เซียนอี้แห่งเมืองใหญ่ คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว
ใครในยามพลบค่ำ
## บทที่ 1 เอ๊ะ คุณดูคล้ายพ่อของฉัง

"เฉินโจว เธอควรจะยอมรับชะตากรรม เพราะคนอย่างเธอที่เป็นแค่ไอ้ขี้ครอก เกิดมาก็มีไว้ให้คนเหยียบย่ำ ใครๆ ก็เหยียบหน้าเธอได้!"
"ด้วยเส้นสายและอำนาจเงินของคนคนนั้น แค่พริบตาเดียวก็สามารถทำให้เธอตกต่ำได้!!"
"คิดจะต่อต้านเหรอ? เป็นไปไม่ได้หรอก เธอก็แค่หมาตัวหนึ่งเท่านั้น!"
โรงพยาบาลประชาชนอันดับสองเมืองฉางหมิง
ห้องทำงานแผนกศัลยกรรม
หัวหน้ากว๊อกต๋อจื่อพิงเก้าอี้หนัง จุดบุหรี่ฟู่หรงหวง ชี้ไปที่หมอหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า
ความหยิ่งผยองและอหังการของเขาเห็นได้ชัดเจน
หมอหนุ่มกลืนความอับอายและความโกรธไว้ แล้วหัวเราะเยาะ
"ดังนั้น ที่คุณคอยกลั่นแกล้งผม กดดันผมทุกรูปแบบ ก็เพราะรับสินบนจากคนคนนั้นสินะ?"
"ดังนั้น ตอนนี้ที่คุณให้จดหมายไล่ออกผม ก็เพื่อช่วยเขาจัดการผมใช่ไหม?!"
เขาขว้างกระดาษสองแผ่นลงบนโต๊ะอย่างแรง
เฉินโจว หลังจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนประจำมณฑล ได้กลับมาพัฒนาที่เมืองฉางหมิงพร้อมกับแฟนสาวเนี่ยเชี้ยว
ตอนนี้เพิ่งได้บรรจุเป็นพนักงานประจำที่โรงพยาบาลที่สองไม่นาน
ปกติกำลังยุ่งอยู่ในหอผู้ป่วย จู่ๆ ก็มีคนมาบอกด้วยสีหน้าเย็นชาให้ไปพบหัวหน้าที่ห้องทำงาน
เขารู้สึกไม่สบายใจทันที
หัวหน้ากว๊อกต๋อจื่อชอบจับผิดเขาตลอด เหมือนคนบ้า
ดังนั้น คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
แต่ก็ไม่คิดว่าจะแย่กว่าที่คิดไว้
เขาถูกไล่ออก!!
กว๊อกต๋อจื่อพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย: "ใช่ คนคนนั้นต้องการให้เธอไร้ค่า ให้ทุกอย่างพังพินาศ แล้วเอาเรื่องพวกนี้ไปบอกแฟนเธอ ให้เธอดูถูกเธอ!"
"ตอนนี้ ให้ฉันหาข้ออ้างไล่เธอออกซะ แฟนสาวสวยของเธอก็จะยิ่งดูถูกเธอมากขึ้น"
"รอดูเถอะว่าเธอจะถูกทิ้ง ฮ่าๆๆ!"
เฉินโจวเห็นใบหน้างดงามสดใสผุดขึ้นในความคิด
หัวใจเจ็บปวด
น่าแปลกที่ช่วงนี้ เนี่ยเชี้ยวชอบตำหนิเขา ดูถูกเขาทุกเรื่อง
ทั้งที่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ก็รักกันดี
เขาจ้องกว๊อกต๋อจื่อ: "คนคนนั้นเป็นใคร?!"
กว๊อกต๋อจื่อส่ายหัว: "รู้ไปก็เท่านั้น เขาเป็นลูกเศรษฐี คนชั้นล่างอย่างเธอ พันคนก็สู้เขาไม่ได้ ได้แต่ล้างหน้ารอให้เขาเหยียบ!"
เฉินโจวหัวเราะดังลั่นทันที: "กว๊อกต๋อจื่อ อย่าดูถูกคนจนตอนยังหนุ่ม! วันนี้พวกคุณเหยียบผมเหมือนหมา วันหน้า ผมจะเหยียบย่ำบนหัวพวกคุณ!"
แล้วเดินจากไป!
กว๊อกต๋อจื่อเยาะเย้ย: "เธอมีวาสนาขนาดนั้นเหรอ? ไอ้คนชั้นต่ำ ชีวิตไร้ค่า!"
เฉินโจวเดินเร็วๆ ในระเบียง
ความเกลียดชังพลุ่งพล่าน!
ทำอะไรมากมายขนาดนี้ อยากทำลายความรักระหว่างฉันกับเนี่ยเชี้ยว?
อยากให้ฉันเป็นหมอไม่ได้?
เป็นไปไม่ได้!
เขาดึงจี้ห้อยคอออกมาจากใต้คอเสื้อ
มันดูเหมือนอำพัน ข้างในมีเข็มทองบางๆ สามเล่ม เปล่งประกายโบราณและน่าพิศวง
มันเป็นปริศนาที่เฉินโจวไม่เข้าใจ
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ มันก็ห้อยอยู่ที่คอของเขา
ทุกครั้งที่จับมัน ในใจก็จะได้ยินเสียงหนึ่ง:
เฉินโจว เมื่อเธอไม่อยากธรรมดาอีกต่อไป ให้บีบมันให้แตก
ตำนานของเธอ จะเริ่มต้นอีกครั้ง!
แม้ว่าเขาไม่เคยเชื่อ แต่ตอนนี้ กลับมีแรงผลักดันอย่างแรง
บีบมันให้แตก!
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงตื่นตระหนกและกังวล
"หมอพยาบาลไปไหนกันหมด?! รีบมาดูหลานสาวฉันหน่อย เธอ...บาดเจ็บสาหัส!"
เฉินโจวรีบวิ่งไป
ชายหนุ่มท่าทางองอาจคนหนึ่ง อุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็กที่เต็มไปด้วยเลือดวิ่งเข้ามา
เด็กผู้หญิงอายุแค่สี่ห้าขวบ มีแผลเปิดที่ศีรษะเลือดไหล
เลือดไหลเต็มใบหน้าน้อยๆ
เธอเป็นเด็กน้อยที่น่ารักเหมือนตุ๊กตา ลืมตาขึ้นมา แต่ดวงตาหม่นลง
เธอพึมพำ: "คุณลุง...เบาๆ หน่อย อย่าล้มนะ..."
ทำให้คนฟังรู้สึกสะเทือนใจ
เฉินโจวมองดู หัวใจกระตุกอย่างรุนแรง
สถานการณ์ร้ายแรงมาก!
เขารีบพูด: "ให้เด็กผู้หญิงมาฉัน คุณวิ่งเร็วเกินไป การกระแทกจะทำให้เธอเสียเลือดมากขึ้น!"
ไม่รอให้ตอบ อุ้มเด็กผู้หญิงไว้เบาๆ
"ไม่ต้องกลัวนะหนูน้อย ลุงจะรักษาหนูให้หายเอง!"
เด็กหญิงตัวน้อยมองเขาเหม่อๆ แล้วยิ้มขึ้นมาทันที "เอ๊ะ...คุณดูเหมือนพ่อของหนูจัง"
เฉินโจวเพิ่งสังเกตว่า หน้าตาของเด็กหญิงคนนี้ดูคล้ายกับเขาอยู่หลายส่วน
สายใยในหัวใจถูกกระตุ้นอย่างแรง!
เฉินโจวค้นพบอย่างฉับพลัน!
เขารู้สึกสนิทสนมกับเด็กหญิงคนนี้มาก ราวกับมีสายเลือดเดียวกัน!
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เธอพึมพำด้วยความอ่อนแรงและน้อยใจ "โดโด...ไม่มีพ่อ แม่ก็ยุ่งมาก...โดโดปวดหัวจัง ลุงคะ...หนูจะ...ตายแล้วใช่ไหมคะ..."
เฉินโจวยิ่งรู้สึกสงสาร "หนูไม่ตายหรอก! ลุงจะรักษาหนูให้หายเอง!!"
โดโดพยักหน้าแรงๆ แต่แววตากลับริบหรี่ลงเรื่อยๆ เปลือกตาใกล้จะปิดลง...
เฉินโจวใจหายวาบ
ไม่ดีแล้ว!!
ชายคนนั้นตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง "ยืนเหม่ออะไรอยู่! รีบช่วยหลานสาวฉันสิ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ฉันจะเอาชีวิตแก...ไม่ใช่สิ ไอ้หนุ่มบ้า แกมีฝีมือพอจะรักษาหลานสาวฉันได้เหรอ? ไปให้พ้น!"
"ฉันคือเซี่ยลี่โจว จากกลุ่มเก้ามังกร!"
"ลูกสาวพี่สาวฉันบาดเจ็บสาหัส หมอทุกคนออกมาเดี๋ยวนี้!"
"ถ้าหลานสาวฉันเป็นอะไรไป...ฉันจะเอาชีวิตพวกแกทั้งหมด!!"
เสียงดังก้องไปทั่ว ยโสโอหังสุดๆ!
เฉินโจวชะงัก
กลุ่มเก้ามังกร ยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจเมืองฉางหมิง มีทรัพย์สินมากมาย โรงพยาบาลนี้ก็มีหุ้นส่วนอยู่ด้วย
กว๊อกต๋อจื่อวิ่งออกมาอย่างลนลาน พอเห็นก็ตกใจสุดขีด!
"คุณเซี่ยหน่อยซื่อ เกิดอะไรขึ้น? เด็กน้อยที่รัก...ทำไมถึงบาดเจ็บขนาดนี้?"
เซี่ยลี่โจวเตะเขาอย่างแรง "ถามบ้าอะไร! รีบดูอาการหลานสาวฉันเร็ว! เรียกผู้เชี่ยวชาญกับหมอทุกคนมาที่นี่!"
ไม่นาน ผู้อำนวยการชาง กัง รองผู้อำนวยการตู่ ลี่ และผู้บริหารทั้งหมดก็วิ่งมา
เซี่ยลี่โจว เป็นอันธพาลระดับสูงที่มีชื่อเสียงในเมืองฉางหมิง พี่สาวของเขาเซี่ยหลีเซวี่ยยังเป็นประธานกลุ่มเก้ามังกรอีกด้วย!
ลูกสาวได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ จะไม่ให้คนกลัวได้อย่างไร?
กว๊อกต๋อจื่อรีบจัดตั้งทีมรักษาขึ้นมาทันที และเริ่มการรักษาอย่างรวดเร็ว
เฉินโจวอุ้มโดโดเข้าไป แต่ก็ถูกไล่ออกมา
กว๊อกต๋อจื่อตวาด "ไอ้ไร้ประโยชน์! อย่ามายุ่งให้วุ่นวาย!"
เฉินโจวได้แต่ยืนอยู่หน้าประตู
นึกถึงสภาพของโดโดที่กำลังจะสิ้นใจเมื่อครู่ อดรู้สึกเจ็บปวดใจไม่ได้
เซี่ยลี่โจวกัดฟันพูด "พี่สาวฉันไปธุระต่างเมือง พอได้ยินว่าลูกสาวเกิดเรื่อง ก็รีบนั่งเฮลิคอปเตอร์กลับมาทันที ฉันหวังว่าก่อนที่เธอจะมาถึง เด็กน้อยที่รักจะไม่มีอันตรายใดๆ!"
"ไม่งั้น พวกแกตายแน่!"
ผู้อำนวยการทั้งหลายหน้าซีดเผือด
พวกเขารู้ดี ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่อย่างกลุ่มเก้ามังกร มีอำนาจขนาดนั้นแน่นอน!
ชาง กังรับรอง "คุณเซวยี่เส้าวางใจได้ นายกว๊อกเป็นผู้เชี่ยวชาญอาวุโส และยังมีหัวหน้าแผนกประสาทวิทยาช่วย ต้องช่วยเด็กน้อยที่รักกลับมาได้แน่นอน!"
แต่เฉินโจวกลับขมวดคิ้วแน่น
เขารู้ว่าอาการของเด็กหญิงไม่ธรรมดา ไม่ใช่แค่บาดแผลภายนอก แต่ยังกระทบถึงระบบประสาทส่วนกลาง เสียหายอย่างรุนแรง
เขาไม่เชื่อว่ากว๊อกต๋อจื่อจะรักษาได้!
รีบเดินไปอีกด้าน ดึงจี้ที่คอออกมา
"ฉันรู้สึกว่าฉันช่วยโดโดได้ ดังนั้น ตั้งแต่นี้ไป ฉันไม่อยากธรรมดาอีกต่อไป..."
"ฉันต้องรู้ว่า ฉัน เฉินโจว คือใครกันแน่!!"
แกร๊ก
บีบแตก!
เข็มทองสามเล่มพุ่งออกมาเหมือนผี วนเวียนในอากาศ ก่อนจะทิ่มเข้าไปในกลางหน้าผากของเขาทีละเล่ม แล้วหายไป!
"ฉัน...เข้าใจแล้ว!"
เฉินโจวหลับตา ถอนหายใจยาว มีกลิ่นอายของฮุงหวงอันยาวนานแผ่ออกมา!
เขา เฉินโจว มีชีวิตอยู่มา 5,200 กว่าปี เป็นศิษย์เพียงคนเดียวของเซินหนงเยนตี้ เป็นหมอเทพอันดับสองแห่งฮุงหวง
เยนตี้ถ่ายทอดไท่โกวส่านเจินให้ เขาหลอมรวมมันเข้ากับร่างกาย กระตุ้นเซลล์อย่างต่อเนื่อง จึงอมตะไม่ตาย คงความเยาว์วัยตลอดกาล
ตลอด 5,000 กว่าปี เขาได้พูดคุยกับจักรพรรดิ ขุนนาง และปราชญ์ชื่อดังมากมายเพียงใด!
รักษาโรคช่วยคน คนที่เขาช่วยไว้นับไม่ถ้วน!
มีชีวิตอยู่มาจนถึงตอนนี้ ก็มีช่วงที่เบื่อหน่าย จึงเล่นเกมกับตัวเอง อยากใช้ชีวิตธรรมดาสักพัก
"ฉันใช้ไท่โกวส่านเจินปิดผนึกความทรงจำและพลัง เหลือไว้แค่ข้อมูลเดียว ถ้าไม่อยากธรรมดาอีกต่อไปหรือเจอเหตุฉุกเฉิน ให้ทำลายผนึก!"
"สามเข็มออก เปิดความทรงจำ ได้พลังวิเศษคืนมา!"
เขาลืมตาขึ้นทันที แสงเจิดจ้าพุ่งออกมาทั้งสี่ทิศ!
"ไท่โกวส่านเจิน เข็มคนช่วยคนใกล้ตาย เข็มดินช่วยคนกำลังจะตาย เทียนเจินช่วยคนตายแล้ว!"
"แม้ว่าถูกผนึกมานาน กงลี่ลดลง ใช้ได้แค่เข็มคนกับเข็มดิน แต่จะเป็นไรไป?"
"ตอนนี้ ฉันช่วยโดโดได้! แค่นี้ก็พอ!"
เขาก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปที่ห้องผ่าตัด!


