ซักดอกไหมครับ?
Aksorn
## The Castle

"สวัสดีครับคุณลูกค้า The Castle ยินดีต้อนรับ ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ"
เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยต้อนรับอย่างสุภาพ เมื่อกระดิ่งที่แขวนไว้ตรงประตูเคลื่อนไหวส่งเสียงดังกรุ๋งกริ๋งกังวานไปทั่วร้าน ชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์แบบสบายๆ เดินยิ้มร่าเข้ามาที่เคาน์เตอร์ ดวงหน้าอ่อนเยาว์กับรอยยิ้มน่ารักบ่งบอกอายุของเจ้าตัว
"ผมอยากได้ฮังการีหางหนามฮะ"
ห้ะ!?
กูกำลังจะได้เจอแฮร์รี่ใช่มั้ย?
'วิลเลียม หวัง' หันขวับตามสัญชาตญาณคนบ้าแฮร์รี่ พลันสายตาของเขาก็ปะทะเข้ากับเจ้าของร่างสูงสง่าในชุดสูท ผมสีดำสนิทถูกเซ็ทจนเรียบกริบรับเข้ากับใบหน้าคม สูทสีดำสนิทไม่ต่างจากเส้นผมปักไหมทองลายหงส์ทะยานบริเวณไหล่ทั้งสองข้าง ดูสูงส่งราวกับเชื้อพระวงศ์คนหนึ่ง โดยเฉพาะเมื่อยืนอยู่ท่ามกลางความหรูหราโอ่อ่าของร้านแห่งนี้
วิลเลียมเคยมาที่นี่แล้วหลายครั้ง แต่ไม่เคยพบชายแปลกหน้าคนนี้ที่กำลังทำท่าราวกับว่าตัวเองเป็นเจ้าข้าวเจ้าของสถานที่อันงดงามแห่งนี้
เขาชอบสไตล์และความกว้างขวางของร้าน แม้จะตั้งอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ แต่กลับเงียบสงบและมีมนต์ขลังอย่างประหลาด ตัวร้านถูกตกแต่งอย่างคลาสิก ดูเรียบง่ายหรูหรา แต่กลับมีบรรยากาศที่อบอุ่นราวกับได้อยู่บ้าน ในขณะเดียวกันก็ยังคงความเป็นส่วนตัวอย่างบอกไม่ถูก
ทั้งดอกไม้ สินค้าเครื่องประดับตกแต่งบ้านก็มีหลากหลายสไตล์ให้เลือก จนเขาอดชื่นชมเจ้าของร้านไม่ได้ ทุกอย่างถูกจัดวางได้อย่างกลมกลืน ทั้ง ๆ ที่สินค้าแต่ละอย่างแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว คงเป็นอีกหนึ่งมนต์เสน่ห์ของร้านที่ทำให้เขามาเยี่ยมเยือนและเลือกซื้อสินค้ากลับไปอยู่บ่อย ๆ
ดูจากท่าทางของชายตรงหน้า...วันนี้เขาคงได้พบกับเจ้าของปราสาทตัวจริงเสียแล้ว
นอกจากฟิกเกอร์กับของกิน ก็มีแต่สินค้าของร้านนี้นี่แหล่ะที่ทำให้เขายอมควักเงินให้อย่างไม่อั้น
กลิ่นหอมของดอกบัวหลวงจากโซน Flora forest ลอยมาแตะจมูกทำให้วิลเลียมหลุดจากภวังค์ ร่างสูงในชุดสูทหงส์ทะยานหายไปแล้ว เหลือแต่ลูกค้าหนุ่มที่น่าจะอายุน้อยกว่าเขาราวห้าหกปี ยืนเกาะเคาน์เตอร์กวาดตามองไปรอบ ๆ ร้าน พลันอีกฝ่ายก็สบตาเข้ากับสายตาเขา
"มีอะไรรึเปล่าครับ?" เด็กหนุ่มถาม
เขาส่ายหน้า ไม่รู้จะถามอะไรดี ในเมื่ออีกฝ่ายก็เป็นลูกค้า จะรู้ได้อย่างไรว่าชายหนุ่มในชุดสูทนั่นเป็นเจ้าของร้านหรือพนักงานกันแน่ แต่อีกฝ่ายกลับจ้องหน้าเขาไม่วางตา ประสาทสัมผัสของวิลเลียมเริ่มรับรู้ได้ถึงรังสีอันตรายที่แผ่ออกมา
แสงวาววับจากโลหะบางอย่างด้านหลังเด็กหนุ่มสะท้อนแสงอาทิตย์ที่สาดเข้ามาทางกระจกของร้าน ความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวทำให้เขาตอบกลับไปโดยสัญชาตญาณ
"ผมแค่แปลกใจว่าร้านนี้ขายไข่มังกรแบบแฮกริดด้วยเหรอ?" เขาเอียงคอทำหน้าสงสัย ก่อนจะเสริมว่า "ผมเป็นแฟนพ่อมดน้อยน่ะครับ อยากได้ไปแต่งบ้านบ้าง"
ผ้าปิดปากสีดำแบบดารานิยมที่เขาคาดปิดอยู่ทำให้กล้าพูดอะไรไร้สาระออกไป ในเมื่อไม่มีใครเห็นหน้า ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
เด็กหนุ่มเงยหน้าหัวเราะดังลั่นร้าน ก่อนจะตบเคาน์เตอร์ไม้พะยูงไหหลำที่ราคาแพงหูฉี่อย่างถูกใจ ประกายโลหะหายไปแล้ว ในมือของเด็กหนุ่มว่างเปล่า เขาคงระแวงไปเองเพราะช่วงนี้เจอกับพวกแอนตี้แฟนบ่อยเกินไป วิลเลียมได้แต่ยืนมองอีกฝ่ายหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ไข่มังกรไม่มี มีแต่รูปปั้นมังกรไซส์กลางครับคุณลูกค้า"
