Sun&moon
Gonmek_
## ภารกิจ

ณ คุกใต้ดินแห่งหนึ่ง
" อย่าให้มันหนีไปได้ รีบจับมันเร็ว " เสียงของทหารกลุ่มหนึ่งกำลังไล่ตามชายสวมชุดคลุมสีคำวิ่งหนีออกจากคุก ไล่ตามมาสักพักเมื่อถึงบนพื้นดินก็มีทหารจากด้านนอกเข้ามาสมทบปิดทางด้านหน้าเอาไว้ ชายคนนั้นได้เข้าปะทะอย่างดุเดือน ชายคนนั้นได้ตอสู้กับทหารลายคนอย่างเชียวชาญเมื่อกำจัดคนด้านหน้าจนพอจะหนีได้นั้นก็ได้พลาดท่าโดนคนแท่งบริเวณแขนจากด้านหลัง ถึงอย่างนั้นชายคนนั้นก็ได้จัดการทหารคนนั้นก่อนรีบหนีออกมา
ณ เบื้องบน
แสงแดดได้ส่องลอดผ่านบานหน้าตาสไตล์กรีกผ่านเข้ามาในตัวเรือน ลมพัดเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เปิดไว้ผ่านใบหน้าบุรุษหน้าตางดงาม ตาโค้งขนตางอน ตาสีฟ้าน้ำทะประกาย จมูกโด่ง ปากเป็นกระจับ ผมสีเงินประกายทำให้ผมขยับตมลมเล็กน้อยขณะที่เขานั้นกำลังดูเอกสารฉบับหนึ่งบนโต๊ะทำงานของเขาเช่นเคยแต่ทันใดนั้นได้มีฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาและได้ทำความเคารพชายผู้นี้ก่อนจะพูดว่า
" ท่านเทพทั้ง 12 ต้องการพบท่าน ขอให้ท่านรีบไปพบ "
เมื่อชายผู้นั้นได้ยินก็แปลกใขเล็กน้อยแล้วได้วางเอกสารชุดนั้นลงก่อนจะพูดว่า
" ข้ารู้แล้ว "
เมื่อชายที่เข้ามาแจ้งสารได้ยินก็ได้ทำความเคารพอีกครั้งก่อนเดินจากไป
ชาบผู้นั้นได้พูดกับสาวใช้ว่า " เตรียมชุดให้ข้า ข้าจะไปวิหารกลาง " เมื่อสาวใช้ได้ยินก็ได้ตอบรับ " เจ้าค่ะ " ก่อนจะโค้งแล้วเดินออกไป
แล้วชายหนุ่มก็ได้ลุกไปที่ห้องแต่งตัว
ณ วิหารกลาง
ชายผู้นั้นได้แต่งกายชุดกรีกโบราณค่อยๆเดินเข้าไปในโถงทางเดินที่ทอดยาวไปไม่มากนั้น รอบข้างทางเป็นเสาแบบคอรินเทียนโดยบนเสานั้นมีคกเพลิงอยู่เสาละอัน ระหว่างเสาของวิหารเปิดโล่ง
*เสาคอรินเทียน คือ เสาสไตล์กรีกโบราณรูปแบบหนึ่ง*
เมื่อเดินไปสุดท้ายเป็นโถงใหญ่โค้งเป็นทรงกลมโดยรอบผนังโถงนั้นมีรูปปั้นขนาดใหญ่ 12 คนอยู่ เมื่อชายคนนั้นเดินเข้าไปกลางโถงเขาก็ได้คุกเข่าข้างหนึ่งและทำความเคารพรูปปั้น เมื่อเขานั้นได้ทำความเคารพเสร็จแล้วก็ได้มีแสงจากด้านบนทอแสงออกมาปกคลุมพื้นที่ห้องโถงนั้นที่ตัดขาดจากพื้นที่โดยรอบทันใดนั้นก็มีเสียงจากรูปปั้นชายว่า
"ช่วงนี้เจ้าเป็นเช่นไรบ้างล่ะ " ด้วยน้ำเสียงสบาย
เมื่อชายคนนั้นได้ยินก็ได้กล่าวตอบไปว่า
" หลังจากภารกิจครั้งล่าสุดก็ราบรื่นดีขอรับ "
รูปปั้นผู้หญิงอีกรูปได้พูดขัดว่า " ท่านเข้าเรื่องเถอะ "
" อือ ที่พวกข้าเรียกเจ้ามาเนื่องจากมีภารกิจให้เจ้าทำ เนื่องจากมีปีศาจหลุดมาจากโลกใต้พิภพซึ่งปีศาจตัวนี้แข่งแกร่งและเกลียดชังมนุษย์เป็นอย่างมาก ซึ่งทางนั้นยุ่งวุ่นวายเรื่องที่มีคนแหกคุกไปถึงชั้นล่างสุดจึงส่งเรื่องให้เราไปช่วย "
