ต้านอู๋ตันจุน
ฉันเลือกหลี่ไป๋
## บทที่ 1 ผู้นำรุ่นเยาว์ผู้เสเพล

"อืม? เกิดอะไรขึ้น? ฉันยังไม่ตาย?"
ในห้องหนึ่งของตระกูลม่อ ในเมืองฝางเทียน ม่อวั่งเฉินค่อยๆ ลืมตาขึ้น
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน ราวกับว่ายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
"ที่นี่ที่ไหน? ฉันจำได้ว่าตอนที่กำลังปรุงยา เตายาระเบิด ฉันควรจะตายไปแล้วสิ..."
ขณะที่ขมวดคิ้ว ม่อวั่งเฉินรู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง จากนั้นความทรงจำแปลกๆ ก็หลั่งไหลเข้ามา
"แผ่นดินเทียนหนาน แคว้นอวิ๋น เมืองฝางเทียน ตระกูลม่อ..."
"หมายความว่าอะไร? ฉันเกิดใหม่หรือ?" หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ม่อวั่งเฉินเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
ชาติก่อนเขาเป็นนักปรุงยาผู้ยิ่งใหญ่ ใช้การปรุงยาเป็นหนทาง สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดิน จนได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งวิถีโอสถ
แต่ในทุ่งลับแห่งหนึ่ง ม่อวั่งเฉินบังเอิญได้รับหม้อยาอันทรงพลังจากยุคโบราณ เขารีบร้อนอยากจะลองปรุงยา แต่ในช่วงสำคัญ เตายากลับระเบิดขึ้นมา
หม้อยานั้นเป็นสมบัติของผู้มีพลังสูงในยุคโบราณ มีพลังมหาศาล เมื่อระเบิด ทำให้พื้นที่รอบๆ ม่อวั่งเฉินในรัศมีร้อยลี้ถูกถล่มราบ และเขาก็เสียชีวิตในการระเบิดครั้งนั้น
แต่ไม่คิดว่า ตอนนี้ตัวเองจะได้เกิดใหม่!
"ชื่อเหมือนกับฉันเลย?" ม่อวั่งเฉินงงงวย เพราะจากความทรงจำในสมอง เขารู้ว่าร่างที่เขาเข้าสิงอยู่นี้ก็ชื่อม่อวั่งเฉินเหมือนกัน
สิ่งที่ควรกล่าวถึงคือ แผ่นดินนี้มีชื่อว่าแผ่นดินเทียนหนาน ไม่ใช่ที่ที่เขาอยู่ในชาติก่อน
ม่อวั่งเฉินแห่งแผ่นดินเทียนหนาน เป็นผู้นำรุ่นเยาว์ของตระกูลม่อในเมืองฝางเทียน แคว้นอวิ๋น หัวหน้าตระกูลม่อเซี่ยวเทียนคือบิดาของเขา
แต่ในฐานะผู้นำรุ่นเยาว์ ม่อวั่งเฉินกลับมีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดีในเมืองฝางเทียน เป็นคนเกเรไม่เอาไหน ใช้ชีวิตไร้จุดหมาย แม้อายุสิบแปดแล้ว แต่ยังมีพลังแค่ระดับหลอมกายขั้นที่เก้าเท่านั้น
ทั้งที่คนอายุเท่าเขา ควรจะสร้างเส้นลมปราณวิญญาณในร่างกายได้แล้ว และบรรลุถึงขั้นหนิงม่าย!
"สิบแปดปีแค่ระดับหลอมกายขั้นที่เก้า? นี่มันเกินไปแล้ว! ไม่แปลกที่จะถูกเรียกว่าไร้ค่า!" ม่อวั่งเฉินพูดอย่างอึ้งๆ
ความจริงแล้ว นอกจากชื่อเสียงในทางเกเรแล้ว ม่อวั่งเฉินยังมีฉายาว่าไร้ค่าในเมืองฝางเทียนด้วย
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากฝึกฝน แต่ตั้งแต่เด็ก ม่อวั่งเฉินถูกตรวจพบว่ามีปัญหาที่เส้นลมปราณ ไม่สามารถรวบรวมพลังวิญญาณได้
และการที่จะสร้างเส้นลมปราณวิญญาณได้นั้น จำเป็นต้องเก็บสะสมพลังวิญญาณในเส้นลมปราณให้มากพอ จึงจะสร้างเส้นลมปราณวิญญาณและก้าวสู่ขั้นหนิงม่ายได้!
ด้วยเหตุนี้ ม่อวั่งเฉินจึงใช้ชีวิตเกเรไม่เอาไหน ในเมื่อชาตินี้ไม่มีทางก้าวสู่ขั้นหนิงม่าย เป็นผู้บำเพ็ญตนที่แท้จริงได้ ก็ขอใช้ชีวิตอย่างอิสระสบายๆ ดีกว่า
ดังนั้น ชื่อเสียงในทางเกเรของม่อวั่งเฉินในเมืองฝางเทียนจึงเกิดขึ้นมา!
"ไม่ถูก!"
หลังจากรับรู้ความทรงจำเหล่านี้ ม่อวั่งเฉินก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แล้วร้องออกมาในทันที "นี่มันกายฟ้าดินนี่นา!"
ที่เรียกว่ากายฟ้าดินนั้น เป็นร่างกายพิเศษชนิดหนึ่ง พวกเขามีพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปนับพันเท่า แต่ไม่รู้ว่าทำไม ในแผ่นดินเทียนหนานนี้ กายฟ้าดินกลับถูกเรียกว่าร่างไร้ค่า ไม่สามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณในเส้นลมปราณได้
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ม่อวั่งเฉินก็ค้นหาความทรงจำด้านอื่นๆ ในสมอง ไม่นานก็เข้าใจแล้ว "ไม่ใช่ว่าไม่สามารถรวบรวมพลังวิญญาณ แต่เป็นเพราะวิชาบำเพ็ญตนของแผ่นดินเทียนหนานล้าหลังเกินไป กายฟ้าดินที่เป็นกายเทพระดับสูงสุด ไม่มีทางที่จะใช้เคล็ดวิชาห่วยๆ แบบนี้ได้!"
พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของม่อวั่งเฉินเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มยินดี ร่างกายสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่คิดว่าหลังจากเกิดใหม่ ฉันจะได้รับกายฟ้าดิน และมีเคล็ดวิชาจากชาติก่อน กายเทพแบบนี้ จะต้องไม่ตกต่ำแน่นอน!"
"แต่ร่างกายนี้ เนื่องจากไม่ได้ก้าวหน้ามาหลายปี ภายในร่างกายมีสิ่งสกปรกมากมาย ดูเหมือนว่าก่อนที่จะรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณและก้าวข้ามสู่ขั้นหนิงม่าย จำเป็นต้องปรุงเม็ดยากลั่นกายก่อน..."
คิดในใจเช่นนี้ ม่อวั่งเฉินยิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น ในชาติก่อน เขามีพรสวรรค์ในการฝึกฝนที่แย่มาก ดังนั้นในด้านระดับพลัง จึงไม่เคยมีความสำเร็จมากนัก แต่ก็เพราะเหตุนี้ เขาจึงเลือกเส้นทางปรุงยา จนกลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งด้านการปรุงยาของทวีป!
อย่างเช่นเม็ดยากลั่นกายที่เป็นยาปรุงระดับต่ำสุด ด้วยความสำเร็จแห่งวิถีโอสถในชาติก่อนของเขา สามารถปรุงออกมาได้ในเวลาไม่กี่นาที
บัดนี้ได้รับกายฟ้าดินซึ่งเป็นกายเทพพิเศษ ม่อวั่งเฉินเชื่อมั่นว่า ชาตินี้ความสำเร็จของเขาจะต้องเหนือกว่าชาติก่อนแน่นอน!
"คุณชาย หัวหน้าตระกูลให้เสวี่ยเอ๋อร์มาบอกว่า ให้ท่านรีบไปที่ห้องประชุมทันที"
จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กสาวดังมาจากนอกประตู ม่อวั่งเฉินถึงกับตกใจ เสวี่ยเอ๋อร์เป็นสาวใช้ข้างกายของท่านพ่อม่อเซี่ยวเทียน เขาย่อมรู้จักแน่นอน
แต่พ่อมัวแต่จัดการเรื่องของตระกูลทั้งวัน กับความเกเรของตัวเอง มักจะทำเป็นมองข้ามไป ไม่ต้องพูดถึงการส่งคนมาเรียกตัวเองไปพบ
ด้วยความสงสัยในใจ ม่อวั่งเฉินผลักประตูห้องออก แล้วก้าวเดินออกไป
สายตาสบกับสาวใช้ที่ชื่อเสวี่ยเอ๋อร์ เห็นได้ชัดว่า เมื่อเสวี่ยเอ๋อร์มองมาที่ตัวเอง ในดวงตามีแววรังเกียจอย่างชัดเจน
ม่อวั่งเฉินย่อมเข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเป็นเช่นนี้ เพราะเจ้าของร่างนี้ไม่เพียงแต่เกเร แต่ยังพยายามจะลวนลามเสวี่ยเอ๋อร์หลายครั้ง หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายเป็นคนของพ่อ คงถูกทำร้ายไปนานแล้ว!
"ไปกันเถอะ" ม่อวั่งเฉินยิ้มขื่นในใจ แต่สีหน้าไม่แสดงอาการใดๆ ดูเหมือนว่าการจะกำจัดภาพลักษณ์เกเรนี้ให้หมดไป ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ไม่นาน ภายใต้การนำทางของเสวี่ยเอ๋อร์ ทั้งสองก็มาถึงห้องประชุมของตระกูลม่ออย่างคุ้นเคย มองไปแต่ไกล ม่อวั่งเฉินเห็นว่า ตอนนี้หน้าห้องประชุมมีญาติพี่น้องมากมายรวมตัวกันอยู่
เมื่อเห็นม่อวั่งเฉินมาถึง สายตาของญาติพี่น้องเหล่านั้นที่มองมาที่เขา ดูเหมือนจะมีแววเยาะเย้ย ใบหน้าแสดงท่าทีเหมือนกำลังรอดูละครสนุก
"ไอ้ไร้ค่านี่มาแล้ว!"
"น่าขันจริงๆ หัวหน้าครอบครัวม่อเซี่ยวเทียน มีระดับพลังถึงขั้นเชียนชวน ในเมืองฝางเทียนทั้งเมือง ก็เป็นยอดฝีมือระดับหนึ่ง ไม่คิดว่าม่อวั่งเฉินกลับเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้!"
"ฮ่าๆ วันนี้ตระกูลจวินส่งคนมา วันนี้มีอะไรให้ไอ้ไร้ค่านี่ดูแน่..."
ท่ามกลางคำพูดเย็นชาของญาติพี่น้อง ในที่สุดม่อวั่งเฉินกับเสวี่ยเอ๋อร์ก็มาถึงหน้าห้องประชุม
สำหรับคำพูดของญาติพี่น้องเหล่านี้ ในความทรงจำของม่อวั่งเฉิน เขาได้ยินมาไม่น้อย แต่เขาไม่เคยไปต่อล้อต่อเถียงกับพวกเขา เพราะม่อวั่งเฉินรู้ดีว่า ตัวเองเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้จริงๆ มีเวลาไปยุ่งกับพวกเขา สู้ไปเล่นพนันในโรงพนันในเมืองสักสองตาดีกว่า
ภายใต้การนำทางของเสวี่ยเอ๋อร์ ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องประชุม ตอนนี้ในห้องประชุม พ่อม่อเซี่ยวเทียนนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน ใบหน้าแสดงความน่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธ
และที่นั่งด้านขวามือของเขา ก็มีคนนั่งอยู่หลายคน แต่คนเหล่านี้ ในความทรงจำของม่อวั่งเฉิน ดูเหมือนจะไม่เคยเห็นมาก่อน
การมาถึงของเขา ดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องประชุมทันที ม่อวั่งเฉินสามารถเห็นได้ว่า ในบรรดาคนแปลกหน้าเหล่านั้น ยังมีสาวน้อยที่มีรูปโฉมงดงาม อายุราวๆ เดียวกับตัวเอง ตอนนี้กำลังมองมาที่ตัวเองด้วยสีหน้าเย็นชา
PS: เตือนทุกคนหน่อย ผู้เขียนยังมีหนังสืออีกเล่มชื่อ "เทพกระบี่ไท่ไป๋" ตัวเอกชื่อหลินเฟิง ดังนั้นบางครั้งอาจจะพิมพ์ชื่อสลับกัน เอาชื่อม่อวั่งเฉินไปเป็นหลินเฟิง หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ


## บทที่ 2 อัจฉริยะและคนไร้ค่า

"พบท่านพ่อแล้วขอรับ!"
ม่อวั่งเฉินรู้สึกสงสัยในใจ ไม่รู้ว่าท่านพ่อเรียกตนมาด้วยเรื่องอะไร แต่จากสีหน้าของคนในตระกูลที่อยู่ด้านนอก ก็พอจะเดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
"เจ้าคือม่อวั่งเฉินหรือ?!"
แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ยังไม่ทันที่ม่อเซี่ยวเทียนจะได้พูดอะไร หญิงสาวที่มีสีหน้าเย็นชาก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง มองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาดูแคลน
"ท่านคือ?"
ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้ว น้ำเสียงของหญิงสาวผู้นี้เย็นชา ความหยิ่งทะนงที่แผ่ออกมาจากใบหน้าทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่ถึงกับโกรธ เพราะม่อวั่งเฉินในตอนนี้ไม่ใช่ม่อวั่งเฉินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ชาติก่อนเขาคือนักปรุงยาผู้ยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียงทั่วทั้งทวีป ได้รับความเคารพนับถือจากผู้คนนับหมื่น เขาเคยพบเจอผู้คนมามากมายแล้ว
หากเพียงแค่หญิงสาวตัวน้อยๆ คนหนึ่งก็ทำให้เขาโกรธได้ เช่นนั้นเขาก็คงไม่สมกับการเป็นนักปรุงยาเสียแล้ว!
"ตระกูลจวิน จวินมู่ชิง!" หญิงสาวตอบอย่างเย็นชา
จวินมู่ชิง?!
เมื่อได้ยินชื่อนี้ ความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในสมองของม่อวั่งเฉิน
ในความทรงจำ ตั้งแต่เขาเกิดมาก็มีการผูกปิ่นหมั้นหมายไว้แล้ว นั่นเป็นคู่หมั้นที่ปู่ของเขาจัดการไว้ให้ และชื่อของอีกฝ่ายก็คือจวินมู่ชิงนั่นเอง
เกี่ยวกับชื่อเสียงของตระกูลจวิน แม้ว่าม่อวั่งเฉินจะไม่เคยออกไปนอกเมืองฝางเทียน แต่ก็เคยได้ยินมาบ้าง ตระกูลนี้ในสมัยก่อนไม่ได้แข็งแกร่งนัก พวกเขาตั้งถิ่นฐานอยู่ไม่ไกลจากเมืองฝางเทียน ในเมืองที่ชื่อว่าเมืองจี้อี้
แน่นอนว่าในตอนนั้น ตระกูลจวินมีกำลังใกล้เคียงกับตระกูลม่อ และมีการค้าขายร่วมกันบ่อยครั้ง นานวันเข้าความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลก็ดีขึ้นตามธรรมชาติ ภายหลังจึงได้ตกลงที่จะผูกสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้น จึงเกิดเป็นการหมั้นหมายครั้งนี้
แต่นั่นเป็นเรื่องในรุ่นปู่แล้ว ต่อมาตระกูลจวินได้ย้ายทั้งตระกูลไปอยู่ที่เมืองหลวงอวิ๋นครัฐ และปู่ก็เสียชีวิตระหว่างสำรวจสุสานโบราณ นับแต่นั้นมาทั้งสองตระกูลก็แทบไม่ได้ติดต่อกันอีก
แต่ในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา ตระกูลจวินกลับมีอำนาจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลในเมืองหลวง แม้แต่ในแคว้นอวิ๋นก็มีไม่กี่คนที่กล้าล่วงเกิน
และในความทรงจำของม่อวั่งเฉิน เมื่อไม่นานมานี้ยังมีเหตุการณ์ใหญ่ที่สั่นสะเทือนทั้งแคว้นอวิ๋น นั่นคือจวินมู่ชิงสามารถบรรลุถึงระดับเปลี่ยนวิญญาณได้ในวัยเพียง 18 ปี ปัจจุบันนางเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณชั้นที่หนึ่ง ในเมืองฝางเทียนนี้ มีเพียงท่านพ่อม่อเซี่ยวเทียนและผู้แข็งแกร่งอีกไม่กี่คนเท่านั้นที่บรรลุถึงระดับนี้
ปัจจุบันจวินมู่ชิงมีชื่อเสียงโด่งดังทั่วทั้งแคว้นอวิ๋น ด้วยการบรรลุถึงระดับเปลี่ยนวิญญาณในวัยเพียง 18 ปี เรื่องนี้แทบไม่มีใครในแคว้นอวิ๋นทำได้ แม้แต่อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองฝางเทียนอย่างหมอเฉินก็ยังอยู่แค่ระดับรวมเส้นเลือดวิญญาณชั้นที่หกเท่านั้น!
และระดับเปลี่ยนวิญญาณนั้นสูงกว่าระดับรวมเส้นเลือดวิญญาณถึงหนึ่งขั้น!
หลังจากที่จวินมู่ชิงบรรลุถึงระดับเปลี่ยนวิญญาณไม่นาน ก็มีข่าวว่านางได้เข้าเป็นศิษย์ของวิทยาลัยอวิ๋นฉู่ และได้เป็นศิษย์เอกของอาจารย์ใหญ่ สถานะของนางจึงยิ่งสูงส่งขึ้นไปอีก
เพราะวิทยาลัยอวิ๋นฉู่นั้นขึ้นตรงต่อราชวงศ์ ในทั่วทั้งแคว้นอวิ๋น นอกจากราชวงศ์แล้ว ไม่มีอำนาจใดที่จะเทียบได้!
ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งแคว้นอวิ๋น และด้วยเหตุนี้ ในตระกูลม่อจึงมีหลายคนที่ใช้เรื่องนี้มาเยาะเย้ยม่อวั่งเฉิน โดยกล่าวว่าเขาเป็นเหมือนคางคกที่อยากจะไต่เต้าขึ้นไปหาหงส์
แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า ด้วยฐานะและตำแหน่งของจวินมู่ชิงในปัจจุบัน เธอจะยอมแต่งงานกับม่อวั่งเฉินที่เป็นทั้งคนเกเรและไร้ค่าได้อย่างไร?
ตอนนี้ จวินมู่ชิงมาที่นี่อย่างกะทันหัน คงมีเหตุผลเดียวเท่านั้น ส่วนใหญ่คงเป็นเรื่องการหมั้นหมายนั่นเอง...
"วันนี้ฉันมาที่นี่มีจุดประสงค์เดียว เธอคงรู้เรื่องที่พวกเราถูกหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็กใช่ไหม?" จวินมู่ชิงมองม่อวั่งเฉินพลางเอ่ยเสียงเรียบ
ทำให้ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้วหนักขึ้น แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงรอให้อีกฝ่ายพูดต่อ
"ฉันฝึกวิชายุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ตอนอายุเก้าขวบก็ถึงขั้นสูงสุดของระดับฝึกกาย ตอนอายุสิบเอ็ดขวบ รวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ ถึงขั้นรวมเส้น ตอนนี้อายุสิบแปด ก็มีระดับพลังถึงขั้นเชียนชวนแล้ว และได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ใหญ่วิทยาลัยอวิ๋นฉู่..."
จวินมู่ชิงพูดไป ความหยิ่งผยองระหว่างคิ้วก็ยิ่งเด่นชัด ราวกับกำลังอวดความสำเร็จเหล่านี้
"เธอต้องการจะพูดอะไรกันแน่?!" ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้วหนักขึ้น หรี่ตามองพลางพูดเสียงต่ำ
"ยกเลิกการหมั้น!" จวินมู่ชิงพูดตรงๆ มองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาเย็นชา "เมื่อเทียบกับฉัน เธอไม่เพียงแต่มีชื่อเสียงเป็นคนเกเรอันดับหนึ่งของเมืองฝางเทียน แถมเส้นลมปราณยังไม่สามารถเก็บพลังวิญญาณได้ ชาตินี้ไม่มีทางถึงขั้นรวมเส้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับที่สูงกว่านั้น พวกเราสองคน คนหนึ่งเป็นอัจฉริยะ อีกคนเป็นคนไร้ค่า สุดท้ายก็ไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน นี่คือจุดประสงค์ที่ฉันมาที่ตระกูลม่อ ก็เพื่อจะยกเลิกการหมั้นเท่านั้น!"
"ฮ่าๆ สมแล้วที่มาขอยกเลิกการหมั้น!"
"ไอ้คนไร้ค่านี่ ช่างน่าอับอายจริงๆ ไม่มีอะไรที่จะน่าอับอายไปกว่านี้อีกแล้วสินะ?"
นอกห้องประชุม เหล่าญาติในตระกูลม่อ เมื่อได้ยินคำพูดของจวินมู่ชิง ก็พากันซุบซิบนินทา คำพูดช่างรุนแรงยิ่งนัก
ม่อวั่งเฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ เสียงเยาะเย้ยถากถางรอบด้านดังเข้าหู ตอนนี้ดูเหมือนเขาถูกทั้งโลกทอดทิ้ง เงาร่างดูโดดเดี่ยว ทำให้เสวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังส่ายหน้าถอนหายใจ แม้ว่าคุณชายผู้นี้ปกติจะเกียจคร้านไม่เอาไหน และเคยคิดจะลวนลามเธอ แต่การที่มีผู้หญิงมาขอยกเลิกการหมั้นถึงที่ ถ้าเกิดกับชายหนุ่มคนไหน คงจะรู้สึกขายหน้าและอับอายมากเลยสินะ?
สายตาละจากจวินมู่ชิง มองไปที่บิดาม่อเซี่ยวเทียน ม่อวั่งเฉินเห็นได้ว่าสีหน้าของบิดาไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้โกรธ เห็นได้ชัดว่าก่อนที่เขาจะมาที่นี่ จวินมู่ชิงคงได้บอกจุดประสงค์กับท่านไปแล้วครั้งหนึ่ง
ในฐานะผู้แข็งแกร่งขั้นเชียนชวน ยอดฝีมือระดับหนึ่งของเมืองฝางเทียน และม่อวั่งเฉินก็เป็นลูกชายของตน เมื่อมีคนมาขอยกเลิกการหมั้นถึงที่ ม่อเซี่ยวเทียนย่อมไม่มีสีหน้าที่ดีได้
และเมื่อเผชิญหน้ากับอิทธิพลของตระกูลจวินในปัจจุบัน อีกทั้งจวินมู่ชิงยังได้เป็นศิษย์ของอาจารย์ใหญ่วิทยาลัยอวิ๋นฉู่ แม้ม่อเซี่ยวเทียนจะมีความแค้นในใจ แต่ก็ไม่กล้าโกรธง่ายๆ
แม้ปกติพ่อลูกทั้งสองจะพบหน้ากันน้อย และทุกครั้งที่พบกัน บิดามักจะต่อว่าเขาที่ไม่ตั้งใจเรียน แต่ในความทรงจำของม่อวั่งเฉิน ความรักที่บิดามีต่อเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ตอนนี้ในดวงตาของบิดา ม่อวั่งเฉินถึงกับเห็นแววเจ็บปวดวูบผ่านไป แต่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างดี...
เป็นพ่อ ใครบ้างไม่หวังให้ลูกของตนประสบความสำเร็จ แม้ม่อวั่งเฉินจะเกเรแค่ไหน จะไร้ค่าแค่ไหน แต่ก็เป็นลูกชายของตน ตอนนี้ไม่เพียงถูกคนมาขอยกเลิกการหมั้นถึงที่ ยังเรียกว่าไร้ค่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ม่อเซี่ยวเทียนจะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร
เพราะได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างนี้ ดังนั้นม่อวั่งเฉินจึงมีความผูกพันทางสายเลือดกับม่อเซี่ยวเทียนจริงๆ
เมื่อเห็นแววเจ็บปวดในดวงตาของบิดา ม่อวั่งเฉินรู้สึกสะเทือนใจ ในทันใดนั้น เมื่อหันกลับไปมองจวินมู่ชิงอีกครั้ง ใบหน้าของเขาก็เย็นชาไปหมดแล้ว "คุณหนูจวิน เธอจะยกเลิกการหมั้นก็ตามใจ ตอนนี้เธอมีฐานะอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉัน แต่อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับเธอ เรียกว่าไร้ค่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นหรือ?!"


## บทที่ 3 ยกเลิกการหมั้น

"หืม?!"
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน จวินมู่ชิงก็ขมวดคิ้วทันที เธอไม่คิดว่าหลังจากที่อีกฝ่ายได้ยินจุดประสงค์ของเธอแล้ว ปฏิกิริยาที่แสดงออกมากลับไม่เหมือนกับที่เธอคาดไว้เลย
ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แม้แต่บรรดาสมาชิกตระกูลที่อยู่นอกประตู รวมถึงม่อเซี่ยวเทียนที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ต่างก็ตกตะลึง
เพราะในความทรงจำของพวกเขา ม่อวั่งเฉินไม่เคยแสดงท่าทีเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้ายอดคนระดับแปรวิญญาณ กลับกล้าพูดจาดุด่าเช่นนี้!
"ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม? คุณชายไร้ค่าผู้นี้ กล้าพูดกับจวินมู่ชิงเช่นนี้?!"
"ช่างหยิ่งผยองจริงๆ คิดว่าตัวเองเป็นอะไร ไร้ค่าชัดๆ!"
หลังจากตกตะลึงไป สมาชิกตระกูลนอกประตูก็เริ่มส่งเสียงเยาะเย้ยถากถางอีกครั้ง
"ข้าไม่คิดว่าข้าพูดผิดอะไร ว่าเจ้าไร้ค่าหรือไม่ ข้าคิดว่าสมาชิกตระกูลม่อของเจ้าย่อมรู้ดีกว่าข้ามาก วันนี้ไม่ว่าอย่างไร การแต่งงานนี้ต้องยกเลิก!" จวินมู่ชิงยิ้มเย็นชา มองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาดูแคลน "ความสำเร็จทุกอย่างของข้า ล้วนเป็นสิ่งที่คุณชายไร้ค่าเช่นเจ้าไม่มีทางทำได้ พวกเราสองคน ไม่มีทางอยู่ในโลกเดียวกันได้ พูดให้ชัดก็คือ เจ้าไม่คู่ควรกับข้า!"
พูดจบ จวินมู่ชิงก็พลิกฝ่ามือ บนนิ้วเรียวงามของนางก็ปรากฏยาเม็ดหนึ่งที่มีแสงสว่างอ่อนๆ ห่อหุ้มอยู่ "ยานี้เรียกว่าชู่หวู่ตาน เป็นยาระดับสาม กินเข้าไปจะทำให้พลังเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ร่างกายก็จะเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย แม้จะไม่สามารถทำให้เจ้าบรรลุถึงขั้นหนิงม่าย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้ามีพลังเทียบเท่าผู้บำเพ็ญตนระดับการหลอมเส้นปราณขั้นสาม ถือเป็นค่าชดเชยในการยกเลิกการหมั้นหมาย"
"เป็นยาระดับสามจริงๆ หรือ?!"
"ในเมืองฝางเทียนของพวกเรา ยาระดับสามก็ถือเป็นยาระดับสูงสุดแล้ว แม้แต่ท่านปรมาจารย์หลินชิง ผู้อำนวยการหอหลอมยา ก็ยังไม่แน่ว่าจะหลอมสำเร็จ..."
"ไอ้ไร้ค่านี่ช่างโชคดีจริงๆ ได้ยาระดับสามเป็นค่าชดเชย?"
นอกประตู สมาชิกตระกูลม่อทั้งหมด เมื่อเห็นชู่หวู่ตานในมือของจวินมู่ชิง ต่างก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ สมาชิกรุ่นเยาว์บางคน ดวงตาเต็มไปด้วยความร้อนรน อยากจะแย่งยาเม็ดนั้นมาให้ได้
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน ม่อวั่งเฉินกลับเงียบ ยื่นมือรับยาเม็ดนั้นมา
เมื่อเห็นการกระทำนี้ จวินมู่ชิงก็ยิ่งดูแคลน ส่วนม่อเซี่ยวเทียนที่อยู่ด้านหลังก็ถอนหายใจ หากบุตรชายของตนได้รับชู่หวู่ตานเม็ดนี้ จะมีพลังเทียบเท่าระดับการหลอมเส้นปราณขั้นสาม ก็ทำให้เขารู้สึกปลอบใจได้บ้าง แต่เช่นนี้ ข่าวที่ตระกูลม่อถูกยกเลิกการหมั้นหมาย คงจะกลายเป็นเรื่องขบขันไปเสียแล้ว
แกร๊ก!
แต่ในขณะที่ทุกคนคิดว่าม่อวั่งเฉินยอมรับเรื่องที่จวินมู่ชิงขอยกเลิกการหมั้นหมายแล้ว ก็ได้ยินเสียงดังกังวานไปทั่วห้องโถง
ในชั่วขณะต่อมา พวกเขาก็เห็นว่าชู่หวู่ตานในมือของม่อวั่งเฉิน ถูกบีบจนแหลกเป็นผงในทันที
"ยาระดับสาม เจ้าช่างใจกว้างจริงๆ..."
หลังจากบีบชู่หวู่ตานจนแหลก สีหน้าของม่อวั่งเฉินก็กลับมาสงบนิ่ง สงบนิ่งจนน่ากลัว
เขามองจวินมู่ชิง สีหน้าของอีกฝ่ายที่ดูเหมือนกำลังเมตตาสงสาร ทำให้ม่อวั่งเฉินรู้สึกรังเกียจ พูดเสียงเย็นว่า "น่าเสียดายที่ข้าม่อวั่งเฉิน คงไม่มีวาสนาได้รับ..."
เขาหัวเราะเยาะในใจ ในชาติก่อน ยาระดับสามระดับนี้ ตนไม่เคยสนใจด้วยซ้ำ อีกอย่าง ด้วยความสามารถแห่งวิถีโอสถในชาติก่อนของตน ไม่นานก็สามารถหลอมได้
แต่ในสายตาของจวินมู่ชิง กลับถูกเธอมองว่าเป็นการเมตตาสงสาร ช่างน่าขบขันสิ้นดี?
"เรื่องการยกเลิกการหมั้น ฉันตกลง เธอพูดถูก ต่อไปนี้พวกเราสองคนไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันจริงๆ!" ม่อวั่งเฉินจ้องตรงไปที่จวินมู่ชิงที่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ตอนนี้เขาได้รับความทรงจำจากชาติก่อน มีความสามารถในการปรุงยาที่เหนือธรรมชาติ อีกทั้งยังมีร่างกายฟ้าดิน ความสำเร็จในอนาคตของเขาจะเทียบกับนางจวินมู่ชิงได้อย่างไร?
เหมือนที่อีกฝ่ายพูด พวกเขาสองคนไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกัน เพราะความสำเร็จในอนาคตของม่อวั่งเฉิน ระดับความสูงที่เขาสามารถไปถึงได้ มากพอที่จะทำให้จวินมู่ชิงต้องแหงนมองจนคอเคล็ด!
"ดีที่เธอยังพอรู้จักตัวเอง!" จวินมู่ชิงแค่นเสียงเย็นชา แม้ว่าม่อวั่งเฉินจะบีบยาแตก ทำให้หน้าเธอไม่ค่อยดี แต่ขอเพียงอีกฝ่ายยอมยกเลิกการหมั้น ทุกอย่างก็คุยกันได้
"ไอ้ไร้ค่านี่! กล้าบีบยาระดับสามจนแตก!"
"น่าเสียดาย! น่าเสียดายจริงๆ! ไม่เอาก็ให้ฉันสิ! นั่นมันยาระดับสามนะ ต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้..."
นอกห้องโถง เหล่าคนหนุ่มตระกูลม่อรู้สึกเจ็บปวดใจ ต่างร้องอย่างเสียดาย!
ยาระดับสาม แม้แต่ท่านปรมาจารย์หลินชิงผู้อำนวยการหอหลอมยาในเมืองฝางเทียน โอกาสที่จะหลอมสำเร็จยังน้อยมาก เห็นได้ว่ามันมีค่ามากเพียงใด
ในขณะนี้ บนที่นั่งประธานในห้องประชุม ม่อเซี่ยวเทียนมองดูบุตรชายของตน รู้สึกปลื้มใจยิ่งนัก ภาพที่เห็นเมื่อครู่นี้ พิสูจน์แล้วว่าม่อวั่งเฉินก็เป็นคนที่มีศักดิ์ศรีเช่นกัน!
"พวกเราไปกันเถอะ!" จวินมู่ชิงละสายตาจากม่อวั่งเฉิน หันไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ด้านหลังตนด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
คนเหล่านี้คือผู้แข็งแกร่งที่มาพร้อมกับจวินมู่ชิง แม้จะไม่ได้ปล่อยพลังออกมา แต่ม่อวั่งเฉินก็รู้สึกได้ว่าพลังของพวกเขาคงไม่ด้อยไปกว่าบิดาของตน!
เมื่อได้ยินคำพูดของจวินมู่ชิง คนเหล่านั้นพยักหน้า แล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง ประสานมือคำนับม่อเซี่ยวเทียน พูดเรียบๆ ว่า "ท่านหัวหน้าตระกูลม่อ ลาก่อน!"
"ไม่ต้องส่ง!" ม่อเซี่ยวเทียนประสานมือตอบ แต่น้ำเสียงค่อนข้างเย็นชา
ม่อวั่งเฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จนกระทั่งจวินมู่ชิงกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูห้องโถง เขาหันมองเล็กน้อย พลันเอ่ยขึ้นว่า "จวินมู่ชิง หวังว่าภายภาคหน้า เจ้าจะไม่เสียใจกับการกระทำในวันนี้ ที่ทำให้ข้าม่อวั่งเฉินเสียหน้า สักวันหนึ่งข้าจะเอาคืน รอดูเถอะ..."
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน จวินมู่ชิงชะงักฝีเท้า แต่กลับยิ้มเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง
นางแน่ใจว่าจะไม่มีวันเสียใจ และไม่เชื่อว่าม่อวั่งเฉินที่ไม่สามารถรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ จะทำอะไรนางได้
"วางใจเถอะ พวกเราต่อไปก็ไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันอยู่แล้ว แต่ถ้าเจ้าคิดว่าตัวเองมีความสามารถพอที่จะเอาหน้ากลับคืนมา ข้ารออยู่ที่สถาบันอวิ๋นชู่ พร้อมต้อนรับเจ้าตลอดเวลา!" จวินมู่ชิงหัวเราะเยาะ พูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
"สถาบันอวิ๋นชู่..."
ม่อวั่งเฉินพึมพำเบาๆ "ข้าจะไป!"
หลังจากจวินมู่ชิงและคณะจากไปแล้ว สมาชิกตระกูลม่อที่อยู่นอกประตูต่างมองหน้ากันครู่หนึ่ง เมื่อการแสดงจบลงแล้ว อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่นาน ประตูห้องประชุมที่เคยแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ก็ทยอยแยกย้ายกันไป
"เฉินเอ๋อ..."
ม่อเซี่ยวเทียนลุกขึ้นจากที่นั่งประธาน ตอนนี้สายตาที่มองม่อวั่งเฉินเปลี่ยนไปแล้ว แต่ก่อนทุกครั้งที่พบหน้า ส่วนใหญ่เขามักจะเคร่งขรึมและถอนหายใจ แต่ตอนนี้ดวงตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เพราะม่อเซี่ยวเทียนพบว่า บุตรชายของตนดูเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว...


