ฉันถูกน้องชายเพื่อนสนิทจีบ
Henry Marlowe
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

"อะไรนะ? สัญญาแต่งงานอะไร?"
มือที่กำลังพิมพ์ของฉันหยุดชะงัก เลือดสูบฉีดขึ้นศีรษะ
"ทำไมฉันถึงไม่รู้ว่าฉันมีสัญญาแต่งงานกับหลี่จีโจว?!"
เพื่อนสนิทส่งอิโมจิหน้าเหวอมา
"พ่อเธอไม่ได้บอกเธอเหรอ? พี่ชายฉันบอกว่าถ้าเธอยอมแต่งงานกับเขา เขาจะลงทุนในบริษัทเล็กๆ ของครอบครัวเธอ 100 ล้าน"
โอ้พระเจ้า! นี่เองที่พ่อบอกให้ฉันกลับบ้านเมื่อมีเวลาว่าง!
ฉันลุกพรวดขึ้นจากเตียงด้วยความร้อนใจ "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกฉันก่อน? เธอไม่รู้เหรอว่าหลี่เฟย..."
ข้อความยังส่งไม่ทันเสร็จ ก็ถูกโอบกอดด้วยอ้อมแขนที่อบอุ่นและแข็งแรง
จูบอ่อนโยนประทับลงบนแผ่นหลัง หลี่เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเอ็นดู
"ฝันร้ายเหรอ?"
พูดพลางมือเรียวยาวที่เอวก็เริ่มไล้ขึ้นอย่างเกเร
หัวใจฉันเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น มือรีบคว้าจับมือเขาไว้โดยสัญชาตญาณ สมองว่างเปล่า
ร่างกายเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะหมุนไหล่ฉันให้หันมาสบตา ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
หางตาชื้นๆ หยดย้อยลงเล็กน้อย พร้อมกับความง่วงงุนหลังตื่นนอน
ในหนังบู๊ พระเอกมักชอบให้นางเอกเรียกพ่อ ก่อนหน้านี้ฉันไม่เข้าใจ จนกระทั่งเมื่อคืนที่ฉันบังคับให้เขาเรียกฉันว่าแม่ด้วยเสียงออดอ้อน
แต่ใครจะคิดว่า น้องชายจะใช้แรงจริงๆ เมื่อเขาต้องการ
จนฉันเหมือนผ้าขี้ริ้วที่คลานไม่ไหว เขายังคงพลิกฉันไปมาอย่างไม่รู้จักพอ
หลี่เฟยคนนี้ เป็นมีดที่อันตรายจริงๆ
"เป็นอะไรไป? ฉันทำให้เธอเจ็บโดยไม่ตั้งใจหรือเปล่า? ขอดูหน่อย"
ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความกังวล มือกำลังจะจับฉันนอนลงเพื่อตรวจสอบ
"ไม่ใช่... ไม่ใช่" ฉันหน้าแดงด้วยความอาย รีบใช้ผ้าห่มปกปิดร่างกายให้มิดชิด
นึกถึงคำพูดอันลึกซึ้งของเพื่อนสนิท
"ความรักที่ปกติก็มีค่า แต่ความรักที่ผิดแปลกกลับน่าตื่นเต้นกว่า"
พูดตามตรง เมื่อเห็นน้องชายร้องไห้จนตาแดง เงยหน้ามองคุณด้วยสายตาน่าสงสาร มีกี่คนที่จะไม่หวั่นไหว?
สำคัญกว่านั้นคือเขายังเป็นดอกไม้สูงศักดิ์ต่อหน้าคนอื่น ไร้อารมณ์ในที่สาธารณะ แต่กลับส่งข้อความวาบหวามให้คุณ!
คิดถึงตรงนี้ ความเย็นวาบก็แล่นขึ้นหลัง ใบหน้าที่คล้ายคลึงกันอีกใบผุดขึ้นในความคิด
หลี่จีโจว ผู้บริหารที่อายุน้อยที่สุดของบริษัท เผด็จการและบ้าคลั่ง
โหดเหี้ยม เกลียดการต่อต้าน ถ้าได้ไม่ได้ก็ต้องทำลาย
ครอบครัวฉันเป็นแค่ตระกูลเล็กๆ ในสายตาเขาคงไม่ต่างจากมด คิดด้วยนิ้วก้อยก็รู้ว่าครั้งนี้พ่อคงต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันถึงได้ขอสัญญาแต่งงานจากตระกูลหลี่
และนั่นคือ 100 ล้าน!
สวรรค์หรือนรก คงอยู่ที่การตัดสินใจครั้งเดียวของฉันแล้ว
แต่ดันเป็นเพราะเพื่อนสนิทออกไปเที่ยว ให้ฉันช่วยดูแลน้องชาย และเจ้าหนูนี่ก็ดันไม่อยู่นิ่ง
ตามติดฉันมาตั้งแต่ครึ่งปีก่อน จนถึงตอนนี้ทั้งกล้วย องุ่น แอปเปิ้ล ก็กินหมดแล้ว! จะให้ฉันหยุดยั้งตัวเองยังไง?!
อยู่กับหลี่เฟยมีความสุขแค่ไหน เมื่อถึงเวลาหลี่จีโจวก็จะเหยียบครอบครัวฉันให้แหลกละเอียดได้
ฉันสูดหายใจลึก พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ร้อนใจ
ยังไงหลี่เฟยก็ไม่เคยขอคบจริงจัง บางทีอาจจะแค่เล่นๆ ก็ได้ คุณชายลูกเศรษฐีนี่นา ปกติธรรมดา
รู้สึกปลอบใจตัวเองได้ทันที ฉันยอมให้เขาดึงกลับเข้าไปในอ้อมกอดอย่างว่าง่าย ซุกหน้าลงที่ซอกคอเขาและสูดดม
กลิ่นสดชื่นผสมกับกลิ่นอุ่นๆ เหมือนลูกหมา
คิกคัก ไม่ยอมอยู่นิ่งเลยสักนิด
หางตาเห็นหน้าจอมือถือที่โยนทิ้งไว้ข้างๆ สว่างขึ้นอีกครั้ง ข้อความ WeChat จากเพื่อนสนิทปรากฏขึ้น
ไม่ได้กดเปิดดูข้อความทั้งหมด แต่ประโยคแรกบอกว่า: "ได้ยินว่าพี่ชายฉันกำหนดวันแต่งงานเป็นวันที่สามเดือนหน้า แนะนำให้เธอเตรียมตัว..."
บึ้ม บึ้ม - มาอีกข้อความ
"ครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะจริงจังนะ"


