หม่ามี๊ตัวร้ายกับเสนาบดีตื๊อรัก
เพียนฟางฟาง (偏方方)
## บทที่ 1 ซาลาเปาน้อยทั้งสอง

ภาคที่ 1
ตอนที่ 1 ซาลาเปาน้อยทั้งสอง
สายลมเหมันต์หนาวยะเยือกยิ่งนัก
ภายในกระท่อมน้อยผุพังแห่งหนึ่ง เด็กน้อยผอมโซที่สวมเสื้อผ้าบางๆ สองคนคุกเข่าอยู่บนพื้น คอยเฝ้าหญิงสาวผู้หลับใหลไม่ตื่นตรงหน้า
หญิงสาวดูเหมือนไม่หายใจแล้ว บนร่างมีเสื้อนวมสองตัวของเด็กน้อยห่มอยู่แล้วสุมทับด้วยฟางรกรุงรัง แต่เสื้อผ้าของพวกเขาเล็กเกินไป มือและเท้าของนางจึงยังโผล่มาต้องอากาศเย็น
เด็กชายตัวน้อยถอดกางเกงนวมออกมาคลุมเท้าของหญิงสาว เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาจึงเหลือเพียงกางเกงบางๆ ตัวเดียว
ลมหนาวพัดมาหอบหนึ่ง เขาก็จามออกมาในทันใด
เด็กหญิงตัวน้อยถามอย่างขลาดกลัว “ท่านพี่ ท่านหนาวหรือไม่”
เด็กชายยกมือเล็กจ้อยที่เปรอะเปื้อนขึ้นมาลูบหัวนาง แล้วเอ่ยตรงข้ามกับความรู้สึกในใจ “พี่ไม่หนาว เจ้าหิวหรือไม่”
เด็กหญิงพยักหน้า แต่จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว “ท่านพี่อย่าไป ข้ากลัว”
ฟ้ามืดแล้ว ที่นี่ไม่มีแม้แต่โคมไฟสักดวง อาศัยเพียงแสงจันทร์นอกหน้าต่างลอดเข้ามาส่องบางตำแหน่ง แต่แสงสลัวเท่านี้ไม่เพียงพอขับไล่ความหวาดกลัวในใจนาง
เด็กชายเอ่ยเสียงเบา “พี่ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับแล้ว เจ้าเป็นเด็กดีอยู่เฝ้าท่านแม่เข้าใจหรือไม่ จับมือท่านแม่ไว้จะไม่กลัว”
เด็กหญิงคว้ามือของหญิงสาวมากอดไว้อย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ มือข้างนั้นไม่มีความอบอุ่นเหลืออยู่แล้ว มันเย็นเฉียบประหนึ่งมีด แต่นางก็ยังมีกำลังใจเพิ่มขึ้นมาก นางพยักหน้าอย่างเข้มแข็ง “ข้าไม่กลัวแล้ว”
เด็กชายลุกขึ้นเดินออกไป
เด็กหญิงกอดมือของหญิงสาวเอาไว้ ท่านแม่ ท่านแม่ นางร้องเรียกครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับว่าการทำเช่นนี้จะทำให้นางไม่กลัวจริงๆ
เมื่อเด็กชายกลับมา ในมือก็มีหมั่นโถวสีขาวนุ่มเพิ่มมาสองลูก ปากคาบน่องไก่น้อยอยู่หนึ่งน่อง
เขาส่งหมั่นโถวให้น้องสาวแล้วหยิบน่องไก่มาถือไว้ในมือ จากนั้นเอ่ยอย่างรู้สึกผิด “พี่ได้น่องไก่มาเพียงน่องเดียว ให้ท่านแม่กินก่อนดีหรือไม่ รอท่านแม่หายป่วยแล้ว พี่จะหาน่องที่ใหญ่กว่านี้มาให้เจ้า!”
เด็กหญิงมองน่องไก่หอมฉุยจนน้ำลายไหลยืด แต่นางเข้าใจดีว่าท่านแม่ป่วยอยู่ ท่านแม่ต้องการอาหารดีๆ มากกว่านาง
นางกลืนน้ำลาย “อืม ข้าจะกินหมั่นโถว ท่านพี่กินด้วยกัน”
“ได้” เด็กชายกัดหมั่นโถวคำโต เขาต้องดูแลท่านแม่กับน้องสาว เขาจะหิวไม่ได้ จะล้มไม่ได้ แม้ว่าความจริงหมั่นโถวเพียงลูกเดียวจะไม่อิ่มท้องก็ตาม
เขากินไปได้ครึ่งหนึ่งก็เก็บอีกครึ่งหนึ่งไว้ จากนั้นเริ่มป้อนเนื้อไก่ชิ้นน้อยกับหมั่นโถวชิ้นเล็กๆ ให้มารดา
เฉียวเวยตื่นขึ้นมาเพราะถูกยัดบางสิ่งเข้าปาก กระพุ้งแก้มตุงแน่น ไม่รู้ว่าใครยัดอะไรเข้ามาไม่หยุด นางเกลียดการถูกรบกวนเวลานอนที่สุดแล้ว ขณะที่คิดจะหิ้วเจ้าคนที่กลั่นแกล้งกันขึ้นมาตีสักป้าบก็พบว่าตนเองขยับแขนไม่ได้สักนิด
ร่างกายของนางสะท้านเฮือก ลืมตาขึ้นมาทันที!
สวรรค์ นางกำลังเห็นอะไรอยู่ เด็กน้อยคนหนึ่ง! อายุราวห้าขวบ ผมยาวเฟื้อย สวมเสื้อผ้าสีซีด กลางคืนมืดสลัวเกินไป นางจึงมองหน้าเขาไม่ชัด แต่รู้สึกว่าดวงตาดุจแก้วผลึกภูเขาไฟคู่นั้นเปล่งประกายสะกดผู้คน
ลางสังหรณ์บอกนางว่าเจ้าตัวจ้อยผมยาวผู้นี้เป็นเด็กผู้ชาย
คนที่แกล้งยัดของใส่ปากนางเมื่อครู่ก็คือเขาหรือ
เห็นแก่ที่เป็นเด็กน้อย นางจะไม่ถือสาเอาความเขา แต่ประหลาดยิ่งนัก ห้องทดลองของนางห้ามคนไม่เกี่ยวข้องเข้าออก เหตุใดจึงมีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาได้เล่า
เฉียวเวยถ่มของในปากออกมา “เธอเป็นเด็กบ้านไหน พ่อแม่ล่ะ”
พอเปิดปาก นางก็ต้องตกใจกับเสียงแหบพร่าของตนเอง นางไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แล้วเสียงแหบเช่นนี้ได้อย่างไร
อีกอย่างใครดับไฟ ฮีตเตอร์ก็ไม่ทำงานด้วย!
สมองรับรู้สิ่งแปลกประหลาดติดกันเป็นพรวนจนเฉียวเวยเริ่มปวดหัว
เด็กชายได้ยินเสียงนางสูดปากก็รู้ว่าท่านแม่ไม่สบายตัวอีกแล้วจึงเอ่ยเบาๆ ว่า “ท่านแม่ ท่านเจ็บปวดตรงไหนอีกใช่หรือไม่ ข้านวดให้ท่านดีหรือไม่”
มือน้อยเย็นเฉียบแปะลงบนหน้าผากของเฉียวเวย เฉียวเวยตกตะลึงจนนิ่งอึ้ง
“ท่านพี่ ท่านแม่ตื่นแล้วหรือ” เด็กหญิงตัวน้อยดวงตาเป็นประกายเดินเข้ามาหา “ท่านแม่!”
เจ้าซาลาเปาน้อยสองก้อนเรียกนางว่าท่านแม่พร้อมกัน หากนี่ไม่ใช่การกลั่นแกล้งของใครบางคน ถ้าอย่างนั้น...
เฉียวเวยลูบคลำใบหน้าของตนเอง นางได้ฉายาว่าเฉียวอีฉบับสาวอวบ ใบหน้ากลมจนเหมือนขนมไหว้พระจันทร์ ไม่มีทางที่จะหน้ารูปไข่เล็กจ้อยเดียว!
แล้วก็มือของนางไม่ได้ตรงเหมือนก้านหอมเช่นนี้
แม้ยากจะเชื่อ แต่นางทะลุมิติมาจริงๆ
“ท่านแม่ ไม่เป็นอะไรแล้วหรือเจ้าคะ” เด็กหญิงตัวน้อยซุกเข้ามาในอ้อมแขนของนางเบาๆ ศีรษะน้อยคลอเคลียอยู่ตรงลำคอของนาง ท่านแม่หมดสติไปหลายวันแล้ว เรียกอย่างไรก็ไม่ตื่น นางหวาดผวายิ่งนัก
เด็กชายตัวน้อยก็หวาดผวามากเช่นกัน แต่เขาเป็นลูกผู้ชายจึงไม่แสดงออกมาให้เห็นเช่นนั้นอย่างน้องสาว
เฉียวเวยรู้สึกได้ถึงความกังวลของเด็กน้อยทั้งสองคนจึงถอนหายใจเบาๆ นางโตขึ้นมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า นิสัยรักสันโดษตั้งแต่เล็ก ไม่เข้าใจการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่นนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเลี้ยงเด็ก นางควรทำเช่นไรกับเจ้าตัวจ้อยสองคนนี้ดี
เด็กชายเห็นนางเหม่อลอยจึงคิดว่านางหนาว เขาประคองมือเย็นเฉียบของนางขึ้นมาแล้วเป่าลมหายใจใส่ เด็กหญิงเห็นพี่ชายทำเช่นนั้นจึงเอาอย่างบ้าง
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนใส่ใจดูแลนางจากใจจริงเช่นนี้
ความจริงร่างกายของเจ้าตัวน้อยเย็นเฉียบยิ่งกว่านางเสียอีก เพราะเด็กน้อยทั้งสองถอดเสื้อนวมมาห่มบนร่างนางจนหมดเพื่อให้นางอุ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็กชาย เขาถอดจนเหลือกางเกงบางๆ ตัวเดียว แบบนั้นจะหนาวเพียงไร
เด็กน้อยแสนดีเช่นนี้ นางจะทอดทิ้งไม่ดูแลก็ไร้หัวใจเกินไปแล้ว
“แม่หายแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว แม่จะไม่ป่วยอีกแล้ว มา สวมเสื้อผ้า”
พี่ชายสวมเสื้อผ้าเอง ส่วนน้องสาวเฉียวเวยเป็นคนสวมให้ เห็นชัดว่าเฉียวเวยสวมเสื้อผ้าแบบโบราณไม่ค่อยถนัดนัก กลัดกระดุมอยู่นานก็กลัดไม่สำเร็จ “มืดเกินไป แม่มองไม่เห็น รอเดี๋ยว แม่จะลองหาว่ามีของไว้จุดไฟหรือไม่”
แต่ร่างกายของเจ้าของเดิมอ่อนแอเกินไปแล้วจริงๆ นางเพิ่งลุกขึ้นก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนกลับหัว ล้มก้นจ้ำเบ้ากลับลงไปนั่งบนพื้น
“ท่านแม่!”
“ท่านแม่!”
เด็กน้อยสองคนตกใจยิ่งนัก กลัวว่าท่านแม่จะล้มไปแล้วไม่ลุกขึ้นมาอีกเหมือนครั้งก่อน
เฉียวเวยยิ้มระโหยโรยแรง “แม่ไม่เป็นอะไร ลุกเร็วไปหน่อย เลือดเลยแล่นไปเลี้ยงหัวไม่พอ” นั่งอยู่พักหนึ่งก็บอกเด็กชายว่า “พยุงแม่หน่อยได้หรือไม่”
เด็กชายตัวน้อยพยักหน้าแล้วเข้าไปประคองแขนของเฉียวเวยไว้
“ข้าก็จะช่วยด้วย” เด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาประคองเฉียวเวยด้วย
ดูสิ สวรรค์เมตตานางไม่เลว ไม่ปล่อยให้นางทะลุมิติมารอความตายที่ชนบทรกร้างแห่งนี้ลำพัง แต่ส่งเทวดาตัวน้อยสองคนมาอยู่ข้างกายนาง
ในใจเฉียวเวยมีความอบอุ่นหลั่งรินเข้ามา นางลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า เมื่อหาตะบันไฟชิ้นหนึ่งพบในห่อผ้าสัมภาระของเจ้าของร่างจึงจุดฟืนในเตาจนติดไฟ
นางอาศัยแสงไฟสว่างกลัดกระดุมให้ลูกสาวจนเรียบร้อย หลังจากนั้นนางจึงเริ่มสำรวจเด็กๆ เครื่องหน้าของเด็กทั้งสองงดงามยิ่งนัก ดวงตาสุกใสเป็นประกาย แววตาของบุตรสาวอ่อนโยนกว่าหน่อย ยามแย้มยิ้มเหมือนจันทร์เสี้ยวโค้งสองดวง งดงามทั้งยังไร้เดียงสา ส่วนบุตรชายค่อนข้างนิ่งขรึม หน้าตามีกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่ติดมาแต่กำเนิด เพราะกินอยู่ไม่ดี ทั้งสองจึงตัวเล็กผอมแห้งยิ่งนัก แขนขาเล็กๆ นั่นไม่ต่างจากก้านปอ นางจับแทบไม่กล้าใช้แรง กลัวว่าหากไม่ระวังจะหักเอาได้
เฉียวเวยไม่ได้รับความทรงจำจากเจ้าของร่างจึงไม่ทราบว่าตนคือใคร แม่ลูกสามคนเหตุใดจึงตกอยู่ในสภาพเลวร้ายเช่นนี้ ในครอบครัวยังมีญาติอยู่หรือไม่ สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญ กระทั่งนางตายคนเหล่านั้นยังไม่มาปรากฏตัว ถ้าเช่นนั้นหลังจากนี้ก็ไม่จำเป็นต้องโผล่หัวมาแล้ว
นับจากวันนี้ไป ลูกเป็นของนางผู้เดียว
เฉียวเวยกินหมั่นโถวที่เหลือครึ่งลูกลงท้อง ไก่ครึ่งน่องให้สองพี่น้องแบ่งกันกิน ตอนแรกทั้งสองไม่ยอมกิน เมื่อเฉียวเวยบอกว่าคนป่วยไม่ควรกินของที่มันเกินไป พวกเขาจึงแบ่งกันแทะน่องไก่ทีละนิด
ของที่เย็นแล้วพวกนี้หากเป็นชาติก่อน นางไม่มีทางให้เด็กน้อยกินเด็ดขาด แต่ตอนนี้นางไม่มีทางเลือก
หลังจากเด็กน้อยกินเสร็จก็ล้มตัวนอนบนกองฟาง เฉียวเวยหยิบฟางมาสุมห่มให้เด็กๆ พลางขบคิดว่ามื้อเช้าวันพรุ่งนี้จะกินอะไรดี


## บทที่ 2 เริ่มต้นชีวิตใหม่

ตอนที่ 2 เริ่มต้นชีวิตใหม่
ฟ้ายังไม่สว่าง เฉียวเวยก็ตื่นแล้ว นางลืมตาขึ้นมองเจ้าซาลาเปาน้อยสองก้อนที่ซุกอยู่บนร่างตน ความอบอุ่นแล่นเข้ามาในอก
เฉียวเวยอาศัยแสงอรุณอ่อนจางที่ขอบฟ้าเดินสำรวจด้านในกับด้านนอกกระท่อม
ด้านนอกเป็นลานหน้าบ้านว่างโล่ง มีโอ่งน้ำกับบ่อน้ำ แล้วก็มีเครื่องมือที่ขึ้นสนิมอยู่อีกจำนวนหนึ่ง ห้องครัวอยู่ด้านข้างหม้อชามรามไหวางเละเทะ ในหม้อมีน้ำแกงข้นที่กินเหลือ โถข้าวสารเหลือติดก้น ตะกร้าผักด้านข้างมีหูหลัวปัว[footnoteRef:1]ที่ไม่สดนักแอ้งแม้งอยู่สองหัว [1: หูหลัวปัว แคร์รอต ]
เฉียวเวยเก็บกวาดห้องครัวจนสะอาดเป็นอย่างแรก แล้วจึงตักน้ำจากบ่อมาต้มจนเดือดเพื่อฆ่าเชื้อบรรดาหม้อไหจานชาม หลังจากนั้นจึงลับมีดที่สนิมเกาะจนคมกริบวาววับ สิ่งอื่นใดนางยังพอทน แต่มีดปล่อยผ่านไม่ได้
นางวุ่นวายอยู่ในครัวด้วยความตั้งใจระดับเดียวกับตอนอยู่ในห้องผ่าตัดสักพัก ควันร้อนจากการทำครัวก็ลอยอวลอ้อยอิ่งขึ้นไปยังท้องฟ้าที่แสงอรุณฉายส่อง หมู่บ้านที่ตีนเขาเริ่มมีควันไฟยามหุงหาอาหารลอยขึ้นมาแล้วเช่นกัน ภูเขาสีเขียวครึ้มถูกไอหมอกปกคลุมจนแยกไม่ออกว่าคือเมฆหรือควัน
เฉียวเวยต้มข้าวต้มเสร็จเตรียมจะยกกลับไปในห้อง สองพี่น้องก็ตื่นแล้ว พวกเขาวิ่งเรียงกันเข้ามาในห้องครัว
“ท่านแม่!” เด็กหญิงยิ้มจนตาหยีโถมกายเข้ามาในอ้อมกอดของเฉียวเวย ร่างกายของนางนุ่มนิ่ม มือน้อยอันอบอุ่นแปะลงบนตัวเฉียวเวย เฉียวเวยชอบใจ
เฉียวเวยลูบหัวเด็กหญิง เพราะกลัวข้าวต้มในชามจะหกใส่จึงบอกนางว่า “ไปอยู่ในห้องกับพี่ชายก่อน อีกเดี๋ยวแม่ก็ทำเสร็จแล้ว”
เด็กชายจูงน้องสาวออกจากห้องครัวไป
เฉียวเวยตักข้าวต้มเสร็จก็ยกเข้าไปในห้อง ฝั่งนั้นสองพี่น้องจัดโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวน้อยเรียบร้อยแล้ว
โถ เป็นเด็กดีเหลือเกิน
เฉียวเวยรู้สึกมีความสุขอย่างห้ามไม่ได้ นางวางชามกับตะเกียบลงบนโต๊ะ เดิมทีนางคิดจะให้เด็กๆ ใช้ช้อน แต่หาอยู่นานก็หาไม่พบ “ใช้ไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ค่อยทำช้อน...”
คำพูดท่อนหลังยังไม่ทันเอ่ยจบ สองพี่น้องก็ถือตะเกียบขึ้นมาพุ้ยกินเสียงดัง
หลังมื้ออาหาร เฉียวเวยบอกพวกเขาว่าตนศีรษะกระแทกจนหลงลืมเรื่องราวไปมากมาย รวมทั้งชื่อของพวกเขาด้วย
สองพี่น้องน่ารักยิ่งนัก พวกเขาบอกชื่อของตนทันที พี่ชายชื่อเฉียวจิ่งอวิ๋น น้องสาวชื่อเฉียววั่งซู
พยัคฆ์คำรามวาโยครวญคลั่ง มังกรผงาดครองหมู่เมฆมงคล[footnoteRef:2] [2: จิ่งอวิ๋น ชื่อของพี่ชายมาจากบทกวี “ไหวหนานจื่อ บทเทียนเหวินซุ่น” ซึ่งประพันธ์ในสมัยต้นราชวงศ์ฮั่นตะวันตกโดยไหวหนานอ๋องหลิวอันและผู้ใต้บัญชาของเขา แปลว่าเมฆมงคล]
จันทราเทพเยื้องย่างนำ มฤคินทร์ปักษีกรีดกรายตาม[footnoteRef:3] [3: วั่งซู ชื่อของน้องสาวมาจากบทกวี “หลีเซา” ประพันธ์โดยชวีหยวนกวีชื่อดังชาวแคว้นฉู่ในสมัยจั้นกั๋ว แปลว่าเทพธิดาแห่งดวงจันทร์]
ผู้ที่ตั้งชื่อให้ทั้งสองคนน่าจะเป็นผู้มีความรู้
เฉียวเวยได้รู้จากปากจิ่งอวิ๋นน้อยอีกว่าหมู่บ้านแห่งนี้ชื่อว่าหมู่บ้านซีหนิว อยู่ห่างจากตัวเมืองไม่ไกล พวกเขาสามคนเพิ่งเหยียบเท้ามาถึงเมืองก็ถูกคนดักปล้นเงินไปจนหมดจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ชาวหมู่บ้านจิตใจดีจึงให้สามแม่ลูกพักอาศัยอยู่บนกระท่อมที่ไหล่เขา
ที่แห่งนี้เดิมทีเป็นที่พักของคนเฝ้าป่า ต่อมาเพื่อนร่วมหมู่บ้านทั้งหลายทยอยย้ายไปปลูกบ้าน ทำนาที่ตีนเขา น้อยครั้งจะขึ้นเขาจึงไม่มีผู้ใดเฝ้าป่าแล้ว
หลังทานอาหารเช้าเสร็จ เฉียวเวยก็ล้างชามกับตะเกียบจนสะอาดเอี่ยม หลังจากนั้นจัดการเครื่องมือทั้งหลายในลานบ้าน ลับจอบเหล็ก พลั่วเหล็ก ตะขอ เคียวทีละชิ้นจนวาววับ
เด็กทั้งสองยังไม่เคยเห็นของเหล่านี้จึงมานั่งอยู่ด้านข้างอย่างสงสัยใคร่รู้ มองดูไปก็รู้สึกว่าเพียงชั่วข้ามคืนท่านแม่ก็กลายเป็นคนเก่งกาจเสียแล้ว
เฉียวเวยจัดการเครื่องมือจนสะอาด ลับจนคมจากนั้นเก็บเอาไว้ในห้องครัว ต่อจากนั้นนางจึงถือพลั่วเหล็กไปตักหิมะที่ลานบ้าน ขุดเอาโคลนขึ้นมากองหนึ่งแล้วไปต้มน้ำร้อน
ในยุคโบราณที่กำลังการผลิตและวิทยาการยังล้าหลังอยู่มาก ซีเมนต์ยังไม่ถือกำเนิด มีเพียงดินอัดกับดินธรรมชาติเท่านั้น ดินที่ผ่านกระบวนการเพิ่มความแข็งแกร่งเรียกว่าดินอัด ส่วนดินที่ไม่ผ่านกระบวนการอันใดเรียกว่าดินธรรมชาติ ดินที่ผ่านการบีบอัดจะทำให้มีความหนาแน่นมาก แข็งแกร่งและมีช่องว่างน้อย ใช้มันสร้างบ้านดีที่สุด กำแพงเมืองจีน พระราชวังต้องห้าม ฐานของสุสานจักรพรรดิจิ๋นซีล้วนใช้ดินอัดทั้งสิ้น แต่เฉียวเวยไม่รู้วิธีการทำผนังดินอัด จึงได้แต่ถอยมาใช้ของที่รองลงมา นั่นคือใช้ดินธรรมชาติ ดินธรรมชาติใช้ฉาบหน้าต่างก็พอประทังผ่านไปได้ อย่างน้อยลมก็ไม่เข้า
เวลานี้เฉียวเวยดีใจนักที่ตัวเองเติบโตขึ้นมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า หากนางเป็นคุณหนูผู้บอบบางจะรู้วิธีเอาตัวรอดเช่นนี้จากไหนเล่า น่ากลัวว่าถึงมอบโอกาสให้นางทะลุมิติมาก็คงหิวตายอยู่บนภูเขาแห่งนี้แล้ว
ซ่อมแซมบ้านเสร็จ เฉียวเวยก็ถือเคียวกับเสียมไปดูซิว่ามีสิ่งใดเอามาเติมใส่ท้องได้บ้าง
เจ้าซาลาเปาน้อยทั้งหลายเดินตามหลังมารดามาต้อยๆ เหมือนหางเล็กๆ สองเส้นของนกกระจอกที่กระโดดเริงร่า
ใครจะรู้ว่าทั้งสามคนเพิ่งเดินมาถึงประตูบ้านก็ถูกหญิงที่สวมเสื้อสีม่วงลายเครือบุปผากับกางเกงนวมสีดำคนหนึ่งขวางทาง หญิงผู้นั้นถือไม้กระบองท่อนหนึ่ง ยังไม่ทันมองคนก็ด่าแสกหน้าทันที “เจ้าเด็กชั่ว เจ้าขโมยของข้าอีกแล้วใช่หรือไม่”
เดิมทีเฉียวเวยคิดว่าชาวบ้านจิตใจดีคนไหนขึ้นเขามาเยี่ยมเยียนหญิงม่ายกับเด็กกำพร้าเช่นพวกนาง ใครจะคิดว่าผู้อื่นมาด่าทอหาเรื่องวิวาท เฉียวเวยสีหน้าเย็นชาทันใด “เจ้าพ่นอาจมใส่ใครมิทราบ”
หญิงผู้นั้นไม่แม้แต่จะหยุดคิดกลับเอ่ยต่อทันที “ข้าพ่นอาจมใส่เจ้านั่นแหละจะทำไม” พูดจบเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอด่าตัวเองเข้าจึงหน้าแดงก่ำ นางถลึงตาใส่เฉียวเวยอย่างดุร้าย “อ้อ เจ้าตื่นแล้วหรือ ข้าคิดว่าเจ้าล้มฟาดพื้นตายไปแล้วเสียอีก ไม่รู้จักดูลูกเจ้าให้ดี วันๆ เอาแต่ลงเขาไปขโมยข้าวของ!”
เฉียวจิ่งอวิ๋นรีบเอ่ยทันที “ข้าไม่ได้ขโมยของ!”
หญิงผู้นั้นเอ่ยอย่างดูแคลน “เจ้าไม่ได้ขโมยแล้วไก่ที่ข้าหมักไว้จะหายไปได้อย่างไร หนึ่งวันหายหนึ่งตัว ข้าเห็นกับตา! เจ้านั่นแหละขโมย!”
“ข้าเปล่า!” เฉียวจิ่งอวิ๋นร้อนใจจนตาแดง
หญิงผู้นั้นถลึงตาจนปูดเป็นลูก “เจ้ายังไม่ยอมรับอีก”
“พอแล้ว มีอะไรก็มาพูดใส่ข้านี่ อย่ามาตวาดลูกข้า!” เฉียวเวยดันเฉียวจิ่งอวิ๋นไปไว้ด้านหลัง แล้วถลึงตาใส่หญิงนางนั้นด้วยแววตาดุร้ายไม่ไว้ไมตรีสักนิด
หญิงนางนั้นถูกความน่าเกรงขามที่ปรากฏขึ้นกะทันหันข่มจนตกตะลึง จำได้ว่าคนแซ่เฉียวไม่ได้กล้าหาญเช่นนี้นี่...
เฉียวจิ่งอวิ๋นร้อนใจจนใกล้จะร้องไห้ “ท่านแม่ ข้าไม่ได้ขโมยของ ข้าไม่ได้ทำจริงๆ...” เขาไม่กลัวผู้อื่นใส่ร้าย แต่เขากลัวยิ่งนักว่ามารดาจะไม่เชื่อเขา เขาไม่ใช่เด็กไม่ดี ท่านแม่เคยบอกว่าต่อให้หิวตาย ยากจนตายก็ห้ามขโมยปล้นชิง เขาจำได้ จดจำอยู่เสมอ...
เฉียวเวยตบไหล่บุตรชายเบาๆ “แม่เชื่อเจ้า”
หญิงผู้นั้นได้สติกลับมา นางรู้สึกว่าเมื่อครู่ถูกหญิงม่ายผัวทิ้งข่มให้กลัวช่างน่าขายหน้านัก นางจึงเงื้อไม้กระบองในมือ แล้วเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด “ไม่ต้องมาแสร้งทำตัวน่าสงสาร! คืนไก่ข้ามาเสีย!”
เฉียวเวยเอ่ยเสียงเรียบเฉย “พวกข้าไม่ได้เอาของเจ้าไป จะคืนเจ้าได้อย่างไร”
หญิงผู้นั้นถ่มน้ำลายใส่ “จะเบี้ยวหนี้สินะ ได้ อย่าให้ข้าค้นเจอ!”
เฉียวเวยไม่ยอมหลีกทางให้ “เจ้าบอกจะค้นก็ค้นได้หรือ ข้ายอมหรือยัง”
“ข้าจะค้น เจ้าจะทำอันใดข้าได้” นางเงื้อไม้กระบอง ทำท่าประหนึ่งว่าหากเฉียวเวยไม่ยอมหลีกอีก นางจะตีเฉียวเวยให้ตาย
เฉียวเวยกลัวนางเสียที่ไหน นางยื่นมือออกมาคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แล้วใช้เคล็ดลับ ขยับเพียงเบาๆ ครั้งเดียว หญิงผู้นั้นก็ร้องไห้หาบิดามารดา
เสียงดังลั่นได้ยินไปถึงหูป้าหลัวที่อยู่บริเวณนั้น ป้าหลัวรีบร้อนเดินมา “เสี่ยวเฉียว เจ้าไม่เป็นอะไรนะ...เอ๋ หลิวชุ่ยฮวาใช่หรือไม่”
หลิวชุ่ยฮวา ผู้คนเรียกกันว่าน้าหลิว หญิงปากร้ายผู้โด่งดังในหมู่บ้าน
คิดว่าเสี่ยวเฉียวถูกรังแกเสียอีก ที่แท้เป็นนางหรอกหรือ ป้าหลัวมองเฉียวเวยอย่างประหลาดใจ “เสี่ยวเฉียว เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
เฉียวเวยมองออกว่าป้าหลัวไม่มีเจตนาร้ายต่อนางจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ให้ฟังทุกอย่าง “ถ้านางมาตามหาของจริง ข้าก็ไม่ถือสาที่จะช่วยนางหา แต่หากมาหาเรื่องก็อย่าโทษว่าข้าไม่เกรงใจ”
มาหาของพวกนางไม่ว่า แต่อย่าทำท่าทำทางเหมือนจะบอกว่า “ข้ามั่นใจแน่นอนว่าเจ้าเป็นขโมย” พวกนางสามแม่ลูกไม่มีที่พึ่งก็จริง แต่ก็ไม่ปล่อยให้ใครรังแกอย่างไร้เหตุผล
ป้าหลัวเอ่ยขึ้นว่า “ชุ่ยฮวา ครั้งนี้เจ้าเป็นคนผิดแล้ว ของเจ้าหายที่ตีนเขาวิ่งขึ้นเขามาหาเรื่องคนอื่นทำอะไร”
น้าหลิวแค่นเสียงดังเหอะ “ข้าเห็นกับตา เขานั่นแหละขโมย! หลายวันนี้พอฟ้ามืด เขาก็วิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน ไม่ได้ขโมยข้าวของจะทำอะไร”
เฉียวเวยหัวเราะหยัน “เจ้าเห็นลูกข้าขโมยไก่ของเจ้า หรือแค่เห็นเขาเข้าไปในหมู่บ้าน”
น้าหลิวสะอึก
เฉียวจิ่งอวิ๋นเลื่อนสายตาไปมองป้าหลัว ป้าหลัวพยักหน้าให้เขาแล้วหันไปบอกน้าหลิวว่า “เจ้าอยากรู้ว่าไก่เจ้าหายไปไหนก็ไปถามผู้ชายของเจ้า! นอกจากเขา ใครก็ไม่รู้ทั้งนั้น!”
เห็นชัดว่าตาแก่หลิวเอาไก่ไปแลกเหล้าดื่มแล้วไม่กล้าบอกเมียตัวเองถึงโกหกว่าไก่ถูกขโมย หลิวชุ่ยฮวาสมองเลอะเลือนผู้นี้กลับโยนความผิดมาให้หญิงม่ายกับเด็กกำพร้า!
ป้าหลัวมีสามีที่รับจ้างทำงานให้ที่ว่าการอำเภอมานาน แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็ยังไว้หน้านางอยู่หลายส่วน น้าหลิวไม่กล้างัดข้อกับนางจึงเผ่นแน่บ
เฉียวจิ่งอวิ๋นเดินมาถึงตรงหน้าป้าหลัวแล้วเรียกว่า “ท่านยายหลัว” อย่างเขินอาย หลังจากนั้นจึงจูงมือป้าหลัวมาหาเฉียวเวยก่อนจะบอกว่า “ท่านแม่ ข้าไม่ได้ขโมยของจริงๆ ข้าเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อไปหาท่านยายหลัว”
ที่แท้หมั่นโถวกับน่องไก่เมื่อวานก็เป็นของที่ป้าหลัวให้มานี่เอง ไม่เพียงเท่านี้หลายวันนี้ที่เจ้าของร่างหมดสติไป สองพี่น้องก็อาศัยความช่วยเหลือของป้าหลัวจึงรอดชีวิตมาได้
เมื่อรู้ความจริงเฉียวเวยก็ไม่พูดพร่ำก้าวเข้าไปค้อมกายคำนับป้าหลัวทันที