รูปปั้นผู้หญิงอีกรูปได้พูดต่อว่า " เนื่องจากข้าเห็นว่าเจ้าเหมาะสมในการทำเรื่องนี้มากที่สุดพวกข้าจึงจะส่งเจ้าไปทำภารกิจที่โลกมนุษย์โดยปลอมตัว หาแบะแสและทำให้มนุษย์บาดเจ๊บล้มตายน้อยที่สุด นี้เป็นภารกิจสำคัญเพราะอาจมีอะไรแอบแฝงที่เราไม่รู้ดังนั้นเจ้าต้องระวังและห้ามพลาดเป็นอันขาด"
เมื่อชายนั้นได้ฟังจึงได้ตอบรับว่า " ข้าจะทำในภารกิจให้ลุล่วงให้ได้ขอรับ "
" ข้าหวังในตัวเจ้านะ เทพเอธานอส "
" ขอรับ ข้าขอทูลลา "
" ไปเถอะ "
เทพจึงได้ทำความเคารพก่อนเดินออกไปแล้ว
รูปปั้นชายอีกรูปก็ได้พูดว่า " ภารกิจครั้งนี้มีอะไรแอบแฝงไว้แน่นอน แต่เรากลับช่วยไม่ได้ข้ารู้สึกละอายใจที่ไม่สามารถบอกความจริงนี้ได้ " ด้วยน้ำเสียงเป็นเศร้าสร้อย
เมื่อรูปปั้นหญิงได้ยินก็พูดว่าพูดว่า " เราทำได้แค่บอกทำได้แค่นี้แหละ เราได้เพียงแต่หวังแต่ว่าจะไม่เกิดเหตุร้ายแรงกับเอธานอสเท่านั้น " ด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
รูปปั้นอื่นๆได้ตอบรับ " อืม "
รูปปั้นชายเดิมได้พูดว่า " เราควรแยกย้ายกันได้แล้ว เรายังมีงานต้องทำกันอีก  "
รูปปั้นอื่นๆได้ตอบรับ " เข้าใจแล้ว "
หลังจากรูปปั้นทั้งหมดได้ตอบรับก็เรียกจิตวิญญาณของตนเข้าร่างแล้วหลังจากนั้นแสงที่ปกคุมวิหารก็ค่อยๆสลายจางหายไปเป็นดังเดิม


## โลกมนุษย์

ด้านชายแดนของอาณาจักรแห่งหนึ่ง
" กุก กับ กุก กับ กุก กับ "เสียงฝีเท้าของม้าที่กำลังวิ่งเรียบฝั่งชายแดนตอนเช้ารุ่งสางโดยมีชายสวมชุดเกราะพร้อมหอกข้างกายนั่งอยู่บนหลังม้า แต่ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้เห็นชายคนหนึ่งที่สวมผ้าคลุมปิดปังใบหน้าพร้อมแบกถุงใบหนึ่งไว้บนบ่ากำลังเดินตามแนวชายฝั่ง พวกเขาจึงได้ควบม้าเข้าไปหาชายคนนั้น เมื่อพวกเขาไปถึงก็ได้หยุดม้าขวางหน้าและล้อมชายคนนั้นเอาไว้ก่อนที่จะนำหอกที่อยู่ข้างกายชี้ไปที่คนน่าสงสัย
ชายคนนั้นรู้สึกตกใจเมื่อมีม้ามาหยุดอยู่ด้านหน้าของตน แล้วก็มีหอกจากคนที่อยู่บนม้าชี้เข้าหาตนเอง เขาจึงยกมือขึ้นแล้วได้กล่าวกับพวกเขาด้วยความตกใจที่ยังเหลืออยู่ว่า " พ พวกท่านโปรดใจเย็นลงก่อน "
"เจ้าเป็นใคร เหตุใดเจ้าถึงมาเดินอยู่บริเวณนี้ หรือว่าเจ้านั้นจะเป็นศัตรู " ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าไได้พูดขึ้นพร้อมขยับปลายหอกเข้ามา
" ข้าเป็นชาวบ้านมาจากเมื่ออื่นมาหางานทำที่เมื่ออื่นเพื่อส่งให้ให้ครอบครัว มิได้มีเจตนาร้ายอันใด " ชายคนนั้นพูดด้วยความกลัวหอกที่อยู่ด้านหน้าเล็กน้อย
" เจ้าเปิดผ้าคลุมของเจ้าออกมาสิ " ชายคนเดิมได้พูดกับชายแปลกหน้าที่ยังดูตกใจและกลัวอยู่
ชายคนนั้นได้เปิดผ้าคลุมออกทำให้เห็นผิวขาวผ่อง นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มและผมสีน้ำตาลอ่อนราวกับคนที่ไม่เคยทำงาน
