั้งใหญ่มื่อสามปีก่อน ผู้อาวุโสสวีก็อยู่ที่นั่นด้วย”
ลู่จ้าวอิ่งมึนงงและสับสน “คุณพบอะไร”
“ได้แต่เดา” เฉินเจวี้ยนพ่นควันบุหรี่ออกมา ดวงตาดูมืดมน “ผู้อาวุโสสวีไม่น่าจะมีใจสงสารอะไร มีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นตั้งแต่เขาไปถึงหมูบ้านหนิ่งไห่”
“ดังนั้น เรื่องผู้สืบทอด...” ลู่จ้าวอิ่งเงยหน้าขึ้นทันที
เฉินเจวี้ยนยิ้ม “เป็นไปได้สองทาง หนึ่งมันเป็นการหลอกล่อ ด้วยสถานะและภูมิหลังของผู้อาวุโสสวี ถึงจะมีผู้สืบทอดอยู่ในใจแล้วก็ตาม เขาไม่น่ามอบตำแหน่งให้คนนอกตอบแทนผลประโยชน์ให้ตระกูลสวี”
“สอง มีผู้สืบทอดที่เขายอมสละผลประโยชน์มหาศาลให้ เขาเคลื่อนไหวเพื่อมองหาเรา พูดถึงเรา เขาอาจจะขอความช่วยเหลือจากฉัน ถ้าเป็นแบบนี้ อาจจะมีการสับเปลี่ยนตำแหน่งกัน ผู้สืบทอดเป็นอย่างไรเราก็ไม่มีทางรู้”
“มันง่ายกว่ามากที่จะรักษาชีวิตของคนตระกูลเฉินมากกว่าตระกูลสวี” ลู่จ้าวอิ่งไม่เคยคิดถึงจุดนี้ เขาไม่เคยเข้าใจอะไรที่ซับซ้อนแบบนี้มาก่อน เขายิ้ม “เรื่องนี้ดูมีอะไรผิดปกติ ฉินหร่านน่าจะโชคดีเป็นผู้รอดชีวิต ผู้อาวุโสสวีคงไม่ละสายตาจากเธอหรอก จริงไหมครับ”
เฉินเจวี้ยนไม่ตอบอะไร ยังมีเรื่องสำคัญที่เขายังคิดไม่ตก
ฉินหร่านมีบทบาทอะไรในเรื่องทั้งหมดนี้
แปลกที่ผู้อาวุโสสวีจะให้จดหมายรับรองแก่นักเรียนเป็นการส่วนตัว
เขาสูบบุหรี่เล็กน้อยและมองไปที่ร้านชานมไข่มุก “ถ้าเขาจะหมายตาดูใครสักคนมาเป็นผู้สืบทอดจริงๆ สิ่งต่างๆ คงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง”
เมื่อนึกถึงสถานะของผู้อาวุโสสวีแล้ว ลู่จ้าวอิ่งตระหนักได้ทันทีว่ามันมีความสำคัญเพียงใด
เขาเงยหน้ามาเหมือนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เขาก็เห็นเฉิงเจวี้ยนเข้าไปในร้านแล้ว
มันเป็นสุดสัปดาห์ ร้านไม่ได้มีลูกค้ามากนัก ฉินหร่านกับเว่ยซื่อหางรออยู่ข้างในร้าน
เธอวางแก้วชานมลงบนโต๊ะและได้กลิ่นหอมสดชื่นที่คุ้นเคย คล้ายๆ กลิ่นเปปเปอร์มินต์
เธอเงยหน้ามาเห็นเฉินเจวี้ยนเท้าแขนข้างหนึ่งบนเคาน์เตอร์บาร์  เขาตัวสูงและมักต้องก้มลงมองคนอื่น แม้สีหน้าเขาจะเรียบเฉียบ แต่ก็มีความกดดันอยู่เหมือนกัน
เขาดูรายการอาหารยาวๆ แล้วขมวดคิ้ว เห็นชัดว่าเขาไม่เคยมาร้านแบบนี้มาก่อน “เอาอะไรดีๆ มาให้ฉันสักแก้วสิ”
เขาหยิบบัตรออกมาเพื่อชำระเงิน
ฉินหร่านมองดูแล้วเดาเอาว่านายน้อยเฉินคงไม่ได้ใช้ชีวิตแบบคนปกติทั่วไป ใครๆ ก็จ่ายเป็นเงินสดหรือจ่ายผ่านดิจิทัลกัน ใครจะจ่ายเงินจำนวนเล็กน้อยแค่นี้กับบัตรหรูกัน”
เธอเอามือลง “ฉันเลี้ยงเอง”
เฉินเจวี้ยนไม่ได้สนใจ เขามองไปที่มือของเขาและนิ้วเรียวยาวของเธอ มือของเธอสวยมาก เว้นแต่ว่านิ้วของเธอดูจะไม่ได้รับการดูแลที่ดีนัก
ปลายนิ้วเธอเย็นเฉียบ แต่ก็อบอุ่นถ้าเทียบกับผิวหนังของเขา
เขามองไปที่เธออย่างสุภาพและเห็นว่าฉินหร่านกำลังตั้งใจเตรียมแก้วที่กำลังใส่ท็อปปิ้งเพื่อเสิร์ฟให้กับเขา
เธอดูมีสมาธิมาก มือหนึ่งก็ถือแก้ว อีกมือหนึ่งก็ตักท็อปปิ้ง เธอใช้ช้อนคนชาผลไม้โดยที่ไม่กระทบขอบแก้วเลย
แก้วใสมีพิมพ์ลายโลโก้อยู่ ชาผลไม้เทลงมาสองในสามส่วน แล้วบรรจงราดวิปครีมสดใหม่ ตบท้ายด้วยการโรยผงโกโก้ด้านบน
ฉินหร่านเป็นคนจริงจังและรอบคอบเสมอเมื่อเธอทำอะไรที่สำคัญ เธอมักจะดูเย็นชา เข้าถึงได้ยาก แต่เมื่อเธอตั้งใจทำสิ่งใด เกราะนั้นก็แตกสลายไปในทันที
แม้แต่ขนตาเธอก็ชี้ลงในมุมที่สมบูรณ์แบบ
“ขอบคุณ” เขารับชาทั้งสองแก้วมา
เขาเดินกำแก้วแน่นไปด้านข้างโดยที่ไม่รู้ตัว
**
คฤหาสน์ตระกูลเฟิง
“หมิงเย่ว์ เธอควรกินมากกว่านี้ ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง ปรับตัวได้หรือยัง” เฟิงโหลวเฉิงตักอาหารจำนวนมาใส่จานของพานหมิงเย่ว์
“ขอบคุณค่ะ ลุงเฟิง” พานหมิงเย่ว์พูดเรียบๆ “เพื่อนๆ ในห้องน่ารักมาก”
“พี่ชายเฟิงก็อยู่ที่นี่บ้านนี้ด้วย ตอนนี้ก็อย่าเพิ่งกลับไปโรงเรียนสุดสัปดาห์นี้ อยู่บ้านเดี๋ยวให้ป้าทำอาหารอร่อยๆ ให้กินนะ” เฟิงโหลวเฉิงยิ้ม
ปกติแล้วเขาเป็นคนเงียบๆ ขี้อายและเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่ดูเหมือนว่าเขาให้ความรักและความเมตตาทั้งหมดกับสาวน้อยคนนี้
มาดามเฟิงโยนตะเกียบลงบนโต๊ะ “ฉันอิ่มแล้ว”
แล้วเธอก็เดินกระทืบเท้าขึ้นไปชั้นบน
เฟิงฉือคิ้วขมวด
พานหมิงเย่ว์จับตะเกียบแนน่แล้วยิ้มให้เฟิงโหลวเฉิง “ลุงเฟิง ตอนนี้ใกล้สอบแล้ว หนูต้องกลับไปที่โรงเรียนเพื่อทบทวน”
“ป้าเขาก็เป็นแบบนั้น” เฟิงโหลวเฉิงมองไปที่พานหมิงเย่ว์แล้วถอนหายใจ “หมิงเย่ว์...”
“ลุงคะ หนูอิ่มแล้วเหมือนกัน ขอตัวไปเอาชุดก่อนนะคะ” พานหมิงเย่ว์กินอาหารที่เฟิงโหลวเฉิงตักให้เสร็จแล้วก็ขึ้นไปข้างบนด้วยอีกคน
ห้องของเธอตกแต่งอย่างสวยงาม เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้า ภายในนั้นมีเสื้อผ้าไม่มากนัก
เสื้อผ้าส่วนใหญ่มาจากสมัยเธอยังเด็ก เฟิงโหลวเฉิงเป็นผู้ชาย เขาไม่รู้ว่าจะดูแลเธออย่างไรในทุกๆ ด้าน อย่างไรก็ตามเขาก็ยังโอนเงินเข้าบัญชีของเธอทุกเดือน แม้ว่าเธอจะไม่เคยใช้มันเลยก็ตาม
แต่เธอก็ไม่สนใจ
เธอหยิบเสื้อผ้าที่มีแล้วลงไปข้างล่าง
จากมุมหนึ่งเธอได้ยินเสียงเฟิงฉือคุยกับเฟิงโหลวเฉิง
เฟิงฉือวางตะเกียบลง กำลังจะใช้ผ้าเช็ดปาก “พ่อครับ ไม่ใช่แค่แม่ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าหมิงเย่ว์เป็นใครกันแน่ ทำไมถึงพาเธอมาที่นี่แล้วก็ทำดีกับเธอนัก เธอเป็นลูกนอกสมรส หรือว่าเป็นลูกสาวจากคนรักเก่าของพ่อกันแน่”
“ทำตัวเหมือนแม่จริงๆ!” เฟิงโหลวเฉิงเหวี่ยงตะเกียบมองอย่างเคร่งเครียดไปที่เฟิงฉือและพูดขึ้นว่า “อย่าพูดแบบนี้ให้หมิงเย่ว์ได้ยินนะ”
“เธอก็ไม่น่าจะเป็นลูกของพ่อ แต่ผมก็อยากรู้ ถ้าเธอไม่มีพ่อแม่ก็ต้องมีญาติคอยดูแลสิ ทำไมพ่อต้องทำมันด้วยตัวเอง” เฟิงฉือจุดบุหรี่
อีกมุมหนึ่งหมิงเย่ว์กำลังเดินลงมา
เธอลงมาข้างล่างเพื่อลาเฟิงโหลวเฉิง มาดามเฟิงที่ไม่ชอบแต่ก็ไม่ได้ทำร้ายเธอ ยิ่งไปกว่านั้นเฟิงโหลวเฉิงก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี
“เดินทางปลอดภัยนะ” เฟิงโหลวเฉิงเย็นลงทันทีและพูดอย่างนุ่มนวล
เฟิงฉือมองดูพานหมิงเย่ว์ออกไป “นั่นไง พ่อดีกับหมิงเย่ว์เกินไป นี่ไม่ใช่ตัวพ่อเลย ถ้าอยากให้แม่ทำดีกับหมิงเย่ว์ งั้นพ่อก็ควรไปอธิบายเรื่องนี้กับแม่สิ”
**
สุดสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
คาบสุดท้ายของวันจันทร์มีประชุม เกาหยางพูดอย่างมั่นใจกับบทเรียนชีวิตก่อนจะจิบชา “มีใครอาสาทำรายงานการประชุมของวันนี้ไหม”
ไม่มีใครยกมือ ไม่มีใครในชั้นปีที่สามอยากรับภาระเพิ่ม
เกาหยางจึงเลือกใครบางคนขึ้นมา “หลินซือหราน เธอเขียนเก่งนี่ ครั้งนี้เธอรับผิดชอบนะ”
ฉินหร่านที่เพิ่งจะหายจากไข้หวัดยืนกึ่งพิงกำแพง เพื่อนร่วมโต๊ะเธอเห็นด้วยอย่างเงียบๆ
เธอรู้สึกว่าเพื่อนร่วมโต๊ะเธอดีเกินไป
หลังจากอภิปรายเรื่องเบ็ดเตล็ดเสร็จแล้ว ก็เหลือเวลาแค่สิบนาที เกาหยางอยากจะให้พวกเขาอ่านหนังสือกันเอง
ฉินหร่านแกะอมยิ้มแล้วเอาใส่ปาก
เธอกินมันขณะอ่านหนังสือ
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังของรองเท้าส้นสูงมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องที่เก้า แล้วก็ได้ยินเสียงผู้หญิง “เกาหยาง ฉินหร่าน เด็กห้องเธอเป็นยังไงบ้าง เด็กนั่นมาทำอะไรในโรงเรียนนี้ มาสร้างปัญหาเหรอ ถ้าเด็กนั่นมาก่อเรื่องในชั้นเรียนของฉัน เธอจะรับผิดชอบกับความเสียหายที่จะเกิดขึ้นยังไง”


## ตอนที่ 36

ตอนที่ 36 อับอายขายขี้หน้า
ผู้คนมักมีอคติจากประสบการณ์ครั้งแรกพบ
ความทรงจำล่าสุดของหลี่ไอ้หรงเกี่ยวกับฉินหร่าน คือตอนที่อาจารย์ใหญ่สวีมอบเอกสารส่วนตัวให้กับเธอ ในตอนนั้นเองภาพจำต่อฉินหร่านของเธอก็พังทลาย
เมื่อเธอได้ยินรายงานเกี่ยวกับการทะเลาะวิวาทของฉินหร่านกับเจี่ยงหัน เธอก็รุดไปที่ห้องเก้าด้วยความฉุนเฉียว “คุณเกา ฉันเคยบอกคุณไปนานแล้วนะว่าเราไม่ต้องการนักเรียนคนนี้  โรงเรียนนี้เป็นที่ที่เธอจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ เคยเห็นนักเรียนคนไหนทำแบบนี้หรือเปล่า”
นักเรียนทั้งชั้นหันมามองเธอ
ฉินหร่านพลิกหน้าหนังสืออย่างใจเย็นแล้วเอนตัวพิงผนัง เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย จึงดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใส่ใจอะไรเลย
“คุณหลี่ นี่อาจเป็นการเข้าใจผิด ฉินหร่านไม่ใช่นักเรียนที่ไม่มีเหตุผล ให้เราได้อธิบายก่อน...” เกาหยางไม่ค่อยพอใจนัก ก่อนเดินไปที่ประตูแล้วจัดแว่นตาของเขา
“เข้าใจผิดเหรอ เข้าใจผิดแบบไหนได้บ้างล่ะ คุณเกา ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว  ถ้าเธอไม่อยากให้ทั้งห้องเรียนได้ดี ฉันอยากให้ทั้งห้องทำได้ดีในระหว่างที่สอบ ฉันจะลองคุยกับอาจารย์ใหญ่เกี่ยวกับเรื่องนี้ดู แต่ฉันก็มีปัญหาอยู่ ให้คุณแจ้งพ่อแม่ฉินหร่านให้มาที่นี่” หลี่ไอ้หรงพูดขณะมองไปยังเด็กสาวที่กำลังอ่านหนังสือ
หลี่ไอ้หรงพูดอย่างเย้ยหยัน “คุณเกา ไม่ต้องพูดอะไรอีก บันทึกไว้ก่อนตอนได้คุยกับอาจารย์ใหญ่”
แล้วเธอก็เดินกลับไปพร้อมรองเท้าส้นสูง
บางคนเริ่มกระซิบกันเบาๆ
“เกิดอะไรขึ้น ฉินหร่านมีเรื่องกับเจี่ยงหันเหรอ เธอดูไม่น่าจะไปทะเลาะกับใครได้” ใครบางคนกระซิบ
"หมายความว่ายังไง เธอคิดว่ามีใครมาทะเลาะกันงั้นเหรอ”
“จริงๆ นี่เธอไม่รู้เหรอ ฉินหร่านเคยทำเรื่องผิดกฎหมายมาก่อน แม้แต่ตำรวจยังตกใจเลย”
“จริงเหรอ เธอทำอะไร”
ทั้งห้องเรียนก็วุ่นวายจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่
“เจี่ยงหันไม่ได้บอกเหรอว่าทำไมเราถึงทะเลาะกัน” ฉินหร่านวางหนังสือลง ลุกขึ้นยืนมองหลี่ไอ้หรงด้วยความโกรธ
หลี่ไอ้หรงตกใจไม่คิดว่าเธอจะลุกขึ้นพูดออกมา เธอยิ้มเยาะ “ทะเลาะก็คือทะเลาะ มีอะไรต้องอธิบาย”
“คุณพูดถูก ไม่มีอะไรต้องอธิบาย คุณหลี่ คุณเป็นห่วงนักเรียนของคุณไหม” ฉินหร่านหันไปมองเกาหยางโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดก่อน
“ฉันต้องเป็นห่วงนักเรียนของฉันอยู่แล้ว พวกเขาล้วนต้องการที่จะเรียนเก่งและสอบเข้าโรงเรียนดีๆ ให้ได้” หลี่ไอ้หรงไม่ค่อยพอใจ “คำแก้ตัวของเธอมันฟังไม่ขึ้น ฉินหร่าน วันนี้ฉันไม่มีทางเลือก...”
จู่ๆ ในมือของฉินหร่านก็มีโทรศัพท์ เธอโยนมันลงไปบนโต๊ะ “เธออยากจะคุยกับใคร อาจารย์ใหญ่สวีเหรอ ไม่ต้องตามหาหรอก เดี๋ยวเขาก็มาที่นี่”
จริงๆ แล้วหลี่ไอ้หรงไม่ได้กังวลกับการพบอาจารย์ใหญ่
ปกติแล้วอาจารย์ใหญ่สวีไม่ค่อยมีเวลาว่างมากนัก เขามักจะสาละวนกับการจัดการหลายอย่างในโรงเรียน การตามหาอาจารย์ใหญ่จึงไม่ใช่เรื่องง่าย
โดยเฉพาะผู้มาเยือนที่ไม่รู้เท่าไรที่มาพบอาจารย์ใหญ่สวี พวกเขาล้วนมาด้วยรถหรูป้ายแดงเป็นที่ตื่นตา
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ทั้งครูและนักเรียนของโรงเรียนรู้กันดีว่าการที่จะล่วงรู้ประวัติของอาจารย์ใหญ่สวีเป็นเรื่องยากมาก ยากเหมือนโทรสายด่วนไปหานายกเทศมนตรีตรงๆ เลยทีเดียว
ห้องเก้าเงียบลง นักเรียนในห้องมองไปที่ฉินหร่าน
หลี่ไอ้หรงงงไปชั่วขณะก่อนจะพูดด้วยความโกรธว่า “คิดว่าฉันเชื่อเรื่องโกหกที่พ่นออกมาหรือไง ฉันบอกได้เลยว่าตอนนี้อาจารย์ใหญ่สวีอยู่ที่บ้านของฉัน”
“โวยวายอะไรกัน” ก่อนที่หลี่ไอ้หรงจะพูดจบ เสียงทุ้มต่ำก็แทรกขึ้นมา
ชายชราคนหนึ่งค่อยๆ เดินเอามือไพล่หลังมา
เขาซ่อนดวงตาเฉียบคมคู่นั้นไว้หลังแว่นตา
อาจารย์ใหญ่สวีไม่ค่อยได้ปรากฏตัว นักเรียนส่วนใหญ่จึงจำเขาไม่ค่อยได้ อย่างไรก็ดีการปรากฏตัวของเขานี้ก็เป็นที่จับตา
“อาจารย์ใหญ่สวี?” หลี่ไอ้หรงและเกาหยางหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ
สวีเหยากวงอดมองฉินหร่านไม่ได้ หรือนี่คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเอาไว้ คนที่ทำให้ปู่ของเขาเรียกเขามาที่นี่ได้ ฉินหร่านเธอเป็นใคร
ห้องเก้าเงียบอีกครั้ง
หลี่ไอ้หรงหยุดชั่วครู่และมองไปที่ฉินหร่าน
เธอกัดฟันพูด “อาจารย์ใหญ่สวี ดีแล้วที่คุณมาที่นี่ นักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายมาได้ไม่นาน มาถึงก็ก่อเรื่อง เมื่อคืนเธอทะเลาะกับเจี่ยงหัน นักเรียนของฉัน รบกวนการเรียนของนักเรียนของฉัน ฉันมั่นใจว่าคุณรู้ว่านักเรียนห้องฉันตั้งใจกับการสอบมากและไม่ยอมให้อะไรมารบกวนได้”
อาจารย์ใหญ่สวียังคงมองที่ฉินหร่านอย่างใจเย็น
ฉินหร่านหลบตาและดูเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งสีหน้าเธอนั้นคาดเดายาก
หลี่ไอ้หรงมองเธออย่างดูแคลนมากขึ้น ตอนนี้อาจารย์สวีก็อยู่ที่นี่แล้ว ทำไมเธอถึงยังเงียบอยู่
หลังจากการมาของอาจารย์สวี ห้องเรียนก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง
เสียงของเด็กสาวหลายคน
“พนันได้เลยที่เธอแสดงอยู่ต้องถูกเปิดโปง เธอแก้ตัวไม่ขึ้นหรอก เธอมีเรื่องลงไม้ลงมือกับเจี่ยงหัน แล้วก็อาจารย์สวีก็อยู่ที่นี่จริงๆ ผลการเรียนของเจี่ยงหันก็ไม่เลว พ่อของเธอที่เป็นเศรษฐีใหม่ก็เป็นผู้บริจาคหนังสือทั้งหมดที่อยู่ในห้องสมุดนี้”
“แสดงอะไร เธอเป็นคนเชิญเขามาที่นี่”
“เธอนามสกุลเดียวกันกับฉินหร่าน แล้วทำไมถึงได้แตกต่างกันขนาดนี้“ เสียงซุบซิบส่วนใหญ่มาจากพวกสาวๆ
เมื่อฉินหร่านเข้ามา เธอก็กลายเป็นคนดังของโรงเรียน ทุกๆ วันหลังเลิกเรียน หลายๆ คนต่างจ้องมองหาเธอ ถ้าเธอเป็นเหมือนฉินอวี่ที่มีภูมิหลังครอบครัวที่ดี ผลการเรียนดี หน้าตาดี ผู้คนก็คงจะยอมรับ แต่ว่าคนอย่างฉินหร่านก็ทำให้ใครหลายคนอิจฉา
ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง
“คุณหลี่ คุณบอกว่าคุณห่วงใยนักเรียนในชั้นเรียนของคุณ แล้วทำไมคุณถึงไม่รู้ว่าเจี่ยงหัน นักเรียนของคุณได้ปฏิบัติต่อพานหมิงเย่ว์ด้วยความรุนแรง” ฉินหร่านเงยหน้ายิ้มแล้วพูดอย่างเบาๆ
“เธอ...” หลี่ไอ้หรงตกใจ
“ไม่ต้องเถียงกัน คุณไปดูกล้องวงจรปิดที่ส่องตรงโถงทางเดินในหอพักหญิงได้เลย” ฉินหร่านหันไปมองหลี่ไอ้หรงและพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณห่วงใยสุขภาพและการเติบโตของนักเรียน ฉันสงสัยเหลือเกินว่าทำไมคุณถึงไม่สนใจที่เจี่ยงหันดูถูกและคุกคามพานหมิงเย่ว์”
ประโยคสุดท้ายทำให้นักเรียนทั้งห้องจ้องมองไปที่หลี่ไอ้หรง
หลี่ไอ้หรงสีหน้าเริ่มซีดเผือก
เนื่องจากมันเกี่ยวข้องกับพานหมิงเย่ว์ อาจารย์สวีจึงได้ขึงขังขึ้นมา
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ผมต้องตรวจสอบกล้องวงจรปิดและแจ้งตำรวจให้มาตรวจสอบเรื่องนี้ ถ้าเป็นอย่างที่ฉินหร่านพูดจริงๆ ความรุนแรงในโรงเรียนเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้”
นี่มันเปลี่ยนเป็นเรื่องความรุนแรงและเกี่ยวกับตำรวจได้ยังไง
จากที่ฉินหร่านพูดถึงกล้องวงจรปิด นั่นหมายความว่าเธอไมได้โกหก หลี่ไอ้หรงพยายามแก้สถานการณ์แล้วรีบพูดว่า “ขอโทษด้วยนะคะครูสวี ที่ฉันไม่ได้ชี้แจงเรื่องต่างๆ และก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพานหมิงเย่ว์...”
“พูดกับผมไปก็ไม่มีประโยชน์ คนที่คุณควรจะพูดด้วยคือฉินหร่าน” อาจารย์ใหญ่สวีเตือนเธออย่างใจเย็น
หลี่ไอ้หรงหน้าเปลี่ยนสีด้วยความโกรธ การขอโทษนักเรียน โดยเฉพาะนักเรียนที่เธอดูถูกเอาไว้ มันก็ช่างน่าอับอายอยู่นิดหน่อย ท้ายที่สุดเธอก็กล้ำกลืนฝืนทนขอโทษฉินหร่านต่อหน้านักเรียนห้องเก้าทั้งห้อง “ฉินหร่าน ฉันขอโทษที่เข้าใจเธอผิด”
“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ นอกจากนี้ที่ฉันได้ยินมา คุณหลี่เป็นคนที่เที่ยงตรงและเป็นครูที่ดี ใส่ใจนักเรียน ฉันไม่คิดว่าคุณจะทุจริต ดูหมิ่นคนยากจน รวมถึงประจบสอพลอคนรวย” ฉินหร่านกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
เด็กหนุ่มสองสามคนอดที่จะระเบิดหัวเราะออกมาไม่ได้
หลี่ไอ้หรงไม่อยากจะอยู่ตรงนี้ต่อไป เธอจึงก้มหน้าซีดเซียวนั่นแล้วเดินจากไป วันนี้เธอขายหน้าเหลือเกิน
ในตอนที่เธอเดินผ่านเกาหยาง เธอจึงถ่ายเทความโกรธใส่เขาและพูดจาร้ายกาจว่า “คุณเกา อย่าทะนงตัวไปหน่อยเลย ดูพวกขยะในห้องของคุณไว้ ฉันอยากรู้นักว่าจะมีสักกี่คนกัน ที่จะสอบผ่านเข้าวิทยาลัยได้”
เสียงกระดิ่งเป็นสัญญาณบอกว่าหมดเวลาเรียนแล้ว
จากข้อพิพาทนี้ทำให้ชั้นเรียนเลิกช้าไปแปดนาที
หลายคนรวมตัวกันพร้อมอยู่นอกห้องเก้าแล้ว
เฉียวเชิงเตะเก้าอี้ออกแล้วลุกขึ้นยืน เขายืนบนพื้นเต๊ะท่าพูดว่า “ฉินหร่าน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ อยากให้ฉันช่วยสั่งสอนบทเรียนให้เจี่ยงหันไหม”
นักเรียนห้องเก้าที่กำลังซุบซิบเกี่ยวกับฉินหร่านไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก
ฉินหร่านเก็บหนังสือของเธอแล้วพูดอย่างเฉยเมยว่า “ไม่”
หลังจากมองฉินหร่าน สวีเหยากวงก็หยิบหนังสือของเขาแล้วพูดขึ้นเบาๆ “ไปกันเถอะ ฉินอวี่บอกว่าคืนนี้เธอจะซ้อมเพลงใหม่”
เร็วๆ นี้เขาหมกมุ่นอยู่กับเพลงใหม่ของฉินอวี่และเฉียวเชิงก็รู้เรื่องนี้ด้วย
เนื่องจากฉินอวี่ไม่เห็นสวีเหยากวงกับเขาอยู่ข้างล่าง เธอจึงขึ้นไปข้างบนเพื่อรอพวกเขา
เมื่อเห็นว่ามีคนมากมายนอกห้องเก้ากำลังพูดถึงฉินหร่านอยู่ โดยที่ไม่ได้สังเกตว่าเธอก็อยู่ที่นั่นด้วย ฉินอวี่ทำอะไรไม่ได้นอกจากหยิกตัวเอง
เธอเม้มริมฝีปาก เงยหน้าแล้วถอนหายใจด้วยความกังวล “ฉันได้ยินจากพวกนั้นว่าพี่สาวของฉันก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ”