## บทที่ 3 หอมหนึ่งที

ตอนที่ 3 หอมหนึ่งที
ในความทรงจำของป้าหลัว เสี่ยวเฉียวเป็นคนรักสันโดษอย่างยิ่ง ย้ายมาหมู่บ้านซีหนิวได้หนึ่งปีกว่าแล้วแต่พูดคุยกับผู้คนในหมู่บ้านไม่ถึงสิบประโยค สตรีเพียงคนเดียวเช่นนางเลี้ยงดูบุตรสองคน จิตใจย่อมระแวดระวังมากเป็นธรรมดา แต่ระวังตัวมากเกินไปก็กลายเป็นว่าคนจิตใจดีในหมู่บ้านที่เดิมทีอยากช่วยเหลือพวกเขากลับค่อยๆ เลิกติดต่อพวกเขาไป ครั้งนี้หากมิใช่เพราะจิ่งอวิ๋นเฉลียวฉลาดลงเขามาหานาง นางก็คงไม่รู้ว่าเด็กสองคนนี้ใกล้จะหิวตายอยู่แล้ว
ป้าหลัวมองเสี่ยวเฉียวที่ขอบคุณตนเองอย่างจริงใจ แล้วนึกถึงเหตุการณ์ในลานบ้านก่อนหน้านี้ขึ้นมา นางรู้สึกว่าหลังจากล้มป่วย เสี่ยวเฉียวไม่ค่อยจะเหมือนเดิมนัก เสี่ยวเฉียวเมื่อก่อนคงไม่กล้าต่อปากต่อคำกับน้าหลิวเช่นนั้น แล้วก็คงไม่เชิญตนเข้ามานั่งในบ้าน
“เจ้า เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วสินะ” ป้าหลัวพยายามกดความประหลาดใจลงไป
เฉียวเวยแย้มรอยยิ้ม แล้วเอ่ยตอบโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน “ดีขึ้นมากแล้ว ไปเยี่ยมประตูผีมารอบหนึ่งเลยคิดตกมากมายหลายเรื่อง คงจะใช้ชีวิตเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ได้แล้ว คนเราอย่างไรก็ต้องมองไปข้างหน้า เพื่อลูกทั้งสองคน ข้าจะหดหู่ต่อไปอีกไม่ได้”
ความจริงนางไม่รู้สักนิดว่าเจ้าของร่างทำอะไรมาบ้าง แต่ดูจากห้องครัวสกปรกสุดจะทนกับกับลานหน้าบ้านที่สภาพคล้ายกันก็พอจะรู้ว่าเจ้าของร่างไม่ได้ใส่ใจกับการใช้ชีวิต ถึงอย่างไรนางก็เป็นคนละคนกัน การกระทำย่อมแตกต่างจากเจ้าของร่างอย่างสิ้นเชิง จำเป็นต้องมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลสักข้อ
เห็นชัดว่าป้าหลัวยอมรับคำอธิบายนี้ นางตบบนมือเฉียวเวยเบาๆ “เจ้าคิดตกก็ดีแล้ว คิดตกก็ดีแล้ว!”
เฉียวเวยก้มหน้าแล้วเอ่ยอย่างละอายใจยิ่งนัก “ข้าตัดสินใจว่าจะใช้ชีวิตให้ดี แต่ว่ามีเรื่องราวมากมายนักที่ข้าไม่เข้าใจ คงมีช่วงเวลาที่ต้องการคำสั่งสอนของท่านป้า ขอท่านป้าอย่ารังเกียจว่าข้าน่ารำคาญ”
ป้าหลัวเป็นคนจิตใจงาม ตอนแรกที่เฉียวเวยพาเด็กน้อยสองคนระหกระเหินมาถึงที่นี่ นางก็เป็นคนเกลี้ยกล่อมหัวหน้าหมู่บ้านให้รับคนมาอยู่บนภูเขา เมื่อเห็นเฉียวเวยเปิดใจขอคำแนะนำจากนาง นางย่อมไม่คิดปิดบัง
“ก่อนอื่นที่นาผืนนั้นของเจ้าน่ะ...”
ระหว่างที่ได้รับการถ่ายทอดประสบการณ์จากป้าหลัว เฉียวเวยก็ได้ทำความรู้จักสถานการณ์ของตนเองใหม่ นั่นก็คือ...นาง มี ที่ นา กับ เขา ด้วย!
สิ่งนี้หากเป็นเมื่อชาติก่อน เฉียวเวยคงไม่ชายตาแลแน่นอน แต่ละเดือนนางได้เงินตั้งหลายหมื่น ใครจะสนใจที่นาผืนเดียว แต่ตอนนี้นางกำลังจะอดตาย มีที่ดินผืนหนึ่งให้ทำไร่ไถนาต่อได้ สำหรับนางแล้วเป็นเรื่องล้ำค่าหายากเพียงไร! นางอยากจะก้มกราบขอบคุณฟ้าดิน!
แน่นอนที่นาผืนนี้ไม่ได้มอบให้แก่เฉียวเวยเปล่าๆ ต้องจ่ายค่าเช่าจำนวนหนึ่ง แต่เรื่องนี้เข้าใจได้ เจ้าไม่ใช่คนในหมู่บ้านเสียหน่อย คิดจะใช้ที่นาในหมู่บ้านโดยไม่จ่ายเงิน จะได้อย่างไรเล่า
ป้าหลัวไม่เพียงบอกเฉียวเวยเรื่องการทำนา ยังเล่าให้เฉียวเวยฟังด้วยว่าคนในหมู่บ้าน คนไหนที่นางควรแวะเวียนไปหาให้มาก คนไหนอยู่ให้ห่างเป็นดีที่สุด “...ย่าของหลิวชุ่ยฮวากับย่าของหัวหน้าหมู่บ้านเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พวกเขาสองคนนับขึ้นไปห้ารุ่นมีบรรพบุรุษคนเดียวกัน นางจึงเรียกหัวหน้าหมู่บ้านว่าพี่”
ที่แท้ก็เป็นญาติกับหัวหน้าหมู่บ้าน มิน่าจึงกร่างเช่นนี้
“แต่นางเหมือนจะกลัวท่านมาก” เฉียวเวยเอ่ยขึ้นมา
ป้าหลัวหัวเราะ “ไม่ใช่กลัวข้าหรอก นางเพียงไม่อยากหาเรื่องข้าก็เท่านั้น”
สรุปก็คือข้าต้องเกาะขาใหญ่อย่างท่านให้แน่น
เมื่อใกล้เที่ยงวัน ป้าหลัวจึงลุกขึ้นขอตัวจากไป เฉียวเวยมาส่งคนถึงทางลงเขา ป้าหลัวบอกว่า “พอแล้ว ไม่ต้องส่งแล้ว เด็กๆ หิวแย่แล้วรีบไปทำอาหารเถิด”
โถข้าวสารในห้องครัวว่างเปล่าเสียแล้ว เหลือแป้งอยู่เพียงครึ่งชั่ง เอามาปรุงก็ไม่น่าจะอิ่มท้องนัก เฉียวเวยจึงตัดสินใจไปดูในแปลงนา
“ข้าจะไปด้วย” เฉียวจิ่งอวิ๋นเอ่ยขึ้นมา ครั้งก่อนท่านแม่ก็หกล้มในแปลงนา เขากลัวว่าท่านแม่จะล้มอีกครั้ง เขาต้องปกป้องท่านแม่
เฉียววั่งซูกอดแขนเฉียวเวยไว้ “ท่านแม่ ข้าก็จะไปด้วย”
ทางเดินบนภูเขาเดินไม่สะดวกนัก เฉียวเวยอยากให้เด็กๆ อยู่ในบ้าน แต่เมื่อคิดอีกที ถึงอย่างไรที่แห่งนี้ก็อยู่บนภูเขา หากมีสัตว์ร้ายที่กำลังหาอาหารสักตัวบุกเข้ามา ต่อให้เด็กๆ อ้อนวอนฟ้าดินก็คงไม่มีใครมาช่วย
สุดท้ายนางจึงพาเจ้าตัวน้อยสองคนไปด้วย
เด็กน้อยทั้งสองได้ออกไปข้างนอกกับมารดาจึงเบิกบานใจยิ่งนัก บุตรสาวค่อนข้างร่าเริงมากกว่า นางกระโดดโลดเต้นวิ่งอยู่ด้านหน้าสุด บุตรชายเงียบขรึมอยู่บ้าง เขาทำตัวเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยตามอยู่ข้างกายเฉียวเวย
เฉียวเวยลูบหัวบุตรชาย “ทำไมไม่ไปเล่นกับน้องสาวเล่า”
เฉียวจิ่งอวิ๋นตอบอย่างจริงจัง “ข้าไม่เล่นเป็นเด็กน้อย!”
เฉียวเวยหัวเราะดังพรืด นางถูกความน่ารักยามบุตรชายแสร้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่กระแทกใจอย่างจัง นางอุ้มบุตรชายขึ้นมาแล้วหอมใบหน้าน้อยอันหล่อเหลาของบุตรชายเสียหนึ่งที
ใบหน้าน้อยของเฉียวจิ่งอวิ๋นแดงแปร๊ดในทันใด เขาก้มหน้าอึกอัก “โธ่ ท่าน...ท่านหอมข้าทำอะไรเล่า”
เฉียวเวยจึงตอบว่า “เจ้าเป็นลูกชายข้า ข้าย่อมต้องหอมเจ้าสิ!”
เฉียววั่งซูเห็นมารดาหอมพี่ชายจึงวิ่งมาขอหอมบ้าง เฉียววั่งซูที่ถูกหอมแก้มดีใจยิ่งนัก กระโดดโลดเต้นวิ่งออกไป
เฉียวจิ่งอวิ๋นไม่พอใจ “เหตุใดน้องสาวจึงได้ด้วยเล่า”
เฉียวเวยเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เพราะน้องก็เป็นลูกของแม่เหมือนกัน แม่รักน้องเช่นเดียวกัน”
เฉียวจิ่งอวิ๋นเข้าใจแล้ว มารดาจะหอมแก้มบุตรของตนเท่านั้น
หลายเดือนหลังจากนั้น เฉียวจิ่งอวิ๋นเห็นกับตาว่ามารดาหอมบุรุษอีกคนหนึ่ง บุรุษผู้นั้นร่างกายสูงใหญ่ยิ่งนัก เครื่องหน้าคล้ายกับเขาอยู่บ้าง เขาคิดว่าคนผู้นั้นจะต้องเป็นบุตรของมารดาเป็นแน่ มิเช่นนั้นเหตุใดมารดาจึงหอมเขาเล่า มิเช่นนั้นเหตุใดเขาจึงหน้าตาคล้ายกับตนปานนั้นเล่า เขาจึงเรียกคนผู้นั้นว่าพี่ชายอย่างเบิกบานใจยิ่งนัก ผลกลับกลายเป็นว่าถูกคนผู้นั้นตีจนน่วม เขาไม่เห็นเข้าใจว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้
เรื่องภายหลังตอนนี้อย่าเพิ่งเอ่ยถึงเลย เฉียวจิ่งอวิ๋นในเวลานี้กำลังอยู่ในสวนหัวไชเท้า ช่วยกันดึงหัวไชเท้ากับน้องสาว
นาที่หมู่บ้านให้เฉียวเวยเช่าเป็นเนินลาดที่ขอบเขตไม่ใหญ่นักผืนหนึ่งบนไหล่เขา เดินมาไม่ไกล หากฟ้าสว่างใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ[footnoteRef:1] หากหิมะตกคงจะนานขึ้นหน่อย ที่นาไม่กว้างนัก ประมาณผ่านสายตาน่าจะราวสองหมู่[footnoteRef:2] พื้นที่ทั้งหมดล้วนปลูกหัวไชเท้า หัวไชเท้าปลูกได้ตลอดสี่ฤดู โอกาสโตก็มาก สำหรับคนที่อดตายได้ตลอดเวลา ไม่มีอะไรเหมาะยิ่งกว่าปลูกหัวไชเท้าแล้ว หัวไชเท้ารอบนี้เก็บเกี่ยวได้แล้ว ส่วนที่เหลืออยู่มีไม่มาก เฉียวเวยกับเด็กๆ ถอนอยู่นานเพิ่งจะถอนออกมาได้ยี่สิบกว่าหัว [1: เค่อ หน่วยเวลาสมัยโบราณ หนึ่งเค่อเท่ากับสิบห้านาที]  [2: หมู่ หน่วยวัดพื้นที่สมัยโบราณ หนึ่งหมู่ประมาณ 666 ตารางเมตร]
นี่จะเป็นเสบียงหน้าหนาวของพวกเขาสามแม่ลูก
เมื่อนึกถึงโถข้าวสารที่เห็นก้น แล้วมองเด็กน้อยที่ขาดสารอาหารทั้งสองคน ในใจเฉียวเวยก็รู้สึกยากจะทานทน กำลังอยู่ในวัยกำลังโต ทุกวันกินแต่หัวไชเท้าจะได้อย่างไร นางต้องคิดหาวิธีเพิ่มสารอาหารให้พวกเขาสักหน่อยแล้ว


## บทที่ 4 ล่าสัตว์ครั้งแรก

ตอนที่ 4 ล่าสัตว์ครั้งแรก
เฉียวเวยพาเด็กๆ กลับมาถึงลานบ้านตอนเที่ยงตรงพอดี ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดผ่าน แต่คนทั้งสามที่เพิ่งออกแรงกลางแสงแดดมากลับเหงื่อซึม
ทั้งสามคนเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้างจึงนั่งพักหายใจบนม้านั่งตัวน้อย เฉียวเวยวางตะกร้าบนหลังลงกับพื้น แล้วตักน้ำมาให้ลูกล้างมือ ล้างเสร็จแล้วนางจึงลูบศีรษะน้อยๆ ของทั้งสองคน “หิวแล้วใช่หรือไม่ แม่จะไปทำอาหารให้”
เฉียวจิ่งอวิ๋นตอบว่า “ข้าจะช่วยท่านแม่ซาวข้าว”
เฉียวเวยไม่กล้าบอกลูกว่าในโถข้าวสารไม่เหลือข้าวแล้ว นางยิ้มแล้วบอกว่า “ไม่ต้องซาวข้าว แม่จะทำขนมหัวไชเท้าให้พวกเจ้ากิน! ถ้าอยากช่วยแม่จริงๆ ก็ล้างหัวไชเท้าสองสามหัวนี้ให้สะอาด เดี๋ยวแม่ปรุงสักหน่อยแล้วจะทำเป็นแป้งผสมหัวไชเท้า”
เฉียวจิ่งอวิ๋นรับหัวไชเท้าสี่หัวที่เฉียวเวยส่งให้อย่างเบิกบานใจยิ่งนัก เขานั่งอยู่ข้างอ่างน้ำล้างอย่างพิถีพิถัน เฉียววั่งซูเห็นพี่ชายล้างก็ถกแขนเสื้อช่วยงานด้วย
เด็กน้อยเพิ่งจะอายุสี่ขวบเท่านั้น เหตุใดจึงรู้ความเช่นนี้กันนะ เฉียวเวยเหมือนมองเห็นวันเวลาที่ตนอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่นางลำบากเพราะไม่มีพ่อแม่ จิ่งอวิ๋นกับวั่งซูยังมีแม่อยู่ เหตุใดยังต้องทุกข์ยากเช่นนี้เล่า
เฉียวเวยเช็ดขอบตาที่เริ่มแดงระเรื่อ แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องครัว ตอนอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า แม้โดยปกติแล้วจะได้กินอิ่ม แต่อยากกินของอร่อยก็ต้องพึ่งโชคกับความสามารถ นางแย่งชิงสู้เด็กโตพวกนั้นไม่ได้ ทว่านางมีวิธีเอาตัวรอดของตัวเอง นางมักไปช่วยงานในครัว ล้างจานเช็ดพื้น ล้างผักหั่นผัก งานอะไรล้วนแย่งทำจนหมด ผู้ใหญ่เห็นนางเป็นเด็กดี ทุกครั้งจึงแอบป้อนเนื้อให้นางสองสามคำ นางเรียนรู้การประจบผู้อื่นตั้งแต่เล็ก แต่นางไม่ชอบใจที่จะให้ลูกของตนเติบโตเป็นคนเช่นนั้น
ล้างหัวไชเท้าจนสะอาด ปอกเปลือกแล้วหั่นเป็นฝอยผสมกับแป้งที่หมักเรียบร้อยดีแล้วจากนั้นปั้นเป็นขนมชิ้นเท่าฝ่ามือแผ่นแล้วแผ่นเล่า หูหลัวปัว[footnoteRef:1]ที่เมื่อเช้ากินไม่หมด เฉียวเวยก็หั่นเป็นจันทร์เสี้ยวโค้งมนหลายชิ้นแปะลงบนขนม ขนมหัวไชเท้าทั้งหมดจึงกลายเป็นรูปหน้ายิ้ม [1: หูหลัวปัว แคร์รอต]
เฉียวเวยทอดขนมหัวไชเท้าหน้ายิ้มในถาดทั้งหมดจนเหลืองกรอบแล้วยกมาที่โต๊ะ เด็กน้อยสองคนร้องว้าวในพริบตา ขนมหัวไชเท้าจริงหรือ ทำไมดูไม่เหมือนหัวไชเท้าสักนิดเลยเล่า ฝีมือทำครัวของเฉียวเวยเดิมทีก็ไม่ย่ำแย่ เมื่อบวกกับภาพหน้ายิ้มน่ารักเช่นนี้ เจ้าซาลาเปาน้อยทั้งสองจึงเกือบจะกินลิ้นตัวเองเข้าไปด้วย
เฉียวเวยเห็นเด็กๆ กินอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนี้ก็ทั้งพอใจแล้วปวดใจ “ตอนนี้คงได้แต่กินพวกนี้ แต่เชื่อแม่ ไม่นานก็จะได้กินเนื้อแล้ว”
ตกบ่ายเฉียวเวยตัดสินใจขึ้นเขาเข้าป่าสักครั้งดูซิว่าจะได้อะไรกลับมาหรือไม่ นางเคยได้ยินป้าหลัวบอกว่าในหมู่บ้านมีนายพรานอยู่คนหนึ่ง เขาล่าสัตว์ตลอดทั้งปี บ่งบอกให้รู้ว่าในป่ามีของให้ล่าอยู่จริง แน่นอนว่าการล่าสัตว์เป็นเรื่องที่อันตรายยิ่งนัก เฉียวเวยไม่กล้าพาลูกไปด้วย หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่งนางจึงพาลูกกับนำขนมหัวไชเท้าติดไม้ติดมือไปที่บ้านของป้าหลัว
ป้าหลัวยินดียิ่งนักที่จะช่วยเฉียวเวยดูแลเด็กๆ แต่นางไม่สนับสนุนให้เฉียวเวยไปล่าสัตว์ “อันตรายเกินไป เจ้าสตรีตัวคนเดียว จะเอาอย่างบุรุษขึ้นเขาไปล่าสัตว์ได้อย่างไรเล่า”
ฤดูหนาวห่วงโซ่อาหารตึงเครียด สัตว์ร้ายตกอยู่ในสภาวะหิวโหยง่าย เมื่อเทียบกับสัตว์ร้ายในฤดูร้อนหรือฤดูใบไม้ผลิ พวกมันอันตรายยิ่งกว่า ความกังวลของป้าหลัวไม่ใช่เรื่องเกินจริง แต่สิ่งที่ป้าหลัวไม่รู้ก็คือเฉียวเวยในตอนนี้ไม่ใช่หญิงชาวบ้านอ่อนแอที่ทำสิ่งใดไม่เป็นสักอย่างคนก่อนหน้านั้นอีกแล้ว
ป้าหลัวรั้นสู้เฉียวเวยไม่ได้จึงต้องถอยก้าวหนึ่งบอกว่า “เจ้าจะไปล่าสัตว์ข้าก็ไม่ว่า แต่เจ้ารอต้าจ้วงกลับมาก่อน ข้าจะให้เขาพาเจ้าไป เขาไปขายกระต่ายป่าในเมือง คืนนี้ถึงจะกลับ”
สวีต้าจ้วงก็คือนายพรานในหมู่บ้าน
เฉียวเวยไม่อยากติดค้างน้ำใจผู้อื่น ยิ่งไปกว่านั้นตนเองก็ไม่ใช่ว่าจะทำเองไม่ได้ ดังนั้นนางจึงเอ่ยอ้อมค้อมปฏิเสธความหวังดีของป้าหลัวแล้วเข้าป่าไปตามลำพัง เฉียวเวยมีเครื่องมือไม่มาก เริ่มแรกจึงไม่ตั้งเป้าหมายไว้สูงนัก จับไก่ป่าหรือกระต่ายป่าได้สักตัวก็พอใจแล้ว
เฉียวเวยแกะรอยเท้าบนหิมะจนมาพบสถานที่ซ่อนเร้นที่ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์แห่งหนึ่ง นางเปิดกรงดักที่ทำมาล่วงหน้า จากนั้นวางหูหลัวปัวกับไส้เดือนที่ใช้เป็นเหยื่อเข้าไป สิ่งเหล่านี้ใช้ล่อกระต่ายป่ากับไก่ป่าได้ รอดูว่าตัวไหนจะมาติดกับก่อน เฉียวเวยหาต้นไม้ใหญ่เหมาะๆ ต้นหนึ่งแล้วปีนขึ้นไปเฝ้ารอบนกิ่งไม้
ดูท่าวันนี้จะโชคดีไม่เลว ก้นนางยังไม่ทันร้อนก็เห็นกระต่ายโง่ตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาในกรง ปั่บ! หลังจากนั้นประตูกรงก็ปิดลง
เฉียวเวยปีนลงไปจับกระต่ายโง่ใส่เข้าไปในถุงผ้าที่เตรียมไว้
ผ่านไปพักหนึ่งก็มีกระต่ายโง่อีกตัวเข้ามาติดกับ เฉียวเวยเก็บกระต่ายด้วยวิธีเดิม หลังจากจับกระต่ายป่าได้ติดกันสามตัวก็ไม่มีกระต่ายมาติดกับแล้ว เฉียวเวยเห็นว่าฟ้ายังสว่างอยู่จึงคิดจะเปลี่ยนไปล่าตำแหน่งอื่น นางตามหารอยเท้าไก่ป่าบนพื้นหิมะ มองหาอยู่ครึ่งชั่วยามก็พลันได้ยินเสียงสัตว์ร้ายคำรามดั่งเสียงฟ้าร้อง หัวใจของนางสั่นสะท้าน นางรับรู้ถึงอันตรายใหญ่หลวงได้โดยสัญชาตญาณจึงทิ้งกรงไว้บนพื้นแล้วแบกถุงผ้าปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ทันที
เสือสีเหลืองโตเต็มวัยตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมา มันกำลังไล่ตามก้อนน้อยสีขาวที่ยาวไม่ถึงครึ่งเมตร เจ้าก้อนน้อยสีขาวนั่นทั้งรวดเร็วทั้งว่องไว ไม่ว่าเสือกระโจนใส่อย่างไรก็จับมันไม่ได้เสียที ตรงกันข้ามมันกลับกระโดดง้างกรงเล็บตะปบจนใบหน้าของเสือถูกกรีดเป็นรอยเลือดหลายเส้น
เสือร้ายโกรธถึงขีดสุด มันคำรามก้องจนหมู่วิหคในสุมทุมพุ่มไม้ตกใจบินกระเจิง ก้อนสีขาวนั่นก็ตกใจกลัวเช่นเดียวกัน ร่างกายชะงักไปหนึ่งวินาที แต่หนึ่งวินาทีนี้ที่มันหยุดนิ่งกลับทำให้เสือได้โอกาสตบอุ้งเท้าใส่ เจ้าก้อนน้อยสีขาวถูกตบกระเด็นปลิวมากระแทกต้นไม้อย่างหนักหน่วงแล้วร่วงลงไปบนพื้นหิมะอย่างแรงจนลุกไม่ขึ้น
สภาพของเสือก็ไม่ได้ดีนัก เมื่อครู่มันวิ่งอย่างรวดเร็วอยู่ เฉียวเวยจึงเห็นไม่ชัด ตอนนี้เมื่อมันอยู่นิ่ง เฉียวเวยจึงเพิ่งพบว่าสองขาหลังของมันบาดเจ็บ มิน่าจึงถูกเจ้าก้อนน้อยสีขาวตัวหนึ่งหลอกล่อจนหัวหมุน เมื่อมันได้แก้แค้นแล้ว อารมณ์ก็สงบลงมาเล็กน้อย มันเยื้องย่างเข้ามาหาเจ้าก้อนสีขาว
เจ้าก้อนน้อยสีขาวน่าจะไม่รอดแล้ว เฉียวเวยคิด
ใครจะรู้ว่าวินาทีต่อมา เจ้าก้อนน้อยสีขาวที่ ‘ตาย’ ไปแล้วกลับกระโดดผลุง เผ่นแผล็วขึ้นมาบนต้นไม้
เฉียวเวยสบถลั่นในใจ สหาย ต้นไม้มีมากมาย ทำไมมาปีนต้นที่ข้าอยู่เล่า
แค่ปีนขึ้นมายังไม่พอ เจ้าก้อนน้อยสีขาวยังกระโจนเข้ามาในอ้อมแขนของเฉียวเวยอีก กรงเล็บน้อยเกาะเสื้อของเฉียวเวยแน่น ดึงอย่างไรก็ดึงไม่หลุด
เสือร้ายพบว่าบนต้นไม้มี ‘พวกเดียวกัน’ อีกก็คำรามอย่างเดือดดาลพุ่งกระแทกต้นไม้ใหญ่ทันที
โธ่เว๊ย พี่ใหญ่ ท่านเลิกชนเถอะ ชนอีกเดี๋ยวก็ตกลงไปพอดี!
เจ้าเสือชนอยู่พักหนึ่งก็ไม่ได้ผล มันจึงเริ่มปีน
เฉียวเวยใกล้จะสติแตกแล้ว ไหนว่าเสือปีนต้นไม้ไม่เป็น ไฉนพี่ใหญ่ตัวนี้ปีนขึ้นมาได้เล่า
ขาหลังของเสือบาดเจ็บอยู่ มันจึงปีนลำบากยิ่งนัก แต่สุดท้ายก็ปีนขึ้นมาได้ หนึ่งเมตร สองเมตร...


