ฉันมีพี่สาว 108 คน
คุณชายที่ 6 แห่งตงซาน
## บทที่ 1 คุณมีพี่สาวเยอะจัง

ฟ้าแลบฟ้าร้อง ฝนตกหนักเทกระหน่ำ ผู้คนต่างวิ่งหาที่หลบฝน
ที่หน้าโรงพยาบาลประชาชนหลินไห่ มีชายหนุ่มผมสั้นแต่งตัวเรียบง่ายคนหนึ่ง กำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้นด้วยท่าทางสิ้นหวัง
หยวี่เทียนมองเมฆดำบนท้องฟ้า รู้สึกถึงเม็ดฝนที่กระทบใบหน้าจนเจ็บ เขาแทบจะหมดหวังแล้ว
"น้องสาวเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ต้องปลูกถ่ายไขกระดูก ฉันจะไปหาเงินสองล้านที่ไหนล่ะ?"
อย่าว่าแต่สองล้านเลย ตอนนี้เขายังติดค้างค่ารักษาพยาบาลอีกหลายพันบาท
ถ้าหาเงินไม่ได้ น้องสาวก็ต้องรอความตายเท่านั้น!
เพราะเหตุนี้ ผู้อำนวยการหลิวถึงได้ย้ายน้องสาวออกจากห้องผู้ป่วย ไปอยู่ที่ระเบียงทางเดินที่มีลมโกรกพัดผ่าน
แถมยังขู่เป็นครั้งสุดท้ายว่า พรุ่งนี้ต้องจ่ายเงิน ถ้าไม่มีเงินก็ให้ไสหัวไป!
หยวี่เทียนโกรธจนแทบระเบิด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เขาอยากจะชี้หน้าด่าฟ้า ทำไมถึงให้น้องสาวคนเดียวที่มีต้องเป็นโรคแบบนี้!?
พวกเขาลำบากมามากพอแล้ว
สิบปีก่อน พ่อแม่หายตัวไปอย่างกะทันหันและถูกประกาศว่าเสียชีวิต ปู่ย่าก็จากไปตามกันไป
หลังจากนั้น เขาขายบ้านเก่าในชนบท ทั้งเลี้ยงดูน้องสาวไปด้วย ทั้งทำงานไปเรียนไป จนกระทั่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้
กำลังจะมีชีวิตที่ดีขึ้น น้องสาวกลับล้มป่วยกะทันหัน
เขามีน้องสาวเพียงคนเดียว เขาต้องช่วยเธอให้ได้!
แต่ไขกระดูกของเขากลับไม่เข้ากัน...
หยวี่เทียนมองหยดน้ำฝนที่กระทบพื้นอย่างสิ้นหวัง กระเซ็นเป็นละอองน้ำ
ทันใดนั้น รถแลมโบร์กินีสีแดงคันหนึ่งก็เบรกกะทันหันตรงหน้าเขา
กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นสาวสวยใส่แว่นกันแดด
เธอเอ่ยปากถามทันที "คุณคือหยวี่เทียนใช่ไหม?"
หยวี่เทียนงงงัน เขาไม่รู้จักคนรวยที่ไหน ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?
"ขึ้นมาก่อน! เร็วเข้า!" สาวสวยโบกมือ พูดอย่างร้อนรน
เห็นหยวี่เทียนยังคงงงงัน สาวสวยคนนี้ถึงกับไม่สนใจสายฝน ลงจากรถมาคว้าแขนเขา ลากขึ้นรถสปอร์ตไป
หลังจากขึ้นรถ สาวสวยหยิบมือถือขึ้นมาเทียบกับหยวี่เทียน แล้วถ่ายวิดีโอ "พวกเธอ ดูซิว่าใช่หมอนี่ไหม?"
เมื่อได้รับคำยืนยัน สาวสวยถึงกับดีใจจนกอดหัวหยวี่เทียน จูบเขาดังฉึก
แล้วรีบหยิบทิชชู่มาเช็ดน้ำฝนให้หยวี่เทียน "หยวี่เทียน ในที่สุดฉันก็หาคุณเจอ! พวกเราตามหาคุณมาตั้งสิบปีแล้ว!"
"เอ่อ... คุณผู้หญิงครับ คุณหาผิดคนแล้วมั้ง? ผมไม่รู้จักคุณ" หยวี่เทียนได้สติกลับมา ถามอย่างเก้อเขิน
สาวสวยหัวเราะ คว้าคอเสื้อหยวี่เทียนแล้วกระชากลงมา
ฉึก!
เสื้อของหยวี่เทียนถูกกระชากจนขาด เผยให้เห็นผิวสีแทนข้างใน พร้อมจี้หินสีดำที่ไม่รู้จักชื่อ
"ดูสิ นี่ไงจี้อันนั้น! คุณใส่มาตั้งแต่เด็กใช่ไหม?" สาวสวยพูดอย่างตื่นเต้น ไม่สนใจเรื่องการวางตัวระหว่างชายหญิง
หยวี่เทียนพยักหน้างงๆ เขาใส่มาตั้งแต่เด็กจริงๆ พ่อแม่บอกแค่ว่าต้องเก็บรักษาให้ดี เขาก็เลยใส่ไว้ที่คอตลอด
"บ้านคุณอยู่ครึ่งทางขึ้นภูเขาหลิงดำ ปู่ของคุณชื่อหยวี่อี้ซาน พ่อคุณชื่อหยวี่ซินหลง ใช่ไหม?"
หยวี่เทียนพยักหน้าอีก เขาไม่มีอะไรที่น่าสนใจขนาดนั้นนี่นา?
"ถูกต้องแล้ว! ฉันหาคุณคนนี้นี่แหละ!" สาวสวยโบกแขนอย่างแรง แล้วเหยียบคันเร่งทันที รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
หยวี่เทียนที่ไม่เคยนั่งรถสปอร์ตตกใจ จับเบาะแน่น
หยวี่เทียนรีบถาม "เอ่อ คุณเป็นใครกันแน่? ผมไม่รู้จักคุณจริงๆ"
แม้จะมีสาวสวยที่รู้จักตัวเขา แถมยังได้สัมผัสเนื้อตัวกันนิดหน่อย แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์สนใจ เขาแค่อยากหาทางช่วยน้องสาว
"ฉันเป็นพี่สาวคุณ! ฉันชื่อชู่ฉิง"
"ที่คุณไม่รู้จักฉันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ตั้งแต่นี้ไป พี่สาวจะคุ้มครองคุณ คุณจะเดินอย่างองอาจที่ไหนก็ได้!"
หยวี่เทียนยิ้มขื่น ไม่อยากจะเชื่อ จึงพูดออกไปว่า "งั้นให้ผมยืมสองล้านสิ"
ในโลกนี้จะมีเรื่องดีๆ แบบนี้ได้ยังไง หยวี่เทียนคิดว่าชู่ฉิงคนนี้คงแพ้เกมจริงใจหรือกล้าทำ ถึงได้มา "เก็บ" น้องชายแบบเขาข้างถนน
"คุณจะเอาเงินไปทำอะไร?" ชู่ฉิงถามอย่างสงสัย
หยวี่เทียนคิดในใจว่าเป็นไปตามคาด จึงยิ้มขื่นตอบว่า "น้องสาวผมเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว ต้องใช้เงินสองล้าน"
"เกือบลืมไปเลย!" ชู่ฉิงเบรกรถกะทันหัน แล้วพูดกับหยวี่เทียนว่า "มีวีแชทไหม? แอดเพื่อนกันหน่อย"
หยวี่เทียนหยิบมือถือออกมาโดยอัตโนมัติ เปิดวีแชท แต่อยากจะปฏิเสธ
ชู่ฉิงแย่งมือถือไปเลย แล้วแอดเพื่อนเสร็จ
จากนั้น...
ติ๊ง!
วีแชทของหยวี่เทียนมีซองแดงโอนเงินมา: 1,000,000 บาท
"หนึ่ง...หนึ่งล้าน?"
นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหม?
ติ๊ง!
อีก 1,000,000 บาท!
"สองล้าน? คุณ...คุณให้ผมยืมจริงๆ เหรอ?" หยวี่เทียนมองชู่ฉิงอย่างไม่อยากเชื่อ สาวสวยจะรวยแค่ไหนก็คงไม่โง่ถึงขนาดให้คนแปลกหน้ายืมเงินหรอก
หรือว่า เธอมีความเกี่ยวข้องกับเขาจริงๆ?
เป็นพี่สาวของเขาจริงๆ?
ติ๊ง!
ซองที่สาม 1,000,000 บาท!
"ยืม? อย่ามาตลกน่า ฉันให้เงินน้องชายใช้ จะต้องยืมด้วยเหรอ? สามล้านนี่เป็นค่าขนมของเธอสำหรับอาทิตย์นี้" ชู่ฉิงดีดนิ้วอย่างใจป้ำ แล้วพูดว่า "ไป! ไปรักษาน้องสาวกัน!"
หยวี่เทียนงงไปหมด จนไม่ได้ยินที่ชู่ฉิงพูดว่า "สามล้านนี่เป็นค่าขนมของเธอสำหรับอาทิตย์นี้"
เขามองการโอนเงินสามล้านในวีแชทที่เป็นของจริง ค่อยๆ กดรับอย่างระมัดระวัง แล้วเปิดดูกระเป๋าเงิน นับซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายรอบ
"คือว่า...ช่วยบอกได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
หยวี่เทียนมองรถที่กำลังกลับรถมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล หัวใจเต้นตึกตัก
เขาหวังว่าทั้งหมดนี้จะไม่ใช่ความฝัน เพราะเขาสามารถช่วยน้องสาวได้แล้ว
"เรื่องนี้พูดสั้นๆ ไม่ได้หรอก แต่ฉันไม่ได้ล้อเล่นกับเธอแน่นอน เธอกับน้องสาวไม่ต้องลำบากอีกต่อไปแล้ว มีพี่สาวอยู่ ต่อให้เธอเที่ยวเล่นสนุกสนาน ไม่ทำงานก็ไม่เป็นไร!"
"แถมเงินก็ใช้ได้ไม่อั้น!"
"ถึงเธอจะก่อเรื่อง พี่สาวๆ ก็จัดการให้ได้!"
...
ชู่ฉิงพูดเรื่อยเปื่อยมากมายที่ฟังยังไงก็เหมือนโม้ จนหยวี่เทียนยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม
"อ้อใช่ จัดการเรื่องน้องสาวก่อน แล้วฉันจะพาเธอกลับบ้าน พี่สาวคนอื่นๆ คิดถึงเธอจะแย่แล้ว"
พี่สาว...คนอื่นๆ?
"พี่สาวอื่นๆ? คือว่า ผมมีพี่สาวกี่คนครับ?" หยวี่เทียนถามอย่างจนปัญญา พี่สาวที่อยู่ๆ ก็ตกลงมาจากฟ้าคนนี้ก็ทำให้เขาตกใจพอแล้ว ถ้ามีอีกหลายคน นั่นมันจะไม่บ้าเกินไปหรือ?
ชู่ฉิงหันมา ยิ้มลึกลับใส่หยวี่เทียน แล้วพูดว่า "ลองทายดูสิ?"
"สองคน? สามคน? คงไม่ถึงเจ็ดแปดคนหรอกนะ?"
มีเงินช่วยชีวิตแล้ว อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมาก
แต่เขาก็ยังตั้งใจจะพยายามหาเงิน เพื่อคืนสามล้านนี้ในอนาคต เขาเชื่อว่าด้วยความพยายามและพรสวรรค์ของตัวเอง จะต้องทำได้แน่นอน
ชู่ฉิงชูนิ้วขาวเนียนนุ่มขึ้นมา แล้วส่ายเบาๆ พูดอย่างลึกลับว่า "เธอมีพี่สาวเยอะมาก!"
"รวมฉันด้วย มีพี่สาวทั้งหมดหนึ่งร้อยแปดคน!"