เสียงทุ้มน่าฟังของร่างสูงในชุดสูทเดินกลับเข้ามายังเคาน์เตอร์ ในมือประคองรูปปั้นมังกรตามแบบตะวันตกออกมา ไม่เห็นเหมือนพันธุ์ฮังการีหางหนามที่เขาเคยเห็นเรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์เสียหน่อย
อีกฝ่ายคลี่ยิ้มน้อยๆ ขับให้ดวงหน้านั้นดูอ่อนหวานขึ้นเป็นสิบเท่า ก่อนจะถามเรียกสติเขาอีกครั้ง
"คุณลูกค้าสนใจไหมครับ ตอนนี้เรามีมังกรหลายแบบ แต่ไม่ขายของติดลิขสิทธิ์นะครับ"
วิลเลียม หวัง ไม่ได้สนใจรูปปั้นมังกร แต่เขาสนใจคนตรงหน้าต่างหาก เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ ชายหนุ่มจึงเอ่ยขออนุญาตอย่างสุภาพ
"เดี๋ยวผมขออนุญาตห่อของให้คุณลูกค้าท่านนี้สักครู่นะครับ แล้วเดี๋ยวจะไปนำรูปปั้นมังกรอีกแบบมาให้ดู เผื่อคุณลูกค้าจะสนใจ"
วิลเลียมเพียงแต่พยักหน้า ก่อนจะทำทีเป็นมองดูสินค้าอื่นๆ ในร้าน แม้หางตาจะยังคงเหลือบมองร่างสูงเจ้าของรอยยิ้มอยู่ตลอด
แค่ไม่กี่วินาทีที่เขามัวแต่ตกตะลึงกับรอยยิ้มของคนในชุดสูท โลหะวัตถุสีดำละเมื่อมก็ถูกดันเข้าซองเสื้อด้านในอย่างเงียบเชียบไร้ร่องรอยราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน เด็กหนุ่มล้วงกระเป๋าโยนหมากฝรั่งเข้าปากด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะหันไปคุยจ้อเรื่องรูปปั้นมังกรกับคนด้านหลังเคาน์เตอร์อย่างออกรส ก่อนจะรับกล่องที่บรรจุเจ้ามังกรที่เขาทึกทักเอาเองว่าเป็นพันธุ์ฮังการีหางหนามเดินออกจากร้านไปอย่างร่าเริง
"นั่นใคร ทำไมไม่แจ้งให้ถอดผ้าปิดปาก"
ฟรานเชนก้า ลี เอ่ยถามเสียงขรึมกับเด็กในร้าน หลังจากส่งของให้เจ้าเด็กรันเนอร์ เรียบร้อยแล้ว สายตาเขาจับจ้องรูปปั้นมังกรสองตัวบนชั้นวางอย่างเสียดาย เขาอุตส่าห์เก็บเจ้ามังกรไฟนี่ไว้สำหรับส่งสินค้ารอบถัดไป ส่วน "หลงน้อย" นั้นอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ร้านเริ่มเปิดใหม่ ๆ อุตส่าห์เฝ้าทะนุถนอมอย่างดี ไม่มีทางจะเอาออกไปให้ลูกค้าหน้าไหนเห็นแน่ๆ
แต่ในเมื่อลูกค้าเจ้ากรรมดันมาได้ยินตอนเจ้าเด็กรันเนอร์นั่นถามหาของจากเขา ฟรานเชสก้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจะยอมสละเจ้ามังกรไฟไป
"อ๋อ ขอโทษค่ะคุณฟราน นั่นลูกค้าวีไอพีเจ้าของโค้ด Golden Purse ของเราไงคะ คุณวิลเลียม หวัง"
เมื่อเด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มเรียบหรูของร้านแจ้งข้อมูลของลูกค้าต้องสงสัย ฟรานเชสก้าถึงกับงงเพราะไม่คิดว่าจะได้พบเจอกับดาราดังระดับซุปเปอร์สตาร์คนนั้น ไหนข่าวลงกันให้ครึ่ดว่า ดาราหนุ่มคนนี้เก็บตัวนักหนา แถมยังเย็นชา ไม่ใส่ใจจะเข้าสังคมกับใคร แล้วเพราะอะไรถึงกลายมาเป็นลูกค้าวีไอพีขวัญใจพนักงานในร้านของเขาได้
ไม่ใช่แค่จำนวนเงินที่อีกฝ่ายยอมจ่ายไม่อั้น เพื่อจะซื้อของประดับร้านราคาแพงหูฉี่ที่เขาอุตส่าห์ดั้นด้นหามาตกแต่งร้าน แต่รวมถึงอัธยาศัยไมตรีที่มีต่อพนักงานทุกคน ทำให้ได้รับโหวตเป็นลูกค้าดีเด่นขวัญใจพนักงานมาโดยตลอด ได้รับของขวัญตอบแทนจากทางร้านไปไม่รู้เท่าไหร่
มิน่าเล่าเจ้าพวกนี้ถึงได้ยอมให้ปิดหน้าปิดตาได้ ปกติแล้วถ้าใครมาแนวนี้ได้โดนการ์ดหน้าร้านดักไว้ตั้งแต่ประตู ไม่มีทางได้ย่างกรายเข้ามาแน่ๆ
เป็นเขาเองที่ไม่เคยใส่ใจจะคาดคั้นลูกน้องว่าลูกค้าวีไอพีเจ้าของโค้ด Golden Purse คนนี้เป็นใคร เนื่องจากเคยถามแล้วลูกน้องตัวดีก็ได้แต่อมยิ้ม หัวเราะกันคิกคัก แล้วก็บอกแต่ว่า 'เป็นความลับ' จนเขาเลิกสนใจไปเอง ในเมื่อทุกคนก็จัดการร้านและบรรดาลูกค้าได้ดีอยู่แล้ว เขาเลยไม่ได้อยากจะไปจู้จี้อะไรมาก
ทุกวันนี้งานเขาก็จะท่วมหัวตายอยู่แล้ว...