## บทที่ 5 ได้มาเต็มไม้เต็มมือ

ตอนที่ 5 ได้มาเต็มไม้เต็มมือ
ในใจเฉียวเวยคิดอยากตบเจ้าก้อนน้อยสีขาวให้ตาย เจ้าดูสิ เจ้าหาเรื่องใครไม่หา จะต้องไปหาเรื่องเสือตัวหนึ่ง เจ้าตัวเท่านี้ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าป่าหรือ ไม่ไปหาเรื่องผู้อื่นจะตายหรือไร แล้วเจ้าไม่มีธุระมาซุกแขนข้าทำอะไร พวกเราสองคนรู้จักกันหรือ
ตอนนี้เสือร้ายคิดไปแล้วว่ามนุษย์อ่อนแอผู้นี้กับเจ้าตัวเล็กหน้าไม่อายนั่นเป็นพวกเดียวกันแน่นอน ไม่ต้องให้บอกว่ามันโกรธเกรี้ยวเพียงไร ไม่ขย้ำเจ้าสองตัวนี้ให้ตาย มันยากจะระบายความชิงชังในหัวใจได้!
เฉียวเวยรู้สึกถึงจิตสังหารที่ไม่ปกปิดสักนิดบนตัวเสือร้าย คิดดูก็ถูก หากไม่นับเรื่องที่เจ้าก้อนน้อยสีขาว ‘ยัดเยียดให้นางเป็นพวก’ เพียงแค่พบเสือที่กำลังโกรธจัดก็มีโอกาสไม่มากนักที่มันจะปล่อยนาง
ดูท่าคงจะเลี่ยงการต่อสู้อันยากลำบากไม่ได้แล้ว
ชาติก่อนเฉียวเวยเคยเห็นเสือแต่ในสวนสัตว์ เสือเหล่านั้นถูกขังอยู่หลังแผ่นกระจกใสโซนเดียวกับสิงโต พวกมันถูกฝึกมาแล้ว ไม่มีความดุร้ายของสัตว์ป่าอีกต่อไป เวลานางมองพวกมันจึงไม่รู้สึกหวาดกลัวเท่าไร ทว่าตอนนี้เสือร้ายยุคโบราณตัวเป็นๆ ในธรรมชาติที่ต้องล่าอาหารเลี้ยงตัวเองและไม่เคยได้รับการฝึกแต่อย่างใดกำลังอยู่ตรงหน้านาง พูดให้ถูกคืออยู่ใต้เท้านาง นางจึงเพิ่งตระหนักถึงความโหดร้ายของพงไพรอย่างแท้จริง
ขาหลังของมันอาบเลือด พลังกายของมันจึงหดหายไปมาก แต่มันไม่คิดจะหยุด แล้วก็หยุดล่าเหยื่อเพียงเพราะเหตุนี้ไม่ได้ อำนาจของมันไม่อาจปล่อยให้ผู้ใดท้าทาย ต่อให้การปกป้องศักดิ์ศรีครั้งนี้จะต้องแลกด้วยชีวิต
นี่ก็คือสัญชาตญาณสัตว์ร้ายของมัน
เฉียวเวยเหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วร่าง เหลือระยะห่างอีกไม่ถึงหนึ่งเมตร เสือตัวนั้นก็จะขย้ำเท้าของนางได้แล้ว แน่นอนนางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าเสือกำลังฝืนอยู่ แม้เสือจะเป็นสัตว์ตระกูลเดียวกับแมว แต่อย่างไรก็น้ำหนักมากเกินไป การปีนต้นไม้ทำร้ายโครงสร้างข้อเท้าของมันอย่างมาก โดยปกติปีนได้เมตรสองเมตรก็ร่วงลงไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเมื่อสองขาหลังของมันบาดเจ็บอยู่ ฝืนปีนมาได้สูงขนาดนี้ก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าถึงขีดสุดของมันแล้ว
เฉียวเวยครุ่นคิดว่านางจะเดิมพันสักครั้งดีหรือไม่ เดิมพันว่าวินาทีต่อไปมันจะร่วงลงไปด้านล่าง...
แต่หากมันไม่ร่วงลงไปเล่า การลังเลเพียงพริบตาเดียวนี้ไม่แน่อาจทำให้ชาตินี้ตัวเองพบจุดจบแสนอนาถ
นางทะลุมิติมายังยุคโบราณเพื่อจะจบชีวิตในท้องของสัตว์ร้ายหรือ
จะเป็นไปได้อย่างไร
ดวงตาฉายประกายแน่วแน่ เฉียวเวยค่อยๆ คลำหาเคียวตรงเอว นางเชี่ยวชาญศัลยศาสตร์ย่อมรู้ว่าทำร้ายส่วนไหนจะถึงแก่ชีวิตในครั้งเดียว เรื่องนี้สำหรับนางแล้วไม่ใช่เรื่องยาก สิ่งที่ยากก็คือในสมองของนางยังหลงเหลือจิตสำนึกของชาติก่อนอยู่ จิตสำนึกที่บอกว่า เสือโคร่งจีนใต้ เสือโคร่งไซบีเรียเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่หนึ่ง
นางกำลังจะฆ่าสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทหนึ่งของประเทศจริงๆ หรือ นี่หากอยู่ในชาติก่อนนางคงต้องเข้าคุก...
ทว่าไม่นาน เฉียวเวยก็พบว่าความกังวลทั้งหลายของตนเป็นเรื่องเสียเปล่า เพราะเมื่อเสือร้ายปีนมาสูงพอแล้วหันมาขย้ำนาง ร่างกายของนางก็ตอบสนองอย่างซื่อตรงที่สุดแทนความคิดของนาง
ประกายแสงสะท้อนวาววับ เคียวที่มือฟาดลงไป โลหิตสีแดงอุ่นร้อนส่งกลิ่นคาวคลุ้งกระเซ็นเปื้อนเต็มหน้าของนาง เสือร้ายพลัดร่วงตกลงไปกระแทกพื้นกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่อยู่บนกองหิมะ ไม่นานหลุมก็ถูกย้อมกลายเป็นสีแดงฉาน
เฉียวเวยได้สติกลับมาเพราะเจ้าก้อนสีขาวตัวน้อยส่งเสียงร้อง งี๊ด! งี๊ด! อย่างตื่นเต้นดีใจอยู่ในอ้อมแขน
เฉียวเวยยังจมอยู่ในห้วงความตกตะลึงจากการสังหารเสือร้ายตัวหนึ่ง นางไม่มีกะจิตกะใจสนใจเจ้าตัวน้อยที่เกือบทำให้นางตายตัวนี้ เมื่อครู่นางตัดเส้นเลือดใหญ่ที่คอของเสือตัวนั้นไป โอกาสรอดของเสือร้ายเท่ากับศูนย์ นางจึงปีนลงจากต้นไม้อย่างวางใจ
เจ้าก้อนน้อยสีขาวเดินตามหลังนางต้อยๆ
เฉียวเวยหยุดเท้า เจ้าก้อนน้อยสีขาวหยุดไม่ทันจึงชนโครมเข้ากับขาของนาง เฉียวเวยเพิ่งจะได้มองมันอย่างละเอียด เจ้านี่เป็นเพียงพอนหิมะสีขาวปลอดทั้งตัว ขนนุ่มฟู ดูแล้วน่าจะยังเด็กมาก แต่ที่น่าชังก็คือแม้กระทั่งเสือยังถูกมันลากมาตาย
เจ้าก้อนน้อยสีขาวเหมือนจะยังไม่รู้ตัวว่าเฉียวเวยคิดแค้นตัวมันอยู่ มันคิดว่าเฉียวเวยกำลังชื่นชมตัวเองจึงยืดตัวขึ้น อวดกล้ามอกของตัวเองแล้วหมุนตัวอวดหางอันงดงามล้ำค่าของตนเอง
เฉียวเวยยกเท้า ถีบมันครั้งเดียวปลิว!
เจ้าก้อนน้อยสีขาว “งี๊ด!”
เฉียวเวยไม่สนใจเพียงพอนหิมะจอมก่อเรื่องนั่นอีก นางนั่งลงขบคิดเรื่องเสือตัวนั้น เดิมทีนางขึ้นเขามาเพราะอยากจะหาไก่ป่าหรือกระต่ายป่าเล็กน้อยไปบำรุงสุขภาพลูกๆ เท่านั้น ไม่ได้คาดหวังสักนิดว่าจะล่าเสือร้ายได้ตัวหนึ่ง แน่นอนว่านี่ต้องขอบคุณที่เสือตัวนี้บาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว ทั้งยังปีนขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่ทำให้ตัวมันเสียเปรียบอีก ฟ้าลิขิต ดินอำนวย คนสามัคคี ต่อให้เป็นเสือก็สู้ไม่ไหว นางเลยได้ประโยชน์
ทั้งตัวของเสือล้วนเป็นสมบัติ น่าจะขายได้เงินดีไม่น้อยสินะ ถ้าขายมันได้ ลูกๆ ก็จะได้กินข้าวขาว
เฉียวเวยตัดสินใจได้แล้วจึงขนเสือกลับบ้าน เพราะกลัวว่าจะทำให้ขนเสือเสียหาย นางจึงตัดใจลากไม่ลงแต่ยอมทนแบกขึ้นบ่ากลับ เหนื่อยเป็นบ้า!
หลังจากนั้นเฉียวเวยก็จัดการสภาพของตัวเองพักหนึ่งแล้วลงจากเขา เฉียวเวยแบ่งกระต่ายป่าที่ล่าได้สองตัวให้ป้าหลัว ส่วนตัวเองเก็บไว้เพียงตัวเดียว นางคิดว่าหากขายเสือได้จริง หน้าหนาวนี้นางกับลูกๆ ก็น่าจะไม่ต้องทนหิวแล้ว นางจึงไม่โลภกับกระต่ายป่าสองตัว อีกทั้งป้าหลัวก็เป็นผู้มีพระคุณของพวกนางสามแม่ลูก จะตอบแทนบุญคุณก็เป็นสิ่งสมควร
ป้าหลัวกลับดึงดันไม่ยอมรับของ “ข้ามีของกินแล้ว เจ้าเอาไปตุ๋นให้เด็กๆ เถอะ ดูซิเด็กๆ ผอมหมดแล้ว!”
เฉียวเวยยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกเขามีของกินแล้ว ท่านวางใจเถิด” นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เล่าเรื่องเสือให้ป้าหลัวฟัง นางเพิ่งมาถึง ไม่คุ้นเคยกับสิ่งต่างๆ รอบตัว จะขายเสืออย่างไรยังต้องพึ่งพาป้าหลัว
ป้าหลัวตกตะลึงอยู่สามวินาทีเต็มๆ แล้วคว้าแขนของเฉียวเวย “เจ้า...เจ้า...เจ้าล่าเสือได้หรือ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
เฉียวเวยขยับยิ้มพลางส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นอะไร จะว่าไปแล้วข้าก็เพียงโชคดีเท่านั้น เสือตัวนั้นบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว มันใกล้ตายแล้วยังคิดจะกินข้า...ข้าจึงทุ่มสุดตัว จะตายก็ตายด้วยกัน...”
นางพยายามเน้นย้ำถึงความโชคดีเพื่อไม่ให้ป้าหลัวรู้สึกว่าเป็นเรื่องผิดปกติเกินไป
ป้าหลัวรู้สึกว่าแปลกจริงๆ คนที่ไม่เคยแม้แต่จะฆ่าไก่สักตัว จู่ๆ กลับฆ่าเสือร้ายตัวหนึ่งได้อย่างไร ทว่าหากเสือร้ายตัวนั้นเดิมทีก็ใกล้ตายอยู่แล้ว ถ้าเช่นนั้นก็พอฟังขึ้น
แม่หนูคนนี้โชคดีนักจริงๆ ในใจคิดเช่นนี้แต่ปากกลับพูดว่า “อันตรายเกินไปแล้ว หลังจากนี้เจ้าอย่าขึ้นเขาคนเดียวอีกเลย”
เฉียวเวยรู้ว่าป้าหลัวหวังดีกับนาง ป้าหลัวพูดอะไรนางจึงตอบว่า “เจ้าค่ะ” “เข้าใจแล้ว” “ข้าทราบแล้ว” ...อย่างว่าง่ายทั้งเชื่อฟังทั้งอ่อนหวานเหมือนกับลูกแมวน้อยแสนเชื่องตัวหนึ่ง แล้วยังเป็นแมวที่ทั้งน่ารักทั้งสวยอีกด้วย ทำให้คนรู้สึกว่านางมิควรจะใช้ชีวิตตกระกำลำบากเช่นนี้...
ป้าหลัวต่อว่าจนสุดท้ายไม่มีอะไรให้ต่อว่าอีกต่อไป ในใจคิดว่าหากข้ามีบุตรสาวเช่นนี้สักคน ข้าคงประคองนางไว้กลางฝ่ามือ ครอบครัวของเสี่ยวเฉียวทำไมจึงตัดใจไล่นางออกมาได้ลง
ป้าหลัวลอบถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ปีก่อนต้าจ้วงล่าเสือมาได้ตัวหนึ่งขายได้เงินไม่น้อย หากเจ้าต้องการขายเหมือนกัน ข้าจะไปลองถามให้เจ้า”
ต้องการอย่างยิ่ง!
หลังจากเฉียวเวยแสดงความต้องการให้ทราบ ป้าหลัวก็ไปบ้านของต้าจ้วง สวีต้าจ้วงเพิ่งกลับมาจากในเมือง เขาหิวมาทั้งวัน ขณะที่กำลังจะกินข้าว พอได้ยินว่าเฉียวเวยล่าเสือได้ก็ทิ้งชามกับตะเกียบออกจากบ้านมาทันที


## บทที่ 6 รายได้ก้อนแรก

ตอนที่ 6 รายได้ก้อนแรก
สวีต้าจ้วงเป็นนายพรานเพียงคนเดียวของหมู่บ้าน บิดามารดาตายจากไปด้วยโรคร้ายนานแล้ว เขามีพี่สาวคนหนึ่ง แต่นางแต่งงานออกไปเมื่ออายุสิบกว่าปี เขาเองก็เคยทำนา แต่น่าเสียดายไม่มีพรสวรรค์ในทางนั้น ปลูกได้ไม่นาน พืชพรรณในนาก็ตายเกลี้ยง พี่สาวเองก็ช่วยเหลือเขาตลอดไม่ได้ เขาหมดหนทางจึงต้องขึ้นเขาล่าสัตว์ พอเริ่มล่าครั้งแรกก็ล่ามาสิบกว่าปี
แรกเริ่มล่าได้เพียงกระต่ายป่ากับไก่ป่าจำนวนหนึ่ง ต่อมาค่อยๆ เรียนรู้การใช้ธนูจึงล่าได้เพียงพอนเหลืองกับกวาง หมาป่ากับจิ้งจอกก็เคยล่าได้ อย่างไรสัตว์ยิ่งดุร้ายก็ยิ่งขายได้ราคางาม ปีก่อนเขาพบเสือที่กำลังใกล้ตายตัวหนึ่ง แน่นอนว่าเสือตัวนั้นแก่ตาย เขาลงมือหรือไม่ก็เหมือนกัน
เขาคิดว่าสถานการณ์ที่เฉียวเวยเจอก็คงเหมือนกับที่เขาเคยเจอ ทว่าเมื่อเขาตามเฉียวเวยกับป้าหลัวขึ้นไปบนเขา สิ่งที่ได้เห็นกลับเป็นศพของเสือร้ายวัยหนุ่มตัวหนึ่ง ทำเอาเขางงงัน
“นี่...นี่...นี่จ้าฆ่ามันเองจริงหรือ” สวีต้าจ้วงตาค้างลิ้นพันกัน
เฉียวเวยหัวเราะอย่างเก้อเขินแล้วเอ่ยเหมือน ‘หวาดกลัว’ อยู่นิดๆ “ก็นับว่าข้าฆ่ามันไม่ได้หรอก เดิมทีมันก็บาดเจ็บใกล้ตายอยู่แต่ดันจะปีนต้นไม้ขึ้นมา พอมันชะเง้อคอมาแบบนั้น ข้าตระหนกจึงฟันมันไปทีหนึ่ง มันก็กลายเป็นเช่นนี้”
ป้าหลัวจินตนาการภาพนั้นไม่ออก แต่สวีต้าจ้วงผู้เป็นนายพรานย่อมเข้าใจว่าสถานการณ์นั้นเสือร้ายเป็นฝ่ายเสียเปรียบจริงๆ หากเปลี่ยนเป็นเขาก็น่าจะสังหารมันได้ แต่เขาเป็นนายพราน เขารู้ว่าจะฆ่าเสืออย่างไร เสี่ยวเฉียวเป็นสตรีนางหนึ่ง จังหวะฉุกละหุกฟันลงไปหนึ่งครั้งจะฟันแม่นเช่นนี้ได้เช่นไรเล่า หากฟันเบี่ยงเพียงนิดเดียว คนที่ตายก็คงเป็นเสี่ยวเฉียวแล้ว
เฉียวเวยเห็นเขาจ้องบาดแผลที่คอเสือก็รู้แล้วว่าเขาสงสัย หนึ่งดาบที่นางฟันลงไปนี้ฟันได้เหี้ยมเกินไป แม่นยำเกินไปจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงสตรีบอบบาง ต่อให้เป็นบุรุษฉกรรจ์ก็มีน้อยคนนักที่จะทำได้เช่นนี้ แต่นางย่อมบอกสวีต้าจ้วงไม่ได้ว่าตนไม่ใช่เจ้าของร่างคนเดิม แต่เป็นหมอเฉียวผู้ใช้มีดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
“ข้ากลัวแทบแย่ จริงๆ...ข้าตัดสินใจแล้วด้วยซ้ำว่าจะยอมตายไปพร้อมกัน” เสียงของเฉียวเวยสั่นน้อยๆ แล้วก้มหน้าลง มือเรียวยาวกำชายเสื้อ แสงอาทิตย์อัสดงส่องลอดเข้ามากระทบร่างบอบบางของเฉียวเวย ลำคอที่โผล่พ้นคอเสื้อของนางขาวผ่องและบอบบางราวกับว่าบิดเบาๆ ครั้งเดียวก็คงหัก
หญิงสาวเช่นนี้ หากมิใช่ว่าโชคดีคงลงไปอยู่ในท้องเสือแล้ว
สวีต้าจ้วงส่ายหัว รู้สึกว่าความสงสัยของตนเป็นเรื่องไร้สาระ เขาเอ่ยกับเฉียวเวยว่า “หลังจากนี้อย่าไปเที่ยวเล่นบนเขาอีก”
พูดเหมือนกันกับป้าหลัว เขาก็เป็นคนจิตใจดีคนหนึ่งเช่นกัน
เฉียวเวยพยักหน้านิดๆ “เข้าใจแล้ว พี่ต้าจ้วง”
พี่ต้าจ้วง? สวีต้าจ้วงชะงักอีกครั้ง คนอายุน้อยในหมู่บ้านต่างเรียกขานเขาเช่นนี้ แต่เพิ่งเคยได้ยินเสี่ยวเฉียวเรียกเป็นครั้งแรก เสี่ยวเฉียวดูเหมือนจะ...ต่างจากก่อนหน้านี้มากทีเดียว แม้จะยังบอบบางแต่ไม่ทำตัวน่าชังแล้ว
สวีต้าจ้วงตรวจสภาพเสืออย่างละเอียด “ดีกว่าตัวก่อนของข้า”
“ถ้าเช่นนั้นพี่ต้าจ้วงคิดว่าน่าจะขายได้เท่าไรหรือ”
สวีต้าจ้วงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ยังบอกไม่ได้ ต้องดูว่าคนซื้อจะให้ราคาเท่าไร แต่หน้าหนาวล่าสัตว์ได้น้อย น่าจะสูงกว่าราคายามปกติเล็กน้อย ตัวที่เจ้าล่ามาได้เป็นเสือหนุ่ม หนังเสือสมบูรณ์ดีทีเดียว ข้าจะพยายามขายให้ได้ราคาดีที่สุดก็แล้วกัน”
จากนั้นเขาก็ยกมือทำสัญลักษณ์เลขสอง
เฉียวเวยกะพริบตา “สองร้อยตำลึง?”
สีหน้าของสวีต้าจ้วงเหมือนกำลังตะโกนว่า ‘พูดบ้าอะไรของเจ้า’
เฉียวเวยหัวใจเต้นโครมคราม “หรือว่าสองพันตำลึง”
เสือได้ราคาเช่นนี้เชียวหรือ สวรรค์ นางรวยแล้ว!
“ยี่สิบตำลึง”
น้ำเย็นอ่างหนึ่งสาดดับฝัน!
ใบหน้าน้อยของเฉียวเวยถมึงทึงในทันใด “พี่ต้าจ้วง ทำไมได้แค่ยี่สิบตำลึงเล่า นี่มันเสือตัวจริงเสียงจริงเลยนะ! ร่างกายเสือมีของล้ำค่าตั้งเท่าไรท่านรู้หรือไม่” ไตเสือรักษาโรคคอพอก ตับเสือรักษาโรคลมชัก เอ็นเสือรักษาข้ออักเสบเรื้อรัง ดวงตาเสือช่วยบำรุงสายตา ไขมันเสือรักษาริดสีดวงทวาร อวัยวะเพศเสือเสริมสมรรถภาพทางเพศ เนื้อกับหนังเสือรักษาไข้ป่า แล้วยังมีกระดูกเสือ ฟันเสือ ไม่มีตรงไหนไม่ใช่ยา
สวีต้าจ้วงยิ้มพลางบอกว่า “ข้าย่อมรู้ ดังนั้นถึงบอกว่าจะช่วยขายให้ได้สักยี่สิบตำลึง เสือตัวก่อนหน้านี้ของข้าเพิ่งจะขายได้สิบตำลึงเท่านั้นเอง”
เฉียวเวยได้ยินว่าสิบตำลึงยี่สิบตำลึงรู้สึกว่าค่อนข้างน้อย แต่หลังจากรู้ราคาข้าวของที่นี่จากป้าหลัว นางจึงพบว่าหนึ่งตำลึงในยุคนี้เทียบเท่ากับหกร้อยหยวนของปัจจุบัน ยี่สิบตำลึงก็เท่ากับหนึ่งหมื่นสองพัน สมัยปัจจุบันเสือตัวหนึ่งขายได้แพงถึงสามแสนหยวน แต่ปัจจุบันมีเสือน้อย การล่าเสือต้องโทษจำคุก ในยุคโบราณเสือมีมาก อยากล่าเท่าไรก็ล่าได้เท่านั้น ย่อมเทียบกันไม่ได้
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เฉียวเวยจึงรู้สึกว่าความจริงยี่สิบตำลึงก็ไม่นับว่าน้อยแล้ว
นางยิ้มบาง “พี่ต้าจ้วง ยี่สิบตำลึงก็ยี่สิบตำลึง หากท่านขายได้มากกว่านั้น ส่วนนั้นยกให้ท่าน”
ขายแต่ไม่ได้เงินกับขายแล้วได้เงิน ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมไม่เหมือนกัน นางเองก็ไม่ละโมบ วันหน้านางยังอยากทำการค้าระยะยาวกับสวีต้าจ้วงอยู่ ให้สวีต้าจ้วงได้ลิ้มรสความหอมหวานของผลประโยชน์เสียก่อนจึงจะดี
สวีต้าจ้วงรับปากอย่างยินดี ก่อนจากไปสวีต้าจ้วงมองห้องโถงแวบหนึ่งก็วาดมือชี้แล้วบอกว่า “หากเจ้ายินดีขายเจ้าตัวนั้น ข้าน่าจะขายให้ได้ราคาสูงทีเดียว”
เจ้าตัว...นั้น?
เฉียวเวยมองตามทิศทางที่สวีต้าจ้วงชี้แล้วก็เห็นเจ้าก้อนน้อยสีขาวสมควรตายตัวนั้น! มันมาได้อย่างไร แล้วยังยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเด็กสองคนอวดหน้าอกกับกล้ามแขนเล็กจิ๋วของตนอย่างหน้าไม่อายอีกด้วย
เด็กๆ หลงเสน่ห์มันเข้าเสียแล้ว เฉียววั่งซูถึงขั้นปรบมือร้องชม
มันยิ่งลำพอง หมุนรอบตัวอย่างสง่างามเพื่ออวดหางอันชวนรัญจวนและทรงเสน่ห์ของตนเอง
เฉียวเวยหน้าเขียว “ได้สักเท่าไร เอาไปขายเถอะ!”
เจ้าก้อนน้อยสีขาวได้ยินว่าตัวเองจะถูกเอาไปขาย กรงเล็บน้อยตะกุยครั้งเดียวก็กระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของเฉียววั่งซูทันที
เฉียววั่งซูได้กอดเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนพลันรู้สึกเหมือนหัวใจตนจะละลาย ใบหน้าถูไถกับขนนุ่มฟูของมัน แล้วเอ่ยเสียงอ่อน “ท่านแม่ มันน่ารักมาก ข้าเลี้ยงมันไว้ได้หรือไม่”
เฉียวเวยได้ยินเสียงตนเองกัดฟันกรอด...
...
สวีต้าจ้วงไม่เสียทีเป็นนายพรานเพียงคนเดียวใน ‘แปดทิศสี่คาบสมุทร’ เขาทำงานได้เก่งยิ่งนัก วันรุ่งขึ้นขนเสือเข้าเมืองไปขาย ตกค่ำก็เข้ามาที่ลานบ้านของเฉียวเวยอย่างดีอกดีใจ “เสี่ยวเฉียว! เจ้ารีบออกมาดูเร็ว!”
เฉียวเวยกำลังทำอาหารเย็นอยู่ ตอนเที่ยงตุ๋นกระต่ายไปเพียงครึ่งตัว ยังเหลืออีกครึ่งหนึ่งเตรียมจะย่าง เพิ่งจะก่อกองไฟที่ลานบ้านก็เห็นสวีต้าจ้วงมา นางลุกขึ้นทักทาย “พี่ต้าจ้วง”
สวีต้าจ้วงล้วงถุงเงินใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ “เจ้านับดู ทั้งหมดสามสิบตำลึง!”
“มากปานนั้นเชียว” เฉียวเวยเบิกตาจนกลมแล้วรับถุงเงินไป ความจริงนางนับเงินในยุคโบราณไม่เป็น แต่สวีต้าจ้วงคงไม่หลอกลวงนาง นางแสร้งทำท่าเขี่ยอยู่สองสามครั้งก็ส่งถุงเงินให้ “พี่ต้าจ้วง ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าต้องการเพียงยี่สิบตำลึง ส่วนที่เหลือให้ท่านเอาไว้เอง”
สวีต้าจ้วงเกาหัวพลางขยับยิ้ม “ข้าเอาไปแล้ว” พูดพลางก็ล้วงถุงเงินใบหนึ่งออกมา “ข้าไปพบชนชั้นสูงคนหนึ่งเข้า เขาให้ข้ามาสามสิบห้าตำลึง ข้าเอาไว้เองห้าตำลึง ส่วนที่เหลือเจ้าเก็บไว้เองเถอะ”
เฉียวเวยตอบว่า “นี่จะได้อย่างไร ตกลงกันแล้วว่าข้าจะเอาแค่ยี่สิบตำลึง ท่านขายได้สามสิบห้าตำลึงเพราะความสามารถของท่าน หากเปลี่ยนเป็นข้าก็ไม่แน่ว่าจะได้” นี่เป็นความจริง หากสตรีคนหนึ่งเช่นนางไปเร่ขายเสือ คงได้แต่โดนหลอกเท่านั้น
สวีต้าจ้วงเป็นตายก็ไม่ยอมรับไว้ เดือนหนึ่งเขาหาเงินได้ไม่ถึงห้าตำลึง แค่ช่วยผู้อื่นไปทำธุระเที่ยวเดียวจะโลภมากเกินไปไม่ได้ เป็นมนุษย์ต้องรู้จักใจกว้าง
เฉียวเวยเห็นเขาท่าทางแน่วแน่จึงไม่ยัดเยียดอีก แต่เชิญสวีต้าจ้วงอยู่ทานอาหารเย็นด้วยกันเป็นการขอบคุณ
ใครจะคิดว่าแค่อาหารเย็นมื้อเดียวนี่จะเกิดเรื่องขึ้นได้


## บทที่ 7 บทเรียนบทแรก

ตอนที่ 7 บทเรียนบทแรก
นับตั้งแต่เฉียวเวยได้เงินมาก็เริ่มมีกิจวัตรเป็นการนับเงินอยู่ในบ้านทุกวัน ตอนนี้นางรู้ว่านับอย่างไรแล้ว ที่แท้เงินในยุคนี้ล้วนมีรูปแบบเป็นมาตรฐานแล้ว มีตั้งแต่หนึ่งตำลึงไล่ไปจนถึงสิบตำลึง เงินที่เป็นเศษชิ้นเล็กๆ โดยทั่วไปในตลาดไม่ใช้กัน ก่อนหน้านี้ตอนอ่านนิยายพวกนางเอกเดี๋ยวๆ ก็ล้วงก้อนเงินยี่สิบตำลึงออกมาจากอกเสื้อ เมื่อได้มาสัมผัสกับตนเองจึงเพิ่งรู้ว่าอย่าพูดถึงยี่สิบตำลึงเลย แค่ควักสิบตำลึงออกมาก็ประหลาดแล้ว
หนึ่งตำลึงในปัจจุบันหนัก 50 กรัม หนึ่งตำลึงในยุคนี้หนักแค่ราว 37 กรัม เงินสิบตำลึงก็เท่ากับ 370กรัม หนักเกือบจะหนึ่งชั่งแล้ว ซึ่งความจริงก็หนักอยู่พอสมควร หากหนักยี่สิบตำลึงคงเอาไปใช้เป็นก้อนอิฐได้ นางจินตนาการภาพสตรีนางหนึ่งควักก้อนอิฐก้อนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อไม่ออกจริงๆ...
ด้วยเหตุนี้การที่รัชสมัยนี้กำหนดให้ไม่มีเงินก้อนหนักเกินสิบตำลึงถือว่าเป็นทางเลือกที่ชาญฉลาดอย่างแท้จริง แน่นอนว่านี่หมายถึงของที่ใช้ในตลาด แต่ของที่ทางการใช้ย่อมต่างออกไป ได้ยินสวีต้าจ้วงเล่าว่าก้อนเงินที่ใหญ่ที่สุดหนักได้ถึงห้าสิบตำลึง
เงินห้าสิบตำลึง...
เพียงคิด เฉียวเวยก็สูดน้ำลาย
เมื่อนับเงินเสร็จ เฉียวเวยก็เปิด ‘สมุดบัญชี’ อย่างพออกพอใจ พู่กันกับหมึกในยุคโบราณเป็นของแพง ในบ้านของเจ้าของร่างจึงไม่มี นางผ่าไม้แผ่นหนึ่งมาใช้แทนกระดาษแล้วเหลาถ่านก้อนหนึ่งใช้แทนพู่กัน จดรายการของที่นางต้องซื้อเอาไว้บนแผ่นไม้ อาหาร เสื้อผ้าหน้าหนาว ผ้าห่มบุนวม เตียง มีด ธนูกับลูกธนู ยาเกล็ดหิมะ[footnoteRef:1] ผ้ารองระดู...ดีที่สุดซื้อดินอัดมาเพิ่มสักหน่อยจะได้ซ่อมแซมบ้านอีกนิด เมื่อคืนวานตอนนอนนางเอาแต่จ้องช่องบนกำแพง ในใจหวาดผวากลัวว่าหากลมพัดฝนเทลงมาสักรอบกำแพงจะถล่มลงมา [1: ยาเกล็ดหิมะ ยาที่มีลักษณะเป็นครีมข้นช่วยปกป้องผิวจากความแห้งของอากาศ ช่วยไม่ให้ผิวแตก]
เมื่อพูดถึงสายลมสายฝน หลังคาบ้านก็น่าจะซ่อมแซมได้แล้ว หลายวันนี้หิมะละลายมีน้ำหยดลงมาตลอด
เมื่อคำนวณเช่นนี้ เงินทุนก็เริ่มไม่พอแล้ว
เฉียวเวยสูดอากาศเย็นเข้าปอด ประหยัด ประหยัด ประหยัด ใช้เงินประหยัดหน่อย! ดูซิว่ามีรายการไหนไม่ต้องรีบ ตัดทิ้งไปก่อน
เฉียวเวยหยิบดินสอถ่านขึ้นมา ทบทวนรายการดูสามสี่รอบ สุดท้ายก็กัดฟันขีดฆ่ายาเกล็ดหิมะออก
หลังจากตัดสินใจเรื่องรายการซื้อของเรียบร้อยแล้ว เฉียวเวยจึงตัดสินใจออกเดินทางเข้าเมืองทันที เพิ่งจะสอดเงินเข้าไปในอกเสื้อ เอ้อร์โก่วจื่อที่อยู่ต้นหมู่บ้านก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา “แม่ของจิ่งอวิ๋น ท่านรีบไปดูเร็วเข้า จิ่งอวิ๋นทะเลาะกับคนอื่นแล้ว!”
เอ้อร์โก่วจื่อปีนี้อายุสิบปี เขาเป็นเด็กไม่กี่คนในหมู่บ้านที่เล่นกับบุตรชาย ก่อนหน้านี้หากมีเด็กน้อยคนใดคิดจะรังแกบุตรชาย เอ้อร์โก่วจื่อก็จะเข้าไปขวาง ตอนนี้เอ้อร์โก่วจื่อวิ่งขึ้นเขามาหาด้วยตนเอง ดูท่าคนที่ทะเลาะกับบุตรชาย เอ้อร์โก่วจื่อคงเอาไม่อยู่ คนที่เอ้อร์โก่วจื่อเอาไม่อยู่ บุตรชายอายุสี่ขวบคนนั้นของนางจะไหวได้อย่างไร
เฉียวเวยรีบลงเขา เมื่อเข้าไปในหมู่บ้านก็เห็นที่ว่างหน้าบ้านของเอ้อร์โก่วจื่อมีสตรีสวมเสื้อสีม่วงลายเครือบุปผาคนหนึ่งกำลังโหวกเหวกโวยวายถือไม้กระบองท่อนหนึ่งไล่ตีเฉียวจิ่งอวิ๋นอยู่ เฉียวเวยเพลิงโทสะลุกท่วมในพริบตา!
บัดซบ นี่เรียกว่าทะเลาะหรือ มีผู้ใหญ่ที่อายุขนาดนี้คนไหนไล่ตีเด็กน้อยอายุสี่ขวบบ้าง! มียางอายหรือไม่! มีหรือไม่!
เฉียวเวยเพลิงโทสะลุกโชติช่วง นางวิ่งเข้าใส่ผู้หญิงคนนั้นอย่างเย็นชา นางจำได้ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร นางก็คือน้าหลิวที่ครั้งก่อนใส่ร้ายว่าบุตรชายของนางขโมยไก่ ครั้งก่อนเห็นแก่หน้าป้าหลัว นางจึงยอมปล่อยน้าหลิวไปโดยดี เดิมคิดว่าน้าหลิวคงรู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควรแล้ว คงไม่มาสร้างปัญหาให้ครอบครัวนางอีก ใครจะคิดว่านางจะ ‘เก่ง’ ปานนี้!
ดี ดีมาก อาศัยจังหวะที่นางไม่อยู่ กล้าลงมือโหดเหี้ยมกับบุตรชายของนาง ไม่สั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง นางก็ไม่ใช่คนแซ่เฉียวแล้ว!
ตอนที่ไม้กระบองในมือน้าหลิวกำลังจะตีถูกร่างเฉียวจิ่งอวิ๋นนั่นเอง เฉียวเวยก็คว้าข้อมือของน้าหลิวเอาไว้
นางไม่ตบหน้าผู้หญิง ไม่เคยคิดจะทำ
แต่บนโลกนี้มีวิธีที่ได้ผลยิ่งกว่าการตบหน้า
ดวงตาเย็นชาของเฉียวเวยหรี่ลง ขยับไหล่กระแทกครั้งเดียวน้าหลิวก็ล้มลงไปกองกับพื้น
น้าหลิวไม่เข้าใจสักนิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจู่ๆ ก็ล้มอย่างจังจนสองตาเห็นดาว
เจ้าซาลาเปาน้อยเห็นมารดามาแล้วก็วิ่งมาหานางกันทั้งคู่ นางกอดลูกๆ เข้ามาในอ้อมแขน พลางลูบหัวพวกเขา “เจ็บหรือไม่ มีตรงไหนเจ็บบ้างหรือเปล่า นางตีถูกตรงไหนของพวกเจ้าบ้าง”
เฉียวจิ่งอวิ๋นไม่ตอบ
เฉียววั่งซูกอดเจ้าก้อนน้อยสีขาวไว้แล้วบอกว่า “นางตีท่านพี่”
เฉียวเวยรีบคลายอ้อมแขนแล้วประคองหน้าของบุตรชาย “ตีตรงไหนของเจ้าบ้าง”
ใบหน้าน้อยของเฉียวจิ่งอวิ๋นแดงระเรื่อ “ไม่ได้ตีถูกตรงไหน ไม่เจ็บขอรับ”
“โกหก เจ็บมากแท้ๆ ข้าเห็นนางถีบก้นท่านพี่” เฉียววั่งซูเอ่ยอย่างเจ็บใจ
บัดซบ! ถีบก้นลูกชายนางด้วยหรือ!
เฉียวเวยเดินเข้าไปหา น้าหลิวเพิ่งลุกขึ้นจากพื้น หัวยังมึนงง พอเห็นเฉียวเวยเดินเข้ามาด้วยท่าทางดุร้าย นางก็กลัวจนตัวสั่น “คนแซ่เฉียว! เจ้าจะทำอะไร”
เฉียวเวยเอ่ยเสียงเย็นชา “ข้าทำอะไร คำนี้ข้าสมควรถามเจ้าถึงจะถูก อายุปูนนี้แล้วยังรังแกเด็กสี่ขวบคนหนึ่ง เจ้ามียางอายหรือไม่”
“ข้าหรือไม่มียางอาย เหอะ!” น้าหลิวที่เดิมตกเป็นรองเมื่อได้ยินคำนี้ก็ยืดตัวกลับขึ้นมาในทันใด “ทำไมเจ้าไม่ลองถามลูกชายสุดที่รักของเจ้าดูเล่าว่าเขาทำอะไรลูกชายข้า เถี่ยหนิว! มานี่!”
เถี่ยหนิวผู้อายุเจ็ดขวบร้องไห้ขี้มูกโป่งเดินเข้ามา ขอบตาแดงก่ำ เห็นชัดว่าร้องไห้มา น้าหลิวถกคอเสื้อเขาให้ดู “เห็นหรือไม่ นี่ฝีมือลูกชายเจ้าทั้งนั้น! ลูกชายเจ้าปล่อยสุนัขมากัดเถี่ยหนิวจนเป็นเช่นนี้ ข้าสั่งสอนสักหน่อยจะทำไม”
เฉียวเวยเหลือบมองรอยกรงเล็บโหดเหี้ยมสามรอยนั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครทำ เจ้าตัวนั้นไม่มีความเกี่ยวพันกับสุนัขสักหน่อย เฉียวเวยถลึงตาใส่เจ้าก้อนน้อยสีขาวที่อยู่ในอ้อมแขนของเฉียววั่งซู เจ้าก้อนสีขาวเกาะคอของเฉียววั่งซูอย่างขลาดกลัว
เฉียวเวยหรี่ตาลงแล้วถามบุตรชายว่า “จิ่งอวิ๋น เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าปล่อยมันไปกัดเถี่ยหนิวหรือ”
เฉียวจิ่งอวิ๋นก้มหน้า
เฉียววั่งซูร้อนใจจึงเอ่ยว่า “ไม่ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ เถี่ยหนิวรังแกท่านพี่ เรียกคนตั้งหลายคนมาตีท่านพี่ เสี่ยวไป๋เลยไปช่วยท่านพี่”
สายตาเย็นยะเยือกของเฉียวเวยจ้องบนร่างของเถี่ยหนิว “เถี่ยหนิว เป็นเช่นนั้นหรือไม่”
เถี่ยหนิวถูกสายตาเย็นยะเยือกนั่นมองจนสั่นไปทั้งตัว เขาซุกหัวเข้าไปในอ้อมแขนของน้าหลิว น้าหลิวเปิดปากด่าเสียงดัง “เจ้ามาดุลูกชายข้าทำอะไร ลูกชายเจ้าทำคนอื่นเจ็บ เจ้ายังเถียงอีกหรือ เป็นแค่หญิงชั่วจากต่างถิ่น หากพวกเราไม่จิตใจดีรับเจ้าไว้ ก็ไม่รู้เจ้าจะไปตายที่ไหนแล้ว! เจ้าไม่ตอบแทนบุญคุณ กลับมาทำร้ายกัน! ไม่ใช่ตัวดีจริงๆ!”
เฉียวเวยตวาดกลับ “ข้าไม่ใช่ตัวดี แล้วเจ้าดีนักหรือ เด็กๆ ทะเลาะกันแล้วเจ้าเข้ามายุ่งอะไรด้วย เด็กเจ็ดขวบสู้เด็กสี่ขวบไม่ได้ก็เรียกพวกมารุม หน้าไม่อายจริงๆ”
น้าหลิวถูกต่อว่าจนพูดไม่ออกจึงหันมาหยิกบุตรชาย “เจ้าตัวไร้ประโยชน์!”
เถี่ยหนิวเจ็บที่ถูกหยิกจึงร้องไห้โฮ “เขาลงมือก่อนนะ! เขาลงมือก่อน! เขาปรี่มาถึงก็กัดข้าไม่ปล่อย! ข้าเจ็บเหมือนจะตายเลยต้องเรียกคนมาตีเขา!”
เฉียวเวยหันไปถามบุตรชาย “ลูกลงมือก่อนหรือ”
เฉียวจิ่งอวิ๋นกัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า
เฉียวเวยเอ่ยต่อ “ทำไมถึงลงมือเล่า แม่เชื่อว่าเจ้าไม่ใช่คนชอบวิวาท เจ้าบอกเหตุผลที่ลงมือกับแม่”
เฉียวจิ่งอวิ๋นกำหมัดแน่นแต่ไม่พูดสักคำ