## บทที่ 2 ขอถามหน่อย คุณเป็นพ่อของหนูใช่ไหม?

เฉินโจวที่เดินมาถึงหน้าห้องผ่าตัด ท่าทางเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
มังกรซ่อนพยัคฆ์ ภูผาสูงตระหง่านดั่งสายธารอันลึกล้ำ!
เขาพูดเรียบๆ ว่า "คนข้างในรักษาโดโดไม่ได้ แต่ผมทำได้ ให้ผมเข้าไป"
ชาง กังและตู่ ลี่หันมามองเขา ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าดูขบขัน
ตู่ ลี่ถามเสียงเย็น "คุณเป็นใคร?"
ข้างๆ นั้น พยาบาลคนหนึ่งเบ้ปาก "เขาชื่อเฉินโจว เพิ่งเรียนจบมาแค่ปีเดียว ไอ้งั่ง จะรักษาเด็กผู้หญิงได้ยังไง? สมองมีปัญหาหรือไง?"
เซี่ยลี่โจวคว้าคอเสื้อเฉินโจว "ไอ้หนู ถ้าพวกข้างในรักษาหลานสาวฉันไม่ได้ พวกมันต้องตาย! แกอยากตายตามไปด้วยหรือไง?"
เฉินโจวจับข้อมือเขา บีบเบาๆ
เซี่ยลี่โจวตกใจมาก
เขาก็ฝึกกังฟูมา แรงมือก็มาก แต่พอโดนเฉินโจวบีบ แขนก็ชาและอ่อนแรง มือก็ต้องปล่อย
เฉินโจวผลักเขาออก จัดคอเสื้อ "ตอนนี้คนที่จะช่วยโดโดได้ นอกจากผมไม่มีใครอีกแล้ว"
"แกพูดบ้าอะไร!"
ชาง กังตวาดเสียงเย็น "ไม่รู้จักประมาณตน อยากดังก็ไม่ใช่แบบนี้ มีแต่นายกว๊อกเท่านั้นที่จะช่วยโดโดได้!"
พูดจบ ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก
กว๊อกต๋อจื่อเดินออกมาด้วยมือเปื้อนเลือด สีหน้าตื่นตระหนก
เซี่ยลี่โจวรีบคว้าแขนเขาทันที จนเขาร้องด้วยความเจ็บ
"หลานสาวฉันรอดไหม?"
กว๊อกต๋อจื่อหน้าเศร้า "คุณ...คุณเซี่ย ไม่ใช่ว่าผมไม่พยายาม แต่มันช่วยไม่ได้จริงๆ เด็กน้อยที่รักโดนของหล่นจากที่สูงกระแทกขนาดนี้ ระบบประสาทส่วนกลางได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง!"
"ตอนนี้...เลือดออกในสมอง นำไปสู่ภาวะสมองตายอย่างรุนแรง จริงๆ แล้ว...ช่วยไม่ได้แล้ว!"
เซี่ยลี่โจวยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น "เป็นไปไม่ได้ ฉันพาเด็กน้อยที่รักออกไปเที่ยว เธอถึงได้...โดนของที่ตกจากตึกกระแทก ถ้าฉันช่วยเธอไม่ได้ พี่สาวฉันต้องฆ่าฉันแน่!"
เขาเต็มไปด้วยสายตาอำมหิต "ก่อนที่พี่สาวฉันจะฆ่าฉัน ฉันจะจัดการพวกแกก่อน!"
ตบหน้ากว๊อกต๋อจื่อเต็มแรง
เขาร้องครวญครางอย่างทรมาน ล้มลงกับพื้น ฟันหลุดออกมาสองซี่
แม้เฉินโจวจะรู้สึกสะใจ แต่ก็ไม่ได้มองนาน รีบเดินเข้าไปในห้องฉุกเฉิน
บนเตียงผ่าตัด โดโดหลับตาสนิท หน้าซีดขาว ศีรษะมีเลือดไหลนอง
เฉินโจวรีบเดินเข้าไป มือขวาบีบเบาๆ เข็มคนก็ปรากฏขึ้น
เขาจัดศีรษะเล็กๆ ของโดโดให้ตรง มองเธอที่หมดสติ แล้วยิ้มบางๆ
"โดโดไม่ต้องกลัว ฉันจะช่วยเธอเอง"
ทันใดนั้น ในใจก็เกิดความรู้สึกสะท้านขึ้นมา!
ความรู้สึกเชื่อมโยงทางสายเลือดนั้น ยิ่งรุนแรงขึ้น
ราวกับความรักของครอบครัวที่ข้ามผ่านพันปี พลันมาปรากฏในชาตินี้!
แต่ถึงแม้เฉินโจวจะปลดผนึกและฟื้นความทรงจำแล้ว ก็ยังคิดไม่ออกว่า ในช่วงห้าพันกว่าปีที่ผ่านมา—
ปู่มีทายาทตั้งแต่เมื่อไหร่?
แต่ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องช่วยเสี่ยวเมิ้งเป่าให้ได้!
ข้างนอก คนวิ่งเข้ามา
กว๊อกต๋อจื่อตะโกน "เฉินโจวแกทำอะไร? ออกไป! เด็กน้อยที่รักตายอย่างน่าเวทนา แกยังจะรังแกเธออีก? เธอไม่ใช่วัตถุทดลองทางการแพทย์!"
ตู่ ลี่ก็ตวาดเสียงดุ "เฉินโจว ปล่อยมือเดี๋ยวนี้ กรุณาให้เกียรติชีวิตน้อยๆ ที่เพิ่งจากไป!"
ชาง กังยิ่งโกรธจัด "ฉันจะไล่แกออกเดี๋ยวนี้!"
เซี่ยลี่โจวก้าวยาวๆ เข้ามา ความโกรธทั้งหมดระเบิดใส่เฉินโจว "ไล่ออก? มันง่ายขนาดนั้นเหรอ? หลานสาวฉันตายตั้งแต่เด็กแบบนี้ แกยังจะมาจับหัวเธอไปมา?"
"ฉันจะทุบหัวแก!"
หมัดพุ่งเข้าใส่หัวเขา!
เฉินโจวหลบทันที หมัดพลาด
หมุนตัวยกมือ คว้าหมัดเขาไว้ บิดแรงๆ
เซี่ยลี่โจวร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ตัวเอียงไปด้านข้าง
เขาตะโกน "แขนฉันจะหักแล้ว ปล่อย ไม่งั้นฉันจะหั่นแกเป็นชิ้นๆ!"
เฉินโจวพูดเสียงเย็น "โดโดยังช่วยได้ แต่ถ้าแกมาขัดอีก จะช่วยไม่ได้เลย ฉันกำลังช่วยเธอ เข้าใจไหม?"
พูดจบ ก็ผลักแรงๆ
เซี่ยลี่โจวล้มลงกับพื้นดังตุ้บ
เขารีบลุกขึ้น หันไปมองชาง กัง
"คุณหมอชาง ไอ้หมอนี่มันอะไรกัน พูดแต่ว่าจะช่วยหลานสาวฉันได้ พวกคุณไม่ได้บอกว่าเธอตายแล้วหรอ?"
ผู้อำนวยการหลายคนรีบเข้าไปตรวจ ดูปุ๊บก็รู้ว่าเด็กน้อยที่รักช่วยไม่ได้แล้ว
ชาง กังส่ายหน้า พูดอย่างขมขื่น "ตายแล้วจริงๆ"
"ไม่ ยังไม่ตาย ผมช่วยให้เธอฟื้นได้!"
เฉินโจวพูดเสียงหนักแน่น ชี้ไปที่ประตู "ออกไป!"
เขาปล่อยพลังอันไร้ขีดจำกัดออกมา ทำให้คนพวกนั้นตกตะลึง
กว๊อกต๋อจื่อตะโกน "ไอ้หนู แกบ้าไปแล้ว คุณเซี่ยอย่าไปเชื่อมัน!"
ทันใดนั้น เขาก็ร้องด้วยความเจ็บปวด กระเด็นออกไป
เซี่ยลี่โจวเตะเขาที
"เมื่อกี้ใครๆ ก็บอกว่าแกช่วยหลานสาวฉันได้ แต่แกดันรักษาจนเธอตาย แกยังจะพูดเหลวไหล?!"
เขาหันขวับ จ้องเฉินโจวเขม็ง "ไอ้หนู ฉันให้โอกาสแก ถ้ารักษาได้ จะเอาค่าตอบแทนเท่าไหร่ก็ได้ รักษาไม่ได้ ฉันจะตัดหัวแก!"
เฉินโจวพูดเรียบๆ "ค่าตอบแทนสำหรับผมเหมือนขี้หมา ผมแค่อยากช่วยคน! อย่าพูดมาก ออกไป!"
เซี่ยลี่โจวจ้องเขาอย่างดุดัน แล้วไล่ทุกคนรวมทั้งตัวเองออกไป
ปิดประตู
เฉินโจวสูดหายใจลึก ไม่ลังเลอีก เข็มคนและเข็มดินทำงานตามลำดับ
สองมือพลิ้วไหว เข็มทั้งสองกลายเป็นแสงวิเศษ แทงเข้าไปในศีรษะของโดโดไม่หยุด ราวกับกำลังปักลาย
ประมาณยี่สิบนาที เฉินโจวหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นผุด
เพิ่งปลดผนึก ฟื้นพลังวิเศษ พลังมีจำกัด ใช้มากเกินไปแล้ว
แต่เห็นเด็กหญิงดีขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ยิ้มออก
ฝืนเก็บเข็มคนและเข็มดิน เดินโซเซออกไป
เปลือกตาของโดโดกระตุก ปากน้อยๆ ครางเบาๆ "พ่อ...พ่อคะ คุณเป็นพ่อของหนูใช่ไหมคะ?"
หยดน้ำตาไหลออกมาจากหางตา
ทุกคนยังคงรออยู่ข้างนอก
เซี่ยลี่โจวไม่แม้แต่จะมองเขา รีบวิ่งเข้าไป
กว๊อกต๋อจื่อพูดเยาะเย้ย "แกมีความสามารถอะไรจะรักษาได้? รอให้คุณเซี่ยฉีกแกเป็นชิ้นๆ เถอะ ไอ้โง่"
ชาง กังพูดเสียงเข้ม "เฉินโจว แกโดนไล่ออกแล้ว ไอ้คนไม่รู้จักตาย!"
คนอื่นๆ ต่างพากันประณาม
เฉินโจวไม่สนใจจะเถียง
จู่ๆ เซี่ยลี่โจวก็วิ่งออกมาอย่างรีบร้อน!


## บทที่ 3 คนเลวขโมยความดีความชอบ

เขาแสดงสีหน้าตื่นเต้น ทำให้คนอื่นๆ ตกใจรีบหลบไป
กว๊อกต๋อจื่อพูดด้วยความสะใจ: "ไอ้หมอนี่จะโดนตีตาย!"
รอบๆ มีชายร่างกำยำเพิ่มมาเจ็ดแปดคน ล้วนเป็นนักเลงที่เซี่ยลี่โจวเพิ่งเรียกมา
พวกเขารุมล้อมเฉินโจว ดูเหมือนกำลังจะทำร้าย!
แต่ใครจะรู้ หัวหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นวิ่งเข้ามา เตะพวกนั้นกระเด็นไปหมด
จากนั้นก็คว้ามือหมอน้อยไว้แน่น
เซี่ยลี่โจวที่เมื่อกี้ยังหยิ่งผยอง ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
"คุณเป็นหมอเทพจริงๆ! คุณเก่งมาก เมื่อกี้ผมเห็นเด็กน้อยที่รักไม่ไหวแล้ว...หยุดหายใจไปแล้ว แต่คุณทำยังไงถึงช่วยเธอได้ เธอยังพึมพำเรียกผมว่าน้า?!"
"ชาติที่แล้วผมต้องช่วยกาแลกซีเอาไว้แน่ๆ ถึงได้มาเจอหมอเทพอย่างคุณ!"
เซี่ยลี่โจวตะโกนเสียงดัง ราวกับว่าเฉินโจวช่วยชีวิตเขาเอง
พวกผู้อำนวยการโรงพยาบาลและหัวหน้าแผนกตกใจมาก รีบวิ่งเข้าไป
กว๊อกต๋อจื่อตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อ: "ไอ้ไร้ค่านี่ รักษาการบาดเจ็บที่สมองรุนแรงขนาดนั้นได้ยังไง?!"
ไม่นาน ชางกังก็ร้องดีใจจากข้างใน: "มหัศจรรย์จริงๆ สัญญาณชีพทุกอย่างกลับมาปกติแล้ว!"
เฉินโจวสะบัดมือเซี่ยลี่โจวออก พูดเรียบๆ: "โดโดยังไม่หายดี ให้เธอพักสักครู่ อย่าไปรบกวนเธอ ผมจะไปหาที่พักฟื้นก่อน เดี๋ยวจะกลับมารักษารอบสอง"
"คอยดูให้ดี อย่าให้ใครแตะต้องตัวเธอ!"
เขาหมุนตัวเดินเข้าทางหนีไฟ ขึ้นไปบนดาดฟ้า
ที่นี่กว้างขวาง อากาศบริสุทธิ์
เฉินโจวนั่งขัดสมาธิเพื่อปรับลมหายใจ
หน้าห้องผ่าตัด
ที่ระเบียงทางเดินฝั่งนั้น จู่ๆ ก็มีสาวงามระดับนางฟ้าวิ่งมา
อายุราวยี่สิบสี่ห้าปี สูงอย่างน้อยหนึ่งเมเจ็ดสิบ รูปร่างเซ็กซี่เย้ายวนใจยามวิ่ง
เธอมีสีหน้ากังวลปนโกรธ
เซี่ยลี่โจวรีบเข้าไปต้อนรับด้วยท่าทางหวาดๆ: "พี่สาว!"
หญิงงามคนนี้คือ เซี่ยหลีเซวี่ย ประธานและซีอีโอกลุ่มเก้ามังกร
เธอจ้องน้องชาย กลั้นความโกรธถามเสียงเย็น: "นี่นายดูแลเด็กให้พี่ยังไง? ตอนนี้โดโดเป็นยังไงบ้าง?"
แม้น้ำเสียงจะดูสงบ แต่แฝงไปด้วยสายตาฆาตกร!
ดวงตางามดุจมีดแหลม พร้อมจะเอาชีวิต!
แม้แต่เซี่ยลี่โจวที่เคยผ่านเลือดตกยางออกมาก็ทนไม่ไหว ก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ: "พี่ ผมขอโทษ...ตอนนี้โดโดไม่เป็นไรแล้ว"
"ถึงแม้จะเฉียดตายมา...แต่ช่วยกลับมาได้แล้ว!"
พูดพลางนึกขอบคุณหมอน้อยที่ชื่อเฉินโจวไม่หยุด
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา จะไปอธิบายกับพี่สาวยังไง
โดโดคือคนที่สำคัญที่สุดในใจเธอ!
ถ้าเกิดอะไรขึ้นในมือเขา คงต้องเอาหัวไปให้เธอ
เซี่ยหลีเซวี่ยถอนหายใจโล่งอกชั่วคราว รีบเดินเข้าห้องผ่าตัด
เห็นสภาพลูกสาวเป็นแบบนั้น น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอมองไปที่หมอทุกคน พูดทีละคำ: "ขอรบกวนช่วยรักษาโดโดให้หายเถอะ ถ้าเธอรอดพ้นอันตราย ฉันจะตอบแทนอย่างงาม! แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น...ฮึ!"
แม้คำพูดต่อมาจะใช้เสียง "ฮึ" แทน แต่ก็ทำให้หมอทุกคนสะดุ้งตัวสั่น
สมแล้วที่เป็นซีอีโอกลุ่มเก้ามังกร!
สมกับเป็นเทพธิดาผู้สูงส่ง!
เสียงฮึดฮัดของเธอทำให้ขนลุกกว่าคำพูดน่ากลัวใดๆ ของเซี่ยลี่โจว!
กว๊อกต๋อจื่อกลอกตาแล้วรีบก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ผู้จัดการเซี่ยวางใจได้ ภายใต้การรักษาอย่างพิถีพิถันของพวกเรา ลูกสาวของคุณพ้นจากอันตรายแล้ว และจะฟื้นขึ้นมาในไม่ช้า"
"พวกเราจะดูแลอย่างดี เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดอันตรายอีก"
เซี่ยหลีเซวี่ยมองเขา "คุณเป็นใคร?"
กว๊อกต๋อจื่อรีบแนะนำตัวเอง
"ลูกสาวของฉันเป็นคุณที่ช่วยดึงกลับมาจากกุ้ยเหมินกวานหรือ?"
เธอพูดพลางลูบใบหน้าของโดโดเบาๆ ด้วยความเป็นห่วง
กว๊อกต๋อจื่อตอบอย่างถ่อมตัว "ไม่ใช่ความดีความชอบของผมคนเดียว เป็นเพราะการนำของผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการ รวมถึงการสนับสนุนและความเอาใจใส่ของหัวหน้าแผนกต่างๆ ที่ช่วยกันช่วยชีวิตลูกสาวของคุณกลับมา!"
คำพูดนี้ช่างไร้ยางอาย
แม้แต่ชาง กัง และตู่ ลี่ เมื่อได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง
เซี่ยลี่โจวเยาะเย้ย "หัวหน้าแผนกศัลยกรรมที่เก่งจริงๆ พูดจาไพเราะ แต่สุดท้ายก็ต้องอาศัยหมออีกคนช่วยชีวิตโดโด!"
เซี่ยหลีเซวี่ยขมวดคิ้ว "หมอคนไหนที่เก่งขนาดนั้น?"
เซี่ยลี่โจวกำลังจะพูด แต่กว๊อกต๋อจื่อรีบพูดแทรกขึ้นมา "เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีน มาทำงานที่โรงพยาบาลเราได้ปีเดียว เพิ่งผ่านทดลองงานไม่นาน"
เซี่ยหลีเซวี่ยหัวเราะเยาะ "หมอน้อยแบบนี้ จะมีฝีมือสักแค่ไหน?"
เซี่ยลี่โจวจะพูดอีกครั้ง แต่กว๊อกต๋อจื่อก็แย่งพูดอีก "ถึงเขาจะช่วยก็แค่เป็นผู้ช่วย ที่สำคัญคือพึ่งหมอรุ่นเก๋า"
เซี่ยหลีเซวี่ยพยักหน้าชื่นชม "นายกว๊อก ขอบคุณคุณมาก ถ้าคุณสามารถทำให้ลูกสาวฉันฟื้นตัวเร็วๆ มีอะไรต้องการก็บอกได้เลย"
กว๊อกต๋อจื่อดีใจจนหน้าบาน "ผู้จัดการเซี่ยวางใจได้ ผมจะทำการรักษาเชิงลึกให้โดโดตอนนี้เลย เพื่อให้เธอฟื้นตัวดีขึ้น"
เขาหันไปพูดกับบุคลากรทางการแพทย์ "ยืนนิ่งทำไม? รีบเร็ว! เอาเครื่องมือทั้งหมดมาใช้ ผมต้องการข้อมูลที่แม่นยำที่สุด! ร่วมกับผู้อำนวยการและรองผู้อำนวยการ ทำการรักษาเชิงลึก!"
แพทย์และพยาบาลไม่กล้าช้า รีบลงมือทันที
เซี่ยลี่โจวรีบห้าม "พวกคุณอย่าเพิ่งทำอะไร หมอคนนั้นบอกว่าเขาจะไปเตรียมตัว และจะมาทำการรักษารอบที่สอง ห้ามพวกคุณแตะต้องโดโด!"
เซี่ยหลีเซวี่ยพูดเสียงเย็น "หมอน้อยที่เพิ่งผ่านทดลองงาน จะมีความสามารถรักษาลูกสาวฉันได้ยังไง? ถ้าทำให้อาการโดโดแย่ลง นายรับผิดชอบไม่ไหวหรอก! ทำให้โดโดบาดเจ็บขนาดนี้ ฉันยังไม่ได้เอาเรื่องนายเลย"
เซี่ยลี่โจวถูกดุจนไม่กล้าเงยหน้า
กว๊อกต๋อจื่อภูมิใจ "โดโดรอดมาได้เพราะพวกเราร่วมแรงร่วมใจกัน หมอน้อยไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก ทุกคนว่าจริงไหม?"
ผู้อำนวยการและแพทย์พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกัน
พวกเขาไม่กล้าพูดว่า ตอนนั้นทุกคนคิดว่าโดโดตายแล้ว เป็นเฉินโจวที่ช่วยชีวิตเธอไว้!
พูดออกมาก็น่าอาย
หมอเก่าประสบการณ์หลายสิบปียังใช้ไม่ได้ กลับเป็นหมอน้อยที่แสดงฝีมือระดับเทพ!
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เห็นว่าอาการของโดโดคงที่แล้ว แย่งความดีความชอบนี้มาก็ไม่เป็นไร
ได้รับคำชมจากผู้จัดการเซี่ย ต่อไปจะมีประโยชน์มาก!
กว๊อกต๋อจื่อเสี่ยงที่จะทำให้เซี่ยลี่โจวไม่พอใจเพื่อแย่งความดีความชอบนี้ ถึงอย่างไรถ้าเซี่ยหลีเซวี่ยรู้ความจริง ก็ต้องถูกลงโทษอยู่ดี!
แผนสำเร็จ เขารู้สึกภูมิใจมาก
เซี่ยหลีเซวี่ยเร่ง "ยังไม่รีบตรวจอีก!"
เซี่ยลี่โจวอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ปิดปากเงียบ
ตอนนี้ไม่ควรไปแหย่ให้โชคร้าย อย่างไรโดโดก็ดีขึ้นมากแล้ว
เขาและพี่สาวออกจากห้องผ่าตัด
เซี่ยลี่โจวปลอบ "พี่ครับ โดโดจะไม่เป็นอะไรหรอก"
เซี่ยหลีเซวี่ยจ้องเขาอย่างดุดัน "ฉันยังไม่ได้เอาเรื่องนายเลย รอให้โดโดปลอดภัยก่าวนี้ก่อน แล้วฉันจะสั่งสอนนายให้ดี!"
มีคนเดินเข้ามาทางทางหนีไฟ นั่นคือเฉินโจว!