## บทที่ 2 ไม่มีเงินก็กลับบ้านไปรอตายซะ

"หนึ่งร้อยแปดคน?"
หยวี่เทียนกลายเป็นหินไปชั่วขณะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
มีแม่คนไหนที่สามารถคลอดลูกได้ตั้งหนึ่งร้อยแปดคน?
แม้แต่ถ้าคลอดแฝดทุกครั้ง ปีละครั้งไม่หยุด คนโตสุดก็ต้องอายุห้าสิบสี่ปีแล้ว...
แล้วจะเรียกว่าพี่สาวได้ยังไง?
"พี่ฉิง อย่าล้อเล่นสิ ทำไมไม่บอกว่าเป็นวีรบุรุษหนึ่งร้อยแปดคนแห่งเหลียงซานล่ะ?" หยวี่เทียนส่ายหน้าไปมา คิดว่าชู่ฉิงกำลังล้อเล่น
ชู่ฉิงเห็นว่าเขาไม่เชื่อ จึงหยิบโทรศัพท์มือถือส่งให้หยวี่เทียนแล้วพูดว่า "ดูกลุ่มแชทที่อยู่บนสุดสิ"
หยวี่เทียนมองแล้วก็หัวเราะ
"108 นางฟ้า?"
แต่เมื่อเขาเปิดดูข้อความ พบว่าเป็นผู้หญิงจริงๆ 108 คน และทุกคนใช้นามสกุลชู่เหมือนกันหมด!
"น้องชายเอ๋ย ไม่ต้องตกใจหรอก โลกนี้มีเรื่องที่เธอไม่รู้อีกมากมาย นี่เป็นแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น" ชู่ฉิงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วก็ยิ้มพูดต่อว่า "หนึ่งร้อยแปดคนไม่มากหรอก เพราะตระกูลเราใหญ่พอ"
"เธอลองดูสิว่าชอบคนไหน ฉันจะแนะนำให้เป็นภรรยา" ชู่ฉิงมีแววซุกซนในดวงตา กลอกตาแล้วพูดว่า "รูปโปรไฟล์เป็นคนจริงทั้งหมด เลือกได้ตามใจชอบ พวกเธอทุกคนอยากแต่งงาน..."
เธอรู้ตัวว่าพูดพลาด รีบอธิบายว่า "พวกเธอทุกคนอยากเพิ่มเธอเป็นเพื่อน คอยดูแลเธอ ให้เธอเป็นใหญ่ในโลก"
หยวี่เทียนยิ้มน้อยๆ ไม่ได้เชื่อคำพูดของเธอจริงจัง "ได้ มีพี่สาวหนึ่งร้อยแปดคนคอยดูแล งั้นผมคงเป็นที่หนึ่งในโลกจริงๆ ฮ่าๆ!"
"นั่นเป็นความจริง บนโลกนี้มีไม่กี่ตระกูลที่กล้ามายุ่งกับพวกเรา" ชู่ฉิงหัวเราะคิกคัก
ตอนนั้นเอง พวกเขามาถึงโรงพยาบาลแล้ว
หยวี่เทียนมีใจจดจ่ออยู่กับน้องสาว จึงไม่ได้คิดอะไรมาก
"น้องชายขึ้นไปก่อนนะ ฉันจะโทรหาเพื่อนมาจัดการเรื่องนี้" ชู่ฉิงโบกโทรศัพท์มือถือ
หยวี่เทียนพยักหน้า แล้วรีบวิ่งไปที่ตึกผู้ป่วยใน
เมื่อเขาวิ่งมาถึงด้วยความเหงื่อโซก พอดีเห็นผู้อำนวยการหลิวกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่หน้าเตียงน้องสาว
"ไม่มีเงินแล้วจะป่วยอะไร? ตายไปซะยังดีกว่า!"
"จริงๆ ด้วย ยังติดค้างอีกสี่พันหยวน เปลืองเตียง เปลืองทรัพยากร"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ น้องสาวก็ตกใจจนร้องไห้
น้องสาวเป็นจุดอ่อนของเขาเสมอ เขาสามารถทำทุกอย่างเพื่อน้องสาว แม้แต่สละชีวิต
หยวี่เทียนวิ่งเข้าไปด้วยความโกรธ คว้าคอผู้อำนวยการหลิวกดติดกำแพง ตะโกนด้วยความโกรธว่า "หลิว แกยังมีความเป็นมนุษย์อยู่ไหม! แกพูดอะไรกับน้องสาวฉัน!?"
"ไสหัวไป!" ผู้อำนวยการหลิวตัวใหญ่แข็งแรง พอได้สติก็ผลักหยวี่เทียนล้มลง ลูบคอพูดว่า "ไอ้ขอทานเอ๋ย ฉันพูดผิดตรงไหน?"
"ไม่มีเงินก็กลับบ้านไปตายซะ! อย่ามาเปลืองที่กู!" ผู้อำนวยการหลิวก้าวไปเตะขาหยวี่เทียน พูดอย่างหยิ่งผยอง
หยวี่เทียนลุกขึ้นมาอยากจะซัดเขาสักยก แต่นึกขึ้นได้ว่าเขาเป็นแพทย์เจ้าของไข้ของน้องสาว จึงกัดฟันพูดว่า "สองล้านผมเตรียมพร้อมแล้ว จะจ่ายเดี๋ยวนี้!"
"แก? มีสองล้าน? อย่ามาโม้เลย ไอ้เด็กกำพร้า มีสองล้านทำไมไม่เอาออกมาตั้งแต่แรก?" ผู้อำนวยการหลิวพูดอย่างดูถูก ดูจากเสื้อผ้าขาดๆ ของหยวี่เทียน อย่าว่าแต่สองล้านเลย สองร้อยบาทก็คงไม่มี
"เฮ้อ พยาบาลหวัง จัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้หน่อย ไม่มีเงินรักษาก็กลับไปตายที่บ้านเถอะ เอาเตียงไว้ให้คนที่ต้องการ" ผู้อำนวยการหลิวพูดกับพยาบาลที่ยืนอยู่ข้างๆ
หยวี่เทียนโกรธจัด มองน้องสาวที่ร้องไห้จับแขนตัวเอง ตะโกนว่า "หลิว แกมันสัตว์! ยังมีห้องว่างอีกตั้งเยอะ แกบอกว่าไม่มีที่! ผมหาเงินสองล้านได้แล้ว แกกลับไม่รักษา?"
"แกมีสองล้าน? ฮึ ถ้าแกมี กูจะคุกเข่าเรียกแกว่าพ่อ!" ผู้อำนวยการหลิวพูดอย่างดูถูก
"ได้!"
หยวี่เทียนมีเงินสามล้านอยู่ในมือ จึงมั่นใจมาก "เดี๋ยวถ้าแกไม่เรียก แกนั่นแหละเป็นสัตว์!"
ผู้อำนวยการหลิวหัวเราะด้วยความโกรธ "แกจนไม่ใช่ความผิดของแก แต่ทั้งจนทั้งโง่แล้วยังจะมาเก๊ก นั่นสิเป็นความผิดของแก"
หยวี่เทียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดแอพเงินในวีแชท ยื่นไปตรงหน้าผู้อำนวยการหลิวแล้วพูดว่า "ดูให้ชัดๆ สามล้านหยวน!"
ผู้อำนวยการหลิวงงไปชั่วขณะ เขามองดูอย่างละเอียด ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
พยาบาลสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดขึ้นมาทันทีว่า "พระเจ้า! เป็นสามล้านหยวนจริงๆ ด้วย!"
ใบหน้าของผู้อำนวยการหลิวกระตุก เขาจ้องพยาบาลคนนั้นด้วยสายตาดุดัน พูดเสียงเย็นว่า "เมื่อกี้ยังไม่มีเงิน แค่ชั่วโมงเดียวก็มีเงินแล้ว? นายไปปล้นธนาคารมาหรือไง?"
เพื่อรักษาหน้า ผู้อำนวยการหลิวหันไปพูดกับพยาบาลว่า "อย่ามัวแต่จ้องอยู่เฉยๆ รีบไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้เขาเดี๋ยวนี้! พวกเราไม่รักษาอาชญากรหรอก!"
พอพูดจบ ก็ทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันใหญ่
"แต่งตัวขาดๆ แบบนี้ จะมีเงินสามล้านได้ยังไง?"
"จะไม่ขโมยมาก็ต้องปล้นมาแน่ๆ!"
"คนหนุ่มสาวสมัยนี้น่ากลัวจริงๆ น่ากลัวจริงๆ!"
...
"เงินนี้ไม่ได้ขโมยมา ไม่ได้ปล้นมา!" หยวี่เทียนตะโกนด้วยความโกรธ แต่ก็ได้รับเพียงรอยยิ้มเยาะหยันจากผู้อำนวยการหลิว
ในตอนนั้นเอง ใบหน้าของผู้อำนวยการหลิวก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงทันที เขาผลักหยวี่เทียนออก รีบวิ่งสามก้าวเป็นสองก้าวไปหาชายวัยกลางคนหัวล้าน พูดว่า "ท่านหลี่ย่วนจ่าง ทำไมท่านถึงมาที่นี่?"
"ถ้าผมไม่มา จะรู้ได้ยังไงว่าโรงพยาบาลของเรามีคนเลวแบบคุณ!" พอหลี่ย่วนจ่างเอ่ยปาก ทุกคนก็ตะลึง
หยวี่เทียนหันไปมอง ก็เห็นชู่ฉิงยืนอยู่ข้างๆ หลี่ย่วนจ่าง
ชู่ฉิงหน้าบึ้งตึง จ้องผู้อำนวยการหลิวด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า "แกกล้าข่มเหงน้องชายฉัน? แถมยังจะปล่อยให้น้องสาวเล็กของเขาตายอีก? คิดว่าชู่ฉิงเป็นคนที่แกจะมาแหย่เล่นได้งั้นเหรอ?"
ชู่ฉิง?
ผู้อำนวยการหลิวและคนที่มามุงดูต่างพากันสูดลมหายใจเฮือก
ในเมืองหลินไห่ ใครบ้างไม่รู้จักชื่อเสียงของชู่ฉิง?
สาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลินไห่!
ประธานบริษัทเทียนไห่กรุ๊ป บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งเมืองหลินไห่!
ตัวแทนคนรุ่นใหม่ของตระกูลฉู่แห่งเมืองหลินไห่!
...
ชื่อเสียงมากมายรวมกัน หมายความว่าชู่ฉิงเป็นคนที่ไม่มีใครกล้าแหย่ ไม่ควรไปยุ่งด้วย!
และหยวี่เทียนที่แต่งตัวมอซอคนนี้ กลับเป็นน้องชายของเธอ?
สมาชิกตระกูลฉู่นั้นขึ้นชื่อเรื่องปกป้องพวกพ้อง ใครด่าแค่คำเดียวก็ต้องโดนตีเป็นการตอบแทน พวกเขาเป็นคนใจร้อนแบบนั้น!
ผู้อำนวยการหลิวตกใจจนตัวสั่น เขาพูดติดอ่างว่า "ผม...ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเป็นน้องชายคุณ! ถ้ารู้ ต่อให้มีความกล้าหมื่นเท่าผมก็ไม่กล้า!"
"แต่แกก็ทำลงไปแล้ว" เสียงของชู่ฉิงเย็นเยียบ แม้แต่อุณหภูมิรอบข้างก็ดูเหมือนจะลดลงสามส่วน
ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!
หลี่ย่วนจ่างเข้ามาตบหน้าผู้อำนวยการหลิวสิบกว่าที ตบจนเขามึนงง ล้มพรืดลงกับพื้น
ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังยโสโอหังนั้น ตอนนี้บวมแดงไปหมด
หลี่ย่วนจ่างเห็นว่าชู่ฉิงยังไม่พูดอะไร ไม่สนใจภาพลักษณ์อะไรอีก ลงมือทั้งหมัดทั้งเท้า ทำเอาผู้อำนวยการหลิวร้องครวญครางไม่หยุด
"อย่า อย่าตี! ผมผิดไปแล้ว! ผมผิดไปแล้ว!"
หลี่ย่วนจ่างเหงื่อท่วมหัว แต่เพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเอง ขอแค่ทำให้ชู่ฉิงกับหยวี่เทียนพอใจ จะจัดการผู้อำนวยการหลิวยังไงก็ไม่เกินไป
เขาหอบหายใจ แล้วตะโกนว่า:
"คุกเข่าลงซะ!"


## บทที่ 3 แต่งงานกับ 108 คน?

ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ จะให้คุกเข่า?
ผู้อำนวยการหลิวดิ้นรนต่อต้านเล็กน้อย แต่ก็ยอมแพ้ในที่สุด
แค่หลี่ย่วนจ่างคนเดียวก็ทำให้เขาอยู่ในวงการนี้ไม่ได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงชู่ฉิงเลย
พรวด!
ผู้อำนวยการหลิวทรุดตัวลงคุกเข่า
"คุณคิดว่าควรลงโทษเขายังไงดีครับ?" หลี่ย่วนจ่างยิ้มประจบถามหยวี่เทียน
หยวี่เทียนขมวดคิ้ว เห็นชู่ฉิงพยักหน้าให้ จึงพูดว่า "เขาบอกว่าถ้าผมมีเงินสองล้าน เขาจะคุกเข่าเรียกผมว่าพ่อ"
"เรียกสิ!"
หลี่ย่วนจ่างตบหน้าผู้อำนวยการหลิวดังเพียะ
ผู้อำนวยการหลิวร้องอ๊ะ แต่ยังไม่ขยับ
หลี่ย่วนจ่างพับแขนเสื้อเตรียมจะสั่งสอนอีก
ผู้อำนวยการหลิวตกใจรีบพูด "อย่าตีผม! ผมจะเรียก! ผมจะเรียกก็ได้!"
"พ่อ..." ผู้อำนวยการหลิวเรียกเสียงอ่อย
หยวี่เทียนกลอกตา "ไม่ได้ยิน"
เพื่อรักษางานไว้ ผู้อำนวยการหลิวจำใจตะโกนดัง "พ่อครับ! ผมขอโทษ! ผมผิดไปแล้ว!"
"พ่อครับ ผมผิดไปแล้ว! ขอร้องละ ไว้ชีวิตผมด้วย!"
ทำเอาคนที่ยืนดูอยู่หัวเราะกันลั่น
"แบบนี้...พอใจหรือยังครับ?" หลี่ย่วนจ่างประจบ
หยวี่เทียนส่ายหน้า "เขาไม่สมควรใส่เสื้อกาวน์สีขาวนี่"
พอพูดถึงตรงนี้ หลี่ย่วนจ่างก็เข้าใจ เขากระแอมแล้วพูด "คุณมีความประพฤติเลวทราม ตอนนี้โรงพยาบาลตัดสินใจไล่คุณออก และจะไม่มีโรงพยาบาลไหนรับคุณเข้าทำงานอีก! ถอดเสื้อออกแล้วไปให้พ้น!"
ผู้อำนวยการหลิวถอดเสื้อกาวน์ออกอย่างหมดอาลัยตายอยาก เดินโซเซออกไป
เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า ตัวเองจะไปหาเรื่องคนใหญ่คนโตที่ดูไม่มีอะไรเลย จนต้องสูญเสียทุกอย่าง
การพลิกผันครั้งนี้ มันช่างรวดเร็วและรุนแรงเหลือเกิน
หยวี่เทียนถอนหายใจยาว
ตอนนี้ หลี่ย่วนจ่างพูดอีกว่า "ผมได้จัดการเรียกผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษามะเร็งเม็ดเลือดขาวที่ดีที่สุดของประเทศมาดูแลน้องสาวคุณแล้ว และเราก็หาไขกระดูกที่เข้ากันได้แล้วด้วย เร็วที่สุดพรุ่งนี้ก็สามารถทำการปลูกถ่ายไขกระดูกได้"
"หัวหน้าพยาบาลจาง พาคนไข้ไปห้องวีไอพีหมายเลข 1! จัดพยาบาลสองคน แพทย์ผู้อำนวยการหนึ่งคนดูแล 24 ชั่วโมง"
"ค่ารักษาทั้งหมดของน้องสาวคุณ ทางโรงพยาบาลจะรับผิดชอบเอง!"
"มีอะไรที่ยังไม่พอใจอีกไหมครับ?"
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลระดับตติยภูมิถึงกับต้องประจบประแจงขนาดนี้ คนที่ยืนดูอยู่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
หยวี่เทียนโบกมือ "แค่รักษาน้องผมให้หายก็พอแล้ว"
"วางใจได้ครับ ผู้เชี่ยวชาญสามท่านร่วมมือกัน รับรองร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะหายเป็นปกติ!"
ได้ยินคำรับรอง หยวี่เทียนจึงวางใจลงได้
สิบนาทีต่อมา หยวี่เทียนนั่งอยู่บนโซฟากว้างในห้องวีไอพีหมายเลข 1
ชู่ฉิงเล่นกับน้องสาวถูกคอกัน น้องสาวหัวเราะคิกคักไม่หยุด
ไม่นานน้องสาวก็หลับไป ชู่ฉิงนั่งลงข้างหยวี่เทียน ยิ้มพูดว่า "น้องชาย พี่เก่งไหมล่ะ?"
หยวี่เทียนพยักหน้า ชู่ฉิงเก่งจริงๆ
วันนี้เขาได้ประสบเรื่องที่ไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อนในชีวิต
"พี่บอกแล้วว่าจะให้เธอเดินอย่างสง่า ก็ต้องได้เดินอย่างสง่า!"
"แต่นี่ก็ยังไม่เท่าไหร่หรอก พี่ยังไม่ใช่คนที่เก่งที่สุด พี่สาวอีกร้อยเจ็ดคนของเธอ ล้วนแต่เก่งกว่าพี่"
ชู่ฉิงพูดไปพูดมาจนหน้าแดง แล้วอธิบายอีกประโยค "พี่ชอบเที่ยวเล่นเกินไป ไม่งั้นก็คงไม่ต้องมารับผิดชอบแค่บริษัทเล็กๆ อย่างเทียนไห่กรุ๊ป หึ..."
หยวี่เทียนตกตะลึง
ชู่ฉิงที่เป็นเหมือนราชินีแห่งเมืองหลินไห่ กลับไม่ใช่คนที่เก่งที่สุดหรือ?
เทียนไห่กรุ๊ปที่แค่กระทืบเท้าก็ทำให้เมืองหลินไห่สั่นสะเทือนกลับเป็นแค่บริษัทเล็กๆ???
หยวี่เทียนอยากจะถามสวรรค์ว่าโลกนี้มันเป็นอะไรไป...
"จริงสิ ตอนนี้คุณยังไม่ได้ทำงานใช่ไหม?" ชู่ฉิงนึกขึ้นได้จึงถาม
หยวี่เทียนพยักหน้า เขาเพิ่งเรียนจบ ยังไม่ได้หางาน น้องสาวก็ป่วยเสียแล้ว
"คุณอยากทำงานประเภทไหน?"
"ผมเรียนจบสาขาสื่อสารมวลชน อยากหางานในสายนี้ครับ เช่นบริษัทไลฟ์สตรีมมิ่งอะไรแบบนี้" เพื่อนๆ ของหยวี่เทียนส่วนใหญ่ไปทำงานที่บริษัทไลฟ์สตรีมมิ่ง และตัวเขาเองก็ถนัดงานด้านนี้
บริษัทไลฟ์สตรีมมิ่ง?
เทียนไห่กรุ๊ปมีบริษัทไลฟ์สตรีมมิ่งในเครือตั้งสามบริษัทนี่นา!
เธอกำลังจะเอ่ยปาก แต่แล้วก็หุบปากลง
ในใจเธอเริ่มคิดคำนวณ
"ไม่ได้! ในบริษัทไลฟ์สตรีมมิ่งเต็มไปด้วยนางมารร้าย น้องชายบริสุทธิ์แบบนี้ ถ้าโดนพวกแม่มดพวกนั้นแย่งไปจะทำยังไง? พวกเธอต้องฆ่าฉันแน่ๆ"
"อืม ต้องไม่ให้คนนอกมาแย่งน้องชายไปเด็ดขาด เขาต้องหาภรรยาจากในกลุ่มพวกเราเท่านั้น!"
"อืม ถ้าเขาเจ้าชู้ก็แต่งงานหลายคนสิ!"
"คิคิ ถ้าเก่งก็แต่งทั้งร้อยแปดคนเลย!"
"บรรพบุรุษคงจะดีใจแย่เลยสินะ?"
...
หยวี่เทียนเห็นสีหน้าของชู่ฉิงเปลี่ยนไปมาหลายครั้ง จึงถามด้วยความเป็นห่วง "พี่ฉิง พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"หา? ไม่เป็นไร! ไม่เป็นไร! ไป ฉันพาคุณไปบริษัท! ฉันคิดงานที่เหมาะกับคุณได้แล้ว" ชู่ฉิงพูดพลางลากตัวหยวี่เทียนเดินไป
แล้วน้องสาวล่ะ?
มีเจ้าหน้าที่มืออาชีพคอยดูแลอยู่ จะไม่ดีกว่าให้พวกเขาดูแลหรอ?
หยวี่เทียนงงๆ ขึ้นรถไป แล้วก็มาถึงย่านตึกสูงใจกลางเมืองอย่างรวดเร็ว
อาคารเทียนไห่ ตึกสำนักงานที่หรูหราที่สุดในเมืองหลินไห่
ทั้งสองขึ้นไปถึงชั้น 30 ซึ่งเป็นชั้นบนสุด ออกจากลิฟต์ ชู่ฉิงก็พาหยวี่เทียนตรงไปที่ห้องผู้จัดการใหญ่
"อ๊ะ ท่านประธานฉู่ ท่าน ท่านมาได้ยังไง?" สวี กั๋วต้งผู้จัดการใหญ่ที่นั่งอยู่ในห้องรีบลุกขึ้นต้อนรับด้วยความตื่นเต้น
ชู่ฉิงโบกมือ แล้วถามว่า "บริษัทของคุณมีพนักงานกี่คน มีผู้หญิงกี่คน?"
สวี กั๋วต้งงงไปเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
แต่ก็ยังยิ้มประจบพลางตอบว่า "รวมทั้งหมด 320 คน มีผู้หญิง 20 คน"
"อายุเท่าไหร่กันบ้าง?" ชู่ฉิงถามต่อ
"อายุเกิน 30 สิบห้าคน อายุ 29 สองคน อายุ 25 สองคน และเพิ่งเรียนจบอีกหนึ่งคน"
"คนที่อายุ 29, 25 และเพิ่งเรียนจบ เอาประวัติและรูปถ่ายมาให้ฉันดู" ชู่ฉิงยื่นมือออกไป ทำเอาหยวี่เทียนและสวี กั๋วต้งยิ่งงงกว่าเดิม
สวี กั๋วต้งค้นหาสักพัก แล้วส่งเอกสารและรูปถ่ายให้ชู่ฉิง
ชู่ฉิงดูแล้วก็พยักหน้าด้วยความพอใจ "อืม คนอายุ 29 มีลูกกันหมดแล้ว คนอายุ 25 เพิ่งแต่งงาน ส่วนคนที่เพิ่งเรียนจบนี่หน้าตาไม่สวย สู้ฉันไม่ได้เลย ดี ดีมาก!"
"เอาละ มีเรื่องจะบอก นี่คือน้องชายฉัน หยวี่เทียน ตั้งแต่นี้ไป เขาจะเป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัทนี้"
"เรื่องที่เหลือคุณจัดการเองนะ อ้อ น้องชาย เย็นนี้ฉันจะมารับ! ฉันมีธุระต้องไปก่อน"
พูดจบ ชู่ฉิงก็เดินจากไปด้วยขายาวๆ อย่างรวดเร็ว
ระหว่างเดิน เธอส่งข้อความในกลุ่ม "ให้หยวี่เทียนเป็นผู้จัดการใหญ่บริษัทเล็กๆ แล้ว มีผู้หญิงแค่ 20 คน คนที่ยังไม่แต่งงานก็หน้าตาไม่สวย!"
ในห้องทำงาน หยวี่เทียนและสวี กั๋วต้งมองหน้ากันอย่างงงๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมรู้สึกเหมือนโดนขายไปแล้วยังไงก็ไม่รู้?