"คุณฟรานจะเอาเจ้าหนูนี่ไปให้คุณหวังดูจริง ๆ เหรอคะ ไหนบอกมีคนจองไว้แล้วไง"
"หรือจะให้เอาหลงน้อยออกไปล่ะ"
เขาพยักเพยิดไปทางหยกสลักรูปมังกรจีนในหมู่เมฆ เจ้าของฉายา "หลงน้อย" ที่มีมูลค่าสูงจนประเมินราคาไม่ได้ แม้ว่าจะมีขนาดเล็กไปสักหน่อยเมื่อเทียบกับรูปปั้นมังกรไฟข้าง ๆ แต่เพราะทำมาจากหยกขาวทั้งก้อน สลักลวดลายงดงามวิจิตรด้วยช่างฝีมือเก่าแก่ ตกทอดกันมาไม่รู้กี่รุ่นต่อกี่รุ่น เขาไม่มีทางเอาเจ้านี่ออกไปให้ล่อตาล่อใจเจ้าพ่อสายเปย์อย่างดาราหนุ่มคนนั้นแน่
"เอาหลงน้อยไปเช็คสภาพอีกทีนะ ผมจะเอาเจ้านี่ไปให้ลูกค้าดู"
เขาสั่งก่อนจะคว้าหัวรูปปั้นมังกรไฟแล้วเดินออกไปอย่างไม่ใส่ใจ เล่นเอาคนเป็นลูกน้องใจหายวูบเมื่อเห็นเจ้ามังกรลายหินอ่อนห้อยต่องแต่งทำท่าจะหล่นแหล่ไม่หล่นแหล่อยู่ในมือเจ้านาย
"นี่ครับคุณลูกค้า"
วิลเลียม หวังมองหน้าคนขาย รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่กลับนึกไม่ออก
"สนใจไหมครับ"
แม้รอยยิ้มหวานจะไม่จางไปจากหน้า แต่ในใจเริ่มขุ่นมัวด้วยความหงุดหงิด อยากจะกลับบ้านเต็มที นี่ถ้าหมอนี่ไม่มาเห็นตอนเขาส่งของ ป่านนี้เขาก็ได้กลับไปนอนตีพุงกินซี่โครงตุ๋นฝีมือพี่สาวอยู่ที่บ้านแล้ว
เหนื่อยชิบหาย....วันนี้แม่งถ่ายแบบทั้งวัน แทนที่จะได้พัก
เมื่อไหร่ไอ้ดารานี่มันจะไป ๆ ซะทีวะ
"สนใจสิครับ" วิลเลียมหลุดพูดออกไป โดยที่ยังไม่ได้ละสายตาจากคนตรงหน้า ก่อนจะรู้ตัวว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงรูปปั้นมังกรตรงหน้าต่างหาก
"ถ้าอย่างนั้น รับไปเลยไหมครับ"
ฟรานเชสก้าฝืนฉีกยิ้ม แต่ก่อนที่จะทันได้ส่งสัญญานให้ลูกน้องนำรูปปั้นไปห่อ คนตรงหน้าก็เอ่ยขัด
"เอ่อ...ไม่ใช่อันนี้ครับ"
ดี...กูจะได้ไม่ต้องหาตัวใหม่มาแทน
"ถ้าอย่างนั้นคุณลูกค้าสนใจชิ้นไหนเป็นพิเศษ บอกผมได้เลยนะครับ"
ถ้ามีกล้องสามกล้องสี่อยู่ล่ะก็... ป่านนี้กูได้เข้าชิงออสการ์ไปแล้ว
"ตัวนั้น"
ร่างสูงหันมองตามที่ลูกค้าหนุ่มชี้ ก่อนสายตาจะปะทะเข้ากับลูกน้องคนเดิม.....เพิ่มเติมคือมีเจ้าหลงน้อยและผ้าเช็ดทำความสะอาดสีฟ้าอ่อนอยู่ในมือ
ชิบหาย.....