## บทที่ 4 คุณ...ต้องเป็นป๊าป๊าของหนูแน่ๆ

เมื่อเขาเห็นประตูห้องผ่าตัดปิดอยู่ และไม่เห็นผู้อำนวยการกับคนอื่นๆในระเบียง เขาก็รู้สึกงุนงง
เขาเดินเข้าไปถามว่า "ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?"
เซี่ยลี่โจวรู้สึกไม่มั่นใจ "พวกเขากำลังตรวจร่างกายเด็กน้อยที่รักอย่างละเอียด"
เฉินโจวโกรธ "ฉันไม่ได้บอกคุณหรือว่าอย่าให้ใครแตะต้องเธอ? เธอยังอ่อนแอมาก ระบบประสาทสมองไม่เสถียร เครื่องตรวจที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าหรือคลื่นพัลส์จะรบกวนระบบประสาท อาจก่อให้เกิดผลร้ายแรง!"
เซี่ยลี่โจวตกใจ "แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"
เฉินโจวจ้องเขาอย่างดุดัน แล้วรีบพุ่งไปที่ห้องผ่าตัด
เซี่ยหลีเซวี่ยโกรธมาก
เธอโบกมือ บอดี้การ์ดหลายคนก็พุ่งเข้าไปขวางเฉินโจวไว้!
เธอตวาด "คุณเป็นใครกัน พูดจาไม่มีมารยาท! หรือว่าลูกสาวฉันเป็นคุณที่ช่วยชีวิตไว้?!"
เฉินโจวหยุดฝีเท้า หันไปมองเธออย่างเย็นชา
"ถูกต้อง ลูกสาวคุณฉันเป็นคนช่วยไว้ ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน เธอก็ไปอยู่กุ้ยเหมินกวานแล้ว!"
เซี่ยหลีเซวี่ยหัวเราะเยาะ ดูถูกอย่างมาก "คุณคือหมอน้อยที่พวกเขาพูดถึงใช่ไหม? เพิ่งเรียนจบไม่นาน ลูกสาวฉันบาดเจ็บที่สมองรุนแรงขนาดนั้น คุณจะรักษาได้?!"
"อายุยังน้อยก็อวดอ้างเกินจริง ไปให้พ้น!"
เซี่ยลี่โจวรู้สึกลำบากใจ "พี่สาว..."
เซี่ยหลีเซวี่ยหันไป "หุบปาก!"
เขาตกใจจนหดหัว
เฉินโจวมองบอดี้การ์ดพวกนั้นแล้วขมวดคิ้ว "คุณเป็นแม่ของโดโด? ถ้าอยากให้ลูกสาวรอด ต้องให้ฉันเข้าไปตอนนี้ ไม่งั้นเธอจะตกอยู่ในอันตราย! ในโลกนี้มีแค่ฉันเท่านั้นที่ช่วยลูกสาวคุณได้!"
เซี่ยหลีเซวี่ยหน้าตึง "คุณกำลังขู่ฉันหรือ? ลูกสาวฉันผู้เชี่ยวชาญช่วยไว้แล้ว คุณกล้าพูดจาโอหัง จับเขาโยนออกไป!"
บอดี้การ์ดหลายคนพุ่งเข้าใส่ทันที
เฉินโจวหัวเราะเยาะ พลันออกแรงบีบแขนบอดี้การ์ดพวกนั้นไว้
ร่างกายสั่นไหว สลัดพวกเขากระเด็นไปคนละทิศละทาง
เขาปัดมือ พูดทีละคำ "ได้ ในเมื่อคุณไม่สนใจชีวิตลูกสาว ฉันก็ไม่อยากยุ่ง"
พูดจบก็เดินออกไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยหลีเซวี่ยมองแผ่นหลังของเขาด้วยความโกรธ
เธอเคยชินกับการวางอำนาจ ไม่เคยมีใครกล้าดูหมิ่นเธอแบบนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้บ้านี่ยังพูดว่าเธอไม่สนใจชีวิตลูกสาว
ช่างหยิ่งผยองเหลือเกิน!
เธอตวาด "เซี่ยลี่โจว ยืนเฉยทำไม รีบไปเรียกคนมาจัดการไอ้หมอนั่นซะ!"
เซี่ยลี่โจวยิ้มขื่น "พี่สาว บางทีเขาอาจจะมีฝีมือจริงๆ..."
"หุบปาก!"
ขณะที่เซี่ยหลีเซวี่ยตวาด เฉินโจวก็หายไปแล้ว ไม่รู้ไปไหน
ในห้องผ่าตัด
กว๊อกต๋อจื่อภูมิใจมาก "เฉินโจวเป็นใครกัน แค่โชคดีเท่านั้น จริงๆแล้วเด็กผู้หญิงพวกเราช่วยไว้ตั้งนานแล้ว แค่อยู่ในช่วงฟื้นตัว เขาแค่มาฉวยโอกาส"
พยาบาลคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา "แย่แล้ว! คลื่นสมองเป็นเส้นตรง!"
ทุกคนตกใจ รีบเริ่มมาตรการช่วยชีวิตฉุกเฉิน
ไม่ได้ผล
โดโดเริ่มไอเป็นเลือด อาการวิกฤต!
"ตอนนี้จะทำยังไงดี?"
ตู่ลี่ตกใจกลัว "เมื่อกี้ยังดีอยู่เลย ทำไมอยู่ๆถึงรุนแรงขนาดนี้? ถ้าช่วยโดโดไม่ได้ พวกเราแย่แน่!"
ชางกังหน้าซีด "เพิ่งให้ความหวังผู้จัดการเซี่ยไป ตอนนี้กลับเป็นการทำร้ายถึงตาย น้องชายเธอต้องตีพวกเราตายแน่!"
ตู่ลี่พลันคว้าคอเสื้อกว๊อกต๋อจื่อ จนเกือบยกเท้าลอยจากพื้น "มึงบอกว่าช่วยได้แล้วไม่ใช่หรือ? กูบอกมึงเลย เรื่องนี้มึงต้องรับผิดชอบมากที่สุด!!"
กว๊อกต๋อจื่อตัวอ่อนปวกเปียก "ฉัน...ฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้พ้นอันตรายแล้ว จู่ๆก็เป็นแบบนี้...พวกเราจะถูกเซี่ยหน่อยซื่อตีตายจริงๆหรือ?"
"รีบออกไปกันก่อนดีไหม?"
คนอื่นๆ ก็ตกใจจนงงไปหมด พากันเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้
ทุกคนสูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง พยายามทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เปิดประตูใหญ่แล้วเดินออกมาเป็นแถว
เซี่ยหลีเซวี่ยและเซี่ยลี่โจวเห็นคนเดินออกมา รีบเดินเข้าไปหา
คนแรกถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ผู้อำนวยการ อาการของลูกสาวฉันคงที่แล้วใช่ไหม?"
ทุกคนหันไปมองนายกว๊อก
หัวหน้ากว๊อกฝืนยิ้ม "ผู้จัดการเซี่ยวางใจได้ ภายใต้...ภายใต้การรักษาอย่างเต็มที่ของพวกเรา ลูกสาวคุณก็ดีขึ้นมากแล้ว พวกเรา...ไปห้องประชุมกันเพื่อปรึกษากันดีๆ"
"ดูว่าจะรักษาขั้นต่อไปยังไง..."
เขารีบเดินนำหน้าไป
ผู้อำนวยการหลายคนเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก รีบก้าวตามไป
หมอและพยาบาลคนอื่นๆ กลัวจะตามไม่ทัน เกือบจะวิ่งกันแล้ว
เซี่ยลี่โจวถอนหายใจโล่งอก "หลานสาวที่น่ารักไม่เป็นไรแล้ว รักษากลับมาได้แล้ว ขอบคุณเซียนเถ้าแก่"
แต่เซี่ยหลีเซวี่ยกลับขมวดคิ้วแน่น จ้องมองกลุ่มแพทย์และพยาบาลที่รีบจากไปอย่างเย็นชา
เธอตะโกนขึ้นทันที "หยุดพวกเขาไว้!"
บอดี้การ์ดหลายคนรีบวิ่งไปขวางทางไว้
เซี่ยหลีเซวี่ยถามเสียงเฉียบขาด "อาการลูกสาวฉันเป็นยังไงกันแน่?!"
ทุกคนขาสั่น หน้าเศร้าหันไปมองนายกว๊อก
หัวหน้ากว๊อกหน้าเศร้า "คุณ...ผู้จัดการเซี่ย ลูกสาวคุณดีมาก พวกเราแค่จะไปประชุมปรึกษากัน..."
เซี่ยหลีเซวี่ยดุด่าเสียงเย็น "คิดว่าฉันตาบอดหรือไง? มองไม่ออกหรือ? ถ้าจะประชุมปรึกษา ไม่เคยได้ยินว่าต้องไปห้องประชุม ไม่ใช่ในห้องผ่าตัดหรอกหรือ? แม้จะต้องไป พยาบาลก็ต้องไปด้วยหรือ?"
"ห้องผ่าตัดไม่เหลือใครสักคน ลูกสาวฉันเป็นอะไรกันแน่?"
น้ำเสียงของเธอดุดันและเฉียบขาด
เซี่ยลี่โจวหน้าตาบึ้งตึงวิ่งเข้ามา ตบหน้านายกว๊อกอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
คนอื่นๆ รวมทั้งผู้อำนวยการก็หนีไม่พ้น!
ด้านหลังพวกเขา
ร่างหนึ่งเคลื่อนไหวราวกับผีเข้าไปในห้องผ่าตัด
ก็คือเฉินโจวนั่นเอง!
เขาเดินอย่างรวดเร็วไปที่เตียงผ่าตัด มองดูโดโดที่กำลังจะสิ้นใจ
เขาถอนหายใจเบาๆ "ลูกน้อย พ่อ...ก็ทิ้งหนูไม่ลงจริงๆ ไม่รู้ทำไม...รู้สึกว่าหนูเป็นลูกสาวพ่อจริงๆ"
หยิบเข็มคนและเข็มดินออกมาอีกครั้ง
หลังจากพักฟื้นก่อนหน้านี้ ได้สะสมพลังงานมาพอสมควร
ใช้วิชาการฝังเข็มพิเศษอีกครั้ง...
การรักษาครั้งนี้ใช้เวลาสั้นกว่าครั้งก่อน แต่ใช้พลังงานมากกว่า
แค่สองสามนาที เฉินโจวแทบจะยืนไม่อยู่แล้ว
เขาเก็บเข็ม เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ถอนหายใจออกมา
เพิ่งปลดผนึก พลังงานและเทคนิคถดถอยไปมาก
ต่อไปต้องเพิ่มการฝึกฝนพลังงาน และต้องหาวิธีพัฒนาด้วย
มองดูโดโดที่กลับมาหายใจได้อีกครั้ง สีหน้ากลับมาสดใส เขายิ้มอย่างมีความสุข
ราวกับรับรู้ถึงรอยยิ้มของเขา เปลือกตาของโดโดกระพริบสองครั้ง แล้วลืมตาขึ้น
เธอมองเพดานอย่างงงๆ แล้วค่อยๆ หันมามองเฉินโจว
เธอยิ้มอย่างสดใสและน่ารัก
จากนั้นพูดอย่างมั่นใจว่า "คุณ...ต้องเป็น...ป๊าป๊าของหนูแน่ๆ!!"
เฉินโจว: "..."


