ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง
ม่ายเป้าเสี่ยวหลางจวิน (卖报小郎君)
## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

ภาคที่ 1 สถานการณ์หวั่นไหวในการตรวจสอบข้าราชสำนัก
บทที่ 1 ภัยพิบัติในเรือนจำ
เรือนจำ เมืองจิงจ้าว ราชวงศ์ต้าฟ่ง
สวี่ชีอันค่อยๆ รู้สึกตัว เขาได้กลิ่นเหม็นอับที่ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยและคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน
กลิ่นเหม็นที่ลอยมาปะทะใบหน้านี่มันคืออะไรกันแน่ หรือว่าเจ้าไซบีเรียนฮัสกี้มาถ่ายบนเตียงอีกแล้วเหรอ...จากระดับของกลิ่นแล้วคงไม่ได้มาถ่ายบนหัวเขาหรอกนะ
บ้านของสวี่ชีอันเลี้ยงสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ไว้หนึ่งตัว เรียกสั้นๆ ว่าฮัสกี้
เขาทำงานอยู่ทางเหนือมาสิบปี ต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างเดียวดาย คนเราเมื่ออยู่กับความเหงามาเป็นเวลานานก็อดไม่ได้ที่จะคิดเลี้ยงสุนัขสักตัวเพื่อช่วยปลอบใจและช่วยผ่อนคลายทางจิตใจ...แต่ไม่ใช่ทางกายภาพ
เมื่อเขาลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ตัว สวี่ชีอันก็ต้องงุนงงไปชั่วขณะ
ผนังห้องที่ก่อด้วยก้อนหิน หน้าต่างสี่เหลี่ยมขนาดเท่าปากชามสามใบ เขานอนอยู่บนเสื่อผืนเก่าขาดๆ ที่เย็นเฉียบ แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างสี่เหลี่ยมเข้ามา ฝุ่นละอองกระจายอยู่ท่ามกลางลำแสงที่สาดลงบนหน้าอกของเขา
เขาอยู่ที่ไหนกันล่ะเนี่ย
สวี่ชีอันครุ่นคิดด้วยความสับสนในชีวิตตัวเองอยู่ชั่วครู่ แล้วเขาก็สงสัยในชีวิตขึ้นมาจริงๆ
นี่เขาข้ามภพมาเหรอเนี่ย
ความทรงจำพรั่งพรูขึ้นมาเหมือนน้ำหลากหลั่งไหลเข้ามาในสมองอย่างรุนแรงและหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว เขาไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ตอบสนองเลยแม้แต่น้อย
สวี่ชีอัน ชื่อรองหนิงเยี่ยน มือปราบของอำเภอฉางเล่อในสังกัดของเมืองจิงจ้าวแห่งราชวงศ์ต้าฟ่ง เงินเดือนสองตำลึงเงินกับข้าวสารหนึ่งต้าน (100 ลิตร)
บิดาของเขาเป็นทหารเก่า เสียชีวิตไปเมื่อสิบเก้าปีก่อนใน ‘สงครามซานไห่’ ต่อมามารดาก็ล้มป่วยเสียชีวิตไปอีกคน...เมื่อคิดถึงตรงนี้สวี่ชีอันก็ค่อยๆ รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง
อย่างที่รู้กัน คนที่ต้องสูญเสียทั้งบิดาและมารดานั้นไม่ง่ายเลย
“คิดไม่ถึงว่าจะได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง แต่ก็ยังหนีไม่พ้นชะตากรรมที่ต้องเป็นตำรวจ” สวี่ชีอันอึ้งไปเล็กน้อย
ชาติก่อนเขาเรียนจบจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจ สอบเข้าระบบได้สำเร็จจนมีกินมีใช้
ถึงแม้ว่าสวี่ชีอันจะเดินตามเส้นทางที่พ่อแม่เลือกให้ แต่ใจของเขากลับไม่ได้อยู่ที่อาชีพข้าราชการรับใช้ประชาชนแบบนี้
เขาไม่ชอบอยู่ในกรอบ เขารักอิสระ ชื่นชอบชีวิตหรูหราสะดวกสบายและชอบประโยคในบันทึกประจำวันของจี้เสี้ยนหลินประโยคหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจลาออกกะทันหันเพื่อออกมาทำธุรกิจ
“แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ในเรือนจำได้ล่ะ”
เขาพยายามลำดับความทรงจำ แล้วก็เข้าใจสถานการณ์ของตัวเองในเวลานี้ในทันที
สวี่ชีอันถูกอารองเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ เพราะการฝึกฝนวิทยายุทธตลอดทั้งปี แต่ละปีต้องใช้เงินหนึ่งร้อยกว่าตำลึงเงิน ดังนั้นอาสะใภ้จึงไม่ค่อยชอบใจในตัวเขาสักเท่าไร
พออายุได้สิบแปดปี หลังจากที่เขาฝึกวิชาจนถึงขั้นสุดยอดก็ไม่ได้ฝึกต่อ ประกอบกับความกดดันจากอาสะใภ้ทำให้เขาต้องย้ายออกจากบ้านตระกูลสวี่ไปใช้ชีวิตตามลำพัง
เขาได้งานอย่างรวดเร็วโดยความช่วยเหลือผ่านเส้นสายของอารอง เดิมทีเขาก็มีชีวิตที่ไม่เลว แต่ใครจะคิดว่า...
สามวันก่อน อารองซึ่งเป็นขุนนางชุดเขียวระดับเจ็ดในกองดาบที่ทำหน้าที่คุ้มกันเงินภาษีจำนวนหนึ่งไปส่งให้กรมการคลัง แต่เกิดเหตุไม่คาดคิดระหว่างทาง เงินภาษีหายไปเป็นจำนวนถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงิน
ทั้งราชสำนักและราษฎรต่างสั่นสะเทือน องค์จักรพรรดิทรงพิโรธ ทรงมีพระราชบัญชาด้วยพระองค์เองให้ตัดศีรษะสวี่ผิงจื้อในอีกห้าวัน เครือญาตินับไปสามชั่วโคตรล้วนต้องโทษทัณฑ์ไปด้วย ผู้ชายให้เนรเทศไปชายแดน ผู้หญิงให้ส่งตัวเข้าไปอยู่ในสำนักสังคีต
ในฐานะที่เป็นหลานแท้ๆ ของสวี่ผิงจื้อ เขาถูกปลดออกจากตำแหน่งและถูกจองจำในเรือนจำเมืองจิงจ้าว
สองวัน!
มีเวลาอีกเพียงสองวันเขาก็จะถูกเนรเทศไปยังชายแดนที่รกร้างเปล่าเปลี่ยว ต้องใช้ชีวิตที่เหลืออย่างตรากตรำ
“แค่เริ่มต้นก็เหมือนอยู่ในนรกแล้ว...” สวี่ชีอันรู้สึกเสียวสันหลังขึ้นมา ใจก็พลอยสั่นไปด้วย
โลกที่อยู่ภายใต้ระบอบศักดินา ไม่มีสิทธิมนุษยชน ชายแดนจะเป็นสถานที่แบบไหนกันนะ
ดินแดนที่รกร้างเปล่าเปลี่ยว สภาพภูมิอากาศเลวร้าย นักโทษส่วนใหญ่ที่ถูกเนรเทศไปชายแดนแต่ละคนมีชีวิตไม่เกินสิบปี ส่วนมากตายระหว่างทางเนื่องจากอุบัติเหตุและโรคภัยต่างๆ ทั้งที่ยังเดินทางไปไม่ถึงชายแดนเสียด้วยซ้ำ
เมื่อคิดถึงตรงนี้สวี่ชีอันก็รู้สึกขนหัวลุก หนาวยะเยือกขึ้นมา
“ระบบ?”
เงียบไปครู่หนึ่ง ภายในเรือนจำที่เงียบกริบมีเพียงเสียงของสวี่ชีอันดังขึ้น
ระบบไม่ตอบสนองเขา
“ระบบ...ระบบเอ๊ย ออกมาสิ” น้ำเสียงของสวี่ชีอันร้อนรน
เงียบสนิท ไม่มีระบบ ไม่มีระบบจริงๆ หรือนี่
นี่หมายความว่าเขาแทบจะไม่มีทางเปลี่ยนแปลงความจริงได้ อีกสองวันเขาก็จะถูกใส่โซ่ตรวน ถูกส่งไปชายแดน ด้วยสภาพร่างกายของเขาคงจะไม่ถึงขั้นตายกลางทาง
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องดี การถูกกดขี่ให้ต้องใช้แรงงานในโลกที่ใช้แรงงานคนจนต้องตายไปในที่สุด...มันน่ากลัวเกินไป น่ากลัวเกินไปจริงๆ
จินตนาการอันงดงามเกี่ยวกับข้ามภพกลับไปยังยุคโบราณของสวี่ชีอันแตกสลายเหมือนฟองสบู่ เหลือเพียงความกังวลและความหวาดกลัว
“เราต้องหาวิธีเอาตัวรอด เราจะตายแบบนี้ไม่ได้”
สวี่ชีอันเดินวนเวียนไปมาในเรือนจำแคบๆ เหมือนมดบนหม้อร้อน เหมือนสัตว์ป่าที่ตกลงไปในหลุมพราง ครุ่นคิดหาวิธีรับมือ
เขาฝึกวิชาจนถึงขั้นสุดยอด ร่างกายแข็งแกร่ง...แต่ในโลกที่ไม่ยอมก้มหัวให้เงินทองนี้ การแหกคุกนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้...
พึ่งญาติพี่น้องและเพื่อนเหรอ
ตระกูลสวี่ไม่ใช่ตระกูลใหญ่ คนในตระกูลก็แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง และยังมีเงินภาษีหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงินถูกปล้นไปอีก ใครจะกล้าขอความเมตตาในช่วงเวลาวิกฤตแบบนี้กัน
ตามกฎหมายของต้าฟ่ง ต้องสร้างคุณงามความดีเพื่อชดเชยความผิดจึงจะสามารถละเว้นโทษตายได้
เว้นเสียแต่ว่าจะไปตามล่าเงินกลับมาได้
ดวงตาของสวี่ชีอันเป็นประกายขึ้นมาทันที เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำแล้วคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้อย่างไรอย่างนั้น
เขาเรียนจบจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจที่ได้มาตรฐาน ความรู้ด้านทฤษฎีมีล้นเหลือ มีตรรกะชัดเจน ความสามารถในการอนุมานยอดเยี่ยม แล้วยังเคยอ่านสำนวนคดีมามากมายนับไม่ถ้วน
บางทีอาจจะลองเริ่มต้นจากการคลี่คลายคดี ตามล่าเงินกลับคืนมา ทำความดีลบล้างความผิด
แต่ในเวลาต่อมา ประกายระยิบระยับในดวงตาของเขาก็กลับกลายเป็นหม่นหมอง
หากต้องการคลี่คลายคดี ก่อนอื่นก็ต้องอ่านสำนวนคดีก่อนเพื่อทำความเข้าใจต้นสายปลายเหตุของคดีโดยละเอียด หลังจากนั้นจึงค่อยทำการสืบสวนและคลี่คลายคดี
ตอนนี้เขาอยู่ในเรือนจำ ใครก็ช่วยเขาไม่ได้ อีกสองวันก็จะถูกส่งไปชายแดนแล้ว!
หมดหนทางแล้ว
สวี่ชีอันนั่งอยู่บนพื้น ดวงตาเหม่อลอย
เมื่อวานตอนอยู่ที่บาร์เหล้าเขาเมาอย่างหนัก ตื่นมาอีกทีก็อยู่ในเรือนจำแล้ว คิดว่าคงจะตายเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์จึงได้ข้ามภพมา
สวรรค์ประทานโอกาสให้เขาข้ามภพมา ไม่ใช่เพราะอยากให้เขาฟื้นคืนชีพ แต่เพราะสวรรค์คิดว่าเขาตายง่ายเกินไปรึเปล่า
ในสมัยโบราณ การถูกเนรเทศเป็นโทษหนักที่เป็นรองเพียงโทษประหารเท่านั้น
ถึงแม้ชาติก่อนเขาจะถูกโจมตีจากสังคมบ้าง แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ในสังคมที่สงบและเจริญ คนบอกว่าคงจะดีไม่น้อยถ้าได้เกิดใหม่ ไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลงก็ขโมยเงินออมของพ่อแม่ไปซื้อบ้าน
หลังจากนั้นก็ร่วมมือกับแม่ ตัดหนทางของพ่อที่ชอบเล่นหุ้นไม่ให้เขากลายเป็นแมลงเม่า
เวลานี้มีเสียงดึงโซ่ดังมาจากปลายระเบียงอันมืดมิด คงจะมีคนเปิดประตู จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังตามมา
ผู้คุมเรือนจำพาบัณฑิตหนุ่มหน้าตาคมคายแต่ใบหน้าซีดเซียวมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องขังของสวี่ชีอัน
ผู้คุมเรือนจำมองหน้าบัณฑิตหนุ่มพร้อมกล่าวว่า “ให้เวลาครึ่งก้านธูป”
บัณฑิตหนุ่มมองหน้าผู้คุมเรือนจำแล้วประสานมือทั้งสองยกขึ้นคารวะ มองตามจนผู้คุมเรือนจำออกไปแล้ว เขาจึงหันมาประจันหน้ากับสวี่ชีอัน
บัณฑิตหนุ่มสวมชุดคลุมยาวสีฟ้าอ่อน ผมยาวดำขลับเกล้ามวยปักปิ่นหยก หน้าตาคมคาย คิ้วเข้มตาคม ริมฝีปากบาง
ความทรงจำเกี่ยวกับคนคนนี้ปรากฏขึ้นมาในสมองของสวี่ชีอัน
คุณชายรองแห่งสกุลสวี่ สวี่ซินเหนียน
บุตรชายแท้ๆ ของอารอง ญาติผู้น้องของสวี่ชีอัน ปีนี้เพิ่งสอบผ่านการสอบรอบฤดูใบไม้ร่วง[footnoteRef:1] [1:  การสอบรอบฤดูใบไม้ร่วง เป็นการสอบในระดับมณฑล]
สวี่ซินเหนียนจ้องมองเขาด้วยท่าทีสงบ “ทหารที่คุมตัวเจ้าไปชายแดนรับเงินของข้าไปสามร้อยตำลึงเงิน นี่เป็นเงินก้อนสุดท้ายของครอบครัวเราแล้ว เจ้าไปอย่างสบายใจได้ จะไม่เกิดเหตุไม่คาดคิดระหว่างทางอย่างแน่นอน”
“แล้วเจ้าล่ะ” สวี่ชีอันพูดออกไปโดยไม่ทันคิด เขาจำได้ว่าความสัมพันธ์ของเจ้าของร่างเดิมกับญาติผู้น้องคนนี้ไม่ค่อยดีนัก
นั่นเป็นเพราะอาสะใภ้รังเกียจเขา สกุลสวี่นอกจากอารองแล้วคนอื่นๆ ล้วนไม่ค่อยชอบสวี่ชีอัน อย่างน้อยญาติผู้น้องทั้งชายและหญิงก็ไม่มีใครให้ความใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา
นอกจากนี้ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ญาติผู้น้องคนนี้ยังเป็นคนพูดจาหยาบคายยิ่งนัก
สวี่ซินเหนียนพูดขึ้นอย่างเหลืออดว่า “ข้าถูกถอดชื่อแล้ว แต่ได้อาจารย์ช่วยไว้จึงไม่ต้องถูกเนรเทศ สนใจตัวเจ้าเองก็พอ เมื่อไปถึงชายแดนแล้วก็ทำตัวกำเริบเสิบสานให้น้อยลง มีชีวิตอยู่ให้ได้ปีต่อปีแล้วกัน”
สวี่ซินเหนียนเรียนหนังสือที่สำนักอวิ๋นลู่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง เขาได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก อีกทั้งยังเพิ่งเป็นจวี่เหริน[footnoteRef:2]หมาดๆ ดังนั้นหลังจากที่เกิดเรื่องกับอารองเขาจึงไม่ได้ถูกจองจำ แต่ก็ห้ามออกจากเมืองหลวง หลายวันมานี้เขาจึงวิ่งวุ่นไปทั่ว [2:  จวี่เหริน คือบัณฑิตที่สอบผ่านในระดับมณฑล]
สวี่ชีอันเงียบไป เขาไม่รู้สึกว่าสถานการณ์ของสวี่ซินเหนียนจะดีกว่าตนเอง เกรงว่าจะไม่ใช่แค่ถูกถอดชื่อออก แต่ยังต้องกลายเป็นคนชนชั้นล่าง ลูกหลานห้ามสอบรับราชการ ไม่ได้รับการปลดปล่อยไปชั่วชีวิต
ในอีกสองวันผู้หญิงในสกุลสวี่ก็จะถูกส่งตัวเข้าไปอยู่ในสำนักสังคีต ถูกดูถูกเหยียดหยาม
สวี่ซินเหนียนเป็นบัณฑิต เขาจะมีหน้าใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงต่อไปได้อย่างไร บางทีการถูกเนรเทศไปชายแดนอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
สวี่ชีอันรู้สึกสะเทือนใจ เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว มือทั้งสองข้างเกาะรั้วลูกกรงเหล็กไว้แน่น “เจ้าคิดจะฆ่าตัวตาย?!”
ในใจเขารู้สึกเศร้าอย่างไม่สามารถควบคุมได้...ทั้งที่ฉันไม่รู้จักเขาแม้แต่น้อย
สวี่ซินเหนียนสะบัดแขนเสื้อ เขากล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยว่า “แล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
เขาชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหลุบตาลงเล็กน้อย ไม่สบตาญาติผู้พี่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน “เจ้าจงมีชีวิตอยู่ต่อไป”
พูดจบเขาก็ก้าวเดินออกไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
“ช้าก่อน” สวี่ชีอันยื่นมือออกไปนอกรั้วลูกกรง จับแขนเสื้อเขาไว้
สวี่ซินเหนียนชะงัก มองเขาด้วยความเงียบขรึม
“เจ้าสามารถหาสำนวนคดีมาได้หรือไม่ สำนวนคดีของเงินภาษีที่หายไป”
……………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 2 ปีศาจก่อปัญหา
สวี่ซินเหนียนขมวดคิ้ว “เจ้าจะเอาไปเพื่อการใด”
ข้าต้องการคลี่คลายคดี… สวี่ชีอันพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ข้าอยากรู้ต้นสายปลายเหตุของคดี ถ้าข้าจะต้องตาย ข้าก็อยากจะรู้สาเหตุที่ข้าโดนลงทัณฑ์ มิฉะนั้นข้าจะไม่ยอมจำนน”
พูดคำว่าคลี่คลายคดีออกไปตรงๆ สวี่ซินเหนียนอาจคิดว่าเขาเสียสติไปแล้ว ดังนั้นสวี่ชีอันจึงเปลี่ยนวิธีพูดใหม่
อย่างไรสวี่ชีอันก็เป็นคนที่ทั้งดื้อรั้นและหัวแข็งอยู่แล้ว
สวี่ซินเหนียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดว่า “ข้าได้อ่านสำนวนคดีแล้ว สามารถเล่าให้เจ้าฟังได้...”
สองสามวันที่ผ่านมาเขาวิ่งเต้นเพื่อสกุลสวี่ แต่เนื่องจากนี่เป็นคดีใหญ่เกินไปจึงไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ขณะที่เขารู้สึกจนใจกับการยื่นอุทธรณ์ที่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล สวี่ซินเหนียนก็เปลี่ยนความคิด ลองแก้ไขสถานการณ์ด้วยการตามล่าเงินภาษีกลับคืนมา
สวี่ซินเหนียนอาศัยสายสัมพันธ์กับสำนักศึกษาและเส้นสายที่มีอยู่เดิมของสกุลสวี่พร้อมกับติดสินบนเจ้าพนักงานให้คัดลอกสำนวนคดีมาให้เขา
แต่เขาไม่มีประสบการณ์ในการตัดสินคดีอาญาและการสืบสวนแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงต้องทิ้งมันไปด้วยความจนใจ
สวี่ชีอันยกมือขึ้นตัดบท “เจ้าไปคัดลอกมา การเล่าด้วยวาจาไม่มีความหมาย”
รายละเอียดคดีทั้งหมดอยู่ในสิ่งที่เขียน ต้องผ่านการพินิจพิเคราะห์ ทบทวน หากแบ่งพลังงานส่วนหนึ่งไปกับการฟัง สมองก็จะไม่สามารถพิจารณาและวิเคราะห์อย่างรอบคอบได้
ความสามารถในการให้เหตุผลเชิงตรรกะของสวี่ชีอันนั้นถือเป็นทักษะที่ดีที่สุดในชาติก่อนและโดดเด่นที่สุดในบรรดานักเรียนชั้นปีเดียวกัน
หากเป็นเมื่อก่อนสวี่ซินเหนียนไม่มีทางสนใจเขาแน่ แต่เมื่อคิดว่าพี่น้องจากกันครั้งนี้บางทีอาจเป็นการจากลาชั่วนิรันดร์
เขาจึงรับปากคำขอร้องสุดท้ายของพี่ชายแล้วกระซิบว่า “รอสักประเดี๋ยว”
จากนั้นจึงเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เสียงฝีเท้าหายไปตามทางเดิน สวี่ชีอันนั่งพิงลูกกรง ในใจรู้สึกหวาดหวั่น
เขาไม่มีความมั่นใจว่าจะสามารถพลิกสถานการณ์ได้ ความคิดที่จะคลี่คลายคดีนั้นเป็นเพียงความหวัง แต่การไม่ยอมจำนนนั้นเป็นความจริง
หนทางช่วยเหลือตัวเองที่คิดออกมีเพียงทางนี้ทางเดียวเท่านั้น ถึงอย่างไรก็ต้องลองดู พยายามดิ้นรนก่อนจะสิ้นลมหายใจดูสักตั้ง
วิธีการสืบสวนและสอบสวนการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาในปัจจุบัน การตรวจสถานที่เกิดเหตุ การควบคุมสอดส่อง และการชันสูตรพลิกศพ เป็นองค์ประกอบสำคัญสามประการที่จะขาดไม่ได้
คดีเงินภาษีที่สูญหายไม่มีใครเสียชีวิต ในสมัยโบราณก็ไม่มีกระบวนการควบคุมสอดส่อง และเขากำลังถูกจองจำ องค์ประกอบสำคัญสามข้อข้างบนไม่มีสักข้อที่ถูกแตะต้อง
โชคดีที่สำนวนคดีสามารถทำให้กลับไปสู่สถานที่เกิดเหตุได้ในระดับหนึ่ง
เขากำลังย่อยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไปพร้อมกับการบังคับตัวเองให้กำจัดอารมณ์เชิงลบให้หมด มีเพียงสมองที่นิ่งสงบเท่านั้นจึงจะสามารถมีความคิดที่แจ่มแจ้งและชัดเจน อนุมานได้อย่างแม่นยำ
“จะอยู่หรือตาย มันขึ้นอยู่กับขั้นตอนต่อไป...” เขาพึมพำเบาๆ
เวลาหนึ่งก้านธูป (หนึ่งก้านธูป เท่ากับเวลาประมาณครึ่งชั่วโมงในปัจจุบัน) ค่อยๆ ผ่านไป สวี่ซินเหนียนก็กลับมาด้วยท่าทางรีบร้อน ยื่นกระดาษที่น้ำหมึกยังไม่แห้งสองสามใบให้เขา
“หมดเวลาแล้ว ข้าต้องไปแล้ว” สวี่ซินเหนียนลังเลครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เจ้าดูแลตัวเองด้วย"
สวี่ชีอันไม่ได้พูดอะไร ดวงตาของเขาถูกดึงดูดด้วยลายมือบนกระดาษเหล่านั้น
ช่วงเวลาเร่งรีบ ลายมือบนกระดาษเป็นการเขียนแบบหวัด ถ้าหากสวี่ชีอันไม่เคยเรียนโรงเรียนเอกชนมาหลายปีก็คงอ่านตัวอักษรยึกยือพวกนี้ไม่ออก
“การเรียนหนังสือก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน เพราะเจ้าของร่างเดิมเป็นคนไม่รู้หนังสือ…จบอย่างสวยงาม” สวี่ชีอันเย้ยหยันตัวเอง
ต้นสายปลายเหตุของคดีเงินภาษีที่สูญหายเป็นดังนี้
‘สามวันที่แล้ว ยามเหม่าสองเค่อ[footnoteRef:1] (6:30 น.) สวี่ผิงจื้อคุ้มกันเงินภาษีไปยังเมืองหลวง ยามเฉิน[footnoteRef:2]หนึ่งเค่อ เมื่อเดินทางถึงถนนกว่างหนาน ขณะกำลังข้ามสะพานไปทันใดนั้นก็มีลมแปลกๆ พัดมา ฝูงม้าต่างตกใจวิ่งลงไปในแม่น้ำข้างถนน [1:  ยามเหม่า คือช่วงเวลา 05.00 น.ถึง 07.00 น. หนึ่งเค่อ เทียบเวลาประมาณ 15 นาที ในที่นี้นักเขียนระบุเพิ่มมาว่าเป็น 6.30 น.]  [2:  ยามเฉิน คือช่วงเวลา 07.00 น.ถึง 09.00 น.]
หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงระเบิดดังสนั่น แม่น้ำพุ่งสูงถึงหกจั้ง (1 จั้งประมาณ 3.33 เมตร) และคลื่นขุ่นซัดสูงเสียดฟ้า
ทหารที่รับผิดชอบคุ้มกันเงินภาษีกระโดดลงไปในแม่น้ำเพื่อค้นหาเงิน แต่หาคืนมาได้แค่เพียงหนึ่งพันสองร้อยสิบห้าตำลึงเงินเท่านั้น ส่วนเงินที่เหลือนั้นสูญหายไป…’
นอกจากต้นสายปลายเหตุของคดีแล้วยังมีคำให้การที่รวบรวมมาจากผู้คนที่สัญจรไปมาในเมืองจิงจ้าวและคำให้การจากทหารที่เข้าร่วมหน่วยคุ้มกัน
ในคำให้การทั้งหมดสวี่ชีอันสังเกตเห็นประโยคที่เขียนด้วยพู่กันหมึกชาดสีแดงว่า ‘ปีศาจก่อปัญหา!’
“ปีศาจก่อปัญหา?!” รูม่านตาของสวี่ชีอันหดตัว ใจตกลงไปที่ตาตุ่ม
…
ห้องโถงด้านหลัง เมืองจิงจ้าว
หลังจากวิ่งวุ่นสามวันติดต่อกัน บุคคลสำคัญสามคนที่รับผิดชอบเงินภาษีที่สูญหายก็มารวมตัวกัน
เฉินฮั่นกวางข้าหลวงเมืองจิงจ้าวถือถ้วยชากระเบื้องลายครามในมือ จับฝาถ้วยปาดที่ขอบถ้วยเบาๆ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม
ขุนนางระดับสี่ชั้นเอกที่สวมเสื้อคลุมสีแดงปักลายห่านป่าถอนหายใจเบา ๆ “เหลือเวลาอีกสองวัน จักรพรรดิมีรับสั่งให้ข้าตามล่าเงินภาษีกลับคืนมาให้ได้ก่อนที่จะตัดศีรษะสวี่ผิงจื้อ ใต้เท้าทั้งสองท่านต้องเร่งมือแล้ว”
ทั้งสองท่านที่ข้าหลวงเฉินกล่าวถึง คนหนึ่งเป็นชายวัยกลางคนในเครื่องแบบสีดำและเสื้อคลุมสีดำ จมูกโด่ง เบ้าตาลึกเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน มีสายเลือดของชนเผ่าหนานหมานครึ่งหนึ่ง
อีกคนหนึ่งเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้ารูปไข่ สวมชุดสีเหลือง ดวงหน้างดงาม ผิวพรรณขาวผ่อง กิริยาท่าทางงดงาม
นางถืออ้อยอยู่ในมือหนึ่งลำ สะพายกระเป๋าหนังกวางและเข็มทิศฮวงจุ้ยไว้ที่เอว ที่ชายกระโปรงสวมรองเท้าปักลายก้อนเมฆ แกว่งเท้าไปมา
ทั้งสองท่านนี้เป็นผู้ช่วยคลี่คลายคดี ชายวัยกลางคนชื่อหลี่อวี้ชุน เป็น ‘หน่วยลาดตระเวนยามวิกาล’ ที่ขุนนางในราชสำนักต้าฟ่งต่างหวาดกลัว
หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลนี้ทำหน้าที่สอดแนม จับกุมนักโทษ และสอบสวน เป็นต้น และยังมีส่วนร่วมในการรวบรวมข่าวสารทางการทหารและปลุกระดมให้เกิดการกบฏขึ้นในฝ่ายศัตรู เป็นต้น ซึ่งไม่ได้อยู่ในสังกัดของหกกรมและไม่ได้อยู่ในสังกัดทางการทหาร เป็นหน่วยข่าวกรองของราชวงศ์ และยังเป็นเหมือนเครื่องตัดคอที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของขุนนางทุกระดับ
ขุนนางทั้งหมดของต้าฟ่งล้วนเคยได้ยินประโยคที่ว่า ‘กลางวันไม่ทำเรื่องเลวร้าย กลางคืนไม่ต้องกลัวหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล’
ส่วนหญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองเป็นคนของสำนักโหราจารย์ ฐานะไม่ต่ำต้อย เป็นลูกศิษย์ของหัวหน้าสำนัก
ชายวัยกลางคนที่ปักฆ้องเงินบนหน้าอก เหลือบมองไปบริเวณปลายเท้าที่เต็มไปด้วยชานอ้อยที่หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองคายออกมาแล้วขมวดคิ้ว หมุนฝ่ามือหนึ่งครั้งก็เกิดกระแสลมหมุนเวียน รวมชานอ้อยไว้ในที่เดียว
ชายวัยกลางคนพยักหน้าเล็กน้อย เผยให้เห็นความปีติยินดีแวบหนึ่ง
จากนั้นจึงตอบข้าหลวงเฉินด้วยสีหน้าหนักใจว่า “คดีนี้คลุมเครือแปลกประหลาดยิ่งนัก บางทีพวกเราอาจจะกำลังหลงทาง”
“ใต้เท้าหลี่หมายความว่าอย่างไร” ข้าหลวงเฉินขมวดคิ้ว วิเคราะห์คดีมาจนถึงเวลานี้ ค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าเป็นฝีมือของปีศาจที่ก่อปัญหาปล้นเงินภาษีไป
“พวกเรามีเวลาไม่มากแล้ว สิ่งที่ควรทำเวลานี้คือรีบจับกุมปีศาจที่ก่อปัญหาให้เร็วที่สุด อย่าคิดเกี่ยวกับเรื่องเหลวไหลเหล่านี้อีกเลย” ข้าหลวงเฉินกล่าว
ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ท้องพระคลังว่างเปล่า เกิดทุพภิกขภัยบ่อยครั้ง เงินภาษีหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงินเทียบเท่ากับการจัดเก็บภาษีของอำเภอทั่วไปเป็นเวลาหนึ่งปี
ความพิโรธของจักรพรรดินั้นสามารถเข้าใจได้
‘ข้าไม่มีเงินขนาดนี้ เจ้ายังทำให้ข้าย่ำแย่หนักกว่าเดิมอีก น่าโมโหยิ่งนัก’
ข้าหลวงเฉินรับคดีนี้มาด้วยความระมัดระวัง ภาระบนบ่ากดดันจนทำให้ระยะนี้เขาถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ
ชายวัยกลางคนส่ายหน้า ไม่มีอะไรจะโต้แย้ง แต่กลับพูดว่า “มีความคืบหน้าเกี่ยวกับสวี่ผิงจื้อหรือไม่”
ข้าหลวงเฉินส่ายหน้า “ชายชาติทหารคนหนึ่งได้แต่โอดครวญว่าถูกใส่ร้าย เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินภาษีสูญหายไปได้อย่างไร”
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองพูดเรียบๆ ว่า “ข้าทำนาย ‘ดวงชะตา’ ของเขาแล้ว เขาไม่ได้โกหก”
หลี่อวี้ชุนและข้าหลวงเฉินพยักหน้าและไม่ได้พูดถึงคนผู้นี้อีก
ในฐานะนักโทษ สวี่ผิงจื้อจึงถูกสอบสวนและทรมานเป็นคนแรก ทั้งเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและสถานการณ์ทางการเงิน เป็นต้น ล้วนถูกสอบสวนควบคู่ไปกับการทำนายดวงชะตาของสำนักโหราจารย์ เวลานี้ได้ขจัดความสงสัยไปหมดแล้ว
แน่นอนว่าการสูญหายของเงินภาษีถือว่าสวี่ผิงจื้อบกพร่องต่อหน้าที่ คงหนีไม่พ้นโทษประหารชีวิต
ชายวัยกลางคนและข้าหลวงเฉินต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม รู้สึกหนักใจ
มีเพียงหญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองที่มีความกดดันน้อยที่สุด หญิงสาวแทะอ้อยอย่างไม่คิดอะไรมาก
ในเวลานี้มีเสียงฝีเท้าดังแว่วมา เจ้าหน้าที่ของทางการคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ มือขวาถือกระบอกไม้ไผ่ลำเล็ก มือซ้ายถือถุงกระดาษไข ข้างในมีซาลาเปาไส้เค็มร้อนระอุลูกใหญ่
เจ้าหน้าที่ของทางการส่งกระบอกไม้ไผ่ให้ก่อน
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองไม่ได้รับไว้ ดวงตาที่เป็นประกายดุจดวงดาวเหลือบมองไปที่ถุงซาลาเปาไส้เค็มลูกใหญ่
เจ้าหน้าที่ของทางการสลับลำดับอย่างรู้ดีว่าควรทำอย่างไร หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองกัดซาลาเปาไส้เค็มอย่างมีความสุข จากนั้นจึงรับกระบอกไม้ไผ่มาแล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา เริ่มอ่านว่า
“คนของข้าบอกว่าตลอดเส้นทางยี่สิบลี้ไม่พบกลิ่นอายของปีศาจในแม่น้ำ และบนฝั่งก็ไม่พบร่องรอยใด”
‘ปัง!’
ในที่สุดบรรยากาศที่แสนอึดอัดก็ระเบิดออกมา ข้าหลวงเฉินตบโต๊ะด้วยความโมโห ใบหน้าที่โกรธขึ้งเปลี่ยนเป็นสีเขียว “เงินหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงินจะหายไปไหนได้ อย่างไรมันก็ต้องขึ้นฝั่ง ต้องขึ้นฝั่ง แต่นี่สามวันแล้วไม่พบแม้กระทั่งร่องรอยของอีกฝ่าย”
“บัดซบ ปีศาจที่ไหนกล้ามาเอาเงินภาษีของต้าฟ่งไป ข้าจะกำจัดมันให้สิ้นซาก!”
ตามล่าเงินภาษีกลับคืนมาไม่ได้เขาก็ต้องกลายเป็นหนังหน้าไฟ จักรพรรดิคงไม่สนพระทัยว่าเขาจะรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรมหรือไม่ เมื่อนั่งในตำแหน่งนี้ก็จะต้องเป็นหนังหน้าไฟ
แวดวงขุนนางก็เป็นเช่นนี้ ปีนขึ้นมาด้วยความยากเย็น แต่กลับตกลงไปอย่างง่ายดาย
หลี่อวี้ชุนชายวัยกลางคนถอนหายใจ พูดถึงเรื่องเมื่อครู่ต่อเลย “เป็นไปได้ไหมว่าเราสืบสวนผิดทาง มันอาจจะไม่ใช่ฝีมือของปีศาจก็ได้”
ข้าหลวงเฉินมองมาที่เขา หายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธในใจ “ไม่ใช่ปีศาจแล้วลมปีศาจมาจากไหน ทำไมเงินถึงไหลลงแม่น้ำและหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหตุใดจึงเกิดคลื่นสูงหลายจั้งจนทำให้สองฟากฝั่งแตกเป็นเสี่ยงๆ”
…………………………………..