## ตอนที่ 37

ตอนที่ 37 ฉินหร่านเหมือนใครบางคนจริงๆ
สวีเหยากวงเป็นคนสงบปากสงบคำเช่นเคย เขาหยุดสักพักก่อนจะมองฉินอวี่
เงียบขรึมจริงๆ
อยู่ดีๆ เฉียวเชิงก็เอียงคอมองฉินอวี่แปลกๆ
ฉินอวี่กระชับหนังสือแน่นก่อนยิ้ม “ฉันพูดอะไรผิดเหรอ พี่สาวฉันก็มีเรื่องมีราวได้ตลอดแหละ ความจริงก็แบบนี้ ถ้าเธอไม่ก่อเรื่อง โรงเรียนคงไม่ตะเพิดเธอออกมา ถ้าอาจารย์ใหญ่สวีไม่สงสารเธอ ดูจากประวัติส่วนตัวแบบนั้นจะเข้าเรียนที่นี่ได้ยังไง”
“ทำไมเธอถึงได้มีอคติกับพี่สาวตัวเองนัก พี่สาวเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เธอพูด วันนี้เจี่ยงหันที่อยู่ห้องเธอเป็นคนก่อเรื่องต่างหาก” เฉียวเชิงเดาะลูกบาสเกตบอลในมือและตอกกลับเธออย่างไม่ยี่หระ
ฉินอวี่สะดุ้งตกใจ
เธอไม่คิดว่าเฉียวเชิงจะพูดกับเธออย่างนั้น
“วันนี้ฉันจะไปเล่นบาสที่สนาม ฉันไม่เข้าอาคารศิลปกรรมนะ” เฉียวเชิงพูดกับสวีเหยากวงก่อนจะเดาะลูกบาสออกไปที่สนามกับพวกผู้ชายสามสี่คน เขาไม่คิดจะขอโทษฉินอวี่เลย
สวีเหยากวงพยักหน้า เมื่อเฉียวเชิงเดินออกไปแล้ว เขาเห็นฉินอวี่ยังยืนอึ้งอยู่และพึมพำกับตัวเอง “อาจารย์ใหญ่สวีไม่ใช่คนขี้สงสาร”
“หืม?” ฉินอวี่นิ่งงัน
สักพักเธอก็เม้มปากและคลี่ยิ้มออกมา “นายพูดเล่นอีกแล้วนะ รู้ได้ยังไงว่าอาจารย์ใหญ่สวีเป็นคนแบบไหน”
จากนั้นเธอก็กอดหนังสือและเดินจากไปเงียบๆ พลางมองไปยังเด็กผู้ชายสามสี่คนที่เล่นบาสเกตบอลอยู่ ฉินอวี่รู้สึกเศร้ามาก
เธอไม่รู้ว่าสวีเหยากวงเป็นคนยังไงกันแน่ ในตอนนั้นเขาปกป้องเธอจากเว่ยจื่อหังอยู่ครั้งนึง และเธอรู้สึกว่าคนที่กล้าต่อกรกับเว่ยจื่อหังไม่ธรรมดาแน่
ถึงจะเป็นแบบนั้น ในช่วงสองปีให้หลังสวีเหยากวงก็อยู่หอพัก แต่งตัวและกินอาหารบ้านๆ
ด้วยเหตุนี้แม้เขาจะแซ่สวี แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเขาเกี่ยวข้องกับอาจารย์ใหญ่สวีเลย
ตรงกันข้ามกับเฉียวเชิงที่ดูเป็นทายาทรุ่นสองที่ร่ำรวยอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งสองเดินเข้าไปในอาคารศิลปกรรม
ฉินอวี่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากฝึกซ้อมไวโอลินอย่างหนัก ทุกวันเธอมักจะทุ่มเทเวลาเกือบสิบชั่วโมงไปกับการฝึกซ้อมจนตอนนี้เธอเล่นได้ไหลลื่นและเพราะกว่าแต่ก่อนมาก
ถึงอย่างนั้นก็ดูเหมือนบางสิ่งขาดหายไป
แต่ว่าสมาชิกในคณะกรรมการนักเรียนสามสี่คนก็ยังทึ่งและตื่นเต้นสุดๆ “ฉินอวี่ เธออยากเล่นในวันก่อตั้งโรงเรียนไหม นี่เพราะมากเลยนะ”
“ฉันนึกว่าเพลงที่ใช้บรรเลงในวันก่อตั้งโรงเรียนเลือกเอาไว้แล้วซะอีก” ฉินอวี่เม้มปาก “ฉันพยายามหาครูฝึกให้ใช้เพลงนี้ ฉันแต่งเอง”
“จริงเหรอ” ทุกคนอึ้งและออกอาการอิจฉา
มีเพียงสวีเหยากวงที่ดูอึกอัก
ฉินอวี่เล่นไวโอลินได้ไพเราะมาก เพียงแต่มันดูขาดอะไรบางอย่างไป เขาขมวดคิ้วนิ่ง
“นายคิดว่าไง” ฉินอวี่ถามเขา
สวีเหยากวงเหมือนจะได้สติ “เพราะมากเลย”
เมื่อฉินอวี่ซ้อมไวโอลินเสร็จ เธอก็ไปกินข้าวที่โรงอาหารกับสวีเหยากวง
**
วันนี้ชั้นเรียนเลิกช้าทำให้ฉินหร่านต้องนั่งอยู่ในห้องเรียนสักพัก
คืนนี้ฝนตกค่อนข้างหนัก ทั้งฝนและหมอกทำให้ทุกอย่างดูพร่าเลือน แม้แต่บ้านที่อยู่ใกล้เคียงยังดูเลือนราง
หลินซือหรานคุยกับเนี่ยเฟยเรื่องโปสเตอร์ระหว่างที่เนี่ยเฟยถือร่ม ตอนแรกเธออยากจะเอาร่มจากหอพักมาด้วย แต่พอเห็นพานหมิงเย่ว์ถือร่มสีดำอยู่ที่หน้าประตูห้องเก้า หลินซือหรานก็ยิ้มและบอกฉินหร่าน
ในตอนนั้น ทั้งห้าคนแบ่งกันใช้ร่มสองคันเพื่อเดินไปโรงเรียน ทั้งหมดเดินไปอย่างเงียบๆ ไม่จอแจ
ที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน
เมื่อจู่ๆ ฝนตกจึงมีคนรวมกันอยู่ในนั้นประปราย
ลู่จ้าวอิ่งนั่งเอนหลังบนเก้าอี้ ขาทั้งสองยกขึ้นพาดและเคาะนิ้วบนโต๊ะ เขาหันไปมองเฉิงเจวี้ยน “อาจารย์เจวี้ยน ท่านประธานเจี่ยงอยากพบคุณ”
เฉิงเจวี้ยนกำลังวินิจฉัยโรคหายาก เขาพลิกหน้าหนังสือและตอบอย่างไม่แยแสโดยไม่เงยหน้ามอง “ผมจะไม่ไปพบเขา”
การผ่าตัดก็เสร็จสิ้นแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องไปพบเขาอีก
เมื่อรู้ว่าเฉิงเจวี้ยนไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ ลู่จ้าวอิ่งก็ไม่แปลกใจอะไร พอมองไปนอกประตู เขาก็พูดขึ้นด้วยความกังวล “ฝนตกหนักมากเลย ไม่รู้ว่าฉินหร่านจะเอาร่มมาไหม เธอยิ่งเพิ่งหายไข้อยู่"
เฉิงเจวี้ยนชะงักและเงยหน้าขึ้นอย่างเสียไม่ได้
ประตูห้องพยาบาลของโรงเรียนยังเปิดอยู่เพราะฉินหร่านยังไม่มา
ขณะที่เขาพูด พวกเขาเห็นคนสองคนกำลังเดินตรงมาทางพวกเขา หญิงสาวที่ถือร่มไว้ผมสั้นและสวมแว่นตาจึงไม่สามารถมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน ที่จริงแล้วเธอเป็นคนสวย แต่ดูไม่น่าสนใจนักเมื่อเทียบกับผู้หญิงข้างๆ
สายตาของเฉิงเจวี้ยนจับจ้องไปยังหญิงสาวคนข้างๆ โดยไม่รู้ตัว
เธอดูไม่แยแสอะไรและเยือกเย็น ดวงตาที่โดดเด่นของเธอดูวาวสดใสในหมอกราวกับภาพวาดทิวทัศน์
ฉินหร่านไม่พูดกับพานหมิงเย่ว์แม้แต่คำเดียว
เมื่อฉินหร่านเดินเข้ามาในห้องพยาบาล พานหมิงเย่ว์ก็หมุนตัวเดินกลับไปทางโรงอาหาร
เมื่อมองจากด้านหลัง ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกว่าเธอค่อนข้างผอม เขาอดที่จะหันมาถามเธอไม่ได้ว่า "ฉินหร่าน นี่เพื่อนร่วมชั้นเธอเหรอ บอกให้เขานั่งลงก่อนดีไหม ดูสิ เสื้อผ้าเปียกหมดแล้ว”
“เธอไม่มีเวลาและต้องรีบออกไปเรียนน่ะ” ฉินหร่านถอดเสื้อคลุมเปียกๆ ออก
ลู่จ้าวอิ่งพูด “เด็กเรียนชะมัด”
เฉิงเจวี้ยนหยิบรีโมตแอร์ขึ้นมากดเพิ่มอุณหภูมิ
เขาอ่านเคสต่อไปโดยที่ไม่มีสมาธินัก เขามองเห็นฉินหร่านในแสงสลัวๆ ในครัว แม้เขาจะทำเฉยเมย แต่ที่จริงเขาหัวเสียมาก
เธอดูไม่มีความสุขสักนิดและท่าทางของเธอก็แสดงออกมาอย่างชัดเจนว่าเศร้าสร้อย
เฉิงเจวี้ยนอ่านเคสของตนต่อ เขาเอนหลังพิงโซฟาและพลิกหน้ากระดาษอย่างไม่ใส่ใจนัก
ช่วงสองวันมานี้ ทั้งสามคนได้พัฒนาความสัมพันธ์อย่างยากลำบาก แม้จะละทิ้งเรื่องความต่างออกไป ลู่จ้าวอิ่งก็ไม่ได้คิดจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉินหร่าน
เมื่อเฉิงเจวี้ยนบอกว่าขาดคน ลู่จ้าวอิ่งก็ไม่ได้ห้ามเขา
ตอนนี้ลู่จ้าวอิ่งชวนฉินหร่านไปกินมื้อค่ำ และฉินหร่านเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเขา
ในโรงอาหารมีคนมากมายและเธอไม่ค่อยได้มาที่นี่นัก
ปกติแล้วเธอมักจะออกไปกินตามร้านที่คนน้อยๆ มันค่อนข้างเสียเวลาพอควร
ขณะที่กินอยู่  เฉิงเจวี้ยนค่อยๆ ยกเท้าขึ้น เขาเห็นเธอดูเศร้าสร้อยจึงอดเอ่ยปากถามไม่ได้ “เป็นอะไรไป”
"อ้อ" ฉินหร่านตอบรับ เด็กสาวที่ปกติแล้วจะเยือกเย็นดูสิ้นท่า เธอหรี่ตาลง “วันเสาร์นี้มีประชุมผู้ปกครอง แต่ยายของฉันยังอยู่โรงพยาบาลน่ะ”
ลู่จ้าวอิ่งอยากพูดอะไรบางอย่างออกไป แต่จู่ๆ ก็นึกถึงหนิงฉิงขึ้นมา เธอก้มหัวและกินอาหารไปอย่างเงียบๆ
เฉิงเจวี้ยนมองเธอสักพักและอดยิ้มออกมาไม่ได้ ปกติแล้วเขาดูเฉื่อยชา และแม้แต่รอยยิ้มของเขาบางครั้งยังทำให้คนอื่นรู้สึกเครียด แต่รอยยิ้มของเขาตอนนี้เป็นรอยยิ้มที่ตาดูเปล่งประกายราวหิมะละลาย
“ครูเธอรู้จักครอบครัวของเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” เขาพูด
ลู่จ้าวอิ่งพูดเสนอตัว “ฉินหร่าน ฉันเป็นพ่อให้เธอได้นะ!”
ฉินหร่านเอามือจับคางแล้วมองพิจารณาลู่จ้าวอิ่ง “คุณเด็กเกินจะเป็นพ่อฉัน”
“ฉันเป็นพี่ชายเธอได้ เอาตามนั้นแล้วกัน” ลู่จ้าวอิ่งกระชับเสื้อผ้าและดูพอใจในตัวเองสุดๆ จากนั้นเขาก็เอ่ยปากถาม “เด็กนักเรียนคนที่เธอเดินมาด้วยอยู่ห้องเดียวกับเธอเหรอ”
เฉิงเจวี้ยนมองเขานิ่งๆ
ทั้งสองคนเถียงกันอยู่นานจนกินอาหารเสร็จ ลู่จ้าวอิ่งยังหมกมุ่นอยู่กับบทสนทนาจนจู่ๆ ก็รู้สึกถึงสายตาของเฉิงเจวี้ยนที่จับจ้องอยู่
ใบหน้าของเฉิงเจวี้ยนดูงดงามและอ่อนโยน “ทำไมฉันไม่เคยเห็นคนเด็ดเดี่ยวอย่างลู่จ้าวอิ่งกระตือรือร้นแบบนี้เลยนะ”
ตอนนั้นเองที่แข้งขาของลู่จ้าวอิ่งอ่อนแรง เขาเกาหัวแกรกๆ อีกครั้ง “โธ่ อาจารย์เจวี้ยน ฉินหร่านก็ออกจะมีเสน่ห์ ผมสนใจเธอตั้งแต่แรกเห็น แต่ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเธอหรอกนะ”
เขาไม่กล้าพอ
ฉินหร่านพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีใครพาเธอไปงานประชุมผู้ปกครองในวันเสาร์
แต่ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกถึงความเศร้าเกินบรรยาย
เขาไม่เคยสนใจความรู้สึกของคนอื่นมาก่อน แต่ช่วงสามสี่วันที่ฉินหร่านมาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยพูดถึงครอบครัวเลยสักครั้ง
แม้ว่าเธอจะเตรียมอาหารให้พวกเขาทั้งสอง แต่เขาก็ไม่เคยถามไถ่เรื่องนี้กับเธอ
ใครก็รู้ว่าถ้าอยากเป็นเชฟให้พวกเขาทั้งสอง เธอต้องผ่านการสัมภาษณ์หลายต่อหลายครั้ง
ในตอนแรกเฉิงเจวี้ยนก็พูดแบบสบายๆ แต่หลังจากได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ครุ่ดคิดและพูดอย่างระมัดระวัง “พูดต่อสิ”
ลู่จ้าวอิ่งเกาหัวก่อนเอามือจับหูและทอดสายตาออกไป “ฉันแค่… คิดว่าฉันรู้สึกคุ้นเคยกับเธอแบบบอกไม่ถูก เราไปขู่แม่ของเธอด้วยกันไหม ไหนๆ หลังกินข้าวเสร็จก็พอมีเวลา”
"คุ้นๆ เหรอ" สีหน้าของเฉิงเจวี้ยนดูเหี้ยมเกรี้ยวและหัวเราะ
"อ๊ะ ไม่สิ" ลู่จ้าวอิ่งร้องแย้งเหมือนเพิ่งตั้งสติได้ “ฉันว่าเธอเหมือน…”


## ตอนที่ 38

ตอนที่ 38 หลินจิ่นเซวียนทำให้คณะบริหารตกตะลึง
“อ๊ะ ไม่สิ” ลู่จ้าวอิ่งร้องแย้งเหมือนเพิ่งตั้งสติได้ “ฉันว่าเธอเหมือน…”
เขาครุ่นคิดและจู่ๆ ก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้ “เหมือนแม่ของฉัน นายน้อยเจวี้ยน!”
ลู่จ้าวอิ่งคิดเช่นนั้นและไม่ได้อธิบายอะไรให้นายน้อยเจวี้ยนฟังอีก เขาอาจบินไปทำเหมืองที่แอฟริกาเย็นนี้ก็ได้
ถึงเขาจะพูดว่าเธอเหมือนแม่ของเขาออกมาแบบนั้น แต่ลู่จ้าวอิ่งก็นึกไม่ออกว่ารู้สึกคุ้นๆ ตรงไหน
เฉิงเจวี้ยนมองเขาเงียบๆ สายตาของเขาเฉียบแหลม แต่สมองของลู่จ้าวอิ่งเหมือนจะระเบิดให้ได้
เขาล้างชามอาหารที่ทั้งสามกิน “งั้น…นายน้อยเจวี้ยน ฉันต้องล้างจานไหม?”
เฉิงเจวี้ยนหลบสายตาและพยักหน้า
อารมณ์ของเขาบรรยายออกมาไม่ได้และลู่จ้าวอิ่งต้องถอนหายใจไล่ความเครียดอยู่ในครัว เขายังไม่เลิกคิดหาความคล้ายคลึงกัน
**
ตระกูลหลิน
ฉินอวี่ฝึกซ้อมไวโอลินในช่วงสองวันนี้เพื่อทำความคุ้นเคยกับทำนองเพลง
หลินหว่านอาศัยอยู่ที่ปักกิ่ง ฉินอวี่รู้สถานะบ้านแม่สามีในปักกิ่งของป้าเธอดี แถมตระกูลหลินยังนับว่าเป็นตระกูลเศรษฐีในยุนเฉิง พวกเขาไม่ควรพูดถึงเรื่องในปักกิ่ง
เมื่อเธอได้รับโอกาสนี้ ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องฉวยมันไว้ หลังกลับจากโรงเรียน ฉินอวี่รีบกินอาหารและขลุกอยู่ในห้องไวโอลินทั้งวัน
ที่ชั้นล่าง วันนี้หลินจิ่นเซวียนกลับมาดึกและไม่เห็นฉินอวี่กินข้าวอยู่
หนิงฉิงยิ้มอย่างเริงร่า “อวี่เอ๋อร์ซ้อมไวโอลินอยู่ เดี๋ยวฉันค่อยเอาอาหารไปให้ ช่วงนี้เธอเก่งขึ้นเยอะเลย”
หลินจิ่นเซวียนไม่ได้คาดหวังจะให้เธอซ้อมหนักขนาดนี้ แต่เขาได้ยินหลินหว่านพูดถึงครูในปักกิ่ง ดังนั้นก็ไม่น่าแปลกใจ
หลังกินอาหารเสร็จ เขาขึ้นไปที่ห้องอ่านหนังสือที่ชั้นสอง ประตูห้องเปียโนเปิดอยู่ เมื่อเขาเดินผ่านห้องไวโอลินก็ได้ยินเสียงต่ำๆ ดังมาจากด้านใน
เขาเคยได้ยินเสียงไวโอลินของฉินอวี่ แต่เขาไม่เคยได้ยินทำนองแบบนี้มาก่อน
เขาหยุดชะงัก
ฉินอวี่วางไวโอลินลงก่อนเงยหน้ามาเห็นหลินจิ่นเซวียนยืนอยู่นอกประตู เธอดูประหลาดใจนิดๆ “พี่? ทำไมถึงกลับมาแล้วล่ะ”
หลินจิ่นเซวียนกดโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋า คลี่ยิ้มนิดๆ แล้วพูดด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “อวี่เอ๋อร์ เล่นไวโอลินเก่งขึ้นเยอะเลยนะ แค่…อย่าใช้อารมณ์เยอะนักและซ้อมเยอะๆ ล่ะ”
หลินจิ่นเซวียนเล่นไวโอลินมาตั้งแต่เด็กๆ
เพราะหลินจิ่นเซวียนเก่งดนตรี เขาจึงไม่ค่อยชมเธอนัก หากเธอถาม อย่างมากเขาก็แค่พยักหน้าแล้วพูดว่า “ก็ใช้ได้”
นี่จึงเป็นครั้งแรกที่หลินจิ่นเซวียนชมเธอ
ฉินอวี่เม้มปากก่อนคลี่ย้ม “ขอบคุณค่ะพี่ เพลงนี้ฉันแต่งเอง แต่ก็ยังต้องแก้ไขอีก ถ้าพี่มีเวลาฉันขอถามได้ไหม”
“เธอแต่งเองเหรอ” หลินจิ่นเซวียนแปลกใจเล็กๆ เพลงนี้ดูทั้งเย็นชาและมืดมน แถมโครงสร้างของเพลงก็ดูอลังการไปหน่อย ไม่เหมาะกับฉินอวี่เลย
ฉินอวี่พยักหน้า “ต้องแก้อีกหน่อยน่ะ”
“เธอต้องเปลี่ยนเพลง รูปแบบเพลงนี้ไม่เหมาะกับเธอ เอาโน้ตเพลงมานี่ เดี๋ยวฉันดูให้” หลินจิ่นเซวียนมองฉินอวี่ด้วยความประหลาดใจ “แต่มันน่าประทับใจนะ”
สุดท้ายเขาก็อดชมเธอไม่ได้
ฉินอวี่เอียงคอแล้วยิ้ม
**
วันรุ่งขึ้น
ในห้องที่สองตอนเช้าฉินหร่านมาเป็นเพื่อนหลินซือหรานและเนี่ยเฟยไปเอาชอล์กสี
ไม่ค่อยมีเด็กมัธยมปลายที่อาสาอยากจัดบอร์ดนัก แต่วันอังคารถึงวันพุธเป็นเวลาที่คนแน่นมาก หลินซือหรานจึงให้เนี่ยเฟยมาเป็นเพื่อน
เนี่ยเฟยรับหน้าที่วาดภาพและเวลาก็กระชั้นเข้ามาทุกที
หลินซือหรานพาฉินหร่านไปด้วย
ขณะที่ไปเอาชอล์กสี หลินซือหรานอยากให้ฉินหร่านไปด้วย
อู๋เหยียนเองก็ไปที่ห้องพักครูเพื่อเอารายงานวิชาภาษาอังกฤษ
จึงกลายเป็นว่าฉินอวี่ถือรายงานวิชาเคมี เพราะงั้นอู๋เหยียนจึงรอฉินอวี่เพื่อจะเดินไปพร้อมกัน
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงทางเดินก็เจอกับฉินหร่านและหลินซือหรานที่ชั้นล่างกำลังเดินจากตึกเรียนไปยังตึกห้องพักครู ระหว่างนั้นก็มีนักเรียนชายปีสองส่งจดหมายรักให้เธอ
เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้และการที่เฉียวเชิงมาหาเธอ ฉินหวี่ก็เม้มปากแน่นและถามออกไปเหมือนไม่สนใจไยดีนัก “เฉียวเชิงกับเด็กใหม่ห้องเธอเป็นอะไรกัน”
“ฉินหร่าน?” สีหน้าก็อู๋เหยียนดูสับสนเมื่อเอ่ยถึงชื่อนั้น “เฉียวเชิงปกป้องเธอเอามากๆ ไมมีใครในชั้นกล้าแหย็มกับฉินหร่าน”
จากเรื่องโหลลูกอมยักษ์ล่าสุดไปจนเรื่องเฉียวเชิงพยายามทำให้เจี่ยงหันและคนอื่นๆ ในห้องสามทับเก้าไม่กล้าแม้แต่จะพูดถึงฉินหร่าน
“โอ๊ะ” ฉินอวี่คาดเดาได้และไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมามากนัก
เธอไม่สนิทกับเฉียวเชิงและรู้จักเขาผ่านสวีเหยากวงเท่านั้น เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเฉียวเชิงยังคงตามสวีเหยากวงต้อยๆ แม้ว่าเขาจะเป็นทายาทเศรษฐรีรุ่นที่สอง
ฉินอวี่รู้จักเฉียวเชิงผ่านสวีเหยากวง
ในตอนนั้นเธอไม่รู้จะทำอะไรนอกจากเงียบเฉย
อู๋เหยียนเห็นว่าฉินอวี่ยังมองฉินหร่านและคนอื่นๆ จึงก้มหน้ามุ่ยๆ ลง เสียงของเธอประชดประชันพอๆ กับคำพูด “นั่นบอร์ดที่ไม่มีใครอยากทำของชั้นเรา ครูเกาเห็นว่าหลินซือหรานกับเนี่ยเฟยวาดรูปเป็น ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉินหร่านถึงมาด้วย ยายนั่นทำอะไรเป็นด้วยเหรอ คำพูดคำจาก็ไม่ได้เรื่อง หวังว่ายายนั่นจะไม่ทำบอร์ดของเราพังนะ”
ฉินอวี่ฟังเงียบๆ ขณะครุ่นคิดไปด้วย
มีเวลาสองวันในการทำบอร์ดและธีมแรกนั้นเกี่ยวกับ “การสอบเข้ามัธยมปลาย”
หลินซือหรานเขียนบทความได้ดี เธอมักจะใช้เวลาว่างเขียนบทความ
เนี่ยเฟยเองก็วาดรูปเช่นกัน
ในวันอังคารหลินซือหรานใช้เวลาพักกลางวันอ่านหนังสือและมีคาบที่ต้องศึกษาเองในชั้นด้วยเช่นกัน เธอรับหน้าที่เขียนแทบทุกอย่างและเว้นที่ว่างไว้ให้เนี่ยเฟยวาดรูป
วันพุธเวลาเที่ยง เนี่ยเฟยวาดรูปเพิ่มเติมและรอเวลาอ่านหนังสือตอนกลางคืนเพื่อทำส่วนที่เหลือ
พวกเธออ่านหนังสือกันตั้งแต่หกโมงเย็นถึงสี่ทุ่ม สี่ชั่วโมงก็มากพอแล้ว
เมื่อจบคืน บอร์ดเกินกว่าครึ่งยังคงว่างเปล่า
ฉินหร่านนั่งพลิกหน้าหนังสือบนม้านั่ง เธอนั่งพิงกำแพงและเอามือเท้าคางอย่างเฉื่อยชาอยู่ตรงนั้นเพื่อรอหลินซือหรานกลับออกมา
ก่อนที่ทั้งสองจะกลับออกไปก็เห็นเนี่ยเฟยเดินผ่านมา
หลินซือหรานวางรายงานวิชาคณิตศาสตร์ลงและดูเริงร่ามาก “เนี่ยเฟย รอฉันด้วย ฉันจำเสร็จแล้วเนี่ย”
สองวันถัดมา เธอกินมื้อค่ำกับเนี่ยเฟย
ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอเห็นเนี่ยเฟยก้มตัวลงด้วยความรู้สึกผิด “ซือหราน ฉินหร่าน ฉันขอโทษนะ ฉันคงช่วยทำกระดานข่าวไม่ได้แล้ว มีคนแจ้งฉันว่ากรรมการนักเรียนต้องทำบอร์ดแจ้งข่าว ฉันเลยต้องไปทำตรงนั้นแทน”
เนี่ยเฟยเป็นคณะกรรมการนักเรียนฝ่ายศิลปะกรรมซึ่งต้องไปทำงานสำคัญ
หลินซือหรานรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว เธอจึงฝืนยิ้ม “ไม่เป็นไร”
เมื่อเนี่ยเฟยผละไป เธอนั่งเศร้าสร้อยบนเก้าอี้พลางจ้องมองโปสเตอร์ว่างๆ “อ๊ากกก หร่านหร่าน เราจะทำยังไงกันดี”
ถ้าเนี่ยเฟยบอกเธอตั้งแต่เมื่อวาน หลินซือหรานคงหาคนมาทำแทนไปแล้ว
แต่นี่ก็ดึกแล้ว บางคนก็ไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนและไม่ได้เรียนคาบศึกษาด้วยตัวเอง หลินซือหรานจึงหาคนมาแทนไม่ได้
หลินซือหรานหงุดหงิดใจ มีเด็กผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้าเดินเข้ามาหาแล้วพูดเสียงเบา
“ซือหราน เธอไปทำอะไรให้ฉินอวี่ไม่พอใจหรือเปล่า” เด็กผู้หญิงคนนั้นกระซิบ
หลินซือหรานส่ายหัวอย่างแรง เธอเตือนฉินหร่านก่อนหน้านี้แล้วว่าฉินอวี่เป็นคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย แล้วเธอจะไปทำผิดพลาดอย่างนั้นได้ไง “จะไปทำอะไรล่ะ”
“งั้นฉันก็ไม่รู้แล้ว” เด็กผู้หญิงคนนั้นจ้องหลินซือหราน “ตอนกลางวันที่ฉันเดินไปตึกเรียน ฉันเห็นฉินอวี่ขอร้องเนี่ยเฟยให้ช่วยวาดโปสเตอร์ติดบอร์ดคณะกรรมการนักเรียน”
ฉินอวี่มาจากตระกูลดีและมีผลการเรียนที่ดี เมื่อเทียบกับหลินซือหรานแล้วก็ไม่แปลกที่เนี่ยเฟยจะไปช่วยฉินอวี่แทน
ถึงแม้เธอจะรู้อยู่แก่ใจ แต่หลินซือหรานก็ไม่พอใจ ในเมื่อเธอหาคนมาช่วยจัดบอร์ดไม่ได้ เธอก็ต้องลงมือทำด้วยตัวเอง
ฉินหร่านเก็บกระเป๋ามือถือไว้ในกระเป๋ากระโปรง เธอลุกขึ้น ยืนเคาะโต๊ะด้วยใบหน้าบึ้งตึง เงาทาบทับใบหน้าของเธอจนมองไม่เห็นสีหน้า “ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ”
เสียงของเธอแผ่วเบา
วันนี้หลินซือหรานไม่อยู่ในอารมณ์สนุกสนาน เธอจึงเดินไปยังโรงอาหารอย่างเศร้าสร้อย
โรงอาหารอยู่ไกลจากตึกเรียน
มันต้องใช้เวลาเดินถึงสิบนาที
สวีเหยากวงกินมื้อค่ำกับอาจารย์ใหญ่สวีในตอนกลางคืน  เขาไม่ได้ไปโรงอาหารและกลับมาที่ชั้นเรียนเพื่อเอาแจ็กเกต
วันนี้ประตูชั้นเรียนไม่ได้ล็อก เขาดึงกุญแจออกมาและเดินไปที่ประตูหน้า ประตูหน้าเปิดอยู่ ทันทีที่เขาเอื้อมมือไปที่ประตูก็เห็นคนยืนวาดอะไรขยุกขยิกอยู่ที่หน้ากระดาน
สวีเหยากวงหยุดชะงักไม่ไกลจากประตูอย่างไม่รู้ตัว พลางหรี่ตามองอย่างเยือกเย็น