## บทที่ 5 ป๊าป๊าเป็นคนช่วยหนู

แม้จะผ่านร้อนผ่านหนาวมานานกว่า 5,000 ปี เมื่อได้ยินคำพูดแบบนี้ก็ยังรู้สึกเขินอยู่ดี
เขาส่ายหน้า "ลุงไม่ใช่พ่อของหนูหรอก เป็นลุงที่บอกว่าจะช่วยหนูตั้งแต่แรกนั่นแหละ"
โดโดริมฝีปากสั่น เหมือนกำลังจะร้องไห้
เธอพึมพำว่า "ใช่...โดโดไม่มีพ่อ มีแต่แม่ แต่...ลุงดูเหมือนพ่อของโดโดจัง!"
เธอพยายามยกมือขึ้นมา จับนิ้วของเฉินโจวไว้
เฉินโจวรู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ความรู้สึกเชื่อมโยงทางสายเลือดนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
มองดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังของโดโด เขายิ้มพลางพูดว่า "ถ้าหนูคิดว่าลุงเหมือนพ่อของหนู งั้น...ก็เป็นพ่อก็ได้"
เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้าอย่างตื่นเต้น แล้วถามด้วยความหวัง "พ่อคะ งั้นพ่อจะ...พาหนูไปเที่ยวไหม? พ่อจะพาหนูไปกิน...ของอร่อยๆ เยอะๆ แล้วก็พา..."
"พาหนูกับแม่ไปดูหนัง เที่ยวรอบโลกด้วยไหมคะ?"
เฉินโจวยิ้มสดใส "ไม่ต้องกังวล ทุกอย่างจะได้ทำ! รอหนูหายดีก่อน แล้วพ่อจะพาไปเที่ยวทุกที่"
โดโดพยักหน้ารัวๆ บอกว่าดีค่ะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เฉินโจวบีบแก้มเธอเบาๆ "หนูพักผ่อนดีๆ นะ เดี๋ยวพ่อจะมาเล่นกับหนูใหม่!"
แล้วเขาก็หมุนตัววิ่งออกไปทางประตู
คนในระเบียงทางเดินต่างหันหลังเดินกลับไป
แต่ก่อนหน้านั้น เฉินโจวได้จากไปแล้ว
เงียบกริบราวกับผี ไม่มีใครสังเกตเห็น
เซี่ยหลีเซวี่ยหน้าซีดขาว ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยสายตาอำมหิต
เธอรู้แล้วว่าลูกสาวช่วยไม่ได้
และพวกแพทย์พยาบาลเหล่านี้ กลัวจะถูกฆ่าตาย จึงอยากจะรีบหนีไป
ยังคงอุ้มความหวังริบหรี่ เดินเร่งรีบไปที่ห้องผ่าตัด พลางพูดเสียงเย็นชา "หลี่โจว พวกเขาเคยให้ความหวังฉัน ทำให้ฉันคิดว่าจะช่วยโดโดกลับมาได้ แต่ตอนนี้ความหวังมลายหมดแล้ว!"
"พวกหมอเถื่อน ลูกสาวฉันช่วยไม่ได้จริงๆ นายรู้ว่าต้องทำยังไง!"
เซี่ยลี่โจวมองไปที่คนพวกนั้นที่หน้าตาช้ำบวม สายตาเต็มไปด้วยความอำมหิต
เขาพูดว่า "พี่สาวครับ วางใจได้! พวกมันหนีไม่รอดแน่!"
บนใบหน้า แขวนรอยยิ้มอำมหิต
ทุกคนคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้โฮ
กว๊อกต๋อจื่อร้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว "ผู้จัดการเซี่ยครับ...ไม่เกี่ยวกับผม น้องโดโด...เธอบาดเจ็บหนักมากตั้งแต่แรกแล้ว พวกเราก็ไม่ใช่เซิ่นเซียน ไม่สามารถรับประกันว่าจะช่วยชีวิตเธอได้..."
เขารู้สึกเสียใจมาก
ถ้ารู้แต่แรก ก่อนหน้านี้ก็ไม่ควรแย่งเอาความดีความชอบมา
ทำชั่วย่อมได้ชั่ว!
ผู้บริหารหลายคนจ้องเขาด้วยความเกลียดชัง อยากจะฉีกร่างเขาให้เป็นชิ้นๆ!
ถูกแกทำให้ตายกันหมดแล้ว!
กว๊อกต๋อจื่อพูดว่า "ไม่เกี่ยวกับผม เป็นเพราะไอ้หมอนั่นที่มายุ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะมัน ก็คงไม่เป็นแบบนี้..."
แม้แต่ตอนนี้ ก็ยังผลักความรับผิดชอบไปให้เฉินโจว
ทันใดนั้น พวกเขาได้ยินเสียงร้องดีใจของเซี่ยหลีเซวี่ยดังมาจากห้องผ่าตัด
"โดโด! ลูกตื่นแล้ว ตอนนี้ลูก...ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?"
ผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนกทั้งหลายต่างดีใจ รีบกลิ้งตัวเข้าไปในห้องผ่าตัด
โดโดที่เมื่อครู่สูญเสียสัญญาณชีพไปเป็นครั้งที่สอง ตอนนี้กลับนั่งอยู่บนเตียงผ่าตัด!
ใบหน้าเธอดูไร้เดียงสา ทำให้คนที่มองเห็นรู้สึกหัวใจละลาย
เธอกอดแขนของเซี่ยหลีเซวี่ยแน่น เรียกแม่
เซี่ยหลีเซวี่ยน้ำตาคลอ จูบผมที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ของลูกน้อยไม่หยุด
ค่อยๆ แยกผมออกดู บาดแผลเกือบหายสนิทแล้ว
เธอรู้สึกประหลาดใจและดีใจมาก "โดโด ตอนนี้...หัวยังเจ็บอยู่ไหมลูก?"
โดโดยกมือน้อยๆ ขึ้นมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของเธอ
เด็กน้อยส่ายหัว "ไม่เจ็บแล้วค่ะ...หัวสบายมากเลย...แม่อย่าร้องไห้สิคะ พอแม่ร้องไห้ หนูก็เริ่มปวดหัวอีกแล้ว แม่ไม่ใช่ผู้หญิงที่เข้มแข็งหรอกเหรอคะ?"
เซี่ยหลีเซวี่ยหัวเราะผ่านน้ำตา "โดโด ลูกคือจุดอ่อนของแม่นะ! ทุกอย่างในโลกนี้ไม่มีอะไรทำให้แม่ร้องไห้ได้ มีแต่ลูก...ถ้าลูกได้รับบาดเจ็บอะไร แม่ก็จะกังวลและกลัวมาก!"
"ไม่รู้...จะไปอธิบายกับแม่แท้ๆ ของลูกยังไง..."
ในหัวของเธอ พลันปรากฏภาพเหตุการณ์นองเลือดเมื่อหลายปีก่อน!
เพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ยื่นแขนที่เปื้อนเลือดออกมาจากซากรถที่ถูกบดขยี้
พยายามสุดแรงยกทารกอายุเพียง 5-6 เดือนที่หลับสนิทขึ้นมา
"หลี...หลีเซวี่ย ฉันคงไม่ไหวแล้ว ขอร้องเธอ...ช่วยดูแลโดโดให้ดี เลี้ยงเหมือนลูกแท้ๆ พอเขาโต...บอกเขาด้วยว่า แม่ขอโทษ...ที่ไม่ได้เห็นเขาเติบโต..."
"ถ้ามีชาติหน้า ฉันจะขอเป็นแม่ของเขาอีก จะดูแลเขาให้ดี..."
"ชาตินี้ ฝากด้วยนะ..."
เซี่ยหลีเซวี่ยน้ำตาไหลพรั่งพรู!
รีบรับทารกน้อยมากอดไว้แน่น
เธอสาบานอย่างจริงจัง!
ชาตินี้ จะเลี้ยงดูโดโดเหมือนลูกแท้ๆ
แม้ไม่แต่งงาน ก็จะไม่ให้เขาต้องเจ็บปวดแม้แต่น้อย!
ตอนนี้ โชคดีที่โดโดไม่เป็นอะไร
ไม่งั้น จะไปอธิบายกับเพื่อนรักในสวรรค์ยังไง!
เสียงที่แกล้งทำเป็นดีใจดังมาจากข้างๆ "เด็กน้อยฟื้นแล้ว ดีจังเลย คุณเซี่ย เมื่อกี้ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดนะ...พวกเราไม่ได้หนี!"
"พวกเราไปปรึกษากันจริงๆ กลัวว่าอยู่ในห้องผ่าตัดจะรบกวนโดโด"
"คุณไม่รู้หรอกว่าพวกเราทุ่มเทแค่ไหน ตอนนี้ในที่สุดก็ทำภารกิจสำเร็จ..."
กว๊อกต๋อจื่อพูดจาเยิ่นเย้อ แล้วก็ตะโกน "ท่านผู้อำนวยการดูสิครับ โดโดฟื้นขึ้นมาด้วยความพยายามของพวกเรา ผมบอกแล้วว่าเมื่อกี้อาจจะเป็นอาการตายเทียม ฮ่าๆๆ!"
หัวหน้ากว๊อกผู้หน้าด้าน!
เห็นลูกสาวฟื้นขึ้นมาจริงๆ ความโกรธของเซี่ยหลีเซวี่ยก็หายไปหมด กลับรู้สึกละอายใจด้วยซ้ำ
ดูเหมือนเธอจะเข้าใจผิดหมอพวกนี้
เธอขอโทษ
กว๊อกต๋อจื่อยิ้มโบกมือ "ไม่ต้องขอโทษหรอกครับคุณเซี่ย พวกเรารับไม่ไหว ลูกสาวบาดเจ็บหนัก คุณกังวลก็เป็นเรื่องปกติ ขอแค่โดโดฟื้นขึ้นมาก็พอ"
"ความทุกข์ใจทั้งหมดของพวกเราก็หายไปแล้ว ใช่ไหมครับท่านผู้อำนวยการ?"
ชางกังและตู่ลี่พยักหน้ารัวๆ รู้สึกชื่นชมมาก
หัวหน้ากว๊อกคนนี้พูดเก่งจริงๆ อนาคตไกลแน่นอน!
เซี่ยหลีเซวี่ยยิ้ม "พวกคุณช่วยชีวิตลูกสาวฉัน ฉันขอบคุณมาก ไม่ว่าจะค่าตอบแทนหรือค่าชดเชย ฉันจะให้ทั้งหมด ลูกสาวฉัน ชีวิตประเมินค่าไม่ได้ ช่วยเขาไว้ได้ อยากได้อะไรก็มี!"
กว๊อกต๋อจื่อยิ้มกว้าง
ผู้อำนวยการหลายคนหัวเราะร่าเริง
โดโดตะโกน "แม่คะ คนที่ช่วยหนูไม่ใช่พวกเขานะ พวกเขาไม่ได้ช่วยหนู พ่อต่างหากที่ช่วยหนู ช่วยตั้งสองครั้งด้วย!"
กว๊อกต๋อจื่อและคนอื่นๆ ชะงักงันทันที
เซี่ยหลีเซวี่ยขมวดคิ้ว "โดโด ลูกพูดอะไรน่ะ ลุงๆ น้าๆ เหล่านี้เพิ่งช่วยลูกด้วยความพยายามอย่างมาก แถมเกือบโดนแม่เข้าใจผิดด้วย ลูกควรขอบคุณพวกเขานะ!"
"พ่อที่ไหนกัน? ลูกไม่มีพ่อนะ รู้ไหม?"


## บทที่ 6 ต้องดีกับเขานะ

โดโดโกรธมาก "ไม่! หนูมีพ่อแล้ว พ่อเพิ่งมาอยู่ข้างๆ หนู เขาเป็นคนช่วยหนู ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อ โดโด...โดโดคงไม่ได้เจอแม่แล้ว...ต้องขึ้นไปเจอแม่แท้ๆ บนสวรรค์แล้ว..."
เธอรู้ว่ามีแม่แท้ๆ ที่จากไปสวรรค์แล้ว
เพราะเซี่ยหลีเซวี่ยมักจะพูดถึงบ่อยๆ ไม่อยากให้เธอลืม
เธอพูดพลางสะอื้น
เซี่ยหลีเซวี่ยขมวดคิ้วแน่นขึ้น
ลูกสาวคงได้รับความกระทบกระเทือนทางประสาทหรือเปล่า
ไม่งั้น ทำไมจู่ๆ ถึงได้โผล่มาพูดเรื่องพ่อ
กว๊อกต๋อจื่อกลอกตาไปมา รีบเข้ามาใกล้ "ผู้จัดการเซี่ย อาจจะเป็นเพราะโดโดยังมีเลือดคั่งในสมอง ทำให้สติไม่ค่อยดี เธอกลัว จึงหวังว่าจะมีคนปกป้อง เลยเห็นภาพหลอนว่ามีพ่อ"
"เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องปกติ อีกไม่กี่วันก็จะหาย"
เซี่ยหลีเซวี่ยคิดว่าเหตุผลนี้ก็สมเหตุสมผล เพิ่งจะพยักหน้า โดโดก็พูดเสียงดัง "ไม่! หนูมีพ่อจริงๆ หนูไม่ได้เห็นภาพหลอน พ่อแต่ก่อนไม่ใช่พ่อ เขาเป็นลุง!"
"แต่ตอนหลัง...เขาช่วยชีวิตหนูสองครั้ง ก็เลยตกลงเป็นพ่อของหนู..."
เด็กหญิงตัวน้อยพูดจาสับสน
เซี่ยหลีเซวี่ยยิ้มขื่น ได้แต่ลูบหัวเธอ ปลอบว่า "เป็นเด็กดี โดโดไม่ต้องกลัว อีกไม่กี่วันก็จะหาย..."
โดโดยิ่งร้อนใจ หันหน้าไปมา จู่ๆ ก็หันไปทางเซี่ยลี่โจว โบกมือน้อยๆ เรียก
"น้าคะ มาหาหนูหน่อย!"
เซี่ยลี่โจวรีบวิ่งเข้าไปหา
ปกติเขาดูน่ากลัวและเข้มแข็ง แต่เมื่อเจอเด็กผู้หญิงคนนี้กลับดูต่ำต้อยมาก
แม้พี่สาวจะเป็นพี่แท้ๆ แต่ในสายตาพี่สาว ตำแหน่งของเขาก็ยังสู้โดโดไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้เป็นเพราะความเผลอเรอของเขา ทำให้โดโดได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้
"เจ้าหญิงน้อยของผม มีอะไรจะสั่งหรือครับ?"
โดโดพูดอย่างร้อนรน "น้าคะ ตอนที่น้าอุ้มหนูมารักษา เจอลุงคนหนึ่งใช่ไหม เขาบอกว่าจะช่วยหนูได้ แล้วเขาก็ช่วยหนูจริงๆ...เมื่อกี้เขาก็เพิ่งช่วยหนูเป็นครั้งที่สอง..."
เธอเกือบจะร้องไห้ จู่ๆ ก็ชี้ไปที่กว๊อกต๋อจื่อ "ถึงโดโดจะงงๆ แต่ก็รู้นะคะว่า ไม่ใช่พวกเขาที่ช่วยให้หนูฟื้น แต่กลับเอาความดีความชอบมาเป็นของตัวเอง พวกคุณแย่มาก!"
"พ่อต่างหากที่ช่วยหนู!"
ห้องผ่าตัดเงียบกริบ
กว๊อกต๋อจื่อและคนอื่นๆ ตกใจอีกครั้ง
เซี่ยหลีเซวี่ยจ้องน้องชายไม่วางตา
เซี่ยลี่โจวยกมือทั้งสองข้างขึ้น "พี่สาว ที่โดโดพูดถูกต้องแล้ว จริงๆ แล้วหมอน้อยคนนั้นเป็นคนช่วยโดโด ไม่งั้นเธอก็ไม่รอดแล้ว ตอนแรกเขาจะช่วยเป็นครั้งที่สอง แต่พี่กลับขัดขวางไว้"
"ถึงพี่จะไม่เชื่อ ผมก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างน้อยโดโดก็หายดี ผมเลยไม่ได้พยายามโน้มน้าวพี่ คิดไม่ถึงว่า...โดโดจะเสียชีวิตอีกครั้ง โชคดีที่เขาแอบมาช่วยอีก!"
คำพูดนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้อำนวยการและหัวหน้าแผนกเสียหน้า
แม้แต่เซี่ยหลีเซวี่ยก็เสียหน้าไปด้วย!
เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลย!
หมอหนุ่มที่ดูอายุน้อยและดูเหมือนไม่มีความสามารถอะไรคนนั้น กลับเป็นคนที่ช่วยชีวิตลูกสาวของเธอจริงๆ!
แต่ความดีความชอบ!
กลับถูกพวกคนเห็นแก่ตัวพวกนี้!
ขโมยไปครั้งแล้วครั้งเล่า!
เซี่ยหลีเซวี่ยรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า และรู้สึกกลัวภายหลัง
ถ้าหมอหนุ่มโกรธจนเดินจากไปจริงๆ โดโดก็คง...
โดโดพูดเบาๆ "แม่คะ พ่อเป็นคนช่วยหนูจริงๆ แม่ไม่ดีกับเขาใช่ไหม...ต้องดีกับเขานะคะ แม่เป็นแม่ของหนู เขาเป็นพ่อของหนู"
"แม่ของหนูต้องดีกับพ่อของหนูใช่ไหมคะ?"
เซี่ยหลีเซวี่ยไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี หน้าแดงขึ้นอีก
เธอในฐานะประธานผู้หญิงของกลุ่มเก้ามังกร งดงามไร้เทียมทาน มีลูกชายเศรษฐีและลูกชายข้าราชการมากมายตามจีบ แต่เธอไม่เคยสนใจใคร
ตอนนี้ จู่ๆ ก็เหมือนมีสามีเพิ่มขึ้นมา...
เธอทำหน้าเคร่ง "โดโด คนที่ช่วยหนู พวกเราทุกคนขอบคุณมาก แม่จะหาตัวเขา ให้ค่าตอบแทนเยอะๆ แต่จะเรียกพ่อมั่วๆ ไม่ได้ หนูรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร?"
โดโดเงยหน้าที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา
"รู้สิคะ หมายความว่าเขาเป็นพ่อของหนู และแม่เป็นแม่ของหนู พวกคุณต้องนอนด้วยกัน!"
เซี่ยหลีเซวี่ย: "..."
เธอเอามือปิดหน้า หันไปเห็นน้องชายกำลังกลั้นหัวเราะ จึงตวาดเสียงดุ "ยืนทำอะไรอยู่นั่น? รีบไปตามคนนั้นมา...จำไว้ต้องสุภาพด้วย เขาช่วยชีวิตลูกสาวฉันนะ"
เซี่ยลี่โจวรับคำเสียงดัง
เซี่ยหลีเซวี่ยหันไปมองกว๊อกต๋อจื่อ ยิ้มเย็นชา แล้วมองน้องชายอีกครั้ง
เซี่ยลี่โจวเข้าใจทันที
เขาเดินเข้าไปตบหน้าไอ้หมอนั่นสองที
ตบจนมันร้องลั่นล้มลงพื้น เลือดกำเดาไหล
คนอื่นๆ ตัวสั่นรีบเอามือปิดหน้า
เซี่ยลี่โจวหัวเราะเยาะ "โรงพยาบาลดีจริงๆ ผู้อำนวยการกับหัวหน้าแผนกเก่งจัง ไม่ได้รักษาเอง แต่กลับอ้างเอาความดีความชอบ! ผมเซี่ยลี่โจวก็ไม่ได้ไร้ยางอาย แต่เทียบกับพวกคุณแล้ว ยังต้องเรียกว่าอาจารย์เลย!"
"กล้าหลอกพี่สาวผม ผลที่ตามมาร้ายแรงนะ!"
ชางกังและคนอื่นๆ ทรุดตัวลงคุกเข่าขอร้องอย่างหวาดกลัว
เซี่ยหลีเซวี่ยยิ้มเย็นชา "เนื่องจากลูกสาวฉันฟื้นขึ้นมาแล้ว ฉันจะไม่เอาเรื่องพวกเธอก่อน แต่ต้องตามหาคนคนนั้นให้เจอ แล้วขอโทษเขา ขอให้เขาให้อภัย"
"ไม่งั้น...ฮึ!"
เฉินโจวเก็บข้าวของเล็กน้อยในหอพัก ก้าวเดินออกไป
ตอนนี้เขารู้สึกสงสัยเรื่องหนึ่ง
ลูกเศรษฐีคนไหนกันที่หมายตาแฟนสาวของเขา ถึงได้ใช้กว๊อกต๋อจื่อมากดดันเขาสารพัด!
เขาตัดสินใจไปถามเนี่ยเชี้ยวให้รู้เรื่อง จึงมาที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง
แฟนสาวเนี่ยเชี้ยวทำงานเป็นหมอที่นี่
พอเข้าไป เฉินโจวก็ได้ยินเสียงโวยวาย
มีคนพูดจาหยาบคายด่าทอ
เนี่ยเชี้ยวตะโกน "กรุณาใจเย็นๆ! การเร่งร้อนแบบนี้ไม่ช่วยคนเจ็บหรอก บาดแผลแบบนี้ควรส่งไปโรงพยาบาลใหญ่ พวกเราช่วยไม่ได้ เพราะไม่มีอุปกรณ์การรักษาขนาดใหญ่"
เฉินโจวได้กลิ่นคาวเลือด
ชายร่างกำยำสี่ห้าคนยืนอยู่ตรงนั้น ตัวมีรอยสักเต็มไปหมด หน้าตาดุดัน
บนเตียงเข็น เลือดไหลนองเต็มไปหมด
มีชายร่างใหญ่คนหนึ่งนอนหมดสติอยู่บนนั้น
ตามตัวมีบาดแผลจากของมีคมหลายแห่งที่พันผ้าพันแผลไว้ หน้าอกบุ๋มลงไปชัดเจน ดูเหมือนโดนของหนักทุบหลายที
ซี่โครงคงหัก อาจทิ่มเข้าอวัยวะภายใน ทำให้เลือดออกมาก
หน้าซีดขาว เลือดออกทั้งเจ็ดช่อง ดูน่ากลัวมาก
เฉินโจวมองปราดเดียวก็รู้ว่าบาดแผลที่หน้าอกของเขาอันตรายมาก
ชายคนหนึ่งที่หูขาดครึ่งซีก อายุราว 40 ร่างกำยำ ดูเป็นพวกอันธพาล กัดฟันพูด "พวกเราพาหัวหน้ามาที่นี่ พวกแกบอกว่ารักษาได้แน่ๆ ผ่านไปชั่วโมงกว่า กลับบอกว่ารักษาไม่ได้ ต้องส่งไปโรงพยาบาลใหญ่?"
"ถ้าไปโรงพยาบาลใหญ่ได้ จะมาที่เล็กๆ แบบนี้ทำไม?"
"เสียเวลาตั้งนาน หัวหน้าของกูจะตายอยู่แล้ว!"
เนี่ยเชี้ยว รูปร่างบอบบาง หน้าตาสวยงาม มีเสน่ห์น่าหลงใหล
ตอนนี้เธอหน้าซีด แสดงความหวาดกลัวออกมา
ข้างๆ เธอมีชายหนุ่มอายุราว 30 ยืนอยู่ เขาคือซงหยาง ผู้รับผิดชอบโรงพยาบาล
เขาเป็นลูกเศรษฐี เพิ่งจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังต่างประเทศเมื่อสองปีก่อน กลับมาแล้วได้รับการสนับสนุนจากครอบครัวเปิดโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้
เขาก็กลัวเช่นกัน "พี่ๆ ทั้งหลาย ตอนที่พาหัวหน้าของพวกพี่มา อาการยังคงที่ ตอนนี้ทรุดลง ถ้าส่งไปโรงพยาบาลใหญ่ทันก็คงไม่เป็นไร ถ้าช้าไปอีกไม่กี่นาที อาจจะแย่..."
ไอ้หูขาดพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเขา ยกขึ้นมา มันตะโกนด้วยท่าทางดุดัน "หัวหน้ากูต้องรักษาที่นี่วันนี้ ถ้าแกรักษาไม่หาย กูจะดึงหัวแกออกมา!"
"กูบอกแล้วว่าหัวหน้ากูไปโรงพยาบาลใหญ่ไม่ได้ แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ?"
เนี่ยเชี้ยวร้อนใจ "ถึงขนาดนี้แล้ว ไม่ส่งไปโรงพยาบาลใหญ่ก็ช่วยไม่ได้แล้ว พวกคุณจะให้เขาตาย หรือจะให้ตำรวจจับ?"
เธอก็เห็นว่าพวกนี้ไม่อยากไปโรงพยาบาลใหญ่เพราะกลัวตำรวจ
ชายร่างใหญ่อีกคนเข้าไปใกล้ ชี้หน้าเธอ "อย่าพูดมาก รีบรักษาหัวหน้าของพวกกู ไม่งั้นพวกกูจะข่มขืนแก!"
พูดจบเขาก็ยิ้มชั่วร้าย พยายามดึงเสื้อเนี่ยเชี้ยว ทำให้เธอกรีดร้องถอยหลัง
ข้างๆ มีเสียงเย็นชาดังขึ้น "คนนี้ ผมรักษาได้"


