คู่ชะตาบันดาลรัก
อวิ๋นจี๋
## 000 บทนำ

บทนำ
เกิด ณ เจียงหนาน สิ้นชีพ ณ เป่ยหมาง
หมิงเวยยืนอยู่ในโรงเตี๊ยมใต้ภูเขา สายตาทอดมองไปยังเขาหมางซานที่ราวกับเป็นแหล่งรวมของหยกขาว
เขาหมางซานอยู่ทางตอนเหนือของเมืองลั่วอี้ซึ่งเป็นสถานที่ฝังศพของฮ่องเต้ในอดีต มองจากตรงนี้ ภูเขาทุกลูกล้วนมีร่างของฮ่องเต้ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจนกลายเป็นประวัติศาสตร์ฝังอยู่
เป็นสถานที่ที่รวมเหล่ามังกรดังสมคำร่ำลือจริงๆ
“แม่นาง ช่วงนี้หิมะตกอย่างน้อยสิบวัน หากแม่นางต้องการขึ้นเขา ทำไมไม่รออีกสองเดือนเล่า ถึงเวลานั้นหิมะคงละลายและมีทางให้ขึ้นแล้ว!” เถ้าแก่เนี้ยกล่าวกับนาง
หมิงเวยส่ายหน้า “หากรออีกสองเดือน คงไม่ทันแล้ว”
เถ้าแก่เนี้ยต้องการเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง แต่พอได้ยินเสียงกระแอมอย่างหนักของสามีที่ส่งสายตาอ่านยากมาให้ นางจึงกลืนคำที่อยากพูดลงคอพร้อมถอยออกไป
หมิงเวยส่ายหน้า นางรู้ดีอยู่แก่ใจ
ตอนนี้ทั่วหล้ากำลังสับสนวุ่นวายมากขึ้น เป็นเรื่องยากอย่างยิ่งสำหรับคนทั่วไปที่จะใช้ชีวิต ที่เขาหมางซานที่มีสุสานของฮ่องเต้มากมายนับไม่ถ้วนนี้ก็มีบางคนที่อยากลองเสี่ยงอยู่
โรงเตี๊ยมแห่งนี้ ตั้งอยู่บนเชิงเขาหมางซาน ใครอยากขึ้นเขาก็แวะมาพักที่นี่ได้
เขาไม่มีทางบอกผู้คนที่อาศัยอยู่ในโรงเตี๊ยมตอนนี้หรอกว่ามันเป็นถ้ำของโจร
เถ้าแก่ก็มองนางเป็นหนึ่งในนั้น
แน่นอนว่านางไม่ใช่ จุดประสงค์ที่นางมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อมนุษยธรรม
ใต้หล้าตกอยู่ในความสับสนวุ่นวาย คนชั่วบุกเข้ารุกราน นับตั้งแต่การรุกรานของเป่ยหูเมื่อสิบปีก่อน แคว้นฉีถูกกลืนกิน ภูเขาแม่น้ำราวกับถูกดึงตกลงสู่นรก
ในสิบปีที่ผ่านมาท่านอาจารย์วิ่งไปทุกที่ แต่ก็ไม่สามารถกลับไปสวรรค์ได้
หลังท่านอาจารย์สิ้นไป หมิงเวยค้นหาบันทึกของเขาแล้วพบว่าในช่วงปีแรกๆ เขาได้ทิ้งวิชาสวรรค์ชุดหนึ่งเอาไว้ นางสอบถามอยู่หลายที่ ค้นหาคัมภีร์โบราณทั่วทุกมุม จนในที่สุดก็พบวิธีที่จะย้อนเวลากลับไปได้
นางนึกถึงดวงชะตาที่นางดูไปเมื่อคืน
กลุ่มดาวใหญ่กำแพงวังหลวง หลบซ่อน กลุ่มดาวเจิ้งเหย้ามืดสลัว กลุ่มดาวฝู่เหย้ากระจัดกระจาย ความโกลาหลเกิดขึ้นเป็นเวลาสิบปี
แต่ในอนาคตอันใกล้พลังของดวงดาวจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
ถึงเวลานั้น ด้วยพลังของดวงดาวบนท้องฟ้า ยืมพลังของมังกรใต้หล้าเพื่อกระตุ้นการเกิดวิชาสวรรค์ นางจะสามารถคว้าโอกาสที่จะเปลี่ยนโชคของใต้หล้าและเปลี่ยนชะตากรรมของท่านอาจารย์ในเวลาเดียวกัน
เมื่อนึกถึงท่านอาจารย์ นางจะจับแผ่นป้ายที่อยู่ตรงเอว
พลังแห่งดวงดาวจะมาอีกครั้งในอีกหนึ่งร้อยปีข้างหน้า ซึ่งนางรอไม่ไหว ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากการตายของท่านอาจารย์ นางถูกศัตรูไล่ล่าและตอนนี้นางยังได้รับบาดเจ็บอีก หากล่าช้าไปกว่านี้ นางเกรงว่าศัตรูที่ไล่ตามนางจะรู้ว่าตนอยู่ที่ไหน
นี่เป็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียว และนางจะยอมแพ้ไม่ได้!
วันรุ่งขึ้น วันรุ่งขึ้นนางต้องไปที่ภูเขา!
อาจเป็นพระเจ้าที่ทรงเห็นใจ วันรุ่งขึ้นหิมะจึงตกไม่หนัก
หมิงเวยรับเตาอุ่นมือกับอาหารเครื่องดื่มจากเถ้าแก่เนี้ยแล้วก้มศีรษะขอบคุณ
เถ้าแก่เนี้ยยิ้มและพูดว่า “แม่นางโปรดระวังตัวด้วย หิมะยังตกอยู่ ถนนก็ลื่น อย่าส่งเสียงดัง หากหิมะถล่ม เทพเจ้าคงไม่สามารถช่วยเหลือได้”
“ข้าจะจำคำแนะนำของท่านไว้”
หมิงเวยออกจากโรงเตี๊ยมแล้วเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยหิมะ
ทันทีที่นางออกไป ห้องชั้นบนหลายห้องก็เปิดออกพร้อมกัน และชายร่างใหญ่หลายคนก็ถือดาบก้าวลงมาชั้นล่าง
“พี่ใหญ่ นางขึ้นเขาไปแล้ว!”
ชายตาเดียวท่าทางดุร้ายพูดขึ้น “ไป! ตามนางไป!”
น้องเล็กพูดลังเล “หิมะตกหนักขนาดนี้ ไม่เสี่ยงไปหน่อยหรือ”
เมื่อมองไปยังถนนบนภูเขาที่หมิงเวยหายตัวไปเขาก็ยิ้มอย่างมุ่งร้าย “เจ้าเห็นป้ายที่เอวของนางหรือไม่ นั่นเป็นป้ายคุ้มกันซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของปรมาจารย์แห่งชีวิต เจ้ารู้ไหมว่าปรมาจารย์แห่งชีวิตคือใคร”
“ปรมาจารย์แห่งชีวิตเป็นชื่อเรียกของเสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้า” น้องเล็กคนนั้นลังเล “พี่ใหญ่ พวกเราไม่ขึ้นไปได้หรือไม่”
“เหลวไหล!” ฝ่ามือของชายตาเดียวฟาดเข้าไปหนึ่งฉาด “อากาศหนาวเช่นนี้ นางอยู่ที่นี่มาสองสามวันแล้ว แต่กลับไม่ดื่มสุราเลยสักหยด ซ้ำยังดื่มแต่ยาทุกวัน นางคงไม่สบายหรือได้รับบาดเจ็บ! แล้วอีกอย่าง นางอายุมากขนาดนี้แล้ว จะมีทักษะแค่ไหนกัน ในยุทธภพไม่เคยได้ยินชื่อของนาง แต่นางกลับเป็นผู้สืบทอดที่เพิ่งถูกเลือกโดยปรมาจารย์แห่งชีวิตรุ่นก่อน หากเราแย่งป้ายคุ้มกันนั่นมาได้ เราก็จะสามารถออกคำสั่งกับเสวียนชื่อทั่วหล้าได้!”
คำพูดนั้นทำให้น้องเล็กรู้สึกตื่นเต้น หากพวกเขาสามารถออกคำสั่งให้กับเสวียนชื่อทั่วหล้าได้ พวกเขาก็สามารถเค้นสมองหาหนทางเข้าไปขโมยทองคำในสุสานได้สินะ
“ไปๆๆ รีบตามไปเร็ว!”
ชายร่างใหญ่กลุ่มหนึ่งรีบออกไป
เถ้าแก่เนี้ยได้ยินอย่างชัดเจน นางถอนหายใจอย่างรู้สึกสมเพช “นั่นเป็นชีวิตคนหนึ่งชีวิต แม่นางคนนั้นน่าเสียดายจริงๆ”
นางส่ายหัวและไปทำงานต่อ
ในโลกที่สับสนวุ่นวายนี้ การเอาตัวรอดให้มีชีวิตอยู่ไม่ใช่เรื่องง่าย ใครจะมีเวลาดูแลเรื่องของคนอื่นกันเล่า
……..
ปีนเขาที่เต็มไปด้วยหิมะตลอดทาง สุดท้ายหมิงเวยก็เดินทางมาถึงไหล่เขา
เมื่อมองไปรอบๆ นางเห็นภูเขาที่มีแต่หิมะสีขาว ยากที่จะแยกแยะ
บันทึกของท่านอาจารย์เขียนไว้ว่า ใจกลางของวิชาสวรรค์อยู่ในสถานที่ภูเขาโอบล้อมพิทักษ์ มังกรทั้งห้าดื่มวารี
เขาหมางซานไม่ใช่เล็กๆ นางตัวคนเดียวคงต้องใช้เวลาสามถึงห้าเดือนในการค้นหาใจกลาง
โชคดีที่ท่านอาจารย์เคยบอกไว้ว่าเขาเคยไหว้วานให้สหายคนหนึ่งช่วยปกป้องวิชาที่นี่ ขอเพียงหาเขาผู้นั้นเจอ ก็จะหาใจกลางพบ
มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้น นางจึงหยุดฝีเท้า
ใบมีดแหลมพุ่งทะลุอากาศเข้ามาจากด้านหลัง
นางกดขลุ่ยที่เอวค้างไว้ หยิบหิมะขึ้นมาแล้วขว้างมันออกไป
หิมะนั้นเดิมทีทั้งบางและเบา แต่ที่นางโปรยออกไปนั้นเปรียบเสมือนอาวุธลับ โจมตีโดยเป้าหมายได้หลายคน
พวกโจรขโมยทองที่ตามนางมาตลอดทางล้วนโดนนางโจมตีใส่ทั้งหมด
หมิงเวยยิ้ม “เป็นพวกเจ้าเองหรือ!”
เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานางอยู่ที่โรงเตี๊ยม แน่นอนว่าได้พบเจอกับพวกเขา น้ำเสียงของนางนั้นนุ่มนวลราวกับทักทายกันตามปกติ
พวกโจรตกใจกลัว หนึ่งเพราะวิธีการยกที่ราวกับยกของเบาของนาง สองเพราะชื่อเสียงของปรมาจารย์แห่งชีวิต
ชายตาข้างเดียวเห็นนางมีท่าทีสงบนิ่งไม่แสดงอาการประหลาดใจ ใจเขาเต้นรัวราวกับตีกลอง แต่เขาเหลือบไปเห็นป้ายคุ้มกันที่เอวของหมิงเวย แล้วความคิดชั่วร้ายก็เพิ่มขึ้นจากความกล้า
หากขโมยป้ายนั้นมาได้ ภายภาคหน้าเขาก็จะกลายเป็นที่หนึ่งของเสวียนชื่อในใต้หล้า!
“แม่นางส่งป้ายนั่นมาให้แต่โดยดีเถิด แล้วพวกเราจะปล่อยท่านไป!”
หมิงเวยถอนหายใจ นางไม่คาดคิดว่าในถิ่นทุรกันดารเช่นนี้จะมีคนรู้จักป้ายคุ้มกันด้วย แต่คาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นก็คือคนเซ่อสองคนนี้มีความคิดกล้าขโมยป้ายคุ้มกันไป
ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่คนธรรมดาไม่กล้าทำ
“พวกเจ้าลงเขาไปเถอะ ข้ามีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับใต้หล้าที่ต้องจัดการ” นางพูดอย่างใจเย็น
ชายตาเดียวหัวเราะเสียงดัง “เกี่ยวกับใต้หล้างั้นหรือ ช่างดูยิ่งใหญ่เสียจริง พวกเจ้ารีบขึ้นไปเร็ว ไปแย่งป้ายนั่นมาให้ได้ แล้วพวกเราจะได้อยู่ดีกินดี!”
“ขึ้นๆๆ!” พวกโจรต่างรีบวิ่งขึ้นไป
…………….
ไม่คิดว่าพอเดินมาถึงประตู จะต้องมาพลิกเรือในท่อระบายน้ำ เช่นนี้
หมิงเวยกดบาดแผลที่เอวของตนไว้แน่น พยายามเดินเตาะแตะขึ้นไป
นางไม่สามารถลงเขาได้ เช่นนั้นนางจะต้องพลาดโอกาสนี้อย่างแน่นอน
แต่นางรู้ตัวดี อากาศเย็นเช่นนี้ มีแต่เจ็บกับเจ็บ และอาจค้นหาใจกลางไม่เจอ
ทำได้เพียงเดิมพันด้วยชีวิต
เสี่ยงเดิมพันด้วยชีวิตของนาง ชีวิตของท่านอาจารย์และคนทั้งใต้หล้า
ท่านเทพบนสวรรค์ ขอเวลาให้นางมากกว่านี้เถิด…
หิมะตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ นางลื่นล้มลงกับพื้น แขนขานางแข็งไปหมดจนไม่สามารถลุกขึ้นได้
ทิวทัศน์ตรงหน้านางพร่าเลือน…
ในความพร่าเลือนนั้น มีสองมือยกนางขึ้นจากหิมะแล้วพานางขึ้นขี่บนหิมะ
เมื่อสติของนางกลับมา ก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ใต้แสงดาวบนยอดเขา
น้ำไหลผ่านใต้ร่างนางเสียงดัง ติ๊ง ติ๊ง
ภูเขาโอบล้อมพิทักษ์ มังกรทั้งห้าดื่มวารี
นางมองเห็นไม่ชัดเจนเนื่องจากดวงตาอักเสบจากแสงอาทิตย์ที่สะท้อนกับหิมะ จึงเห็นเพียงเงาร่างสูงโปร่ง ผมสีขาวสวมเสื้อตัวยาว เขาก้มหน้าลูบขลุ่ยของนาง
“เจ้าเป็นศิษย์ของเทียนซ่วนหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ...”
เทียนซ่วนคือท่านอาจารย์ของนาง เป็นปรมาจารย์แห่งชีวิตคนก่อน
“วิชาสวรรค์จะเริ่มขึ้นแล้ว เจ้าวางใจเถอะ”
“ขอบคุณ...ผู้อาวุโสเจ้าค่ะ”
ก่อนที่จะหมดสติ เหมือนนางจะเห็นกระบี่ยาวอยู่ตรงหน้าเขา
ตัวกระบี่สีแดง นามของกระบี่คือชื่อเซียว เป็นกระบี่แห่งคุณธรรมจักรพรรดิ ตามตำนานกล่าวว่าสิ่งนี้อยู่ในความครอบครองของราชวงศ์ฉีเหนือ
ท่านอาจารย์บอกว่า สหายของเขาคนนี้แซ่เจียงและเขาเกิดในราชวงศ์ฉีเหนือ
ถูกราชวงศ์อื่นรุกราน แผ่นดินถล่ม เขาอยู่ตัวคนเดียว คอยกวาดล้างเหล่าโจร ยุทธภพขนานนามเขาว่าเซียนกระบี่
เมื่อถึงเวลากลุ่มดาวก็ส่องสว่างขึ้น ชีพจรมังกร แห่งเขาหมางซานเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง
แสงดาวและลมหายใจมังกรพุ่งเข้ามารวมอยู่ที่แผ่นป้ายตรงเอวของนาง…
……………………………………………..


## 001 ตระกูลหมิง

บทที่ 1 ตระกูลหมิง
หมิงเวยรู้สึกคอแห้งผากจึงตื่นขึ้นกลางดึก
ตอนนี้ยังคงเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ความหนาวเย็นในตอนกลางคืนยังคงหนาวจัด เตาผิงในห้องร้อนจนตัวนางชุ่มไปด้วยเหงื่อ
นางยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วทันใดนั้นก็มีคนลุกขึ้นมา
“คุณหนู ปวดเบาหรือเจ้าคะ หรือว่าอยากดื่มน้ำ”
หมิงเวยยกเปลือกตาที่แสนหนักอึ้งขึ้นแล้วมองสาวใช้ท่ามกลางแสงยามค่ำคืนที่มืดสลัว
สาวใช้นางนี้มีอายุประมาณสิบสี่สิบห้าปี อยู่ในวัยที่เหมาะสมในการออกเรือน ใบหน้าเกินครึ่งของนางเต็มไปด้วยจุดดำซึ่งดูน่าเกลียดมาก
การที่จะได้มาเป็นสาวใช้ตระกูลขุนนาง อย่างแรกต้องดูที่หน้าตาผิวพรรณ จึงเป็นเรื่องแปลกที่มีสาวใช้หน้าตาน่าเกลียดมาปรนนิบัติรับใช้เช่นนี้
ที่เป็นเช่นนี้เพราะมีสาเหตุอื่น
สถานะของหมิงเวยในตอนนี้ คือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงตระกูลใหญ่ในเมืองตงหนิง[footnoteRef:1] [1:  ตงหนิง เป็นเมืองระดับมณฑลของมณฑลเฮยหลงเจียงทางตะวันออกเฉียงใต้ของจีน
]
บิดาด่วนจากไป มารดาผู้เป็นหม้ายมีนางเป็นบุตรีเพียงคนเดียว
และนางยังเกิดมาไม่ฉลาดอีก
ฮูหยินสามผู้เป็นมารดาของคุณหนูเจ็ดพยายามคัดเลือกสาวใช้จากการทำนายดวงชะตาปาจื้อ[footnoteRef:2] อย่างหนัก และแล้วสาวใช้น่าเกลียดนามว่าตัวฝูจึงได้มาอยู่ข้างกายบุตรีของนาง [2:  ปาจื้อ คือวิชาทำนายดวงชะตามีที่มาจากประเทศจีน โดยมีประวัติความเป็นมาตั้งแต่ครั้งโบราณนับพันปี  "ปาจื้อ” มีวิธีการทำนายโดยการใช้ตัวอักษรแทนสัญลักษณ์วัน, เดือน, ปี และเวลาเกิด มีอักษรจีนทั้งสิ้น 8 ตัวอักษร ด้วยเหตุนี้จึงได้ชื่อว่า 八字 (แปลว่า “แปดอักษร”) เรียกอีกอย่างว่า “สี่แถว” โดยจัดแบ่งเป็นราศีบนกับราศีล่าง เรียกว่า “กิ่งฟ้า” และ “ก้านดิน”  เพียงใช้ 8 ตัวอักษรนี้ สามารถทำนายครอบคลุมบุคลิก ลักษณะ ท่าทาง นิสัยใจคอ ความร่ำรวย ยากจน รุ่งเรือง ต่ำต้อย มีโชค ตกอับ อายุยืน อายุสั้น ครอบครัว ญาติมิตร พ่อแม่พี่น้อง สามีภรรยา บุตรธิดา บริวาร เพื่อนฝูง สังคม เป็นต้น]
หมิงเวยชี้ที่ลำคอให้นางดู
เมื่อตัวฝูเข้าใจก็รินน้ำอุ่นแล้วประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง
หลังให้คุณหนูดื่มน้ำเรียบร้อย ตัวฝูก็เอ่ยเสียงเบา “ยามโฉ่ว[footnoteRef:3]แล้ว อาการป่วยคุณหนูเพิ่งจะดีขึ้น นอนพักต่อเถอะเจ้าค่ะ” [3:  ยามโฉ่ว (丑：chǒu) คือ 01.00 - 02.59 น.
]
เมื่อเห็นผู้เป็นนายจ้องไปที่มุมเตียงด้วยความตกตะลึง ดวงตานิ่งไม่ไหวติง นางจึงปลอบประโลมราวกับปลอบเด็กน้อย “คุณหนูอย่ากลัวเลยเจ้าค่ะ ตัวฝูอยู่นี่ ถ้ามีสิ่งชั่วร้ายเข้ามาตัวฝูจะไล่ไปให้หมดเลยเจ้าค่ะ!”
ตัวฝูมองคุณหนูหลับตาลง หายใจอย่างสม่ำเสมอ จากนั้นนางจึงกลับไปนอนอย่างวางใจ
หลังจากนั้นไม่นานนางก็หลับไป
หลายวันมานี้ หมิงเวยป่วย เหล่าสาวใช้ถูกเรียกใช้อย่างหนัก ตัวฝูเองก็ไม่ได้นอนหลับสบายมาหลายวันแล้ว
เมื่อตัวฝูนอนหายใจสม่ำเสมอ หมิงเวยที่หลับไปแล้วก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่มุมเตียง
ในสายตาของนาง ที่ตรงนั้นมีเงาสีเทากำลังสั่นไหวอยู่
เงาสีเทานั้นเงยหน้าขึ้นราวกับรู้สึกถึงการจ้องมองของนาง เผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับร่างกายนี้ราวกับแกะ แววตาเซื่องซึมผสมกับความตื่นตกใจ
นางคือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงตัวจริง
หมิงเวยเปิดปากเอ่ยเสียงเบา “อย่ากลัวเลย รอข้าหายดีก่อน แล้วจะส่งเจ้าไปเกิดใหม่”
กล่าวจบนางก็ยกมือทำมุทรา[footnoteRef:4] [4:  มุทรา การทำมือในลักษณะต่างๆ เป็นสัญลักษณ์ประจำองค์เทพ โดยเทพแต่ละองค์นั้นมุทราที่แตกต่างกันไป
]
ม่านพลังเล็กๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าคุณหนูเจ็ด พลังวิเศษช่วยปลอบประโลมนาง คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงค่อยๆ หยุดสั่นและสงบลง
และหยวนชี่[footnoteRef:5]ที่นางรวบรวมมาอย่างยากลำบากก็ถูกเผาผลาญไปเช่นนี้เอง [5:  หยวนชี่ หรือ พลังต้นกำเนิดชีวิต]
นางหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าและเข้าสู่นิทราไปในที่สุด
พอย้อนเวลากลับไป นางรู้สึกเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ หลายวันมานี้นางใช้เวลาอยู่กับการนอนเป็นส่วนใหญ่
พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว
ตัวฝูกำลังนั่งบรรจงปักผ้าอย่างตั้งใจอยู่ข้างเตียง
พอเห็นว่าหมิงเวยลืมตาขึ้นแล้ว นางก็วางอุปกรณ์เย็บปักในมือลงแล้วยิ้ม “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยส่งเสียงอืม
สาวใช้ด้านนอกพอได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวภายในห้องก็เดินเข้ามาหา “คุณหนูหลับสบายดีหรือไม่เจ้าคะ ยังปวดหัวอยู่หรือไม่เจ้าคะ”
พอหมิงเวยส่ายหน้า แม่นมก็สั่งให้เหล่าสาวใช้เข้ามาช่วยคุณหนูของนางอาบน้ำแต่งตัว
เพียงเวลาไม่นาน หมิงเวยที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ถูกประคองให้เดินมาที่โต๊ะอาหารเพื่อรับประทานอาหารเช้า
ตัวฝูหยิบชามตะเกียบของตัวเองแล้วมานั่งข้างกายหมิงเวย คอยปรนนิบัติหยิบอาหารและเช็ดปากให้นางตลอดเวลา
หมิงเวยเข้ามาอยู่ในร่างนี้หลายวันแล้ว ถูกดูแลปรนนิบัติเช่นนี้มาโดยตลอด
ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่านางเปรียบเสมือนตุ๊กตากระเบื้องอันล้ำค่า
นางท่องไปทั่วโลกกับท่านอาจารย์ของนางตั้งแต่ยังเล็ก รู้ดีว่าเกิดเป็นคนโง่ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนล้วนเป็นเรื่องที่น่าอับอาย
หากเป็นลูกของสามัญชนธรรมดา จักต้องเลี้ยงดูให้ดี หากปล่อยปละละเลยไม่ดูแลอาจจะถูกรังแกจนตายได้ แต่หากเป็นครอบครัวขุนนางก็จะใช้วิธีหลีกเลี่ยง หรือไม่ก็ขังตัวอยู่แต่ในเรือน หรือไม่ก็ถูกส่งตัวไปที่อื่น ไม่กล้าบอกให้ใครรับรู้
ใครเล่าจะเหมือนคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี มองจากภายนอกดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนโง่
ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของฮูหยินสาม ผู้เป็นมารดาของคุณหนูเจ็ด
พอนึกถึงฮูหยินสาม หมิงเวยก็มองออกไปด้านนอก
แม่นมถงที่ดูแลนางอยู่ข้างกายเห็นอย่างนั้นจึงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ฮูหยินไปดูแลกิจการเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านก็กลับมา”
หมิงเวยเอ่ยเสียงอ้อ จากนั้นก็ทานอาหารต่อ
นางทานอาหารช้ามาก อาจเป็นเพราะเพิ่งตื่นนอน การเคลื่อนไหวจึงยังไม่ประสานกัน ขนาดตะเกียบก็ยังคีบไม่มั่นคง
แต่ตัวฝูและแม่นมถงกลับดีใจมาก
นางทานอาหารเสร็จเรียบร้อยโดยไม่ทำข้าวต้มหกสักเม็ด ตัวฝูจึงดูไร้ประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิง
พอเก็บชามข้าวเสร็จแล้ว ฮูหยินสามก็กลับมา
ฮูหยินเป็นหญิงที่งดงามและสง่างาม นางมีอายุมากกว่าสามสิบปีแต่เสน่ห์ในตัวนางกลับไม่ลดลงไปแต่อย่างใด เพราะนางเป็นหญิงหม้ายจึงสวมชุดเรียบง่าย บนศีรษะประดับแค่ปิ่นทองลายหงส์ ทว่ารูปร่างหน้าตาของนางนั้นยากที่จะลืม
หมิงเวยเดินท่องไปทั่วหล้า แต่ก็ไม่เคยเห็นหญิงใดงามเทียบเท่าผู้เป็นมารดามาก่อน
พอเห็นบุตรสาว ฮูหยินสามยกมุมปากขึ้นแล้วยิ้มอย่างเริงร่า “เสี่ยวชีทานเสร็จแล้วหรือ ชอบกับข้าวของวันนี้หรือไม่”
หมิงเวยพยักหน้าเบาๆ
รอยยิ้มของฮูหยินสามดูอบอุ่นขึ้น
แล้วนางก็เริ่มสนทนากับบุตรสาวในเรื่องธรรมดาทั่วไป อย่างเช่นฤดูใบไม้ผลิมาเยือนแล้ว อากาศอบอุ่นแล้ว พื้นหญ้าเริ่มเป็นสีเขียว นกเริ่มอพยพกลับเหนือ...ราวกับเด็กน้อยเรียนรู้ศัพท์
นี่เป็นบทเรียนที่คุณหนูเจ็ดตระกูลหมิงเรียนทุกวันในตอนเช้า เป็นเช่นนี้มาสิบกว่าปี ทำให้นางพอจะสนทนาง่ายๆ กับผู้อื่นได้บ้าง
หมิงเวยไม่รู้จะแสดงออกอย่างไรดี จึงทำได้เพียงแต่เงียบ
ฮูหยินสามลูบศีรษะนางแล้วถอนหายใจอย่างเงียบๆ
ในตอนนั้นเอง แม่นมถงก็พาใครคนหนึ่งเข้ามาในห้อง
“ฮูหยินเจ้าคะ แม่นางหลิวมาเจ้าค่ะ”
หมิงเวยหันไปมอง
ผู้ที่มาเป็นหญิงสาววัยสามสิบสี่สิบที่ดูมีความสามารถและประสบการณ์ ชุดที่นางสวมใส่เนื้อผ้าดีมาก แต่รอยเย็บกลับดูธรรมดา แค่ดูก็รู้ว่านางมาจากที่อื่น ไม่ใช่สาวใช้ในเรือน
นางยิ้มอย่างเป็นมิตร และก้าวไปทำความเคารพ “คารวะฮูหยิน คารวะคุณหนู”
ฮูหยินสามยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นเรียกตัวฝูให้เข้ามาหา “พาคุณหนูไปเดินเล่นที่สวน แล้วอย่าเข้าใกล้น้ำล่ะ”
ตัวฝูรับคำ จากนั้นก็พาหมิงเวยออกไป
ตอนที่หมิงเวยเดินผ่านแม่นางหลิวนั้น นางได้กลิ่นควันจางๆ จึงหลุบตาลงแล้วก็พบว่าเล็บมือซ้ายของแม่นางหลิวมีสีเหลืองเล็กน้อย
มันคือร่องรอยของการรมควัน
สตรีที่สูบยาสูบมีน้อยมาก ปกติแล้วต้องมีสถานะที่พิเศษ
อย่างเช่น แม่หมอ
ตระกูลหมิงเชื่อในเรื่องนี้มาตลอดรุ่นสู่รุ่น นอกจากนี้ฮูหยินสามก็เป็นหญิงหม้าย ปกติแล้วนางจะทำตัวระมัดระวังมากเกินไปในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหตุใดถึงต้องเชิญแม่หมอมาที่เรือนด้วยเล่า
“คุณหนู ทางนี้เจ้าค่ะ” เสียงของตัวฝูดึงสติของนางกลับมา
พวกนางยืนอยู่บนทางแยกสองทาง ตัวฝูพาหมิงเวยให้เดินไปทางด้านซ้าย
หมิงเวยเดินตามอย่างว่าง่าย แต่สายตากลับมองไปยังเส้นทางด้านขวา
ถนนสายนั้นนำไปสู่ทะเลสาบ
อ้อ จริงสิ ในช่วงพลบค่ำเมื่อไม่กี่วันก่อน คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงเจอเรื่องประหลาดที่ทะเลสาบ
......................................................


## 002 สวน

บทที่ 2 สวน
สวนอวี๋ฟางไม่ได้มีเรื่องราวน่าสยองขวัญเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
เมื่อหลายปีก่อน หลังนายท่านสามสิ้นไปไม่นาน สวนอวี๋ฟางก็มีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้น ผู้คนต่างเล่าลือกันว่า เพราะวิญญาณของนายท่านยังคงเป็นห่วงฮูหยินสามกับคุณหนู จึงยังวนเวียนและไม่ยอมจากไปไหน
ทว่านั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบปีที่แล้ว
ศักราชหย่งเจียปีที่แปด นายท่านสามได้รับการแต่งตั้งให้ไปเป็นทูตเจรจา ณ ชนเผ่าชีหู แต่คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นในราชสำนัก ทำให้แม้แต่ศพของท่านก็หาไม่พบ
ฮูหยินสามได้รับบันทึกเลือดของนายท่านสาม ความรู้สึกเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจของนางจนแทบจะตายตามเขาไปด้วย ทว่านางก็ไม่อาจกลั้นใจทิ้งบุตรสาววัยห้าขวบได้ลง ทำได้เพียงกัดฟันอดทนเก็บกลั้นความรู้สึกเอาไว้ ต่อมานางได้ย้ายกลับไปอาศัยอยู่ที่เรือนหลังเก่าและเฝ้าเลี้ยงดูบุตรสาวอย่างทะนุถนอม
ไม่กี่เดือนต่อมาสวนอวี๋ฟางก็มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น
ซึ่งเรื่องจะเป็นอย่างไรต่อไป ก็ยังมิอาจคาดเดา
ตระกูลหมิงเป็นครอบครัวนักปราชญ์ เป็นศิษย์ที่ฉลาดและปฏิบัติตามคำสอนของขงจื๊อ
ไม่คาดคิดว่าชีวิตที่ดำเนินไปอย่างปกติสุขมานานนับสิบปี สวนอวี๋ฟางจะกลับมาเกิดเรื่องประหลาดขึ้นอีกครั้ง
ในคราแรก เหล่าสาวใช้ต่างพบเจอกับเงาประหลาด ต่อมามีกลิ่นเหม็นไม่ทราบที่มาลอยคละคลุ้งอยู่ทั่วทุกบริเวณ และสุดท้ายคือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงเองก็ได้พบเจอกับวิญญาณ
ฮูหยินสามต้องเป็นหม้ายทั้งที่ยังสาว จิตใจของนางจึงมีไว้เพียงเพื่อบุตรสาวคนเดียวเท่านั้น คุณหนูเจ็ดล้มป่วยจากอาการตกใจ แม้จะผ่านไปหลายคืนหลายวันนางก็ยังไม่ยอมหลับตา แต่เมื่อเห็นว่าอาการของนางดีขึ้นอย่างช้าๆ ฮูหยินสามจึงได้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
แต่ฮูหยินสามหารู้ไม่ ว่าความจริงแล้วคุณหนูเจ็ดไม่ได้อาการดีขึ้นแต่อย่างใด
ในตอนที่หมิงเวยปรากฏตัวขึ้น คุณหนูเจ็ดตกใจกลัวมากจนวิญญาณแยกออกจากร่างไป และสูญสิ้นโอกาสกลับมามีชีวิตอีก
เพราะเช่นนี้ จึงได้เชิญแม่หมอมาที่นี่อย่างนั้นสินะ?
เมื่อนึกถึงคุณหนูเจ็ดแล้ว หมิงเวยก็ได้แต่ทอดถอนใจอยู่ภายใน
ผู้คนต่างคิดว่าคุณหนูเจ็ดเกิดมาโง่เขลา แต่ความจริงแล้วภายในของนางหาได้เป็นเช่นนั้น
คุณหนูเจ็ดคนนี้เกิดก่อนหมิงเวยหกสิบปี และดวงของนางกับหมิงเวยก็เหมือนกันราวกับฝาแฝด
ผู้ที่มีดวงเช่นนี้ ถือกำเนิดและมีชีวิตอยู่ด้วยหยินและหยาง สามารถมองเห็นภูติผีวิญญาณได้
ท่านอาจารย์ได้กล่าวไว้ว่า คนเยี่ยงนางจะได้รับพลังมากกว่าคนธรรมดา ทว่าจำต้องอดทนกับความยากลำบากที่มากกว่าด้วยเช่นกัน
อย่างในตอนที่นางเกิด มีภูติผีวิญญาณมากมายที่ต้องการยืมดวงชะตาของนาง จึงอาจทำให้มีความบกพร่องหรือพิการแต่กำเนิด
ในตอนนั้นหมิงเวยมีท่านอาจารย์คอยปกป้องคุ้มครองอยู่ ทว่าคุณหนูเจ็ดไม่มี
ทันทีที่หมิงเวยอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดก็พบว่าในร่างนั้นมีเพียงหนึ่งจิตสามวิญญาณ[footnoteRef:1] ที่เหลืออีกสองจิตสี่วิญญาณนั้นอาจจะถูกแยกออกไปตอนที่นางเกิด นางจึงเกิดมาไม่สมบูรณ์ [1:  หนึ่งจิตสามวิญญาณ 一魂三魄 มาจากความเชื่อในลัทธิเต๋าว่า ในมนุษย์ทั่วไปจะประกอบด้วยสามจิตเจ็ดวิญญาณ 三魂七魄]
แต่ในเมื่อหมิงเวยได้ใช้ร่างกายของคุณหนูเจ็ดมาเกิดใหม่แล้ว จิตวิญญาณเหล่านั้นก็ย่อมได้รับคืนกลับมา
ก่อนจะไปจากตระกูลหมิง นางจำต้องตามหาอีกสองจิตและสี่วิญญาณที่เหลือของคุณหนูเจ็ดเพื่อส่งให้นางไปเกิดใหม่ และดูแลฮูหยินสามไม่ให้นางต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมานจากการสูญเสียบุตรสาวไปอีกคน
ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นการค้นหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องราวประหลาดที่เกิดขึ้น
สวนอวี๋ฟางตั้งอยู่ทางทิศเหนือและหันหน้าไปทางทิศใต้ พลังหยางครอบคลุมพลังหยินและเส้นทางทั้งยี่สิบสี่สายก็มีความเหมาะสม ตามหลักฮวงจุ้ยของที่อยู่อาศัยก็ไม่มีอะไรดีไปกว่านี้อีกแล้ว หากกล่าวตามเหตุและผลจึงมิอาจมีสิ่งซึ่งเป็นอัปมงคลอยู่ได้
เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นที่นี่ ก็คงจะเกิดได้จากเหตุเพียงสองประการนี้เท่านั้น
ประการแรก จิตใจของผู้คนมีความมืดมนจนเกิดการรวมกลุ่มกันของพลังอันชั่วร้าย ไม่ว่าที่แห่งนี้จะดีมากเพียงใดก็มิอาจช่วยได้
กล่าวอีกนัยหนึ่งคือมีการทารุณ ทรมานหรือสังหารกันเกิดขึ้นที่นี่และวิญญาณที่ตายยังไม่ได้รับความเป็นธรรม จึงยังวนเวียนอยู่และไม่จากไป
หากไม่เป็นเช่นนั้น ก็คงจะเป็นประการที่สอง นั่นคือมีการนำสิ่งอัปมงคลเข้ามาที่นี่
แต่จะมาจากเหตุประการใด ก็ล้วนมีจิตใจอันแสนชั่วร้ายของผู้ไม่หวังดีซ่อนอยู่
…
เวลาผ่านไปไม่นาน การเจรจาระหว่างฮูหยินสามและแม่นางหลิวก็ได้สิ้นสุดลง
ภายในศาลา หมิงเวยนั่งบนเก้าอี้ที่มีผ้าห่มหนา มองเห็นแม่นมถงและแม่นางหลิวเดินออกมาด้วยกัน แม่นางหลิวพูดอะไรบางอย่าง พร้อมกับแม่นมถงที่เรียกสาวใช้มากลุ่มหนึ่ง
หลังจากนั้น เหล่าสาวใช้บ้างก็ไปหยิบเสาไม้ไผ่ บ้างก็หยิบไม้กวาดและแยกย้ายกระจายไปตามมุมต่างๆ ภายในสวน
แม่นางหลิวเองก็เดินไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า มิอาจรู้เลยว่านางกำลังมองดูอะไร
แสงอาทิตย์ยามฤดูใบไม้ผลิช่างอบอุ่นและแสนสบาย
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดที่ส่องประกายลงมา นางค่อยๆ ดึงเชือกสีแดงจากตะกร้าเย็บผ้าของตัวฝูแล้วถักมันอย่างเงอะงะและเชื่องช้า
ตัวฝูยิ้มพลางเอ่ยว่า “คุณหนูต้องการถักสร้อยข้อมือหรือเจ้าคะ รอสักครู่นะเจ้าคะ เดี๋ยวบ่าวจะถักให้คุณหนูเองเจ้าค่ะ”
หมิงเวยส่ายหัวแล้วก้มลงจัดการกับเชือกสีแดงเส้นนั้นต่อไปอย่างขะมักเขม้น
ตัวฝูคิดว่าคุณหนูกำลังเล่นอยู่จึงมิได้สนใจและถักเงื่อนของตัวเองต่อไป
ฮูหยินสามเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับลูบศีรษะของหมิงเวย แล้วนั่งลงตรวจสมุดบัญชีอยู่ข้างๆ
เมื่อหมิงเวยถักปมอันน่าเกลียดของนางเสร็จ ก็มีเสียงตะโกนดังออกมาจากมุมสวน
“ฮูหยินหาเจอแล้วเจ้าค่ะ หาเจอแล้ว โพรงหนูตายขนาดใหญ่เจ้าค่ะ!” สาวใช้ผู้หนึ่งวิ่งมาทางนี้ด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน
แม่นมถงจึงหันไปเอ็ดนาง “เหตุใดเจ้าต้องเอะอะเช่นนี้ ค่อยๆ พูดดีๆ!”
สาวใช้พยายามสำรวมกิริยาและเอ่ยตอบ “เจ้าค่ะ พวกบ่าวพบโพรงหนูตายในคูน้ำ มีราวๆ สิบตัว ทุกตัวเน่าหมดแล้วเจ้าค่ะ”
“เหตุใดก่อนหน้านี้ ตามหาแล้วแต่กลับไม่พบ” ฮูหยินสามเอ่ยพร้อมกับสีหน้าที่เปลี่ยนไป
“โพรงนั่นอยู่ลึกมาก และยังถูกหินปิดทับไว้ด้วยเจ้าค่ะ...”
สวนอวี๋ฟางเป็นสวนที่มีดอกไม้และต้นไม้เขียวชอุ่มเป็นพุ่มพฤกษ์ และยังมีกรวดหินกองซ้อนกันอยู่ทั่วทุกที่
ฮูหยินสามวางสมุดบัญชีลงและลุกขึ้นเดินไปดู
เมื่อนางเดินออกจากศาลา หมิงเวยก็ลุกขึ้นตาม
“คุณหนูเจ้าคะ!” ตัวฝูตะโกนเรียก
หมิงเวยจึงทำมือบอกใบ้ให้ตัวฝูเงียบลง และดึงมือของนางเดินตามหลังฮูหยินสามไปยังสถานที่ที่สาวใช้ผู้นั้นกล่าว
เมื่อเห็นท่าทีที่จริงจังของหมิงเวย ตัวฝูจึงเงียบลง และคิดว่าหากมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น นางก็จะยืนขวางอยู่ด้านหน้าเพื่อปกป้องคุณหนู
โพรงหนูนั้นถูกปิดทับไว้ใต้ก้อนหินที่มุมของคูน้ำ ยังมิทันจะเข้าใกล้ ก็ได้กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งออกมา
ฮูหยินสามเดินเข้าไปใกล้ เห็นสาวใช้ ผู้ซึ่งมีร่างกายกำยำสองคนกำลังม้วนแขนเสื้อขึ้นและใช้เสาไม้ไผ่เขี่ยหญ้าที่รกและรื้อกองหินกรวดออก
เพียงแวบเดียวที่ฮูหยินสามมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ก็เกิดอาการคลื่นเหียนอาเจียน
ภายในนั้นมีซากหนูตายที่เน่าเปื่อยจนมองเห็นกระดูก เนื้อเน่าของมันดึงดูดเหล่าหนอนแมลงให้มาชอนไช
โชคดีที่ตอนนี้ยังไม่ใช่ฤดูร้อน มิเช่นนั้นหากมีแมลงวันตอมแล้วจะยิ่งส่งกลิ่นเหม็นมากกว่านี้
ฮูหยินสามนำผ้าเช็ดหน้ามาปิดปากและจมูก พลางเอ่ยถามว่า “นี่น่ะเหรอ”
“เจ้าค่ะ กลิ่นเหม็นที่ท่านกล่าวถึงมาจากซากสัตว์เหล่านี้ แต่คงจะไม่ได้มีเพียงเท่านี้ หากค้นหาต่อต้องเจออีกเป็นแน่” แม่นางหลิวเอ่ยตอบอย่างภาคภูมิใจที่พบต้นตอของกลิ่นเหม็นนั้น
เป็นดังที่คาดไว้ เหล่าสาวใช้ทั้งหลายกลับมารายงานทีละคนว่าพบซากสัตว์ตายกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ในที่ลับตา บ้างเป็นหนูตาย บ้างเป็นนกตาย ซากของมันซ่อนอยู่ในที่ที่มองไม่เห็น หากไม่อยู่ใต้ผืนหญ้าก็อยู่ในซอกหลืบต่างๆ
สีหน้าของฮูหยินสามซีดเซียว
ผู้ใดเล่าจะเชื่อว่าเหตุการณ์เช่นนี้เป็นเรื่องบังเอิญ
นางกลับไปที่ศาลาโดยมิเอ่ยวาจาใด และถามแม่นางหลิวว่า “เจ้าบอกว่านี่เป็นเรื่องที่มีคนสร้างขึ้น จะฝังซากของสัตว์ที่ตายแล้วไปเพื่อเหตุใด”
แม่นางหลิวหัวเราะและเอ่ยตอบว่า “ท่านเข้าใจถูกแล้ว ทว่าการกระทำเช่นนี้ มักจะทำต่อเนื่องเป็นขั้นไป สวนแห่งนี้ของท่านสว่างไสวไม่มืดมน มีฮวงจุ้ยดี สิ่งชั่วร้ายต่างๆ จึงไม่อาจอยู่ได้ แม้ว่าจะถูกส่งสิ่งไม่ดีเข้ามาแต่ก็ไม่เป็นผล แล้วต้องทำเช่นไรเล่า”
“ทำเช่นไรเล่า” สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างฮูหยินสามเอ่ยตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
แม่นางหลิวชูนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้วพลางเอ่ยว่า “ดังนั้นขั้นแรก ก็คือการบ่มเพาะสิ่งชั่วร้าย”
“เจ้าหมายถึง มีผู้นำซากสัตว์ที่ตายแล้วเข้ามาเพื่อทำให้สวนแห่งนี้มีพลังอันชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินสามเอ่ยถามย้ำความเข้าใจอีกครั้ง
แม่นางหลิวยกนิ้วชื่นชม “ฮูหยินช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก ความจริงก็เป็นเช่นนี้แหละเจ้าค่ะ แปดในสิบส่วน ซากสัตว์เหล่านี้ถูกซ่อนไว้ในสวนแห่งนี้มาเป็นเวลานานแล้ว ไม่กี่วันก่อนหน้านี้อากาศยังเย็นอยู่ ซากศพจึงไม่เน่าเสียและส่งกลิ่นเหม็น”
ฮูหยินสามพยักหน้าตอบรับ
อากาศเพิ่งจะอุ่นขึ้น หากซากสัตว์เหล่านี้ซ่อนอยู่ในสวนมานานแล้ว ก็ยากที่จะหาพบ สวนในฤดูหนาว ก็ไม่มีผู้ใดให้ความสนใจมากนัก แล้วจะมีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่าที่มุมสวนมีสิ่งเหล่านี้ซ่อนอยู่กันเล่า
“แล้วเงาที่เหล่าสาวใช้เห็นเล่า คือสิ่งใดกัน”
.....................................................


## 003 สิ่งแปลกปลอม

บทที่ 3 สิ่งแปลกปลอม
แม่นางหลิวยิ้มตาหยีเผยให้เห็นฟันที่เหลืองจากควันยาสูบ
“มีพลังงานชั่วร้ายอยู่แล้วยังถูกนำสิ่งอัปมงคลเข้ามาบ่มเพาะไว้อีก จะไม่เจอวิญญาณได้งั้นหรือ”
กระบวนการนี้ไม่ซับซ้อน แต่การเข้าออกเรือนตระกูลหมิงมิใช่เรื่องง่าย หากเป็นคนธรรมดาคงไม่อาจคิดแผนการเช่นนี้
ฮูหยินสามนิ่งงันไม่เอ่ยสิ่งใด แม่นางหลิวอยู่ในแวดวงผู้มีวิชากังฟู มีความฉลาดหลักแหลม นางไม่เอ่ยถึงผู้บงการ แต่กล่าวเพียงว่า “ฮูหยินมิต้องกังวล ในเมื่อท่านได้เชิญข้าน้อยมาแล้ว เรื่องนี้จะต้องถูกจัดการให้เรียบร้อยอย่างแน่นอน ก่อนอื่นเมื่อกำจัดสิ่งสกปรกออกไปแล้วก็ทำอีกหนึ่งสิ่งเพื่อให้สิ่งอัปมงคลเหล่านี้สลายไป และไม่มาหลอกหลอนคุณหนูเจ็ดอีก”
ฮูหยินสามถอนหายใจอยู่ภายในและเอ่ยว่า “เช่นนั้นต้องรบกวนท่านเทพธิดาแล้ว หากต้องการสิ่งใดก็โปรดบอกแม่นมถงได้เลย”
แม่นางหลิวจะกระตือรือร้นมากกับงานที่ค่าตอบแทนสูง แม่นมถงจัดการเรื่องต่างๆ ได้เป็นอย่างดี เพียงครึ่งวันก็เก็บกวาดสิ่งสกปรกต่างๆ และตั้งโต๊ะบูชาที่ริมทะเลสาบได้เรียบร้อย
เลือดไก่ที่หยดลงบนพื้นเกิดเป็นลวดลายแปลกๆ แม่นางหลิวหยิบกล้องยาสูบออกจากห่อผ้า จากนั้นจึงเติมยาสูบและจ่อไว้หน้าธูปเทียนเพื่อจุดไฟ
นางเริ่มพิธีการเดินดาราและพึมพำคาถาท่ามกลางหมอกควันของยาสูบ
หมิงเวยยืนมองอยู่ไกลๆ การเดินดารามีชื่อทางการว่าท้ากังปู้โต้วซึ่งเป็นทักษะพื้นฐานของเสวียนเหมิน[footnoteRef:1]  [1: เสวียนเหมิน玄门 คือ ลัทธิเต๋า]
แม่นางหลิวคนนี้แม้จะมิใช่เสวียนเหมินแท้แต่ก็มีทักษะแท้จริงอยู่บ้างและก็ยังเดินดาราได้เป็นอย่างดี หมิงเวยเดาว่าคงจะมีเสวียนเหมินบางคนสอนวิชาแก่นางในระหว่างท่องยุทธจักร แต่เรื่องมันจะง่ายดายอย่างที่แม่นางหลิวกล่าวหรือ
นางมองไปยังต้นหลิวริมทะเลสาบ ซึ่งมีเงาสีเทาขาวห้อยอยู่บนต้นด้วยท่าทางประหลาด แม้แต่แสงอาทิตย์ยามเที่ยงก็มิอาจบังรังสีอำมหิตของมันได้
มันคือสิ่งชั่วร้าย
แปลกจริงนี่ไม่ใช่แผนการที่ซับซ้อนอะไร โดยปกติแล้วพวกมีวิชาที่จิตใจคิดคตมักจะใช้เพื่อขู่กรรโชกทรัพย์ พวกเขามิอาจควบคุมปีศาจร้ายได้ พวกเขาเพียงแค่ใช้วัตถุอาคมโบราณเสกเงาขึ้นมาทำให้ผู้คนหวาดกลัวแต่ไม่สามารถทำร้ายผู้คนได้จริงๆ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือสิ่งชั่วร้ายที่แท้จริง หากมีโอกาสมันก็สามารถฆ่าคนได้
หมิงเวยดึงมือตัวฝูมาและผูกสร้อยข้อมือสีแดงน่าเกลียดที่หมิงเวยถักเมื่อครู่ไว้กับข้อมือของนางพร้อมกับเอ่ยว่า “ตัวฝู เจ้าจงลงไปที่ต้นไม้”
“คุณหนู?” ตัวฝูตกตะลึง
“เจ้ามีโชคและสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้” หมิงเวยกล่าวตัวฝูมองไปยังฮูหยินสาม
ฮูหยินสามเองก็ประหลาดใจที่จู่ๆ บุตรสาวของนางกล่าวเช่นนี้ แต่มันก็ทำให้นางนึกบางอย่างขึ้นได้
ในตอนนั้นหมอดูตรวจดวงชะตาของตัวฝูได้ทำนายว่านางเป็นหยางบริสุทธิ์ สิ่งชั่วร้ายมิอาจรุกราน ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันมีผู้คนมากมายพบเจอกับภูติผี แต่ตัวฝูกลับไม่เคยเจอเลยสักครา ตอนที่คุณหนูเจ็ดโดนผีหลอก ตัวฝูก็บังเอิญไม่ได้อยู่ข้างกายนางพอดี
“ฟังนางเถอะ” ฮูหยินสามพยักหน้า ตัวฝูตอบรับและเดินไปที่ริมทะเลสาบ พยายามเข้าใกล้แม่นางหลิวให้มากที่สุด
การทำพิธีของแม่นางหลิว เลือดไก่ที่หยดบนพื้น โต๊ะบูชาริมทะเลสาบ และควันบนร่างกายของนาง สิ่งเหล่านี้ก่อเกิดอานุภาพที่มองไม่เห็น รวมตัวกันกลายเป็นกระแสน้ำวนไหลเวียนสลับไปมา
จากนั้นกลุ่มควันก็ฟุ้งกระจาย พลังงานชั่วร้ายที่ซ่อนอยู่ในพงหญ้าและใต้หินกรวดก็ค่อยๆ ถูกขับออกไป
ใบหน้าของหมิงเวยไร้ซึ่งรอยยิ้ม นางเห็นเงาที่อยู่บนต้นไม้นั้นลืมตาขึ้นแล้วดวงตาสีแดงเลือดเต็มไปด้วยความอาฆาตพยาบาทกำลังมองไปที่แม่นางหลิวจากด้านหลัง
แต่แม่นางหลิวมิได้รู้ตัว ยังคงพ่นควันและเดินท่องคาถาตามแบบแผนทางพิธีกรรม กลิ่นคาวเลือด ธูปเทียนบนโต๊ะและควันจากกล้องยาสูบ ทำให้เงาบนต้นไม้กระวนกระวายไม่เป็นสุข หมอกควันของปีศาจเริ่มแผ่ขยายวงกว้างขึ้น
ควันนั้นพุ่งเข้าใส่ธูปเทียนทำให้เปลวไฟลุกพรึบขึ้น เหล่าแม่บ้านและสาวใช้ที่เห็นต่างหวีดร้องเบาๆ แม่นางหลิวเองก็รู้สึกตกใจ นางรีบสูบยาและพ่นควันออกไปทันที
ควันยาสูบสามารถระงับเปลวไฟของธูปเทียนลงได้ แต่ก่อนที่นางจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เปลวเทียนก็ลุกขึ้นอีกครั้ง และมีเสียง ‘เป๊าะ’ ดังขึ้นต่อเนื่อง
จิตใจของแม่นางหลิวเริ่มหวั่นวิตก นางทำงานเช่นนี้มากว่าสิบปี รับรู้ได้ว่าสิ่งที่พบเจอในครั้งนี้รุนแรงกว่าที่คาดไว้มาก นางรีบคลำหาข้าวสารและปาออกไปโดยไม่ลังเล
‘ฉ่า...’ เสียงหวีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง สาวใช้คนหนึ่งตะโกนร้องเสียงหลง “สีดำแล้ว กลายเป็นสีดำแล้ว!”
แม่นางหลิวก้มลงมอง ‘เป็นไปไม่ได้ ข้าวที่ขาวราวกับหิมะเมื่อครู่ ตอนนี้กลายเป็นสีดำไปหมดแล้ว
‘เจ้านี่ช่างร้ายกาจนัก!’
แม่นางหลิวไม่กล้าปล่อยให้มือว่าง นางล้วงบางอย่างออกมาจากเอว นำเหรียญทองแดงทั้งเจ็ดวางเรียงลงบนโต๊ะ
ในตอนแรกนางเป็นเพียงหญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีครอบครัวลำบาก แม้แต่ข้าวก็ยังยากจะหา แต่แล้วนางก็ได้ช่วยหญิงชราคนหนึ่งที่สลบอยู่หน้าประตูบ้านโดยบังเอิญ
หญิงชราอ้างว่าตนคือเสวียนชื่อและได้สอนวิชาให้แก่นางเป็นเวลาสามวันเพื่อตอบแทนบุญคุณที่นางช่วยชีวิตไว้
ก่อนจากไปหญิงชราได้มอบเหรียญทองแดงเจ็ดเหรียญให้นาง และบอกนางว่าตราบใดที่นางไม่ไปยุ่งกับภูติผีปีศาจที่ร้ายกาจ วิชาที่ตนสอนเพียงเท่านี้ ก็เพียงพอให้ชีวิตนางสบายได้
เหรียญทองแดงเจ็ดเหรียญนี้ ได้ถูกนำมาใช้เพียงสามครั้งในรอบสิบปีที่ผ่านมา และแต่ละครั้งมันก็นำทั้งชื่อเสียงและโชคลาภมาให้นาง
“จักวาลรวมเป็นหนึ่ง เทพเจ้าพิทักษ์รักษา...”
แม่นางหลิวสวดสาปแช่ง ผลักกล้องยาสูบ และขว้างเหรียญทองแดงออกไปเพียงหนึ่งเหรียญ “ไป!”
เหรียญทองแดงเด้งขึ้น และสั่นดัง ‘วิ้งๆ’ ราวกับว่าถูกดึงและบินวนเป็นวงกลม เหล่าสาวใช้ได้พบเห็นที่ไหนต่างก็ร้องอุทานและคิดว่าไม่แปลกเลยที่มีคนเรียกแม่นางหลิวว่าท่านเทพธิดา
ฮูหยินสามที่มองดูอยู่ไกลๆ ก็กระวนกระวายไม่น้อย นางไม่เคยเชื่อในสิ่งเหล่านี้ กฎของตระกูลหมิงก็ไม่อนุญาตให้พวกเขาเชื่อในในสิ่งเหล่านี้ หากคุณหนูเจ็ดมิได้พบเจอภยันตรายในครั้งนี้ นางก็คงไม่กล้าเชิญแม่นางหลิวมา
ด้วยเหตุนี้นางจึงไปหาฮูหยินใหญ่แต่เช้าตรู่เพื่อขอร้องอ้อนวอน กระทั่งฮูหยินใหญ่พยักหน้า จึงเรียกแม่นมถงให้แอบนำแม่นางหลิวเข้ามา
ทันทีที่แม่นางหลิวเข้ามาในสวนก็มิรอช้ารีบปิดประตูสวนอย่างมิดชิด เกือบทั้งวันที่ค้นหาสิ่งสกปรกและตั้งแท่นบูชามิกล้าให้ผู้ใดล่วงรู้แม้แต่น้อย
ทุกคนรู้ดีว่านายท่านหลายคนของตระกูลหมิงเป็นศิษย์นักปราชญ์ ไม่ชอบเรื่องผีสางเทพเจ้า หากครานี้ล้มเหลวคราหน้าจะให้ผู้ใดเข้ามาก็คงยาก
เหรียญทองแดงบินวนอยู่หลายรอบ มันค่อยๆ ถูกปกคลุมไปด้วยควันสีดำและบินหนักขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็ร่วงลงมากลิ้งอยู่บนพื้น
แม่นางหลิวตกใจเป็นอย่างมาก สิ่งนี้ดุร้ายเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้ ขณะนี้แผ่นหลังของนางรู้สึกเย็นวาบ ราวกับมีบางสิ่งกำลังพุ่งเข้ามา นางหยิบกล้องยาสูบขึ้นกวัดแกว่งร่ายเวทย์ให้เหรียญทองแดงที่เหลือทั้งหกเหรียญลอยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ลังเล
หมิงเวยเฝ้าดูอยู่อย่างเงียบๆ ในมุมมองของนาง เงานั่นกระวนกระวายไม่เป็นสุขเพราะถูกรบกวน และพลังงานชั่วร้ายของมันก็ยิ่งทวีรุนแรง
เหรียญทองแดงทั้งหกเหรียญบินวนอยู่กลางอากาศ สลับขึ้นลงไปมา จิตวิญญาณบริสุทธิ์แผ่ออกมาจากเหรียญทองแดงกลายเป็นอานุภาพอันทรงพลัง
เจ้าของเดิมของเหรียญทองแดงเหล่านี้คงจะเป็นคนในนิกายเสวียนเหมินแท้ แต่อย่างไรเมื่อแยกจากเจ้าของเดิม เหรียญเหล่านี้ก็มิอาจทำงานได้ดีดังเดิม และเงานั้นก็มีพลังร้ายกาจรุนแรง และพลังงานชั่วร้ายพุ่งเข้าใส่อานุภาพจากเหรียญทองแดงจนแตกกระจาย...
ระดับพลังของแม่นางหลิวต่ำ นางจึงมองไม่ออกและคิดว่าคาถาเสกเหรียญได้ผล จึงสูบกล้องยาสูบและใช้แรงพ่นควันออกมา รุกเข้าต่อสู้
“ฟู่...เคร้ง ต่อก...กริ๊ง...”
เสียงดังขึ้นติดต่อกันสามครั้ง เสียงแรกเมื่อบุหรี่ดับ เสียงที่สองเมื่อโต๊ะบูชาคว่ำ และเสียงที่สามเมื่อเหรียญทองแดงร่วงตกลงมาและกลิ้งไปตามพื้น
“กรี้ด!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น แต่เป็นสาวใช้ที่อยู่ใกล้ๆ ได้เห็นเงาดำกำลังพุ่งไปยังแม่นางหลิว “ผีๆ!”
พลังงานชั่วร้ายนั้นแข็งแกร่งมาก กระทั่งคนธรรมดาก็สามารถมองเห็นได้
แม่นางหลิวรีบหันกลับไปในทันที เห็นเงาดำทะมึนกำลังพุ่งมาหาตน นางไม่อาจแยกลักษณะของใบหน้านั้นได้ มีเพียงดวงตาสีแดงเลือดคู่หนึ่งเท่านั้นที่มองเห็นได้ชัดเจน
ชั่วพริบตานางไร้ความรู้สึก และสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าภายในหัว
เสร็จกัน ปีศาจร้าย!
.....................................................


## 004 เสวียนชื่อ

บทที่ 4 เสวียนชื่อ
ตัวฝูเองก็ยังต้องตกใจ นี่เป็นคราแรกที่นางเห็นผี
ตอนเด็กๆ นางมักจะถูกรังแกเพราะมีหน้าตาที่อัปลักษณ์ ที่บ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้าน ว่ากันว่ามักจะมีเงาสีขาวลอยผ่านไปผ่านมาอยู่เป็นประจำ นางถูกเด็กกลุ่มหนึ่งหลอกให้เข้าไปข้างในและขังไว้นานถึงหนึ่งวันเต็ม
หลังจากนั้นมีผู้ใหญ่มาพบเข้าจึงได้ปล่อยนางออกมา นอกจากความหิวโหยและต้องทนกับความหนาวเย็น นางก็มิเป็นอันใดเลย
คนพวกนั้นต่างคิดว่า อาจเป็นเพราะหน้าตาที่น่าเกลียดของนางจึงทำให้เหล่าภูติผีได้พบเห็นตกใจกลัวจนหนีไปกันหมด
ต่อมานางได้เข้ามาอยู่ที่เรือนตระกูลหมิง ฮูหยินสามได้หาหมอดูมาทำนายชะตาชีวิตของนาง คำทำนายกล่าวว่า นางมีชะตาชีวิตที่เป็นหยางบริสุทธิ์ สามารถขับไล่และกำจัดสิ่งชั่วร้ายได้
ครั้นเมื่อสวนอวี๋ฟางมีวิญญาณร้ายสิงสถิตก่อนหน้านี้ เหล่าแม่บ้านสาวใช้ต่างบอกว่าตนได้พบเห็นเงาประหลาดมีเพียงตัวฝูที่ไม่เคยพบเจอเลยสักครา
หากไม่ใช่เพราะคุณหนูเจ็ดโดนผีหลอก นางก็คงไม่เชื่อว่าในโลกนี้มีผีอยู่จริงๆ
ทว่าครานี้นางได้เห็นมันกับตาตัวเอง กลุ่มควันสีดำขมุกขมัวที่ปกคลุมด้วยเงาสีเทาขาวพุ่งตรงไปยังแม่นางหลิว
‘กริ้ง’ เสียงของเหรียญทองแดงทั้งเจ็ดร่วงกระทบพื้นดังก้องกังวาน ในตอนแรกตัวฝูหวาดกลัวจนมิอาจขยับร่างกาย แต่เมื่อนางนึกถึงคำพูดของคุณหนู
นางมีโชคและสามารถปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายได้ เจ้านี่คือสิ่งที่ทำให้คุณหนูหวาดกลัวจนแทบขาดใจ ข้ามิอาจปล่อยให้มันทำร้ายใครได้อีก!
นางไม่รู้ว่าความกล้าหาญนี้มาจากที่ใดกัน ทันทีที่มองเห็นสิ่งนั้นพุ่งไปทางแม่นางหลิว ตัวฝูก็รีบวิ่งตามประชิด
นางพุ่งหมัดออกไป และทันใดนั้นด้ายแดงที่ข้อมือของนางก็เปล่งแสงออกมาราวกับแสงอาทิตย์ที่แผดเผา
‘ฉ่า...’ นางไม่รู้ว่าเสียงที่ได้ยินนี้เป็นเสียงที่นางหลอนไปเองหรืออย่างไร แต่เงานั้นก็ได้หยุดชะงัก
ท่ามกลางเสียงถอนหายใจเบาๆ เงานั้นหันหัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงสดคู่นั้นจ้องมาที่นางด้วยความอาฆาต
ตัวฝูก้าวถอยหลังด้วยความตกใจจนล้มลงกับพื้น
“ไม่นะ!” นางยกมือขึ้นป้องตามสัญชาตญาณ หวังจะกันสิ่งนั้นออกไป
ดวงอาทิตย์ยามเที่ยงส่องแสงกระทบกับเชือกสีแดงที่ผูกอยู่ระหว่างข้อมือนาง เกิดเส้นลำแสงสีทองพุ่งออกจากปมที่พันกันอย่างน่าเกลียดล้อมรอบเป็นวงแหวน
‘กริ้ง’ เหรียญทองแดงที่แปดเปื้อนไปด้วยควันสีดำ ดีดตัวกระเด้งขึ้นราวกับความสกปรกได้ถูกชะล้างจากลำแสงนั้น
เหรียญทองแดงทั้งเจ็ดกลับไปเรียงรายอยู่กลางอากาศดังเดิมอีกครั้งจิตใจของแม่นางหลิวเริ่มสงบลง จึงยกกล้องยาสูบขึ้นพ่นควันออกไป
“โจมตี” การต่อสู้ได้เริ่มขึ้น แสงแห่งจิตวิญญาณบริสุทธิ์เปล่งออกมาอีกครั้ง
‘กริ้งๆๆๆ’ เกิดเสียงดังขึ้นต่อเนื่อง
ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอันน่าสังเวช จากเงาสีเทากลายเป็นกลุ่มควันสีดำ ควันนั้นรีบพุ่งหลบเข้าไปในต้นหลิวทันที
‘กริ้ง——’ เสียงที่ลากยาวของเหรียญทองแดงทั้งเจ็ดเหรียญกลิ้งไปกับพื้น
แม่นางหลิวไม่สนใจความรู้สึกทุกข์ใดๆ ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับเหงื่อที่ชุ่มโชกไปทั้งกาย ตัวฝูนั่งบนพื้นด้วยความว่างเปล่าและยังคงอยู่ในท่าเดิม
เสียงรอบข้างเงียบสงัด ผ่านไปชั่วขณะจึงได้ยินเสียงของแม่นมถง “เร็วเข้า รีบไปช่วยพยุงท่านเทพธิดา ตัวฝู!”
เหล่าสาวใช้แม่บ้านเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์แห่งความฝัน ต่างแยกย้ายกันวิ่งไปหา
หลังจากได้รับการช่วยเหลือกลับไปที่เรือนและจิบน้ำชาไปอึกใหญ่ ตัวฝูจึงได้ฟื้นคืนสติ นางเหงื่อท่วมกาย แต่ความรู้สึกเย็นเยือกที่ต้องเผชิญหน้ากับเงา ยังคงทำให้นางรู้สึกหนาวลึกไปถึงหัวใจ
มือคู่หนึ่งยื่นมากอดนาง ตัวฝูเงยหน้าขึ้นมองดู เห็นคุณหนูกำลังยิ้มให้ ช่างงดงามเหลือเกิน
“ตัวฝูกล้าหาญมาก” นางพูดเบาๆ
“คุณหนู” ตัวฝูอยากจะเอ่ยว่าเคราะห์ดีนักที่ได้สร้อยข้อมือเส้นนี้ นางมองไม่เห็นแสงสีทองแต่ก็สัมผัสได้ถึงความร้อนที่ผิดปกติ ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอ่ยปาก ก็สงสัยว่าตนนั้นเข้าใจผิด
สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นเพียงสิ่งที่คุณหนูถักขึ้นมาเล่นๆ ปมที่ถักอย่างยุ่งเหยิงไม่สวยงามจะสามารถมีพลังแบบนั้นได้อย่างไร แล้วอีกอย่างแม่นางหลิวก็มีจิตใจที่มั่นคง
“ท่านเทพธิดา สิ่งนั้นได้ถูกเก็บไปรึยัง” แม่นมถงถามอย่างใคร่รู้
แม่นางหลิวปาดเหงื่อที่ศรีษะของนางพลางกล่าวว่า “แม่นม สิ่งนั้นร้ายกาจเกินไป ข้าไม่อาจต่อกรกับมันได้”
“นี่ท่านหมายความว่ามันยังอยู่งั้นรึ” แม่นมถงตกใจ
“ยังอยู่” แม่นางหลิวมองไปยังต้นหลิวที่อยู่ริมทะเลสาบ สายตาของนางดูหวาดผวา
“แล้วแบบนี้จะทำเยี่ยงไร ฮูหยินกับคุณหนูยังต้องอยู่ที่นี่”
“ท่านมิต้องร้อนใจไป” แม่นางหลิวรู้สึกว่าในเมื่อตนรับค่าตอบแทนมากมายเช่นนี้มาแล้ว อย่างไรก็ต้องอธิบายเรื่องนี้ให้กระจ่าง นางลูบเหรียญทองแดงที่ตอนนี้ได้สูญเสียจิตวิญญาณไปแล้วจึงเอ่ยว่า
“เจ้าสิ่งนั้นได้รับบาดเจ็บจากอาวุธของข้าคงจะออกมาไม่ได้อีกสักระยะ อีกครู่ข้าจะปรับกระบวนท่าการต่อสู้เพื่อปิดผนึกตัวปล่อยพลังไว้ชั่วคราว ทำให้มันดูดซับพลังหยินได้ยากขึ้น เช่นนี้ก็จะไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง”
“แล้วระยะยาวเล่า”
“โดยธรรมชาติแล้วก็ต้องตามคนมาเก็บไป ข้าเก็บมันไม่ไหวห่างออกไปอีกเป็นสิบลี้ก็ยังมิมีผู้ใดจะสามารถเก็บมันได้ ฮูหยินลองตามหาผู้มีวิชา และต้องเป็นเสวียนชื่อที่แท้จริงจึงจะมีความสามารถพอจะเก็บเจ้าสิ่งนี้ได้” แม่นางหลิวตอบ
“เสวียนชื่องั้นรึ” แม่นมถงรู้สึกสับสนในหมู่บ้านนี้ก็มีเพียงพ่อหมอแม่หมอ แล้วก็มีเหล่านักปราชญ์ลัทธิเต๋าในยุทธภพ แต่มิเคยได้ยินเสวียนชื่อมาก่อน
“เห้อ” แม่นางหลิวเห็นนางเช่นนี้ก็รู้ได้ทันทีว่านางไม่เข้าใจ จึงได้อธิบายให้นางฟังว่า
“ในสายของเรา อย่างตัวข้านี้ถือว่ายังไม่เป็นมาตรฐานมากที่สุดทำได้เพียงวิชากังฟูผิวเผินเท่านั้น ถ้ามีฝีมือหน่อยก็จะเป็นพวกจอมยุทธ์ทั้งหลาย แต่อย่าได้เข้าใจผิด พวกเขามิใช่พวกที่หลอกลวง พวกเขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฮวงจุ้ยและการขับไล่สิ่งชั่วร้าย หากเก่งกาจขึ้นไปอีกนั่นคือเสวียนชื่อที่แท้จริง ซึ่งจะได้รับการยอมรับจากราชสำนัก ท่านคงจะรู้จักเสวียนตูกวันสินะ เสวียนตูกวันที่ถูกฝึกสอนโดยปรมาจารย์แห่งศาสนา หากมีสาขาเป็นกลุ่มคณะอย่างพวกเขานั้นจึงจะเรียกว่าเสวียนชื่อแท้จริง”
แม่นมถงเหมือนได้ฟังคัมภีร์สวรรค์ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ นางได้เห็นกับตาตัวเอง เหรียญทองแดงที่แม่นางหลิวทำให้ลอยอยู่กลางอากาศนั้นเป็นเพียงกังฟูขั้นต้นเท่านั้นเองหรือ
อย่างไรก็ตามเสวียนตูกวันมีความเก่งกาจมาก ได้ยินมาว่าพวกเขาเป็นผู้เลือกสุสานจักรพรรดิ และสวดอ้อนวอนให้ราชสำนักทุกๆ ปีเพื่อความมงคลของแผ่นดิน องค์จักรพรรดิก็เอ่ยสรรเสริญอยู่มิขาด
“เป็นไปได้ไหมที่เราต้องไปหาปรมาจารย์ลัทธิเต๋าแห่งเสวียนตูกวัน? เช่นนั้นก็ต้องไปเมืองหลวงน่ะสิ!”
“กว่าจะไปถึงเมืองหลวงใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งเดือน และไปกลับก็คงใช้เวลาสี่สิบวัน ยิ่งไปกว่านั้นปรมาจารย์ลัทธิเต๋าแห่งเสวียนตูกวัน ผู้ใดจะเชิญเขามาได้ง่ายๆ” ฮูหยินสามกล่าว
“นายท่านใหญ่มิได้อยู่ที่เมืองหลวงหรอกรึเจ้าคะ ขอให้ท่านช่วยจัดการสักหน่อย…” แม่นมถงเอ่ย
ฮูหยินสามถอดถอนใจกล่าวตอบว่า “เจ้าลืมกฎของตระกูลหมิงไปแล้วหรือ?”
แม่นมถงกลืนสิ่งที่จะพูดกลับลงไป ตระกูลหมิงแห่งตงหนิง มีต้นกำเนิดมาจากชื่อราชวงศ์หมิงฮั่นผู้ก่อตั้งประเทศ
คราหนึ่งนายท่านหมิงเซียงคนนี้ได้พบกับองค์จักรพรรดิเป็นเวลากว่าสิบปีในสงครามเหนือใต้ เขาได้สร้างผลงานไว้มากมาย หลังจากนั้นก็ได้กลายมาเป็นขุนนางคนสนิท และได้รับการแต่งตั้งเป็นหนานเซียงโหว
แต่น่าเสียดายที่ผู้ก่อตั้งประเทศคนนี้กลับมาตกม้าตาย เมื่อต่อมาเขาได้หมกมุ่นกับการปรุงยาเล่นแร่แปรธาตุ และได้นำเสนอสิ่งที่เรียกว่ายาอายุวัฒนะให้กับองค์จักรพรรดิ แต่กลับถูกพบในภายหลังว่าการใช้ในระยะยาวจะเกิดการสะสมพิษในร่างกาย
ในท้ายที่สุดองค์จักรพรรดิก็มิได้กล่าวโทษเขาแต่อย่างใด เพราะนายท่านหมิงเซียงมิเพียงแต่ถวายยา เขาก็ยังกินยานั้นด้วยในเวลานั้นพิษร้ายได้เข้าสู่ร่างกายไปมากแล้วทำให้เขาเองก็มีเวลาเหลือไม่มาก
เห็นแก่คุณความดีที่เขาได้สร้างไว้เมื่อคราก่อน องค์จักรพรรดิจึงมิได้เอาความเรื่องนี้ แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมาตระกูลหมิงก็ไม่เคยได้รับใช้อีกเลย
ตอนนี้ตระกูลหมิงมีนายท่ายเพียงสองคนที่ยังอยู่ในเมืองหลวง และพวกเขาดำรงตำแหน่งที่มิได้มีความเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด ตระกูลหมิงซึ่งเคยมีชื่อเสียงโด่งดังในครั้งอดีตก็มิเคยได้รับการฟื้นคืนความรุ่งเรืองอีกเลยนับจนถึงปัจจุบัน
หลังจากเหตุการณ์นี้ตระกูลหมิงก็ถูกห้ามไม่ให้เอ่ยถึงวิชาอาคมหรือเวทมนตร์คาถา เพราะไม่เพียงแต่เป็นคำสอนของขงจื๊อ แต่นายท่านหมิงเซียงยังได้กระทำผิดในเรื่องนี้ด้วย
ฮูหยินสามกำลังจะถามซ้ำอีกครั้ง แต่ก็มีเสียงอึกทึกดังมาจากประตูสวน พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่ดังกึกก้อง
หญิงรับใช้ก้าวไปกันไว้ด้านหน้า แต่ด้านนอกกลับเตรียมพร้อมจะเข้ามาและกระแทกจนประตูสวนเปิดออก ชายในชุดสีเขียวผู้มีใบหน้าขาว และมีเคราสั้นเดินเข้ามาพร้อมกับผู้รับใช้ด้วยท่าทางเดือดดาล
..........................................................


## 005 นายท่านสี่

บทที่ 5 นายท่านสี่
ชายผู้นี้มีอายุประมาณสามสิบหกสามสิบเจ็ดปี แม้จะเข้าวัยกลางคนแล้วแต่ก็ยังดูหนุ่มแน่น ใบหน้าขาวสะอาด หนวดเหนือริมฝีปากตัดจัดทรงเป็นอย่างดี ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มากยิ่งขึ้นจนสามารถจินตนาการได้ถึงความหล่อเหลาในวัยเยาว์ของเขาได้เลย
อย่างไรก็ตามใบหน้าของเขาในตอนนี้บ่งบอกว่ากำลังไม่พอใจ สาวเท้าเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็วดั่งพายุ แล้วยังนำเด็กรับใช้กลุ่มหนึ่งเข้ามาในสวนอวี๋ฟาง เดินตรงไปที่แท่นสักการะ
“นายท่านสี่!” แม่นมถงตกใจ ชำเลืองมองฮูหยินสามด้วยความตื่นตระหนก
จบแล้ว นายท่านสี่รู้เรื่องนี้แล้ว!
ในบรรดานายท่านในตระกูลหมิง นายท่านสี่เป็นคนที่มีอารมณ์รุนแรงที่สุด อีกทั้งไม่สามารถทนต่อสิ่งที่ไม่มีเหตุผลและไม่ยุติธรรมได้ ซึ่งถ้าเรื่องมาถึงหูเขาเมื่อใด ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่กล้าที่จะยื่นหน้าไปอธิบาย
นายท่านสี่ผู้นี้ไม่สนใจสิ่งใด เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ สายตาเหลือบมอง จากนั้นก็ชี้ไปที่โต๊ะกระถางธูปที่เพิ่งช่วยกันจัดเสร็จแล้วตะโกนสั่ง “ทุบมัน!”
เด็กรับใช้ตอบรับคำสั่งแล้วก้าวไปข้างหน้าผลักหญิงรับใช้ออกไปและเริ่มทุบโต๊ะกระถางธูปอย่างไม่ใยดี เสียงอุทานและเสียงทุบดังขึ้นผสมกันไป
แม่นมถงกระวนกระวาย “นายท่านสี่ เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ! เรื่องนี้ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาตแล้วนะเจ้าคะ!”
นายท่านสี่หันกลับมากวาดสายตาอันแหลมคมกวาดไปทั่วใบหน้าของฮูหยินสาม มองไปยังแม่นมถงแล้วยิ้มเย้ยหยัน “นี่คิดจะใช้ฮูหยินผู้เฒ่ากดดันข้ารึ”
แม่นมถงไม่กล้าสบตาเขา นางรีบก้มศีรษะหมอบตัวลง “ข้าน้อยมิกล้าเจ้าค่ะ! เพียงแต่เรื่องนี้มีเรื่องราวภายในได้โปรดนายท่านสี่...”
“จะมีเรื่องราวภายในอันใดกัน!” นายท่านสี่ไม่ต้องการฟังจึงพูดตัดคำพูดของนาง “เจ้าเป็นสาวใช้ของตระกูลหมิง ไม่รู้กฎภายในตระกูลหมิงหรืออย่างไร ถึงได้กล้าพูดจาเป่าหูเจ้านายให้ทำเรื่องคาถาหมอผีเช่นนี้ คนที่สมควรโดนโบยเป็นคนแรกก็คือเจ้า!”
พูดจบเขาก็โบกมือ “จับหญิงแก่ผู้นี้ไปโบยซะ!” เด็กรับใช้ตอบรับแล้วเดินมาดึงแม่นมถงขึ้น
พอเห็นแบบนั้นฮูหยินสามก็ทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ นางพูดเสียงดัง “ช้าก่อน! ” นางเดินออกจากศาลามาหยุดห่างจากนายท่านสี่ประมาณสิบก้าว “น้องสี่ ท่านเป็นน้องสามี ข้าเป็นพี่สะใภ้ ไม่ว่าข้าจะทำผิดแค่ไหนก็ไม่มีเหตุผลที่ท่านจะมาทุบตีแม่นมคนสนิทของข้า! ”
สายตาที่เฉียบคมของนายท่านสี่แห่งตระกูลหมิงหยุดลงบนใบหน้าของนาง เขาพูดอย่างเย็นชา “พี่สะใภ้สามรู้ตัวด้วยหรือว่าตัวท่านทำผิด”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินสามก็ขมวดคิ้วแน่น “น้องสี่ ท่านไม่จำเป็นต้องพูดจาข่มเช่นนี้หรอก หากท่านไม่พอใจพวกเราก็มาคุยด้วยเหตุผลกันได้ พาคนบุกเข้ามาทั้งตีทั้งทุบในสวนของแม่หม้ายเช่นนี้ ฟังดูดีแล้วหรือ”
“เหตุผลงั้นหรือ!” นายท่านสี่พยักหน้า “ดี งั้นพวกเรามาคุยกันด้วยเหตุผล พี่สะใภ้สาม ท่านเป็นหญิงที่เก่ง มีความสามารถ ท่านจำกฎของตระกูลหมิงได้หรือไม่”
“แน่นอนว่าจำได้ แต่...”
นายท่านสี่ไม่ให้โอกาสนางพูด “ท่านบอกว่าจำได้ แล้วทำไมถึงได้ละเมิดกฎอย่างเปิดเผยเช่นนี้เล่า ไม่เพียงแต่เชิญแม่หมอเท่านั้น แต่ยังตั้งแท่นบูชาอีกด้วย! การกระทำเช่นนี้ มันต่างกับสาวชาวบ้านไร้การศึกษาตรงไหนกัน!”
“ข้ารู้ว่ามันผิด แต่เสี่ยวชีนางหวาดกลัวจนเป็นแบบนั้น ข้า...”
“เสี่ยวชีควรไปหาหมอถ้านางกลัว” นายท่านสี่ตัดบทอีกครั้งและมองไปยังหมิงเวยที่อยู่ข้างหลังนาง “นางก็ดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ”
ฮูหยินสามขมวดคิ้ว “ครั้งนี้เสี่ยวชีดีขึ้น แต่ต้นตอของอาการป่วยยังไม่หายไป ข้าไม่อยากให้นางตกใจกลัวอีก”
รอยยิ้มเยาะปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของนายท่านสี่ “ก่อนหน้านี้ข้าก็ได้ยินมา คิดว่าพวกเด็กรับใช้พูดจาซี้ซั้วที่แท้พี่สะใภ้สามก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน บอกว่าเสี่ยวชีเจอผี เหลวไหลสิ้นดี! ผีมีอยู่จริงที่ไหนกัน พวกเจ้านายบ่าวช่างหูเบา น่าขันเสียจริง!”
“ไม่ใช่นะเจ้าคะ!” แม่นมถงทนไม่ไหว อธิบายแทนฮูหยินสาม “เมื่อสักครู่ท่านเทพธิดาหลิวทำพิธีแล้วพวกเราก็เห็นผีจริงๆ ทุกคนเป็นพยานได้เจ้าค่ะ!”
นางพูดจบหญิงรับใช้หลายนางก็บอกเป็นเสียงเดียวกัน “จริงเจ้าค่ะ นายท่านสี่ พวกเราทุกคนเห็นมัน มีผีจริงๆ เจ้าค่ะ”
นายท่านสี่ทำได้แค่หัวเราะ มองแม่นางหลิวที่ไม่กล้าพูดอะไรด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม “เจ้าเชื่อในกลอุบายของคนโกหกด้วยหรือ! หยดเลือดบนกระดาษก็คงทาน้ำยาอะไรสักอย่างลงไปก่อนหน้านี้ที่พ่นไฟออกจากปากได้ ก็คงซ่อนวัตถุติดไฟอยู่ข้างใน วิธีอำพรางนี้มีเอาไว้หลอกพวกคนโง่! ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เอาของไร้สาระพวกนี้ออกไปจากที่นี่ให้หมด! หลังจากนี้แจ้งให้ข้าทราบด้วย แต่คงไม่จบด้วยดีเช่นนี้หรอก”
พอสั่งการเสร็จ นายท่านสี่ก็จ้องไปที่ฮูหยินสามอีกครั้ง “ถ้าพี่สะใภ้สามคิดว่าข้าผิดก็ไปฟ้องกับท่านป้าได้เลย! มีอุบายอะไรข้าก็จะรับมัน! แต่ข้าขอเตือนท่าน พี่สะใภ้ช่วยฟังให้ขึ้นใจ ท่านเป็นหญิงครองตัวเป็นหม้ายเพื่อชายที่รัก เห็นแก่ชื่อเสียงของพี่สาม โปรดดูแลตัวเองให้ดีและอย่าทำลายประเพณีตระกูลหมิงของพวกเราด้วย!”
พูดจบนายท่านสี่แห่งตระกูลหมิงก็พาเด็กรับใช้แบกโต๊ะบูชาและสิ่งของอื่นๆ เดินจากไป แม่นมถงตัวสั่นด้วยความโกรธ
คนเป็นน้องสามีพูดกับพี่สะใภ้แบบนี้ได้อย่างไร แม้ว่าเขาจะเป็นหัวหน้าครอบครัว แต่เขาก็ควรจะสุภาพกับหญิงหม้ายมิใช่หรือ มาชี้หน้าหาว่าทำลายประเพณีของตระกูลเช่นนี้ ถ้าเกิดฮูหยินสามเป็นคนจิตใจอ่อนไหว นางมิต้องฆ่าตัวตายเลยหรืออย่างไร
โชคดีที่ฮูหยินสามสงบอารมณ์ได้นานแล้ว ตอนถูกน้องสามีต่อว่าต่อหน้าเด็กรับใช้นางจึงทำได้แค่ยิ้มอย่างใจเย็น “เก็บข้าวของพวกนี้เถอะ อะไรควรทำก็ทำไป”
นางปลอบโยนแม่นางหลิว “ทำท่านเทพธิดาตกใจเสียแล้ว แม่นมพาท่านเทพธิดาไปพักดื่มชาให้หายตกใจที่นั่นเถิด”
“เจ้าค่ะฮูหยิน” แม่นมถงเข้าใจดีจึงเข้าไปคุยกับแม่นางหลิว “ท่านเทพธิดา เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”
รอพวกนางเดินจากไป ฮูหยินสามจึงหันไปมองบุตรสาวอย่างละเอียดแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “เสี่ยวชีอย่ากลัวไปเลย ท่านอาสี่จริงๆ แล้วเป็นคนดี เขาแค่เป็นคนขี้หงุดหงิด”
หมิงเวยไม่อยากให้นางเป็นกังวลจึงพยักหน้า
ฮูหยินสามยืนยันกับบุตรสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่เป็นอะไร จากนั้นจึงหันไปอีกทางแล้วพูดว่า “ตัวฝู พาคุณหนูไปพักผ่อน” พอนึกได้ว่าตัวฝูเองก็ตกใจกับเรื่องเมื่อสักครู่ด้วยจึงเรียกสาวใช้อีกสองนาง “พวกเจ้าคอยไปเฝ้าดูหน่อย”
เด็กรับใช้ที่สวนอวี๋ฟางจัดการทุกอย่างเป็นอย่างดี เพียงสั่งไม่กี่คำ อะไรที่ควรเก็บก็เก็บหมด ใครควรออกไปก็ไป
ฮูหยินสามเดินกลับห้องแล้วไปนั่งรอในพื้นที่ฝั่งตะวันออกของห้องซึ่งใช้เป็นห้องอ่านหนังสือ เวลาผ่านไปไม่นาน แม่นมถงก็เดินเข้ามา
“ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านสี่...” ฮูหยินสามโบกมือ “เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวล พูดแค่เรื่องของท่านเทพธิดาเถอะ”
แม่นมถงทำได้เพียงอดทนและรายงานให้นางฟัง “ท่านเทพธิดาบอกว่าผู้คนในลัทธิเต๋านั้นลึกลับนางเองก็ไม่รู้ว่าจะไปหาได้ที่ไหน”
ฮูหยินสามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “สิ่งนั้นจะอยู่ได้นานแค่ไหน”
“การผนึกหยินชี่มักจะอยู่ได้ประมาณสามถึงห้าเดือนเจ้าค่ะ” ฮูหยินสามพยักหน้า “แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะไปเสวียนตูกวาน[footnoteRef:1]ที่เมืองหลวง” [1:  เสวียนตูกวาน : วัดลัทธิเต๋า]
“เจ้าค่ะ” แม่นมถงยังกังวล “ก่อนหน้านี้เราเชิญท่านเทพธิดา ฮูหยินผู้เฒ่าอนุญาตพวกเราจึงทำ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เกินไป ต้องให้พวกนายท่านออกหน้าให้ แต่กฎของตระกูลที่ตั้งเอาไว้แบบนั้นแล้วยังท่าทีของนายท่านสี่อีก เกรงว่านายท่านคนอื่นๆ จะไม่อนุญาต”
จริงๆ แล้วตระกูลหมิงแบ่งออกเป็นสองเรือน
เรือนใหญ่เป็นของท่านใหญ่ผู้เป็นบุตรชายคนโตของนายท่านหมิงเซียง ซึ่งล่วงลับไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ตอนนี้เรือนนี้จึงเป็นของนายท่านทั้งสี่ซึ่งก็คือนายท่านหนึ่ง นายท่านสอง นายท่านห้าและนายท่านหก
ส่วนนายท่านรองและฮูหยินได้ล่วงลับไปเมื่อสามสิบปีก่อน ทิ้งสองฝาแฝดไว้ซึ่งก็คือนายท่านสามและนายท่านสี่ไว้
ในเวลานั้นนายท่านทั้งสองมีอายุเพียงหกเจ็ดปี ซึ่งไม่มีเหตุผลที่จะปล่อยปละละเลยพวกเขาทั้งสองคน นายท่านทั้งสองจึงตกอยู่ในความดูแลของผู้เป็นท่านลุงและท่านป้า จนกระทั่งพวกเขาเติบโตขึ้นจึงแยกออกเป็นสองเรือน แต่ก็ยังคงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากกว่าลุงหลานธรรมดา
อย่างไรก็ตามไม่ว่าจะใกล้ชิดกันมากเพียงใด แต่ก็แยกเรือนกันแล้ว ตอนนี้นายท่านสามก็ไม่อยู่แล้ว นายท่านสี่จึงเป็นเจ้าบ้านของเรือนรอง หากใครต้องการมีส่วนร่วมในเรือนนี้ก็ต้องถามนายท่านสี่ก่อน
เวลาผ่านไปชั่วครู่ ฮูหยินสามจึงบอกว่า “เรื่องนี้ข้าจะหาทางเอง ก่อนอื่นเรียกให้ท่านเทพธิดามาผนึกหยินชี่ก่อนเถอะ”
.........................................