## บทที่ 8 ซื้อของครั้งแรก (1)

ตอนที่ 8 ซื้อของครั้งแรก (1)
เฉียวเวยถามเหตุผลมาไม่ได้จึงเลื่อนสายตาไปจับบนร่างบุตรสาว เฉียววั่งซูส่ายหน้าอย่างมึนงง นางไม่รู้นี่นา นางกับเสี่ยวไป๋เล่นอยู่ด้วยกันอีกด้าน อยู่ๆ พี่ชายก็ต่อยตีกับพวกเขาแล้ว
เริ่มแรกน้าหลิวยังใจเสียอยู่บ้าง นิสัยของจิ่งอวิ๋นเป็นเช่นไรนางรู้ดี เขาไม่ก่อความแค้นกับผู้อื่นง่ายๆ สันดานของลูกชายตน นางก็รู้ดี เขาชอบก่อเรื่องนัก เกรงว่าเจ้าลูกชายคงจะไปทำอะไรที่ผิดต่อจิ่งอวิ๋นจริงๆ จิ่งอวิ๋นถึงโมโหลงไม้ลงมือกับเจ้าลูกชาย แต่พอคราวนี้จิ่งอวิ๋นเงียบ ความกลัวน้อยนิดนั่นในใจนางก็หายไปไร้ร่องรอยในพริบตา
นางยืดอกแล้วแค่นเสียงเหอะอย่างลำพอง “เป็นอะไรไปเล่า ถามไม่ได้คำตอบสินะ ก็เพราะลูกชายเจ้าไม่มีเหตุผล แต่เป็นบ้าทำร้ายคนมั่วซั่ว! แผลของเถี่ยหนิวเจ้าก็เห็นชัดแล้ว เป็นฝีมือลูกชายของเจ้ากับเดรัจฉานนั่น! เรื่องนี้ ข้าจะไปบอกหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่จบเท่านี้แน่!”
หัวหน้าหมู่บ้านเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของนาง นับขึ้นไปห้ารุ่นมีบรรพบุรุษร่วมกัน หัวหน้าหมู่บ้านจะเข้าข้างผู้ใดน่าจะคาดเดาไม่ยาก ยิ่งไปกว่านั้นนางเป็นเพียงคนนอกคนหนึ่งมารังแกคนในหมู่บ้าน ต่อให้นางไม่ผิดก็ไม่สมควร
ครั้งแรกที่เฉียวเวยรู้สึกว่าการมีชีวิตช่างยากลำบาก ไม่ใช่เพราะไม่มีข้าวกิน และไม่ใช่เพราะหาเงินไม่ได้ แต่เป็นเพราะความรู้สึกไร้พึ่งพิงเช่นเดียวกับตอนนี้ ความรู้สึกว่าไม่มีวันมีบ้านเป็นของตัวเอง...นางสู้แทบเป็นแทบตายอยู่ยี่สิบกว่าปีจนหลุดพ้นจากความกระวนกระวายเช่นนี้ได้ ทว่าเพียงพริบตาเดียวที่ย้อนกลับมายังยุคโบราณ นางก็ต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง
นางสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง กดความรู้สึกปั่นป่วนกลับลงไปที่ก้นบึ้งจิตใจ แล้วเอ่ยกับน้าหลิวว่า “เจ้าจะเอาอย่างไร”
น้าหลิวเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ลูกชายเจ้าทำลูกชายข้าเจ็บ จะอย่างไรก็ต้องชดใช้เงินมาสิ! เดรัจฉานน้อยตัวนั้นไม่รู้มีโรคหรือไม่ ข้าต้องพาลูกชายข้าเข้าเมืองไปหาหมอดีๆ สักคน ค่าตรวจไม่ใช่ถูกๆ!”
พูดไปพูดมาก็คืออยากรีดไถเงินสักหน่อยนี่เอง เฉียวเวยที่กลุ้มอยู่นานยิ้มออกมาในทันใด “ถ้าอย่างนั้นที่เจ้าถีบลูกชายข้าจะคิดบัญชีอย่างไร ลูกชายข้ายังอายุน้อยเท่านี้ ไม่รู้ว่าถูกเจ้าถีบหนึ่งทีนั่นเป็นอะไรบ้างหรือไม่ ข้าก็อยากจะพาลูกชายข้าเข้าเมืองไปตรวจดูสักหน่อยเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นไปด้วยกันเลยดีหรือไม่”
ไปด้วยกันยังจะหลอกไถเงินได้หรือ น้าหลิวสะอึกแล้วเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
เรื่องนี้ฝั่งไหนก็ล้วนทำเรื่องไม่สมควร แต่หากไล่เรียงความผิดจริงๆ ที่น้าหลิวถีบไปหนึ่งครั้งนั่นไม่สมควรที่สุด ไม่ว่าที่เจ้าก้อนน้อยสีขาวกัดคนหรือที่จิ่งอวิ๋นตีคนล้วนเป็นเพราะเถี่ยหนิวให้พรรคพวกมารุม นั่นเป็นเรื่องทะเลาะกันของเด็กๆ ต่อให้น้าหลิวคิดจะสั่งสอนก็สมควรสั่งสอนเจ้าเดรัจฉานน้อยตัวนั้น แต่นางไม่กล้าหาเรื่องเพียงพอนหิมะตัวน้อยที่ดุร้าย กลับเอาจิ่งอวิ๋นมาระบายโทสะ ความจริงตัวนางเองก็รู้ว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด แต่นางใช้อำนาจบาตรใหญ่จนชินจึงระงับโทสะไม่ได้ก็เท่านั้น
เฉียวเวยเปิดถุงเงินออกแล้วหยิบเงินหนึ่งตำลึงโยนใส่มือนาง “นี่ไม่ใช่ค่าหมอหรอกนะ เห็นแก่ที่ลูกชายเจ้าน่าสงสาร เลยให้เขาไว้ซื้อขนมกินก็เท่านั้น”
น้าหลิวเตรียมใจจะกลับไปมือเปล่าอยู่แล้ว แต่กลับได้เงินหนึ่งตำลึงมาเปล่าๆ นับว่าได้ลาภลอยตกจากฟ้าโดยแท้ นางยิ้มร่าทันที
เฉียวเวยคร้านจะมองหน้านางอีกจึงจูงบุตรสองคนจากไป
ระหว่างทางเด็กทั้งสองนิ่งเงียบอย่างยิ่ง
เฉียงจิ่วอวิ๋นมีเรื่องในใจ ส่วนเฉียววั่งซูไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น
เฉียวเวยไม่พูดคำใด ครอบครัวสามคนจึงเงียบกริบอย่างหาได้ยาก
สุดท้ายเฉียวจิ่งอวิ๋นก็ทนไม่ไหวเอ่ยออกมาเสียงเบา “ขออภัยขอรับ ท่านแม่”
เฉียวเวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “ขออภัยเรื่องอะไร ขออภัยที่ข้าต่อยตีกับผู้อื่น หรือขออภัยที่ข้าบอกท่านแม่ไม่ได้ว่าข้าต่อยตีกับผู้อื่นทำไม”
เฉียววั่งซูมองพี่ชายอย่างสงสัยใคร่รู้ แต่ก็เห็นพี่ชายขบริมฝีปากแน่น
เฉียวเวยเอ่ยว่า “ไม่อยากบอกก็ช่างเถิด แม่ไม่บังคับเจ้า แม่ยังจะบอกเจ้าคำเดิม แม่เชื่อว่าเจ้าไม่ใช่เด็กที่ก่อเรื่องอย่างไร้เหตุผล เจ้าทำเช่นนี้จะต้องมีเหตุผลที่จำเป็นต้องทำเช่นนี้แน่นอน เมื่อไรที่เจ้าคิดตกแล้วค่อยมาบอกแม่”
เฉียวจิ่งอวิ๋นอยากจะพูดแต่ก็หยุด ลังเลอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายก็ยังไม่เอ่ยออกมา พอคิดอะไรขึ้นมาได้จึงเปลี่ยนเรื่อง “ท่านแม่ เหตุใดต้องให้เงินพวกเขาเล่า” กว่าจะหาเงินได้ลำบากมากนัก แต่ให้พวกเถี่ยหนิวไปครั้งหนึ่งตั้ง...
ความจริงแล้วเฉียวเวยก็เจ็บปวดกับเรื่องเงินเช่นกัน แต่เถี่ยหนิวเจ็บตัวจริง ไม่ว่าใครจะเป็นฝ่ายผิดก่อน สัตว์เลี้ยงของลูกไปข่วนผู้อื่นบาดเจ็บ ลูกชายก็จำต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้ นางไม่ต้องการให้อนาคตลูกชายเติบโตไปเป็นคนที่ทำตามอำเภอใจ บนโลกนี้มีอาชญากรมากมายนัก อาชญากรคนไหนบ้างไม่มีความทุกข์ที่ซ่อนอยู่ในใจ แต่ทุกข์ใจแล้วจะปล่อยให้พวกเขาหลบเลี่ยงความรับผิดชอบกับผลที่ตามมาได้หรือ
ลูกชายยังเล็ก เฉียวเวยไม่ทราบว่าจะอธิบายให้เขาฟังอย่างไรถึงจะดี นางใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยว่า “แม่ผิดเอง ครั้งก่อนตอนน้าหลิวขึ้นเขามาหาเรื่อง แม่เป็นตัวอย่างที่ผิดให้เจ้าดู แม่ไม่ควรลงไม้ลงมือกับนางจนเจ้าเอาเยี่ยงย่างไปลงไม้ลงมือกับผู้อื่น”
ความจริงนี่เป็นเพียงการคาดเดาของนางเท่านั้น นางก็ไม่แน่ใจว่าบุตรชายเอาอย่างตนจึงกล้าทะเลาะวิวาทกับผู้อื่นจริงหรือไม่ แต่ไม่ว่าอย่างไร หลังจากนี้หากจะสั่งสอนใครคงต้องหลบให้พ้นบุตรชายสักหน่อย
“ลงไม้ลงมือ...ไม่ดีหรือ” จิ่งอวิ๋นเอ่ยถาม
เฉียวเวยขบคิดครู่หนึ่งก็อธิบายว่า “นั่นต้องดูว่าเป็นเวลาใด เมื่อเจ้าตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงย่อมต้องลงมือเพื่อปกป้องตนเอง”
“วันนี้ข้าไม่ได้ตกอยู่ในอันตราย ดังนั้นข้าไม่ควรลงมือ” ในที่สุดจิ่งอวิ๋นก็ตระหนักถึงความผิดพลาดของตนแล้ว
เฉียวเวยพยักหน้าอย่างปลื้มใจ “วิธีแก้ปัญหามีมากมายนัก หากเจ้าต้องการเรียนรู้ แม่สอนให้เจ้าได้ทั้งหมด ตอนนี้บอกแม่ได้หรือยังว่าที่แท้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”
จิ่งอวิ๋นพยักหน้าแล้วเล่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวให้ฟัง
ที่แท้สาเหตุเกิดขึ้นเพราะมื้ออาหารมื้อเดียวระหว่างนางกับสวีต้าจ้วง


## บทที่ 9 ซื้อของครั้งแรก (2)

ตอนที่ 9 ซื้อของครั้งแรก (2)
ชีวิตแม่ม่ายคือเป้านินทา
เฉียวเวยทะลุมิติมานานขนาดนี้แล้ว ทว่าแม้นางจะเพียรปรับตัวเข้ากับบทบาทมารดาอยู่เสมอ แต่กลับลืมว่าในสายตาของคนนอกนางเป็นแม่ม่ายสาวผู้ไร้ที่พึ่งคนหนึ่ง อย่าพูดถึงต้าจ้วงชายฉกรรจ์หนุ่มโสดเช่นนี้เลย ต่อให้เป็นบุรุษที่มีบุตรแล้วมาหาก็คงเกิดข่าวลือเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ออกมาได้อยู่ดี
น้าหลิวจ้องเล่นงานนางเช่นนี้ ไม่แน่อาจเป็นเพราะผู้ชายของน้าหลิวเคยมาลอบมองนางก็เป็นได้
เมื่อทราบว่าบุตรชายทะเลาะกับผู้อื่นเพื่อตน หัวใจของเฉียวเวยก็อ่อนยวบ นางลูบใบหน้าของบุตรชาย อยากพูดอะไรสักอย่างแต่กลับพบว่าลำคอตีบตัน เอ่ยไม่ออกสักคำ
ไม่เคยรู้ว่ายามมีใครทุ่มทุกสิ่งเพียงเพื่อทวงความยุติธรรมให้ตนจะรู้สึกเช่นนี้ หัวใจอบอุ่นจนเหมือนจะร้อนลวก น้ำตาแทบจะไหลออกมา
เฉียวจิ่งอวิ๋นเห็นมารดาดวงตาแดงเรื่อก็เอ่ยเสียงอ้อแอ้ “ข้าตัวเล็กเกินไป สู้เถี่ยหนิวไม่ได้ รอข้าตัวโตแล้วจะต้องสู้ชนะเขาแน่ เขาจะได้ว่าร้ายท่านแม่ไม่ได้อีกต่อไป”
เฉียวเวยกอดลูกไว้ในอ้อมแขน
...
หมู่บ้านซีหนิวอยู่ไม่ไกลจากเมือง ห่างราวสิบลี้เท่านั้น เดินเท้าหนึ่งชั่วยามก็ถึง แน่นอนว่านั่นหมายถึงก้าวเท้าของผู้ใหญ่ เด็กย่อมเดินไกลขนาดนั้นไม่ได้ เฉียวเวยวางแผนว่าจะจ้างรถสักคัน
รถมีทั้งรถเทียมวัวและรถเทียมม้า ทั้งสองอย่างล้วนไม่มีหลังคาและโครงสร้างเรียบง่ายอย่างยิ่ง รถเทียมวัวค่อนข้างช้าแต่ราคาถูก ส่วนรถเทียมม้ารวดเร็วแต่ราคาแพง หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง เฉียวเวยก็เลือกรถม้า รถม้าเที่ยวหนึ่งราคาสิบอีแปะต่อหนึ่งคน เด็กสองคนนับเป็นผู้ใหญ่หนึ่งคน ทั้งหมดเท่ากับยี่สิบอีแปะ หลังมาถึงตัวเมืองรถม้าจะไม่รอพวกเขา เมื่อใดผู้โดยสารเต็ม รถก็ออกเมื่อนั้น
ของที่เฉียวเวยต้องการซื้อมีจำนวนมาก หากไม่มีรถม้าคงกลับไม่ได้ ในตัวเมืองน่าจะมีรถม้าอยู่บ้าง แต่จะไปจ้างที่ใดเล่า นางรู้สึกเหมือนตาบอดคลำทาง สุดท้ายจึงต่อรองราคากับเจ้าของรถหรือก็คือตาเฒ่าซวนจื่อจนเหมารถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อครึ่งวันได้ในราคาสองร้อยอีแปะ
เมื่อคำนวนค่าขนส่ง เฉียวเวยก็รู้สึกว่าราคานี้คุ้มค่า ถึงอย่างไรลองคิดเป็นเงินหยวนดูก็แค่หนึ่งร้อยยี่สิบหยวนเท่านั้น
ครอบครัวสามคนเข้าเมืองอย่างเบิกบานใจ ทิวทัศน์เบื้องหน้าแล่นผ่านไปเรื่อยๆ หมู่บ้านถูกทิ้งไว้ไกลด้านหลัง แม้แต่ความหงุดหงิดก็เหมือนจะถูกชะล้างหายไปสิ้น ใบหน้าของทั้งสามคนจึงมีแต่รอยยิ้มกว้าง
เมืองแห่งนี้ชื่อว่าเมืองซีหนิว เหตุเพราะอยู่ใกล้กับเมืองหลวง ประชากรจึงค่อนข้างหนาแน่น การค้าก็รุ่งเรืองยิ่งนัก ตาเฒ่าซวนจื่อรู้ว่าเฉียวเวยต้องการมาซื้อของจึงพานางมาส่งตลาดนัดใหญ่ที่สุด ที่นั่นสินค้าต่างๆ นานาล้วนมีทั้งสิ้น ตั้งแต่ของกินไปจนถึงของเล่น สารพัดสิ่งอันไม่มีขาด
เด็กๆ จำไม่ได้แล้วว่าตนไม่ได้มาตลาดนานเท่าไร พวกเขามองข้าวของละลานตาด้วยสองตาเป็นประกาย
พวกเขาหน้าตางดงามเป็นทุนเดิม ทั้งยังเป็นฝาแฝดชายหญิง ในอ้อมแขนของน้องสาวยังอุ้ม ‘สุนัขตัวน้อยสีขาว’ ขนฟูน่ารักน่าชังตัวหนึ่งอีก เมื่อรวมเข้ากับสีหน้างุนงงน่ารักน่าชังตอนนี้จึงดึงดูดสายตาของคนที่ผ่านไปมา
เด็กน้อยหน้าตาดีเช่นนี้ช่างเหมือนก้าวออกมาจากภาพวาดอวยพรยามขึ้นปีใหม่
เฉียวเวยภูมิใจเป็นที่สุด
เดินตระเวนจนรอบ เฉียวเวยก็พอจะให้คำจำกัดความกับตลาดนัดได้แล้ว มันเทียบได้กับตลาดค้าส่งในยุคปัจจุบัน ราคาถูกกว่าในร้านค้า แต่เพราะเมืองแห่งนี้คือด่านสำคัญที่จะผ่านไปยังเมืองหลวง คนเดินทางผ่านไปมามาก ความน่าเชื่อถือของร้านค้าจึงไม่สูงนัก จะซื้อได้ของดีสมราคาหรือไม่ล้วนต้องดูว่าดูของเป็นหรือไม่ แล้วก็ต่อราคาเป็นหรือไม่
พอดีว่าเฉียวเวยเป็นหญิงสาวผู้มากความสามารถ อีกทั้งตาเฒ่าซวนจื่อยังแนะนำร้านที่น่าเชื่อถือให้หลายร้าน หลังจากฟาดฝีปากอย่างต่อเนื่อง นางจึงซื้อน้ำมัน ข้าวสาร แป้งและเครื่องปรุงได้จนครบ ตอนซื้อเกลือ เฉียวเวยปวดใจเล็กน้อย เกลือในยุคนี้ล้วนเป็นเกลือธรรมชาติ คุณภาพเทียบไม่ได้กับเกลือที่ผ่านกระบวนการผลิต แต่เพราะทางการผูกขาด ราคาจึงสูงยิ่งนัก สิบชั่งก็ทำให้นางเสียเงินไปหนึ่งตำลึงเงินแล้ว นางปวดใจแทบตาย
หลังจากนั้นเฉียวเวยก็ไปเยือนร้านขายผ้าเพื่อซื้อของจำเป็นของสตรีจำนวนหนึ่ง แต่นางก็เศร้าใจเมื่อพบว่าผู้อื่นไม่ขายแผ่นรองระดูกัน ทุกคนล้วนทำของตัวเอง นางจึงซื้อวัตถุดิบเอากลับไปใส่ไว้ในรถม้า
เสื้อนวมสำหรับฤดูหนาวเป็นสิ่งจำเป็น ราคาของเสื้อผ้าที่ตัดเย็บเสร็จแล้วแพงกว่าราคาผ้ากับปุยฝ้ายสามเท่าถึงห้าเท่า เฉียวเวยลังเลเล็กน้อยก่อนจะซื้อเสื้อผ้าสำเร็จให้ลูกๆ กับตนเองคนละสองชุด แล้วเอาผ้าอีกจำนวนหนึ่งเพื่อกลับไปค่อยๆ ฝึกตัดเย็บ
เจ้าซาลาเปาน้อยได้เสื้อผ้าชุดใหม่ก็ดีใจเป็นที่สุด เดินกระโดดโลดเต้นไปตามทาง
ตาเฒ่าซวนจื่อมองรถม้าที่มีของกองพะเนินจนแทบจะกลายเป็นภูเขาลูกน้อยแล้วถามว่า “เสี่ยวเฉียว ยังมีอะไรต้องซื้ออีกหรือไม่ หากไม่มีแล้วพวกเราก็กลับกันเถิด”
เฉียวเวยคิดครู่หนึ่ง “อย่าเพิ่งรีบร้อน ข้าขอถามท่านสักหน่อย ใกล้ๆ นี้มีโรงตีเหล็กหรือไม่”
“โรงตีเหล็กหรือ ตรอกต้าซิงมีอยู่โรงหนึ่ง ห่างจากที่นี่สักหนึ่งลี้ ทำไมหรือ เจ้าจะไปที่นั่นทำอะไร” ตาเฒ่าซวนจื่อหูตึงข้างหนึ่ง เวลาพูดเสียงจึงค่อนข้างดัง
เฉียวเวยไม่ใส่ใจสักนิด นางขยับยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ก็ข้าล่าสัตว์มิใช่หรือ อุปกรณ์ไม่ค่อยพอนักจึงจะไปดูสักหน่อย”
เรื่องที่เฉียวเวยล่าเสือตายได้ตัวหนึ่งแพร่ไปในหมู่บ้านแล้ว ทุกคนไม่คิดว่าเป็นเพราะความสามารถของนาง พวกเขาล้วนรำพึงว่านางช่างโชคดีนัก เมื่อเห็นนางดึงดันต้องการซื้อ ตาเฒ่าซวนจื่อจึงมิสะดวกเอ่ยอันใดมาก เขาใช้รถม้าพาทั้งสามคนไปยังตรอกต้าซิง
ที่โรงตีเหล็กเฉียวเวยซื้อมีดสั้นเล่มหนึ่งไว้ป้องกันตัวแล้วซื้อมีดสับกระดูกเล่มหนึ่งกับตะขอหลายตัวไว้สำหรับทำกับดัก
“ยังต้องการอะไรอีกหรือไม่” ตาเฒ่าซวนจื่อถาม
“ข้ายังอยากจะสั่งเตียงสักหลัง” บ้านที่พวกเขาอยู่ไม่มีเตียง มีแต่เตียงเตาแคบๆ หลังหนึ่ง แม่ลูกสามคนนอนด้วยกันความจริงก็เบียดอยู่เล็กน้อย นางคิดจะสั่งทำเตียงสักหลังให้ตนเองนอน ส่วนเตียงเตาเอาไว้ให้ลูก
ตาเฒ่าซวนจื่อจึงนำนางไปร้านช่างไม้เพื่อสั่งทำเตียง เมื่อทำเสร็จตามขนาดที่สั่ง นำกลับบ้านไปประกอบเองก็ใช้ได้แล้ว คิดไม่ถึงว่ายุคโบราณจะทันสมัยเช่นนี้ เฉียวเวยประหลาดใจยิ่งนัก
ยุ่งวุ่นวายมาจนถึงเที่ยง ในที่สุดของที่สมควรซื้อก็ซื้อได้ครบแล้ว เฉียวเวยลูบศีรษะน้อยๆ ของบุตรชายและบุตรสาว “หิวหรือไม่”
ทั้งสองคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง
หิวแล้วก็ไม่บอก ช่างรู้ความจนทำให้คนปวดใจจริงๆ
“อยากกินอะไรกัน” เฉียวเวยถาม
เฉียววั่งซูถามเสียงเบา “ข้าอยากกินเกี๊ยวเนื้อวัว ได้หรือไม่”
เฉียวเวยยิ้ม “ได้แน่นอนสิ! นอกจากสิ่งนี้แล้วยังอยากกินอะไรอีก”
เฉียววั่งซูเลียริมฝีปาก “แล้วก็อยากกินขนมกุยช่ายทอด แป้งทอดต้นหอม”
“มีอีกไหม”
“ไม่มีแล้ว”
เฉียวเวยมองไปหาบุตรชาย “จิ่งอวิ๋นอยากกินอะไร”
เฉียวจิ่งอวิ๋นตอบเยี่ยงผู้ใหญ่ตัวน้อย “ข้ากินได้ทั้งนั้น”
สิ่งที่เด็กๆ เอ่ยมาล้วนเป็นของทานเล่น ใช้เงินเพียงไม่กี่อีแปะ เฉียวเวยกับตาเฒ่าซวนจื่อหาร้านที่ค่อนข้างสะอาดร้านหนึ่งแล้วสั่งเกี๊ยวเนื้อวัวชามโตสองชาม ชามหนึ่งให้ตาเฒ่าซวนจื่อ ชามหนึ่งให้จิ่งอวิ๋นกับวั่งซู แล้วจึงสั่งขนมกุยช่ายทอดสี่ก้อน แป้งทอดต้นหอมสี่แผ่น ซี่โครงผัดซอสอีกหนึ่งจานกับแกงวุ้นเส้นเนื้อแพะอีกสองชาม