เมื่อชายคนนั้นได้เห็นก็มีท่าทางไม่เชื่อคนแปลกหน้าคนนี้สักเท่าไหร่เนื่องจากรูปร่างท่าทางที่ดูไม่เหมือนคนที่ทำงาน เขาจึงส่งสัญญาณให้คนอื่นมาค้นตัวชายผู้นั้นเมื่อลูกน้องของเขาได้เดินไปค้นตัวเขาแต่พบแค่เสื้อผ้ากับของใช้จำเป็นเล็กน้อยจึงได้บอกกับชายคนนั้นว่า " ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่มีอาวุธหรือของน่าสงสัยใดๆ แต่เจ้ามาทำตัวลับๆล่อๆแถวนี้ดังนั้นข้าจึงจำเป็ต้องพาเจ้าไปพบกับลอร์ดก่อน เพื่อให้เขาตัดสินใจ "
" ข้าเข้าใจแล้ว แต่ท่านช่วยให้พวกท่านลดหอกลดหน่อยได้หรือไม่ "
" ลดหอกลง " เมื่อชายขี่ม้าชุดเกราะได้ยินก็ได้ลดหอกลงไปไว้ข้างกายดังเดิม
" เจ้าอย่าได้คิดจะตุกตกตอนที่ข้าพาเจ้ากับค่ายด้วยล่ะ  เอียน ข้าฝากเจ้าเอาชายคนนี้กลับค่ายด้วย " ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าได้พูดกับลูกน้องคนหนึ่ง
" ครับ " เอียน ชายที่ดูเหมือนจะเด็กสุดในกลุ่มนี้ได้ตอบรับด้วยเสียงดังฟังชัด
" เจ้าขึ้นมาบนหลังม้าข้าสิ เราจะได้รีบออกเดินทางกัน " เอียนได้พูดกับชายแปลกหน้าหลังจากตอบชายผู้ออกคำสั่ง
" ค ครับ " ชายชุดคลุมได้ตอบดูความแปลกใจนิดๆก่อนที่จะก้าวขึ้นหลังม้าโดยมีเอียนค่อยช่วยให้ขึ้นมา
" ออกเดินทางกลับค่าย " เสียงชายที่ดูเป็นหัวหน้าได้ออกคำสั่งอีกครั้งก่อนที่จะควบม้านำทาง
" เจ้ามิต้องเกร็จมาหรอกนะ ถึงหัวหน้าจะดูดุดันแต่ท่านนั้นใจดีที่พดกับเจ้าาแบบนั้นก็เป็นเพราะห่วงพวกเรากับคนในค่ายนะ " เอียนได้พูดบอกกับข้าในขณะที่เริ่มเดินทาง
" จะพยายามนะครับ " เขาได้ตอบด้วยอ่อนน้อมจนเอียนผู้ได้ฟังถึงกับหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย
ระหว่างทางเขานั้นได้คิดถึงเรื่องราวก่อนหน้าที่เขาจะมาถึงที่นี้ หลังจากเขาออกมาจากวิหารกลางข้าก็กลับจักการงานของตนที่เหลือไว้ให้เรียบร้อยก่อนการเดินทางลงโลกมนุษย์ในอีก 2 วันข้างหน้าเพื่อทำภารกิจ  เมื่อถึงวันออกเดินทางถ้าได้หยิบของที่เตรียมไว้ในการเกินทางก่อนที่ข้าเทพเอธานอสจะปลี่ยนรูปร่างภาพลักษณ์ภายนอกเพื่อให้เหมือนกับคนทั่วไปและได้ใช้ชื่อตัวเองว่า นอริส
พอข้าเดินทางมาถึงประตูเชื่อมต่อโลกมนุษย์ก็ได้เห็นเพื่อนทั้ง 2 ของข้ารอข้าอยู่ก่อนแล้ว คนแรกชื่อว่า คีร่า เป็นเทพแห่งพงไพร ผู้ที่มีหน้าตาสะสวยพอควรแต่นิสัยกลับแก่นแก้ว ใจกล้าและบ่าบิ้นราวกลับผู้ชาย ส่วนอีกคนชื่อ ซาเรเมีย เทพแห่งสงคราม เป็นผู้ชายผิวแทนร่างกายกำยำ ผมสีเพลิงแดงหน้าตาหล่อเหลาชอบที่จะชอบหยอกล่อแกล้งพวกข้าอยู่บ่อยครั้งนับว่าเป็นคนคอยสร้างสีสันให้กลุ่มของเรา ด้วยนิสัยของซาเรเมียจึงมักมีเรื่องถกเถียงกับคีร่าบ่อยๆ จนบางครั้งก็คิดว่าข้าก็คิดว่าเรานั้นกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันได้อย่างไร