## Lee

บรรยากาศในกองถ่ายภาพยนตร์วันนี้วุ่นวายเหมือนเช่นเคย ขณะที่ทีมงานทุกคนต่างเร่งมือทำงานของตนเพื่อให้ทันถ่ายทำตอนแสงพระอาทิตย์ตก วิลเลียม หวังยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้นักแสดงอย่างใจเย็น นิ้วเรียวหมุนแหวนหยกลายเมฆไปมา ดวงหน้าเรียวรับเข้ากับดวงตาคมกริบดูอารมณ์ดีอย่างประหลาด ถึงขนาดที่ผู้จัดการส่วนตัวของเขายังอดเอ่ยทักไม่ได้
"ไปทำอะไรมาวิล ดูอารมณ์ดีจัง"
วิลเลียมผินหน้าไปสบตาอีกฝ่ายเล็กน้อย ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยคำ
"ได้ไอเท็มชิ้นใหม่มาน่ะ"
ผู้จัดการหนุ่มทำหน้างง ในหัวกำลังประมวลผลว่าช่วงนี้ดาราหนุ่มในความดูแลติดเกมส์ หรือการ์ตูนเรื่องอะไรอีก แต่ก็นึกไม่ออกเสียที จนกระทั่งสายตากระทบเข้ากับแหวนหยกขาวที่อีกฝ่ายหมุนเล่นอยู่ในมือ
"อ๋อ~ ฉันก็นึกว่านายติดเกมหรือไปตามล่าฟิกเกอร์ตัวใหม่มาได้ซะอีก"
"ไม่หรอก ผมเจออะไรที่น่าสนใจกว่าของพวกนั้นอีก"
ดวงตาเรียวฉายแววสนุกอย่างที่ชุนเฉินไม่ได้เห็นได้บ่อยๆ ทำให้เขาเองก็ชักจะสงสัยขึ้นมาแล้วว่าอะไรกันที่ทำให้คนอย่างวิลเลียม หวังสนใจขึ้นมาได้
ภาพชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทดำปักไหมทองลายหงส์ทะยานผุดขึ้นในความคิดของวิลเลียม ท่วงท่าสุภาพนอบน้อม แต่แฝงไว้ด้วยความทระนงยังคงติดตรึงในความทรงจำของเขา โดยเฉพาะในยามที่อีกฝ่ายได้ยินว่าเขาสนใจรูปปั้นมังกรในหมู่เมฆที่พนักงานในร้านบังเอิญนำออกมาทำความสะอาด คิ้วเรียวสวยชวนมองนั้นถึงกับกระตุก เขาแอบเห็นสายตาตำหนิปนกับความไม่พอใจที่อีกฝ่ายส่งให้ลูกน้องตัวเอง ก่อนที่จะหันมายิ้มให้เขาอย่างสุภาพพร้อมกับแจ้งว่าไม่สามารถขายรูปปั้นมังกรตัวนั้นได้
และอีกครั้งที่การยุแหย่ของเขาทำให้ภาพลักษณ์สุภาพนอบน้อมของอีกฝ่ายถึงกับร้าว เมื่อเขาเอ่ยปากขอซื้อแหวนลายเมฆที่พนักงานอีกคนพยายามซ่อนให้พ้นสายตาของเขาแทนเจ้ามังกรตัวนั้น คราวนี้ใบหน้าคมที่ส่งยิ้มสุภาพให้เขาอยู่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย อีกฝ่ายฉีกยิ้มกว้างขึ้นแต่กลับทำให้เขาถึงกับขนลุกชัน
วิลเลียมอดคิดแล้วขำไม่ได้ แค่ปรายตามองนิดเดียวก็รู้ว่าแหวนลายเมฆวงนี้เป็นของที่สั่งทำมาให้เข้าเซ็ตกับเจ้ามังกรที่อีกฝ่ายไม่ยอมขายให้เขา คงจะเป็นของรักของหวงไม่แพ้กัน แต่ในที่สุดเขาก็ได้แหวนวงนี้มาครอบครองจนได้ นึกถึงแววตาที่ซ่อนความไม่พอใจเอาไว้ไม่อยู่ของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งรู้สึกดีสุด ๆ คราวหน้าเขาคงต้องหาโอกาสแวะไปที่ร้านอีกบ่อย ๆ เสียแล้ว
แน่นอนว่าถ้าคนถูกแกล้งอย่างฟรานเชสก้า ลี มาได้ยินสิ่งที่วิลเลียมคิด เขาคงมีสภาพไม่ต่างจากเป้ากระสุนในยามนี้ ฟอลลอน ลียืนมองน้องชายผ่านห้องกระจกด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ขณะที่ฟรานเชสก้ายังคงลั่นกระสุนใส่เป้ากระดาษไม่ยั้ง ตั้งแต่กลับมาจากถ่ายแบบน้องชายเธอดูอารมณ์เสียสุด ๆ ทั้งที่วันนี้เธออุตส่าห์ทำซี่โครงตุ๋นของโปรดให้ทาน เพราะเห็นว่าถ่ายแบบมาทั้งวันคงจะเหนื่อย แต่เจ้าตัวกลับเดินผ่านโต๊ะอาหารไปเสียเฉย ๆ กว่าฟอลลอนจะหายงง ฟรานเชสก้าก็คว้าปืนเดินเทิ่ง ๆ ไปที่สนามซ้อมเรียบร้อยแล้ว
"พี่ฟอล ฟรานไม่กินซี่โครงตุ๋นเหรอ? งั้นเฟอร์เหมานะ"
เสียงนุ่มใสของใครบางคนลอยมาจากด้านหลัง ก่อนร่างแบบบางของชายหนุ่มอีกคนจะโผล่เข้ามา
เฟอร์ดินาน ลี ก้าวเข้ามาพร้อมชามซี่โครงตุ๋นในมือ เสื้อเชิ้ตสีขาวบางแหวกให้เห็นแผ่นอกขาวรำไร ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคล้ายพี่ชายกวาดมองไปรอบด้านก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของฟรานเชสก้าที่ยังคงเมามันกับการยิงซากเป้ากระดาษรุ่งริ่งนั่น
"พี่ฟรานเป็นอะไรอ่า"
"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน กลับมาก็เป็นแบบนี้แล้ว"
ฟอลลอนมองน้องชายอย่างเป็นห่วง ไม่ง่ายเลยที่คนอย่างฟรานเชสก้าจะมีเรื่องให้อารมณ์เสียถึงขนาดที่จะเมินต่อกลิ่นหอม ๆ ของซี่โครงตุ๋นฝีมือเธอได้
นับตั้งแต่พ่อและแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ตระกูลลีสายหลักก็เหลือเพียงพวกเธอสามพี่น้อง ในฐานะพี่คนโต ฟอลลอนต้องคอยดูแลปกป้องครอบครัวและทรัพย์สินจากบรรดาญาติที่คอยแต่จะจ้องเอารัดเอาเปรียบมาตลอด โชคยังดีที่น้องชายทั้งสองเฉลียวฉลาดและเป็นผู้ใหญ่กว่าอายุมาก ทำให้พวกเธอเอาตัวรอดจากวิกฤตครอบครัวในครั้งนั้นมาได้ ความผูกพันระหว่างทั้งสามจึงเหนียวแน่นและมั่นคงกว่าที่ใครหลายคนคาดคิด
"ฟรานนนนนน!"