## บทที่ 4 เจ้าของบริษัทมูลค่า 10,000 ล้าน

หลังจากที่ชายทั้งสองคนตกตะลึงไปชั่วครู่ พวกเขาก็มองหน้ากันอย่างเก้อเขิน
สวี กั๋วต้ง เอ่ยขึ้นก่อนว่า "ท่านประธานอวี๋ ผมจะเก็บของไปทำงานข้างนอก ถ้าท่านมีอะไรก็สั่งได้เลยครับ"
หยวี่เทียนโบกมือ "ไม่ต้องหรอก คุณทำอะไรอยู่ก็ทำต่อไป อ้อ ช่วยแนะนำบริษัทให้ผมหน่อย"
เมื่อเข้าใจว่าหยวี่เทียนอาจเป็นคุณชายที่มาเรียนรู้งาน สวี กั๋วต้ง ก็โล่งใจขึ้น รีบแนะนำทันที
"ท่านประธาน บริษัทซิงเหอเทคโนโลยีของเราเป็นบริษัทเทคโนโลยีที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลินไห่ และในมณฑลตงซาน ธุรกิจหลักคือการพัฒนาซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์ระดับสูง ธุรกิจรองได้แก่การพัฒนาเกมและเทคโนโลยี VR (Virtual Reality)"
"ปัจจุบันบริษัทมีมูลค่าตลาด 10,000 ล้านหยวน และยังเติบโตอย่างต่อเนื่อง คาดว่าปีหน้าจะทะลุ 50,000 ล้านหยวน"
"เดี๋ยวผมจะส่งเอกสารให้ท่าน และให้ฝ่ายการเงินมารายงานครับ"
สวี กั๋วต้ง กำลังจะพูดต่อ แต่หยวี่เทียนห้ามไว้
เขากลืนน้ำลายอย่างตกใจ ถามว่า "คุณหมายความว่า ผมเพิ่งกลายเป็นประธานบริษัทที่มีมูลค่า 10,000 ล้านหยวนงั้นเหรอ?"
"ใช่ครับท่านประธาน ตอนนี้ท่านเป็นประธานที่มีทรัพย์สิน 10,000 ล้านหยวนแล้ว!" สวี กั๋วต้ง พูดอย่างร่าเริง เขาแน่ใจแล้วว่าหยวี่เทียนไม่ได้มาแทนที่เขา
"ได้ คุณไปทำงานเถอะ ผมจะออกไปเดินดูรอบๆ" เพื่อปิดบังความตื่นเต้น หยวี่เทียนโบกมือแล้วเดินออกจากห้องทำงาน
เขาออกมาหาห้องน้ำทันที ตอนนี้เขาต้องการน้ำเย็นๆ สักอ่างเพื่อให้สงบสติอารมณ์
เมื่อมาถึงห้องน้ำ เห็นอุปกรณ์ห้องน้ำระดับห้าดาว หยวี่เทียนอดพยักหน้าไม่ได้ "ไม่เลว! กูได้ลืมตาอ้าปากซะที!"
หลังจากล้างหน้าและจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย หยวี่เทียนส่องกระจกดูตัวเอง
กำลังจะเดินออกไป เขาเห็นอ่างล้างมือสกปรกนิดหน่อย ด้วยนิสัยรักความสะอาด เขาจึงดึงกระดาษมาเช็ดทำความสะอาด
ในตอนนั้น ชายร่างท้วมคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ มองดูหยวี่เทียนแล้วจู่ๆ ก็ตบไหล่เขา "เอ้ นี่มันหยวี่เทียน อัจฉริยะแห่งมหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอ? มาทำอะไรที่นี่?"
หยวี่เทียนหันไปมอง พบว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียน "กังจื่อ! บังเอิญจัง นายก็ทำงานที่นี่เหรอ?"
"ใช่สิ!" หลี่ เผิงกัง จัดเสื้อสูทอย่างภาคภูมิใจ แล้วขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย "วันนี้นายเพิ่งมาทำงานเหรอ?"
วันนี้เป็นวันแรกที่หยวี่เทียนมาจริงๆ เขาจึงพยักหน้า พูดว่า "นายประสบความสำเร็จดีนี่"
"แน่นอนอยู่แล้ว ตอนนี้ฉันเป็นถึงผู้จัดการ เงินเดือนหมื่นนึงนะ เทียบกับนาย..." หลี่ เผิงกัง พูดอย่างภูมิใจ แล้วยกมุมปากขึ้นอย่างดูถูก "แน่นอนว่าเทียบกับอัจฉริยะอย่างนายไม่ได้หรอก"
หยวี่เทียนกำลังจะถ่อมตัว แต่กลับได้ยินหลี่ เผิงกัง เยาะเย้ยว่า "ไม่นึกเลยว่าจะตกต่ำถึงขนาดมาเป็นพนักงานทำความสะอาด"
หยวี่เทียนทั้งขำทั้งเศร้า แต่ก็ไม่อยากเปิดเผยความจริง หมุนตัวจะเดิน
ในตอนนั้น เขาเห็นร่างคุ้นตาปรากฏขึ้นตรงหน้า
"จางหลินหลิน?" หยวี่เทียนรู้สึกแปลกใจ โลกช่างกลมจริงๆ ได้เจอเพื่อนร่วมชั้นพร้อมกันถึงสองคน
จางหลินหลินชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นการแต่งตัวของหยวี่เทียน ดวงตาฉายแววดูถูกชัดเจน
"หยวี่เทียน นายมาสมัครงานเหรอ?" จางหลินหลินพูดอย่างเย็นชา
จากนั้นเธอก็เห็นหลี่ เผิงกัง รีบวิ่งไปกอดแขนเขา พูดเสียงอ้อน "ที่รัก..."
ที่รัก...
หยวี่เทียนแทบจะอาเจียน
ทักษะการแสดงของผู้หญิงคนนี้ดีขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ
เขาได้แต่ถอนหายใจที่ตอนนั้นยังเด็กและไร้เดียงสา ไม่มีประสบการณ์ ถูกเธอหลอกให้เป็นตัวสำรองอยู่เป็นเดือน
"อ้อใช่ ตอนนี้จางหลินหลินเป็นแฟนผม งานของเธอก็ผมจัดการให้เข้ามาทำงานที่นี่ด้วย แล้วก็ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว" หลี่ เผิงกังอวดอย่างภาคภูมิใจ ทำให้จางหลินหลินแสร้งทำท่าเขินอาย "หลินหลิน หยวี่เทียนเป็นพนักงานทำความสะอาดที่เพิ่งเข้ามาใหม่"
ทันใดนั้น จางหลินหลินก็เอามือปิดจมูกและปาก มองหยวี่เทียนด้วยสีหน้ารังเกียจ "ฉันว่าทำไมมันถึงเหม็นขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นคนล้างส้วมนี่เอง น่าขยะแขยงจริงๆ!"
หยวี่เทียนไม่พูดอะไร นี่มันสมน้ำหน้ากันจริงๆ!
จางหลินหลินแค่นเสียงหึ พูดว่า "หยวี่เทียน ดีนะที่ฉันไม่ได้คบกับนายตอนนั้น ไม่งั้นนายต้องล้างส้วมกี่ครั้งถึงจะเลี้ยงฉันได้!"
"ฮ่าๆ ยากนะ เงินเดือนครึ่งปีพอซื้อกระเป๋าได้ใบเดียว" หลี่ เผิงกังหัวเราะพลางลูบเอวจางหลินหลินอย่างอวดอ้าง
"หยวี่เทียน ไม่สู้นายขอร้องสามีฉันให้หางานดีๆ ให้นายทำดีกว่า นายแบบนี้... ทำให้มหาวิทยาลัยหลินไห่ขายหน้าจริงๆ" จางหลินหลินพูดอย่างรังเกียจ
"หยวี่เทียนเป็นอัจฉริยะ เป็นคนเก่ง ฉันว่างานทำความสะอาดเหมาะกับเขาดี แต่ถ้านายยอมขัดรองเท้าให้ฉัน ฉันก็จะช่วยพูดให้ ให้นายได้เปลี่ยนตำแหน่ง" หลี่ เผิงกังยื่นเท้าขวาแกว่งไปมา บนรองเท้ายังมีคราบเหลืองๆ ติดอยู่
หลี่ เผิงกังรู้สึกสะใจมาก เขาไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เหยียบย่ำอัจฉริยะแห่งมหาวิทยาลัยหลินไห่ได้ตามใจชอบ
เขารีบหยิบมือถือออกมา อยากถ่ายภาพตอนที่หยวี่เทียนขัดรองเท้าให้เขา แล้วโพสต์ลงในวงสังคมออนไลน์
"หยวี่เทียน รีบขัดสิ ขัดรองเท้าแล้วก็ไม่ต้องขัดส้วมแล้ว!" จางหลินหลินตะโกนอย่างตื่นเต้น ดูเหมือนจะมีความชอบที่ผิดปกติเหมือนกับหลี่ เผิงกัง
หยวี่เทียนมองทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา กำลังคิดว่าจะจัดการกับพวกเขายังไงดี ตอนนั้นเองมีสาวหน้าใสคนหนึ่งที่นั่งรออยู่ในพื้นที่สัมภาษณ์เดินเข้ามา
"พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง! ทำให้มหาวิทยาลัยหลินไห่อับอายจริงๆ!" สาวหน้าใสพูดด้วยความโกรธ ใบหน้าแดงก่ำ
ทั้งสามคนชะงักไปพร้อมกัน
สาวหน้าใสคว้าแขนหยวี่เทียนไว้ จ้องมองทั้งสองคนด้วยความโกรธ "เป็นพนักงานทำความสะอาดแล้วยังไง! งานทุกอย่างมีเกียรติเท่ากัน! ใครๆ ก็รู้ว่าหยวี่เทียนเป็นความภาคภูมิใจของมหาวิทยาลัยหลินไห่ ถึงแม้เขาจะตกต่ำชั่วคราว ก็แค่มังกรติดอยู่ในน้ำตื้น ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แน่นอน!"
หยวี่เทียนเป็นคนมีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยหลินไห่จริงๆ เรียนเก่ง มีความสามารถ สร้างชื่อเสียงให้มหาวิทยาลัยมากมาย ดังนั้นการที่มีคนแปลกหน้ารู้จักเขาก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เขาจำไม่ได้จริงๆ ว่าสาวหน้าใสที่ออกมาช่วยเขาคนนี้เป็นใคร
"แกเป็นใครกัน?" จางหลินหลินได้สติกลับมา โมโหทันที
เธอเหลือบมองการแต่งตัวของสาวคนนั้น เห็นว่าแต่งตัวธรรมดา แต่กลับสะพายกระเป๋า LV ราคาหลายหมื่น ก็พบจุดโจมตีทันที "เฮอะ ยังไม่มีงานทำเลยแต่สะพายกระเป๋าราคาหลายหมื่น? ชัดเจนว่าเป็นเด็กเลี้ยง! จิ๊ จะมาพูดอะไรคนอื่นอีก"
"หลินหลิน เธอพูดถูก งานทุกอย่างมีเกียรติเท่ากันจริงๆ แต่พวกเราใช้ความสามารถ ส่วนเธอแค่นอนแผ่หลา อ้าขาก็พอแล้ว" หลี่ เผิงกังพูดอย่างลามก มองสาวคนนั้นตาเป็นประกาย
"พวกคุณเกินไปแล้ว" หยวี่เทียนโกรธ
แต่หลี่ เผิงกังกลับพูดอย่างดูถูก "เกินไปแล้วยังไง? หยวี่เทียน กูบอกให้รู้ไว้เลย งานทำความสะอาดของมึง เลิกจ้าง! รีบไสหัวไป!"
"แกด้วย! บริษัทไม่รับแก! ไสหัวไปด้วยกัน!" แล้วเขาก็ชี้ไปที่สาวคนนั้น พูดอย่างหยิ่งผยอง
"แค่แกจะไล่ฉันออก? ฮึๆ แกยังไม่มีฝีมือขนาดนั้นหรอก! แต่ฉันแค่ดีดนิ้วที ก็ไล่พวกแกออกได้"
หยวี่เทียนยิ้ม กูไม่แสดงอำนาจ พวกมึงคิดว่ากูอ่อนแอรึไง?
"หยวี่เทียน ที่นี่คือบริษัทซิงเหอเทคโนโลยี ไม่ใช่มหาวิทยาลัยหลินไห่! ที่นี่กูเป็นคนตัดสินใจ!" หลี่ เผิงกังหัวเราะอย่างโกรธๆ ตบอกพูด
หยวี่เทียนยิ้มบางๆ เอียงหัว พูดว่า "อ้อ ที่แท้แกเป็นประธานบริษัทเองเหรอ?"