## 006 คัดลอกพระคัมภีร์

บทที่ 6 คัดลอกพระคัมภีร์
ท้องฟ้าเริ่มมืดอย่างรวดเร็วในช่วงฤดูใบไม้ผลิ สายลมเพิ่งพัดพาให้ดอกไม้ร่วงโรยไม่ทันไรก็เงียบสงบเสียแล้ว ไฟทุกดวงในจวนตระกูลหมิงได้ดับลง ประตูทุกบานในจวนถูกลงกลอนหมดแล้วเช่นกัน
ตัวฝูกำลังจัดที่นอนนำโถน้ำร้อนซุกไว้ใต้ผ้านวมอย่างระมัดระวัง หมิงเวยยืนอยู่ที่ริมหน้าต่างมองไปที่สวนภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน จากตรงนี้นางสามารถมองเห็นมุมหนึ่งของทะเลสาบ ต้นหลิวที่มีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่ถูกแสงสีเลือดจางๆ ปกคลุมในความมืดและถูกกั้นด้วยกำแพงบางๆ ทำให้ไม่สามารถหลบหนีได้
นี่คือวิชาของแม่นางหลิว แม้จะอ่อนไปหน่อย แต่ก็ใช้ได้ผล หมิงเวยนึกถึงเรื่องที่ตนเองส่งวิญญาณไปเมื่อไม่นานมานี้ร่างกายจึงอ่อนแอ ยิ่งมีทางสกัดกั้นเช่นนี้แม้จะล่าช้าไปอีกหนึ่งเดือนก็ไม่เป็นไรถึงตอนนั้นนางก็คงมีพลังที่เพียงพอแล้ว
นางมองกลับไปที่เตียงหลังใหญ่ วิญญาณของคุณหนูเจ็ดอยู่ในม่านพลังที่ตนเองสร้างขึ้น สีหน้านางหม่นหมองไม่รู้ตัวว่าเกิดอันใดขึ้น
หมิงเวยถอนหายใจอย่างเงียบๆ เด็กคนนี้ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ เกิดมาโง่เขลา แต่มีแม่ที่เห็นนางสำคัญเท่าชีวิต ถ้าเกิดฮูหยินสามรู้ว่าบุตรสาวของนางได้จากโลกนี้ไปแล้ว นางจะเศร้าโศกเพียงใดกัน
ยิ่งไปกว่านั้นนางไม่รู้ว่าจิตวิญญาณสองส่วนกับกายทั้งสี่ของนางที่ถูกชำระล้างไปนั้นอยู่ที่ไหนหายไปนานกว่าสิบปีเกรงว่าเป็นเรื่องยากที่จะหาเจอ
“คุณหนู อุ่นเตียงเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ จะนอนเลยไหมเจ้าคะ” ตัวฝูเรียกนาง
“อืม” หมิงเวยถอดเสื้อคลุมและนอนลงบนเตียงอันอบอุ่น สายตามองไปยังด้ายแดงที่อยู่บนมือของตัวฝู
“ตัวฝู”
“มีอันใดหรือเจ้าคะคุณหนู”
“เจ้าอย่าถอดออกนะ” ตัวฝูก้มหน้าลง เมื่อเห็นว่านางมองไปที่ใดก็ยิ้ม “เจ้าค่ะ นี่เป็นของที่คุณหนูให้ข้า ตัวฝูจะไม่ถอดมันเจ้าค่ะ”
หมิงเวยหลับตาลง คุณหนูเจ็ดกับสาวใช้นางนี้มีชะตากรรมหยินหยางเหมือนกัน สาวใช้ข้างกายนางมีชะตาชีวิตหยางบริสุทธิ์ เป็นไปได้หรือไม่ว่าที่นางถูกสวรรค์ส่งมาเวลานี้เป็นชะตาฟ้าลิขิต
……..
นอกหน้าต่างมืดมิดน้ำค้างแรง ฮูหยินสามสวมเสื้อคลุมศีรษะ พร้อมออกไปข้างนอก
แม่นมถงเดินเข้ามา “ฮูหยินที่สวนยังมีสิ่งชั่วร้ายนั่นอยู่ วันนี้ไม่ออกไปดีกว่าไหมเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยืนนิ่งไม่ไหวติง “แม่นมวางใจเถิด ข้าไม่ไปแถวทะเลสาบ ไม่มีอันใดเกิดขึ้นหรอก”
“แต่ว่า...” ฮูหยินสามยกกระโปรงแล้วออกไป แม่นมถงจำต้องเรียกสาวใช้ “ซู่เจี๋ย เจ้านำเตาอุ่นมือไปด้วย กลางคืนลมแรง ถือโคมไฟให้ระมัดระวังด้วย...”
“เจ้าค่ะ แม่นม!” สาวใช้ตอบรับด้วยรอยยิ้ม
เจ้านายและสาวใช้เดินออกไปด้วยกัน ไม่ทันไรก็เดินห่างไปไกลเสียแล้ว
จนกระทั่งแสงไฟเล็กๆ นั้นหายไป แม่นมถงจึงละสายตาแล้วค่อยๆ กลับเข้าห้องไป ใบหน้าแก่ชรานั้นมีเงาบดบังไปทั้งใบหน้า
ในคืนที่เงียบสงัดสาวใช้ที่มีหน้าที่เฝ้าชาเห็นแสงไฟจากข้างนอกหน้าต่าง นางถูมือแล้วถามสาวใช้ด้านข้างตนว่า “ดึกดื่นปานนี้แล้วฮูหยินไปที่ใดกัน ไม่ใช่ว่าในสวนมีผีหรอกหรือ หากเจอเข้าจะทำอย่างไร”
สาวใช้ที่โตกว่าอีกคนรินชาร้อนให้ตัวเองแล้วพูดช้าๆ “เจ้าไม่รู้หรือ ฮูหยินท่านไปคัดลอกคัมภีร์ ว่ากันว่าเป็นความปรารถนาที่เกิดขึ้นในช่วงต้นปีเป็นการขอพรให้คุณหนู แม้ว่าหิมะจะตกหนัก แต่ท่านก็ไม่หยุด วันนี้เกิดเรื่องมากมายจึงล่าช้า ถึงได้สายแบบนี้”
สาวใช้เท้าคาง นางรู้สึกอิจฉา “ฮูหยินท่านเป็นคนดีมากจริงๆ ถ้าแม่ข้าดีได้สักครึ่งของท่าน ข้าคงไม่ถูกขายเข้ามาแบบนี้”
สาวใช้ที่อายุมากกว่าหัวเราะ “จะว่าดีก็ดี แต่ก็ทุกข์เกินไป หากเป็นแม่ข้า นางคงไม่ยอมทนทุกข์แบบนี้หรอก”
……..
ฮูหยินสามเดินเข้าไปในห้องหลิวจิ่ง
ซู่เจี๋ยจุดเทียน แสงเทียนสลัวๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นจางๆ มีแท่นบูชาสามอันตั้งอยู่ในห้อง มีโต๊ะบูชาขนาดยาวตั้งอยู่ตรงกลาง บนโต๊ะมีรูปปั้นเทพธิดาขนาดครึ่งตัววางอยู่
ซู่เจี๋ยได้ยินแม่นมถงบอกว่านั่นคือจิ่วเทียนเซวียนหนี่เหนียงเหนียง ครั้งแรกที่ได้รับรู้ นางยังรู้สึกแปลกใจ โดยทั่วไปแล้วผู้คนไม่ได้บูชาพระโพธิสัตว์กวนอิมหรอกหรือ อย่างไรก็ตามเซวียนหนี่เหนียงเหนียงเป็นเทพเจ้าที่ทรงพลังมาก และท่านยังช่วยคุ้มครองคุณหนูด้วยใช่หรือไม่
ฮูหยินสามถอดเสื้อคลุมและม้วนแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นมือขาวๆ คู่หนึ่ง จากนั้นนางก็หยิบไม้ปัดฝุ่นขึ้นมาทำความสะอาดด้วยตนเอง สุดท้ายจึงจุดธูป กราบไว้สามครั้งแล้วนำไปปักลงบนกระถางธูป
ในระหว่างที่ควันธูปลอยขึ้น ฮูหยินสามเดินไปที่มุมห้อง เติมน้ำหมึกแล้วเริ่มคัดลอกพระคัมภัร์
ซู่เจี๋ยถอยออกไปอย่างเงียบๆ กาถ่ายน้ำ[footnoteRef:1]หยดแล้วหยดเล่า เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ก็เข้าสู่ยามสามโดยไม่รู้ตัว [1:  กาถ่ายน้ำ : ในสมัยโบราณแผ่นดินจีนมีการประดิษฐ์เครื่องมือชนิดหนึ่งซึ่งเป็นที่นิยมใช้กันมากสำหรับ "การคำนวณเวลา" เครื่องมือบอกเวลาชนิดนี้ทำด้วยโลหะทองเหลือง ที่เรียกว่า โล้วเคอ หรือ เคอโล้ว (แต้จิ๋ว;เหล่าเข็ก,เหล่าขัก) “漏刻”(“刻漏”)， หรือเรียกอีกชื่อว่า ถงหูตี้โล้ว (ตั่งฮู้ติเหล่า)“铜壶滴漏”ประกอบด้วยกาน้ำ 4 ใบ วางเรียงลำดับจากที่สูงสู่ที่ต่ำ 3 ใบแรก จะมีท่อสำหรับให้น้ำรั่วออก จากกาใบที่อยู่บนสุดหยดใส่กาน้ำใบที่อยู่ต่ำกว่าเป็นลำดับไป 3 ใบจนถึงกาใบสุดท้ายที่อยู่ต่ำที่สุด จึงเรียกอาการของน้ำที่รั่วหยดไหลออกจากกานี้ว่า โล้วเคอ “漏刻” หมายถึงการ "ถ่ายน้ำ" เครื่องมือนี้จึงเรียกว่า "กาถ่ายน้ำ" หรือเรียกโดยทั่วไปสากลว่า "นาฬิกาน้ำ" โดยมีอุปกรณ์ที่เป็นทุ่นลูกลอย และเข็มวัดระดับ เป็นมาตรวัด]
ประตูลับที่ซ่อนอยู่ถูกเปิดออกอย่างเงียบๆ ร่างที่ปรากฏขึ้นนั้นสูงโปร่งจนดูไม่เหมือนเป็นร่างของหญิงสาว เงานั้นยืดยาวเนื่องจากถูกแสงจากเทียนส่องกระทบ ฮูหยินสามดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นและยังคงคัดลอกพระคัมภีร์อย่างเงียบๆ
แสงเทียนส่องลงบนใบหน้าของนางที่ดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา ใบหน้าของนางนั้นยิ่งดูนุ่มนวลมากขึ้น ชายคนนั้นยืนพิงประตูชื่นชมนางอย่างเงียบๆ อยู่สักพักแล้วจึงเดินเข้ามาหาช้าๆ
ร่างสูงของชายคนนั้นยืนอยู่ข้างหลังฮูหยินสาม ทำให้นางดูบอบบางและน่าสงสาร ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ แล้ววาดแขนโอบกอดฮูหยินสาม วางคางไว้บนผมสึดำเงางามและพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน
“พี่สะใภ้สามทำเพื่อเสี่ยวชีขนาดนี้ช่างกล้าหาญยิ่งนัก ได้ยินมาว่ามีผีร้ายซ่อนอยู่ในสวนอวี๋ฟาง จนตอนนี้ไม่มีผู้ใดกล้าออกมาข้างนอก พี่สะใภ้สามยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง มาที่ห้องบูชากลางดึกเพื่อคัดลอกพระคัมภัร์ ไม่สิ หรือว่ามาหาข้ากันนะ”
เขาทำได้เพียงกอดจนข้อมือของฮูหยินสามขยับ ปลายพู่กันที่ชุ่มไปด้วยน้ำหมึกหยดลงบนกระดาษ
ฮูหยินสามมีท่าทางนิ่งเฉย นางยกกระดาษที่เปื้อนหมึกไปไว้ด้านข้างแล้วหยิบกระดาษแผ่นใหม่ที่สะอาดมาเขียนต่อ
“ยังเหลืออีกสองบทให้ข้าคัดให้เสร็จก่อน”
“อา...” ชายข้างหลังหยุดชะงักและยอมปล่อยมือในที่สุด “ได้ หากพี่สะใภ้สามต้องการเช่นนั้น น้องเล็กจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน”
ฮูหยินสามคัดพระคัมภีร์ต่อ ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่ได้หันกลับไปมองชายผู้นั้นเลย ไม่คิดที่จะหยุดคัดลอกด้วย ชายที่ปรากฏตัวโดยไม่คาดคิดหันตัวกลับไป แล้วเอนกายบนโต๊ะราวกับไร้เรี่ยวแรง จากนั้นก็หยิบกระเป๋าใส่น้ำออกจากในแขนเสื้อแล้วยกขึ้นดื่ม
กลิ่นเหล้ารุนแรงอบอวลไปทั่วห้อง เขาจิบเหล้าสายตาจ้องมองไปที่ฮูหยินสามอยู่หลายครั้ง แล้วจู่ๆ เขาก็หัวเราะ “ว่ากันว่าการมองหญิงงามท่ามกลางไฟนั้นทำให้งามเพิ่มขึ้นหลายเท่า คงจะเป็นเรื่องจริง! ความงามของพี่สะใภ้สามนั้นไม่เหมือนมนุษย์เหมือนเทพธิดาเสียมากกว่า”
ฮูหยินไม่พูดอะไรออกมาสักคำมือยังคัดลอกคัมภีร์เรื่อยๆ ไม่หยุด
ชายหนุ่มเมื่อเห็นว่านางไม่ตอบสนองจึงเลิกรังควานนาง แล้วดื่มด่ำอยู่กับเหล้าในที่สุด เวลาผ่านไปสักพักฮูหยินสามก็คัดพระคัมภัร์เสร็จ นางวางพู่กันลง ซับหมึกให้แห้งแล้วพับอย่างระมัดระวัง
ชายผู้นั้นรอนางเก็บของทุกอย่างให้เสร็จ จนกระทั่งนางหันตัวมาเผชิญหน้ากับเขา เขาโยนกระเป๋าใส่เหล้าทิ้งไปอย่างไม่ลังเลแล้วโอบกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน สองมือล้วงเข้าไปในปกคอเสื้อ
ฮูหยินสามคว้ามือของเขาไว้ “เซวียนหนี่เหนียงเหนียงอยู่ที่นี่”
พอถูกนางขัดจังหวะ ชายผู้นั้นก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “ได้ ท่านไม่ต้องการให้เซวียนหนี่เหนียงเหนียงของท่านเห็นเรื่องสกปรกเช่นนี้เพื่อที่พระองค์จะได้ไม่ลงโทษท่าน ไม่คุ้มครองเสี่ยวชี”
ทันใดนั้นสายตาของเขาฉายแววรู้สึกตื่นเต้นเขาก้มตัวลงกอดเอวนางแล้วเดินไปยังห้องทางซ้าย “ออกมาเสี่ยงโดนผีหลอก พี่สะใภ้รู้สึกตื่นเต้นหรือไม่ น้องเล็กทนแทบไม่ไหวแล้ว!”
ทั้งสองกลิ้งไปบนเก้าอี้ยาวเสียงดังตุ้บ รองเท้าหลุดออกไป ตามด้วยเสียงเสียดสีของเสื้อผ้า หลังจากนั้นเสียงหอบหายใจหนักก็ดังขึ้น ภายในห้องไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงเซวียนหนี่เหนียงเหนียงเท่านั้นที่ยังคงเฝ้าดูความสุขและความเศร้าโศกของมนุษย์อย่างเงียบๆ
.......................................


## 007 กำแพงรั้ว

บทที่ 7 กำแพงรั้ว
กลางเดือนสองผ่านพ้นไปอากาศเริ่มอุ่นขึ้น แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่าง ภายในห้องหนังสือดูอบอุ่นและเงียบสงบ หมิงเวยนั่งริมหน้าต่างขณะฟังแม่นมถงและฮูหยินสามพูดคุยกัน
“ที่ครัวมีคนลาสองคน เรือนกระจกสองคน คนสวนป่วยอีกสองสามคน แม่นางชุนอวี๋มาหาในตอนเช้า นางบอกว่านางอายุมากแล้ว ต้องการออกจากจวน...”
ซู่เจี๋ยขัดจังหวะ “ฮะ! อายุมากอะไรกัน ไม่ใช่ว่าที่สวนมีผีเลยอยากจะหนีหรือ ทำเป็นพูดดี!”
ฮูหยินสามหัวเราะ “มันเป็นเรื่องปกติ เหตุการณ์ในวันนั้นทุกคนก็ได้เห็นแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งพวกนางให้มารนหาที่ตายที่นี่”
ซู่เจี๋ยกล่าวอย่างมีอารมณ์ “รนหาที่ตายอะไรกันเจ้าคะ ท่านเทพธิดานางบอกว่าได้ผนึกสิ่งนั้นไปแล้ว เหลือแค่ไปตามหาเซียนในเสวียนตูกวานมาเก็บมันก็สำเร็จแล้ว”
“แต่เรายังไม่รู้เลยว่าจะเชิญเซียนจากเสวียนตูกวานมาได้หรือไม่” ฮูหยินสามกล่าวเสียงเบา “อย่าบังคับให้คนอื่นมาทำดีกับเราเลย คนเราเกิดมาบนโลกนี้ ล้วนไม่ได้เป็นหนี้ใคร เจ้าควรนึกถึงจิตใจของพวกเขาด้วย”
ซู่เจี๋ยยังคงไม่พอใจ นางพูดพึมพำ “วันๆ ไม่เห็นพวกนางจะทำอะไร พอเกิดเรื่องขึ้นกลับวิ่งหนีเร็วกว่าใครเขา ฮูหยินใจดีเกินไปแล้ว...”
หมิงเวยชำเลืองมองฮูหยินสาม ประโยคนี้ค่อนข้างมีสัจธรรม ผู้คนบนโลกน้อยนักที่จะใช้ชีวิตอย่างโปร่งใสแบบฮูหยินสาม ยิ่งทั้งใจดีทั้งโปร่งใสด้วยยิ่งน้อยไปอีก
หมิงเวยคิดว่านางควรหาโอกาสที่จะ ‘ดีขึ้น’ หากนางอาการดีขึ้น ฮูหยินสามจะดีใจมากใช่หรือไม่ อีกอย่างร่างกายที่โง่เขลานี้เรื่องที่สามารถทำได้ก็มีน้อยนัก
“ฮูหยินหมายความว่าอนุญาตหรือเจ้าคะ” แม่นมถงถาม
ฮูหยินสามพยักหน้า “มอบเงินให้พวกนางไปยี่สิบเหรียญ ให้พวกนางได้ออกจากเรือนไปอย่างสง่างาม ถือว่าเป็นไมตรีจิตต่อกัน ใครขอลาก็อนุญาตให้หมด ไม่ต้องหาคนเพิ่ม เวลานี้คนเยอะไปก็ไม่มีประโยชน์มีแต่จะยุ่งยากขึ้น”
แม่นมถงกล่าวต่อว่า “ฮูหยินเป็นคนรอบคอบ ข้าจะบอกให้พวกนางระมัดระวัง ห้ามพูดเรื่องไร้สาระข้างนอกเจ้าค่ะ”
“อืม” มีเสียงดังจากข้างนอกหน้าต่าง ฮูหยินสามจึงสั่งสาวใช้ “ซู่เจี๋ย เจ้าออกไปดูซิว่าข้างนอกเกิดอันใดขึ้น”
ขณะที่ซู่เจี๋ยกำลังรับคำสาวใช้นามว่าปิงซินก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว “ฮูหยินเจ้าคะ! นายท่านสี่พาคนมาอีกแล้วเจ้าค่ะ!”
พอได้ยินว่านายท่านสี่มา แม่นมถงก็ขมวดคิ้ว “พูดช้าๆ” ฮูหยินสามพูดอย่างใจเย็น “นายท่านสี่พาใครมารึ มากี่คน รู้หรือไม่ว่ามาทำอันใดกัน”
ปิงซินรีบตอบ “มาเป็นสิบคนเลยเจ้าค่ะ! เป็นคนงานชายตัวใหญ่แข็งแรงทั้งหมด พวกเขาพกพลั่วพกไม้มาด้วยเจ้าค่ะ...ฮูหยิน ท่านต้องการซ่อนตัวหรือไม่เจ้าคะ”
รอยยิ้มของฮูหยินสามหายไป “ดูเหมือนว่านายท่านสี่จะยังเล่นงานข้าไม่สมใจ ไม่ต้องกังวลไปออกไปดูกันก่อนเถอะ” หมิงเวยลุกขึ้นตามแล้วเดินออกไปพร้อมฮูหยินสามอย่างเงียบๆ
“เห็นเส้นนั้นหรือไม่ ขุดมัน!”
“ต้นไม้พวกนั้นที่ดูขวางหูขวางตาโค่นเรียบร้อยแล้วขอรับ” เมื่อพวกนางเดินออกมา ทางฝั่งทะเลสาบดูรกเกินกว่าจะมองเห็น ทางนี้ก็ขุดทางนั้นก็ขุด
“น้องสี่!” นายท่านสี่ที่กำลังคุมงานอยู่หันไปมองฮูหยินสามและพูดแบบไม่ใส่ใจ “โอ้ พี่สะใภ้สามก็อยู่ด้วย!”
ฮูหยินสามขมวดคิ้ว “น้องสี่คิดจะทำอันใดรึ”
นายท่านสี่กล่าวด้วยเสียงเย็นชา “ท่านบอกไม่ใช่หรือว่าที่นี่มีผีสิงอยู่ ข้าก็มาช่วยท่านล้อมที่ที่มีผีสิงอยู่อย่างไรเล่า จะได้ลดความกังวลของพวกที่อยู่ในสวนแห่งนี้ อาการล้มป่วยนี้ผู้อื่นต่างคิดว่าตระกูลหมิงได้จบสิ้นลงแล้ว!”
“นายท่านสี่!” แม่นมถงทนไม่ไหว “ท่านเทพธิดาบอกว่า เจ้าผีร้ายอาศัยอยู่บนต้นไม้ต้นนั้น ท่านพาคนมามากมายเช่นนี้ หากเกิดเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ”
นายท่านสี่เหล่ตามองนางแล้วพูดอย่างไม่เกรงใจ “นี่เจ้ายังกล้าแสดงความเห็นอีกรึ หุบปากซะ! หากเจ้ายังพูดอีกข้าจะให้คนลากเจ้าไปโบย ดูสิว่าถึงเวลานั้นแล้วเจ้ายังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกหรือไม่!”
แม่นมถงโกรธ นางเป็นแม่นมของฮูหยิน โบยนางไม่เท่ากับว่าหักหน้าฮูหยินหรืออย่างไรกัน นายท่านสี่ผู้นี้ไยจึงกล้าถึงเพียงนี้! ในตอนแรกเรือนรองนี้มีนายท่านสองคน ถึงพวกท่านจะเป็นฝาแฝดกัน แต่นิสัยของพวกเขาช่างต่างกันมาก คนหนึ่งมีนิสัยอ่อนโยนเป็นสุภาพบุรุษที่มีชื่อเสียง อีกคนเป็นคนอารมณ์ร้อน เข้ากับผู้อื่นได้ยาก
ตอนที่ฮูหยินออกเรือนกับนายท่านสาม นางเป็นหญิงสาวที่โชคดีมาก ผู้ใดเล่าจะรู้ว่าพอนายท่านสามจากไป นายท่านสี่จะขึ้นเป็นเจ้าเรือนแทน ไม่มีเรื่องเกิดขึ้นถือว่าโชคดี ในฐานะน้องสามีเขาไม่สามารถเข้าไปในที่ของแม่หม้ายโดยพลการได้ แต่หากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้น นายท่านสี่มักจะพูดจาเย้ยหยันถากถาง
แต่ก็ทำได้แค่ไม่พอใจ นายท่านสามด่วนจากไปทำให้พวกนางสองแม่ลูกรู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง
ฮูหยินสามไม่ได้ขุ่นเคืองแต่อย่างใด นางส่งสายตาให้แม่นมถงถอยออกไป จากนั้นเปิดปากถามด้วยตนเอง “น้องสี่ แล้วท่านจะล้อมอย่างไรรึ”
นายท่านสี่เมื่อเห็นว่านางไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้จึงดึงสายตากลับแล้วชี้ไปทางทะเลสาบ “ยังไงที่นี่ก็อยู่ไกลลับตาคน ข้าสร้างกำแพงนี้เพื่อให้แยกตัวออกมา จะได้ไม่ขัดขวางพวกเจ้า”
ฮูหยินสามพิจารณาอยู่สักพักจึงพยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็รบกวนน้องสี่แล้ว ที่นี่มีแต่สาวใช้ที่เป็นหญิง อีกอย่าง อย่าให้พวกเขาเข้าใกล้ต้นไม้ต้นนั้น หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาคงไม่ดีแน่”
น้ำเสียงของนายท่านสี่อ่อนลง “ได้”
ฮูหยินสามโค้งตัวแล้วเดินจากไป หลังเดินจากมาสักพัก แม่นมถงจึงถาม “ฮูหยินเจ้าคะ ทำไมถึงปล่อยให้นายท่านสี่จัดการล่ะเจ้าคะ”
ฮูหยินสามตอบ “ที่เขาพูดมาก็ถูกล้อมที่นี่เอาไว้เพื่อให้ทุกคนสบายใจ”
“เจ้าค่ะ...” หมิงเวยที่เดินตามหลังก้มลงถามตัวฝู “นั่นคือผู้ใดหรือ”
ตัวฝูไม่เข้าใจ “คุณหนูหมายถึงผู้ใดหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยชี้ ตัวฝูมองตามแล้วพูดขึ้น “นั่นคือนายท่านสี่เจ้าค่ะ! คุณหนูจำไม่ได้หรือเจ้าคะ”
“งั้นหรือ” หมิงเวยพึมพำ
นางมีปัญหาเรื่องจำคนไม่ได้ตั้งแต่เด็กแล้ว เว้นแต่จะมีหน้าตาที่โดดเด่น ไม่งั้นต้องพบเจอกันหลายๆ ครั้งถึงจะจำกันได้ หลังจากนั้นมาท่านอาจารย์จึงสอนให้นางแยกความแตกต่างของชี่[footnoteRef:1] ชี่ของแต่ละคนแตกต่างกัน ถึงหน้าตาอาจคล้ายกันแต่ยังไงชี่ต้องไม่เหมือนกัน [1:  ชี่ พลังชีวิต]
ตั้งแต่นั้นมานางคุ้นเคยกับการแยกแยะผู้คนด้วยชี่ และก็ไม่เคยผิดพลาดเสียด้วย แต่เมื่อครู่นี้นางรู้สึกคลุมเครือ ชี่ของนายท่านสี่กับวันนั้นไม่เหมือนกัน
หรือว่านางเปลี่ยนร่างกายแล้วยังฟื้นตัวไม่สมบูรณ์เลยดูพลาดไปนะ
“คุณหนู พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” ตัวฝูเห็นนางเดินช้าจึงเร่ง
หมิงเวยอยากจะหันกลับไป แต่รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง สายตามองไปยังทะเลสาบอยู่หลายครั้ง เหล่าคนงานชายขุดหลุมเล็กๆ หลายหลุมรอบๆ ต้นหลิว จากนั้นฝังถุงกระดาษเข้าไปสองสามใบ หนึ่งในนั้นมีรอยขาดเป็นรูอยู่ตรงมุมถุงกระดาษจนมีสีแดงทะลักออกมา
ชาดงั้นหรือ สายตาที่นางมองไปยังนายท่านสี่นั้นดูมีความหมายลึกซึ้ง
“คุณหนูเจ้าคะ” ตัวฝูเร่งอีกครั้ง
“อืม” หมิงเวยหมุนตัวเดินกลับห้อง เรื่องที่ดูเรียบง่ายนี้ดูเหมือนจะซับซ้อนมากขึ้น “ตัวฝู ที่พวกนางบอกเจอผี มีลักษณะเป็นอย่างไรกันหรือ”
ตัวฝูนึก “เสี่ยวเซียงบอกว่าเป็นเงาสีขาว จิ่วเอ๋อร์กลับบอกว่าสวมชุดงิ้ว ที่แปลกสุดก็คือหลิ่วเอ๋อร์ นางบอกว่าเป็นสงฆ์หัวล้าน! มีผีที่ไหนเป็นพระสงฆ์กัน ไม่ใช่ว่าพวกเขาตายแล้วไปพบพระพุทธเจ้าหรอกหรือ”
“ไม่เหมือนกันรึ”
“อืม พวกนางมีความคิดของตัวเอง คุณหนูเจ้าคะพวกนางอาจเข้าใจผิดก็เป็นได้ ผีที่พวกเราเห็นวันนั้นไม่ได้เป็นแบบที่พวกนางพูดเลย”
หมิงเวยเข้าใจถูกแล้ว การสร้างเหตุการณ์นี้ โดยทั่วไปจะใช้วัตถุเก่าๆ ที่มีวิญญาณเป็นสื่อกลาง พวกมันจะสร้างจิตวิญญาณที่อ่อนแอ แต่ไม่ได้กลายเป็นปีศาจร้าย แค่เผยร่างที่แท้จริงให้เห็นไม่ทำอันตรายใดๆ
ผีสวมชุดงิ้ว น่าจะเป็นสิ่งของในคณะละคร ส่วนสงฆ์หัวล้านคงเป็นสิ่งของที่อยู่ในวัด
ถ้าอย่างนั้นในที่แห่งนี้มีหนึ่งสิ่งที่ถูกคลายออกอย่างสมบูรณ์ นั่นคือสิ่งชั่วร้ายที่ทำให้คุณหนูเจ็ดถึงแก่ความตาย
..........................................


## 008 ครอบครัว

บทที่ 8 ครอบครัว
มันเป็นการจัดฉากที่ง่ายมาก ก่อนอื่นก็เอาศพไปไว้ในสวนอวี๋ฟางเพื่อหล่อเลี้ยงหยินชี่ จากนั้นก็นำของเก่าที่มีจิตวิญญาณพวกนั้นเข้ามา แล้วใช้หยินชี่ทำให้เกิดรูปร่าง
ด้วยวิธีนี้เพียงแค่รอเวลาที่เหมาะสมก็จะพบผีเอง รอเจ้าบ้านเห็นผีแล้วคนที่สร้างสถานการณ์นี้ขึ้นมาก็จะปรากฏตัวในฐานะผู้มีความสามารถขับไล่วิญญาณชั่วร้าย จากนั้นเขาจะได้รับค่าตอบแทนมากมาย
ผู้มีวิชาใจคดบางคนมักใช้วิธีนี้ในการหาเงิน เรื่องนี้เกิดขึ้นในตระกูลหมิง แน่นอนว่าต้องมีจุดประสงค์อื่น ไม่อย่างนั้น ‘ผู้มีความสามารถ’ คงปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้แล้ว ไม่รอให้พวกนางเชิญแม่นางหลิวมาหรอก
ไม่จำเป็นต้องสืบหาเบื้องหลังเหตุการณ์ที่เรียบง่ายนี้ก็แค่ทำให้ผู้คนตกใจเท่านั้นเอง ไม่มีทางทำร้ายคนได้ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วสิ่งชั่วร้ายที่ทำให้คุณหนูเจ็ดตกใจจนถึงแก่ความตายในที่นี้ถือว่าเป็นสิ่งที่ไม่คาดคิด
เป็นเหตุการณ์ที่สมบูรณ์แบบเหตุการณ์หนึ่ง แต่เมื่อเกิดเรื่องผิดปกติแบบนี้เกิดขึ้น ก็ถือว่าไม่นับอยู่ในเหตุการณ์นี้ หรือว่ามีผู้พบเห็นเหตุการณ์นี้แล้วใช้โอกาสนี้นำสิ่งชั่วร้ายเข้ามาเป็นกลยุทธ์กวนน้ำจับปลา[footnoteRef:1] มีผู้ที่คิดร้ายกับฮูหยินสามแล้วบังเอิญเห็นเหตุการณ์นี้เข้า [1:  กลยุทธ์กวนน้ำจับปลา : การรู้จักฉกฉวยจังหวะที่ศัตรูเกิดความปั่นป่วนภายในกองทัพให้เป็นประโยชน์ แย่งยึดเอาผลประโยชน์นั้นมาเป็นของตน]
สิ่งชั่วร้ายนั้นหมิงเวยเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว ชี่อันชั่วร้ายที่อยู่บนร่างของมันต้องมีอายุอย่างน้อยสิบปีถึงจะเป็นวิญญาณพยาบาทที่ถูกกลั่นแกล้งอย่างไม่เป็นธรรมจนถึงแก่ความตาย
สิ่งชั่วร้ายนั้นยากที่จะควบคุมได้หากปราศจากผู้มีวิชาที่ได้รับสืบทอดวิชามาอย่างจริงจัง เหมือนอย่างที่แม่นางหลิวได้กล่าวไว้ว่าต้องเป็นเสวียนชื่อที่แท้จริง
แปลก ในฐานะเสวียนชื่อขอแค่เต็มใจทำก็มีคนเสนอความมั่งคั่งร่ำรวยและเกียรติยศให้อยู่แล้ว เหตุใดจึงต้องจ้องทำร้ายตระกูลหมิงด้วย หากมองดูแล้วก็ไม่คุ้มเสียเลยที่เสวียนชื่อต้องลงมือทำอะไรแบบนี้
หมิงเวยมองไปที่ถ้วยบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย ยังมีนายท่านสี่อีก เขาก็แปลกมากเช่นกัน พอเขาเห็นวิธีที่แม่นางหลิวทำในวันนั้น เขาก็เดินเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด แล้วยังพูดอีกว่าผีไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้ แต่วันรุ่งขึ้นกลับพาคนมาปิดล้อมต้นหลิวที่มีสิ่งชั่วร้ายสิงอยู่
ถ้าแค่ปิดล้อมเฉยๆ คงไม่เป็นไร แต่นางพบว่ามีความลับอย่างอื่นอีก ชาดรอบต้นไม้นี้ แม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็เป็นเคล็ดวิชาแผดเผาวิญญาณอย่างแท้จริง
วิชานี้มักใช้เพื่อปราบปรามวิญญาณชั่วร้าย การใช้ชาดแผดเผาวิญญาณ สลายพลังวิญญาณชั่วร้าย กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ นายท่านสี่ไม่เพียงแต่เชื่อว่าผีมีอยู่จริง แต่ยังรู้อีกว่าเป็นวิญญาณชั่วร้าย
ตระกูลหมิง...ช่างน่าสนใจจริงๆ
หนึ่งมีแผนข่มขู่ฮูหยินสามและบุตรสาว หนึ่งคนแอบนำสิ่งชั่วร้ายที่เข้ามาเพื่อหาโอกาสเอาชีวิตแล้วยังมีหนึ่งคนที่ปากบอกไม่เชื่อเรื่องผี แต่จริงๆ แล้วแอบปราบมันอย่างลับๆ
ฮูหยินสามมีอะไรที่ควรค่าแก่การที่ผู้อื่นมาทำอะไรเปลืองสมองเช่นนี้กัน
“คุณหนู ทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ” เสียงของตัวฝูดึงสติของหมิงเวยกลับมา
“ไม่มีอะไร” ตัวฝูมองถ้วยชาบนโต๊ะ มันดูต่างออกไป ตำแหน่งที่วางอยู่มันแปลกๆ
หมิงเวยเหลือบตามองนาง “มีอะไรหรือ”
“อ้อ!” ตัวฝูนึกขึ้นมาได้ “ฮูหยินสองกับฮูหยินสี่มาหาเจ้าค่ะ”
……..
ในบรรดานายท่านทั้งห้าแห่งตระกูลหมิงที่ยังมีชีวิตอยู่ มีแค่นายท่านใหญ่และนายท่านห้าที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวง ฮูหยินใหญ่เองก็ไม่ใช่คนที่ชอบให้สะใภ้เดินทางไปกลับจึงให้พวกเขาอยู่รวมเป็นครอบครัวเดียวกัน เพราะฉะนั้นคนที่อยู่ในเมืองตงหนิงจึงมีฮูหยินสอง ฮูหยินสี่ และฮูหยินหก
ยังไม่ทันที่หมิงเวยจะก้าวเข้าไป นางได้ยินเสียงผู้ใหญ่พูดคุยและเสียงเด็กๆ ดังมาจากในห้อง นางมาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แต่สวนอวี๋ฟางไม่เคยคึกคักขนาดนี้มาก่อน
ตัวฝูกระซิบ “คุณชายสี่ คุณชายหก คุณชายเก้าแล้วก็คุณหนูแปดก็มาด้วยเจ้าค่ะ”
“อ้อ” ฟังพวกนางสนทนากันก็มีเสียงอ่อนโยนของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านใน “เสี่ยวชีมาแล้วหรือ รีบเข้ามาสิ มาทักทายท่านป้ากับท่านอา”
หมิงเวยเดินเข้ามาในห้องพบว่าในห้องมีหญิงสาวสองนาง ฮูหยินคนแรกเป็นหญิงสาวอายุประมาณสี่สิบปี สวมชุดประโปรงสีฟ้า ใบหน้ากลมคิ้วโค้งมน ดูอ่อนโยนและใจดี ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังนั้น อายุดูอ่อนกว่าไม่มากหางตาตกและสัมผัสได้ถึงความทุกข์จากนาง
ฮูหยินสามยิ้มพลางกวักมือเรียก “เสี่ยวชี สองท่านนี้คือท่านป้าสองกับท่านอาสะใภ้สี่มาทักทายพวกท่านเร็ว”
หมิงเวยย่อตัวคำนับ “ท่านป้าสอง ท่าอาสะใภ้สี่”
สายตาของฮูหยินสองมีร่องรอยของความประหลาดใจ “เสี่ยวชีอาการดีขึ้นแล้ว ดูสุขุมขึ้นเยอะเลย” เมื่อก่อนแม้หมิงเวยอาจเคยคารวะ แต่การพูดจาของนางไม่ต่างจากเด็กทารก มาในวันนี้กิริยาท่าทางดูสง่าสุขุมเหมือนคนเป็นผู้ใหญ่ก็ไม่ปาน
ฮูหยินสามยิ้มและกล่าวว่า “สองสามวันก่อนนางป่วยหนักมากใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดทั้งวัน ตอนนี้ดีขึ้นแล้วแต่กลับกลายไม่ชอบพูดแทนนี่สิ” พูดอีกว่า “เสี่ยวชี คนนี้คือพี่สี่ คนที่เมื่อก่อนลูกมักถามหาเสมอ จำได้หรือไม่”
หมิงเวยเพิ่งสังเกตว่ามีเด็กหนุ่มอยู่ในห้องนี้ด้วย
เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดปี ใบหน้าของเขาคล้ายคลึงกับนายท่านสี่มาก เขาสวมเสื้อสีเขียวซึ่งดูเกือบจะเป็นนายท่านสี่อีกคนหนึ่งแล้ว แค่ขาดความเป็นผู้ใหญ่จากประสบการณ์ และยังดูเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของวัยเยาว์อยู่
หมิงเวยคิดหากนายท่านสาม และนายท่านสี่ในวัยเยาว์มีลักษณะเช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจที่แม่นมถงมักจะถอนหายใจเมื่อพูดถึงอดีต และไม่แปลกใจเลยที่หญิงสาวอย่างฮูหยินสามจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถลืมนายท่านสามได้
พอเห็นนางมองตัวเขาอยู่แบบนี้คุณชายสี่หมิงเฉิงก็ยิ้มอย่างเขินๆ
“เสี่ยวชีจำพี่ได้หรือไม่ ปีที่แล้วพี่สี่ให้ว่าวสาวงามแก่เจ้า เจ้าบอกว่าสวยมาก”
หมิงเวยไม่ใช่คุณหนูเจ็ดตัวจริงจะจำได้อย่างไรกัน นางส่ายหน้า
ฮูหยินสามพูด “หลายปีมานี้พี่เฉิงไม่ได้อยู่ที่นี่ เสี่ยวชีคงลืมหน้าตาพี่ชายไป อันที่จริงนางมักจะถามป้าว่าพี่ชายที่เคยเล่นกับนางอยู่ที่ใด”
ฮูหยินสองและฮูหยินสี่หัวเราะ ปีนี้หมิงเฉิงอายุสิบเจ็ด โตกว่าคุณหนูเจ็ดไม่ถึงสองปี ตอนเด็กจึงมักเล่นด้วยกัน พอหมิงเฉิงต้องขึ้นเหนือเพื่อเข้าเรียน สี่ห้าปีมานี้เขาเลยไม่อยู่บ้าน จิตใจของคุณหนูเจ็ดไม่ต่างจากเด็กน้อย นางค่อยๆ ลืมรูปลักษณ์ของเขาไป
“เฉิงเอ๋อร์” ฮูหยินสี่เรียก “ลูกพูดถึงเสี่ยวชีอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ได้พบกันแล้ว ลูกพานางไปเดินเล่นสักหน่อยไหม”
“ข้าด้วยๆ!” เสียงห้าวดังขึ้น “พี่สี่ เล่นชู่จวี[footnoteRef:2]กัน!” เด็กหนุ่มที่ดูไม่เด็กแต่ก็ยังไม่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่นี้น่าจะเป็นคุณชายหก บุตรชายคนเล็กของฮูหยินสอง เขาเพิ่งจะอายุสิบสามเสียงเพิ่งจะแตกหนุ่ม [2:  ชู่จวี : เป็นการละเล่นหรือกีฬาชนิดหนึ่งของจีนโบราณ ที่มีลักษณะการเล่นคล้ายกับฟุตบอลในยุคปัจจุบัน]
“ข้า ข้าก็อยากเล่นชู่จวี...” เสียงอ่อนเสียงหนึ่งดังขึ้น หมิงเวยหันศีรษะไป แล้วก็เห็นเด็กชายอายุเจ็ดแปดขวบจ้องมองมายังพวกเขา
เด็กคนนี้น่าจะเป็นลูกชายอีกคนของนายท่านสี่ ฮูหยินสองยิ้ม “อยากไปก็ไปเถอะ เฉิงเอ๋อร์ ช่วยดูแลน้องๆ ด้วยนะ” หมิงเฉิงยกมือทั้งสองประสานกันแล้วยกขึ้นในระดับหน้าอก “ท่านป้าโปรดวางใจเถิดขอรับ”
“ฮึ!” เสียงแผ่วเบาดังขึ้น เด็กหญิงที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครนั่งตัวตรงด้วยสีหน้าเฉยเมย “พวกท่านจะเล่นก็เล่นไป ข้าไม่เล่น”
ฮูหยินสองยิ้มแล้วถาม “หากอาเซียงไม่ไปก็อยู่ฟังพวกป้าคุยกันที่นี่ดีหรือไม่ พวกป้าคุยเรื่องน่าเบื่อกัน เจ้าอย่าเบื่อไปล่ะ”
เด็กสาวมีสีหน้าลังเล ฮูหยินสามยิ้ม “อาเซียงไปเถอะ พวกผู้ชายเขาเล่นบ้าระห่ำกัน หากมีเจ้าคอยช่วยดูป้าค่อยวางใจ ช่วยดูพวกเขาแทนพวกป้าได้หรือไม่”
เป็นเหตุผลที่ฟังแล้วรู้สึกสบายใจ หมิงเซียงแสร้งทำเป็นคิดก่อนจะพยักหน้าตอบอย่างรวดเร็ว “ได้เจ้าค่ะ งั้นหลานไปเฝ้าดูพวกเขาจะได้ไม่ไปเล่นระห่ำกันจนไม่รู้ทางกลับบ้าน”
“รบกวนเจ้าแล้ว” แล้วเด็กกลุ่มหนึ่งก็พากันวิ่งออกไปเสียงดัง
ฮูหยินสี่ถอนหายใจ “อาเซียงก็ไม่เด็กแล้ว ทำไมถึงขี้เล่นขนาดนี้นะ น่ากังวลใจเสียจริง”
ฮูหยินสามรินชาให้นาง “อาเซียงเพิ่งจะสิบสาม ยังขี้เล่นได้มากกว่านี้ ว่าไปแล้ว ท่านให้นางนิ่งเช่นนี้กดความขี้เล่นของนางไว้ แต่ดูแล้วนางเป็นคนรู้ความ ปล่อยให้นางเล่นอีกสักสองปีเถิดถึงคราวนางออกเรือนคงไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้แล้ว”
ฮูหยินสองพยักหน้าพอนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถาม “น้องสะใภ้สาม เสี่ยวชีเองก็ไม่เด็กแล้ว เจ้าวางแผนไว้อย่างไร”
……………………………………….


## 009 จริงจัง

บทที่ 9 จริงจัง
ผลลัพธ์ที่หมิงเซียงตามไปดูก็คือ…ตัวนาง รวมทั้งน้องหกและน้องเก้ากรีดร้องและวิ่งตามบอล หลังจากนั้นไม่นานนางก็รู้สึกว่ากระโปรงเกะกะจึงไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อกลับมาเล่นต่อ
หมิงเฉิงที่เล่นกับน้องชายและน้องสาวอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ไปล้างมือแล้วกลับมาอยู่เป็นเพื่อนหมิงเวย หมิงเวยนั่งบนชิงช้าที่เดี๋ยวแกว่งเดี๋ยวหยุด
“ได้ยินว่าสามวันก่อนน้องตกใจกลัว พี่สี่อยากรีบมาดูเจ้าแต่ท่านแม่บอกว่าเจ้าไม่สะดวก ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือยัง”
“ดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยตอบอย่างใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หมิงเฉิงมองนางอย่างละเอียด รู้สึกว่านางต่างออกไปจากเมื่อก่อน หรือเพราะไม่ได้เจอกันนานหรือเปล่านะ
เขามักจะกลับบ้านไปเยี่ยมญาติ แม้ว่าเสี่ยวชีจะจำเขาไม่ได้ แต่นางก็มักจะสนิทกับเขาอย่างรวดเร็ว ไม่เหมือนครั้งนี้นางดูทำตัวห่างเหิน แม้แต่คำพูดยังไม่พูดออกมาสักคำ
“เสี่ยวชีโกรธพี่สี่หรือเปล่า” หมิงเวยหันหน้ากลับไป เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ามองนางอย่างระมัดระวังสายตาคู่นั้นมองมาอย่างรู้สึกผิด
“พี่สี่ไม่ดีเองที่ไม่รีบมาหาเจ้าทันที” ใจหมิงเวยคล้อยตาม นางตอบว่า “ข้าไม่ได้โกรธท่านพี่เจ้าค่ะ”
“จริงหรือ”
“จริงเจ้าค่ะ” หมิงเวยคิด “พี่สี่ ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่าน” ท่าทีใกล้ชิดนี้ทำเอาหมิงเฉิงดีใจมาก “เรื่องอันใดหรือ พี่สี่จะช่วยเจ้าแน่นอน”
หมิงเวยพูดช้าๆ “ที่ข้าป่วยครั้งนี้ ดูเหมือนมีหลายเรื่องอยู่ในหัว ข้ามักจะรู้สึกสับสนมึนงง นึกไม่ออกว่าตัวเองอยู่ที่ใด”
หมิงเฉิงตั้งใจฟังอย่างจริงจัง “น้องช่วยบอกให้ละเอียดกว่านี้ได้หรือไม่”
หมิงเวยมีท่าทีสับสน “เหมือนเป็น...ความทรงจำช่วงเวลาหนึ่ง เหมือนตัวเองฝันยาวนานมาก รู้สึกเหมือนร่างกายล่องลอย บางครั้งอยู่ที่นี่ บางครั้งอยู่ที่นั่น มีวันหนึ่งข้าได้ยินท่านแม่เรียกชื่อข้า ทันใดนั้นข้าก็กลับเข้าสู่ร่างกายของตัวเองและตื่นขึ้นมา ตอนนี้ในหัวของข้ารู้สึกยุ่งเหยิงไปหมด ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น”
หมิงเฉิงมองนางด้วยความประหลาดใจ นางมองหมิงเฉิงอย่าง ‘กังวล’ “พี่สี่ ข้าป่วยอีกแล้วใช่หรือไม่” พอสบตากับนาง หมิงเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ไม่เป็นไร น้องอย่ากังวลไปเลย ยังมีสิ่งใดที่ผิดปกติอีกเจ้าพูดออกมาได้เลย”
หมิงเวยพูดต่อ “ในหัวของข้าตอนนี้มีความทรงจำอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกคืออาศัยอยู่ที่สวนแห่งนี้ อีกเรื่องคือล่องลอยอยู่ข้างนอก ทั้งสองเรื่องนี้ล้วนคลุมเครือ แยกไม่ออกว่าอย่างไหนคือข้า ข้าไม่เข้าใจอดีตของข้าเลย”
“ท่านป้าสามบอกว่า พอเจ้าอาการดีขึ้นแล้วกลายเป็นคนไม่ชอบพูด เป็นเพราะเรื่องนี้หรือไม่” หมิงเวยพยักหน้า “ท่านแม่สอนข้าพูดทุกวัน แต่ข้าเข้าใจเรื่องนี้หมดแล้ว ไม่รู้จะบอกท่านแม่อย่างไร”
หมิงเฉิงแสดงสีหน้ากระตือรือร้น ดวงตาเป็นประกายวิบวับมองมาที่นาง
หมิงเวยชะงัก “พี่สี่...”
ในตอนนั้นเอง ตัวฝูก็เดินมาพร้อมตะกร้าขนม หมิงเฉิงกระโดดขึ้นทันทีแล้วส่งเสียงเรียก “ตัวฝู! ไปเรียกคนมาเร็วเข้า! ท่านป้า แล้วก็...”
อีกด้านหนึ่ง หมิงเซียงและคุณชายหกหมิงฮ่าวคว้าบอลได้ นางอายุมากกว่าหมิงฮ่าวเพียงครึ่งปี แต่เด็กผู้หญิงนั้นโตเร็วกว่าจึงตัวสูงกว่าหมิงฮ่าวอยู่ครึ่งศีรษะ ขณะที่นางกำลังแกล้งหมิงฮ่าว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหมิงเฉิงตะโกนดังลั่น นางตกใจจนตัวสั่น ลูกบอลกลิ้งไปอยู่ระหว่างขาส่วนตัวนางเองก็ทรุดลงกับพื้น
“พี่สี่!” หมิงเซียงร้องเรียก “ข้าผิดไปแล้ว จะไม่แกล้งน้องหกอีกแล้ว อย่าบอกท่านแม่นะ...” หมิงเฉิงไม่แม้แต่จะมองนาง เขาดึงหมิงเวยขึ้นมาแล้ววิ่งพาเข้าห้องไป
ตัวฝูตกตะลึง นางยืนนิ่งไปสักพักก่อนจะทิ้งตระกร้าลงบนพื้นแล้ววิ่งตามไป “คุณหนู! คุณชายสี่!”
……..
ภายในห้อง หลังจากฟังที่ฮูหยินสองพูดแล้ว ฮูหยินสี่เองก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ พวกเราดูแลนางมาโดยตลอด ก็ไม่มีอันใดหรอก แต่เจ้าที่ทุ่มเทสั่งสอนนางขนาดนี้ คงไม่ต้องการแค่เพียงเช่นนี้ใช่หรือไม่”
ฮูหยินสามหลุบสายตาลงมองถ้วยชาในมือ ผ่านไปสักพักจึงตอบกลับ “ตอนที่ข้าเดินทางออกจากเมืองหลวงในช่วงปีแรก ข้ากับท่านพี่ของข้าได้ตกลงกันไว้ว่า หากในอนาคตเสี่ยวชีไม่มีที่ไปจะให้นางไปอยู่กับพี่ห้า”
ฮูหยินสองพยักหน้า “ลูกพี่ลูกน้อง แต่ก็คู่สร้างคู่สม”
ฮูหยินสี่เองก็เห็นด้วย “ตระกูลจี้เป็นผู้มีคุณธรรม น่านับถือ น่ายกย่อง หากเสี่ยวชีออกเรือนกับตระกูลเจ้า พวกเราก็วางใจ”
พูดถึงตระกูลจี้ของฮูหยินสามแล้ว เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเมืองตงหนิงเช่นกัน ตระกูลนี้เคยเป็นจิ้นซื่อ[footnoteRef:1]ในราชวงศ์ก่อน ฐานะร่ำรวยกว่าตระกูลหมิงเสียอีก [1:  จิ้นชื่อ : บัณฑิตชั้นสูง บัณฑิตที่สอบผ่านสนามสอบในราชสำนัก ซึ่งจัดการสอบต่อหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้ จัดขึ้นทุกๆ 3 ปี]
แต่ตระกูลจี้นั้นโชคไม่ดี หลังจากแผ่นดินเกิดการจลาจลครั้งใหญ่ เกิดการกบฏขึ้นทั่วทุกที่ โจรบุกเข้ายึดเมืองตงหนิง เข้ายึดตระกูลจี้ไว้เป็นของตน
ถึงตระกูลจี้จะเป็นตระกูลบัณฑิต ไม่มีความสามารถในการต่อกรต่อสู้ด้วย แต่พวกเขาก็ไม่ยอมสยบ
พอมีผู้ที่ไม่ยอมโจรก็สังหารคนผู้นั้นทิ้ง จากคนตระกูลจี้มากกว่าหนึ่งร้อยคน ชายหนุ่มตระกูลนี้ที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่ล้วนถูกฆ่าทิ้งจนสิ้น
ท้ายที่สุดมีเพียงเด็กไม่กี่คนที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นี้ แม้ว่าภายหลังพวกโจรจะถูกสังหาร แต่ตระกูลจี้นั้นก็ไม่ได้ตกต่ำลงแต่อย่างใด
พี่ชายของฮูหยินสามได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยสอนในกั๋วจื่อเจียน[footnoteRef:2] มีความรู้เต็มเปี่ยม แต่น่าเสียดายที่เป็นคนเอาจริงเอาจัง เพื่อนร่วมงานหลายคนจึงคอยปัดแข้งปัดขา การเป็นข้าราชการในเมืองหลวงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ [2:  กั๋วจื่อเจียน : สถาบันการศึกษาที่สูงสุด]
สนทนาเรื่อยเปื่อยไปเรื่อย แล้วค่อยๆ พูดเข้าสู่ประเด็น
ฮูหยินสองเงยหน้าขึ้น “จริงสิ เช้าวันนี้ ท่านแม่ถามว่าเกิดอันใดขึ้นหลังจากที่เจ้าเชิญท่านเทพธิดาหลิวมา” ฮูหยินสามเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยความจริงจัง “พูดถึงเรื่องนี้ ข้ามีเรื่องอยากขอร้องพี่สะใภ้สอง!”
“เรื่องอันใดรึ” ฮูหยินสามถอนหายใจแล้วเล่าเรื่องที่แม่นางหลิวทำและผลลัพธ์ซึ่งก็คือวิญญาณร้ายได้ปรากฏขึ้นในวันนั้น “ท่านเทพธิดาหลิวบอกว่า สิ่งนั้นดุร้ายมาก จำเป็นต้องเชิญเสวียนชื่อที่แท้จริงมาจัดการกับมัน ข้าถามนางว่าต้องไปหาเสวียนชื่อจากที่ใด นางบอกว่าที่เสวียนตูกวานในเมืองหลวงมีเซียนอยู่ พี่สะใภ้สองเรื่องนี้จะให้ผู้หญิงจัดการได้อย่างไรกัน ขอเพียงให้ท่านพี่สองส่งจดหมายไปที่เมืองหลวง...”
ยังไม่ทันที่ฮูหยินสองจะพูดอันใด ฮูหยินสี่ทำสีหน้าประหลาดใจ “โลกนี้มีผีอยู่จริงงั้นหรือ”
“จะไม่จริงได้อย่างไร พวกสาวใช้ในสวนของข้าต่างก็เห็นเหมือนกันทั้งหมด”
เรื่องที่เกิดขึ้นในสวนอวี๋ฟาง มีหรือฮูหยินสองกับฮูหยินสี่จะไม่ได้ยินมาที่พวกนางมาในวันนี้เพื่อสอบถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ อย่างไรก็ตามถึงจะแบ่งออกเป็นสองเรือนแต่ไม่ได้แบ่งจวนเสียหน่อย สวนอวี๋ฟางเองก็อยู่ในตระกูลหมิง เรื่องที่เกิดขึ้นที่แห่งนี้ก็ถือเป็นเรื่องของตระกูลหมิง
ฮูหยินสามพูดต่อว่า “เดิมทีข้าตั้งใจว่าตอนไปทักทายท่านป้าสะใภ้วันพรุ่งนี้ จะลองขอร้องท่านเสียหน่อยไม่คิดว่าพวกท่านจะมาในวันนี้”
ฮูหยินสองทำสีหน้าลำบากใจ “ข้าเชื่อเรื่องที่ท่านเล่ามา แต่กฎของตระกูลเราคืออะไรท่านเองก็รู้ ครั้งที่แล้วท่านเชิญท่านเทพธิดามาเป็นเพราะความช่วยเหลือของท่านแม่ แต่ให้เชิญเซียนจากเสวียนตูกวานมาอีกข้าเกรงว่า...”
ฮูหยินผู้เฒ่าชอบไหว้พระเป็นปกติท่านจึงเชื่อในเรื่องนี้ แต่ท้ายที่สุดแล้วเจ้านายของเรือนนี้ก็คือเหล่านายท่าน
“ข้าจะทำอย่างไรดี” ฮูหยินสามรู้สึกกังวล “ท่านเทพธิดาบอกว่าสิ่งนั้นดุร้ายมากสามารถฆ่าคนได้”
ฮูหยินสี่หน้าซีดด้วยความตกใจ และนึกถึงเด็กๆ ขึ้นมาทันที “เป็นไปได้อย่างไร ไหนใครต่างบอกว่าเรือนของพวกเราฮวงจุ้ยดีแล้วของแบบนั้น...”
“ผู้ใดจะรู้กัน!” ฮูหยินสามมีสีหน้าขมขื่น “ปกติข้าไม่ออกไปที่ใด ไม่รู้ว่าไปทำให้ผู้ใดขุ่นเคืองกัน!”
ขณะที่กำลังพูดอีกด้านหนึ่งหมิงเฉิงที่ลากหมิงเวยมาตลอดทางตะโกนขึ้น “ท่านป้าสาม! ท่านป้าสามขอรับ!”
ท่าทางของเขาทำเอาทั้งสามคนตกใจ หมิงเฉิงเป็นคนอ่อนโยน ไม่เหมือนนายท่านสี่ผู้เป็นบิดา แต่กลับเหมือนนายท่านสามที่จากโลกนี้ไป เวลาอยู่ต่อหน้าผู้หลักผู้ใหญ่เขามักจะวางตัวดี ไม่เคยเห็นเขาตะโกนแบบนี้มาก่อน
“เฉิงเอ๋อร์ เกิดอันใดขึ้น หรือว่าพวกเด็กๆ...”
เมื่อนึกถึงวิญญาณร้ายที่อยู่ในสวน ฮูหยินทั้งสามก็ตกใจกับสิ่งที่พวกนางคิด
........................................................


## 010 หายแล้ว

บทที่ 10 หายแล้ว
โชคดีที่เรื่องที่ฮูหยินทั้งสามคนคิดไม่ได้เกิดขึ้น หมิงเฉิงลากหมิงเวยเข้ามาข้างใน เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างตะกุกตะกัก จนทั้งสามท่านตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
ฮูหยินสามมองไปที่บุตรสาวด้วยความรู้สึกสับสน นางไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน
หลายวันมานี้บุตรสาวของนางกลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่ใช่ว่านางไม่สังเกตถึงความผิดปกตินี้ แต่คิดเพียงว่าลูกคงตกใจกลัวเท่านั้น
ตอนที่เสี่ยวชียังเล็กนางกับสามีพาไปหาหมอที่มีชื่อเสียง แต่พวกเขาบอกว่านี่เป็นโรคที่รักษาไม่หาย หลังจากนั้นผ่านมาหลายปีพวกเขาก็หมดหวัง
คาดไม่ถึงว่าในวันหนึ่ง ทุกสิ่งเลวร้ายจะมีสิ่งดีๆ ซ่อนอยู่
“น้องสะใภ้สามๆ!” มือฮูหยินสองที่จับแขนเสื้อนางกำลังสั่น “เจ้าจำได้หรือไม่ ตอนที่เสี่ยวชียังเล็ก ครั้งหนึ่งได้พบหมอเทวดาเขาบอกว่าที่เสี่ยวชีไม่หายก็เพราะนางไม่ได้ป่วย แต่นางสูญเสียจิตวิญญาณ! คนเรามีสามจิตสี่วิญญาณ จิตวิญญาณของนางไม่ครบ นางจึงเกิดมาโง่เขลา น้องสะใภ้สาม!”
ฮูหยินสามน้ำตาซึมนางพึมพำ “จำได้ ทำไมข้าจะจำไม่ได้เล่า...”
นางจับคอเสื้อตรงหน้าอกแน่น มีความสุขจนหายใจไม่ออก นางเก็บประวัติการรักษาทุกอย่างของบุตรสาวไว้ตั้งแต่ยังเล็กจนโต นานๆ ครั้งนางจะหยิบมันออกมาอ่านอย่างระมัดระวังซึ่งนางจำทุกคำบนนั้นได้อย่างชัดเจน
นางยังจำได้ ตอนที่เสี่ยวชีอายุสามขวบ พวกเขาได้พบกับหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า ครั้งแรกที่เขาเห็นเสี่ยวชีก็บอกว่าโรคนี้ไม่สามารถรักษาให้หายได้ เพราะนางสูญเสียจิตวิญญาณ ขอเพียงแค่หาจิตวิญญาณทั้งหมดให้ครบเท่านั้น นางถึงจะฟื้นตัวได้ แต่ผลการตรวจนี้ยังไม่ได้รับการตรวจสอบจึงค่อยๆ ลืมไป ไม่มีผู้ใดพูดถึง
ตอนที่หมิงเฉิงอธิบายให้พวกนางฟังอย่างชัดเจนว่าเสี่ยวชีมีวิญญาณล่องลอยอยู่ข้างนอก สิ่งที่ท่านหมอเทวดาพูดมาเป็นความจริง!
จิต…จิตวิญญาณของนางที่หายไปกลับคืนมาแล้ว! เพราะฉะนั้นเสี่ยวชี...หายแล้วใช่หรือไม่
ฮูหยินสามคว้าไหล่ของหมิงเวย “เสี่ยวชี ข้าเป็นใคร”
หมิงเวยเงยหน้าขึ้น “ท่านแม่”
ฮูหยินสามคิดว่ามันไม่ถูกต้อง เสี่ยวชีเป็นคนที่มีจิตใจเป็นเด็กแล้วก็ไม่ใช่ผู้ที่จะจำผู้ใดไม่ได้เลย นางใจเต้นอยู่พักหนึ่งปรับความคิดอยู่สักพักแต่ก็ไม่รู้จะพูดอันใดต่อ
เป็นหมิงเฉิงเองที่มีปฏิกิริยา เขาหันไปพูดกับหมิงเวย “เสี่ยวชี เรื่องที่น้องพูดกับพี่สี่เมื่อสักครู่ เล่าให้ฟังอีกรอบได้หรือไม่”
“ได้เจ้าค่ะ” แล้วหมิงเวยก็เล่าสิ่งที่นางพูดไปให้ฟังอีกรอบ ฟังนางพูดออกเสียงอย่างชัดเจน น้ำเสียงของนางก็ไม่ต่างจากคนทั่วไปยังมีอะไรที่น่าสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก แล้วฮูหยินสามก็เข้ามากอดนางแล้วร้องไห้
ฮูหยินสองส่งคนออกไปรายงานให้ฮูหยินผู้เฒ่าทราบแล้วพูดปลอบใจ “รอมาหลายปีกว่าจะได้พบเรื่องดีๆ เช่นนี้ ท่านอย่าเพิ่งตื่นเต้นนักเลย เช็ดน้ำตาเสีย อย่าทำให้ลูกตกใจสิ”
“ใช่!” ฮูหยินสี่พูด “ในที่สุดวันเวลาที่ยากลำบากมาตลอดหลายปีก็สิ้นสุดลงแล้ว พี่สะใภ้สามไม่ต้องเสียใจแล้ว”
หมิงเซียงที่อยู่ด้านข้างดูสับสนนางถามหมิงฮ่าวว่า “น้องหก นี่หมายความว่าพี่เจ็ดจะไม่โง่อีกต่อไปแล้วใช่หรือไม่”
“เหมือนจะเป็นอย่างนั้น”
“ไม่รู้ว่าพี่เจ็ดที่ไม่โง่แล้วจะเป็นเช่นไรกัน...” พูดจบหมิงเฉิงก็ถึงกับดีดหน้าผากใส่หมิงเซียง “ใยเจ้าถึงพูดเช่นนั้นกัน ต่อไปอย่าพูดเช่นนี้อีก”
“โอ้ย!” พอถูกพี่ชายสั่งสอนหมิงเซียงยกมือกุมหัวไม่กล้าพูดอีก
ทางด้านฮูหยินสามที่หยุดร้องไห้แล้วก็ได้รับสารจากฮูหยินผู้เฒ่าว่านางจะเดินทางมาดูหมิงเวย จะให้ผู้อาวุโสเดินทางมาหาผู้เยาว์ได้อย่างไรกัน ทุกคนจึงรีบล้างหน้าล้างมือทำความสะอาด จัดการตนเองให้เรียบร้อยแล้วเดินทางไปพบฮูหยินผู้เฒ่าพร้อมกัน
……….
พอหมิงเวยก้าวเท้าเข้ามาในห้อง นางก็ถูกดันให้ไปหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงชราคนหนึ่ง นางเงยหน้ามองอย่างละเอียด ฮูหยินผู้เฒ่าผู้นี้อายุหกสิบกว่าปีแล้ว แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่แสนจะเรียบง่าย อีกทั้งท่าทางดูอ่อนโยน ใจดี ดูเป็นคนที่เรียบง่าย
“ท่านย่า..” หมิงเวยย่อกายทำความเคารพ “ช่วงนี้หลานไม่สบาย ทำให้ท่านย่าเป็นห่วง” ฮูหยินผู้เฒ่าพอเห็นท่าทางของหมิงเวยเช่นนี้ นางก็ร้องไห้พูดคำว่าดีแล้วไม่หยุด
พอนางร้องไห้ทุกคนในที่นี้ก็ร้องไห้ตาม หมิงเซียงและหมิงฮ่าวพอเข้าใจเหตุการณ์จึงแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตาตามไปด้วย ตรงข้ามกับหมิงเวยที่ไม่มีน้ำตาสักหยด นางจึงดูไม่เข้าพวก แต่ก็ไม่มีผู้ใดตำหนินาง อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ นางยังคงสับสน และยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่นัก
ทั้งห้องต่างร้องไห้ด้วยความดีใจที่นางดีขึ้น และทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น “โอ้ยเกิดอันใดขึ้นกัน ร้องไห้เช่นนี้ มีผู้ใดเป็นอันใดงั้นหรือ”
เมื่อเห็นชายที่เลิกม่านขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าที่ร้องไห้อยู่นานก็โกรธจึงคว้าผลไม้จากถาดผลไม้แล้วเขวี้ยงใส่เขา “เจ้าพูดจาไร้สาระอันใดกัน แม่ของเจ้าอายุปูนนี้แล้ว เจ้ายังอ้าปากพูดเช่นนี้อีกรึ!”
ชายที่ก้าวเข้ามาอยู่ในวัยสามสิบต้นๆ มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับนายท่านสี่ แต่นิสัยของพวกเขาค่อนข้างแตกต่างกัน นายท่านสี่เป็นหนุ่มรูปงามที่ดูสุภาพเรียบร้อย ส่วนเขาคนนี้มีรูปร่างสูงใหญ่ ดูไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
ชายคนนั้นลูบหัวที่ถูกผลไม้เขวี้ยงใส่แล้วหัวเราะ “แล้วไม่ดีสำหรับท่านหรือ ดูจากอารมณ์ของท่านแล้ว ไม่มีปัญหาเลยหากจะมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักยี่สิบสามสิบปี ไม่แน่ข้าอาจไปนอนในโลงแล้วก็ได้ ส่วนท่านก็มีอายุยืนยาวไงล่ะขอรับ”
เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนหน้าเขียวแล้ว หญิงสาวที่เข้ามาพร้อมเขาก็รีบพูด “ท่านพี่! พูดน้อยๆ เถิดเจ้าค่ะ” แล้วหันไปขอโทษฮูหยินผู้เฒ่า “โปรดท่านแม่อย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ วันนี้ท่านพี่ดื่มเยอะไปหน่อย...”
“ดื่มไม่ได้ก็เพลาลงสิ!” ฮูหยินผู้เฒ่าใจเย็นลงอยู่ครู่หนึ่งแล้วชี้ไปทางหญิงสาวคนนั้น “เจ้าก็ดูแลเขาหน่อย! โตเพียงนี้แล้ว ทำตัวเช่นนี้ใช้ได้หรือ!”
หญิงสาวทำหน้าลำบากใจ “ท่านแม่ นิสัยท่านพี่เป็นอย่างไรท่านแม่ก็ทราบดี ข้าจะไปคุมเขาได้อย่างไร...” พอเห็นว่าไม่เป็นไปอย่างที่คิดฮูหยินผู้เฒ่าก็กลับมารู้สึกโกรธอีกครั้งจนฮูหยินสองต้องรีบเข้ามาช่วยพูด
“เอาล่ะๆ เรื่องของพวกเจ้าค่อยว่ากันทีหลัง ท่านแม่ เสี่ยวชีเพิ่งจะหายดี อย่าทำให้นางตกใจเลยเจ้าค่ะ”
พอได้รับการเตือนฮูหยินผู้เฒ่าถึงได้สติรีบดึงหมิงเวยมาถาม “เสี่ยวชีตกใจหรือ เจ้าไม่ต้องกลัวไป คนที่ย่าต่อว่าเป็นท่านอาหกที่ไม่เอาถ่านของหลาน ไม่เกี่ยวอันใดกับหลานเลย”
หมิงเวยส่ายหน้า “หลานไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านย่าอย่าได้กังวลเลย”
ฮูหยินผู้เฒ่ากอดนางด้วยความรัก “เสี่ยวชีเป็นเด็กดีจริงๆ”
นายท่านหกรู้สึกประหลาดใจเมื่อได้ยิน “เสี่ยวชี...หายดีแล้วหรือ”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าเพิ่งรู้หรือ! ช่างเถอะ เอาเหล้าเหลืองรดตัวแล้วกลับไปซะ อย่ามาทำตัวเกะกะที่นี่”
นายท่านหกหัวเราะ “ท่านแม่พูดอันใดกัน อย่างไรข้าก็เป็นอาของเสี่ยวชี นางหายแล้วล้วนเป็นเรื่องที่น่ายินดี ควรเฉลิมฉลอง พี่สะใภ้สามท่านคิดว่าอย่างไร”
ฮูหยินสามก้มหน้าลง “ขอบคุณน้องหกมาก เรื่องนี้คงให้ท่านแม่เป็นผู้ตัดสินใจ”
นายท่านหกยกมือแตะคาง “พี่สะใภ้สามเกรงใจเกินไปแล้ว ในความเห็นของข้า นานแล้วที่ครอบครัวของเราไม่จัดงานเลี้ยงทำไม…โอ้ะ!”
ผลไม้อีกลูกถูกโยนเข้าใส่ ฮูหยินผู้เฒ่าพูดด้วยอารมณ์โกรธ “เสี่ยวชีหายแล้ว อาอย่างเจ้ายังคิดได้เพียงแต่จะหาโอกาสดื่มเหล้า ยังไม่รีบออกไปอีก อย่ามาเกะกะที่นี่!”
“เอาล่ะๆๆ” นายท่านหกยกมือ ”ลูกจะออกไปเอง ท่านแม่อย่าได้โกรธนักเลย โกรธจนจะขึ้นหัวลูกได้อยู่แล้ว”
“ไปซะ!” นายท่านหกทำปากยื่นแล้วหมุนตัวเดินจากไป
“ท่านพี่!” ฮูหยินหกไม่รู้จะทำอย่างไรไปชั่วขณะ
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้ว “เจ้ามัวทำอะไรอยู่ ที่นี่ไม่ต้องการเจ้าแล้วไปดูแลเขาซะ!”
.......................................


## 011 เสวียนหนี่

บทที่ 11 เสวียนหนี่
หลังจากความวุ่นวายได้ผ่านพ้นไปทุกคนจึงพากันแยกย้ายออกไป เหลือเพียงฮูหยินสามที่อยู่พูดคุยกับฮูหยินผู้เฒ่าตามลำพัง
“ท่านป้า เรื่องท่านเทพธิดาหลิวลูกยังไม่ได้บอกท่าน...”
“เรื่องราวหลังจากนั้นข้ารู้แล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าพูดขัดนางบอกเสียงเบา “เจ้าทุ่มเทอย่างหนักในการดูแลเสี่ยวชี หลายปีมานี้เจ้าเองก็พยายามหนักมาก ตอนนี้เสี่ยวชีหายดีแล้ว คุณงามความดีของเจ้าตระกูลหมิงจะไม่มีวันลืม”
ฮูหยินสามก้มหน้าลง “ลูกเป็นแม่ของเสี่ยวชี การดูแลนางเป็นเรื่องที่แม่อย่างข้าควรทำอยู่แล้วเจ้าค่ะ ไม่ถือว่าลำบากอันใดเพียงแต่สิ่งที่ท่านเทพธิดาหลิวทำเมื่อครั้งก่อน พบว่ามีผีร้ายตนหนึ่งและตอนนี้...”
“เจ้าระวังคำพูดด้วย!” ฮูหยินผู้เฒ่าขัดจังหวะนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา “สะใภ้สาม เจ้าเองก็ออกเรือนมาหลายปีแล้วคงรู้กฎของพวกเราเป็นอย่างดีมิใช่หรือ ครั้งที่แล้วข้าเห็นแก่เสี่ยวชีจึงอนุญาตให้เชิญท่านเทพธิดาเข้ามาในจวน ไม่ใช่เพื่อให้เจ้ามาคลั่งในพวกภูติผี เจ้าเชื่อในคำพูดของแม่หมองั้นหรือ พวกเขาก็แค่ทำเพื่อเงินจึงพูดมากไปก็เท่านั้น นอกจากนี้เจ้าสี่ได้มาล้อมที่ที่ผีสิงอยู่แล้วมิใช่หรือ วันหลังสั่งไม่ให้คนไปแถวนั้นก็เพียงพอแล้ว”
“ท่านป้า...”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมือ “เวลานี้ยังไม่เช้า เจ้าพาเสี่ยวชีกลับไปเถอะ นางเพิ่งหายดีคงยังสับสนอยู่เล็กน้อย ดูแลนางให้ดีเป็นเรื่องสำคัญมาก”
ฮูหยินสามขยับริมฝีปาก แต่สุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดอันใดต่อ “เจ้าค่ะ...”
“เรียกเสี่ยวชีเข้ามา”
“เจ้าค่ะ” หมิงเวยถูกพามาหยุดอยู่ตรงหน้าฮูหยินผู้เฒ่าอีกครั้ง
ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ไม่มีสีหน้าถมึงทึงแบบเมื่อสักครู่แล้ว นางกอดหมิงเวยแล้วพูดกำชับไม่หยุด “เจ้านั่งอยู่เสียนานเมื่อยหรือไม่ หลานเพิ่งหายดีต้องพักผ่อนเยอะๆ กินเยอะๆ ถ้าเจ้าพวกลิงทโมนพวกนั้นไปกวนหลานก็ไม่ต้องสนใจ ย่ามียาดีมากมาย เดี๋ยวจะให้แม่ของเจ้าจัดเตรียมให้เจ้า”
หมิงเวยตอบทีละคำถาม “ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ หลานทราบแล้ว หลานจะกินเยอะๆ ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นนางฉลาดเฉลียวเช่นนี้ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่งจึงสั่งคนให้เปิดคลังสมบัติของตน เห็นอะไรดีก็ยกให้หลานนำกลับไป บอกว่าหมิงเวยถึงวัยอันควรแล้ว ควรรู้จักแต่งตัว ก่อนหน้านี้นางป่วยเลยไม่ได้ให้ ตอนนี้จึงอยากชดเชยให้แก่นาง…
ด้วยเหตุนี้เสี่ยวชีที่เพิ่งหายดีจึงเหมือนเศรษฐีตัวน้อย พอกลับมาที่สวนอวี๋ฟาง ฮูหยินสามไม่ได้พานางกลับห้อง แต่พานางไปที่ห้องหลิวจิ่ง
“เสี่ยวชี เข้ามาสิ” เหล่าสาวใช้ถูกสั่งให้รออยู่ข้างนอก ฮูหยินสามจึงจัดการจุดธูปด้วยตัวเอง
“จิ่วเทียนเสวียนหนี่...” หมิงเวยพึมพำขณะมองรูปปั้นเทพเจ้าบนโต๊ะ
“ลูกรู้จักงั้นหรือ” ฮูหยินสามวางธูปไว้บนมือนางแล้วพูด “ตั้งแต่ท่านพ่อของลูกจากไป พวกเราแม่ลูกก็กลับมาที่ตงหนิง แม่จึงบูชาเสวียนหนี่เหนียงเหนียงองค์นี้ จุดธูปกราบไหว้ทุกวัน คัดลอกคัมภีร์ทุกคืนหวังว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะคุ้มครองเจ้าให้อยู่รอดปลอดภัย”
นางเปิดตู้แล้วหยิบคัมภีร์ที่คัดลอกกองโตออกมา สิ่งเหล่านี้เป็นคัมภีร์ที่นางคัดลอก นานๆ ครั้งนางจะเอาไปเผาทีจนตอนนี้สะสมจนมีจำนวนมากขึ้นเยอะแล้ว
“แม่ไม่คิดเลยว่าอาการป่วยของลูกหายดีแล้วว่ากันว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะลงโทษการกระทำที่ไม่ดี[footnoteRef:1]  ให้พรอันประเสริฐแก่สรรพสัตว์ที่แท้มันก็เป็นความจริง” รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮูหยินสามเป็นความหมายที่ไม่สามารถอธิบายได้ [1:  ลงโทษการกระทำที่ไม่ดี : แนวคิดของลัทธิเต๋าที่เชื่อว่าการลงโทษการกระทำที่ไม่ดีคือการส่งเสริมความดี สำนวนนี้จึงหมายถึงเจตนายกย่องประกาศ ให้กำลังใจส่งเสริมการทำความดี]
หลังจากไหว้สามครั้งเสร็จเรียบร้อยแล้วนางก็หันไปมองหมิงเวยที่ยังงุนงงอยู่ “ลูกก็ไหว้ด้วยสิไหว้ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียง”
นางไม่ใช่ไม่รู้ แต่ที่นางไม่เข้าใจก็คือคนส่วนใหญ่มักบูชาและเคารพพระโพธิสัตว์กวนอิม ปี้เซี๋ยหยวนจวิน หรือไม่ก็เทพหมาจู่ น้อยนักที่จะบูชาเสวียนหนี่เหนียงเหนียง
เทพเจ้าองค์นี้เป็นเทพเจ้าแห่งสงคราม แล้วหมิงเวยก็เปลี่ยนความคิด นางนึกอะไรขึ้นมาได้ นางรีบเข้าไปจับมือฮูหยินสาม “ท่านแม่ ลูกจำได้แล้ว”
“จำอะไรได้อย่างนั้นรึ”
หมิงเวยมองไปที่รูปปั้นของเทพเสวียนหนี่เหนียงเหนียงบนแท่นบูชา “ลูกจำได้ว่าลูกล่องลอยอยู่เป็นเวลานาน แล้ววันหนึ่งลูกก็เห็นเทพธิดาองค์หนึ่ง นางบอกว่ามีคนขอพรให้ลูกอยู่ ดังนั้นเลยให้ลูกอยู่รับใช้ท่านหลังจากนั้นไม่นานลูกก็ได้ยินเสียงเรียกของท่านแม่แล้วท่านเทพก็ผลักลูก ท่านบอกว่าโชคชะตาของลูกได้จบลงแล้ว ให้ลูกได้กลับมาตอบแทนท่านแม่”
ฮูหยินสามเบิกตากว้างปากของนางสั่นระริก “เป็นเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจริงๆ หรือ”
หมิงเวยพยักหน้ายืนยัน “ลูกถึงจำท่านเทพได้” ฮูหยินสามน้ำตาไหล นางร้องไห้ไปกราบไหว้ไป “ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียงอย่างยิ่ง ขอบคุณเสวียนหนี่เหนียงเหนียง...”
ฮูหยินสามหยุดร้องไห้ไม่ได้ จนกระทั่งแม่นมถงมาถึงฮูหยินสามร้องไห้ในอ้อมแขนของนาง “แม่นม เสวียนหนี่เหนียงเหนียงท่านศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ท่านนำเสี่ยวชีกลับมา” ฮูหยินสามกอดแม่นมถง นางน้ำตาไหล “ความทุกข์ทรมานทั้งหมดคุ้มค่าแล้ว หลายปีมานี้คุ้มค่าแล้ว...”
“คุ้มค่าจริงๆ เจ้าค่ะ” แม่นมถงน้ำตาซึม “ตอนนี้คุณหนูหายดีแล้วฮูหยินต้องดูแลตัวเองดีๆ นะเจ้าคะ เสวียนหนี่เหนียงเหนียงมองลงมาจากข้างบน คนดีมักได้รับผลตอบแทนที่ดี คนเลวต้องได้รับผลกรรม!”
ประโยคสุดท้ายนั้นแม่นมถงถึงกับกัดฟันแน่นด้วยความแค้น หมิงเวยมองดูเจ้านาย และสาวใช้กอดกันร้องไห้อย่างเงียบๆ นางเงยหน้ามองรูปปั้นเทพเจ้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ผู้ใดกันที่เป็นคนเลว
……...
คืนนี้ฮูหยินสามนอนกับหมิงเวย
“ท่านแม่ ท่านพ่อเป็นคนเช่นไรหรือเจ้าคะ” ฮูหยินสามขยับเอาหัวชนกัน ไหล่แตะไหล่กับลูกของตน แววตาของนางอ่อนโยนเป็นพิเศษเมื่อนึกถึงความทรงจำในอดีต “ท่านพ่อของเจ้างั้นหรือ เขาน่าจะเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในโลกเลยล่ะ เขาเป็นคนที่มีความสามารถรอบตัว อ่อนโยนมีน้ำใจ ตอนที่แม่พบเขาครั้งแรก แม่ก็คิดว่าจะมีคนดีแบบนี้อยู่บนโลกได้อย่างไรกัน”
“ครั้งแรกหรือเจ้าคะ”
“อืม ตอนนั้นท่านน้าชายของลูกยังเรียนอยู่ที่ตงหนิง ตระกูลจี้ตกต่ำมาหลายปีแล้ว ปีนั้นฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี เป็นเรื่องยากที่จะประคับประคองได้ แม่เลยปักคัมภีร์ให้วัดเป่าหลิงเพื่อช่วยเหลือครอบครัว มีอยู่ครั้งหนึ่งแม่ไปที่วัดเพื่อมอบคัมภีร์ แต่ไม่ทันระวังเลยตกลงไปในกับดักของนายพราน แม่ร้องของความช่วยเหลือก็ไม่มีใครสนใจ ผู้ใดจะคิดว่าท่านพ่อของเจ้าจะเดินผ่านมาพอดี...”
ฮูหยินสามตกอยู่ในห้วงความทรงจำนางเล่าเหตุการณ์ช่วงต้นๆ ให้ฟังอย่างช้าๆ
“...ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว เขาเป็นบัณฑิตที่ร่างกายไม่แข็งแรง แต่เขาก็ยังแบกแม่ขึ้นภูเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ แม่เลยได้รับการช่วยชีวิตไว้ซึ่งเขากลับไม่แม้แต่จะทิ้งชื่อไว้ แต่มีคนบอกแม่ว่าเขาเป็นคุณชายแห่งตระกูลหมิง”
“แล้วการแต่งงานระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่ เป็นมาอย่างไรหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามดูเหมือนจะนึกย้อนกลับไปในช่วงเวลานั้น น้ำเสียงอ่อนหวานมีความเศร้าปะปนอยู่ “ตระกูลจี้ตกอับ แม่รู้ตัวเองดีว่าไม่คู่ควรกับตระกูลหมิง เป็นเพียงแค่การบังเอิญพบกันก็เท่านั้น ไม่กี่วันหลังจากนั้นแม่ที่ไปซื้อพู่กันและหมึกมาให้ท่านน้าชายก็ได้พบเขาอีกครั้ง ผ่านไปไม่นานตระกูลหมิงก็ส่งแม่สื่อมาที่หน้าบ้าน”
“งานแต่งงานนี้เดิมทีท่านย่าของลูกไม่เห็นด้วย แต่ท่านพ่อของลูกฉลาด เขาขอร้องวิงวอน แม้ตระกูลจี้จะตกอับ แต่ชื่อเสียงและความเก่าแก่ก็ยังคงอยู่ สุดท้ายทางนั้นจึงเห็นด้วย”
“เสี่ยวชี” ฮูหยินโอบกอดบุตรสาว “พ่อกับแม่แต่งงานกันมาแปดปีมีแค่เจ้าคนเดียว ไม่คิดเลยว่าท่านพ่อของเจ้าจะจากไปเช่นนี้ เจ้าต้องทำตัวดีๆ ให้ท่านพ่อที่อยู่บนสวรรค์สบายใจ เช่นนั้นแม่จึงจะถือว่าได้ทำเพื่อท่านพ่อของเจ้าได้แล้ว...”
หมิงเวยมองคุณหนูเจ็ดที่อยู่ในม่านพลัง
ถึงแม้จะเหลือเพียงหนึ่งจิตสามวิญญาณ เวลานี้จิตยังหลุดลอยไปอีก จิตใจสับสนมากยิ่งขึ้น ยิ่งได้ยินคำพูดของฮูหยินสามใบหน้าขาวซีดนั้นเหมือนจะมีน้ำตาไหลออกมา
............................................