## บทที่ 10 รักษาครั้งแรก

ตอนที่ 10 รักษาครั้งแรก
เนื้อแพะชิ้นบางเนื้อนุ่ม ตุ๋นได้เข้าเนื้อยิ่งนัก วุ้นเส้นก็นุ่มลื่นเข้าปากละลายทันที เมื่อคู่กับน้ำแกงร้อนที่โรยผงพริกไทย รสชาติแสนอร่อยก็ทำให้คนแทบจะกินลิ้นตัวเองลงไปด้วย
เจ้าซาลาเปาน้อยทั้งสองคนกินจนเหงื่อออก นับตั้งแต่เข้าไปอยู่ในหมู่บ้านซีหนิว ทั้งสองคนก็ไม่ได้กินของอร่อยเช่นนี้อีก ช่างมีความสุขเหลือเกิน!
เฉียววั่งซูกลัวเผ็ด กลิ่นผงพริกไทยออกจะฉุนอยู่เล็กน้อย นางกินเข้าไปคำหนึ่งต้องเป่าลมออกจากปากให้หายเผ็ด พวงแก้มพองป่อง ใบหน้าแดงเรื่อ เฉียวเวยถูกความน่ารักเล่นงานจนเกือบตาย นางทานอาหารมื้อนี้อย่างเบิกบานใจยิ่งนัก
แกงวุ้นเส้นเนื้อแพะปริมาณมากพอสมควร สองพี่น้องกินด้วยกันก็ยังกินไม่หมด เฉียวเวยจึงกินส่วนที่เหลือ
ตาเฒ่าซวนจื่อกินเกี๊ยวไปหนึ่งชาม แกงวุ้นเส้นเนื้อแพะหนึ่งชาม ขนมกุยช่ายทอดหนึ่งก้อนกับแป้งทอดต้นหอมอีกครึ่งแผ่น จนสุดท้ายยัดลงท้องไม่ได้อีกต่อไปแล้วจริงๆ ปกติแล้วเขาขับรถม้าให้ผู้อื่นล้วนไม่มีค่าข้าว เขาจึงเตรียมใจจะกินแผ่นแป้งทอดที่ตนพกมา ใครจะคิดว่าเสี่ยวเฉียวกลับสั่งอาหารให้เขาโต๊ะใหญ่เช่นนี้ แม่ลูกสามคนกินอันใด เขาก็กินอันนั้นด้วย ช่างเป็นคนดีจริงๆ
เขาไม่เคยเรียนหนังสือ ไม่รู้หลักคุณธรรมกล่าวว่าอย่างไร แต่เขาคิดว่าการกระทำของเสี่ยวเฉียวไม่เหมือนสตรีชาวบ้านธรรมดา ใจกว้าง คล่องแคล่ว ตรงไปตรงมา ละเอียดลออแต่ไม่จู้จี้ นิสัยใจคอคลับคล้ายบุรุษ ไม่เหมือนคนที่จะทำเรื่องเลวทรามดังที่ลือกัน
“ปู่ซวนจื่อ ท่านกินอิ่มแล้วหรือ” เฉียวเวยเอ่ยถามอย่างมีมารยาท
ตาเฒ่าซวนจื่อตบหน้าท้องกลมป่องแล้วตอบว่า “อิ่มแล้ว! เกือบจะเดินไม่ไหว”
เฉียวเวยยิ้มน้อยๆ “ถ้าไม่พอก็สั่งอย่างอื่นอีกหน่อย”
ตาเฒ่าซวนจื่อรีบโบกมือห้าม “ไม่ต้องแล้วจริงๆ ถ้ากินอีกข้าคงท้องแตก”
เฉียวเวยเห็นตาเฒ่าซวนจื่ออิ่มแล้วจริงๆ ก็ยิ้ม จากนั้นไม่พูดอะไรต่อ นางถามบุตรชายกับบุตรสาวที่อยู่ด้านข้าง “พวกลูกเล่า ยังอยากกินอะไรอีกสักหน่อยหรือไม่”
เจ้าตัวน้อยส่ายหน้า พวกเขาอิ่มจนแทบจะลุกไม่ขึ้นอยู่แล้ว
เฉียวเวยมองน้ำแกงวุ้นเส้นเนื้อแพะบนโต๊ะ “พวกลูกเหมือนจะชอบกินเจ้านี่มาก แม่จะซื้อเนื้อแพะกับวุ้นเส้นกลับนิดหน่อยไว้ตุ๋นให้พวกลูกกิน”
หลังจากจ่ายเงินแล้ว เฉียวเวยก็กลับไปยังตลาดนัด ซื้อผ้านวมหนาหลายผืนกับเนื้อสดอีกหลายชนิด ความจริงนางอยากจะซื้อพู่กัน หมึก กระดาษกับแท่นฝนสักชุดด้วย แต่หลังจากถามราคาก็ได้แต่ถอยกลับมา กระดาษในยุคนี้แพงเสียยิ่งกว่าทอง ชาวบ้านยากจนเช่นพวกเขาซื้อไม่ไหวจริงๆ
ตกบ่ายพวกเขาก็กลับมาพร้อมของเต็มคันรถ
ก่อนออกจากตลาดนัด เฉียวเวยซื้อถังหูลู่[footnoteRef:1]หลายไม้ให้บุตรชายกับบุตรสาวนำกลับไปแจกสหายของพวกเขาหลังกลับถึงหมู่บ้าน แน่นอนว่ามีของพวกเขาเองด้วย [1: ถังหูลู่ ผลไม้เคลือบน้ำตาล]
เจ้าซาลาเปาน้อยทั้งสองดีใจแทบแย่ ก่อนหน้านี้มีแต่พวกเขาไปกินอาหารของบ้านอื่น ตอนนี้ในที่สุดก็ถึงตาพวกเขาเป็นฝ่ายให้บ้างแล้ว หลังจากนี้จะได้ไม่ต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนอีก
รถม้าส่ายโคลงเคลงขับออกจากเมืองน้อย ยามนี้เพิ่งพ้นเที่ยง ท้องฟ้ายังสว่าง แสงตะวันร้อนผ่าวตกต้องร่าง ขับไล่ความหนาวของเหมันต์ฤดู เจ้าซาลาเปาน้อยที่กินดื่มอิ่มหนำอิงแอบอยู่ในอ้อมแขนของเฉียวเวยคนละข้าง โยกเยกโคลงเคลงอยู่สักพักก็เริ่มง่วงงุน เฉียวเวยแกะผ้านวมออกมาผืนหนึ่งห่มลงบนร่างทั้งสอง หนังตาของเด็กน้อยทั้งสองคนจึงหนักอึ้งหลับไป
เฉียวเวยเองก็ง่วงเล็กน้อยจึงปรือตาลงบ้าง คิดจะงีบหลับสักตื่น ใครจะคิดว่าไม่ทันไรก็รู้สึกว่ารถม้าหยุดอย่างกะทันหัน นางหน้าคว่ำไปเบื้องหน้า จากที่งีบอยู่ก็ตื่นกว่าครึ่งในพริบตา นางกอดลูกไว้ในอ้อมแขนแน่นแล้วตะโกนถาม “ปู่ซวนจื่อ เกิดอะไรขึ้น”
ตาเฒ่าซวนจื่อ “ดูเหมือนข้างหน้าจะมีเรื่อง”
เฉียวเวยนั่งหันหลังให้ม้าเพื่อบังลม เมื่อได้ยินจึงรีบหันหน้ากลับไป แล้วก็เห็นว่าบนถนนสายน้อยที่เดิมก็ไม่กว้างนักมีรถม้าของตระกูลร่ำรวยคันหนึ่งจอดอยู่ บ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่งที่ล้อมอยู่รอบด้านพากันร้องไห้ ไม่ทราบว่าเกิดอันใดขึ้น ถนนถูกพวกเขาขวางไว้หมด รถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อผ่านไปไม่ได้
ตาเฒ่าซวนจื่อกระโดดลงไปที่พื้นแล้วเดินเข้าไปสอบถามสถานการณ์ คนเหล่านี้ถึงจะร้อนใจ แต่กิริยาดียิ่งนัก พวกเขาเล่าให้ตาเฒ่าซวนจื่อฟังอย่างละเอียด ตาเฒ่าซวนจื่อจึงมาบอกต่อกับเฉียวเวย “หญิงชราที่นั่งอยู่ในรถม้าจู่ๆ ก็ล้มลงไป พวกเขาจึงคิดจะส่งคนไปตามหมอในตัวเมือง แต่อาการของหญิงชราดูเหมือนจะไม่ดีนัก”
คนโบราณน้อยครั้งนักจะเอ่ยแช่งตนเอง หากแม้แต่พวกเขายังบอกว่าไม่ดีนัก ถ้าเช่นนั้นย่อมมองในแง่ดีไม่ไหวแล้วจริงๆ
เฉียวเวยห่มผ้านวมให้เด็กๆ “ข้าจะไปดูสักหน่อย”
เฉียวเวยเดินไปถึงหน้ารถม้าคันนั้น ระหว่างทางก็กวาดสายตามองผ่านๆ แม้แต่คนรถก็มีสองคน อาชากำยำพ่วงพีมากถึงหกตัว แต่ละตัวล้วนสูงใหญ่องอาจ เทียบกับม้าของตาเฒ่าซวนจื่อต่างกันราวก้อนเมฆกับโคลนตม จากนั้นหันไปมองข้ารับใช้เหล่านั้น สาวใช้สี่คน เด็กรับใช้สี่คน หญิงรับใช้วัยกลางคนสองคน บ่าวชายวัยกลางคนสองคน แต่ละคนล้วนแต่งกายเรียบร้อย ท่าทางไม่ธรรมดา เฉียวเวยเพิ่งเดินดูร้านผ้ามาเมื่อเช้า ผ้าที่แพงที่สุดในร้านก็คือผ้าแพรต่วนของไห่โจว สองร้อยตำลึงเงินได้ผ้าครึ่งพับ แม้แต่ภรรยาของหัวหน้าหมู่บ้านก็ซื้อมาใส่ไม่ไหว แต่เสื้อผ้าบนร่างคนเหล่านี้ล้วนเป็นผ้าแพรต่วนไห่โจวแบบเดียวกันทั้งหมด
คนที่เป็นหัวหน้าน่าจะเป็นหญิงรับใช้ที่สวมเสื้อตัวนอกเป็นเสื้อกั๊กแขนกุดสีม่วงผู้นั้น นางคุกเข่าร่ำไห้อยู่บนตัวรถ คนที่เหลือต่างยืนร่ำไห้อยู่ด้านล่าง
เฉียวเวยตั้งสมาธิ มองไปหานางแล้วเอ่ยปาก “เอ่อ...” ท่านป้า? ฮูหยิน? สมัยโบราณเรียกหญิงรับใช้ว่าอะไร ใช่แล้วเรียกว่ามามา แต่เฉียวเวยกลับทำใจเรียกว่ามามาไม่ได้จึงถามไปว่า “เหล่าฮูหยินของพวกเจ้าป่วยหรือ สภาพเป็นอย่างไร”
หญิงรับใช้ร่ำไห้สะอึกสะอื้นตอบว่า “ข้าก็มิทราบ เหล่าฮูหยินกำลังสนทนากับข้าอยู่ จู่ๆ สีหน้าก็ผิดปกติ หลังจากนั้น หลังจากนั้นก็ล้มลงไป...”
เฉียวเวยสีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิดเอ่ยต่อว่า “บิดาของข้าเป็นหมอ หากไม่ถือสาให้ข้าดูสักหน่อยเถิด”
หญิงรับใช้มองสำรวจเฉียวเวยอย่างลังเล สตรีจะรู้เรื่องวิชาแพทย์หรือ
หากเป็นยามปกติ หญิงรับใช้ไม่มีทางให้หมอหญิงคนหนึ่งเข้าใกล้ร่างกายของเหล่าฮูหยิน แต่ยามนี้สถานการณ์คับขัน ต่อให้รู้ว่าช่วยไม่ได้นางก็ต้องให้ลองดู
รถม้าคันนี้เป็นรถม้าที่หรูหราอย่างยิ่งคันหนึ่ง เฉียวเวยก้าวขึ้นไปก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความสูงศักดิ์ที่ซ่อนอยู่ในความเรียบง่าย ทว่าเฉียวเวยไม่ได้สนใจมองสำรวจของนอกกายเหล่านี้ นางมองไปที่หญิงชราอย่างรวดเร็ว หญิงชราลืมตาอยู่ แต่นัยน์ตากลับนิ่งค้าง ใบหน้าซีดเผือด สีหน้าทุกข์ทรมานอย่างยิ่ง
เฉียวเวยสำรวจร่างกายของเหล่าฮูหยินกับสภาพรอบด้าน “ตอนเหล่าฮูหยินคุยกับเจ้า ท่านกินอะไรอยู่หรือไม่”
หญิงรับใช้พยักหน้าอย่างงุนงง
เฉียวเวยคลำลำคอของหญิงชรา “มีบางสิ่งติดอยู่ในหลอดลม ข้าต้องผ่าเปิดหลอดลมของนาง”
หญิงรับใช้มองตามมือของเฉียวเวย ตกใจจนหน้าถอดสี “เจ้าจะกรีดคอเหล่าฮูหยินของข้ารึ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ”
เฉียวเวยเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “นางมีอาการหายใจลำบาก เหงื่อออก กลั้นปัสสาวะไม่อยู่ ไม่รับรู้สภาพรอบตัว หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะขาดอากาศหายใจตาย จะช่วยนางหรือไม่ เจ้าตัดสินใจเอง”
หญิงรับใช้เองก็มองออกว่าเหล่าฮูหยินใกล้จะไม่ไหวแล้ว นางรู้ว่าหญิงสาวตัวน้อยผู้นี้ไม่ได้ขู่ แต่วิธีของหญิงสาวอันตรายเกินไป แม้แต่หมอหลวงยังไม่กล้าใช้มีดกับร่างกายของเหล่าฮูหยินง่ายๆ หมอชาวบ้านที่ชนบทคนหนึ่งจะไหวหรือ
“เจ้า...เจ้า...เจ้ามั่นใจจริงหรือ”
เฉียวเวยเอ่ยว่า “พูดยาก การผ่าตัดล้วนมีความเสี่ยง แล้วที่นี่ยังไม่ใช่ห้องผ่าตัด โอกาสติดเชื้อสูงมาก แต่สิ่งเหล่านั้นล้วนเป็นปัญหาหลังการผ่าตัด หากไม่ผ่า นางคงไม่มีโอกาสแม้แต่จะติดเชื้อ”
คำว่าไม่มีแม้แต่โอกาสทำลายความลังเลเสี้ยวสุดท้ายของหญิงรับใช้ หากเหล่าฮูหยินเกิดเป็นอะไรขึ้นมาจริง พวกเขาก็ยากจะหนีพ้นบทลงโทษ แต่จะเอามีดกรีดบนร่างเหล่าฮูหยินก็แหวกขนบจารีตมากเกินไปนะ!


## บทที่ 11 ช่วยรักษาสำเร็จ

ตอนที่ 11 ช่วยรักษาสำเร็จ
“ไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงหรือ” หญิงรับใช้ถามอย่างระมัดระวัง
เฉียวเวยพึมพำ “วิธีอื่น...ก็ไม่ใช่จะไม่มี”
หญิงรับใช้ตาเป็นประกาย “วิธีใด”
เฉียวเวยชะงักไปชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “กระทุ้งหน้าท้องแบบไฮม์ลิคช์”
หญิงรับใช้เบิกตาโต “อะไรนะ”
หรือเรียกอีกอย่างว่าวิธีปฐมพยาบาลแบบไฮม์ลิคช์
บีบอัดอากาศที่เหลืออยู่ในปอดให้อากาศที่ตกค้างในปอดพุ่งออกมาดันสิ่งแปลกปลอมที่ติดค้างอยู่ในหลอดลมให้หลุดออกมา อดีตประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาเรแกน อดีตผู้ว่าการรัฐนิวยอร์กเอ็ด นักแสดงสาวชื่อดังเอลิซาเบธ โรสมอนด์ เทย์เลอร์ล้วนเคยได้วิธีนี้ช่วยให้รอดชีวิตมาได้
แต่วิธีการนี้ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความเสี่ยงเลย ตัวมันก็อาจนำอันตรายบางอย่างมาได้ โดยเฉพาะกับผู้สูงอายุ เพราะความยืดหยุ่นของส่วนหน้าอกและช่องท้องกับความยืดหยุ่นของปอดของพวกเขาไม่ดี ดังนั้นจึงทำให้เกิดอาการบาดเจ็บได้ง่าย
นี่ไม่ใช่คำขู่ให้กลัว แต่เฉียวเวยเคยประสบกับตนเอง
นั่นเป็นเรื่องในวันแรกที่เฉียวเวยฝึกปฏิบัติในแผนกฉุกเฉิน คุณยายที่พาหลานมาฉีดยากินพุทราแล้วติดคอ แพทย์ประจำไม่อยู่ เฉียวเวยจึงต้องช่วยเธอ เฉียวเวยใช้การกระทุ้งหน้าท้องแบบไฮม์ลิคช์ เธอกอดคุณยายจากด้านหลัง มือหนึ่งกำเป็นกำปั้น อีกมือหนึ่งแบกดไว้แล้วออกแรงกระทุ้งท้องส่วนบนของคุณยาย นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอช่วยชีวิตคนในฐานะหมอ มันไม่เหมือนกับการฝึกซ้อมที่เคยทำในอดีต เธอเกร็งไปทั้งตัว ไม่ทันระวังเพียงนิดเดียวก็ทำคุณยายบาดเจ็บเข้าจนได้
นั่นเป็นอดีตอันดำมืดครั้งหนึ่งในชีวิตการเป็นหมอของแพทย์หญิงเฉียว
ดังนั้นเมื่อเห็นเหล่าฮูหยินผู้นี้ นางจึงนึกถึงภาพวันนั้นขึ้นมาแทบจะโดยอัตโนมัติ ทั้งยังเสนอให้ผ่าตัดออกมาโดยสัญชาตญาณ
แน่นอนนางเองย่อมรู้ดีว่าความจริงนี่ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง
นางหลับตาลง “พวกเจ้าลงไปให้หมด”
สิ่งที่ต้องเอาชนะ วันหนึ่งก็ต้องเอาชนะ
หญิงรับใช้มองนางอย่างหวาดกลัว “เจ้า...เจ้าจะกรีดคอของเหล่าฮูหยินหรือ”
“ไม่กรีด” เห็นหญิงรับใช้ตั้งท่าจะถามต่อ เฉียวเวยก็เอ่ยว่า “เหล่าฮูหยินเหลือเวลาไม่มากแล้ว หากสมองขาดอากาศเกินครึ่งเค่อ อวัยวะจะเสียหายเกินกว่าจะรักษากลับมาได้ หากไม่อยากให้เหล่าฮูหยินของเจ้าต้องใช้ชีวิตด้วยการนอนบนเตียงอีกหลายสิบปีก็รีบลงไปเสีย”
เสียงของเฉียวเวยไม่ดัง แต่ทำให้คนเชื่อถืออย่างไม่มีเหตุผล หญิงรับใช้ล้มลุกคลุกคลานลงจากรถไป
เฉียวเวยปิดม่านบนรถแล้วประคองหญิงชราขึ้นมา ข้อดีของรถม้าปรากฏให้เห็น นั่นก็คือกว้างพอและสูงพอ แม้เฉียวเวยจะยืนตัวตรงก็ยังไม่ชนเพดานรถ นางกอดหญิงชราจากด้านหลัง หาตำแหน่งระหว่างสะดือกับร่องซี่โครงแล้วเริ่มกระทุ้งอย่างแรง
ครั้งก่อนเพราะตื่นเต้นจึงพลั้งมือ ครั้งนี้เฉียวเวยจึงระวังเรี่ยวแรงเป็นพิเศษ
หลังจากกระทุ้งจากล่างขึ้นบนเช่นนี้ห้าครั้ง เฉียวเวยก็เหงื่อออก
หรือว่าวิธีนี้จะใช้ไม่ได้ผลกับเหล่าฮูหยิน
เฉียวเวยลองดูอีกสามครั้ง ตัดสินใจว่าหากในหนึ่งนาทียังไม่เห็นผลจะใช้วิธีผ่าตัดเปิดหลอดลมฉุกเฉิน
เมื่อมาถึงครั้งที่สิบ เหล่าฮูหยินก็ไอเอาสิ่งที่อยู่ในหลอดลมออกมา
เฉียวเวยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ชั่วเวลาที่สำลักในรถม้า เหล่าฮูหยินคิดว่าตนเองต้องตายแน่แล้ว คู่ชีวิตของนางก็จากไปเช่นนี้ ยามนั้นนางนั่งอยู่ข้างกายตาเฒ่า แต่กลับจนปัญญาช่วย คนเรา ‘จากไป’ รวดเร็วยิ่งนัก นางรู้ว่าตนทนจนพวกเขาไปเชิญท่านหมอในเมืองกลับมาไม่ทันแน่...
แต่สวรรค์ช่างเมตตา ทำให้นางพบหมอเทวดาเข้ากลางทาง!
เหล่าฮูหยินกุมมือของเฉียวเวยแล้วเอ่ยอย่างซาบซึ้ง “แม่นาง เจ้าแซ่อะไร บ้านอยู่ที่ใด เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าสมควรต้องไปขอบคุณถึงบ้านด้วยตนเอง”
หญิงรับใช้ที่อยู่ด้านนอกเห็นเหล่าฮูหยินของตนกุมมือหมอหญิงเอาไว้ ก็ตกใจจนพูดไม่ออก เหล่าฮูหยินของนางมิใช่ใครก็จะมาตีสนิทได้ ไม่ต้องพูดถึงหมอเถื่อนในชนบท ต่อให้เป็นหมอหลวงตัวจริงเสียงจริง นายของนางก็ไม่เคยชายตาแล
เฉียวเวยคิดครู่หนึ่งก็เอ่ยอย่างนิ่งสงบ “มาเยือนบ้านคงมิจำเป็น ข้าเป็นหมอ ตรวจรักษาอาการป่วยเป็นสิ่งสมควร หากเหล่าฮูหยินต้องการขอบคุณข้าจริงก็จ่ายค่ารักษาให้ข้าเล็กน้อยเถิด”
หญิงรับใช้บื้อใบ้ สาวน้อยหนอสาวน้อย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหล่าฮูหยินของข้าคือผู้ใด ผู้ที่คิดจะตีสนิทกับเหล่าฮูหยินของข้าต่อแถวยาวตั้งแต่เมืองหลวงไปจรดเผ่าซยงหนีว์ แต่เจ้าเปิดปากก็ปฏิเสธเหล่าฮูหยิน เจ้าโง่จริงหรือแกล้งโง่กัน ไม่เห็นความหรูหราในรถม้าหรือไร
เห็นชัดว่าหญิงชราก็ตกตะลึงเช่นกัน “เจ้าจะรับเพียงค่ารักษาจริงหรือ”
เฉียวเวยพยักหน้า “เจ้าค่ะ”
เหล่าฮูหยินมองสำรวจเฉียวเวยด้วยสีหน้าสับสน “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็จ่ายค่ารักษาให้เจ้าก็แล้วกัน”
“เหล่าฮูหยินโปรดรอประเดี๋ยว” เฉียวเวยเดินลงจากรถไปสนทนากับตาเฒ่าซวนจื่อที่รออยู่หน้ารถม้าของตนเองไม่ไกลแล้วกลับมาบอกหญิงชราว่า “หนึ่งตำลึงเงินเจ้าค่ะ”
เหล่าฮูหยินควักก้อนเงินหนักสิบตำลึงออกมาก้อนหนึ่ง เฉียวเวยจึงเอ่ยขึ้นว่า “ข้ามิมีทอน”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องทอน”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวเวยเองก็ไม่โต้แย้ง รับค่ารักษาราคาสูงเทียมฟ้าก้อนนี้มา
แววตาที่เหล่าฮูหยินมองเฉียวเวยยิ่งทอประกายสนใจ จะบอกว่านางโลภ ก็ไม่เห็นนางเข้ามาตีสนิท จะบอกว่านางไม่โลภ นางก็รับค่ารักษาก้อนนี้ไปอย่างหน้าตาเฉย ช่างเป็นหญิงสาวที่น่าค้นหาจริงๆ “แม่นางขอทราบแซ่ของเจ้าได้หรือไม่”
“ผู้น้อยแซ่เฉียว”
เหล่าฮูหยินเรียกคนให้หลบทางรถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อ ทั่วใต้หล้าผู้ที่ทำให้เหล่าฮูหยินหลบรถให้ได้ นอกเสียจากเชื้อพระวงศ์ก็มีเฉียวเวยเป็นคนแรก
หญิงรับใช้ถอนหายใจรำพึงว่าแม่นางผู้นี้โชคดีนักที่พบพานกับเหล่าฮูหยินของตน
เหล่าฮูหยินกลับเอ่ยว่า “ข้าต่างหากโชคดีที่พบนาง”
...
รถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อส่ายโคลงเคลงเข้ามาในหมู่บ้าน
“เสี่ยวเฉียว เจ้ารักษาคนเป็นด้วยหรือ” ตาเฒ่าซวนจื่อถามอย่างสงสัยใคร่รู้
เสี่ยวเฉียวยิ้มแย้ม เมื่อนึกอันใดขึ้นได้จึงถามว่า “เพียงรู้ผิวเผินเท่านั้น อะไรกันก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยบอกทุกคนหรือ”
ตาเฒ่าซวนจื่อตอบว่า “ก็ไม่เคยน่ะสิ ถ้าเคยพูด ผู้ใดจะกล้าดูแคลนเจ้าอีก ข้าเพิ่งจะเคยเห็นหญิงสาวรักษาคนป่วยเป็นครั้งแรก ว่าก็ว่าเถอะนะ เจ้าเก่งกาจเช่นนี้ ทั้งล่าสัตว์ได้ ทั้งรักษาคนได้ คนที่บ้านเจ้าทำไมไม่ต้องการเจ้าแล้วขับไล่เจ้าออกมาเล่า”
เสี่ยวเฉียวตกตะลึง “ท่านฟังใครพูดมา”
“เจ้าเป็นคนพูดเองนะ!” ตาเฒ่าซวนจื่อตอบ
ดูท่าเจ้าของร่างจะเป็นคนเล่า นี่เป็นครั้งแรกที่เฉียวเวยได้ยินใครเอ่ยถึงความเป็นมาของ ‘นาง’ อย่างชัดๆ คิดไม่ถึงว่าจะถูกคนขับไล่ออกมา
ตาเฒ่าซวนจื่อถาม “ทำไมเจ้าถูกไล่ออกมาเล่า เสี่ยวเฉียว”
ข้าก็อยากรู้เหมือนกัน!
เฉียวเวยกุมหน้าผาก
ถึงอย่างไรตาเฒ่าซวนจื่อก็เป็นผู้ชาย นี่จึงไม่เหมือนการนินทาระหว่างพวกผู้หญิง เขาถามเรื่องเหล่านี้ด้วยความเป็นห่วงเสี่ยวเฉียวอย่างบริสุทธิ์ใจ
ได้อยู่ด้วยกันมาครึ่งวัน เขาพบว่าหญิงสาวผู้นี้ต่างจากที่ทุกคนลือกันอยู่มาก นางไม่ได้อ่อนแอไร้ความสามารถหรือทำตัวชั่วช้าแม้แต่น้อย เขารู้สึกว่าตนช่างเลวนักที่ก่อนหน้านี้ดันเข้าใจเสี่ยวเฉียวผิดแบบนั้น ตอนนี้เขาคิดจะถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงเพื่อแสดงความรู้สึกผิด แต่เสี่ยวเฉียวเงียบงันไม่ตอบ คิดว่าคงไม่ต้องการพูด ถ้าเช่นนั้นเขาก็จะไม่บังคับคนให้ลำบากใจ
จิ่งอวิ๋นกับน้องสาวตื่นแล้ว พวกเขาคว้าถังหูลู่ไปหาสหายตัวน้อยในหมู่บ้าน ตาเฒ่าซวนจื่อขับรถม้าขึ้นไปบนเขาแล้วช่วยเสี่ยวเฉียวขนข้าวของลงจากรถ ป้าหลัวรีบเข้ามาช่วย คนมากแรงมาก ประเดี๋ยวเดียวก็ขนของจนหมด
เฉียวเวยมอบสองร้อยอีแปะให้ตาเฒ่าซวนจื่อ แต่ตอนเที่ยงตาเฒ่าซวนจื่อได้ผู้อื่นเลี้ยงจนอิ่มหนำหนึ่งมื้อจึงไม่สะดวกใจจะรับเงินมากเช่นนี้
ป้าหลัวกลับยัดใส่มือเขาแล้วว่า “เจ้าก็รับไปเถอะ ลูกสาวข้าหาเงินเก่ง ไม่ขาดเงินเพราะให้เจ้าเท่านี้หรอก”
“ลูกสาว...ของเจ้าหรือ” ตาเฒ่าซวนจื่อทำหน้าตกตะลึง
ป้าหลัวคว้ามือของเฉียวเวยมา “ใช่ เสี่ยวเฉียวยอมรับข้าเป็นแม่บุญธรรมแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เสี่ยวเฉียวก็คือลูกสาวบุญธรรมของข้า เจ้ากลับไปบอกคนพวกนั้น อย่ามารังแกลูกสาวข้าอีก”
หากป้าหลัวรู้ว่าระหว่างทางนางช่วยคนสูงศักดิ์ไว้คนหนึ่ง เฉียวเวยอาจคิดว่าอีกฝ่ายต้องการหาผลประโยชน์จากตน แต่ป้าหลัวไม่รู้เรื่องสักนิด ป้าหลัวเป็นห่วงนางจริงๆ อีกฝ่ายกลัวว่าจิ่งอวิ๋นจะทะเลาะกับผู้อื่นเพราะเรื่องของนางอีกจึงคิดวิธีนี้ออกมาเพื่อปกป้องนาง
หลังจากนี้หากใครกล้าเอานางไปพูดพล่อยๆ อีกก็ต้องคิดดูว่าจะล่วงเกินป้าหลัวหรือไม่


## บทที่ 12 ต้องทำการค้า

ตอนที่ 12 ต้องทำการค้า
เรื่องรับเป็นลูกบุญธรรม ป้าหลัวไม่ได้ปรึกษากับเฉียวเวยก่อน นางกังวลอยู่ว่าเฉียวเวยอาจไม่ชอบใจ ทว่าในความเป็นจริงความกังวลของนางกลับเป็นเรื่องเสียเปล่าอย่างสิ้นเชิง เฉียวเวยไม่มีที่พึ่งที่ใด การได้พบกับผู้อาวุโสอย่างป้าหลัวเป็นสิ่งที่ปรารถนาอย่างยิ่ง แต่ในยุคโบราณการรับลูกบุญธรรมถือเป็นเรื่องใหญ่ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “ป้าหลัว เรื่องนี้ต้องปรึกษาลุงหลัวก่อนหรือไม่”
ป้าหลัวตบหลังมือของนางเบาๆ “เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ เรื่องใดเขาก็ฟังข้าทั้งนั้น ข้าเคยเอ่ยถึงเจ้ากับเขาแล้ว เขาก็สงสารเจ้าเช่นกัน ยังบอกให้ข้าดูแลเจ้าให้มากอยู่เลย”
เฉียวเวยซาบซึ้ง “ลุงหลัวเป็นคนดี”
ป้าหลัวมองค้อน “ยังจะเรียกลุงอีกหรือ”
สีหน้าของเฉียวเวยขัดเขินเล็กน้อย “พ่อบุญธรรม”
แล้วป้าหลัวก็ชี้ตนเอง “ถ้าเช่นนั้นข้าเล่า”
“แม่บุญธรรม”
ป้าหลัวยิ้มอย่างพออกพอใจ
เรื่องการรับเป็นลูกบุญธรรมจึงเป็นอันตกลงเช่นนี้
ตกค่ำเฉียวเวยทำอาหารมื้อใหญ่แล้วรั้งป้าหลัวไว้ทานอาหารด้วยกัน สามีของป้าหลัวทำงานอยู่กับที่ว่าการอำเภอ เดือนหนึ่งจะกลับมาสักครั้ง บุตรชายคนโตแต่งงานย้ายออกไปแล้ว บุตรชายคนเล็กร่ำเรียนวิชาอยู่ที่เมืองหลวง ส่วนใหญ่นางจึงอยู่เพียงลำพัง สาเหตุที่รับเสี่ยวเฉียวเป็นลูกบุญธรรม แน่นอนว่าเพราะสงสารสามแม่ลูกอยู่ส่วนหนึ่ง แต่จริงๆ แล้วตัวนางเองก็เหงาด้วย
เสี่ยวเฉียวรั้งตัวนางให้อยู่ทานอาหาร นางจึงอยู่ต่ออย่างเต็มอกเต็มใจ
เด็กๆ เร่งรีบกลับมาก่อนอาหารเสร็จราวกับว่าพวกเขาได้กลิ่นหอมโชยมาจากบ้าน เมื่อเห็นป้าหลัวที่จัดวางชามและตะเกียบอยู่ในห้องโถง พวกเขาก็เอ่ยเรียกเสียงหวานว่า “ท่านยายหลัว”
เฉียวเวยยกแกงวุ้นเส้นเนื้อแพะชามหนึ่งออกมาจากในห้องครัว เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ก็แย้มรอยยิ้ม “หลังจากนี้ไม่ต้องเรียกว่าท่านยายหลัวแล้ว เรียกท่านยายก็พอ”
ในความรู้สึกของเด็กน้อยมีแซ่เพิ่มมาตัวหนึ่งหรือน้อยลงตัวหนึ่งไม่แตกต่างกันมากมายนัก พวกเขาขานรับอย่างว่าง่าย เฉียวเวยคิดในใจอีกเดี๋ยวต้องสอนเรื่องครอบครัวบุญธรรมให้เด็กๆ สักหน่อย ให้พวกเขารู้ว่าท่านยายหลัวกับท่านยายคนอื่นไม่เหมือนกัน
เฉียวจิ่งอวิ๋นเดินเข้าไปเทน้ำล้างมือในลานบ้านเอง ตั้งแต่ก่อนสามแม่ลูกย้ายมาที่นี่ ในลานบ้านก็มีบ่อน้ำบ่อหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว เด็กๆ จึงรู้ว่าจะตักน้ำจากในบ่ออย่างไร แต่เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน เฉียวเวยจึงปิดปากบ่อไว้ ยามปกติจะให้พวกเขาใช้น้ำจากในโอ่งแทน
สองพี่น้องล้างมือเสร็จก็เข้าไปทานอาหารในบ้าน
เฉียวเวยทำกับข้าวสี่อย่างน้ำแกงหนึ่งชามได้แก่ ไข่ผัดพริกหยวก หมูสามชั้นน้ำแดงใส่หูหลัวปัว มันฝรั่งเส้นผัดแห้ง ผัดผักกาดขาว น้ำแกงวุ้นเส้นเนื้อแพะ แล้วบนเตาก็นึ่งขนมเหนียวถั่วแดงไว้อีกหนึ่งเข่ง
ป้าหลัวไม่เคยชิมอาหารฝีมือเสี่ยวเฉียวมาก่อน แต่มองสีสันของอาหารแล้วรู้สึกว่าไม่ธรรมดา นางคีบมันฝรั่งเส้นผัดแห้งขึ้นมาหนึ่งคำ “นี่คืออะไร”
เฉียวเวยยิ้ม “มันฝรั่ง”
“มันฝรั่งก็ทำเช่นนี้ได้หรือ” ป้าหลัวกัดเข้าปาก รสเผ็ดชาซาบซ่านเต็มปาก มันแต่ไม่เลี่ยน หวานติดปลายลิ้น รสชาติไม่เลว หลังจากนั้นนางก็ลองไล่ชิมไข่ หมูสามชั้นน้ำแดงและผักกาดขาว ยิ่งกินก็ยิ่งตกตะลึง เมื่อได้ดื่มน้ำแกงวุ้นเส้นเนื้อแพะ สีหน้าตกตะลึงนั่นก็เก็บกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป “เสี่ยวเฉียว ฝีมือทำอาหารของเจ้าใช้ได้เลยนี่!”
เฉียวเวยยิ้มอย่างสงวนท่าที “แค่พอไปวัดไปวาได้บ้าง ข้าทำอาหารตั้งแต่เล็ก”
“ทำอาหารตั้งแต่เล็กหรือ” ป้าหลัวเหมือนจะนึกบางอย่างขึ้นได้ แล้วเอ่ยด้วยท่าทางประหลาดใจ “ตอนเจ้าเพิ่งเข้ามาในหมู่บ้าน แม้แต่ล้างผักยังทำไม่เป็น”
แม้แต่ล้างผักยังทำไม่เป็น เจ้าของร่างเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงมหรืออย่างไร เฉียวเวยยิ้มโดยไม่แสดงสีหน้าอันใด “หลังจากตั้งครรภ์ก็ไม่ได้ทำแล้วจึงไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง สองปีนี้เพิ่งรื้อฟื้นกลับมาได้”
ป้าหลัวไม่ติดใจสงสัยอันใดอีก นางทานอาหารมื้อนี้กับเฉียวเวยอย่างเบิกบานใจ เฉียวเวยเพิ่งเคยลองทำน้ำแกงวุ้นเส้นเนื้อแพะ แต่เด็กๆ บอกว่าอร่อยกว่าที่กินในตัวเมืองเสียอีก ป้าหลัวก็คิดเช่นนั้น เสี่ยวเฉียวของนางไม่อวดตัว แต่ทำอาหารได้ยอดเยี่ยมปานนี้เชียว
หลังอาหารเฉียวเวยยกขนมเหนียวถั่วแดงออกมา เด็กๆ รักของหวานที่นางทำเป็นที่สุด แม้แต่สัตว์กินเนื้ออย่างเจ้าเพียงพอนหิมะตัวน้อยก็ชื่นชอบยิ่งนัก อุ้งมือสามข้างยื่นมาที่ถาดอย่างรวดเร็ว
ความจริงป้าหลัวทานไม่ลงแล้ว แต่ขนมเหนียวนั่นทำเป็นรูปกระต่ายขาวตัวน้อย น่ารักยิ่งนักจริงๆ นางอดไม่ไหวจึงทานลงไปหนึ่งชิ้น แล้วก็อีกชิ้น จากนั้นก็อีกชิ้น ทานจนสุดท้ายตนเองรู้สึกเขิน
นางไม่ใช่คนตะกละเสียหน่อย เหตุใดมาที่บ้านเสี่ยวเฉียวแล้วทำตัวเหมือนไม่ได้กินข้าวมาแปดร้อยปีเสียเล่า
หลังทานอาหาร เด็กๆ กับเพียงพอนหิมะตัวน้อยก็ออกไปเล่นในลานบ้าน ป้าหลัวอยู่ช่วยเฉียวเวยเก็บกวาดห้องครัวแล้วถือโอกาสคุยเรื่องการหาเลี้ยงชีพหลังจากนี้ “เจ้าคิดจะทำงานอะไร ทำนาตลอดไปก็คง...”
เฉียวเวยขัดชามไปพลางก็เอ่ยไปด้วย “ข้าจะทำนาต่อ หากอากาศดีก็จะขึ้นเขาไปลองล่าสัตว์”
“เจ้า ดูเจ้าสิ ข้าเคยบอกว่าอะไรฮึ ห้ามเจ้าขึ้นเขาคนเดียวอีก” ป้าหลัวถลึงตามองเฉียวเวยแล้วเอ่ยว่า “ข้าช่วยคิดหาวิธีให้เจ้าแล้ว ไม่รู้เจ้าจะเห็นด้วยหรือไม่”
เฉียวเวยหัวเราะนุ่มนวล “เชิญแม่บุญธรรมพูด”
ป้าหลัวรับชามที่เฉียวเวยขัดแล้วใช้ผ้าฝ้ายสะอาดเช็ดอย่างถี่ถ้วน “ครั้งก่อนข้ากินขนมหัวไชเท้าที่เจ้าให้แล้วคิดว่าฝีมือทำอาหารของเจ้ายอดเยี่ยม เจ้าเห็นตลาดนัดแล้วสินะ เจ้าคิดว่าของที่ตัวเองทำเทียบกับของพวกนางแล้วเป็นอย่างไร”
เฉียวเวยคิดครู่หนึ่ง “ทั้งสี กลิ่น รสชาติน่าจะดีกว่าเล็กน้อย”
ป้าหลัวเหล่มอง “เล็กน้อยหรือ เจ้าให้เกียรติพวกเขามากไปแล้ว!”
เฉียวเวยถูกชมจนเขิน มุมปากยกโค้งขึ้น “แม่บุญธรรมหมายความว่าของที่ข้าทำนำไปขายได้”
“อืม” ป้าหลัวพยักหน้า
ความจริงแล้วเฉียวเวยก็คิดว่านี่เป็นหนทางหนึ่ง ทำนารายได้ไม่พอกับรายจ่าย ย่อมไม่อยู่ในรายการงานที่ทำเพื่อหาเลี้ยงตัว การล่าสัตว์พอสร้างรายรับได้ส่วนหนึ่ง แต่ความไม่แน่นอนสูงเกินไป ไม่ใช่ว่าทุกครั้งจะล่าสัตว์ได้ ความจริงแล้วนางต้องการรายได้ที่มั่นคงสักทาง
เฉียวเวยเป็นคนลงมือฉับไว เรื่องที่เพิ่งคุยกันเมื่อวานเย็น เช้าวันรุ่งขึ้นนางก็ลงมือทำจนได้ของมาแล้ว เพราะวัตถุดิบที่ซื้อจากในเมืองครั้งก่อนมีจำกัด นางจึงทำเพียงขนมเหนียวถั่วแดงกับไชเท้าทอด ขนมหัวไชเท้าไม่ได้ทำไว้ขาย แต่ให้ตนเองกับลูกๆ กิน
ฟ้าเพิ่งสว่างนางก็ถือถาดขนมสองถาดลงจากเขาไปพร้อมเด็กๆ
เด็กๆ รักวันที่ได้ ‘ตระเวนไปทั่ว’ กับมารดาเช่นนี้ที่สุด ก่อนหน้านี้มารดามักจะเก็บตัวอยู่ในบ้าน นอกจากทำนาก็ไม่ลงจากเขาแม้แต่น้อย เวลาเกินกว่าครึ่งของพวกเขาจึงต้องอยู่ในลานบ้านจนรู้สึกเหงาอยู่บ่อยครั้ง ต่อมาแม้จะลงเขามาได้ ทว่าความรู้สึกย่อมไม่เหมือนกับได้ลงจากเขาพร้อมมารดา!
ป้าหลัวไปด้วยกันเป็นเพื่อนเฉียวเวย พวกเขานั่งรถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อเช่นเดิม
ตอนนี้เฉียวเวยเป็นบุตรสาวของป้าหลัวแล้วย่อมนับเป็นคนในหมู่บ้านของตน ตาเฒ่าซวนจื่อจึงคิดราคาถูกกว่าเมื่อวานสักหน่อย คนหนึ่งราคาสิบอีแปะ ส่วนเด็กน้อยทั้งสองไม่คิดเงิน
ทั้งสี่คนไม่ได้ไปที่ตลาดนัด แผงร้านค้าที่นั่นมีแต่เช่ารายเดือน รายฤดูหรือรายปี ไม่มีที่ว่างเหลือให้เฉียวเวย เฉียวเวยจึงมายังจุดที่ทานอาหารกลางวันเมื่อวาน จำนวนคนที่เดินผ่านไปมาที่นี่ก็ไม่เลว ที่ตั้งร้านยังเก็บค่าเช่ารายวัน หนึ่งวันยี่สิบอีแปะ
เฉียวเวยจ่ายเงินค่าเช่า แล้วช่วยกันยกโต๊ะตัวเล็กกับม้านั่งตัวน้อยออกมาตั้งกับป้าหลัว
เด็กน้อยสองคนเป็นเด็กดีนั่งอยู่ด้านหลัง ไม่เอะอะไม่โวยวาย รู้ความจนชวนให้คนปวดใจ