## บทที่ 5 ได้เลขาฯ สาวงามประจำมหาวิทยาลัย

ในตอนนี้ สวี กั๋วต้งที่แอบฟังอยู่ที่มุมตึกมานาน มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า
ก่อนหน้านี้เขากังวลว่าจะมีคนไม่รู้ความมารังแกหยวี่เทียน เลยแอบตามมาดู ไม่คิดว่าจะเดาถูกจริงๆ
"หลี่ เผิงกัง เอ๋ย หลี่ เผิงกัง ฉันต้องขอบคุณแกจริงๆ ที่ให้โอกาสฉันได้เอาใจนายท่านคนนี้!"
สวี กั๋วต้งขอบคุณบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของหลี่ เผิงกังอย่างจริงใจในใจ แล้วเดินออกมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"หลี่ เผิงกัง แกคิดว่าแกเป็นใหญ่ที่นี่หรือไง?"
หลี่ เผิงกังหันมามอง ทันใดนั้นก็ตกใจจนขวัญกระเจิง
เขารีบก้มหัวประจบประแจงทันที: "ผู้จัดการซวี ผมแค่โมโหชั่ววูบ พนักงานทำความสะอาดคนใหม่นี่มีปัญหามากเกินไป เพิ่งมาก็ลวนลามเพื่อนร่วมงานผู้หญิงแล้ว"
อย่างว่าคนเหมือนกันย่อมเข้ากันได้ จางหลินหลินรีบเข้าใจความหมาย แสร้งทำหน้าน่าสงสาร วิ่งเข้าไปกอดแขนผู้จัดการซวีแล้วเริ่มร้องไห้จอมปลอม
"ฮือๆ ผู้จัดการซวี คุณต้องเห็นใจฉันนะคะ ไอ้พนักงานทำความสะอาดสกปรกคนนี้รังแกฉัน! เมื่อกี้...เมื่อกี้ยังจับต้องตัวฉันด้วย!"
หยวี่เทียนกับสาวหน้าใสสบตากัน พยักหน้าอย่างเข้าใจตรงกัน
ประเทศชาติเป็นหนี้รางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมจางหลินหลินสักรางวัลแล้ว!
"ไปให้พ้น!"
ผู้จัดการซวีตกใจจนเหงื่อเย็นผุด กลัวว่าหยวี่เทียนจะเข้าใจผิดว่าเขามีอะไรกับจางหลินหลิน จึงผลักเธอล้มลงกับพื้นทันที
จางหลินหลินมองผู้จัดการซวีอย่างงงๆ จนลืมแกล้งร้องไห้ไปเลย
ส่วนหลี่ เผิงกังโกรธแต่ไม่กล้าพูด ได้แต่เลียแข้งเลียขาถาม: "ผู้จัดการซวีครับ ผมยืนยันได้ว่าพนักงานทำความสะอาดคนนี้..."
"หุบปาก!" ผู้จัดการซวีตบหน้าหลี่ เผิงกังทันที แล้วรีบวิ่งไปหาหยวี่เทียนพร้อมรอยยิ้มประจบ
เขาก้มหัวคำนับขอโทษ: "ท่านประธานอวี๋ ขอโทษครับ! ขอโทษจริงๆ! ที่บริษัทมีขยะแบบนี้ เป็นความผิดของผมเอง โปรดลงโทษผมเถอะครับ!"
หยวี่เทียนชำเลืองมองผู้จัดการซวี คนนี้ก็พอรู้ความอยู่
"ท่านประธานอวี๋?" หลี่ เผิงกังกับจางหลินหลินพูดขึ้นพร้อมกัน
หลี่ เผิงกังถามอย่างแปลกใจ: "ผู้จัดการซวี คุณจำคนผิดแล้วมั้งครับ เขาไม่ใช่พนักงานทำความสะอาดคนใหม่หรอกหรือ?"
ตบ!
"พนักงานทำความสะอาด? แกรู้อะไรบ้าง! แม้แต่ฉันก็ทำงานให้ท่านประธานอวี๋! ท่านประธานอวี๋คือเจ้าของที่แท้จริงของบริษัทซิงเหอเทคโนโลยี!"
ผู้จัดการซวีตะโกนด้วยความโกรธ "ที่นี่ ท่านประธานอวี๋เป็นผู้ตัดสินใจทุกอย่าง!"
ทันใดนั้น หลี่ เผิงกังและจางหลินหลินก็ตะลึง
หยวี่เทียนเป็นแค่คนจนไม่มีพื้นเพ ตั้งแต่เมื่อไหร่กลายเป็นประธานบริษัทซิงเหอเทคโนโลยีไปแล้ว?
วันนี้ไม่ใช่วันเมษาหน้าโง่นี่นา!
ผู้จัดการซวีไม่สนใจทั้งสองคนอีก ยิ้มประจบถาม: "ท่านประธานอวี๋ ท่านคิดว่าควรจัดการอย่างไรดีครับ?"
หยวี่เทียนยิ้มบางๆ มองทั้งสองคนพูดว่า: "ตอนนี้ดูเหมือนคนที่ทำให้มหาวิทยาลัยหลินไห่เสื่อมเสียจะเป็นพวกคุณสองคนแล้ว"
"ท่านประธานอวี๋ ผมผิดไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าท่านเป็น..." หลี่ เผิงกังรีบขอโทษ
หยวี่เทียนโบกมือ พูดอย่างดูถูก: "ไม่ต้องขอโทษ ฉันรับไม่ไหว ฉันก็ไม่รู้จักนาย เก็บข้าวของ พาเมียสุดที่รักของแกที่ผ่านผู้ชายมาแล้วสิบกว่าคน ไสหัวไปซะ"
พูดจบ หยวี่เทียนก็ปัดไหล่ที่หลี่ เผิงกังแตะ ล้างมือ แล้วหันหลังเดินจากไป
"อ้อใช่ เสียวซวี หญิงสาวคนนี้ได้รับการว่าจ้างแล้ว"
หยวี่เทียนนึกถึงสาวหน้าใสที่ออกมาพูดแทนเขา พูดทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับมามอง
...
เรื่องนี้ทำให้บริษัทซิงเหอเทคโนโลยีแตกตื่นทันที
เจ้าของบริษัทที่อยู่เบื้องหลังกลับเป็นนักศึกษาที่เพิ่งจบใหม่ หน้าตาดี และมีนิสัยเด็ดขาด?
แต่ไม่นานพวกเขาก็รู้ตัวตนของหยวี่เทียน น้องชายของชู่ฉิง!
ทันใดนั้น บรรดาผู้หญิงในบริษัทต่างพากันเสียดายที่แต่งงานเร็วเกินไป...
หยวี่เทียนแสดงความเท่เสร็จก็จากไป เหลือผู้จัดการซวีมองสาวหน้าใสด้วยความกังวล
เขาควรจัดการอย่างไรดี?
ทันใดนั้น สวี กั๋วต้ง ผู้เจ้าเล่ห์ก็คิดออก เขายิ้มให้สาวบริสุทธิ์ หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ ก็พาเธอไปพบหยวี่เทียน
ก๊อก ก๊อก!
เมื่อเปิดประตูเข้าไป สวี กั๋วต้ง โค้งตัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ท่านประธานอวี๋ เธอมีคุณสมบัติครบทุกด้าน ผมขอเสนอให้เธอเป็นเลขาฯ ของท่าน ดูแลงานทุกอย่างของท่าน"
เลขาฯ?
หยวี่เทียนมองสวี กั๋วต้ง หน้าตาของเจ้านี่เต็มไปด้วยความนัยที่ผู้ชายด้วยกันเข้าใจดี
"ได้" หยวี่เทียนตอบตกลง คนที่กล้าช่วยเหลือในสถานการณ์แบบนี้ นิสัยคงไม่เลวร้ายแน่
เขาเต็มใจให้โอกาสเธอ ถือว่าเป็นการตอบแทนด้วย
สวี กั๋วต้ง ขอบัตรประชาชนของเธอแล้วเดินออกไปจัดการเรื่องเข้าทำงาน
"ท่าน...ท่านประธาน นี่เป็นประวัติของดิฉันค่ะ เมื่อกี้...เมื่อกี้ขอโทษนะคะ ดิฉันไม่รู้ว่าท่านเป็น..." สาวน้อยพูดอย่างประหม่า
หยวี่เทียนรับประวัติมาดูคร่าวๆ "เซียวอวิ๋น? มหาวิทยาลัยหลินไห่ เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันจริงๆ ด้วย?"
ชื่อนี้ฟังคุ้นๆ
เซียวอวิ๋นพยักหน้า มองหยวี่เทียนด้วยสายตาชื่นชมปนเขินอาย "ท่านประธาน พวกเราเคยร่วมงานในรายการด้วยกัน ท่านคงลืมไปแล้ว ดิฉันเป็นนักเต้นประกอบค่ะ"
นักเต้นประกอบ?
หยวี่เทียนตบหน้าผาก นึกออกแล้ว "อ๋อ เป็นคุณนี่เอง! หนึ่งในสองดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยหลินไห่ นางฟ้าแห่งภาควิชานาฏศิลป์"
มองดูเซียวอวิ๋น ความไม่พอใจในใจของหยวี่เทียนหายไปหมด
เขาจะไม่ยอมให้คนขยะสองคนนั้นมาทำให้อารมณ์เสียหรอก
"ท่านประธานชมเกินไปแล้วค่ะ ท่านต่างหากที่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยหลินไห่" เซียวอวิ๋นพูดเบาๆ "แต่ท่านปิดบังตัวเองลึกจริงๆ ค่ะ ถึงขนาดราชินีข่าวซุบซิบอย่างดิฉันยังไม่รู้เลยว่าท่านเป็นเจ้าของบริษัทซิงเหอเทคโนโลยี"
"อ้อ? ที่แท้ราชินีข่าวซุบซิบที่หาตัวยากในมหาวิทยาลัยก็คือคุณนี่เอง! น่าทึ่งๆ!" หยวี่เทียนหัวเราะทันที ใครจะคิดว่านางฟ้าสาวสวยเซียวอวิ๋นจะเป็นราชินีข่าวซุบซิบ?
"อ๊ะ แย่แล้ว แย่แล้ว หลุดปากไปแล้ว!" เซียวอวิ๋นรีบเอามือปิดปากอย่างตกใจ อายจนอยากจะมุดลงไปใต้ดิน
...
ทั้งสองคุยกันถูกคอมากขึ้นเรื่อยๆ พูดถึงเรื่องในมหาวิทยาลัยด้วยเสียงหัวเราะไม่หยุด
ส่วนสวี กั๋วต้ง ที่แอบฟังอยู่นอกประตูก็ยิ่งดีใจ เขารู้ว่าตัวเองเดิมพันถูกแล้ว!
"ไม่ได้ ต้องรายงานท่านประธานชู่หน่อยแล้ว ต้องให้เธอรู้ว่าเป็นผมที่จับคู่ให้" สวี กั๋วต้ง หัวเราะคิกคัก ขณะที่จินตนาการถึงความรุ่งโรจน์ในอนาคต ก็ส่งข้อความไปหาชู่ฉิง
เขาไม่มีทางคิดเลยว่า เมื่อชู่ฉิงเห็นข้อความนี้...
โมโหจนขนลุก!
"อะไรนะ? สวี กั๋วต้ง ไอ้บ้านี่ กล้าหาเลขาฯ ให้น้องชายฉัน!"
"แถมยังเป็นรุ่นน้องสาวใสซื่อน่ารักอีก!"
"อ๊าก! สวี กั๋วต้ง ยัยนี่จะฆ่าแกให้ตาย!"
"แย่แล้ว แย่แล้ว ต้องรีบรายงาน!"
ชู่ฉิงที่เป็นบ้าไปแล้วรีบส่งข้อความไปในกลุ่มนางฟ้า 108: หยวี่เทียนมีเลขาฯ แล้ว เป็นดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัยด้วย!
ทันใดนั้น กลุ่มนางฟ้า 108 ก็ระเบิด
เสียงประณามดังไม่หยุด ทำให้ชู่ฉิงไม่ทันได้ใส่เสื้อคลุม ขับรถพุ่งไปที่บริษัทซิงเหอเทคโนโลยีทันที
"หยวี่เทียน หยวี่เทียน! นายต้องเลือกภรรยาจากพวกพี่ๆ น้องๆ เราเท่านั้นนะ!"
"ผู้หญิงข้างนอกเชื่อใจไม่ได้นะ ล้วนแต่เป็นคนหลอกลวง!"
"ทายาทตระกูลอวี๋มีค่ามาก อย่าให้คนนอกได้ไปง่ายๆ"
บรื้นๆ...
ชู่ฉิงเหยียบคันเร่งจนแทบจะทะลุเครื่องยนต์ ฝ่าไฟแดงมาไม่รู้กี่แยก
ในที่สุด เธอก็บุกมาถึงบริษัทซิงเหอเทคโนโลยีด้วยท่าทางดุดัน
พอเข้าประตูบริษัท ชู่ฉิงผู้มีใบหน้างดงามเหนือโลก ก็ตะโกนอย่างไม่สนภาพลักษณ์
"ใครกัน!? กล้าดียังไงมาจีบน้องชายฉัน!"