## บทที่ 7 คำสัญญามากมาย

ทันใดนั้น ทุกคนก็หันไปมอง
เนี่ยเชี้ยวตกใจก่อนจะโกรธจัด "เฉินโจว ทำไมนายมาที่นี่? นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร บาดแผลรุนแรงขนาดนี้ นายจะรักษาได้หรือ? มาทำเป็นฮีโร่อะไร?"
ซงหยางแสดงสีหน้าเยาะเย้ย แต่ไม่พูดอะไร
หูขาดก้าวยาวๆ เข้าหาเฉินโจว "นายจะช่วยชีวิตเจ้านายฉันได้จริงๆ หรือ? ถ้าได้ ฉันจะให้รางวัลก้อนโต!"
เฉินโจวพยักหน้า เดินไปตรวจดูคนเจ็บ ไม่นานก็พูดว่า "กระดูกซี่โครงหักหกซี่ อวัยวะภายในถูกกดทับหรือถูกแทงทะลุ โชคดีที่ไม่โดนหัวใจ ไม่งั้นคงไม่รอดแล้ว"
หูขาดเข้าไปใกล้ "นายรักษาได้จริงๆ หรือ?"
เฉินโจวพยักหน้า "ยุ่งยากนิดหน่อย แต่ไม่ยากมาก"
ซงหยางอดหัวเราะเยาะไม่ได้ "เฉินโจว นายมีความสามารถอะไร ฉันไม่รู้หรือไง?!"
หูขาดหันไปมอง "นายหมายความว่าไง?"
ซงหยางพูดอย่างจริงใจ "พี่ไม่รู้หรอก ไอ้หมอนี่มันไม่เอาไหน เพิ่งเรียนจบมหาลัย ทำงานเป็นหมอกระจอกๆ ในโรงพยาบาล ทุกคนรังเกียจมัน!"
"ปล่อยให้คนแบบนี้มารักษาเจ้านายพี่ จะเกิดเรื่องร้ายแรงนะ!"
เนี่ยเชี้ยวตะโกน "เฉินโจว นายรีบออกไปเลย อย่ามายุ่ง เดี๋ยวอาการจะแย่ลงกว่าเดิม!"
หูขาดจ้องเฉินโจวอย่างดุร้าย "ที่แท้ก็แค่ไอ้ไม่เอาไหน กล้าคุยโวขนาดนี้ ถ้าทำให้เจ้านายฉันอาการแย่ลง นายรับผิดชอบไหวหรือ?"
"กูจะต่อยให้ตายคามือ!"
เฉินโจวยิ้มบางๆ
ความดุร้ายของไอ้หมอนี่ในสายตาเขาเหมือนเด็กน้อย แต่คำพูดของซงหยางกับเนี่ยเชี้ยวทำให้รำคาญหู
สองคนนี้ สมรู้ร่วมคิดกันหรือ?
เนี่ยเชี้ยวไม่สุภาพกับเขาเลย ส่วนซงหยางดูเหมือนจะรู้เรื่องของเขาดี
แต่เขา ไม่เคยมีเรื่องอะไรกับไอ้หมอนี่
ใจสะดุด เมื่อเห็นแฟนสาวกับซงหยางยืนใกล้กัน มองกันด้วยสายตาที่ดูมีเลศนัย
เฉินโจวยิ้มเยาะ มองไปที่ซงหยาง ถามช้าๆ "นายรู้ได้ไงว่าฉันถูกรังเกียจ รู้ได้ไงว่าฉันไม่เอาไหน?"
ซงหยางหัวเราะลั่น หน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "เฉินโจว นายจะมาแกล้งทำไม หัวหน้านายกว๊อกต๋อจื่อเป็นเพื่อนสนิทฉัน ฉันแค่ถามนิดหน่อยก็รู้ว่านายเป็นยังไงที่นั่น ยิ่งกว่าไอ้ขี้แพ้!"
"คุณกว๊อกบอกว่านายไม่เป็นอะไรเลย รักษาคนไม่เป็น คนก็ไม่เอาไหน ล้มเหลวสุดๆ!"
เฉินโจวจ้องเขา ยิ่งแน่ใจในสิ่งที่สงสัย แต่ไม่เปิดโปง
เขาพูดเรียบๆ "นายผิดแล้ว ศาสตร์แพทย์ของฉันเหนือกว่าที่นายคิด ประธานกับหัวหน้าระดับหนึ่งในสายตาฉันก็แค่มด"
พูดช้าๆ น้ำเสียงแฝงความเด็ดขาดไม่มีที่สิ้นสุด
เขามองไปที่หูขาด "เจ้านายนายถึงจะส่งโรงพยาบาลใหญ่ตอนนี้ก็ช่วยไม่ได้แล้ว แต่ถ้าให้ฉันรักษายังพอมีทาง"
หูขาดกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
ซงหยางหัวเราะเยาะเสียงดังกว่าเดิม "เฉินโจว นายไม่รู้จักอาย! ถ้านายรักษาได้ ฉันจะกินขี้สดๆ!"
เนี่ยเชี้ยวทำหน้าบึ้ง "เฉินโจว ฉันเป็นแฟนนาย นายมีความสามารถแค่ไหนฉันไม่รู้หรือไง?"
หูขาดไม่เชื่อเลย เขาบุกเข้าไปใกล้ "นายมีเจตนาอะไร อยากถ่วงเวลารักษาเจ้านายฉัน จะฆ่าเขาหรือ?!"
ชกหมัดใส่หน้าเฉินโจวอย่างแรง
เฉินโจวหลบได้อย่างง่ายดาย พูดเสียงเย็น "ให้โอกาสนายครั้งเดียว ไม่เอา ก็จะไม่มีอีก"
แล้วมองไปที่เนี่ยเชี้ยว พูดทีละคำ "เธอกับซงหยางมีความสัมพันธ์อะไรกัน? ไม่ธรรมดานี่!"
เนี่ยเชี้ยวหน้าซีด ดูหวาดกลัว
ซงหยางยิ้มเยาะ "รู้แล้วเหรอ? งั้นพูดตรงๆ เลย นายไม่คู่ควรกับเนี่ยเชี้ยว เธอตกลงเป็นแฟนฉันแล้ว กำลังจะเลิกกับนาย ไอ้หนุ่มไร้ค่าอย่างนาย เนี่ยเชี้ยวเบื่อแล้ว!"
"เธอเป็นของฉันแล้ว"
ซงหยางกอดเนี่ยเชี้ยวไว้
เนี่ยเชี้ยวดูอายๆ แต่ไม่ดิ้นหนี ยังมองเฉินโจวเย็นชา
เธอพูด "สองปีแล้ว นายให้อะไรฉันบ้าง? นายทำงานที่โรงพยาบาลที่สองของเมือง พูดกับฉันว่าทุกอย่างดี แต่ก็แค่คุยโว ถ้าไม่ใช่ซงหยางบอกความจริงให้ฉันรู้ ฉันก็คงคิดว่านายเก่งแค่ไหน!"
"เป็นคนยังไม่เป็น ได้ยินว่าจะโดนไล่ออก นายจะเอาอะไรมาเลี้ยงฉัน?"
ซงหยางพยักหน้า "เฉินโจว นายนอกจากคุยโวก็ไม่เป็นอะไรเลย ยังบอกว่าประธานกับหัวหน้าในสายตานายก็แค่มด ถ้าพวกเขาได้ยินคำนี้ นายจะโดนไล่ออกทันที!"
พูดจบ ข้างนอกมีคนเดินเข้ามาสี่ห้าคน หน้าตาร้อนใจ
ซงหยางมอง ตัวสั่น
คนที่เข้ามาก็คือประธานและรองประธานโรงพยาบาลที่สองของเมือง พร้อมหัวหน้าคนสำคัญอีกหลายคน!
เขารีบต้อนรับ "คุณหมอชาง รองประธานตู่ และนายกว๊อก... พวกท่านมาถึงที่นี่ ทำให้บ้านผมสว่างไสวเลยครับ!"
คนที่มาคือชางกัง, ตู่ลี่, กว๊อกต๋อจื่อ และคนอื่นๆ
ชางกังเห็นเฉินโจวยืนอยู่ข้างหน้า ตาเป็นประกาย รีบผลักซงหยางออกไป
อาจารย์ประธานซงน่าสงสารเกือบล้มลง
ทุกคนรีบเข้าไปหาเฉินโจว ขอโทษทีละคน ขอให้เขากลับโรงพยาบาล
กว๊อกต๋อจื่อแทบจะคุกเข่า จับมือเฉินโจวไม่ปล่อย "คุณเฉินขอโทษครับ ผมเข้าใจผิดไป นึกไม่ถึงว่าฝีมือแพทย์ของคุณจะสูงส่งขนาดนี้ แม้แต่โดโดที่ใกล้ตายก็ช่วยกลับมาได้!"
"เทียบกับคุณแล้ว พวกเราก็เหมือนมดตัวเล็กๆ!"
"พวกเราตัดสินใจแล้ว จะให้คุณเป็นรองหัวหน้าแผนกศัลยกรรม!"
ชางกังและตู่ลี่ก็รีบสัญญา
เงินเดือนเพิ่มขึ้นเยอะ!
จัดเป็นกำลังสำคัญของโรงพยาบาล ต่อไปจะดูแลเป็นพิเศษ!
รับรองภายในสามปีจะได้เป็นหัวหน้า!
รับรองภายในห้าปีจะได้เป็นรองประธาน!
...
จำเป็นต้องประจบเฉินโจวขนาดนี้ ทำให้เนี่ยเชี้ยวกับซงหยางตาค้าง!!
พวกนี้ก็ทำอะไรไม่ได้
โรงพยาบาลเหมือนอยู่ในมือเกาลุน ตำแหน่งและอนาคตของพวกเขาก็เช่นกัน
กล้าแย่งผลงานเฉินโจว แถมยังถูกโดโดเปิดโปง!
ถ้าพวกเขาไม่ไปขอร้องให้เฉินโจวกลับมา เซี่ยหลีเซวี่ยจะฆ่าพวกเขาจริงๆ!
เฉินโจวยิ้มเยาะ ไม่พูดอะไรสักคำ
หูขาดเดินไปหาซงหยางที่ยืนเหมือนรูปปั้น กัดฟันพูด "มึงบอกว่าไอ้หมอนั่นไม่เป็นหมอ ใครๆ ก็ดูถูก?"
"พวกที่ประจบเขาพวกนี้ มึงบอกกูมาว่าเป็นใคร?!"


