(Yaoi)ผมขยันขึ้นเพื่อความสวย
Monapha_Yodsin
## บทนำ

ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นตาหนาเหม่อมองไปยังทิศทางสนามบาส ศูนย์กลางของมหาลัยจิตวิญญาณ ด้านนอกมีกำแพงสนามพลังคอยป้องกันไม่ให้จิตวิญญาณที่กำลังปะทะอยู่ภายในพุ่งออกมาด้านนอก จนอาจจะทำให้ผู้ที่มีระดับพลังต่ำกว่าบาดเจ็บได้
ด้านในประกอบไปด้วยชายหนุ่มหลายสิบคนที่อยู่ในชุดกีฬาบาส ร่างกายของแต่ละคนปะทุพลังวิญญาณจางๆ จนผู้ที่รับชมอยู่ด้านนอกมองตามไม่ทัน โดยเฉพาะผู้ที่มีพลังอยู่ระดับFระดับต่ำสุด
และใช่...เยว่ชิงคือหนึ่งในนั้น
เยว่ชิงเป็นเกอหรือประเภทผู้ชายท้องได้ ด้วยจำนวนประชากรที่ต่างกันเมื่อหลายร้อยปีก่อนที่โลกเกิดการปะทุสนามพลังจนมีดันเจี้ยนและหอคอยทมิฬปรากฏขึ้นและพลังบางส่วนปรับเปลี่ยนโครงสร้างของมนุษย์จนถึงยุคปัจจุบันอีกด้วย
ดันเจี้ยนหยุดการปะทุหลังจากที่หอคอยได้เปิดออกเมื่อสามปีก่อน ณ ปัจจุบันผู้คนพัฒนาฝีมือเพื่อพิชิตหอคอยในแต่ละขั้น หากไม่สามารถทำได้มนุษยชาติต้องตาย โดยหอคอยแต่ละชั้นจะกำหนดระยะเวลาสี่เดือน จนตอนนี้ผ่านมาสามปี หอคอยมาหยุดที่ชั้นสิบ
และทุกๆ สิบชั้นจะมีบอสระดับสูงประจำการ เป็นเหตุให้บุรุษหรือสตรีระดับสูงต่างก็วนเวียนเข้าออกมหาลัยเพื่อพัฒนาฝีมือตลอดเวลา
หนึ่งในนั้นคือ...หลงจือหยาง ทายาทตระกูลหลงผู้ที่เกิดมาพร้อมจิตวิญญาณหมื่นดาบ หลายๆ คนต่างคาดการณ์ว่าจิตวิญญาณของเขาอาจจะไปหยุดที่ระดับศักดิ์สิทธิ์ ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมไปด้วยหน้าตา ฐานะ ชาติตระกูลและพลัง ไม่แปลกที่เขาจะติดอันดับชายที่หล่อเหลาที่สุดในโลกและเป็นผู้ชายที่กุมหัวใจของเยว่ชิงเอาไว้
"ถึงจะบอกว่าเจียมตัวและทำได้แค่มอง แปดปีที่ผ่านมาคงพอได้แล้ว"เยว่ชิงพูดกับตัวเอง มือทั้งสองข้างแนบลงไปกับขอบหน้าต่าง ใบหน้าเรียวค่อยๆ ทับแขนของตัวเองอีกที ดวงตายังคงจับจ้องไปยังพื้นที่สนามที่มีสตรีและเกอมากมายเข้ามาดู
[ตรวจพบค่าความหดหู่ ระบบรับรู้ถึงความสมเพชเวทนา เกอน้อยผู้เจียมตนที่แยกไม่ออกว่านี่ข้างหน้าหรือข้างหลัง จุจุ]
"นายเป็นใคร ออกมานะ"ด้วยพื้นที่ตรงนี้คือหอสมุดใหญ่ของมหาลัยเยว่ชิงจึงได้แต่กระซิบถาม
[ฮึๆ ข้าคือระบบยิ่งขยันยิ่งสวย ขอเพียงทำภารกิจสำเร็จระบบจะมอบพรสวรรค์ด้านความงามจนน่าตะลึง โฮสต์สนใจสินะ]
"อ่า...ไม่"เยว่ชิงปฏิเสธทันที
[อ๊าาาา อย่าปฏิเสธ ได้โปรดเถอะระบบก็ต้องกินต้องใช้นะ ยิ่งถูกถีบหัวส่งมาด้วย โฮสต์จะใจร้ายได้ลงคอเหรอ] เยว่ชิงเริ่มสับสน น่าเห็นใจมากเพราะเยว่ชิงตอนนี้ก็อยู่คนเดียวเหมือนกัน
[ฮึก ระบบเป็นระบบตัวแรกที่ถูกสร้างแต่พวกเขากับบอกว่าระบบใช้งานไม่ได้ โฮ้ ชีวิตมันเศร้า]
[แค่กๆ ระบบมีข้อเสนอ ระบบไม่เพียงแค่มอบความงามให้แต่ยังช่วยพัฒนาจิตวิญญาณของโฮสต์ไปจนถึงระดับศักดิ์สิทธิ์]
[แถมยังสามารถช่วยพิชิตใจชายในฝันแปดปีได้ด้วย รับระบบไว้เถอะนะ โฮสต์ทำตัวเหมือนหมาวัดมองเครื่องบินมาแปดปีอย่างน้อยก็เข้าไปอยู่ในสายตาของเขาบ้างก็ดีใช่ไหมละ] ระบบกระตือรือร้นที่จะขายตัวเอง
"ก็ได้"สุดท้ายเยว่ชิงก็ตอบตกลงในที่สุด ไม่รู้ว่าตอบรับเพราะอยากมีพลังไว้ปกป้องตัวเองหรืออยากเสี่ยงเรื่องของคนที่ชอบกันแน่
<ระบบกำลังทำการเชื่อมต่อ>
<ระบบกำลังอ่านข้อมูลโลกจิตวิญญาณ>
<ระบบกำลังประมวลผล>
<เชื่อมต่อสำเร็จ>
[งั้นมาเริ่มภารกิจแรกกันเลย]
" ภารกิจที่1
อ่านหนังสือในห้องสมุดจนถึงสามทุ่ม ในเวลา20:30 โฮสต์ต้องอ่านหนังสือชีวประวัติดันเจี้ยนระดับสูงที่อยู่ชั้นบนสุดของชั้นหนังสือG3
รางวัลภารกิจ:ดวงตาเป็นปกติ "
เยว่ชิงยกมือสัมผัสดวงตาของตัวเองที่มันแสนสั้น ก่อนจะเอ่ยกับระบบ "ถ้าทำตามภารกิจเสร็จ ฉันจะมองเห็นเป็นปกติจริงๆ ใช่ไหม"