## ตอนที่ 39

39 ดูสิ! ดูข้างหลังสิ!
สวีเหยากวงรู้ว่าบอร์ดนี้ต้องจัดองค์ประกอบใหม่ เขายังอยู่ในคณะกรรมการและจะส่งมอบตำแหน่งของเขาในเทอมหน้า วันพรุ่งนี้เช้าเขาจะต้องให้คะแนนสมาชิกหลายคนในคณะกรรมการนักเรียน
สวีเหยากวงมองไปที่ตัวอักษรเข้มๆ บนกระดานดำ ลายเส้นเรียบง่าย ไหลลื่นและมีตัวการ์ตูนอยู่ พวกมันดูสดใสราวกับมีชีวิตอยู่บนกระดาน
สวีเหยากวงรู้สึกว่าตัวการ์ตูนดูคุ้นตา แต่นึกว่าออกว่าเป็นใคร
ตัวการ์ตูนอื่นดูเหมือนจะวาดแบบเร็วๆ และดูคุ้นตาเช่นกัน ตัวการ์ตูนพวกนี้ถูกวาดออกมาไวๆ
สีสันก็ดูจัดจ้านด้วย
คนวาดต้องมีฝีมือในการวาด
สวีเหยากวงไม่คิดว่าจะเห็นทักษะการวาดภาพเช่นนี้ในโปสเตอร์
คนที่กำลังวาดหันหลังให้เขา เธอเอนตัวไปด้านข้าง สวมหูฟังสีดำและสายหูฟังก็แกว่งไกลเล็กน้อยยามเธอขยับ
เธอถอยหลังออกมาและดูเหมือนกำลังพิจารณาตัวการ์ตูนที่ตนวาด
สวีเหยากวงยืนอยู่หน้าห้องเป็นเวลานาน เมื่อเขาถอยหลัง เขาก็เห็นเธอหันหน้ามาพอดี
อีกอย่างเหม่อลอยและใช้มืออีกข้างเล่นสายหูฟัง ขณะที่มืออีกข้างหนึ่งก็ถือชอล์กไว้ เธอดูชอบใจในภาพวาดของตัวเอง
เธอค่อยๆ ทอดสายตาอย่างช้าๆ
หัวใจของสวีเหยากวงเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย
ต้องเป็นฉินหร่านแน่
เท่าที่เขารู้เกี่ยวกับฉินหร่านคือเธอเกรดไม่ดีและไม่ชอบเรียนหนังสือ คำพูดของเธอเหมือนเด็กประถม และระหว่างเรียนก็ชอบนอนบนโต๊ะเรียน ไม่ก็ถือหนังสือนอกหลักสูตร
เธออ่านทุกอย่าง นิยาย หนังสือแปลและนิตยสาร
ทุกคนในห้องสามทับเก้าต่างก็รู้กันดี
สวีเหยากวงถอยหลัง เขาเม้มปากและมองไปที่ฉินหร่านขณะที่เธอหันมาหาชอล์ก แทนที่เขาจะเข้าไปหยิบเสื้อคลุม เขาแอบมองฉินหร่านและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร
"ทำไมถึงได้นานนัก" สวีเหยากวงเห็นรถสีดำจอดอยู่ริมถนนข้างโรงเรียน เขาจึงเดินขึ้นรถไป ทั้งสองไปยังโรงแรมเอ็นหยู และอาจารย์ใหญ่สวีก็ลอบมองเขา
สวีเหยากวงหันหลังไปกระซิบ “ผมกลับไปเอาของที่ลืมไว้ในห้อง”
อาจารย์ใหญ่สวีพยักหน้าโดยที่ไม่พูดอะไร
ในตอนแรกเขาไม่ได้นั่งลงแต่มองเฉิงเจวี้ยนและลู่จ้าวอิ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ประธานสวี เขาอึ้งไปสักพักก่อนค่อยๆ เอ่ยปาก “นายน้อยเจวี้ยน? นายน้อยลู่?”
เฉิงเจวี้ยนถือถ้วยชาในมือและนิ้วยาวๆ ของเขาดันฝาถ้วยเพื่อเปิดออกอย่างสบายๆ และเฉื่อยชา
ลู่จ้าวอิ่งไม่ชอบดื่มชาและออกจะประหลาดใจที่เจอเขา เขาเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ยักรู้ว่านายน้อยสวีก็อยู่ในยุนเฉิงด้วย”
เฉิงเจวี้ยนยังไม่แก่ แต่เขาก็เป็นลูกชายคนโตของนายท่านเฉิงและถือว่าอาวุโสมากที่สุดในปักกิ่ง เพราะงั้นทุกคนที่รู้จักเขาจึงเรียกเขาว่านายท่านเจวี้ยน
"ผมเป็นคนบอกให้เขาย้ายมาที่นี่เอง" อาจารย์ใหญ่สวีให้พนักงานเสิร์ฟทำงานและยิ้มนิดๆ
ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ๆ เฉิงเจวี้ยนจึงแค่พยักหน้าและไม่ได้ขุดคุ้ยเรื่องส่วนตัวของพวกเขา
หลังจากกินอาหารหมดไปครึ่ง เฉิงเจวี้ยนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้และวางมือบนโต๊ะ “ผู้อาวุโสสวี ผมได้ยินข่าวลือจากโรงเรียนว่าคุณให้การรับรองสาวน้อยคนนึง”
"ใช่แล้ว" อาจารย์ใหญ่สวีหัวเราะและทอดสายตาออกไป "ไม่ใช่แค่คนเดียว"
"ไม่ใช่แค่คนเดียวเหรอ" เฉิงเจวี้ยนเขี่ยถ้วยและเลิกคิ้วขึ้น
"มาคุยเรื่องนี้กันเถอะ" อาจารย์ใหญ่สวีส่ายหน้า เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดมากกว่านี้อีกแล้ว
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ลู่จ้าวอิ่งอดใจไม่ไหว เขาจิบไวน์และเอ่ยปากถาม “ผู้อาวุโสสวี ใครคือผู้สืบทอดที่เหมาะสมที่คุณพูดถึงคราวก่อน”
ผู้อาวุโสสวีส่ายหัวแทนคำตอบ
ลู่จ้าวอิ่งรู้สึกคันยุบยิบในใจเหมือนโดนลูกแมวข่วนและสงสัยอย่างมาก แต่เมื่อผู้อาวุโสสวีไม่อยากบอก เขาก็จะไม่บังคับเช่นกัน
สวีเหยากวงเอาแต่กินและไม่ได้มีส่วนร่วมในบทสนทนา
เมื่อลู่จ้าวอิ่งพูดถึงผู้สืบทอดของตน เขามองไปที่ผู้อาวุโสสวีทันที เขาเม้มปากอย่างไม่เชื่อใจ กำหมัดที่ซีดเซียวของตนเอาไว้
หลังกินเสร็จ ผู้อาวุโสสวีและนายน้อยสวีกลับออกไปก่อน
ลู่จ้าวอิ่งอยู่กับเฉิงเจวี้ยนสักพัก
ผู้จัดการหวังหยิบกล่องข้าวมาและลู่จ้าวอิ่งหยิบไป ชายทั้งสองคนลงลิฟต์มาด้วยกัน
หลินจิ่นเซวียนเดินเข้าประตูมาพร้อมกับเฟิงฉือ ทั้งสองอยากคุยกัน ดูเหมือนว่าหลินหว่านและหลินฉีเองก็อยากเชิญเฟิงฉือมากินมื้อค่ำ
ในฐานะที่เป็นนักลงทุนของหลินจิ่นเซวียนและลูกชายของนายกเทศมนตรีเฟิง นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หลินหว่านและหลินฉีเกรงใจและให้เกียรติ
นายกเทศมนตรีเฟิงทำงานอย่างใสสะอาด เขาไม่ค่อยไปกินอาหารกับคนอื่นและสมาชิกในตระกูลเฟิงก็ไม่สนิทสนมกับใครเช่นกัน เมื่อได้รับโอกาสนี้ทั้งหลินหว่านกับหลินฉีจึงให้ความสำคัญมาก
เฟิงฉือเห็นทั้งสองคนแล้วก็อึ้งไปนิดๆ เขาหยุดทักทาย “คุณลู่”
น่านับถือ
แม้ทั้งสองจะมีชื่อเรียกว่า “นายน้อยลู่” และ “นายท่านเจวี้ยน” แต่เขาไม่ได้อยู่ในแวดวงปักกิ่ง เขาจึงไม่กล้าจะเรียกทั้งสองเช่นนั้น
เฉิงเจวี้ยนเป็นที่รู้จักในปักกิ่งและเขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร มีเพียงลู่จ้าวอิ่งที่ตอบรับเขาด้วยรอยยิ้ม
เขาก็ไม่สนิทสนมกับอีกฝ่ายเช่นกัน พวกเขาจึงเพียงพูดทักทายแล้วผละไป
เมื่อพวกเขาไปแล้ว หลินจิ่นเซวียนก็พูดขึ้นว่า “สองคนเมื่อกี้…”
“ตระกูลเฉิงกับตระกูลลู่ที่ปักกิ่งน่ะ” เฟิงฉือพูดเสียงทุ้ม
หลินจิ่นเซวียนสูดหายใจลึกก่อนจะสงบใจและตั้งสติได้
เขาเคยไปปักกิ่งมาก่อนและรู้ดีว่าเมืองนี้เต็มไปด้วยเสือที่หมอบรอโอกาส คนที่เดินสวนไปมาบนถนนธรรมดาๆ อาจเป็นคนที่ไม่ควรไปมีเรื่องด้วย ตระกูลหลินไม่ได้มีชื่อในเมืองนั้น
นี่จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่หลินจิ่นเซวียนยืนกรานจะทำธุรกิจ
"พี่ พี่เฟิง" เสียงบอกความดีใจดังขึ้น ฉินอวี่ที่รออยู่ด้านบนลงมาด้านล่างเพื่อเกาะแขนหลินจิ่นเซวียนและมองไปที่ประตูอย่างสงสัย "เมื่อกี้คุยกับใครเหรอคะ"
เธอเพิ่งออกมาจากลิฟต์จึงเห็นเพียงแผ่นหลังของทั้งสองคน
เฟิงฉือดูนบนอบและเงียบขรึม
นั่นคือเฟิงฉือ ลูกชายของนายกเทศมนตรี บุคคลที่แม้แต่หลินจิ่นเซวียนเองก็ควรระวังไว้
"ก็แค่คนทั่วไปสองคนน่ะ" เฟิงฉือไม่ได้พูดอะไรกับฉินอวี่มากและยิ้มให้
ฉินอวี่ตามทั้งสองขึ้นลิฟต์ไปและอดหันหลังมามองไมได้
ที่ชั้นบน เมื่อเขาเห็นคุณนายเฟิงนั่งข้างๆ  หลินหว่าน เฟิงฉือก็อึ้งไป “แม่?”
คุณนายเฟิงกลอกตาใส่เขาก่อนจะยิ้มให้ฉินอวี่ "อวี่เอ๋อร์ มานี่สิจ๊ะ มานั่งใกล้ๆ ฉัน"
เธอดูชอบฉินอวี่อย่างออกนอกหน้า
หลินหว่านและหลินฉีมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
**
เช้าวันรุ่งขึ้นที่โรงเรียนอีจง
ทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในห้องสามทับเก้าเสียงข้างในก็แทบดังสนั่นออกมา นี่เป็นเวลาอ่านหนังสือตอนเช้า แต่ทั้งหน้าต่างและประตูชั้นเรียนเต็มไปด้วยคนมากมาย ส่วนใหญ่จะเป็นผู้หญิง
เฉียวเชิงขมวดคิ้ว เขาเตะประตูออกอย่างรำคาญใจ “เสียงดังชะมัด”
"อ้าว คุณ คุณเฉียว ในที่สุดก็มาแล้ว!” เพื่อนร่วมโต๊ะของเขาผุดลุกขึ้นมาอย่างลิงโลด
"มีอะไร?" เฉียวเชิงมองแล้วจับผมของตัวเอง
ระหว่างการสนทนานั้นยิ่งมีคนพากันมามุงดูไม่ขาดสาย
เด็กผู้ชายเงยหน้าไปด้านหลัง หน้าของเขาแดงแปร๊ด "ดูสิ ดูข้างหลังสิ!"
ในตอนนั้น สมาชิกของคณะกรรมการนักเรียนกำลังถือหนังสือเพื่อตรวจสอบโปสเตอร์ทีละแผ่น
เริ่มจากชั้นของรุ่นพี่ก่อน
"ประธาน ชั้นเรียนเป็นไงบ้าง" ใครบางคนกระซิบถามสวีเหยากวง
ฉินอวี่ดูจะอารมณ์ดี เธอยิ้มและเดินตามสวีเหยากวง เธอเห็นคนในห้องสามทับเก้าแล้วก็ยิ้ม “โปสเตอร์นี่ก็วาดสวยดี”
เธอถือหนังสือและเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปในห้องสามทับเก้า


## ตอนที่ 40

ตอนที่ 40 เธอคือฉินหร่าน
ฉินหร่านได้รับความนิยมมากในโรงเรียน
เธอเป็นตัวของตัวเองและมาแทนที่ฉินอวี่ในฐานะดาวโรงเรียนตั้งแต่แรกที่มาถึงโรงเรียนอีจง
ฉินหร่านหน้าตาสวยและข่าวคราวเรื่องความสวยของเธอไม่ได้โด่งดังแค่ในโรงเรียนอีจง แม้แต่นักเรียนจากโรงเรียนรอบๆ โรงเรียนมัธยมสือเยี่ยน โรงเรียนลิ่วจงและโรงเรียนจื๋อยังโดดเรียนเพื่อมาชมโฉมเธอ
ภาพชัดระดับเอชดีของฉินหร่านถูกโพสต์ขึ้นอย่างลับๆ ทั่วโรงเรียน ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนชื่นชม      ความสวยโดดเด่นของเธอไม่หยุด
ฉินอวี่เคยพูดว่าเธอไม่ชอบให้ใครมาสนใจตัวเองมากนัก แต่เมื่อตอนนี้ทุกคนพากันพูดถึงแต่ฉินหร่าน แม้กระทั่งสถานะดาวโรงเรียนของเธอก็โดนแย่งไป เธอจึงอารมณ์เสีย
ฉินหร่านทำอะไรที่คู่ควรกับสิ่งนี้เหรอ
ยายนั่นเรียนก็ไม่เก่ง แถมยังชอบทะเลาะเบาะแว้ง เธอนิสัยไม่ดีและมีคุณสมบัติของพวกนักเรียนเกเรครบออกแบบนั้น
ฉินอวี่รู้ข่าวความคืบหน้าของโปสเตอร์ชั้นสามทับเก้าดี เธอไปหาเนี่ยเฟยเมื่อคืนวานเพื่อที่เนี่ยเฟยจะได้      ไม่มีเวลาวาดอะไร
เกือบทุกคนในห้องสามทับเก้าจะนั่งเอาหัวพิงพนักเก้าอี้ ไม่ก็เอียงตัวพิงเก้าอี้มองเหม่อ
รอยยิ้มบนริมฝีปากของฉินอวี่ปรากฏอยู่ได้ไม่นานนัก เธอมองเห็นเนื้อหาบนกระดานด้านหลัง        และตกใจ
คนข้างหลังหัวเราะและอยากถามเธอว่าทำไมเธอไม่เดินต่อ แต่เมื่อพวกเขาเห็นกระดานข่าว ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างเช่นกัน
สวีเหยากวงไปที่สภานักเรียนแต่เช้าตรู่และเรียกประชุมตัวแทนของฝ่ายต่างๆ จากนั้นก็ตรวจสอบ     แต่ละชั้นเรียน
เมื่อวานนี้เขารีบออกไปโดยไม่ทันเห็นรูปที่วาดเสร็จสมบูรณ์ ฉินหร่านวาดตัวการ์ตูนที่ดูมีชีวิตชีวา    สองตัว ตัวนึงได้ลงสีแล้ว
เขาไม่ได้เห็นภาพที่เสร็จสมบูรณ์จนกระทั่งตอนนี้เอง
หลินซือหรานแบ่งโปสเตอร์ออกเป็นสี่ส่วน เธอคัดลอกบทกวีสองบทและเขียนคำคมสร้างแรงบันดาลใจสำหรับรุ่นพี่มัธยมปลายสามสี่ประโยค โดยเว้นที่ว่างตรงกลางไว้ซึ่งเป็นการนับถอยหลังเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ช่องว่างที่เหลืออีกสี่ช่องมีตัวการ์ตูน
ตัวการ์ตูนมีทั้งหมดสี่ตัวจากขวาไปซ้าย
ตัวแรกใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสีดำหลวมๆ ผมของเธอสั้น หน้าของเธอแดงก่ำและมีดวงตาที่งดงามเฉิดฉาย
ตัวที่สองใส่เสื้อยืดถือไมโครโฟนและมองทอดสายตายาวไกล
ตัวที่สามใส่เสื้อแจ็กเกตผ้าฝ้ายและมีผ้าพันแผลพันแขนของเขาอยู่
ตัวที่สี่ใส่ชุดแนวพังก์พร้อมมีแสงสปอตไลต์ฉายอยู่เบื้องบน
มันเป็นเหมือนประวัติศาสตร์ของการเติบโต
สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือทั้งกระดานดำถูกทาสีเหมือนเอฟเฟกต์บนเวที ชอล์กหลากสีขับเน้นสปอตไลต์และบทกวีชื่อดังได้เป็นอย่างดี ส่วนตัวการ์ตูนก็ผสมกลมกลืนลงไปอย่างสมบูรณ์แบบ
ตรงแถวล่างมีร่างเล็กๆ สีขาวนับไม่ถ้วน มีเพียงนิ้วหนึ่งที่ถือไลต์บอร์ดอยู่
แม้เขาจะได้เห็นมาบ้างแล้วเมื่อวานนี้ แต่สวีเหยากวงก็ยังตกตะลึงกับความอลังการของฉากตรงหน้า
คณะกรรมการนักเรียนเงียบเชียบและไม่มีใครเปิดปากพูดอะไร
“อ๊าาา! เหยียนซีนี่! นี่เป็นขั้นตอนการเดบิวต์ของเขา และตัวล่าสุดคือชุดที่เขาใส่ในคอนเสิร์ตล่าสุด!”
“เหยียนซีของฉัน! เขาหล่อจังเลย!”
“ให้ตายสิ! ฉันอยากย้ายมาอยู่ห้องสามทับเก้าแล้ว!”
เหยียนซีกำลังเป็นกระแสในตอนนี้และติดสามอันดับดาราชื่อดังในวงการบันเทิง
เสียงข้างนอกยังจอแจไม่หยุด
เกือบทุกคนหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่าย ทวีตภาพและโพสต์กันในโรงเรียน
“เนี่ยเฟย เธอนี่แอบเป็นแฟนคลับลับๆ สินะ! ประทับใจนะเนี่ย! นึกไม่ถึงเลย แต่ตั้งแต่วันนี้ไปเธอคือนางฟ้าของฉันนะ!” เนี่ยเฟยจากห้องสามทับเก้าถูกรุมล้อม
เมื่อคืนนี้เนี่ยเฟยทำโปสเตอร์ให้คณะกรรมการนักเรียนและเธอเพิ่งเดินเข้าชั้นเรียนมา เธอถึงกับ       ตกตะลึง “ไม่ใช่ๆ ไม่… เมื่อคืนนี้ฉันอยู่ที่คณะกรรมการนักเรียน เธอ… เธอต้องถามซือหรานกับฉินหร่าน…”
คนพวกนั้นจึงกรูเข้าไปหาฉินหร่านกับหลินซือหรานแทน
ฉินหร่านกำลังนอนหมอบอยู่บนโต๊ะอย่างเกียจคร้านพลางพลิกหน้าหนังสือ เธอมักจะอารมณ์บูดเมื่อต้องตื่นแต่เช้า
ใบหน้าที่สวยงามของเธอดูเย็นชา
คนในห้องสามทับเก้ารู้อารมณ์ของเธอดีจึงไม่มีใครกล้าเข้าไปถามอะไร แต่นั่นไม่ได้ห้ามไม่ให้พวกเขาพูดถึงฉินหร่าน
ฉินอวี่เห็นเฉียวเซิงลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตัวเองแล้วนั่งลงบนโต๊ะตัวหน้าฉินหร่าน เขาเอียงหัวเหมือนอยากถามเธอบางอย่าง
“ไร้ที่ติ ไร้ที่ติจริงๆ” หัวหน้าฝ่ายโบกมือโบกมือและพูดออกมาเป็นประโยคแรก
ฉินอวี่มองไปที่สวีเหยากวงอีกครั้งและเห็นว่าเขาก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่าง เธอกำปากกาแน่นขึ้น
“ฉินอวี่ เธอน่าประทับใจจริงๆ” หัวหน้าฝ่ายยกนิ้วให้ฉินอวี่ “เธอรู้ได้ไงว่าบอร์ดของห้องสามทับเก้าจะสวยขนาดนี้ แล้วเธอก็อยากมาดูห้องนี้ก่อนซะด้วย”
ฉินอวี่: “…” หน้าของเธอถอดสี
**
ห้องสามทับเก้าเสียงดังมาก
ฉินหร่านสวมหูฟังเงียบๆ แล้วย่นคิ้ว
นักเรียนกลุ่มนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ
เธอสวมชุดนักเรียนและใบหน้าขาวกระจ่างของเธอเงยขึ้นเล็กน้อยราวกับมองออกไปนอกหน้าต่าง ความเกรี้ยวกราดที่หางตาแสดงออกมาชัดเจนจนเหมือนมันอยากทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
“หร่านหร่าน” หลินซือหรานดีใจออกนอกหน้าและจำใจต้องละสายตาออกจากโปสเตอร์ด้านหลังเมื่อครูเข้ามาควบคุมความสงบในห้อง
เธอมองไปยังฉินหร่าน “ใครกันเนี่ย ใครเป็นคนวาด ใครกันนะ!”
หลินซือหรานพยายามตั้งสติและมองไปที่ฉินหร่านทั้งที่ข่มความตื่นเต้นไว้แทบไม่ได้
“ฉันไม่รู้” ฉินหร่านนอนหมอบลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด
หลินซือหรานกระซิบ “โอ๊ะ” จากนั้นก็พูดขึ้นอีก “หร่านหร่าน เมื่อคืนนี้เธอไม่ทำรายงานเลยนี่”
เธอเป็นห่วงเป็นใยมากและเอารายงานของเธอให้ฉินหร่านลอก
ฉินหร่านยืดตัวขึ้นอีกครั้งและใช้มือซ้ายจับปากกา เธอคัดลอกรายงานขณะที่ดวงตาของเธอหรี่ลงและเย็นชา ท่าทางดูหงุดหงิด
ห้องสามทับเก้าเริ่มโด่งดังจากเหตุการณ์นี้
บางคนจ้องมองภาพอย่างเอาเป็นเอาตายและหันไปทางหลินซือหรานกับฉินหร่านพร้อมกับกระซิบกระซาบ
สวีเหยากวงพลิกหนังสือภาษาอังกฤษและทุกคนรอบๆ ก็คุยกันว่าใครเป็นคนวาดภาพ  เขาอดมองฉินหร่านไม่ได้ เธอนิ่งเงียบ เขาใช้มือซ้ายจับปากกาเขียนช้าๆ
แต่ว่า…
มือของสวีเหยากวงหยุดชะงัก เขาจำได้อย่างแจ่มชัดว่าเมื่อคืนนี้เธอใช้มือขวา
คาบเรียนตอนเช้าใช้เวลาไม่นาน
มีคนมากมายอยู่ในห้องสามทับเก้าสวีเหยากวงออกไปซื้อมื้อเช้า  เฉียวเซิงมองฉินหร่านหมอบอยู่บนโต๊ะ      ดูเธอจะรำคาญเสียงดังและใช้เครื่องแบบโรงเรียนคลุมหัวเอาไว้
เขาจับจมูกตัวเองและออกไปกับสวีเหยากวง
หลังจากคาบเรียนตอนเช้าก็มีคนแห่กันมาที่ห้องสามทับเก้ามากขึ้นจนบริเวณทางเดินแทบไม่มีคน
พวกเขาเอาแต่พูดกันเรื่องกระดานข่าวและคนที่วาดภาพ
ฉินอวี่รอพวกเขาอยู่ที่ชั้นล่าง เธอมองเฉียวเซิงเดินมาข้างๆ สวีเหยากวง แต่เฉียวเซิงไม่ได้มองเธอและคุยกับสวีเหยากวงต่อ
“ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร” เฉียวเซิงกระซิบ เขาเอามือล้วงกระเป๋าและยิ้มหยัน “ฉินหร่านเอาแต่นอนกับเมินฉัน ให้ลูกอมไปก็เท่านั้น”
สวีเหยากวงเงียบ เขามักจะนิ่งเฉยอยู่แล้ว น้อยคนจะรู้จักนิสัยที่แท้จริงของเขาและดูจะไม่มีอะไรทำให้เขาสนใจได้เลย
แต่เมื่อพูดถึงฉินหร่าน เขากลับเลิกคิ้วขึ้น
ฉินอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ เม้มปาก ท่าทางของทั้งสองคนกวนใจเธอ
เธอพยายามทำตัวผ่อนคลาย “คนคนนี้น่าประทับใจมากและคงไม่ได้เป็นเด็กโรงเรียนเรา ไม่งั้นคงมีคนออกมาแสดงตัวแล้ว”
ยังไม่มีคนออกมาแสดงตัวว่าวาดโปสเตอร์นั่น และฉินอวี่ก็ไม่อาจปฏิเสธสิ่งที่เห็นว่าไม่สวยได้
“คนที่วาดภาพเป็นเด็กโรงเรียนเรา” สวีเหยากวงโพล่งขึ้นมา
ทั้งเฉียวเซิงและฉินอวี่ดูประหลาดใจ ทั้งสองจ้องมองเขา “…”
สายตาของสวีเหยากวงดูสับสน “เธอคือฉินหร่าน”