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 3 โลกของจอมยุทธก็สามารถอนุมานได้เช่นกัน
ปัญหานี้ไม่มีใครสามารถตอบได้
หลี่อวี้ชุนกล่าวว่า “สาเหตุที่ปีศาจปล้นเงินภาษีไปคืออะไร”
ข้าหลวงเฉินครุ่นคิดชั่วครู่ “ปีศาจทำอะไรไม่เคยคิดไตร่ตรอง ทำทุกอย่างตามอำเภอใจ หากจะสืบหาสาเหตุก็คงจะเป็นการหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวเท่านั้น”
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองกลับคิดไม่เหมือนกัน “เนื้อคนไม่อร่อยกว่าเหรอ…อืม พวกท่านรอสักประเดี๋ยว ข้าขอกินซาลาเปาให้หมดก่อน”
นาง ‘เคี้ยวหมับๆ’ กินซาลาเปาไส้เค็มลูกใหญ่สองลูกจนหมดเกลี้ยง ใบหน้าของนางก็กลายเป็นซาลาเปาไปด้วยเช่นกัน นางพยายามกลืนลงคอแล้วดื่มชาตาม จากนั้นก็พูดเรื่องเมื่อครู่ต่อ ตอนนี้นางสามารถพูดเรื่องเนื้อมนุษย์ได้อย่างเต็มที่
“ปีศาจทำอะไรไม่กลัวเกรง ในสายตาพวกมันเงินไม่น่าดึงดูดใจเท่าคนเป็นๆ และหากต้องการเงินจริงๆ การลักขโมยหรือการโจรกรรมย่อมปลอดภัยกว่าการปล้นเงินภาษีตรงๆ เช่นนี้”
การปล้นเงินภาษีบนท้องถนนในเมืองหลวงของต้าฟ่งนั้นอันตรายมาก
ข้าหลวงเฉินพยักหน้า “คำพูดมีเหตุผล ไม่ตัดประเด็นถูกคนบงการทิ้งไป”
หลี่อวี้ชุนหรี่ตา “แล้วใครจะเป็นคนบงการให้ปีศาจปล้นเงินภาษี เหตุผลคืออะไร ทำไมต้องเป็นเงินภาษีก้อนนี้ ทำไมต้องเป็นจำนวนหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงิน”
“พวกเราอาจจะคิดแบบนี้ก็ได้ ผู้ที่บงการอยู่เบื้องหลังกำลังต้องการเงินก้อนโต แต่ก็ทำอะไรบุ่มบ่ามมากเกินไปไม่ได้…หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่สามารถรีดไถเงินทองอย่างกำเริบเสิบสานได้” ข้าหลวงเฉินคิดอะไรขึ้นมาได้
“ดังนั้นจึงหมายตาเงินภาษี?” หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองเม้มริมฝีปากงามของนาง “เส้นทางคุ้มกันเงินภาษีขึ้นอยู่กับสถานการณ์ โดยมีสวี่ผิงจื้อหัวหน้ากองดาบเป็นผู้ตัดสินใจเฉพาะหน้า แต่ปีศาจกลับสามารถซุ่มรออยู่ในแม่น้ำล่วงหน้าได้…”
“เป็นไปได้มากว่าอาจจะมีไส้ศึกอยู่ในกลุ่มผู้คุ้มกัน” หลี่อวี้ชุนพูดแล้วเหลือบมองข้าหลวงเฉิน “ไปที่สำนักอวิ๋นลู่เพื่อสอบถามปราชญ์แห่งสำนักขงจื๊อดีหรือไม่”
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองเหล่ตามองเขา “ท่านดูถูกศาสตร์ทำนายดวงชะตาของสำนักโหราจารย์ของพวกเราเช่นนั้นเหรอ ข้าบอกแล้ว บรรดาทหารที่ทำหน้าที่คุ้มกันเงินภาษีต่างไม่มีส่วนรู้เห็นแม้แต่น้อย”
แนวคิดนี้สะดุดอีกครั้ง ทั้งสามเงียบไปครู่หนึ่ง
บรรยากาศเงียบลงทันใด
หลี่อวี้ชุนมองลงไปที่สำนวนคดี ข้าหลวงเฉินก็ถอนหายใจ ส่วนหญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองขยับเข็มทิศฮวงจุ้ยที่เอว ในใจคิดว่าจะต้องออกจากเมืองจิงจ้าวก่อนพระอาทิตย์ตกดิน เข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่เพื่อหาข้าวกินสักมื้อ
‘ฝีมือของพ่อครัวในวังยอดเยี่ยมที่สุดในใต้หล้า!’
เมื่อเปรียบเทียบกับพวกเขาแล้ว หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองที่ชื่อไฉ่เวยนั้นเป็นเหมือนชาวต่างแคว้นที่มาช่วยคลี่คลายคดีมากกว่า
นางไม่มีตำแหน่งใดๆ แม้ว่าจะเป็นหนึ่งในผู้รับผิดชอบคดีนี้ แต่กลับไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบมากนัก
ดวงตาของข้าหลวงเฉินกระตุกเล็กน้อย พูดหยั่งเชิงว่า “คดีนี้คืบหน้าช้ามาก แต่เวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกที ทำให้ข้าร้อนใจยิ่งนัก ใต้เท้าหลี่ เหตุใดท่านไม่ไปขอคำแนะนำจากท่านเว่ยกงเล่า”
ชายวัยกลางคนเหลือบมองเขา ทำเสียง ‘ฮึ’ อย่างเย็นชา “ขุนนางบุ๋นเช่นพวกท่านมีการตรวจสอบหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล ของพวกเราก็มีเช่นกัน กล่าวตามตรง นี่คือวิธีของเว่ยกงในการตรวจสอบข้า”
ข้าหลวงเฉินฝืนยิ้ม “หากคดีนี้ไม่สามารถคลี่คลายได้ เกรงว่าตำแหน่งของข้าก็จะไม่สามารถรักษาไว้ได้เช่นกัน ทั้งราชสำนักและราษฎรต่างกำลังจับตามองพวกเราอยู่”
ทั้งสองมองหน้ากันเงียบๆ ด้วยบรรยากาศที่เคร่งเครียด
...
“ถ้าเป็นเพราะปีศาจก่อปัญหา ข้าก็คงหมดหนทาง!” สวี่ชีอันหน้าซีด รับรู้ได้ถึงเจตนาร้ายของสวรรค์
ในโลกนี้มีสัตว์ประหลาดอยู่จริง และเผ่าพันธุ์ปีศาจก็มีมาตั้งแต่โบราณกาล ไล่ล่าและกลืนกินกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ตลอดมา
ในภูเขาหนึ่งแสนลูกทางชายแดนตอนใต้มีอาณาจักรหมื่นปีศาจอยู่แห่งหนึ่ง เป็นแหล่งที่มีเผ่าพันธุ์ปีศาจอยู่รวมกันที่ใหญ่ที่สุด
เมื่อห้าร้อยปีที่แล้ว หลายแคว้นทางตะวันตกที่อยู่ภายใต้การนำของพุทธศาสนาได้ประกาศสงครามกับอาณาจักรหมื่นปีศาจที่อยู่ทางชายแดนตอนใต้ ต่อสู้กันเป็นเวลาหกสิบปี ในที่สุดก็สามารถกวาดล้างอาณาจักรปีศาจจนราบคาบ
ในหนังสือประวัติศาสตร์ตั้งชื่อสงครามครั้งนี้ว่า ‘การกวาดล้างปีศาจหกสิบปี’
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาดวงชะตาของเผ่าพันธุ์ปีศาจก็ถูกทำลายและค่อยๆ ตกต่ำลง ส่วนพระพุทธศาสนาก็พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า พระธรรมเจริญรุ่งเรือง
หากทำความเข้าใจตามความรู้ในยุคหลังของสวี่ชีอัน ในสงครามแย่งชิงความเป็นเจ้าแห่งห่วงโซ่อาหารครั้งนี้มนุษย์เป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ
หากปีศาจปล้นเงินภาษีไป เช่นนั้นเขาก็ต้องตามล่าเงินกลับคืนมาเท่านั้น จึงจะสามารถรักษาชีวิตตัวเองและชีวิตของคนตระกูลสวี่ทั้งหมดได้
ในฐานะยอดฝีมือสวี่ชีอันรู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถพลิกสถานการณ์ได้
เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง อากาศหนาวและชื้น แต่สวี่ชีอันกลับมีเหงื่อซึม
เขารู้สึกกลัว!
เมื่อนำความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาผสมผสานกันก็รู้ว่าตัวเองไม่มีทางแหกคุกได้เลย และยังรู้ด้วยว่าในสังคมที่จักรพรรดิมีอำนาจสูงสุดนั้น สิทธิมนุษยชนช่างเปราะบางเหลือเกิน
ความเป็นความตายขึ้นอยู่กับความคิดของผู้อื่น
เมื่อก่อนก็เคยเพ้อฝันอยากจะข้ามภพไปสู่ยุคโบราณแสร้งคัดบทกวี รู้สึกว่าเท่มาก แต่ความจริงทำให้เขาตื่นจากความฝัน
ข้ามภพมาแล้วยังถูกสังคมทำร้ายอย่างโหดร้ายทารุณ
ไม่ นี่เป็นเพียงการคาดเดาของทางการเมืองจิงจ้าว ข้าจะรับอิทธิพลจากการคาดเดาของพวกเขาไม่ได้ ข้าเอง ข้าจะวิเคราะห์ด้วยตัวเอง…ยังช่วยได้ ยังช่วยได้…
ความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเอาชีวิตรอดทำให้เขาสงบลงอย่างรวดเร็ว ความคิดของเขากลับมารอบคอบและชัดเจนอีกครั้ง
เหตุใดปีศาจจึงต้องปล้นเงินภาษีไป…เนื้อคนไม่หอมเหรอ...ถึงจะขาดเงินก็ไม่จำเป็นต้องหมายตาเงินภาษี…เคยอ่านจากหนังสือว่าปีศาจสาวของเผ่าพันธุ์ปีศาจทุกตนล้วนงดงาม รูปร่างกะทัดรัด…ไม่รู้ว่ามีแมวกับหมารึเปล่า…
‘เพียะ!’ สวี่ชีอันตบหน้าตัวเอง อนุมานใหม่อีกครั้ง!
สิ่งสำคัญที่สุดในการอนุมานคือการตัดออก นำเบาะแสแต่ละข้อกางออกมา แล้วทำการวิเคราะห์ มิฉะนั้นก็จะเหมือนกับก้อนไหมพรม ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน เบาะแสที่ชัดเจนที่สุดสองประการของคดีเงินภาษีคือ
หนึ่ง ลมปีศาจ
สอง ระเบิดหลังจากเงินภาษีตกลงไปในแม่น้ำ
นอกจากทหารแล้ว ในระบบผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสูงล้วนมีความสามารถในการบันดาลลมปีศาจได้ ดังนั้น ‘เบาะแสที่หนึ่ง’ จึงเป็นหลักฐานที่บอกได้แค่ว่ามี ‘โหร’ เข้าร่วม ไม่สามารถบอกเป้าหมายที่ละเอียดกว่านี้ได้
ความสงสัยในตัวอารองที่เป็นทหารจึงลดลง ถึงแม้จะไม่ตัดประเด็นที่เขาสมรู้ร่วมคิดกับผู้อื่นทิ้งไปก็ตาม
การระเบิดในเบาะแสที่สองเป็นข้อสงสัยที่ไม่สมเหตุสมผล ในการต่อสู้ของผู้บำเพ็ญพรตที่มีฝีมือขั้นสูง การเกิดระเบิดนั้นเป็นเรื่องปกติมาก แต่ในคดีเงินภาษีที่สูญหายนี้ไม่มีการต่อสู้โดยใช้กำลัง ดังนั้นการเกิดการระเบิดจึงไม่สมเหตุสมผล
เว้นแต่จำเป็นต้องระเบิด! สวี่ชีอันพึมพำเบาๆ
ในระบบผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสูง มีอาชีพใดที่ต้องพึ่งพาการระเบิดเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย
สวี่ชีอันคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่พบต้นสายปลายเหตุ จากนั้นเขาก็ตระหนักว่าตัวเองและเมืองจิงจ้าวได้ทำผิดพลาดเหมือนกัน
แนวความคิดของเมืองจิงจ้าวมีปัญหาตั้งแต่แรกแล้ว จากเบาะแสที่ชัดเจนที่สุดในคดีนี้ตัดสินว่าคนร้ายเป็นปีศาจ จากนั้นก็วิ่งวนบนทางสายนี้โดยไม่ย้อนกลับมาอีก
ทำแบบนี้ก็ไม่ผิดอะไร แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าการตัดสินเช่นนี้สุกเอาเผากินเกินไป
แม้ว่าสวี่ชีอันจะผสมผสานความทรงจำแล้ว แต่ก็ยังมีความคิดของคนสมัยใหม่และยึดประสบการณ์จากภพก่อนเป็นหลัก เขาชอบที่จะวิเคราะห์สำนวนคดีอย่างละเอียดมากกว่าย่อยรายละเอียดที่ตรวจจับได้ยากเหล่านั้น จากนั้นจึงทำการสรุป
แนวทางนี้ข้าไม่สามารถเข้าใจได้ในขณะนี้ ถ้าเช่นนั้นลองเปลี่ยนแนวคิดดู ลองเริ่มจากทางอื่น อันดับแรก ข้าจะตัดเรื่องปีศาจก่อปัญหาออกไปก่อน สมมติว่านี่เป็นการจงใจวางแผน เป็นฝีมือของคน ถ้าเช่นนั้นเขาก็จะต้องทิ้งข้อพิรุธไว้ในคดีนี้อย่างแน่นอน หลักการแลกเปลี่ยนของโลคาร์ดบอกไว้ว่า เมื่อใดก็ตามที่มีการก่ออาชญากรรม จะต้องทิ้งร่องรอยโดยตรงหรือโดยอ้อมไว้ในที่เกิดเหตุเสมอ… ร่องรอยทุกชนิดสามารถแบ่งได้เป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ รายละเอียดอย่างเป็นรูปธรรมจำไม่ค่อยได้แล้ว น่าจะเป็นรอยมือรอยเท้า ลายนิ้วมือ ร่องรอยเกวียนและม้า ร่องรอยเครื่องมือและอุปกรณ์ เป็นต้น ข้อพิรุธไม่ได้อยู่ในสองเบาะแสที่ชัดเจนที่สุด แต่อยู่ในร่องรอยต่างๆ เหล่านี้…
ตามคำอธิบายในสำนวนคดี ในสมองของสวี่ชีอันคิดถึงขั้นตอนการคุ้มกันเงินภาษีของอารองขึ้นมาอีกครั้ง
อะดรีนาลีนหลั่งออกมาไม่หยุด เซลล์สมองคึกคักเป็นพิเศษ ถ้าฟีโรโมนสามารถเลียนแบบได้ พวกมันก็เหมือนปลาคาร์ปในสระที่แย่งอาหารกันอย่างเมามันจนผิวน้ำเกิดฟอง
คิดวนเวียนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
รวบรวมข้อมูลและเบาะแสทุกอย่างเกี่ยวกับสำนวนคดี สมองของเขาก็เหมือนกับซีพียูความเร็วสูง
เมื่อรวบรวมข้อมูลทุกประเภทแล้ว คดีก็ชัดเจนขึ้นทุกขณะ
โดยไม่ทันรู้ตัว สวี่ชีอันรู้สึกว่าตัวเองได้เข้าสู่สภาวะใดสภาวะหนึ่งแล้ว วิญญาณของเขาล่องลอยไปมา ทะลุร่างกายมนุษย์ ทะลวงผ่านอาคาร มาถึงท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง
เวลาเหมือนจะย้อนกลับ ทิศตะวันออกเริ่มทอแสง ดวงอาทิตย์กำลังจะขึ้น สวี่ผิงจื้อนำกลุ่มทหารที่สวมเสื้อเกราะคุ้มกันเงินภาษีไปยังกรมการคลัง
ขณะนี้เป็นยามเหม่าสองเค่อ[footnoteRef:2]…เมื่อเดินมาถึงถนนกว่างหนาน ทันใดนั้นลมปีศาจก็พัดมา ม้าต่างตกใจและวิ่งถลันลงไปในแม่น้ำ [2:  ยามเหม่าสองเค่อ = เวลา 5.30 น.]
‘ตู้ม!’
แม่น้ำระเบิด คลื่นขุ่นซัดสูงเสียดฟ้า
เสียงระเบิดนี้ราวกับดังก้องอยู่ในหัวใจของสวี่ชีอันเช่นกัน เขาเตะขาออกตามปฏิกิริยาสะท้อนกลับ ได้สติขึ้นมาทันที
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้ากลับเปี่ยมความตื่นเต้นและปีติยินดี
ข้ารู้แล้วๆ ฮ่าๆๆ ข้าไขปริศนาได้แล้ว!!
สวี่ชีอันหัวเราะอย่างบ้าคลั่งและทุบลูกกรงเหล็กอย่างแรง “มานี่หน่อย ใครก็ได้มานี่เร็ว”
ทหารประจำคุกที่อยู่เวรตกใจ ถือคบไฟและตะคอกว่า “ร้องเอะอะโวยวาย กลัวจะอายุยืนรึอย่างไร”
เขากระแทกลูกกรงเหล็กอย่างแรงเพื่อขู่สวี่ชีอัน
สวี่ชีอันถอยหลังหนึ่งก้าว ปล่อยมือที่เกาะลูกกรงเพื่อไม่ให้โดนเคาะนิ้วหัก เขาพูดเสียงเคร่งขรึมว่า “ข้าต้องพบท่านข้าหลวง”
“เป็นแค่นักโทษ อยากจะพบท่านข้าหลวง…ไม่รู้จักตักน้ำใส่กะโหลก ชะโงกดูเงา” ทหารประจำคุกหัวเราะอย่างโกรธจัด พร้อมกับยื่นคบไฟเข้าไปในลูกกรงกระทุ้งใส่สวี่ชีอัน
สวี่ชีอันถอยหลังหลบอีกครั้ง
“เจ้ายังกล้าหลบอีกหรือ” ทหารประจำคุกจับกุญแจที่เอวแล้วแสยะยิ้มพูดว่า “วันนี้ข้าจะตีขาเจ้าให้หัก”
“ข้ามีเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับเงินภาษีที่ถูกปล้นไป ข้าต้องการพบท่านข้าหลวง หากทำให้คดีล่าช้า เจ้าจะต้องรับผิดชอบ” สวี่ชีอันจ้องหน้าเขา
ทหารประจำคุกหน้าตึงขึ้นมาทันที
...
ในห้องโถงชั้นใน หญิงสาวที่กินซาลาเปาหมดแล้วก็แทะอ้อยต่อ บางครั้งก็หยิบผลไม้เชื่อมสองสามชิ้นออกมาจากกระเป๋าหนังกวาง กินแกล้มกัน ท่าทางเย็นชา เฉยเมย
“จักรพรรดิทรงรับสั่งให้พวกเราคลี่คลายคดีภายในห้าวัน เนื่องจากหากเวลาล่วงเลยไปนานเกินไป อาจจะตามล่าเงินภาษีกลับคืนมาไม่ได้อีก” ข้าหลวงเฉินเดินไปมาในห้องโถง เขานั่งไม่ติดแล้ว
“แต่เวลาคับขันเช่นนี้ พวกเราก็จนปัญญาเช่นกัน การคลี่คลายคดีต้องใช้เวลา”
ท่านข้าหลวงตบมือดัง ‘เพียะ’ และพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นว่า “ข้าจะไปขอร้องเว่ยกงให้มอบสำนวนคดีให้ข้า”
หลี่อวี้ชุนลังเลครู่หนึ่ง “ข้าจะไปกับท่าน”
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีเหลืองเหลือบมองเขาแล้วพูดด้วยท่าทางงดงามว่า “แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย มีผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าฟ่งของพวกเราออกหน้า ท่านทั้งสองก็ไม่ต้องถูกจักรพรรดิทรงทวงถามถึงความรับผิดชอบแล้ว แต่ว่าการถูกเว่ยกงหักคะแนนในใจนั้นร้ายแรงกว่าการที่จักรพรรดิทรงทวงถามถึงความรับผิดชอบมากนัก” นางหัวเราะ เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ขาวเป็นประกายสองซี่
ใบหน้าของชายวัยกลางคนเคร่งขรึม
คนของทางการชั้นผู้น้อยคนหนึ่งเดินก้มหน้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว โค้งคำนับแล้วพูดว่า “ท่านข้าหลวง ทหารประจำคุกรายงานว่า หลานชายของสวี่ผิงจื้อชื่อสวี่ชีอันเพิ่งบอกว่าเขามีเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับคดีเงินภาษีที่ถูกปล้นไปต้องการพบใต้เท้าขอรับ”
แววตาของทั้งสามชะงักไปพร้อมกัน
สวี่ชีอัน…ถ้าจำไม่ผิด นี่เป็นเพียงบุคคลที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดี หลังจากการสอบสวนและทรมานในตอนแรกก็ได้รับการตัดสินว่าเป็นคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้
ข้าหลวงเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “นำตัวเข้ามา”
ครู่หนึ่ง สวี่ชีอันที่สวมชุดนักโทษมีคราบเลือดแห้งกรังบนร่างกายก็ถูกเจ้าหน้าที่ของทางการนำตัวมา ขณะเดินเกิดเสียงกุญแจมือและโซ่ตรวนดังขึ้นมา
…………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 4 เป็นเวลาแสดงฝีมือที่แท้จริงแล้ว
ทันทีที่ก้าวเข้ามายังโถงด้านใน เขารู้สึกได้ถึงสายตาอันเฉียบคมสามสายกำลังจับจ้องมาที่ตน
ผู้ที่สวมชุดข้าราชการสีแดงสดถักด้วยลวดลายรูปห่านคงจะเป็นข้าหลวง อืม ข้าราชการระดับสี่… ลุงที่มีฆ้องสีเงินปักไว้บนหน้าอกคือหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล… เชี่ย สตรีผู้นี้งดงามยิ่งนัก…มีคู่ครองแล้วหรือไม่
สวี่ชีอันกวาดตาไปยังหน้าอก จากนั้นเขาก็สงบนิ่งลงมาก
เขาก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว แสดงออกถึงการถ่อมตัวอย่างยิ่ง
ข้าหลวงเฉินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่มีสีหน้าเรียบเฉย ทว่ากลับมีน้ำเสียงเคร่งครัดอย่างยิ่งเหมือนใช้ไต่สวนนักโทษ
“สวี่ชีอัน เมื่อสามวันก่อนขณะที่อยู่ในเรือนจำ เจ้าไม่ได้บอกว่าตัวเองมีเบาะแสสำคัญ เจ้าควรรู้ถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาจากการปิดบังความจริง”
ข้าราชการที่มากด้วยประสบการณ์ ต่อให้ในใจจะรีบร้อนแทบแย่แล้ว ยามเอ่ยปากก็จะไม่ถามหาเบาะแสเด็ดขาด ทว่าเพิ่มแรงกดดันจิตใจเข้าไปแทน
มาถึงที่นี่ได้ถือว่าแผนการสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง สวี่ชีอันยังคงสงบนิ่ง
“ใต้เท้า เมื่อครู่นี้บุตรชายคนรองสกุลสวี่เพิ่งมาพบข้า ข้าจึงถามเขาถึงสำนวนคดี” อันดับแรกต้องซื่อสัตย์
ทั้งสามคนรู้จักสวี่ซินเหนียน ไม่ใช่เพราะเขามีชื่อเสียง ทว่าเป็นในฐานะลูกชายของสวี่ผิงจื้อ ทั้งสามย่อมต้องมีการตรวจสอบ
“นี่เกี่ยวข้องกับเบาะแสที่เจ้าพูดอย่างไร” ข้าหลวงเฉินไต่ถาม
“ข้าน้อยอนุมานความจริงของคดีได้จากสำนวนคดี…”
“ช้าก่อน” ข้าหลวงเฉินแทรกขึ้น เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย “จากสำนวนคดีงั้นหรือ” นี่ต่างจากที่เขาคิดไว้
“ข้าน้อยคลี่คลายคดีนี้ได้แล้ว” สวี่ชีอันพยักหน้าแสดงออกว่าเป็นเช่นนั้น
ข้าหลวงเฉินระงับความคิดที่จะส่งเจ้าเด็กนี่กลับไปยังเรือนจำด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เช่นนั้นเจ้าก็ว่ามา แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน หากพูดจาเลื่อนเปื้อน โบยสองร้อยไม้สามารถทำให้เจ้าตัวแตกเป็นเสี่ยงๆ ได้”
“เงินภาษีที่ถูกขโมยไป อันที่จริงไม่ได้เกิดจากปีศาจตนใด ทว่าเป็นฝีมือของมนุษย์” เพียงแค่ประโยคเดียวทำให้ทั้งสามอึ้งไป
ข้าหลวงเฉินตบโต๊ะด้วยความโกรธพร้อมกับตะเบ็งเสียงออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “ไร้สาระสิ้นดี ใครก็ได้ลากเจ้านี่ออกไปโบยสองร้อยไม้”
ปีศาจปล้นเงินภาษีไปแทบจะเป็นบทสรุปของคดีความ เป็นสิ่งที่เจ้าของเรื่องทั้งสามเห็นพ้องต้องกัน
หากก่อนหน้านี้หวังไว้ว่าสวี่ชีอันจะให้เบาะแสที่มีประโยชน์ ตอนนี้กลับต้องสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ก็แค่คำพูดบ้าระห่ำของหมาจนตรอกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเท่านั้น
ดวงตาของชายวัยกลางคนวาบประกายขึ้นเล็กน้อย โบกมือไล่เจ้าหน้าที่ที่กรูกันเข้ามา “ใต้เท้าเฉิน โปรดรอสักครู่”
เขาจ้องไปที่สวี่ชีอันอย่างพินิจและรอคอยด้วยดวงตาที่สว่างไสว “เจ้าลองว่ามา”
ข้าหลวงเฉินคนนี้อารมณ์รุนแรงนิดหน่อย…สวี่ชีอันตระหนักดีว่าถึงเวลาแสดงฝีมือของตนแล้ว
“จากคำให้การของยามเฝ้าประตูเมือง อารองของข้าเข้าเมืองในเวลายามเหม่าสองเค่อ[footnoteRef:1] และในยามเฉินหนึ่งเค่อ[footnoteRef:2]หน่วยคุ้มกันเงินภาษีเดินทางมาถึงถนนกว่างหนาน ยามนั้นจู่ๆ ก็มีลมประหลาดพัดมาจนม้าตกใจวิ่งถลันลงไปในแม่น้ำ”  [1:  ยามเหม่า คือช่วงเวลา 05.00 น.ถึง 07.00 น. หนึ่งเค่อ เทียบเวลาประมาณ 15 นาที]  [2:  ยามเฉิน คือช่วงเวลา 07.00 น.ถึง 09.00 น. หนึ่งเค่อ เทียบเวลาประมาณ 15 นาที]
เขาพยายามอย่างเต็มที่ให้น้ำเสียงไม่ถ่อมตนหรือยกตน เผยความเยือกเย็นของตนเองยิ่งขึ้นเพื่อเพิ่มแรงโน้มน้าวใจ
ข้าหลวงเฉินพยักหน้า “นั่นคือสาเหตุที่พวกเราตัดสินว่าปีศาจตนนี้ซ่อนอยู่ในแม่น้ำ รอโอกาสชิงเงินภาษีไป”
“ไม่!” สวี่ชีอันสวนกลับลั่น “ลมปีศาจเป็นเพียงแค่วิธีบังตา การระเบิดในแม่น้ำก็เป็นวิธีบังตาเช่นกัน อันที่จริงก็เพื่อให้พวกท่านมองข้ามช่องโหว่จุดหนึ่ง ช่องโหว่ที่สำคัญที่สุด”
ข้าหลวงเฉินรีบซักไซ้ทันใด “ช่องโหว่อะไร”
ชายวัยกลางคนก็มีท่าทีตั้งใจฟัง
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองเคี้ยวผลไม้แช่อิ่มไม่ได้กลืน ดวงตาที่ไอวิญญาณแผ่ซ่านจับจ้องที่ตัวสวี่ชีอันด้วยความสนใจ
พวกเขาดูสำนวนคดีซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้งแล้ว รู้ถึงเหตุที่เกิดดุจดั่งนิ้วมือตนเอง แต่กลับไม่เคยสังเกตเห็นช่องโหว่ใดๆ
“อารองของข้าทำหน้าที่คุ้มกันเงินภาษีหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึง เช่นนั้นข้าขอถามใต้เท้าทั้งหลาย หนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงเงินหนักกี่ชั่ง”
ชายวัยกลางคนสีหน้าที่แข็งทื่อ ในขณะที่หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองเอียงศีรษะน้อยๆ อยู่นานโดยไม่กลับมาตั้งตรง
ข้าหลวงเฉินพูดอย่างไม่พอใจ “มีอันใดก็รีบพูดมา อย่ามัวเล่นลิ้น”
เดิมทีสวี่ชีอันคิดจะให้คำชี้แนะเพื่อให้เหล่าใต้เท้ามองทะลุช่องโหว่ใหญ่นี้ด้วยตนเอง แต่ดูเหมือนเป็นการทำร้ายตัวเขาเองเสียมากกว่า
ความสามารถในการคิดเลขเร็วต่ำกันไปหน่อยแล้ว คนโบราณอย่างพวกเจ้านี่นะ…
สวี่ชีอันเอ่ยขึ้นทันใด “เป็นเก้าพันสามร้อยเจ็ดสิบห้าชั่ง” ตามสูตรการแปลงปริมาณของโลก หนึ่งชั่งเท่ากับสิบหกตำลึง ฉะนั้นหนึ่งแสนห้าหมื่นตำลึงจะเท่ากับเก้าพันสามร้อยเจ็ดสิบห้าชั่ง
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว เขาคล้ายจับอะไรได้รางๆ
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองมุ่นคิ้ว “นี่หมายความว่าอย่างไร” เสียงของนางกระจ่างใสดุจกระดิ่งเงิน
หมายความว่าเจ้าไม่ฉลาดสักเท่าไร!
สวี่ชีอันกล่าว “จากประตูเมืองไปยังถนนกว่างหนานระยะทางไกลแค่ไหน”
ชายวัยกลางคนตอบกลับ “สามสิบลี้”
“ระหว่างทางผ่านตลาดกี่แห่ง”
“…สี่แห่ง”
“หากเดินทางด้วยม้าจะใช้เวลาเท่าไหร่”
“หากใช้ม้า…” ชายวัยกลางคนเบิกตากว้างและลุกขึ้นยืนทันใด
เขาเบิกสองตากว้าง เผยสีหน้า ‘เป็นเช่นนี้เอง เป็นอย่างนี้สินะ’ ออกมาในทันใด
การไล่ล่าตามหาเบาะแสปีศาจในสามวันนี้กลับไม่มีอะไรคืบหน้า
หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลผู้มากประสบการณ์ผู้นี้ตระหนักได้แล้วว่าเขาอาจจะกำลังไปผิดทาง
ทว่าแนวคิดในหัวเขายังไม่ชัดเจน ดังนั้นหลังจากถูกปัดตกไปก่อนหน้าจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
ข้าหลวงเฉินรู้สึกชาหน่อยๆ ตรงหนังศีรษะ เนื่องจากเขายังฟังไม่ออกว่ามีปัญหาใด เห็นชัดว่าข้าหลวงอย่างเขาคนนี้ก็ไม่ได้ฉลาดเฉลียวนัก
ข้าหลวงเฉินมองไปที่หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลือง นั่นทำให้ใจของเขาสงบนิ่งลงไม่น้อย
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองกล่าวอย่างอัดอั้น “ตรงไหนที่มีปัญหา”
ชายวัยกลางคนฮึกเหิมขึ้นมาอยู่บ้าง “เวลา เวลามันผิดปกติ”
“ถนนกว่างหนานอยู่ห่างจากประตูหนานเฉิงสามสิบลี้ หากเดินทางด้วยม้าต้องผ่านตลาดสี่แห่ง ยามเหม่าสองเค่อเข้าเมือง จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะถึงถนนกว่างหนานยามเฉินหนึ่งเค่อ”
เขาได้รับอิทธิพลจากสิ่งที่ได้ยินได้ฟังมาก่อนหน้า ทำให้นึกไปว่าเงินภาษีที่หายไปเกิดจากปีศาจก่อปัญหา ทว่าหลังผ่านการสางปมของสวี่ชีอัน เขาก็คิดถึงสิ่งที่ผิดแปลกไปออกมาได้
“ถึงเงินภาษีไปถึงถนนกว่างหนานยามเฉินจริงๆ เวลานั้นมีผู้คนจำนวนมากเห็นเหตุการณ์ที่ม้าวิ่งลงไปในแม่น้ำ เป็นสิ่งที่ตบตาไม่ได้”
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองกล่าวด้วยเสียงคมชัด
ข้าหลวงเฉินพยักหน้าด้วยความพอใจ พูดคล้อยตามว่า “นี่จะอธิบายอย่างไร”
“นี่…” ชายวัยกลางคนอึ้งงันแล้วหันไปมองทางสวี่ชีอันตามจิตใต้สำนึก
“เป็นเพราะสิ่งที่คุ้มกันเดิมทีก็ไม่ใช่เงิน” สวี่ชีอันกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง
“เหลวไหล!” ข้าหลวงเฉินโต้กลับ “ยังไม่ต้องพูดถึงว่าอารองของเจ้ากับทหารคุ้มกันมีตาหรือไม่ ในสำนวนคดีได้บันทึกคำให้การของประชาชนที่เหตุการณ์ในยามนั้น ว่าตอนม้าวิ่งลงไปในแม่น้ำมีก้อนเงินขาวกลิ้งตกลงไปในน้ำ”
เขามองไปยังสำนวนคดีที่ถืออยู่ในมือ “นี่ก็เป็นเรื่องเท็จหรือ”
“สิ่งที่มองเห็นก็ใช่ว่าจะเป็นความจริงเสมอ...ข้าน้อยยินดีไขข้อข้องใจของใต้เท้าด้วยตัวเอง” สายตาเขาจ้องไปที่โต๊ะ “ข้าขอยืมกระดาษกับพู่กันสักหน่อยขอรับ”
ข้าหลวงเฉินโบกมือลวกๆ แสดงออกว่าตามสะดวก
สวี่ชีอันลากโซ่ตรวนไปถึงโต๊ะ เทน้ำหมึกลงจานฝนหมึก จากนั้นกางกระดาษเซวียนจื่อ[footnoteRef:3]ออกแล้วเขียนอักษรบิดเบี้ยวลงไป [3:  กระดาษเซวียนจื่อ เป็นกระดาษคุณภาพสูง เนื้อกระดาษนิ่มเหนียวไม่ขาดง่ายดูดซึมหมึกสม่ำเสมอ]
“ใต้เท้า ขอท่านจัดเตรียมสิ่งของบนกระดาษตามที่ข้าน้อยขอด้วยเถิด” เมื่อเขียนเสร็จเขาจึงยื่นกระดาษให้กับข้าหลวงเฉิน
ข้าหลวงเฉินหยิบกระดาษเซวียนจื่อขึ้นมากวาดตามองรอบหนึ่ง ในหัวมึนงงสับสน
“ให้ข้าดูที” หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองเข้ามาร่วมความครึกครื้น  ยื่นมือขาวเนียนไปหยิบกระดาษมา จากนั้นก็มึนงงไปทั้งหัว
“…” หลี่อวี้ชุนชายวัยกลางคนเหลือบมองไปที่กระดาษด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาคลี่มุมกระดาษที่พับเป็นรอยออกโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ จากนั้นจึงยื่นให้ข้าหลวงเฉิน
………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 5 ไขปริศนา
เวลาหนึ่งเค่อ (1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที) ผ่านไป เจ้าหน้าที่สองคนนำของเข้ามาวางเรียงไว้ในห้องโถง
ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ทั้งสามกวาดตามองสิ่งของ จากนั้นก็หันไปมองสวี่ชีอัน
ข้าหลวงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ของที่เจ้าต้องการล้วนอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าต้องให้คำตอบที่น่าพึงพอใจแก่ข้า”
ทัศนคติของเขาเปลี่ยนไป
ภายในเวลาหนึ่งเค่อนี้ ข้าราชการระดับสี่ชั้นเอกผู้นี้ขูดรีดสมองคิดเป็นเวลานาน และต้องยอมรับว่าการอนุมานของสวี่ชีอันสมเหตุสมผลมาก แต่ยังคงมีข้อสงสัยมากมายที่ไม่ได้รับการแก้ไข ตัวอย่างเช่นความจริงที่ว่าเงินภาษีตกลงไปในแม่น้ำ ซึ่งในนั้นมีความลับอะไรเขาเองก็ไม่เข้าใจ
“หากข้าน้อยช่วยท่านใต้เท้าคลี่คลายคดีนี้ได้ ท่านจะช่วยเขียนจดหมายถึงท่านนักปราชญ์ให้ลบล้างความผิดของบ้านสกุลสวี่ของข้าได้หรือไม่”
ต้าฟ่งให้ความสำคัญกับมรดกของพ่อที่จะถูกส่งต่อแก่ลูกชายมาก และลูกชายสามารถรับบาปสร้างผลงานแทนพ่อได้
“แน่นอน” ข้าหลวงเฉินพยักหน้า
สวี่ชีอันพยักหน้าและย่อตัวลง สิ่งของที่อยู่ตรงหน้าเขาแบ่งออกเป็นเทียน เกลือ ถ้วยลายครามและลวดเหล็ก
สิ่งที่เขาต้องทำนั้นง่ายมาก เป็นความรู้วิชาเคมีระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ‘การแยกโลหะโซเดียม’
ในสมัยโบราณเป็นไปไม่ได้ที่สกัดของพวกนี้ออกมาเพราะติดปัญหาสองประการคือ ไฟฟ้าและจุดหลอมเหลวของโซเดียมคลอไรด์
แต่ในโลกนี้สวี่ชีอันรู้ว่ามีอาชีพหนึ่งที่สามารถทำเรื่องนี้ได้
โหรระดับหกของสำนักโหราจารย์ ‘นักเล่นแร่แปรธาตุ!’
นักเล่นแร่แปรธาตุเป็นอาชีพที่รู้จักกันดีในต้าฟ่ง สิ่งประดิษฐ์กับงานรังสรรค์แต่ละอย่างของพวกเขารวมอยู่ในชีวิตของคนทั่วไปมาช้านาน
สวี่ชีอันไม่แน่ใจว่าเงินภาษีที่ระเบิดจะเป็นโลหะโซเดียม แต่เรื่องนี้ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือการเปิดเผยแนวคิดเพื่ออธิบายปรากฏการณ์เงินภาษีระเบิด
ในกระบวนการตัดสินคดี การตั้งสมมติฐานที่ชัดเจนและการอนุมานที่แม่นยำเป็นสิ่งจำเป็นในช่วงแรก สุดท้ายถึงจะเป็นการตรวจสอบและรวบรวมหลักฐาน
ชาติที่แล้วเขาเคยเจอคดีฆาตกรรมที่ทำให้เขาจำได้ขึ้นใจ พวกตำรวจอาชญากรรมต้องระดมสมองตลอดทั้งคืนโดยอ้างอิงจากเบาะแสและคาดเดารูปคดีมากมาย ก่อนจะใช้สิ่งเหล่านี้เป็นพื้นฐานในการรวบรวมหลักฐาน จากนั้นก็ล้มล้างทุกอย่างและอนุมานใหม่อีกครั้ง
อาจเป็นไปได้ว่าเงินภาษีที่หายไปจะไม่ใช่โลหะโซเดียม แต่ถ้าหากนักเล่นแร่แปรธาตุสามารถทำเรื่องนี้ให้เกิดขึ้นได้ เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
การหาทิศทางที่ถูกต้องให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่สามคนนั้นคือสิ่งที่เขาต้องทำ
หากทิศทางนั้นถูกต้อง จะสามารถติดตามเบาะแสเพื่อตรวจสอบต่อไปได้ และไม่ยากเลยที่จะค้นหาว่าใครอยู่เบื้องหลัง
หากยังดิ้นรนอยู่ในความคิดที่ว่าปีศาจก่อกบฏ คดีก็จะไม่คลี่คลายไปตลอดกาล แม้ว่าคดีอาจจะคลี่คลายได้ในอนาคต เขาก็คงโดนศาลตัดสินไปแล้วเช่นกัน ‘ขับไล่มันออกไป ห่างไกลนับพันลี้’
เขาใช้น้ำละลายเกลือหยาบ หลังจากที่คนให้เข้ากันเขาก็คลุมเสวียนดิบที่ปากถ้วยและเทน้ำเกลือลงไปช้าๆ
หลังจากที่กรองแล้ว วางถ้วยลายครามอังบนเทียนและใช้ไม้ไผ่คนอย่างต่อเนื่อง
จากนั้นไม่นานน้ำเกลือในถ้วยจะระเหยจนแห้งและผลึกที่ตกตะกอนอยู่ในนั้นก็คือโซเดียมคลอไรด์
จุดสำคัญคือการทำให้เกลือบริสุทธิ์ขึ้น
ข้าหลวงเฉิน ชายวัยกลางคนและหญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองที่มีรูปลักษณ์งดงามยืนอยู่ข้างๆ และมองดูอย่างตั้งใจ
สวี่ชีอันเงยหน้าขึ้น ยิ้มมุมปากให้หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลือง “ท่านเป็นศิษย์ของสำนักโหราจารย์สินะ”
เขาสังเกตเห็นแผ่นฮวงจุ้ยที่เอวของนาง ของชิ้นนี้นอกจากศิษย์ของสำนักโหราจารย์แล้วไม่มีใครใช้
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองส่งเสียง ‘อืม’ ออกมาและพูดด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์ของข้าคือท่านโหราจารย์แห่งสำนักโหราจารย์”
ใบหน้ารูปไข่ที่ละเอียดลออและสดใสราวกับไข่ที่ปอกเปลือก ช่างขาวใสไร้ที่ติ
ศิษย์ของท่านโหราจารย์...ไม่สำคัญแล้วว่าหน้าอกจะเป็นอย่างไร...สวี่ชีอันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “รบกวนแม่นางละลายผลึกเหล่านี้ให้ข้าที”
จุดหลอมเหลวของโซเดียมคลอไรด์อยู่ที่ประมาณแปดร้อยองศาเซลเซียส
หญิงสาวในชุดสีกระโปรงสีเหลืองเบ้ปาก “การควบคุมไฟเป็นความสามารถของนักเล่นแร่แปรธาตุ ข้าเป็นเพียงปรมาจารย์ฮวงจุ้ย”
“แต่อาจารย์ของข้ามอบอาวุธเวทมนตร์ไว้ให้ข้า” นางเปลี่ยนคำพูดและหยิบแผ่นฮวงจุ้ยที่เอวขึ้นมา นิ้วที่เรียบเนียนดุจหยกขยับสองสามครั้ง นางส่งพลังปราณเข้าไปและคำว่า ‘ไฟ’ ก็สว่างขึ้น
“ถอยไปก่อน”
สวี่ชีอันถอยหลังไปทันที วินาทีต่อมาเปลวไฟที่สว่างแสบตาก็พุ่งออกมาท่วมถ้วยลายคราม
“หยุด!” สวี่ชีอันตะโกนออกมาทันที จากนั้นก็สอดลวดเหล็กสองเส้นเข้าไปในถ้วยลายครามอย่างรวดเร็วและถามว่า“จ่ายไฟ...ไม่สิ ใช้วิธีเรียกอัสนีสวรรค์[footnoteRef:1] ให้ความสนใจกับการควบคุมแรงดันไฟฟ้า...อืม ขั้นตอนนี้ยากมาก อาจจะล้มเหลวหลายครั้ง” [1:  อัสนีสวรรค์ คือ การใช้พลีงเรียกสายฟ้า]
นางหมุนแผ่นฮวงจุ้ย นิ้วที่เรียบเนียนดุจหยกจุดคำว่า ‘สายฟ้า’ ประกายไฟฟ้าแลบผ่านท้องฟ้าอันว่างเปล่าไปสัมผัสกับลวดเหล็ก
‘ซี่ๆ...’ โซเดียมคลอไรด์ที่หลอมเหลวเกิดปฏิกิริยาเคมีอย่างรุนแรง
“หยุด!”
สวี่ชีอันกลั้นหายใจ เขาเอนตัวไปดูที่ปากถ้วย ก้อนโลหะสีเงินก่อตัวขึ้นโดยมีผลึกและสิ่งสกปรกบางส่วนที่ขอบที่ยังไม่ได้เปลี่ยนรูป
ไม่คาดคิดว่าเพียงครั้งเดียวก็ประสบความสำเร็จและแรงดันไฟฟ้ากำลังพอดี...สวี่ชีอันรู้สึกประหลาดใจ
กระบวนการอิเล็กโทรลิซิสที่จะผลิตโลหะโซเดียม แรงดันไฟฟ้าอยู่ที่ประมาณ 6-15 โวลต์ เขาเตรียมใจที่ล้มเหลวซ้ำๆ แล้ว
คิดไม่ถึงว่าจะโชคดีทำสำเร็จได้ในครั้งเดียว
ข้าหลวงเฉินกับชายวัยกลางคนชะโงกหน้ามาดูอย่างร้อนใจ ในถ้วยมีก้อนมีโลหะสีเงินก้อนหนึ่ง มองแวบแรกดูค่อนข้างคล้ายกับแร่เงิน
รูม่านตาของข้าหลวงเฉินหดตัว ภายในใจตกตะลึงอย่างมาก
หลี่อวี้ชุนกำหมัดแน่น จ้องมองก้อนโลหะสีเงินอย่างว่างเปล่าราวกับมีสายฟ้าฟาดในใจเขาแยกหมอกหนาทึบทั้งหมดออก
“ท่านใต้เท้าทั้งสามโปรดดู” สวี่ชีอันเทโลหะโซเดียมออกมา ใช้เสวียนดิบห่อไว้และประเมินน้ำหนักของที่อยู่ในมือเขา
“สิ่งนี้เบากว่าตำลึงเงินมาก แต่ลักษณะภายนอกกลับคล้ายคลึงกันมาก หากมีคนใช้สิ่งนี้หลอกว่าเป็นตำลึงเงินถือว่าเป็นการปลอมแปลงได้หรือไม่ ท่านใต้เท้าทั้งสามลองชั่งน้ำหนักดูได้”
เขามอบโลหะโซเดียมให้ข้าหลวงเฉิน เวลานี้สีของโลหะโซเดียมค่อยๆ จางลงเกือบจะเหมือนกับตำลึงเงินทุกประการ
ชายวัยกลางคนรับไปชั่งน้ำหนักดู ดวงตาของเขาเปล่งประกายและพูดต่อ “เบามากจริงๆ หากสิ่งที่ถูกขนย้ายคือสิ่งนี้ มันก็สมเหตุสมผล แม่นางไฉ่เวย เจ้าลองดู”
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองรับไปและชั่งน้ำหนักดู จากนั้นก็เพ่งมองสวี่ชีอันด้วยสายตาแปลกๆ “เจ้า เจ้าเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุหรือ”
ไม่ ข้าไม่ใช่ ข้าเป็นเพียงพนักงานขนส่งสารเคมี
ความคิดของนักปราชญ์กระตือรือร้นขึ้นมา หลังจากข้าหลวงเฉินประหลาดใจก็ส่ายหน้าทันทีและพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ไม่ นี่ไม่ถูกต้อง แม้ว่าตำลึงเงินจะถูกสับเปลี่ยน แต่การระเบิดนั่นเกิดขึ้นได้อย่างไรหากไม่ใช่เพราะมีปีศาจซ่อนอยู่ในแม่น้ำ ตำลึงเงินปลอมตกลงไปในน้ำแล้วจะระเบิดได้อย่างไร”
สวี่ชีอันไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปหยิบโลหะโซเดียม เดินไปที่โต๊ะและโยนมันลงไปในอ่างล้างพู่กัน
เปลวไฟที่ร้อนแรงลุกขึ้น ควันหนาทึบพลุ่งพล่าน
‘ตู้ม!’
โลหะโซเดียมทำปฏิกิริยารุนแรงในน้ำ อ่างล้างพู่กันแตกละเอียด
“นี่ นี่มัน...” ข้าหลวงเฉินตกตะลึง
“เมื่อตำลึงเงินปลอมเจอกับน้ำจะเกิดการระเบิด ทีนี้ก็อธิบายได้แล้วว่าทำไมหลังจากตำลึงเงินตกลงไปในน้ำถึงเกิดการระเบิดที่รุนแรงเช่นนั้นขึ้น” สวี่ชีอันอธิบาย
ชายวัยกลางคนพึมพำ “พวกเราถูกทำให้เข้าใจผิดตั้งแต่แรก คนที่อยู่เบื้องหลังทำให้พวกเราคิดว่าการระเบิดและลมปีศาจเกิดจากปีศาจก่อปัญหาเพื่อให้การสืบสวนมุ่งเน้นไปที่การติดตามและจับกุม”
“ไม่น่าแปลกใจเลยที่วิชามองปราณของสำนักโหราจารย์ไม่สามารถตรวจจับปีศาจได้”
สวี่ชีอันกล่าวเสริม “หลังจากที่เงินภาษีตกลงไปในน้ำ ทหารกู้ตำลึงเงินคืนได้หนึ่งพันกว่าตำลึงเงิน หากข้าเดาไม่ผิด ตำลึงเงินเหล่านั้นล้วนกระจายอยู่ชั้นบนสุดเพื่อหลอกตาผู้คน”
ไร้ช่องโหว่ ความผิดปกติทั้งหมดสอดคล้องกัน
“สวี่ชีอัน” สายตาของชายวัยกลางคนเต็มไปด้วยความชื่นชม “ดี เจ้าทำดีมาก”
ปกเสื้อที่เอียงของสวี่ชีอันทำคิ้วขมวดมุ่นทันที หลี่อวี้ชุนตบไหล่เขาและช่วยเขาจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย
สวี่ชีอันรู้สึกปลื้มปีติที่ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ท่านนี้ชื่นชมเขาเช่นนี้
ข้าหลวงเฉินขมวดคิ้ว “ในเมื่อตำลึงเงินเป็นของปลอม เช่นนั้นตำลึงเงินของจริงอยู่ที่ไหน”
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองได้ยินคำพูดนี้ก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา “เงินภาษีออกจากคลังเข้าเมืองจิงจ้าว โดยส่งต่อกันเป็นทอดๆ หากจะตัดสินโทษเจ้าหน้าที่จำนวนมากจะต้องเข้าคุก อีกทั้งความยากลำบากในการเรียกเงินภาษีกลับคืนมาก็เหมือนกับการงมเข็มในมหาสมุทร แต่เรื่องนี้อยู่เหนือขอบเขตอำนาจของพวกเรา ต้องรายงานองค์จักรพรรดิ”
ข้าหลวงเฉินพยักหน้า เขาก็คิดเช่นเดียวกัน
ชายวัยกลางคนมีความคิดที่ต่างออกไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เงินภาษีถูกคุ้มกันไปยังเมืองจิงจ้าวตลอดทาง และส่งต่อกันเป็นทอดๆ หากเป็นของปลอมน่าจะถูกค้นพบนานแล้ว ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือถูกขโมยไปเมื่อเร็วๆ นี้”
ข้าหลวงเฉินตาเป็นประกาย ขอบเขตการสอบสวนลดลงมาก
“มานี่สิ เตรียมเสลี่ยง เตรียมเสลี่ยงเร็ว ข้าต้องไปเดี๋ยวนี้” ข้าหลวงเฉินรีบออกจากโถงด้านในอย่างกระตือรือร้น
ชายวัยกลางคนเดินตามไปติดๆ
สวี่ชีอันรีบตะโกน “ท่านข้าหลวง อย่าลืมที่สัญญากับข้าน้อยนะขอรับ”
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 6 อารองผู้สับสน
“นี่” หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองที่ชื่อไฉ่เวยกะพริบตาคู่งาม “เหตุใดเกลือจึงกลายเป็นตำลึงเงินได้”
เมื่อนางพูดจบก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งและหยิบอ้อยออกมาส่งให้สวี่ชีอัน “อะ นี่ให้เจ้ากิน”
นี่กำลังซื้อข้าเหรอ...
ขุนนางชั้นผู้ใหญ่สองคนจากไปแล้ว สวี่ชีอันถอนสายตากลับ ครุ่นคิดสักครู่จึงตอบว่า “ข้าน้อยเคยเห็นเคล็ดลับการเล่นแร่แปรธาตุที่สามารถเปลี่ยนเกลือเป็นตำลึงเงินในคัมภีร์โบราณ”
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองเบิกตากว้าง “คัมภีร์โบราณอยู่ที่ใด ผู้ใดเขียนขึ้นมา”
ชื่อของมันคือ ‘เคมีระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย’ ส่วนผู้เขียน...อืม สำนักพิมพ์เพื่อการศึกษาของประชาชนเหรอ
สวี่ชีอันตอบว่า “คัมภีร์โบราณถูกทำลายไปนานแล้ว แต่ข้าน้อยยังจำเนื้อหาในนั้นได้”
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองหายใจเร็ว “เร็ว บอกข้ามาเร็วๆ”
สวี่ชีอันถอนหายใจ “ข้าน้อยกำลังตกอยู่ในอันตราย ไม่มีอารมณ์มาเป็นอาจารย์ให้ผู้ใดหรอก”
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองกลอกตาใส่เขาและพูดอย่างโกรธๆ
“เจ้าคนเจ้าเล่ห์ สำนักโหราจารย์ของพวกเราไม่แทรกแซงกิจของราชสำนัก จะลงโทษเจ้าอย่างไรขึ้นอยู่กับฝ่าบาทจะทรงตัดสิน ผู้อื่นก็ต้องทำตาม ซื้อขายกับข้าไปก็ไม่มีความหมายอันใด”
“พวกท่านเก็บข้าไว้ก็พอแล้วนี่ ด้วยตำแหน่งของหัวหน้าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชสำนัก ช่วยนักโทษที่ติดร่างแหคนหนึ่งคิดว่าคงไม่มีปัญหาอันใด” สวี่ชีอันเอ่ย
เขาต้องเพิ่มหลักประกันให้ตัวเองเผื่อในกรณีที่หาเงินภาษีไม่เจอ
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองหันขวับและมองพินิจตั้งแต่หัวจรดเท้า “เห็นชัดว่าเจ้าเป็นทหาร เหตุใดจึงอยากเป็นโหร”
การฝึกควรทำแต่เนิ่นๆ ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ล้วนวางรากฐานมาตั้งแต่เด็ก ทหารจะเปลี่ยนเป็นโหรตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว
“จะประจบประแจงอย่างไรก็ได้ ที่สำคัญคือชื่นชมท่วงท่าของท่านโหราจารย์” สวี่ชีอันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เจ้าบอกเนื้อหาภายในคัมภีร์เล่นแร่แปรธาตุโบราณให้ข้าฟังก่อน” นางใคร่ครวญ ดวงตาของหญิงสาวสดใสและเป็นประกาย ดวงตากลมโต แต่รูม่านตาสีดำขลับตัดกันอย่างชัดเจน
สวี่ชีอันเคยเห็นดวงตาที่สดใสและสวยงามเช่นนี้แค่บนร่างของเด็กๆ ในชาติก่อนเท่านั้น
“เนื้อหาค่อนข้างยากและลึกซึ้ง เพียงแค่คำบอกเล่าเกรงว่าท่านอาจจะไม่เข้าใจ จำเป็นต้องอธิบายอย่างละเอียดถึงจะหยั่งรากลึกได้” สวี่ชีอันล่อลวง
ฉู่ไฉ่เวยกลอกตาและพูดอย่างไม่พอใจ “ทั่วทั้งใต้หล้าโหรของสำนักโหราจารย์ของเราเป็นผู้นำด้านการเล่นแร่แปรธาตุ”
“ไฮโดรเจน ฮีเลียม ลิเธียม เบริลเลียม โบรอน คาร์บอน ไนโตรเจน ออกซิเจน ฟลูออรีน นีออน โซเดียม แมกนีเซียม อะลูมิเนียม ซิลิคอน ฟอสฟอรัส...” สวี่ชีอันท่องออกมาอย่างไหลลื่น
“???”
เขากำลังพูดอะไร หญิงสาวมึนงงอยู่นานและเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าหยอกล้อข้า สำนักโหราจารย์ของพวกข้ารับศิษย์ แต่รับเพียงแค่เด็กผู้ชายเท่านั้น”
นางคว้าอ้อยในมือของสวี่ชีอันกลับมา เดินออกไปเงียบๆ กระโปรงปลิวไสว
ข้าก็เป็นเด็กผู้ชาย…สวี่ชีอันอ้าปากค้าง จากนั้นก็เข้าใจว่าการรับศิษย์ของสำนักโหราจารย์คือคัดเลือกตั้งแต่ยังเป็นทารก
ใช่ เขาไม่อาจเดินไปในเส้นทางนี้
…
สองวันผ่านไปในชั่วพริบตา สวี่ชีอันใช้เวลาสองวันในห้องขังด้วยความหวาดหวั่น
เขากลัวว่าจะกู้คืนเงินภาษีกลับมาได้ไม่ทันเวลา หากเป็นหลังจากที่เขาถูกเนรเทศไปแล้ว แม้ว่าจะกู้คืนเงินภาษีกลับมาได้ แต่ผลลัพธ์ก็คงไม่เปลี่ยนแปลง
และถ้าหากข้าหลวงเฉินทำตัวเป็นหนอนใจดำรับความดีความชอบแต่เพียงผู้เดียวก็ยังคงเป็นสถานการณ์สิ้นหวังอยู่ดี
แต่มันก็ไม่มีวิธีอื่น เขาทำได้เพียงแค่วิธีนี้เท่านั้น เขาเป็นนักโทษ เขาจะทำอะไรได้
สวี่ชีอันรู้สึกถึงความน่ากลัวของสังคมศักดินาอีกครั้ง
“ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาเถอะ...” สวี่ชีอันถอนหายใจ
‘เคร้ง!’
ประตูเหล็กที่สุดทางเดินเปิดออก ผู้คุมถือคบไฟเดินเข้ามาและหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู “สวี่ชีอัน เจ้าไปได้แล้ว”
สวี่ชีอันปีติยินดี เขากำมัดแน่น “นำเงินภาษีกลับมาได้แล้วเหรอ”
“ตามข้าไปลงชื่อ แล้วเจ้าก็ออกไปได้” ผู้คุมมองพินิจเขา “เจ้านี่โชคดีจริงๆ”
“ท่านอารองของข้าล่ะ” สวี่ชีอันถามต่ออย่างร้อนใจ
“อย่ามัวแต่พูดจาเหลวไหล ตามมาก็พอ” ผู้คุมอารมณ์ฉุนเฉียวมาก เขาใช้คบไฟฟาดไปที่สะโพกของสวี่ชีอันเพื่อไล่เขาออกจากห้องขัง
ภายใต้การจัดการของเจ้าหน้าที่ เขาลงชื่อและจากนั้นก็ได้รับเสื้อผ้าที่ถูกถอดออกตอนเข้าคุกของตัวเองคืนจากผู้คุม
เจ้าหน้าที่พาเขาออกจากที่ว่าการเมืองจิงจ้าวโดยออกทางประตูหลัง
เวลานี้ทิศตะวันออกแดดยังไม่แรง บนถนนเย็นยะเยือก
...
‘เคร้ง!’
สวี่ผิงจื้อถูกเสียงเปิดประตูเหล็กปลุกให้ตื่น เขาลืมตาขึ้น ดวงตาแดงก่ำ
สวี่ผิงจื้อที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงหน้าตาสกปรก มีใบหน้าคล้ายคลึงกับสวี่ชีอันนิดหน่อย แต่สวี่ซินเหนียนลูกชายแท้ๆ ของเขา หน้าตาหล่อเหลามาก แตกต่างกับพวกเขาสองคนโดยสิ้นเชิง
ภายในห้องขังฝั่งตรงข้ามของทางเดิน หลี่หรูที่กำลังหลับใหลสะดุ้งตื่นขึ้น ใบหน้าของนางซีดเผือด บนใบหน้าแสดงความตื่นตระหนกสุดขีดออกมา
สามีภรรยามองหน้ากันโดยมีทางเดินกั้น หลี่หรูพูดอย่างกระวนกระวาย “ท่านพี่ แม้ว่าข้าจะต้องตาย ข้าจะไม่ยอมเข้าสำนักสังคีต”
ปีนี้นางอายุสามสิบห้า นางเป็นสาวสวยที่มีเสน่ห์อย่างมากเพราะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แม้ว่าจะอยู่ในคุกมาห้าวันด้วยความหวาดหวั่น แต่ใบหน้าซีดเผือดก็ยังไม่อาจปกปิดความงามบนใบหน้านั้น
สำนักสังคีตคือที่ไหนเหรอ
คือแดนชำระล้างของสตรี
สวี่ผิงจื้อที่เต็มไปด้วยแผลฟกช้ำอ้าปากค้าง เขาพูดอะไรไม่ออก ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา “ฮูหยิน[footnoteRef:1] ข้าขอโทษ พวกเราสามีภรรยาจะไปยมโลกด้วยกัน ชาติหน้าข้าจะทำงานอย่างหนักเพื่อชดใช้ให้เจ้า ข้าเพียงแต่สงสารลูกชายและยังหลานชายของข้าอีก” [1:  ฮูหยิน เป็นคำที่ใช้เรียกผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว]
ห้าวันผ่านไป สิ่งที่รอเขาอยู่คือโทษประหารชีวิต สำหรับญาติผู้หญิงในบ้านคือสำนักสังคีต นอกจากหลี่หรูแล้วบ้านสกุลสวี่ยังมีลูกสาวอีกสองคน ลูกสาวคนโตอายุสิบหกปี ลูกสาวคนเล็กอายุห้าปี
พวกนางขดตัวอยู่ที่มุมห้องขัง และเวลานี้ก็ถูกปลุกให้ตื่นแล้วเช่นกัน
ลูกสาวคนเล็กอายุห้าปีขยี้ตาพูดเสียงงึมงำว่า ‘ท่านแม่’ ซึ่งนางยังคงไม่รู้ชะตากรรมของตัวเอง
สาวน้อยอายุสิบหกปีลุกขึ้นนั่ง ผมที่ยุ่งเหยิงเรียงรายกันบนใบหน้ารูปไข่สีขาวนวล นางมีริมปากบางสีกุหลาบ ดวงตากลมโตมีชีวิตชีวา จมูกของนางเล็กไม่เหมือนหญิงสาวทั่วๆ ไปแต่เรียวยาว จึงส่งผลให้ใบหน้าดูมีมิติ ละเอียดอ่อนและงดงามเป็นพิเศษ
ความงดงามที่ราวกับรูปแกะสลัก
นางเอนตัวพิงแม่ของนางโดยไม่รู้ตัว ขนตาหนาสั่นเล็กน้อยเพราะความกลัว
ผู้คุมสองสามคนเหน็บดาบยาวไว้ที่เอวและเดินเข้ามาอย่างห้าวหาญ
ดวงตาของหลี่หรูเปล่งประกายความสิ้นหวังที่แฝงไว้ด้วยความแน่วแน่ออกมา
มือทั้งสองข้างของสวี่ผิงจื้อกำลูกกรงแน่นจนข้อต่อขาวซีด ฟันขบกันแน่น เขาทำเงินภาษีหายละเลยต่อหน้าที่ เขาคิดว่าเขาสมควรตาย แต่เขาทำให้ลูกเมียในบ้านติดร่างแหไปด้วย ถึงตายไปก็คงนอนตายตาไม่หลับ
โดยเฉพาะลูกสาวคนเล็ก นางอายุเพียงแค่ห้าปีก็ต้องถูกส่งไปอยู่สำนักสังคีต ชีวิตช่างมืดมนนัก
คนเป็นพ่อแม่จะทำใจได้อย่างไร
“สวี่ผิงจื้อ ตามข้าออกมา ลงชื่อแล้วก็ออกไปได้” ผู้คุมเปิดประตูห้องขัง ไม่ได้ใส่โซ่ตรวนและกุญแจมือให้กับพวกเขา และยืนอยู่ตรงทางเดิน ใช้ปลายดาบเคาะลูกกรงเป็นสัญญาณบอกให้พวกเขาออกมาเอง
“สวี่ผิงจื้อรักชาติและภักดีต่อองค์จักรพรรดิมาตลอดชีวิต ทั้งครอบครัวก็เสียสละเพื่อประเทศชาติ...เอ๊ะ ท่านว่าอะไรนะ” อารองสวี่สงสัยว่าเขาฟังผิด
‘หมายความว่าอย่างไร’
“ออกไปได้หรือ เมื่อสักครู่นี้ท่านพูดว่าออกไปได้หรือ” สวี่ผิงจื้อไม่อยากเชื่อไปครู่หนึ่ง “เกิดอะไรขึ้น พวกท่านไม่ได้จะพาข้าออกไปตัดหัวหรอกหรือ”
“ข้าไม่รู้” ผู้คุมพูดอย่างโกรธๆ “นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน อยากรู้ก็ออกไปถามเอง”
หลี่หรูงงงวย นางจูงลูกสาวสองคนของเขาออกไป ทั้งครอบครัวเดินตามหลังผู้คุมไปอย่างเงียบเชียบไปยังสุดทางเดิน
“ท่าน ท่านพี่...เขาไม่ได้หลอกพวกเราใช่หรือไม่”
“จะเล่นเป็นเด็กๆ เช่นนั้นได้อย่างไร” สวี่ผิงจื้อได้รับบาดเจ็บที่ร่างกายจึงเดินกะโผลกกะเผลก เขาก็สับสนเช่นกัน ทั้งดีใจที่รอดจากเหตุการณ์หายนะมาได้และก็งงงวยกับสถานการณ์ที่ไม่รู้แน่ชัดนี่
หลี่หรูฉุกคิดขึ้นมาในใจ “เป็นซินเหนียน ต้องเป็นซินเหนียนที่ถูกปล่อยตัวไปเมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นแน่ เขาติดสินบนช่วยพวกเรา ราชสำนักถึงปล่อยตัวพวกเราออกมา”
นางยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้จึงพูดอย่างตื่นเต้น “ท่านพี่อย่าลืมว่าอาจารย์ของซินเหนียนเป็นรองเจ้ากรมอาญาของหยวนจิ่งในรอบสิบแปดปี”
‘หยวนจิ่งในรอบสิบแปดปี...เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว...’ สวี่ผิงจื้อรู้สึกว่านี่ไม่ถูกต้อง แต่นอกจากนี้เขานึกไม่ออกว่าตัวเองที่ไม่มีผู้สนับสนุนในข้าราชสำนักจะพึ่งพาใครได้
“อาจจะ”
“ข้าบอกแล้วว่าซินเหนียนของพวกเราเป็นมังกรท่ามกลางมนุษย์ ตอนนั้นข้าจะให้เขาฝึกฝนการต่อสู้ แต่ท่านไม่เห็นด้วย ยืนยันว่าจะให้เจ้าเด็กเหลือขอสวี่ชีอันนั่นฝึกฝนการต่อสู้”
“ท่านแม่ กระต่ายน่ารักมาก ข้าอยากกินกระต่าย” ลูกสาวคนเล็กเงยหน้าขึ้น เริ่มแทะนิ้วของตัวเอง ในดวงตามีคำว่า ‘ตะกละ’ แปะไว้
“วันๆ รู้จักแต่เรื่องกิน...” หลี่หรูที่เป็นคนอารมณ์ร้อนดุออกมาโดยไม่รู้ตัว นางมองใบหน้าสกปรกของลูกสาวคนเล็ก สีหน้าจึงอ่อนโยนลงทันที “เด็กดี เร็วๆ นี้จะมีกระต่ายให้เจ้ากินแล้ว”
สวี่ผิงจื้อคร้านจะอธิบายกับนางเรื่อง ‘ลูกชายของเจ้าไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนการต่อสู้’ ไม่ว่าจะพูดสักกี่ครั้งภรรยาของเขาก็จะเพิกเฉยโดยอัตโนมัติ
ในสายตาของผู้เป็นแม่ ลูกชายยอดเยี่ยมที่สุดเสมอ
เมื่อมาถึงจุดลงชื่อ สวี่ผิงจื้อรับพู่กันมาจากมือของเจ้าหน้าที่ นิ้วของเขาสั่นเล็กน้อย หลังจากลงชื่อเสร็จและประทับลายนิ้วมือ สวี่ผิงจื้อรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ขึ้นมาบ้าง เฉกเช่นเมล็ดพันธุ์ที่ฝังลึกอยู่ใต้พื้นดินแตกหน่อออกมาเห็นแสงตะวัน
โลกสวยงามขึ้นทันใด เห็นชัดว่าไม่มีเหรียญทองแดงสักเหรียญออกมา
ภรรยากับลูกสาวไม่ต้องลงชื่อ เพียงแค่ประทับลายนิ้วมือเท่านั้น
สวี่ผิงจื้อไม่อาจทนความรู้อยากเห็นภายในใจได้จึงโพล่งออกมา “ใต้เท้าท่านนี้ ไม่รู้ ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงยกความผิดให้พวกเราหรือ”
หลี่หรูมองเจ้าหน้าที่ทันที
“คดีคลี่คลายแล้ว เงินภาษีก็ได้คืนแล้ว” เจ้าหน้าที่ตอบ
“ได้เงินภาษีคืนแล้วหรือ ฮ่าๆ ดี ดี เจ้าพวกคนชั่วช้า กล้ามาขโมยเงินภาษีราชวงศ์ต้าฟ่งของข้า”
อารองสวี่ค่อนข้างตื่นเต้น เมื่อหัวเราะเสร็จคิดได้ว่าตามกฎหมายของต้าฟ่ง แม้ว่าจะได้เงินภาษีคืนแต่การละเลยต่อหน้าที่ของเขาก็เป็นความจริงเช่นกัน และการที่ได้เงินภาษีคืนก็ไม่ใช่ผลงานของเขา ราชสำนักจะยกเว้นโทษประหารชีวิตให้เขาได้อย่างไร
แม้ว่าจะปรานี แต่เขาก็ยังต้องถูกเนรเทศไปชายแดน
“ใต้เท้าสวี่ นี่ชุดข้าราชการของท่าน รับไว้สิ” เจ้าหน้าที่ยื่นชุดสีเขียวของขุนนางบู๊ระดับเจ็ดที่ยึดไปก่อนหน้านี้ให้
เขาได้ตำแหน่งกลับคืนมา...สวี่ผิงจื้อตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขารับชุดข้าราชการมาพลางพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ใต้เท้าท่านนี้ ท่านช่วยไขข้อข้องใจของข้าได้หรือไม่”
เมื่อชุดข้าราชการอยู่ในมือ เขาจึงพูดออกมาด้วยความมั่นใจขึ้นเล็กน้อย
ว่ากันตามเหตุผล แม้ว่าจะได้รับการยกเว้นโทษประหารชีวิต แต่ก็ไม่น่าจะส่งเขากลับมาที่ตำแหน่งเดิม
“กฎหมายของต้าฟ่งกำหนดไว้ว่าหากมีผู้อาวุโสในครอบครัวกระทำผิดกฎหมาย ลูกชายสามารถรับบาปสร้างผลงานแทนพ่อได้” เจ้าหน้าที่กล่าว
“เป็นเหนียนเอ้อร์จริงๆ ด้วยท่านพี่ เหนียนเอ้อร์ช่วยราชสำนักกู้คืนเงินภาษี” หลี่หรูร้องไห้ด้วยความปีติยินดี
“เหนียนเอ้อร์...” ขอบตาของสวี่ผิงจื้อชื้นขึ้น “ลูกชายที่แสนดีของข้า”
เจ้าหน้าที่เหลือบมองทั้งคู่ที่กำลังตื่นเต้นและพูดว่า “เป็นหลานชายของท่าน สวี่ชีอัน เขาช่วยท่านข้าหลวงคลี่คลายคดีเงินภาษี และเขาก็เพิ่งจะออกไป”
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 7 น้องหญิงคนนี้สวยมาก
“หนิงเยี่ยนหรือ” สวี่ผิงจื้อตกตะลึง
น้ำตาของหลี่หรูยังคงไหลอาบบนใบหน้า สีหน้ามีความสุขแข็งค้าง
“สองวันก่อน สวี่ชีอันตะโกนว่าต้องการเจอท่านข้าหลวงอยู่ในห้องขังและกล่าวว่ามีเบาะแสสำคัญจะรายงาน จากนั้นท่านข้าหลวงก็คลี่คลายคดีได้ ตามกฎหมายของต้าฟ่งเมื่อรับบาปและสร้างผลงาน พวกเจ้าก็จะได้รับการปลดปล่อย” เจ้าหน้าที่กล่าว
“เป็น เป็นเช่นนี้เองเหรอ...” สวี่ผิงจื้อพูดตะกุกตะกัก ตอนที่สวี่ชีอันยังตัวเท่าลูกแมวเขาก็อุ้มกลับมาเลี้ยงที่บ้านแล้ว มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าหลานชายเป็นคนแบบไหน
สวี่ผิงจื้อสงสัยว่าเจ้าหน้าที่กำลังโกหก แต่เขาไม่มีหลักฐาน
‘เป็นเจ้าหลานชายเหลือขอคนนั้น...’ หลี่หรูหน้าถอดสี
‘มิใช่ว่าบุตรชายอาศัยเส้นสายช่วยเหลือครอบครัวเหรอ จะเป็นหลานชายผู้โชคร้ายคนนั้นได้อย่างไร เขาอยู่ในเรือนจำไม่ใช่เหรอ’
ด้วยความสับสนอย่างหนัก สวี่ผิงจื้อนำภรรยากับลูกสาวออกจากประตูหลังของที่ว่าการ เขาเห็นสวี่ชีอันที่กำลังสางผมทรงเล้าไก่รออยู่ที่ประตูอย่างใจจดใจจ่อ
ทันทีที่เห็นหลานชาย ความสงสัยที่อยู่ในใจก็ไร้ความหมาย ใจของชายชาติทหารเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ขอบตาเขาแดงก่ำขณะที่ก้าวไปข้างหน้า เขาอยากจะกอดหลานชาย แต่รู้สึกเขินอายที่ตนเองหน้าซื่อใจคดจึงตบไหล่ของเขาอย่างแรงแทน “หนิงเยี่ยน ทำได้ดีมาก”
เขาเกือบตายก่อนจะได้พบสวี่ชีอัน
“อารอง ท่านอยู่จุดสูงสุดของระดับหลอมปราณ ข้าด้อยกว่าระดับหนึ่ง” สวี่ชีอันกล่าวคำเหล่านี้ออกมาตามธรรมชาติ และตัวเขากลับไม่รู้สึกว่าคุ้นเคยเลย
เขาประหลาดใจกับความกลมกลืนนี้ ในเวลาเดียวกันเขาก็ชำเลืองผ่านไหล่ของอารองสวี่ไปมองหญิงสาวสามคนที่อยู่ข้างหลังเขา
เหอะ อาสะใภ้ก็มีสีหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ทุกวัน...ความคิดนี้ผุดขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้
ความรู้สึกยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่นอยู่ได้ไม่นานก็ถูกความงามของน้องหญิงดึงดูดไป
สาวน้อยสวมชุดนักโทษหลวมๆ ผมเผ้าที่กระเซอะกระเซิงห้อยตกลงมาบนใบหน้ารูปไข่ จมูกสูงโด่ง มองแวบแรกดูมีมิติความงามแบบลูกครึ่งเล็กน้อย
วัยนี้เป็นวัยที่สวยงามและบริสุทธิ์ที่สุด ความผสมผสานนี้ทำให้นางมีเสน่ห์อย่างที่ไม่อาจละสายตาได้
พระเจ้า คาดไม่ถึงว่าข้าจะมีน้องหญิงที่งดงามเช่นนี้ สวี่ชีอันตกใจ
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม รูปลักษณ์ของน้องหญิงเลือนรางมาก อาจเป็นเพราะเขาไม่ได้ใส่ใจมากนักและเพราะอาสะใภ้ เขาจึงรู้สึกเกลียดบ้านนิดหน่อย จึงไม่สนิทสนมกับญาติผู้น้องมากนัก
เมื่อสังเกตเห็นสายตาร้อนแรงดั่งไฟของพี่ชาย สวี่หลิงเยวี่ยก็ตะโกนด้วยความเขินอายว่า “พี่ใหญ่” และก้มหน้าลงอย่างเหนียมอาย
“พี่ใหญ่” จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียง “โอ๊ย”
สวี่หลิงอินอายุห้าปี นางตัวเล็กนิดเดียววิ่งมาหยุดตรงหน้าสวี่ชีอันอย่างดีใจและเงยหน้ามองเขาอย่างกระตือรือร้น
สวี่ชีอันโบกมือ “ข้าไม่มีขนมให้เจ้า ข้าเองก็เพิ่งออกมาจากห้องขัง”
กล่าวได้ว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ชอบญาติผู้น้อง แต่กับน้องหญิงคนสุดท้องคนนี้ไม่แย่นัก เพราะหน้าตาของน้องหญิงคนสุดท้องไม่ได้รับการถ่ายทอดทางพันธุกรรมจากแม่ของนางเลย
“ห้องขังคืออะไร”
“ก็คือสถานที่ที่เจ้านอนมาสองสามวันนี้”
“แล้วพี่ชายอีกคนล่ะ เขาเอาขนมมารึเปล่า”
“เขาไม่ได้มา”
“อ้อ” เจ้าตัวเล็กมีสีหน้าผิดหวัง พี่ชายอีกคนที่นางพูดถึงคือสวี่ซินเหนียนที่เกิดจากแม่คนเดียวกัน แต่นางยังไม่รู้ถึงความแตกต่างของญาติผู้พี่กับพี่ชายแท้ๆ
น้องหญิงคนสุดท้องคนนี้ไม่ค่อยฉลาดนัก เป็นเด็กเงอะงะ จุดนี้คงจะสืบทอดมาจากแม่ของนาง...เจ้าของร่างเดิมคิดเช่นนี้
ในท้ายที่สุด เขามองไปทางอาสะใภ้หลี่หรู หญิงสาวที่มักจะคุยโวโอ้อวดต่อหน้าสวี่ชีอันตลอด เกือบทั้งชีวิตนางไม่คิดว่าวันหนึ่งจะต้องกล่าวขอบคุณหลานชายผู้โชคร้ายอย่างนอบน้อม
หญิงงามหน้าแข็งทื่อและพูดอย่างไม่เต็มใจ “มาก ขอบคุณมากหนิงเยี่ยน...”
ความทรงจำอันเลือนรางผุดขึ้นมาในหัวของสวี่ชีอันในเวลาเหมาะเจาะ
ตอนที่ถูกอาสะใภ้ตามมาถึงลานเล็กๆ ที่อยู่ติดกับบ้านสกุลสวี่ สวี่ชีอันโกรธจัดและสาบานว่า ‘ข้าสวี่ชีอันจะต้องโดดเด่นกว่าใครแน่นอนในอนาคต ท่านอย่าเสียใจล่ะ’
คิดแล้วอายแทน นี่ไม่ใช่อย่ารังแกเด็กยากจนเวอร์ชันอาสะใภ้หรอกเหรอ
ตอนนี้สวี่ชีอันกำลังมองดูความสัมพันธ์ของเจ้าของร่างเดิมกับอาสะใภ้จากมุมมองที่เป็นกลางของบุคคลที่สาม อันที่จริงก็ไม่ควรตำหนิหญิงงามผู้นี้ทั้งหมด
สวี่ชีอันฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ แต่ละปีใช้เงินมากกว่าร้อยตำลึงเงิน และนี่เทียบเท่ากับการออมเงินของคนทั่วไปยี่สิบถึงสามสิบปี ต้องเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย
ใจของอาสะใภ้จะมีความขุ่นเคืองก็ไม่แปลก ดังนั้นสวี่ชีอันจึงพูดอย่างจริงใจ “อาสะใภ้อย่ารีบร้อนกล่าวขอบคุณ รอกลับบ้านกินข้าวก่อนค่อยพูดกันอีกครั้ง”
หลี่หรูเบิกตาของนางกว้างทันทีและจ้องหลานชายผู้โชคร้ายเขม็ง
สวี่ผิงจื้อรู้สึกชาไปทั้งศีรษะจึงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “กลับบ้านก่อน!”
...
สวี่ซินเหนียนถือขวดเหล้าเดินโซซัดโซเซกลับมาที่จวนสกุลสวี่ บ้านที่เขาอาศัยอยู่มาสิบเก้าปีตอนนี้ประตูถูกปิดผนึก ว่างเปล่าไร้ผู้คนและรกร้างมาก
สวี่ซินเหนียนเตะประตูให้เปิดและก้าวข้ามธรณีประตูไป หลังจากเดินเซเข้าไปด้านในไม่กี่ก้าว เขาก็หันกลับมาปิดประตู
การแขวนคอฆ่าตัวตายไม่ใช่เรื่องที่น่าสรรเสริญและไม่ใช่ศักดิ์ศรีที่นักปราชญ์อย่างเขาควรมี ดังนั้นจึงไม่อาจเรียกร้องความสนใจจากทางการได้
อยากได้หน้า
เขาเดินจากลานด้านนอกไปยังลานชั้นในราวกับว่าเขาเดินผ่านชีวิตที่แสนยาวนาน
เขารู้หนังสือตอนอายุสามปี ท่องบทกวีตอนอายุห้าปี อ่านพระคัมภีร์คล่องตอนอายุสิบปี เข้าเรียนที่สำนักอวิ๋นลู่ตอนอายุสิบสี่ปี สอบผ่านในระดับมณฑลตอนอายุสิบแปดปี
พูดว่ามีพรสวรรค์ก็ไม่เกินจริงนัก
ความเฉลียวฉลาดและความรู้ที่กว้างขวางหล่อหลอมบุคลิกที่น่าภาคภูมิใจของเขา
เขาเป็นคนที่น่าภาคภูมิใจเสมอต่อหน้าครอบครัว เป็นคนที่มีอนาคต เป็นคนที่ยิ่งใหญ่ และเป็นเสาหลักของบ้านสกุลสวี่ในอนาคต
ในฐานะผู้ชายสูงเจ็ดฟุต เขาเต็มใจตายอย่างโหดเหี้ยมดีกว่ามีชีวิตอยู่ด้วยความอัปยศอดสู
เมื่อคิดถึงตรงนี้ สวี่ซินเหนียนก็ยกขวดเหล้าในมือดื่มจนหมดและเขวี้ยงลงกับพื้นอย่างแรง
ด้วยความรู้สึกมึนเมา เขาวิ่งเข้าไปในห้อง ถูแท่งหมึก หยิบพู่กัน และเขียนบทกวีอำลาที่สุดยอดที่สุดในชีวิต
สวี่ซินเหนียนหัวเราะออกมา คว้ากระดาษเซวียนจื่อวิ่งออกไปทางประตู หยิบเชือกป่านที่เตรียมไว้ออกมาและแขวนไว้บนต้นแปะก๊วยที่ลานด้านใน
เขาประหลาดใจที่ตัวเองไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อยที่ต้องเผชิญกับความตาย เพียงแค่รู้สึกไร้กังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่าปราชญ์เกเรเหล่านั้นเพียงแค่ปราศจากความกลัวจึงหันหลังให้โลกได้สำเร็จ
เมื่อความตายไม่น่ากลัวแล้ว บนโลกจะยังมีอะไรคู่ควรให้กลัวอีกเล่า
...
เมืองจิงจ้าวเป็นเมืองที่มีความเจริญรุ่งเรือง และได้ชื่อว่าเป็นเมืองที่ดีที่สุดในใต้หล้า
สวี่ชีอันเดินผ่านเมืองโบราณที่มีชีวิตชีวาอย่างช้าๆ รถราวกับสายน้ำไหลม้าราวกับมังกร ร้านค้าทั้งสองข้างทางมีไม่ขาดสาย ธงร้านค้าปลิวไสวไปตามลม
อดนึกถึงบทกวีบทหนึ่งขึ้นมาเสียไม่ได้ ‘ต้นหลิวที่คล้ายกับควันไฟ สะพานที่ราวกับภาพวาด ม่านบังลมกับม่านมรกต บ้านสูงต่ำ ประมาณแสนครัวเรือน’
อันที่จริงเมืองจิงจ้าวเจริญรุ่งเรืองยิ่งกว่าเฉียนถางในบทกวีมาก ‘บันทึกภูมิศาสตร์ของต้าฟ่ง’ บันทึกไว้ว่า ‘ในช่วงปีแรกๆ ของหยวนจิ่ง ประชากรในเมืองจิงจ้าวมีมากกว่าหนึ่งล้านเก้าแสนหกหมื่นคน’
ตอนนี้เป็นหยวนจิ่งในรอบสามสิบหกปี
ประชากรในเมืองจิงจ้าวน่าจะทะลุสองล้านคนไปแล้ว
ลานกว้างของบ้านสกุลสวี่มีทางเข้าสามทางและทางออกสามทาง เลี้ยงสาวใช้กับคนรับใช้ไว้เจ็ดถึงแปดคน แต่ตอนนี้คนรับใช้กับสาวใช้ถูกส่งกลับไปแล้ว ประตูบ้านจึงล็อกแน่นและว่างเปล่าไร้ผู้คน
อาสะใภ้มองแผ่นป้ายบนประตูด้วยความรู้สึกผสมปนเป “ไม่รู้ว่าเหนียนเอ้อร์จะเป็นอย่างไรบ้าง เขาต้องเป็นห่วงพวกเรามากแน่ๆ เด็กคนนี้ก่อนจะเข้าเรือนจำยังบอกว่าจะช่วยพวกเราออกไปให้ได้”
นางพูดพลางเดินเข้าไปในข้างใน
ราคาบ้านในเมืองจิงจ้าวแพงมาก ลานกว้างที่มีทางเข้าสามทางนี้อย่างน้อยก็ห้าพันตำลึงเงิน เงินดาวน์สามสิบเปอร์เซ็นต์ก็เป็นหนึ่งพันห้าร้อยตำลึงเงิน...เฮ้ย ทำไมข้ามาถึงต่างโลกแล้วยังต้องคิดถึงเรื่องราคาบ้านอีกล่ะ
สวี่ชีอันเบ้ปาก
สวี่ผิงจื้อปลอบใจ “เหนียนเอ้อร์อ่านตำรานักปราชญ์อย่างคร่ำเคร่ง เขามั่นคงและเชื่อถือได้ เวลานี้คงจะยังวิ่งวุ่นช่วยเหลือพวกเรา รอเขากลับมาและทำให้เขาประหลาดใจเถิด”
แย่ล่ะ...สีหน้าของสวี่ชีอันเปลี่ยนไป เขาคือคนที่รู้ว่าสวี่ซินเหนียนวางแผนจะฆ่าตัวตาย
ในสายตาของอารองกับอาสะใภ้ สวี่เอ้อร์หลางมีความมุ่งมั่น เคร่งขรึม สงบนิ่งและน่าเชื่อถือ เป็นนักปราชญ์ที่มีความอุตสาหะ
“ฮ่าๆๆ ข้าสวี่ซินเหนียน เกิดเป็นคนที่อิสระ ตายไปเป็นผีที่ดื้อรั้น”
“สวี่ซินเหนียนผู้เต็มไปด้วยพรสวรรค์แต่สวรรค์ไม่ยุติธรรม”
“หากฟ้าไม่สร้างข้าสวี่ซินเหนียน ราชวงศ์ต้าฟ่งคงราวกับค่ำคืนอันยาวนาน...”
ข้างใต้ต้นแปะก๊วยนักปราชญ์ที่ยืนอยู่บนเก้าอี้จู่ๆ ก็ถอดหมวกของตัวเองออกและทิ้งไป เขาสะบัดหัวอย่างแรงเพื่อสยายผม
เขาบ้าระห่ำและหยิ่งผยอง เขายื่นหัวเข้าไปในห่วงเชือกมองเห็นครอบครัวที่มีสีหน้าแข็งทื่อกับแววตาที่ไร้ชีวิตชีวา
สวี่ซินเหนียนรักอิสระอันไร้ขอบเขต...สวี่ซินเหนียนผู้เต็มไปด้วยพรสวรรค์แต่สวรรค์ไม่ยุติธรรม...หากฟ้าไม่สร้างข้าสวี่ซินเหนียน ราชวงศ์ต้าฟ่งคงราวกับค่ำคืนอันยาวนาน...สวี่ซินเหนียนมองครอบครัวของเขาที่กลับมาอย่างไม่คาดคิด และรู้สึกว่าตัวเองยังตายช้าไปก้าวหนึ่ง
…………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 8 น้องหญิง เจ้าแอบมองพี่ด้วยเหตุใด
ภายใต้บรรยากาศอันเงียบสงัด อาสะใภ้เป็นคนแรกที่ตอบสนอง นางกรีดร้องอย่างโศกเศร้า “เหนียนเอ้อร์...”
สองสามีภรรยาพร้อมใจกันช่วยลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่ไม่ปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ต่อลงมา อาสะใภ้กอดลูกชายร้องไห้จนใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา อารองยืนอยู่ข้างๆ พลางถอนหายใจ
สวี่ชีอันมองญาติผู้น้องที่จิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอย เข้าใจความรู้สึกเขาเป็นอย่างดี
สามสถานการณ์ที่น่าอับอายที่สุดของคนหนุ่มคือ ถูกพ่อแม่เห็นตอนที่กำลังเต้นแร้งเต้นกา ถูกได้ยินตอนที่กำลังวิจารณ์บั้นท้ายของคุณครูผู้หญิง หรือนวนิยาย YY ที่เขียนถูกเผยแพร่สู่สาธารณะ แต่ละอย่างล้วนทำให้คนดิ้นพล่านด้วยความอับอาย
ความตายทางกายยังไม่บรรลุผล แต่ความตายทางสังคมได้บรรลุแล้ว
ข้าถูกฝึกมาให้ไม่อาจหัวเราะไม่ว่าสถานการณ์จะน่าขำเพียงใดก็ตาม...สวี่ชีอันหัวเราะ ‘คิกๆๆ’ อยู่ข้างๆ
สวี่หลิงเยวี่ยเหลือบไปมองพี่ชายคนโตอย่างติเตียน และกล่าวหาเขาว่ามีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นอย่างเงียบๆ สวี่หลิงอินอยากไปหาพี่ชายเพื่อขอขนม แต่เมื่อเห็นฉากนี้นางจึงไม่กล้าขอ
สวี่ซินเหนียนสมกับเป็นผู้คงแก่เรียน เขามีไหวพริบจึงคิดแผนรับมือได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขากลอกไปมาขาเหยียดตรงและสลบไป
...
ณ ลานเล็กๆ ของสวี่ชีอัน ภายในห้องเซียงฝาง[footnoteRef:1] เขาถอดเสื้อผ้าออก แช่ตัวในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ น้ำเย็นซึมเข้าไปทางรูขุมขนทำให้รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว [1:  ห้องเซียงฝาง เป็นห้องที่อยู่ด้านทิศตะวันตกและทิศตะวันออกซึ่งจัดไว้ให้ลูกหลานคนในสกุลอยู่อาศัย เป็นการจัดตามวัฒนธรรมการสร้างที่อยู่อาศัยแบบจีนโบราณ]
ร่างกายของยอดฝีมือมีความทนทานต่อความหนาวเย็นได้ดีเยี่ยม
หลังจากผ่านพ้นวิกฤตความเป็นความตาย ในที่สุดเขาก็ได้จมอยู่กับตัวเอง ไตร่ตรองปัญหาเชิงปรัชญาที่เกี่ยวกับชีวิต
“ทำไมไม่มีความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับการตายของเจ้าของร่างเดิมหรือก่อนที่จะหมดสติเลย”
สวี่ชีอันจำได้ชัดเจนว่าเขาเสียชีวิตได้อย่างไร มีความเป็นไปได้มากว่าจะเป็นโรคพิษสุราเรื้อรัง แต่เจ้าของร่างเดิมดูเหมือนจะไม่มีความทรงจำในส่วนเรื่องนี้เลย
สำหรับสวี่ชีอันสาเหตุการตายของเขาคือโรคพิษสุราเรื้อรัง และสาเหตุที่เป็นโรคพิษสุราเรื้อรังก็เพราะได้เลื่อนตำแหน่งกับเงินเดือนที่เพิ่งมากขึ้น เขาจึงดื่มหนัก
หลังลาออกจากกรมตำรวจเขาก็เลือกทำธุรกิจ ปีที่สองหลังจากที่โดนสังคมเอารัดเอาเปรียบ เขาจึงเรียนรู้จากความเจ็บปวด เริ่มต้นจากใหม่จากศูนย์กลายเป็นสัตว์สังคมที่ขยันขันแข็ง
สวี่ชีอันเงยหน้าหัวเราะ เขาออกจากบ้านไปชวนเพื่อนสองสามคนไปฉลองที่บาร์ ถึงอย่างไรชีวิตในอนาคตก็เป็นสิ่งที่คาดการณ์ได้อยู่แล้ว จำนองสินเชื่อบ้าน จ่ายค่าสินสอด แต่งงานและมีลูก...ตราบใดที่เพื่อนบ้านบ้านข้างๆ ไม่ได้แซ่หวัง นั่นคือปีที่สงบสุขแล้ว
‘เพียะ!’ ฝ่ามือของเขาตบลงบนผิวน้ำจนน้ำสาดกระเซ็นและพูดอย่างโกรธจัด “ไม่ง่ายเลยกว่าจะได้ตั๋วของชนชั้นกลางมา แต่ดันข้ามมิติมาอยู่ในสังคมศักดินาซะงั้น...โชคร้ายเกินไปจริงๆ ในบัตรธนาคารยังมีเงินดาวน์บ้านอยู่อีกหกแสน เรื่องที่น่าสังเวชที่สุดในโลกคือคนยังอยู่แต่ไม่มีเงิน ไม่ ไม่ใช่ คนไม่อยู่แต่เงินยังอยู่...ช่างเถอะ ถือเสียว่าเป็นมรดกให้พ่อแม่ ไม่รู้ว่าภาษีมรดกสูงเกินไปรึเปล่า...ขอเวลาให้ข้าอีกสักฤดูกาล ข้าจะได้เป็นราชาอย่างแน่นอน ยังไม่ได้ดูผ่าพิภพไททันซีซั่นสุดท้ายเลย...ฟุตบอลทีมชาติก็ไม่ได้แชมป์ ตายตาไม่หลับแน่...อืม ลืมๆ มันไปเถอะ แย่ล่ะ ไม่ได้ลบเมีย 120G ในฮาร์ดไดรฟ์ของคอมพิวเตอร์...”
ถ้าพ่อแม่มาพบเข้า ข้าคงตายจากสังคมเช่นกัน!!
เขาผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อตื่นขึ้นมาฟ้าก็มืดแล้ว
ทั้งร่างเปียกโชกจนซีดขาว ผิวบริเวณนิ้วและหน้าท้องยับย่น สวี่ชีอันเปลี่ยนเป็นสวมเสื้อผ้าสะอาด รวบมัดผมอยู่หน้ากระจกเงา
ในกระจกเงาสะท้อนใบหน้าของชายหนุ่ม คิ้วสีดำขลับ ดวงตาเฉียบคม โครงหน้าแข็งกระด้างเพราะฝึกศิลปะการต่อสู้มาหลายปี
“แม้ว่าจะเทียบกับเหลียงเฉาเหว่ย[footnoteRef:2]ในชาติก่อนไม่ได้ แถมยังด้อยกว่ากู่เทียนเล่อ[footnoteRef:3] แต่ก็ถือว่าใช้ได้ ระดับหน้าตาจัดว่าหล่อเหลาเอาการ...” สวี่ชีอันพยักหน้าเงียบๆ [2:  เหลียงเฉาเหว่ย หรือ Tony Leung นักแสดงนำชายชื่อดังชาวฮ่องกงในยุคทศวรรษที่ 80 ]  [3:  กู่เทียนเล่อ นักร้องและนักแสดงนำชายชื่อดังชาวฮ่องกง ผลงานที่สร้างชื่อเสียงคือเรื่อง ‘มังกรหยก ตอน กำเนิดเอี้ยก้วย’]
และร่างกายก็แข็งแกร่งกว่าชาติก่อนหลายเท่า
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นทหาร
“แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องดี ข้ายอมข้ามไปสมัยโบราณจริงๆ ดีกว่า เช่นนั้นทุกคนก็จะมีประสิทธิภาพในการต่อสู้ต่ำ ต่างจากที่นี่ที่มียอดฝีมือมากเกินไป บางทียังไม่ทันได้ตอบโต้หัวของเจ้าก็หลุดจากบ่าไปแล้ว”
โลกนี้ไม่เพียงแต่มีเผ่าพันธุ์ปีศาจเท่านั้น แต่ยังมีระบบการฝึกมากมายอีกด้วย นอกจากทหารที่ถูกขนานนามว่าเป็นระบบที่โชคร้ายที่สุดแล้ว ยังมีพวกโหร ลัทธิขงจื๊อ พุทธศาสนา ลัทธิเต๋า พ่อมดและหมอผี
เมื่อหกร้อยปีก่อน หลังจากต้าฟ่งก่อตั้งประเทศ ท่านโหราจารย์รุ่นที่หนึ่งแห่งสำนักโหราจารย์ได้แบ่งระดับของระบบหลักต่างๆ
สวี่ชีอันอยู่ระดับหลอมจิตระดับเก้าของระบบที่โชคร้ายที่สุด อารองอยู่ระดับหลอมปราณขั้นสูงสุดระดับแปด ระดับเจ็ดคือระดับหลอมวิญญาณ
ต่อจากนั้นสวี่ชีอันก็ไม่รู้แล้ว
ในทางตรงกันข้ามระบบโหรของสำนักโหราจารย์ สวี่ชีอันรู้ไม่น้อย
เพราะสำนักโหราจารย์เป็นระบบการฝึกฝนของราชวงศ์ต้าฟ่งเท่านั้นและมีชื่อเสียงเป็นพิเศษ บรรดาสิ่งประดิษฐ์กับงานรังสรรค์ของนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหกก็ปะปนอยู่ในทุกครัวเรือน
ระบบโหรแบ่งเป็น หมอระดับเก้า นักพยากรณ์ระดับแปด ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยระดับเจ็ดและนักเล่นแร่แปรธาตุระดับหก
ต่อจากนั้นสวี่ชีอันก็ไม่รู้ว่าคืออะไรเช่นกัน
ส่วนระบบอื่นๆ สวี่ชีอันที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงตั้งแต่เขายังเป็นเด็กจึงไม่ค่อยรู้เรื่องนี้มากนัก
เวลานี้มีหญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีเขียวเดินเข้ามาที่ประตู นางเป็นสาวใช้ส่วนตัวของอาสะใภ้นามว่าลวี่เอ๋อ
“ต้าหลาง[footnoteRef:4] นายท่านเรียกท่านไปทานข้าวเจ้าค่ะ” ดวงตาของลวี่เอ๋อเต็มไปด้วยความปีติยินดี แต่แววตากลับดูเหนื่อยล้าและซีดเซียว [4:  ต้าหลาง หมายถึงลูกชายคนโต ]
นางถูกขายเป็นสาวรับใช้ให้กับอาสะใภ้บ้านสกุลสวี่ตั้งแต่อายุสิบปี หลังจากที่บ้านสกุลสวี่ประสบปัญหา คนรับใช้ก็ถูกเลิกจ้าง นางจึงกังวลเรื่องทำมาหากินในอนาคต
คิดไม่ถึงว่าเพียงแค่ห้าวันบ้านสกุลสวี่จะเป็นอิสระ นางได้ยินจากคุณหนูว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะต้าหลาง
สาวใช้ตัวน้อยอายุสิบแปดปี เวลานี้ดูเขินอายเล็กน้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าสวี่ชีอัน
“อย่าเรียกข้าว่าต้าหลาง” สวี่ชีอันรู้สึกกระอักกระอ่วนมาก
“แต่ท่านคือต้าหลาง” ลวี่เอ๋องงงวย
…ช่างเถอะ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ได้แซ่อู่ก็แล้วกัน
ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันออกจากลานเล็กเข้าไปในจวนสกุลสวี่ ลวี่เอ๋อลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เมื่อสักครู่นี้นายท่านกับนายหญิงทะเลาะกันเจ้าค่ะ”
“เกิดอะไรขึ้น” สวี่ชีอันถาม
“ดูเหมือนนายหญิงต้องการรู้ว่าคดีเงินภาษีถูกแอบสับเปลี่ยนไปได้อย่างไร ผู้ใดเป็นคนทำ นายท่านตอบไม่ได้ ไปๆ มาๆ ก็เลยทะเลาะกันเจ้าค่ะ” ลวี่เอ๋อกระซิบ “ต้าหลางรู้สินะเจ้าคะ”
ระหว่างทางกลับสวี่ชีอันบอกอารองว่าเงินภาษีไม่ได้ถูกปล้น แต่ถูกคนแอบสับเปลี่ยน
ตอนนั้นอาสะใภ้ไม่ได้พูดอะไร แต่เก็บมันไว้ในใจมาตลอด
...
โถงด้านใน
ทันทีที่สวี่ชีอันก้าวเข้ามาในธรณีประตูก็ได้ยินเสียงร้องไห้ดังสนั่น สวี่หลิงอินที่ตัวโตเท่าเมล็ดถั่วยกแขนเล็กๆ สองข้างขึ้นทำให้ร่างกายเอนไปข้างหน้า นางเงยหน้าขึ้นส่งเสียงร้องแสบแก้วหูโจมตีแม่ของนาง
อารองดื่มเหล้าอย่างสงบนิ่ง สวี่หลิงเยวี่ยก้มหน้าก้มตากินข้าว สวี่ซินเหนียนยังไม่ฟื้นจากอาการช็อกที่บุคลิกที่สั่งสมมาพังทลายจึงกินข้าวเงียบๆ
อาสะใภ้กุมหน้าผาก ท่าทางเหมือนจะปวดหัว เมื่อเห็นลวี่เอ๋อเดินเข้ามานางจึงพูดทันที “เอาไปๆ”
สวี่ชีอันมองน้องสาวที่กำลังร้องไห้ เอ่ยถามด้วยสีหน้าอ่อนโยน “เป็นอะไรหรือเจ้า”
“ท่านแม่หลอกลวง ท่านแม่บอกว่าหากได้กลับบ้านจะพาข้าไปร้านกุ้ยเยว่” เสี่ยวโต้วติงร้องไห้ “เมื่อครู่ท่านพ่อก็พูดถึงร้านกุ้ยเยว่”
ร้านกุ้ยเยว่เป็นร้านอาหารชั้นนำของเมืองหลวง คนที่เข้าออกล้วนเป็นขุนนางข้าราชการระดับสูง ไม่ต้อนรับสามัญชนรวมถึงพ่อค้าที่ร่ำรวย
ในฐานะเด็กโง่ที่จำชื่อของพี่ชายพี่สาวไม่ได้ แต่จำร้านกุ้ยเยว่ได้ หลักๆ คือเคยไปกินครั้งหนึ่ง
เห็นชัดว่าเด็กคนนี้ไม่ได้โง่ แต่ใช้พรสวรรค์ผิดที่
อารองสวี่ทำกับเจ้าได้เพราะรู้ว่าจะให้ผู้อื่นรับกรรมแทน แม้แต่ลูกสาวก็ยังใช้เป็นเครื่องมือ สวี่ชีอันเหลือบมองอารองสวี่ที่กำลังดื่มและอาสะใภ้ที่ปวดหัวแต่จนปัญญา
เสี่ยวโต้วติงคือจุดตายของอาสะใภ้
“ตอนนั้นก็แค่ล้อเล่น ทั้งหมดมันก็แค่นั้น...” อาสะใภ้ถอนหายใจ
“ท่านหลอกเด็ก อาสะใภ้ผิดคำสัญญา” สวี่ชีอันโจมตีนางโดยสัญชาตญาณ ทำให้หน้าอกของหญิงงามกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่พาข้าไปนะ” เมื่อเห็นหน้าตาอ่อนโยนของสวี่ชีอัน นางก็พูดเพื่อตัวเอง เสี่ยวโต้วติงวิ่งมาตรงเท้าของสวี่ชีอันอย่างมีความสุข คว้ากางเกงของเขาแล้วปีนขึ้นไป
ร้านกุ้ยเยว่ หนึ่งตำลึงต่อคน...สวี่ชีอันกล่าวเสียงขรึม “ลวี่เอ๋อ เอาไป”
เสี่ยวโต้วติงถูกพาตัวไป
อาสะใภ้เตะขาของสามี ลอบใช้มุมปากบุ้ยไปทางสวี่ชีอัน
อารองสวี่รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย เขาเหลือบมองลูกชายที่มีความกระหายในความรู้อย่างแรงกล้ามาโดยตลอด น่าเสียดายที่สวี่ซินเหนียนตายจากสังคมไปแล้ว คนตายไม่อาจพูดได้ ทำได้เพียงกินข้าวเท่านั้น
อาหารรสชาติธรรมดา หลักๆ คือไม่มีน้ำซุป อย่างไรเสียทุกคนก็เพิ่งกลับบ้าน อาหารของสวี่ชีอันรสชาติเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง[footnoteRef:5] เขาจ้องมองน้องหญิงคนงามอย่างเคืองๆ “หลิงเยวี่ย เจ้าแอบมองพี่ด้วยเหตุใด” [5:  เคี้ยวขี้ผึ้ง เป็นคำอุปมาของจีน หมายถึง จืดชืดไม่มีรสชาติ ]
………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 9 อาสะใภ้อาละวาด
“ข้า ข้า...”
ใบหน้าของสาวน้อยแดงขึ้นทันที นางยิ่งเขินอายมากขึ้นเมื่อครอบครัวมองมา ดวงตากลมโตรูปอัลมอนด์คู่สวยปกคลุมไปด้วยละอองน้ำเปล่งประกายในแสงเทียน
แม้ว่าข้าจะค่อนข้างชอบพี่สาว แต่สาวน้อยที่ต่อยหมัดเดียวก็ร้องไห้ได้เป็นเวลานานนั้นน่ารังแกมากกว่า... สวี่ชีอันคิดในใจ
สวี่หลิงเยวี่ยพองแก้ม นางเงยหน้าขึ้นด้วยความพ่ายแพ้และสบตากับสวี่ชีอัน “ข้าแค่อยากรู้ว่าพี่ใหญ่คลี่คลายคดีจากสำนวนคดีได้อย่างไร”
สวี่ซินเหนียนที่แสร้งทำเป็นว่าเขาไม่มีตัวตนก็ไม่สามารถแสร้งทำได้อีกต่อไป เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเงียบๆ
เขาภูมิใจในความฉลาดของตัวเองและเขาก็ได้อ่านสำนวนคดีดังกล่าวแล้ว แต่ค้นคว้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่มีเบาะแสอะไร และในวันนั้นหลังจากที่สวี่ชีอันขอสำนวนคดีจากเขาก็สามารถคลี่คลายคดีได้ทันที
อาสะใภ้ไม่ได้แสดงความเห็นอะไร แต่ตะเกียบที่คีบกับข้าวหยุดลงและไม่ได้เคี้ยวอาหารต่อ
“ไม่มีอาชญากรรมที่สมบูรณ์แบบบนโลก เว้นแต่ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ คดีที่เกิดจากฝีมือมนุษย์ล้วนสามารถหาเบาะแสได้” สวี่ชีอันกล่าว
สวี่ซินเหนียนอดไม่ได้ที่จะยืดตัวตรงและฟังอย่างตั้งใจ
“ประการแรก ข้าสังเกตเห็นปัญหาจากเส้นทางที่คุ้มกันเงินภาษีกับน้ำหนักของเหรียญเงิน...”
สวี่ชีอันเล่ากระบวนการอนุมานของตัวเองอีกครั้ง
ยิ่งสวี่ซินเหนียนได้ฟังมากเท่าไร ดวงตาของเขาก็ยิ่งเปล่งประกายราวกับได้รับการไขข้อข้องใจจากอาจารย์ของเขาที่โรงเรียนเอกชน
มือของเขาที่วางอยู่ใต้โต๊ะกำแน่น
หลังจากที่สวี่ชีอันพูดจบ ใบหน้าของสวี่เอ้อร์หลาง[footnoteRef:1]ก็แสดงออกอย่างสงบนิ่ง “ก็ไม่เลว” [1:  เอ้อร์หลาง หมายถึง ลูกชายคนรอง]
ลูกชายคนรองของบ้านสกุลสวี่มักจะปากไม่ตรงกับใจ และคนในบ้านก็คุ้นเคยกับมันมานานแล้ว
น้องสาวคนสวยวัยสิบหกปีก้มหน้าลงซ่อนความเทิดทูนในดวงตาของนาง
สวี่ผิงจื้อตบโต๊ะด้วยความตื่นเต้น ใช้ภาษาสแลงสบถด่าออกมา “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ข้าไม่ได้สังเกตเลย”
สวี่ซินเหนียนเหลือบมองพ่อของเขาแล้วพูดในใจ ‘ถ้าท่านสังเกตสิแปลก’
สวี่ชีอันเหลือบมองอารอง นึกถึงคำกล่าวที่ว่า ‘พ่อมิไร้อารยธรรม โกหกคำเดียวไปทั่วโลก[footnoteRef:2]’ [2:  พ่อมิไร้อารยธรรม โกหกคำเดียวไปทั่วโลก เป็นคำศัพท์ทางอินเทอร์เน็ตของจีน ใช้เพื่ออธิบายสถานการณ์ที่พูดไม่ออกเวลาเจอสิ่งน่าประหลาดใจ]
อารองเป็นทหาร ระดับการศึกษาจึงจำกัดอยู่ที่การเขียนชื่อของตัวเองเท่านั้นและลายมือยังคดเคี้ยวเหมือนไก่เขี่ยอีก
“เจ้าคนหยาบช้า! ชั่งน้ำหนักท่านก็ทำไม่ได้เชียวเหรอ” อาสะใภ้ตำหนิสามีของตัวเอง
สวี่ชีอันถามว่า “พวกเขาสวมอุปกรณ์ป้องกันมือตอนที่นับเงินหรือไม่”
อารองสวี่นึกย้อนครู่หนึ่งและพูดอย่างประหลาดใจ “เหมือนว่าจะสวม เจ้ารู้ได้อย่างไร”
เป็นโลหะโซเดียมจริงๆ อย่างนั้นเหรอ สวี่ชีอันมองเขาเงียบๆ “ไม่บอกในคำให้การได้อย่างไร”
“เรื่องเล็กน้อย ไม่รู้จะกล่าวไปเพื่ออะไร” เมื่อพูดถึงตรงนี้ อารองสวี่ก็พูดไปด่าไป “ต้องโทษสกุลลวี่ที่ส่งน้ำผึ้งผสมดอกหอมหมื่นลี้มาให้ข้าในตอนนั้น เจ้าก็รู้ว่าข้าดื่มเก่งแค่ไหน ข้าก็เลยดื่มไปนิดหน่อยและไม่ได้สนใจเรื่องอื่นๆ มากนัก เจ้าไม่พูดข้าก็ลืมไปแล้ว”
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือเพื่อนร่วมทีมที่โง่เขลาอย่างหมูของท่าน... หากบนสำนวนคดีมีเรื่องนี้ ข้าสามารถวิเคราะห์ความจริงของคดีได้เร็วยิ่งขึ้น คุ้มไหมกับเซลล์สมองมากมายที่ตายไป... สวี่ชีอันถอนหายใจ
ในมุมมองของอารองบางทีเรื่องนี้กับคนอื่นสวมชุดอะไรหรือหวีผมทรงอะไรอาจจะเหมือนกัน
เขาไม่ได้รู้ด้วยซ้ำว่านี่เป็นจุดสังเกตที่น่าสงสัย
“หากเป็นเช่นนั้น เป็นไปได้มากว่าสกุลลวี่ที่ท่านพ่อพูดถึงจะเป็นคนที่ใส่ร้ายท่านพ่อ” สวี่ซินเหนียนพูดตรงประเด็น
“เป็นเพราะข้าสับสนจึงเกือบจะทำร้ายทั้งครอบครัว” สวี่ผิงจื้อเศร้าใจขึ้นมาทันที “หนิงเยี่ยน ปีนั้นข้าสู้หลังชนฝากับพ่อของเจ้าใน ‘สงครามซานไห่’ ลั่นวาจาว่าต้องรอดไปด้วยกัน ไต่เต้าจนประสบความสำเร็จไปด้วยกัน ข้ารอดมาได้ แต่พ่อของเจ้าสู้จนตัวตายในสนามรบ หากพี่ใหญ่ไม่เข้ามาขวางดาบให้ข้า คนที่ตายก็คงเป็นข้า เวลานั้นข้าคิดเพียงว่าหากอยากมีชีวิตที่ดีขึ้นก็ต้องเปลี่ยนวิถีชีวิต”
ไม่อาจเป็นเป้าปืนใหญ่ได้อีก
“ดังนั้นข้าจึงให้ลูกชายไปเรียนและเลือกให้เจ้าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ที่จริงก็ยังมีความเห็นแก่ตัวอยู่”
อาสะใภ้กลอกตาและพูดว่า “ใช่ ใจท่านล้วนอยู่กับหลานชายสุดที่รัก”
เงินมากกว่าร้อยตำลึงต่อปี
“ฟังจากที่อาสะใภ้พูด เอ้อร์หลางไม่ใช่ลูกชายสุดที่รักหรอกหรือ” สวี่ชีอันสาบานว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการจะพูดอย่างแน่นอน แต่เป็นสัญชาตญาณที่อยู่เหนือสมอง
เจ้าของร่างเดิมเคียดแค้นอาสะใภ้มาก
“เจ้าเด็กแสบนี่ เจ้าพูดจาเช่นนี้มีเจตนาอะไร” อาสะใภ้ตบโต๊ะด้วยความโกรธ
สวี่เอ้อร์หลางและสวี่หลิงเยวี่ยก้มหน้าก้มตากินข้าวราวกับว่าพวกเขาเคยชินอยู่แล้ว
อารองสวี่รู้สึกชาไปทั้งศีรษะ “พอได้แล้ว ข้าเอาชีวิตรอดกลับมาอย่างยากลำบากยังต้องฟังพวกเจ้าทะเลาะกันอีก ตายไปเสียยังจะดีกว่า”
ทุกคนก้มหน้ากินข้าว
เมื่อพูดถึงสงครามซานไห่ สวี่ชีอันรู้สึกประทับใจเล็กน้อย
โลกกว้างใหญ่ไร้พรมแดน ราชวงศ์ต้าฟ่งครอบครองที่ราบตอนกลางเรียกว่าโลกดั้งเดิม
ต้าฟ่งก่อตั้งประเทศโดยทหารและปกครองประเทศโดยลัทธิขงจื๊อ ยามที่เฟื่องฟูที่สุดหลายๆ ดินแดนต่างพากันมาแสวงบุญ จนถึงตอนนี้ราชวงศ์มีอายุยาวนานถึงหกร้อยปีแล้ว
ยี่สิบปีก่อน ต้าฟ่งร่วมมือกับดินแดนต่างๆ ในภูมิภาคตะวันตกต่อสู้กับพวกคนเถื่อนทางเหนือและพวกคนเถื่อนทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ที่ด่านซานไห่
มีทหารของทุกฝ่ายที่เข้าร่วมการต่อสู้สูงถึงล้านคน
ตั้งแต่เริ่มสงครามจนถึงสิ้นสุดใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งปี และในครึ่งปีนั้นชีวิตนับล้านถูกช่วงชิงไป
เป็นสงครามที่น่าสลดที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ ชื่อทางประวัติศาสตร์คือ ‘สงครามซานไห่’
พ่อของสวี่ชีอันเสียชีวิตในสงครามครั้งนั้น
...ด้วยความรู้ของนักเลงคีย์บอร์ดอย่างข้าและกฎหมายที่สรุปโดยวรรณกรรมแผงลอยข้างถนนจึงสรุปได้ว่า ไม่มีราชวงศ์ใดสามารถหนีกฎสามร้อยปีไปได้
กฎสามร้อยปี คือสิ่งที่สวี่ชีอันคิดขึ้นมาเอง
ในฐานะคนรักประวัติศาสตร์จอมปลอม เขาได้สรุปกฎเกณฑ์ชุดหนึ่งจากประวัติศาสตร์ห้าพันปีในชาติก่อน นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าประชาชนละทิ้งกษัตริย์แล้วปกครองตนเอง ไม่ต้องพูดถึงราชวงศ์โจวที่โง่เขลาและล้าหลัง ไม่มีราชวงศ์ใดคงอยู่ได้ถึงสามร้อยปี
ราชวงศ์ซ่งและราชวงศ์ฮั่นก็ได้รับการจัดระเบียบใหม่เช่นกัน
คิดดูแล้ว ราชวงศ์ต้าฟ่งสืบทอดมากว่าหกร้อยปีแล้ว ซึ่งน่าจะเกี่ยวข้องกับระบบพลังของโลกนี้
เสี่ยวโต้วติงถูกลวี่เอ๋อพากลับมา นางท้องหิวจึงหยุดร้องไห้ นางตัวเล็กเกินไปเอื้อมไม่ถึงโต๊ะอาหารจึงนั่งระหว่างขาของลวี่เอ๋อและให้นางป้อนให้กิน
“ท่านแม่ เหตุใดพวกเราต้องอยู่ในบ้านมืดๆ ด้วย ทุกวันกินไม่อิ่มเลย” เสี่ยวโต้วติงนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองเมื่อสองสามวันก่อน
นางเรียกเรือนจำว่าบ้านมืดๆ
บนโต๊ะไม่มีใครพูดอะไรสักคำ อาสะใภ้ทำท่าสงสาร
อารองสวี่ถอนหายใจ “เป็นเพราะพ่อทำความผิด”
เสี่ยวโต้วติงร้อง ‘อ้อ’ ออกมาแล้วพูดว่า “เมื่อวานข้าตื่นมาด้วยความหิวจึงจับแมลง มีสิ่งนี้อยู่บนหัวของมันด้วย” นางยกนิ้วเล็กๆ สองนิ้วตั้งบนศีรษะของนาง
นั่นคือแมลงสาบกับหนูที่ถูกเรียกว่าสองเจ้าถิ่นในห้องขัง
สีหน้าของคนบนโต๊ะเปลี่ยนไป ทั้งละอายใจและสงสารที่ปล่อยให้เด็กทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ เป็นความล้มเหลวของพวกเขา
“เจ้า เจ้ากินเข้าไป...” ริมฝีปากของหลี่หรูสั่น ขอบตาแดงก่ำ นางให้กำเนิดลูกสาวคนนี้ในวัยสามสิบต้นๆ เท่านั้น แม้ว่าเด็กหญิงจะโง่ไปหน่อย แต่นางก็รักสุดหัวใจ
เสี่ยวโต้วติงสวี่หลิงอินพูดเสียงดังชัดเจน “ต่อมาข้าก็ได้ยินเสียง ‘โครกคราก’ จากท้องของท่านแม่”
บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง ใจของทุกคนเริ่มดิ่งลง
อาสะใภ้หน้าซีด เอ่ยเสียงสั่นเครือ “หลังจากนั้นล่ะ”
“หลังจากนั้นข้าก็ยัดมันเข้าไปในปากของท่านแม่ ท่านแม่กินเร็วมาก” เสี่ยวโต้วติงทำหน้าเหมือนต้องการคำชม
อาสะใภ้ตัวสั่น
สวี่ซินเหนียนวางถ้วยกับตะเกียบลงอย่างช้าๆ “ข้าอิ่มแล้ว”
สวี่หลิงเยวี่ยพูดว่า “ข้าก็เช่นกัน”
สวี่ชีอันพูดต่อ “อิ่มแล้วๆ คิกๆๆ...”
อารองสวี่ “...”
อาสะใภ้ชะงักไปสองสามวินาทีและก้มไปใต้โต๊ะ “แหวะ...”
“โอ๊ยๆๆ...” หลังจากนั้นไม่นาน เสียงร้องไห้ราวกับหมูถูกเชือดของเด็กน้อยก็ดังสนั่นไปทั่วฟ้ายามค่ำคืน
……………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 10 คดีฆาตกรรม
ท้องฟ้ายามราตรีเปรียบเสมือนผืนน้ำที่ประดับประดาด้วยดวงดาว
หอดูดาวเป็นตึกที่สูงที่สุดในเมืองจิงจ้าวแห่งต้าฟ่ง ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักโหราจารย์
หญิงสาวในชุดสีเหลืองค่อยๆ ก้าวขึ้นไปอย่างแผ่วเบา เมื่อผ่านชั้นเจ็ดไปนางได้ยินเสียงกึกก้องดังมาจากห้องเล่นแร่แปรธาตุ
กลุ่มนักเล่นแร่แปรธาตุชุดขาวกำลังโต้เถียงกันหน้าดำหน้าแดง “เพราะเหตุใดยังพลาดอีก ทั้งที่เป็นขั้นตอนง่ายๆ”
“อย่างที่ข้ากล่าว ปริมาณเกลือที่เจ้าใส่ลงไปมันผิดพลาด”
“ไม่ใช่ ข้าคิดว่าน่าจะเป็นน้ำ”
“หรือจะเป็นไฟ ทว่าเมื่อครู่นี้ข้าเห็นศิษย์พี่ว่านเผาเกลือลงไป”
“ยากยิ่งนัก การเล่นแร่แปรธาตุเปลี่ยนเกลือให้กลายเป็นเงินยากเกินไป ข้าทำไม่ได้”
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองนามไฉ่เวยบ่นพึมพำ “คนพวกนี้ยังพยายามหลอมเงินปลอมอยู่สินะ”
สองวันก่อนนางนำเรื่องราวของการเปลี่ยนเกลือให้กลายเป็นเงินไปเล่าให้เหล่าศิษย์พี่ที่สำนักโหราจารย์ฟัง ทว่าพวกเขาไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูดสักเท่าไร
‘เกลือน่ะเหรอจะสามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้ แม้แต่เด็กสามขวบยังไม่เชื่อเลย’
เมื่อไม่นานมานี้คดีเงินภาษีได้ถูกคลี่คลายและฝ่าบาททรงรู้สึกว่าเงินปลอมนั้นทรงพลังและน่าอัศจรรย์ใจยิ่ง จึงทรงมีรับสั่งให้สำนักโหราศาสตร์ดูแลจัดการด้านการหลอมเงินปลอม
เป็นผลทำให้เหล่านักเล่นแร่แปรธาตุของสำนักโหราศาสตร์ทำงานอย่างหนัก อุทิศตนทำงานหามรุ่งหามค่ำตามพร 996[footnoteRef:1] เพื่อสนองพระประสงค์ขององค์จักรพรรดิ [1:  พร 996 เป็นวัฒนธรรมการทำงานล่วงเวลาขององค์กรในจีน ‘996’ หมายถึงการทำงานตั้งแต่ 9.00 น. ถึง 21.00 น. 6 วันต่อสัปดาห์ ส่วนที่เรียกว่าวัฒนธรรมนี้เป็น ‘พร’ เพราะในมุมมองของเจ้านาย พวกเขาเชื่อว่าการทุ่มเทชีวิตให้กับงานจะสามารถสร้างคุณค่าให้กับตัวเองได้]
จากสองวันก่อนจวบจนบัดนี้ พวกเขายังคงล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่า
“ไฉ่เวย ศิษย์น้องไฉ่เวย” มีคนตะโกนเรียกนางด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ
ใบหน้าซีดเผือดหันกลับมาพร้อมกับปรากฏดวงตาเปล่งประกายขึ้นในทันใด
“ศิษย์น้องไฉ่เวย เงินปลอมเหล่านี้ทำขึ้นมาได้อย่างไร”
“ศิษย์น้องไฉ่เวย เจ้ามากับข้าสักประเดี๋ยว ช่วยข้าดูทีว่ามีข้อผิดพลาดตรงขั้นตอนไหน มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่สามารถหลอมเงินปลอมได้สำเร็จ”
เขาพูดหว่านล้อมหญิงสาวในชุดกระโปรงเหลือง
ไฉ่เวยจึงต้องเข้าไปยังห้องเล่นแร่แปรธาตุเพื่อดูกระบวนการหลอมเงินปลอมของเหล่าศิษย์พี่
“ล้มเหลวอีกจนได้” นักเล่นแร่แปรธาตุชุดขาวที่ทำงานอยู่ในห้องคร่ำครวญ
“ศิษย์น้องไฉ่เวย เจ้าว่ามันผิดพลาดตรงไหนหรือ” เหล่าคนชุดขาวแสดงท่าทีขอคำปรึกษาอย่างนอบน้อมถ่อมตน
‘ไม่มีข้อผิดพลาดอันใด ในตอนแรกข้าก็ใช้วิธีหลอมแบบเดียวกัน…’
ฉู่ไฉ่เวยครุ่นคิดแล้วจึงตอบ “นี่คือการเล่นแร่แปรธาตุที่สืบทอดมาแต่โบราณ ทั้งลึกซึ้งและคลุมเครือ มิใช่ว่าอยากเรียนก็จะเรียนได้ ต้องเรียนรู้อย่างลึกซึ้งจึงจะหยั่งรากลึก ข้าจะสอนสูตรให้เจ้าบทหนึ่ง จงจำให้ขึ้นใจ”
เหล่าศิษย์พี่มีท่าทีตั้งใจฟัง
“ไฮโดรเจน ฮีเลียม ลิเทียม เบริลเลียม โบรอน คาร์บอน ไนโตรเจน ออกซิเจน ฟลูออรีน นีออน โซเดียม แมกนีเซียม อะลูมิเนียม ซิลิคอน และฟอสฟอรัส”
ฉู่ไฉ่เวยดึงพลังลมปราณไปที่จุดตันเถียน[footnoteRef:2] นางกล่าวสูตรที่น่าอัศจรรย์นี้ออกมาทีละคำ [2:  ตันเถียน เป็นศูนย์กลางของพลังลมปราณ มีอยู่ 3 แห่ง คือตรงกลางระหว่างคิ้ว ตรงกลางหัวใจและตรงท้องน้อยตามแนวคิดของลัทธิเต๋า]
“สูตรนี้ประนีประนอมแล้วหรือ” เหล่าศิษย์พี่ไม่เข้าใจแต่รู้สึกว่าสุดยอด[footnoteRef:3] สิ่งที่นางพูดพวกเขาฟังออกทุกคำ ทว่ากลับรู้สึกสับสนเมื่อเอามารวมกัน [3:  ไม่เข้าใจแต่รู้สึกว่าสุดยอด สำนวนจีน ใช้อธิบายสถานการณ์ที่ไม่เข้าใจคำพูดหรือการกระทำบางอย่างของคนอื่น แต่ตนเองรู้สึกว่ายอดเยี่ยมแม้จะไม่เข้าใจ]
‘ข้าก็ไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้คืออะไร…’ ฉู่ไฉ่เวยแสร้งยิ้มอย่างมีเงื่อนงำโดยไม่เอ่ยคำใด
“ปัญญาล้ำเลิศๆ ผู้ที่เขียนสูตรเล่นแร่แปรธาตุนี้ขึ้นมาต้องเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้” ศิษย์พี่ชุดขาวท่านหนึ่งถอนหายใจ
‘ปัญญาล้ำเลิศที่ไหนกัน ศิษย์พี่อย่าพูดเพ้อเจ้อ!’ รอยยิ้มของฉู่ไฉ่เวยยังคงไม่เปลี่ยน
“ศิษย์น้องไฉ่เวย ผู้ใดบอกสูตรนี้แก่เจ้า หรือศิษย์น้องได้พบกับปรมาจารย์ด้านการเล่นแร่แปรธาตุ จึงขอคำแนะนำจากท่านใช่หรือไม่”
ฉู่ไฉ่เวยกล่าวในใจ ‘ถามได้ดี’ นางจะได้ปัดความรับผิดชอบออกไป
“เขาผู้นั้นมีนามว่าสวี่ชีอัน เป็นหลานชายของสวี่ผิงจื้อที่เป็นขุนนางชุดเขียวระดับเจ็ดของกองดาบหลวง พวกเจ้าแค่ตามหาเขาก็พอ”
เมื่อได้ยินว่าเขาเป็นทหาร เหล่าคนชุดขาวเริ่มไม่พอใจ
“น่าขันสิ้นดี สำนักโหราจารย์อันมีเกียรติและมากด้วยพรสวรรค์ แค่เรื่องหลอมเงินปลอมยังต้องไปถามคนนอกเช่นนั้นหรือ”
“ทั้งยังเป็นทหารอีก”
“หากแพร่งพรายออกไปคงเป็นเรื่องน่าขัน”
‘เนื่องจากระบบการปฏิบัติที่แตกต่างกันจึงเกิดเป็นวงจรการดูถูกเหยียดหยามที่น่าสนใจยิ่ง
ลัทธิเต๋าดูหมิ่นศาสนาพุทธ ศาสนาพุทธก็ประณามการดูหมิ่นนั้น
โหรดูหมิ่นพ่อมด พ่อมดดูหมิ่นหมอผี และหมอผีก็ดูหมิ่นพวกโหรเช่นเดียวกัน
ต่อมาทั้งลัทธิเต๋า ศาสนาพุทธ โหร พ่อมดและหมอผีต่างร่วมกันดูหมิ่นทหาร
สำหรับลัทธิขงจื๊อนั้นข้าต้องขออภัย ด้วยความเคารพพวกเจ้าทุกคนมันเศษสวะ’ ทว่าลัทธิขงจื๊อในยุคสมัยใหม่กลับอ่อนแอลง
“มาเถิดศิษย์น้องไฉ่เวย โปรดชี้แนะพวกข้าด้วยเถิด”
ไฉ่เวยส่งเสียง ‘อืม’ “คราหน้าข้าจะชี้แนะพวกเจ้าอย่างแน่นอน”
นางเดินฝ่ากลุ่มศิษย์พี่ชุดขาวออกไป จากนั้นจึงก้าวขึ้นบันไดต่อไป
ความจริงแล้วนางก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
คราวก่อนที่หน่วยงานราชการสามารถหลอมเงินปลอมได้สำเร็จเพียงแค่ครั้งเดียว หลังจากนั้นไฉ่เวยได้ทำการทดลองขึ้นอีกครั้งตามลำพัง ทว่ากลับล้มเหลว
กระบวนการก่อนหน้านี้ถูกทำซ้ำอย่างสมบูรณ์แต่มันล้มเหลว นางไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด
หลังคาของหอดูดาวไม่ใช่ชายคารูปแบบธรรมดา แต่เป็นฐานทรงแปดเหลี่ยมที่มีความหมายตรงกับสัญลักษณ์ปากั้ว[footnoteRef:4] หรือแปดทิศ ด้วยเหตุนี้จึงเรียกว่าแท่นแปดทิศ [4:  ปากั้ว หมายถึง ทิศทั้งแปด เป็นสัญลักษณ์แห่งฟ้าและดินที่สามารถทำนายถึงความสัมพันธ์ระหว่างฟ้า ดิน และมนุษย์ โดยสัญลักษณ์ดังกล่าวคนไทยมักจะรู้จักกันดีในรูปแบบของสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่บนยันต์แปดทิศ]
ตรงขอบของแท่นแปดทิศปรากฏร่างชายชราในชุดขาวเอนกายอยู่หน้าโต๊ะ มือข้างหนึ่งถือจอกสุรา มืออีกข้างหนึ่งใช้พิงศีรษะ ท่าทางมึนๆ มองลงไปยังเมืองหลวงเบื้องล่าง
หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองฉลาดพอที่จะไม่รบกวนเขา ‘ท่านอาจารย์ไม่ทำงานในวันธรรมดา เขาชอบนั่งดื่มสุราอยู่บนแท่นแปดทิศพลางชมวิวทิวทัศน์ และไม่ชอบให้ใครมารบกวน’
มือคว้าจอกเหล้าหรี่ตาและกล่าวว่าเขามองดูมนุษย์อย่างจดจ่อ
“ไฉ่เวยมาแล้วหรือ” ชายชราชุดขาวกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ท่านอาจารย์” หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองยิ้มแย้ม นางวิ่งเหยาะๆ ไปยืนตรงขอบแท่นแปดทิศ กระโปรงของนางพลิ้วไหวไปกับสายลม
“จักรพรรดิเฒ่าทรงประทานสิ่งใดเป็นของตอบแทน”
“เงินไม่กี่ร้อยตำลึงกับผ้าไหมไม่กี่ผืนเจ้าค่ะ” หญิงสาวในชุดกระโปรงเหลืองกล่าว “ท่านอาจารย์ แท้จริงแล้วเงินปลอมคือสิ่งใดกันแน่”
“อาจารย์ไม่รู้”
“บนโลกใบนี้ยังมีอะไรที่ท่านอาจารย์ไม่รู้ด้วยหรือเจ้าคะ”
“มากมายนักๆ” ชายชราชุดขาวหัวเราะฮ่าๆ และกล่าวว่า “อาจารย์ไม่รู้ว่าพวกโจรเมื่อสิบเก้าปีก่อนไปอยู่ที่ใด”
“ท่านมักพูดเสมอว่าหัวขโมยเมื่อสิบเก้าปีก่อนเป็นที่เกลียดชัง ทว่าท่านไม่บอกว่าพวกเขาเป็นใครและขโมยสิ่งใดไป”
ชายชราชุดขาวลุกขึ้นยืนบนแท่นแปดทิศและถอนหายใจ “ขโมยสิ่งที่อัศจรรย์ยิ่ง”
“ถ้าเช่นนั้นท่านทราบหรือไม่ว่าผู้ใดเป็นคนหลอมเงินปลอมขึ้นมา”
สำนักโหราจารย์เป็นต้นกำเนิดของระบบโหร นักเล่นแร่แปรธาตุทั่วใต้หล้าต่างก็มีความเกี่ยวพันกับสำนักโหราจารย์ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้มาจากสำนักโหราจารย์ก็ตาม
เบื้องหลังคดีเงินภาษีมีนักเล่นแร่แปรธาตุเข้ามาเกี่ยวข้อง และคนผู้นั้นได้พัฒนาสิ่งแปลกประหลาดนี้ขึ้นมา จะต้องไม่ใช่คนธรรมดา
“อาจารย์ทราบเรื่องนี้ดีเป็นแน่แท้”
...
ณ บ้านหลังใหญ่กลางลานเล็ก
สวี่ชีอันกำลังนอนอยู่บนเตียง แสงจันทร์ลอดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่าง เขาจ้องเขม็งไปยังคานที่ตัดกันอย่างว่างเปล่า
เขากังวลเกี่ยวกับอนาคตของตัวเอง รู้สึกปริวิตกนิดๆ ตื่นเต้นหน่อยๆ
ในฐานะที่เป็นผลิตภัณฑ์คุณภาพสูงที่ผลิตโดยการศึกษาภาคบังคับเก้าปี ความรู้ในสมองที่มีทั้งหมดล้วนสูญสิ้น
เป็นเรื่องง่ายที่จะโดดเด่นในสังคมระบอบราชาธิปไตยอันล้าหลังและกลายเป็นดอกไม้ที่สวยงามที่สุด
ถึงกระนั้น สังคมที่จักรพรรดิมีอำนาจสูงสุดมักหมายถึงไม่มีหลักประกันเรื่องสิทธิมนุษยชน
สิ่งนี้ถือเป็นปรากฏการณ์ที่ทำให้คนรุ่นใหม่รู้สึกหดหู่ใจ
สวี่ชีอันคิดเรื่องนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนผล็อยหลับไป เมื่อเขาตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างแล้ว เขาสวมชุดเสื้อคลุมสีดำ รัดเข็มขัด เก็บรวบผมยาวและห้อยอาวุธผู่เต่า[footnoteRef:5]ไว้ที่เอว [5:  อาวุธผู่เต่า คือ อาวุธที่มีมีดเหล็กยาวและกว้างติดอยู่กับด้ามไม้]
เขามีรูปร่างสูงเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อและหน้าตาหล่อเหลา
ต้องยอมรับว่าเสื้อผ้าโบราณมีประโยชน์ต่อรูปลักษณ์และภาวะจิตใจ ทว่าตอนเข้าห้องน้ำยุ่งยากยิ่งนัก
หลังข้ามกำแพงไปทานอาหารเช้าที่บ้านอารองสวี่แล้ว อาและหลานก็ออกไปทำงานด้วยกัน สวี่ผิงจื้อได้รับตำแหน่งเดิมคืนมา ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเหมือนแต่ก่อน
ที่ว่าการอำเภอฉางเล่อเป็นเมืองหลวงมณฑลฟู่กัว ที่ทำการปกครองก็อยู่ในเมือง ห่างจากบ้านสกุลสวี่หกเจ็ดลี้ (1 ลี้ มีความยาวเท่ากับ 500 เมตร) สวี่ชีอันไม่มีม้าหรือรถม้า จำเป็นต้องขึ้นรถประจำทางหมายเลข 11 โดยใช้เวลาสองเค่อ (1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที) มาถึงยังที่ว่าการอำเภอ
ที่ว่าการอำเภอฉางเล่อตั้งอยู่บนทิศเหนือโดยประตูหันไปทางทิศใต้ ที่ประตูมีสิงโตหินความสูงเท่าคนอยู่สองตัว ประตูทั้งสองข้างทาด้วยสีน้ำตาลอมแดงและกลองขนาดใหญ่ที่สีกะเทาะออก
หากจะกล่าวถึงโครงสร้างการปกครองของที่ว่าการอำเภอ แน่นอนว่าผู้ที่มีตำแหน่งสูงสุด คือ เจ้าคณะอำเภอ ซึ่งจะมีผู้ช่วยสองคน คนหนึ่งคือผู้ช่วยเจ้าคณะอำเภอและอีกคนคือนายทะเบียน[footnoteRef:6] [6:  นายทะเบียน คือ เป็นชื่อข้าราชการโบราณและเป็นผู้ช่วยเจ้าพนักงานที่ดูแลเอกสารของหัวหน้าข้าราชการทุกระดับ]
สามท่านนี้เป็นข้าราชสำนักที่มีระดับขั้นและได้รับการแต่งตั้งในยุคของสวี่ชีอัน
ถัดจากข้าราชสำนักทั้งสามก็จะเป็นตำแหน่งผู้คุม หรือที่เรียกอีกอย่างว่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่
ตำแหน่งนี้ไม่มีแม้แต่ระดับขั้นหรือชั้น
ในสมัยนั้นมีการแบ่งระดับเจ้าหน้าที่เรียกว่าสามหน่วยกับหกกรม สามหน่วยแบ่งเป็นหน่วยสังหาร หน่วยคุมขัง และหน่วยจับกุม ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในงานพิธีการ รักษาความปลอดภัย การจับกุมและอื่นๆ ส่วนหกกรมนั้นสอดคล้องกับหกชั้นศาล[footnoteRef:7]ของราชสำนัก [7:  หกชั้นศาล ได้แก่ กรมปกครอง กรมการคลัง กรมพิธีการ กรมทหาร กรมอาญา กรมโยธา]
สวี่ชีอันเป็นเจ้าหน้าที่ของหน่วยจับกุมที่เรียกกันว่า มือปราบ
เมื่อเข้าไปยังที่ทำการปกครอง ทันเวลาที่คุมกำลังเข้าแถวช่วงเช้า[footnoteRef:8] ผู้คุมหลี่ยืนอยู่หน้าโถงเห็นสวี่ชีอันพร้อมกับอาวุธผู่เต่าที่เอวก็ตกตะลึง [8:  เข้าแถวช่วงเช้า คือ การที่เจ้าหน้าที่ตรวจสอบจำนวนผู้มาปฏิบัติหน้าที่ในสมัยโบราณ
]
สีหน้านั้นราวกับเห็นผีตอนกลางวันแสกๆ
พวกเจ้าหน้าที่สังเกตเห็นสีหน้าของผู้คุมดูผิดปกติไปจึงหันกลับไปมอง จากนั้นพวกเขาก็มีสีหน้าราวกับเห็นผีมิต่างกัน
“สวี่...สวี่ชีอัน นี่เจ้าเป็นคนหรือผีกันแน่” เสียงของใครบางคนสั่นเครือ
ผู้คุมหลี่สังเกตเห็นเงาของสวี่ชีอันที่ทอดลงบนพื้น เขารู้สึกโล่งใจจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ
“พูดอะไรไร้สาระในศาล ผีมีเงาได้ด้วยหรือ”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
สวี่ชีอันไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า “หรือว่าจะเป็นผีดิบ”
ผู้คุมหลี่ตกใจ เจ้าหน้าที่ทุกคนรู้สึกประหม่า
สวี่ชีอันรีบกอบหมัดคารวะ “ข้าแค่ล้อเล่น ได้เจอกับท่านผู้คุมและสหายร่วมงาน ข้าออกจากคุกแล้ว”
ผู้คุมหลี่ถาม “เกิดอะไรขึ้น”
พวกเขาได้ยินมาว่าสกุลสวี่ถูกคุมขังในคดีเงินภาษี
“โดยปกติแล้วเป็นการทำความดีลบล้างความผิด องค์จักรพรรดิจึงพระราชทานอภัยโทษให้แก่บ้านสกุลสวี่”
สวี่ชีอันพูดซ้ำอีกครั้งทันที ทว่ายกความดีความชอบให้กับอารองและนำใบรับรองที่ออกโดยที่ทำการปกครองเมืองจิงจ้าวออกมา
ขณะเดียวกันก็คิดในใจแล้วว่าแม้จะตรวจพบเงินภาษีแล้ว ทว่ายังไม่มีคำสั่งตัดสินลงมา กล่าวคือคดีเงินภาษีที่สูญหายยังไม่ได้รับการคลี่คลายและยังต้องทำตามขั้นตอนต่างๆ จึงไม่เร็วนัก
ดังนั้นพวกเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภอฉางเล่อจึงยังไม่ทราบเรื่อง
เมื่อการเข้าแถวช่วงเช้าเสร็จสิ้น มือปราบที่คุ้นเคยกันดีสองสามคนก็เข้ามาแสดงความยินดีกับเขาทันที
“หนิงเยี่ยน เช่นนั้นเจ้าเป็นเจ้ามือเลี้ยงเหล้าแล้วกัน”
ในยุคนี้การเรียกสหายมักใช้นามรองแทนการเรียกชื่อ เมื่อแนะนำตัวเองจะใช้ชื่อแทนการเอ่ยนามรอง
“ใช่ รอดตายมาได้ถือว่าได้รับพรอันประเสริฐจึงต้องฉลอง”
“ข้าได้ยินมาว่าหอคณิกาที่ถนนหลินสุ่ยมีโสเภณีใหม่ๆ เข้ามา หนิงเยี่ยน คืนนี้เจ้าไปกับพวกข้าหรือไม่”
แค่เลี้ยงเหล้ายังพอไหว แต่ให้ไปหลับนอนกับผู้หญิงมันออกจะเกินไปหน่อย…
สวี่ชีอันคิดจะบ่ายเบี่ยงและบอกว่าเขาไม่มีเงิน ทันใดนั้นเท้าของเขาก็เหยียบลงบนก้อนแข็งๆ และเมื่อเขามองลงไป มันกลับกลายเป็นเศษเงิน
จริงหรือที่ว่าหากรอดตายมาได้จะพบพานแต่ความโชคดี เขาเหยียบมันกลับลงไปทันทีและแสร้งเป็นมองทิวทัศน์
หลังจากที่ทุกคนเริ่มก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว สวี่ชีอันรีบก้มลงไปเก็บเงินใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็วขึ้นมา โดยที่ยังมีสีหน้าเรียบเฉย
หลังจากเดินผ่านทางเดินมานั่งอยู่ในห้องโถงข้างทางฝั่งตะวันตกไม่กี่นาที ผู้คุมหลี่ก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าอึมครึม มองไปยังหัวหน้ามือปราบหวัง
“เหล่าหวัง ท่านนายอำเภอให้พวกเราเข้าพบที่ห้องโถงชั้นใน”
หัวหน้ามือปราบหวังมีสีหน้าขมขื่นและเดินออกไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
สวี่ชีอันมองดูแผ่นหลังของหัวหน้ามือปราบหวังที่กำลังเดินออกไปและถามขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นหรือ สีหน้าเขาดูไม่ค่อยดีนัก”
“เจ้าติดคุกอยู่หลายวัน มีคดีฆาตกรรมที่ถนนคังผิง พ่อค้ามั่งคั่งคนหนึ่งถูกฆ่าตาย ท่านนายอำเภอโกรธมากจนต้องเรียกหัวหน้ามือปราบหวังเข้าไปเล่นงานทุกวัน”
“แค่พ่อค้าคนหนึ่งเสียชีวิต ท่านนายอำเภอไม่จำเป็นต้องโมโหถึงเพียงนี้เสียหน่อย” สวี่ชีอันกำลังแทะเมล็ดแตงโม
สมัยอดีตคดีที่เกี่ยวกับมนุษย์ถือเป็นเรื่องใหญ่ ทว่าในฐานะนายอำเภอของเมืองหลวงมณฑลฟู่กัว ขุนนางระดับห้าไม่น่าจะเป็นได้ถึงขนาดนี้
“อ้อ เพราะพ่อค้าคนนั้นมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับใต้เท้าท่านหนึ่งที่รับมอบคดีนี้ ข้าคิดว่านี่อาจจะเป็นแรงกดดันจากเขาก็ได้”
เจ้าหน้าที่คนนั้นกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้น ปีนี้เป็นปีเกิงจื่อ[footnoteRef:9]ด้วย” [9:  ปีเกิงจื่อ ความหมาย เป็นปีหนึ่งในทุกๆ 60 ปีตามปฏิทินจันทรคติ ตัวอย่างเช่น ปี ค.ศ. 1840, 1900, 1960, 2020 นับเป็น ‘ปีเกิงจื่อ’ เป็นต้น ซึ่งในปีดังกล่าวมักจะเกิดเหตุการณ์ต่างๆ ที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์]
“ปีเกิงจื่องั้นหรือ” สวี่ชีอันนิ่งเฉย
“การตรวจสอบข้าราชสำนัก!” เจ้าหน้าที่ชี้แจง
……………………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 11 จับปลา
การตรวจสอบข้าราชสำนักเป็นระบบการประเมินข้าราชสำนักต้าฟ่งที่จะดำเนินการทุกๆ สามปี โดยใช้ ‘สี่รูปแบบและแปดวิธี’[footnoteRef:1] เป็นมาตรฐานของการเลื่อนขั้นและลดขั้น [1:  สี่รูปแบบและแปดวิธี เป็นระบบตรวจสอบเจ้าหน้าที่ในสมัยโบราณ โดย ‘สี่รูปแบบ’ เป็นเนื้อหาการประเมินเจ้าหน้าที่ และ ‘แปดวิธี’ เป็นเกณฑ์แปดประเภทสำหรับการตรวจสอบเจ้าหน้าที่]
ขุนนางที่ไม่ผ่านเกณฑ์จะถูกลดตำแหน่ง หรือถึงขนาดถูกลดขั้นเป็นสามัญชน
พอเรื่องเกี่ยวพันถึงอนาคตก็เข้าใจได้ง่ายแล้ว อีกฝ่ายยังมีญาติห่างๆ คนหนึ่งเป็นขุนนางใกล้ชิดอีก หากกลับลำมากล่าวโทษก็จบเห่แล้ว
คดีฆาตกรรมที่ค้างอยู่ในอำเภอฉางเล่อก็สามารถกลายเป็นสาเหตุให้ศัตรูทางการเมืองโจมตีได้
“ตายอย่างไร” สวี่ชีอันเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ
“ไปเก็บค่าเช่าที่ชนบท กลับมาตอนกลางดึกก็เจอหัวขโมยอยู่ในลานบ้านตัวเองพอดี จากนั้นก็โดนฆ่า” สหายร่วมงานคนหนึ่งพูดเสียงเบา
“มีพยานหรือไม่” สวี่ชีอันเอ่ย
“ตอนที่ฮูหยินได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแล้วออกไปดู คนก็ตายอยู่ที่ลานบ้านแล้ว เราพบรอยเท้าที่กำแพงด้านนอก”
“เป็นไปได้หรือไม่ว่าอาจเป็นศัตรูที่แสร้งทำเป็นขโมยแล้วก่อเหตุ” สวี่ชีอันรินชาให้ตนเอง เขาหยิบผลไม้แช่อิ่มสองสามชิ้นมาจากเพื่อนร่วมงานแล้วโยนลงไปในถ้วยชา
น้ำเสียงของเขาเหมือนยามที่คุยเรื่องคดีฆาตกรรมกับเพื่อนร่วมงานในสถานีตำรวจเมื่อชาติก่อน
“สอบถามฮูหยิน คนใช้และเพื่อนบ้านในละแวกนั้นแล้ว ช่วงนี้ผู้ตายไม่มีเรื่องบาดหมางกับผู้ใด”
“ได้ถามหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลรึเปล่า”
“กองดาบบอกว่าคืนนั้นไม่มีคนน่าสงสัยอยู่ใกล้ๆ”
เมืองจิงจ้าวมีกำแพงสามแห่ง ได้แก่ กำแพงพระราชวัง เมืองชั้นในและเมืองชั้นนอก
ถึงแม้เมืองชั้นนอกจะมีหน่วยลาดตระเวนยามวิกาล แต่เพราะไม่จำกัดช่วงเวลาห้ามออกนอกเคหสถาน ประตูเมืองจึงเปิดตลอดสิบสองชั่วยาม (1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง) ขอเพียงพวกพ่อค้ารายงานล่วงหน้าและถือหนังสือรับรองมาก็สามารถเข้าออกประตูเมืองได้อย่างอิสระ
ระบบนี้ยกระดับธุรกิจการค้าของเมืองจิงจ้าวและกระตุ้นการพัฒนาทางเศรษฐกิจอย่างมาก
สวี่ชีอันพยักหน้า “เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ถ้าหากเป็นโจรก็น่าจะเป็นคนที่รู้จักถนนคังผิงดีประดุจนิ้วบนฝ่ามือ”
“เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น” เจ้าหน้าที่ทุกคนชะงัก
“คนร้ายเข้าออกจวนในยามกลางคืนได้โดยไม่ถูกหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลพบเห็น แสดงว่าคงดูลาดเลามาก่อนและรู้ระเบียบเวรยามของกองดาบเป็นอย่างดี” สวี่ชีอันวิเคราะห์พลางคลำหาบุหรี่ในกระเป๋าตามนิสัยเดิม
เขาคลำเจอความว่างเปล่าด้วยความผิดหวัง
อดนึกถึงตอนเข้าเวรอยู่ที่สถานีตำรวจในสมัยก่อนไม่ได้ ตอนนั้นทุกคนจะนั่งอยู่ด้วยกันเป็นกลุ่มๆ สูบบุหรี่ไปพลางคุยเรื่องคดีไปพลาง
เพราะเหตุนี้เขาจึงกลายเป็นพวกใกล้หมึกติดดำ[footnoteRef:2] และติดบุหรี่ [2:  ใกล้หมึกติดดำ หมายถึง เข้าใกล้คนแบบไหนก็จะกลายเป็นคนแบบนั้น เป็นการกล่าวว่าสภาพแวดล้อมมีผลกระทบอย่างมากต่อผู้คน ]
เพื่อนร่วมงานหลายคนตะลึง พากันพินิจมองสวี่ชีอัน
“เจ้าพูดมีเหตุผล”
“เหตุใดพวกเราจึงคิดไม่ถึง”
“หนิงเยี่ยน เจ้าติดคุกคราหนึ่งก็ฉลาดขึ้นมาเลย”
สมัยนี้ไม่มีการเรียนการสอนที่เป็นระบบ มือปราบจึงอาศัยประสบการณ์มาทำคดีล้วนๆ คนที่ผลงานดีที่สุดจึงจะได้ขึ้นเป็นหัวหน้า
“พวกเจ้าคาดไม่ถึง แต่หัวหน้าหวังจะต้องคิดได้แน่ แล้วไปสอบถามทางฝั่งตะวันตกของเมืองหรือยัง” สวี่ชีอันถ่อมตัวไม่โอ้อวด
สหายร่วมงานตอบกลับ “สอบถามมาแล้วสองวัน แต่ก็ไม่ได้ผู้ต้องสงสัย”
ทางตะวันตกของเมืองเป็นเขตชุมชนแออัด มีแต่พวกที่ชอบลักเล็กขโมยน้อย ดีเลวปะปนกันไป มักจะเกิดปัญหาความวุ่นวาย พวกเจ้าหน้าที่ก็มักจะพาเจ้าหน้าที่พลเรือนวิ่งไปจับกุมคนที่นั่น
“เงินหายไปเท่าไร” สวี่ชีอันที่เริ่มวิเคราะห์อยู่ในใจโดยไม่รู้ตัวเอ่ยถามขึ้น
สหายร่วมงานคนหนึ่งชำเลืองมองสวี่ชีอัน รู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาคล้ายกับท่านนายอำเภออยู่เล็กน้อย เขาตอบกลับว่า “ไม่ได้หาย ผู้ตายเพิ่งเก็บค่าเช่ากลับมา สิ่งที่เก็บกลับมาล้วนเป็นเศษเงิน เหรียญทองแดง และธัญพืช หลังคนร้ายฆ่าคนแล้วจะนำหีบเงินขนาดใหญ่หนีไปด้วยได้อย่างไร”
ไม่ถูกต้องสิ
สวี่ชีอันหรี่ตาลง ถ้าข้าเป็นคนร้ายและเคยดูลาดเลามาก่อน เช่นนั้นข้าจะเลือกขโมยวันอื่น ไม่ใช่วันนี้
เขาไม่ได้กล่าวข้อสงสัยนี้ออกมา แต่นั่งแทะเมล็ดแตงโมฟังเพื่อนร่วมงานคุยสัพเพเหระต่อไป
“น่าเสียดายฮูหยินคนงามเช่นนั้น อายุยังน้อยก็ต้องเป็นม่ายแต่ยังสาว ไหนจะรูปร่างนั่นอีก จิ๊ๆ ในหอคณิกาก็หามีผู้หญิงที่โดดเด่นเช่นนี้ไม่ แม้ต้องจ่ายสักสองเหรียญเงินสำหรับหนึ่งคืนข้าก็เต็มใจ”
“นางก็อายุไม่น้อยแล้ว แค่อ่อนกว่าคนแซ่จางยี่สิบปี เหมือนจะอายุสามสิบต้นๆ ผู้หญิงวัยนี้เป็นม่ายดีที่สุดแล้ว”
เมื่อฟังถึงตรงนี้ สวี่ชีอันก็เอ่ยอย่างทอดถอนใจ “ฮูหยินวัยสามสิบก็ดีเลยน่ะสิ รู้ความ เอาอกเอาใจเป็น”
คำกล่าวแบบผู้ใหญ่มากประสบการณ์แต่สหายร่วมงานกลับไม่ยอมรับ ทุกคนมองเขาแล้วหัวเราะเยาะยกใหญ่
การเดินเส้นทางสายยุทธ์นั้น หากยังไม่ทะลวงระดับฝึกลมปราณก็ไม่อาจทลายพรหมจรรย์ได้ หากปราณหยางกระจัดกระจายก็ยากจะเปิดประตูสวรรค์
ดังนั้นสวี่ชีอันจึงยังไม่เคยยอมจำนนต่อเสน่หาของหญิงสาวมาก่อน
...
ห้องโถงด้านหลังที่พักท่านนายอำเภอ
หัวหน้าหวังเป็นชายผิวคล้ำ เขาก้มหน้าต่ำราวกับชาวนาแก่ๆ บนคันนาขณะรับฟังคำตำหนิของท่านนายอำเภออย่างไร้จิตวิญญาณ
ท่านนายอำเภอมีแซ่จู เป็นชายรูปร่างอวบขาวร่ำรวย พื้นเพเป็นคนเยี่ยนโจว และเป็นบัณฑิตขั้นสูงของซานเจี๋ย[footnoteRef:3]สมัยหยวนจิ่งในรอบยี่สิบปี เก่งเรื่องเอาตัวรอดแต่ไม่เชี่ยวชาญงานราชการ ด้านธุรกิจไม่มีอะไรให้ต้องพูดถึง แต่เป็นบัณฑิตที่รู้จักหนทางการเป็นขุนนางได้อย่างดีเยี่ยม [3:  ซานเจี๋ย คือ ระดับขั้นที่สามของระบบการสอบคัดเลือกเข้ารับราชการของจักรพรรดิในสมัยโบราณ]
ข้อดีคือนับว่ามีมโนธรรม ไม่โลภมาก แม้ไร้ความสามารถแต่ก็ไม่เดือดร้อนประชาชน
ข้อเสียคือปฏิบัติกับลูกน้องไม่ดี มักจะหยาบคายใส่ได้ง่ายๆ
“อ่อนหัด ช่างอ่อนหัดยิ่งนัก”
เมื่อรู้ว่าตั้งแต่เมื่อวานหัวหน้าหวังก็ยังไม่มีความคืบหน้าใด นายอำเภอจูจึงอารมณ์เสีย
“ชั่วดีอย่างไรเจ้าก็เป็นมือฉมังมากประสบการณ์ คดีฆาตกรรมเล็กๆ แค่นี้หลายวันแล้วกลับยังไม่ได้เบาะแสอะไรอีก”
เหงื่อออกที่หน้าผากหัวหน้าหวัง เขากระสับกระส่ายเหมือนมีเข็มแทงหลัง
การตรวจสอบข้าราชสำนักที่ใกล้จะมาถึงทำให้นายอำเภอจูหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม...ผู้คุมหลี่ไม่กล้าเอ่ยแทรก แม้ว่าเขาจะเป็นสหายเก่าแก่กับหัวหน้าหวังมาสิบกว่าปีแล้วก็ตาม
ผู้คุมหลี่รู้ว่าท่านนายอำเภอคิดแต่จะเลื่อนขั้นอยู่ตลอด และการเลื่อนขั้นขุนนางจำเป็นต้องมีเงื่อนไขสองอย่างคือ เส้นสายและความสำเร็จในหน้าที่
ไม่มีความสำเร็จ มีแต่เส้นสาย ก็จะถูกกล่าวโทษได้ง่าย ตำแหน่งไม่มั่นคง
มีความสำเร็จและมีเส้นสายสิถึงจะเลื่อนขั้นได้อย่างมั่นคง
ความสำเร็จทางหน้าที่มาจากไหนน่ะเหรอ
การตรวจสอบข้าราชสำนักนั้นเป็นมาตรฐานการประเมินที่สำคัญ
หนึ่งเค่อ[footnoteRef:4]ต่อมา นายอำเภอจูก็เก็บสายตากลับแล้วจิบถ้วยชา [4:  หนึ่งเค่อ เทียบเท่ากับเวลา 15 นาที]
ธรรมเนียมในแวดวงข้าราชสำนัก จิบชาเท่ากับส่งแขก
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ ผู้คุมหลี่ก็ดึงตัวหัวหน้าหวังที่ก้มหน้าไม่พูดจา จากนั้นทั้งสองก็จากมาด้วยความอับอาย
...
หัวหน้ามือปราบหวังกลับไปยังห้องพักด้วยสีหน้าย่ำแย่ ห้องอันอึกทึกวุ่นวายพลันเงียบลง ทุกคนมองไปที่หัวหน้าหวังอย่างระมัดระวัง
“หัวหน้า นายอำเภอจูด่าท่านอีกแล้วหรือ”
หัวหน้าหวังกลอกตา เขาคว้าถ้วยชาขึ้นมาจิบ “แม่มันเถอะ คนก็ตายคนร้ายก็หาย จะให้ไปหาจากที่ใด เป็นวันซวยของข้าจริงเชียว ข้ายังทำเงินหายไปอีกหนึ่งเฉียนด้วย”
เงินนั่นข้าเก็บได้น่ะ ...สวี่ชีอันย่นคอ ยกน้ำชาขึ้นจิบปกปิดความผิด
เห็นได้ชัดว่าเงินมันไม่มีวาสนากับเจ้าแล้ว
หลังจากได้ยินหัวหน้าหวังบ่น มือปราบน้อยคนหนึ่งก็เสนอความคิดแย่ๆ ออกมา “ถ้าอย่างนั้น เหตุใดไม่จับปลาเสียเลยล่ะขอรับ”
สวี่ชีอันคิ้วกระตุก
จับปลา ศัพท์เฉพาะในแวดวงข้าราชสำนักชั้นต่ำ
หมายถึงการหาแพะรับบาป
เพราะเทคโนโลยีและอุปกรณ์ถูกจำกัด คดีความส่วนใหญ่ในสมัยโบราณจึงจับมือใครดมไม่ได้ อัตราการคลี่คลายคดีก็ต่ำมาก บางครั้งเจ้าหน้าที่ต้องเร่งทำผลงานเพราะถูกเบื้องบนกดดันลงมา และเพื่อให้นำไปรายงานปิดคดีได้จึงต้องหาแพะรับบาปมาแทนที่
กระบวนการเป็นเช่นนี้ อันดับแรกเจ้าหน้าที่ในท้องที่จะสุ่มเลือกอันธพาลที่มักกระทำผิดบ่อยๆ มากลุ่มหนึ่ง แล้วเขียนชื่อลงบนกระดาษ พับให้ดี จากนั้นเจ้าหน้าที่ก็จะสุ่มจับออกมาหนึ่งใบ
จับโดนชื่อใคร คนนั้นก็เป็นแพะรับบาป
ดังนั้นจึงเรียกว่าจับปลา
หลังจากได้ตัวผู้เคราะห์ร้ายแล้ว เจ้าหน้าที่ก็จะไปจับคน ก่อนพากลับมายังกระบวนการที่เรียกว่า ‘ทรมานจนรับสารภาพ’ ในที่ว่าการต่อไป คนกระดูกแข็งแค่ไหนก็ยังต้องยอมรับผิด
เบื้องบนพอใจ เจ้าหน้าที่ชั้นกลางได้คำชื่นชม เหล่าเจ้าหน้าที่ได้บำเหน็จ เจ้านายได้ดี ข้ารับใช้ก็ได้ดี ทุกคนได้ดี
แพะรับบาปก็ไม่ใช่ว่าไร้ความยุติธรรม ถึงอย่างไรนั่นก็เป็นอันธพาล ส่งเขาไปเวียนว่ายตายเกิดเร็วขึ้นก็เพื่อประโยชน์สุขของชาวบ้านใกล้เคียงด้วย
เรื่องสกปรกประเภทนี้เกิดขึ้นในแวดวงขุนนางมากมายเหลือเกิน
หัวหน้าหวังพยักหน้า “มีแต่ต้องทำแบบนี้แล้ว เสียวหลี่ เรื่องนี้ให้เจ้าไปจัดการ เลือกพวกที่ชั่วๆ อายุเยอะๆ มาสักสองสามคน”
เสียวหลี่กำลังจะพยักหน้า สวี่ชีอันขมวดคิ้ว “ช้าก่อน หัวหน้า คดีนี้มีจุดน่าสงสัยอยู่มาก ยังไม่ถึงทางตันหรอกขอรับ”
สวี่ชีอันไม่ยอมรับตรรกะเช่นนี้
ถึงจะไม่ได้เป็นตำรวจมาหลายปี แต่ปรัชญาสามทัศน์[footnoteRef:5]ที่สร้างขึ้นตอนนั้นก็ยังคงอยู่ [5:  ปรัชญาสามทัศน์ หมายถึง ทัศนคติสามด้าน ความเข้าใจใน 'ปรัชญาสามทัศน์' จะทำให้คนในองค์กรสามารถพิจารณาความเห็นที่ต่างกันได้ง่ายขึ้น โดยการแบ่งมุมมองด้านต่างๆ ประกอบด้วย 1) โลกทัศน์ หมายถึง มุมมองที่มีต่อ สิ่งรอบตัว ผู้คนรอบตัว สังคม โลก และจักรวาล ทั้งที่มีและไม่มีตัวตน 2) ชีวทัศน์ หมายถึง มุมมองที่มีต่อชีวิต ความเชื่อ สิ่งที่ยึดถือ ของคนเรา และ 3) ค่านิยม หมายถึง มุมมองในการให้คุณค่ากับสิ่งต่างๆ ]
แม้คนผู้นั้นจะเป็นอันธพาลที่เคยกระทำความผิด แต่ก็ไม่ได้ผิดจนต้องตาย แม้ตายไปก็สาสม แต่มันก็คนละเรื่องกัน
ทางนี้หาคนมารับผิดแทน ไม่ใช่ว่าเป็นการยกผลประโยชน์ให้คนร้ายตัวจริงหรืออย่างไร
หัวหน้ามือปราบหวังหน้าบึ้งตึง ไม่พูดอะไร แต่มองเขาด้วยความไม่พอใจ
ทุกคนพากันโน้มน้าว
“หนิงเยี่ยน เจ้าอย่ามากเรื่อง”
“หัวหน้าโดนด่าทุกวัน แล้วมันก็เป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้ด้วย อีกอย่างนั่นก็เป็นแค่อันธพาลที่มักจะทำผิดอยู่บ่อยๆ”
คนที่มีความสัมพันธ์ด้วยดีหน่อยก็กล่าวว่า “หัวหน้า ครอบครัวของหนิงเยี่ยนเพิ่งจะประสบเรื่องร้ายมา จึงค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องประเภทนี้อยู่สักหน่อยน่ะขอรับ”
หัวหน้าฟังหูซ้ายทะลุหูขวา เขาจดจ้องอยู่ที่สวี่ชีอัน หน้าตาบึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ “เจ้าบอกมาสิว่าจะสืบคดีอย่างไร”
“เอาสำนวนคดีมาให้ข้า” สวี่ชีอันกล่าวอย่างไม่อ้อมค้อม
……………………………………………..