## บทที่ 13 หมื่นตำลึงทอง

ตอนที่ 13 หมื่นตำลึงทอง
ขนมที่เฉียวเวยทำทั้งงดงามทั้งแปลกใหม่ ไม่นานก็ดึงดูดให้คนผ่านไปมาหยุดดู เฉียวเวยไม่ตระหนี่ถี่เหนียว ตัดขนมเหนียวถั่วแดงเป็นแผ่นให้ทุกคนได้ลองชิม
เริ่มแรกทุกคนรู้สึกว่ากระต่ายน้อยสีขาวโพลนเหล่านี้น่ารักน่าชังเท่านั้น แต่เมื่อกินเข้าไปจึงพบว่าความจริงแล้วพวกมันอร่อยมาก ราคาก็ไม่แพง สามอีแปะต่อหนึ่งชิ้น ห้าอีแปะได้สองชิ้น หากซื้อสิบชิ้นยังแถมให้หนึ่งชิ้นด้วย
ของดีคุ้มราคาเช่นนี้ ขายไม่ออกย่อมไม่มีเหตุผล
ท่านป้าคนหนึ่งล้วงเงินห้าอีแปะออกมา “เอามาสองชิ้น”
“ข้าก็เอาสองชิ้น!”
“สี่ชิ้น!”
“สิบชิ้น!”
ป้าหลัวเก็บเงินจนตาลาย เฉียวเวยใช้ใบไผ่ห่อขนมเหนียวถั่วแดงทีละห่อ ใครต้องการเท่าไรก็ใส่ให้เท่านั้น นางจดจำได้ไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยามขนมหวานสองตะกร้าก็ถูกแย่งชิงไปได้พอประมาณ
“วันพรุ่งนี้พวกเจ้ายังมาอีกหรือไม่” หญิงสาวที่ซื้อขนมเหนียวคนหนึ่งกินไปก็ถามไปด้วย
เฉียวเวยพยักหน้า “มาเจ้าค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะมาอีก” หญิงสาวชอบขนมหวานที่เฉียวเวยทำมาก
เฉียวเวยยิ้มน้อยๆ “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
หญิงสาวเดินจากไป ป้าหลัวใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก กลางหน้าหนาวเพียงคอยเก็บเงินยังเหงื่อออกทั้งตัว กิจการนี้ไปได้ดีกว่าที่นางคาดไว้ “เสี่ยวเวย ยังเหลืออีกเท่าไร”
เฉียวเวยเปิดตะกร้าดู “เหลือห้าชิ้นสุดท้ายแล้ว”
นางกลัวว่าจะขายไม่ออกจึงทำมาเพียงห้าสิบชิ้น แต่เพิ่งผ่านไปเพียงหนึ่งเค่อก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว รวดเร็วผิดจากที่นางคาดไว้อยู่บ้าง ดูท่าหมากตานี้จะเดินถูกแล้ว
นางหันไปมองเจ้าซาลาเปาน้อยทั้งสองที่อยู่ด้านหลัง ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งน้อยถือตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งเล่นอยู่กับเพียงพอนหิมะตัวจ้อย เป็นเด็กดียิ่งนัก ทันใดนั้นเฉียวเวยก็หัวใจอ่อนยวบ ถือเงินหกอีแปะเดินออกจากร้านไป
เมื่อกลับมา ในมือนางก็มีถังหูลู่เพิ่มมาสามไม้ บุตรชายไม้หนึ่ง บุตรสาวไม้หนึ่ง เพียงพอนหิมะไม้หนึ่ง
เด็กสองคน สัตว์หนึ่งตัวได้ถังหูลู่ไปก็ดีใจยิ่งนัก เฉียววั่งซูเขย่งปลายเท้ากอดคอเฉียวเวยแล้วดึงเฉียวเวยลงมาหอมหนึ่งที “ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่”
เฉียวเวยยกมุมปากจนยกโค้ง “หลังจากนี้ชอบอะไร อยากกินอะไร บอกแม่ได้ทุกอย่าง”
เฉียววั่งซูพยักหน้า ลิ้นน้อยเลียถังหูลู่ไม้โตสีแดงสดอันฉ่ำวาว “หวานจริง!”
เฉียวจิ่งอวิ๋นเลียอย่างเคอะเขิน เหนียมอายกว่าน้องสาวเล็กน้อย
เพียงพอนหิมะตัวน้อยกอดไม้เอาไว้แล้วกัดอย่างตะกรุมตะกรามเสียงดัง กร้วมๆ! กร้วมๆ!
รถม้าหรูหราคันหนึ่งจอดที่เหลาสุราฝั่งตรงข้าม สตรีสวมอาภรณ์สีสันสดใสคนหนึ่งเดินลงมาจากรถม้า นางสวมเสื้อคลุมไร้กระดุมทำจากผ้าแพรกู่เซียง[footnoteRef:1] ซึ่งเป็นรองเพียงผ้าแพรต่วนของไห่โจว เส้นผมหวีจนมันเงา ปักปิ่นเงินประดับหยกสองเล่ม มือเรียวยาวของนางถือผ้าเช็ดหน้าสีเขียวอ่อนผืนหนึ่ง ท่วงท่าสง่างามหยิ่งยโส ข้างกายนางมีแม่นางหน้าตาเกลี้ยงเกลาคนหนึ่งติดตามมาด้วย [1: ผ้าแพรกู่เซียง ผ้าแพรต่วนจากแถบหังโจวและซูโจวซึ่งทอเป็นลวดลาย บ้างเป็นลายสิ่งปลูกสร้างเช่นห้องหอศาลา สิ่งของในธรรมชาติเช่นสัตว์และดอกไม้ หรือเป็นเรื่องราวของบุคคล สีสันและรูปแบบเรียบง่ายต้องใช้ฝีมือในการทอ]
มองปราดเดียวก็ทราบว่าทั้งสองคนเป็นหญิงรับใช้กับสาวใช้จากครอบครัวร่ำรวย ในเมืองน้อยครั้งนักจะเห็นคนมีหน้ามีตาเช่นนี้ ทุกคนจึงเลื่อนสายตาไปจับจ้องทั้งสองคนอย่างสงสัยใคร่รู้และยำเกรง
เมื่อวานเฉียวเวยได้พบข้ารับใช้ที่สูงศักดิ์จนพรรณนาไม่ถูกมาแล้ว เมื่อเห็นสองคนตรงหน้าจึงไม่รู้สึกแตกตื่นเท่าใดนัก ทว่าไม่นานทั้งสองคนก็เดินมาทางเฉียวเวย
สาวใช้ชี้ขนมหวานบนแผง “ฝังมามา ท่านดูกระต่ายน้อยสิ น่ารักจริงเชียว!”
หญิงรับใช้ที่ถูกเรียกว่าฝังมามาหยุดก้าวเท้าอย่างไม่ใส่ใจแล้วเหล่ตามอง “ของข้างถนนสกปรกยิ่งนัก เจ้าเข้าจวนมานานเท่าใดแล้ว ทำไมยังทำตัวเหมือนไม่เคยเห็นโลกอีก”
สาวใช้แลบลิ้นใส่
หนังตาเฉียวเวยไม่กระตุกแม้แต่น้อยคล้ายไม่ได้ยินคำพูดของพวกนาง
ฝังมามาส่งเสียงอืมอย่างยอมตามใจแล้วพูดว่า “ช่างเถอะ เจ้าชอบก็ซื้อ อย่าให้คุณหนูเห็นก็พอ”
สาวใช้เปิดถุงเงินอย่างดีอกดีใจ “ชิ้นละเท่าไร”
เฉียวเวยตอบว่า “หนึ่งชิ้นสามอีแปะ สองชิ้นห้าอีแปะ เหลืออยู่ห้าชิ้นสุดท้ายแล้ว หากแม่นางไม่นึกดูแคลน ข้าขายให้เจ้าสิบอีแปะก็แล้วกัน”
‘ไม่นึกดูแคลน’ สี่คำนี้พูดโดยใช้เล่ห์เหลี่ยม นางเป็นสาวใช้ แต่ไหนแต่ไรผู้อื่นล้วนดูแคลนนาง มีโอกาสให้นางดูแคลนหรือไม่ดูแคลนผู้อื่นเสียที่ไหน แม้จะเป็นเพียงสินค้าชิ้นหนึ่งก็เพียงพอทำให้นางเบิกบานใจแล้ว นางล้วงเงินสิบอีแปะออกมาอย่างไม่ลังเลสักนิด “ข้าเหมาหมด!”
ป้าหลัวรับเงินมา เฉียวเวยหยิบใบไผ่ขึ้นมาพับเป็นกระทงน้อยอย่างชำนิชำนาญจากนั้นใส่กระต่ายจิ๋วสีขาวห้าชิ้นเข้าไปอย่างเบามือ
สาวใช้เบิกตาโต “มือเจ้าคล่องแคล่วนักเชียว!”
เฉียวเวยยกมุมปากแต่ไม่พูดอันใด แล้วยื่นขนมหวานให้นาง
ฝังมามาอดไม่ไหวกลอกตาใส่สาวใช้เสียทีหนึ่ง “คราวนี้ไปได้แล้วกระมัง ข้าบอกเจ้าไว้เลยนะ หากเจ้ากินเข้าไปแล้วท้องเสีย อย่าได้มาร้องไห้กับข้า”
สาวใช้ยิ้มประจบ “ไม่มีทางๆ ฝังมามาวางใจเถิด”
ทั้งสองคนคล้องแขนเดินจากไป ขณะที่กำลังจะเดินเลยไปอยู่แล้วสาวใช้ก็เหลือบไปเห็นเพียงพอนหิมะตัวจ้อยที่กัดถังหูลู่สุดกำลังอยู่ด้านหลังร้าน ดวงตาเป็นประกายทันที “โอ๊ะ! ฝังมามา ท่านดู! สุนัขน้อยตัวนั้นน่ารักนัก”
เพียงพอนบางตัวที่ถูกมองเป็นสุนัขครั้งที่นับไม่ถ้วนกลอกตา
ฝังมามาหันไปมองเสี่ยวไป๋ ใบหน้าปรากฏสีหน้าประหลาดใจแวบหนึ่ง “เพียงพอนหิมะหรือ”
เฉียวเวยแววตาไหววูบ
เพียงพอนหิมะตัวจ้อยไม่แม้แต่จะมองฝังมามา มันยังคงกัดแทะถังหูลู่ในกรงเล็บต่อไป
คุณหนูของตนอยากได้เพียงพอนหิมะสักตัวมาตลอด แต่ไม่เคยเจอตัวที่เหมาะสม เพียงพอนตัวนี้ไม่เพียงสวย แต่ยังฟังภาษาคนรู้เรื่อง หากมอบให้คุณหนูย่อมดียิ่งนัก ฝังมามามองไปทางเฉียวเวยที่กำลังเก็บร้านอยู่ “เพียงพอนหิมะตัวนั้นขายอย่างไร”
หนังตาเฉียวเวยไม่กระตุกสักนิด “ไม่ขาย”
ฝังมามาหัวเราะหยัน คนเช่นนี้นางพบเจอมามาก เริ่มแรกก็บอกไม่ขายๆ แต่ก็ทำเพื่อเรียกราคาเท่านั้น “ยี่สิบตำลึงเงิน”
เฉียวเวยร้องเหอะออกมาคำหนึ่ง สวีต้าจ้วงเคยบอกว่าเสี่ยวไป๋มีค่าเสียยิ่งกว่าเสือ เสือยังขายได้ตั้งสามสิบตำลึง หญิงรับใช้ผู้นี้กลับเสนอมาแค่ยี่สิบตำลึงหรือ
ฝังมามารับรู้ความดูแคลนของเฉียวเวย คิ้วจึงขมวดเข้าหากัน “สามสิบตำลึงเล่า”
เฉียวเวยไม่ตอบสักคำ
“ห้าสิบ”
เฉียวเวยยังไม่สนใจนาง
ฝังมามาตะเบ็งเสียง “เจ้าต้องการหนึ่งร้อยตำลึงหรืออย่างไร”
เฉียวเวยพับผ้าปูโต๊ะเก็บเข้าไปในตะกร้า “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ขาย”
ฝังมามากัดฟัน “เจ้าบอกราคามา!”
มือที่ถือตะกร้าของเฉียวเวยชะงัก “จะให้ข้าบอกราคาจริงหรือ”
“เจ้าว่ามา!”
เฉียวเวยชูนิ้วชี้ขึ้นมา
ฝังมามขมวดคิ้ว “หนึ่งร้อยตำลึงหรือ”
เฉียวเวยส่ายนิ้วชี้ไปมา
“หนึ่งพันตำลึงหรือไร”
นางส่ายนิ้วชี้อีกครั้ง
“หนึ่งหมื่นหรือ” ฝังมามาตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าว
“อืม ทองนะ” เฉียวเวยยิ้มบางๆ “เจ้าซื้อไหวหรือไม่เล่า”
ฝังมามาสีหน้าเปลี่ยนไปทันใด “เจ้าจงใจล้อข้าใช่หรือไม่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร”
เฉียวเวยเอ่ยอย่างสบายๆ “ข้าไม่สนว่าเจ้าเป็นใคร อยากซื้อเพียงพอนของข้าก็เอาหนึ่งหมื่นตำลึงทองมา มิเช่นนั้นก็ไม่ต้องมาคุยกัน”
เพียงพอนพรรค์ไหนมีค่ามากมายปานนั้น นี่แสดงชัดว่าไม่ต้องการขาย ฝังมามาถลึงตาใส่เฉียวเวยอย่างอับอายและขุ่นเคือง คุณหนูของนางเป็นผู้สูงศักดิ์ระดับใด ในฐานะแม่นมของคุณหนู นางก็มีคนล้อมหน้าล้อมหลังด้วย เคยต้องเก็บกลั้นความไม่พอใจเช่นนี้เมื่อไร นางยกฝ่ามือขึ้นตบใส่เฉียวเวยทันที!
“โอ้ย!” ป้าหลัวเห็นท่าไม่ดีจึงโถมเข้ามากอดเฉียวเวยไว้ ฝ่ามือนั้นจึงฟาดลงบนหน้าของนางอย่างจัง


## บทที่ 14 ถนนแคบพบคู่แค้น

ตอนที่ 14 ถนนแคบพบคู่แค้น
ใบหน้าของป้าหลัวปรากฏรอยสีแดงก่ำในทันใด เสียงดังลั่นจนเด็กๆ ตกใจทำถังหูลู่หลุดมือ
แววตาของเฉียวเวยเย็นชา พูดไม่เข้าหูคำเดียวก็ตบตีคน แล้วยังทำให้ลูกน้อยผู้บริสุทธิ์สองคนของนางตกใจอีก...
นางวางตะกร้าที่เก็บของเรียบร้อยแล้วลงบนพื้น จากนั้นเอื้อมมือข้ามโต๊ะตัวน้อยที่ใช้ตั้งร้านไปจับหัวไหล่ของฝังมามาเบาๆ
ฝังมามากวาดสายตามองมือบนหัวไหล่ของตนอย่างดูแคลน แล้วไล่สายตาตามท่อนแขน เมื่อมองเข้าไปในดวงตาที่เสมือนมีสายธารถาโถมคู่นั้นของเฉียวเวย ทันใดนั้นหัวใจก็กระตุก
“เจ้าคิดจะทำอันใด” ฝังมามาถามเสียงดุดัน
เฉียวเวยเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “เจ้าตบแม่ของข้า เจ้าว่าข้าคิดจะทำอันใดเล่า”
เดิมทีฝังมามาไม่ได้ต้องการจะตบป้าหลัว ผู้ที่นางเล็งคือเฉียวเวย แต่นางคิดไม่ถึงว่าป้าหลัวจะโถมเข้ามาอย่างไม่สนใจตนเองแล้วรับหนึ่งฝ่ามือนั้นแทนเฉียวเวย นางใช้อำนาจบาตรใหญ่ในจวนจนเคยตัว จึงไม่เห็นร้านค้าเล็กๆ เหล่านี้อยู่ในสายตา ตบผิดแล้วอย่างไร คนพวกนี้ไม่ยอมทนรับแต่โดยดีได้หรือ
นางขบคิดในใจจบก็เชิดคางขึ้น แล้วเอ่ยอย่างโอหัง “คนที่ข้าจะตบคือเจ้า ใครใช้ให้นางเอาตัวเองเข้ามาขวาง”
เฉียวเวยจ้องนางเขม็งไม่แม้แต่จะกะพริบตา “ตบคน ไม่ขอโทษสักคำแล้วยังจะทำตัวโอหังเช่นนี้อีก ดีมาก ดีมาก หากเป็นเช่นนี้ข้าก็จะไม่บีบให้เจ้าขอโทษแม่ข้าแล้ว”
ตอนฝังมามาได้ยินคำว่า ‘ดีมาก’ สองคำนั้น หัวใจยังกระตุกอยู่พักหนึ่ง แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย หัวใจที่ขึ้นมาจุกที่คอของฝังมามาก็กลับไปอยู่ในอกอย่างสงบ นางก็ว่าแล้ว ร้านค้าแผงเล็กๆ ที่ไร้ชื่อเช่นนี้จะกล้ามีเรื่องกับคนชั้นสูงเช่นนางหรือ
ฝังมามาตะคอกเบาๆ “เอามือสกปรกของเจ้าออกไป! แล้วก็ส่งเพียงพอนหิมะตัวนั้นมาให้ข้า ข้าจะให้อภัยที่พวกเจ้าล่วงเกิน”
“เจ้าตบแม่ข้าแต่กลับมาใส่ร้ายว่าพวกข้าล่วงเกิน แล้วยังจะมายึดสัตว์เลี้ยงของข้าอีก” เฉียวเวยมองนางด้วยแววตาเรียบเฉย “ช่างหน้าไม่อาย”
สิ้นเสียงของนาง ฝังมามายังไม่ทันตามทันว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นก็ได้ยินเสียงดัง กร๊อบ! คล้ายกับมีบางสิ่งแตก แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น ความเจ็บแปลบก็แล่นมาจากแขนขวา นางร้องเสียงดังอย่างตื่นตระหนก!
สาวใช้ตกใจจนหน้าถอดสี “ฝังมามา!”
ฝังมามาล้มลงไปบนพื้น แขนขวาปวดจนนางลุกไม่ขึ้น นางร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ดึงให้คนที่เดินผ่านไปมาล้อมเข้ามามุงอย่างรวดเร็ว
จะว่าไปแล้วทุกสิ่งก็ล้วนเป็นนางก่อเรื่องเอง ผู้ที่เห็นเหตุการณ์โดยตลอด ไม่มีผู้ใดเวทนานางสักคน
กลับเป็นป้าหลัวที่กลัวว่าเรื่องราวจะใหญ่โต นางจึงถามเฉียวเวยเสียงเบา “นาง นางเป็นอะไร จะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
เฉียวเวยเอ่ยอย่างนิ่งสงบ “หัวไหล่หลุดข้างเดียวเท่านั้น ไม่ตายหรอก”
ไม่ตายก็จริงอยู่แต่สำหรับแม่นมของตระกูลชั้นสูงที่อยู่ดีกินดีคนหนึ่ง ความเจ็บปวดเช่นนี้คงยากจะทานทนยิ่งกว่าสังหารนางเสียอีก
“เกิดอันใดขึ้น”
เสียงสดใสอ่อนหวานดุจเสียงนกขมิ้นดังขึ้นด้านหลังกลุ่มคน คนเดินถนนตกตะลึงแหวกทางให้อย่างพร้อมเพรียง สาวน้อยผู้สวมกระโปรงคาดเอวสีเหลืองอ่อนเดินเยื้องย่างเข้ามา เรือนร่างนางอรชรอ้อนแอ้น องคาพยพบนใบหน้างดงาม เกล้ามวยผมทรงก้นหอย ปักปิ่นเงินประดับหยกสีชมพูเล่มหนึ่ง ทั้งร่างดูนุ่มนิ่มมีน้ำนวลยิ่งนัก ใบหน้า ลำคอ มือ ผิวทุกส่วนที่เผยออกมาข้างนอกขาวละมุนจนมิอาจพรรณนาราวกับว่าเพียงเป่าลมใส่ก็ช้ำ
ในเมืองยากจนแห่งนี้ การที่สตรีสาวรูปโฉมดุจนางสวรรค์เช่นนี้มาเยือนเทียบได้กับเทพธิดาฉางเอ๋อเสด็จลงมาจากวังจันทรา ฝูงชนที่วินาทีก่อนหน้ายังเอะอะเจี๊ยวจ๊าว เวลานี้เงียบกริบในทันใด
บนร่างนางมีกลิ่นแป้งหอมชวนดมดอม สายลมโชยหอบหนึ่ง ทั่วบริเวณล้วนถูกย้อมด้วยกลิ่นหอมละมุน
นางเดินมาหยุดยืนตรงหน้าเฉียวเวย “มิทราบว่าแม่นมคนสนิทของข้าล่วงเกินฮูหยินเช่นไร ฮูหยินจึงบันดาลโทสะเช่นนี้”
“เจ้าถามนางสิ” เฉียวเวยเอ่ย
หญิงสาวหันไปมองฝังมามา ฝังมามาอยากจจะฟ้องเจ้าคนชั้นต่ำคนนี้ต่อหน้าคุณหนูยิ่งนัก แต่จนปัญญาที่นางเจ็บจนพูดไม่ออก สาวใช้จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้คุณหนูฟังแทน
หญิงสาวฟังจบจึงพยักหน้าอย่างสง่าสงามแล้วเอ่ยกับเฉียวเวยว่า “แม่นมคนสนิทของข้าหยาบคายกับท่านก่อน ตัวข้าขอขมาแม่นางแทนนางตรงนี้”
การกระทำอันยุติธรรมไม่เข้าข้างฝ่ายตนของนางได้รับเสียงชื่นชมจากรอบด้าน
เฉียวเวยกลับมองนางด้วยสายตาแปลกพิกล “เจ้าบอกว่านางหยาบคายก่อน ก็หมายความว่าหลังจากนั้นข้าเป็นฝ่ายล่วงเกินสิ เจ้าขอขมาข้า ถ้าเช่นนั้นข้าก็สมควรขอขมานางด้วย แต่น่าเสียดายนัก ข้าไม่คิดจะทำเช่นนั้น”
ดวงหน้างามสง่าของหญิงสาวชะงักไปวูบหนึ่ง
เฉียวเวยอย่างนิ่งสงบ “ผิดถูกข้ารู้อยู่แก่ใจ มิจำเป็นต้องสนสายตาผู้อื่น ข้าจะไม่ยอมรับคำขออภัยที่ข้าไม่ต้องการรับสักนิดเพื่อแสดงความใจกว้างของตนเอง แล้วก็จะไม่บังคับตนเองให้ขออภัยคนที่ไม่สมควรได้รับคำขออภัย”
หญิงสาวเพิ่งเคยพบคนที่ไม่ตอบโต้ตามขนบเช่นนี้เป็นครั้งแรก นางจึงอึ้งพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เฉียวเวยยิ้มจางๆ “คนที่ทำผิดก็คือพวกเจ้า ข้าเพียงสนองสิ่งที่ใครทำคืนให้คนนั้น แม่นางคิดว่าข้าผิดที่ใดเล่า”
คำพูดนี้ไร้จุดอ่อน ในยุคปัจจุบันการฆาตกรรมอันมีมูลเหตุจากการหยามหมิ่นมารดาจะต้องโทษหนัก แต่ในยุคโบราณการกระทำเช่นนี้กลับได้รับการสรรเสริญจากจักรพรรดิ
มารดาของเฉียวเวยถูกข่มเหง นางไม่ข่มเหงคืนจึงจะถูกคนหัวเราะเยาะเข้าจริงๆ ดังนั้นในสายตาของทุกคน การที่นางจัดการฝังมามาจึงไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสมแม้แต่น้อย กลับกันยังทำให้คนสาแก่ใจ
หญิงสาวย่อมรับรู้ถึงท่าทีของผู้คน นางสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วเอ่ยแช่มช้า “ก่อนหน้าข้าใช้คำพูดไม่ระวัง ข้าเป็นผู้ผิด เรื่องในวันนี้แม่นมคนสนิทของข้าหยาบคาย ตัวข้าขอขมาแม่นางจากใจจริง”
“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่รับ”
“เจ้า...”
เฉียวเวย “หากตบแม่ข้าแล้วขอโทษคำเดียวก็จบเรื่อง ถ้าเช่นนั้นหลังจากนี้ผู้ใดก็วิ่งมาตบตีแม่ข้าแล้วเอ่ยขอโทษคำเดียวก็พอใช่หรือไม่”
หญิงสาวหน้าแดง “เจ้าสั่งสอนฝังมามาไปแล้วไม่ใช่หรือ”
เฉียวเวยพยักหน้าตอบ “ใช่แล้ว ดังนั้นเจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทษแล้ว คนทำชั่วย่อมได้ชั่ว เรื่องในวันนี้จบแต่เพียงเท่านี้ แม่นางกลับดีๆ ข้าไม่ส่ง”
หญิงสาวหน้าเขียวก้าวขึ้นรถม้าไป
ฝังมามาก็ถูกคนแบกขึ้นรถไปด้วย
เฉียวเวยมองแผ่นหลังที่เดินจากไปไกลของหญิงสาว ในใจเกิดความรู้สึกเป็นอริอย่างไม่มีที่มา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
“โอ้ย พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าคนผู้นั้นเป็นใคร ยังจะกล้าชมดูเรื่องของนางอีก” ขอทานเฒ่าที่นั่งอยู่ข้างถนนคนหนึ่งดื่มเหล้าในน้ำเต้าพลางเอ่ยขึ้นมา
หญิงคนหนึ่งถามว่า “ใครหรือ ตาเฒ่าหลี่ เจ้ารู้จักหรือ”
ตาเฒ่าหลี่กระดกเหล้าคำหนึ่งแล้วตอบว่า “รถม้าคันนั้นของนางสลักรูปซานชีเฉ่า[footnoteRef:1]เอาไว้ นั่นเป็นสัญลักษณ์ประจำตระกูลของจวนเอินปั๋ว” [1: ซานชีเฉ่า สมุนไพรชนิดหนึ่งที่มีฤทธิ์กระตุ้นการไหลเวียนเลือด ห้ามเลือดและแก้พิษ]
“แล้วจวนเอินปั๋วคืออะไรเล่า” หญิงสูงวัยถามต่อ
“แม้แต่จวนเอินปั๋วยังไม่รู้จัก” ตาเฒ่าหลี่กลอกตาใส่ “จวนเอินปั๋วก็คือหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ทางวิชาแพทย์ของเมืองหลวง ชื่อเสียงโด่งดังนัก! แม่นางน้อยคนนั้น หากข้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็น ‘บุตรีคนโต’ คนปัจจุบันของจวนเอินปั๋ว”
หญิงสูงวัยหัวเราะ “ตาเฒ่าหลี่แม้แต่เรื่องนี้เจ้าก็รู้ด้วยหรือ เจ้าไปดูละครมาอีกแล้วใช่หรือไม่”
ตาเฒ่าหลี่ถลึงตาใส่นาง “เจ้าสิไปดูละครมา! ตอนที่ข้าตระเวนทั่วเมืองหลวง เจ้ายังไม่เกิดออกมาจากท้องมารดาเจ้าเลย!”
“ชิชะ ตาเฒ่าหลี่ นี่เจ้ากล้าย้อนข้าหรือ!” หญิงนางนั้นทำท่าจะตีเขาแต่เมื่อเห็นเขาสกปรกปานนั้นจึงหดมือกลับไป
ตาเฒ่าหลี่ยื่นมือออกมา “ให้ข้าสักอีแปะสิ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังต่อ”
“ข้าขี้เกียจจะฟัง เจ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า!” หญิงนางนั้นหิ้วตะกร้าเดินจากไป
ตอนนั้นเองเหรียญทองแดงเหรียญหนึ่งก็ร่วงลงมาจากฟ้า หล่นลงไปในชามของตาเฒ่าหลี่อย่างตรงเผงไม่เบี้ยวไม่เฉ
ตาเฒ่าหลี่รีบเงยหน้ามอง ด้านบนคือโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง มิรู้ว่าเงินของผู้ใดเพราะไม่เผยตัว
เฉียวเวยอยู่ฝั่งตรงข้ามกับตาเฒ่าหลี่จึงบังเอิญเห็นคนบนตึกที่โยนเหรียญทองแดงลงมาพอดี เขาเป็นบุรุษที่สวมหมวกปีกกว้างคนหนึ่ง
ตาเฒ่าหลี่ได้เงินแล้วจึงเล่าต่อ “จวนเอินปั๋วก่อนหน้านี้มีทายาทสามสาย บ้านหลักได้สืบทอดบรรดาศักดิ์ นั่นก็คือท่านเอินปั๋วรุ่นก่อน แต่ท่านเอินปั๋วรุ่นก่อนโชคไม่ดียิ่งนัก ตอนที่เขากับภรรยาออกไปท่องเที่ยวพบน้ำหลากเข้าจนถูกน้ำพัดโชคร้ายเสียชีวิตทั้งคู่ เขาไม่มีบุตรชาย มีเพียงบุตรีอายุห้าปีเพียงคนเดียว บ้านรองจึงได้สืบทอดบรรดาศักดิ์แทน คุณหนูคนนี้ก็คือลูกของบ้านรอง”
หญิงนางนั้นที่เดินออกไปแล้วหวนกลับมา “เจ้าไม่ได้บอกว่าท่านเอินปั๋วรุ่นก่อนมีบุตรีคนหนึ่งหรือ ทำไมนางไม่ใช่คุณหนูใหญ่เล่า”
ตาเฒ่าหลี่ตอบว่า “แต่เดิมก็ใช่ แต่เมื่อหลายปีก่อนนางทำความผิดจึงถูกขับออกจากตระกูลไปแล้ว”