## ตอนที่ 41

ตอนที่ 41 คุณเจวี้ยน เด็กดี
ทั้งฉินอวี่และเฉียวเซิงแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างห้ามไม่ได้
เฉียวเซิงเกาหัวและหัวเราะเบาๆ เว้นแต่เสียงของเขาดูแผ่วเล็กน้อย “เอ่อ อย่าล้อเล่นสิ”
ฉินอวี่กำมือแน่น ส่วนตัวแล้วเธอไม่เชื่อเลยสักนิด แต่นี่มาจากปากของสวีเหยากวง คนอื่นอาจพูดเล่น แต่เขาจริงจังเสมอ
ดวงตาของสวีเหยากวงแน่วแน่และท่าทางสงบ เขาเม้มปากและไม่ได้พูดอะไรออกมา
ตอนนี้เฉียวเซิงเองก็พูดไม่ออก
แม้แต่ฉินอวี่ยังรู้ว่าสวีเหยากวงไม่ใช่คนพูดเล่น ทำไมเขาจะไม่รู้
เขาซื้อนมถั่วเหลืองกล่องหนึ่งที่โรงอาหาร พอปักหลอดลงไปเสร็จก็พูดขึ้นว่า “เป็นเธอจริงๆ เหรอ”
“จริงสิ” สวีเหยากวงถือชามโจ๊กด้วยท่าทางเย็นชา
ณ ขณะนั้นเฉียวเซิงพูดอะไรไม่ออก ฉินอวี่ที่นั่งอยู่ข้างพวกเขาถูกเมินเป็นครั้งแรก ในหัวใจของเธอ   เต็มไปด้วยความสับสนเป็นเท่าทวี
จะเป็นฉินหร่านได้ยังไง
จะเป็นเธอไปได้ยังไง!
ตะเกียบใช้แล้วทิ้งในมือของฉินอวี่แทบจะหักงอ ฉินหร่านเป็นใครกันแน่ เรียนก็ไม่ได้เรื่อง แถมเธอยัง ไม่มีดีอะไรนอกจากการต่อสู้
เมื่อก่อนนอกจากไวโอลินแล้ว เธอแทบไม่เคยเข้าชมรมอื่น เธอมีบุคลิกแปลกๆ และไม่ค่อยมีใครอยากจะเล่นกับเธอด้วยซ้ำ
เธอวาดรูปได้ยังไง แถมยังวาดรูปสวยอีก!
ฉินอวี่มักจะรู้สึกว่าเธอถือไพ่เหนือกว่าฉินหร่านเพราะรู้เรื่องฉินหร่านทุกอย่าง แต่วันนี้ฉินอวี่ก็ได้รู้แล้วว่าหลังจากไม่ได้เจอฉินหร่านมาหลายปี เธอก็ไม่รู้เรื่องราวอะไรของฉินหร่านเลย
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว เธอก็ยิ่งกำตะเกียบในมือแน่นขึ้น
เธอเงยหน้าขึ้นและยิ้มแบบขอไปที  “ฉันจะไปซ้อมไวโอลิน”
“นายน้อยสวี ฉันจะไปหาฉินหร่าน” เฉียวเซิงผุดลุกขึ้นมาทันที
สวีเหยากวงพยักหน้า ดวงตาของเขาเย็นชา  “ได้สิ”
**
ฝูงชนเข้ามาออกันเนืองแน่นห้อง สามทับเก้าและหลินซือหรานก็ออกไปซื้ออาหารเช้า
เฉียวเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ของหลินซือหราน ฉินหร่านยังนอนหลับอยู่ เขาเอื้อมมือไปสะกิดแขนเธอและค่อยๆ หันไปพูดว่า “เธอเป็นคนวาดหรือเปล่า”
“เฉียวเซิง” ฉินหร่านยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ น้ำเสียงของเธอแหบต่ำเล็กน้อย “อย่าเสียงดังสิ”
เธอดูไม่อยากจะพูดอะไรมากกว่านี้ และเฉียวเซิงก็จำได้ว่าปกติเวลาคนในห้องเสียงดัง เธอมักจะขมวดคิ้ว ดังนั้นเขาจึงรูดซิปปากทันที
ทันทีที่เขาหันไปก็มีคนเข้ามาในห้องมากขึ้น มันเสียงดังจอแจน่าปวดหัวไม่ต่างจากตลาดสดเลย
เขาเตะโต๊ะตรงข้ามทางเดิน
“เอี๊ยด—”
เสียงดังและแรงมาก
คนที่ออกันอยู่เงียบเสียงและเฉียวเซิงก็วางมือลงบนโต๊ะก่อนหันไปมองพวกนั้นด้วยหางตา  “เงียบๆ หน่อย”
เสียงของคนพวกนั้นจึงค่อยๆ เบาลง
นี่เป็นเรื่องที่พวกนักเรียนรู้กันดีอยู่แล้วว่าอย่าไปกวนใจฉินหร่าน
ฉินหร่านนอนลงสักพักและเสียงในหูก็เงียบหายไป เธอจึงเอาชุดนักเรียนคลุมหัวและสูดลมหายใจลึกๆ เธอนั่งบนเก้าอี้แล้วเอาเท้าพาดโต๊ะยันกำแพงไว้
“ภาพวาดพวกนั้น…” เฉียวเซิงมองเธอ
เมื่อมองจากมุมนี้ เขาก็เห็นขนตายาวเป็นแพหนาของเธออย่างชัดเจน และเฉียวเซิงคิดในใจว่าสมแล้วที่นักเรียนพากันตั้งฉายาเธอว่า “สาวขนตางอน”
“ฉันวาดเอง แต่อย่าพูดออกไปนะ” ฉินหร่านครุ่นคิดแล้วขมวดคิ้วอีกครั้ง เธอเดาได้เลยว่าถ้าพวกนักเรียนรู้ เธอต้องถูกจ้องมองเหมือนลิงทุกวันไปอีกนานแน่
“… บ้าเอ๊ย” เฉียวเซิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดเสียงแข็ง “ทำไมเธอถึงวาดเหยียนซีล่ะ เธอชอบหมอนั่นเหรอ”
“ใครจะชอบคนพรรค์นั้นกัน หลินซือหรานต่างหาก” ฉินหร่านกอดอกพิงกำแพง เธอดูรำคาญเสียงจอแจและดูหมดเรี่ยวแรง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็ยังดูสวย
“ฉันเข้าใจแล้ว” เฉียวเซิงหัวเราะ
นักเรียนในโรงเรียนอีจงเจ็ดในสิบเป็นแฟนคลับเหยียนซี
นั่นเป็นครั้งแรกเหยียนซีถูกพูดถึงในฐานะ “คนพรรค์นั้น”
**
ยังไม่มีใครรู้ตัวคนวาดรูป ตามเว็บบอร์ดในเว่ยป๋อได้พูดคุยถึงเรื่องนี้อยู่สองวันติดโดยไม่มีใครรู้อะไร
ไม่มีใครออกมาแสดงตัวว่าเป็นคนวาดและไม่มีใครรู้ว่าใครวาด
แต่ชื่อเสียงของฉินหร่านก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย หลินซือหรานเป็นผู้รับผิดชอบกระดานข่าวและคนในห้องสามทับเก้าก็เห็นว่าช่วงสองวันมานี้หลินซือหรานดูเอาใจฉินหร่านเป็นพิเศษ
ด้วยเหตุนี้เองความนิยมของฉินหร่านในห้องสามทับเก้าและในโรงเรียนก็พุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัว
นอกจากทุกคนในชั้นม.สามจะรู้จักเธอ แม้แต่น้องใหม่ยังรู้จักดาวโรงเรียนในตำนานที่ชื่อฉินหร่าน พวกนั้นอยากเห็นเธอ แต่ไม่กล้ามาที่ตึกของชั้นม.สาม
ฉินหร่านออกจากโรงเรียนตอนกลางวันพร้อมกับถือกระติกน้ำร้อนตรงไปยังห้องพยาบาลของโรงเรียน
“เด็กสมัยนี้เป็นอะไรกันไปหมดนะ ถ้าเด็กผู้หญิงสนใจเรื่องแบบนี้ก็ไม่แปลกหรอก แต่พวกเด็กผู้ชายก็เป็นไปด้วยเนี่ยนะ” ต่างหูของลู่จ้าวอิ่งสะท้อนแสง “คุณเจวี้ยน เดี๋ยวนี้คุณมีเสน่ห์กับเด็กผู้ชายแล้วเหรอ”
ลู่จ้าวอิ่งเงียบ
ร่างของหญิงสาวดูเพรียวระหงภายใต้แสงอาทิตย์ และเด็กพวกชายเรียกเธอให้หยุดเพื่อยื่นซองจดหมายสีชมพูให้
หญิงสาวรับมันมาอย่างสุภาพ เด็กผู้ชายไม่ได้เดินออกไป แต่ยืนมองตามหลังฉินหร่านอยู่หน้าห้องพยาบาล
ลู่จ้าวอิ่งระเบิดหัวเราะและพูดว่า “อ๋อ จดหมายของฉินหร่านนี่เอง ในที่สุดผมก็เจอคนที่สู้คุณได้แล้ว”
ลู่จ้าวอิ่งสีหน้าเรียบเฉย
เขาสวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงลำลองที่รับกับขายาวๆ ของเขา มันเป็นรูปทรงที่เซ็กซี่มาก เขามีดวงตาสีดำและขาวคู่หนึ่งและมุมปากของเขาก็เหยียดอย่างเย็นชา
ฉินหร่านวางข้าวของก่อนตรงเข้าไปในครัว
เธอเห็นลู่จ้าวอิ่งจ้องอยู่เลยชะงัก “มีอะไร”
คุณเจวี้ยนถอนสายตาและดูกระสับกระส่าย “ปีสุดท้ายสำคัญมากนะ ฉันว่าการเรียนเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ควรเสียสมาธิไปกับเรื่องอื่น”
ลู่จ้าวอิ่ง: “…?”
ฉินหร่านพยักหน้านิ่งๆ “ขอบคุณ ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”
คุณเจวี้ยนรู้สึกประหลาดใจที่เธอเชื่อฟัง
ฉินหร่านกลับเข้ามา
ยังมีผู้คนอยู่ด้านนอกและคุณเจวี้ยนก็เอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายๆ  “ลู่จ้าวอิ่ง ปิดประตูซิ”
**
ตระกูลหลิน
ฉินอวี่นั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะอาหารเย็น
หนิงฉิงดูดีใจอย่างออกนอกหน้าเมื่อเธอกระซิบว่า “ได้ข่าวว่าคุณนายเฟิงชอบลูกมากเลยใช่ไหม”
“ค่ะ” ในตอนนั้นอารมณ์ของฉินอวี่ดูดีและสดใสขึ้น
ตาของหนิงฉิงเป็นประกายสดใสและเธอดูมีความสุขขึ้นมาก เธอตักเนื้อให้ฉินอวี่ “ดีกับคุณนายเฟิงไว้นะ เฟิงฉือน่ะ…”
ตระกูลเฟิงมีอำนาจในอวิ๋นเฉิงและการทำความรู้จักกับพวกเขานั้นยากมาก
หลังจากนานหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหว่านปฏิบัติกับเธอดี
หนิงฉิงมองฉินอวี่ด้วยดวงตาอ่อนโยน
เธอพูดเสียงเบาให้ฉินอวี่ได้ยินเพียงคนเดียว
“มีอะไรเหรอ” หลินหว่านที่นั่งอยู่ตรงข้ามก็เห็นว่าฉินอวี่อารมณ์ไม่ดีเช่นกัน
“วันเสาร์นี้มีประชุมผู้ปกครอง” ฉินอวี่หันไปและยิ้ม เธอไม่มีทางพูดเรื่องฉินหร่านวาดรูปสวยแน่ แต่มันทำให้เธอนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เธอพูดอย่างอึกอัก “เด็กชั้นม. 3 มีประชุมหมด พี่เองก็อยู่ม. 3 แม่คะ แม่ไปงานประชุมผู้ปกครองของพี่และให้พี่ชายหรือพ่อมาเป็นผู้ปกครองหนูได้ไหม”


## ตอนที่ 42

ตอนที่ 42 พี่ชายของฉินหร่าน
หนิงฉิงยังยิ้มอยู่ตอนที่พูดประโยคก่อนหน้า แต่ประโยคเมื่อครู่ทำให้เธอหุบยิ้มทันที เธอพูดรับรอง “เดี๋ยวแม่จัดการเอง ไม่ต้องห่วงนะ”
หลังได้ยินคำพูดของหนิงฉิง  ฉินอวี่ก็ยิ้มเยือกเย็น
เธอก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป
เมื่อเห็นท่าทางของหนิงฉิงแล้วก็เห็นได้ชัดว่าเธอคงไม่อยากพูดเรื่องนี้บนโต๊ะอาหารเย็น
หลังมื้อเย็น  ฉินอวี่จับตามองความเคลื่อนไหวของหนิงฉิงและเห็นเธอผละออกไปโทรหาใครบางคนข้างนอก หลังจากครุ่นคิดสักพัก ฉินอวี่ก็ตามเธอไป
หนิงฉิงโทรหาฉินหร่านสองครั้ง แต่เธอไม่รับ เธอขมวดคิ้วและโทรไปเป็นครั้งที่สาม
ในที่สุดฉินหร่านก็รับสาย เสียงเธอจริงจังและสั้นห้วน “มีอะไร”
“แกมีประชุมผู้ปกครองวันเสาร์นี้ใช่ไหม” หนิงฉิงพูดพลางนวดขมับของตัวเอง “ฉันจะไปเป็นผู้ปกครองอวี่เอ๋อร์ โทรเรียกป้าแกให้มาเป็นผู้ปกครองของแกก็แล้วกัน”
การประชุมของผู้ปกครองและครูนั้นเกี่ยวกับผลการเรียนและความประพฤติของนักเรียน หนิงฉิงไปเป็นผู้ปกครองของฉินอวี่หลายครั้ง ในการประชุมทุกคนจะอยู่ในชั้นเดียวกัน หลี่ไอ้หรงถึงขั้นพูดชื่อพ่อแม่ที่ลูกมีผลการเรียนแย่
เธอไม่ได้พูดแบบจริงจังอะไรและตำหนิเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ในโลกของผู้ใหญ่แล้วมันถือเป็นเรื่องน่าอับอาย
เมื่อคิดถึงความประพฤติและผลการเรียนของฉินหร่านแล้ว หนิงฉิงไม่อยากไปร่วมประชุมผู้ปกครองของเธอแน่
เธอก็เป็นแม่ของฉินอวี่เหมือนกัน ฉินอวี่วางตัวดีที่โรงเรียนและเป็นคนดัง เมื่อเธอเดินกับฉินอวี่        เธอมักจะได้ยินผู้คนพากันพูดว่าเธอเป็นแม่ของฉินอวี่หรือเปล่า
ทุกครั้งที่เธอเข้าร่วมประชุมผู้ปกครองของฉินอวี่ เธอมักได้รับความสนใจจากพ่อแม่ของเด็กคนอื่นๆ
ดังนั้นจากสองตัวเลือกนี้ หนิงฉิงก็ต้องเลือกฉินอวี่อยู่แล้ว
ฉินอวี่ยืนอยู่ที่ประตู เมื่อได้ยินคำพูดทั้งหมด เธอก็กำมือแน่น ที่จริงแล้วเธออยากให้หลินฉีหรือหลินจิ่นเซวียนเข้าร่วมประชุมแทนหนิงฉิง
แต่กลับกลายเป็นว่าหนิงฉิงไม่สนใจฉินหร่านเลยด้วยซ้ำ
ฉินอวี่เศร้าใจ ในตอนนั้นเธอถึงขั้นคิดว่าฉินหร่านก็ไม่ได้น่ารังเกียจอะไร
**
ฉินหร่านวางสายจากหนิงฉิงอย่างสุดทน เธอได้ยินคำพูดและเสียงหัวเราะของแม่
ลูกๆ ทั้งสองของป้าก็อยู่ในโรงเรียนเดียวกันและลุงของเธอก็เข้าโรงพยาบาล ปกติป้ามักจะหาเวลาไปเยี่ยมยาย ฉินหร่านไม่คิดจะขอให้เธอมาเข้าร่วมงานประชุมผู้ปกครองแน่
เธอเดินไปที่ห้องเรียนพร้อมกระติกน้ำร้อนที่มีน้ำอยู่เต็ม ดวงตาของเธอหม่นหมองและใบหน้าดูเย็นชาราวกับมีไอเย็นแผ่อยู่รอบตัวเธอ
สิ่งเหล่านี้ไม่มีผลกับผู้ที่มองและกระซิบกระซาบกันในเรื่องของเธอเลย
ภายในไม่กี่วันที่มาโรงเรียน มู่หยิงก็รู้ถึงกิตติศัพท์ความโด่งดังของฉินหร่าน ไม่ว่าจะจากโพสต์บน    เว็บบอร์ดของโรงเรียนหรือตามท้องถนนก็มีแต่คนพูดเรื่องฉินหร่าน ต่างจากฉินอวี่ที่ไม่ค่อยมีใครพูดถึงมากนัก
ช่วงนี้ผู้คนต่างพากันพูดถึงเรื่องกระดานข่าวปริศนาเป็นพิเศษ
ถึงยังไงฉินหร่านก็เป็นนักเรียนใหม่และหน้าตาก็สะสวยกว่าฉินอวี่ แม้ฉินอวี่จะหน้าตาดีมาก แต่ทุกคนก็เห็นเธอมาสองปีจนเบื่อ โดยเฉพาะเมื่อตอนนี้พวกเขามีหน้าตาของฉินหร่านมาให้เปรียบเทียบได้
มู่หยิงเป็นรุ่นน้องและอยู่ในระหว่างการฝึกทหาร หลังกินมื้อเย็นเสร็จ เธอก็เข้าฝึกต่อ งานในชั้นเรียนวันนี้คือทำความสะอาดสนามเด็กเล่น
คนกลุ่มหนึ่งเดินอยู่บนถนนและบังเอิญมองเห็นฉินหร่าน
"มู่หยิง ดูสิ ญาติที่เป็นดาวโรงเรียนของเธอนี่” หลี่อวี้หานดึงแขนมู่หยิงและกระซิบด้วยความตื่นเต้น
เมื่อมู่หยิงเงยหน้าขึ้น เธอก็มองเห็นฉินหร่านจริงๆ เธอจึงโบกมือและตะโกนเรียกทันที “พี่คะ!”
หลังจากคุยโทรศัพท์กับหนิงฉิง ฉินหร่านก็อารมณ์ไม่ดี มู่หยิงตะโกนเรียกเธออยู่ไม่ไกลนัก เธอเงยหน้าขึ้นมองและสีหน้าดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
เธอค่อยๆ พยักหน้าและมองไป  "เรียนเป็นยังไงบ้างล่ะ"
"เพื่อนร่วมชั้นของฉันดีมากเลย” มู่หยิงยิ้มไปพูดไป เธอมองกระติกในมือของฉินหร่าน ฝากระติกนั้นประดับเพชรแวววาวอยู่รอบๆ อย่างประณีตและงดงาม
เธออดใจมองมันอีกครั้งไม่ได้
ฉินหร่านพยักหน้า เพราะเธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สิ่งที่เธอเห็นนั้นจึงแจ่มชัดขึ้น
"ฉินหร่าน รอด้วยสิ” ไม่ไกลจากจุดนั้น เฉียวเซิงถือลูกบาสเกตบอลวิ่งเข้ามา เขาตรงมาหาฉินหร่านพร้อมดึงชายเสื้อมาเช็ดเหงื่อ
กล้ามหน้าท้องของเขาชัดเจนเพราะเขาชอบเล่นบาสเกตบอล
เขาหล่อและทุกคนในโรงเรียนรู้ดีว่าเขาเป็นทายาทรุ่นที่สองของตระกูลเศรษฐี ผู้คนเริ่มจับจ้องกันมากขึ้น และมู่หยิงยังได้ยินคนพูดว่า “ฉินหร่าน" และ “เฉียวเซิง” อยู่ด้วยกัน
มู่หยิงรู้ดีว่าเฉียวเซิงเป็นใคร เธอจึงอดจ้องเขาไม่ได้ เขาเป็นผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดีจริงๆ
"เอาโค้กมาให้ฉันแก้วนึงสิ" เฉียวเซิงสั่งรุ่นน้องและหันมาถามฉินหร่าน "เธอจะเอาอะไร"
ฉินหร่านส่ายหน้า
"โอเค" เฉียวเซิงถือลูกบาสเกตบอลและถามมู่หยิง "พวกเธอรู้จักกันเหรอ"
"ใช่ เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องฉันเอง" ฉินหร่านล้วงกระเป๋าและมองไปที่มู่หยิง เธอพูดอย่างเฉื่อยชาและวางท่านิดๆ “ฉันต้องไปแล้ว ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาฉันที่ห้องสามทับเก้านะ”
"ใช่ น้อง มาหาพี่ด้วยก็ได้นะ” เฉียวเซิงถือลูกบาสเกตบอลเดินตามฉินหร่านไป เขายิ้มให้มู่หยิงก่อนจะรีบตามฉินหร่านไปอย่างรวดเร็ว
เขาไม่รำคาญเลยสักนิดที่ฉินหร่านเมินเขา
เฉียวเซิงกับฉินหร่านสนิทกันอย่างคาดไม่ถึง เขาดูสนิทสนมกับเธอมากกว่าฉินอวี่เสียอีก
"มู่หยิง ญาติเธอเป็นดาวโรงเรียนเหรอ” ผู้ชายในชั้นเดียวกันกับมู่หยิงมองเธอด้วยความประหลาดใจ
เด็กผู้หญิงในชั้นเดียวกันกับมู่หยิงก็มองเธอด้วยความอิจฉาและเธอก็ถูกผู้คนรายล้อมอย่างรวดเร็ว
มู่หยิงจำโลโก้บนกระติกน้ำของฉินหร่านได้ เมื่อเธอเก็บขยะที่สนามเด็กเล่นเสร็จ เธอก็รีบหยิบมือถือออกมาค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ต กระติกน้ำที่สวยมากนี้เป็นของแบรนด์ราคาแพง
เธอหาแบบที่ฉินหร่านมีไม่เจอ แต่เธอเห็นว่าราคาอย่างต่ำของกระติกน้ำยี่ห้อนี้อยู่ที่สี่หยวน
มันเกือบเท่าเงินเดือนของหนิงเวยทั้งเดือน
ได้ยินมาว่าตระกูลหลินไม่ชอบพี่ไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมพวกนั้นถึงซื้อกระติกน้ำราคาแพงให้เธอล่ะ
**
ในซอยเงียบๆ ข้างโรงเรียน
เฟิงฉือมองหญิงสาวที่อยู่ตรงข้ามและย่นคิ้ว “ทำไมเธอไม่ย้ายออกมาจากตระกูลเฟิงล่ะ”
พานหมิงเย่ว์ก้มหัวลงแล้วพูดเสียงเบา “ฉันอยากตั้งใจเรียนในปีสุดท้าย”
"ตั้งใจเรียนเหรอ" เฟิงฉือเลิกคิ้ว “ไม่ต้องมาพูดเอาใจฉัน เข้าใจไหม”
พานหมิงเย่ว์เงยหน้ามองเขาก่อนเดินออกไป
เขากระชากข้อมือเธอก่อนโอบกอดไว้ ชายคนนั้นพิงไหล่ของเธอพักไว้อย่างนั้น “เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือน แต่เธอก็ยังเย็นชากับฉันมาก”
"ปีสุดท้าย…" พานหมิงเย่ว์อ้าปากพูด
เฟิงฉือขัดเธอ “เธออยากตั้งใจเรียนใช่ไหม ผลการเรียนเธอก็ดีพอจะเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้แล้วนี่”
พานหมิงเย่ว์ถอนหายใจ “พี่เฟิง ฉันไม่ได้ฉลาดขนาดนั้นหรอกนะ”
ไม่ไกลจากตรงนั้นมีเสียงของนักเรียนกำลังพูดคุยกัน พานหมิงเย่ว์เป็นนักเรียนชั้นแนวหน้าและค่อนข้างมีชื่อเสียง เฟิงฉือปล่อยเธออย่างไม่เต็มใจนัก
“เธอเป็นอะไรกับพ่อของฉัน” เฟิงฉือจ้องเธอและหยิกแก้มเธอ “อย่าบอกนะว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสของพ่อฉันจริงๆ”
พานหมิงเย่ว์แทบไม่เคยพูดถึงพ่อแม่ของตัวเองเลย เฟิงฉือเคยสืบเรื่องนี้มาก่อน แต่ก็ไม่ได้อะไรราวกับว่ามีใครบางคนจงใจปกปิดเรื่องนี้เอาไว้
พานหมิงเย่ว์อยากพูดเรื่องการประชุมผู้ปกครองและครู แต่พอถูกถามเช่นนี้ เธอก็กลืนคำพูดลงคอ ก้มหน้าและดวงตาฉายแววเศร้า
**
การประชุมผู้ปกครองในวันเสาร์
นักเรียนก็ต้องเข้าร่วมการประชุมด้วยเช่นกัน แต่พวกเขาก็ยังยืนอยู่กันตรงทางเดิน ไม่ก็หลังห้องเรียน ผู้ปกครองนั่งบนโต๊ะที่นักเรียนนั่งเรียนในห้อง
วันนี้หนิงฉิงใส่ชุดเข้ากันที่เพิ่งออกใหม่ล่าสุดและจูงฉินอวี่ลงจากรถ
รถบีเอ็มดับเบิลยูดูไม่ค่อยโดดเด่นนักเมื่อจอดอยู่หลังรถคาเยนน์
นักเรียนปีสุดท้ายกับผู้ปกครองอยู่กันเต็มโรงเรียน
หนิงฉิงรักษากิริยาของตนเอง
เธอเคยเข้าร่วมการประชุมผู้ปกครองของฉินอวี่เช่นนี้ปีละครั้ง และทุกครั้งที่เธอพาฉินอวี่มาที่โรงเรียน เธอจะได้รับความสนใจมากมาย
เธอเดินเข้าประตูโรงเรียนพร้อมฉินอวี่ ทันทีที่เธอยิ้ม เธอก็ได้ยินเสียงดังขึ้นไม่ไกลจากด้านหลัง “โธ่ พ่อแม่ของฉินหร่านไม่มา แม่ครับ ผมอยากพาแม่ไปดูพ่อภรรยาหรือแม่ภรรยาในอนาคตจริงๆ!”
"พ่อคะ ฉินหร่านเป็นดาวโรงเรียนที่หนูเคยเล่าให้ฟังไง แล้วเดี๋ยวพ่อไปดูกระดานข่าวห้องสามทับเก้านะคะ เขาเจอคนวาดแล้วด้วยนะ!”
จากนั้นฝูงชนก็ออกันเนืองแน่นและนักเรียนอีกคนก็ผลักหนิงฉิงให้หลบไปด้านข้างพร้อมกับถือโทรศัพท์และตะโกนอย่างตื่นเต้น "นี่พี่ชายของฉินหร่านจริงๆ เหรอ พี่ชายของเธอหน้าตาแบบนั้นเหรอ"