## บทที่ 4 นับจากนี้

"บิดา ลูกเคยทำตัวไม่ดีมาก่อน ทำผิดพลาดมากมาย แต่นับจากวันนี้เป็นต้นไป ลูกจะตั้งใจฝึกฝนอย่างดี จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอีกแล้ว!"
ม่อวั่งเฉินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วคุกเข่าลงทันทีโดยไม่พูดอะไร ก้มศีรษะคำนับอย่างแรง
ตอนนี้เขาไม่เพียงแต่เป็นนักปรุงยาผู้ยิ่งใหญ่ในชาติก่อน แต่ยังเป็นผู้นำรุ่นเยาว์แห่งตระกูลม่อ ม่อวั่งเฉิน!
ชาติก่อนเขาเป็นเด็กกำพร้า ไร้พ่อแม่ แต่ตอนนี้กลับได้สัมผัสความรักของพ่อที่ไม่เคยได้รับจากม่อเซี่ยวเทียน
การคุกเข่าครั้งนี้ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่ส่วนใหญ่เป็นเพื่อเจ้าของร่างเดิม เพราะม่อวั่งเฉินคนเดิมได้ทำผิดพลาดมากมาย ไม่เพียงทำให้พ่อลำบากใจ แต่ยังทำให้ผิดหวัง...
การคุกเข่าที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้ทั้งม่อเซี่ยวเทียนและเสวี่ยเอ๋อร์ที่ยังอยู่ในห้องโถงต่างตะลึงงัน ไม่สามารถตั้งสติได้เป็นเวลานาน
"ดี! ดี! เจ้ารู้จักกลับตัวกลับใจ พ่อดีใจมาก! ถึงแม้จะไม่สามารถรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้แล้วจะเป็นไร? ขอเพียงไม่หลงผิด อนาคตย่อมมีทางออกอื่น ตอนนี้ธุรกิจของตระกูลกำลังรุ่งเรือง พ่อตั้งใจจะให้เจ้าสืบทอด..."
ดวงตาของม่อเซี่ยวเทียนเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา มองดูเด็กหนุ่มที่คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยความปลาบปลื้ม แม้ใบหน้าของเขายังดูเยาว์วัย แต่ในแววตานั้น เขากลับเห็นความมุ่งมั่นแน่วแน่ เด็กคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ...
ส่วนเรื่องที่ม่อวั่งเฉินพูดว่าจะตั้งใจฝึกฝน ม่อเซี่ยวเทียนกลับไม่ได้ใส่ใจ เรื่องที่ลูกชายของตนไม่สามารถรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ เขารู้ดีกว่าใคร ขณะที่กำลังพูด ม่อเซี่ยวเทียนก็พยายามดึงม่อวั่งเฉินให้ลุกขึ้น แต่ยังพูดไม่ทันจบ ม่อวั่งเฉินก็ส่ายหน้าและพูดแทรก "บิดา..."
"ลูกจะตั้งใจฝึกฝนจริงๆ ส่วนธุรกิจของตระกูล ลูกไม่สนใจจะสืบทอด ท่านสามารถให้คนอื่นช่วยแบ่งเบาภาระได้" ม่อวั่งเฉินยิ้มพลางกล่าว
คำพูดนี้ทำให้ม่อเซี่ยวเทียนตะลึง รู้สึกว่าม่อวั่งเฉินไม่ได้พูดเล่น แต่เส้นลมปราณของเขา...
โอ้ม!
แต่ในขณะที่เขากำลังสงสัย จู่ๆ ม่อวั่งเฉินก็ยกมือขึ้น ทันใดนั้น ในห้องโถงก็มีพลังวิญญาณเคลื่อนไหว
พลังวิญญาณที่มองไม่เห็น ราวกับถูกควบคุมโดยม่อวั่งเฉิน พุ่งเข้าสู่ฝ่ามือของเขา แล้วถูกดูดซึมเข้าไปในร่างผ่านผิวหนังที่ฝ่ามือ
"นี่มัน..."
เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ดวงตาของม่อเซี่ยวเทียนก็เปล่งประกายวาบขึ้นทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เพราะการกระทำของม่อวั่งเฉินครั้งนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาสามารถติดต่อกับพลังวิญญาณได้แล้ว และยังสามารถนำเข้าสู่เส้นลมปราณในร่างกายได้ด้วย!
"เฉินเอ๋อ เจ้า...เส้นลมปราณของเจ้า..."
เสียงของม่อเซี่ยวเทียนสั่นเครือ แสดงให้เห็นถึงความตกตะลึงในใจขณะนี้ ส่วนเสวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลังม่อวั่งเฉินก็เบิกตากว้าง ใบหน้าแสดงความประหลาดใจ
"เช้านี้เมื่อตื่นขึ้นมา ลูกรู้สึกว่าเส้นลมปราณของตัวเองมีบางอย่างผิดปกติ ต่อมาก็พบว่าสามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณได้แล้ว..."
ม่อวั่งเฉินยิ้ม ไม่ได้บอกสาเหตุที่แท้จริงกับบิดา แต่พูดแก้ตัวไปอย่างนั้น
"ดี! ดี! ดี! ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ในที่สุดลูกชายของข้าก็ไม่ใช่คนไร้ค่าอีกต่อไป!" ม่อเซี่ยวเทียนหัวเราะร่า น้ำตาไหลอาบแก้ม เปล่งเสียง "ดี" ถึงสามครั้ง
"ขอแสดงความยินดีกับท่านหัวหน้าตระกูลและคุณชายด้วยเจ้าค่ะ!" เสวี่ยเอ๋อร์กล่าวพร้อมรอยยิ้ม แม้ว่าปกติม่อวั่งเฉินจะน่ารำคาญ แต่ตอนนี้เขารู้จักกลับตัวกลับใจ เสวี่ยเอ๋อร์ก็ดีใจไปกับเขาด้วย
เธอเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกม่อเซี่ยวเทียนรับมาเลี้ยงในตระกูลม่อ แม้จะเป็นเพียงสาวใช้ข้างกายม่อเซี่ยวเทียน แต่เขากลับปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาว ไม่เคยใช้งานเยี่ยงบ่าวไพร่
บุญคุณเช่นนี้สำหรับเสวี่ยเอ๋อร์แล้วยิ่งใหญ่ดั่งฟ้า ยามนี้เห็นม่อเซี่ยวเทียนมีความสุขเช่นนี้ เธอก็ย่อมดีใจไปด้วย
"ฮ่าๆ เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าเติบโตในตระกูลม่อมาตั้งแต่เด็ก พรสวรรค์ของเจ้าข้าก็เห็นมาตลอด ตอนนี้เจ้ามีพลังถึงขั้นหลอมเส้นเลือด ชั้นหนึ่งแล้ว ช่างเถอะ วันนี้ข้าจะรับเจ้าเป็นลูกบุญธรรม เจ้าเต็มใจหรือไม่?" ม่อเซี่ยวเทียนราวกับไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อน มองไปที่เสวี่ยเอ๋อร์พลางยิ้มกล่าว
"เสวี่ยเอ๋อร์คารวะท่านพ่อบุญธรรม!" เสวี่ยเอ๋อร์มีชื่อเต็มว่าม่อเซวี่ย ชื่อนี้ก็เป็นม่อเซี่ยวเทียนตั้งให้ ตอนนี้ได้ยินว่าเขาจะรับตนเป็นลูกบุญธรรม เธอดวงตาแดงก่ำ คุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเล
"ลุกขึ้นๆ!" ม่อเซี่ยวเทียนยื่นมือพยุงเธอขึ้น แล้วมองไปที่ม่อวั่งเฉินอีกครั้ง "พวกเจ้าล้วนเป็นลูกที่ดีของข้า เฉินเอ๋อ เรื่องที่เจ้าสามารถฝึกฝนได้นั้น นอกจากข้ากับเสวี่ยเอ๋อร์แล้ว อย่าเพิ่งบอกให้ผู้อื่นรู้ก่อน และอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า วิทยาลัยอวิ๋นฉู่จะรับศิษย์ใหม่ เจ้ากับเสวี่ยเอ๋อร์ก็ไปร่วมการทดสอบด้วย แม้ว่าอาจจะไม่ได้รับคัดเลือก แต่ก็มีโอกาสแค่ปีละครั้ง อย่างไรก็ต้องไปลองดูสักตั้ง"
"อีกหนึ่งเดือน?" ม่อวั่งเฉินชะงัก เรื่องการรับศิษย์ของวิทยาลัยอวิ๋นฉู่นั้น เขาไม่ใช่ว่าไม่คุ้นเคย
ในฐานะที่เป็นอำนาจอันดับหนึ่งของแคว้นอวิ๋นรองจากราชวงศ์ วิทยาลัยอวิ๋นฉู่เรียกได้ว่าเป็นแหล่งบ่มเพาะอัจฉริยะเลยทีเดียว
เพราะทุกปี วิทยาลัยอวิ๋นฉู่จะจัดการทดสอบรับศิษย์ในทุกเมืองของแคว้นอวิ๋น ไม่สนใจระดับพลัง ดูเพียงพรสวรรค์ หากได้รับคัดเลือก ก็จะได้เป็นศิษย์ของวิทยาลัยอวิ๋นฉู่ และก้าวสู่ความสำเร็จในชั่วข้ามคืน!
จากจุดนี้ก็พอจะเห็นได้ว่า ในวิทยาลัยอวิ๋นฉู่นั้น มีอัจฉริยะอยู่มากมายเพียงใด!
"วิทยาลัยอวิ๋นฉู่สินะ..."
ม่อวั่งเฉินพึมพำเบาๆ จวินมู่ชิงก็เป็นศิษย์ของอาจารย์ใหญ่ใช่ไหม?
หากตนผ่านการทดสอบ เข้าร่วมวิทยาลัยอวิ๋นฉู่ได้สำเร็จ เมื่อปรากฏตัวต่อหน้าจวินมู่ชิงอีกครั้ง เขาจะมีสีหน้าเช่นไรกันนะ?
ไม่นาน ม่อวั่งเฉินกับเสวี่ยเอ๋อร์ก็ออกจากห้องประชุมไป
ทั้งสองเดินไปตามทางเล็กๆ ในตระกูลม่อ เสวี่ยเอ๋อร์คอยแอบมองม่อวั่งเฉินเป็นระยะ ทำให้ม่อวั่งเฉินรู้สึกทั้งขำทั้งเศร้า
"มีอะไรติดอยู่บนหน้าข้าหรือ?" เขาถาม
อ๊ะ!
เสวี่ยเอ๋อร์ชะงัก แล้วเบ้ปาก "จู่ๆ เห็นท่านเปลี่ยนไปเป็นคนละคน รู้สึกไม่ชิน เหมือนกำลังฝันไปอย่างนั้น..."
"ไม่ชิน?" ม่อวั่งเฉินงง แล้วใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มที่เสวี่ยเอ๋อร์คุ้นเคย
รอยยิ้มแบบนี้ พอดีกับภาพลักษณ์เสเพลของเขาในอดีต มีความซุกซนและน่าโมโหในรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ผัวะ!
ก่อนที่เสวี่ยเอ๋อร์จะทันได้ตั้งตัวจากการเปลี่ยนแปลงนี้ ม่อวั่งเฉินก็ตบก้นเธอเต็มแรง
"ท่าน!"
ความรู้สึกแสบร้อนที่ก้นทำให้เสวี่ยเอ๋อร์ทั้งอายทั้งโกรธ แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรได้ ม่อวั่งเฉินก็หัวเราะลั่นแล้ววิ่งไปตามทางแยก "ตอนนี้ชินแล้วใช่ไหม?"
"อีกอย่างนะ อย่ามาเรียกท่านๆ อีก ตอนนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่ชาย เข้าใจไหม?"
พูดจบ ม่อวั่งเฉินก็วิ่งหนีไปจากที่นั่นโดยไม่หันกลับมามอง ตอนนี้เสวี่ยเอ๋อร์มีระดับพลังขั้นหนิงม่ายขั้นแรก หากนางต้องการสั่งสอนเขา ด้วยระดับพลังขั้นเลี่ยนถี่ขั้นที่เก้าของเขาในตอนนี้ ก็ไม่มีทางต่อกรได้เลย
PS: นิยายเรื่องใหม่เริ่มลงแล้ว โปรดสนับสนุนกันเยอะๆ นะครับ!
ตอนนี้ผู้เขียนกำลังเขียนสองเรื่องพร้อมกัน ขอแนะนำอีกเรื่องของไท่ไป๋ "เทพกระบี่ไท่ไป๋"
หลินเฟิงหนุ่มน้อย แต่เดิมเป็นผู้นำสำนักกระบี่ไท่ไป๋ แต่เหตุไม่คาดฝันทำให้เขาย้อนเวลากลับไปสามแสนปีก่อนในยุคโบราณ วิญญาณของเขาไปสิงร่างศิษย์น้อยคนหนึ่งของสำนักดาบ
ยุคนี้เป็นยุคที่เต็มไปด้วยอัจฉริยะและผู้แข็งแกร่ง มาดูกันว่าเขาจะใช้ดาบในมือก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดอีกครั้งได้อย่างไร!
แดนเทพโบราณ ดินแดนลึกลับที่เชื่อมต่อกาลเวลา ที่นี่คุณจะได้เห็นตัวละครจากยุคสมัยต่างๆ มากมาย นี่คือการแข่งขันของเหล่าอัจฉริยะ และการปะทะกันของยุคสมัย!


## บทที่ 5 หอหลอมยา

ในไม่ช้า ม่อวั่งเฉินก็กลับมาถึงลานบ้านของตัวเอง ในฐานะผู้นำรุ่นเยาว์ เขาย่อมมีลานบ้านเป็นของตัวเอง
แต่เนื่องจากความเกเรในอดีต สาวใช้หลายคนที่พ่อจัดสรรให้ ต่างถูกม่อวั่งเฉินลวนลามจนกลัว จึงต้องวิ่งไปร้องไห้ฟ้องม่อเซี่ยวเทียน ด้วยความจำใจ ม่อเซี่ยวเทียนจึงส่งสาวใช้เหล่านั้นไปที่อื่น และที่นี่ก็เหลือเพียงม่อวั่งเฉินอยู่คนเดียวมาตลอด
"ก่อนจะรวมเส้นลมปราณวิญญาณและก้าวข้ามสู่ขั้นหนิงม่าย ต้องปรุงเม็ดยากลั่นกายขึ้นมาก่อนเพื่อขับไล่สิ่งสกปรกในร่างกาย เมื่อทำเช่นนี้แล้ว ระดับพลังจึงจะเพิ่มขึ้นได้สูงสุด แต่ฉันสงสัยจริงๆ ว่ากายฟ้าดินนี้ ตอนรวมเส้นลมปราณวิญญาณจะสามารถรวมได้กี่เส้นกันนะ..."
ม่อวั่งเฉินไม่ได้เข้าไปในห้อง แต่ยืนพูดกับตัวเองอยู่กลางลานบ้าน
เมื่อผู้บำเพ็ญตนก้าวข้ามสู่ขั้นหนิงม่าย พลังวิญญาณที่สะสมอยู่ในเส้นลมปราณจะก่อตัวเป็นเส้นลมปราณวิญญาณ ทำให้สามารถใช้พลังวิญญาณโจมตีระยะไกลได้
โดยทั่วไปแล้ว ผู้บำเพ็ญตนส่วนใหญ่จะสามารถรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้เพียงเส้นเดียวเมื่อถึงเวลารวมเส้น แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่เป็นเช่นนั้น
ผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่น สามารถรวมได้สองเส้น หรือแม้แต่สามเส้น ยิ่งมีเส้นลมปราณวิญญาณมาก ก็ยิ่งแสดงถึงระดับพลังที่แข็งแกร่ง ถึงขั้นสามารถต่อสู้ข้ามระดับได้!
ได้ยินมาว่าตอนจวินมู่ชิงก้าวข้ามสู่ขั้นหนิงม่าย เขาสามารถรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ถึงสามเส้น ในทั่วทั้งแคว้นอวิ๋นมีไม่กี่คนที่ทำได้เช่นนี้
และตอนนี้ ตัวเขาเองมีกายฟ้าดิน ซึ่งเป็นกายเทพที่มีกล่าวถึงในชาติก่อน ไม่รู้ว่าจะสามารถรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้กี่เส้นกันนะ?
ขณะที่คิดเช่นนี้ในใจ ม่อวั่งเฉินรู้สึกใจร้อนขึ้นมา "สมุนไพรที่ต้องใช้ในการปรุงเม็ดยากลั่นกาย ดอกไร้กระดูกหนึ่งดอก สมุนไพรเทียนหลิงสองต้น..."
"ล้วนเป็นสมุนไพรธรรมดาทั่วไป แม้เมืองฝางเทียนจะไม่ใช่เมืองใหญ่ แต่น่าจะมีขายอยู่ ส่วนเรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา"
ในฐานะผู้นำรุ่นเยาว์ของตระกูลม่อ และเป็นที่รู้จักในฐานะคนเกเรอันดับหนึ่งของเมืองฝางเทียน ม่อวั่งเฉินย่อมมีทรัพย์สินมากมาย ซึ่งล้วนเป็นทุนที่เขาใช้สุรุ่ยสุร่ายในอดีต
"สมุนไพรไม่ใช่ปัญหา สำคัญที่เตายา..."
ทันใดนั้น ม่อวั่งเฉินก็นึกถึงปัญหานี้ขึ้นมา ในชาติก่อนเขามีเตายาระดับสูงมากมาย แต่ตอนนี้ ในเมืองฝางเทียน เตายาดูเหมือนจะหายาก เพราะนักหลอมยาแม้แต่ในแผ่นดินเทียนหนานก็เป็นอาชีพที่มีคนทำได้น้อยมาก เนื่องจากเทคนิคการตกผลึกยานั้นซับซ้อนมาก ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถอดทนเรียนรู้ได้ และถึงแม้จะเรียน ก็ไม่แน่ว่าจะเรียนได้
และเมืองฝางเทียนในแคว้นอวิ๋นก็เป็นเพียงเมืองเล็กๆ ที่ไม่โดดเด่น มีนักหลอมยาเพียงสองสามคน เตายายิ่งไม่มีใครเอามาขายแน่นอน
"หอหลอมยาในเมืองเป็นแหล่งค้าขายสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุด ไปดูที่นั่นก่อน!" หลังจากตัดสินใจในใจแล้ว ม่อวั่งเฉินก็เดินออกจากลานบ้าน
หอหลอมยาเป็นองค์กรพิเศษในแคว้นอวิ๋น พวกเขาไม่ได้ขึ้นตรงกับราชวงศ์ หรือฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เป็นอิสระ
แทบทุกเมืองในแคว้นอวิ๋นล้วนมีสาขาของหอหลอมยา โดยมีนักหลอมยาหลายคนประจำอยู่
ต้องบอกว่า แม้ในหอหลอมยาส่วนใหญ่จะเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเส้นทางปรุงยา ไม่ค่อยมีผู้มีระดับพลังสูง แต่ในทั่วทั้งแคว้นอวิ๋น ก็ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่อง
เพราะในแผ่นดินเทียนหนาน ยาปรุงเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ นักปรุงยาระดับสูงแม้จะมีเพียงพลังระดับหนิงม่าย แต่อิทธิพลของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้มีพลังขั้นเชียนชวนจะกล้าไปหาเรื่อง
เดินไปตามถนนที่พลุกพล่านของเมืองฝางเทียน ไม่นานม่อวั่งเฉินก็มาถึงหอหลอมยา
นักหลอมยาที่ประจำอยู่ที่นี่มีเพียงสามคน สองคนเป็นนักหลอมยาระดับหนึ่ง ส่วนอีกคนคือผู้อำนวยการ ท่านปรมาจารย์หลินชิง
ท่านปรมาจารย์หลินชิงเป็นนักปรุงยาระดับสองเพียงคนเดียวในเมือง และด้วยเหตุนี้ สถานะของเขาจึงสูงกว่าคนทั่วไปมาก แม้แต่ม่อเซี่ยวเทียนก็ไม่กล้าล่วงเกินง่ายๆ เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังเขาคือหอหลอมยา องค์กรพิเศษของแคว้นอวิ๋น!
นักปรุงยาระดับสอง หากต้องการปรุงยาเม็ดระดับสอง อัตราความสำเร็จอย่างน้อยต้องแปดสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไป และหากต้องการปรุงยาระดับสาม แม้จะไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่อัตราความสำเร็จมีเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ หรืออาจจะไม่ถึงด้วยซ้ำ
นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมก่อนหน้านี้ เมื่อจวินมู่ชิงนำชู่หวู่ตานออกมา ผู้คนในตระกูลม่อถึงได้ตกใจขนาดนั้น
แม้แต่ท่านปรมาจารย์หลินชิงผู้มีชื่อเสียงในเมืองฝางเทียนยังมีโอกาสสำเร็จไม่ถึงหนึ่งในสามในการปรุงยาระดับสาม แค่นี้ก็พอจะเห็นได้ว่าชู่หวู่ตานนั้นล้ำค่าเพียงใด!
"ท่านลูกค้า ไม่ทราบว่าต้องการซื้อยาปรุงชนิดใดหรือครับ?"
ทันทีที่เดินเข้าหอหลอมยา คนรับใช้ที่รับผิดชอบต้อนรับก็เดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
ม่อวั่งเฉินมองไปรอบๆ โถงใหญ่ของหอหลอมยาแห่งนี้กว้างขวางทีเดียว ตอนนี้ก็มีคนไม่น้อยมาซื้อยาปรุงชนิดต่างๆ
"ข้าต้องการซื้อสมุนไพร" เขาพูดตรงๆ
"สมุนไพร?" คนรับใช้ชะงัก สายตามองสำรวจม่อวั่งเฉินขึ้นลง
"อะไรกัน? หรือว่าหอหลอมยาไม่มีสมุนไพรขาย? ขายแต่ยาปรุงอย่างเดียว?" ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้ว ตามความทรงจำของเขา น่าจะมีขายนะ
หอหลอมยานอกจากขายยาปรุงแล้ว ยังมีสมุนไพรขายด้วย และถ้าคุณมีเงินมากพอ ยังสามารถให้นักปรุงยาที่ประจำอยู่ที่นี่ปรุงยาให้คุณโดยเฉพาะได้อีกด้วย
"มีครับ!" คนรับใช้รู้ตัวว่าตัวเองเสียมารยาท รีบยิ้มขึ้นมาทันที
โดยทั่วไปแล้ว คนที่มาหอหลอมยาส่วนใหญ่มาซื้อยาปรุงเป็นหลัก แน่นอนว่ายังมีบุคคลสำคัญไม่น้อยที่มาหาปรมาจารย์ทั้งสามเพื่อขอให้ปรุงยาให้โดยเฉพาะ
แต่คนที่มาซื้อสมุนไพรแบบม่อวั่งเฉินนั้นหาได้ยาก บางครั้งหนึ่งเดือนก็ไม่มีคนมาซื้อเลย
เพราะจุดประสงค์ของการซื้อสมุนไพรก็คือการปรุงยา และในเมืองฝางเทียน นอกจากท่านปรมาจารย์หลินชิงและปรมาจารย์อีกสองท่านแล้ว ก็ไม่มีใครที่รู้วิธีปรุงยาอีกแล้ว
คนที่มาซื้อสมุนไพรส่วนใหญ่เป็นคนจากเมืองใกล้เคียง
ดังนั้นคนรับใช้จึงสงสัยว่า ม่อวั่งเฉินมาซื้อสมุนไพร หรือว่าจะเป็นเพื่อปรุงยา?
แม้ว่าม่อวั่งเฉินจะมีชื่อเสียงเป็นคนเกเรอันดับหนึ่งในเมืองฝางเทียน แต่ไม่ใช่ทุกคนที่เคยเห็นเขา เพราะในเมืองมีประชากรถึงหนึ่งล้านคน ดังนั้นการที่คนรับใช้ไม่รู้จักเขาก็ไม่แปลก
หลังจากพาเขาไปที่ชั้นวางสมุนไพร คนรับใช้ยิ้มถาม "ท่านลูกค้าต้องการสมุนไพรอะไร ข้าจะไปหยิบมาให้"
ม่อวั่งเฉินพยักหน้า แล้วบอกรายชื่อสมุนไพรที่ใช้ปรุงเม็ดยากลั่นกายทีละอย่าง
"เอ่อ... ดอกไร้กระดูก?" แม้ว่าสมุนไพรที่ใช้ปรุงเม็ดยากลั่นกายจะมีเพียงไม่กี่ชนิด แต่เมื่อม่อวั่งเฉินบอกรายชื่อทั้งหมด คนรับใช้ก็อดประหลาดใจไม่ได้
"มีอะไรหรือ?" ม่อวั่งเฉินสงสัย หรือว่าไม่มีดอกไร้กระดูก?
นั่นเป็นวัตถุดิบหลักในการปรุงเม็ดยากลั่นกายนะ ถ้าไม่มีก็ลำบากแย่
"ดอกไร้กระดูกมีราคาแพงกว่าสมุนไพรอื่นๆ มาก หนึ่งต้นราคาแปดพันเหรียญทอง..."
เมื่อได้ยินคำพูดของคนรับใช้ ม่อวั่งเฉินจึงถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี แต่อีกฝ่ายคิดว่าเขาซื้อไม่ไหว?
เขายิ้มแล้วพูดว่า "แปดพันก็แปดพัน คุณรวมราคาสมุนไพรที่ข้าบอกทั้งหมดดูซิว่าเท่าไหร่"
ตอนนี้เขามีเงินเกือบหนึ่งแสนเหรียญทอง แปดพันสำหรับเขาก็ยังพอรับได้ แต่ในชาติก่อน สมุนไพรชนิดนี้ราคาแค่หนึ่งหรือสองร้อยทองเท่านั้น ไม่คิดว่าที่นี่ราคาจะพุ่งขึ้นมากมายขนาดนี้