[แน่นอนครับ เสน่ห์หนึ่งอย่างของร่างกายคือดวงตา ยิ่งระดับภารกิจสูง ของรางวัลก็ยิ่งสูงตาม ในเสน่ห์ของดวงตาระดับสูงสุดคือ ดวงตาทอประกาย น้อยนักที่คนจะได้ครอบครอง]
"ไม่เป็นไร แค่นี้ก็ดีมากแล้ว"เยว่ชิงสวมแว่นตากลับเข้าที่ ก่อนจะเดินไปหาของกินให้เรียบร้อยแล้วกลับมาอ่านหนังสือโดยมีระบบชี้แนะเป็นเรื่องๆ เพราะระบบมาถึงโลกนี้จึงยังไม่เข้าใจอะไรมากมาย
โลกจิตวิญญาณประกอบไปด้วยผู้คนที่เกิดมาพร้อมตราประทับร่าง สัญญาลักษณ์เหล่านั้นจะประทับไว้ตรงเหนืออกฝั่งซ้ายตำแหน่งเหนือหัวใจเล็กน้อย
บุรุษจะมีจิตวิญญาณเป็นอาวุธรูปแบบต่างๆ บางคนมีชนิดเดียวและบางคนมีหลายชนิด
สตรีจะมีจิตวิญญาณเป็นดอกไม้หรือต้นไม้ต่างๆ โดยร่างกายจะมีกลิ่นเฉพาะเพื่อดึงดูดเหล่าบุรุษ และสตรียังคงมีน้อยที่สุดในโลกจึงเป็นที่ต้องการทั้งของครอบครัวและบุรุษที่คู่ควร
เกอหรือผู้ชายท้องได้จะเกิดมาพร้อมจิตวิญญาณประเภทสัตว์ มีร่างกายอ่อนแอและระดับพลังวิญญาณที่พบไม่เกินระดับB จึงไม่เป็นที่ต้องการ ทำให้ส่วนใหญ่เกอมักจับคู่กันเอง
ในส่วนระดับพลังวัดได้จากจิตวิญญาณ โดยแบ่งดังนี้
สีขาว ระดับF เรียกว่าระดับทั่วไป
สีฟ้า ระดับE เรียกว่าระดับปฐพี
สีน้ำเงิน ระดับD เรียกว่าระดับมหาสมุทร
สีม่วง ระดับC เรียกว่าระดับนภา
สีคราม ระดับB เรียกว่าระดับสวรรค์
สีเหลือง ระดับA เรียกว่าระดับราชา
สีส้ม ระดับS เรียกว่าระดับราชัน
สีแดง ระดับSS เรียกว่าระดับจักรพรรดิ
สีทอง ระดับSSS เรียกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์
เวลาดำเนินผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ดัง เยว่ชิงดึงสายตาจากหนังสือทอดมองไปยังเบื้องล่างเมื่อไม่พบคนที่ต้องการหาจึงเดินไปยังG3 ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นมองมือที่ชูสุดแขนก่อนจะถอนหายใจ
ไม่ช้าก็ลากเก้าอี้ก่อนจะปีนขึ้น เสียงรองเท้าของผู้คนค่อยๆ ทยอยเข้ามาแต่เยว่ชิงก็ไม่ได้สนใจเพราะห้องสมุดจะมีคนเข้ามามากขึ้นในช่วงเวลาสองทุ่ม
เมื่อได้สิ่งที่ต้องการเยว่ชิงก็เตรียมลงแต่ทว่า ระบบที่เงียบหายไปกับทำให้ร่างกายหยุดชะงัดจนร่างกายร่วงลงสู่พื้น ในใจของเยว่ชิงสบถด่าระบบอย่างแค้นเคืองแต่เมื่อลืมตาขึ้นก็พบคนคุ้นเคยที่เข้ามารับเขาไว้อย่างพอดี
"ไม่เป็นอะไรใช่ไหม"หลงจือหยางมองคนในอ้อมแขนนิ่งๆ ก่อนอีกฝ่ายจะยืนตัวตรง เมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายตัวเกร็งจึงยืนห่างๆ
"พะ...พี่ ขอบคุณครับ"เยว่ชิงก้มหัวขอบคุณก่อนจะหิ้วเก้าอี้ไปวางที่เดิมแล้วกลับที่นั่งด้วยขาสั่นๆ ในหูได้ยินเพียงเสียงอื้ออึงหัวใจพองโตเต้นตึกตัก เจ้าตัวก้มหน้าทำทีเป็นอ่านหนังสือทั้งๆ ที่แก้มแดงจัด
"ฝีมือนายใช่ไหม ระบบ"
[ตลอดแปดปีที่ผ่านมาโฮสต์ได้แต่มองระบบสงสารมากเลยสร้างโอกาส เป็นไงบ้างเวลาอยู่ในอ้อมแขนแถมหลังเล่นกีฬามาหมาดๆไม่ใช่ว่ากลิ่นกายบุรุษเพศหอมมากใช่ไหมล๊าาา (^*^) ]
เยว่ชิงได้ยินเพียงเสียงของหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างรุนแรง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจนเห็นว่ากลุ่มเพื่อนของคนที่ชอบต่างก็นั่งห่างจากจุดนี้แค่โต๊ะเดียว แถมคนที่นั่งตรงข้ามยังเป็นคนที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอีกด้วย
[ฮี่ๆ เวลาสามสิบนาทีสุดฟิน ได้มาถึง อ่านหนังสือเร็วเข้าโฮสต์ ผู้ชายเฟอร์เฟคย่อมชอบคนฉลาด] เยว่ชิงได้แต่ขู่แง่งๆ ในใจ ใครจะมามีสติสมาธิอ่านหนังสือกัน แต่เพื่อรางวัลเจ้าตัวจึงต้องตั้งใจ
เวลาไหลผ่านไปอีกครั้งพร้อมเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
" ภารกิจที่1เสร็จสมบูรณ์
รางวัลความสำเร็จ:ดวงตาปกติ "