## บทที่ 8 ใครกล้าทำร้ายพ่อของฉัน

ซงหยางพูดอ้ำๆ อึ้งๆ
หูขาดตบหลังหัวเขาฉาด
ซงหยางเกือบล้มหน้าคะมำ รีบพูดว่า "คือ...คือผู้บริหารโรงพยาบาลที่สองของเมือง ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเห็นผู้อำนวยการปลอมๆ เต็มไปหมด?"
เนี่ยเชี้ยวรู้สึกไม่น่าเชื่อที่สุด "เขาเก่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ผู้อำนวยการโรงพยาบาล ผู้มีอำนาจสูงส่ง ต้องก้มหัวอ้อนวอนให้เขากลับไป? แถมจะให้ตำแหน่งรองผู้อำนวยการอีก?"
รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่สองของเมือง ตำแหน่งยังสูงกว่าซงหยางที่เป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลเล็กๆ เสียอีก!!
นั่นเป็นโรงพยาบาลใหญ่ติดอันดับต้นๆ ของเมืองนะ
โรงพยาบาลเล็กๆ จะไปเทียบได้ยังไง?
หูขาดพุ่งเข้าไปหาเฉินโจว ชี้หน้า "แกยืนนิ่งทำไม รีบรักษาหัวหน้าฉันเดี๋ยวนี้ รักษาให้หาย ฉันให้ล้านนึง!"
"รักษาไม่หาย ชีวิตแกไม่รอด!"
เฉินโจวพูดเรียบๆ "ตอนฉันอยากรักษาแกไม่ให้รักษา ตอนนี้ฉันไม่อยากรักษาแล้วแกมาสั่งให้รักษา คิดว่าฉันเป็นคนง่ายๆ งั้นเหรอ? ไสหัวไป!"
หูขาดโกรธจัด "งั้นกูจะซ้อมมึงให้จมเลือดก่อน ดูซิว่าจะรักษาหรือไม่!"
ชกหมัดใส่อีกครั้ง
เฉินโจวเตะเขากระเด็นออกไป
หูขาดล้มลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด กุมท้องตะโกน "เข้าไปจัดการ! หักขาไอ้หมอนั่น!"
ลูกน้อง 5-6 คนชักท่อนเหล็กออกมา หน้าตาโหดเหี้ยมพุ่งเข้าใส่
เฉินโจวยิ้มเยาะ
เขาก็เป็นหมอเทพอันดับสองแห่งฮุงหวงที่มีชีวิตมากว่า 5,000 ปี
ไม่ใช่แค่รักษาคนเป็น แต่ฆ่าคนก็เก่ง
ไอ้พวกนักเลงไม่กี่คน แค่มดตัวเล็กๆ!
กำลังจะลงมือ จู่ๆ ก็มีเสียงเล็กๆ ใสๆ ดังมาแต่ไกล "หยุดนะ! ใครจะทำร้ายพ่อของหนู หนูจะตีให้ตายเลย!"
เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักวิ่งมา มายืนบังหน้าเฉินโจว
เธอยกแขนเล็กๆ สองข้างขึ้น ดวงตากลมโตน่ารักจ้องมองพวกนักเลงด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
นี่...มันเกิดอะไรขึ้น?!
พวกนักเลงเบรกกะทันหัน งงไปหมด
เฉินโจวยิ้มสดใส ลูบหัวเด็กหญิง "โดโด หนูมาได้ยังไง?"
ตอนนี้เธอดูเป็นปกติแล้ว
เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ดูสดใสน่ารัก
เธอหมุนตัวด้วยความดีใจ กอดเฉินโจว
"พ่อ! พ่อคะ หนูหาพ่อเจอยากมากเลยนะคะ ทำไมพ่อถึงหนีไปกะทันหัน? โดโดคิดถึงพ่อ..."
พูดพลางน้ำตาคลอ
เฉินโจวรู้สึกสงสารมาก อุ้มเธอขึ้น กำลังจะพูดเล่นด้วย ก็มีเสียงเย็นชาดังมา "ปล่อยลูกสาวฉันลง! โดโด แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าให้ใครอุ้มส่งเดช!"
"ตัวคนเต็มไปด้วยเชื้อโรค ไม่ถูกสุขลักษณะ!"
"ยิ่งไปกว่านั้น นั่นยังเป็นคนแปลกหน้า!"
โดโดไม่ฟัง กอดคอเฉินโจวแน่น หันไปมองแม่ตาขวาง "พ่อไม่ใช่คนแปลกหน้า พ่อคือพ่อของหนู แม่ไม่ยอมให้พ่ออุ้มหนู แม่ทำแบบนี้ไม่ถูกต้องเลย..."
"แม่ควรทำเหมือนในละคร เห็นหนูกอดพ่อ แม่ก็ควรมากอดพ่อด้วย"
"ครอบครัวสามคนกอดกันถึงจะถูก!"
แม้แต่เซี่ยหลีเซวี่ยที่เป็นถึงประธานบริษัท ก็ยังหน้าแดงไปหมด
แม้แต่เฉินโจวที่ฝึกฝนพลังงานมา 5,000 กว่าปี ก็ยังรู้สึกหน้าร้อนผ่าว
หูขาดที่นอนอยู่กับพื้นตะโกน "ยืนนิ่งทำไม? เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวก็ขวางพวกแกได้เหรอ? ซัดไอ้หมอนั่นให้หนัก! เด็กบ้านี่ยังกล้าพูดจาไม่เข้าท่า ซัดมันด้วย!"
"อย่าคิดว่าเป็นเด็กแล้วจะทำอะไรก็ได้!"
ใบหน้าแดงของเซี่ยหลีเซวี่ยเปลี่ยนเป็นดำ
โดโดคือจุดอ่อนของเธอ
ใครก็ห้ามแตะต้อง!!
ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้ถูกทำร้ายจนศีรษะบาดเจ็บ เพิ่งจะหายดี ทำให้เธอรู้สึกผิดมาก
เธอชี้นิ้วเรียวสวย
บอดี้การ์ดแข็งแกร่ง 3-4 คนพุ่งเข้ามา จัดการพวกนักเลงจนล้มระเนระนาด
หูขาดตกตะลึงไปเลย...
เซี่ยหลีเซวี่ยเดินไปข้างๆ เฉินโจว ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาพร้อมพูดเสียงเย็นชา "ขอร้องล่ะ คืนลูกสาวฉันมา"
เฉินโจวก็อยากจะส่งโดโดคืน แต่เด็กน้อยกลับกอดคอเขาแน่น "ไม่! หนูไม่ยอมจากพ่อไป หนูอยากให้พ่ออุ้ม หนูเพิ่งจะตามหาพ่อเจอ แม่อย่าทำแบบนี้นะ!"
"แม่คะ เดี๋ยวเราพาพ่อกลับบ้านด้วยกันนะ"
เซี่ยหลีเซวี่ยรู้สึกอึดอัดอีกครั้ง
ไม่ไกลออกไป เนี่ยเชี้ยวที่ได้ยินและเห็นทุกอย่างถึงกับช็อกราวกับถูกฟ้าผ่า
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เฉินโจวที่คบกันมาสองปีกว่า จู่ๆ ก็มีลูกสาวอายุ 4-5 ขวบ!
แถมแม่ของเด็กยังมีฐานะไม่ธรรมดา
มีองครักษ์ร่างกำยำหลายคนติดตามตัว
ซงหยางยิ่งรู้สึกเหมือนถูกช็อตทั้งตัว
ความอิจฉาริษยาพลุ่งพล่านในใจ
ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร เขารู้ดี
เธอคือประธานบริษัทกลุ่มเก้ามังกรผู้มีชื่อเสียงของเมืองฉางหมิง
เทพธิดาอันดับหนึ่ง!
แต่ลูกสาวของเธอกลับเรียกเฉินโจวว่าพ่อ!
นี่มันหมายความว่ายังไง?
เมื่อก่อนคิดว่าเฉินโจวยังไม่คู่ควรกับเนี่ยเชี้ยวเลย!
แต่ตอนนี้ กลับมีเทพธิดาที่สูงส่งกว่าเนี่ยเชี้ยวเป็นพันเท่าเป็นภรรยาเขา?
เฉินโจวมองเห็นสีหน้าของทั้งสองคนชัดเจน แต่เขาก็เฉยเมย
ก่อนที่จะปลดผนึก ความรักที่มีต่อเนี่ยเชี้ยวนั้นลึกซึ้ง ถ้ารู้ว่าเธอไปอยู่กับผู้ชายคนอื่น คงเสียใจแทบขาดใจ
แต่ตอนนี้ ในฐานะหมอเทพอันดับสองแห่งฮุงหวงที่มีชีวิตมากว่า 5,000 ปี เขาเคยเห็นอะไรมาบ้างไม่ได้?
ผู้หญิงแบบนี้ เขาไม่สนใจหรอก!
เขาคิดได้เรื่องหนึ่ง พูดกับโดโดสองสามประโยค แล้วส่งเธอให้เซี่ยหลีเซวี่ยอุ้ม
เดินไปที่เตียงเข็น มองชายที่หน้าซีดเผือดนั่น แล้วหันไปมองหูขาดที่เพิ่งลุกขึ้นจากพื้น
"ฉันช่วยนายใหญ่ของนายได้ นายจะให้ค่าตอบแทน 1 ล้านไหม?"
หูขาดรีบพยักหน้า "ถ้าคุณช่วยนายใหญ่ของผมได้ ผมจะให้คุณ 1 ล้านแน่นอน!"
เฉินโจวพูด "ตกลงตามนี้"
เซี่ยหลีเซวี่ยแสดงท่าทีดูถูก
เธอคิดว่าเฉินโจวผู้มีฝีมือเทพจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลก แต่ไม่นึกว่าเพื่อเงินแค่ 1 ล้านก็จะช่วยนายใหญ่มาเฟีย
เธอฉวยโอกาสกระซิบ "โดโดเห็นไหม คนที่นอนอยู่บนเตียงเข็นนั่นไม่ใช่คนดี ลูกน้องของเขาเมื่อกี้ยังจะทำร้ายหนู แต่คนนั้นกลับจะช่วยเขา ไม่สมควรเป็นพ่อของหนูหรอก!"
"แต่เขาช่วยชีวิตหนู แม่จะให้ผลประโยชน์เขาเยอะแยะ ต่อไปหนูอย่าเรียกเขาว่าพ่อได้ไหม?"
โดโดตะโกนไปทางด้านหลังเฉินโจว "พ่อคะ แม่บอกว่าจะให้ผลประโยชน์มหาศาลกับพ่อ แล้วไม่ให้หนูเรียกพ่อว่าพ่อ พ่อว่าได้ไหมคะ?"
เฉินโจวหันมายิ้มให้เธอ "แน่นอนว่าไม่ได้! ถึงแม้จะให้ผลประโยชน์ใหญ่เท่ากาแลกซี พ่อก็ไม่เอาหรอก ถ้าลูกอยากเรียกพ่อว่าพ่อ!"
โดโดยิ้มเหมือนดอกไม้บาน "แม่คะ แม่ได้ยินไหม? แผนของแม่ใช้ไม่ได้ผล ฮ่าๆ"
เซี่ยหลีเซวี่ยโกรธจนแทบคลั่ง จ้องเฉินโจวอย่างดุดัน!
เธอพูด "การหลอกเด็กแบบนี้มันสนุกนักหรือ? อย่าคิดว่าฉันไม่รู้เจตนาของคุณ คุณต้องการใช้ลูกสาวฉันเป็นสะพานมาหาฉัน เพื่อผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่า ไม่งั้นทำไมแค่เงิน 1 ล้านคุณก็อยากได้?"
"แสร้งทำแบบนี้ ไม่กลัวคนจะรังเกียจหรือไง?"
เฉินโจวพูดแค่ "สมองคุณสกปรก"
เซี่ยหลีเซวี่ยกัดฟันกรอด
ไม่เคยมีใครกล้าดื้อดึงขนาดนี้ กล้าด่าเธอต่อหน้าคนมากมายแบบนี้!
องครักษ์หลายคนพร้อมจะลงมือ
สุดท้าย เซี่ยหลีเซวี่ยก็อดทนไว้
เธอโบกมือ "เฉินโจว ฉันเห็นแก่ที่คุณช่วยลูกสาวฉัน จะไม่เอาเรื่องกับคุณมาก ฉันจะให้คุณ 10 ล้าน รับรองว่าภายในปีนี้คุณจะได้เป็นผู้อำนวยการ แต่คุณต้องสัญญาว่า..."
"จะไม่ใช้โดโดมาหาผลประโยชน์จากฉัน ห้ามพบลูกสาวฉันอีก!"
"โดโดเรียกคุณว่าพ่อ คุณห้ามตอบรับ!"
โดโดเริ่มงอแง "แม่ทำแบบนี้ไม่ได้นะ หนูอยากได้พ่อ! เขาคือพ่อของหนู..."
สีหน้าเฉินโจวเครียดขึ้นมาทันที หมุนตัว
ก้าวยาวๆ ตรงไปหาเซี่ยหลีเซวี่ย!