## บทที่ 6 ปรมาจารย์ฟางมู่

เมื่อได้ยินว่าม่อวั่งเฉินใจกว้างเช่นนั้น เด็กรับใช้หลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นดีใจ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้พบกับเศรษฐีน้อยเข้า
ยิ่งขายของได้มากและราคาแพง เด็กรับใช้ก็จะได้ค่าตอบแทนมากขึ้น เขาจึงดีใจเป็นธรรมดา
"ดอกไร้กระดูกหนึ่งต้นแปดพันเหรียญทอง สมุนไพรเทียนหลิงสองต้นหนึ่งพันสองร้อยเหรียญทอง เห็ดหลินจือร้อยปีหนึ่งดอก..."
"ท่านลูกค้า รวมทั้งหมดหมื่นสามร้อยเหรียญทองครับ!" ตอนที่แจ้งราคา เด็กรับใช้ในใจดีใจจนแทบบานเบิก เพราะเมื่อลูกค้าซื้อของจากเขา เขาจะได้ค่าคอมมิชชั่น 2 เปอร์เซ็นต์จากราคาสุดท้าย หากม่อวั่งเฉินจ่ายเงินหมื่นกว่าเหรียญทอง เขาก็จะได้เงินสองร้อยกว่าเหรียญทองไม่ใช่หรือ?
นี่เท่ากับรายได้ครึ่งปีของเขาเลยนะ!
"ข้าต้องการสมุนไพรชุดเดียวกันสามชุด ห่อให้ข้าด้วย" ม่อวั่งเฉินพยักหน้า พูดด้วยท่าทางไม่สนเงินทอง
ด้วยสภาพของเขาตอนนี้ ไม่มั่นใจว่าจะหลอมเม็ดยากลั่นกายสำเร็จในครั้งเดียว จึงต้องเตรียมสมุนไพรไว้หลายชุดเผื่อไว้ยามจำเป็น!
"สาม...สามชุด!" เด็กรับใช้สูดลมหายใจเฮือก ในใจยิ่งดีใจใหญ่ สามชุดก็เท่ากับสามหมื่นกว่าเหรียญทอง ตัวเองจะได้ค่าคอมมิชชั่นหกร้อยกว่าเหรียญทอง นี่เท่ากับรายได้หนึ่งปีเลยนะ
เมื่อเห็นม่อวั่งเฉินพูดจบก็หยิบถุงเก็บของที่เต็มไปด้วยเหรียญทองออกมาจากเอว เด็กรับใช้ตาเป็นประกายวาววับ เกือบจะคุกเข่าลงกับพื้นและกอดขาม่อวั่งเฉินพลางร้องเรียกมหาเศรษฐี!
"ในนี้มีเหรียญทองเท่าไหร่ข้าก็ไม่แน่ใจ น่าจะมีเกือบแสนเหรียญ เจ้าไปคิดเงินเสร็จแล้วเอาที่เหลือมาคืนข้า แล้วก็ห่อสมุนไพรให้ข้าด้วย" ม่อวั่งเฉินพูดพลางส่งถุงที่เต็มไปด้วยเหรียญทองให้เด็กรับใช้ โบกมือไล่เขาไป แม้แต่มองยังไม่มอง สายตากลับมองดูสมุนไพรอื่นๆ บนชั้นต่อ
อะไรนะ? หนึ่งแสนเหรียญทอง?!
เมื่อเห็นม่อวั่งเฉินไว้ใจตนถึงเพียงนี้ มอบเงินเกือบแสนเหรียญทองให้ถือไว้โดยไม่ขมวดคิ้วสักนิด ไม่กลัวว่าตนจะเอาเงินวิ่งหนี เด็กรับใช้ถึงกับน้ำตาคลอ เกือบจะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้ง
อะไรเรียกว่ามหาเศรษฐี? นี่ต่างหากคือมหาเศรษฐี!
คุณชายจากตระกูลใหญ่ในเมืองที่มาซื้อยาที่หอหลอมยาก็มีไม่น้อย แต่แค่จ่ายเงินไม่กี่ร้อยเหรียญทองก็ทำหน้าเหมือนเสียดายเงินแล้ว
เมื่อไม่กี่วันก่อน มีคนหนึ่งอ้างว่าเป็นผู้นำรุ่นเยาว์ของตระกูลหนึ่ง มาที่นี่ซื้อยารวบรวมพลังสองเม็ด จ่ายเงินพันกว่าเหรียญทอง ก็ทำหน้าภูมิใจราวกับว่าตัวเองสามารถซื้อหอหลอมยาทั้งหมดได้ ตอนนั้นทำให้เด็กรับใช้ต้องคารวะไม่หยุด คิดในใจว่าเมื่อไหร่ตัวเองจะได้ใช้เงินอย่างไม่อั้นแบบนั้นบ้าง
แต่ดูคนตรงหน้าสิ หนึ่งแสนเหรียญทองบอกจะให้ก็ให้เลย
ใช้เงินเหมือนน้ำ? นี่มันใช้เงินเหมือนขี้เลยต่างหาก!
แอบเช็ดน้ำตาทีหนึ่ง เด็กรับใช้ก็อุ้มถุงเงินที่เต็มไปด้วยเหรียญทองเดินไปที่แผนกคิดเงิน ก่อนจะไปยังมองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาจริงจัง ราวกับจะบอกว่า ท่านวางใจได้ ข้าน้อยไม่มีทางเอาเงินหนีแน่นอน!
แต่ม่อวั่งเฉินไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้เลย ตอนนี้ความสนใจของเขาทั้งหมดอยู่ที่สมุนไพรบนชั้นวางของ
หากให้เด็กรับใช้รู้ว่า เมื่อก่อนตอนที่ม่อวั่งเฉินยังเป็นคุณชายเสเพล เคยให้ทิปหมื่นกว่าเหรียญทองแก่โรงเหล้าแห่งหนึ่งในคืนเดียว คงจะตาลายล้มพับไปเลยทีเดียว
"ชนิดของสมุนไพรมีเยอะอยู่ แต่ไม่ใช่ของระดับสูงเลยนี่..."
ไม่นานนัก ม่อวั่งเฉินส่ายหน้าถอนหายใจ ใบหน้าแสดงความผิดหวังออกมา
ที่นี่มีสมุนไพรกว่าพันชนิด แต่ส่วนใหญ่ใช้หลอมยาระดับหนึ่งและสอง ส่วนสมุนไพรที่ใช้หลอมยาระดับสามมีน้อยมาก ไม่ต้องพูดถึงระดับสี่ขึ้นไป อย่างน้อยเขาก็ไม่เห็นสักต้น
ไม่นานนัก ม่อวั่งเฉินก็เห็นคนรับใช้ที่ไปจ่ายเงินเดินกลับมา แต่มีชายชราคนหนึ่งเดินตามมาด้วย
"ท่านปรมาจารย์ฟางมู่ นี่คือแขกที่ซื้อสมุนไพรครับ!" คนรับใช้กระซิบบอกชายชรา
"โอ้? เขาคนนี้หรือ?" เมื่อได้ยินคำพูดของคนรับใช้ ฟางมู่ก็มองมาด้วยสายตาประหลาดใจ
แต่เดิมคนที่มาซื้อสมุนไพรที่หอหลอมยาก็มีไม่มาก ยิ่งเป็นคนที่ใช้เงินหลายหมื่นเหรียญทองในคราวเดียว บุคคลที่มีฐานะเช่นนี้ คงมีแต่นักหลอมยาเท่านั้นที่จะมีเงินมากขนาดนี้
ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายซื้อสมุนไพร ไม่ใช่ยาปรุง นี่ก็แสดงว่าต้องการจะหลอมยาเองไม่ใช่หรือ?
เขาคิดว่าวันนี้มีนักปรุงยาคนอื่นมาซื้อสมุนไพรที่หอหลอมยา แต่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กหนุ่ม ฟางมู่ก็ถึงกับตะลึง
"ท่านปรมาจารย์ฟางมู่?" แม้คนรับใช้จะพูดเบามาก แต่ม่อวั่งเฉินก็ยังได้ยิน ชื่อนี้เขาไม่ใช่ว่าไม่คุ้นเคย
ในบรรดานักหลอมยาสามคนของเมืองฝางเทียน นอกจากท่านปรมาจารย์หลินชิงแล้ว หนึ่งในนั้นก็ชื่อฟางมู่ใช่ไหม?
"ท่านหนุ่มมาซื้อสมุนไพรแทนผู้อาวุโสหรือ?" ในขณะที่ม่อวั่งเฉินกำลังสงสัย ฟางมู่ก็ยิ้มและถามด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง
ในความคิดของเขา คนที่สามารถจ่ายเงินมากมายขนาดนี้เพื่อซื้อสมุนไพรในเมืองฝางเทียนไม่น่าจะมีมากนัก และถึงแม้คนพวกนั้นจะซื้อได้ก็คงไม่ซื้อ เพราะสมุนไพรใช้สำหรับหลอมยา และในเมืองมีนักหลอมยาแค่สามคน พวกเขาจะซื้อกลับไปปลูกเป็นดอกไม้หรือ?
นั่นมันเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!
ตอนนี้ เด็กหนุ่มคนนี้ดูอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปดปี ฟางมู่ยิ่งไม่มีทางเชื่อว่าอีกฝ่ายจะเป็นนักหลอมยา ดังนั้นเขาจึงถามเพื่อหยั่งเชิง คิดว่าหลังม่อวั่งเฉินต้องมีนักหลอมยาที่ไม่เป็นที่รู้จักอยู่แน่
แต่เกินความคาดหมายของฟางมู่ ม่อวั่งเฉินกลับส่ายหน้า "ข้าซื้อมาเล่นเอง"
"ซื้อมาเล่น?" ฟางมู่ชะงัก แล้วขมวดคิ้ว
สมุนไพรที่ใช้เงินหลายหมื่นเหรียญทองซื้อมา กลับบอกว่าซื้อมาเล่น?
เจ้าคิดว่าข้าโง่รึไง?!
"ข้าได้ยินว่าอาชีพนักหลอมยานั้นดีมาก เป็นที่เคารพนับถือ และยังสามารถหาเงินได้ในอนาคต ข้าจึงคิดจะซื้อสมุนไพรกลับไปลองหลอมดู ว่าตัวเองมีพรสวรรค์ที่จะเป็นนักหลอมยาหรือไม่ ถ้าสำเร็จก็ดีไป ถ้าไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้ขัดสนเงินทองอยู่แล้ว ก็ถือว่าซื้อฟืนไปเผาเล่นก็แล้วกัน" ม่อวั่งเฉินพูดส่งเดช เขาแน่นอนว่าเห็นการหยั่งเชิงของอีกฝ่าย
"หึ! เจ้าเป็นลูกหลานตระกูลไหนกัน? ถึงได้ไม่เห็นค่าของเงินเช่นนี้! การเป็นนักหลอมยาจะเรียนรู้ได้เองโดยไม่มีครูได้อย่างไร? ไม่มีคนสอน เจ้าจะหลอมสำเร็จได้อย่างไร? ทำลายสมุนไพรเช่นนี้..."
แต่คำพูดของม่อวั่งเฉินทำให้ท่านปรมาจารย์ฟางมู่สีหน้าบึ้งตึง แล้วแค่นเสียงเย็น
"ท่านปรมาจารย์หมายความว่าอย่างไร?" ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้ว ปกติฟางมู่ได้รับความเคารพในเมือง แต่ต่อหน้าเขา นักหลอมยาระดับหนึ่งคนหนึ่งกลับกล้ามาสั่งสอนเขา
จะทนได้อย่างไร?
"สมุนไพรพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าใช้เงินของตัวเองซื้อมา จะเรียกว่าทำลายได้อย่างไร? อีกอย่าง ตระกูลม่อของข้าช่วงหลังนี้ก็หาเงินได้ไม่น้อย หาเงินมาก็เพื่อใช้ไม่ใช่หรือ?" ม่อวั่งเฉินพูดอย่างไม่รู้จักเป็นตายราวกับทายาทเสเพล!
"ตระกูลม่อ?!" เมื่อได้ยินคำพูดของเขา และเห็นสีหน้าของเขา ฟางมู่ถึงกับตะลึง มองม่อวั่งเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า "เจ้าคือม่อวั่งเฉิน?"


## บทที่ 7 หลอมเม็ดยากลั่นกาย

"รับรองของแท้แน่นอน!" ม่อวั่งเฉินพยักหน้าอย่างไม่ลังเล ใบหน้าดูจะมีท่าทางหยิ่งผยองอยู่บ้าง
แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นการแสร้งทำของเขา เพราะในสายตาของทุกคนในเมืองฝางเทียน เขายังคงเป็นคนเสเพล ถ้าจู่ๆ มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ นั่นสิถึงจะแปลกจริงๆ
"ที่แท้ก็เป็นผู้นำรุ่นเยาว์ตระกูลม่อ ข้าก็ว่าใครกันถึงได้ใช้เงินอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้" ฟางมู่แค่นเสียงอย่างเย็นชา มองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาดูแคลน เขาย่อมเคยได้ยินชื่อเสียงของอีกฝ่าย
นอกจากจะเป็นคนเสเพลแล้ว ยังเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้อีกด้วย
ถ้าเป็นคนอื่นบอกว่าจะซื้อสมุนไพรมาเล่น ฟางมู่อาจจะยังลังเลใจเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่เมื่อเป็นม่อวั่งเฉิน เขาก็ไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย
นี่มันไม่ใช่เรื่องที่คนเสเพลอย่างนั้นจะทำหรอกหรือ?
เมื่อเห็นแววดูแคลนในดวงตาของอีกฝ่าย ม่อวั่งเฉินกลับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ยิ่งฟางมู่เป็นเช่นนี้ ก็ยิ่งพิสูจน์ว่าการแสร้งทำของตนประสบความสำเร็จ เขาถามว่า "ซื้อสมุนไพรแล้ว ไม่ทราบว่าที่หอหลอมยาของพวกท่านมีเตายาขายหรือไม่?"
นี่แหละคือเรื่องสำคัญที่สุด!
ถ้าไม่มีเตายา แค่ซื้อสมุนไพรมา ม่อวั่งเฉินก็คงต้องเอาไปปลูกเป็นไม้ดอกไม้ประดับจริงๆ
เตายา?
ไอ้ลูกคุณหนูคนนี้จะลองปรุงยาด้วยตัวเองจริงๆ หรือ?
ฟางมู่ยิ่งรู้สึกดูแคลนในใจ การเป็นนักปรุงยานั้น แม้จะมีคนคอยชี้แนะ ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเป็นนักปรุงยาที่แท้จริงได้
ไม่ต้องพูดถึงการเรียนรู้ด้วยตนเอง มันเป็นไปไม่ได้เลย!
ยิ่งเป็นคุณชายเสเพลที่ไม่เอาไหนคนนี้ด้วยแล้ว?
อีกอย่าง รายการสมุนไพรที่ม่อวั่งเฉินซื้อเมื่อครู่ ฟางมู่ก็ได้ดูแล้ว มันเป็นแค่การใช้สมุนไพรสารพัดชนิดอย่างสะเปะสะปะ เขาไม่เคยเห็นสูตรยาไหนที่ผสมแบบนี้มาก่อน
แต่ตระกูลม่อในเมืองฝางเทียนก็มีอิทธิพลอยู่พอสมควร หัวหน้าตระกูลม่อเซี่ยวเทียนเป็นยอดฝีมือขั้นแปรวิญญาณ และทุกเดือนตระกูลม่อก็ซื้อยาปรุงจากหอหลอมยาจำนวนมากเพื่อบ่มเพาะคนในตระกูล ทั้งสองฝ่ายมีการค้าขายกัน
ท่านปรมาจารย์หลินชิงอาจจะไม่กลัวตระกูลม่อ แต่สำหรับฟางมู่แล้ว น้ำหนักของเขายังไม่พอ แม้จะดูถูกหลินเฟิง แต่ก็ไม่กล้าไล่ออกจากหอหลอมยา
"เตายาไม่มีขาย แต่มีห้องสำหรับปรมาจารย์รับเชิญของหอหลอมยาใช้ปรุงยา ข้างในมีเตายาหนึ่งเตา ถ้าคุณชายน้อยม่อต้องการใช้เตายา ก็สามารถให้เช่าครึ่งวันได้" ฟางมู่ยิ้มเย็น เจ้ามีเงินนักใช่ไหม งั้นข้าจะเรียกเก็บเงินเจ้าให้หนักเลย!
"เช่าครึ่งวัน ต้องใช้เงินเท่าไหร่?" ม่อวั่งเฉินถามโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"สามหมื่นเหรียญทอง!" ฟางมู่มองม่อวั่งเฉินราวกับมองเหยื่อรายใหญ่
"ได้!" แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ หลังจากที่เขาเพิ่งบอกราคาไป ม่อวั่งเฉินก็พยักหน้าตกลงทันทีโดยไม่ลังเลเลย
ฟางมู่ชะงัก ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตกลงอย่างใจกว้างเช่นนี้ หลังจากแค่นเสียงเย็นชา ก็พูดกับคนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังว่า "หยิบเหรียญทองออกมาสามหมื่น ที่เหลือคืนให้คุณชายน้อยม่อ"
คนรับใช้รีบพยักหน้า เขาก็ไม่คิดว่าคุณชายที่ใช้เงินอย่างบ้าคลั่งในวันนี้ จะเป็นคนเสเพลอันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงในเมืองฝางเทียน จึงรีบนับเหรียญทองสามหมื่นเหรียญต่อหน้า แล้วส่งถุงคืนให้ม่อวั่งเฉิน
ม่อวั่งเฉินไม่แม้แต่จะมอง ก็เก็บถุงเข้าถุงเก็บของ ถามฟางมู่ว่า "ข้าจะใช้เตายาเดี๋ยวนี้ พาข้าไปเถอะ"
ฟางมู่ไม่พูดอะไร เขาหมุนตัวกลับและพาม่อวั่งเฉินเดินขึ้นไปยังชั้นสองของหอหลอมยา
ไม่นาน หลังจากเข้าไปในห้องหนึ่ง เตายาสูงครึ่งตัวคนก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าหลินเฟิง
"มีเวลาแค่ครึ่งวันเท่านั้น แน่นอน ข้าไม่คิดว่าคุณชายน้อยม่อจะอยู่ได้ถึงครึ่งวัน" ฟางมู่พูดเสียงเย็น สมุนไพรสามชุดเมื่อครู่นี้ ถ้าปรุงเป็นยาได้ก็แปลกแล้ว อีกอย่างคนอย่างม่อวั่งเฉินที่ไม่เคยยุ่งกับการปรุงยามาก่อน คงไม่เกินหนึ่งธูปก็คงทำลายสมุนไพรพวกนั้นหมดแล้ว
"ข้าเช่าที่นี่ครึ่งวัน ถึงข้าจะนอนหลับอยู่ในนี้ ก็ไม่เกี่ยวกับปรมาจารย์ฟางมู่ใช่หรือไม่?" ม่อวั่งเฉินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เขาย่อมฟังออกถึงนัยในคำพูดของอีกฝ่าย
"ตามสบาย!" ฟางมู่ไม่อยากเสียเวลาพูดอะไรอีก เขารู้สึกว่าการที่ตนต้องมาพูดคุยกับคุณชายไร้ประโยชน์คนนี้มากขนาดนี้ มันช่างทำให้เสียศักดิ์ศรี ใครจะโง่ถึงขนาดจ่ายสามหมื่นเหรียญทองเพื่อเช่าที่มานอนกันเล่า?
คงมีแต่เจ้าชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองฝางเทียนผู้นี้เท่านั้น ที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้!
พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูตามหลัง
จนกระทั่งฟางมู่จากไป สีหน้าคุณชายเสเพลของม่อวั่งเฉินก็หายไปอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่สนใจสิ่งใดในสายตา เหมือนกับในชาติก่อนที่แม้แต่ยอดฝีมือระดับทวีปมาขอยา เขาก็ยังไม่แยแสพวกเขา!
ไม่นาน หลังจากจุดไฟในเตายาแล้ว ม่อวั่งเฉินก็ไม่ลังเลที่จะใส่สมุนไพรชุดแรกลงไป
ในตอนนี้ ฟางมู่ยืนอยู่นอกประตู เงี่ยหูฟัง เขาเพิ่งออกจากห้องไปไม่นาน อยากดูว่าคุณชายเสเพลผู้นี้จะปรุงยาอย่างไร
ตูม!
ทันใดนั้น เสียงระเบิดทุ้มๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นสมุนไพรไหม้ที่ลอยออกมา
"ไอ้ไร้ประโยชน์ สมุนไพรชุดแรกก็พังแล้ว!" ฟางมู่หัวเราะเยาะ เสียงนั้นเขารู้ดีว่าคืออะไร ก็แค่ม่อวั่งเฉินเพิ่งใส่สมุนไพรลงในเตายา แต่เพราะไม่รู้เทคนิคการปรุงยาและควบคุมไฟไม่เป็น จึงทำให้สมุนไพรระเบิดแตกกระจาย
ฟางมู่รู้สึกสะใจ คิดว่าวันนี้ตนได้หลอกเอาเงินม่อวั่งเฉินไปอย่างสาสม หลังจากเห็นว่าอีกฝ่ายทำลายสมุนไพรชุดแรกแล้ว เขาก็ไม่สนใจจะอยู่ต่อ ไม่นานก็จากไป
ส่วนในห้อง ม่อวั่งเฉินเบิกตากว้าง สีหน้าประหลาดใจ "บ้าเอ๊ย! นี่มันเตายาอะไรกัน? ห่วยแตกชะมัด?"
พูดพลาง ในดวงตาของเขาก็ปรากฏแววดูถูก "ใช้เตายาระดับสูงจนชิน พอมาใช้ของเหลวไร้นี่กลับไม่คุ้น สมุนไพรเพิ่งใส่เข้าไปก็พังหมด น่าเสียดาย..."
เขาส่ายหน้าพลางหัวเราะขื่นๆ จากนั้นก็หยิบสมุนไพรชุดที่สองออกมา ใส่ลงในเตายาอย่างไม่ลังเล
ครั้งนี้ มีประสบการณ์จากครั้งก่อน ม่อวั่งเฉินจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ แม้ว่าเตายานี้จะใช้ไม่ถนัด แต่ด้วยความสามารถในการปรุงยาจากชาติก่อน ไม่นานเขาก็ควบคุมมันได้
แต่แล้ว พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังขึ้นอีกครั้ง ม่อวั่งเฉินก็สบถออกมา "พังอีกแล้ว!"
"เมื่อกี้ก็เกือบสำเร็จแล้ว พลังการรับรู้ของร่างกายนี้อ่อนเกินไป แค่เม็ดยากลั่นกายที่เป็นยาพื้นฐานที่สุด ยังทำให้ข้าล้มเหลวถึงสองครั้ง ช่างน่าอับอายจริงๆ!"
ถือยาเสียที่ทำได้ครึ่งๆ กลางๆ ไว้ในมือ ม่อวั่งเฉินรู้สึกอับอายมาก ตนเองที่เป็นถึงนักปรุงยาผู้ยิ่งใหญ่ กลับล้มเหลวติดต่อกันถึงสองครั้งในการปรุงเม็ดยากลั่นกาย
"ดูเหมือนว่าถ้าจะปรุงยาระดับสูงขึ้น ก็ต้องเพิ่มพลังของตัวเองก่อน ไม่อย่างนั้นพลังการรับรู้แค่นี้ไม่พอแน่..."
หลังจากถอนหายใจ เขาก็หยิบสมุนไพรชุดที่สามออกมา "ตอนนี้ข้าคุ้นเคยกับโครงสร้างของเตายานี้แล้ว และรู้ถึงระดับพลังการรับรู้ของตัวเอง ถ้าระมัดระวังกว่านี้ ครั้งนี้ต้องสำเร็จแน่"


## บทที่ 8 ยาลูกกลอนนี้ใครเป็นคนปรุง?!

ม่อวั่งเฉินมาถึงตอนเที่ยงวันพอดี แต่ตอนนี้ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก เมฆขาวถูกย้อมเป็นสีเหลืองอำพัน อีกไม่นานคงจะมืดแล้ว
ยามค่ำคืนในเมืองฝางเทียนคึกคักกว่าตอนกลางวันมาก ตอนนี้ในหอหลอมยาก็มีลูกค้าเข้ามามากขึ้นเช่นกัน
"ไอ้หนูนั่นออกมาหรือยัง? ท่านปรมาจารย์หลินชิงวันนี้ไปปรุงยาให้ตระกูลจางที่เมืองจี้อี้ อีกไม่นานก็จะกลับมาแล้ว อย่าให้เขารู้เชียวว่าข้าให้คนอื่นเช่าห้องปรุงยา!" ที่หน้าหอหลอมยา ฟางมู่ที่เพิ่งออกไปธุระกลับมาถามลูกน้องที่ต้อนรับหลินเฟิงก่อนหน้านี้
"ข้าน้อยได้รับคำสั่งจากท่านปรมาจารย์ฟางมู่แล้ว จึงเฝ้าอยู่ที่นี่ตลอด ไม่เคยไปไหนเลย แต่ก็ยังไม่เห็นคุณชายน้อยม่อออกมา..."
วันนี้ได้ค่าตอบแทนมาหกร้อยกว่าเหรียญทอง ลูกน้องดีใจจนแทบบ้า ไม่ว่าจะต้องยืนเฝ้าทั้งบ่ายหรือแม้แต่สามวันสามคืนก็ยินดี เมื่อเห็นสาวงามที่เดินผ่านไปมา เขาก็ยืดอกผึ่งผายขึ้นมาทันที ตอนนี้พี่ก็เป็นคนมีเงินแล้วนะ
"ยังไม่ออกมาอีกหรือ?" สีหน้าฟางมู่หม่นลง หรือว่าไอ้หนูนั่นจะนอนหลับอยู่ข้างในจริงๆ?!
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้นและจะพุ่งขึ้นไปชั้นสองเพื่อลากตัวม่อวั่งเฉินออกมา ก็เห็นม่อวั่งเฉินกำลังเดินลงบันไดมาพอดี ทั้งยังหาวและยืดเส้นยืดสายไปด้วย
บ้าเอ๊ย! นอนหลับจริงๆ ด้วย?!
เมื่อเห็นม่อวั่งเฉินเป็นเช่นนั้น ฟางมู่ก็มีสีหน้าบึ้งตึงทันที!
จากนั้นเขาก็แค่นเสียงเย็นชา เดินเข้าไปหาม่อวั่งเฉินที่เพิ่งลงมาจากหอ "คุณชายน้อยม่อ ได้ผลลัพธ์อะไรบ้างหรือไม่? ด้วย 'พรสวรรค์' ของท่าน คงจะได้ผลลัพธ์มากมายสินะ? ฮ่าๆ เหรียญทองหลายหมื่นที่จ่ายไปคุ้มค่าไหม?"
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยของอีกฝ่าย ม่อวั่งเฉินหัวเราะเย็นในใจ แต่บนใบหน้ากลับยิ้มอย่างไม่แสดงอาการใดๆ พยักหน้าพลางกล่าว "อืม! ได้นอนหลับสบาย ในฝันข้าได้เป็นปรมาจารย์ปรุงยา มีผู้บำเพ็ญตนนับแสนมาขอให้ข้าปรุงยาให้ แต่ข้ากลับไม่สนใจพวกเขาเลย"
พูดจบ โดยไม่สนใจว่าฟางมู่จะมีปฏิกิริยาอย่างไร ม่อวั่งเฉินก็เดินจากไปทันที
ความจริงแล้ว หลังจากที่เขาปรุงยาชุดที่สามสำเร็จ เขาก็นอนหลับไปจริงๆ
"ไอ้หนูคนนี้หมดหวังแล้ว ม่อเซี่ยวเทียนหัวหน้าตระกูลม่อผู้ยิ่งใหญ่ มีพลังถึงขั้นเชียนชวน เป็นยอดฝีมือระดับต้นๆ ของเมืองฝางเทียน ไม่นึกเลยว่าลูกชายจะเป็นไอ้ไร้ประโยชน์แบบนี้"
มองดูเงาร่างของม่อวั่งเฉินที่เดินจากไป ฟางมู่ส่ายหน้าพึมพำ
แต่หลังจากที่ม่อวั่งเฉินจากไปไม่นาน ที่หน้าหอหลอมยา รถม้าคันหนึ่งก็จอดสนิท จากนั้นชายชราวัยห้าสิบกว่าสวมชุดสีเขียวก็ก้าวลงมา
"ท่านปรมาจารย์หลินชิง!" ฟางมู่ตกใจรีบออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีท่าทีหยิ่งผยองเหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าหลินเฟิงเลย
ท่านปรมาจารย์หลินชิงเป็นนักปรุงยาระดับสองเพียงผู้เดียวในเมืองฝางเทียน มีตำแหน่งและอำนาจสูงส่ง แม้แต่ม่อเซี่ยวเทียนก็ต้องให้เกียรติสามส่วน
"อืม!" เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือฟางมู่ หลินชิงก็พยักหน้า แล้วถามว่า "วันนี้ธุรกิจของหอหลอมยาเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ด้วยชื่อเสียงของท่านปรมาจารย์หลินชิง ธุรกิจจะแย่ไปได้อย่างไร วันนี้รายได้มากกว่าวันปกติไม่น้อยเลยขอรับ" ฟางมู่พูดอย่างระมัดระวัง เกือบจะก้มหัวคำนับแล้ว วันนี้ได้เงินจากม่อวั่งเฉินมาหลายหมื่นเหรียญทอง รายได้มากกว่าปกติเป็นเท่าตัว
วันนี้ฟางมู่เป็นคนดูแลหอหลอมยา มีรายได้มากขนาดนี้ ท่านปรมาจารย์หลินชิงรู้เข้าคงจะต้องชมเชยตนเองอย่างมากแน่ๆ
คิดเช่นนี้แล้ว ฟางมู่ก็ยิ้มถามว่า "ท่านปรมาจารย์หลินชิงวันนี้ไปเมืองจี้อี้ ปรุงยาแปลงวิญญาณให้ตระกูลจาง สำเร็จหรือไม่ขอรับ?"
"อ้าย อย่าพูดถึงเลย..."
เมื่อได้ยินคำถามของฟางมู่ หลินชิงก็ถอนหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล "ยาแปลงวิญญาณเป็นยาระดับสาม และการปรุงก็ซับซ้อนมาก ด้วยความสามารถของข้า ยังห่างไกลเหลือเกิน..."
อึ๊ก!
เมื่อได้ยินท่านปรมาจารย์หลินชิงพูดเช่นนั้น ฟางมู่ก็รู้ว่าการปรุงยาล้มเหลว ยาแปลงวิญญาณ อย่างที่ชื่อบอก เป็นยาที่ใช้สำหรับผู้ที่กำลังจะก้าวข้ามไปสู่ขั้นเชียนชวน หากกินยานี้ในช่วงที่กำลังจะก้าวข้าม โอกาสที่จะสำเร็จจะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามส่วน!
โดยทั่วไปแล้ว การปรุงยาชนิดนี้ย่อมยุ่งยากกว่ายาชนิดอื่นๆ มากมาย อีกทั้งท่านปรมาจารย์หลินชิงก็เป็นเพียงนักปรุงยาระดับสอง การที่จะปรุงยาแปลงวิญญาณที่เป็นระดับสาม โอกาสสำเร็จคงไม่ถึงหนึ่งส่วนด้วยซ้ำ
"เจ้าไปหยิบส่วนผสมของยาแปลงวิญญาณมาให้ข้าสองชุดที่ห้องปรุงยา ข้าจะลองปรุงยานี้อีกครั้ง!" หลังจากพูดจบ ท่านปรมาจารย์หลินชิงก็ไม่สนใจฟางมู่อีก เดินขึ้นไปยังห้องปรุงยาชั้นสองเพียงลำพัง
หลังจากที่ร่างของท่านปรมาจารย์หลินชิงหายลับไปจากสายตา ฟางมู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกใจ "ปกติท่านปรมาจารย์หลินชิงมักจะปรุงยาที่ที่พักของตัวเอง ทำไมวันนี้ถึงต้องมาที่ห้องปรุงยานี้ด้วย? ดีนะที่ไอ้หนูม่อวั่งเฉินไปแล้ว ไม่งั้นถ้าเจอกับท่านปรมาจารย์หลินชิง ข้าคงโดนดุเอาแน่ๆ!"
"หากความสามารถของข้าก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น ถึงระดับนักปรุงยาระดับสาม การปรุงยาแปลงวิญญาณก็จะมีโอกาสสำเร็จมากกว่าห้าส่วน แต่ตอนนี้อายุก็เลยครึ่งร้อยปีแล้ว พรสวรรค์ก็หมดไป การจะไปถึงระดับนักปรุงยาระดับสาม..."
ในห้องปรุงยาชั้นสอง ท่านปรมาจารย์หลินชิงยืนอยู่คนเดียว ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดกับตัวเองต่อว่า "วันนี้ตอนปรุงยา พลาดทำเตายาระเบิด เตายาแตก น่าอับอายที่สุด เตายาใหม่ต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะส่งมาถึง ช่วงนี้คงต้องมาลองปรุงยาที่นี่..."
พูดจบ ท่านปรมาจารย์หลินชิงก็นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น
"หืม?"
แต่พอนั่งลง เขาก็รู้สึกว่าตัวเองนั่งทับอะไรแข็งๆ เข้า
"นี่มัน..."
ด้วยความสงสัย ท่านปรมาจารย์หลินชิงหยิบของแข็งใต้ก้นขึ้นมาดู ครู่หนึ่งต่อมา สีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"ยานี้... ยานี้ใครเป็นคนปรุงกัน?!"
"แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็เหลือเพียงขั้นตอนเดียวก็จะสำเร็จแล้ว คงเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นในช่วงสำคัญ และสีของยากับกลิ่นยานี้..."
"วิธีการเช่นนี้... เป็นฝีมือของใครกัน? หรือว่าจะเป็นนักปรุงยาระดับสาม?!"
"เป็นไปไม่ได้! นักปรุงยาระดับสาม จะมาปรากฏในเมืองเล็กๆ อย่างเมืองฝางเทียนได้อย่างไร อีกอย่าง ยาชนิดนี้ดูเหมือนไม่เคยเห็นมาก่อน..."
ท่านปรมาจารย์หลินชิงพูดกับตัวเอง ดวงตาฉายแววประหลาดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากนั้นก็นำยาลูกกลอนที่ยังไม่สมบูรณ์นั้นมาดมที่จมูก "ดอกไร้กระดูก สมุนไพรเทียนหลิง และสมุนไพรอื่นๆ อีกหลายชนิด..."
"ดอกไร้กระดูกเป็นธาตุหยิน ส่วนสมุนไพรเทียนหลิงเติบโตในทะเลทราย มีธาตุหยาง สมุนไพรสองชนิดนี้ไม่น่าจะผสมกันได้"
ต้องยอมรับว่า ท่านปรมาจารย์หลินชิงสมกับเป็นนักปรุงยาระดับสอง เพียงแค่ดมกลิ่นเบาๆ ก็สามารถรู้ส่วนประกอบของยาครึ่งสำเร็จรูปนี้ได้
ยานี้คือเม็ดยากลั่นกาย ซึ่งก็คือยาเสียเม็ดที่สองที่ม่อวั่งเฉินปรุงไว้ก่อนหน้านี้ ตอนที่จากไปเขาลืมเก็บมันไป
โครม!
ไม่สนใจภาพลักษณ์ของปรมาจารย์อีกต่อไป ท่านปรมาจารย์หลินชิงไม่แม้แต่จะเปิดประตู แต่เตะมันจนเปิดออก กำลังจะลงไปถามฟางมู่ว่าวันนี้ใครมาปรุงยาที่นี่
แต่พอวิ่งออกมาจากประตู เขาก็เห็นฟางมู่ที่ถือส่วนผสมของยาแปลงวิญญาณสองชุดอยู่ในมือ กำลังมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง


## บทที่ 9 เจ้าเป็นใครกัน?

"ท่าน...ท่านปรมาจารย์หลินชิง..."
ฟางมู่รู้สึกใจเต้นตึกตัก เขาตกใจไม่น้อย ปกติแล้วท่านปรมาจารย์หลินชิงไม่เคยมีพฤติกรรมแบบนี้มาก่อน
เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าเรื่องที่ให้ม่อวั่งเฉินเช่าห้องปรุงยาวันนี้ถูกเขารู้เข้าแล้ว?
ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ...
"เจ้ามาได้พอดีเลย!"
หลินชิงไม่สนใจท่าทีของฟางมู่เลยแม้แต่น้อย รีบก้าวเข้ามาใกล้ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น "วันนี้ใครกันที่อยู่ในห้องปรุงยา?"
โอ๊ย!
เมื่อได้ยินคำพูดของท่านปรมาจารย์หลินชิงและเห็นสีหน้าของเขา ฟางมู่รู้สึกใจหายวาบ
แย่แล้ว แย่แล้ว ท่านปรมาจารย์หลินชิงรู้เรื่องจริงๆ ด้วย?!
ห้องปรุงยานี้ปกติไม่เปิดให้คนนอกใช้ ตอนนี้ท่านปรมาจารย์หลินชิงรู้ว่าตนเองให้เช่าออกไป แถมยังให้ม่อวั่งเฉินคุณชายเจ้าสำราญคนนั้นมาวุ่นวาย ไม่รู้ว่าจะโดนดุเอาหนักแค่ไหน
ด้วยความกลัวในใจ ฟางมู่ได้แต่ฝืนใจพูดโกหกไป "ไม่...ไม่มี...เป็นข้าเอง...วันนี้ข้าอยู่ข้างในปรุงยา..."
"เจ้าหรือ?"
เมื่อได้ยินคำตอบ หลินชิงชะงักไป ขมวดคิ้ว
"ความสามารถด้านการปรุงยาของเจ้า ข้ารู้ดี จะเป็นไปได้อย่างไร?" พูดจบ ท่านปรมาจารย์หลินชิงก็หยิบยาเสียที่ม่อวั่งเฉินทิ้งไว้ออกมา "ยานี้แม้จะเป็นแค่ครึ่งสำเร็จ แต่วิธีการปรุงชัดเจนว่าเหนือกว่าข้ามาก แท้จริงแล้วเป็นใครกัน?"
อะไรนะ?
เก่งกว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงอีก?
ฟางมู่เบิกตากว้าง รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
เขารับเม็ดยากลั่นกายครึ่งสำเร็จจากมือหลินชิงมาดม "ดอกไร้กระดูก..."
หลังจากได้กลิ่นสมุนไพรชนิดหนึ่งที่เป็นดอกไร้กระดูกที่ขายให้ม่อวั่งเฉินวันนี้ ฟางมู่แทบจะเป็นลม
เป็นไปได้อย่างไร? ยาเม็ดครึ่งสำเร็จนี้ คงไม่ใช่ฝีมือของเจ้าหนูม่อวั่งเฉินคนนั้นกระมัง?
"เป็น...เป็นคุณชายจากตระกูลม่อ!" กลืนน้ำลายลงคอ เมื่อนึกว่ายาเม็ดนี้อาจเป็นฝีมือของม่อวั่งเฉิน เสียงของฟางมู่ก็สั่นเทา
ในฐานะนักปรุงยา เขาย่อมมองออกว่ายากลั่นกายครึ่งสำเร็จเม็ดนี้มีสีที่คนธรรมดาไม่มีทางปรุงออกมาได้ ยิ่งสีมันเรียบเนียนเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงถึงความเชี่ยวชาญของผู้ปรุงมากเท่านั้น
ยาครึ่งสำเร็จเม็ดนี้ แม้แต่ท่านปรมาจารย์หลินชิงก็ไม่มีทางปรุงได้ถึงขั้นนี้...
"ตระกูลม่อ? เจ้าหนู?" เมื่อได้ยินคำพูดของฟางมู่ หลินชิงหรี่ตาลง นึกถึงตระกูลของม่อวั่งเฉินขึ้นมาทันที "เป็นใครกันแน่?!"
"คือ...คือม่อวั่งเฉิน!" ฟางมู่กลืนน้ำลายอีกครั้ง พูดว่า "วันนี้ม่อวั่งเฉินมาซื้อสมุนไพรที่หอหลอมยาของข้า..."
ไม่นาน เขาก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
"คุณชายเจ้าสำราญคนนั้นหรือ?" หลังจากฟังจบ ท่านปรมาจารย์หลินชิงถึงกับตาเหลือกด้วยความตกใจ "เป็นไปได้อย่างไร? เขาก็รู้จักปรุงยาด้วยหรือ?"
ไม่แปลกที่หลินชิงจะตกใจขนาดนี้ เพราะชื่อเสียงของม่อวั่งเฉินในเมืองฝางเทียนนอกจากจะเป็นคุณชายเจ้าสำราญแล้วก็มีแต่คำว่าไร้ประโยชน์ ไม่ว่าเขาจะจินตนาการอย่างไร ก็ไม่มีทางเชื่อมโยงตำแหน่งนักปรุงยาเข้ากับม่อวั่งเฉินได้ มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน
"จะเป็นคนอื่นหรือไม่..."
หลังจากความประหลาดใจ หลินชิงกล่าวอีกครั้ง "ในช่วงเวลานี้ นอกจากม่อวั่งเฉินแล้ว มีใครเข้าไปในหอหลอมโอสถบ้างไหม?"
"ไม่มีเลย!" ฟางมู่ส่ายหน้าอย่างมั่นใจ "ในเมืองฝางเทียน ไม่มีนักหลอมยาคนอื่นอยู่แล้ว ห้องปรุงยาแห่งนี้ นอกจากเมื่อสองเดือนก่อนที่ปรมาจารย์รับเชิญจากสมาพันธ์ปรมาจารย์โอสถมาใช้แล้ว ก็ไม่มีใครเข้าไปอีกเลย และข้าก็ให้คนมาทำความสะอาดหลายครั้ง เป็นไปไม่ได้ที่จะมียาเสียหลงเหลืออยู่..."
"นั่นก็หมายความว่า ยาปรุงเม็ดนี้ถูกทิ้งไว้ที่นี่วันนี้ และยาสมุนไพรที่ม่อวั่งเฉินซื้อไปก็ตรงกับสูตรของยาปรุงเม็ดนี้พอดี..." ท่านปรมาจารย์หลินชิงดวงตาวาววับ เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วสูดหายใจลึก พยายามระงับอารมณ์ "ช่วงนี้เจ้าคอยสังเกตดู ถ้าเขามาอีก ต้องแจ้งข้าทันที!"
"ได้...ได้ครับ!" ฟางมู่พยักหน้าหนักแน่น ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่า ยาปรุงที่ยังไม่สมบูรณ์เม็ดนี้ แปดส่วนเป็นฝีมือของม่อวั่งเฉิน
...
ม่อวั่งเฉินไม่รู้เรื่องการสนทนาระหว่างฟางมู่กับหลินชิงในหอหลอมยา ตอนนี้เขากำลังเดินอยู่ในเมืองฝางเทียนยามค่ำคืน มุ่งหน้าไปยังตระกูลม่อ
"เอ๊ะ? นั่นไม่ใช่ม่อวั่งเฉินหรือ?"
ขณะเดิน ม่อวั่งเฉินได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตัวเอง
เขาเงยหน้ามอง เห็นชายหนุ่มสามสี่คนกำลังเดินสวนมาไม่ไกล
"หมอเฉิน?" เมื่อเห็นหน้าคนที่นำหน้ากลุ่มชัดเจน ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
หมอเฉินเป็นลูกชายอาสอง ปัจจุบันมีระดับรวมเส้นเลือดวิญญาณชั้นที่หก รวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้สองเส้น ในหมู่คนรุ่นใหม่ของเมืองฝางเทียน ถือเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง
บังเอิญที่อาสองของเขาไม่ค่อยลงรอยกับพ่อมาตั้งแต่ต้น เรื่องที่คุณปู่มอบตำแหน่งหัวหน้าตระกูลให้พ่อ ก็ยังคงติดค้างในใจมาตลอด
ด้วยเหตุนี้ ตระกูลม่อในปัจจุบันจึงแบ่งเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งนำโดยม่อเซี่ยวเทียน อีกฝ่ายนำโดยอาสองของม่อวั่งเฉิน โม่เซียวฟาน!
สองฝ่ายไม่ลงรอยกันมาตลอด ดังนั้น ระหว่างม่อวั่งเฉินกับหมอเฉินจึงมีช่องว่างอยู่เป็นธรรมดา
ปกติแล้ว หมอเฉินคนนี้อาศัยสถานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองฝางเทียน มักจะเยาะเย้ยม่อวั่งเฉินอยู่เสมอ และม่อวั่งเฉินก็หลีกเลี่ยงการปะทะเพราะเกรงพลังของอีกฝ่าย
"ไอ้ไร้ค่านี่วันนี้โดนคนมาขอถอนหมั้น ตอนนี้ยังมีอารมณ์ออกมาเที่ยวเล่นอีก หึ ไม่อายเลยจริงๆ!" ข้างกายหมอเฉิน ลูกหลานสายรองของตระกูลม่อคนหนึ่งพูดเยาะเย้ยเบาๆ
ได้ยินคำพูดนั้น ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้ว เดินมาถึงข้างกายพวกเขา กำลังจะเดินผ่านไป แต่กลับหยุดยืนอยู่กับที่
"หยุด!" เขาตวาดเสียงดัง
"หืม?!" พวกนั้นหันหน้ามา แต่เดิมไม่อยากปะทะกับอีกฝ่ายบนถนนใหญ่ ให้คนเห็นเป็นเรื่องขำขันของตระกูลม่อ แต่ไม่คิดว่าม่อวั่งเฉินจะตวาดเช่นนี้ กลับดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้างมา
"เอ๊ะ? นั่นไม่ใช่คุณชายไร้ค่าแห่งตระกูลม่อหรอกหรือ? อีกฝ่าย...นั่นไม่ใช่หมอเฉิน ลูกชายของโม่เซียวฟานหรือ? อัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองฝางเทียนของพวกเรา!"
"อีกหนึ่งเดือน วิทยาลัยอวิ๋นฉู่จะรับศิษย์จากเมืองต่างๆ ในแคว้นอวิ๋น เมืองฝางเทียนของเราก็จะมีการคัดเลือก หมอเฉินคงได้รับเลือกแน่นอน"
"แน่นอนอยู่แล้ว ระดับรวมเส้นเลือดวิญญาณชั้นที่หก และรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้สองเส้น เป็นอัจฉริยะขนาดนี้ ถ้าหมอเฉินยังไม่ได้รับเลือก คนอื่นก็ยิ่งไม่มีโอกาส"
"ฮิๆ เทียบกับเขาแล้ว ม่อวั่งเฉินคนนี้ก็เป็นไอ้ไร้ค่าตัวจริงๆ..."
"มีธุระอะไร?" ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนรอบข้าง หมอเฉินก็อดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าภาคภูมิใจ มองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาดูแคลน
ปัง!
อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญกับคำถามของหมอเฉิน ม่อวั่งเฉินกลับไม่แม้แต่จะมองเขา ยกมือตบหน้าลูกหลานสายรองของตระกูลม่อที่พูดเมื่อครู่ทันที
"ข้าคือผู้นำรุ่นเยาว์แห่งตระกูลม่อ! เจ้าเป็นใครกัน กล้าวิจารณ์ข้า?!" ม่อวั่งเฉินหรี่ตา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา


## บทที่ 10 เวลาเปลี่ยน คนก็เปลี่ยน

เสียงตบที่ดังกังวาน พร้อมกับน้ำเสียงเย็นชาของม่อวั่งเฉิน ทำให้ผู้คนรอบข้างตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
เกือบทุกคนมีสีหน้าประหลาดใจอย่างที่สุด
พวกเขารู้สึกว่าตัวเองคงกำลังฝันไป ไอ้ลูกคุณหนูไร้ประโยชน์ที่ปกติเอาแต่เที่ยวเตร่ ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันของตระกูลม่อ กลับกล้าลงมือตบคนเข้าให้?
"เจ้ากล้า..."
ความรู้สึกแสบร้อนบนใบหน้า รวมถึงการถูกม่อวั่งเฉินตบอย่างแรงต่อหน้าธารกำนัล ทำให้ศิษย์สาขารองของตระกูลม่อผู้นั้นโกรธจัดถึงขีดสุด
ก่อนหน้านี้เขาก็เคยเยาะเย้ยอีกฝ่ายมาไม่น้อย แต่เพราะตัวเองเป็นคนของหมอเฉิน ม่อวั่งเฉินจึงมักเลือกที่จะเมินเฉยตัวเขา ไม่อยากก่อความขัดแย้ง
แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้ ม่อวั่งเฉินไปกินยาอะไรมา ถึงได้กล้าลงมือกับเขาต่อหน้าธารกำนัล และคำพูดเมื่อครู่ของเขา ดูเหมือนจะแฝงไว้ด้วยบารมีบางอย่าง ราวกับว่าคุณชายไร้ประโยชน์ตรงหน้านี้ กลายเป็นคนละคนไปแล้ว
เพียะ!
แต่ในขณะที่เขากำลังโกรธจัดและคิดจะตอบโต้นั้น ม่อวั่งเฉินก็ตบซ้ำอีกครั้งอย่างไม่ปรานีปราศรัย
"ยังไง?! แกจะกล้าลงมือกับข้าอีกรึ?!" ม่อวั่งเฉินหรี่ตามอง สายตาเย็นชา น้ำเสียงเรียบเฉย กลับทำให้ศิษย์สาขารองผู้นั้นถึงกับชะงักงัน
ความจริงแล้ว ด้วยพลังระดับหลอมกายขั้นที่เก้าของม่อวั่งเฉินในตอนนี้ หากอีกฝ่ายจะตอบโต้จริงๆ เขาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของศิษย์สาขารองผู้นี้
เพราะตอนนี้อีกฝ่ายมีระดับพลังถึงขั้นหลอมเส้นเลือดชั้นหนึ่ง เป็นผู้ที่สามารถรวมเส้นลมปราณวิญญาณในร่างกายได้แล้ว สามารถใช้พลังวิญญาณโจมตีจากระยะไกลได้ ไม่เหมือนระดับหลอมกายที่มีแค่พลังร่างกายเท่านั้น!
แต่ม่อวั่งเฉินรู้ดีว่า ในเมืองฝางเทียนแห่งนี้ และต่อหน้าธารกำนัล ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่โง่ ก็จะไม่กล้าลงมือกับเขาแน่นอน
ถึงแม้เขาจะเป็นคนเหลวไหล แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ยังเป็นลูกชายของม่อเซี่ยวเทียน ผู้นำรุ่นเยาว์ของตระกูลม่อในปัจจุบัน!
แม้ว่าศิษย์สาขารองผู้นี้จะโกรธจนขาดสติ ไม่รู้จักเป็นตาย อยากจะลงมือ แต่หมอเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็คงไม่อนุญาตแน่นอน
"ม่อวั่งเฉิน เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?!"
หลังจากบรรยากาศเงียบงันไปชั่วครู่ ในที่สุดทุกคนก็ได้ยินเสียงของหมอเฉินดังขึ้น
ตอนนี้เขาหรี่ตามอง น้ำเสียงหนักอึ้ง สายตาจับจ้องไปที่ม่อวั่งเฉินไม่วางตา
สำหรับนิสัยปกติของม่อวั่งเฉิน หมอเฉินก็พอจะรู้อยู่บ้าง แม้อีกฝ่ายจะเป็นลูกชายของม่อเซี่ยวเทียน แต่ต่อหน้าเขาก็ไม่เคยกล้าก่อความขัดแย้ง เพราะรู้ว่าถึงจะเกิดความขัดแย้งอะไรขึ้นมา เบื้องหลังของเขาก็ยังมีบิดาโม่เซียวฟาน!
เพราะเกรงใจหน้าบิดา อาใหญ่ม่อเซี่ยวเทียนก็ไม่กล้าทำอะไรเขามากนัก!
แต่วันนี้ การกระทำของม่อวั่งเฉินกลับทำให้หมอเฉินต้องเปลี่ยนความคิดที่มีมาแต่เดิมโดยสิ้นเชิง แม้ว่าปกติเขาก็มักจะเยาะเย้ยอีกฝ่ายอยู่บ่อยๆ แต่ทั้งสองก็ไม่เคยลงมือกันจริงๆ
บัดนี้ ม่อวั่งเฉินกล้าลงมือต่อหน้าธารกำนัล ตบคนข้างกายของเขา นี่มิใช่เท่ากับว่ากำลังตบหน้าเขาหมอเฉินอยู่หรอกหรือ!
จะทนได้อย่างไร?!
เมื่อได้ยินคำพูดของหมอเฉิน ม่อวั่งเฉินจึงหันสายตาไปมอง สีหน้าเย็นชาพลางกล่าวว่า "เจอพี่ใหญ่แล้วไม่ทักทายก็แล้วไป แต่กลับเรียกข้าว่าม่อวั่งเฉินๆ ดูท่าน้องชายเจ้าคนนี้ก็สมควรโดนตบเหมือนกัน..."
"ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม? คุณชายไร้ประโยชน์คนนี้ กล้าเถียงกับหมอเฉินด้วย?!"
"กล้าพูดกับหมอเฉินแบบนี้ ม่อวั่งเฉินคงจะบ้าไปแล้วสินะ?"
ผู้คนรอบข้างต่างพากันอ้าปากค้าง ชื่อเสียงในฐานะคนเสเพลของม่อวั่งเฉินในเมืองฝางเทียนนั้นไม่มีใครเทียบได้ พวกเขาต่างก็เคยได้ยินเรื่องราวพฤติกรรมในอดีตของเขามาบ้าง
เสเพล, ไร้ค่า, ขี้ขลาด, และชอบรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่ง...
แต่ตอนนี้ สิ่งที่เกิดขึ้นนี้มันเป็นสิ่งที่คนขี้ขลาดที่ชอบรังแกคนอ่อนแอจะทำได้จริงๆ หรือ?
ต้องรู้ไว้ว่า คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขานั้นคือ อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองฝางเทียน หมอเฉินนะ!
อย่างที่สุภาษิตว่า แม้แต่จะตีสุนัขก็ต้องดูเจ้าของ ม่อวั่งเฉินไม่เพียงแต่ทำร้ายคนข้างกายของหมอเฉิน แต่ตอนนี้ยังกล้าใช้สถานะพี่ชายมาสั่งสอนหมอเฉินอีก...
นี่ยังเป็นคุณชายไร้ประโยชน์คนเดิมอยู่หรือ?!
"ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ดูเหมือนพี่ใหญ่จะเปลี่ยนไปมากนะ..."
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน สีหน้าของหมอเฉินก็หม่นลง ในตระกูลม่อ ม่อวั่งเฉินอายุมากกว่าเขาสามเดือน ดังนั้นในแง่หนึ่ง อีกฝ่ายก็คือพี่ชายของเขา
"วันนี้คนจากตระกูลจวินมาหาพี่ใหญ่เพื่อขอยกเลิกการหมั้นหมาย คงจะถูกกระทบกระเทือนจิตใจมากสินะ?" หมอเฉินหัวเราะเย็นชา เปิดเผยจุดอ่อนของม่อวั่งเฉินต่อหน้าผู้คน
"อะไรนะ? วันนี้คนจากตระกูลจวินไปหาม่อวั่งเฉินเพื่อยกเลิกการหมั้นหมายเหรอ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของหมอเฉิน ผู้คนรอบข้างต่างมองหน้ากันไปมา เห็นได้ชัดว่าพวกเขายังไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
แต่เรื่องการหมั้นหมายระหว่างม่อวั่งเฉินกับจวินมู่ชิงนั้น ในเมืองฝางเทียนไม่ใช่ความลับอะไรแล้ว
"น่าจะเป็นเพราะแบบนี้ ฉันถึงเห็นว่าม่อวั่งเฉินวันนี้อารมณ์ร้อนมาก นิสัยเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ที่แท้ก็เพราะวันนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น..."
"ได้ยินว่าตอนนี้จวินมู่ชิงเป็นศิษย์ของอาจารย์ใหญ่แห่งสถาบันอวิ๋นชู่ มีฐานะสูงส่ง แม้ว่าม่อวั่งเฉินจะเป็นผู้นำรุ่นเยาว์ของตระกูลม่อ แต่ก็เป็นแค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง แน่นอนว่าสู้เธอไม่ได้ แต่การที่พวกเขามาขอยกเลิกการหมั้นหมายแบบนี้ ม่อวั่งเฉินคนนี้ก็ขายหน้าจนหมดแล้ว..."
"ฮ่าๆ ฉันอยากรู้จังว่า วันนี้คุณชายไร้ค่าคนนี้ จะแสดงสีหน้าแบบไหนต่อหน้าจวินมู่ชิง?"
"ก็คงจะไม่ยอมรับ ร้องไห้โวยวายไปแล้วล่ะ ฮ่าๆๆ..."
รอบข้างมีเสียงเยาะเย้ยถากถางดังขึ้น แต่ม่อวั่งเฉินกลับทำเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย สายตาจ้องมองหมอเฉินนิ่งๆ
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นอย่างกะทันหัน "ถ้าเธอไม่ได้แซ่ม่อ แค่คำพูดเมื่อกี้ของเธอ สักวันฉันจะต้องฆ่าเธอ..."
"หืม?!"
ในดวงตาของม่อวั่งเฉิน หมอเฉินเห็นประกายเย็นเยียบวาบผ่านไป ประกอบกับน้ำเสียงเรียบๆ ของอีกฝ่าย หมอเฉินไม่รู้ว่าทำไม หัวใจถึงได้สั่นสะท้านขึ้นมา
แต่ไม่นาน เขาก็แค่นเสียงหึ ในดวงตาปรากฏแววดูถูกอีกครั้ง พูดว่า "คงไม่มีโอกาสในชาตินี้แล้วล่ะ อีกหนึ่งเดือน ฉันจะได้เป็นศิษย์ของสถาบันอวิ๋นชู่ กำหนดแล้วว่าจะไม่ใช่คนระดับเดียวกับเธอ แต่ฉันก็ไม่อยากให้พูดว่าไม่ให้โอกาส อีกหนึ่งเดือน ก่อนที่ฉันจะถูกเลือกไปฝึกฝนที่สถาบันอวิ๋นชู่ จะให้โอกาสเธอท้าทายฉันหนึ่งครั้ง แต่กลัวว่าเธอจะไม่กล้านะ..."
ในน้ำเสียงของหมอเฉินเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ใครๆ ก็รู้ว่าม่อวั่งเฉินเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณได้ ชาตินี้ก็ไม่มีทางก้าวเข้าสู่ขั้นหนิงม่าย อย่าว่าแต่หนึ่งเดือนเลย ต่อให้ให้เวลาสิบปี ร้อยปี ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของหมอเฉินได้
"เธอมั่นใจจริงๆ นะ..." เรื่องที่ไม่คาดคิดก็คือ ม่อวั่งเฉินยิ้มประหลาดขึ้นมาทันที "มั่นใจว่าฉันไม่สามารถรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้งั้นเหรอ?"
พูดจบ เขาก็ส่ายหัว ไม่อยากเสียเวลาพูดกับอีกฝ่ายอีก หมุนตัวเดินจากไป พูดโดยไม่หันกลับมามองว่า "แม้จะฟังดูไม่ค่อยดี แต่ฉันก็อยากเตือนเธอสักคำ กาลเวลาเปลี่ยนไป ฉัน ม่อวั่งเฉิน ไม่เคยเอาเธอมาอยู่ในสายตา แต่เมื่อเธออยากจะมาเต้นต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะเล่นด้วยหรอก อีกหนึ่งเดือน รอดูก็แล้วกัน..."


## บทที่ 11 ความเร็วในการฝึกฝน

"ฮึ!"
เมื่อได้ยินคำพูดที่ม่อวั่งเฉินทิ้งไว้ก่อนจากไป ม่อเฉินก็แค่นเสียงเย็นชา ไม่ได้สนใจคำพูดนั้นแม้แต่น้อย เขาหัวเราะเยาะ "ไอ้ไร้ค่าก็คือไร้ค่าวันยังค่ำ แค่ทำตัวลึกลับ!"
"พวกเราไปกันเถอะ วันนี้จางห้าวแห่งตระกูลจางจากเมืองจี้อี้ได้เชิญบรรดาคนรุ่นใหม่จากตระกูลใหญ่ต่างๆ ไปร่วมงานเลี้ยงที่เมืองฝางเทียนของพวกเรา ในฐานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองฝางเทียน ข้าไปสายไม่ได้" ม่อเฉินพูดจบก็พาลูกหลานตระกูลม่ออีกไม่กี่คนจากไป
และจางห้าวที่เขาพูดถึงก็คืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลจางแห่งเมืองจี้อี้ มีพลังถึงเขตแดนร่างกายขั้นเก้า เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ขั้นเชียนชวนแล้ว!
คนระดับนี้ มีพรสวรรค์เหนือกว่าม่อเฉินไม่รู้กี่เท่า เขาจึงไม่กล้าประมาทเป็นธรรมดา!
และวันนี้ ท่านปรมาจารย์หลินชิงแห่งหอหลอมยาก็ได้รับเชิญให้ไปปรุงยาที่เมืองจี้อี้ ที่ตระกูลจางนั่นเอง ยาแปลงวิญญาณที่ทำให้เตาระเบิดก็เป็นยาที่ปรุงให้จางห้าว!
ตอนนี้จางห้าวมีอายุสิบแปดปีเท่ากับม่อวั่งเฉิน แต่มีพลังถึงเขตแดนร่างกายขั้นเก้า ห่างจากขั้นเชียนชวนเพียงก้าวเดียว
การที่มีพลังถึงระดับนี้ในวัยเพียงเท่านี้ ทำให้ชื่อของจางห้าวมีชื่อเสียงพอสมควรในแคว้นอวิ๋น แต่เมื่อเทียบกับจวินมู่ชิงแล้ว จางห้าวยังด้อยกว่าอยู่บ้าง เพราะจวินมู่ชิงมีพลังถึงขั้นเชียนชวน และตอนอยู่ในขั้นหนิงม่ายก็รวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ถึงสามเส้น ส่วนจางห้าวตอนนี้มีแค่สองเส้นเท่านั้น...
หลังจากม่อวั่งเฉินกลับถึงตระกูล เขาก็เดินเข้าห้องตัวเองแล้วปิดประตู
จนถึงดึกดื่น มีเสียงทุ้มดังออกมาจากในห้อง ตอนนี้ม่อวั่งเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงใหญ่ มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาบนหน้าผากมากมาย
เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ และทั่วทั้งห้องมีกลิ่นเหม็นชวนอาเจียนลอยอวล!
บนเสื้อสีขาวที่เปียกชุ่มของม่อวั่งเฉิน มีของเหลวสีดำเหนียวๆ ถูกขับออกมาจากร่างกายเป็นหย่อมใหญ่
สิ่งเหล่านี้คือสิ่งสกปรกที่ถูกขับออกมาจากร่างกายหลังจากกินเม็ดยากลั่นกาย!
ฮึ!
ผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ในที่สุดม่อวั่งเฉินก็ลืมตาขึ้นจากภวังค์ เขาค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา พูดกับตัวเอง "สมแล้วที่เป็นกายฟ้าดิน หลังจากขับสิ่งสกปรกออกไป ข้ารู้สึกได้ชัดว่ารูขุมขนทั่วร่างกายดูดซับพลังวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกตลอดเวลา ความเร็วในการฝึกฝนเร็วกว่าคนทั่วไปหลายเท่า!"
ไม่นาน ม่อวั่งเฉินก็ตักน้ำสะอาดมาล้างคราบสกปรกบนร่างกาย หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้ว ก็รีบเข้าสู่สภาวะฝึกฝนทันที
แน่นอน เคล็ดวิชาฝึกฝนที่เขาใช้ตอนนี้ไม่ใช่วิธีทั่วไปในแผ่นดินเทียนหนาน แต่เป็นเคล็ดวิชาจากชาติก่อน เพราะวิธีฝึกฝนในโลกนี้ไม่เพียงพอที่จะขับเคลื่อนกายเทพอย่างกายฟ้าดิน มิฉะนั้นม่อวั่งเฉินคนก่อนจะกลายเป็นคนไร้ค่าที่เก็บพลังวิญญาณไม่ได้ได้อย่างไร?
อื้อ!
เมื่อม่อวั่งเฉินเข้าสู่สภาวะแล้ว เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังวิญญาณรอบตัวกำลังไหลเข้าสู่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว ถูกดูดซึมเข้าไปในเส้นลมปราณทีละน้อย
เมื่อพลังวิญญาณในเส้นลมปราณเต็มเปี่ยม เขาก็จะสามารถลองบุกเบิกขั้นหนิงม่าย สร้างเส้นลมปราณวิญญาณในร่างกายได้!
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน โดยทั่วไป ผู้ที่อยู่ในขั้นปราณกายที่ต้องการมีพลังวิญญาณเพียงพอที่จะบุกเบิกขั้นหนิงม่าย อย่างน้อยต้องนั่งสมาธิฝึกฝนหลายเดือน และคนที่มีพรสวรรค์อ่อนด้อยอาจต้องใช้เวลานานกว่านั้น
แต่ม่อวั่งเฉินแตกต่าง ร่างกายของเขาในตอนนี้คือกายฟ้าดิน หนึ่งในสามกายเทพจากชาติก่อน มีพรสวรรค์เหนือกว่าคนธรรมดาหลายเท่า
ตามที่เขาประเมิน แค่ฝึกฝนหนึ่งเดือนก็เพียงพอที่จะให้เขาบุกเบิกขั้นหนิงม่ายได้แล้ว!
"กายฟ้าดินนี่ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน? ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณนั้นเป็นหลายเท่าของคนทั่วไปอยู่แล้ว แต่ผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม แม้ว่าในเส้นลมปราณของร่างกายข้าจะสะสมพลังวิญญาณไว้ไม่น้อย แต่ก็ยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นส่วน..."
หลังผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ม่อวั่งเฉินตื่นจากสภาวะฝึกฝน สีหน้าแสดงความประหลาดใจ
ตามความเร็วในการฝึกฝนของคนทั่วไป การนั่งสมาธิหนึ่งชั่วยาม จะต้องได้ถึงหนึ่งในหมื่นส่วนแน่นอน แต่เขามีกายฟ้าดิน ความเร็วในการฝึกฝนเป็นหลายเท่าของคนทั่วไป แต่พลังวิญญาณที่สะสมไว้กลับยังไม่ถึงหนึ่งในหมื่นส่วน?!
"แม้จะเกินความคาดหมายไปบ้าง แต่นี่อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่าเส้นลมปราณของข้าสามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณได้มากกว่าคนทั่วไปหลายเท่า เมื่อถึงเวลาที่จะบุกทะลวงสู่ขั้นหนิงม่าย เส้นลมปราณวิญญาณที่รวมตัวขึ้นก็น่าจะมีไม่น้อย..."
ขณะที่คิดเช่นนี้ในใจ ดวงตาของม่อวั่งเฉินก็ฉายแววยินดี
ชาติก่อนของเขา ในด้านวิถีการต่อสู้นั้น มีพรสวรรค์ธรรมดา เมื่อถึงขั้นหนิงม่าย ก็เหมือนผู้บำเพ็ญตนส่วนใหญ่ที่รวมเส้นลมปราณวิญญาณได้เพียงเส้นเดียว
แต่ตอนนี้แตกต่างออกไป ตัวเขามีกายฟ้าดิน เขามั่นใจว่าเมื่อทะลวงสู่ขั้นหนิงม่าย เขาจะต้องรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้อย่างน้อยสามเส้น หรืออาจจะมากกว่านั้น!
"ฮึๆ ตอนที่จวินมู่ชิงถึงขั้นหนิงม่าย ก็รวมเส้นลมปราณวิญญาณได้แค่สามเส้นเท่านั้นใช่ไหม หากข้าทำได้เหนือกว่าผลงานของเจ้า เมื่อปรากฏตัวต่อหน้าเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะมีสีหน้าเช่นไรกันนะ..."
"อีกหนึ่งเดือนจะถึงเวลาที่วิทยาลัยอวิ๋นฉู่รับศิษย์ ก่อนถึงเวลานั้น ข้าต้องบรรลุถึงขั้นหนิงม่ายให้ได้ หากแม้แต่การทดสอบขั้นพื้นฐานยังผ่านไม่ได้ แล้วจะพูดถึงการล้างแค้นได้อย่างไร?"
"และยังมีหมอเฉินคนนั้น แม้ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย แต่ในฐานะที่เป็นคนตระกูลม่อเหมือนกัน ก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้เขาผิดหวังสักหน่อย เพื่อป้องกันไม่ให้วันหน้าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ นำความเดือดร้อนมาสู่ตระกูล แม้ว่าในหนึ่งเดือนนี้ ข้าจะไม่สามารถไปถึงระดับเดียวกับหมอเฉินที่อยู่ในระดับรวมเส้นเลือดวิญญาณชั้นที่หก แต่ด้วยการมีกายฟ้าดิน หากข้ารวมเส้นลมปราณวิญญาณได้สามเส้นขึ้นไป บวกกับเคล็ดวิชาจากชาติก่อน แม้จะอยู่แค่ขั้นหนิงม่ายขั้นแรก ก็ไม่แน่ว่าจะไม่เป็นคู่ต่อสู้ของหมอเฉิน..."
"หนึ่งเดือน..."
ม่อวั่งเฉินพึมพำ ดวงตาฉายแววมุ่งมั่น "ดูเหมือนจะต้องไปที่หอหลอมยาเพื่อซื้อสมุนไพรบางอย่าง แล้วหลอมยาเพิ่มพลังวิญญาณออกมา เพื่อเร่งความเร็วในการฝึกฝน!"
พูดจบ ม่อวั่งเฉินก็หลับตาลง กลับเข้าสู่สภาวะฝึกฝนอีกครั้ง!
ในเวลาเดียวกัน ภายในหอหลอมยา ท่านปรมาจารย์หลินชิงกำลังเดินเคียงข้างกับเด็กถือดาบคนหนึ่ง เขายิ้มพลางกล่าวว่า "งานเลี้ยงของคุณชายจางคืนนี้ที่เชิญเหล่าคนหนุ่มสาวจากเมืองฝางเทียน รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?"
เด็กหนุ่มคนนี้ก็คือจางห้าว อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองจี้อี้!
สามารถเห็นได้ว่า บนใบหน้าของจางห้าวมีความหยิ่งทะนงที่เป็นคุณสมบัติของอัจฉริยะ แต่นิสัยของเขากลับไม่เหมือนอัจฉริยะคนอื่นที่มักดูถูกผู้อื่น
"นอกจากหมอเฉินจากตระกูลม่อแล้ว ก็ไม่มีใครที่น่าสนใจนัก ข้าคิดว่าในเมืองฝางเทียนจะมีคนที่ทำให้ข้าสนใจอยากประลองด้วย..."
จางห้าวส่ายหน้าถอนหายใจ สีหน้าดูเสียดายอยู่บ้าง
ตัวเขาเองมีพรสวรรค์สูงส่ง และชอบการต่อสู้ แต่ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน กลับไม่เคยมีใครที่ทำให้เขารู้สึกสนใจจริงๆ
"ฮ่าๆ เมืองฝางเทียนเป็นหนึ่งในเมืองที่เล็กที่สุดของแคว้นอวิ๋น ขนาดเมื่อเทียบกับเมืองจี้อี้ยังต่างกันครึ่งหนึ่ง ย่อมไม่มีอัจฉริยะอะไรหรอก แต่คุณชายจางอายุยังน้อยก็บรรลุถึงเขตแดนร่างกายขั้นเก้าแล้ว ปีนี้สถาบันอวิ๋นชู่รับศิษย์ ท่านได้รับการชี้ตัวให้เข้าร่วมแล้ว เมื่อไปถึงสำนักศึกษา คงจะได้พบคู่ต่อสู้แล้ว..."
ท่านปรมาจารย์หลินชิงยิ้ม ในฐานะนักปรุงยาระดับสอง แม้จะมีตำแหน่งสูงและมีอำนาจ แต่ในตอนนี้กลับวางตัวจางห้าวไว้ในระดับเดียวกับตน ก็เพราะว่า ด้วยพรสวรรค์ของจางห้าวในตอนนี้ อนาคตย่อมต้องมีความสำเร็จอันยิ่งใหญ่
"ท่านปรมาจารย์หลินชิงพูดถูก สถาบันอวิ๋นชู่เป็นแหล่งบ่มเพาะอัจฉริยะ คนอย่างข้าในที่นั้นก็เป็นเพียงคนธรรมดา!" จางห้าวถ่อมตัวอย่างหาได้ยาก แต่ในดวงตากลับมีไฟแห่งการต่อสู้เข้มข้นขึ้น ราวกับว่าร้อนใจที่จะเข้าร่วมสำนักศึกษาโดยเร็ว