[โฮสต์ลองถอดแว่นดูอย่าลืมเสยผมที่ปรกหน้าด้วยนะ ผมจะได้ไม่บังตา] เยว่ชิงตอบอื้อในใจ ก่อนจะถอดแว่นออก สายตาของเขาไม่พร่ามัวอีกต่อไป มือน้อยๆ ยกมือเสยผมขึ้นก่อนจะชะงักเมื่สายตาสบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทของหลงจือหยาง
เมื่อดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนสะท้อนแสงไฟยามค่ำคืนมันจึงระยิบระยับเป็นพิเศษเจ้าตัวอ้าปากค้างก่อนจะก้มหน้าลง รวบรวมหนังสือในอ้อมแขนตรงดิ่งไปยังด้านหน้าก่อนจะวางลงแล้วชิ่งออกจากห้องสมุด
"ฝีมือนายอีกแล้วสินะระบบ แง๊"เยว่ชิงอยากร้องไห้ออกมาจริงๆ คนที่แอบชอบมาแปดปีได้แต่มองห่างๆ ไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา แต่วันนี้แค่วันเดียวเขากับได้ทำมันทั้งหมด
"ขอบคุณนะระบบ"เยว่ชิงเอ่ยขอบคุณจากใจจริง
[โฮสต์ ถ้าคุณอัพเดตระบบเป็นระดับทั่วไป ระบบสามารถตรวจค่าความรู้สึกของหลงจือหยางได้ ว่าเขาชอบคุณ ชื่นชมคุณแม้กระทั่งรักคุณอย่างไรบ้าง สนใจไหมละ ขอเพียงโฮสต์ทำภารกิจจนมีpoint10แต้มเท่านั้น]
"สนใจสิ" และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด


## ตอนที่ 1.

หลงจือหยางทายาทตระกูลหลง ตระกูลที่ทรงพลังเป็นอันดับหนึ่งของประเทศS ทั้งพ่อและแม่ของหลงจือหยางนั่งตำแหน่งระดับสูงที่มีอิทธิพลต่อคนทั้งโลก นั่นคือหนึ่งร้อยสามเสาหลักแห่งฮันเตอร์ คนกลุ่มแรกที่เข้าออกดันเจี้ยนและหอคอยชั้นแรก
เยว่ชิงมองมือถือที่เปิดหน้าข้อมูลของอีกฝ่ายแล้วถอยหายใจ เจ้าตัวกลิ้งไปมาบนที่นอนหูสีขาวสะอาดและหางสีขาวฟูฟ่องสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงสองเหตุการณ์ที่พบเจอในวันนี้
จิตวิญญาณของเยว่ชิงเป็นสีขาวระดับต่ำสุดเป็นรูบจิ้งจอกหนึ่งหางขนขาวล้วน และมีเพียงเกอเท่านั้นที่สามารถอยู่ในรูปลักษณ์ครึ่งจิตวิญญาณ เพราะทั้งสตรีและบุรุษต่างก็ไม่สามารถคงสภาพได้ตลอดเวลา พวกเขาจึงทำได้แค่นำออกมาต่อสู้แล้วเก็บกลับไปเท่านั้น
อย่าได้คิดว่าสตรีจะอ่อนแอ หนึ่งในร้อยสามเสาหลักหนึ่งในนั้นเป็นผู้มีจิตวิญญาณดอกกระดิ่งเพียงดอกที่สั่นไหวเบาๆ ก็ทำให้สัตว์ร้ายในหอคอยคลุ้มคลั่งปะทะกันเอง ถึงจะคงสภาพนานไม่ได้แต่ก็เป็นกำลังสำคัญเช่นกัน
เจ้าตัวอ่านไปเรื่อยๆ จนตาปรือสุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนหลับไป แต่ก่อนจะหลับนั้นก็เตรียมความพร้อมในภารกิจที่สองเรียบร้อยแล้ว
" ภารกิจที่2
จงหยุดเกียจคร้านหมั่นออกกำลังกาย พรุ่งนี้เวลา05:00น. วิ่งไปที่สวนสาธารณะตะวันออก จนถึงเวลา6:00น.แวะเล่นแมวได้ที่ม้านั่งข้างทะเลสาบด้านหน้าหอพักหลิงหลง
รางวัลภารกิจ:นักชงมือหนึ่ง บาริสต้า "
นาฬิกาปลุกในช่วงเวลาตีสี่ครึ่ง เจ้าตัวที่นอนเอื่อยเฉื่อยก็ลุกขึ้นขยี้ขี้ตาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำโดยไม่ต้องสวมแว่นอีกต่อไป เยว่ชิงเป็นคนสายตาสั้นตั้งแต่เด็กจำเป็นต้องสวมแว่นตาไม่งั้นมันภาพที่เห็นจะเบลอจนแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร
[มาแต่งตัวกันโลด โฮสต์ใส่เสื้อสีขาวตัวนั้นกับกางเกงวอร์มสีน้ำเงิน ใช่ๆ ไม่ต้องใส่แว่น เปิดหน้าผากรับวันใหม่ด้วย เก๋ๆ] เยว่ชิงหรี่ตาเล็กน้อย ดูเหมือนระบบจะมีพิรุธ แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก
เยว่ชิงจึงเริ่มออกวิ่งก่อนเวลาไปราวๆ สี่ห้านาทีได้
ดวงตาสีน้ำตาลทอประกายความอ่อนโยน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นทะเลสาบที่อยู่ข้างสวนสาธารณะด้วยตาตัวเองจริงๆ ไม่ใช่ผ่านแว่นตาอีกต่อไป เจ้าตัววิ่งไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็ใช้เดินเอา
เพราะแต่เดิมเขาเป็นคนขี้เกียจมากไม่มีความคิดที่จะออกกำลังกายเลยสักครั้ง แต่เพราะตอนนี้มีระบบเขาจึงได้มาออกกำลังกายอยู่ตรงนี้ ได้ลองทำในสิ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะทำ
เวลาตีห้าห้าสิบสองนาที ดวงตะวันค่อยๆ โผล่ขึ้นจากขอบฟ้า เยว่ชิงหันหน้าไปมองอย่างหลงใหล เพียงแค่แสงสีขาวระยิบระยับทอประกายวิบวับเต็มทะเลสาบสีน้ำเงิน
ปึก
"อ๊ะ"แรงปะทะของคนสองคนทำเอาเยว่ชิงถึงกับกระเด็นเจ้าตัวขอโทษขอโพยเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าตัวเองไม่มองทางเอาแต่มองไปที่ทะเลสาบ
"ขอโทษครับ...พะ...พี่"เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าใครบางคนยืนมองหน้าอยู่ ด้วยความใจเต้นแรงจนกักเก็บอาการไม่ได้ จนเหมือนได้ยินเสียงบุ้งดังขึ้น หูสีขาวกระดิกดิกๆ เช่นเดียวกับหางที่ส่ายไปมายามเจอเจ้าของ
เยว่ชิงอยากจะร้องกรี๊ดออกมา มือทั้งสองข้างได้แต่ตะปบไล่กอดหางเอาไว้ไม่ให้มันส่ายสะบัด
"ไม่เป็นไร"หลงจือหยางพูดขึ้น เยว่ชิงยืนเคลิ้มชั่วครู่จนไม่รับรู้ว่าอีกฝ่ายวิ่งผ่านตัวเองไปแล้ว ในหูของเขายังตกอยู่ในภวังค์ของเสียงนุ่มทุ้มอันอ่อนโยนอยู่
"ว๊ากกกก ขายขี้หน้าที่สุด"เจ้าตัวเก็บหูกับหางได้เรียบร้อยก็ทรุดตัวกอดเข่าใบหน้าซุกซบระหว่างหัวเข่าทั้งสองด้าน ใบหน้าและหูแดงเถือกซับสีเลือดจากความเขินอาย
" ภารกิจที่2 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:นักชงมือหนึ่ง บาริสต้า "
เยว่ชิงมาเรียนด้วยสภาพร่างพร้อมใจพร้อมแต่สติไม่พร้อม เมื่อในหัวยังวนเวียนถึงร่างแกร่งของหลงจือหยาง
เสื้อกล้ามสีดำแนบลำตัวจนเห็นกล้ามหน้าท้องแปดลูกแน่นๆ เหงื่อที่ทอประกายกับแสงแดดยามเช้า กลิ่นกายหอมๆ ที่ไม่ใช่น้ำหอมหรือครีมอาบน้ำ อีกทั้งเสียงนุ่มทุ้มยังหลอกหลอนเขาอยู่เลย
เยว่ชิงใช้นิ้วชี้ทั้งสองมือเกี่ยวกันไปมา จากนั้นก็มองไปด้านนอกแทน ในเมื่อเรียนไม่รู้เรื่องก็รีเพลย์ภาพของหลงจือหยางซ้ำๆ แทน เขาไม่เชื่อหรอกว่าในหัวจะมีแต่ชายคนนี้ คนอย่างเขาที่ขยันเรียนมาโดยตลอดจะมาเสียการเรียนเพราะผู้ชายไม่ได้
เพื่อพิสูจน์ว่าหลงจือหยางไม่มีทางชนะเด็กที่เห็นแก่เรียนอย่างเขา เยว่ชิงก็รีเพลย์ภาพซ้ำๆ พยายามสอดแทรกเนื้อหาการเรียนไปด้วย จนกระทั่งผ่านครึ่งเช้าไปอย่างงดงาม โดยที่อาจารย์เอ่ยปากสอนตลอดทั้งคาบไม่เข้าหัวเขาแต่อย่างใด
"บ้าจริง"เจ้าตัวสบถออกมาก่อนจะถือกระเป๋าผ้าออกจากตึก วันนี้มีเรียนช่วงเช้าและช่วงบ่ายเขาว่าง เป็นเหตุให้คนชอบกินแต่ไม่ชอบออกกำลังกายอย่างเขา เวลาคนมองมามักจะแยกไม่ออกว่าข้างหน้าหรือข้างหลังได้มายืนที่จุดบริการนักศึกษา หรือก็คือโรงอาหาร
วันนี้ยังคงเหมือนเดิม เยว่ชิงไม่มีเพื่อนมักจะอยู่ตัวคนเดียว บนใบหน้ายังมีแว่นตาสวมอยู่เพราะไม่อยากถอดออกจนคนอื่นๆ หันมาสนใจ เจ้าตัวดื่มด่ำกับอาหารเป็นที่เรียบร้อยก็เดินออกจากโรงอาหารเป็นจังหวะเดียวกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
" ภารกิจที่3
เป็นบาริสต้าชั่วคราวที่คาเฟ่ใต้ตึกหอพักหลิงหลง ทางระบบสมัครงานไว้เรียบร้อย โฮสต์โปรดแต่งกายใหม่ให้เหมาะกับนักชงมือหนึ่ง ก่อนจะรายงานตัววันนี้เวลา17:00
ระยะเวลา 30:00:00:00 วัน
POINT:10
รางวัลภารกิจ1:ก้นสวย [ระดับเพชร]
รางวัลภารกิจ2:จมูกโด่ง 0.1มิลลิเมตร "
[โอ้ ระบบลืมแจ้งเตือนค่าระดับของความสวยรวมถึงระดับของระบบเองด้วย]
< ระดับรางวัลความสำเร็จ
ทั่วไป,ทองแดง,เงิน,ทอง,เพชร >
< ระดับของระบบ ใช้POINT ในการยกระดับ ตอนนี้ระบบยังไม่มีระดับเป็นเพียงการเปิดใช้งาน
ทั่วไป POINT:10
ทองแดง POINT:100
เงิน POINT:1,000
ทอง POINT:10,000
เพชร POINT:100,000 >
[ไปห้างกันครับโฮตส์ ได้เวลาแปลงโฉมแล้ว อ๋อ อีกอย่างเนื่องจากภารกิจที่สามค่อนข้างนาน จึงมีภารกิจซ้อน4กับ5ตามมา] ระบบเอ่ยอย่างดี๊ด๊า ส่วนเขานะเหรอก็เรียกรถมารับก่อนจะเดินเข้าห้างเพื่อซื้อของ และกำลังรอภารกิจอื่นๆ
" ภารกิจที่4
แก้ไขทรงผมเพิ่มสีสันให้ศีรษะ ใบหน้ามักเป็นตัวดึงดูดลูกค้าให้เข้าร้าน เพิ่มความประทับใจให้กับผู้พบเห็น