ฟอลลอนสะดุ้งเฮือกหลุดจากภวังค์ เมื่อเฟอร์ดินานสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนเปล่งเสียงเรียกพี่ชายดังก้องสะท้อนไปทั่วห้อง ทะลุกระจกที่กั้นระหว่างจุดยิงกับห้องด้านหลังที่ทั้งสองยืนอยู่ การันตีความดังได้เมื่อฟรานเชสก้าหันขวับมามองทันที
เฟอร์ดินานเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะยกชามซี่โครงตุ๋นโชว์พี่ชาย เขาแนบหน้าเข้ากับกระจก ฉีกยิ้มกว้างทำท่าล้อเลียนอีกฝ่าย ฟรานเชสก้าหรี่ตามองท่าทางกวนประสาทของน้องชายแล้วเหล่มองไปที่ปืนในมือ เฟอร์ดินานเห็นสายตานั้นเต็มสองลูกกะตาจึงรีบถอยกรูไปหลบหลังพี่สาว
ฟอลลอนถอนหายใจ พยักหน้าเป็นสัญญาณให้น้องชายเข้ามาในห้อง เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจวางปืน แล้วเดินไปสมทบ
"แหกปากขนาดนี้กลัวคนเขาไม่รู้เหรอว่าเป็นนักร้อง" เขาแหย่น้องชายทันทีที่เปิดประตูเข้ามา
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ ทุกวันนี้แฟนคลับไม่เรียกผมว่าเป็นสายร้อง หรือนักเต้นหลักของวงแล้วนะ เขาชอบบอกว่าผมเป็นดาวโป๊ประจำวง"
ฟอลลอนระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันทีที่สิ้นประโยค ก็จะไม่ให้แฟนคลับแซวได้อย่างไร ก็ดูชุดแต่ละชุดของน้องชายเธอสิ ไม่ซีทรูก็ต้องแหวกหน้าแหวกหลัง หนักเข้าบางทีมีแต่เสื้อสูทให้ ต้องโชว์หุ่นแซ่บ ๆ กับผิวขาว ๆ ให้แฟนคลับได้เช็ดเลือดกำเดากันไป
"ช่วยไม่ได้นี่เนอะ น้องพี่มันแซ่บ" ฟรานเชสก้ายักคิ้วล้อเลียน ก่อนจะอาศัยจังหวะที่เฟอร์ดินานหันไปทำหน้ามุ่ยใส่พี่สาว แย่งชามซี่โครงไปกินหน้าตาเฉย
"แน้~ มาแย่งของผมทำไมอ่ะ ไปตักเองสิ" เฟอร์ดินานทำท่าจะยื้อชามกลับ จนฟอลลอนต้องรีบห้ามทัพก่อนจะเกิดสงครามแย่งชิงซี่โครงกันกลางสนามยิงปืน
"หยุด ๆ พี่ทำไว้ตั้งเป็นหม้อ ไปกินที่โต๊ะกันดี ๆ"
เฟอร์ดินานเหล่มองพี่ชายก่อนรีบวิ่งไปจองซี่โครงที่เหลือในหม้อ ตามด้วยฟรานเชสก้าที่ไวพอ ๆ กัน แต่ก็ยังไม่ยอมวางชามในมือ ฟอลลอนได้แต่ส่ายหัวให้กับความไม่รู้จักโตของน้องชาย
"วันนี้มีเรื่องอะไรรึเปล่าฟราน?" ฟอลลอนมองน้องชายที่กำลังกอดชามใส่ซี่โครงใบใหญ่ไว้แน่น
ฟรานเชสก้าละสายตาจากเฟอร์ดินานที่จ้องจะขโมยซี่โครงในชามเขาอยู่ตลอดเวลา แล้วหันไปตอบคำถามพี่สาว
"มีเรื่องน่าหงุดหงิดที่ร้านนิดหน่อยครับ" เขาพูดพลางเบี่ยงเอาตัวบังชามซี่โครงให้พ้นจากสายตาน้องชาย "มีคนจะซื้อแหวนลายเมฆของผมให้ได้"
"อ้าว! ไหงงั้นอ่ะ" เฟอร์ดินานมองหน้าพี่ชายอย่างไม่พอใจ
เดิมทีแหวนลายเมฆ และแหวนมังกรฟ้าที่ฟรานเชสก้าสวมอยู่เป็นฝีมือการออกแบบของเฟอร์ดินาน เขาเห็นว่าพี่ชายชอบ 'หลงน้อย' รูปปั้นมังกรในร้านมาก จึงลอกแบบรูปปั้นออกมาดีไซน์ใหม่ให้อยู่ในรูปแบบของแหวนที่สามารถสวมใส่ไปไหนมาไหนได้ตลอด นึกไม่ถึงว่าเพิ่งจะให้ฟรานเชสก้าไปได้ไม่กี่วันก็ตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเสียแล้ว
"Calm down, man" ฟรานเชสก้าบอกน้องชายที่จ้องเขาเขม็ง
"ฉันให้อันที่มีตำหนิไป"
เป็นความโชคดีของเขาที่เฟอร์ดินานออกแบบแหวนได้ซับซ้อนเกินไป จนช่างไม่สามารถทำออกมาได้สำเร็จในครั้งเดียว เขาอาศัยจังหวะที่ดาราหนุ่มเผลอสับเปลี่ยนแหวน แล้วส่งวงที่ไม่สมบูรณ์ให้ชายหนุ่มดูแทน แม้ว่าแหวนวงนั้นจะยังไม่ได้มาตรฐานตามแบบที่เฟอร์ดินานต้องการ แต่ก็ต้องยอมรับว่าวิจิตรไม่น้อย อีกฝ่ายจึงไม่ได้สงสัยอะไร ประเด็นมันอยู่ที่เขาตั้งใจจะเอาแหวนวงนั้นให้เป็นเครื่องประดับของหลงน้อย หรือไม่ก็วางโชว์ในร้านเก๋ๆ แต่หมอนี่ก็จะซื้อให้ได้