## 012 สะสาง

บทที่ 12 สะสาง
ค่ำคืนที่เงียบสงบ ฮูหยินสามนั่งคุกเข่าพนมมืออยู่ที่ห้องบูชา แสงสลัวของแสงเทียนส่องลงบนใบหน้าของนาง และบนใบหน้าของเสวียนหนี่เหนียงเหนียง สีหน้าของทั้งสองคล้ายกันอย่างน่าประหลาด
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ประตูห้องสวดมนต์ก็ถูกเปิดออก
“วันนี้ไม่คัดคัมภีร์แล้วหรือ” น้ำเสียงเงียบสงบของชายหนุ่มถามขึ้น
ฮูหยินสามลืมตาขึ้น นางไม่ได้หันกลับไปมอง “ข้ารอท่านอยู่”
ชายหนุ่มชะงักแล้วเขาก็ยิ้มเยาะ “ช่างหายากจริงๆ” เขาถอดเสื้อคลุมยาวแล้วโยนทิ้งไป “พอข้ากลับมาก็ได้ยินว่าเสี่ยวชีหายแล้ว เกิดอันใดขึ้น หรือว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงที่ท่านเคารพบูชาจะศักดิ์สิทธิ์จริง”
“ใช่” ฮูหยินสามตอบเสียงเบาดูไม่ออกว่าพูดเรื่องจริงหรือเพียงแค่ตอบไปส่งๆ เท่านั้น
“งั้นที่ท่านรอข้าต้องการคุยเรื่องเสี่ยวชีงั้นหรือ”
“ใช่แล้ว”
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “เห็นท่านเป็นเช่นนี้แล้ว คงคิดจะมาสะสางกับข้าล่ะสินะ”
ฮูหยินสามไม่ตอบ “คงใช่สินะ” เขาหยิบถ้วยชาขึ้นแล้วบอกเสียงเบา “ท่านอดทนมาหลายปีขนาดนี้ก็เพื่อเสี่ยวชีมิใช่หรือ ตอนนี้นางหายแล้วสามารถออกเรือนได้แล้วด้วย ท่านก็ไม่ต้องทนอีกต่อไป”
ชาอุ่นๆ ช่วยคลายความหนาวเย็นในตอนกลางคืนได้เป็นอย่างดี ชายคนนั้นพูดต่อ “แต่ท่านยังขอร้องให้ข้าไปเสวียนตูกวานเพื่อไปเชิญเซียนมาจัดการกับวิญญาณชั่วร้าย แต่ตอนนี้ท่านกลับเปลี่ยนใจไม่คิดว่าเร็วไปหน่อยหรือ”
ฮูหยินสามเงียบ นางก้มตัวเคารพเสวียนหนี่เหนียงเหนียง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วสบตาก่อนพูดขึ้น “เพราะฉะนั้นข้าเลยอยากคุยกับท่าน”
ชายคนนั้นวางถ้วยน้ำชาลง มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่สามารถอธิบายได้ “โอ้”
“สามเดือน ข้าให้เวลาท่านสามเดือน” ชายหนุ่มไม่ได้รับปาก “หลังจากนั้นล่ะ”
“พวกเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก” ฮูหยินสามพูดเสียงเรียบ “หลายปีขนาดนี้แล้ว เรื่องไร้สาระเช่นนี้ควรจบลงเสียที”
ชายหนุ่มไม่พูดอันใดต่อ ฮูหยินสามหัวเราะอย่างเย็นชา “ท่านคงไม่คิดว่าพวกเราจะเป็นเช่นนี้ตลอดไปใช่หรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองก็อายุมากแล้ว ไม่ได้สาวสะพรั่ง มีอันใดน่าสนใจกัน”
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นแล้วจ้องมองไปที่ใบหน้าของนาง เขายื่นมือออกไปราวกับไม่สามารถควบคุมตนเองได้เพื่อสัมผัสใบหน้านั้น
ฮูหยินสามผละออกทันทีที่ถูกสัมผัสนั้น ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ แล้วถอนมือออก “ช่างเถอะ ในเมื่อท่านอยากสะสาง ข้าคงทำได้แค่ทำตามที่ท่านต้องการ แต่ว่าเงื่อนไข...”
“สามเดือน!” ฮูหยินสามกล่าวอย่างหนักแน่น “นี่คือเส้นตายของข้า หากท่านปฏิเสธ ข้าก็จะมัจฉาตายตาข่ายขาด[footnoteRef:1] แล้วก็จะไม่ช่วยทำให้ท่านสมปรารถนา” [1:  มัจฉาตายตาข่ายขาด : ต่อสู้กันจนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย]
“ฮึๆ...” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ “ท่านเข้าใจความหมายของข้าผิดไปนะ”
“ท่าน...” ชายคนนั้นมองมาที่นาง “เจ้าไม่ต้องนอนกับข้าอีกต่อไป แม้แต่น้องหกเองก็ด้วย ข้าเองก็จะช่วยท่านจัดการ วันรุ่งขึ้นข้าจะเขียนจดหมายขอให้พี่ใหญ่เชิญเซียนจากเสวียนตูกวานมา ส่วนเจ้าช่วยข้าสักเรื่องเป็นครั้งสุดท้ายก็พอแล้ว”
เป็นเงื่อนไขที่ผ่อนปรนลงไปมากจนฮูหยินสามลังเล “แค่เรื่องเดียวงั้นหรือเป็นเรื่องใหญ่อันใดกัน”
ชายหนุ่มจิบชาแล้วตอบอย่างสบายๆ “เหมือนเรื่องก่อนๆ นั่นแหละ ส่วนจะเป็นผู้ใดนั้นเมื่อถึงเวลาแล้วข้าจะบอกอีกที” เขาวางถ้วยน้ำชาลงและลุกขึ้น “เอาล่ะ ข้าจะไม่กลับมาในเร็วๆ นี้ ท่านไม่ต้องห่วงเรื่องน้องหกอยู่กับเสี่ยวชีอย่างสบายใจเถอะ”
ประตูห้องโถงถูกเปิดออก และร่างของชายคนนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืด ฮูหยินสามยืนอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน นางหันกลับมาและคุกเข่าต่อหน้ารูปปั้นเทพเจ้า
“เสวียนหนี่เหนียงเหนียง โปรดคุ้มครองลูกด้วยให้ลูกได้ในสิ่งที่ต้องการด้วยเถิด...” หมิงเวยหลับจนถึงเที่ยงคืนและจู่ๆ นางก็ตื่นขึ้นมา นางแตะที่นอนข้างกาย แม้สัมผัสยังอุ่นอยู่ แต่ตัวคนนั้นหายไป
นางลุกขึ้นนั่งกำลังจะร้องเรียกตัวฝู แต่ฮูหยินสามเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี “เสี่ยวชีตื่นแล้วหรือ” นางถอดเสื้อคลุมออกสลัดความเย็นออกจากร่างกาย
“ตื่นกลางดึกเช่นนี้ลูกหิวน้ำหรือไม่ นี่เพิ่งเป็นเวลากลางคืนลูกนอนต่อเถอะ”
หมิงเวยส่ายหน้าแล้วถาม “ท่านแม่ไปที่ไหนมาหรือ”
ฮูหยินสามพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม่นอนไม่หลับเลยไปไหว้เสวียนหนี่เหนียงเหนียง ลูกหายดีแล้วไม่ไปจุดธูปไหว้ท่านไม่ได้นะ เดี๋ยวเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะโกรธเอาได้”
“เจ้าค่ะ...” มือของหมิงเวยกำแน่น นางรู้สึกถึงชี่อ่อนๆ ของผู้อื่นจากตัวของฮูหยินสามและมันก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
แม่ลูกหลับอีกครั้ง และคราวนี้หลับอย่างสงบจนถึงรุ่งเช้า
……....
พอเห็นอาหารเช้าเต็มโต๊ะ ฮูหยินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “ทำไมวันนี้ถึงเยอะเช่นนี้เล่า เจ้าจะขุนหมูหรือ” ซู่เจี๋ยยิ้มด้วยความดีใจ “ฉลองที่คุณหนูหายแล้วเจ้าค่ะ! พวกเราทำอาหารกันคนละอย่างไม่อย่างนั้นคงไม่เยอะเช่นนี้”
“ใช่ๆ!” ปิงซินคีบฉุ่ยจิงเปาชิ้นเล็กกะทัดรัดมาวางในชามของหมิงเวย “คุณหนูทานอันนี้เจ้าค่ะ บ่าวตื่นมาทำตั้งแต่ก่อนรุ่งสางใช้เวลานานมากเลยนะเจ้าคะ!”
“ที่แท้จานนี้ปิงซินเป็นคนทำ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมหน้าตาถึงแปลกๆ”
“ฮูหยินเจ้าคะ!” ปิงซินกระทืบเท้า ฮูหยินสามเม้มปากกลั้นหัวเราะ นางคีบมาหนึ่งชิ้น “เอาล่ะๆ ลองชิมฝีมือเจ้าหน่อย”
“ของบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!” ซู่เจี๋ยคีบจินซือปิงมาถวายราวกับถวายสมบัติ “เพิ่งออกจากกระทะเลยเจ้าค่ะ หอมมาก ตอนที่บ่าวทำส่งกลิ่นหอมมากๆ อดใจไม่ไหวกินไปสองชิ้น...”
“คุณหนู!” ตัวฝูยื่นน้ำแกงกระดูกหมูมาให้อย่างเงียบๆ “ทานชามนี้ด้วยนะเจ้าคะ บ่าวเคี่ยวน้ำแกงทั้งคืนเลย!” แม่นมถงเองก็เข้าร่วมด้วย นางยิ้มแล้วชี้ไปที่เกี๊ยวชามนั้น “ชามนี้บ่าวทำเองเจ้าค่ะ”
เยอะขนาดนี้สองแม่ลูกจะทานหมดได้อย่างไร ดังนั้นมื้อเช้านี้ทุกคนเลยได้ทานจนท้องอิ่มแปล้ท้องกลมกันทั้งหมด หลังเก็บจานชามเรียบร้อยฮูหยินสามก็ถอนหายใจ “ไม่ได้คึกคักขนาดนี้มาหลายปีแล้วสินะ”
แม่นมถงพูด “คุณหนูเพิ่งจะหายดี หลังจากนี้ถึงจะคึกคักเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินสามส่ายหัวแล้วยิ้ม “นางโตแล้วจะคึกคักได้อีกนานเท่าใดกัน รออีกไม่กี่ปีก็ถึงเวลาที่นางต้องไปอยู่เรือนอื่นแล้ว”
แม่นมถงกลับพูดว่า “ยากตรงไหนกันเจ้าคะ ฮูหยินก็แค่เขียนจดหมายบอกนายท่านว่าจะกลับเมืองหลวงเพื่อไปซื้อเรือนข้างๆ ทีนี้ฮูหยินก็จะได้อยู่ข้างกายคุณหนูทุกวัน”
คำพูดนี้ทำให้ฮูหยินสามค่อนข้างหวั่นไหวกับข้อตกลงที่ให้ไว้กับพี่ชาย ในช่วงแรกนางไม่มีทางเลือก แต่ตอนนี้เสี่ยวชีหายแล้วไม่สามารถกลับคำพูดได้
หากสามารถอาศัยอยู่เรือนข้างเคียงกับพี่ชายได้ก็จะได้อยู่ร่วมกับบรรดาญาติแล้วก็บุตรสาวด้วยมิใช่หรือ
“ขอบคุณแม่นมที่เตือนสติข้า เรื่องที่เสี่ยวชีหายดีนั้นข้าควรเขียนจดหมายแจ้งให้ท่านพี่ทราบ” พูดแล้วก็หันไปทางหมิงเวย “แม่จะไปเขียนจดหมายถึงท่านลุง ลูกออกไปเดินย่อยอาหารกับตัวฝูเถอะ”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วเดินออกไปพร้อมกับตัวฝู
“ตัวฝู”
“เจ้าคะ”
“ที่แม่นมถงพูดเมื่อสักครู่หมายความว่าได้หมั้นหมายข้าไว้กับครอบครัวของท่านลุงหรือ”
ตัวฝูตอบ “บ่าวเคยได้ยินแม่นมถงพูดอยู่ดูเหมือนจะคุยเรื่องนี้กับท่านลุงของคุณหนูไปในช่วงปีแรกๆ แต่ไม่มีการเขียนหนังสือแต่งงานหรือแลกเปลี่ยนสิ่งของยืนยัน ถือว่าไม่นับรึเปล่าเจ้าคะ”
หมิงเวยตอบในใจว่าเรื่องนี้จะต้องไม่นับถึงแม้ว่านางจะมาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ด แต่นางก็ไม่ได้เป็นผีบนโลกใบนี้เสียหน่อย มนุษย์เกิดมาพร้อมกับชะตากรรม และชะตากรรมของนางคือในหลายสิบปีหลังจากนี้ พูดอีกนัยหนึ่งก็คือนางไม่มีตัวตนในยุคสมัยนี้
เพราะฉะนั้นนางไม่ควรเกี่ยวข้องกับผู้อื่นอย่างลึกซึ้งเกินไปเพื่อหลีกเลี่ยงการส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของผู้อื่น ในตอนนี้เรื่องหมั้นหมายนั้นยังไม่มีการพูดถึงก็ข้ามเรื่องนี้ไปก่อน นางต้องมานั่งคิดก่อนว่าในตระกูลหมิงนั้นมีของลึกลับอะไรอยู่หรือไม่
“ตัวฝู พวกเรามาเล่นเกมกันดีหรือไม่”
“คุณหนูจะเล่นอะไรหรือเจ้าคะ” หมิงเวยหรี่ตามองไปยังสวนอวี๋ฟางที่อยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ “เกมนี้มีชื่อว่าตามหาสหาย”
……………………………………………………….


## 013 สหาย

บทที่ 13 สหาย
“ยื่นมือออกมา” ตัวฝูยื่นมือออกมาอย่างว่าง่าย หมิงเวยถอดด้ายแดงที่ข้อมือของตัวฝูออก
ตัวฝูรีบบอก “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูบอกว่าสิ่งนี้ห้ามถอด”
หมิงเวยหัวเราะ “ถอดแค่เดี๋ยวเดียวเอง สหายพวกนั้นกลัวเจ้าสิ่งนี้ หากใส่ก็มองไม่เห็นสิ” ตัวฝูรู้สึกสับสนงุนงง สิ่งที่แม่นางหลิวทำในวันนั้น นางสามารถเดาได้ว่า ด้ายแดงที่คุณหนูให้นั้นไม่ใช่ด้ายแดงธรรมดา
นางเก็บเรื่องนี้ไว้ในใจตลอดจนกระทั่งเมื่อวานที่ได้ยินว่าดวงวิญญาณของคุณหนูพลัดหลงไปอยู่กับเสวียนหนี่เหนียงเหนียงนางถึงได้กระจ่างขึ้นมา เสวียนหนี่เหนียงเหนียงเป็นเทพ คุณหนูของนางได้ไปอยู่ข้างกายเสวียนหนี่เหนียงเหนียง แน่นอนว่านางรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่แปลกใจเลย
หมิงเวยเก็บด้ายแดง “ข้าจะเก็บไว้ก่อน รอพวกเราเล่นเกมนี้เสร็จ แล้วข้าจะคืนให้เจ้า”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูพยักหน้า หมิงเวยจับมือนางรวบรวมพลังเบาบางไว้ที่ปลายนิ้ว แล้วส่งพลังไปที่ฝ่ามือของนาง ตัวฝูรู้สึกชาที่ฝ่ามือเกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นในใจ
“ในสวนแห่งนี้มีสหายพวกหนึ่ง แต่พวกมันซ่อนตัวได้เก่งมาก ยากที่จะหาตัวเจอ ตัวฝูเจ้าจงจำความรู้สึกนี้ไว้แล้วหาตัวพวกมัน”
“ความรู้สึกหรือเจ้าคะ”
“ใช่ ความรู้สึกใช้ใจรู้สึกแล้วเจ้าก็จะรู้ว่าพวกมันอยู่ที่ใด” ตัวฝูรู้สึกสับสนนางก้มหัวมองมือของตัวเอง
“ไปเถอะ” หมิงเวยทรุดตัวนั่งบนระเบียงทางเดิน “ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่”
“โอ้...” ตัวฝูทำได้เพียงหันหลังกลับเพื่อตามหา ‘สหาย’ ตามที่คุณหนูบอก
หมิงเวยมองนางเดินจากไป สาวใช้นางนี้มีดวงชะตาหยางบริสุทธิ์ ปกติแล้วชีวิตนี้นางจะไม่ได้เจอภูติผี แต่เมื่อกี้หมิงเวยได้ใช้พลังผนึกลมหายใจของนางไว้ชั่วครู่ ทำให้นางอยู่ในสภาวะระหว่างหยินหยาง แบบนี้นางก็จะมีความรู้สึกไวกว่าคนธรรมดา หากในสวนแห่งนี้มีบางอย่างซ่อนอยู่จริงๆ อีกไม่นานก็คงถูกค้นพบ
หมิงเวยนั่งลงท่ามกลางแสงแดด ประสานมือเข้าด้วยกันอยู่ในท่าสัญลักษณ์ประจำองค์เทพแล้วหลับตาลงปรับลมหายใจ
คุณหนูเจ็ดโง่เขลามาหลายปีร่างกายนี้ต้องการฟื้นฟูพลังเดิมของตัวเอง ซึ่งโดยปกติแล้วไม่สามารถทำได้ แต่อย่างไรก็ตามร่างกายที่เปี่ยมไปด้วยพลังหยินหยางนี้ต้องฝึกฝนให้ถูกวิธีถึงจะสามารถก้าวข้ามคนอื่นได้อย่างรวดเร็ว
แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว...
ควรรู้ไว้ว่า นางเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิต เสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้าเหตุผลที่เป็นปรมาจารย์แห่งชีวิตไม่ใช่เพียงแค่มีพลังแกร่งกล้าเท่านั้น ยังเป็นเพราะวิธีลับที่ผู้อื่นต่างไม่รู้
แม้พลังจะไม่เพียงพอ แต่นางก็มีตั้งนับพันวิธีมาชดเชย
อีกด้านหนึ่งตัวฝูเดินอยู่ในสวนในหัวของนางเต็มไปด้วยคำถาม สหายที่คุณหนูพูดถึงหมายถึงผู้ใดกัน แล้วซ่อนอยู่ที่ใด ทำอย่างไรถึงจะหาตัวเจอ นางรู้สึกสับสน อยากจะกลับไปถามคุณหนู แต่คุณหนูก็พูดอย่างชัดเจนแล้วนางโง่เองที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณหนูพูด
เดินวนอยู่หนึ่งรอบแล้วแต่ก็ยังไม่พบสหายแต่อย่างใด ตัวฝูรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางรู้มาตลอดว่าตัวนางไม่ได้ฉลาดนัก แต่ฮูหยินบอกว่าการปรนนิบัติรับใช้คุณหนูไม่จำเป็นต้องฉลาด แค่นางมีความจงรักภักดีก็เพียงพอแล้ว
ตัวฝูคิดอย่างนั้นมาโดยตลอด แต่ในวันนี้นางรู้สึกว่าคุณหนูกลายเป็นคนฉลาด ส่วนตัวนางนั้นโง่มากเหมือนกลายเป็นภาระของคุณหนู ไม่ได้! นางต้องพยายามตามคุณหนูให้ทัน เมื่อกี้คุณหนูบอกว่าอย่างไรนะ ให้ใช้ใจรู้สึกก็จะรู้ว่าพวกมันซ่อนอยู่ตรงไหน ใช้ใจ รู้สึก…
ตัวฝูหลับตาลง ปล่อยวางกำแพงจิตใจ สัมผัสความรู้สึกรอบๆ อย่างเงียบๆ
แล้วเบื้องหน้าของนางก็เกิดความเปลี่ยนแปลงโดยไม่รู้ตัว ถึงนางจะยังไม่ลืมตา แต่เหมือนจะเห็นเงาดำมากมาย เงาตะคุ่มพวกนั้นค่อยๆ โผล่ออกมา
มันคือ...ต้นไม้หนึ่งต้น ใช่ เป็นต้นฮวายฉู้[footnoteRef:1]เก่าแก่ในสวนที่มีอายุเกือบร้อยปีแล้ว ยังมีหินก้อนใหญ่ใต้ต้นไม้ได้ยินมาว่าตอนที่สร้างสวนได้ขนกลับมาจากหุบเขา และแม่น้ำที่สวยงามเลื่องชื่อซึ่งอยู่ไกลออกไปหลายพันลี้ [1:  ต้นฮวายฉู้ หรือต้นฉัตรจีน มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Styphnolobium japonicum]
ในน้ำ...ในน้ำมีแจกันซึ่งมันตกลงไปตั้งแต่ตอนไหนนะ
เอ๊ะ ด้านขวามือของนาง มีเงาคนสีขาว!
ตัวฝูตกใจจนมือสั่น นางลืมตาขึ้นเงาที่เห็นเมื่อสักครู่นี้ไม่อยู่แล้ว เหมือนโลกได้กลับสู่สภาพเดิมอย่างไรอย่างนั้น ราวกับว่าที่นางเห็นล้วนเป็นเพียงภาพหลอน
นางยังผวาไม่หายเมื่อนึกถึงเงาคนสีขาวที่เห็นไปเมื่อสักครู่ มันเหมือน...เงาสีขาวที่เสี่ยวเซียงบอกรึเปล่านะ ใช่แล้วเสี่ยวเซียงก็พบเห็นที่นี่นี่นา!
ดวงตาของนางจ้องมองตรงไปยังพื้นดินที่ว่างเปล่า หญิงชราที่ดูแลสวนเดินผ่านมา และมองนางด้วยสายตาแปลกใจ “แม่นางตัวฝูกำลังทำอันใดหรือ วันนี้ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูรึ”
ตัวฝูเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน ถามหญิงชราว่า “ท่านมีพลั่วหรือไม่เจ้าคะ”
“มี” หญิงชราหยิบพลั่วออกมาอย่างลังเล “เจ้าจะเอาไปทำอันใดหรือ”
ตัวฝูไม่ตอบใช้พลั่วขุดดินออกมา
“แม่นางตัวฝู?” หญิงชรายังคงสับสนอยู่ ตัวฝูไม่สนใจนางสนใจแต่ดินที่นางขุดอยู่เท่านั้น ใช้เวลาไม่นานพลั่วก็กระแทกเข้ากับของแข็งบางอย่าง
ตัวฝูโยนพลั่วทิ้งแล้วหยิบกล่องไม้ที่อยู่ในดินออกมา หญิงชราตกใจ “กล่องเครื่องประดับของผู้ใดกัน งดงามเสียจริง”
ตัวฝูหยิบผ้าเช็ดหน้ามาห่อไว้หมุนตัวและวิ่งไปตามทางเดิน
“แม่นาง!”
ตัวฝูหันกลับไปบอกว่า “รบกวนท่านยายกลับไปก่อนไว้ข้าจะขอบคุณท่านทีหลัง!”
หมิงเวยได้ยินเสียงตัวฝูวิ่ง “คุณหนู! คุณหนูเจ้าคะ!”
นางยกมุมปากขึ้น จากนั้นก็ลืมตา ตัวฝูกอดกล่องเครื่องประดับแล้ววิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าหมิงเวย นางพูดไปทำท่าทางไปว่า “คุณหนู ตัวฝูเห็นแล้วเจ้าค่ะ! มีเงาสีขาวเหมือนที่เสี่ยวเซียงพูดไว้ไม่มีผิด ตัวฝูขุดดินลงไปแล้วก็เจอสิ่งนี้!”
หมิงเวยรับกล่องเครื่องประดับมา นางหัวเราะเบาๆ “ดี เจ้าได้เจอสหายคนแรกแล้ว”
“คนแรกหรือเจ้าคะ”
“ใช่ เจ้ายังจำคำพูดที่จิ่วเอ์อร์พูดไว้หรือไม่อาจมีมากกว่าหนึ่ง”
ตัวฝูพยักหน้าทันที “คุณหนูโปรดรอก่อน ข้าน้อยจะไปหาต่อ” พูดจบนางก็หมุนตัวแล้ววิ่งกลับไป หมิงเวยยิ้มขณะมองดูนางวิ่งกลับไป สาวใช้ผู้นี้มีความสามารถมากกว่าที่นางคิดไว้เล็กน้อย
สำหรับผู้ที่ฝึกฝนวิชาแล้ว นางเป็นผู้ที่มีพลังหยินหยางอยู่เต็มเปี่ยมถือว่าได้รับสิ่งแวดล้อมที่ดีเป็นพิเศษ นอกจากนี้พลังหยางบริสุทธิ์นั้นง่ายต่อการสื่อสาร อีกทั้งยังสะดวกต่อการกำจัดสิ่งชั่วร้ายถือเป็นเมล็ดพันธุ์ที่หายาก
ประการต่อมาดวงชะตาหยางบริสุทธิ์ของตัวฝู อุปนิสัยที่ไร้เดียงสาของนางนั้นมีค่ามาก ที่หมิงเวยพูดจาชวนสับสนไปก่อนหน้านี้เพื่อจะดูว่านางจะต้องใช้เวลานานเพียงใดในการทำความเข้าใจ คาดไม่ถึงว่ามันจะเร็วกว่าที่ตัวนางคาดไว้เสียอีก
หมิงเวยก้มลงมองกล่องเครื่องประดับที่ดูมีอายุเก่าแก่แล้วเคาะมันเบาๆ “ติดต่อกับวิญญาณแต่ทำเป็นไม่รู้เป็นอย่างที่คาดไว้จริงๆ” ตัวฝูเหมือนค้นพบโลกใหม่ นางดูกระตือรือร้นมาก ค้นหาแทบทุกตารางนิ้ว เวลาผ่านไปไม่นานของชิ้นเล็กทุกชนิดได้กองอยู่ตรงหน้าหมิงเวย
แผ่นป้ายงาช้างโบราณ[footnoteRef:2]เก่าๆ ปลาไม้ที่พังแล้ว[footnoteRef:3] แล้วยังมีกระจก แผ่นภาพวาด…ทั้งหมดล้วนเป็นของเล็กๆ ที่ไม่มีค่า สิ่งที่เหมือนกันคือความเก่าแก่ [2:  แผ่นป้ายที่เอาไว้เขียนบันทึกเนื้อหาที่ต้องการจะกราบบังคมทูลของเหล่าขุนนางจีนในสมัยโบราณเมื่อเข้าเฝ้าฮ่องเต้ในพระราชวัง]  [3:   เครื่องใช้สำหรับในการตีให้จังหวะในการสวดมนต์ของสงฆ์ แต่เดิมมักแกะสลักเป็นรูปปลารวมอยู่ด้วย เพื่อให้พระสงฆ์ได้เอาอย่างปลา เพราะมันไม่เคยหยุดนิ่งเลยแม้กระทั่งเวลานอน ครีบและหางของมันจะโบกสะบัดอยู่เสมอ]
หมิงเวยหยิบปลาไม้ขึ้นมาของที่อยู่ในวัดนี้มีกลิ่นอายของพระพุทธศาสนา ความตระหนักในวิญญาณจึงแข็งแกร่งกว่าสิ่งของธรรมดาเล็กน้อย และบางทีมันอาจจะตระหนักด้วยตนเองก็เป็นได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นก็จะสามารถรู้ได้ว่าใครกันที่เป็นคนส่งของเข้ามาจากปากของมันได้
ในขณะที่กำลังเช็ดดินที่ติดอยู่บนปลาไม้หมิงเวยก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของตัวฝู นางได้ยินเสียงดังมาจากด้านข้างต้นหลิว คิ้วเรียวขมวดขึ้นรู้สึกถึงลางไม่ดี
ตัวฝูคลานเข้ามาหาแล้วจับแขนเสื้อของนางตัวสั่นไม่หยุด “คุณหนู ข้าน้อยเห็นวิญญาณร้ายอีกแล้ว ข้าน้อยกลัวเจ้าค่ะ”
หมิงเวยลูบหัวนางจากนั้นก็นำด้ายแดงกลับมาผูกไว้ที่ข้อมือของนาง “ไม่ต้องกลัว พอสวมเจ้าก็ไม่เห็นมันแล้ว”
ตัวฝูตำหนิตัวเอง “เป็นความผิดของตัวฝูเองเจ้าค่ะ รู้ว่าที่ตรงนั้นมีบางอย่าง มีสีด้วย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตามไป”
หมิงเวยตกใจ “สีงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูพยักหน้า “ไม่รู้ว่าเป็นสีแดงหรือว่าสีเหลือง...แต่มันมีสีเจ้าค่ะ”
หมิงเวยขมวดคิ้วแล้วมองไปทางนั้น โลกของหยินหยางควรมีเพียงแค่สีขาวดำเท่านั้นถึงจะถูก มีเพียงสีเลือดยามปีศาจร้ายออกมาเท่านั้น นอกจากนี้หากมีสีก็ต้องเป็นจิตอสูรไม่ก็ญาณชีวิตเท่านั้น จิตอสูรกับสิ่งชั่วร้ายโดยทั่วไปไม่สามารถเข้ากันได้ หรือว่าจะมีจิตอสูรสิงอยู่ในสิ่งชั่วร้ายกัน
……………………………………………………….


## 014 ทำความสะอาด

บทที่ 14 ทำความสะอาด
“น่าสนใจจริงๆ” หมิงเวยพึมพำ
ตัวฝูไม่เข้าใจ “น่าสนใจตรงไหนหรือเจ้าคะคุณหนู”
แน่นอนว่าน่าสนใจอยู่แล้ว ญาณชีวิตสามารถหล่อเลี้ยงสิ่งชั่วร้ายได้ ซึ่งนั่นทำให้มันชั่วร้ายมากยิ่งขึ้น...
มันเป็นความเกลียดชังเช่นใดกัน ถึงได้ใช้วิธีนี้ทำร้ายฮูหยินสาม และบุตรสาวของนาง หากสิ่งชั่วร้ายนี้ได้รับการเลี้ยงดูในสวนแห่งนี้ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ...
“ตัวฝู เจ้าเก็บของพวกนี้ห่อเอาไว้ให้ดี” หมิงเวยชี้ไปที่เหล่าสิ่งของเล็กๆ ตรงหน้า
“เจ้าค่ะคุณหนู” หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองสวนอวี๋ฟางภายใต้แสงอาทิตย์ พืชพรรณผลิดอกออกผล ดอกไม้นานาชนิดเบ่งบานสะพรั่ง แสงในฤดูใบไม้ผลิสว่างและงดงามขึ้นเรื่อยๆ
“ไปบอกท่านแม่ว่าสวนแห่งนี้จำเป็นต้องทำความสะอาด” นางพูดช้าๆ “ฤดูใบไม้ผลิหวนคืนแผ่นดินใหญ่ ผลผลิตท้องถิ่นเจริญงอกงาม ของสกปรกต้องเก็บกวาดให้หมดถึงจะมีอนาคตที่ดีขึ้น”
……...
จวนตระกูลหมิงฝั่งทิศตะวันตก
ในปีนั้นนายท่านหมิงเซียงมีชื่อเสียงไปทั่วหล้า จวนตระกูลหมิงเป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางทั่วเมืองตงหนิง หลังจากนั้นจวนก็ได้แยกออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งทิศตะวันออกยกให้บุตรชายคนโต ฝั่งทิศตะวันตกยกให้บุตรชายคนรอง
ลานบ้านหลักของฝั่งตะวันตกแต่เดิมเป็นของนายท่านสาม แต่หลังจากนายท่านสามเสียไป ฮูหยินสามก็พาบุตรสาวกลับมาอยู่ที่เรือนเก่าปล่อยทิ้งลานบ้านหลักแล้วเข้ามาอยู่ที่สวนอวี๋ฟาง
พอนายท่านสามเสีย นางก็ไม่เหลือใครอีก ทางฝั่งเรือนรองก็ต้องการให้นายท่านสี่รับช่วงต่อแล้วฮูหยินสามจะทำอย่างไรได้ ทำได้เพียงอยู่ให้เป็นก็เท่านั้น
ฮูหยินสี่เองก็รู้สึกขอบคุณในเรื่องนี้ ไม่ว่าจะมีเรื่องอันใดก็ตามนางจะเอาใจใส่สวนอวี๋ฟางเป็นอันดับแรกเสมอ ในสายตาของคนภายนอกช่างเป็นครอบครัวที่รักใคร่กลมเกลียวกันเสียจริง
ยามซื่อ[footnoteRef:1] ฮูหยินสี่จัดการเรื่องงานภายในเรือนเสร็จ พอนางกลับเรือนหลัก ก็เห็นนายท่านสี่นั่งขมวดคิ้วดื่มชาอยู่ ชานั่นไม่รู้ว่าชงมากี่รอบแล้ว เพียงแค่ครู่เดียวมันก็จืดชืดและไร้รสชาติ แต่เขาก็ไม่เรียกสาวใช้ให้มาเปลี่ยน เอาแต่ดื่มราวกับดื่มสุรา [1:  ยามซื่อ (巳：sì) คือ 09.00 – 10.59 น.]
ฮูหยินสี่ไม่คิดว่าเขาจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้ นางตกใจมากยกมือลูบอก “เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะท่านพี่ เหตุใดจึงกลับมาเร็วนัก”
นายท่านสี่พูด “อืม” แล้วไม่กล่าวอันใดต่อ ฮูหยินสี่เห็นท่าทางของเขาเช่นนั้นแล้วรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย นางจึงไม่กล้าชวนเขาคุยต่อจึงคิดจะปลีกตัวไปดูความเรียบร้อยในครัว
ผู้ใดจะรู้ว่าพอนางกำลังจะเดินออกไป นายท่านสี่ก็เรียกนางไว้ “เสี่ยวชีหายดีแล้วหรือ หมายความว่าอย่างไรกัน นางโง่มาตั้งแต่เกิด เรียกหมอมามากมายรักษาก็ไม่หาย ทำไมจู่ๆ ถึงได้หายดีขึ้นมาได้”
ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เองงั้นหรือเรื่องนี้มีอะไรน่าโกรธกัน ฮูหยินสี่สับสนเล็กน้อย กล่าวได้ว่าชีวิตของฮูหยินสี่ค่อนข้างสบายกว่าพี่สะใภ้น้องสะใภ้คนอื่นในตงหนิง
ฮูหยินสอง และนายท่านสองเข้ากันไม่ได้ แต่อยู่ด้วยกันเพื่อบุตรสาวบุตรชายมาหลายปีแล้ว นายท่านหกก็ลุ่มหลงอยู่กับสุราและสตรี ฮูหยินหกนางมีนิสัยอ่อนแอจึงมีเรื่องไม่ดีเข้ามาหาตลอด
นายท่านสี่เองนิสัยไม่ได้ดี แต่เมื่ออยู่ในเรือนก็พอจะยับยั้งอารมณ์ได้อยู่มาก หลายปีมานี้ไม่มีตบแต่งอนุภรรยา บุตรชายบุตรสาวทั้งสามคนล้วนเกิดจากฮูหยินสี่ทั้งสิ้น
หากถามเรื่องที่ไม่มีความสุขก็คงเป็นเรื่องที่ทั้งสองคนไม่เปิดใจกัน เป็นสามีภรรยากันมาสิบสองปี บุตรชายมีอายุสิบเจ็ดปีแล้วจนถึงตอนนี้ฮูหยินสี่ยังรู้สึกว่าตัวนางยังคงไม่อาจรู้ใจสามีได้ นอนร่วมเตียงกันทุกคืน แค่ชวนคุยประโยคเดียวก็ยังไม่รู้จะพูดเรื่องใดดี
บางครั้งพอคิดถึงเรื่องนี้นางก็มิอาจสงบใจได้ แต่พอนึกถึงฮูหยินสองและฮูหยินหก นางก็ไม่รู้จะบ่นอะไรดี ฮูหยินสี่ตอบกลับไปว่า “ท่านพี่คงจำได้ว่าในตอนแรกหมอเทวดาจงเคยบอกว่าอาการโง่ของเสี่ยวชีเกิดจากการสูญเสียดวงวิญญาณ...”
นายท่านสี่พยักหน้า “ในตอนนั้นพี่สามได้เชิญคนมาเสกดวงวิญญาณให้เสี่ยวชี แต่ก็ไม่ได้ผล”
“คิดว่าคนที่เชิญมาคงไม่มีความสามารถมากพอ...” ฮูหยินสี่พูดในสิ่งที่หมิงเวยบอกมา “...ยิ่งไปกว่านั้น”
นายท่านสี่จิบน้ำชาอีกคำ แต่กลับไม่พูดอันใด หัวใจของฮูหยินสี่เต้นระรัว นางไม่รู้ว่าตนเองพูดอันใดให้สามีไม่พอใจหรือเปล่า
“ท่านพี่...” พอจะเปลี่ยนคำพูดก็ถูกนายท่านสี่พูดขัดเสียก่อน “คำพูดเมื่อสักครู่ เสี่ยวชีพูดออกมาเองหรือ”
ฮูหยินสี่แปลกใจ “แน่นอนว่านางพูดเอง ผู้อื่นจะรู้ได้อย่างไรว่าดวงวิญญาณของนางลอยไปที่ใด”
“ตอนเจ้ามองนาง นางดูไม่เหมือนคนโง่เลยใช่หรือไม่”
ฮูหยินสี่พยักหน้า “ไม่ใช่แค่ไม่โง่ แต่น้องคิดว่านางดูฉลาดกว่าคนในเรือนเสียอีก” หยุดไปพักหนึ่งแล้วพูดต่อว่า “จริงสิ เรื่องนำดวงวิญญาณของเสี่ยวชีกลับมา เพิ่งหาวิธีได้เมื่อเช้านี้เอง”
“วิธีใดกัน”
“เห็นพูดกันว่าเสวียนหนี่เหนียงเหนียงที่พี่สะใภ้สามกราบไหว้อยู่ศักดิ์สิทธิ์มาก เสวียนหนี่เหนียงเหนียงให้ดวงวิญญาณของเสี่ยวชีอยู่รับใช้ คำขอของพี่สะใภ้สามบรรลุผล เสวียนหนี่เหนียงเหนียงได้นำดวงวิญญาณของนางกลับมา”
นายท่านสี่ถือถ้วยน้ำชาอย่างกรุ่นโกรธ “เสวียนหนี่เหนียงเหนียงอะไรกัน เหลวไหลทั้งเพ!”
ฮูหยินสี่ตกใจรู้ดีว่าสามีเกลียดเรื่องผีสางเทวดามากนางจึงรีบพูดต่อว่า “เด็กคนนั้นพูดแบบนี้ ไม่มีผู้ใดคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรอกเจ้าค่ะ อาจเป็นเพราะพี่สะใภ้สามกลัวคนนอกเอาไปพูดกันนางถึงได้คิดข้ออ้างนี้ขึ้น”
“ฮึ!” นายท่านสี่รู้สึกโกรธ “พูดจาไร้สาระ! เจ้าก็อย่าไปยุ่งกับนางมากแล้วอย่าไปที่สวนอวี๋ฟางอีก ดูแลลูกให้ดีก็พอ”
ฮูหยินสี่พยักหน้า “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” มองนายท่านสี่ก้าวเท้าออกไปก็รีบถามไปว่า “ท่านพี่ ใกล้เวลาอาหารเที่ยงแล้วท่านจะกลับมาทานหรือไม่”
นายท่านสี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ไม่กลับ พวกเจ้ากินกันไปเถอะ!”
ฮูหยินสี่ถอนหายใจอย่างเงียบๆ เป็นเช่นนี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่กลับมาก็จะเป็นเช่นนี้ เดี๋ยวโกรธเดี๋ยวอารมณ์ดี แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะแบ่งปันร่วมกับนาง
ฮูหยินสี่รู้สึกขมขื่นในใจ แต่ในไม่ช้านางก็ขจัดความรู้สึกนี้ออกไปได้ มีอะไรที่นางต้องไม่พอใจกันล่ะ ถึงแม้สามีจะไม่รักใคร่ใกล้ชิดกับนาง แต่ก็ยังเคารพกัน เรื่องภายนอกนางขอไม่เข้าไปยุ่ง แต่เรื่องภายในเรือนไม่ยุ่งไม่ได้ ยังมีเรื่องลูกอีก บุตรชายคนโตเป็นเด็กดีเชื่อฟังพ่อแม่ บุตรสาว และบุตรชายคนเล็กก็น่ารักน่าเอ็นดู
นางควรพอใจได้แล้วฮูหยินสี่ที่มีเรื่องหนักใจอยู่เต็มอกหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง แต่แม่นมที่เป็นคนสนิทก็รีบวิ่งเข้ามาหาเสียก่อน “ฮูหยินเจ้าคะ! ที่สวนอวี๋ฟาง…”
นายท่านสี่ที่เพิ่งเดินออกจากเรือนไปหันกลับมาตามเสียงเรียกของฮูหยินสี่
“ท่านพี่! ท่านพี่เจ้าคะ!” เขาเห็นฮูหยินสี่รีบเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ในใจรู้สึกเบื่อหน่ายมากขึ้น ถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดีนัก “ข้าไม่ได้บอกไปหรือว่าพวกเจ้ากินกันไปเลย”
“ไม่ใช่เรื่องนั้นเจ้าค่ะท่านพี่!” ฮูหยินสี่รีบบอก “เมื่อครู่แม่นมหยูมาบอกว่าที่สวนอวี๋ฟางมีการทำความสะอาดสวน...”
“ก็ให้พวกนางทำความสะอาดไปสิจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปทำไม”
ฮูหยินสี่พูดต่อว่า “...เสี่ยวชีต้องการที่จะทำลายกำแพงนั้นลง”
“เจ้าว่าอันใดนะ?” สีหน้าของนายท่านสี่เปลี่ยนไปยังไม่ทันพูดอะไรเขาก็มุ่งหน้าไปทางสวนอวี๋ฟางแล้ว ฮูหยินสี่กำลังลังเลว่านางต้องตามสามีไปหรือไม่ และในตอนนั้นหมิงเฉิงก็กลับมา “ท่านแม่ ทำไมสีหน้าท่านถึงเป็นอย่างนั้น ท่านพ่อจะไปที่ใดหรือ”
ฮูหยินสี่มองบุตรชายที่ตัวสูงไม่ต่างจากสามีแล้ว และอีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นกำลังสำคัญของบ้าน “เสี่ยวชีต้องการทำลายกำแพงของท่านพ่อ ท่านพ่อของเจ้าโกรธมาก ตอนนี้กำลังรีบไปที่สวนอวี๋ฟาง...”
หมิงเฉิงตกใจรีบตามไปทันที
“เฉิงเอ๋อร์!” ฮูหยินสี่ร้องเรียก “อย่าไปขวางท่านพ่อนะ...”
“ทราบแล้วขอรับ!” หมิงเฉิงรีบตามไป แต่ก็ไม่ได้หยุดนายท่านสี่ก่อนที่เขาจะเข้าไปในสวนอวี๋ฟาง เหล่าสาวใช้ที่ร่างกายแข็งแรงนั้นรับฟังคำสั่งของหมิงเวย ช่วยกันพังกำแพงลง กำแพงนี้ถูกสร้างขึ้นมาบางๆ ตอนที่นายท่านสี่มาถึง เหล่าสาวใช้ก็พังลงไปครึ่งหนึ่งแล้ว
“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้!” เขาโกรธจัดเป็นฟืนเป็นไฟ สาวเท้ามาหยุดตรงหน้าฮูหยินสาม “ท่านกำลังทำอันใดอยู่ ก่อนหน้านี้บอกมีผี ข้าถึงให้คนล้อมรอบเอาไว้ แต่ตอนนี้ท่านคิดจะพังมันลงงั้นรึ”
……………………………………………………….


## 015 ปะทะกัน

บทที่ 15 ปะทะกัน
ฮูหยินสามกำลังจะพูด แต่ก็มีเสียงดังขึ้นจากด้านหลังของนางเสียก่อน “ท่านอาสี่” นายท่านสี่หันหน้าไปตามเสียงแล้วเขาก็พบเด็กสาวเดินมาตามทางเดินอย่างช้าๆ หลานสาวของเขาคนนี้เติบโตขึ้นมาเป็นอย่างไรนายท่านสี่จำได้อย่างชัดเจน
ฮูหยินสามเป็นผู้ที่น่าทึ่งมาก คุณหนูเจ็ดและนางมีความเหมือนกันเจ็ดถึงแปดส่วน ในเรื่องหน้าตาไม่มีบุตรสาวผู้ใดในเรือนนี้เทียบนางได้ แต่นางโง่มาแต่กำเนิด วันๆ ทำตัวแข็งทื่อ ไม่ว่าจะขัดเกลาอย่างไรก็ยังทำตัวไม่ต่างจากหุ่นไม้
หญิงงามไม่ใช่แค่ผิวพรรณที่ดูดีเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความงามจากภายในซึ่งนางขาดเสน่ห์นี้ไป มารดาของนางเป็นผู้ที่มีเสน่ห์มาก แต่หลงเหลือมาถึงตัวนางเพียงห้าส่วน ไม่ได้ดึงดูดคนมากนัก
แต่คุณหนูเจ็ดที่อยู่ตรงหน้านี้…อากัปกิริยาไม่เรียกได้ว่าสง่างามนัก รูปลักษณ์ดูไม่ใช่หญิงที่นุ่มนวล แม้จะดูสบายๆ ขี้คร้านเกินไป แต่โดยรวมก็ดูมีชีวิตชีวาและสดใส หลานสาวคนนี้แม้ว่าจะเหมือนพี่สะใภ้ที่เป็นหม้ายอยู่มาก แต่โครงคิ้วของนางเหมือนพี่ชายของเขาเสียมากกว่า
เขากับพี่ชายนั้นเหมือนกันมาก เมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้านี้ตัวเขาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความโกรธก็ดับลงไปกึ่งหนึ่ง หมิงเวยเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านายท่านสี่ ย่อตัวทำความเคารพแล้วพูดว่า “หลานเป็นคนสั่งให้พวกนางพังลงเองเจ้าค่ะ”
นายท่านสี่ได้สติเขาขมวดคิ้ว “ได้ยินว่าเจ้าหายดีแล้ว ถือเป็นเรื่องที่น่ายินดี หลายปีมานี้เป็นเพราะเจ้าป่วย วิชางานบ้านงานเรือนที่บุตรสาวในเรือนควรเรียนรู้จึงไม่ได้เรียน เจ้าควรหาเวลามาใส่ใจเรื่องเรียนเสียบ้าง เหตุใดจึงต้องยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเช่นนี้ด้วย”
หมิงเวยหัวเราะ “ที่หลานเรียกให้พวกนางพังกำแพง ก็เพราะมันไม่จำเป็นแล้วเจ้าค่ะ” นายท่านสี่ได้ยินอย่างนั้นก็โกรธ “เจ้าเข้าใจหรือไม่ เป็นเพราะพวกเจ้าบอกเองว่าที่สวนอวี๋ฟางมีภูติผี ในเมื่อเป็นเช่นนี้แยกตัวออกมาล้วนเบาใจกว่าไม่ใช่รึ” หมิงเวยถอนหายใจ
“เจ้าถอนหายใจทำไม”
หมิงเวยตอบ “ถ้าหลานบอกว่าเข้าใจ ท่านอาสี่จะเชื่อหรือไม่เจ้าคะ” นายท่านสี่ชะงักมองนางด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
หมิงเวยพูดต่อว่า “อย่างที่ท่านอาสี่ได้ยินมาหลานหายดีแล้ว เป็นเพราะเสวียนหนี่เหนียงเหนียงรู้สึกถึงความจริงใจของท่านแม่ และดวงวิญญาณที่หายไปของหลานได้อยู่รับใช้ข้างกายเสวียนหนี่เหนียงเหนียงมาโดยตลอดซึ่งเรื่องนี้เข้าใจได้ไม่ยากเจ้าค่ะ”
พอเห็นนายท่านสี่ขมวดคิ้ว นางจึงรู้ว่าเขาต้องการจะพูดอะไร “ท่านอาสี่อยากบอกว่าบนโลกใบนี้ไม่มีภูติผีเทวดาใช่หรือไม่เจ้าคะ”
นายท่านสี่พอถูกนางพูดตัดหน้าก็รู้สึกไม่พอใจ “ภูติผีเทวดาอันใดกัน เจ้าเป็นหญิง ไม่ควรยุ่งเกี่ยวเรื่องนี้”
“ถ้างั้นผู้ใดควรยุ่งเรื่องนี้หรือเจ้าคะ” หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมองนายท่านสี่แล้วยิ้มอย่างใจเย็น “ท่านอาสี่ หลายปีมานี้ท่านดูแลพวกเราแม่ลูกเป็นอย่างดี หลานกับท่านแม่ไม่มีวันลืม แต่ตอนนี้พวกเราแม่ลูกกำลังถูกบีบคั้นจนตาย ท่านอาสี่คงช่วยอันใดพวกเราไม่ได้เจ้าค่ะ!”
นายท่านสี่ชะงักไปชั่วขณะแล้วพูดด้วยความโกรธอีกครั้ง “ถูกบีบคั้นจนตายอะไร เจ้าเป็นหญิงอย่าพูดจามั่วซั่วกุเรื่องไปทั่ว!”
หมิงเวยไม่ตอบแต่หัวเราะออกมา นางหันกลับไปพูดกับฮูหยินสามว่า “ท่านแม่ แดดแรงเช่นนี้เราเชิญท่านอาสี่ไปนั่งจิบชาด้านในดีหรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินสามพยักหน้า “ดี” นางหันกลับไปพูดกับแม่นมถง “เรียกพวกนางไปพักก่อน ช่วงบ่ายค่อยมาทำก็ไม่สาย” แม่นมถงตอบรับแล้วไล่พวกนางออกไป จากนั้นก็เรียกซู่เจี๋ยกับปิงซินมาเตรียมน้ำชา
ในที่สุดหมิงเฉิงก็เดินมาถึง “ท่านพ่อ!” เขามองท่านพ่อของตนเองแล้วหันไปมองฮูหยินสามและหมิงเวย จากนั้นก็กลืนประโยคที่เตรียมไว้ลงคอไป
บรรยากาศแปลกๆ…เขาไม่กล้าพูดอันใดออกมาเลย
“พี่สี่ก็มาด้วย” หมิงเวยท่าทางดูปกติ “มาดื่มชาด้วยกันไหมเจ้าคะ” ท่าทางของนายท่านสี่เปลี่ยนไป เขาแค่นหัวเราะ “ข้าได้แต่รับฟังจะไปทำอันใดได้เล่า!”
……….
โถงขนาดเล็กสำหรับรับแขกในสวนอวี๋ฟาง ฮูหยินสามรินน้ำชาให้สองพ่อลูกด้วยตัวเอง นางพูดว่า “จะยามบ่ายแล้วพวกท่านดื่มชาเถิด เดี๋ยวจะหิวกันเสียก่อน”
หมิงเฉิงไม่กล้ารับยืนรอนางรินชาเสร็จเขาถึงนั่งลงอีกรอบ นายท่านสี่ไม่มีใจที่จะดื่มชา เขาจ้องเขม็งไปที่หมิงเวย ต้องการฟังคำอธิบายจากนาง
หมิงเวยหันไปพูดว่า “ท่านแม่ เที่ยงนี้ลูกอยากกินปาเป่ายา ท่านไปดูที่ครัวให้ลูกได้หรือไม่เจ้าคะ” จะรีบให้ฮูหยินสามออกไปอะไรขนาดนั้น นายท่านสี่แค่นหัวเราะ ฮูหยินสามขมวดคิ้วใจจริงอยากปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาอ้อนวอนของบุตรสาว นางจึงพยักหน้า “ได้ลูก”
แม้เพิ่งจะผ่านไปหนึ่งวัน แต่นางก็รู้สึกได้ว่า บุตรสาวของนางเปลี่ยนไปไม่เหมือนแต่ก่อน ยามตอนที่นายท่านสี่โกรธมาก เสี่ยวชีก็ไม่ได้แสดงความอ่อนแอต่อหน้าเขา
เรื่องนี้แม้แต่ตัวนางเองก็ทำไม่ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้นางจะเชื่อในตัวเสี่ยวชีก็แล้วกัน พอฮูหยินสามเดินออกไปในห้องจึงเหลือเพียงสามคน
ความหนาวเย็นปกคลุมไปทั่วกายของนายท่านสี่ เขานั่งอยู่ในที่นี้ด้วยสีหน้าเย็นชา หมิงเฉิงรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อยก่อนจะส่งสายตาไปให้หมิงเวย จากนั้นก็มองไปยังท่านพ่อของเขาอย่างประหม่า แต่หมิงเวยกลับไม่ตอบสนองอันใด นางแค่ดื่มชาอย่างช้าๆ
จิบชาไปสามรอบแล้ว แต่นางก็ยังไม่พูดอะไรในที่สุดนายท่านสี่ก็ทนไม่ไหว
“เจ้าอยากบอกอันใดกันแน่”
หมิงเวยยิ้ม “หลานคิดว่าท่านอาสี่คงไม่สนใจเรื่องนี้เจ้าค่ะ!”
นายท่านสี่พูดเสียงเย็น “อย่าคิดว่าเจ้าเป็นเด็กแล้วจะก่อเรื่องอันใดก็ได้ จู่ๆ เรื่องที่เจ้าหายจากอาการนี้ยังไม่ชัดเจน! ผู้ใดจะรู้ว่าดวงวิญญาณที่หายไปของเจ้ากลับมาแล้วหรือว่าเจ้าถูกผีเข้าสิงกันแน่!” หมิงเวยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ
นายท่านสี่ทำสีหน้าเย็นชา “ทำไมรึ ข้าพูดถูกหรืออย่างไร”
หมิงเวยตอบด้วยเสียงเนิบนาบ “ท่านอาสี่เข้าใจผิดแล้วหลานก็แค่แปลกใจเท่านั้น ท่านไม่ได้ไม่เชื่อเรื่องภูติผีเทวดาหรอกหรือเจ้าคะ”
“เจ้า...”
หมิงเวยพูดต่อในทันที “มาพูดเรื่องสำคัญกันดีกว่าเจ้าค่ะ พวกเราลูกกำพร้าพ่อ และแม่หม้ายสามี ไม่อยากรั้งท่านเอาไว้ ปล่อยให้ท่านอาสี่หิวอยู่นานคงไม่ดีเป็นแน่”
“....” ใบหน้าของนายท่านสี่เข้มขึ้น ตกลงผู้ใดกันแน่ที่โดนลากทำเหมือนกับว่าเขาไม่ได้พูดเรื่องสำคัญอย่างนั้นแหละ ไม่รอให้นายท่านสี่โต้กลับหมิงเวยพูดต่อว่า “ท่านอาสี่คงอยากรู้ว่าก่อนหน้านี้ทำไมหลานถึงบอกว่าพวกเราสองแม่ลูกกำลังถูกบีบคั้นจนตายใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“ฮึ!”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ “นี่ยังไม่ชัดเจนอีกหรือเจ้าคะ ทิ้งสิ่งชั่วร้ายไว้ในสวนอวี๋ฟางเช่นนี้ ซ้ำในเรือนก็ไม่สามารถเชิญเสวียนชื่อมาได้อยู่แล้วไม่ใช่ว่าต้องการให้พวกเราสองแม่ลูกตายหรอกหรือ”
ก็คิดว่านางจะพูดเรื่องอันใดที่แท้ก็เรื่องนี้! นายท่านสี่ทำสีหน้าสงบพยายามระงับอารมณ์อย่างเต็มที่ “นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรยุ่ง เชิญเสวียนชื่อหรือไม่เชิญเป็นเรื่องที่ท่านลุงสองของเจ้าเป็นผู้ตัดสินใจ ส่วนกำแพงที่ล้อมรอบนั่นก็เพื่อให้พวกเจ้าสองแม่ลูกคิดได้ว่าไม่ควรเข้ามาพัวพันเรื่องนี้!”
หมิงเวยมองเขาแล้วหัวเราะ นายท่านสี่พอถูกอีกฝ่ายหัวเราะใส่ก็ไม่สบอารมณ์ “ทำไมกัน! ข้าเข้าใจอันใดผิดอีก”
“ท่านอาสี่เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยบอกเสียงเบา “หลานก็แค่พบว่า ท่านอาสี่ปากบอกไม่เชื่อเรื่องภูติผีเทวดา แต่จริงๆ แล้วท่านเชื่ออย่างสนิทใจเลย ดูเหมือนหลานจะเข้าใจท่านอาสี่ผิด หลานต้องขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ”
นายท่านสี่ได้ยินเช่นนั้นก็โกรธ “เจ้าพูดจาไร้สาระอันใดกัน ข้าดูเหมือนเชื่อเรื่องนี้อย่างไรรึ”
“งั้นหรือเจ้าคะ” หมิงเวยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ แล้วนางก็ค่อยๆ หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อแล้ววางไว้บนโต๊ะ
มันเป็นถุงกระดาษทั่วไป แต่ด้านในมีสีแดงเล็กน้อย นายท่านสี่ลุกขึ้นยืนในทันที เขาชี้หน้าหมิงเวยด้วยความโกรธ “เจ้า...พูดจาซี้ซั้ว!” พูดแล้วก็คว้าถุงกระดาษ และลุกขึ้นเพื่อที่จะเดินออกไป
แล้วก็มีเสียงดังจากด้านหลัง “ท่านอาสี่จะกลับไปเติมสีชาดหรือเจ้าคะ ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ อันที่จริงหลานไม่ได้ขุดสีชาดออกมา แต่เมื่อครู่หลานเพียงให้แม่นมถงจัดเตรียมไว้เท่านั้น”
นายท่านสี่หยุดอยู่ตรงนั้น จะเข้าก็ไม่ใช่ จะออกก็ไม่เชิง
……………………………………………………….


## 016 ไม่ใช่

บทที่ 16 ไม่ใช่
โถงเล็กตกอยู่ในความเงียบสงัด..
หมิงเฉิงมองคนนู้นที คนนี้ที เขารู้สึกถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ จึงเลือกที่จะไม่เปิดปากพูดจะดีกว่า
มีเพียงหมิงเวยที่ดูไม่สะทกสะท้าน นางรินชาให้ตัวเองแล้วจิบอย่างช้าๆ จนนางดื่มเสร็จจึงวางถ้วยน้ำชาลง “ท่านอาสี่ จนถึงตอนนี้ท่านยังอยากบอกว่าตัวเองไม่เชื่อเรื่องภูติผีเทวดาอยู่หรือไม่”
สีหน้าของนายท่านสี่ดำคล้ำ เวลาผ่านไปนาน เขาจึงหันกลับมา “เฉิงเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อน”
หมิงเฉิงลังเลไม่กล้าขยับ นายท่านสี่รู้สึกไม่สบอารมณ์ “ทำไม กลัวว่าข้าจะทำร้ายนางรึ”
หมิงเฉิงคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง ท่านพ่อของเขาคนนี้ อาจมีบ้างที่ชี้หน้าด่าเขาเสียเละ แต่ท่านก็ไม่เคยทำร้ายร่างกายใคร จากสถานการณ์เมื่อสักครู่ เรื่องด่าคนเสี่ยวชีเองก็ไม่แพ้กัน แต่ว่า..แล้วถ้าท่านโกรธล่ะ หรือว่าเขาคอยเฝ้าระวังจากด้านนอกจะปลอดภัยกว่า
เขาลุกขึ้นยืน “ลูกจะรออยู่ด้านนอก หากท่านพ่อมีเรื่องอะไรตะโกนเรียกได้เลยนะขอรับ”
นายท่านสี่ “....” เจ้าลูกคนนี้นี่ ตกลงเป็นลูกของเขาหรือลูกของพี่สามกันแน่
ในห้องตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่สองคน
หมิงเวยยิ้ม “ท่านอาสี่ เชิญนั่งเจ้าค่ะ” นายท่านสี่ร้องฮึ เขาเดินกลับไปนั่ง
หมิงเวยรินชาให้เขาอีกรอบ “หลานป่วยอยู่หลายปี เพิ่งได้สติเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา มีหลายเรื่องที่หลานยังสับสนอยู่บ้าง เมื่อสักครู่ทำให้ท่านอาสี่รู้สึกขุ่นเคือง หวังว่าท่านจะไม่โกรธเคืองกันนะเจ้าคะ”
มุมปากนายท่านสี่กระตุก
ก่อนหน้านี้ เขาไม่คิดใส่ใจกับคำพูดของหมิงเวยเลย เพราะคิดว่านางเป็นเด็กพาลเลยหลุดกิริยาไปบ้าง แต่ตอนนี้การกระทำของนางมีกฎเกณฑ์ชัดเจน สงบลงขึ้นเยอะ เขาจึงรู้ว่าเขาไม่สามารถปฏิบัติต่อหลานสาวที่โง่มาสิบห้าปีคนนี้ เหมือนเด็กได้อีกต่อไปแล้ว
“รู้ว่าตัวเองไม่สงบเสงี่ยมก็ดี” เขาบอก “ก่อนหน้านี้ที่เจ้าป่วย อายุก็ยังน้อย ไม่รู้เรื่องราวภายในเรือน ยังพอให้อภัยได้ แต่การเถียงผู้หลักผู้ใหญ่ ไม่เพียงแต่จะทำให้ผู้คนหัวเราะเท่านั้น แต่ยังทำให้กฎเกณฑ์ภายในเรือนเสื่อมเสียอีกด้วย”
หมิงเวยพยักหน้ายอมรับคำสั่งสอน “สิ่งที่ท่านอาสี่สั่งสอนมาก็ถูกเจ้าค่ะ หลานไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากท่านพ่อ ท่านอาสี่ก็เปรียบเสมือนท่านพ่อ ความรักความหวังดีนี้หลานกับท่านแม่จะไม่มีวันลืม”
พอนางพูดอย่างนั้น นายท่านสี่ก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขากระแอมในลำคอเสียงเบา อธิบายให้นางฟังว่า “ไม่รู้ว่าท่านแม่ของเจ้าเคยบอกกฎในเรือนให้เจ้าฟังหรือยัง ตระกูลหมิงห้ามพูดถึงสิ่งลึกลับหรือวิชาอาคม มันคือสิ่งที่บรรพบุรุษบอกต่อกันมา ไม่ว่าใจของเจ้าจะคิดอย่างไร เจ้าก็ต้องทำตาม”
หมิงเวยยิ้มรับคำ “หลานเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
“ส่วนสิ่งที่อยู่ในสวน...” เขาหยุดชะงัก “ท่านลุงสองของเจ้าได้เขียนจดหมายไปที่เมืองหลวงแล้ว เพราะฉะนั้นเจ้าจงอย่าก่อเรื่องอีก”
หมิงเวยยิ้มแล้วส่ายหน้า
นายท่านสี่ขมวดคิ้ว “ข้าอธิบายเหตุผลกับเจ้าไปแล้ว เหตุใดจึงไม่ฟัง”
หมิงเวยตอบ “ท่านอาสี่เข้าใจผิดแล้ว หลานไม่ใช่ไม่ฟัง แค่อยากบอกว่าข้าไม่ได้ก่อเรื่องเจ้าค่ะ”
นายท่านสี่มีสีหน้ามืดมน “แล้วเจ้ายังคิดที่จะพังกำแพงอีกอย่างนั้นหรือ”
หมิงเวยไม่ตอบตรงๆ แต่หยิบถุงชาดขึ้นมาแล้วถามแบบสบายๆ ว่า “ท่านอาสี่ ชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณ ผู้ใดเป็นผู้สอนเคล็ดวิชานี้กับท่านหรือเจ้าคะ”
“คือ...” นายท่านสี่อึกอัก เขามองนางอย่างระมัดระวัง
หมิงเวยไม่คิดจะรอคำตอบจากเขา และพูดต่อว่า “เคล็ดวิชานี้เรียบง่ายเกินไป ถ้าสิ่งชั่วร้ายไม่ได้ดุร้ายขนาดนั้นก็ถือว่าใช้การได้ แต่ถ้าหากดุร้ายเกินไปก็จะต่อต้าน หากเป็นเช่นนั้นผลที่ได้ก็จะตรงกันข้ามกับสิ่งที่คาดหวังไว้ ท่านอาสี่ ชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณของท่าน เกรงว่าสิ่งชั่วร้ายนั้นจะหลุดหนีออกมาเสียก่อน”
คำพูดนี้มันไม่เหมือนคำพูดของคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรสักนิดเลย
นายท่านสี่มองไปที่หลานสาวคนนี้ของเขา จากคำพูดของนาง เขาเชื่ออยู่ส่วนหนึ่ง
หรือดวงวิญญาณของเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะปรากฏขึ้นจริง ท่านนำดวงวิญญาณของนางกลับมา ไม่อย่างนั้นนางจะเอ่ยชื่อแผดเผาดวงวิญญาณได้อย่างไรกัน!
คิดไตร่ตรองอยู่นานในที่สุดนายท่านสี่จึงถามว่า “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”
หมิงเวยตอบแบบไม่ใส่ใจ “ดวงวิญญาณของหลานเพิ่งกลับมา ร่างกายไร้พลัง รับมันไม่ไหว แต่การดักจับมันไม่ใช่เรื่องยากอะไร ท่านอาสี่วางใจได้”
วางใจได้งั้นหรือ ขนาดวางใจได้ยังมีภูติผี!
ฟังหมิงเวยพูดต่อ “พูดถึงมันหลานก็นึกขึ้นได้ สิ่งชั่วร้ายนี้แปลกมากเจ้าค่ะ เหมือนว่าจะมีอะไรอยู่บนตัวมัน...”
นายท่านสี่เงี่ยหูรอฟัง เมื่อเห็นนางไม่พูดต่อแล้วจึงถาม “มันมีอะไร...”
หมิงเวยหัวเราะ “ตอนนี้หลานยังมองไม่ออก แต่หลานรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเจ้าค่ะ”
นายท่านสี่รู้สึกไม่สบอารมณ์ขี้นมา นางแกล้งเขา!
“ชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณของท่าน ไม่ใช่ว่าใช้ไม่ได้” หมิงเวยบอกอ้อมๆ “เพียงแต่ต้องเพิ่มของบางอย่าง จึงจะสามารถสะกดสิ่งชั่วร้ายนั้นไว้ได้ ไม่ให้มันมีชัยเหนือเรา”
นายท่านสี่ทราบดี หัวข้อสนทนานี้ถูกนางกำกับอยู่ แต่เขาอยากรู้เรื่องนี้มาก จึงอดไม่ได้ที่จะถาม “เจ้าต้องการเพิ่มเติมสิ่งใดรึ”
“ยังบอกไม่ได้เจ้าค่ะ” หมิงเวยมองไปยังนายท่านสี่ “อีกไม่กี่วันข้างหน้าหลานจะทำการเปลี่ยนแปลงและเพิ่มชาดเผาไหม้ดวงวิญญาณ หากท่านอาสี่กังวล ท่านก็มาดูได้”
นายท่านสี่สบตานางกลับ สายตาสองอาหลานมีความล้ำลึก
“ได้” นายท่านสี่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มจนหมด “แล้วถ้าเจ้ายังพูดจาซี้ซั้วอีกละก็ อาอย่างข้าจะไม่ตามใจเจ้าอีกเป็นแน่”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไป
หมิงเวยลุกขึ้นยืนส่ง “เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ” ด้านนอก ตัวฝูยืนเกาะประตูแอบฟังการเคลื่อนไหวภายในห้อง
นางติดตามรับใช้คุณหนูตั้งแต่อายุแปดขวบ หลายปีเลยทีเดียว ไม่เคยจากไปไหน ถึงแม้ตอนนี้คุณหนูจะหายดีแล้ว แต่นางก็ยังไม่วางใจ
หมิงเฉิงที่เดินออกมาก่อนหน้านี้ ก็ยืนเกาะประตูแอบฟังอยู่ด้วยเช่นกัน
สองคนในห้องนั่งอยู่ไกล เสียงพูดก็เบา จึงได้ยินแต่เสียงพึมพำเลยไม่รู้ว่านายท่านสี่กำลังเดินออกมา
นายท่านสี่เปิดประตูโดยที่ทั้งสองคนไม่ทันได้ตั้งตัว จึงล้มคว่ำเข้าไปในห้องอย่างไม่ตั้งใจ
แล้วชนกันเข้าอย่างจัง นายท่านสี่เห็นหมิงเฉิงอย่างนั้นก็โกรธจัดชี้หน้าเขา
“เจ้าอายุเท่าไรแล้ว ทำตัวเป็นเด็กไปได้!”
หมิงเฉิงรู้ว่าตัวเองทำผิดเลยหดหัวเหมือนนกกระทา นายท่านสี่สะบัดแขนเสื้อด้วยความโกรธ ข้ามประตูเดินออกไป
ฮูหยินสามเองก็ไม่ได้เดินไปไหนไกล นางยืนรออยู่ไม่ไกลแล้วยิ้มทักทาย “น้องสี่”
นายท่านสี่พูดอึกอัก “สายมากแล้ว ข้าขอตัวก่อน พี่สะใภ้สามตามสบาย”
ฮูหยินสามประหลาดใจ เขาจะไปแล้วอย่างนั้นหรือ
อีกด้านหนึ่ง ตัวฝูรีบเข้าห้องด้วยความร้อนอกร้อนใจ
“คุณหนู! ไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเวยบอก “อืม” จากนั้นก็ดื่มชา
ตัวฝูสำรวจร่างกายนาง เมื่อเห็นว่าตัวคุณหนูยังปกติดีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วเจ้าค่ะ”
เห็นนางเป็นแบบนี้หมิงเวยก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
จากนั้นนางก็หุบยิ้มและคุยกับตัวเอง “ไม่ใช่เขาเสียหน่อย!”
ตัวฝูฟังแล้วไม่เข้าใจ “คุณหนู เขาคนไหนหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยไม่อธิบาย แต่พูดกลับไปว่า “ข้าหิวแล้ว”
“อ้อ” ตัวฝูถูกดึงความสนใจไปในทันที “อาหารเที่ยงจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูจะรับประทานเลยหรือไม่เจ้าคะ”
“อืม” หมิงเวยคิดในใจขณะเดินออกจากห้อง
คนที่ทำเรื่องเลวร้ายนี้ไม่ใช่นายท่านสี่ เพราะถ้าเป็นเขาละก็คงไม่ถูกนางจับได้ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคง่ายดายเช่นนี้
ถ้าเป็นคนร้ายตัวจริงจะต้องไม่เผยอาการ พวกเขาจะไม่เปิดโอกาสให้นางได้พูดด้วยซ้ำ
เพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงหญิงสาวอ่อนแอที่สูญเสียบิดาที่คอยปกป้อง
ในโลกนี้หากครอบครัวสูญเสียผู้ชายคนหนึ่ง ก็เปรียบเสมือนสูญเสียความสามารถในการพูดกับผู้อื่น ผู้ชายเป็นทั้งเสาหลักและหัวหน้าครอบครัว มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีสิทธิ์สมบูรณ์ในการเป็นมนุษย์
นอกจากนี้นางแน่ใจว่าตนเองไม่ได้เข้าใจผิด พลังชีวิตของนายท่านสี่คนนี้เหมือนกับครั้งแรกที่นางได้เห็น แต่กลับไม่เหมือนกับครั้งที่สอง
………………………………………………


## 017 ท่านแม่

บทที่ 17 ท่านแม่
หลังจากเสร็จสิ้นมื้อเที่ยง หมิงเวยค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องหลิวจิ่ง
“ท่านแม่” ฮูหยินสามกำลังพับกระดาษหยวนเป่า[footnoteRef:1]สำหรับถวายแก่เสวียนหนี่เหนียงเหนียง [1:  หยวนเป่า : เงินจีนในสมัยโบราณประเภทหนึ่ง มีผู้เรียกมันว่า “เงินตำลึงจีน” ด้วยเช่นกัน หยวนเป่ามีลักษณะเป็นแท่งเงินปลายโค้งสูงทั้งสองข้าง มีรูปร่างคล้ายๆ เรือตรงกลาง ตรงกลางแต่เดิมแบนราบ ภายหลังได้ทำให้มันนูนป่องขึ้นตรงกลาง ด้านข้างของเงินหยวนเป่าจะนิยมแกะสลักลวดลายมงคลแบบต่างๆ และมักจะมีอักษรมงคลสลักไว้ด้านข้าง ในวัฒนธรรมจีน หยวนเป่าจึงเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของความมั่งคั่งร่ำรวยนั้นเอง]
พอเห็นบุตรสาวเข้ามานางจึงยิ้มแล้วกวักมือเรียก “เข้ามาสิลูก”
หมิงเวยเดินเข้าไปหา แล้วท่านแม่ก็จับมือนางแล้วสอนพับหยวนเป่ากระดาษ
“ตอนที่ลูกอาการไม่ดีขึ้น ตอนเย็นแม่จะมาคัดลอกพระคัมภีร์ที่นี่ทุกวันไม่เคยขาด”
หมิงเวยยิ้ม “หลังจากนี้ลูกจะมาคัดเองเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามถาม “ลูกรู้ตัวหนังสือด้วยหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า “เสวียนหนี่เหนียงเหนียงสอนลูกหมดทุกอย่างเลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามมองนาง ดวงตาที่อ่อนโยนคู่นั้นฉายแววเศร้า “เจ้าที่เป็นอยู่ในตอนนี้ เป็นสิ่งที่แม่ปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีสิ่งใดดีไปกว่านี้แล้ว”
“จริงหรือเจ้าคะ” หมิงเวยหยิบหยวนเป่ากระดาษมาวางไว้ข้างกาย
ฮูหยินสามก้มหน้าลงแล้วพูดไปพลางพับกระดาษไป “การยืนหยัดในสิ่งที่ไร้ผล หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดความเหงา ทุกครั้งที่คิดว่ายืนหยัดต่อไปไม่ไหว แม่ก็จะคิดว่าถ้าเสี่ยวชีของแม่หายแล้วจะเป็นอย่างไร ท่านพ่อของลูกฉลาดขนาดนั้น ลูกต้องฉลาดมากแน่ๆ ทั้งรู้ความ ทั้งกตัญญู…”
ฮูหยินสามพูด น้ำตานางไหลไม่หยุด
หมิงเวยเอื้อมมือไปกอดนาง “ท่านแม่...อย่าได้กังวล หลังจากนี้ไปท่านแม่หวังให้ลูกเป็นอย่างไร ลูกก็จะเป็นอย่างนั้นเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามเช็ดน้ำตา นางยิ้มแล้วบอกว่า “ไม่...เสี่ยวชี ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร แม่ก็ชอบที่ลูกเป็นอย่างนั้น”
หมิงเวยเงียบแล้วพูดเสียงแผ่วเบา “ลูก...กลัวทำให้ท่านแม่ตกใจ”
“มีอะไรที่น่าเศร้ายิ่งกว่าในอดีตอีกหรือ เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วแม่ยังไม่นึกไม่ฝันเลย” ฮูหยินสามลูบหน้านาง “เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลไป เจ้าเป็นอย่างไรก็เป็นอย่างนั้นเถิด”
พูดจบนางก็ยิ้มแล้วกลับไปพับหยวนเป่ากระดาษต่อ
หมิงเวยมองนางอย่างเงียบๆ นางสูญเสียมารดาไปตั้งแต่ยังเล็ก ติดตามท่านอาจารย์มาตั้งแต่นางจำความได้
นางเคยถามท่านอาจารย์ว่า ท่านแม่นั้นเป็นคนอย่างไร
ท่านอาจารย์บอกแค่ว่า นางเป็นหญิงสาวจิตใจดี
หมิงเวยเองก็คิดอยู่หลายครั้งว่าหากท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่นางจะเป็นอย่างไร นางจะแต่งตัวให้ข้า คอยปลุกข้าที่กำลังนอนสบายอยู่บนเตียง รู้สึกเจ็บปวดเวลาที่เห็นข้าได้รับบาดเจ็บจากการฝึก…แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการ
ณ ตอนนี้ นางได้พบกับฮูหยินสาม ในที่สุดก็รู้แล้วว่าแม่ที่รักลูกเป็นอย่างไร
แม้นางจะรู้สึกผิดต่อคุณหนูเจ็ด แต่นางก็คิด...ที่จะต้องการความรักนี้มาเป็นของตนเอง
เพราะฉะนั้นพวกคนที่มารบกวนพวกนาง จะต้องจัดการเสียให้หมด
หมิงเวยพับหยวนเป่ากระดาษต่อ “ท่านแม่ ท่านอาสี่เป็นคนอย่างไรหรือ”
ฮูหยินสามตอบ “ท่านอาสี่ของเจ้างั้นหรือ จริงๆ แล้วเขาเป็นคนดีนะ อย่ามองเขาในแง่ร้ายเลย อันที่จริงเขาดูแลพวกเราเป็นอย่างดี พวกเราลูกกำพร้าพ่อแม่หม้ายสามี ธุรกิจข้างนอกนั่นก็ได้ท่านอาสี่ของเจ้าเป็นคนดูแลให้ ในช่วงปีแรกๆ ร้านค้า ที่ดิน และค่าเช่ารายปีที่ท่านพ่อของเจ้าสร้างไว้ล้วนได้ส่งมอบให้แม่ตรงเวลา สิ่งดีๆ ทั้งหมดจะถูกส่งไปยังสวนอวี๋ฟางก่อน”
“ท่านแม่พูดมาเช่นนี้ ท่านอาสี่ช่างเป็นคนดีจริงๆ”
แววตาของฮูหยินสามวูบไหว “อย่างน้อยในบรรดาท่านลุงท่านอาทั้งหลายของเจ้า เขาก็เป็นคนที่ดีที่สุด”
หมิงเวยพยักหน้า นางฟังความนัยจากคำพูดที่เปล่งออกมา
ท่านลุงท่านอาท่านอื่น แน่นอนว่ามีบางอย่างที่ไม่ดี
“ท่านแม่ ลูกได้ยินพวกเขาพูดว่า ปีนั้นพอพวกเรากลับมาจากเมืองหลวง ที่สวนอวี๋ฟางก็มีผีสิงหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามหยุดชะงัก “หลังจากนั้นเรื่องราวเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยิ้มบางๆ “หลังจากนั้นไม่มีผีแล้ว”
“อยู่ๆ ก็ไม่มีผีแล้วหรือเจ้าคะ”
“อืม อาจเป็นเพราะฮวงจุ้ยของสวนเราดี หยางชี่พวกนั้นเลยหายไปแล้ว!”
หมิงเวยไม่ถามต่ออีก สองแม่ลูกสนทนากันอย่างช้าๆ จนกระทั่งพับหยวนเป่ากระดาษเสร็จ ด้านนอกมีเสียงคนดังขึ้นเบาๆ ว่า
“...พี่แปด ท่านแม่บอกว่าห้ามวิ่งเล่น...”
“ไอหยา เจ้ากลับไปแล้วไม่พูด ท่านแม่จะรู้ได้อย่างไร”
“แต่ว่า...”
“จะแต่อะไรอีก เงียบไปเลย!”
“โอ้...”
ฮูหยินสามเดินออกไปดู เห็นเด็กน้อยสองคนชะโงกหัวเยี่ยมๆ มองๆ ก็หัวเราะ “นั่นอาเซียงกับคุนเกอรึเปล่า”
“ไอหยา ถูกพบแล้ว!” นั่นเป็นเสียงของคุณชายเก้า หมิงคุน
จากนั้นเขาก็ถูกหมิงเซียงตบหัว “เป็นเพราะเจ้า พูดเสียงดังทำไมกัน!”
หมิงคุนเบะปากไม่กล้าพูด
“อาเซียง!” ฮูหยินสามตำหนิ “อย่ารังแกน้อง มา เข้ามาทานของว่างข้างในสิ”
หลังจากนั้นไม่นาน คุณหนูแปดหมิงเซียงก็พาหมิงคุนวัยเก้าขวบเข้ามาด้วยความลำบากใจ
“ท่านป้าสาม...”
ฮูหยินสามเปิดกล่องผลไม้เคลือบน้ำตาล “พวกเจ้าสองคนนี่ลาภปากจริงๆ รู้ได้อย่างไรว่าป้าเพิ่งไหว้ผลไม้เคลือบน้ำตาลพวกนี้ มา ลองชิมดูสิ”
ดวงตาของหมิงเซียงเป็นประกาย
ในตระกูลหมิงใครๆ ต่างก็รู้ว่า ฮูหยินสามนางรักบุตรสาวเท่าชีวิต เพราะว่าคุณหนูเจ็ดชอบของหวานมาก จึงได้เชิญอาจารย์ด้านผลไม้เคลือบน้ำตาลพิเศษจากทางใต้ ซึ่งก็คือแคว้นฉู่มา
แคว้นฉีกับแคว้นฉู่มีแม่น้ำคั่นระหว่างกัน ทั้งสองแคว้นเป็นศัตรูกันจึงมีการติดต่อกันน้อยมาก รสชาติของทางใต้จึงหาชิมได้ยาก
“อืมๆ อร่อย!”
ฮูหยินสามรินชาสองแก้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าทานเยอะล่ะ ประเดี๋ยวจะทานข้าวเย็นไม่ลง แล้วท่านแม่ของเจ้าจะรู้เข้า”
หมิงเซียงยิ้มหวานให้นาง ท่าทางเฉลียวฉลาดน่าเอ็นดู “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าสาม”
ฮูหยินสามหันไปพูดกับหมิงเวย “แม่จะกลับไปพักเสียหน่อย ลูกพาน้องๆ ไปเดินเล่นสักครู่ อย่าไปเล่นซนกันล่ะ แล้วอย่าไปอยู่ใกล้น้ำมากเข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่”
ฮูหยินสามเก็บหยวนเป่ากระดาษเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องหลิวจิ่งไป
ในห้องจึงเหลือเพียงเด็กสามคนที่มองหน้ากัน หมิงเวยยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่อย่างนั้น จิบชาอย่างช้าๆ ปล่อยให้หมิงเซียงกับหมิงคุนทานของหวานไป
ในที่สุดเป็นหมิงเซียงที่ทนไม่ไหว “พี่เจ็ด พี่ไม่ได้ชอบทานผลไม้เคลือบน้ำตาลหรอกหรือเจ้าคะ”
หมิงเวยยิ้ม “พวกเจ้ากินเถอะ ข้ากินมันทุกวันอยู่แล้ว”
“อ้อ...”
หมิงเซียงดื่มชาอึกใหญ่ สายตามองไปยังหมิงเวย
นางกับพี่เจ็ดคนนี้พูดคุยกันน้อยมาก เพราะว่าอาการป่วยจึงได้รับการปกป้องดูแลอยู่เสมอ หากนางเป็นอะไรขึ้นมาพวกผู้ใหญ่ก็จะกังวลใจ แล้วนางก็ไม่ใช่คนที่เล่นกับใครอย่างระมัดระวังเท่าใดนัก นางจึงไม่ได้มาหาพี่เจ็ดคนนี้
พี่เจ็ดในตอนนี้ดูแปลกไปกว่าเดิม...
การพูดการจาของนางดูไม่เหมือนเด็กอีกต่อไป แต่กลับเหมือนผู้ใหญ่ รอยยิ้มและสายตาที่มองมายังหมิงเซียงนั้นราวกับมองเด็กคนหนึ่ง…
“พี่เจ็ด ท่านหายแล้วจริงๆ ใช่หรือไม่”
หมิงเวยกางแขน “เจ้าดูสิ”
หมิงเซียงมองอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ท่านหายแล้วจริงๆ ด้วย พี่สี่บอกว่า ก่อนหน้านี้ท่านพ่อของข้าวิ่งอย่างร้อนรนเพื่อมาพูดอะไรบางอย่างกับท่าน แต่สุดท้ายก็กลับไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่เจ็ด! ท่านสุดยอดมาก ท่านพ่อของข้าเป็นคนขี้โมโห ขนาดท่านแม่ยังต้องหาทางเลี่ยงเลย”
รอยยิ้มของหมิงเวยหายไป “ที่แท้เจ้าก็มาเพราะเรื่องนี้หรอกหรือ”
“ใช่!” หมิงเซียงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดมือที่เปื้อนน้ำตาล “ท่านพ่อของข้าอารมณ์ร้อน คนที่กล้าสนทนากับเขาที่กำลังอารมณ์ร้อนถือว่าเป็นนักรบ!”
หมิงเวยรู้สึกสนใจ “ท่านอาสี่รู้ไหมว่าเจ้าพูดถึงเขาแบบนั้น”
“ท่านพ่อไม่ได้ยินอยู่แล้วเจ้าค่ะ” หมิงเซียงถามอย่างกระตือรือร้น “พี่เจ็ด ท่านสอนข้าได้หรือไม่ ท่านจัดการท่านพ่อของข้าอย่างไรหรือ ท่านพ่อมักจะด่าข้าเสียเละเทะ ข้าโตขนาดนี้แล้ว ไม่ต้องรักษาหน้าไว้หน่อยหรืออย่างไร”
หมิงเวยจิบชาด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย “ตกลง แต่เจ้าต้องรับปากข้าอย่างหนึ่งก่อน”
“ท่านบอกมาได้เลยเจ้าค่ะ!” หมิงเซียงดีใจ “หากข้าทำได้ข้าก็จะทำแน่นอน”
หมิงเวยหยุดชะงัก “เจ้าก็รู้ว่าข้าเพิ่งหายดี มีหลายเรื่องในเรือนนี้ที่ข้ายังไม่รู้ เจ้ามาพูดคุยกับข้า คอยบอกเรื่องต่างๆ ภายในเรือน แล้วข้าจะบอกวิธีจัดการท่านพ่อของเจ้า ตกลงหรือไม่”
“ได้ ข้ารับปากเจ้าค่ะ!” หมิงเซียงยื่นมือไปหานาง
ก็เพื่อ…
หมิงเวยหัวเราะ ยื่นมือตบมือสาบานรับปากกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ “เป็นอันตกลง”
………………………………


## 018 เรื่องราวในอดีต

บทที่ 18 เรื่องราวในอดีต
อากาศอุ่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่วันดวงอาทิตย์ก็ได้นำความร้อนมาให้แล้ว ดอกไม้ในสวนอวี๋ฟางจำนวนไม่น้อยได้ผลิบานแล้ว
หมิงเวยพาเด็กน้อยทั้งสองออกไปเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ข้างนอก
ตัวฝูนำเหล้าผลไม้มาและเทใส่แก้วให้พวกเขาทั้งหมด จากนั้นก็บอกว่า “ฮูหยินกำชับว่าให้ดื่มคนละหนึ่งแก้วเท่านั้นเจ้าค่ะ” หมิงเซียงโห่ร้องจากนั้นก็หยิบแก้วเคลือบสีขึ้นมา
เหล้าผลไม้สีแดง พอถูกเทอยู่ในภาชนะเคลือบสีแล้วดูสวยงามมาก
“หวานมากเลย!” คุณชายเก้าหมิงคุนดื่มเข้าไปอึกใหญ่ เหล้าผลไม้มีรสชาติอ่อนมาก แต่มีการเติมน้ำผึ้งลงไปเพื่อให้เด็กสามารถทานได้
หมิงเวยดื่มไปแค่อึกเดียวก็วางลง มันหวานเลี่ยนเกินไป นางไม่ชินกับรสชาตินี้
ในยุคที่นางเกิดเป็นช่วงเวลาที่ปั่นป่วนที่สุดในแคว้นฉีเหนือ
แคว้นฉีเหนือมีอายุเพียงร้อยปี เหวินตี้ได้ขึ้นครองราชย์ต่อจากไท่จู่[footnoteRef:1] แต่พระองค์ก็ได้สวรรคตก่อนที่จะได้มีการถอดถอนฮ่องเต้ หลังจากการถอดถอนฮ่องเต้ ยี่สิบเจ็ดปีต่อมา ผ่านไปห้ายุคสมัยของฮ่องเต้จนถึงฮ่องเต้องค์สุดท้าย ได้ถูกเป่ยหูรุกรานจนทำให้ราชวงศ์นี้สิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์ [1:  ไท่จู่ : องค์ปฐมจักรพรรดิ]
ในช่วงเวลานั้นมีเพียงฮ่องเต้สามองค์เท่านั้นที่ครองราชย์มานานกว่าสิบปี ซึ่งได้แก่ ไท่จู่ เหวินตี้ หลิงตี้
นางเกิดมาในช่วงยี่สิบเจ็ดปีที่วุ่นวายนั้น
ในช่วงเวลานั้นพิธีเสื่อม ดนตรีเสีย[footnoteRef:2] ราษฎรเดือดร้อนจนไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ได้  [2:  พิธีเสื่อม ดนตรีเสีย : สภาวะที่ระบอบเก่าที่ลงตัวมาตลอดเริ่มเสื่อมโทรม]
ความทรงจำครั้งแรกของหมิงเวยคือนางติดตามท่านอาจารย์เดินทางท่องยุทธภพ
แน่นอนว่าท่านอาจารย์ไม่ยอมปล่อยให้นางหิว การคงเส้นคงวาเป็นคำขอที่มากเกินควรอย่างหนึ่ง
ในบางครั้ง พวกเขาเป็นแขกรับเชิญของเหล่าขุนนาง การได้ดื่มกินอย่างหรูหราหาได้มีค่าไม่ แต่ในยามที่ยากลำบาก การกินนอนในป่าถือเป็นเรื่องปกติ
ซึ่งนั่นทำให้หมิงเวยมีความรู้สึกสงบยามอยู่ต่อหน้าอาหารเลิศรส
แน่นอนว่านางชื่นชอบอาหารเลิศรส แต่นางจะไม่ปล่อยให้ตัวเองหลงใหลไปกับมันเด็ดขาด
“ท่านป้าสามใจดีมากเลย! ไม่เหมือนท่านแม่ของข้า เข้มงวดกับพวกเรามากเกินไป” หมิงเซียงพูด
หมิงเวยหัวเราะ “หากนางกลายเป็นท่านแม่ของเจ้า นางอาจจะเข้มงวดกับเจ้ามากกว่านี้ก็เป็นได้”
“เป็นไปไม่ได้!” หมิงเซียงโบกมือค้าน “ในเรือนนี้ท่านป้าสามดีที่สุดแล้ว ท่านป้าสองเข้มงวดมาก ขนาดน้องหกยังไม่กล้าพูดเสียงดังเลย ส่วนท่านอาหญิงหก...” นางทำปากยื่น “แค่ดูแลเรื่องขนไก่เปลือกกระเทียม[footnoteRef:3]ในเรือนของท่านอาหก ท่านก็ยุ่งพอสมควรแล้วเจ้าค่ะ” [3:  ขนไก่เปลือกกระเทียม : เล็กน้อยไร้ความสำคัญ]
“อ้อ ในเรือนของท่านอาหกมีเรื่องยุ่งมากมายงั้นหรือ”
“ทำไมจะไม่เยอะเล่าเจ้าคะ พี่เจ็ด ข้าจะบอกให้...” หมิงเซียงพูดอย่างคึกคัก
บุตรสาวตระกูลหมิงมีจำนวนไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่เกิดจากนายท่านสองคนที่อยู่เมืองหลวง ส่วนคนที่อยู่เมืองตงหนิง นอกจากบุตรสาวคนโตของนายท่านสองที่ออกเรือนไปแล้วก็เหลือแค่พวกนาง ก่อนหน้านี้หมิงเวยป่วย หมิงเซียงจึงไม่มีเพื่อนเล่นยามที่อาศัยอยู่ในเรือน ในที่สุดตอนนี้นางก็มีเด็กสาววัยเดียวกันที่สามารถพูดคุยด้วยได้สักที
“ในครอบครัวของพวกเรา ท่านอาหกโดดเด่นที่สุดแล้ว มีหญิงสาวอยู่ในห้องมากมาย นอกจากนี้ท่านอายังเป็นแขกประจำของเทียนเซียงโหลวได้ยินมาว่าแม้แต่แม่หม้ายสวยๆ อายุน้อยท่านอาก็ยังเกี้ยว”
“พี่แปด!” จู่ๆ หมิงคุนก็เงยหน้าขึ้นและพูดว่า “ท่านแม่บอกว่า ท่านพี่เป็นเด็กผู้หญิง ไม่ควรปากพล่อย เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวควรพูด”
พอถูกน้องชายสั่งสอนหมิงเซียงก็ถลึงตาใส่
หมิงเวยยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดอย่างจริงจัง “อืม ที่ท่านอาหญิงสี่พูดมาก็ถูกนะ น้องแปดอย่าพูดอะไรแบบนี้อีกนะ ผู้อื่นได้ยินเข้าจะไม่ดี แต่พวกเราเป็นพี่น้องกัน เจ้าพูดกับข้าอย่างเงียบๆ ได้ ข้าจะไม่พูดออกไปแน่นอน”
จากสีหน้าโกรธของหมิงเซียงกลายเป็นนิ่ง “เรื่องนี้ไม่ใช่พี่เจ็ดไม่รู้หรอกหรือ ข้าจะบอกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเจ้าค่ะ”
พูดแล้วก็ถอนหายใจ “พี่น้องผู้หญิงในครอบครัวเราล้วนอยู่ที่เมืองหลวง! ปกติไม่มีใครให้มาเล่นด้วย พี่เจ็ด ตอนนี้ท่านก็หายดีแล้ว หลังจากนี้ข้ามาเล่นกับท่านได้หรือไม่ ป่าดอกท้อที่เรือนของฉีตงจวิ้นอ๋องงดงามมาก เมื่อถึงเวลาดอกไม้คงบานพอให้เราไปชมได้”
นิ้วของหมิงเวยปัดถ้วยแก้วออกเบาๆ “เรือนฉีตงจวิ้นอ๋องงั้นหรือ...”
“โอ้ พี่เจ็ดคงไม่รู้ ฉีตงจวิ้นอ๋องเป็นหลานชายคนปัจจุบัน ที่ที่พวกเราอาศัยอยู่ก็เป็นที่ดินที่ท่านทรงไว้วางใจแบ่งให้ ท่านมีบุตรสาวสองคน อายุไล่เลี่ยกันกับพวกเรา แล้วยังมีความสัมพันธ์อันดีกับพวกเราอีกด้วยเจ้าค่ะ”
หมิงเวยจำฉีตงจวิ้นอ๋องได้ ท่านเป็นบุตรของฉินอ๋องผู้เป็นโอรสองค์รองของไท่จู่
ในศักราชหยวนคังปีที่ยี่สิบเจ็ด ได้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นในราชวงศ์ยุคนี้
โอรสทั้งสามพระองค์ของไท่จู่ซึ่งก็คือ ไท่จื่อ ฉินอ๋อง จิ้นอ๋อง ทั้งสามพระองค์ได้ต่อสู้กันและจบลงด้วยการที่ไม่มีฝ่ายใดได้รับชัยชนะ ไท่จื่อสิ้นพระชนม์ ฉินอ๋องเสียชีวิตระหว่างที่ถูกเนรเทศ ส่วนจิ้นอ๋องก็ฆ่าตัวตาย
ไท่จู่สูญเสียโอรสทั้งสามในคราวเดียวกัน พระองค์เศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างมาก ประคองตนเองให้มีชีวิตได้อีกหนึ่งปีพระองค์ก็เสด็จสวรรคต
หลังจากนั้นจ้าวอ๋องก็ขึ้นครองราชย์ ซึ่งก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ด้วยความเมตตากรุณาต่อพี่น้องและลูกหลาน นอกเหนือจากไท่จื่อที่ไม่มีทายาทแล้ว บุตรชายบุตรสาวของฉินอ๋องและจิ้นอ๋องล้วนได้รับการแต่งตั้งให้เป็นจวิ้นอ๋อง[footnoteRef:4] และจวิ้นจู่[footnoteRef:5]  [4:  จวิ้นอ๋อง : เป็นตำแหน่งรองจากอ๋อง เป็นตำแหน่งเริ่มต้นที่จักรพรรดิมอบให้พระโอรส ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้นอกจากโอรสของจักรพรรดิแล้ว โดยมากยังมีพระโอรสของหวงไท่จื่อหรือพระโอราในอ๋อง ซึ่งเป็นพระนัดดาในองค์จักรพรรดิด้วย]  [5:  จวิ้นจู่ : ตำแหน่งเชื้อพระวงศ์หญิงหรือท่านหญิงขั้นหนึ่ง ชั้นรอง ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้ จะต้องเป็นพระธิดาในหวงไท่จื่อหรือองค์รัชทายาทเท่านั้น]
ฉีตงจวิ้นอ๋องท่านนี้ หากนางจำไม่ผิด อีกไม่กี่ปีต่อมาจะถูกริบยศกลายเป็นสามัญชน
นางเคยเห็นเรื่องนี้ในบันทึกก่อนหน้านี้ซึ่งถูกเขียนด้วยถ้อยคำที่คลุมเครือ
แต่สาเหตุที่จวิ๋นอ๋องถูกริบยศนั้นส่วนใหญ่ที่กล่าวถึงมักเป็นเรื่องของการกบฏ
ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหมิงกับฉีตงจวิ้นอ๋องดีขนาดนั้นเลยหรือ ในบันทึกไม่เห็นอธิบายไว้เลย อาจเป็นไปได้ว่าทายาทของตระกูลหมิงไม่พอใจและไม่ต้องการให้ถูกกล่าวถึง
สายตามองไปยังตะวันตกดิน หมิงเซียงที่ไม่กล้าอยู่ต่ออีกจึงรีบกลับไปพร้อมกับน้องชาย
แต่หมิงเวยกลับเดินไปหาต้นหลิวด้านนั้นเพื่อมองมัน
“คุณหนู กำแพงก็รื้อถอนออกไปแล้วจะให้ทำอย่างไรต่อหรือเจ้าคะ” ตัวฝูถามอย่างเป็นห่วง
หมิงเวยหัวเราะ นางหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาแล้ววาดวงกลมรอบต้นหลิว
“ถ้าไม่เข้ามาในเขตวงกลมนี้ ก็จะไม่เกิดเรื่องขึ้น”
อันที่จริงกำแพงนี้จะรื้อถอนหรือไม่รื้อถอนก็ไม่มีผลใดๆ เปลี่ยนเคล็ดวิชานั้นง่ายมาก แค่เคลื่อนย้ายทิศทางก็เรียบร้อยแล้ว
ที่นางรื้อถอนกำแพงก็เพื่อทดสอบนายท่านสี่ แต่ดูเหมือนว่านายท่านสี่ถึงจะดูต่างออกไปบ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้บงการ
อืม คงต้องคิดหาวิธีอื่นเสียแล้ว…
……
หมิงเซียงเพิ่งพูดถึงฉีตงจวิ๋นอ๋องไป วันรุ่งขึ้นฮูหยินสี่ก็มาที่นี่เพราะเรื่องนี้
หมิงเวยเดินเข้ามาในห้องก็ได้ยินนางพูดว่า “วันนั้นท่านป้าสะใภ้บอกว่าเสี่ยวชีหายดีแล้วควรจะออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง งานเลี้ยงชมดอกไม้ที่จวนฉีตงจวิ้นอ๋องเป็นโอกาสที่ดี ใครเล่าจะคาดคิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น หมิงเซียงคงไม่ได้ไปเสียแล้ว”
“ท่านแม่ ท่านอาหญิงสี่” หมิงเวยกล่าวทักทาย แล้วพยักหน้าให้หมิงเซียงที่กำลังสวมบทกุลสตรีอยู่
หมิงเซียงก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา นางโบกมือ “พี่เจ็ด พวกเราไปนั่งข้างนอกกันเถอะเจ้าค่ะ” ด้วยเหตุนี้พวกนางจึงออกไปข้างนอกกัน
หมิงเวยเดินตามแต่ไม่ได้พูดอะไรจึงถูกหมิงเซียงบ่นแทรกขึ้นมาว่า “ข้ารอคอยมานานแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่ไม่ต้องไปที่จวนจวิ้นอ๋อง”
“ทำไมหรือ” หมิงเวยถาม นางรับหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดี
หมิงเซียงถอนหายใจยาว “เพราะว่ามีคนไม่ดีมางานด้วยเจ้าค่ะ”
“อืม”
“ท่านเคยได้ยินชื่อโป๋หลิงโหว[footnoteRef:6]หรือไม่เจ้าคะ” [6:  โหว : เป็นฐานันดรศักดิ์หรือชนชั้นทางสังคมที่แปลว่าไม่ใช่คนสามัญ การจะมีฐานะเป็นโหวได้มีสองแบบคือ เป็นโดยกำเนิดคือเป็นลูกของอ๋อง อีกแบบหนึ่งคือโดยการแต่งตั้งโดยฮ่องเต้เนื่องจากทำความดีความชอบแก่แผ่นดินหรือแก่ราชวงศ์ หรือเพราะมีพระราชเสน่หาเป็นส่วนตัว หรือเป็นญาติของฮองเฮา ศักดินานี้ถือว่าสูงสุดที่คนธรรมดาจะได้รับพระราชทานได้]
หมิงเวยนึก “หรือจะเป็น...พระสวามีขององค์หญิงหมิงเฉิง”
“นั่นมันเป็นเรื่องของคนรุ่นก่อนเจ้าค่ะ!” หมิงเซียงพูด “โป๋หลิงโหวคนปัจจุบันเป็นบุตรชายคนโตขององค์หญิงหมิงเฉิง”
“โอ้…”
องค์หญิงหมิงเฉิงเป็นธิดาคนโตของไท่จู่ ในช่วงต้นปีได้ติดตามไท่จู่บุกเข้ายึดอำนาจ ถือเป็นการสร้างคุณงามความดีเป็นหญิงที่ไม่ต่างจากชายชาตรี
โป๋หลิงโหวหยางว่าง พระสวามีของนางเองก็เป็นวีรบุรุษด้วยเช่นกัน
น่าเสียดายที่ลูกหลานของพวกเขาไม่มีใครมีความสามารถและไม่มีใครที่ควรค่าแก่การจารึกลงในบันทึก ชาติที่แล้วจำองค์หญิงหมิงเฉิงได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะช่วงเวลานั้นสถานศึกษาหมิงเฉิงได้รับการสืบทอดมาจนกระทั่งแคว้นล่มสลาย
“คนไม่ดีหมายถึงผู้ใดหรือ มีความเกี่ยวข้องกับโป๋หลิงโหวงั้นหรือ”
"เป็นคุณชายสามแห่งจวนโป๋หลิงโหว เขามีชื่อเสียงมากในเมืองหลวงเจ้าค่ะ!"
น้ำเสียงของหมิงเซียงดูขุ่นเคือง แววตาของนางเป็นประกาย
หมิงเวยถามอย่างสบายๆ ว่า “โอ้ แล้วทำไมเขาถึงมีชื่อเสียงล่ะ”
………………………………………………………