## บทที่ 12 ปรมาจารย์มาเยือน

"อนิจจา ตอนนี้อัจฉริยะในแผ่นดินใหญ่ผุดขึ้นมามากมาย นับเป็นยุคทองอย่างแท้จริง ข้าอิจฉาพวกเจ้าคนหนุ่มสาวเหลือเกิน..."
เมื่อเห็นสีหน้าของจางห้าว ท่านปรมาจารย์หลินชิงถอนหายใจ ในใจดูเหมือนจะมีความปรารถนาบางอย่าง
ตอนที่เขายังหนุ่ม เขาก็เคยหยิ่งผยองเช่นกัน แต่โลกภายนอกนั้นกว้างใหญ่เหลือเกิน พรสวรรค์ด้านวิถีการต่อสู้ของเขามีจำกัด สุดท้ายจึงเลือกเส้นทางการปรุงยา บัดนี้อายุเลยครึ่งศตวรรษแล้ว ก็ยังคงเป็นเพียงนักปรุงยาระดับสองที่ต่ำต้อย อาศัยอยู่ในเมืองเทียนแห่งนี้ ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้โดดเด่นอีกแล้ว
แต่จางห้าวนั้นต่างออกไป สามารถบรรลุถึงขั้นหนิงม่ายขั้นที่เก้าได้ในวัยเพียงสิบแปด อีกทั้งยังรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ถึงสองเส้น อัจฉริยะเช่นนี้ หากไม่มีอะไรผิดพลาด อนาคตจะต้องก้าวขึ้นเป็นผู้แข็งแกร่งระดับสูงสุดของแคว้นอวิ๋นอย่างแน่นอน!
"ในแคว้นอวิ๋น ในบรรดาอัจฉริยะที่อายุต่ำกว่ายี่สิบปี ข้าสนใจเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้ ข้ายังมีช่องว่างกับนางอยู่บ้าง..."
จางห้าวพูดพลางยกมือลูบดาบที่เอว ในดวงตาวาบไหวด้วยประกายสู้รบ
"ที่คุณชายจางห้าวพูดถึง คงเป็นจวินมู่ชิงแห่งตระกูลจวินกระมัง?!" ท่านปรมาจารย์หลินชิงชะงัก ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้
จางห้าวพยักหน้า สีหน้าปรากฏแววจริงจัง "ตอนที่จวินมู่ชิงอยู่ในขั้นหนิงม่าย นางรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ถึงสามเส้น และตอนนี้ก็ก้าวเข้าสู่ขั้นเชียนชวนแล้ว บุคคลเช่นนี้ คือคู่ต่อสู้ที่ข้าอยากประลองด้วยมาโดยตลอด การต่อสู้กับอัจฉริยะที่แท้จริง จึงจะแสดงความสามารถที่แท้จริงของข้าออกมาได้!"
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ท่านปรมาจารย์หลินชิงพยักหน้า "ได้ยินว่าจวินมู่ชิงผู้นั้นเป็นศิษย์ของอธิการสถาบันอวิ๋นชู่แล้ว พรสวรรค์เป็นเลิศ อนาคตย่อมไม่มีใครเทียบได้ แต่คุณชายจางห้าวก็มีวิชาเพลงดาบที่บรรลุความเชี่ยวชาญระดับสูง หากมีระดับพลังเท่ากัน ก็สามารถประลองกับนางได้!"
"ไม่ทราบว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงมีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับยาแปลงวิญญาณ?" จางห้าวถามขึ้นอย่างกะทันหัน
นี่คือเรื่องที่เขาให้ความสำคัญที่สุดในตอนนี้ หากได้ยาแปลงวิญญาณมา เขาจะต้องมีความมั่นใจเต็มร้อยในการก้าวข้ามสู่ขั้นเชียนชวน เมื่อถึงตอนนั้น การไปท้าประลองกับจวินมู่ชิงที่สถาบันอวิ๋นชู่ ก็จะมีความมั่นใจเพียงพอ!
เมื่อได้ยินคำพูดของจางห้าว ท่านปรมาจารย์หลินชิงถอนหายใจ "ด้วยความสำเร็จแห่งวิถีโอสถของข้า การจะหลอมยาแปลงวิญญาณให้สำเร็จ มีโอกาสไม่ถึงหนึ่งในสิบ แต่ว่า..."
"แต่ว่าอย่างไรหรือ?" จางห้าวชะงัก ถาม
ท่านปรมาจารย์หลินชิงส่ายหน้า ยิ้มขื่นเล็กน้อย "วันนี้เกิดเรื่องประหลาดบางอย่างขึ้น..."
จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องเกี่ยวกับม่อวั่งเฉินให้จางห้าวฟังอย่างคร่าว ๆ
"ม่อวั่งเฉิน? คุณชายเสเพลแห่งตระกูลม่อนั่นน่ะหรือ?" จางห้าวเลิกคิ้ว เรื่องชื่อเสียงของม่อวั่งเฉิน แม้แต่เขาที่อยู่ไกลถึงเมืองจี้อี้ก็ยังเคยได้ยิน แสดงให้เห็นว่าในอดีตม่อวั่งเฉินเสเพลถึงขั้นไหน "ท่านหมายความว่า คนผู้นี้ก็รู้วิชาปรุงยา และยังมีฝีมือเหนือกว่าท่านอีกหรือ?!"
เป็นไปไม่ได้กระมัง?
เกี่ยวกับชื่อเสียงของม่อวั่งเฉิน แม้จางห้าวจะไม่รู้มากนัก แต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนเสเพลตัวจริง อีกทั้งเส้นลมปราณยังไม่สามารถเก็บพลังวิญญาณได้แต่กำเนิด ชาตินี้จึงติดอยู่แค่ระดับหลอมกายขั้นที่เก้า ไม่มีทางก้าวหน้าได้แม้แต่น้อย
ด้วยเหตุนี้เอง ม่อวั่งเฉินจึงไม่สนใจการงานใด ๆ ในสายตาคนส่วนใหญ่ ชาตินี้เขาก็จบแล้ว!
แต่ตอนนี้ ตนได้ยินอะไร?
นักปรุงยาระดับสองผู้สูงส่ง ผู้อำนวยการหอหลอมยาแห่งเมืองฝางเทียน ท่านปรมาจารย์หลินชิง เขากลับบอกตนว่า คุณชายไร้ค่าผู้นั้น ไม่เพียงแต่รู้วิชาปรุงยา แต่ยังมีฝีมือการปรุงยาเหนือกว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงเองเสียอีก...
หากเรื่องทั้งหมดนี้ เป็นคนอื่นมาบอกตน บางทีจางห้าวอาจชักดาบฟันทันทีเลยก็ได้ ช่างเหลวไหลสิ้นดี!
"จะเป็นอย่างไร ข้าก็ยังไม่กล้าฟันธง แต่ข้าตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปสำรวจดูที่ตระกูลม่อ!" ท่านปรมาจารย์หลินชิงส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น ตอนแรก เขาก็คิดว่าความคิดของตนเองช่างบ้าบิ่น
แต่ยาเสียครึ่งเม็ดที่ตนพบวันนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาลองผิดลองถูกแล้วทำออกมาได้
ไม่ว่าจะเป็นฝีมือของคุณชายม่อวั่งเฉินผู้เสเพลหรือไม่ พรุ่งนี้เมื่อไปพบที่ตระกูลม่อก็คงจะรู้กระจ่าง
...
จนกระทั่งรุ่งเช้าวันถัดมา ม่อวั่งเฉินตื่นขึ้นจากสภาวะฝึกฝน การฝึกฝนทั้งคืนไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้า กลับทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมากเพราะพลังที่เพิ่มขึ้น
หลังจากรับประทานอาหารเล็กน้อย ม่อวั่งเฉินก็เดินมาที่ลานบ้าน เขาเดินไปที่หน้าหินก้อนใหญ่สูงระดับหัวเข่า ยืนนิ่งครู่หนึ่ง แล้วสูดหายใจลึก จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง
โครม!
จากนั้นก็เห็นได้ว่าภายใต้หมัดอันทรงพลังของเขา หินก้อนใหญ่นั้นแตกร้าวในทันที ก่อนจะระเบิดกลายเป็นเศษหิน
"สมแล้วที่เป็นกายฟ้าดิน พลังหมัดนี้คงจะเทียบเท่ากับขั้นหลอมเส้นเลือด ชั้นหนึ่งทั่วไปแล้ว หากข้าทะลวงถึงขั้นหลอมเส้นเลือดได้ พลังของข้าจะต้องบดขยี้ผู้อื่นในระดับเดียวกันได้อย่างแน่นอน!" ม่อวั่งเฉินถอนหายใจเบาๆ พยักหน้าอย่างพอใจมาก
จากนั้นเขาก็นั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้ใหญ่ ฝึกฝนต่อไป
เช้านี้ ตระกูลม่อได้ต้อนรับแขกผู้สำคัญ ซึ่งก็คือท่านปรมาจารย์หลินชิง ผู้อำนวยการหอหลอมยา
ขณะนี้ หัวหน้าตระกูลม่อเซี่ยวเทียนกำลังต้อนรับท่านปรมาจารย์หลินชิงในห้องโถงใหญ่เพียงลำพัง ด้วยสถานะของอีกฝ่าย แม้ว่าม่อเซี่ยวเทียนจะเป็นยอดฝีมือระดับต้นๆ ของเมือง แต่น้ำเสียงในตอนนี้ก็ยังแฝงความสุภาพอย่างมาก
"ไม่ทราบว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงมาเยือนตระกูลม่อด้วยธุระใดขอรับ?" ม่อเซี่ยวเทียนประสานมือถามอย่างสุภาพ
"ฮ่าๆ ตระกูลม่อกับหอหลอมยาของเรามีการติดต่อค้าขายกันมามาก ทุกเดือนที่ซื้อยาปรุงจากหอหลอมยาของเรา ปริมาณมากที่สุดในเมืองฝางเทียนเลยทีเดียว" ท่านปรมาจารย์หลินชิงถือถ้วยชาในมือ พูดอย่างสุภาพเช่นกัน ขณะนี้ข้างกายท่านมีชายหนุ่มนั่งอยู่คนหนึ่ง สวมดาบที่เอว ก็คือจางห้าวนั่นเอง
เห็นอีกฝ่ายไม่ได้บอกจุดประสงค์ตรงๆ ม่อเซี่ยวเทียนรู้สึกงุนงง แต่ก็ยังพูดอย่างสุภาพว่า "ท่านปรมาจารย์กล่าวเกินไปแล้ว หลายปีมานี้ ล้วนเป็นเพราะยาปรุงจากหอหลอมยา จึงทำให้ตระกูลม่อสามารถสร้างคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถได้มากมาย..."
ท่านปรมาจารย์หลินชิงพยักหน้า ชาในถ้วยดื่มหมดไปนานแล้ว ท่านมองม่อเซี่ยวเทียน เงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า "ตามตรง ข้ามาวันนี้ก็เพื่อบุตรชายของท่าน คุณชายม่อวั่งเฉิน!"
"เฉินเอ๋อ?!" เมื่อได้ยินคำพูดของท่านปรมาจารย์หลินชิง ม่อเซี่ยวเทียนก็ขมวดคิ้วทันที
แม้ว่าม่อวั่งเฉินจะเป็นบุตรชายของตน แต่ปกติเขาเป็นคนเสเพล เขาไม่คิดว่าลูกชายจะรู้จักกับท่านปรมาจารย์หลินชิงผู้ทรงเกียรติ
หรือว่าไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจเข้า?!
คิดถึงตรงนี้ ม่อเซี่ยวเทียนก็ตกใจในใจ หากเป็นเช่นนั้นจริง ก็คงจะยุ่งยากแล้ว เรื่องที่ทำให้ท่านปรมาจารย์หลินชิงต้องมาด้วยตนเอง คงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่!
"ไอ้เด็กบ้านั่นคงไม่ได้ทำอะไรให้ท่านปรมาจารย์ไม่พอใจกระมัง?" ม่อเซี่ยวเทียนเสียงเข้มขึ้น แค่นเสียงหึ เมื่อวานเห็นม่อวั่งเฉินยังสาบานว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว ไม่คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้ก็ก่อเรื่องขึ้นมาอีก
"หัวหน้าตระกูลม่อเข้าใจผิดแล้ว คุณชายม่อไม่ได้ทำอะไรผิด วันนี้มาที่นี่ ส่วนใหญ่เพราะมีเรื่องบางอย่างอยากจะพบเขา..."
ท่านปรมาจารย์หลินชิงยิ้มตอบ แต่ในใจกลับเริ่มสงสัย
หรือว่าตนคิดมากไป ยาเม็ดนั้นเมื่อวาน จริงๆ แล้วไม่ได้มาจากฝีมือของม่อวั่งเฉิน?
มิฉะนั้น หากเขาเข้าใจการปรุงยาจริง ม่อเซี่ยวเทียนในฐานะบิดา จะไม่รู้ได้อย่างไร?!


## บทที่ 13 จำยาลูกกลอนนี้ได้หรือไม่?

"มีธุระต้องพบเฉินเอ๋อ..."
เมื่อได้ยินคำพูดของท่านปรมาจารย์หลินชิง ม่อเซี่ยวเทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในใจกลับเกิดความสงสัยขึ้นมา
ด้วยสถานะของท่านปรมาจารย์หลินชิง จะมีธุระอะไรกับม่อวั่งเฉินได้
ระหว่างพวกเขาทั้งสอง ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันได้เลย...
การปรุงยา?!
หรือว่าเฉินเอ๋อจะเข้าใจเรื่องการปรุงยา?!
ความคิดนี้แวบผ่านสมองของม่อเซี่ยวเทียน แต่เขาก็รีบสลัดความคิดบ้าๆ นี้ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อวานเพิ่งรู้ว่าลูกชายของตนเองมีเส้นลมปราณกลับมาเป็นปกติ สามารถเริ่มเก็บสะสมพลังวิญญาณได้แล้ว นี่ก็เป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออยู่แล้ว ถ้าตอนนี้จะบอกว่าม่อวั่งเฉินยังเข้าใจเรื่องการปรุงยา จนถึงขั้นทำให้ท่านปรมาจารย์หลินชิงต้องมาหาถึงที่ ม่อเซี่ยวเทียนก็คงรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไปแน่ๆ!
นั่นมันนักหลอมยานะ ในแผ่นดินเทียนหนานนี้ถือเป็นอาชีพที่ได้รับความเคารพมากที่สุด ในคนนับล้าน จะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเป็นนักหลอมยาได้
"ท่านอาวุโสม่อเพียงแค่บอกพวกเราว่าม่อวั่งเฉินอยู่ที่ไหน พวกเราจะไปหาเขาเอง" ในขณะที่ม่อเซี่ยวเทียนกำลังสงสัยมากขึ้นเรื่อยๆ จางห้าวที่นั่งอยู่ข้างหลินชิงก็ลุกขึ้นยืน ประสานมือกล่าว
ตามที่ท่านปรมาจารย์หลินชิงกล่าว หากเทคนิคการตกผลึกยาของม่อวั่งเฉินสูงกว่าเขาจริง บางทีอาจจะช่วยในการหลอมยาแปลงวิญญาณได้ ดังนั้นจางห้าวจึงรู้สึกใจร้อนที่จะได้พบกับคุณชายเจ้าสำราญคนนี้
"ท่านผู้มีเกียรตินี้คือ..."
ม่อเซี่ยวเทียนชะงัก แต่แรกเขาคิดว่าจางห้าวเป็นเพียงคนรับใช้ที่ติดตามท่านปรมาจารย์หลินชิงมา แต่จากกิริยาท่าทางของอีกฝ่าย เขากลับพบว่าคนผู้นี้มีกลิ่นอายของตระกูลใหญ่ สถานะคงไม่ธรรมดาอย่างที่คิด
"ข้าคือจางห้าวแห่งเมืองจี้อี้ ขอคารวะท่านอาวุโสม่อ!" จางห้าวประสานมือคำนับ ต่อหน้าม่อเซี่ยวเทียนผู้เป็นยอดฝีมือระดับต้นๆ ของเมืองฝางเทียน เขาจำต้องลดความหยิ่งผยองลงไปมาก
"จางห้าว?" ม่อเซี่ยวเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็นึกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว "จางห้าวบุตรชายของจางจิ้นแห่งตระกูลจางในเมืองจี้อี้?!"
น่าแปลกใจที่บุคคลผู้มีคุณสมบัติโดดเด่นเช่นนี้ก็มาด้วย ได้ยินมาว่าจางห้าวไม่เพียงแต่เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองจี้อี้ แต่ยังมีระดับพลังถึงเขตแดนร่างกายขั้นเก้า พร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ขั้นแปรวิญญาณได้ทุกเมื่อ!
บุคคลระดับนี้ก็มาด้วยหรือ?! ยิ่งไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับม่อวั่งเฉินเลย
และจากน้ำเสียงของอีกฝ่าย ดูเหมือนจะร้อนใจยิ่งกว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงเสียอีก...
"เจ้าหนูนั่นซ่อนความลับอะไรไว้กันแน่..."
ม่อเซี่ยวเทียนพึมพำ แม้จะงุนงงอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้สึกได้ว่าในเรื่องนี้จะต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ตนเองไม่รู้แน่นอน!
"เสวี่ยเอ๋อร์..."
ในขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้น ม่อเซี่ยวเทียนก็เรียกออกไปนอกประตู
"คารวะท่านพ่อบุญธรรม!" เสวี่ยเอ๋อร์เดินเข้ามา นางยืนอยู่นอกประตูตลอด จึงได้ยินบทสนทนาในห้องโถงเมื่อครู่ทั้งหมด ในใจก็รู้สึกสงสัยไม่แพ้กัน
"เจ้าพาท่านปรมาจารย์หลินชิงกับคุณชายจางห้าวไปหาเฉินเอ๋อที!" ม่อเซี่ยวเทียนสั่ง
เสวี่ยเอ๋อร์พยักหน้า แล้วนำพาหลินชิงทั้งสองคนออกไปจากที่นี่
"ดูท่าจะต้องถามให้รู้เรื่องจากเจ้าหนูนั่นเสียที..."
ม่อเซี่ยวเทียนพูดกับตัวเองขณะมองตามเงาร่างทั้งสามที่จากไป
...
ในตอนนี้ ม่อวั่งเฉินกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ในลานบ้าน พลังวิญญาณแห่งสวรรค์และโลกรอบตัวกำลังไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็ว ซึมซาบเข้าสู่เส้นลมปราณทีละน้อย
ด้านนอกลาน หลังจากเสวี่ยเอ๋อร์พาหลินชิงกับจางห้าวมาถึงที่นี่แล้ว ก็จากไปทันที
"การเคลื่อนไหวของพลังวิญญาณที่นี่..."
ท่านปรมาจารย์หลินชิงกับจางห้าวยืนอยู่นอกลาน รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของพลังวิญญาณโดยรอบ ดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยประกายแวววาว
ดูเหมือนว่าคุณชายน้อยแห่งตระกูลม่อผู้นี้ จะซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่มีใครรู้เอาไว้จริงๆ!
"คุณชายน้อยม่ออยู่หรือไม่?" ท่านปรมาจารย์หลินชิงกระแอมเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถาม
"หืม?!"
เสียงที่ดังเข้ามาในหู ทำให้ม่อวั่งเฉินตื่นจากสภาวะฝึกฝนทันที เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าใครกันที่มาตามหาตน
"ประตูไม่ได้ลงกลอน เข้ามาได้" ม่อวั่งเฉินกล่าวออกไปตรงๆ ในขณะที่ยังสงสัยอยู่
ภายในตระกูลม่อ เขาไม่คิดว่าจะมีคนร้ายแอบเข้ามาได้ ผู้ที่สามารถมาถึงที่นี่ได้ จะต้องถูกบิดาของเขารับรู้ถึงการมาอยู่แล้ว เว้นแต่ว่าฝีมือของอีกฝ่ายจะต้องเหนือกว่าบิดาของเขามาก
เอี๊ยด!
ประตูใหญ่ของลานบ้านถูกผลักเปิดออก ม่อวั่งเฉินเงยหน้าขึ้นมอง คิ้วของเขาขมวดอีกครั้ง
สองคนที่มาถึงนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่รู้จัก และเขาสามารถยืนยันได้ว่า ในความทรงจำของม่อวั่งเฉิน ก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน!
แต่เมื่อเห็นชายชราผู้นั้น ม่อวั่งเฉินก็รู้สึกสะท้านใจ เขารู้สึกถึงพลังที่ไม่ด้อยไปกว่าบิดาของเขาเลยจากร่างของอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่าเป็นยอดฝีมือที่มีระดับพลังถึงขั้นแปรวิญญาณ!
ส่วนชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ชายชรา แม้จะดูมีอายุราวๆ เดียวกับตน แต่พลังก็ไม่อ่อนด้อย แฝงไว้ด้วยท่าทีที่กำลังจะทะลุถึงขั้นแปรวิญญาณ และที่คิ้วตาของชายหนุ่มนั้นยังแผ่รัศมีความหยิ่งผยอง แฝงด้วยประกายคมกล้า นี่คือนักดาบ!
"พวกท่านคือ..."
ม่อวั่งเฉินลุกขึ้นยืนจากที่เดิม ขมวดคิ้วถาม
"ข้าคือผู้อำนวยการหอหลอมยาแห่งเมืองฝางเทียน หลินชิง!" ท่านปรมาจารย์หลินชิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม พร้อมกับประสานมือคำนับ วางตำแหน่งหลินเฟิงให้เท่าเทียมกับตน
"ท่านปรมาจารย์หลินชิง?" เมื่อได้ยินอีกฝ่ายแนะนำตัว ม่อวั่งเฉินก็ชะงักไป
ไม่นานเขาก็เริ่มสงสัยขึ้นมาอีก ตนไม่เคยมีความเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้มาก่อนนี่นา แล้วทำไมอีกฝ่ายถึงได้มาหา?
"ฮ่ะๆ ไม่ทราบว่าคุณชายน้อยม่อจำยานี้ได้หรือไม่?" ไม่รอให้ม่อวั่งเฉินพูด หลินชิงก็พลิกมือขึ้นมา หยิบยาเสียที่ยังไม่สมบูรณ์เมื่อวานออกมา
"นี่คือ..."
หลังจากเห็นยาในมือของอีกฝ่ายชัดเจน ม่อวั่งเฉินก็เบิกตากว้างเล็กน้อย ดูเหมือนจะประหลาดใจ
นี่มันเม็ดยากลั่นกายไม่ใช่หรือ?
เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนจะเป็นยาเสีย...
ขณะที่กำลังคิดเช่นนี้ เขาก็นึกขึ้นได้ถึงบางอย่าง เมื่อวานในหอหลอมยา เขาหลอมยาสามชุด ชุดแรกระเบิด กลายเป็นเศษซาก ไม่เหลืออะไรเลย
ส่วนชุดที่สอง ในช่วงสุดท้าย เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย ไม่ได้สำเร็จเป็นยาสมบูรณ์ ถูกเขาวางทิ้งไว้ที่มุมห้อง...
นึกขึ้นได้ตอนนี้ ดูเหมือนเมื่อวานตอนออกจากหอหลอมยา เขาลืมเก็บยาเสียนั้นกลับไปด้วย?
เมื่อเห็นสีหน้าของม่อวั่งเฉิน ท่านปรมาจารย์หลินชิงก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที มีทางแล้ว!
ดูเหมือนว่ายาเม็ดนี้ คงจะเป็นของที่ม่อวั่งเฉินทิ้งไว้ในห้องปรุงยาอย่างแน่นอน!
"ไม่รู้จัก!" แต่สิ่งที่ทำให้หลินชิงไม่คาดคิดก็คือ หลังจากที่ประหลาดใจ ม่อวั่งเฉินกลับปฏิเสธออกมาตรงๆ
เอ่อ!
เมื่อเห็นเขาตอบกลับอย่างรวดเร็วเช่นนั้น หลินชิงก็ชะงักไป แม้แต่คำพูดที่เตรียมไว้ก็ต้องกลืนกลับลงไป
"ถ้าใช่ก็บอกว่าใช่ ถ้าไม่ใช่ก็บอกว่าไม่ใช่ ลูกผู้ชายตัวเป็นๆ มีอะไรที่ยอมรับไม่ได้?" แต่ในตอนนี้เอง จางห้าวก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
เขาเห็นได้ชัดว่าม่อวั่งเฉินกำลังโกหก จากปฏิกิริยาเมื่อครู่ของอีกฝ่าย ยานี้จะต้องมาจากมือของม่อวั่งเฉินอย่างแน่นอน!


## บทที่ 14 ถามด้วยความถ่อมตน

การทิ้งยาเสียที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ไว้ในหอหลอมยานั้น เป็นความประมาทชั่วขณะของเขา แต่ในจิตใต้สำนึก ม่อวั่งเฉินไม่อยากยอมรับ
เพราะเขารู้ดีว่า ด้วยนิสัยที่ผ่านมาของตน รวมถึงอายุในตอนนี้ หากบอกคนอื่นว่าตนเป็นนักหลอมยา คงถูกหัวเราะเยาะจนฟันร่วง
แม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้อะไรเป็นหลักฐานมาหาตน แต่ตราบใดที่ยังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่าย ม่อวั่งเฉินก็ต้องปฏิเสธจนตาย
เมื่อได้ยินคำพูดของจางห้าว ม่อวั่งเฉินจึงแสร้งทำสีหน้าเหมือนคุณชายเสเพลที่เคยเป็น มองจางห้าวอย่างดูแคลน "แกเป็นใคร?"
เมื่อเห็นท่าทางน่าโมโหของเขา จางห้าวก็โกรธจนตัวสั่น
หรือเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา? คุณชายเสเพลแบบนี้จะเป็นนักหลอมยาได้อย่างไร?
เขาแค่นเสียงอย่างเย็นชา "ข้าคือผู้นำรุ่นเยาว์แห่งตระกูลจางแห่งเมืองจี้อี้ จางห้าว!"
จางห้าว?!
ม่อวั่งเฉินตกใจในใจ ชื่อนี้เขาเคยได้ยินมาแน่นอน อีกฝ่ายเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับสองรองจากจวินมู่ชิงในบรรดาผู้ที่อายุต่ำกว่ายี่สิบปีของแคว้นอวิ๋น!
แม้ในใจจะตกใจ แต่ม่อวั่งเฉินไม่แสดงออกทางสีหน้าแม้แต่น้อย "ผู้นำรุ่นเยาว์ตระกูลจางยิ่งใหญ่นักหรือ? ที่นี่คือเมืองฝางเทียน! ข้าคือผู้นำรุ่นเยาว์ตระกูลม่อ!"
"เจ้า!" จางห้าวกัดฟันกรอด ด้วยสถานะของเขา บวกกับพรสวรรค์ที่เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกัน ปกติใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้ ไม่นึกว่าวันนี้จะถูกคุณชายเสเพลดูถูกเช่นนี้?
เขาจะทนได้อย่างไร?!
ฉึก!
กระแสพลังอันคมกริบแผ่ออกมาในลานบ้านอย่างฉับพลัน จางห้าวกำด้ามดาบ เตรียมชักดาบออกมา
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาชักดาบออกมาได้เพียงครึ่งนิ้ว ก็เห็นสีหน้าของม่อวั่งเฉินเย็นชาลงทันที หรี่ตามองมาที่ตัวเขา
"ที่นี่คือตระกูลม่อ ขอเตือนว่าก่อนจะลงมือ ควรพิจารณาสถานการณ์ให้ดีเสียก่อน!"
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของม่อวั่งเฉินดังเข้าหู บวกกับประกายเย็นยะเยือกในดวงตาของอีกฝ่าย ไม่รู้ทำไม จางห้าวรู้สึกใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก ราวกับถูกผู้มีพลังยิ่งใหญ่จ้องมองอยู่
ใช่แล้ว!
จางห้าวรู้สึกถึงกระแสอันตรายอย่างยิ่งจากตัวม่อวั่งเฉิน ความรู้สึกนี้ เหมือนกับว่าตนกำลังเผชิญหน้ากับผู้ทรงพลัง!
เป็นไปได้อย่างไร?!
ตามข่าวลือ ม่อวั่งเฉินไม่เพียงแต่เป็นคุณชายเสเพล แต่เส้นลมปราณในร่างกายยังไม่สามารถเก็บกักพลังวิญญาณได้ เป็นคนไร้ค่าอย่างแท้จริง แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกถึงกระแสอันตรายจากร่างของอีกฝ่าย...
ในขณะที่จิตใจสั่นสะเทือน มือที่กำลังจะชักดาบออกมาของจางห้าวก็ชะงักค้างอยู่ตรงนั้น
"ชายผู้นี้..."
อย่างไรก็ตาม ด้านข้าง ในดวงตาของท่านปรมาจารย์หลินชิง กลับมีประกายวาบผ่านหลายครั้ง เขาเห็นกระแสอันเย่อหยิ่งยิ่งจากตัวม่อวั่งเฉิน กระแสนั้นดูเหมือนติดตัวมาแต่กำเนิด เป็นกระแสของนักหลอมยา!
และยังเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถระดับสูง!
ช่างไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อจริงๆ คุณชายเสเพลผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองฝางเทียน ผู้นำรุ่นเยาว์ไร้ค่าแห่งตระกูลม่อ กลับซ่อนความสามารถไว้ลึกถึงเพียงนี้!
"คุณชายทั้งสองโปรดระงับความโกรธ..."
ในขณะที่รู้สึกประหลาดใจ ท่านปรมาจารย์หลินชิงรีบออกมาไกล่เกลี่ย เขาค้อมกายคำนับให้ม่อวั่งเฉิน พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "คุณชายน้อยม่อ คนตรงไปตรงมาไม่พูดอ้อมค้อม ข้าแน่ใจว่ายานี้เป็นฝีมือของท่านแน่นอน วันนี้ที่มาที่นี่ ข้าแค่อยากขอคำแนะนำเท่านั้น ไม่มีเจตนาอื่นใด!"
เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ม่อวั่งเฉินจึงละสายตาจากจางห้าว เขามองท่านปรมาจารย์หลินชิง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จึงพูดเรียบๆ ว่า "ท่านรู้จักมารยาทดี เมื่อเทียบกับพวกเด็กที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำพวกนั้น ข้าชอบท่านมากกว่า..."
"เจ้า!" เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน สีหน้าของจางห้าวก็บึ้งตึงขึ้นมาอีกครั้ง กำลังจะโกรธ
หลินชิงรีบห้ามอีกฝ่ายไว้ ในใจอดที่จะส่ายหน้าและยิ้มขื่นไม่ได้ พวกคนหนุ่มนี่ช่างอารมณ์ร้อนเหลือเกิน แต่ละคนก็ทิฐิมานะไม่แพ้กัน!
"พูดมาเถอะ อยากขอคำแนะนำเรื่องอะไร?" ม่อวั่งเฉินไม่แม้แต่จะมองจางห้าว ถามเสียงเรียบ
"ขอถามคุณชายน้อยม่อ ยานี้มีชื่อว่าอะไร? มีสรรพคุณอย่างไร?" ท่านปรมาจารย์หลินชิงเลียริมฝีปาก ดวงตาเป็นประกายร้อนแรง มาถึงตอนนี้ ชัดเจนว่าม่อวั่งเฉินได้ยอมรับโดยนัยว่าตนเองมีความรู้ด้านการปรุงยา และยังกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้านักปรุงยาระดับสองอย่างตน ความสำเร็จแห่งวิถีโอสถของอีกฝ่ายนั้นสูงกว่าตนจริงๆ!
แม้จะมีหลายเรื่องที่คิดไม่ตก แต่ตอนนี้หลินชิงก็ไม่ได้ถามมาก แต่หยิบยาเสียที่ยังไม่สมบูรณ์นั้นออกมาอีกครั้ง
"นี่คือเม็ดยากลั่นกาย ใช้สำหรับขับสิ่งสกปรกออกจากร่างกายมนุษย์" ม่อวั่งเฉินเงยตาขึ้นเล็กน้อย เพียงแค่มองยาในมือของหลินชิงอย่างเรียบเฉย
"เม็ดยากลั่นกาย? ขับสิ่งสกปรก?" ท่านปรมาจารย์หลินชิงชะงัก ไม่นานใบหน้าก็แสดงความประหลาดใจ
มียาแบบนี้ด้วยหรือ?
แม้จะเป็นที่ยอมรับกันทั่วไปในแผ่นดินเทียนหนานว่าในร่างกายมนุษย์มีสิ่งสกปรก แต่การจะขับสิ่งสกปรกออกทั้งหมดนั้น ต้องใช้สิ่งที่เรียกว่าสิ่งของและวัตถุ แช่ร่างกายในนั้นเป็นเวลานาน อย่างน้อยสามปี มากสุดห้าปี จึงจะสามารถขับสิ่งสกปรกออกได้หมด
แต่เม็ดยากลั่นกายนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย มันสามารถขับสิ่งสกปรกออกได้จริงหรือ?
ม่อวั่งเฉินพยักหน้า พูดเรียบๆ อีกครั้งว่า "แค่เม็ดเดียว กินเข้าไปแล้วก็จะขับสิ่งสกปรกออกทั้งหมด แน่นอน ถ้าท่านไม่เชื่อ จะคิดว่าข้าพูดเหลวไหลก็ได้"
"อะไรนะ?! เม็ดเดียว? ขับออกทั้งหมด?!" ความประหลาดใจบนใบหน้าของหลินชิง หลังจากได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน ก็กลายเป็นความตกตะลึงทันที
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?!
"ท่านอาจารย์โม่ ยาเม็ดนี้แม้ข้าจะไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ตามที่ข้าคาดการณ์ ตัวยาหลักน่าจะเป็นดอกไร้กระดูกและสมุนไพรเทียนหลิง ดอกไร้กระดูกมีคุณสมบัติเป็นหยิน สมุนไพรเทียนหลิงเป็นหยาง ตามหลักการแล้ว..."
ด้วยความรู้สึกครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย หลินชิงถามด้วยความถ่อมตนอีกครั้ง แม้แต่คำเรียกม่อวั่งเฉินก็เปลี่ยนจากคุณชายน้อยม่อ เป็นท่านอาจารย์โม่!
"พูดเหลวไหล!" แต่เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกม่อวั่งเฉินแค่นเสียงขัด "ใครบอกเจ้าว่าดอกไร้กระดูกมีคุณสมบัติเป็นหยิน?"
เอ่อ!
เมื่อได้ยินคำดุด่าที่ไม่คาดคิดของอีกฝ่าย หลินชิงก็ชะงักงันอยู่กับที่ ดอกไร้กระดูกมีคุณสมบัติเป็นหยิน นี่เป็นสิ่งที่นักปรุงยาทุกคนยอมรับไม่ใช่หรือ?
"แม้ดอกไร้กระดูกจะเติบโตในที่หนาวจัด แต่ส่วนใหญ่กลับเติบโตบนยอดภูเขาน้ำแข็ง ภูเขาน้ำแข็งแม้จะหนาว แต่ยอดเขากลับถูกแสงอาทิตย์แผดเผาทุกวัน ดอกไม้นี้ดูดซับแสงอาทิตย์เป็นเวลานาน มีหยินแฝงหยาง จึงมีคุณสมบัติสองอย่าง!" ม่อวั่งเฉินในชาติก่อนเป็นนักปรุงยาผู้ยิ่งใหญ่ รู้จักสมุนไพรทุกชนิดอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ไม่คิดว่านักปรุงยาในแผ่นดินเทียนหนาน จะมีความรู้ตื้นเขินเหมือนหลินชิงทั้งหมด?
"หยินแฝงหยาง..."
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน ใบหน้าของหลินชิงก็แสดงความประหลาดใจขึ้นมาทันที เขาเคยเห็นสูตรยาระดับสูงหนึ่งตำรับ ตัวยาหลักเกือบทั้งหมดมีคุณสมบัติเป็นหยิน แต่กลับมีดอกไร้กระดูกอยู่ในนั้นด้วย
ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเพราะอะไร หากไม่ใช่เพราะผู้ที่ถือสูตรยานั้นเป็นนักปรุงยาระดับสี่ เขาคงคิดว่านั่นเป็นสูตรยาปลอมอย่างแน่นอน!
มาถึงตอนนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน หลินชิงก็เข้าใจกระจ่างขึ้นมาทันที...