## ตอนที่ 43

ตอนที่ 43 ฉินหร่านเป็นที่นิยมจริงๆ
มีรุ่นพี่มัธยมปลายและผู้ปกครองมากมาย พวกเขาเร่งรีบมาในเวลาเดียวกัน
เสียงของพวกเขาไม่ได้เป็นอย่างที่หนิงฉิงคิด นักเรียนในโรงเรียนมัธยมต้นถ้าไม่มีผลการเรียนดี ก็มาจากตระกูลที่ดี หรือไม่ก็มีสังคมที่ดี
ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะโดดเด่นท่ามกลางคนเหล่านี้ หนิงฉิงเป็นแม่ที่เปรียบเทียบลูกตัวเองกับลูกคนอื่นมานานแล้ว
เมื่อก่อนตอนที่เธอมาที่โรงเรียนอีจง เธอกับฉินอวี่เป็นที่สนใจของคนอื่นๆ แต่ตอนนี้ฉินหร่านกลับถูกพูดถึงมากกว่า
หนิงฉิงค่อนข้างอึดอัด
“คุณนายเฉียว” เธอเห็นรูปร่างที่คุ้นตาตรงหน้า จึงเผลอเรียกโดยไม่รู้ตัว
“คุณนายหลิน” ผู้พูดสวมชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงิน เธอดูสุภาพ พูดจานุ่มนวลและดูคล่องแคล่วต่างจากชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาและดูไร้เดียงสาที่อยู่ข้างๆ เธอ
เฉียวเซิงชำเลืองมองเธอแต่สายของเขาล่อกแล่ก “รีบหน่อยครับ แม่”
คุณนายเฉียวกล่าวขอโทษหนิงฉิง และเดินไปด้านข้างกับเฉียวเซิง
เธอยังได้ยินเสียงกระซิบของเธอกับเฉียวเซิง “เธอกังวลที่ฉินหร่านกับพี่ชายของเธอจะหนีไม่พ้นใช่ไหม”
ธุรกิจครอบครัวของเฉียวเซิงประสบความสำเร็จทั้งในปักกิ่งและต่างประเทศ แม้ว่าคุณพ่อเฉียวจะทำธุรกิจเปิดใหม่แต่เขาเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจจริงๆ ในอวิ๋นเฉิงลือกันว่าคุณนายเฉียวเป็นสุภาพสตรีที่มีชื่อเสียงที่สุดในปักกิ่ง
หนิงฉิงไม่รู้เรื่องของสังคมชั้นสูงเหล่านี้มากนัก แต่เธอรู้ว่าทุกคนในอวิ๋นเฉิงต่างเกรงกลัว        ตระกูลเฉียว
เมื่อก่อนเพราะฉินอวี่ หนิงฉิงจึงได้คุยกับคุณนายเฉียวแค่ไม่กี่คำ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สนิทกัน    เฉียวเซิงซุกซนและเข้าใกล้ได้ยาก
แต่ตอนนี้หนิงฉิงฟังพวกเขาสองคนพูดถึงฉินหร่านประหนึ่งเป็นเพื่อนเก่ากัน
“อวี่เอ๋อร์...” หนิงฉิงไม่ค่อยโดนดูถูกเหยียดหยามเท่าไรนักในโรงเรียนของฉินอวี่ จึงรู้สึกแปลกใจมากกว่าที่จะไม่พอใจ เธอไม่รู้จึงถามฉินอวี่ “ในโรงเรียนของเธอมีคนชื่อฉินหร่านอีกหรือเปล่า”
ฉินอวี่ก้มหน้าลงและไม่ยังตอบคำถามในทันที
เธอยังรู้สึกหดหู่ เมื่อเร็วๆ นี้ฉินหร่านโด่งดังมาก เธอเป็นคนเย็นชาและอวดดี ไม่ใช่แค่เด็กผู้ชายเท่านั้นที่ชอบเธอ แต่เด็กผู้หญิงก็ยังเป็นแฟนคลับของเธอด้วย
“ใกล้ถึงเวลาแล้วค่ะแม่ เราเข้าไปในห้องเรียนกันก่อนเถอะค่ะ” ฉินอวี่เลี่ยงคำถามของหนิงฉิง
“อ่าฮะ ฉันเห็นเขา พี่ชายของฉินหร่านหล่อมากเลย!”
“ให้ตายเถอะ พวกเขาอย่างกับเทวดานางฟ้า ฉันล่ะชอบจริงๆ!”
“…” เสียงรอบข้างดังขึ้นทำให้หนิงฉิงรู้สึกไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าฉินอวี่ ตอบเธอ
ฉินหร่านไม่มีความรู้และทักษะใดจึงไม่สามารถทำสิ่งใดในกลุ่มอันทรงเกียรตินี้ได้ ครอบครัวที่มีเกียรติในอวิ๋นเฉิงมีนักเรียนรุ่นพี่หลายคน หนิงฉิงก็รู้จักรุ่นพี่สองสามคนนั้น
นี่คือสาเหตุที่หนิงฉิงไม่อยากมาร่วมการประชุมผู้ปกครองของฉินหร่าน
ตอนแรกผู้อำนวยการฝ่ายการสอนไม่เต็มใจยอมรับฉินหร่าน หนิงฉิงอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อาจจะเป็นคนที่มีชื่อเหมือนกันก็ได้ เธอไม่เชื่อว่าฉินหร่านจะโด่งดังในกลุ่มนักเรียนขนาดนี้
**
การประชุมผู้ปกครองไม่มีอะไรมากไปกว่าการเน้นย้ำถึงรุ่นพี่ในโรงเรียน
“แม่ ที่นั่งของผมอยู่นี่ครับ” เฉียวเซิงยืนอยู่บนหน้าต่างและชี้ไปที่ที่นั่งของเขาในห้องเรียนที่มีเด็กผู้หญิงมากมายล้อมรอบอยู่
“นั่นพี่ชายของฉินหร่านนี่นา” เฉียวเซิงชี้ไปที่ที่นั่งของฉินหร่าน แต่กลับไม่พบฉินหร่าน
เขาพยายามมองไปรอบๆ เพื่อหาเธอ
คุณนายเฉียวยิ้มอย่างใจเย็นแล้วเดินไปยังที่นั่งของเฉียวเซิง ขณะที่เขากำลังมองไปยังที่นั่งของเด็กสาวคนนั้น
เด็กสาวคนนี้ปรากฏตัวบ่อยครั้งที่บ้านของเฉียวเซิงเมื่อเร็วๆ นี้ เฉียวเซิงก็มักจะพูดถึงเธออยู่บ่อยๆ
เธอเห็นชายหนุ่มรูปงามจอมขี้เกียจนั่งอยู่บนเบาะ
ฝีเท้าของคุณนายเฉียวสั่นและผิวของเธอก็เปลี่ยนไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้จนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
มีคนมากมายมองมาที่เขาแต่เฉิงเจวี้ยนยังสามารถแยกแยะสายตาของคุณนายเฉียวได้ เขาเหลือบมองเธอเล็กน้อยและเห็นคุณนายเฉียว
ไม่ใช่คนที่เขารู้จัก
เฉิงเจวี้ยนถอนสายตากลับ เอนหลังและควงปากกาในมือ ภายใต้แสงที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระดูกของเขาได้รูป ใบหน้าเรียบเนียน ผิวพรรณเปล่งประกาย
ขายาวของเขาวางลงใต้โต๊ะอย่างช้าๆ
หญิงวัยกลางคนที่โต๊ะด้านหน้าดึงเก้าอี้เร็วเกินไปจึงเผลอไปชนโต๊ะ
มีของมากมายบนโต๊ะของหญิงสาวตัวเล็กๆ ที่เธอไม่อาจห้ามใจได้
“เป็นไง!”
เฉิงเจวี้ยนก้มหัวลง บนพื้นมีซองจดหมายมากมายทั้งสีชมพู สีฟ้าอ่อน และสีขาวกับรูปหัวใจสีแดง… มีหลายสิบฉบับ
“เพื่อนที่นั่งข้างๆ ซือหรานนี่ฮอตไม่เบา” นี่คือพ่อของหลินซือหราน
เขาเห็นว่าเฉิงเจวี้ยนยังเด็กอยู่จึงลูบหัวและพูดว่า “คุณเป็นพี่ชายหรือลุงของเพื่อนที่นั่งข้างๆ         ซือหราน...”
เฉิงเจวี้ยนหยิบสิ่งของบนพื้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เขาเงยหน้าขึ้นดูเหมือนไม่พอใจ แต่ก็สุภาพ      “ไม่ใช่ครับ”
“แล้ว…”
เฉิงเจวี้ยนตอบอย่างใจเย็นและสุขุม “ผมไม่ใช่ญาติของเธอครับ”
น้ำเสียงของเขาดูเป็นมิตร แต่คุณเจวี้ยนดูมีความแข็งแกร่งในตัว มันปรากฏชัดตั้งแต่แรกเห็เลยว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาจนแม้แต่คนในห้องยังไม่กล้าสบตาเขา
ผู้ปกครองในชั้นเรียนกำลังคุยกันเรื่องคุณเจวี้ยน ส่วนผู้ปกครองที่นั่งข้างๆ เขาดูเงียบมาก
เฉิงเจวี้ยนค่อยๆ ใช้ความคิดในขณะที่จัดระเบียบจดหมาย
เยี่ยมมาก มีจดหมายสามสิบสองฉบับ ดูเหมือนว่าเธอจะเก็บจดหมายพวกนี้แค่ของเมื่อคืนเท่านั้น
เขายึดจดหมายพวกนั้นไว้หมดแล้ว
คุณเจวี้ยนสุดยอดจริงๆ
เกาหยางไม่ได้วิจารณ์นักเรียน ส่วนมากเป็นการให้กำลังใจเสียมากว่า เขาเขียนคู่มือสังเกตการณ์ ของนักเรียนแต่ละคนเพื่อแจกให้ผู้ปกครองคนละเล่ม
พัฒนาการด้านนี้ของเขาช้า แต่การประชุมผู้ปกครองห้องแรกนั้นเร็วมาก หลี่ไอ้หรงชมเชย        สองสามคำและเลือกนักเรียนที่เกรดตกสองสามคนขึ้นมาวิจารณ์ การประชุมผู้ปกครองเสร็จก่อนกำหนด
การเรียนของฉินอวี่ก็ดี แถมเธอยังง่วนอยู่กับงานวันครบรอบของโรงเรียนด้วย หลี่ไอ้หรงยกประเด็นเหล่านี้ขึ้นมาชมเชย
หลายปีมานี้ผู้คนมารวมตัวกันเพื่อสามีหรือลูกๆ หนิงฉิงคุ้นเคยกับมันและหยุดความลังเลลง
“ฉันได้ยินว่าอวี่เออร์กำลังจะไปเรียนที่ปักกิ่งกับอาจารย์ชื่อดัง คุณนายหลินดูมีความสุขนะคะ” น้องสาวคนเล็กที่สนิทสนมพูดยกย่อง
หนิงฉิงหัวเราะ ฉินอวี่เป็นความภาคภูมิใจของเธอมาโดยตลอด แน่นอนว่าเธอมีความสุขที่ได้ยินคนพูดถึงฉินอวี่ เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
เธอเห็นความวุ่นวายที่ทางเดิน
“พวกเขากำลังมองอะไรน่ะ” หนิงฉิงเหลือบดู
น้องสาวตัวน้อยที่อยู่รอบๆ ก็รวมตัวกันและหัวเราะ “ดูสิ นั่นฉินหร่าน ฉันได้ยินมาจากลูกสาวว่าเธอเพิ่งย้ายมาเรียนเทอมนี้ แถมยังมีนามสกุลเดียวกับลูกสาวของคุณด้วย แต่เด็กคนนี้สวยมาก ไม่แปลกใจเลยที่เธอเป็นที่ชื่นชอบขนาดนี้…เอ๊ะ? เธอไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเฉียวใช่ไหม”
หนิงฉิงเบือนหน้าหนีจากฝูงชนและมองลงไปชั้นล่าง
ด้านหลังของเด็กสาวดูเย็นชา เธอหรี่ตาลงและดูเฉยเมย
เด็กชายที่อยู่ข้างๆ เธอถือขวดน้ำสองสามขวดให้เธอ
เป็นใบหน้าคุ้นเคยดี หนิงฉิงถอนหายใจอย่างแรง ในหัวเธอขาวโพลน


## ตอนที่ 44

ตอนที่ 44 ความสงสัยของหนิงฉิง อาจารย์เว่ยจากปักกิ่ง
เฉียวเซิงต้องถามนักเรียนหลายคนกว่าจะรู้ว่าฉินหร่านมากับพี่ชายของเธอ จากนั้นเขาก็เข้าไปในร้านค้า
เขาเห็นว่าเกาหยางยังพูดไม่จบง่ายๆ เขาจึงเข้าไปหาฉินหร่าน
“พี่ชายของเธอ…” เฉียวเซิงเคยคิดว่าพี่ชายของฉินหร่านคือหลินจิ่นเซวียน แต่ที่เขาเห็นมันไม่ใช่
เขาไม่เคยได้ยินฉินหร่านพูดว่ามีพี่ชาย
“นี่น้ำของคุณ” ฉินหร่านมองไปที่ชั้นสองและเหลือบเห็นหนิงฉิงท่ามกลางผู้คน เธอกลอกตาไปมา เลิกคิ้วและน้ำเสียงของเธอก็เฉยเมย
เฉียวเซิงเกาหัวตัวเองและจำได้ว่าเมื่อเช้าหนิงฉิงมากับฉินอวี่ เขาคิดว่าทั้งคู่มีแม่คนเดียวกันและเขาก็ก้มหน้าลงเงียบๆ
เขาเดินตามเธอไปทีละก้าว
“นั่นเฉียวเซิงใช่ไหม” เพื่อนของหนิงฉิงกระซิบ
เฉียวเซิงดูเอาแต่ใจแต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นนายน้อยตระกูลเฉียว นอกจากสวีเหยากวงแล้วก็ยากนักที่จะเห็นเขาอารมณ์ดีกับใคร
หนิงฉิงก็เห็นเขาเช่นกัน เด็กชายที่ชั้นล่างเดินตามหลังฉินหร่านไปเรื่อยๆ เขาถือน้ำไว้ในมือและมักเอียงคอคุยกับหญิงสาว หญิงสาวขี้เกียจและไม่อยากคุย แต่ชายหนุ่มก็ไม่ใส่ใจ
เขายังคงยิ้มให้
“ฉันจะไปเข้าห้องน้ำนะ” อารมณ์ของหนิงฉิงค่อนข้างสับสน เธอจึงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เธอไม่อยากมาร่วมการประชุมผู้ปกครองของฉินหร่านเพราะกลัวว่าจะได้รับความอับอาย เธอกลัวว่าคนอื่นจะมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ และวิพากษ์วิจารณ์เธอ “ดูสิ นั่นไงแม่ของฉินหร่าน”
แต่ตอนนี้…
หนิงฉิงเปิดก๊อกแล้วเอาน้ำตบเบาๆ ที่ใบหน้าของตัวเอง
**
การประชุมผู้ปกครองของห้องสามทับเก้าใกล้จะจบลงแล้ว
เกาหยางให้เฉิงเจวี้ยนพูดอยู่คนเดียวในห้องทำงาน เขาส่งบันทึกข้อมูลขนาดเล็กให้เฉิงเจวี้ยน และพูดว่า “ฉินหร่านไม่ได้โง่ ถ้าเธอพยายามเธอก็จะเข้ามหาวิทยาลัยได้ เธอต้องการให้พ่อแม่ช่วยกันชี้แนะเธอ หากคุณพอมีเวลาก็ใส่ใจชีวิตของเธอให้มากหน่อย ไม่ใช่ปล่อยให้เด็กไปตามมีตามเกิด…”
การเผชิญหน้ากับเฉิงเจวี้ยนทำให้เกาหยางรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งเขาไม่ได้รู้สึกแบบนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ปกครองของเฉียวเซิง
เขาดูอบอุ่นมากๆ แต่ก็ดูสง่ามากเช่นกัน
เฉิงเจวี้ยนพลิกดูบันทึกข้อมูลขนาดเล็ก มันมีไม่กี่หน้าแต่ว่าละเอียดมาก เขาเขียนแม้แต่หนังสือที่ฉินหร่านอ่าน
“ขอบคุณครับ อาจารย์” เฉิงเจวี้ยนปิดบันทึกข้อมูลลง ปกติแล้วคุณเจวี้ยนจะไม่ฟังคนอื่นเลยแต่วันนี้เขาตั้งใจฟังคำสอน “ผมจะแนะนำเธออย่างดีครับ”
หลังจากพูดจบเขาก็ออกไปที่ที่ฉินหร่านกับเฉียวเซิงอยู่ เขาออกตามคุณนายเฉียวมา
“คุณเป็นอะไรกับฉินหร่าน…” เฉียวเซิงคิดว่าเฉิงเจวี้ยนเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉินหร่านหรืออะไรสักอย่างและคิดในใจว่ายีนของพวกเขาดีจริงๆ
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ยัดคู่มือลงในกระเป๋าของเขาและมองไปที่เฉียวเซิงอย่างใจเย็น
เขาเป็นผู้ชายที่หน้าตาหล่อเหลา แต่น้ำเสียงของเฉียวเซิงน่าอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
“ผมไม่ใช่พี่ชายของเธอหรอก” เฉิงเจวี้ยนลดสายตาลง ดวงตาของเขาหม่นแสงและเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ในดวงตาเขามีฉินหร่าน น้ำเสียงของเขาราบเรียบและแหบพร่า
“งั้น…” เฉียวเซิงกำลังจะพูดต่อแต่โดนแม่เตะเข้าเสียก่อน
ทั้งวิตกทั้งโหดเลย
เฉียวเซิงกลืนคำพูดของเขาลงไป
ฉินหร่านยังคงไปเยี่ยมยาย เมื่อทั้งสี่คนมาถึงประตูโรงเรียนพวกเขาก็แยกทางกัน
หลังจากฉินหร่านออกไปกับเฉิงเจวี้ยน เฉียวเซิงก็นวดขาตัวเอง “แม่เตะผมทำไม”
“อย่าเป็นคนสอดรู้สอดเห็นสิ” คุณนายเฉียวมองไปที่รถฟ็อลคส์วาเกินที่มีป้ายปักกิ่งอยู่ด้านหลังขับออกไป ในที่สุดเธอก็มั่นใจ “คราวหน้าถ้าเจอฉินหร่าน…”
“ช่างเถอะ” เธออยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ยังเก็บงำไว้ เธอเหลือบมองไปยังทิศทางที่รถเพิ่งออกไป “กลับกันเถอะ”
**
รถสีดำติดป้ายทะเบียนปักกิ่งหยุดที่ประตูโรงพยาบาล
“ถ้าคุณลงมาช่วยโทรหาผมก่อน ผมจะอยู่ที่ตึกตรงข้ามแผนกผู้ป่วยใน” เฉิงเจวี้ยนวางมือบนพวงมาลัย
เขามองไปด้านข้างและเปิดประตูให้ฉินหร่าน
พื้นที่ในรถก็ไม่เล็กแต่ฉินหร่านยังจมดิ่งกับความคิดของตัวเอง เมื่อเธอรู้สึกตัว เฉิงเจวี้ยนก็เปิดประตูให้แล้ว
ใบหน้าของเขาใกล้เธอมาก
เธอเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน ทั้งละเอียด งดงามและกลิ่นน้ำหอมมินต์เย็นๆ จากตัวเขาอยู่รอบตัวเธอ
มันเป็นเพียงเวลาไม่กี่วินาทีก่อนที่ประตูจะเปิดออก
ฉินหร่านลงจากรถ เฉิงเจวี้ยนมองตามหลังของเธอที่อยู่ภายใต้แสงตะวัน ช่างบอบบางและอวดดี
เขายิ้มน้อยๆ
เฉิงเจวี้ยนไม่ได้ลงจากรถ ที่จริงวันนี้เขาไม่มีอะไรทำ เขาค่อยๆ หยิบสมุดบันทึกข้อมูลที่เกาหยางเพิ่งให้เขาและดูคำแนะนำที่เขียนไว้ในนั้น
สักพักใหญ่ๆ เขาลดกระจกรถลงครึ่งหนึ่งแล้วหยิบบุหรี่ออกมาสูบ
สายตาของเขาดูแน่วแน่ขึ้น
ฉินหร่านไม่ได้บอกยายเรื่องประชุมผู้ปกครอง วันนี้เธอมาสายเธอจึงแก้ตัวไปตามน้ำและยายของเธอก็ไม่เคยสงสัยเธอเลย
หนิงเวยกับมู่หนานก็อยู่ที่นี่
มู่หยิงกับมู่หนานฝึกทหารเสร็จสิ้นแล้วเมื่อวานนี้ ทั้งสองคนดำขึ้น มู่หนานยังสบายดีแต่มู่หยิงดำลงไปหนึ่งเฉด
การไปเยี่ยมยายด้วยกันในเช้าวันเสาร์จึงกลายเป็นการชุมนุม
จากนั้นไม่นานหนิงฉิงก็มาถึง
ดูเหมือนเธอคิดอะไรซับซ้อนอยู่ในหัว
“วันนี้อวี่เอ๋อร์ไม่มาเหรอ” เฉินซูหลานสภาพจิตใจไม่สู้ดีนัก เธอป่วยและผมของเธอเป็นสีเทา
หนิงฉิงมองฉินหร่าน เธอปล่อยวางความคิดที่ยุ่งยากของตัวเองก่อนยิ้ม “อวี่เอ๋อร์กลับไปซ้อมไวโอลิน ป้าของเธอพบอาจารย์ชื่อดังที่ปักกิ่งเป็นปรมาจารย์ในวังดังระดับโลก ช่วงนี้อวี่เอ๋อร์เลยฝึกอย่างหนักเพื่อให้เขารับเธอเป็นศิษย์”
เมื่อพูดถึงฉินอวี่ ใบหน้าของหนิงฉิงก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม การมีฉินอวี่อยู่ถือเป็นความภาคภูมิใจของเธอ
“ลูกพี่ลูกน้องคนนี้น่าทึ่งมาก” มู่หยิงประหลาดใจ
เธอไม่รู้เรื่องพวกนี้เท่าไร แต่การได้ยินเรื่องปรมาจารย์ก็ทำให้เธอประหลาดใจ
“ใช่ ครูของเธอได้เดินทางไปทั่วโลกเมื่อเร็วๆ นี้เอง พอเขากลับมาที่ปักกิ่งอวี่เอ๋อร์ก็จะไปพบเขา”
มู่หยิงพาหนิงฉิงนั่งเก้าอี้และหนิงฉิงนั่งลง
เธอพูดคุยราวกับว่าเขาเป็นครูของฉินอวี่อยู่แล้ว
“เก่งมาก” เฉินซูหลานอดไม่ได้ที่จะมองไปที่ฉินหร่านที่กำลังหั่นแอปเปิลอย่างช้าๆ และจริงจัง
มีดปอกผลไม้แหลมคมกลายเป็นของเล่นสำหรับเธอ
เฉินซูหลานถอนหายใจและหันหัวไป “ครูคนไหนที่อวี่เอ๋อร์นับถือเหรอ”
“ปรมาจารย์เว่ยหลิน” หนิงฉิงยกแก้วน้ำขึ้นจิบ “แม่คงไม่เคยได้ยินชื่อเขาหรอก”
เว่ยหลินเป็นปรมาจารย์ผู้เก่งกาจในวัง ชื่อเสียงของเขาได้ดังมากในชนชั้นสูง และหนิงฉิงเพิ่งรู้จักเขาเมื่อไม่นานมานี้
หลังจากที่เธอพูดจบเธอก็เห็นเฉินซูหลานนิ่งไป
“แม่เป็นอะไรไปเหรอคะ”