## 019 คุณชาย

บทที่ 19 คุณชาย
องค์หญิงหมิงเฉิงและโป๋หลิงโหวหยางว่างเป็นคู่สามีภรรยาที่เหมาะสมราวกับกิ่งทองใบหยก
ก่อนที่ไท่จู่จะเคลื่อนพลเดิมทีท่านดำรงตำแหน่งจวินโหว[footnoteRef:1] ในบรรดาบุตรชายบุตรสาวของเขา องค์หญิงหมิงเฉิงอายุมากที่สุด นางเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้จากท่านพ่อของนางตั้งแต่ยังเล็ก [1:  จวินโหว : โหวผู้บัญชาการทหาร]
โป๋หลิงโหวหยางว่างทำงานภายใต้คำสั่งของไท่จู่ พวกเขาสองคนทำงานร่วมกันอยู่หลายปีจนในที่สุดก็ได้อภิเษกสมรสกัน
หมิงเวยในยุคสมัยนั้น มีผู้เชี่ยวชาญได้เรียบเรียงบทเพลงและขับร้องเรื่องราวของพวกเขาทั้งสองคน
องค์หญิงหมิงเฉิงผู้นี้ยามอยู่ในสนามรบนางทั้งกล้าหาญและดุดัน แต่โดยส่วนตัวแล้วนางเป็นผู้ที่ไม่ต้องการชื่อเสียงเงินทอง
เมื่อราชวงศ์นี้ได้ก่อตั้งแคว้นขึ้น ไท่จู่ได้แต่งตั้งนางขึ้นเป็นองค์หญิง ซึ่งองค์หญิงหมิงเฉิงนางไม่ได้เต็มใจเท่าใดนัก ต่อมานางกับโป๋หลิงโหวหยางว่างก็ได้ถอดชุดทหารและเดินทางกลับบ้านเกิดกัน พวกเขาสองคนจะไม่เข้าร่วมงานใดๆ ก็ตามที่เกี่ยวกับการเมืองอีกต่อไป แต่จะหันไปสนับสนุนและให้ทุนการศึกษาและสร้างสถานศึกษาสำหรับเด็กผู้หญิงแทน
ตั้งแต่นั้นมาเมืองหลวงก็มีประเพณีการศึกษาเรียนรู้ของผู้หญิง
หมิงเวยเคารพองค์หญิงหมิงเฉิงมาก แม้ว่าราชวงศ์ฉีเหนือจะอยู่ได้ไม่นานและท้ายที่สุดแล้วหญิงสาวก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากคุกได้ แต่ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา หญิงสาวหลายคนก็ได้รับประโยชน์ไปไม่น้อย ถือว่าท่านมีบุญกุศลเหลือคณานับ
“องค์หญิงหมิงเฉิงและพระสวามีของท่านได้เสียชีวิตไปเมื่อสามปีก่อน โป๋หลิงโหวคนปัจจุบันคือบุตรชายคนโตของพวกท่าน คุณชายสามท่านนั้นต้องเรียกเขาว่าท่านลุงเจ้าค่ะ”
หมิงเซียงพูดเรื่องในเมืองหลวงอย่างคล่องแคล่วเหมือนกับนับสมบัติในบ้านของตน
“เขาเป็นคนที่น่าสงสารมากเจ้าค่ะ ก่อนที่เขาจะเกิดท่านพ่อของเขาได้เสียชีวิตลงจากอุบัติเหตุ พอเขาเกิดมาได้ไม่นานนัก ท่านแม่ของเขาก็เสียชีวิตลงด้วยโรคซึมเศร้า โชคดีที่องค์หญิงหมิงเฉิงผู้เป็นย่ายังมีชีวิตอยู่ ชีวิตของเขาเลยไม่ลำบากอะไร ได้ยินมาว่าในช่วงที่องค์หญิงหมิงเฉิงและพระสวามียังมีชีวิตอยู่นั้น ทั้งรักทั้งโอ๋เขามาก เขาเลยกลายเป็นคนที่ร้ายโดยไร้เหตุผลเจ้าค่ะ”
“โอ้...” หมิงเวยพยักหน้า เป็นคุณชายที่นิสัยเสียนี่เอง นางเข้าใจแล้ว
“เขามีชื่อเสียงอยู่สามเรื่อง เรื่องแรกคือดุร้ายอย่างไร้เหตุผล องค์หญิงหมิงเฉิงสงสารเขา พี่สาวคนโตที่เคารพคนปัจจุบันก็ทั้งรักทั้งประคบประหงมเขามากอย่างกับองค์ชาย เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาต้องยอมถอยให้สามก้าว เขาเป็นคนอารมณ์แปรปรวนและใครก็ตามที่มายั่วยุเขาก็จะได้รับความโชคร้าย แถมยังเป็นพวกรักสนุก ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา ใช้ชีวิตฟุ่มเฟือย ชื่นชอบการดื่มสุราเคล้านารีเป็นที่สุด...”
เมื่อเห็นดวงตาที่แวววาวของหมิงเซียง หมิงเวยก็เข้าใจ “ท่านอาสะใภ้สี่บอกว่าเจ้าไม่สามารถไปเข้าร่วมได้ เป็นเพราะเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ”
หมิงเซียงพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าคุณชายหยางท่านนี้เป็นคนเหลวไหลไร้สาระ หากเขาสนใจใคร ไม่ว่าคนๆ นั้นจะเป็นคุณหนูตระกูลไหน ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ทำเรื่องที่เกินไป แค่ปล่อยให้เขาพูดจาเกี้ยวใส่สักสองประโยค มันก็ทำให้เราเสียชื่อเสียงได้แล้ว เพราะฉะนั้นในเมืองหลวงบ้านไหนที่มีบุตรสาวล้วนหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอเขาทั้งนั้น”
มันช่าง...ไร้สาระจริงๆ
“แล้วเหตุผลที่สองล่ะ”
“เหตุผลที่สองก็คือ เขาเป็นคนที่มีดวงกินเมียเจ้าค่ะ”
หมิงเวยเลิกคิ้ว “เสียชีวิตไปกี่คนหรือ”
หมิงเซียงชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว “สามคน!” พอมาคิดๆ ดูแล้ว “พูดให้ถูกก็คือเขามีดวงชะตากาลกิณีส่งผลต่อครอบครัว พ่อแม่เสียตั้งแต่ยังเล็ก พี่น้องก็ไม่มี ส่วนภรรยา.. แม้กระทั่งคู่หมั้นของเขาก็ยังตายเลย ตอนนี้เลยไม่มีผู้ใดกล้าที่จะแต่งงานกับเขาเลยเจ้าค่ะ”
“ว่ากันว่าภรรยาคนแรกของเขาเป็นคู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่วัยเด็ก ผู้หญิงคนนั้นเสียไปก่อนที่นางจะโตเสียอีก คนที่สองถูกหมั้นหมายไว้ตอนที่เขาอายุสองขวบ แต่ไม่ถึงสองปีนางก็เสียชีวิตลงด้วยอาการป่วย ส่วนคนที่สามนางนั้นรีบหนีตายไปบวชชีแล้ววิ่งขึ้นเนินเขา ผู้ใดจะรู้ว่านางทำไม่สำเร็จตกลงมาตายเสียก่อน”
หมิงเซียงอธิบายอย่างสมจริงสมจังจนหมิงเวยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เจ้ารู้มาเยอะเหลือเกิน”
"มีผู้ใดไม่รู้เรื่องพวกนี้บ้าง ตอนที่ข้าไปเมืองหลวงเมื่อปีก่อนข้าได้ยินจนหูอื้อไปหมดแล้ว!"
หมิงเวยคิดในใจคนบนโลกนี้ดำเนินไปอย่างน้ำขุ่นๆ ไม่รู้ว่าชะตากรรมภรรยาของคุณชายหยางผู้นั้นตกลงเป็นจริงหรือแค่ผ่านไป
“ยังมีเหตุผลที่สาม พี่เจ็ดลองทายดูสิว่าคืออะไร” หมิงเซียงกะพริบตามองนาง
หมิงเวยส่ายหน้า “ข้าเดาไม่ออกหรอก มันคืออะไรหรือ”
หมิงเซียงหัวเราะแหะๆ พูดเสียงเบาว่า “ได้ยินว่าเขาหน้าตางดงามมาก แม้แต่นางสนมในวังก็ไม่สามารถเทียบเทียมได้ ดังนั้นข้าต้องอดทนกับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้ที่หน้าตาดีมักได้เปรียบเสมอ!”
ดวงตาของนางเป็นประกายเหมือนกำลังคิดแผนการอยู่ในใจ
“เจ้าอยากไปดูหรือไม่”
หมิงเซียงก้มหน้าลงกอดเสา “ท่านแม่ไม่ให้ข้าไป”
หมิงเวยพูด “คุณชายหยางผู้นั้นไร้สาระขนาดนั้น ดูไม่ดีจริงๆ นั่นแหละ มันไม่คุ้มค่าที่จะเสียชื่อเสียงหากเจ้าจะไปดูเขา”
หมิงเซียงไม่ใช่นาง ในอนาคตนางต้องออกเรือนหากได้รับผลกระทบเข้าไปคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
“ข้ารู้!” หมิงเซียงกอดเสา สีหน้าเหมือนอยากจะทนแต่ก็ทนไม่ไหว “ข้าแค่อยากเห็นว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร ได้ยินว่าท่านแม่ของเขากับเผยกุ้ยเฟยเป็นพี่น้องกัน เขาเหมือนมารดามาก เพราะฉะนั้นโตมาต้องเหมือนเผยกุ้ยเฟยมากแน่ เผยกุ้ยเฟยถือเป็นสาวงามที่มีชื่อเสียง...”
เผยกุ้ยเฟย นางจำได้ นางเป็นหญิงสาวที่เหวินตี้รักมากที่สุด แม้ว่านางจะตายไปแล้ว แต่ฝ่าบาทก็ต้องการถูกฝังในโลงศพเดียวกันกับนาง
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้...
ในกรณีของราชวงศ์หยวน กุ้ยเฟยกับฮ่องเต้จะอยู่ในโลงศพเดียวกันได้อย่างไร ฉีเหนือในเวลานั้นกฎหมายของราชสำนักยังไม่เกิดความวุ่นวายใด
“ทนไว้!” หมิงเวยได้แต่ปลอบนางแบบนี้ “ท่านอาสะใภ้สี่ไม่อนุญาต เจ้าคงไปพบเขาไม่ได้”
หมิงเซียงร้องไห้คร่ำครวญ และเสียงนั้นก็ทำให้ฮูหยินสี่ที่อยู่ในห้องได้ยิน นางจึงพูดต่อว่า “เจ้าเงียบๆ หน่อย อย่าทำตัวเหมือนลิง!”
ฮูหยินสี่พูดเรื่องนี้เสร็จนางก็เดินทางกลับ นางมาที่นี่เพื่ออธิบายให้ฮูหยินสามฟัง
ก่อนหน้านี้คุณหนูเจ็ดป่วยจนต้องหมกตัวอยู่แต่ในเรือน ตอนนี้อาการของนางก็ดีขึ้นแล้วจึงต้องให้นางออกไปพบปะผู้คนบ้าง จริงๆ แล้วฮูหยินสามไม่สนใจ นางตัดสินใจที่จะพาบุตรสาวกลับบ้านเกิดของนาง บุตรสาวจะออกไปพบปะผู้คนหรือไม่นั้นไม่สำคัญเลย
หมิงเวยเองนางก็ไม่สนใจ สิ่งที่นางสนใจก็คือในเรือนนี้ซ่อนสิ่งใดไว้อยู่กันแน่
ไม่นานหลังจากนั้นนายท่านสี่ได้มาหาอยู่หลายครั้ง เขาไม่ได้พูดอะไร แล้วก็ไม่ได้ทำสิ่งใดด้วย แค่ยืนดูอยู่เฉยๆ
หมิงเวยให้เขาดูเพื่อบอกถึงความแตกต่าง ซึ่งนายท่านสี่เองเข้าใจได้ด้วยตนเองหรือว่ามีคนบอกกันแน่นะ
ครั้งแรกนายท่านสี่ดูสับสนเล็กน้อย แต่พอครั้งที่สองเขาก็ดูอย่างละเอียดเป็นเวลานาน
หลังจากนั้นเขาก็ไม่มาอีกเลย หมิงเวยหัวเราะดูเหมือนจะเป็นคนอื่นที่เข้าใจ
คนคนนั้นรู้ว่านางเข้าใจ เขาจะลงมือหรือเปล่านะ
หมิงเวยยังไม่ทันรอจนคนคนนั้นลงมือ หมิงเซียงก็มารออยู่ก่อนแล้ว
“พี่เจ็ดๆ!”
หมิงเวยประหลาดใจที่เห็นหมิงเซียงที่ทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ในสวนอวี๋ฟาง “เจ้ามาทำอะไรตรงนี้ เป็นขโมยงั้นรึ”
นางทำตัวหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนไม่อยากให้ใครรู้
“ชู่ว!” หมิงเซียงดึงนางให้ลงมาซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ กระซิบข้างหูนางเบาๆ “ข้าจะออกไปข้างนอก ท่านจะไปด้วยกันหรือไม่”
หมิงเวยมองนาง ดวงตาเปล่งประกาย “เจ้าคงไม่ได้คิดจะแอบไปดูคุณชายหยางคนนั้นใช่หรือไม่”
“ฮะๆ” พอถูกนางรู้ทันหมิงเซียงก็รู้สึกเขินเล็กน้อย “ข้าแค่จะไปแอบดู จะไม่พบเขา เพราะฉะนั้นข้าไม่เสียชื่อเสียงแน่นอน!”
“....”
“ถ้าท่านไม่ไป ข้าไปเอง!”
หมิงเวยรู้สึกว่าต้องถามอีกสักสองสามคำถาม “เจ้าไปคนเดียวงั้นหรือ จะไปแอบดูที่ไหน ไม่กลัวว่าจะถูกพบตัวเข้าหรืออย่างไร”
หมิงเซียงตอบ “วันนี้เขามาที่ตงหนิง! ท่านเจ้าเมืองได้พาเหล่าชนชั้นสูงไปต้อนรับ ท่านพ่อของข้า ท่านลุงสองก็ไปด้วย! ข้ารู้ว่าพวกเขาจะไปต้อนรับที่ใด แค่แอบดูจากแถวๆ นั้นก็พอแล้ว ข้ากับน้องหกจะไปด้วยกัน ตอนนี้เขารออยู่ด้านนอกแล้วเจ้าค่ะ”
“...” หมิงเวยรู้สึกปวดหัว นางจะโน้มน้าวหมิงฮ่าวได้อย่างไรกัน เขาคงไม่ได้ถูกหมิงเซียงรังแกมาหรอกใช่ไหม
“พี่เจ็ด! ข้ารู้สึกดีกับท่านถึงได้มาชวนท่านด้วย ถ้าพี่เจ็ดไม่ไปก็อย่ามาเปิดโปงข้านะ!” เมื่อเห็นว่านางดูไม่สนใจมากนัก หมิงเซียงจึงประกาศจุดยืนอย่างรวดเร็ว
“วางใจเถอะ” หมิงเวยคิด “ข้าจะไปกับเจ้า”
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เด็กสองคนนี้สร้างปัญหา
………………………………………………………


## 020 โรงน้ำชาจาง

บทที่ 20 โรงน้ำชาจาง
ทั้งสองคนได้แอบพวกสาวใช้หลบออกจากสวนอวี๋ฟางเพื่อไปพบหมิงฮ่าวที่ประตูหลัง
หมิงฮ่าวอ้าปากค้างจนคางแทบหลุดเมื่อเห็นหมิงเวย เขาถามหมิงเซียง “ท่านพาพี่เจ็ดออกมาด้วยได้อย่างไรกัน ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมาแล้วจะทำอย่างไร”
หมิงเซียงไม่สนใจ “พี่เจ็ดหายแล้วจะมีปัญหาได้อย่างไรกัน”
“แต่ว่า...”
“เอาล่ะๆ! เจ้าอย่าบ่นนักเลย หากเกิดอะไรขึ้นมาข้ารับผิดชอบเอง!” หมิงเซียงตบอกตนเอง
หมิงฮ่าวพูดอย่างไม่เต็มใจ “ท่านพูดแล้วนะ!”
“ข้าพูดเอง!”
“...ได้!” หมิงฮ่าวตอบรับด้วยความลังเล
หมิงเวยเดินตามพวกเขาข้ามผ่านสวน ข้ามผ่านทางเดินที่มีกำแพงขนาบสองข้าง จนในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้ากำแพงเตี้ย
หมิงฮ่าวไม่รู้ว่าควรดึงอิฐจากรูกำแพงส่วนไหนออกมาดี เขาเลยดึงออกมาทีละชิ้นๆ
เขากำลังจะปีนขึ้นไป แต่ถูกหมิงเซียงฉุดเอาไว้ “เจ้าให้พี่เจ็ดไปก่อน พวกเราคอยช่วยกันดันอยู่ข้างล่าง”
“โอ้...”
หมิงฮ่าวกำลังจะลงมาแต่หมิงเวยก็ขัดไว้ก่อน “ไม่ต้องหรอก พวกเจ้าไปก่อนเลย ข้าปีนขึ้นเองได้”
“พี่เจ็ด มันต้องปีนข้ามไปนะเจ้าคะ!” หมิงเซียงมองนางด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“เจ้าวางใจเถอะ” เมื่อเห็นนางยืนยันอย่างหนักแน่น เด็กน้อยทั้งสองจึงไม่ทักท้วงอะไรอีก
พวกเขาคงชินกับการปีนกำแพงแล้ว หมิงฮ่าวปีนขึ้นไปก่อนจากนั้นก็ช่วยดึงหมิงเซียงขึ้นไปตาม ทั้งสองปีนขึ้นไปบนกำแพงได้อย่างราบรื่นแล้วหันมามองหมิงเวยพร้อมกัน
หมิงเวยประมาณความสูงของกำแพงแล้วเหยียบอิฐอีกครั้ง
“พวกเจ้าสองคนหลบไปก่อน” เด็กทั้งสองที่โน้มตัวเตรียมที่จะช่วยดึงนางมองหน้ากัน จากนั้นก็ย้ายตัวเองไปอยู่ด้านข้างด้วยความลังเล
แล้วพวกเขาก็เห็นนางเหยียบอิฐ ในระหว่างที่กระโดดขึ้นนางใช้ฝ่ามือยันกำแพงแล้วพาตัวขึ้นไปนั่งบนนั้นเรียบร้อย
หมิงฮ่าวกับหมิงเซียงได้แต่มองนางตาปริบๆ
“ไปกันเถอะ” หมิงเวยหันหลังให้กำแพงแล้วกระโดดลงจากอีกด้าน ตั้งแต่ต้นจนจบกระโปรงนางไม่ปลิวเลยด้วยซ้ำ
หมิงฮ่าวโน้มตัวไปถามพี่สาวด้วยเสียงเบา “ทำไมพี่เจ็ดถึงได้ปีนคล่องกว่าพวกเราล่ะ”
หมิงเซียงจะไปรู้ได้อย่างไร นางสับสนยิ่งกว่าหมิงฮ่าวเสียอีก!
นางอยากรู้เคล็ดลับการปีนข้ามกำแพงของหมิงเวย หรือนางจะฝึกฝนมาตั้งแต่ยังเล็ก แต่พี่เจ็ดคนนี้ไม่ใช่ว่านางถูกขังอยู่แต่ในจวนจนไม่เห็นแม้แต่แสงตะวันหรอกหรือ ไม่นึกเลยว่านางจะปีนกำแพงได้
“ทำไมหรือ” หมิงเวยหันกลับไปถามพวกเขา
“ไม่มีอะไร...” ทั้งสองคนลงจากกำแพงอย่างเงียบๆ
“ที่ที่พวกเจ้าพูดถึงไกลจากเรือนมากหรือไม่ มีรถม้าหรือไม่ หรือว่าต้องเดินเท้า”
หมิงฮ่าวเกาหัว “ไม่ไกล พ้นซอยนี้ไปจะมีกิจการเช่ารถลา ทุกครั้งที่พวกเราออกไปข้างนอกก็จะเช่ารถลาของที่นี่ไป”
“....” อันที่จริงสำหรับพวกเขาสองคนดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ไปแล้ว
“งั้นรีบไปกันเถอะ รีบไปรีบกลับก่อนที่จะถูกพบเข้าเสียก่อน”
……..
รถลาโอนเอนไปมาพาทายาทตระกูลหมิงทั้งสามคนออกจากตัวเมือง
ห่างจากตัวเมืองประมาณสามลี้มีศาลาที่พักริมทาง ซึ่งเป็นสถานที่ที่ชาวตงหนิงจะมาส่งและอำลาญาติของพวกเขา
ในเวลานี้ มีชนชั้นสูงหลายคนมารวมตัวกันที่ศาลาพัก ทุกคนต่างแต่งตัวสีสันสดใส
หมิงเซียงเห็นท่านลุงสอง และท่านพ่อของนางยืนอยู่ในฝูงชนกับพี่ชายของนางจากระยะไกลจึงสะกิดหมิงฮ่าว “พวกเราอย่าเข้าไปเลย ยืนพักข้างทางดีกว่า”
หมิงฮ่าวเองก็กลัวที่จะถูกท่านพ่อของตนเองเห็นแล้วหนีไม่ทันจนถูกตี เขาจึงขอให้รถลาแวะจอดที่โรงน้ำชา
“พี่เจ็ด พวกเราเข้าไปดื่มชากันเถอะ” หมิงเซียงบอก
หมิงเวยเดินตามนางเข้าไปในโรงน้ำชา แล้วก็เห็นนางขอห้องส่วนตัวอย่างคุ้นเคยที่ทาง
โรงน้ำชาแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้เหล่าผู้คนที่เดินทางมาส่งหรือต้อนรับญาติสนิทมิตรสหายได้มาแวะพักผ่อน สถานที่นี้มีขนาดใหญ่แต่ไม่หรูหรามากนัก ที่นั่งถูกคั่นด้วยม่านไม้ไผ่ซึ่งดูเรียบง่ายมาก
นั่งไปได้ไม่นานที่นั่งข้างๆ ก็มีคนมานั่ง เป็นบัณฑิตสองสามคนที่มาเดินเล่นที่ชานเมือง
“วันนี้ทำไมผู้คนถึงได้เยอะขนาดนี้ ที่นั่งเต็มเร็วนัก” บัณฑิตร่างท้วมบ่นพลางเช็ดเหงื่อออกจากศีรษะ
เพื่อนคนหนึ่งของเขาเยาะเย้ย “พี่จ้าว พี่ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย แค่เห็นทางด้านนั้นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องปกติ”
บัณฑิตจ้าวยืดคอมองตามไปที่ที่เขาชี้ แล้วทำเสียงประหลาดใจ “นั่นมันท่านเจ้าเมืองนี่ แล้วยังมีพวกชนชั้นสูงอีก พวกเขามารวมตัวกันที่นี่เพื่อต้อนรับใครกันนะ”
“ฮ่าๆ!” บัณฑิตอีกคนหัวเราะ “พี่จ้าวเพิ่งรู้หรือ พวกเรามาที่นี่โดยมีจุดประสงค์เพื่อสิ่งนี้! เมื่อครู่พวกเราก็พูดไปแล้ว ท่านไม่ได้ยินงั้นรึ”
“พี่จ้าวจะได้ยินได้อย่างไรกัน” คนก่อนหน้าพูดเสียงยั่วเย้า “เขาน่ะ หลายวันมานี้อดหลับอดนอนอ่านตำราเพื่อการสอบประเมินผลประจำปี ขยันหมั่นเพียรทุ่มเทแรงกายแรงใจ ถ้าพวกเราไม่ดึงดันพาพี่จ้าวออกมา เกรงว่าเขาคงยังนั่งอ่านตำราอยู่”
พวกเขาหัวเราะสักพักและในที่สุดก็กลับเข้าประเด็น
บัณฑิตจ้าวถาม “ท่านเจ้าเมืองมาต้อนรับด้วยตัวเองแบบนี้ เขาผู้นั้นจะเป็นคนแบบใดกันนะ”
สหายของเขาสะบัดพัดและพูดด้วยรอยยิ้ม “เขาผู้นั้นเป็นคนที่เกินความคาดหมายมาก ได้ขี่ม้าร่วมเดินขบวนตอนอายุสิบแปด ถูกวางตัวให้รับตำแหน่งนายอำเภอตอนอายุยี่สิบเอ็ด สามารถคลี่คลายคดีแปลกประหลาดได้หลายคดี จนได้รับขนานนามว่าชิงเทียน[footnoteRef:1] ได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองตอนอายุยี่สิบเจ็ด ตอนอายุยี่สิบแปด…” [1:  青天 (ชิงเทียน) ” หมายถึง “ฟ้าสีน้ำเงินสดใส” เปรียบว่าการตัดสินคดีของท่านกระจ่างโปร่งใสตรวจสอบได้เหมือนท้องฟ้าสว่างใส ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความเที่ยงตรง ยุติธรรม ]
“ไม่ต้องเล่าแล้ว!” บัณฑิตจ้าวกล่าวด้วยท่าทางตื่นเต้น “ท่านเจี่ยงเหวินเฟิงใช่หรือไม่ ผู้ตรวจการเจี่ยงเหวินเฟิงใช่หรือไม่! ใต้เท้าเจี่ยงเดินทางมาตงหนิงงั้นรึ ทำไมพวกเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้เล่า!”
หมิงเวยที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ รู้สึกประหลาดใจ เจี่ยงเหวินเฟิงงั้นหรือ เขาเป็นขุนนางที่มีชื่อเสียงที่ถูกเล่าต่อๆ กันมา
ใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้ในยุคสมัยของนางนั้น เนื่องจากสิ่งต่างๆ ที่เขาเคยทำมาได้ถูกนักเล่านิทานนำมาเรียบเรียงเป็นหนังสือทำให้เขามีชื่อเสียงมากกว่าฮ่องเต้และขุนนางในยุคนั้นเสียอีก
คดีส่วนใหญ่ถูกเรียบเรียงขึ้นโดยนักเล่านิทานมักจะไม่เป็นเรื่องจริง แต่ตัวเขานั้นเป็นอัจฉริยะที่แท้จริง
ตอนอายุสิบแปดในการสอบจอหงวนเขาสอบได้อันดับที่สามจนได้รับตำแหน่งทั่นฮวา และถูกส่งไปรับราชการในพื้นที่นอกเมืองหลวงตอนอายุยี่สิบเอ็ด เนื่องจากเขามีชื่อเสียงจากการไขคดีจึงถูกเรียกตัวกลับไปที่ศาลต้าหลี่ หลังจากนั้นเขาก็ได้รับตำแหน่งสูงขึ้น
ศักราชหย่งเจียปีที่สิบแปด เขาได้รับหน้าที่ผู้ตรวจการ ทำหน้าที่ตระเวนตรวจตามเมืองต่างๆ หลังจากนั้นก็เกิดความวุ่นวายในราชสำนัก แต่เขาไม่ได้รับผลกระทบอะไร และทำหน้าที่ของตนเองจนอายุหกสิบปีถึงเกษียณตัวเองออกมา
ตลอดชีวิตของเขาไม่ได้เกี่ยวข้องกับงานด้านการเมืองมากนัก ปกติเขาจะทำหน้าที่ในส่วนศาลต้าหลี่ กรมอาญา และสำนักตรวจการหมุนเวียนไป ไขดคีเต็มเวลาทำงานได้ ‘สะอาด’ มาก
ปีนี้เป็นศักราชหย่งเจียปีที่สิบแปดพอดี เจี่ยงเหวินเฟิงจะได้รับตำแหน่งผู้ตรวจการ ที่แท้คนที่ท่านเจ้าเมืองถึงกับต้องนำผู้คนมาทำการต้อนรับ คือเจี่ยงชิงเทียนผู้นั้นหรอกหรือ
จริงอยู่ที่ว่าคุณชายหยางคนนั้นมียศถาบรรดาศักดิ์ที่สูง อีกทั้งยังเป็นพระญาติกับฮ่องเต้ แต่เขาไม่ได้อยู่ในเส้นทางเดียวกับขุนนางฝ่ายบุ๋น แล้วท่านเจ้าเมืองจะนำผู้คนออกมาต้อนรับได้อย่างไรกัน ขุนนางฝ่ายบุ๋นจะมีลักษณะนิสัยหนักแน่น หากทำอย่างนั้นไปจริงๆ ก็อาจถูกหัวเราะเยาะเอาได้
หมิงเวยเคาะหัวแล้วส่ายหัว
นางเป็นคนทั่วทิศทั่วแดน เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางคาดไม่ถึง
“น้องแปด คุณชายหยางคือคนที่เดินทางมาพร้อมกับใต้เท้าเจี่ยงใช่หรือไม่”
“ใช่! ทำไมหรือเจ้าคะ” หมิงเซียงไม่สนใจสิ่งใดอยู่แล้ว สิ่งที่นางสนใจมีเพียงคุณชายหยางเท่านั้น
หมิงเวยเคาะโต๊ะ “ที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ ข้านึกว่าคุณชายหยางมาเยี่ยมญาติ แต่พอมาคิดๆ ดูแล้ว ทำไมถึงได้เดินทางมาพร้อมกับใต้เท้าเจี่ยงได้ล่ะ”
คุณชายใช้ชีวิตสำมะเลเทเมากับคุณชายฝ่ายบุ๋นผู้ซื่อตรง ดูยังไงก็ไม่น่าจะมาด้วยกันได้ หากเป็นการพบกันก็ควรเป็นแบบต่างคนต่างเดินทางเสียมากกว่า
หมิงฮ่าวทำเสียงจีบปากจีบคอ “พี่เจ็ด คุณชายหยางผู้นี้มีตำแหน่งเป็นขุนนาง น่าจะอยู่ในสำนักหวงเฉิงซือ การมาในครั้งนี้ผู้ตรวจการเจี่ยงได้รับคำสั่งให้มาตระเวนตรวจในแต่ละเมือง ฝ่าบาทเลยถือโอกาสส่งเขามาร่วมเดินทางด้วย แต่อันที่จริงพวกเรารู้กันอยู่แล้วว่าเขาก็แค่หาข้ออ้างออกมาเดินเล่นก็เท่านั้น”
สำนักหวงเฉิงซือ หมิงเวยประหลาดใจยิ่งกว่า
หวงเฉิงซือนี้ไม่ใช่ที่ทำการธรรมดาๆ แต่เป็นหน่วยงานลับที่ขึ้นตรงกับฮ่องเต้เท่านั้น กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเป็นหูและตาให้กับฮ่องเต้ มีความเชี่ยวชาญในการสอดแนมและตรวจสอบสภาขุนนาง
มันเป็นตำแหน่งที่มีอำนาจมาก และเหล่าสมาชิกแทบจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้อื่นเลย ซึ่งไม่ว่าจะเป็นประชาชนหรือพวกขุนนางต่างก็ทั้งเคารพและเกรงกลัวพวกเขากันทั้งนั้น
และหากกล่าวถึงตำแหน่งในราชการตำแหน่งนี้ เขาน่าจะเป็นรองหัวหน้าของหวงเฉิงซือ และต้องเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ด้วยเป็นแน่
ฮ่องเต้มอบตำแหน่งนี้ให้กับคุณชายผู้ลากมากดีท่านนี้เอาไว้ประดับภาพลักษณ์อย่างนั้นหรือ
……………………………………………………………..


## 021 ชิงเทียน

บทที่ 21 ชิงเทียน
โต๊ะข้างๆ ได้อธิบายวิธีการการสืบสวนคดีของเจี่ยงเหวินเฟิงอย่างสมจริงสมจัง
หมิงฮ่าวรับฟังด้วยความรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่ง “ที่แท้ใต้เท้าเจี่ยงก็เก่งกาจขนาดนี้!”
หมิงเซียงไม่ได้สนใจใต้เท้าเจี่ยงเลยสักนิด แต่จ้องมองไปที่ถนนด้วยความร้อนใจ “ทำไมยังไม่มากันอีกนะ” เพื่อที่จะได้ยลโฉมคนงาม นางสู้เต็มที่!
หมิงเวยคิดว่าหากนางเกิดในสมัยราชวงศ์เว่ย-จิ้น คงได้เห็นนางเป็นหนึ่งในฆาตกรที่สังหารชายหนุ่มรูปงามเป็นแน่...เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนในโรงน้ำชาก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ
ใครมาก่อนมีที่นั่ง ใครมาสายทำได้แค่ยืนใต้หลังคา ทางร้านได้นำม้านั่งเจ็ดแปดตัวออกมาวาง และที่นั่งก็เต็มในชั่วพริบตา
ด้วยวิธีนี้ทำให้มีผู้คนเข้ามาไม่ขาดสาย
พอพบคนรู้จักก็จะเข้ามาทักทาย “พี่ใหญ่ซ่ง ท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ”
อีกฝ่ายหัวเราะ “จะได้พบเจี่ยงชิงเทียนด้วยตาตนเอง ข้าจะไม่มาได้อย่างไร”
“เอ๋” หมิงเซียงในเวลานี้สังเกตได้ว่า “ที่แท้พวกเขามาที่นี่เพราะใต้เท้าเจี่ยงคนนั้นหรอกหรือ เขามีชื่อเสียงขนาดนั้นเลยหรือ”
หมิงเซียงตอบในใจว่า แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าทุกคนจะเหมือนเจ้าหรือไงที่สนใจแต่คนงาม
“ท่านยายรออยู่ตรงนี้สักครู่ อีกไม่นานเจี่ยงชิงเทียนก็มาแล้ว” เสียงกังวานของเด็กดังขึ้นจากด้านนอกหน้าต่าง
หมิงเซียงหันไปมอง นางเห็นเด็กผู้หญิงอายุประมาณเจ็ดถึงแปดขวบเดินมาพร้อมกับหญิงชราตาบอด
“หวา ขนาดตามองไม่เห็นก็ยังต้องการที่จะเดินทางมาดูเลย...” หมิงเซียงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างจริงใจ พวกเขามีความยึดมั่นมากกว่านางเสียอีก
หมิงเวยเหลือบไปมองแล้วนางก็ขมวดคิ้ว สองยายหลานคู่นั้นเกรงว่าจะไม่ใช่มาดูเพราะความตื่นเต้น แต่มาเพื่อเรียกร้องความยุติธรรม
รอบกายของเด็กผู้หญิงคนนั้นมีแต่กลิ่นอายแห่งความตาย แต่มันไม่ได้มาจากตัวนางเอง เห็นได้ชัดว่าครอบครัวนี้เพิ่งมีคนตาย ใบหน้าของท่านยายมีแต่ความโศกเศร้า มือของท่านกำไม้เท้าแน่น ผู้อื่นต่างอยู่ในอารมณ์คึกคัก มีแต่นางที่เม้มปากแน่น
พวกนางสองคนมาเพื่อดูความครื้นเครงนี้แน่หรือ
“ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะๆ” มีชายหนุ่มยอมสละที่นั่งให้หญิงชรา เด็กหญิงกล่าวขอบคุณเขาซ้ำๆ
เมื่อเห็นว่าเกือบเที่ยงแล้ว สามพี่น้องตระกูลหมิงเริ่มหิวจึงดื่มชาหมดกันไปหลายถ้วย เหล่าคนที่รออยู่ด้านนอกเริ่มกังวล และในที่สุดก็มีการเคลื่อนไหวบนท้องถนน
หมิงเซียงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น นางดึงแขนเสื้อของหมิงเวย “พี่เจ็ด ท่านดูนั่น!”
มีรถม้าเคลื่อนเข้ามาจากระยะไกลเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ
ทางด้านศาลาที่พักริมทาง เหล่าชนชั้นสูงมีการเคลื่อนไหว ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่พวกเขารออยู่
ด้านนอกโรงน้ำชามีคนตะโกนขึ้นมาว่า “มาแล้วๆ! เจี่ยงชิงเทียนมาแล้ว!”
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ก็หันไปมองเช่นกัน บัณฑิตจ้าวอุทาน “หวา รถม้านั่นใช้ม้าสี่ตัว แล้วยังมีเกวียนสิบกว่าเล่ม ยิ่งใหญ่มาก! นั่นเป็นขบวนของใต้เท้าเจี่ยงงั้นหรือ”
เจี่ยงเหวินเฟิงเกิดในครอบครัวปานกลาง มีกำลังทรัพย์ไม่มาก แต่รูปแบบที่ดูฟุ่มเฟือยเช่นนี้ ดูไม่เหมือนขุนนางผู้ซื่อตรงที่ประชาชนต่างขนานนามว่าชิงเทียนเอาเสียเลย
แน่นอนว่าผู้คนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กัน มีคนพูดขึ้นมาว่า “การซื้อเกวียนและม้าเหล่านี้ต้องจ่ายไปเท่าไหร่กัน เจี่ยงชิงเทียนเป็นขุนนางที่ขาวสะอาดไม่ใช่หรือ”
“ใช่! ดูรถม้านั่นสิ สีทองเจิดจ้าเพียงนี้มันต้องมีมูลค่ามากแน่...”
คนเหล่านี้ก่อนหน้านี้พูดคุยกันเสียงดังว่าเจี่ยงชิงเทียนช่วยเหลือราษฎรอย่างไร แต่ลักษณะการพูดในตอนนี้ดูกลายเป็นเรื่องละเอียดอ่อนไปเล็กน้อย
ในความคิดของประชาชน แบบอย่างของขุนนางที่ซื่อสัตย์คือแม้จะยากจนแต่สุจริต ให้ความนับถือกับนักปราชญ์ราชบัณฑิตที่ร่วมทุกข์ไปกับประชาชน
อย่างการตระเวนตรวจเป็นพันลี้แบบนี้ ดีที่สุดน่าจะเป็นรถม้าผุๆ สองคัน คนคอยอารักขาสองสามคนถึงจะตอบสนองต่อภาพในใจของพวกเขา
และยิ่งถ้ามีผู้ติดตามหนึ่งคนแบกห่อผ้าเล็กๆ และขี่ลามาก็จะดีมาก อันที่จริงนี่เป็นเพียงความปรารถนาเพียงฝ่ายเดียว
เงินเดือนของขุนนางในยุคสมัยราชวงศ์นี้ไม่ได้ต่ำ และไม่ว่าขุนนางผู้นั้นจะบริสุทธิ์และจริงใจแค่ไหน พวกชาวบ้านก็ไม่สามารถนำเขาไปเทียบกับเศรษฐีในย่านชนบทได้
ผู้ตรวจการที่เดินทางจากเมืองหลวงเพื่อมาตระเวนตรวจ ไม่ควรพาผู้ติดตามมาด้วยอย่างนั้นหรือ เจ้าหน้าที่ระดับล่างมีผลประโยชน์ที่เกี่ยวข้องมากที่สุด ดังนั้นควรพาผู้ติดตามมาอารักขาสักสองสามคน อย่าพูดถึงสืบสวนคดีเลย ในเมื่อเรื่องฆ่าคนยังสามารถฆ่าได้ทุกเมื่อ
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ เมื่อเห็นว่าผู้คนเกิดสงสัยในตัวของผู้ที่ตนถือเป็นแบบอย่างก็ทนไม่ไหว ตะโกนพูดไปว่า “พวกท่านไม่ต้องเดากันหรอก! รถม้าคันนั้นไม่ใช่ของใต้เท้าเจี่ยง แต่เป็นของผู้ที่ร่วมเดินทางมากับใต้เท้าเจี่ยงต่างหาก หลานชายขององค์หญิงหมิงเฉิง คุณชายสามแห่งจวนโป๋หลิงโหว รถคันนั้นต้องเป็นของท่านผู้นั้นแน่ๆ!”
เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็เข้าใจขึ้นมาทันที “ที่แท้ก็เป็นคุณชายแห่งจวนโหว ไม่แปลกใจเลย! ”
“ลูกหลานขององค์หญิงหมิงเฉิงหรอกหรือ ในปีนั้นองค์หญิงและพระสวามีต่อสู้ในสนามรบเพื่อแคว้นและประชาชน ไม่คิดเลยว่า...” เสียงทอดถอนใจอย่างผิดหวังกับรุ่นลูกหลาน
มีคนขัดจังหวะ “ท่านเป็นคนในราชวงศ์ เป็นหลานชายของฮ่องเต้ ขบวนไม่ควรยิ่งใหญ่กว่านี้งั้นหรือ หรือว่าขี่ลาเลียนแบบเจ้าไม่ได้เช่นกัน”
แล้วทุกคนก็ส่งเสียงหัวเราะ จริงอยู่ที่องค์หญิงหมิงเฉิงและพระสวามีได้มีส่วนช่วยเหลือแคว้น และเป็นเรื่องธรรมดาที่ลูกหลานจะได้รับความเมตตากรุณา
“ไอหยา หยุดแล้ว!” หมิงเซียงคว้าแขนเสื้อหมิงเวยด้วยความตื่นเต้น ยืดคอมองดูอยู่สักพักก็รู้สึกอารมณ์เสีย “อยู่ไกลเกินไปมองไม่ชัดเลย พี่เจ็ด! พวกเราไปตรงนั้นกันเถอะ!”
หมิงเวยรั้งนางไว้ “ไม่จำเป็นหรอก ข้าว่าคุณชายหยางผู้นั้นไม่ได้คิดจะลงจากรถ”
“ไม่มีทาง”
หมิงเซียงพูดกระซิบพลางมองออกไป พบว่ารถม้าคันนั้นหยุดอยู่ข้างทางไม่มีการเปิดประตู แม้แต่คนขับรถม้าก็ไม่ขยับ
วางมาดใหญ่โตสมคำร่ำลือ ผู้คนกำลังรออย่างใจจดใจจ่อ และแล้วก็เห็นชายในชุดปกติทั่วไปได้นำผู้ติดตามสองสามคนวิ่งมาจากท้ายขบวนไปยังด้านหน้าเพื่อไปพบกับท่านเจ้าเมืองและคนอื่นๆ
ห่างออกไปนั้น แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่จากร่างกายสูงตรง กิริยาสง่างาม เหมาะสมกับรูปลักษณ์ของบุรุษผู้ซื่อสัตย์ในอุดมคติ
ผู้คนในโรงน้ำชาต่างส่งเสียงโห่ร้อง “ใต้เท้าเจี่ยง นั่นใต้เท้าเจี่ยง!”
“รูปร่างหน้าตาปัญญาดีอย่างนี้เอง!”
“ใช่ๆ!” ทุกคนมองไปที่เจี่ยงเหวินเฟิง แต่หมิงเวยมองไปที่ยายหลานคู่หนึ่งที่อยู่นอกหน้าต่าง
หญิงชราลุกขึ้นยืนเด็กหญิงช่วยพยุงนางแล้วทั้งสองก็เดินออกไป
พวกนางสองคนทั้งแก่และเด็กมาก คนรอบข้างหลายคนก็หลีกทางให้ อีกทั้งยังให้พวกเขาสองคนเบียดตัวไปอยู่ด้านหน้า
ทางด้านเจี่ยงเหวินเฟิงที่ได้พบปะกับผู้คน ท่านเจ้าเมืองก็มาเชิญเขาให้ขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว
มันเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธการเชื้อเชิญ ท้ายที่สุดเจี่ยงเหวินเฟิงก็ขึ้นไปนั่งบนเกี้ยว แล้วเกี้ยวของท่านเจ้าเมืองก็ตามมาทันที ส่วนเหล่าชนชั้นสูงไม่ขึ้นนั่งเกี้ยวก็นั่งรถม้าตามไป แล้วพวกเขากลุ่มนั้นก็มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองอย่างยิ่งใหญ่
เจ้าหน้าที่เปิดทางให้ ปิดกั้นฝูงชนทั้งสองฝั่ง
ขณะที่เจี่ยงเหวินเฟิงและคนอื่นๆ เข้ามาผู้คนก็ตะโกนเสียงดังลั่น “เจี่ยงชิงเทียน!” “ใต้เท้าเจี่ยง!” ไม่ขาดสาย
หมิงฮ่าวเห็นก็อดอิจฉาไม่ได้ “ถ้าวันหนึ่งข้าเป็นได้แบบนั้นบ้างก็คงดี”
“ฮ่าๆๆ” หมิงเซียงหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ “เจ้าน่ะหรือ รอให้เจ้าสอบประเมินผลประจำปีให้ได้ที่หนึ่งก่อนแล้วค่อยมาพูด!”
หมิงฮ่าวพอถูกนางเปิดโปงจึงหมดความมั่นใจ “ข้าแค่ไม่ผ่านวิชาปรัชญาเท่านั้น วิชาท่องจำมีความหมายอย่างไร”
“ก็ไม่หมายความว่าอย่างไร แต่ในการสอบขุนนางจำเป็นต้องสอบ!” หมิงเซียงทำหน้าทะเล้นใส่เขา
หมิงฮ่าวโกรธ “อย่ามาดูถูกข้านะ! ปีหน้าข้าจะพยายามสอบให้ได้”
“เอาเลย! แค่เข้าสอบเซี่ยนชื่อ[footnoteRef:1]ผ่าน ข้าจะคุกเข่าคำนับขอโทษเจ้า!” [1:  ระดับต้น เรียกว่า ถงชื่อ ซึ่งจัดสอบเป็นประจำทุกปี รับสมัครผู้เข้าสอบตั้งแต่วัยรุ่นตอนต้น โดยเป็นการสอบในท้องถิ่น และมีการแบ่งระดับชั้นของถงชื่อ เป็นสามระดับตามลำดับคือ เซี่ยนชื่อ ฝู่ชื่อ และ ย่วนชื่อ ซึ่งการสอบย่วนชื่อ นี้จะจัดโดยขุนนางที่ราชสำนักมอบหมายหน้าที่มาโดยตรง]
“ดี...”
ในขณะที่พี่สาวน้องชายกำลังทะเลาะกัน ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังจากข้างนอกว่า “ใต้เท้า ข้าน้อยมีเรื่องร้องทุกข์ ได้โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ข้าน้อยด้วย!”
ผู้คนจำนวนมากพากันตกตะลึง และรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่จะดูคึกคัก เพราะตอนนี้เจี่ยงชิงเทียนอาจทำการสืบสวนคดีให้ดูแบบต่อหน้า!
……………………………………………………………


## 022 ตื่นเต้น

บทที่ 22 ตื่นเต้น
“เฮ้! นังหญิงแก่นี่!” เจ้าหน้าที่สะพายดาบเดินเข้ามาหาแล้วชี้หน้าใส่หญิงชรา “ต้องการร้องทุกข์ให้ไปตีกลองที่ศาลาว่าการนู่น วันนี้ใต้เท้าเจี่ยงมาเยือนตงหนิงเป็นครั้งแรก อย่ามาก่อกวน!”
หญิงชราเปิดตาเผยให้เห็นดวงตาที่เป็นต้อทั้งสองข้าง นางเอ่ยขอร้อง “ใต้เท้า ข้าน้อยไม่ได้ตั้งใจจะมาก่อกวน แต่ข้าน้อยไม่มีทางเลือกจริงๆ! โปรดให้ทางรอดแก่ข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
เด็กหญิงเองก็ร้องไห้ขอร้อง “ใต้เท้า ท่านแม่ของข้าติดคุก น้องชายของข้ายังไม่หย่านมเลย ได้โปรดให้ทางรอดแก่ข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
พวกนางทั้งสองคุกเข่าคำนับ
คนธรรมดาเห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร หญิงชราผู้นี้ไม่เพียงแก่ชราเท่านั้น แต่ยังตาบอดอีกด้วย ร้องไห้จนตัวสั่นเพราะความอยุติธรรม ทุกคนเห็นแล้วต่างรู้สึกเห็นอกเห็นใจ ยิ่งเห็นเด็กหญิงร้องไห้อย่างน่าเวทนาด้วยแล้วก็รู้สึกทนไม่ได้
ชาวบ้านบางคนจำยายหลานคู่นี้ได้จึงพูดขึ้นมาว่า “นั่นท่านยายหมี่แห่งหมู่บ้านผูเจียไม่ใช่หรือ บุตรสาวของนางถูกจับเพราะวางยาพ่อตา!”
“ใช่คนจากหมู่บ้านซานชู่รึเปล่า ได้ยินมาว่าลูกสะใภ้ทะเลาะกับพ่อตาเลยวางยาฆ่าเขา”
“มาร้องทุกข์ต่อหน้าเจี่ยงชิงเทียน คงไม่ใช่เพราะถูกปรักปรำหรอกนะ”
“หากเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่การดีเลย ท่านยายหมี่เป็นมารดาของผูชื่อแน่นอนว่านางต้องมาพูดแทนบุตรสาวของตนอยู่แล้ว”
“บ้านท่านป้าของข้าก็อยู่ในหมู่บ้านซานชู่ นางบอกว่าตระกูลผูเป็นครอบครัวกตัญญู วันนั้นเป็นเพราะออกไปเก็บผักโขมสายจึงเรียกพ่อตามาพูดคุย ล้อเล่นกันหรือเปล่าที่วางยาพ่อตาด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้”
“ใช่ หมู่บ้านโดยรอบต่างก็บอกว่าบ้านผูเป็นคนดี ไม่เหมือนผู้ที่จะวางยาพ่อตาเลย”
แล้วก็มีคนช่วยท่านยายหมี่ขอร้องเสียงดัง “ใต้เท้า พวกนางยายหลานน่าสงสารมาก เมตตาพวกนางด้วยเถิด”
“ใช่แล้ว! ใต้เท้าเจี่ยงตรวจตราไปทั่วหล้า ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์คดีที่ไม่เป็นธรรมเพื่อราษฎรหรอกหรือ”
“ใช่ๆ ตอนนี้มีคนมาร้องทุกข์แล้วจะรีบไปได้อย่างไรกัน”
เมื่อเห็นเกี้ยวของเจี่ยงเหวินเฟิงมาอยู่ตรงหน้าแล้ว ท่านยายหมี่ก็ตะโกนออกไปว่า “ใต้เท้า ชีวิตคนสำคัญเท่าฟ้า โปรดให้ความเป็นธรรมแก่ราษฎรด้วยเถิด”
ในโรงน้ำชา หมิงฮ่าวเบิกตากว้าง “ใต้เท้าเจี่ยงจะตอบรับหรือไม่ เขาคือชิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อมีคนมาร้องทุกข์ ท่านจะไม่สนใจได้อย่างไร”
หมิงเวยตอบ “ถ้าหากเขาไม่สนใจ ผู้คนจำนวนมากจะต้องไม่พอใจอย่างแน่นอน”
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ก็พูดคุยถึงเรื่องนี้เช่นกัน หนึ่งในนั้นถอนหายใจ “เช่นนี้ไม่ดีเลย! ยังไม่ทันได้เข้าไปในตัวเมือง เจี่ยงชิงเทียนก็มาเจอคดีไม่เป็นธรรมเสียแล้ว แบบนี้ไม่เป็นการตบหน้าเจ้าหน้าที่ของเมืองตงหนิงหรอกหรือ เขาได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบ หากเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมีวี่แววเป็นฝ่ายตรงข้าม การเข้าใจเหตุการณ์ที่แท้จริงเห็นทีจะลำบาก”
“ใช่!” สหายของเขาเห็นด้วย “ผู้คนจำนวนมากล้วนไม่รู้เรื่องราวภายใน พวกเราต่างรู้ดีว่ากว่าจะมาเป็นชิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย การรับผิดชอบราษฎรเป็นเรื่องสมควร แต่เพื่อนร่วมงาน และผู้ใต้บังคับบัญชาต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ไม่เช่นนั้นจะถูกถ่วงขัดขวาง จะทำอันใดก็ไม่สะดวก”
หมิงฮ่าวได้ยินแล้วก็เกาหัว “เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ”
หมิงเวยพยักหน้า “ที่พวกเขาพูดมาก็ไม่ผิด” แล้วเกี้ยวก็ได้หยุดลงบนถนนใหญ่
เจี่ยงเหวินเฟิงเลิกม่านขึ้นแล้วกำชับกับองครักษ์สองสามประโยค
แล้วองครักษ์ผู้นั้นก็เดินมาทางนี้แล้วพูดว่า “ท่านยายได้โปรดลุกขึ้นเถิด คดีของครอบครัวท่านได้ตัดสินไปแล้ว และจะได้รับการทบทวนตามกฎหมาย ใต้เท้าได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบและทบทวนคดีในพื้นที่ ถึงแม้ท่านจะไม่มาร้องทุกข์ แต่คดีนี้ใต้เท้าจะต้องตรวจสอบอยู่แล้วขอรับ”
ท่านยายหมี่ปฏิเสธที่จะลุกขึ้น นางคว้ามือขององครักษ์แล้วขอร้องอย่างขมขื่น “ใต้เท้า! ข้าน้อยไม่กล้ารอ ข้าน้อยรอได้ แต่บุตรสาวของข้าน้อยรอไม่ไหว หลานชายของข้าน้อยก็รอไม่ไหว! ใต้เท้าได้โปรดตัดสินด้วย ใต้เท้าได้โปรดให้ความเป็นธรรมด้วยเถิด”
สองยายหลานคำนับไม่หยุด องครักษ์ทำได้แต่ปลอบใจ “ท่านยายไม่ต้องกังวล ใต้เท้าได้มาถึงตงหนิงแล้ว ศาลจะเปิดในวันรุ่งขึ้น พวกท่านรอให้ถึงเวลานั้นแล้วค่อยมา...”
ท่านยายหมี่กลับดื้อรั้นไม่รับฟังและไม่ยอมลุกขึ้น
หากสองยายหลานไม่ยอมลุกขึ้น เกี้ยวก็ไม่สามารถเดินต่อไปได้ กลุ่มคนจึงได้แต่หยุดอยู่บนถนนใหญ่
เวลานั้นเองทหารติดตามผู้เย่อหยิ่งนายหนึ่งเดินมาจากด้านหลัง เขาเชิดคางขึ้นแล้วเอ่ยถาม “ใต้เท้าเจี่ยง คุณชายให้ข้าน้อยมาถามว่าเมื่อไหร่ถึงจะได้เข้าเมือง”
เสียงอ่อนโยนดังมาจากในเกี้ยว “บอกคุณชายช่วยรอเดี๋ยวก่อน เกิดเหตุการณ์ขึ้นกะทันหัน ข้าน้อยกำลังแก้ไขปัญหาอยู่”
“แก้ไขที่ท่านพูดถึง หมายถึงการชักชวนงั้นหรือ แล้วจะชักชวนไปถึงเมื่อไหร่กัน” ทหารติดตามพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถนนเส้นนี้เดินทางยากลำบาก คุณชายเห็นแก่คำสั่งของฮ่องเต้ ท่านจึงยอมใต้เท้าเจี่ยงมาตลอด ตอนนี้ก็ได้เดินทางมาถึงตงหนิงแล้ว ท่านก็อยากพักผ่อนให้เร็วที่สุดไม่ได้หรือ”
ในเกี้ยวเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบกลับไปว่า “ข้าประมาทเลินเล่อเอง เหลยหง!”
องครักษ์ท่านนั้นตอบรับ “ขอรับใต้เท้า!”
“เจ้าพาท่านยายและหลานสาวกลับไปที่ศาลาว่าการ”
องครักษ์กำลังจะตอบรับ แต่แล้วด้านหลังก็มีหญิงสาวนางหนึ่งเดินมาหาอย่างช้าๆ
พอพิจารณาจากการแต่งกายและกิริยาของนางแล้ว นางดูไม่ได้ด้อยไปกว่าบุตรสาวของชนชั้นสูงเลยสักนิด แต่สิ่งที่นางพูดออกมากลับเป็น “ใต้เท้าเจี่ยง คุณชายให้บ่าวมาบอกท่าน”
เจี่ยงเหวินเฟิงทำได้แต่รับคำ “เชิญแม่นางอาหว่านพูดมาเถิด”
น้ำเสียงของแม่นางอาหว่านดูราบเรียบ “คุณชายบอกว่า เนื่องจากท่านถูกขนานนามว่าชิงเทียน เท่ากับว่าเป็นนายของราษฎร และท่านยายผู้นี้ร้องเรียนขอความเป็นธรรม หากท่านไม่ตัดสินในที่สาธารณะแล้วให้ความยุติธรรมกับนาง ท่านจะเรียกตัวเองว่าชิงเทียนได้อย่างไร”
ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมาจากปาก บัณฑิตโต๊ะข้างเคียงก็สะบัดพัดด้วยความโกรธ “มีอย่างที่ไหนกัน! นี่เป็นการบังคับให้ใต้เท้าเจี่ยงตัดสินคดีในที่สาธารณะชัดๆ!”
อีกคนกล่าวว่า “มากเกินไปแล้ว! คุณชายหยางผู้นี้ ข้าอุตส่าห์คิดว่าเขาเป็นลูกหลานที่จงรักภักดี เป็นคนมีเหตุผล ไม่คิดว่าจะเหมือนคนพวกนั้น! เลวจริงๆ!”
“ชู่!” สหายคนหนึ่งรีบห้ามไว้ “ยังไงคนผู้นั้นก็มีเชื้อสายฮ่องเต้ เจ้าไม่ควรหยาบคายจนเกินไป”
พูดเสร็จตัวเขาเองก็ส่ายหัวแล้วถอนหายใจ “องค์หญิงหมิงเฉิงเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม เหตุใดหลานชายถึงได้...”
คิ้วของหมิงเวยขมวดเป็นปม เป็นเช่นนั้นจริงหรือ...
แต่ผู้คนจำนวนมากที่อยู่ด้านนอกไม่ได้คิดลึกซึ้งถึงขนาดนั้น พวกเขารู้สึกว่าที่สาวใช้ของคุณชายหยางพูดมามีเหตุผลจึงเห็นด้วย “ใช่แล้ว! ใต้เท้าเจี่ยง หากพวกเขาได้รับความไม่เป็นธรรมจริง จะพิจารณาคดีวันนี้หรือวันรุ่งขึ้นก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือ”
“ใช่ๆๆ จะให้พวกนางที่ดูอ่อนแอวิ่งมาอีกรอบหรืออย่างไร”
“ใช่ๆ” ด้วยแรงกดดันจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้
ทางด้านท่านเจ้าเมืองเองก็เลิกม่านขึ้นแล้วยกมือทั้งสองข้างประสานกันระดับอกเป็นการแสดงความเคารพ “ใต้เท้าเจี่ยง ในเมื่อนี่เป็นความต้องการของราษฎร ท่านคงต้องตรวจสอบเสียแล้ว คดีนี้ได้รับรายงานจากเขตหย่งผิง ทางเจ้าหน้าที่เองก็ได้อ่านเอกสารราชการนี้แล้วแต่ไม่พบความผิดปกติ หากเรื่องนี้ได้รับความไม่เป็นธรรมจริง ท่านสามารถชี้ทางเพื่อไม่ให้ผู้พิพากษาตัดสินคดีที่ไม่เป็นธรรม และทิ้งรอยด่างไว้ในภายภาคหน้าได้”
ทันทีที่เขาพูดจบก็มีเสียงถอนหายใจดังออกมาจากในเกี้ยว ผู้คนจำนวนมากต่างตะโกนเรียกร้อง อีกทั้งท่านเจ้าเมืองยังพูดเช่นนี้ เจี่ยงเหวินเฟิงไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
ผ้าม่านถูกเปิดออก แล้วเขาก็เดินลงจากเกี้ยว
พอเห็นใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้แล้ว เขาดูอายุน้อยกว่าที่ทุกคนคิดไว้เสียอีก ทำงานข้าราชการตอนอายุสิบแปดปีและทำงานมาสิบกว่าปีแล้ว ปีนี้เขาอายุสามสิบพอดี ใบหน้าหล่อเหลาทำให้เขาดูเหมือนชายอายุยี่สิบกว่าๆ ดูเด็กกว่าท่านเจ้าเมืองเสียอีก
หมิงเวยจ้องเขม็งแล้วร้อง “หึ” ออกมา
ใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้นอกเหนือจากกลิ่นอายของบัณฑิตแล้ว ยังมีพลังชีวิตของจิตวิญญาณที่ไม่สามารถอธิบายได้อีกด้วย
“พี่เจ็ด ข้าเคยคิดนะว่าชีวิตของใต้เท้าเจี่ยงนี่ดีหรือไม่” หมิงเซียงดูสนใจมาก “แล้วยังคิดอีกว่าถ้าคุณชายหยางไม่ลงจากเกี้ยว วันนี้พวกเราคงมาเสียเที่ยว! ไม่คิดเลยว่าใต้เท้าเจี่ยงจะรูปงามขนาดนี้ คิดถูกจริงๆ ที่มาวันนี้!”
ทางด้านนั้น เจี่ยงเหวินเฟิงพูดขึ้นท่ามกลางสายตาแห่งความคาดหวังของเหล่าฝูงชน “ข้าได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากฝ่าบาทให้มาตรวจตราทุกเมือง การตรวจสอบหาช่องโหว่เพื่อเติมเต็มสิ่งที่ขาดเป็นหน้าที่ของข้า เดิมทีทุกๆ คดีควรได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันและจะมีการรับฟังความคิดเห็น หลังจากเปิดศาลจะมีการพิจารณาคดีพร้อมกัน แต่เพราะพวกนาง และยังมีท่านเจ้าเมืองที่ให้ความไว้วางใจ เราจึงขอทำการตรวจสอบก่อน เหลยหง”
“ขอรับใต้เท้า”
เจี่ยงเหวินเฟิงชี้ไปที่โรงน้ำชา “เจ้าไปขอยืมพื้นที่ร้านนั้นเพื่อทำการสอบสวนคดี”
“ขอรับ”
ฝั่งทางโรงน้ำชาก็เกิดความตื่นตระหนก เจี่ยงชิงเทียนจะทำการสอบสวนคดีที่ร้านของพวกเขา เรื่องที่มีชื่อเสียงเช่นนี้จะปฏิเสธไม่ยอมรับได้อย่างไรกัน
……………………………………………………………….


## 023 สอบสวนคดี

บทที่ 23 สอบสวนคดี
บริเวณโถงใหญ่ถูกจัดให้เหลือเพียงไม่กี่โต๊ะสำหรับเหล่าเจ้าหน้าที่
เหล่าชนชั้นสูงถูกจัดให้นั่งที่ม้านั่ง ส่วนคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหมิงเฉิงทำได้แค่ยืนดู
โชคดีที่พวกหมิงเวยนั่งอยู่ในเขตที่นั่งส่วนตัวพวกเขาจึงไม่ถูกไล่ออกมา
หากถูกพบเข้าล่ะก็คงไม่สามารถหนีพ้นได้
เมื่อเจี่ยงเหวินเฟิง ท่านเจ้าเมือง และคนอื่นๆ เข้ามา แม่นางอาหว่านท่านนั้นก็เข้ามาพร้อมกับสาวใช้สองนาง
“ท่านเจ้าของร้าน คุณชายของพวกเราต้องการเข้ามาดื่มชา รบกวนเตรียมโต๊ะส่วนตัวให้ด้วย” นางกระซิบเสียงเบา
หมิงเซียงเบิกตากว้าง นางจับข้อมือของหมิงเวยแล้วลดเสียงลง พูดอย่างตื่นเต้นว่า “พี่เจ็ด! ท่านได้ยินหรือไม่ คุณชายหยางจะมาที่นี่ พวกเรามาไม่เสียเที่ยวจริงๆ!”
หมิงเวยเหลือบมองนางแล้วพูดเบาๆ “เจ้าจะไม่กังวลหน่อยหรือ หากพวกเขาเข้ามาเห็นเราขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หมิงเซียงตัวสั่นนางรีบหันไปมองโถงใหญ่ที่มีม่านไม้ไผ่กั้นอยู่
โชคดีที่เรื่องนี้ไม่เกิดขึ้น
แม่นางอาหว่านท่านนั้น มองไปที่โต๊ะส่วนตัวทางฝั่งตรงข้าม เจ้าของร้านไปคุยกับลูกค้าฝั่งนั้นซึ่งทางลูกค้าก็รีบออกไปแต่โดยดี
แม่นางอาหว่านปรบมือ คนรับใช้กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาเป็นแถวยาวเหยียด ในมือพวกเขาถือของเข้ามาด้วย
ม่านไม้ไผ่ฝั่งตรงข้ามถูกยกออก เหล่าคนรับใช้เช็ดโต๊ะ ทำความสะอาด ปูผ้าคลุม เปลี่ยนเก้าอี้ จากนั้นนำถ้วยชามตะเกียบของตนเองออกมาลวก แม้แต่เตากับกาต้มน้ำก็ยังเอามาเองด้วย
ทุกคนประหลาดใจกับภาพที่เห็น อะไรคือความพิถีพิถัน วันนี้พวกเขาได้เห็นและเข้าใจแล้ว
สุดท้ายแม่นางอาหว่านทำการจุดเทียนหอม
“นึกไม่ถึงเลยว่าคุณชายจวนตระกูลโหว ช่างเป็นอะไรที่เปิดหูเปิดตาจริงๆ” บัณฑิตโต๊ะข้างๆ กระซิบกัน
อีกคนกลับหัวเราะ “รสนิยมสูงเสียจริง!” ในขณะที่พูดคุยกันประตูรถม้าก็ถูกเปิดออก
สาวใช้สองนางลงจากรถม้าก่อนเพื่อมารอด้านข้างด้วยความเคารพ
“อา!” หมิงเซียงร้องเสียงเบาแล้วรีบคว้าข้อมือของหมิงเวย
หมิงเวยเสียสมาธิ “...ยังไม่ออกมาเลยเจ้าจะร้องทำไม”
“ข้าตื่นเต้น...” ดวงตาของหมิงเซียงเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น
พอถูกขัดจังหวะ เมื่อหมิงเวยหันศีรษะไปมอง คุณชายหยางก็ได้ลงจากรถม้ามาเรียบร้อยแล้ว
ถึงนางจำคนไม่ค่อยได้ แต่ก็แยกออกว่าใครขี้เหร่ใครรูปงาม คุณชายหยางผู้นี้สวมเครื่องแต่งกายประณีตงดงาม สวมหมวกทองคำ รูปร่างสูงใหญ่ ดูเป็นชายที่มีรสนิยมมาก เมื่อเขาหมุนตัวมา นางได้ยินเสียงสูดลมหายใจอย่างชัดเจน
“งาม...งามมาก” หมิงเซียงพึมพำ
เขางดงามจริงๆ นั่นแหละ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ ไฝเม็ดเล็กๆ ที่อยู่ตรงหว่างคิ้ว ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเกินจริงจนไม่เหมือนคนที่พบเจอได้บนโลกมนุษย์ ที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านั้นคือใบหน้านี้ดูไม่เหมือนหญิงสาวสักนิดเลย
กล่าวสั้นๆ เลยคือ เขาเป็นชายที่รูปงามมาก หมิงเวยก้มหน้าลงดื่มชา
“พี่เจ็ดๆ ท่านเห็นหรือไม่” หมิงเซียงรู้สึกตื่นเต้นมาก และนางต้องการแบ่งปันความรู้สึกนี้ให้กับผู้อื่น
“เห็นแล้ว”
“มีคนรูปงามเช่นนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วย! ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่าทำไมเผยกุ้ยเฟยถึงได้เป็นใหญ่ในวังหลัง คุณชายหยางมีใบหน้าเหมือนท่านป้า เผยกุ้ยเฟยจะต้องงามบาดตาเป็นแน่!”
ความสนใจของหมิงเวยไม่ได้อยู่ตรงนี้
นางพบว่าคุณชายหยางผู้นี้ถึงจะดูผิวขาวผ่องและดูอ่อนแอ แต่ที่จริงแล้วการก้าวเท้าของเขาดูมั่นคง เมื่อพิจารณาจากรูปร่างและท่าทางของเขาแล้ว แน่นอนว่าเขาเป็นผู้มีวิทยายุทธ์
ดูเหมือนว่าจวนโป๋หลิงโหวจะไม่ได้แค่เลี้ยงดูเขาอย่างเดียว ทั้งองค์หญิงหมิงเฉิงและโป๋หลิงโหวต่างเป็นทหารที่กล้าหาญ นี่คงเป็นสิ่งที่ครอบครัวนี้สืบทอดต่อกันมา
ทหารผู้ติดตามกางร่มให้ ส่วนสาวใช้ปูพรม จากรถม้าไปจนถึงโรงน้ำชา เป็นแค่ระยะทางสั้นๆ แต่รองเท้าของเขาไม่ได้สัมผัสแม้แต่ฝุ่นเลยด้วยซ้ำ
โต๊ะข้างๆ พูดเยาะเย้ยเสียงเบา “ระยะทางแค่นี้ยังต้องกางร่ม เขาคิดว่าตัวเองเป็นหญิงหรืออย่างไร ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดใบหน้าท่านจึงขาวราวกับแป้ง”
คราวนี้สหายของเขาไม่ได้เอ่ยห้ามปรามคงคิดว่าที่สหายตนกล่าวมาก็ถูก
แม้ว่าในยุคสมัยนี้เหล่าขุนนางจะมีความมั่งคั่ง แต่หากพูดถึงอำนาจแล้วละก็ยังอยู่ในมือของอำมาตย์ บัณฑิตเหล่านี้แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีอำนาจ แต่พวกเขาก็มีคุณสมบัติที่จะก้าวเข้าสู่ระบบอำมาตย์ได้ พวกเขาจึงไม่กลัวการลงโทษจากขุนนาง
แน่นอนว่ายังคงต้องให้ความเคารพอยู่
ดังนั้น เมื่อตอนที่คุณชายหยางเข้ามา เจ้าหน้าที่ทุกคนในที่นี้ล้วนลุกขึ้นถวายความเคารพ
คุณชายหยางผู้นี้ไม่พูดอะไร แค่พยักหน้ารับการเคารพแล้วเข้าไปในเขตโต๊ะส่วนตัว
ม่านไม้ไผ่ถูกวางกั้นบดบังทุกอย่างจากสายตา
หลายคนถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วกลับไปสนใจการสอบสวนคดีของเจี่ยงชิงเทียนต่อ
เจี่ยงเหวินเฟิงนั่งลงตรงกลางแล้วพูด “พาคนเข้ามา”
“ขอรับ”
ท่านยายหมี่และหลานสาวของนางถูกพาตัวเข้ามา พอจะนั่งลงคุกเข่า เจี่ยงเหวินเฟิงก็ยกมือห้าม “พวกท่านหนึ่งคนชรากับหนึ่งเด็กหญิง ไม่ต้องคุกเข่าหรอก ยืนพูดเถิด”
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่ได้ถามพวกนางในทันที แต่หันตัวไปถามเหล่าเจ้าหน้าที่ของเมืองตงหนิง “คดีนี้ตรวจสอบแล้วเป็นอย่างไร มีใครอ่านเอกสารแล้วหรือยัง”
เจ้าหน้าที่สวมเครื่องแบบนายหนึ่งยืนขึ้น “คดีนี้ได้รับการตรวจสอบแล้วขอรับ”
เจี่ยงเหวินเฟิงพูด “เจ้ารายงานคดีนี้มาทีละเรื่อง สืบหาอย่างไร ตรวจสอบอย่างไร อย่าข้ามไปแม้แต่เรื่องเดียว”
“ขอรับ” นายอำเภอเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก จากนั้นก็เริ่มอธิบายเกี่ยวกับคดีนี้
คดีวางยานั้นง่ายมาก ครอบครัวเหออาศัยอยู่ในหมู่บ้านซานชู่ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมดสามรุ่นหกคน ครอบครัวนี้มีความรักใคร่สามัคคีปรองดองกันและไม่เคยโกรธเคืองผู้อื่นเลย
ในเช้าวันนั้น ลูกสะใภ้ของบ้านให้อาหารหมูสาย หมูในคอกจึงร้องด้วยความหิว
พ่อตาเห็นอย่างนั้นจึงพูดกับนางไปสองสามประโยค ปกติชาวนาจะทานข้าวสองมื้อ หากทำงานอย่างหนักก็จะเพิ่มอีกหนึ่งมื้อ
ตอนบ่ายพ่อตากลับจากทำงานเพื่อมาพักผ่อน ผูชื่อเองก็ปรุงก๋วยเตี๋ยวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
พ่อตาทานก๋วยเตี๋ยวไปไม่นานก็ตายเนื่องจากถูกวางยาพิษ
นายอำเภอชี้แจงข้อเท็จจริง “เจ้าหน้าที่ระดับล่างได้รับรายงานและสั่งให้มีการชันสูตรพลิกศพ ยืนยันว่ามีการวางยาจริง นอกจากนี้ยังมีการตรวจสอบผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ แม่ยายของผูชื่อเดินทางไปหมู่บ้านข้างเคียง และไม่กลับมาจนกระทั่งเกิดเหตุ บุตรชายของผู้ตายยังคงทำงานอยู่ที่นา ส่วนลูกๆ ทั้งสองคนอยู่ในห้อง คนพี่ดูแลคนน้องอยู่ บ้านเหอไม่มีคนนอกเข้ามา มีเพียงแค่ผูชื่อคนเดียว เจ้าหน้าที่ไม่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลาแน่นอนขอรับ!”
“แล้วผูชื่อนางว่าอย่างไร แล้วเพื่อนบ้านล่ะว่าอย่างไรบ้าง”
“ผูชื่อแน่นอนว่านางไม่ยอมรับ บอกว่าตนเองไม่ได้วางยา เพื่อนบ้านบอกว่าปกตินางเข้ากับคนในครอบครัวได้ดีและไม่ค่อยทะเลาะวิวาท แต่เพื่อนบ้านไม่เห็นเหตุการณ์ในวันนั้น”
เจี่ยงเหวินเฟิงถามต่อว่า “ถ้างั้นพิษมาจากไหน ตรวจสอบร้านยาแล้วหรือยัง”
หน้าผากของนายอำเภอมีเหงื่อผุดออกมากขึ้น “เจ้าหน้าที่...เจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบแล้วขอรับ แต่ไม่มีคนเคยเห็นผูชื่อไปซื้อยา แต่ในชนบทมีของที่มีพิษเยอะอยู่แล้ว ผูชื่อเองก็รู้เรื่องนี้ดีจึงไม่น่าแปลกใจอะไร”
“ก๋วยเตี๋ยวที่ผูชื่อปรุงเล่า ตรวจสอบแล้วหรือยัง”
“ตรวจสอบแล้วขอรับ ตัวเส้นทำเอง น้ำแกงไม่มีปัญหาอะไร เครื่องปรุง ภาชนะใส่อาหารล้วนสะอาดหมด”
“ก่อนที่ท่านเหอจะกลับมา มีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่”
“ไม่มีขอรับ” โชคดีของนายอำเภอที่เขาตรวจสอบเรื่องพวกนี้โดยละเอียดจึงตอบคำถามเหล่านี้ได้ “ท่านเหอออกไปทำงานในตอนเช้า เขาเดินทางไปพร้อมกับบุตรชายคนรอง เดินทางด้วยเส้นทางเดียวกัน ร่างกายไม่มีร่องรอยบาดแผลหรือถูกกัดแต่อย่างใดขอรับ”
“ขั้นตอนตั้งแต่ผูชื่อทำก๋วยเตี๋ยวจนถึงท่านเหอเดินเข้ามา มีอะไรตกหล่นหรือไม่”
“ผูชื่อบอกว่านางอยู่ที่บ้านตลอดและไม่มีใครเข้ามาเลย” นายอำเภอชะงัก แล้วพูดต่อ “หลังจากเจ้าหน้าที่สอบปากคำซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางบอกว่าหลังจากปรุงก๋วยเตี๋ยวเสร็จแล้ว นางก็วางทิ้งไว้ที่ขอบหน้าต่างเพื่อคลายร้อน ส่วนนางกลับห้องมาหยิบแผ่นรองเท้าแต่ท่านเหอก็กลับมาพอดี ซึ่งช่วงเวลาแค่นั้นไม่เพียงพอที่คนนอกจะข้ามกำแพงเข้ามาได้”
เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า จากนั้นก็หันไปถามท่านยายหมี่และเด็กสาว “พวกท่านมีอะไรอยากพูดหรือไม่”
ท่านยายหมี่ที่ไม่รู้ว่าสืบคดีกันอย่างไร นางเอาแต่ร้องไห้และพูดว่า “บุตรสาวของข้าน้อยไม่มีทางทำเรื่องเช่นนี้ ใต้เท้าได้โปรดพิจารณาด้วยเถิดเจ้าค่ะ!”
......................................................................................