## บทที่ 15 ข้าขอเป็นศิษย์ท่าน!

"แม้จะเป็นนักปรุงยาระดับสอง แต่กลับไม่รู้แม้แต่เรื่องนี้" ม่อวั่งเฉินชำเลืองมองหลินชิงแล้วพูดเสียงเรียบ
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ท่านปรมาจารย์หลินชิงไม่เพียงแต่ไม่โต้แย้ง แต่กลับหน้าแดงด้วยความละอาย รู้สึกอับอายขึ้นมา
ส่วนจางห้าวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ถึงกับตาโตด้วยความประหลาดใจ ท่านปรมาจารย์หลินชิงผู้ทรงเกียรติ ผู้อำนวยการหอหลอมยา บัดนี้กลับแสดงท่าทีละอายต่อหน้าคุณชายเสเพลผู้นี้ ภาพเช่นนี้หากไม่ได้เห็นกับตา เขาคงไม่มีวันเชื่อแม้จะถูกทุบตายก็ตาม
ในขณะที่รู้สึกประหลาดใจ สายตาของจางห้าวที่มองม่อวั่งเฉินก็เปลี่ยนไป เจ้าหมอนี่จะเข้าใจการปรุงยาจริงๆ หรือ?
และความสามารถยังสูงกว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงอีก? เป็นไปไม่ได้กระมัง?!
"ขอบคุณที่สั่งสอน..."
ครู่ต่อมา ท่านปรมาจารย์หลินชิงก็โค้งคำนับม่อวั่งเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง ภาพนี้ยิ่งทำให้จางห้าวรู้สึกพลิกความเข้าใจเดิมๆ
"หากไม่มีธุระอะไรแล้ว ก็เชิญกลับไปเถิด..."
ม่อวั่งเฉินไล่แขกตรงๆ แต่น้ำเสียงสุภาพกว่าเมื่อครู่มาก เขาเห็นความจริงใจในดวงตาของหลินชิง คนผู้นี้น่าจะคบหาได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้อำนวยการหอหลอมยาของเมืองนี้ และหอหลอมยาในแคว้นอวิ๋นก็มีอิทธิพลไม่น้อยเลยทีเดียว
อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายก็รู้แล้วว่าตนเข้าใจการปรุงยา ต่อไปม่อวั่งเฉินก็ไม่รังเกียจที่จะแลกเปลี่ยนความรู้กันบ่อยๆ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ทั้งต่อตัวเขาและตระกูลม่อ
เพราะตอนนี้พลังของเขายังอ่อนแอ ก่อนที่จะมีพลังพอที่จะปกป้องตัวเองได้ การคบหากับผู้มีอำนาจก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แน่นอนว่าต้องดูนิสัยของอีกฝ่ายด้วย!
"ท่านอาจารย์โม่ ศิษย์มีเรื่องหนึ่งอยากขอคำแนะนำ..."
หลังจากลังเลครู่หนึ่ง หลินชิงก็พูดขึ้นในที่สุด แม้กระทั่งเรียกตัวเองว่าศิษย์
หลินเฟิงไม่พูดอะไร เพียงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย ดูเหมือนกำลังรอให้อีกฝ่ายพูดต่อ
"เมื่อเร็วๆ นี้ ศิษย์กำลังหลอมยาระดับสามที่เรียกว่ายาแปลงวิญญาณ แต่เพราะความสามารถแห่งวิถีโอสถของศิษย์ยังไม่พอ ยังเป็นเพียงนักปรุงยาระดับสอง โอกาสสำเร็จในการหลอมยาแปลงวิญญาณมีไม่ถึงหนึ่งในสิบ และเวลาหลอม ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง..."
"ให้ข้าดูสูตรยา" ม่อวั่งเฉินพยักหน้า ไม่รอให้หลินชิงพูดจบก็พูดแทรกขึ้น
เกี่ยวกับยาแปลงวิญญาณ ในความทรงจำเก่าของม่อวั่งเฉิน เขาก็รู้อยู่บ้าง ยานี้สามารถเพิ่มโอกาสในการก้าวข้ามไปสู่ขั้นแปรวิญญาณได้สามส่วนสำหรับผู้ที่อยู่ในเขตแดนร่างกายขั้นเก้า!
แต่ในชาติก่อน เขาไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับยาชนิดนี้ อีกทั้งด้วยพลังการรับรู้ในตอนนี้ ยิ่งไม่มีทางหลอมออกมาได้ แต่ถ้ามีสูตรยา ก็อาจจะมองเห็นปัญหาบางอย่างได้
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน ใบหน้าของหลินชิงก็สว่างขึ้นทันที จากนั้นก็หยิบสูตรยาออกมาแผ่นหนึ่ง ยื่นให้ม่อวั่งเฉินด้วยสองมือ
"หืม?"
หลังจากพิจารณาอย่างละเอียดครู่หนึ่ง ม่อวั่งเฉินก็ขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้พูดอะไร กลับดูเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น หลินชิงก็รู้สึกกังวลใจ ม่อวั่งเฉินจะไม่มีวิธีแก้ปัญหาให้ตนหรือ?
"หญ้าหางหงส์กับหัวใจเมล็ดบัวเป็นตัวยาหลักใช่ไหม?" ในขณะที่หลินชิงกำลังกังวลใจอย่างมาก ก็ได้ยินเสียงเรียบๆ ของม่อวั่งเฉินดังมาถึงหู สายตาของเขาละจากสูตรยาแล้วหันมาถามตน
"ใช่ๆๆ สูตรยาแปลงวิญญาณนี้ ตัวยาหลักก็คือหญ้าหางหงส์กับหัวใจเมล็ดบัว!" เมื่อได้ยินคำถามของม่อวั่งเฉิน หลินชิงก็พยักหน้าราวกับไก่จิกข้าวพลางตอบ
เขายิ่งรู้สึกเคารพในความสามารถด้านการปรุงยาของม่อวั่งเฉินมากขึ้น
ที่จริงแล้ว ในแผ่นดินเทียนหนาน ยาทุกชนิดล้วนมีสูตรยาหลายแบบ อย่างเช่นสูตรยาแปลงวิญญาณนี้ ตามการประเมินของหลินชิง คงมีไม่ต่ำกว่าสิบกว่าสูตร
ม่อวั่งเฉินสามารถมองเห็นได้ในทันทีว่าตัวยาหลักในสูตรยานี้คือหญ้าหางหงส์และหัวใจเมล็ดบัว ซึ่งจุดนี้เห็นได้ชัดว่าหลินชิงไม่สามารถเทียบได้
หากมีสูตรยาแปลงวิญญาณใหม่วางอยู่ตรงหน้า หลินชิงคงต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะมองออกว่าตัวยาใดเป็นตัวยาหลัก!
แต่ม่อวั่งเฉินเพียงแค่มองผ่านๆ ไม่กี่ครั้งก็สามารถมองออก แสดงให้เห็นว่าความสามารถด้านการปรุงยาของเขานั้นน่าหวาดหวั่นเพียงใด!
ในขณะเดียวกัน หลินชิงก็คิดไม่ออกว่าม่อวั่งเฉินทำได้อย่างไร ตอนนี้เขาก็แค่อายุสิบแปดปีเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
ถึงแม้จะเริ่มศึกษาวิถีการปรุงยาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ก็ไม่น่าจะถึงระดับนี้ได้...
แม้จะสงสัยในใจ แต่หลินชิงก็ไม่ได้ถาม กลับแสดงความเคารพต่อม่อวั่งเฉินมากขึ้น "ท่านอาจารย์โม่ มีปัญหาเรื่องการผสมตัวยาหรือขอรับ?"
"การผสมไม่มีปัญหาใหญ่ และข้าก็ไม่เคยปรุงยานี้มาก่อน แต่ตามการคาดการณ์ของข้า มีตัวยาบางตัวที่สามารถเปลี่ยนทดแทนได้ ซึ่งจะช่วยเพิ่มโอกาสความสำเร็จในการปรุงของท่านขึ้นเป็นสามส่วน" ม่อวั่งเฉินกล่าวเรียบๆ แล้วส่งสูตรยาคืนให้หลินชิง
"สามส่วน?!" สีหน้าของหลินชิงแสดงความตกตะลึง หากเป็นจริงตามที่ม่อวั่งเฉินกล่าว โอกาสที่เขาจะปรุงยาแปลงวิญญาณสำเร็จจะเพิ่มขึ้นเป็นสามส่วน เช่นนั้นในไม่ช้า เพียงแค่พยายามปรุงยาระดับสามนี้หลายๆ ครั้ง ย่อมช่วยให้ความเข้าใจในวิถีการปรุงยาของเขาดีขึ้นมาก บางทีอาจถึงขั้นผ่านการทดสอบเป็นนักปรุงยาระดับสามได้!
นั่นคือนักปรุงยาระดับสามนะ! แม้จะต่างจากระดับสองเพียงหนึ่งระดับ แต่สถานะนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
แม้แต่ในแคว้นอวิ๋นทั้งหมด ก็ถือเป็นบุคคลสำคัญทีเดียว!
"หากท่านอาจารย์โม่สามารถเพิ่มโอกาสความสำเร็จในการปรุงยาแปลงวิญญาณของข้าเป็นสามส่วนได้จริง ข้าขอมอบตัวเป็นศิษย์!" หลินชิงกล่าวจบก็จะคุกเข่าลงทันที
แต่ม่อวั่งเฉินรีบห้ามไว้ "ข้าไม่มีความคิดจะรับศิษย์ และถึงแม้ข้าจะสามารถให้สูตรยาใหม่แก่ท่านได้ แต่ท่านก็รู้ว่าสิ่งสำคัญที่สุดของนักปรุงยาคือพลังการรับรู้ ด้วยระดับพลังของข้าในตอนนี้ พลังการรับรู้อ่อนแอมาก มิเช่นนั้นจะปรุงยาเสียในหอหลอมยาของท่านได้อย่างไร..."
"และอีกอย่าง..."
ม่อวั่งเฉินพูดพลางหยุดชะงัก หันไปมองจางห้าวที่ตกตะลึงจนตาเหลือก "ยานี้ท่านคงปรุงให้เขาสินะ..."
"ข้าไม่ชอบหน้าเด็กคนนี้ ดังนั้นข้าจะไม่ให้สูตรยาใหม่แก่ท่านแล้ว" ม่อวั่งเฉินพูดตรงๆ
เอ่อ!
พอได้ยินคำพูดนี้ หลินชิงก็ชะงักไป "นี่..."
"คุณชายจางห้าว ความสามารถด้านการปรุงยาของท่านอาจารย์โม่นั้นเหนือกว่าข้ามาก การกระทำของท่านเมื่อครู่นี้ไม่สมควรจริงๆ เพื่อให้สามารถปรุงยาแปลงวิญญาณได้เร็วขึ้น ท่านก็ต้องยอมลำบากใจสักหน่อย ขอโทษเขาเถอะ..."
หลินชิงพูดเสียงเบากับจางห้าว พร้อมกับขยิบตาให้
ตอนนี้จางห้าวมีสีหน้างงๆ หากไม่รู้ว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงมีสถานะเช่นไร เขาคงจะจับอีกฝ่ายทุ่มลงพื้นไปแล้ว ให้เขาขอโทษเด็กหนุ่มที่เพิ่งออกจากเรือนเหรอ?
"ฮึ! ให้ข้าขอโทษเด็กคนนี้ เป็นไปไม่ได้!"
จางห้าวแค่นเสียงเย็น แล้วพูดอย่างเด็ดขาด "อย่างมากก็แค่ไม่เอายาแปลงวิญญาณนั่นก็เท่านั้น แล้วใครจะรู้ว่าที่เขาพูดเป็นความจริงหรือโกหก?"
พอได้ยินคำพูดของจางห้าว หัวใจของหลินชิงก็หนาวเยือก แย่แล้ว คงทำให้ท่านอาจารย์โม่โกรธหนักกว่าเดิม
นั่นเป็นสูตรยาที่สามารถเพิ่มโอกาสความสำเร็จได้ถึงสามส่วนนะ
แต่ในขณะที่หลินชิงกำลังจะร้องไห้ ก็ได้ยินหลินเฟิงพูดขึ้นว่า "ไม่จำเป็นต้องขอโทษก็ได้ ถ้าเจ้ายอมรับเงื่อนไขข้อหนึ่งของข้า ข้าก็จะมอบสูตรยานี้ให้ท่านปรมาจารย์หลินชิงเช่นกัน และตอนนี้เจ้าก็อยู่ในเขตแดนร่างกายขั้นเก้าแล้ว ใกล้จะก้าวข้าม หากได้ยาแปลงวิญญาณ การก้าวเข้าสู่ขั้นแปรวิญญาณก็แทบจะแน่นอน..."


## บทที่ 16 จางห้าวผู้งุนงง

จางห้าวแสดงสีหน้าไม่ยอมรับอย่างเด็ดขาด เขาเป็นผู้นำรุ่นเยาว์แห่งตระกูลจาง อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองจี้อี้ ในวัยเพียง 18 ปีก็สามารถบรรลุถึงเขตแดนร่างกายขั้นเก้าได้แล้ว
เขามีความภาคภูมิใจในตัวเองอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้กลับต้องมาขอโทษเด็กหนุ่มเสเพลที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ในใจลึกๆ แล้วเขารู้สึกต่อต้านสุดๆ!
เพราะเขาไม่เคยสัมผัสกับเส้นทางปรุงยามาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถฟังออกถึงความลึกลับในการสนทนาระหว่างม่อวั่งเฉินกับท่านปรมาจารย์หลินชิงเมื่อครู่
แต่หลังจากได้ฟังคำพูดของม่อวั่งเฉิน เขาก็เริ่มใจเย็นลงมาก
จริงอยู่ ตอนนี้เขาอยู่ในเขตแดนร่างกายขั้นเก้าแล้ว เหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นเชียนชวนได้
หากไม่มียาแปลงวิญญาณ เขามีโอกาสเพียง 50% ที่จะสามารถทะลวงผ่านได้สำเร็จ และหากล้มเหลว นั่นหมายความว่าจะส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณแห่งเต๋าของเขา และจะเป็นอุปสรรคต่อการฝึกฝนในอนาคต!
ดังนั้น เขาจึงใจเย็นลง!
แม้ว่าจะอยากตะโกนออกมาว่า "กูไม่มีทางขอโทษมึงหรอก" แต่หลังจากสูดหายใจลึกๆ เขาก็ถามออกมาว่า "มีเงื่อนไขอะไร?"
"ฮ่ะๆ..."
ม่อวั่งเฉินยิ้ม แววตาเป็นประกายวาบ มองจางห้าวอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า "รับข้าเป็นอาจารย์!"
"ลาก่อน!"
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน จางห้าวไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่ประสานมือคำนับแล้วหมุนตัวเดินจากไป
ล้อเล่นหรือไง การขอโทษก็ไม่มีทาง แล้วยังจะให้ข้ารับเจ้าเป็นอาจารย์อีก?!
ข้าเป็นถึงผู้นำรุ่นเยาว์แห่งตระกูลจาง อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองจี้อี้ จะให้ข้ามารับคนที่ยังไม่ถึงขั้นหนิงม่ายอย่างเจ้าเป็นอาจารย์?
เขาคิดว่าม่อวั่งเฉินคงบ้าไปแล้ว!
"คุณชายจางห้าว ท่านแน่ใจหรือว่าไม่ต้องการพิจารณาดู ข้าเห็นว่าพรสวรรค์ของท่านไม่เลว อีกทั้งยังเป็นผู้ฝึกฝนวิชาดาบ ที่นี่ข้าพอดีมีเคล็ดวิชาระดับเงียนอยู่สองสามเล่ม..."
ฉึก!
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉินดังเข้าหู จางห้าวก็หมุนตัวกลับมาทันที "ท่านมีเคล็ดวิชาระดับเงียน?!"
หลังจากตกใจ จางห้าวก็หัวเราะเยาะทันที "เป็นไปไม่ได้! เคล็ดวิชาระดับเงียน ไม่ว่าจะเป็นตระกูลม่อของท่านหรือตระกูลจางของข้า ก็ไม่มีทางที่จะมีได้ แต่ท่านกลับบอกว่าท่านไม่เพียงแต่มีเคล็ดวิชาระดับเงียน แถมยังเป็นวิชาเพลงดาบ และที่สำคัญที่สุดคือ ท่านบอกว่าท่านมีตั้งหลายเล่ม?!"
จางห้าวคิดว่าม่อวั่งเฉินบ้าไปจริงๆ!
ในแง่หนึ่ง ตระกูลจางแข็งแกร่งกว่าตระกูลม่อมาก แต่ถึงกระนั้น เคล็ดวิชาระดับสูงสุดของตระกูลจางก็เป็นเพียงวิชาเพลงดาบขั้นเหลืองระดับสูงเท่านั้น ส่วนระดับเงียน คงมีแต่ตระกูลใหญ่ในเมืองใหญ่เท่านั้นที่จะมีได้!
"แล้วถ้าข้ามีจริงล่ะ?" แต่เมื่อเห็นสีหน้าดูถูกของจางห้าว ม่อวั่งเฉินกลับยิ้มพูด
ความจริงแล้ว การที่จางห้าวสามารถบรรลุถึงเขตแดนร่างกายขั้นเก้าได้ในวัยเช่นนี้ ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งจริงๆ อย่างน้อยในความทรงจำ คนที่มีอายุเท่านี้ ดูเหมือนจะมีแค่จวินมู่ชิงเท่านั้นที่จะเทียบกับเขาได้
หากได้รับการบ่มเพาะในภายภาคหน้า ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่สามารถกลายเป็นกำลังที่แข็งแกร่งข้างกายตนได้
ส่วนเคล็ดวิชาระดับเงียนที่ม่อวั่งเฉินพูดถึง เขามีจริงๆ ทั้งหมดนี้เป็นค่าตอบแทนที่ได้รับจากผู้บำเพ็ญตนที่มาขอให้เขาปรุงยาในชาติก่อน
พลังการรับรู้ของนักปรุงยานั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่งอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงม่อวั่งเฉิน แม้ว่าในชาติก่อนเขาจะมีพรสวรรค์ด้านวิถีการต่อสู้ไม่ดีนัก แต่เนื่องจากเป็นนักปรุงยา ความจำจึงน่าตกใจมาก เคล็ดวิชาที่ได้มาในชาติก่อนส่วนใหญ่เขาได้อ่านและฝึกฝนมาแล้ว จดจำไว้ในใจหมดแล้ว
การพิมพ์สำรวจเคล็ดวิชาตามความทรงจำ ไม่ใช่เรื่องยากเลย
อย่าว่าแต่ระดับเสวียนเจี๋ยเลย แม้แต่ระดับที่สูงกว่าอย่างขั้นปฐพี หรือแม้กระทั่งขั้นฟ้า เขาก็มีทั้งหมด!
นี่แหละคือไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของม่อวั่งเฉิน นอกเหนือจากเส้นทางปรุงยา รวมถึงกายฟ้าดินที่มีอยู่ในตอนนี้ ด้วยเคล็ดวิชาและอู่จี้จากชาติก่อน เขาเชื่อว่าความสำเร็จของตนจะต้องก้าวไปถึงขั้นที่น่าตกตะลึง!
"ถ้าเจ้ามีจริง..."
เมื่อเห็นใบหน้าของม่อวั่งเฉินที่ยังคงเปี่ยมด้วยความมั่นใจ จางห้าวก็ชะงักคำพูด หรือว่าเขาจะมีจริงๆ?
เป็นไปไม่ได้กระมัง?
ส่วนด้านข้าง ท่านปรมาจารย์หลินชิงที่เงียบอยู่ ตอนนี้ก็อ้าปากเล็กน้อย ใบหน้าแสดงความไม่อยากเชื่อ เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยเชื่อเช่นกัน
ในที่สุด จางห้าวก็กัดฟันพูดว่า "ดี! ถ้าเจ้าสามารถให้วิชาเพลงดาบระดับเสวียนเจี๋ยแก่ข้าได้จริง การรับเจ้าเป็นอาจารย์จะเป็นไรไป?!"
จางห้าวแสดงชัดว่าเขามั่นใจว่าม่อวั่งเฉินไม่มีทางหยิบออกมาได้ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่กล้าพูดเช่นนี้
"ฮึๆ เจ้าอย่าได้เสียคำพูดเมื่อถึงเวลานะ" ม่อวั่งเฉินยิ้มแล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องของตน
ครู่หนึ่งต่อมา เมื่อเขาออกมาอีกครั้ง ในมือถือกระดาษสองแผ่น บนนั้นเต็มไปด้วยตัวอักษรที่เขียนอย่างแน่นขนัด
"นี่คือสูตรยาแปลงวิญญาณใหม่ที่ข้าคิดค้นขึ้นมา เจ้าเอากลับไปลองหลอมดู หากมีปัญหาใดก็มาถามข้าได้"
"และนี่คือรายการสมุนไพรที่ข้าต้องการ คราวหน้าที่เจ้ามา ให้นำมาให้ข้าด้วย!" ม่อวั่งเฉินพูดจบก็ส่งกระดาษทั้งสองแผ่นให้หลินชิง
จากนั้นเขาก็หันไปมองจางห้าว "ส่วนอู่จี้ของเจ้า..."
"รอคราวหน้าที่เจ้ามากับท่านปรมาจารย์หลินชิง ข้าจะมอบให้" ม่อวั่งเฉินพูดเรียบๆ
การพิมพ์สำรวจอู่จี้ โดยเฉพาะอู่จี้ระดับเสวียนเจี๋ย ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ ต้องใช้เวลาไม่น้อย ดังนั้นจึงไม่อาจหยิบออกมาได้ในทันที
เมื่อเห็นใบหน้าของม่อวั่งเฉินที่ยังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจ จางห้าวก็งงงันไป หรือว่าเขาจะมีจริงๆ?
แต่ในขณะที่เขากำลังสงสัยอยู่นั้น ก็ได้ยินท่านปรมาจารย์หลินชิงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ "นี่... นี่... สูตรยานี้..."
"ท่านอาจารย์โม่ ขอข้าคารวะท่านสักครั้ง!" พูดจบ โดยไม่รอให้ม่อวั่งเฉินตั้งตัว หลินชิงก็คุกเข่าลงทันที
เพียงแค่แวบเดียว เขาก็เห็นความพิเศษของสูตรยานี้ เพราะนอกจากการผสมสมุนไพรแล้ว ม่อวั่งเฉินยังเขียนความเห็นเกี่ยวกับการหลอมไว้มากมาย นี่มันตำราเรียนชั้นเยี่ยมชัดๆ!
อย่าว่าแต่สามส่วนเลย ด้วยสูตรยานี้ หลินชิงมีความมั่นใจอย่างน้อยห้าส่วนว่าจะสามารถหลอมยาออกมาได้!
"ท่านทำอะไรกัน?" ม่อวั่งเฉินรีบพยุงเขาขึ้นมา "เป็นนักหลอมยา อย่าคุกเข่าให้ใครง่ายๆ ก็แค่สูตรยาเท่านั้นเอง"
พอได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของหลินชิงก็พร่าเลือน เกือบจะเป็นลมไป!
ก็แค่สูตรยาเท่านั้นเอง?
สำหรับนักหลอมยาทุกคน สูตรยาคือสิ่งล้ำค่าที่สุด แต่ม่อวั่งเฉินไม่เพียงมอบสูตรยาให้เขาอย่างง่ายดาย ยังพูดเช่นนี้ออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เห็นค่าสูตรยานี้เลย...
"พอเถอะ ข้าให้สูตรยาเจ้าแล้ว จะหลอมออกมาได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง" เมื่อเห็นหลินชิงจะพูดอะไรอีก ม่อวั่งเฉินก็โบกมือห้าม
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หลินชิงก็ไม่พูดอะไรอีก แต่เก็บสูตรยาอย่างทะนุถนอมราวกับได้สมบัติล้ำค่า จากนั้นก็ประสานมือคำนับอย่างจริงจัง แล้วลาจากไป พร้อมลากจางห้าวที่ยังคงงงงันออกไปจากที่นั่น!