## บทที่ 6 พาคุณไปเลือกภรรยา

เสียงตะโกนของชู่ฉิงทำให้พนักงานทุกคนในบริษัทตกใจ ต่างพากันหดคอทำเป็นไม่ได้ยินอะไร
ชู่ฉิงแค่นเสียงหึในลำคอ แล้วเดินอย่างฮึดฮัดเข้าไปในห้องทำงาน
พอเปิดประตูเข้าไป เธอก็เห็นหยวี่เทียนกับเซียวอวิ๋นกำลังคุยกันอย่างยิ้มแย้ม ท่าทางดูสนิทสนมกันมาก
สนิทสนม?!
ทำไมถึงสนิทกันเร็วขนาดนี้?
แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง!
ผู้หญิงข้างนอกนี่ ไม่มีคนดีสักคนเลย ล้วนแต่เป็นนางมารยาที่คอยยั่วยวนผู้ชายทั้งนั้น!
ชู่ฉิงกำลังจะระเบิดอารมณ์ แต่นึกขึ้นได้ว่าถ้าทำให้หยวี่เทียนโกรธขึ้นมา นั่นก็เท่ากับผลักไสเขาให้เข้าหานางมารยาไม่ใช่หรือ?
ไม่! ต้องไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด!
ภายในเวลาแค่สองวินาที สีหน้าบึ้งตึงของชู่ฉิงก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที
เธอยิ้มแย้มเดินเข้าไปยืนระหว่างทั้งสองคน แยกหยวี่เทียนกับเซียวอวิ๋นออกจากกันอย่างเป็นธรรมชาติ
"พี่ฉิง ทำไมกลับมาเร็วจัง?"
หยวี่เทียนได้ยินเสียงตะโกนของเธอมาตั้งแต่แรกแล้ว จึงแกล้งถามอย่างไร้เดียงสา: "เมื่อกี้ผมเหมือนได้ยินคำว่ายั่วยวน? พี่ฉิงไปยั่วยวนใครมาหรือครับ?"
พูดจบ หยวี่เทียนก็พยายามควบคุมสีหน้าไว้ ไม่ให้ชู่ฉิงจับได้ว่าเขากำลังแกล้งเธอเล่น
ชู่ฉิงรู้สึกเขินอาย เธออยากจะบอกว่าเซียวอวิ๋นนั่นแหละที่กำลังยั่วยวนน้องชายเธอ
แต่เธอพูดไม่ได้!
ได้แต่กลืนความขมขื่นทั้งหมดลงไป
ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของเธอเองหรือเปล่า แต่เมื่อมีเซียวอวิ๋นอยู่ เธอรู้สึกเหมือนมีภูเขาลูกใหญ่กั้นระหว่างเธอกับหยวี่เทียน
เธอจึงได้แต่ยิ้มบอกว่าไม่มีอะไร แล้วหันไปถามเซียวอวิ๋นด้วยรอยยิ้ม: "น้องสาว หนูชื่ออะไรคะ?"
เซียวอวิ๋นตกใจมาก เธอเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะการได้เจอตัวจริงของชู่ฉิง
ใครๆ ก็รู้ว่าชู่ฉิงเป็นคนที่แค่ขยับเท้าก็ทำให้หลินไห่สั่นสะเทือนได้สามครั้ง เป็นบุคคลระดับบิ๊กบอสอย่างแท้จริง
เซียวอวิ๋นตอบอย่างเหมือนหุ่นยนต์: "ฉัน...ฉันชื่อเซียวอวิ๋นค่ะ"
"บ้านอยู่ที่ไหน? จบจากมหาวิทยาลัยไหน..."
ยังไม่ทันที่เซียวอวิ๋นจะตอบจบ ชู่ฉิงก็ถามคำถามอีกมากมาย จนเซียวอวิ๋นงงไปหมด ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
เห็นท่าทางของชู่ฉิงแล้ว หยวี่เทียนอดขำในใจไม่ได้ รู้ดีว่าพี่สาวที่อยู่ๆ ก็โผล่มานี้กำลังจะทำอะไร
เพื่อหลีกเลี่ยงความอึดอัด เขารีบดึงแขนชู่ฉิงถาม: "พี่ฉิง พี่กลับมาทันทีแบบนี้ คงจะมาตรวจสอบการทำงานของน้องชายใช่ไหม ดูว่าผมขี้เกียจหรือเปล่า?"
ใจของชู่ฉิงกระตุกวูบ เธอจับความร้ายแรงของสถานการณ์ได้ทันที หยวี่เทียนกำลังตั้งใจปกป้องเซียวอวิ๋น!
คงจะสนใจเด็กคนนี้จริงๆ และแย่กว่านั้นคือเขาเห็นเธอเป็นพี่สาวจริงๆ!
เธอร้อนใจสุดๆ แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี
พี่สาวทั้ง 108 คนนี้ ไม่ได้เป็นพี่สาวจริงๆ นะ!
เป็นพี่สาวที่สามารถเป็นภรรยาของคุณหยวี่เทียนได้นะ!
ชู่ฉิงยิ่งคิดยิ่งร้อนใจ แอบด่าสวี กั๋วต้งไอ้คนเลวนั่นทั้งตระกูลสิบแปดชั่วโคตร พร้อมกับรู้สึกเป็นศัตรูกับเซียวอวิ๋นมากขึ้น
"ไอ้แม่นางจิ้งจอกตัวนี้ กล้าดีที่ไหนมาแย่งสามีของพวกเราพี่น้อง จะทนได้ยังไง!"
เธออยากจะสั่งสอนเซียวอวิ๋นสักหน่อย แต่คิดว่ายังไม่ถึงเวลา เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องอธิบายให้หยวี่เทียนเข้าใจว่า ต่อไปนี้เขาจะต้องเลือกภรรยาจากพี่น้องทั้ง 108 คนเท่านั้น
คิดแล้วชู่ฉิงก็ลุกขึ้นยืนทันที จับมือหยวี่เทียนเดินออกไปข้างนอก
หยวี่เทียนรู้สึกว่าชู่ฉิงมีอะไรผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเสือตัวเมียที่กำลังกดข่มความโกรธเอาไว้ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก
ชู่ฉิงจูงเขาเดินออกไปท่ามกลางสายตาตกใจของพนักงานทั้งหมด
ขณะนั้น เซียวอวิ๋นมองตามแผ่นหลังของหยวี่เทียน จู่ๆ ก็รู้สึกถึงความแตกต่างราวฟ้ากับดิน รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับหยวี่เทียนเลย
ในชั่วขณะนั้น อารมณ์ของเธอตกต่ำถึงขีดสุด
พอมาถึงลานจอดรถ หยวี่เทียนถึงได้ถามเบาๆ: "พี่ฉิง พี่จะพาผมไปไหนครับ?"
ชู่ฉิงดันหยวี่เทียนเข้าไปในรถ พลางคาดเข็มขัดนิรภัยพร้อมพูดว่า "ต่อไปนี้ถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นคุณเรียกฉันว่าพี่ก็ได้ แต่เวลาอื่นเรียกเสี่ยวชิงก็พอ ตอนนี้ฉันจะพาคุณไปเลือกภรรยา"
พูดจบ ชู่ฉิงไม่รอให้หยวี่เทียนตอบ เหยียบคันเร่งพารถพุ่งออกไปเหมือนสายฟ้าฟาด พาหยวี่เทียนที่ยังงงๆ ไปอย่างรวดเร็ว
"หยวี่เทียน คุณคิดว่าเซียวอวิ๋นเป็นยังไงบ้าง?"
หยวี่เทียนรู้สึกว่าชู่ฉิงมีอะไรจะพูด จึงถามตรงๆ ว่า "พี่ฉิงเป็นอะไรหรือเปล่า? มีอะไรจะพูดกับผมใช่ไหม พูดมาเลยครับ"
ชู่ฉิงถูกหยวี่เทียนถามแบบนี้กะทันหัน จึงรีบตอบไปว่า "ไม่มีอะไร ฉันดูเหมือนมีเรื่องกังวลหรือไง? ตอนนี้ฉันกำลังพาคุณไปเลือกภรรยาไง บอกไปแล้วไม่ใช่หรือ?"
"ผู้หญิงข้างนอกนั่นใจร้ายกันทั้งนั้น พวกเขาเข้าหาคุณไม่ได้รักคุณจริง พวกเขาแค่รักเงินและอำนาจของคุณตอนนี้ อย่าให้พวกเขาหลอกได้"
"ต่อไปถ้าจะเลือกภรรยา ก็เลือกจากพี่สาวทั้ง 108 คนของคุณ..."
ชู่ฉิงตั้งใจจะสั่งสอนหยวี่เทียนด้วยความหวังดี แต่ไม่คิดว่าจะพูดเร็วเกินไปจนหลุดปากออกมา
เธอรีบหุบปาก หันไปมองหยวี่เทียน เห็นเขากำลังมองเธอด้วยสีหน้าตกตะลึง
"พี่ฉิงก็แต่งงานมาเป็นภรรยาได้นะครับ"
หยวี่เทียนคิดอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้ แต่ไม่กล้าเชื่อสิ่งที่ตัวเองคาดเดา
มันช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน!
ใบหน้าของชู่ฉิงแดงก่ำด้วยความอาย ไม่กล้ามองหยวี่เทียน แต่พยายามทำเป็นใจเย็นแล้วหัวเราะด่าเขาอย่างออดอ้อนว่า "ฮึ่ม คิดไปได้ อยากจะแต่งงานกับพี่ฉิง ก็ต้องพิชิตใจพี่ฉิงให้ได้ก่อน"
หยวี่เทียนยิ้มพูดว่า "พี่ครับ พี่ต้องล้อเล่นแน่ๆ คราวนี้ผมยกให้ แต่ถ้าพูดแบบนี้อีก ผมจะเอาจริงนะ"
"ใครจะมาล้อเล่นกับคุณ จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ"
พูดจบใบหน้าของชู่ฉิงก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีก
ไม่นานก็มาถึงบ้านพักของชู่ฉิง เป็นบ้านเดี่ยวติดทะเล สภาพแวดล้อมรอบข้างสวยงามอากาศดี แน่นอนว่าราคาก็แพงจนคนทั่วไปได้แต่มองอย่างเดียว
พอหยวี่เทียนกับชู่ฉิงลงจากรถ ก็มีสาวสวยราวกับนางฟ้าสองคนเดินออกมาต้อนรับ
คนหนึ่งสวมชุดกี่เพ้าพื้นขาวลายดอกไม้สีฟ้า ผมดำยาวถึงเอว หน้าตาสะสวย ใบหน้ารูปไข่งดงาม สวยราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ
อีกคนสวมชุดลำลองสีแดงพอดีตัว ผมหยักศกคลื่นใหญ่ยิ่งเพิ่มความมีเสน่ห์ ดวงตาหวานเยิ้มจ้องมองหยวี่เทียนตรงๆ ราวกับจะปล่อยกระแสไฟฟ้าไม่หยุด
ผู้หญิงสองคนที่ทั้งสวยทั้งมีเสน่ห์แต่สไตล์แตกต่างกัน ทำให้หยวี่เทียนรู้สึกตาลายไปหมด
สองคนนี้ คงไม่ใช่พี่สาวของเขาด้วยใช่ไหม?
พวกเธอเดินมาถึงตัว แล้วโอบกอดหยวี่เทียนทั้งซ้ายและขวา พูดว่า "คุณคือหยวี่เทียนใช่ไหม เหมือนในรูปถ่ายไม่มีผิด หล่อเหลือเกิน..."
"หยวี่เทียน ในที่สุดก็ได้เจอคุณแล้ว!"
หยวี่เทียนที่เพิ่งหายงงก็กลับมางงอีกครั้ง เขาถูกสองคนโอบกอดจนแทบหายใจไม่ออก
"พอแล้ว! พอแล้ว! รีบร้อนอะไรกัน! มากอดมาจูบกันตั้งแต่หน้าบ้านแล้ว!" ชู่ฉิงพูดอย่างไม่พอใจ เธอรู้สึกว่าเพิ่งช่วยหยวี่เทียนจากปากนางมารตัวน้อย แต่กลับส่งเขาเข้าปากนางมารที่ร้ายกาจกว่า
แน่นอน อย่างน้อยก็เป็นนางมารในครอบครัวของเธอเอง!
ยังพอรับได้!
"หยวี่เทียน นี่คือฉู่ โหยว นี่คือฉู่ ซิน พวกเขาก็เหมือนฉัน!" ชู่ฉิงแนะนำสั้นๆ แล้วดึงหยวี่เทียนเข้าบ้านไป
หยวี่เทียนยิ้มแหยๆ ในความรีบร้อนถึงกับไม่ทันได้ทักทาย
ส่วนฉู่ โหยวกับฉู่ ซินสบตากัน ต่างก็จับความผิดปกติบางอย่างได้
"ทำไมรู้สึกว่าเสี่ยวชิงแปลกๆ นะ?"
"ใช่ ความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนดูเหมือนจะพัฒนาเร็วไปหน่อยนะ!"
"พูดถูก แต่ต้องใจเย็นๆ ไว้ก่อน ยังมีเวลาอีกเยอะ!"
"ใช่ หยวี่เทียนจะเป็นสามีของใคร ยังไม่แน่เลย!"
"อืม เขาต้องชอบคนแบบฉันแน่ๆ"
"ไม่ เขาชอบฉันต่างหาก!"
สองคนทะเลาะกันเบาๆ แล้วเดินเข้าบ้านไป
หยวี่เทียนที่เพิ่งนั่งลงที่ไหนจะรู้ว่า สิ่งที่เขากำลังจะเผชิญ จะเป็น "พายุฝน" ที่รุนแรงขนาดไหน!