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 12 ปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว
หัวหน้ามือปราบหวังนั่งในตำแหน่งประธาน เขามีสีหน้าที่สงบและเงียบขรึม
หลายวันมานี้ ภารกิจแรกหลังจากตื่นนอนของนายอำเภอจูก็คือ สอบถามความคืบหน้าของคดีหัวหน้ามือปราบหวังที่ไม่สามารถให้คำตอบที่น่าพึงพอใจได้ จึงได้แต่สบถคำหยาบคายออกมา
เขาต้องแบกรับแรงกดดันไว้ทั้งหมด บรรดาลูกน้องทั้งหมดที่หลบอยู่ใต้ร่มเงาของเขา ไม่เพียงไม่ช่วยแบ่งเบาความทุกข์ยากของเขา แต่ยังกล้าต่อปากต่อคำกับเขาอีก
หัวหน้ามือปราบหวังนั้นมีเหตุผลที่จะโกรธ เขาคิดว่าตัวเองต้องมารับแรงกดดันที่ไม่ควรได้รับในวัยนี้
สวี่ชีอันที่ได้รับสำนวนคดีมานั่งอยู่ข้างโต๊ะ ตั้งใจอ่านอย่างใจจดใจจ่อ รอบข้างล้วนเป็นสหายร่วมงานในหน่วยงานเดียวกัน ต่างสบตากันไปมาอย่างเงียบๆ
ความคิดของสวี่ชีอันนั้นลึกซึ้งมาก วิธีที่ทำให้เหล่าหวัง[footnoteRef:1]สบายใจได้ดีที่สุดก็คือการคลี่คลายคดี [1:  เหล่าหวัง ในที่นี้หมายถึงหัวหน้ามือปราบหวัง คนจีนมักจะเติมคำว่า ‘เหล่า’ หน้านามสกุล แสดงถึงการให้ความเคารพ
นับถือและความสนิทสนม]
ถ้าไม่สำเร็จจริงๆ ก็ให้เหล่าหวังไปวิ่งเล่นในทุ่งลาเวนเดอร์แล้วกัน ทุกคนรู้จักกันมาหลายปีแล้ว เรือแห่งมิตรภาพลำนี้นับว่ามั่นคงมาก
นอกจากนี้สวี่ชีอันก็ไม่สนับสนุนวิธีจับปลา ไม่เพียงแต่จะขัดกับปรัชญาสามทัศน์ของเขาแล้ว แต่เขายังมีความคิดที่จะช่วยเหล่าหวังแก้ปัญหา
ผู้ตายชื่อจางโหย่วรุ่ย ปีนี้อายุห้าสิบเอ็ดปี เป็นพ่อค้าฐานะร่ำรวยอาศัยอยู่ที่ถนนคังผิง มีที่ดินมากกว่าสิบฉิ่ง (1 ฉิ่ง เท่ากับ 100 หมู่) ในเขตชานเมืองของอำเภอฉางเล่อ มีร้านค้าสามร้านในเมืองหลวง ขายผ้าไหม ชาด และสินค้าเบ็ดเตล็ด
ภรรยาของเขาเสียชีวิตก่อนวัยอันควร จึงได้แต่งงานใหม่กับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเขาถึงยี่สิบปี จางโหย่วรุ่ยมีลูกชายเพียงคนเดียวที่เกิดจากภรรยาผู้ล่วงลับ นอกจากนี้ก็ไม่มีผู้สืบสกุลคนอื่นๆ อีก
อายุห่างกันถึงยี่สิบปี...สวี่ชีอันเย้าหยอกในใจ
เหมือนที่ผู้คนกล่าวกันว่า ตราบใดที่คุณทำงานหนักเพื่อหาเงิน ภรรยาในอนาคตของคุณยังอยู่ในชั้นอนุบาล?
สี่วันก่อน จางโหย่วรุ่ยไปเก็บค่าเช่าที่ชนบท และเวลาประมาณอิ๋นสือ (ช่วงเวลา 3.00 – 5.00 น.) ก็รีบกลับบ้าน จู่ๆ ภรรยาที่หลับลึกอยู่ในห้องก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวน เมื่อออกไปตรวจดูก็พบว่าจางโหย่วรุ่ยเสียชีวิตอยู่ที่ลานบ้าน ภรรยาเห็นเงาดำปีนข้ามกำแพงไป…
นี่คือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
เมื่อสวี่ชีอันเห็นรายงานการชันสูตรพลิกศพแล้วก็สังเกตเห็นประเด็นที่น่าสงสัยประเด็นหนึ่ง
เขาอ่านต่อด้วยความอดทน หลังจากอ่านคำให้การของครอบครัวและคนรับใช้ของผู้ตายแล้ว เขาก็หลับตา ลำดับความคิด
หัวหน้ามือปราบหวังทำเสียง ‘ฮึ’ อย่างเย็นชา พูดเย้ยหยันว่า “ประเดี๋ยวก่อน มือปราบสวี่ ฆาตกรเป็นผู้ใดและมันอยู่ที่ใด”
“อย่าใจร้อนไป หัวหน้า” สวี่ชีอันลืมตามอง “ข้าเห็นในสำนวนคดีว่ามีรอยเท้าอยู่ที่บนกำแพงด้านนอกบ้านสกุลจางใช่หรือไม่ ท่านจึงอนุมานจากจุดนี้ว่าคนร้ายปีนกำแพงหนีไป ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้โกหก”
หัวหน้ามือปราบหวังส่งเสียง ‘อืม’
“รอยเท้าหันออกด้านนอก ดังนั้นจึงเป็นรอยเท้าที่ทิ้งไว้ตอนหลบหนี” สวี่ชีอันพูด
“มีปัญหาอะไร” หัวหน้ามือปราบหวังขมวดคิ้ว
“เหตุใดจึงทิ้งรอยเท้าไว้”
“เพราะมีโคลนติดที่ฝ่าเท้า”
“เหตุใดจึงมีโคลนที่ฝ่าเท้า”
“เพราะด้านข้างมีสวนดอกไม้”
สวี่ชีอันพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้น เหตุใดจึงไม่มีรอยเท้าตอนเข้าไปในลานบ้านในสำนวนคดี”
หัวหน้ามือปราบหวังตกตะลึง
ในความเงียบ มือปราบคนอื่นๆ รู้สึกว่าเขาเสียหน้าจึงกล่าวเสริมแทนเขาว่า “บางทีตอนที่คนร้ายเข้ามาอาจสังเกตเห็นจุดนี้จึงไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้”
อีกคนหนึ่งพูดว่า “แต่หลังจากฆ่าคนแล้วก็รีบหลบหนีจึงทิ้งรอยเท้าไว้เพราะความรีบร้อน”
สวี่ชีอันกวาดตามองพวกเขา “มีความเป็นไปได้ ถ้าเช่นนั้นบริเวณตีนกำแพงเป็นสวนดอกไม้ แล้วในสวนดอกไม้มีรอยตอนแอบเข้ามาหรือไม่ ตามเหตุผลแล้วหากคนร้ายสามารถกระโดดข้ามกำแพงมาจากด้านนอก ข้ามสวนดอกไม้ได้โดยไม่ทิ้งรอยเท้าใดๆ ไว้ วิชาตัวเบาเช่นนี้…ถ้าเช่นนั้นตอนที่เขาหนีไปก็ไม่มีความจำเป็นต้องเหยียบกำแพงเพื่อส่งกำลัง”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา ไม่สามารถตอบได้
ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาตอบคำถาม สวี่ชีอันก็รู้คำตอบแล้ว ไม่ใช่ ‘มี’ หรือ ‘ไม่มี’ แต่เป็นเพราะไม่รู้
บรรดามือปราบไม่ได้ตรวจสอบจุดนี้
“หนิงเยี่ยน เรื่องนี้มีอะไรต้องโต้แย้งกันอีกหรือ” มีคนไม่ยอมแพ้
สวี่ชีอันไม่ได้ตอบ แต่เขามองไปที่หัวหน้ามือปราบหวังซึ่งกำลังขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่ แล้วพูดต่อว่า “ผู้ตายเสียชีวิตเนื่องจากถูกอาวุธที่ไม่มีคมทุบที่ท้ายทอยอย่างหนัก ใช่หรือไม่”
หัวหน้ามือปราบหวังพยักหน้า “ตายคาที่”
สวี่ชีอันพูดว่า “ข้ามีข้อสงสัยประการหนึ่ง เหตุใดจึงมีอาวุธที่ไม่มีคม ฆาตกรทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้ย่อมต้องพกอาวุธติดตัวมาอยู่แล้ว ฆ่าด้วยดาบจะไม่ง่ายกว่าเหรอ”
ทั้งห้องเงียบงัน เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างตระหนักถึงปัญหานี้ดี เสียวหลี่เดาว่า “บางทีตอนแรกคนร้ายอาจไม่ได้ต้องการฆ่าเขา”
“ไม่ใช่”
ครั้งนี้ไม่ใช่สวี่ชีอันที่เป็นคนโต้แย้ง แต่เป็นหัวหน้ามือปราบหวัง เขายืนขึ้น ตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย “อาวุธที่ไม่มีคมทุบที่ท้ายทอยครั้งเดียวก็เสียชีวิต ย่อมต้องเจตนาฆ่า”
เขานั่งลงที่เก้าอี้ แล้วพึมพำว่า “ใช่แล้ว เหตุใดจึงต้องใช้อาวุธไม่มีคม แล้วเหตุใดจึงไม่ใช้อาวุธมีคมล่ะ”
“เว้นเสียแต่ว่าในเวลานั้นฆาตกรไม่มีอาวุธอยู่ในมือ” สวี่ชีอันพูด
ดวงตาของหัวหน้ามือปราบหวังเป็นประกายขึ้นทันทีราวกับว่าเขาจับอะไรบางอย่างได้ แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด
“ยังมีประเด็นสุดท้ายและเป็นประเด็นที่ข้าสนใจมาก” สวี่ชีอันมองไปที่สำนวนคดี “เมื่อครอบครัวของผู้ตายถูกนำตัวกลับไปยังที่ว่าการอำเภอเพื่อสอบปากคำ นางจางหยางหมดสติไปเนื่องจากการคุกเข่าเป็นเวลานาน หลังจากหมอตรวจวินิจฉัยแล้วก็พบว่านางกำลังตั้งครรภ์”
“เป็นลูกที่เกิดหลังบิดาถึงแก่กรรม”
“ช่างน่าเวทนายิ่งนัก ลูกยังไม่ทันเกิดก็กำพร้าพ่อเสียแล้ว”
พวกชอบผสมโรงช่างน่ารำคาญ พูดสอดไม่หยุด
“นางจางหยางแต่งงานกับผู้ตายมาเกือบสิบปีแล้ว เหตุใดจึงมาตั้งครรภ์ในเวลานี้” สวี่ชีอันรอให้พวกเขาพูดจบก่อน จึงมีโอกาสพูด “บางทีเด็กอาจจะไม่ใช่ลูกของผู้ตายก็ได้”
หากสุขภาพของชายและหญิงเป็นปกติ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีบุตรมากว่าสิบปี เว้นแต่พวกเขาจะตั้งใจไม่มีลูก
ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะต้องมีปัญหาสุขภาพ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะมีทายาท และตามเทคโนโลยีการรักษาภาวะมีบุตรยากในสมัยโบราณ ถึงแม้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่อัตราความสำเร็จนั้นต่ำมากอย่างแน่นอน
เสียงลมหายใจของหัวหน้ามือปราบหวังหนักหน่วงขึ้นมาทันที “หนิงเยี่ยน เจ้าพูดให้ชัดเจนสิ พูดให้มันชัดเจน...”
สวี่ชีอันจิบชาเพื่อความชุ่มคอ “บางทีนี่อาจไม่ใช่คดีบุกรุกเคหสถานในยามวิกาลเพื่อลักทรัพย์ แต่อาจจะเป็นคดีฆาตกรรมจากเหตุชู้สาว นางจางหยางลักลอบคบชู้ ชายชู้อาจจะเป็นคนนอกหรืออาจจะเป็นลูกชายของผู้ตาย ทั้งสองฉวยโอกาสตอนที่ผู้ตายออกไปเก็บค่าเช่าลักลอบพบกัน โดยไม่คาดคิดว่าผู้ตายจะกลับมาเร็วกว่ากำหนดและจับชู้ได้คาหนังคาเขา ทั้งสองฝ่ายเกิดการทะเลาะวิวาทกัน จากนั้นด้วยความโกรธชายชู้จึงคว้าแจกันหรืออาวุธไม่มีคมชนิดอื่นฆ่าผู้ตายจนตาย นางจางหยางและชายชู้จึงรีบจัดการกับที่เกิดเหตุ โดยลากผู้ตายไปที่ลานบ้าน ทำเหมือนมีขโมยเข้ามาลักทรัพย์ในบ้าน ในเมื่อชายชู้จะลักลอบพบกัน ดังนั้นย่อมต้องมีการดูลาดเลามาก่อนจนรู้ระเบียบของทหารลาดตระเวนยามวิกาล ดังนั้นจึงไม่พบกับทหารของกองดาบ หากคนร้ายต้องการทรัพย์สินจริงๆ จะไม่เลือกลงมือในคืนนั้นอย่างแน่นอน แต่เขาจะต้องรอให้ผู้ตายนำเงินค่าเช่าที่เก็บมาได้ไปแลกเป็นตั๋วเงินเสียก่อนแล้วซ่อนไว้ในเสื้อก็สามารถนำไปได้ คำให้การของนางจางหยางจึงอ้างเรื่องการเก็บค่าเช่าเพื่อเบนความสนใจของพวกท่านไปที่เรื่อง ‘ต้องการทรัพย์สิน’ ”
มือปราบทั้งห้องต่างตกตะลึง
“นี่ นี่มัน...แค่อ่านสำนวนคดีก็สามารถหาตัวฆาตกรได้”
“หนิงเยี่ยน นี่ไม่ใช่เรื่องตลก อย่าพูดจาส่งเดช”
“แต่ไม่คิดว่ามันสมเหตุสมผลเหรอ”
การอนุมานของสวี่ชีอันครั้งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกเพียงสี่คำ ‘ยอดเยี่ยมจริงๆ’
“ข้าแค่กล้าที่จะคาดเดาจากรายละเอียดของคดี นี่อาจไม่ใช่ความจริงและจำเป็นต้องไปทำการตรวจสอบ” สวี่ชีอันตอบสหายร่วมงานที่กำลังรู้สึกตกใจ
กระบวนการคลี่คลายคดีคือการรวบรวมเบาะแส จากนั้นก็ทำการอนุมาน วิเคราะห์ และสุดท้ายต้องทำการตรวจสอบ และรวบรวมหลักฐาน
คนร้ายหลบซ่อนทหารลาดตระเวนยามวิกาลได้…เวลาที่เข้าขโมยไม่ถูกต้อง…ใช้อาวุธที่ไม่มีคมฆ่าคนแทนที่จะใช้ของมีคม...นางจางหยางกำลังตั้งครรภ์...จากการกลั่นกรองของสวี่ชีอัน รายละเอียดที่ดูเหมือนไม่มีนัยสำคัญเหล่านี้ประกอบกันแล้วเป็นเบาะแสที่สอดคล้องตามตรรกะ
หัวหน้ามือปราบหวังรู้สึกว่าได้เปิดประตูบานใหม่ให้กับอาชีพของเขา เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ที่ปั่นป่วน หลังจากพิจารณาแล้วก็พบว่าคำพูดของสวี่ชีอันทำให้เขาสงสัยเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าชายชู้เป็นบุตรชายของผู้ตาย”
“สาเหตุที่ข้าสงสัยเขามีสองประการ” สวี่ชีอันจิบชาช้าๆ พูดช้าๆ ท่ามกลางสายตาเร่งเร้าของหัวหน้ามือปราบหวังและสหายร่วมงานของเขา
“ในคำให้การของจางเซี่ยนบุตรชายของผู้ตายบอกว่า ในคืนนั้นเขากำลังดูบัญชีอยู่ในห้องหนังสือและไม่ได้นอนกับภรรยาของเขา ในเมื่อเขาตื่นอยู่ เหตุใดจึงไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ลานบ้าน”
“นางจางหยางถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงร้องโหยหวน แสดงว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่รุนแรง แต่คนที่ตื่นอยู่เช่นเขากลับไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย มันสมเหตุสมผลหรือไม่”
“ประเด็นที่สอง หากไม่พบร่องรอยที่คนร้ายทิ้งไว้ในสวนดอกไม้ตอนแอบเข้ามา ถ้าเช่นนั้นก็เป็นไปได้สูงว่าผู้ที่ถูกเรียกว่าเป็นคนร้ายอาจไม่มีอยู่จริง จากการอนุมานนี้ความสงสัยในตัวของลูกชายของผู้ตายก็มีอยู่สูงมาก”
กระจ่างแจ้งแล้ว
หัวหน้ามือปราบหวังถาม “ดังนั้นรอยเท้าบนกำแพงจึงเป็นไปได้สูงว่าเป็นการจงใจทำให้พวกเราสับสน”
สวี่ชีอันคาดเดาว่า “ใช่ ถูกต้องแล้ว ลองไปเปรียบเทียบรองเท้าลูกชายของผู้ตายดู”
“เขาคงไม่ทิ้งรอยเท้าของตัวเองไว้เป็นแน่” หัวหน้ามือปราบหวังกล่าว
ใบหน้าของสวี่ชีอันเต็มไปด้วยความเลื่อมใส กล่าวเยินยอว่า “หัวหน้าช่างมีปัญญาล้ำเลิศ มีปฏิภาณไหวพริบจริงๆ  สมเป็นมือปราบขั้นเทพแห่งต้าฟ่งยิ่งนัก”
หลังสวี่ชีอันร่ายคำที่น่าตื่นตะลึงออกไปเพื่อสร้างภาพแล้ว ก็กล่าวชื่นชมต่อโดยไม่มีที่ติ แล้วก็รู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง...ใบหน้าดำคล้ำเหมือนชาวนาของหัวหน้ามือปราบหวังยิ้มแก้มแทบปริ รู้สึกว่าภาพลักษณ์ของตัวเองก็สูงขึ้นไม่น้อยเช่นกัน
“ข้าจะไปหาใต้เท้าจูเดี๋ยวนี้ พวกเจ้าเตรียมตัวให้พร้อม ตามข้าไปที่บ้านสกุลจางอีกครั้ง” ใบหน้าที่ดำคล้ำเหมือนชาวนาของหัวหน้ามือปราบหวังปรากฏแววตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
เขาชี้นิ้วไปที่สวี่ชีอัน ส่งเสียงหัวเราะเหมือนเสียงรถแทรกเตอร์ วิ่งออกจากห้องพักไปหานายอำเภอที่ห้องโถงด้านหลังอย่างเร่งรีบ
…………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 13 สอบสวน
สวี่ชีอันมองตามหลังเขาไป ไม่ได้มองโลกในแง่ดีมากนัก
หลังจากผ่านไปหลายวัน การหาหลักฐานนั้นยากยิ่ง
ตรวจพิสูจน์ลายนิ้วมือไม่ได้ การหาหลักฐานก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ร่องรอยรองเท้าไม่ใช่ของจางเซี่ยนอย่างแน่นอน…อืม ตัดวิธีเหล่านี้ออกไป ยังมีวิธีไหนที่เหมาะสมกับยุคนี้ที่จะสามารถช่วยคลี่คลายคดีได้… เขาพยายามคิดหาวิธีอย่างสุดความสามารถ...
“ขุนนางเล็กๆ ที่ไร้ความสามารถพวกนี้ ตอนหาเงินแต่ละคนฉลาดเหมือนลิง แม้แต่ก้อนหินก็ยังสามารถสกัดน้ำมันออกมาได้ ถึงเวลาทำเรื่องที่เป็นงานเป็นการกลับเหมือนสุนัขไร้ความสามารถ”
นายอำเภอกำลังโกรธอยู่ในห้องโถงชั้นใน คดีฆาตกรรมเป็นคดีใหญ่ แล้วผู้ตายยังเป็นสหายของจี่ซื่อจง[footnoteRef:1]อีก  [1:  จี่ซื่อจง ตำแหน่งขุนนางในสมัยโบราณ เป็นขุนนางที่รับใช้ใกล้ชิดองค์จักรพรรดิ]
จี่ซื่อจงเป็นใครกัน
เป็นขุนนางที่หลงตัวเอง เป็นหมาบ้าที่จับกุมใครได้ก็กัดคนนั้น ไม่ชอบหน้าใครก็ยื่นหนังสือต่อเบื้องบนเพื่อกล่าวโทษ
นายทะเบียนสวีผู้มีใบหน้าซูบผอมและไว้เคราแพะที่อยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า “ใต้เท้าบีบคั้นเช่นนี้ต่อไปพวกเขาคงต้องทำงานอย่างขอไปที”
มีแต่พวกแก่เกินแกงทั้งนั้น ผู้ใต้บังคับบัญชากำลังคิดอะไรอยู่ ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ย่อมรู้ดี
การทำงานในแวดวงราชการ ขุนนางชั้นผู้น้อยอย่างมากก็มีความรู้แค่ในระดับชั้นประถมศึกษา ตำแหน่งสูงสุดก็อยู่ในราชสำนัก รองลงมาก็ได้รับมอบหมายให้ไปปกครองหัวเมือง
“ทำงานอย่างขอไปทีเหรอ” นายอำเภอจูทำเสียง ‘ฮึ’ “ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่เป็นไร เวลานี้กำลังจะมีการตรวจสอบข้าราชสำนักแล้ว ต่อไปถ้าถูกใส่ความว่าใช้วิธีทรมานให้รับผิดมาเป็นเหตุผลในการกล่าวโทษข้า ข้าจะทำอย่างไร”
ขณะที่เขากำลังพูดอยู่นั้นก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมา หัวหน้ามือปราบหวังเข้าไปในห้องโถงชั้นใน หลังจากก้าวข้ามธรณีประตูและหยุดอยู่กับที่ ท่าทางนอบน้อม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ใต้เท้า คดีของคนแซ่จาง ข้าน้อยมีเบาะแสแล้ว ใต้เท้าโปรดสั่งการ ข้าน้อยจะไปจับตัวคนร้ายทันที”
นายอำเภอจูและนายทะเบียนสวีชำเลืองมองกันและกัน ฝ่ายแรกยิ้มเยาะ ฝ่ายหลังยิ้มสื่อความหมายเป็นนัยว่าเป็นอย่างที่คาดไว้
เมื่อเห็นว่าสีหน้าทั้งสองคนผิดปกติ หัวหน้ามือปราบหวังจึงเร่งเร้าว่า “ใต้เท้า เวลาไม่คอยท่านะขอรับ”
นายอำเภอจูตบโต๊ะ ด่าว่า “เจ้าโง่ นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังคิดจะทำงานอย่างขอไปทีอีก เจ้าไม่มีสมองเหรอ”
การใช้วิธีทรมานให้รับผิดถ้าเป็นเวลาปกติสามารถใช้ได้ แต่เวลานี้อาจทำให้มีปัญหา
หลังจากคนร้ายสารภาพแล้ว ต้องส่งคำให้การและสำนวนคดีไปยังกรมอาญา หลังจากกรมอาญาตรวจสอบแล้ว จึงทำการตัดสินลงโทษ
ปลายปีก็จะมีการตรวจสอบข้าราชสำนักแล้ว บรรยากาศในแวดวงข้าราชการเริ่มตึงเครียด ขณะที่ทุกคนต้องขจัดมลทินของตัวเองพร้อมกับต่างคนต่างจับตาดูกันและกัน พยายามจับพิรุธศัตรูทางการเมืองอย่างสุดความสามารถ
เป็นช่วงเวลาของการพลิกคดี
หัวหน้ามือปราบหวังรีบพูดแก้ตัวว่า “ใต้เท้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าน้อยมั่นใจว่าสามารถจับฆาตกรตัวจริงได้จริงๆ ไม่ได้ทำงานอย่างขอไปที ใต้เท้าได้โปรดเชื่อข้าน้อยด้วยเถิด”
‘เจ้ามีความสามารถแค่ไหน คิดว่าข้าไม่รู้เช่นนั้นหรือ’ …นายอำเภอจูไม่วางใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ มองหน้าเหล่าหวังแล้วพูดว่า “เจ้าพูดมาให้ละเอียดสิ”
หัวหน้ามือปราบหวังคิดในใจว่า ‘ถึงเวลาแสดงความสามารถของข้าแล้ว’
“ใต้เท้า โปรดฟังข้าน้อยพูดอย่างละเอียด มีข้อสงสัยมากมายในคดีของคนแซ่จาง…”
เหล่าหวังพูดตามการอนุมานของสวี่ชีอัน ตั้งแต่ต้นจนจบให้ใต้เท้าทั้งสองฟัง
นายอำเภอจูยิ้มเยาะในตอนแรก แต่เมื่อฟังไปสักพักก็ยืดตัวตรงโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาไม่พูดอะไรเลย แต่ใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม
เขากำลังครุ่นคิด
“เยี่ยมมาก” นายทะเบียนสวีตบมือดัง ‘ฉาด’ แสดงท่าทีตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง “วิเคราะห์ได้อย่างละเอียด แนวคิดชัดเจน สามารถอนุมานคดีตั้งแต่ต้นจนจบจากรายละเอียดที่ไม่อยู่ในสายตาได้ คนเก่าคนแก่ของกรมอาญาก็ทำได้เท่านี้”
แม้จะบอกว่ายังต้องหาหลักฐาน แต่การอนุมานนี้ก็ช่วยชี้ทางให้บรรดาเจ้าหน้าที่ที่ไม่ได้เรื่องได้ราวอย่างไม่ต้องสงสัย
หัวหน้ามือปราบหวังยิ้มแล้วกล่าวว่า “ทุกท่านชมเกินไปแล้ว”
นายอำเภอจูหัวเราะเยาะเย้ยแล้วพูดว่า “บอกข้ามาสิว่าผู้ใดสอนเจ้า”
หัวหน้ามือปราบหวังคิดอยู่ครู่หนึ่ง ระงับความคิดที่จะเอาความดีความชอบ พูดตามความจริงว่า “มือเร็วสวี่ชีอันหรือ”
มือเร็วไม่ใช่การถ่ายทอดสด และสวี่ชีอันก็ไม่ใช่ผู้ประกาศข่าวเช่นกัน มือเร็วในที่นี้เป็นคำเรียกขุนนางที่มีความปราดเปรียว หรือที่เรียกว่ามือปราบนั่นเอง
สวี่ชีอัน…นายอำเภอจูนึกขึ้นได้ก่อนใคร “เขาเองเหรอ”
นายอำเภอจูกับสวี่ผิงจื้อเคยดื่มสุราด้วยกันสองสามครั้ง สนิทสนมกันระดับหนึ่ง หลายปีก่อนสวี่ผิงจื้อใช้เงินยี่สิบตำลึงเงินซื้อตำแหน่งมือปราบให้หลานชาย
ในราชวงศ์ต้าฟ่ง ตำแหน่งเจ้าพนักงานสามารถส่งต่อให้ลูกชายได้ มั่นคงอย่างยิ่ง
“ใช่เขาแน่แล้ว” นายอำเภอจูยิ้มเยาะ
ดวงตาของนายทะเบียนสวีเป็นประกาย นึกถึงคดีเงินภาษีที่เกี่ยวพันกับสกุลสวี่จึงรีบถามทันที “ท่านหมายความว่าอย่างไร”
หัวหน้ามือปราบหวังก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
นายอำเภอจูยิ้มแล้วพูดว่า “คดีปล้นเงินภาษีเป็นที่โจษจันกันทั่วบ้านทั่วเมือง สกุลสวี่เป็นหนังหน้าไฟ เดิมทีควรถูกถามหาความรับผิดชอบ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดครอบครัวสกุลสวี่จึงรอดไปได้”
หัวหน้ามือปราบหวังตอบทันทีว่า “ได้ยินมาว่าใต้เท้าสวี่แห่งกองดาบมีความดีความชอบในการช่วยจัดการคดี องค์จักรพรรดิทรงไม่ถือสาจึงทรงพระราชทานอภัยโทษให้”
นี่คือสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยินมาจากสวี่ชีอันเมื่อสักครู่นี้
นายทะเบียนสวีเหลือบมองดูสีหน้านายอำเภอจูและถามหยั่งเชิงว่า “หรือว่าคดีนี้จะมีเบื้องหลัง”
รายละเอียดของคดีเงินภาษีที่สูญหายนั้น ด้วยตำแหน่งของนายทะเบียนสวีนั้นไม่สามารถเข้าถึงได้ แต่ถึงแม้นายอำเภอจูเป็นถึงนายอำเภอของอำเภอฉางเล่อ แต่ก็เป็นเพียงขุนนางเล็กๆ ในเมืองหลวงที่เป็นแหล่งชุมนุมของขุนนางชั้นสูงเช่นนี้ หากไม่มีที่พึ่งคอยหนุนหลังก็ไม่สามารถนั่งในตำแหน่งนี้ได้อย่างมั่นคง
นายอำเภอจูทำเสียง ‘ชิ’ แล้วพูดว่า “สวี่ผิงจื้อเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อย เขาเป็นเพียงแพะรับบาปในคดีนี้…” จู่ๆ เขาก็หยุดพูดกลางคันเหมือนไม่อยากแย้มพรายอะไรมากเกินไปแล้วพูดว่า “คนที่ทำให้สกุลสวี่ได้รับการปลดปล่อยไม่ใช่เขา”
“แล้วเป็นผู้ใด” หัวหน้ามือปราบหวังถามอย่างลืมตัว
นายทะเบียนสวีมีคำตอบแวบเข้ามาในใจ รอนายอำเภอจูพูดต่อ
“เขาคือสวี่ชีอัน เขาเป็นคนเปิดโปงความจริงของคดีเงินภาษี เรื่องนี้มีบันทึกไว้ในสำนวนคดี สหายของข้าคนหนึ่งเป็นขุนนางอยู่ที่เมืองจิงจ้าว” นายอำเภอจูกล่าว “บุตรชายรับผิดแทนบิดา ทำความดีชดใช้ความผิดแทนบิดา แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงหลานชาย แต่หลักการนี้ก็ใช้ได้เหมือนกัน”
นายทะเบียนสวีสูดหายใจลึก “หลังจากเกิดคดีนี้ สวี่ชีอันควรจะถูกจองจำอยู่ในเรือนจำ เขาทำได้อย่างไรกัน”
นายอำเภอจูพึมพำว่า “เดิมทีข้าก็รู้สึกเหลือเชื่อ แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว”
นายทะเบียนสวีก็คิดเช่นเดียวกัน พูดอย่างเหลือเชื่อว่า “อาศัยแค่สำนวนคดีเท่านั้นหรือ!”
อาศัยแค่สำนวนคดีเท่านั้น...สมองของหัวหน้ามือปราบหวังสับสนไปหมดแล้ว ความลับของทางการแบบนี้เป็นไปได้ที่จะได้ยินขุนนางทั้งสามที่มีอำนาจเหนือเขาพูดคุยกันบ้างเป็นครั้งคราว
สิ่งที่เขาไม่อยากจะเชื่อก็คือสวี่ชีอันแสดงความสามารถช่วยให้สกุลสวี่พ้นภัยจากคดีปล้นเงินภาษีได้
หัวหน้ามือปราบหวังคิดในใจว่า ‘นี่มันเป็นไปไม่ได้ มันไม่สมเหตุสมผลเลย’
ตอนที่เด็กคนนี้เพิ่งมาใหม่ๆ เป็นคนซื่อๆ ดื้อรั้น วันๆ ทำแต่งาน เป็นคนบุ่มบ่ามอย่างแท้จริง
คนบุ่มบ่ามเช่นนี้เหตุใดในพริบตาก็สามารถไขคดีได้เหมือนเทพเลย
...
ตอนที่หัวหน้ามือปราบหวังรับหนังสือคำสั่งแล้วก็กลับมาที่ห้องรับรอง สวี่ชีอันกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ เมื่อคืนเขาครุ่นคิดถึงเรื่องสับสนวุ่นวายมากเกินไป หลังเวลาจื่อสือ (ช่วงเวลา 23.00 - 1.00 น.) จึงเข้านอน
คนข้างๆ เอื้อมมือไปผลักสวี่ชีอัน หัวหน้ามือปราบหวังรีบห้ามเขาทันทีและพูดเสียงเบาว่า “ปล่อยให้เขานอนเถอะ”
จากนั้นก็เลือกลูกน้องมาสองคน “พวกเจ้าไปที่บ้านสกุลจางพร้อมข้า”
มือปราบทั้งสามพาเจ้าหน้าที่พลเรือนของตัวเองไปด้วย รวมทั้งหมดเก้าคน ออกจากที่ว่าการอำเภอฉางเล่อไปอย่างเร่งรีบ
เจ้าหน้าที่พลเรือนคือเจ้าหน้าที่ชั่วคราว เป็นแรงงานค้างชำระที่ถูกบังคับมาใช้แรงงานประเภทหนึ่ง ไม่ได้รับค่าตอบแทน เป็นบุคคลธรรมดาไม่มีเงินเดือน ไม่มีอาหาร ไม่มีที่อยู่อาศัยแต่ยังมีข้อดีคือ พวกเขาไม่ต้องรับผิดแทนคนอื่น
สวี่ชีอันสะดุ้งตื่นด้วยเสียงอัน ‘ทรงพลัง’ เช็ดน้ำลายที่มุมปากแล้วก็เดินไปที่ห้องโถงใหญ่
คาดว่าจับกุมคนร้ายมาได้แล้ว และนายอำเภอคงกำลังสอบสวนอยู่ที่หน้าห้องโถง
ในศาล ด้านหลังโต๊ะสอบสวนตัวสูงของนายอำเภอจู ทางซ้ายและทางขวาคือผู้ตรวจสอบคดีและผู้ติดตาม
ด้านล่างโต๊ะ ทางด้านซ้ายและขวาคือเจ้าหน้าที่ระดับต่างๆ ตรงกลางมีคนคุกเข่าอยู่สองคน คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มสวมชุดสีดำปักลายก้อนเมฆ อีกคนหนึ่งเป็นหญิงสาวสวยสวมชุดกระโปรงสีม่วง
สีหน้าผู้หญิงดูหวาดกลัวและกระวนกระวาย ในขณะที่ชายหนุ่มค่อนข้างสงบ
‘ปัง!’
นายอำเภอจูตบแท่งไม้ด้วยความโกรธเคือง พูดเสียงดังว่า “พวกเจ้าเป็นผู้ใด”
หญิงสาวชำเลืองมองชายหนุ่มตามสัญชาตญาณ ชายหนุ่มมองเธออย่างสงบและยืดตัวตรง “ข้าน้อยจางเซี่ยนขอรับ”
ผู้หญิงพูดเสียงเบา “ข้าน้อยหยางเจินเจินเจ้าค่ะ”
นายอำเภอจูตะโกนว่า “เจ้าทั้งสองคนสังหารจางโหย่วรุ่ยอย่างไร ยอมรับมาตามตรงเสียดีๆ”
ผู้หญิงคนนั้นตกใจจนตัวสั่น ขนตายาวสั่นระริก สีหน้าหวาดหวั่น
ชายหนุ่มจางเซี่ยนตกใจเป็นอย่างยิ่ง “เหตุใดใต้เท้าจึงกล่าวเช่นนี้ ข้าน้อยจะฆ่าพ่อผู้ให้กำเนิดได้อย่างไรขอรับ”
นายอำเภอจูถามว่า “ตอนเกิดเหตุ เจ้าอยู่ที่ไหน”
“ข้าน้อยอยู่ในห้องหนังสือขอรับ”
“เหตุใดจึงไม่อยู่ร่วมเตียงกับภรรยาของเจ้า”
“ข้าน้อยกำลังตรวจดูบัญชีขอรับ”
“มีพยานบุคคลหรือไม่”
“เวลาดึกดื่นจะมีพยานบุคคลได้อย่างไรขอรับ”
คำตอบของจางเซี่ยนมีเหตุผลชัดเจน ไม่ลนลาน ถ้าไม่เป็นเพราะบริสุทธิ์ใจก็คงเป็นเพราะมีการเตรียมตัวมาอย่างดี
ตามการอนุมานของตัวเอง สวี่ชีอันเชื่อมั่นประการหลังมากกว่า
ถึงแม้เขาจะไม่มีข้อพิสูจน์ว่าไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ แต่ก็ไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ว่าเขาฆ่าคน การอนุมานก็ส่วนการอนุมาน หากไม่มีหลักฐานที่เชื่อถือได้ก็ต้องยกฟ้อง...
นายอำเภอจูหันไปมองที่ฝ่ายหญิงแล้วกล่าวว่า “นางจางหยาง ข้าขอถามเจ้า เจ้าแต่งงานกับจางโหย่วรุ่ยมาสิบปีแล้ว แต่ไม่เคยตั้งครรภ์ เหตุใดตอนนี้จึงตั้งครรภ์ได้ บอกมาตามตรงว่าเจ้ามีความสัมพันธ์กับลูกเลี้ยงและวางแผนสังหารสามีตัวเอง”
นางจางหยางตกตะลึง ร้องไห้แล้วพูดว่า “ใต้เท้า ข้าน้อยถูกใส่ความเจ้าค่ะ ข้าน้อยร่างกายไม่แข็งแรง หลายปีมานี้ต้องดูแลรักษาร่างกายทุกวันกว่าจะอุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของสามีได้ เหตุใดใต้เท้าจึงอาศัยเหตุนี้ใส่ความว่าข้าน้อยวางแผนสังหารสามีตัวเองเล่าเจ้าคะ”
นางร้องไห้สะอึกสะอื้น
สอบสวนเช่นนี้จะตรวจสอบข้อเท็จจริงได้อย่างไร สวี่ชีอันมองไปที่ผู้หญิงที่ดูมีน้ำมีนวลอยู่ครู่หนึ่งก็คิดอะไรขึ้นมาได้ มีวิธีที่ไม่เลวอยู่วิธีหนึ่ง
………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 14 เกมจิตวิทยา
‘ปัง!’
นายอำเภอจูตบไม้ปลุกสติ[footnoteRef:1]ด้วยความโมโหอีกครั้งแล้วตะโกนเสียงดัง “เจ้าบอกว่าเห็นเงาดำฆ่าคนแล้วข้ามกำแพงหนีไป แล้วเหตุใดวันนี้ตอนมือปราบตรวจดูสวนดอกไม้ใต้กำแพงจึงไม่มีรอยเท้า ทั้งไม่มีร่องรอยเหยียบย่ำดอกไม้ใบหญ้าด้วย” [1:  ไม้ปลุกสติ คือ ไม้ท่อนสี่เหลี่ยมที่เจ้าหน้าที่ถืออยู่ในมือเพื่อให้ทุกคนมีสมาธิในการพิจารณาคดี ซึ่งเทียบเท่ากับค้อนที่ผู้พิพากษาสมัยใหม่ใช้]
นางจางหยางผงะไป ดวงตารูปผลซิ่งงดงามกลอกกลิ้งไปรอบหนึ่ง “เอ่อ คือ...”
จางเซี่ยนรีบพูด “ใต้เท้า ท่านแม่จะไปรู้ว่าคนร้ายแอบเข้ามาในบ้านได้อย่างไร มือปราบของที่ว่าการสืบไม่ได้ ใต้เท้าก็ไม่อาจโยนความผิดมาที่ข้ากับแม่ได้นะขอรับ”
แม่ลูกเทวดา อย่าได้ดูถูกคำนี้เชียว สวี่ชีอันทนฟังต่อไปไม่ไหว
นายอำเภอจูโมโหมาก “ปากดีนักนะ ผู้คุม ลงโทษมัน”
กระบวนการสอบปากคำในสมัยนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ บีบถามแล้วทรมาน ยามที่ขาดหลักฐานก็มีแต่ต้องทำเช่นนี้แล้ว จึงมักจะเกิดการทรมานจนต้องยอมรับผิด
แต่มันเป็นเรื่องที่ทำอะไรไม่ได้ การรวบรวมหลักฐานทำได้ยากมากเพราะขาดอุปกรณ์และเทคโนโลยีเฉพาะทาง ดังนั้นการลงทัณฑ์จึงกลายเป็นระเบียบที่ขาดไม่ได้ มีทั้งข้อดีและข้อเสีย
จางเซี่ยนพูดเสียงดัง “ใต้เท้าจะทรมานให้คนรับผิดเหรอขอรับ อาของข้าเป็นขุนนางใกล้ชิดสังกัดกรมพิธีการ ใต้เท้าไม่กลัวถูกกล่าวโทษหรืออย่างไร”
อาคนดังกล่าวแท้จริงแล้วเป็นญาติห่างๆ ห้ารุ่น แต่ถึงแม้สายสัมพันธ์โลหิตจะห่างไกล แต่ความสัมพันธ์กลับใกล้ชิดมาก เพราะตระกูลจางมักส่งของกำนัลให้กับญาติห่างๆ คนนั้นอยู่บ่อยๆ
เข็มเดียวเห็นโลหิต[footnoteRef:2] นายอำเภอจูคิ้วกระตุก เขารู้ว่าตระกูลจางมีเบื้องหลังเช่นนั้นอยู่ [2:  เข็มเดียวเห็นโลหิต คำอุปมา ความหมาย ตรงไปตรงมาและตรงประเด็น]
“เจ้ากล้าข่มขู่ข้าที่เป็นขุนนางหรือ ผู้คุม โบยยี่สิบครั้ง”
เจ้าหน้าที่สี่คนเดินเข้าไป สองคนใช้แท่งไม้วางพาดคอจางเซี่ยน ส่วนอีกสองคนถอดกางเกงของเขา เหล่าเจ้าหน้าที่เริ่มออกแรง เสียงโบยตีดังก้องไปทั่วศาล
จางเซี่ยนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
นายอำเภอจูหน้าบึ้งตึง โบยด้วยไม้กระดานยี่สิบครั้งไม่พอให้คนคนหนึ่งสารภาพว่าเป็นคนร้ายฆ่าคนได้ ถ้าโบยด้วยไม้กระดานสักห้าสิบครั้งยังพอมีโอกาส แต่ก็อาจจะทำให้คนถูกโบยถึงแก่ความตายได้
อีกอย่าง ถึงแม้จางเซี่ยนจะรับสารภาพ แต่เมื่อคดีถูกส่งไปยังกรมอาญา จางเซี่ยนก็ยังมีโอกาสพลิกคดี อย่าลืมว่าเขามีญาติเป็นขุนนางใกล้ชิดอยู่คนหนึ่ง
กลับกันพอถึงเวลานั้นเขาสามารถสวมหมวกผู้ถูกทรมานให้รับสารภาพแก่ตัวเองได้
สวี่ชีอันอาศัยช่วงที่จางเซี่ยนถูกโบยด้วยไม้กระดานอยู่บนพื้นกวักมือเรียกผู้ติดตามข้างกายนายอำเภอจู
ผู้ติดตามลังเลเล็กน้อย เขาถอยหลังสองสามก้าวอย่างเงียบเชียบ จากนั้นจึงวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา
“ฝากไปบอกใต้เท้าว่าให้หยุดพักศาลชั่วคราว ข้ามีความคิดบางอย่าง” สวี่ชีอันเอ่ยเสียงเบา
“เจ้าจะไปมีแผนอะไร อย่าได้พูดไร้สาระแล้วทำข้าลำบากไปด้วย” ผู้ติดตามไม่เชื่อถือ
“พิจารณาคดีต่อไปก็ไม่ได้ผลอะไร ตอนนี้ใต้เท้าเท่ากับขี่หลังเสือ เขาต้องรับปากแน่ เดี๋ยวข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้า” สวี่ชีอันพูด
“ก็ได้...”
ผู้ติดตามวิ่งเหยาะๆ ไปยังด้านหน้านายอำเภอจูแล้วกระซิบที่หูของเขาสองสามประโยค นายอำเภอจูหันหน้ามาทางสวี่ชีอันทันที
เขาไตร่ตรองครู่หนึ่งแล้วเก็บสายตากลับไปก่อนจะตบไม้ปลุกสติ “นำตัวสองคนนี้ไปขังคุก พักศาล”
...
โถงด้านใน
นายอำเภอจูถือชาร้อนที่สาวใช้รินให้แล้วจิบไปหนึ่งคำ
เมื่อสวี่ชีอันที่อยู่ในระบบมาหลายปีและรู้เรื่องธรรมเนียมของแวดวงขุนนางแบบงูๆ ปลาๆ เห็นท่าทางเช่นนี้เขาก็รีบยกชาขึ้นจิบนิดหน่อยทันที
“สวี่หนิงเยี่ยน เจ้ามีความคิดอะไร”
สวี่ชีอันตกใจกับท่าทีของนายอำเภอจู น้ำเสียงของเขากลับนุ่มนวลอย่างน่าประหลาดและไม่แสดงท่าทางอวดเบ่งออกมา
ในภาพจำ นายอำเภอจูไม่มีทางเกรงใจเจ้าหน้าที่ระดับล่างในที่ว่าการอำเภอเช่นนี้หรอก หรือว่าหลังจากข้ามภพเขาจะหน้าตาดีขึ้นมาแล้ว
“ข้าขอลองดูนะขอรับ”
“ไม่ใช้กำลังเหรอ”
“เป็นเช่นนั้นขอรับ”
นายอำเภอจูสงสัยยิ่งกว่าเดิม เขาวางถ้วยชาลงแล้วมองมา “ลองพูดมา”
เรื่องทฤษฎีเกมจิตวิทยาเจ้าฟังไม่เข้าใจหรอก พูดไปให้ได้อะไรล่ะ… สวี่ชีอันยิ้มกล่าว “ข้าขอเก็บไว้ก่อนขอรับ ใต้เท้ารอฟังข่าวดีให้สบายใจเถิด”
ในห้องมิดชิดเงียบเชียบ หยางเจินเจินถูกนำตัวมาที่นี่ ดวงตาเปียกชุ่มกลอกไปมา นั่งกระสับกระส่าย
เดิมทีคิดว่าเจ้าหน้าที่ระดับล่างจะสร้างความลำบากให้นาง ใครจะคิดว่าพอพานางมาที่นี่เสร็จแล้วก็จากไป แต่สิ่งนี้ไม่ได้ช่วยบรรเทาความวิตกกังวลของนางเลย
‘ครืด…’
ประตูไม้ถูกผลักออก ชายหนุ่มในชุดมือปราบเดินเข้ามา รูปร่างสูงตระหง่าน โครงหน้าแข็งกร้าว องคาพยพทั้งห้านับว่าดูดี
“ไม่ต้องเครียด คุยกันสบายๆ” ชายหนุ่มถึงขั้นชงชาให้พร้อมยิ้มกว้างเต็มใบหน้า “เจ้าเรียกข้าว่า ‘เซอร์’ สวี่ (ท่านสวี่) ก็ได้”
‘งูสวี่เหรอ’ (ในที่นี้เป็นการเล่นคำ ‘เซอร์’ ออกเสียงคล้ายกับคำว่า ‘งู’ ในภาษาจีน)
หยางเจินเจินที่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่สุภาพเช่นนี้ก็ไม่พูดอะไร นางจับจ้องเขาอย่างหวาดระแวง
สวี่ชีอันก็กำลังสังเกตฮูหยินคนงามผู้นี้ด้วยเช่นกัน ไม่แปลกที่นางจะเป็นหญิงสาวที่เศรษฐีโปรดปราน ความงามเป็นธรรมชาติ รูปลักษณ์ด้อยกว่าอาสะใภ้ที่บ้านอยู่นิดหน่อย
อายุก็จัดว่ากำลังดี ผู้หญิงวัยสามสิบปีในโลกก่อนของเขาเป็นวัยที่อิ่มเอิบเหมาะสมที่สุดแล้ว
“เจ้าสวมเครื่องเงินเครื่องทองเช่นนี้แสดงว่าจางโหย่วรุ่ยปฏิบัติต่อเจ้าไม่เลวเลยทีเดียว” สวี่ชีอันเริ่มบทสนทนา
หยางเจินเจินไม่หือไม่อือ
“อันที่จริงข้าว่านะ อายุอย่างเจ้าแต่หลายปีมานี้กลับยังไม่ตั้งครรภ์ กว่าครึ่งคงเป็นปัญหาของจางโหย่วรุ่ยแล้ว” สวี่ชีอันกล่าว
เดิมทีหยางเจินเจินคิดว่าจะเป็นการสอบปากคำ แต่คิดไม่ถึงว่าท่าทีและน้ำเสียงของชายหนุ่มผู้นี้จะนุ่มนวลน่าแปลก
ไม่เหมือนภาพลักษณ์ของข้าราชสำนักในความทรงจำเลย
อีกอย่าง เมื่อพูดถึงเรื่องไม่อาจตั้งครรภ์ ผู้คนกว่าครึ่งล้วนโทษฝ่ายหญิง แต่สวี่ชีอันพูดได้น่าฟังมาก นางจึงค่อยๆ ลดปราการในใจแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว
“ล้วนเป็นความผิดของข้าเอง เป็นท้องของข้าเองที่ไม่ดี ใช้เวลาตั้งหลายปีถึงจะตั้งท้องลูกคนหนึ่ง แต่นายท่านกลับมาเจอเคราะห์ร้ายเอาเสียตอนนี้”
พูดพลางขอบตาก็แดงอีกแล้ว
“คนตายไม่อาจฟื้นคืน” สวี่ชีอันเอ่ยปลอบแล้วถามอีก “จางโหย่วรุ่ยมักจะไปหอนางโลมใช่หรือไม่”
“มักไปบ่อยๆ เจ้าค่ะ” นางกล่าว “ตั้งแต่โบราณมา พวกใต้เท้าและขุนนางทั้งหลายมีใครไม่ไปหอนางโลมบ้างเล่าเจ้าคะ”
ข้าไม่ไป เจ้าระวังคำพูดหน่อยสิ…คนอายุห้าสิบกว่าปีมักเที่ยวที่หอนางโลมจนคลังว่างเปล่า... ข้าแทบมั่นใจได้เลยว่าเด็กในท้องเจ้าเป็นของชู้…เด็กสาวที่ชอบเที่ยวกลางคืนโอกาสท้องมีไม่น้อยเลย หญิงสาวในห้องหอว่างเปล่าก็เหมือนกัน
“ข้าเข้าใจเจ้าทันทีเลย” สวี่ชีอันทำเสียงจิ๊ๆ “จางโหย่วรุ่ยอายุเกินครึ่งร้อย อ้อยอิ่งอยู่ที่หอนางโลมละทิ้งตัวเจ้าให้โดดเดี่ยว ก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลที่ ‘ดอกซิ่งแดงออกกำแพง’[footnoteRef:3] …แต่การฆ่าคนมันผิดนะ” [3:  ดอกซิ่งแดงออกกำแพง มีที่มาจากบทกวี ‘ท่องสวนไม่พบพานใคร’ โดย เยี่ยส้าวเวิง กวียุคราชวงศ์ซ่งใต้ หมายถึง หญิงสาววัยแรกรุ่นที่อยากมีคู่ จึงพยายามเสนอตัวเอง ทำตัวโดดเด่นเพื่อเรียกร้องความสนใจให้เพศตรงข้ามสนใจตน และยังมีความหมายโดยนัยถึงหญิงที่มีสามีแล้วแต่ไม่สำรวมตน คบชู้สู่ชาย]
สีหน้าของหยางเจินเจินเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ข้าน้อยมิรู้ว่าท่านกำลังพูดเรื่องอะไร”
สวี่ชีอันแย้มยิ้ม “ข้าอ่านสำนวนคดีแล้ว จางเซี่ยนผู้นั้นอายุน้อยกว่าเจ้าเจ็ดปี”
หยางเจินเจินตีหน้าขรึม “ท่านกล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”
สวี่ชีอันกล่าวพลางยิ้มเย็น “หมายความว่าเจ้าเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อนอย่างไรล่ะ”
“ข้าน้อยไม่เข้าใจเจ้าค่ะ” ครั้งนี้หยางเจินเจินไม่เข้าใจจริงๆ
“เช่นนั้นมาพูดเรื่องที่เจ้าเข้าใจแล้วกัน” สวี่ชีอันเอ่ยเสียงเบา “นางจางหยาง เจ้าเป็นหญิงในห้องหอว่างเปล่า ยากจะทนต่อความเหงา ดังนั้นเจ้าจึงยั่วยวนลูกเลี้ยงแล้วทำเรื่องผิดศีลธรรมไร้ยางอาย”
“คืนที่เกิดเรื่องเจ้าฉวยโอกาสตอนที่จางโหย่วรุ่ยไปเก็บค่าเช่าที่ชนบทแอบไปมีความสัมพันธ์กับลูกเลี้ยง ใครจะรู้ว่าจางโหย่วรุ่ยจะกลับมาก่อน พอจับได้ว่าเจ้าสองคนร่วมประเวณีจึงเกิดเหตุพ่อลูกทะเลาะกัน เจ้าจึงใช้แจกันดอกไม้ตีหัวจางโหย่วรุ่ยจากด้านหลัง เพื่อปกปิดความผิดพวกเจ้าจึงลากศพของจางโหย่วรุ่ยไปไว้ที่ลานบ้าน แสร้งว่าเป็นขโมยมาปล้นฆ่า จางเซี่ยนจงใจทิ้งรอยเท้าไว้ที่กำแพงเพื่อยืนยันคำพูดของเจ้า”
สีหน้าของหยางเจินเจินซีดเผือด จ้องสวี่ชีอันอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ข้าไม่ได้ทำ ข้าถูกใส่ความ” หยางเจินเจินพูดเสียงดัง สองมือกำหมัดแน่น ฝ่ามือมีเหงื่อออก
นางตื่นตระหนกแล้ว…สวี่ชีอันผู้ทำงานหนักในด้านการสอบปากคำเก็บความอ่อนโยนนุ่มนวลกลับไป ใบหน้าไร้อารมณ์เต็มไปด้วยความเย็นชา
“เจ้าไม่แปลกใจหรือว่าเหตุใดข้าถึงรู้ชัดเช่นนี้ นั่นเพราะว่าจางเซี่ยนสารภาพแล้วน่ะสิ”
‘เป็นไปไม่ได้’ ...แววตาของหยางเจินเจินมีความรู้สึกนี้วาบผ่าน ใบหน้าซีดขาวลงไปหลายส่วน นางพยายามนิ่ง ยังคงไม่ยอมรับ “ข้าน้อยถูกใส่ความ”
“เจ้าคิดว่าชู้รักของเจ้าไม่มีทางยอมรับผิดเหรอ” ใบหน้าสวี่ชีอันไร้อารมณ์
เห็นได้ชัดว่าไม่มีคำข่มขู่รุนแรง แต่กลับทำให้ฮูหยินคนงามรู้สึกขนลุกในใจยิ่งกว่า
“เพราะพวกเจ้าคิดไปเองว่าจัดการได้อย่างไร้ร่องรอย แต่แท้จริงแล้วเผยพิรุธเต็มไปหมด จางเซี่ยนแค่ทำรอยเท้าไว้บนกำแพง แต่กลับไม่ได้ทำรอยเท้าตอนเข้าบ้านด้วย ถ้าหากโจรมีสภาพร่างกายที่ดี เช่นนั้นตอนที่หนีก็ต้องกระตุ้นพลังออกมา ไม่มีทางทิ้งรอยเท้าไว้แน่นอน นี่คือพิรุธประการแรก ประการที่สอง จางโหย่วรุ่ยเสียชีวิตด้วยอาวุธไร้คม ไม่ใช่อาวุธมีคม ตามกฎหมายของต้าฟ่ง ผู้บุกรุกบ้านเรือนยามวิกาลโดยไม่มีเหตุผลให้โบยแปดสิบครั้ง เจ้าของบ้านมีสิทธิ์สังหารผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อโดยไร้ความผิด”
สวี่ชีอันเคาะโต๊ะ
“ขอถาม โจรบุกบ้านมาขโมยของคนไหนไม่พกอาวุธบ้าง แต่ถึงกระนั้นจางโหย่วรุ่ยก็ตายด้วยอาวุธไม่มีคมนี่นา”
ใบหน้าของหยางเจินเจินตะลึงงัน
“ข้ายังพูดไม่จบ…” สวี่ชีอันหัวเราะเสียงเย็นออกมา หลังจากล้มปราการป้องกันจิตใจของหยางเจินเจินได้ ต่อไปถึงจะเป็นการรุกฆาต
………………………………………..