## บทที่ 17 ยุ่งกับการสร้างอู่จี้...

"เฉินเอ๋อ ท่านปรมาจารย์หลินชิงมาหาเจ้าเมื่อครู่นี้ มีธุระอะไรหรือ?"
หลังจากที่ท่านปรมาจารย์หลินชิงพาจางห้าวจากไปไม่นาน ขณะที่ม่อวั่งเฉินกำลังจะฝึกฝนต่อ บิดาของเขา ม่อเซี่ยวเทียน ก็เดินเข้ามาในลานบ้านพร้อมกับเสวี่ยเอ๋อร์
เอ่อ!
เมื่อได้ยินคำถามของบิดา ม่อวั่งเฉินก็ชะงักไป จะตอบอย่างไรดี?
จะให้บอกบิดาว่า ท่านปรมาจารย์หลินชิงผู้ทรงเกียรติคนนั้น พยายามจะขอเป็นศิษย์ของตน แต่ตนกลับปฏิเสธคำขอของเขาหรือ?
นั่นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!
ไม่ต้องพูดถึงว่าบิดาจะไม่เชื่อ อาจจะตบหัวตนเสียด้วยซ้ำ ด่าว่าไม่เคารพผู้อาวุโส...
เขามองไปที่เสวี่ยเอ๋อร์ เห็นดวงตาของนางเต็มไปด้วยความน้อยใจ จ้องมองเขาอยู่ เห็นได้ชัดว่ายังโกรธเรื่องที่โดนตีก้นเมื่อวานนี้
ม่อวั่งเฉินตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะเล่นกับเด็กน้อยคนนี้ เขาจึงฝืนใจพูดว่า "เอ่อ... จริงๆ แล้ว... ที่เส้นลมปราณของข้าสามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณได้ ก็เพราะว่าเมื่อไม่นานมานี้ ข้าได้พบกับท่านปรมาจารย์หลินชิงโดยบังเอิญ ท่านเห็นว่าข้ามีพรสวรรค์ด้านการปรุงยา จึงมีความคิดจะรับข้าเป็นศิษย์... หลังจากนั้นท่านก็ทุ่มเทคิดค้นยาพิเศษชนิดหนึ่งให้ข้า หลังจากกินยานั้นเข้าไป เส้นลมปราณของข้าก็เริ่มเก็บสะสมพลังวิญญาณได้..."
"อะไรนะ?!"
"เส้นลมปราณของเจ้าที่สามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณได้ เป็นเพราะท่านปรมาจารย์หลินชิง? และท่านจะรับเจ้าเป็นศิษย์? สอนวิชาปรุงยาให้เจ้า?!"
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน สีหน้าของม่อเซี่ยวเทียนก็แสดงความตกตะลึง
นานมาแล้ว เขาเคยไปหาท่านปรมาจารย์หลินชิง สอบถามเรื่องเส้นลมปราณของม่อวั่งเฉิน แต่ท่านกลับตอบว่า ไม่มียาใดที่จะช่วยให้ฟื้นคืนได้
หลังจากนั้นเรื่องนี้ก็เงียบหายไป...
ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมตอนนี้ท่านปรมาจารย์หลินชิงถึงสามารถปรุงยาพิเศษเพื่อฟื้นฟูเส้นลมปราณให้ม่อวั่งเฉินได้ ประเด็นนี้ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือ ท่านปรมาจารย์หลินชิงต้องการรับม่อวั่งเฉินเป็นศิษย์?!
ต้องรู้ว่า บนแผ่นดินเทียนหนาน นักปรุงยาเป็นอาชีพที่ได้รับความเคารพมากที่สุด เพราะยาที่พวกเขาปรุงขึ้นสามารถช่วยแก้ปัญหามากมายให้กับผู้บำเพ็ญตน
ด้วยเหตุนี้ ผู้บำเพ็ญตนจำนวนมากจึงมาขอยา ยอมจ่ายราคาแพงไม่พอ ยังไม่กล้าทำให้ขุ่นเคืองแม้แต่น้อย เพราะเครือข่ายความสัมพันธ์อันน่าเกรงขามของพวกเขา
เคยมีเรื่องเล่าขานว่า มีนักปรุงยาคนหนึ่งที่มีระดับพลังไม่โดดเด่นนัก แต่มีความสามารถด้านการปรุงยาสูงมาก วันหนึ่ง มีผู้บำเพ็ญตนที่แข็งแกร่งมาขอให้ปรุงยาให้
แต่นักปรุงยาผู้นั้นเห็นว่าอีกฝ่ายมีท่าทียโส จึงปฏิเสธไปตรงๆ!
หลังจากนั้น ผู้บำเพ็ญตนที่แข็งแกร่งผู้นั้นก็ขู่ว่าจะทำให้นักปรุงยาผู้นี้เสื่อมเสียชื่อเสียง แต่ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีผู้แข็งแกร่งที่มีระดับพลังไม่ด้อยไปกว่าเขามาหาเรื่อง บอกว่าได้รับคำสั่งจากนักปรุงยาผู้นั้น...
จากเรื่องนี้จะเห็นได้ว่า แม้นักปรุงยาจะมีระดับพลังไม่สูง แต่เพราะสามารถปรุงยาวิเศษที่เปลี่ยนแปลงชะตาได้ จึงทำให้มีคนมากมายยินดีรับใช้
นี่คือเหตุผลที่นักปรุงยาได้รับความเคารพมากมาย และความน่าเกรงขามของพวกเขา!
ม่อเซี่ยวเทียนไม่เคยคิดว่า บุตรชายของตน คนที่ปกติไม่เอาไหนและใช้ชีวิตสุรุ่ยสุร่าย จะได้รับความสนใจจากท่านปรมาจารย์หลินชิง และต้องการรับเป็นศิษย์?!
หากตระกูลม่อมีนักปรุงยาสักคน ในแง่หนึ่ง ต่อไปในภายภาคหน้าก็จะแข็งแกร่งขึ้นเพราะเหตุนี้!
"เอ่อ... ใช่ครับ เมื่อครู่ท่านปรมาจารย์หลินชิงได้รับข้าเป็นศิษย์แล้ว..."
เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของบิดา ม่อวั่งเฉินก็รู้สึกละอายใจขึ้นมา แต่ตอนนี้ เขาก็ไม่คิดจะบอกความจริงทั้งหมดให้บิดาทราบ เพราะหากเป็นเช่นนั้น ก็จะยิ่งน่าสงสัยเกินไป
แต่เดิมเป็นคุณชายเสเพลที่ไร้ค่า ไม่เพียงแต่สามารถฝึกฝนได้ในชั่วข้ามคืน แถมยังกลายเป็นนักปรุงยา จนแม้แต่ท่านปรมาจารย์หลินชิงที่เป็นนักปรุงยาระดับสองยังต้องมาขอคำแนะนำ หากเรื่องนี้แพร่ออกไป และถูกผู้ไม่หวังดีจับตามอง ก็จะยุ่งยากแน่
ที่สำนักของหลินชิง อีกฝ่ายเป็นคนมาหาเอง ก็ไม่มีทางเลือก
ตอนนี้ ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดี!
เมื่อเห็นม่อวั่งเฉินพยักหน้าตอบรับ ม่อเซี่ยวเทียนก็รู้สึกปลื้มปีติ มองดูบุตรชายของตนพลางใบหน้าก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ
ส่วนเสวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ข้างกาย ตอนนี้ก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจเช่นกัน ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เธอรู้สึกว่ามีหลายสิ่งที่เกิดขึ้นกับม่อวั่งเฉินที่พลิกความเข้าใจของเธอไปหมด จนถึงตอนนี้ คงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะย่อยความรู้สึกทั้งหมดนี้ได้...
"เฉินเอ๋อ ตอนนี้เจ้าไม่เพียงแต่สามารถฝึกฝนได้แล้ว แถมยังได้เป็นศิษย์ของท่านปรมาจารย์หลินชิงอีก ระหว่างวิถีการต่อสู้กับเส้นทางปรุงยา เจ้าจะเลือกเส้นทางไหน พ่อจะไม่บังคับ แต่เจ้าต้องคิดให้ดี!" หลังจากความตื่นเต้นผ่านไป ม่อเซี่ยวเทียนค่อยๆ ถอนหายใจ พูดอย่างจริงจัง
บนแผ่นดินเทียนหนาน โดยทั่วไปแล้ว ผู้ที่มีความสำเร็จสูงในวิถีการต่อสู้ ส่วนใหญ่จะไม่ใช่นักปรุงยา และผู้ที่มีความสามารถสูงในการปรุงยา ระดับพลังด้านวิถีการต่อสู้ก็จะต่ำกว่าคนทั่วไปมาก
เพราะไม่ว่าจะมองจากแง่มุมไหน ก็ไม่มีใครสามารถเดินทั้งสองเส้นทางไปถึงขั้นสูงสุดได้พร้อมกัน!
นั่นไม่เพียงแต่ต้องใช้พลังงานมหาศาล แต่ในแง่ของเวลาก็ไม่เพียงพอด้วย!
เมื่อได้ยินคำพูดของบิดา ม่อวั่งเฉินพยักหน้าหนักแน่น เขาเข้าใจความหมายของบิดาดี
ชาตินี้ เขามีกายฟ้าดิน เส้นทางวิถีการต่อสู้ย่อมต้องประสบความสำเร็จสูง ส่วนด้านเส้นทางปรุงยา เขาแทบไม่จำเป็นต้องใช้พลังงานมากนัก เพราะนี่เป็นเพียงการเดินตามรอยชาติก่อน เพียงแค่มีพลังการรับรู้เพียงพอ ความสามารถด้านการปรุงยาในชาตินี้ก็จะไม่ต่ำกว่าชาติก่อนแน่นอน!
หลังจากที่บิดาและเสวี่ยเอ๋อร์จากไป ม่อวั่งเฉินก็กลับมาฝึกฝนต่อ
ในช่วงสองวันถัดมา นอกจากเสวี่ยเอ๋อร์ที่นำอาหารมาให้ทุกวันแล้ว ก็ไม่มีใครมาอีกเลย
"ตอนนี้เจ้าก็เป็นลูกสาวของท่านพ่อแล้ว เป็นน้องสาวของข้า เป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลม่อ การนำอาหารมาส่ง ทำไมไม่ให้บ่าวรับใช้ทำล่ะ?"
จนถึงวันที่สาม เมื่อเสวี่ยเอ๋อร์มาอีกครั้ง ม่อวั่งเฉินก็พูดขึ้น
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเห็นเสวี่ยเอ๋อร์ แต่ทุกครั้งที่นางมาที่นี่ ก็จะอยู่เป็นเวลาครึ่งวัน นอกจากจะรบกวนการฝึกฝนแล้ว สำคัญคือม่อวั่งเฉินมีบางอย่างที่ทำไม่สะดวก
อย่างเช่นการพิมพ์สำรวจอู่จี้ให้จางห้าว จะให้ทำต่อหน้าเสวี่ยเอ๋อร์ได้อย่างไร?
"ข้าเห็นเจ้าทำตัวลึกลับทุกวัน ขังตัวเองอยู่ในห้อง แต่ดูเหมือนไม่ได้ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกฝน ก็แค่รู้สึกแปลกๆ เท่านั้นเอง อีกอย่าง ข้าเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลม่อ อุตส่าห์นำอาหารมาส่งให้เจ้าด้วยตัวเอง เจ้ายังจะบ่นอีกหรือ?" หลังจากใช้เวลาอยู่กับม่อวั่งเฉินมาหลายวัน เสวี่ยเอ๋อร์พบว่าเขาดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิม บุคลิกของเขาเปลี่ยนไปมาก
โอ้โห?
เด็กคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงได้ช่างสงสัยขนาดนี้?
ม่อวั่งเฉินมองดูเสวี่ยเอ๋อร์ เหลือบตามองแล้วพูดว่า "อะไรคือทำตัวลึกลับ? ตอนนี้ข้ากำลังยุ่งกับการสร้างเคล็ดวิชาระดับเงียนอยู่ เจ้ามารบกวนข้า..."
หา?!
สร้างเคล็ดวิชา? แถมยังเป็นเคล็ดวิชาระดับเงียนด้วย?!
เสวี่ยเอ๋อร์กลอกตา จัดให้ม่อวั่งเฉินเข้าประเภทคนโอ้อวดทันที "พูดเหลวไหล ไม่อยากสนใจเจ้าแล้ว!"
พูดจบก็เดินจากไป!
"อะไรคือพูดเหลวไหล พี่ชายพูดจริงนะ..."
มองดูเงาร่างที่เดินจากไป ม่อวั่งเฉินส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น พึมพำเบาๆ


## บทที่ 18 เคล็ดวิชาระดับเงียน

หลังจากที่เสวี่ยเอ๋อร์จากไป ม่อวั่งเฉินก็หยิบวิชาต่อสู้ที่พิมพ์สำรวจไว้เกือบครึ่งแล้วออกมาจากถุงเก็บของอีกครั้ง
กระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดิน!
วิชาดาบนี้เป็นสิ่งที่ม่อวั่งเฉินได้รับเป็นค่าตอบแทนจากการปรุงยาระดับสี่ในชาติก่อน ตอนที่เขายังเป็นนักปรุงยาระดับต่ำ
อยู่ในระดับเสวียนเจี๋ยจงจี๋!
บนแผ่นดินเทียนหนาน การจัดระดับวิชาต่อสู้นั้นไม่ต่างจากดินแดนที่ม่อวั่งเฉินเคยอยู่ในชาติก่อน
โดยเริ่มจากขั้นเหลืองซึ่งต่ำที่สุด ตามด้วยขั้นลึกลับ ขั้นปฐพี และขั้นฟ้า!
แต่ละขั้นแบ่งเป็น 3 ระดับ คือ ต้น กลาง และสูง
แม้แต่ในเมืองฝางเทียนซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ ของแคว้นอวิ๋น ตระกูลม่อที่เป็นตระกูลใหญ่ที่สุดก็มีวิชาต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเพียงวิชาหมัดระดับหวงเจี๋ยเกาจี๋เท่านั้น
สำหรับวิชาระดับเงียนที่สูงกว่าขั้นเหลือง ตามการประเมินของม่อวั่งเฉิน หากนำมาขายในเมืองฝางเทียน ราคาคงไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนเหรียญทอง และที่สำคัญคือหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ!
จะเห็นได้ว่าเคล็ดวิชาระดับเงียนมีค่ามากเพียงใดในเมืองฝางเทียน และนั่นเป็นเพียงวิชาระดับต้นเท่านั้น ส่วนวิชาที่ม่อวั่งเฉินกำลังพิมพ์สำรวจนี้อยู่ในระดับกลาง ราคาย่อมแพงกว่ามาก!
และกระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินนี้ เขาพิมพ์สำรวจมาเพื่อมอบให้จางห้าว!
หากนำวิชานี้ออกมาในเมืองฝางเทียน ย่อมสร้างความตื่นตระหนกให้กับทุกสำนัก แต่สำหรับม่อวั่งเฉินแล้ว นี่เป็นเพียงวิชาพื้นฐานที่สุดในบรรดาวิชาทั้งหมดที่เขามี
วิชาดาบนี้ประกอบด้วยสามท่า
ท่าที่หนึ่ง: สังหารกระหายเลือด!
อาทิตย์อาบเลือด ดาบพลิกแพลง ใช้กระแสดาบไร้รูปกวาดล้างศัตรู!
ท่าที่สอง: รอยดาบเงา!
รวมเป็นหนึ่งกับเทพดาบ ใช้พลังวิญญาณแสงอาทิตย์กระตุ้นพลังดาบไฟ ทำให้ดาบมีธาตุหยาง ไม่เพียงแต่คมกริบ ยังเผาไหม้ศัตรูได้อีกด้วย!
ท่าที่สาม: ฟันแสงเหนือฟ้า!
ฟาดฟ้าอย่างรวดเร็ว พลังดาบทลายฟ้า เมื่อใช้ท่านี้ต้องกระหายเลือดจึงจะหยุด ไม่เพียงแต่เร็วมาก ยังผสานเคล็ดวิชาเข้าไปด้วย ร่างกายพลิ้วไหวไร้ที่สิ้นสุด ยังสามารถยืมแสงอาทิตย์มาเสริมดาบ มีพลังโจมตีมหาศาล เป็นการผสานระหว่างความเร็วและพลัง!
ตอนนี้ม่อวั่งเฉินได้พิมพ์สำรวจสองท่าแรกแล้ว ส่วนท่าที่สาม ฟันแสงเหนือฟ้า เพิ่งเริ่มต้น
"หากไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้หลินชิงจะหลอมยาแปลงวิญญาณเสร็จ เขาต้องมาหาแน่ๆ ดูท่าก่อนพรุ่งนี้ต้องพิมพ์สำรวจกระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินให้เสร็จก่อน..."
ม่อวั่งเฉินพึมพำ แล้วก็เริ่มพิมพ์สำรวจต่อ
จนกระทั่งดึกดื่น จึงพิมพ์สำรวจกระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินเสร็จสมบูรณ์!
"ฮึ! เพื่อรับศิษย์คนหนึ่ง ฉันก็ทุ่มเทมากเหมือนกัน แต่จางห้าวถึงจะหยิ่งไปหน่อย แต่จิตใจก็ไม่เลว อีกทั้งพรสวรรค์ก็ดี แค่ฝึกฝนให้ดี วันหน้าต้องเป็นกำลังสำคัญข้างกายฉันแน่ คุ้มค่า!"
หลังจากถอนหายใจแล้ว ม่อวั่งเฉินก็เก็บกระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินอย่างระมัดระวัง
"ตอนนี้พลังวิญญาณที่สะสมในเส้นลมปราณของฉันได้ถึงหนึ่งในพันแล้ว แม้จะช้าไปหน่อย แต่พรุ่งนี้เมื่อหลินชิงนำสมุนไพรมา ฉันจะขอยืมเตายาเขาหลอมยาเพิ่มพลังวิญญาณสักหน่อย ตอนนั้นความเร็วในการฝึกฝนจะต้องเพิ่มขึ้นมาก ก่อนการทดสอบของสถาบันอวิ๋นชู่เริ่ม น่าจะลองทะลวงถึงขั้นหนิงม่ายได้..."
ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น ม่อวั่งเฉินไม่ได้ตั้งใจจะเข้าฌานฝึกฝน แต่เดินออกมาที่ลานบ้าน
โครม! โครม! โครม!
ร่างกายเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ตอนนี้ม่อวั่งเฉินกำลังฝึกฝนวิชาฝ่ามือ ฝ่ามือมังกรลึกลับ ซึ่งเป็นวิชาขั้นต่ำระดับลึกลับ
แม้จะต่ำกว่าวิชาดาบเงาสะท้อนที่เขามอบให้จางห้าวหนึ่งระดับ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะตอนนี้พลังของเขายังอยู่แค่ขั้นปราณกายเท่านั้น การที่สามารถฝึกฝนวิชาขั้นต่ำระดับลึกลับได้ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว หากจะฝึกฝนวิชาที่สูงกว่านี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าร่างกายจะรับไหวหรือไม่ แค่ไม่มีพลังเพียงพอก็ใช้ไม่ได้แล้ว
โดยทั่วไป ผู้ที่มีพลังระดับหลอมกาย อย่างมากก็ฝึกฝนวิชาระดับต้นหรือกลางของขั้นเหลืองเท่านั้น หากต้องการฝึกฝนวิชาระดับสูงของขั้นเหลือง อย่างน้อยต้องถึงขั้นปราณกายระดับเก้า ส่วนวิชาระดับลึกลับนั้น ต้องถึงขั้นหนิงม่ายขึ้นไปถึงจะฝึกได้
หากม่อวั่งเฉินไม่ได้มีร่างกายฟ้าดิน ฝ่ามือมังกรลึกลับที่เขาฝึกอยู่ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ว่าจะฝึกสำเร็จ
ในช่วงสามวันที่ผ่านมา เขาได้ฝึกฝนหลายครั้งแล้ว แม้จะไม่มีพลังวิญญาณ ไม่สามารถทำร้ายคนจากระยะไกลได้ แต่ถ้ามีคนอยู่ที่นี่ จะต้องรู้สึกตกใจแน่นอน เพราะทุกครั้งที่ม่อวั่งเฉินออกฝ่ามือ จะมีพลังฝ่ามือที่น่ากลัวติดตามมาด้วย เหมือนสายลมแรง สามารถทำร้ายคนจากระยะไกลได้เช่นกัน เพียงแต่ระยะไม่ไกลเท่าพลังวิญญาณเท่านั้น!
"ฮึ!"
หลังจากใช้ฝ่ามือมังกรลึกลับไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง ม่อวั่งเฉินจึงหยุด ค่อยๆ หายใจออก บนหน้าผากมีเหงื่อผุดขึ้นเล็กน้อย
"ตอนนี้ฝ่ามือมังกรลึกลับชุดนี้ ฉันฝึกจนบรรลุขั้นต้นแล้ว พลังไม่ด้อยไปกว่าวิชาระดับสูงขั้นเหลืองเลย ถ้าพลังเพิ่มขึ้นอีกหน่อย ก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น!"
พูดจบ ม่อวั่งเฉินก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะฝึกฝ่ามือมังกรลึกลับต่อ แต่เดินไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลาน นั่งขัดสมาธิ ไม่นานก็เข้าสู่สภาวะฝึกฝน
อากาศยามดึกค่อนข้างเย็น แต่สำหรับผู้บำเพ็ญตนแล้ว สิ่งนี้ไม่มีผลกระทบมากนัก ม่อวั่งเฉินใช้เคล็ดการฝึกฝน ไม่นาน พลังวิญญาณฟ้าและดินรอบข้างก็ไหลมารวมตัวที่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว
...
จนกระทั่งรุ่งเช้าวันถัดมา ม่อวั่งเฉินยังคงอยู่ในสภาวะฝึกฝน ตอนนี้พลังวิญญาณที่เก็บสะสมในเส้นลมปราณของเขาได้ถึงร้อยละ 1.2 แล้ว!
เมื่อห้าวรื่อค่อยๆ โผล่ขึ้นมา ระเหยหมอกหนาที่ปกคลุมเมืองฝางเทียน แสงอาทิตย์สาดส่อง ทำให้ทั้งเมืองกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
แต่เช้าตรู่ ขณะที่ม่อวั่งเฉินยังคงฝึกฝนอยู่ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากนอกลาน ไม่นานก็ได้ยินเสียงพูดที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดังเข้ามาในหู "ท่าน...ท่านอาจารย์โม่! สำเร็จแล้ว! สำเร็จแล้ว! ฮ่าๆๆ!"
"เชี่ย! เบาๆ หน่อย!" ม่อวั่งเฉินเปิดประตูลาน ตวาดออกไปทันที
จากนั้นเขาก็มองไปรอบๆ นอกประตู เห็นว่าไม่มีใครผ่านมา จึงถอนหายใจโล่งอก
"ต่อไปอย่าเรียกฉันว่าอาจารย์พรำ่เพรื่อ!" ม่อวั่งเฉินพูดอย่างจริงจัง
เอ่อ!
หลินชิงชะงักไป เมื่อถูกม่อวั่งเฉินดุเมื่อครู่ ทำให้เขาได้สติขึ้นมาบ้าง แต่ใบหน้ากลับแสดงความสงสัย
ทำไมถึงเรียกท่านอาจารย์โม่ไม่ได้?!
"นอกจากพวกเจ้า ยังไม่มีใครรู้ว่าข้าเข้าใจการปรุงยา ต่อไปก็อย่าไปพูดที่ไหน และข้าก็บอกบิดาของข้าแล้วว่าตอนนี้เจ้าเป็นศิษย์ของข้า แม้จะโกหกท่าน แต่ถ้าวันหน้าท่านถาม เจ้าก็ตอบแบบนี้ เข้าใจไหม?" เห็นความสงสัยบนใบหน้าของหลินชิง ม่อวั่งเฉินจึงอธิบาย
"ข้า...ข้าเป็นศิษย์ท่าน?" หลินชิงเบิกตากว้าง "อย่างนั้นไม่ได้..."
"ทำไมจะไม่ได้? ข้าว่าได้ก็ได้!" ม่อวั่งเฉินจ้องเขม็ง ทำให้หลินชิงพูดไม่ออก


## บทที่ 19 มอบเตายา

"เอ่อ..."
หลินชิงยังคงลังเลอยู่บนใบหน้า แต่ในที่สุดก็ได้แต่พยักหน้า
หลังจากม่อวั่งเฉินพาเขากับจางห้าวเข้ามาในลานบ้านแล้ว ก็ถามว่า "เมื่อกี้ได้ยินเจ้าตะโกนว่าสำเร็จแล้วๆ ที่หน้าประตู ปรุงยาแปรวิญญาณสำเร็จแล้วหรือ?"
"ฮ่าๆ!"
เมื่อได้ยินม่อวั่งเฉินถามเรื่องนี้ หลินชิงก็หัวเราะลั่นอีกครั้ง จนทำให้ม่อวั่งเฉินตกใจ ชายแก่คนนี้ทำไมถึงได้ตื่นเต้นง่ายขนาดนี้ ทั้งที่เป็นนักปรุงยาระดับสองแท้ๆ...
"ท่านม่อ..."
"เรียกข้าว่าคุณชายน้อยม่อ!" ม่อวั่งเฉินโบกมือ ขัดจังหวะการเรียกขานของหลินชิง
"เอ่อ!" หลินชิงชะงัก เพิ่งนึกขึ้นได้ จึงหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะพูดว่า "คุณชายน้อยม่อ หลังจากได้รับสูตรยาที่ท่านให้มา ข้าก็กลับไปศึกษามันทั้งวันทั้งคืน จนเข้าใจความลึกซึ้งทั้งหมดแล้วจึงลองปรุง แม้จะล้มเหลวสองครั้ง แต่ครั้งที่สามก็สำเร็จแล้ว!"
ไม่แปลกที่หลินชิงจะตื่นเต้น เพราะยาแปรวิญญาณเป็นยาระดับสาม สำหรับเขาที่เป็นนักปรุงยาระดับสอง หากเป็นในอดีต การปรุงสิบหรือยี่สิบครั้งก็ยังยากที่จะสำเร็จสักครั้ง นอกจากจะสิ้นเปลืองวัตถุดิบแล้ว ยังต้องใช้พลังงานมหาศาลด้วย
แต่หลังจากได้รับสูตรยาจากม่อวั่งเฉิน เขาศึกษามันหนึ่งวันหนึ่งคืน สุดท้ายเมื่อลองปรุง เพียงครั้งที่สามก็สำเร็จ นั่นเป็นยาระดับสามนะ!
หากได้ปรุงอีกหลายครั้ง จะช่วยพัฒนาความสามารถด้านการปรุงยาของเขาอย่างมาก แต่เดิมเขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีทางก้าวขึ้นเป็นนักปรุงยาระดับสามได้แล้ว แต่ตอนนี้ เพียงแค่สูตรยาใบเดียว ม่อวั่งเฉินก็ทำให้เขาเห็นความหวัง!
"ฮึๆ แม้สูตรยาจะเขียนไว้ละเอียด แต่สำคัญที่ความเข้าใจของตัวเจ้าเอง การที่สามารถปรุงสำเร็จในครั้งที่สาม ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว..."
ม่อวั่งเฉินยิ้ม แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น
สูตรยาที่เขาให้ไป เขียนไว้ละเอียดมากแล้ว หากพรสวรรค์ด้านการปรุงยาไม่ได้แย่เกินไป โดยพื้นฐานแล้วควรจะสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรก แต่หลินชิงกลับต้องใช้ถึงสามครั้ง พรสวรรค์ด้านการปรุงยาของเขา แย่จริงๆ
แต่เพื่อรักษาหน้าอีกฝ่าย ม่อวั่งเฉินจึงไม่อยากทำลายกำลังใจเขา
เมื่อได้ยินคำชมของม่อวั่งเฉิน ใบหน้าของหลินชิงก็แดงขึ้นทันที รู้สึกเขินอายขึ้นมา
ตอนนี้เขาเคารพนับถือม่อวั่งเฉินถึงขีดสุด ราวกับเป็นเทพเจ้าเลยทีเดียว!
"แล้วเคล็ดวิชาระดับเงียนที่ท่านว่าล่ะ?"
แต่ในตอนนั้นเอง จางห้าวที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ก็เอ่ยปากขึ้นมาทันที
ขณะที่เขามองม่อวั่งเฉิน ดวงตาก็เปล่งประกายร้อนแรง แต่แรก เขาแทบไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะมีเคล็ดวิชาระดับเงียนจริงๆ แต่เมื่อเห็นว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงได้รับสูตรยาจากม่อวั่งเฉินแล้วสามารถปรุงยาแปรวิญญาณได้อย่างรวดเร็ว ก็รู้สึกทันทีว่าม่อวั่งเฉินคงไม่ธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอก บางทีอาจจะมีเคล็ดวิชาระดับเงียนจริงๆ ก็ได้!
"ดูเหมือนคุณชายจางห้าวจะทนรอไม่ไหวแล้ว..."
ม่อวั่งเฉินมองไปที่เขา แซวเขาประโยคหนึ่งก่อน แล้วพูดต่อว่า "เรื่องที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ อย่าได้เสียคำพูดนะ เมื่อรับวิชาของข้าไปแล้ว ก็ต้องเข้าเป็นศิษย์ของข้าจริงๆ เจ้าต้องคิดให้ดี"
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน ใบหน้าของจางห้าวก็มีเส้นสีดำผุดขึ้นมา พูดตามตรง การที่จะให้เขารับคนรุ่นราวคราวเดียวกันเป็นอาจารย์ ในจิตใต้สำนึกแล้วเขาปฏิเสธ ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นการรับคนที่มีพลังต่ำกว่าตนเองอีก
แต่ตัวจางห้าวเองก็เป็นคนที่ชอบการต่อสู้พอสมควร เขาเกิดมาเพื่อแสวงหาพลัง วิถีแห่งดาบคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา
พลัง เมื่อเทียบกับความทะนงตนที่เรียกว่าความภาคภูมิใจแล้ว จากแง่มุมหนึ่ง เขาจงรักภักดีต่อพลังมากกว่า!
"ฮึ! ถ้าท่านมีของจริง ข้าจะทำตามที่พูด!" จางห้าวกัดฟัน พูด
ฉิว!
ม่อวั่งเฉินพลิกฝ่ามือ จากนั้นจากในถุงเก็บของ กระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินที่เขาได้พิมพ์สำรวจเสร็จเมื่อคืนก็ปรากฏขึ้นในมือ "เอ้า รับไปเถอะ ศิษย์ที่รัก"
ดวงตาของจางห้าวเป็นประกายวาบ แล้วก็คว้ากระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินไปทันที โดยไม่สนใจม่อวั่งเฉินเลยแม้แต่น้อย แล้วก็หันไปอ่านด้วยตัวเองอย่างตั้งใจ
ม่อวั่งเฉินเห็นท่าทางเช่นนั้น บนใบหน้ากลับยิ้มออกมา เขารู้ว่าจางห้าวกำลังตรวจสอบความแท้จริงของวิชาดาบนี้ คงต้องให้เวลาอีกฝ่ายสักหน่อย
เขาหันสายตาไปทางหลินชิง "รายชื่อสมุนไพรที่ข้าให้ท่านไว้ก่อนหน้านี้ เอามาครบแล้วหรือ?"
"เอามาแล้ว เอามาแล้ว!" เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน หลินชิงก็นึกขึ้นได้ถึงบางอย่าง จากนั้นก็หยิบถุงเก็บของออกมาใบหนึ่ง "ในนี้มีสมุนไพรที่คุณชายน้อยม่อต้องการถึงหนึ่งร้อยชุด..."
หนึ่งร้อยชุด?!
ม่อวั่งเฉินชะงัก บนใบหน้าอดไม่ได้ที่จะแสดงความประหลาดใจ ตนเองเหมือนจะเขียนขอแค่ยี่สิบชุดเท่านั้นนี่?
"ท่านเอาสมุนไพรมามากขนาดนี้ ข้าไม่มีเหรียญทองมากพอจะจ่ายให้ท่านหรอกนะ..." ม่อวั่งเฉินส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น
"คุณชายน้อยม่อพูดอะไรอย่างนั้น?" แต่พอเขาพูดจบ กลับเห็นหลินชิงสีหน้าจริงจังพูดว่า "สมุนไพรพวกนี้ล้วนเป็นของขวัญจากข้า ไม่ต้องจ่ายเงิน คุณชายน้อยม่ออย่าได้เกรงใจเลย"
ไม่พูดถึงอย่างอื่น แค่สูตรยาที่ม่อวั่งเฉินมอบให้ตนก่อนหน้านี้ ก็มีค่ามากกว่าสมุนไพรหนึ่งร้อยชุดนี้เสียอีก หลินชิงจะกล้าเรียกเก็บเงินจากเขาได้อย่างไร?
เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย ที่ดูเหมือนว่าถ้าไม่รับก็จะถึงขั้นพลิกหน้ามิตรเป็นศัตรู ม่อวั่งเฉินก็อดจะขำไม่ได้
แต่เขาก็ไม่ได้เกรงใจ พยักหน้าแล้วพูดว่า "พวกเราเข้าไปคุยในห้องกันเถอะ ปล่อยให้จางห้าวอยู่ที่นี่วุ่นวายไปตามเรื่อง"
จากนั้น ทั้งสองก็เข้าไปในห้อง ม่อวั่งเฉินหยิบสมุนไพรออกมายี่สิบชุด ตั้งใจจะลงมือปรุงยาทันที
"เอาเตายามาด้วยใช่ไหม? ขอยืมใช้หน่อย" หลังจากจัดวางสมุนไพรเรียบร้อยแล้ว ม่อวั่งเฉินก็พูดกับหลินชิงที่อยู่ด้านหลัง
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าของหลินชิงก็เปี่ยมด้วยความปลาบปลื้มยินดีทันที ม่อวั่งเฉินจะปรุงยาให้ดูต่อหน้าตนเองเลยหรือ?
และยังจะปรุงถึงยี่สิบชุดในคราวเดียว!
สำหรับความสามารถในวิถีโอสถของม่อวั่งเฉิน หลินชิงไม่มีข้อสงสัยใดๆ เลย บัดนี้ การได้อยู่ข้างกายเขาและได้ดูเขาปรุงยา นี่มันโชคใหญ่มากมายเพียงใด ตนเองสามารถถือโอกาสนี้เรียนรู้จากเขาได้!
"คุณชายน้อยม่อไม่มีเตายาเป็นของตัวเองหรือ?" หลังจากความยินดี หลินชิงก็นึกขึ้นได้ถึงบางอย่าง
พูดจบ เขาก็นำเตายาสูงครึ่งตัวคนออกมา วางไว้กลางห้อง "เตายาใบนี้เป็นของที่สมาพันธ์ปรมาจารย์โอสถส่งมาให้ข้าเมื่อสองวันก่อน ขอมอบให้คุณชายน้อยม่อเถิด!"
เอ่อ!
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ม่อวั่งเฉินก็อดตาโตด้วยความตกตะลึงไม่ได้ ใจกว้างขนาดนี้เลยหรือ?
ทั้งให้สมุนไพร ทั้งให้เตายา...
"แล้วตัวท่านจะใช้อะไรล่ะ?" ม่อวั่งเฉินถาม
"แค่เตายาใบเดียว ในสมาพันธ์ปรมาจารย์โอสถมีมากมาย อีกอย่าง ในหอหลอมยาของเมืองฝางเทียนก็ยังมีห้องปรุงยาอยู่ไม่ใช่หรือ? คุณชายน้อยม่อรับไว้เถิด!" หลินชิงกล่าว
สมาพันธ์ปรมาจารย์โอสถที่เขาพูดถึง ก็คือสหพันธ์นักปรุงยาของแคว้นอวิ๋นนั่นเอง ซึ่งก็คือสหพันธ์ของหอหลอมยาที่ตั้งอยู่ตามเมืองต่างๆ ในแคว้นอวิ๋น!
สำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงอวิ๋นครัฐ มีสถานะสูงส่ง แม้แต่ราชวงศ์ก็ไม่กล้าล่วงเกินง่ายๆ!