## ตอนที่ 45

ตอนที่ 45 การติดต่อครั้งแรก
“แม่เป็นอะไรไปเหรอคะ” หนิงฉิงรู้สึกว่าท่าทางของเฉินซูหลานแปลกๆ
เฉินซูหลานเงยหน้าขึ้นและพูดอ้อมแอ้มว่า “ครูเว่ยหลินคนนี้ชื่อคุ้นๆ…”
ฉินหร่านปอกแอปเปิลแล้วหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ เธอป้อนแอปเปิลใส่ปากของเฉินซูหลาน
แล้วพูดอย่างเรียบๆ ว่า “ยายคะ กินแอปเปิลค่ะ”
คำพูดเฉินซูหลานติดอยู่ในลำคอของเธอ
หนิงฉิงวางแก้วน้ำชาลงและไม่ได้สนใจอะไรมาก “เอ๊ะ หนูคิดว่าคงเป็นหนึ่งในเพื่อน
ที่เล่นไพ่นกกระจอกของแม่ที่มีชื่อเหมือนกัน มันเป็นชื่อทั่วไป”
“คงงั้น” เฉินซูหลานกล่าวอย่างคลุมเครือ ตอนนี้ฟันของเธอไม่ค่อยดีจึงเคี้ยวช้ามาก
ฉินหร่านหั่นแอปเปิลเสร็จแล้ว เธอวางมันลงบนจานแล้วเสียบไม้จิ้มฟันลงไปในชิ้นแอปเปิล
เฉินซูหลานเอาแต่มองฉินหร่านอย่างเงียบๆ ฉินหร่านถอนหายใจเงียบๆ ก้มหน้าลงพูดอย่างอบอุ่น“หนูกลับไปเรียนก่อนนะคะ”
เธอยังต้องทำงานพิเศษที่ร้านชานมไข่มุก
“ตั้งใจเรียนล่ะ ยายรอให้หลานเข้ามหาวิทยาลัยอยู่นะ”
ฉินหร่านก้มศีรษะลงเล็กน้อยและดูเหมือนจะยิ้มแต่เธอพูดอย่างจริงจัง “ค่ะ หนูจะพยายาม”
เธอหันหลังกลับออกไป หนิงฉิงจำการประชุมผู้ปกครองเมื่อเช้านี้ได้และออกไปข้างนอกด้วย
บนเตียงของโรงพยาบาล เฉินซูหลานมองตามหลังของฉินหร่านด้วยดวงตาขุ่นมัว
เธอเคยได้ยินชื่อ “ครูเว่ยหลิน” มาก่อน
ไม่ใช่ว่าอาจารย์ที่มาจากเมืองหลวงและไปอยู่ที่หมู่บ้านหนิงไห่ของพวกเขาทั้งเดือนเพื่อจะรับฉินหร่านเป็นศิษย์ก็ชื่อเว่ยหลินเหมือนกันเหรอ
ด้านนอกประตู หนิงฉิงเดินแซงฉินหร่านไปสองสามก้าว
นี่คือแผนกวีไอพี ตรงทางเดินจึงมีคนไม่มากนัก
หนิงฉิงลดเสียงลง “ทำไมวันนี้ไม่ให้ป้าของแกไปประชุมผู้ปกครองล่ะ”
“ป้าไม่ว่าง” เมื่อไม่มียายอยู่ ฉินหร่านก็ไม่ต้องอดทนอะไร เธอเหลือบมอง คิ้วสวยของเธอเย็นชาเล็กน้อยและยังดูยุ่งเหยิง
เธอยกมือขึ้นกดประตูลิฟต์  “มีอะไรอีกไหมคะ”
“งั้น…” จิตใจของหนิงฉิงยังเต็มไปด้วยเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียน เธอถาม “แกเข้ากับเพื่อนในห้องได้ยังไง แกชินกับการเรียนหรือยัง แล้วมีเพื่อนกี่คน”
หลังจากเรียนมาตั้งหลายวัน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินหร่านได้ยินหนิงฉิงถามเกี่ยวกับการเรียนของเธอ
“ก็ดีค่ะ” เธอพูดด้วยความอดทนและรวบรัด “หนูไปก่อนนะคะ”
หนิงฉิงยังอยากถามว่าเธอสนิทกับเฉียวเซิงหรือเปล่า แต่ฉินหร่านไม่อยากคุยกับเธอ เธอทำได้เพียงมองประตูลิฟต์ปิดลงอย่างช้าๆ ต่อหน้าเธอ
การแสดงออกของเธอค่อนข้างซับซ้อน
**
ฉินหร่านเดินลงไปชั้นล่าง เธอมีบัตรรถประจำทางและไม่ได้โทรหาเฉิงเจวี้ยน มีรถประจำทางสายสิบสองที่วิ่งตรงไปโรงเรียนอีจงซึ่งสะดวกสบายมากๆ
ทันทีที่เธอออกจากประตูโรงพยาบาลและยังไม่ถึงป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม
ก็มีรถสีดำมาจอดอยู่ตรงหน้า
กระจกหน้าต่างรถเลื่อนลง เฉิงเจวี้ยนเคาะพวงมาลัยด้วยนิ้วเรียวงาม ยันตัวขึ้นพร้อมกับเลิกคิ้วแล้วพูดช้าๆ “ขึ้นมา”
รถขับตรงไปยังห้องพยาบาล
ฉินหร่านสังเกตว่าประตูห้องพักแพทย์ของโรงเรียนเปิดอยู่ เธอหยุด เขาไม่ได้บอกเหรอว่าวันนี้ลู่จ้าวอิ่งมีภารกิจที่ต้องเข้าร่วมด้วย
เธอแค่คิดถึงเรื่องนั้น
เธอเห็นชายในชุดดำเดินออกมาจากห้องพยาบาล
เขาสวมเสื้อแขนสั้นและมีรอยสักสีฟ้าจางๆ ที่แขน เขาเต็มไปด้วยรังสีอํามหิต
และคงไม่ดีนักหากอย่าไปยั่วโมโหเข้า
“คุณเจวี้ยน” ชายชุดดำกล่าวเมื่อเฉิงเจวี้ยนลงจากรถด้วยความสุภาพและระมัดระวัง
“การสอบสวน…”
ก่อนจะพูดจบเขาก็เห็นอีกคนลงจากรถมาพร้อมกับคุณเจวี้ยน
ก็ไม่แปลกนักหรอกที่มีคนอื่นอยู่บนรถกับคุณเจวี้ยน แต่กลับเป็นผู้หญิง… ชายในชุดดำตะลึง
“ไปกินข้าวก่อนเถอะ” ข้างนอกอากาศร้อนเฉิงเจวี้ยนก็เอื้อมมือไปปลดกระดุมที่คอเสื้อของเขา
เขานึกอะไรได้ขึ้นมาจึงพูดด้วยเสียงต่ำ “คุณเอาของมาหรือเปล่า”
“… เอามา” ชายชุดดำได้สติ
แต่เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองฉินหร่าน
เมื่อทั้งสามเข้ามาในบ้าน ฉินหร่านมองโต๊ะที่เคยว่างเปล่าในห้องพยาบาลกลับมีกองหนังสือเต็มไปหมด
ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะอธิบายว่าเป็น “กอง”
“ดื่มน้ำสิ” เฉิงเจวี้ยนหยิบแก้วรินน้ำอุ่นให้ฉินหร่าน
เขาเดินไปที่กองหนังสือบนโต๊ะ
หลังจากเลือกแล้วก็หยิบหนังสือห้าเล่มส่งให้ฉินหร่าน
ฉินหร่านชำเลืองมองหนังสือ “…”
การสอบเข้าวิทยาลัยขั้นตอนที่หนึ่ง
“คุณเกาถามผมว่าคุณกำลังอ่านหนังสืออยู่” เฉิงเจวี้ยนหันมารินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว น้ำเสียงของเขาเกียจคร้านและเขาหรี่ตาลง
“ผมเลือกเล่มที่เหมาะคุณให้แล้ว” เฉิงเจวี้ยนถือน้ำเข้ามา ตอนที่เธอไปเยี่ยมยายที่โรงพยาบาล เขาก็ได้คิดแผนทบทวนไว้ให้เธอแล้ว
เขาเดินไปชี้ที่หนังสือแล้วย่อตัวลงเท่าฉินหร่าน เขาก้มศีรษะลงเพื่อแนะนำเอกสาร
ทบทวนบทเรียนให้ฉินหร่าน
ฉินหร่านหยิบหนังสือขึ้นมา กะพริบตา เอียงหัวแล้วพูดช้าๆ “…ฉันไม่อยากได้”
ทั้งคู่สบสายตากัน เส้นผมของเขาปรกตา ปาก จมูกและหน้าผากของเขา
ระยะห่างแค่นี้แม้แต่เสียงลมหายใจเพียงเล็กน้อยของเขาก็ยังได้ยิน
ฉินหร่านมักจะไม่สนใจ เย็นชาและเฉยชา
เฉิงเจวี้ยนไม่อาจทนได้ เขายืนตัวตรง ถอยหลังและพูดอย่างจริงจังว่า “คุณเกาบอกว่าคุณฉลาดมาก ตราบใดที่คุณตั้งใจเรียน การเข้ามหาวิทยาลัยก็เป็นเรื่องง่าย”
ฉินหร่านเอียงคอและเพ่งมองไปที่หนังสือเพราะว่าเธอไม่เคยเห็นข้อมูลในหนังสือเล่มนี้
เธอหยิบหนังสือทั้งห้าเล่มขึ้นมา ด้านบนของหนังสือเล่มหนึ่งมีรูปวาดไฮเพอร์โบลาและดูเหมือนจะมีตัวเลขยุ่งๆ เล่มต่อไปคือแบบทบทวนฟิสิกส์...
ฉินหร่านนิ่งก่อนพูดขึ้นว่า “ขอบคุณค่ะ”
อาหารของวันนี้ยังคงมาส่งจากโรงแรม และชายในชุดดำพยายามอย่างมากที่จะทำให้ตัวเองเหมือนไม่มีตัวตน
เขาหยุดมองฉินหร่าน
หลังจากรับประทานอาหาร ฉินหร่านกลับไปที่ห้องนอนของเธอ
วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนอน อู๋เหยียนไปเรียนคาบศึกษาด้วยตัวเอง ส่วนหลินซือหรานก็กลับบ้านไปกับ พ่อของเธอ ฉินหร่านวางหนังสือลงบนโต๊ะ
จากนั้นเธอก็หยิบคอมพิวเตอร์ออกมาเปิดเครื่อง
คอมพิวเตอร์เปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอเอื้อมมือออกและกดปุ่มสองสามปุ่มอย่างเร็วและเสียงก็ดังขึ้น
เสียงจากชายคนนั้นพูดว่า “ในที่สุดคุณก็ติดต่อฉันมาได้แล้วเหรอ”
“ว่ามา” ฉินหร่านไปห้องน้ำและหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหน้า
เธอเปิดเครื่องเปลี่ยนเสียงและเสียงของเธอก็แหบพร่า
“คนอื่นๆ เอาแต่ถามฉันว่าคุณจะเริ่มรับคำสั่งได้หรือยัง” ชายคนนั้นหยุด พึมพำและก็บ่น “อาจารย์ คุณบอกว่าคุณอยู่ในสภาพที่เลวร้ายและต้องการหยุดพัก รู้ไหมว่าคุณหายไปนานแค่ไหนโดยไม่มีคำสั่งใดๆ หนึ่งปีสี่เดือนแล้วนะ”
ฉินหร่านนั่งบนเก้าอี้ใช้มืออีกข้างหนึ่งพลิกหนังสือของเธอแล้วหัวเราะ “ฉังหนิง ฉันจำได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนมีการสั่งซื้อสิบล้านครั้ง”
หากมีคนที่รู้เรื่องนี้เข้า การแสดงออกของเขาก็จะเปลี่ยนไปทันที
ฉังหนิง ผู้ก่อตั้งหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า ไม่รู้ว่าหน่วยสืบสวนแห่งนี้เชื่อมโยงกับเว็บมืดหรือไม่ แต่ทุกคนรู้ดีว่าหากมันคือการค้าผ่านแดนและมีเงินเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่มีข้อมูลอะไรที่หน่วยหนึ่งสองเก้า หาไม่พบและไม่มีคดีไหนที่พวกเขาแก้ไม่ได้
“ตอนนี้สถานการณ์ของคุณดีขึ้นหรือยัง” ฉังหนิงถามอย่างจริงจัง


## ตอนที่ 46

ตอนที่ 46 หมาป่าเดียวดาย หร่านหร่านกำลังเรียน
“อ๊า” ฉินหร่านพูดไปอย่างลวกๆ เธอมองไปที่ชื่อเรื่องของหนังสือให้ความรู้อย่างระมัดระวัง “คำสั่ง   ครั้งล่าสุดเป็นอุบัติเหตุ แต่สถานะของฉันตอนนี้ดีขึ้นแล้ว”
"เหรอ?" ฉังหนิงถามอย่างหยอกล้อ แต่เมื่อได้ยินคำตอบจากฉินหร่าน เขาก็ตกตะลึงจนต้องลุกขึ้นจากโซฟา
“เริ่มได้เลยเดือนหน้า” ฉินหร่านวางหนังสือลง หยิบหนังสืออีกเล่มแล้วพูดช้าๆ “ฉันก็ไม่ได้รีบ”
“คุณพระช่วย ถ้าเธอจะเริ่มเดือนหน้าเลย ฉันก็ไม่มีความเห็นอะไรนะ” ฉังหนิงก้าวเดินไปมาในห้อง  ของเขา แต่ก็ปกปิดความตื่นเต้นไว้ไม่ได้ ในที่สุดเขาก็ระเบิดหัวเราะออกมา “ตราบใดที่เธอยังกลับมา เธอรู้ไหมว่าฉันกลัวแค่ไหนที่เธอจะไม่รับคำสั่งหลังจากที่หายตัวไปเป็นปี”
ตราบใดที่ฉินหร่านยังไม่ออก ฉังหนิงก็สบายใจได้
ฉินหร่านไม่แปลกใจกับท่าทีของฉังหนิง มีเจ้าหน้าที่มากมายในหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า แม้ดูจากภายนอกเจ้าหน้าที่อาชญากรรมจิตวิทยาจะดูเป็นเจ้าหน้าที่ธรรมดา แต่เมื่ออยู่ในโลกภายนอกการทำงานและการประมวลผลข้อมูลของเขามันมีประโยชน์แ ละให้ประสบการณ์มากกว่าการอยู่กับทีมสอบสวนทั้งปีเสียอีก
การเข้าร่วมหน่วยหนึ่งสองเก้าเป็นเรื่องยากมาก
ฉินหร่านเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสเพียงคนเดียวในหน่วยหนึ่งสองเก้าเมื่อใดที่เธอรับคำสั่งก็ไม่มีอะไรที่เธอทำไม่ได้
เธอเป็นผู้มากประสบการณ์ของหน่วยหนึ่งสองเก้าเนื่องจากสำนักงานใหญ่อยู่ที่ปักกิ่ง ฉินหร่านไม่เคยพบกับสมาชิกของหน่วยหนึ่งสองเก้าเลย ฉังหนิงรู้ชื่อจริงของฉินหร่านแต่ก็ไม่รู้อายุของเธอ
ฉินหร่านเข้าร่วมเมื่อสี่ปีก่อน ในตอนนั้นเสียงของเธอยังไม่เป็นผู้ใหญ่  เธอจึงใช้เครื่องแปลงเสียงเพื่อความสะดวกในการทำงาน
เธอใช้มาจนถึงตอนนี้
“พวกคุณคิดมากเกินไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีเงิน” ฉินหร่านเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายๆ
“ก็ดีแล้วนี่ที่ไม่มีเงิน” ถ้าเธอขาดเงิน เธอก็จะไม่ลาออก ฉังหนิงยิ้ม หากผู้คนในปักกิ่งเห็นผู้อำนวยการที่ไม่เห็นแก่ตัวเข้าข้างเขาล่ะก็ คงจะอ้าปากค้างไปตามๆ กัน “เธอบอกว่าปีนี้จะมาที่ปักกิ่ง แล้วจะมาตอนไหนเหรอ”
ก่อนที่หน่วยอื่นๆ จะหาตัวสายลับคนนี้เจอ ฉังหนิงอยากจะให้เธออยู่กับหน่วยหนึ่งสองเก้าก่อน
“มีบางอย่างผิดพลาด” ฉินหร่านมองไปที่หนังสือแล้วก็มองออกไป “ฉันไปได้ปีหน้า”
ฉังหนิงชะงัก “อะไรนะ”
ฉินหร่านทำท่าทางใจเย็น "มีสอบเข้ามหาวิทยาลัยน่ะ”
“...” ฉังหนิงนิ่งไปสักพักแล้วพูดต่อว่า “ถ้าเธอไม่อยากจะพูดมันออกมา ฉันจะกระจายข่าวการกลับมาของเธอก่อน”
ฉินหร่านวางสาย เธอสาบานได้เลยตั้งแต่ต้นว่าเธอไม่ได้โกหก
หน้าจอโทรศัพท์สีดำหนักอึ้งที่เธอวางไว้สว่างขึ้นอีกครั้ง
“ฉันหาไม่เจอจริงๆ คราวหน้าเดี๋ยวพาไปสแกน” ฉินหร่านเขวี้ยงโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
โทรศัพท์ส่งเสียง “ครืดๆ” และสั่นอีกสองสามครั้ง เมื่อเห็นว่าฉินหร่านไม่สนใจอะไรอีก มันไม่ค่อยมีความสุขนักแล้วก็เงียบลงอีกครั้ง
**
“พานหมิงเย่ว์ ทำไมผู้ปกครองถึงไม่มาอีกแล้ว” หลี่ไอ้หรงจ้องนักเรียนที่อยู่ตรงหน้า เธอขมวดคิ้ว   “ช่างเถอะ เอาเบอร์โทรศัพท์ของผู้ปกครองมาให้ฉันละกัน”
พานหมิงเย่ว์เม้มปากและก้มหน้าหลบสายตาครู “คุณครูคะ ตอนนี้คุณลุงของหนูยุ่งมาก                  ไม่มีเวลาเลยค่ะ”
“ยังไงก็เถอะ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเรื่องสำคัญมาก อย่าเสียเวลาในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเธอไปกับอะไรแบบนี้” หลี่ไอ้หรงเป็นครูประจำชั้นของพานหมิงเย่ว์ เป็นที่รู้กันดีว่าพ่อแม่ของเธอตายและตอนนี้เธอก็อาศัยอยู่กับญาติ “ผลการเรียนล่าสุดของเธอขึ้นๆ ลงๆ หอพักมีเสียงดังรบกวนมากเกินไป มันส่งผลต่อการเรียนของเธอ หวังว่าฉันจะได้คุยกับผู้ปกครองและเธอจะเรียนดีขึ้น”
“ครูคะ หนูสัญญาว่าสอบครั้งหน้าจะทำให้ดีขึ้น” พานหมิงเย่ว์พูดเรียบๆ
สุดท้ายหลี่ไอ้หรงก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากขมวดคิ้วอย่างไม่สบายใจ
เธอหาเบอร์โทรศัพท์ผู้ปกครองของพานหมิงเย่ว์ในเอกสารไม่เจอ และเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียน จะรวบรวมเอกสารกระจัดกระจายนี่ได้ยังไง
พานหมิงเย่ว์ถูกชายวัยกลางคนเรียกให้หยุดระหว่างกลับเข้าชั้นเรียน “คุณนายให้มาตามหาคุณครับ”
เธอเดินตามเขาไปเงียบๆ
ไม่ไกลจากทางเข้าโรงเรียน รถปอร์เช่จอดอยู่
เธอเข้าไปนั่งที่เบาะคนขับ แล้วหญิงที่ดูสง่างามตรงเบาะหลังก็ผงกหัวขึ้นมา “พานหม่งเย่ว์ เธอกำลังอวดใครเหรอ”
พามหมิงเย่ว์ตัวแข็ง “ป้า...”
คุณนายเฟิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ลุงเฟิงไม่อยู่ที่นี่ เธอไม่ต้องโกหกแกล้งทำเป็นเรียกฉัน วันนี้มีประชุมผู้ปกครองใช่ไหม พานหมิงเย่ว์ ฉันรู้จักเธอดี อย่าคิดว่าเธอจะหลอกทุกคนได้ด้วยการทำแบบนี้ ฉันจะบอกความจริงกับเฟิงโหลวเฉิงวันนี้”
พานหมิงเย่ว์ลงจากรถแล้วมองรถปอร์เช่ค่อยๆ ไกลออกไปจนลับตา
ดวงอาทิตย์ส่องอยู่เหนือหัว แต่เธอกลับหนาวสะท้าน
ลู่จ้าวอิ่งเดินเล่นอยู่รอบๆ ก่อนจะกลับเข้าโรงเรียนมาตอนเที่ยง
ที่โรงเรียนไม่ค่อยมีคนมากนัก ตอนที่เขาเดินถือโทรศัพท์ไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน เขาเห็นใครบางคนที่ดูคุ้นตานั่งกอดเข่าอยู่ริมทางเดิน
เธอกอดเข่าแล้วฟุบหน้าลง
เขามองอยู่พักใหญ่แต่อีกฝ่ายก็ไม่เงยหน้า
จากผมสั้นทรงนั้นของเธอทำให้เขารู้ว่าเป็นใคร
“เธอใช่เพื่อนร่วมห้องของฉินหร่านหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น” มือของลู่จ้าวอิ่งนิ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขานั่งลงตรงหน้าเธอ
พานหมิงเย่ว์เงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของเธอซีดเซียวและดวงตาแดงก่ำ
ลู่จ้าวอิ่งมองเธอแล้วครุ่นคิดสักพักก่อนเดินไปซื้อชานมร้อนที่ร้านชานมไข่มุกข้างๆ เขายื่นมันให้เธอ “ของชอบฉินหร่าน”
พานหมิงเย่ว์ชำเลืองมองลู่จ้าวอิ่งอยู่นานโดยไม่ได้คิดอะไร เธอยื่นมือรับแล้วหัวเราะออกมา เพียงชั่วครู่เธอก็กลับมาหน้าบูดอีกครั้ง
เธอกระซิบ “ขอบคุณค่ะ” แล้วเดินไปมาข้างๆ เขา
เธอขี้อาย
ลู่จ้าวอิ่งมองดูเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอสวมกางเกงขายาวแต่มันสั้นไปหน่อยก็เลยเห็นข้อเท้า
เธอกับฉินหร่านเป็นเพื่อนกันจริงๆ
ทั้งคู่ยากจนมาก
อาจารย์ลู่มักจะไม่สนใจใคร แค่เขาโบกมือในปักกิ่ง สาวๆ ก็อยากมาเกาะติดกับเขาเหมือนกับกระดาษโน้ต เขามองพานหมิงเย่ว์อยู่ข้างๆ ในตอนที่เธอจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมา ผ่านไปสักครู่เขาก็เงยหน้าแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
**
เฉียวเชิงล้มตัวลงบนโต๊ะหันไปมองฉินหร่าน วันนี้เธอไม่ได้อ่านหนังสือนอกเวลาและมีเอกสารทบทวนอยู่ตรงหน้าของเธอ เขาไม่เคยเห็นหนังสือนั่นมาก่อน
ฉินหร่านสวมหูฟังนั่งตะแคงข้างบนเก้าอี้ยกขาอย่างสบายใจ จากมุมนี้มองเห็นใบหน้าของเธอที่บึ้งตึงและขมวดคิ้วอย่างรำคาญได้อย่างชัดเจนจากการอ่านแบบทดสอบในหนังสือ
“นายน้อยสวี เมื่อวานนี้คุณไม่ได้มา คุณคงไม่รู้” เขาได้ยินว่าวันนี้ฉินหร่านเพิ่งเริ่มเรียนกับเริ่มอ่านหนังสือและอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก เฉียวเชิงเลยไม่กล้าที่จะแกล้งเธอในตอนนี้  เขาสะกิดไหล่สวีเหยากวง “พี่ชายของฉินหร่านอยู่ที่นี่" เขาหยุดแป๊บนึง “ฉันไม่รู้ว่าพวกเขามีความสัมพันธ์แบบไหน แต่ยังไงก็เถอะ ยีนของครอบครัวเขาก็ดีจริงๆ”
ครอบครัวของสวีเหยากวงไม่เคยมาประชุมผู้ปกครอง  กระนั้นเขาก็เป็นที่หนึ่งในโรงเรียน ดังนั้นที่โรงเรียนจึงไมได้ว่าอะไร
สวีเหยากวงได้ยินชื่อฉินหร่านก็ขยับคิ้วแต่ก็ไมได้เลิกคิ้วขึ้น
“นายน้อยสวีมาเอาข้อสอบฟิสิกส์ครับ” เพราะเฉียวเชิงทำให้หลายคนเรียกสวีเหยากวงว่านายน้อยสวี
สวีเหยากวงวางปากกาลงแล้วไปสำนักงานเพื่อเอาข้อสอบ
ฉินอวี่อยู่ที่นั่น เธอทำช้าและเมื่อเธอเห็นสวีเหยากวงเดินมา เธอก็หยุดทำแล้วออกมากับเขา “คราวนี้ข้อสอบมันยากมาก ได้ยินมาว่ามีคนผ่านแค่ครึ่งเดียวเอง”
“ทำข้อสุดท้ายเสร็จหรือยัง” สวีเหยากวงหยิบข้อสอบขึ้นมา เคมีเป็นวิชาที่เขาไม่ถนัด
เขาตอบคำถามได้หมดทุกข้อ แต่ข้อสุดท้ายเขาทำไมได้
“ยัง” ฉินอวี่ส่ายหัวแล้วบอกกับเขาอีกครั้ง “ฉันตรวจดูข้อสอบแล้ว พานหมิงเย่ว์ก็ทำข้อสอบไม่ได้เหมือนกัน”
สวีเหยากวงพยักหน้า เขาเร่งฝีเท้าเพื่อมุ่งหน้าไปศึกษาค้นคว้าด้วยตนเอง
ฉินอวี่กำหมัดแน่น
เมื่อสวีเหยากวงกำลังแจกเอกสาร เขาก็สะดุดที่กระดาษของหลินซือหรานและพูดว่า "หลินซือหราน ข้อนี้เธอทำยังไง”
เขาชี้ไปที่คำถามเติมคำในช่องว่างวิชาฟิสิกส์ข้อสุดท้ายของหลินซือหราน สายตาของเขาเฉียบคม
หลินซือหรานกำลังคำนวณกับกระดาษทด เมื่อเธอได้ยินเขาถาม เธอก็ตะลึง จากนั้นเธอก็ตีฉินหร่านเบาๆ  "ใช่ หร่านหร่านเธอทำได้ยังไง"