## บทที่ 7 พี่สาวทั้งหลายล้วนเป็นเสือร้าย

บนโซฟานุ่มๆ ในคฤหาสน์ ชู่ฉิงกำลังจับมือหยวี่เทียนพลางสอนเขาเบาๆ ว่าควรหาภรรยาแบบไหน
ฉู่ ซินและฉู่ โหยวเดินเข้ามานั่งลง มองหยวี่เทียนด้วยสายตาพิจารณา
หยวี่เทียนก้มหน้า "ว่าง่าย" ฟังคำสั่งสอนของชู่ฉิง แต่ค่อยๆ รู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไป
"น้องเล็ก มานั่งตรงนี้สิ"
ฉู่ ซินตบโซฟาเบาๆ เป็นเชิงบอกให้ชู่ฉิงย้ายมานั่ง
ชู่ฉิงหุบปากทันทีแล้วย้ายไปนั่ง สายตาที่มองหยวี่เทียนกลับมีแววสะใจ
ทำให้หยวี่เทียนรู้สึกอึดอัดมากขึ้น
ความรู้สึกนี้...ทำไมยิ่งนานยิ่งเหมือนการประชุมผู้ปกครอง
ไม่สิ มันเหมือนการประชุมวิพากษ์วิจารณ์มากกว่า!
ฉู่ โหยวเอ่ยขึ้นก่อน: "หยวี่เทียน ทำไมเพิ่งไปบริษัทไม่กี่ชั่วโมงก็รับเลขาสาวสวยเข้ามาแล้วล่ะ?"
หยวี่เทียนชะงัก เรื่องเล็กแค่นี้ข่าวแพร่ไปเร็วจัง
ก็แค่เลขาคนหนึ่งเท่านั้นเอง
ทำไมถึงดูร้ายแรงราวกับฟ้าถล่ม?
"อ๋อ เธอเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของผม เคยช่วยเหลือผมนิดหน่อย ผมเห็นว่าเธอเป็นคนดีก็เลยรับไว้"
"แต่เสียวซวีบอกว่าไม่มีตำแหน่งว่าง เลยให้เธอมาเป็นเลขาของผมก่อน"
หยวี่เทียนพูดอย่างจริงจัง ส่วนเสียวซวี...ถึงเวลาต้องขายก็ขายละกัน!
ฉู่ โหยว "อ๋อ" แล้วหันไปมองชู่ฉิง พูดเสียงนุ่มนวลว่า: "ที่แท้ก็เป็นไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาเธอนี่เอง คนนี้ไม่น่าไว้ใจมาตั้งแต่ก่อนแล้ว ทำไมยังเก็บไว้อีกล่ะ?"
ชู่ฉิงหน้าแดง ไม่มีท่าทางเป็นซีอีโอสาวผู้เด็ดขาดอีกต่อไป อมยิ้มอย่างเขินๆ พูดว่า: "หนูรู้ผิดแล้วค่ะพี่โหยว"
จากนั้นเธอก็กำหมัดชูขึ้น กัดฟันขาวๆ พูดว่า: "ฮึ! เขาอายุสี่สิบกว่าแล้ว ถึงเวลาเกษียณกลับบ้านได้แล้ว ให้โอกาสคนรุ่นใหม่บ้าง"
หยวี่เทียนรู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ
ไม่จริงใช่ไหม ให้สวี กั๋วต้งลาออกเลยเหรอ?
อายุสี่สิบกว่า ก็ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ไม่ใช่หรือ? เกษียณเลยเหรอ!?
เขาแค่รับเลขาคนหนึ่งเข้ามาเท่านั้นเอง
ต้องถึงขนาดนี้เลยหรือ?
หยวี่เทียนกลืนน้ำลายเอื๊อก จู่ๆ ก็รู้สึกว่าพี่สาวพวกนี้คงไม่ธรรมดาจริงๆ
ฉู่ โหยวที่ดูไร้พิษภัยที่สุด กลับทำให้ราชินีหลินไห่อย่างชู่ฉิงต้องทำตัวน่ารักอ้อนขอความเมตตา...
"ฉันว่ายังไม่พอ ให้คนในสายของเขาไปพัฒนาที่ทุรกันดารทางตะวันตกเฉียงเหนือดีกว่า"
ฉู่ ซินเพียงเอ่ยปากก็ตัดสินชะตากรรมของครอบครัวสวี กั๋วต้งทั้งหมด ทำให้หยวี่เทียนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
พี่สาวพวกนี้ของเขา ไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้จริงๆ!
หยวี่เทียนเตือนตัวเองในใจว่า อย่าให้รูปลักษณ์ภายนอกที่สวยงามหลอกเลย
พี่สาวทั้งหลาย ล้วนเป็นเสือร้ายทั้งนั้น!
ในขณะที่หยวี่เทียนกำลังครุ่นคิด หญิงทั้งสามก็จัดการบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของสวี กั๋วต้งไปจนหมด แถมยังรู้สึกว่าการลงโทษยังเบาไปด้วย...
เห็นหยวี่เทียนอารมณ์ไม่ดี ชู่ฉิงจึงพูดกลบเกลื่อน: "หยวี่เทียน พี่ๆ ทำเพื่อความดีของเธอนะ ผู้หญิงข้างนอกล้วนเป็นนางมารทั้งนั้น อย่าให้พวกเธอหลอกได้ เข้าใจไหม?"
หยวี่เทียนรีบพยักหน้า "ว่าง่าย" ในใจอดบ่นไม่ได้: สมัยนี้ นางมารยังสู้แม่เสือไม่ได้เลย!
เห็นท่าทีของหยวี่เทียนดี ฉู่ โหยวยิ้มบางๆ พูดว่า: "หยวี่เทียน ไม่ใช่ว่าไม่ให้เธอมีแฟน แต่แฟนของเธอต้องเหมาะสมกับฐานะและตำแหน่งของเธอ และต้องผ่านการตรวจสอบจากพวกเรา"
"ใช่! เธอต้องรู้นะ การปรากฏตัวของพวกเราจะนำผลประโยชน์มากมายมาให้เธอ แต่ในขณะเดียวกันก็จะทำให้คนที่มีเจตนาร้ายจับตาดูเธอด้วย ดังนั้น พวกเราคำนึงถึงความปลอดภัยของเธอ" ฉู่ ซินขมวดคิ้วพูดด้วยความเป็นห่วง
"มีคนจะทำร้ายผมเหรอ? ทำไมล่ะครับ?" หยวี่เทียนถามอย่างงุนงง
สามสาวสบตากัน สุดท้ายฉู่ ซินพยักหน้าพูดว่า: "ตัวตนของเธอไม่ธรรมดา รายละเอียดเดี๋ยวเธอก็รู้เอง"
จากนั้นเธอก็พูดต่อ: "เรื่องนี้ไม่ต้องรีบ สิ่งที่ฉันอยากบอกคือเด็กสาวอย่างเซียวอวิ๋นไม่เหมาะกับเธอ"
"ใช่ ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง" ฉู่ โหยวเสริมขึ้นมา น้ำเสียงเด็ดขาดราวกับว่าเซียวอวิ๋นเป็นคนเลวที่ใครๆ ก็รังเกียจ
"..."
หยวี่เทียนหน้างง พูดทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้: "พูดตามตรง ผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอ เธอแค่เป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของผมเท่านั้น"
เมื่อทั้งสามเห็นหยวี่เทียนพูดแบบนี้ ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หยวี่เทียนรีบพูดว่า "ใช่แล้ว ผมเห็นว่าเสียวซวีทำงานได้ดี ก็เลยอยากให้เขาอยู่ช่วยผมต่อ"
ชู่ฉิงมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ "ก็ได้ ปล่อยให้เขาอยู่ก่อน แต่ถ้าทำเรื่องวุ่นวายอีก จะส่งทั้งครอบครัวไปอยู่ตะวันตกเฉียงเหนือ!"
หยวี่เทียนรีบตอบรับด้วยรอยยิ้ม ในใจแอบขอโทษสวี กั๋วต้งเงียบๆ
"เอาละ ในเมื่อหยวี่เทียนได้รับบทเรียนแล้ว ก็มาคุยเรื่องงานกันเถอะ"
ฉู่ซินโบกมือพลางส่ายโทรศัพท์ "เบอร์วีแชทคุณเท่าไหร่ แอดผมหน่อย"
ฉู่โหยวก็แอดเขาเป็นเพื่อนด้วย
จากนั้น หยวี่เทียนก็ถูกเพิ่มเข้าไปในกลุ่มแชท
พอหยวี่เทียนเข้าไป กลุ่มวีแชทก็วุ่นวายขึ้นมาทันที
ไม่ถึงสิบวินาที ข้อความในกลุ่มก็เกิน 99+ และมี 105 ข้อความที่แท็กหยวี่เทียน
"ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง..."
โทรศัพท์เก่าๆ ของหยวี่เทียนดังไม่หยุด ไม่นานก็ค้าง ตอบข้อความไม่ได้เลย
โดนข้อความถล่มมากขนาดนี้ กลายเป็นอิฐในพริบตา
ชู่ฉิงเห็นสภาพน่าอายของหยวี่เทียน จึงหยิบโทรศัพท์สำรองจากบ้านมาให้ "เสี่ยวเทียน ใช้เครื่องนี้ไปก่อนนะ"
หยวี่เทียนดูรุ่นโทรศัพท์ เป็นไอโฟนรุ่นพิเศษ ได้ยินว่าราคาหลายหมื่นเลยทีเดียว
เมื่อก่อนเขาก็อยากซื้อสักเครื่อง อยากให้น้องสาวเป็นของขวัญวันเกิด
แต่พอรู้ราคาแล้ว ก็...
"หยวี่เทียน หยวี่เทียน คุณอยู่ไหน หายไปไหนมา ไม่ใช่ว่าตกใจพวกเราหรอกนะ"
"เสี่ยวซิน เสี่ยวโหยว เสี่ยวชิง เกิดอะไรขึ้น ทำไมหยวี่เทียนไม่พูดอะไรเลย"
"ใช่ หยวี่เทียน คุณกำลังทำอะไรอยู่"
...
พอเพิ่งล็อกอินวีแชท เสียง "ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง" ก็ดังขึ้นอีก
พร้อมกันนั้น คนที่ขอแอดเพื่อนก็ทยอยเข้ามาไม่ขาดสาย นับดูแล้วพอดี 105 คน
ชื่อในโน้ตล้วนเป็น "ฉู่ XX" หรือ "ฉู่ X"
หยวี่เทียนไม่เคยรู้สึกมาก่อนว่าการยอมรับเพื่อนจะเป็นเรื่องยาก แต่หลังจากครั้งนี้ เขาเริ่มมีอาการกลัวเรื่องนี้แล้ว
ฉู่โหยวทั้งสามคนเห็นสภาพน่าอายของหยวี่เทียน ก็อดหัวเราะกลั้นไม่ได้
ผ่านไปหลายนาที หยวี่เทียนถึงแอดพี่สาวทั้งหลายเข้าวีแชทครบ
แอดเสร็จแล้ว หยวี่เทียนก็พิมพ์ในกลุ่มว่า "ขอโทษนะพี่ๆ เมื่อกี้โทรศัพท์ผมเสีย เลยตอบช้า"
"อ๋อ ฉันนึกว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าโทรศัพท์เสียก็ต้องซื้อใหม่สิ ฉันส่งอั่งเปาให้ก่อน ถือว่าเป็นของขวัญแรกพบนะ"
คนที่พูดชื่อฉู่หนิง พอพูดจบก็ส่งอั่งเปาในกลุ่ม
หยวี่เทียนรับอั่งเปาตามความเคยชิน - 1,000,000!
หนึ่งล้านอีกแล้ว!
หยวี่เทียนอึ้ง รีบแท็กฉู่หนิงในกลุ่ม "ขอบคุณพี่หนิงครับ แค่โทรศัพท์เครื่องเดียวไม่ต้องถึงล้านหรอก ผมโอนคืนให้เลยนะ พี่ฉิงให้ผมมาสามล้านแล้ว ยังไม่ได้ใช้เลย"
พูดพลางหยวี่เทียนก็โอนเงินคืน
ฉู่หนิงเห็นหยวี่เทียนโอนเงินคืนมา ก็โมโหจนกระโดดตึ้กๆ
"หยวี่เทียน ทำไมโอนเงินคืนมาอีกล่ะ ถ้าเกรงใจฉันแบบนี้ ฉันจะโกรธนะ"
พูดจบ ฉู่หนิงก็แชทส่วนตัวกับหยวี่เทียน โอนเงินให้หกล้านทีเดียว
"เก็บไว้ใช้นะน้อง นี่แค่เงินค่าขนม! ถ้าขาดเงินก็มาขอพี่ได้ ไม่ต้องไปสนใจชู่ฉิงคนจนนั่นหรอก อ้อ เร็วๆ นี้พี่จะไปหลินไห่ เจอกันตอนนั้นนะ"
อ่านข้อความของฉู่หนิงแล้ว หยวี่เทียนอดคิดไม่ได้ว่า คนกับคนช่างต่างกันจริงๆ
ชู่ฉิงที่อยู่ยอดพีระมิดของเมืองหลินไห่ กลับเป็นคนจนในสายตาพี่ๆ...
ระหว่างแชทส่วนตัว กลุ่มก็วุ่นวายขึ้นมาอีก
พี่ๆ เหล่านี้กำลังคุยกันว่าหยวี่เทียนชอบอะไร บอกว่าแต่ละคนจะส่งของขวัญให้หยวี่เทียน
หยวี่เทียนรู้สึกเกรงใจ คิดว่าไม่ควรปล่อยให้พี่ๆ "รัก" เขาแบบนี้ต่อไป
เขาทนไม่ไหวแล้ว!
ดังนั้น เขาจึงส่งข้อความ "น้องซาบซึ้งในน้ำใจพี่ๆ มาก ของขวัญอย่าส่งเลยครับ รอเจอกันค่อยให้ก็ไม่สาย!"


## บทที่ 8 การเรียนขับรถต้องลงสนามแข่ง!

กลยุทธ์ถอยเพื่อรุกของเขาได้ผลดีทีเดียว
การสนทนาในกลุ่มค่อยๆ เปลี่ยนทิศทาง แต่หัวข้อยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวหยวี่เทียน
"หยวี่เทียน เธอไม่ต้องสนใจพวกเธอหรอก แค่ปิดเสียงกลุ่มก็พอ! เธอมีพี่สาวมากมาย ดูแลไม่ทั่วถึงหรอก ดังนั้นก็ควรทะนุถนอมคนตรงหน้านะ!"
ชู่ฉิงยิ้มอย่างมีนัยยะ แล้วส่งสัญญาณตาให้ฉู่ซินและฉู่โหยว
ทั้งสองเข้าใจทันที ฉู่ซินถามอย่างไม่ตั้งใจ "เสี่ยวเทียน ผู้ชายต้องมีรถสักคัน บอกพี่สิว่าชอบรถอะไร"
รถยนต์เป็นที่รักของผู้ชายมาตลอด ได้รับการขนานนามว่าเป็นภรรยาคนที่สอง
ดังนั้น หยวี่เทียนจึงตอบออกมาโดยไม่ต้องคิดมาก "เบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล GT แล้วก็เบนซ์ G-Class..."
จากนั้นก็พูดถึงสเปคและสมรรถนะของรถอย่างละเอียด
"ดูเหมือนเธอจะรู้เรื่องรถดีนะ" ฉู่ซินตอบพร้อมรอยยิ้ม นิ้วมือกำลังพิมพ์อะไรบางอย่างในโทรศัพท์
"อืม เสี่ยวเทียนหน้าตาดี แค่การแต่งตัวยังไม่ค่อยดี พอดีเอนไดสอยู่ที่เมือง LH ฉันจะให้เขามาที่นี่หน่อย" ฉู่โหยวมองดูหยวี่เทียน แล้วถ่ายรูปเขาส่งไป
หยวี่เทียนฟังแล้วงงๆ รู้สึกว่าพี่สาวทั้งสองกำลังจะจัดการอะไรให้เขาอีก
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร ทั้งสามคนก็ชวนเขาคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ ไม่นานก็รู้เรื่องราวทั้งหมดของเขา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา มีคนมาเคาะประตู
หลังจากแม่บ้านเปิดประตู ก็มีชายหญิงสิบกว่าคนในชุดเรียบร้อยเดินเข้ามา นำโดยชายชาวต่างชาติผมขาวในชุดหรูหรา
"เอนไดสขอทักทายสาวงามทั้งสาม ขอบคุณที่ให้โอกาสครั้งนี้"
คนที่มาคือเอนไดส
หยวี่เทียนขยี้ตา จู่ๆ ก็นึกออกว่าชายชราตรงหน้าคุ้นตา นึกขึ้นได้ว่านี่คือเอนไดส นักออกแบบเสื้อผ้าระดับโลกนี่นา!
โอ้โห!
ได้ยินว่าเสื้อผ้าที่เขาออกแบบ แต่ละชิ้นราคาเกินสิบล้านขึ้นไป!
ทุกคนภูมิใจที่ได้สวมใส่เสื้อผ้าของเอนไดส!
แต่ตอนนี้... เขามาปรากฏตัวต่อหน้าเขา และมีท่าทีดีมากด้วย?
ฉู่โหยวพยักหน้า ยิ้มพูดว่า "เอนไดส นี่คือน้องชายฉัน หยวี่เทียน รบกวนด้วยนะคะ"
เอนไดสโค้งคำนับอย่างนอบน้อม เริ่มยุ่งวุ่นวายราวกับกำลังรับใช้กษัตริย์ ทำให้หยวี่เทียนรู้สึกเก้อเขินราวกับหุ่นเชิด
ไม่นาน เอนไดสก็วัดตัวเสร็จ "คุณชายเทียนผู้สูงศักดิ์ กรุณารอสักครู่ จะทำให้ทันที"
หยวี่เทียนพยักหน้างงๆ รู้สึกว่าแม้แต่กษัตริย์ต่างชาติก็คงได้รับการปฏิบัติแบบนี้
จากนั้น ก็มีคนมาจัดแต่งทรงผมให้หยวี่เทียน...
สองชั่วโมงต่อมา หยวี่เทียนที่เปลี่ยนโฉมใหม่ มองตัวเองในกระจกอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
"อืม ดีมาก เอนไดสเข้าใจผู้ชายจริงๆ" ฉู่ซินชมด้วยความพอใจ ตอนนี้หยวี่เทียนดูหล่อขึ้น มีเสน่ห์มากขึ้น จุดเด่นทุกอย่างถูกขับเน้น ส่วนข้อบกพร่องถูกซ่อนไว้อย่างแยบยล
"มานี่ ยังมีอันนี้อีก" ฉู่โหยวหยิบกล่องของขวัญจากกระเป๋า นำนาฬิกาเรือนหนึ่งออกมา
Patek Philippe รุ่นพิเศษ มูลค่ากว่าสิบล้าน
หยวี่เทียนพยายามปฏิเสธ แต่ถูกฉู่โหยวขัด "เธอเป็นน้องชายของพวกเรา และยังเป็นหน้าตาของพวกเราด้วย ไม่ควรดูจนเกินไป"
นาฬิกาสิบล้าน ยังไม่ถือว่าจนเกินไป?
หยวี่เทียนยิ้มแห้งๆ "ขอบคุณพี่โหยวครับ"
"ขอบคุณแต่พี่โหยว ไม่รู้จักขอบคุณพี่ซินบ้างเหรอ?"
จู่ๆ ฉู่ซินก็พูดแซวขึ้นมา ลากหยวี่เทียนที่ยังไม่ทันได้ชื่นชมนาฬิกาออกไปที่หน้าบ้าน
เห็นเบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล GT คันใหม่เอี่ยมจอดอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับเบนซ์ G-Class Brabus อีกคัน
"โอ้โห!" หยวี่เทียนอุทานออกมา
"ทั้งหมดเป็นของเธอ สลับกันขับได้ ถ้าชอบรถอะไรอีกก็บอกมา" ฉู่ซินพูดอย่างมีความสุข ขอแค่หยวี่เทียนพอใจ เงินไม่ใช่เรื่องใหญ่
"นี่... พี่ซิน ผม... ขอบคุณครับ!" หยวี่เทียนพูดติดขัด
ที่ข้างๆ ชู่ฉิงเดินตามมาที่ท้ายรถ แล้วบ่นด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ ว่า "เฮ้อ ต่างกันจริงๆ เลยนะ ชีวิตของเศรษฐินีมันช่างจินตนาการไม่ถึงจริงๆ!"
"หยวี่เทียน ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงจนที่สุด?"
หยวี่เทียนยิ้มพลางพูดว่า "ไม่เป็นไร พี่ฉิงชอบอะไร ผมซื้อให้!"
"อืม นับว่าเธอมีน้ำใจ ไปกันเถอะ พาฉันไปขับรถเล่นหน่อย!" ชู่ฉิงพูดอย่างร่าเริง
ทันใดนั้น สีหน้าของหยวี่เทียนก็แข็งค้าง
เขาตระหนักถึงปัญหาร้ายแรงอย่างหนึ่ง
บ้าเอ๊ย ผมยังไม่มีใบขับขี่เลยนี่!
สิ่งที่ผู้ชายรักที่สุดอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับขับไม่ได้!
ในใจของหยวี่เทียนมีอัลปาก้านับหมื่นตัววิ่งพล่าน...
ฉู่ ซินเห็นพิรุธจึงถามว่า "เสี่ยวเทียน ยังไม่มีใบขับขี่ใช่ไหม? เรื่องง่ายๆ แค่นี้ พี่จัดการให้เอง"
พูดจบเธอก็โทรศัพท์ออกไป จากนั้นสามสาวหนึ่งหนุ่มก็ขึ้นรถเบนซ์ G-Class Brabus แล้วขับออกไป
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ที่ศูนย์สนามแข่งรถเมือง LH
"พี่ซิน พี่ไม่ได้จะพาผมไปเรียนใบขับขี่หรอกเหรอ? ทำไมมาที่สนามแข่งล่ะ?" หยวี่เทียนงงมาก ชีวิตคนรวยแปลกแบบนี้เลยเหรอ?
แค่จะเรียนขับรถก็ต้องมาที่สนามแข่งด้วยเหรอ?
มองดูรถหรูราคาแพงที่แล่นผ่านไปมาด้วยความเร็วสูง หยวี่เทียนรู้สึกเหมือนฝัน
ขณะเดินไป ฉู่ ซินก็พูดว่า "เรียนที่โรงเรียนสอนขับรถช้าเกินไป เธอเรียนใบขับขี่สนามแข่งก่อน แล้วค่อยไปทำใบขับขี่ธรรมดาทีหลังก็ได้"
จากนั้นชายหล่อคนหนึ่งในชุดนักแข่งก็เดินเข้ามาทักทาย "พี่ซิน มาแล้วเหรอครับ ทำไมไม่บอกก่อนล่ะ พวกเรายังไม่ได้เตรียมตัวเลย"
ฉู่ ซินโบกมือ ชี้ไปที่หยวี่เทียนแล้วพูดว่า "นี่น้องชายฉัน ยังขับรถไม่เป็น ช่วยจัดการให้หน่อย"
"ได้ครับ! ไว้ใจผมเถอะ ชั่วโมงเดียวจบ ฮ่าๆ ยกเว้นพวกที่บินบนฟ้า อะไรที่วิ่งบนดินผมสอนให้หมด!" ชายหล่อพูดพร้อมรอยยิ้ม
หยวี่เทียนรู้สึกว่าเขาคุยโวเกินไป คนทั่วไปเรียนขับรถเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาเดือนนึง แต่เขาบอกว่าแค่ชั่วโมงเดียว?
จะคุยโวก็ควรคิดก่อนนะ!
ใครจะคิดว่า ฉู่ ซินยิ้มแล้วพูดกับหยวี่เทียนว่า "เสี่ยวเทียน เขาชื่อหลี่ เจิ้งอี เป็นโค้ชแข่งรถระดับชาติ เคยได้รับรางวัลการแข่งขันรถยนต์ระดับโลกครบทุกรายการ เขาบอกชั่วโมงเดียว ก็หมายถึงชั่วโมงเดียวจริงๆ"
หยวี่เทียนกลืนน้ำลาย แอบเปิดแอพค้นหาข้อมูล ก็เจอเกียรติประวัติมากมายของหลี่ เจิ้งอี
"เอาละ ไปกันเถอะ ในเมื่อเป็นน้องชายของพี่ซิน ก็ใช้รถแข่งส่วนตัวของผมเรียนแล้วกัน" หลี่ เจิ้งอีพูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วพาหยวี่เทียนเดินจากไป
ในครึ่งชั่วโมงต่อมา หยวี่เทียนได้สัมผัสกับเสน่ห์ของสนามแข่ง
รถแข่งที่ผ่านการดัดแปลงวิ่งด้วยความเร็วน่าหวาดเสียวบนสนาม ทั้งดริฟท์โค้ง เร่งความเร็วสุดขีด...
หลี่ เจิ้งอียังสาธิตไปพร้อมสอน อธิบายทุกรายละเอียดอย่างชัดเจน หยวี่เทียนฟังปุ๊บก็เข้าใจปั๊บ
หลังจากวิ่งครบหนึ่งรอบ หลี่ เจิ้งอีก็สลับที่นั่งกับหยวี่เทียน "มาเลยน้องชาย ให้ผมดูฝีมือหน่อย"
หยวี่เทียนสตาร์ทรถด้วยความหวาดหวั่น เสียงคำรามของเครื่องยนต์ V12 ทำให้เลือดในกายของเขาเดือดพล่าน
และดวงตาของเขาก็เปลี่ยนไปในทันที
หลี่ เจิ้งอีที่เห็นภาพนี้ตาเป็นประกาย มองหยวี่เทียนด้วยความคาดหวัง พลังที่แผ่ออกมาจากตัวหยวี่เทียนคล้ายกับตัวเขาในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด
หยวี่เทียนสูดหายใจลึก สายตายิ่งลึกล้ำ
เขาจ้องไฟสัญญาณด้านหน้า ในจังหวะที่ไฟแดงกะพริบ ก็เหยียบเบรกและคันเร่งพร้อมกัน
โครม! โครม! โครม!
รถคำรามอย่างบ้าคลั่ง ล้อถูกับพื้น ทิ้งควันขาวหนาทึบ
3! 2! 1!
ไฟเขียว!
เอี๊ยด!
การออกตัวแบบพุ่งทะยานที่สมบูรณ์แบบ!