เขาเสียของตกแต่งร้านหายากไปเพราะหมอนี่ไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว กว่าจะหาของถูกใจมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ แต่ก็ต้องมาเสียไปเพราะเจ้าของฉายา Golden purse คนนี้ทุกที คราวนี้เอาแหวนของหลงน้อยไปไม่พอ แม้แต่รูปปั้นมังกรไฟที่ตอนแรกบอกว่าไม่สนใจก็ยังจะเอาไปด้วย ยิ่งเล่าเขาก็ยิ่งหงุดหงิด
เฟอร์ดินานเห็นท่าทางหัวเสียของพี่ชายจึงเสนอขึ้นเบา ๆ
"เฟอร์ไปเอาคืนมาให้ได้นะ" เพียงแค่สบตากัน ฟรานเชสก้าก็รู้ทันทีว่าน้องชายคิดจะทำอะไร ถึงจะหงุดหงิดแค่ไหน เขาก็ไม่อยากเสี่ยง
"ไม่เป็นไรหรอก แค่ของจริงยังอยู่ที่พี่ก็พอแล้ว"
ฟอลลอนมองน้องชายทั้งสองลอบสบตากันอย่างเงียบ ๆ ในหัวก็ครุ่นคิดเรื่องที่ค้างคาใจมานาน เธอรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขากำลังปิดบังอะไรสักอย่างอยู่ ฟอลลอนไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือเกี่ยวข้องกับอะไรกันแน่ แต่ถ้าหากถามไปตรง ๆ น้องชายที่แสนเจ้าเล่ห์ของเธอก็คงบ่ายเบี่ยงจนทำให้ไขว้เขวไปอีก เธอเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากได้แต่เฝ้าสังเกตอยู่ห่าง ๆ
บ้านตระกูลลียังคงเงียบสงบอย่างที่เคยเป็นมาโดยตลอด ตัวบ้านไม่ได้กว้างขวางเหมือนบ้านนักธุรกิจคนอื่น ๆ แต่กลับมีบริเวณและเขตพื้นที่ส่วนตัวมากมายซ่อนอยู่ในเงาของร่มไม้ ถ้าไม่นับเหล่าบอดี้การ์ดที่ยืนประจำตามแนวต้นไม้แต่ละจุด ภายในอาณาเขตบ้านก็มีเพียงแค่เจ้านายทั้งสามเท่านั้น
พระจันทร์ในค่ำคืนนี้สว่างจ้าด้วยเป็นคืนฟ้าโปร่ง ปราศจากหมู่เมฆบดบัง แสงจันทร์พาดผ่านใบหน้าเคร่งขรึมของใครบางคนที่แฝงกายอยู่ในเงามืดของต้นไม้ใหญ่
แจ็คสันเหลือบมองชั้นบนของบ้าน แสงไฟที่กระพริบเป็นจังหวะคือสัญญาณที่เขาต้องคอยดู
"ทีม B เตรียมสแตนด์บาย คุณเฟอร์ดินานจะออกไปทำงาน"
"Roger that"
เงาร่างเล็กวูบไหวไปตามหลังคา ผ่านระเบียงด้านข้าง ก่อนจะเผ่นแผล็วลงมาที่สนามเบื้องล่าง เป็นความไวในระดับที่ทำให้สายตาของผู้เฝ้าดูพร่าเลือน แม้ในยามที่ฟ้ากระจ่างและแสงจันทร์จัดจ้าเช่นนี้ เพียงแค่พริบตาเงาร่างนั้นก็หายไปในแนวต้นไม้ที่รายล้อมรอบบ้านราวกับว่าไม่เคยมีอยู่
"He is out"
แจ๊คสันพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะตอบรับการรายงาน เมื่อลูกน้องที่อยู่ห่างไปส่งสัญญาณยืนยันว่าไม่มีการเคลื่อนไหวจากห้องของฟอลลอน เขาทำงานกับคนบ้านนี้มานาน นานพอที่จะรู้ซึ้งถึงความสามารถรอบด้าน ความช่างสังเกต และความร้ายกาจของเจ้านายแต่ละคน
'เรื่องที่ไม่ควรผิดพลาด ก็จงอย่าผิดพลาด' คือประโยคที่ฟรานเชสก้ากล่าวกับเขาในวันแรกของการเริ่มงาน เป็นประโยคที่เขาใช้เตือนตัวเอง และเพื่อนร่วมทีมอยู่เสมอ
ในเช้าวันรุ่งขึ้นที่อากาศปลอดโปร่งสดใส ข่าวการตายของนักธุรกิจหนุ่มชื่อดังกลับขึ้นที่อันดับสูงสุดในช่องค้นหาขัดกับบรรยายกาศของวันลิบลับ ทั้งสื่อออนไลน์และนักข่าวเศรษฐกิจการเมืองต่างเล่นข่าวกันจนชื่อวิลเลียม หวังในอันดับการค้นหาร่วงลงไปอยู่ที่อันดับสิบ ทั้ง ๆ ที่ครองตำแหน่งในอันดับท็อปห้ามาตลอดทั้งเดือน ชุนเฉินโยนโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่สบอารมณ์ ขืนเป็นแบบนี้เขาได้โดนบริษัทด่าเละแน่ ช่วงนี้วิลเลียมกำลังจะได้งานใหญ่ด้วย
"What' s up bro?"