## บทที่ 15 สัตว์ที่จับได้หายไป

ตอนที่ 15 สัตว์ที่จับได้หายไป
หลังจากออกมาจากสถานที่ตั้งร้าน เฉียวเวยก็วางแผนจะจ้างรถม้าคันหนึ่งเดินทางกลับ ป้าหลัวมักจะมาที่ตัวเมืองบ่อยๆ จึงรู้จักรถจ้างอยู่หลายเจ้า
ทั้งสองมาถึงที่ว่าจ้างรถแล้วถามราคา พบว่าแพงกว่าของตาเฒ่าซวนจื่อเท่าหนึ่ง แน่นอนว่ารถม้าของผู้อื่นมีหลังคา ดูหรูหรากว่านิดหน่อย แต่ปัญหาอยู่ที่เฉียวเวยไม่ต้องการความหรูหราของมัน นางต้องการเพียงความประหยัดเท่านั้น
แต่ดูเหมือนวันนี้เฉียวเวยจะเลือกออกจากบ้านถูกวัน นางจึงโชคดียิ่งนัก ระหว่างที่ตระเวนหารถจ้างอยู่หลายเจ้าแต่ไม่ถูกใจ ก็ได้พบตาเฒ่าซวนจื่อราวกับปาฏิหาริย์
เดิมทีตาเฒ่าซวนจื่อพาญาติสองสามคนมาส่งที่ตัวเมือง ตอนนี้กำลังกลัดกลุ้มว่าจะหาลูกค้าที่ไหนขับรถม้าพากลับไปยังหมู่บ้านก็พอดีพบเฉียวเวย
“เสี่ยวเฉียว เหตุใดจึงจะกลับแล้วเล่า ค้าขายไม่ดีหรือ ขายไม่ออกก็ไม่เป็น...”
ป้าหลัวถลึงตาใส่เขา แล้วยื่นตะกร้าที่ว่างเปล่าหลือเพียงไชเท้าทอดไม่กี่แผ่นให้เขาดู “ขายหมดนานแล้วต่างหากเล่า”
“นี่ เพิ่งตอนนี้ก็ขายหมดแล้วหรือ” ตาเฒ่าซวนจื่อไม่อยากเชื่อ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเห็นคนในหมู่บ้านเข้ามาขายของในเมือง แต่คนไหนมาวันแรกแล้วไม่พบอุปสรรคบ้างเล่า
เขามองไปหาเสี่ยวเฉียว
เฉียวเวยมุมปากยกโค้ง หยิบไชเท้าทอดในตะกร้าส่งให้เขา
เขากินเสร็จก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดอาหารของเสี่ยวเฉียวจึงขายจนหมดเกลี้ยง
ก่อนออกจากเมือง เฉียวเวยไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารที่ตลาดนัด เพื่อลองทำอาหารแปลกใหม่หลากหลายมากขึ้น นางจึงซื้อปลาไนมาด้วยตัวหนึ่ง คืนนี้จะราดซอสน้ำแดงให้ลูกๆ ทาน
...
เล่าถึงอีกฝั่งหนึ่งฝังมามาบาดเจ็บจึงถูกพาไปรักษาที่โรงหมอ ระหว่างที่หญิงสาวรอคอยอย่างหงุดหงิดอยู่บนรถม้า สายตาก็เหลือบไปเห็นของที่สาวใช้พยายามแอบไว้
นางขมวดคิ้ว “เจ้าซ่อนอะไรอยู่”
สาวใช้ยื่น ‘กระต่ายขาวหนึ่งกระทง’ ออกมาอย่างฝืนใจ กระทงใหญ่ราวหนึ่งฝ่ามือ ใบไผ่พับอย่างประณีตยิ่งนัก กระต่ายน้อยตัวเล็กจ้อยแต่ทำออกมาเหมือนมีชีวิต ทั้งน่ารักทั้งนุ่มนิ่มประหนึ่งตัวจริง
“สิ่งนี้คืออะไร” หญิงสาวถามอย่างสงสัยใคร่รู้
สาวใช้ตอบว่า “ขนมเจ้าค่ะ”
หญิงสาวประหลาดใจ แม้แต่จวนเอินปั๋วยังไม่มีขนมที่ประณีตเช่นนี้ “ซื้อมาจากที่ใด”
สาวใช้ไม่กล้าพูดว่าซื้อมาจากฮูหยินน้อยที่คุณหนูโกรธจนหน้าเขียวคนนั้น จึงตอบว่า “ในตัวเมืองเจ้าค่ะ”
หญิงสาวย่อมไม่คิดว่าซื้อมาจากร้านของเฉียวเวย หากรู้ล่ะก็ นางอาจจะกระอักเลือดออกมาก็เป็นได้ ปกติแล้วนางไม่ทานของที่มาจากข้างถนน แต่หน้าตาของขนมนี่น่ารักเหลือเกินจริงๆ นางอดใจไม่ไหวจึงชิมไปหนึ่งคำ หลังจากนั้นก็ตกตะลึง
สาวใช้เปิดกล่องอาหารไม้ท้ออันประณีตที่ใส่ภาชนะเงินไว้ด้านใน “คุณหนู นี่คือขนมเมฆม้วนสี่มงคลที่ท่านเตรียมมาให้จีเหล่าฮูหยินสินะเจ้าคะ ท่านแม่เฒ่าจะต้องชอบแน่”
หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เทขนมเมฆม้วนสี่มงคลในกล่องออกแล้วใส่ ‘กระต่ายขาวตัวน้อย’ สี่ตัวที่เหลือเข้าไป
...
เฉียวเวยใช้เวลาซื้อวัตถุดิบทำอาหารเล็กน้อย เมื่อกลับมาถึงในหมู่บ้านจึงเป็นเวลาเที่ยงพอดี หน้าประตูบ้านของป้าหลัวมีคนผู้หนึ่งยืนอยู่ เขารูปร่างสูงปานกลาง เรือนร่างกำยำ ผิวดำคล้ำ องคาพยพบนใบหน้าแลดูแข็งแกร่ง เขาก็คือหลัวหย่งจื้อบุตรชายคนโตของป้าหลัวนั่นเอง
หลัวหย่งจื้อเห็นมารดาของตนกับครอบครัวของเสี่ยวเฉียวลงมาจากรถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อก็งุนงงอยู่พริบตาหนึ่ง ในหมู่บ้านลือกันว่ามารดาของเขารับเสี่ยวเฉียวเป็นบุตรสาวบุญธรรม หรือว่าจะเป็นเรื่องจริง
“ท่านแม่” เขาเห็นทั้งสองคนกำลังขนข้าวของลงมาจากรถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อจึงรีบเดินเข้าไปช่วย
เขาเป็นชาวนาที่เกิดและเติบโตในชนบท จึงพละกำลังมากประหนึ่งวัว เพียงสองสามครั้งก็ขนข้าวของหนักสองร้อยกว่าชั่งได้หมด
เฉียวเวยค้อมกายเป็นเชิงขอบคุณ “ขอบคุณพี่ใหญ่”
คำว่าพี่ใหญ่คำนี้ยืนยันแล้วว่าสิ่งที่หลัวหย่งจื้อคาดเดาเป็นความจริง
หลัวหย่งจื้อไม่ได้ข้องเกี่ยวกับเสี่ยวเฉียวมากนัก สิ่งที่จดจำได้ชัดเจนที่สุดก็คือนางเป็นแม่ม่ายสาวเยาว์วัยหน้าตางดงามคนหนึ่ง สตรีจากแปดหมู่บ้านในระยะสิบลี้รวมกันก็ยังเทียบนิ้วเดียวของนางมิได้
ในหมู่บ้านมีคำเล่าลือเกี่ยวกับนางมากพอตัว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องไม่ดี แต่มุมมองของบุรุษเพศย่อมต่างจากสตรี เขาคิดว่าเสี่ยวเฉียวเป็นคนดีทีเดียว ทั้งงดงามทั้งน่าสงสาร
มารดาของเขาชื่นชอบเสี่ยวเฉียว ถ้าเช่นนั้นเขาก็จะชอบด้วย หลังจากนี้ไปเสี่ยวเฉียวก็คือน้องสาวของเขา
“น้องสาว” เขาเอ่ยทักทายอย่างใจกว้าง
เฉียวเวยรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ นางจูงเด็กน้อยทั้งสองพลางบอกว่า “จิ่งอวิ๋น วั่งซู เรียกท่านลุงสิ”
เด็กน้อยทั้งสองเอ่ยเรียกเสียงอ้อแอ้ว่า “ท่านลุง”
หลัวหย่งจื้อยิ้มซื่อ “เป็นเด็กดีจริง! วันหลังไปเล่นที่บ้านลุงนะ”
ป้าหลัวเห็นพวกเขาเปลี่ยนคำเรียกขานอย่างราบรื่นเช่นนี้ก็ดีใจยิ่งนัก นางยิ้มถามบุตรชาย “เหตุใดเจ้าจึงกลับมาแล้วเล่า มีเรื่องอะไรหรือ”
หลัวหย่งจื้อมัวแต่ทำความรู้จักกับน้องสาวจนเกือบจะลืมธุระสำคัญเสียแล้ว เขารีบบอกว่า “น้องชายของชุ่ยอวิ๋นสอบบัณฑิตขั้นถงเซิง[footnoteRef:1]ได้ไม่ใช่หรือ บิดาของนางจึงจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้เขา น่ากลัวว่าถึงเวลาคงจะยุ่งจนทำไม่ทันจึงอยากขอให้ท่านไปช่วยสักหน่อย” [1: ถงเซิง คำเรียกบัณฑิตที่สอบผ่านระดับอำเภอกับระดับเมือง มีคุณสมบัติจะเข้าสอบเป็นบัณฑิตซิ่วไฉ]
ชุ่ยอวิ๋นคือภรรยาของหลัวหย่งจื้อ น้องเล็กของนางปีนี้เพิ่งอายุสิบขวบก็สอบได้เป็นบัณฑิตถงเซิงแล้ว ในหมู่บ้านที่ผู้คนแทบจะไม่รู้หนังสือนับได้ว่าเป็นเรื่องที่สุดยอดอย่างยิ่งเรื่องหนึ่ง
ป้าหลัวถามว่า “วันไหนเล่า”
“วันที่สาม” เขามองไปทางเสี่ยวเฉียว คิดจะถามว่านางจะไปหรือไม่ แต่เมื่อนึกได้ว่านางไม่ชอบสมาคมกับผู้คนจึงไม่พูด
ป้าหลัวเอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้นก็อีกสามวันจากนี้สินะ เข้าใจแล้ว ข้าจะไป”
หลัวหย่งจื้อปวดใจที่มารดาต้องอยู่บ้านตามลำพังเป็นประจำ เขาจึงชวนนางไปอยู่ด้วยกันกับตนสักสองสามวัน แต่ป้าหลัวกลับปฏิเสธ
เสี่ยวเฉียวเพิ่งเริ่มกิจการ เป็นช่วงที่ต้องการคนช่วย นางจะไปเช่นนี้ไม่ได้
หลัวหย่งจื้อรู้เรื่องกิจการของเสี่ยวเฉียวก็ดีใจแทนเฉียวเวยอย่างยิ่ง “ต้องการอะไรก็บอกข้า พี่สะใภ้ของเจ้าทำอาหารเก่งนัก หากเจ้าทำไม่เป็นก็ถามนางดู นางสอนเจ้าได้หลายอย่าง”
เฉียวเวยยิ้มแย้มพลางพยักหน้า “เข้าใจแล้ว ขอบคุณพี่ใหญ่”
หลัวหย่งจื้อช่วยเฉียวเวยแบกวัตถุดิบปรุงอาหารสองร้อยกว่าชั่งขึ้นภูเขา เฉียวเวยจึงชวนเขาอยู่ทานอาหาร แต่เขาเพิ่งกินก่อนมาจึงบอกปัดว่าครั้งหน้าแล้วลงเขาไป
ตอนเที่ยงเฉียวเวยทำปลาน้ำแดง เด็กทั้งสองกินจนสุดท้ายแทบจะเลียจาน
เฉียวเวยเก็บชามกับตะเกียบไปล้างที่ห้องครัว แต่ป้าหลัวแย่งไปจากมือนางแล้วบอกว่า “วางไว้เถอะ ข้าทำเอง เจ้าเรียกลูกมานอนกลางวันสักตื่น ตัวจะได้โต ต้องนอนให้มากเอาไว้ ลืมตาตื่นทั้งวันจรดค่ำไม่ได้หรอกนะ”
เฉียวเวยคิดตามก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ตัวนางไม่งีบกลางวันจนชินจึงเผลอเลี้ยงเด็กๆ ตามอย่างด้วย นางรีบเรียกลูกขึ้นมาบนเตียงเตาแล้วกล่อมพวกเขาจนหลับ
จากนั้นเฉียวเวยก็เดินมาที่ประตูห้องครัว “แม่บุญธรรม ข้าจะออกไปข้างนอกสักเดี๋ยว”
ป้าหลัวมองนางอย่างแปลกใจ “ไปไหนหรือ อย่าบอกข้าว่าเจ้าจะขึ้นเข้าอีกแล้วนะ”
เฉียวเวยโดนเดาถูกจึงจับใบหูด้วยความกระอักกระอ่วน “เมื่อวานข้าวางกรงดักไว้ในป่าบนเขาสองกรง จะไปดูสักหน่อยว่ามีสัตว์มาติดกับหรือไม่ แค่ข้างบนนี้เอง ปลอดภัยมาก”
ป้าหลัวตอบว่า “ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเจ้าจริงๆ!”
เฉียวเวยพกมีดสั้นป้องกันตัวไปด้วย หลังจากพบเสือเมื่อครั้งที่แล้ว นางก็ถนอมชีวิตยิ่งกว่าผู้ใด ดังนั้นจุดที่นางเลือกจึงไม่ใช่กลางป่าจริงๆ
หลังจากนางเข้าป่าก็ตามสัญลักษณ์ที่ตนเองทำไว้จนพบกรงที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ ภายในกรงวางหูหลัวปัวและเศษเนื้อไว้เป็นเหยื่อล่อ
กรงทั้งสองล้วนเปิดอยู่ สิ่งที่แปลกก็คือเหยื่อล่อในกรงหนึ่งหายไปแล้ว
เหยื่อล่อหายไปก็น่าจะมีสัตว์ตัวเล็กติดกับดักแล้วสิ
แล้วสัตว์เล่า
เฉียวเวยมองหาแล้วมองหาอีกแต่ก็หาสัตว์ที่ติดกับดักไม่พบ แต่กลับพบเงินหนึ่งตำลึงวางอยู่
นี่มันเรื่องอะไรกัน
หรือว่ามีคนซื้อสัตว์ที่อยู่ในกรงดักไป


## บทที่ 16 กิจการรุ่งเรือง

ตอนที่ 16 กิจการรุ่งเรือง
ตกบ่ายรถม้าจอดตรงหน้าจวนโอ่อ่าแต่เรียบง่ายหลังหนึ่ง ป้ายเหนือประตูใหญ่มีตัวอักษรขนาดใหญ่สีทองที่ดูพลิ้วไหวเขียนไว้ว่า “จวนตระกูลจี”
ที่แห่งนี้คือสถานที่ซึ่งคนมากมายพยายามเบียดกันจนหัวแตกเพื่อเดินเข้าไป นางก็เช่นกัน ฐานะในตอนนี้ของนางยังเดินเข้าประตูหน้าไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานนางก็จะทำได้
หญิงสาวเดินเข้าไปในจวนตระกูลจีผ่านทางประตูข้างพร้อมกับสาวใช้
ภายในจวนเรียบง่ายสงบเงียบ หญิงสาวเห็นจีเหล่าฮูหยินกำลังชมดอกเหมย
จีเหล่าฮูหยินสวมเสื้อคลุมสีม่วงแดงกับกระโปรงรัดอกสีรากบัว บนศีรษะคาดสายคาดหน้าผากไข่มุก สุขุมสูงศักดิ์ ท่าทางไม่ธรรมดา
“ซีเอ๋อร์คารวะเหล่าฮูหยิน ขอให้เหล่าฮูหยินสุขภาพแข็งแรง” หญิงสาวโขกศีรษะคำนับอย่างนอบน้อม ท่วงท่าชดช้อยและนุ่มนวล
จีเหล่าฮูหยินเผยรอยยิ้มจาง “นั่งเถิด ดอกเหมยที่หมิงซิวปลูกออกดอกแล้ว เจ้ามาชมเป็นเพื่อนข้าหน่อย”
“เจ้าค่ะ” หญิงสาวขานรับแล้วหันไปมองดอกเหมยสดสวยเหล่านั้น ราวกับจะมองทะลุบุปผาไปให้เห็นผู้ที่ปลูกพวกมัน ดวงตาฉายแววเขินอายออกมาวูบหนึ่ง
หญิงรับใช้ย้ายม้านั่งกลมที่วาดลวดลายสวยงามตัวหนึ่งมาไว้ข้างเก้าอี้สานของจีเหล่าฮูหยิน หญิงสาวนั่งลงด้วยท่วงท่านุ่มนวล จากนั้นส่งปิ่นโตทำจากไม้ต้นท้อในมือให้แก่หญิงรับใช้ “ซีเอ๋อร์เพิ่งกลับมาจากวัดผูถี ไม่ได้นำของดีใดติดมาจึงซื้อขนมเล็กน้อยมาฝากเหล่าฮูหยิน”
หญิงรับใช้เปิดกล่องออกแล้วส่งให้จีเหล่าฮูหยิน
จีเหล่าฮูหยินผ่านโลกมามาก ลูกเล่นเล็กน้อยเช่นนี้ไม่ถึงขนาดทำให้นางทึ่งได้ นางเพียงมองหน้าของหญิงสาวแล้วชิมเล็กน้อยคำหนึ่ง ทว่าเพียงกัดเข้าไปคำเดียว สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที
หญิงสาวเห็นปฏิกิริยาของเหล่าฮูหยินจึงหัวเราะแผ่วเบา “เหล่าฮูหยินพอทานได้หรือไม่เจ้าคะ”
จีเหล่าฮูหยินกินขนมเหนียวถั่วแดงจนหมดชิ้นแล้วหยิบชิ้นที่สองขึ้นมาอย่างติดอกติดใจ “ซื้อที่ไหนหรือ”
หญิงสาวแย้มรอยยิ้มจางๆ “ซื้อจากเมืองซีหนิวเจ้าค่ะ”
“เมืองซีหนิวหรือ” มือที่กำลังหยิบขนมหวานของจีเหล่าฮูหยินชะงัก แล้วหันไปมองหญิงรับใช้ด้านข้าง “เมืองนั้นที่พวกเราผ่านทางครั้งก่อนสินะ”
หญิงรับใช้เอ่ยตอบ “เจ้าค่ะ”
หญิงสาวงุนงงเล็กน้อย “เหล่าฮูหยิน ท่านเคยไปเยือนเมืองซีหนิวด้วยหรือ”
“แค่เคยไปเยือนเสียที่ไหน ข้าน่ะ พบโชคดีครั้งใหญ่ที่นั่นด้วย!” จีเหล่าฮูหยินยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่รอให้หญิงสาวเอ่ยถามว่านางพบพานโชคดีอันใดเข้า นางก็เปลี่ยนเรื่อง “ข้าถามเจ้า หากข้าสำลักอาหารติดอยู่ในหลอดลมจะรักษาเช่นไร”
หญิงสาวคิดครู่หนึ่งก็ตอบว่า “หากมั่นใจว่าเป็นหลอดลมแล้วล่ะก็ ต้องกรีดเปิดลำคอนำสิ่งแปลกปลอมออกมา”
จีเหล่าฮูหยินพึมพำ “ตอนแรกนางก็กล่าวเช่นนี้”
“เขา[footnoteRef:1]หรือเจ้าคะ” หญิงสาวมองจีเหล่าฮูหยินอย่างไม่เข้าใจ [1: เขา สรรพนามบุรุษที่สามที่ใช้เรียกผู้ชายกับผู้หญิงในภาษาจีนออกเสียงว่า “ทา” เหมือนกัน ซีเอ๋อร์จึงเข้าใจว่าเป็นผู้ชาย]
จีเหล่าฮูหยินจึงเล่าเรื่องที่ตนสำลักอาหารติดคอเกือบตายให้หญิงสาวฟัง “...โชคดีได้พบผู้มากฝีมือคนหนึ่ง มิเช่นนั้นน่ากลัวว่าเจ้าคงมิอาจพบหน้าข้าแล้ว”
หญิงสาวสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบลุกขึ้นมองลำคอของจีเหล่าฮูหยินทันที จีเหล่าฮูหยินหัวเราะ “ไม่ต้องดูแล้ว ไม่ได้กรีด มิเช่นนั้นไหนเลยข้าจะยังนั่งคุยกับเจ้าอยู่ตรงนี้ได้”
หญิงสาวกลับไปนั่งที่เดิมอย่างเขินอาย “ซีเอ๋อร์โง่เขลาแล้ว แต่...ในเมื่อเขาไม่ได้กรีดเปิดลำคอ แล้วเอาสิ่งแปลกปลอมออกมาได้เช่นไรเล่า”
จีเหล่าฮูหยินเล่าว่า “นางกดให้ข้าสองสามครั้ง ข้าก็พ่นออกมา”
“กดสองสามครั้ง ใช้ลมปราณหรือเจ้าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างฉงน
จีเหล่าฮูหยินส่ายหน้า “เรื่องนี้ข้าก็ไม่ทราบ”
หญิงสาวหลุบตาลงแล้วแย้มรอยยิ้มน้อยๆ “ไม่ว่าอย่างไร ท่านปลอดภัยย่อมเป็นเรื่องดี”
จีเหล่าฮูหยินมองกระต่ายน้อยในมือ “ขนมนี่ไม่เลว หากหมิงซิวอยู่ก็คงดี เขาจะต้องชอบเป็นแน่”
หญิงสาวหลุบตาลงเพื่อซ่อนแววตาผิดหวัง ใต้เท้า...ยังไม่กลับมาสินะ
...
เฉียวเวยถือเงินเดินออกจากป่า
กรงถูกซ่อนไว้ในพุ่มไม้ คนทั่วไปยากจะหาพบ มีแต่สัตว์ที่ออกหาอาหารถึงจะอาศัยประสาทรับรู้กลิ่นอันแข็งแกร่งตามหาพบ คนที่ให้เงินผู้นั้นหาพบได้เช่นไร
คงมิใช่สวีต้าจ้วงกระมัง
สวีต้าจ้วงล่าสัตว์มาหลายปี อาศัยแกะร่องรอยจนตามหากับดักอันสองอันพบน่าจะไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่...เขาเองก็ล่าสัตว์อยู่ ทำไมจะต้องซื้อสิ่งที่อยู่ในกรงดักของผู้อื่น แล้วยังให้ราคาสูงเทียมฟ้าตั้งหนึ่งตำลึงเงินด้วย
สิ่งที่อยู่ในกรงดักกรงนั้นคือเหยื่อล่อกระต่ายป่ากับไก่ป่า พวกที่มาติดกับก็คงมีแต่พวกมัน
กระต่ายป่าตัวหนึ่งในตลาดขายได้หนึ่งร้อยอีแปะ ไก่ป่าตัวหนึ่งขายได้แปดสิบอีแปะ หนึ่งตำลึงเงินมีค่าเท่ากับหนึ่งพันอีแปะ ซื้อกระต่ายป่าได้สิบตัว ซื้อไก่ป่าได้สิบสองตัว
ราคาพวกนี้ สวีต้าจ้วงเป็นคนบอกกับนางเอง หากเขาเป็นคนซื้อ ไม่มีทางให้เงินมากเช่นนี้แน่
แต่หากไม่ใช่สวีต้าจ้วง แล้วจะมีผู้ใดเข้ามาในป่าอีกเล่า
จนกระทั่งกลับมาถึงลานบ้านเฉียวเวยก็ยังคิดไม่ตก นางจึงเลิกคิด
ป้าหลัวกำลังทำบัญชี คิดคำนวณจนหน้านิ่วคิ้วขมวด จนไม่ได้สนใจว่านางกลับมามือเปล่า “...ขายได้ทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ ขายอย่างไรไปบ้างแล้วนะ”
เฉียวเวยหยิบแผ่นไม้กับดินสอถ่านมาวาดพลางอธิบาย “ให้ลองชิมสามชิ้น ขายชิ้นเดียวไปสิบห้าชิ้น ทั้งหมดสี่สิบห้าอีแปะ ขายคู่ไปสิบคู่ ทั้งหมดห้าสิบอีแปะ มีคนซื้อไปสิบชิ้นจึงแถมนางชิ้นหนึ่ง ทั้งหมดยี่สิบห้าอีแปะ เท่ากับสี่สิบเก้าชิ้น”
ป้าหลัวมองภาพก็เข้าใจ “ถ้าเช่นนั้นอีกหนึ่งชิ้นเล่า ไม่ใช่ว่าทำมาห้าสิบชิ้นหรือ”
เฉียวเวยอธิบาย “ตอนที่เหลือห้าชิ้นสุดท้าย ข้าคิดเงินนางแค่สี่ชิ้น นับว่าแถมให้นางชิ้นหนึ่ง”
“อ้อ ใช่แล้วๆ” ป้าหลัวพยักหน้าสองสามหน แต่เมื่อนึกอันใดขึ้นได้ก็มองเฉียวเวยอย่างประหลาดใจ “ทำไมเจ้าจำได้แม่นเช่นนี้เล่า”
เมื่อก่อนนางมักถูกคนอื่นเรียกว่าคอมพิวเตอร์เดินได้อยู่บ่อยๆ การจดจำข้อมูลทางการแพทย์อันละเอียดยิบเหล่านั้นไม่เคยเป็นปัญหา ตัวเลขเท่านี้ย่อมไม่คณามือ
นางยิ้มแล้วบอกว่า “เกิดมาความจำดีกระมัง”
ป้าหลัวเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “ลูกสาวข้าช่างเก่งกาจ!”
ยามบ่ายเตียงที่เฉียวเวยสั่งไว้มาส่ง อีกฝ่ายถามว่าต้องการให้ประกอบหรือไม่ เฉียวเวยจึงถามว่า “ต้องเพิ่มเงินหรือไม่”
“ต้อง” อีกฝ่ายพยักหน้า
เฉียวเวยจึงส่ายหน้า “ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ต้อง ข้าทำเอง”
คนเหล่านั้นไม่เชื่อว่าหญิงสาวคนเดียวจะทำงานไม้ได้ จึงอยู่ที่นั่นรอให้เฉียวเวยทำไม่ได้แล้วออกเงินเชิญพวกเขา ใครจะคิดว่าเฉียวเวยเดินเข้าไปในห้อง ไม่ถึงหนึ่งเค่อก็ประกอบเตียงหลังหนึ่งเสร็จแล้ว
ทุกคนตาโตอ้าปากค้าง
ตกกลางคืนเด็กๆ ได้นอนบนเตียงหลังใหม่ก็ไม่ยอมกลับไปนอนบนเตียงเตา
เฉียวเวยซื้อเตียงมาให้ตนเอง มันจึงไม่ใหญ่นักแล้วยังเย็นอีกด้วย ทว่าเด็กทั้งสองก็ยังจะเบียดกันขึ้นไปจนได้ พอนางบอกว่านางจะกลับไปนอนบนเตียงเตา ลูกๆ ก็ปีนดุ๊กดิ๊กขึ้นเตียงเตา
ในที่สุดนางก็เข้าใจแล้ว เจ้าตัวน้อยอยากนอนกับแม่นี่เอง
สุดท้ายทั้งสามคนจึงนอนบนเตียงเตาอันอบอุ่นเช่นเดิม...
วันต่อมาเฉียวเวยตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เมื่อวานทำห้าสิบชิ้น หนึ่งเค่อก็ขายหมด วันนี้นางจึงทำหนึ่งร้อยห้าสิบชิ้น ขนมเหนียวถั่วแดงหนึ่งร้อยชิ้น ขนมเผือกทอดเกล็ดหิมะห้าสิบชิ้น
ราคาเหมือนกับเมื่อวาน หนึ่งชิ้นสามอีแปะ สองชิ้นห้าอีแปะ สิบชิ้นแถมหนึ่งชิ้น
หลังจากทานอาหารเช้า นางกับป้าหลัวก็พาเด็กๆ นั่งรถม้าของตาเฒ่าซวนจื่อไปยังตัวเมือง ออกเงินยี่สิบอีแปะเช่าที่ตั้งร้านเหมือนเมื่อวาน
ทันทีที่นางหยิบขนมออกมาจากในตะกร้าก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งรุมล้อม
“ทำไมเพิ่งมาเล่า”
“ใช่ๆ รอตั้งนานแล้ว”
“วันนี้ยังสองชิ้นห้าอีแปะเหมือนเดิมหรือไม่”
เฉียวเวยอมยิ้ม ไล่ตอบทีละคำถาม
“ข้าเอาสี่ชิ้น”
“ข้าก็เอาสี่ชิ้น”
“สิบชิ้นแถมหนึ่งชิ้นสินะ”
เมื่อวานยังมีคนซื้อทีละชิ้นอยู่ไม่น้อย แต่วันนี้มาคนหนึ่งก็ซื้อสี่ชิ้นแทบทั้งหมด โดยเฉพาะอย่างยิ่งขนมเหนียวถั่วแดง เพราะลูกค้าเก่ากลับมาซื้อจึงขายออกอย่างรวดเร็ว
ขนมเผือกทอดเกล็ดหิมะเป็นสินค้าใหม่ เฉียวเวยตัดแบ่งสองสามชิ้นให้ทุกคนได้ลองชิมตามเดิม ผู้ที่ลองชิมเข้าไปสุดท้ายก็ซื้อทั้งสิ้น คนที่ไม่ได้ลองชิมเมื่อเห็นผู้อื่นซื้อมากมายปานนั้นก็ทยอยควักถุงข้างเอวขึ้นมาด้วย
สถานการณ์ตรงนั้นขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนเถ้าแก่โรงน้ำชาฝั่งตรงข้ามก็คิดไม่ถึง “อร่อยปานนั้นจริงหรือ เสี่ยวลิ่วเจ้าไปซื้อมาสักสองชิ้นซิ”
เสี่ยวลิ่วรีบวิ่งไปซื้อ แต่สุดท้ายเมื่อถึงตาเขากลับขายหมดเสียแล้ว


