พอรู้ว่าผมล้มละลาย แฟนสาวก็ไม่แกล้งทำเป็นรักอีกต่อไป
Sylas Vayne
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

หลังจากเรียนจบ ผมได้เปิดบริษัทด้วยตัวเอง เนื่องจากพ่อแม่ทิ้งมรดกไว้ให้มากมาย ภายในเวลาไม่ถึงสามปี บริษัทของผมก็เข้าตลาดหลักทรัพย์สำเร็จ เพราะขนาดของบริษัทขยายตัว ทำให้พวกเราต้องย้ายไปอยู่ตึกสำนักงานที่เหมาะสม
เพราะพนักงานเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การอยู่ในตึกสำนักงานหลังนี้ต่อไปคงไม่เหมาะ ตอนนี้ผมก็ถือว่าเป็นเจ้าของกิจการใหญ่พอสมควร เพื่อที่จะสามารถรับคนมีความสามารถเพิ่ม ก็ต้องแสดงให้เห็นถึงสภาพของบริษัทเราด้วย
วันนี้เป็นวันมงคลที่ผมได้ให้ซินแสดูไว้
แต่ผมไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแฟนผมเจียง รัว และเพื่อนสนิทตู้เฟิง นี่ก็เพื่อคำนึงถึงพวกเขาทั้งสองคน ด้วยอากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าพวกเขารู้เรื่องนี้ ต้องรีบมาช่วยขนของแน่ ผมไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเหนื่อยกับแดดร้อนแรงแบบนี้
อีกอย่างก็อยากให้เป็นเซอร์ไพรส์พวกเขาด้วย
แต่เดิมผมกับตู้เฟิงเป็นคู่แข่งในความรัก ตอนเรียนมหาวิทยาลัยต่างก็จีบเจียง รัว แต่สุดท้ายผมชนะไปนิดหน่อย ได้ครองหญิงงาม ตอนนี้พ่อแม่ผมกับพ่อแม่เจียง รัว กำลังปรึกษาเรื่องแต่งงานกันอยู่ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด งานแต่งของเราจะจัดขึ้นในช่วงปลายปีนี้
ผมมองกุญแจบ้านในมือ นึกถึงเจียง รัว ใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
ผมวางแผนว่าอีกไม่กี่วัน ในวันเกิดของแม่ยายคนสวย จะประกาศข่าวนี้ ให้ซองแดงแม่ยาย และถือโอกาสมอบบ้านหลังที่เจียง รัว ชอบมานานแล้วให้เธอ ส่วนตู้เฟิง... ผู้ชายชอบรถกันทั้งนั้น ยิ่งตู้เฟิงเป็นสายบิ๊กไบค์ตัวยง ผมก็เล็งมอเตอร์ไซค์ไว้ในเว็บแล้ว ตั้งใจจะมอบให้เขาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
พอผมกับเจียง รัว ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหม่แล้ว ก็ไม่ต้องคอยรับมือกับตู้เฟิงทุกวัน ไอ้หมอนั่นไม่รู้เป็นอะไร ชอบมาบ่นให้ผมฟังว่าในบริษัทมีแต่คนประหลาด ชอบรังแกเขา
การมาบ่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ สำคัญคือไอ้หมอนี่ชอบมาขัดจังหวะบรรยากาศหวานๆ ของผมกับเจียง รัว ทุกที นี่สิทำให้รำคาญจริงๆ
ผมมาถึงบริษัทแต่เช้ากับเลขาฯ เลขาฯ ตรวจนับของในบริษัท แล้วพูดอย่างลำบากใจว่า "เสี่ยวหวังจ่ง ของพวกนี้เราย้ายไปก็ไม่ค่อยจำเป็น มีแต่กินที่เปล่าๆ เอาไปขายในแอพดีไหมคะ?"