รางวัลภารกิจ1:ผมนิ่มน่าสัมผัสระดับเงิน "
" ภารกิจที่5
ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าที่เสริมภาพลักษ์ได้ การวางตัวก็เป็นหนึ่งในนั้น
การทำภารกิจ:วัดระดับจากค่าความชื่นชอบจากผู้คนที่พบเห็นโฮสต์ จำนวน100คน
รางวัลภารกิจ1:ผิวเนียนน่าสัมผัส "
เยว่ชิงยืนมึนๆ งงๆ ก่อนจะเลือกเข้าร้านตัดผมเป็นที่แรก เจ้าตัวนั่งจุมปุกอยู่บนเก้าอี้ก่อนที่พนักงานในร้านจะซอยผมด้านหน้าออกแล้วเปิดหน้าผากด้านหน้า จากนั้นก็ตามด้วยการทำสีเปลี่ยนจากสีดำสนิทให้เป็นสีเดียวกับดวงตา
"สวยมากเลยค่ะคุณน้อง"เจ้าของร้านเอ่ยปากชมจนเยว่ชิงได้แต่เกาแก้มอย่างเขินๆ ภาพในกระจกเป็นสิ่งที่เจ้าตัวไม่คุ้นเคยแม้แต่น้อย
ด้วยในสายตาดั้งเดิมเขามักจะไม่โฟกัสภาพใบหน้าในกระจก จะมองก็แต่การแต่งตัวว่าเรียบร้อยหรือเปล่าเท่านั้น
ตามปกติ เกอทุกคนมักมีความงามใกล้เคียงสตรีหรืออาจจะมีความงดงามที่มากกว่าด้วยซ้ำไป เพียงแต่เยว่ชิงไม่เคยนำจุดเด่นของตัวเองออกมาใช้ อย่างเช่นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขา
ยิ่งตอนนี้สีผมดันมีสีเดียวกับดวงตายิ่งทำให้ใบหน้าเขาดูละมุนมากขึ้น โชคไม่ดีที่ส่วนอื่นของร่างกายไม่สอดรับกับสิ่งที่ดี
ร่างกายเขายังคงเป็นทรงสี่เหลี่ยมไม่มีเอว ก้นแฟบ ต้นขาใหญ่ไม่เรียวรี ช่วงแขนมีไขมันนิดๆ พุงหย่อนเล็กน้อยและที่สำคัญ เขาไม่มีความมั่นใจ
[เอาน่าโฮสต์ ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป ต่อไปคิ้วโฮสต์จะสวย หน้าผากจะมนงามสอดรับกับใบหน้า ริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำ แก้มนิ่มแดงระเรื่ออย่างน่ารัก จมูกโด่งเชิดรั้นและลำคอระหงส์]
เยว่ชิงขมวดคิ้วจากนั้นก็จับๆ แตะๆ ตามที่ระบบกล่าวมา ดูเหมือนเขาควรศัลยกรรมทั้งหน้าเลย แต่โชคดีที่ศัลยกรรมกับระบบไม่มีความเจ็บ
"ขอบคุณครับ"เยว่ชิงเอ่ยขอบคุณทางร้านก่อนจะจ่ายเงิน จากนั้นก็ตรงไปยังร้านเสื้อผ้าตามลูกศรของระบบ
" ภารกิจที่4 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:ผมนิ่มน่าสัมผัสระดับเงิน "
เมื่อได้รางวัลมาเยว่ชิงก็ยกมือยีผมตัวเอง เมื่อเส้นผมสัมผัสฝ่ามือก็อ่อนนุ่ม เหมือนถูกกระตุ้นให้สัมผัสมากขึ้นไปอีก
[โฮสต์ไม่มีเซนต์ในการแต่งตัวส่วนใหญ่ใส่ชุดโคร่งๆ หยิบอันไหนใส่อันนั้นไม่เรื่องมาก อีกไม่นานคงมีภารกิจมอบรางวัลเซนต์การแต่งหน้ากับแต่งตัวมาให้ถ้าระบบยกระดับเป็นระดับทั่วไปน่ะนะ]
เยว่ชิงเอ่ยในใจว่า ทำไม
[ช่วงเริ่มต้นของระบบจะมุ่งเน้นไปที่ภารกิจต่อเนื่องไม่ใช่การสุ่ม เช่นทำไมโฮสต์ต้องอ่านหนังสือ ระบบแค่ตรวจจับว่าความสิ้นหวังของโฮสต์เกิดจากชายคนหนึ่งและเขาคือภารกิจต่อเนื่องของโฮสต์]
[โฮสต์ไปวิ่งตอนเช้าทำไมต้องเจาะจงว่าเป็นหอพักหลิงหลงละ แล้วทำไมรางวัลความสำเร็จจึงเป็นบาริสต้าด้วยละ]
ระบบยิ้มในใจ หอพักหลิงหลงเป็นหอพักที่เหล่าคนรวยอยู่อาศัย ส่วนร้านกาแฟด้านล่างหอพักก็มักเป็นที่ชายคนนั้นไปซื้อกาแฟบ่อยๆ
"เอาก็เอา"เยว่ชิงยกมือกำหมัดแน่นบริเวณหน้าอกก่อนจะหยิบจับเสื้อผ้าที่ระบบบอกจากนั้นก็จ่ายเงินแล้วตรงไปที่ห้องน้ำ
"เสื้อเชิ้ตขาวพอดีตัวปลดกระดุมบนออกสองเม็ด พับช่วงข้อมือ กางเกงยีนส์สีน้ำเงินเข้ม รองเท้าคู่ใหม่"
[เอาละโฮสต์ ระบบจะเริ่มนับแต้มความชื่นชอบของผู้ที่พบเห็น แนะนำให้เดินในที่ผู้คนพลุกพล่าน ไม่รู้ว่าจะใช้เวลาเท่าไหร่]
เยว่ชิงก็เห็นไปในทิศทางเดียวกับระบบ บนโลกนี้มีคนสวยหล่ออีกมากมาย มีเกอที่งามกว่าเขาอยู่หลายคน บางทีอาจจะใช้เวลาทั้งคืนเลยก็ได้
"ไปกันระบบ"เยว่ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ มุ่งตรงไปยังส่วนที่ผู้คนมักจะเยอะเป็นพิเศษ ส่วนนั้นคือใจกลางของห้างที่ผู้คนพลุกพล่านเป็นพิเศษ