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 15 รากเหง้าของมนุษย์ที่ไม่แปรเปลี่ยนไปตามยุคสมัย
“ประการที่สาม เหตุใดที่ว่าการอำเภอถึงยืนยันว่าพวกเจ้าเป็นคนฆ่าจางโหย่วรุ่ยแทนที่จะเป็นขโมย ลากศพของจางโหย่วรุ่ยไปไว้ในลานบ้านแล้วแสร้งว่าเป็นฝีมือของโจร ฉลาดมาก แต่พวกเจ้าพลาดไปหนึ่งสิ่ง ตอนที่จางโหย่วรุ่ยตาย ศพนอนอยู่ที่ลานบ้าน เท้าหันไปในบ้าน หัวหันไปด้านนอก บาดแผลถึงแก่ความตายอยู่หลังศีรษะ หมายความว่าคนร้ายลงมือจากด้านหลังแล้วใช้อาวุธไม่มีคมตีเขา นั่นจะเป็นไปได้อย่างไร หากคนร้ายเป็นโจรเล่าก็ เมื่อเห็นเจ้าของบ้านกลับมา เหตุใดไม่อยู่นิ่งๆ หรือล่าถอย แต่กลับตั้งใจลงมือฆ่าคนตายแล้วกลับไปมือเปล่า”
หยางเจินเจินตะลึงงันไปแล้ว นางคิดไม่ถึงว่าจะมีพิรุธมากมายขนาดนี้
คำพูดของสวี่ชีอันโจมตีนางอย่างหนัก ทำให้นางรู้สึกว่าทุกสิ่งที่ตนกระทำถูกแผ่กางอยู่กลางแดดจ้าตอนกลางวันแสกๆ มานานแล้ว ไร้หนทางปกปิด
ความตื่นตระหนกแทบจะเข้าครอบงำนาง
“ไม่มีอะไรจะพูดแล้วสินะ จางเซี่ยนก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงเปิดโปงเจ้า เขายังพูดด้วยว่าเป็นเจ้าเองที่ยั่วยวนเขาอย่างหน้าไม่อาย เดิมเขาก็ไม่อยากพัวพันกับเจ้าอีกต่อไป แต่เจ้ายกเด็กในท้องมาขู่เขา บีบบังคับเขา เย็นวันนั้น ก็เป็นเจ้าที่ฉวยโอกาสยามวุ่นวายสังหารจางโหย่วรุ่ย จางเซี่ยนเป็นเหยื่อบริสุทธิ์ เขารู้ว่ามีพิรุธมากมายยากจะหนีพ้น จึงสารภาพผิดกับท่านนายอำเภอ ยินดีมอบเงินห้าร้อยตำลึงเงินเพื่อตัดความสัมพันธ์แล้วโยนความผิดมาไว้ที่หัวของเจ้า ให้เจ้าแบกรับความผิดฐานฆ่าสามีแต่เพียงผู้เดียว”
หยางเจินเจินยิ่งฟังยิ่งหวาดกลัว สีหน้ายิ่งสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากรู้ว่าจางเซี่ยนขายตนไปแล้ว ใบหน้างามล้ำก็ซีดขาว ไม่มีแม้แต่สีเลือด
“จางเซี่ยนเป็นคนเช่นไร เจ้ารู้ดีกว่าผู้ใด” สวี่ชีอันจงใจพูดเช่นนี้
จางเซี่ยนเป็นคนแบบไหนสวี่ชีอันไม่รู้ เขาเพียงแต่ไม่เชื่อว่าความสัมพันธ์ไร้รักที่มีแต่ตัณหาเช่นนี้จะเชื่อถือได้
อีกอย่างจางเซี่ยนก็เป็นทายาทเศรษฐี บ้านมีทรัพย์สมบัติ ทั้งยังอายุน้อย สิ่งที่รอคอยเขาอยู่คือมหาสมุทรผืนใหญ่ที่มีกลิ่นอายของโอกาสอยู่ทั่วทุกหนแห่ง แล้วไยต้องเสียสละตนเองเพื่อผู้หญิงคนหนึ่งเล่า
หยางเจินเจินหมดหวังแล้ว
“แต่ว่า” สวี่ชีอันค่อยๆ โน้มน้าว “ท่านนายอำเภอนั้นยิ่งใหญ่เที่ยงธรรม...หมายความว่าเขาโปร่งใสยุติธรรม เขาไม่เชื่อคำพูดข้างเดียวของจางเซี่ยนจึงสั่งให้ข้ามาสอบถาม ถ้าหากเจ้ายอมรับผิด ท่านนายอำเภอรับปากว่าจะละโทษตายให้เจ้า”
หยางเจินเจินพลันเงยหน้าขึ้นมา น้ำตาเอ่อคลอเต็มหน่วย นางเอ่ยอย่างเศร้าโศกราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตเอาไว้ได้ “จริงเหรอ”
สวี่ชีอันพยักหน้า “เรื่องจริง”
เมื่อเห็นว่าในที่สุดจิตใจของหยางเจินเจินก็สั่นคลอน สวี่ชีอันก็รีบเปิดประตูให้เสมียนศาลที่รออยู่หน้าประตูเข้ามาจดบันทึกทันที
แนวปราการในใจของหยางเจินเจินถูกทำลายแล้ว นางเล่าความจริงออกมาละเอียดยิบ
แต่ก็คลาดเคลื่อนกับสิ่งที่สวี่ชีอันพูดมาเมื่อครู่เล็กน้อย เรื่องของหยางเจินเจินกับจางเซี่ยนสรุปออกมาแล้วก็ไม่พ้นเปลี่ยนจาก ‘ลูกเลี้ยง โปรดเคารพตัวเองด้วยเถิด’ เป็น ‘ไอ้ผีระยำ แกหาว่าข้าแก่เหรอ’
ดั่งที่ว่า ‘คบชู้สุขใจชั่วครู่ แต่ทั้งบ้านไฟลุกท่วม’ หลังจากเกิดเรื่องคืนนั้น สองพ่อลูกก็ทะเลาะเบาะแว้งกัน จางเซี่ยนพลาดทำแจกันหลุดมือไปตีหัวบิดาตาย
เพื่อปกปิดความผิด ตามคำสารภาพของหยางเจินเจิน พวกเขาจึงแสร้งว่าเป็นโจรก่อเหตุ
น่าเสียดายที่ทั้งสองเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา ไม่ใช่มืออาชีพ จึงมีช่องโหว่มากเกินไป ไหนจะมาเจอกับตัวโกงเกมอย่างสวี่ชีอันอีก
เมื่อลงบันทึกเรียบร้อย สวี่ชีอันและเสมียนศาลก็ออกมาจากห้องขัง
เสมียนศาลชราทำงานอยู่ในที่ว่าการอำเภอมายี่สิบกว่าปีแล้ว เขาถูกการแสดงออกของสวี่ชีอันทำให้เลื่อมใส “จากกันสามวันต้องกะพริบตามองใหม่ ชายแก่อย่างข้าทำงานในที่ว่าการอำเภอมาครึ่งชีวิตยังไม่เคยพบเคยเจอวิธีการสอบสวนอย่างเจ้ามาก่อน”
การใช้ความลำบากใจของนักโทษถือเป็นกลยุทธ์พื้นฐานอยู่แล้ว…พวกเจ้าคนโบราณนี่แหละที่เป็นกระต่ายตื่นตูมไปเอง สวี่ชีอันโบกมือ “ฝีมือข้าต่ำต้อยนัก”
เขาเลือกทะลวงไปทางหยางเจินเจิน เป็นการเอาเปรียบนางที่ไม่รู้กฎหมาย ‘ไว้ผมยาวความรู้สั้น’ นำมาใช้บรรยายถึงผู้หญิงในสมัยนี้ได้เหมาะสมที่สุด
ครู่ก่อนตอนที่ศาลสอบปากคำ สวี่ชีอันสังเกตอยู่นานก็พบว่านิสัยของหยางเจินเจินนั้นอ่อนแอ ไม่มีความคิดอ่าน ดังนั้นจึงมีความคิดนี้ขึ้นมา
เมื่อครู่เขาหลอกหยางเจินเจิน ตามกฎหมายของต้าฟ่งแล้ว การร่วมประเวณีสมคบกันสังหารสามี ฝ่ายหญิงจะถูกแล่เนื้อเถือหนังจนตาย ชายชู้จะถูกตัดหัวประจาน ไม่อาจละเว้นโทษประหารได้
ในกรณีนี้ผู้ที่มีความผิดฐานฆาตกรรมคือจางเซี่ยน โทษสังหารบิดาก็คือแล่เนื้อเถือหนังเช่นกัน สวี่ชีอันไม่มีความเห็นว่าสัตว์เดรัจฉานที่ฆ่าพ่อตัวเองจะได้ตายอย่างไร เขาเพียงคิดว่าหยางเจินเจินเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด มีโทษไม่ถึงตาย
ประเด็นนี้ขัดแย้งกับกฎหมายที่เขาได้รับการปลูกฝังมาเมื่อชาติก่อน
ทุกยุคทุกสมัยล้วนมีกฎเกณฑ์ของมัน ทำตามกระแสส่วนใหญ่ถึงจะเป็นหนทางอยู่รอด สวี่ชีอันบอกตัวเองในใจ
เมื่อเห็นคำสารภาพของหยางเจินเจิน จางเซี่ยนก็รับมือไม่ทัน เขาไม่อาจเล่นลิ้นได้อีกแล้ว จึงสารภาพผิดอย่างสิ้นหวัง
สวี่ชีอันถือคำสารภาพทั้งสองฉบับไปยังโถงด้านใน
นายอำเภอจูมือซ้ายถือถ้วยชา มือขวาถือม้วนตำราก้มหน้าอ่าน พอเห็นสวี่ชีอันเข้ามา เขาก็วางทั้งตำราและชาลงไป “เป็นอย่างไร”
สวี่ชีอันวางคำสารภาพทั้งสองฉบับไว้บนโต๊ะ “สำเร็จลุล่วงขอรับ”
นายอำเภอจูรีบคว้าคำสารภาพทันที หลังจากอ่านจนละเอียดแล้วก็โยนกระดาษ ก่อนตบโต๊ะด้วยความโมโห “สารเลว พวกสารเลวเอ๊ย”
เหล่าจูรู้สึกว่าปรัชญาสามทัศน์อย่างคนมีการศึกษาของเขาถูกท้าทายแล้ว
หลังจากโมโหเสร็จ เขาก็มองไปที่สวี่ชีอันอีกครั้ง ความประทับใจที่มีต่อเจ้าหนุ่มนี่ดีอย่างที่สุด
“หนิงเยี่ยน ขุนนางผู้นี้จะจดจำคุณงามความดีของเจ้า ทำได้ดีมาก”
“ล้วนเป็นเพราะใต้เท้าสั่งสอนได้ดี ข้าน้อยได้เห็นได้ยินอยู่เป็นประจำจึงเรียนรู้กลอุบายมาเล็กน้อยขอรับ” สวี่ชีอันพูดอวยยกใหญ่ออกไป
ท่าทางของนายอำเภอจูมีความสุขมาก
...
เมื่อพ้นต้นยามเซิน (เวลา 15.00 - 16.59 น.) หัวหน้ามือปราบหวังก็บอกว่าจะเลี้ยงสุรา แล้วพามือปราบชั้นแนวหน้าแปดคนไปยังร้านเหล้า
มาตรฐานค่าเงินคงที่ หนึ่งตำลึงเงินก็สามารถจองอาหารค่ำเต็มโต๊ะที่เหลาขนาดใหญ่ได้แล้ว นับประสาอะไรกับร้านเหล้า
เพราะการสืบสวนอันยอดเยี่ยมและการสอบปากคำที่ชวนให้คนตบโต๊ะชมเปาะ สวี่ชีอันจึงกลายเป็นดาวเด่น แม้แต่หัวหน้ามือปราบหวังก็ยังขอคำชี้แนะเรื่องกระบวนการสอบสวนกับเขา
“ผู้หญิงคนนั้นมีนิสัยอ่อนแอ ทนความตกใจไม่ไหว อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” สวี่ชีอันเชี่ยวชาญแล้ว เขาไม่โอ้อวดตัวเองและไม่ต่อต้านฝูงชน แต่หัวหน้ามือปราบหวังและพวกเพื่อนร่วมงานได้ยินแล้วสมใจยิ่ง รู้สึกว่าได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่ จึงรินเหล้าให้สวี่ชีอันอย่างกระตือรือร้น
ดื่มไปสามรอบ หัวข้อสนทนาระหว่างใต้เท้าทั้งหลายก็เปลี่ยนไปเป็นสถานที่ประเภทหอนางโลมและหอคณิกาอย่างเลี่ยงไม่ได้
เรื่องในด้านนี้หัวหน้ามือปราบหวังจึงกลายเป็นตัวเด่นแทน เขาตบบ่าของสวี่ชีอัน “หนิงเยี่ยน วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปหาความสุขที่หอนางโลม ให้เจ้าได้เริ่มกินเนื้อ”
ทุกคนหัวเราะคลุมเครือขึ้นมา พวกเขาต่างก็รู้ว่าสวี่ชีอันยังเป็นไก่อ่อน
“หัวหน้าเลี้ยงหรือขอรับ”
“หลายตำลึงเงินเชียวนะ” หัวหน้ามือปราบหวังปฏิเสธ
ไม่เลี้ยง…สวี่ชีอันเอ่ยเสียงเบา “ข้าไม่ใช่คนเช่นนั้นเสียหน่อย”
หากทำลายพรหมจรรย์ ชีวิตนี้ข้าคงไปไม่ถึงขั้นหลอมปราณแล้ว
เมื่อพูดถึงวัฒนธรรมดั้งเดิมอย่างหอนางโลม เนื้อหาจะแฝงความรู้ที่ค่อนข้างลึกซึ้งเอาไว้ สวี่ชีอันตั้งใจฟังแล้วสรุปในใจได้ว่า
หอคณิกาก็คือหอโสเภณีสำหรับชาวบ้านทั่วไป…หอนางโลมมีระดับมากกว่า กลุ่มลูกค้าจะเป็นคหบดีและเจ้าขุนมูลนาย…นี่มันไม่ใช่สถานที่ประเภท ‘ร้านตัดผม’ กับ ‘คลับเฮาส์’ หรอกเหรอ
ในราชวงศ์ต้าฟ่ง เมื่อพูดถึงวัฒนธรรมหอนางโลม ก็ไม่มีทางขาดสำนักสังคีต
“สาวๆ สำนักสังคีตงดงามมากจริงๆ” หัวหน้ามือปราบหวังเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “ทุกคนล้วนเป็นครอบครัวของนักโทษ ผิวเนื้อแต่ละคนนุ่มบางเสียจนเจียนจะคั้นน้ำออกมาได้”
“เมื่อต้นปีข้าเคยตามท่านรองหัวหน้านายอำเภอไปหาความสุขที่นั่น โชคดีได้เจอแม่นางฝูเซียง งดงามประดุจบุปผาจันทรา…” สีหน้าของหัวหน้ามือปราบหวังล่องลอย
“แม่นางฝูเซียงคือผู้ใด” เสียวหลี่เอ่ยถาม “หัวหน้า ท่านได้หลับนอนกับนางหรือไม่”
“ฝูเซียงคือยอดบุปผาของสำนักสังคีต คืนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะมีแขกอยู่แล้วล่ะก็ ข้าคงได้นอนกับนางไปแล้ว” หัวหน้ามือปราบหวังคุยโม้คำโต
“นอนหนึ่งคืนกี่ตำลึงเงินเหรอ” สวี่ชีอันหวั่นไหว
“สามสิบตำลึงเงิน”
สวี่ชีอันโยนถั่วหนึ่งกำมือใส่เขา “หัวหน้า กินถั่วเสียหน่อยเถอะ ดูท่าท่านคงเมาแล้ว”
สามสิบตำลึงเงินสามารถซื้อสาวน้อยดีๆ หลายคนมาให้ตนหาความสุขที่บ้านได้เลยนะ…ถุย รากเหง้าหนึ่งเดียวของมนุษยชาติที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันก็คือโก่งราคาของ
เสียสติน่ะสิถึงได้ไปนอนกับยอดบุปผาแห่งสำนักสังคีต
…………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 16 บันทึกของสวี่ชีอัน
‘วันนี้คือปีเกิงจื่อ เดือนปิงซู วันเจี๋ยอู่...วุ่นวายอะไรขนาดนี้ หากเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน ข้าจะต้องงุนงงจนไม่รู้อะไรเลยเป็นแน่ โชคดีที่สืบทอดความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมา
จากการคาดคะเนของข้า น่าจะเป็นปีชวด วันที่ 18 เดือน 10 ตามปฏิทินสุริยคติ อืม ข้าคงต้องเริ่มเขียนบันทึก ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไร
อารองพูดถูก ข้าต้องเปลี่ยนวิถีชีวิต
สังคมบัดซบเช่นนี้ การอยู่สูงเกินไปอาจจะไม่ใช่เรื่องดี ในสมัยโบราณเจ้าหน้าที่ที่ถูกค้นบ้านและยึดทรัพย์สินมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง คนแบบไหนที่จะใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย ข้าศึกษาดูแล้วว่าเป็นชนชั้นกลาง
ร่ำรวยกว่าคนธรรมดา ไม่เกี่ยวข้องกับสงครามชั้นสูง ปกติขาดทุนเล็กน้อยก็ไม่ใช่ปัญหา คนลำดับชั้นนี้เป็นคนที่สุขสบายที่สุด’
เพิ่มเติม ‘วันนี้เก็บได้หนึ่งตำลึงเงินที่ตลาด’
‘วันที่ 19 เดือน 10 สภาพอากาศอึมครึม ข้าต้องมีเงิน บนโลกนี้สิ่งที่ไว้ใจได้ยิ่งกว่าตำลึงเงินคือตำลึงทอง แม้ว่าพ่อค้าจะไม่มีสถานะทางสังคม แต่ก็พูดได้ว่าเพียงมีได้ย่อมมีเสีย ข้าวางแผนว่าอีกสองสามวันจะลาออก เลิกเป็นมือปราบของที่ทำการปกครอง หนึ่งเดือนได้เพียงสองตำลึงเงินกับข้าวอีกหนึ่งกระสอบ แล้วเมื่อไหร่จะได้ไปนอนกับคณิกาที่สำนักสังคีตกันล่ะ’
‘วันที่ 20 เดือน 10 สภาพอากาศอึมครึม ข้าจะไม่รีบร้อนลาออก แต่จะก่อตั้งธุรกิจก่อนค่อยลาออก วันนี้เห็นสหายร่วมงานนำหนังสือคำสั่งไปขู่กรรโชกพ่อค้า ในใจรู้สึกอึดอัดมาก แต่ข้ารู้ว่านี่เป็นบรรทัดฐานของสังคม เหอะ หากเป็นข้าในสมัยนั้นคงด่าสาดเสียเทเสียไปนานแล้ว และชีวิตก็บั่นทอนเหลี่ยมมุมของข้า เมื่อเจ้าไม่อาจเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ จงเรียนรู้ที่จะเงียบ’
เพิ่มเติม ‘วันนี้เก็บได้หนึ่งตำลึงเงินที่ที่ทำการปกครอง’’
‘วันที่ 21 เดือน 10 สภาพอากาศแจ่มใส วันนี้หัวหน้ามือปราบหวังพาข้าไปเที่ยวเล่นที่หอคณิกา ความประทับใจที่มีต่อหอคณิกาของข้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันเป็นสถานที่ไว้ฟังเพลง ดูละครและร่วมประเวณี ข้ายังอยู่ระดับหลอมจิต ไม่อาจเสียความบริสุทธิ์ได้จึงเศร้ามาก ข้ามองอยู่นาน ไม่มีใครสวยกว่าอาสะใภ้เลย อาสะใภ้เป็นสาวสวยอวบอิ่มและมีเสน่ห์ และยังเป็นหญิงตระกูลดีที่สง่างามอีก ผู้หญิงในหอคณิกาไร้สาระและผ่านประสบการณ์โชกโชนมากเกินไป เห็นอย่างนี้หน้าตาของน้องสาวหลิงเยวี่ยกับอาสะใภ้ก็ดีมาก หลังจากนั้นข้าก็เก็บได้หนึ่งตำลึงเงินที่หอคณิกา จึงใช้เพื่อจ่ายค่าฟังเพลงกินข้าว...ช่วงนี้ข้าโชคดีใช่หรือไม่’
‘วันที่ 22 เดือน 10 ฟังเพลงที่หอคณิกา’
‘วันที่ 23 เดือน 10 ฟังเพลงที่หอคณิกา’
‘วันที่ 24 เดือน 10 ฟังเพลงที่หอคณิกา หัวหน้ามือปราบหวังถามข้าว่าทำไมข้ามีความสุขเช่นนี้ ข้าตอบว่าเพราะโสเภณีทำให้ข้ามีความสุข’
‘วันที่ 25 เดือน 10 สวี่ชีอันหนอสวี่ชีอัน เจ้าเสื่อมทรามเช่นนี้ได้อย่างไร จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เจ้าลืมเป้าหมายของตัวเองไปแล้วหรือ ตั้งเป้าหมายเล็กๆ ก่อน หาเงินสักร้อยล้าน’
‘วันที่ 26 เดือน 10 ฟังเพลงที่หอคณิกา’
‘วันที่ 27 เดือน 10 ฟังเพลงที่หอคณิกา วันนี้เก็บตำลึงเงินไม่ได้เลย ข้าจึงจ่ายค่าตอบแทนไป ฮึ สถานที่ที่ป่าเถื่อนเลวทรามเช่นนี้ ข้าจะไม่มาอีกแล้ว’
‘วันที่ 28 เดือน 10 โลกนี้มีดินปืน ปืนไฟและจ้าวเจี่ยว[footnoteRef:1] ได้ผลดีอย่างน่าประหลาดใจ ดังนั้นแผนสบู่หอมจึงดับวูบไป ข้าเกลียดนักเล่นแร่แปรธาตุ ใช่ แก้ว! ข้าเผาแก้วได้ แก้วเป็นของดี คนสมัยโบราณกลุ่มนี้ต้องไม่เคยเห็นแน่’ [1:  จ้าวเจี่ยว เป็นสมุนไพรจีนชนิดหนึ่ง รูปร่างคล้ายฝักถั่ว ซึ่งฝักสามารถนำมาใช้ทำสบู่ได้ ]
‘วันที่ 29 เดือน 10 อ้อ แก้วก็มีแล้วเช่นกัน ข้าคงต้องหาทางออกอื่น วันนี้ข้าเก็บเงินส่วนตัวของอารองได้ที่บ้านหนึ่งตำลึงเงิน’
‘วันที่ 30 เดือน 10 ฟังเพลงที่หอคณิกา’
‘วันที่ 31 เดือน 10 วันนี้ข้าค้นพบแผนการหาเงินอีกแผนหนึ่ง ข้าจะปรับปรุงกระดาษ วรรณกรรมของต้าฟ่งจะเจริญรุ่งเรือง ขอเพียงข้าทำกระดาษที่ดีกว่าออกมาได้ ข้าก็จะได้รับเงินมหาศาล กินอาหารที่ดีที่สุด และนอนกับคณิกาที่งามที่สุด
ข้าคิดว่ากระบวนการการผลิตกระดาษ...(ขีดฆ่าทั้งย่อหน้า)
เอาล่ะ ไม่ต้องสนใจเรื่องเล็กๆ อย่างกระดาษหรอก ข้ามีความคิดที่ดียิ่งกว่านั้น ผลิตปูนซีเมนต์ ข้ารู้ส่วนผสมของปูนซีเมนต์ แคลเซียมคาร์บอเนต ซิลิคอนไดออกไซด์ อะลูมิเนียมออกไซด์และไอเอิร์นออกไซด์... ตามสูตรมาตรฐานวิชาฟิสิกส์กับวิชาเคมีโดยเฉพาะ อืม วันนี้เก็บได้หนึ่งตำลึงเงินที่ตลาด ??? นี่มันเรื่องอะไรกัน ความถี่ในการเก็บเงินได้ของข้าสูงเกินไปหรือเปล่า นี่ทำให้ข้ากังวลใจมาก’
‘วันที่ 2 เดือน 11 แผนปูนซีเมนต์ล้มเหลว ความรู้เชิงทฤษฎีกับความสามารถในการลงมือทำเป็นคนละเรื่องกัน อืม เกินจริงไปหน่อย’
‘วันที่ 3 เดือน 11 ไม่กี่วันมานี้ข้าใช้เงินฝากจนหมด จึงขอยืมเงินอารอง แต่อารองก็ไม่มีเงิน หลังจากสวี่ซินเหนียนรู้ เขาแสดงความรังเกียจก่อนแล้วจึงเยาะเย้ยข้า และสุดท้ายก็ให้ข้าห้าตำลึงเงิน...นอกจากความปากร้ายกับความเย่อหยิ่งแล้ว อันที่จริงญาติผู้น้องของข้าก็ไม่เลวนัก หากฟ้าไม่สร้างข้าสวี่ซินเหนียน ราชวงศ์ต้าฟ่งคงราวกับค่ำคืนอันยาวนาน...ข้าตอบไปเช่นนั้น สวี่ซินเหนียนสะบัดแขนเสื้ออย่างโกรธๆ เอ้อร์หลางหนอ หากไม่ใช่เพราะพวกเราเป็นพี่น้องกัน ข้าคงมอบตำแหน่งนางเอกให้เจ้า’
‘วันที่ 3 เดือน 11 วันนี้ข้าไปอู้งานกับพวกมือปราบของที่ทำการปกครองที่โรงน้ำชา ได้ฟังนักเล่าเรื่องเล่าเรื่องเป็นครั้งแรก และจู่ๆ ข้าก็คิดว่าหากเขียนนวนิยายศิลปะการต่อสู้ สี่สุดยอดวรรณกรรมจีน กับวรรณกรรมออนไลน์ออกมา แม้ข้านอนก็ยังหาเงินได้ ข้าฉลาดจริงๆ วันนี้เจออีกหนึ่งตำลึงเงิน มีเงินไปหอคณิกาพรุ่งนี้แล้ว’
‘วันที่ 7 เดือน 11 ข้าไร้เดียงสาโคตร นวนิยายหนึ่งเรื่องมีหลายแสนหลายล้านคำ ข้าจะเขียนด้วยพู่กันหรือ อืม ข้าทำปากกาถ่านได้ แต่ แต่ข้าจำเนื้อหาในนวนิยายไม่ได้ ผ่านมาสิบวันแล้ว ไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย อ๊ากกก ข้ากำลังจะสติแตก’
‘วันที่ 8 เดือน 11 สภาพอากาศฝนตก เช่นเดียวกันอารมณ์ของข้าในตอนนี้ เห็นชัดว่าข้ารู้ทุกอย่าง แต่ตอนที่จะเปลี่ยนพวกมันเป็นตำลึงเงิน ตั้งแต่เริ่มก็พบว่าตัวเองแย่ลงไปมาก ข้าตระหนักอย่างแท้จริงแล้วถึงความล้มเหลวของการศึกษาเชิงสอบ วันนี้คุยกับอารอง ฟังเขาเล่าเรื่องงานราชการมากมาย และจากสิ่งที่ข้าได้ยินได้เห็นตอนเป็นมือปราบประจำที่ทำการปกครอง ข้าก็พบทันทีว่าโลกใบนี้แย่กว่าที่ข้าจินตนาการมาก เจ้าหน้าที่ทุจริตประพฤติตนอย่างไร้ศีลธรรม โลภน้อยจึงจะเป็นข้าราชการที่ดี ข้าราชการที่ซื่อสัตย์ยังหายากกว่าสาวบริสุทธิ์ในหอคณิกาอีก’
‘วันที่ 9 เดือน 11 เมฆหนา ทำไมแม่นางไฉ่เวยแห่งสำนักโหราจารย์ไม่มาหาข้า นางไม่อยากได้วิธีการเล่นแร่แปรธาตุในตำนานแล้วหรือ หน้าตาของแม่นางคนนั้นไม่ด้อยไปกว่าน้องสาวหลิงเยวี่ยเลย ใบหน้ารูปไข่น่ารัก ดวงตากลมโตน่ามอง ด้วยทักษะการจีบสาวอันสมบูรณ์แบบของข้า ไม่แน่ว่าอาจจะไล่ตามนางได้ เป็นศิษย์ของท่านโหราจารย์หรือไม่ไม่สำคัญ หลักๆ คือในสังคมที่ไม่น่าแยแสนี้ข้าโหยหาความรัก รีบมาหาข้าเถอะ ข้าไม่อยากกระเสือกกระสนแล้ว’
‘วันที่ 10 เดือน 11 ข้าจะไม่ยอมให้แผนนวนิยายล้มเหลว ดังนั้นจึงเล่าโครงเรื่องคร่าวๆ ของตำนานรักผีเสื้อให้น้องสาวสองคนฟัง เรื่องราวเรียบง่ายมาก และข้าก็ลืมรายละเอียดไปเยอะมาก เมื่อฟังจบขอบตาของน้องสาวหลิงเยวี่ยแดงก่ำ แต่หลิงอินไม่ร้องไห้ ข้าจึงตีนาง นางเลยร้องไห้ ข้ารู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่วัยของนางน่าจะทนได้’
‘วันที่ 11 เดือน 11 วันนี้ข้าดื่มกับผู้คุมหลี่ ระหว่างที่มึนเมาเล็กน้อยเขาก็พูดว่าพระชายาในอ๋องสยบแดนเหนือเป็นสาวงามคนแรกในราชวงศ์ ข้าถามเขาว่างามแค่ไหน แต่เขาอธิบายไม่ได้ เพราะผู้คุมหลี่ก็ฟังท่านนายอำเภอพูดมา หลังจากเลิกงานกลับบ้านตอนเย็น ข้าก็แอบไปถามอารอง สีหน้าของอารองแปลกมาก เขาพยายามอธิบายความงามของพระชายาด้วยคำศัพท์กิ๊กก๊อกของเขาอย่างเต็มที่ ข้าแยกปัจจัยหลักๆ คือ พระเจ้า ยิ่งใหญ่ นี่ทำให้ข้าหมดความสนใจและคาดหวังในตัวพระชายา...’
‘วันที่ 12 เดือน 11 จนถึงวันนี้ข้าก็ยังไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย ข้ารู้สึกละอายใจต่อบ้านเกิด ละอายใจต่อผู้ที่ผ่านทางมา’
‘วันที่ 13 เดือน 11 นี่เป็นเดือนแรกที่ข้ามาถึงโลกนี้ เงินเดือนข้าราชการออกแล้ว ข้าวางแผนว่าจะตั้งใจทำงาน เรื่องธุรกิจก็ค่อยเป็นค่อยไป...’
‘วันที่ 14 เดือน 11 ฟังเพลงที่หอคณิกา’
……………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 17 วิจารณ์อาสะใภ้ทุกวัน
‘ฟึ่บ!’
ในลานเล็กๆ สวี่ชีอันยืนอยู่บนชายคาและเขวี้ยงอาวุธลับทรงสี่เหลี่ยมมุมฉากออกไป เขาไม่ได้เล็งเป้าอย่างจริงจังเลย แต่กลับเขวี้ยงโดนจุดสีแดงตรงกลางเสาไม้ที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบก้าวอย่างแม่นยำ
วิธีที่สวี่ชีอันเขวี้ยงอาวุธลับไม่ชาญฉลาดนัก แต่...เขาโชคดี
“ร่างกายข้ามีบางอย่างผิดปกติ...” สวี่ชีอันเอ่ยเสียงเบา
เขาโชคดีเกินไป เขาเก็บตำลึงเงินได้ทั้งหมดหนึ่งชั่งสองตำลึงภายในหนึ่งเดือนติดต่อกัน เทียบเท่ากับเงินเดือนข้าราชการครึ่งเดือน
เงินจำนวนนี้เพียงพอสำหรับครอบครัวธรรมดาสามคนอยู่อย่างประหยัดเป็นเวลาสามเดือน
สิ่งที่แปลกที่สุดคือ ทุกครั้งเขาจะเก็บได้หนึ่งตำลึงเงิน นี่ไม่ใช่สิ่งที่โชคจะอธิบายได้
ไม่จำเป็นต้องถามหยวนฟาง[footnoteRef:1]ก็รู้ว่าเรื่องนี้แปลก [1:  หยวนฟาง เป็นหนึ่งในตัวละครของภาพยนตร์จีนเรื่อง Amazing Detective Di Renjie ในบทละครมักจะมีฉากที่ตี่กงจะขอคำแนะนำจากหลี่หยวนฟาง ผู้ช่วยของเขา เพื่อนำไปสู่การวิเคราะห์คดี ซึ่งหลี่หยวนฟางมักจะตอบว่า ‘ใต้เท้า ข้าคิดว่าเรื่องนี้แปลก’ หรือ ‘เรื่องนี้ต้องมีความลับใหญ่หลวงอยู่เบื้องหลัง’ คำพูดติดปากของหยวนฟางเป็นที่นิยมบนโลกอินเทอร์เน็ตของจีน]
“ระบบ ออกมาเถอะ อย่าเล่นซ่อนแอบกับข้าอีกเลย” สวี่ชีอันหยั่งเชิง
ระบบไม่สนใจเขา
ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาพยายามปลุกระบบนับครั้งไม่ถ้วน และความจริงก็บอกเขาว่าไม่มีระบบตั้งแต่ต้น แล้วจะอธิบายโชคแปลกๆ นั่นได้อย่างไร
คิดไม่ถึงว่าคนโชคร้ายที่ซื้อสลากห้าหยวนไม่เคยถูกตั้งแต่เด็กอย่างเขา วันหนึ่งจะพัฒนากลายเป็นคนโชคดีได้ แต่อายุขัยของคนโชคดีสั้นมาก...สวี่ชีอันยิ้มเยาะตัวเองอย่างขมขื่น
สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ เจ้าของร่างเดิมไม่มีโชคที่น่าอัศจรรย์อะไรเลย เพราะหากเขาโชคดังว่าอาสะใภ้คงไม่รังเกียจและปฏิบัติกับเขาดั่งเป็นบรรพบุรุษ
ทั้งครอบครัวคงไม่ต้องดิ้นรน หันไปพึ่งพาเขาเพื่อหาเงินดำรงชีวิตแทน
“ของกำนัลที่ไม่รู้ที่มาเช่นนี้ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก...” ประกายตาของสวี่ชีอันอ่อนลง เขาถอนหายใจ “คงทำได้เพียงค่อยเป็นค่อยไป”
วันนี้วันหยุด สวี่ชีอันกระโดดข้ามกำแพงสูงหนึ่งจั้ง (1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร) และไปทานอาหารเช้าที่บ้านของอารอง
ลานเล็กๆ ที่เขาอาศัยอยู่เดิมเป็นลานที่แม่บ้านคนหนึ่งของบ้านสกุลสวี่อาศัยอยู่ โดยมีกำแพงกั้นกับบ้านหลังใหญ่
ต่อมาเมื่อแม่บ้านเสียชีวิต ลานเล็กนี้ก็ถูกปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้ใช้ จนกระทั่งสวี่ชีอันโต้เถียงกับอาสะใภ้ยกใหญ่และย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยความโกรธเคือง
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนดื้อดึง ปกติเขาจะทำอาหารสามมื้อด้วยตัวเอง บางครั้งอารองก็จะนำไวน์กับอาหารข้ามกำแพงมาดื่มกับหลานชาย
สวี่ชีอันในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าความหมกมุ่นให้เจ้าของร่างเดิม หากจะให้เขาทำอาหารเช้าเองก็ตื่นไม่ไหว หากออกไปกินก็จะเสียเงินมาก
ไปฟังเพลงที่หอคณิกาไม่ดีกว่าหรือ สาเหตุหลักเป็นเพราะได้เห็นเหล่าหญิงสาวที่สวมชุดผ้าโปร่งส่ายก้น
...
โถงด้านใน
เมื่ออาสะใภ้ที่สวมชุดคลุมแขนกว้างสีแดงเข้มเห็นสวี่ชีอันเดินเข้ามา นางก็เบ้ปากและก้มหน้ากินโจ๊ก
อาสะใภ้ไม่ใช่ลูกสาวของครอบครัวเศรษฐี บิดาเป็นซิ่วไฉ[footnoteRef:2] จึงพอนับได้ว่าเป็นครอบครัวที่มีชื่อเสียงด้านวรรณกรรม อาสะใภ้ได้เห็นได้ยินอยู่เป็นประจำจึงพอจะเข้าใจและมีเหตุผล นางเพิ่งยอมรับความเมตตาของหลานชายผู้โชคร้ายจึงรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง นางยังเมินหลานชายคนนี้ซึ่งตอนนี้มีกลิ่นอาย ‘อย่ารังแกคนจนที่น่าสงสาร’ [2:  ซิ่วไฉ เป็นคุณวุฒิระดับของผู้ที่ผ่านการสอบเข้ารับข้าราชการจีนในระดับท้องถิ่น ]
เสี่ยวโต้วติงยืนอยู่หน้าม้านั่งทรงกลม บนม้านั่งทรงกลมมีอาหารเช้าของนางวางอยู่ ซาลาเปาเนื้อสามลูก ปาท่องโก๋สองชิ้น กับข้าวหนึ่งอย่าง และโจ๊กข้าวชามใหญ่
“พี่ใหญ่...” นางเรียกอย่างงัวเงีย
“เหตุใดข้าไม่เห็นฉือจิ้ว” สวี่ชีอันถาม
ฉือจิ้วเป็นคำของสวี่ซินเหนียน และคำนี้ก็เป็นคำเสริมของชื่อเขา
“เก็บตัวเขียนบทกวีอยู่ในห้อง” สวี่ผิงจื้อพูด
เมื่อสวี่ชีอันนั่งลง ลวี่เอ๋อก็เสิร์ฟโจ๊กข้าวหนึ่งถ้วย ซาลาเปาเนื้อหกลูก หัวไชเท้าดอง และเต้าหู้อ่อน
ทหารระดับหลอมจิตมีความอยากอาหารเยอะกว่าคนทั่วไปมาก
แต่เมื่อไปถึงระดับหลอมปราณอย่างอาของเขา ความอยากอาหารจะต่างกับคนทั่วไปไม่มาก
กินเพียงครึ่งเดียวก็อิ่ม...สวี่ชีอันเหลือบมองเสี่ยวโต้วติงและถามด้วยสีหน้าอ่อนโยน “หลิงอิน แบ่งซาลาเปาเนื้อให้พี่ใหญ่หนึ่งลูกได้หรือไม่”
ทุกคนมองเขา เด็กสาวในบ้านไม่สนใจอะไรเลย นางสนใจเพียงแค่เรื่องกิน ใครแย่งอาหารในถ้วยของนาง นางจะสู้สุดใจกับคนคนนั้น
“ไม่เจ้าค่ะ!” เสี่ยวโต้วติงกางแขนปกป้องอาหารไว้เหมือนแม่ไก่ปกป้องลูก
“เจ้าอย่ากังวลไป พี่ใหญ่จะไม่ให้เจ้าเสียเปรียบ” สวี่ชีอันหยิบซาลาเปาเนื้อขึ้นมาวางในจานของนางและชี้ไปที่ซาลาเปาเนื้อสี่ลูก
“ซาลาเปาเนื้อสี่ลูกนี้ พวกเราแบ่งกันได้หรือไม่”
สวี่หลิงอินจิกหัว
“ควรจะแบ่งเท่าๆ กันรึเปล่า”
สวี่หลิงอินเอียงคอครุ่นคิด จากนั้นก็พยักหน้า
“ซาลาเปาสองลูกของเจ้า ซาลาเปาอีกสองลูกเป็นของพี่ใหญ่ จากนั้นพี่ใหญ่จะให้ปาท่องโก๋เจ้าอีกครึ่งชิ้น เจ้าได้กำไรใช่หรือไม่”
“อืม” สวี่หลิงอินถูกชักจูง นางรู้สึกว่าตัวเองได้กำไรมาก จึงยิ้มแย้มแจ่มใส
สวี่หลิงเยวี่ย “...”
สวี่ผิงจื้อมองหลานชาย ‘(¬_¬)’
อาสะใภ้โกรธเคือง “ข้าให้กำเนิดลูกสาวที่โง่เขลาเช่นเจ้ามาได้อย่างไร เจ้าทำให้แม่โกรธจนจะคลั่ง!”
เสี่ยวโต้วติงรู้สึกเสียใจมาก เห็นได้ชัดว่านางได้กำไรเป็นปาท่องโก๋ครึ่งชิ้น ทำไมแม่ยังต้องดุนางอีก
เวลานี้สวี่ซินเหนียนเดินเข้ามา เขาพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเหม่อลอย เขานั่งลงกินข้าวพลางครุ่นคิด
อาสะใภ้ถอนหายใจออกมา นางเลิกสนใจเด็กสาวผู้โง่เขลา เป็นห่วงเป็นใยลูกชายผู้มีอนาคต
“เหนียนเอ้อร์ เขียนบทกวีอะไรก็ดีทั้งนั้น คนเรามีทั้งจุดแข็งและจุดด้อยของตัวเอง ไม่ต้องสนใจคำนินทากาเลของคนนอกหรอก”
สวี่ซินเหนียนเชี่ยวชาญด้านทฤษฎี แต่บทกวีเป็นจุดอ่อนของเขา
“ฉือจิ้ว เมื่อไหร่เจ้าจะก้าวข้ามไปสู่การเปิดปัญญาและบรรลุถึงระดับบำเพ็ญตนระดับแปดได้” สวี่ชีอันถามทันที
เส้นทางที่สวี่ซินเหนียนเดินคือเส้นทางการฝึกของลัทธิขงจื๊อ สำนักอวิ๋นลู่ก่อตั้งโดยลูกศิษย์ของปราชญ์ลัทธิขงจื๊อและมีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงหนึ่งพันสองร้อยปี
เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่นักปราชญ์ทั่วโลกใฝ่ฝัน
สถานะเหนือกว่าของสำนักอวิ๋นลู่ ไม่เพียงแต่ผู้ก่อตั้งสถาบันเป็นลูกศิษย์ของปราชญ์เท่านั้น จุดที่สำคัญที่สุดคือ มันเป็นเพียงสำนักเดียวที่จะฝึกลัทธิขงจื๊อได้
ระดับเก้าของลัทธิขงจื๊อ ‘เปิดปัญญา’
การเปิดปัญญาเพียงแค่เพิ่มความสามารถในการจำ อ่านหนังสือได้อย่างรวดเร็ว และความสามารถในการเรียนรู้เพิ่มขึ้น แต่ก็ยังคงมีประสิทธิภาพต่ำ
“ข้าไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน อาจารย์บอกว่าต้องตระหนักรู้ในตนเอง” สวี่ซินเหนียนส่ายหน้าอย่างเศร้าสร้อย
“เจ้ากล่าวถึงระดับเปิดปัญญาได้” สวี่ชีอันพูด “จะบรรลุระดับเปิดปัญญาได้อย่างไร”
สวี่ซินเหนียนจำได้ว่า “ท่องจำพระคัมภีร์ได้อย่างไหลลื่นเพื่อการนำไปปรับใช้ด้วยตัวเอง นั่นคือระดับเปิดปัญญา”
ท่องจำได้อย่างไหลลื่น...นำไปปรับใช้ด้วยตัวเอง...อย่างแรกต้องใช้เวลามากมายไปเพื่อจดจำ อย่างหลังอาศัยความเข้าใจในสิ่งที่ศึกษา สวี่ชีอันพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
จุดนี้เหมือนกับระดับหลอมจิตของระบบทหาร ทั้งหมดคือการฝึกฝนร่างกายและทักษะการต่อสู้อย่างยาวนาน
“หากบำเพ็ญตนก็ต้องฝึกฝนร่างกายด้วยใช่หรือไม่” สวี่ชีอันถาม
สวี่ซินเหนียนไตร่ตรองและพูดว่า “นักปราชญ์ขงจื๊อระดับบำเพ็ญตนไร้ซึ่งความกลัว ทุกคำพูดและการกระทำล้วนทำให้ผู้คนเชื่อถือและกระตุ้นจิตวิญญาณในการต่อสู้ได้ ข้าพยายามย้อนวิธีการฝึกจากความสามารถที่ปรากฏให้เห็นในระดับบำเพ็ญตน”
“สำเร็จหรือไม่”
สวี่ซินเหนียนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินและหันไปพูดกับแม่ “ผู้อาวุโสท่านหนึ่งในสำนักศึกษาต้องเดินทางไปชิงโจว หนทางยังยาวไกล วันพรุ่งเหล่านักเรียนของสำนักศึกษาจะนัดพบเขาและนำเสนอบทกวีแก่เขา”
เมื่อพูดถึงตรงนี้สวี่ซินเหนียนก็พูดต่ออย่างเศร้าๆ “ข้ายังไม่ได้เขียนบทกวีอำลา”
สวี่หลิงเยวี่ยพูดเสียงเบา “พี่รองไม่มีพรสวรรค์ด้านบทกวี”
อาสะใภ้จ้องนางและพูดอย่างไม่พอใจ “พี่รองของเจ้าเต็มเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ เพียงแค่ไม่เคยใส่ใจวิถีของกวีมาก่อน”
สวี่ผิงจื้อเกาหัว “เขียนส่งเดชไปสักสองสามประโยคสิ ข้ารู้สึกว่าบทกวีที่เจ้าโพล่งออกมาวันนั้นน่าประทับใจมาก”
‘คิกๆๆ...’ สวี่ชีอันหัวเราะออกมา
มุมปากของสวี่ซินเหนียนกระตุกและเปลี่ยนหัวข้อไปดื้อๆ “ผู้อาวุโสท่านนั้นเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียงไปทั่วใต้หล้าและเชี่ยวชาญบทกวีมาก คนที่ไปส่งเขาล้วนเป็นนักเรียนที่มีพรสวรรค์ด้านบทกวี นอกจากความเคารพนับถือในตัวผู้อาวุโสแล้ว ยังมีความคิดที่จะสานสัมพันธ์อีก หากทำให้ผู้อาวุโสท่านนั้นชื่นชมได้ก็จะเป็นประโยชน์ยิ่ง”
ตกลงว่า...สุดท้ายเขาก็คิดเรื่องสานสัมพันธ์
สวี่ซินเหนียนเป็นคนหยิ่งผยองและมั่นใจในตัวเอง เขามักจะเอาแต่พูดว่า ‘มิตรภาพของสุภาพบุรุษก็เหมือนสายน้ำ’ และ ‘สุภาพบุรุษสร้างพรรคแต่ไม่ฝักฝ่ายใด’
หลังจากประสบวิกฤตครั้งนี้เขาก็ตระหนักได้ถึงประโยชน์ของการสานสัมพันธ์ในที่สุด
สวี่ชีอันในฐานะพี่ใหญ่ดีใจมาก
การทำให้เอ้อร์หลางที่ไม่เชี่ยวชาญบทกวีทุ่มเทกายใจเพื่อสานสัมพันธ์ได้น่าจะเป็นคนใหญ่คนโต...อาสะใภ้ร้อนใจ “เช่นนั้นทำอย่างไรดี”
สวี่ซินเหนียนพูดอย่างจนปัญญา “ท่านแม่ บทความที่ดีจะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ บทกวีก็เป็นเช่นนั้น”
เมื่อพูดจบเขาก็ถอนหายใจออกมา “หากข้าสานสัมพันธ์กับผู้อาวุโสแห่งวงการวรรณกรรมท่านนี้ได้ ข้าอาจจะช่วยพวกท่านออกจากคุกได้ คงจะไม่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้”
อาสะใภ้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที นางใส่ใจอนาคตของลูกชายมากกว่าใครๆ
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริงมีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ไม่อาจมอบตำลึงเงินเป็นของกำนัลได้ ต้องตอบสนองความต้องการของเขา ทำให้เขารู้สึกว่ามีค่าแก่การสานสัมพันธ์และพึงพอใจ
สวี่ผิงจื้อขมวดคิ้วจนเป็นปม “ตาของเจ้าก็เหมือนกับเจ้า เขียนบทความได้ แต่ไม่มีพรสวรรค์ด้านบทกวี”
อาสะใภ้ไม่พอใจ คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้น “ท่านหมายความว่าอย่างไร เป็นความผิดของพ่อข้าเหรอ”
“ซินเหนียนสอบผ่านจวี่เหริน[footnoteRef:3]ได้ ทั้งหมดเป็นผลงานของบ้านสกุลหลี่ของข้า เพราะเขาเจริญรอยตามข้า ท่านดูหลิงอินสิ เพราะนางเจริญรอยตามท่าน จนถึงตอนนี้นางยังไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรเลย” [3:  จวี่เหริน คือ ผู้สอบผ่านระดับมณฑล]
รูปลักษณ์ภายนอกของสวี่ซินเหนียนกับสวี่หลิงเยวี่ยเจริญรอยตามแม่ หน้าตาดีจนทำให้ผู้คนอิจฉา โหงวเฮ้งของสวี่หลิงอินเจริญรอยตามพ่อ ดังนั้นนอกจากความน่ารักแล้วนางยังดูเซ่อซ่าอีกด้วย
อารองสวี่พูดไม่ออก
สวี่ชีอันไม่พอใจ “อาสะใภ้ ท่านพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก จากความหมายของท่าน จะสื่อว่ายีนบ้านสกุลสวี่ของข้าโง่เช่นนั้นหรือ”
อาสะใภ้ไม่เข้าใจว่ายีนคืออะไร นางยิ้มเยาะ “เดิมทีเจ้าต้องเป็นคนที่เรียนหนังสือ ไม่ได้เรียนการต่อสู้”
ด้วยความคิดริเริ่มที่จะสานสัมพันธ์ของสวี่เอ้อร์หลาง สถานะของผู้อาวุโสในสำนักท่านนั้นน่าจะไม่ต่ำ เส้นสายของเอ้อร์หลางก็เป็นเส้นสายของข้า เส้นสายของข้าก็ยังเป็นเส้นสายของข้า ต้องช่วยเขา
ความคิดของสวี่ชีอันส่องประกาย เขานึกถึงผลงานชิ้นเอกที่สืบทอดมาแต่โบราณในชาติก่อนที่ใช้เป็นบทกวีอำลาได้
แม้ว่าข้าจะไม่ได้วางแผนคลุกคลีกับกลุ่มนักปราชญ์ขงจื๊อ แต่การใช้ทรัพยากรแลกกับเรื่องที่เป็นประโยชน์อย่างสมเหตุสมผล ทำไมจะไม่ทำเล่า
ในไม่ช้าเขาก็มีความคิดในใจและพุ่งเป้าไปที่บทกวี
สวี่ชีอันกัดซาลาเปาเนื้อเต็มคำ “เขียนบทกวีใช่หรือไม่ วันนี้ข้าจะบอกให้อาสะใภ้รู้ว่าบ้านสกุลสวี่ของข้าแต่ละคนมีพรสวรรค์”
สิ่งที่เขาต้องครุ่นคิดในตอนนี้คือ บทกวีนี้จะโดดเด่นเกินไปหรือไม่ รู้หรือไม่ว่าบทกวีที่เขียนลงไปในตำราได้ล้วนสืบทอดกันมาแต่โบราณ
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 18 พาน้องหญิงไปเดินเล่น
กฎหลักของบทกวีคือการใช้เสียงวรรณยุกต์ผิงเจ้อ[footnoteRef:1] [1:  วรรณยุกต์ผิงเจ้อ เป็นเสียงวรรณยุกต์ของคำที่ใช้ในกวีนิพนธ์จีน]
ตราบใดที่จุดนี้ไม่เปลี่ยน แม้ว่าจะอยู่อีกโลกหนึ่ง แต่การศึกษาภาคบังคับเก้าปีของสวี่ชีอันก็ยังคงมีประโยชน์
สวี่ซินเหนียนเหลือบมองเขา เชิดคางขึ้น “บนท้องฟ้ามีนก บนผืนดินมีแมลง เมื่อนกกระพือปีกลงมา แมลงก็จะจากไป”
“เฮ้อ...” สวี่หลิงเยวี่ยปิดปากหัวเราะเบาๆ แต่ถูกสวี่ชีอันจ้องเขม็ง นางจึงก้มหน้าลงด้วยใบหน้าแดงก่ำ
...ปากร้ายนัก ข้าอยากตีเขาเสียจริง มุมปากของสวี่ชีอันกระตุก นี่คือบทกวีที่เจ้าของร่างเดิมเขียนตอนอายุสิบปี คนที่ให้ความรู้แก่สามพี่น้องบ้านสกุลสวี่ในสมัยนั้นก็คือพ่อของอาสะใภ้ ท่านตาที่เป็นซิ่วไฉท่านนั้น
ครั้งหนึ่งท่านตาซิ่วไฉทดสอบบทกวีของพวกเขา ดังนั้นบทกวีที่ยอดเยี่ยมบทนี้จึงเกิดขึ้น
อาสะใภ้เยาะเย้ย “หนิงเยี่ยน อาไม่ได้ดูถูกเจ้าหรอกหนา บ้านสกุลสวี่ให้กำเนิดเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญาอย่างเหนียนเอ้อร์ออกมา คำของพวกเจ้าอาหลานก็เหมือนกับแมลงคลาน[footnoteRef:2]” [2:  แมลงคลาน สำนวนจีน หมายถึง อักขระที่เขียนได้ไม่ดี ไม่เป็นรูปเป็นร่าง]
“แค่คำก็ยังเขียนได้ไม่ดียังคิดจะเขียนบทกวีอีก” ท่าทางที่อาสะใภ้เหยียดริมฝีปากและกลอกตาดูมีเสน่ห์มาก
อารองอับอายเล็กน้อยจึงกระแอมทีหนึ่ง “หนิงเยี่ยน อย่าไปยุ่งเรื่องของคนเรียนหนังสือเลย วันนี้วันหยุด พวกเราอาหลานไปช่วยกันที่ลานดีหรือไม่”
ความหมายก็คือ ‘เจ้าอย่าไปคอยประสมโรงเลย เจ้าไม่รู้เรื่องของคนเรียนหนังสือ ตัวเองเสียหน้าไม่พอยังทำให้ข้าติดร่างแหถูกภรรยาเยาะเย้ยอีก’
“เมฆสีเหลืองนับพันลี้ท่ามกลางพระอาทิตย์ตก” สวี่ชีอันเอ่ยอย่างแผ่วเบา
อาสะใภ้กลอกตาและก้มหน้ากินโจ๊ก
อารองสวี่เช็ดคราบมันที่มุมปากให้เด็กหญิง
สวี่ซินเหนียนขมวดคิ้ว เพียงแค่ประโยคเดียวยังฟังไม่ออกว่าคืออะไร แต่สวี่ชีอันสามารถเขียนบทกวีแบบเจ็ดคำสี่วรรคที่ประณีตเช่นนี้ออกมาได้ก็เกินคาดมากแล้ว
“ลมเหนือพัดพาห่านป่าไปนำหิมะมา”
สวี่ซินเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพผุดขึ้นมาเองในความคิดอย่างไม่ได้ตั้งใจ
สวี่หลิงเยวี่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแสนสวยที่มีไหวพริบมองญาติผู้พี่อย่างประหลาดใจ
สวี่ชีอันก้มหน้ากินโจ๊ก ไม่พูดอะไรต่อ
“แล้วต่อจากนั้นล่ะ ต่อจากนั้นล่ะ” สวี่ซินเหนียนไต่ถามทันใด ความรู้สึกเหมือนได้ยินนักเล่าเรื่องเล่าเรื่องที่โรงน้ำชา กล่าวถึงสถานที่แสนวิเศษและจู่ๆ ก็ตบไม้ปลุกสติ ‘คาดการณ์ว่าเรื่องหลังจากนั้นเป็นอย่างไร โปรดติดตามฟังตอนต่อไป’ ทำให้โกรธจนอยากจะตีใครสักคน
“ข้าเขียนบทกวีไม่เป็น” สวี่ชีอันเหลือบมองอาสะใภ้อย่างสบายๆ เขาเพียงแค่รู้สึกว่าวันนี้อาสะใภ้สง่างามและสวยเป็นพิเศษเท่านั้น ไม่ได้มีคำใบ้ที่จะให้นางขอโทษอยู่ในนั้นเลย
อาสะใภ้เบิกดวงตาอันกลมโตของนางกว้างและหันไปถามลูกชาย “บทกวีนี้ดีมากหรือ”
สวี่หลิงเยวี่ยเอ่ยอย่างอ่อนโยน “มีท่วงทำนองยิ่งนัก!”
แม้ว่าการท่องหนังสือของนางจะยังมีข้อจำกัด แต่นางก็ฟังสองประโยคแรกออกว่าเป็นบทกวีเจ็ดคำที่ยอดเยี่ยม
เมื่อเห็นท่าทีของบุตรสาวและบุตรชาย สวี่ผิงจื้อก็ตกตะลึงและจ้องสวี่ชีอันตาไม่กะพริบ ในดวงตามีทั้งความแปลกใจและความคาดหวัง
“ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน!” สวี่ชีอันเคี้ยวปาท่องโก๋แล้วโพล่งสองประโยคหลังออกมา
‘แกร๊กๆ’... ตะเกียบในมือของสวี่เอ้อร์หลางตกลงบนโต๊ะ
“ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน...” เขาพึมพำกับตัวเองและจมอยู่ในอารมณ์ทางศิลปะอย่างไม่อาจถอนตัวได้
สวี่หลิงเยวี่ยตัวสั่น ขนที่หลังมือลุกชัน
สวี่ผิงจื้อเบ้ปาก “ให้ตายเถอะ เหตุใดจึงฟังดูขนพองสยองเกล้านัก”
อาสะใภ้ขุ่นเคืองอยู่ในใจ แต่ก็เห็นด้วยกับคำพูดของสามี
นี่คือพลังของบทกวี เป็นการเขย่าขวัญทางจิตวิญญาณ แม้แต่คนที่เขียนบทกวีไม่ได้และไม่รู้กฎเสียงวรรณยุกต์ผิงเจ้อ แต่เมื่อได้อ่านผลงานชิ้นเอกที่สืบทอดมาแต่โบราณก็ยังรู้สึกชาไปทั้งศีรษะอย่างไม่อาจควบคุมได้
ความรู้สึกแบบนี้เมื่อก่อนตอนสวี่ชีอันเรียนก็มักจะสั่นสะท้านกับผลงานชิ้นเอกที่สืบทอดมาแต่โบราณในหนังสือเรียนวรรณคดีและภาษา
“เมฆสีเหลืองนับพันลี้ท่ามกลางพระอาทิตย์ตก ลมเหนือพัดพาห่านป่าไปนำหิมะมา ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน”
สวี่ซินเหนียนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นเป็นครั้งที่สองทำให้เขาดูสง่างามและโดดเด่นมากกว่าเดิม...ฉอเลาะยิ่ง
มันคือผลงานชิ้นเอก!
แม้ว่าเขาจะไม่เก่งด้านบทกวี แต่ในฐานะที่เป็นพวกคงแก่เรียนผู้ไม่โหยหาในบทกวี เมื่อได้ยินบทกวีดีๆ ก็อดไม่ได้ที่จะร้องตามจังหวะ เลือดในกายเดือดพล่าน
“เจ้า...เขียนบทกวีเป็นตั้งแต่เมื่อใด” สายตาของสวี่ซินเหนียนจับจ้องอยู่ที่สวี่ชีอัน ดวงตาเป็นประกาย สั่นสะท้านและสงสัย
“ข้าบอกเมื่อใดว่าข้าเขียนบทกวีไม่เป็น” สวี่ชีอันหัวเราะ “บทกวีที่เขียนขึ้นเมื่อเปิดปัญญาสามารถแทนปัจจุบันขณะได้หรือ ข้ามีพรสวรรค์ด้านบทกวีมาโดยตลอด เพียงแค่ไม่แสดงออกมาเท่านั้นเอง”
“ที่แท้หนิงเยี่ยนก็เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญาของบ้านสกุลสวี่ของพวกเรา” อารองสวี่รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งและยิ้มอย่างสดใส “หากข้ารู้ก่อนหน้านี้ก็คงให้เจ้าเรียนหนังสือ เลิกเรียนศิลปะการต่อสู้”
อาสะใภ้ไม่พอใจ นางอ้าปากค้าง แต่ก็ไม่อาจพูดโต้แย้งได้อย่างเต็มปาก
ไม่ หากเป็นเช่นนั้นวรรณกรรมข้าก็เขียนไม่ได้ ศิลปะการต่อสู้ก็ไม่เป็น...สวี่ชีอันรู้ดีว่าเจ้าของร่างเดิมเป็นคนไม่กระตือรือร้น เรียนหนังสือไปก็เสียเวลา ลาออกไปทำงานก่อสร้างยังจะดีกว่า
สวี่ซินเหนียนก็ไม่มีคุณสมบัติในการฝึกวรยุทธ์ หวังจะให้หนุ่มหล่อที่ผิวเนียนนุ่มออกกำลังกายเพื่อฝึกฝนร่างกายหรือ
“แต่นี่เป็นบทกวีที่หนิงเยี่ยนเขียน แค่ฟังก็พอแล้ว ฉือจิ้ว เจ้าไม่อาจเอาไปเป็นของตัวเองได้ ไม่ใช่สิ่งที่ผู้คงแก่เรียนควรกระทำ” อารองสวี่กล่าว
สวี่ซินเหนียนร้อง ‘อืม’ ออกมา ไม่ใส่ใจจะตอบกลับพ่อของเขาว่าเขาดูเป็นคนแบบนั้นหรือ และหันไปพูดกับสวี่ชีอัน “บทกวีบทนี้ข้าขอยืมไปใช้ ข้าจะอธิบายว่าคนที่เขียนบทกวีคือเจ้า”
ข้าเองนั่นแหละที่จะตาย...สวี่ชีอันพยักหน้าเล็กน้อย “ไปเถอะ เอามันไปวางมาด...แสดงความสามารถ”
แน่นอนว่าเรื่องของผู้คงแก่เรียนคือการแสดงความสามารถ
บทกวีบทนี้เดิมทีก็วางแผนจะมอบให้สวี่ซินเหนียนใช้เพื่อสานสัมพันธ์อยู่แล้ว เขาไม่ได้สนใจจริงๆ ว่าใครจะลงนาม
เขาไม่ใช่กลุ่มนักปราชญ์ขงจื๊อ บทกวีมีผลต่อเขาเล็กน้อยจริงๆ นี่เป็นสาเหตุที่เขาไม่ได้ใช้บทกวีเพื่อแสดงความสามารถมาตลอดหนึ่งเดือน
ด้วยสภาพแวดล้อมไม่อำนวย
เขาอยู่กับมือปราบที่เน่าเหม็นกลุ่มหนึ่งตลอดทั้งวัน คิดจะท่องบทกวีให้พวกเขาฟัง สอนพวกเขาร้องเพลงไม้ที่ใช้คล้องม้ายังจะดีกว่า
“ชื่อบทกวีล่ะ” สวี่ซินเหนียนถาม
...ข้าลืมไปแล้ว ใบหน้าของสวี่ชีอันแข็งค้าง “บทกวีบทนี้ข้าแต่งขึ้นจากความรู้สึกจึงยังไม่มีชื่อ เจ้าก็ลองคิดดู”
...
หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ สวี่ซินเหนียนก็จูงม้าสุดรักของพ่อออกจากลานด้านหลังและรีบควบไป อาหลานสองคนแลกเปลี่ยนความรู้กันอยู่ที่ลานและถามไถ่พอเป็นพิธี
“ไม่เลว ทักษะมีความก้าวหน้าแล้ว หากอยากก้าวไปอีกขั้นก็มีเพียงก้าวเข้าสู่ระดับหลอมปราณเท่านั้น เพียงแต่พลังปราณต้องการการเหนี่ยวนำระหว่างสวรรค์กับโลกจึงจะบังเกิด” อารองสวี่หยิบผ้าเช็ดเหงื่อที่คนใช้ยื่นให้มาเช็ดแก้ม “นอกจากอาบน้ำยาแล้วยังต้องมียอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณเปิดประตูสวรรค์ให้เจ้าอีก ไม่เช่นนั้นจวบจนบั้นปลายของชีวิตเจ้าก็ไม่อาจก้าวเข้าสู่ระดับหลอมปราณได้”
ระดับหลอมวิญญาณคือระดับที่เจ็ดของเส้นทางของทหาร
“อารอง ท่านอยากจะพูดสิ่งใด” สวี่ชีอันเช็ดเหงื่อ
“ข้าฝ่าอันตรายในสงครามซานไห่จึงมีความดีความชอบในการสู้รบสั่งสมไว้ แลกกับให้ยอดฝีมือในกองทัพเปิดประตูสวรรค์ให้ข้า จึงก้าวเข้าสู่ระดับหลอมปราณ” อารองสวี่ถอนหายใจ “กลับบ้านปีที่สองก็มีซินเหนียน”
“ตอนนี้โลกยังสงบสุข เจ้าไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะสั่งสมความดีความชอบในการสู้รบ จะหลอมปราณได้อย่างไร หากไม่หลอมปราณ เจ้าจะไม่ลงหลักปักฐานมีครอบครัวหรือ หนิงเยี่ยน อารองก็อายุมากแล้ว ความปรารถนาเพียงอย่างเดียวของข้าก็คือเห็นเจ้าแต่งงานมีบุตรเพื่อที่ข้าจะได้ไม่ทำให้พ่อของเจ้าที่ตายไปผิดหวัง”
“ค่อยเป็นค่อยไปเถิด” สวี่ชีอันพูดเป็นพิธี
นอกจากการสั่งสมผลงาน ยังมีวิธีเลื่อนขั้นวิธีอื่นอีก นั่นก็คือใช้เงิน
ใบสั่งยากับยอดฝีมือล้วนแก้ไขได้ด้วยเงิน
วีรบุรุษมักใช้กำลังเพื่อละเมิดกฎหมาย ดังนั้นราชสำนักจึงควบคุมจำนวนทหารอย่างเข้มงวดและกำหนดไว้อย่างชัดเจนว่ายอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณห้ามเปิดประตูสวรรค์ให้ผู้ใดเป็นการส่วนตัว หากต้องการเปิดประตูสวรรค์ให้ลูกหลานในครอบครัว จำเป็นต้องรายงานให้ทางราชการทราบก่อน
อย่างไรก็ตาม ระบบราชการของต้าฟ่งทุกวันนี้แย่มาก เจ้าหน้าที่ทุจริตอาละวาด ความทรงเกียรติของราชสำนักก็ค่อยๆ ลดลง แม้จะไม่กล้าฝ่าฝืนกฎหมายอย่างเปิดเผย แต่ก็ยังมียอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณไม่น้อยมองหาคู่ค้าในตลาดมืด
สวี่ชีอันทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงิน เพราะเขามีความคิดที่จะใช้เงินแทนผลงาน
ไม่อย่างนั้นเขาคงติดอยู่ที่ระดับหลอมจิตไปตลอดกาล แล้วแท่งเหล็กที่ติดตัวมานี้จะไปมีประโยชน์อะไร
อาสะใภ้พาลูกสาวสองคนเดินเข้ามา ยืนอยู่ใต้ชายคาตรงทางเดินและตะโกนว่า “ท่านพี่ แดดแรงแล้ว ท่านพาหลิงอินกับหลิงเยวี่ยออกไปเดินเล่นที”
อารองสวี่ขมวดคิ้ว “ข้ามีธุระ”
“วันนี้ไม่ใช่วันหยุดหรือ”
“ข้านัดดื่มเหล้ากับเพื่อนร่วมงานไว้ อีกประเดี๋ยวก็ไปแล้ว เช่นนั้นให้หนิงเยี่ยนพาพวกนางออกไปเดินเล่นเถอะ”
หญิงสาวที่เติบโตในตระกูลวรรณกรรมมักจะถูกเลี้ยงดูอยู่ในห้องส่วนตัว ไม่อาจออกไปเดินเล่นตามใจชอบได้
บ้านสกุลสวี่เป็นครอบครัวผู้บัญชาการทหาร จึงไม่ได้เลี้ยงดูอย่างเข้มงวดมากนัก
สวี่ชีอันหันกลับไปทันเวลาที่จะพบกับดวงตาอันสดใสและเปล่งประกายของสาวน้อยอายุสิบหกพอดี สาวน้อยที่หน้าตาสวยสดงดงามเม้มริมฝีปาก นางเขินอายจึงก้มหน้าลงเล็กน้อย
“ข้าไม่มีอะไรทำพอดี” สวี่ชีอันพยักหน้า
เมื่อนึกย้อนกลับไปตอนที่ข้าอายุสิบแปดพาน้องสาวอายุสิบหกปีออกไปเดินเล่นช่างเป็น ‘ช่วงเวลาที่งดงาม’ แน่นอนว่าน้องสาวในตอนนั้นไม่อาจเทียบกับสวี่หลิงเยวี่ยได้เลย
…………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 19 บทกวีอำลา
ชานเมืองจิงจ้าว ศาลาเหมียนหยาง!
รถม้าหรูหราสองสามคันหยุดที่ข้างศาลา ชานเมืองมีอากาศหนาวเย็นและมีลมแรง เนินเขาสูงต่ำมีสีน้ำตาลอ่อน
ดวงตะวันคล้อยให้ความรู้สึกอบอุ่นในช่วงต้นฤดูหนาว
ฆราวาสจื่อหยางแห่งสำนักอวิ๋นลู่กำลังจะเข้ารับตำแหน่งข้าราชการ
สำหรับสำนักอวิ๋นลู่ที่วงราชการตกต่ำลงทุกวันจึงถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง
เหล่าสุภาพบุรุษในสำนักต่างร้องเพลง เหล่านักเรียนต่างชื่นชมยินดีและภาคภูมิใจ วันแห่งความก้าวหน้ากำลังใกล้เข้ามา
ในศาลา ชายชราสามคนกำลังนั่งดื่มชา หนึ่งในนั้นสวมชุดสีม่วง ข้างขมับปกคลุมด้วยผมสีขาว เขาเป็นพระเอกของการอำลาครั้งนี้
หยางกง สมญานามฆราวาสจื่อหยาง เป็นจอหงวน[footnoteRef:1]ของหยวนจิ่งในรอบสิบสี่ปี ปีต่อมาเขาลาออกจากตำแหน่งและกลับมาศึกษาที่สำนักอวิ๋นลู่ ในช่วงเวลายี่สิบสองปีเขามีลูกศิษย์มากมายทั่วโลกและกลายเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียงระดับโลก [1:  จอหงวน เป็นตำแหน่งราชบัณฑิตซึ่งได้คะแนนอันดับหนึ่งในการสอบขุนนางของจีนในสมัยโบราณ]
เดิมทีเขาควรจะมีอนาคตที่ดีกว่านี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้าร่วมคณะรัฐมนตรี แต่เขากลับออกจากข้าราชการอย่างน่าเศร้าในตอนที่รุ่งโรจน์ที่สุด ในหมู่นักปราชญ์มีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปต่างๆ นานา บางคนบอกว่าเขาหมิ่นพระบรมเดชานุภาพจึงต้องออกจากตำแหน่ง
บางคนว่าเขาทำให้สมุหราชเลขาธิการประจำราชวงศ์ขุ่นเคือง หนทางด้อยกว่าผู้อื่นจึงต้องลาออกไปอย่างหดหู่
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ยี่สิบสองปีผ่านไป ในที่สุดเขาก็ได้กลับมารับราชการอีกครั้ง เข้ารับตำแหน่งสมุหเทศาภิบาลชิงโจว เป็นผู้ว่าราชการที่แท้จริง
สถานะของอีกสองคนก็ไม่ต้อยต่ำเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งในสำนักอวิ๋นลู่ เพียงแค่ชื่อเสียงภายนอกพวกเขาก็ไม่แพ้ฆราวาสจื่อหยางเลย
ชายที่สวมชุดสีเทาและมีเคราแพะชื่อว่าหลี่มู่ไป๋ ผู้เล่นระดับชาติ ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่รู้จักในฐานะนักหมากรุกอันดับหนึ่งในใต้หล้า เมื่อห้าปีก่อนเขาเล่นหมากรุกกับเว่ยเยวียนและเว่ยกงสามรอบ แพ้ทุกรอบ จึงโยนกระดานหมากรุกทิ้งด้วยความโกรธและไม่เล่นหมากรุกอีกเลยตั้งแต่นั้นมา
ชายที่สวมชุดสีฟ้าชื่อว่าจางเซิ่น ปรมาจารย์ด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหาร และ ‘กลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารหกประการ’ ที่เขียนในช่วงปีแรกๆ ยังเป็นสิ่งพิมพ์ที่ขุนนางบู๊และนายทหารระดับสูงแห่งต้าฟ่งต้องอ่านจนถึงตอนนี้ เขาเป็นปรมาจารย์ด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารเพียงคนเดียวของต้าฟ่งที่เทียบกับเว่ยเยวียนได้
นักเรียนที่มาส่งกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้านนอกศาลา ทุกคนล้วนเป็นนักเรียนที่มีศักยภาพมากของสำนักอวิ๋นลู่ สวี่ซินเหนียนก็อยู่ในนั้นด้วย
“ในที่สุดท่านจื่อหยางก็กลับเข้ารับราชการ หากได้รับคำชมจากเขา ในอนาคตพวกเราจะมีความเจริญรุ่งเรืองในงานข้าราชการแน่นอน” สหายร่วมชั้นที่รู้จักกันคนหนึ่งเอ่ยเสียงเบา “ฉือจิ้ว เจ้าเตรียมบทกวีดีๆ มาแล้วใช่หรือไม่”
‘พี่ชายข้าเตรียมให้ข้าแล้ว...และยังเป็นโคลงเจ็ดคำครึ่งบทอีก...’ สวี่ซินเหนียนมองเข้าไปในศาลาและพูดเบาๆ “เตรียมไว้ลวกๆ ครึ่งบท หย่งซู เจ้าหาผลประโยชน์มากเกินไปแล้ว”
โคลงเจ็ดคำมีฉันทลักษณ์ที่เข้มงวด กำหนดให้จำนวนคำในบทกวีต้องเท่ากัน ประกอบด้วยแปดวรรค แต่ละวรรคมีเจ็ดคำ ทุกๆ สองวรรคเป็นหนึ่งบาท มีทั้งหมดสี่บาท
โคลงเจ็ดคำที่สวี่ชีอันให้เขามีเพียงสองบาท หลังจากกินข้าวสวี่ซินเหนียนก็ไล่ถาม แต่ญาติผู้พี่ของเขาก็ตะกุกตะกักเปลี่ยนหัวข้อ ไม่ยอมให้สองบาทสุดท้ายกับเขา
“นี่ไม่ใช่การหาผลประโยชน์ จะเป็นนักเรียนหรือข้าราชการก็ดี ทำงานหนักสร้างเรือ เอาตัวรอดเป็นยอดคน[footnoteRef:2]” เพื่อนของเขาพูด ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าสวี่ซินเหนียนไม่เก่งบทกวี จึงไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ [2: ทำงานหนักสร้างเรือ เอาตัวรอดเป็นยอดคน หมายถึง มุ่งมั่นศึกษาอย่างหนักเพื่อเป็นใบเบิกทาง และประจบประแจงผู้มีอำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว]
“หย่งซูพูดถูก เวลานี้ทางการต่างทุจริต ผู้ใต้บังคับบัญชาร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ทุจริตประชาชน เกิดภัยธรรมชาติปีแล้วปีเล่า หากอยากเปลี่ยนสถานการณ์ ความคิดก็ต้องยืดหยุ่นหน่อย” นักเรียนอีกคนเข้าร่วมประเด็นนี้
นักเรียนที่ชื่อหย่งซูพยักหน้า เขามองสวี่ซินเหนียน “เจ้ามักจะพูดว่าบทกวีเป็นเส้นทางเล็กๆ แต่ไม่ว่าบทความของเจ้าจะดีเพียงใด ผ่านไปหลายสิบปีจะมีผู้ใดจำเจ้าได้ แต่บทกวีสามารถถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น”
บทกวีเป็นเส้นทางเล็กๆ ไม่อาจปกครองประเทศได้และไม่อาจเป็นประโยชน์ต่อประชาชนได้ เป็นเพียงแค่ศิลปะ... สวี่เอ้อร์หลางอยากจะพูดเช่นนี้ เมื่อคำนึงว่าตอนนี้เขากำลังจะใช้เส้นทางเล็กๆ ที่เป็นเพียงศิลปะเอาใจผู้อาวุโสก็กลืนคำพูดนั้นกลับไปและส่งเสียงร้อง ‘อืม’ ออกมาอย่างคลุมเครือ
หย่งซูมองเขาอย่างประหลาดใจ ไม่คาดคิดว่าจะไม่มีคำโต้แย้งจากอีกฝ่าย
หลี่มู่ไป๋ผู้เล่นระดับชาติถอนหายใจ “พี่หยาง หากสมัยนั้นท่านมีความละเอียดอ่อนได้สักครึ่งหนึ่งของพวกเขา ท่านคงไม่เสียเวลากว่ายี่สิบปี”
ฆราวาสจื่อหยางหัวเราะ
“พูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก” จางเซิ่น ปรมาจารย์ด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารหัวเราะพลางยกชาขึ้นดื่ม “พี่หยางมีความทะเยอทะยานอย่างมาก และเขากำลังปูทางไปสู่ระดับ ‘ก่อชะตา’ ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฆราวาสจื่อหยางก็ถอนหายใจ “สุดท้ายแล้วก็ยังถูกไล่ออกจากราชการ”
“นี่ไม่ใช่ปัญหาของเจ้า คนจากราชวิทยาลัยหลวงพวกนั้นไม่คิดว่าสำนักอวิ๋นลู่ของพวกเราจะพลิกฟื้นได้”
“หึ คนต่ำทรามที่รู้เพียงการกลั่นแกล้งและใช้กลอุบาย ไม่ถึงสองร้อยปีคนพวกนี้จะกลายเป็นหายนะของโลก”
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์อย่างน่าสนใจ
ลัทธิขงจื๊อมีต้นกำเนิดมาจากนักปราชญ์ และสำนักอวิ๋นลู่ก็เป็นสำนักที่ลูกศิษย์ใหญ่ของนักปราชญ์ก่อตั้งขึ้นเพื่อโอ้อวดลัทธิขงจื๊อดั้งเดิม ความจริงก็เป็นเช่นนี้
แต่เมื่อสองร้อยปีก่อน เพราะความขัดแย้งในประเทศ จึงถูกองค์จักรพรรดิในเวลานั้นปฏิเสธโดยสมบูรณ์
ในเวลานี้สำนักอวิ๋นลู่มีคนทรยศ และสำนักอวิ๋นลู่เองก็คิดเช่นนั้น
คนทรยศคนนั้นเดิมทีเป็นอาจารย์คนหนึ่งของสำนักอวิ๋นลู่ เขาฉวยโอกาสนี้สร้างเนื้อสร้างตัว ใช้แนวคิด ‘รักษากฎสวรรค์ทำลายความปรารถนาของมนุษย์’ เอาใจองค์จักรพรรดิ ก่อตั้งราชวิทยาลัยหลวงด้วยความช่วยเหลือของจักรพรรดิและกลายเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่
หลังจากนั้นราชวิทยาลัยหลวงก็มาแทนที่สำนักอวิ๋นลู่และกลายเป็นสำนักศึกษาหลักที่สร้างเจ้าหน้าที่ในราชสำนัก
การต่อสู้ของลัทธิขงจื๊อดั้งเดิมจึงดำเนินมาถึงสองร้อยปี
ฆราวาสจื่อหยางพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ข้าไปครั้งนี้เพื่อเปิดและขยายอาณาเขตให้สำนักอวิ๋นลู่ วางรากฐานข้าราชการ แต่ข้าก็อยากรื้อฟื้นวิถีเก่าของสำนัก ทว่าข้าคนเดียวไม่เพียงพอ ข้าต้องการให้พวกเราร่วมแรงร่วมใจกัน และยังต้องการคนหนุ่มที่มีความสามารถโดดเด่นอีกด้วย”
หลี่มู่ไป๋กับจางเซิ่นมองหน้าและยิ้มให้กัน จางเซิ่นหันไปมองเหล่านักเรียนที่อยู่ด้านนอกศาลา “ผู้ใดอยากแต่งบทกวีมอบให้ฆราวาสจื่อหยางหรือไม่”
“การประพันธ์บทกวีต้องมีสีสัน มิเช่นนั้นจะน่าเบื่อ” ฆราวาสจื่อหยางถอดหยกสีม่วงที่เอวออกมา “ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งจะได้รับจี้หยกไป”
แสงสีม่วงของจี้หยกไหลเวียนอยู่ มันทั้งวิเศษและไม่ธรรมดา
ดวงตาของนักเรียนที่อยู่นอกศาลาเปล่งประกายอย่างพร้อมเพรียงกัน ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ถือจี้หยกขึ้นมา มันถูกชำระล้างด้วยพรสวรรค์และแฝงความอัศจรรย์ไว้ หากพวกเขาได้รับไปจะก่อให้เกิดประโยชน์มากมายอย่างแน่นอน
ขณะเดียวกัน ฆราวาสจื่อหยางก็ใช้หยกสีม่วงเป็นสีนำโชค ซึ่งมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าอีกด้วย
ของที่ผู้อาวุโสพกติดตัวและมอบให้เพียงแค่รุ่นน้องกับนักเรียนเท่านั้น หรือกล่าวอีกนัยคือ ‘เอาจี้หยกนี่ไป น้องชาย เจ้าเป็นคนของข้า...หรือก็คือนักเรียนของข้าแล้ว’
“นักเรียนยินดีแต่งบทกวีเพื่อเลี้ยงส่งฆราวาสจื่อหยาง” นักเรียนรูปร่างสูงที่สวมเสื้อขงจื๊อสีเขียวแกมน้ำเงินและมีจี้หยกรอบเอวก้าวออกมาและแสดงความเคารพต่อปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่อยู่ในศาลา
หลี่มู่ไป๋ยิ้ม “นี่คือนักเรียนของข้า จูทุ่ยจือ เขาค่อนข้างมีพรสวรรค์ด้านบทกวี”
ฆราวาสจื่อหยางยิ้มและพยักหน้า
หลังจากนักเรียนที่ชื่อจูทุ่ยจือคนนั้นขับร้องบทกวีอำลา รอยยิ้มบนใบหน้าฆราวาสจื่อหยางก็ลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ชัดเจนว่าพึงพอใจมาก
“ไม่เลว” จางเซิ่นปรมาจารย์ด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารกล่าวชมและไม่ได้แสดงความคิดเห็นอีก นักปราชญ์สองคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนมีพรสวรรค์ด้านบทกวีมากกว่าเขา
แต่การเริ่มต้นที่ดีไม่จำเป็นต้องมีจุดจบที่ดี ฉากต่อไปนี้อาจอธิบายได้ว่าเป็นหางหมาแซมขนหมี[footnoteRef:3] [3:  หางหมาแซมขนหมี สำนวนจีน เปรียบการเอาของที่ไม่ดีมาแซมเข้ากับของดี ทำให้ยากที่จะตัดสินว่าของสิ่งนั้นดีหรือไม่ดี]
บทกวีส่วนหลังพอไปวัดไปวา แต่ฝืนให้เป็นไปตามมาตรฐานที่กำหนดมากเกินไป
หลี่มู่ไป๋ถอนหายใจ “ตั้งแต่ที่ราชวิทยาลัยหลวงใส่คำอธิบายประกอบหนังสือปราชญ์อีกครั้งเพื่อรักษาหลักกฎสวรรค์ทำลายความปรารถนาของมนุษย์ นักเรียนทั่วโลกเอาแต่ยึดติดกับพระคัมภีร์และขลุกอยู่กับบทกวี เมื่อเวลาผ่านไปพวกเขาก็ตกอยู่ในสภาพที่ ‘ผูกมัดกับหลักการ ไม่ปะติดปะต่อจนน่าเบื่อ’ จนไม่อาจถอนตัวได้ บทความกับบทกวีจึงไม่มีจิตวิญญาณอีกต่อไป”
เมื่อพูดถึงความหลัง เขาก็เคียดแค้นขึ้นมา
‘นี่ก็เป็นสาเหตุที่ลัทธิขงจื๊อเริ่มถดถอยลงในยุคสมัยใหม่เช่นกัน คำกล่าวของลัทธิขงจื๊อที่ผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้ามาสองร้อยปีคือ พระพุทธศาสนายิ่งใหญ่ ลัทธิเต๋าก็น่ายกย่อง อ๊ะ การเล่นแร่แปรธาตุก็ไม่เลว หมอผีกับพ่อมดที่ใช้แนวทางอื่นก็มีจิตวิญญาณ สมควรได้รับการยกย่อง...อ้อ ทหารที่หยาบคายเชิญเจ้าออกไป ที่นี่คือการชุมนุมของสุภาพชน ช่วยเอาเผ่าพันธุ์ปีศาจออกไปด้วยแล้วกัน ทุกคนที่หลงเหลืออยู่ที่นี่ อภัยให้ข้าที่พูดตรงๆ ด้วย พวกเจ้ามันขยะ!’
นั่นคือวิถีของลัทธิขงจื๊อในตอนเริ่มต้น
แล้วตอนนี้ล่ะ
ระบบผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสูง ‘เรื่องผิดกฎหมายเป็นอย่างไร น้องชาย’
ลัทธิขงจื๊อตัวสั่น ‘แม่แกสิ’
ฆราวาสจื่อหยางถอนหายใจ “ช่างเถอะ ไม่ต้องไปพูดถึงเรื่องพวกนี้หรอก นักเรียนทุกคนยังมีผู้ใดอยากแต่งบทกวีอีกหรือไม่”
ผ่านไปพักหนึ่งก็ยังไม่มี
จูทุ่ยจือจ้องหยกสีม่วง สายตาร้อนผ่าว รู้สึกว่านี่คือของในกระเป๋าของเขา
“ท่านอาจารย์ ข้ามีบทกวี” สวี่ซินเหนียนเดินออกจากฝูงชนมาที่ศาลา
เขาจงใจเงียบมาจนถึงตอนนี้ เขาเป็นคนเงียบๆ และอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่อยากโยนบทกวีดีๆ ออกมาเร็วเกินไปและทำให้สหายร่วมชั้นอับอาย ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับที่เขาเคยปะทะฝีปากกับจูทุ่ยจือแน่นอน
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 20 โคลงเจ็ดคำครึ่งบทที่ทำให้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ตกตะลึง
“สวี่ฉือจิ้ว นักเรียนของข้า เชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหาร เป็นคนที่ควรค่าแก่การฝึก” จางเซิ่นปรมาจารย์ด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารแนะนำ
‘และเป็นคนที่แต่งบทกวีไม่ได้เรื่อง’ ประโยคนี้คิดอยู่ในใจ
ปรมาจารย์จางแปลกใจเล็กน้อย ‘เจ้าแต่งบทกวีไม่เป็น แล้วโผล่หัวออกมาด้วยเหตุใด’
จูทุ่ยจือที่คิดว่าตัวเองจะต้องได้หยกสีม่วงแน่นอน เมื่อได้ยินเสียงก็รู้สึกระแวดระวังเล็กน้อย และเมื่อเห็นว่าเป็นสวี่ซินเหนียนจึงไม่ได้ให้ความสำคัญ เพียงแค่เหลือบมองเขาเท่านั้น
เรียนชั้นเดียวกันมาหลายปี ไม่ต้องพูดก็รู้แล้ว และยังรู้จักกันเป็นอย่างดีอีก
สวี่ซินเหนียนมีความสามารถโดดเด่นในด้านการเขียนบทความ กลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารก็แตกฉาน แต่บทกวีกลับไร้ความสง่างาม
‘จี้หยกยังคงเป็นของข้า’
สายตาของพวกนักเรียนจับจ้องอยู่ที่ร่างของสวี่ซินเหนียน เขาเพลิดเพลินกับการจ้องมองของทุกคน สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าไม่มีใครอยู่ในสายตา เขามองพระอาทิตย์ที่คล้อยอยู่บนท้องฟ้าอย่างอบอุ่น
“เมฆสีเหลืองนับพันลี้ท่ามกลางพระอาทิตย์ตก”
หลี่มู่ไป๋ผู้เล่นระดับชาติพยักหน้าและลูบเครา วรรคนี้เป็นเพียงการบรรยายทิวทัศน์ธรรมดาๆ แต่วิสัยทัศน์ที่เปิดกว้างแสดงออกมาอย่างชัดเจน
“ลมเหนือพัดพาห่านป่าไปนำหิมะมา”
ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาว หิมะยังไม่มาถึง แต่ก็อีกไม่ไกล ประโยคนี้ไม่ถือว่าพูดเกินจริง
เมื่อพระอาทิตย์ตกดินหิมะก็ปลิวมา ท่ามกลางลมเหนือพัดเห็นห่านป่าอยู่บนฟ้าไกลๆ ภาพปรากฏขึ้นทั้งหมดในคราวเดียว
การแสดงพื้นหลังของสองวรรคนี้ดีมาก เข้ากับการอำลาครั้งนี้พอดี
จางเซิ่นประหลาดใจอย่างมาก เขามองพินิจสวี่ซินเหนียนอย่างถี่ถ้วน ด้วยระดับบทกวีของนักเรียนคนนี้ เจ็ดคำสองวรรคนี้ เขาต้องทุ่มเททั้งกายและใจในการแต่ง หากรักษามาตรฐานนี้ไว้ได้ ไม่แน่เขาอาจจะแข่งกับจูทุ่ยจือได้
ในบรรดาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่มีคุณธรรมและบารมีสูงส่งทั้งสาม ฆราวาสจื่อหยางที่ระดับบทกวีสูงที่สุดคิดทบทวนบทกวีสองวรรคนี้และรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
หลายพันลี้ พลบค่ำ ลมเหนือ ห่านป่าและหิมะตก...คำเหล่านี้ร่างภาพที่อ้างว้างและเศร้าโศกออกมา
เหมือนว่าเขาไม่ได้เข้ารับราชการ แต่ถูกลดตำแหน่ง
แต่ถึงอย่างไรมันก็มีเสน่ห์อยู่เล็กน้อยจริงๆ
การเข้ารับราชการครั้งนี้ ดูเหมือนว่าราชสำนักจะให้ดำรงตำแหน่งที่สำคัญและมอบอำนาจให้ แต่กองกำลังที่มาจากราชวิทยาลัยหลวงจะมองดูเขาเลื่อนตำแหน่งอย่างสบายๆ ได้หรือ และจะปล่อยให้เขาวางรากฐานในราชสำนักเพื่อสำนักอวิ๋นลู่ได้หรือ
การจากไปชิงโจวครั้งนี้อนาคตไม่แน่นอนจริงๆ หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล
ทันใดนั้น สวี่ซินเหนียนก็อ้าแขน ใบหน้าอันหล่อเหลาเผยความไร้ที่ติและความสง่างามที่ราวกับหยกเนื้อดีออกมาท่ามกลางการสะท้อนของแสงอาทิตย์อันอบอุ่น
เขายกแขน มองตรงไปที่ฆราวาสจื่อหยาง และพูดสองวรรคสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลัง
“ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ”
“ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน”
ทั้งในศาลาและนอกศาลาเงียบสนิททันที
ครู่หนึ่ง ทุกคนในที่นี้ก็ขนลุกไปทั้งร่าง
จูทุ่ยจือหันหน้าไปทีละนิดอย่างแข็งทื่อและมองสวี่ซินเหนียนที่ยืนหยัดอย่างภาคภูมิด้วยความตกตะลึง
“ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน” หลี่มู่ไป๋ปรบมือด้วยความตื่นเต้น “เยี่ยมมาก!”
สองวรรคแรกแสดงบรรยากาศที่เศร้าหมอง สองวรรคหลังพลิกสถานการณ์ไปในทางที่ดีขึ้น ทำให้ผู้คนรู้แจ้งในทันใด และมอบกำลังใจให้
จางเซิ่นมองไปที่สวี่ซินเหนียน ไม่พูดไม่จา
ฆราวาสจื่อหยางที่เชี่ยวชาญบทกวี เวลานี้ยังคงติดอยู่ในอารมณ์ศิลป์ของบทกวีแบบเจ็ดคำบทนี้ ใจของเขาสั่นไหว
“บทกวีดี บทกวีดีมาก...” เขาพึมพำออกมา
“เหตุใดจึงมีเพียงครึ่งบท” จางเซิ่นปรมาจารย์ด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารเห็นว่านักเรียนของเขาไม่ได้ขับบทกวีต่อจึงอดเอ่ยปากถามไม่ได้
...มุมปากของสวี่ซินเหนียนกระตุก “บทกวีบทนี้มีเพียงครึ่งบทเท่านั้นขอรับ”
‘มีเพียงครึ่งบทหรือ!’
นักปราชญ์ที่อยู่ในที่นี้เบิกตากว้างทันที ยากที่จะยอมรับคำพูดดังกล่าว มีใครที่ไหนแต่งบทกวีเพียงครึ่งบทบ้าง นี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า
“ไม่เป็นไรๆ ครึ่งบทก็น่าตกใจมากแล้ว” ฆราวาสจื่อหยางสงบอารมณ์ลงและยิ้ม “สวี่ฉือจิ้ว บทกวีบทนี้มีชื่อหรือไม่”
“ไม่มีขอรับ”
สวี่ซินเหนียนยังคงหยิ่งผยอง เขาไม่รู้ว่าควรจะอธิบายอย่างไรจริงๆ มีเพียงรักษาท่าทีหยิ่งทะนงไว้เท่านั้นจึงจะทำให้ผู้คนไม่ถามอีก
“ไม่ต้องกังวลไปๆ” ฆราวาสจื่อหยางยิ้มกว้าง “บทกวีบทนี้แต่งขึ้นเพื่ออำลาข้าถูกหรือไม่”
สวี่ซินเหนียนพยักหน้า
“ข้าคิดแทนเจ้าจะดีกว่า”
หลี่มู่ไป๋ผู้เล่นระดับชาติกับจางเซิ่นปรมาจารย์ด้านกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารเข้าใจเจตนาของเขาในทันทีจึงอิจฉาอยู่ในใจ
“เช่นนั้นชื่อว่า 'ศาลาเหมียนหยางส่งหยางกงสู่ชิงโจว' เป็นอย่างไร” ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เผยความคาดหวังออกมาทางดวงตา
“ไม่เลวขอรับ” สวี่ซินเหนียนแสดงท่าทีหยิ่งทะนงออกมาโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ตระหนักได้ว่ากิริยาท่าทางของตัวเองขาดความนอบน้อม จึงกล่าวเสริม “แล้วแต่ท่านเถิด”
“โจรเฒ่าไร้ยางอาย”
“ฮึ!”
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองพูดประชดประชัน
“นี่เป็นสิริมงคล” ฆราวาสจื่อหยางหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจและคำนับทั้งสองท่านอย่างอิ่มอกอิ่มใจ
ตอนนี้บทกวีกำลังอ่อนแอ หากบทกวีบทนี้แพร่กระจายออกไปจะต้องทำให้กลุ่มนักปราชญ์ขงจื๊อฮือฮาอย่างแน่นอน และจะถูกนักเรียนขับร้องไปทั่วใต้หล้า
ชื่อเสียงของฆราวาสจื่อหยางก็จะเพิ่มขึ้นเช่นกัน กุญแจสำคัญคือการผูกมัดชื่อของเขากับบทกวีบทนี้
หากบทกวีบทนี้ถูกส่งต่อไปถึงคนรุ่นหลัง ชื่อของฆราวาสจื่อหยางก็จะเลื่องลือไปชั่วนิจนิรันดร์
ผลงานชิ้นเอกชิ้นนี้เป็นไปได้มากว่าจะส่งต่อไปถึงคนรุ่นหลัง
ในสายตาของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองคน สิ่งที่น่าละอายที่สุดคือ สวี่ซินเหนียนมอบบทกวีให้อาจารย์เป็นของขวัญในฐานะนักเรียน ชื่อบทกวีจึงไม่ควรมีชื่อต้องห้าม ควรใช้ ‘คำ’ หรือ ‘สมญานาม’ มาอ้างอิง มีเพียงคนรุ่นเดียวกันหรือมิตรสหายเท่านั้นที่สามารถเขียนชื่อลงไปในบทกวีได้
เห็นชัดว่าหัวขโมยคนนี้ไร้ยางอายเพื่อให้มีชื่อเสียง
ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนักปราชญ์คืออะไร บำเพ็ญตนเพื่อปกครองประเทศและปลอบประโลมประเทศหรือ ไม่ นี่คืออุดมคติ ไม่ใช่ความฝัน
เป็นเวลาหลายพันปีแล้ว ความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนักปราชญ์มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้น นั่นคือทิ้งชื่อเสียงไว้ในประวัติศาสตร์!
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองต้องตัดความรู้สึกอิจฉาออกไป
จางเซิ่นที่เป็นอาจารย์ตระหนักว่าบทกวีบทนี้อาจจะไม่ใช่นักเรียนของเขาแต่ง แต่เขาไม่ได้เปิดเผย นักเรียนได้รับความโปรดปรานจากฆราวาสจื่อหยางก็ถือเป็นสิริมงคลต่อตัวเขาเอง ในฐานะอาจารย์ก็รู้สึกดีใจเช่นกัน
ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของนักเรียน สวี่ซินเหนียนกระแอมทีหนึ่งและบอกความจริง “ท่านอาจารย์และท่านทั้งสอง บทกวีบทนี้ข้าไม่ใช่ผู้แต่ง เป็นผู้อื่นแต่ง”
เสียงพูดคุยหยุดลงในพริบตา
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามมีสีหน้าแตกต่างกันไป จางเซิ่นแสดงสีหน้าว่า ‘เป็นอย่างที่คาดไว้’ ออกมาทันที
หลี่มู่ไป๋ดูเหมือนจะตกตะลึง ถึงขั้นไม่คาดคิด
ฆราวาสจื่อหยางรู้สึกตัวก่อน มองข้ามสองคนแรกไปและถามอย่างใจร้อน “เช่นนั้นเป็นผู้ใด เป็นนักเรียนของสำนักเราหรือไม่ อยู่ที่นี่ด้วยหรือเปล่า”
สายตามองข้ามสวี่ซินเหนียนไปและค้นหาในหมู่นักเรียน
“เป็นพี่ชายของข้าขอรับ!” สวี่ซินเหนียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รักษาท่าทางหยิ่งผยองไว้
นักเรียนที่เงียบเริ่มพูดคุยกันอีกครั้ง
“พี่ชายของสวี่ฉือจิ้วเหรอ”
“เรียนที่ไหนน่ะ เหตุใดไม่เคยได้ยินชื่อคนผู้นี้”
“เอ่อ...ถ้าจำไม่ผิด สวี่ฉือจิ้วเป็นลูกชายคนโตไม่ใช่เหรอ”
“ฉือจิ้ว พี่ชายเจ้าชื่ออะไร แล้วเรียนจากผู้ใด...โอ๊ย เหตุใดเจ้าไม่พูดเล่า มีพรสวรรค์ด้านบทกวีเช่นนี้ แต่พวกเรากลับไม่รู้อะไรเลย”
เหล่านักเรียนเร่งรัด
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามก็มองสวี่ซินเหนียนเช่นกัน
‘ไม่ดี ข้าได้รับผลกระทบจากพ่อที่หยาบคาย ข้าไม่ควรพูดชื่อพี่ชายที่หยาบคายออกมา...’ เมื่อเห็นสายตาอันเร่าร้อนของเหล่านักเรียน สวี่ซินเหนียนก็ตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองทำพลาดไปเรื่องหนึ่ง
ทุกสิ่งด้อยกว่า การอ่านเท่านั้นที่สูงส่ง เห็นชัดว่านักปราชญ์คือบุคคลที่น่าภาคภูมิใจ สวี่ซินเหนียนเองก็คิดเช่นกัน
นักปราชญ์ของสำนักอวิ๋นลู่ยิ่งน่าภาคภูมิใจ
หากสวี่ชีอันเป็นนักปราชญ์เหมือนกัน พวกเขาจะยกย่องและชื่นชม หากปล่อยให้ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ราชการก็อาจเกิดความรู้สึกด้านลบได้
เจ้าหน้าที่ระดับล่างแต่งโคลงเจ็ดคำได้ พวกเราจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
สวี่ซินเหนียนกัดฟัน “พี่ชาย...อ่านพระคัมภีร์อย่างหนักที่บ้าน ไม่ได้ร่ำเรียนที่สำนักอวิ๋นลู่ แล้วก็ไม่ได้ร่ำเรียนที่ราชวิทยาลัยหลวงเช่นกัน เขา...นิสัยของเขาไม่ค่อยแยแสสิ่งใด ไม่ชอบชื่อเสียง ไม่ชอบความสำเร็จ เพียงแค่ตั้งใจศึกษาพระคัมภีร์และหนังสือโบราณเท่านั้น”
การมีคุณธรรมเช่นนี้ถือเป็นแบบอย่างของพวกเรา ทำให้ผู้คนเคารพนับถือ...เหล่านักเรียนของสำนักอวิ๋นลู่ตกตะลึง ใจที่อยากสานสัมพันธ์พองโต
คนชนะไม่ได้เกินคาด หยกสีม่วงถูกมอบให้สวี่ซินเหนียน ฆราวาสจื่อหยางกล่าวลาทุกคนด้วยใบหน้าแดงก่ำและรู้สึกว่าความคิดนี้เข้าใจได้อย่างชัดเจน เมื่อขึ้นไปบนรถม้าหรูหรา เขาก็ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง
“พรสวรรค์มากเช่นนี้ ไม่อาจปกปิดได้ ฉุนจิ้ง จิ่นเหยียน พวกเจ้าคิดเห็นประการใด”
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองไม่รู้ว่าไม่เข้าใจจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ พวกเขาส่งฆราวาสจื่อหยางอย่างเงียบเชียบ รอรถม้าห่างออกไป หลี่มู่ไป๋คว้ามือของสวี่ซินเหนียนทันทีและพาเขาไปด้านข้าง “ฉือจิ้ว ข้ามีใจอยากรับลูกศิษย์ทันที วันนี้ไม่มีธุระอันใด พาข้าไปเจอพี่ชายของเจ้าเถิด”
จางเซิ่นหน้าซีดด้วยความตกใจและร้องออกมา “ฉือจิ้ว หากเจ้ากับพี่ชายอยู่ภายใต้อำนาจของข้า ไม่แน่อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้”
ไม่สำคัญว่าเขียนบทกวีได้หรือไม่ หลักๆ คือไม่อยากฝังคนมีพรสวรรค์เช่นนี้ไว้
หากในอนาคตมีบทกวีที่ส่งต่อไปถึงคนรุ่นหลัง ตัวอย่างเช่น ‘ครูของข้าจางเซิ่น’ และอื่นๆ ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน
หลี่มู่ไป๋พูดอย่างไม่พอใจ “กลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารไม่ใช่กระแสหลัก นักปราชญ์ อันดับแรกต้องเรียนรู้รูปแบบดั้งเดิม การเขียนบทความ และบำเพ็ญตนเอง”
“เหอะ แล้วหมากรุกเป็นกระแสหลักหรือ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนที่แพ้ไม่เป็นอีก ไร้ชัยชนะด้วยเงื้อมมือของเว่ยเยวียน” จางเซิ่นเอ่ยเสียงเย็น
“โจรเฒ่า เจ้าเงียบไปเลย อย่าเอ่ยถึงเว่ยเยวียนต่อหน้าข้า ข้ามักจะใช้พรสวรรค์เท่าที่จำเป็น และนักเรียนคนนี้ข้าก็ยอมรับแล้ว”
“ตาเฒ่า เจ้าใช้พรสวรรค์เท่าที่จำเป็นจริงๆ หรือเจ้ากระหายพรสวรรค์ด้านบทกวีของเขา”
“โจรเฒ่าไร้ยางอาย คอยดูความซื่อตรงและเที่ยงตรงของข้าจะทำให้เจ้าตกใจจนตาย”
“ราวกับว่าข้าไม่มี”
สวี่ซินเหนียนรู้สึกชาไปทั้งศีรษะ
นักเรียนที่อยู่ไกลๆ หน้าซีดด้วยความตกใจ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองคนโต้เถียงกันอย่างโกรธเคืองถึงขั้นมีแนวโน้มที่จะลงไม้ลงมือ
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 21 ตั้งแต่สมัยโบราณคนพาลมักหยิ่งผยอง
ปลายเดือนพฤศจิกายน อุณหภูมิของเมืองหลวงหนาวที่สุดน่าจะต่ำกว่าศูนย์องศา สวี่ชีอันตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเห็นถังเก็บน้ำในลานบ้านมีชั้นน้ำแข็งบางๆ จึงตัดสินออกมาเยี่ยงนั้น
ราชวงศ์ต้าฟ่งครอบครองที่ราบตอนกลางของจิ่วโจวโดยอ้างสิทธิ์ความเป็นดั้งเดิมในใต้หล้า ภูมิอากาศของเมืองหลวงควรเป็นแบบมรสุมภาคพื้นทวีปที่มีที่มีอากาศอบอุ่น
ในเขตภูมิอากาศเช่นนี้ เมื่อถึงฤดูหนาวหากไม่มีเครื่องทำความร้อนจะลำบากมาก
“ในยุคสมัยนี้การหนาวตายเกิดขึ้นในฤดูหนาวก็เป็นเรื่องปกติและเป็นสัจธรรมที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้” สวี่ชีอันถอนหายใจ
น่าเสียดายที่เขาไม่เก่งคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์และเคมีมากพอ จึงไม่อาจพัฒนาการทำเกษตรกรรมในยุคที่โครงสร้างพื้นฐานล้าหลังและวัสดุขาดแคลนนี้ได้ มิเช่นนั้นจะเป็นประโยชน์ต่อประชาชนอย่างมาก
ดวงตะวันทอแสงอบอุ่นบนท้องฟ้า สาวน้อยแสนสวยจูงน้องสาววัยห้าขวบเดินเล่นไปบนถนนใจกลางเมืองอย่างร่าเริง ดวงตากระจ่างใสมองไปรอบๆ รอยยิ้มบางผุดขึ้นที่มุมปากงามราวกับรูปสลัก
วันนี้น้องสาวสวมชุดผ้าไหมสีเขียวอ่อน เถาดอกไม้ที่พันรอบชายแขนเสื้อและปกเสื้อของนางบานสะพรั่งสีสันสดใส
ชายแขนเสื้อที่หลวมโคร่งปลิวไสวทำให้นางดูเหมือนนางฟ้านางสวรรค์ตัวน้อย
สวี่ชีอันอดนึกถึงสาวงามที่สวมเสื้อผ้ายุคโบราณในชาติก่อนไม่ได้ แล้วเปรียบเทียบในใจ หญิงสาวในยุคนี้เอนเอียงไปทางอนุรักษนิยม ไม่น่าหลงใหลเหมือนสาวงามที่สวมเสื้อผ้ายุคโบราณในชาติก่อน
ข้านึกเส้นทางทำเงินออกแล้ว ข้าจะปรับปรุงเสื้อผ้าเพื่อให้เสื้อผ้าของหญิงสาวงดงามและน่าดึงดูดยิ่งขึ้นได้หรือไม่… สวี่ชีอันคิดขึ้นมาได้
ชั่วขณะหนึ่ง เสื้อผ้าสตรีจากหลายยุคหลายสมัยผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขา ทั้งงานฉลุ ผ้าไหมสีดำและถุงน่องแบบมีสายรัด...
หยุด หยุดเลย...ข้าคงถูกลากไปตัดหัวที่ประตูอู่เหมิน[footnoteRef:1]! [1:  ประตูอู่เหมิน เป็นสถานที่ประหารนักโทษในสมัยโบราณ]
รถม้าที่กำลังเคลื่อนที่ คนหาบเร่ที่แบกสินค้า คนสัญจรที่เดินไปมาอย่างเร่งรีบ ร้านค้าที่เรียงรายแน่นขนัด...กลายเป็นภาพตลาดยุคโบราณที่ครึกครื้น
หลังจากอยู่ด้วยกันมาหนึ่งเดือน ความประทับใจที่สวี่หลิงเยวี่ยมีต่อญาติผู้พี่ของนางก็เปลี่ยนไปมาก ไม่ได้เต็มไปด้วยความเหินห่างเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อก่อนเพราะอาสะใภ้ นอกจากเสี่ยวโต้วติงที่คล้ายกับอารองแล้ว เจ้าของร่างเดิมไม่ชอบน้องชายกับน้องสาวอีกสองคนเลย
แรกเริ่มเดิมทีสวี่หลิงเยวี่ยก็ยังเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ๆ แต่หลังจากถูกปฏิบัติอย่างเย็นชาหลายครั้ง เมื่อเจอหน้ากันนางจึงเพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น
เวลานี้ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีขึ้นมาก แต่ก็ยังมีความเหินห่างอยู่บ้าง น้องสาวคนโตแสนสวยจูงน้องสาวคนเล็กเดินไปด้านข้างโดยจงใจขนาบสองข้างสวี่ชีอัน
เสี่ยวโต้วติงถูกสิ่งของมากมายบนถนนดึงดูด นางอยากสลัดพี่สาวออกหลายครั้ง แต่ถูกดึงไว้
“ถังหูลู่ๆ[footnoteRef:2]...” เสี่ยวโต้วติงชี้ไปที่พ่อค้าข้างถนนและตะโกนเสียงดัง [2:  ถังหูลู่ คือ ผลไม้เคลือบน้ำตาลเสียบไม้ เป็นอาหารทานเล่นยอดนิยมของจีนมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน มีต้นกำเนิดมาจากพระราชวังในเมืองปักกิ่ง โดยนิยมใช้ลูกพุทราจีน สตรอว์เบอร์รี และผลไม้อื่นๆ มาเคลือบน้ำตาล ทำให้มีรสชาติเปรี้ยวอมหวาน]
“เจ้าไม่อยากมีฟันแล้วหรือ” พี่สาวตำหนิและจูงน้องสาวเดินไปข้างหน้า
บ้านสกุลสวี่ประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่จึงไม่มีเงิน เดือนนี้ค่อนข้างขัดสน สวี่หลิงเยวี่ยจึงไม่มีเงินซื้อถังหูลู่ให้น้องสาว
สวี่ชีอันเดินมองน้องสาวอยู่ข้างหลัง น้องสาวคนโตมีรูปร่างสูงเพรียว แสดงให้เห็นถึงความอ่อนเยาว์กับความแช่มช้อยของสาวน้อย แผ่นหลังราวกับต้นหลิวที่เพิ่งบานสะพรั่ง อาจจะไม่อวบอิ่มเหมือนหญิงสาวที่โตเต็มวัย แต่เสน่ห์ของความอ่อนเยาว์และมีชีวิตชีวาเป็นสิ่งที่มีเฉพาะในสาวน้อยช่วงวัยนี้
“พี่ใหญ่ๆ...” เสี่ยวโต้วติงร้อนใจ ยื่นก้นไปข้างหลัง ขาทั้งสองข้างไถพื้นเพื่อต้านการดึงของพี่สาว
สวี่หลิงเยวี่ยกัดริมฝีปากท่าทางกังวลและกรุ่นโกรธ
“พี่ใหญ่ก็ไม่ได้พกเงินมาเช่นกัน แต่ในไม่ช้าจะมี...” สวี่ชีอันโบกมือให้น้องสาวสงบสติอารมณ์ ขณะที่พูดคุยกันฝ่าเท้าของเขาก็เหยียบบนวัตถุแข็งๆ เขาก้มลงมอง มันคือเศษเงินสีหมองคล้ำ
เขาโน้มตัวลงไปหยิบขึ้นมาและชั่งน้ำหนักดู เป็นเงินจริงๆ
หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเขาเก็บตำลึงเงินได้บ่อยเกินไป
สวี่หลิงเยวี่ยเบิกตากว้าง
‘เก็บตำลึงเงินได้หรือ!’
วันนี้มีเงินไปฟังเพลงที่หอคณิกาแล้ว...เมื่อลองคำนวณเวลา เขาไม่ได้ไปหอคณิกามาสองวันแล้วเพราะเก็บเงินไม่ได้
สวี่ชีอันมีความสุขขึ้นมาบ้าง เขากำเศษเงินและหันไปทางพ่อค้า “ขอถังหูลู่ให้ข้าสามไม้”
“ได้ขอรับ” พ่อค้าผิวคล้ำหยิบถังหูลู่ออกมาสามไม้อย่างยิ้มแย้มแจ่มใส “หกเหรียญทองแดง”
พ่อค้าที่ขายถังหูลู่ไม่มีเศษเงินทอนจึงวิ่งไปแตกเหรียญที่ร้านข้างๆ เขาเก็บไว้เองหกเหรียญและทอนสวี่ชีอันเก้าสิบสี่เหรียญทองแดงโดยใช้เชือกมัดไว้
ระบบการเงินของต้าฟ่ง หนึ่งตำลึงเงินเท่ากับแปดชั่ง แปดชั่งเท่ากับหนึ่งพันอีแปะ[footnoteRef:3] ทองคำเป็นของหรูหราและไม่อยู่ในระบบการเงิน คนจนจึงไม่อาจเข้าถึงทองคำได้ [3:  อีแปะ คือ เงินปลีกโบราณ]
สวี่ชีอันรับเหรียญทองแดงกับถังหูลู่มา และกัดไม้หนึ่งเข้าปากของตัวเอง จากนั้นก็ยื่นถังหูลู่อีกสองไม้ให้น้องสาวทั้งสองคน
สวี่หลิงเยวี่ยรับมาอย่างสงวนท่าทีและกล่าวเสียงอ่อนโยน “ขอบคุณพี่ใหญ่”
นางกัดไปคำหนึ่ง เพลิดเพลินกับความหวานในปาก ดวงตากลมโตที่โค้งจนกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยวนั้นกระทบหัวใจอ่อนๆ ของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง
สวี่ชีอันพยักหน้าและมองเสี่ยวโต้วติงที่กำลังแทะอยู่
“พี่ใหญ่ๆ ถังหูลู่ของท่านหวานหรือไม่” สวี่หลิงอินกินจนแก้มยุ้ย เอ่ยถามอย่างคลุมเครือ
“เจ้าอยากกินสินะ” สวี่ชีอันเผยความคิดของเด็กสาวออกมา
“หือ พี่ใหญ่รู้ได้เยี่ยงไร” สวี่หลิงอินตกตะลึง นางคิดไม่ถึงว่าความคิดของตัวเองจะถูกพี่ใหญ่ล่วงรู้ ‘พี่ใหญ่เก่งจริงๆ’
สวี่ชีอันร้อง ‘ฮึ’ ออกมา “หากกินถังหูลู่เยอะเกินไป จะมีแมลงงอกในปากของเจ้า”
“แมลงอะไรจะโตในปากของข้าหรือ” ใบหน้าของเสี่ยวโต้วติงแสดงความระแวดระวังออกมา
สวี่ชีอันครุ่นคิดและอธิบายให้นางฟัง “มันคือแมลงตัวสีขาวๆ อ้วนๆ ที่มีไขมันเยิ้มทั้งตัว”
เขาเพิ่งจะพูดจบก็เห็นน้องสาวของตัวเองกลืนน้ำลายแล้ว
แน่นอน...สวี่ต้าหลางยอมจำนนและยื่นถังหูลู่ให้ด้วยมือทั้งสองข้าง
สวี่ชีอันพาน้องสาวทั้งสองคนเดินไปตามถนน บรรยากาศคึกคักของเมืองหลวงส่องประกายภายในนัยน์ตาของเขา แต่ในใจกลับไม่รู้สึกรื่นเริงเท่าใดนัก
ข้าเก็บตำลึงเงินได้อีกแล้ว...
นี่ไม่ใช่หลักวิทยาศาสตร์!
เขาที่มาจากโรงเรียนตำรวจ ความรู้สึกจึงไวต่อรายละเอียดที่ไม่อาจอธิบายได้เช่นนี้มากเป็นพิเศษ
“จะเกี่ยวข้องกับการเดินทางข้ามเวลาของข้าหรือไม่นะ”
สวี่ชีอันจำได้ชัดเจนว่าก่อนที่เขาจะเดินทางข้ามเวลา เขาไม่ได้สัมผัสของโบราณหรือถูกปู่ทวดเยาะเย้ยเลย
“หรือนี่คือนิ้วทองคำของข้า แต่เก็บได้หนึ่งตำลึงเงินทุกวันจะเป็นไปได้เยี่ยงไร และยังเป็นเงินที่ใช้ฟังเพลงในหอคณิกาได้พอดีอีก เช่นนั้นที่ข้าเข้าหอคณิกาทุกวันเป็นลิขิตสวรรค์หรือ”
“คิดหาวิธีทะลวงสู่ระดับหลอมปราณก่อนเถอะ ตอนนี้ไม่ว่าร่างกายจะมีปัญหาอะไรก็ตาม การออกไปหาเงินก็เป็นสิ่งที่ดีเสมอ รอให้ข้าเลื่อนขั้นก่อน จากนั้นค่อยสังเกตว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรตามมาทีหลังหรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นเพดานค่าแรงของทหารในโลกนี้อยู่ตรงไหนข้าก็ไม่รู้ ในอนาคตหากมีความสามารถที่แข็งแกร่ง ข้าก็อาจจะรู้แน่ชัดถึงสาเหตุของความโชคดีนี้ได้”
สวี่ชีอันรักษาความระแวดระวังที่มีต่อความโชคดีแปลกๆ หากเป็นเพราะระบบ เขาจะยอมรับด้วยความยินดี เพราะอยู่ในขอบเขตความเข้าใจของเขา
…
ถนนเส้นนี้มีหอนางโลมอยู่แห่งหนึ่ง ชื่อว่า ‘ร้านกุ้ยเยว่’ เป็นหอนางโลมชั้นสาม
ขอบคุณการสั่งสอนผ่านคำพูดและการกระทำของหัวหน้ามือปราบหวังกับคนอื่นๆ สวี่ชีอันจึงได้เรียนรู้เกี่ยวกับหอนางโลมอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้รายละเอียดทางวัฒนธรรมส่วนบุคคลสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น
คำต่อท้ายของหอนางโลมสามารถตัดสินมาตรฐานของสถานที่ได้ หอนางโลมชั้นหนึ่งกับสอง คำต่อท้ายจะใช้ ‘ลาน’ ‘โถง’ และ ‘ศาลา’ เป็นหลัก
หอนางโลมชั้นสามกับสี่จะใช้ ‘คณะ’ ‘ร้าน’ ‘โรงแรม’ ในการตั้งชื่อ...เพื่อเน้นจุดสำคัญ!
นี่ยังไม่ทันเที่ยง เหล่าหญิงสาวในหอนางโลมก็เปิดกิจการก่อนเวลา สาวงามในชุดสีแดงและเขียวสองสามคนที่อยู่บนชั้นสองเฝ้ามองผู้คนสัญจรไปมาบนถนนอย่างยิ้มแย้ม
เมื่อเห็นคนร่ำรวยที่ชมชอบ นางก็สะบัดผ้าเช็ดหน้าและพูดเสียงหวาน “นายท่าน ขึ้นมาดื่มสักจอกสิเจ้าคะ”
...แม้ว่าจะเป็นหอนางโลมชั้นสาม หากเข้าไปก็ต้องจ่ายค่าเหล้าสองตำลึงเงินเช่นกัน...หากต้องการนอนกับหญิงสาว ก็ตามคุณภาพ คุณภาพต่ำประมาณห้าถึงหกชั่งก็เพียงพอ คุณภาพสูงก็หนึ่งถึงสองตำลึง...สวี่ชีอันคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง สรุปได้ว่าเขาเป็นคนที่ไม่มีกำลังในการใช้จ่าย
ไม่จำเป็นหรอก ทั้งตัวมีเพียงไม่กี่ตำลึงเงินเท่านั้น...เขามองไปยังเหล่านางบำเรอที่นั่งเกียจคร้านอยู่บนชั้นสองข้างสาวงาม และรู้สึกเศร้าเสียใจ
“...เวลานี้ชายหนุ่มสวมเสื้อบาง ขี่ม้าข้ามสะพาน เห็นหญิงสาวหลายคนบนชั้นตรงข้ามกวักมือเรียกเขา!”
นี่ต่างก็เป็นความฝันของผู้ชายทุกคน
“พรสวรรค์ด้านบทกวีของพี่ใหญ่ควรใช้ในที่ที่เหมาะสมถึงจะถูก” สวี่หลิงเยวี่ยพูดเบาๆ
นางชมเชยเงียบๆ ในใจและถอนหายใจ พ่อของนางอาจจะพูดถูก พี่ใหญ่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญา
“พี่ใหญ่ พวกผู้หญิงบนตึกสวยมาก” เสี่ยวโต้วติงพูดด้วยเสียงอันคมชัด
“พวกนางจะทำธุรกิจ แน่นอนว่าก็ต้องแต่งตัวให้สมเกียรติ” สวี่ชีอันตอบ
“ธุรกิจอะไรหรือ”
“ขายหนังสือพิมพ์”
“อะไรนะ” ดวงตาของเสี่ยวโต้วติงเป็นประกาย นางเงยหน้าขึ้นมองหอนางโลมและไม่ยอมเดิน
“พี่ใหญ่!” สวี่หลิงเยวี่ยกระทืบเท้าแล้วตะโกน นางทั้งอายทั้งโกรธ และตำหนิสวี่ชีอันว่าไม่ควรพูดเรื่องเหล่านี้กับน้องสาว
สวี่ชีอันหันไปมองน้องสาว เจ้าโกรธอะไร หรือเจ้าเข้าใจมุกตลกของข้า
พวกเขาทิ้งหอนางโลมไว้ข้างหลัง เมื่อเดินผ่านร้านลูกชิ้นเนื้อปลา กลิ่นหอมฟุ้งทำให้ขาทั้งสองข้างของเสี่ยวโต้วติงถูกตรึงไว้กับที่
สวี่หลิงเยวี่ยเหลือบมองไปทางนั้นหลายครั้งและกลืนน้ำลายเงียบๆ หลังออกจากคุก บ้านสกุลสวี่ก็ขัดสนด้านการเงิน บางครั้งสามวันถึงจะได้กินเนื้อกับปลา
เมื่อนางอยู่ในช่วงกำลังโต นางจะมีความอยากอาหารอย่างมาก โดยเฉพาะเนื้อสัตว์
“เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้พวกเจ้า”
ร้านค้าไม่ใหญ่ คนที่ต่อแถวซื้อก็เยอะ สวี่ชีอันให้เหล่าน้องสาวรออยู่ข้างทาง ส่วนตัวเองก็เบียดเข้าไป
“พี่ใหญ่ใจดีจริงๆ” เสี่ยวโต้วติงกลืนน้ำลายพลางพูดด้วยเสียงอันคมชัดและมองพี่สาว
สวี่หลิงเยวี่ยจับมือเล็กๆ ของน้องสาวและมองไปที่แผ่นหลังของสวี่ชีอัน มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
ในไม่ช้าสวี่ชีอันก็ซื้อลูกชิ้นเนื้อปลามาสามลูกซึ่งใส่ไว้ในถุงกระดาษไข เมื่อเขากลับมาเขาเห็นเด็กรับใช้สี่ถึงห้าคนล้อมสวี่หลิงเยวี่ยไว้ คนพวกนั้นไม่ได้แตะต้องนาง แต่ตั้งใจหยอกเย้านาง
เด็กสาวผู้งดงามไร้ที่ติวัยสิบหกปีราวกับลูกกวางติดกับดัก ขณะที่ปกป้องตัวเองก็พยายามพุ่งออกจากวงล้อมด้วย แต่ก็ถูกเหล่าเด็กรับใช้ต้อนกลับไปตลอด
นางร้องไห้อย่างวิตกกังวล ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เหล่าเด็กรับใช้หัวเราะเสียงดัง
ด้านข้างมีคุณชายในชุดผ้าทอขี่หลังม้ามองดูฉากนี้เหมือนกำลังดูละคร
สวี่หลิงอินเห็นพี่สาวถูกคนรังแกจึงก้าวเท้าเล็กๆ วิ่งไปตรงหน้าคุณชาย ร่างเล็กโผไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างยื่นไปข้างหลัง จากนั้นนางก็โจมตีด้วยคลื่นเสียงด้วยการร้องไห้ออกมา
“หนวกหู” คุณชายยกแส้ม้าในมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วจู่ๆ ก็หยุดกะทันหัน ดวงตาฉายแววดุร้ายออกมา เขาดึงบังเหียนม้า บังคับให้ม้ายกกีบขึ้นสูงและเหยียบลงไปที่สวี่หลิงอิน
สวี่หลิงเยวี่ยส่งเสียงร้องคร่ำครวญเศร้าโศกออกมา
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 22 สอนบทเรียนให้คุณชาย
ไฟโทสะลุกโชนขึ้นในใจของสวี่ชีอัน ชั่วขณะที่กีบเท้าม้ายกขึ้น เขาก็หยิบเหรียญทองแดงพวงนั้นออกมาจากอกเสื้อ แล้วขว้างออกไปเต็มแรง ขณะเดียวกัน อิฐเขียวใต้ฝ่าเท้าก็แตกร้าว เงาร่างของเขาพุ่งออกไปราวกับสายฟ้า
เหรียญทองแดงเจ็ดสิบสองเหรียญส่งเสียงหวีดหวิวกลางอากาศ สาดกระจายไปที่ศีรษะของคุณชายในชุดผ้าทอ
คุณชายผู้นั้นไม่ได้ตอบสนองต่อการโจมตีที่พุ่งเข้ามาหา สีหน้าสนุกสนานราวกับเหยียบย่ำมดปลวกยังคงอยู่บนใบหน้าของเขา
กลับเป็นเด็กรับใช้คนหนึ่งที่ตอบสนองแทน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนสียกใหญ่ โถมตัวพุ่งไปหาคุณชายแล้วผลักเขาตกลงจากหลังม้า ทั้งสองล้มลงมาเกลือกกลิ้งด้วยสภาพดูไม่ได้
‘ฟึ่บๆๆ…’ เหรียญทองแดงส่วนหนึ่งพุ่งไปยังความว่างเปล่า อีกส่วนฝังเข้าไปที่หลังม้าจนเลือดสาดกระเซ็นมาโดนใบหน้าของสวี่หลิงอิน
‘ตุบ!’
ขณะเดียวกัน สวี่ชีอันก็มาถึง เขาเอนตัวใช้ไหล่กระแทกม้าจนกระเด็น
ม้าพันธุ์ดีสูงใหญ่ถูกกระแทกไปไกลหลายเมตรพร้อมริ้วสีแดงบาดตาเส้นหนึ่งสาดไปบนถนนปูหินสีเขียว
พวกชาวบ้านกระจัดกระจายอย่างรีบร้อน ต่างพากันไปหลบอยู่ที่ไกลๆ เพื่อชมดูเรื่องตื่นเต้น
สวี่ชีอันกอดเสี่ยวโต้วติงเอาไว้ในอกแน่นทันที สังเกตสีหน้าของนางไปพลางเอ่ยปลอบไปพลาง “ไม่ต้องกลัวๆ พี่ใหญ่อยู่นี่แล้ว”
เสี่ยวโต้วติงเบะปาก ในที่สุดเมื่อนางคลายอาการตกใจจึงร้องไห้จ้าเสียงดังลั่น
พวกเด็กรับใช้ที่ล้อมรอบสวี่หลิงเยวี่ยไม่ได้สนใจนางอีก แต่พุ่งไปยังคุณชายชุดผ้าทอแทน
สวี่ชีอันถือโอกาสนี้ส่งเด็กสาวไปให้สวี่หลิงเยวี่ยที่ใบหน้างดงามซีดเผือดพร้อมเอ่ยเสียงเบา “พานางไปที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ ตีกลองร้องทุกข์ บอกว่าข้าเป็นคนบอกให้เจ้าไป แล้วให้หัวหน้ามือปราบหวังส่งคนไปเชิญอารองที่บ้านของนายกองจูแห่งกองดาบ อยู่ที่ถนนหวงหลิน ไปเร็ว!”
สวี่หลิงเยวี่ยมองสบตาสวี่ชีอันอย่างล้ำลึกแล้วอุ้มเสี่ยวโต้วติงวิ่งหนีไป
“เจ้าบังอาจฆ่าม้าของข้า” คุณชายชุดผ้าทอแสยะยิ้มและสะบัดตัวหลุดจากคนรับใช้ เขาโบกมือสั่งให้คนรับใช้ล้อมสวี่ชีอันไว้
ข้าอยากจะฆ่าเจ้ามากกว่า…
นั่นคือม้าย่ำหิมะมังกรดำที่หนึ่งพันทองก็ยังซื้อไม่ได้ ในกองทัพมันเป็นม้าที่มีเพียงระดับรองนายพลขึ้นไปเท่านั้นถึงจะขี่ได้
อารองสวี่มาจากกองทัพ สวี่ชีอันจึงได้เห็นได้ฟังบ่อยๆ แค่ชำเลืองมองก็ระบุคุณภาพของม้าตัวนี้ได้แล้ว ในยุคปัจจุบัน มันเทียบเท่ากับรถแลมโบร์กินีคันหนึ่งเลย
สามารถขับรถแลมโบร์กินีได้ก็ต้องเป็นทายาทบุคคลระดับสูง ทั้งยังต้องเป็นทายาทขุนนาง เพราะยุคนี้ทายาทเศรษฐีไม่มีค่าไม่มีสถานะ
นอกจากม้าย่ำหิมะมังกรดำแล้ว ยังมีชุดปักลวดลายสีฟ้าครามเหลือบม่วงอันวิจิตร ที่เอวมีเข็มขัดหยกขาวแกะสลักลายมังกรไร้เขา ห้อยถุงผ้าและเครื่องประดับหยกเสียงกรุ๊งกริ๊งเต็มไปหมด…รายละเอียดเหล่านี้ล้วนแสดงสถานะของคุณชายผู้สูงศักดิ์ออกมา
ทายาทบุคคลระดับสูง
“ข้าน้อยสวี่ชีอัน หลานชายของนายกองสวี่ผิงจื้อแห่งกองดาบ สองคนเมื่อครู่คือน้องสาวของข้า ไม่ทราบว่าทำสิ่งใดให้คุณชายขุ่นเคืองหรือ” สวี่ชีอันประสานมือ สะกดกลั้นความโกรธแล้วพูดจาเป็นมิตร
“เพื่อช่วยน้องสาว ข้าจึงได้สังหารม้าตัวโปรดของคุณชาย จะต้องชดเชยให้อย่างแน่นอนขอรับ”
ต้นเหตุของความขัดแย้งนี้ สวี่ชีอันใช้นิ้วเท้าคิดก็เข้าใจได้ว่าจะต้องเป็นเพราะคุณชายคนนี้เห็นสวี่หลิงเยวี่ยงดงามโดดเด่นจึงมีใจคิดเกี้ยวพา ถึงขั้นคิดจะลักพาตัวไปด้วยซ้ำ
อยู่ในที่ว่าการปกครองมาหนึ่งเดือน สวี่ชีอันจึงได้ยินเรื่องนิสัยและพฤติกรรมของคุณชายพวกนี้อยู่บ่อยๆ ทั้งยโสโอหังวางโตไม่เกรงกลัวผู้ใด
เรื่องฉุดคร่าผู้หญิงยิ่งไม่ต้องพูดถึง เรื่องฆ่าคนเป็นผักปลาก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง
จะจัดการเก็บกวาดก็ทำได้ง่ายมาก เพียงแค่ข่มขู่แล้วหลอกล่อด้วยผลประโยชน์เท่านั้น ไม่ยินยอมหรือ ไม่เป็นไร เพียงแต่ทั้งครอบครัวก็อย่าคิดจะมีชีวิตอยู่ต่อเลย
ยิ่งผู้อาวุโสในบ้านมีตำแหน่งสูงก็ยิ่งเป็นเช่นนี้ คิดว่าราชสำนักจะปลดขุนนางระดับสูงออกเพราะความเป็นความตายของประชาชนไม่กี่คนหรืออย่างไร
ในสายตาของราชการ แต่เดิมการข่มเหงรังแกชาวบ้านก็ไม่ใช่การก่อเรื่องอยู่แล้ว
ผู้ที่สามารถเอาชนะทายาทขุนนางได้ก็มีเพียงทายาทขุนนางด้วยกันเท่านั้น
สวี่ชีอันก็พอจะนับว่าเป็นทายาทขุนนาง สวี่ผิงจื้อเป็นขุนนางระดับเจ็ดชุดเขียว ดีร้ายก็เป็นขุนนางคนหนึ่ง ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา
ทายาทขุนนางรังแกประชาชนตามอำเภอใจ แต่จะพะว้าพะวังกับผู้ที่กินเงินเดือนราชสำนักแบบเดียวกัน
เพราะสายน้ำในเมืองจิงจ้าวนั้นล้ำลึก!
พอคุณชายได้ฟังแล้วก็ชะงักไป ก่อนจะเอ่ยถาม “สวี่ผิงจื้อ ที่ทำเงินภาษีหายน่ะหรือ”
“ขอรับ!” สวี่ชีอันถอนหายใจโล่งอก
สีหน้าของคุณชายเหน็ดหน่าย เขาเอ่ยด้วยความเย็นชา “ทำให้มันพิการ แต่อย่าให้ถึงตาย”
โรคจิตหรือเปล่าเนี่ย…สวี่ชีอันเกือบจะพ่นคำหยาบออกไปแล้ว
พวกคนรับใช้ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ ฝีมือไม่อ่อนด้อย แต่ละคนดึงกริชออกมาจากกระเป๋า
ในเมืองหลวง หากไม่มีตำแหน่งราชการห้ามพกดาบ หากไม่สวมเครื่องแบบราชการห้ามพกดาบ ผู้ที่ฝ่าฝืนจะถูกโบยแปดสิบครั้ง ปรับหนึ่งร้อยตำลึง
ถ้ามารวมกลุ่มกวัดแกว่งดาบจะถูกประหารทันที
แต่กริชไม่อยู่ในกฎข้อนี้ คนกลุ่มนี้นับว่าอาศัยช่องโหว่ของกฎหมายแล้ว
คนรับใช้ทั้งห้าไม่เพียงแต่เป็นผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น แต่ยังเคยเรียนรู้ทักษะการต่อสู้แบบประสาน จึงทำงานด้วยกันได้อย่างราบรื่น
คนรับใช้สองคนร่วมมือกันโจมตี พวกเขาแทงกริชออกมาพร้อมกัน สวี่ชีอันยกมือจับข้อมือของคนทั้งสองไว้ กำลังจะโต้กลับ แต่ทันใดนั้นพลันเห็นอีกสองคนพุ่งมาจากทางซ้ายขวา คนรับใช้ที่ช่วยเหลือคุณชายคนนั้นก็กระโจนขึ้นฟ้า กระแทกเข่าลงมาอย่างดุดัน
สวี่ชีอันจำต้องเก็บมือกลับ ยกมือขึ้นกันหน้าอก
‘ตุบ!’
กระดูกสะบ้าแข็งๆ กระแทกเข้าที่แขน เจ็บจนร้อนผ่าว
คนรับใช้ที่เหลืออีกสองคนก็แทงมีดมาจากด้านข้าง กริชของคนหนึ่งพลาดโดนอากาศ ส่วนอีกคนฟันลงมาโดนเอวของสวี่ชีอันจนเลือดไหล
“ตัดเส้นเอ็นแขนขาของมัน ทำให้มันพิการ” คุณชายชุดผ้าทอเอ่ยเสียงชั่วร้าย
สวี่ชีอันชำเลืองมองเขา ในสมองวิเคราะห์สถานการณ์เงียบๆ
พวกนี้ล้วนอยู่ระดับหลอมจิต แต่ไม่ใช่ขั้นสูงสุด หากสู้กันตัวต่อตัวข้าสามารถตีจนสมองสุนัขของใครคนหนึ่งหลุดออกมาได้ แต่พวกเขากลับเคยเรียนเคล็ดวิชาโจมตีประสาน…
กริชฟันลงมาอีกครั้ง สวี่ชีอันใช้ศิลปะการต่อสู้ป้องกันตัวที่เคยเรียนในชาติก่อน ทำทีเป็นค่อยๆ หมดแรง
ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นหลอมจิตระดับสูงสุดมีกำลังไร้ขอบเขต ปกติไม่เสียพลังกันง่ายๆ หรอก แต่เขาไม่อาจให้คนอื่นรู้รายละเอียดได้ ไม่อย่างนั้นก็หมดโอกาสแล้ว
พอเห็นว่านานแล้วคนรับใช้ก็ยังจับตัวสวี่ชีอันไม่ได้ คุณชายชุดผ้าทอขมวดคิ้วมุ่น เขายืนพูดจาเยาะเย้ยถากถางอยู่ไกลๆ “เจ้าคนแซ่สวี่ เจ้าคุกเข่าคำนับ ตะโกนเรียกท่านปู่สิ ข้าไว้ชีวิตเจ้าได้นะ”
สวี่ชีอันตอบกลับเสียงดัง “ท่านปู่ รสชาติของแม่ท่านไม่เลวเลยนะ”
พอยั่วโทสะสวี่ชีอันไม่ได้แต่ตัวเองกลับถูกยั่วยุแทน คุณชายชุดผ้าทอจึงเอ่ยเสียงดังลั่น “ฆ่ามัน”
‘ตุบ!’
หลังจากแลกหมัดกับคนรับใช้ที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว สวี่ชีอันก็ทำทีเป็นสู้ไม่ได้ เดินโซเซถอยหลัง
คนรับใช้อีกสี่คนมองเห็นโอกาสจึงเข้ามาล้อมไว้
ตอนนี้เอง อิฐเขียวใต้เท้าของสวี่ชีอันก็แตกออก กล้ามเนื้อที่น่องขาของเขาทำให้ขากางเกงขยายใหญ่ขึ้น เขาพุ่งไปราวกับลูกศร กระแทกจนคนรับใช้ทางด้านซ้ายกระอักเลือดออกมา กระดูกหน้าอกแตกหัก
พวกคนรับใช้นึกไม่ถึงว่าเขาจะเก็บซ่อนพลังเอาไว้ ไม่ทันตั้งตัวก็ปล่อยให้เขาหลุดออกจากวงล้อมไปแล้ว
สวี่ชีอันไม่ได้หนี เขาพุ่งตรงไปยังคุณชายชุดผ้าทอ ขณะที่อีกฝ่ายมีสีหน้าหวาดผวา เขาโอบรอบคอของคุณชายแล้วต่อยลงไปที่ท้องน้อยหนักๆ
คุณชายชุดผ้าทอตัวงอเป็นกุ้ง อ้วกพุ่งออกมาจากปากเขา
สวี่ชีอันต่อยลงไปอีกหลายหมัดโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน ต่อยจนคุณชายชุดผ้าทอล้มลงกับพื้นพลางกอดท้องเอาไว้
ไฟโทสะในใจค่อยๆ สลายไป เขาไม่ได้ทำรุนแรงต่อ แต่เงยหน้าตะโกนใส่คนรับใช้ที่จะเข้ามาช่วย “อยู่กับที่ ห้ามขยับ มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเขา”
คนรับใช้จะขว้างหนูก็กลัวกระทบสิ่งอื่น[footnoteRef:1] สุดท้ายก็ไม่ได้ขยับ [1:  จะขว้างหนูก็กลัวกระทบสิ่งอื่น อุปมาหมายถึง กระทำการเด็ดขาดไม่ได้เพราะกลัวโดนพวกพ้องตัวเอง]
“ดี ดีมากๆ...” คุณชายชุดผ้าทองเงยหน้าขึ้น สีหน้าอาฆาตแค้น “เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นผู้ใด”
‘ตุบ!’
สวี่ชีอันเหยียบหน้าเขาลงบนกองอ้วก ฝ่าเท้าลงแรงอย่างเงียบๆ แต่เจ็บจนคุณชายชุดผ้าทอกรีดร้องราวกับถูกกระชากหัวใจออกมา
“เช่นนั้นข้าจะสอนบทเรียนอย่างหนึ่งให้คุณชาย” สีหน้าของสวี่ชีอันอึมครึม “คนธรรมดาก็โกรธเป็น และเมื่อคนธรรมดาโกรธขึ้นมา เลือดก็จะสาดกระเซ็นไปทั่ว”
ทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกันอยู่พักหนึ่ง กลุ่มมือปราบสวมเครื่องแบบสีนิลติดอาวุธก็พาเจ้าหน้าที่สิบกว่าคนวิ่งมา
ผู้ที่นำหน้าก็คือหัวหน้ามือปราบหวัง
น้องเล็กถูกคนทุบตี เดิมทีหัวหน้ามือปราบหวังก็โกรธมากอยู่แล้ว พอเห็นชุดผ้าทอของคุณชาย สีหน้าของเขาก็แข็งกระด้าง ประกายตาส่องวาบ ก่อนกลับมาโมโหอีกครั้ง
“ผู้ใดอาจหาญนัก กล้ามาวิวาทกันบนท้องถนนในเขตปกครองของอำเภอฉางเล่อ”
เมื่อเห็นเหล่าสหายร่วมงานดึงอาวุธออกมาล้อมพวกคนรับใช้ไว้ สวี่ชีอันจึงปล่อยตัวคุณชายชุดผ้าทอ
คุณชายชุดผ้าทอชี้มือด้วยความโกรธเกรี้ยว “จับมันให้ข้า ข้าจะหั่นมันเป็นชิ้นๆ”
หัวหน้ามือปราบหวังทำเป็นไม่ได้ยิน พูดไปด่าไป “พวกสารเลว เอาตัวมันไปทั้งหมด”
เขาไม่สนใจว่าคุณชายชุดผ้าทอจะแสดงสถานะอย่างไร เขายังคงมีท่าทางหยาบๆ ประมาณว่า ‘ตัวข้าไร้อารยะ รู้จักเพียงท่องไปทั่วหล้า’
อาจเป็นเพราะรู้สึกว่ามือปราบผู้นี้ไม่มีความรู้และสมอง คุณชายชุดผ้าทอจึงเลิกโวยวายแล้วเดินไปยังสำนักงานราชการอำเภอฉางเล่อภายใต้การคุ้มกันของเจ้าหน้าที่ทางการ
หัวหน้ามือปราบหวังชะลอฝีเท้าไม่กี่ก้าวมาอยู่ข้างตัวสวี่ชีอัน “น้องชาย เจ้าเจอตอเข้าแล้ว ฐานะของไอ้ลูกเต่านั่นไม่ธรรมดาเลย เจ้าคิดดีหรือยังว่าจะจัดการอย่างไร”
พลังสายตาของเหล่าหวังโหดร้ายมาก
ข้าหลิวเจี้ยนหมิง[footnoteRef:2]ไม่มีทางเลือก…สวี่ชีอันเอ่ยเสียงเบา “บอกอารองของข้าแล้วหรือยัง” [2:  หลิวเจี้ยนหมิง คือ ชื่อตัวละครจากภาพยนตร์เรื่องสองคนสองคม เข้าร่วมสังคมมืดในช่วงวัยกลางคน และได้เป็นสายของตำรวจ คำพูดประจำตัวคือ ‘ฉันแค่อยากจะเป็นคนดี’]
เดินไปพลางพูดไปพลาง ไม่นานก็มาถึงที่ว่าการอำเภอแล้ว
……………………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 23 กรมอาญาจับกุมคนร้าย
สวี่ชีอันเพิ่งก้าวเข้าไปในที่ว่าการอำเภอก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้ “พี่ใหญ่...”
นั่นคือสวี่หลิงเยวี่ยในชุดผ้าไหมสีเขียวอ่อน สะโอดสะองเลอโฉม ใบหน้างดงามขาวผ่องเปื้อนคราบน้ำตา ขอบตาบวมแดงราวกับดอกไม้ดอกน้อยน่ารักน่าเอ็นดู
ข้างกายไม่มีสวี่หลิงอิน น่าจะอยู่ห้องด้านข้าง ไม่ได้ให้นางเข้ามา
สวี่ชีอันพยักหน้าเบาๆ ส่งสายตาสงบนิ่งให้นาง
นายอำเภอจูที่ได้ข่าวมาก่อนแล้วกำลังนั่งตำแหน่งสูงที่โต๊ะพิพากษา เมื่อเจ้าหน้าที่จับคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาเขาก็เห็นคุณชายชุดผ้าทอที่มีไฟโทสะอยู่เต็มใบหน้าคนนั้นชัดเจน
เหล่าจูตกใจจนสะดุ้ง เขาผุดลุกขึ้นเข้าไปรับอย่างรีบร้อน
“ไอหยา นี่ไม่ใช่คุณชายโจวหรอกหรือ รองเจ้ากรมโจวสบายดีหรือไม่”
คุณชายชุดผ้าทอโบกแขนเสื้ออย่างแรง ผลักนายอำเภอจูออกแล้วชี้ไปที่สวี่ชีอันก่อนเอ่ยอย่างดุดัน “คนผู้นี้ก่อเหตุบนถนน คิดร้ายจะสังหารข้า รีบจัดการเขาเสีย”
“กล่าวเกินไปแล้ว กล่าวเกินไปแล้ว...” นายอำเภอจูหันหน้ามาพร้อมรอยยิ้มแล้วตะโกนด้วยความโกรธเต็มใบหน้า “มือปราบสวี่ชีอัน ยังไม่รีบมานี่อีก”
สวี่ชีอันกัดฟันเดินเข้าไป
“เจ้าคนสารเลว แม้แต่คุณชายของใต้เท้าโจวรองเจ้ากรมการคลังยังกล้าทำร้ายได้ เจ้านี่มันสมองน้อยนัก” นายอำเภอจูยกขาเตะไปที่สวี่ชีอัน หันกลับมาอีกทีก็มีรอยยิ้มประจบประแจงอยู่เต็มใบหน้า
“คุณชายโจว นี่มันน้ำเชี่ยวปะทะวังพญามังกร[footnoteRef:1]นะขอรับ ล้วนเป็นคนกันเอง ผู้สูงส่งไม่เอาความผู้ต่ำต้อย โปรดอย่าคิดหยุมหยิมกับตัวต้อยต่ำอย่างเขาเลยขอรับ”  [1:  น้ำเชี่ยวปะทะวังพญามังกร อุปมาถึง คนกันเองไม่ยอมรอมชอม ปะทะกันจนเกิดความเสียหาย]
ด้านนอกฝูงชน สวี่หลิงเยวี่ยมองลูกพี่ลูกน้องที่ถูกตำหนิเพราะตนเองพร้อมน้ำตาไหลพราก จมูกนวลเนียนโด่งรั้นประณีตยิ่งกว่าหญิงสาวทั่วไปแดงก่ำจากการร้องไห้
คุณชายของรองเจ้ากรมการคลัง...จิตใจของสวี่ชีอันหนักอึ้ง
ในแวดวงขุนนางราชวงศ์ต้าฟ่ง ความสามารถของขุนนางคนหนึ่งมีมากแค่ไหนไม่ได้ดูกันที่ระดับขั้น แต่ดูกันที่ภูมิหลังและอำนาจ
ขุนนางระดับหนึ่งระดับสองมีมากมาย แต่ความจริงแล้วผู้ที่มีอำนาจระดับสูงอย่างแท้จริงนั้นมีอยู่ไม่กี่คน
เจ้ากรมและรองเจ้ากรมของทั้งหกกรมก็อยู่ในจำนวนนั้น
ทำร้ายลูกชายของรองเจ้ากรมการคลัง นี่เป็นเรื่องใหญ่แล้ว
“ประจบข้าให้น้อยหน่อย เจ้าจะไม่จับคนใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าทำเอง” คุณชายโจวโบกมือยกใหญ่แล้วออกคำสั่งกับคนรับใช้ของเขา “จับเจ้าคนต่ำช้านี่มาให้ข้า”
เขาไม่เชื่อว่าเจ้าคนต่ำช้าผู้นี้จะกล้าก่อเหตุตอบโต้ในที่ว่าการอำเภอได้
นายอำเภอจูตะโกน “ผู้ใดกล้ากระทำรุนแรงในที่ว่าการอำเภอจะประหารไม่มียกเว้น”
เจ้าหน้าที่ระดับสามพุ่งไปชักอาวุธออกมาทาบเข้าที่คอของคนรับใช้ที่กำลังจะลงมือ
เจ้าหน้าที่พลเรือนคอยถือไม้เท้าเฝ้าระวัง
“คนแซ่จู เจ้ากล้าแตะต้องคนของข้าหรือ” คุณชายโจวชี้ไปที่จมูกของนายอำเภอจู อ้าปากตะโกนด่า
“คุณชายโจวอย่าได้เข้าใจผิด ข้าเป็นขุนนางของราชสำนัก แค่ทำตามกฎระเบียบเท่านั้นขอรับ” นายอำเภอจูยังคงมีรอยยิ้มประจบ ยกมือลูบน้ำลายออกจากใบหน้า
“ข้ามีคำร้องฉบับหนึ่งที่กล่าวว่าคุณชายขี่ม้าก่อความวุ่นวาย รังแกหญิงสาวตระกูลผู้ดี ผู้กล่าวหาคือสวี่หลิงเยวี่ย”
นี่เป็นวิธีการที่นายอำเภอจูตระเตรียมเอาไว้นานแล้ว หากอีกฝ่ายเป็นเพียงขุนนางธรรมดาๆ นายอำเภอจูจะหาวิธีทำให้เรื่องใหญ่เป็นเรื่องเล็ก แล้วทำเรื่องเล็กให้หายไป
เพียงแต่อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าของเรื่องจะเป็นคุณชายของรองเจ้ากรมการคลัง
คุณชายโจวส่งเสียง ‘เฮอะ’ ออกมา “ขี่ม้าก่อความวุ่นวายแล้วผู้ใดบาดเจ็บหรือ รังแกหญิงสาวตระกูลผู้ดีหรือ คนแซ่จูเจ้าไปถามที่ถนนเลยว่าข้าได้แตะต้องผู้หญิงคนนี้สักปลายนิ้วหรือไม่”
“บางทีหญิงผู้นี้อาจจะจำผิดคน” นายอำเภอจูเก็บคำร้องกลับไปในแขนเสื้อพลางหัวเราะเฮอะๆ
ซวยล่ะ นายอำเภอจูเอาไม่อยู่ ข้าต้องหาวิธีช่วยตัวเอง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ต้องเผ่นแล้ว...แต่ต้องทำให้บ้านอารองติดร่างแหไปด้วยแน่ สวี่ชีอันร้อนรนเล็กน้อย ในยุคสมัยแบบนี้มีเพียงทายาทขุนนางเท่านั้นที่จะต่อกรกับทายาทขุนนางกันเองได้ ฐานะทางสังคมของเขากับคนอื่นต่างกันมากเกินไป
อย่าว่าแต่เขาเลย ต่อให้เป็นอารองผู้เป็นนายกองแห่งกองดาบคนหนึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับรองเจ้ากรมการคลังยังจะนับเป็นอะไรได้
ไม่ใช่อะไรทั้งนั้นนั่นแหละ
ส่วนที่ว่าเสียใจภายหลังหรือไม่ ไม่เลย ดาบพาดอยู่บนคอ แล้วจะรอให้ผู้อื่นมาเข่นฆ่าหรือ
ขณะที่ความคิดหมุนเร็วรี่ เขาก็มองเห็นเด็กรับใช้คนหนึ่งของคุณชายโจวหนีออกจากที่ว่าการอำเภอ ส่วนนายอำเภอจูก็ไม่ได้ขัดขวาง
สวี่ชีอันใจเย็นวาบขึ้นมาหลายเท่า เขาเดินไปอยู่ข้างกายหัวหน้ามือปราบหวังแล้วเอ่ยเสียงเบา “หัวหน้า วันนี้น้องชายตกอยู่ในหายนะยากจะหลบหนีแล้ว จึงมีเรื่องหนึ่งอยากจะขอร้องท่าน”
หัวหน้ามือปราบหวังเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยเสียงเบา “เจ้าว่ามา”
ช่วงหนึ่งเดือนนี้ ความสัมพันธ์ของเขากับสวี่ชีอันรุดหน้าอย่างรวดเร็ว พวกเขาไปเที่ยวหอคณิกาดื่มสุราเคล้าบุปผาด้วยกันทุกวัน ผูกพันเป็นมิตรภาพล้ำลึกไปแล้ว
“ให้ข้ายืมเงินหนึ่งตำลึง”
หัวหน้ามือปราบหวังควานหาในอกเสื้อ หยิบเศษเงินก้อนหนึ่งออกมาได้ มีไม่ถึงหนึ่งตำลึง
สวี่ชีอันรับเศษเงินเข้ากระเป๋าจากนั้นจึงเอ่ย “หัวหน้า ท่านรีบขี่ม้าไปที่บ้านข้าแล้วหยิบหนังสือเล่มหนึ่งในตู้ข้างเตียงมาให้ข้าหน่อย หนังสือปกสีฟ้า จำไว้ว่าห้ามหยิบผิดล่ะ”
บันทึกประจำวันของเขาเป็นปกสีเหลืองอ่อน
“หลังจากท่านหยิบหนังสือแล้วให้รีบไปที่สำนักโหราจารย์หาแม่นางที่ชื่อไฉ่เวย ฝากบอกนางว่าสวี่ชีอันกำลังลำบากให้รีบมาช่วย”
“สำนักโหราจารย์หรือ!” หัวหน้ามือปราบหวังมีสีหน้าลังเล “สถานที่เช่นนั้นใช่ที่ที่คนอย่างข้าจะเข้าไปได้หรือ”
ให้เขาเข้าไปที่สำนักโหราจารย์ก็เท่ากับให้สามัญชนเข้าพระราชวัง แม้แต่ความกล้าจะเข้าไปใกล้ก็ยังไม่มีเลย
สวี่ชีอันรู้แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ เขาเอ่ยเสียงเบา “ถ้าเกิดเรื่องกับข้า เงินพวกนี้ก็ไม่มีใครคืนให้ท่านแล้วนะ”
หัวหน้ามือปราบหวังเบิกตาโต
“หากช่วยข้าทำเรื่องนี้ เงินเดือนเดือนหน้าจะคืนให้ท่านทั้งหมดเลย”
“ปู่เจ้าน่ะสิสวี่ชีอัน” หัวหน้ามือปราบหวังพุ่งออกจากที่ว่าการอำเภอพลางบ่นไปด่าไป
...
เมื่อสวี่ผิงจื้อทราบข่าว เขาก็ยืมม้าจากสหายร่วมงานแล้วฟาดแส้เร่งม้าไปยังที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ
เมื่อก้าวผ่านธรณีประตูเข้าไปในศาล เขาก็มองเห็นบุตรสาวร้องไห้ตัวสั่นเทาไม่หยุดเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เป็นบรรยากาศตึงเครียดระหว่างเจ้าหน้าที่กับคนรับใช้
สวี่ผิงจื้อเก็บสายตากลับ เขาก้าวมาอยู่ด้านหน้าบุตรสาวแล้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เกิดอันใดขึ้น”
สวี่หลิงเยวี่ยคล้ายมองเห็นผู้ช่วยชีวิต นางก็ยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีก แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้บิดาฟังพร้อมสะอึกสะอื้น
เมื่อได้ยินว่าคุณชายของรองเจ้ากรมโจวยกเกือกม้าเกือบจะเหยียบลูกสาว หางตาเขาก็กระตุก สีหน้าเริ่มมืดมน
“หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ หลิงอินคงสิ้นแล้ว ฮือๆ...”
‘หนิงเยี่ยน’ ...สวี่ผิงจื้อหันไปมองเงาร่างของหลานชายแล้วหลับตาลงสงบจิตใจอยู่ชั่วครู่ก่อนเอ่ยเสียงเบา “เจ้าไปดูแลหลิงอินที่ห้องข้างๆ อย่าออกมา”
เขามองส่งเงาหลังบุตรสาววิ่งเหยาะๆ หายไป จากนั้นสวี่ผิงจื้อก็เดินเข้าไปจดจ้องคุณชายชุดผ้าทอเงียบๆ “คุณชายโจว เรื่องนี้ให้แล้วกันไปได้หรือไม่”
คุณชายชุดผ้าทอมองสบตาของเขาราวกับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่จับต้องได้ ไพล่นึกไปถึงคำพูดที่สวี่ชีอันเคยพูดตอนอยู่บนถนน
คำพูดร้ายกาจจึงติดอยู่ในลำคอไม่อาจเค้นออกไปได้
“นายกองสวี่เป็นขุนนางมากอำนาจ ทำไมรึ ถ้าคุณชายบ้านข้าไม่ยอมเลิกรา เจ้าคิดจะทำให้เกิดการนองเลือดหรืออย่างไร”
ชายชราสวมชุดยาวสีน้ำเงิน ชายแขนเสื้อและปกเสื้อขลิบทอง ที่เอวแขวนป้ายหยก เดินเข้ามาจากประตูใหญ่ของที่ว่าการอำเภอ
ผมของเขาขาวมากกว่าดำ ใบหน้าผอมเรียว แววตาคมกริบราวกับซ่อนเข็มเอาไว้
ตอนที่เพิ่งจะเอ่ยปากเขายังอยู่ที่หน้าประตู พอพูดจบคนก็เข้ามาในศาลแล้ว
“ท่านอาเฉิน” คุณชายชุดผ้าทอดีใจเป็นอย่างยิ่ง
“เหตุใดนายน้อยถึงบาดเจ็บเช่นนี้ เป็นฝีมือของไอ้สารเลวสมควรตายตนไหน กระผมเลี้ยงดูนายน้อยจนเติบใหญ่ แค่บาดแผลนิดหน่อยก็เจ็บปวดทุกข์ใจแล้ว”
ชายชรามองเห็นเลือดที่จับตัวอยู่ที่ติ่งหูของคุณชายชุดผ้าทอก็ทั้งปวดใจทั้งโมโห
“กระผมเรียนนายท่านหลายครั้งแล้วว่าให้ยอดฝีมือระดับหลอมปราณสักคนคอยติดตามคุณชาย นายท่านก็มักจะยกเรื่องที่ท่านชอบสร้างปัญหามาปฏิเสธเสมอ สร้างปัญหาแล้วอย่างไร คนอื่นเสียเปรียบดีกว่าให้นายน้อยเสียเปรียบ”
สวี่ผิงจื้อรู้สึกว่าตนถูกพลังปราณสายหนึ่งติดตรึงไว้เหมือนตกอยู่ในห้องน้ำแข็ง คล้ายกับว่าที่หลังของเขามีงูตัวหนึ่งคืบคลานอยู่ เขามีความรู้สึกเหมือนเดินวนอยู่ที่เส้นขอบแห่งความเป็นความตาย
ความรู้สึกแบบนี้มักจะเกิดขึ้นยามที่เขาเข่นฆ่าอยู่ในสนามรบ มันทำให้เขาไม่กล้าเคลื่อนไหว
ชายชราผู้นี้เป็นยอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณ
นายอำเภอจูกระแอมไอ “ท่านคือ...”
“มิกล้า!” ชายชราขัดจังหวะดื้อๆ “ชายแก่ผู้นี้เป็นเพียงบ่าวชราคนหนึ่งในจวนสกุลโจวเท่านั้น ไม่อาจรับคำเรียกว่า ‘ท่าน’ จากใต้เท้าจูได้”
“ผู้อาวุโสเกรงใจเกินไปแล้ว” คนรับใช้บ้านอัครเสนาบดีก็มีฐานะสำคัญ ตรรกะนี้ผู้เชี่ยวชาญในแวดวงขุนนางต่างรู้กันดีเป็นที่สุด นายอำเภอจูจึงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
“ดูท่าเรื่องจะเป็นเรื่องใหญ่แล้ว ล้วนเข้าใจผิดกันทั้งสิ้น ล้วนเข้าใจผิด การตรวจสอบข้าราชสำนักกำลังจะมาถึง ทุกคนล้วนถือความสงบสุขเป็นสำคัญ ผู้อาวุโส ท่านว่าอย่างไร”
ชายชราหัวเราะเสียงเย็น “คนต่ำช้าไม่มีความสำคัญเพียงไม่กี่คนไม่ส่งผลกระทบถึงการตรวจสอบข้าราชสำนักของนายท่านหรอก จวนสกุลโจวเป็นคนดีมีคุณธรรมมาเสมอมา จัดการทุกเรื่องตามกฎหมายและข้อบังคับของราชสำนักมาโดยตลอด”
แรกเริ่มทุกคนไม่เข้าใจคำพูดของเขา จนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าวุ่นวายก็ดังมาจากด้านนอกที่ว่าการอำเภอ
จากนั้นทหารชุดเกราะถืออาวุธคมกริบกลุ่มหนึ่งก็บุกเข้ามา ผู้เดินนำหน้าคือขุนนางสวมชุดคลุมเขียวครามปักลายไก่ฟ้าขาว สายตากวาดมองไปรอบๆ พร้อมกล่าวเสียงดัง
“กรมอาญามาจับกุมนักโทษ ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องให้ถอยไป หากเข้ามายุ่งจะถูกดำเนินคดีในความผิดสถานเดียวกัน”
ทุกคนนิ่งชะงัด จากนั้นขุนนางชุดเขียวขั้นห้าท่านนี้ก็ยิ้มให้คุณชายโจว “คุณชายท่านนี้ ข้าขอถามท่าน คนร้ายอยู่ที่ใดหรือ”
คุณชายโจวชี้ไปที่สวี่ชีอัน “จับเจ้าสุนัขนี่ให้ข้า”
ขุนนางชุดเขียวขั้นห้าโบกมือ “ไปจับมา”
เหล่าทหารชุดเกราะพุ่งไปหยิบเครื่องจองจำเข้าจับกุมตัวสวี่ชีอัน
“ใต้เท้า หลานชายข้ามีความผิดใด!” สวี่ผิงจื้อร้อนใจมาก
“มีความผิดหรือไม่ ข้าจะตัดสินเอง” ขุนนางชุดเขียวขั้นห้าเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าเป็นเจ้าหน้าที่ของกรมอาญา ต้องใช้กฎหมายอย่างเป็นกลางและละเอียดรอบคอบ”
สวี่ผิงจื้อยังอยากจะพูด แต่กลับถูกนายอำเภอจูรั้งเอาไว้
“เอาตัวไป!”
………………………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 24 หนังสือปกฟ้า
คนจากกรมอาญาจากไปอย่างรวดเร็วพร้อมสวี่ชีอันที่ถูกติดป้ายว่าเป็นนักโทษ
ชายชราผมหงอกจึงถอนพลังยุทธ์ ไม่มองสวี่ผิงจื้อสักนิด เขาจับแขนของคุณชายโจวเอาไว้ “นายน้อย กระผมจะพานายน้อยกลับจวนไปทำแผลก่อน”
คุณชายโจวเดินตามเขาออกไปข้างนอกพลางพูดเสียงดัง “ข้าอยากให้เจ้าคนชั้นต่ำนั่นตาย”
“ได้ขอรับๆๆ กระผมจะจัดการให้ขอรับ” ชายชรายิ้มอย่างอ่อนโยนใจดี
“ไม่ ข้าจะไปเอง”
“ตามประสงค์ของนายน้อยขอรับ”
ทั้งคู่พาคนรับใช้ออกไปจากที่ว่าการอำเภอ เมื่อเงาร่างหายไป สวี่ผิงจื้อก็พลันหายใจหอบใหญ่คล้ายกับคนเกือบจมน้ำ ทั้งตัวเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
“ข้าจะไปยื่นฎีกา!” สวี่ผิงจื้อกล่าวคำต่อคำ
“เจ้าไม่ได้พบพระองค์หรอก พระราชวังเป็นเขตหวงห้าม ใช่ที่ที่นายกองของกองดาบจะเข้าไปได้หรือ เจ้าไม่มีอำนาจไปทูลเกล้าฯ ถวายรายงานต่อฝ่าบาทด้วยซ้ำ” นายอำเภอจูถอนหายใจ “ช่างมันเถอะ”
“ไม่ได้ๆ...” สวี่ผิงจื้อเดี๋ยวก็ดุร้ายเดี๋ยวก็สิ้นหวัง
นายอำเภอจูครุ่นคิด “สิ่งเดียวที่เจ้าทำได้ในตอนนี้ก็คือไปหาฉือจิ้ว จวี่เหริน[footnoteRef:1]ของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ ไม่แน่ว่าเขาอาจมีวิธี” [1:  จวี่เหริน คือ ผู้ผ่านการสอบรับราชการระดับมณฑล]
ถึงแม้สำนักศึกษาอวิ๋นลู่จะถูกกดขี่จากแวดวงขุนนางจนแทบจะไม่มีช่องทางเอาตัวรอด แต่ผู้คนที่อยู่ในนั้นก็ไม่ใช่บัณฑิตไร้กำลังมัดไก่[footnoteRef:2]หรอกนะ [2:  ไร้กำลังมัดไก่ เป็นคำเปรียบเปรย หมายความว่า อ่อนแอ]
พวกนั้นเป็นกลุ่มลูกศิษย์ของนักปราชญ์
พวกเขาไม่เพียงเชี่ยวชาญการโน้มน้าวคน แต่ยังเชี่ยวชาญการโน้มน้าวคนด้วยเหตุผลเสียยิ่งกว่า
ดังนั้นสวี่ซินเหนียนจึงสามารถหลุดพ้นโชคชะตาที่ต้องถูกเนรเทศในตอนนั้นได้ เพียงถูกถอดยศให้ตกมาอยู่ชนชั้นล่างเท่านั้นเอง
...
ณ หอดูดาว
หัวหน้ามือปราบหวังควบม้ามายังอาคารสูงที่สุดแห่งนี้ในเมืองจิงจ้าว รอบด้านไม่มีทหารยามเฝ้า แต่ตอนที่เข้ามาใกล้เขาก็พบว่าไม่มีร่องรอยของผู้คนอยู่ใกล้หอดูดาวเลย
สำนักโหราจารย์เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยตำนานอภินิหาร ท่านโหราจารย์สามารถสังเกตดวงดาวและทำนายวันเวลา เป็นเทพเซียนจุติที่สามารถสื่อสารกับเซียนบนสวรรค์ได้
ผลงานของนักเล่นแร่แปรธาตุในสำนักโหราจารย์แพร่หลายอย่างกว้างขวางและสร้างประโยชน์ให้กับประชาชน เมื่อเทียบกับระบบอื่นๆ แล้ว นักเล่นแร่แปรธาตุของสำนักโหราจารย์เป็นภาพลักษณ์ของเทพเซียนที่ผู้คนยอมรับมากที่สุด
สถานที่ที่เทพเซียนอาศัยอยู่จึงไม่มีใครกล้าเข้าไป
หัวหน้ามือปราบหวังอยากจะรั้งบังเหียนม้ากลับอยู่หลายครั้ง แต่ก็อดกลั้นไว้
เขาแบกรับแรงกดดันมหาศาลในใจ หยุดลงที่หน้าหอดูดาว ผูกบังเหียนม้าไว้กับรั้วสลักบนบันไดหินด้วยมืออันสั่นเทา
เขากัดฟัน เดินขึ้นไปตามบันไดหิน
ที่ตั้งของหอดูดาวสูงหกเมตรเต็มๆ สูงยิ่งกว่าหลังคาบ้านเรือนคนทั่วไปเสียอีก
หัวหน้ามือปราบหวังพาจิตใจตุ้มๆ ต่อมๆ เข้ามาที่ชั้นแรกของหอดูดาว แสงสว่างข้างในยอดเยี่ยมมาก แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาตามรูแต่ละแถวบนกำแพงจนเห็นฝุ่นละอองลอยอยู่ในลำแสง
หัวหน้ามือปราบหวังมองเห็นตู้ยาเรียงเป็นแถว มองเห็นกลุ่มคนหนุ่มสาวสวมชุดสีขาวนั่งอยู่ด้วยกันและกำลังสนทนากันอย่างดุเดือดถึงเรื่องอะไรบางอย่าง
มองเห็นคนถือม้วนตำราอ่านอย่างขะมักเขม้น มองเห็นคนนอนหลับอยู่บนโต๊ะ มองเห็นคนกำลังต้มยาสมุนไพร
มีเรื่องเล่าต่อๆ กันมาว่าเหล่าเทพเซียนแต่ละคนในสำนักโหราจารย์ล้วนเป็นหมอเทวดา ช่วยชีวิตคนตายรักษาผู้บาดเจ็บก็ยังไม่คิดเงิน...ตอนนี้หัวหน้ามือปราบหวังเชื่อแล้ว
“เจ้าเป็นผู้ใด”
คนชุดขาวผู้หนึ่งสังเกตเห็นหัวหน้ามือปราบหวัง จึงเดินเข้ามาพิจารณาดูเขา
รอบๆ สำนักโหราจารย์ไม่มีทหารคอยป้องกัน แต่น้อยคนนักที่จะกล้าเข้ามาใกล้อย่างกำเริบเสิบสาน มีเพียงคนที่ป่วยหนักจำนวนหนึ่งเท่านั้นที่รู้ว่าตนไม่มีทางรอดถึงจะมาเสี่ยงโชคที่นี่ดู
หัวหน้ามือปราบหวังค่อนข้างระมัดระวัง เขากลืนน้ำลาย พูดตะกุกตะกัก “ข้า ข้า…เป็นหัวหน้ามือปราบของที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ”
‘แล้ว?’
คนชุดขาวมองดูเขา ไม่พูดไม่จา
ดวงตาของอีกฝ่ายมีประกายเฉียบคม คมจนเหมือนกับมองทะลุไปถึงภายในใจของผู้คนได้ หัวหน้ามือปราบหวังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันใหญ่ยิ่ง เกือบจะทอดทิ้งน้องชายสวี่ชีอันแล้วก้มหน้าจากไปอยู่รอมร่อ
“ข้า ข้ามาหาแม่นางไฉ่เวย…” หัวหน้ามือปราบหวังกล่าว
“ศิษย์พี่ไฉ่เวยหรือ” คนชุดขาวมองพิจารณาหัวหน้ามือปราบหวัง เห็นว่าสองมือของเขาว่างเปล่าก็ลอบกล่าวในใจ 'เจ้ามาหาศิษย์พี่ไฉ่เวยแล้วไม่เอาของกินมาด้วยหรือ'
“มีเรื่องอันใด”
หัวหน้ามือปราบหวังหยิบหนังสือปกสีฟ้าเข้มออกมาจากอกเสื้อ “สหายท่านหนึ่งให้ข้านำหนังสือเล่มนี้มามอบให้กับแม่นางไฉ่เวย และฝากมาบอกนางว่า ‘สวี่ชีอันกำลังลำบากให้รีบมาช่วย’ ”
คนชุดขาวรับมา พลิกหน้ากระดาษมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ตัวอักษรบนนั้นยึกยือเหมือนไก่เขี่ย ไร้ความสง่างามเสียจริง
เขาหมดความสนใจ แล้วถือหนังสือไว้ในมือ “ศิษย์พี่ไฉ่เวยไม่อยู่ ออกไปข้างนอก เจ้าจะรออยู่ที่นี่หรือว่าค่อยมาอีกครั้งในภายหลัง หรือมอบหนังสือให้ข้า ข้าช่วยส่งมอบให้เจ้าได้”
“เช่นนั้นก็รบกวนใต้เท้าแล้วขอรับ” หัวหน้ามือปราบหวังวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก
“ศิษย์พี่ มีเรื่องอะไรหรือ”
ชายชุดขาวอีกด้านมองเงาหลังที่จากไปอย่างรีบร้อนของหัวหน้ามือปราบพร้อมเอ่ยถาม
“หัวหน้ามือปราบผู้หนึ่งเขาบอกว่ามาหาศิษย์พี่ไฉ่เวย น่าจะมีเรื่องด่วน...เจ้าเอาหนังสือเล่มนี้ส่งไปที่ชั้นเจ็ด มอบให้ศิษย์พี่ซ่ง ถามความเห็นเขา”
...
ซ่งชิงเป็นหัวหน้าของบรรดานักเล่นแร่แปรธาตุ เป็นศิษย์ลำดับสี่ของท่านโหราจารย์ ทุกคนในสำนักโหราจารย์แห่งนี้ล้วนสามารถกล่าวกับคนภายนอกว่าตนเป็นศิษย์ของท่านโหราจารย์ได้
แต่ความจริงแล้วศิษย์สายตรงที่ท่านโหราจารย์เคยสอนมีเพียงหกคนเท่านั้น เป็นหกศิษย์แห่งสำนักโหราจารย์
ศิษย์คนอื่นๆ ล้วนได้คนเหล่านี้เป็นผู้สั่งสอนแทนอาจารย์ อืม ฉู่ไฉ่เวยเป็นศิษย์ที่อายุน้อยที่สุด นางยังร่ำเรียนไม่สำเร็จ จึงไม่มีคุณสมบัติสั่งสอนเหล่าศิษย์น้องชั่วคราว
ซ่งชิงเพิ่งกลับมาถึงเมืองจิงจ้าวได้ไม่นาน เขาได้ยินเรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับคดีเงินภาษีแล้ว เขาได้รับช่วงต่อให้ศึกษาการปลอมแปลงเงินภายใต้การคาดหวังอันกระตือรือร้นของเหล่าศิษย์น้อง
นักเล่นแร่แปรธาตุชุดขาวที่ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำเหล่านี้มีความสุขเป็นล้นพ้น อีกนิดก็จะดีใจจนร้องไห้ออกมาแล้ว
“ล้มเหลวอีกแล้ว ศิษย์พี่ซ่ง แม้แต่ท่านก็ทำไม่ได้หรือ”
“เหลวไหล ศิษย์พี่ซ่งจะล้มเหลวได้อย่างไร เพียงแต่การสรรค์สร้าง ศึกษา และพัฒนาการเล่นแร่แปรธาตุจะต้องมีความล้มเหลวนับไม่ถ้วนจึงจะสรุปผลได้”
“ขอเพียงศิษย์พี่ซ่งเข้าใจความลึกลับนี้ได้ พวกเราสำนักโหราจารย์ก็จะมีทักษะเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง”
ซ่งชิงผู้ทำงานหนักติดต่อกันเป็นเวลาสิบสองชั่วยามโบกมือ “ไม่ต้องพูดอะไรกันทั้งนั้น ข้าต้องการความเงียบ”
ไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่ดวงตาของซ่งชิงก็ยังสว่างไสวมีชีวิตชีวาเหมือนเดิมถึงขนาดมีความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย ในฐานะที่เป็นคนคลั่งการเล่นแร่แปรธาตุ เขาย่อมยอมรับการท้าทายทั้งหมดในขอบเขตของการแปรธาตุอยู่แล้ว
‘ปริมาณเกลือไม่ใช่ปัญหา...หลังจากผ่านการสรุปมาหลายรอบก็เดาได้ว่าน่าจะต้องควบคุมอุณหภูมิของเปลวไฟให้หลอมละลายเกลือ แต่ห้ามให้เดือด…จุดสำคัญอยู่ที่ไฟฟ้า...’ ซ่งชิงใคร่ครวญ
เขารู้ถึงจุดสำคัญของปัญหาแล้ว เพียงแต่ไม่มีแนวคิดเรื่องแรงดันไฟฟ้า ทำได้เพียงพยายามซ้ำๆ หลายครั้งเพื่อควบคุมความแรงของไฟฟ้าเท่านั้น
‘เกลือธรรมดาก็สามารถหลอมให้เป็นเงินปลอมได้ คนที่สร้างศาสตร์แปรธาตุเช่นนี้ขึ้นมาจะต้องเป็นอัจฉริยะ’ ซ่งชิงทอดถอนใจ ถ้าหากได้แลกเปลี่ยนวิชากับคนผู้นี้ แผนการสร้างชีวิตความเป็นอยู่ของเขาอาจจะประสบความสำเร็จอย่างมหาศาลเลยก็ได้
ตอนนี้เองชายชุดขาวคนหนึ่งก็ก้าวขึ้นบันไดมายังชั้นเจ็ด...สถานที่ที่นักเล่นแร่แปรธาตุมารวมตัวกัน
ชุดขาวเป็นเครื่องแบบของศิษย์สำนักโหราจารย์ เมื่อมองแวบแรกไม่มีอะไรแตกต่างกัน แต่จุดที่แตกต่างกันอยู่ที่หน้าอก หน้าอกของนักเล่นแร่แปรธาตุจะปักลายเตาหลอม
ศิษย์ที่มายังชั้นเจ็ดผู้นี้ ที่ทรวงอกปักลายสมุนไพร หมายความว่าเขาเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับเจ็ด...เวชศาสตร์
เรียกอีกอย่างว่าหมอ
“ศิษย์พี่ เมื่อครู่มีหัวหน้ามือปราบผู้หนึ่งมาตามหาศิษย์พี่ไฉ่เวย ทั้งยังฝากข้อความว่า ‘สวี่ชีอันกำลังลำบากให้รีบมาช่วย’ ขอรับ”
ศิษย์ชุดปักลายสมุนไพรที่หน้าอกกล่าว “ข้าสงสัยว่าอาจเป็นเรื่องเร่งด่วน สหายของศิษย์พี่ไฉ่เวยกำลังขอความช่วยเหลือ ดังนั้นจึงขึ้นมาบอกข่าวโดยเฉพาะขอรับ”
‘สวี่ชีอัน...’ ซ่งชิงรู้สึกว่าชื่อนี้คุ้นหูอยู่สักหน่อย แต่นึกไม่ออก
“เขาได้พูดอะไรอีกหรือไม่”
ศิษย์ปักลายสมุนไพรบนหน้าอกส่งหนังสือปกสีฟ้าเข้มในมือไปให้ “เพียงทิ้งหนังสือเล่มนี้ไว้ขอรับ”
“ตัวอักษรเขียนได้น่าเกลียดมาก...” ซ่งชิงรับมา พลิกดูหน้าแรกก็ถูกตัวอักษรยึกยือเหมือนไก่เขี่ยบาดตาทันที
เปิดมาหน้าแรกก็เป็นคำนำประโยคหนึ่ง เขาตั้งใจอ่านดู
‘การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม คือ หลักการไม่เปลี่ยนแปลงของการเล่นแร่แปรธาตุ โดย เอ็ดเวิร์ด เอลริค’
............................................


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 25 กลุ่มช่วยเหลือ
‘การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม...’ ในหัวของซ่งชิงคล้ายมีฟ้าผ่า จิตวิญญาณเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกใส่
ความรู้สึกโดนกระแทกเช่นนี้ช่างเหมือนกับตอนถ่ายทอดบทกวีให้บัณฑิตฟัง
การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมคือหลักการที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงของการเล่นแร่แปรธาตุ!
“ใช่แล้ว มิผิด เป็นเช่นนี้...” ซ่งชิงพึมพำเสียงเบา
ทุกครั้งที่เขาหลอมกลั่นบางอย่างได้สำเร็จ วัตถุดิบก็จะสลายหายไปหรือเปลี่ยนไปเป็นวัตถุอื่นเช่นเดียวกัน
ปรากฏการณ์นี้มีอยู่เสมอ แต่น้อยนักที่จะมีคนสังเกตเห็น หรือถึงจะสังเกตเห็น แต่ก็ไม่ได้คิดมาก ไม่ได้คิดอย่างลึกซึ้งขนาดนี้
‘ปีนั้นอาจารย์เคยพูดไว้ยามที่สอนพวกเราเล่นแร่แปรธาตุว่า แก่นแท้ของการเล่นแร่แปรธาตุไม่ใช่ ‘การเปลี่ยนแปลง’ แต่เป็นแลกเปลี่ยน! การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ที่แท้ก็หมายความเช่นนี้...’
ประโยคที่เหมือนกับจับจุดสำคัญสกัดสาระออกมาทำให้ผู้ที่คลั่งไคล้การเล่นแร่แปรธาตุอดตัวสั่นไม่ได้
หลังจากคลายความตื่นเต้นลง ซ่งชิงก็เริ่มพิจารณาคำว่า ‘เอ็ดเวิร์ด เอลริค’ ว่าคำเหล่านี้มีความหมายแฝงอย่างไร
‘ใช่ชื่อคนหรือ มีชื่อแปลกประหลาดอย่างนี้ที่ไหน มันเป็นรหัสลับหรือว่าจะเป็นภาษาลับของการเล่นแร่แปรธาตุบางชนิดใช่หรือไม่’
คิดไม่ออก ในใจรู้สึกคันยิบๆ
ซ่งชิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสงบสติอารมณ์ เขาพลิกหน้าต่อไปอย่างรอไม่ไหว อ่านตัวอักษรบิดเบี้ยวน่าเกลียดอย่างเป็นมืออาชีพและอดทน
ประโยคเปิดมาคือ 'เข้าสู่โลกแห่งการเล่นแร่แปรธาตุ!'
นี่กำลังสอนคนให้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของการเล่นแร่แปรธาตุหรือ
‘จองหองนัก!’ ซ่งชิงคิดในใจ
แต่ไหนแต่ไรศาสตร์การเล่นแร่แปรธาตุก็ล้วนสั่งสอนกันผ่านคำพูดและการกระทำ เป็นคำพูดส่งต่อกันปากต่อปาก ผู้มีปัญญามีพรสวรรค์ใช้เวลาหนึ่งปีครึ่งถึงจะผ่านประตูมาได้ ผู้ใดโง่เขลาไร้ความสามารถสามสิบปีห้าสิบปีก็ไม่ประสบความสำเร็จ
จนถึงวันนี้สำนักโหราจารย์ก็ยังไม่มีตำราเรียนอย่างจริงจัง
แต่ว่าคำนำประโยคนั้นทำให้ซ่งชิงมีความอดทนมากพอ
‘บทที่หนึ่ง การเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของสสาร ในธรรมชาติมีสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าอยู่มากมาย สิ่งเหล่านี้ประกอบขึ้นเป็นสสาร มีปฏิสัมพันธ์ระหว่างสสารอยู่หลายแบบ จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ...ข้าจำแนกการเปลี่ยนแปลงพวกนี้เป็น การเปลี่ยนแปลงทางเคมีและการเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ...’
ซ่งชิงอ่านต่อไป จมอยู่ในภวังค์ความคิด
‘เคมีคือสิ่งใด อะตอมคือสิ่งใด ข้ากำลังอ่านสิ่งใดอยู่ ข้าอ่านออกทุกตัวอักษร แต่พอเอามารวมกัน เหตุใดข้าจึงอ่านไม่เข้าใจล่ะ คัมภีร์ของนักปราชญ์ยังพอรวบรวมความรู้ได้ แต่เหตุใดพอมาเจอเจ้ากลับไม่มีอะไรเลย!’
แต่ซ่งชิงก็ไม่ใช่ไม่ได้อะไร เขารับรู้ได้อย่างเฉียบคมว่านี่คือหนังสือแห่งสวรรค์ที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสอง
มันเขียนอธิบายถึงโฉมหน้าที่แท้จริงของโลก ชี้ให้เห็นถึงโครงสร้างที่เป็นแก่นแท้ที่สุดของสรรพสิ่งในฟ้าดิน
ซ่งชิงตัวสั่นเบาๆ มีชั่วขณะที่เขาคิดจะฉีกหนังสือเล่มนี้ทิ้งเสีย นี่คือความลับที่มีเพียงเทพเท่านั้นจึงจะรับรู้ มนุษย์ธรรมดาไม่ควรสอดรู้
แต่ลึกๆ ในใจก็มีพลังสายหนึ่งสนับสนุนเขา นั่นคือนิสัยดั้งเดิมของมนุษย์ ความกระหายรู้
ภายในห้องเล่นแร่แปรธาตุเงียบงัน
เหล่าคนชุดขาวมองหน้ากัน ไม่กล้าส่งเสียงรบกวน พวกเขากังวลอยู่ลึกๆ เมื่อเห็นสีหน้าคาดเดาไม่ได้ที่เปลี่ยนแปลงไปของศิษย์พี่ซ่งชิง
“ศิษย์พี่กำลังครุ่นคิดเรื่องเล่นแร่แปรธาตุอะไรบางอย่างที่ทำให้คนอื่นรับไม่ไหวอีกแล้วหรือเปล่า”
“ใช่แล้ว ปีก่อนเขาพยายามเปลี่ยนเลือดเปลี่ยนเนื้อของแมวให้เป็นต้นไม้ แบบนี้พอตัดหัวไปก็สามารถงอกหัวใหม่ได้อีก แต่ถูกอาจารย์โหราจารย์ขังเอาไว้หนึ่งเดือน”
ซ่งชิงจมอยู่ในโลกของตัวเอง ทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นเต้น เขาอ่านต่อไป ดวงตาพลันสว่างไสว เพราะเขาเห็นคำอธิบายการเล่นแร่แปรธาตุอย่างละเอียดเกี่ยวกับวิธีหลอมเกลือให้กลายเป็นเงินภาษีแล้ว
‘ขั้นที่หนึ่ง อันดับแรกต้องกรองน้ำเกลือเพื่อให้ได้โซเดียมคลอไรด์บริสุทธิ์ (เกลือแกง)’
‘ขั้นที่สอง ระเหยน้ำเกลือให้แห้งจนได้เป็นผลึกแก้ว แล้วละลายที่อุณหภูมิสูง 800 องศาเซลเซียส’
‘ขั้นที่สาม ระวัง! ขั้นตอนนี้เป็นกุญแจสำคัญของการหลอมเงินเป็นภาษี จะสำเร็จหรือไม่อยู่ที่ขั้นตอนนี้’
ซ่งชิงแผ่รัศมีเจิดจ้าออกมารอบด้าน ในที่สุด ในที่สุดก็แก้ไขปัญหาที่รบเร้าตัวเขากับเหล่าศิษย์น้องมานานได้แล้ว
นี่เป็นหนังสือจากพระเจ้าที่แท้จริง
ซ่งชิงพบว่าอ่านมาถึงจุดสิ้นสุดของหน้าแล้ว เขาแตะน้ำลายบนปลายนิ้วแล้วเปิดหน้าถัดไปอย่างแทบจะรอไม่ไหว
‘ว่างเปล่า!’
ซ่งชิง “??”
‘หมดแล้วหรือ!’
‘ด้านหลังไม่มีแล้วหรือ’
‘ที่แท้แล้วขั้นตอนที่สามมันคืออะไรกันแน่ ทำไมไม่มีบันทึกไว้ ผู้ใดเป็นคนเขียนหนังสือเล่มนี้กัน เขียนหนังสือตัดบทแบบนี้จะต้องถูกสับเป็นหมื่นชิ้น’
ซ่งชิงแทบจะกระอักเลือด
ซ่งชิงอ้าปากขึ้นมา เหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง เขาเอ่ยเสียงเบา “ผู้ใดส่งหนังสือเล่มนี้มา”
“ข้าไม่ได้สนใจ”
“ข้าไม่ได้ฟัง”
“ข้าลืมไปแล้ว”
คำตอบของเหล่าศิษย์น้องช่างซื่อสัตย์อย่างน่าประหลาด
ซ่งชิงรีบลงไปข้างล่างทันที เขาพบกับศิษย์ผู้นั้นที่เป็นคนต้อนรับหัวหน้ามือปราบหวังแล้วถามไถ่อย่างละเอียด
‘นี่คือการแลกเปลี่ยนอย่างหนึ่ง…’ หลังจากซ่งชิงวิเคราะห์แล้วก็ได้ข้อสรุปนี้ออกมา
“ศิษย์พี่ ท่านเป็นอะไรกันแน่” เหล่าศิษย์น้องในชุดขาวตามลงมา
“หนังสือนี่มีปัญหาอะไรหรือ”
สีหน้าของซ่งชิงเคร่งขรึมไม่มีใครเทียม เขากวาดมองใบหน้าของทุกคน “ศิษย์น้องทุกท่าน ฟังข้า นี่คือโอกาสที่จะทำให้สำนักโหราจารย์เจริญรุ่งเรืองได้อย่างรวดเร็ว เป็นโอกาสที่พันปีก็ยากจะหาพบ บางทีการเล่นแร่แปรธาตุอาจนำพาอนาคตสว่างไสวแบบที่ไม่เคยมีมาก่อนมาให้ก็ได้”
...
ศาลาเหมียนหยาง
รถม้าสองคันขับช้าๆ อยู่บนถนนสายหลัก และปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองคนที่เพิ่งจะยุติการปะทะฝีปากไปเมื่อครู่นั่งอยู่
สวี่ซินเหนียนและกลุ่มสหายร่วมชั้นขี่ม้าตามอยู่ด้านหลังรถม้า
“เมื่อครู่ข้าไม่ควรพูดความจริงเลย” สวี่ซินเหนียนรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านนี้ทะเลาะวิวาทกัน พอเห็นท่าว่าอาจจะลงไม้ลงมือ สวี่ซินเหนียนก็เอ่ยอย่างกำปั้นทุบดินว่า ‘อันที่จริงอาจารย์กับท่านมู่ไป๋ก็แค่อยากได้บทกวีที่สืบทอดมาหนึ่งบทเท่านั้นเอง’
เหตุการณ์ก็เลยกระอักกระอ่วน
ถึงแม้จะหยุดปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองไม่ให้ต่อสู้กันได้ แต่สวี่ซินเหนียนก็รู้สึกว่าการพูดเรื่องจริงมันไม่ถูกต้อง
‘ท่านแม่พูดถูก ข้าไม่รู้วิธีพูดจา ต้องเปลี่ยนแปลง!’ สวี่ซินเหนียนทบทวนตัวเองเกี่ยวกับชีวิตมนุษย์เป็นครั้งที่นับไม่ถ้วน
เขายืดแขนออกมาจากเสื้อแล้วลูบเครื่องประดับหยกเนื้อเนียน สวี่ซินเหนียนทอดมองไปไกลๆ ด้วยความยินดี ขณะที่กำลังดีใจอยู่นั้น สายตาก็เห็นเงาร่างร่างหนึ่งกำลังควบม้าเข้ามา
ครู่เดียว เค้าโครงของเงาร่างนั้นก็สะท้อนเข้ามาในม่านตา เป็นบิดาของเขา สวี่ผิงจื้อ
สวี่ซินเหนียนชะงักงัน เขากระทุ้งท้องม้าผ่านรถม้าเข้าไปหา
“ท่านพ่อ ท่านมาได้อย่างไร...” เอ่ยจบ ในใจสวี่ซินเหนียนก็หนักอึ้ง สีหน้าของบิดาทำให้เขาสังเกตได้ว่าเป็นเรื่องไม่ดีอย่างยิ่ง ถึงเขาจะยังไม่รู้อะไรเลยก็ตาม
สวี่ผิงจื้อเล่าเรื่องราวให้สวี่ซินเหนียนฟังโดยเร็วที่สุด
คุณชายของรองเจ้ากรมโจวจะฉุดตัวน้องสาวที่ถนน...เกือกม้าเกือบจะเหยียบหลิงอินตาย...พี่ใหญ่ถูกนำตัวไปกรมอาญา...สวี่ซินเหนียนรู้สึกหัวร้อน เลือดลมพลุ่งพล่าน
“เหนียนเอ้อร์ ความเป็นความตายของพี่ใหญ่ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว”
“ท่านพ่ออย่าได้ร้อนใจ” ความคิดมากมายของสวี่ซินเหนียนวาบผ่านมา ไม่นานก็คิดออก เขาหันหัวม้าขวางรถม้าให้หยุด แล้วเอ่ยเสียงดัง “อาจารย์ ท่านมู่ไป๋ ฉือจิ้วมีเรื่องอยากจะขอร้องขอรับ”
ม่านเปิดออก จางเซิ่นและหลี่มู่ไป๋โผล่หน้าออกมา “มีเรื่องอะไร”
“พี่ชายที่บ้านข้าเกิดเรื่อง ขออาจารย์กับท่านมู่ไป๋โปรดยื่นมือช่วยเหลือด้วยขอรับ” สวี่ซินเหนียนเล่าเรื่องที่บิดาบอกออกไปอีกรอบ
จางเซิ่นจ้องมองเขาแล้วเอ่ยเสียงขรึม “ใช่อัจฉริยะที่เขียน ‘ทางข้างหน้าไม่ต้องกังวลไร้คนรู้ใจ ใต้หล้านี้มีใครไม่รู้จักข้า’ หรือไม่”
เสียงของเขาเคร่งขรึมจริงจัง ราวกับเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
“ใช่ขอรับ!” สวี่ซินเหนียนพยักหน้า
จางเซิ่นกำลังจะพูดบางอย่าง หลี่มู่ไป๋บนรถม้าคันข้างๆ ก็เอ่ยแทรกก่อน “ฉือจิ้ว เรื่องของพี่ชายเจ้ามอบให้ข้าเถอะ ส่วนเจ้ากับอาจารย์ของเจ้าก็กลับสำนักศึกษาไปก่อน”
“ฮึ!” จางเซิ่นแค่นเสียงเย็น “คนไม่เกี่ยวข้องอย่าได้มากเรื่อง เรื่องของนักเรียนข้า ข้าจัดการเอง”
สวี่ผิงจื้อดีใจอย่างคาดไม่ถึง ไม่คิดเลยว่าหน้าตาของบุตรชายจะมีมากขนาดนี้
“อาจารย์ ท่านมู่ไป๋ พี่ชายถูกจับไปกรมอาญาแล้ว รีบไปเถอะขอรับ หากชักช้าจะเป็นอันตราย” สวี่ซินเหนียนเอ่ยอย่างร้อนใจ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาทะเลาะกันแล้ว
......................................