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

วันที่สามเดือนหน้า?
จู่ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจฉัน
ยังทันเวลา!
แค่ทำให้หลี่จีโจวรู้สึกว่าฉันไม่เหมาะที่จะเป็นภรรยาเขา และยกเลิกการหมั้นเอง ครอบครัวของเราก็จะปลอดภัย!
ไม่รู้ว่าพ่อได้เซ็นข้อตกลงการยกเลิกการหมั้นหรือเปล่า ถ้ามีจริง เราก็จะได้เงินค่าผิดสัญญาด้วย!
เซี่ยเชี่ยนเอ๋ย เซี่ยเชี่ยน เธอช่างฉลาดจริงๆ!
แม้แต่ดาวแห่งปัญญายังต้องสักชื่อเธอไว้บนหลังเลย!
ฉันจูบที่แก้มของหลี่เฟย นั่งคร่อมเอวเขา แกล้งทำเศร้าพูดว่า "ที่รัก พี่อาจจะต้องจากไปสักพัก"
คิดถึงอนาคตอันสดใสกับน้องชาย มุมปากฉันยกขึ้นจนกดไม่อยู่เหมือน AK
"ประมาณหนึ่งเดือน ที่บ้านมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย"
ตอนนั้นก็จะได้เอาตัวเจ้าหนูนี่มาเป็นของฉันอย่างสมบูรณ์
"มีเรื่องอะไรหรือ?" หลี่เฟยมองฉันอย่างอาลัย "ถ้าไม่มีพี่ ผมอยู่ไม่ได้แม้แต่ครึ่งนาที พาผมไปด้วยได้ไหม?"
"ไม่ได้หรอก"
หัวใจฉันแทบจะละลาย "พ่อยังไม่รู้เรื่องของเรา ถ้าเธอปรากฏตัวขึ้นมาทันทีคงไม่ดี"
"อีกอย่าง เกมใหม่ของบริษัทเธอกำลังจะเปิดตัวไม่ใช่เหรอ? พี่ก็รอฟังข่าวดีจากเธออยู่นะ"
ดวงตาของหลี่เฟยมืดลงทันที ราวกับกำลังตรวจสอบความจริงในคำพูด
ถูกเขาจ้องจนรู้สึกไม่มั่นใจ
"ฉัน..."
เกือบจะทนไม่ไหวและบอกความจริงกับเขาแล้ว แต่ถูกเสียงเคาะประตูของพนักงานโรงแรมขัดจังหวะ
เขามองฉันอย่างน่าสงสาร มีท่าทีจำใจ แต่ก็ต้องลุกขึ้น
เอวที่กำยำโดยไม่มีการเซ็นเซอร์ ทำให้ฉันรู้สึกมึนๆ
เขาหัวเราะเบาๆ ใส่เสื้อผ้า จูบที่หน้าผากฉัน แล้วจึงไปเปิดประตู
ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดูหน้าจออย่างไม่จุใจ
เปิดแชท พิมพ์ถามเพื่อนสนิทเกี่ยวกับสิ่งที่หลี่จีโจวชอบ เพื่อจะได้ทำตรงข้าม ให้เขาเกิดความรังเกียจฉัน
พอส่งข้อความไป ก็รู้สึกว่าห้องเงียบผิดปกติ
สัญญาณอันตรายดังขึ้น ครึ่งซีกซ้ายของร่างกายเย็นวาบ
ฉันกดปิดหน้าจอโดยสัญชาตญาณ หันหน้าไปอย่างเชื่องช้า
หลี่เฟยถือนมร้อน ยืนอยู่ข้างเตียง เปลี่ยนจากท่าทีอ่อนโยนเป็นปกติ มองฉันด้วยสายตาเย็นชา
หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ
เขาคงไม่เห็นนะ...