ระหว่างที่ข้าเดินเข้าไปหาคีร่ากับเซราเมียที่เหมือนกำลังถกเถียงกันอยู่เมื่อครู่ เมื่อเห็นข้าก็ได้หยุดการถกเถียง
" ทางนี้ ทางนี้ " เซราเมียได้โบกมือไปมาพร้อมตะโกนเรียกข้าด้วยความร่าเริง
" เจ้าแค่โบกมือเอธาก็เห็นแล้วน่า " คีร่าบอกเซราเมียที่กำลังโบกมือให้ข้าอย่างเสียงดัง
" ข้าก็แค่กลัวเอธาไม่เห็นพวกเรานิ เจ้าทำไมต้องดุข้าด้วย " หลังจากพูดก็ได้ทำหน้าง้องอนเดินมาหลบหลังข้าแล้วบอกว่า " เอธาเจ้าดูสิคีร่าดุข้า " ด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยและแสร้งปาดน้ำตา
" หนอยแหนะเจ้า แน่จริงอย่างหลบอยู่หลังเอธานอส " คีร่าได้พูดตอบเซราเมียเมื่อท่าทางที่เซราเมียทำ
" ข้าจะตีเจ้าให้ตายเลย " คีร่าได้พูดแล้วมาวิ่งไล่จับเซราเมียที่หลบหลังข้าแล้ววิ่งไล่จับรอบข้าเหมือนข้าเป็นจุดศูนย์กลางของการทะเละครั้งนี้
" พวกเจ้าหยุดกันได้แล้ว ข้าให้มาส่งไม่ได้ให้มาตีกัน " ข้าด้วยความเหนื่อยหย่ายใจ
เมื่อทั้งสองได้ยินได้หยุดวิ่งไล่กันแล้วเดินมาหาข้าแล้วเซราเมียก็พูดว่า " เอาน่าสีสันกลุ่มเรา " พร้อมคล้องคอข้าแล้วคีร่าก็ได้พูดสมทบต่อว่า " ใช่ๆ อย่าซีเรียสเลย "
" เฮ้อ " ข้าถอนหายใจพร้อมสาหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายกับทั้งสองคน
"แล้วครั้งนี้เป็นงานไม่ยากมาก เจ้าน่าจะกลับมาเร็วใช่ไหม " คีร่าได้ถามขึ้นมาพร้อมกับเซราเมียที่อยากรู้คำตอบเหมือนกัน
" ข้าก็ไม่มั่นใจเพราะอาจจะมีเรื่องแอบแฝงในงานนี้ ถ้าราบรื่นก็น่าจะกลับมาเร็วอยู่ " ข้าได้ตอบกลับด้วยเสียงจริงจัง
"งั้นเจ้าก็ต้องระวังตัวด้วยนะ " คีร่าได้พูดด้วยความเป็นห่วง
"งั้นเจ้าระวังตัวแล้วรีบกลับมาล่ะ เสร็จภารกิจแล้วเรามาฉลองกัน "เซราเมียได้พูดด้วยความร่าเริงและตื่นเต้น
ข้ากับคีร่าได้มองหน้ากันและคิดเหนื่อยหย่ายใจกับเซราเมียเหมือนกันพร้อมกับส่ายหัวไปมาด้วยรอยยิ้มนิดๆกับนิสัยของเซราเมีย
" ถึงเวลาที่เจ้าควรลงไปได้แล้วนะ " คีร่าได้พูดเมื่อได้มองไปเห็นฟ้าที่เริ่มสว่าง
" จริงด้วย คุยกันเพลินเลย " เซราเมียได้ตอบกลับ
" งั้นข้าไปแล้วนะ "ข้าได้บอกกับเพื่อนทั้งสองก่อนที่จะเดินไปที่ประตู
" ไปดีมาดีนะ "คีร่ากับเซราเมียได้พูดพร้อมโบกมือลา
" อืม "ข้าได้ตอบรับก่อนเดินเข้าประตูไป


## ท่านลอร์ด

ระหว่างที่ข้าที่กำลังนึกถึงเรื่องราวก่อนที่ข้าจะลงมาอยู่นั้น