## 024 ไม่สามารถ

บทที่ 24 ไม่สามารถ
แน่นอนว่าการพิจารณาคดีไม่ควรดูแค่เอกสารเท่านั้น แต่ต้องสอบปากคำผู้ต้องหาและสอบถามพยาน รวมทั้งตรวจสอบสถานที่เกิดเหตุด้วย
เจี่ยงเหวินเฟิงได้ทำการส่งผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาให้ไปยังคุกที่กุมขังผูชื่อ และที่หมู่บ้านซานชู่
ทุกคนที่ไม่มีอะไรทำต่างกระซิบกระซาบหารือเกี่ยวกับคดีนี้
หมิงเวยได้ยินบัณฑิตจากโต๊ะข้างๆ พูดคุยกัน “คดีนี้ชัดเจนมาก! เดิมทีข้าคิดว่านายอำเภอเขตหย่งผิงจะเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเสียอีก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอาจจะไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว”
“ใช่! ท่านเหอยังไม่ได้แตะต้องสิ่งอื่นเลยตั้งแต่ต้นจนจบยกเว้นก๊วยเตี๋ยวที่มียาพิษนั่น ไม่มีใครอยู่ในที่เกิดเหตุ ผูชื่อจะมีหลักฐานแก้ต่างให้ตนเองได้อย่างไร”
“ไม่ว่าผูชื่อจะเข้ากันดีกับคนในครอบครัวมากแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่านางไม่ได้วางยาพิษ ท่านยายทำได้แค่พูดว่าบุตรสาวไม่มีทางทำเช่นนั้น ใครจะรู้ว่าหัวใจของมนุษย์นั้นช่างซับซ้อน!”
“แต่ว่าเรื่องนี้แปลกอยู่นิดหน่อยนะ ทำไมถึงได้มีร่องรอยของยาพิษเหลืออยู่เล่า ผูชื่อไม่ได้ออกไปซื้อยา แล้วยาพิษนี้มาได้อย่างไรกัน”
“นายอำเภอเขตหย่งผิงพูดไว้มิใช่หรือว่า เป็นพิษที่พบได้ในชนบท ดอกไม้บางชนิดมีพิษ ไม่จำเป็นต้องไปหาซื้อ”
ท่านเจ้าเมืองได้ยินใครหลายคนพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ จึงยิ้มให้เจี่ยงเหวินเฟิงและพูดว่า “อย่างที่เจ้าหน้าที่ได้พูดเมื่อสักครู่ พออ่านเอกสารแล้วไม่พบความผิดปกติ แล้วก็ไม่มีผู้อื่นอยู่ในเหตุการณ์ด้วย หากไม่ใช่ผูชื่อทำ แล้วจะเป็นฝีมือใครเล่า ไม่ทราบว่าใต้เท้าเจี่ยงมีความคิดเห็นอย่างไร หากใต้เท้าเจี่ยงไม่พบสิ่งใดน่าสงสัย คงต้องยืนยันคำตัดสินเดิมเท่านั้น”
น้ำเสียงของท่านเจ้าเมืองดูพยายามกลั้นความภูมิใจเอาไว้มาก
เขารู้ว่าภายใต้สิบกว่าเขตนี้มีคดีที่ไม่เป็นธรรมเกิดขึ้น เจี่ยงเหวินเฟิงได้รับคำสั่งให้ตรวจสอบจึงปล่อยให้เขาได้สืบหาเพื่อไม่ให้เสียหน้า
แต่ตามขั้นตอนปกติแล้วจะพบกรณีที่ไม่เป็นธรรมหลังจากการตรวจสอบ ซึ่งไม่เหมือนกับการหยุดเกี้ยวกลางทางเพื่อออกมาเรียกร้องขอความเป็นธรรม
ผู้คนที่ออกมาหยุดเกี้ยวร้องขอความเป็นธรรม ส่วนใหญ่มักจนตรอกแล้ว ประการที่หนึ่งแสดงให้เห็นว่าเจ้าหน้าที่เมืองตงหนิงไม่เห็นอกเห็นใจประชาชน ก็คือพวกเขาไม่มีที่ให้ร้องเรียน ประการที่สองดูเหมือนว่าเจ้าหน้าที่เมืองตงหนิงจะไร้ความสามารถ จำเลยอาจยอมรับผิดเนื่องจากทนจากการถูกทรมานไม่ไหว
เมื่อทราบว่าเจี่ยงเหวินเฟิงจะเดินทางมาตงหนิง ท่านเจ้าเมืองก็กลัวในความผิดพลาดนี้
หากไม่คำนึงถึงชื่อเสียงของชิงเทียน ในความเป็นจริงแล้วเหล่าเจ้าหน้าที่ล้วนหวาดกลัวเพื่อนร่วมงานในหน่วยราชการประเภทนี้มากที่สุด
เพื่อชื่อเสียงแล้ว สามารถฉีกหน้ากันได้อยู่ตลอด
ทันทีที่เรื่องถูกหยุดเกี้ยวเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมเกิดขึ้น ท่านเจ้าเมืองก็กลัวว่าเจี่ยงชิงเทียนวัยหนุ่มผู้นี้จะขุ่นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม และไม่ยอมหาทางลงให้ โชคดีที่เขายังพอมีสติและบอกให้ท่านยายผู้นี้มาที่ศาลว่าการในวันรุ่งขึ้น
น่าเสียดายที่คุณชายหยางผู้นั้นดูเหมือนจะรู้สึกขัดหูขัดตาและผลักเขาลงไปในหลุม
ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเขาไม่พบปัญหาใด เจี่ยงชิงเทียนจะไม่เสียหน้าได้อย่างไรกัน
เมื่อเทียบกับตนเองเสียหน้าแล้ว แน่นอนว่าท่านเจ้าเมืองเลือกที่จะทำให้เจี่ยงเหวินเฟิงเสียหน้าดีกว่า หากเจี่ยงเหวินเฟิงเสียหน้าในวันนี้ เขาก็ยังมีหน้าอยู่ที่ตงหนิงได้อีกนานมิใช่หรือ
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ท่านเจ้าเมืองมองไปที่โต๊ะส่วนตัวที่มีม่านไม้ไผ่กั้น คุณชายหยางผู้นี้มีตำแหน่งเป็นถึงขุนนางในสำนักหวงเฉิงซือ ไม่ว่าจะเป็นแค่ภาพลักษณ์หรือไม่ก็ตาม แต่เขาเป็นคนสนิทของฮ่องเต้ ถือเป็นเรื่องดีที่เขาและเจี่ยงเหวินเฟิงมีช่องโหว่
เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าวด้วยเสียงเรียบเฉย “เจ้าหน้าที่อย่าเพิ่งด่วนสรุป สอบสวนคดีก่อนแล้วค่อยพูด”
“ขอรับๆ” ท่านเจ้าเมืองยังไว้หน้า “เชิญท่านพิจารณาคดีต่อขอรับ”
เขาไม่เชื่อว่าเจี่ยงเหวินเฟิงจะสามารถพลิกคดีได้
ปล่อยให้เขาสง่าผ่าเผยไปสักพักเถอะ!
เกือบทุกคนเชื่อว่าคดีนี้ไม่มีสิ่งใดมาพลิกคดีได้แล้ว ท่านยายช่างน่าสงสารจริง แต่หากไม่มีผู้ร้ายคนอื่น ผูชื่อจะรอดพ้นจากความผิดได้อย่างไร
ต่อมาไม่นาน ผูชื่อก็ถูกองครักษ์พามาพร้อมกับเอกสาร
“ท่านแม่ๆ!” เด็กหญิงตะโกนออกมาเมื่อเห็นผูชื่อ
“เยี่ยนเหนียง เยี่ยนเหนียงของแม่!” ท่านยายยื่นมือออกไปพยายามที่จะสัมผัสบุตรสาวของตนเอง
ผูชื่อร้องไห้เมื่อเห็นแม่และบุตรสาว “ท่านแม่ ท่านมาทำอะไรที่นี่ ท่านแม่รีบพาซิ่วเอ๋อร์กลับไปเถิด! ลูกเป็นคนอกตัญญูทำให้ท่านต้องเหนื่อยแล้ว”
“ไม่กลับ แม่ไม่กลับ! แม่รู้ว่าเจ้าถูกปรักปรำ เยี่ยนเหนียง ไม่ต้องกังวลไป มีท่านชิงเทียนผู้ยิ่งใหญ่อยู่ที่นี่เจ้าต้องได้รับความยุติธรรม!”
คนทั้งสามรุ่นร้องไห้กันเสียงดัง เป็นฉากที่น่าเวทนาจนทำให้คนดูร้องไห้
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ถอนหายใจ “ครอบครัวนี้น่าสงสารมาก ผูชื่อดูไม่เหมือนคนเลวเลย”
“เป็นคนเลวดูที่ตรงไหน” สหายของเขาพูด “ถึงแม้นางจะไม่ได้เป็นคนวางยาพิษ แต่ก็หาฆาตกรตัวจริงไม่เจออยู่ดี จะมีเหตุผลอะไรที่ปล่อยนางไป ฮึ!”
บัณฑิตจ้าวเป็นผู้ที่สนับสนุนเจี่ยงเหวินเฟิงอย่างหนัก เขาพูดอย่างหนักแน่น “ใต้เท้าเจี่ยงต้องจับฆาตกรตัวจริงได้อย่างแน่นอน แล้วคืนความยุติธรรมให้กับพวกนาง!”
ในขณะที่คนทั้งสามรุ่นกำลังร้องไห้ เจี่ยงเหวินเฟิงกวาดตาอ่านเอกสารอย่างรวดเร็วเพื่อให้แน่ใจว่าข้อมูลตรงกับสิ่งที่นายอำเภอเขตหย่งผิงกล่าวมา
“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” ท่านเจ้าเมืองยิ้มระรื่น “ผลตัดสินคดีความนี้มีปัญหาหรือไม่”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มจางๆ และโบกมือให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา ผู้ใต้บังคับบัญชาเดินเข้าไปแยกทั้งสามคนออกจากกัน “ใต้เท้าต้องการสอบสวนคดี พวกท่านไปรอที่ด้านข้างเถิด”
ผูชื่อคุกเข่าอีกครั้ง
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่ได้ลำเอียง แต่เขาทำตามกฎของการสอบสวนตามปกติ ต้องตรวจสอบทีละอย่าง เขาถามซ้ำๆ อย่างระมัดระวัง และคำตอบของผูชื่อก็สอดคล้องกับในเอกสาร เสร็จสิ้นการถาม ทุกคนก็ต้องผิดหวัง
แบบนี้คดีก็ไม่พลิกเลยสิ!
ในเวลานั้น สายตาของหมิงเวยฉายแววสงสัย นางเห็นแขนเสื้อของเจี่ยงเหวินเฟิงมีจิตวิญญาณบริสุทธิ์วิ่งออกมาวนรอบกายของผูชื่อ จากนั้นก็รีบบินกลับอย่างรวดเร็ว
“วิญญาณ...” หมิงเวยกระซิบ
“พี่เจ็ด พี่ว่าอะไรนะ” หมิงเซียงถาม
หมิงเวยส่ายหน้า “ไม่มีอะไร” นางจับจ้องไปที่เจี่ยงเหวินเฟิงที่อยู่ในห้องโถง ที่แท้จิตวิญญาณบริสุทธิ์ของใต้เท้าเจี่ยงท่านนี้มาจาก ‘วิญญาณ’ แต่นางไม่รู้ว่าวิญญาณนี้เกี่ยวข้องกับเขาอย่างไร
ไม่รู้ว่าวิญญาณพูดอะไรกับเจี่ยงเหวินเฟิง เขาขมวดคิ้วและเริ่มดื่มชาอย่างเงียบๆ
ฝูงชนเริ่มอดทนรอไม่ไหวจึงเริ่มเกิดความวุ่นวาย
ท่านเจ้าเมืองถามอีกครั้ง “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านว่าอย่างไร”
ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ เสียงของแม่นางอาหว่านก็ดังมาจากเขตส่วนตัว “ใต้เท้าเจี่ยง คุณชายของพวกเราเพลียแล้ว หากคดีนี้ไม่มีปัญหาอะไรก็รีบจบเสียเถิด เราควรเข้าเมืองได้แล้วเจ้าค่ะ”
เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าวเสียงนุ่ม “ให้คุณชายรอเสียนาน แต่ก็ไม่สามารถมองข้ามชีวิตคนได้ ยังไม่มีข่าวจากหมู่บ้านซานชู่ คุณชายโปรดรออีกสักครู่เถิด”
ด้านในเกิดความเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงของแม่นางอาหว่านก็ดังออกมาอีกครั้ง “ได้เจ้าค่ะ คุณชายหวังว่าท่านจะไม่ปล่อยให้ชื่อของชิงเทียนต้องผิดหวัง อย่าฝืนบังคับให้คดีพลิกแล้วปล่อยนักโทษไป หากคดีนี้เป็นเรื่องจริงก็ไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องละอาย”
เจี่ยงเหวินเฟิงประสานมือไปทางนั้นอย่างอารมณ์ดี “ขอบพระคุณคุณชายสำหรับคำเตือน”
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ได้ยินอย่างนั้นก็หัวเสีย จึงพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “ใต้เท้าเจี่ยงไม่สามารถพลิกคดีได้แล้วเป็นประโยชน์อะไรสำหรับเขากัน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ไปได้!”
“ใช่! เหตุใดฝ่าบาทถึงให้ผู้ดีอย่างเขาร่วมเดินทางมาด้วยเล่า ช่างเป็นภาระให้ใต้เท้าเจี่ยงเสียจริงใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาอยู่ที่เมืองหลวงยังไม่พอหรืออย่างไร!”
“ข้าหวังว่าคดีนี้จะมีอย่างอื่นซ่อนอยู่ ไม่เช่นนั้นข้าเกรงว่าชื่อเสียงของใต้เท้าเจี่ยงจะได้รับผลกระทบอย่างมาก!”
ผู้คนบนโลกไม่สนหรอกว่าความจริงเป็นอย่างไร หากเรื่องนี้ได้กระจายออกไป พวกเขาก็ได้แต่พูดว่าเจี่ยงชิงเทียนไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้น ดูสิ คดีไม่เห็นพลิกกลับเลย
ผู้คนในโรงน้ำชามีความคิดเห็นต่างกัน และในที่สุดข่าวจากหมู่บ้านซานชู่ก็มาถึง
“ใต้เท้าขอรับ!” องครักษ์เหลยหงมาพร้อมกับมารดา และบุตรชายตระกูลเหอ เขารายงานผลของเรื่องที่ได้รับมอบหมายแก่เจี่ยงเหวินเฟิง “ผู้ใต้บังคับบัญชาตรวจสอบที่เกิดเหตุแล้ว เชิญดูขอรับ!”
………………………………………………………..


## 025 ฆาตกรตัวจริง

บทที่ 25 ฆาตกรตัวจริง
สองแม่ลูกตระกูลเหอสีหน้าซีดเซียว พวกเขาเดินเข้าไปทำความเคารพอย่างกลัวๆ
องครักษ์เหลยหงนำของมากมายมาวางไว้ตรงหน้าเจี่ยงเหวินเฟิงทีละชิ้น จากนั้นก็ยื่นเอกสารให้เขา “นี่เป็นแผนผังบ้านตระกูลเหอขอรับ ฝั่งซ้ายขวาของบ้านพวกเขามีเพื่อนบ้านข้างเคียงกันทั้งสองฝั่ง กำแพงสูงแปดฉื่อ[footnoteRef:1] เมื่อผ่านประตูเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือห้องครัว...” [1:  ฉื่อ : ฟุต]
หมิงเวยเห็นอย่างชัดเจนเลยว่ากระดาษกองนั้นเป็นภาพร่าง เจี่ยงเหวินเฟิงดูอย่างช้าๆ แต่หลายรอบก่อนที่จะหยิบใบหนึ่งออกมาแล้วถามองครักษ์ “หลักฐานอยู่ที่ไหน”
เหลยหงถือไม้กระดานขนาดเท่าฝ่ามือ “สิ่งนี้ถูกนำมาจากขอบหน้าต่าง ตระกูลเหอมักใช้เป็นเบาะรองนั่งขอรับ”
หมิงเวยเห็นวิญญาณบินออกมาจากแขนเสื้อของเขาอีกครั้งแล้วบินวนไปรอบๆ อยู่ข้างบนและกลับเข้าไปในแขนเสื้อ
เจี่ยงเหวินเฟิงถอนหายใจเบาๆ และถามสองแม่ลูกของตระกูลเหอ “พวกเจ้าสองคนยังคงเป็นแพะ มีสิ่งใดอยากบอกเจ้าหน้าที่หรือไม่”
บุตรชายตระกูลเหอคุกเข่าเสียงดัง ‘ตุบ’ แล้วตะโกนว่า “ใต้เท้า ภรรยาของข้าน้อยไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น ต้องเป็นคนอื่นที่วางยาพิษแน่ๆ ขอรับ ได้โปรดใต้เท้าค้นหาความจริงด้วย!”
เจี่ยงเหวินเฟิงถามมารดาเหอ “ท่านคิดว่าอย่างไร”
มารดาเหอเช็ดน้ำตา “ใต้เท้า ลูกสะใภ้ของข้าน้อยเป็นคนกตัญญูมาตลอด...ข้าน้อยไม่เชื่อว่านางจะวางยาพิษเจ้าค่ะ”
ผูชื่อได้ยินแล้วก็อดร้องไห้ไม่ได้ เจี่ยงเหวินเฟิงพยักหน้า “ครอบครัวของพวกท่านมีความจริงใจ การสอบสวนคดีนี้ของเจ้าหน้าที่จะไม่สูญเปล่า เหลยหง!”
“ขอรับใต้เท้า” เจี่ยงเหวินเฟิงส่งสัญญาณให้เขายื่นหูเข้ามา และพูดไปสองสามประโยค
ในตอนท้าย “เรื่องนี้อันตราย ระวังตัวด้วย”
“ขอรับ” เหลยหงพาองครักษ์สองสามคนเดินจากไป คนอื่นๆ ก็รู้สึกสับสน ท่านเจ้าเมืองอดไม่ได้ที่จะถาม “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านรู้แล้วหรือว่าใครเป็นฆาตกร”
เจี่ยงเหวินเฟิงยิ้มบางๆ “อีกเดี๋ยวก็จะรู้แล้ว”
ท่าทีที่สงบและสบายๆ ของเขาทำให้บัณฑิตโต๊ะข้างๆ รู้สึกกระปรี้ประเปร่ามาก พวกเขาคุยกันด้วยน้ำเสียงที่เบาและตื่นเต้น “ดูเหมือนว่าใต้เท้าเจี่ยงจะรู้แล้วว่าใครคือฆาตกร”
“มันน่าทึ่งมาก! ไม่รู้ว่าท่านมองออกได้อย่างไร”
“เพราะเหตุนี้เขาถึงได้เป็นเจี่ยงชิงเทียนไงล่ะ”
หมิงเซียงเท้าคางและมองไปที่เจี่ยงเหวินเฟิงแล้วทอดถอนใจ “ใต้เท้าเจี่ยงผู้นี้ยามที่เขาสอบสวนคดีอย่างจริงจังช่างดูดีเสียจริง! ข้าเคยคิดว่าเจ้าหน้าที่ตำแหน่งนี้หน้าตาเหมือนช้อนขึ้นมาจากในน้ำมัน ที่แท้ก็รูปงามถึงเพียงนี้!”
หมิงฮ่าวให้ความสนใจกับคดี “ใครคือฆาตรกรกันนะ”
หมิงเวยกลับนึกถึงวิญญาณดวงนั้น...
สิ่งที่เรียกว่าวิญญาณคือการรับรู้ทางจิตวิญญาณของสรรพสิ่งบนโลก อย่างเช่นสิ่งของขนาดเล็กที่คนอื่นฝังไว้ในสวนอวี๋ฟางก่อนหน้านี้เป็นวิญญาณที่ต่ำที่สุด
เห็นได้ชัดว่าร่างกายของเจี่ยงเหวินเฟิงนั้นมีความตระหนักถึงในตนเองค่อนข้างสูงมาก
วิญญาณเช่นนี้ เหตุใดถึงได้ติดตามมนุษย์กัน...หลังจากดื่มชาหมดไปสองถ้วยในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
“ใต้เท้า จับได้แล้วขอรับ!” เหลยหงเดินเข้ามาพร้อมกับกระสอบป่านเหี่ยวๆ
เจี่ยงเหวินเฟิงไม่รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด “นำฆาตกรตัวจริงออกมา”
“ขอรับ”
เหลยหงสั่งให้องครักษ์พานักโทษและครอบครัวของพวกเขาถอยไปข้างหลังเพื่อให้มีพื้นที่กว้างๆ
ผู้คนที่มุงดูต่างคุยกัน “มีคนอยู่ในกระสอบหรือ แต่แบนขนาดนี้ใส่คนไม่ได้หรอก”
“ไม่ได้ใส่คน หรือว่าเป็นผี!” คำพูดนี้ทำให้คนกลุ่มหนึ่งโห่ใส่เขา “อย่าทำให้ผู้อื่นหวาดกลัวสิ!”
ยังมีคนพูดอีกว่า “อาจจะใช่ก็ได้ บ้านเหอไม่มีคนอื่นเข้ามา หากผูชื่อไม่ได้ทำ ก็อาจเป็นผีที่ทำ” คำพูดนั้นทำให้ทุกสายตาจ้องมองไปที่กระสอบ
เหลยหงแกะเชือกออก หลังจากนั้นไม่นานกระสอบก็กระเพื่อมเล็กน้อย แล้วงูสีขาวตัวเล็กก็โผล่หัวออกมา
“งู!”
“เป็นงูได้อย่างไรกัน” หมิงเซียงคว้าแขนของหมิงเวย นางรู้สึกกลัวเป็นอย่างมาก “มีงู!”
หมิงฮ่าวประหลาดใจ “งูคือฆาตกรตัวจริงงั้นหรือ” หมิงเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย นางจ้องมองงูขาวตัวเล็กอย่างครุ่นคิด
ท่านเจ้าเมืองรู้สึกสับสนและถามว่า “ใต้เท้าเจี่ยง ท่านจะบอกว่าผู้ที่วางยาท่านเหอคืองูตัวนี้หรือ แต่บนร่างของเขาไม่พบบาดแผลใดๆ เลยนะขอรับ”
“พิษจากงูไม่จำเป็นต้องกัด” เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าว “เหลยหง เจ้าจับงูตัวนี้ได้อย่างไร บอกท่านเจ้าเมืองอู๋หน่อย”
“ขอรับ” เหลยหงพูดเสียงดัง “พวกข้าน้อยไปที่บ้านเหอตามคำสั่งของใต้เท้าและพบรอยต่อที่ขอบหน้าต่างห้องครัว พวกข้าจึงต้มน้ำร้อนและวางไว้บนขอบหน้าต่าง ทำแบบนี้อยู่หลายครั้งแล้วในที่สุดก็เห็นงูตัวนี้โผล่ออกมา พวกข้าจึงจับมันกลับมาด้วย”
เจี่ยงเหวินเฟิงมองไปที่ท่านเจ้าเมือง “ท่านเจ้าเมืองอู๋ ท่านเข้าใจแล้วหรือยัง”
นายอำเภอเขตหย่งผิงหน้าซีด “งูตัวนี้อาศัยอยู่ในรอยแยกตรงขอบหน้าต่างห้องครัว ผูชื่อวางก๊วยเตี๋ยวไว้ตรงนั้น งูตัวนี้ถูกควันจากความร้อนเลยหยดพิษออกมา...”
เขาตัดสินคดีความอย่างไม่เป็นธรรมจริงๆ!
“ใช่หรือไม่ เราสามารถตรวจสอบได้อีกครั้ง” เจี่ยงเหวินเฟิงกล่าว “ไปหาไก่มาแล้วให้มันกินพิษจากงูตัวนี้ ทดสอบดูว่าการตายเหมือนกับของท่านเหอหรือไม่”
เขาพูดจบเหลยหงก็คิดที่จะจับงูตัวนี้
สองนิ้วของเขารวดเร็วราวกับสายฟ้า และเป็นอันตรายหากจะยื่นมือไปหนีบส่วนหัวของงูขาวตัวเล็กนี่ แต่ขอแค่หนีบส่วนนี้ได้มันก็ไม่สามารถกัดคนได้แล้ว ก่อนหน้านี้เหลยหงจับงูขาวตัวน้อยด้วยวิธีนี้ และเขาควรจับมันอีกครั้งอย่างมีสติ
อย่างไรก็ตามในขณะที่เขากำลังจะหนีบอยู่นั้น จู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น
งูขาวตัวเล็กเกิดสะบัดหางและหันหัวมากัดนิ้วของเขา
เหลยหงตกใจเขาสะบัดมือออก ลมจากฝ่ามือพัดงูขาวไปอีกด้านหนึ่ง
“อา!” เหล่าผู้คนที่ยืนมุงดูอุทานด้วยความตกใจ
งูตัวนั้นถูกเหวี่ยงไปทางองครักษ์ผู้หนึ่ง ซึ่งองครักษ์ผู้นั้นก็ไม่ได้เตรียมการป้องกัน พอเห็นว่าตนเองกำลังจะถูกกัด เขาจึงแกว่งดาบอย่างสะเปะสะปะ เหวี่ยงงูสีขาวตัวน้อยลอยไปยังเขตโต๊ะส่วนตัวด้านหนึ่ง
เนื่องจากมันถูกโยนสูง งูสีขาวตัวน้อยจึงลอยข้ามม่านไม้ไผ่และตกลงมาจากด้านบน
“อา!” หมิงเซียงกระโดดออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้อง
หมิงเฉิงที่ดูการสอบสวนคดีในห้องโถงตกตะลึง “อาเซียง!”
“อา!” เสียงร้องอย่างกับเป็ดนี้เป็นของหมิงฮ่าว และเขาก็กระโดดออกมาด้วย
“น้องหก!” ดวงตาของหมิงเฉิงแทบหลุดออกจากเบ้า เด็กสองคนนี้แอบหนีออกมาตั้งแต่เมื่อใดกัน!
หลังจากนั้นคำพูดของหมิงเซียงก็ทำให้ร่างกายของเขาเย็นเยียบราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง “พี่เจ็ด! พี่เจ็ดยังอยู่ในนั้นเจ้าค่ะ!” นางตะโกนแล้วชี้ไปที่เขตโต๊ะส่วนตัว
เหลยหงมีปฏิกิริยาตอบสนองแล้วรีบสาวเท้าดึงม่านไม้ไผ่ออกและชักดาบออกมา
“งูอยู่ที่...” คำว่า ‘ไหน’ ถูกเขากลืนกลับลงคอไป ที่มุมหนึ่งของเขตโต๊ะส่วนตัว เด็กสาวคนหนึ่งกำลังนั่งดื่มชา พอได้ยินเสียงของเหลยหงนางก็หันศีรษะและมองออกไป
คิ้วโก่งดั่งภูเขา ดวงตางามดั่งคลื่นน้ำไหล
ดอกบัวกำลังเบ่งบาน ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนห้องแห่งนี้
บรรยากาศโดยรอบตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
ความวุ่นวายทั้งห้องโถงสะท้อนมายังใบหน้าอันเรียบเฉยของนาง ราวกับเวลาถูกหยุดเอาไว้ ราวกับว่าทุกสิ่งรอบกายกลายเป็นฉากพื้นหลังที่วาดด้วยน้ำหมึก มีเพียงนางเท่านั้นที่ยังคงมีสีสันอยู่ผู้เดียว
“ตรงนั้น!”
เสียงของหมิงเซียงได้ทำลายความเงียบช่วงเวลาสั้นๆ นี้ เหลยหงห้ามใจไว้แล้วหันหน้าไปยังทิศทางที่นางชี้แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้ง
งูสีขาวตัวเล็กอยู่ในถาดน้ำชา มีตะเกียบทิ่มผ่านหัวของมัน ซึ่งแทงตรงจุดสำคัญพอดี ทำให้มันถูกตอกแน่นอยู่บนขนมถ้วยฟู
เลือดไหลออกมาจนขนมชุ่มเป็นสีแดง หางงูสะบัดอยู่สองครั้งแล้วค่อยๆ หยุดเคลื่อนไหว
เหลยหงตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะคิดได้จึงเอ่ยถาม “แม่นาง...งูตัวนี้ แม่นางเป็นคนฆ่าหรือ”
……………………………………………………………….


## 026 ถามชื่อ

บทที่ 26 ถามชื่อ
หมิงเวยลุกขึ้นทำความเคารพแล้วตอบคำถาม “จู่ๆ งูตัวนี้ก็ตกลงมา ข้าน้อยตกใจมาก ในมือถือตะเกียบอยู่จึงพุ่งแทงไปข้างหน้า ไม่คิดว่าจะเสียบตรงเข้าพอดี ขออภัยที่รบกวนการสอบสวนคดีของท่าน ขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะ”
เหลยหงคิดในใจ เขาเชื่อว่านางมีพิรุธ ท่าทางของนางดูสงบเช่นนี้ แต่บอกว่าตกใจกลัว อย่ามาล้อกันเล่นเลย...
เจี่ยงเหวินเฟิงที่อยู่ด้านนั้นพูดขึ้น “แม่นางไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว งูตัวนั้นถึงแม้จะตายแล้ว แต่ต่อมพิษก็ยังอยู่ ยังสามารถสืบสวนคดีได้ เหลยหง เอางูตัวนั้นมา”
“ขอรับ” เหลยหงดึงตะเกียบออก แล้วนำงูกลับไปที่ห้องโถง
การพิจารณาคดียังคงดำเนินต่อไป แต่เนื่องจากถูกเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ขัดจังหวะ ทุกคนเลยไม่ค่อยมีสมาธิกัน หลายคนรู้สึกจิตใจสับสนราวกับว่าตรงหน้ายังมีเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้เกิดขึ้นอยู่
แม่หญิงนางนั้นเป็นบุตรสาวตระกูลไหนนะ งดงามจนแทบใจหายใจคว่ำ
หมิงเซียงรีบกลับมาและถามอย่างกังวล “พี่เจ็ด ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ งูตัวนั้นกัดท่านหรือเปล่า”
“เสี่ยวชี!” หมิงเฉิงรีบเดินไปข้างหน้า หมิงฮ่าวเองก็ตกใจเช่นกัน ทั้งสามคนยืนล้อมหมิงเวยเอาไว้
“ข้าไม่เป็นอะไร” หมิงเวยยื่นมือที่เรียบเนียนออกแล้วพลิกไปมา “พวกท่านดูสิ ยังดีอยู่ ไม่โดนกัด”
“ขอบคุณสวรรค์” หมิงเซียงรู้สึกเหมือนตนเองโชคดีที่รอดพ้นจากภัยพิบัติ หากพี่เจ็ดเป็นอะไรไป นางคงถูกพ่อตีจนขาหักเป็นแน่…
เมื่อคิดถึงตรงนี้หมิงเซียงก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ท่านพ่อของนางและท่านลุงสองอยู่ในห้องโถงนี้!
จบสิ้นแล้ว เรื่องที่นางแอบพาพี่เจ็ดออกมาถูกจับได้แล้ว... ที่ห้องโถง การสอบสวนคดียังคงดำเนินต่อไป เจ้าของโรงน้ำชานำไก่มาจากห้องครัวเพื่อทดสอบพิษ ไก่ตัวนั้นกระพือปีกอยู่สองครั้งก็หยุดหายใจไป
ขุนนางผู้ชันสูตรศพทำการตรวจสอบและตอบกลับมาว่า “เรียนใต้เท้า การตายของไก่ตัวนี้เหมือนกับการตายของท่านเหอไม่มีผิดขอรับ”
เจี่ยงเหวินเฟิงทำการปิดคดี “คดีวางยาด้วยพิษของท่านเหอจากหมู่บ้านซานชู่ บัดนี้ได้ทำการตรวจสอบแล้ว ถูกพบว่าสาเหตุการตายมาจากพิษงู สะใภ้ผูชื่อไม่มีความผิด นางจะได้รับการปล่อยตัว”
ท่านยายหมี่ดีใจมาก นางนั่งลงคุกเข่าคำนับ “ขอบคุณท่านชิงเทียน ขอบคุณท่านชิงเทียนเจ้าค่ะ”
สองแม่ลูกตระกูลเหอก็กล่าวขอบคุณเช่นกัน ผูชื่อยังคงตกตะลึง และไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะล้างความผิดให้นางได้ จนกระทั่งบุตรสาวเข้ามาในอ้อมแขนของนางและร้องไห้ออกมา นางถึงได้สติ
“ขอบคุณใต้เท้า! ข้าน้อยจะไม่ลืมบุญคุณของใต้เท้าไปตลอดชีวิตเจ้าค่ะ!”
นางไม่ต้องถูกตัดศีรษะแล้ว นางได้กลับบ้านแล้ว! การหยุดเกี้ยวร้องขอความเป็นธรรม ในที่สุดก็ได้ผลลัพธ์ที่สวยงาม
บัณฑิตโต๊ะข้างๆ ถอนหายใจ “ใต้เท้าเจี่ยงไม่ธรรมดาจริงๆ พวกเราล้วนมองปัญหานี้ไม่ออก แต่ท่านกลับมองเห็นฆาตกรตัวจริงได้ในพริบตา”
“ชื่อเสียงสมคำร่ำลือๆ!” ผู้คนจำนวนมากต่างพออกพอใจ และแยกย้ายกันออกไปจากโรงน้ำชา
ส่วนเหล่าเจ้าหน้าที่และชนชั้นสูงต่างเตรียมขึ้นเกี้ยว ใบหน้าของท่านเจ้าเมืองอู๋ดูไม่น่ามองเท่าไรเขาไม่คิดว่าเจี่ยงเหวินเฟิงจะทำเรื่องนี้สำเร็จ พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ เขาและนายอำเภอเขตหย่งผิงรู้สึกอับอายมาก!
ในภายภาคหน้าหากเอ่ยชื่อของเจี่ยงชิงเทียน คงมีชื่อของเขาอู๋หงอยู่ด้วยเป็นแน่ มันก็แค่เท่านี้ แต่ชื่อเสียงเขาก็ได้เสียไปแล้ว และเขาก็ไม่ใช่คนที่ต่อสู้เพื่อแสวงหาชื่อเสียงทางราชการ
เมื่อเจี่ยงเหวินเฟิงเข้ามาตัดสินคดีที่ไม่เป็นธรรมต่อหน้าสาธารณชน เกิดแรงผลักดันที่แข็งแกร่งมากจนยากที่จะควบคุมได้
ผู้ตรวจการท่านนี้เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกับเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น พวกเขาดำเนินการในพื้นที่มาเป็นเวลานาน ใครเล่าจะเต็มใจให้คนที่น่าประหลาดใจมาบงการตนเองกัน
“ใต้เท้าเจี่ยงช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!” ท่านเจ้าเมืองอู๋คลี่ยิ้มและกล่าวชมเชย “คดีความนี้พวกเราตัดสินผิดพลาด หากไม่ได้เป็นเพราะท่าน เกรงว่าจะกลายเป็นคดีที่ไม่เป็นธรรมจริงๆ เสียแล้ว”
เจี่ยงเหวินเฟิงหัวเราะ “ตรวจสอบคดีต้องละเอียดรอบคอบ ใต้เท้าอู๋ชมเกินไปแล้ว”
“ท่านสมควรได้รับคำชมนี้แล้วขอรับ มันคือชีวิตคนหนึ่งชีวิต! นับเป็นโชคดีสำหรับพวกเราชาวเมืองตงหนิงที่คนอย่างท่านได้มาเยือนตงหนิง ข้าน้อยคงต้องขอคำแนะนำจากท่าน หวังว่าใต้เท้าจะไม่ลังเลที่จะสอนเคล็ดลับอื่นๆ ให้พวกเรา!”
“ใต้เท้าอู๋เกรงใจเกินไปแล้ว ข้าจะไปมีเคล็ดลับได้อย่างไรกัน เพียงแค่ตั้งใจให้มาก หากท่านตัดสินในคดีไม่เป็นธรรมจนทำให้คนผู้หนึ่งต้องตาย ก็ถือว่าเป็นการทำลายครอบครัวหนึ่ง ขอเพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ ท่านจะไม่มีทางประมาทแน่นอน!”
“ท่านจะบอกว่า...”
อีกด้านหนึ่ง หมิงเซียงหลบตัวอยู่ข้างหลังหมิงเวย นางมองใบหน้าเขียวคล้ำของนายท่านสี่อย่างเป็นกังวล จบสิ้นแล้วจริงๆ ดูจากอารมณ์ของท่านพ่อของนางแล้ว หมิงเซียงรู้สึกว่านางไม่สามารถรักษาขาของตนเองไว้ได้แน่…
ในเวลานั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงนุ่มๆ ของแม่นางอาหว่าน “ขอประทานโทษเจ้าค่ะ แม่นางท่านนั้นเป็นบุตรสาวตระกูลใดหรือ”
ทุกคนในตระกูลหมิงเมื่อได้ยินคำพูดนั้นสีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไป
พวกเขาหันศีรษะกลับไป แล้วก็เห็นแม่นางอาหว่านที่มีหน้าตากิริยาไม่แพ้บุตรสาวชนชั้นสูงได้ออกมาจากเขตโต๊ะส่วนตัว นางมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม แต่สายตากลับจ้องมองไปที่หมิงเวยอย่างไม่พลาดเป้า!
พวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงข่าวลือ เรื่องที่คุณชายสามแห่งตระกูลหยางทำตัวไร้สาระ ชอบดื่มสุราเคล้านารี!
เหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ โดนเขาเห็นแล้วแน่ๆ มันจบแล้ว จบแล้วจริงๆ!
อาหว่านถามอีกครั้ง “ขอประทานโทษเจ้าค่ะ แม่นางท่านนั้นเป็นบุตรสาวตระกูลใดหรือ”
นายท่านสองฝืนใจยกมือตอบ “นางเป็นลูกหลานตระกูลหมิงในหนานเซียง”
“ที่แท้ก็เป็นลูกหลานตระกูลหมิง” อาหว่านพยักหน้าและยิ้ม “สมแล้วจริงๆ”
ม่านไม้ไผ่ในเขตโต๊ะส่วนตัวถูกยกออก คุณชายหยางท่านนั้นก้าวออกมาและเหลือบสายตามอง “แค่นี้ก็แสดงให้เห็นว่าตระกูลหมิงไม่เพียงแต่มีความสามารถเท่านั้น แต่ยังมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่น เดิมทีข้าไม่เชื่อหรอกนะ แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว”
กล่าวจบเขาก็เอามือไพล่หลัง เดินเคาะพัดแล้วเดินออกจากโรงน้ำชา สายตาไม่วอกแวกมองไปทางอื่นใด เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชนชั้นสูงท่านอื่นที่อยู่ในที่นี้อดไม่ได้ที่จะจ้องมองไปที่ตระกูลหมิงด้วยสายตาซับซ้อน
หลายคนรู้จักชื่อเสียงของคุณชายหยางเป็นอย่างดี ดูเหมือนว่าเขากำลังเล็งหญิงสาวจากตระกูลหมิง
จุ๊ๆ ไม่รู้ว่าจะเห็นใจพวกเขา หรืออิจฉาพวกเขาดี ตระกูลหมิงได้ตกระกำลำบากอีกครั้งแล้ว อีกฝ่ายเป็นถึงลูกหลานตระกูลผู้ก่อตั้งแคว้น ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ส่งมอบหญิงสาวบ้านตนเองให้เป็นอนุภรรยา แต่ไม่แน่ใจว่าคุณชายหยางผู้นี้จะหลงใหลในความงามจนเต็มใจแต่งนางเป็นภรรยาหรือเปล่านะ
ท้ายที่สุดความเหลวไหลของคุณชายหยางก็เป็นที่โจ่งแจ้ง สีหน้าของนายท่านสี่ดูไม่ได้เป็นอย่างยิ่ง ชนชั้นสูงที่เดิมทีคิดว่าจะพูดจาเยาะเย้ยใส่ พอเห็นท่าทางของเขาก็เปลี่ยนใจไม่พูดอะไรแล้วเดินตามท่านเจ้าเมืองออกไป
หมิงเซียงตกตะลึงไปชั่วขณะ พอได้สติกลับมานางจึงเอ่ยถาม “เขาหมายความว่าอย่างไรกันหรือ”
ทันทีที่พูดจบหน้าผากนางก็ถูกดีดไปหนึ่งที นายท่านสี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “เจ้ายังกล้าถามอีกหรือว่าหมายความว่าอย่างไร! พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน”
“ข้า ข้า...” หมิงเซียงกลัวจนหัวหด
นายท่านสี่มีหรือที่จะไม่รู้จักนิสัยของบุตรสาวตนเอง เขาพูดขึ้นด้วยความโกรธ “พวกเจ้าแอบหนีออกมากันเองก็ช่างมัน แต่ยังพาเสี่ยวชีออกมาด้วย! ดีจริงๆ ตอนนี้เกิดปัญหาขึ้นแล้วพอใจกันหรือไม่”
หมิงเซียงร้องไห้ “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่างูมันตกลงมา ตอนแรกซ่อนตัวอย่างดีแล้วแท้ๆ...”
“เจ้ายังจะกล้าพูดอีก!” นายท่านสี่โมโหจนอยากจะตีขานาง!
“พอเถอะ!” นายท่านสองพูดขัดจังหวะเขาแล้วพูดเสียงเบา “ตอนนี้ก็ถูกพบไปแล้ว จะดุไปก็ไม่มีประโยชน์อันใด เรามาคิดกันดีกว่าว่าจะทำอย่างไรกันดี!”
นายท่านสี่ไม่สามารถระงับความโกรธได้ เขาสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากโรงน้ำชาไปก่อน นายท่านสองส่ายหน้าแล้วหันมาพูดกับหมิงเฉิง “เจ้าพาน้องๆ กลับบ้านด้วย”
“ขอรับ” หมิงเฉิงตอบรับ
เมื่อนายท่านสองจากไปเขาก็ชี้ไปที่หมิงเซียง
หมิงเซียงรีบพูดก่อนว่า “ข้ารู้ว่าข้าผิด! ข้ากลับไปข้าต้องโดนตีแน่นอน พี่สี่ค่อยพูดทีหลังได้หรือไม่”
หมิงเฉิงทำได้แต่ถอนหายใจแล้วหันมาพูดกับหมิงเวย “ไปกันเถอะ พี่สี่จะพาเจ้ากลับบ้าน”
………………………………………


## 027 ถูกลงโทษ

บทที่ 27 ถูกลงโทษ
“คุกเข่า!”
“ตุบๆ!”
หมิงเซียงกับหมิงฮ่าวไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียวจึงได้แต่ก้มหน้าลง หมิงเวยมองแล้วคุกเข่าข้างกายหมิงเซียง
นายท่านสี่เลิกคิ้ว น้ำเสียงของเขาดุดัน แต่สิ่งที่พูดออกมากลับเป็น “เจ้าไม่ต้องคุกเข่า! กลับสวนอวี๋ฟางไปซะ”
หมิงเซียงและหมิงฮ่าวแอบมองนางด้วยสายตาอิจฉา
หมิงเวยยืนขึ้นอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็ย่อกายทำความเคารพให้นายท่านสี่ที่มีสีหน้าไม่น่ามองกับนายท่านสองที่มีสีหน้าไร้ความรู้สึกแล้วเดินออกไป
หมิงเฉิงที่รออยู่ข้างนอกรู้สึกโล่งใจที่เห็นนางออกมา ทั้งสองได้ยินเสียงด่าของนายท่านสี่จากในห้อง “พวกเจ้ากล้ามาก! แอบหนีออกมาโดยไม่บอกไม่กล่าว ซ้ำยังพาเสี่ยวชีออกไปด้วยอีก! ไม่รู้หรือว่านางต่างจากพวกเจ้า”
หมิงเซียงโต้กลับอย่างอ่อนแรง “ไม่เหมือนกันตรงไหนเจ้าคะ ก็พี่เจ็ดหายดีแล้ว...”
“เจ้ายังจะเถียงอีก!” หมิงเซียงไม่กล้าพูดอีก
“ปกติก็เหมือนลิงอยู่แล้ว โดยเฉพาะเจ้า ใครจะรู้ว่ายิ่งโตเจ้ายิ่งทำอะไรไม่เข้าท่า! พาลิ่วเกอไปด้วยก็แย่อยู่แล้ว แต่นี่แม้แต่เสี่ยวชีก็ยังพาไปด้วย...”
ข้างนอกห้องหมิงเฉิงกับหมิงเวยมองหน้ากัน หมิงเฉิงพูดเสียงเบา “โดนตีแน่เลย”
แน่นอนว่านายท่านสี่ต้องอบรมทั้งสองคนตามกฎของตระกูล แล้วเสียงร้องไห้ของหมิงเซียง และหมิงฮ่าวก็ดังออกมาจากในห้อง
ทั้งสองคนถูกตีไปคนละสิบที และลงโทษให้คุกเข่า “คุกเข่าไปจนถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยกลับ!”
ดวงตาของหมิงเซียงเต็มไปด้วยน้ำตา “แล้วข้าวเย็น...”
“เจ้ายังอยากทานข้าวเย็นอีกหรือ!” นายท่านสี่ขึ้นเสียง “หากสามวันไม่โดนตี ต่อไปคงซนจนไปรื้อกระเบื้องหลังคาเป็นแน่! ไม่รู้หรือว่าตนเองอายุเท่าไรแล้ว อีกสองปีเจ้าก็ต้องออกไปแต่งเข้าตระกูลอื่น หากยังซนอยู่แบบนี้ เจ้ามิโดนส่งกลับมาหรอกหรือ! ลิ่วเกอทำอะไร คิดว่าข้าไม่รู้หรือว่าเรื่องนี้เจ้าเป็นคนต้นคิด คุกเข่าสำนึกผิดไปซะ!”
ฟังถึงตรงนี้ หมิงเฉิงก็พูด “เอาล่ะ พวกเรากลับกันเถอะ พวกเขาสองคนไม่เป็นอันใดหรอก คุกเข่าทั้งคืนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“อืม...” หมิงเวยเองก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เมื่อครั้นนางยังเด็กและต้องฝึกวิทยายุทธ์ นางทนทุกข์ทรมานมากกว่านี้เสียอีก
ทั้งสองอาศัยโอกาสที่นายท่านสี่และนายท่านสองยังไม่ออกมาเดินออกจากห้องบรรพชนแห่งนี้
“เสี่ยวชี”
“หืม...”
หมิงเฉิงมองไปที่ใบหน้าที่สงบของนางและอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้าแตกต่างจากเมื่อก่อนจริงๆ”
หมิงเวยหัวเราะ “แน่นอนว่าต้องต่าง ข้าหายดีแล้วนี่นา”
หมิงเฉิงอยากจะบอกว่าไม่ใช่อย่างนั้น เขาอ้าปาก แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับไป
หมิงเวยในตอนนี้แปลกเกินไป ทำให้เขารู้สึกไม่กล้ารีบร้อนอย่างบอกไม่ถูก มันช่างแตกต่างจากหมิงเวยผู้โง่เขลาเมื่อครั้นอดีตอย่างสิ้นเชิง
ยังไงซะเขาก็คือพี่ชาย คิดไปคิดมาเขาก็ถามว่า “ต่อไปน้องอย่าไปก่อเรื่องกับอาเซียงนะ อย่าพาใครไปด้วย หากมีปัญหาขึ้นมาจะทำอย่างไร แต่ถ้าอยากออกไปก็มาหาพี่สี่ได้”
หมิงเวยหันไปมองเขาแล้วถาม “พี่สี่ไม่กลับเมืองหลวงหรือ”
“เอ่อ...” หมิงเฉิงเข้าเรียนที่เมืองหลวง คราวนี้เขากลับมาเพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ ที่จริงเขาควรกลับไปก่อนหน้านี้แล้ว แต่ฮูหยินผู้เฒ่าอาลัยอาวรณ์ไม่อยากให้ไปเลยให้เขาอยู่ต่ออีกสักพัก
หมิงเวยพูด “พี่สี่วางใจเถอะ หากข้าอยากออกไปข้างนอกอีก ข้าจะบอกท่านแม่”
“อืม...” ขณะที่ทั้งสองพูดคุยกัน พวกเขาก็มาถึงสวนอวี๋ฟาง
ฮูหยินสามรอนางอยู่ที่ประตูแล้วพอเห็นนางมาถึงจึงรีบเดินไปหา ยังไม่ทันที่นางจะพูดว่า “ท่านแม่” ก็ถูกตีไปก่อนหนึ่งที แล้วฮูหยินสามก็ร้องไห้ออกมาพลางพูดว่า “เจ้าลูกไม่รักดี อยากให้แม่ตายเร็วนักใช่ไหมถึงได้แอบออกไปโดยไม่ระวังแบบนี้ หากเกิดอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร”
หมิงเวยก้มหน้าลงและยอมรับความผิดอย่างว่าง่าย “ท่านแม่ ลูกผิดไปแล้ว ลงโทษลูกเถอะ!”
ฮูหยินสามตีนางอีกสองถึงสามครั้ง แต่กลับหัวเราะทั้งน้ำตา “เสี่ยวชีของพวกเราแอบหนีออกไปเล่น แม่ดีใจมาก!”
หมิงเวยรู้สึกทั้งสะเทือนใจและเศร้า
ใครๆ ก็บอกว่าหมิงเซียงซน แต่ที่จริงแล้วฮูหยินสามรู้สึกอิจฉาเสียเหลือเกิน นางอยากให้บุตรสาวได้ซนบ้างอะไรบ้าง อย่างน้อยลูกของนางก็เป็นเด็กปกติและมีความสุข
แม่นมถงพูดปลอบใจ “ฮูหยินเจ้าคะ หลายปีมานี้คุณหนูไม่เคยออกไปนอกจวนตระกูลหมิงเลย จึงเป็นเรื่องหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโลกภายนอก ตอนนี้คุณหนูเองก็หายดีแล้ว หลังจากนี้ฮูหยินสามารถพาคุณหนูออกไปข้างนอกได้แล้วเจ้าค่ะ”
แล้วหันไปพูดกับหมิงเวย “ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะเจ้าคะ ตอนมื้อกลางวันหาตัวคุณหนูไม่พบ ฮูหยินร้อนใจจนแทบบ้าเลยเจ้าค่ะ หากอยากออกไปข้างนอก ให้มาบอกฮูหยินเถอะเจ้าค่ะ”
“ข้าเข้าใจแล้ว” หมิงเวยตอบรับอย่างว่าง่าย
ฮูหยินสามเช็ดน้ำตาแล้วส่งยิ้มให้หมิงเฉิงที่เดินมาส่งหมิงเวย “ในเมื่อเฉิงเอ๋อร์ก็มาแล้ว เข้ามานั่งข้างในก่อนเถิด”
หมิงเฉิงก้มหัวทำความเคารพ “ไม่เป็นไรขอรับ ท่านแม่คงกำลังรอหลานอยู่!”
ฮูหยินสามก็ไม่ได้บังคับอะไร นางเอ่ยขอบคุณแล้วพาหมิงเวยกลับไป นางถามตลอดทางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่าพบเห็นอะไรมาบ้างตอนที่ออกไปข้างนอก
หมิงเวยบอกแค่ว่า นางกับหมิงเซียงแล้วก็หมิงฮ่าวได้พบใต้เท้าเจี่ยง คนอื่นนางไม่พูดถึง หลังอาหารเย็นฮูหยินสามสั่งกำชับซู่เจี๋ย “บอกในครัวว่าให้ทำซาลาเปาหมูสับมาหนึ่งเข่ง แล้วก็เนื้อแห้งด้วย...” รายการอาหารมากมายหลากหลาย
หมิงเวยถาม “ท่านแม่ เราเพิ่งทานข้าวเสร็จ สั่งของพวกนี้ไปทำอะไรหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยิ้มและลูบหัวของนาง “แม่สั่งให้ลูก”
“แต่ลูกอิ่มแล้วนะเจ้าคะ!”
“อาเซียงกับฮ่าวเกอไม่ได้ถูกลงโทษอยู่หรือ” ฮูหยินสามบอก “ลูกพาตัวฝูแอบนำอาหารไปให้พวกเขาเถอะ หากไม่ใช่เพราะพาลูกออกไป พวกเขาคงไม่ถูกลงโทษหนักขนาดนี้ แม้จะเป็นพี่น้องคนละบ้านกัน แต่ยังต้องไปมาหาสู่กันอยู่ แบบนี้จะช่วยให้รักษาความสัมพันธ์ให้ดีไปตลอดได้”
“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
จิตใจของคนเป็นแม่ ทำไมหมิงเวยจะไม่เข้าใจเล่า ก่อนหน้านี้คุณหนูเจ็ดป่วย นางจึงไม่ได้ใกล้ชิดกับพี่น้องคนอื่นเลย ตอนนี้หายดีแล้วท่านแม่ก็อยากให้นางมีเพื่อนเล่นบ้าง
ฮูหยินสามพูดอีกว่า “แต่ลูกก็ต้องจำไว้นะ อาเซียงเป็นคนที่ซุกซน ฮ่าวเกอก็เถียงสู้นางไม่ได้ จะไปเล่นกับพวกเขา ลูกต้องคิดอย่างรอบคอบ เหมือนอย่างเช่นเรื่องในวันนี้ อย่าทำอีกเป็นครั้งที่สอง”
“ลูกเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ต่อไปถ้าอยากออกไปข้างนอก ลูกจะมาบอกท่านแม่” หมิงเวยตอบรับอย่างเชื่อฟัง
ฮูหยินสามยิ้มแล้วดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมแขน “เด็กดี”
…….
เมื่อเห็นว่าข้างนอกเริ่มมืดแล้ว ภายในห้องบรรพชนยิ่งเงียบสงัด หมิงเซียงขยับเข่าที่เจ็บและลูบท้องด้วยความหิว
“หิวมากเลย!” แววตาของนางไม่เป็นประกาย นางมองป้ายบรรพชนที่อยู่ข้างบน ดูคล้ายขนมเปียกปูนเสียจริง…
หมิงฮ่าวเองก็ดูเซื่องซึมเช่นกัน
เด็กวัยสิบสามปี เป็นวัยที่ร่างกายกำลังเติบโตจึงไม่ควรทนหิวเป็นที่สุด มื้อกลางวันพวกเขาทั้งสองคนก็ไม่ได้ทานอย่างจริงจัง ตอนนี้พวกเขาทำได้แค่เพียงกลืนน้ำลายเพื่อประทังความหิว
“ข้าอยากกินเนื้อหมูสันในผัดเปรี้ยวหวาน หมูสับทอดตุ๋นผักกาดขาว เนื้อแกะตุ๋น น้ำแกงหน่อไม้ยอดอ่อนใบบัว เนื้อปูนึ่งผลส้ม...” หมิงเซียงพึมพำกับตัวเอง
“เจ้าหยุดพูดจะได้ไหม” หมิงฮ่าวหงุดหงิด “เป็นเพราะเจ้า! แล้วยังบอกอีกว่าเกิดอะไรขึ้นเจ้าจะรับผิดชอบ สุดท้ายผลออกมาข้าก็ต้องรับโทษไปกับเจ้าด้วย”
หมิงเซียงรู้สึกผิด “ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้น...”
หมิงฮ่าวตกหลุมพรางมาหลายครั้งแล้ว เขาจึงชินชาเสียนานแล้วบวกกับเขาหิวมากจึงระงับอารมณ์ไว้เพื่อประหยัดแรง “ข้าไม่ต้องการอาหารมากมายขนาดนั้น ขอแค่ซาลาเปาใหญ่ๆ สองลูกก็พอแล้ว”
หมิงเซียงเอานิ้วประกบกัน “แค่ซาลาเปาลูกใหญ่ก็พอแล้ว! มาพร้อมกับนมแพะสักชามด้วยยิ่งดีเลยผสมนมซิ่งเหริน[footnoteRef:1] เติมน้ำผึ้งลงไปด้วย…อา เหมือนจะได้กลิ่นซาลาเปาเนื้อเลย!” [1:  นมซิ่งเหริน : นมอัลมอนด์]
หมิงฮ่าวหัวเราะเยาะ “ยังไม่ทันหลับก็เริ่มฝันแล้ว ครั้งนี้ท่านพ่อของข้ากับท่านอาสี่โกรธมาก ท่านแม่กับท่านอาสะใภ้สี่ไม่กล้าส่งส่งอาหารมาให้หรอก”
พูดแล้วเขาก็ลองดม เอ๊ะ เขาก็เริ่มหลอนไปด้วยเหรอเนี่ย
หมิงเซียงรู้สึกเหมือนตนเองกำลังฝันจึงไหล่ตกอย่างอ่อนแรง “ตอนนี้หากใครให้ซาลาเปาเนื้อกับข้า ข้าจะเรียกเขาว่าท่านพ่อ!” อย่างไรซะนางจะเอาเขามาแทนที่ท่านพ่อที่แสนดุร้ายของตนเอง!
จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงหัวเราะ “จริงหรือ”
…………………………………………………………………….


## 028 ส่งอาหาร

บทที่ 28 ส่งอาหาร
“พี่เจ็ด!” ดวงตาของหมิงเซียงเบิกกว้าง
“ชู่!” หมิงเวยทำมือบอกให้เงียบ แล้วหันไปสั่งตัวฝู “ตัวฝู เจ้าออกไปเฝ้าข้างนอก หากมีใครมาทางนี้ละก็แจ้งข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูวางกล่องใส่อาหารลงแล้วหมุนตัวเดินออกไป
ความสนใจของเด็กทั้งสองอยู่ที่กล่องใส่อาหาร น้ำลายของพวกเขากำลังจะไหลลงมา
หมิงเวยเปิดกล่องอาหารและถามว่า “เมื่อสักครู่ผู้ใดกันที่พูดว่า ถ้าหากมีผู้ให้ซาลาเปาจะเรียกว่าท่านพ่อ”
หมิงเซียงแลบลิ้น นางหนังหน้าหนาราวกับกำแพงเมือง “ข้ากล้าเรียก แล้วพี่เจ็ดกล้าตอบรับรึเปล่าล่ะเจ้าคะ”
เมื่อเปิดกล่องอาหารชั้นแรก จานกระเบื้องสีขาวมีซาลาเปาสีขาวน่ารักอวบอ้วนวางอยู่รอบจาน ควันสีขาวบางๆ ส่งกลิ่นหอมเตะจมูก
“เจ้ายอดเยี่ยมมาก!” หมิงเวยวางซาลาเปาไว้บนมือของนาง “กินเถิด”
ซาลาเปานึ่งร้อนๆ กระตุ้นความอยากของทั้งสองคนทันที หมิงเซียงกับหมิงฮ่าวหยิบมันขึ้นมาแล้วยัดใส่ปาก เหมือนขอทานตัวน้อยที่หิวโหยมาสามวัน
เนื้อแป้งธัญพืชหอมหวานกำลังพอดี เนื้อสับมันๆ ที่กัดเข้าไป รสชาติหอมเค็มที่ถูกปาก…ไม่เคยทานซาลาเปาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต!
หมิงเวยเห็นพวกเขาทานอย่างกับหมาป่ากลืนเสือกลืน[footnoteRef:1] จึงเปิดกล่องชั้นที่สองออก แล้วพูดกับหมิงเซียงว่า “นมแพะที่เจ้าต้องการ ปรุงกับนมซิ่งเหริน เพิ่มน้ำผึ้งลงไป” [1:  หมาป่ากลืนเสือกลืน : กินอย่างตะกละตะกลาม]
ในชามขนาดเล็ก น้ำนมแพะสีขาวขุ่นมีกลิ่นหอมหวานเลี่ยนของน้ำผึ้ง หมิงเซียงโห่ร้องด้วยความดีใจเบาๆ แทบรอไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปหา
อึก น่าพอใจมาก…
หมิงเวยเปิดกล่องชั้นที่สาม นำเนื้อแห้ง พุทราเชื่อม เค้กข้าวแบ่งให้พวกเขาทาน “ยัดมันลงในแขนเสื้อ ถ้าหิวก็หยิบออกมากินสักเล็กน้อย ระวังอย่าให้ผู้ใดเห็นเข้าล่ะ”
“อืมๆ” เรื่องนี้หมิงเซียงมีประสบการณ์โชกโชนมาก แต่หมิงฮ่าวรู้สึกเขินอายในเรื่องนี้ “ขอบคุณขอรับพี่เจ็ด”
“ข้าเองก็มีส่วนในเรื่องนี้ ข้าไม่สามารถปล่อยให้พวกเจ้ารับผิดชอบกันสองคนได้หรอก” หมิงเวยแกะเมล็ดสนใส่เข้าปาก “เมื่อก่อนพวกเจ้าถูกลงโทษกันบ่อยครั้งเลยหรือ”
“เพราะพี่แปดเลย!” หมิงฮ่าวฟ้องก่อน “ทุกครั้งที่นางบอกว่าจะรับผิดชอบ แต่สุดท้ายแม้แต่ข้าก็ถูกลงโทษไปด้วย!”
“แต่เจ้าก็ยังฟังนางโกหกทุกครั้งเลยมิใช่หรือ”
หมิงฮ่าว “...”
“พี่เจ็ด อย่าไปฟังเขาพูดนะเจ้าคะ” หมิงเซียงพูดไปกัดเนื้อแห้งไป “ที่จริงเขาก็อยากออกไปเล่นเหมือนกันนั่นแหละ ข้าก็แค่เอ่ยเหตุผลกับเขาไปเฉยๆ เท่านั้นเอง”
“งั้นข้าต้องขอบคุณเจ้าด้วยหรือไม่!” หมิงฮ่าวพูดเหน็บแนม
“เจ้ารู้แล้วก็ดี!” หมิงเซียงพูดอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย หมิงเวยยิ้ม พวกเขาสองพี่น้องทำให้นางอดนึกถึงชาติที่แล้วของนางไม่ได้
ตอนนางอายุสิบขวบ สถานการณ์ในตอนนั้นอยู่ในความสับสนวุ่นวาย ท่านอาจารย์ได้รับเด็กคนหนึ่งมาหลังสิ้นสงคราม เห็นเขาดูโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งแต่ดูมีความสามารถจึงรับเขาเป็นศิษย์
เขาคือศิษย์น้องเล็ก แม้ว่านางจะเกิดมาในช่วงเวลาที่มีแต่ความสับสนวุ่นสาย แต่นางก็มีท่านอาจารย์คอยดูแล นอกจากเรื่องฝึกซ้อมแล้ว นางก็ไม่ได้ลำบากอะไรมากนัก แต่ก็เป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงความเป็นเด็ก
เวลาที่นางขี้เกียจก็จะเอาศิษย์น้องเล็กมาเป็นข้ออ้าง ศิษย์น้องเล็กมักจะเป็นแพะแทนนางอย่างจริงใจอยู่เสมอ ถึงแม้ว่าท่านอาจารย์จะดูออกอยู่ทุกครั้งก็เถอะ
แต่หลังจากนั้นศิษย์น้องเล็กก็เสียชีวิตลง เขาตายพร้อมท่านอาจารย์ในวงล้อมของโจร
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ดวงตาของหมิงเวยก็แดงระเรื่อ ไม่ต้องรีบร้อน นางบอกกับตัวเอง ไม่ต้องรีบร้อน ตอนนี้นางได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อเจ็ดสิบปีที่แล้ว และยังไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นางยังมีเวลามากพอที่จะค่อยๆ พลิกโชคชะตาของแผ่นดินและเปลี่ยนเส้นทางของประวัติศาสตร์
ท่านอาจารย์และศิษย์น้องเล็กจะต้องไม่ตาย นางต้องกำจัดต้นอ่อนพวกนี้ให้หมดสิ้นไปทั้งหมด
“พวกเราไม่ควรพาพี่เจ็ดออกไปข้างนอกเลย” หมิงฮ่าวพูด “คุณชายหยางผู้นั้น ถามสถานะของพี่เจ็ด ไม่รู้ว่าเขาต้องการอันใดกันแน่!”
พูดถึงเรื่องนี้หมิงเซียงก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน “เป็นเพราะข้า...”
หมิงเวยไม่สนใจ “เขาจะทำอันใดได้ ถึงจะอยากได้ แต่ข้าก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะคว้าได้ถ้าเขาต้องการ”
บรรพบุรุษของนางเป็นขุนนาง ท่านพ่อของนางเมื่อครั้นยังมีชีวิตก็เป็นขุนนาง อีกทั้งท่านลุงก็รับราชการอยู่
การเป็นบุตรสาวตระกูลขุนนาง จึงไม่สามารถทำอะไรตามใจได้โดยง่าย
“หากเขาต้องการที่จะคว้าให้ได้ พวกเราก็ไม่กลัว” หมิงฮ่าวพูด “ถ้าจะกลัวก็กลัวเขาใช้วิธีสกปรก ถึงตอนนั้นมีแต่จะทำให้ชื่อเสียงของพี่เจ็ดเสียหาย”
“ใช่! พี่เจ็ดคงไม่รู้ วิธีสกปรกแบบนั้นยากที่จะป้องกัน” หมิงเซียงหงุดหงิด “เรื่องพี่ใหญ่ก็เป็นตัวอย่างให้เห็นแล้ว!”
“พี่ใหญ่งั้นหรือ...” หมิงเวยจำได้ พี่ใหญ่เป็นบุตรสาวคนโตของนายท่านสอง ซึ่งออกเรือนไปหลายปีแล้ว
หมิงเซียงเหลือบมองหมิงฮ่าว “ไม่รู้ว่าน้องหกจำได้หรือไม่ เรื่องนี้เป็นเรื่องเมื่อหกเจ็ดปีก่อน พวกเราในตอนนั้นยังเล็กอยู่เลยไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดอันใดขึ้น แต่ท่านแม่ของข้ามาบอกข้าในภายหลังเป็นการเตือน”
หมิงฮ่าวมองนางด้วยความงุนงง “หกเจ็ดปีก่อน เกิดอะไรขึ้น ข้าจำได้ว่า...พี่ใหญ่นางล้มป่วยก่อนออกเรือน พอหายดีแล้วจึงออกเรือนไป”
“จริงๆ แล้วพี่ใหญ่ไม่ได้ป่วย” หมิงเซียงก้มหน้าลงเล่นนิ้วตนเอง “นาง...ถูกคนดูหมิ่นน่ะ”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ!” หมิงฮ่าวตกใจ
นางเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา ถึงแม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปีหลังจากออกเรือน แต่เมื่อเขายังเด็กนางอยู่กับเขาทุกวันทุกเวลา
“ทำไมพี่ใหญ่ถึงได้ถูกคนดูหมิ่นได้” หมิงเวยรู้สึกแปลกๆ “ในเรือนเป็นไปไม่ได้เลย หากออกไปข้างนอกต้องพาคนไปด้วยมิใช่หรือ”
“รายละเอียดท่านแม่ไม่ได้พูดถึง บอกแค่ว่าตอนที่พี่ใหญ่ไปเล่นที่บ้านผู้อื่น นางเหมือนปลาติดเบ็ดจึงถูกผู้อื่นเอาเปรียบ เพื่อปกปิดเรื่องนี้พี่ใหญ่กลับมาจึงบอกว่าไม่สบาย หลังจากนั้นก็ได้ติดต่อกับตระกูลหนึ่ง และถูกส่งไปออกเรือนที่แดนไกล”
ใบหน้าของหมิงฮ่าวเดี๋ยวขาวเดี๋ยวแดง เขาพึมพำ “มิน่าล่ะ...”
มิน่าล่ะทำไมท่านพี่ถึงได้ออกไปแต่งงานในที่ที่ไกลขนาดนั้น มิน่าล่ะนางถึงไม่เคยกลับบ้านมาเยี่ยมญาติเลย มิน่าล่ะท่านแม่ถึงไม่เคยพูดถึงท่านพี่เลย มีครั้งหนึ่งเขาเคยได้ยินท่านพ่อท่านแม่ทะเลาะกันเรื่องท่านพี่อีกด้วย!
พอพูดถึงเรื่องนี้จำได้ว่าตอนที่เขายังเล็ก ท่านพ่อท่านแม่ของเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่เลวร้ายขนาดนั้น เป็นไปได้ว่าอาจเป็นเพราะเรื่องของท่านพี่...
หมิงเวยพบว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป “น้องหก...”
หมิงฮ่าวเช็ดหน้าอย่างแรง เขากดเสียงต่ำด้วยความโกรธแค้น “ผู้ใดเป็นคนทำ”
“ท่านแม่ไม่ได้บอก...” หมิงเซียงปลอบ “น้องหก อย่าใจร้อนไป เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว ครอบครัวเราคงแก้แค้นไปเรียบร้อยแล้วล่ะ”
หมิงฮ่าวใช้เวลานานในการระงับอารมณ์ “อืม...”
“พี่เจ็ด พี่ต้องระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ หากผู้อื่นมุ่งประสงค์ร้าย พวกเขาคงหาโอกาสลงมือได้เสมอ” หมิงเซียงผู้ที่ซุกซนตลอดเวลากล่าวเตือนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
หมิงเวยรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ นางตอบรับเบาๆ “ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะจำไว้”
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลาปลดกลอนแล้ว หมิงเวยจึงลุกขึ้น “เวลายังไม่เช้า ข้าต้องกลับแล้ว”
“ฟ้ายังมืดอยู่ พี่เจ็ดกลับดีๆ นะเจ้าคะ”
“วางใจเถอะ” หมิงเวยหยิบกล่องอาหารที่ว่างเปล่าแล้วออกไปหาตัวฝู
………
ภายในห้องหลิวจิ่งเงียบสงัด
ฮูหยินสามคัดลอกคัมภีร์อย่างเงียบๆ เนื่องจากหมิงเวยหายดีแล้ว นางจึงเปลี่ยนเวลาคัดลอกพระคัมภีร์เป็นช่วงบ่าย และไม่ค่อยมาที่นี่ในตอนกลางคืน
หลังจากนั้นไม่นานประตูก็ถูกเปิดออก และนายท่านสองก็เดินเข้ามา
“ท่านเป็นคนที่จริงใจจริงๆ เสี่ยวชีหายแล้ว แต่ก็ยังคัดลอกคัมภีร์ทุกวัน”
ฮูหยินสามไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งคัดบทสุดท้ายเสร็จ นางจึงเก็บกระดาษแล้วหมุนตัวกลับมา
นางพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “จู่ๆ ท่านก็ส่งจดหมายมาบอกว่ามีเรื่อง ตกลงคือเรื่องอันใดกัน ในสายตาของท่านมันเป็นเรื่องสำคัญหรือ”
นายท่านสองค่อยๆ จิบชา และกล่าวว่า “เรื่องของเสี่ยวชี เจ้าว่าสำคัญหรือไม่ล่ะ”
ฮูหยินสามตกใจ แล้วสีหน้าโกรธจัดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง “ข้าเคยบอกท่านแล้ว อย่าแตะต้องเสี่ยวชี! ถ้าท่านกล้าแตะต้องเสี่ยวชี พวกเราต้องสู้กันจนตายไปข้าง!”
นายท่านสองหัวเราะเบาๆ “ดูเจ้าสิ ใจร้อนอะไรขนาดนั้น เสี่ยวชีเป็นลูกของเจ้า เป็นหลานของข้า ข้าจะคิดถึงนางไม่ได้เลยหรือ ข้าหวังดีกับนางหรอกถึงได้มาหาท่าน”
เมื่อได้ยินประโยคตรงกลาง ฮูหยินสามพูดเสียงหนักขึ้น “พูดมา! ตกลงคือเรื่องอันใดกัน”
…………………………………………………………………….


## 029 สกปรก

บทที่ 29 สกปรก
นายท่านสองขยับถ้วยชาในมือเชื่องช้า “เสี่ยวชีไม่ได้บอกท่านหรือ ว่าพวกเขาไปเจอเรื่องใดมาตอนไปดูการตรวจลาดตระเวน”
ฮูหยินสามมองเขาอย่างระวังตัว “ท่านหมายความว่าอย่างไร”
“ช่างเป็นลูกที่กตัญญูเสียจริง!” นายท่านสองกล่าวด้วยความชื่นชม แต่คนฟังกลับรู้สึกตึงเครียด “นางคงกลัวท่านเป็นกังวล เลยไม่พูดอันใดออกมาสักคำ เมื่อก่อนผู้คนต่างบอกว่าท่านเลี้ยงเด็กโง่เขลา สั่งสอนไปก็ไร้ประโยชน์ ดูจากตอนนี้แล้ว เสี่ยวชีไม่ได้ทำให้ความยากลำบากของท่านในหลายสิบปีที่ผ่านมาเสียเปล่าเลย”
“หมิงอิง!” ฮูหยินสามกรีดร้องเรียกชื่อของเขา “ท่านมีอะไรจะพูดก็พูดมา อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า!”
ถึงแม้จะมองเล่ห์เหลี่ยมของนายท่านสองออก แต่ความแข็งกร้าวของนางแสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวที่อยู่ในใจ นายท่านสองหัวเราะ ใบหน้าที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี อีกทั้งริ้วรอยบนใบหน้าทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ที่ดูภูมิฐานมากยิ่งขึ้น
คนในตระกูลหมิงล้วนหน้าตาดี แม้เขาจะรูปงามไม่เท่าน้องสามหรือน้องสี่ แต่เขาก็สง่างามไม่แพ้กัน ผู้ใดที่เห็นเขาเป็นครั้งแรกคงมองว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ
“ดูเจ้าสิ จะรีบไปไหน ข้ายังบอกเจ้าไม่ได้”
นายท่านส่องชื่นชมสีหน้ายามโกรธอันมีเสน่ห์ของฮูหยินสาม เขาแอบถอนหายใจ ใบหน้านี้ช่างเป็นที่รักของพระเจ้าจริงๆ อายุสามสิบกว่าแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่เห็นสีหน้าซีดเซียว แต่ในทางกลับกันนางมีเสน่ห์มากกว่าตอนที่ยังเยาว์เสียอีก
“ครั้งนี้เจี่ยงเหวินเฟิงเดินทางมาตรวจสอบแต่ละเมือง ฝ่าบาทมีรับสั่งอีกอย่างหนึ่ง เจ้ารู้หรือไม่”
ฮูหยินสามจะไม่รู้ได้อย่างไร ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ฮูหยินสี่ก็มาพูดให้นางฟัง
เมื่อนึกถึงคำพูดของฮูหยินสี่สีหน้าของนางก็ซีดเผือด “จวนโป๋หลิงโหว คุณชายหยางงั้นหรือ”
นายท่านสองพยักหน้า “ใช่”
“เขาเห็นเสี่ยวชีหรือ”
นายท่านสองจ้องมองนาง “เสี่ยวชีโตมาเหมือนท่าน มีโครงคิ้วคล้ายน้องสาม แม้จะไม่ได้สดใสนุ่มนวลเหมือนท่าน แต่ก็โดดเด่นอย่างเห็นได้ชัด เด็กคนนี้ยิ่งสะอาด และสูงส่งมากเท่าไรยิ่งดึงดูดให้อยากดึงลงมากเท่านั้น เชื่อว่าท่านคงมีประสบการณ์โชกโชนพอ”
ใบหน้าของฮูหยินสามบิดเบี้ยวเล็กน้อย นางหลับตาเพื่อสงบสติลง
“ท่านอยากให้ข้าทำอะไร พูดมาตรงๆ!”
นายท่านสองยิ้มจางๆ “อันที่จริงเรื่องนี้ท่านเคยรับปากไปก่อนหน้านี้แล้ว เพื่อเสี่ยวชี ท่านคงต้องตั้งใจมากกว่าเดิมหน่อย”
ฮูหยินสามขมวดคิ้ว “ผู้ที่ท่านพูดถึงก่อนหน้านี้ คือคุณชายหยางท่านนั้นงั้นหรือ”
นายท่านสองพยักหน้า “ใช่”
“เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจยาก พวกคนก่อนหน้านั้นไม่มีใครมีอำนาจอยู่ในมือเลย คุณชายหยางถึงแม้จะเป็นที่ชื่นชอบ แต่จวนโป๋หลิงโหวก็ถอนตัวจากอำนาจศูนย์กลางมานานแล้ว เขามีอะไรให้ท่านสนใจขนาดนั้น”
สถานะของนางนั้นพิเศษ ความคิดอันสกปรกของนายท่านสองที่น้อยคนนักที่จะเห็น หนึ่งปีอาจไม่มีเลยสักคน
นายท่านสองหัวเราะ “ท่านคิดว่าเขาเป็นแค่คุณชายแห่งจวนตระกูลโหวธรรมดาๆ งั้นหรือ อย่าลืมสิตำแหน่งที่เขาได้รับประดับติดตัวมาก็คือขุนนางแห่งสำนักหวงเฉิงซือ”
“แล้วอย่างไร เขาเหลวไหลเช่นนี้ ฝ่าบาทจะมอบหมายงานสำคัญให้เขาจริงๆ หรือ”
นายท่านสองส่ายหน้า “หวงเฉิงซือ คือพระเนตรพระกรรณของฝ่าบาท จะมอบตำแหน่งนี้ให้คนซี้ซั้วได้อย่างไร ฝ่าบาทให้เขามาที่ตงหนิงพร้อมเจี่ยงเหวินเฟิง แน่นอนว่าไม่ได้เป็นข้ออ้างให้เขามาเที่ยวเล่น”
“ท่านพูดมาขนาดนี้ จะบอกว่าคุณชายหยางผู้นี้ซ่อนความสามารถที่แท้จริงเอาไว้งั้นหรือ”
นายท่านสองยิ้มบางๆ ใช้สายตาอันอ่อนโยนจนน่าขนลุกมองนาง “ในเรื่องนี้ ข้าอยากให้ท่านไปสืบข่าวดู”
ฮูหยินสามกัดฟันพยายามระงับความโกรธ “นี่มันไร้สาระเกินไปแล้ว คุณชายหยางอายุเท่าใดกัน อายุข้าสามารถเป็นแม่เขาได้แบบนี้ ท่านยังจะให้ข้าไป...ถึงข้าจะทนได้ แต่เขาคงไม่ชอบหรอก”
นายท่านสองยิ้มจนนางคาดเดาไม่ได้ “ถึงแม้เจ้าจะมีความคิดล้ำเลิศและว่องไวแค่ไหน แต่เจ้าคาดเดาความคิดของผู้ชายไม่ได้หรอก สำหรับหญิงสาวมีอายุแต่ยังคงความงดงามและเสน่ห์ ใครบ้างที่จะไม่มีความคิดชั่วร้าย ยามเป็นเด็กหากรักมารดามากๆ จนอยากได้รับความรักจากมารดา
พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจะเผยตัวตนให้ผู้อื่นได้เห็นมากน้อยแค่ไหนกัน เขาอยู่ที่เมืองหลวงได้เห็นสาวงามวัยเยาว์มามากแล้ว คงแค่กลัวที่จะเห็นสิ่งแปลกใหม่กว่าเช่นนี้”
ฮูหยินสามพยายามอดทนแล้ว แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหว “สกปรก!”
“ฮ่าๆๆๆ!” นายท่านสองลุกขึ้น “ผู้ชายเป็นคนสกปรกเช่นนี้อยู่แล้ว สิบปีแล้วท่านยังมองไม่ออกอีกหรือ”
เขาเดินไปถึงประตูแล้วหยุด “ท่านมีหน้าตาคล้ายเสี่ยวชี หากท่านทำได้ดี ไม่แน่ความคิดของเขาที่มีต่อเสี่ยวชีอาจลดลง มิเช่นนั้นหากเขาไม่สามารถคว้านางมาได้ คงมีหลายพันวิธีที่จะทำให้พวกเราทุกข์ทรมาน แล้วเราก็ทำได้เพียงกล้ำกลืนต่อไป”
นายท่านสองไปแล้ว แสงเทียนส่องสะท้อนใบหน้าของฮูหยินสามอย่างไม่มีท่าทีที่จะดับ จากนั้นไม่นานประตูก็เปิดออกอีกครั้ง และแม่นมถงก็ปรากฏตัวขึ้น “ฮูหยินเจ้าคะ”
ฮูหยินสามรีบเก็บความคิดแล้วเดินไปหาอย่างรวดเร็ว “แม่นม ลมแรงกลางดึกเช่นนี้ มาได้อย่างไร”
แม่นมถงมองนาง “บ่าวเป็นห่วงท่านเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามหัวเราะเยาะตนเอง “ข้ามีอะไรให้เป็นห่วงเล่า หลายปีมานี้ผ่านมาได้หมดเลยไม่ใช่หรือ แค่ต้องทนต่อไปอีกนิด”
แม่นมถงอยากพูดแต่พูดไม่ได้ “แม่นม ท่านมีอะไรก็พูดออกมาเถอะ หลายปีนี้เราต่างพึ่งพาอาศัยกัน เป็นคนที่สนิทด้วยที่สุด”
แม่นมถงพูด “เมื่อครู่บ่าวคอยเฝ้าอยู่ข้างนอก ที่ฮูหยินกับนายท่านสองพูดคุยกัน บ่าวได้ยินทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ ฮูหยินเจ้าคะ พวกเรารีบไปเมืองหลวงให้เร็วที่สุดกันเถอะเจ้าค่ะ เราอยู่ที่ตระกูลหมิงไม่ได้แล้ว!”
ฮูหยินสามถอนหายใจ “ทำไมข้าจะไม่รู้ เพียงแค่อยากไป แล้วพวกเขาเต็มใจปล่อยไปก็ดีน่ะสิ”
แม่นมถงมีสีหน้าไม่พอใจจับมือนางไว้แล้วบอกว่า “ทันทีที่จดหมายจากนายท่านมาถึง ฮูหยินเอาข้ออ้างเรื่องคุณหนูออกเรือนมาพูดแล้วรีบเข้าเมืองหลวงเถิดเจ้าค่ะ คุณหนูตอนนี้หายดีแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าพวกเขาจะมีความคิดที่น่ารังเกียจเช่นนี้”
“แม่นมจะบอกว่า” ฮูหยินสามกดเสียงต่ำ “เพื่อเสี่ยวชีแล้ว ข้าไม่ควรอยู่ที่ตระกูลหมิงต่อไปสินะ”
………
ค่ำคืนที่เงียบสงบ นายท่านสองเดินออกมาจากสวนอวี๋ฟางเข้าไปในทางเดินที่มีกำแพงขนาบอยู่สองข้าง
โคมไฟกะพริบพลิ้วไหวจากปลายอีกด้านหนึ่ง ทางเดินที่ยาวและแคบ หนีอย่างไรก็ไม่พ้น
นายท่านสองยืนหยุดอยู่ข้างทาง ทำสีหน้าจริงจัง เสียงประหลาดใจดังผ่านข้างหูของเขา “ท่านลุงสอง”
นายท่านสองมองหมิงเวยและสาวใช้เดินเข้ามาใกล้ ในมือของตัวฝูถือกล่องอาหาร พวกนางไปที่ไหนมาคงไม่จำเป็นต้องเดา
“เอาอาหารไปให้ลิ่วเกอกับอาเซียงใช่ไหม” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ
หญิงสาวที่อยู่ภายใต้แสงไฟยามค่ำคืนยิ้ม มองหน้าเขาอย่างเขินอายแล้วตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “น้องหกกับน้องแปดถูกลงโทษไปแล้ว แต่หลานยังไม่ถูกทำโทษ หลานรู้สึกผิดมาก ท่านลุงอย่าโกรธไปเลย ขอแค่ครั้งนี้ ครั้งหน้าหลานจะไม่ทำอีกแล้ว...”
เด็กที่คิดว่าตนเองทำสิ่งที่ไม่ดีและกังวลที่จะถูกผู้ใหญ่ดุด่า นายท่านสองอดไม่ได้ที่จะนึกถึงใบหน้าที่สงบของนางยามเผชิญหน้ากับงูเมื่อตอนกลางวัน
หรืออาจเป็นเพราะว่าเพิ่งหายจากอาการป่วย ปฏิกิริยาตอบสนองถึงได้ช้าเลยลืมที่จะกลัวงั้นหรือ
คงจะเป็นอย่างนั้น โง่มาสิบปี เลี่ยงไม่ได้ที่จะแตกต่างจากคนทั่วไปเล็กน้อย ส่วนเรื่องที่ว่ารับใช้เสวียนหนี่เหนียงเหนียง...จิตวิญญาณของนางอยู่กับเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจริงแล้วอย่างไรล่ะ ไม่เคยใช้ชีวิตบนโลก จะไปเข้าใจจิตใจของผู้คนได้อย่างไรกัน
นายท่านสองพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “เรื่องนี้ลุงยกเว้นให้ แต่ต่อไปอย่าไปซนกับพวกเขาอีก คิดถึงท่านแม่ของหลานไว้ เพื่อหลานแล้วกว่านางจะผ่านมาได้ไม่ง่ายเลย”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้ากลับไปเถอะ” นายท่านสองหลีกทางให้ และกล่าวเตือนเหมือนผู้อาวุโสที่ห่วงใยนาง “ถึงแม้จะเป็นบ้านของตัวเอง แต่พอเข้ากลางคืนแล้วควรรีบเข้าห้องนะ”
“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ หลานจะรีบไปพักผ่อนให้เร็ว” หมิงเวยก้มหัวทำความเคารพและเดินผ่านเขาไป เมื่อเดินไปจนสุดทางแล้วจึงหมุนตัวกลับมา ความเขินอายบนใบหน้าของนางก็หายไปในทันที
นางเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้าด้วยแววตาล้ำลึก กลางดึกเช่นนี้ นายท่านสองมาทำอะไรที่สวนอวี๋ฟางกัน
…………………………………………………………….


## 030 ปิ่นปักผม

บทที่ 30 ปิ่นปักผม
หมิงเวยหันกลับมาก็เห็นตัวฝูทำสีหน้าสับสน
“เป็นอะไรไป” นางถาม ตัวฝูอยากพูดแต่ไม่กล้าพูด
หมิงเวยพูด “เจ้ามีอะไรที่บอกตรงๆ ไม่ได้งั้นหรือ” ตัวฝูก้มหน้าลงอย่างเขินอาย นางบอกเสียงเบาๆ ว่า “บ่าวรู้สึกว่า...บางครั้งคุณหนูดูแปลกไปน่ะเจ้าค่ะ”
“อ้อ” หมิงเวยยังคงยิ้ม “แปลกตรงไหน” ตัวฝูพอเห็นว่านางไม่โกรธ เลยกล้าที่จะพูดออกไป “คุณหนูเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่มักจะน่ารักน่าเอ็นดู แต่พอพวกเขาเดินจากไป...”
หมิงเวยทำหน้าตกใจ แต่แล้วนางก็หัวเราะออกมาเบาๆ ตัวฝูเห็นนางหัวเราะก็รู้สึกไม่สบายใจ “บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ไม่ควรพูดว่าร้ายคุณหนู…”
“เจ้าไม่ผิด” หมิงเวยมองนางด้วยรอยยิ้ม “พูดเรื่องจริงจะผิดได้อย่างไร ต่อไปหากเราอยู่ด้วยกันสองคน เจ้าคิดเห็นอย่างไรก็พูดออกมาเถิด แน่นอนว่าหากต่อหน้าคนนอกต้องเงียบเอาไว้”
“บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ!” ตัวฝูรีบตอบ “ห้ามพูดว่าเจ้านายถูกหรือผิด”
“เจ้าพูดผิดแล้ว” ตัวฝูมองนางอย่างสับสน ตนเองพูดผิดตรงไหนหรือ
“ห้ามพูดว่าคนถูกหรือผิดต่างหาก” ตัวฝูยิ่งสับสน ต่างกันแค่คำเดียว หมิงเวยไม่อธิบายอะไรกับนางอีกแล้วหมุนตัวเดินเข้าสวนไป ไฟในห้องเปิดอยู่ ฮูหยินสามกำลังรอนางอยู่
“ท่านแม่” อย่างที่ตัวฝูพูด พออยู่ต่อหน้าท่านแม่ หมิงเวยก็เปลี่ยนไปเป็นคนอ่อนหวานน่าเอ็นดู ราวกับคนสองคนเปลี่ยนบุคลิกกัน
ฮูหยินสามเข้ามาลูบมือนางเพื่อให้แน่ใจว่าตัวนางไม่เย็นแล้วจึงช่วยนางถอดเสื้อคลุม
“อาเซียงกับฮ่าวเกอสบายดีไหม”
“สบายดีเจ้าค่ะ! ท่านอาสี่ไม่ได้ลงโทษหนักนัก พวกเขาเองก็ดูจะชินกับการถูกลงโทษแล้ว ตอนที่ลูกไปถึงพวกเขากำลังคุยเรื่องอาหาร...”
ฮูหยินสามจ้องมองบุตรสาว แสงเทียนอันอบอุ่นส่องลงบนใบหน้าขาวสะอาดของนาง ช่างดูบอบบางและคล่องแคล่ว ซึ่งทำให้นางนึกถึงคำพูดของนายท่านสอง
ยิ่งสะอาดและสูงส่งมากเท่าใดยิ่งดึงดูดให้อยากดึงลงมากเท่านั้น
เด็กคนนี้โง่เขลามาหลายสิบปี ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตเหมือนเด็กสาวทั่วไป ได้แอบออกไปเล่นกับเพื่อนๆ แอบเอาอาหารไปให้พวกเขากลางดึก ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องที่น่าสนใจกัน…
นางไม่ต้องการความร่ำรวย ไม่ต้องการความสูงส่ง แค่ต้องการใช้ชีวิตกับบุตรสาวของนางได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น
อย่างน้อยลูกก็ไม่เหมือนนางมีแต่ดึงให้คนตกต่ำลง
“เสี่ยวชี”
หมิงเวยหยุดพูด นางมองออกว่าฮูหยินสามมีบางอย่างในใจ นางถึงได้ตั้งใจทำตัวให้มีชีวิตชีวาเพียงเพื่อให้นางมีความสุข
น่าเสียดายที่ไม่ได้ผล หรือว่านายท่านสองเข้ามาพูดอะไรกับนางหรือเปล่า
สิ่งที่ฮูหยินสามพูดมานั้นไม่ใช่สิ่งที่นางคาดเดาได้ “ตอนที่ลูกยังเล็ก แม่ได้หมั้นหมายลูกไว้กับญาติ”
หมิงเวยชะงัก “ท่านพี่ที่เป็นบุตรชายของท่านลุงใช่หรือไม่เจ้าคะ ก่อนหน้านี้ลูกได้ยินท่านแม่พูดกับแม่นมถง”
“ใช่แล้ว” ฮูหยินสามตอบ “ก่อนหน้านี้ลูกยังเล็ก แม่ไม่เคยจัดพิธีอะไรให้ลูกเลย ตอนนี้ลูกอายุสิบห้าแล้ว ถึงเวลาที่ควรจัดแล้วล่ะ”
หมิงเวยกำลังคิดว่าหาเหตุผลอะไรมาปฏิเสธดี สวรรค์ส่งจิตวิญญาณของนางมายังยุคนี้ ซึ่งเป็นการขโมยความลับสวรรค์ท่ามกลางความมืดมิด
ผู้คนในเสวียนเหมินให้ความสำคัญกับการกลับชาติมาเกิดมากที่สุด หากกล่าวอีกนัยหนึ่ง เมื่อเราได้ของอย่างหนึ่งมาก็ต้องให้อย่างอื่นกลับ
เพราะฉะนั้นผู้ทำนายดวงชะตาส่วนใหญ่จึงมีข้อเสียห้าประการ บกพร่องสามประการ[footnoteRef:1] นี่คือบทลงโทษสำหรับผู้ที่ทำให้ความลับรั่วไหล [1:  ข้อเสียห้าประการ บกพร่องสามประการ : ข้อเสียห้าประการ (พ่อหม้ายแก่ แม่หม้ายแก่ เด็กกําพร้า คนแก่ที่ไม่มีลูก คนพิการ) ส่วนข้อบกพร่องสามประการ(ความมั่งคั่ง ชีวิต อำนาจ)]
สิ่งที่นางอยากทำมันยิ่งใหญ่กว่าโชคชะตาของคนเสียอีก ไม่ใช่เพียงแค่ร้อยเท่าพันเท่าเท่านั้น แม้ว่าจะสะกดปราณมังกรของฮ่องเต้ในสมัยอดีตที่เขาหมางซานได้ ตนเองไม่กล้าคาดเดาว่าต้องจ่ายในราคาเท่าใด
ดังนั้นนางจึงไม่อยากเกี่ยวข้องกับผู้คนในยุคนี้มากเกินไป เรื่องการแต่งงานเพื่อกำเนิดบุตร แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้ แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นเห็นดวงตาที่อ่อนโยนของฮูหยินสามเต็มไปด้วยความเศร้าที่ไม่อาจบรรยายได้นางก็พูดไม่ออก
สำหรับผู้หญิงที่ทุกข์ยากนางนี้ การเฝ้าดูบุตรสาวของตนเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ ได้ออกเรือนเหมือนเด็กสาวทั่วไป ได้ช่วยเหลือสามี สั่งสอนบุตร บางทีนี่อาจเป็นความปรารถนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนาง
เพียงแค่นั้นเอง ไม่ต้องพูดถึงแล้ว เรื่องการแต่งงานจำเป็นต้องพูดคุยกันให้ชัดเจน จำเป็นต้องเดินทางไปที่เมืองหลวงมิใช่หรือ
ถึงเวลานั้นเกรงว่าตนเองจะคิดหาวิธีที่ทำให้ท่านพี่ห้าตกใจจนถอยไปเสียก่อน จัดการทำให้การแต่งงานนี้ยุติลงอย่างสวยงาม ไม่ให้มีอะไรเกี่ยวข้องกับนางอีก
หมิงเวยตัดสินใจทำตัวอ่อนหวานน่ารักจึงล้มลงบนตักของฮูหยินสาม ทำตัวออดอ้อนเหมือนเด็กหญิงตัวเล็กๆ “ลูกจะเชื่อฟังท่านแม่ ท่านแม่ว่าอย่างไรลูกว่าตามนั้นเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามอดยิ้มออกมาไม่ได้ นางบีบจมูกของบุตรสาว “เจ้าอายุเท่าใดแล้ว หากยังติดแม่เช่นนี้ออกเรือนไปจะทำอย่างไรกัน”
“แม่นมถงไม่ได้พูดไว้หรือเจ้าคะว่าหากลูกออกเรือนไป ท่านแม่จะซื้อเรือนข้างๆ เช่นนี้พวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกัน”
หมิงเวยกอดนางไว้ไม่ยอมปล่อย นี่เป็นความรู้สึกออดอ้อนของแม่ลูกใช่หรือไม่ ทำให้คนเรารู้สึกอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากกันจริงๆ
นางไม่ได้ผ่อนคลายเช่นนี้มาหลายปีแล้ว ตั้งแต่แคว้นฉีเหนือล่มสลาย ในช่วงแรกนางเดินตามเส้นทางที่ท่านอาจารย์วาดไว้ ภายหลังไม่มีอำนาจมากพอ นางจึงต้องบังคับตัวเองให้เติบโตขึ้น กลายเป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตที่มีคุณสมบัติเหมาะสมของท่านอาจารย์
ในตอนนี้ นางมาอยู่ในยุคสมัยที่ไม่คุ้นเคย บางคนสามารถทำตัวเป็นเด็กต่อไปได้หากเราเงยหน้ามองบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า
เมื่อก่อนคือท่านอาจารย์ ตอนนี้คือ...ท่านแม่
“ช่างเป็นเด็กเสียจริง” ฮูหยินสามยังมีความสุขกับการที่บุตรสาวทำตัวออดอ้อน
นางคิดมาสักพักแล้วจึงดึงปิ่นปักผมสีทองออกจากมวยผมของตนเอง
“ปีนี้ลูกอายุสิบห้าแล้ว เดิมทีควรได้เข้าพิธีปักปิ่น แต่เพราะก่อนหน้านี้ลูกป่วย แม่เองก็ไม่อยากฝืนบังคับลูก แม่ผิดไปแล้ว ปิ่นปักผมนี้เป็นของแทนใจที่ท่านพ่อของลูกให้แม่ไว้ หลายปีที่ผ่านมาแม่ใส่ไม่เคยห่างกาย ตอนนี้แม่ให้ลูกถือเป็นพิธีปักปิ่นสำหรับลูกนะ”
ฮูหยินสามมักจะแต่งตัวเรียบๆ บนศีรษะจะมีเพียงปิ่นปักผมสีทองอันนี้เท่านั้นไม่เคยเปลี่ยน เดิมทีหมิงเวยคิดว่าเพราะนางเป็นหม้ายที่แท้ก็มีต้นสายปลายเหตุจากเรื่องนี้ด้วย
นางไม่กล้ารับ “ท่านแม่ นี่เป็นของขวัญที่ท่านพ่อให้ท่านแม่ ลูกจะกล้ารับได้อย่างไรเจ้าคะ”
สิ่งนี้ทำให้นางนึกถึงเรื่องหนึ่ง ท่านอาจารย์มักจะพกหวีไม้ติดตัวเสมอและไม่เคยเอาไว้ห่างกาย ต่อมาท่านอาจารย์ได้รับบาดเจ็บ รู้ดีว่าตนเองเหลือเวลาไม่มากแล้วจึงบอกที่มาของหวีไม้นี้แก่นาง...ความรักที่ลึกซึ้ง แม้จะเป็นเพียงความคิดถึงเล็กๆ น้อยๆ ก็อยากที่จะรักษามันไว้
ฮูหยินสามหัวเราะเบาๆ และลูบผมของนาง “ลูกเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแม่ สิ่งของไร้ชีวิตจะมีค่าเท่ากับลูกได้อย่างไร”
นางพาบุตรสาวไปที่หน้ากระจก “มา แม่จะปักปิ่นให้ลูก” หญิงสาวในกระจกมีหน้าตางดงาม นางงดงามเช่นนี้มาตั้งแต่เกิด
เป็นของขวัญที่สวรรค์ประทานให้ แต่บางครั้งก็เป็นบ่อเกิดแห่งหายนะเช่นกัน ฮูหยินสามค่อยๆ ดันปิ่นปักผมเข้าไป และฟังบุตรสาวของนางพูดเสียงเบา “มันหรูหราเกินไป ลูกรู้สึกว่ามันไม่เหมาะกับลูก แต่ท่านแม่ปักปิ่นนี้แล้วกลับงดงามมากกว่าลูกนัก”
นางหัวเราะ “หากลูกไม่ชอบจะไม่สวมมันก็ได้ แต่ต้องเก็บรักษาให้ดีๆ นะ ห้ามทิ้งเด็ดขาด”
“เจ้าค่ะ ลูกจะดูแลเป็นอย่างดีเลย ปิ่นปักผมอยู่คนอยู่ ปิ่นปักผมตายคน...” คำต่อไปนางไม่กล้าพูดต่อ
ฮูหยินสามบีบแก้มนาง “คำพูดแปลกๆ พวกนี้ลูกไปเรียนจากที่ใดมา คงไม่ใช่หนังสือนิทานที่อาเซียงอ่านหรอกนะ”
“ท่านแม่!” หมิงเวยไม่อยากตอบจึงกอดเอวของนางไว้
ฮูหยินสามมองดูภาพพวกนางสองแม่ลูกกอดกันในกระจกด้วยความดีใจอย่างไม่ปิดบัง “หลังปักปิ่นเสร็จก็จะกลายเป็นผู้ใหญ่ เสี่ยวชีของแม่ ในที่สุดก็โตแล้ว…”
…………………………………………………………..