วิลเลียมยิ้มระรื่นโผล่หน้าเข้ามาทักเขา ท่าทางดูอารมณ์ดีจนหน้าหมั่นไส้ ชุนเฉินได้แต่ปรายตามองอย่างหงุดหงิด
"อารมณ์บ่จอย เป็นอะไรครับคุณผู้จัดการ" อีกฝ่ายยิ้มล้อเลียนก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ เขา
ชุนเฉินยื่นโทรศัพท์ให้ชายหนุ่มรุ่นน้อง ภาพ Top search ปรากฏหราบนหน้าจอ แต่ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าดูดีนั้นหดหายไปแต่อย่างใด
"ใจเย็นน่าพี่ เดี๋ยวข่าวมันก็ซา" วิลเลียมส่งโทรศัพท์คืนด้วยทีท่าสบาย ๆ "ข่าวฆาตกรรมนักธุรกิจ ไม่ได้อยู่ในความสนใจของคนส่วนใหญ่นานนักหรอก"
"ถ้ามันเป็นอย่างนั้นก็ดีน่ะสิ" เขาถอนหายใจ "แต่นี่พวกนักข่าวเขาลากไส้กันออกมายาวเหยียด เห็นว่าเกี่ยวกับคดีค้ามนุษย์อะไรด้วย"
วิลเลียมไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่ตบบ่ารุ่นพี่หนัก ๆ แล้วเดินตามทีมงานออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งให้ชุนเฉินนั่งมองชาร์ตอันดับค้นหาอย่างครุ่นคิด
ข่าวคดีฆาตกรรมนักธุรกิจข่าวเดียว กวาดไปสามสี่อันดับ อีกสักพักคงรวมเป็นแท็กเดียว ที่เหลือเป็นแท็กการเมือง ละคร อวยพรวันเกิดศิลปิน และการโปรโมทอัลบั้มใหม่ของศิลปินชื่อดังวงหนึ่ง
เขาต้องทำให้ชื่อวิลเลียมกลับขึ้นท็อปห้าของชาร์ตการค้นหาให้ได้ ชุนเฉินกวาดตามองรายชื่อคำค้นหายี่สิบอันแรก ก่อนจะสะดุดอยู่ที่แฮชแท็กอันดับเก้า เหนือวิลเลียมอยู่เพียงอันดับเดียว
#Francesca_theAngel
ชุนเฉินกดเข้าไปดูทันที ภาพชายหนุ่มในชุดสูทขาวมีปีกสยายอยู่ด้านหลัง ใบหน้าคมกับดวงตาหวานดูคุ้นอย่างบอกไม่ถูก เขาเลื่อนดูรูปอื่นในแฮชแท็ก แต่แล้วก็นึกขึ้นมาได้
ฟรานเชสก้า ลี นายแบบหนุ่มในลิสต์ที่ถูกเสนอขึ้นมาให้ถ่ายแบบคู่กับวิลเลียมนี่เอง จังหวะนี้แหละดีที่สุด แค่คำนวณเพียงชั่วครู่ก็รู้แล้วว่างานนี้อย่างไรก็กำไรแน่ ว่าแล้วก็ไม่รอช้า เขากดโทรศัพท์ต่อสายหาเอเจนซี่ต้นสังกัดของนายแบบหนุ่มทันที
"ไม่ครับ"
ฟรานเชสก้าส่งยิ้มละมุนให้คนตรงหน้า ช่างขัดกับการปฏิเสธด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ที่แสนจะราบเรียบนั้นเหลือเกิน ไม่ใช่ว่าใครจะได้รับเลือกให้ถ่ายภาพคู่กับซูเปอร์สตาร์หนุ่มอย่างวิลเลียม หวังกันได้ง่าย ๆ ถ้าได้ขึ้นปกคู่กันล่ะก็....การันตีได้เลยว่าทั้งชื่อเสียงและเงินมหาศาลวางรออยู่หน้าประตูบ้านอย่างแน่นอน แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับปฏิเสธออกมาโดยแทบจะไม่คิด สร้างความปวดเศียรเวียนเกล้าให้กับผู้จัดการอย่างเขายิ่งนัก
"ทำไมล่ะ? เงินน้อยไปเหรอ" เอริคพูดอย่างร้อนรน ก่อนจะเสริมอย่างรวดเร็ว "พี่ว่ามันก็ไม่ได้น้อยเลยนะ ยิ่งได้ถ่ายคู่กับวิลเลียมด้วยแล้ว หลังจากนี้งานคงเข้ามาจนรับไม่ทันกันเลยแหล่ะ"
"เปล่าครับ นั่นไม่ใช่ประเด็น ผมแค่ไม่อยากร่วมงานกับเขา"
เขาไม่ลืมเรื่องแหวนลายเมฆง่าย ๆ หรอกนะ แค่นึกถึงท่าทางกระตือรือร้นของอีกฝ่ายยามจ้องรูปปั้น 'หลงน้อย' เขาแทบอยากจะจิ้มดวงตาเรียวที่เป็นประกายคู่นั้นให้บอดซะ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องร่วมงานกันเลย
"ฟราน แต่งานนี้มันสำคัญมาเลยนะ" เอริคร้อนใจ "พี่จะกล้าปฏิเสธทางนั้นได้ยังไงล่ะ นั่นวิลเลียม หวังเชียวนะ แล้วเขาก็เจาะจงมาว่าต้องเป็นนายเท่านั้น"
ฟรานเชสก้าขมวดคิ้ว ความไม่พอใจเริ่มปรากฏในแววตา นี่หมอนั่นกำลังคิดจะทำอะไร ทำไมจะต้องเจาะจงมาที่เขาคนเดียวด้วย? หรือว่าไปรู้อะไรเข้า?
"พี่เองก็โดนทางบก.นิตยสารกับค่ายหนังกดดันมาเหมือนกัน ฟรานช่วยพี่หน่อยเถอะนะ"
ท่าทางนิ่ง ๆ ของนายแบบหนุ่มทำเอาเขาหวั่นใจไม่น้อย ปกติฟรานเชสก้าเป็นคนพูดด้วยง่าย ไม่เคยเรื่องมาก เกี่ยงงานหรือทำตัวมีปัญหาเหมือนกับคนอื่น ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่คนตรงหน้าปฏิเสธอย่างหนักแน่นแบบนี้
ติ้ง!