## บทที่ 9 บังเอิญทำลายสถิติโลก

สนามแข่งเมือง LH เป็นสนามที่ยากที่สุดเป็นอันดับสองในประเทศ มีนักแข่งมือฉมังและนักแข่งชื่อดังมากมายที่พ่ายแพ้ที่นี่
แต่หยวี่เทียนกลับแตกต่างตั้งแต่แรก หลี่ เจิ้งอีพบว่านอกจากรายละเอียดเล็กน้อยแล้ว เขาแทบไม่มีข้อผิดพลาดในการควบคุมรถเลย
ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่การเคลื่อนไหวที่เกินจำเป็นก็ไม่มี
หลี่ เจิ้งอีสงสัยมากว่า ฉู่ ซินคงหานักแข่งรถมาหลอกเล่นกับเขา
หนึ่งนาทีห้าสิบเก้าวินาทีสามเจ็ด
นี่คือเวลาต่อรอบแรกของหยวี่เทียน การทำเวลาต่ำกว่าสองนาทีนั้นเหนือกว่านักแข่งสมัครเล่น 99 เปอร์เซ็นต์แล้ว
รอบที่สอง เป็นช่วงที่สภาพรถดีที่สุด
หลี่ เจิ้งอีไม่พูดอะไร ปล่อยให้หยวี่เทียนแสดงฝีมือ
หลังจากวิ่งไปหนึ่งรอบ หยวี่เทียนรู้สึกว่าตัวเองเป็นหนึ่งเดียวกับรถแล้ว ทั้งการเร่งความเร็วในทางตรง การดริฟท์โค้ง ความเร็วไม่ได้ลดลงเลย กลับยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ
รถหลายคันพยายามจะแข่งด้วย แต่ในเวลาอันสั้นก็ถูกหยวี่เทียนทิ้งห่างไปไกล แม้แต่ควันท้ายรถก็ยังตามไม่ทัน
"เฮ้ย นั่นรถของหลี่ เจิ้งอีไม่ใช่เหรอ? ทำไมเขาลงมาแข่งกับพวกเราแบบนี้?"
นี่คือความรู้สึกที่อยู่ในใจของนักแข่งทุกคน
ในที่สุด รอบที่สองก็จบลง
หนึ่งนาทีห้าสิบวินาทียี่สิบเอ็ด!
หลี่ เจิ้งอีงงไปเลย เวลาที่เร็วที่สุดของเขาในสนามนี้ยังช้ากว่าหยวี่เทียนตั้งสามวินาที!
นั่นมันทำลายสถิติเลยนะ!
และเขาเป็นนักแข่งรถมืออาชีพนะ!
เป็นนักแข่งรถที่ได้รับรางวัลมามากมาย!
ตอนนั้นเขาได้แชมป์ก็เพราะเวลาต่อรอบนี้...
รอบที่สาม สภาพรถเริ่มแย่ลง
หลี่ เจิ้งอีอยากจะห้าม แต่กลับปิดปากเงียบ
สีหน้าจดจ่อของหยวี่เทียน แววตาที่ตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะบอกหลี่ เจิ้งอีว่า... ปาฏิหาริย์กำลังจะเกิดขึ้น!
ตอนนี้ รถทุกคันในสนามเข้าพักในโซนพัก นักแข่งทุกคนจ้องมองจอใหญ่ที่กำลังแสดงภาพหยวี่เทียนที่กำลังเตรียมตัวสำหรับรอบที่สาม
ทุกคนคิดว่าเป็นหลี่ เจิ้งอีที่กำลังทำลายสถิติ ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างคึกคัก
ไฟสัญญาณกะพริบ
สตาร์ทแบบพุ่งทะยาน!
ฉิว...
รถแข่งพุ่งออกไปเหมือนลูกธนูที่หลุดจากสาย เร็วกว่าที่ผ่านมาเสียอีก!
หยวี่เทียนเบิกตากว้าง จิตใจตื่นเต้นสุดขีด รถแข่งภายใต้การควบคุมของเขาเป็นเหมือนแขนขาของตัวเอง ทุกการเข้าโค้งเฉียบคมและแม่นยำ ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย
หลี่ เจิ้งอีกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น มองตัวเลขที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วบนนาฬิกาจับเวลา
เร็วกว่าเขา!
เร็วกว่าเขาจริงๆ!
"ข้างหน้าเป็นโค้งต่อเนื่องเก้าโค้ง เป็นจุดที่เสียเวลามากที่สุด!"
หัวใจของหลี่ เจิ้งอีเต้นรัวๆ เขาตื่นเต้นมากกว่าหยวี่เทียนที่กำลังจมอยู่ในการแข่งเสียอีก
โค้งที่หนึ่ง ผ่านไปอย่างราบรื่น!
ความเร็ว 206!
โค้งที่สอง ผ่านไปอย่างราบรื่น!
ความเร็ว 220!
"เขาไม่ได้ลดความเร็วเลย! แบบนี้อันตรายนะ!"
หลี่ เจิ้งอีเป็นห่วงมาก เขาไม่ได้ห่วงรถที่รัก แต่ห่วงว่าหยวี่เทียนที่ยังหนุ่มและใจร้อนเกินไป อาจจะพลาดโอกาสทำลายสถิติไป
แต่แล้ว โค้งที่สาม ก็ผ่านไปอย่างราบรื่น!
ความเร็ว 235!
ยังเร่งความเร็วอยู่!
และรถก็ไม่มีทีท่าว่าจะเสียการควบคุมเลย
ต่อมาคือโค้งที่สี่ ห้า หก เจ็ด แปด หยวี่เทียนผ่านไปได้อย่างราบรื่นทั้งหมด
และความเร็วก็ถึง 300 แล้ว!
ตรงหน้าคือโค้งที่เก้า โค้งที่อันตรายที่สุด ที่ทำให้นักแข่งมากมายต้องพ่ายแพ้!
เอี๊ยด...
รถแข่งเข้าโค้งด้วยความเร็วสูง ตัวรถสั่น ร่างกายถูกเหวี่ยง เลือดพุ่งขึ้นสมองอย่างบ้าคลั่ง
หลี่ เจิ้งอีกลั้นหายใจชั่วขณะ ภาพตรงหน้าพร่าเลือน แม้แต่หัวใจก็หยุดเต้น
แต่ดวงตาของหยวี่เทียนยังคงเปล่งประกาย มือยังคงควบคุมรถไม่หยุด
"แย่แล้ว! แย่แล้ว!"
หลี่ เจิ้งอี นึกถึงคำสองคำนี้ขึ้นมาในใจ แล้วหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว
เขาแน่ใจแล้วว่าครั้งนี้คงจะเกิดอุบัติเหตุรถพังคนตาย พลาดโอกาสทำลายสถิติไปอย่างน่าเสียดาย
"แม้จะทำลายสถิติได้ ถึงตายก็ไม่เสียดาย!"
นั่นคือความคิดสุดท้ายของหลี่ เจิ้งอี
เวลาผ่านไปทีละวินาที หลี่ เจิ้งอี รอคอยความตายที่กำลังจะมาถึง
โครม!
ตึง ตึง!
ทันใดนั้น ตัวรถก็ทรงตัวได้ ศีรษะของเขากระแทกกับแผงกั้น เขาจึงได้สติและลืมตาขึ้น
"เฮ้ย!"
หลี่ เจิ้งอี อุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
หยวี่เทียนเร่งความเร็วจนสุดขีด!
และโค้งที่เก้าที่อันตรายถึงชีวิตนั้น กลับผ่านไปได้อย่างปลอดภัย!
ท่ามกลางเสียงคำรามของเครื่องยนต์ รถแข่งพุ่งเข้าสู่เส้นชัย
เอี๊ยด!
หยวี่เทียนเบรก และถอนหายใจยาว
จากนั้น เขาก็พูดกับหลี่ เจิ้งอี อย่างตื่นเต้น "พี่หลี่ มันส์! มันส์มากเลย! นี่แหละการขับรถที่แท้จริง! ฮ่าๆ มันส์จริงๆ!"
แต่หลี่ เจิ้งอี ไม่ได้ตอบ รีบปลดเข็มขัดนิรภัย เปิดประตูลงจากรถ พยุงตัวกับประตูรถแล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก
หยวี่เทียนงงๆ เกาหัวแปลกใจ "พี่หลี่ไม่ใช่นักแข่งมืออาชีพหรอกเหรอ? ทำไมให้มือใหม่อย่างผมขับแล้วอาเจียนล่ะ?"
เขาลงจากรถ มองดูเวลาที่แสดงบนจอใหญ่: 1 นาที 45.36 วินาที
เขาไม่รู้ว่าเวลานี้ดีแค่ไหน จึงถามอย่างสงสัย "พี่หลี่ 1 นาที 45.36 วินาที ช้าไปมั้ยครับ? พี่หลี่น่าจะทำได้ภายในหนึ่งนาทีใช่มั้ย?"
"1 นาที 45.36 วินาที?"
หลี่ เจิ้งอี หันกลับมาทันที จ้องมองที่นาฬิกาจับเวลา แล้วอุทานออกมาอีกครั้ง "เฮ้ย!"
แล้ว...ก็อาเจียนออกมาอีกรอบ...
ดังนั้น เมื่อกลุ่มนักแข่งมาถึง พวกเขาก็เห็นภาพประหลาดที่สนามแข่ง LH
หลี่ เจิ้งอี นักแข่งชื่อดังผู้คว้าแชมป์แกรนด์สแลม กำลังยืนอาเจียนพิงประตูฝั่งผู้โดยสาร
ส่วนเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่อยู่ข้างๆ มองดูเวลา 1 นาที 45.36 วินาที ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย...
ไม่นาน จากคำพูดของพี่สาวทั้งสามและนักแข่งคนอื่นๆ หยวี่เทียนก็เข้าใจว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ลงไป
เขาตบไหล่หลี่ เจิ้งอี อย่างเกรงใจ พูดว่า "พี่หลี่ ขอโทษนะครับ ผมไม่คิดว่าการทำลายสถิติจะง่ายขนาดนี้..."
หลี่ เจิ้งอี เกือบจะเป็นลม รีบขอน้ำมาดื่มจนหมดขวด แล้วคว้ามือหยวี่เทียนไว้ พูดว่า "น้องชาย! คุณอยู่ทีมไหน? ค่าตัวเท่าไหร่? มาอยู่ทีมเราได้มั้ย? ค่าตัวคุณเป็นคนกำหนดเอง!"
เห็นหยวี่เทียนทำหน้างง หลี่ เจิ้งอี รีบพูดต่อ "งี้แล้วกัน ปีละ 100 ล้าน! ว่าไง? ถ้าไม่พอใจ เราคุยกันต่อได้!"
100 ล้าน?
อะไรกัน?
หยวี่เทียนรู้สึกกระอักกระอ่วน โบกมือปฏิเสธ "พี่หลี่ ผมขับรถครั้งแรกจริงๆ คุณเป็นครูสอนผมนะ! ไม่เชื่อถามพี่สาวผมสิ!"
ฉู่ ซิน, ชู่ฉิง และ ฉู่ โหยว พยักหน้าพร้อมกันอย่างเข้าใจกัน หยวี่เทียนมาที่นี่ก็เพื่อเรียนขับรถไม่ใช่หรือ?
ทำไมจู่ๆ หลี่ เจิ้งอี ถึงอยากเซ็นสัญญาด้วย?
แถมให้ค่าตัวตั้ง 100 ล้าน?
แม้ว่า 100 ล้านจะไม่ใช่เงินมากสำหรับพี่น้องพวกเธอ แต่ในวงการแข่งรถถือว่าเป็นค่าตัวที่สูงลิบลิ่วแล้ว
"หยวี่เทียน คุณเคยเรียนขับรถมาก่อนจริงๆ หรือเปล่า?" ชู่ฉิงพูดตรงๆ พวกเธอก็พอรู้เรื่องการแข่งรถ จึงรู้ว่าเวลาที่ทำได้นี้หมายถึงอะไร
หยวี่เทียนยิ้มแห้งๆ พูดว่า "พี่ฉิง พี่ก็รู้สถานการณ์ของผมก่อนหน้านี้ดีอยู่แล้วนี่ ผมไม่เคยขับรถมาก่อนจริงๆ วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้จับพวงมาลัย!"
"อัจฉริยะ! อัจฉริยะแท้ๆ! ยังไงก็ต้องเซ็นสัญญากับผมให้ได้!" หลี่ เจิ้งอี ตาเป็นประกาย จนหยวี่เทียนต้องถอยหลังไปเรื่อยๆ
"น้องชาย คุณรู้มั้ยว่าคุณเพิ่งทำอะไรลงไป?"
หลี่ เจิ้งอี หน้าเปล่งประกาย ริมฝีปากสั่นระริก
"คุณทำลายสถิติโลก!"
หยวี่เทียนรู้สึกกระอักกระอ่วน คิดว่าหลี่ เจิ้งอี กำลังหลอกตัวเอง
"สถิติที่เร็วที่สุดของสนามแข่ง LH คือ 1 นาที 53.21 วินาที ที่ผมทำไว้ในการแข่งขันระดับนานาชาติเมื่อสามปีก่อน"
"คุณทำลายสถิติของผมตั้งแต่รอบที่สองแล้ว!"
"และตอนนี้ ในสภาพรถที่ไม่ได้ดีที่สุด คุณยังทำเวลาได้ 1 นาที 45.36 วินาที คุณบอกว่าคุณไม่ใช่อัจฉริยะแล้วจะเป็นอะไร!?"
หยวี่เทียนยังไม่ค่อยเชื่อ จึงถามนักแข่งที่ยืนตื่นเต้นอยู่ข้างๆ "จริงเหรอ?"
เมื่อได้รับคำยืนยัน หยวี่เทียนทำปากเบ้ พูดว่า "ง่ายจังเลย...ไม่สนุกเลย..."
แล้วก็เดินจากไป
หลี่ เจิ้งอี กำลังจะพูด แต่ก็ได้ยินหยวี่เทียนหันกลับมาถามว่า "อ้อ แล้วผมจะได้ใบขับขี่เมื่อไหร่? ผมอยากขับเบนซ์ G-Class!"