" นอริส เราใกล้ถึงค่ายแล้ว อยู่ด้านหน้านี้เองดูสิ " เสียงของเอียนเรียกดังขึ้นทำให้ข้าหลุดออกจากความคิดของตัวเองแล้วก็เงยหน้าขึ้นมองทางด้านหน้า ก็พบกับค่ายขนาดใหญ่จนมองไม่เห็นด้านในด้านบนและล่างมีการป้องกันอย่างดี แล้วม้าก็ได้วิ่งผ่านป่าไปจนถึงหน้ากำแพงเมืองก็ได้ชะล่อคงวามเร็วลงเมื่อม้าได้เปลี่ยนจากวิ่งมาเป็นเดินไปหน้ากำแพงโดยมีทหารหน้ากำแพงทำความเคารพ
เมื่อม้าเดินผ่านเข้ากำแพงได้พบกับคฤหาสน์สีขาวตั้งตระหง่านเห็นได้ชัดเจนแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้มากระหว่างทางก็เห็นลานกว้างขนาดใหญ่ซึ่งมีทหารกำลังฝึกซ้อมกันอย่างขยันขันแข็ง ม้าที่นั่งมาก็หยุดลงบริเวณขอบของลานฝึกแล้วก็มีทหาร 2-3 คนเดินเข้ามาหา
" ยินดีตอนรับกลับครับหัวหน้า " เสียงตอนรับหัวหน้าที่นำเรากลับมาถึงค่ายโดยพวกเขาพูดพร้อมทำความเคารพ
" อืม " หัวหน้าได้ตอบกลับไปพร้อมลงจากหลังม้า แล้วคนอื่นๆก็ลงจากหลังม้าตาม
" ฝากนำม้าไปเก็บด้วยหล่ะ ฉันจะไปพบลอร์ด " เขาสั่งลูกน้อง
" ครับ " เสียงตอบรับของทหารก็ที่จะเดินจูงมาเดินออกไปทิ้งให้ข้ายืนอยู่คนเดียว
" รออะไรล่ะ ตามมาสิ " เขาได้พูดขึ้นก่อนเดินเข้าไปในคฤหาสน์ ข้าจึงรีบเดินตามหัวหน้าไป
เมื่อเดินเข้าไปในตัวคฤหาสน์ก็จะเป็นทางเดินทอดยาวตรงไประหว่างทางมีประตูห้องกับรูปภาพสลับกับไปทำให้ระหว่งทางข้าเลยเอาแต่มองรูปภาพระหว่างทางเดินจนเดินมาสุดทางเดินเสียแล้ว เมื่อถึงหน้าห้องของโถงทางเดินหัวหน้าที่นำทางมาก็หยุดลง
" บอกท่านลอร์ดที่ว่าข้ามาพบ " เขาได้บอกกับคนเฝ้าประตูทั้งสอง ทั้งสองได้ก้มน้อมรับ
" หัวหน้าฝ่ายตรวจตราตอนรุ่งเช้าของเขาพบขอรับ " ชายเฝ้าประตูคนหนึ่งได้เคาะประตูก่อนที่จะแจ้งผ่านบานประตู
" เข้ามาได้ " เสียงตอบรับจากหลังบานประตูได้ดังขึ้น
คนเฝ้าประตูทั้งสองได้ทำก้มต้อนรับแล้วหัวหน้าก็ได้เดินเข้าไปในตัวห้อง เมื่อเปิดประตูก็เห็นกับห้องขนาดปานกลางโดยในห้องมีการจัดวางอย่างดี บริเวณกลางห้องเป็นโต๊ะทำงานซึ่งได้มีชายวัยกลางคนได้นั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะทำงาน หัวหน้านั้นได้แสดงความเคารพเมื่อข้าเห็นก็ได้ก้มทำความเคารพเช่นกัน
" เจ้ามีเรื่องอันใด แล้วชายด้านหลังเจ้าคือใคร " ชายที่นั่งอยู่ได้เอ่ยถาม
" ข้าพบเขาเดินเร่ร่อนบริเวณชายแดนเห็นบอกว่ามาหางานทำนะครับ แต่คนธรรมดาไม่น่าเดินมาแถวนั้นได้ข้าจึงพาเข้ามาหาท่านนะครับ " หัวหน้าได้ตอบกลับไปด้วยความน้อบน้อม
ชายที่นั่งอยู่ได้มองมาที่ข้าพร้อมกับกำลังพิจารณาอย่างใจเย็น
" เจ้ามาหางานงั้นรึ " เขาได้ถามขึ้นมาโดยกำลังมองข้าอยู่
" ใช่ครับ " ข้าตอบรับ
" แล้วเจ้าทำงานอะไรได้บ้างล่ะ " ชายคนนั้นหลังจากดูการกระทำของข้าสักพักก็ถามขึ้น
" ค ครับ ? ข้าทำได้ทุกอย่างเลยครับ " ข้าตอบด้วยความงงงวยเล็กน้อย
" เจ้าสนใจมาทำงานที่ค่ายนี้ไหมล่ะ " เขาได้ถามข้าโดยที่ยังไม่ละสายตาจากข้า