## บทที่ 17 ผู้หลบเร้นบนเขา

ตอนที่ 17 ผู้หลบเร้นบนเขา
วันนี้ทำมามากกว่าเมื่อวานตั้งหนึ่งร้อยชิ้นแท้ๆ ก็ยังขายหมดอย่างรวดเร็วยิ่งนัก ปรากฏการณ์ขายดีเป็นเทน้ำเทท่านี่ พูดกันตามตรง แม้แต่เฉียวเวยก็ยังประหลาดใจ
ไม่ใช่ไม่เคยคิดว่าจะชายดี แต่ไม่รู้ว่าจะขายดีเช่นนี้
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ผ่านไปอีกไม่นานนางก็คงหาเงินเช่าที่นาของปีหน้าได้แล้ว
เฉียวเวยอารมณ์ดีมาก
เด็กๆ ก็อารมณ์ดีเช่นกัน แม้พวกเขาไม่เข้าใจการค้าขาย แต่เห็นแผงร้านค้าของผู้อื่นเงียบเหงา แต่ร้านของตนทำแทบไม่ทันก็เกิดความรู้สึกครึกครื้นและสนุกสนานขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
เฉียวเวยซื้อถังหูลู่ให้พวกเด็กๆ สามไม้เช่นเดิม หลังจากนั้นจึงเริ่มเก็บร้านด้วยกันกับป้าหลัว
เพิ่งเก็บไปได้ครึ่งหนึ่ง รถม้าอย่างดีคันหนึ่งก็หยุดจอดหน้าร้าน สาวใช้เสื้อกั๊กแขนกุดสีเขียวอ่อนนางหนึ่งก้าวลงมาจากบนนั้น นางคือคนที่มาด้วยกันกับฝังมามานั่นเอง
นางเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน “ฮูหยิน ข้าเอาขนมเหนียวถั่วแดงยี่สิบชิ้น!”
เฉียวเวยยิ้มให้ “ขออภัยแม่นาง เจ้ามาสายไป ขายหมดเสียแล้ว”
สาวใช้ขมวดคิ้วอย่างผิดหวัง “เอ๋ ขายหมดแล้วหรือ เหตุใดจึงเร็วเช่นนี้เล่า ข้าเดินทางจากเมืองหลวงมาตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อรีบมาซื้อขนมของเจ้าโดยเฉพาะเชียวนะ!”
แม้เฉียวเวยมิชอบฝังมามากับคุณหนูสูงศักดิ์ผู้นั้น ทว่าความรู้สึกที่มีต่อสาวใช้ผู้ใสซื่อตรงไปตรงมาผู้นี้กลับไม่เลว “หากรู้ว่าเจ้าจะมา ข้าคงเก็บไว้ให้เจ้าสักหน่อย”
สาวใช้ครุ่นคิด จากนั้นล้วงเงินหนึ่งตำลึงออกมาจากกระเป๋าเงิน “ถ้าเช่นนั้นเอาอย่างนี้ วันพรุ่งนี้เจ้าเก็บไว้ข้าเถอะ ข้าจ่ายเงินจองเอาไว้ก่อน”
พวกนางเพิ่งพบหน้ากันครั้งเดียว แล้วตนยังขัดแย้งกับคุณหนูผู้สูงส่งนายของนางอีก แต่นางกลับกล้าจ่ายเงินจอง...
เฉียวเวยกลั้นหัวเราะไม่ไหว “พวกข้าตั้งแผงขายของ ไม่ใช่ร้านมีห้องหับ เจ้าไม่กลัวข้าเก็บเงินเจ้าแล้วหนีไปหรือ”
“เอ๋ เจ้าจะทำหรือ” สาวใช้เบิกตาโต
เฉียวเวยไม่รู้สมควรพูดอันใดดี นางหัวเราะอย่างจนปัญญา “ไม่หรอก”
สาวใช้ตบหน้าอกประหนึ่งปลดภาระหนักอึ้งลงได้
เฉียวเวยเอ่ยขึ้นอีกว่า “เจ้าจะสั่งขนมอะไร กี่ชิ้นเล่า”
“เจ้าไม่ได้ทำแต่ขนมเหนียวถั่วแดงหรือ ยังมีอย่างอื่นด้วยหรือ” สาวใช้ถาม
เฉียวเวยมัดม้านั่งเก็บจนเสร็จจึงเอ่ยว่า “วันนี้ทำขนมเผือกทอดเกล็ดหิมะมาเล็กน้อย ขายได้ไม่เลวเช่นกัน”
สาวใช้ไม่เสียเวลาคิด “ถ้าเช่นนั้นเอาอย่างละยี่สิบชิ้น!”
“เจ้าคนเดียวกินมากมายปานนั้นเชียวหรือ” เฉียวเวยถามอย่างประหลาดใจ
สาวใช้จึงตอบว่า “ไม่ใช่ให้ข้ากิน ให้จีเหล่าฮูหยิน เจ้าไม่รู้สินะ ครั้งก่อนขนมที่ข้าซื้อจากเจ้า ถูกคุณหนูของข้าเอาไปมอบให้จีเหล่าฮูหยิน ท่านแม่เฒ่าชอบนัก คุณหนูจึงสั่งให้ข้าซื้อกลับไปอีกให้ได้ แต่วันนี้ดูท่าจะซื้อไม่ได้แล้ว วันพรุ่งนี้เจ้าต้องมาให้ได้นะ!”
“ได้” แม้ไม่ทราบว่าจีเหล่าฮูหยินผู้นั้นคือผู้ใด แต่คนที่คุณหนูผู้สูงศักดิ์เพียรประจบ มิใช่ผู้มั่งคั่งก็คงเป็นผู้สูงศักดิ์ เฉียวเวยยื่นเงินคืนให้สาวใช้ “หนึ่งร้อยอีแปะก็พอแล้ว มีเศษเบี้ยหรือไม่”
“มีๆ!” สาวใช้รับเงินมา จากนั้นเปิดถุงเงินล้วงเงินพวงน้อยพวงหนึ่งออกมา หนึ่งร้อยอีแปะพอดี
วันนี้ไม่พบตาเฒ่าซวนจื่อ เฉียวเวยกับป้าหลัวจึงเช่ารถม้าจากในเมือง ยามนี้ค้าขายดีย่อมมิต้องตระหนี่เงินค่ารถเท่านี้
เมื่อหักค่าเดินทางไปกลับ เงินที่หาได้วันนี้ก็ยังเหลืออีกสามร้อยอีแปะ จำนวนเท่านี้ซื้อข้าวสารได้หนึ่งร้อยชั่ง
เพิ่งครึ่งเดือนก่อนเท่านั้นเองที่ครอบครัวสามคนมิกล้าวาดหวังจะได้กินข้าวขาวทุกมื้อ แต่ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงข้าว แม้แต่เนื้อก็มีให้กินทุกมื้อ สีหน้าของเด็กๆ ดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด เพียงแต่ยังผอมอยู่มาก ต้องกินมากขึ้น บำรุงให้มากหน่อย
เฉียวเวยหั่นหมูสามชั้นออกมานิดหน่อย นางคิดจะซื้อกุ้งมาเสริมแคลเซียมให้ลูกๆ แต่เพราะหน้าหนาวไม่ใช่ฤดูกาลที่พวกกุ้งแพร่พันธุ์ ต้องขนมาไกลหมื่นลี้จากทางใต้ ราคาของพวกมันมิอาจใช้คำว่าแพงมาพรรณนาได้แล้ว
ซื้อสักเจ็ดแปดชั่ง นางก็ล้มละลายได้เลย
สุดท้ายนางจึงซื้อปลามาตัวหนึ่ง
ใช้ปลาตุ๋นน้ำแกงแล้วเอาหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งมาผัดซอสน้ำแดงใส่หูหลัวปัว ครอบครัวห้าคน (นับเพียงพอนหิมะตัวน้อยเป็นสมาชิกด้วย) ก็ทานอาหารกันอย่างสุขสันต์
หลังมื้ออาหาร เฉียวเวยก็เข้าป่า งานสำคัญคือการตรวจดูว่ามีสัตว์ตัวน้อยมาติดกับดักบ้างหรือไม่ แล้วก็ถือโอกาสเปลี่ยนเหยื่อล่อสดใหม่
สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ถึงอย่างยิ่งก็คือวันนี้ประตูกรงทั้งสองล้วนปิดอยู่ เหยื่อด้านในหายไป แต่ในกรงหนึ่งมีไก่ป่าอยู่หนึ่งตัว แต่อีกกรงหนึ่งกลับไม่มีสิ่งใดอยู่ มีเพียงเงินหนึ่งตำลึง
นี่...มีคนซื้อสัตว์ที่นางจับได้ไปอีกแล้วหรือ!
ผู้ใดกันแน่นะ
เมื่อวานเฉียวเวยลองขบคิดดูแล้ว นางตัดสมาชิกในหมู่บ้านออกทีละคน ทุกคนล้วนเป็นคนยากจน ไม่มีทางจ่ายเงินหนึ่งตำลึงซื้อสัตว์ป่า ต่อให้ต้องการซื้อก็ไปหาสวีต้าจ้วงตรงๆ ได้ ไม่มีทาง ‘หยิบฉวย’ ไปจากในกรงโดยตรงแน่นอน
หรือว่า...ในป่าผืนนี้มีคนอาศัยอยู่หรือ
เฉียวเวยนึกสงสัยคนนั้นนึกสงสัยคนนี้ระหว่างกลับเรือน
ป้าหลัวเพิ่งสระผมให้เด็กๆ เสร็จ แต่ละคนหัวเปียกยุ่งเหยิงเหมือนมีรังนกแปะอยู่ด้านบน ดวงตาฉ่ำวาว น่ารักแทบขาดใจ
เฉียวเวยอดใจไม่ไหวขยี้ผมของทั้งคู่เสียหนึ่งที
ป้าหลัวมองไก่ป่าในมือนางแล้วเอ่ยว่า “จับได้แล้วหรือ ไก่ตัวนี้อย่างน้อยก็คงมีสักสามชั่งห้าชั่ง คงขายได้เงินไม่น้อย”
“ไม่ขายเจ้าค่ะ” เฉียวเวยใส่ไก่ลงในถุงผ้าแล้วส่งให้ป้าหลัว “หลายวันนี้ลำบากท่านแล้ว ท่านเอาไปบำรุงร่างกายเถิด”
ป้าหลัวไม่รับ
เฉียวเวยจึงกล่าวว่า “ข้ารู้ว่าท่านช่วยข้าโดยมิได้หวังสิ่งใดจากข้า แต่ข้าต้องการกตัญญูต่อผู้อาวุโสในครอบครัวตนเอง ท่านคงจะยอมรับความตั้งใจนี้ของข้ากระมัง”
พูดถึงขนาดนี้แล้ว ป้าหลัวจึงไม่สะดวกไม่รับ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “มีเรื่องหนึ่ง ข้าอยากจะบอกเจ้าเอาไว้ก่อน”
“เรื่องอันใดหรือ” เฉียวเวยเอ่ยถาม
ป้าหลัวเอ่ยว่า “งานฉลองน้องชายของพี่สะใภ้เจ้า เจ้าไปด้วยกันกับข้าเถอะ ข้ามองออกว่าพี่ใหญ่ของเจ้าอยากชวนเจ้า แต่กลัวเจ้าลำบากใจจึงอดใจไม่พูด”
ก่อนหน้านี้ ‘นาง’ มีชื่อเสียงในหมู่บ้านว่าชอบเก็บตัว หลัวหย่งจื้อกลัวว่าเชิญนางแล้ว นางจะไม่อยากไป แต่ติดที่ต้องไว้หน้าจะไม่ไปก็มิได้ หากเป็นเช่นนั้นย่อมกระอักกระอ่วน
นางกำลังกลัดกลุ้มที่ไม่มีโอกาสตอบแทนป้าหลัวอยู่พอดี ต่อให้ป้าหลัวไม่เอ่ยขึ้นมา นางก็เตรียมจะเอ่ยเองอยู่แล้ว ดังนั้นนางจึงตอบรับอย่างยินดี
หลังจากป้าหลัวจากไปแล้ว นางจึงเข้าครัวตระเตรียมวัตถุดิบที่เช้ามืดวันพรุ่งนี้ต้องใช้ นางไม่ขายของค้างคืน ขนมทั้งหมดล้วนลุกขึ้นมาทำตอนเช้ามืด
เมื่อขบคิดได้ว่าวันมะรืนที่จะไปบ้านน้องชายของชุ่ยอวิ๋นจำเป็นต้องหยุดขายหนึ่งวัน นางจึงตัดสินใจว่าวันพรุ่งนี้จะทำมากขึ้นหน่อย
ตระเตรียมพร้อมสรรพแล้วนางจึงเดินเข้าห้อง ไม่รู้เป็นอะไร นางจึงนึกถึงเรื่องสัตว์ที่จับได้ขึ้นมา
ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้คนผู้นั้นจะมาอีกหรือไม่
รับเงินเขามาวันละหนึ่งตำลึงจะไม่ดีนักหรือเปล่า
กระต่ายป่าหนึ่งตัวหนึ่งราคาร้อยอีแปะ แต่นางกลับขายให้ผู้อื่นหนึ่งพันอีแปะ นี่มันคดีกุ้งชิงเต่า[footnoteRef:1]โก่งราคาชัดๆ! [1: คดีกุ้งชิงเต่า คดีที่ร้านปิ้งย่างแห่งหนึ่งในเขตชิงเต่าแจ้งราคาลูกค้าว่ากุ้งจานละ 38 หยวนแต่พอคิดเงินกลับกลายเป็นว่ากุ้งตัวละ 38 หยวน]
มโนธรรมในหัวใจสั่นคลอนเล็กน้อย
เฉียวเวยลูบคางแล้วตัดสินใจทำป้ายราคาขึ้นมาแผ่นหนึ่ง
นางเคยเห็นตัวอักษรในยุคนี้ในตัวเมือง พวกมันคล้ายกับตัวอักษรเสี่ยวจ้วน[footnoteRef:2] ถ้าเป็นตัวอักษรไข่ซู[footnoteRef:3]แบบตัวเต็มนางยังพอเขียนได้ แต่ตัวอักษรเสี่ยวจ้วนยากเกินไปจริงๆ [2: เสี่ยวจ้วน ตัวอักษรจีนแบบที่ใช้ในสมัยฉิน หลังจิ๋นซีฮ่องเต้รวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง]  [3: ไข่ซู ตัวอักษรจีนแบบที่ใช้ในปัจจุบัน]
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจใช้ดินสอถ่านวาดรูป
วาดกระต่ายตัวหนึ่งบนแผ่นไม้แผ่นบางก่อน แล้ววาดรูปยุงสีขาวตัวหนึ่งไว้ข้างกระต่าย ให้พ้องเสียงกับคำว่า “หนึ่งร้อยอีแปะ”[footnoteRef:4]  [4: ยุงสีขาวหนึ่งตัวอ่านออกเสียงว่า อี้จือไป๋เหวินจื่อ (一只白蚊子) พ้องเสียงกับคำว่าหนึ่งร้อยอีแปะที่อ่านออกเสียงว่า อี้ไป่เหวิน (一百文)]
พอวาดราคาไก่ป่า นางก็วาดยุงสีดำหนึ่งตัว แล้วเติมก้อนหินน้อยแปดก้อนข้างใต้ยุงสีดำ นี่น่าจะชัดเจนมากแล้วกระมัง
หลังจากวาดเสร็จนางก็วางแผ่นไม้ไว้ในกรงบนภูเขา


## บทที่ 18 ทำให้คนริษยา

ตอนที่ 18 ทำให้คนริษยา
วันต่อมา วันที่สองเดือนหนึ่ง เฉียวเวยนำขนมที่ทำเสร็จแล้วใส่เข้าไปในตะกร้า จากนั้นทั้งสี่คนก็เข้าเมืองเช่นเดิม
วันนนี้นางทำเพิ่มจากเมื่อวานมาห้าสิบชิ้น สี่สิบชิ้นในนั้นคือขนมเหนียวถั่วแดงกับขนมเผือกทอดเกล็ดหิมะที่คนสั่งจองล่วงหน้า
เมื่อนางมาถึงถนนต้าซิงก็พบว่าแผงที่ใช้มาสองวันถูกคนยึดไปแล้ว โชคดีที่ด้านข้างว่างอยู่ นางจึงเตรียมจะวางของลงก่อนแล้วค่อยไปจ่ายเงินกับผู้ดูแลตลาด ทว่าป้าที่ยึดที่ของนางไปกลับเอ่ยว่า “ทำอะไร ตรงนี้มีคนแล้วไม่รู้หรือ”
“แต่บนแผงไม่มีของ” เฉียวเวยแย้ง
ป้าคนนั้นแค่นเสียงดังเหอะ “กลับไปเอาของอยู่ ประเดี๋ยวก็มีของแล้ว!”
นี่คือตั้งใจหาเรื่อง ดูท่ากิจการสองวันนี้คงดีเกินไป จนทำให้บางคนอิจฉาตาร้อน
เฉียวเวยหิ้วตะกร้าพาลูกน้อยเดินจากไปเพราะไม่สะดวกจะทะเลาะกับผู้อื่น
วันนี้นางเช่าแผงที่วังเวงที่สุดตรงสุดหัวมุม ค่าเช่าสิบห้าอีแปะ ถูกกว่าตำแหน่งที่ตั้งแผงก่อนหน้านี้ห้าอีแปะ
ตรงนี้คนน้อย คนที่เดินผ่านไปมามีเพียงไม่กี่คน ตอนที่เพิ่งนำของออกมาวางแทบไม่มีผู้ใดถามถึง แต่ผ่านไปพักเดียวก็มีลูกค้าประจำตามมาเจอ
ถนนเส้นนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ หากตั้งใจจะหาแผงร้านค้าสักแผงย่อมง่ายดายยิ่งนัก หลังจากลูกค้าประจำคนแรกมาเยือน คนที่สอง คนที่สามก็ตามมาเรื่อยๆ ไม่นานหน้าแผงก็มีคนอออยู่เต็มไปหมด
เมื่อคนมาก กิจการย่อมดี
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม ขนมก็ขาดหมดเกลี้ยง
เหตุเพราะที่ตั้ง แม้จะขายได้ไม่เร็วเท่าสองวันที่ผ่านมา แต่ค่าเช่าก็ไม่แพงเท่าสองวันก่อนเช่นกัน เมื่อคิดเช่นนี้วันนี้ดูจะคุ้มค่ากว่าอยู่บ้าง
“โบราณว่าไว้ว่าอย่างไรนะ สุราหอมไม่กลัวตรอกลึก พูดถึงเสี่ยวเวยของข้าแท้ๆ!” ป้าหลัวนับเงินอย่างเริงร่า พร้อมกับเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
สตรีสาวนางหนึ่งจูงเด็กน้อยคนหนึ่งเดินเข้ามา “ข้าเอาขนมเหนียวถั่วแดงสองชิ้น”
เฉียวเวยเอ่ยขออภัย “ขออภัย ขนมวันนี้ขายหมดแล้ว”
สตรีสาวเหลือบมองในตะกร้า “ในตะกร้าไม่ได้มีอยู่หรือ”
เฉียวเวยจึงเอ่ยว่า “นั่นเป็นของที่ผู้อื่นสั่งเอาไว้”
“อ้อ” หญิงสาวทำหน้าผิดหวัง
นางจูงมือเด็กชายอยู่ เขาอายุใกล้กับจิ่งอวิ๋น ตัวผอมแกร็น มองของในตะกร้าพลางน้ำลายไหลย้อย
เฉียวเวยแววตาสั่นไหว “ข้าคงขายขนมให้ไม่ได้ แต่ข้ามีขนมหัวไชเท้าที่เอาไว้กินเองอยู่นิดหน่อย หากไม่รังเกียจ ข้าให้ท่านสองชิ้น”
หญิงสาวได้ยินว่าทำมาจากหัวไชเท้าก็ไม่สนใจนัก แต่จะปฏิเสธน้ำใจของผู้อื่นก็ไม่ดี นางจึงรับขนมหัวไชเท้ามาจากมือเฉียวเวยแล้วส่งให้ลูกชาย “เอาไป”
บนตัวแป้งใช้หูหลัวปัวทำเป็นรูปหน้ายิ้ม มองดูแล้วน่ารักยิ่งนัก เด็กชายตัวน้อยชอบมาก พอกินเข้าปากได้คำเดียวก็ชอบทันที
ขนมหัวไชเท้านี่ไม่ใช่ขนมที่ทำจากหัวไชเท้าอย่างเดียวเหมือนตอนแรก ด้านในมีเนื้อแพะกับหมูสามชั้นซอสน้ำแดง จะเรียกว่าขนมหัวไชเท้ายัดไส้ก็ได้
หญิงสาวรีบเอ่ยว่า “เจ้าขายให้ข้าสักสองสามชิ้นเถอะ”
เฉียวเวยยิ้มละไมตอบว่า “หากฮูหยินชอบก็รับไปทานสักหน่อยเถิด ท่านเป็นลูกค้าประจำ ต้องขอบคุณท่านที่อุดหนุนกิจการของข้า ถือเสียว่าข้าตอบแทนลูกค้าเก่า”
หญิงสาวยกมือจับใบหน้า “นี่จะได้อย่างไรเล่า”
“รับไว้เถิด” เฉียวเวยหยิบขนมหัวไชเท้าสี่ลูกที่ยังมีไอร้อนจางๆ ออกมาจากตะกร้าที่คลุมด้วยผ้านวมผืนน้อยอย่างมิดชิด
หญิงสาวจากไปอย่างซาบซึ้ง
สาวใช้ของจวนเอินปั๋วเพิ่งมาถึงยามเที่ยงตรง นางลงจากรถม้าก็ตะลีตะลานมาหาเฉียวเวย “ขออภัยๆ ระหว่างทางรถม้าเสีย! ซ่อมมาจนถึงตอนนี้! เจ้าคงรอข้านานมากสินะ ว่าแต่เหตุใดเจ้าเปลี่ยนที่เสียเล่า ข้าเกือบหาเจ้าไม่เจอ”
“ค่าเช่าตรงนี้ถูก” เฉียวเวยแย้มยิ้ม แล้วส่งขนมที่ห่อเรียบร้อยแล้วให้นาง “ทั้งหมดสี่สิบหกชิ้น”
สาวใช้งุนงง “เจ้าแถมให้ข้าเกินหรือไม่” ซื้อสิบแถมหนึ่ง ก็น่าจะเป็นสี่สิบสี่ชิ้นถึงจะถูก
เฉียวเวยยิ้มน้อยๆ “สองชิ้นนี้แถมให้แม่นางทานเอง”
“ขอบใจเจ้ามาก” สาวใช้ยิ้มหวาน “วันพรุ่งนี้ข้าก็เอาเท่านี้!”
เฉียวเวยเอ่ยอย่างเกรงใจ “วันพรุ่งนี้ไม่ได้ ข้าไม่มาขาย ต้องเป็นวันมะรืน”
“วันมะรืนหรือ” สาวใช้เอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม “ก็ได้ วันมะรืนก็วันมะรืน”
สาวใช้ทิ้งเงินไว้หนึ่งร้อยอีแปะ แล้วนำขนมขึ้นรถม้า
“ความจริงข้าคิดว่าขนมหัวไชเท้าก็คงจะขายดี” ป้าหลัวเก็บร้านพลางเอ่ยขึ้นมา
เฉียวเวยก็เคยคิดจะขายขนมหัวไชเท้า แต่ขนมหัวไชเท้าเย็นแล้วไม่อร่อย วางไว้นานก็ไม่อร่อย โดยทั่วไปคนหนึ่งจะซื้อสักชิ้นสองชิ้นถือไว้ในมือ เดินไปกินไป หากจะให้ซื้อกลับบ้านเพิ่มสักสองสามชิ้นคงมิใคร่จะยินดีนัก เพียงคำนึงถึงจุดนี้ก็มีช่องทางขายสู้ขนมเหนียวไม่ได้แล้ว
ทั้งสองคนเก็บข้าวของเรียบร้อยก็กลับบ้าน วันนี้ก็จ้างรถม้าจากตัวเมือง ราคาสี่สิบอีแปะเช่นเดิม
ระหว่างทางกลับ มีรถม้าคันหนึ่งตามพวกนางมาตลอดทาง เริ่มแรกเฉียวเวยคิดว่าอีกฝ่ายคงทางเดียวกัน แต่เมื่อแล่นรถมาถึงบริเวณที่ไม่มีคน อีกฝ่ายกลับเร่งความเร็วแล้วอ้อมมาดักหน้าพวกเขา
บุรุษหน้าตาดุร้ายสามคนเดินลงมาจากรถม้า
คนขับรถม้ามองพวกเขาอย่างหวาดกลัว “เจ้า พวกเจ้าจะทำอันใด”
บุรุษร่างใหญ่ที่เป็นหัวหน้าตวาด “ไม่ทำอะไรเจ้าหรอก หลีกไป!”
คนขับรถม้าหลีกทางอย่างขี้ขลาด
ใบหน้าของป้าหลัวฉายแววหวาดผวา “เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
เฉียวเวยเอ่ยโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนสักนิด “ข้าจะลงไปดู ท่านกับเด็กๆ นั่งอยู่บนรถ ไม่ต้องลงมา”
“เสี่ยวเวย...”
เฉียวเวยตบเบาๆ ที่มือนาง สื่อว่าให้นางวางใจ นางพยักหน้าอย่างเคร่งเครียดแล้วกอดเด็กน้อยทั้งสองเอาไว้
เฉียวเวยเดินลงจากรถม้าอย่างนิ่งสงบ นางมองบุรุษกำยำสามคนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม หนังตาไม่กะพริบสักครั้งแล้วเอ่ยถามประหนึ่งถามเรื่องฝนฟ้า “ทุกท่านมาหาข้าหรือ”
พวกเขาเห็นนางนิ่งเช่นนี้จึงรู้สึกประหลาดใจพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย พวกเขาคืออันธพาลชื่อดังของถิ่นนี้ ผู้ใดเห็นพวกเขาแล้วไม่เป็นดั่งมุสิกกลัวแมวบ้าง
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกข้าเป็นใคร” ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้าเอ่ยถาม
เฉียวเวยตอบอย่างนิ่งเฉย “มิทราบ”
บุรุษร่างกำยำสะอึก
บุรุษร่างเล็กด้านหลังเขาเอ่ยขึ้นว่า “พี่ใหญ่ จะเปลืองน้ำลายคุยกับนางทำอะไร รีบจัดการนางเสีย พวกเราจะได้กลับไปส่งมอบงาน!”
ดูท่าคงจะมีใครจ้างวานมา
บุรุษร่างใหญ่กระแอมให้คอโล่งแล้วเอ่ยว่า “เจ้าจงฟังข้าให้ดี นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ห้ามไปค้าขายที่ถนนต้าซิงอีก! มิเช่นนั้นข้าเจอเจ้าครั้งหนึ่งก็จะจัดการเจ้าครั้งหนึ่ง”
พูดเช่นนี้แล้วเฉียวเวยจะยังไม่เข้าใจอันใดอีก นางค้าขายได้ดีเกินไปจนทำให้คนอิจฉาตาร้อนเข้าแล้ว
นางไม่เคยกลัวผู้ใด หากวันนี้ยอมประนีประนอม แม้วันพรุ่งนี้ย้ายที่ก็คงมีคนมารังแกถึงที่อีก
มิสู้จัดการครั้งเดียวให้หมดจด
“ข้าไม่ย้าย พวกเจ้าคิดจะจัดการข้าอย่างไร” เฉียวเวยถาม
บุรุษร่างใหญ่คิดไม่ถึงว่าแม่นางน้อยที่แลดูบอบบางทนลมมิได้ผู้นี้จะไม่กลัวพวกเขาแม้แต่น้อย เขาแสดงออกไม่ชัดพอหรือแม่นางผู้นี้สมองมีปัญหา
“นังผู้หญิงโสโครก! เจ้าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาใช่หรือไม่” เขาตวาดเกรี้ยวกราด
เฉียวเวยมองเขาแวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ใครจะเห็นโลงศพ ใครจะหลั่งน้ำตายังไม่แน่หรอก คิดจะจัดการเช่นไรก็เข้ามาให้เต็มที่ หากจะแค่คุยโวโอ้อวด ข้าคงต้องยอมแพ้”
“บัดซบ!” บุรุษร่างใหญ่โกรธจนเต้นผาง เขาถ่มน้ำลายคำหนึ่งแล้วแยกเขี้ยวง้างแขนโถมเข้าใส่เฉียวเวย!
เมื่อหมอสาวยุคปัจจุบันต้องทะลุมิติมาอยู่ในยุคโบราณแถมพ่วงด้วยลูกแฝดอีกสอง ทำขนม ดักสัตว์ ทำไร่ ทำทุกอย่างที่ได้เงิน!
เฉียวเวย เด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตรจู่ๆ ก็ทะลุมิติมายังยุคโบราณที่ไม่รู้จัก
นอกจากจะมาอาศัยร่างคนอื่นอยู่แล้ว ร่างเดิมนี้ยังมีลูกแฝดอีกสองชีวิตให้ต้องเลี้ยงดู!
นางที่ไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ ในโลกใบใหม่แต่เพราะทักษะติดตัวสมัยยังต้องดิ้นรนในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าทำให้ชีวิตไม่ลำบากเกินไปนัก
ทำขนม ดักสัตว์ ปลูกพืช รักษาคน จากนี้นางจะเลี้ยงลูกๆ ให้เติบใหญ่ด้วยมือของนางเอง!

เจ้าซาลาเปาน้อยจูงมือบุรุษใบหน้าเคร่งขรึมเข้ามา “ท่านแม่ ท่านลุงบอกว่าเขาเป็นพ่อของข้า”
เฉียวเวยยิ้มละไม “ลูกรัก บอกพ่อเจ้าหน่อย ว่าต้องทำเช่นไรถึงจะพิสูจน์ว่าเป็นพ่อของเจ้าได้”
เจ้าซาลาเปาน้อยเปิดสมุดทองคำ พูดอย่างซื่อๆ ว่า “ข้อที่หนึ่งร้อยหนึ่งของ ‘กฎครอบครัวเฉียว’ หลอกลวงเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะมีโทษตัดอวัยวะสืบพันธุ์ ท่านลุง หากท่านเป็นพ่อของข้าจริงๆ แล้วล่ะก็...”
โดยไม่รอให้เจ้าซาลาเปาน้อยจะพูดจบ ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของชายคนนั้นก็บีบคางของเฉียวเวย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เย็นชาและเป็นอันตราย
“หากข้าจำไม่ผิด คืนนั้น เหมือนเจ้าจะเป็นคนบังคับขืนใจข้า!”

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : หม่ามี๊ตัวร้ายกับเสนาบดีตื๊อรัก
ผู้เขียน : เพียนฟางฟาง (偏方方)

---

[侯门弃女之妖孽丞相赖上门] / [偏方方]
©2022 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.