## บทที่ 20 จางห้าวรับอาจารย์

"เฉิงเอ๋อ การฝึกฝนของเจ้าช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง? มีปัญหาอะไรที่ติดขัดหรือไม่?"
ในขณะนี้ ณ ลานเรือนแห่งหนึ่งของตระกูลม่อ หมอเฉินยืนอยู่ตรงหน้าชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง สีหน้าแสดงความเคารพ
ชายวัยกลางคนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือโม่เซียวฟาน บิดาของหมอเฉิน และเป็นอาสองของม่อวั่งเฉิน!
"ไม่มีปัญหาใหญ่อะไรครับ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ก่อนการทดสอบของสถาบันอวิ๋นชู่ ผมน่าจะก้าวขึ้นสู่ขั้นหนิงม่ายจิ้งชี่ฉงได้!" หมอเฉินกล่าวอย่างมั่นใจ
"โอ้? ขั้นหนิงม่ายจิ้งชี่ฉง? หากเป็นเช่นนั้น โอกาสที่เจ้าจะได้เข้าสถาบันอวิ๋นชู่ก็มีมากขึ้นอีก!" โม่เซียวฟานพยักหน้า "เพียงแค่เจ้าเข้าสถาบันอวิ๋นชู่ได้สำเร็จ ไม่เกินสองปี เจ้าจะต้องก้าวขึ้นเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นเชียนชวนได้อย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น พ่อลูกเราร่วมมือกัน จะโค่นม่อเซี่ยวเทียนลงจากตำแหน่ง ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลก็จะตกเป็นของสายตระกูลเราอย่างแน่นอน!"
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของโม่เซียวฟานก็วาบขึ้นด้วยประกายเย็นชา
เมื่อได้ยินคำพูดของบิดา หมอเฉินก็พยักหน้าเช่นกัน บิดาของเขากับอาใหญ่ม่อเซี่ยวเทียนไม่ลงรอยกันมาตลอด เรื่องนี้ไม่เพียงแต่ในตระกูลม่อเท่านั้น แม้แต่ในเมืองฝางเทียนก็ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป
"อ้อใช่ เมื่อเช้านี้ข้าเห็นท่านปรมาจารย์หลินชิงมาที่ตระกูลม่อของเรา? ได้ยินว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาก็มาครั้งหนึ่งแล้ว ข้าคิดว่าคงมาปรึกษาเรื่องการซื้อยาของตระกูลกับม่อเซี่ยวเทียน แต่การมาถึงสองครั้งดูแปลกๆ ข้าจึงส่งคนไปสืบดู ท่านปรมาจารย์หลินชิงดูเหมือนจะมาหาม่อวั่งเฉิน..."
โม่เซียวฟานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดด้วยความขมวดคิ้ว
"มาหาไอ้หนูม่อวั่งเฉิน?" เมื่อได้ยินคำพูดของบิดา หมอเฉินก็ตกใจ แล้วก็ขมวดคิ้วเช่นกัน "น่าแปลก ครั้งล่าสุดที่ข้าเห็นม่อวั่งเฉิน เขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน หรือว่าอาใหญ่จะหาท่านปรมาจารย์หลินชิงมาปรุงยาอะไรสักอย่าง ทำให้เส้นลมปราณของม่อวั่งเฉินฟื้นคืนมา?!"
เมื่อพูดถึงตรงนี้ หมอเฉินก็ขมวดคิ้วหนักขึ้น น่าแปลกที่เมื่อไม่กี่วันก่อน ม่อวั่งเฉินไม่เพียงแต่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ยังกล้าพูดว่าจะท้าประลองกับเขาอีก...
หรือว่าเส้นลมปราณของเขาฟื้นคืนมาจริงๆ?!
"โอ้? ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน?" โม่เซียวฟานสงสัย
หมอเฉินพยักหน้า แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันที่เขาพบม่อวั่งเฉินอย่างคร่าวๆ
"ฮึ!"
หลังจากฟังจบ โม่เซียวฟานก็แค่นเสียงเย็นชา "ดูเหมือนว่าไอ้หนูคนนี้จะเปลี่ยนไปจริงๆ ด้วยนิสัยของเขาแต่ก่อน จะกล้าลงมือทำร้ายคนได้อย่างไร โดยเฉพาะต่อหน้าเจ้าด้วย!"
"แต่ถึงเขาจะฟื้นฟูเส้นลมปราณได้แล้วจะเป็นไร?" โม่เซียวฟานหัวเราะเย้ยหยัน "ตอนนี้ม่อวั่งเฉินอายุสิบแปดแล้ว ถึงแม้จะฟื้นฟูเส้นลมปราณได้ก็สายเกินไป ระดับพลังเมื่อเทียบกับคนวัยเดียวกัน ต่างกันเกินไป!"
"อีกไม่นานก็จะถึงวันที่สถาบันอวิ๋นชู่รับศิษย์ ด้วยอายุและระดับพลังของเขา เป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับเลือก พูดง่ายๆ ก็คือยังเป็นคนไร้ค่าอยู่ดี!"
...
ในเวลาเดียวกัน ในห้องของม่อวั่งเฉิน ตอนนี้เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าเตายา สายตาจ้องมองสถานการณ์ในเตายาอย่างจดจ่อ มีสมาธิอย่างที่สุด!
และไม่ไกลจากเขา หลินชิงก็นั่งอยู่ที่เดิม เฝ้าดูอย่างเงียบๆ แม้แต่ลมหายใจก็ไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไป
ตอนนี้ ม่อวั่งเฉินได้ปรุงยาไปแล้วประมาณสิบชุด แต่ละชุดล้วนปรุงเป็นยาสำเร็จ และทักษะที่เขาแสดงออกมาในระหว่างการปรุงยา รวมถึงการควบคุมไฟ ล้วนทำให้หลินชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ
หลินชิงรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา ม่อวั่งเฉินที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดูไม่เหมือนเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดอีกต่อไป แต่กลับเหมือนปรมาจารย์ปรุงยาที่มีชื่อเสียงมานาน!
อื้อ!
ในห้อง พื้นที่หน้าเตายาพลันสั่นไหวขึ้นมา ในชั่วขณะต่อมา กลิ่นยาหอมฟุ้งก็โชยมาอีกครั้ง ทำให้หลินชิงรู้สึกสั่นสะเทือนในใจ
เมื่อเขามองไป ก็เห็นม่อวั่งเฉินหยิบยาที่สำเร็จอีกเม็ดออกมาจากเตายา ทั้งสีและกลิ่นของยาเม็ดนี้ ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่ายาทุกเม็ดที่ปรุงมาก่อนหน้านี้มาก!
"ทุกครั้งที่ปรุงยาสำเร็จ ดูเหมือนจะมีประสิทธิภาพดีกว่ายาที่ปรุงก่อนหน้า คุณชายน้อยม่อดูเหมือนจะก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ..."
ปัง!
ในขณะที่หลินชิงกำลังประหลาดใจอยู่นั้น จู่ๆ ประตูห้องก็ถูกเตะเปิดออก
ม่อวั่งเฉินและหลินชิงหันไปมองพร้อมกัน เห็นจางห้าวใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่แววตากลับเปล่งประกายร้อนแรง วิ่งพรวดเข้ามาหยุดตรงหน้าม่อวั่งเฉิน "เมื่อกี้...เมื่อกี้ที่ท่านให้กระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินกับข้า มันเป็นเคล็ดวิชาระดับเงียนขั้นกลางหรือ?!"
ดูเหมือนจะตื่นเต้นมากเกินไป ตอนนี้ใบหน้าของจางห้าวแดงก่ำ
เห็นเขาเป็นเช่นนั้น ม่อวั่งเฉินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพลางพยักหน้า
ฮึ่ก!
เมื่อเห็นการตอบรับเช่นนั้น ไม่เพียงแต่จางห้าว แม้แต่หลินชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็อดที่จะสูดหายใจเฮือกใหญ่ไม่ได้
เคล็ดวิชาระดับเงียน? จริงหรือเปล่านี่?!
แม้แต่ตระกูลม่อกับตระกูลจาง ระดับสูงสุดที่มีก็แค่ขั้นเหลืองระดับสูงเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
ม่อวั่งเฉินไม่เพียงแต่มีเคล็ดวิชาระดับเงียน แถมยังเป็นระดับกลางอีก?!
มันช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว...
หลังจากจ้องมองม่อวั่งเฉินครู่หนึ่ง ในที่สุดจางห้าวก็สูดหายใจลึก แล้วคุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเล "ข้าจางห้าว ตั้งแต่เกิดมาก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะ อายุสิบแปดก็บรรลุถึงเขตแดนร่างกายขั้นเก้า กลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองจี้อี้ ชาตินี้ไม่เคยยอมรับใครที่อยู่รุ่นราวคราวเดียวกันเลย ท่านม่อวั่งเฉินเป็นคนแรก!"
"อาจารย์ ขอศิษย์คารวะ!" พูดจบ จางห้าวก็ก้มศีรษะคำนับอย่างจริงจัง
"ลุกขึ้นเถอะ" ม่อวั่งเฉินยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อ "ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า กระบวนท่าดาบอาทิตย์ตกดินชุดนี้ไม่กี่เดือนก็จะฝึกจนชำนาญ ถึงตอนนั้นข้าจะให้อีกสองสามเล่ม พยายามฝึกให้ดีล่ะ!"
"ยังมีอีกเหรอ? จริงหรือ?" เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน จางห้าวก็ตาโตด้วยความตกตะลึง รู้สึกเคารพนับถือม่อวั่งเฉินอย่างสุดหัวใจ!
เรื่องราวเกี่ยวกับม่อวั่งเฉิน จางห้าวเคยได้ยินมาไม่น้อย แต่ก่อนเขาไม่เพียงแต่เป็นคนเสเพล อีกทั้งเส้นลมปราณยังไม่สามารถเก็บกักพลังวิญญาณได้ ภายหลังยังได้ยินว่าถูกจวินมู่ชิงมาขอถอนหมั้น อาจกล่าวได้ว่า ม่อวั่งเฉินสูญเสียหน้าตาไปจนหมดสิ้น
แต่ตอนนี้ ถ้าหากว่าตนไม่ได้ฝันไป ม่อวั่งเฉินก็ได้พลิกความเข้าใจที่จางห้าวเคยมีมาโดยสิ้นเชิง!
นี่ยังเป็นผู้นำรุ่นเยาว์ผู้เสเพลแห่งตระกูลม่อคนเดิมอยู่หรือ? ยังเป็นคุณชายไร้ค่าที่ถูกอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งแคว้นอวิ๋นอย่างจวินมู่ชิงมาขอถอนหมั้นคนเดิมอยู่หรือ?
ทุกคนต่างคิดว่า การที่เขาถูกถอนหมั้นเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว เพราะด้วยสถานะและตำแหน่งของจวินมู่ชิงในปัจจุบัน ทั้งสองคนไม่มีทางที่จะมีความเกี่ยวข้องใดๆ กันได้เลย
แต่ในสายตาของจางห้าวตอนนี้ ที่ไหนกันที่ม่อวั่งเฉินจะไม่คู่ควรกับจวินมู่ชิง?
แค่สูตรยาธรรมดาๆ ของเขาก็สามารถทำให้ท่านปรมาจารย์หลินชิงปรุงยาแปลงวิญญาณได้ แล้วยังให้เคล็ดวิชาระดับเงียนขั้นกลางที่ทั้งตระกูลม่อและตระกูลจางต้องคลั่งไคล้กับตนโดยตรง เพียงแค่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่า จวินมู่ชิงไม่มีอะไรที่น่าภาคภูมิใจต่อหน้าม่อวั่งเฉินเลย!
เป็นนางต่างหากที่ไม่คู่ควรกับม่อวั่งเฉิน!
PS: นิยายใหม่ได้ยี่สิบตอนแล้ว วันนี้เรื่องสัญญาก็ตกลงกันเรียบร้อย ส่งสัญญาไปแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะเปลี่ยนสถานะเป็นมีสัญญาแล้ว!
มาๆ ช่วยกันโหวตกันหน่อย ฉลองกันสักหน่อย!
ส่วนเรื่องการบริจาค...
ฮิๆ! ตอนนี้ยังไม่ได้เปลี่ยนสถานะ ยังบริจาคไม่ได้ รอให้เปลี่ยนสถานะก่อน อืม...
พวกคุณรู้กันอยู่แล้ว...


## บทที่ 21 มันเกี่ยวอะไรกับเธอ

"แม้ว่าตอนนี้เจ้าเป็นศิษย์ของข้าแล้ว แต่ต่อหน้าคนอื่นก็ไม่ควรเรียกข้าพร่ำเพรื่อ ข้าไม่อยากดึงดูดความสนใจมากเกินไป เข้าใจไหม?"
ม่อวั่งเฉินมองจางห้าวพลางกล่าว
จางห้าวเป็นผู้นำรุ่นเยาว์แห่งตระกูลจางในเมืองจี้อี้ และได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่ง หากเขาเรียกคุณชายเสเพลอย่างข้าว่าอาจารย์ต่อหน้าผู้คน คงจะทำให้ผู้คนตกใจตายเป็นจำนวนมาก
"เข้าใจครับ!" จางห้าวพยักหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกสงสัย ม่อวั่งเฉินไม่เพียงมีความสำเร็จแห่งวิถีโอสถสูงส่ง แถมยังสามารถหยิบเสวียนเจี๋ยจงจี๋อู่จี้ให้เขาได้อย่างง่ายดาย
ไม่ว่าจะมองจากแง่มุมไหน สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้ แต่ทำไมก่อนหน้านี้ ม่อวั่งเฉินกลับถูกขนานนามว่าเป็นคนเสเพลและไร้ค่า?
เป็นการอดทนอดกลั้นหรือมีเหตุผลอื่นกันแน่?
จางห้าวไม่เข้าใจ แต่เขาก็ไม่กล้าถาม!
ตอนนี้เขารู้เพียงว่า ตัวเองได้รับม่อวั่งเฉินเป็นอาจารย์แล้ว แค่นี้ก็พอ!
จนกระทั่งช่วงบ่าย จางห้าวและหลินชิงจึงได้ออกจากที่พักของม่อวั่งเฉิน
ตอนนี้ม่อวั่งเฉินได้ปรุงยารวบรวมพลังไปแล้วกว่ายี่สิบเม็ด หลังจากที่จางห้าวทั้งสองจากไปไม่นาน เขาก็เริ่มเข้าสู่สภาวะฝึกฝน
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งเดือนต่อมา!
ม่อวั่งเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่ในลาน ตื่นจากการเข้าฌาน ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา พูดกับตัวเองว่า "แม้ว่ายารวบรวมพลังจะเป็นเพียงยาปรุงระดับหนึ่งธรรมดา แต่สำหรับข้าในตอนนี้ ก็มีประโยชน์ไม่น้อย ในครึ่งเดือนนี้ พลังวิญญาณในเส้นลมปราณของข้าได้ถึงเจ็ดส่วนแล้ว อีกไม่นานก็จะสามารถลองบรรลุขั้นหนิงม่ายได้!"
เมื่อบรรลุถึงขั้นหนิงม่าย พลังของม่อวั่งเฉินก็จะได้รับการยกระดับอย่างก้าวกระโดด ผู้บำเพ็ญตนในระดับนี้สามารถควบคุมพลังวิญญาณและโจมตีระยะไกลได้แล้ว
พูดอีกนัยหนึ่ง การบรรลุถึงขั้นหนิงม่ายถือเป็นการก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการฝึกฝนอย่างแท้จริง!
"ไม่รู้ว่าตอนนั้น ข้าจะสามารถรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้กี่เส้น ยิ่งมีเส้นลมปราณวิญญาณมาก ก็ยิ่งแสดงว่าพลังของข้าแข็งแกร่งกว่าคนอื่นในระดับเดียวกัน และแม้แต่การต่อสู้แบบประลองความอึด คงไม่มีใครสู้ข้าได้..."
เมื่อครั้งที่จวินมู่ชิงบรรลุขั้นหนิงม่าย เขาสามารถรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้ถึงสามเส้น แม้ว่าระดับพลังจะอยู่แค่ขั้นหลอมเส้นเลือด ชั้นหนึ่ง แต่พลังในการต่อสู้นั้นสามารถเทียบเท่ากับผู้ที่อยู่ในขั้นหลอมเส้นเลือด ชั้นสามสี่ได้ นี่คือความแข็งแกร่งของเส้นลมปราณวิญญาณ ยิ่งรวบรวมเส้นลมปราณวิญญาณได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งแสดงว่าพลังของผู้บำเพ็ญตนนั้นแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น!
"ตอนนี้สมุนไพรร้อยชุดนั้นใช้หมดแล้ว ดูท่าจะต้องไปที่หอหลอมยาด้วยตัวเอง ให้หลินชิงมาที่นี่ทุกวันก็ดูไม่เหมาะสมนัก..."
ม่อวั่งเฉินพูดจบก็ลุกขึ้นยืน ในสายตาของบิดา ตนเองเป็นศิษย์ของหลินชิง แต่ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา หลินชิงกลับมาที่นี่บ่อยครั้ง และส่วนใหญ่ก็ไม่มีธุระอะไรกับตน เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไม่สำคัญ
ในฐานะอาจารย์ ผู้อำนวยการหอหลอมยาแห่งเมืองฝางเทียน นักปรุงยาระดับสองแห่งสมาพันธ์ปรมาจารย์โอสถแคว้นอวิ๋น การที่มาหาศิษย์ของตนทุกวันเช่นนี้ ย่อมทำให้ผู้คนสงสัยได้
ดังนั้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ม่อวั่งเฉินจึงได้เตือนหลินชิงเป็นพิเศษ ไม่ให้มาบ่อยเกินไป มิฉะนั้นจะดูแปลกประหลาดเกินไป
โชคดีที่หลินชิงเข้าใจความหมายของม่อวั่งเฉิน ดังนั้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา จึงแทบจะไม่ได้มาที่ตระกูลม่ออีกเลย
...
ตอนนี้เป็นช่วงบ่าย แม้ว่าเมืองฝางเทียนจะเป็นหนึ่งในเมืองที่เล็กที่สุดของแคว้นอวิ๋น แต่ก็มีประชากรมากถึงหนึ่งล้านคน
ออกจากตระกูลม่อ เดินไปตามถนนที่คนพลุกพล่านเป็นเวลาสองธูป ม่อวั่งเฉินก็มาถึงที่ตั้งของหอหลอมยา
หอหลอมยาในฐานะสถานที่จำหน่ายยาปรุงที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฝางเทียน ย่อมมีผู้คนเข้าออกมากมายทุกวัน
เมื่อม่อวั่งเฉินเดินเข้าไปในห้องโถง เขาก็เห็นว่ามีคนอยู่ในนั้นไม่ต่ำกว่าร้อยคน
เนื่องจากมีลูกค้ามากมาย คนรับใช้สิบกว่าคนที่หอหลอมยาจ้างมาไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึง ดังนั้นครั้งนี้เมื่อม่อวั่งเฉินมาถึง จึงไม่มีใครมาต้อนรับ
"หมอเฉิน?"
สายตาของเขามองเข้าไปด้านใน ไม่นานม่อวั่งเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะเขาเห็นว่าหมอเฉินก็อยู่ที่นี่เช่นกัน
ข้างกายหมอเฉินมีศิษย์สายรองของตระกูลม่ออีกหลายคน รวมถึงเด็กหนุ่มที่ถูกหลินเฟิงตบหน้าสองทีในวันนั้นด้วย
ตรงหน้าหมอเฉินยืนชายชราในชุดสีเขียว อายุไล่เลี่ยกับหลินชิง ตอนนี้มีรอยยิ้มบนใบหน้า ดูเหมือนกำลังสนทนาอะไรบางอย่างกับหมอเฉิน
ม่อวั่งเฉินเมินเฉยหมอเฉินโดยสิ้นเชิง ขณะที่กำลังจะเดินผ่านไป จู่ๆ หมอเฉินก็สังเกตเห็นการมาของเขา
"เจ้ามาที่นี่ทำไม?" หมอเฉินขมวดคิ้ว หันมามองม่อวั่งเฉินและถาม
"มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?" ม่อวั่งเฉินไม่อยากสนใจอีกฝ่าย ตอบกลับเรียบๆ แล้วกำลังจะก้าวเดินต่อ
"คุณชายหมอเฉิน ท่านผู้นี้คือ..."
ได้ยินชายชราชุดเขียวที่อยู่ตรงหน้าหมอเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย หมอเฉินเป็นบุตรชายของโม่เซียวฟาน อีกทั้งยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองฝางเทียน ปกติใครจะกล้าพูดกับเขาเช่นนี้?
แต่ตอนนี้ ชายหนุ่มชุดขาวที่มีอายุพอๆ กับหมอเฉินผู้นี้ กลับดูเหมือนไม่เกรงกลัวหมอเฉินเลยแม้แต่น้อย แม้แต่วิธีการตอบกลับก็ยังทะนงตัวเช่นนี้
"ฮึๆ..."
หมอเฉินหัวเราะ มองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาดูแคลน "อาจารย์ฟง เหอ ท่านผู้นี้ก็คือผู้นำรุ่นเยาว์ของตระกูลม่อ เป็นคุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งเมืองฝางเทียน ม่อวั่งเฉิน ท่านคงเคยได้ยินชื่อเสียงของเขามาบ้างแล้วกระมัง?"
"อาจารย์ฟง เหอ?"
เมื่อได้ยินคำเรียกที่หมอเฉินใช้เรียกชายชราชุดเขียว ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่นานก็นึกอะไรขึ้นมาได้
ในหอหลอมยา นอกจากหลินชิงและฟางมู่แล้ว ยังมีนักปรุงยาระดับหนึ่งอีกคน ชื่อว่าฟง เหอ ใช่ไหม?
"ม่อวั่งเฉิน?" เมื่อได้ยินคำพูดของหมอเฉิน ฟง เหอตกตะลึงครู่หนึ่ง จากนั้นก็เข้าใจทันที
น่าแปลกที่กล้าหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ แม้แต่หมอเฉินก็ยังไม่สนใจ ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มผู้นี้คือบุตรชายของม่อเซี่ยวเทียน คุณชายผู้ไร้ความสามารถของตระกูลม่อ
คิดถึงตรงนี้ ในดวงตาของฟง เหอก็ปรากฏแววดูแคลน เรื่องความประพฤติของม่อวั่งเฉิน เขาก็เคยได้ยินมาเช่นกัน
"ได้ยินว่าคุณชายม่อเป็นคนที่ไม่สามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณได้ วันนี้มาที่หอหลอมยาของข้า คงไม่ใช่จะมาซื้อยาปรุงกระมัง?" น้ำเสียงของฟง เหอเย็นชา และยังพูดถึงเรื่องที่ม่อวั่งเฉินไร้ความสามารถโดยไม่เกรงใจเลย
ในความคิดของเขา การที่ตนสุภาพกับหมอเฉินนั้นเป็นเรื่องที่ควรทำ เพราะเป็นบุตรชายของโม่เซียวฟาน อีกทั้งยังเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมืองฝางเทียน วันนี้หมอเฉินมาที่นี่ก็เพื่อขอให้เขาปรุงยาสักเม็ด และให้ค่าตอบแทนงาม
แต่สำหรับม่อวั่งเฉินแล้ว ฟง เหอกลับดูแคลน คุณชายเสเพลที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ เส้นลมปราณไม่สามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณได้ หากบอกว่ามาที่นี่เพื่อซื้อยาปรุง นั่นคงเป็นไปไม่ได้กระมัง?
"ข้ามาที่หอหลอมยาทำไม จะซื้อยาปรุงหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับท่าน?" เมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยของฟง เหอ รวมถึงแววดูแคลนในดวงตาของเขา ม่อวั่งเฉินย่อมไม่แสดงท่าทีดีๆ ให้ ตอบกลับเย็นชา
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน ฟง เหอกลับหรี่ตาลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที


## บทที่ 22 เจ้าคู่ควรหรือ?!

"ไม่รู้จักความตายเสียแล้ว!"
เมื่อเห็นม่อวั่งเฉินทำตัวหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ กล้าพูดจากับท่านอาจารย์ฟง เหอเช่นนี้ หมอเฉินรู้สึกดูแคลนพร้อมกับหัวเราะเยาะในใจ
กล้าไปขัดใจนักปรุงยาเชียวหรือ ในสายตาของหมอเฉินแล้ว ม่อวั่งเฉินช่างไม่รู้จักความเป็นความตายเสียจริงๆ!
เขาคิดว่าตัวเองเป็นลูกชายของม่อเซี่ยวเทียน ก็จะสามารถทำอะไรได้ตามใจชอบในเมืองฝางเทียนหรือ?
หากจะพูดกันตามจริงแล้ว ตระกูลม่อไม่กล้าขัดใจหอหลอมยาแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไปขัดใจนักปรุงยา
"กล้าดียังไงถึงพูดกับท่านอาจารย์ฟง เหอแบบนี้ ม่อวั่งเฉิน รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!" หมอเฉินแค่นเสียง จ้องมองม่อวั่งเฉินด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ในตอนนี้ การที่ตนเองออกมาพูด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นโอกาสที่จะได้รับความโปรดปรานจากท่านอาจารย์ฟง เหอ การได้สร้างความสัมพันธ์กับนักปรุงยา เป็นสิ่งที่ใครๆ ต่างก็อยากได้จนแทบจะคลั่ง
เสียงตวาดของหมอเฉิน ทำให้สายตาของทุกคนในห้องโถงของหอหลอมยาหันมามองในทันที
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ดูเหมือนมีคนกล้าขัดคำสั่งท่านอาจารย์ฟง เหอ?"
"จริงหรือเปล่า? ใครกล้าบ้างนักหนา?"
"นั่นไม่ใช่คุณชายไร้ประโยชน์แห่งตระกูลม่อ ม่อวั่งเฉินหรอกหรือ..."
เมื่อเห็นสถานการณ์ในที่นั้นชัดเจนแล้ว บนใบหน้าของทุกคนก็ปรากฏรอยยิ้มที่รอดูเรื่องสนุก
เห็นได้ชัดว่า ในเมืองฝางเทียน พวกเขาไม่เคยเห็นใครกล้าขัดคำสั่งนักปรุงยามาก่อน
"ข้าพูดอะไรผิดหรือ?" แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคำตวาดของหมอเฉิน ม่อวั่งเฉินก็อดที่จะยิ้มเยาะไม่ได้ "เขาเรียกข้าว่าไร้ประโยชน์ได้ แล้วทำไมข้าถึงต้องให้ความเคารพเขา? ยังจะให้ข้าขอโทษอีก?"
"เจ้าเป็นใคร? แล้วท่านอาจารย์ฟง เหอเป็นใคร? อีกอย่าง เจ้าก็เป็นคนไร้ประโยชน์จริงๆ นั่นแหละ! รีบขอโทษเดี๋ยวนี้! ถ้าทำให้ท่านอาจารย์โกรธ เจ้าคิดว่าลุงใหญ่จะปกป้องเจ้าได้หรือ?!" หมอเฉินขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าม่อวั่งเฉินจะไม่รู้จักความเป็นความตายถึงขนาดนี้
"หมอเฉิน เจ้าก็เป็นคนตระกูลม่อเหมือนกัน ข้าถูกด่าว่าไร้ประโยชน์ เจ้าไม่ช่วยพูดก็แล้วไป แต่ตอนนี้กลับมาช่วยคนนอก มาตำหนิข้าอีก?!" ม่อวั่งเฉินหรี่ตา สีหน้าก็เย็นชาลง
"ฮึ ฮึ..."
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะเย็นชาของฟง เหอก็ดังขึ้น "เมื่อคุณชายม่อคิดว่าตัวเองมีฐานะสูงส่ง ก็ขออภัยด้วยที่หอหลอมยาของเราไม่สามารถต้อนรับเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่เช่นท่านได้ เชิญ!"
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ประตูด้านนอก ความหมายในคำพูดนั้นชัดเจนว่าเป็นการไล่แขก!
แม้ว่าม่อวั่งเฉินจะทำให้เขาไม่พอใจ แต่อีกฝ่ายก็เป็นลูกชายของม่อเซี่ยวเทียน ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ แม้ฟง เหอจะโกรธในใจ ก็ไม่กล้าลงมือ
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ม่อวั่งเฉินขมวดคิ้ว หรี่ตามองฟง เหอด้วยสายตาเย็นชา "จะไล่ข้าไป? ข้ามาหาท่านปรมาจารย์หลินชิง เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาไล่ข้า?"
"มาหาท่านปรมาจารย์หลินชิง?!"
เมื่อได้ยินคำพูดของม่อวั่งเฉิน ฟง เหอตกใจในใจ แต่ไม่นาน บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะอีกครั้ง "แค่เจ้าก็คิดจะพบท่านปรมาจารย์หลินชิง?"
น่าขัน ท่านปรมาจารย์หลินชิงเป็นนักปรุงยาระดับสองเพียงผู้เดียวในเมืองฝางเทียน มีตำแหน่งและอำนาจสูงส่ง แม้แต่ม่อเซี่ยวเทียนก็ไม่กล้าขัดใจ
บุคคลระดับนี้ จะมาพบคนไร้ประโยชน์อย่างม่อวั่งเฉินได้อย่างไร?!
"หลีกทางหน่อย..."
ทันใดนั้น จากนอกฝูงชนที่มามุง มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ม่อวั่งเฉินหันไปมอง แล้วเขาก็เห็นฟางมู่ที่เป็นนักปรุงยาระดับหนึ่งเช่นเดียวกับฟง เหอ ตอนนี้เดินเข้ามาในฝูงชนแล้ว
เมื่อครู่ฟางมู่ไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่อยู่ที่ด้านหลังของห้องโถง เมื่อได้ยินเสียงโต้เถียงจากด้านนอก เขาก็รู้สึกสงสัยจึงเดินออกมาดู
เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังทะเลาะกับฟง เหอ คือม่อวั่งเฉิน เขาก็รู้สึกตกใจ
ก่อนหน้านี้ม่อวั่งเฉินได้ทิ้งยาเสียครึ่งเม็ดไว้ในห้องปรุงยา และยานี้มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นฝีมือของม่อวั่งเฉินเอง แม้ฟางมู่จะไม่กล้ารับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อครึ่งเดือนก่อน ท่านปรมาจารย์หลินชิงให้เขาเตรียมสมุนไพรหนึ่งร้อยชุด ด้วยความอยากรู้ ฟางมู่จึงสืบดูและพบว่าสมุนไพรเหล่านี้เตรียมไว้ให้ตระกูลม่อ...
ตั้งแต่ตอนนั้น เขาแทบจะมั่นใจได้แล้วว่า แม้ยาเสียครึ่งเม็ดนั้นจะไม่ใช่ฝีมือของม่อวั่งเฉินเอง แต่เบื้องหลังเขาต้องมีปรมาจารย์หลอมโอสถระดับสูงอยู่แน่นอน และความสามารถก็ต้องเหนือกว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงมากทีเดียว
จุดนี้สามารถเห็นได้จากยาปรุงครึ่งเม็ดนั้น และหลังจากนั้น ท่านปรมาจารย์หลินชิงก็ออกไปข้างนอกหลายครั้ง ดูเหมือนจะไปที่ตระกูลม่อ...
แม้จะไม่รู้สาเหตุ แต่ในความคิดของฟางมู่ คงเกี่ยวข้องกับม่อวั่งเฉินเป็นส่วนใหญ่
"คุณชายน้อยม่อ..."
ฟางมู่เดินเข้าไปใกล้ เขารู้ว่าม่อวั่งเฉินซ่อนความลับไม่เล็กไว้ เบื้องหลังอาจมีนักหลอมยาที่มีความสำเร็จแห่งวิถีโอสถสูงกว่าท่านปรมาจารย์หลินชิงมาก
"หืม?!"
เมื่อเห็นฟางมู่สุภาพกับม่อวั่งเฉินถึงเพียงนี้ ถึงขั้นค้อมคำนับ ฟง เหอก็ขมวดคิ้ว "ฟางมู่ เจ้ารู้จักเด็กคนนี้หรือ?"
เอ่อ!
"ก็นับว่ารู้จักล่ะ" ฟางมู่ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบเรียบๆ
ในหอหลอมยา ความสัมพันธ์ระหว่างฟางมู่กับฟง เหอไม่ค่อยดีมาตลอด เรื่องนี้ในเมืองฝางเทียนก็ไม่ใช่ความลับอะไร
"เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ผู้มาเยือนล้วนเป็นแขก การที่ท่านไล่คนเช่นนี้ ไม่เหมาะกับธรรมเนียมของหอหลอมยาของเรา" ฟางมู่ขมวดคิ้วถาม สายตามองไปที่ฟง เหอ เมื่อครู่ตอนที่เขาเดินออกมาจากด้านหลังพอดีได้ยินฟง เหอพูดจะไล่ม่อวั่งเฉินไป
"ฮึ!" ฟง เหอแค่นเสียงเย็น "เด็กคนนี้ปากดี ไม่เคารพผู้อาวุโส ไม่รู้จักเคารพครูบาอาจารย์..."
"ท่านเป็นครูของข้าหรือ? หรือเป็นอาจารย์ของข้า?" อย่างไรก็ตาม คำพูดของฟง เหอยังไม่ทันจบ ก็เห็นม่อวั่งเฉินก้าวออกมาหนึ่งก้าว สีหน้าเรียบเฉย สายตามองไปที่ฟง เหออย่างเย็นชา
"ท่านไม่ใช่ทั้งครูและอาจารย์ของข้า ข้าอยากถามสักหน่อยว่า ทำไมข้าต้องเคารพท่านด้วย?"
ไม่รอให้ฟง เหอพูด ม่อวั่งเฉินก็พูดต่อ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเยาะหยัน "อีกอย่าง ตอนข้าเข้ามา เคยพูดกับท่านสักคำไหม? เคยมองหน้าท่านตรงๆ สักครั้งไหม?"
"ท่านพอเข้ามาก็เรียกข้าว่าร่างกายไร้ค่า เยาะเย้ยว่าเส้นลมปราณข้าไม่สามารถเก็บพลังวิญญาณได้ ข้าอยากถามท่านฟง เหอสักหน่อย ท่านมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าข้าปากดี ไม่เคารพผู้อาวุโส?" ม่อวั่งเฉินยิ้มเย็น ทุกคำพูดดังเข้าหูผู้คนรอบข้าง "ท่านมีคุณสมบัติพอหรือ?!"
ท่านมีคุณสมบัติพอหรือ?!
สามคำนี้ ม่อวั่งเฉินเน้นเสียงเป็นพิเศษ ราวกับกำลังซักถาม ทำให้ผู้คนรอบข้างสีหน้าเปลี่ยนไป
"นี่ยังเป็นคุณชายไร้ค่าแห่งตระกูลม่อคนเดิมหรือ?"
ทุกคนตกตะลึง มองชายหนุ่มชุดขาวที่มีสีหน้าเย็นชาด้วยความประหลาดใจ
พวกเขารู้สึกว่าการแสดงออกของม่อวั่งเฉินในตอนนี้ แตกต่างจากข่าวลือที่เคยได้ยินมาโดยสิ้นเชิง!
และในตอนนี้ หมอเฉินและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็ตกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของม่อวั่งเฉิน
"เจ้า!"
ฟง เหอโกรธจนพูดไม่ออก ถูกม่อวั่งเฉินซักถามจนพูดไม่ออก ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ เขาเป็นนักหลอมยาที่ได้รับความเคารพในเมืองฝางเทียน ไม่คิดว่าวันนี้จะถูกคนหนุ่มคนหนึ่งดูถูก รู้สึกว่าเสียหน้าอย่างมาก!
ทันใดนั้น พลังระดับเขตแดนร่างกายขั้นเก้าก็ปะทุออกมาจากร่างของเขา พลังงานราวกับภูเขาถล่มทะเลเดือด พุ่งใส่ที่ม่อวั่งเฉินยืนอยู่อย่างไม่หยุดยั้ง!
ราชายาผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุค เกิดใหม่อีกครั้ง ฝึกฝนเคล็ดวิชาที่ไม่มีใครมี ปรุงยาที่ไม่มีใครปรุงเป็น
บางครั้งก็ชี้แนะให้กับเหล่าปรมาจารย์ปรุงยาเหล่านั้น และถือโอกาสรับเอาอัจฉริยะมาเป็นศิษย์และผู้ติดตาม
"ต้องการเคล็ดวิชาหรือ? ไม่มีปัญหา!"
"ต้องการยาปรุงหรือ? ไม่มีปัญหา!"
"ปัญหาคือ เจ้าได้มาอยู่กับข้าหรือยัง?"
ชาตินี้ ม่อวั่งเฉินถูกกำหนดให้ก้าวขึ้นสู่ขั้นสูงสุดอีกครั้ง ใช้ยาปรุงเหนือเมฆา ใช้วรยุทธ์ท้าสวรรค์!