" สนใจมากเลยครับ " ข้าตอบด้วยความไม่ลังเลเพราะการที่อยู่บริเวณนี้จะสะดวกในการหาข้อมูลและการทำงาน
" กีตะ พาเขาแนะนำสถานที่แล้วทดสอบความสามารถของเขาแล้วมารายงานผลให้ข้าด้วย " เขาได้พูดกับหัวหน้าที่ยืนฟังอยู่
" ครับ งั้นข้าขอตัว " กีตะได้ตอบรับ
" ไปเถอะ " ชายวัยกลางคนกล่าวตอบ
กีตะได้โค้งแสดงความเคารพก่อนเดินออกไปข้าจึงทำความเคารพก่อนเดินตามกีตะออกไปโดยมีท่านลอร์ดมองมาจากในห้องจนประตูนั้นได้ปิดลง กีตะได้นำข้าแนะนำที่างต่างในคฤหาสน์ก่อนพาข้ามาลานกว้างด้านหน้าได้การทดสอบศักยภาพและให้ข้าตอบคำถามเกี่ยวกับเมือง อาณาจักร และการจัดการเรื่องต่างๆ  ข้าได้ทำการทดสอบจนเวลาล่วงเลยไปจนพระอาทิตย์เริ่มจะตกดิน
" การทดสอบของเจ้าจบลงเพียงเท่านี้ เดี๋ยวจะมีคนมาพาเจ้ามารับไปห้องพักของเจ้า แล้วพรุ่งนี้ก็ให้เจ้าไปพบท่านลอร์ดตอนพีะอาทิตย์ขึ้นด้วย " กีตะได้กล่าวกับข้าที่พึ่งจบการทดสอบคำถามในห้อง แล้วอยู่ๆก็มีเสยงเคาะประตูดังขึ้น
" เข้ามา " กีตะได้ตอบกลับเสียงเคาะประตูทันใดนั้นเอียนก็เดินเข้ามาพร้อมทำความเคารพ
" ข้ามาแล้วครับท่าน " เอียนได้ตอบหลังจากทำความเคารพเสร็จ
" อืม พาเขาไปที่ห้องพักสะ เดียวข้าไปรายงานผลก่อน " กีตะได้ตอบกลับเอียนไปก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยกีตะได้ทำเคารพเพื่อส่งเขา
" เป็นไงบ้าง " เอียนไ้หันมาพูดกัลข้าเมื่อกีตะได้เดินออกไปแล้ว
" ก็พอได้ แต่เหนื่อยนิดหน่อย " ข้าได้ตอบกลับเอียนไป
" งั้นตามข้ามาสิ เดียวข้านำทางเอง " เอียนได้พูดแล้วเดินนำข้าไป
" ที่พักทหารและเหล่าคนรับใช้จะแยกกันโดยที่พักของทหารจะอยู่ด้านหลังและด้านซ้ายของคฤหาสน์ส่วนของคนรับใช้จะอยู่ด้านซ้ายซึ่งที่พักของทหารนะจะให้นอนห้องล่ะ 2 คน โดยที่อาบน้ำและนั่งรวมจะต้องใช้ร่วมกัน " เอียนได้อธิบายรายละเอียดระหว่างเดินทางสำรวจก่อนถึงห้องพัก
" ถึงแล้ว " เอียนได้พูดขึ้นพร้อมหยุดหน้าห้องนึง
" เนื่องจากเจ้ามาอาศัยกะทันหันจึงไม่มีที่พักให้เจ้าดังนั้นจึงต้องมาอาศัยกับข้าที่ไม่มีคู่พอดีถึงจะไม่มีอะไรมากก็เถอะ เจ้าโอเคใช่ไหม " เอียนได้ถามข้าในขณะที่เปิดห้องแล้วเดินเข้าไป
ในห้องมีเตียงไม้อยู่สองเตียงติดผนังด้านละข้างแล้วผนังตรงกลางมีหน้าต่างอยู่หนึ่งบานและมีโต๊ะสำหรับใช้ทำงานวางอยู่ติดห่างกันไม่มากคนละตัว ถึงแม้ห้องจะไม่กว้างมากแต่ก็เพียงพอในการอาศัย
" ข้าอยู่ได้ " ข้าได้ตอบกลับเอียนไปหลังจากดูรอบห้องเสร็จแล้ว
" ดีเลย งั้นเจ้านอนเตียงนี้นะ ส่วนนี้เป็นของใช้จำเป็นนะ " เขาได้เดินไปจะเตียงที่วางพร้อมพร้อมแปรงสีฟันและยาสีฟัยอันใหม่ให้ข้า
" อืม " หลังจากข้าตอบรับข้าก็จัดของที่เอามาก่อนที่จะไปอาบน้ำและเข้าสู่ห้วงนิทรา...