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังมาจากโทรศัพท์ของฟรานเชสก้า เจ้าตัวก้มหัวเล็กน้อยเป็นเชิงขออนุญาต ก่อนจะเปิดเช็กข้อความ
'มีคนปล่อยข่าวว่าของล็อตใหม่อยู่ในรูปปั้นมังกรไฟ'
งานเข้า...
ใครมันปล่อยข่าวลือมั่ว ๆ ซั่ว ๆ กัน ตอนแรกเขาตั้งใจจะใช้รูปปั้นนั้นส่งของล็อตใหม่ก็จริง แต่ยังไม่ได้คอนเฟิร์มเสียหน่อย แล้วกำหนดวันส่งของก็ตั้งอาทิตย์หน้า นี่มันบ้าบอที่สุด แล้วเขาจะต้องทำยังไง ในเมื่อขายรูปปั้นนั้นให้ลูกค้าไปแล้ว ลูกค้าตัวดีที่เขาเพิ่งจะสาปแช่งไปเมื่อวาน วิลเลียม หวัง ยังไงล่ะ นี่แช่งวันเดียวก็ได้ผลแล้วเหรอ?
วาจาสิทธิ์เหลือเกินกู...
หรือเขาควรจะปล่อยให้หมอนั่นไปตามยถากรรม? ก็ในเมื่ออยากได้นัก ได้ไปแล้วก็รอรับสิ่งที่จะตามมาด้วยแล้วกัน
"จะเอาอย่างนั้นจริง ๆ น่ะเหรอ~"
เสียงนางฟ้าในหัวกระซิบถามเขาเบา ๆ
แหม...ปกติก็ไม่ค่อยจะโผล่มา บทจะมาทีก็หาเรื่องยุ่งยากให้เลยนะ ฟรานเชสก้าอดด่าไม่ได้ ครั้งสุดท้ายที่ยัยนางฟ้านี่โผล่หัวมาก็ตอนที่เขาจะผสมอาหารแมวใส่หม้อข้าวต้มของเฟอร์ดินานสมัยยังเป็นวัยรุ่นนั่นแหล่ะ
"ฟราน ฟราน ฟราน!" เอริคเคาะโต๊ะเรียกเบา ๆ เมื่อเห็นเขาจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเองอยู่นาน
"ฟรานว่ายังไง"
ฟรานเชสก้าเหลือบตามองสายตาละห้อยของคนตรงหน้าแล้วถอนหายใจ เขาเกลียดความใจดีผิดที่ผิดเวลาของตัวเองเหลือเกิน
"ก็ได้ครับ แต่ผมมีเงื่อนไขนะ"
"ได้ ๆๆ เงื่อนไขอะไรพี่ยอมหมดเลยนะฟรานนะ จะให้พี่ขึ้นเขาลงห้วยพี่ก็จะทำให้" เอริคโผข้ามโต๊ะมากุมมือ พลางส่งสายตาซาบซึ้งมาให้
"ผมจะให้พี่ขึ้นเขาลงห้วยเพื่อ?" เขาสบตาอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเอือมระอา "เงื่อนไขนั่นเดี๋ยวผมจะบอกทีหลัง ตอนนี้ขอรายละเอียดงานให้ผมดูก่อน"
ยังไม่ทันสิ้นเสียงเขา เอริคก็กุลีกุจอดึงเอกสารขึ้นมากางให้ดู พร้อมกับกดอินเตอร์คอมเรียกให้เลขาฯ ส่งรายละเอียดเข้ามาเพิ่ม ฟรานเชสก้าถอนหายใจ พยายามสลัดความคิดที่ตีกันอยู่ในหัว ก่อนจะเริ่มลงมืออ่านรายละเอียดตรงหน้า สัญชาตญาณเตือนภัยของเขากำลังกรีดร้องไม่หยุด เป็นสัญญาณบ่งบอกว่านี่คือการตัดสินใจที่ผิดพลาดอย่างมหันต์
ปล่อยไปตามยถากรรมก็ดีอยู่แล้ว จะยื่นมือเข้าไปช่วยยุ่งยากทำไมนะ หาเรื่องใส่ตัวเก่งจริงเลยกูเนี่ย...
“จะรับอะไรดีล่ะ ดอกไม้ กระสุน หรือตัวพี่ดี? ”

“หัวใจ ....หัวใจของคุณน่ะ ผมขอได้ไหม? ”

ฟรานเชสก้า ลี เป็นที่รู้จักในหลากหลายวงการ สำหรับวงการบันเทิง เขาคือนายแบบหนุ่มอนาคตไกล ด้วยรูปร่างที่สมบูรณ์แบบ เครื่องหน้ามีเสน่ห์ชวนมอง และการจัดระเบียบร่างกายที่ดี ทำให้ภาพที่ออกมาดึงดูดสายตาผู้ชม

ในวงการเพลง เสียงของเขาได้รับการพูดถึงอย่างกว้างขวาง เคยร้องเพลงไกด์ให้กับโปรดิวเซอร์หลายท่าน ได้รับชักชวนให้เข้าสังกัดค่ายใหญ่นับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ปฏิเสธไปเสียทุกครั้ง

ในวงการธุรกิจสีเทา เขาคือนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เปี่ยมไปด้วยความสามารถ โชคลาภ และจังหวะฟ้าประทาน ทุกก้าวย่างล้วนมั่นคง ท่ามกลางสายตาจับจ้องของคนในแวดวงธุรกิจเดียวกัน

บนเส้นทางสีเลือด เขาคือนายหน้าที่สามารถเรียกค่าจ้างได้สูงลิบลิ่ว คิวงานเต็มยาวไปจนถึงปีหน้า

แต่ถ้าหากมีใครถามว่าเขาทำงานอะไร ฟรานเชสก้าจะตอบอย่างภาคภูมิใจ และชัดถ้อยชัดคำเสมอ

“ผมเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ครับ”