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 26 มีคุณธรรม
หลี่มู่ไป๋พลันโบกมือ คนขับรถม้าถูกลมหอบหนึ่งพัดขึ้นแล้วลอยไปหล่นอยู่ข้างถนนเบาๆ
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่หลี่คว้าสายบังเหียน ขับรถม้าด้วยตัวเอง ก่อนพูดช้าๆ ว่า “เจ้าเป็นม้าดี เดินทางได้พันลี้ทุกวัน”
ภาพอันน่าตกตะลึงบังเกิดขึ้น เดิมเป็นเพียงม้าสีน้ำตาลทั่วไปที่กำลังลากรถอยู่ แต่ตอนนี้มันกำลังส่งเสียงร้องยาวด้วยความตื่นเต้นออกมา
ใต้ผิวหนังสีน้ำตาล กล้ามเนื้อแต่ละเส้นนูนขึ้น ร่างกายขยายใหญ่ พริบตาเดียวก็สูงใหญ่กว่าม้าธรรมดาเกือบเท่าตัว
จากนั้นรถม้าของหลี่มู่ไป๋ก็หายไปไม่เห็นแม้แต่ฝุ่น
จางเซิ่นแค่นเสียงเย็น “เจ้าก็ลงไปด้วย”
เขาไล่คนขับรถม้าลงไปอยู่ข้างถนน แล้วเข้าไปนั่งแทนที่ จับบังเหียนม้า ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “ม้าตัวนี้ทั้งใหญ่ทั้งแข็งแรง ไม่เพียงแต่เป็นม้าพันลี้ แต่ยังมีหกขา”
ภาพน่าอัศจรรย์แบบเดียวกันเกิดขึ้นอีกครั้ง ม้าตัวสีดำนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงแบบเดียวกับม้าตัวนั้น ร่างกายขยายใหญ่ กล้ามเนื้อขดเป็นปม
ส่วนที่แตกต่างกันก็คือ เนื้อตรงส่วนท้องของมันแยกออกจากกัน กระดูกงอกออกมา เส้นประสาทพันเข้าด้วยกัน...ขาม้าสองขางอกขึ้นมาใหม่กะทันหัน
ม้าดำหกขาราวกับบินได้ มันเตะฝุ่นฟุ้งตลบหนึ่ง ออกตัวทีหลังแต่ไปถึงก่อน ตามทันรถม้าของหลี่มู่ไป๋แล้ว
“โจรเฒ่า เจ้ามันไร้ยางอายเกินไปแล้ว มีที่ไหนม้าหกขา” หลี่มู่ไป๋โมโหหนัก
“ข้าบอกว่ามีก็มี”
“ได้ เช่นนั้นม้าตัวนี้ของข้าก็มีแปดขา”
“ฮึ โจรเฒ่าไร้ยางอาย คิดจะแย่งลูกศิษย์กับข้าใช่ไหม รถม้าคันนี้ของข้าเบาราวกับเยื่อกระดาษ บินไปกับสายลม!”
ลมหอบหนึ่งพัดมา รถม้าของจางเซิ่นลอยล่องราวกับเยื่อกระดาษ ลอยตามลมไปไกล
หลี่มู่ไป๋ไม่ยอมแพ้ เขาตะโกนขึ้น “รถม้าของข้าขี่เมฆได้”
เมฆขาวก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้นแล้วติดแน่นอยู่บนล้อรถ พารถม้าส่งขึ้นไปบนฟ้า
สวี่ผิงจื้อปากอ้าตาค้างมองภาพตรงหน้า จนกระทั่งรถม้าทั้งสองคนหายไปลับฟ้า เขาก็กลืนน้ำลายกล่าวว่า
“บัณฑิตช่างคุยโวกันเสียจริง”
สวี่ซินเหนียนทอดมองท้องฟ้า จิตใจโหยหา แล้วเอ่ยพึมพำ “นี่ไม่ใช่การคุยโว แต่เป็นลัทธิขงจื๊อขั้นห้า คุณธรรม!”
มันยังมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งที่เกิดจากคำเหน็บแนมหลังท่านโหราจารย์ดื่มเหล้าเมา คือ ‘พวกนักปราชญ์ใช้หนังสือเป็นบ่อนทำลายกฎเกณฑ์’
...
ห้องขังกรมอาญา
สวี่ชีอันสวมเครื่องจองจำ นั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อฟางขาดๆ หลังพิงกำแพงเย็นชืด
ได้กลิ่นอับชื้นเน่าเหม็นในอากาศ คล้ายกลับไปยังเรือนจำในที่ทำการปกครอง
ตามข้อมูลที่พลิกอ่านมาจากสำนวนคดีก่อนหน้านี้ คดีที่ชายหนุ่มฉุดคร่าหญิงสาวของที่ทำการปกครองเมืองจิงจ้าวมีมากมายจนยกตัวอย่างไม่ไหว เรื่องยุ่งวุ่นวายพวกนี้ เดิมทีก็ไปไม่ถึงหูของจักรพรรดิเฒ่าเพราะถูกระงับไว้
‘เบื้องบนรับรู้’ ไม่ใช่เพราะเหตุผลนี้หรอกหรือที่ทำให้สี่คำนี้หนักราวภูเขาไท่ซาน
แต่นี่มันช่วงการตรวจสอบข้าราชสำนัก ไม่กลัวศัตรูทางการเมืองรุมหาเรื่องหรืออย่างไร... สวี่ชีอันถอนหายใจ “แค่เพียงกำจัดข้าในเร็ววัน แล้วให้อารองทนรับความอัปยศโดยใช้ชีวิตคนในครอบครัวมาบีบบังคับ แค่นี้เรื่องก็จบแล้วไม่ใช่หรือ ข้าผิดเอง เป็นชนชั้นกลางอาจใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขก็จริง แต่ตราบใดที่ไปกระตุ้นพวกตัวใหญ่พวกนั้นครั้งหนึ่งแล้ว ก็จะไม่มีทางหาความสงบสุขได้อีกตลอดไป หากอยากจะมีชีวิตแบบมนุษย์ ข้าก็ต้องมีอำนาจและพละกำลัง”
‘เคร้ง!’ …ประตูเหล็กที่ปลายทางเดินเปิดออก เสียงฝีเท้าจากที่ไกลๆ ดังเข้ามาใกล้ ไม่นาน ผู้คุมคนหนึ่งก็นำทหารในชุดเกราะติดอาวุธสองคนมาอยู่หน้ากรง
“มาพาเจ้าไปกินอาหารมื้อสุดท้ายแล้ว” ผู้คุมยิ้มเยาะ
หลังจากเขาเปิดประตูก็ไม่ได้เข้าไป แต่กลับถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วตะโกนเสียงดัง “ออกมา”
สองมือของทหารชุดเกราะจับด้ามดาบเอาไว้ สายตาระมัดระวัง
ถึงแม้จะสวมเครื่องจองจำและโซ่ตรวนรัดเท้าแบบพิเศษ แต่อีกฝ่ายก็ยังเป็นทหารระดับหลอมจิตขั้นสูงสุดอยู่ดี ถ้าหากเกิดสู้สุดตัวยามสิ้นหวังขึ้นมาล่ะก็ พวกเขาสองสามคนก็จะเป็นอันตรายได้
“ทางที่ดีเจ้าควรจะทำตัวดีๆ ให้ความร่วมมือกับพวกเราเสียเถอะ เจ้าไม่อยากให้พวกเราเจาะข้อมือข้อเท้าของเจ้าแล้วลากตัวออกมาหรอก”
สวี่ชีอันนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนผุดลุกขึ้น
...
ณ กรมอาญา เจ้ากรมซุนกำลังนั่งจัดการงานอยู่บนโต๊ะ ม้วนเอกสารและสมุดพับกองเป็นภูเขา
ทันใดนั้น เขาคล้ายเกิดความรู้สึกบางอย่าง จึงเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
ขณะนั้น เงาดำสองร่างก็เข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ล้อรถค่อยๆ ชัดเจนยิ่งขึ้น มันคือรถม้าสองคัน คันหนึ่งขี่สายลม อีกคันหนึ่งขี่เมฆหมอก
หลังจากรถม้าสองคันขับแข่งแย่งที่กัน มันก็ลงจอดบนลานใหญ่ของที่ว่าการปกครองกรมอาญา
ทันทีที่ม้าร่างกำยำแตะพื้น ในที่สุดมันก็ล้มลงกับพื้นด้วยความอ่อนล้าราวกับถูกดูดพลังชีวิตไปจนหมด ก่อนจะชักเกร็งแล้วตายไป
ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ในกรมอาญารีบเข้ามาล้อมทันที
เจ้ากรมซุนผู้สวมชุดคลุมสีแดงเดินขมวดคิ้วเข้ามา เขามีใบหน้ารูปสี่เหลี่ยมแบบตัวอักษร 国[footnoteRef:1] เมื่อเขาขมวดคิ้วจดจ่อ ก็เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม [1:  国 เป็นตัวอักษรภาษาจีน]
“พี่ฉุนจิ้ง พี่จิ่นเหยียน พวกท่านสองคนมากรมอาญาของข้าด้วยเหตุใดกัน”
เจ้ากรมซุนยังนับว่ามีหวัง แม้ว่าความบาดหมางของราชวิทยาลัยหลวงและสำนักอวิ๋นลู่จะมีมานานแล้ว แต่การปรากฏตัวของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านก็พอจะทำให้เขามีท่าทีตื่นตัวขึ้นมาบ้าง
จางเซิ่นกอบมือคำนับ เอ่ยเสียงเบา “วันนี้กรมอาญาจับศิษย์คนหนึ่งของข้าไป ชื่อสวี่ชีอัน รบกวนเจ้ากรมซุนปล่อยคนด้วย”
จับศิษย์ของสำนักอวิ๋นลู่หรือ
‘คนแก่กลุ่มนี้ของสำนักอวิ๋นลู่เข้าข้างคนกันเองที่สุดแล้ว’ ...เจ้ากรมซุนกล่าว “กรมอาญามีอำนาจในการลงโทษตัดสิน ไม่จับคนมาโดยไร้เหตุผลหรอกขอรับ ทั้งสองท่านโปรดพูดให้ชัดเจน”
เขาไม่ได้ตอบรับทันที ถึงแม้ราชวิทยาลัยหลวงจะข่มสำนักอวิ๋นลู่ในแวดวงขุนนางจนไม่อาจสู้หน้านั่นก็เพราะราชวิทยาลัยหลวงเป็นสำนักที่ดำเนินการโดยราชสำนักเอง
สำนักอวิ๋นลู่ย่อมสู้ราชวิทยาลัยหลวงไม่ได้ ถ้าราชสำนักไม่ต้องการคนของเจ้า เจ้าจะทำอะไรได้
แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าสำนักอวิ๋นลู่จะเป็นลูกไก่ในกำมือที่สามารถบีบคลายได้ตามต้องการ สำนักอวิ๋นลู่มีระบบฝึกตนของลัทธิขงจื๊อ และเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ในใจของนักปราชญ์ทั่วหล้า
เหล่าอาจารย์ของสำนักมีชื่อเสียงในเรื่องเข้าข้างคนของตน ดังนั้น ตราบใดที่ไม่ได้ทำทุจริตผิดอาญาจริงๆ เจ้าหน้าที่ของกรมอาญาก็จะไม่หาเรื่องก่อน
ยังไม่ทันที่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านจะได้พูด เจ้าหน้าที่สองสามคนวิ่งตะลีตะลานเข้ามาเอ่ยเสียงดัง “ท่านเจ้ากรม ด้านนอกมีคนชุดขาวจากสำนักโหราจารย์กลุ่มหนึ่งมาขอรับ พวกเขาบุกเข้ามาในที่ทำการปกครอง พวกเราหยุดไว้ไม่ได้…”
เจ้ากรมซุนและเจ้าหน้าที่กรมอาญาในที่นั้นมองตามเสียงไป ศิษย์สำนักโหราจารย์ในชุดขาวล่องลอยกลุ่มหนึ่งก็พุ่งตรงเข้ามาในที่ทำการปกครองกรมอาญา
ผู้นำเป็นชายหนุ่มที่ปักลายเตาหลอมบนหน้าอก คิ้วหนา จมูกโด่ง ขอบตาดำคล้ำราวกับไม่ได้นอนตลอดทั้งปี
นั่นคือซ่งชิงศิษย์ลำดับสี่ของท่านโหราจารย์แห่งสำนักโหราจารย์
ท่าทางทรงอำนาจเหนือกว่าของอีกฝ่ายทำให้เจ้ากรมซุนขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงดัง “พวกเจ้าบุกรุกกรมอาญา ทำผิดกฎหมายแล้วยังไม่รีบถอยกลับไปอีก”
ซ่งชิงหยุดเดินแล้วคำนับ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “ท่านเจ้ากรม พวกข้ามาที่นี่เพราะต้องการคนผู้หนึ่งจากกรมอาญา”
เมื่อได้ยินคำนี้ เจ้ากรมซุนก็ตกใจ พอจะคาดเดาได้ จึงเอ่ยเสียงเบา “ผู้ใด”
“สวี่ชีอัน วันนี้เพิ่งถูกกรมอาญาจับตัวไปโดยไร้สาเหตุ”
‘สวี่ชีอันอีกแล้ว คนผู้นี้เป็นผู้วิเศษจากที่ใดกัน ถึงได้ชักนำปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งสำนักอวิ๋นลู่มาพร้อมกับคนชุดขาวของสำนักโหราจารย์ได้’
ในต้าฟ่ง ไม่มีใครอยากขัดใจท่านโหราจารย์ แม้แต่สำนักอวิ๋นลู่ที่อ้างว่าเป็นลัทธิขงจื๊อแบบดั้งเดิม เมื่อถูกโหราจารย์ที่ชอบร่ำสุราเหน็บแนมว่าใช้หนังสือเป็นบ่อนทำลายกฎเกณฑ์ ก็ยังต้องบีบจมูกยอมรับ ไม่พยายามใช้เหตุผลไปโน้มน้าวท่านโหราจารย์เลย
“เกิดอะไรขึ้น สวี่ชีอันเป็นผู้ใด เหตุใดจึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน”
“เจ้าคนโง่เขลาไร้ความรู้ รู้จักคดีเงินภาษีหรือไม่ คนที่ไขคดีได้ก็คือสวี่ชีอัน”
“แต่คนผู้นี้เป็นผู้ฝึกยุทธ์ เหตุใดจึงดึงนักปราชญ์และสำนักโหราจารย์มาเกี่ยวด้วยได้”
“น่าแปลก กรมอาญาจับเขามาทำไมนะ”
เหล่าเจ้าหน้าที่กรมอาญาที่มามุงดูกระซิบกระซาบ
เจ้ากรมซุนกวักมือเรียกเจ้าหน้าที่กรมอาญาคนหนึ่งมาสอบถาม “วันนี้กรมอาญาได้จับกุมนักโทษชื่อสวี่ชีอันมาหรือไม่”
เจ้าหน้าที่คนนั้นรับคำเสียงเบาประโยคหนึ่ง แล้วรีบวิ่งออกไป ไม่นานก็ถือเอกสารราชการกองหนึ่งกลับมา
“ท่านเจ้ากรม ในเอกสารจับกุมไม่มีชื่อสวี่ชีอันผู้นี้ขอรับ”
‘ไม่มีหรือ’ เจ้ากรมซุนหน้าขรึม
“ผู้ใดเป็นคนไปจับ”
“เรื่องนี้ข้าน้อยรู้...” เจ้าหน้าที่คนนั้นหันสายตากวาดมองคนชุดเขียวในฝูงชน “เป็นหวงหลางจงขอรับ”
‘ชิ้ง’ ...ทุกสายตาสาดไปมอง
หลังจากเขากลับมายังกรมอาญาก็ได้ดื่มชาหนึ่งถ้วย แต่ยังไม่ทันได้ขอรางวัลจากคุณชายของรองเจ้ากรม หวงหลางจงที่สวมชุดคลุมเขียวก็รู้สึกเย็นวาบในใจแล้ว
……………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 27 จับกุมผู้ต้องหา
เจ้ากรมซุนเหลือบมองอย่างเย็นชา
หวงหลางจงรู้สึกเหมือนตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็ง ก้มหน้าและเดินไปหาด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน
“ใต้เท้า เหตุการณ์มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ข้าน้อยไม่ทันได้รับเอกสารการจับกุม สาเหตุสำคัญเป็นเพราะบุคคลผู้นี้เป็นทหารที่มีชื่อเสียงและยังเป็นหลานชายของสวี่ผิงจื้อแห่งกองดาบด้วย มีความสามารถในการหลบหนีการตัดสินลงโทษได้” หวงหลางจงคิดในใจว่า ‘ปากของท่านเจ้ากรมห่างจากข้าแค่หกฟุต แต่ข้าสามารถปฏิเสธความรับผิดชอบได้ภายใน 0.01 วินาที’
“คุณชายโจวส่งผู้ติดตามไปยื่นคำฟ้อง โดยบอกว่ามีคนร้ายทุบตีเขาบนท้องถนน แล้วยังบอกด้วยว่าจะทำให้เขาเลือดสาดเลยทีเดียว...”
“เหตุการณ์เร่งด่วน ข้าน้อยตัดสินใจจับตัวไว้ก่อนเพื่อป้องกันการหลบหนีขอรับ”
มีเจ้าพนักงานของสำนักโหราจารย์และปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งสำนักอวิ๋นลู่อยู่ด้วย เขาไม่กล้าโกหก แล้วก็ไม่จำเป็นต้องโกหกด้วย
สองฝ่ายต่อสู้กันบนท้องถนน เดิมทีต้องรับโทษเท่ากันอยู่แล้ว
ตัวเขานอกจากไม่ได้รับเอกสารการจับกุมก็ทำตามระเบียบทุกอย่าง ในกรมอาญา ตัวอย่างการเพิ่มเติมเอกสารการจับกุมภายหลังนั้นมีอยู่เป็นจำนวนมาก
บรรดาเจ้าพนักงานของสำนักโหราจารย์ต่างพากันขมวดคิ้ว
หลี่มู่ไป๋และจางเซิ่นมองหน้ากัน ฝ่ายแรกก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและพูดอย่างเคร่งขรึม “ยอดนักปราชญ์กล่าวไว้ว่า ‘สุภาพบุรุษควรมีความซื่อสัตย์เป็นที่ตั้ง’ ”
‘ตุบๆๆ...’
หวงหลางจงรู้สึกเพียงว่าหัวใจของเขากำลังเต้นแรง เลือดสูบฉีดไปที่ใบหน้า เนื่องจากรู้สึกละอายใจที่พูดโกหกและรู้สึกละอายใจจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
เขาเกลียดตัวเองที่โกหกและจิตใจกำลังต่อต้านอย่างรุนแรง ต่อต้านพฤติกรรมที่ต่ำช้าของเขา
ปากก็ทิ้งปณิธานของเขาด้วยความโกรธ เอ่ยปากพูดอย่างขาดการควบคุม “คุณชายโจวต้องการจัดการสวี่ชีอันให้ตาย ให้เขาตายคาเรือนจำของกรมอาญา เพื่อระบายความเคียดแค้นในใจ ข้า ข้า…อยากให้คุณชายโจวซึ้งใจในตัวข้า”
สบายใจแล้ว...หวงหลางจงนั่งลงบนพื้น เหงื่อซึมทั่วหน้าผาก
เกิดเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นรอบๆ แววตาของเจ้าหน้าที่กรมอาญามากกว่าสิบคนที่มองหวงหลางจง บางคนดูถูกดูแคลน บางคนเหยียดหยาม บางคนก็รู้สึกสาแก่ใจ บางคนส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจ
“ข้าน้อยไร้ยางอาย วันพรุ่งข้าน้อยจะเขียนหนังสือร้องทุกข์กล่าวโทษ” การทำงานของกรมอาญาเกิดความกระตือรือร้นขึ้นมาในทันที
ดำเนินการตามหลักคุณธรรมห้าประการ…เจ้ากรมซุนเงียบเฉย กวาดตามองหวงหลางจงที่ใบหน้าซีดเผือด แววตาไร้ชีวิตชีวา แล้วสั่งเจ้าหน้าที่ในปกครองว่า “ถ่ายทอดคำสั่งข้า ปล่อยตัวเขาไป”
...
ท่ามกลางเสียงกระทบกันของโซ่ตรวนและกุญแจมือ สวี่ชีอันถูกพาตัวมาที่ห้องไต่สวน คุณชายโจวเปลี่ยนเป็นชุดเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มตัวหนาแต่ดูไม่น่าเกลียด
เขานั่งด้วยท่าทางผึ่งผาย เท้าข้างหนึ่งพาดอยู่บนเก้าอี้ ใบหูที่ฉีกขาดจากการถูกสวี่ชีอันเหยียบถูกพันด้วยผ้าสีขาว
ชายชราร่างผอมบางที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงิน คอเสื้อและปลายแขนเสื้อกุ๊นสีทองยืนอยู่ข้างเขา จ้องมองที่สวี่ชีอันด้วยดวงตาที่แหลมคม โดยไม่ปิดบังเจตนาที่ต้องการสังหารอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
นอกจากนี้ยังมีผู้คุมสองนายยืนอยู่ข้างกองเครื่องลงทัณฑ์ มองสำรวจสวี่ชีอันด้วยท่าทางสาแก่ใจ
คุณชายที่สวมชุดสวยงามโบกมือ ผู้คุมคนหนึ่งหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากหน้าอกแล้วโยนใส่หน้าสวี่ชีอัน
“เวลานี้เจ้ามีสองทางให้เลือกเดิน” คุณชายโจวเหลือบตามอง “ยอมรับผิดและประทับลายนิ้วมือยอมรับโทษทัณฑ์ หรือรับโทษจากเครื่องมือลงทัณฑ์ของที่นี่ทุกชิ้น จากนั้นก็ยอมรับโทษและประทับลายนิ้วมือ”
สวี่ชีอันมองดูแวบหนึ่ง เนื้อหาในหนังสือยอมรับโทษทัณฑ์มีใจความประมาณนี้ ‘เนื่องจากมือปราบสวี่ชีอันแห่งที่ว่าการอำเภอฉางเล่อได้ทะเลาะวิวาทกับโจวลี่บนท้องถนนและมีเจตนาฆ่า โดยใช้กำลังทำร้ายโจวลี่จนได้รับบาดเจ็บสาหัส จากนั้นมือปราบก็มาถึง แล้วมือปราบสวี่ชีอันก็ถูกจับกุม...’
ทำร้ายร่างกายบนท้องถนน อีกฝ่ายเป็นถึงบุตรชายของรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลัง หากข้าประทับลายนิ้วมือ โทษสถานเบาก็ต้องถูกเนรเทศ หากสกุลโจวตุกติกก็อาจจะตัดสินตัดหัวข้าที่ตลาดผักก็เป็นได้…นี่ไม่ได้เป็นการเหลือทางรอดให้ข้า
สวี่ชีอันถอนสายตา หันไปมองคุณชายที่สวมชุดสวยงาม “ประทับลายนิ้วมือยอมรับ จะได้เจ็บตัวน้อยลง?”
มุมปากของคุณชายโจวกระตุกราวกับกำลังล้อเล่นกับมด พูดติดตลกว่า “ไม่สิ ทางเลือกที่ข้าให้เจ้าคือ ประทับลายนิ้วมือยอมรับก่อนแล้วรับการทรมาน หรือรับการทรมานก่อนแล้วจึงค่อยประทับลายนิ้วมือยอมรับ”
ผู้คุมหลายคนหัวเราะฮ่าๆ
สีหน้าของสวี่ชีอันบึ้งตึง
ยิ่งเขาเป็นแบบนี้มากเท่าไหร่ นายน้อยโจวก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น และเขาชอบให้คนที่หมดหนทางเกลียดเขา
“จุ๊ๆ น่ากลัว น่ากลัวจริงๆ” โจวลี่หัวเราะคิกคักแล้วพูดว่า “ท่านอาเฉิน โซ่ตรวนและกุญแจมือแน่นหนาหรือไม่ หากจู่ๆ คนร้ายลุกขึ้นมาฆ่าคนจะทำอย่างไร”
ชายชราร่างผอมบางหัวเราะและพูดว่า “คุณชายโปรดวางใจ แค่มดตัวเดียว ข้าน้อยตบทีเดียวก็ตายแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว” โจวลี่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่กองเครื่องลงทัณฑ์ พูดจาฉะฉานว่า “ที่นี่มีเครื่องลงทัณฑ์ยี่สิบสี่ชนิด แต่ละชนิดสามารถทำให้เจ็บปวดถึงขีดสุด แต่ไม่อาจถึงตาย เป็นเครื่องมือมีคมที่ใช้ในการไต่สวนเพื่อบังคับให้สารภาพ ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ทำเช่นนั้นมันสบายเกินไปสำหรับเจ้า ได้ยินมาว่าในเรือนจำของหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลมีเครื่องมือลงทัณฑ์ถึง 108 ชนิด คนที่ถูกจองจำในนั้นไม่มีผู้ใดที่รอดชีวิตออกมาได้ น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีวาสนาได้ทดลอง จุ๊ๆ น่าเสียดาย…”
สวี่ชีอันมองดูเครื่องลงทัณฑ์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ มีทั้งที่นั่งที่ปูด้วยตะปูเหล็ก มีเข็มเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิม และเลื่อยเหล็กสีแดงคล้ำที่เกิดจากเลือดที่ติดมาเป็นเวลานาน…มีมากมายก่ายกอง ทุกชนิดเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและคาวเลือด
สวี่ชีอันกลืนน้ำลายลงคอ ใบหน้าซีดเผือด
คำนวณตามเวลาแล้ว แม่นางไฉ่เวยแห่งสำนักโหราจารย์น่าจะได้รับการแจ้งจากหัวหน้ามือปราบหวังแล้ว…เหตุใดจึงยังมาไม่ถึง...หรือไม่เต็มใจที่จะช่วยข้า?
เป็นไปไม่ได้ หนังสือเล่มนั้นข้าเขียนเอาไว้ได้อย่างน่าดึงดูดใจมาก และนักเล่นแร่แปรธาตุทุกคนเมื่อได้อ่านแล้วน่าจะอดรนทนไม่ไหว อยากจะอ่านเนื้อหาตอนต่อไปทันที
ถ้ายังไม่มาช่วย แม้ว่าสุดท้ายแล้วข้าจะมีชีวิตรอดต่อไป แต่การใช้เครื่องลงทัณฑ์ครบทุกชนิด ข้าก็คงกลายเป็นคนพิการไปแล้ว…หน้าผากของสวี่ชีอันเริ่มมีเหงื่อซึม
เขาเป็นคนปกติคนหนึ่งที่มีความรู้สึกหวาดกลัวเช่นกัน
ขณะที่คุณชายโจวพูดก็ได้สังเกตสีหน้าของเขาตลอดเวลา ได้เห็นดังนั้นก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างยิ่ง
เกมจับหนูแบบนี้ทำให้เขาจมดิ่งลงไปในเกม รู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง จึงพูดต่อว่า “ได้ยินมาว่าเจ้าถูกอารองสวี่ผิงจื้อเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก คงมีความผูกพันกันมาก เอ้อ ข้ามีเหตุผลที่จะสงสัยว่าเหตุการณ์ครั้งนี้เจ้ากับอารองของเจ้าวางแผนร่วมกัน”
เขาเคยตรวจสอบข้า…เส้นโลหิตดำที่ขมับของสวี่ชีอันนูนขึ้น
“เรื่องนี้…คุณชายโจว ในหนังสือรับสารภาพไม่มีเขียนไว้นี่ขอรับ” เจ้าหน้าที่ของทางการคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความรู้สึกลำบากใจ
“เจ้าโง่ แค่เขียนขึ้นมาอีกฉบับก็หมดเรื่อง” ผู้คุมอีกคนตำหนิ
“ยังจะรออะไรอีก เขียนที่นี่แหละ เขียนต่อหน้ามัน” คุณชายโจวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
เสียงหัวเราะดังก้องอยู่ในห้องไต่สวน ทันใดนั้นประตูเหล็กของห้องกักตัวก็ถูกเปิดออก ผู้คุมคนหนึ่งเดินนำเจ้าหน้าที่ชุดคลุมสีครามเข้ามา
เจ้าหน้าที่ชุดคลุมสีครามคนนั้นกวาดตามองไปรอบๆ เห็นตามตัวสวี่ชีอันไม่มีคราบเลือด ไม่มีร่องรอยบาดแผล จึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เอาตัวเขาไป”
ในที่สุด ในที่สุดก็มาสักที...สวี่ชีอันรู้สึกโล่งอก
ทหารประจำห้องไต่สวนมองไปที่คุณชายโจวโดยไม่รู้ตัว
“ใต้เท้าท่านนี้ ข้ากำลังสอบปากคำนักโทษ” คุณชายโจวเบนสายตาจากชุดคลุมสีครามซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของขุนนางระดับห้า จ้องไปที่ใบหน้าของเจ้าหน้าที่ สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
เจ้าหน้าที่ชุดคลุมสีครามยิ้มแปลกๆ แล้วพูดว่า “นี่คือกรมอาญา ไม่ใช่กรมการคลัง คุณชายโจวต้องการสอบปากคำนักโทษ เชิญกลับไปสอบปากคำที่กรมการคลัง หากกรมการคลังมาควบคุมเรื่องการลงทัณฑ์ด้วยล่ะก็...”
พูดจบก็ตะโกนว่า “เจ้าสุนัขทั้งหลาย ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรืออย่างไร เอาตัวเขาไป”
…………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 28 ตบมดตัวนี้ให้ตาย
“ช้าก่อน!” คุณชายโจวตะโกนเรียกผู้คุมและจ้องไปที่เจ้าหน้าที่ชุดคลุมสีคราม “คนผู้นี้ก่อเหตุทำร้ายร่างกายกลางถนน หมายจะจัดการข้าให้ตาย และข้าคือเจ้าทุกข์” เขาหรี่ตาและพูดอย่างมีนัยลึกซึ้ง “ใต้เท้าผู้นี้ อย่าสอดเท้าเข้ามายุ่งเรื่องของผู้อื่น”
อีกฝ่ายเป็นขุนนางระดับห้าชั้นเอก เทียบกับบิดาของตนเองไม่ได้เลย ต่างกันราวฟ้ากับดิน แต่เขาเป็นเจ้าหน้าที่ของกรมอาญา ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับกรมการคลัง
คุณชายโจวเองก็ไม่สามารถพูดอะไรรุนแรงเกินไปได้ เขาแค่ต้องการให้อีกฝ่ายเข้าใจความหมายโดยนัยว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ตามการล่วงเกินคุณชายของข้าราชการในตำแหน่งรองเจ้ากรมไม่ใช่การกระทำที่ฉลาดเลย
ในแวดวงราชการกลัวการสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็นมากที่สุด
ไม่คิดเลยว่าเจ้าหน้าที่ชุดคลุมสีครามผู้นี้หาได้กลัวแม้แต่น้อย แต่กลับหัวเราะเยาะเย้ย “คำพูดนี้ของคุณชายโจว ออกไปพูดกับท่านเจ้ากรมเองเถิด”
คุณชายโจวขมวดคิ้ว สบตากับชายชรา ท่านอาเฉินพูดเสียงเบาว่า “เจ้ากรมซุนกับนายท่านสนิทสนมกันมานานแล้ว...”
ประโยคครึ่งหลังหมายความว่า หากไม่เกิดเรื่องเกินความคาดหมาย เขาก็จะยุ่งเกี่ยวอย่างแน่นอน หากไม่เป็นเช่นนั้น ย่อมต้องมีปัญหา
คุณชายโจวผู้ซึ่งไม่ยอมปล่อยให้ลูกไก่ในกำมือบินหนีไปง่ายๆ แบบนี้เดินตามหลังเขาไปติดๆ ขอเพียงปัญหาไม่ใหญ่ เขาจะจับตัวสวี่ชีอันกลับมาทันที แล้วลงทัณฑ์เจ้านี่ให้ตายไปเลย
เดินออกจากเรือนจำของกรมอาญา แสงแดดที่สดใสส่องสว่าง สวี่ชีอันหรี่ตาเพื่อบรรเทาความรู้สึกเคืองตา
เขาเดินตามเจ้าหน้าที่ชุดคลุมสีครามผู้นั้นมาถึงลานที่ทำการปกครองกรมอาญา ในลานมีคนรายล้อมอยู่จำนวนมาก มีเจ้าหน้าที่ในชุดคลุมสีต่างๆ ของกรมอาญา มีชายหนุ่มชุดขาวสิบกว่าคน มีรถม้าสองคันและม้าที่ตายแล้ว มีผู้เฒ่าท่าทางสง่าผ่าเผยสองคน
คุณชายโจวเห็นทุกคนก็งุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
คุณชายโจวได้ยินเสียงของโซ่ตรวนหยุดลง สวี่ชีอันหยุดอยู่กับที่ หันกลับมา แล้วพูดอย่างชัดเจนว่า
“เจ้าควรดีใจที่ไม่ได้ลงทัณฑ์ข้า ข้าขอแนะนำตัวเองอีกครั้ง ข้าเป็นศิษย์คนใหม่ของท่านโหราจารย์”
สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไปอย่างมาก
สีหน้าของคุณชายโจวสูญเสียการควบคุมทันที เป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีทางเป็นศิษย์ของท่านโหราจารย์ได้
แต่เมื่อเห็นเสื้อคลุมสีขาวของสำนักโหราจารย์อยู่กันจนเต็มลาน คุณชายโจวและชายชราก็ต้องอยู่ในความสงบ
สวี่ชีอันไม่ได้สนใจคนทั้งสอง เดินตรงไปข้างหน้า กวาดตามองไปที่คนสวมชุดขาว กลับไม่เห็นแม่นางไฉ่เวยตามคาด
สาวสวยใบหน้ารูปไข่หน้าอกเล็กคนนั้นไม่อยู่หรือ
หัวหน้ามือปราบหวังส่งหนังสือในการเล่นแร่แปรธาตุที่ล้ำค่ามาแล้ว แต่แม่นางไฉ่เวยไม่อยู่...แต่บรรดานักเล่นแร่แปรธาตุแห่งสำนักโหราจารย์ได้อ่านเนื้อหาในหนังสือแล้วจึงได้มาช่วยข้างั้นหรือ
หรือบางทีแม่นางไฉ่เวยอาจจะไม่สามารถปลีกตัวมาได้ ดังนั้นจึงขอให้ศิษย์ร่วมสำนักมาช่วยข้าแทน!
สวี่ชีอันหายใจเข้าลึกๆ ท่ามกลางเสียงโซ่ตรวนนั้น “สวี่ชีอันคารวะศิษย์พี่ทุกท่าน”
ศิษย์พี่? ซ่งชิงตกตะลึง สังเกตสวี่ชีอันอย่างละเอียด “หนังสือนั่น เจ้าเป็นคนเขียนหรือ”
ดวงตาของเขาไม่เป็นมิตรเท่าไร...สวี่ชีอันพยักหน้า “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับพูดคุยกัน รอให้ออกจากกรมอาญาไปก่อน ศิษย์พี่ต้องการถามสิ่งใด หากหนิงเยี่ยนรู้จะตอบทุกคำถามโดยไม่ปิดบังอย่างแน่นอน”
เมื่อเห็นสวี่ชีอันพูดคุยกับคนชุดขาวของสำนักโหราจารย์แล้ว คุณชายโจวก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน เขาเบือนหน้าไปทางอื่น ในใจลึกๆ ไม่อยากจะเชื่อว่านี่เป็นความจริง รีบเดินไปยืนข้างๆ เจ้ากรมซุนอย่างรวดเร็วและกระซิบว่า
“ใต้เท้าซุน คนของสำนักโหราจารย์…”
เจ้ากรมซุนเหลือบตามองเขา “มาถามหาคนกับข้า”
คุณชายโจวเซไปเล็กน้อย
ชายชราร่างผอมบางสูดลมหายใจลนลานขึ้นมาทันที
‘เขาเป็นลูกศิษย์ของท่านโหราจารย์จริงๆ หรือว่า! เป็นไปไม่ได้ และถ้าเขาเป็นลูกศิษย์ของท่านโหราจารย์จริง คดีเงินภาษีคงไม่มีวันเกี่ยวโยงไปถึงครอบครัวสกุลสวี่’
คดีเงินภาษี!!
ชายชราร่างผอมบางนึกถึงความเป็นไปได้ข้อหนึ่ง ‘ถ้าท่านโหราจารย์รับเป็นศิษย์หลังเกิดคดีเงินภาษีเล่า’
‘เขาไขความลับคดีเงินภาษีได้จริง และทำเงินปลอมขึ้นมา อัจฉริยบุคคลที่มีความสามารถในการเล่นแร่แปรธาตุด้วยตัวเองเช่นนี้ ท่านโหราจารย์เห็นดังนี้จึงเกิดความคิดรับเป็นศิษย์เป็นกรณีพิเศษก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แล้วก็มีความเป็นไปได้สูงด้วย นอกจากนี้หากไม่ใช่ศิษย์ของท่านโหราจารย์ เหตุใดคนชุดขาวกลุ่มนี้จึงมารวมตัวกันที่นี่?’
ในเวลานี้ชายชราร่างผอมบางสังเกตเห็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ที่เงียบขรึมสองคน และม้าที่ตายอย่างประหลาด เขาจ้องมองครู่หนึ่ง และทันใดนั้นร่างกายของเขาก็สั่น เขาจำนักปราชญ์แห่งสำนักอวิ๋นลู่สองคนนั้นได้ ชายชราร่างผอมบางกลืนน้ำลายลงคอ “ท่านเจ้ากรม ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองท่านนั้น…”
“มาถามหาคนเช่นกัน” เจ้ากรมซุนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
คุณชายโจวใบหน้าเคร่งเครียด หันหน้ามาเล็กน้อย มองไปที่ชายชรา
...
“เจ้าคือสวี่ชีอัน?”
สวี่ชีอันหันไปมอง คนที่พูดคือชายชราสวมเสื้อคลุมสีเทา ไว้เคราแพะ เขาคิดในใจว่าผู้อาวุโสท่านนี้เป็นใคร
“ข้าคือศิษย์พี่ฉือจิ้ว” ผู้อาวุโสสวมชุดคลุมสีน้ำเงินอีกคนกล่าว เขามองสวี่ชีอันด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน “ ‘ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน’ เจ้าเป็นคนเขียนเช่นนั้นหรือ”
“เป็นงานเขียนหยาบๆ ของข้าน้อย ทำให้ผู้อาวุโสรู้สึกขบขันแล้ว” สวี่ชีอันกล่าวว่า “ข้ามีชื่อรองว่าหนิงเยี่ยน”
การแนะนำ ‘ชื่อรอง’ ต่อคนแปลกหน้าเป็นมารยาทพื้นฐานที่สุด เนื่องจากการเรียกชื่อตรงๆ นั้นเป็นเรื่องต้องห้าม หากไม่แนะนำ ‘ชื่อรอง’ ของตัวเอง ย่อมหมายถึงไม่ต้องการคบค้าสมาคมกับอีกฝ่าย
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโสที่สวมชุดคลุมน้ำเงินนั้นกว้างขึ้นกว่าเดิม
“เรื่องนี้ พวกเราออกจากกรมอาญากันก่อน” ทางซ่งชิงอดเร่งเร้าไม่ได้
ทันใดนั้นก็มีผู้คุมเดินมาไขตรวนล่ามเท้าและขื่อสวมคอของสวี่ชีอันออก
“ขอรับ!” สวี่ชีอันพยักหน้า
ใบหน้าคนของสำนักโหราจารย์ปรากฏรอยยิ้มขึ้น บรรลุเป้าหมาย เขากำลังจะกลับแล้ว พวกเขาตั้งตารอคอยการสนทนาอย่างใจจดใจจ่อ
หลี่มู่ไป๋และจางเซิ่นสองปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่อยากอยู่ต่อ เพราะสิ่งที่รอต้อนรับพวกเขาคือสงครามแย่งชิงอันดุเดือด
“เฮ้อ!”
เมื่อเห็นสวี่ชีอันออกไปพร้อมกับทุกคน คุณชายโจวก็รู้สึกโล่งใจ ในใจรู้สึกไม่อยากยอมรับความกลัวและความหวาดผวา
“ช้าก่อนขอรับ!” สวี่ชีอันหยุดเดินกะทันหัน
คนของสำนักโหราจารย์และปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองคนมองมาที่เขา
“ข้ายังมีเรื่องที่ต้องสะสาง” สวี่ชีอันประสานมือคารวะ หันหลังเดินไปหาคุณชายโจว เมื่อเดินผ่านผู้คุมก็คว้าขื่อไม้ไว้อย่างฉับไว
“เจ้า เจ้าจะทำอะไร” คุณชายโจวถอยหลังด้วยความตกใจ
“สวี่ชีอัน บิดาของข้าเป็นถึงรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลัง เจ้ากล้าแตะต้องข้าหรือ เจ้ากล้าลงมือในกรมอาญาเช่นนั้นหรือ ใต้เท้าซุน เจ้ากรมซุน รีบจัดการเจ้าคนร้ายนี่เร็ว…ท่านอาเฉิน ช่วยข้าด้วย…”
‘ตุบ!’
สวี่ชีอันยกขื่อไม้ขึ้น ฟาดลงบนศีรษะของเขาอย่างโหดเหี้ยม จนไม้หักกระจาย
คุณชายโจวตาเหลือก หงายหลัง เลือดสีแดงไหลออกมาจากศีรษะของเขา
สวี่ชีอันมองไปที่ชายชราผอมบางด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ตบข้าให้ตายเช่นนั้นหรือ”
ทุกคนเงียบกริบ!
“ต่อหน้าศิษย์พี่ของข้าและใต้เท้าแห่งกรมอาญาทุกท่าน ต่อหน้าปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่าน ตบมดตัวนี้ให้ตาย เร็วเข้า”
ความโกรธที่ปะทุขึ้นสู่ใบหน้าลดลงราวกับกระแสน้ำ ชายชราร่างผอมบางยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว
…
รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด…ลูกขุนนางจึงจะสามารถต่อกรกับลูกขุนนางได้ ความเที่ยงธรรมของกฎหมายใช้ได้กับสามัญชนเท่านั้น…สวี่ชีอันอาบน้ำท่ามกลางแสงแดดในต้นฤดูหนาว รู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
หลังจากออกจากกรมอาญาแล้ว สวี่ชีอันก็เห็นม้าเร็วสองตัวควบม้าจากปลายถนน พวกเขาคือสวี่เอ้อร์หลางและอารองสวี่
พ่อลูกทั้งสองเห็นคนสวมชุดขาวของสำนักโหราจารย์ห้อมล้อมสวี่ชีอันอยู่ สีหน้าเคร่งเครียดของอารองก็ดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด
คนของสำนักโหราจารย์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร…ดวงตาของอารองมีแววสงสัย ตัวเขาเป็นยอดฝีมือขั้นสูงสุด เคยเข้าร่วมสงครามซานไห่ เขาไม่ได้ปฏิบัติต่อนักเล่นแร่แปรธาตุแห่งสำนักโหราจารย์ว่าเป็นเหมือนเทพเช่นคนธรรมดาทั่วไป
สวี่ซินเหนียนบังคับบังเหียนม้า เหลือบมองญาติผู้พี่ของเขาแล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบพระคุณท่านอาจารย์ ขอบพระคุณท่านมู่ไป๋”
สวี่ชีอันจึงต้องประสานมือคารวะคนของสำนักโหราจารย์ จากนั้นก็คารวะปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองพร้อมกับญาติผู้น้องอีกครั้ง
หลี่มู่ไป๋พูดด้วยความเสียดายว่า “มีพรสวรรค์ด้านบทกวีเช่นนี้ เหตุใดจึงไปเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการ หนิงเยี่ยน เจ้าสนใจที่จะมาอยู่ที่สำนักอวิ๋นลู่เพื่อศึกษาลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋าหรือไม่”
รู้จักกันไม่ถึงภายในสองเค่อ[footnoteRef:1]ก็เรียกหนิงเยี่ยนแล้ว…จางเซิ่นกล่าวเสริมว่า “ฝากตัวเป็นศิษย์ข้าได้พอดีเลย” [1:  เค่อ   1 เค่อเท่ากับ 15 นาที]
สวี่ชีอัน ‘???’
………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 29 ฉือจิ้ว พี่ดีต่อเจ้าเสมอ
เขาเหลือบมองญาติผู้น้อง ฝ่ายหลังสีหน้าเรียบเฉย
“ผู้อาวุโสทั้งสองมีเมตตา หนิงเยี่ยนเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง แต่ข้าฝึกฝนวิทยายุทธ ในวัยเด็กแม้จะเคยเรียนหนังสือ แต่เวลานี้ได้ละเลยการเรียนมานานแล้ว” สวี่ชีอันไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์จึงไม่กล้าตอบรับ
“ไม่เป็นไร การศึกษาหาความรู้เป็นเรื่องที่ทำได้ตลอดชีวิต ถึงอย่างไรก็ไม่มีคำว่าสายเกินไป” หลี่มู่ไป๋หัวเราะพร้อมกับลูบเคราแพะ
เมตตาข้ามากขนาดนี้เลยหรือ…สวี่ชีอันรู้สึกตกใจ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็คิดอะไรขึ้นมาได้ มองดูญาติผู้น้องอีกครั้งหนึ่ง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “จริงดั่งท่านกล่าว การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด ข้าน้อยมีพรสวรรค์ในการเรียนจริงๆ ขอบคุณท่านทั้งสองที่ชื่นชอบข้า หากข้าไปอยู่ที่สำนัก จะต้องเป็นผู้มาทีหลังที่ก้าวล้ำหน้าผู้อื่น เก่งกว่าฉือจิ้วอย่างแน่นอน”
เมื่อสวี่ฉือจิ้วได้ยินดังนั้นก็ทำเสียง ‘ฮึ’ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งทะนงว่า “อาจารย์และท่านมู่ไป๋ชื่นชอบบทกวีของเจ้าต่างหาก เช่นบทกวี ‘ศาลาเหมียนหยางส่งหยางกงสู่ชิงโจว’ ”
พูดจบ ใบหน้าของสวี่เอ้อร์หลางก็บึ้งตึง ไม่กล้ามองหน้าอาจารย์และหลี่มู่ไป๋ จึงก้มหน้าเล็กน้อย
ศาลาเหมียนหยางส่งหยางกงสู่ชิงโจว…หยางกง...ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง…สวี่ชีอันทำเป็นเล่นตัวบวกนิสัยปากร้ายของเขา เมื่อได้ยินเช่นนี้เขาก็เข้าใจสถานการณ์แล้ว
เกิดความคิดหาคำตอบอีกครั้งก็เข้าใจเจตจำนงของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสอง
นี่เป็นทางลัดที่จะได้บันทึกชื่อลงในประวัติศาสตร์ พิจารณาจากเพื่อนร่วมชั้นที่ชื่อวางหลุนก็รู้แล้ว สหายคนนี้ประจบเอาใจหลี่มู่ไป๋จนเป็นที่พึงพอใจแล้วก็มีชื่อเสียงสถิตชั่วนิรันดร์ได้อย่างง่ายดาย แพร่หลายมาจนถึงปัจจุบัน
จากจุดนี้จะเห็นได้ว่า การประจบเอาใจก็นับเป็นวิธีการอย่างหนึ่ง ในสมัยโบราณการพินอบพิเทา ประจบเอาใจสหาย ก็ทำให้มีชื่อเสียงสถิตชั่วนิรันดร์ แต่ปัจจุบันพินอบพิเทา เอาอกเอาใจผู้หญิงจนสิ้นเนื้อประดาตัว ชื่นชมสมัยโบราณและดูแคลนปัจจุบัน ไม่ถือว่าไม่เป็นธรรม
เส้นทางราชการในสำนักอวิ๋นลู่นั้นลำบากยากเข็ญอย่างไม่มีสิ่งใดจะเทียบได้ ไม่สามารถเป็นขุนนางชั้นสูง ย่อมไม่ได้รับการบันทึกลงในหนังสือประวัติศาสตร์ นี่เป็นเวลาแสดงบทบาทนักกวีของสวี่ชีอันแล้ว
ชายชราสกปรกร้ายกาจมาก…สวี่ชีอันกระตุกมุมปาก รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เพราะเขารับศิษย์ไม่ใช่เพราะชื่นชอบหน้าตาอันหล่อเหลาและท่าทางองอาจของเขา แต่รับเพราะอยากได้บทกวีของเขา
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่าทางป่าเถื่อน รอยยิ้มยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
สวี่ชีอันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ขอบพระคุณท่านทั้งสองที่ให้เกียรติ หนิงเยี่ยนเป็นผู้ใฝ่รู้จึงไม่อาจปฏิเสธได้ หลายวันมานี้มีลางสังหรณ์จึงได้แต่งบทกวีดีๆ ไว้หลายบท ข้าขอจัดการเรื่องตรงหน้าก่อน แล้วค่อยไปเยี่ยมอาจารย์ทั้งสอง”
‘อาจารย์ทั้งสอง…’ ญาติผู้พี่ของสวี่ฉือจิ้วกลับฉลาดหลักแหลมกว่าตัวเขา…หลี่มู่ไป๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
หากยืนกรานที่จะแย่งชิงศิษย์กับจางเซิ่น อีกฝ่ายนั้นมีสัมพันธ์กับสวี่ฉือจิ้ว โอกาสที่จะชนะของตัวเองนั้นมีไม่มากจริงๆ
คำพูดนี้สวี่ชีอันพูดได้อย่างสวยงาม
“เมื่อเป็นเช่นนี้เราสองคนจะรอเจ้าอยู่ที่สำนักอวิ๋นลู่” หลังจากที่จางเซิ่นพูดจบ เขาก็จ้องมองสวี่ซินเหนียน
“ฉือจิ้วเอ๋ย การฝึกฝนให้ยึดมั่นในคุณธรรมต้องอบรมบ่มนิสัยก่อน เจ้าได้รับการฝึกฝนมาเป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถฝึกฝนตนเองได้…อืม กลับไปคัดคติพจน์และถอดคำพูดของยอดนักปราชญ์สามร้อยจบ อีกสิบวันนำมามอบให้ข้า”
สวี่ซินเหนียนเหมือนถูกฟ้าผ่า
ชายชราเดินจากไปอย่างรวดเร็ว จางเซิ่นหันหลัง เดินออกไป และหายไปในทันที
หลี่มู่ไป๋จงใจอวดฝีมือ ใช้ปลายเท้าวาดวงกลมรอบตัว แล้วมองไปทางสวี่ชีอัน พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ภายในเวลาอันรวดเร็ว ข้าจะหายไปจากที่นี่ ไปอยู่ที่ประตูเมือง”
พูดจบ ร่างของเขาก็หายไปในทันที
สวี่ชีอันเบิกตากว้าง!
“ฉือจิ้ว ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านนี้อยู่ในระดับใด”
สวี่ซินเหนียนยังไม่หลุดพ้นจากความสิ้นหวังเรื่องคติพจน์ของยอดนักปราชญ์สามร้อยจบ อารองจึงพูดว่า “ได้ยินเหนียนเอ้อร์พูดว่าเป็นระดับห้าศีลธรรม ขั้นศีลธรรมและความประพฤติของสำนักขงจื๊อ”
เขาแบ่งปันเรื่องที่เขาเห็นที่นอกเมืองกับหลานชายอย่างกระตือรือร้น
ขอแค่ข้าคุยโวให้มากพอ ในโลกนี้ก็ไม่มีอะไรที่ข้าทำไม่ได้เช่นนั้นหรือ สวี่ชีอันตกใจอีกครั้ง
สวี่ซินเหนียนถอนใจแรง เหลือบมองต้าหลางอย่างสำนึกผิดแล้วพูดด้วยอารมณ์ไม่ดีว่า “ขั้นศีลธรรมและความประพฤติสามารถควบคุมพฤติกรรมของผู้คน และใช้คำพูดบงการผู้อื่นได้เช่นนั้นหรือ”
“ความสามารถของระดับนี้คือการควบคุมขั้นต้น คือสั่งแล้วต้องปฏิบัติทันที สามารถบิดเบือนกฎต่างๆ ได้ในระดับหนึ่ง ดังนั้นจึงมีอีกชื่อหนึ่งว่า ‘ใช้หนังสือเป็นบ่อนทำลายกฎหมาย’ ”
“แน่นอนว่าวิธีการของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองไม่ใช่ขั้นศีลธรรมและความประพฤติทั่วไปจะสามารถทำได้”
ทหารสองคนฟังอย่างตั้งใจ อารองพูดด้วยความเสียดายว่า “ระบบใหญ่ทุกระบบล้วนมีเรื่องแปลกประหลาดมหัศจรรย์ มีเพียงทหารเท่านั้นที่องอาจน่าเกรงขาม”
‘ดังนั้นจึงหยาบคาย’ …สวี่ซินเหนียนซึ่งเป็นศิษย์ลัทธิขงจื๊อผู้หยิ่งทะนงพิจารณาแล้วว่าคนหยาบคายทั้งสองล้วนสูงส่งกว่าตัวเอง มีเหตุผลเพียงพอที่จะใช้พฤติกรรมหรือวาจาที่หยาบคาย แต่ไม่ได้พูดออกมา
จากนั้น เขาก็พบว่าญาติผู้พี่ของเขากำลังมองเขาด้วยแววตาสุกใส
“เอ้อร์หลาง…”
“หืม”
“ปกติพี่ดีต่อเจ้าเสมอ”
“ก่อนที่พี่ใหญ่จะพูดเช่นนี้ โปรดพิจารณาความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของตัวท่านก่อน”
“พี่มีเรื่องจะขอร้องเจ้าเรื่องหนึ่ง”
“...พูดมา”
“ในอนาคต เมื่อเจ้าบรรลุถึงขั้นศีลธรรมและความประพฤติแล้ว ข้าต้องการคำสัญญาจากเจ้าข้อหนึ่ง”
“...พูดมา”
“เจ้าต้องพูดกับข้าว่า ‘เตียวฉาน[footnoteRef:1]ของท่านพี่อยู่ที่ไหน อ้อ เตียวฉานของพี่อยู่ที่เอว!’ ” [1:  เตียวฉาน เครื่องประดับหมวกของขุนนาง]
“เจ้าช่างต่ำช้านัก!” สวี่เอ้อร์หลางสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป
สวี่ผิงจื้อได้ยินคำพูดของหลานชายก็เริ่มครุ่นคิด
…
สวี่ชีอันจะไปสำนักโหราจารย์ สวี่ผิงจื้อและลูกชายไปที่ที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ ก่อนออกเดินทางอารองได้สั่งให้ลูกสาวของเขารอที่ในห้องรับรองของที่ว่าการอำเภอ
มาหอดูดาวครั้งแรก เป็นสิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดของเมืองนี้ สวี่ชีอันทำเสียง ‘จุ๊ๆ’ มองดูด้วยความสนใจ
“เคยมาหอดูดาวมาก่อนหรือไม่” ซ่งชิงถาม
“นี่เป็นครั้งแรก”
“แต่ท่าทางของเจ้าดูไม่ประหลาดใจเลย” ซ่งชิงเห็นคำว่า ‘ไม่มีอะไรแปลก’ สี่คำได้จากแววตาเขา
แต่ทุกคนที่เห็นหอดูดาวเป็นครั้งแรก ต่างก็รู้สึกว่านี่เป็นสิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่มหัศจรรย์ ฐานรากของมันสูงเป็นสองเท่าของบ้านทั่วไป เสาหนากว่าเสามังกรในวังหลายเท่า และอิฐของมันสูงกว่าคนเสียอีก... กำลังคน วัสดุ และกำลังทรัพย์เท่ากับหนึ่งในสามของเงินภาษีประจำปีของราชวงศ์ต้าฟ่ง และสิ่งที่ทำให้คนของสำนักโหราจารย์ภาคภูมิใจก็คือ หอดูดาวนั้นสูงที่สุดในโลก และเป็นเรื่องยากที่จะมีใครในโลกที่จะสามารถสร้างหอที่สูงกว่านี้ได้ นักเล่นแร่แปรธาตุของสำนักโหราจารย์ออกแบบร่วมกับกรมโยธา สร้างขึ้นโดยใช้เวลาถึงสิบสองปี และเป็นหนึ่งเดียวในโลก
เป็นเพราะข้าเห็นตึกสูงๆ จนชินแล้ว…สวี่ชีอันยิ้มแล้วพูดว่า “อารองของข้ามักจะพูดว่า ข้าเป็นคนสงบเงียบมาตั้งแต่ยังเด็ก ต่อให้ภูเขาถล่มตรงหน้า หน้าของข้าก็ไม่เปลี่ยนสี บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่ธรรมชาติให้มา”
ดวงตาของซ่งชิงเป็นประกาย พูดด้วยความดีใจว่า “มีเพียงความสงบเช่นนี้เท่านั้นจึงคู่ควรที่จะทำงานกับข้า”
สวี่ชีอันมองรอยคล้ำที่ใต้ตาของอีกฝ่าย รู้สึกว่าตัวเองอาจจะพูดอะไรผิดไป
ได้พบกับฉู่ไฉ่เวยที่เคยพบกันครั้งหนึ่งบนชั้นเจ็ดของหอดูดาว นางสวมชุดกระโปรงสีเหลือง นั่งอยู่ที่โต๊ะที่มีของกินวางเรียงรายอยู่มากมาย
แกะนึ่ง อุ้งเท้าหมีนึ่ง หางกวางนึ่ง เป็ดย่าง ไก่ย่าง ห่านย่าง…ในสมองของสวี่ชีอันปรากฏความคิดบางอย่างขึ้น
“เหตุใดเจ้าจึงก่อเรื่องอีกแล้ว” ฉู่ไฉ่เวยเหลือบมองมือปราบที่เคยพบกันครั้งหนึ่ง แก้มตุ่ย ทักทายด้วยน้ำเสียงอู้อี้
“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้อยู่ที่หอดูดาวหรือ” สวี่ชีอันได้รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นจากซ่งชิง
“ไปเรียกเอาเงินทองจากองค์หญิงใหญ่” ฉู่ไฉ่เวยกล่าว
สวี่ชีอันกำลังหิวพอดีจึงนั่งที่โต๊ะเหมือนคุ้นเคยกันมานาน พร้อมเอื้อมมือไปหยิบน่องไก่
‘เพียะ’ ...
มือเล็กๆ ของฉู่ไฉ่เวยตีมือของเขา ดวงตากลมโตของนางเต็มไปด้วยความระแวดระวัง “ไม่ได้กินข้าวมาหรือ”
“อ่า”
“พี่ซ่งท่านพาเขากลับไปเถิด กินอิ่มแล้วค่อยส่งกลับมา”
…ดูเหมือนว่าข้าจะเห็นหน้าตาของสวี่หลิงอินตอนโต! สวี่ชีอันรู้สึกติดคอขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าควรจะคายออกมาหรือไม่
“เจ้ามีเรื่องกับคนแซ่โจวได้อย่างไร” ฉู่ไฉ่เวยกินอยู่ดีๆ ก็ถามขึ้นมา
“ข้าพาน้องสาวไปเดินเที่ยว คนแซ่โจวสะดุดตากับรูปโฉมของนาง”
“น้องสาวเจ้างามหรือไม่”
“ไม่ต่างกับเจ้า”
“ถ้าเช่นนั้นก็ต้องงามราวนางฟ้านางสวรรค์อย่างแน่นอน ไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป”
สวี่ชีอันเงยหน้าขึ้นมองนาง แสงแดดส่องผ่านช่องลมของผนังเข้ามา ใบหน้ารูปไข่สวยงามเปล่งประกายสุขภาพดีและอ่อนโยน ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสดุจดวงดาว สวี่ชีอันแทบจะไม่เคยเห็นดวงตาในมิติแบบนี้มาก่อน
หน้าตาแบบนี้เหมาะสมเป็นภรรยาของข้าเมื่อชาติที่แล้ว...
“คดีเงินภาษีจบลงแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้ใดเป็นคนแอบสับเปลี่ยนเงินภาษีของอารองของเจ้า” ฉู่ไฉ่เวยดูดนิ้วตัวเอง
สวี่ชีอันส่ายหน้า “ข้าเป็นแค่มือปราบตัวเล็กๆ”
ฉู่ไฉ่เวยลืมตาขึ้นมอง จากนั้นก็ก้มหน้าลงกัดหนังเป็ดย่างกรอบ “ผู้ที่แอบสับเปลี่ยนเงินภาษีคือลู่ชางจือหัวหน้ากองพันแห่งกองดาบและเจิ้งซินผู้กำกับดูแลกรมการคลัง”
“ดังนั้น?” สวี่ชีอันเลิกคิ้ว
“ข้าได้ยินมาว่า โจวเสี่ยนผิง รองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังเป็นผู้สนับสนุนพวกเขา”
‘!!!’
อะไรนะ…สวี่ชีอันอยากจะสบถคำหยาบออกมา
ในสมองของเขาเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ในพริบตาเดียวเขาสามารถเข้าใจเรื่องราวต่างๆ มากมาย
ดังนั้น หลังจากได้ยินข้าบอกชื่อแซ่ของตัวเองแล้ว คนแซ่โจวจึงตั้งใจจะฆ่าข้าให้ตาย เพราะข้าเป็นคนคลี่คลายคดีเงินภาษี ทำลายงานสำคัญของเขา เขาต้องการแก้แค้น ไม่สิ บางทีสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ เขาอาจจะวางแผนไว้นานแล้ว…จวนรองเจ้ากรมโจวอยู่ในเมืองชั้นใน ทั้งสองที่อยู่ไกลกันมาก แต่คนแซ่โจวกลับมาใกล้จวนสกุลสวี่?
เว้นเสียแต่ว่าเขาจะจงใจเดินวนเวียนอยู่บริเวณใกล้ๆ จวนสกุลสวี่…คนแซ่โจวเคยตรวจสอบข้า แล้วจะไม่ทราบลักษณะหน้าตาของหลิงเยวี่ยได้อย่างไร…การเกี้ยวพาราสีบุตรสาวคนอื่นคือการแสดง แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงต้องการหาเรื่อง ใช้ข้ออ้างนี้เพื่อสังหารข้าให้ตาย
แผ่นหลังของสวี่ชีอันเหมือนมีงูตัวเย็นๆ เลื้อยผ่าน ในใจรู้สึกหนาวเหน็บ
……………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 30 วิชาเคมี
คนแซ่โจวเป็นเพียงเศรษฐีไร้สมอง เขาแสร้งทำหรือไร? หรืออาจจะไม่
ไม่จำเป็นต้องเสแสร้ง ลูกผู้ลากมากดีไม่ได้หมายความว่าจะไร้สมอง ทว่าเขาใช้วิธีการของลูกผู้ลากมากดีให้เกิดประโยชน์ในการเลือกสิ่งต่างๆ โดยการกระตุ้นให้เกิดปัญหา หาประโยชน์จากความสัมพันธ์และใช้กลอุบาย…พยายามพาข้าออกไป
ยิ่งไปกว่านั้น แทบไม่มีผลสืบเนื่องภายหลังอันใดเกิดขึ้น แม้ว่าจะใกล้เข้าสู่การตรวจสอบข้าราชสำนัก ทว่าการตายของผู้ใต้บังคับบัญชาจึงถือเป็นเรื่องเล็กน้อย จะเป็นไปได้หรือไม่หากที่ทำการอำเภอส่งมือปราบเข้าไปดำเนินคดี ให้ชื่อเสียงรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังสั่นคลอนได้ และกลายเป็นขุนนางระดับสาม
คนแซ่โจวอาจไม่คาดคิดว่าข้าจะเข้าไปพัวพันกับสำนักโหราจารย์ หรือแม้แต่ให้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สำนักอวิ๋นลู่ออกมาเผชิญหน้าด้วยตัวเอง…เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ สวี่ชีอันรู้สึกใจหายเนื่องจากเป็นการกระทำที่เสี่ยงอันตราย
“นับตั้งแต่วันที่ข้าพ้นจากคดีเงินภาษี รองเจ้ากรมของกรมการคลังเคียดแค้นต่อข้า ข้าจึงเข้ามาพัวพันอย่างเลี่ยงไม่ได้            โชคดีที่ข้ายังอยู่ห่างจากอำนาจของจักรพรรดิผู้มั่งคั่ง รายล้อมไปด้วยมเหสีกับนางสนมจนมีชีวิตที่น่าเบื่อเรียบง่าย
หากไม่ใช่เพราะเอ้อร์หลางส่งบทกวีไปสู่เจ้าสำนัก หากหลายวันก่อนข้าเขียนความรู้ทางเคมีอย่างอื่นไปแทน…ป่านนี้ข้าคงสิ้นชีพไปแล้ว ทว่าแม้แต่ตัวข้าเองยังไม่เข้าใจถึงสาเหตุที่ต้องถูกฆ่า เพียงเพราะทำให้ลูกเศรษฐีรุ่นที่สองโกรธหรือ”
ความบังเอิญซ้ำๆ กันทำให้ข้ารอดพ้นจากวิกฤตินี้ได้…ช่างโชคดียิ่งนัก!!
สวี่ชีอันสูดลมหายใจเข้า เขารับรู้ถึงเสียงเต้นของหัวใจ “แม่นางไฉ่เวย เจ้าพยากรณ์ให้ข้าได้หรือไม่”
“อ่า” ฉู่ไฉ่เวยกำลังกลืนอาหารในปากลงคอ “นักเล่นแร่แปรธาตุระดับแปดหรือที่เรียกว่านักพยากรณ์ วิชามองปราณจึงเป็นความสามารถขั้นพื้นฐานของนักเล่นแร่แปรธาตุอย่างพวกข้า ปาฏิหาริย์ทั้งหมดที่ตามมาล้วนมีพื้นฐานมาจากการพยากรณ์”
เมื่อเอ่ยถึงระบบการฝึกฝนของนาง นั่นทำให้นางดูเป็นคนช่างพูดและน่าตื่นเต้นขึ้นมา นางพูดจ้อกแจ้ก “ทว่าเจ้าสงสัยหรือไม่ ว่าเหตุใดนักเล่นแร่แปรธาตุระดับเก้าถึงไม่ใช่นักพยากรณ์ แต่กลับเป็นหมอแทน”
สวี่ชีอันส่ายหน้าและถามติดตลกออกไปว่า “ไม่ใช่ว่านักเล่นแร่แปรธาตุมีหัวใจไว้ช่วยชีวิตคนใกล้ตายและรักษาคนบาดเจ็บหรอกหรือ”
ฉู่ไฉ่เวยยืดหลังตรงทำหน้าเคร่งขรึม ดูเหมือนนางรู้สึกเพลิดเพลินต่อการเป็นอาจารย์พร้อมกับกล่าว
“ทุกสิ่งบนโลกใบนี้ล้วนมีชะตากรรม โดยเฉพาะกับชีวิตมนุษย์ที่มีทุกข์แปดประการ อารมณ์ทั้งเจ็ดและความปรารถนาทั้งหกประการ นั่นล้วนเป็นชะตากรรม หมอที่ช่วยชีวิตคนใกล้ตายและรักษาคนบาดเจ็บจะถูกแปดเปื้อนและไม่อาจรอดพ้นจากการเกิด แก่ เจ็บ ตาย เมื่อเวลาล่วงเลยไป ม่านตาที่สามารถมองเห็นปราณจะถือกำเนิดขึ้น”
ข้าชอบผู้หญิงแบบนี้ที่พูดจาได้อย่างตรงไปตรงมาและจริงใจ…สวี่ชีอันกล่าว “เช่นนั้นเจ้าพยากรณ์ให้ข้าได้หรือไม่”
ฉู่ไฉ่เวยเช็ดปากเล็กๆ ของนางด้วยผ้าเช็ดหน้าและจ้องไปที่เขา ดวงตาสีดำของนางดูเปล่งประกาย
ดวงตาคู่นั้นที่จ้องมา ทำให้สวี่ชีอันเสมือนมีหนามทิ่มแทงมายังหลังของเขาและรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก
ขณะนั้นแสงในดวงตาของฉู่ไฉ่เวยก็จางลง ทว่าสีหน้าของนางยังคงเรียบเฉย “ชะตาของเจ้าเป็นสีแดงซีดผสมกับปราณสีดำ”
“หมายความว่าอย่างไร”
“สีแดง หมายถึงเจ้าดำรงชีวิตอยู่ด้วยการเป็นข้าราชการ ทว่าสีซีดนี้บ่งบอกว่าเจ้ายังเป็นเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้า ส่วนปราณสีดำเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคร้าย ข้าคิดว่าเจ้าเข้าใจความหมายเรื่องนี้ได้อย่างลึกซึ้ง”
สวี่ชีอันขมวดคิ้วและกล่าว “เป็นไปได้หรือที่ไม่มีสีอื่น อย่างเช่น สีที่เป็นสัญลักษณ์ของบุตรแห่งโชคชะตา”
“ดีแล้วที่เจ้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าข้า หากผู้ใดได้ยินเข้า จะถือเป็นความผิดฐานดูหมิ่นอันใหญ่หลวง นอกจากองค์จักรพรรดิแล้ว ไม่มีผู้ใดบังอาจอ้างตนว่าเป็นบุตรแห่งโชคชะตา” ฉู่ไฉเวยตกตะลึงกับการดูหมิ่น ‘ผู้นี้เอาความมั่นใจมาจากไหนที่คิดว่าตนคือบุตรแห่งโชคชะตา’
เจ้าลองขยี้ตาแล้วดูให้ดีๆ อีกครั้งสิ!!
นางมองไม่เห็นอะไร อาจเพราะตำแหน่งหรือสภาวะทางร่างกายของนางกับชะตากรรมของเขาไม่สัมพันธ์กัน…สวี่ชีอันมีสีหน้าพอใจ เขาดูสงบลง ทว่าในใจของเขากลับตรงกันข้าม
‘เพียะ!’
ฉู่ไฉ่เวยตีมือของสวี่ชีอันที่กำลังเอื้อมไปที่อาหาร นางทำแก้มป่องด้วยความไม่พอใจ “รอจนกว่าข้าจะอิ่ม แล้วข้าจะยกให้เจ้า”
สวี่ชีอันเหลือบมองไปดูที่อาหารมื้อใหญ่ครึ่งหนึ่งที่เหลืออยู่และแอบคิดในใจว่าตอนนี้นางท้องได้กี่เดือน
“จริงสิ ตอนนี้สถานการณ์ของรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังเป็นอย่างไรบ้างหรือ” สวี่ชีอันนั่งตัวตรงไม่มองอาหาร
“เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมากรมการคลังได้ฟ้องร้องรองเจ้ากรมโจว ฝ่าบาททรงจัดการเรื่องนี้ด้วยพระองค์เอง” ฉู่ไฉ่เวยหยุดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวเสริม
“ทั้งคู่จึงฆ่าตัวตายเพราะเกรงกลัวต่อความผิดทางอาญา”
ดังนั้นจึงไม่มีหลักฐานหลงเหลือไว้หรือ แต่ทุกวันนี้หากองค์จักรพรรดิต้องการปลิดชีพใครสักคนจริงๆ ก็ไม่จำเป็นต้องมีหลักฐาน เพราะทุกๆ คนมีอิสรภาพที่จะให้การเป็นพยาน…หรือจะเป็นเรื่องแบ่งพรรคแบ่งพวก…หรือจักรพรรดิอาจคิดหาวิธีอื่นแทน…เอ่อ ข้าไม่เข้าใจเรื่องของศาล ที่ผ่านมาข้าไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว ฉะนั้นข้าต้องตามหาข้าราชการผู้มีประสบการณ์สักคนเพื่อหาคำตอบ...
ดังนั้นสวี่ชีอันจึงเริ่มซักถาม ทว่าฉู่ไฉ่เวยกลับไม่สนใจเรื่องของศาลและไม่ได้ให้ข้อมูลที่มีประโยชน์แก่เขา
“โธ่เอ๋ย เจ้าช่างน่ารำคาญ สำนักโหราจารย์ของพวกเราให้ศาลไต่ถามได้เท่านั้น” เมื่อถูกซักถามอย่างร้อนใจ ทำให้คิ้วของนางขมวดกันจนมีรูปทรงกลับหัวและมีท่าทีไม่พอใจ เปรียบเสมือนข้าทำลายความเชื่อมั่นในตัวของนาง…สวี่ชีอันจึงไม่ถามอะไรต่อ
…
“ทั้งหมดบนโต๊ะนี้เท่าไร” เป็นช่วงเวลาทานอาหารที่แสนวิเศษสำหรับสวี่ชีอัน
หลังจากดื่มและรับประทานอาหารเสร็จ ฉู่ไฉ่เวยยกนิ้วของนางขึ้นมาคำนวณอยู่นาน เพราะไม่มีอะไรให้กล่าวต่อ
“หืม?” สวี่ชีอันเงยหน้าขึ้น
“ข้าจ่ายค่าอาหารไปสี่ตำลึง เจ้าต้องคืนให้ข้าเป็นเงิน หนึ่ง สอง สาม หกสิบเหรียญทองแดง” ฉู่ไฉ่เวยกล่าวด้วยความกังวลใจ “เช่นนั้น จริงๆ แล้วข้าใช้เงินไปเท่าไรหรือ”
หน้าของนางตอนขมวดคิ้วช่างดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก นั่นทำให้สวี่ชีอันนึกถึงรูปลักษณ์ของเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบที่กำลังแก้โจทย์คณิตศาสตร์อยู่
“…” สวี่ชีอันพึมพำ “ข้าไม่รู้”
เงินหนึ่งตำลึงเท่ากับแปดชั่ง หนึ่งชั่งเท่ากับหนึ่งร้อยเหรียญเงิน เนื่องจากไม่ใช่อัตราส่วนหนึ่งในสิบจึงทวีคูณความยากในการคำนวณมากขึ้น
ดูจากรูปลักษณ์แล้ว นางคงได้เพียงแค่อ่านคำ เพราะว่านางไม่เคยเรียนวิชาเลขมาก่อน ดังนั้นสวี่ชีอันจึงไม่วางตัวเป็นวีรบุรุษ
เมื่อฉู่ไฉ่เวยได้ยินเช่นนั้น คิ้วของนางจึงโก่งขึ้น และสวี่ชีอันก็รู้สึกแบบเดียวกับนางเช่นกัน
“เช่นนั้น เจ้าคำนวณมันได้ดีแค่ไหนตอนคลี่คลายคดี”
“ข้าคิดไว้อยู่นานแล้ว”
“อ้อ” ฉู่ไฉ่เวยจ้องไปที่เขา “ดูเหมือนเจ้ากินอาหารไม่อร่อยเท่าไร?”
“ไม่เลย เพียงแต่รสชาติมันธรรมดาเกินไป”
“พูดจาเหลวไหล นี่เป็นร้านอาหารที่ดีที่สุดในเขตทางตอนเหนือของเมือง”
“ข้าเคยกินของที่ดีกว่านี้มาแล้ว”
จากนั้นดวงตาของฉู่ไฉ่เวยจึงเปล่งประกายขึ้น
สวี่ชีอันกล่าวต่อ “หากเจ้ามีเวลามาบ้านข้า ข้าจะทำอาหารอร่อยๆ ให้เจ้ากิน”
…
ณ ห้องเล่นแร่แปรธาตุ
กลุ่มคนชุดขาวกำลังรวมตัวกันอยู่รอบๆ อุปกรณ์การทดลองและจ้องไปยังการทำงานของซ่งชิง
ที่รองถ้วยเคลือบบางราวกับเปลือกไข่ถูกย่างด้วยเปลวไฟจากเทียนไขทำให้เกิดไอน้ำม้วนตัวขึ้น น้ำในถ้วยเคลือบจึงระเหยออกและผลึกแก้วตกเป็นตะกอน
ซ่งชิงใช้ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ทำให้เปลวไฟอันโชติช่วงที่ปกคลุมผลึกแก้วค่อยๆ ละลายหายไป
“หากเจ้ามีฝีมือแบบนี้ในชาติที่แล้ว มันจะกลายเป็นอาวุธที่ทำให้ผู้หญิงวิ่งเข้าใส่เป็นแน่แท้…" สวี่ชีอันรู้สึกอิจฉาเล็กน้อยต่อจินตนาการความเพ้อฝันของการเล่นแร่แปรธาตุ
ผลึกแก้วโซเดียมคลอไรด์หลอมละลายลง ทำให้ซ่งชิงเผยสีหน้าอันเคร่งขรึมออกมา เพราะเขาพยายามทำสิ่งต่างๆ ทีละขั้นตอนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
‘เปรี้ยง!’
ซ่งชิงหันไปมองสวี่ชีอันที่อยู่ข้างๆ โดยไม่รู้ตัว รวมถึงแม่หญิงตาโตผู้ทรงเสน่ห์อย่างฉู่ไฉ่เวย และคนชุดขาวคนอื่นๆ ค่อยๆ หันไปมองที่สวี่ต้าหลางทีละคน
สวี่ต้าหลางพยักหน้าด้วยท่าทางเรียบเฉย ไร้ซึ่งคำชี้แนะ… ’นี่แสดงให้เห็นถึงขั้นตอนทั้งหมดที่ข้าทำมันได้ผล…’ ซ่งชิงเปี่ยมล้นไปด้วยความตั้งใจอันแน่วแน่จากนั้นเขาจึงดีดนิ้วขึ้น
ทันใดนั้น ประกายไฟที่สว่างเพียงเล็กน้อยก็ถูกดึงขึ้นไปในอากาศ และมันถูกเทลงในถ้วยเคลือบอย่างต่อเนื่อง
“กลั้นหายใจไว้”
ทันทีที่ทุกคนได้ยินเสียงของสวี่ชีอัน พวกเขาจึงกลั้นหายใจทันใดโดยไม่รีรอ
ในความเป็นจริงแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะสูดเอาก๊าซพิษเข้าไปโดยตรง ทว่ามันจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหากพวกเขาไม่ใช่มนุษย์…จากความคิดอันอืดอาดของสวี่ชีอัน เขาขอให้ทุกคนกลั้นหายใจ
วินาทีต่อมา ฉากที่ทำให้คนชุดขาวทั้งสำนักโหราจารย์ต้องตกตะลึงก็บังเกิดขึ้น
ในถ้วยเคลือบมีก้อนสีขาวเงินดูขรุขระซึ่งมีรูปร่างไม่ต่างไปจากเงิน ทว่าการเปลี่ยนรูปยังไม่สมบูรณ์ เพราะขอบของก้อนเงินยังมีเกลือละเอียดติดอยู่
“สะ สะ สำเร็จแล้ว…”
“ศิษย์พี่ซ่งชิง ท่านทำได้อย่างไร”
คนชุดขาวทั้งหมดดูตกใจ เพราะก่อนหน้านี้ล้มเหลว ทว่าครั้งนี้สามารถหลอมเงินปลอมขึ้นมาได้สำเร็จ
เป็นดั่งที่คาดไว้ แม่นางไฉ่เวยที่สามารถหลอมเงินปลอมได้ในวันนั้น และนางยังประสบความสำเร็จได้ภายในครั้งเดียว ไม่ใช่เพราะนางโชคดี… ไม่สิ ทว่ามันคือโชคร้าย เพราะมีข้าอยู่เคียงข้าง ดังนั้นมันจึงเกี่ยวโยงกับข้า…สวี่ชีอันเฝ้าดูอย่างเงียบๆ เพื่อพิสูจน์การคาดการณ์ของเขา
ซ่งชิงเหลือบมองไปที่เงินปลอมและมองไปยังเหล่าศิษย์น้องที่กำลังตื่นเต้นดีใจอยู่ สีหน้าของเขาดูมึนงงเล็กน้อย
‘ทว่าข้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมาก…ก่อนหน้าก็เป็นเช่นนี้…’ คิดถึงเรื่องนี้ทีไรทำให้เขาเหลือบมองไปที่สวี่ชีอันโดยไม่รู้ตัว และพบว่าหนุ่มน้อยมือปราบผู้นี้รู้สึกไม่แปลกใจเท่าไรนัก ดวงตาของเขาดูขุ่นมัวราวกับว่าเรื่องทั้งหมดเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้
ซ่งชิงเกิดแรงบันดาลใจขึ้น “สวี่หนิงเยี่ยน เจ้ารู้สาเหตุหรือ”
ฉู่ไฉ่เวยที่กำลังครุ่นคิด หันกลับไปมองสวี่ชีอันโดยทันใด
เหล่าคนชุดขาวคนอื่นๆ หันมามองเขาทีละคน
สวี่ชีอันยืนเอามือไขว้หลังและหัวเราะออกมา “คำถามนี้เจ้าไม่ควรถามข้า นักเล่นแร่แปรธาตุผู้อาวุโสควรเรียนรู้วิธีแก้ปัญหาด้วยตัวเอง”
“ข้าคิดว่า เจ้าควรตระหนักถึงจุดสำคัญของปมปัญหาได้”
………………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 31 นี่ไม่ใช่การแสวงหาผลประโยชน์ ทว่าเป็นการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม
‘กุญแจสำคัญคืออะไร’
สมองของซ่งชิงทำงานอย่างรวดเร็วโดยประกอบกับประสบการณ์การล้มเหลวที่ผ่านมาหลายครั้ง และเช่นเดียวกับความสำเร็จในการปฏิบัติการครั้งนี้
‘ขั้นตอนก่อนหน้านี้ยังเหมือนเดิม สิ่งที่เปลี่ยนไปจริงๆ คงเป็นขั้นตอนสุดท้าย’
‘เปรี้ยง!’
‘เสียงสายฟ้าฟาดครั้งนี้ต่างจากครั้งที่แล้วอย่างไรหรือ’
ประกายไฟจางๆ ลุกวาบอยู่ภายในใจเขา จากนั้นซ่งชิงก็ตกใจและพูดอย่างตื่นเต้น
“ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว”
“สวี่หนิงเยี่ยน เจ้าเป็นอัจฉริยะด้านการเล่นแร่แปรธาตุที่น่าทึ่งจริงๆ”
“แม้ว่าเจ้าจะไม่เคยเห็นความล้มเหลวของพวกเรามาก่อน ทว่าใจของเจ้ารู้ดีอยู่แล้วใช่หรือไม่ เจ้ารู้สาเหตุที่แท้จริงของความล้มเหลวของพวกเรา”
ไม่เลย ข้ารู้เพียงแค่ความคิดของเจ้าค่อยๆ เปลี่ยนไปเท่านั้น…สวี่ชีอันไม่เอ่ยคำใด เขาได้แต่ยิ้ม
“เช่นนั้นกุญแจสำคัญคือสิ่งใด ศิษย์พี่ซ่ง เจ้าพอจะรู้อะไรบ้างหรือไม่”
“โธ่เอ๊ย ศิษย์พี่ซ่ง อย่าสาธยายให้มากความเลย พูดตรงๆ คือการเล่นแร่แปรธาตุนี้กำลังเปลี่ยนหัวใจข้าให้กลายเป็นปีศาจ”
นักเล่นแร่แปรธาตุชุดขาวถามด้วยความกังวล
ซ่งชิงกระแอมพร้อมกับมองไปยังรอบๆ เหล่าศิษย์น้องและกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“มันเป็นระดับความรุนแรงของเสียงฟ้าผ่า”
เมื่อพูดจบ เขามองไปที่สวี่ชีอันด้วยสายตาอันแน่วแน่
สวี่ชีอันยิ้มและพยักหน้าก่อนกล่าวว่า
“ข้าตั้งชื่อมันว่าแรงดันไฟฟ้า”
แรงดันไฟฟ้าสำหรับการฟอกโซเดียมควรถูกควบคุมอยู่ที่ 6-15 โวลต์
‘แรงดันไฟฟ้าเช่นนั้นหรือ!’
ซ่งชิงตกตะลึง เนื่องจากเป็นอีกคำที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน เขารู้จักไฟฟ้าดี ทว่าแรงดันไฟฟ้าคืออะไร
ตามสัญชาตญาณ เขารู้สึกได้ว่านี่เป็นสิ่งที่น่าทึ่งและลึกซึ้งพอๆ กับเนื้อหาที่ถูกเขียนไว้ในหนังสือสีน้ำเงินเล่มนั้น
นักเล่นแร่แปรธาตุชุดขาวผู้หนึ่งก้าวไปข้างหน้าและยกมือคำนับให้กับสวี่ชีอัน
“ศิษย์พี่ได้โปรดชี้แจง แรงดันไฟฟ้าคือสิ่งใด”
“ได้โปรดชี้แนะพวกเราด้วย” นักเล่นแร่แปรธาตุชุดขาวคนอื่นๆ ยกมือคำนับและกล่าวพร้อมกัน
ฉู่ไฉ่เวยที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้สึกอิจฉา เพราะนางชื่นชมในความเป็นอาจารย์และการชี้แนะต่อลูกศิษย์มากที่สุด ทว่าน่าเสียดายที่นางเป็นเพียงปรมาจารย์ฮวงจุ้ยเท่านั้น จึงไม่มีคุณสมบัติพอที่จะสอนลูกศิษย์
แรงดันไฟฟ้าหรือเรียกอีกอย่างว่าความต่างศักย์ ซึ่งเป็นปริมาณทางกายภาพที่ใช้วัดความแตกต่างพลังงาน จากประจุหนึ่งหน่วยในสนามไฟฟ้าสถิตเนื่องจากศักย์ต่างกัน…ซึ่งแน่นอน ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงไม่เข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดไปทั้งหมด สวี่ชีอันกระแอมหนึ่งครั้งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ไฟฟ้าเปรียบเช่นการไหลของน้ำ ซึ่งจะไหลไปยังจุดต่ำสุด”
สวี่ชีอันยกถ้วยน้ำชาขึ้นและเทน้ำในถ้วยออกมา
“ไม่สำคัญว่าถ้วยใบนี้จะตกใส่ผู้ใด ทว่าสำคัญตรงที่น้ำจะหกลงตรงไหน และคนคนนั้นจะได้รับผลกระทบต่อกล้ามเนื้อจากโครงกระดูกภายในที่อยู่ในร่างกายจากน้ำที่หกใส่ หรืออาจสิ้นชีพ เช่นเดียวกับไฟฟ้า ซึ่งข้าเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า แรงดันไฟฟ้า”
เขาใช้ตัวอย่างที่เข้าใจง่ายนี้เพื่ออธิบายถึงแรงดันไฟฟ้า
เหล่าคนชุดขาวของสำนักโหราจารย์ขมวดคิ้ว พวกเขาหมดหนทางที่จะเข้าใจคำพูดของสวี่ชีอัน
แม้ว่าพวกเขาจะเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุที่มีความสามารถในการจัดการกับสายฟ้า ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะเข้าใจแก่นแท้ของสายฟ้า
ทันใดนั้นซ่งชิงที่กำลังเข้าใจอะไรบางอย่างจึงกล่าวอย่างตื่นเต้น
“เช่นนั้นสายฟ้าจะฟาดเข้ากับต้นไม้ในวันที่ฝนตก เพราะต้นไม้อยู่ในจุดที่ต่ำสุดงั้นหรือ เช่นเดียวกับฟ้าฟาดลงตรงมนุษย์ อนึ่ง หากเป็นเพียงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ อย่างมากก็แค่ทำให้พวกเราเป็นอัมพาต และหากถูกกระหน่ำด้วยสายฟ้าฟาด ชีวิตเจ้าอาจดับสูญได้”
“ความจริงก็คือแรงดันไฟฟ้าจากสายฟ้านั้นรุนแรงเกินกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ที่จะต้านทานได้ เสียงฟ้าร้องเปรียบเสมือนเสียงดังอันกึกก้องจากน้ำตกที่ไหลจากที่สูงลงสู่พื้นดิน กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ เปรียบเสมือนน้ำเพียงหนึ่งถ้วยที่เราสามารถต้านทานได้”
เมื่อได้ยินซ่งชิงพูดเช่นนั้น เหล่านักเล่นแร่แปรธาตุชุดขาวดูร่าเริงขึ้นมาทันใด และตื่นเต้นที่จะได้รับรู้ความหมายอันแท้จริง พวกเขามองไปยังสวี่ชีอันที่กำลังพยายามพิสูจน์ความจริงอยู่
เอิ่ม ใช้หลักการนี้หรือ
สาเหตุที่ต้นไม้ถูกสายฟ้าฟาดไม่ใช่เพราะน้ำฝนเป็นตัวนำกระแสไฟฟ้างั้นหรือ อาจารย์มัธยมต้นของข้าไม่ได้อธิบายไว้…ใบหน้าของสวี่ชีอันเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ทว่าเขายังไม่ค่อยแน่ใจในเรื่องนี้
“ชายหนุ่มผู้ควรค่าแก่การสั่งสอน”
“สิ่งนี่เขียนอยู่ในคัมภีร์โบราณการเล่นแร่แปรธาตุเล่มนั้นด้วยหรือ”
ชายหนุ่มในชุดขาวถามขึ้น ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ใช่แล้ว มีเพียงข้าเท่านั้นที่ได้อ่านคัมภีร์โบราณการเล่นแร่แปรธาตุเล่มนั้น และข้าศึกษามันมาแล้ว เนื้อหาสั้นๆ ของจดหมายที่ข้าส่งไปยังสำนักโหราจารย์เป็นเพียงแค่เสี้ยวหนึ่งเท่านั้น”
สวี่ชีอันชะงักไปครู่หนึ่งและกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“คัมภีร์โบราณการเล่นแร่แปรธาตุเล่มนั้นไม่เพียงแต่บันทึกความรู้ไว้เท่านั้น ทว่ายังรวมถึงการเล่นแร่แปรธาตุที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนอีกด้วย”
‘การเล่นแร่แปรธาตุที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน…’ และทันใดนั้นทุกคนก็หายใจถี่ขึ้นเล็กน้อย
สวี่ชีอันหัวเราะออกมา การเปิดเผยนี้ทำให้เหล่าคนชุดขาวเดือดดาล
“ข้าตัดสินใจแบ่งปันเคล็ดวิชาการเล่นแร่แปรธาตุให้กับสำนักโหราจารย์”
“โว้ย!”
นักเล่นแร่แปรธาตุราวยี่สิบคนเดือนพล่านขึ้นมาทันใด
“หนังสือเล่มสีน้ำเงินที่ข้ามอบให้กับสำนักโหราจารย์ เป็นการแทนคำขอบคุณที่เจ้าช่วยชี้แนะให้ข้าหลอมเงินปลอมได้สำเร็จ และยังให้ความรู้เกี่ยวกับแรงดันไฟฟ้า มันไม่ใช่ของที่ได้มาฟรีๆ”
สวี่ชีอันพูดอย่างตรงไปตรงมา
“แน่นอนว่ามันยังรวมถึงคัมภีร์โบราณการเล่นแร่แปรธาตุด้วย”
“อย่าลืมว่าหลักการพื้นฐานของการเล่นแร่แปรธาตุคือการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม”
ซ่งชิงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของสวี่หนิงเยี่ยน และถามในนามของศิษย์น้องทั้งหลาย
“เจ้าต้องการเงินกี่ตำลึง”
“หยาบคายสิ้นดี!” สวี่ชีอันพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“การเล่นแร่แปรธาตุประมาณค่าได้อย่างไรกัน”
สิ่งที่ล้ำค่าที่สุดไม่จำเป็นต้องใช้เงินแลกมา…ในใจของเขาเสริมขึ้นอย่างเงียบๆ
…
ด้านข้างของห้องโถงที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ
สวี่หลิงเยวี่ยกำลังอุ้มเด็กสาวที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขน นางจับผ้าเช็ดหน้าขึ้นสะอื้นและร้องไห้
เมื่อมองไปยังสาวน้อยที่กำลังร่ำไห้ นั่นทำให้หัวใจของเหล่ามือปราบของหน่วยจับกุมต้องสลาย ไม่เคยคาดคิดว่าสวี่หนิงเยี่ยนจะมีน้องสาวที่หน้าตางดงามขนาดนี้
หัวหน้ามือปราบหวังเคยไปยังสำนักสังคีตและรู้สึกทึ่งในความงามของสาวน้อยผู้นี้
บรรยากาศในห้องโถงด้านข้างดูหดหู่เล็กน้อยและหน้าตาของเหล่ามือปราบก็พากันดูเหี่ยวเฉา
หัวหน้ามือปราบหวังรินน้ำชาหนึ่งจอกและวางไว้ตรงหน้าสวี่หลิงเยวี่ย ‘สาวน้อยผู้นี้ร้องไห้อยู่เป็นพักๆ แล้ว ยังหลั่งน้ำตาเป็นสาย อุปนิสัยของผู้หญิงช่างอ่อนโยนเหมือนน้ำยิ่งนัก’
“แม่นางสวี่อย่าเพิ่งวิตกกังวลไป ท่านนายกองจะหาทางช่วยเหลือหนิงเยี่ยนเอง”
มือปราบคนอื่นๆ ได้แต่ปลอบและต่างตำหนิคุณชายโจว
‘พี่ใหญ่และเหล่าสหายมีสายสัมพันธ์อันดีต่อกัน…’ สวี่หลิงเยวี่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับความโกรธของเหล่ามือปราบ เพราะมันดูไม่เสแสร้งแต่อย่างใด
เหมือนว่านางยังคงประหลาดใจอยู่ หัวหน้ามือปราบหวังจึงหัวเราะออกมา
“หนิงเยี่ยนเป็นผู้ที่คู่ควรแก่การเคารพนับถือ”
‘เคารพงั้นหรือ’ สวี่หลิงเยวี่ยกับอึ้งและสะอื้นออกมา พร้อมกับกระซิบเบาๆ
“หัวหน้ามือปราบหวัง ท่านเล่าเรื่องของพี่ใหญ่ให้ข้าฟังได้หรือไม่”
หัวหน้ามือปราบหวังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งและลดเสียงต่ำลงโดยไม่รู้ตัว
“ที่จริงแล้วคนอย่างพวกเรานั้น หากมือสะอาดจะอยู่ภายใต้อำนาจได้อย่างไร”
“หากไม่ลงมือกับคนธรรมดาก็ถือว่ายังมีมโนธรรม ส่วนพวกเศรษฐีมักใช้วิธีสกปรกในการแสวงหาผลประโยชน์ ซึ่งเป็นสัจธรรมที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้”
“ทว่าพี่ใหญ่ของเจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นพลเรือนหรือเศรษฐี เขาก็ไม่เคยใช้อำนาจขู่เข็ญหรือรีดไถเงิน เมื่อไม่นานมานี้ พิจารณาได้ว่าสกุลสวี่เผชิญกับความทุกข์ยาก ข้าจึงตัดสินใจใช้วิธีสกปรก…”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ทำให้หัวหน้ามือปราบหวังมีสีหน้าแปลกไป รู้สึกอับอายอดสูปนกับความปีติยินดี
เขาแสยะยิ้มยอมรับ “หลังจากนั้นข้าจึงเอาเงินให้เขาเป็นจำนวนห้าตำลึง ทว่าเขากลับคืนให้ผู้อื่นอย่างเงียบๆ”
“เขาเป็นคนฉลาด น้ำที่ใสเกินไปก็ไร้ปลา คนที่ซื่อตรงเกินไปก็ไร้มิตร เป็นเรื่องจริงที่ต้องเข้าใจ ทว่าจะกล่าวว่าเขาโง่เขลาก็ไม่ใช่ เขามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อทุกคน เมื่อมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับเขา ทุกคนจึงรู้สึกไม่สบายใจ”
ในขณะที่สวี่หลิงเยวี่ยกำลังตั้งใจฟังอยู่นั้น ภาพในความคิดของพี่ใหญ่ก็เกิดขึ้นภายในใจของนาง ‘เขาทั้งดูสง่า เที่ยงตรงและกล้าหาญ’
นางชื่นชมสวี่หนิงเยี่ยนตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เพราะนางด้อยกว่าในทุกด้านรวมทั้งการอ่านหนังสือ ทว่าแม่ของนางปลูกฝังไว้เสมอว่าพี่ชายรองของสกุลสวี่เป็นนักปราชญ์ผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวและเป็นเสาหลักในอนาคต
ทว่าการเคารพและยกย่องได้สิ้นสุดลงในช่วงฤดูใบไม้ร่วงของปีนี้ หลังจากที่สวี่หนิงเยี่ยนได้ผ่านเข้าสู่อาชีพการเป็นข้าราชการ
แต่กระนั้นด้วยคดีเงินภาษีที่ตามมา ทำให้ทั้งตระกูลถูกจำคุก สิ้นหวังหมดหนทาง พี่ใหญ่ทำทั้งตระกูลหมดศรัทธาไร้ซึ่งทางออก
สวี่หลิงเยวี่ยเบี่ยงเบนความสนใจจากพี่ใหญ่ นางยังรู้สึกสงสัยในตัวเขาอยู่เล็กน้อย
จนถึงตอนนี้นางเพิ่งรู้ว่าพี่ใหญ่ผู้นี้เชื่อถือได้มากเพียงใด เช่นเดียวกับที่เขาช่วยพวกนางออกจากคุกเมื่อเดือนที่แล้ว
ความรู้สึกในตอนนั้นไม่ลึกซึ้งเท่ากับตอนนี้แน่นอน
ในตอนที่เห็นพี่ใหญ่ผู้นี้ช่วยชีวิตน้องสาวของนางไว้ ทำให้สวี่หลิงเยวี่ยรู้สึกถึงภาพลักษณ์ของพี่ใหญ่เทียบเท่ากับพี่ชายรอง
ในขณะที่ได้ฟังความรู้สึกของหัวหน้ามือปราบหวัง ภาพลักษณ์ของผู้ที่มีจิตใจสูงส่ง มีหลักการและศักดิ์ศรีค่อยๆ เกิดขึ้นจนเหนือกว่าพี่ชายรองที่เคยได้รับการเคารพยกย่องมาโดยตลอด
ในเวลานี้แสงแดดและเงาที่ตกกระทบยังทางเข้าของห้องโถงได้เปลี่ยนทิศทางไป ในที่สุดสวี่ผิงจื้อและลูกชายที่รีบกลับไปยังที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ ครั้นเมื่อเห็นน้องสาวปลอดภัยดี พ่อลูกทั้งสองจึงโล่งใจ
สวี่หลิงเยวี่ยเงยหน้าขึ้นและร้องไห้ออกมาพร้อมกล่าวอย่างโศกเศร้า
“ท่านพ่อ ท่านต้องช่วยพี่ใหญ่ หากพี่ใหญ่ไม่กลับมา ลูกสาวของท่านจะไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อไป”
……………………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 32
อารองสวี่ประทับใจอยู่ชั่วครู่ ไม่เสียแรงที่เขาพยายามไกล่เกลี่ยมากว่ายี่สิบปี แม้ภรรยาที่บ้านยังคงไม่ชอบหลานชาย ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างลูกหลานยังคงดีอยู่
อารองสวี่รับเด็กสาวตัวน้อยที่หลับสนิทจากอ้อมอกลูกสาวแล้วพูดปลอบใจ “หนิงเยี่ยนออกมาแล้ว เรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว”
สวี่หลิงเยวี่ยไม่เชื่อ
อารองสวี่พร่ำเอ่ยปากเปียกปากแฉะ นางก็ยังคงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งพร้อมทอดสายตามองพี่รอง
สวี่ซินเหนียนเอ่ยอย่างแผ่วเบา “เรื่องเล็กน้อย”
สวี่หลิงเยวี่ยก็เชื่อแล้ว
ผู้ที่หยิ่งยโสเช่นพี่รองคงไม่โกหกเรื่องใหญ่เช่นนี้
นายอำเภอจูให้ความสนใจกับการติดตามเรื่องนี้อย่างใกล้ชิด เมื่อรับทราบข่าวจากขุนนางผู้น้อย จึงรีบมุ่งหน้ามาทันที
“พวกเจ้าแก้ไขเรื่องของคุณชายโจวได้อย่างไร” นายอำเภอจูสงสัยไม่แน่ใจ นอกเสียจากคุณชายโจวจะยอมแพ้เอง แต่เขาคิดว่าไม่น่าจะเป็นไปได้
“ข้าเชิญท่านอาจารย์มา” สวี่ซินเหนียนกล่าว
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...นายอำเภอจูกระจ่างแจ้งโดยพลัน ทว่าก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เหล่าขุนนางใหญ่ในโถงราชสำนักล้วนมาจากราชวิทยาลัยหลวง เป็นที่ทราบกันดีว่าราชวิทยาลัยหลวงและสำนักอวิ๋นลู่ไม่ถูกกันอย่างยิ่ง
ต่อให้อาจารย์ของสวี่ซินเหนียนจะเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ เจ้ากรมซุนจากกรมอาญาก็มิอาจปล่อยคนส่งเดชเช่นนี้ ที่ขาดไม่ได้คือการทะเลาะวิวาท การจะฉีกหน้านักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของสำนักอวิ๋นลู่ไม่ใช่ว่าจะทำสำเร็จได้ง่ายๆ
“และยังมีท่านมู่ไป๋” สวี่ซินเหนียนกล่าวจบก็เสริมขึ้นอีก “รวมถึงพวกชุดขาวจากสำนักโหราจารย์”
“เจ้ากล่าวสิ่งใดหนา!” นายอำเภอจูตกตะลึง สีหน้าระแวดระวัง ท่าทางเรียบร้อยขึ้นมาก “พ่อเป็นเสือลูกไม่เป็นหมา[footnoteRef:1] พ่อเป็นเสือลูกไม่เป็นหมาจริงๆ” [1:  พ่อเป็นเสือลูกไม่เป็นหมา เปรียบเปรยว่าพ่อเป็นคนยอดเยี่ยม ลูกก็ต้องเป็นที่คนที่ยอดเยี่ยมเช่นกัน]
“ยินดีกับใต้เท้าสวี่ บุตรชายของท่านสติปัญญาเฉียบแหลม ไม่เพียงสำนักอวิ๋นลู่ให้ความสนใจ ยังสนิทสนมไปมาหาสู่กับเหล่าคนชุดขาวจากสำนักโหราจารย์ อนาคตกว้างไกล มีบุตรชายเช่นนี้ทำเอาข้าอิจฉา”
พี่รองรู้จักคนชุดขาวจากสำนักโหราจารย์ด้วยหรือ สวี่หลิงเยวี่ยมองสวี่ซินเหนียนทันที ความรู้สึกปลอดภัยผุดขึ้นมาในใจอย่างท่วมท้น
ตามปกติบุตรสาวอยู่บ้านเชื่อฟังบิดา ออกเรือนเชื่อฟังสามี สะท้อนให้เห็นถึงการพึ่งพาของสตรียามที่ไร้คู่หมั้นหมายและหลังจากออกเรือน
ยามอยู่บ้านต้องพึ่งพาบิดาและพี่ชาย
สวี่ซินเหนียนส่ายหน้า “ข้าไม่ได้เชิญท่านมู่ไป๋ เป็นความสัมพันธ์ของตัวพี่ใหญ่ข้าเอง พวกชุดขาวจากสำนักโหราจารย์ข้าก็ไม่รู้จัก พี่ใหญ่เป็นคนหามาเองเช่นเดียวกัน”
สวี่หนิงเยี่ยนไปรู้จักกับหลี่มู่ไป๋นักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่จากสำนักอวิ๋นลู่ตั้งแต่เมื่อใดกัน นี่อาจมีสวี่ซินเหนียนเป็นสื่อชักนำให้รู้จักกัน ทว่าพวกชุดขาวจากสำนักโหราจารย์จะรู้จักขุนนางผู้น้อยคนหนึ่งเช่นเขาได้อย่างไร
นายอำเภอจูตะลึงงันอยู่ตรงนั้น ในหัวเต็มไปด้วยคำว่า ‘เป็นไปไม่ได้’
สวี่หนิงเยี่ยนทำมาหากินใต้มือเท้าเขามานานแรมปี เป็นคนไม่โดดเด่นที่พูดน้อยอยู่เสมอ ความสัมพันธ์กับสหายร่วมงานก็ไม่ได้เลวร้าย แต่ก็ไม่ถึงกับไว้วางใจ
ไม่ได้มากฝีมืออะไรนอกเสียจากต่อสู้ได้
แต่จู่ๆ ในเวลานี้กลับมีทั้งเชาวน์ปัญญาทั้งลื่นไหล ถือเป็นพี่เป็นน้องกับหัวหน้ามือปราบหวัง ดื่มสุราชนจอกพูดคุยอย่างสำราญกับสหายร่วมงาน
ทว่าอย่างไรก็ตาม ก็ไม่ถึงกับได้รับความสำคัญจากนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่และได้รับมิตรภาพจากเหล่าคนชุดขาวของสำนักโหราจารย์
‘หากเป็นเช่นนี้ตำแหน่งฐานะของสวี่หนิงเยี่ยนก็มิอาจเทียบเคียง ต่อให้เป็นข้ายังต้องเกรงใจเขาอยู่บ้าง...รอเขาประชุมศาลในวันพรุ่ง ข้าจะลองหยั่งเชิงเขาและดูว่าเกิดเหตุอันใดขึ้น’ นายอำเภอจูคิดในใจ
ดวงตากลมโตเป็นประกายของสวี่หลิงเยวี่ยเบิกโพลง ไม่อยากจะเชื่อ
ทว่านางผู้ปราดเปรื่องก็เชื่อมโยงได้ทันที หรือจะเป็นบทกวีบทนั้น? พี่ใหญ่เขียนบทกวีอำลาแทนพี่รองและได้รับความสนใจจากนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ ดังนั้นจึงยินยอมช่วยไกล่เกลี่ย
ทว่า เซียนของสำนักโหราจารย์รู้จักกับพี่ใหญ่ได้อย่างไร...พี่ใหญ่เขานับวันยิ่งลึกลับขึ้นเสียจริง
…
สวี่ชีอันเดินตามซ่งชิงไปบนระเบียงทางเดิน ช่องลมบนกำแพงด้านขวาสาดส่องลำแสงออกมานำมาซึ่งแสงสว่าง
หอดูดาวไม่มีหน้าต่าง สวี่ชีอันเศร้าใจเล็กน้อยที่มิอาจทอดมองทิวทัศน์ได้
ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงห้องลับ ซ่งชิงไขกุญแจเปิดประตู แล้วจุดเทียนไขในห้องลับ
สิ่งแปลกประหลาดนานาชนิดจัดวางอยู่ในห้องลับ บางสิ่งเป็นอาวุธหน้าไม้ บางสิ่งก็มองไม่ออกว่าเป็นสิ่งใด
สวี่ชีอันเหมือนกับเดินเตร่อยู่ในร้านเสื้อผ้า มองดูของทีละอัน แล้วจู่ๆ ก็ตกใจกับบางอย่าง
“นี่คือสิ่งใด”
มันคือขวดแก้วเคลือบสีขนาดใหญ่ ภายในขวดบรรจุด้วยน้ำใสสะอาด สิ่งมีชีวิตประหลาดแช่อยู่ในน้ำ รูปร่างของมันคล้ายแมว ทว่าร่างกายเต็มไปด้วยลวดลายเนื้อไม้ทั่วทุกระแหง มีกระทั่งไม้ปุ่มที่ส่วนท้อง
สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือมันยังมีชีวิต ไม้ปุ่มที่นูนออกมาคล้ายกับหัวใจและเป็นคลื่นเล็กน้อย
“นี่คือการทดลองอันยิ่งใหญ่” ซ่งชิงเอ่ยเสียงทุ้ม “ร่างแท้จริงของมันคือแมว ข้าพยายามผสานรวมมันเข้ากับต้นไม้ ทำให้มีความสามารถในการฟื้นคืนแขนขาที่ถูกตัด อันที่จริงข้าก็ใกล้จะสำเร็จแล้ว แม้เจ้าจะฟันศีรษะมันทิ้ง มันก็จะงอกกลับมาภายในสามวัน จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวคือหัวใจ ทว่าข้าก็ยอมแพ้แล้ว เพราะกลายเป็นต้นไม้ถึงแก่นแท้ ขยับไม่ได้ ไร้ความคิด ทำได้เพียงเลี้ยงอยู่ในน้ำ”
...เจ้ามันเป็นปีศาจหรือไง สายตาที่สวี่ชีอันมองเขาเปลี่ยนไป
“เจ้าคิดว่าความคิดของข้าเป็นอย่างไรบ้าง” ซ่งชิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง เมื่อเห็นสายตาของสวี่ชีอันผิดแผกไป เขาก็คิ้วขมวดและผิดหวังอยู่เล็กน้อย
“เจ้าก็คิดว่ามีปัญหางั้นหรือ”
สวี่ชีอันรักษาท่าทีไม่เปลี่ยนพร้อมส่ายหน้า “ข้าเพียงคิดว่าเจ้าเดินผิดทางแล้ว เพราะข้าก็เคยใคร่ครวญเล่นแร่แปรธาตุทางด้านนี้ ทว่าข้าก็ขนานนามมันเป็นวิชาการผสมพันธุ์”
วิชาการผสมพันธุ์...ซ่งชิงขบคิดคำนี้ ดวงตาเป็นประกายขึ้นเรื่อยๆ
“พวกเราเริ่มต้นจากเรื่องเล็กๆ ก่อนได้ ผสมพันธุ์สิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกัน ยกตัวอย่างเช่น ผสมแมวสองตัวต่างสายพันธุ์ ทำให้พวกมันให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตใหม่” สวี่ชีอันกล่าว
“ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิตต่างสายพันธุ์หรือ จะให้กำเนิดสิ่งชีวิตแบบใด” ซ่งชิงซักไซ้อย่างเร่งเร้า
“มิรู้ได้ อาจจะเกิดสิ่งใหม่ๆ สายพันธุ์ที่งดงามหรืออาจตรงข้าม” สวี่ชีอันเอ่ย “ทว่านี่ก็เป็นเสน่ห์ของการเล่นแร่แปรธาตุ เจ้าว่าไหม”
“เมื่อครู่เจ้าพูดว่าเล่นแร่แปรธาตุ เมื่อครู่เจ้าพูดว่าเล่นแร่แปรธาตุแล้ว!” ซ่งชิงตื่นเต้นขึ้นมาทันใด
“มีอะไรหรือ” สวี่ชีอันใจหนักอึ้ง สงสัยว่าตนพูดอะไรผิดไป
“ข้าคิดว่าการเล่นแร่แปรธาตุไม่เพียงแต่จำกัดอยู่ในสิ่งไม่มีชีวิต ข้าคิดว่าวิญญาณก็อยู่ในแวดวงการเล่นแร่แปรธาตุ ดังนั้นข้าจึงดัดแปลงแมวตัวนี้ ทว่าอาจารย์ไม่เห็นด้วย อาจารย์กล่าวว่าสิ่งมีชีวิตไม่ได้อยู่ในแวดวงการเล่นแร่แปรธาตุ ด้วยเหตุนี้เขาจึงถูกกักกันอยู่นาน”
ท่านโหราจารย์ทำได้ดีเสียจริง...สวี่ชีอันหน้าตึงพร้อมเอ่ย “ถูกต้องหรือไม่ ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์”
เขาครุ่นคิดแล้วเอ่ยต่อ “หากเจ้าคิดจะโต้ตอบท่านโหราจารย์แล้วไม่อยากถูกกักขัง ข้ามีข้อเสนอ”
“เจ้าว่ามา” ซ่งชิงเห็นสวี่ชีอันเป็นสหายร่วมอุดมการณ์
“เจ้าเริ่มลงมือจากพืชได้” สวี่ชีอันเอ่ย “พืชก็มีชีวิตเช่นกัน ทว่าคุณสมบัติเบาบางกว่ามาก ข้าเคยอ่านเจอการเล่นแร่แปรธาตุที่มีความคิดตรงกับเจ้าในคัมภีร์เล่นแร่แปรธาตุโบราณ...”
เขาไม่ได้เอ่ยต่อ
“เจ้าหมายถึงสิ่งใดกัน” ซ่งชิงรู้สึกไม่สบายใจราวกับถูกบีบหัวใจ คู่ดวงตาทั้งสองบนถุงใต้ตาอันบวมเป่งเบิกกว้าง
“ศิษย์พี่ซ่ง ของเล่นที่นี่ไม่เลวเลยทีเดียว” สวี่ชีอันเอ่ยเตือน “หลักการของการเล่นแร่แปรธาตุยังคงเดิม...”
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะมอบของขวัญให้เจ้าสามชิ้น ด้วยระดับหลอมจิตของเจ้าในตอนนี้ ข้าคิดว่าของชิ้นนี้เหมาะกับเจ้า” ซ่งชิงเข้าใจเจตนาของสวี่ชีอันในทันที รู้สึกพึงพอใจกับหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมถึงขั้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง
“วัสดุของหน้าไม้นี้ครั้งหนึ่งข้าเคยหลอมออกมาโดยบังเอิญ มันแข็งแกร่งยิ่งกว่าเครื่องมือเหล็กทั่วไป ความเหนียวก็แกร่งกล้ายิ่งกว่า ทว่าเพราะความยากในการหลอมมีมากจึงมิอาจผลิตจำนวนมากได้ สายหน้าไม้สร้างขึ้นจากใยแมงมุมของแมงมุมพิษหกตาและไหมของตัวไหมเจ็ดสี มันสามารถโจมตีฝ่าเกราะคุ้มกายของทหารระดับหลอมปราณได้ ยกเว้นระดับหลอมปราณขั้นสูงสุด สิ่งล้ำค่าที่สุดของมันคือหน้าไม้ทหารนี้สลักค่ายกล ค่ายกลนี้จะทวีอานุภาพของลูกศรซึ่งข่มขวัญยอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณได้ ทว่าใช้ได้เพียงสามครั้ง จากนั้นค่ายกลก็จะสลายไป”
สวี่ชีอันใจเต้นระส่ำ “นี่คืออาวุธเวทมนตร์หรือ”
………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 33 ข้ายืนอยู่ท่ามกลางสายลมกระโชก
เขารู้ว่ามีอาวุธเวทมนตร์อยู่ อารองเคยพูดไว้ว่าปีนั้นต้าฟ่งเอาชนะสงครามด่านซานไห่[footnoteRef:1] ปืนใหญ่ก็มีส่วนช่วยอย่างมาก [1:  ด่านซานไห่ (山海关) หมายถึงด่านภูเขาทะเล เป็นป้อมประตูหนึ่งของกำแพงเมืองจีน ซึ่งเป็นด่านของกำแพงเมืองจีนเพียงด่านเดียวที่อยู่ติดทะเล และเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญที่ป้องกันกรุงปักกิ่งจากทางทิศเหนือ ด่านแห่งนี้มีคำกล่าวว่าเป็น ‘ด่านที่หนึ่งในใต้หล้า’]
อานุภาพของปืนใหญ่ครึ่งหนึ่งมาจากดินปืน อีกครึ่งหนึ่งมาจากค่ายกล
อาวุธเวทมนตร์เป็นอาวุธเฉพาะของราชวงศ์ต้าฟ่งและเป็นความเชื่อมั่นที่ทำให้ราชวงศ์ต้าฟ่งกล้าอ้างสิทธิ์ความเป็นดั้งเดิมในใต้หล้าเช่นกัน
ในขณะนั้นสวี่ชีอันก็ตระหนักได้ว่าอาวุธเวทมนตร์มีสายสัมพันธ์เชื่อมโยงกับสำนักโหราจารย์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ซ่งชิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบคำถามของสวี่ชีอันโดยยึดหลักการการแบ่งปันความรู้ “นี่มิใช่ความลับอันใด เจ้ารู้จักชื่อเรียกของโหรขั้นสี่หรือไม่”
แม้แต่ขั้นเจ็ดของระบบทหารของตนเองข้าก็ยังไม่รู้...สวี่ชีอันส่ายหน้า
“ปรมาจารย์ยุทธ!” ซ่งชิงเอ่ย “สิ่งที่นักเล่นแร่แปรธาตุหลอมออกมาล้วนเป็นของสามัญธรรมดา กระทั่งปรมาจารย์ยุทธสลักค่ายกลไว้บนนั้น มันจึงกลายเป็นอาวุธเวทมนตร์”
ตามความเข้าใจของตนเกี่ยวกับระบบโหรและข้อมูลที่เปิดเผยกับสาวงามฉู่ไฉ่เวยเมื่อไม่นานมานี้ สวี่ชีอันใคร่ครวญมากมายอยู่ครู่หนึ่ง
หมอยาขั้นเก้าของโหรเป็นการปูพื้นฐานสำหรับนักพยากรณ์ขั้นแปด นักพยากรณ์เป็นการปูพื้นฐานสำหรับปรมาจารย์ฮวงจุ้ยขั้นเจ็ด ทว่าปรมาจารย์ฮวงจุ้ยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนักเล่นแร่แปรธาตุขั้นหกซึ่งเป็นขั้นถัดไปของระบบ...ที่แท้นักเล่นแร่แปรธาตุก็ร่วมเสริมกับปรมาจารย์ยุทธขั้นสี่ของโหร
นักเล่นแร่แปรธาตุสร้างพลังอันยิ่งใหญ่ ปรมาจารย์ยุทธแปรรูปให้กลายเป็นอาวุธเวทมนตร์...ระบบโหรนี้ช่างน่าสนใจ
มิน่าท่านโหราจารย์จึงดำรงตำแหน่งสูงส่งในราชวงศ์ต้าฟ่งเช่นนี้
ฉู่ไฉ่เวยจะต้องมาอยู่ในกำมือข้าให้ได้ ไม่มีจุดประสงค์พิเศษอันใด เพียงอยากเก็บเกี่ยวความรักอันจริงใจในสังคมที่เย็นชานี้
สวี่ชีอันตกลงใจอย่างเงียบๆ
“อาวุธเวทมนตร์ชิ้นที่สองคือเกราะคันฉ่อง ทำจากวัสดุธรรมดา แต่ความพิเศษจริงๆ คือค่ายกลที่สลักไว้ด้านบน สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังจากยอดฝีมือระดับหลอมปราณได้และสามารถต้านทานยอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณได้สามครั้ง ระดับกระดูกเหล็กผิวทองแดงได้หนึ่งครั้ง”
ระดับกระดูกเหล็กผิวทองแดงเป็นขั้นที่หกของระบบทหาร? ในที่สุดสวี่ชีอันก็รู้ขั้นที่หกของระบบทหารของตนเสียที
“ชิ้นสุดท้ายเรียกว่ากร่อนกระดูกแผดเผาหัวใจ หากเจ้าทาบนลูกศรจะสามารถปลิดชีพยอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณได้ ไม่มีผลกับระดับกระดูกเหล็กผิวทองแดง เพราะลูกศรมิอาจทะลุผ่านผิวหนังของอีกฝ่ายได้”
สวี่ชีอันพยักหน้า “ของสามชิ้นนี้ล้วนถูกใจข้า”
เขาเอ่ยขึ้นหลังจากอึ้งไปชั่วขณะ “การเล่นแร่แปรธาตุเช่นนั้น เรียกว่าการเพาะชำ!”
สวี่ชีอันอาศัยความทรงจำในอดีตบอกวิชาการเพาะชำกับซ่งชิงไม่ละเอียดจนเกินไป แม้กระบวนการไม่ละเอียด ทว่าสาธยายจุดเด่นอย่างชัดเจน เช่น หลังจากเพาะชำสำเร็จจะยกระดับการทนทานความหนาวของพืช ต้านภัยแล้งและต้านทานศัตรูพืชได้ รวมถึงเพิ่มรสชาติของผลไม้
เฉกเช่นเดียวกับการทดลองมากมายในสมุดบันทึกของเขา ความรู้ทางทฤษฎีค่อนข้างสมบูรณ์ ทว่าขาดทักษะทางการปฏิบัติ
ทว่าก็ไม่สำคัญ ถึงอย่างไรคนปฏิบัติก็ไม่ใช่เขาอยู่ดี
หากซ่งชิงล้มเหลว นั่นหมายถึงตัวเขาอ่อนความสามารถเอง หากสำเร็จ ความดีความชอบล้วนเป็นของสวี่ชีอัน
หลังจากได้ฟังซ่งชิงตัวลอยล่อง กระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้น ปรารถนาให้ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนทันที เพื่อที่เขาจะทำการเล่นแร่แปรธาตุอันยิ่งใหญ่
“คัมภีร์ลับช่างเป็นคัมภีร์ลับเสียจริง มีคัมภีร์เล่นแร่แปรธาตุโบราณเช่นนี้อยู่บนโลก ทว่าข้ากลับไม่เคยรู้” ซ่งชิงแผดเสียงกึกก้องอย่างฮึกเหิม
...
‘ตึงๆๆ...’
สวี่ชีอันสาวเท้าเดินไปที่แท่นบันไดของหอดูดาวอย่างรวดเร็ว ซ่อนอาวุธเวทมนตร์ไว้ที่หน้าอก นี่ไม่ใช่ของที่จะวัดกันได้ด้วยเงินทอง
“ข้าสามารถใช้หนึ่งในอาวุธเวทมนตร์แลกเป็นค่าตอบแทนในการเปิดประตูสวรรค์ที่ตลาดมืดได้...ทว่า ของเหล่านี้ล้วนมีประโยชน์ขาดไปไม่ได้...ของฟรีสมกับเป็นแหล่งน้ำพุแห่งความสุขตลอดกาลของมนุษย์จริงๆ...พรุ่งนี้จะไปหอคณิกาฟังบรรเลงเพลงเสียหน่อย”
เขาไม่ได้ต้องการเหรียญทองแดงของสำนักโหราจารย์ ทว่าของที่เขาได้รับเปลี่ยนเป็นก้อนเงินก็ทำให้อาสะใภ้ยอมศิโรราบได้ทุกนาที ยอมก้มหัวทำตามไม่กล้าถากถางเขาอีก
แลกเป็นตั๋วเงินทั้งหมด จากนั้นก็ตบใบหน้าสวยๆ ของอาสะใภ้แรงๆ...เมื่อคิดเช่นนี้สวี่ชีอันก็ยิ่งมีความสุข
“ข้ายืนอยู่ท่ามกลางสายลมกระโชก ปรารถนาจะลบล้างความโศกเศร้าไม่ขาดสาย ทอดมองท้องนภา เมฆเคลื่อนตัวเรี่ยราย ดาบในมือถามไถ่สวรรค์ผู้ใดคือวีรบุรุษ...” รอบด้านปราศจากผู้คน เขาขับร้องบทเพลงของภพก่อนด้วยจิตใจอันห้าวหาญ
เขาเจอกลุ่มคนแปลกหน้าตรงหัวมุม ทั้งสองฝ่ายพบหน้ากันโดยบังเอิญ
...ช่างน่าอึดอัดเสียจริง! เสียงบรรเลงดังกังวานของสวี่ชีอันหยุดลง แล้วถอยไปอีกด้านด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ใต้แท่นบันไดมีคนอยู่สามคน คนกลางสวมชุดคลุมยาวสีคราม จอมผมขาวโพลน บุคลิกลุ่มลึก ใบหน้ารูปงาม สายตาประดุจบ่อน้ำลึกอันมืดมิด ตกตะกอนความขมขื่นที่ชะล้างไปตามกาลเวลา
เป็นคุณลุงผู้ทรงเสน่ห์ที่ทำให้สาวน้อยกรี๊ดกร๊าดได้
ด้านซ้ายเป็นชายหนุ่มพูดน้อย สายตามองไปข้างหน้าด้วยแววตาเอาจริงเอาจัง
ด้านขวาเป็นชายหนุ่มที่มุมปากยกขึ้นดูเหลาะแหละ แววตาเปี่ยมด้วยความชั่วร้าย บุคลิกอ่อนหวานที่เผยออกมาทำให้สวี่ชีอันอึดอัดใจ
ทว่าในแง่ของรูปโฉมงดงาม สวี่ชีอันเคยพบชายหนุ่มหน้าหวานผู้นี้มาก่อน ซึ่งยากจะพบเห็นบุรุษรูปงามที่มีรูปโฉมพอจะสู้กับเอ้อร์หลางของบ้านเขาได้
ยามที่ทั้งสามเฉียดผ่านข้างกายของสวี่ชีอัน ชายหนุ่มผู้มีบุคลิกอ่อนหวานก็ยิ้มเย้ยหยัน พร้อมเบนสายตาเหลือบมองเขา
ในชั่วพริบตาสวี่ชีอันรู้สึกว่าตนถูกบางอย่างที่น่ากลัวจ้องมองอยู่ เขากลั้นหายใจอย่างไม่รู้ตัว หัวใจกลับเต้นแรงมากขึ้น
สวี่ชีอันราวกับยกภูเขาออกจากอกเมื่อรู้ว่าทั้งสามเดินขึ้นแท่นบันไดหายไปตรงหัวโค้ง
“เจ้าหนุ่มนั่นเหมือนจะดูแคลนข้าระคนกับเจตนาอันเป็นปฏิปักษ์ เนื้อเพลงบ้าระห่ำเกินไปงั้นหรือ”
อืม ต่อจากนี้ไปมีบางอย่างต้องระมัดระวัง จะพล่ามไร้สาระไม่ได้ โดยเฉพาะในที่สาธารณะ
ตัวอย่างเช่น ผืนฟ้ามิอาจปิดตาของข้าได้อีก แผ่นดินฝังกลบหัวใจของข้าไม่ได้ บรรดาพระโพธิสัตว์ทั้งหลายจะมลายสิ้น
หรือจะ มีความเสียสละและปณิธานอันยิ่งใหญ่ กล้าสอนเดือนตะวันให้เปลี่ยนวันใหม่
...
ซ่งชิงที่ได้รับรายงานจากศิษย์น้องว่ารออยู่ตรงปากบันไดชั้นเจ็ด เฝ้ารอคนทั้งสามที่มีหัวหน้าสวมชุดคลุมยาวสีคราม
ฉู่ไฉ่เวยแทะอ้อยอยู่อีกด้านของกำแพงด้านหลังอย่างไม่สนใจไยดี
ทั้งสามมาถึงชั้นเจ็ด ซ่งชิงคารวะ ‘เว่ยกง’
ชายวัยกลางคนผู้มีจอนผมขาวประปรายพยักหน้าเล็กน้อย
“เว่ยกง ท่านอาจารย์ดื่มสุราไปมาก กำลังงีบหลับ ขอให้ท่านโปรดสักชั่วครู่”
ชายหนุ่มที่ตีหน้าขรึมยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์ ชายหนุ่มที่มีบุคลิกอ่อนหวานกลับขมวดคิ้ว
ชายวัยกลางคนรูปงามไม่ได้ใส่ใจเดินเข้าห้องน้ำชาไปกับซ่งชิง แล้วโพล่งออกมา “ยามที่ขึ้นตึกบังเอิญพบชายหนุ่มที่น่าสนใจผู้หนึ่ง ดูเหมือนจะไม่ใช่ศิษย์ของสำนักโหราจารย์”
ก่อนที่ฉู่ไฉ่เวยจะเอื้อนเอ่ยก็ถูกซ่งชิงห้ามด้วยสายตา แล้วหัวเราะร่า “เป็นเพียงสามัญชนต่ำต้อยผู้หนึ่ง ทว่าก็น่าสนใจทีเดียว”
หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลกิตติศัพท์ฉาวโฉ่ประหนึ่งเสือร้ายในสายตาของเหล่าขุนนางบู๊และบุ๋นทั้งหลาย พวกเขาไม่ต้องการเหตุผล
ซ่งชิงไม่แน่ใจว่าสวี่ชีอันมีเจตนายั่วยุให้ขันทีที่มีอำนาจคับฟ้าผู้นี้ไม่พอใจหรือไม่
“น่าสนใจหรือ” ชายวัยกลางคนรูปงามยิ้มอย่างอ่อนโยน “น่าสนใจอย่างไร”
ซ่งชิงลังเลชั่วขณะ ก่อนจะแสดงความเห็น “ผู้มีพรสวรรค์ พรสวรรค์ของการเล่นแร่แปรธาตุ หากไม่ใช่เพราะเขาเดินบนเส้นทางบำเพ็ญตบะที่ผิดแล้วเทิดทูนสำนักโหราจารย์ คงจะมีชื่อของเขาอยู่บนหน้าประวัติศาสตร์”
เขาไม่ได้พูดตรงข้ามกับความรู้สึก ขณะเดียวกันก็บอกเป็นนัยว่าสำนักโหราจารย์ให้ความสนใจสวี่ชีอันอยู่
ชายหนุ่มผู้มีบุคลิกอ่อนหวานยิ้มเยาะ
ใบหน้าของชายวัยกลางคนรูปงามประดับด้วยรอยยิ้ม แล้วพยักหน้าเล็กน้อย
...
ณ จวนสกุลสวี่ ลานชั้นใน
อาสะใภ้พาสาวใช้ไม่กี่คนไปตัดผ้า วาดเส้น ยัดปุยฝ้าย เตรียมทำเสื้อกันหนาวให้ทุกคน
อากาศเย็นลงเรื่อยๆ อาสะใภ้จึงตั้งใจจะทำเสื้อกันหนาวเพิ่มให้ลูกๆ และสามี
ลวี่เอ๋อเย็บตะเข็บสุดท้ายเสร็จ ฟันเงินซี่เล็กกัดเส้นด้ายขาด แล้วจ้องมองดอกบัวที่เย็บปักอย่างประณีตแต่ละดอก พลางคิดว่าพี่หลิงอินสวมใส่จะต้องงดงามเป็นแน่
“ฮูหยิน เมื่อวานข้าไปหาต้าหลาง พบว่าเขาไม่มีเสื้อกันหนาว ยังคงสวมเสื้อของฤดูใบไม้ร่วงอยู่เลยเจ้าค่ะ” ลวี่เอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
อาสะใภ้ชายตามองสาวใช้ประจำตัว แล้วเอ่ยอย่างไม่พอใจ “เจ้าอยากจะพูดอะไร”
ลวี่เอ๋อก้มหน้าเอ่ยเสียงเบา “ทำให้ต้าหลางสักตัวเถิดเจ้าค่ะ”
“เหลวไหล!” อาสะใภ้เอ่ยเสียงฮึดฮัด “เจ้าเด็กเหลือขอนั่น สบโอกาสก็ยั่วโทสะข้า จะให้ข้าทำเสื้อให้เขา ไม่มีทางเสียหรอก”
เหล่าสาวใช้ทำงานกันอย่างเงียบๆ ทำเป็นไม่ได้ยิน
“มากินข้าวที่บ้านทุกวันก็ไม่รู้จักชดเชยค่าใช้จ่ายในครอบครัวสักน้อย”
“เงินเดือนของต้าหลางก็ให้ที่บ้านแล้วมิใช่หรือ” ลวี่เอ๋อพึมพำ
“ปริมาณอาหารในแต่ละวันของเขาก็เพียงพอแค่สำหรับตนเอง” อาสะใภ้กลอกตาขาวขึ้นอย่างแรง
หลานชายผู้โชคร้าย เดิมคิดว่าเขาช่วยชีวิตคนในครอบครัว ปรับปรุงความสัมพันธ์กับเขาเสียหน่อยก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ทว่าเจ้าเด็กเหลือขอสบโอกาสพูดจาทิ่มแทงนาง จงใจหาเรื่องนาง
‘หมาป่าเดินทางพันลี้เพื่อกินเนื้อ สุนัขเดินทางพันลี้เพื่อกินอุจจาระ[footnoteRef:2] อาจารย์กล่าวไม่ผิดแม้แต่น้อย’ [2:  หมาป่าเดินทางพันลี้เพื่อกินเนื้อ สุนัขเดินทางพันลี้เพื่อกินอุจจาระ มีความหมายตรงกับสำนวน สันดอนขุดง่าย สันดานขุดยาก ซึ่งหมายถึง สิ่งที่คนเราประพฤติปฏิบัติจนเคยชินติดเป็นนิสัยนั้นยากเกินกว่าจะเปลี่ยนแปลงและแก้ไขได้ ]
พ่อบ้านวิ่งมาอย่างเร่งรีบ ก่อนจะหยุดอยู่นอกลานพร้อมตะโกนบอก “ฮูหยิน นายท่านกลับมาแล้วขอรับ”
………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 34 สวี่หลิงเยวี่ย คิดว่าชั่วชีวิตนี้จะต้องตอบแทนพี่ใหญ่ให้ดี
อาสะใภ้ดูถูกหลานชายอย่างลำพองใจ เมื่อนางได้ยินเสียงตะโกนของพ่อบ้าน ก็ตอบเสียงแหลมว่า “กลับมาแล้วอย่างไร หรือว่าจะต้องให้ข้าไปต้อนรับเขาเช่นนั้นหรือ”
พ่อบ้านกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจ “ฮูหยิน มีรอยเลือดอยู่ตามร่างกายคุณหนูหลิงอิน คุณหนูหลิงเยวี่ยดูเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้ ใบหน้านายท่านกับเอ้อร์หลางก็ดูทุกข์ใจเช่นกัน และต้าหลางก็ยังไม่กลับมา จะต้องมีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
ในห้องมีเสียงดัง ‘ปึงปัง’ เหมือนเสียงชนอะไรล้ม จากนั้นก็มีเสียงเป็นกังวลของบรรดาสาวใช้ดังขึ้น “ฮูหยิน…”
“ไปให้พ้น!” อาสะใภ้ยกชายกระโปรง แล้ววิ่งออกไปที่ห้องโถงด้านหน้าด้วยสีหน้าวิตกกังวลอย่างรวดเร็ว
อาสะใภ้วิ่งกลับไปที่ห้องโถงด้านหน้าอย่างรีบร้อน น้ำตาคลอเบ้า เห็นสามีอุ้มบุตรสาวคนเล็กไว้ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ฝ่ายหลังหมดสติไม่รู้ตัวก็เกือบจะร้องไห้ออกมา
“ไม่เป็นไร แค่นอนหลับไปเท่านั้น” สวี่ผิงจื้อพูดขึ้นก่อนเพื่อสงบอารมณ์ของนาง จากนั้นก็ส่งตัวลูกสาวคนเล็กให้ภรรยา
“เจ้าอุ้มนางกลับไปนอนที่ห้อง”
อาสะใภ้กอดบุตรสาวแน่น แล้วก็มองสำรวจลูกสาวคนโตอย่างละเอียด เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างปกติดีก็รู้สึกโล่งใจ แต่ยังคงไม่ไปไหน พูดเสียงสะอึกสะอื้นว่า “เกิดอะไรขึ้น ออกไปครู่เดียว เหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้”
สวี่หลิงเยวี่ยร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง
สวี่ผิงจื้อถอนหายใจ แล้วก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเช้าวันนี้ให้ภรรยาฟังอย่างละเอียด
เมื่ออาสะใภ้ได้ยินว่าสวี่หลิงเยวี่ยถูกคนชั่วเกี้ยวพาราสี คิ้วของนางกระตุก รู้สึกโกรธอย่างเหลือทน เมื่อได้ยินว่าสวี่หลิงอินเกือบถูกม้าเหยียบ ใบหน้าก็ซีดเผือด กอดบุตรสาวตัวน้อยไว้แน่น กลัวว่านางจะหายไป
นางตกตะลึงเมื่อรู้ว่าสวี่ชีอันได้ช่วยชีวิตลูกสาวสองคนไว้แล้วยังได้รับบาดเจ็บด้วยเหตุนี้
เมื่อได้ยินอีกว่าหลานชายถูกนำตัวไปที่กรมอาญา นางก็ดึงมือสามีไว้แน่น หน้าถอดสี “หนิงเยี่ยน…เขา เขา…”
“ไม่เป็นไร เขาออกมาแล้ว เรื่องนี้นับว่าได้รับการแก้ไขชั่วคราว” สวี่ผิงจื้อตบมือภรรยาและพูดปลอบโยน
“เจ้าดูเถิด หากครานี้ไม่ใช่เพราะหนิงเยี่ยน หลิงเยวี่ยและหลิงอินก็คงตกอยู่ในอันตรายแล้ว เขาเป็นคนดื้อรั้นไปบ้าง แต่ก็ดีกับทุกคนในครอบครัว หากเป็นคนทั่วไปจะยอมพลีชีพเพื่อลูกสาวของพวกเราเช่นนี้หรือ”
“เจ้ามักจะมองเขาอย่างไม่ถูกชะตา คิดว่าเขาใช้เงินไปกับการฝึกวิทยายุทธมากมาย คิดว่าเลี้ยงดูเขาจนโต ต่อว่าเขาไม่กี่ประโยคจะเป็นอะไรไป คิดว่าเขาพูดจาไม่น่าฟัง ชอบตั้งตัวเป็นศัตรูกับเจ้า แต่เจ้าเคยคิดในมุมของเขาบ้างหรือไม่ อาศัยอยู่กับผู้อื่นเป็นเวลายี่สิบปีมันมีความสุขจริงหรือ เขาจะไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือ ผู้หญิงมักจะมองอะไรตื้นๆ และชอบคำพูดที่น่าฟัง แต่ไม่มองสิ่งที่ผู้อื่นกระทำ หลิงเยวี่ยถูกคนรังแก เขาเข้าไปปะทะโดยไม่คำนึงถึงชีวิต โชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีอันตราย หากหนิงเยี่ยนไม่ได้กลับมาอีก เจ้าจะไม่เสียใจภายหลังจริงๆ หรือ”
สวี่หลิงเยวี่ยฟังไปน้ำตาก็ไหล ร้องไห้สะอึกสะอื้นอีกครั้ง คิดว่าชั่วชีวิตนี้จะต้องตอบแทนพี่ใหญ่ให้ดี
“ข้า…” อาสะใภ้สูดน้ำมูก ก้มหน้าร้องไห้
สวี่ซินเหนียนมองไปที่มารดาของเขาที่เข้มแข็งมาโดยตลอดแต่ตอนนี้ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเสียใจก็รู้สึกสะเทือนใจ
แม้ว่าท่านแม่มักจะเรียกเจ้านั่นว่า ‘ตัวล้างผลาญ’ หรือ ‘ตัวซวย’ แต่แท้จริงแล้วท่านแม่ก็ใส่ใจพี่ใหญ่อยู่เสมอ ถึงอย่างไรก็เลี้ยงดูมาเกือบยี่สิบปี ย่อมต้องเกิดความผูกพันเป็นธรรมดา
สวี่ผิงจื้อเหลือบมองลูกชายของเขา แล้วส่งเสียง ‘ฮึ’ “หากเปลี่ยนเป็นลูกชายของเจ้า ไม่แน่ว่าครั้งนี้แม้แต่ตัวเขาเองก็อาจจะถูกจับตัวไปรังแกพร้อมกันด้วย”
สวี่เอ้อร์หลาง “???”
…
หลังจากที่ส่งตัวลูกสาวคนเล็กให้สาวใช้ที่ดูแลนางและปลอบโยนลูกสาวคนโตแล้ว อาสะใภ้ก็กลับเข้าห้องพร้อมกับความในใจที่หนักอึ้ง
นางกวาดตามองไปที่บรรดาสาวรับใช้ที่กำลังตัดเย็บเสื้อผ้าฤดูหนาว จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาว่า “ลวี่เอ๋อ ลดเสื้อผ้ากันหนาวของนายท่านและเอ้อร์หลางลงคนละตัว เมื่อต้าหลางกลับมาแล้ว วัดขนาดตัวของเขาด้วย”
ลวี่เอ๋อเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ ไม่อยากจะเชื่อ “ฮูหยิน เปลี่ยนใจแล้วหรือเจ้าคะ”
อาสะใภ้ทำเสียง ‘ฮึ’ “ในสายตาเจ้า ข้าเป็นอาสะใภ้ที่ใจจืดใจดำอย่างนั้นหรือ”
‘ใช่แล้ว…’ บรรดาสาวรับใช้ทั้งห้องต่างคิดเช่นนั้นพร้อมกัน
…
สวี่ชีอันออกจากหอดูดาว เช่ารถม้าบนถนนคันหนึ่ง ใช้เวลาหนึ่งชั่วยามจึงกลับถึงจวนสกุลสวี่
ขณะที่กำลังต้มน้ำร้อนอาบน้ำอยู่นั้นก็พบว่าบาดแผลที่เอวเกือบจะหายสนิทแล้ว
เขาทายาจินชวง[footnoteRef:1]เอง กลับไปที่ห้อง ฝนน้ำหมึก เขียนบทความเกี่ยวกับความรู้ทางเคมีสองสามร้อยตัวอักษร ด้วยความเคยชินจึงเริ่มเขียนบันทึกอีกครั้ง [1:  ยาจินชวง เป็นผงยาที่ใช้สำหรับบาดแผล มีสรรพคุณห้ามเลือด แก้อักเสบและสมานแผล]
‘วันที่ 16 เดือน 11 เป็นวันที่ควรค่าแก่การจดจำ เพราะในที่สุดข้าก็ตัดสินใจสละชีวิตที่เรียบง่ายไม่มีสีสันของคนมีเงิน ข้าต้องการอำนาจ ต้องการกำลังทหาร สำหรับเรื่องนี้ข้ามีแนวคิดสองประการ
ประการที่หนึ่ง เปลี่ยนแนวทางปฏิบัติ หันมาปฏิบัติตามแนวทางของลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋า ขอเพียงประจบเอาใจปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองจนเป็นที่พึงพอใจ เชื่อว่าพวกเขาจะต้องสนับสนุนข้าอย่างเต็มที่ มันดีกว่าการที่ข้าตรากตรำอยู่บนเส้นทางทางการทหารมากมายนัก เฮ้อ คนอื่นข้ามภพล้วนใช้บทกวีเพื่ออำพรางความสามารถของตัวเอง ส่วนข้ากลับใช้บทกวีเพื่อทำข้อตกลง บางทีนี่อาจเป็นข้อแตกต่างที่ไม่เหมือนใครของคนดวงดี
ประการที่สอง ลองพยายามดูสักตั้ง เพื่อหลอกล่อแม่นางไฉ่เวยมาร่วมเรียงเคียงหมอน มีท่านโหราจารย์คอยหนุนหลัง แม้ไม่ต้องพยายามก็สามารถมีชีวิตที่รื่นรมย์ได้
ประการที่สาม นำสิ่งของที่ได้มาจากสำนักโหราจารย์ชิ้นหนึ่งเพื่อแลกกับโอกาสในการเปิดประตูสวรรค์
แนวคิดประการที่หนึ่งมีข้อเสียคือ ทำให้นึกถึงความกลัวที่จะถูกครอบงำในชีวิตวัยเรียน และไม่แน่ว่าข้าจะเป็นคนเรียนเก่ง ข้าอายุจะยี่สิบปีในไม่ช้านี้แล้ว สายไปหน่อยที่จะเปลี่ยนแนวทางปฏิบัติ
แนวคิดประการที่สองมีข้อเสียคือ ข้าอาจจะบอกลาชีวิตหลายเมีย และบอกลาชีวิตสบายๆ ในการดูละครฟังเพลง ต้องเสียสละค่อนข้างมาก
แนวคิดประการที่สามมีข้อเสียคือ การฝึกลมปราณยังสู้รองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่มีที่พึ่ง ก็เป็นเรื่องยากที่จะก้าวหน้าในเส้นทางการทหารได้ อารองติดอยู่ที่จุดสูงสุดของการฝึกลมปราณมาเกือบสิบปี นับเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุด
ในตอนนี้ยึดสำนักโหราจารย์และสำนักอวิ๋นลู่ไว้ให้มั่นก่อนแล้วค่อยไปต่อ ข้ามีลางสังหรณ์ว่าความวุ่นวายของคดีเงินภาษีจะไม่ยุติเพียงแค่นี้’
…
จวนสกุลสวี่ ห้องโถงด้านหน้า
พลบค่ำสวี่ชีอันข้ามกำแพงไปกินข้าวที่บ้านของอารองเสร็จก็เห็นสวี่หลิงอินยืนย่อเข่าโอนเอนไปมา ชกหมัดไปทางซ้ายทีขวาทีอยู่ที่ลานด้านหน้าของห้องโถง ส่งเสียงประกอบท่าทางให้ตัวเอง
นางสวมกางเกงสีชมพูกลีบบัว เกล้าผมเป็นทรงก้นหอยตามแบบเด็กๆ
“เจ้ากำลังทำเรื่องไร้สาระอะไรอยู่” สวี่ชีอันเตะก้นของนางเบาๆ
เด็กหญิงตัวน้อยล้มกลิ้งลงทันที
“ข้ากำลังฝึกวิทยายุทธอยู่” สวี่หลิงอินตะเกียกตะกายลุกขึ้น มือเท้าเอว ยืนพุงยื่น ไม่พอใจการลอบจู่โจมของพี่ใหญ่เป็นอย่างมาก นางขมวดคิ้ว “พี่ใหญ่ ท่านกำลังท้าทายข้าหรือ”
อาจเป็นเพราะสิ่งที่นางประสบในตอนเช้าทำให้เกิดความกลัวในใจและทำให้เด็กห้าขวบคนนี้รู้สึกว่านางควรจะฝึกวิทยายุทธ
“ใช่แล้ว” สวี่ชีอันกล่าว
“ท่านพ่อบอกว่า คนต้องมีความพยายาม ทหารก็เช่นเดียวกัน นี่เรียกว่า…ศักดิ์…ศักดิ์…”
“ศักดิ์ศรี?”
“อืม!” สวี่หลิงอินพยักหน้าอย่างแรง จากนั้นก็จ้องมองพี่ชายด้วยความโกรธ “ข้าจะต่อสู้กับท่าน”
นางก้าวขาสั้นๆ วิ่งเข้าหาเขา ร้องย้ากพร้อมกวัดแกว่งหมัดไปมา
สวี่ชีอันใช้มือข้างเดียวกดบนหน้าผากของนาง เด็กน้อยร้อนใจมาก ร้องย้ากพร้อมรัวหมัดสะเปะสะปะ แต่อย่างไรก็ชกไม่โดนพี่ชาย
ใบหน้าร้อนใจเล็กๆ ของนางยู่ยี่ไปหมด
สวี่ชีอันรู้สึกรำคาญจึงเจรจากับนาง “ข้าจะให้ขาไก่เจ้าหนึ่งชิ้น ถือว่าเจ้าแพ้แล้วกัน”
“ได้สิ” สวี่หลิงอินหยุดรัวหมัดสะเปะสะปะด้วยสีหน้าแช่มชื่น
“ศักดิ์ศรีของเจ้าอยู่ที่ไหน”
“พี่ใหญ่ ศักดิ์ศรีคืออะไร”
“…มีแววอนาคตไกล”
เขาจูงมือเด็กน้อยเข้าไปในห้องโถง อีกสักครู่จะมีงานเลี้ยง อาหารเย็นมีมากมายราวกับงานฉลองเทศกาล
บรรดาสาวใช้วางจานอาหารที่ดีที่สุดเบื้องหน้าสวี่ชีอันเหมือนไม่ได้ตั้งใจ เขาอดที่จะเหลือบมองไปที่อาสะใภ้ไม่ได้ อาสะใภ้สวมชุดกระโปรงปักลวดลายสีเข้ม ใบหน้างดงาม ดวงตาที่สวยงามเป็นประกายรับกับขนตาดกดำ เป็นลักษณะเฉพาะของผู้หญิง ราวกับดอกไห่ถางที่อวบอิ่ม ท่าทางเย็นชาเหมือนเช่นที่ผ่านมา ราวกับว่าสิ่งที่สวี่ชีอันทำในวันนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่หากไม่มีนางสั่งให้ทำ พวกสาวรับใช้คงไม่มีใครกล้าปฏิบัติต่อสวี่ต้าหลางอย่างดีเช่นนี้
สวี่หลิงเยวี่ยกินข้าวด้วยตะเกียบคำเล็กๆ ในที่สุดนางก็รวบรวมความกล้าพูดขึ้นว่า “ท่านพี่ ท่านแม่จะตัดเสื้อกันหนาวเพิ่มให้คนในครอบครัว อีกสักครู่ข้าจะวัดตัวให้ท่านพี่ ข้าอยากตัดให้ท่านเอง”
น้องสาวเปลี่ยนเป็นชุดที่สวยงาม บนกระโปรงปักลายดอกบัวชูช่อไสว ผ้าคลุมสีเหลืองอ่อนลวดลายสลับซับซ้อน นางอายุไม่เกินสิบหกสิบเจ็ดปี การแต่งกายที่สวยสดงดงามเช่นนี้ ประกอบกับใบหน้าที่งดงามเฉิดฉาย กลับเผยให้เห็นความงามตามธรรมชาติอย่างบอกไม่ถูก
“ได้…ได้หรือไม่เจ้าคะ” สวี่หลิงเยวี่ยขี้อาย เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร นางจึงหน้าแดงและก้มหน้าลง
น้องสาวในยุคนี้ดีจริงๆ รู้จักตัดเสื้อผ้าให้พี่ชายด้วย ไม่เหมือนญาติน้องผู้หญิงเมื่อก่อนของเขา จึงได้แต่ทำเสียง ‘คิกๆ’ แทนความหมาย สวี่ชีอันพยักหน้า
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” สวี่หลิงเยวี่ยยิ้มหวาน หันไปสบตากับอาสะใภ้ที่อยู่ข้างๆ
สวี่ชีอันถอนสายตาและพูดว่า “อารอง เอ้อร์หลาง กินข้าวเสร็จแล้วไปที่ห้องหนังสือ ข้ามีธุระจะคุยกับพวกท่าน”
…
ห้องหนังสือ
หลังจากที่ลวี่เอ๋อยกชาร้อนมาสามถ้วยแล้ว ก็ถอยออกไป
สวี่ชีอันยกถ้วยน้ำชาขึ้นดื่มให้ชุ่มคอ รู้สึกไม่คุ้นชินกับอาหารที่ไม่ได้ใส่ผงชูรส เขามักรู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่าง
“เกี่ยวกับเรื่องบ่ายวันนี้ พวกท่านคิดอย่างไร” สวี่ชีอันเอ่ยขึ้นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ถามความคิดเห็นของอารองและญาติผู้น้องของเขา
‘เรื่องมันผ่านไปแล้วไม่ใช่หรือ’ …ใบหน้าของอารองงุนงงเล็กน้อย
สวี่ซินเหนียนขมวดคิ้ว “เจ้าจะบอกว่า คุณชายโจวท่านนั้นอาจจะกลับมาแก้แค้นอีกเช่นนั้นหรือ”
บุตรชายของรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลัง ต้องพ่ายแพ้ต่อเจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ ย่อมไม่มีวันยอมยุติอย่างแน่นอน
อารองโบกมือ “ไม่ ไม่ หากเป็นเรื่องปกติก็ว่าไปอย่าง แต่วันนี้มีปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่จากสำนักอวิ๋นลู่และพวกชุดขาวของสำนักโหราจารย์ออกหน้า ข้าคาดว่าคนแซ่โจวนั่นคงไม่กล้าก่อเรื่องอีกแน่”
คิดเช่นนี้ก็ถูกและสมเหตุสมผล
ทางการเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์มีให้เห็นอยู่บ่อยๆ ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่เมื่อเกี่ยวข้องกับแวดวงราชการหรือผู้มีอิทธิพล ก็ย่อมต้องระมัดระวังและรอบคอบเป็นพิเศษ
ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะได้ยินได้เห็นมาตั้งแต่เด็ก แม้จะเป็นขุนนางที่ไม่สนใจอะไรเลยก็ยังรู้ตื้นลึกหนาบางของเมืองหลวงเป็นอย่างดี อีกครึ่งหนึ่งมาจากคำเตือนของผู้ปกครอง
สวี่ซินเหนียนส่ายหน้า “ท่านพ่อ ในเมื่อพี่ใหญ่พูดเช่นนี้ย่อมต้องมีเหตุผล”
เขามองไปที่สวี่ชีอัน
สวี่ชีอันพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ข้าเพิ่งได้ข่าวจากสำนักโหราจารย์วันนี้ว่า มือมืดที่อยู่เบื้องหลังคดีเงินภาษีคือรองเจ้ากรมโจว”
……………………………………………..