## บทที่ 9 พ่อต้องเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกแน่นอน

เขามีท่าทางที่น่าเกรงขาม จนทำให้ประธานซิวผู้ยิ่งใหญ่ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่
บอดี้การ์ดหลายคนรีบเข้าขวางทันที
เฉินโจวทำเหมือนไม่เห็น เดินต่อไปข้างหน้า
บอดี้การ์ดกำลังจะลงมือ
ด้านหลัง เซี่ยหลีเซวี่ยก็เอ่ยขึ้น: "หลีกไป ฉันจะดูว่าเขาจะทำอะไรฉัน"
บอดี้การ์ดจำใจหลีกทางให้อย่างไม่เต็มใจ
เฉินโจวเดินมาหยุดตรงหน้าเซี่ยหลีเซวี่ย แต่ไม่ได้มองเธอ กลับมองไปที่โดโดที่น่าสงสาร: "โดโด พ่อรู้ว่าหนูอยากมีพ่อมาก ต้องการญาติสักคนที่จะปกป้องหนู และเล่นกับหนูทุกวัน"
"เรื่องนี้ แม่ของหนูทำไม่ได้ เธอยุ่งมาก ทุกวันก็สนใจแต่งานของตัวเอง ละเลยการดูแลหนู"
โดโดกัดริมฝีปากล่างแน่น น้ำตาคลอเบ้า
เธอพยักหน้าแรงๆ
เซี่ยหลีเซวี่ยหน้าดำทะมึน!
ไอ้คนบ้านี่!
"เฉินโจว นายกำลังยุยงความสัมพันธ์แม่ลูกของเราหรือ?"
แต่เขาทำเหมือนไม่ได้ยิน ยื่นนิ้วไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของโดโด
เขาพูดเสียงนุ่มนวล: "พ่อจะไม่ตกลงกับแม่ของหนูหรอก ถึงเธอจะเอาเงินทั้งหมดของเธอมากองตรงหน้าพ่อ พ่อก็ไม่เอา แม่ของหนูช่างน่าขัน คิดว่าพ่อโลภทรัพย์สินของเธอ"
"แต่เธอไม่รู้ว่า เงินทั้งหมดของเธอคูณสิบ ก็ยังไม่อยู่ในสายตาพ่อ!"
"ส่วนหนู เป็นเหมิงเป่าที่พ่อช่วยชีวิตไว้ ต่อไปพ่อจะดูแลหนูให้ดี"
พูดพลางใบหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น
ตั้งแต่แรกเห็นโดโด ดึงเธอกลับมาจากกุ้ยเหมินกวาน เขาก็รู้สึกว่า มีความผูกพันที่ไม่อาจแก้ไขได้กับเด็กหญิงคนนี้
ห้าพันกว่าปีแล้ว ยังไม่เคยได้สัมผัสความอบอุ่นแบบนี้
ความรู้สึกของการหลอมรวมสายเลือด มันอบอุ่นจริงๆ
เป็นพ่อของเธอก็แล้วกัน
พาเธอเติบโตอย่างดีกันเถอะ
โดโดน้ำตาไหลนองหน้า พยักหน้าแรงๆ: "พ่อ พ่อต้องเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลกแน่ๆ!"
แม้แต่เซี่ยหลีเซวี่ยที่โกรธอยู่ ก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้
มองดูใบหน้าจริงใจของเฉินโจว อดคิดไม่ได้ว่า บางทีที่เขาพูดอาจจะเป็นความจริง?
เป็นไปไม่ได้!
ไอ้คนนี้ต้องมีเจตนาแอบแฝงแน่ๆ พูดจาไพเราะ บอกว่าไม่ได้โลภทรัพย์สินของฉัน ฮึ! ใครจะรู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่!
หลอกลูกสาวฉันได้ แต่จะหลอกฉันไม่ง่ายหรอก!
เธอกำลังจะพูด เฉินโจวก็เอ่ยขึ้นอีก: "พ่อยังมีธุระ หนูกลับไปกับแม่ก่อนนะ พ่อทำธุระเสร็จแล้วจะไปหา"
แม้ว่าโดโดจะไม่อยากจากไปเลยสักนิด แต่ภายใต้การปลอบโยนของเฉินโจว ก็ยอมเดินกลับไปกับแม่อย่างว่าง่าย
เฉินโจวก็ไม่ได้บอกว่าจะกลับไปเป็นหัวหน้าที่โรงพยาบาล แต่ไม่ว่าอย่างไร ชางกังและคนอื่นๆ ก็โล่งอก
ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่ยอมขอโทษหรือก้มหัวให้ แต่เป็นเพราะไอ้หนุ่มคนนี้มันเจ๋งเกินไป
เฉินโจวให้หูขาดและคนอื่นๆ พาหัวหน้าเข้าห้องผ่าตัด จากนั้นก็ให้พวกเขาออกไป
มีแค่เขาคนเดียวอยู่ข้างใน
นอกห้องผ่าตัด หูขาดกระวนกระวายใจ
ซงหยางและเนี่ยเชี้ยวก็ยืนอยู่ข้างๆ สีหน้าไม่ดีเอาเสียเลย
ซงหยางพูดราวกับสาบาน: "ไอ้หมอนี่ต้องทำไม่ได้แน่ หัวหน้าของพวกแกหน้าอกยุบไปตั้งใหญ่ ดูท่าช่วยไม่ได้แล้ว เขา...เขาไม่มีฝีมือขนาดนั้นหรอก!"
"พวกแกเชื่อเขา เท่ากับส่งชีวิตหัวหน้าให้ตายฟรี!!"
หูขาดตะโกน: "มึงหุบปากไป! บางทีเขาอาจจะรักษาได้จริงๆ มึงไม่เห็นหรือไงว่าผู้อำนวยการกับหัวหน้าโรงพยาบาลใหญ่ๆ ยังต้องนอบน้อมกับเขา?"
ซงหยางหัวเราะเยาะ หันไปมองเนี่ยเชี้ยวที่กำลังกระวนกระวายใจ: "แฟนเก่าของเธอมีฝีมือรักษาหัวหน้าของพวกเขาได้เหรอ?"
เนี่ยเชี้ยวใจสับสนวุ่นวาย: "ดูจากฝีมือเขา เป็นไปไม่ได้ที่จะรักษาคนบาดเจ็บหนักขนาดนี้ได้..."
ซงหยางหันไปทางหูขาด: "ได้ยินไหม? แฟนเก่ายังบอกว่าเขารักษาไม่ได้ พวกแกเตรียมใจไว้เถอะ"
หูขาดจ้องเขาตาขวาง รู้สึกว่าแขวนลอยเหมือนกัน
ทันใดนั้น ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก
เฉินโจวเดินออกมาอย่างสงบนิ่ง
หูขาดรีบถามเสียงดัง: "คุณรักษาหัวหน้าของผมหายดีหรือเปล่า?"
ซงหยางพูดเสียงเยาะหยัน: "ถ้าเขารักษาได้ ผมจะไลฟ์สดกินขี้!"
เสียงแหบพร่าดังมาจากในห้องผ่าตัด: "ลาวซิน มึงยืนเฉยทำไม? รีบไปหาน้ำมาให้กูดื่มหน่อย กูกระหายน้ำจะตายอยู่แล้ว โอ้แม่เจ้า ในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมาได้สักที"
"กูนึกว่าจะต้องไปรายงานตัวกับพระเย็นโหล่วหวางแล้ว ไม่นึกว่าหมอเทพจะเก่งขนาดนี้ ดึงกูกลับมาจากหวงชวนหลูได้ รีบไปขอบคุณท่านสิ เอาเงินออกมา 100 ล้าน!"
"หมอเทพครับ ต่อไปถ้าท่านต้องการอะไร บอกผมจางเหวินเถาได้เลย ผมจะจัดการให้แน่นอน!"
น้องๆ หลายคนดีใจจนกระโดดโลดเต้น รีบวิ่งเข้าไป
หูขาดที่ชื่อลาวซินวิ่งออกมา ยัดบัตรใส่มือเฉินโจว
เขาพูดอย่างจริงใจ: "คุณเก่งมากครับ! ในบัตรนี้มีเงินกว่า 100 ล้าน ให้คุณทั้งหมด ขอบคุณที่ช่วยชีวิตหัวหน้าของผม!"
เฉินโจวยัดบัตรใส่กระเป๋า หันไปมองซงหยางที่ยืนตะลึง พูดเยาะเย้ย: "จะไลฟ์สดกินขี้ไหมล่ะ?"
ซงหยาง: "..."
เนี่ยเชี้ยว: "เฉินโจว อย่าทะนงตัวไป แค่คุณโชคดีช่วยคนนั้นได้ ไม่ได้แปลว่าศาสตร์แพทย์ของคุณเก่งจริง คุณอย่าดูถูกซงหยางแบบนี้!"
"ฉันดูถูกเขา?"
เฉินโจวหัวเราะฮ่าๆ ยิ่งเยาะเย้ย
จากนั้น ดวงตาคมกริบดุจมีด จ้องมองซงหยาง: "กว๊อกต๋อจื่อกดขี่ฉันทุกทาง ไม่ใช่เพราะฉันทำอะไรไม่เป็น แต่เพราะมีคนสั่งให้เขาทำแบบนั้น"
"คนคนนั้นก็คือนายใช่ไหม? อยากเหยียบฉันให้ไม่เหลืออะไร แม้แต่งานก็รักษาไว้ไม่ได้ ให้แฟนฉันดูถูกฉัน แล้วนายก็จะได้ชนะใจเธอ ยินดีด้วย นายทำสำเร็จแล้ว!"
"ตอนนี้เนี่ยเชี้ยวดูถูกฉันทุกอย่าง ทั้งที่นายเป็นคนดูถูกฉัน แต่เธอกลับช่วยนาย เก่งจริง!"
พูดจบ ก็ลงมือทันที!
ป้าบ! ป้าบ!
ตบหน้าซงหยางสองที ตบจนเขาล้มลงกับพื้น ร้องครวญครางไม่หยุด เลือดกำเดาไหล
แล้วก็เตะอีกที จนเขากระเด็นไปชนกำแพง ยิ่งอาเจียนเลือดออกมาอีกคำใหญ่
น้ำเสียงของเฉินโจวเย็นชาขึ้นทันที: "แต่คงไม่คิดว่า ฉันจะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้สินะ? อาเหมาอากั๊ว กล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า โชคดีที่ผู้หญิงคนนี้ สำหรับข้าก็เป็นแค่หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น"
"ยกให้แกไปเลย!"
พูดจบก็เดินออกไป
มองดูเงาร่างของเขา เนี่ยเชี้ยวตกตะลึง เธออดร้องไม่ได้: "เฉินโจว นายเก่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"


## บทที่ 10 โชคร้ายของเขา

เฉินโจวทำเหมือนไม่ได้ยิน เขาล้วงมือในกระเป๋า เดินจากไปด้วยท่าทางสง่างาม
ทั้งร่างของเขาอาบไปด้วยแสงอาทิตย์ ดูสว่างไสวอย่างยิ่ง
เนี่ยเชี้ยวรู้สึกสูญเสียอย่างใหญ่หลวงในใจ จึงตะโกนอีกครั้ง "เฉินโจว!"
ซงหยางทนไม่ไหวจึงตะคอก "เธอเรียกชื่อเขาทำไมนักหนา? เมื่อกี้บอกว่าจะเลิกกับเขาแล้ว ตอนนี้เธอเป็นคนของฉัน อย่าไปฟังเขาคุยโวเลย ต่อให้มีความสามารถบ้าง จะเทียบกับฉันได้หรือ?"
"เขาเก่งตรงไหน ไม่ใช่ท่านอาจารย์เทียนวังเสียหน่อย!"
เฉินโจวหายตัวไปแล้ว แต่ทิ้งคำพูดไว้ลอยๆ ว่า "ท่านอาจารย์เทียนวัง...เก่งมากหรือ?"
ในขณะนั้น เนี่ยเชี้ยวรู้สึกขึ้นมาอย่างหนึ่ง
เธอสูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปแล้ว
เหมือนกับว่าเก็บของล้ำค่ามูลค่าหลายร้อยล้านได้ แต่ไม่รู้ว่ามันมีค่า จึงโยนทิ้งไป
พอรู้ตัวก็สายไปแล้ว
ของล้ำค่านั้นจะไม่มีวันกลับมาสู่มือเธออีก
ไม่มีวัน
ซงหยางหน้าเขียวคล้ำ กัดฟันพูด "เฉินโจว อย่าคิดว่ามีความสามารถนิดหน่อยแล้วจะเก่ง! ที่นายทำร้ายฉัน ฉันจะตอบแทนกลับไป! สิบเท่า!!"
แต่ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้เฉินโจวเป็นใคร คงจะรีบคลานเลียแข้งเลียขาทันที!!
เฉินโจวเคยอยู่หอพักโรงพยาบาล ตอนนี้ถูกไล่ออก ก็ไม่สามารถกลับไปได้
เขาถือสัมภาระเล็กน้อย ย้ายไปพักที่โรงแรมเล็กๆ สะอาดริมภูเขาติดน้ำในชานเมือง
ค่าห้องใช้เงินเก็บ ไม่ได้แตะต้องเงินล้านนั้น มันมีประโยชน์อย่างอื่น
แน่นอน สำหรับเฉินโจวแล้ว เมื่อฟื้นความทรงจำและพลังวิเศษกลับมา ไม่ว่าจะเป็นหนึ่งล้านหรือหนึ่งร้อยล้าน ก็หาได้ง่ายดาย
เฉินโจวนั่งขัดสมาธิบนเตียง ฝึกฝนยุทธวิธีไต้โก
เขาคิดในใจว่า ต้องหาภูเขาที่มีพลังงานลึกลับอุดมสมบูรณ์เพื่อฝึกฝนจึงจะดี
ไม่อย่างนั้น จะฟื้นฟูพลังก่อนถูกผนึกได้ยาก
เมื่อโดโดรับเขาเป็นพ่อแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบต่อเธอ แม้ว่าบาดแผลของเธอจะหายดีแล้ว แต่เฉินโจวพบว่าเธอมีโรคประจำตัวบางอย่างแต่กำเนิด จำเป็นต้องช่วยรักษาให้หาย แต่ด้วยระดับพลังพิเศษในตอนนี้ยังไม่เพียงพอ
ดังนั้น ต้องพยายาม
สองวันต่อมา เขาไม่ออกไปไหนเลย มุ่งมั่นฝึกฝนอย่างเดียว
หลังผ่านไปสองวัน ตอนค่ำ
เฉินโจวที่นั่งขัดสมาธิบนเตียงลืมตาขึ้นทันที ดวงตาเปล่งประกายวาบ
เขาถอนหายใจยาว
จากนั้น รูขุมขนทั่วร่างก็พุ่งสิ่งสกปรกดำออกมา แม้แต่ไอดำก็ออกมาด้วย
ก้มหน้าลง ลูบผิวหนังตัวเอง พูดกับตัวเอง "ดีมาก พลังฟื้นจากขั้นต้นเก้าหยวนมาถึงขั้นสูงสุดแล้ว แม้จะเป็นแค่พื้นฐานความสามารถ แต่ก็สามารถขับไล่สิ่งสกปรกในร่างกายทั้งหมด ดูดซับพลังงานลึกลับ ได้ผลดีเป็นสองเท่า"
"เมื่อฝึกถึงขั้นแปดทรรศนะ ก็จะสามารถนำทางและดูดซับพลังงานลึกลับที่เข้มข้นกว่านี้ได้"
"ตอนนี้ ไปพบเหมิงเป่าได้แล้ว"
นึกถึงท่าทางน่ารักของโดโด เฉินโจวก็ยิ้มอย่างมีความสุข
อาบน้ำเสร็จ เดินออกจากโรงแรมเล็ก
เมื่อวันก่อนที่รักษาบาดแผลให้โดโด เฉินโจวได้ทิ้งรอยประทับเล็กๆ ไว้ในเส้นเลือดของเธอ ด้วยสัญญาณที่ส่งออกมาจากมัน แม้จะห่างกันหลายร้อยกิโลเมตร ก็สามารถตามหาเธอเจอ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฉินโจวปรากฏตัวที่หน้าโรงแรมระดับนานาชาติหวงเจีย
นี่เป็นโรงแรมห้าดาว ประตูใหญ่หรูหรา ด้านบนมีจอแสดงผลขนาดใหญ่ กำลังวิ่งข้อความ:
สุขสันต์วันเกิดครบ 5 ขวบ เช่อโดโด เด็กน้อยที่รัก!
เฉินโจวยิ้ม
ไม่คิดว่าวันนี้เป็นวันเกิดโดโด เขายังไม่ได้ซื้อของขวัญเลย ต้องรีบไปซื้อก่อน
ข้างโรงแรมใหญ่มีร้านอัญมณีหรูอยู่พอดี
เฉินโจวเดินเข้าไป ตั้งใจจะเลือกจี้หยกหรือจี้ห้อยคอ แต่จู่ๆ ก็เห็นโต๊ะใหญ่ติดผนัง วางเต็มไปด้วยหินดิบ
ตอนนี้ มีคนหลายคนกำลังเลือกอยู่ที่นั่น
มีชายชราหนวดขาวคนหนึ่ง มือขวาถือหินดิบ มือซ้ายถือค้อนทองแดงเล็ก เคาะเบาๆ แล้วเอาหูแนบฟัง
ข้างๆ เป็นสาวน้อยวัยสิบหกปี หน้าตาน่ารักมาก แต่มีท่าทางหยิ่งผยอง
เธอแสดงท่าทางหงุดหงิด กอดอกพูดว่า "อาจารย์ซง ท่านเลือกนานเกินไปแล้ว ยังไม่ได้หินดิบที่เหมาะสมอีกหรือ นี่ก้อนที่สิบเจ็ดแล้วนะ"
อาจารย์ซงเงยหน้ามองเธอ แม้จะรู้สึกรำคาญ แต่ก็ยังต้องสุภาพ
คุณหนูตรงหน้านี้ไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องได้
เขาพูดช้าๆ ว่า "คุณเฉา การเลือกหินดิบที่ดีนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย และในกองที่ให้คุณเลือกหนึ่งหมื่นบาทนี้ มีของเสียอยู่เยอะมาก"
"อย่างก้อนที่ผมถืออยู่นี้ แม้จะมีสีเขียว แต่บางเกินไป ใช้ไม่ได้"
เขาส่ายหน้าถอนหายใจ แล้ววางหินดิบลง
คุณเฉาจ้องเขา "เร็วๆ หน่อย ฉันหมดความอดทนแล้ว งานวันเกิดของเด็กน้อยกำลังจะเริ่มแล้ว"
อาจารย์ซงพูด "ในเมื่อคุณเฉาไม่ได้ต้องการหินดิบเป็นของขวัญวันเกิด ไปร่วมงานเลี้ยงก่อนแล้วค่อยมาเลือกดีไหม"
"ไม่!"
คุณเฉาดื้อดึง "ต้องเลือกตอนนี้ ไม่งั้นที่เสียเวลามาคอยท่านตั้งนาน จะไม่เสียเปล่าหรือ?!"
อาจารย์ซงสะดุ้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขื่น พยักหน้าซ้ำๆ แล้วหยิบหินดิบอีกก้อนขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
เฉินโจวเดินเข้ามาแล้ว มองไม่กี่ครั้งก็คว้าหินดิบรูปไข่ที่เล็กกว่าลูกโบว์ลิ่งเล็กน้อย
ชั่งน้ำหนักในมือสองสามครั้ง ใบหน้าเผยรอยยิ้มพอใจ
หันไปถามพนักงานข้างๆ "เลือกได้หนึ่งก้อนหมื่นบาทใช่ไหม?"
พนักงานชี้ไปที่ป้ายที่แขวนอยู่บนผนัง พูดอย่างสุภาพ "ใช่ครับคุณลูกค้า แต่คุณแน่ใจหรือว่าจะเอาก้อนนี้? คุณยังไม่ได้ตรวจสอบเลย"
ใบหน้าแสดงความประหลาดใจ
เฉินโจวพยักหน้า พูดอย่างหนักแน่น "เอาก้อนนี้แหละ"
ข้างๆ คุณเฉาตะโกน "อาจารย์ซง ท่านเห็นไหม ท่านสู้เขาไม่ได้เลย ท่านเลือกตั้งครึ่งชั่วโมง ยังไม่ได้สักก้อน แต่เขาใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีก็เลือกได้แล้ว ความเร็วแบบนี้ท่านสู้ไม่ได้หรอก"
อาจารย์ซงมองเฉินโจวอย่างดูถูก "ไอ้หนุ่มเขียว ไม่รู้อะไรเลยเรื่องการเลือกหินดิบ หยิบมั่วๆ คงอยากลองดวง แต่ดวงเขาแย่เกินไป"
เขาพูดอย่างภาคภูมิใจ ชี้ไปที่หินในมือ "น้องชาย อย่าเลือกก้อนนี้เลย ผมตรวจดูอย่างละเอียดมาแล้ว ข้างในมีสีเขียวเยอะจริง แต่เป็นแค่แจกันฟู กระจัดกระจายมาก"
"พอตัดออกมา คุณจะเห็นว่าชิ้นสีเขียวที่ใหญ่ที่สุดยังทำต่างหูไม่ได้เลย อย่าพูดถึงอย่างอื่น"
"เลือกก้อนอื่นเถอะ"
เฉินโจวส่ายหน้า "เอาก้อนนี้"
เขาจ่ายเงินหนึ่งหมื่นบาท แล้วพูดว่า "เอาเครื่องตัดหินมา"
อาจารย์ซงยิ่งเยาะเย้ย "เธอดื้อเกินไปแล้ว หมื่นบาทเอาไปทิ้งน้ำเปล่าๆ ดูจากเสื้อผ้าก็ไม่เหมือนคนรวย เงินขนาดนี้สำหรับเธอก็เยอะอยู่ น่าเสียดาย"
คุณเฉาพูด "เฮ้ย ไอ้หนุ่ม รู้ไหมเขาเป็นใคร? เจ้าของร้านเป่าฟางจาย ผู้ประเมินอัญมณีระดับชาติขั้นสอง ดูหินดิบมาแทบไม่เคยพลาด ยังมีเทคนิคการตรวจสอบพิเศษด้วย"
"เธอควรฟังคำแนะนำ ไม่งั้นเดี๋ยวพอตัดหินออก เธออาจจะร้องไห้จนเป็นลมในห้องน้ำ"
เธอมองเฉินโจวด้วยสายตาดูถูก
เฉินโจวรู้สึกขำ "หินดิบที่ผมเลือก ผมรู้ว่ามันมีค่าหรือไม่"
สองมือประคองหินดิบ ลูบเบาๆ
ใต้ฝ่ามือมีแสงทองอ่อนๆ วูบหนึ่ง แล้วหายเข้าไปในหินดิบ
พนักงานพูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ยื่นเครื่องตัดหินให้เขา พึมพำว่า "อาจารย์ซงบอกแล้วว่าเป็นแจกันฟู แต่ยังจะเก๋า เดี๋ยวก็รู้ว่าอะไรเรียกความทุกข์!"
คุณเฉาและอาจารย์ซงยืนดูอยู่ด้านข้าง
อาจารย์ซงส่ายหน้า "ไม่ฟังคำผู้ใหญ่ จะเจอแต่เรื่องเดือดร้อน หมื่นบาทนี้ เธอได้แต่ถือว่าซื้อบทเรียน"
คุณเฉาถาม "อาจารย์ซง ท่านแน่ใจหรือว่าในหินดิบนี้มีแต่แจกันฟู?"
อาจารย์ซงพยักหน้า "แจกันฟูดูออกง่ายที่สุด เอาค้อนทองแดงเคาะ เสียงสะท้อนกระจัดกระจาย เก้าในสิบเป็นแบบนี้ หินก้อนนี้ ผมขอเอาชื่อเสียงทั้งชีวิตเป็นเดิมพัน—"
"ข้างในไม่มีสีเขียวที่ใช้ได้แน่นอน เขา เสียเงินเปล่า!"
เขาหัวเราะดังลั่น มั่นใจเต็มที่
คุณเฉาก็หัวเราะคิกคัก มองไปที่เฉินโจว "ไม่คิดว่าจะมาร้านอัญมณีแล้วได้เจอตัวตลกที่น่าสนใจขนาดนี้ เอาล่ะ ดูหน้าโง่ๆ ของเธอตอนตัดหินออกมาดีกว่า"
"ตอนนั้น เธอก็ได้แต่กลืนน้ำลายตัวเองลงท้องไป!!"
เฉินโจวสงบนิ่ง ควบคุมเครื่องตัดหิน
แทบไม่ได้มองเลย ท่ามกลางสายตาเยาะเย้ยของคนมากมาย ตัดลงตรงกลาง!!