ผมคิดสักครู่ แล้วพูดว่า "ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้น ลงขายในแอพก็ไม่รู้ว่าจะขายได้เมื่อไหร่ งั้นผมโพสต์ในโมเมนต์ดีกว่า แจกไปเลย ยังไงบริษัทเราก็ไม่ได้ขาดเงินแค่นี้"
พูดจบ ผมก็ถ่ายรูปสองสามรูป แล้วโพสต์ในโมเมนต์
"บริษัทปิดตัวแล้ว นี่คือของที่เก็บกวาดออกมา แทบไม่ได้ใช้เลย ใครอยากได้ส่งข้อความมาได้เลย ส่งถึงบ้าน ราคาถูกมาก"
"ไม่จริงใช่ไหม ไม่จริงใช่ไหม บริษัทของเสี่ยวหวังจ่งก็ปิดตัวได้เหรอ?"
"ปิดตัวบ้าอะไร คงแค่ย้ายที่มั้ง"
"เสี่ยวหวังจ่ง เราเคยเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ เครื่องพรินเตอร์นั่นเก็บไว้ให้ผม อย่าให้คนอื่นนะ!"
"ผมว่าชุดโต๊ะเก้าอี้นั่นดูดีนะ พอดีกำลังจะเปิดติวเข้ม ใช้ได้พอดี!"
ไม่นาน มือถือก็มีข้อความเข้ามาเป็นพรวน ผมกำลังจะนับดู แต่เจียง รัว กลับโทรมาหาผมทันที
"หวัง เซียว ที่โพสต์ในโมเมนต์นั่นจริงเหรอ?"
"บริษัทนายล้มละลายเหรอ?"
ผมไม่ทันสังเกตน้ำเสียงที่เย็นชาของเธอ แต่ยิ้มพลางพูดว่า "ใช่แล้ว บริษัทบริหารไม่ดี ล้มละลาย ต่อไปคงต้องให้เศรษฐีนีคนนี้เลี้ยงผมแล้วล่ะ"


## บทที่ 2 (ฉบับปรับปรุง)

"หวัง เซียว อย่าพูดเรื่อยเปื่อย นายกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหม? ทำไมฉันเห็นในโซเชียลมีคนบอกว่าบริษัทนายย้ายที่ทำการ?"
เจียง รัว พูดด้วยน้ำเสียงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
ผมตั้งใจจะทำเซอร์ไพรส์ให้เจียง รัว ในวันเกิดของแม่เธอที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน เมื่อมันเป็นเซอร์ไพรส์ก็ไม่ควรเปิดเผยเร็วเกินไป ผมจึงแกล้งโง่ต่อไป: "ย้ายที่ทำการอะไรกัน ถ้าจะย้ายจริงๆ ก็ดีสิ จะได้ย้ายไปอยู่ตึกสำนักงานที่ใหญ่กว่า"
"รั่วรั่ว พี่ไม่ได้โกหกนะ บริษัทพี่ล้มละลายจริงๆ ต่อไปคงต้องพึ่งเศรษฐีน้อยอย่างเธอเลี้ยงดูแล้ว ทุกเดือนที่พี่โอนเงินให้เธอหลายหมื่นเป็นค่าขนมน่ะ อาจจะต้องเอามาใช้หนี้แทนแล้วล่ะ!"
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง
"นายพูดจริงเหรอ?"
ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ก่อนหน้านี้เวลาเจียง รัว คุยกับผม เธอจะพูดด้วยน้ำเสียงหวานๆ เสมอ แต่วันนี้น้ำเสียงของเธอกลับฟังดูทุ้มต่ำ
"นายรู้ไหมว่าอีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดแม่ฉันแล้ว? นายจะบอกเธอในงานวันเกิดว่าบริษัทนายล้มละลายงั้นเหรอ?"
"หวัง เซียว นายโง่จริงหรือแกล้งโง่กันแน่ เสียดายที่ช่วงก่อนฉันยังคิดว่านายบริหารบริษัทได้ดี ถึงขั้นให้พ่อแม่ไปคุยเรื่องสินสอดที่บ้านนายแล้ว ทำไมบริษัทต้องล้มละลายในช่วงสำคัญแบบนี้ด้วย?"
"แล้วทำไมก่อนล้มละลายไม่บอกฉันก่อน? ต้องรอจนปิดไม่มิดแล้วค่อยบอก?"
"ตอนนี้ดีแล้ว เรื่องที่ฉันกำลังจะแต่งงานญาติพี่น้องรู้กันหมดแล้ว นายอยากให้พวกเขาหัวเราะเยาะครอบครัวเราใช่ไหม?"