## ตอนที่ 47

ตอนที่ 47 เพื่อนร่วมชั้นประสาอะไร!
เมื่อฟังคำพูดของหลินซือหราน สวีเหยากวงก็มองฉินหร่านที่กำลังหมุนปากกาในมืออย่างหัวเสีย     เขาเป็นคนใจเย็นและสุขุมก็ยังตอบสนองไม่ทัน
“ฉันทำข้อนี้ไม่ได้ แต่ฉันก็ส่งไป หร่านหร่านช่วยใส่คำตอบข้อนี้ให้ฉันทีสิ” หลินซือหรานเหมือนจะเห็นว่าสวีเหยากวงแปลกใจแล้วเอียงหัวเพื่ออธิบาย
ฟิสิกส์ไม่เหมือนกับภาษาจีนโดยเฉพาะการเติมคำตอบในช่องว่าง คำถามนี้ไม่รู้จะเริ่มแก้ยังไง       แถมเวลาก็ยังจำกัดอีก หลินซือหรานจึงแค่เหลือบมองแล้วข้ามมันไป
เมื่อเธอส่งข้อสอบทีหลัง หลินซือหรานไม่ได้ตอบคำถามข้อใหญ่ด้วยซ้ำ แล้วเธอจะมากังวลเรื่อง       การเติบคำตอบในช่องว่างทำไม
หลินซือหรานรู้สึกว่าฉินหร่านเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ  เธอทำข้อสอบทุกข้อ เติมทุกช่องว่างไม่ให้เหลือ     ไม่แม้แต่จะเหลือช่องว่างใดๆ ในข้อสอบ
เธอเลยเอาปากกามาเติมคำตอบ
เมื่อรู้อัตราการตอบถูกของฉินหร่าน หลินซือหรานแค่ปล่อยให้เธอเติมคำตอบลงไป ไม่น่าเชื่อว่าครั้งนี้เธอทำได้ถูกต้อง
หลินซือหรานเขย่าแขนของฉินหร่านอีกครั้ง “หร่านหร่านๆ …”
“เธอเป็นหมูหรือไง” ฉินหร่านกดที่ขมับของเธอ เธอวางปากกาลงบนหนังสือแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เธอนั่งไขว้ขาและเริ่มอ่านคำถาม
ถ้าพวกเขายังตอบคำถามแค่นี้ไม่ได้ แล้วจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ยังไง ฉินหร่านชำเลืองมอง
หลินซือหราน
ในฐานะสถาบันการศึกษาชั้นสูงของประเทศ มหาวิทยาลัยปักกิ่งจัดเป็นมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ     ของโลก นักเรียนของโรงเรียนอีจงต่างก็มุ่งหวังที่จะเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งให้ได้
“คำถามนี้”  ฉินหร่านเชิดคางปละกระแอม “ฉันก็เดาๆ เอา”
เดาๆ เอา...
สองจุดห้าคูณด้วยสแควรูทสิบเอ็ด
ใครก็เบื่อที่ต้องตอบคำถามแบบสุ่มที่ซับซ้อนอย่างนี้
คนทั่วไปจะเดาว่าสองไม่ก็สแควรูทสอง
หลินซือหรานกับสวีเหยากวงดูท่าทางไม่เชื่อ
“แค่นั้นแหละ” ฉินหร่านนั่งลงอย่างสบายๆ เคาะโต๊ะด้วยมือข้างหนึ่ง เพื่อเป็นสัญญาณให้           หลินซือหรานหยิบกระดาษคำตอบคณิตศาสตร์ออกมาจากใต้โต๊ะ
หลินซือหรานหยิบมันออกมาด้วยความสงสัยและไม่ลืมที่จะสังเกตสีหน้าของฉินหร่าน
หน้าของฉินหร่านยังคงดูสบายๆ เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย “ฉันพยายามแก้โจทย์นี้มาครึ่งวันก็ได้สมการนี้มา เพราะมันผิดฉันก็เลยคัดลอกมันลงไปในกระดาษคำตอบของเธอ”
หลินซือหรานและสวีเหยากวงก้มลงไปดู
คำถามข้อใหญ่ข้อแรกของฉินหร่านถูกเติมคำตอบด้วยสมการ
ปัญหาสำคัญประการแรกในวิชาคณิตศาสตร์คือแบ่งเป็นเป็นคำถามย่อยๆ คำตอบที่ถูกต้องคือ  สามสิบหก ยกเว้นคนที่ทำพลาดโดยไม่ได้สนใจ ในโรงเรียนคงมีเพียงฉินหร่านเท่านั้นที่สามารถให้คำตอบ       ที่ดูยุ่งเหยิงแบบนี้ได้
เพราะว่าเธอตั้งใจทุ่มเทอย่างหนักจนแก้มันได้เป็นครั้งแรก ก็สมเหตุสมผลที่เธอจะคิดมันในใจได้
ถึงฉินหร่านจะไม่อธิบาย หลินซือหรานรู้ว่าเป็นเพราะสมองของฉินหร่าน
“อ๋อ แบบนี้นี่เอง” หลินซือหรานพยักหน้า
สวีเหยากวงได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม เขาวางกระดาษของฉินหร่านแล้วชำเลืองไป   ที่สมุดงานของฉินหร่านที่กำลังเขียนอยู่
หนังสือปกสีน้ำเงิน
มันดูคุ้นตา
สวีเหยากวงก้าวเท้าไป
ชำเลืองดูเอกสารนั่นอีกครั้งและเห็นว่ามันเป็นหนังสือแบบฝึกหัดของโรงเรียนมัธยมในกำกับของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง  หนังสือแบบฝึกหัดนี้ทางโรงเรียนได้จัดทำขึ้นมาเอง มันไม่ได้ยากมากนัก แต่ต้องมีความรู้ครอบคลุมและมีทักษะการคิดที่มีเหตุผล
สวีเหยากวงทำของเขาเรียบร้อยแล้ว
หนังสือแบบฝึกหัดนี่มีขายแค่ในเขตปักกิ่ง  มณฑลหรือเมืองอื่นๆ ไม่รู้ว่าหนังสือแบบฝึกหัดเป็น   เอกสารเฉพาะ
เขาไม่เคยเห็นใครในอวิ๋นเฉิงใช้แบบฝึกหัดนี้
สวีเหยากวงทนไม่ได้ที่จะมองไปทางอื่น
ฉินหร่านสวมหูฟังอีกครั้งแล้วเริ่มจรดปากกาทำแบบฝึกหัดของเธอ
เธอเป็นคนถนัดซ้ายและเขียนช้าๆ โดยไม่ได้หยุดพักนานนัก บางครั้งเธอก็เขียนลงกระดาษทด          ถึงจะเขียนอย่างช้าๆ เธอก็ไม่ได้หยุดนิ่ง  เธอเขียนต่อไปอย่างลื่นไหล
เพียงชั่วอึดใจคำถามที่ว่างเปล่าก็ถูกเขียนเติมลงไป
สวีเหยากวงชำเลืองไปอีกด้าน  ฉินหร่านฉีกคำตอบออกมาแล้วทับมันไว้ใต้แขนของเธอ
เขามองอย่างไม่ใส่ใจ
เขาอยากจะเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย แต่ครั้งนี้เขาจะไม่เตือน เขาจะแจกจ่ายข้อสอบของฉินหร่านและออกไป
หลังจากเขียนคำถามไปได้สองสามหน้า ฉินหร่านก็เพิ่มเสียงเพลงให้ดังขึ้นพร้อมฟุบหน้าลงบนโต๊ะเพื่อจะนอนหลับ
ก่อนที่จะนอน เธอเอื้อมมือออกไปและเขียนคำถามอีกสองสามข้อในกระดาษของหลินซือหราน “ฉันไม่เข้าใจตรงนี้ ตรงนี้ แล้วก็ตรงนั้น ฟังดีๆ นะ แล้วมาบอกฉันตอนเลิกเรียนด้วย”
เมื่อหลี่ไอ้หรงเข้ามาในห้องเพื่ออธิบายแบบฝึกหัด เธอไม่พอใจที่เห็นฉินหร่านนอนหลับบนโต๊ะ เธอไม่เข้าใจว่าอาจารย์ใหญ่และเกาหยางคิดอะไรอยู่กันแน่
การมีคนแบบนี้อยู่ในห้องมันส่งผลต่อบรรยากาศการเรียนจริงๆ
ฉินหร่านถอนหายใจ นี่เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นประสาอะไรเนี่ย ถึงต้องมากังวลกับการเรียนของเพื่อนร่วมชั้นด้วย
**
ห้องอาจารย์ใหญ่
อาจารย์ใหญ่สวีถือหนังสืออยู่ในมือ เขาไม่ได้อ่านมันแค่ถือแว่นไว้เฉยๆ เขาประหลาดใจกับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา “นายน้อยเฉิงมีอะไรหรือ”
“คุณมีเอกสารของฉินหร่านไหมครับ” เฉิงเจวี้ยนถามขณะถือแก้วชา ดวงตาของเขาลึกและปลายนิ้วยาวของเขาสะท้อนกับแก้วชาพอร์ซเลน
“มี…” อาจารย์ใหญ่สวีชะงักและไม่รู้จะตอบอะไร
“เปลี่ยนเบอร์ติดต่อฉุกเฉินของเธอเป็นของลู่จ้าวอิ่งชั่วคราวครับ” เฉิงเจวี้ยนหยุด และพูดขึ้นอีกครั้ง “ดูเหมือนครอบครัวจะไม่ได้สนใจเธอนัก เธอเป็นนักเรียนมัธยมปลายที่ทำงานในห้องพยาบาลของโรงเรียน”
ตระกูลลู่บริจาคให้ทุกคนในปักกิ่ง
อาจารย์ใหญ่สวีไม่คิดว่าลู่จ้าวอิ่งจะมีเมตตาแบบนี้
เฉิงเจวี้ยนรายงานตัวเลข
อาจารย์ใหญ่สวีจดบันทึกลงไป หลังจากเฉิงเจวี้ยนกลับไป ของมองดูตัวเฉิงเจวี้ยนอย่างครุ่นคิด
มันก็มีเหตุผลอยู่ว่าอาจารย์ใหญ่ไม่ควรทำแบบนั้น เดิมทีเบอร์ติดต่อฉุกเฉินคือเบอร์ของหนิงฉิง มันไม่เคยเปลี่ยนเลยนับตั้งแต่ที่โรงเรียนประถมบันทึกลงในเอกสาร
แต่...
อาจารย์ใหญ่สวีมองไปยังทางที่เฉิงเจวี้ยนออกไป ในท้ายสุดเขาก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์
เมื่อมองไปที่เบอร์โทรนี้ เขาก็จำได้ว่าเบอร์โทรศัพท์ของลู่จ้าวอิ่งนั้นดูเหมือนจะลงท้ายด้วยหมายเลขแปด เบอร์โทรนี้มันผิดหรือเปล่า
“อาจารย์ใหญ่สวีมีคนมาหาคุณอยู่ข้างนอกครับ”
“ใครเหรอ” อาจารย์ใหญ่สวีได้สติกลับมา
“ตระกูลหลิน”
**
ตอนที่ฉินหร่านไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน  ลู่จ้าวอิ่งกำลังจ่ายยาให้กับนักเรียน เฉิงเจวี้ยนไม่ได้อยู่ในห้องพยาบาลของโรงเรียน
เธอตรงเข้าไปในครัว
หลังจากนั้นไม่นานชายร่างใหญ่ในชุดดำที่เธอเคยเจอมาก่อนผลักเปิดประตูห้องพยาบาลของโรงเรียนแล้วเดินเข้ามา ใบหน้าของเขาแข็งทื่อและร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
“นายน้อยเฉิงอยู่ที่ไหน” เขาถามด้วยลมหายใจ
เขาสังเกตเห็นใครบางคนในครัวและจดๆ จ้องๆ  เป็นผู้หญิงที่เขาเคยเห็นตอนเที่ยงเมื่อวานซืน ชายในชุดดำลดเสียงลงโดยไม่รู้ตัว
“เขามาหาอาจารย์ใหญ่สวี” ลู่จ้าวอิ่งส่งยาให้กับนักเรียนและเมื่อนักเรียนออกจากห้องพยาบาลของโรงเรียนเขาก็หันหน้าไป “เกิดอะไรขึ้น”
“ทีมเจียงได้ข่าวแล้ว”  เมื่อเขาพูดจบ ชายชุดดำก็หยุด เขาตรงเข้าไปที่ครัวแล้วก็กันพื้นที่ไว้บางส่วน
“ไม่ต้องตรวจสอบอีกแล้ว” ลู่จ้าวอิ่งหลีกเลี่ยงฉินหร่าน เขาโยนปากกาลงบนโต๊ะ
ชายชุดดำไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ “ทำไม”
“เราเจอหมาป่าเดียวดายแล้ว” เฉิงเจวี้ยนผลักประตูเข้ามา ลมพัดเข้ามาปะทะตัวเขา เสียงของเขาต่ำและเฉื่อยชา
ชายในชุดดำดูประหม่าและอยากจะโต้เถียง แต่เมื่อได้ยินดังนั้น เขาก็หยุดนิ่งไม่ตอบโต้อะไร ตัวแข็งทื่อ
ในห้องครัว ฉินหร่านทำแก้วในมือหล่นลงไปโดนเท้า
เพล้ง!
เฉิงเจวี้ยนรีบไปดู “เป็นอะไรไหม”


## ตอนที่ 48

ตอนที่ 48 นี่มันไม่ใช่รถอาจารย์ใหญ่สวีนี่
ฉินหร่านก้มตัวลงเก็บแก้วขึ้นมาอย่างไร้อารมณ์  “ฉันไม่เป็นไร”
เฉิงเจวี้ยนเข้ามาช่วยเธอเก็บกวาดเศษแก้วที่อยู่บนพื้น
ฉินหร่านรอให้เขาเดินออกไปคุยกับลู่จ้าวอิ่งและผู้ชายอีกคนหนึ่งก่อนที่จะหยุดนิ่ง
เธอยืนอยู่ตรงนั้น สายตาลดต่ำลงพร้อมคิดอะไรบางอย่างที่น่าตกใจนิดหน่อย
โทรศัพท์มือถือสีดำวางอยู่ข้างๆ เธอ เมื่อเฉิงเจวี้ยนออกไปมันก็สว่างขึ้นมา
สองนาทีต่อมามันก็สว่างขึ้นมาอีก
ฉินหร่านได้สติกลับมาก็เห็นว่าแสงสว่างค่อยๆ หรี่ลง เธอหันไปอีกทางโดยไม่ใส่ใจ
และไม่หันไปมองมันอีก
“เฉิงมู่” ด้านนอกประตูลู่จ้าวอิ่งวางขาลงบนโต๊ะและเอนเก้าอี้ของเขาไปด้านหลังร้อยแปดสิบองศา
เขาหมุนปากกาในมือ “ครั้งสุดท้ายฉันส่งอีเมลหาเจียงตงเยี่ย แต่ฉันเปิดเผยรายละเอียดอะไรไม่ได้”
เฉิงมู่ตกตะลึง
สักครู่ใหญ่เขาก็กระแอมแล้วพูดว่า  “นายน้อยเจวี้ยน คุณทำได้ยังไง”
หมาป่าเดียวดายเป็นอันดับหนึ่งของหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า
เนื่องจากมีการติดต่อกับนานาชาติ คนภายนอกจึงให้ฉายานี้มา
ถึงแม้ว่าเฉิงมู่จะเป็นหัวหน้าของหน่วยสวาทในปีนั้น แต่เขาก็สอบไม่ผ่านถึงสามครั้ง
แถมยังไม่ได้เป็นแม้แต่สมาชิกทั่วไปเลยด้วยซ้ำ
ตั้งแต่การสืบสวนคดีอาชญากรรมไปจนถึงอาชญาวิทยา ทุกคนต่างเคยได้ยินเรื่องราวของอัจฉริยะในหน่วยสืบสวนหนึ่งสองเก้า
เฉิงมู่มองไปทางห้องครัวอีกครั้งโดยลดเสียงลงแล้วพูดสั้นๆ ว่า “ผมได้ยินมาว่าเขาไม่ได้รับคำสั่ง
ให้เคลื่อนไหวมาเกินหนึ่งปีแล้ว ทำไมคุณถึงให้เขา…”
ขณะที่เขาพูด ฉินหร่านก็เข้ามาพร้อมชามสองสามใบ
เฉิงมู่เงียบและจบบทสนทนาทันที
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉิงมู่ก็รู้ว่าตัวเองโง่ขึ้นมาอีกครั้ง ไม่เห็นต้องระวังอะไรเลยนี่ เด็กที่ใส่ชุดนักเรียนก็ต้องเป็นนักเรียนอยู่แล้ว ต่อให้เธอได้ยินก็คงไม่รู้ว่าเขาพูดถึงอะไรอยู่ดี
ขณะรับประทานอาหารเฉิงเจวี้ยนก็แนะนำชายชุดดำกับฉินหร่านเป็นคนแรก “นี่คือเฉิงมู่
คราวหน้าถ้าผมไม่อยู่แถวนี้ คุณมาหาเขาได้”
ฉินหร่านมองมาที่เฉิงมู่แล้วพยักหน้า
จากนั้นเขาก็เริ่มถามเรื่องแบบฝึกหัดสองสามข้อที่ให้เธอไป “เธอเริ่มทำบ้างหรือยัง”
“...ค่ะ” ฉินหร่านอารมณ์เสีย
“โอเค…” ลู่จ้าวอิ่งยิ้มโดยไม่รู้ตัวแล้วพูดว่า “ฉินหร่าน อย่าบอกนะว่าเธอบันทึกปัญหานั่นไปแล้ว
แค่ลอกคำตอบลงไปแค่นั้นเหรอ เธอรู้ไหมว่านายน้อยเจวี้ยนทำมันขึ้นมาเพื่อ...”
ยังไม่ทันที่ลู่จ้าวอิ่งจะพูดจบ เฉิงเจวี้ยนก็วางมือลงบนโต๊ะแล้วมองเขา
ลู่จ้าวอิ่งยกมือขึ้นปิดปากเป็นสัญญาณว่าหยุดพูดแล้วทันที
เขามองที่เฉิงเจวี้ยนแล้วถอนหายใจ
ครึ่งเดือนที่แล้วเฉิงเจวี้ยนถูกเรียกมาทำงานยากๆ  ลู่จ้าวอิ่งไม่เคยนึกเลยว่าเขาจะต้องมาเจอ
กับเรื่องยุ่งยากแบบนี้
นายน้อยเจวี้ยนสร้างความลำบากให้กับเอกสารทบทวนบทเรียน...
บางทีผู้คนในปักกิ่งกำลังใจร้อนเรื่องเอกสารสำคัญนั่น
เฉิงมู่ไม่กล้าคุยด้วยตั้งแต่ต้นจนจบ และไม่ได้อยู่รับประทานอาหารเย็นกับคนทั้งสอง
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว เฉิงมู่ก็มองฉินหร่านกับเฉิงเจวี้ยนออกไปด้วยกัน
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “นายน้อยลู่ เด็กสาวคนนั้น…”
“อย่ายุ่งกับเธอ” ลู่จ้าวอิ่งเอนตัวพิงเก้าอี้ เขาต้องไปล้างจาน แต่ตั้งแต่ที่เฉิงมู่อยู่ที่นี่
เขาก็ยกหน้าที่ล้างจานให้แล้ว
เขายิ้มอีกครั้ง “นายน้อยเจวี้ยนของเราเป็นห่วงเธอมาก”
เฉิงมู่มองเขาแล้วเริ่มคิดว่าเด็กสาวคนนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล
ในปักกิ่งมีผู้หญิงมากมายคอยไล่ตามนายน้อยเจวี้ยน ต่อให้เป็นเทพธิดาก็คอยมาตามติดอาจารย์
เจวี้ยน  พวกเขาจะเอามาเทียบกับรุ่นพี่ได้อย่างไร ดูเหมือนว่าที่เธอทำจะไม่ได้ค่อยได้ผลนัก
อ้อ แต่เธอก็สวยนะ เธอสวยกว่าใครในปักกิ่งเลย
**
การฝึกทหารสำหรับนักเรียนมัธยมปลายเสร็จสิ้นลงแล้ว วันนี้ไม่มีนักศึกษาปีหนึ่งแต่งชุดลายพรางเข้ามากินอาหารในโรงอาหารแล้ว
ฉินหร่านนั่งตอบคำถามแบบฝึกหัดของเธออยู่บนเก้าอี้
เธอสวมหูฟังสีดำของเธอซึ่งปรับระดับเสียงไว้ดังมากแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงห้องเรียนนี้ก็ยังคงมีเสียงดังรบกวนเธอ
ฉินหร่านรู้สึกแค่ว่าสมองของเธอถูกบีบและกำส่งเสียงอื้ออึง ดวงตาเธอค่อยๆ แดงขึ้นเล็กน้อย
ผมที่ปรกหน้าผากเธอพลิ้วไหวและเธอก็เขวี้ยงปากกาลง เธอเอามือข้างหนึ่งเท้าคางเอาไว้
ส่วนมืออีกข้างก็ใช้นิ้วเคาะโต๊ะ
หลายวันผ่านไป หลินซือหรานก็รู้บุคลิกและนิสัยเกือบทั้งหมดของฉินหร่าน เธอเอนตัวไปกระซิบ
“ฉันได้ยินมาว่าเด็กเกเรในโรงเรียนนี้...รังแกเว่ยจือหางที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่”
หลินซือหรานยังพูดไม่จบก็นึกขึ้นได้ว่าฉินหร่านสนิทกับเว่ยจือหัง “เขามาเป็นนักกีฬาของโรงเรียน”
เว่ยจือหางไม่ได้มาจากโรงเรียนอีจง แต่ชื่อเสียงของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่า
สวีเหยากวงเลย แน่นอนว่าดีกว่าด้วยซ้ำ
เขาเคยอยู่ที่โรงเรียนจือ แม้ว่านักเรียนที่โรงเรียนอีจงจะกลัวเขาก็ตาม
นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย
แต่ตอนนี้นักเรียนที่เกเรก็ย้ายมาที่โรงเรียนอีจง ในสายตาของเขามันเหมือนกับ
วางหมาป่าไว้ท่ามกลางฝูงแกะ
“อ้อ” ฉินหร่านพยักหน้าแล้วหยิบปากกามาแก้โจทย์ต่อไป เธอปรับเสียงหูฟังเพิ่มขึ้นอีกนิด
โชคดีที่เสียงกริ่งดังขึ้นมาทำให้เสียงการถกเถียงนั้นหายไป
หลังจากเลิกเรียนในคืนนั้น ฉินหร่านรอให้นักเรียนคนอื่นออกไปก่อนแล้วค่อยเก็บของ
“หร่านหร่าน ไปซื้อแบบฝึกหัดกันก่อนไหม” หลินซือหรานปิดหนังสือของเธอแล้วรอฉินหร่าน
หลี่ไอ้หรงกำลังเขียนหนังสือข้อมูลบทวิจารณ์ใหม่จึงให้พวกเขาไปซื้อแบบฝึกหัดที่ร้านหนังสือ
ข้างโรงเรียนเพื่อใช้ในชั้นเรียนภายหลัง
ขณะเดียวกันนั้น
ด้านนอกประตูโรงเรียน
ผู้คนมีอยู่ไม่มากนักบนท้องถนนเส้นนี้ คงเพราะว่าโรงเรียนเพิ่งเลิกก็เลยมีคนเดินไปด้วยกันไม่กี่คน
“ป้ามาพบอาจารย์ใหญ่สวีเหรอคะ” ฉินอวี่ทักทายสวีเหยากวงและเดินไปหาพวกเขาพร้อมกับ
ถือหนังสือในมือ
มีคนไม่มากที่สังเกตเห็น สวีเหยากวงชะงักเมื่อได้ยินคำว่า “อาจารย์ใหญ่สวี”
สวีเหยากวงนั้นเย่อหยิ่งและไม่เคยคิดที่จะทักทายใครก่อน
หลินหว่านไม่ได้ให้ความสนใจสวีเหยากวง เธอส่ายหัวเล็กน้อย “ฉันเห็นผู้ช่วยของเขา”
มีคนในปักกิ่งตั้งเท่าไรที่ต้องการพบผู้เฒ่าสวี เธออาจจะต้องรับบัตรคิวด้วยซ้ำ
“อาจารย์ใหญ่สวีก็ยุ่งๆ อยู่ตลอดเวลา” ฉินอวี่ไม่แปลกใจนักแล้วก้มหน้าลง
กลุ่มนี้เป็นที่สะดุดตามาก โดยเฉพาะหลินหว่านที่ดูเป็นผู้ดีมีตระกูล
เธอกำลังจะขึ้นรถ
“ป้าคะ ลูกของลูกพี่ลูกน้อง ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ” หลังจากทำความสะอาดเสร็จจึงออกมาช้า
มู่หยิงเห็นพวกเขาคลายมือออกจากหลี่อวี้หานแล้วค่อยๆ วิ่งไป
วันนี้มู่หยิงไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน แต่กระโปรงตัวใหม่ของหนิงเวยที่เธอเพิ่งซื้อมาจากห้าง
มันสั้นเกินไปหน่อย
หนิงเวยต้องหาเลี้ยงครอบครัว สมาชิกในครอบครัวบางคนก็อยู่ในสภาพป่วยออดแอด เธอจะไปมีเงินมากมายได้อย่างไร เธอเพิ่งซื้อเสื้อผ้าไหมให้มู่หยิง แต่ลวดลายและสีสันก็เป็นของลดราคาจากปีที่แล้ว มันถูกก็จริงแต่เชย
หลินหว่านอยู่ที่ปักกิ่งมานาน เธอชินกับการตัดสินคนอื่น
มู่หยิงไม่ค่อยสบายใจ
เธอจับกระโปรงของตัวเองและเห็นร่างคนกำลังเดินอยู่ไม่ไกล เธอคนนั้นกวักมือเรียกอย่างเร็ว
“หลาน ป้าอยู่นี่!”
ฉินหร่านขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจพวกเขา เธอกลอกตาแล้วเพิ่มระดับเสียงหูฟังของเธอ
รถจีปคันหนึ่งมาจอดอยู่ข้างเธออย่างช้าๆ บีบแตรและค่อยๆ ลดกระจกลง
หลินหว่านสังเกตเห็นป้ายทะเบียนปักกิ่ง ทันใดนั้นเธอก็พูดด้วยความตกใจ
“นี่มันไม่ใช่รถอาจารย์ใหญ่สวีนี่”