## 031 งูขาว

บทที่ 31 งูขาว
“คุณหนูเจ้าคะ จัดเตียงเสร็จแล้วเจ้าค่ะ จะให้บ่าวอยู่รับใช้ตอนคุณหนูหลับหรือไม่เจ้าคะ” ตัวฝูถาม
หมิงเวยตอบนางไปว่า “เจ้าไปนอนเถอะ ข้าจัดการเองได้” ตัวฝูพยักหน้ารับแล้วถอยหลังไป
ห้องที่ดูว่างเปล่านี้ดูเหมือนจะมีแค่นางคนเดียว แต่ในความเป็นจริงแล้ว…
หมิงเวยมองไปยังคุณหนูเจ็ดที่อยู่ตรงมุมเตียง
“ข้าขอโทษที่ขโมยท่านแม่ของท่าน” นางพูด ดวงวิญญาณที่ดูไร้ชีวิตชีวาพอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น ท่าทางเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายของนาง
หมิงเวยชะงักแล้วหัวเราะเยาะตนเอง “ข้ากำลังขอโทษเรื่องอะไรอยู่นะ ข้าเชื่อว่านี่เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว เหตุใดต้องมาแสร้งทำเป็นซื่อด้วย แสร้งทำตัวเป็นคนดีมาหลายสิบปีจนคิดว่าตนเองเป็นคนดีไปแล้วจริงๆ สินะ”
นางหันกลับไปและเปิดหน้าต่าง พระจันทร์ทรงกลดสาดส่องแสงอันอบอุ่นเข้ามา
“ยังไม่ออกมาอีกหรือ” นางพูดอย่างเย็นชา แต่ไม่มีใครตอบรับ
หมิงเวยหัวเราะเสียงเย็น “อารมณ์ของข้าไม่ได้ดีขนาดนั้น หากเจ้าไม่ปรากฏตัวออกมา จนทำให้ข้าต้องดึงเจ้าออกมาเองละก็ จุดจบของเจ้าอาจไม่ได้ดีเท่าใดนัก”
หลังจากนั้นไม่นานก็มีควันบางๆ ลอยออกมาจากแขนเสื้อของนาง กลายเป็นสายเส้นเล็กๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ มีหงอนแหงนชี้ขึ้น เห็นได้ชัดว่าเป็นรูปร่างของงู
“เจ้า เจ้าโหดร้ายมาก...” เสียงอันแผ่วเบาราวกับเด็กบ่นด้วยความคับแค้นใจ “เห็นได้ชัดว่าเจ้าฆ่าข้า แล้วยังดุข้า...”
หมิงเวยสอดมือเข้าไปในแขนเสื้อ และมองมันอย่างเย็นชา “เจ้าฆ่าคน ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ไม่เคยได้ยินประโยคนี้มาก่อนหรือ”
“ข้า ข้าไม่ได้ตั้งใจ...” เสียงเล็กๆ นั้นดูเสียใจยิ่งขึ้น “นางวางน้ำแกงไว้ข้างใต้ ไอร้อนทำให้ข้าทนไม่ไหว...”
“ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร แต่คนก็ตายเพราะเจ้า การฆ่าเพราะอาหารคือการเวียนว่ายตายเกิด อย่างไรก็ถือเป็นกรรมจากการฆ่า เขาตายแต่เจ้ายังอยู่ หลักการของฟ้าดินไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”
“นั่นๆ...”
“หากเจ้าไม่ตาย บาปกรรมนี้ก็จะติดตัวเจ้า แม้จิตวิญญาณจะเกิดแต่ก็มิอาจหนีพ้นสวรรค์ได้ เจ้าลองนึกภาพดูสิ หากวันหนึ่งเจ้ามีบารมีเต็มเปี่ยม แต่เพราะบาปกรรมที่เจ้าได้ก่อไว้ทำให้ไม่สามารถหลุดพ้นจากร่างปีศาจนี้ได้ ถึงเวลานั้นหากต้องการชดใช้ก็คงไม่ง่ายขนาดนั้นแล้ว”
เสียงที่แผ่วเบาเต็มไปด้วยความสงสัย “ทำไมถึงไม่ง่ายเล่า เมื่อถึงเวลานั้นพลังของข้าก็จะสูงส่ง ไม่ใช่ว่าชดใช้ได้ดีกว่าหรือ”
หมิงเวยหัวเราะ “เจ้ายังจำศิษย์พี่ของเจ้าได้หรือไม่ นางก็เหมือนกันกับเจ้า เป็นงูขาว ฝึกตนอยู่ที่เขาชิงเฉิงเป็นเวลาหนึ่งพันเจ็ดร้อยปี...”
“ข้าจำได้!” มันพูดอย่างภาคภูมิใจ “นางเป็นแบบอย่างของพวกเราชาวงูขาว!”
หมิงเวยพูดต่อ “เนื่องจากผลในช่วงปีแรก นางมีบารมีเต็มเปี่ยม แต่ต้องเข้าไปอยู่โลกโลกีย์เพื่อตอบแทนบุญคุณ ผลลัพธ์เป็นอย่างไรเจ้าเองก็รู้ นางเกือบไม่มีทางที่จะฟื้นคืนได้ ”
“อืม...”
หมิงเวยพูดโน้มน้าว “เจ้าลองคิดดู ระหว่างตอนนี้คืนชีวิตไปแล้วทุกอย่างดูเรียบง่ายและชัดเจน หรือเสี่ยงในตอนที่อีกเพียงนิดเดียวก็จะสำเร็จแล้วค่อยตอบแทน อันไหนดีกว่ากัน”
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งงูสีขาวตัวน้อยก็พูดว่า “พูดเช่นนี้ เจ้าจะช่วยข้าหรือ”
“จะพูดอย่างนั้นก็ได้”
“แต่” เสียงของมันเต็มไปด้วยความสับสน “ตอนนี้ข้าไม่มีกายเนื้อแล้ว แม้จะชดใช้กรรมไปแล้ว แต่ต้องกลับชาติมาเกิดใหม่ มันไม่เปล่าประโยชน์ไปหน่อยหรือ ไม่รู้เลยว่าชาติหน้าจะยังสามารถฝึกจิตวิญญาณได้อยู่หรือไม่...”
“ใครบอกว่าเจ้าต้องมีกายเนื้อเพื่อฝึกฝนต่อ” หมิงเวยสั่งสอนต่อ “ความแตกต่างระหว่างปีศาจกับวิญญาณอยู่ที่ว่ามีกายเนื้อหรือไม่ วิญญาณอาศัยอยู่ในสิ่งของ ปีศาจอาศัยอยู่ในกายเนื้อ ไม่มีกายเนื้อ เจ้าก็เปรียบเหมือนกับวิญญาณ”
“มัน...” งูขาวคิดอยู่นานแต่ที่นางพูดก็ดูสมเหตุสมผล “เจ้าหมายถึงต่อให้ข้าเป็นวิญญาณข้าก็สามารถฝึกตนได้โดยไม่จำเป็นต้องเกิดใหม่ใช่หรือไม่”
หมิงเวยยิ้ม รอยยิ้มของนางคาดเดาไม่ได้ “เจ้าพูดเองว่า เจ้าไม่รู้ว่าจะสามารถฝึกจิตวิญญาณในชาติหน้าได้หรือไม่ หากเจ้าเกิดเป็นแมลงเม่า อีกไม่นานเจ้าก็จะตาย ซึ่งแม้แต่โอกาสอันน้อยนิดก็ไม่มี การกลับชาติมาเกิดมีความเสี่ยงจะกลับชาติมาเกิดจึงต้องระมัดระวัง”
งูขาวรู้สึกลำบากใจมาก “แต่ว่าการที่วิญญาณจะฝึกตนนั้นทำได้ช้ามาก ในเวลาหนึ่งร้อยปี พวกมันทำได้แค่ฝึกจิตในระดับอ่อนได้เท่านั้น”
หมิงเวยตอบว่า “วิญญาณที่โดดเดี่ยว การฝึกตนแน่นอนว่าต้องช้า แต่มีอีกวิธีหนึ่งที่สามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกตนของวิญญาณได้เร็วกว่าปีศาจด้วยซ้ำ”
“วิธีอันใดรึ”
“สาเหตุที่วิญญาณฝึกตนช้าก็คือพวกเขาไม่มีกายเนื้อ ไม่สามารถรวบรวมพลังได้ หากมีคนแบ่งปันพลังให้ปัญหานี้ก็จะหมดไป”
“อา!” งูขาวตัวน้อยก็นึกขึ้นได้ “เจ้าหมายถึงทำสัญญากับมนุษย์ใช่หรือไม่ เหมือนข้าจะเคยได้ยินมา บนโลกนี้มีมนุษย์ประเภทที่ถูกเรียกว่าเสวียนชื่อ พวกเขาฝึกฝนเช่นเดียวกับวิญญาณและปีศาจใช้พลังเพื่อปกป้องความเรียบร้อยของสังคมมนุษย์ หากมีภูติผีปีศาจออกมารบกวนละก็ พวกเขาจะออกมาปราบปราม เจ้า...เจ้าเป็นเสวียนชื่อใช่หรือไม่”
น้ำเสียงที่ดูขี้อายแต่ก็มีความกลัวเกรงปะปนมาด้วย “พูดตามตรง” หมิงเวยชะงัก “ข้าเป็นปรมาจารย์แห่งชีวิต”
“ปรมาจารย์แห่งชีวิตหมายถึงผู้ที่พยากรณ์งั้นหรือ”
“นั่นเรียกว่าผู้ทำนายดวงชะตา” หมิงเวยอธิบายให้ฟัง “ปรมาจารย์แห่งชีวิตเป็นคำเรียกชื่อเพื่อเป็นการให้เกียรติมีเพียงผู้เดียวในใต้หล้าเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ จึงมีคำกล่าวที่ว่า เสวียนชื่ออันดับหนึ่งในใต้หล้า ถูกขนานนามว่าปรมาจารย์แห่งชีวิต”
งูขาวตัวน้อยครุ่นคิดอย่างหนักอยู่พักหนึ่ง “เจ้าจะบอกว่า ปรมาจารย์แห่งชีวิตคือเสวียนชื่อที่เก่งกาจที่สุดใช่หรือไม่”
“ใช่...” หมิงเวยยิ้มอย่างใจดี
“เจ้าเก่งกาจขนาดนั้นเลยรึ...”
หมิงเวยไม่ตอบ แต่ถามเพียงว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าต้องการทำสัญญากับข้าหรือไม่ ตอนนี้ข้าเกิดปัญหาเล็กน้อย วิญญาณที่เดิมทีต้องทำสัญญากับข้าไม่อยู่แล้ว ถึงแม้ร่างกายข้าจะอ่อนแอไปบ้าง แต่ก็ถือว่าใช้ได้”
“เป็นข้าได้งั้นหรือ” งูขาวตัวน้อยรู้สึกยินดี งูขาวเคยได้ยินว่า มีเพียงปีศาจและวิญญาณที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะทำสัญญากับมนุษย์ได้
“หากร่างเดิมของข้ายังอยู่ แน่นอนว่าไม่ได้ แต่ตอนนี้ข้ากำลังตกที่นั่งลำบาก ไม่สะดวกอยู่บ้าง แต่ก็ลดความต้องการลงไปได้”
“อืมๆ” งูขาวตัวน้อยรู้สึกเหมือนตนเองได้รับโชคใหญ่ หลังจากสูญเสียกายเนื้อ ก็มีเสวียนชื่อเต็มใจที่จะทำสัญญากับตน ตนเป็นเพียงงูตัวเล็กๆ ที่ฝึกตนมาได้ไม่นาน แค่ผู้มีวิชาคนเดียวก็สามารถจัดการตนได้แล้ว
“แล้วต้องทำอย่างไร” เสียงเล็กๆ นั้นเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา หมิงเวยหยิบกรรไกรขึ้นมาจากตะกร้าเข็มและด้ายแล้วกรีดเบาๆ บนนิ้วของตน จากนั้นบีบเพื่อให้หยดเลือดไหลออกมา
“ดื่มเลือดและพลังลมปราณของข้า อยู่ร่วมกันกับข้า เชื่อฟังคำสั่งข้า ตอบแทนที่ให้ครอบครองร่างกาย”
เงาของงูสีขาวตัวเล็กกลายเป็นควันอีกครั้งแล้วไปรวมตัวกันที่ปลายนิ้วของนาง เลือดค่อยๆ ถูกดูดจนแห้งอย่างช้าๆ ควันบางเบาในตอนแรกค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่าง รอจนมันเปลี่ยนรูปร่างใหม่ก็มองรูปร่างเดิมออกแล้ว
“นายท่าน” งูขาวก้มหัวลง “ได้โปรดออกคำสั่ง”
“ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอเกินไป งั้นพวกเรามาดูบ้านกันก่อนดีกว่า” หมิงเวยสอดมือกลับเข้าไปในแขนเสื้ออีกครั้ง และมองออกไปนอกหน้าต่าง “แสงตะวันและจันทรา อย่ามองพลาดเด็ดขาด เจ้าจงปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์เสียก่อน”
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าเห็นต้นไม้ตรงริมทะเลสาบหรือไม่ที่ตรงนั้นมีวิญญาณร้ายอาศัยอยู่ อย่าไปยุ่งกับมันเข้าล่ะ ส่วนที่อื่นเข้าไปได้ตามที่เจ้าต้องการเลย”
“เจ้าค่ะ”
“ข้าจะพักผ่อนแล้ว เจ้าไปเถอะ”
“น้อมรับคำสั่ง” มันกลายเป็นควันอีกครั้งแล้วลอยออกไปนอกหน้าต่าง จากนั้นก็รีบกลายร่างกลับเป็นงูและหายเข้าไปในพงหญ้า
นิสัยที่แท้จริงช่างเปลี่ยนยากจริงๆ หมิงเวยยิ้มและพูดกับตัวเองว่า “งูบ้านนอกนี่ขี้โกงจริงๆ”
วิญญาณที่เต็มใจทำสัญญาพบบ่อยขนาดนั้นเลยหรือ หากเป็นเสวียนชื่อ ไม่ใช่เสวียนชื่อทุกคนที่จะมี
พอคิดถึงเรื่องนี้แล้วใต้เท้าเจี่ยงท่านนั้นตกลงเป็นอย่างไรกันแน่ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่เสวียนชื่อแล้วเหตุใดถึงมีจิตวิญญาณติดตามเขากัน
“มีความลับมากมายบนโลกใบนี้...”
หมิงเวยดึงปิ่นปักผมสีทองที่ศีรษะออก บิดปิ่นในส่วนหัวที่มีลวดลายที่เป็นเส้นออกเผยให้เห็นโครงสร้างด้านใน
แต่นางไม่ได้ทำอะไรกับมัน นำส่วนหัวของปิ่นกดกลับเข้าที่เดิม ปิดหน้าต่าง และเตรียมตัวพักผ่อน
…………………………


## 032 คึกคัก

บทที่ 32 คึกคัก
พอหมิงเซียงโดนสั่งให้คุกเข่าที่ห้องบรรพชน นางก็กลับไปนอนพักเป็นเวลาสองวัน หลังจากนั้นก็กลับมากระโดดโลดเต้นได้อีกครั้ง
พอนางก่อปัญหาเช่นนั้นไป นายท่านสี่ก็ควบคุมนางอย่างแน่นหนาและสั่งไม่ให้นางออกไปข้างนอก หมิงเซียงที่ว่างจนจิตใจอยู่ไม่สงบจึงทำได้แค่ไปคุยกับหมิงเวยที่สวนอวี๋ฟางทุกวัน
หมิงเวยถามนาง “น้องหกเล่า ไม่ไปเล่นกับเขาหรือ”
หมิงเซียงนั่งบนระเบียงตัวยาว นางกินผลไม้เคลือบน้ำตาลไป ดูหมิงเวยฟันดาบไป “เขาเป็นเด็กผู้ชาย ต้องเข้าเรียนเจ้าค่ะ”
“แล้วทำไมเจ้าไม่ไปเรียนล่ะ มีโรงเรียนของสตรีด้วยไม่ใช่หรือ”
“เอ๋ พี่เจ็ดรู้จักโรงเรียนสตรีด้วยหรือเจ้าคะ!” หมิงเซียงแปลกใจ “เดิมทีมีโรงเรียนสตรีอยู่ แต่เมื่อปีที่แล้วท่านอาจารย์ได้ออกเรือนไป ตอนนี้ยังหาอาจารย์ท่านใหม่ดีๆ ไม่ได้เลย ท่านพ่อบอกว่าแทนที่จะปล่อยให้ข้าไปวิ่งซนข้างนอก ไปเรียนงานบ้านงานเรือนกับท่านแม่จะดีกว่า….”
หมิงเวยหยุดฟันดาบเพียงชั่วครู่ และหยิบผ้าจากตัวฝูมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้า นางอดไม่ได้ที่จะยิ้ม “ท่านอาสี่เข้าใจเจ้าจริงๆ”
คำพูดของนางทำเอาหมิงเซียงรู้สึกถอดถอนใจ “เมื่อก่อนตอนที่ไปเข้าเรียนข้าเคยรู้สึกตนเองเป็นอิสระ รู้จักเพื่อนๆ หลายคน ไม่ต้องถูกขังอยู่ในบ้านทุกวันเช่นนี้...”
นี่แหละคือความหมายของโรงเรียนสตรี ได้เห็นโลกที่กว้างขึ้น ไม่ต้องเป็นนกในกรง หมิงเวยนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถือดาบไม้ไผ่อีกครั้ง
“พี่เจ็ด พี่ดูสนุกมาก!” หมิงเซียงมองดาบไม้ไผ่ของนางด้วยความสนใจ
“นี่ไม่ใช่การเล่น แต่เป็นการฝึกฝน” หมิงเวยพูด
ปรมาจารย์แห่งชีวิตจะมือไร้แม้แรงผูก[footnoteRef:1]ได้อย่างไรกัน จะขับไล่ผีหรือสิ่งชั่วร้าย จำเป็นต้องใช้พละกำลัง พูดอีกนัยหนึ่งก็คือพลังสามารถจัดการกับปีศาจได้ แต่ไม่สามารถจัดการกับคนที่มุ่งร้ายได้ [1:  มือไร้แม้แรงผูก : ร่างกายอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง]
ร่างกายของนางดีขึ้นมาบ้างแล้ว จึงสั่งให้คนทำดาบไม้ไผ่และหุ่นไม้เพื่อที่จะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้
ร่างกายนี้มีอายุสิบห้าปีแล้ว ซึ่งได้พลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการปูพื้นฐานไปแล้ว อยากฝึกฝนเพื่อที่จะเป็นเทพยุทธ์นั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ตราบใดที่ฝึกฝนอย่างหนัก ฝังเข็มทองลงจุดเส้นลมปราณอีกครั้งเพิ่มเติมด้วยการอาบน้ำยา อย่างน้อยก็น่าจะเป็นเซียนธรรมดาได้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
“ฝึกฝน เสวียนหนี่เหนียงเหนียงสอนท่านมาหรือ”
“ใช่!” หมิงเวยตอบไปอย่างลวกๆ
“‘งั้นพี่สอนข้าด้วยได้หรือไม่ วันนั้นข้าเห็นพี่ปีนข้ามกำแพงได้คล่องแคล่วมาก ข้าอยากเป็นเช่นนั้นบ้าง วันหลังจะได้แอบหนีออกไปได้ง่ายๆ”
หมิงเวยยิ้ม “สอนเจ้าได้อยู่หรอก แต่เจ้าจะตอบแทนข้าอย่างไร”
หมิงเวยอยากตอบว่าจะพาท่านออกไปเล่นด้วย แต่เมื่อคิดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อสองสามวันก่อนแล้ว นางก็หดหู่ขึ้นมา
หมิงเวยตอบ “เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ ข้าพักมาจนเบื่อแล้ว เจ้าสามารถมาคุยกับข้าได้ทุกวัน มาเล่าเรื่องราวภายนอกให้ข้าฟังเป็นการคลายเครียด แบบนี้ดีหรือไม่”
“ดีๆ!” หมิงเซียงพยักหน้าหงึกหงักต่อให้ไม่มีเงื่อนไขนางก็จะมา
หมิงเวยโบกมือ “เจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
ตัวฝูถาม “คุณหนูเจ้าคะ จะให้เอาชุดที่คุณหนูยังไม่ได้สวมให้คุณหนูแปดก่อนหรือไม่เจ้าคะ”
“อืม”
พวกนางห่างกันแค่สองปี หมิงเซียงเป็นคนร่าเริงมีชีวิตชีวา แต่คุณหนูเจ็ดอยู่แต่ในห้องตลอดเวลา ร่างกายจึงต่างกันไม่มาก
“ไปๆๆ!” หมิงเซียงดีใจ การฝึกฝนเหรอฟังดูแล้วน่าสนุก!
หมิงเวยยิ้มกริ่ม ปล่อยให้นางมีความสุขไปสักพัก อีกเดี๋ยวก็จะหัวเราะไม่ออกแล้ว แล้วก็เป็นอย่างที่คาดไว้ เสียงอันขมขื่นของหมิงเซียงก็ดังขึ้นในสวนอวี๋ฟางอย่างรวดเร็ว
แม่นมถงที่จัดการเรื่องต่างๆ เสร็จแล้ว นางเห็นฮูหยินยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกอย่างเหม่อลอย
นางมองตามสายตาของฮูหยิน พื้นที่ตรงลานกว้างมีหุ่นไม้ตัวหนึ่งกับเด็กสาวสองคนในชุดฝึกซ้อม แต่ละคนถือดาบไม้ไผ่คนละอันแล้วแทงไปที่หุ่นไม้
หนึ่งในนั้นวางดาบไม้ไผ่อยู่บ่อยๆ แล้วเดินไปแก้ไขการเคลื่อนไหวของอีกคน ซึ่งนางก็พร่ำบ่นไม่หยุด พอนางบ่นคร่ำครวญ สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ยิ้ม บรรยากาศรอบกายอบอวลไปด้วยความสุข
“คุณหนูในตอนนี้ดีจริงๆ เจ้าค่ะ” แม่นมถงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ
“ใช่!” ฮูหยินสามพึมพำ “ดีจริงๆ ดีจนข้าไม่อยากจะเชื่อเลย”
“อะไรดีจนไม่อยากจะเชื่อหรือเจ้าคะ” แม่นมถงหัวเราะ “เป็นเพราะสวรรค์รับรู้ถึงความจริงใจของฮูหยิน เสวียนหนี่เหนียงเหนียงท่านก็รู้สึกถึงได้เจ้าค่ะ!”
“แต่ข้ารู้สึกเหมือนไม่เป็นความจริง” ฮูหยินสามลดเสียงลง “บางครั้งข้าตื่นขึ้นมากลางดึก อดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่านี่คือเสี่ยวชีใช่หรือไม่ ใช่เสี่ยวชีจริงๆ หรือ ถ้าหากไม่ใช่ข้าควรทำอย่างไร นางจะร้องไห้หรือไม่ จะทุกข์ทรมานหรือเปล่า...”
พูดแล้วดวงตาของนางก็เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “ฮูหยินเจ้าคะ!” แม่นมถงรีบพูด “ท่านกำลังคิดอันใดอยู่ คุณหนูนางก็อยู่ตรงนั้น นางจะร้องไห้ จะทุกข์ได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
“แต่ข้าไม่สบายใจ...” ฮูหยินสามมองไปยังเด็กสาวที่อยู่ตรงลานบ้านด้วยแววตาเปี่ยมไปด้วยความคิดถึงแล้วนางก็พยายามสงบจิตใจของตนเองลง
“ฮูหยิน...” แม่นมถงไม่พูดสิ่งใดออกมา ฮูหยินสามหันตัวกลับมาแล้วถามนางว่า “มีจดหมายมาจากทางตะวันออกหรือไม่”
ตะวันออก หมายถึงเรือนฝั่งตะวันออก ปกติแล้วหากฮูหยินถามคำถามเช่นนี้ นางหมายถึงคนบางคน
แม่นมถงตอบ “ไม่มีเจ้าค่ะ”
“ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะยุ่งยากขึ้นมาแล้วสิ หลายวันมานี้ยังไม่ได้ลงมือจัดการเลย”
แม่นมถงพูดด้วยความจริงใจ “หากไม่ต้องไปก็คงดีนะเจ้าคะ”
ฮูหยินสามหัวเราะ นางไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น นายท่านสองเป็นคนคำนวณเก่ง เขาจะพลาดโอกาสนี้ไปได้อย่างไร
ทนไป ตราบใดที่อดทนทำสิ่งสุดท้ายได้ก็ดีแล้ว
…………
หลังจากนั้นไม่กี่วัน หมิงเซียงก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบด้วยความดีใจ พอเห็นหมิงเวยนางก็ตะโกนเรียก “พี่เจ็ด! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
หมิงเวยกำลังพลิกดูหนังสือ
ในยุคสมัยของนาง มีหนังสือหลายเล่มสูญหายไปเนื่องจากสงคราม ทำให้หนังสือหรือเอกสารทางประวัติศาสตร์ไม่ครบสมบูรณ์ นางจำเป็นต้องเข้าใจยุคสมัยนี้ให้เร็วที่สุด และการอ่านหนังสือก็เป็นวิธีที่เร็วที่สุด
นางไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “เห็นท่าทางตื่นเต้นของเจ้าเช่นนี้แล้ว คงมีเรื่องน่าตื่นเต้นเกิดขึ้นใช่หรือไม่”
“ฮ่าๆๆ เป็นอย่างที่พี่เจ็ดคาดไว้” หมิงเวยกอดอกหัวเราะ
หมิงเวยเตือนนางอย่างอ่อนโยน “ระวังกิริยามารยาทของเจ้าด้วย หากท่านอาสะใภ้สี่มาเห็นเจ้าในสภาพเช่นนี้ เจ้าคงไม่อยากอดข้าวเย็นหรอกนะ”
หมิงเซียงรีบปล่อยมือลงแล้วโน้มตัวไปหานางจากนั้นก็พูดว่า “ทันทีที่คุณชายหยางท่านนั้นเข้าเมือง จวนจวิ้นอ๋องก็มารับตัวไปเพื่อเป็นการต้อนรับหลานชาย ฉีตงจวิ้นอ๋องก็ทำตัวเป็นเถ้าแก่ ไม่เพียงแต่ทำความสะอวดสวนซิ่นให้เขาอยู่เท่านั้น แต่ยังส่งนักร้องโฉมงามมากมายไปให้ด้วย...”
“จากนั้นล่ะ”
“หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องขึ้น!” หมิงเซียงเอาแขนเสื้อคลุมหน้า นางหัวเราะอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “อย่างแรกคืออนุภรรยาคนหนึ่งของจวิ้นอ๋องไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลงทางในสวนซิ่น และบุกเข้าไปในห้องของคุณชายหยาง เลยเที่ยงคืนไปถึงจะถูกปล่อยตัวออกมา ต่อมาก็เป็นคุณหนูจากเรือนฝั่งจวิ้นหวังเฟย นางไปพบเข้ากับคุณชายหยางที่อยู่ในศาลากลางน้ำเพียงลำพังโดยบังเอิญ ได้ยินว่าพอเรื่องราวในจวนจวิ้นอ๋องหลุดออกไป ทางตระกูลหลีต้องการให้คุณชายหยางให้คำอธิบาย”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “อะไรจะยุ่งเหยิงขนาดนี้ อนุของจวิ้นอ๋องบุกเข้าไปในห้องของคุณชาย แล้วเรื่องยังลามมาถึงหูของพวกเราอีกด้วย”
“ผู้ใดจะไปรู้ล่ะ บางทีอาจมีคนไปเห็นเข้าโดยบังเอิญเลยแอบพูดกันออกมา สวนซิ่นใหญ่ขนาดนั้น มีผู้คนมากมายจะตายไป!”
หมิงเวยส่ายหน้า “เรื่องนี้...สมควรที่เจ้าจะรู้สึกสนุกแล้วหรือ”
หมิงเซียงยิ้มแล้วบอกว่า “แน่นอนว่ายังมีอีกเรื่องตามมา ใต้เท้าเจี่ยงผู้นั้น ได้มาเปิดศาลที่ตงหนิงเป็นวันที่สองแล้ว ได้ยินมาว่ามีการพิจารณาคดีไม่เป็นธรรมมากมาย จนตอนนี้เขามีชื่อเสียงโด่งดังแล้ว คนของตระกูลหลีเองก็โกรธจนเหลือทนเลยนำเรื่องของคุณชายหยางไปร้องเรียนกับใต้เท้าเจี่ยงถึงที่นั่น...”
“.....” หมิงเวยอดไม่ได้ที่จะถาม “เรือนทางฝั่งจวิ้นหวังเฟยมีปัญหาทางสมองหรือเปล่า เรื่องระหว่างชายหญิงสองคนแบบนี้ ฝ่ายเสียหายก็มีแต่ทางฝ่ายหญิง พวกเขายังกล้าที่จะไปร้องเรียนที่ศาลว่าการอีกงั้นหรือ”
…………………………………………………………..


## 033 ฝันร้าย

บทที่ 33 ฝันร้าย
“เรื่องนี้จะมีอันใดได้” หมิงเซียงแปลกใจ “ตระกูลหลีเดิมทีไม่ใช่คนตรงไปตรงมาอะไร หากไม่ใช่เพราะบรรพบุรุษสะสมคุณธรรมความดี ติดตามไท่จู่จนกลายเป็นขุนนางที่มีคุณงามความดี พวกเขาจะได้สมรสกับคนในราชวงศ์อย่างนั้นหรือ”
นางยิ้มอย่างเหยียดหยาม “หลังจากเหตุการณ์ดังกล่าวชื่อเสียงของบุตรสาวผู้นี้จะต้องแย่ลงเป็นแน่จนไม่สามารถออกเรือนกับตระกูลมีฐานะได้ ทำได้แค่เพียงพึ่งพาคุณชายหยาง ถ้าหากสำเร็จขึ้นมาก็ถือว่าดีไม่ใช่หรือ”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “ถ้าหากไม่สำเร็จล่ะ”
“บุตรสาวก็จะไม่สามารถออกเรือนกับชนชั้นสูงได้ หากแพ้ขึ้นมาก็จะกลายเป็นเช่นนี้” หมิงเซียงกล่าวอย่างเย็นชา
หมิงเวยเงียบ...
หมิงเซียงปลอบนาง “พี่เจ็ด ท่านไม่ต้องตกใจไป ไม่เป็นไร บ้านของพวกเราไม่เหมือนกับบ้านของพวกเขา”
หมิงเวยยิ้มให้นาง “อืม” เรื่องของคุณชายหยาง นางเพียงฟังๆ ไปอย่างนั้น
ในความคิดของนางนึกถึงอีกเรื่องหนึ่งต่างหาก
………
เมื่อถึงช่วงเวลากลางคืนที่เงียบสงบอีกครั้ง หมิงเวยเปิดหน้าต่าง ควันพวยพุ่งเข้ามาในห้องและกลิ้งไปบนพื้น จากนั้นกลายร่างเป็นงูสีขาวตัวน้อย
“นายท่าน”
“รู้สึกอย่างไรบ้าง”
งูสีขาวตัวน้อยเลื้อยไปรอบๆ ห้องอย่างมีความสุข “พลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนว่าจะแข็งแกร่งกว่าเดิมด้วยเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยหัวเราะ “มนุษย์เป็นวิญญาณของสรรพสิ่ง เดิมทีเป็นเพราะสภาพแวดล้อมเป็นใจ แต่เจ้าดื่มจิง[footnoteRef:1]และเลือดของข้า แน่นอนว่าพลังต้องเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เชื่อเถอะว่าอีกสามสิบห้าปี เจ้าจะกลายร่างได้อย่างแท้จริง” [1:  จิง : สารจำเป็น]
“จริงหรือ” งูขาวแทบไม่อยากเชื่อ “ปีศาจอย่างพวกเราหากต้องการกลายร่าง อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายร้อยปี! แล้วยังการลงโทษจากสวรรค์อีก...”
“นี่คือข้อดีของวิญญาณสามารถกลายร่างได้โดยตรง” อย่างไรก็ตามการกลายร่างของวิญญาณเป็นเพียง ‘รูป’
หมิงเวยไม่พูดถึงเรื่องนี้แต่ถามกลับไปว่า “จวนที่นี่ เจ้าชมครบทุกที่แล้วหรือยัง”
เมื่อได้ยินนางคุยเรื่องจริงจัง งูสีขาวตัวเล็กก็นั่งลงบนพื้นอย่างเชื่อฟังและพูดว่า “ครบแล้วเจ้าค่ะ”
“เรือนฝั่งตะวันออกที่ข้าบอกไปเจ้าไปดูมาหรือยัง”
“ดูแล้วเจ้าค่ะ” งูขาวยกหงอนขึ้น พูดเสียงแผ่วเบาด้วยความเสียใจเล็กน้อย “แต่บนร่างกายของคนคนนั้นมีกลิ่นที่ข้าไม่ชอบ”
“เพราะฉะนั้นข้าถึงให้เจ้าไปดูอย่างไรล่ะ!” หมิงเวยกระซิบเบาๆ “หากเจ้าไม่ชอบ แค่จัดการกับเขากลิ่นพวกนั้นก็ไม่มีแล้ว”
งูขาวถูกตรรกะโจรของนางโน้มน้าว “มีเหตุผล...”
“แล้วเจ้าไปเห็นอะไรมา”
“ข้าไม่กล้าเข้าไปใกล้เขา ดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่ข้าเกลียดอยู่ในห้องของเขา” งูขาวตัวน้อยพูด “นอกเหนือจากนั้นข้าไม่พบอะไรเลย”
หมิงเวยพยักหน้า “ดี คอยจับตาดูต่อไปให้ความสนใจเป็นพิเศษว่าคนผู้นั้นติดต่อกับคนในสวนอวี๋ฟางหรือไม่”
“เจ้าค่ะ” พูดจบงูขาวก็กลายร่างเป็นควันแล้วลอยออกจากหน้าต่างไป
หมิงเวยยืนอยู่ริมหน้าต่าง นางเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ ใกล้ถึงช่วงเวลาที่ดอกไม้ออกดอกหรือผลิบานแล้ว ทำให้สวนอวี๋ฟางภายใต้แสงจันทร์นั้นงดงามเป็นอย่างมาก
แต่สิ่งสกปรกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงามนี้มีมากเพียงใดกัน ผู้ที่นางให้งูขาวคอยจับตามองนั้นก็คือนายท่านสอง
ในวันที่นางพบเขาที่ทางเดิน หมิงเวยรู้สึกว่าเขากับฮูหยินสามมีความสัมพันธ์บางอย่างระหว่างกัน ยิ่งเข้ากันกับฮูหยินสาม นางก็ยิ่งรู้สึกหนักใจกับอีกฝ่ายมากเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าในช่วงเวลาครอบครัวระหว่างแม่และบุตรสาว บ่อยครั้งที่นางตกอยู่ในภวังค์ ดูเหมือนนางกำลังรอเรื่องบางอย่างซึ่งทำให้นางไม่สบายใจ
หมิงเวยไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย นางได้มองฮูหยินสามเป็นท่านแม่ของตนเองไปแล้ว จึงไม่สามารถทนได้หากมีผู้อื่นทำให้นางไม่มีความสุข
เพราะผู้อื่นทำให้ฮูหยินสามไม่มีความสุข งั้นนางก็จะทำให้คนผู้นั้นไม่มีความสุขไปด้วย
ในเวลานั้นเอง งูขาวตัวน้อยก็กลับมา
“นายท่าน!” หมิงเวยเห็นมันพูดอย่างกระวนกระวายจึงถาม “เกิดอะไรขึ้น”
“เมื่อสักครู่มีคนส่งกระดาษเข้ามาเจ้าค่ะ แล้วท่านแม่ของท่านก็แต่งตัวออกไปข้างนอก”
หมิงเวยขมวดคิ้ว “ไปที่ใด”
“ท่านมากับข้า...”
………..
ฮูหยินสามรออยู่ในห้องหลิวจิ่งสักพักประตูก็ถูกเปิดออก เมื่อหันกลับไป กลับพบว่าไม่ใช่คนที่นางคาดไว้
นางขมวดคิ้ว “น้องหก ท่านมาทำอะไรที่นี่”
นายท่านหกยืนพิงประตูด้วยอาการมึนเมา เขายกยิ้มมุมปากให้แก่นาง “พี่สะใภ้สามช่างโหดเหี้ยมยิ่งนัก! เราสองคนผูกพันกันมาหลายปีขนาดนี้ ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักกันได้เล่า ข้ามาทำอะไรงั้นหรือ แน่นอนว่ามาแสดงความรู้สึกต่อท่านอย่างไรเล่า!”
พูดจบเขาก็กระโจนเข้ามาหา
“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!” ฮูหยินสามร้องลั่น
นายท่านหกหยุดชะงัก เขาเลิกคิ้วอย่างสับสนเล็กน้อย “เหตุใดพี่สะใภ้สามต้องโกรธขนาดนี้ด้วยเล่า น้องเล็กไม่ได้มาที่นี่เป็นครั้งแรกเสียหน่อย”
ฮูหยินสามกล่าวอย่างเย็นชา “พี่สองไม่ได้บอกเจ้าหรือว่าไม่ให้เจ้ามาที่นี่อีก”
“เฮอะ!” นายท่านหกบ่น “พี่สองไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย ไม่อนุญาตให้ข้ามา คิดจะครองไว้เพียงผู้เดียวงั้นหรือ พูดก็พูดเถอะ ข้ามาก่อนเขาเสียอีก! พี่สะใภ้สามก็เหมือนกัน ในสายตาท่านมีแต่พี่สองหรือ ส่งข้อความหาท่านสองสามคำ ท่านก็ไม่มาพบ หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้ใช้ชื่อพี่สองข้าก็คงไม่ได้พบท่าน ท่านไม่คิดถึงความผูกพันของเราสองบ้างเลยหรือ”
“ความผูกพันงั้นหรือ” แววตาของฮูหยินสามมีแต่ความอ้างว้างและความเกลียดชัง “หมิงหรง ท่านกับข้ามีความผูกพันอะไรกันหรือ พี่สามของท่านตายไปแล้ว ข้าแค่ต้องการเลี้ยงดูเสี่ยวชีจนเติบใหญ่อย่างสงบสุขไปจนตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ หากไม่ใช่เพราะท่าน ข้าคงไม่ต้องตกมาอยู่ในสภาพแบบนี้ ตอนนี้แม้ข้าจะตาย ข้าก็ไม่มีหน้าไปพบพ่อของเสี่ยวชี! ท่านทำร้ายข้าจนถึงตอนนี้ ยังจะมาพูดเรื่องความผูกพันของเราอีกหรือ น่าขันเสียจริง!”
นายท่านหกยิ้มเยาะ “อย่างที่พี่สะใภ้สามพูดมา พี่สามก็ตายไปแล้ว ท่านต้องปกป้องเขาไปชั่วชีวิตหรือ ท่านเป็นหญิงที่งดงามนัก แต่กลายเป็นหญิงร้างห้องไม่ดูน่าสงสารไปหน่อยหรือ”
“เฮอะ!” ฮูหยินสามโกรธจนหน้าเขียว นางชี้ไปที่ประตู “ไร้ยางอาย ไปให้พ้น!”
เมื่อเห็นท่าทีแน่วแน่ของนาง รอยยิ้มก็หายไปจากใบหน้าของนายท่านหก เขาพูดอย่างช้าๆ “พี่สะใภ้สาม น้องหรงขอเตือนท่าน หากพูดเรื่องนี้ออกไป ผู้อื่นจะบอกว่าท่านไร้ยางอาย สามีตายไปท่านถึงกับทนไม่ไหว คบชู้กับพี่ชายน้องชายในครอบครัวเดียวกัน โถๆ เสี่ยวชีมีท่านแม่เช่นนี้ ช่างน่าสงสารเสียเหลือเกิน!”
ฮูหยินสามโกรธจนตัวสั่น “นี่ท่านเอาเสี่ยวชีมาขู่ข้าหรือ”
นายท่านหกยิ้มแล้วพูดว่า “นี่เรียกว่าเป็นการขู่ได้อย่างไร ข้าก็แค่เตือนสติพี่สะใภ้สามว่าชื่อเสียงของบุตรสาวสำคัญมากแค่ไหน หากมีมารดาที่สูญเสียความบริสุทธิ์ ต่อไปใครจะกล้ามาสู่ขอนางกัน พูดขึ้นมาก็นึกขึ้นได้ เสี่ยวชีอายุสิบห้าแล้ว ตอนนี้ไม่โง่แล้วด้วย เกิดมางดงามเช่นนี้ ด้วยชื่อเสียงของท่านปู่ การออกเรือนไปกับตระกูลที่ดีไม่ใช่เรื่องยาก พี่สะใภ้สามท่านไม่คิดทบทวนหน่อยหรือ”
ฮูหยินสามเกลียดจนอยากจะกรีดใบหน้าของคนตรงหน้านี้
นางจึงพูดอย่างเย็นชา “หมิงหรง ท่านไม่มีวันได้เป็นผู้นำตระกูลหมิงหรอก คำพูดนี้ท่านไปพูดต่อหน้าพี่สองอีกรอบแล้วค่อยมาขู่ข้าอีกทีก็ไม่สาย”
“ฮ่าๆ พี่สะใภ้สามรักพี่สองมากกว่าจริงๆ ด้วย ทำน้องเล็กรู้สึกชื่นใจยิ่งนัก” นายท่านหกค่อยๆ จัดแขนเสื้ออย่างช้าๆ แล้วเดินไปข้างหน้า “แต่พี่สะใภ้สาม ท่านปากไม่ตรงกับใจมาตลอดให้น้องเล็กดูสักหน่อยเถิดว่าร่างกายของท่านคงไม่...”
“ท่านจะทำอะไร หยุดนะ!” ฮูหยินสามถอยหลังด้วยความตกใจ ห้องสวดมนต์กว้างขนาดนี้ นางจะถอยไปทางใดดี พอนางหมุนตัวเตรียมจะวิ่ง นายท่านหกก็กระโจนเข้ามาหาและกดนางลงบนโต๊ะบูชา
“พี่สะใภ้สาม” นายท่านหกหอบหายใจหนักยื่นมือไปฉีกคอเสื้อ “เสวียนหนี่เหนียงเหนียงกำลังดูพวกเราอยู่! แบบนี้ไม่น่าตื่นเต้นกว่าหรือฮ่าๆๆ…อา!”
เขาหันหน้าไปมองเห็นปิงซินถือแจกันอยู่ในมือ นางมองดูพวกเขาด้วยความหวาดกลัว
นายท่านหกเห็นอย่างนั้นก็เกิดโทสะ “เจ้าเป็นแค่สาวใช้ กล้าทุบตีเจ้านายงั้นหรือ!”
ปิงซินน้ำตาไหล แต่นางไม่ยอมถอย พูดเสียงสั่น “ปล่อย...ปล่อยฮูหยินนะ!”
“ดี!” นายท่านหกถูกกระตุ้นจนเกิดอารมณ์ร้าย “ในเมื่อเจ้าไม่ไป งั้นวันนี้ข้าจะทำทั้งสองคนด้วยกันเนี่ยแหละ!”
พูดจบเขาก็วาดฝ่ามือใส่ “อา!” นายท่านหกเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพี่น้องตระกูลหมิง ปิงซินถูกตบจนล้มลงกับพื้น
“ปิงซิน!” ฮูหยินสามต้องการไปดูนาง แต่ก็ถูกนายท่านหกจับเอาไว้ “พี่สะใภ้สามไม่ต้องรีบ น้องเล็กจะทรมานท่านก่อนแล้วค่อยไปจัดการกับนาง!”
ใบหน้าที่ดุร้ายและน้ำเสียงมุ่งร้ายทำให้ฮูหยินสามรู้สึกเหมือนนางกลับไปสู่ฝันร้ายนั่น นางไม่สามารถบอกได้ว่าตนเองอยู่ที่ไหน เป็นเมื่อสิบปีก่อนหรือปัจจุบัน เป็นฝันร้ายหรือเป็นเรื่องจริง
แต่ไม่สามารถหลุดพ้นทำอย่างไรก็ไม่สามารถหลุดพ้น
“ไปให้พ้น ไปให้พ้นนะ!” นางทำได้เพียงตะโกนเช่นนี้ แต่บริเวณโดยรอบของห้องหลิวจิ่งได้รับการทำความสะอาดเมื่อนานมาแล้ว นอกจากปิงซินแล้วก็ไม่มีใครที่ได้ยิน
นางได้ยินแต่เสียงผ้าที่ฉีกขาด ร่างกายของนางถูกมือสกปรกทาบทับไว้
นางหลับตาลง อธิษฐานในใจ ‘เสวียนหนี่เหนียงเหนียง ได้โปรดเมตตา ช่วยลูกด้วยเถิด...’
ดูเหมือนเสวียนหนี่เหนียงเหนียงจะได้ยินคำอ้อนวอนของนาง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ตุ้บ’ ประตูถูกเตะออกแล้วก็มีเสียงที่นุ่มนวลทว่าเย็นชาดังขึ้นมา “ดูเหมือนท่านอาหกจะอารมณ์ดี ท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ บอกหลานหน่อยได้หรือไม่”
…………………………………………………………


## 034 อย่ากลัว

บทที่ 34 อย่ากลัว
การเคลื่อนไหวกะทันหันนั้นทำเอาความปรารถนาของนายท่านหกหายไปจนน่าตกใจ
พอเขาหันหลังกลับไปก็เห็นหมิงเวยที่พังประตูเข้ามา จนเขาเกือบคิดว่าตนเองฝันไป “เสี่ยว เสี่ยวชี”
ฮูหยินสามรู้สึกเย็บวาบไปทั่วร่างเมื่อเห็นบุตรสาวนางก็พูดไม่ออก
ถูกเห็นแล้ว ถูกเสี่ยวชีเห็นเข้าแล้ว…ในหัวของนางส่งเสียงหึ่งๆ สะท้อนสองประโยคนี้อยู่ซ้ำๆ ไปมา
“ดูเหมือนท่านอาหกจะจำหลานได้” หมิงเวยก้าวเข้ามาในห้อง นางมองฮูหยินสามที่อยู่บนโต๊ะบูชาในสภาพเสื้อผ้ายับยุ่ง จากนั้นหันไปมองปิงซินที่ล้มหัวแตกอยู่บนพื้นแล้วความโกรธก็ปะทุขึ้นมาในอกของนาง
สำหรับนางแล้วยิ่งนางโกรธมากเท่าใด ภายนอกนางจะดูนิ่งสงบมากเท่านั้น เวลานี้นางเผยรอยยิ้มแล้วเอ่ยถามราวกับคนไม่รู้ความ “ดึกดื่นเช่นนี้ ท่านอาหกมาที่สวนอวี๋ฟางเพื่อมาขอพรกับเสวียนหนี่เหนียงเหนียงหรือ”
“เอ่อ...” เห็นนางยิ้มเช่นนั้น นายท่านหกรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เขายังไม่สร่างเมาเต็มที่ ในภาพจำของเขาหลานสาวคนนี้เป็นเด็กโง่ แม้ว่านางจะสามารถตอบคำถามกับผู้คนได้ แต่นางก็ไม่ต่างจากเด็กสามขวบ
เมื่อเห็นว่าหมิงเวยไม่ได้โกรธแต่กลับยิ้มจึงคิดว่านางเป็นเด็กโง่คนเดิมจึงโพล่งออกไปว่า “อาหกกำลังเล่นกับแม่ของหลาน! เจ้ารีบกลับไปนอนเถอะ”
“หมิงหรง!” ฮูหยินสามอุทานเสียงแหลม
ถูกเสี่ยวชีเห็นขนาดนี้แล้ว เขายังจะหลอกล่อนางให้กลับไปเพื่อที่เขาจะได้สนุกต่องั้นหรือ ทำไมคนผู้นี้ถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้!
หมิงเวยหัวเราะ “ที่แท้ท่านอาหกก็มาเล่นกับท่านแม่งั้นหรือ!” แล้วบทสนทนาก็เปลี่ยนไป นางถามกลับอย่างไร้เดียงสาไปว่า “หลานเองก็อยากเล่น ท่านอาหกมาเล่นกับหลานแทนไม่ดีกว่าหรือ!”
ใบหน้าอันงดงามไร้เดียงสานี้ทำเอาเขาปฏิเสธไม่ได้จริงๆ เดิมทีนายท่านหกไม่คิดอันใดเยอะอยู่แล้ว ถึงแม้จะเป็นหลานตนเอง แต่เขาไม่เคยมีความคิดเรื่องนี้มาก่อน
เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นรอยยิ้มอันแสนร่าเริงของนาง คลื่นแสงเคลื่อนไหวใต้แสงเทียน ใบหน้าที่ดูคล้ายคลึงกับฮูหยินสาม มีความโดดเด่นที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ทำเอาเขาปฏิเสธไม่ออกโดยไม่รู้ตัวราวกับถูกผีอำ
หลานสาวของเขาเกิดมางดงามขนาดนี้เชียวหรือ
เขารู้สึกเสียดายมาตลอดที่ตนเองเกิดช้าไปจนไม่ได้พบเจอกับพี่สะใภ้สามเมื่อครั้นที่นางยังเป็นเด็กสาว เขาเคยคิดว่าถึงแม้หลานสาวโง่ๆ คนนี้จะเหมือนพี่สะใภ้สาม แต่กลับไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย พอมาดูอีกทีจู่ๆ เขาก็มีความรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไป
ที่แท้พี่สะใภ้สามในวัยเยาว์เป็นเช่นนี้นี่เอง ช่างทำให้คน…
ฮูหยินสามที่ถูกทำร้ายมาหลายปี เห็นแววตาของนายท่านหกแล้วมีหรือที่นางจะไม่เข้าใจ ทันใดนั้นนางรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจับใจ
หากเรื่องสกปรกเช่นนี้เกิดขึ้นจริง เสี่ยวชีจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร! ในตอนนั้น พี่สาวคนโตก็...
“หมิงหรง!” นางตะโกนขึ้นอย่างรุนแรง “เสี่ยวชีเป็นหลานสาวของท่านนะ!”
ชายที่มีอารมณ์รุนแรงหุนหันพลันแล่นเช่นนี้จะไปเข้าใจอะไร ยิ่งไปกว่านั้นนายท่านหกวันๆ เอาแต่ดื่มสุรา ไม่เคยจะมีสติกับเขาเลยสักวัน
ฮูหยินสามไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางวิ่งไปหาหมิงเวยแล้วผลักนางออกไป “เสี่ยวชี หนีไป! รีบหนีไปซะ!”
“ท่านแม่อย่าเพิ่งโกรธไป” หมิงเวยยิ้มหวานและกดนางให้นั่งลงบนเก้าอี้ “ลูกขอเล่นกับท่านอาหกก่อนแล้วค่อยไป”
ฮูหยินสามรู้สึกมึนงง นางถูกรั้งไว้เช่นนี้จึงทำได้แต่ตะโกนด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวชี!”
หมิงเวยไม่สนใจ นางสั่งงูสีขาวตัวน้อยให้กลายร่างเป็นควันแล้วรัดฮูหยินสามเอาไว้ “ท่านอาหก ต้องเล่นอย่างไรหรือ”
นางเงยหน้าขึ้น และมองไปที่นายท่านหกด้วยท่าทางที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา
นายท่านหกรู้สึกคันที่หัวใจจนเขาลืมเรื่องสายเลือดและจริยธรรมไปหมดแล้ว เขายื่นมือไปจับนาง “เล่นแบบนี้...”
เมื่อเห็นว่านายท่านหกจับตัวหมิงเวย ฮูหยินสามรู้สึกเหมือนเลือดในกายของนางแข็งค้างไปทั้งหมด
เวลานี้ดูเหมือนจะย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อน วันนั้นนางกำลังคัดลอกคัมภีร์เช่นเดียวกับในตอนนี้
ไม่รู้ว่านายท่านหกเข้ามาเมื่อใด ทั้งตัวเขามีแต่กลิ่นเหล้า เขากดนางลงบนโต๊ะบูชา
นางดิ้นและร้องไห้ แต่ไม่เป็นผล ชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ เกิดมามีพละกำลังที่แข็งแรง นางจะรอดพ้นเงื้อมมือเขาได้อย่างไร
ฝันร้าย...
แต่เมื่อฝันร้ายสิ้นสุดลง นางก็ยังไม่ตื่นจากความฝัน สิ่งที่รอนางอยู่นั้นเป็นฝันร้ายที่ยิ่งใหญ่กว่า
จนกระทั่งวันนี้ นางก็ยังจมดิ่งอยู่
“เสี่ยวชี! ไม่ ไม่นะ...” ฮูหยินสามเริ่มบ้าคลั่ง
หากบุตรสาวของนางต้องพบเจอกับความโชคร้ายเช่นนี้ ที่นางทนมาเป็นสิบปีจะมีความหมายอะไรกัน
นางยังมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร
ไม่ ไม่นะ!
หากเรื่องมาถึงจุดนี้จริงๆ นางยอมตายเสียดีกว่า!
ต้องตายไปด้วยกัน เรื่องนี้ต้องจบลงอย่างสะอาด!
หมิงเวยที่เดิมทีคิดจะเล่นกับนายท่านหก แต่เมื่อเห็นว่าสภาวะของฮูหยินสามดูท่าไม่ดีแล้วจึงเปลี่ยนใจทันที
ตอนที่นายท่านหกกำลังยิ้มเยาะอยู่ นางมองไปข้างหลังของเขา จากนั้นก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ “ท่านพ่อ!”
นายท่านหกผงะ
ในตอนนั้นเองหมิงเวยพลิกข้อมือแล้วผละตัวออกจากพันธนาการของเขาอย่างชำนาญ ปิ่นปักผมสีทองที่ถืออยู่ในมือนานแล้วก็แทงเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ลงมืออย่างรวดเร็วและแม่นยำ ไม่ต้องใช้ตามองก็รู้ว่าประตูชี่[footnoteRef:1]อยู่ที่ไหน [1:  ประตูชี่ : รูเหงื่อ เป็นช่องทางกระจายและระบายหยางชี่]
“อา!” นายท่านหกกรีดร้อง
หมิงเวยไม่แม้แต่จะมอง นางดึงปิ่นปักผมออกแล้วยกเท้าเตะนายท่านหก จากนั้นก็พุ่งไปหาฮูหยินสาม
“ท่านแม่!”
ฮูหยินสามน้ำตาไหล นางกำลังดิ้นรนอย่างหนักราวกับพยายามที่จะแยกตัวออกจากฝันร้ายที่กักขังนางมาสิบปี “ไปให้พ้น ไปให้พ้นนะ! พวกท่านมันไร้ยางอาย ทำไมไม่ตายไปซะ!”
“ท่านแม่!” หมิงเวยกอดนางแน่นเพราะกลัวว่านางจะทำร้ายตัวเอง “อย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ! ไม่เป็นอะไรแล้ว ลูกไม่เป็นอะไร ท่านไม่เป็นอะไร พวกเราปลอดภัยดี อย่ากลัว...”
“พวกแซ่หมิง พวกท่านมันไร้ศีลธรรมจรรยาเฉกเช่นสัตว์เดรัจฉาน! สวรรค์ไม่มีทางปล่อยคนอย่างพวกท่านเอาไว้แน่!” ฮูหยินสามก่นด่าเสียงดังด้วยความเกลียดชังราวกับจะระบายความแค้นที่มีมาตลอดสิบปี
หมิงเวยทั้งปวดใจทั้งกังวลใจเมื่อเห็นว่านางยังคงบ้าคลั่งจนไม่สามารถกำจัดมันออกไปได้ หมิงเวยจึงต้องใช้มือกดที่หน้าผากของนาง ใช้วิชาง่ายๆ เพื่อให้จิตใจของนางสงบ
แววตาของฮูหยินสามนิ่งสงบลงแล้ว เสียงค่อยๆ เงียบลง และกลับมาอยู่ในความสงบ
“ท่านแม่ ท่านแม่เจ้าคะ!” ฮูหยินสามค่อยๆ ได้สติอย่างช้าๆ นางมองบุตรสาวตรงหน้านางด้วยอาการหวาดผวา “เสี่ยวชีหรือ”
“เจ้าค่ะ ท่านแม่ดูสิ ลูกไม่เป็นอะไร” ฮูหยินสามกลับเข้าสู่ความเป็นจริง นางมองเลยออกไป นางเห็นนายท่านหกนอนอยู่บนพื้น มือกุมท้องน้อย และร้องเสียงโหยหวน
“เกิดอะไรขึ้น เขา...”
หมิงเวยมองนายท่านหกด้วยสายตาเย็นชา “ลูกเอาปิ่นปักผมแทงจุดสำคัญของเขา เขาจะไม่สามารถรังแกท่านแม่ได้อีกต่อไป”
จิตใจของฮูหยินสามสับสนวุ่นวายและไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ
หมิงเวยหมุนตัวกลับมาแล้วถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านแม่ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามาที่นี่ใช่หรือไม่ ก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่เจ้าคะ หรือว่ามีใครอีก”
เมื่อได้ยินคำถามพวกนี้ ฮูหยินสามรู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง “ลูกอย่าถามเลย”
จะให้บุตรสาวได้ยินเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ได้อย่างไร แค่นางมาเห็นภาพนี้มันก็เกินพอแล้ว
เสี่ยวชียังต้องการแม่ที่สูญเสียความบริสุทธิ์เช่นนี้อยู่หรือไม่ นางสกปรกขนาดนี้ ยังมีคุณสมบัติที่จะเป็นมารดาของเสี่ยวชีได้อีกหรือ ในอนาคตนางจะไปมีหน้ามองหน้าบุตรสาวได้อย่างไร
“เจ้าค่ะ ลูกจะไม่ถาม” หมิงเวยรู้ดีว่าจิตใจของฮูหยินสามในตอนนี้เปราะบางมาก กลัวว่าจะไปกระตุ้นนางอีกครั้ง
นางกอดฮูหยินสามเบาๆ “แต่ลูกจะอยู่เคียงข้างท่านแม่ตลอดไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะอยู่เคียงข้างท่านแม่ อย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ เราสองแม่ลูกอยู่ด้วยกัน ไม่มีอะไรต้องกลัว”
ฮูหยินสามพึมพำ “อย่ากลัว...”
“ใช่เจ้าค่ะ อย่ากลัว เรื่องในอดีตแค่ปล่อยผ่านไป อย่าไปกลัวมัน อย่าโทษตัวเอง คนเลวจะต้องถูกลงโทษ พวกเราเป็นคนดี...”
…………………………………………………………


## 035 สนทนายามค่ำคืน

บทที่ 35 สนทนายามค่ำคืน
ปัญหาที่เกิดขึ้นนี้ยังไม่มีใครพบเห็น
เรื่องนี้เกิดขึ้นมานานเท่าใดแล้ว สวนอวี๋ฟางมีสาวใช้มากมายเช่นนี้ แต่ที่นี่กลับถูกเก็บกวาดซะสะอาดเรียบร้อย
หมิงเวยยิ้มเย็น เดิมทีนางคิดว่ามีใครบางคนสร้างสถานการณ์เพื่อทำร้ายฮูหยินสามก็ชั่วร้ายพอแล้ว ไม่คิดว่าสิ่งที่ชั่วร้ายที่แท้จริงจะอยู่ที่นี่
“ปิงซิน เจ้ายืนขึ้นเองได้หรือไม่” ปิงซินกุมศีรษะที่เปื้อนเลือดของนางแล้วค่อยๆ ลุกขึ้น
“คุณ คุณหนูเจ้าคะ...” นางตกใจกลัว “เจ้าออกไปเรียกแม่นมถงให้ซู่เจี๋ยไปหาฮูหยินผู้เฒ่า...”
“ไม่ได้!” ฮูหยินสามขัดจังหวะ “จะให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ไม่ได้!”
หมิงเวยหมุนตัวกลับมา “ท่านแม่ ทำไมหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินสามปากสั่น “เรื่องอื้อฉาวเช่นนี้ หากท่านย่าของลูกรู้เข้า มันจะไม่ดีสำหรับลูก”
หมิงเวยทำได้เพียงพูดว่า “เรื่องนี้ต้องมีคนจัดการหรือไม่”
นางไม่คิดที่จะให้นายท่านหกตาย แต่เรื่องนี้จะต้องมีเรื่องยุ่งยากตามมา ซึ่งเป็นผลเสียต่อฮูหยินสามแน่นอน
จวนที่มีเรือนใหญ่หลายหลังเป็นเรื่องยุ่งยากมาก หากเป็นนางเมื่อชาติที่แล้ว คนต่ำช้าเช่นนั้นนางคงฆ่าทิ้งไปแล้ว
“บอกแม่นมให้ไปตามท่านลุงสอง” ฮูหยินสามลดเสียงลง “เขารู้ว่าควรทำอย่างไร”
หมิงเวยพยักหน้า นางยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ปิงซิน “เจ้ากลับไปบอกแม่นมถงตามนั้น แล้วรีบจัดการกับแผลของตัวเองด้วย”
“เจ้าค่ะ” ปิงซินรับผ้าเช็ดหน้ามาปิดแผล เดินหายเข้าไปในความมืดเพื่อรีบออกไปรายงาน
ฮูหยินสามมองไปยังนายท่านหกที่นอนร้องโหยหวนอยู่บนพื้นเพื่อคลายความเกลียดชังและความกลัวของตนเอง
“ลูกไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ ทำไมถึงใจกล้าเช่นนี้! บอกให้ลูกหนีไปก็ไม่ยอมไป”
ฮูหยินสามที่สติกลับมาแล้วตีบุตรสาว นางร้องไห้อีกครั้ง “ลูกคงไม่รู้ว่าพละกำลังของบุรุษแข็งแรงเพียงใด เจ้าจะหนีไปได้อย่างไรกัน หากเขาจับตัวลูกได้แล้วถ้า...”
ฮูหยินสามไม่กล้าคิดต่อ
หมิงเวยหัวเราะ ถึงแม้วิชาของนางจะยังไม่กลับมา แต่ก็ไม่ยากที่จะหลบหนีเงื้อมมือของคนที่ไม่เคยเรียนการต่อสู้มาก่อน
นอกจากนี้ สถานการณ์เมื่อสักครู่ นางก็ไม่สามารถทิ้งพวกนางไว้ข้างหลังได้หรอก
เพียงแต่ไม่คิดว่าจะทำให้ฮูหยินสามตกใจถึงเพียงนี้ พอมาคิดดูอีกที เงื่อนงำที่ซ่อนอยู่ต่างหากที่น่าตกใจ
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นางก็กอดฮูหยินสามเบาๆ หลายปีที่ผ่านมา นางต้องเผชิญกับเรื่องแบบนี้มากี่ครั้งกัน
แม่นมถงรีบพาซู่เจี๋ยเข้ามาแล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นนายท่านหกนอนกุมท้องอยู่บนพื้น “ฮูหยินเจ้าคะ! นี่ นี่...”
“แม่นม!” ฮูหยินสามร้องไห้
แม่นมถงสงบลงอย่างรวดเร็ว “ซู่เจี๋ย เจ้ารีบส่งจดหมายไปตามยายเฒ่าหม่าที่ฝั่งตะวันออก แล้วรีบไปตามนายท่านสองมาด้วย”
“เจ้าค่ะ” ซู่เจี๋ยหน้าซีดด้วยความตกใจ นางรีบสงบสติอารมณ์ และวิ่งหายออกไปในความมืด
แม่นมถงถาม “นายท่านหกบาดเจ็บตรงไหนหรือเจ้าคะ อันตรายถึงชีวิตหรือไม่”
“ไม่ถึงตายหรอก” หมิงเวยปล่อยมือแล้วเดินไปหานายท่านหก
ฮูหยินสามรีบคว้าตัวนางทันที “อย่าไปนะ!”
หมิงเวยปลอบนาง “เขาถูกลูกแทงที่จุดสำคัญ ตอนนี้เขาเจ็บเกินกว่าที่จะลุกขึ้นได้ ไม่มีแรงจับลูกหรอกเจ้าค่ะ”
“แต่ว่า...” หมิงเวยถอนหายใจ “ท่านลุงสองรู้เห็นเหตุการณ์ด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ฮูหยินสามเลี่ยงที่จะสบตาด้วย แค่นี้หมิงเวยก็รู้ชัดเจนแล้ว
เกรงว่าจะไม่ใช่แค่คนรู้เห็นเหตุการณ์
นางลองพูดอีกประโยค “ท่านอาหกบาดเจ็บหนักเช่นนี้ ท่านลุงสองคงคิดว่าลูกทำร้ายผู้อาวุโสกว่า”
แม่นมถงกลับพูดว่า “คุณหนู นายท่านสองไม่มีทางคิดเช่นนั้นหรอกเจ้าค่ะ”
“ทำไมล่ะ”
แม่นมถงไม่อธิบาย แต่กลับบอกว่า “สรุปก็คือคุณหนูไม่ต้องกังวลไปหรอกนะเจ้าคะ”
หมิงเวยกลับยิ่งกังวลมากยิ่งขึ้นท่าทีของแม่นมถงบอกได้อยู่เรื่องหนึ่ง นายท่านสองกับฮูหยินสามมีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง
เมื่อเป็นเช่นนั้นนางยิ่งไม่อาจแหวกหญ้าให้งูตื่นได้! นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “พวกท่านฟังข้านะ...”
…………
ในราตรีดึกเงียบสงัด
ณ เรือนเล็กฝั่งตะวันออกที่ไกลออกไปจากจวนตระกูลหมิง แสงไฟดวงเล็กๆ ทำให้มองเห็นเงาของคนสองคนที่นั่งตรงข้ามกันทอดตัวยาวออกไป
นายท่านสองมองคนฝั่งตรงข้ามที่กำลังชงชาอย่างไม่รีบร้อน ลวกถ้วยชา วางชา ล้างชา เทน้ำ…ใบชาที่ลอยอยู่ในถ้วย ค่อยๆ คลี่ตัวออกอย่างยืดหยุ่นราวกับเต้นระบำอยู่ และผู้ที่ทำสิ่งนี้มีความมุ่งมั่นตั้งใจทำตั้งแต่ต้นจนจบ นายท่านสองถอนหายใจ “ท่านเป็นคนที่มีความอดทนสูง”
อีกฝ่ายพูดเบาๆ ว่า “หากไม่มีความอดทน คงไม่อยู่รอดมาได้อย่างทุกวันนี้”
“ก็จริง” พอชงชาเสร็จ นายท่านสองก็ยกถ้วยชาขึ้นเพื่อดมกลิ่นหอมแล้วดื่มอย่างช้าๆ
แต่คนฝั่งตรงข้ามกลับไม่ดื่ม รอเขาดื่มเสร็จจึงดื่มไปถามไปว่า “คดีความของตระกูลหลีจะปล่อยให้ค้างคาเช่นนี้หรือ”
นายท่านสองตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า เรื่องส่วนตัวของหนุ่มสาวจะให้ผู้ตรวจการไปตัดสินน่ะหรือ มันเป็นเรื่องไร้สาระ!”
อีกฝ่ายขมวดคิ้วไม่พูดอะไร นายท่านสองเห็นเช่นนั้นจึงถามด้วยความเป็นห่วง “มีปัญหาอะไรหรือ”
“คุณชายหยางผู้นี้คิดอะไรอยู่กันแน่ หากเขารับแม่นางจากตระกูลหลีไปซะดีๆ ก็คงไม่เกิดปัญหาขึ้นเยอะเช่นนี้หรอก”
นายท่านสองยิ้ม “สำหรับเขาแล้วมันเป็นเรื่องปกติจริงๆ ที่เมืองหลวงเขามีชื่อเสียงในเรื่องการไม่ปฏิเสธผู้ที่เข้าหา เติบโตมาด้วยใบหน้าเช่นนั้นดึงดูดให้พวกหญิงสาวชื่นชอบ เขาไม่ปฏิเสธหญิงที่มาเข้าใกล้ แต่เขาไม่เคยรับผิดชอบ”
“นั่นมันที่เมืองหลวง แต่ครั้งนี้เขาออกจากเมืองหลวงตามคำสั่งของฝ่าบาท” อีกฝ่ายเคาะป้านจื่อซา[footnoteRef:1]เบาๆ “ขุนนางในสำนักหวงเฉิงซือ ไม่ว่าฝ่าบาทจะโปรดปรานเผยกุ้ยเฟยมากเพียงใด แต่พระองค์ไม่ยกตำแหน่งนี้ให้ใครง่ายๆ หรอก จะบอกว่าเขาไม่มีความสามารถหรือข้าไม่เชื่อ” [1:  ป้านจื่อซา : เป็นภาชานะชงชาที่มีมาตั้งแต่ยุคราชวงศ์หมิง และได้รับการยอมรับว่าเป็นภาชานะที่เหมาะสำหรับการชงชามากที่สุด]
นายท่านสองอดสงสัยไม่ได้ “ท่านคิดมากไปหรือเปล่า ดูจากเรื่องที่เขาทำไปก่อนหน้านี้ มันช่างไร้สาระเสียจริง”
“ฮึๆ ท่านอย่าลืมสิว่าใครเลี้ยงดูเขามา เด็กที่องค์หญิงหมิงเฉิง และโป๋หลิงโหวเลี้ยงดูมาจะมีลักษณะเป็นเช่นไรกัน”
“นั่น...” นายท่านสองคิดอยู่พักหนึ่ง “อาจไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิดก็เป็นได้ เขาอาจจะมาเพื่อเป็นผู้ช่วยเจี่ยงเหวินเฟิง”
อีกฝ่ายส่ายหน้า “หากมาเพื่อช่วยเหลือ เหตุใดถึงได้แสดงท่าทีที่ไม่สอดคล้องกับเจี่ยงเหวินเฟิงเช่นนั้นเล่า นี่เป็นการอำพราง พวกเขาสองคนมาที่ตงหนิง เห็นได้ชัดว่าเจี่ยงเหวินเฟิงมาเพื่อตรวจตราแต่ละเมือง แต่ข้าเกรงว่าพระบัญชาลับๆ ของฝ่าบาทจะเป็นเหตุผลหลัก”
“นั่นอาจเป็นแค่เหตุผลที่ท่านคาดเดาไปเอง”
“เตรียมตัวไว้ก่อน เราจะได้ไม่เจ็บทีหลัง” เขาพูด “เราเคยแพ้มาแล้วครั้งหนึ่งและเราจะแพ้อีกไม่ได้”
ประโยคนี้ทำเอานายท่านสองถึงกับออกอาการ “ถ้างั้นวันรุ่งขึ้นข้าจะไปหาจวิ้นอ๋อง”
“ไม่ได้!” เขาปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“ทำไมกันเล่า” นายท่านสองไม่เข้าใจ “พวกเราควรฉวยโอกาสนี้ไว้ไม่ใช่หรือ”
“ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีใครในฝั่งจวิ้นอ๋องคิดถึงเรื่องนี้ การตามติดจะดูเป็นการเอาใจใส่มากเกินไป สำหรับจวิ้นอ๋องแล้วพวกเราไม่ได้มีน้ำหนักมากขนาดนั้น”
นายท่านสองถอนหายใจ “ปีนั้นแค่ก้าวพลาด ตอนนี้ยากเสียจริง”
“ผิดก็คือผิด พูดถึงไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งสำคัญคือต้องคว้าโอกาสในตอนนี้ให้ได้” อีกฝ่ายยกชาขึ้นมาดื่มในที่สุด “เปลี่ยนเป็นวันอื่นเถิด การช่วยเหลือฝ่าบาทครองบัลลังก์ หากได้มาง่ายๆ มันจะไปมีค่าได้อย่างไร”
นายท่านสองพยักหน้าอย่างช้าๆ “ที่ท่านพูดมาก็ถูก”
ในที่สุดเขาก็ดื่มชาอึกนี้ลงเสียที “จริงสิ...” ในขณะที่นายท่านสองกำลังจะพูดก็มีเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังมาจากด้านนอก
“ใคร” นายท่านสองระวังตัว
เสียงแก่ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น “นายท่านขอรับ แม่นางซู่เจี๋ยต้องการพบท่าน นางบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น รีบให้ท่านไปที่สวนอวี๋ฟางโดยด่วนขอรับ”
นายท่านสองหันมามองอีกฝ่ายทันที “ไปเถอะ” เขาโบกมือท่าทางดูปกติ “หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ นางคงไม่ส่งคนมาตามท่านหรอก”
……………………………………….


## 036 จัดการกับปัญหา

บทที่ 36 จัดการกับปัญหา
นายท่านสองรีบเดินทางไปยังห้องหลิวจิ่ง แล้วเขาก็เห็นฮูหยินสามและแม่นมถงร้องไห้กันอย่างหนัก
“เสี่ยวชีๆ! ลูกตื่นขึ้นมาสิ อย่าทำให้แม่ตกใจแบบนี้นะ” นายท่านสองชำเลืองมอง “เกิดอะไรขึ้น”
เขาเห็นนายท่านหกนอนอยู่บนพื้นดวงตาเหม่อลอย นอนหายใจรวยริน บริเวณท้องล่างของเขามีรู และมีเลือดไหลออกมาจนกลายเป็นแอ่งเลือดเล็กๆ ที่พื้น
และหมิงเวยที่ตัวสั่นในอ้อมแขนของฮูหยินสามที่มือของนางมีปิ่นปักผมสีทองที่ชุ่มไปด้วยเลือด
พอเห็นนายท่านสอง แม่นมถงก็คุกเข่าเสียงดังตุบด้วยสีหน้าเศร้าโศก “นายท่านสองเจ้าคะ บ่าวขอร้องท่านช่วยจัดการ ฮูหยินกับคุณหนูไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้วเจ้าค่ะ!”
นายท่านสองมีสีหน้านิ่งสงบ “พูดดีๆ หน่อย ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้น”
เขาพูดกับแม่นมถงพลางส่งสัญญาณให้แม่เฒ่าหม่าเข้าไปตรวจดูอาการ
“เจ้าค่ะ” แม่นมถงเช็ดน้ำตา “เมื่อสักครู่มีจดหมายในนามของนายท่านสองส่งมาจากข้างนอก ฮูหยินจึงมาพบตามที่นัดเอาไว้ไม่คิดเลยว่าคนที่รออยู่จะเป็นนายท่านหก ฮูหยินบอกว่านายท่านสองรับปากแล้วว่าต่อไปจะไม่ให้เขามาที่นี่อีก แต่นายท่านหกไม่ทำตามใครกันจะรู้ว่า...”
แม่นมถงร้องไห้ นางพูดเสียงสะอึกสะอื้น “นายท่านหกทำร้ายปิงซินใช้กำลังกับฮูหยิน แต่คุณหนูที่มาหาฮูหยินดันเกิดมาพบเห็นเข้า...”
“เพราะงั้นนางเลยแทงน้องหกงั้นหรือ” นายท่านสองขมวดคิ้วและมองไปยังบาดแผลที่หน้าท้องของนายท่านหก
มันคือการแทงจากด้านหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ” แม่นมถงยิ่งโศกเศร้ากว่าเดิม “บ่าว...บ่าวพูดไม่ได้เจ้าค่ะ!”
นายท่านสองรู้สึกใจหายวาบ “เขาสนใจเสี่ยวชีงั้นหรือ”
แม่นมถงพยักหน้าอย่างอึดอัดใจ ฮูหยินสามร้องไห้เสียงดังขึ้น นางร้องไห้ไปตีตัวเองไป “เป็นเพราะข้า ทั้งหมดเป็นเพราะข้า! ทำไมข้าถึงไม่ตายตามเขาไป!”
นางกอดหมิงเวยอีกครั้ง “เสี่ยวชี เสี่ยวชีลูกตื่นขึ้นมาสิ หากลูกเป็นอะไรไป แม่ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว!”
นายท่านสองยกมือกดหว่างคิ้ว เรื่องคราวนี้ปวดหัวมากจริงๆ
น้องหกคนนี้เหลวไหลแค่ไหนเขารู้ดี นายท่านสองไม่สงสัยเลยหากเขาจะนึกสนใจหลานสาวของตนเอง
ในสายตาของเขาผู้หญิงคนเดียวที่แตะต้องได้น่าจะเป็นมารดาของนาง
แต่เขาดันไปทำลายความสัมพันธ์ที่ผิดศีลธรรมนี้เข้าถึงได้นำไปสู่สถานการณ์ในวันนี้
แต่คราวนี้คงจัดการเหมือนอย่างเคยไม่ได้แล้ว
“เป็นอย่างไรบ้าง” เขาถามแม่เฒ่าหม่า
แม่เฒ่าหม่าเป็นหมอ ตอนนี้นางให้ยากับนายท่านหกแล้วเรียบร้อย นางโค้งตัวตอบคำถามเขาไปว่า “อาการบาดเจ็บของนายท่านหกไม่ถึงตายเจ้าค่ะ”
นายท่านสองพยักหน้า ไม่ตายก็ดีแล้ว เรื่องนี้จัดการได้ น้องหกคนนี้เหลวไหลมานาน สมควรได้รับบทเรียนบ้างแล้ว
เขาฟังแม่เฒ่าหม่าพูดต่อ “แต่ตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บไม่ค่อยดี เกรงว่าจะไปทำลายหยางจิง[footnoteRef:1]...” [1:  หากจิงของไตไม่เพียงพอจะทำให้สมรรถภาพทางเพศของผู้ชายมีน้ำกามน้อย เป็นหมัน]
นายท่านสองขมวดคิ้ว “หมายความว่าอย่างไร”
“นายท่านหก...คงไม่สามารถทำเรื่องเช่นนั้นได้อีกแล้วเจ้าค่ะ”
“......” เมื่อฮูหยินสามได้ยินเช่นนั้นนางก็สาปแช่งอย่างดุเดือด “สมควรแล้ว! เขามันสัตว์เดรัจฉาน แม้แต่หลานสาวของตัวเองยังคิดไม่ดีด้วยได้ ยังจะเรียกเป็นมนุษย์ได้อยู่อีกหรือ”
นายท่านสองถามแม่เฒ่าหม่า “มีทางรักษาหรือไม่”
“ยากเจ้าค่ะ” แม่เฒ่าหม่ากล่าวอย่างหนักแน่น “ร่างกายมนุษย์เป็นภาชนะของชี่ ซึ่งจะปิดทุกรูเปิดในร่างกายมนุษย์ หมุนเวียนเคลื่อนคล้อยเป็นวงจร แต่ปิ่นปักผมอันนั้น บังเอิญไปแทงตรงจุดรูเปิดแห่งหนึ่งพอดีทำให้ชี่ระบายออกมา แม้ว่าบาดแผลจะหาย แต่หยางจิงก็เสียหายไปแล้ว”
นายท่านสองคิด ตัวน้องหกเองมีบุตรชายสองคนแล้ว ไม่ได้ก็คือไม่ได้ แต่ไม่แน่ใจว่าบุตรของน้องหกยังน้อยไปหรือไม่
เขาพูดกับแม่เฒ่าหม่า “ท่านช่วยไปตามคนมาหน่อย ไปให้เงียบ อย่าให้คนอื่นพบเห็นได้”
“เจ้าค่ะ” แม่เฒ่าหม่าโค้งตัวลงแล้วถอยออกไป
นายท่านสองมองแม่นมถงที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น จากนั้นมองไปยังฮูหยินสามที่กำลังกอดหมิงเวยอยู่
“ยังไม่เอาปิ่นนั่นออกมาอีก ไม่กลัวว่านางจะทำร้ายคนอีกหรือไง”
ฮูหยินสามเหมือนตื่นขึ้นจากฝัน นางยื่นมือไปดึงปิ่นออกอย่างระมัดระวังพลางพูดว่า “เสี่ยวชีอย่ากลัวไปเลย แม่อยู่ที่นี่ เอาปิ่นมาให้แม่นะ...”
เมื่อนำปิ่นออกมาได้นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วนางก็มีสีหน้าเศร้าอีกครั้ง “พี่สอง หลายปีที่ผ่านมานี้ข้าไม่เคยขอร้องอะไรท่าน แต่วันนี้ข้าอยากขอร้องท่าน”
นางร้องไห้อย่างขมขื่น “เรื่องในวันนี้ข้าไม่สามารถไปต่อได้แล้ว เห็นแก่พ่อของเสี่ยวชี ท่านปล่อยเราสองคนแม่ลูกไปตามทางของพวกเราเถอะ!”
นายท่านสองขมวดคิ้ว “ท่านจะทำอะไร เรื่องน้องหก ข้าจะจัดการให้เอง เหตุใดถึงไปต่อไม่ได้”
ฮูหยินสามพูดอย่างเศร้าๆ “หากน้องหกเกิดอาฆาตมาดร้ายต่อเสี่ยวชีเล่าจะทำอย่างไร เขาเป็นผู้ชายในเรือนนี้ พวกเราแม่ลูกจะเอาอะไรมาป้องกันตัวเองได้”
นายท่านสองขมวดคิ้วแต่ไม่พูดอะไร “สิบปีมานี้ จิตใจของข้าช่างอ่อนแอ กว่าเสี่ยวชีจะหายดีไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ข้าก็มีความหวังอยู่เล็กน้อย หากเกิดเรื่องขึ้นมาอีกจนเกิดการสูญเสียอีกครั้ง ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อได้อย่างไร”
นายท่านสองมองหมิงเวยด้วยความมึนงงแล้วพูดว่า “นางก็แค่กลัว อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง”
“แล้วถ้าหากไม่ดีขึ้นมาล่ะ” ฮูหยินสามถาม
“ไม่มีทางไม่ดีขึ้นหรอก”
“พี่สองไม่สามารถรับประกันได้ใช่หรือไม่” ฮูหยินสามเช็ดน้ำตา
นายท่านสองถอนหายใจ “เอาล่ะ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ เรื่องน้องหก ข้ารับปากเจ้าว่าจะจัดการให้เรียบร้อยจะไม่ทำให้เสี่ยวชีมีปัญหา ต่อไปจะไม่ให้เขามาคุกคามพวกท่าน ท่านทำในสิ่งที่ท่านต้องทำ ข้าเองก็จะทำตามที่ข้าสัญญาเอาไว้ รอให้พ้นช่วงนี้ไปก่อน ท่านค่อยพาเสี่ยวชีไปเมืองหลวงเพื่อออกเรือนเถอะ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นด้วยกับการจากไปของพวกนาง ฮูหยินสามรู้สึกดีใจ “จริงหรือ”
“จริง” นายท่านสองมองหมิงเวยอย่างระมัดระวังแต่ก็ไม่พบอะไรผิดปกติจึงพูดว่า “พวกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ เราจะไม่พูดเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อีก วันรุ่งขึ้นข้าจะเชิญหมอมาดูอาการเสี่ยวชีให้นางทานยาสงบจิต เดี๋ยวนางคงอาการดีขึ้นในไม่ช้า”
ฮูหยินสามตอบรับคำ ในระหว่างที่พูดคุยกัน แม่เฒ่าหม่าก็มาพร้อมกับคนรับใช้ที่มีร่างกายแข็งแกร่งสองสามคน พวกเขาช่วยกันอุ้มนายท่านหกขึ้นไปบนเปลอย่างคล่องแคล่วแล้วพาออกไปจากห้องหลิวจิ่ง
นายท่านสองเองก็ตามออกไปด้วย บาดแผลของนายท่านหกไม่สามารถซ่อนได้และยังมีอีกหลายอย่างที่จะต้องจัดการในภายหลัง
ห้องหลิวจิ่งกลับสู่ความสงบ หมิงเวยกะพริบตา “ท่านแม่อย่าร้องไห้”
ฮูหยินสามหยุดร้องให้แล้วเอามือลูบอก “เขาน่าจะเชื่อ”
หมิงเวยพยักหน้า “พวกเรารีบเก็บกวาดกันเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า”
จุดประสงค์ของการแสดงฉากนี้ก็เพื่อทำให้นายท่านสองเชื่อว่าเหตุการณ์นี้เป็นอุบัติเหตุ นางแค่ตกใจกลัวจนเอาปิ่นแทงนายท่านหก
หลานสาวทำร้ายอาตัวเอง แม้จะเป็นการป้องกันตัวเอง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ดี
ฮูหยินสามกังวลว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อนางจึงตอบตกลง แต่สิ่งที่หมิงเวยคิดก็คือ นางไม่รู้ว่านายท่านสองมีบทบาทอย่างไรในเรื่องนี้ หากเขามีส่วนร่วมในการข่มเหงฮูหยินสามด้วยละก็ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องถูกชำระความ
ตอนนี้นางกังวลแค่เรื่องเดียวเท่านั้น ความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินสามและนายท่านสองคืออะไรกันแน่ แค่รู้เห็นเป็นใจให้นายท่านหกรังแกนางหรือว่า...
นอกจากนี้ยังมีประโยคที่นายท่านสองพูดไปก่อนหน้านี้ว่า ‘ท่านทำในสิ่งที่ท่านต้องทำ ข้าเองก็จะทำตามที่ข้าสัญญาเอาไว้’ ฮูหยินสามต้องทำอะไรงั้นหรือ แล้วนายท่านสองให้สัญญาอะไรไว้
ฮูหยินสามปฏิเสธที่จะบอกข้อมูลภายในทั้งหมดกับนาง หมิงเวยจึงรู้สึกว่าเรื่องนี้อาจจะน่าเกลียดกว่าที่นางคิดเอาไว้
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่ต้องรีบร้อน หากรู้ว่าศัตรูคือใครก็จัดการได้ไม่ยาก คนที่ทำเรื่องชั่วช้าทั้งหมดนี้ จะไม่ให้ใครหนีพ้นไปได้แม้แต่คนเดียว!
…………………………………………………..