ผมชะงักไป ความดีใจเรื่องการย้ายบริษัทจางหายไปมาก
ผมเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า พยายามพูดว่า: "เป็นอะไรไป? บริษัทผมล้มละลาย คุณไม่มีคำปลอบใจสักคำเลยเหรอ? นี่มันบริษัทของผมนะ ไม่ต่างอะไรกับลูกของผมเลย มันล้มละลายผมก็เสียใจนะ"
"อย่ามาพูดเรื่องพวกนี้กับฉัน!"
เจียง รัว ยกเสียงขึ้นทันที พูดเสียงเย็นชาว่า: "หวัง เซียว เราเลิกกันเถอะ ตั้งแต่นี้ต่อไป เราไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันอีกแล้ว!"
ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าผมหายไปหมดแล้ว
"งั้นเหรอ? ที่คุณคบกับผมตอนแรก ก็เพราะบริษัทของผม? ก็เพราะผมมีเงิน?"
"แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะ?!"
พูดมาถึงตรงนี้ เจียง รัว กลับรู้สึกน้อยใจ
"ถ้าไม่ใช่เพราะนายมีเงิน ฉันจะเสียเวลาช่วงชีวิตที่ดีที่สุดไปกับนายทำไม? หวัง เซียว นายทำให้ฉันผิดหวังมาก เสียดายที่ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่านายเป็นคนมีความสามารถ ทำงานมาหลายปีก็พอจะมีชื่อเสียงบ้าง ไม่นึกว่าแค่ปีสองปีเท่านั้น นายกลับบริหารบริษัทจนล้มละลาย!"
"ได้ เมื่อบริษัทล้มละลายแล้ว ฉันก็ไม่มีอะไรจะคุยกับนายอีก เราลบกันเถอะ ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น อีกไม่กี่วันงานวันเกิดแม่ฉัน นายห้ามมานะ เดี๋ยวญาติๆ จะรู้ว่านายเป็นคนจน ทำให้ชื่อเสียงครอบครัวเจียงของเราเสียหาย!"
เจียง รัว พูดด้วยน้ำเสียงโกรธจัด พูดจบก็วางสายทันทีโดยไม่รอให้ผมตอบ และรีบบล็อกบัญชีโซเชียลของผมทั้งหมด ท่าทางเหมือนจะไม่ขอพบหน้ากันอีกตลอดชีวิต
ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าแฟนที่คบกันมาห้าหกปี จะเป็นผู้หญิงที่รักเงินขนาดนี้!
ในใจอัดอั้นตันใจ ถ้าไม่ได้ระบายออกมา ผมคงจะทนไม่ได้ไปตลอดชีวิต
นึกถึงเงินทอง แรงกาย ที่ผมทุ่มเทให้เธอมาหลายปี นึกถึงการดูแลเอาใจใส่ครอบครัวเจียงมาตลอด สีหน้าผมยิ่งดูมืดมนลง
"เจียง รัว...เธอทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ!"
เมื่อเร็วๆ นี้ บริษัทที่ผมเป็นเจ้าของต้องย้ายไปอาคารสำนักงานที่ใหญ่กว่าเนื่องจากการขยายกิจการ
เพื่อจัดการของที่ไม่ต้องการในบริษัท ผมจึงโพสต์ในวีแชทเพื่อยกของพวกนี้ให้
"บริษัทปิดตัวแล้ว ใครต้องการอะไรก็ส่งข้อความส่วนตัวมาได้เลยนะ"
มันเป็นแค่มุกตลก เพราะบริษัทผมดำเนินกิจการได้ดี ใครๆ ก็เดาได้ว่าผมแค่ล้อเล่น
ไม่คาดคิดว่าหลังจากโพสต์ไป แฟนสาวกลับโทรมาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"หวัง เซียว ที่โพสต์ในวีแชทเป็นเรื่องจริงเหรอ? บริษัทนายล้มละลายแล้วเหรอ?"
"ถ้างั้น เราเลิกกันดีกว่า!"
มุกตลกเพียงมุกเดียว ทำให้ผมได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของแฟนสาว
ก็ดีแล้ว บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งใจจะยกให้เธอ ผมคงต้องอยู่คนเดียวแล้วล่ะ!