## ทำงาน

ด้านของหัวหน้า
เมื่อเขาได้ทำการทดสอบให้นอริสเสร็จแลวก็ได้มาเขาพบท่านลอร์ดอีกครั้งพื่อรายงานผล เมื่อเข้าไปท่านลอร์ดก็ได้ถามว่า " ผลการทดสอบเป็นอย่างไรบ้าง " ในขณะที่ตนกำลังนั้นดูเอกสารในมืออย่างไม่ลดละ ถึงแม้เอกสารจะลดลงไปมากแต่ก็ยังเหลือเอกสารอีกกองอยู่บนโต๊ะ
" เขาทำได้ดีในทุกๆด้านเลยขอรับโดยเฉพาะเรื่องการจัดการกับการแก้ปัญหาและปรับปรุงให้ดีขึ้น ซึ่งมีความรอบรู้เกี่ยวกับภูมิศาสตร์และการจัดการของเมืองเราอย่างดีอีกด้วยขอรับ " หัวหน้าได้กล่วรายงานผลที่สรุปมาจากการทดสอบของนอริส
เมื่อเขาได้ยินถึงกับหยุดดูเอกสารและขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างประหลาดใจที่คภายนอกจะรู้เรื่องราวถึงขนาดนี้
" อือ เจ้าวางรายงานผลแล้วไปได้เลย " ท่านลอร์ดได้กล่าวกลับหัวหน้า แล้วหัวหน้าก็ทำความเคารพก่อนจากไป
เช้าวันถัดไป...
ข้าได้ลืมตาตื่นในช่วงเช้ามืดของอีกวัน ขณะที่ข้ากำลังปรับสายตาในขณะลุกขึ้นนั่งก็เห้นเอียนกำลังจัดเครื่องแต่งกายกำลังจะออกไปข้างนอก
" ตื่นแล้วหรอ " เมื่อเอียนเห็นข้าที่พึ่งตื่นก็ทักขึ้น ข้าได้ตอบกลับด้วยการพยักหน้า
" ข้าถึงไปตรวจชายแดนตอนเช้าแล้ว เสื้อผ้าใหม่ข้าวางไว้ที่โต๊ะเจ้านะ ข้าไปก่อนนะ " เอียนได้พูดเมื่อเห็ท้องฟ้าด้านนอกก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง โดยมีข้าโบกมือส่ง
เมื่อเขาออกไปข้าได้ลงจากเตียงแล้วไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่เอียนให้มา เมื่อข้าแต่งตัวเสร็จก็ใกล้รุ่งเช้าเสียแล้วข้าจึงเดินออกจากห้องเพื่อเดินทางไปพบท่านลอร์ด เขาได้เดินทางโถงทางเดิมกับที่เมื่อวานเขาเดินเข้ามาครั้งแรกกับรอบข้างที่ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาเดินไปเรื่อยก็มาถึงห้องสุดโถงทางเดินแล้ว เขาได้เดินไปหยุดที่หน้าประตูเหมือนทหารหน้ประตูจะรู้อยู่แล้วว่าข้ามาเข้าพบจึงได้บอกกับท่านลอร์ดว่า " นอริสมาแล้วขอรับ " ชายหน้าประตูได้รายงานผ่านบานประตเมื่อเดิม
" เข้ามาได้เลย " หลังจากเสียงรายงานสักพ้กก็มีเสียงท่านลอร์ดอนุญาติให้เขาไปออกมาจากห้อง ข้าได้เดินเขาไปในห้องโดยมีทหารได้ยืนเฝ้าหน้าประตูยืนข้างๆเพื่อเปิดทางให้ข้าเข้าไปได้
เมื่อเข้ามาก็เห็นภาพท่านลอร์ดพร้อมห้องี่ดูมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยเนื่องจากแสงยามเช้าที่เขามาทำให้ห้องนี้ดูสวยงามเป็นพิเศษ เมื่อเดินึงหน้าโต๊ะทำงานท่านลอร์ดขาก็ได้โค้งทำความเคารพโดยมีท่านลอร์ดนั่งรอข้าโดยหันเบาะไปด้านหลังเพื่อชมความงานของดวงอาทิตย์ที่กำลังขึ้น เมื่อข้าทำวามเคารพแล้วยืนเป็นปกติเขาก็ค่อยๆหันกลับมามองข้า
" เมื่อคืนเป็นไงบ้าง หลับสบายดีไหม " ท่านลอร์ดได้ถามขึ้น
" หลับสบายดีขอรับ " ข้าได้ตอบไปด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อม แล้วท่านลอร์ดก็ได้หยิบรายงานผลที่หัวหน้าเอามาให้เมื่อคืนมาดู
" เจ้ามีพรสรรค์มากเลยนะ ทั้งการต่อสู้ การศึกษา สภาพเมืองจนเหมือนกับไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาเลย " ท่านลอร์ดได้พูดตอนแรกอย่างเป็นธรรมชาติจนึงประโยคสุดท้านที่ใช้น้ำเสียงที่เค้นเอาคำตอบจากคนแปลกหน้าผู้นี้