## ตอนที่2.

เยว่ชิงทรุดตัวนั่งลงที่ม้านั่งเพื่อรอรถมารับ เจ้าตัวเอนกายพิงพนักด้านหลังก่อนจะถอนหายใจทิ้ง เขาใช้เวลาเดินไปกว่าหนึ่งชั่วโมงมีคนชื่นชอบเขาเพียงหกสิบเจ็ดคนเท่านั้นและดูเหมือนคะแนนความชอบจะมาจากเด็กระดับมัธยมตอนต้น
"ฉันไม่มีเสน่ห์กับคนมีอายุเหรอ"เจ้าตัวนั่งกุมมือแน่น โดยมีระบบคอยปลอบ
[ฮึบไว้โฮสต์นอกจากดวงตากับทรงผม อย่างอื่นของโฮสต์มันเฉิ่มเชยนี่น่า]
คนฟังอย่างเยว่ชิงรู้สึกเจ็บจี้ดขึ้นมา ถ้าจะขนาดนี้ก็เอามีดมาแทงกันเลยเถอะ
ผ่านไปไม่นานเยว่ชิงก็มายืนหน้าหอพักหลิงหลง ต้องบอกก่อนว่าพื้นที่ตรงนี้ดั้งเดิมเป็นเพียงพื้นที่แห้งแล้งไร้ผู้คนสนใจ จนเมื่อหอคอยปรากฏในพื้นที่ใกล้เคียง ผู้คนก็ทยอยเข้ามาที่นี่ จนมีการประกาศให้เป็นพื้นที่โดยรวมของทุกประเทศ
โดยฝั่งซ้ายของหอคอยไกลออกไปหนึ่งร้อยกิโลเมตร เป็นสถานศึกษาสำหรับทุกคนจึงมีจัดตั้งหอพักหลายร้อยหอ และมหาลัยที่ใหญ่เป็นอันดับหนึ่งของโลกมีทางแยกไปถึงแปดทางสำหรับคณะที่เกี่ยวกับจิตวิญญาณ
พื้นที่สำหรับฝึกจิตวิญญาณของบุรุษสามแห่ง สตรีสามแห่ง เกอหนึ่งแห่งและพื้นที่เตรียมสงครามหนึ่งแห่ง
ในส่วนของฝั่งขวาของหอคอยจะเป็นตึกที่พักเตรียมรับรองผู้คนที่จะแห่เข้ามาในเดือนสุดท้ายของการพิชิตหอคอยโดยแบ่งเป็นเขตๆ สำหรับทุกประเทศ
หลักๆในแต่ละปีของประเทศS ประเทศที่ใกล้กับหอคอยมากที่สุดมีตระกูลหลง เสวียน โม่ โจว จ้าว
ทางฝั่งประเทศJ ที่อยู่ถัดไปก็ตระกูลอัสซึชิ ตระกูลนักดาบซามูไร ตระกูลอาการิเน้นเวทมนต์เพราะส่วนใหญ่พวกเขามีอาวุธเป็นคทาเวทย์
ส่วนทางประเทศG ก็เป็นตระกูลที่มีหญิงสาวมากที่สุดอย่างโซราเฟียที่มีดอกไม้ประเภทพิษ
ตระกูลใหญ่ๆเหล่านี้มักมีกองกำลังส่วนตัว จากฮันเตอร์ภายนอกที่เข้าร่วม ส่วนหนึ่งเพื่อเงิน ทรัพยากรและชื่อเสียง ดังนั้นเมื่อต้องจัดการกับหอคอยแต่ละชั้น แต่ละกลุ่มจึงเดินทางเข้ามา
หอพักหลิงหลงต้องจ่ายเงินต่อเดือนมากกว่าสามล้านเครดิต มีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูง ห้องพักกว้างและหรูหรามีทั้งหมดสิบชั้นด้วยกันและมีชั้นละสิบห้อง
นั่นหมายถึงมีเพียงแค่หนึ่งร้อยคนที่สามารถเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ ข้อสำคัญของมันคือการยกระดับฐานะชาติตระกูล เพื่อคอยสอดส่องจองตัวของเหล่าชายหญิง ซึ่งแน่นอนว่าเกอไม่มีใครพักอาศัยที่นี่แน่
เยว่ชิงเดินเข้าไปในตึกก่อนจะเดินตามลูกศรไปยังร้านกาแฟขนาดใหญ่ราวสองช่องของตัวตึก มีโต๊ะราวๆร้อยโต๊ะ นั่นหมายความว่านอกจากคนในหอยังมีคนอื่นแวะเวียนมาใช้บริการอีกมาก
เจ้าตัวเปิดประตูเข้าไปก่อนจะแจ้งคนที่นั่งเคาเตอร์ ต่อสายไปยังเจ้าของร้านโดยการสัมภาษณ์คือการชงกาแฟสามแบบ โดยมีผู้สมัครหลายสิบคน
เยว่ชิงเดินเข้าไปยังห้องด้านหลังก่อนจะนั่งลงท่ามกลางผู้สมัครคนอื่นๆส่วนใหญ่เป็นสตรีที่แต่งตัวประชันความงามและการอวดรวย
ซึ่งแน่นอนว่าคนที่เยว่ชิงคิดว่าเป็นเจ้าของร้าน
ที่นั่งเคาะนิ้วกับเยว่ชิงพอจะมองออกว่าคนพวกนี้มุ่งไปที่อะไร
หลงจือหยาง ชื่อนี้ไม่ว่าใครได้ยินก็อยากเข้าใกล้สักครั้ง หลายคนคาดหวังถึงแม้ไม่ได้เป็นผู้มีฐานะดีจนถึงขนาดเป็นคู่หมั้นแต่ขอแค่ได้นอนด้วยสักคืนก็ยังดี เพราะหลงจือหยางมอบเงินค่าตอบแทนอย่างงดงามเพื่อนของเขาก็เช่นกัน
อ๋อ รวมถึงบุรุษจากประเทศอื่นๆด้วย
"ได้เวลาแล้ว คงมีคนแค่นี้ ฉันขอบอกก่อนว่าจะไม่มีการสัมภาษณ์ด้วยปากมีแต่การลงมือทำ คนแรกที่มาถึงก่อนจะได้เริ่มก่อน"