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 35 การหารือในห้องหนังสือ
‘มือมืดที่อยู่เบื้องหลังคดีเงินภาษีคือรองเจ้ากรมโจว…’ สวี่ผิงจื้อตบโต๊ะน้ำชาดัง ‘ปัง’ ยืนขึ้นด้วยความโกรธ ถลึงตา อ้าปากอยากจะด่าไปถึงโคตรแม่ แต่กลับเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอ
สวี่ซินเหนียนเหลือบมองบิดาที่ไร้ความสามารถแม้แต่จะโกรธ ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูเคร่งขรึมผิดปกติ “ข่าวน่าเชื่อถือหรือไม่”
สวี่ชีอันพยักหน้า “ฉู่ไฉ่เวยแห่งสำนักโหราจารย์ หนึ่งในผู้รับผิดชอบคดีเงินภาษีเป็นคนบอกข้าด้วยตัวเอง”
เขาเล่าสิ่งที่ฉู่ไฉ่เวยพูดให้ฟัง
สวี่ซินเหนียนยกถ้วยน้ำชาขึ้นแล้ววางลง พึมพำว่า “ถ้าเป็นเช่นนี้ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเพราะโจวลี่จงใจแก้แค้น”
เก่งมาก สมกับเป็นปัญญาชนที่สามารถสอบจวี่เหริน[footnoteRef:1]ได้ สมองดีมาก สวี่ชีอันรู้สึกดีใจเมื่อรู้ว่าการสนทนาครั้งนี้คงไม่ไร้ประโยชน์ ถ้ามีเพียงอารองคนเดียวเขาจะไม่พูดถึงการเจรจาลับนี้ขึ้นมาอย่างแน่นอน แบบนั้นมันไม่มีความหมาย เพราะอารองถูกบีบคั้นจนร้อนใจจึงพูดได้เพียงว่า ถ้าเป็นพี่น้องกันก็ไปฆ่ามันด้วยกัน แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะเขาเป็นทหารที่หยาบกระด้าง เชี่ยวชาญในการฆ่าคน แต่ไม่ถนัดในการวางแผนลอบทำร้ายคน ความเชี่ยวชาญจึงมีไม่เหมือนกัน [1:  จวี่เหริน ผู้สอบเข้ารับราชการในเขตมณฑล]
สวี่ชีอันถามหยั่งเชิงว่า “เอ้อร์หลางคิดเห็นอย่างไร” สวี่ซินเหนียนเหลือบมองญาติผู้พี่ จากนั้นก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะไม่พอใจกับน้ำเสียงหยั่งเชิงของเขา และพูดด้วยอารมณ์ไม่ดี
“ต้องทำอย่างไรหรือ แน่นอนว่าลงมือก่อนย่อมได้เปรียบ ลงมือทีหลังย่อมประสบความหายนะ”
ไม่เลวนี่…สวี่ชีอันตกใจ เป็นการยากที่จะจินตนาการว่าสวี่ซินเหนียนจะพูดจาเด็ดขาดเช่นนี้ออกมา
เมื่อฟังถึงตรงนี้ อารองผู้ที่คิดว่าตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัวและเป็นที่พึ่งของครอบครัวก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถเงียบได้อีกต่อไป เขาตวาดสั่งสอนลูกชายว่า
“เก็บความคิดที่โง่เขลาและอวดดีของเจ้าไปเสีย ไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งจวี่เหรินเล็กๆ เช่นเจ้า แม้เจ้าเป็นจอหงวน[footnoteRef:2] ก็มิอาจจะผิดใจกับรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังได้” [2:  จอหงวน เป็นตำแหน่งราชบัณฑิตซึ่งได้คะแนนอันดับหนึ่งในการสอบขุนนางของประเทศจีนสมัย]
เขาเพิ่งพูดจบก็ถูกหลานชายยับยั้งอย่างไร้ความปรานี “ข้าคิดว่าความคิดของเอ้อร์หลางถูกต้องแล้ว”
สวี่ชีอันกล่าวต่อไปว่า “คนที่เราล่วงเกินไม่ใช่โจวลี่ แต่เป็นโจวเสี่ยนผิงรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลัง โจวลี่อาจไม่กล้ากลับมาแก้แค้นอีก แต่รองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังเล่า”
“พวกเราไม่เพียงแต่ทำให้เขาเสียการ แต่ยังทำให้บุตรชายของเขาบาดเจ็บด้วย แค้นนี้แม้เป็นคนธรรมดาก็ไม่มีเหตุผลที่จะอดกลั้นแม้แต่น้อย นอกจากนี้ในสายตาของรองเจ้ากรมโจว จวนสกุลสวี่จะแตกต่างอะไรกับมด เขายิ่งไม่มีเหตุผลเลยที่จะปล่อยเราไป”
สวี่ผิงจื้อไม่ยอมแพ้ “ไม่ พวกเราสู้รองเจ้ากรมโจวไม่ได้หรอก หนิงเยี่ยนเจ้ารู้จักคนของสำนักโหราจารย์ ซินเหนียนเป็นศิษย์ของสำนักอวิ๋นลู่ อาศัยความสัมพันธ์ทั้งสองนี้ ตราบใดที่พวกเราไม่นอกลู่นอกทางก็ไม่มีใครกล้ามาสร้างความยุ่งยากให้”
จริงหรือ?
สวี่ชีอันเตือนว่า “ท่านอารองอาจไม่รู้ว่า คนของสำนักโหราจารย์ไม่แทรกแซงงานของราชสำนัก”
สวี่ฉือจิ้วกล่าวต่อไปว่า “ตอนที่เกิดคดีเงินภาษี ข้าก็ยังเป็นศิษย์ของสำนักอวิ๋นลู่อยู่มิใช่หรือ วันนี้พี่ใหญ่กลับมาได้ก็เพราะโจวลี่ไม่มีเหตุผล ใช้เล่ห์กลชั้นต่ำเกินไป แต่หากเป็นรองเจ้ากรมโจวแสดงฝีมือ ก่อคดีเงินภาษีอีกครั้ง ทำให้สกุลสวี่ถูกตัดหัวทั้งตระกูลอย่างสมเหตุสมผล สำนักโหราจารย์และสำนักอวิ๋นลู่จะสามารถปล้นคุกช่วยพวกเราได้อีกเช่นนั้นหรือ จะต่อต้านกฎหมายต้าฟ่งเพื่อพวกเราหรือ”
สวี่ผิงจื้อผู้ซึ่งรู้สึกว่าความน่าเกรงขามของผู้นำครอบครัวกำลังถูกโจมตี เขาขมวดคิ้ว “แต่ว่าพวกเราจะจัดการกับรองเจ้ากรมอย่างไร ขุนนางระดับสามชั้นเอก…”
ข้าก็ไม่รู้ ข้าเป็นแค่คนข้ามภพธรรมดาๆ คนหนึ่ง…สวี่ชีอันหันไปมองน้องชายที่หล่อเหลา
“เอ้อร์หลางเจ้าคิดอย่างไร”
สวี่ซินเหนียนเงียบ เวลาผ่านไปนานมากจนสวี่ผิงจื้อเกือบจะทนไม่ไหว เขาจึงพูดช้าๆ ว่า “เมื่อครู่ข้ากำลังคิดเรื่องหนึ่งอยู่ เงินภาษีถูกปล้น องค์จักรพรรดิทรงพิโรธอย่างยิ่ง แสดงให้เห็นว่าทรงเห็นคุณค่าของเงินเป็นอย่างมาก ตามเหตุผลแล้วควรจะลงโทษนักโทษอย่างรุนแรง เจ้าหัวขโมยโง่สองคนนั้นฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิดไม่ใช่หรือ” สวี่ผิงจื้อกล่าว
สวี่ซินเหนียนเหลือบมองไปทางบิดา เขาไม่ได้สนใจจึงพูดต่อว่า “ข้าสามารถคิดถึงความเป็นไปได้สองประการ หนึ่ง มีคนสนับสนุนรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังอยู่เบื้องหลัง สอง องค์จักรพรรดิทรงมีความกังวล เช่น ทรงต้องการรักษาสมดุลทางการเมืองที่ซับซ้อน”
“พี่ใหญ่เคยกล่าวไว้ว่า กรมการคลังกล่าวโทษรองเจ้ากรมโจวว่ายักยอกเงินตราและเสบียงของท้องพระคลัง เหตุใดเขาจึงไม่กล่าวโทษรองเจ้ากรมอีกคน เหตุใดไม่ได้กล่าวโทษท่านเจ้ากรมแห่งกรมการคลัง”
สวี่ชีอันคิดอะไรขึ้นมาได้ “ศัตรูทางการเมืองของรองเจ้ากรมโจวกำลังจัดการเขาอยู่?”
สวี่ซินเหนียนพยักหน้า “อาจารย์เคยบอกว่า ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สิ่งสำคัญของอุบายของจักรพรรดิคือความสมดุล จักรพรรดิไม่ได้ทรงแตะต้องรองเจ้ากรมโจว แสดงให้เห็นว่ามีความเป็นไปได้ว่าจะเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างฝ่าย”
“แล้วต้องทำอย่างไร” ท่านอารองถามโดยไม่รู้ตัว
สวี่ชีอันลูบคาง พูดอย่างไตร่ตรองว่า “อุบายของจักรพรรดิในยามปกติบางทีอาจจะใช้ได้ผล แต่ในขณะนี้กำลังจะมีการตรวจสอบข้าราชสำนัก แค่เพียงสามารถจับจุดอ่อนของรองเจ้ากรมโจวได้ ก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะสามารถจัดการเขาได้ การตรวจสอบข้าราชสำนักเป็นระบอบที่บรรพชนของจักรพรรดิทรงบัญญัติขึ้น แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่สามารถทำตามอำเภอใจได้ สิ่งสำคัญของกลยุทธ์ปราบมังกร[footnoteRef:3]ของลัทธิขงจื๊อก็คือคำว่า ‘ระบบพิธีการ’ ดังนั้นศัตรูทางการเมืองของรองเจ้ากรมโจวจึงจะไม่หยุดเพียงเท่านี้” [3:  กลยุทธ์ปราบมังกร เป็นกลยุทธ์หนึ่งในการเล่นหมากล้อม หมายถึง การรุกฆาตหมากรุกที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ของฝ่ายตรงข้าม]
สวี่ซินเหนียนตกใจ เขาคิดไม่ถึงว่าคำว่า ‘กลยุทธ์ปราบมังกร’ จะโผล่ออกมาจากปากญาติผู้พี่ผู้หยาบกระด้างของเขา นี่ยังเป็นญาติผู้พี่ที่เป็นมือปราบคนนั้นอยู่หรือไม่
…ข้าแค่ดูละครย้อนยุคมากเกินไป สวี่ชีอันพูดในใจ
แน่นอนว่ายังมีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากการเรียนประวัติศาสตร์ค่อนข้างมาก
หนังสือประวัติศาสตร์คือสาระทางด้านวัฒนธรรมของมนุษยชาติ หากตั้งใจศึกษาค้นคว้าประวัติศาสตร์ ก็จะได้เรียนรู้อะไรมากมายจากหนังสือเหล่านี้
และหนังสือประวัติศาสตร์ก็เป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุดเช่นกัน เพราะบทเรียนเดียวที่มนุษย์เรียนรู้จากประวัติศาสตร์ก็คือ มนุษย์ไม่มีวันได้รับบทเรียนอะไรจากประวัติศาสตร์
เดิมทีสวี่ชีอันที่ชอบเรียนประวัติศาสตร์เคยดูแคลนคำพูดประโยคนี้ แต่ภายหลังก็พบว่ามีเหตุผลอยู่ระดับหนึ่ง
สาเหตุก็คือ ตอนที่เขาเรียนหนังสือ พ่อแม่และครูของเขามักจะเตือนด้วยความหวังดีว่า เราต้องขยันเรียน พยายามตั้งใจเรียน ไม่เช่นนั้นจะเสียใจในอนาคต แต่กลับไม่มีใครสนใจ จนกระทั่งประสบกับความล้มเหลว ถูกสังคมทำร้าย จึงตื่นตัวขึ้นมาทันที
ญาติผู้น้องของสวี่ชีอันเป็นคนที่ไม่ชอบเรียนหนังสือ เขาล้มเหลวในการทำธุรกิจ มีครั้งหนึ่งเขาหลุดปากออกมาว่า ‘นายต้องขยันเรียน มิฉะนั้นนายจะต้องเสียใจในอนาคต’
พูดจบเขาก็เงียบไป
สวี่ซินเหนียนเชิดคาง ถามด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง “เช่นนั้นพี่ใหญ่คิดเห็นว่าควรทำอย่างไร”
เจ้าไม่ยอมแพ้จริงๆ สินะ…หากเป็นนางเอก นิสัยหยิ่งยโสเช่นนี้ไม่ค่อยเป็นที่น่าชื่นชมนัก…ข้าชอบผู้หญิงไซซ์ 36D ที่แสนงอนทำตัวน่ารักมากกว่า…สวี่ชีอันเย้ยหยันในใจ แล้วพูดด้วยสีหน้าปกติ
“เหตุใดจึงต้องก่อคดีเงินภาษี คงไม่ใช่การยักยอกเงินอย่างแน่นอน เพราะการยักยอกเงินทำได้ตลอดเวลา จะไปเสี่ยงกับการตรวจสอบข้าราชสำนักทำไม”
“เว้นเสียแต่เขาจะต้องการเงินจำนวนหนึ่งอย่างเร่งด่วน ต้องการเงินจำนวนนี้มาเติมส่วนที่ขาดทุนของเขา และสาเหตุในการเติมส่วนที่ขาดทุนของเขาก็เพื่อรับมือกับการตรวจสอบข้าราชสำนัก” สวี่ชีอันแสดงทักษะด้านตรรกะและเหตุผลของเขาอย่างเต็มที่
“เช่นนั้นแล้ว?” สวี่ซินเหนียนกระตุกมุมปาก
ดังนั้นพวกเราต้องค้นหาสาเหตุที่แท้จริงของการยักยอกเงินภาษีของรองเจ้ากรมโจว พวกเราต้องคลี่คลายคดีเพื่อให้รองเจ้ากรมโจวเปิดเผยตัวตน ให้เขายอมรับโทษและถูกประหารชีวิตให้ได้…สวี่ชีอันกำลังจะพูดอย่างนั้น เมื่อเขาเห็นดวงตาอมยิ้มของสวี่เอ้อร์หลาง เขาจึงไม่ได้พูดออกมา
“ข้าเข้าใจแล้ว!” อารองตบขาฉาดหนึ่ง น้ำลายกระเซ็นด้วยความตื่นเต้น “ดังนั้นพวกเราต้องเปิดโปงเรื่องนี้เพื่อให้คนแซ่โจวเปิดเผยตัวตน”
เขาตื่นเต้นมาก รู้สึกว่าในที่สุดสมองของเขาก็ปราดเปรื่องเสียที
‘ข้าก็ไม่โง่เช่นกัน…’ อารองคิดอย่างภูมิใจ
สวี่ซินเหนียนส่งเสียง ‘คิก’ “ท่านพ่อคิดว่า ด้วยฐานะหัวหน้ากองร้อยกองดาบของท่านจะสามารถตรวจสอบรองเจ้ากรมแห่งกรมการคลังได้ สามารถแตะต้องเอกสารของกรมการคลังได้เช่นนั้นหรือ”
สวี่ผิงจื้อหน้าตึงขึ้นมาทันที
สวี่ต้าหลางส่งเสียง ‘คิก’ แล้วกล่าวว่า “ไม่ได้แน่นอน”
ขอบคุณอารองที่บุ่มบ่าม
สวี่ซินเหนียนผู้ที่ไม่สามารถเอาชนะญาติผู้พี่ทางด้านสติปัญญาได้รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ซักถามว่า “ถ้าเช่นนั้นพี่ใหญ่คิดว่าควรทำอย่างไร”
สวี่ชีอันเคาะนิ้วบนโต๊ะเบาๆ “ให้พวกนั้นเข่นฆ่ากันเอง กำลังหลักที่จะรับมือกับรองเจ้ากรมโจวได้ไม่ใช่พวกเรา สิ่งที่พวกเราต้องทำก็คือ ฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐหลังหัก[footnoteRef:4]” [4:  ฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐหลังหัก เป็นสุภาษิตฝั่งตะวันตกเปรียบเปรยว่า ‘เจ้าของอูฐนำของบรรทุกหลังอูฐมากขึ้นเรื่อยๆ พอถึงจุดที่อูฐทนต่อไปไม่ไหว แม้จะใส่แค่ฟางเส้นเดียวซึ่งมีน้ำหนักเบามากๆ ก็ทำให้อูฐหลังหักได้’ อีกนัยหนึ่งคือ เมื่อคนเราประสบกับปัญหาที่นำมาซึ่งความกดดันมหาศาลจนเกิดขีดจำกัดความอดทนของคนคนนั้น แม้มีเรื่องเพียงเล็กน้อยเข้ามากระทบ จึงกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่เกินจะรับไหว คล้ายกับสำนวนไทยที่ว่า ‘ฟางเส้นสุดท้าย’]
ส่วนจะทำอย่างไรนั้น เขายังคิดไม่ออก
‘ไม่เลวทีเดียว’ …สวี่ซินเหนียนพยักหน้าชื่นชมแล้วพูดว่า “ถอยก่อนก้าวหนึ่ง เราไม่ต้องรับมือกับรองเจ้ากรมโจวที่เป็นถึงขุนนางระดับสาม ย่อมต้องมีเล่ห์เหลี่ยม พวกเราไม่สามารถรับมือได้ในเวลานี้ แต่คนย่อมต้องมีจุดอ่อน”
ดวงตาของสวี่ชีอันเป็นประกาย ตบมือด้วยความตื่นเต้น “โจวลี่!”
“ใช่แล้ว เมื่อเทียบกับรองเจ้ากรมโจว ลูกผู้ดีอย่างโจวลี่นั้นน่าจะรับมือได้ง่ายกว่า หากการกล่าวโทษไม่เพียงพอ เช่นนั้นพวกเราก็สร้างโทษขึ้นมาเอง ยื่นมีดให้กับศัตรูทางการเมืองของโจวเสี่ยนผิง และให้พวกเขาช่วยเราฆ่าโจวเสี่ยนผิง” ดวงตาที่เปล่งประกายดุจดวงดาวของสวี่ซินเหนียนฉายแววร้ายกาจ
“ใกล้จะถึงช่วงการตรวจสอบข้าราชสำนักแล้ว ถ้าบุตรชายของรองเจ้ากรมโจวก่อกรรมทำชั่วสร้างความเคียดแค้นให้ประชาชน ในฐานะบิดา โจวเสี่ยนผิงก็ยากที่จะปฏิเสธความผิดได้ จักรพรรดิทรงยินยอมปกป้องคราหนึ่ง ก็ไม่แน่ว่าจะทรงยินยอมปกป้องเป็นคราที่สอง”
เมื่อพูดถึงตรงนี้สวี่ซินเหนียนขมวดคิ้วและพูดว่า “แม้ว่าการวิเคราะห์นี้จะดี แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ วิธีโยนความผิดให้คนอื่นไม่แน่ว่าจะใช้ได้ผล”
อารองฟังลูกชายและหลานชายพูดจาปราศรัยกันไปมา ทันใดนั้นก็พบว่าคนที่เป็นหัวหน้าครอบครัวเช่นเขาถูกเบียดไปที่ชายขอบของการเจรจาลับครั้งนี้ ไม่สามารถพูดแทรกได้เลย
แต่จากการวิเคราะห์เป็นขั้นเป็นตอน ความคิดของอารองก็ชัดเจนขึ้นทุกที ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้ จึงอดที่จะตบโต๊ะอย่างตื่นเต้นไม่ได้
“ฉือจิ้วบุตรชายของข้ามีคุณสมบัติของอัครเสนาบดี”
แล้วข้าซึ่งเป็นหลานชายของท่านไม่มีคุณสมบัติของอัครเสนาบดีเช่นนั้นหรือ สวี่ชีอันเหลือบมองอารองและถือโอกาสดูถูกสวี่เอ้อร์หลาง
“เอ้อร์หลางเอ๋ย ว่ากันว่าบัณฑิตนั้นได้แต่พูดตามหลักการ ตัวเจ้าเองก็หนีไม่พ้นรูปแบบเดิมๆ ที่ตายตัว”
สวี่เอ้อร์หลางกระตุกมุมปากแล้วพูดเหน็บแนมกลับไปว่า “พี่ใหญ่โปรดสั่งสอนด้วย”
สวี่ชีอันไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย “ข้าไม่สามารถบอกวิธีได้ แต่ข้าสามารถให้แนวคิดได้”
อารองพูดด้วยความร้อนใจ “รีบพูดมาเลย”
………………………………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 36 ตัวก่อปัญหา
“เจ้ารู้กระบวนการคลี่คลายคดีหรือไม่” สวี่ชีอันเริ่มต้นด้วยเรื่องที่เขาถนัด
“สำรวจที่เกิดเหตุ รวบรวมเบาะแส จากนั้นตั้งสมมติฐานให้ชัดเจนและตรวจสอบอย่างรอบคอบ ค่อยๆ คลี่คลายปริศนาและค้นหาความจริง”
แสงเทียนริบหรี่พลิ้วไหวสะท้อนให้เห็นสีหน้างุนงงของอารองสวี่
สวี่เอ้อร์หลางขมวดคิ้วครุ่นคิด
สวี่ชีอันพูดอย่างฉะฉาน “ลองคิดดู หากพวกเราไม่ใช้แผนของโจวลี่ ทว่าให้สังเกตการณ์โจวลี่แทน เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูล สรุปทุกอย่างเข้าด้วยกันและวางแผนอย่างรอบคอบ จากนั้นจึงค่อยพิจารณากระบวนการอย่างถี่ถ้วนถึงความน่าจะเป็นของแผนการ”
คำพูดของเขาฟังดูชัดเจนและแม่นยำ ทำให้สวี่เอ้อร์หลางพูดไม่ออก เขาจึงเห็นพ้องกับความคิดอันเที่ยงตรงของพี่ใหญ่
‘หนิงเยี่ยนยังคงเป็นเด็กที่มีไหวพริบและไว้ใจได้…’ สวี่ผิงจื้อรู้สึกภูมิใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะเคยกังวลว่าหลายชายของเขานั้นหัวรั้นเกินไปจนอาจเป็นเหตุทำให้เสียอนาคตได้
เมื่อทุกคนเห็นพ้องตรงกัน สวี่ชีอันจึงกล่าวต่อ “ฉือจิ้ว เจ้าได้เป็นข้าราชการกิตติศัพท์ ซึ่งสามารถเข้ารับการศึกษาเป็นบัณฑิตและเรียนรู้เกี่ยวกับการเป็นข้าราชการ เช่นนั้นเจ้าจงไปเก็บรวบรวมข้อมูลจากโจวลี่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ก็ห้ามทำพลาดเด็ดขาด”
“อารอง จวนสกุลโจวตั้งอยู่ภายในตัวเมืองชั้นใน ตามเวลาปกติจะมีกองดาบรับผิดชอบการลาดตระเวนยามราตรีของเมืองชั้นในและชั้นนอก ท่านมีหน้าที่เฝ้าติดตามความเคลื่อนไหวของจวนสกุลโจว และอย่าได้ไปคนเดียว จงหาคู่หูที่ไว้ใจได้เพื่อไปช่วยสังเกตการณ์”
“ในหนึ่งวันโจวลี่ไปที่ใด ทำอะไร ติดต่อกับใครบ้าง คือทั้งหมดที่ข้าอยากรู้”
สองพ่อลูกพยักหน้ารับ ทันใดนั้นเองเขาก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ และจ้องไปยังสวี่ชีอัน “แล้วเจ้าเล่า”
สวี่ชีอันยิ้มอย่างมีเลศนัย “ข้าต้องหาทางออกให้สกุลสวี่ ฉือจิ้ว เราค่อยหารือรายละเอียดกันทีหลัง ทว่าข้าขออะไรเจ้าสักอย่าง คืนนี้ข้าคงต้องค้างที่ห้องเจ้าเสียแล้ว”
…
‘ติ๊กๆ…’
เสียงน้ำรั่วดังอยู่ในห้องอันเงียบสงัด
“พี่ใหญ่ ท่านหลับแล้วหรือ”
“ยังไม่หลับ”
“อือ”
…
“พี่ใหญ่ ท่านหลับแล้วหรือยัง”
“ยังไม่หลับ”
“อือ”
…
“พี่ใหญ่ ท่านแทงข้าอยู่…”
สวี่ชีอันผงะเมื่อได้ยินสวี่ซินเหนียนกล่าว “เก็บข้อศอกของท่านหน่อย”
“โอ้…”
ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทำให้ได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน จากนั้นสวี่ชีอันจึงถามขึ้น
“เจ้านอนไม่หลับหรือ”
สวี่ซินเหนียนกล่าวตอบ “อืม ไม่ชินเท่าไร”
ข้าก็เช่นกัน… สวี่ชีอันกล่าวอย่างโศกเศร้า
“นานแค่ไหนแล้วที่พวกเราไม่ได้ล้มตัวลงนอนและผล็อยหลับไปด้วยกัน”
สวี่ซินเหนียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“หลังจากที่ท่านอายุสิบขวบ แต่ละปีต้องใช้เงินหนึ่งร้อยตำลึงไปกับการฝึกฝนวิทยายุทธ หลังจากที่เรื่องเกิดขัดแย้งกันระหว่างท่านกับแม่ของข้า พวกเราจึงกลายเป็นแค่คนแปลกหน้า”
ข้าคิดว่าเจ้าจะพูดประโยคที่เย่อหยิ่งออกมา เช่น พวกเรายังไม่เคยนอนด้วยกันมาก่อน…ทว่าตอนนี้เราได้นอนด้วยกันแล้ว หากเป็นหลิงเยวี่ยคงไม่มีทางเป็นไปได้… ความทรงจำในวัยเยาว์ของเจ้าของร่างเดิมปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่งในหัวเขา สวี่ชีอันจึงถอนหายใจ
“อันที่จริงข้าไม่ได้โทษท่านป้าหรอก เป็นเพราะกองดาบไม่อาจรับภารกิจที่ฝ่าฝืนกฎหมายได้ อารองจึงต้องทำงานหนักเพียงเพื่อเพิ่มเงินเดือนของข้าราชการแค่ปีละสองร้อยตำลึงเท่านั้น ครึ่งหนึ่งเพื่อนำมาดูแลข้า อีกครึ่งหนึ่งเป็นค่าใช้จ่ายของพวกเจ้า ซึ่งเป็นเรื่องอันเลี่ยงไม่ได้ที่ทำให้ท่านป้าเกิดความคับข้องใจ”
สวี่ซินเหนียนจึงเปลี่ยนเรื่องคุย
“หากวิกฤตนี้ยังไม่จบสิ้น บ้านสกุลสวี่อาจถึงกาลอวสานอย่างแท้จริง”
หากไม่อาจล้มรองเจ้ากรมโจวได้ ภายหลังของการตรวจสอบข้าราชสำนักอาจเป็นเวลาแห่งความพินาศที่จะบังเกิดขึ้นกับสกุลสวี่
“ข้าจะจัดการเส้นทางด้านหลังให้เอง ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหลังจากการตรวจสอบข้าราชสำนัก ครอบครัวของเราจะออกจากเมืองหลวง ข้ากับท่านอารองมีทักษะอันยอดเยี่ยม ดังนั้นไม่ว่าจะไปอยู่หนใดพวกเจ้าอย่าได้เป็นกังวลเรื่องทำมาหากิน” สวี่ชีอันกล่าวอย่างเศร้าใจ
“ทว่าเอ้อร์หลาง ตลอดสิบปีที่ผ่านมาเจ้าศึกษาเล่าเรียนมาอย่างหนัก จึงทำให้สอบเป็นจวี่เหรินได้”
สวี่ซินเหนียนกล่าว
“โอ้ ชื่อเสียงและลาภยศได้หมดสิ้นไป ข้าคือปัญญาชน ข้าอ่านหนังสือของปราชญ์และเรียนรู้วิถีของปราชญ์ ข้าไม่สนใจเรื่องหยุมหยิมอย่างการมีชื่อเสียงหรอก”
สวี่ชีอันเห็นด้วยอย่างมากพร้อมกล่าว “หากฟ้าไม่สร้างข้าสวี่ซินเหนียน ราชวงศ์ต้าฟ่งคงราวกับค่ำคืนอันยาวนาน”
‘ข้าอยากเลิกเป็นเพื่อนกับเจ้า’ สวี่ซินเหนียนหายใจถี่ออกมา และทันใดนั้นเขาจึงม้วนตัวออกจากที่นอนและแสร้งหลับอย่างเงียบๆ
“นี่ ฉือจิ้ว แบ่งผ้าห่มให้ข้าบ้าง นี่มันวันเพ็ญเดือนสิบสองของฤดูหนาว ถึงแม้ว่าพี่ใหญ่จะเป็นระดับหลอมจิต แต่ร่างกายยังคงไม่อาจทนต่อความหนาวเหน็บได้”
สวี่ฉือจิ้วขดตัวและห่อผ้าห่มไว้แน่นอย่างไม่แยแส
…
ณ ห้องของสวี่หลิงเยวี่ย เมื่อเปลวไฟยามราตรีดับลง ควันของคาร์บอนไดออกไซด์ภายในห้องจึงทำให้อากาศดูขุ่นมัว
หน้าต่างที่มีรอยแตกถูกเปิดออกเพื่อส่งผ่านอากาศอันบริสุทธิ์เข้าสู่ภายในห้อง
ใบหน้าขาวนวลอันงดงามของสวี่หลิงเยวี่ยบวกกับขนตาสั้นๆ ที่สั่นไหวคล้ายกับพู่กันเล็กๆ นางตื่นและลืมตาขึ้นพร้อมกับจับจ้องไปยังผ้าม่านเหนือศีรษะอยู่ครู่หนึ่ง และเพียงไม่กี่วินาทีดวงตางัวเงียก็ฟื้นคืนสภาพสู่การมองเห็น นางพยุงร่างลุกขึ้นนั่ง
พร้อมกับยืดเอวบิดขี้เกียจจนทำให้ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุด เผยให้เห็นเสื้อสีขาวซีดที่คลุมเรือนร่างของสาวน้อยไว้อยู่
ส่วนโค้งของคอสีขาวโพลนดูสง่างาม ผมฟูยุ่งเหยิงปกปิดใบหน้าเรียวบางสละสลวยเอาไว้
สวี่หลิงเยวี่ยหาวขึ้นพร้อมกับใช้มือเล็กๆ สีขาวอมชมพูของนางขึ้นมาป้องปาก
สาวใช้ที่นอนอยู่ฝั่งตรงข้ามตื่นขึ้นและลุกจากเตียงอย่างเอื่อยเฉื่อยขึ้นไปสวมเสื้อผ้า
“อากาศในห้องมันอุดอู้ เจ้าเปิดหน้าต่างออกหน่อย” สาวน้อยขมวดคิ้วพร้อมกับออกคำสั่ง
จากนั้นสาวใช้จึงรีบวิ่งไปเปิดหน้าต่างในทันใด
สวี่หลิงเยวี่ยแหวกผ้าห่มออกจากเตียงแล้วเดินไปยังหน้าต่างเพื่อสูดเอาลมหนาวที่พัดมาจากลานบ้าน
บุตรสาวคนโตที่เติบโตมากับนายทหารดูเป็นคนสบายๆ ในขณะที่สวี่ผิงจื้อฝึกซ้อมร่างกายให้กับสวี่ชีอันอยู่นั้น เขามักจะพาสวี่เอ้อร์หลางและสวี่หลิงเยวี่ยไปด้วย
พี่น้องทั้งคู่มีรากฐานที่แข็งแรงในเวลานั้นและยังมีสมรรถภาพทางร่างกายอันยอดเยี่ยม
เมื่อเติบใหญ่ท่านป้าจึงไม่ปล่อยให้เด็กทั้งคู่ฝึกฝนวิทยายุทธกับหลานชายผู้โชคร้าย และในที่สุดสวี่ผิงจื้อหัวหน้าครอบครัวในเวลานั้นจึงตัดสินใจให้หลานชายเข้าฝึกฝนวิทยายุทธ พร้อมกับให้บุตรชายของเขาเข้ารับการศึกษาในสำนักศึกษา
นักปราชญ์ที่ผ่านการฝึกฝนวิทยายุทธกลับละทิ้งในหน้าที่
บุตรสาวจะฝึกฝนวิทยายุทธไม่ได้ หากนางมีก้อนกล้ามเนื้อน่าเกลียด ในอนาคตจะมีคู่ครองได้อย่างไร
ในขณะที่สวี่หลิงเยวี่ยกำลังเพลิดเพลินอยู่กับอากาศอันบริสุทธิ์ ทันใดนั้นนางเห็นเงาของมนุษย์กำลังเดินเข้ามายังหน้าต่าง เขาอยู่ในชุดสีดำคลุมยาวถึงเท้าและมีจุดเล็กๆ สีแดงตรงขอบแขนเสื้อกับคอเสื้อ ซึ่งเป็นชุดของมือปราบ
พี่น้องทั้งคู่มองหน้ากันอย่างเงียบๆ อยู่สองสามวินาทีผ่านหน้าต่าง
สวี่ชีอันเผยรอยยิ้มอันแสนอบอุ่น
สวี่หลิงเยวี่ยกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ‘ปัง…’ และหน้าต่างจึงถูกปิดลง
“น้องหญิงโตขึ้นขนาดนี้เลย!” สวี่ชีอันคิดอย่างปลาบปลื้มใจ
แม้ว่าพวกผู้ใหญ่ไม่ได้เลี้ยงดูข้ามาทั้งชีวิต ทว่าคอยดูแลและเฝ้าดูข้าจนเติบใหญ่…ข้าคิดว่าเจ้ายังเป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสา…ทว่าดูจากการแต่งตัวได้งดงามเช่นนี้ จึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยคำใดมาก
สวี่หลิงเยวี่ยนั่งยองๆ ลงกับพื้นในห้องนอนด้วยใบหน้าเขินอาย
สาวใช้จึงพูดว่า “คุณหนู ถึงเวลาที่ท่านต้องเปลี่ยนนิสัยได้แล้ว ท่านต้องแต่งหน้าทำผมให้เรียบร้อยก่อนจะเปิดหน้าต่างออกไป ดูสิ ต้าหลางเห็นเข้าแล้ว โชคดีที่ยังเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องกัน หากให้ใครอื่นมาเห็นเข้าจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร”
“ยังจะพูดอีก!” สวี่หลิงเยวี่ยกล่าวอย่างละอายใจ
ในอดีตสวี่ชีอันไม่เคยมาที่แห่งนี้ ส่วนห้องใหญ่ของท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ ดังนั้นสิ่งแรกที่นางทำหลังจากตื่นนอนตอนเช้าก็คือการเปิดหน้าต่างได้อย่างปลอดภัย
‘พี่ใหญ่เข้ามาอยู่ในลานบ้านได้อย่างไร…’ สวี่หลิงเยวี่ยที่นั่งอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งหน้ากำลังสับสน
สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างหลังกำลังแต่งตัวให้นางอยู่ ในตอนท้ายนางหยิบกล่องเครื่องประดับออกมาและบ่นว่า “คุณหนู ท่านไม่มีแม้แต่กิ๊บติดผมหรือปิ่นปักผมสวยๆ เลย”
สวี่หลิงเยวี่ยไร้ซึ่งคำพูดและถอนหายใจ ‘ครอบครัวประสบหายนะซ้ำแล้วซ้ำเล่า เงินเก็บสูญสิ้น ต้องใช้จ่ายเพื่อประทังชีวิตภายในครอบครัว รวมไปถึงเหล่าคนรับใช้ทั้งสิบเจ็ดสิบแปดปากท้อง ล้วนต้องใช้เงินเป็นจำนวนมหาศาล จะให้เอาเงินจากไหนมาซื้อเครื่องประดับ’
“กิ๊บติดผมที่รถเร่ขายเครื่องประดับงดงามนัก เมื่อวานข้าแวะไปดูมา ทว่าอดไม่ได้จึงเดินออกมา มันจะดูดีมีระดับหากได้แซมลงบนผมของคุณหนู…แวววาว ระยิบระยับ”
“เป็นส่วนประกอบที่ลงตัว” ความปรารถนานัยน์ตาของสวี่หลิงเยวี่ยเปล่งประกายออกมา ทว่านางระงับใจโดยพลัน
สาวใช้กล่าวกับตัวเอง “แค่ชิ้นเดียวตั้งสิบตำลึง ราคาแพงนัก เว้นแต่หากไขปริศนาทายคำในร้านได้พ่อค้าถึงจะลดราคาให้”
สวี่หลิงเยวี่ยขาดสมาธิในการฟัง นางจึงถามขึ้น
“หลานเอ๋อร์ เจ้าว่าช่วงนี้พี่ใหญ่เปลี่ยนไปมากหรือไม่”
สาวใช้ที่ชื่อหลานเอ๋อร์แปลกใจ ทันใดนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง
“ในอดีตต้าหลางเป็นคนที่อ่อนโยน น่าทึ่ง และเก่งกาจมากกว่านี้ เขาเป็นคนเย็นชาเอาจริงเอาจัง และไม่ค่อยใจดีต่อคุณหนูกับเอ้อร์หลางสักเท่าไร และเขายังยิ้มแค่ตอนพูดคุยกับนายท่านเท่านั้น”
สวี่หลิงเยวี่ยดูเหมือนจะพอใจกับคำตอบของสาวใช้เป็นอย่างมาก ใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม
“นั่นไม่ใช่ความผิดของเขาเช่นกัน ทว่าเป็นเพราะท่านแม่ข้าไม่ต้องการเจอหน้าเขา”
สวี่หลิงเยวี่ยชอบความสัมพันธ์อันแสนอบอุ่นของพี่ชายและน้องสาว เฉกเช่นกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นและแสนสบาย ช่างเป็นอะไรที่งดงามยิ่งนัก
‘พี่ใหญ่ในอดีตไม่ค่อยเป็นมิตรและแสนจะน่าเบื่อ ผิดกับปัจจุบันเขาเป็นคนที่น่าสนใจ อีกทั้งยังพูดจาไพเราะ’
…
สวี่ชีอันที่กำลังเดินมายังประตูห้องของสวี่หลิงอิน ซึ่งนางยังมีอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่ต้องปฏิบัติตามข้อบังคับเกี่ยวกับการป้องกันตัวของบุรุษและสตรี[footnoteRef:1] ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเคาะประตู เขาจึงผลักประตูเข้าไปแทน และเห็นสวี่หลิงอินที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ตรงพื้น มือเล็กๆ กำไม้ขัดฟันแน่นพร้อมกับแปรงฟันอย่างเอาจริงเอาจัง เสมือนว่ากำลังกระทำการอันยิ่งใหญ่ [1:  เกณฑ์ที่ต้องปฏิบัติตามข้อบังคับเกี่ยวกับการป้องกันตัวของบุรุษและสตรี คือ การปฏิบัติตามขอบเขตระหว่างชายและหญิงอย่างเคร่งครัด เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดสิ่งผิดศีลธรรมระหว่างชายและหญิงในขณะที่มีอายุได้เจ็บขวบ]
ในขณะที่สาวใช้ในห้องกำลังจัดที่นอนอยู่ “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว…” นางเงยหน้าขึ้นพร้อมกับฟองสบู่ที่ติดอยู่และกล่าวออกมาอย่างคลุมเครือ
“ล้างเองได้งั้นหรือ” สวี่ชีอันถามขึ้นและมองไปยังสาวใช้
“ท่านพ่อบอกว่าผู้ชายต้องพัฒนาตนเองเพื่อการฝึกฝนวิทยายุทธให้ดี”
“เจ้า…รู้หรือไม่ว่าเจ้ายังเป็นแค่เด็กผู้หญิง” สวี่ชีอันครุ่นคิด
“รู้สิ” เสี่ยวโต้วติงเอียงศีรษะด้วยท่าทางไร้เดียงสา
ไม่ เจ้าไม่รู้… สวี่ชีอันกล่าว “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าระหว่างเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงมีความแตกต่างกันอย่างไร”
“พี่ใหญ่ ข้าไม่รู้” เสี่ยวโต้วติงเป็นคนเถรตรง นางจึงถามต่อ “แตกต่างกันอย่างไรหรือ”
นี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับวิชาสรีรวิทยา หากพูดให้ฟังคงไร้ที่สิ้นสุด หรือแม้กระทั่งเพลงบางเพลงไม่จำเป็นต้องฟังแล้วเข้าใจ… สวี่ชีอันอาศัยความรู้และความจำอย่างละเอียดของเขาไปกับการศึกษาภาคบังคับเป็นเวลาเก้าปีในอดีตชาติ การอบรมสั่งสอนที่ยอดเยี่ยม การสรุปศาสตร์ยอดนิยมที่เหมาะกับทุกเพศทุกวัยและเข้าใจง่าย
“พูดง่ายๆ ก็คือ อืม…เด็กผู้ชายโตขึ้นมาด้วยความซุกซน ส่วนเด็กผู้หญิงโตขึ้นมาด้วยการร้องไห้”
สวี่หลิงอินตระหนักในทันใดและกล่าวออกมาอย่างร่าเริง
“ไม่แปลกใจที่ท่านแม่มักพูดว่าข้าเป็นตัวก่อปัญหา”
นางวิ่งไปรอบๆ ห้องพร้อมตะโกนอย่างมีความสุข “ข้าเป็นตัวก่อปัญหา ข้าเป็นตัวก่อปัญหา…”
สวี่ชีอันปิดประตูห้องอย่างเงียบๆ วันนี้เขาไม่มีแผนที่จะทานอาหารเช้าที่บ้าน
……………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 37 ส่งเสริมการเรียนรู้
เมืองหลวงมีทิวทัศน์อันงดงามและเต็มไปด้วยแผงขายอาหารเช้าอยู่บนถนนทุกหนทุกแห่ง สวี่ชีอันแวะซื้ออาหารและเสื้อผ้าที่แผงขายอาหารเช้าซึ่งอยู่ห่างจากถนนที่ตั้งของที่ว่าการอำเภอไปสองสาย
เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนร่างผอมผิวคล้ำ แต่งกายด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำและยิ้มอย่างอ่อนน้อมให้กับทุกคนที่ผ่านไปมา
ฝีมือไม่เลว สวี่ชีอันพอใจกับอาหาร เสียอย่างเดียวคือผู้คนในเมืองต้าฟ่งชื่นชอบขนมหวาน ส่วนน้ำเต้าหู้ไม่มีอะไรนอกจากเป็นเต้าหู้อ่อนซึ่งให้ความหวานได้เช่นกัน
สวี่ชีอันไม่ได้วางแผนที่จะอุทิศตัวเองเพื่อความสมบูรณ์ในเมืองนอกรีตแห่งนี้ เขาบอกเจ้าของแผงลอยว่าไม่ใส่น้ำตาล แต่ใส่ซีอิ๊ว น้ำมันหมู หัวหอมและกระเทียมสับแทน
นอกจากนี้ยังมีปาท่องโก๋สี่ตัว ซาลาเปาเนื้อหกลูก หมั่นโถวสองลูก โจ๊กหนึ่งถ้วยและเครื่องเคียงอีกสามจาน
หลังจากทานเสร็จสวี่ชีอันกำลังเตรียมจะจ่ายเงิน
“นายท่าน ท่านช่างเป็นคนสุภาพอ่อนน้อม โชคดีของข้าที่ท่านมาทานอาหารเช้าถึงที่นี่” เจ้าของร้านมองไปที่สวี่ชีอันและปฏิเสธที่จะรับเงิน
เขากวาดตามองดูจานเปล่าที่สวี่ชีอันทิ้งไว้ นัยน์ตาสะท้อนให้เห็นถึงความทุกข์ใจ
“ไม่รับเงินจริงๆ หรือ”
เจ้าของร้านกลืนน้ำลายอึกใหญ่ที่เห็นสวี่ชีอันทานอาหารมื้อเช้าเกลี้ยงในปริมาณสำหรับสี่ถึงห้าคน เดิมทีก็เป็นเพียงธุรกิจขนาดเล็กในการหาเลี้ยงชีพ เขาทำงานหนักตั้งแต่เช้ายันค่ำจนแทบจะไม่หยุดพัก ทว่าไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยขอ…ไม่กล้าจริงๆ
“ไม่ต้องๆ จะเก็บเงินจากท่านได้อย่างไร” เจ้าของร้านรู้ทันใดว่าเขากำลังถูกสังคมกดขี่เอารัดเอาเปรียบอยู่
“อืม ข้าขอนั่งย่อยอาหารสักครู่ เจ้าไปเถิด อย่ารบกวนข้า” สวี่ชีอันโบกมือให้เจ้าของร้านรีบเดินออกไป
เจ้าของร้านรับคำและเดินออกไป
“ระบบทุจริตของราชวงศ์ต้าฟ่งสะสมมาเป็นเวลานาน หากผู้ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาไม่ได้รับการปรับปรุงแก้ไขเป็นลำดับแรก ชีวิตของประชาชนก็จะไม่มีวันดีขึ้น”
สวี่ชีอันมองไปยังร่างของเจ้าของร้านที่กำลังวุ่นวายอยู่ เขายังจดจำแววตาอันแสนเจ็บปวดและไม่กล้าเรียกร้องแม้แต่เงิน เปรียบเสมือนขอทานน่าสมเพช
“ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันสิ่งที่เป็นอันตรายต่อสามัญชนมากที่สุดคือบุคคลที่มีฐานะและยศถาบรรดาศักดิ์มักมองข้ามเหล่าบรรดาคนชั้นสามัญ”
เขาหยิบสิบเหรียญเงินออกมาจากกระเป๋ากองไว้บนโต๊ะและเดินจากไปอย่างเงียบๆ
“ในที่สุดก็จากไป…” เจ้าของร้านถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเดินมาเก็บจานกับตะเกียบอย่างเหงาหงอย
‘ซวยจริงๆ!’ เขาคิดอย่างหงุดหงิด
เมื่อมาถึงที่โต๊ะเจ้าของร้านจึงตกตะลึงกับแผ่นทองแดงกองหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ ทว่ามือปราบท่านนี้ไม่เพียงแค่จ่ายเงิน เขายังจ่ายให้เยอะกว่าที่ควร เจ้าของร้านจึงรีบก้าวออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเพื่อมองดูชุดข้าราชการที่ปรากฏขึ้นอยู่ท่ามกลางฝูงชนซึ่งเดินห่างออกไปไกลแล้ว
เขาอ้าปากค้างเหมือนลำคอถูกอะไรบางอย่างขวางไว้
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาได้พบกับเจ้าหน้าที่ที่ให้เงินค่าอาหาร
…
หลังจากที่สวี่ชีอันประชุมศาลเสร็จ เขาไปพบนายอำเภอจูที่ห้องโถงด้านหลังเพื่อขออนุญาตลาพัก และเหล่าจูก็ตอบอนุญาตอย่างรวดเร็ว
เขาจึงรีบกลับไปยังจวนสกุลสวี่ ผลักประตูห้องเอ้อร์หลางออก พี่น้องทั้งคู่พยักหน้าพร้อมกันเป็นนัยๆ สวี่เอ้อร์หลางหยิบชุดคลุมปัญญาชนของลัทธิขงจื๊อสีขาวพระจันทร์ที่เตรียมไว้ออกมา ซึ่งคลุมด้วยผ้าลวดลายเมฆสีเทาอ่อน
สวี่ชีอันเหลือบมองไปยังเสื้อคลุมสีฟ้าที่ตัดด้วยลวดลายสีเข้มบนร่างของน้องชายคนรองพร้อมกับกล่าวชี้แนะ
“เอ้อร์หลาง เจ้าใส่ชุดนี้แล้วดูดียิ่งนัก เรามาแลกกันเถอะ”
สวี่ซินเหนียนหัวเราะเยาะแสดงให้เห็นว่า ‘เจ้ากำลังฝันกลางวันอยู่’
สำหรับผู้ฝึกวิทยายุทธในระบอบลัทธิเต๋า เสื้อผ้าของปัญญาชนลัทธิขงจื๊อคงดูไม่เหมาะกับร่างกายอันกำยำล่ำสันสักเท่าไร เพราะนั่นจะทำให้เสื้อผ้าของปัญญาชนลัทธิขงจื๊อดูเล็กไปอีก
รวมถึงสุนทรียศาสตร์ของปัญญาชนคือ แขนเสื้อทั้งสองข้างต้องพลิ้วไสวโบกสะบัด
พี่น้องทั้งสองออกจากจวนสกุลสวี่และใช้เงินไปสามตำลึงเพื่อซื้อม้าหวงเปียว[footnoteRef:1]คู่หนึ่ง จากนั้นจึงรีบออกจากเมืองหลวงไปอย่างรวดเร็ว [1:  ม้าหวงเปียว คือม้าสีเหลืองที่มีแถบจุดสีขาว ม้าตัวนี้มีจุดสีขาวจำนวนมากที่หน้าท้องและแนวกระดูกซี่โครง ขนบนแนวสันคอตลอดศีรษะมีสีขาว และเป็นม้าที่ล้ำค่าหายาก]
จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือภูเขาชิงหยุน ซึ่งอยู่ห่างจากเขตชานเมืองของเมืองหลวงออกไปหกสิบลี้ และมีสำนักศึกษาตั้งอยู่บนภูเขาแห่งนี้ นั่นคือสำนักอวิ๋นลู่ที่มีชื่อเสียงระดับโลก!
เดิมทีภูเขาแห่งนี้ไม่ถูกเรียกว่าภูเขาชิงหยุน ทว่าชื่อเฉพาะของมันถูกลืมเลือน เนื่องจากสำนักอวิ๋นลู่ตั้งรกรากอยู่ที่นี่ สำนักศึกษาเลื่องชื่อไร้ที่สิ้นสุด ชื่อเสียงทะยานไปสู่ฟากฟ้าโดยรอบ จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ‘ภูเขาชิงหยุน’
ม้าของทั้งสองวิ่งเคียงข้างกันไปบนถนนสายหลัก หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สวี่ชีอันมองออกไปไกลๆ เขาเห็นเส้นขอบของภูเขาชิงหยุนกับตึกอาคารเรียนเล็กๆ
“ฉือจิ้ว พี่สงสัยมาตลอด”
สวี่ชีอันลดความเร็วของม้าลง จากนั้นญาติผู้น้องจึงคุมบังเหียนม้าเอาไว้ ม้าทั้งคู่ที่กำลังวิ่งอย่างเร็วอยู่จึงเปลี่ยนเป็นวิ่งเหยาะๆ แทน
“เจ้าว่านักปราชญ์คือระดับหนึ่งหรือไม่”
เขาอยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมากเกี่ยวกับระบบหลักๆ ของโลกนี้ ทว่าน่าเสียดายที่ยังขาดวิธีในการทำความเข้าใจกับมัน
สวี่ซินเหนียนลูบคางอย่างภูมิใจ “เจ้าคิดว่าข้ารู้งั้นหรือ”
หากเจ้าไม่รู้ก็แค่ไม่รู้ ทำไมต้องทำท่าทางภูมิใจเช่นนั้น… สวี่ชีอันกลอกตาและกล่าวต่อ
“เช่นนั้นนักปราชญ์มีชีวิตอยู่นานแค่ไหน เจ้าพอจะรู้หรือไม่”
สวี่ซินเหนียนพยักหน้า “สิริอายุได้แปดสิบสองปี”
นักปราชญ์ผู้สูงศักดิ์ ผู้บุกเบิกลัทธิขงจื๊อและลัทธิเต๋า แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นระดับหนึ่ง ทว่าก็คงว่าไม่เลว เขามีชีวิตอยู่เพียงแปดสิบสองปีเท่านั้นหรือ ก็ยังถือว่าอายุยืนสำหรับคนธรรมดาในยุคนี้ แต่ค่าพลังในโลกจอมยุทธมันไม่ธรรมดานี่นา แม้แต่นักปราชญ์ก็อายุสั้นงั้นหรือ
อืม ข้าไม่อาจด่วนสรุปในขณะที่ยังไม่รู้ข้อมูลที่เพียงพอ…
“สำนักอวิ๋นลู่ไม่รับคนนอก นี่คือกฎ แม้แต่ข้ายังไม่อาจทำให้ท่านอาจารย์เห็นพ้องได้” สวี่ซินเหนียนกล่าว “พี่ใหญ่แน่ใจหรือ”
สวี่ชีอันส่ายหัว “ขึ้นอยู่กับว่าเป็นผู้ใด”
พวกเขาตัดสินใจส่งเหล่าญาติผู้หญิงของครอบครัวไปที่สำนักอวิ๋นลู่ก่อนเริ่มดำเนินการ วิธีนี้แม้ว่าจะถูกรองเจ้ากรมของกรมการคลังตอบโต้ ถึงอย่างไรสำนักอวิ๋นลู่ก็จะเป็นแหล่งพักพิงให้แก่ญาติผู้หญิงของจวนสกุลสวี่ได้
คดีเงินภาษีเกือบทำให้ข้าถูกกำจัด เรื่องเลวร้ายเช่นนี้จะผ่านพ้นไปได้อย่างไร…หากไม่มีการรับมือที่ดี อาจเป็นวิกฤตที่ทำให้ทั้งครอบครัวถูกทำลายไปด้วย…สวี่ชีอันหนีบท้องม้าควบไปและทิ้งสวี่ซินเหนียนไว้ข้างหลัง เขาไปอย่างไร้ฝุ่น
สวี่ซินเหนียนไม่พอใจ เขาจึงสะบัดแส้ม้าและเริ่มแข่งกับญาติผู้พี่ของเขา
…
ภูเขาชิงหยุนไม่มีแม้แต่ความโอ่อ่าหรืองดงาม หากไม่ใช่เพราะอากาศอันบริสุทธิ์ก็คงไม่ต่างจากภูเขาทั่วๆ ไป
บนภูเขามีทั้งลานโล่ง ห้องใต้หลังคา จัตุรัสกว้างและน้ำตก…ตรงทางเดินปูด้วยหินสีฟ้ารูปทรงคล้ายใยแมงมุม ซึ่งเป็นทางเชื่อมสถานที่เหล่านี้เข้าด้วยกัน
ตรงมุมห้องใต้หลังคาเป็นขอบหน้าผา ห้องส่วนตัวหรูหราอยู่ตรงชั้นสองและไม่มีกำแพงกั้นตรงด้านข้างของขอบหน้าผา หากยืนมองจากระเบียงทางเดินจะเห็นที่ราบกว้างใหญ่และแนวภูเขาที่อยู่ไกลออกไป
หลี่มู่ไป๋ผู้เล่นระดับชาติที่สาบานว่าจะไม่เล่นหมากรุกอีก เขายืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินพร้อมกับม้วนหนังสืออยู่ในมือกำลังฟังการโต้เถียงอย่างดุเดือดระหว่างสหายทั้งสองที่อยู่ข้างหลัง
“ข้าเดินผิดตำแหน่ง ข้าขอเดินใหม่และข้าไม่สนด้วย”
“ทุกย่างก้าวในชีวิตก็เหมือนการเล่นหมากรุก เมื่อเล่นแล้วอย่าเสียใจ นี่คือกฎ”
“นักปราชญ์กล่าวไว้ว่า ไม่มีอะไรดีไปกว่าการทำผิดพลาดและแก้ไข การทำความดีคือสิ่งที่ดีที่สุด”
“ใช่ความหมายที่นักปราชญ์ต้องการจะสื่อหรือไม่”
“หรือว่าไม่ใช่”
“โจรเฒ่า เจ้าอยากคุยกับข้างั้นหรือ เช่นนั้นย่อมได้ วันนี้มีเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้นที่จะรอดชีวิตไปได้”
“ผู้เฒ่าอย่างข้าก็ไม่ยอมก้มหัวให้ใครเหมือนกัน”
หลี่มู่ไป๋ส่ายหัว “เกมของทั้งคู่เต็มไปด้วยช่องโหว่”
หนึ่งในสองคนที่อยู่ข้างหลังคือจางเซิ่น เจ้าแห่งยุทธวิธีสงครามและชายชราอีกคนในชุดคลุมสีดำมีเครายาวถึงหน้าอก
เฉินไท่ มีชื่อทางการว่า โย้วผิง เป็นหนึ่งในสี่ของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิขงจื๊อในสำนักอวิ๋นลู่
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิขงจื๊อทั้งสี่มีลักษณะเฉพาะของตนเองแตกต่างออกไป หลี่มู่ไป๋เป็นนักเล่นหมากรุก จางเซิ่นเชี่ยวชาญด้านการทำสงคราม ส่วนหยางกงฆราวาสจื่อหยางทำหน้าที่เป็นสมุหเทศาภิบาลของชิงโจว ซึ่งเชี่ยวชาญด้านวิชาการมาก
และเฉินโย้วผิงผู้นี้มีพรสวรรค์ด้านการปกครอง (การบริหารประเทศ) และยังได้รับความนิยมจากพวกข้าราชการในต้าฟ่ง
หลี่มู่ไป๋หันหลังกลับแล้วเดินจากระเบียงไปยังห้องส่วนตัวเพื่อขัดจังหวะการโต้เถียงของทั้งสอง
“เจ้าสำนักล่ะ”
“องค์หญิงใหญ่มาถึงแล้ว เจ้าสำนักก็ตามมาด้วย” จางเซิ่นจ้องไปยังกระดานหมากรุกและตอบออกมาอย่างไม่คิด
หลี่มู่ไป๋ร้อง “โอ้” ออกมาพร้อมกับพยักหน้า
เฉินไท่ถอนหายใจพร้อมกับกล่าว “อีกสามเดือนก็จะเป็นฤดูใบไม้ผลิ เหล่านักเรียนในสำนักไม่ค่อยสนใจการอ่านสักเท่าไร เมื่อคืนข้าเดินวนไปรอบๆ หอพัก มีนักเรียนที่ขยันอ่านหนังสืออยู่ไม่มากนัก”
“มีเพียงไฟไม่กี่ดวงที่ส่องอยู่บนกระดานหมากรุก…”
ในขณะที่พูดอยู่เขาเอื้อมมือไปบนกระดานหมากรุกเพื่อทำลายตัวหมากรุกและกล่าวด้วยความเศร้า “หมกมุ่นมากเกินไปจนทำให้สูญเสียความทะเยอทะยาน”
“โจรเฒ่าไร้ยางอาย!” จางเซิ่นโกรธจัด หากแพ้ขึ้นมาสิ่งที่เขาทุ่มเทและพยายามไปทั้งหมดจะสูญเปล่า ทว่าหากชนะจะเป็นการแสดงถึงพลังอันแข็งแกร่งออกมา “เช่นเดียวกับหลี่มู่ไป๋ซึ่งไม่อยากเล่นกับความอัปยศ”
“จะเอาอย่างไรกับข้า!” หลี่มู่ไป๋โกรธเกรี้ยว
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ทำให้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิขงจื๊อทั้งสามตกอยู่ในความเงียบ
‘นักเรียนของสำนักอวิ๋นลู่มีอาชีพการงานที่ยากลำบาก แม้ว่าพวกเขาผ่านการสอบข้าราชการ ได้รับตำแหน่งเป็นจวี่เหริน[footnoteRef:2] หรือบัณฑิตขั้นสูง[footnoteRef:3]ก็ตาม ทว่ายากที่จะประสบความสำเร็จในราชสำนัก พวกเขามักถูกส่งไปอยู่แถบชนบทอันห่างไกลหรือไม่ก็ถูกโยนไปยังสถานที่เสื่อมโทรมอื่นๆ [2:  จวี่เหริน ตำแหน่งผู้ที่สอบผ่านข้าราชการในระดับมณฑล]  [3:  บัณฑิตขั้นสูง เป็นผู้ที่สอบผ่านการสอบระดับราชสำนัก หากบัณฑิตคนใดสอบได้เป็นจิ้นซื่อ ก็เท่ากับมีโอกาสได้เป็นขุนนางในราชสำนักค่อนข้างแน่นอนแล้ว]
สิ่งนี้ส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อความกระตือรือร้นของนักเรียนในการสอบคัดเลือกเป็นข้าราชการ’
ห้องส่วนตัวเงียบลงครู่หนึ่ง จากนั้นจางเซิ่นจึงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “บรรยากาศแบบนี้ไม่ควรปล่อยทิ้งไว้ ต้องดึงความกระตือรือร้นของนักเรียนในการสอบคัดเลือกเป็นข้าราชการออกมา”
เฉินไท่พยักหน้าอย่างจริงจัง “แม้จะพยายามอย่างหนักในการสนับสนุนเพียงใด ก็ต้องอดทนต่อไป สำนักอวิ๋นลู่ไม่อาจหยุดยั้งหนทางสู่ราชสำนักได้”
หลี่มู่ไป๋ไตร่ตรองกล่าว “มาเปิดชั้นเรียนเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้กันเถิด ออกสู่ลานกว้าง”
จางเซิ่นที่กำลังหมุนตัวหมากรุก “เจ้าสำนักส่งเสริมการเรียนรู้ให้แก่นักเรียนในทุกๆ ปี ทว่ากลับไม่มีผลมากนัก ”
เฉินไท่ขมวดคิ้ว “ต้องเปลี่ยนแปลงวิถีใหม่เพื่อให้นักเรียนเรียนรู้ความยากลำบากในการอ่านหนังสือด้วยตัวเอง เพื่อให้เห็นความสำคัญของการสอบคัดเลือกข้าราชการในช่วงฤดูใบไม้ผลิ”
“เขียนบทความเป็นอย่างไรบ้าง” เขาเสนอ
“ความพยายามนั้นอาจสูญเปล่า” หลี่มู่ไป๋ส่ายหัว
“มีเพียงแค่บทกวีเท่านั้น” จางเซิ่นจิบชาและกล่าว
“นับตั้งแต่สมัยโบราณ กวีนิพนธ์สามารถตรึงใจผู้คน และการทำบทกวีที่ไพเราะนั้นดียิ่งกว่าการเปิดสำนักศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้”
หลังจากพูดจบ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามจึงมองหน้าและส่ายหัวพร้อมกัน
‘นักปราชญ์ขงจื๊อของต้าฟ่งคือกวีนิพนธ์ที่อ่อนกำลังมาอย่างช้านานแล้ว’
……………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 38 กวีนิพนธ์
“หากหยางจื่อเชียนไม่เดินทางไปยังชิงโจว เขาอาจถูกผลักดันให้ทำงานนี้” จางเซิ่นกล่าว
“ในหมู่พวกเราเขาเชี่ยวชาญเรื่องนี้ที่สุด”
ลมจากภูเขาที่พัดเขาสู่ห้องของเฉินไท่ทำให้เครายาวๆ ของเขาไหวตามลม เขายิ้มและกล่าว “เกรงว่าพี่ชายข้าเหมาะที่จะเป็นข้าราชการในราชสำนักมากกว่าข้า”
“ตาเฒ่าไร้ประโยชน์ เจ้ากำลังเยาะเย้ยที่ข้าผลักภาระให้ผู้อื่นอยู่เช่นนั้นหรือ” จางเซิ่นไม่ได้โกรธเคืองทว่าเขากล่าวด้วยท่าทางนักเลง
“เชิญตามสบาย ผู้เฒ่าอย่างข้าจะคอยสดับรับฟัง”
เมื่อเห็นว่ามีการทะเลาะวิวาทเกิดขึ้นอีกครั้ง เด็กรับใช้ของจางเซิ่นจึงก้มศีรษะเข้าไปอย่างรวดเร็วพร้อมกล่าว “นายท่าน ศิษย์ของท่าน สวี่ฉือจิ้วมาถึงแล้วขอรับ”
‘สวี่ฉือจิ้วงั้นหรือ เขามาทำอะไรที่นี่ คำพูดของยอดนักปราชญ์ได้รับการคัดลอกครบทั้งสามร้อยครั้งเสร็จแล้วงั้นหรือ’ จางเซิ่นพยักหน้ารับ
“เชิญเขาเข้ามา”
เมื่อเด็กรับใช้เดินจากไป จางเซิ่นเหลือบมองไปยังเฉินไท่ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของกระดานหมากรุกพร้อมกับหัวเราะเหอะๆ “ท่านผู้เฒ่าเพิ่งจะรับศิษย์ใหม่เข้ามา เขาซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของสวี่ฉือจิ้ว และยังเป็นผู้เขียนบทกวีที่ทำให้โลกตะลึง”
หลี่มู่ไป๋กล่าวเสริมโดยพลัน “เช่นนั้นก็เป็นศิษย์ของข้าด้วย”
เฉินไท่เหลือบมองคนแซ่จางและคนแซ่หลี่ จากนั้นก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้น “บทกวีนั้น ‘ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน’ สิหนา?”
จากนั้นหลี่มู่ไป๋กับจางเซิ่นจึงหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆ…” เฉินไท่หัวเราะเสียงดังพร้อมพยักหน้าให้กับสหายสนิททั้งสอง
“เจ้าหัวเราะอะไร”
“ข้าหัวเราะเพราะพวกเจ้าถูกชื่อเสียงลาภยศตบตา โอ้ และความริษยา” เฉินไท่หุบยิ้ม เขาตักเตือนปนเยาะเย้ย
“ชื่อของหยางจื่อเชียนจะถูกส่งต่อไปยังคนรุ่นหลัง เป็นเพราะบทกวีนี้ ช่างน่าอิจฉาเสียจริง แต่เจ้าสองคนไม่คิดเช่นนั้น บทกวีที่ดีนั้นหาได้ยาก และนักปราชญ์หลายคนก็มีกวีนิพนธ์ดีๆ เพียงไม่กี่บทในช่วงชีวิตของพวกเขา การได้มีชื่อบันทึกลงในประวัติศาสตร์นั้นจึงยิ่งหายากเข้าไปอีก”
“ประพันธ์บทกวี ‘ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน’ เป็นผลงานชิ้นเอก ข้ามีความสุขที่ได้ยินมัน และยังหวังว่าจะมีกวีนิพนธ์อีกสักหนึ่งบท ไม่สิ สองบท เพื่อเจ้าทั้งสองจะได้มีชื่อเสียงคงอยู่ตลอดไปด้วยกันอย่างนั้นหรือ”
“หากใส่ใจชื่อเสียงลาภยศมากจนเกินไป เมื่อเวลาผ่านไป ความชอบธรรมของพวกเจ้าจะดำรงอยู่ได้อย่างไร”
คำเหน็บแนมทำให้หลี่มู่ไป๋และจางเซิ่นรู้สึกอับอายเล็กน้อย
‘ในใจข้ารู้ดีว่าสิ่งที่เฉินไท่พูดมาดูสมเหตุสมผล ประโยคอันไพเราะจากบทกวีที่สืบทอดกันมาหลายยุคหลายสมัย เป็นเรื่องที่ใครก็ทำได้ ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายไม่ใช่ปัญญาชน ดังนั้นมันจึงเป็นลิขิตจากสวรรค์สำหรับกวีนิพนธ์ที่แต่งขึ้นและยังกลายเป็นผลงานชิ้นเอก มันเป็นเรื่องเพ้อฝันเกินไปที่จะคาดหวังให้ผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาถ่ายทอดบทกวีดีๆ ออกมา และให้พวกเขาทิ้งชื่อเสียงที่ดีเอาไว้ในประวัติศาสตร์’
“สิ่งที่โย้วผิงพูดนั้นล้วนเป็นความจริง” ทั้งสองกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น
“นักปราชญ์ทั้งสามผู้เป็นอมตะ ต่อให้อยากมีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์สู่คนรุ่นหลังเพียงใด อย่างไรก็ควรเดินไปอย่างซื่อสัตย์และเที่ยงตรง ไม่ใช่ทางลัดอย่างที่ข้าทั้งสองพลาดมาแล้ว”
“ไม่มีอะไรดีไปกว่าการทำผิดพลาดและแก้ไข การทำความดีคือสิ่งที่ดีที่สุด” เฉินไท่พยักหน้าเล็กน้อย
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เด็กรับใช้จึงพาสวี่ชีอันและสวี่ซินเหนียนเข้าไปยังห้องรับรองอันหรูหรา
ทั้งคู่คำนับพร้อมกัน “ศิษย์เคยพบท่านอาจารย์มาแล้ว”
หลี่มู่ไป๋และจางเซิ่นสบตากันชั่วขณะ ทั้งคู่รู้สึกประหลาดใจพร้อมชื่นชมยินดีกับการมาถึงของสวี่ชีอัน
“นั่งก่อนสิ!” จางเซิ่นกล่าว
“หนิงเยี่ยน เจ้ามาที่สำนักเพราะมีบทกวีอันแสนไพเราะมาให้อาจารย์ชื่นชมอย่างนั้นหรือ” หลี่มู่ไป๋กล่าวหยั่งเชิง
สวี่ชีอันส่ายหัวและกล่าว “ศิษย์มาที่นี่เพราะมีเรื่องจะขอร้อง”
“ว่ามาเถิด ไม่ต้องเกรงใจ”
สวี่ชีอันบอกอาจารย์ทั้งสองถึงความตั้งใจของเขา ทว่าเขากลับปกปิดเรื่องการแก้แค้นต่อรองเจ้ากรมของกรมการคลัง เขากล่าวเพียงแค่ผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังของคดีเงินภาษีอาจเป็นรองเจ้ากรมโจว และหากอีกฝ่ายประสบปัญหาในการตรวจสอบข้าราชสำนัก เขาจะแก้แค้นสกุลสวี่อย่างแน่นอน
“เรื่องนี้…” หลี่มู่ไป๋เหลือบมองไปที่จางเซิ่นด้วยสีหน้าลำบากใจและกล่าวออกมาอย่างสิ้นหวัง “ทางสำนักห้ามบุคคลภายนอกเข้าพัก นี่เป็นกฎ”
พวกปัญญาชนยึดถือในกฎข้อบังคับอย่างเคร่งครัด
สวี่ชีอันถามในขณะที่กำลังฟังสวี่ซินเหนียนกล่าว “องค์หญิงใหญ่ก็เคยประทับที่สำนักเป็นครั้งคราว”
จางเซิ่นส่ายหัว “ตัวตนขององค์หญิงใหญ่เป็นผู้ใด”
สวี่ซินเหนียนพยักหน้า “สำนักห้ามไม่ให้บุคคลภายนอกเข้าพัก นอกเสียจากราชวงศ์”
เหอะ! ชายหนุ่มผู้นี้ตกตะลึงจนพูดไม่ออกเช่นเคย
ในขณะนั้นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามที่อยู่ในเหตุการณ์ก็หัวเราะออกมา
สวี่ชีอันเกือบจะหัวเราะออกมาด้วย ทว่าคำพูดเสียดสีของเอ้อร์หลางยังเฉียบคมไม่น้อย
หลี่มู่ไป๋ส่ายหัว “พี่จิ่นเหยียน ศิษย์ของท่านผู้นี้ ข้าหวังว่าเขาจะก้าวสู่อนาคตอันรุ่งเรืองในชีวิต”
‘น่าหวาดผวายิ่งนัก…’ จางเซิ่นกระตุกมุมปาก
มีเพียงเฉินไท่เท่านั้นที่มองสวี่ชีอันด้วยรอยยิ้ม ในเวลานั้นเขาขัดจังหวะและกล่าว
“เจ้าคือสวี่หนิงเยี่ยนงั้นหรือ”
“เป็นนักเรียนขอรับ” สวี่ชีอันแสร้งทำเป็นปัญญาชนในขณะที่ยังสวมเสื้อผ้าของปัญญาชนลัทธิขงจื๊ออยู่
“ได้ยินมาว่าเจ้ามีพรสวรรค์ด้านกวีนิพนธ์ ถ้าเช่นนั้นหากเจ้าสามารถแต่งบทกวีที่ทำให้พวกข้าทั้งสามประทับใจได้ ผู้เฒ่าอย่างข้าจะเป็นคนรับผิดชอบให้สมาชิกผู้หญิงของสกุลสวี่เข้าพักอยู่ที่สำนักได้ชั่วคราว และจะคอยดูแลไม่ให้ขาดตกบกพร่องแต่อย่างใด”
การอนุญาตให้สมาชิกผู้หญิงของสกุลสวี่พำนักไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่ากับประโยคสุดท้ายที่พวกเขาจะดูแลพวกนางอย่างไม่ให้ขาดตกบกพร่อง
และนี่คือจุดประสงค์ของคู่พี่น้องสกุลสวี่ที่มายังที่แห่งนี้
สีหน้าของสวี่ซินเหนียนดูพอใจขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นจึงหันมองไปยังลูกพี่ลูกน้องของเขา “พี่ใหญ่…”
เขาทั้งมีความสุขและวิตกกังวลในเวลาเดียวกัน
การแต่งบทกวีนั้นไม่ใช่เรื่องยาก เพราะนักปราชญ์ทุกคนสามารถแต่งบทกวีได้อย่างประณีต ทว่าความยากก็คือการสนองความปรารถนาของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามให้ได้
ยากไปหรือ
ยากเหลือเกิน
แต่งบทกวีงั้นหรือ พวกท่านกำลังบังคับให้ข้าแต่งบทกวีให้ฟรีๆ หรือ สวี่ชีอันไม่ได้ตอบตกลงในทันที ทว่าเขากลับจงใจกล่าว
“การแต่งบทกวีเป็นเรื่องธรรมชาติ และยังเป็นปรากฏการณ์ที่ตายตัว”
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามมองตากัน จากนั้นจางเซิ่นจึงกล่าว “การส่งเสริมการเรียนรู้!”
ที่จริงแล้วไม่ใช่เรื่องง่ายในการแต่งบทกวีออกมาได้อย่างธรรมชาติ มิฉะนั้นบทกวีที่ข้าแต่งคงกลายเป็นผลงานชิ้นเอกที่ยอดเยี่ยมและไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน… สวี่ชีอันถอนหายใจอยู่ในใจ
ในขณะเดียวกันเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะเรื่องนี้อยู่นอกเหนือขอบเขตที่เขาจะทำได้ ภูมิหลังด้านวรรณกรรมอันน้อยนิดของเขายังพอรับมือได้
คำว่าส่งเสริมการเรียนรู้ สิ่งแรกที่สวี่ชีอันนึกถึงคือ ‘การส่งเสริมการเรียนรู้’ ในชั้นเรียนมัธยมปลาย แต่เนื่องจากเป็นบทกลอนโบราณ คำนี้จึงนำมาใช้ด้วยกันไม่ได้
การอ่านสามารถปลูกฝังคุณธรรมและบุคลิกอันสูงส่ง จากนั้นจึงจะได้รับความมั่งคั่งสรรเสริญ!
ทันใดนั้นบทกวีสร้างแรงบันดาลใจที่สืบทอดกันมาก็ปรากฏขึ้นในใจของสวี่ชีอัน
ในสาขาที่เกี่ยวข้องกับการส่งเสริมการเรียนรู้และค่านิยมนั้นมีไม่มากที่จะสามารถเอามาเทียบกันได้
เขาตัดสินใจใช้บทกวีนี้เพื่อก่อให้เกิดประโยชน์ต่อปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม และทันใดนั้นเขาก็รำลึกถึงเหตุการณ์ของสำนักอวิ๋นลู่ในช่วงเวลาสองร้อยปีที่ผ่านมา
“หากจำไม่ผิด กวีบทนี้น่าจะแต่งโดยจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ซ่งกระมัง ผสมผสานกับความรุ่งโรจน์ของชื่อเสียงและลาภยศ ทำให้ศิษย์ที่จบการศึกษาจากสำนักอวิ๋นลู่มักมีหนทางที่ยากลำบากในเส้นทางอาชีพข้าราชการ”
ฉือจิ้วที่กำลังถอนหายใจในขณะที่กำลังสอบบรรจุข้าราชการอยู่ และยังไม่รู้ว่าจะถูกส่งตัวไปยังพื้นที่ห่างไกลอันรกร้างหนใด…
“ข้าจะคัดลอกบทกวีนี้ หากไม่ประทับใจสำนักอวิ๋นลู่ ก็อาจกลายเป็นการต่อต้านแทน…”
เมื่อเห็นเขาเงียบไปนาน คิ้วของสวี่ซินเหนียนก็ขมวดเข้าด้วยกัน ในบรรดาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม จางเซิ่นและหลี่มู่ไป๋กำลังตั้งตารอคอยอยู่ ในขณะที่เฉินไท่กำลังดื่มชาด้วยรอยยิ้ม
สวี่ชีอันกลับคืนสู่เงื่อนงำของความคิดและกล่าว “ศิษย์ยังไม่เก่งพอ ฉือจิ้วเจ้ามาบดหมึกแทนข้า”
สวี่ซินเหนียนเห็นพู่กัน หมึก กระดาษ และหินหมึก จากนั้นเขาจึงนำมาวางไว้บนโต๊ะพร้อมกับบดหมึกให้กับญาติผู้พี่ของเขาด้วยตัวเอง มือข้างหนึ่งจับพู่กันไว้ ส่วนมืออีกข้างม้วนแขนเสื้อขึ้น จากนั้นจึงใช้ปลายพู่กันจุ่มหมึกพร้อมกับหันหน้าไปส่งสัญญาณให้กับญาติผู้พี่หยิบพู่กัน
ส่วนมืออีกข้างที่เลอะเทอะเป็นศิลปะการเขียนอักษรจีนด้วยพู่กันอย่างภาคภูมิ…ไม่สิ เดิมทีข้าไม่เคยคัดลายมือด้วยพู่กันเลย… สวี่ชีอันบ่นในใจ เขาแสดงท่าทีของพวกคงแก่เรียนที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์เหตุการณ์ระดับชาติและกล่าว
“ฉือจิ้วจับพู่กันให้ข้าที”
สวี่ซินเหนียนพยักหน้าก่อนนั่งตัวตรงอย่างเคร่งขรึม
“เยาวชนที่มีอุดมการณ์ ต้องขยันหมั่นเพียรเรียนหนังสือ ต้องตื่นนอนตอนฟ้าสาง”
“และเข้านอนตอนเที่ยงคืน”
“ผมดำไม่รีบขยันหมั่นเพียร”
“ผมขาวเสียดายอยากเรียนก็สายไป”
หลังจากที่สวี่ซินเหนียนเขียนเสร็จ เขาวางพู่กันลงและจ้องไปยังคำทั้งเจ็ดบนกระดาษเซวียนจื่อ ดวงตาของเขาเป็นประกายพร้อมกับใบหน้าที่ตื่นเต้นเล็กน้อย
ในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง ในขณะที่สวี่ซินเหนียนสัมผัสได้ถึงบทกวีนี้ จากนั้นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามจึงรีบเดินไปยังอีกฝั่งและจดจ่อไปที่กระดาษเซวียนจื่ออย่างเงียบๆ จ้องมองมันอย่างเงียบงัน
เฉินไท่ที่อยู่ในชุดสีดำพร้อมกับเคราของเขาที่ยาวถึงอก มีดวงตาเป็นประกาย
……………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 39 เช่นนั้นสวี่ผิงจื้อก็ไม่คู่ควร
“บทกวีดี หนิงเยี่ยนมีพรสวรรค์ด้านบทกวีที่หาผู้ใดเปรียบได้ยากจริงๆ” หลี่มู่ไป๋ปรบมือเสียงดัง ‘แปะๆ’
สีหน้าของเขาดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ มีทั้งความประหลาดใจเวลาบัณฑิตเห็นบทกวีดีๆ และยังมีความคาดหวังว่าเหล่านักเรียนในสำนักจะตอบสนองอย่างไรหลังจากเห็นบทกวีบทนี้อีก
จางเซิ่นไม่ได้แสดงความคิดเห็น สายตาที่เขามองสวี่ชีอัน มีทั้งความชื่นชมและพึงพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับอีกฝ่ายเป็นบัณฑิตที่เขาฝึกมาจริงๆ
“สำนวนเรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง เยาวชนที่มีอุดมการณ์ ต้องขยันหมั่นเพียรเรียนหนังสือ ต้องตื่นนอนตอนฟ้าสาง และเข้านอนตอนเที่ยงคืน…พี่จิ่นเหยียนยังจำวันที่พวกเราร่ำเรียนในสำนักตอนหนุ่มๆ ได้หรือไม่”
เฉินไท่ลิ้มรสบทกวีส่งเสริมการเรียนรู้บทนี้ และรู้สึกเพียงแค่มันลึกซึ้ง จึงขบคิดอยู่นาน
จางเซิ่นชะงัก เขาหวนนึกถึงภาพที่ร่ำเรียนในช่วงครึ่งปีแรก และพูดอย่างหดหู่
“ไม่ได้พูดถึงพวกเราในสมัยนั้นใช่หรือไม่ ตอนข้ายังเด็กครอบครัวข้ายากจน ทุกวันได้กินแค่เพียงหมั่นโถวสองลูก ข้ามักจะท้องร้องด้วยความหิวตอนกลางดึก จึงพยุงตัวไปจุดตะเกียงอ่านหนังสืออย่างหนัก”
หลี่มู่ไป๋ถามเสียงเบา “นี่คือสาเหตุที่เจ้าขโมยไข่ไก่ของข้าแทบทุกวันใช่หรือไม่”
จางเซิ่นพูดอย่างไม่พอใจ “เรื่องของบัณฑิตจะเรียกว่าขโมยได้อย่างไร นั่นเป็นการยืม หลังจากนั้นข้าก็คืนให้เจ้าไม่ใช่หรือ”
หลี่มู่ไป๋โกรธ “ตอนยากจนไข่ไก่หนึ่งฟองมีค่าไม่น้อยกว่าหนึ่งพันตำลึงในตอนนี้เลย”
เฉินไท่กระแอมออกมาทีหนึ่ง ขัดจังหวะการทะเลาะวิวาทของสหายทั้งสองคน และมองไปทางสวี่ซินเหนียน “ฉือจิ้ว หลังจากการสอบรอบฤดูใบไม้ผลิ ไม่ว่าจะอันดับเท่าไหร่ เจ้าล้วนมีคุณสมบัติที่จะเข้ารับราชการ เจ้าคิดเรื่องอนาคตไว้บ้างหรือยัง”
การตัดเข้าสู่ประเด็นหลักกะทันหัน ทำให้ทุกคนอึดอัดเล็กน้อย จางเซิ่นกับหลี่มู่ไป๋ต่างเงียบปาก และวางแผนให้สวี่ฉือจิ้วโดยไม่รู้ตัว
เฉินไท่มองปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองคนที่อยากพูดแต่ก็ลังเล จึงไม่ให้โอกาสพวกเขาพูด “โดยปกติแล้วจะอยู่ที่เมืองหลวงก่อนค่อยปล่อยตัวออกไปนอกเมืองหลวง ซึ่งเป็นเส้นทางเลื่อนขั้นในแวดวงขุนนาง แม้ว่าข้าจะไม่ได้เป็นขุนนาง แต่ก็พอมีหน้ามีตาในแวดวงขุนนางในราชสำนักต้าฟ่ง จึงวางแผนให้เจ้าอยู่เมืองหลวงได้”
จางเซิ่นที่เป็นอาจารย์ยิ้มแย้มแจ่มใสทันที “เช่นนั้นดีมาก ฉือจิ้ว ยังไม่รีบขอบคุณพี่เฉินอีก”
“ไม่จำเป็นๆ หากต้องการตอบแทนจริงๆ ข้าก็มีความคิดหนึ่ง...” เฉินไท่ยิ้ม
หลังจากฟังคำพูดของสหายเก่า จางเซิ่นกับหลี่มู่ไป๋ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
‘ไม่มีใครบอกว่าจะตอบแทนเจ้าเลย’
เฉินไท่ยิ้มแย้มแจ่มใส “หนิงเยี่ยน เจ้าคือหยกที่ยังไม่ได้เจียระไน หากอยากเป็นผู้ที่ควรค่าแก่การเคารพ เจ้ายังต้องขัดเกลาอีก ตาเฒ่าสองคนนี้หยาบกระด้างนัก เจ้ามาเป็นศิษย์ของข้าเถอะ”
“ไสหัวไปเลย โจรเฒ่าไร้ยางอาย” หลี่มู่ไป๋กับจางเซิ่นโกรธทันที
สวี่ชีอันฉวยโอกาสนี้แล้วพูดทันที “ท่านทั้งสอง อันที่จริงหนิงเยี่ยนมีคำถามอยากขอคำชี้แนะ”
วันนี้เขามาที่สำนักอวิ๋นลู่ก็เพื่อของฟรี
“ข้าน้อยติดอยู่ระดับหลอมจิตมานานนับปี เพราะไม่มีผลงาน ครอบครัวก็ยากจน สุดท้ายแล้วจึงไม่มีทรัพยากรและโอกาสที่จะก้าวเข้าสู่ระดับหลอมปราณ” สวี่ชีอันโค้งคำนับเก้าสิบองศา
“โปรดช่วยข้าเปิดประตูสวรรค์ด้วยเถิด”
นี่คือเป้าหมายอันดับสองที่เขามาที่สำนัก แม้ว่าอาจจะต้องขายอาวุธเวทมนตร์ที่ซ่งชิงมอบให้ เพื่อแลกกับตำลึงเงินที่จะเปิดประตูสวรรค์
แต่แบบนั้นไม่มีความสุขเลยสักนิด สวี่ชีอันเป็นคนที่แสวงหาความสุข
จางเซิ่นส่ายหน้าและหัวเราะ “เจ้านี่พยายามหาทุกคนที่ช่วยได้จริงๆ เส้นทางที่พวกเราฝึกคือเส้นทางของนักปราชญ์จะช่วยเจ้าเปิดประตูสวรรค์ได้อย่างไร พลังปราณของทหารหมุนเวียนภายในร่างกายอย่างไร เคลื่อนในเส้นลมปราณอย่างไร นี่เป็นเรื่องที่มีแต่ทหารอย่างพวกเจ้าเท่านั้นที่รู้”
ความแตกต่างระหว่างระบบมีมากกว่าที่ข้าจินตนาการไว้...สวี่ชีอันผิดหวังนิดหน่อย และถามอย่างไม่ยอม “ผู้น้อยไม่เข้าใจ ในเมื่อการเปิดประตูสวรรค์จำเป็นต้องให้ยอดฝีมือที่สูงกว่าระดับหลอมวิญญาณช่วย แล้วคนแรกจะเปิดประตูสวรรค์ได้อย่างไร”
“เจ้าคิดว่าเส้นทางแห่งวิทยายุทธริเริ่มโดยใครบางคน และสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืนเช่นนั้นหรือ” หลี่มู่ไป๋ถือถ้วยชา และถามเขากลับก่อนที่จะดื่ม
สวี่ชีอันส่ายหน้า เพื่อบ่งบอกว่าตัวเองก็ไม่รู้
“เป็นการก่อตั้งโดยคนจากรุ่นสู่รุ่น” หลี่มู่ไป๋พูดอย่างช้าๆ “บางทีเริ่มแรก ระดับหลอมจิตอาจจะเป็นระดับสูงสุด โดยมีคนบังเอิญเปิดประตูสวรรค์ได้ ดังนั้นระดับหลอมปราณจึงกลายเป็นระดับสูงสุดของวิทยายุทธ หลายปีต่อมาถึงก่อตัวเป็นระบบวิทยายุทธที่สมบูรณ์”
“เป็นเรื่องบังเอิญหรือ” สวี่ชีอันจับใจความสำคัญ
“การให้ยอดฝีมือระดับหลอมวิญญาณช่วยเปิดประตูสวรรค์เป็นวิธีที่ปลอดภัยและสะดวกที่สุด แต่ก็ไม่ใช่วิธีเดียว” ครั้งนี้เฉินไท่รับช่วงต่อ เขายิ้มและพูดว่า
“เมื่อทารกเกิดมาจะมีพลังปราณแต่กำเนิด และเมื่ออายุเพิ่มขึ้น ประตูสวรรค์จะปิดลง พลังปราณแต่กำเนิดจะถูกเก็บไว้ในร่างกาย หากอยากควบคุมพลังปราณนี้อีกครั้ง ก็ต้องเปิดประตูสวรรค์ที่ปิดไปอีกครั้ง”
สวี่ชีอันพยักหน้า ผู้คนกินอาหารทุกชนิด ก่อให้เกิดสิ่งเจือปนขึ้น มันจึงไปกีดขวางประตูสวรรค์ และกีดขวางการทำงานของพลังปราณ
ความรู้เชิงทฤษฎีเหล่านี้อารองเคยสอนเขามาก่อน
“วิธีก็มีหลายวิธี นอกจากการเปิดประตูสวรรค์ที่ได้ยินมาบ่อยๆ แล้ว ยังมีอีกสองวิธี วิธีแรกคือวิธีฝึกลมหายใจ”
“วิธีฝึกลมหายใจต้องฝึกฝนตั้งแต่เด็ก และอาบน้ำยาทุกวัน เพื่อชะล้างเส้นลมปราณและเชื่อมประตูสวรรค์ หลายสิบปีต่อมาก็ใช้เงินจำนวนมาก แต่วิธีนี้ถูกลบออกไปแล้ว”
“วิธีที่สองคือการยืมพลังภายนอกเปิดประตูสวรรค์ เป็นวิธีโง่เขลาที่เหล่าผู้อาวุโสใช้ในตอนแรก ตัวอย่างเช่นการกลืนยาปีศาจ”
“ยาปีศาจเป็นการควบแน่นแก่นแท้วิถีของเผ่าพันธุ์ปีศาจ ภายในบรรจุพลังงานมหาศาลเอาไว้ เมื่อกลืนยาปีศาจลงไป พลังงานอันมหาศาลจะบีบบังคับให้เปิดเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปด แต่เพราะไม่อาจควบคุมได้ ดังนั้นจึงเป็นวิธีที่มีโอกาสรอดชีวิตน้อยมาก”
เป็นเช่นนี้เอง...แม้ว่าจะไม่มีของฟรีมาถึงมือ แต่ก็ถือว่าได้ความรู้ฟรีๆ ไม่เสียหายอะไร...สวี่ชีอันรู้สึกขอบคุณ “ขอบพระคุณพวกท่านที่สั่งสอน”
‘ดูสิ ทั้งอ่อนน้อมถ่อมตนทั้งมีมารยาท การพูดจายังน่าฟังอีก’ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามยิ้มและลูบเครา พวกเขาพึงพอใจสวี่ชีอันมาก
…
สิ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางสำนักคือราชวิทยาลัยปราชญ์ หรือเรียกว่าวัดนักปราชญ์ สิ่งที่ประดิษฐานอยู่ด้านในคือบุคคลผู้ริเริ่มสร้างเส้นทางนักปราชญ์
ภายนอกราชวิทยาลัยปราชญ์เป็นลานกว้างที่ปูด้วยแผ่นหินสีเขียว มีพื้นที่กว้างพอที่จะรองรับนักเรียนทั้งหมดของสำนักอวิ๋นลู่
เจ้าสำนักจะระดมเหล่านักเรียนมาที่นี่ระหว่างการสอบฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงทุกปี และกระตุ้นให้นักเรียนขยันอ่านหนังสืออย่างฮึกเหิม เพื่อสร้างชื่อเสียงและทุ่มเททุกลมหายใจให้ประเทศชาติ
บนลานกว้างมีผนังเตี้ยๆ ที่ทาสีแดงกระดำกระด่างอยู่ และบนผนังก็มีกระดาษที่ลอกไม่ออกติดอยู่
ผนังนี้คือป้ายประกาศของสำนักอวิ๋นลู่ ใช้เพื่อติดประกาศบทความ บทกวีและการเขียนพู่กันของเหล่านักเรียนในสำนัก รวมถึงผลงานอันโดดเด่นที่ปรากฏขึ้นในหมู่นักเรียนเป็นบางครั้ง รวมถึงประกาศบางอย่างของสำนัก
เด็กรับใช้สองคนมาที่หน้าประกาศ คนหนึ่งถือม้วนกระดาษ คนหนึ่งป้ายข้าวเหนียวบนผนังประกาศ หลังจากนั้นก็ช่วยกันคลี่กระดาษขนาดใหญ่ที่สูงเท่าคนติดบนผนังประกาศ
การกระทำเช่นนี้ดึงดูดความสนใจของบัณฑิตที่อยู่รอบๆ ทันที โดยเฉพาะกระดาษขนาดใหญ่ที่สูงเท่าคนแผ่นนั้นสะดุดตาเกินไป
“มีประกาศบางอย่างออกมาหรือ ไป ไปดูกัน”
“เอ๋ ไม่ใช่บทความ ดูเหมือนจะเป็นบทกวี…เช่นนั้นมีอะไรน่าสนใจ”
“หลังจากที่ฆราวาสจื่อหยางออกจากสำนัก บทกวีที่พวกอาจารย์กับปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในสำนักของพวกเราเขียนจะอ่านหรือไม่อ่านก็ไม่แตกต่างกัน”
ขณะที่พูด เหล่านักเรียนก็รวมตัวกันที่ผนังเตี้ยๆ เป็นกระจุก และจ้องมองกระดาษขนาดใหญ่ที่มาติดใหม่
ลายมือบนกระดาษดูมีชีวิตชีวาและมีพลัง ชาญฉลาดและมีความหมายแฝงลึกซึ้ง ระหว่างการหันปากกากับเส้นขีด แสดงความเฉียบคมออกมา
“นี่เป็นอักขระของท่านจาง” มีนักเรียนบางคนจำได้
นักเรียนจำนวนมากอ่านบทกวีบนกระดาษอย่างตั้งใจ
“เยาวชนที่มีอุดมการณ์ ต้องขยันหมั่นเพียรเรียนหนังสือ ต้องตื่นนอนตอนฟ้าสาง และเข้านอนตอนเที่ยงคืน…น่าละอาย น่าละอาย หลังจากการสอบฤดูใบไม้ร่วง ข้าก็ไม่ได้จุดตะเกียงอ่านหนังสือตอนกลางคืนอีกเลย”
“บทกวีบทนี้มองแวบแรกดูเรียบง่ายและธรรมดา แต่กลับแสดงความหมายลึกซึ้งออกมา และดลใจให้ครุ่นคิด”
“เรียบง่ายและธรรมดาตรงไหน ผมดำไม่รีบขยันเรียน ผมขาวเสียดายอยากเรียนก็สายไป! หลักการนั้นเรียบง่ายมาก และคำพูดที่มีเหตุผลน่าเชื่อถือก็อยู่ในนั้น”
“ผมขาวเสียดายอยากเรียนก็สายไป...เมื่อก่อนข้าหย่อนยานเกินไป หมกมุ่นอยู่กับหมากรุกและท่องพิภพ พลังงานที่ทุ่มเทให้กับการอ่านหนังสือก็น้อยลงเรื่อยๆ เมื่ออ่านบทกวีบทนี้ ข้าจึงตระหนักได้ว่าอนาคตจะต้องเสียใจแน่นอน”
“บทกวีบทนี้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านใดเป็นผู้แต่งหรือ”
คนที่มากขึ้นเรื่อยๆ เบียดเสียดกันอยู่ใต้ผนังเตี้ย และเงยหน้าอ่านบทกวีบนผนัง หลังจากที่อารมณ์จมอยู่ในนั้น ก็เกิดเสียงสะท้อนด้านดีมากมายต่อบทกวีส่งเสริมการเรียนรู้บทนี้
ภาพที่พรรณนาในบาทแรก ทำให้เหล่านักเรียนละอายใจ แม้ว่าจะพยายามอ่านหนังสืออย่างเต็มที่ แต่ใครจะตื่นนอนตอนฟ้าสาง และเข้านอนตอนเที่ยงคืนได้
แต่นี่ไม่ใช่คำพูดหลอกลวง เพราะมีตัวอย่างแบบนี้จริงๆ เหล่าปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่และอาจารย์ในสำนักมักจะเตือนนักเรียนด้วยกรณีของตัวเองเสมอ
นักเรียนบางคนก็ขยันมาก พวกเขาอ่านหนังสืออย่างหนักตลอดทั้งคืน
ส่วนที่ทำให้เหล่านักเรียนหนุ่มๆ ใจสั่นจริงๆ คือบาทที่สอง ผมดำไม่รีบขยันหมั่นเพียร ผมขาวเสียดายอยากเรียนก็สายไป!
ราวกับว่ากำลังป่าวประกาศสิ่งที่พวกเขาต้องประสบในอนาคต คนหนุ่มที่ขี้เกียจเรียนในระยะนี้ หลังจากที่ถามใจตัวเอง ความรู้สึกใจสั่นก็ผุดขึ้นมาทีละนิดๆ เกรงว่าจะเสียใจหลังจากที่ผมขาวในอนาคต
ความรู้สึกที่ใช้ชีวิตในฤดูใบไม้ผลิ และขยันอ่านหนังสืออย่างเต็มที่ผุดขึ้นมาในก้นบึ้งของหัวใจ
ไม่ไกลนัก ตรงขอบลานกว้าง มีปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สามคนชมฉากนี้อยู่ เฉินไท่ลูบเคราและหัวเราะเสียงดัง “ทุกคนต่างพูดว่าบทกวีไร้ประโยชน์ โดยหารู้ไม่ว่าบทกวีสั่นคลอนจิตใจของผู้คนได้ดีที่สุด สวี่หนิงเยี่ยนมีพรสวรรค์ด้านบทกวีอย่างไร้ผู้ใดเปรียบจริงๆ”
เมื่อเห็นว่าบทกวีส่งเสริมการเรียนรู้กระตุ้นอารมณ์ของเหล่านักเรียนอย่างแข็งขัน จางเซิ่นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “คำพูดนี้ไม่ได้หลอกลวง เขาใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งถ้วยชา และระดับนี้ ไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ หากวิเคราะห์ประวัติศาสตร์ก็มีชื่ออยู่อันดับต้นๆ ได้”
หลี่มู่ไป๋ถามทันที “เขาบอกว่าตัวเองละทิ้งการเรียนมานานแล้ว พวกเจ้าเชื่อหรือไม่”
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองคนพยักหน้าพร้อมกัน หลี่มู่ไป๋อดหัวเราะไม่ได้ “เหตุใดจึงคิดเช่นนั้น”
“ตอนแต่งบทกวี เขาให้ฉือจิ้วเขียนแทน” จางเซิ่นพูด
“ในฐานะปัญญาชน การแต่งบทกวีจะให้คนอื่นเขียนแทนได้อย่างไร” เฉินไท่กล่าวเสริม “เว้นแต่เขาจะขี้เกียจเขียนพู่กัน”
ขอเพียงเป็นปัญญาชน ทุกคนล้วนเชี่ยวชาญการเขียนพู่กัน นี่เป็นทักษะพื้นฐาน
หลี่มู่ไป๋พูดอย่างเศร้าๆ “น่าเสียดาย เขาบรรลุนิติภาวะแล้ว สายเกินไปที่จะเปลี่ยนมาฝึกเส้นทางนักปราชญ์”
เฉินไท่เคียดแค้นเป็นอย่างยิ่ง “พรสวรรค์เช่นนี้ ไม่คิดว่าจะเรียนวิทยายุทธ สิ้นเปลืองทรัพยากรจริงๆ”
ทหารที่หยาบกระด้าง ไม่คู่ควรกับพรสวรรค์อันน่าอัศจรรย์ของสวี่หนิงเยี่ยน
จางเซิ่นดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดอย่างไม่พอใจ “ได้ยินฉือจิ้วบอกว่า ตอนทั้งสองคนยังไม่บรรลุนิติภาวะ พ่อของพวกเขากำหนดให้ ฉือจิ้วเรียนหนังสือ หนิงเยี่ยนฝึกวิทยายุทธ”
“เช่นนั้นสวี่ผิงจื้อก็ไม่คู่ควร เขาละทิ้งผู้ที่เป็นปัญญาชนไปอย่างเปล่าประโยชน์ ช่างน่ารังเกียจและน่าชิงชังจริงๆ” หลี่มู่ไป๋พูดด้วยน้ำเสียงที่เกลียดชัง
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองคนเห็นด้วยอย่างยิ่ง
………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 40 การต่อสู้
หลี่มู่ไป๋มองไปที่ผนังประกาศ นักเรียนมารวมตัวกันเยอะขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่เหล่าอาจารย์ในสำนักเมื่อได้ยินข่าวก็มาด้วย พวกเขาตบต้นขาด้วยความตื่นเต้น ยกย่องบทกวีนี้ว่าดี เรียบง่ายและสมเหตุสมผล
ใบหูของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่หลี่ขยับ จับการสนทนาที่ลมภูเขาส่งมาเป็นระยะๆ
“บทกวีคราวก่อน ‘ใต้หล้านี้มีใครไม่รู้จักข้า’ ตอนนี้ก็ยังมีบทกวีส่งเสริมการเรียนรู้ หรือว่าเส้นทางบทกวีของกลุ่มนักปราชญ์ต้าฟ่งของข้าจะเรืองอำนาจขึ้นอีกครั้ง”
“สองร้อยปีที่ผ่านมา มีผลงานชิ้นเอกด้านบทกวีมีน้อยมาก แต่ตอนนี้กลับออกมาถึงสองบท ในที่สุดปัญญาชนรุ่นเราก็มีหน้าไปเผชิญกับคนรุ่นหลังแล้ว”
“เทียบกับ ‘ใต้หล้านี้มีใครไม่รู้จักข้า’ บทกวีส่งเสริมการเรียนรู้บทนี้ต้องแพร่กระจายไปอย่างกว้างขวางเป็นแน่ คงถูกนำมาตักเตือนเหล่าปัญญาชนบ่อยๆ”
“เหตุใดจึงไม่ได้ลงนาม ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านไหนแต่งหรือ”
‘ไม่ได้ลงนาม…บทกวีบทนี้ต้องแพร่กระจายไปอย่างกว้างขวางเป็นแน่…’ หลี่มู่ไป๋ฉุกคิดขึ้นในใจ และเหลือบมองสหายทั้งสองคนที่คุยกันเบาๆ เขาถอยหลังอย่างใจเย็น และจากไป
จางเซิ่นพบว่าหลี่มู่ไป๋หายตัวไป “พี่ฉุนจิ้งล่ะ”
“เมื่อสักครู่ก็ยังอยู่ตรงนี้...” เฉินไท่มองไปรอบๆ และชี้นิ้วไปทางผนังเตี้ย “อยู่นั่น”
จางเซิ่นมองไปตามเสียง เห็นหลี่มู่ไป๋แยกฝูงนักเรียนออก และถือพู่กันหมึกเขียนอะไรบางอย่างบนกระดาษแผ่นใหญ่
จางเซิ่นกับเฉินไท่ตั้งสมาธิ รูม่านตาของพวกเขาแคบลง มองเห็นได้ไกลถึงร้อยเมตร
ทั้งสองคนเห็นชัดเจนว่า หลี่มู่ไป๋เขียนอักขระตัวเล็กๆ ข้างๆ คำว่า ‘บทกวีส่งเสริมการเรียนรู้’
“ปลายปีเกิงจื่อต้นปีซินโฉ่ว อาจารย์ของข้ามู่ไป๋ส่งเสริมการเรียนรู้ จึงแต่งบทกวีบทนี้จากความรู้สึก”
ความหมายคือ ปลายปีเกิงจื่อต้นปีซินโฉ่ว อาจารย์หลี่มู่ไป๋เตือนให้ข้าปรับปรุงตัวให้ดีขึ้น ข้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง จึงเขียนบทกวีบทนี้
‘นี่ก็ถูไถได้เช่นกันหรือ’ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองท่านมีความคิดนี้ผุดขึ้นมาทันที
“โจรเฒ่าไร้ยางอาย รีบวางพู่กันหมึกลงเลย!”
...
ศาลาด้านหลังสำนัก สร้างขึ้นบนภูเขา ทิศตะวันออกติดกับน้ำตกหลิวเต๋อ ทิศตะวันตกเป็นป่าไผ่ที่เขียวชอุ่มตลอดทั้งปี
ไม้ไผ่เป็นของหายากในภาคเหนือ ทั้งเลี้ยงดูยาก และเพาะพันธุ์ยาก ภาพที่มันจะงอกเงยอย่างรวดเร็วในปริมาณมากนั้นสามารถเห็นได้เพียงที่ภาคใต้เท่านั้น
เหล่าอาจารย์ในสำนักปลูกไม้ไผ่ทางภาคใต้ และเพาะพันธุ์อย่างหนัก ใช้เวลาห้าสิบปีถึงเลี้ยงป่าไผ่ที่เขียวชอุ่มแห่งนี้ออกมาได้
นักปราชญ์ชอบไม้ไผ่เป็นพิเศษ และยกย่องความหยิ่งทะนงของมัน พวกเขามักใช้ไม้ไผ่อุปมาคน และอุปมาตัวเอง (เน้นชื่นชมเป็นหลัก)
เจ้าสำนักของสำนักอวิ๋นลู่มาดูเป็นบางวัน ‘โอ้ ป่าไผ่เขียวชอุ่มเช่นนี้แล้ว ไม้ไผ่ไม่กลัวความหนาวเหน็บ และหยิ่งทะนงในทุกฤดู คนที่พรรณนาไม่ใช่ข้าหรอกหรือ ทุกคนต่างจากไป หลังจากนั้นก็มีแต่ข้าที่อยู่ที่นี่’
ดังนั้นศาลาจึงกลายเป็นสถานที่เก็บตัวของเจ้าสำนัก
ภายในห้องน้ำชาที่กะทัดรัดและเรียบหรู ชายชราที่สวมชุดผ้าป่านนั่งดื่มชากับหญิงสาวในอาภรณ์หรูหรา ยามสวมเกราะหนักอาวุธครบมืออยู่ด้านนอกศาลา
ผมหงอกของชายชราสยาย เผยให้เห็นความยุ่งเหยิงและองอาจเล็กน้อย ร่องแก้มกับรอยย่นระหว่างคิ้วลึกมาก และตอนที่ยิ้ม ตีนกาก็จะมากกว่าสองอย่างแรก
ดูจากรูปลักษณ์ภายนอกเพียงอย่างเดียว ยากจะทำให้ผู้คนคิดว่าชายชราที่แต่งตัวเป็นนักปราชญ์ขงจื๊อท่านนี้จะเป็นเจ้าสำนักของสำนักอวิ๋นลู่
ผู้นำลัทธิขงจื๊อร่วมสมัย
หญิงสาวที่นั่งดื่มชากับเขาข้ามวัยยี่สิบมานานแล้ว แต่ยังมวยผมทรงก้นหอยอย่างเรียบง่าย และปักปิ่นสีทองเปล่งประกาย เห็นชัดว่าเป็นการแต่งกายของหญิงสาวที่ยังไม่แต่งงาน
นางสวมชุดกระโปรงงดงามสีขาวแสงจันทร์ ชายกระโปรงยาวลากพื้น
ใบหน้าของนางงดงามไร้ที่ติ เหมือนกับดอกบัวที่ไม่เคยแปดเปื้อน ดวงตากระจ่างใสราวกับกระจกน้ำแข็ง ยากจะปกปิดความเย็นชาและสง่าเลิศล้ำไว้ได้
รูปร่างเพรียวบางหุ่นดี มีส่วนโค้งเว้าที่น่าดึงดูด
“ไม่เจอกันครึ่งปี เส้นสีเงินในผมของเจ้าสำนักเพิ่มขึ้นมากเลยนะเจ้าคะ” องค์หญิงใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือก
“พวกมันคือไหมแห่งปัญญา” เจ้าสำนักดื่มชาพลางหัวเราะ
“วันนี้ข้าขึ้นไปบนภูเขา ได้ยินศิษย์ในสำนักอ่านบทกวีบทหนึ่ง… ‘ทางข้างหน้าไม่กังวลไร้คนรู้ใจ ในใต้หล้าไม่มีผู้ใดไม่รู้จักท่าน’ ” ดวงตาขององค์หญิงใหญ่ขยับเล็กน้อย ราวกับกระจกน้ำแข็งแตก “ผลงานชิ้นเอกเช่นนี้ ข้าได้ฟังแล้วมีความสุขมาก ไม่รู้ว่าเป็นผลงานใหม่ของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นหรือไม่”
หลังจากเจ้าสำนักจ้าวโส่วฟัง เขาก็ส่ายหน้าและหัวเราะ
“เหตุใดเจ้าสำนักจึงหัวเราะข้า”
“ข้าไม่ได้หัวเราะองค์หญิง ข้าหัวเราะสำนักอวิ๋นลู่ที่เต็มไปด้วยคนมีความสามารถ แต่พวกเขาแต่งตามอารมณ์ไม่เหมือนกับผู้อื่น ไม่สิ กลุ่มนักปราชญ์ทั่วทั้งต้าฟ่งล้วนมีแนวคิดเฉยเมย ล้าสมัย ขาดจิตวิญญาณ แต่บทกวีให้ความสำคัญกับจิตวิญญาณมากที่สุด”
“...คำพูดของเจ้าสำนักทำให้ข้าสับสน” สีหน้าขององค์หญิงใหญ่สงบนิ่ง กล้วยไม้งามหมุนถ้วยชาเชื่องช้า ท่าทางการดื่มชาของนางทั้งสูงศักดิ์และสง่างาม
จ้าวโส่วถอนหายใจ “ผู้ที่แต่งบทกวีบทนี้ มิใช่ปัญญาชน แต่เป็นเจ้าหน้าที่ระดับล่างคนหนึ่งในอำเภอฉางเล่อเท่านั้น”
องค์หญิงใหญ่ประทับใจเล็กน้อย
องค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ต้าฟ่งผู้นี้ แตกต่างจากหญิงสาวทั่วๆ ไป หญิงสาวตระกูลขุนนางที่มาจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงด้านวรรณกรรม เชี่ยวชาญศิลปะสี่แขนงถึงขั้นมีพรสวรรค์
และองค์หญิงใหญ่ผู้นี้ นางเรียนหมากรุกกับเว่ยเยวียน เรียนกลยุทธ์และยุทธวิธีทางทหารกับจางเซิ่น เรียนการปกครองกับเฉินไท่ นางท่องพระคัมภีร์ได้อย่างไหลลื่น ด้านบทความและเรียงความก็ไม่แพ้นักเรียนของราชวิทยาลัยหลวง
ขยันหมั่นเพียร และมีความรู้มาก
ตอนอายุสิบแปดปี จักรพรรดิอนุญาตให้นางเข้าร่วมงานเรียบเรียงหนังสือของสำนักบัณฑิตฮั่นหลิน[footnoteRef:1] ปีก่อนองค์หญิงใหญ่พยายามจะเรียบเรียงหนังสือประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ก่อน ทำให้เจ้าหน้าที่รวมกลุ่มประท้วงจึงต้องปล่อยผ่านไป [1:  สำนักบัณฑิตฮั่นหลิน เป็นหน่วยงานรวมบัณฑิตที่มีความสามารถ บัณฑิตฮั่นหลินมีหน้าที่ร่างราชโองการและเอกสารราชการต่างๆ ตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซ่ง บัณฑิตฮั่นหลินจะคัดเลือกจากผู้ที่สอบ ‘บัณฑิตขั้นสูง’ ซึ่งเป็นบัณฑิตที่ผ่านการสอบชั้นสูงสุดของจีนได้]
“เจ้าสำนักไม่คิดจะเข้ารับราชการจริงๆ หรือ” สายตาขององค์หญิงใหญ่จริงใจ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ลัทธิขงจื๊อมุ่งเน้นผู้คน ชีวิตไม่ยืนยาว เจ้าสำนักโปรดอย่าเสียเวลาเลย”
มีน้อยคนมากที่รู้ว่า ตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลชิงโจว เดิมทีถูกมอบให้จ้าวโส่ว
เพียงแต่จ้าวโส่วหลบเลี่ยงไม่เต็มใจเข้ารับตำแหน่ง และยังเขียนจดหมายแนะนำฆราวาสจื่อหยางส่งไปที่ราชสำนักอีก
“หากการหลบเลี่ยงสามารถเปิดเส้นทางการเรียนรู้ให้คนรุ่นหลังได้ เหตุใดข้าจะไม่ทำล่ะ” จ้าวโส่วถอนหายใจ “น่าเสียดายที่ป่าไผ่รู้แจ้งในสัจธรรมมากว่าสิบปี ทุ่มเททั้งกายและใจ แต่ก็ยังไม่อาจก้าวข้ามคูน้ำ[footnoteRef:2]ที่รองปราชญ์เอก[footnoteRef:3]เฉิงชื่อวาดไว้ได้”[footnoteRef:4] [2:  คูน้ำ เป็นแนวปราการธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ อุปมาถึง ช่องว่างจากสิ่งเดิมสู่สิ่งใหม่ว่าห่างไกล เป็นเรื่องยากที่จะข้ามผ่านได้]  [3:  รองปราชญ์เอก เป็นขั้นหนึ่งของลัทธิขงจื๊อ]  [4:  จ้าวโส่วเปรียบเปรยว่า ป่าไผ่ที่ปลูกยากเป็นดั่งตัวเขาที่ต้องทุ่มเทกายใจในการศึกษาและปฏิบัติจนรู้แจ้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อาจก้าวข้ามขั้นหนึ่งของลัทธิขงจื๊อที่รองปราชญ์เอกเฉิงชื่อทำไว้ได้]
“เจ้าสำนักหมกมุ่นมากเกินไปแล้ว เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้” องค์หญิงใหญ่เติมชาให้ตัวเองอย่างสงบนิ่ง “เสด็จพ่อเชื้อเชิญให้ท่านเข้ารับตำแหน่ง เพราะตั้งใจจะให้สำนักอวิ๋นลู่ดำรงตำแหน่งสำคัญอีกครั้ง หากท่านนึกถึงนักเรียนของสำนักอวิ๋นลู่จริงๆ ก็ไม่ควรปฏิเสธ”
จ้าวโส่วยิ้มเยาะ “เพราะไม่อาจควบคุมเว่ยเยวียนได้มากขึ้นเรื่อยๆ หรือว่า ‘กลยุทธ์ปราบมังกร[footnoteRef:5]’ ของขุนนางบุ๋นบู๊นับวันยิ่งเฉียบคมมากขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ” [5:  กลยุทธ์ปราบมังกร เป็นกลยุทธ์หนึ่งในการเล่นหมากล้อม หมายถึง การรุกฆาตหมากรุกที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ของฝ่ายตรงข้าม]
“เพื่อประชาชนของต้าฟ่ง เพื่อคนทั้งโลก” องค์หญิงใหญ่พูดออกมาจากใจจริง
รอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวโส่วดูเย้ยหยันมากขึ้นเรื่อยๆ
น้ำเสียงอันเย็นเยือกขององค์หญิงใหญ่เปลี่ยนไป นางถอนหายใจออกมา “หลังจากสงครามซานไห่ ความแข็งแกร่งระดับชาติของต้าฟ่งก็อ่อนแอลงทุกวันๆ ภัยพิบัติทางธรรมชาติก็เกิดติดต่อกันมาหลายปี ผู้ถือครองตำแหน่งแต่ไม่ทำงานก็มีนับไม่ถ้วน หายนะของเจ้าหน้าที่ระดับล่างจึงชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ”
“ขุนนางในท้องพระโรงรู้เพียงแค่ข้อพิพาทของฝ่ายต่างๆ เท่านั้น มีผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนเอาแต่พูด และมีเพียงไม่กี่คนที่ทำงานอย่างหนักเพื่อพัฒนาประเทศชาติ เจ้าสำนัก องค์จักรพรรดิกำลังขาดคนทำงาน”
เมื่อพูดจบ นางก็ไม่รอให้จ้าวโส่วพูด และพูดจาฉะฉานต่อ “สามปีก่อน พวกคนเถื่อนทางเหนือฉีกสนธิสัญญา ละเมิดเขตชายแดนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำยังปล้นสะดมประชาชน”
“พวกคนเถื่อนทางใต้ก็ทำลายเส้นทางขนส่ง ลอบโจมตีกองทัพ และพยายามชิงอาณาเขตที่เสียไปกลับคืนอย่างเปล่าประโยชน์”
“ประเทศแถบตะวันตกก็มองดูอย่างเงียบๆ พุทธศาสนาถือว่าสิ่งนี้เป็นภัยคุกคามและต้องการเทศนาในที่ราบภาคกลาง”
นางค่อยๆ เพิ่มน้ำเสียง จนน้ำเสียงไม่เยือกเย็นอีกต่อไป “เจ้าสำนัก ในฐานะปัญญาชน ท่านไม่ควรแสดงความทะเยอทะยานและฟื้นฟูศักดิ์ศรีของประเทศชาติหรือ”
จ้าวโส่วจ้ององค์หญิงใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ละสายตาจากใบหน้าที่งามสง่าและสูงศักดิ์นี้ เขามองไปทางป่าไผ่ที่เขียวชอุ่มนอกหน้าต่าง และส่ายหน้าถอนหายใจ
“มิใช่ไม่เต็มใจ แต่ยังไม่ถึงเวลา เชิญองค์หญิงใหญ่กลับไปเถิด”
องค์หญิงใหญ่ไม่อาจซ่อนความผิดหวังในดวงตาของนางได้ นางกำลังจะกล่าวลาและจากไป เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอกศาลา อาจารย์ในสำนักคนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ และตะโกนเสียงดัง
“เจ้าสำนัก เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว หลี่มู่ไป๋ จางเซิ่นและเฉินไท่ทะเลาะวิวาทกันขอรับ”
…………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 41 พรสวรรค์ด้านบทกวีของผู้ใต้บังคับบัญชา
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนในสำนักทะเลาะวิวาทกันหรือ เป็นเพราะการสนทนาเต๋าทะลุถึงขีดจำกัดหรืออย่างไร สุภาพบุรุษจึงเลื่อนขั้นจากการใช้ปากมาเป็นลงไม้ลงมือแทน? องค์หญิงใหญ่ตกตะลึง นางเคยร่ำเรียนที่สำนักอวิ๋นลู่อยู่ระยะหนึ่ง
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสี่คนในสำนักมักจะนั่งพูดคุยหารือกัน พวกเขายิ้มเมื่อมีความสุข เมื่อตอนที่ร้อนรนก็จะตะโกนด่าทอกันอย่างรุนแรงโดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์
แต่สถานการณ์ที่ถึงขั้นลงไม้ลงมือนางไม่เคยเจอมาก่อน
ตัวตนของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่นั้นสูงส่งน่านับถือ เป็นแบบอย่างให้แก่ผู้อื่น จะลงมือกันง่ายๆ ได้อย่างไร
จ้าวโส่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาวางถ้วยชาลง และถามว่า “ลงไม้ลงมือกันด้วยเหตุใด”
ชายชราคนนั้นส่ายหน้าและพูดอย่างจนปัญญา “ข้าก็ไม่รู้ เดิมทีท่านมู่ไป๋กำลังเซ็นลงนาม แต่ทันใดนั้นสุภาพบุรุษทั้งสองก็ปรากฏตัว จากนั้นพวกเขาก็ทะเลาะกันขอรับ”
ชายชราชะงักไปครู่หนึ่ง และกล่าวเสริมด้วยสีหน้าวิตกกังวล “เจ้าพูดว่า ‘ตาเฒ่า’ เขาพูดว่า ‘โจรเฒ่าไร้ยางอาย’ ดูจะโกรธจริงๆ ขอรับ”
เวลานี้เจ้าสำนักผู้ใจสงบนิ่งดั่งขุนเขาตกตะลึงและตระหนักได้ถึงสถานการณ์ผิดปกติ
องค์หญิงใหญ่พูดว่า “เจ้าสำนักพาข้าไปด้วยเถิด”
จ้าวโส่วกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ในระยะหนึ่งจั้ง (1 จั้งเท่ากับ 10 ฟุต) ของข้า เป็นเขตของราชวิทยาลัยปราชญ์”
องค์หญิงใหญ่ตกอยู่ในภวังค์ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เห็นรูปปั้นนักบุญที่ถือม้วนกระดาษไว้ในมือ เปลวไฟลุกพรึ่บ ควันสีเขียวขดตัวอยู่ในห้องโถง
นอกห้องโถงเกิดความโกลาหลขึ้น ลมกระโชกแรงพัดเข้ามาข้างใจทำให้เทียนดับไป
เจ้าสำนักจ้าวโส่วที่อยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะหายไปแล้ว องค์หญิงใหญ่เผชิญกับลมกระโชกแรง นางเดินไปทางประตูโถง
ลมแรงทำให้ชุดของนางปลิวไปข้างหลัง ปกเสื้อแนบติดกับหน้าอก แม้แต่ชุดฤดูหนาวหนาๆ ก็ไม่อาจปกปิดสัดส่วนโค้งเว้าของนางได้
เมื่อมองออกไปไกลๆ กลางอากาศ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทังสามกำลังยืนอยู่ในอากาศ
ระลอกคลื่นยักษ์น่าเกรงขามแผ่ออกมาจากร่างของทั้งสามคน กลิ่นอายความเที่ยงตรงและไม่ยอมอ่อนข้อปะทะกัน อากาศปั่นป่วนจนทำให้เกิดลมแรง
จางเซิ่นร้อง ‘หึ’ ออกมา “หลี่มู่ไป๋ เจ้ามันคนไร้ยางอาย แย่งชิงนักเรียนกับข้าในวันนั้นก็เพียงพอแล้ว วันนี้ยังทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้อีก หรือความรู้ของปราชญ์ที่เจ้าอ่านลงท้องสุนัขไปหมดแล้ว?[footnoteRef:1]” [1:  ความรู้ที่อ่านลงท้องสุนัขไปหมดแล้ว หมายถึง เคยอ่าน เคยศึกษามาแล้วแต่ก็ยังไม่รู้แจ้งในสิ่งที่ศึกษา อ่านก็ไม่เหมือนไม่ได้อ่าน ไม่มีประโยชน์อะไร]
องค์หญิงใหญ่หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่หลี่มู่ไป๋ทำอะไรจึงทำให้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่จางเซิ่นขุ่นเคืองเช่นนี้
แย่งนักเรียนหรือ ทั้งสองคนแย่งนักเรียนกันหรือ
หลี่มู่ไป๋โต้กลับเสียงดัง “ในฐานะอาจารย์ จะมีปัญหาอะไรกับการช่วยศิษย์ขัดเกลาบทความและบทกวี เห็นชัดว่าตาเฒ่าอย่างเจ้าริษยาความฉลาดหลักแหลมของข้า”
เฉินไท่กล่าว “เจ้าหุบปากไปเลย ตาเฒ่าอย่างข้าทนดูไม่ได้แล้ว”
หลี่มู่ไป๋เหล่มองเขา “คนแซ่จางกับข้าโกรธนั้นยังมีเหตุผล แล้วเจ้าล่ะ เฉินไท่ นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะเข้ามาสอด จะไปไหนก็ไป!”
เวลานี้จางเซิ่นดึงหนังสือออกมาจากในอ้อมแขน และพูดงึมงำว่า “ดูเหมือนการแข่งขันอย่างซื่อตรงจะแยกแยะได้ยาก”
เขาฉีกหน้าหนึ่งออกแล้วจุดไฟ
ทันทีที่กระดาษถูกเผาจนหมด เมฆสีเขียวก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พุ่งไปทางหลี่มู่ไป๋
นั่นคือแมลงปีกแข็งที่มีสีเขียวเข้มทั้งตัว มีปากที่ดุร้ายราวกับฝูงตั๊กแตนที่รวมตัวกันหนาแน่น
“สองสามปีก่อนข้าเดินทางไปทั่วโลก ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้อะไรเลย” หลี่มู่ไป๋ไม่ตื่นตระหนกเลย เขาดึงหนังสือออกมาเหมือนกัน ฉีกกระดาษออกมาสองแผ่นแล้วและจุดไฟพร้อมกัน
เมื่อหน้าหนึ่งถูกเผาจนหมด มันก็กลายเป็นภาพมายาเสมือนจริงของกิ้งก่าสีแดง
แก้มของกิ้งก่าสีแดงพองขึ้น และทันใดนั้นก็พ่นเปลวไฟร้อนแรงยาวหลายสิบจั้ง (1 จั้งเท่ากับ 10 ฟุต) ออกมาแผดเผาเมฆสีเขียวบนท้องฟ้าให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
ขณะเดียวกัน กระดาษอีกแผ่นก็เผาไหม้เสร็จ แปรสภาพเป็นหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อย ร่างกายเบาราวกับปลาว่ายน้ำ ว่ายไปทางจางเซิ่น
ระหว่างที่เข้าไปใกล้ เปลือกตาของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่จางก็หนักอึ้ง อาการง่วงนอนเพิ่มขึ้นอย่างยากจะต้านทาน
หญิงสาวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย และเข้าใกล้จางเซิ่นด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์
ในเวลานี้เฉินไท่ก็เผากระดาษแผ่นหนึ่งในมือ แก่นปราณ[footnoteRef:2]สว่างสดใสปรากฏขึ้น และเปล่งแสงสีทองออกมา [2:  แก่นปราณ คือ ลมปราณ เป็นคำจีนโบราณ]
“อ๊ะ...”
หลี่มู่ไป๋ถูกแทงข้างหลังโดยไม่ได้ตั้งตัว และถูกแสงสีทองฟาดจนโซเซ จางเซิ่นเองก็ถูกเผาไหม้ด้วยแก่นปราณเช่นกัน จึงหลุดจากอาการง่วงนอน รีบขับลมปราณที่กำลังปั่นป่วน และสามารถสลายหญิงสาวที่นุ่งน้อยห่มน้องนั้นไป
องค์หญิงใหญ่มองฉากนี้อย่างเงียบๆ
ระดับกำเนิดปราชญ์ขั้นหกสามารถเรียนศาสตร์ของระบบอื่นได้ และเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรลงในหนังสือ
สิ่งที่จางเซิ่นใช้เมื่อสักครู่นี้คือวิธีของระบบหมอผี และหญิงสาวบนกระดาษของหลี่มู่ไป๋ก็น่าจะเป็นระบบพ่อมด... แต่ระดับที่เท่าไหร่ นางก็ไม่รู้แน่ชัด
ส่วนที่เฉินไท่ใช้ หากนางมองไม่ผิด เป็นแก่นปราณของลัทธิเต๋า
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามกำลังต่อสู้กันอย่างเต็มกำลังกลางอากาศ เหล่านักเรียนมองอย่างเพลิดเพลินด้านล่าง แม้ว่าจะรู้สึกหนักใจเล็กน้อย และกังวลกับการต่อสู้กันอย่างกะทันหันระหว่างผู้อาวุโสทั้งสามของสำนัก แต่การได้ดูเหล่าปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ต่อสู้กันนั้นเรียกได้ว่าเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตที่หาได้ยาก
เมื่อเห็นว่านานแล้วยังไม่อาจเอาชนะหลี่มู่ไป๋ได้ จางเซิ่นก็คิดขึ้นมาได้ “หลี่มู่ไป๋ กางเกงเจ้าหลุด”
หลี่มู่ไป๋รู้สึกเย็นวาบที่ใต้ขา และพบว่ากางเกงของตัวเองไหลลงไปถึงข้อเท้าแล้วอย่างอึ้งๆ
“บัดซบ!” หลี่มู่ไป๋ระเบิดอารมณ์ออกมา และตะโกนว่า “กางเกงของทุกคนจงหลุด”
ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนที่อยู่ข้างล่างก้มลงดึงกางเกงขึ้นอย่างตื่นตระหนก
จี้หยกสีขาวนวลที่เอวขององค์หญิงใหญ่เปล่งแสงแรงกล้า
เสียงน่าเกรงขามดังขึ้นในหูของทุกคนอย่างชัดเจน “ที่นี่ห้ามคนสำนักเดียวกันต่อสู้กัน”
“ที่นี่ห้ามลอยขึ้นไปบนฟ้า ไสหัวลงมาซะ!”
เมื่อสิ้นเสียง ปราณที่ปั่นป่วนของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามก็สลายไปโดยอัตโนมัติ นิวตัน[footnoteRef:3]ได้หน้าคืนมาอีกครั้ง ดึงพวกเขาลงมาจากกลางอากาศ [3:  เซอร์ไอแซก นิวตัน (Sir Issac Newton) นักวิทยาศาสตร์เอกของโลกที่เป็นผู้คิดค้นกฎแรงโน้มถ่วง]
จ้าวโส่วที่สวมชุดผ้าป่านและผมหงอกสยาย เดินไปตรงหน้าทั้งสามคมด้วยใบหน้าสงบนิ่ง และพินิจด้วยสายตาอันเฉียบคม “เกิดอะไรขึ้น”
จางเซิ่นกับหลี่มู่ไป๋สบตากันไปมาเงียบๆ เกิดความรู้สึกสามัคคีกันขึ้นมาทันที จางเซิ่นเอ่ยเสียงเย็น “ไม่มีอะไรขอรับ เพียงแค่มีความคิดเห็นทางวิชาการที่แตกต่างกัน และไม่มีใครโน้มน้าวใครได้”
หลี่มู่ไป๋พูดต่อ “ดังนั้นจึงเปลี่ยนวิธีการ”
การโน้มน้าวใจด้วยเหตุผลสอดคล้องกับวิถีของลัทธิขงจื๊อ
“เจ้าสำนัก ข้าขอรายงานว่าพวกเขาทั้งคู่หลอกลวงท่าน” ทันใดนั้นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เฉินไท่ก็แทงข้างหลังทั้งสองคน จบการสังหารครั้งที่สอง
จางเซิ่นกับหลี่มู่ไป๋หันหน้าเข้าหากัน จ้องกันด้วยตาถมึงทึง
เฉินไท่มองไปทางผนังประกาศ “เจ้าสำนักรู้จักบทกวี ‘ศาลาเหมียนหยางส่งหยางกงสู่ชิงโจว’ สินะขอรับ”
จากนั้นจ้าวโส่วก็มองไปทางผนังประกาศ และมองอย่างตั้งใจอยู่ครู่หนึ่ง เห็นตัวอักษรตัวเล็กๆ ก็เข้าใจในทันที
เขารู้ถึงความริษยาของจางจิ่นเหยียนกับหลี่ฉุนจิ้งที่มีต่อฆราวาสจื่อหยางในช่วงนี้
‘บทกวีบนผนังประกาศบทนั้น เป็นบทกวีที่ดีจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงว่ามันจะมีชื่อเสียงมากมายแค่ไหนหลังแพร่ออกไป ในอนาคตก็มีโอกาสมากที่จะส่งต่อไปถึงคนรุ่นหลัง พวกเขาสองคนโต้เถียงกันเพื่อชื่อเสียง แต่ก็ให้อภัยได้... ช้าก่อน เมื่อครู่นี้พวกเขาปิดบังอะไรข้า...’ ใบหน้าของเจ้าสำนักจ้าวกระตุก
เขากำลังจะพูด หางตาก็เหลือบไปเห็นกระโปรงยาวลากตามพื้น องค์หญิงใหญ่ที่บุคลิกเยือกเย็นและหรูหราเดินมาอย่างเนิบนาบ
เขากลืนคำพูดที่อยากพูดทันที
องค์หญิงใหญ่กวาดดวงตาอันงดงามมอง และยิ้มอย่างสงวนท่าที “บทกวีใดที่ทำให้ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองขัดแย้งกัน”
จางเซิ่นกับหลี่มู่ไป๋โค้งคำนับทันที “เป็นเพียงบทกวีส่งเสริมการเรียนรู้พ่ะย่ะค่ะ”
ไม่นานสายตาขององค์หญิงใหญ่ก็หันไปทางผนังประกาศ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกาย “เป็นบทกวีที่ดี”
หลังจากชะงักไปพักหนึ่ง ริมฝีปากก็เปิดเล็กน้อย “บทกวีบทนี้ผู้ใดเป็นคนแต่ง”
จางเซิ่นกัดฟัน “เป็นนักเรียนของข้า... อ้อ ‘ศาลาเหมียนหยางส่งหยางกงสู่ชิงโจว’ เขาก็เป็นคนแต่งพ่ะย่ะค่ะ”
“มือเร็วของที่ว่าการอำเภอฉางเล่อคนนั้นน่ะหรือ” ดวงตาขององค์หญิงใหญ่ส่องประกาย
“เขาชื่อสวี่ชีอัน” หลี่มู่ไป๋ตอบ และกล่าวเสริมว่า “แล้วก็เป็นศิษย์ของข้าเช่นกัน”
องค์หญิงใหญ่รู้สึกคุ้นชื่อนี้เล็กน้อย เหมือนได้ยินใครเอ่ยถึงชื่อนี้ เพียงแค่ไม่ได้เก็บไว้ในใจ ดังนั้นจึงนึกไม่ออก
‘พรสวรรค์มากมายเช่นนี้ แต่เป็นมือเร็วในที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ นับว่าเสียเปล่ามาก แม้ว่าจะทำได้เพียงแต่งบทกวี ก็เพียงพอที่ตัวข้าจะชุบเลี้ยงให้เป็นนายทหารฝ่ายเสนาธิการในวัง...’ องค์หญิงใหญ่ไตร่ตรองในใจ
เหล่านักเรียนในสำนักยืนอยู่ไกลๆ มองใบหน้าอันงดงามขององค์หญิงใหญ่ นางงดงามราวกับบัวหิมะที่โดดเดี่ยว กลิ่นอายหรูหรานั่นทำให้ผู้คนลืมไม่ลง
“คนอื่นๆ อยู่ที่ใด” ดวงตาอันกระจ่างใสขององค์หญิงใหญ่กวาดไปทางฝูงชน และเพ่งมองอย่างเอื่อยๆ
“ไปที่ภูเขาพ่ะย่ะค่ะ” เฉินไท่กล่าว
นักเรียนจำนวนมากที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาตกอยู่ในอาการตกตะลึงไปชั่วขณะ ในที่สุดพวกเขาก็รู้แล้วว่าบทกวีส่งเสริมการเรียนรู้บทนี้ใครเป็นคนแต่ง
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 42 รองปราชญ์เอกกับภรรยาของเขา
ลมหนาวที่ยอดเขาพัดผ่านผืนป่า กิ่งไม้แห้งส่งเสียงคร่ำครวญเศร้าโศกออกมา
บนทางเล็กๆ ที่ปูด้วยแผ่นหิน สวี่ชีอันหันไปมองสวี่ซินเหนียน แขนเสื้อกับผมสีดำของเขาปลิวไสว ญาติผู้น้องที่รูปลักษณ์ภายนอกหล่อเหลาจนทำให้ผู้คนริษยาคนนี้ ราวกับเทพลงมาจุติยังโลกมนุษย์
เขาชี้น้ำตกที่อยู่ไกลๆ และแนะนำว่า “ที่นี่คือสถานที่บรรลุธรรมของผู้อาวุโสท่านหนึ่งในสำนัก ข้างๆ น้ำตกจะมีแผ่นหิน ซึ่งบันทึกชีวิตของผู้อาวุโสท่านนั้นไว้”
ในฤดูหนาวจะขาดน้ำ ทำให้น้ำตกที่ไหลลงมานั้นเบาบางและอ่อนแรง มันพุ่งลงแอ่งน้ำอย่างไร้จิตวิญญาณ น้ำลึกใสสะอาดจนมองเห็นก้นแอ่ง
ข้างๆ แอ่งน้ำมีอนุสาวรีย์ตั้งอยู่ เป็นรูปหล่อสัมฤทธิ์นั่งขัดสมาธิ จารึกที่อยู่บนแผ่นหินคือเรื่องราวชีวประวัติของปัญญาชนที่ชื่อว่าเฉียนจง ชายผู้นี้เกิดเมื่อหกร้อยปีก่อน มีบทบาทและเป็นจุดเริ่มต้นของการก่อตั้งราชวงศ์ต้าฟ่ง
เวลานั้นกษัตริย์ของราชวงศ์ก่อนโง่เขลาเบาปัญญา ข้าราชการทุจริต กลุ่มผู้มีอำนาจกลั่นแกล้งประชาชน เกิดการจลาจลอยู่ทั่วทุกหนแห่งในที่ราบตอนกลาง พวกกบฏพากันแบ่งแยกดินแดน
ในตอนนั้นราชสำนักต้าโจวกับกองทัพกบฏทั่วประเทศต่อสู้กันอย่างสูสียืดเยื้อนานถึงสิบกว่าปี ประชาชนชนชั้นล่างต่างก็ทุกข์ยากเดือดร้อน
เฉียนจง ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสอง เดินทางไปต่างถิ่นเป็นเวลาสามปี และได้พบเห็นภาพที่ราษฎรเดือดร้อนจนไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยตาของตัวเอง เขานำความคับข้องใจของประชาชนมายังเมืองหลวงของต้าโจวด้วยความโกรธ และทำลายความมั่นคงของชาติที่มีเพียงหยิบมือของต้าโจวด้วยเลือดเนื้อของเขาเอง
จากนั้นก็ก่อตั้งประเทศต้าฟ่งขึ้น ทำให้สงครามยุติ และนำสันติกลับมาสู่โลกอีกครั้ง
“ระดับปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทรงพลังขนาดนี้เลยหรือ” สวี่ชีอันตั้งคำถาม “เหตุใดข้าจึงไม่เห็นคำว่า ‘โคตรเจ๋ง’ ในตัวของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามเลยล่ะ”
สวี่ซินเหนียนไม่รู้ว่า ‘โคตรเจ๋ง’ หมายถึงอะไร แต่คงเป็นคำหยาบคายอย่างไม่ต้องสงสัย ได้แต่ท่องในใจว่าพี่ชายเพิ่งจะมีส่วนร่วมแต่งบทกวีจึงอดทนไม่เยาะเย้ยเขา และตอบว่า
“ใครบอกเจ้าว่าพวกอาจารย์อยู่ระดับปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ขั้นสอง พวกเขาอยู่ระดับวิญญูชนขั้นสี่เท่านั้น”
สวี่ชีอันไม่อยากเชื่อ “เช่นนั้นยังมีหน้าเรียกตัวเองว่าเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่อีกหรือ”
สวี่ซินเหนียนย่อตัวลงข้างๆ แอ่งน้ำ เขาล้างมือและอธิบายว่า “ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่มีความหมายสองประการ ประการที่หนึ่งคือปัญญาชนผู้มีความรู้ล้ำลึกและมีชื่อเสียง อีกประการหนึ่งที่เฉพาะเจาะจงกว่าคือระดับที่สองของลัทธิขงจื๊อ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของสำนักเราเป็นความหมายประการแรก”
แบกรับความคับข้องใจของประชาชนเพื่อทำลายความมั่นคงของชาติ แม้ว่าความมั่นคงในช่วงปรายราชวงศ์จะอ่อนแอลง แต่ก็ยังคงไม่ใช่สิ่งที่กำลังมนุษย์จะทำได้ ระดับสองของลัทธิขงจื๊อนั้นแข็งแกร่งเพียงใด? ถ้าเช่นนั้นแล้วระดับหนึ่งล่ะ?
สวี่ชีอันจมอยู่ในห้วงความคิดเป็นเวลานาน จึงถามด้วยน้ำเสียงเจือความเครพ “สำนักอวิ๋นลู่มีปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสองหรือไม่”
สวี่ซินเหนียนส่ายหน้า และตอบกลับอย่างเสียใจ “สองร้อยปีที่ผ่านมา อย่างมากที่สุดก็มีเพียงระดับสามเท่านั้น ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ระดับสามเป็นระดับก่อชะตา ข้าได้ยินมาจากปากอาจารย์ตอนส่งฆราวาสจื่อหยางวันนั้นด้วย เจ้าสำนักของเราก็อยู่ในระดับก่อชะตาขั้นสาม”
น้ำเสียงของสวี่ชีอันผ่อนคลายลง และแสดงความคิดเห็นตามใจ “ก็ไม่เลว”
อุปนิสัยของสุภาพบุรุษสามคนนั้นดูโอ้อวดและไม่เหมาะสม ขาดความใจเย็นและจริงจัง สวี่ชีอันบอกการประเมินของตัวเองให้สวี่เอ้อร์หลางฟัง
เอ้อร์หลางไตร่ตรองกับตัวเองครู่หนึ่ง “พวกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หลังจากระดับวิญญูชน ก็เป็นระดับก่อชะตาขั้นสาม... นี่อาจจะเกี่ยวข้องกับระดับก่อชะตา”
“อืม เมื่อก่อนฆราวาสจื่อหยางก็เป็นเช่นนี้ แต่จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนอารมณ์และบคลิกไปราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ข้าได้ยินมาจากอาจารย์ว่า ฆราวาสจื่อหยางอยู่ห่างจากระดับก่อชะตาเพียงแค่ครึ่งก้าวเท่านั้น”
สองพี่น้องเดินเล่นไปอย่างไร้จุดหมายในสำนัก สวี่ซินเหนียนพาเขาเที่ยวชมปูชนียสถานอันเลื่องชื่อ ในฐานะสำนักที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงหนึ่งพันสองร้อยปี หากปกติไม่มีการห้ามคนไม่มีหน้าที่เข้าไปด้านใน เพราะจะรบกวนการเรียนของนักเรียน ภูเขาชิงหยุนคงกลายเป็นจุดชมวิวที่มีนักท่องเที่ยวแน่นขนัดแน่นอน
“พี่ใหญ่...” ขณะที่เดิน สวี่ซินเหนียนก็ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกะทันหัน
สวี่ชีอันหยุดมองเขา
สวี่ซินเหนียนมองเขา และเบือนหน้าหนี แสร้งทำเป็นมองทิวทัศน์รอบๆ “เมื่อวานข้าคิดอยู่นาน หากไม่ใช่เพราะเจ้า ท่านพ่อคงถูกตัดหัวไปแล้ว ญาติผู้หญิงเองก็คงถูกส่งเข้าไปอยู่สำนักสังคีต หากไม่ใช่เพราะเจ้า เมื่อวานน้องหลิงเยวี่ยก็คงตกอยู่ในอันตราย เป็นไปได้มากว่าจะถูกคนแซ่โจวรังแก หากไม่ใช่เพราะเจ้า บ้านสกุลสวี่อาจจะยังจมอยู่ในความบังเอิญที่รอดชีวิตมาได้ รอวันที่จะถูกล้างบาง”
หลังจากพูดจบ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า เดินไปหลายสิบเมตร และพูดโดยไม่มีเสียงว่า ‘ขอบคุณ!’
...
ตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก
สวี่ชีอันเดินขึ้นบันไดตามญาติผู้น้องไป ผ่านกระถางธูปเดินเข้าไปในห้องโถง เสาทาเคลือบด้วยสีแดงสูงเจ็ดเมตรประคองหลังคาโดม รองปราชญ์เอกที่ประดิษฐานอยู่ในราชวิทยาลัยคือผู้ก่อตั้งสำนักศึกษาอวิ๋นลู่
ในเปลวเทียนเรียว รองปราชญ์เอกสวมชุดจีนสีคราม สวมมงกุฎขงจื๊อทรงสูง มือข้างหนึ่งไพล่หลัง มือข้างหนึ่งวางอยู่ที่เอว สายตามองออกไปไกลๆ
ถัดจากรองปราชญ์เอกคือกวางสีขาวที่ว่องไวและสง่างาม บนขนสีขาวจะเห็นลายเมฆรางๆ
สวี่ซินเหนียนชี้ไปที่กวางสีขาวตัวนั้น และพูดว่า “มันคือที่มาของชื่อสำนักอวิ๋นลู่”
สวี่ชีอันพูดว่า “ปัญญาชนก็มีรสนิยมดี มีกวางสีขาวเป็นพาหนะ”
สวี่ซินเหนียนมองญาติผู้พี่ และแก้ไขว่า “นี่ไม่ใช่พาหนะ แต่เป็นภรรยา”
“!!!” สวี่ชีอันพินิจรองปราชญ์เอกอีกครั้ง และพึมพำในใจว่า ก็ไม่ต่างกัน
ประโยคนี้เขาไม่กล้าพูดออกมาดังๆ
สวี่ซินเหนียนราวกับรู้ว่าญาติผู้พี่ของเขากำลังคิดอะไรจึงพูดว่า “ใน ‘บันทึกอวิ๋นลู่’ ของสำนักบันทึกไว้ว่า กวางสีขาวตัวนี้เป็นปีศาจ ขณะที่นั่งฟังพระคัมภีร์กับนักปราชญ์ ปีศาจก็แปลงกายเป็นคน จากนั้นก็อยู่เคียงข้างรองปราชญ์เอก คนกับปีศาจอยู่ร่วมกันมาตั้งแต่เด็ก ความรู้สึกของพวกเขานั้นบริสุทธิ์มาก สุดท้ายจึงแต่งงานเป็นสามีภรรยากัน ในขณะนั้นความรักระหว่างคนกับปีศาจไม่เป็นที่ยอมรับในโลก...ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น แต่หลังจากที่นักปราชญ์รู้ก็ไม่ได้บังคับให้เลิกกัน และรับรองการแต่งงานของพวกเขา นักปราชญ์กล่าวว่า ‘ความรักไม่มีพรมแดน เห็นชัดว่าขอเพียงแค่มีความรัก คนกับปีศาจก็อยู่ร่วมกันตลอดไปได้’ ”
ตั้งแต่สมัยโบราณความรักของคนกับปีศาจมีชื่อเล่นอยู่ ตัวอย่างเช่น ฟ้าคนเป็นหนึ่งเดียว เช่นนั้นชื่อเล่นของรองปราชญ์เอกผู้นี้คืออะไร
หากเปรียบกวางเป็นม้า... ม้าสุดที่รักเหรอ? สวี่ชีอันประสานมือไปทางรูปปั้นรองปราชญ์เอก
ขณะที่สวี่ซินเหนียนโค้งคำนับรองปราชญ์เอกด้วยความเคารพ สายตาของสวี่ชีอันก็หันไปทางห้องโถง พบแผ่นหินที่สูงเท่ากับคนตั้งอยู่ทางด้านซ้ายและขวาของห้องโถง
ด้านหนึ่งว่างเปล่า อีกด้านหนึ่งเป็นจารึก
เขาเดินไปด้านหน้าแผ่นหิน และอ่าน “เพื่อตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณของจักรพรรดิในการยึดมั่นในความซื่อสัตย์ ตายเพื่อความยุติธรรม[footnoteRef:1] ชื่อเสียงและคุณงามความดีจะเป็นอมตะชั่วนิรันดร์ ผู้แต่ง เฉิงฮุ่ย” [1:  ยึดมั่นในความซื่อสัตย์ ตายเพื่อความยุติธรรม สำนวนจีน แปลว่า ยึดมั่นในศีลธรรมและยอมตายเพื่อความยุติธรรม]
ลายมือมีความเรียบร้อย สง่างาม ไม่เลอะเทอะ ไม่เกินจริง ให้ความรู้สึกยิ่งใหญ่และสง่างามของวิญญูชนให้แก่ผู้คน
“นี่คือรองปราชญ์เอกของราชวิทยาลัยหลวงที่อาศัยอยู่ที่นี่” สวี่ซินเหนียนเดินเข้ามา และยืนเคียงข้างญาติผู้พี่ด้านหน้าแผ่นหิน
“รองปราชญ์เอกของราชวิทยาลัยหลวง...จริงสิ ข้าไม่ค่อยรู้รายละเอียดเกี่ยวกับความคับแค้นระหว่างราชวิทยาลัยหลวงกับสำนักอวิ๋นลู่นัก” สวี่ชีอันสนใจมาก ดวงตาเขียนคำว่า ‘กินแตงโม[footnoteRef:2]’ เอาไว้ [2:  กินแตงโม คำยอดนิยมที่ใช้บนอินเทอร์เน็ตจีน มีความหมายเดียวกับคำว่า ‘กินเผือก’ ของไทย หมายถึง กินแตงโมรอเสพดราม่า]
สวี่ซินเหนียนมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนอยู่ จากนั้นก็พูดด้วยเสียงต่ำ “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ความขัดแย้งในประเทศเมื่อสองร้อยปีก่อน”
“ความขัดแย้งในประเทศหรือ” แม้ว่าสวี่ชีอันจะโง่ประวัติศาสตร์ แต่เขาก็ยังรู้ความหมายของความขัดแย้งในประเทศ
องค์รัชทายาทซึ่งเป็นรากฐานของประเทศ!
ความขัดแย้งในประเทศก็คือการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท
“เวลานั้นเหรินจงขึ้นครองราชย์ ตำแหน่งองค์รัชทายาทว่างไปกว่าสิบปี องค์ชายทั้งสองจึงเป็นคู่แข่งที่แข็งแกร่งในขณะนั้น คนหนึ่งเป็นองค์ชายใหญ่ที่เกิดจากจักรพรรดินี อีกคนหนึ่งเป็นองค์ชายที่เกิดจากพระสนมที่มาจากครอบครัวขุนนาง พระสนมท่านนั้นมีเสน่ห์มาก จึงเป็นที่โปรดปราณของเหรินจง เหรินจงตั้งใจจะแต่งตั้งให้องค์ชายที่เกิดจากพระสนมเป็นองค์รัชทายาท ตอนนั้นจึงต้องประสบกับการต่อต้านของฝ่ายพลเรือนและทหาร เหรินจงมีราชโองการอยู่หลายครั้ง แต่ก็ถูกสำนักราชเลขาธิการปฏิเสธทุกครั้ง และคนที่เป็นผู้นำพลเรือนและทหารในตอนนั้น ก็คือปัญญาชนของสำนักอวิ๋นลู่ ยืนข้างลูกคนโตไม่ใช่ลูกคนเล็ก ยืนข้างองค์ชายใหญ่ไม่ใช่ลูกพระสนม แม้แต่จักรพรรดิก็ไม่อาจฝ่าฝืนกฎที่มาตั้งแต่สมัยโบราณได้ พี่ใหญ่ เจ้าพูดถูกมาก ‘ระบบพิธีการ’ คือ ‘กลยุทธ์ปราบมังกร’ ที่ปัญญาชนใช้เป็นประจำ ความขัดแย้งในประเทศครั้งนี้ ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่เต็มใจยอมรับความพ่ายแพ้ จึงต่อสู้กันนานถึงหกปีเต็ม ในช่วงเวลานั้น หัวหน้าสำนักราชเลขาธิการถูกเปลี่ยนไปสี่คน ขุนนางในท้องพระโรงถูกถอดไปทีละกลุ่ม พวกขุนนางในเมืองหลวงและส่วนท้องถิ่นต่างๆ ที่เกี่ยวข้องมีมากถึงสองร้อยกว่าคน”
…………………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 43 คำจารึก
“จนถึงขณะนี้ ปัญญาชนของสำนักอวิ๋นลู่ก็รับช่วงต่อตำแหน่งหัวหน้าสำนักราชเลขาธิการ เขาไม่ได้ยึดมั่นในแนวคิดของเหล่าผู้อาวุโสรุ่นก่อนๆ อีกต่อไป ทุ่มเทให้กับคำสั่งของเหรินจงอย่างแน่วแน่ ต่อต้านการละเมิดกฎ เขาแก้ปัญหาให้เหรินจงได้ ในที่สุดความขัดแย้งในประเทศที่วุ่นวายก็สิ้นสุดลง เหรินจงเกลียดสำนักอวิ๋นลู่เพราะเรื่องนี้ เขาตระหนักได้ว่าการมีอยู่ของสำนักอวิ๋นลู่ไม่เอื้อต่อการปกครองของอำนาจจักรพรรดิ และในเวลานี้เฉิงฮุ่ยก็เสนอให้ก่อตั้งราชวิทยาลัยหลวง และฝึกฝนบุคคลที่มีความสามารถโดยราชสำนักเอง และความเสื่อมถอยของลัทธิขงจื๊อก็เริ่มขึ้นด้วยเช่นกัน”
นี่คือที่มาของความขัดแย้งเกี่ยวกับลัทธิขงจื๊อดั้งเดิมระหว่างสำนักอวิ๋นลู่กับราชวิทยาลัยหลวง
ราชวิทยาลัยหลวงเป็นราชวิทยาลัยแห่งชาติ ส่วนสำนักอวิ๋นลู่เป็นเอกชน เอกชนจะแซงหน้ารัฐได้อย่างไร...สวี่ชีอันกระจ่างแจ้งในทันที
หลังจากสวี่ซินเหนียนพูดจบ เขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเชิงทดสอบ “พี่ใหญ่คิดเห็นอย่างไร...อืม ข้าหมายถึงเรื่องความขัดแย้งในประเทศ ไม่เกี่ยวกับเรื่องวิชาการ”
คิดว่าหากเกี่ยวข้องกับเรื่องวิชาการ ชาวนาอย่างพี่ใหญ่จะตอบไม่ได้เหรอ? สวี่ชีอันประชดประชันในใจ และยิ้ม “ภายนอกคือความขัดแย้งในประเทศ แต่แท้จริงแล้วคือความขัดแย้งเรื่องอำนาจ ปัญญาชนอยากใช้ความทะเยอทะยาน จำเป็นต้องถือครองอำนาจไว้ในมือ และปริมาณอำนาจในประเทศก็ต้องคงที่ ยิ่งเจ้าถือครองอำนาจไว้ในมือมากเท่าใด คนอื่นก็จะสูญเสียอำนาจไป ระดับสูงสุดของการชิงดีชิงเด่นคือการทำให้จักรพรรดิเป็นเพียงหุ่นเชิด และกลายเป็นจักรพรรดิที่ไร้มงกุฎ”
เดิมทีสวี่ซินเหนียนทดสอบไปอย่างนั้น แต่เมื่อฟังถึงตรงนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปยกใหญ่
สวี่ชีอันหรี่ตามองเขา “ทำไม ข้าพูดผิดหรือ”
‘ถูกต้องมาก แต่คำพูดนี้ไม่อาจพูดส่งเดชได้...’ สวี่ซินเหนียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “เจ้าพูดต่อเถอะ”
สวี่ชีอันพยักหน้า “ไม่ว่า ‘กลยุทธ์ปราบมังกร’ ของลัทธิขงจื๊อจะทรงพลังเพียงใด สุดท้ายแล้วจักรพรรดิก็ยังมีอำนาจมากกว่า ไม่ว่าจะเรียนวรรณกรรมหรือศิลปะการต่อสู้ก็ต้องอุทิศตนให้กับจักรพรรดิ ประโยคนี้สื่อความหมายทุกอย่างแล้ว ตั้งแต่สมัยโบราณไม่ว่าจะเป็นคนโลภหรือมีคุณธรรม ตราบใดที่เป็นขุนนางทรงอำนาจ ก็ไม่มีจุดจบที่ดีหรอก”
การผูกขาดการเมืองและกิจการของราชสำนักก็เป็นเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น สุดท้ายแล้วก็จะถูกชำระบัญชี เพราะขุนนางก็คือขุนนางตลอดไป ตอนสวี่ชีอันอ่านประวัติศาสตร์ในชาติก่อน จักรพรรดิที่ไร้มงกุฎมีเยอะมาก และองค์ไหนมีจุดจบที่ดีบ้าง
ไม่นับเฉาอาหมาน[footnoteRef:1] ยุคสงครามที่อำนาจจักรพรรดิล่มสลายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง [1:  เฉาอาหมาน ชื่อเล่นของโจโฉ ตัวละครจากวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่อง ‘สามก๊ก’]
สวี่ซินเหนียนถามอย่างเร่งรีบ “มีวิธีแก้ไขอย่างไรบ้าง”
สิ่งที่พี่ใหญ่พูดกับเขาไม่มีสอนในสำนักศึกษา
“ไร้ทางแก้!” สวี่ชีอันส่ายหน้า และถอนหายใจ “ท้องพระโรงก็เหมือนสนามรบ การชิงดีชิงเด่นสุขใจเพียงชั่วครู่ แต่ฌาปนกิจทั้งครอบครัว[footnoteRef:2]” [2:  การชิงดีชิงเด่นสุขใจเพียงชั่วครู่ แต่ฌาปนกิจทั้งครอบครัว เป็นการเสียดสี สาปแช่งพฤติกรรมที่ทำให้รู้สึกไม่พอใจ]
สิ่งที่เขาพูดนั้นแปลก แต่ในดวงตาราวกับมีประวัติศาสตร์นับพันปีไหลวนอยู่ เมื่อเห็นดวงตาคู่นี้ สวี่ซินเหนียนก็ชะงักไป
“แต่พี่ใหญ่ยังมีอีกความคิดหนึ่ง” สวี่ชีอันเปลี่ยนเรื่อง
“เชิญพี่ใหญ่พูด”
“ความสำเร็จในอดีตของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เฉียนเป็นตัวอย่างที่มีชีวิต เมื่อเจ้าสามารถสร้างผลกระทบต่อความมั่นคงของชาติได้ เจ้าก็จะเปลี่ยนจากปัญญาชนที่ต้องพึ่งพาอำนาจจักรพรรดิ เป็นผู้แข็งแกร่งที่สามารถอยู่บนฐานอำนาจทัดเทียมกับอำนาจของจักรพรรดิ”
ดวงตาของสวี่ซินเหนียนเปล่งประกาย ใบหน้าของเขาดูมีความสุข เมื่อฟังสวี่ชีอันพูดอย่างสบายๆ “เอ้อร์หลางเฉลียวฉลาดเกินผู้อื่น เป็นคนหนุ่มที่ควรค่าแก่การสั่งสอน”
“...” สวี่เอ้อร์หลางเพิ่งจะตอบสนอง ‘เห็นชัดๆ ว่าข้ากำลังทดสอบเขา...’
สวี่ชีอันไม่ได้พูดต่อ และไตร่ตรองคำถามหนึ่งในใจ แม้ว่าสำนักอวิ๋นลู่จะถูกตัดออกจากอนาคตการเป็นข้าราชการ แต่ก็ยังเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ถือครองระบบการฝึกของลัทธิขงจื๊อ
สิ่งที่ถูกตัดออกเป็นเพียงอาชีพเท่านั้น
แม้ว่าสวี่ซินเหนียนจะไม่ได้อธิบายว่าเป็นอาชีพราชการของสำนักเริ่มอ่อนแอลง หรือเป็นระบบลัทธิขงจื๊อทั้งระบบที่เริ่มอ่อนแอกันแน่ แต่สวี่ชีอันก็รู้สึกว่าเป็นอย่างหลัง
เพราะอยู่ด้วยกันข้างๆ น้ำตก สวี่เอ้อร์หลางจึงพูดว่า “สองร้อยปีที่ผ่านมา ลัทธิขงจื๊อขั้นสูงสุดมีเพียงสามระดับเท่านั้น”
เป็นเพราะหลังจากสามระดับ ระบบลัทธิขงจื๊อต้องยอมเข้าเป็นราชการเหรอ? หรือเกี่ยวข้องกับเรื่องอื่นๆ เช่นความมั่นคงของลัทธิขงจื๊อกันแน่?
“เช่นนั้นจารึกนี้หมายความว่าอย่างไร ทำไมถึงตั้งตระหง่านอยู่ตรงนี้” เขาถาม
สวี่ซินเหนียนจ้องไปที่ตัวอักษรจีนบนแผ่นจารึกด้วยนัยน์ตาซับซ้อนและถอนหายใจ “นี่คือภาคต่อของความขัดแย้งเรื่องลัทธิขงจื๊อดั้งเดิม หรือจะพูดว่าเป็นส่วนหนึ่งของข้อพิพาทนี้ด้วยก็ได้ รองปราชญ์เอกเฉินท่านนั้นช่างน่าทึ่ง หลังจากที่เขาก่อตั้งราชวิทยาลัยหลวง เขารู้ว่าหากเขาต้องการเหนือกว่าสำนักอวิ๋นลู่ เขาต้องมีระบบการศึกษาของตัวเอง ไม่เช่นนั้นนักเรียนของราชวิทยาลัยหลวง ก็ยังคงเป็นนักเรียนของสำนักอวิ๋นลู่ ดังนั้นเขาจึงอุทิศตนเพื่อการศึกษาพระคัมภีร์ รวบรวมใหม่เข้ากับความคิดของตัวเอง ใช้เวลาถึงสิบสามปี ในที่สุดก็สร้างระบบการศึกษาที่ศิษย์เก่งยิ่งกว่าอาจารย์ขึ้นมาได้”
“รักษาหลักการของสวรรค์ทำลายความปรารถนาของมนุษย์[footnoteRef:3]หรือ” สวี่ชีอันฉุกคิดขึ้นมาในใจ [3:  รักษาหลักการของสวรรค์ทำลายความปรารถนาของมนุษย์ เป็นแนวคิดของลัทธิขงจื๊อใหม่ โดยอธิบายหลักการไว้ว่า ‘หลักการของสวรรค์’ หมายถึง ส่วนรวม ความเมตตากรุณา และจิตใจอันมีความเห็นอกเห็นใจของมนุษย์ ส่วน ‘ความปรารถนาของมนุษย์’ หมายถึง ส่วนตน ความชั่วเล็กๆ น้อยๆ ความเห็นแก่ตัว โดยสรุป ‘รักษาหลักการของสวรรค์ทำลายความปรารถนาของมนุษย์’ คือการทำความดีกำจัดความชั่วนั่นเอง]
สวี่เอ้อร์หลางพยักหน้า จากการสนทนาเมื่อสักครู่นี้ เขาเริ่มยินดีจะอธิบายปัญหาทางวิชาการให้กับญาติผู้พี่ที่หยาบกระด้างของเขาฟัง จึงกล่าวว่า
“รองปราชญ์เอกเฉิงคิดว่า ทุกสิ่งในโลกล้วนปฏิบัติตามกฎ กฎนี้เรียกว่า ‘หลักการ’ หลักการคือสิ่งจำเป็นที่สุดในโลก และถูกต้องที่สุด ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับ ‘หลักการ’ ถึงจะเติบโตได้อย่างเฟื่องฟู แต่ด้วยความปั่นป่วนสรรพสิ่งในโลก ผู้คนจะสูญเสียความเป็นตัวตน และสูญเสียหลักการไป”
“ดังนั้นจึงต้องรักษาหลักการของสวรรค์ทำลายความปรารถนาของมนุษย์เช่นนั้นหรือ” สวี่ชีอันกล่าว
รักษาหลักการของสวรรค์ทำลายความปรารถนาของมนุษย์เป็นโครงร่างแนวความคิดของราชวิทยาลัยหลวง ส่วนทำงานอย่างไร สวี่ชีอันกำลังรอคำอธิบายของสวี่ซินเหนียน
สวี่ซินเหนียนพูดต่อ “รองปราชญ์เอกเฉิงตั้งกฎเกณฑ์สำหนักปราชญ์ขึ้นมา หากปัญญาชนปฏิบัติตามกฎเกณฑ์เหล่านี้ พวกเขาก็จะไม่ทำผิด ทำสิ่งที่ถูกต้อง และสอดคล้องกับ ‘หลักการของสวรรค์’ กฎชุดนี้ยกระดับความจงรักภักดี ความกตัญญู วินัยและความชอบธรรมต่อหลักการของสวรรค์ให้สูงยิ่งขึ้น”
สวี่ซินเหนียนหัวเราะเยาะ “หากจักรพรรดิต้องการให้ขุนนางตาย ขุนนางก็ต้องตาย หากพ่อต้องการให้ลูกตาย ลูกก็ต้องตาย ยึดมั่นในศีลธรรมและยอมตายเพื่อความยุติธรรม”
สวี่ชีอันฟังอย่างเงียบเชียบ และจู่ๆ ก็ถามว่า “เช่นนั้นฉือจิ้ว เจ้าคิดว่า นี่ถูกหรือผิด”
สวี่ซินเหนียนตกตะลึง เขาเหม่อมองญาติผู้พี่และอ้าปากจะพูด แต่มีพลังลึกลับติดอยู่ในลำคอของเขา ทำให้เขาพูดไม่ออก
สวี่ชีอันเข้าใจ พลังนี้เรียกว่า ‘การกักขังทางความคิด’
“ดังนั้น ถึงมีจารึกนี้หรือ” สวี่ชีอันหันไปมองจารึก
“อืม” สวี่เอ้อร์หลางพยักหน้า “ความขัดแย้งระหว่างสำนักอวิ๋นลู่กับราชวิทยาลัยหลวง เป็นความขัดแย้งด้านวิชาการและความคิด แต่จารึกนี้ตั้งตระหง่านอยู่ที่ตำหนักศึกษารองปราชญ์เอกมาสองร้อยปีแล้ว ที่ผ่านมามันไม่เคยล้ม หากมันไม่ล้มในสักวันหนึ่ง สำนักอวิ๋นลู่ก็ไม่อาจเอาชนะราชวิทยาลัยหลวงได้ เจ้าสำนักนั่งนิ่งที่สำนักมาสิบกว่าปี เพื่อศึกษาพระคัมภีร์ เขาพยายามลบล้างสิ่งที่บันทึกไว้บนจารึก และพยายามสร้างแนวคิดที่เป็นผู้ใหญ่และถูกต้องมากยิ่งขึ้น แต่เขาก็ล้มเหลว ผู้อำนวยการนั่งนิ่งที่สำนักมาสิบกว่าปี เพื่อศึกษาพระคัมภีร์ เขาพยายามลบล้างสิ่งที่บันทึกไว้บนจารึก และพยายามสร้างแนวคิดที่เป็นผู้ใหญ่และถูกต้องมากขึ้น แต่เขาล้มเหลว”
“เพราะมันแสดงถึงความจริงและความถูกต้อง” สวี่ชีอันกล่าว
“ใช่” สวี่ซินเหนียนถอนหายใจ “ไม่เพียงแค่เจ้าสำนักเท่านั้น อันที่จริงปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่กับอาจารย์หลายรุ่นในสำนักต่างตั้งตัวต่อต้านจารึกนี้ แต่ไม่มีใครทำได้สำเร็จ ความคิดของรองปราชญ์เอก คนธรรมดาจะหักล้างได้อย่างไร เจ้าสำนักยืนอยู่ตรงนั้น แต่เป็นเวลาสิบกว่าปีมาแล้วที่เขาไม่เคยจรดพู่กันหมึกลงบนนั้นเลย” สวี่ซินเหนียนชี้ไปที่โต๊ะข้างๆ แผ่นหินที่ว่างเปล่า และพูดว่า
“ต่อมาก็มีเหล่านักเรียนกับปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่พยายามจารึกบนแผ่นหินเพื่อแข่งกับจารึกของรองปราชญ์เอกเฉิง แต่วันต่อมาก็ถูกลบไป ถึงอย่างไรพู่กันกับแท่งหมึกบนโต๊ะยังคงอยู่ บางทีเจ้าสำนักก็อาจจะมีความหวังริบหรี่อยู่เช่นกัน ด้วยเหตุนี้ เมื่อใดก็ตามที่เหล่านักเรียน จู่ๆ ก็มีความคิดขึ้นมา และรู้สึกว่าตัวเองโดดเด่น ก็จะมาจารึกที่นี่ น่าเสียดายที่คนที่เจ้าสำนักรอคอยไม่เคยปรากฏตัว ข้าเคยคิดว่าข้าทำได้ แล้วก็จารึกบนแผ่นหินเช่นกัน...” เมื่อพูดถึงตรงนี้ สวี่ซินเหนียนก็ไม่ได้พูดต่อ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะบอกญาติผู้พี่เกี่ยวกับเด็กหนุ่มบ้าระห่ำในอดีต เพื่อหลีกเลี่ยงความตายทางสังคมอีกครั้ง
เพื่อตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณของจักรพรรดิในการยึดมั่นในความซื่อสัตย์ ตายเพื่อความยุติธรรม  ชื่อเสียงและคุณงามความดีจะเป็นอมตะชั่วนิรันดร์... สวี่ชีอันเผชิญหน้ากับจารึก เขาเงียบไปครู่หนึ่ง และพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ฉือจิ้ว พี่ใหญ่ขอถามเจ้าอะไรหน่อย กษัตริย์หนัก หรือคนทั้งโลกหนัก”
สวี่ซินเหนียนตอบอย่างไม่ลังเล “คนทั้งโลกแน่นอน”
สวี่ชีอันถามอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าเรียนหนังสือเพื่ออะไร”
สวี่ซินเหนียนตอบตามจิตใต้สำนึก “จักรพรรดิอุทิศตนเพื่อประเทศชาติ...”
เมื่อพูดจบ เขาก็ตกตะลึง
สวี่ชีอันไม่สนใจ และถามต่อ “การได้บันทึกชื่อลงในประวัติศาสตร์ เป็นสิ่งที่ปัญญาชนแสวงหามาตลอดทั้งชีวิตจริงๆ หรือ”
สวี่ซินเหนียนไม่ได้ตอบ ความเงียบของเขาอธิบายทุกอย่างแล้ว
สิ่งที่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สองคนของสำนักอวิ๋นลู่ทำเพื่อขัดเกลาบทกวีก็อธิบายทุกอย่างแล้วเช่นกัน
สวี่ชีอันถอนหายใจ
จักรพรรดิต้องการให้ขุนนางตายขุนนางก็ต้องตาย ทำไมกัน
พ่อต้องการให้ลูกตายลูกก็ต้องตาย ทำไมกัน
สังคมที่เฮงซวยเช่นนี้ไม่อาจมีสิทธิมนุษยชนมากกว่านี้ได้แล้วหรือ สวี่ชีอันหัวเราะ “ข้าไม่ใช่ปัญญาชน แต่ก็อยากเขียนอะไรบางอย่าง ฉือจิ้ว ฝนหมึกให้ข้าที”
สวี่ซินเหนียนขมวดคิ้ว
สวี่ชีอันพูดว่า “ถึงอย่างไรพู่กันหมึกกับแท่งหมึกก็วางอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ว่าให้คนเขียนหรอกหรือ หากพี่ใหญ่เขียนไม่ดี พรุ่งนี้ก็มีคนลบออก”
หลังจากสวี่ซินเหนียนฟังจบ เขาก็เดินไปฝนหมึก ครู่หนึ่งก็ถือพู่กันหมึกยืนอยู่ด้านหน้าจารึก และถามว่า “พี่ใหญ่อยากเขียนว่าอะไรหรือ”
“ครั้งนี้ข้าอยากเขียนด้วยตัวเอง” สวี่ชีอันคว้าพู่กันหมึกไป และมองแผ่นหินว่างเปล่า
ใบหน้าของเจ้าของร้านที่เขากินอาหารเช้าเมื่อเช้าผุดขึ้นมาในหัวทันที เห็นชัดว่าเจ็บปวดเจียนตาย แต่ก็ไม่กล้าขอเงิน เหมือนกับสุนัขอย่างน่าสงสาร
ปัญหาเรื่องผู้ใต้บังคับบัญชาของราชวงศ์ต้าฟ่งหยั่งรากลึกสะสมมาช้านาน คนไร้ศีลธรรมจรรยาเต็มท้องพระโรงนั้นล้วนซื่อสัตย์และภักดีต่อชาติ แต่ไม่เคยแยแสหรือสงสารประชาชนชนชั้นล่าง
เขานึกถึงท่าทางเย่อหยิ่งและเผด็จการของโจวลี่ตอนขี่ม้าบนถนน  นึกถึงบันทึกที่เจ้าหน้าที่วางท่าใหญ่โตไม่กลัวผู้ใดในเมืองหลวง
การมีอยู่ของพลังอำนาจที่มากล้นทำให้ความชั่วร้ายของราชวงศ์ศักดินาแสดงออกมามากขึ้นเรื่อยๆ และทำให้ประชาชนระดับล่างไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะก่อกบฏ
อย่างน้อยในชาติก่อนเขาก็ยังรู้ว่าชาวนาก่อกบฏรุนแรงหลายครั้ง แต่ในโลกนี้ การก่อกบฏของชาวนาแม้แต่โอกาสที่จะก่อให้เป็นรูปเป็นร่างก็ไม่มี และยังถูกกำจัดอย่างรวดเร็วอีก
สวี่ชีอันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และหายใจออกอย่างหนักหน่วง ก่อนจะเริ่มเขียน
‘ถวายหัวใจเพื่อฟ้าดิน ถวายชีวิตเพื่อราษฎร สืบสานความรู้ของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ เปิดทางสู่สันติภาพนิจนิรันดร!’
เมื่อเขียนเสร็จ สวี่ชีอันก็รู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นมาก เขาระบายความกลัดกลุ้มในอก โยนพู่กันหมึกทิ้ง และพูดเสียงดัง “ฉือจิ้ว นี่คือสิ่งที่ปัญญาชนควรกระทำ”
‘ครืน!’
ในหัวของสวี่ฉือจิ้วราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมาแยกจิตสำนึกทางจิตวิญญาณที่วุ่นวาย และแยกโซ่ตรวนของจิตวิญญาณออก
เขาเหม่อมองญาติผู้พี่ ไม่รู้ว่าเข้าใจผิดหรือไม่ สวี่เอ้อร์หลางเหมือนเห็นไอสีม่วงหนาทึบเหนือศีรษะของญาติผู้พี่แล้วหายไปในชั่วพริบตา
‘เปรี๊ยะ!’
แผ่นหินที่อยู่ข้างๆ ส่งเสียงปริแตกออกมาทันที และปรากฏรอยร้าวขนาดใหญ่ที่โยงจากบนลงล่าง
สองพี่น้องตกตะลึง โดยไม่รอให้พวกเขาตอบสนอง ตำหนักศึกษารองปราชญ์เอกสั่นสะเทือน หลังคาโดมมีขี้เถ้าร่วงลงมา เชิงเทียนเอียงกระเท่เร่
รูปปั้นรองปราชญ์เอกพุ่งขึ้นไปในอากาศอันบริสุทธิ์ ทะลวงขึ้นไปเหนือเมฆสีขาวบนยอดเขา และเห็นความปั่นป่วนในระยะหลายสิบลี้
สวี่ชีอันมึนงง สีหน้าดูไม่ได้อย่างมาก “เกิดอะไรขึ้น เหมือน...เหมือนก่อเรื่องซะแล้ว”
“ก่อเรื่องอะไร ก่อเรื่องอะไร” สวี่ซินเหนียนลุกลี้ลุกลน และพูดเสียงดัง “เกี่ยวอะไรกับพวกเรา พวกเราไม่เคยมาตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก”
หลังจากพูดจบ เขาก็กุมหัววิ่งออกไปทางประตู และหลบหนีไป
“ปัญญาชน เจ้ารอข้าด้วย” สวี่ชีอันวิ่งตามเขาไป และคิดในใจว่า ในช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้ ปัญญาชนมีความสามารถในการปรับตัวที่ยอดเยี่ยมมาก
…………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 44 หนี
สองพี่น้องวิ่งออกมาจากตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก ไม่กล้าใช้เส้นทางหลัก แต่เลี้ยวจากทางเดินข้างลานเข้าไปในป่า วิ่งอยู่นานก่อนจะหยุด
ลมหายใจของสวี่ชีอันคงที่ ส่วนสวี่ซินเหนียนยืนค้ำต้นสนหอบหายใจ เพราะได้ออกกำลังกายอย่างหนัก ใบหน้าขาวผ่องจึงแดงเรื่อจนชวนให้คนเห็นต้องใจสั่น
“ตอนนี้พวกเราจะทำอย่างไรดี” สวี่ชีอันคิดจะขอคำชี้แนะนำจากน้องชายผู้ ‘ทำอะไรเป็นขั้นเป็นตอน’ จึงลองถามดู “เมื่อครู่นับว่าได้แก้ไขปัญหาเก่าแก่นับพันปีของสำนักศึกษาหรือไม่”
เขาไม่คิดว่าคำพูดตลกขบขันของเขาจะทำให้เกิดภาพที่น่ากลัวเช่นนั้นขึ้นมาได้ และไม่แน่ใจว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร ดังนั้นจึงเต็มใจหนีมากับสวี่เอ้อร์หลาง
สวี่ซินเหนียนหอบหนัก สงบจิตใจพลางร้อง ‘เฮอะ’ ออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “มากที่สุดก็เป็นแค่ปัญหาสองร้อยปี”
สวี่ชีอันถอดถุงน้ำยื่นให้
สวี่เอ้อร์หลางรับมาดื่มก่อนเอ่ยต่อ “ถ้าหากเป็นข้าตอนที่เพิ่งเข้าสำนักใหม่ๆ ข้าจะแนะนำให้เจ้าอยู่กับที่แล้วรอรับการคารวะด้วยความซาบซึ้งใจจากพวกศิษย์อาจารย์ของสำนัก แต่ข้าในตอนนี้แค่อยากจะพาเจ้าไปจากที่นี่เร็วๆ เท่านั้น”
เขาส่งถุงน้ำกลับคืนให้ญาติผู้พี่ รออยู่สักครู่ เห็นสีหน้าของเขาเป็นปกติ ไม่สงสัยอะไร
เขาจึงรู้สึกทั้งผิดหวังและชื่นชม
ที่ชื่นชม แน่นอนว่าเป็นเพราะญาติผู้พี่ของเขาฉลาดมาก ไม่เหมือนกับคนหยาบกระด้างอย่างบิดาของเขา สิ่งนี้ทำให้สวี่ซินเหนียนผู้ถือตัวสูงส่งรู้สึกพอใจจากใจจริง
ที่ผิดหวัง เพราะเขาไม่สามารถแสดงความสามารถและความล้ำเลิศทางปัญญาต่อหน้าญาติผู้พี่และคนอื่นๆ ได้
ใช่ ถึงญาติผู้พี่จะแต่งบทกวีที่ทำให้ผู้คนทอดถอนใจด้วยความตกตะลึงมาหลายครั้ง อีกทั้งเมื่อครู่เขาก็เขียนประโยคที่ราวกับจะถล่มภูผาผ่าแยกแผ่นดินลงบนแผ่นจารึกด้วย…แต่สวี่ซินเหนียนก็ยังคิดว่าสติปัญญาของตนเลิศล้ำยิ่งกว่า
หากไม่มีความคิดเช่นนี้ ก็แต่ง ‘หากฟ้าไม่สร้างข้าสวี่ซินเหนียน ราชวงศ์ต้าฟ่งคงราวกับค่ำคืนอันยาวนาน’ ไม่ได้น่ะสิ
สองพี่น้องรีบเคลื่อนตัวออกจากป่าอย่างรวดเร็วแล้วคลำทางไปยังคอกม้าเงียบๆ
ตอนนี้การจากไปโดยไม่ร่ำลาเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
หากสวี่ชีอันยังอยู่ที่เดิม ผู้ที่เข้ามาทักทายเขาอาจจะเป็นพวกสำนักอวิ๋นลู่ที่ซาบซึ้งในบุญคุณเป็นล้นพ้น ถึงขั้นอาจจะเป็นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่เลยก็ได้…ถึงแม้ไม่น่าจะเป็นไปได้เท่าไหร่
แต่นี่เป็นด้านดี
ส่วนด้านร้ายนั้นชัดเจนอย่างยิ่ง สำนักอวิ๋นลู่กับราชวิทยาลัยหลวงเป็นคู่แข่งทางลัทธิเต๋า ขณะที่สวี่ชีอันได้รับความซาบซึ้งใจในบุญคุณจากสำนักอวิ๋นลู่ เขาก็ต้องได้รับความเกลียดชังจากปัญญาชนของราชวิทยาลัยหลวงด้วย
ขุนนางบุ๋นและบู๊สูงศักดิ์แห่งราชวงศ์ล้วนเป็นคนของราชวิทยาลัยหลวง
คดีเงินภาษีหนึ่งคดีก็ทำให้เกิดภัยไม่รู้จบ และนี่ยังอันตรายวุ่นวายยิ่งกว่าคดีเงินภาษีหนึ่งร้อยคดีเสียอีก
ความคิดของฉือจิ้วกับข้าตรงกันโดยบังเอิญ…สวี่ชีอันเอ่ยพลางหัวเราะ “ฉือจิ้ว เจ้าเป็นสุนัขตัวจริง[footnoteRef:1]” [1:  เป็นสุนัขตัวจริง คำแสลงในอินเทอร์เน็ตของจีน ใช้ในการกล่าวว่าคนคนนั้นว่าไม่น่าเชื่อถือจริงๆ ]
ดีมาก เอ้อร์หลางไม่ใช่ปัญญาชนชอบอวดรู้ อาจเป็นเพราะเขาตั้งใจศึกษาตำราพิชัยสงครามก็ได้
“หยาบช้า” สวี่ซินเหนียนยอกย้อน จากนั้นเอ่ยต่อ “ขอเพียงพวกเราจากไป เรื่องภายหลัง ข้าเชื่อว่าสำนักจะไม่ป่าวประกาศตามอำเภอใจ จะต้องเก็บเป็นความลับแทนพวกเราแน่”
เขาไม่พูดอะไรอีก เร่งฝีเท้ารีบเดินพลางครุ่นคิดอย่างจดจ่ออย่างเงียบๆ
…
ลานกว้างด้านนอกราชวิทยาลัยปราชญ์
จ้าวโส่วผมสีขาวหงอก สวมชุดผ้ากระสอบ จู่ๆ ก็ขยับตัวอย่างไม่คาดคิด เขาหันกลับไปมองด้านหลังของสำนักอย่างกะทันหัน
ไม่กี่วินาทีต่อมา ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามก็มีท่าทางแบบเดียวกัน พวกเขาทอดมองไปไกลๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
องค์หญิงใหญ่งุนงงสับสน นางหันหน้าไปมองตามพวกเขาโดยไม่รู้ตัว แต่ท้องฟ้าก็แจ่มใส ไม่มีอะไรเลยสักนิด
ทว่าในพริบตาต่อมา ปราณใสที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าก็พวยพุ่งขึ้นท้องฟ้าแล้วทะลุผ่านก้อนเมฆ เมฆขาวหนาทึบที่ลอยอยู่บนภูเขาชิงหยุนแตกสลายท่ามกลางสายตาจดจ้องของทุกคน
จ้าวโส่วหายตัวไปเป็นคนแรก จากนั้นปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามก็แสดงอภินิหารวาจาบัญญัติออกมา แค่สามฉื่อ (1 ฉื่อเท่ากับประมาณ 30 เซนติเมตร) พวกเขาก็เคลื่อนที่ไปถึงด้านหลังของสำนักแล้ว
องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วเบาๆ ก่อนยกชายกระโปรงเดินตามไปอย่างรวดเร็วทว่าไม่เสียกิริยา
รูปร่างของนางผอมเพรียว ส่วนโค้งเว้าอ่อนช้อยงดงาม ยามก้าวเดินมีเสน่ห์ที่ไม่อาจบรรยาย เพียงสัมผัสรับรู้ได้เท่านั้น
…
ณ ตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก เชิงเทียนเอียงกระเท่เร่ น้ำตาเทียนไหลหยดย้อยอยู่เต็ม
ในห้องโถงใหญ่ว่างเปล่า ปราณใสราวกับลมฤดูใบไม้ผลิสั่นไหว เผยให้เห็นเงาร่างของจ้าวโส่ว เขากวาดตามองทุกส่วนทุกมุมของห้องโถงใหญ่อย่างรวดเร็ว จากนั้นสายตาก็รวมอยู่ที่จารึกของรองปราชญ์เอกเฉิงซื่อที่แตกร้าว
นี่มัน…ภายในดวงตาราวกับบ่อน้ำโบราณของเจ้าสำนักมีคลื่นโหมกระหน่ำ ขณะเดียวกันก็วิเคราะห์ได้ถึงสาเหตุที่ปราณใสพุ่งขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว
จารึกที่อยู่บนตำหนักศึกษาแตกร้าว ปราณซื่อตรงยิ่งใหญ่ที่แฝงอยู่ในสำนักอวิ๋นลู่หลุดออกจากพันธนาการจนเอ่อล้นออกมา แล้วเกิดเป็นภาพเมื่อสักครู่นี้
คำถามคือ จารึกรองปราชญ์เอกเฉิงซื่อแตกร้าวอย่างไม่มีเค้าลางเช่นนี้ได้อย่างไร
ไม่นานจ้าวโส่วถึงได้เข้าใจ สายตาของเขาถูกแผ่นหินที่ตนเป็นคนตั้งไว้ในตำหนักดึงดูด เขามองดูเนื้อหาบนแผ่นจารึก รู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังเลือนหายและสลายไป มีเพียงตัวอักษรน่าเกลียดบรรทัดเดียวเท่านั้นที่ประทับลึกอยู่ในดวงตา
ตราตรึงอยู่ในดวงจิต
กลายเป็นสิ่งเดียวบนโลกในตอนนี้
ท่ามกลางปราณใสสั่นไหวจนทำให้รู้สึกเหมือนกับเป็นลมวสันต์อันสดชื่น เงาร่างของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามปรากฏตัวขึ้น พวกเขากวาดมองทั่วทั้งห้องโถงใหญ่โดยไม่รู้ตัว
พอมองเห็นแผ่นจารึกของรองปราชญ์เอกเฉิงซื่อที่แตกร้าวแผ่นนั้น นัยน์ตาก็หดเกร็งโดยไม่รู้ตัว
‘ยังดีๆ อยู่เลย แล้วแผ่นจารึกแตกร้าวได้อย่างไร…ไม่ นี่เป็นเรื่องดี นั่นหมายความว่าผนึกที่สยบโชคชะตาของสำนักอวิ๋นลู่ได้สั่นคลอนแล้ว...’ หลี่มู่ไป๋คิดในใจ ทันใดนั้นก็พบว่าท่าทีของเจ้าสำนักไม่ถูกต้อง
นั่นเป็นท่าทางประเภทจมอยู่ในโลกของตัวเองราวกับไร้วิญญาณก็ไม่ปาน
‘จารึกกลับแตกร้าวเสียแล้ว ในยุคที่รองปราชญ์เอกยังไม่ถือกำเนิด แต่กลับมีคนสามารถสั่นคลอนจารึกของเฉิงซื่อได้’ …จางเซิ่นและเฉินไท่มองตากัน ล้วนมองเห็นความตกใจสงสัยในดวงตาของแต่ละคน
จากนั้นพวกเขาก็เป็นเหมือนกับหลี่มู่ไป๋ พบความผิดปกติของเจ้าสำนักจ้าวโส่ว
“ถวายหัวใจเพื่อฟ้าดิน ถวายชีวิตเพื่อราษฎร สืบสานความรู้ของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ เปิดทางสู่สันติภาพนิจนิรันดร…” จางเซิ่นเอ่ยพึมพำ
เขาตกตะลึงกับความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวมีพลัง และความทะเยอทะยานซึ่งแฝงอยู่ในประโยคนี้จนขนลุกไปทั่วร่าง บางอย่างพลุ่งพล่านออกมา เลือดเดือดพล่านอยู่ในอก
“นี่สิถึงจะเป็นเรื่องที่ปัญญาชนสมควรกระทำอย่างแท้จริง” ริมฝีปากของเฉินไท่สั่นเทา “เพื่อราชการ เพื่อประชาชน เพื่อประเทศชาติ เพื่อคนทั้งโลก ไม่ควรทำเพื่อคนตระกูลเดียวหรือเพื่อคนจำนวนน้อยไม่กี่คน”
ปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงว่าเป็นอัจฉริยะด้านการปกครองท่านนี้ตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม ในชั่วขณะนี้เอง เสียงของเขาแหบแห้ง “รู้แจ้งแล้ว รู้แจ้งแล้ว…”
หลี่มู่ไป๋สูดลมหายใจเข้าลึก สงบสติอารมณ์ “ผู้ใดเป็นคนเขียนสิ่งนี้”
ทั้งสามมองไปยังเจ้าสำนักจ้าวโส่วพร้อมกัน เจ้าสำนักกักตัวมาสิบกว่าปีเพื่อล้มล้างปรัชญาของเฉิงซื่อ เขาได้ทุ่มเทใจกายอย่างหนัก สมัยนี้ถ้ามีใครที่สามารถสร้างความคิดทางวิชาการใหม่ๆ ได้ ก็มีแต่เขาเพียงผู้เดียว
แต่เมื่อครู่เจ้าสำนักก็อยู่กับพวกเขา อีกอย่างท่าทีของเจ้าสำนักในตอนนี้ก็บอกชัดทุกอย่างแล้ว
สิ่งที่ตอบกลับเขาคือความเงียบ หลังจากผ่านไปนาน จ้าวโส่วก็เอ่ยเสียงเบาหวิว “พวกเจ้าออกไปก่อน มีเรื่องอะไรค่อยพูดคุยกันภายหลัง”
จากนั้นเขาก็กล่าว “ตัวข้าพูดอะไรไม่ออก”
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามโค้งคำนับ แล้วเดินเคียงกันจากไป
ประตูตำหนักปิดลง รอบด้านเงียบสงัด จ้าวโส่วยืนอยู่หน้าแผ่นหินเงียบๆ ด้านหลังคือประตูหน้าต่างฉลุลายเป็นช่องให้แสงอาทิตย์เจิดจ้าสาดส่องเข้ามา
ผ่านไปนานเขาก็จัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย จากนั้นคำนับเต็มพิธีการด้วยธรรมเนียมของศิษย์ไปทางจารึก “เช้าได้สัมผัสสัจธรรม ค่ำคืนนั้นแม้ต้องตายก็ยินดี”
…
ในที่สุดองค์หญิงใหญ่ก็ยกกระโปรงรีบเร่งมาถึงด้านนอกตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก แต่กลับพบว่าด้านในตำหนักศึกษาระยะสิบจั้งมีม่านปราณที่เหมือนกับชามคว่ำปกคลุมเอาไว้ ตัดขาดมันจากโลกภายนอก
นางไม่รีบร้อน เพียงยืนนิ่งสงบอยู่ใต้ขั้นบันไดด้านนอกตำหนักศึกษา เสมือนดอกไม้ที่ผลิบานอย่างเงียบงัน
ต่อมาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามก็เดินเคียงกันออกมา สีหน้าเคร่งเครียด แต่เดาไม่ออกว่าเป็นเรื่องดีหรือร้าย
“ท่านทั้งสาม เกิดเรื่องอันใดหรือ” สายตาขององค์หญิงใหญ่มองไปยังตำหนักศึกษา
“องค์หญิงอย่าเพิ่งตรัสถามกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ” เฉินไท่คำนับ “เรื่องนี้ กระหม่อมยังหาเบาะแสไม่ได้ชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ”
องค์หญิงใหญ่แย้มยิ้ม ใบหน้าที่ยากจะปกปิดความสูงศักดิ์นิ่งสงบเช่นเคย
นางกล่าวลาปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสาม ก่อนมุ่งหน้าไปยังศาลาเพียงลำพัง ท่ามกลางสายลมของภูเขา กระโปรงผ้าแพรไหมปลิวพลิ้วตามลม ราวกับภูตพรายบนภูเขา ราวกับเซียนที่ลงมาเที่ยวเล่นในโลกมนุษย์
ทหารสองแถวสวมเกราะติดอาวุธมีคมยังคงเฝ้าระวังอยู่ด้านนอกศาลาราวกับรูปสลักที่เงียบงันหลายอัน
องครักษ์คุ้มกันส่วนพระองค์ทั้งยี่สิบสี่คนเป็นองครักษ์ของนางเอง ด้านล่างภูเขายังมีกองกำลังที่มาจากหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลอยู่อีกเจ็ดคน
เป็นเพราะสำนักศึกษารังเกียจเว่ยเยวียนมาก จึงไม่อนุญาตให้หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลขึ้นมาบนเขา
องค์หญิงใหญ่พากลุ่มองครักษ์ลงจากเขา เมื่อพบหน่วยลาดตระเวนยามวิกาลทั้งเจ็ดคนที่รออยู่ข้างทางหลวงก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงคมชัดงามสง่า “ปราณใสของสำนักอวิ๋นลู่พุ่งขึ้นสู่ฟ้า ตำหนักศึกษารองปราชญ์เอกถูกปิด รายงานเรื่องนี้กับใต้เท้าเว่ย ให้เขาจับตาดูสำนักแล้วตรวจสอบเรื่องนี้ให้แน่ชัด”
“พ่ะย่ะค่ะ!” หน่วยลาดตระเวนยามวิกาลประสานมือคำนับ
องค์หญิงใหญ่เอ่ยต่อ “ตามหาคนผู้หนึ่งให้ข้า เขาคือมือปราบของที่ว่าการอำเภอฉางเล่อ นามว่าสวี่ชีอัน”
“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ”
…………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 45 พี่ใหญ่น่ารังเกียจจริงๆ
ณ หอดูดาว แท่นแปดทิศ
ท่านโหราจารย์ในชุดขาว มีผมขาว หนวดขาว กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ในมือถือจอกสุรา มองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวงอย่างเงียบๆ
ทางด้านซ้ายมีโต๊ะอยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ฉู่ไฉ่เวยผู้มีใบหน้ารูปไข่ตาโต องคาพยพบนใบหน้างดงามประณีต แลดูอ่อนหวานลึกลับกำลังนั่งอยู่ตรงนั้น
นางกินไปพลางพูดเจื้อยแจ้วไปพลาง “ท่านอาจารย์ เมื่อใดข้าจะได้ก้าวสู่ขั้นหกแล้วเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุล่ะเจ้าคะ”
ท่านโหราจารย์ตอบพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าไม่สนใจเรื่องกินและยอมฝึกฝนอย่างสงบจิตสงบใจได้เมื่อใด ก็ถึงเวลานั้นเอง”
ฉู่ไฉ่เวยกล่าวอย่างลำบากใจ “เช่นนั้นชาตินี้คงเป็นไปไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
นางกลืนอาหารลงไปแล้วพูดจ้อต่อ “จริงสิเจ้าคะ เงินปลอมนั่นถูกเผาได้ง่ายดายยิ่ง ทั้งพอโยนลงน้ำก็ระเบิด ไม่อาจเก็บรักษาเอาไว้ได้เลย เช่นนี้ก็รายงานต่อองค์จักรพรรดิได้ไม่ง่ายเลยหนาเจ้าคะ”
ท่านโหราจารย์เอ่ยเสียงเบา “จักรพรรดิเฒ่ากินอิ่มจนว่างงาน ให้เขากลิ้งกลับเข้าท้องแม่ไปก็ใช้ได้แล้ว”
ฉู่ไฉ่เวยแลบลิ้นน้อยๆ ออกมา “ศิษย์ไม่กล้าพูดคำนี้หรอกเจ้าค่ะ ท่านไปรายงานเองเถิด”
ท่านโหราจารย์ยิ้มอย่างใจดี
“ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่สี่ใกล้จะเป็นบ้าแล้ว ท่านไม่สนใจหน่อยหรือเจ้าคะ ไม่มีเรื่องอะไรก็เที่ยววิ่งออกไปนอกเมือง ป่าวประกาศว่าประตูแห่งความลับของการเล่นแร่แปรธาตุได้เปิดให้เขาแล้ว”
“…”
“อาจารย์ ข้าว่ามือปราบผู้น้อยสวี่ชีอันคนนี้ไม่เลวเลย พวกเราไม่อาจรับเขาไว้ในสำนักโหราจารย์ได้เลยหรือ อ้อ ท่านไม่รู้ว่าเขาคือใครสิหนา เขาก็คือคนที่ไขคดีเงินภาษี…”
“…”
“ท่านอาจารย์ การปลูกถ่ายคือสิ่งใดหรือ”
ท่านโหราจารย์ถอนหายใจ “ไฉ่เวย”
“ท่านอาจารย์กล่าวมาเถิด”
“ของกินก็หยุดปากเจ้าไม่ได้หรือ”
“อ้อ”
ไม่กี่วินาทีต่อมา…
“ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านมองไปทางนั้นอยู่เรื่อยเลยเจ้าคะ”
“ไฉ่เวย อาจารย์รู้สึกเสียใจอยู่สักหน่อยน่ะ”
“ท่านอาจารย์กล่าวมาเถิด”
“เหตุใดอาจารย์ถึงไม่รู้วิชาปิดเสียงของลัทธิขงจื๊อนะ”
“ฮิๆ…” สีหน้าของฉู่ไฉ่เวยเพิ่งจะฉายแววได้ใจ จู่ๆ ก็พบว่าอาหารบนโต๊ะเน่าเสียในพริบตาและแผ่กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ออกมา
นางเบะปากทำท่าจะร้องไห้ ปวดใจจนหายใจไม่ออก “ท่านอาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว ท่านรีบเปลี่ยนให้มันเป็นเหมือนเดิมเร็วๆ เถิด”
ท่านโหราจารย์ยังคงทอดมองไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือ แล้วเอ่ยพร้อมหัวเราะ “อาจารย์กำลังสอนบทเรียนให้เจ้าอย่างหนึ่งนะ ในขอบเขตของวิชาเล่นแร่แปรธาตุ ของที่เปลี่ยนแปลงแล้วส่วนใหญ่ไม่อาจทำให้คืนสู่สภาพเดิมได้”
ฉู่ไฉ่เวยปาดน้ำตา แล้วร้องไห้กระซิกวิ่งจากไป “ข้าจะไม่มาหาคนแก่นิสัยเสียผู้นี้อีกแล้ว”
…
ที่ศาลาข้างป่าไผ่ เจ้าสำนักจ้าวโส่วเอ่ยเสียงเบา “ห้ามมิให้เข้าใกล้ที่แห่งนี้ในระยะสามสิบจั้ง (1 จั้ง ประมาณ 2.5 เมตร)”
ขณะที่เอ่ย เขาก็โบกแขนเสื้อ ปราณใสขยายออกมาแล้วครอบคลุมศาลาเป็นรัศมีสามสิบจั้ง
เมื่อทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เขาก็หันกายไปมองปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่สามท่านที่ถูกเรียกมาประชุม
หลี่มู่ไป๋มือถือถ้วยชา สีหน้าเคร่งขรึม “ข้าสอบถามแล้ว เวลานั้นไม่มีนักเรียนคนใดเข้าใกล้ตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก และไม่มีทางรู้ว่าใครเข้ามา”
“ลายมือบนแผ่นศิลาไม่ใช่ของนักเรียนคนใดในสำนักแน่ ผู้ที่สามารถเขียนตัวอักษรน่าเกลียดเช่นนี้ออกมาได้ ข้าไม่คิดว่าจะเป็นคนที่สำนักของพวกเราสั่งสอนหรอกนะ”
เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ หลี่มู่ไป๋ก็รู้สึกผิดนิดหน่อย ถ้าหากไม่ใช่นักเรียนของสำนัก เช่นนั้นผู้ที่อยู่ในสำนักวันนั้น นอกจากศิษย์ราคาถูกคนนั้นแล้วยังจะมีใครอีก
‘ตุบ ตุบ…’
ตอนนี้เอง จางเซิ่นก็เคาะโต๊ะ ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้เก็บความเยาะเย้ยดูถูกทั้งหมดลงไป แล้วเอ่ยคัดค้านเพื่อนรักของตนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ลายมือสามารถปลอมแปลงได้ ลายมือน่าเกลียดก็ยิ่งทำได้เช่นกัน”
เฉินไท่เอ่ยถามทันใด “แล้วสาเหตุที่ปลอมลายมือคืออะไรเล่า จารึกตั้งอยู่ตรงนั้นมาหลายสิบปีแล้ว ศิษย์อาจารย์ในสำนักต่างก็เคยลองกันแล้ว ทุกผู้ล้วนแต่ยินดีจะเป็นวีรบุรุษ ไม่มีเหตุผลให้ต้องปลอมลายมือเลย อีกอย่าง ตอนนั้นพี่น้องสวี่ฉือจิ้วและสวี่หนิงเยี่ยนก็มาเยี่ยมชมภูเขาพอดี”
เมื่อปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามจบการสนทนา ก็ไม่ได้พูดอะไรอยู่เนิ่นนาน
หลี่มู่ไป๋ดื่มน้ำชาในถ้วยแล้วทอดถอนใจออกมา “ถวายหัวใจเพื่อฟ้าดิน ถวายชีวิตเพื่อราษฎร สืบสานความรู้ของปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ เปิดทางสู่สันติภาพนิจนิรันดร…”
“ละอายใจนัก หลายปีมานี้ข้าละทิ้งความคิดที่จะเป็นขุนนางไปแล้ว ในใจเพียงคิดอยากมีชื่อเสียงเลื่องลือไปร้อยปี ทิ้งชื่อของตนจารึกไว้ในประวัติศาสตร์”
“พี่ฉุนจิ้งมีเกียรติสูงส่งยิ่งนัก” จางเซิ่นยกนิ้วหัวแม่โป้งขึ้นเป็นการยกย่องให้คราหนึ่ง จากนั้นเอ่ยว่า “บทกวีส่งเสริมการเรียนรู้นั่นก็มอบให้ข้าชี้แนะแทนเถิด”
หลี่มู่ไป๋เปลี่ยนคำพูดทันที “เพื่อประเทศและปวงประชา จะไม่ขอโต้แย้งกับชื่อเสียงที่ได้จารึกไว้ในประวัติศาสตร์”
เจ้าสำนักจ้าวโส่วชะงักไป จดจ้องมองหลี่มู่ไป๋ ประกายแสงในแววตาส่องวาบแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ “เจ้าเข้าใกล้ระดับก่อชะตาแล้วหรือ!”
“!!!” เฉินไท่และจางเซิ่นตกตะลึง
หลี่มู่ไป๋ยิ้มพลางลูบเครา “นิพพานจึงรู้แจ้งในทันใด”
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่อีกสองท่านที่เหลืออิจฉาขึ้นมาทันที
หลังจากถูกเจ้าสำนักจ้าวโส่วชี้ให้เห็น ทันใดนั้นทั้งคู่ก็พบว่ากลิ่นอายของหลี่มู่ไป๋มีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
ระดับก่อชะตาขั้นสาม เป็นเขตแดนแห่งการค้นหาเป้าหมายของชีวิต บางคนเรียนหนังสือเพื่อชื่อเสียง บางคนเรียนเพื่อความร่ำรวยและยศศักดิ์ บางคนเรียนเพื่อสืบสานให้แก่คนรุ่นหลัง…ทุกคนล้วนมีเส้นทางของตนเอง
เส้นทางของเจ้าสำนักจ้าวโส่วก็คือการสร้างความรู้ใหม่เพื่อลัทธิขงจื๊อ เพื่อปัญญาชนหลายพันหมื่นคนในใต้หล้า ทำลายการกักขังทางความคิด และค้นหาเส้นทางสายใหม่
ดังนั้นเขาจึงไม่อาจบรรลุเป้าหมายนี้ได้ภายในวันเดียว และไม่อาจทะลวงถึงระดับสองได้ในวันเดียวด้วย
คนอื่นๆ ไม่ได้เอ่ยถามถึงเป้าหมายในชีวิตของหลี่มู่ไป๋ เพราะเขาในตอนนี้อยู่ในสภาวะลางเลือนแบบหนึ่ง
จางเซิ่นและเฉินไท่มองสบตากัน ลอบตัดสินใจเงียบๆ ว่าหลังจากวันนี้พวกเขาจะกักตนเพื่อเลื่อนขั้นในตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก จะไม่ออกมาแล้ว
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามนักเรียนเข้ามาในตำหนักศึกษารองปราชญ์เอก” ดวงตาที่แฝงความยิ่งใหญ่ของจ้าวโส่วกวาดมองปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในที่แห่งนั้นแล้วเอ่ย “เรื่องนี้ห้ามแพร่งพรายออกไป ข้าอยากจะยืนหยัดวาจากับพวกเจ้าทั้งสามด้วย”
ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามมองหน้ากันแล้วค่อยๆ พยักหน้า
ปราณของจ้าวโส่วจมสู่ตันเถียน พลังรวมอยู่ที่ปลายลิ้น “สุภาพชนควรปิดปากเงียบ”
…
ม้าสองตัวควบทะยานอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าใกล้เมืองหลวง สองพี่น้องก็ลดความเร็วลง ปล่อยให้ม้าวิ่งเหยาะไปตามทาง
พวกเขาเช่าม้าเลวมา ดีกว่าม้าขาเจ็บอยู่หน่อยเดียว ข้อดีคือราคาถูก ข้อเสียคือพลังกายไม่เพียงพอ
ไม่อาจควบทะยานด้วยความเร็วสูงนานๆ ได้
หากวิ่งไปแล้วตาย ยังต้องจ่ายเพิ่มอีกสิบกว่าตำลึงอีก สองพี่น้องเป็นคนรู้จักกระเป๋าเงินของตนดี
สวี่ซินเหนียนถอนหายใจออกมา ในที่สุดก็เอ่ยถามข้อสงสัยที่อยู่ในใจ “พี่ใหญ่ควรอธิบายสักหน่อยหรือไม่”
เขาหมายถึงภาษิตโลกตะลึงท่อนนั้น
“เจ้าอยากให้ข้าอธิบายอะไร” สวี่ชีอันถามกลับ
“พี่ใหญ่เป็นเพียงแค่ระดับก่อปัญญาเท่านั้น เหตุใดจึงเอ่ยคำพูดที่ราวกับสะเทือนฟ้า แม้แต่ผีเทวดายังต้องร่ำไห้แบบนั้นได้” สวี่ซินเหนียนเชิดคางอย่างเย่อหยิ่ง “นั่นเป็นคำพูดที่มีแต่ปัญญาชนเท่านั้นที่จะเอ่ยออกมาได้นะ”
ดูท่าจะทำให้เจ้าได้ใจนะ…ทุกอย่างล้วนด้อยกว่า มีแค่ปัญญาชนที่อยู่สูงเท่านั้นหรือ…แต่ดีชั่วอย่างไรข้าก็จบการศึกษาภาคบังคับเก้าปีและเรียนจบจากโรงเรียนตำรวจเชียวนะ…ทั้งยังเป็นนักเลงคีย์บอร์ดรุ่นอาวุโส ได้รับการกล่อมเกลาจากวัฒนธรรมคีย์บอร์ดมาอย่างล้ำลึก อะไรก็ล้วนรู้ทั้งสิ้น…ถ้าแข่งขันด้านคลังความรู้กันจริงๆ ปัญญาชนอย่างพวกเจ้าทั้งหลายเมื่ออยู่ต่อหน้าข้าก็เป็นแค่น้องๆ เท่านั้นแหละ!
สวี่ชีอันอยากจะพ่นคำนี้ออกมาจริงๆ
เขาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเปลี่ยนวิธีพูด “ฉือจิ้วก็คิดว่าความคิดของลัทธิขงจื๊อในปัจจุบันมีปัญหาอยู่นิดหน่อยเหมือนกันนี่ แต่พอข้าถามเจ้าว่าปัญญาชนสมควรทำอะไร คำตอบของเจ้าก็ยังเป็นคำตอบตามบรรทัดฐานของยุคสมัยดั้งเดิม"
ประโยคนี้ทำให้สวี่ซินเหนียนตกอยู่ในภวังค์
“นี่คือข้อจำกัดทางความคิด ปัญญาชนอย่างพวกเจ้าทั้งหลายได้รับอิทธิพลมาจากความคิดบางอย่าง พอผ่านไปนานเข้าก็ก่อเป็นรูปร่าง ถึงแม้จะรู้ว่าไม่ถูกต้อง แต่ก็ยากจะหลุดพ้นได้” สวี่ชีอันพูดอย่างตรงไปตรงมา “พวกเราเปลี่ยนวิธีเรียกได้ มันคือการกักขังทางความคิด”
“กักขังทางความคิด…” สวี่ฉือจิ้วพึมพำสี่คำนี้ซ้ำๆ
“เจ้าสำนักอวิ๋นลู่ก็ถูกกักขังทางความคิดเช่นเดียวกัน เพราะได้รับอิทธิพลจากการเล่าเรียนของเฉิงซื่อ เขาอยากจะทะลวง อยากจะหาวิธีการศึกษาใหม่ๆ แต่ตัวเขายังอยู่ในวังวน แล้วจะนำพาปัญญาชนทั่วทั้งใต้หล้าให้หลุดพ้นจากวังวนได้อย่างไร ผู้ที่ทำได้จริงๆ มีเพียงผู้ที่อยู่นอกวังวนเท่านั้น อาจเป็นเพราะพี่ใหญ่ไม่ได้เรียนหนังสือมากนัก ถึงได้สามารถฟันกระบี่ทางอ้อม[footnoteRef:1] มีความคิดแปลกใหม่ และไม่ถูกตรรกะปรัชญาเฉิงซื่อกักขังเอาไว้” [1:  ฟันกระบี่ทางอ้อม หมายถึง ไม่ปฏิบัติตามวิธีการเดิมๆ ในการค้นหาวิธีการใหม่ๆ ที่แตกต่างกันในการแก้ปัญหา เพื่อให้บรรลุชัยชนะที่น่าประหลาดใจ]
แน่นอนว่าข้าก็มีการกักขังทางความคิด แต่เป็นการกักขังความคิดที่มาจากศตวรรษที่ 21 เพียงแค่ไม่มีใครมาตีแสกหน้าข้าเท่านั้น…สวี่ชีอันเอ่ยอยู่ในใจ
การกักขังทางความคิดที่ว่า พูดให้ชัดๆ ก็คือปรัชญาสามทัศน์ และปรัชญาสามทัศน์ก็คือสิ่งที่สร้างขึ้นตามยุคสมัย ตัวเจ้าอยู่ในยุคสมัยนี้แล้วได้รับอิทธิพลจากมัน ย่อมไม่รู้สึกว่ามีปัญหาอะไร มีเพียงแค่กาลเวลาเคลื่อนไปไกลถึงระดับหนึ่งเท่านั้น จึงจะอยู่ในตำแหน่งได้เปรียบและค้นพบปัญหา
สวี่ฉือจิ้วไม่ได้พูดอะไรอยู่นานมาก เขาเริ่มครุ่นคิดสิ่งต่างๆ ผ่านไปหนึ่งก้านธูป[footnoteRef:2] เขาก็มองสวี่ชีอันด้วยท่าทางมีชีวิตชีวา “คำพูดครั้งนี้ของพี่ใหญ่ทำให้ข้ารู้แจ้งทันใด” [2:  หนึ่งก้านธูป คือหน่วยนับเวลาแบบโบราณของจีน เท่ากับเวลา 60 นาที หรือ 1 ชั่วโมง]
‘พี่ใหญ่ยอดเยี่ยมจริงๆ’
ความตระหนักรู้แข็งแกร่งมาก...สวี่ชีอันประเมินอยู่ในใจ แต่สีหน้าเรียบเฉย กลับเผยท่าทางเยาะเย้ยออกมาแทน
“น่าเสียดาย เจ้าไม่ได้สืบทอดส่วนที่ดีของบ้านสกุลสวี่ แต่กลับไปสืบทอดของสกุลหลี่มาแทน”
‘พี่ใหญ่น่ารังเกียจจริงๆ’ …จู่ๆ สวี่ฉือจิ้วก็ไม่อยากพูดคุยกับเขาแล้ว
ถ้าท่านแม่ได้ยินคำพูดนี้ล่ะก็ จะต้องตบโต๊ะโมโหแล้วกล่าวว่า ‘ดวงเจ้าตัวสารเลวนี่ขัดกับแม่’
…………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 46 ซื้อเครื่องประดับ
เมื่อกลับถึงเมืองจิงจ้าวก็ส่งม้าคืนให้ที่พักม้า หลังจากรับเงินมัดจำมาแล้ว สวี่ชีอันก็เดินออกจากประตูร้านแล้วเอ่ย
“ฉือจิ้วเจ้ากลับไปก่อน ข้ายังมีเรื่องต้องทำ”
สวี่ซินเหนียนพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรมาก แต่เดินจากไปตามถนนทอดยาวเพื่อกลับบ้านเพียงลำพัง
สวี่ชีอันซื้อขนมดอกหอมหมื่นลี้[footnoteRef:1]ชุดหนึ่งจากข้างทาง เดินพลางกินพลาง ไม่นานก็มาถึงร้านขายเครื่องประดับ [1:  ขนมดอกหอมหมื่นลี้ เป็นขนมจีนโบราณ มีทั้งที่ทำจากแป้งหรือถั่วเขียวกวนใส่น้ำผึ้งดอกหอมหมื่นลี้ หรือน้ำตาลดอกหอมหมื่นลี้ มีลักษณะกลมๆ คล้ายขนมไหว้พระจันทร์]
ร้านเป่าชี่ซวน!
เถ้าแก่ร้านเป่าชี่ซวนเป็นซิ่วไฉ[footnoteRef:2]ผู้หนึ่ง อันที่จริงเรื่องที่ที่ปัญญาชนทำการค้านั้นเป็นเรื่องธรรมดาอย่างยิ่ง โดยเฉพาะพวกตระกูลร่ำรวยชั้นสูง แค่อาศัยการเก็บค่าเช่าที่อย่างเดียวไม่อาจค้ำจุนรายจ่ายในชีวิตอันฟุ่มเฟือยของตระกูลใหญ่ได้ [2:  ซิ่วไฉ หมายถึง ผู้ที่สอบผ่านการสอบคัดเลือกเข้ารับราชการระดับท้องถิ่น]
กิจการทำเงินประเภทร้านค้าและหอนางโลมทั้งหลายในเมืองจิงจ้าว ล้วนแต่มีเงาของชนชั้นสูงอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น
‘เห็นอยู่ชัดๆ ว่าการค้าของต้าฟ่งเจริญรุ่งเรืองอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แต่ดันเก็บภาษีหนักๆ กับชาวนา…ข้ามีเหตุผลให้สงสัยจริงๆ ว่านี่คือฝีมือของพวกชนชั้นสูงมีสกุลรุนชาติ ทำนาจะได้เงินสักเท่าไหร่กันเชียว อยากจะร่ำรวย ก็ต้องดึงขนแกะมาจากตัวพ่อค้าสิ อยากจะให้ชาวบ้านมีชีวิตที่ดีกว่านี้และเติมท้องพระคลังของต้าฟ่งให้ร่ำรวยยิ่งกว่าเดิมก็ต้องปฏิรูป แต่ข้าราชการในท้องพระโรงกลับเอาแต่นอนกลิ้งไปมา ไหนเลยจะมีที่ให้ข้าราชการชั้นผู้น้อยอย่างข้าได้พูด อืม ตั้งเป้าเล็กๆ ไว้แล้วกัน เริ่มจากฝึกฝนเอ้อร์หลางให้กลายเป็นราชเลขาธิการแห่งต้าฟ่งเสียก่อน…’
เมื่อคิดถึงท่าทางขุนนางระดับสูงของน้องชายจอมหยิ่งผยองในอนาคต มุมปากของสวี่ชีอันก็ยกขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
สวี่ชีอันก้าวเข้าไปในร้าน สายตากวาดผ่านแท่นวางสินค้า เครื่องประดับที่วางบนผ้าไหมสีแดงชิ้นแล้วชิ้นเล่าสะท้อนเข้ามาในดวงตา
ปิ่นสองขา ที่ครอบผม ปิ่นเกล้าผม ปิ่นปักผม ปิ่นระย้า ปิ่นสับ…ละลานตาไปหมด
ในบรรดาเครื่องประดับเหล่านี้ สิ่งที่ทำด้วยทองนั้นแพงที่สุด ส่วนหยกต้องดูที่ชนิด อันที่แพงก็แพงกว่าทองคำ อันที่ถูกก็ราคาไม่ต่างจากเงินมากนัก
สวี่ชีอันคลำสามอีแปะในกระเป๋าของตน เอ่ยพึมพำในใจ เงินเล็กน้อยพวกนี้เดิมทีก็ไม่อาจซื้อเครื่องประดับล้ำค่าอะไรได้เลย
เขากำลังทอดถอนใจที่เงินไม่พอ เท้าก็เหยียบโดนของแข็งๆ เขาหยิบมันขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติยิ่ง แล้วใส่มันไว้ในกระเป๋าโดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสี
อาจเป็นเพราะลื่นไหลเป็นธรรมชาติเกินไป จึงไม่มีใครสนใจเขาเพราะเหตุนี้
หนึ่งอีแปะช่างไร้ประโยชน์ ถ้าเป็นหนึ่งตำลึงทองยังพอได้
เขามีความรู้สึกแบบชาติก่อนตอนเข้าไปร้านหรูแต่กลับซื้อของไม่ได้ สิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือร้านค้าในสมัยนี้สงวนท่าทีมาก ไม่มีพนักงานน่ารำคาญเหมือนชาติก่อนที่จะต้องเข้ามาคอยตามติดแล้วทำให้เจ้าจ่ายเงินออกมาทันทีเหล่านั้น
“เถ้าแก่ ที่นี่มีส่วนลดไหม” สวี่ชีอันเคาะโต๊ะจ่ายเงิน
เถ้าแก่ร้านเป็นชายชราไว้เคราแพะ สวมชุดแบบปัญญาชน เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
เถ้าแก่ร้านชี้ไปยังป้ายที่แขวนไว้บนผนัง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ “ถ้าหากลูกค้าแก้ปริศนาคำได้ สามารถลดของในร้านให้เจ้าได้ครึ่งหนึ่ง”
กฎนี้เป็นจุดเด่นของร้านเป่าชี่ซวน
ทายปริศนาคำแล้วจะลดให้ครึ่งหนึ่ง... น่าสนใจ... สวี่ชีอันเดินไปอยู่หน้าป้ายไม้ กวาดตามองปริศนาคำบนนั้น 'เมฆสลาย เดือนโผล่ บุปผาเล่นเงา!'
เขาอาศัยคลังความรู้อันมากมายและความสามารถในการให้เหตุผลเชิงตรรกะ ไม่นานก็แก้ปริศนาคำออก
เครื่องประดับบางอย่างแค่น้ำหนักก็มีราคาหลายตำลึงแล้ว ยิ่งบวกกับค่าแรงอีก...
สวี่ชีอันประมาณการพักหนึ่ง พบว่าต่อให้ลดราคาไปครึ่งหนึ่ง เขาก็ยังไม่อาจซื้อเครื่องประดับดีๆ ได้
แต่ไม่ช้าเขาก็มีวิธี
หญิงสาวที่สามารถมาซื้อเครื่องประดับของร้านเป่าชี่ซวนได้ ทางบ้านต้องมีฐานะดีมาก อีกทั้งต้องเคยเล่าเรียนศึกษาอยู่หลายปี อย่างน้อยก็ไม่ใช่ผู้หญิงไม่รู้หนังสือ
ผู้หญิงเช่นนี้ล้วนมีโรคหนึ่งอย่าง นั่นคือเป็นพวกน้ำครึ่งถังกระทบเสียงดัง[footnoteRef:3] [3:  น้ำครึ่งถังกระทบเสียงดัง เปรียบเปรยหมายถึงผู้มีความรู้เพียงครึ่งๆ กลางๆ แต่กลับอวดเบ่ง]
คิดว่าตนเป็นผู้มีความรู้ ชมชอบศิลปะมีรสนิยมสูง ดังนั้นถึงได้ติดกับเล่ห์กลเล็กๆ ของร้านเป่าชี่ซวนเป็นพิเศษ
เครื่องประดับที่มีราคาเดียวกัน แต่พวกนางจะชอบมาซื้อที่ร้านเป่าชี่ซวน ไม่ใช่อะไร เป็นเพราะจะมาแก้ปริศนาคำ
หากแก้ปริศนาคำได้ ทางร้านจะแกะสลักคำตอบที่ถูกต้องไว้ใต้ป้ายไม้ จากนั้นจึงมอบให้กับลูกค้าพร้อมเครื่องประดับ
หากแก้ไม่ได้ก็ช่างเถอะ แต่เมื่อแก้ปริศนาคำได้สักหนึ่งหรือสองข้อ พวกนางก็จะสามารถเอาไปคุยโวกับสหายคนสนิทในห้องหอได้
นี่เป็นกลอุบายของร้านที่สวี่ชีอันวิเคราะห์ได้จากการฟังบทสนทนาของสาวน้อยวัยแรกแย้มสองคนที่อยู่ข้างๆ
ไม่แปลกที่เป็นซิ่วไฉมาเปิดร้านค้า ช่างรู้วิธีดึงดูดกลุ่มลูกค้าระดับสูงได้จริงๆ
“พี่หญิงอวี้ ข้าไม่เคยแก้ปริศนาคำของที่นี่ได้เลยสักข้อ ยากยิ่งนัก”
“น้องหญิงพูดได้ไม่ผิด เถ้าแก่ร้านเป็นท่านปู่ซิ่วไฉผู้มีชื่อเสียง คำถามย่อมยากเป็นธรรมดา ปัญญาชนทั่วไปก็ไม่แน่ว่าจะแก้ได้”
“พี่หญิงอวี้ ท่านพี่ที่บ้านข้าก็พูดเช่นนี้ ถ้าหากข้าสามารถแก้ปริศนาคำแล้วได้ป้ายไม้มา จะต้องทำให้ท่านพี่แปลกตาแปลกใจเป็นแน่”
“เป็นคนเซ่อเพ้อฝันน่ะสิ”
“เฮ้อ เกลียดท่านนัก…”
แม่นางตระกูลผู้ดีสองคนมายืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่หน้าป้ายไม้ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยคร่ำครวญพึมพำเสียงดัง
พวกนางแต่งกายได้ประณีตยิ่ง คิดดูแล้วฐานะทางบ้านคงจะดีมากจริงๆ ทั้งได้รับการศึกษาในระดับหนึ่ง ไม่เช่นนั้นคงไม่มาลองแก้ปริศนาคำหรอก
“แม่นางทั้งสอง”
ทันใดนั้น เสียงชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ดังมาจากด้านข้าง
แม่นางน้อยผู้มีใบหน้างดงามสองคนหันหน้ามามองอย่างระแวดระวัง เมื่อเห็นสวี่ชีอันผู้มีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างสูงกำยำ ความระแวดระวังก็ลดลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ธรรมเนียมของราชวงศ์ต้าฟ่งค่อนข้างจะอิสระ แต่การสนทนากับบุรุษแปลกหน้าบนถนนก็ยังเป็นพฤติกรรมที่เสียกิริยามากอยู่ดี
สวี่ชีอันไม่สนใจ เขาเอ่ยความตั้งใจอย่างตรงไปตรงมา “ข้าสามารถแก้ปริศนาคำให้แม่นางทั้งสองได้หรือไม่ แต่แม่นางทั้งสองจะต้องแบ่งเงินที่ประหยัดไปได้มาให้ข้าคนละครึ่ง หากประหยัดเงินได้ห้าตำลึงเงิน เจ้าต้องแบ่งให้ข้าสองตำลึงครึ่ง หากประหยัดไปได้สี่ตำลึงเงิน เจ้าก็ต้องแบ่งให้ข้าสองตำลึง”
เมื่อได้ยินข้อเสนอของสวี่ชีอัน เถ้าแก่ร้านก็เงยหน้ามองอย่างแปลกใจ มองพิจารณาเขาอย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะออกมา ไม่ให้ความสนใจอีก
แม้ว่าคนผู้นี้จะสวมชุดคลุมแบบปัญญาชน แต่ถ้าหากพิจารณาดูดีๆ จากรูปร่างและสีผิว ก็จะรู้ว่าเป็นสินค้าที่พยายามแสร้งทำเป็นของมีคุณภาพ
เจ้าเคยเห็นปัญญาชนที่ไหนมีร่างกำยำเหมือนวัว สีผิวเหมือนเมล็ดข้าวบ้างล่ะ
ชุดปราชญ์นั่นก็ไม่พอดีตัวเอาเสียเลย
ดวงตาของหญิงสาวผู้มีอายุน้อยกว่าส่องสว่างสดใส หวั่นไหวกับข้อเสนอของสวี่ชีอันเป็นพิเศษ
ส่วนคนที่อายุมากหน่อยดูสง่างามสงวนตัว ระมัดระวังและห่างเหินมากกว่า นางเอ่ยเสียงราบเรียบ “คุณชายตามสบายเถิด ถ้าหากแก้ปริศนาคำได้จริงๆ ข้าน้อยก็จะไม่เบี้ยวเจ้าค่ะ”
เว้นระยะห่างหนักมาก
“แม่นางทั้งสองเลือกมาหนึ่งข้อ” สวี่ชีอันเอ่ยพร้อมยิ้ม
หญิงสาวที่อายุมากหน่อยลังเลเล็กน้อย ส่วนผู้ที่อายุน้อยหน่อยก็กระตือรือร้นอยากจะลอง เมื่อเห็นพี่สาวที่อยู่ข้างกายไม่มีปฏิกิริยา นางก็ชี้ไปที่ป้ายไม้อันหนึ่งตามใจชอบ “เมฆสลาย เดือนโผล่ บุปผาเล่นเงา”
น้ำเสียงแผ่วเบานัก
สวี่ชีอันพูดทันที “ผู้มีความสามารถ ‘สามารถ’ ทำงานได้มาก”
แม่นางน้อยทั้งสองหันหน้าไปมองเถ้าแก่ร้านโดยไม่รู้ตัว สีหน้าอ้าปากค้างของเขาอธิบายทุกอย่างแล้ว
จากนั้น แม่นางที่อายุน้อยกว่าผู้นั้นก็เลือกซื้อปิ่นทองสองขาหนึ่งด้ามแล้วโยนเล่นในมืออย่างเบิกบานใจ แววตาที่มองไปยังสวี่ชีอันก็ยิ่งสว่างสดใส
หลังจากนางรับป้ายไม้มาแล้ว นางก็กลอกตาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสนิทสนมยิ่งขึ้น “คุณชายยังสามารถแก้ปริศนาคำให้ผู้น้อยต่อได้หรือไม่เจ้าคะ”
“เหลียนเอ๋อร์…” หญิงสาวที่ถูกเรียกว่าพี่หญิงอวี้ดึงแขนเสื้อของนาง
“พี่หญิงอวี้ พวกเราสองคนมาด้วยกัน ข้ามีแต่ท่านไม่มี นั่นไม่ดีอย่างยิ่ง” เอ่ยจบ หญิงตระกูลดีนามว่าเหลียนเอ๋อร์ก็หันไปมองสวี่ชีอันอย่างคาดหวัง
หาที่ไหนไม่ได้แล้ว...สวี่ชีอันเผยรอยยิ้มผู้ชายอบอุ่นออกมา “ไม่มีปัญหา แม่นางเลือกมาอีกข้อหนึ่งเถิด”
“นกยูงบินไปทางตะวันออกเฉียงใต้” นางชี้ไปที่ป้ายไม้ป้ายหนึ่ง
“ลูกหลาน!” สวี่ชีอันกล่าว
“…” เถ้าแก่ร้านตะลึงไปแล้ว
“ขอบพระคุณคุณชายเจ้าค่ะ…”
แม่นางน้อยทั้งสองเลือกเครื่องประดับที่ชอบ แล้วออกจากร้านค้าอย่างพึงพอใจ
สวี่ชีอันมีทักษะการได้ยินอันน่าทึ่ง เขาได้ยินหญิงสาวที่ชื่อว่าเหลียนเอ๋อร์พูดว่า “คุณชายท่านนี้มีพรสวรรค์จริงๆ ทั้งยังสูงส่งหล่อเหลา แข็งแรงกำยำยิ่งกว่าท่านพี่ของข้าตั้งมาก”
“อย่าพูดเพ้อเจ้อ” หญิงสาวที่อายุมากกว่าตำหนิ
นางคล้ายกับกลัวว่าสวี่ชีอันจะได้ยินแล้วจะก้าวเข้ามาพัวพันด้วย จึงดึงเหลียนเอ๋อร์ให้จากไปโดยเร็ว
…………………………….