## บทที่ 3 หลังการแก้ไข

อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ หลี่เฟยที่อยู่ต่อหน้าฉันเป็นคนอ่อนโยน ว่าง่าย และเอาใจใส่เสมอมา
ไม่มีความแข็งกร้าว ไม่มีอารมณ์โกรธ
แต่ตอนนี้ เขาวางนมไว้ที่หัวเตียง ในดวงตาเป็นประกายอันตราย กดตัวลงมาจนฉันต้องเบียดติดหัวเตียง
"พี่สาวครับ แน่ใจนะว่าไม่ต้องการให้ผมช่วยเรื่องที่บ้าน?"
ฉันแกล้งทำเป็นใจเย็น มือเกี่ยวคอเขา
กลัวว่าเพราะจ้าวนรกเป็นๆ คนนั้น จะทำให้ต้องเสียน้องชายแสนหอมหวานไป
"ถ้าต้องการ พี่จะขอความช่วยเหลือจากเธอเป็นคนแรก ได้ไหม? ตอนนั้นเธอจะช่วยพี่สาวใช่ไหม?"
เขามองฉันเงียบๆ ไม่พูดอะไรสักพัก
ผ่านไปนาน จึงกระซิบเสียงต่ำ "พี่สาวชอบผมคนเดียวใช่ไหมครับ?"
ฉันอ้าปากจะตอบว่าใช่ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ปากก็ถูกเขาปิด คล้ายกำลังลงโทษ บุกเข้ามาอย่างรุนแรง ไร้ความปรานี
"อื้ม..."
ฉันรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก จนต้องขมวดคิ้วร้อง เขาจึงหอบหายใจถอยออก
จูบเบาๆ ที่จมูกฉัน ราวกับรู้สึกถึงความสั่นไหวของฉัน เขาหัวเราะอย่างขี้เกียจ โน้มตัวมาที่ข้างหู เสียงนุ่มละมุน
"พี่สาวต้องจำคำที่พูดเมื่อกี้ให้ดีนะครับ"
"ไม่งั้น ผมอาจจะโกรธก็ได้"
ความดุดันแปลกใหม่ของหลี่เฟย ทำให้สมองฉันว่างเปล่า "อะไรนะ?"
เจ็บ...
ลำคอถูกจูบอย่างรุนแรง มือใหญ่รัดข้อมือฉัน กดฉันแน่นลงบนเตียง
จนตัวเขาเองก็หายใจไม่เป็นจังหวะ
ชื่นชมรอยแดงที่ปรากฏขึ้นบนผิวฉัน ดวงตาเขาเหมือนมีไฟร้อนแรงลุกโชน
"ไม่กินข้าวเช้าดีไหมครับ?"
จะ...จะกินฉันเหรอ?
ไม่มีใครบอกว่าน้องหมาก็ชอบบังคับรัก ฉันรู้สึกเหมือนตกลงไปในมหาสมุทรในทันที
ดี ดี ดี ขอแค่เหลือลมหายใจให้ฉันก็พอ
บนเตียงเป็นดั่งคลื่นลมแรงกล้า อันตรายยิ่งนัก แต่เรือสำราญก็ไม่ยอมเข้าจอดเสียที
ลมหายใจร้อนของหลี่เฟยข้างหู ทำให้หัวใจฉันแขวนค้างกลางอากาศ
"พี่สาวครับ เป็นแฟนผมนะครับ?"
ฉันร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อน "ตอนนี้ก็เป็นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?"
เขาโถมตัวเข้ามาอย่างรุนแรงโดยไม่มีสัญญาณเตือน ดวงตาเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์รุนแรง
"แบบที่จะแต่งงานกันน่ะครับ"
เพื่อนสนิทไปต่างประเทศ ฝากให้ฉันดูแลน้องชายของเธอ
ไปงานแต่งงาน ฉันให้น้องชายนั่งโต๊ะเด็ก แล้วไปดื่มเหล้ากับคนอื่น
ดื่มไปสามแก้ว ฉันรู้สึกว่ามีคนโอบเอวฉัน
น้องชายหางตาแดง พูดว่า 'อย่าคิดว่าผมเป็นเด็กสิครับพี่ ผมดื่มได้ ผมอยากขึ้นไปนั่งโต๊ะเดียวกับพี่'
ต่อมาฉันจับเอวบ่นกับเพื่อนสนิท
'ฉันว่าเขาไม่ได้อยากขึ้นโต๊ะหรอก แต่อยากขึ้นฉันต่างหาก!'
เพื่อนสนิทแปลกใจ 'เอ๊ะ? แล้วการหมั้นของเธอกับพี่ชายฉันล่ะ?'