## 037 ใต้ต้นไม้

บทที่ 37 ใต้ต้นไม้
นายท่านสองรีบเดินกลับไป คนผู้นั้นยังนั่งอยู่ที่เดิม เมื่อเห็นว่านายท่านสองกลับมาแล้วเขาก็เลิกเปลือกตาขึ้น “เป็นอะไร เห็นท่านเป็นเช่นนี้ ดูเหมือนจะเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นสินะ”
นายท่านสองกดหว่างคิ้ว อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอีกครั้ง “เจ้าน้องหกเหลวไหลนั่นสร้างปัญหาขึ้นมาแล้ว”
เขาพูดเสียงเบา “เขาได้สร้างปัญหาที่ใหญ่ที่สุดขึ้นมาแล้ว แล้วจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นอีกเล่า”
นายท่านสองลังเลที่จะพูด แต่ในที่สุดก็บอก “เขาเมาจนสับสน จนอยากมีความสัมพันธ์กับเสี่ยวชี...”
“อะไรนะ” จนถึงตอนนี้สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความโกรธ “เหลวไหล! เขาเป็นอาได้อย่างไรกัน เสี่ยวชีล่ะ นางเป็นอย่างไรบ้าง”
“นางไม่เป็นอะไร ยังไม่เกิดอะไรขึ้น นางแค่ตกใจจนเอาปิ่นแทงท้องล่างน้องหก แม่เฒ่าหม่าบอกว่าเกรงว่าภายภาคหน้าเขาจะเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ”
ได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ชายผู้นั้นก็กล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล “ช่วยชีวิตได้ก็ถือว่าดีแล้ว เสื่อมสมรรถภาพทางเพศก็เสื่อมไป อย่างไรซะเขาก็มีลูกแล้ว จากนี้คงทำตัวเหลวไหลไม่ได้อีกแล้วล่ะ”
นายท่านสองเองก็คิดเช่นนั้น “ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ งั้นข้าจะจัดการให้”
เขากำลังจะเดินออกไป แต่กลับถูกเรียกไว้ “ท่านบอกว่าเสี่ยวชีแทงปิ่นไปที่ท้องล่างของน้องหก ตำแหน่งจะบังเอิญอะไรขนาดนั้น!”
“ใช่!”
“ปิ่นนั่นหน้าตาเป็นอย่างไร”
“เป็นปิ่นทองที่แม่ของนางสวมอยู่ทุกวัน” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขมวดคิ้วแล้วไม่พูดอะไร นายท่านสองจึงถามว่า “มีปัญหาอะไรงั้นหรือ”
“ปิ่นทองนั่นถึงแม้ว่าจะแหลม แต่ก็ไม่ใช่ของมีคม หากต้องการทำลายตรงจุดนั้น เกรงว่าจะต้องแทงให้ลึก”
นายท่านสองพูดอย่างไม่ใส่ใจ “เมื่อผู้คนตกอยู่ในอันตราย ความแข็งแกร่งจะมีมากกว่าปกติอยู่แล้ว เด็กคนนั้นตกใจกลัวจนแม่ของนางคิดว่านางจะกลับไปโง่เหมือนเดิมอีกครั้งเลยร้องไห้อย่างหนัก”
คนผู้นั้นเอาแต่ขมวดคิ้วไม่ยอมคลาย “นางหายดีจนน่าประหลาดใจ ก่อนหน้านี้น้องสี่บอกว่านางเข้าใจวิชาอย่างลึกซึ้งจริงๆ”
“ข้าไม่ได้บอกหรือว่าดวงวิญญาณที่หายไปของนางถูกเสวียนหนี่เหนียงเหนียงรับตัวไป ถึงจะแปลกไปหน่อย แต่ก็ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ”
เขาส่ายหน้า “มันบังเอิญเกินไป”
“ท่านสงสัยว่าเสี่ยวชีมีปัญหาหรือ” นายท่านสองคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้ากลับคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ”
“หวังว่าข้าคงคิดมากเกินไป” เขาโบกมือ “ท่านไปเถอะ” หลังจากนายท่านสองจากไป ห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เปลวเทียนก็ลุก ‘พรึบ’ ขึ้นมา
เขากระซิบเสียงเบา “ดวงวิญญาณกลับมา หรือว่าถูกยึด...”
………….
วันต่อมาหมิงเวยก็ป่วย
หลังจากนอนพักอยู่บนเตียงได้สองวัน ดูเหมือนว่านางจะหายดีเป็นปกติแล้ว
ตัวฝูพานางไปเดินเล่นในสวนพร้อมกับพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสองวันที่ผ่านมา
“...ได้ยินมาว่านายท่านหกไปทะเลาะวิวาทกับคนข้างนอกเลยถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ ไม่กี่วันที่ผ่านมาเรือนฝั่งตะวันออกเกิดความวุ่นวาย ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธมาก ท่านจัดการลงโทษทุกคนที่อยู่ในเรือนนั้น”
หมิงเวยพยักหน้าเรื่องพวกนี้นางรู้หมดแล้ว นายท่านสองจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อย ทุกคนในจวนตระกูลหมิงคิดว่านายท่านหกไปมั่วหญิงข้างนอกมาจนเกิดเรื่อง
แล้วพวกนางก็เดินมาถึงบริเวณต้นหลิวต้นนี้โดยไม่รู้ตัว
“ตัวฝู เจ้าลองเปิดตาทิพย์ดูสิ” หมิงเวยพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“อา คุณ คุณหนู...” ตัวฝูรู้สึกขี้ขลาดเล็กน้อย
“ทำไม ไม่กล้าหรือ” ตัวฝูกัดฟัน “คุณหนูให้บ่าวมอง บ่าวก็จะมองเจ้าค่ะ!”
หมิงเวยยกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน ตัวฝูรู้สึกงงงวย “คุณหนู” ไม่ได้ให้นางมองหรือ
หมิงเวยจ้องไปที่นาง อันที่จริงตัวฝูเป็นเด็กสาวบอบบางน่ารัก แค่ครึ่งหน้าของนางเต็มไปด้วยจุดดำเลยไม่มีใครสนใจรูปร่างหน้าตาของนาง อีกอย่างนางมักจะเดินก้มหน้าเพราะกลัวคนอื่นจะเห็นใบหน้าของตนแล้วจะยิ่งกลัวกว่าเดิม
มนุษย์บนโลกมองคนที่รูปลักษณ์ภายนอก เลยไม่รู้ว่านางเป็นหญิงสาวที่ดีมากแค่ไหน มีฝีมือ ขยัน มีน้ำใจ เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นคนขี้ขลาด แต่เพื่อปกป้องผู้อื่นแล้ว นางสามารถวิ่งไปข้างหน้าได้อย่างกล้าหาญ
“ตัวฝู เจ้าอยากเป็นเสวียนชื่อหรือไม่”
ตัวฝูตกใจอยู่นานก่อนจะพูดตะกุกตะกัก “บ่าว บ่าวเป็นเสวียนชื่อได้ที่ไหนกันเจ้าคะ ได้ยินมาว่าเหล่าเสวียนชื่อเป็นกลุ่มคนที่สุดยอดมาก...”
“ทำไมจะเป็นไม่ได้ล่ะ” หมิงเวยถามเสียงนุ่ม “หากเจ้ารู้วิชาคาถาก็จะสามารถปกป้องผู้อื่นได้ แล้วยังขับไล่ปีศาจออกไปได้ด้วยไม่ใช่หรือ”
“แน่นอนเจ้าค่ะ!” ตัวฝูตอบอย่างไม่ลังเล
หมิงเวยหัวเราะ “ก็แค่นี้เองไม่ใช่หรือ หากเดินตามความเชื่อนี้ไปตลอดชีวิต ก็มีคุณสมบัติที่จะเป็นเสวียนชื่อได้แล้ว”
“จริงหรือเจ้าคะ” ดวงตาของตัวฝูเป็นประกาย แต่ไม่นานนางก็ก้มหน้าลง “แต่บ่าวโง่มาก...”
“เจ้าโง่ตรงไหนกัน เจ้าไม่ได้เปิดตาทิพย์มาแล้วหรือ เจ้าเองก็รู้ว่าศิษย์ของเสวียนเหมินที่แท้จริงล้วนใช้เวลาฝึกฝนเป็นปีๆ ถึงจะเปิดตาทิพย์ได้”
ตัวฝูมึนอยู่พักหนึ่งที่แท้เป็นเช่นนี้เองหรอกหรือ ถ้าอย่างนั้นนางก็เป็นเสวียนชื่อได้เหมือนกันสินะหัวใจของนางเต้นแรง
“มานี่” หมิงเวยชี้ไปที่ต้นหลิวต้นนั้น “เปิดตาทิพย์มองดูว่าสิ่งชั่วร้ายนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร”
“เจ้าค่ะ” ตัวฝูระงับความตื่นเต้นในใจ นางถอดด้ายแดงที่ข้อมือออกแล้วพยายามเพ่งสมาธิไปที่หว่างคิ้ว แล้วนางก็เข้าสู่โลกอันแปลกประหลาดไปในไม่ช้า ทุกสิ่งรอบตัวนางเปลี่ยนเป็นสีขาวดำ
นางรวบรวมความกล้าที่จะมองดูสิ่งชั่วร้ายที่อยู่บนต้นหลิว มันเป็นเงาสีขาวเทา บนร่างนั้นมีสีเลือดอยู่หนึ่งชั้น
คุณหนูบอกว่านั่นคือโลหิตชั่วร้าย เลือดยิ่งข้นเท่าไหร่สิ่งนั้นก็ยิ่งดุร้ายมากขึ้นเท่านั้น แปลก ทำไมวันนี้ไม่เห็นสีอื่นแล้วล่ะ แล้วญาณชีวิตล่ะ
ตัวฝูเหลือบมองไปรอบๆ แล้วนางก็ร้องออกมา “คุณหนูเจ้าคะ!”
“ว่าอย่างไร” ตัวฝูชี้ไปที่ต้นไม้ “บ่าวเห็นว่าบนตัวของสิ่งนั้นมีเส้นๆ หนึ่งเชื่อมต่อกับดินเจ้าค่ะ”
“อ้อ” หมิงเวยเปิดตาทิพย์ของตนเองเช่นกัน แน่นอนว่านางเองก็เห็นเส้นรางๆ ที่เชื่อมต่อกับดิน
หมิงเวยขมวดคิ้ว สิ่งชั่วร้ายนี้ไม่ได้ถูกนำเข้ามาจากภายนอก มันเป็นสิ่งที่ก่อตัวขึ้นมาโดยสวนอวี๋ฟางเอง!
สิ่งที่สร้างมันถูกฝังอยู่ใต้ต้นหลิวนี่!
“คุณหนูเจ้าคะ” หมิงเวยหายใจเข้าลึกๆ “พวกเรากลับกันเถอะ” นางยิ้มเล็กน้อย “เจ้าได้พบเรื่องที่สำคัญมากๆ เรื่องหนึ่งเข้าแล้ว”
“จริงหรือเจ้าคะ” ถึงแม้ตัวฝูจะไม่เข้าใจ แต่นางก็ดีใจมาก พอพวกนางกลับไป หมิงเวยบอกแม่นมถงว่าต้องการกระดาษเหลืองและชาด
แม่นมถงหัวเราะ “คุณหนูจะเขียนยันต์หรือเจ้าคะ”
“ใช่ ข้าไม่มีอะไรทำน่ะ ว่าจะเขียนยันต์ถวายให้เสวียนหนี่เหนียงเหนียง”
แม่นมถงพูด “อันนี้ใช้ได้เจ้าค่ะ เป็นกระดาษเหลืองสำเร็จรูป แต่ชาดเหลือน้อยแล้ว เดี๋ยวบ่าวจะเรียกให้คนไปซื้อให้นะเจ้าคะ”
“รบกวนแม่นมแล้ว” แม่นมถงออกไปเรียกคนให้ไปซื้อของ
หมิงเวยหยิบกระดาษและพู่กันขึ้นมาจุ่มน้ำแล้วลองเขียนด้วยมือ นานแล้วที่นางไม่ได้เขียนยันต์ ไม่ถนัดเอาเสียเลย!
เมื่อพลังของนางผ่านขั้นพื้นฐานแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องใช้ยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ตอนนี้พลังของนางอ่อนแอจึงต้องทำอะไรสักอย่าง นางจึงต้องยืมพลังจากภายนอก
หากไม่สะกดสิ่งชั่วร้ายที่อยู่บนต้นไม้ก็ไม่มีทางขุดดินใต้ต้นไม้ได้
หากไม่ขุดดินใต้ต้นไม้ก็ไม่มีทางรู้ต้นตอที่แท้จริงว่าอยู่ที่ใด
นางมีลางสังหรณ์ว่าหากขุดสิ่งนั้นออกมาแล้ว ความจริงของสาเหตุที่มีผีสิงอยู่ในสวนอวี๋ฟางก็จะปรากฏตัวขึ้นมา
………..
ยามหนึ่ง[footnoteRef:1]ได้ผ่านพ้นไป ฮูหยินสามเพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ แม่นมถงก็เดินเข้ามาพร้อมกระดาษแผ่นเล็ก [1:  ยามหนึ่ง : 19:00 - 21:00 น.]
“ฮูหยินเจ้าคะ”
ฮูหยินสามเหลือบตามองแล้วออกคำสั่ง “ไปเตรียมน้ำเถอะ! เรียกซู่เจี๋ยกับปิงซินมาปรนนิบัติด้วย”
แม่นมถงถอนหายใจแล้วพูดเสียงเบา “ทราบแล้วเจ้าค่ะ”
น้ำร้อนถูกนำเข้ามาอย่างรวดเร็ว เหล่าสาวใช้ถูกไล่ออกไปนอกห้องจนหมด บรรยากาศภายในห้องมีแต่ความรู้สึกชวนอึดอัด
หลังจากนั้นไม่นานฮูหยินสามก็เดินออกมาพร้อมกับไอน้ำเกาะเต็มตัวมานั่งหน้ากระจกเพื่อเขียนคิ้วเติมปาก
ในเวลากลางคืนใบหน้าภายใต้แสงเทียนได้รับการเติมแต่งจนงดงามชวนดึงดูดให้ผู้คนหลงใหล
…………………………………………


## 038 สอดแนม

บทที่ 38 สอดแนม
หลังจากเขียนยันต์เป็นเวลาหลายวัน หมิงเวยรู้สึกตาลายเล็กน้อย นางยกมือปิดปากหาว เลือกใบที่ใช้ได้และเตรียมตัวพักผ่อน
หลังจากล้างพู่กันเสร็จแล้วก็มีเสียงดังเล็กน้อยจากทางนอกหน้าต่าง
นางเปิดหน้าต่างจากนั้นก็มีควันลอยเข้ามาและตกลงบนโต๊ะ
“เป็นอย่างไรบ้าง มีอันใดเกิดขึ้นงั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ นายท่าน” งูขาวตัวน้อยพูด “มีจดหมายมาจากด้านนอก ท่านแม่ของท่านกำลังแต่งตัวเตรียมออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วบอกมันให้เข้ามาซ่อนในแขนเสื้อของนาง จากนั้นนางก็จัดการกับเตียง กางม่านเตียง ดับไฟ ทำเหมือนกับว่าตนเองเข้านอนแล้วและกระโดดออกจากหน้าต่าง
ในค่ำคืนที่เงียบสงบ นางก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาทว่ารวดเร็วจนเกิดเงาแวบๆ หากมีใครมาพบเข้าคงคิดว่าตนเองตาฝาดไปเอง
ห้องนอนของสองแม่ลูกอยู่ใกล้กัน ผ่านไปไม่นานนางก็มาถึงหน้าห้องนอนของฮูหยินสาม แสงเทียนสะท้อนที่หน้าต่างหมิงเวยค่อยๆ กรีดมันออกเบาๆ
ภายในห้อง ฮูหยินสามกำลังแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก เผยให้เห็นใบหน้างดงามของนาง เสื้อผ้าเก่าๆ ที่เรียบง่ายก็เพียงพอให้เผยความสวยงาม อีกทั้งด้วยการแต่งเติมบนใบหน้าทำให้ใบหน้านั้นยิ่งดูสดใสมากขึ้น
นางเป็นคุณหนูเจ็ดมานาน แต่ก็ไม่เคยเห็นฮูหยินสามแต่งตัวเช่นนี้มาก่อน ปกตินางไม่ใส่เสื้อผ้าสีฉูดฉาดแล้วนับประสาอะไรกับการแต่งหน้า ออกไปกลางค่ำกลางคืนซ้ำยังแต่งกายเช่นนี้ นางไปทำอะไรกันแน่
ในหัวของนางมีแต่คำถาม
ในเวลานั้นแม่นมถงก้าวเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ แล้วกระซิบเสียงเบาว่า “นายท่านสองมาเจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามประหลาดใจ “เขามาที่นี่ทำไมกัน หากมีอะไรจะพูดรอประเดี๋ยวไม่ได้รึไง เขาไม่กลัวคนอื่นมาเห็นเข้าหรือ!”
“เขาอาจจะไม่สะดวกที่จะคุยเรื่องนี้ข้างนอก” ฮูหยินสามถอนหายใจ “ให้เขาเข้ามา”
หมิงเวยใจเต้นที่นี่เป็นห้องนอน แต่ให้นายท่านสองเข้ามาได้เช่นนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาคงไม่ธรรมดาจริงๆ
“มีเรื่องอันใดเร่งด่วนงั้นหรือ ท่านถึงทำตัวไม่ปิดบังเช่นนี้” ฮูหยินสามไม่ได้หันหลังกลับไป นางทาปากอยู่หน้ากระจก
นายท่านสองชำเลืองมอง ซู่เจี๋ยกับปิงซินเห็นดังนั้นก็เข้าใจ พวกนางย่อกายทำความเคารพแล้วเดินออกจากห้องไป หมิงเวยขมวดคิ้วอยู่นอกหน้าต่าง เมื่อเห็นเช่นนี้ แสดงว่าความสัมพันธ์ระหว่างนายท่านสองและฮูหยินสามคงดำเนินมาอย่างยาวนานแล้วสินะ
“ครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน ข้าเลยต้องมากำชับท่านสองสามคำ” นายท่านสองพูด “คนผู้นั้นกับตระกูลหลีมีปัญหากันอยู่ ไม่รู้ว่ามีกี่สายตาที่กำลังจ้องมองพวกเขา เพราะฉะนั้นข้าจึงทำได้แค่พาท่านเข้าไปในฐานะนางขับร้องเท่านั้น ท่านต้องดึงดูดความสนใจของเขาให้ได้”
ข้างนอกหน้าต่างหมิงเวยจับโครงหน้าต่างแน่น ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน
มีปัญหากับตระกูลหลี วางในตำแหน่งนางขับร้อง ดึงดูดความสนใจจากเขาด้วยตัวเอง มันเป็นการส่งตัวฮูหยินสามให้กับ…นี่นางเข้าใจผิดไปหรือเปล่า จะเป็นไปได้อย่างไร
ฮูหยินสามหยุดการเคลื่อนไหว นางมองนายท่านสองผ่านกระจก เหมือนนางจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ผ่านมาหลายปีแล้ว ท่านดูกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้วจริงๆ อย่างไรก็ตามเขาเป็นคุณชายของจวนตระกูลโหวโอกาสที่จะส่งคนเข้าไปแทบจะไม่มีเลย”
คุณชายจวนตระกูลโหว ส่งคนงั้นหรือ หมิงเวยหลับตาลงพยายามระงับลมหายใจที่เร็วขึ้นเนื่องจากความโกรธ
นางเข้าใจไม่ผิด นายท่านสองคิดจะส่งตัวฮูหยินสามให้คุณชายหยาง
ไอ้คนบัดซบ! เลวบัดซบยิ่งกว่านายท่านหกเสียอีก!
นายท่านสองไม่ได้โกรธและยังคงถามอย่างใจเย็น “ถึงภายนอกเขาจะดูเหลวไหล แต่นั่นอาจเป็นเพียงหน้ากากที่เขาสวมใส่อยู่ ท่านคอยจับตาสังเกตดูว่าเขาไม่ลงรอยกับเจี่ยวเหวินเฟิงจริงๆ หรือนั่นเป็นเพียงแค่การแสดง”
ฮูหยินสามโยนกล่องชาดสีแดงสำหรับทาแก้มไปที่โต๊ะเครื่องแป้งแล้วพูดเสียงเบา “เวลาแค่นั้นข้าทำไม่ได้หรอก”
“งั้นท่านต้องหาวิธี ให้เขารั้งท่านไว้ให้ได้” ฮูหยินสามได้ยินอย่างนั้นก็โกรธ “รั้งข้าไว้งั้นหรือแล้วที่เรือนนี้จะทำอย่างไร วันรุ่งขึ้นหากข้าไม่ปรากฏตัว คิดว่าเสี่ยวชีจะไม่รู้หรือ ท่านคิดว่านี่เป็นเหมือนเมื่อก่อนหรืออย่างไร”
“ข้าช่วยท่านปกปิดได้” เขารู้ว่านางโกรธ นายท่านสองพูดเสียงนุ่ม “ข้าเองก็คิดเพื่อท่าน นี่เป็นเรื่องสุดท้ายแล้ว ท่านเองก็ไม่ต้องการสร้างความยุ่งยากใช่ไหม หากงานนี้สำเร็จ ทางจวิ้นอ๋องไม่พูดอะไร ท่านอยากไปเมื่อไหร่ก็ไปได้เมื่อนั้นเลย”
เมื่อได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินสามพยายามระงับความโกรธ “ได้ ครั้งสุดท้าย หวังว่าท่านจะรักษาสัญญา”
นายท่านสองล้วงมือเข้าไปในแขนเสื้อของเขาแล้วหยิบกล่องผ้าออกมาวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง
“มันคืออะไรหรือ” ฮูหยินสามไม่เข้าใจ
“ท่านลองเปิดดู” ฮูหยินสามเปิดกล่องอย่างลังเล แล้วนางก็พบว่าในกล่องมีโฉนดที่ดิน โฉนดบ้าน สัญญาเช่าและตั๋วเงินอย่างละปึก
“นี่เป็นสิ่งที่น้องสามทิ้งไว้ให้พวกท่านสองแม่ลูก ข้าเพิ่มให้อีกบางส่วน” นายท่านสองมองไปที่นางพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลซึ่งทำให้คนฟังรู้สึกขนลุก “หากงานนี้จบลง ท่านก็นำของพวกนี้เข้าเมืองหลวงไปพร้อมเสี่ยวชี ของพวกนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกท่านสองแม่ลูกรวยไปตลอดชีวิต”
ฮูหยินสามมีสีหน้าผ่อนคลายลง นางรับกล่องผ้าอย่างไม่เกรงใจ “ถ้าท่านรักษาสัญญา ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่”
นายท่านสองพยักหน้า “หากเจ้าสอดแนมเรื่องเนื้อหาที่แท้จริงของคำสั่งจากฝ่าบาทด้วยจะดีมากนั่นคือกุญแจที่สำคัญที่สุด”
“ข้าไม่รับปาก แต่จะทำให้ดีที่สุด”
นายท่านสองยิ้มบางๆ สายตากวาดมองไปทั่วใบหน้าของนาง สายตาหยาบโลนนั้นทำเอาหมิงเวยกัดฟันกรอด “หากท่านพยายามเต็มที่มีหรือที่จะไม่สำเร็จ”
ไม่รอให้ฮูหยินสามออกอาการไม่พอใจ เขาหมุนตัวกลับ “เร็วเข้าเถอะ จะสายแล้ว”
“ฮูหยินเจ้าคะ” ปิงซินเข้าไปอีกครั้ง ฮูหยินสามถอนหายใจ นางเข้ามาช่วยปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้า นำผ้าโปร่งบางมาปกปิดใบหน้าจากนั้นก็สวมหมวกคลุมใบหน้าอีกชั้น
ปิงซินหันกลับไปที่เตียงเพื่อกางม่านเตียงเห็นนางทำเช่นนี้แล้ว ดูเหมือนว่านางจะแกล้งทำเป็นนอนที่นี่ในฐานะฮูหยินสาม
ในเวลานั้นหมิงเวยได้ตัดสินใจแล้ว นางตวัดนิ้วใช้พลังปลุกวิญญาณและยิงเข้าไปทางช่องว่างของหน้าต่าง
ปิงซินไม่สามารถส่งเสียงร้องได้ นางล้มตัวนอนลงอย่างนุ่มนวล ฮูหยินสามตกใจและกำลังจะส่งเสียงร้อง แต่พลังปลุกวิญญาณก็พุ่งเข้ามาหานางและแทงเข้าไปที่จุดเลือดลมบนร่างกาย นางหลับตาลงและล้มตัวลงอย่างแผ่วเบา
หมิงเวยเปิดหน้าต่างแล้วกระโดดเข้ามาในห้อง นางพาฮูหยินสามไปที่เตียง จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าบนตัวนางอย่างรวดเร็วแล้วดึงผ้าห่มคลุมเอาไว้จากนั้นก็กางม่านปิด
มาคิดดูแล้วพอเห็นดินสอเขียนคิ้วบนโต๊ะเครื่องแป้ง นางจึงเขียนบางอย่างบนผ้าเช็ดหน้าแล้วยัดใส่มือของฮูหยินสาม
นางรู้ว่าฮูหยินสามจะไปทำอะไรแล้วจะให้นางมองดูอยู่เฉยๆ ได้อย่างไรเล่า
โชคดีที่เรื่องนี้หลอกได้ไม่ยาก พวกนางแม่ลูกมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน ผู้อื่นเห็นแวบแรกคงไม่ทันได้สังเกต
นางจะไปแทนฮูหยินสามไปปะปนอยู่กับนางขับร้องพวกนั้น และนางก็ไม่ได้ไปดึงดูดความสนใจของคุณชายหยาง เมื่อถึงเวลานั้นหากสองแม่ลูกสวมรู้ร่วมคิด นายท่านสองแม้จะสงสัยแต่คงไม่พูดอะไร
“ฮูหยินเจ้าคะ” เสียงของซู่เจี๋ยดังมาจากด้านนอก หมิงเวยรีบสวมหมวกคลุมใบหน้าอย่างรววเร็ว
ซู่เจี๋ยเดินเข้ามา เห็นนางยืนอยู่ตรงนี้แต่ไม่ได้สงสัยอะไร เมื่อเห็นว่าม่านเตียงถูกปิดลงแล้ว นางจึงยิ้มและพูดว่า “ปิงซินนี่ช่างขี้เกียจเสียจริง ครู่เดียวก็รอไม่ได้”
หมิงเวยพยายามกดเสียงของตน “ไปกันเถอะ”
นอกจากนี้นางยังรู้วิธีการเลียนเสียงเพื่อใช้ในการปลอมตัวด้วย อีกอย่างเสียงของนางและฮูหยินสามเหมือนกันแปดถึงเก้าส่วน
“เจ้าค่ะ” ซู่เจี๋ยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว นางหมุนตัวเดินออกไป
แม่นมถงรออยู่ที่ประตูเมื่อเห็นพวกนางเดินออกมาจึงลดเสียงลง “ฮูหยินเจ้าคะ อย่าไปฟังที่นายท่านสองพูดเลยเจ้าค่ะ รีบกลับมาเร็วๆ นะเจ้าคะ”
หมิงเวยรู้สึกอบอุ่นที่หัวใจ นางโค้งคำนับให้แม่นมถงแล้วรีบเดินเลี่ยงออกไป
นางไม่พูดอะไรอีกแล้วเดิมตามหลังซู่เจี๋ย เดินผ่านลานบ้านไปอย่างรวดเร็ว
ที่ประตูด้านข้างสวน มีเด็กรับใช้วัยเยาว์เดินออกมาจากความมืดและทำสัญญาณมือ
เจ้านายและสาวใช้เดินตามเขาไปไม่กี่ก้าวก็พบเกี้ยวคันเล็กที่ไม่เด่นจอดอยู่ท่ามกลางพงหญ้า ซู่เจี๋ยเลิกม่านเกี้ยวขึ้น รอจนผู้เป็นนายขึ้นเกี้ยวเรียบร้อยนางถึงขึ้นตามไป
เกี้ยวขนาดเล็กถูกยกออกจากสวนอวี๋ฟางแล้วเปลี่ยนไปขึ้นรถม้าที่ข้างประตูและขับออกจากจวนตระกูลหมิงไป
…………………………………………


## 039 งานเลี้ยง

บทที่ 39 งานเลี้ยง
รถม้าพุ่งทะยานไปในค่ำคืนที่มืดมิด อาการประหม่าของซู่เจี๋ยผ่อนคลายลงเล็กน้อยก่อนที่นางจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ฮูหยินไม่ได้ทาแป้งหอมหรือเจ้าคะ”
เกิดความเงียบไปพักหนึ่งเสียงที่ลอดออกมาจากใต้หมวกคลุมใบหน้านั้นทำเอาวิญญาณของซู่เจี๋ยแทบหลุดออกจากร่าง “ซู่เจี๋ย นี่ข้าเอง”
ซู่เจี๋ยชะงักนางรีบยกหมวกคลุมหน้าออกอย่างรวดเร็ว หมิงเวยเองก็ปลดผ้าคลุมหน้าออก แสงไฟในรถม้าช่างสลัว แต่ก็ไม่ได้ทำให้ซู่เจี๋ยแยกความแตกต่างระหว่างมารดากับบุตรสาวไม่ออก
ซู่เจี๋ยอ้าปากค้างนางเกือบจะร้องไห้ออกมา โชคดีที่นางยังมีสติ รู้ดีว่าตนเองต้องกลั้นเสียงเอาไว้ “คุณหนู! ทำไมถึง...”
นี่มันเกิดอะไรขึ้น สลับคนกันตั้งแต่เมื่อใด ฮูหยินไม่มีทางยอมให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นแน่ แล้วคุณหนู...หมิงเวยพูดเสียงเบา “ตั้งแต่นี้ไปเจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ มาช่วยข้าดูหน่อยว่ามีตรงไหนยังติดขัดอยู่บ้าง”
ซู่เจี๋ยส่ายหน้า “ไม่เจ้าค่ะ คุณหนูทำเช่นนี้ ฮูหยินจะเสียใจนะเจ้าคะ”
“อย่างน้อยหนึ่งชั่วยามท่านแม่จะไม่ตื่น” หมิงเวยตอบ “หนึ่งชั่วยามหลังจากนั้นข้าก็กลับเข้าไปในสวนแล้ว หรือเจ้าคิดจะเปิดโปงเรื่องนี้” คนขับรถม้าด้านนอกเป็นคนสนิทของนายท่านสอง
ถ้าหากตะโกนออกไป นายท่านสองก็จะรู้ว่าคุณหนูเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้
ไม่ได้ จะให้นายท่านสองรู้ไม่ได้เด็ดขาด! มิอาจทราบว่านายท่านสองจะเกิดมีความคิดผิดเพี้ยนขึ้นมาอีกหรือไม่ รูปลักษณ์ของคุณหนูนั้นเหมือนกันกับฮูหยินเจ็ดถึงแปดส่วนอีกทั้งยังสาว...
“เร็วเข้า ไม่มีเวลามากแล้ว” หมิงเวยเร่ง
ซู่เจี๋ยไม่มีทางเลือกนอกจากช่วยหมิงเวยแต่งตัว เกล้าผมให้นางใหม่อีกครั้ง แก้ไขอีกเล็กๆ น้อยๆ เติมปากและลงแป้งหอม
เมื่อจัดการเสร็จเรียบร้อยจึงนำผ้าคลุมหน้ามาคลุมใหม่อีกรอบ ซู่เจี๋ยมองผ่านแสงไฟ ในเวลากลางคืนเช่นนี้ไม่สามารถแยกหน้าตาของพวกนางสองแม่ลูกออกได้เลย
นางช่วยหมิงเวยสวมหมวกคลุมหน้า ซู่เจี๋ยกระซิบเสียงเบา “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูคงรู้แล้วว่าฮูหยินกำลังคิดจะทำอะไร โปรดอย่าไปปรากฏตัวต่อหน้าคุณชายหยาง เมื่อถึงเวลาแล้วให้คุณหนูออกมาเลย หากคุณหนูเป็นอะไรขึ้นมา ฮูหยินคงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อ”
“อืม เจ้าวางใจเถอะ”
ซู่เจี๋ยจะวางใจได้อย่างไร แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่สามารถถอยกลับไปได้ นางจึงทำได้แค่บอกตนเองให้ทำจิตใจให้สงบ เฝ้าดูรถม้าขับไปยังจุดหมาย
………
นายท่านสองเดินทางกลับมาที่เรือนเล็ก เมื่อผลักประตูเข้าไป เขาเห็นชายผู้นั้นนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง ใบหน้าหันไปทางหน้าต่างที่เปิดอยู่ ในมือของเขาถือหนังสือเล่มหนึ่งสายตาทอดมองออกไปยังค่ำคืนที่มืดมิด
“ไปส่งนางแล้วหรือ” เขาไม่แม้จะหันหน้ากลับมา
“อืม” นายท่านสองตอบ “ข้ารับปากนาง จบเรื่องนี้จะปล่อยให้นางไปเมืองหลวง”
นิ้วซีดขาวเคาะที่พนักแขนคนผู้นั้นพูดขึ้น “ถึงเวลานั้นท่านสั่งให้คนไปติดตามสองแม่ลูกเผื่อไว้ด้วยล่ะ”
“วางใจเถอะ ไม่มีปัญหาเกิดขึ้นหรอก” นายท่านสองพูด
“ไม่ใช่วิธีนี้จะดีที่สุด” เขาหมุนตัวกลับมาแล้วโยนหนังสือในมือลงบนโต๊ะ เขาถอนหายใจอย่างกังวล “ใจอ่อนเกินไปแล้วนางรู้ความลับมากมายของพวกเรา แต่เดิมไม่ควรปล่อยนางไป”
“ผู้ใดเป็นคนบอกว่าเสี่ยวชีหายดีแล้วล่ะ!” นายท่านสองนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา “จำเป็นต้องส่งเสี่ยวชีออกเรือน”
คนผู้นั้นไม่พูดอะไรต่อเขาเงียบไปโดยปริยาย นายท่านสองสังเกตเห็นหนังสือที่เขากำลังอ่านเขาหยิบมันขึ้นมาและพลิกดูสองสามครั้ง “วิชาเรียกวิญญาณ ท่านอ่านไปเพื่ออะไรกันกังวลว่าจิตวิญญาณของเสี่ยวชีไม่มั่นคงหรืออย่างไร”
อีกฝ่ายตอบ “ปกติเทพไม่สนใจทุกสิ่งที่เสวียนหนี่บอกว่าเก็บดวงวิญญาณของนางได้ ข้ารู้สึกแปลกๆ”
“นอกจากเรื่องนี้ก็ไม่มีคำอธิบายที่ดีไปกว่านี้แล้ว หลังจากที่นางตื่นขึ้นมา นางก็อยู่กับแม่ของนางทุกวัน ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดปกติไปมากกว่าการทำความเข้าใจเส้นทางการใช้วิชา น้องสี่เคยมาถามท่านไม่ใช่หรือ ท่านบอกว่าวิธีนั้นใช้ได้ผล ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ”
“ข้าหวังว่าตนเองจะคิดมากเกินไป” เขาถามอีกครั้ง “นางหายดีแล้วใช่หรือไม่”
“หายแล้ว” นายท่านสองตอบ “นางหายตกใจแล้ว สองวันมานี้นางเอาแต่เขียนยันต์อะไรสักอย่าง บอกว่าจะถวายแก่เสวียนหนี่เหนียงเหนียง”
“เขียนยันต์งั้นหรือ” เขาขมวดคิ้วแล้วพึมพำ “แม้แต่เขียนยันต์นางก็เข้าใจงั้นหรือ”
………….
รถม้าขับเข้ามาจอดที่สวนซิ่น ซู่เจี๋ยคอยประคองหมิงเวยลงจากรถ จากนั้นก็มีคนพาพวกนางเดินผ่านโถงทางเดินไปจนถึงลานกว้าง
ทั่วทั้งเรือนถูกทาสีตกแต่งอย่างวิจิตรงดงาม งานปักมีความประณีต งามราวกับหยกขาวที่รวมกันอยู่ในที่เดียว เทียนขนาดใหญ่ส่องแสงไปทั่วลานกว้างเหมือนเวลากลางวัน
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมอง นางยังไม่เห็นคุณชายเลยสักคน นอกจากสาวใช้แล้วก็มีเพียงสาวงามห่มชุดผ้าโปร่งบาง ไม่อวดท่าเต้นรำที่สง่างามก็ใช้นิ้วเรียวบรรเลงเครื่องดนตรีพลางขับขานบทเพลง
การมาถึงของนางทำให้พวกนางมองมาด้วยสายตาเรียบเฉย และยังคงทำหน้าที่ของตนเองต่อไป การสวมหมวกคลุมใบหน้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกนางล้วนแต่งตัวหลากหลายไม่ซ้ำใคร ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพื่อเอาใจคนผู้นั้นหรือ
ซู่เจี๋ยถอยออกมายืนอยู่ด้านข้างรวมอยู่กับเหล่าสาวใช้ หญิงรับใช้ที่พาพวกนางมาที่นี่ชี้ไปกู่ฉินแล้วพูดกับหมิงเวย “เจ้าไปฝึกซ้อมก่อนเถอะ จะได้ไม่ไปพลาดต่อหน้าคุณชายทีหลัง”
เห็นแบบนั้นซู่เจี๋ยถึงกับเหงื่อแตก คุณหนูไม่เคยเรียนกู่ฉินมาก่อน และถ้าหากความจริงถูกเปิดเผยเข้าตอนนี้คงยากที่จะอธิบายให้นายท่านสองฟัง
หมิงเวยเข้าไปนั่งลงเรียบร้อยแล้ว ภายใต้สายตาวิตกกังวลของซู่เจี๋ย นางเอื้อมมือออกไปกดเพื่อลองเสียง จากนั้นก็ค่อยๆ เล่นเป็นเพลง
เอ๋ คุณหนูเล่นเป็นงั้นหรือ แน่นอนว่าหมิงเวยเล่นเป็น ท่านอาจารย์ของนางดีดกู่ฉินเก่งที่สุด นางไม่ถึงกับเชี่ยวชาญ แต่หากเทียบกับท่านอาจารย์แล้วนางถือว่ามีฝีมือทั่วไป
ไม่นานหลังจากนั้นผู้ดูแลก็เข้ามาแล้วเรียกพวกนางให้มารวมตัวกันจากนั้นเขาก็อธิบายเสียงดังเกี่ยวกับการเตรียมการสำหรับคืนนี้ คุณชายหยางท่านนั้นช่างไม่เหมือนใครเลยจริงๆ
คนอื่นดื่มและร้องเพลงเต้นรำไปด้วยอย่างสนุกสนานไปพร้อมกับเสียงเพลงส่วนเขาจะสนุกไปกับการนั่งฟัง สายตาจับจ้องไปที่นางรำ
หมายความว่าอย่างไร เป็นการเลือกคนแบบสุ่มให้นักร้อง และนักดนตรีขึ้นแสดงพร้อมกัน พวกนางจะร้องจะเต้นอะไรก็ได้ตามต้องการ เพราะไม่ได้ฝึกซ้อมมาก่อนอีกทั้งมีปัจจัยอีกหลายๆ อย่าง ต้องมีทักษะที่ดีเยี่ยมถึงจะสามารถเล่นได้อย่างไม่มีผิดพลาด
หมิงเวยเดินปะปนกับนางขับร้อง และนางระบำเข้าไปในห้องหลัก ม่านกั้นหลายชั้นอย่างแน่นหนา เดินอยู่นานจนในที่สุดนางก็ได้เห็นทุกอย่างตรงหน้าอย่างชัดเจน
ในห้องโถงกว้างขวางมีที่นั่งสองแถว คนไม่เยอะมาก ดูจากการแต่งกาย ทุกคนล้วนเป็นชนชั้นสูง พวกเขาลุกขึ้นอย่างไม่สนใจเรื่องมารยาทแล้วเดินเข้ามากอดนางรำไว้ในอ้อมแขน
“คุณชายมาแล้วขอรับ” หมิงเวยที่สวมหมวกคลุมใบหน้าเงยหน้าขึ้นและมองตรงไป คนแรกที่นางเห็นเป็นคุณชายวัยหนุ่มเอนตัวเอามือเท้าศีรษะ และดื่มเหล้าด้วยท่าทางเกียจคร้าน
เมื่อได้ยินเสียงเขาก็เงยหน้าขึ้น หมิงเวยได้ยินเสียงอุทานเบาๆ ดังขึ้นข้างหูของนางอย่างชัดเจน
คุณชายหยางท่านนี้งดงามมากจริงๆ โดยเฉพาะไฝสีชาดที่หว่างคิ้วทำให้เขาดูงดงามราวกับเทวดา ไม่ใช่เรื่องง่ายที่นางจะจำรูปลักษณ์ใครได้ แต่นิสัยที่ดูขัดแย้งกันนี้ช่างยากที่จะจดจำ
คุณชายหยางรีบถอนสายตา และพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “องครักษ์เหลยหง หากท่านไม่ชอบสาวงามประทินโฉมพวกนี้ อย่างไรพวกนางก็มาให้ดูผ่านตาแล้ว ท่านลองเลือกสักคนดูดีหรือไม่”
พอได้ยินคำพูดนั้นหมิงเวยสังเกตเห็นว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ในที่นั่งที่ใกล้กับเขามากที่สุด เขาแต่งกายชุดปกติ สายตาดูตึงเครียด นั่งหลังตรง ช่างดูตรงข้ามกับคุณชายผู้ไม่เอาไหนที่นั่งอยู่ด้วยอย่างเห็นได้ชัด
ดูเหมือนว่าเขาจะเป็น…ใช่แล้ว เหลยหง องครักษ์ข้างกายของเจี่ยงเหวินเฟิง
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ องครักษ์เหลยหงอยากจะลุกขึ้น แต่คุณชายหยางกลับพูดขึ้นมาว่า “ที่นี่ไม่ใช่ศาล ท่านจะระมัดระวังอะไรขนาดนั้นก็แค่นั่งคุยกัน”
เหลยหงจำใจต้องนั่งลงและพูดว่า “ขอรับ” เขาชะงักไปพักหนึ่งแล้วพูดกลับไปว่า “ข้าน้อยไม่ชอบอะไรแบบนี้ คุณชายโปรดเข้าใจข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ”
………………………………………………………..


## 040 ซื่อตรง

บทที่ 40 ซื่อตรง
“ไม่ชอบงั้นรึ” คุณชายหยางพูดขึ้นอย่างช้าๆ พลางยกถ้วยหยกในมือของเขาขึ้น เสียงทุ้มหนักดูมีความสง่างามระหว่างบุรุษกับเด็กหนุ่ม น้ำเสียงทุกคำที่เปล่งออกมาจากปากของเขาราวกับลูกปัดหยกที่กลิ้งตกลงมา
เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงเกียจคร้านว่า “บุรุษไม่ชอบสตรี ปกติจะอธิบายได้สองอย่าง หนึ่งคือไม่ชอบสตรีประเภทนี้ สองคือเป็นพวกตัดแขนเสื้อ[footnoteRef:1] องครักษ์เหลย ท่านเป็นแบบใดหรือ” [1:  ตัดแขนเสื้อ : คนรักร่วมเพศ]
เหลยหงดูกระอักกระอ่วน “ข้าน้อยไม่ใช่ ข้าน้อยแค่ไม่ชอบแบบนี้...”
คุณชายหยางพูดเติมประโยคหลัง “หมายถึงไม่ชอบสตรีเช่นนี้หรือ”
เหลยหงก้มหัว เป็นการยอมรับโดยปริยาย คุณชายหยางหัวเราะ “งั้นท่านชอบสตรีแบบใดหรือ หากท่านไม่พูดข้าจะคิดว่าท่านกลั่นแกล้งคุณชายอย่างข้า”
“ข้าน้อย...” เขาพูดไม่ออก
“ฮ่าๆๆๆ!” เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้บุรุษที่นั่งตรงข้ามเหลยหงก็หัวเราะขึ้นมา “ท่านพี่ ท่านอย่าไปหยอกล้อเขาเลย เขาเป็นคนซื่อ!”
เหลยหงถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบคุณซื่อจื่อ[footnoteRef:2]ขอรับ” [2:  ซื่อจื่อ : ตำแหน่งสืบทอดบรรดาศักดิ์ของขุนนางระดับโหวไปจนถึงเชื้อพระวงศยศชินอ๋อง ส่วนใหญ่จะเป็นบุตรชายคนโต]
หมิงเวยมองตามบุรุษผู้นี้ดูอายุน้อยกว่าคุณชายหยางเล็กน้อย ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ไร้ประสบการณ์ แต่สำหรับคุณชายหยางนั้นดูน่าจะช่ำชองเลยทีเดียว มีเพียงคนเดียวในตงหนิงเท่านั้นที่สามารถถูกเรียกตำแหน่งซื่อจื่อได้ ซึ่งก็คือเจียงจ้าน บุตรชายคนโตของฉีตงจวิ้นอ๋องนั่นเอง
คุณชายหยางยิ้ม “น้องชายพูดแทนท่านเช่นนั้นข้าก็ไม่ลำบากใจแล้ว”
เหลยหงยืนขึ้น “ขอบพระคุณคุณชาย ข้าน้อยมีเรื่องบางอย่างที่ต้องไปจัดการ ขอ...”
“เดี๋ยวก่อน” คุณชายหยางยกมือขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววระยิบระยับ เขาเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ข้าไม่ทำให้ท่านลำบากใจ แต่ข้ายังไม่ได้บอกให้ท่านไปเสียหน่อย”
เหลยหงชะงัก “คุณชาย...”
“เรื่องสตรี ข้าไม่ได้บังคับท่าน” คุณชายหยางพูดช้าๆ “แต่งานเลี้ยงก็เริ่มแล้ว ให้ท่านจากไปเช่นนี้ ดูจะไม่ไว้หน้าข้าเกินไปหน่อย องครักษ์เหลยหงไม่ไว้หน้าข้าเช่นนี้ ใต้เท้าเจี่ยงไม่พอใจอะไรข้าหรือเปล่า”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ขอรับ” เหลยหงรีบตอบทันที “ใต้เท้าให้ความเคารพคุณชาย ให้เกียรติปฏิบัติต่อท่านด้วยจรรยาอันดีงามขอรับ”
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็นั่งลง” เหลยหงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากนั่งลงอีกครั้ง
“เหล่าสาวงามก็มาแล้วงั้นเริ่มงานเลี้ยงกันเลย”
คุณชายหยางปรบมือแล้วก็มีสาวรับใช้หลายคนเข้ามาพร้อมกล่องผ้าและคุกเข่าต่อหน้าคุณชาย เขาล้วงมือเข้าไปในกล่องแล้วสิ่งที่เขาหยิบมันออกมานั้นเป็นดอกไม้ผ้าที่ดูเหมือนราวกับของจริง
จากนั้นเขาก็อธิบายอย่างช้าๆ “การละเล่นในวันนี้ต่างออกไป แต่ละคนจะมีดอกไม้ผ้าอยู่ในมือ พวกท่านนำดอกไม้นี้มอบให้สาวงามพวกนั้น หากผู้ใดได้รับดอกไม้ ผู้นั้นเป็นคนของท่านแล้วการละเล่นต่อไป คือพวกนางจะต้องเป็นตัวแทนของพวกท่าน”
จวิ้นอ๋องซื่อจื่อเจียงจ้านกอดผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาแล้วหัวเราะ “เป็นตัวแทนพวกเราทำอะไรหรือ ดื่มสุรารึ”
คุณชายหยางยกมือจับคางแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ดื่มสุราย่อมได้! แต่สาวงามต่างสามารถร้องเล่นเต้นระบำได้ให้พวกนางแข่งร้องแข่งระบำจะไม่สนุกกว่าหรือ ถ้าหากแข่งแพ้ล่ะก็...” เขาหยุดพูด “ให้ถอดเสื้อผ้าหนึ่งชิ้น ผู้ใดถอดหมดก่อนผู้นั้นถือว่าแพ้ และผู้แพ้ก็จะต้องถูกลงโทษ”
เจียงจ้านลูบฝ่ามือของเขาและหัวเราะ “เยี่ยม! เยี่ยมจริงๆ! ท่านพี่กติกาการเล่นนี้แปลกใหม่และน่าสนใจจริงๆ”
คุณชายท่านอื่นเองก็หัวเราะ “ดูน่าสนุก! มาๆๆ ใครเริ่มก่อน”
“คุณชายหยางไม่เลือกก่อนหรือ” คุณชายหยางเล่นดอกไม้ในมือ “ข้าไม่มีปัญหา จะเลือกคนไหนก็เหมือนกัน”
เจียงจ้านรู้สึกตื่นเต้นเขาผลักหญิงสาวข้างกายออกแล้วยืนขึ้น “งั้นข้าก่อน!”
เขาเดินไปหาเหล่าสาวงามและมองดูทีละคน เหล่าหญิงสาวรู้สึกกระวนกระวายใจ
การเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คนเป็นความอัปยศที่เลี่ยงไม่ได้ แต่พวกนางจะทำอย่างไรได้ พวกขุนนางชอบเล่นแบบนี้พวกนางทำได้แค่เล่นตามน้ำเท่านั้น คนที่ขายเรือนร่างจะไปสนใจอะไรขนาดนั้น
หมิงเวยรู้สึกโกรธมาก นางไม่ได้โกรธคุณชายหยางผู้นี้ ในช่วงปีแรกๆ ที่นางท่องไปทั่วหล้ากับท่านอาจารย์ เคยได้เป็นแขกของพวกขุนนาง ในตอนนั้นกฎระเบียบพิธีต่างๆ ล้มเหลวเป็นอย่างมาก แย่ยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก นางเห็นมามากแล้วจึงได้แต่ดูถูกคนพวกนี้
คนที่นางโกรธคือตระกูลหมิง สถานการณ์เช่นนี้ยังคิดที่จะส่งตัวฮูหยินสามมาที่นี่อีก หากไม่มีการเปลี่ยนตัวกันมาก่อน ฮูหยินสามเองก็คงไม่อยากทำเช่นนี้ ให้คนอื่นเล่นสนุกตามต้องการ
นางเป็นฮูหยินจากตระกูลชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียง อายุของนางถือว่าเป็นมารดาของเด็กหนุ่มพวกนี้ได้ แต่ต้องมาทำเรื่องน่าอายเช่นนี้!
“ช้าก่อน!” เสียงหนึ่งขัดจังหวะบรรยากาศที่คลุมเครือนี้ หมิงเวยเงยหน้าขึ้นมอง เขาคนนั้นก็คือเหลยหง
ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายสามส่วน รู้สึกไม่สบายใจสามส่วน ส่วนที่เหลือคือความโกรธ
“คุณชาย” ภายใต้สายตาที่มองมาด้วยความสนใจของทุกคน เขาพยายามสงบสติอารมณ์ และยืนขึ้นเพื่อพูดกับคุณชายว่า “พวกนางมาที่นี่เพื่อแสดง ทำไมไม่ชื่นชมไปกับการแสดงของพวกนางล่ะขอรับ ให้พวกนางเต้นรำเปลื้องผ้าต่อหน้าผู้คน มันค่อนข้าง...ทำลายศีลธรรมอันดีงาม”
ทันทีที่เขาพูดจบภายในห้องโถงก็ตกอยู่ในความเงียบ หลังจากนั้นไม่นาน เหล่าคุณชายก็หัวเราะเสียงดัง มีคนพูดขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าใต้เท้าเจี่ยงเป็นคนซื่อตรง ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง! องครักษ์ข้างกายเขาถึงได้เที่ยงตรงเช่นนี้”
“เที่ยงตรงอะไรกัน หากพูดจาอ้อมแบบนั้นดูคร่ำครึไปหน่อยนะ!”
เจียงจ้านหัวเราะตาม “ท่านพี่ ท่านให้เขาอยู่ด้วย ท่านหมดสนุกหรือไม่”
คุณชายหยางไม่ได้โกรธไม่ได้ยิ้ม ยังคงพิงเบาะแล้วเงยหน้าขึ้น “องครักษ์เหลย” พอเห็นรอยยิ้มที่เขารู้จักดีของคุณชาย เหลยหงก็รู้สึกเกร็ง “ข้าน้อยจะอยู่ขอรับ”
“ท่านรู้ไหมว่ากิริยาของท่านในตอนนี้เรียกว่าอะไร”
เหลยหงตอบอย่างแน่วแน่ “ไม่ทราบขอรับ”
เขาฟังคุณชายเอ่ยตอบช้าๆ “ความเพียรพยายามที่สูญเปล่า”
เหลยหงกำลังจะโต้กลับ แต่เขายกมือขึ้นห้ามเขาไว้ “ท่านคิดว่าตัวท่านกำลังเป็นเดือดเป็นร้อน ได้ ครั้งนี้ข้าจะฟังคำของท่าน แต่คราวหน้าสาวงามเหล่านี้มีหน้าที่สร้างความสำราญให้ผู้คน ท่านไม่สามารถลบล้างการมีอยู่ของพวกนางได้ เพราะฉะนั้นถึงเป็นความเพียรพยายามที่สูญเปล่า”
“แต่ว่า...”
คุณชายหยางพูดอีกครั้ง “ยิ่งไปกว่านั้น หากพวกนางแสดงได้ดีก็มีโอกาสที่จะถูกตาต้องใจ เช่นนี้พวกนางจะได้ออกจากสถานการณ์ที่ผู้คนมากมายต่างจับจ้องกันอย่างสนุกสนาน ท่านทำเช่นนี้ไม่แย่ต่ออนาคตของพวกนางหรอกหรือ”
“ใช่!” คุณชายท่านหนึ่งตะโกนขึ้นมา “ข้าค่อนข้างพอใจแม่นางผู้นั้น หากนางปรนนิบัติดีข้าจะพานางกลับไปด้วยก็เป็นความคิดที่ไม่เลว”
คุณชายหยางเขย่าถ้วยสุราแล้วยิ้ม “องครักษ์เหลย เมื่อท่านกวาดล้างความไม่สงบสุขของมนุษย์ ท่านรู้ไหมว่าความสกปรกบนโลกใบนี้เป็นเรื่องปกติ ท่านทำความสะอาดเรือนได้ แต่ท่านไม่สามารถทำความสะอาดใต้หล้าได้”
เขาพูดเช่นนั้นเหลยหงยืดตัวตรงแล้วพูดออกไปว่า “หากไม่ทำความสะอาดเรือนแล้วจะทำความสะอาดใต้หล้าได้อย่างไร คุณชายขอรับ ใต้เท้ามักพูดว่า เขาไม่สามารถไขความข้องใจให้ทั่วหล้าได้ แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถคืนความยุติธรรมให้กับผู้คนตรงหน้าได้ หากท่านไม่ทำหญิงสาวเหล่านี้ก็จะถูกกลั่นแกล้งน้อยลง ผู้คนที่หยุดกลั่นแกล้งก็จะมากขึ้นใต้หล้าที่สงบสุขได้มาถึงแล้ว เหตุใดถึงเป็นความเพียรพยายามที่สูญเปล่ากัน”
คำพูดนี้เขากล่าวด้วยเสียงอันดังเหล่าคุณชายสำมะเลเทเมาส่วนใหญ่ไม่มีวิชาความรู้จึงไม่รู้จะโต้กลับไปอย่างไร พวกเขาจึงพูดไม่ออก
คุณชายหยางชะงักแล้วเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง คนรอบข้างไม่เข้าใจท่าทางของเขาจึงได้แต่หัวเราะตามเขาไป
คุณชายหยางหัวเราะพลางโบกมือ “เอาล่ะ เห็นแก่หน้าขององครักษ์เหลย วันนี้ข้าจะไม่กลั่นแกล้งพวกนาง ส่วนการละเล่นในวันนี้เหมือนอย่างเคย หากแพ้ ไม่อยากถอดไม่เป็นไร ดื่มสุราเถอะ! องครักษ์เหลย แบบนี้ท่านพอใจหรือไม่”
………………………………………………………..


## 041 มอบดอกไม้

บทที่ 41 มอบดอกไม้
เหลยหงไม่พูดอะไร คุณชายหยางยินดีที่จะถอยให้เพราะเห็นแก่หน้าใต้เท้าเจี่ยง แต่เขาไม่สามารถขอให้ผู้อื่นยอมปล่อยหญิงสาวเหล่านี้ไปได้หรอกหรือ
อย่างที่กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ นางขับร้องเหล่านี้มีไว้เพื่อความสนุกสนาน หากครั้งนี้ปล่อยไปแล้วครั้งหน้าล่ะ สำหรับพวกนางแล้วสิ่งนี้ยังเป็นเครื่องมือในการทำมาหากิน
เหลยหงประสานมือคำนับ “ขอบพระคุณคุณชาย”
คุณชายหยางเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “วันนี้ข้ายอมท่าน แต่ครั้งหน้าขอให้ท่านจำเรื่องในวันนี้ไว้ด้วย”
เหลยหงรับคำแล้วนั่งลงอีกครั้ง แล้วการละเล่นก็ดำเนินต่อไป
เจียงจ้านยืนอยู่ตรงหน้าหมิงเวย เขาขมวดคิ้ว “สวมหมวกคลุมใบหน้าก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่มันขัดขวางการเลือกคนของข้า ถอดมันออกซะ!”
หมิงเวยชะงักนางยกมือขึ้นอย่างช้าๆ จวิ้นอ๋องซื่อจื่อกล่าวเช่นนี้ นางจำเป็นต้องถอดหมวกออกอย่างช่วยไม่ได้ แต่หากนางถอดออกก็จะไม่สามารถปิดบังใบหน้าจริงของตนได้
เสื้อผ้าของฮูหยินสามส่วนใหญ่เป็นสีอ่อนขับเน้นให้ดูเยือกเย็นและสง่างาม นอกจากนี้ยังปกคลุมด้วยผ้าคลุมสีอ่อน หนึ่งปกปิดตัวตน สองปกปิดครึ่งหน้า ยิ่งเสริมให้นางดูมีความประณีตอย่างชัดเจน
ดูจากฐานะของตระกูลหมิงแล้ว การรับอนุภรรยาไม่กี่คนไม่ใช่เรื่องยากเลย แต่การที่ย่ำยีฮูหยินสามเช่นนี้เป็นเพราะความงามของนางนั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ
อันที่จริงแล้วหมิงเวยไม่เข้าใจ การเปิดเผยใบหน้านั้นไม่ทำให้คนให้ความสนใจมากกว่าหรือ ความคิดตอบสนองอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีมือของหมิงเวยก็จับที่หมวกคลุมใบหน้าแล้ว
ทันใดนั้นนางเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา สาวงามตรงหน้าถอดหมวกคลุมศีรษะออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ถูกปิดด้วยผ้าแพรบาง
เจียงจ้านตกใจในตอนแรกเขารู้สึกว่าคิ้วคู่นั้นช่างประณีตทำให้ผู้คนรู้สึกอยากมอง แต่เมื่อมองดูอีกครั้งก็รู้สึกผิดหวัง เขารีบละสายตาออกไปอย่างรวดเร็วแล้วมองไปยังสาวงามคนอื่นๆ
ภายใต้ผ้าคลุมหน้าหมิงเวยยกมุมปากขึ้นเพียงแวบเดียวรอยยิ้มนั้นก็หายไป ความจริงแล้ววิธีนี้หากให้อธิบายนั้นง่ายมาก
วิชาปลอมตัวที่แพร่หลายในยุทธภพ นอกเหนือจากการเปลี่ยนแปลงใบหน้าแล้ว ยังมีความสามารถในการปรับตัวอีกด้วย ซึ่งต้องย้ายกล้ามเนื้อบนใบหน้าให้เป็นไปตามผลลัพธ์ที่เราต้องการ
อวัยวะทั้งห้า[footnoteRef:1]เหมือนกันแต่สามารถแสดงความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง [1:  อวัยวะทั้งห้า : หู ตา คอ จมูก ปาก โดยทั่วไปหมายถึงอวัยวะบนใบหน้า]
มันคือ จิง ชี่และจิตวิญญาณ ขณะที่หมิงเวยถอดหมวกคลุมใบหน้าออก นางทำให้คิ้วของตนตก แววตาไร้ประกาย
เมื่อเจียงจ้านเห็นความงามเพียงแวบแรก แต่พอมองดูอีกทีจะรู้สึกว่าดวงตาของนางดูโศกเศร้าไม่เปล่งประกาย คิ้วงามดูขมขื่น หญิงงามไม่ใช่แค่ผิวพรรณที่ดูดีเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือความงามจากภายใน ใบหน้าที่งดงามประณีต แต่หากดูขมขื่น มันก็ไร้ความหมาย
เจียงจ้านรีบเลือกสาวงามมาหนึ่งคน เขาสอดดอกไม้ผ้าลงบนหน้าอกที่โผล่พ้นมาครึ่งหนึ่งของนางแล้วยิ้มอย่างร่าเริง “มาๆๆ มากับซื่อจื่อ!”
นางขับร้องนางนั้นโค้งตัวด้วยความภาคภูมิใจ นางกลับไปที่นั่งพร้อมกับเจียงจ้านด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า
หมิงเวยที่ผ่านช่วงเวลานี้ไปได้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางเงยหน้าขึ้นมองกลับเห็นว่าคุณชายหยางผู้นั้นนั่งเอนหลังพิงเบาะพลางเล่นดอกไม้ผ้าในมือ เขามองมาทางนี้ด้วยรอยยิ้ม แววตาฉายแววลึกซึ้งอย่างคนกำลังสนใจ
นางชะงักสงสัยว่าเขากำลังมองมาที่ตนอยู่หรือเปล่า พอมองดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เขาก็ถอนสายตากลับหรือว่านางคิดฟุ้งซ่านไปเอง
อาจจะเป็นภาพลวงตา แม้ว่านางจะได้พบกับคุณชายหยางผู้นี้ที่โรงน้ำชา แต่ในตอนนั้นเขากับนางก็อยู่ห่างกันมาก และตอนนี้นางยังคลุมหน้าไว้อยู่ เขาจึงไม่น่าจะจำนางได้
แล้วคุณชายหยางพูดขึ้นอีกว่า “องครักษ์เหลย ซื่อจื่อเลือกเรียบร้อยแล้ว ท่านไปเลือกสักคนเถิด!”
“นั่น...” เหลยหงสับสน
คุณชายหยางหัวเราะเบาๆ “วางใจเถอะ ครั้งนี้เป็นการแข่งทักษะ ไม่ใช่เพื่อมอบความสำราญแก่ท่าน”
เหลยหงเคยเลี่ยงไปครั้งหนึ่งแล้ว หากครั้งนี้เขาเลี่ยงอีกคงเป็นการไม่ไว้หน้าคุณชาย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วยกมือขึ้นชี้ “เลือกแม่หญิงนางนั้นขอรับ!”
เขาชี้แบบสุ่ม จุดที่เขาชี้มานั้นมีหญิงสาวอยู่สองสามนาง ซึ่งพวกนางเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงตนเองหรือไม่
ในระหว่างที่พวกนางสองจิตสองใจนั้นก็มีคนลุกยืนขึ้น ซึ่งคนที่ลุกขึ้นนั้นก็คือหมิงเวย พอนางเห็นเหลยหงชี้แบบสุ่ม นางก็รู้ว่าโอกาสของนางมาถึงแล้ว
ฟังความหมายที่คุณชายหยางสื่อมานั้น ให้เลือกผู้ที่คอยฟังคำสั่ง ซึ่งในบรรดาคุณชายที่อยู่ในที่นี้ ผู้ใดกันจะรู้ว่าตนจะถูกสั่งให้ทำอะไรกันแน่ แน่นอนว่าเหลยหงดูน่าเชื่อถือที่สุด
ตำแหน่งที่นางยืนอยู่นั้นเบี่ยงเบนไปจากตำแหน่งที่เหลยหงชี้ไปเล็กน้อย แต่เขาไม่สนใจหรอก เพราะเขาไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าจะเป็นใคร
นางจึงไม่ลังเลที่จะยืนขึ้น และคนอื่นๆ คงคิดว่าเป็นาง หมิงเวยเดินไปหยุดตรงหน้าเหลยหงอย่างช้าๆ นางก้มตัวลงแล้วดัดเสียง “ขอบคุณใต้เท้าที่มอบดอกไม้ให้เจ้าค่ะ”
เหลยหงรู้สึกอึดอัด เขารีบยื่นดอกไม้ในมือของเขาให้กับนาง
หมิงเวยยื่นมือเพื่อรับมัน คนสองคนที่อยู่ใกล้กัน คนหนึ่งนั่ง คนหนึ่งโค้งกายทำความเคารพ ใบหน้าของทั้งสองจึงประจันหน้ากันอย่างพอดิบพอดี
เหลยหงชะงักเมื่อเห็นใบหน้าภายใต้ผ้าคลุมปรากฏขึ้นต่อสายตาของเขา
แล้วทันใดนั้นใบหน้าแบบเดียวกันก็ฉายขึ้นมาในความคิดของเขา
“ฮ่าๆๆ ถึงตาข้าแล้ว!” เสียงนี้ดังขึ้นขัดความคิดของเหลยหง เขารีบมอบดอกไม้ให้กับนางอย่างรวดเร็ว
พอมาคิดๆ ดูแล้ว เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย สายตามองไปทางคุณชายหยาง แต่เห็นว่าเขานั่งเอามือเท้าคาง สายตามองออกไป มุมปากเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ไม่รู้ว่าเขามองออกหรือเปล่า
หมิงเวยรับดอกไม้แล้วไปยืนอยู่ด้านหลังของเหลยหง ไม่รู้ว่าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ องครักษ์เหลยผู้นี้มีความคิดอย่างไร
ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกว่านางไม่ควรอยู่ที่นี่ด้วยสถานะเช่นนี้ เกรงว่าตนเองอาจจะตาฝาดไป
แต่พอมาคิดดูอีกทีในวันนั้นเขาอยู่ใกล้นางมากที่สุด ซึ่งเขาไม่เคยเจอเรื่องน่าตกใจแบบนี้มาก่อนในชีวิต ความประทับใจนั้นลึกล้ำจนยากที่จะลบออก แล้วถ้าเป็นนางจริงๆ เหตุใดนางถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ตระกูลหมิงจงใจส่งนางมางั้นหรือ
เหลยหงหักห้ามใจตนเองไม่ให้หันศีรษะไปมอง และพยายามนั่งตัวตรง แต่รู้สึกได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาจากด้านหลังจึงรู้สึกกระสับกระส่าย
หมิงเวยเหลือบมององครักษ์เหลยด้วยความสงสัย สะโพกของเขามีน้ำมันติดอยู่หรือถึงได้ขยับไปขยับมาเช่นนี้ หลังจากที่คุณชายได้เลือกสาวงามกันหมดเรียบร้อยแล้ว คุณชายหยางก็โยนดอกไม้ผ้าในมือซึ่งบังเอิญไปตกอยู่ในอ้อมแขนของนางขับร้องคนสุดท้ายพอดี
นางขับร้องที่ถูกเลือกนั้นกำลังรู้สึกท้อใจ แต่พอนางได้รับดอกไม้นั้นก็รู้สึกดีใจมาก แล้วนางก็เดินนวยนาดเข้าไปหาแล้วโค้งกายขอบคุณ “ขอบคุณคุณชายสำหรับดอกไม้เจ้าค่ะ”
คุณชายหยางไม่สนใจเขาโบกมือให้นางมายืนข้างๆ แล้วพูดว่า “ในเมื่อเลือกกันเสร็จแล้ว งั้นเรามาเริ่มกันเถอะ”
เจียงจ้านกอดซ้ายทีขวาทีอย่างเป็นสุขใจ เมื่อได้ยินจึงถามออกไปว่า “ท่านพี่ จะเริ่มอย่างไรหรือ เล่นตีกลองส่งดอกไม้ดีหรือไม่”
คุณชายหยางตอบ “แบบนั้นจะไปสนุกได้อย่างไร แข่งขันทักษะ ต้องให้รู้สึกถึงแพ้ชนะสิถึงจะสนุก”
เขาหยิบดอกดาวเรืองขนาดเล็กบนโต๊ะแล้วโยนไปข้างหน้า “ผู้ใดชนะ ข้าจะตบรางวัลให้” ดาวเรืองดอกนี้ทำจากทองคำบริสุทธิ์ ฝังอัญมณี ดูงดงามและมีค่ามาก
ดวงตาของเหล่าสาวงามเป็นประกาย พวกนางเข้ามาในเส้นทางนี้เพื่ออะไร ก็เพื่อทรัพย์สินไม่ใช่หรือ
“ฮ่าๆๆ ท่านพี่ใจกว้างมาก!” เจียงจ้านหัวเราะ “งั้นข้าเพิ่มโชคลาภให้ด้วย”
เขาดึงพู่ห้อยพัดออกแล้วโยนมันออกไป “ข้าให้ของตอบแทนด้วย” พอเห็นเจียงจ้านเป็นเช่นนี้ คุณชายท่านอื่นจะไม่ร่วมสนุกไปด้วยได้อย่างไร
ในพริบตาก็มีเครื่องประดับทองและหยกกองเล็กๆ บนโต๊ะ ภายใต้รางวัลใหญ่เหล่านี้มีคนลุกขึ้นยืน
“คุณชายทุกท่าน ข้าน้อยยินดีที่จะลอง” หญิงสาวกล่าวขึ้นอย่างเปิดเผยคุณชายที่เลือกนางปรบมือให้ “หากเจ้าชนะ ข้าจะไถ่ตัวเจ้าเอง!”
คนอื่นๆ เองก็เอาด้วย “ใครรับคำท้าข้าเองก็จะไถ่ตัวด้วย!”
ในไม่ช้าก็มีนักแสดงหญิงอีกคนลุกขึ้นยืนเช่นกัน คนหนึ่งหยิบเครื่องดนตรี อีกคนตั้งท่า จากนั้นก็เริ่มการแข่งร้องเต้น
หมิงเวยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว สายตาเหม่อมองค่ำคืนที่มืดมิดด้านนอก
นางนึกขึ้นได้ว่าทางที่นางเดินมานั้น สวนซิ่นกำลังเผชิญหน้ากับความมืดมิด กลางดึกเช่นนี้ นางคิดว่าคงมีวิญญาณเร่ร่อนมากมาย...
.....................................................................


## 042 เกิดเรื่อง

บทที่ 42 เกิดเรื่อง
ซิ่นหยวนเป็นเรือนที่อยู่ห่างออกไปจากเรือนหลักของจวนจวิ้นอ๋อง ประเด็นหลักของการเลือกสถานที่นี้ก็คือเป็นทำเลที่เงียบสงบ
ฮวงจุ้ยเองก็ดีเงียบสงบตั้งอยู่ห่างไกล แสงสว่างส่องไปไม่ถึง…
“องครักษ์เหลย เหตุใดถึงไม่เรียกให้คนของท่านแข่งขันบ้างเล่า” เสียงของคุณชายหยางดึงความคิดที่กระจัดกระจายของหมิงเวยกลับคืนมา นางได้ยินเขาพูดว่า “หรือว่าฝีมือไม่มากพอ”
หมิงเวยชะงัก นางขับร้องหญิงที่ขายตัวไม่ควรเพิกเฉยต่อทรัพย์สิน
นางไม่ต้องการดึงดูดความสนใจของคนเหล่านี้ แค่ต้องการหลอกให้เกิดความสับสน ดีที่สุดคือไม่ต้องได้รับความสนใจจากพวกเขา
ในขณะที่กำลังคิดนางก็ได้ยินคุณชายผู้หนึ่งพูดขึ้นว่า “เห็นเพียงครึ่งหน้ายังงามขนาดนี้ ไม่คิดจะปลดผ้าคลุมออกหน่อยหรือ”
ยังไม่ทันที่หมิงเวยคิดหาวิธีปฏิเสธ เหลยหงก็พูดขึ้นว่า “นางแต่งกายเช่นนี้ก็งามอยู่แล้ว หากถอดออกเกรงว่าจะน่าเบื่อขอรับ”
คุณชายหยางได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ “องครักษ์เหลยเข้าใจนางเป็นอย่างดี! ข้าคิดว่าหากท่านมาอีกไม่กี่ครั้ง คงรู้จักกับคำว่าความเพลิดเพลิน”
เหลยหงอายมากจนไม่รู้จะตอบอย่างไร หมิงเวยรู้ดีว่าตนเองต้องออกไปจึงก้าวไปข้างหน้าแล้วคารวะให้เหลยหง “ใต้เท้า ได้หรือไม่เจ้าคะ”
เหลยหงถอนหายใจเล็กน้อยแล้วพูดกับนางไปว่า “หากเจ้าสนใจก็ไปเถอะ” เขาหยุดไปชั่วครู่แล้วพูดต่อ “หากแพ้ข้าจะรับการลงโทษแทนเจ้าเอง”
หมิงเวยประหลาดใจ องครักษ์เหลยผู้นี้เป็นคนดีจริงๆ!
คุณชายหยางได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ “องครักษ์เหลยช่างรักหยกถนอมบุปผา[footnoteRef:1]เสียจริง หากท่านชอบนางให้ข้ามอบนางให้เจ้าดีหรือไม่” [1:  รักหยกถนอมบุปผา : บุรุษควรทะนุถนอมอ่อนโยนต่อสตรี]
“ไม่ขอรับ...” เหลยหงพูดปฏิเสธออกไป
“ไม่ชอบงั้นหรือ” คุณชายหยางชำเลืองมองหมิงเวย ยกนิ้วแตะคางราวกับใช้ความคิด “ถึงแม้เสน่ห์จะขาดไป แต่เห็นใบหน้าแค่ครึ่งเดียวก็งามมากแล้ว หากองครักษ์เหลยไม่ต้องการ งั้นข้าจะเก็บนางไว้เอง”
“คุณชาย!” เหลยหงกระวนกระวาย
เขาไม่รู้ว่าทำไมตระกูลหมิงถึงส่งคุณหนูบ้านตนเองมาเช่นนี้ แต่หากถูกคุณชายหยางรับนางไป อนาคตข้างหน้าได้พังพินาศแน่!
ใครจะรู้ว่าพอเห็นสีหน้าไม่ยินดีของคุณชายหยางก็รู้เลยว่าครั้งนี้คุณชายคงไม่เห็นแก่เขาแล้ว “องครักษ์เหลยหมายความว่าอย่างไร ข้ายกให้ท่านท่านก็ไม่รับ แล้วยังไม่ให้ข้ารับนางไว้อีก หรือแม้แต่เรื่องที่ข้าจะรับสตรียังต้องให้ใต้เท้าเจี่ยงจัดการรึ”
เหลยหงสงบลงแล้วประสานมือคารวะ “คุณชายโปรดยกโทษให้ข้าน้อยด้วย ข้าน้อยแค่รู้สึกว่าหากคุณชายออกไปข้างนอกมีเหตุการณ์ยุ่งยากเกิดขึ้นคงไม่ดี”
“หึ! แค่นางขับร้องหญิงคนเดียวจะเกิดเรื่องยุ่งยากอะไรกัน” คุณชายหยางเชิดหน้าขึ้น เผยให้เห็นความภาคภูมิใจของเขา “ข้าต้องการนาง แล้วท่านจะทำอย่างไร”
“คุณชาย...” เหลยหงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาไม่รู้ว่าแผนของตระกูลหมิงคืออะไร แต่เขากังวลว่าชื่อเสียงของหมิงเวยจะเสื่อมเสีย แต่ก็เกรงว่าตนเองจะยุ่งเรื่องที่ไม่ควรยุ่งเข้า
ในตอนนั้นเองหมิงเวยยิ้มแล้วโค้งกายให้เหลยหงอีกครั้ง “ขอบคุณใต้เท้ามากเจ้าค่ะที่ปกป้องข้าน้อย แต่ข้าน้อยอยู่ที่นี่เพื่อรับใช้ชนชั้นสูง ไม่ว่าคุณชายต้องการหรือไม่ต้องการข้าน้อย ข้าน้อยก็จะรับฟังคำสั่งเจ้าค่ะ”
เหลยหงคิดว่าตนเดาถูกและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เนื่องจากเป็นเจตนาของตระกูลหมิง เขาไม่สามารถเข้าไปยุ่งวุ่นวายได้
คุณชายได้ฟังเช่นนั้นก็ปรบมืออย่างชอบใจ “ข้าชอบที่เจ้าพูดมาเมื่อสักครู่ ในเมื่อเจ้าเข้าใจเป็นอย่างดี ข้าเองก็รู้สึกเห็นใจเจ้าไม่ว่าเจ้าจะแข่งแพ้หรือชนะ ข้าจะตบรางวัลให้”
หมิงเวยก้มหน้าลงแสร้งทำเป็นเขิน “ขอบคุณคุณชายที่ให้ความเมตตาเจ้าค่ะ”
พอนางหันกลับไปแล้วก็ขบฟันแน่น ตอนแรกคิดจะทำให้สับสน แต่ก็ช่างมันแล้ว เพราะคุณชายหยางผู้นี้ได้สร้างปัญหาขึ้นแล้ว
ก็ดี ในเมื่อไม่ให้ไปคิดว่านางจะไม่สร้างปัญหาหรือไง หมิงเวยก้าวออกไปเพื่อเลือกเครื่องดนตรี เนื่องจากเครื่องดนตรีที่นางลองเล่นก่อนหน้านี้คือกู่ฉิน บ่าวรับใช้จึงยกมันขึ้นมา
หมิงเวยยื่นมือออกไปหยิบขลุ่ยเลาหนึ่งขึ้นมา สัมผัสรูขลุ่ยที่คุ้นเคย นางรู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย ตอนที่นางเรียนรู้ในช่วงแรกๆ ท่านอาจารย์ให้นางเลือกอาวุธ ซึ่งนางได้เลือกขลุ่ย
ท่านอาจารย์ได้มอบขลุ่ยที่ทำจากไม้ที่ถูกฟ้าฝ่าโดยฝีมือของท่านให้แก่นาง
ซึ่งขลุ่ยเลานั้นนางติดตัวไว้ไม่เคยห่างกาย
จนถึงตอนที่นางขึ้นเขาหมางซาน หมิงเวยเช็ดขลุ่ยอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงทดลองเสียงแล้วหันไปพูดกับเด็กรับใช้ “ข้าเลือกสิ่งนี้”
นางกลับไปที่ลานแสดงแล้วโค้งให้กับนางระบำที่เป็นคู่ต่อสู้ของนาง ต่างคนต่างพูดบางอย่างเพื่อขอคำแนะนำ จากนั้นคนหนึ่งเริ่มเล่นอีกคนเริ่มเต้นรำ
สัญชาตญาณที่หลงเหลือจากความทรงจำนั้นทรงพลังมาก ทันทีที่นางเริ่มเป่า ก็มีเสียงเพลงบรรเลงลื่นไหลตามธรรมชาติ
เพลงที่คุ้นเคยทำให้นางรู้สึกราวกับย้อนกลับไปในอดีต ขลุ่ยในมือของนางนั้นใช้จิตวิญาณมากมายอีกทั้งยังปราบปรามสิ่งชั่วร้ายมานับไม่ถ้วน
เสียงขลุ่ยที่ส่งผ่านทำให้ภูติผีปีศาจเชื่อฟังคำสั่งยอมจำนนอยู่ใต้อำนาจ
………….
ซู่เจี๋ยเดินไปเดินมา นางรู้สึกไม่สบายใจ ชะเง้อมองเข้าไปด้านในเป็นครั้งคราว สาวใช้ที่อยู่กับนางรู้สึกเวียนหัวจนอดไม่ได้ที่จะพูดออกไป “ท่านพี่นางนั้น ช่วยนั่งรอด้วยเถิด!”
ซู่เจี๋ยตระหนักว่าตนกำลังรบกวนผู้อื่นจึงรีบขอโทษ “ขออภัยเจ้าค่ะ”
สาวใช้นางนั้นนั่งรอก็รู้สึกเบื่อเช่นกันจึงพูดกับนางไปว่า “ทำไมท่านต้องเป็นกังวลไปด้วยเล่า คุณชายหยางผู้นั้นเป็นคนใจกว้าง นี่เป็นงานที่ดีไม่ใช่หรือ!”
ซู่เจี๋ยยิ้มแข็งๆ หาเหตุผลตอบนางกลับ “คุณหนูของข้าออกมาเป็นครั้งแรก...”
“อย่างนี้นี่เอง” สาวใช้เล่าประสบการณ์ให้ซู่เจี๋ยฟังอย่างอ่อนโยน “ท่านพี่ไม่ต้องกังวลไปหรอก พวกนางคงไม่ออกมาเร็วขนาดนั้น คุณชายหยางเป็นคนรักสนุก จะไม่ปล่อยออกมาจนกว่าจะถึงยามสี่! แต่ท่านไม่ใช่คนที่ทำเรื่องอะไรแย่ๆ ก็แค่เล่นการละเล่นกันสักอย่าง หากถูกเอาเปรียบก็เป็นเรื่องดี อาชีพอย่างพวกเรานั้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้...”
สิ่งที่ซู่เจี๋ยกังวลก็คือคุณหนูของนางจะถูกเอารัดเอาเปรียบ! เสียงดนตรีที่กำลังบรรเลงดังมาแต่ไกล ฟังไม่ค่อยชัด ไม่รู้ว่าตอนนี้คุณหนูกำลังทำอะไรอยู่...
“เป็นเสียงขลุ่ยที่ไพเราะมาก” สาวใช้กล่าว “ไม่รู้ว่าทำไมข้าถึงรู้สึกสงบเมื่อได้ฟังเสียงนี้” ซู่เจี๋ยได้ยินนางพูดเช่นนั้นก็ลองฟังเสียงดู พยายามไม่ให้หลงใหลไปกับเสียงเพลง
เสียงขลุ่ยช่างเงียบสงบราวกับพานางเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง ณ ที่แห่งนั้นมีเสียงสายลมพัดผ่านป่าสนและเสียงของคลื่นน้ำ…
ซู่เจี๋ยตกอยู่ในภวังค์ไปสักพัก แต่ความรู้สึกเป็นห่วงหมิงเวยอยู่เหนือกว่าจึงชะเง้อคอมองเข้าไปด้านใน ไม่อยากเงยหน้า...
“อา!”
สาวใช้นางนั้นสะดุ้ง “มีอะไรหรือ”
ซู่เจี๋ยจ้องไปที่ไหล่ของนางสงสัยว่านี่เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า เมื่อครู่เหมือนนางจะเห็นว่ามีคนนอนอยู่บนไหล่ของนาง…
นางยังมองไม่ค่อยออกแต่ก็มีเสียง ‘อา’ ดังขึ้นข้างหู พอหันไปมองก็พบว่าเป็นสาวใช้อีกคนหนึ่ง
สาวใช้นางนั้นสีหน้าหวาดกลัวนางชี้ไปที่ผ้าม่านน้ำเสียงของนางสั่นเครือ “มี...มีเงา!”
เหล่าสาวใช้มองตามที่นางชี้ บางคนมีสีหน้างงงวยเพราะมองแล้วไม่เห็นอะไรเลย บางคนกรีดร้องแล้วกระโดดเข้าไปกอดคนข้างๆ
“ข้า ข้าก็เห็น! มันคือสิ่งใดกันแน่” ใบหน้าของสาวใช้คนอื่นซีดลงด้วยความตกใจ “ไม่มีเท้า ผี ผี!”
เสียงกรีดร้องดังขึ้นดึงดูดทำให้ผู้ดูแลสวนซิ่นต้องเดินเข้ามาดู
ผู้ดูแลเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วตะโกนเสียงดัง “ร้องอะไรกัน ไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือที่ไหน โวยวาย...”
ยังไม่ทันได้พูดจบสาวใช้หลายคนก็ร้องขึ้นมาพร้อมกัน ผู้ดูแลถูกพวกนางทำให้ตกใจก็โกรธ “หากยังร้องเช่นนี้อีกก็ออกไปซะ!”
“ไม่ใช่นะเจ้าคะ!” สาวใช้ผู้กล้าหาญร้องไห้ตัวสั่นแล้วชี้ไปข้างหลังเขา “ด้านหลังของท่าน มี มีบางอย่าง...”
“อา!” หากดุใส่อีกคงไม่ได้ผลอีกต่อไป เหล่าสาวใช้ต่างจับกลุ่มรวมตัวกันแล้วไปซ่อนตัวอยู่ไกลๆ
ผู้ดูแลที่ถูกนางร้องใส่ด้วยความตกใจใจเขาเต้นรัวราวกับจังหวะกลอง อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปช้าๆ
“อา!” คราวนี้เป็นเขาที่ร้องออกมา มีเงาสีซีดอยู่ด้านหลังเขา เมื่อเห็นเขาหันกลับมา ก็เอียงศีรษะที่มีใบหน้าสีเขียวคล้ำเล็กน้อยใส่
………………………………………………………..


## 043 เต้นรำ

บทที่ 43 เต้นรำ
ทางด้านคนที่กำลังสนุกสนานอยู่ในห้องนั้นยังไม่รู้ตัว เจียงจ้านผู้มากรักชื่นชมเอวขาวๆ บางๆ ของนางระบำ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากด้านนอก แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยและได้ยินไม่ชัดเจน แต่เขาก็รู้สึกไม่ชอบใจที่ถูกรบกวน
เขากวักมือเรียกหัวหน้าพ่อบ้านของสวนซิ่นมาถามเสียงดุ “ข้างนอกเกิดอันใดขึ้น เสียงดังเอะอะโวยวาย ไม่รู้กฎของที่นี่หรืออย่างไร”
หัวหน้าพ่อบ้านรีบตอบ “ซื่อจื่อได้โปรดอย่าเพิ่งโกรธ ข้าน้อยจะออกไปดูเดี๋ยวนี้ขอรับ”
ซื่อจื่อไม่พอใจหัวหน้าพ่อบ้านเองก็ไม่พอใจเช่นกัน เขาเป็นผู้ดูแลสวนซิ่นแห่งนี้ เป็นเรื่องยากที่เจ้านายจะโผล่หน้ามาที่นี่ในวันปกติ
คุณชายหยางพักอาศัยอยู่ที่สวนซิ่นถือเป็นโอกาสที่ดีสำหรับเขาในการสร้างความดีความชอบ สองสามวันที่ผ่านมานี้การจัดเตรียมที่พักดำเนินไปได้ด้วยดี คุณชายหยางและซื่อจื่อต่างมีช่วงเวลาที่ดี เหตุใดวันนี้ถึงได้มีเรื่องเกิดขึ้น
อยากรู้จริงว่าสตรียั่วยวนนางไหนเป็นคนก่อเรื่อง และเขาจะต้องแก้ไขมัน!
หัวหน้าพ่อบ้านพาคนออกไปยังด้านนอกด้วย “พวกเจ้าทำอะไรกัน” เมื่อเห็นสาวใช้วิ่งไปมาในสนาม ความโกรธของหัวหน้าพ่อบ้านก็เพิ่มขึ้น “พวกเจ้าคิดว่าสวนซิ่นคือที่ใดกัน หากไม่รู้ก็ไม่ต้องมา! ที่ตรงนี้ใครเป็นผู้ดูแลกัน”
“อา!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นขัดจังหวะหัวหน้าพ่อบ้าน
หัวหน้าพ่อบ้านโกรธมาก “ยังสนุกกันอยู่อีกหรือ! พวกเจ้า! ผู้ใดร้องตะโกนให้ลากออกไปซะ!”
แต่กลับไม่มีใครขยับ “พวกเจ้าตายกันแล้วหรืออย่างไร” หัวหน้าพ่อบ้านโกรธมากขึ้น และหันไปรอบๆ กลับเห็นเด็กรับใช้สองคน คนหนึ่งเบิกตากว้าง อีกคนตัวสั่นราวกับเห็นผี
หัวหน้าพ่อบ้านใจกระตุก เขาเป็นคนเข้มงวดมากจนผู้อื่นยังต้องเกรงกลัว คนสนิทของเขาไม่น่าเป็นไปด้วยเช่นนี้
เขาจึงถามตามนิสัย “เกิดอันใดขึ้น”
“มี มีผีเจ้าค่ะ!” สาวใช้กรีดร้องตอบเขา
“อะไรนะ...” หัวหน้าพ่อบ้านยังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นข้างหู
เสียงหัวเราะนั้นดูอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว แค่ได้ยินเขาก็รู้สึกขนลุก ไม่ว่าเขาจะมองอย่างไร ก็ไม่มีเงาผู้ใดอยู่รอบกายเขา
“ผู้ใดกัน! ผู้ใดแกล้งทำตัวเป็นผี” หัวหน้าพ่อบ้านกัดฟันแน่น เด็กรับใช้ชี้ไปที่ด้านหลังของเขาด้วยสีหน้าหวาดผวา หัวหน้าพ่อบ้านก็หันกลับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบอะไร
ในขณะที่กำลังสงสัย จู่ๆ ม่านก็ถูกยกขึ้นแล้วมีเสียงหัวเราะดังขึ้นตามมา “ฮิๆๆๆ มาเล่นกัน...”
“อาา...” คราวนี้เสียงกรีดร้องเป็นของเด็กรับใช้ที่เขาเป็นคนพามา ผู้ใดบอกกันว่าบุรุษกรีดร้องไม่ได้ กรีดร้องเสียงแหลมไม่น้อยหน้าสตรีเชียว!
“หัวหน้าพ่อบ้าน ที่หลังท่าน...”
เด็กรับใช้ทั้งสองกลัวมากจนขยับเข้ากอดกันเอง พวกเขาต่างมองไปยังด้านหลังของอีกฝ่าย แล้วก็ต้องกระโดดร้อง ‘หวา’ แล้วชี้หาอีกฝ่ายกัน “เจ้าๆๆ...ที่หลังของเจ้าก็มี!”
“ฮิๆๆ สนุกจัง...” ม่านหนาที่แม้จะถูกลมพัดก็ไม่ขยับ แต่ตอนนี้กลับแกว่งขึ้นสูง
เทียนขนาดใหญ่ เห็นชัดว่าไม่มีลม แต่แสงเทียนยังคงพลิ้วไหวไม่หยุด
หัวหน้าพ่อบ้านมองไม่เห็น ความกลัวในใจของเขาจึงกลายเป็นความโกรธ “เจ้าเป็นใคร! ออกมานะ!”
พอเดินไปได้สองก้าวก็เกิดความปั่นป่วนที่ใต้เท้าของเขา จากนั้นเขาก็ล้มลงกับพื้นเสียงดัง ‘ตุบ’
มี ‘คน’ หายใจข้างหูเขา เขารู้สึกหนาวเหน็บที่หัวใจ “ฮิๆๆ...”
……..
ภายในห้อง เจียงจ้านมีอาการเมาจนตาพร่ามัว ข้างกายมีร่างบอบบางของสตรี ด้านหน้ามีสาวงามกำลังเต้นรำอยู่มันช่างวิเศษจริงๆ
เขาดื่มสุราแล้วหยอกล้อกับนางขับร้องหญิงข้างกายเขา “เสียงขลุ่ยนี้ไพเราะยิ่งนัก ทำให้รู้สึกคันที่หัวใจ สาวน้อยเจ้าเป่าได้หรือไม่”
นางขับร้องหญิงเข้าใจความหมายอย่างชัดเจนจึงยิ้มแล้วตอบไปว่า “ไม่เพียงแค่เป่าได้ แต่ยังเป่าได้ดีกว่านางด้วยเจ้าค่ะ”
มืออ่อนนุ่มล้วงเข้าไปใต้โต๊ะแล้วบีบราวกับบอกเป็นนัย เจียงจ้านหัวเราะออกมา เอนตัวไปคลอเคลียใบหน้างามแล้วหัวเราะเบาๆ “คืนนี้เจ้าอย่าเพิ่งไปไหนเลย รอเป่าให้ซื่อจื่อก่อน”
ทั้งสองคนคุยกันแล้วหัวเราะ แต่แล้วก็มีมือข้างหนึ่งยื่นเข้าไปลูบที่หว่างขาของเขา เขารู้ว่านางขับร้องหญิงอีกคนไม่อยากทนเหงาจึงรั้งมือเอาไว้แล้วบอกนางว่า “ไม่ต้องรีบร้อนมีส่วนของเจ้าด้วย!”
พูดจบทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกจึงไม่พอใจหัวหน้าพ่อบ้านคนนั้นปกติดูมีความสามารถ แค่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังจัดการไม่ได้!
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้นก็มีเด็กรับใช้คนหนึ่งคลานเข้ามาจากด้านนอกแล้วตะโกนร้องออกมาโดยไม่สนว่ามีการแสดงร้องเต้นรำกันอยู่ “ผี! ซื่อจื่อ มีผีขอรับ!”
เจียงจ้านโกรธมาก ความวุ่นวายด้านนอกยังจัดการไม่ได้แล้วยังมาร้องโวยวายต่อหน้าเขาอีก ลืมกฎระเบียบกันไปหมดแล้วหรือ
แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจ เขาเห็นผ้าม่านยกสูงขึ้นแล้วมีเงาไม่ชัดเจนลอยเข้ามาจากข้างนอก...
“ฮิๆ!” เสียงแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู “ข้าก็อยากเป่าด้วย...” เลือดในกายของเจียงจ้านแข็งตัวแล้วเขาก็พบว่ามือที่ตนทาบทับอยู่นั้นเย็นเยียบจนน่ากลัว
เขาค่อยๆ ก้มลงมองมีกลุ่มเงาสีเทานอนอยู่บนตักเงยหน้าดำ และยิ้มให้เขาด้วยสีหน้าเขินอายเช่นเดียวกับนางขับร้องหญิงเมื่อครู่นี้
“อาาา” แล้วเสียงกรีดร้องราวกับหมูโดนเชือดก็ดังขึ้น
………..
หมิงเวยวางขลุ่ยในมือลงแล้วมองดูเหล่าภูติผีที่เต้นรำอยู่ภายในห้องเครื่องดนตรีเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครมาขยับมัน แต่เสียงกลับดังขึ้นเอง
เงาที่ดูเหมือนจะไม่มีอยู่จริงลอยเข้ามาในห้องโถงแล้วทำท่าเต้นรำยังมี ‘คน’ ที่ร้องไปเต้นไปอยู่ คนที่ตายแล้วจิตวิญญาณออกจากร่าง จะพูดจาอ้อๆ แอ้ๆ ใครทำอะไรก็ทำตามซึ่งยิ่งทำให้คนตกใจกลัวมากยิ่งขึ้น
นางขับร้องหญิงตกใจมากจนหยุดร้องเต้นไปโดยปริยาย เหล่าคุณชายหน้าถอดสี บางคนกระโดดเข้ากอดนางขับร้องหญิงแล้วกรีดร้อง วิญญาณเหล่านั้นเอนตัวลงบนตัวของพวกเขาแล้วหัวเราะ บางคนวิ่งหนีไปรอบๆ แต่วิญญาณเร่ร่อนก็วิ่งตามมาข้างหลัง บางคนมีสีหน้างงงวยเพราะไม่เห็นอะไร แต่ก็กลัวจนไม่รู้จะทำอย่างไร
ชี่ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนมองเห็น บางคนมองไม่เห็น คนที่มองเห็นแน่นอนว่าตกใจกลัวเป็นอย่างมาก ส่วนคนที่มองไม่เห็นก็ดีไป ชัดเจนว่าต้องมีบางสิ่งบางอย่างเพียงแต่มองไม่เห็นจึงทำให้รู้สึกน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
ท่ามกลางความจราจลเหลยหงชักกระบี่ของเขาออกมาและตั้งท่าป้องกัน
แต่ในไม่ช้าเขาก็พบว่าวิญญาณเร่รอนเหล่านี้ไม่มีความสามารถทำร้ายคนได้ พวกมันไม่สนใจสิ่งใด ทั้งหมดที่ทำไปนั้นล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น
เห็นว่าที่นี่สนุกสนานจึงร้องเต้นเลียนแบบพวกเขาทั้งที่จริงแล้วไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่
เขาจึงตะโกนขึ้นเพื่อปลอบใจทุกคน “ทุกท่านอย่าไปกลัว พวกมันไม่ทำร้ายพวกเรา!”
“อย่าวิ่งหนี หากท่านวิ่งพวกมันจะวิ่งตาม”
“หากยืนดีๆ พวกมันก็ไม่อยู่แล้ว พวกมันจะจากไปทันที” แต่น่าเสียดาย เหล่าคุณชายกลัวอย่างหนัก ผู้ใดจะมีใจฟังเขากัน
บางคนเอาม่านคลุมหัว บางคนตกใจกลัวจนกอดกันกลม แล้วยังมีคนหนีออกไปด้านนอก หมิงเวยมองเหลยหงแล้วยิ้ม
คนผู้นี้เป็นคนดีจริงๆ นางมองไปยังคุณชายหยาง
ภายในห้องตกอยู่ในความวุ่นวายอีรุงตุงนัง แต่คุณชายหยางกลับไม่มีท่าทีอะไร ซ้ำยังหาวอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “องครักษ์เหลย ที่นี่น่ากลัวจริงๆ รีบมาปกป้องข้าเร็วเข้า”
“....” เหลยหงตอบ “คุณชายโปรดวางใจ พวกมันไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ไม่มีทางทำร้ายคนได้”
เขายื่นหน้าไปดู “ไม่ทำอันตรายก็ไม่ทำอันตราย หากข้าเกิดเหตุร้าย ท่านต้องรับผิดชอบ”
เหลยหงทำได้แค่ตอบว่า “ข้าน้อยจะปกป้องท่านอยู่ที่นี่”
“ไม่ดีๆ ท่านต้องพาข้าไปยังที่ปลอดภัย” น้ำเสียงหาเรื่องเช่นนี้ เหลยหงทำอะไรไม่ได้นอกจากพาเขาออกไป เมื่อแน่ใจว่าวิญญาณพวกนี้ไม่ทำอันตรายจริงๆ จึงตอบไปว่า “คุณชายตามข้าน้อยมาขอรับ”
…………………………………………………….