## บทที่ 10 ข่าวของพ่อแม่ที่หายตัวไป

ขับเบนซ์ G-Class เหรอ?
หลี่ เจิ้งอี และเหล่านักแข่งทั้งหลายถึงกับช็อกไปชั่วขณะ
ทั้งๆ ที่มีฝีมือการแข่งรถระดับโลก ทำไมถึงต้องไปขับรถ G-Class กระจอกๆ ด้วย?
ถึงจะเป็น Brabus G-Class ก็สู้เสน่ห์ของซูเปอร์คาร์ไม่ได้อยู่ดี!
ถ้าจะเป็นเพลย์บอย ซูเปอร์คาร์ไม่น่าจะเหมาะกว่าหรือ?
หลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่ง หลี่ เจิ้งอี ก็วิ่งตามหยวี่เทียนไปพร้อมรอยยิ้มประจบ หยิบมือถือออกมาพูดว่า "เรื่องง่ายๆ แค่แอดเวชัทกัน ส่งรูปบัตรประชาชนมาให้ผม ครึ่งชั่วโมงก็ได้แล้ว ผมจะใช้ช่องทางนักแข่งให้ จะได้ทำใบขับขี่ได้เร็วๆ"
"คุณไม่ได้โกหกผมใช่ไหม?" หยวี่เทียนมองเขาอย่างสงสัย เหมือนสาวสวยข้างถนนที่ถูกขอไอดีไลน์
หลี่ เจิ้งอี ได้แต่ยิ้มแห้งๆ แต่คนตรงหน้านี่มันคนที่ทำลายสถิติโลกได้นะ!
เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้!
ดังนั้น เขาจึงเลือกวิธีอ้อม เมื่อหยวี่เทียนไม่สนใจการแข่งรถ ก็ต้องเป็นเพื่อนที่ดีก่อน
เมื่อเป็นเพื่อนที่ดีแล้ว ต้องมีโอกาสจัดการหยวี่เทียนได้แน่!
น่าเสียดายที่เขาคิดมากเกินไป เขาไม่รู้ว่าหยวี่เทียนพอใจกับ Brabus G-Class และ เบนท์ลีย์ คอนติเนนทัล GT แล้ว ไม่สนใจซูเปอร์คาร์อะไรทั้งนั้น!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยวี่เทียนได้ใบขับขี่มาแล้ว จึงอดใจไม่ลบเพื่อนหลี่ เจิ้งอี ไว้
"ไปกันเถอะพี่ๆ ผมจะพาไปขับรถเที่ยว!" หยวี่เทียนหัวเราะร่าพลางสตาร์ทรถ G-Class ดีใจราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่
มองดูหยวี่เทียนที่ขับรถจากไป หลี่ เจิ้งอี กำหมัดแน่นแล้วตะโกน "หยวี่เทียน! ผมจะไม่ยอมแพ้!"
...
การขับรถเที่ยวเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขเสมอ โดยเฉพาะเมื่อมีพี่สาวสวยราวเทพธิดาสามคนอยู่บนรถด้วย
หยวี่เทียนอารมณ์ดีมาก บางครั้งก็แกล้งแหย่พี่สาวสวยๆ ทำให้หัวใจสาวทั้งสามสั่นไหว
ดูเหมือนว่า... ตามสถานการณ์นี้ พวกเธอคงจะได้ตัวหยวี่เทียนมาครองในไม่ช้า
หลังจากนั้น หยวี่เทียนพาสาวๆ ไปทานข้าว ซื้อของที่ห้างสรรพสินค้า แล้วก็ถูกทั้งสามทิ้งไป
มองดูทั้งสามคนขึ้นรถส่วนตัวของแต่ละคน หยวี่เทียนอดรู้สึกไม่ได้ "เฮ้อ รู้สึกเหมือนฝันไปเลย แต่ก็... ไม่เลวนะ! ฮ่าๆๆ!"
หยวี่เทียนสตาร์ทรถ ตรงไปที่โรงพยาบาล
Brabus G-Class ดึงดูดสายตาผู้คนตลอดทาง พอเข้าโรงพยาบาลยิ่งทำให้สาวๆ หลายคนหยุดมอง แอบคิดในใจ
จอดรถแล้ว หยวี่เทียนถือของเดินผิวปากไปที่ตึกผู้ป่วยใน
ระหว่างทาง มีพยาบาลสาวน่ารักสามคนมาทักทาย มีคนหนึ่งถึงกับขอไอดีไลน์โดยตรง
นึกถึงฝีมือของพี่ๆ หยวี่เทียนได้แต่ปฏิเสธอย่างสุภาพ เพื่อไม่ให้พยาบาลน่ารักพวกนี้ถูกกล่าวหาว่ายั่วยวนเขา แล้วต้องตกงาน
มาถึงห้อง VIP หมายเลข 1 หยวี่เทียนเห็นน้องสาวกำลังเล่นสนุกกับพยาบาล จึงเปิดประตูเข้าไป
"พี่ชาย! พี่ชาย! มาแล้ว! กอดหน่อย!" อวี๋ฉีเอ๋อ น้องสาวยื่นแขนทั้งสองข้างร้องเรียกอย่างดีใจ
แม้เธอจะอายุแค่สิบขวบ แต่ก็รู้ความมาก ไม่เคยร้องไห้งอแง ยังช่วยหยวี่เทียนทำงานบ้านด้วย
"เป็นยังไงบ้าง?" หยวี่เทียนลูบหัวน้องสาวอย่างทะนุถนอม เห็นสีหน้าซีดเซียวของเธอ จึงถามด้วยความเป็นห่วง
"พี่ชาย หนูรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว แล้วพี่พยาบาลบอกว่าพรุ่งนี้จะผ่าตัดได้แล้ว พอหนูหายดี พี่พาหนูไปเที่ยวสวนสนุกได้ไหม?" อวี๋ฉีเอ๋อ ยิ้มหวาน ดวงตาสดใสโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวเมื่อยิ้ม
"ได้! พี่สัญญาทุกอย่าง! ตอนนี้มีพี่ๆ หลายคนมาช่วยพี่ดูแลฉีเอ๋อ ฉีเอ๋อไม่ต้องทนทุกข์อีกแล้ว" หยวี่เทียนพูดพลางยิ้ม แต่ในใจรู้สึกปวดร้าว
น้องสาวอยู่กับเขา ต้องทนทุกข์มามากแค่ไหน
เขาหยิบของที่ซื้อมาให้อวี๋ฉีเอ๋อออกมาทีละชิ้น ส่งให้เธอ พร้อมเล่าถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเร็วๆ นี้
ห้องผู้ป่วยที่เย็นชา กลับอบอุ่นขึ้นมากเพราะการมาของหยวี่เทียน
...
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ เช้าวันรุ่งขึ้น หยวี่เทียนตื่นแต่เช้าตรู่
วันนี้เป็นวันที่น้องสาวเข้ารับการผ่าตัด
เพื่อให้หยวี่เทียนสบายใจ หลี่ย่วนจ่างจึงมาคอยเป็นเพื่อนเขาที่หน้าห้องผ่าตัดด้วยตัวเอง
ไม่นานชู่ฉิง, ฉู่ ซิน และฉู่ โหยวก็มาถึง พวกเธอไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เงียบๆ อยู่เคียงข้างหยวี่เทียนที่กำลังตื่นเต้นมาก
การผ่าตัดใช้เวลานานถึงห้าชั่วโมง
หยวี่เทียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นเวลาห้าชั่วโมง
เมื่อไฟดับลง หมอเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม บอกว่าทุกอย่างราบรื่น หยวี่เทียนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ทุกอย่างราบรื่น แถมยังเข้ากันได้ดีกว่าที่คาดไว้เสียอีก!
แค่ทานยาตามเวลา ระวังเรื่องอาหาร ร่วมกับการออกกำลังกาย ก็จะไม่มีปัญหา
ไม่นานหยวี่เทียนก็ได้พบอวี๋ฉีเอ๋อ แม้เพิ่งผ่าตัดเสร็จ แต่ก็เห็นได้ว่าสีหน้าของเธอเปล่งปลั่งขึ้นมาก
"ฉันไปตรวจสอบอีกครั้ง หมอบอกว่าไตเข้ากันได้ดี และอาการก็คงที่มาก พักฟื้นอีกระยะก็จะออกจากโรงพยาบาลได้" ชู่ฉิงเปิดวิดีโอในมือถือให้หยวี่เทียนดู เธอกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ จึงบันทึกคำพูดของผู้เชี่ยวชาญเอาไว้
หยวี่เทียนพยักหน้าหนักๆ: "พี่ฉิง ขอบคุณครับ"
"เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องขอบคุณหรอก" ชู่ฉิงยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่บรรยายไม่ถูก
ทันใดนั้น หยวี่เทียนก็ยื่นมือไปกอดชู่ฉิง
การกระทำที่ไม่ทันตั้งตัวนี้ ทำให้ชู่ฉิงชะงัก แม้แต่ฉู่ ซินและฉู่ โหยวก็ยังตะลึง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนพัฒนาไปเร็วขนาดนี้เลยหรือ?
"เอ่อ ขอโทษครับ ผมวู่วามไปหน่อย" หยวี่เทียนเช็ดน้ำตาที่มุมตา พูดอย่างเขินอาย
ไม่มีใครรู้ว่าความผูกพันระหว่างเขากับน้องสาวลึกซึ้งแค่ไหน คืนแล้วคืนเล่าที่เขาเห็นน้องสาวกัดฟันทนความเจ็บปวดโดยไม่ส่งเสียง เห็นน้องสาวจงใจกินไม่อิ่มเพื่อประหยัดเงิน เห็นน้องสาว...
และทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาช่วยอะไรไม่ได้
ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ทั้งหมดเพราะการปรากฏตัวของพี่สาวทั้งหลาย เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
ผ่านไปสักครู่ หยวี่เทียนก็พูดกับทั้งสามคน: "พี่ๆ ไปทำธุระกันเถอะครับ ที่นี่มีเจ้าหน้าที่มืออาชีพคอยดูแลอยู่แล้ว"
"ไปกับพวกเราด้วยกันเถอะ มีคนอยากพบเธอ" ชู่ฉิงพูดอย่างรอบคอบ ตอนนี้อาการของอวี๋ฉีเอ๋อคงที่แล้ว และต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะฟื้น หยวี่เทียนอยู่ที่นี่ก็ไม่มีอะไรทำ
"ใครอยากพบผมหรือครับ?" หยวี่เทียนถามอย่างสงสัย
"ไปถึงแล้วจะรู้เอง เขาอาจจะรู้เรื่องของพ่อแม่เธอ" ชู่ฉิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดเสียงนุ่ม
เรื่องของพ่อแม่?
ร่างของหยวี่เทียนสั่นเล็กน้อย
เมื่อสิบปีก่อน การหายตัวไปของพ่อแม่ช่างน่าสงสัย และไม่นานหลังจากนั้น ก็ถูกประกาศว่าเสียชีวิตแล้ว
ถ้าตายจริง อย่างน้อยก็ต้องเห็นศพสิ
แต่ถ้าไม่ตาย ทำไมไม่กลับมา?
หยวี่เทียนมองชู่ฉิง แล้วมองไปที่ฉู่ ซินและฉู่ โหยว ดวงตาแดงก่ำในทันที
"เจอพ่อแม่ผมแล้วหรือครับ?" เขาพยายามกลั้นอารมณ์ ถามเสียงสั่น
ฉู่ ซินส่ายหน้า พูดว่า: "ยังไม่เจอ น่าจะได้เบาะแสบางอย่างมา หยวี่เทียน ไปเถอะ ไปถึงแล้วจะรู้เอง"
หยวี่เทียนพยักหน้า แล้วเดินตามสามสาวออกจากโรงพยาบาล
สองชั่วโมงต่อมา หยวี่เทียนและทั้งสี่คนมาถึงคฤหาสน์แห่งหนึ่งที่มีทิวทัศน์งดงามในชานเมือง LH
คฤหาสน์นี้ใหญ่มาก แทบจะครอบคลุมไหล่เขาทั้งหมด
"อินเซียนซานจวง?"
หยวี่เทียนมองป้ายหินขนาดใหญ่ข้างทาง รู้สึกว่าชื่อนี้มีความหมายลึกซึ้ง
ในสมัยโบราณ เหล่าวีรบุรุษทั้ง 108 คนแห่งเหลียงซาน ร่วมแรงร่วมใจกันต่อสู้ทั่วหล้า
วันนี้ ฉันที่ยากจนข้นแค้นกลับมีพี่สาว 108 คนโผล่มาอย่างไม่คาดฝัน!