" ข้าเคยทำงานเป็นู้ช่วยในบ้านขุนนางมาก่อนขอรับ " ข้าได้ตอบกลับไปเหมือนกลับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" แล้วทำไมเจ้าต้องออกมาหางานที่ต่างแดนแถมยังเป็นชายแดนเมืองไวเพลส์ด้วย ทั้งทีเจ้าได้ทำงานดีอยู่แล้ว "เขาได้ถามคำถามหยั่งเชิงด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติแต่กลับคอยมองท่าทางของข้าอยู่
" เนื่องจากพวกเขาตัดสินใจที่จะไปใช้ชีวิตที่สงบที่บ้านเกิดพวกเขา พวกเราที่รับใช้จึงต้องไปหางานอื่นทำนะขอรับ " นอริสได้กล่าวอย่างไม่หวาดเกรงเนื่องจากได้เตรยมสถานการณ์มาอย่างดีและพบเรื่องอย่างนี้มานับครั้งไม่ถ้วนนั้นเอง
" ดูจากความสามารถของเจ้าลองมาเป็นผู้ช่วยข้าดีไหมล่ะ " หลังจากที่ท่านลอร์ดได้มองดูข้าด้วยตาสวรรค์สักพักก็ได้ถามขึ้น
" ยินดีอย่างยิ่งขอรับ " ข้าได้ตอบกลับไว้ดังเป็นตามที่ข้าคิดไว้
" นายท่าน ฮาลีทมาแล้วขอรับ " อยู่ๆเสียงเคาะประตูก็ได้ดังขึ้นพร้อมกับเสียงทหารหน้าห้องที่ได้แจ้งถึงู้มมาเยือนคนใหม่
" เข้ามาได้ " ไม่ทันข้าได้ครุ่นคิดอะไรท่านลร์ดก็ตอบกลับเสียงนั้นไปแล้ว
ประตูได้เปิดออกมาอย่างช้าๆเป็นชายสูงวัยแต่ดจากการแต่งตัว ท่าทางและการแสดงกิริยาสื่อให้เห้นว่าเป็นคนที่มีภูมิฐานที่ดี
" นี้คือฮาลีทผู้ช่วยของข้า เจ้าจงไปเรียนรู้งานจากเขาแล้วอีก 3 วัน ให้เจ้าลองมาทำงานจริงดู " ท่านลอร์ดได้แนะนำข้าให้รู้จักเขาและได้มอบหมายสิ่งแรกในการที่จะเป็นผู็ช่วย
" ขอรับ ขอบคุณสำหรับความกรุณา " ข้าได้ตอบกลับไป
คุณฮาลีทได้ความเคารพก่อนเดินออกไปโดยมีข้าเดินตามออกไปจากห้องของท่านลอร์ด เมื่อประตูปิดลงสีหน้าทีกังวลได้ขึ้นอยู่บนหน้าของท่านลอร์ดด้วยความแปลกใจและสวสัยที่ตาเทพที่มองได้เห็นถึงตัวตนแต่กลับมองนอริสได้ว่าเป็นคนที่ไม่ได้ประสงค์ร้ายเท่านั้น ภายในใจท่านลอร์ดเพียงแต่คิดว่าอย่าเกิดเรื่องก็พอก่อน
หลังจากที่ประตูปิดลงฮาลีทก็ได้เดินนำไปพร้อมอธิบายสิงที่ข้าต้องทำและเรียนรู้ให้ได้ภายใน 3 วันของข้ากับการฝึกสุดโหดที่กำลังจะเริ่มขึ้นันบจากนี้
ชี้แจ้ง
ดวงตาเทพ คือ ดวงตาที่คนที่มีสายเลือดของเทพไม่ว่าจะมากหรือน้อยมากแค่ไหนก็ตามจะสามารถฝึกดวงตาให้มองคนภายนอกออกซึ่งความแ็งแกร่งของพลังจะขึ้นกับความสามรถและการฝึกน ถ้าคนที่มีพลังน้อยกว่าจะมองคนที่มีพลังสูงกว่าได้นั้นจะเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ปกปิดเท่านั้น ซึ่งตอนที่ท่านลอร์ดใช้ดูนอริสเขาก็สัมผัสถึงการใช้พลังมาที่เขาได้แต่เขานั้นไม่ได้แสดงท่าทางอะไรไปเท่านั้น
ส่วนมากคนที่มีสายเลือดเทพมักเป็นคนผู็มั่งคั่งและมีอำนาจในพื้นโลก มีแต่ชาวเวทกับคนที่มีสายเลือดเทพถึงจะรับรู้ได้เมื่อพวกเขานั้นใช้พลังนี้ออกมา
เมื่อเทพองค์หนึ่งให้ได้รับภารกิจให้ปลอมตัวเป็นมนุษย์ธรรมดาหาปีศาจร้ายที่แฝงตัวอยู่ในโลกเพื่อไม่ให้เกิดเหตุร้ายไปมากกว่านี้ เรื่องราวอันแสนวุ่นวายของเทพและปีศาจจะเป็นอย่างไง…