## 044 ประชุมลับ

บทที่ 44 ประชุมลับ
ทันทีที่คุณชายหยางและเหลยหงเดินออกไป คนอื่นๆ ต่างก็รีบหนีออกไปทีละคน พวกเขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่ารองเท้าตนจะหลุดหรือเสื้อจะขาด ไม่ว่าจะเป็นนางขับร้องหรือเหล่าคุณชาย ต่างก็รีบหนีออกไปโดยเร็วที่สุด
ใช้เวลาเพียงไม่นานผู้คนก็เดินหนีออกไปจนหมดเหลือเพียงเงาที่ลอยอยู่ภายในห้อง หมิงเวยมองขลุ่ยในมือแล้วพูดกับตัวเอง “ช่างแปลกใหม่เสียจริง สิ่งนี้น่าสนใจไม่น้อย...”
พูดจบนางก็เตรียมตัวเดินออกไป วิญญาณเร่ร่อนเหล่านี้จะสลายไปเมื่อดวงอาทิตย์ยามเช้ามาถึงจึงไม่ต้องกังวลอันใดมาก หมิงเวยผลักประตูแต่พบว่านางไม่สามารถผลักออกไปได้จึงกลับไปตามทางเดียวกันกับตอนที่นางมา
ห้องนี้มีขนาดใหญ่เกินเหตุรอบๆ ห้องถูกม่านหนาปิดทึบเอาไว้ นางเลิกม่านชั้นหนึ่งขึ้น พอเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็เจออีกชั้นหนึ่ง เดินแบบนี้ไปสักพัก หมิงเวยก็พบปัญหาใหญ่เข้า
นางหลงทางแล้ว…
ทุกคนต่างก็มีจุดแข็งและจุดอ่อน นางเป็นคนที่เรียนรู้เร็วตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใด เพียงครู่เดียวนางก็เข้าใจแล้ว แต่นางเข้าใจเกี่ยวกับโลกภายนอกได้ช้ามาก จำคนไม่ค่อยได้นับเป็นเรื่องหนึ่ง จำทางไม่ได้ก็นับเป็นอีกเรื่องหนึ่งเช่นกัน
หากอยู่ด้านนอกยังสามารถใช้เข็มทิศและการพยากรณ์ดวงดาวช่วยบอกตำแหน่งได้ แต่ภายในห้องนี้เหมือนกันหมดทุกอย่าง ไม่มีการอ้างอิงได้เลย นางจึงหมดปัญญา
นางจึงทำได้แค่ถามงูขาว “เจ้าจำทางออกได้หรือไม่”
งูขาวตัวน้อยสับสน “ข้า...ข้าอยู่ในแขนเสื้อของท่านจึงมองทางไม่ค่อยชัด...”
จบกัน ความหวังของนางหายไปแล้ว ตอนนี้พลังนางเหลือน้อยเต็มที คิดจะจับจิตอสูรมาถามยังทำไม่ได้เลย นางทำได้แค่เดินไปมั่วๆ เพียงเท่านั้น
หมิงเวยเดินไปฟังเสียงเคลื่อนไหวไป ทั่วทั้งห้องนี้มีแต่วิญญาณเร่ร่อนลอยอยู่รอบๆ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าวิญญาณพวกนั้นไปที่ใดกัน ต้องโทษฉีตงจวิ้นอ๋องที่สร้างห้องได้ใหญ่ถึงเพียงนี้ ความเพลิดเพลินเช่นนี้ก็เป็นแค่ความโลภมากไม่รู้จักพอของเขา ไม่น่าแปลกใจที่เขาจะถูกจับในไม่กี่ปีต่อมา
หลังจากเดินไปสักพักหมิงเวยก็ยกม่านหนาขึ้นอีกครั้ง และในที่สุดก็เห็นเครื่องเรือนที่แตกต่างออกไป นางผลักประตูเข้าไปก็พบว่าที่นี่เป็นห้องนอนชั่วคราว
ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้ แต่ไฟกลับส่องสว่าง และเตาป๋อซานบนโต๊ะยังมีไฟติดอยู่ ในขณะที่หมิงเวยกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น งูขาวตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ในแขนเสื้อของนางก็ร้องเตือนขึ้นว่า “มีคนมาเจ้าค่ะ!”
นางครุ่นคิดอยู่เพียงครู่หนึ่ง หากพบใครสักคนในเวลานี้ และคนผู้นั้นสามารถพานางออกไปจากที่แห่งนี้ได้คงจะดีไม่น้อย เพียงแต่นางไม่แน่ใจว่าพวกชนชั้นสูงมีเรื่องสกปรกอยู่มากน้อยเพียงใด หากดันไปพบผู้ที่ไม่ควรเห็นเข้า...ซ่อนตัวก่อนดีกว่า นางเหลือบมองหาที่ซ่อนแล้วเข้าไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้า
ทันทีที่นางปิดบานตู้ก็มีคนเข้ามาพอดี “ข้างนอกวุ่นวายเช่นนี้ ท่านจะไม่สนหน่อยหรือขอรับ”
เสียงนี้ทำเอาหมิงเวยชะงัก นางมองลอดผ่านฉลุลายดอกไม้แล้วก็เห็นว่าเป็นเหลยหง มีชายผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเหลยหง ทันทีที่เข้ามาเขาก็นั่งลงเท้าแขนกับพนักเก้าอี้ ยกขาขึ้นบนโต๊ะอย่างไม่สนใจภาพลักษณ์
“วุ่นวายแล้วไม่ดีหรือ สายตาที่จ้องมายังพวกเรา เหมือนโดนผีพวกนั้นหลอกจนตกใจวิ่งหนีไปเลย” พูดถึงเรื่องนี้เขาก็ยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง “น่าสนใจมาก! ช่างน่าสนใจจริงๆ! ทำไมข้าถึงคิดวิธีเช่นนี้ไม่ออกนะ”
น้ำเสียงของเหลยหงดูจนปัญญาเป็นอย่างมาก “คุณชาย...”
เขาหันไปด้านข้างแล้วในที่สุดหมิงเวยก็เห็นหน้าของชายผู้นั้นอย่างชัดเจนที่แท้ก็เป็นคุณชายหยาง
เหลยหงพูดต่อ “เรื่องวิญญาณเร่ร่อนปรากฏตัวต้องมีสาเหตุเป็นแน่ พวกเราควรตรวจสอบดีหรือไม่ขอรับ”
“ไม่จำเป็นหรอก” เขาโบกมือพร้อมรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าเกิดอันใดขึ้น”
“คุณชาย”
“เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้” เขาพูด “กว่าจะได้พูดคุยกันอย่างสบายใจเช่นนี้ไม่ง่ายเลย พูดเรื่องของท่านมาก่อนเถอะ”
เพราะเป็นเรื่องสำคัญเหลยหงจึงต้องพักหัวข้อก่อนหน้านี้ไปแล้วรายงานแก่เขา “ใต้เท้าได้เปิดอ่านเอกสารของเมืองตงหนิงในหลายๆ ปีที่ผ่านมาแล้วขอรับ แต่ไม่พบเบาะแสใดๆ”
“ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจอันใดเลย มันเป็นเรื่องเมื่อสิบปีก่อนซึ่งนานมาแล้ว อีกทั้งหากเป็นการฆ่าฝังศพ เจ้าหน้าที่ย่อมไม่มีทางหาพบอยู่แล้ว” หมิงเวยฟังบทสนทนาของทั้งสองคนแล้วรู้สึกแปลกใจ พวกเขามาเพื่อสืบคดีเมื่อสิบปีก่อนงั้นหรือ เหมือนว่าพวกเขากำลังตามหาคนที่ถูกฆ่าอยู่
“แล้วทางนี้ล่ะขอรับคุณชาย มีอันใดคืบหน้าหรือไม่” คุณชายหยางหยิบพัดงาช้างที่ไม่รู้ว่าไปเอามาจากที่ใดออกมาควงเล่น “ตั้งแต่ข้าอาศัยอยู่ในสวนซิ่นก็มีผู้คนมากมายเข้ามาหาข่าว ท่านน้าจวิ้นอ๋องผู้นั้นแม้แต่อนุภรรยาของตนก็ยังสละมาให้...เหอะ คิดว่าข้าไม่เลือกกินหรืออย่างไร!”
“ผู้ใดใช้ให้คุณชายชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วเช่นนี้ล่ะขอรับ” คุณชายหยางเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ไม่ง่ายเลย ในที่สุดท่านก็เรียนรู้ที่จะถากถางข้าแล้ว”
เหลยหงพูดคำพูดที่เปี่ยมไปด้วยสัจธรรม “แต่ถึงอย่างนั้น ท่านก็ไม่ควรสร้างปัญหาทำให้แม่นางเสื่อมเสียชื่อเสียง” คุณชายหยางเอนหลังแล้วยกมืออย่างช่วยไม่ได้ “เห็นได้ชัดว่าทางนั้นคิดไม่ดีกับข้าก่อน ข้าก็แค่ผลักเรือไปตามน้ำ[footnoteRef:1]”  [1:  ผลักเรือไปตามน้ำ : ทำตามสถานการณ์]
เหลยหงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “ที่ตงหนิงมีสายตาหลายคู่จ้องมองอยู่ ท่านได้ก่อเรื่องไปแล้ว เกรงว่าผู้อื่นคงไม่เชื่อ”
คุณชายหยางส่ายหัวแล้วยิ้ม “เหลยหง ท่านติดตามใต้เท้าเจี่ยงมานานเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่เรียนรู้เล่า หากเปลี่ยนเป็นเขา เขาก็คงเข้าใจความหมายของข้าในทันที”
เหลยหงมองอย่างเฉยเมย “ข้าน้อยไม่ฉลาดเท่าใต้เท้านี่ขอรับ ได้โปรดคุณชายลดเกียรติบอกข้าน้อยทีว่าเรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่”
“พวกข้าราชการสกปรกล้วนฉลาดทันคน!” คุณชายหยางชี้บอกให้เหลยหงรินชาให้เขา จากนั้นก็พูดต่อ “แค่พูดชื่อตำแหน่งขุนนางในหวงเฉิงซือ ข้าก็มีปัญหาแล้ว อีกอย่างคงไม่มีผู้ใดเชื่อหรอก ไม่แน่ว่าหากข้าถือโอกาสนี้สร้างเรื่องใหญ่มากมายขึ้นมาไม่ดีกว่าหรือ ยิ่งมีเรื่องมากเท่าใดพวกเขายิ่งไม่เชื่อมากเท่านั้น พวกเขาจะได้ยิ่งรู้สึกว่าข้าไม่มีจุดประสงค์ใดแอบแฝง”
เหลยหงครุ่นคิด “เพราะอย่างนั้นตอนที่ท่านยังเดินทางไม่ถึงตงหนิง ถึงได้ปล่อยข่าวว่าได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทออกไปเงียบๆ งั้นหรือขอรับ”
คุณชายหยางจิบชา “แค่เป็นคำสั่งจากฝ่าบาท พวกเขาก็นั่งไม่ติดแล้วยิ่งข้ามาทำเรื่องเช่นนี้อีก พวกเขายิ่งใจร้อนไปก่อนแล้ว”
“โอ้...” เหลยหงเข้าใจแล้ว “เพราะเหตุนั้นท่านเลยจงใจทำให้พวกเขาคิดว่าท่านกำลังแสร้งทำเพื่อให้พวกเขาเคลื่อนไหว!”
คุณชายหยางประคองถ้วยชาแล้วยิ้ม “คนแรกที่จะนั่งไม่ติดไม่ใช่ท่านน้าของข้าหรือ พี่ใหญ่ของฝ่าบาทไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว สิบปีก่อนแม้แต่จิ้นอ๋องที่ไม่มีลูกหลาน เขายังกลัวเลย!”
“คุณชาย...” เหลยหงเตือนเขา “พวกเราไม่ควรกล่าวหาฉีตงจวิ้นอ๋องที่สำคัญคือการติดตามคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน หากฉีตงจวิ้นอ๋องไม่เกี่ยวข้อง เราก็ไม่ควรไปแตะต้องเขา”
“หากเขาไม่ผิด ข้าเองก็ไม่แตะต้องเขา” คุณชายหยางพูดอย่างเกียจคร้าน “เอาล่ะ หากฝั่งพวกท่านตรวจสอบไม่เจอ งั้นข้าจะจัดการเอง ร่องรอยของคนที่หายตัวในตงหนิงข้าไม่เชื่อว่าเจียงคุนไม่รู้เรื่องนี้!”
“ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัวก่อน” เหลยหงยกมือประสานกัน “ท่านระวังตัวด้วยขอรับ”
“ไปเถอะๆ!” คุณชายหยางโบกพัดในมือ “ท่านอยู่ที่นี่นานแล้ว เดี๋ยวผู้อื่นจะสงสัยเอาได้”
“ขอรับ” เหลยหงเดินไปที่ประตูแล้วหันกลับมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คุณชาย ข้าน้อยมีอีกเรื่อง...”
“มีอะไรก็พูดมา!” เหลยหงลังเล “แม่นางตระกูลหมิงผู้นั้น…ท่านช่วย...”
คุณชายหยางมองเขาแล้วยิ้มออกมา “ท่านชอบนางหรือ”
“ไม่ใช่ขอรับ!” เหลยหงรีบปฏิเสธ “แค่หวังว่าท่านคงไม่ต้องการ…ชื่อเสียงตระกูลนางสำคัญมาก”
คุณชายหยางกุมขมับท่าทางเขาดูจนปัญญา “ชื่อเสียงของข้ามันแย่ขนาดนั้นเลยหรือไร”
………………………………………………………


## 045 ถูกควบคุม

บทที่ 45 ถูกควบคุม
หมิงเวยรู้สึกแปลกใจ แม่นางตระกูลหมิง หมายถึงนางหรือเปล่า
นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากเจอกันที่โรงน้ำชา ทำไมจู่ๆ เหลยหงถึงพูดถึงตนกัน
หรือว่า… “ท่านต้องถามตัวท่านเองแล้วล่ะขอรับ” เหลยหงตอบอย่างเฉยชา
คุณชายหยางทำสีหน้าเคร่งขรึม “หากข้าบอกว่าถูกผู้อื่นใส่ร้ายท่านจะเชื่อหรือไม่”
เหลยหงมองเขาแต่ไม่พูดอะไร คุณชายหยางรู้ความหมายที่เขาต้องการสื่อจึงโบกพัดไล่อย่างโกรธๆ “เจ้าออกไปเถอะ”
เหลยหงอยากจะถามอีกคำถาม “เรื่องแม่นางตระกูลหมิง...”
“หากนางไม่สมัครใจ ข้าจะไม่ยุ่งกับนาง เจ้าพอใจหรือยัง”
เหลยหงพอใจในที่สุด เขาประสานมืออีกครั้ง “ข้าน้อยขอตัวก่อน”
เมื่อเหลยหงเดินจากไป ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง คุณชายหยางจิบชาอย่างช้าๆ จากนั้นก็นั่งตัวตรงแล้วหยิบพู่กันและหมึกออกมา
หมิงเวยเห็นเขาเขียนตัวอักษรกลุ่มหนึ่งลงบนกระดาษ คิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็เปิดเตาป๋อซาน และเผากระดาษใบนั้น แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นและเอนตัวพิงเก้าอี้ สีหน้าของเขาว่างเปล่า นิ้วเคาะกับพนักแขนดัง ‘ตึกๆ’ ราวกับใช้ความคิด
หมิงเวยรู้สึกกังวลเล็กน้อย นางมาที่นี่ตอนยามสอง เล่นสนุกอยู่นานขนาดนั้น จนตอนนี้ใกล้ยามสี่แล้ว คุณชายหยางไม่ไปพักผ่อนหรืออย่างไร
นางอดทนรอสักพักและในที่สุดก็เห็นเขาลุกขึ้นแต่แทนที่เขาจะหมุนตัวเดินออกไป เขากลับเป่าตะเกียงบนโต๊ะ ถอดเสื้อคลุมแล้วเดินไปที่เตียง
หมิงเวยตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออก เห็นได้ชัดว่าห้องนี้ใช้สำหรับพักผ่อนชั่วคราว ไม่นึกเลยว่าคุณชายหยางจะนอนที่นี่ จบกัน หากเขานอนที่นี่แล้วนางจะออกไปได้อย่างไร
ในตอนนั้นเอง คุณชายหยางเดินผ่านตู้เสื้อผ้า หมิงเวยรู้สึกว่าแสงที่อยู่ตรงหน้าตนหรี่ลง ทันใดนั้นตู้ก็ถูกเปิดออกและมีลมพัดแรง
แม้ว่าร่างกายนี้จะเพิ่งเริ่มฝึกวรยุทธ์ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของนางยังคงอยู่
ปลายนิ้วคีบยันต์ออกมาเปลี่ยนเป็นพลัง แล้วติดไปที่หน้าอกของอีกฝ่ายเพื่อกดจุดเลือดลมบนร่างกาย
ส่วนมืออีกข้างที่ยังถือขลุ่ยอยู่ก็หมุนข้อมือเพื่อสกัดลมฝ่ามือ หากเป็นนางเมื่อชาติก่อน การโจมตีกลับเช่นนี้ เพียงพอแล้วที่จะให้นางหนีออกไป
แต่ร่างกายของนางในชาตินี้เพิ่งฝึกฝนมาได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น…มือที่ยื่นออกไปสกัดจุดถูกอีกฝ่ายคว้าเอาไว้ได้ ส่วนมืออีกข้างชาจนไม่สามารถถือขลุ่ยต่อได้จนมันหล่นลงพื้นดัง ‘ตุบ’
จากนั้นนางก็ถูกแรงอันแข็งแกร่งลากออกมาจากตู้เสื้อผ้าอย่างไม่ถนอมแม้แต่น้อย และจับนางกระแทกเข้ากับกำแพง มือที่ทรงพลังจนน่าตกใจนั้นกดคอนางไว้อย่างมั่นคง หมิงเวยไม่สงสัยเลยว่าหากอีกฝ่ายออกแรงบิดล่ะก็คอของนางคงหักเป็นแน่
“ท่านมาจากที่ใด” น้ำเสียงเย็นชานั้นแสดงออกถึงเจตนาสังหาร ฟังดูไม่เหมือนคุณชายหยางผู้มีชื่อเสียงกะฉ่อนไปในทางที่ไม่ดีผู้นั้นเลย
หมิงเวยต้องเงยหน้าขึ้นอย่างช่วยไม่ได้เพื่อให้ไม่เจ็บคอมากจนเกินไปและมันทำให้นางได้สบตากับเขา
ตะเกียงได้ดับลงไปแล้ว ภายในห้องมีเพียงไฟที่ถูกจุดตรงมุมห้อง แสงสลัวๆ ไม่สามารถทำให้นางเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาที่ยืนหันหลังให้กับแสง ส่วนนางที่หันหน้าเข้าหาแสงได้ตกอยู่ในสายตาของคุณชายหยางเป็นที่เรียบร้อย
การแต่งกายที่คุ้นเคยทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นแล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย “ที่แท้ก็แม่นางหมิงนี่เอง ข้าเพิ่งพูดถึงท่านไป ท่านก็รีบมาปรากฏตัวต่อหน้าข้าเลยหรือ เช่นนี้เรียกว่าสายป่านบุพเพสันนิวาสพันลี้หรือไม่”
เขาพูดพลางปลดผ้าคลุมหน้าของนางออก
หมิงเวยก่นด่าในใจ ปากพูดอย่างไพเราะ แต่แรงที่กดนางไม่ได้ผ่อนลงแต่อย่างใด
พวกผู้ลากมากดีที่ชอบเกี้ยวสตรีนี่มีจิตสำนึกของความเป็นบุรุษบ้างหรือไม่
อ่อนโยนกับสตรีสักนิดก็ไม่มี เขาดูไม่เหมือนพวกที่หมกมุ่นเรื่องสตรีเสียด้วยซ้ำไป!
แต่เดี๋ยวนะ…
“ท่าน...รู้ว่าเป็นข้าตั้งแต่เมื่อใด”
คุณชายหยางหัวเราะ “ตั้งแต่ที่เราเจอกันในวันนั้น ข้าก็ไม่เคยลืมท่านเลย แม้ว่าจะเห็นแค่เพียงดวงตาคู่นี้ ข้าจะดูไม่ออกได้อย่างไร”
“....” หมิงเวยเข้าใจแล้ว ที่เหลยหงพูดเมื่อสักครู่นี้ก็เพราะว่าเขาจำนางได้จริงๆ
นี่เป็นความผิดพลาด หากคนที่มาในวันนี้เป็นฮูหยินสาม พวกเขาสองคนก็คงจำผิดคนเป็นแน่ แต่บังเอิญว่านางมาแทนฮูหยินสาม
“พวกท่าน เหตุใดถึงได้สายตาดีเพียงนี้...”
ทำไมนางถึงจดจำผู้คนได้ยากนัก
“ผู้ใดใช้ให้ท่านเกิดมาโดดเด่นเช่นนี้เล่า” เขาพูดเหน็บแนม “ท่านงดงามเพียงนี้ ผู้ใดเห็นล้วนต่างจดจำตรึงใจกันทั้งนั้น”
หมิงเวยยิ้มเยาะในใจ ยามเขาเอ่ยประโยคนี้ก็ผ่อนแรงกดเล็กน้อยพอดี ยิ่งเพิ่มความน่าเชื่อถือใช่หรือไม่
เป็นวิญญูชนก็มิควรขายผ้าเอาหน้ารอดเช่นนี้สิ!
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นางก็รู้สึกได้ถึงแรงกดที่คอที่เพิ่มขึ้น คุณชายหยางผู้นี้เกิดมามีรูปร่างสูงใหญ่ กดนางแรงขนาดนี้จนเกือบจะลากนางลอยขึ้นไปบนอากาศ หมิงเวยจำเป็นต้องยืนเขย่งเพื่อให้ตนเองสบายขึ้น
“แม่นางหมิงยังไม่ตอบคำถามเลยว่าตกลงท่านมาทำอะไรที่นี่กันแน่” มือของเขาไม่มีความปรานีแม้แต่น้อย แต่น้ำเสียงกลับแสดงออกถึงความสนิทสนมราวกับพูดคำบอกรักแสนหวาน ไม่เหมือนผู้ที่จ้องจะเอาชีวิตอีกฝ่าย
หมิงเวยที่ตกอยู่ในการควบคุมของเขาคลี่ยิ้มออกมา และพูดอธิบายอย่างยากลำบาก “วันที่เราพบกันที่โรงน้ำชา ข้าน้อยตกตะลึงกับความงามของคุณชาย พอข้าน้อยรู้ข่าวของคุณหนูจากตระกูลหลีจึงรู้สึกเป็นทุกข์ที่ไม่สามารถเข้าใกล้คุณชายได้ พอข้าน้อยได้ยินว่าคุณชายจะมีงานเลี้ยงที่สวนซิ่น ข้าน้อยจึงได้ติดสินบนเด็กรับใช้ ปลอมตัวเป็นนางขับร้องเพื่อมาพบหน้าคุณชาย...”
“โอ้” ใบหน้าหล่อเหลาที่สมบูรณ์แบบนั้นเผยรอยยิ้มที่ยากจะอธิบายได้ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ชิดกันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน “ที่แท้แม่นางหมิงประทับใจในตัวข้าจนลืมไม่ลงนี่เอง งั้นก็ดีเลยคืนนี้ช่างเงียบสงบ เราสองคนได้มาเจอกัน หากไม่คว้าโอกาสนี้ทำอันใดสักอย่าง วันเวลาที่ดีงามนี้คงผ่านไปอย่างน่าผิดหวัง ทำไมพวกเราไม่...”
มือข้างที่ว่างเลื่อนลงมาจับสายรัดเอวของนาง
หมิงเวยกะพริบตาและไม่พูดอันใด คุณชายหยางยิ้มแล้วขยับข้อมือค่อยๆ ปลดมันออกอย่างช้าๆ เขาปลดออกช้ามากราวกับว่าจงใจทำให้นางรู้สึกชัดเจนยิ่งขึ้น ปมสายรัดคลายออกแล้วร่วงหล่นลงพื้นแล้วกระโปรงก็คลายออกในทันที...
“คุณชายหยาง!”
“หืม” สายตาของเขาหยุดลงที่ใบหน้าของนาง จุดเล็กสีชาดตรงหว่างคิ้วราวกับหยดเลือด ดูเข้ากับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ยิ่งทำให้เขาดูงดงามราวกับเทพเซียน
เพื่อที่จะให้ตนหายใจได้คล่องขึ้น หมิงเวยลดเสียงให้ดูอ่อนโยนผิดจากปกติ “จะทำเรื่องเช่นนี้ เราสองคนควรมีความปรารถนาร่วมกัน หากบังคับฝืนใจเกรงว่าคงไม่สนุก เช่นนั้น ท่านปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่”
คุณชายหยางพูดเสียงนุ่ม “เป็นเพราะข้ากลัวแม่นางหมิงจะหนีไป เฝ้าถวิลหามาแสนนาน ข้าเองก็ไม่อยากเสี่ยง!”
“หีๆ...” หมิงเวยหัวเราะเมื่อถูกกดจนทนไม่ไหว นางจึงไอออกมา
แม้แต่เรื่องนี้ก็ไม่สามารถทำให้เขาผ่อนแรงมือได้ คุณชายผู้ลากมากดีผู้นั้นอยู่ที่ใดกัน นี่มันพญามารใจดำอำมหิตชัดๆ!
หมิงเวยถอนหายใจในใจและเปลี่ยนกลยุทธ์ “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าเพียงแค่หลงทางกลัวว่าจะพบกับเหล่าคุณชายเข้า จะหลบออกไปก็ไม่ได้ข้าจึงซ่อนตัวอยู่ที่นี่ ไม่คิดว่าคุณชายจะเข้ามา...”
เมื่อได้ฟังประโยคนี้ สีหน้าของคุณชายหยางก็เผยอารมณ์ที่แท้จริงออกมา
“หลังจากนั้นล่ะ”
“ข้าสาบานได้สิ่งที่ข้าเห็น และได้ยินมา ตลอดชีวิตนี้ข้าจะไม่พูดออกไปแน่นอน”
คุณชายหยางหัวเราะ “หากจะให้ข้าเชื่อ มีเพียงคนตายเท่านั้นที่รักษาความลับเอาไว้ได้ ข้าควรทำอย่างไรดี”
โดยไม่รอให้นางโต้ตอบ เขาก็โน้มตัวไปกระซิบข้างหูนาง “หรือทำให้ท่านกลายเป็นคนของข้าดี หากเป็นเช่นนั้นข้าอาจจะเชื่อท่านก็ได้”
………………………………………………………..


## 046 เปิดเผย

บทที่ 46 เปิดเผย
“ท่านพูดผิดแล้ว!”
“อะไรนะ”
หมิงเวยตอบ “คนตายไม่สามารถเก็บความลับได้”
คุณชายหยาง “....”
หมิงเวยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาแล้วพูดว่า “ไม่ว่าจะเป็นคนตายแบบใด ข้าก็สามารถทำให้พวกเขาเปิดปากบอกได้”
รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายหยางค่อยๆ หายไป มือที่กดนางอยู่ขยับขึ้นไปที่คอระหงราวกับจะบีบคอนางทันทีที่นางพูดจาไม่เข้าหู
หมิงเวยหายใจเบาๆ หลังจากเผชิญหน้ากันไม่นานนางก็สัมผัสได้ถึงอุปนิสัยของคุณชายหยางผู้นี้ได้ ภายใต้หน้ากากเสเพลของเขาได้ซ่อนตัวตนที่โหดร้ายเอาไว้อยู่ เขาไม่ชอบให้ผู้อื่นโกหก ยิ่งหยอกกันมากเท่าใด เขายิ่งไม่ปรานี
พลังของนางในตอนนี้ต่ำมาก หากอยากออกไปจากที่นี่มีเพียงทางเดียวคือต้องจัดการเขาเท่านั้น คุณชายหยางหลุบสายตามองนางโดยปราศจากรอยยิ้มบนใบหน้า
ใบหน้าสำรวมตน สายตามองมายังนางราวกับตรวจสอบ แต่หมิงเวยมองว่าเป็นเรื่องที่ดี นั่นหมายความว่าเขาได้ถอดเปลือกนอกของเขาออกแล้ว
“ท่านเป็นใครกันแน่”
ไม่รอให้หมิงเวยตอบ คุณชายหยางก็พูดต่อว่า “อย่าสร้างเรื่องให้เสียเวลาเลย ข้าให้คนไปสอบถามก่อนหน้านี้แล้ว คุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงเกิดมาโง่เขลา หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเจอภูติผีจนตกใจกลัว แล้วจู่ๆ ก็หายเป็นปกติ ตามคำบอกเล่าของคนในตระกูลหมิง เสวียนหนี่เหนียงเหนียงสัมผัสได้ถึงความจริงใจของฮูหยินสามจึงส่งวิญญาณที่ลอยหายไปกลับมา...”
พูดถึงเรื่องนี้เขาก็หัวเราะออกมา “แต่งเรื่องมาได้ดี แต่ข้าไม่เชื่อในเรื่องเทพเจ้า”
หมิงเวยกลืนความคิดของตนกลับเข้าไปอย่างเงียบๆ นางไม่ได้เจอคนดื้อรั้นเพียงนี้มานานมากแล้ว
ต้องบอกว่าความสามารถของนางก่อนหน้านี้ ไม่จำเป็นต้องโกหกอันใดทั้งนั้น!
ทำก็ทำ ไม่พอใจก็ลงมือเสีย!
ทว่าตอนนี้เขาไม่พอใจก็สามารถลงมือกับนางได้จริงๆ...
คุณชายหยางคว้าข้อมือของนาง ค่อยๆ คลึงฝ่ามือทีละนิ้ว สัมผัสมันอย่างระมัดระวัง นี่ไม่ใช่การคลึงที่อ่อนหวานคลุมเครือของชายหญิง แต่เพื่อต้องการแน่ใจบางสิ่งบางอย่าง
“เป็นมือที่บอบบางมาก” เขาพูดเบาๆ “เหมือนได้รับการดูแลเอาใจใส่อยู่ตลอดเวลา นิ้วถึงได้เรียวสวยเช่นนี้ ง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้บางมาก ขอบฝ่ามือบวมแดงเล็กน้อย กระดูกนิ้วไม่ผิดรูปดูเหมือนจะเพิ่งเริ่มฝึกวรยุทธ์...”
พูดถึงตรงนี้แววตาของเขาเฉียบคมขึ้น “แต่ว่าวิธีการรับมือของท่านเมื่อครู่ดูเชี่ยวชาญมาก ในช่วงเวลาที่เร่งรีบ แสงไม่เพียงพอ แต่กลับรับรู้จุดเลือดลมบนร่างกายได้อย่างแม่นยำ ใช้ขลุ่ยต่อกรกับฝ่ามือแล้วยังพบข้อต่อที่อ่อนที่สุด หากไม่มีทักษะมากกว่าสิบปีคงไม่ทำได้ถึงเพียงนี้แน่”
“เพราะฉะนั้นท่านไม่ใช่คุณหนูเจ็ด” เขาเดินเข้ามาหา และพูดย้ำทีละคำข้างหูนาง “ท่านเป็นวิญญาณจากที่ใดกัน”
หมิงเวยเงียบสักพักแล้วตอบกลับ “ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะโชคไม่ดีเสียแล้ว ไม่ระวังตัวจนหลงทางแล้วยังมาถูกเปิดเผยความลับอีก”
“ผิดแล้ว”
“ท่านหมายความว่าอย่างไร”
เขาตอบว่า “ตอนที่ท่านเป่าขลุ่ย ความลับของท่านก็ได้รั่วไหลออกมาแล้ว”
“อ้อ...”
“บทเพลงนั่นแต่งขึ้นโดยเสวียนชื่อท่านหนึ่งเมื่อร้อยปีก่อน ชื่อเดิมของบทเพลงนี้คือถามสวรรค์ แต่เพราะเขากวาดล้างโลกมนุษย์ และมักใช้บทเพลงนี้เพื่อนำทางวิญญาณ เพราะฉะนั้นบทเพลงนี้จึงมีอีกชื่อหนึ่งคือ นำทางวิญญาณ”
คุณชายหยางยิ้ม “บทเพลงนี้แทบจะไม่เป็นที่แพร่หลายในหมู่ผู้คน ผู้ที่รู้จักบทเพลงนี้ส่วนใหญ่จะเป็นเสวียนชื่อ ท่านมาจากที่ใดกันถึงได้รู้จักบทเพลงนี้”
หมิงเวยพยายามรักษาระดับการหายใจแล้วยิ้มตอบกลับด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกัน “คุณชายเองก็รู้จักบทเพลงนำทางวิญญาณนี้ด้วยหรือ ดูเหมือนท่านเองก็ไม่ธรรมดาเช่นเดียวกัน!”
ฝ่ามือนั้นกดเข้าที่คอนางหนักขึ้นจนทำให้นางร้องครางออกมา “หากเมื่อครู่ท่านกลับไปอย่างว่าง่าย ข้าคงไม่มีเวลามาสนใจในตัวท่าน แต่ท่านดันบังเอิญหลงทางมาอยู่ที่นี่...”
“คุณชายไม่ได้มีเจตนาจะฆ่าข้าตั้งแต่แรกแล้วหรือ” หมิงเวยแปลกใจ “ในเมื่อรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงต้องมาพูดคุยโดยไม่เกรงกลัวผู้ใดเช่นนี้ด้วยเล่า”
“เปล่าหรอก” คุณชายหยางหัวเราะเบาๆ “ท่านซ่อนตัวได้ดีมาก ในตอนแรกข้าไม่รู้ตัว จนกระทั่งเมื่อสักครู่นี้ตอนที่ข้าเขียนจดหมาย การหายใจของท่านหนักขึ้นเล็กน้อย ท่านอยากรู้หรือว่าข้าเขียนสิ่งใดลงไป”
หมิงเวยเข้าใจขึ้นมาโดยฉับพลัน “เพราะเหตุนี้ท่านถึงได้เผามันสินะ”
“เอาล่ะ! ข้าตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของท่านแล้ว ท่านควรตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของข้าบ้างไม่ใช่หรือ” เขาถามเสียงนุ่ม “แม่นางหมิง ท่านเป็นใคร มาจากที่ใดกัน หากท่านสารภาพความจริงอย่างตรงไปตรงมาล่ะก็ ไม่แน่ข้าอาจมอบทางรอดแก่ท่านก็เป็นได้”
แสงสว่างวาบขึ้นในความคิดของหมิงเวย ฟังจากบทสนทนาเมื่อครู่ นางรู้ได้เลยว่าคุณชายหยางผู้นี้ได้รับความไว้วางใจจากฝ่าบาทเป็นอย่างมาก
อีกอย่างเขายังเป็นวรยุทธ์ ทั้งยังเจ้าแผนการเช่นนี้
เนื่องจากร่างกายของนางอ่อนแอจึงไม่สามารถแตกหักกับตระกูลหมิงได้ แต่เมื่อเทียบตระกูลหมิงกับเขาที่อยู่ตรงหน้านางแล้วละก็ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเลย
หากรีบออกจากตระกูลหมิงให้เร็วที่สุดได้ ฮูหยินสามจะได้ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป หมิงเวยตัดสินใจตอบกลับเขา
“ในเมื่อคุณชายรู้จักบทเพลงนำทางวิญญาณ ท่านคงรู้ว่าเสวียนชื่อผู้แต่งบทเพลงนี้ขึ้นมาคือผู้ใด”
คุณชายหยางกะพริบตา
หมิงเวยพูดต่อว่า “เขาแซ่หนิง มีนามว่าจุน ในวัยเยาว์เขาเป็นคุณชายผู้ร่ำรวยผู้หนึ่ง แต่เมื่อเขาอยู่ในวัยหนุ่มครอบครัวตกอับจนต้องเร่ร่อนไปทั่ว จนเขาได้ค้นพบเคล็ดวิชาเข้าโดยบังเอิญ ยามเข้าสู่วัยกลางคนเขาเริ่มมีชื่อเสียง แต่เขากลับสูญเสียภรรยาและบุตรสาวไปเพราะศัตรูของเขา เพื่อที่จะล้างแค้นเขาใช้เวลาเกือบยี่สิบปี กราบไหว้อาจารย์ทั่วทิศจนกลายเป็นปรมาจารย์ หลังจากแก้แค้น ก็ได้พบกับผู้มีความสามารถชี้ทางให้ เขาจึงปลง ยามเขาแก่เฒ่าทั่วหล้าประสบกับความวุ่นวาย เขาตระเวนไปทั่ว คอยช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนและได้รับชื่อเสียงมากมาย ในท้ายที่สุดเขาใช้ร่างกายของเขาปราบปรามวิญญาณชั่วร้าย ช่วยชีวิตผู้สืบทอดเสวียนเหมิน เปลี่ยนกายให้กลายเป็นอากาศที่สะอาดแก่โลกมนุษย์”
“เขาเชี่ยวชาญในเคล็ดวิชา เรียนรู้จุดแข็งของผู้อื่นเพื่อให้ตนแข็งแกร่งขึ้น อีกทั้งเขายังมีความเมตตากรุณา เสวียนชื่อทั่วหล้ายกให้เขาเป็นที่หนึ่ง แล้วยังมอบสมญานามเพียงหนึ่งเดียวให้กับเขา”
หมิงเวยมองเข้าไปในดวงตาของเขาและพูดคำสองคำเบาๆ “ปรมาจารย์แห่งชีวิต”
คุณชายหยางมองนางแต่ไม่พูดอันใดออกมา
“นี่เป็นเรื่องราวของปรมาจารย์แห่งชีวิตรุ่นแรก หลังจากนั้นปรมาจารย์แห่งชีวิตได้รับการสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ถือเอาใต้หล้าเป็นความรับผิดชอบของตนเอง หลังจากการสืบทอดไปประมาณหนึ่งร้อยปี ปรมาจารย์แห่งชีวิตในยุคสมัยนั้นก็หายตัวไปโดยไม่คาดคิด ตั้งแต่นั้นมาชื่อของปรมาจารย์แห่งชีวิตผู้นั้นได้หายไปจากโลก”
หมิงเวยหัวเราะ “แม้ว่าจะไม่ค่อยมีผู้ใดได้ยินบทเพลงนำทางวิญญาณ แต่ก็ยังมีผู้ที่สามารถเล่นเพลงนี้ได้ แต่นอกเหนือจากผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตแล้วก็ไม่มีผู้ใดสามารถบรรเลงบทเพลงนี้ได้”
คุณชายหยางมองนางด้วยสายตาที่ลึกล้ำ
หมิงเวยมองกลับไปเงียบๆ “ท่านต้องการอันใด” ในที่สุดเขาก็ถาม แรงที่คอผ่อนคลายลงเป็นครั้งแรก หมิงเวยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “คุณชายคงทราบว่าข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
“ตระกูลหมิงส่งท่านมา” หมิงเวยรู้สึกประหลาดใจเมื่อเขาตอบอย่างไม่แยแส
คุณชายหัวเราะเยาะ “ท่านคงไม่คิดว่ามีแค่พวกท่านตระกูลหมิงเท่านั้นที่ทำเรื่องเช่นนี้ใช่หรือไม่”
“....” นางประเมินจริยธรรมของผู้ดีเหล่านี้มากเกินไปจริงๆ!
“ข้าอยากออกจากตระกูลหมิงแล้วไปเมืองหลวงกับท่านแม่” นางบอก
เขาตอบกลับ “ท่านต้องพิสูจน์ว่าท่านมีประโยชน์”
หมิงเวยหัวเราะ “ข้าไม่ได้บอกท่านหรือว่าไม่ว่าจะเป็นคนตายแบบใด ข้าก็สามารถทำให้เขาเปิดปากพูดได้ ท่านไม่ได้มองหาคนตายอยู่หรอกหรือ แต่ละคนมีด้านที่เก่งไม่เหมือนกัน เรื่องนี้ให้ผู้ที่ถนัดจัดการไม่ดีกว่าหรือ”
คุณชายหยางเหลือบตามองนาง “ท่านบอกว่าท่านเป็นผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิต ข้าต้องเชื่อท่านอย่างนั้นหรือ ท่านพูดเองว่าผู้สืบทอดปรมาจารย์แห่งชีวิตได้หายตัวไปแล้ว ผู้ใดจะรู้ว่าท่านเป็นตัวจริงหรือตัวปลอม”
“ตัวจริงก็ดี ตัวปลอมก็ดี แต่มีความสามารถไม่ดีหรืออย่างไร” คุณชายหยางหรี่ตาคิดพิจารณา แล้วจู่ๆ เขาก็เคลื่อนไหว มือข้างที่กุมคอของนางเปลี่ยนไปจับคอเสื้อแล้วฉีกมันลง
“แคว้ก” เสียงเสื้อฉีกขาดเผยให้เห็นผิวขาวราวกับหิมะ เขาไม่ลังเลที่จะโน้มตัวลงและกดใบหน้าของเขาไปที่ซอกคอของนาง
หมิงเวยตกตะลึงไปชั่วขณะ การสัมผัสทางผิวหนังที่มากกว่าปกตินี้ทำให้นางรู้สึกอึดอัดมาก และต้องการที่จะหลุดพ้นโดยเร็ว
ในเวลานั้นเองประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา “คุณชายสาม ท่าน...”
……………………………………………………………


## 047 เห็นด้วย

บทที่ 47 เห็นด้วย
เมื่อเห็นสถานการณ์ภายในห้องผู้มาใหม่ก็เบิกตากว้าง
เป็นฉากที่ล่อแหลมเสียจริงๆ แต่เมื่อเห็นคุณชายหยางผู้นี้กดสตรีนางหนึ่งเข้ากับกำแพง ปิ่นและต่างหูยุ่งเหยิงพะรุงพะรัง ผมสีดำเงางามกระจัดกระจาย กระโปรงขาดไปครึ่งหนึ่ง
แสงไฟสลัวส่องให้เห็นไหล่ที่โผล่พ้นมาครึ่งหนึ่งใบหน้างามฉายแววตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูกแล้วยังมีเสื้อตัวนอกที่เขาเปิดออก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ขโมยความสนใจได้เป็นอย่างดี
พอได้ยินเสียงคุณชายหยางจึงยืดตัวขึ้นดึงสาวงามให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดเพื่อปิดกั้นสายตาจากผู้มาใหม่ จากนั้นเขาก็มองไปที่ประตูอย่างเฉื่อยชา “มีอันใด”
ผู้มาใหม่คือหัวหน้าพ่อบ้านของสวนซิ่น พอได้ยินเสียงของคุณชายหยางเขาก็รีบก้มหน้าลงไม่กล้ามองภาพตรงหน้า “ใต้เท้าเหลยบอกว่า คุณชายพักผ่อนอยู่ที่นี่ ข้าน้อยเลยกังวลกลัวว่าไม่มีใครมาปรนนิบัติท่าน...”
คุณชายหยางส่งเสียงอืมเบาๆ “วิญญาณเร่ร่อนพวกนั้นไปแล้วหรือ”
“ขอรับ ใต้เท้าเหลยให้ข้าน้อยนำไฟมาขับไล่พวกมัน ตอนนี้จัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ”
“น้องข้าล่ะ เมื่อครู่เหมือนเขาจะตกใจมาก” สีหน้าของหัวหน้าพ่อบ้านดูลำบากใจ เขาตอบอย่างคลุมเครือ “ซื่อจื่อสบายดีขอรับ ท่านกลับจวนจวิ้นอ๋องแล้ว”
“เขาไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว เดี๋ยวข้าจะกลับไปเจ้าส่งคนไปบอกด้วย” คุณชายหยางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“ขอรับ...” คุณชายหยางไม่เป็นอันใด หัวหน้าพ่อบ้านถอนหายใจอย่างโล่งอก ซื่อจื่อตกใจกลัวมาก เมื่อสักครู่จางสื่อ[footnoteRef:1]เดินทางมาถึงแล้วได้ตำหนิเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หากคุณชายหยางเป็นอันใดไปอีก เขาคงไม่สามารถดำรงตำแหน่งหัวหน้าพ่อบ้านต่อไปได้อีกเป็นแน่ แต่คุณชายหยางผู้นี้ดูไม่สนใจคำวิจารณ์ผู้อื่นจริงๆ ขนาดคืนนี้เกิดเรื่องขึ้น เขายังไม่ลืมที่จะลัก… [1:  จางสื่อ : หัวหน้าที่ปรึกษา]
ภายในห้อง
“อึก!” คุณชายหยางรู้สึกเจ็บที่ท้องจนร้องออกมา หมิงเวยอาศัยโอกาสนี้พาตนเองออกจากอ้อมแขนของเขาแล้วดึงเสื้อขึ้น
“คุณชาย ท่านทำอย่างนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ! หากเมื่อครู่ข้าเอามีดแทงท่านแทนที่จะเตะล่ะก็ ป่านนี้ท่านอยู่ในอาการปางตายได้เลยนะเจ้าคะ”
หมิงเวยรวบผมที่กระเซอะกระเซิงของตน ดูเป็นการเตือนที่ปรารถนาดีคุณชายหยางกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด “เจ้าพูดเช่นนี้ ข้าควรขอบคุณเจ้าใช่หรือไม่”
“ข้าน้อยไม่กล้าให้ท่านมาขอบคุณหรอกเจ้าค่ะ หากท่านและข้าบรรลุข้อตกลงกัน การช่วยเหลือกันและกันเป็นเรื่องที่สมควรมิใช่หรือเจ้าคะ”
“หึๆ” คุณชายหยางยิ้มเยาะ
ช่างน่าอับอายอะไรเช่นนี้! เขาเสียสมาธิชั่วขณะจึงถูกนางเตะไปที่จุดสำคัญ ต่อไปจะมีหน้าไปพบใครได้อย่างไร หากเหลยหงรู้เข้าเกรงว่าเขาคงหัวเราะแทบตายเป็นแน่
“แม่นางหมิง ข้ายังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ”
“ข้ายังคิดไม่ออกว่าท่านมีเหตุผลอันใดที่ต้องปฏิเสธข้อเสนอนี้กัน” หมิงเวยตอบ “คดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน คนที่อาจเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อนหาง่ายจะตายไป ข้าไม่จำเป็นต้องใช้วิธีพิเศษอันใด แต่เกรงว่าท่านจะไม่สามารถหาเบาะแสได้จนต้องเสียเวลาไปมากก็เท่านั้น”
คุณชายหยางรู้สึกไม่พอใจ ลึกๆ แล้วเขาไม่ต้องการให้นางเป็นต่อ “ใต้หล้าไม่ได้มีแค่ท่านที่เข้าใจเคล็ดวิชานี้ เพียงข้าส่งจดหมายกลับไป ข้าก็สามารถเชิญเสวียนชื่อที่เก่งที่สุดมาได้”
“ผิดแล้ว!”
หมิงเวยตอบ “ท่านไม่สามารถเชิญเสวียนชื่อที่เก่งที่สุดมาได้หรอก เพราะว่าข้าอยู่ที่นี่” รอยยิ้มของคุณชายหยางหายไป ความไม่พอใจเมื่อครู่กระจายหายไปทันที
นางหมายถึงไม่มีใครเก่งกาจไปกว่านางแล้วสินะ เขาคิดว่าตนหลงตัวเองพอสมควรแล้ว แต่เขาไม่คิดว่าหญิงสาวนางนี้จะหลงตัวเองยิ่งกว่าเขาเสียอีก
“แม่นางหมิง การคุยโวโอ้อวดก่อนลงมือทำไม่ใช่นิสัยที่ดีหรอกนะ เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน ท่านแน่ใจหรือว่าท่านเป็นเสวียนชื่อที่เก่งที่สุด”
“ใช่ ข้าแน่ใจเจ้าค่ะ”
คุณชายหยางแบมืออย่างไม่แยแส “แล้วอย่างไร”
“ปรมาจารย์แห่งชีวิต” หมิงเวยย้ำอย่างจริงจัง “ข้าคือปรมาจารย์แห่งชีวิต”
“...” เขาตอบ “ก็แค่คำเรียกจำเป็นต้องจริงจังเพียงนั้นเลยหรือ”
“แน่นอนว่าต้องจริงจังเจ้าค่ะ เพราะเป็นสิ่งที่ตกทอดมาจากท่านอาจารย์ และข้าจะต้องรักษาชื่อนี้เอาไว้” คุณชายหยางเดิมทีมีความสงสัยเกี่ยวกับคำพูดของนาง แต่เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ เขาก็เชื่อเกินครึ่งแล้ว
คนที่มีความเชื่อจะไม่ล้อเล่นกับสิ่งที่ได้รับสืบทอดมา เขาคิดอยู่พักหนึ่ง “หากข้าเชื่อท่าน นับว่าเสี่ยงมาก! หากท่านกลับไปแล้วนำเรื่องนี้ไปพูด ข้าคงแก้ไขอันใดไม่ทัน”
หมิงเวยถอนหายใจ “ที่จริงแล้วข้าไม่ต้องการอยู่ที่นั่น แต่ที่ตระกูลหมิงยังต้องใช้ท่านแม่ของข้าอยู่ นางอยู่ในตระกูลหมิงในสถานการณ์ที่เลวร้าย ข้าไม่อยากให้นางอยู่คนเดียว”
คุณชายหยางรู้สึกประหลาดใจ “ท่านเป็นวิญญาณเข้าร่าง ท่านแม่ของคุณหนูเจ็ดเกี่ยวอันใดกับท่านกัน”
หมิงเวยหัวเราะแววตาอ่อนโยนปรากฏขึ้นในดวงตาของนาง “ข้ามาที่โลกนี้ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ได้รับความรักความเอ็นดูจากนาง นี่คือเหตุผลเหมือนดั่งว่ามีความรักความผูกพัน พวกเราถูกลิขิตให้เป็นแม่ลูกกันชาตินี้ ถึงนางไม่ได้ให้กำเนิดข้า แต่นางก็ไม่ต่างจากแม่ของข้า”
คุณชายหยางปรบมือ “ฟังที่ท่านพูดมาแม่นางเป็นผู้ที่น่าคบหาผู้หนึ่ง เช่นนี้ข้าก็โล่งใจไม่น้อย”
หมิงเวยยิ้ม “ข้าน้อยคือปรมาจารย์แห่งชีวิต ใต้หล้าคือความรับผิดชอบของข้า แต่ก็ต้องเริ่มจากผู้ที่อยู่ข้างกายก่อน”
“ทำความสะอาดเรือน แล้วค่อยทำความสะอาดใต้หล้าอย่างนั้นหรือ” คุณชายหยางรู้สึกสนใจ “นั่นเป็นประโยคที่เหลยหงมักพูดประจำ ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเขาถึงปกป้องท่าน”
เมื่อเห็นว่าเลยยามสี่เข้าไปแล้วหมิงเวยรู้สึกเป็นกังวล แต่นางจำเป็นต้องพูดกับเขาตามลักษณะนิสัยของตน ใจจึงไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเล็กน้อย “ในเมื่อพวกเรามีความเชื่อเดียวกัน แม้ไม่ใช่เพื่อสิ่งนี้ แต่เราควรร่วมใจร่วมคุณธรรมกันมิใช่หรือเจ้าคะ”
“ที่แม่นางพูดมาก็ถูก” คุณชายหยางยืนขึ้น “เย็นมากแล้ว...”
ในที่สุดก็ได้ยินประโยคที่รอคอย หมิงเวยยิ้ม “ใช่...”
นางเพิ่งพูดออกไปแค่คำเดียวก็รู้สึกเจ็บที่ต้นคอ ดวงตาของนางเบิกกว้างแล้วค่อยๆ สูญเสียการมองเห็นแล้วตัวนางก็ล้มลง
คุณชายหยางโอบกอดนางไว้ เขามองสาวงามในอ้อมแขนอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้วพูดประโยคหลังต่อให้ “ท่านพูดแล้วคิดว่าข้าจะเชื่องั้นหรือ คิดว่าข้าเลอะเลือนเพราะความงามจริงหรืออย่างไรกัน! ปล่อยให้ท่านกลับไปงั้นหรือ อย่าโง่ไปหน่อยเลย...”
…………..
ยามสี่ผ่านไป อาหว่านรออย่างใจจดใจจ่อ
ในครั้งนี้คุณชายไม่ได้เรียกนางไป นี่คือการปกป้องนาง อาหว่านเข้าใจดี นางจึงทำได้เพียงขอบคุณ และไม่รู้สึกว่าตนไม่ได้รับความไว้วางใจอันใด
แต่เพราะเหตุนี้นางจึงไม่สามารถรับข่าวสารจากคุณชายโดยตรงได้ หัวหน้าพ่อบ้านส่งคนมาบอกข่าวว่าคุณชายสบายดี แต่หากไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง อาหว่านคงไม่สามารถวางใจได้
“คุณชาย!” เสี่ยวถง สาวใช้ที่มายืนรอเป็นเพื่อนนางจู่ๆ ก็ร้องขึ้นมา และวิ่งออกไปข้างนอก อาหว่านเงยหน้าขึ้นแล้วนางก็เห็นร่างของคนที่คุ้นเคย
เพียงแต่…อาหว่านรีบก้าวไปข้างหน้า และเสี่ยวถงก็ได้ถามทุกอย่างที่นางต้องการจะถามหมดแล้ว
“คุณชาย! ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่เจ้าคะ ได้ยินมาว่าซื่อจื่อตกใจกลัว ท่านตกใจกลัวหรือไม่ เอ๋...นี่ผู้ใดหรือเจ้าคะ”
“ข้าไม่เป็นอันใด เจ้าคิดว่าคุณชายของเจ้าเป็นคนเยี่ยงไรกัน เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้จะทำให้ข้าตกใจกลัวได้อย่างไร” เขาตอบก่อนเดินเข้าห้องไป
เขาเพิกเฉยต่อสาวใช้ที่ออกมาต้อนรับเขาแล้วเดินตรงเข้าไปในห้องด้านใน จากนั้นก็โยนคนในอ้อมแขนลงบนเตียงแล้วพูดว่า “อาหว่าน น้ำแกงสร่างเมา”
อาหว่านส่งสายตาแล้วก็มีคนนำน้ำแกงสร่างเมามาให้
“คุณชาย แม่นางท่านนี้คือ...”
“ไม่ต้องสนใจนาง” คุณชายหยางรับน้ำแกงสร่างเมาแล้วกรอกเข้าปาก “เตรียมน้ำสำหรับชำระกายแล้วไปเรียกอาสวนมาด้วย”
“เจ้าค่ะ” คุณชายกล่าวจบไม่อธิบายอันใดต่อ อาหว่านจึงต้องกลืนความสงสัยในใจแล้วรับฟังคำสั่ง ก่อนออกไปนางเหลือบมองไปที่เตียงที่อยู่ในห้องแล้วก็ต้องสะดุ้ง
เอ๊ะ แม่นางผู้นั้นดูคุ้นๆ คงไม่ใช่...
…………………………………………………


## 048 ชื่อ

บทที่ 48 ชื่อ
หมิงเวยตื่นขึ้นจากฝันแล้วยกมือลูบคอที่รู้สึกปวดเบาๆ พอรู้สึกดีขึ้นนางจึงลืมตา ม่านเตียงที่แขวนอยู่ด้านบนมีสีเขียวอ่อนซึ่งไม่ใช่เตียงที่นางมักจะนอนเป็นประจำทุกวันเป็นแน่ หมายความว่านางยังถูกกักตัวอยู่ที่นี่งั้นหรือ
ในเวลานี้จะให้นางทำอันใดได้ล่ะ มันไม่มีประโยชน์เลยนางไม่สามารถลุกขึ้นจากเตียงได้ แล้วนางควรทำอย่างไรต่อไปดี
มาคิดดูแล้วปลอมเป็นฮูหยินสามจากตระกูลหมิงมาจัดการเรื่องนี้แล้วกลับไปก่อนรุ่งสางเช่นนี้ก็จะไม่มีผู้ใดเห็น แต่ตอนนี้นางถูกทิ้งให้อยู่ที่นี่ แผนเดิมใช้ไม่ได้อีกต่อไป
เช่นนั้นก็เหลือหนทางเดียวสำหรับนาง ตามหาคุณชายหยาง ยืมพลังของเขาเพื่อหลบหนีออกจากตระกูลหมิง! แม้จะรู้สึกไม่ดีที่เมื่อคืนถูกเขาตลบหลัง แต่พอมาคิดพิจารณาดูแล้วคุณชายหยางเป็นเป้าหมายที่ดีไม่น้อย
เขามีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะทำให้ตระกูลหมิงไม่กล้าไล่ตาม อีกอย่างเขาก็ไม่ได้เจ้าชู้หื่นกระหายจริงๆ เสียหน่อย ตัวนางเองก็จะยังบริสุทธิ์อยู่
มีอันใดให้ต้องลังเลอีก ตงหนิงเล็กเพียงนี้ เรื่องนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน ในเวลานี้ไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว
ส่วนชื่อเสียงที่ไม่ดีนั้นผู้ใดจะสนกัน
“โครก...” แล้วท้องของนางก็ส่งเสียงร้องขึ้น
หมิงเวยลูบท้องแล้วพึมพำกับตัวเอง “ทำให้หิวเพียงนี้ ขอโทษด้วยจริงๆ”
พอพูดจบก็มีเสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นข้างหู หมิงเวยลุกขึ้นนั่งก็เห็นว่ามีสาวใช้นั่งเก้าอี้ข้างเตียง
เมื่อเห็นหมิงเวยตื่นขึ้นแล้ว นางจึงลุกขึ้นและวางเข็มกับด้ายลง ถามด้วยเสียงร่าเริง “แม่นางตื่นแล้ว บ่าวชื่อเสี่ยวถง คุณชายสั่งให้บ่าวมาคอยปรนนิบัติท่านชั่วคราวเจ้าค่ะ”
“อ้อ” หมิงเวยพยักหน้า “รบกวนเจ้าแล้ว”
“ไม่รบกวนเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยงถงยิ้ม “แม่นางหิวแล้ว ลุกไปล้างหน้าล้างตาก่อนดีไหมเจ้าคะแล้วค่อยทานมื้อเที่ยง”
หมิงเวยเห็นด้วยทันทีนางไม่ได้กินอะไรเลยมาทั้งคืน แถมยังนอนหลับจนถึงเที่ยง อีกทั้งมีเรื่องไม่สบายใจอีกมากมาย ทานเสร็จก่อนแล้วค่อยพูดดีกว่า
เมื่อเข้ามาในห้องชำระกาย หมิงเวยก็ตกใจเป็นอย่างมาก สระของที่นี่ใหญ่มากถึงขนาดสามารถว่ายน้ำได้ ที่เกินไปที่สุดก็คงเป็นน้ำที่ยังอุ่นอยู่ แน่นอนว่าไม่ได้ต้มน้ำไว้สำหรับนาง น้ำยังอุ่นอยู่แปดส่วน
“หรูหราอะไรเช่นนี้!” หมิงเวยทอดถอนใจแล้วเพลิดเพลินไปกับมันอย่างมีความสุข พอนางขึ้นจากสระในสภาพผมเปียก เสี่ยวถงก็ได้เตรียมเสื้อผ้าใหม่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
นางช่วยหมิงเวยเปลี่ยนเสื้อผ้า เกล้าผม จัดการให้อย่างสะดวกสบาย แล้วอาหารเที่ยงก็ถูกนำเข้ามา หลังจากคอยปรนนิบัตินางจนทานอาหารเสร็จ เสี่ยวถงก็ถอยออกไป
เมื่อเหลือหมิงเวยเพียงผู้เดียว นางจึงถอดรองเท้าเดินไปมาบนพรมขนสัตว์ เดินย่อยอาหารไปพลางคิดถึงความตั้งใจของคุณชายหยาง
ถึงแม้ไม่ยอมให้นางกลับไป แต่กลับดูแลปฏิบัติกับนางเป็นอย่างดี มีสาวใช้คอยปรนนิบัติ อาหารยังเป็นอาหารชั้นยอด แล้วห้องนี้ดูไปดูมาเหมือนจะเป็นห้องนอนใหญ่ ภายในห้องมีของส่วนตัวจำนวนไม่น้อย…
นางเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือเห็นหนังสือเล่มหนึ่งถูกวางทิ้งไว้จึงหยิบขึ้นมาเปิดดู หนังสือเล่มนี้เป็นเพียงบันทึกธรรมดา ตัวอักษรบนหน้าหลังปกหนังสือทำให้นางต้องก้มดูอยู่หลายรอบ
สิ่งที่เขียนไว้ตรงกลางหน้ากระดาษคือ หักห้ามใจตน ทำตนให้เป็นมารยาท ลงชื่อด้วยคำสองคำ หยางชู
หมิงเวยชะงักยกมือขึ้นแตะตัวอักษรคำว่าชู
“ดูท่านหลงใหลเพียงนี้ ชื่อของข้าไพเราะเหนือความคาดหมายใช่หรือไม่”
หมิงเวยหันกลับไปแล้วก็เห็นคุณชายหยางเดินเข้ามาจากด้านนอก
“อันที่จริงท่านควรแสดงตนให้เป็นผู้ดีเสียหน่อย เขียนได้ดีเพียงนี้ดูไม่สมเป็นท่านเลย” คุณชายหยางรับชาจากสาวใช้แล้วจิบ จากนั้นค่อยพูดว่า “ผิดแล้ว! หากข้าเขียนไม่ดีต่างหากจะเป็นปัญหา”
เมื่อเห็นหมิงเวยเลิกคิ้ว เขาจึงกล่าวเสริม “อย่าลืมสิว่าท่านย่าของข้าเป็นผู้ใด”
อ้อ...องค์หญิงหมิงเฉิง
องค์หญิงผู้มีชื่อเสียงจนต้องจารึกลงในประวัติศาสตร์เป็นผู้ที่ควบคุมวินัยในตนเองดีมาก อีกทั้งยังรักทั้งหลงหลานชาย คงไม่มีทางยอมให้เขาเขียนลายมือเละเทะเป็นแน่ แต่อย่างไรชื่อก็เป็นภาพลักษณ์ของบุคคล แม้ว่าจะเป็นผู้ดี แต่ก็ต้องเป็นผู้ดีที่ดูดีด้วย แต่ความสนใจของหมิงเวยอยู่ที่เรื่องอื่น
“นี่เป็นชื่อของท่านหรือ”
คุณชายหยางเหลือบมองแล้วหัวเราะ “ทำไมหรือชื่อของข้าไม่ไพเราะหรืออย่างไร”
“หยางชู” หมิงเวยอ่านอีกครั้ง “ไพเราะมาก” ถึงนางพูดเช่นนั้น แต่คิ้วของนางก็ไม่คลายลง
คุณชายหยางจึงพูดออกไปว่า “เวลาท่านชื่นชมผู้อื่นรบกวนช่วยแสดงสีหน้าจริงใจสักหน่อยเถิด”
หมิงเวยหัวเราะเบาๆ นิ้วชี้ไปที่คำว่าชูอีกหน “แต่อภัยให้ข้าด้วยที่ต้องพูดตรงๆ ความหมายแฝงของคำนี้ไม่ค่อยดีเท่าใด”
“โอ้” รอยยิ้มของคุณชายหยางจางลงเล็กน้อย
“ชู (殊) หมายถึงความตาย ผู้ต้องโทษประหารชีวิตด้วยการแยกศีรษะออกจากร่าง จึงเรียกว่าต้องโทษด้วยการตัดหัว” หมิงเวยพูดเสียงเบา “คำคำนี้มีเจตนาสังหาร แฝงความหมายตายโหงไว้ ประกอบด้วยคำว่าไต่ (歹) และจู (朱) ไต่สื่อถึงกระดูก ส่วนจูสื่อถึงสีเลือด...”
นางเงยหน้าขึ้นมองคุณชายหยาง “ชื่อเป็นหลักฐานการมีตัวตนของมนุษย์ ถึงแม้ไม่สามารถแทนถึงโชคชะตา แต่ก็ส่งผลต่อโชคของคนผู้นั้นไม่มากก็น้อย ชื่อนี้ของคุณชาย ดูหดหู่เกินไปเกรงว่าจะไม่ตายอย่างสงบ”
“....” นิ้วของหมิงเวยเลื่อนไปชี้คำสี่คำที่อยู่ตรงกลางแล้วพูดช้าๆ “หักห้ามใจตน ทำตนให้เป็นมารยาท มีสัตว์ร้ายซ่อนอยู่ในตัวคุณชายเป็นแน่! แม้แต่ตนเองยังกลัวการมีอยู่ของมันทำได้แค่ยับยั้งตนเองเป็นครั้งคราวไม่ให้ทำร้ายผู้คน”
คุณชายหยางหัวเราะสั้นๆ “ตอนแรกที่ท่านพูดก็ดูมีเหตุผล แต่ตอนท้ายดูมั่วไปหน่อย บุรุษล้วนนำคำสอน เมตตานำ หักห้ามใจตน ทำตนให้เป็นมารยาทมาเป็นคติประจำใจ เช่นนี้ไม่เท่ากับว่าทุกคนล้วนมีสัตว์ร้ายอยู่ในใจเหมือนกันอย่างนั้นหรือ”
หมิงเวยหัวเราะ นางไม่เถียงเขา “ถ้าเป็นเช่นนั้นเหตุใดคุณชายถึงนำคำว่าชูเป็นชื่อเล่า ท่านเป็นลูกหลานในราชวงศ์ เป็นบุคคลที่มีความสำคัญ เป็นที่รักขององค์หญิงใหญ่ เหตุใดถึงใช้ชื่อนี้เล่า”
“ท่านพูดว่าเหตุใดเยอะเสียจริง ชู หมายถึงโทษประหาร แต่ก็มีความหมายอย่างอื่นมากมายเช่นกัน เหตุใดท่านถึงคิดว่าหมายถึงอย่างแรก ไม่ใช่อย่างหลังกัน”
ถึงจะพูดเช่นนั้น เขากลับนั่งลงหยิบพัดงาช้างออกมาคลี่ อาจเป็นเพราะรู้สึกว่าอากาศยังหนาวอยู่นางจึงรู้ว่าเขาแกล้งทำเป็นร้อน
หมิงเวยมองการเคลื่อนไหวของเขาก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ถึงแม้เขาจะปฏิเสธ แต่นางรู้ดีว่าตนเองนั้นพูดถูก ปรมาจารย์แห่งชีวิตถึงแม้ไม่ได้ทำนายชะตาชีวิตเป็นหลัก แต่ไม่ได้หมายความว่านางทำนายไม่ได้
ในแวดวงของผู้มีวิชา ตอนที่พวกเขาทำนาย พวกเขาชอบใช้คำพูดที่เหมือนจะใช่แต่ไม่ใช่เพื่อทำลายความคิดในใจเป็นที่สุด ถ้าเป็นเช่นนี้โกงเงินยังง่ายเสียกว่า…
ยิ่งไปกว่านั้นนางมีความสามารถจริงๆ ทำให้เขาประหลาดใจ ปล่อยใจ จากนั้นจึงพูดจูงใจเขาได้โดยง่าย ทางด้านคุณชายหยางจ้องมองนางครั้งแล้วครั้งเล่า
“ท่านมองข้าอย่างหลงใหลเช่นนี้ คิดว่าข้างดงามมากใช่หรือไม่” หมิงเวยยิ้มให้เขา คุณชายหยางหัวเราะ เขายันตัวขึ้นใช้พัดแตะเข้าที่คางของนางแล้วพูดอย่างไม่แยแส “ใช่! ข้าคิดว่าแม่นางเกิดมางดงามเพียงนี้ อีกทั้งยังมีความสามารถถึงเพียงนี้ เก็บไว้ให้อยู่ข้างกายนานๆ จะดีกว่า”
หมิงเวยเงียบไปเล็กน้อยก่อนเอ่ย “คุณชายหยาง..”
“หืม...”
“ตั้งแต่ท่านรู้ว่าข้าเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่เข้ายึดร่าง ท่านคงไม่เคยคิดว่าตัวข้าอาจเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ ว่างๆ เอามือแคะเท้าแล้วเอามือที่แคะเท้าหยิบสิ่งของ...”
คุณชายหยางหน้าเขียวเขารีบเก็บพัดอย่างรวดเร็ว หมิงเวยรู้สึกเหมือนนางแก้แค้นได้สำเร็จ กำลังจะได้ทีขี่แพะไล่ อาหว่านก็เดินเข้ามา
“คุณชายเจ้าคะ”
“มีเรื่องอันใด” ในหัวของคุณชายหยางยังมีคำว่าบุรุษแคะเท้าดังก้องอยู่ในหัว เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นที่ไม่สามารถบรรยายได้อวลอยู่ทั่วร่างกายของเขา
อาหว่านเดินเข้าไปใกล้แล้วกระซิบบอกอะไรบางอย่างข้างหูเขา หมิงเวยเห็นสีหน้าของคุณชายหยางดูเคร่งเครียดขึ้นมา
“เจ้าแน่ใจหรือไม่”
อาหว่านพยักหน้า เขาโบกมือให้อาหว่านถอยไปแล้วหันมามองหมิงเวย เขาไม่พูดอะไรอยู่นานราวกับว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง หมิงเวยเห็นสีหน้าของเขาก็ใจกระตุกราวกับมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
แต่นางไม่ได้ถามออกไป นางรู้สึกกลัวเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก
ในที่สุดคุณชายหยางก็เปิดปากพูด “ตระกูลหมิงเกิดเรื่องขึ้น”
หมิงเวยรอคำพูดต่อไปของเขา คุณชายหยางครุ่นคิดสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ข้าจะให้อาหว่านส่งท่านกลับไป”
……………………………………………………..


## 049 ไร้วาสนา

บทที่ 49 ไร้วาสนา
รถม้าจอดที่หน้าประตูอาหว่านลุกออกจากรถม้าก่อน
หมิงเวยนั่งอยู่ในรถม้าดึงแขนเสื้อตนเองโดยไม่รู้ตัว
“คุณหนูเจ้าคะ” ซู่เจี๋ยตื่นตระหนก
หมิงเวยเองก็ไม่รู้ว่าจะช่วยให้นางสบายใจขึ้นได้อย่างไร ในเมื่อตัวนางเองก็รู้สึกใจหนักอึ้งไม่กล้าคิดแล้วก็ไม่อยากคิดด้วย
เมื่อวานหยางชูไม่ยอมเสี่ยงที่จะปล่อยตัวนาง แต่เมื่อรู้ว่าตระกูลหมิงเกิดเรื่องขึ้นถึงได้ยอมปล่อย มันแสดงให้เห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลหมิงนั้นทำให้เขาไม่กังวลว่านางจะพูดเรื่องอันใดออกไป
เป็นเรื่องแบบไหนกันถึงได้สามารถรับประกันแก่เขาได้
หลังจากนั้นไม่นานอาหว่านก็มาเรียกนาง “แม่นางหมิง ข้าน้อยจัดการให้เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” หมิงเวยลงจากรถแล้วเปลี่ยนไปนั่งเกี้ยวกับซู่เจี๋ย หลบเลี่ยงผู้อื่นแล้วเข้าสวนอวี๋ฟางอย่างเงียบๆ
สวนอวี๋ฟางในวันนี้เงียบสงบเป็นพิเศษ สาวใช้ที่แต่ก่อนเห็นมาๆ ไปๆ กลับไม่เห็นแม้แต่เงา หมิงเวยลงจากเกี้ยวสิ่งแรกที่นางเห็นคือตัวฝูที่ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักมา
“คุณหนู!” พอเห็นหมิงเวย ตัวฝูก็รีบวิ่งเข้ามาหา และร้องไห้สะอึกสะอื้น
หัวใจของหมิงเวยจมดิ่งลงเบื้องล่าง ได้ยินซู่เจี๋ยถามซ้ำๆ ไปว่า “เกิดอันใดขึ้น เจ้าร้องไห้ทำไมกัน”
หมิงเวยไม่รอคำตอบจากตัวฝู นางก้าวเท้าไปหาฮูหยินสาม ก้าวหนึ่งลึก ก้าวหนึ่งตื้น ระยะทางไม่ไกลแต่รู้สึกเหมือนว่าเดินมานานแล้ว ห้องของฮูหยินสามเต็มไปด้วยผู้คน เหล่าฮูหยินพูดคุยกันเสียงเบา ส่วนเหล่าสาวใช้กำลังเช็ดน้ำตา
เมื่อเห็นหมิงเวยเดินเหม่อลอยเข้ามา ปิงซินที่ร้องไห้น้ำตานองก็ร้องขึ้นมา
“คุณหนู!” แล้วนางก็ปล่อยโฮออกมา
นางร้องไห้ราวกับน้ำมันราดรดกองไฟแล้วทุกคนในห้องก็ร้องไห้ออกมาด้วยความโศกเศร้า
“เสี่ยวชี!” ฮูหยินสอง ฮูหยินสี่ และฮูหยินหก ทั้งสามคนต่างพากันยืนขึ้นเมื่อเห็นนาง ฮูหยินสองเดินเข้ามากอดนาง “เด็กดี เจ้าอย่าดูเลย กลับห้องไปก่อนดีกว่านะ”
ฮูหยินสี่พูดว่า “ตัวฝู รีบพาคุณหนูของเจ้ากลับห้องไปเร็ว”
หมิงเวยยืนนิ่ง ฮูหยินสองพยายามพานางออกไป “ที่นี่เกิดเรื่องวุ่นวาย เจ้ากลับไปก่อน เชื่อฟังป้านะ”
อย่างไรก็ตามเท้าของนางดูเหมือนจะมีรากหยั่งลึกจนฮูหยินสองไม่สามารถดันนางออกไปได้เลย
“หลีกไปเจ้าค่ะ” หมิงเวยบอกเบาๆ
ฮูหยินสองถูกหมิงเวยจับข้อมือแล้วผลักออกไปอย่างนุ่มนวล และชำนาญทั้งๆ ที่ไม่เห็นว่านางใช้กำลังแต่อย่างใด
“เสี่ยวชี!” ฮูหยินสี่เข้ามาขวาง แต่หมิงเวยก็เดินผ่านนางไป
“คุณหนู!” แม่นมถงยืนอยู่ข้างเตียงใบหน้าแก่ชรามีน้ำตาไหลพราก หมิงเวยยืนนิ่งอยู่หน้าเตียงนอนแล้วก้มลงมอง ฮูหยินสามนอนอยู่ตรงนั้น นางนอนหลับตาพริ้มราวกับกำลังหลับใหล
แต่ใบหน้างามนั้นเป็นสีม่วงดูบิดเบี้ยวไร้ความมีชีวิตชีวาราวกับรูปปั้นประติมากรรม หมิงเวยค่อยๆ คุกเข่าลงจับมือที่เย็นเฉียบของฮูหยินสามขึ้นแนบกับใบหน้าของนางเบาๆ
นางนึกถึงคำพูดที่ตนพูดไปเมื่อคืน ชาตินี้ เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็ได้รับความรักความเอ็นดูจากนาง พวกเราถูกลิขิตให้เป็นแม่ลูกกัน
ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่ามันจะไม่เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนี้แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เพียงแค่เดือนกว่าเท่านั้น นางยังจำได้หลังจากที่ตนพอรู้ความแล้ว นางเคยถามท่านอาจารย์ว่าทำไมนางถึงไม่มีมารดา
ท่านอาจารย์บอกว่าการอยู่ร่วมกันของมนุษย์เป็นเรื่องของโชคชะตา บางคนอยู่เคียงข้างกันเป็นเวลานานเพราะวาสนาของพวกเขาลึกซึ้ง แต่บางคนอยู่เคียงข้างกันในเวลาสั้นๆ เพราะวาสนาของพวกเขาตื้นเขิน
ไม่ว่าจะเป็นบิดามารดา บุตรชายหญิง สามีภรรยา สหายรู้ใจ เมื่อเปรียบเทียบกับผู้อื่น นางมีความผูกพันกับบุคคลในสายเลือดเดียวกันน้อยมาก
นางมาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดนางยังคิดเลยว่าในที่สุดชาตินี้ก็มีความผูกพันทางสายเลือดที่ลึกซึ้งมากขึ้น
แต่สุดท้าย…
“ฮูหยินเจ้าคะ” แม่นมถงคร่ำครวญเสียงดัง “ฮูหยินลืมตาขึ้นมาดูสิเจ้าคะ! เหตุใดถึงทิ้งคุณหนูไป ปล่อยให้นางเดินไปคนเดียวเช่นนี้!”
หมิงเวยเงยหน้าขึ้นแล้วนางก็พบรอยแผลลึกที่คอของฮูหยินสาม
“แม่นม” เสียงของนางนิ่งสงบอย่างไม่มีเหตุผล “เมื่อคืนวาน ท่านแม่ยังดีอยู่เลย เหตุใดจู่ๆ ถึงได้แขวนคอได้”
ก่อนที่นางจะจากไปฮูหยินสามยังคิดอยู่เลยว่าหลังจากจบเรื่องนี้จะพานางไปยังเมืองหลวง แล้วพวกนางสองแม่ลูกก็จะมีชีวิตที่ดี เห็นได้ชัดว่านางเปี่ยมไปด้วยความหวัง เห็นได้ชัดว่ายังคงดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด แล้วเหตุใดจู่ๆ นางถึงได้ฆ่าตัวตายกัน
แม่นมถงได้ยินคำถามนี้จึงหันไปมองฮูหยินหกอย่างแค้นๆ ฮูหยินหกหันหน้าไปทางอื่นอย่างอึดอัด ฮูหยินสองเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกไม่ดีจึงเอ่ยห้ามปราม “แม่นมถง! ต่อหน้าวิญญาณน้องสะใภ้สาม เจ้าอย่าพูดจาไร้สาระ!”
แม่นมถงยิ้มเยาะ “บ่าวยังไม่ได้พูดอันใดเลย ฮูหยินสองจะรู้ได้อย่างไรเจ้าคะว่าเป็นเรื่องไร้สาระ สวรรค์เป็นพยาน มิได้กระทำเรื่องผิดมโนธรรม มีอะไรที่พูดออกมาไม่ได้กันเจ้าคะ”
ฮูหยินสี่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเรียกแม่นมคนสนิทของนางทันที “แม่นมหยู พี่สะใภ้สามเพิ่งจากไป ภายในห้องกำลังสับสนวุ่นวาย ท่านช่วยบอกพวกนางว่ามีเรื่องใดที่ต้องทำบ้าง งานศพมีเรื่องมากมายต้องจัดการ!”
พริบตาเดียวภายในห้องก็เหลือเพียงเหล่าฮูหยิน หมิงเวย และแม่นมถง แม้กระทั่งปิงซิน ซู่เจี๋ย และตัวฝูยังถูกกันให้ออกไปด้านนอก
ฮูหยินสองเข้ามาชักชวน “เสี่ยวชี ป้ารู้ว่าเจ้าสูญเสียคนสำคัญไปกะทันหัน คงจะเสียใจมาก แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องผิดพลาดโดยบังเอิญจริงๆ ไม่แปลกใจ...”
“ฮูหยินสองจะพูดแก้ต่างให้ผู้ใดกันเจ้าคะ” เสียงแหลมๆ ของแม่นมถงดังขัดจังหวะนาง “ดูกระตือรือร้นทำเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!”
แม่นมถงเป็นแม่นมของฮูหยินสามซึ่งแตกต่างจากคนรับใช้ทั่วไป เดิมทีฮูหยินสองไม่อยากโต้เถียงกับนาง เมื่อถูกพูดจาดูถูกอยู่หลายครั้งเข้านางจึงรู้สึกรำคาญเช่นกัน
“แม่นมถง อาจจะฟังดูไม่ดี แต่น้องสะใภ้สามก็จากไปแล้ว เป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้ที่จะทำร้ายชื่อเสียง และเกียรติยศของนาง นอกจากนี้เสี่ยวชีก็ยังอยู่ที่นี่ นางตัวคนเดียวเรื่องเช่นนี้สมควรพูดต่อหน้านางงั้นหรือ”
แม่นมถงยังคงยิ้มเยาะนางไม่ยอมถอย “คุณหนูเป็นบุตรสาวของฮูหยิน ฮูหยินเสียไปอย่างไม่ชัดเจนเช่นนี้ จะไม่เรียนให้นางทราบได้อย่างไรเจ้าคะ หากยังสับสนอยู่เช่นนี้ แล้วภายภาคหน้าผู้อื่นได้ยินข่าวลือ คุณหนูจะแก้ต่างแทนมารดาได้อย่างไร”
ฮูหยินสองขมวดคิ้ว “จะไม่ชัดเจนได้อย่างไรกัน แม่นมถง ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจมาก แต่คำพูดเช่นนี้...”
“ท่านป้าสอง...” เสียงของหมิงเวยดังขึ้นขัดจังหวะนาง นางจับมืออันเย็นเฉียบของฮูหยินสามไปไว้ใต้ผ้าห่มอย่างระมัดระวังจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองไปยังผู้อาวุโสทั้งสามท่าน
“ท่านแม่ของหลานตายได้อย่างไร ความจริงอยู่ที่ตรงนี้ ไม่ใช่เปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้เพราะคำพูดไม่กี่คำจากผู้อื่น นางให้กำเนิดหลาน เลี้ยงดูหลาน รักหลานเท่าชีวิต เช่นนี้แล้วยังไม่ควรบอกให้หลานรู้อีกหรือ แม้กระทั่งการตายของท่านแม่ก็ยังคิดปิดบัง งั้นหลานคงไม่สมควรเป็นคนแล้ว แม้การตายของนางจะเป็นเรื่องเสื่อมเสีย แต่หลานก็ควรยอมรับ นางเป็นท่านแม่ของหลาน ไม่ว่าจะดีหรือร้ายหลานก็ต้องรับรู้!”
ฮูหยินสองตกใจ “เสี่ยวชี...”
คุณหนูเจ็ดในภาพจำของนางยังคงเป็นเด็กสาวโง่ๆ ผู้หนึ่ง ถึงภายหลังจะบอกว่าหายดีแล้วก็แค่รู้สึกว่านางพูดมีระเบียบมากขึ้น ท้ายที่สุดนางเป็นคนแบบใดก็ยังไม่ชัดเจน เมื่อเห็นท่าทีอันทรงพลังของนางในตอนนี้การพูดที่มีเหตุมีผล นางก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เรื่องงานศพถึงแม้นางจะเป็นคนออกหน้า แต่เจ้าภาพที่แท้จริงของงานนี้ก็ไม่ใช่นาง!
ขณะที่กำลังรู้สึกลำบากใจเสียงของสาวใช้ด้านนอกก็ดังลอดเข้ามา “ฮูหยินผู้เฒ่า!”
ทุกคนในห้องมองไปที่ประตูแล้วก็เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่ากำลังเดินเข้ามา
คนที่ตามหลังนางมาคือนายท่านสอง และนายท่านสี่ และคนที่อยู่ตรงกลางนั้น
พอมองดูชัดๆ เขาคือนายท่านหก!
……………………………………………….
เหตุชะตาถึงฆาตทำให้วิญญาณของ 'หมิงเวย' หญิงสาวผู้มีวรยุทธ์เก่งกล้า ย้อนเวลามาอยู่ในร่างของคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลหมิงผู้อ่อนแอ

แต่เรื่องราวกลับไม่ง่ายเมื่อทันทีที่ลืมตา นางกลับพบว่าในสวนอวี๋ฟางที่นางและฮูหยินสามผู้เป็นมารดาอาศัยอยู่นั้นมีสิ่งอัปมงคล!

สองแม่ลูกเชื่อว่าสิ่งนี้อาจเกี่ยวพันกับไสยศาสตร์มืด จึงได้ลงมือสืบความจริงของเรื่องนี้อย่างลับๆ 

และยิ่งตามสืบปริศนามากมายที่เกิดขึ้นในจวนและตระกูลหมิงแห่งนี้... กลับยิ่งเจอความลับอันดำมืดที่ซุกซ่อนอยู่

แต่ท่ามกลางความมืดมิดและสิ่งชั่วร้าย โชคชะตากลับลิขิตให้หญิงสาวได้ไขประตูสู่ความจริง... รวมถึงนำไปสู่ความรัก!

นับตั้งแต่ที่ 'หยางชู' เหลนของฮ่องเต้จอมเสเพลแฝงกายมายังเมืองที่นางอาศัยอยู่เพื่อภารกิจบางอย่าง

นางและเขาจึงได้ตกลงร่วมกันทำภารกิจไขปริศนา แต่หารู้ไม่ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอาจเป็นไปเพราะโชคชะตารักบันดาลอยู่เบื้องหลัง!