## บทที่ 11 พ่อคือของขวัญที่ดีที่สุดของฉัน

อาจารย์ซงส่ายหน้าด้วยความดูถูก "ไอ้หมอนี่มันมือใหม่ ไม่รู้จักวิธีตัดด้วยซ้ำ มันควรจะตัดทดสอบที่ขอบก่อน ถ้าตัดตรงกลางแบบนี้ ถึงจะมีหยกเขียวอยู่ก็โดนตัดพังหมด"
"หมดหวังแล้ว"
มีคนหัวเราะเยาะ "กบในกะลาที่ไหนมา ไม่เชื่อคำอาจารย์ซง ไม่ฟังก็ได้แต่เสียเงินเปล่า!"
ปัง!
หินครึ่งก้อนตกลงบนโต๊ะ
ทันใดนั้น ทุกคนก็เบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง
เฉาเสี่ยวจี้มองไป แล้วร้องอ๊าออกมาด้วยความตื่นตะลึง!
อาจารย์ซงเดิมทีแหงนหน้ามองฟ้า ทำท่าเหมือนไม่ต้องดูก็รู้ว่าจะเป็นยังไง
แต่พอได้ยินเสียงอุทานของคนรอบข้าง ก็รีบก้มลงมอง
ทันใดนั้น ตาก็เบิกโพลงเท่าไข่ห่าน!
เขาตะโกน "เป็นไปไม่ได้!"
เฉาเสี่ยวจี้ชี้หน้าอาจารย์ซงพร้อมเรียกชื่อเต็ม "ซงหยวน แกยังอวดอ้างว่าเป็นผู้ประเมินระดับสอง หินดิบดีๆแบบนี้ แกทำให้ข้าพลาดไปได้ยังไง!"
"นี่มันหยกเขียวชั้นดีเลยนะ"
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย!
ตรงรอยตัดของหินดิบ ปรากฏหยกเขียวขนาดเท่าไข่นกพิราบ
แม้จะเห็นแค่หน้าตัด แต่ดูจากความลึกแล้ว นี่ไม่ใช่แค่ริ้วสีเขียว แต่เป็นก้อนหยกเขียวทั้งก้อน!
เฉินโจวตัดได้แม่นยำมาก ราวกับมองเห็นก้อนหยกเขียวนี้อยู่แล้ว
ครึ่งก้อนที่ตัดออกไปนั้น พอดีอยู่ที่ขอบของหยกเขียว
เขาค่อยๆ ตัดเศษหินออกอย่างใจเย็น
หยกเขียวใสระยับก้อนหนึ่งก็โผล่ออกมา
ลึกล้ำและใสวาว เหมือนทะเลสาบในป่าลึก
ทุกคนตาลายด้วยความหลงใหล
มีคนพูดเบาๆ "หยกก้อนนี้คุณภาพดีมาก ขายได้อย่างน้อย 500,000 ถ้าจ้างช่างฝีมือดีๆ มาแกะสลัก ราคาเกินล้านแน่!"
ซงหยวนเริ่มฮิสทีเรีย "เป็นไปไม่ได้ มันควรจะเป็นแค่แจกันฟู ทำไม...ถึงกลายเป็นหยกเขียวขนาดไข่นกพิราบได้? แกทำยังไง?"
เขาชี้หน้าเฉินโจว ราวกับเห็นผี
เฉินโจวแน่นอนว่าจะไม่บอกว่า ข้าใช้ระดับพลังวิญญาณเล็กน้อย รวมแจกันฟูเข้าด้วยกัน กลายเป็นหยกเขียวขนาดไข่นกพิราบ ง่ายมาก
หยกเขียวในหินดิบก็เป็นพลังงานลึกลับ แต่พอตัดออกมาก็กลายเป็นหินในทันที!
เขานิ่งเงียบ มือขวาจับหยกเขียว มือซ้ายสะบัด ปรากฏเข็มสีทองวาววับ แล้วแกะสลักบนหยกไม่หยุด
มีเศษหยกขนาดหัวไม้ขีดไฟกระเด็นออกมาเรื่อยๆ ตกลงบนพื้น
ทุกคนอ้าปากค้างอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย:
"แกะแบบนี้จะเสียหายมากแค่ไหน?"
"บ้าไปแล้ว! แกะสลักมั่วๆ น่าเสียดายจริงๆ สูญเปล่ามาก!"
"หยกดีๆ แบบนี้จะถูกเขาทำพัง!"
เฉาเสี่ยวจี้ตะโกน "นี่แกจะทำอะไรของแก? แกแกะสลักเป็นด้วยเหรอ หยุดเดี๋ยวนี้! หยกนี่ฉันซื้อเอง!"
พูดจบ คุณหนูพันล้านก็เบิกตาโพลงอีกครั้ง
คนรอบข้างก็เช่นกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึง!
บนมือของเฉินโจว มีม้าหยกน้อยสีเขียวใส ดูมีชีวิตชีวา สง่างามมาก!
เฉินโจวยิ้มให้พนักงาน "ขอเชือกเส้นหนึ่งหน่อย"
พนักงานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องม้าหยกน้อยตาไม่กะพริบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหลงใหล
เมื่อถูกเร่ง จึงรีบพยักหน้าไปหยิบ
เฉินโจวผูกเชือกสีแดงให้ม้าหยก แล้วถือไว้ แกว่งเบาๆ ในอากาศ
ใต้แสงไฟ ม้าหยกน้อยยิ่งเปล่งประกายสีเขียวระยับ
เฉินโจวพอใจมาก ยิ้มบางๆ "เด็กน้อยต้องชอบแน่นอน"
เขาคว้าม้าหยกน้อยไว้ในมือ แล้วหมุนตัวเดินออกไป
ราวกับไม่สนใจสายตาตกตะลึงของคนรอบข้าง
ซงหยวนรู้สึกอับอายมาก ตะโกนไปทางด้านหลังของเฉินโจว: "คุณทำได้ยังไงกันแน่?!"
เฉินโจวไม่หันกลับมามอง ยิ้มอย่างเรียบเฉย: "ไม่จำเป็นต้องบอกคุณหรอก"
เฉาเสี่ยวจี้มองไปที่ซงชือคุน โกรธจัด: "คุณแย่มาก ฉันเสียใจที่เชื่อคุณ ต่อไปนี้ฉันจะไม่หาคุณอีกแล้ว ซงหยวน ตอนนี้ชื่อเสียงคุณพังหมดแล้ว!"
เธอรีบวิ่งตามออกไปข้างนอก: "เฮ้ รอก่อน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย อย่าเดินเร็วนัก... คุณรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร?"
คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
ที่นั่นเหลือเพียงผู้คนที่ตกตะลึง และเศษหยกที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
แค่เฉินโจวระมัดระวังนิดหน่อย เลือกชิ้นที่ใหญ่หน่อย แม้แต่ฝังในแหวนก็มีมูลค่า 50,000-60,000 หยวน
เขาไม่สนใจหรอก!
ซงหยวนหมดสติไป: "ผมไม่เชื่อ... ในหินดิบมีแจกันฟูจริงๆ..."
ความจริงชอบตบหน้าเขาเสมอ
เฉินโจวเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำ พุ่งเข้าไปในหวงเจียกั๋วจีอย่างรวดเร็ว ขึ้นไปชั้นสามทันที
ชั้นสามมีห้องจัดเลี้ยงเพียงห้องเดียว กว้างใหญ่ สามารถจุโต๊ะได้ถึงร้อยโต๊ะ
ตอนนี้ตกแต่งราวกับโลกแห่งเทพนิยาย
แค่การตกแต่งก็ต้องใช้เงินอย่างน้อย 200,000 หยวน
ทั้งเมืองฉางหมิง มีไม่กี่บริษัทหรือตระกูลที่จะมีกำลังทรัพย์ขนาดนี้
จากตรงนี้เห็นได้ว่าเซี่ยหลีเชวี่ยรักและทะนุถนอมโดโดมาก
ในห้องเล็กข้างห้องจัดเลี้ยง โดโดที่แต่งตัวราวกับเจ้าหญิงกลับดูไม่มีสมาธิ
พี่ๆ ที่แต่งหน้าให้เธอต่างถามว่าเธอคิดถึงแม่หรือเปล่า
บางคนปลอบ: "แม่กำลังยุ่งกับธุรกิจใหญ่ที่บริษัท เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว"
โดโดส่ายหน้า ทำปากยื่น: "หนูไม่ได้คิดถึงแม่หรอก ยังไงแม่ก็ยุ่งตลอด เราแทบไม่ได้อยู่ด้วยกัน ตอนนี้หนูแค่อยากให้พ่อมาร่วมงานวันเกิดของหนู อยากให้พ่อมาฉลองวันเกิดให้หนู"
"ไม่รู้ว่าเขาจะมาไหม บางทีเขาอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นวันเกิดหนู หนูลืมบอกเขาไป"
น้ำตาของเจ้าหญิงน้อยเกือบจะไหลออกมาแล้ว
พี่ๆ ต่างตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบกัน
"เจ้าหญิงน้อยของเรามีพ่อตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือว่าผู้จัดการเซี่ยมีแฟนแล้ว?"
เจ้าหญิงน้อยพูดเสียงดัง: "ถึงพ่อจะยังไม่ได้เป็นแฟนแม่ แต่เขาก็จะเป็นในเร็วๆ นี้ แล้วก็จะเป็นสามีด้วย แล้วหนูก็จะได้นอนด้วยกันกับพวกเขา!"
พูดพลางใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาน
ไม่นาน เธอก็ตบขาเล็กๆ ของเธอ แหงนหน้าถอนหายใจ: "พ่อจ๋า คุณต้องมาร่วมงานวันเกิดของหนูนะ เซียนเถ้าแก่ ช่วยส่งข่าวให้พ่อหนูหน่อย ให้เขารีบมา"
"ถ้าเขามา นั่นก็จะเป็นของขวัญที่ดีที่สุดในงานเลี้ยงของหนู"
พูดพลางใบหน้าเล็กๆ ก็เปล่งประกายอีกครั้ง
เด็กน้อยไม่รู้ว่า ตอนนี้ พ่อของเธออยู่ห่างจากเธอเพียง 30 เมตรในแนวตรง
ที่หน้าประตูห้องจัดเลี้ยง แขกที่แต่งตัวหรูหราทยอยเข้ามาพร้อมบัตรเชิญ
เฉินโจวเข้าแถว มองเข้าไปข้างใน ส่ายหัวเบาๆ: "ธรรมดาเกินไป! วันเกิดครั้งต่อไปของโดโด ฉันจะให้โลกแห่งเทพนิยายที่แท้จริงกับเธอ"
ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มลึกลับ
ไม่นานก็ถึงคิวของเฉินโจว แต่ถูกยามสองคนขวางไว้
คนหนึ่งถามเสียงเย็น: "บัตรเชิญล่ะ?"
อีกคน: "ถึงมีบัตรเชิญ แต่งตัวแบบนี้ก็เข้าไม่ได้ มันดูสกปรกเกินไป แม้แต่เหลียงจิงรูก็ไม่กล้าให้ความกล้าแบบนี้กับคุณ"
รอบๆ มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น
เฉินโจวไม่ได้แสดงท่าทีต่ำต้อยหรือหยิ่งยโส: "ขอรบกวนให้ผมเข้าไป ผมเป็นบุคคลสำคัญที่สุดในงานวันเกิดนี้ ไม่มีใครสำคัญเท่า"
ยามและแขกต่างมีสีหน้างงงวย
จากนั้น ก็หัวเราะ
ยิ่งเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย!
ผลงานระดับสูงสุดที่ไม่ควรพลาด!
เหมิงเป่าอาการหนัก ต้องการการรักษาอย่างเร่งด่วน ปลดผนึก ราชาได้กลับคืนมา!
หมอเทพสูงสุดแห่งหวงหวางกลับชาติมาเกิดอีกครั้ง นับจากนี้ไป จินเจินจะช่วยชีวิตผู้คน พาเหมิงเป่าท่องไปในสามพันโลก!
และยังมีคุณแม่ซีอีโอสุดเย็นชาของเหมิงเป่า ก็ได้รับด้วย!!