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 47 ยั่วโมโหอาสะใภ้รายวัน
เป็นเช่นนี้ สวี่ชีอันจึงได้มาหนึ่งตำลึงเงินกับสี่อีแปะ บวกกับเงินที่มีอยู่เดิมสามอีแปะและที่เก็บมาได้อีกหนึ่งอีแปะ จึงมีทั้งหมดสองตำลึงเงิน
แต่ปิ่นระย้าทองที่สวี่ชีอันถูกใจมีราคาสิบตำลึงเงิน
เขาช่วยแม่นางน้อยอีกสามคนแก้ปริศนาคำตามสูตรเดิม ในที่สุดก็ทำเงินได้ห้าตำลึงเงิน
“น่าจะพอซื้อปิ่นระย้าทองหนึ่งชิ้นแล้ว แต่ข้ายังต้องซื้อให้อาสะใภ้อีกหนึ่งชิ้น…”
“คุณชายขอรับ” เถ้าแก่ร้านเรียกขัดจังหวะความคิดของสวี่ชีอันด้วยใบหน้าซีดขาว
สวี่ชีอันมองเขาเงียบๆ
“คุณชายโปรดเมตตาได้หรือไม่ขอรับ”
“เถ้าแก่หมายความว่าอย่างไรหรือ ท่านเป็นคนตั้งกฎเองนี่หนา”
“คุณชายต้องการอะไรโปรดพูดตามตรงเถิด”
“ข้าอยากซื้อปิ่นระย้าสองชิ้น แต่มีเงินพอซื้อแค่ชิ้นเดียว…อืม แบบครึ่งราคา”
“ข้า ข้าส่งให้คุณชายเลยแล้วกัน” เถ้าแก่ร้านขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“เช่นนั้นก็เกรงใจแล้ว”
“…ต่อไปท่านอย่าได้มาอีกเลย ชายชราผู้นี้จะซาบซึ้งใจอย่างมาก”
จ่ายไม่ไหวสินะ... สวี่ชีอันจากไปพร้อมกับปิ่นระย้าทองสองชิ้น
เขาไม่ได้คิดจะกินฟรีจริงๆ ข้าแซ่สวี่ไม่ใช่คนอย่างนั้น เถ้าแก่ร้านผู้อับจนก็เกรงใจเกินไปแล้ว
ส่วนความรู้สึกของเถ้าแก่ร้านนั้น เขาไม่สนใจ สามารถเปิดร้านค้าเช่นนั้นได้ แม้ว่าของราคายี่สิบสามสิบตำลึงเงินจะเจ็บเข้าเนื้อแน่ๆ แต่ก็ไม่ถือว่าสูญเสียมากนัก
อีกอย่าง ในเมื่อเล่นแบบนี้และได้รับประโยชน์จากเส้นทางนี้ เช่นนั้นก็ต้องเตรียมใจพบยอดฝีมือให้ดี
ไม่สมเหตุสมผลเลยที่เจ้าสามารถเอาเงินคนอื่นได้ แต่คนอื่นไม่อาจถอนขนแกะ[footnoteRef:1]ของเจ้าได้ [1:  ถอนขนแกะ คำแสลง หมายถึง ได้รับผลประโยชน์จากกิจกรรมส่วนลดหรือโปรโมชันต่างๆ ของร้านค้า ธนาคารหรือหน่วยที่จัดกิจกรรม]
ออกจากร้านมาได้ไม่นาน จู่ๆ ก็รู้สึกเย็นวาบด้านหลังจนขนลุกซู่ รูขุมขนคล้ายมีเข็มเล็กๆ แทงลงไป
นี่ทำให้หัวใจของเขาเต้นถี่รัวแล้วหลั่งอะดรีนาลีนออกมา
มีคนสะกดรอยตามข้า… กำลังสังเกตดูข้าอยู่... แล้วซ่อนเก็บความไม่เป็นมิตรเอาไว้... สวี่ชีอันรับรู้ได้รางๆ
สวี่ชีอันระงับอารมณ์ แสร้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจกำลังครุ่นคิด
‘ใครสะกดรอยข้า… ร้านเป่าชี่ซวนหรือ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ ถึงแม้เถ้าแก่จะดูเหมือนอยากทุบตีข้ามากๆ แต่ยอดฝีมือที่ทำให้ข้าขนลุกขนพองได้จะต้องมีเบื้องหลังแน่ๆ แต่ร้านเป่าชี่ซวนเล็กๆ ไม่มียอดฝีมือเช่นนี้อยู่
สำนักศึกษาอวิ๋นลู่หรือ ก็ไม่ถูกสิ พวกปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่สู้กันเพื่อรับข้าไปเป็นศิษย์ แล้วจะมาแอบแฝงความคิดร้ายต่อข้าได้อย่างไร’
‘เป็นบ้านสกุลโจว!’
ช่วงนี้ถ้าหากจะมีใครเกลียดชังและแอบเฝ้าสังเกตการณ์เขาได้ ก็ต้องเป็นบ้านสกุลโจว
สวี่ชีอันเคร่งเครียดในใจ ประสบการณ์จากชาติก่อนบอกเขาว่าทันทีที่เจ้าถูกคนสะกดรอยตามเฝ้าสังเกต นั่นก็แปลว่าอีกฝ่ายจะลงมือในเร็วๆ นี้ ถึงขั้นที่อาจเป็นคืนนี้เลยก็ได้
‘แผนเยี่ยมเยียนสำนักศึกษาอวิ๋นลู่นั้นจัดการได้ถูกต้องแล้ว ถึงแม้ฝีมือของข้ากับอารองจะไม่อ่อนด้อย แต่ผู้หญิงในบ้านก็ยังเป็นภาระ…’
สีหน้าของสวี่ชีอันเคร่งเครียด แผนจัดการสกุลโจวจะล่าช้าไม่ได้แล้ว
เมื่อกลับไปที่จวนสกุลสวี่ สวี่ชีอันก็หยิบเอาหน้าไม้ในตู้ที่ได้มาจากการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม (ของฟรี) กับซ่งชิงแห่งสำนักโหราจารย์มาห้อยไว้ที่เอว และนำเกราะคันฉ่องมาผูกไว้ที่หน้าอก
เช่นนี้จึงจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก
เมื่อข้ามกำแพงไปยังบ้านใหญ่ เขาก็เห็นสวี่หลิงอินกำลังวิ่งไล่ฝูงห่านอยู่ที่ลานด้านหลัง นางเท้าเอวแล้วกระทืบเท้าแรงๆ จนทำให้ห่านน้อยตกใจขวัญหนีดีฝ่อ ส่งเสียงแผดร้องวุ่นวายไปทั่ว
“พี่ใหญ่ๆ ท่านเห็นความน่าเกรงขามของข้าหรือไม่” เมื่อสวี่หลิงอินเห็นพี่ใหญ่กลับมาก็ยิ่งรู้สึกได้ใจมากขึ้น
“ห่านมาจากไหนน่ะ” สวี่ชีอันตะลึงงัน เช้านี้ตอนที่ออกจากบ้านเห็นชัดๆ ว่ายังไม่มีเลย
“ท่านแม่ให้คนไปหาซื้อมา บอกว่าเลี้ยงที่บ้านตัวเอง...” สวี่หลิงอินเอียงคอแล้วเอ่ยเสียงเบา “ข้าลืมท่อนหลังไปแล้ว”
น่าจะเป็นเลี้ยงที่บ้านตัวเองถูกกว่าซื้อข้างนอกสินะ... สวี่ชีอันร้อง “อ้อ” คำหนึ่ง แล้วกล่าว “เจ้าระวังหน่อย อย่าเหยียบห่านจนตายล่ะ แล้วไม่มีห่านตัวใหญ่หรือ”
“ห่านตัวใหญ่อยู่ทางนั้น ข้าจะไปไล่มันมา” สวี่หลิงอินเสนอตัวย่างก้าวเข้าไปในสวนดอกไม้ด้วยขาสั้นเล็กๆ ของนาง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เด็กน้อยก็ร้องเสียงดังลั่นปานฆ่าหมู
พุ่มไม้สั่นไหวรุนแรง สวี่หลิงอินร้องไห้โฮวิ่งออกมา เท้าลากห่านตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่กำลังงับขาน้อยๆ ของนางไว้แน่น
สีหน้าของนางเหมือนกำลังจะตายอยู่แล้ว “พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย…”
สวี่ชีอันยืนดูอยู่ข้างๆ พร้อมหัวเราะเป็นเสียงหมูออกมา
…
ย่ำค่ำ อารองสวี่กลับมาบ้าน สวมเครื่องแบบทหาร ที่เอวแขวนดาบยาวและหน้าไม้ทหาร แววตาดุจอินทรีกิริยาดังหมาป่า บุคลิกแตกต่างจากยามสวมเสื้อผ้าปกติโดยสิ้นเชิง
คุณชายทั้งสามมาถึงห้องหนังสือ หลังจากลวี่เอ๋อยกชาร้อนเข้ามาแล้วก็ถอยออกไปอย่างรู้งาน
สวี่ฉือจิ้วเอ่ย “ข้ากับพี่ใหญ่จัดการทุกอย่างแล้ว วันพรุ่งสามารถส่งท่านแม่กับน้องสาวไปยังสำนักศึกษาได้ หลิงอินก็กำลังจะเข้าระดับก่อปัญญาพอดี ระดับความสามารถของอาจารย์ที่ท่านพ่อเชิญมาจึงไม่พอ สอนนางไม่ได้ หากใช้อาจารย์ของสำนักศึกษาก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
หลิงอินได้ยินข่าวนี้จะต้องดีใจจนร้องไห้ออกมาแน่… สวี่ชีอันนึกถึงเรื่องตลกขำขันที่ไปมอบชุดรวมแบบฝึกหัดหนึ่งลังให้เด็กๆ ด้วยความมีน้ำใจในชาติก่อนขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
อารองสวี่ยินดีเป็นอย่างยิ่ง นี่สามารถแก้ไขความหนักใจของเขาได้อย่างไม่ต้องสงสัย ผู้หญิงในบ้านสามารถอยู่ในที่ทางที่เหมาะสม เขาก็ไม่ต้องเป็นห่วงกังวลใดๆ แล้ว
“ฉือจิ้ว ลำบากเจ้าแล้ว พ่อรู้ว่าการให้เจ้าเรียนหนังสือนั้นเป็นเรื่องที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตนี้”
สวี่ฉือจิ้วรู้สึกอับอายเล็กน้อย “ท่านพ่อ นี่เป็นผลงานของพี่ใหญ่ ไม่เกี่ยวกับข้า”
“หนิงเยี่ยนหรือ” อารองสวี่มองไปยังหลานชายอย่างคาดไม่ถึง
เมื่อได้ยินลูกชายอธิบาย อารองสวี่ก็เอ่ยอย่างเสียดาย “หนิงเยี่ยนเอ๋ย เรื่องผิดพลาดที่สุดในชีวิตที่อารองทำก็คือส่งเจ้าไปฝึกยุทธ์”
ตอนนี้อารองสวี่เชื่อแล้วว่าหลานชายของเขาเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งปัญญา
ข้าแค่ใช้ประโยชน์จากความรู้ที่เคยเรียนในชาติก่อนอย่างมีประสิทธิภาพเท่านั้น... สวี่ชีอันเอ่ยเสียงเบา “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากบอกอารอง ตอนที่ข้ากลับมาก็มีคนสะกดรอยตามด้วย ฉือจิ้ว เจ้าล่ะ”
ท่าทางของสองพ่อลูกเปลี่ยนไป
สวี่ซินเหนียนขมวดคิ้ว “ถึงจะถูกคนสะกดรอยตาม แล้วข้าจะไปรู้ได้อย่างไร”
เขาเป็นแค่ปัญญาชนระดับเปิดปัญญาคนหนึ่งเท่านั้น
อารองสวี่ยืนขึ้นแล้วเดินไปมาอย่างวิตกกังวลพร้อมเอ่ยเสียงเบา “หนิงเยี่ยน คืนนี้เจ้าค้างในจวนเถอะ พวกเราอาหลานอยู่ใกล้กันสักหน่อย จะได้ดูแลกันง่าย อีกอย่าง เดี๋ยวข้าจะออกไปข้างนอกสักรอบ ไปบอกกองดาบให้พวกเขาเพิ่มกำลังลาดตระเวนบริเวณใกล้เคียงตอนกลางคืน”
สวี่ซินเหนียนและสวี่ชีอันมองสบตากัน ในใจเคร่งเครียด
…
เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น สวี่ชีอันก็เหลือบมองดูสวี่หลิงเยวี่ย น้องสาวกินอาหารอย่างสง่างาม เขาส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมา ดึงดูดสายตาของทุกคนในบ้าน
เขาหยิบกล่องไม้แดงเล็กๆ สลักอักษร ‘เป่าชี่ซวน’ ออกมาจากอกเสื้อ แล้วเปิดกล่องออกช้าๆ มันคือปิ่นทองระย้าที่ทำขึ้นอย่างประณีต หัวปิ่นเป็นดอกไม้ประดับมุกที่แกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง มีพู่สีทองเรียวเล็กหลายเส้นห้อยลงมา
อย่าว่าแต่รูปแบบ แค่ปริมาณของทองคำอย่างเดียวก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนแล้ว
สวี่หลิงเยวี่ยและอาสะใภ้ตะลึงงันทันที ดวงตาโตจดจ้องอยู่ที่ปิ่นทองระย้า
ปิ่นทองระย้าเป็นเครื่องประดับชนิดหนึ่ง เพราะต้องใช้ฝีมือประณีตและวัสดุล้ำค่า ต่อมาจึงเป็นที่ต้องการของหญิงสาวและสตรีออกเรือนในตระกูลสูงศักดิ์ฐานะร่ำรวย ผู้หญิงทั่วไปสวมใส่เครื่องประดับดีๆ เช่นนี้ไม่ได้
ก่อนหน้านี้อาสะใภ้ก็มีปิ่นทองระย้าแกะสลักดอกไม้อยู่ชิ้นหนึ่งซึ่งล้ำค่าอย่างมาก
สวี่ชีอันเป็นชายโสด ย่อมไม่ซื้อปิ่นทองระย้ามาโดยไม่มีเหตุผล ที่บ้านก็มีผู้หญิงสองคนที่เหมาะจะใช้งาน ส่วนอาสะใภ้นั้น ในฐานะที่เป็นนายหญิงของบ้าน...
ใบหน้าสวยงามของอาสะใภ้แย้มยิ้มออกมา แววตาอ่อนโยนลง “นับว่าเจ้ายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง หยิบมาเถิด...”
เพิ่งจะเอ่ยจบ สวี่ชีอันก็วางปิ่นทองระย้าเอาไว้ตรงหน้าสวี่หลิงเยวี่ย “น้องหญิง ข้ามอบให้เจ้า!”
สวี่หลิงเยวี่ยเบิกตาโต รู้สึกไม่อยากจะเชื่ออยู่บ้าง เครื่องประดับของเป่าชี่ซวนมีชื่อเสียงมากในแถบนี้ งานฝีมือละเอียดประณีตชั้นสูง จึงเป็นที่ชื่นชอบของหญิงสาวและสตรีออกเรือนฐานะดีในบริเวณใกล้เคียง
“ขอบพระคุณพี่ใหญ่เจ้าค่ะ” ดวงหน้างามพิสุทธิ์ของนางเผยรอยยิ้มไร้เดียงสาออกมา ดวงตาโค้งขึ้นราวกับพระจันทร์เสี้ยว
อาสะใภ้ตัวสั่นเทา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง ดวงตาแดงก่ำ หันไปเอ่ยถามอารองสวี่อย่างดุดัน
“พูดมา ท่านเลือกหลานหรือข้า”
นางกับเจ้าตัวสารเลวนี่อยู่ร่วมกันไม่ได้
อารองสวี่จดจ้องไปที่หลานชายอย่างดุดัน แล้วรีบคีบผักให้ภรรยา “สงบจิตสงบใจเสียหน่อย อย่าได้ยุ่งกับเจ้าเด็กหน้าเหม็นนี่เลย”
สวี่ชีอันรู้สึกว่าถูกเตะที่น่อง จึงเงยหน้าเหลือบมองไปยังสวี่ซินเหนียนที่อยู่ข้างๆ
สวี่เอ้อร์หลางก้มหน้าก้มตากินข้าว
…………………………..