## ตอนที่ 49

ตอนที่ 49 ไม่เชื่อฟัง
ด้วยระยะทางที่ห่างไกลกันของปักกิ่งและอวิ๋นเฉิงจึงพบป้ายทะเบียนปักกิ่งได้ค่อนข้างยาก
คนทั้งโรงเรียนรู้กันดีว่ามีเพียงอาจารย์ใหญ่สวีเท่านั้นที่มาจากปักกิ่ง
นั่นแหละที่ทำให้หลินหว่านอุทานออกมา
การพบเห็นอาจารย์ใหญ่สวีเป็นเรื่องยากและไม่มีใครรู้ว่าเขาขับรถอะไร
หนิงฉิงและฉินอวี่ทั้งคู่ส่ายหัวเล็กน้อย
ฉินอวี่เม้มปากและไม่ได้พูดอะไร แต่หนิงฉิงมองฉินหร่านแล้วย่นคิ้ว “ฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร”
“ฉินหร่าน” กระจกรถเลื่อนลง และอาจารย์ใหญ่สวีก็นั่งอยู่ที่เบาะหลัง
ฉินหร่านไม่คิดอะไรแล้วมองในแง่ดี เธอเรียก "อาจารย์ใหญ่สวีคะ"
อาจารย์ใหญ่สวีมองฉินหร่านแล้วนึกถึงตอนที่เฉิงเจวี้ยนมาหาเขา เขาเคาะที่เข่าตัวเอง มันดูแปลกประหลาด “นี่เธอจะออกไปกินข้าวเหรอ ไปด้วยกันไหม”
สายตาของเขาอ่อนโยนและบริสุทธิ์เหมือนคนแก่ที่ใจดี
น้ำเสียงของเขาไม่ได้บังคับและเป็นคำถามที่สุภาพเสียมากกว่า
ฉินหร่านส่ายหัว “หนูออกมาซื้อหนังสือกับเพื่อนค่ะ”
ทั้งสองคนพูดคุยกันอีกสองสามคำแล้วรถจี๊ปก็ขับออกไป ก่อนที่จะไปได้ไกล หลินซือหรานก็มาอยู่ข้างๆฉินหร่านแล้วก็เริ่มจ้องมองเธอ
เมื่อรถขับออกไปไกล เธอก็ยังเหมือนมองดูต่อไปจนฉินหร่านต้องมาลากเธอไป
ฉินหร่านลากหลินหว่านด้วยมือข้างหนึ่ง สวมหูฟังด้วยมืออีกข้างแล้วปรับระดับเสียง ดวงตาเธอยังคงแดงเล็กน้อย เธอดูรีบร้อนและเย็นชา
เธอเดินผ่านหนิงฉิงและหลินหว่าน
ราวกับว่าเธอไม่รู้จักพวกหล่อนเลย
หนิงฉิงและฉินอวี่ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ ไม่แม้แต่จะเรียกเธอ
หลินหว่านมองดูกระจกรถที่ผ่านไป กระจกนั้นติดฟิล์มกันมอง เธอจึงไม่เห็นว่าใครอยู่ข้างใน
เธอรู้ว่าอาจารย์ใหญ่สวีเป็นผู้เขียนจดหมายแนะนำตัวของฉินหร่าน นี่เป็นสิ่งที่เธอยังคิดไม่ตก
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินหว่านพบฉินหร่าน เธอยอมรับเลยว่าหล่อนสวยจริงๆ ไม่แปลกใจที่หลินฉีจะมีท่าทีที่ดีต่อฉินหร่านมากกว่าที่เธอคิดไว้
หลินหว่านกวาดตามองฉินหร่านอีกครั้งและมองสำรวจเธอ
เมื่อเธอตัดสินผู้คน เธอมักจะวางตัวเสมอ
ฉินอวี่สังเกตท่าทางของหลินหว่านและยิ้ม “ฉันได้ยินมาว่าเดิมทีพี่สาวของฉันอยู่ในห้องนี้ แต่ครูประจำชั้นเกรงว่ามันจะส่งผลกระทบต่อการเรียนในห้อง ฉะนั้นครูเลยไม่ต้องการเธอ”
หลินหว่านหยุดมอง เธอไม่เคยดูประวัติของฉินหร่านแต่ก็เคยได้ยินมา ตอนที่เธออยู่ที่บ้านตระกูลหลิน ป้าจางเล่าให้เธอฟังหลายเรื่อง
เธอครุ่นคิดแล้วทอดสายตามองออกไป
เธอชำเลืองมองผ่านฉินหร่านไป จากนั้นก็เดินออกมาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”
ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เธอไม่ได้พูดกับมู่หยิงเลย
หลินหว่านดูน่าเกรงขามมากและมู่หยิงอยากเรียกฉินหร่าน แต่เมื่อเห็นว่าหนิงฉิงกับคนอื่นๆ ไม่เรียกฉินหร่านเลยสักนิด เธอจึงนิ่งงันและไม่ได้พูดอะไรออกไป
หนิงฉิงพูดอะไรบางอย่างกับมู่หยิง จากนั้นก็คุยกับหลินหว่าน
มู่หยิงยืนอยู่ด้านหลังพวกเธอ มองดูหลินหว่านขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำไป
ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังมือของคนขับ คนขับหยิบกระเป๋าเป้ของฉินอวี่ขึ้นมาและสังเกตเห็นกระติกน้ำสีชมพูงดงามห้อยอยู่ด้านข้างของกระเป๋าเป้
กระติกน้ำสีชมพูนี่ไม่ใช่เหมือนใบที่ฉินหร่านใช้
แม้ว่ามันจะดูดีแต่ก็ไม่ได้มีโลโก้หรืออะไรที่ดูหรูหรา มันเหมือนกระติกน้ำที่มู่หยิงเคยเห็นตามร้านบูติกซึ่งมีราคาไม่แพง
มู่หยิงรู้สึกอัดอึดและสับสนนิดๆ
ตระกูลหลินซื้อกระติกน้ำราคาแพงให้ฉินหร่านแต่ทำไมพวกเขาถึงไม่ซื้อให้ฉินอวี่
**
“โรงเรียนส่งข้อมูลมาเพียบเลย ครูวิชาภาษาอังกฤษบอกให้เราซื้อหนังสือนอกหลักสูตรด้วย” ในที่สุดหลินซือหรานก็ตั้งสติได้และออกไปหาซื้อหนังสือกับฉินหร่าน
อาจารย์หลี่ไอ๋หรงสอนวิชาภาษาอังกฤษหลายห้อง
หนังสือเรียนวิชาภาษาอังกฤษขายหมดแล้ว
ผู้จัดการร้านบอกให้พวกเธอมาซื้อใหม่พรุ่งนี้เช้า
ร้านหนังสือค่อนข้างเงียบ หูฟังของฉินหร่านห้อยอยู่ที่คอของเธอโดยที่ยังไม่ได้สวมที่หู เธอยืนพิงชั้นหนังสือแล้วเจอหนังสือภาษาต่างประเทศอีกเล่ม เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วพูดอย่างเป็นกันเอง “กลับกันเถอะ”
หลินซือหรานกลัวว่าเธอจะมาไม่ทันซื้อหนังสือในวันพรุ่งนี้ เธอจึงขอให้เจ้าของร้านเก็บหนังสือไว้ให้สองชุดพร้อมจ่ายเงินมัดจำไว้ก่อนจะออกไป
ร้านหนังสือนี้ใหญ่กว่าร้านอื่นๆ บนถนนนี้ มีผู้คนมากมายที่อ่านหนังสือในร้านหนังสือ
ดูเหมือนเสียงที่มาจากสุดถนนั้นชัดเจนขึ้นมาทีละนิด
มันเป็นเสียงของเด็กวัยรุ่นสามสี่คน ฉินหร่านเห็นเครื่องแบบที่พวกเขาใส่ มันมีสีดำกับแดง ไม่ใช่ทั้งเครื่องแบบของโรงเรียนอีจงหรือของโรงเรียนจื๋อ
พวกเขาเสียงดังน่ารำคาญ
ฉินหร่านดึงหูฟังจากคอขึ้นไปสวมที่หูของเธอ
หลินซือหรานรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อยจึงดึงแขนเสื้อฉินหร่าน “หร่านหร่าน กลับไปที่โรงเรียนก่อนเถอะนะ”
กลุ่มวัยรุ่นในตรอกดูเหมือนจะหยุด และจู่ๆ หนึ่งในนั้นก็หัวเราะขึ้นมา “อ้าว นี่ใช่เพื่อนร่วมห้องของพานหรือเปล่าน่ะ ไง เธอยังสวมชุดนักเรียนอยู่เลย นี่เธอยังอยู่โรงเรียนอีจงอีกเหรอ”
น้ำเสียงของเขาชวนอึดอัด
หลินซือหรานขมวดคิ้ว เธอลากฉินหร่านไปและกะจะแจ้งเรื่องนี้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเมื่อกลับไปถึงโรงเรียน
แต่ไม่ทันไรเสียงพูดน่ารำคาญก็ดังขึ้นอีก “พานหมิงเย่ว์ ที่เธอทำร้ายฉันเมื่อคราวก่อน แล้วยังเข้าโรงเรียนอีจงได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอคิดว่าตัวเองเก่งนักสิ หือ”
นักเรียนของโรงเรียนอีจงหลายคนเดินออกไปจากซอยด้วยความตระหนก
หลินซือหรานตัวแข็งทื่อ เธอดึงมือของฉินหร่านแล้วพูดด้วยเสียงเครียด “หร่านหร่าน นั่นพานหมิงเย่ว์เหรอ”
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจก่อนจะไปหายาม
“ฮ่าๆ พี่สวี เล่นแรงไปแล้วนะ ระวังหน่อยสิ ถ้าเกิดมีดเฉือนโดนหน้าแม่นี่เข้าจะแย่ หน้ายิ่งขาวๆ อยู่ด้วย” ทั้งกลุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ถือให้ฉันหน่อย” ฉินหร่านส่งหนังสือให้หลินซือหราน จากนั้นเคาะหัวของเธอแล้วคลายคอเสื้อเครื่องแบบของเธอ “ฉันจะไปดูหน่อย”
หลินซือหรานมองใบหน้าสงบนิ่งของเธอแล้วบอกเธอว่าอย่าเข้าไปยุ่งเลย จากนั้นก็รีบวิ่งกลับไปตามหาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่โรงเรียน
อีกสักพักกว่าที่ตำรวจจะมา
ฉินหร่านระลึกเสมอว่าอยากให้ย่าของเธอใช้ชีวิตในวัยชราอย่าสุขสบายโดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องของเธอ เธอจึงเลี่ยงที่จะสร้างปัญหาต่างๆ ในอวิ๋นเฉิง
จนถึงตอนนี้เธอมองพานหมิงเย่ว์ยืนพึงกำแพง แว่นตาของเธอถูกถอดออกแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ดวงตาเธอเบิกกว้างราวกับหุ่นกระบอก
เมื่อมองใกล้ๆ มีความตระหนกในดวงตาคู่นั้น
วัยรุ่นผมสีเงินที่เรียกกันว่า ‘พี่สวี’ จับใบหน้าของพานหมิงเย่ว์ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ถือมีดโบกไปมาต่อหน้าเธอ
“ปัง” นับจากตอนที่เธอมาถึงอวิ๋นเฉิง เส้นประสาทที่ตึงของฉินหรานในที่สุดก็พังลง
มีคนสังเกตเห็นฉินหร่าน
ชายผมสีม่วงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นฉินหร่านเข้า “เธอมองหาอะไร...”
“ฉันสัญญากับคุณย่าไว้แล้วว่าจะตั้งใจเรียนและเป็นคนดี...” ฉินหร่านพึมพำ
ดูเหมือนเธอจะทำตามที่ตกลงกับคุณย่าไม่ได้และไม่สามารถเชื่อฟังได้


## ตอนที่ 50

ตอนที่ 50 รนหาที่ตาย
ชายผมสีม่วงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นฉินหร่านเข้า เขาถือบุหรี่ในมือแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “เธอมองหาอะไร...”
ทุกฉากฉายผ่านในความคิดของเธอ เสียงกรีดร้อง ระเบิด เลือดไหลนองชุ่มทั้งโลก…
ฉินหร่านถอดหูฟังกับเครื่องแบบแล้วโยนทิ้งไป เธอมองไปที่คนที่เรียกกันว่าพี่สวีอย่างเย็นชาและร้ายกาจ  “สวี่เซิ่น จำที่ฉันเคยบอกนายได้ไหมว่าให้อยู่ห่างๆ ฉัน”
เธอก้าวเท้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปคว้ามีดในมือของสวี่เซิ่น
เลือดไหลออมาจากฝ่ามือของเธอทำให้กลุ่มวัยรุ่นกลัว จากที่เคยก้าวร้าวก็สงบลงเมื่อทั้งหมดมองเห็นเธอ
สวี่เซิ่นตกใจและถอยหลังไป
เขาสังเกตเห็นสีหน้าเธอหม่นลง ดุร้ายและความก้าวร้าวแสดงออกมาบนใบหน้าของเธอ
เขาลดมีดลงแล้วตั้งท่าแบบเทควันโด
ขวับ...
ฉินหร่านสะบัดมือของเขาอย่างไว มีดเล่มนั้นหล่นลงพื้นและสั่นเล็กน้อย
เธอก้าวถอยหลังมา เพิ่มระยะห่างของเธอ แล้วเตะตวัดไปที่หน้าอกของสวี่เซิ่ง
โครม...
เมื่อคนนั้นล้มลง คนอื่นก็ตอบสนองและรีบวิ่งขั้นมา ฉินหร่านยกมืออีกข้างขึ้นแล้วกดมืออีกคนไว้ แล้วเตะไปที่ท้องของเขาในเวลาเดียวกัน
“ฉินหร่าน!” สวี่เซิ่งพยุงตัวขึ้นมาจากพื้นแล้วกระอักเลือด เขาพยายามลุกแต่ก็ไม่สำเร็จ
เสียงไซเรนดังอยู่ไม่ไกล
ฉินหร่านบีบมือขวาของเธอ พยายามสวมเครื่องแบบยืนอยู่ข้างสวี่เซิ่ง เธอก้มหัวลงและไม่ได้รูปซิป เพราะอย่างนี้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอจึงชุ่มไปด้วยเลือดแดงฉาน
เธอนั่งยองๆ พร้อมกับเหยียบมือของสวี่เซิ่ง ดวงตาน่ารักของเธอหรี่เล็ก เธอยื่นนิ้วขาวๆ ของเธอออกมาบีบคอของสวี่เซิ่ง เธอลากเสียงออกมา เสียงเธอดูเพลิดเพลิน “ทำไมนายถึงไม่ฟังฉัน”
ไม่ไกลนัก ฉินอวี่ที่เดิมทีเดินมากับหนิงฉิงและหลินหว่าน  แต่เธอหาหนังสือที่อาจารย์หลี่ไอ้หรงต้องการไม่ได้
เธอให้คนขับรถจอดตรงทางแยก
เธอลงมาเพื่อซื้อหนังสือ และคนขับก็ไปส่งหนิงฉิงที่โรงแรมใกล้ๆ นี่ก่อนแล้ว
เมื่อเห็นแบบนี้แล้วฉินอวี่จึงมองไปรอบๆ และไม่ได้ไปที่ร้านหนังสือ เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหนิงฉิง
“แม่คะ” ฉินอวี่มองเห็นรถตำรวจที่จอดอยู่ไม่ไกล “พี่สาวเหมือนกำลังต่อสู้กับใครอยู่และกำลังจะไปที่กองความมั่นคงสาธารณะ”
ในอีกด้านหนึ่งของสายโทรศัพท์ หนิงฉิงก็มีท่าทีเปลี่ยนไป
เธอก้าวออกจากโรงแรมหลังจากมั่นใจว่าหลินหว่านกับหลินฉีไม่ได้ยินเธอ เธอกระซิบว่า “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นเนี่ย”
ฉินอวี่ก็ยังไม่แน่ใจ เธอเลยพูดได้ไม่กี่คำที่ฟังแล้วดูคลุมเครือ
“อย่าบอกเรื่องนี้ให้พ่อกับอารู้นะ เดี๋ยวแม่จะไปที่สน.ก่อน”
**
สถานีตำรวจอวิ๋นเฉิง
ตำรวจหนุ่มถือปากกานั่งอยู่ตรงข้างกับฉินหร่าน “ฉินหร่านบอกข้อมูลติดต่อของผู้ปกครองเธอหน่อย แล้วก็ทำไมเธอถึงไปทำร้ายเขา”
ฉินหร่านเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วบีบมือขวาของเธอไว้ เลือดไหลซึมออกมาเปรอะเลอะเครื่องแบบของเธอ
เธอไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา คิ้วของเธอดูสวยยามอยู่ใต้แสงไฟ เธอไม่ได้มองไปที่เจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่เธอกำลังเล่นกับนิ้วมือข้างซ้ายแล้วนั่งทับขา เธอพูดอย่างสบายๆ “ฉันไม่ชอบสายตาพวกเขา”
มีการส่งคนไปใกล้ๆ โรงเรียน ตำรวจเคยเห็นนักเรียนที่น่ารังเกียจพวกนี้มาก่อน มีคนหนึ่งชำเลืองมองฉินหร่าน เขาบอกไปว่าเธอเป็นเหมือนผู้กระทำผิดทั่วไป “เธอไปหาเรื่องเขาเพราะแบบนี้เหรอ แม่สาวน้อย เธอนี่มันน่าประทับใจ เฮ้อ”
ไม่นานนักรายชื่อผู้ได้รับบาดเจ็บก็ออกมา
ในแวบแรกตำรวจคิดว่าสวี่เซิ่งเป็นผู้ที่ถูกทำร้ายหนักที่สุด คงต้องพักอยู่ที่โรงพยาบาลสักสองสามวัน
เขาทุบโต๊ะ เขาเคยเห็นคดีแบบนี้มาก่อน แต่เขาไม่เคยเห็นใครที่ไม่แสดงอาการสำนึกผิดออกมาหลังจากทำร้ายใครสักคน เขาหัวเราะแล้วรู้สึกรังเกียจนิดหน่อย “ได้ เธอมาจากโรงเรียนอีจงใช่ไหม ฉันจะส่งรายงานไปที่โรงเรียนของเธอ ในระดับนี้ เราจะต้องคุมตัวเธอจนกว่าผู้ปกครองเธอจะมา!”
มีคนเคาะประตูอยู่ด้านนอก “เสี่ยวหลี่ ครอบครัวพวกเขามาแล้ว”
เจ้าหน้าที่หลี่ออกมาพบกับหนิงฉิง ตำรวจหญิงยื่นรายชื่อให้หนิงฉิงกรอกข้อมูล
เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่หลี่ หนิงฉิงก็บีบกระเป๋าของเธอ มันเป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ เธอรู้สึกไม่สบายตัวเป็นอย่างมาก “คุณตำรวจคะ ฉันเป็นแม่ของฉินหร่าน”
เจ้าหน้าที่หลี่มองหนิงฉิงแล้วหัวเราะ “ผู้กระทำความผิดร่วม?”
หนิงฉิงแสดงสีหน้าอับอายออกมาทันที เธอตัวแข็งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกังวล “เจ้าหน้าที่หลี่ เธออยู่ที่ไหนคะ”
เจ้าหน้าที่หลี่มองเธอและหยิบรายชื่อออกมา “เธอกำลังถูกสอบสวนอยู่ข้างใน คุณเป็นแม่สั่งสอนเธอยังไง”
หนิงฉิงอับอายที่เจ้าหน้าที่ตำรวจต้องมาสั่งสอนเธอ เธอยืนตัวแข็งทื่อ
ทุกคนในสถานีตำรวจต่างมองมาที่เธอ แต่เธอเลิกสนใจเรื่องนี้ไปก่อน
แต่หลินหว่านยังอยู่ในอวิ๋นเฉิง หลายคนในตระกูลหลินรู้ว่าเธอมีลูกสาวคนโตและต่างจ้องจะนินทาเรื่องของเธอ ถ้าเธอไม่สนใจเรื่องนี้ ข่าวที่ฉินหร่านถูกจับมาที่สถานีตำรวจก็คงรู้ไปทั่วทั้งตระกูลหลิน
สวี่เซิ่งถูกส่งไปโรงพยาบาลด้วยอารการบาดเจ็บสาหัส และตำรวจก็ได้สอบปากคำจากคนอื่นๆ
วัยรุ่นหลายคนได้ให้ปากคำแล้ว
ยกเว้นพานหมิงเย่ว์ที่ยังไม่ยอมพูดอะไร
เธอยังคงก้มหน้ากอดเข่าและไม่ยอมฟังใครทั้งนั้น
“ลูกสาวคุณยังอยู่ข้างใน ยังปากแข็งไม่ยอมรับผิด หรือไม่ให้ความร่วมมือะไรเลย เธออาจจะถูกคุมตัวต่อไปถ้ายังเป็นอย่างนี้” เจ้าหน้าที่หลี่โยนรายชื่อลงบนโต๊ะ
หนิงฉิงสมองตื้อไปหมดและพูดว่า “คุณตำรวจคะ ขอให้ฉันเข้าไปเกลี้ยกล่อมเธอหน่อยนะคะ”
หญิงชราที่แต่งตัวดีเดินมาจากทางเข้า โอดครวญเมื่อเข้ามาถึง “ใคร ใครทำร้ายหลานชายฉัน หลานชายฉันอยู่ไหน เขาอยู่ที่ไหน”
เมื่อหนิงฉิงเห็นหญิงชราคนนั้นเธอตกใจ “ย่าสวี่”
ก่อนหน้านี้เธอหาครูสอนไวโอลินให้ฉินหร่าน ย่าสวี่ก็คือแม่ของครูคนนั้น
หญิงชรากังวลเรื่องของหลานชาย เธอได้ยินเสียงของหนิงฉิงแล้วหรี่ตามองมาที่เธอ เมื่อมองดูสักพักก็จำเธอได้
“ย่าสวี่คะ เราค่อยๆ คุยกันนะคะ คุณต้องการเท่าไหร่...” หนิงฉิงก้มหัวลงพร้อมถามด้วยเสียงพึมพำ
สมองเธอนิ่งไป เธอกำลังจะเข้าคุกเหรอ
จะให้ลบประวัติอาชญากรไปสินะ ไม่มีทาง
“ใครต้องการเงินของเธอ” หญิงชราตอบด้วยเสียงแหลม เธอโทรหาครอบครัวของเธออีกครั้ง “แกยังมัวมองอะไรอยู่ได้ ลูกชายแกถูกทำร้าย ตอนนี้ถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว โทรไปที่ทำงานท่านเสิ่นเดี๋ยวนี้!”
เธอรนหาที่ตายจริงๆ
**
ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ลู่จ้าวอิ่งมองออกไปนอกประตูแล้วจับหูตัวเอง “ทำไมฉินหร่านยังไม่มาอีก”
เฉิงเจวี้ยนชำเลืองมองเขาแต่ก็ไม่พูดอะไร
เขาก้มลงอ่านตำราแพทย์ในมือต่อไป เห็นได้ชัดว่านิ้วของเขากำลังเขียนหนังสืออยู่ ลู่จ้าวอิ่งมองเขาอย่างหัวเสีย
อยากจะรู้นักว่าเขาจะทนได้นานเท่าไร
ห้านาทีต่อมาเฉิงเจวี้ยนเงยหน้าขึ้นมา วางปากกาลงแล้วปิดหนังสือในมือ
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วมองมัน
ไม่มีข้อความอะไรแสดงขึ้นมา มันยังมีข้อความที่ฉินหร่านส่งมาเมื่อสิบนาทีก่อน [ฉันมีธุระต้องจัดการ วันนี้ฉันขอลา]
คำถามที่เขาถามไปเหมือนโยนก้อนหินลงในมหาสมุทร
เฉิงเจวี้ยนขมวดคิ้ว เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากโรงเรียนตอนที่เขากำลังจะเริ่มกินอาหาร
เขาลุกพรวดขึ้นมา
ลู่จ้าวอิ่งที่ถือตะเกียงอยู่ในมือถึงกับอึ้ง “คุณเจวี้ยน นี่กำลังจะไปไหนน่ะ”
ด้วยว่าพ่อแม่หย่าร้างกันตั้งแต่ยังเล็ก และ ฉินหร่าน ไม่ใช่เด็กประพฤติดี นอกจากจะไม่ตั้งใจเรียนจนผลการเรียนย่ำแย่แล้ว เธอยังหัวรั้นและก่อเรื่องทะเลาะวิวาทจนโดนพักการเรียนไปเป็นปี แตกต่างจาก ฉินอวี่ น้องสาวที่เป็นนักเรียนดีเด่นผู้แสนเพียบพร้อมราวฟ้ากับเหว ด้วยเหตุนี้แม่ของเธอจึงเลือกพาน้องสาวไปอยู่ด้วยเพียงคนเดียวและทิ้งฉินหร่านเอาไว้ท่ามกลางชนบท ปล่อยให้เธอเติบโตเพียงลำพังในความดูแลของคุณยายวัยชรา
สองยายหลานร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาสิบสองปี จนกระทั่งวันหนึ่งคุณยายเกิดป่วยหนักอาการโคม่าต้องส่งตัวไปยังโรงพยาบาลในเมือง ครอบครัวฉินจึงได้กลับมาพบหน้ากันอีกครั้ง เมื่อคุณยายไม่สามารถดูแลฉินหร่านด้วยตัวเองได้ต่อไปได้อีก แม่ของเธอจึงอาสารับเลี้ยงเธอไว้แทน กระนั้นก็ยังไม่วายเหน็บแนมหญิงสาวอยู่ตลอดว่าอย่าทำตัวน่าขายหน้า ให้เอาอย่างฉินอวี่ผู้เป็นน้องบ้าง
กระนั้นกลับไม่มีใครล่วงรู้เลยว่านอกจากฉินหร่านจะมีใบหน้างดงามเกินเด็กอายุรุ่นราวคราวเดียวกันแล้ว เธอยังมีอีกหนึ่งตัวตนปริศนาที่ซุกซ่อนเอาไว้อยู่ เพราะใครกันล่ะที่ทำข้อสอบกากบาททุกข้อแล้วผลคะแนนสอบจะออกมาได้เท่ากับศูนย์ในทุกๆ วิชา เธอโง่จริงๆ หรือว่าตั้งใจกันแน่...
เช่นเดียวกับ เฉิงเจวี้ยน หมอหนุ่มประจำโรงเรียนที่แสนธรรมดาคนนั้น ทว่า...เขาเป็นแค่หมอประจำโรงเรียนจริงหรือ เมื่อโชคชะตานำพาให้คนสองคนที่ปกปิดตัวตนของตัวเองเอาไว้ได้มาพบกัน หน้ากากของใครจะถูกกระชากออกมาก่อนนะ