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 48 อาสะใภ้กล่าว ‘ฮึ เจ้าคนสารเลวยังนับว่ามีมโนธรรมอยู่บ้าง’
อาสะใภ้โมโหแล้ว ดวงหน้างามชดช้อยราวกับน้ำค้างแข็งเย็นเยียบแบบที่ไม่อาจเกลี้ยกล่อมหว่านล้อมได้อีก
อารองสวี่หนังศีรษะชา เอ่ยตำหนิว่า “หนิงเยี่ยน เจ้ามีเงินจุนเจือที่บ้านก็ดีเท่าไรแล้ว คุ้มที่จะซื้อของฟุ่มเฟือยพวกนี้แล้วหรือ”
เขาวางแผนจะว่ากล่าวหลานชายเพื่อเรียกความรู้สึกอยู่ฝ่ายเดียวกันกับภรรยากลับคืนมา แล้วค่อยๆ ระงับความโกรธของนางลง
สวี่หลิงเยวี่ยกล่าวเสียงเรียบ “ที่บ้านไม่ขาดแคลนอาหารเครื่องนุ่งห่ม แล้วอาหารที่ท่านพ่อกินก็มีข้าวจากพี่ใหญ่อยู่ในนั้นด้วยหนาเจ้าคะ”
อารองสวี่ถูกลูกสาวทำให้สำลักจนพูดไม่ออก ดังนั้นจึงเปลี่ยนเรื่อง “หนิงเยี่ยน เจ้าเอาเงินมาจากไหน”
สวี่ชีอันกล่าว “ข้าเห็นว่าเครื่องประดับบนศีรษะของน้องหญิงราคาถูกเกินไป ดังนั้นจึงทดเอาไว้ในใจแล้วอดออมจนพอจะเก็บได้เงินจำนวนหนึ่ง อีกทั้งร้านเป่าชี่ซวนก็มีให้ทายปริศนาคำลดครึ่งราคาด้วย…”
จะให้บอกว่าเครื่องประดับนี้ได้มาฟรีๆ ก็ไม่ดี เขาไม่อยากตายทางสังคมเหมือนกับสวี่ฉือจิ้วหรอกนะ
มือที่ถือชามของสวี่หลิงเยวี่ยสั่นเบาๆ หัวใจอ่อนยวบในทันใด จดจ้องไปยังสวี่ชีอันด้วยดวงตาสุกใส
ในบ้านหลังนี้มีเพียงพี่ใหญ่เท่านั้นที่เห็นนางเป็นยอดดวงใจ แต่ไหนแต่ไรท่านพ่อกับพี่รองก็ไม่เคยคิดว่าเครื่องประดับราคาถูกของนางจะมีปัญหาอะไรเลย
ลูกสาวในบ้านก็ต้องมีภาพลักษณ์นะ
“พี่ใหญ่ งามไหมเจ้าคะ” นางปักปิ่นทองระย้าไว้บนมวยผม แสงเทียนสะท้อนใบหน้ารูปเมล็ดแตงคมคายแบบสาวน้อย องคาพยพทั้งห้างามประณีต ดวงตาดำขลับส่องสว่างใสกระจ่าง งดงามแจ่มใสหอมจรุง
อาสะใภ้ริษยายิ่งกว่าเดิม
สวี่ชีอันก็ริษยาขึ้นมาบ้างแล้ว เขาเหลือบมองสวี่เอ้อร์หลางทางด้านซ้าย เจ้าน้องชายสวมชุดคลุมสีกรม ผมยาวดำขลับงดงามรวบขึ้นด้วยปิ่นหยกมรกต ริมฝีปากแดงฟันขาว หล่อเหลาเอาการ
แล้วก็มองไปยังน้องสาวผู้สวมปิ่นทองระย้าจนเปล่งประกายระยิบระยับ รวมถึงสตรีออกเรือนงดงามอวบอิ่มอย่างอาสะใภ้ผู้นี้อีก
ครอบครัวนี้หน้าตาล้วนได้รับจุมพิตจากสวรรค์ มีแต่ข้าที่ธรรมดาสามัญหรือไร
พอมองเห็นเสี่ยวโต้วติงที่มีองคาพยพคล้ายคลึงกับอารองสวี่ที่ดูทึ่มทื่อไร้เดียงสาอย่างเห็นได้ชัด เขาก็ไม่อิจฉาแล้ว
“มา หลิงอินกินเนื้อสิ” สวี่ชีอันคีบเนื้อติดมันให้นาง แล้วคีบเนื้อแดงให้สวี่หลิงเยวี่ย
“พี่ใหญ่ใจดีจริงๆ”
“พี่ใหญ่เห็นเจ้าแล้วรื่นตานัก”
“แล้วทำไมเมื่อกี้พี่ใหญ่ไม่ช่วยข้าล่ะ” เสี่ยวโต้วติงนึกถึงเมื่อครู่ที่พี่ใหญ่ไม่เพียงไม่ช่วยนาง แต่ยังหัวเราะขบขัน
“กินขมในขมจึงจะเป็นยอดคน มีเพียงต้องกินขมเท่านั้นจึงจะสามารถกลายเป็นยอดฝีมือที่ทั่วหล้าไร้ผู้ใดต่อกรได้”
“เช่นนั้นมีที่ไม่กินขมแล้วจะไร้พ่ายหรือไม่เจ้าคะ”
“มี อยู่ในฝัน”
…
กินอาหารไปได้พอประมาณ อาสะใภ้ก็เอ่ยเสียงเรียบ “พอผ่านปีใหม่ หนิงเยี่ยนก็อายุยี่สิบแล้ว”
“โอ้ อาสะใภ้ยังจำอายุของข้าได้ด้วย” สวี่ชีอันทำท่าทางตะลึงพรึงเพริด
อาสะใภ้เมินเฉยใส่เขาอย่างหยิ่งยโส แล้วหันหน้าไปเอ่ยกับอารองสวี่ “ท่านพี่ ต้องหาคู่แต่งงานให้หนิงเยี่ยนได้แล้วหนาเจ้าคะ”
สวี่หลิงเยวี่ยและสวี่ซินเหนียนเงยหน้าจ้องมองมารดาพร้อมกัน
สวี่ชีอันกลับเป็นคนที่ช้าที่สุดเสียเอง เขานิ่งงันไปสองสามวินาทีจึงตอบสนอง จากนั้นก็กลายเป็นความไม่อยากจะเชื่อ
อาสะใภ้ตัวร้ายกลับใส่ใจเรื่องการแต่งงานของหลานชายผู้นี้อย่างข้าด้วย พรุ่งนี้พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกหรือ
เพราะการแต่งลูกสะใภ้นั้นเป็นเรื่องใหญ่มโหฬาร สามหนังสือ หกพิธีการ[footnoteRef:1] เกี้ยวแปดคนหาม ล้วนเป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น [1:  สามหนังสือ หกพิธีการ เป็นขั้นตอนการสู่ขอเจ้าสาวแบบจีนโบราณ ‘สามหนังสือ’ ประกอบด้วย หนังสือหมั้นหมาย หนังสือสินสอด และหนังสือรับตัว โดยจะใช้หนังสือดังกล่าวในระหว่างพิธีการต่างๆ ส่วน ‘หกพิธีการ’ ประกอบด้วย การสู่ขอ ขอวันเดือนปีเกิด การเสี่ยงทาย มอบสินสอด ดูฤกษ์ยาม สุดท้ายคือรับตัวเจ้าสาว โดยเจ้าบ่าวจะสวมชุดพิธีการเต็มยศเดินทางไปรับเจ้าสาวที่บ้าน ตามธรรมเนียมกำหนดให้เจ้าบ่าวไปเคารพศาลบรรพชนของฝ่ายหญิง และรับเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวมาทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินที่บ้านฝ่ายชาย]
อาสะใภ้เหลือบมองหลานชายตัวร้ายแล้วพูดต่อ “ข้าว่าลวี่เอ๋อก็ไม่เลวนะ เลี้ยงดูในจวนมาตั้งแต่ยังเด็ก เป็นคู่รักวัยเยาว์กับหนิงเยี่ยนเสียด้วย”
ทั้งยังไม่ต้องเสียเงินสักแดง…อาสะใภ้ช่างสมเป็นอาสะใภ้จริงๆ…
ลวี่เอ๋อผู้งดงามเปี่ยมเสน่ห์ร้อง ‘หา’ ออกมา ดวงแก้มขึ้นสีเรื่อ ทำอะไรไม่ถูกอยู่สักหน่อย
ความรักมาเร็วเกินไปเหมือนกับลมพายุหมุนที่พัดผ่านจนนางมึนงงไปหมดแล้ว
ภายในใจไม่เพียงแต่มีความเขินอายสับสน แต่ยังแฝงความยินดีเอาไว้ด้วย
สวี่หลิงเยวี่ยเหลือบมองสาวใช้รุ่นพี่ตรงหน้าที่เห็นได้ชัดว่าตะลึงทึ่มทื่อไร้แววไปแล้ว นางก็รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย “ท่านแม่อย่าได้ทำตัวเป็นเจ้าภาพเลย เรื่องแต่งงานของพี่ใหญ่ก็ให้ตัวเขากับท่านพ่อปรึกษากันไปเถิด”
ความนัยก็คือ ‘ท่านแม่มีสถานะอะไรในใจของพี่ใหญ่ ท่านไม่รู้ตัวหรือ’
อาสะใภ้มีความแค้นเรื่องแย่งปิ่นกับลูกสาวอยู่แล้วจึงก่นด่า “หนิงเยี่ยนกับลวี่เอ๋อเหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก รู้ไส้รู้พุงกันแล้ว มีที่ให้น้องสาวอย่างเจ้าคัดค้านหรือ”
สวี่หลิงเยวี่ยอย่าน้อยใจจนเกินไปเลย
ไม่มีอะไรทั้งนั้น รู้ไส้พุงก็กล่าวเกินไปแล้ว ยังไม่ถึงขั้นนั้นสักหน่อย…สวี่ชีอันกำลังคิดจะออกความเห็นก็ได้ยินเจ้าน้องชายข้างๆ เอ่ยขึ้น
สวี่ซินเหนียนกล่าว “ท่านแม่คิดว่าให้ลวี่เอ๋อแต่งกับพี่ใหญ่ ไม่เพียงไม่เสียเงินค่าสินสอด แต่ยังมีเหตุผลให้พี่ใหญ่ย้ายออกไปใช้ชีวิตข้างนอกด้วยน่ะ”
โจมตีทีเดียวถึงจุดตาย
อาสะใภ้พูดอย่างโมโห “เจ้าลูกคนนี้ ไม่รู้จักพูดจามาตั้งแต่เด็ก”
อารองสวี่เอ่ยสรุป “พอเถิดๆ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก หากยังไม่ก้าวสู่ระดับหลอมปราณ หนิงเยี่ยนก็ไม่อาจเข้าใกล้ผู้หญิงได้”
ลวี่เอ๋อสีหน้าผิดหวัง ก้มหน้าคอตก
นอกจากฮูหยินที่นางรับใช้มาตั้งแต่เด็กแล้ว คนบ้านนี้ก็คล้ายจะต่อต้านไม่ให้นางแต่งกับต้าหลางนัก
…
เมื่ออารองสวี่กินข้าวเสร็จก็วิ่งไปยังกองดาบ จากนั้นก็กลับมาหารือเรื่องที่ต้องจัดการในวันพรุ่งนี้กับหลานชายและลูกชาย
พอกลับมาในห้องนอนก็เห็นภรรยานั่งอยู่ข้างเตียง ท่าทางฉุนเฉียว
“เจ้าโกรธมาจนถึงตอนนี้เชียวหรือ” อารองสวี่เอ่ยอย่างอับจนปัญญา
อาสะใภ้หันหน้ามา ถลึงดวงตางดงามใส่ “เจ้าคนสารเลวคนนั้นไม่มีมโนธรรมเลยสักนิด ตอนนั้นที่ข้ารับเขามาจากมือท่าน เขายังตัวเท่าลูกแมวอยู่เลย ใครเลี้ยงดูเขาให้เติบใหญ่ขนาดนี้กัน”
“รู้ว่าจะทำให้ข้าโกรธ รู้อยู่ว่าข้าจะโกรธ แล้วทำไมจะต้องเลี้ยงเขาจนโตขนาดนี้ด้วย สู้ไปให้อาหารหนูยังดีกว่า”
นางกำลังบ่นว่าอยู่ แต่จู่ๆ ก็เห็นสามีหยิบกล่องไม้กล่องหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ บนกล่องไม้สลักคำว่า ‘เป่าชี่ซวน’ อยู่
ริมฝีปากแดงก่ำอ้าออก มองไปยังสามีด้วยความงุนงงตกใจ
“หนิงเยี่ยนบอกให้ข้ามอบให้เจ้าน่ะ” อารองสวี่เอ่ยอย่างจนใจ “พวกเจ้าสองคนกลับไม่มีใครก้มหัวยอมให้กันเลย เขาก็ไม่กล้ามอบให้เจ้า ดังนั้นบนโต๊ะอาหารเมื่อครู่จึงไม่ได้หยิบออกมา”
อาสะใภ้เปิดกล่องอย่างใจร้อน ด้านในเป็นปิ่นทองระย้าที่มีน้ำหนักและฝีมือประณีตวิจิตรยิ่งกว่าของบุตรสาว
นางกุมเอาไว้ในมืออย่างของล้ำค่า แล้วเดินซอยเท้าไปนั่งบนแท่นโต๊ะเครื่องแป้งหน้ากระจกทองแดง ก่อนปักผมให้ตัวเอง
ใบหน้ารูปไข่ห่านทำให้หญิงสาวงดงามละอออย่างชัดเจน โดยเฉพาะเมื่อแต่งงานแล้ว
หญิงที่มีใบหน้ารูปเมล็ดแตงก็งามมีเสน่ห์ แต่พอออกเรือนแล้วก็สวยสง่ายิ่งกว่าเก่า
ซึ่งอาสะใภ้เป็นอย่างหลัง
นางจ้องมองตัวเองในกระจกทองแดงอย่างเบิกบานใจแล้วแค่นเสียงเบาๆ ออกมา “ฮึ เจ้าคนสารเลวนั่นยังนับว่ามีมโนธรรมอยู่บ้าง”
อารองสวี่ยืนอยู่ข้างหน้าต่างอีกด้านหนึ่งของห้อง จ้องมองไปยังลานบ้านอันเงียบสงบนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าเครียดขรึม ข้างมือมีดาบยาวจากกองดาบ
…
คืนนี้เงียบสงบไร้เรื่องราว สวี่เอ้อร์หลางและสวี่ชีอันที่นอนไม่หลับตลอดคืนต่างก็โล่งอก
เมื่อตื่นเช้ามา สวี่หลิงเยวี่ยยังคงสวมเสื้อชั้นเดียว เปิดหน้าต่างออกแล้วยืดร่างกายงดงามตามแบบหญิงสาวท่ามกลางอากาศเย็นสบาย
“คุณหนู ท่านดูอะไรอยู่ข้างหน้าต่างหรือเจ้าคะ”
“ไม่ได้ดูอะไร”
ผ่านไปครู่หนึ่ง…
“คุณหนู ท่านกำลังรออะไรอยู่หรือเจ้าคะ”
“ไม่ได้รออะไร”
“คุณหนูรีบมาแต่งตัวเถิดเจ้าค่ะ”
“รู้แล้ว…เจ้านี่น่ารำคาญเสียจริง”
อารองสวี่ออกจากบ้านตอนรุ่งสางเพื่อไปรวบรวมพลกองดาบใต้บัญชาของเขา สวี่ชีอันออกจากบ้านไปเช่ารถม้า ส่วนสวี่เอ้อร์หลางอยู่ที่บ้านคอยสั่งการคนรับใช้ให้จัดสัมภาระ
เมื่อถึงเวลายามอู่ (ประมาณ 11.00 – 12.59 น.) รถม้าสองคันกับม้าอีกหลายสิบตัวก็ออกจากประตูเมือง ตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่ตั้งของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่
รถม้าไม่เร็วนัก ผ่านมาสองชั่วยาม (1 ชั่วยาม เท่ากับ 2 ชั่วโมง) เพิ่งจะถึงเชิงเขาชิงหยุน
ผู้ชายสกุลสวี่ทั้งสามคนถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
“พวกเราหวาดระแวงมากเกินไปรึเปล่า” อารองสวี่ขมวดคิ้ว
สวี่เอ้อร์หลางผู้ชำนาญด้านกลยุทธ์เอ่ยช้าๆ “ถ้าหากคนที่สะกดรอยตามพี่ใหญ่เมื่อวานเป็นคนของจวนสกุลโจวจริงๆ เช่นนั้นพวกเขาก็พลาดโอกาสลงมือที่ดีที่สุดถึงสองครั้งไปแล้ว แต่ก็เป็นไปได้ว่าในสายตาของรองเจ้ากรมโจว พวกเราเป็นแค่มดปลวกที่สามารถบีบให้ตายได้ทุกเมื่อ จึงไม่รีบร้อนลงมือ เขามีปัญหาที่ใหญ่กว่านี้รุมเร้าอยู่แล้ว”
การประมาทศัตรูเป็นข้อห้ามใหญ่หลวงทางการทหาร ให้สันนิษฐานล่วงหน้าว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็พอฟัดพอเหวี่ยงหรือฝีมือไม่ได้ต่างกันมาก
แต่เมื่อเทียบสกุลสวี่กับสกุลโจวแล้ว ก็ไม่พอให้เปรียบเทียบจริงๆ
“ทว่ามีเรื่องหนึ่งที่พวกเราจะต้องเจอ นั่นก็คือหากไม่จัดการรองเจ้ากรมโจว พวกเราจะตายอย่างไม่ต้องสงสัย” สวี่ชีอันเอ่ยเสียงขรึม
เสียงหัวเราะอย่างเป็นสุขของเสี่ยวโต้วติงขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา นางยื่นหัวออกมาจากม่านแล้วมองดูทิวทัศน์ของชานเมืองด้วยความตื่นเต้น
สวี่หลิงอินคิดว่าตัวเองออกมาเที่ยวเล่นโดยตลอด
สวี่ชีอันรำคาญนาง จึงชี้ไปยังอาคารของสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ที่อยู่ไกลๆ พลางเอ่ย “เจ้ารู้ไหมว่าที่นั่นคือที่ไหน”
“ไม่รู้เจ้าค่ะพี่ใหญ่” สวี่หลิงอินหัวเราะคิกคัก ดวงหน้ากลมแดงเรื่อราวกับผลแอปเปิล
“นั่นคือสำนักศึกษาของพี่รอง” สวี่ชีอันกล่าว
คำว่าสำนักศึกษาทำให้สวี่หลิงอินระแวดระวังขึ้นมา นางจ้องมองพี่ใหญ่
สวี่ชีอันพยักหน้า “พวกเราเตรียมจะส่งเจ้าไปเรียนหนังสือ ต่อไปไม่อนุญาตให้กลับบ้านแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่หลิงอินค่อยๆ เลือนหาย มองหน้าพี่ใหญ่อย่างเลื่อนลอย
นางกลับเข้าไปในรถม้าเงียบๆ ไม่กี่วินาทีต่อมาก็มีเสียงร้องไห้จ้าดังลั่น
“ท่านแม่ ข้าไม่อยากไปสำนักศึกษา ข้าไม่อยากเรียน ฮือๆๆ…”
“หนวกหู พี่ใหญ่เจ้าหลอกเจ้าต่างหาก”
“พี่ใหญ่หลอกข้าทำไม”
“เพราะเขามันเป็นไอ้คนสารเลว”
เพราะอย่างนั้นสวี่ชีอันจึงมีความสุข
เมื่อมาถึงตีนเขาและเดินขึ้นบันได สวี่ชีอันและสวี่ฉือจิ้วก็ไปเยี่ยมจางเซิ่น แต่ผู้ที่มาต้อนรับพวกเขากลับเป็นหลี่มู่ไป๋
“ท่านอาจารย์ล่ะขอรับ” สวี่ฉือจิ้วเอ่ยถาม
“กักตนแล้ว” หลี่มู่ไป๋กวาดตามองสวี่ชีอัน สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง “ข้าได้ให้คนจัดที่พักไว้ให้แล้ว”
สวี่ฉือจิ้วคำนับขอบคุณแล้วเอ่ยขึ้นอีก “น้องหญิงของผู้น้อยอยู่ในขั้นก้าวสู่ระดับก่อปัญญา อาจารย์สามารถอนุญาตให้นางเรียนหนังสืออยู่ในสำนักศึกษาสักพักหนึ่งได้หรือไม่ขอรับ”
คำขอนี้ไม่ได้มากเกินไป แต่ถ้าหากสวี่หลิงเยวี่ยอยากเรียนหนังสือ สำนักศึกษาย่อมปฏิเสธแน่นอน ทว่าสวี่หลิงอินเป็นเด็กน้อยอายุห้าขวบ ในยุคนี้ ปัญญาชนไม่กีดกันการเขาสู่ระดับก่อปัญญาของเด็กน้อย ถึงขั้นสนับสนุนเรื่องเช่นนี้ด้วยซ้ำ
เพียงแต่เด็กทั่วไปเรียนหนังสือไม่ขึ้นก็เท่านั้น
หลี่มู่ไป๋พยักหน้าตอบรับ
…
สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าตรู่วันนี้ สวี่ฉือจิ้วที่มาเยี่ยมเยียนสหายร่วมชั้นที่พอมีปฏิสัมพันธ์ด้วยและอารองสวี่ที่มาเสาะหาข่าวคราว รวมไปถึงสวี่ชีอันที่ไม่ได้ไปฟังดนตรีที่หอนางโลมสามวันติดต่อกันก็มารวมตัวกันที่ห้องหนังสือ
ลวี่เอ๋อก็ตามมายังสำนักศึกษาอวิ๋นลู่ด้วยเพราะนายท่านทั้งสามคนล้วนไม่มีใครเต็มใจทำงานชงชารินชาทั้งนั้น
เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเอาข้อมูลที่ตนเก็บได้มารวมกันแล้ววางแผนเพื่อจัดการกับโจวลี่
…………………………………………………


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 49 ความตายทางสังคม
ข่าวกรองของอารองสวี่มีดังนี้
“หลายวันมานี้โจวลี่ประพฤติตัวเรียบร้อย อาจเพราะเคยถูกรองเจ้ากรมโจวตักเตือน มิได้กระทำการฝ่าฝืนกฎหมายและทำลายความสงบแต่อย่างใด ดื่มเหล้าเคล้านารีอย่างสุขสมทั้งวันกับกลุ่มลูกหลานขุนนาง เทียวเข้าเทียวออกบ่อนการพนัน โรงเตี๊ยม สำนักสังคีตและสถานที่อื่นๆ นอกจากนี้ระหว่างที่คนของข้าติดตาม พบว่าโจวลี่เข้าออกบ้านหลังหนึ่งอยู่บ่อยครั้ง บ้านหลังนั้นไม่ได้แขวนแผ่นป้ายคำขวัญ คงจะเป็นบ้านส่วนตัวที่เขาซื้ออยู่ข้างนอก มีสาวใช้ หญิงชรา และชายชราที่เฝ้าประตูอาศัยอยู่ด้านใน และยังมีหญิงสาวอีกนางหนึ่ง หญิงสาวผู้นั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าอาจเป็นคนที่เขาเลี้ยงดูอยู่ข้างนอก...”
สวี่ซินเหนียนกับสวี่ชีอันฟังอย่างเงียบๆ ต่างคนต่างครุ่นคิดแตกต่างกันไป สวี่ชีอันก้มหน้ามองพื้น ปลายนิ้วเคาะบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว
สวี่ซินเหนียนแหงนหน้า 45 องศามองหลังคาบ้าน สองมือไม่ได้ซุกในแขนเสื้อราวกับอยู่ในความสับสนงุนงง
อารองสวี่กล่าวจบก็จ้องมองไปทางหลานชายและลูกชายพร้อมเอ่ย “พวกเจ้ามีความเห็นอย่างไร”
หลานชายและลูกชายเพิกเฉยต่อเขาไปโดยปริยาย สายตาทั้งสองฝ่ายสบประสาน สวี่ซินเหนียนเอ่ยขึ้น “นักเรียนของสำนักเรามิใช่คนประเภทเดียวกับนักเรียนของราชวิทยาลัยหลวง พวกนั้นต่างฝ่ายต่างสบประมาทและเป็นศัตรูกัน ทว่าจวี่เหริน[footnoteRef:1]รุ่นเดียวกันจะมารวมตัวกันในบางครั้งบางครา แม้ความคิดเกี่ยวกับลัทธิเต๋าจะตรงข้ามกัน แต่ก็สามารถมีมิตรภาพส่วนตัวต่อกันได้” [1:  จวี่เหริน หมายถึง ผู้ที่สอบผ่านการสอบเข้ารับราชการระดับมณฑล]
จวี่เหรินรุ่นเดียวกันก็นับเป็นสหายร่วมรุ่น ความสัมพันธ์นี้ในอนาคตอาจจะใช้ไม่ได้อีก ส่วนความขัดแย้งทางความคิดเกี่ยวกับลัทธิเต๋าเป็นเรื่องรองเมื่อเทียบกับผลประโยชน์ส่วนตัว
“โจวลี่ผู้นี้มีนิสัยกำเริบเสิบสานชอบวางอำนาจบาตรใหญ่ ล้วนบาดหมางกับสหายร่วมรุ่นจากราชวิทยาลัยหลวงอยู่หลายคน เคยเกิดเหตุปะทะกันอย่างรุนแรง ทว่าเขามิใช่ลูกผู้ดีไร้สมอง ผู้ที่บาดหมางกับเขาล้วนมีเบื้องหลังธรรมดา”
สวี่ชีอันไม่รู้สึกประหลาดใจกับเรื่องนี้ วิเคราะห์ได้จากเล่ห์กลที่โจวลี่ใช้รับมือกับเขา วิธีจัดการของลูกหลานขุนนางผู้นี้มิได้เลิศล้ำทว่ามีประสิทธิภาพ ทั้งยังมีอุบายและเล่ห์เหลี่ยมพอสมควร
ความกำเริบเสิบสานวางอำนาจบาตรใหญ่ของเขาเพียงมุ่งเป้าไปยังผู้ที่มีเบื้องหลังและอิทธิพลต่ำต้อยกว่าตน
“สิ่งนี้เพิ่มความยากให้พวกเราในการจัดการกับเขาอย่างไม่ต้องสงสัย” สวี่ชีอันทอดถอนใจ
สวี่ซินเหนียนชำเลืองมองด้านข้าง “เจ้าอย่าเพิ่งสอด ฟังข้าพูดให้จบ”
“โจวลี่หลงใหลแม่นางฝูเซียงจากสำนักสังคีตมานาน เมื่อใดที่ไปเยือนย่อมต้องมองหาแม่นางฝูเซียง แต่เขาพลาดการรับเลือกขณะ ‘ประชุมชา[footnoteRef:2]’ อยู่บ่อยครั้ง” [2:  ประชุมชา เป็นขั้นตอนในการทำความรู้จักกับนางคณิกา กล่าวคือเป็นการไปซ่องของนางคณิกาเพื่อชิมชา ดื่มกิน และสนทนากันเพื่อความสนุกสนาน แขกที่มาเยือนจะต้องจ่ายเงินเพื่อเข้าร่วมการประชุมชา ]
แม่นางฝูเซียง? คณิกาของสำนักสังคีตผู้นั้นน่ะหรือ สาวงามที่หัวหน้ามือปราบหวังกล่าวว่าหลับนอนคืนเดียวก็คุ้มไปทั้งชาติแล้วนั่นน่ะหรือ สวี่ชีอันตื่นตะลึง
สวี่ซินเหนียนยกแก้วชาขึ้น ชำเลืองมองแก้วที่ว่างเปล่า แล้ววางลงอย่างจำใจพร้อมเอ่ยขึ้น
“เดิมทีข้าคิดว่าจะใช้วิธีต้อนเสือขย้ำหมาป่า[footnoteRef:3]ได้อีกครั้ง วางแผนการโดยใช้ประโยชน์จากความขัดแย้งระหว่างโจวลี่กับสหายร่วมรุ่น ทว่าสหายร่วมรุ่นเหล่านั้นมีน้ำหนักไม่เพียงพอ ด้วยความระแวดระวังของโจวลี่ เป็นเรื่องยากเกินไปที่จะให้เขาไปยั่วยุลูกหลานขุนนางที่ลำดับชั้นสูงกว่า นั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย โจวลี่ไปเยือนสำนักสังคีตบ่อยครั้ง หากอยากล้วงถามข้อมูลเพิ่มเติม แม่นางฝูเซียงผู้นั้นเป็นช่องโหว่อันดีเยี่ยม” [3:  ต้อนเสือขย้ำหมาป่า หมายถึง การใช้พลังอำนาจของผู้อื่นเพื่อทำลายอีกฝ่ายที่มีกำลังมากกว่าเรา โดยที่เราไม่จำเป็นจะต้องออกหน้าเอง]
‘ตุบๆ’…สวี่ชีอันเคาะหน้าโต๊ะ
เมื่ออารองสวี่และสวี่เอ้อร์หลางมองมา เขาจึงเอ่ยเสียงทุ้ม “ข้าจำต้องเตือนเจ้าอย่างหนึ่ง ไม่ว่าเมื่อใดก็ตามพวกเราล้วนต้องลดวิธีการลง ยิ่งเป็นแผนการที่ซับซ้อน ยิ่งมีช่องโหว่มาก การจัดการกับโจวลี่พวกเรามิอาจมีแผนการที่ซับซ้อนและละเอียดเกินไปได้ เพราะความต่างระหว่างทั้งสองฝ่ายมีมากเกินไป ฉือจิ้ว เจ้าอย่าหลงผิดไป”
ปัญญาชนฉลาดมากเกินจะเสียรู้ง่ายที่สุด ยามที่ประเมินคนจะทวีความยากให้ตน ให้พิจารณาความละเอียดของแผนและความเหนือชั้นของฝีมือ
โดยเฉพาะสวี่ฉือจิ้วผู้ถือตนว่าเหนือกว่าและคุ้นเคยกับตำราพิชัยสงคราม
สวี่ฉือจิ้วคิ้วขมวด ทั้งเห็นชอบและไม่ยอมรับอยู่บ้าง “พี่ใหญ่มีความคิดเห็นอย่างไร”
“ง่ายๆ ยิ่งง่ายยิ่งดี” สวี่ชีอันครุ่นคิดพร้อมเอ่ย “อาชญากรรมที่ไร้ร่องรอยอย่างแท้จริงคือการสังหารด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน พวกเราย่อมต้องวางแผนเช่นนี้ ง่ายอย่างไรน่ะหรือ ประการแรก ผู้เกี่ยวข้องต้องมีไม่มาก ประการที่สอง เรื่องราวต้องไม่ซับซ้อนเกินไป ฉือจิ้ว หากโจวลี่เกิดปะทะกับลูกหลานขุนนางบางคนขึ้นมา แล้วบุพการีของลูกหลานขุนนางผู้นั้นบังเอิญงัดข้อกับรองเจ้ากรมโจวได้ เจ้าจะทำอย่างไร”
สวี่ซินเหนียนตกอยู่ในห้วงความคิด
“เอาล่ะ ความเงียบของเจ้าได้อธิบายทุกสิ่งแล้ว” สวี่ชีอันโบกมือขัดจังหวะความคิดของเจ้าน้องชาย ในสมองของเจ้าน้องชายจะต้องมีแผนการที่ยิ่งใหญ่และวางแผนการร้ายเป็นแน่
“ความเห็นของข้าคือพวกเราสามารถปลอมตัวแบบง่ายๆ จากนั้นฉวยโอกาสทำร้ายลูกหลานขุนนางผู้นั้น แล้วเชิดหน้าเดินจากไป”
สวี่ผิงจื้อฉวยโอกาสพูดสอดขึ้นได้ในที่สุด พร้อมตบเข่าฉาด “ความคิดนี้ของหนิงเยี่ยนถูกใจข้ายิ่งนัก”
สองพี่น้องกลอกตาขึ้นพร้อมกัน
สวี่ฉือจิ้วขมวดคิ้วแล้วเอ่ย “ง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ”
สวี่ชีอันพยักหน้า “ง่ายก็ใช่ว่าจะไร้ประสิทธิภาพ เวลาที่ยิ่งมาก เสียเปล่าแต่กลับมีประโยชน์ ลูกหลานขุนนางที่ถูกทำร้ายคงจะคิดว่าช่วงนี้ตนผิดใจกับใครหรือไม่ เมื่อหวนกลับมาคิด อ้อ เป็นโจวลี่ไอ้สารเลวนั่น อีกทั้งเรื่องเช่นนี้โจวลี่ย่อมต้องไม่ยอมรับเป็นแน่ ทว่าก็ไม่สำคัญ ทุกคนขึ้นให้การเป็นพยานได้อย่างเสรี อย่างไรเสียความขัดแย้งก็รุนแรงอยู่ดี เจ้าทำร้ายข้า ข้าก็จะแก้แค้น”
สวี่ฉือจิ้วเป็นคนหลักแหลม มีสติปัญญาสูง ผ่านไปชั่วครู่ในสมองก็เข้าใจความหมายของพี่ใหญ่
เขาพยักหน้าเล็กน้อยด้วยสีหน้าผยอง “ก็ไม่เลว”
แล้วกล่าวเสริม “พี่ใหญ่รวบรวมข้อมูลบางอย่างมาได้”
สวี่ชีอันมิได้เก็บงำพร้อมเอ่ยขึ้น “ข้าสืบทราบมาว่าศัตรูทางการเมืองของรองเจ้ากรมโจวคือผู้ใด”
สวี่ซินเหนียนและอารองสวี่ก้มตัวลงพร้อมกัน สีหน้าจริงจังขึ้นในทันใดพร้อมด้วยท่าทางตั้งใจฟัง
สวี่ชีอันยิ้มเยาะ “เจ้ากรมแห่งกรมการคลัง”
เจ้ากรมแห่งกรมการคลัง?! สวี่ซินเหนียนใจสั่นคลอน ไขข้อสงสัยมากมายได้ในพริบตา
มิน่ารองเจ้ากรมโจวของกรมการคลังต้องการวางแผนเงินภาษี เพราะเขารู้ตัวว่าตนกำลังจะถูกผู้บังคับบัญชาโดยตรงข่มเหง ต้องการเงินก้อนใหญ่มาชดเชยส่วนที่ขาดดุลอย่างเร่งด่วน
เป็นเพราะอยู่กรมการคลังเช่นเดียวกัน ดังนั้นเจ้ากรมแห่งกรมการคลังจึงจับหางจิ้งจอก[footnoteRef:4] ของรองเจ้ากรมโจวเอาไว้ได้ [4:  หางจิ้งจอก ใช้เพื่ออธิบายคนเลวหรือเรื่องเลวร้ายที่รั่วไหลออกมาจนถูกคนอื่นสังเกตเห็น]
“หนิงเยี่ยน เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน” อารองสวี่ไม่เชื่อเล็กน้อย
การต่อสู้ของพวกขุนนางผู้ใหญ่ในท้องพระโรง ผู้ไม่เกี่ยวข้องจะมีช่องทางให้ทราบได้อย่างไร
“แม่นางไฉ่เวยจากสำนักโหราจารย์เป็นคนบอกข้า” สวี่ชีอันกล่าว
อีกทั้งค่าตอบแทนเป็นเพียงถังหูลู่หนึ่งไม้ ขาห่านย่างหนึ่งตัว บัวลอยข้าวหมากหนึ่งชุด และซุปลูกชิ้นปลาหนึ่งชามเท่านั้น…เขาเสริมอีกประโยคไว้ในใจ
สาวงามดวงตากลมโตกว้านซื้อได้อย่างง่ายดายนี่คือข้อดี ข้อเสียคือนางไม่มีใจฝักใฝ่ด้านการเมืองและกิจการของราชสำนัก สำนักโหราจารย์ก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมืองและกิจการของราชสำนักเช่นกัน ดังนั้นสิ่งที่ทราบจึงมีจำกัด
เป็นเช่นนี้ไม่ดีนัก แม่นางไฉ่เวยเจ้าขาดหนังสือ ‘การฝึกอบรมตนเป็นภรรยาที่ดีของสวี่ต้าหลาง’ ไว้ข้าจะเขียนให้เจ้าในภายหลัง
สวี่ชีอันตบมือขัดจังหวะญาติผู้น้องที่ตกอยู่ในห้วงความคิดแล้วเอ่ย
“ดูเหมือนข้อมูลที่พวกเรารวบรวมมานั้นยังไม่พอที่จะวางแผนการอย่างละเอียดได้ ทว่าไม่เป็นไร กินเพียงหนึ่งคำไม่ทำให้อ้วน[footnoteRef:5] ขั้นต่อไปจะทำอย่างไร” [5:  กินเพียงหนึ่งคำไม่ทำให้อ้วน หมายถึง กระทำการต่างๆ ต้องมีความอดทน ยิ่งเร่งทำยิ่งไม่ทำให้บรรลุเป้าหมาย ซึ่งตรงกับสำนวน ‘กรุงโรมไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว’]
สวี่ซินเหนียนครุ่นคิด “ข้าเสนอให้ไปเยือนสำนักสังคีต สืบข้อมูลจากคณิกาฝูเซียงที่นั่น…เรื่องนี้ข้ายืนยันไม่ได้ ข้าไม่เคยไปสถานที่แสงสีมาก่อน”
ข้าราชการต้าฟ่งเที่ยวโสเภณีจนกลายเป็นประเพณี ทว่านักเรียนที่ไม่มีสถานะทางราชการก็จะเป็นอีกมาตรฐานหนึ่ง
เส้นทางการสอบคัดเลือกเข้ารับราชการของเจ้ายังไปไม่ถึงปลายทางก็คิดจะเคล้านารีแล้วหรือ พึ่งพาไม่ได้ทันทีที่เห็นก็อย่าคิดจะมีอนาคตที่ดีในวันหน้าเลย
ช่างคล้ายกับข้าในสมัยเรียน ผู้ปกครองไม่ให้นักเรียนเล่นเกมอินเทอร์เน็ต หากนักเรียนคนใดนั่งแช่อยู่ที่ร้านอินเทอร์เน็ต เช่นนั้นเขาจะต้องถูกตัดสินว่าเป็นกากเดนสังคมอย่างแน่นอน…สวี่ชีอันพิงตัวบนเก้าอี้ มองไปด้านข้าง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย
“ข้าไปไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะข้ายังไม่ก้าวเข้าสู่ระดับหลอมปราณ”
เช่นนั้นก็เป็นปัญหาแล้ว ผู้ใดจะรับหน้าที่ไปสืบข้อมูลที่สำนักสังคีต
สองพี่น้องทอดสายตามองอารองสวี่อย่างรู้ใจกัน
“มองข้าทำไม ข้าต้องเป็นคนไปสำนักสังคีตใช่หรือไม่ แม้แต่ตัวอักษรข้าก็ยังไม่รู้ ไปแล้วจะไม่เป็นการหาเรื่องให้ขายหน้าหรอกหรือ” อารองสวี่หมายถึงตนมิใช่ผู้ที่อาลัยอาวรณ์สถานที่แสงสีเช่นนั้น
เมื่อเห็นบิดาไม่ยินยอม สวี่ซินเหนียนจึงป้ายสีใส่สวี่ชีอัน “บทกวีที่พี่ใหญ่เขียน ได้รับความนิยมจากสำนักสังคีตเป็นอย่างมาก”
อารองสวี่ปฏิเสธข้อเสนอของลูกชายในทันที แล้วขมวดคิ้วเอ่ย “พี่ใหญ่ของเจ้าเป็นคนซื่อตรงที่ไม่แม้แต่จะไปหอคณิกา ให้เขาไปสืบข่าวที่สำนักสังคีต อย่าให้ถึงเวลาแล้วต้องติดอยู่ข้างใน ภารกิจยังไม่สำเร็จลุล่วง ร่างกายไม่ถูกหญิงสาวในหอคณิกายึดไปก็พอ”
สำหรับทหารหลอมจิตระดับสูงสุด ระเบิดร่างก่อนที่จะก้าวเข้าสู่ระดับหลอมปราณ ช่างเป็นเรื่องเสียหายมหาศาลจริงๆ
สวี่ชีอันผู้ที่ไม่เคยไปหอคณิกาฟังบรรเลงเพลงพยักหน้า หมายถึงตนไม่ใช่คนเช่นนั้น
สวี่ชีอันกล่าว “มิฉะนั้นฉือจิ้วเจ้าก็ไป” เขายังคงคิดว่าสถานที่เช่นสำนักสังคีต ปัญญาชนไปคงจะเหมาะสมกว่า
นี่เป็นแนวคิดแบบดั้งเดิม
สวี่ฉือจิ้วถอนหายใจ
อารองสวี่ปฏิเสธที่จะไปสำนักสังคีต นอกเสียจากในนั้นจะเป็นเขตอิทธิพลของปัญญาชน ไม่ชื่นชอบความกักขฬะแล้ว ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง
สวี่ฉือจิ้วปฏิเสธที่จะไปสำนักสังคีต นอกเสียจากนักเรียนต้องสนใจชื่อเสียงและกิตติศัพท์ ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง
สวี่ชีอันปฏิเสธที่จะไปสำนักสังคีต นอกเสียจากไม่เคยไปหอคณิกาฟังบรรเลงเพลงมาก่อน ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง
ความตายทางสังคม!
ทั้งสามสบสายตากัน แล้วตกอยู่ในความเงียบ
………………………………………………..


## ผู้พิทักษ์รัตติกาลแห่งต้าฟ่ง

บทที่ 50 ปาศรลงไห
เพราะเหตุใดจึงหวาดกลัวความตายทางสังคม[footnoteRef:1]อย่างนั้นหรือ ที่แห่งนี้เกี่ยวพันกับกฎของเมืองชั้นใน เมืองชั้นในต่างจากเมืองชั้นนอกโดยอย่างหลังไม่มีการห้ามออกนอกเคหสถานยามราตรี [1:  ความตายทางสังคม เป็นคำยอดนิยมบนอินเทอร์เน็ต หมายถึง ความอับอายต่อหน้าสาธารณชน และภายหลังความอัปยศอดสูครั้งใหญ่ เรื่องน่าละอายนั้นก็เป็นที่รู้กันทั่วจนถึงขนาดว่าการมีชีวิตอยู่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย
]
เพราะอย่างแรกผู้ที่อยู่อาศัยล้วนเป็นผู้รากมากดี เพื่อความปลอดภัยของเหล่าขุนนางชั้นสูงที่เรืองอำนาจ หลังตีกลองยามพลบค่ำก็จะไม่มีผู้คนอยู่บนถนนอีก
เป็นที่ทราบกันดีว่าสำนักสังคีตเปิดทำการในยามราตรี
นี่หมายความว่าการไปสำนักสังคีตไม่เพียงเพื่อสืบข้อมูลเท่านั้น แต่ยังต้องค้างแรมที่นั่นด้วย
นี่จึงเป็นเหตุผลที่สวี่ผิงจื้อคัดค้านสวี่ชีอันในการไปสำนักสังคีต เดิมก็เป็นชายหนุ่มอายุน้อยวัยกำหนัดค้างแรมที่สำนักสังคีต เมื่อโดนหญิงสาวยั่วเย้า ใครเล่าจะทนไหว
ดังนั้น ผู้ใดไปเยือนสำนักสังคีต ผู้นั้นย่อมต้องไปเที่ยวโสเภณี
ชายหนุ่มทั้งสามที่อยู่ระหว่างประชุมล้วนสร้างภาพลักษณ์
สวี่ฉือจิ้วสุภาพบุรุษผู้มีคุณธรรม
สวี่ชีอันผู้ไม่ไปเยือนหอคณิกา
สวี่ผิงจื้อผู้รักภรรยาห่วงใยครอบครัว
ในใจทั้งสามล้วนประจักษ์แจ้งอยู่เรื่องหนึ่ง แม้ทุกเรื่องล้วนมีมูลเหตุ เที่ยวโสเภณีก็คือเที่ยวโสเภณีอยู่ดี มิอาจเปลี่ยนแปลงความจริงนี้ได้
แม้ภพก่อนข้าจะไม่เคยเที่ยวโสเภณี ทว่าข้าจินตนาการได้ถึงความลำบากใจที่ตนเที่ยวโสเภณีแล้วถูกลุงตำรวจโทรศัพท์แจ้งพ่อแม่…ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อเลยจริงๆ…สวี่ชีอันนั่งหลังตรง สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
ในหัวนึกเรื่องสนุกเกี่ยวกับหอนางโลมขึ้นได้ บางครั้งยามที่ฟังเพลงที่หอคณิกา หัวหน้ามือปราบหวังจะจุดประเด็นสนทนา ขุนนางในราชสำนักบางคนไปหลับนอนกับหญิงสาวที่สำนักสังคีต ผลสุดท้ายยามที่ประชุมชาก็พบลูกชายของตน
สถานการณ์เช่นนั้นน่าอึดอัดใจมาก
วันต่อมาก็ได้แพร่สะพัดไปยังแวดวงขุนนางในเมืองหลวง อ้างเป็นเรื่องตลกจนแม้แต่หัวหน้ามือปราบหวังยังได้ยินเรื่องนี้มาจากนายอำเภอจู
สำหรับยุคนี้ที่ให้ความสำคัญต่อสามแบบอย่าง ห้าคุณธรรม[footnoteRef:2]และชื่อเสียงแล้ว การเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นย่อมมิอาจทนสู้หน้าได้ [2:  สามแบบอย่าง ห้าคุณธรรม คือ ทฤษฎีทางสังคมการเมือง เป็นทฤษฎีที่นำลัทธิเต๋ามาปฏิบัติจริงในสังคม โดย ‘สามแบบอย่าง’ ประกอบด้วย ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูก เจ้านายกับลูกน้อง และสามีกับภรรยา ส่วน ‘ห้าคุณธรรม’ ได้แก่ ความเมตตากรุณา ความชอบธรรม ความเหมาะสม ปัญญา และความน่าเชื่อถือ โดยความน่าเชื่อถือหรือความจริงใจถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในบรรดาคุณธรรมห้าประการและเป็นรากฐานสำหรับคุณธรรมอื่นๆ]
สวี่ชีอันจ้องมองอารองสวี่และสวี่เอ้อร์หลาง ในหัวปรากฏภาพนั้นอย่างไม่รู้ตัว
สวี่ซินเหนียน ‘โอ๊ะ ท่านพ่อ ท่านก็มาด้วยหรือ วันนี้แม่นางผู้นี้จะอยู่กับข้า วันพรุ่งจะคืนให้ท่าน’
อารองสวี่ ‘ไสหัวไป ใครเป็นพ่อเจ้ากัน ข้าไปนอนก่อนล่ะ’
สวี่ชีอัน ‘พวกเจ้าทั้งหมดถอยไป ข้าจะเผด็จศึกคนเดียว’
แค่คิดก็สั่นไปหมดแล้ว…สวี่ชีอันกระแอมกระไอ “ปล่อยเรื่องของสำนักสังคีตไปก่อน พวกเราสืบข้อมูลต่อไป อย่างไรเสียสำนักสังคีตใช่ว่าจะต้องไป พวกเราก็ไม่แน่ใจว่าจะสืบข้อมูลที่มีประโยชน์จากคณิกาฝูเซียงได้จริงหรือไม่”
“วันมะรืนนั่งรวบรวมข้อมูลใหม่ หากไม่มีอะไรเพิ่มเติม พวกเราค่อยหารือเรื่องไปสำนักสังคีตอีกครั้ง”
เมื่อได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ ท่าทีของสวี่เอ้อร์หลางกับอารองสวี่ดีขึ้นในทันใด แล้วพยักหน้าซ้ำไปซ้ำมา
สวี่ชีอันคิดในใจ ยังคงเป็นข้าที่เสียสละ คืนพรุ่งนี้ไปสำนักสังคีตสักรอบดีกว่า
...
เที่ยงของวันรุ่งขึ้น สวี่ชีอันขอลากลับไปยังจวนสกุลสวี่ จวนสกุลสวี่ที่เคยครึกครื้นในวันวานวังเวงลงไปมาก
พาสาวใช้และแม่บ้านไปครึ่งหนึ่ง แล้วเหลือนายจางยามเฝ้าประตูกับคนใช้ไม่กี่คนคอยจัดการ อารองสวี่และสวี่เอ้อร์หลางอยู่ข้างนอกยังไม่ได้กลับมา
สวี่ชีอันเข้าไปลานชั้นในอย่างชำนาญทาง ผลักห้องของสวี่เอ้อร์หลางออก รื้อข้าวของก็พบชุดคลุมปัญญาชนสีฟ้าอ่อน เนื้อผ้าล้ำค่า ปักด้วยลายเมฆสีเดียวกัน
เขาถอดชุดมือปราบออกและเปลี่ยนเป็นชุดที่ภูมิฐานที่สุดของเจ้าน้องชาย หยกที่นับว่าเนื้อดีห้อยอยู่บนสายรัดเอว
สวี่ชีอันยืนอยู่หน้าคันฉ่อง มองรูปลักษณ์ของตนในตอนนี้
ก็พอใช้ได้...เปลือกนอกของข้ากำยำสมชายมากเกินไป มิอาจสวมออกมาให้งดงามในแบบหนุ่มน้อยได้...หากเป็นความงามสมัยรุ่งโรจน์ของข้าในอดีตชาติ ก็คงอยู่ในชุดนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ...อย่างไรเสียเปลือกนอกนี้ก็ขาดความรู้สึกร่วมนั้น...สวี่ชีอันลูบรอยยับบนหน้าอกให้เรียบ แล้วจากไปอย่างพึงพอใจ
โครงสร้างของเมืองหลวงต้าฟ่งสามารถสรุปรวบรัดได้ด้วยคำว่า ‘ตุ๊กตาแม่ลูกดก’[footnoteRef:3] แบ่งออกเป็นเขตพระราชวัง เมืองหลวง เมืองชั้นใน และเมืองชั้นนอก [3:  ตุ๊กตาแม่ลูกดก เป็นตุ๊กตาที่ภายในมีลักษณะเรียงซ้อนกันหลายๆ ตัว]
เมื่อเทียบกับเมืองชั้นนอกที่ผู้คนปะปนไปด้วยคนดีและคนเลวมากมาย สวี่ชีอันเข้าใจว่าเมืองชั้นในเป็นย่านศูนย์กลางทางธุรกิจของภพก่อน ผู้ที่อาศัยอยู่ในนี้ได้ล้วนเป็นคนรวย
ในยุคนี้ผู้ที่จะอาศัยอยู่ในเมืองชั้นในได้ล้วนเป็นผู้ที่มีตำแหน่งและฐานะ
สิ่งที่น่ากล่าวถึงก็คือ อาสะใภ้คิดจะขายบ้านในเมืองชั้นนอกและย้ายมาอาศัยอยู่ในเมืองชั้นในมาโดยตลอด
น่าเสียดายที่มีหลานชายอสูรกลืนทอง[footnoteRef:4] ทำให้อาสะใภ้เต็มเปี่ยมไปด้วยความโหยหาในเมืองชั้นใน แต่ไร้วาสนาที่จะอาศัยอยู่ในนั้น [4:  อสูรกลืนทอง หมายถึงเด็กที่เพิ่งเกิดใหม่ยังเดินไม่ได้ ซึ่งการเลี้ยงดูเด็กวัยนี้จะต้องเสียค่าใช้จ่ายมากมาย คนจีนจึงเรียกว่า อสูรกลืนทอง]
จากจวนสกุลสวี่ไปถึงทางเข้าประตูเมืองของเมืองชั้นใน หากเดินด้วยเท้า ด้วยระดับก้าวของสวี่ชีอันตอนนี้ก็ต้องใช้เวลาสามสี่ชั่วโมง
เขาจ้างรถม้าและไปถึงทางเข้าประตูเมืองของเมืองชั้นในที่ใกล้ที่สุดในหนึ่งชั่วโมงต่อมา ควักหนังสือหลักฐานที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา แล้วผ่านด่านไปอย่างราบรื่น
ทหารรักษาเมืองตรวจสอบรถม้าอย่างถี่ถ้วน เมื่อเห็นสวี่ชีอันไม่ได้ถือสัมภาระขนาดใหญ่ติดตัว ใบหน้าจึงยากจะปกปิดความผิดหวัง
เพราะนี่หมายถึงสวี่ชีอันไม่ได้เข้ามาในเมืองเพื่อทำการค้า จึงมิอาจเก็บภาษีประตูเมืองได้
...
ถนนในเมืองชั้นในกว้างขวาง ทางขวางตัดสลับทางตรง บ้านเรือนอันงดงามที่โอบล้อมด้วยต้นไม้เขียวขจีสร้างอยู่บนถนนสายหลัก ลานบ้านนานารูปแบบกระจายอยู่บนถนนที่ไม่ใช่สายหลัก
ไม่ว่าจะเป็นการก่อสร้างเมืองหรือเสื้อผ้าการแต่งกายของคนเดินเท้า รวมถึงจำนวนรถม้าบนถนน ล้วนชนะเมืองชั้นนอกอย่างขาดลอย
“เมื่อมีเวลาว่างจะต้องพาน้องหลิงเยวี่ยมาเที่ยวในเมืองชั้นในให้ได้ ความเจริญแตกต่างกับเมืองชั้นนอกจนมิอาจเปรียบเทียบกันได้” สวี่ชีอันเลิกม่านรถขึ้น ทอดมองภาพความเจริญ ในหัวปรากฏใบหน้างามเลิศเพริศพริ้งของสวี่หลิงเยวี่ย
เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปสำนักสังคีตในทันที มันยังเร็วเกินไป เหล่าพ่อค้าอาหารทะเลไม่ทำงานตอนกลางวัน
หลังจากจ่ายเงินค่าเช่ารถม้า สวี่ชีอันก็เตร็ดเตร่ไปบนถนนอย่างไร้จุดหมาย
ไม่นานนักสวี่ชีอันก็มาถึงตลาดแห่งหนึ่ง เขาเงยหน้ามองซุ้มประตูที่ทางเข้าถนน ถนนหย่งคัง!
ความกว้างขวางของถนนสายนี้เป็นสิ่งที่สวี่ชีอันไม่เคยพบมาก่อน มันกว้างสองร้อยเมตร ก่อด้วยแผ่นหินสีดำแต่ละชิ้นเป็นพื้นราบทอดยาวไปจนสุดสายตา
ร้านค้าสองข้างทาง บ้านเรือนซ้อนกันแน่นขนัด รถม้าสิบคันเรียงต่อกันได้โดยไม่แออัด ผู้คนสัญจรกันขวักไขว่
ที่ใดเป็นถนนก็จะแยกเป็นจัตุรัสกว้างอย่างชัดเจน
สวี่ชีอันที่ยืนอยู่ใต้ซุ้มประตูทอดมองฉากนี้ด้วยความหวั่นไหวจากใจจริง
ถนนหย่งคังเป็นหนึ่งในถนนสายหลักของเมืองหลวง อารองเคยบอกว่ามันใหญ่มาก นึกไม่ถึงว่าจะใหญ่เพียงนี้ สวี่ชีอันพึมพำในใจ
ถนนสายหลักกว้างใหญ่เช่นนี้ช่างงามวิจิตร ยามองค์จักรพรรดิหรือรัชทายาทของราชวงศ์เสด็จประพาส จะมีทหารรักษาพระองค์ปัดกวาดสถานที่ล่วงหน้า
ความกว้างสองร้อยเมตรทำให้อาวุธ เช่น ธนูและปืนไฟส่วนมากใช้ไม่ได้ผล
แม้จะมีพวกนักฆ่าลอบสังหารคิดซ่อนตัวลอบทำร้ายอยู่ในอาคารทั้งสองด้าน เมื่อเห็นระยะนี้ก็ทำได้เพียงปล่อยสองมือจากแผงแป้นพิมพ์และพิมพ์ 666[footnoteRef:5] ออกไปอย่างช่วยไม่ได้ [5:  666 เลขหกภาษาจีน คือ 六 อ่านว่า ลิ่ว คนจีนมักจะใช้ ‘ลิ่วๆๆ’ หรือก็คือ 666 มีความหมายว่า เจ๋ง สุดยอด (เป็นภาษาพูด)]
สวี่ชีอันร่อนเร่ไปทั่วถนนหย่งคังราวกับหมาป่าที่บังเหียนหลุด ทว่าเพราะงบในกระเป๋ามีจำกัด จึงยับยั้งค่าใช้จ่ายในการซื้อของเอาไว้ได้
ทันใดนั้นรถม้าอันโอ่อ่าได้ดึงดูดความสนใจของสวี่ชีอัน สว่างเสียจนทำตาสุนัขโลหะผสมไทเทเนียมของเขาบอด
มันคือม้าฝีเท้าดีร่างกายแข็งแรงสี่ตัวกำลังลากรถม้าอยู่ หลังคากลมทรงโค้งปลายแหลมสีเงินเคลือบทอง ผ้าแพรต่วนสีเหลืองสดใสที่หน้าต่างรถลู่ลง ด้านล่างลงมาเป็นหูรถ[footnoteRef:6]ที่ใช้บังฝุ่น ใช้หยกขาวที่วาวใสห่อหุ้มเอาไว้ [6:  หูรถ หรือ ฟาน (ในภาษาจีน) หมายถึงส่วนที่เหมือนหูของรถในสมัยก่อน โดยจะปรากฏอยู่ทั้งสองข้างของเกวียนรถ ใช้สำหรับกันฝุ่นหรือโคลน]
ด้านข้างของล้อรถตอกด้วยตะปูเนื้อทองที่เรียงรายเป็นระเบียบ ล้อรถก็หุ้มด้วยหยกเช่นกัน
ทว่าด้านในแท้จริงเป็นรถม้าวัสดุไม้ ต้นหนานมู่เนื้อทองที่ราชวงศ์ใช้กันโดยเฉพาะ
ข้าคิดว่าดิ้นรนต่อสู้ทั้งชีวิต ก็มิอาจซื้อล้อรถเช่นคนผู้นั้นได้...สวี่ชีอันคิดอย่างเศร้าใจ ราวกับได้พบความรู้สึกยามที่เป็นทาสบริษัทในภพก่อน
รถม้าอันโอ่อ่าคันนี้หยุดอยู่ที่ข้างทาง ทหารที่สวมเกราะดำถือหอกยาวแถวหนึ่งเฝ้าอยู่ข้างรถม้า ที่น่าสนใจก็คือทหารอีกแถวหนึ่งกำลังเล่นปาศรลงไหกันอยู่
เจ้าของแผงลอยเป็นนักบวชเฒ่าที่สวมชุดนักบวชขาดลุ่ย ผมสีขาวติดด้วยปิ่นไม้ เส้นผมที่ยุ่งเหยิงลู่ตกลงมา
บนแผงลอยจัดวางด้วยเหรียญทองแดง ก้อนเงิน ก้อนทอง คัมภีร์เต๋า กำไลลูกประคำ และกระจกหยก...ของเล่นหลากหลายคละกันยุ่งเหยิง
ไม่ต้องเอ่ยถึงสิ่งอื่น ลำพังเพียงก้อนทองและก้อนเงินที่จัดวางอยู่บนแผงยังไม่ถูกคนฉกชิงไป นักบวชเฒ่าผู้นี้คงไม่ธรรมดาทีเดียว...สวี่ชีอันหยุดเดินและคอยสังเกต
เขาเฝ้ามองอยู่สักพักก็เข้าใจวิธีการเล่น ผู้ปาศรต้องอยู่ห่างจากไหลายครามสามสิบก้าว ปิดตาและกลับหันหลัง พร้อมลูกศรทั้งหมดสามดอก
หากมีลูกศรหนึ่งดอกปาเข้า ก็จะได้รับของรางวัลแถวที่สามเป็นทอง เงิน และหยกจำนวนหนึ่ง หากปาเข้าทั้งสามดอก สามารถเลือกของรางวัลแถวแรกหนึ่งชิ้นได้ตามใจชอบ
ทว่าของรางวัลแถวแรกมีเพียงสองชิ้น ได้แก่ กำไลลูกประคำและกระจกหยก
“พลาดอีกแล้ว น่าเสียดาย!”
“หลีกไป เป็นทีของข้าแล้ว”
เหล่าทหารชุดเกราะผลัดกันปาศรลงไห ทว่าทั้งหมดก็กลับมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก เศษเงินตรงหน้านักบวชเฒ่าจึงยิ่งกองสูงขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากทหารชุดเกราะสิบห้านายประสบความล้มเหลวอีกครั้ง สวี่ชีอันก็สังเกตเห็นม่านของรถม้าขยับเล็กน้อย ทหารชุดเกราะนายหนึ่งที่คอยอยู่ข้างหน้าต่างก้มหัวฟังจบก็เดินไปทางเจ้าของแผงลอย
“ท่านนักบวช นายของข้ากล่าวว่า 60 ตำลึงทองซื้อของบนแผงลอยของท่านทั้งหมด” ทหารชุดเกราะเดินมาตรงหน้านักบวชเฒ่า แล้วเอ่ยเสียงดัง
เพราะปาศรลงไหไม่เข้า จึงเติมเกมโดยตรงเลยหรือ...สวี่ชีอันยืนมองฉากนี้อยู่ไม่ไกลนัก
เมื่อเผชิญกับความยั่วยวนของ 60 ตำลึงทอง นักบวชเฒ่าส่ายหน้า “กฎก็คือกฎ”
ทหารชุดเกราะเกร็งร่างในบัดดล จ้องนักบวชเฒ่าเขม็งอย่างเดือดดาลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะพลันหันหลังและกลับไปรายงานที่รถม้า
ไม่กี่วินาทีต่อมาเจ้าของรถม้าก็เรียกทหารชุดเกราะกลับมา แล้วเตรียมจะจากไป
สวี่ชีอันถือโอกาสก้าวไปข้างหน้ามายังตรงหน้านักบวชเฒ่า แล้วเอ่ยถาม “ท่านนักบวช เล่นครั้งหนึ่งราคาเท่าไร”
นักบวชเฒ่าที่นั่งขัดสมาธิเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะยื่นลูกศรสามดอกมาให้ “หนึ่งอีแปะ”
สวี่ชีอันรับลูกศรมาพร้อมกับหัวเราะ คิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือตนเป็นแน่
ปาศรลงไหที่อยู่ห่างสามสิบก้าวมิใช่เรื่องยากสำหรับทหารระดับหลอมจิต ทว่าการหันหลังปิดตาแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะปาเข้า
ดวงตาเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดในบรรดาสัมผัสทั้งห้า สูญเสียความสามารถในการมองไป ย่อมทำให้สัมผัสที่มือของนักรบลดลง ทวีความยากที่จะยิงถูกเป้า
จะปาเข้าหรือไม่ ล้วนดูที่ใบหน้า
แม้ใบหน้าของสวี่ชีอันจะไม่รูปงาม ทว่าเขามีความมั่นใจอย่างแน่นอน เพราะเขาไม่ได้รับเงินมาหลายวันติดต่อกันแล้ว
เพราะข้ามาเมืองชั้นในจึงได้เจอกับเกมปาศรลงไหนี้ ดังนั้นความโชคดีจึงสะสมเองโดยอัตโนมัติมิใช่หรือ หากข้าปาเข้าได้ ก้อนทองและก้อนเงินทั้งหมดจะเป็นของข้า...เฮ้ ชีวิตของคนโชคดีช่างเรียบง่ายไร้สีสันและน่าเบื่ออะไรเช่นนี้...สวี่ชีอันเดินออกไปสามสิบก้าว หันหลังและใช้ผ้าสีดำปิดตาเอาไว้ แล้วเหวี่ยงมือไปด้านหลัง
‘ตึงๆๆ...’
ลูกศรทั้งสามดอกเข้าไหแทบจะพร้อมกันโดยไม่เรียงลำดับแต่อย่างใด
ผู้คนที่สัญจรอยู่รอบๆ ส่งเสียงอุทานออกมา เสียงฮือฮาดึงดูดรถม้าที่กำลังจะจากไป เสียงกังวานอันไพเราะนุ่มนวลลอยออกมาจากหน้าต่างรถ
“หยุดรถ!”
………………………………………
สวี่ชีอัน อดีตนายตำรวจรุ่นใหม่ตัดสินใจลาออกจากอาชีพข้าราชการเพื่อออกไปทำธุรกิจของตัวเอง แต่ดันต้องมาจบชีวิตลงด้วยโรคพิษสุราเรื้อรัง เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ในห้องขัง ในร่างของใครอีกคน…

หลังจากทบทวนความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เขาตระหนักได้ว่าตัวเองกลับมาเกิดใหม่ในร่างของทหารหนุ่มที่กำลังต้องโทษ และถูกคุมขังเพื่อรอการลงทัณฑ์!

แม้ว่าเขาจะยังมึนงงกับเรื่องอัศจรรย์ที่เกิดขึ้น แต่ความจริงที่ว่าเขาเหลือเวลาอีกไม่มากในการใช้ชีวิตที่สองซึ่งพระเจ้าเมตตาประทานให้ ผลักดันให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง…

ภายในคุกหลวง สวี่ชีอันต้องงัดเอาทุกกลยุทธ์ในการสืบสวนและไขคดี เพื่อเอาตัวรอดจากวิกฤติครั้งใหญ่นี้ให้ได้!

และนับตั้งแต่ที่ข้ามเวลามา สวี่ชีอันต้องเผชิญกับวิกฤติต่างๆ ต้องอาศัยความสามารถในการไขคดีและการปรับตัวที่ยอดเยี่ยม รวมถึงโชคดีที่มักจะเข้ามาได้ถูกจังหวะเพื่อหลีกเลี่ยงอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า…

แต่เดิมจุดประสงค์ในการมีชีวิตอยู่ในยุคโบราณแห่งนี้ของเขาคือการปกป้องตัวเอง และใช้ชีวิตสบายๆ แบบเศรษฐีในยุคสังคมศักดินาที่ไร้ซึ่งคำว่าสิทธิมนุษยชนเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะนำพาให้เขาต้องเข้าไปพัวพันกับอำนาจขององค์กรลับ และความลับของราชวงศ์ต้าฟ่งที่อาจมีเพียงคนผู้เดียวที่กุมความลับนี้เอาไว้!