"กาแฟสามแบบ หนึ่งเอสเพรสโซ่ สองคาปูชิโน่ สามอเมริกาโน่ เชิญ"
เยว่ชิงนั่งกุมมือเมื่อได้ยินคำวิจารย์ระดับที่สามารถทำให้คนเจ็บปวดจนร้องไห้ออกมา กาแฟทั้งสามแบบถูกตัดสินว่าแย่ ห่วยแตก แดกไม่ได้ จนคนที่นั่งรออยู่แทบจะไม่กล้ากระดิกตัว
[โฮสต์ โปรดเชื่อมั่นในระบบ แค่โฮสต์จับเครื่องมือก็จะมีความคุ้นเคยไปเองโดยอัตโนมัติ]
เยว่ชิงผ่อนลมหายใจก่อนจะยืนขึ้น เจ้าตัวใช้การอัดไอน้ำ ข้อมูลการทำเอสเพรสโซ่หลั่งเข้ามาในสมอง เจ้าตัวจึงทำได้คล่องแคล่ว เมื่อกาแฟได้รับความร้อนผ่านไอน้ำที่อัดแน่น กลิ่นของมันก็ลอยออกมาจนตลบ เยว่ชิงรู้สึกว้าวจนดวงตาระยิบระยับ
หวงจือหมิง ทายาทตระกูลหวงชายหนุ่มติดอันดับชายโสดที่เหล่าหนุ่มสาวต้องการเป็นอันดับสิบเจ็ดของโลก มองทุกการกระทำของเยว่ชิงผ่านม่านที่ติดด้านหลัง ส่วนคนที่นั่งเคาะนิ้วเป็นเพียงผู้จัดการ และเพื่อให้เขาได้มองเห็นถึงการกระทำ ทุกๆการกระทำของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคน
ไม่นานเยว่ชิงก็ลงมือทำคาปูชิโน่และตามด้วยอเมริกาโน่ตามลำดับ เพราะเป็นครั้งแรกที่ได้จับเครื่องมือเหล่านี้เลยตื่นเต้นเป็นพิเศษ ทำให้หวงจือหมิงเข้าใจไปอีกอย่าง ว่าผู้เข้าทดสอบเยว่ชิงมีความชื่นชอบในการทำกาแฟ
<ท่านได้รับค่าความชื่นชอบ+1>
"ผ่านครับ ที่เหลือเชิญกลับไปได้เลย"ผู้จัดการร้านสะดุ้งเมื่อคนผู้นี่ผ่านด่านจากเจ้าของร้านโดยตรง โดยมีสายตาเขม่นมาจากผู้เข้าแข่งขันคนอื่น
"กรุณาเก็บสายตาด้วยครับ พวกคุณเป็นลูกคุณหนูคงเรียนแบบลวกๆมาสมัครเพราะคิดว่าร้านจะใช้ความงามและชื่อเสียงของพวกคุณดึงดูดลูกค้า ที่นี่คือร้านกาแฟครับ ไม่ใช่ผับบาร์ เชิญ"
"เห้อ ทายาทตระกูลหลงอีกแล้วละสิ ร้านค้าอื่นๆก็คงเป็น"ผู้จัดการร้านถอนหายใจ ก่อนที่เจ้านายของเขาจะออกมา
"สวัสดีครับเยว่ชิง ผมหวงจือหมิงเป็นเจ้าของร้าน เนื่องจากบาริสต้าคนเก่งของเราต้องเก็บตัวเพื่อพิชิตชั้นที่สิบนะครับ เราเลยต้องการบาริสต้าคนใหม่มาทำงานหนึ่งเดือน ขอบคุณที่มานะครับ"เยว่ชิงยื่นมือไปจับก่อนจะยิ้มออกมา
"ทางนี้ต้องขอบคุณเหมือนกันครับที่ให้โอกาส"
"ยังไงก็เริ่มงานคืนนี้ได้ไหมครับ เพราะหลายๆคนเริ่มฝึกซ้อมกันเร่งด่วนมากๆกาแฟเลยเป็นที่ต้องการมากเป็นพิเศษ"หวงจือหมิงกล่าวอย่างไม่ปิดบัง นอกจากบาริสต้ามือหนึ่งของร้านคนนั้นก็มีหวงจือหมิงอีกคนที่เป็นบาริสต้า
ถ้าหากไม่มีใครผ่านเขาก็คงทำคนเดียว อาจจะยุ่งไปบ้างแต่ก็เข้าใจได้
อีกทั้งยามนี้หลายคนที่จะเข้าหอคอยต้องพบกับบอสทุกๆชั้นที่ผ่านมา ระยะเวลาหนึ่งเดือนที่จะบุกหอคอย โดยผลัดกันเข้าไปฝึกในชั้นที่1-9 จึงมีคนวนเวียนเข้าออกเป็นว่าเล่น ช่วงแบบนี้คือช่วงเวลาที่กาแฟเป็นที่ต้องการมากที่สุดและเขาคงออกนอกสถานที่
หรือก็คือไปชงกาแฟที่หน้าหอคอย
เยว่ชิงสวมผ้าของทางร้านก่อนจะลงมือทำ ผู้คนค่อยๆหลั่งไหลกันมาเรื่อยๆโดยเฉพาะเวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ อาจจะเป็นเสน่ห์ในช่วงที่ยุ่งกับเครื่องมือการทำกาแฟ ทำให้มีเสียงแจ้งเตือนค่าความชื่นชอบจบครบหนึ่งร้อยตามที่ต้องการ
<ท่านได้รับค่าความชื่นชอบ+1>
ซึ่งค่าความชื่นชอบมันมาพร้อมกับหลงจือหยางที่เปิดประตูเข้ามาพอดี เยว่ชิงที่ถือแก้วกาแฟในมือมองคนตรงหน้าก่อนจะละสายตา
"มอคค่าได้แล้วครับ"เจ้าตัวหันไปทำอีกแก้วหลบซ่อนหน้าแดงๆของตัวเองเอาไว้ โดยมีเสียงจากระบบหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ
" ภารกิจที่5 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:ผิวเนียนน่าสัมผัส "
เยว่ชิงยกมือลูบเรียวแขนตัวเองก่อนจะรู้สึกยิ่งลูบก็ยิ่งชอบจนแทบไม่อยากหยุดลูบเลยทีเดียว เสียงกรุ้งกริ้งของทางร้านดังขึ้นเรื่อยๆคาดว่าจะเป็นผู้ฝึกที่จะเข้าร่วมสงครามครั้งนี้
"นึกยังไงมากันทั้งกลุ่ม"หวงจือหมิงเอ่ยทักก่อนจะวางชามะนาวยื่นให้สาวตรงหน้า จากนั้นสายตาก็มองไปที่เหล่าคนดัง
"โห้เฮีย พูดเหมือนไม่อยากเจอ"โจวกว่างรุ่ยเอ่ย ก่อนจะแทรกตัวมาด้านหน้า
"ก็ไม่อยากเจอจริงๆ"หวงจือหมิงหัวเราะเสียงใส คงเพราะเด็กกลุ่มนี้มาบ่อยๆเลยสนิทกัน อีกอย่างหวงจือหมิงก็เป็นศิษย์เก่าที่นี่ด้วย น่าเสียดายที่จิตวิญญาณอาวุธของเขาไม่เหมาะกับสงครามเท่าไหร่
จิตวิญญาณอาวุธของเขาคือปิ่นปักผม ความคมของมันมีพอประมาน สามารถสู้แบบตัวต่อตัวได้ แต่ถ้าสงครามแบบโดนรุมแน่นอน แค่ก้าวเท้าเข้าไปก็ตาย
ยกเว้นชั้นที่พิชิตได้ ต่อให้โดนสัตว์ในนั้นฆ่าตายก็ฟื้นคืนชีพอยู่ดี ยกเว้นชั้นที่ยังพิชิตไม่ผ่านที่เจ็บจริงและตายจริง ทางเสาหลักฮันเตอร์จึงประกาศให้หนึ่งเดือนสุดท้ายของการพิชิตหอคอย ให้ทุกคนเข้าหอคอยได้ฟรีโดยไม่เสียเงิน แต่แค่ระดับชั้นที่1-9เท่านั้น
"พนักงานใหม่เหรอเฮีย ผมของเอสเพรสโซ่ครับห้าแก้วเลย"โจวกว่างรุ่ยหันมาสั่งกาแฟกับเยว่ชิง
"ได้ครับ รอสักครู่"เจ้าตัวเลยผงกหัวจากนั้นก็ลงมือทำ ไม่นานพนักงานเสิร์ฟของทางร้านก็นำไปส่งที่โต๊ะนั่งด้านหน้า
[ฮี่ๆๆๆ เป็นไงโฮสต์ผู้ชายที่เราแอบชอบเขาได้ลิ้มลองกาแฟฝีมือเรา] เยว่ชิงต้องตอบว่าดีใจอยู่แล้ว เจ้าตัวเลยยืนมองกาแฟแก้มนั้นจรดริมฝีปากหนาสีแดง ยามที่กาแฟไหลผ่านช่วงลำคอจนเห็นลูกกระเดือกชัดเจน เจ้าตัวกลืนน้ำลายดังอึกก่อนจะมีเสียงคนชุดใหม่เข้ามา
เมื่อตั้งสติได้ก็เริ่มทำทันที จนเวลาผ่านไปสักพักกลุ่มของหลงจือหยางออกไป ก็มีกลุ่มคนใหม่ๆผลัดกันเข้าออกจนถึงสี่ทุ่ม เยว่ชิงจึงเลิกงานกลับหอพัก
"อ๊าาาา"เจ้าตัวอ้าปากโวยวายใส่หมอน ยกมือสองข้างปิดใบหน้าดวงตาชื้นไปด้วยน้ำสีใส เมื่อภาพที่กาแฟจรดริมฝีปากหยักหนาลอยเข้ามาอีกครั้ง
หัวใจดวงน้อยๆเต้นตุบตับราวกับมันเป็นกลองใบหนึ่งที่มีหลายคนมารุมตี เจ้าตัวในชุดนอนสีฟ้าอ้าแขนอ้าขาจนเต็มเตียงก่อนจะพลิกตัวคว้าหมอนข้างมากอด ซุกซบใบหน้าก่อนจะเอ่ยเสียงอู้อี้
"ขอบคุณนะระบบ วันนี้ฉันมีความสุขมากจริงๆ"ความสุขของเยว่ชิงช่างเรียบง่ายเหมือนผ่านๆมา ได้มองห่างๆแค่นี้ก็มีความสุข
ระบบถึงกับส่ายหน้า อย่ามักน้อยได้ไหมล่ะ เสียชื่อระบบขยันเพื่อความงามจริงๆ ถ้างามแล้วเพียบพร้อมทุกอย่าง ยังไม่สามารถไปยืนข้างกายคนที่ชอบได้ เอาระบบไปย่ำยีได้เลย


## ตอนที่3.

ในมุมหนึ่งหลังจากที่โฮสต์ตัวน้อยหลับใหล ระบบก็ตามติดชีวิตของหลงจือหยางผู้เป็นเป้าหมายของภารกิจต่อเนื่อง เจ้าตัวลอยไปมาประหนึ่งอากาศมองสนามประลองและพื้นที่ฝึกซ้อมเข้าสู่สงคราม โดยสายตาจับจ้องไปที่เป้าหมายเสียส่วนใหญ่
ในมือของหลงจือหยางยังคงถือแก้วกาแฟเอาไว้ เสี้ยวหนึ่งใบหน้าหล่อเหลาย่นหัวคิ้วราวกับคิดถึงเรื่องบางอย่าง
"สนใจเหรอ"ทายาทตระกูลจ้าว จ้าวจือหรงผู้มีจิตวิญญาณอาวุธแส้สายฟ้าเอ่ยถาม เมื่อเห็นหลงจือหยางมองกาแฟแล้วคิ้วขมวดเข้าหากัน
"แค่รู้สึกว่าคุ้นเคย"เจ้าตัวกล่าว อย่างแรกคงเป็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนทอประกายยามต้องกับแสงไฟ อย่างที่สองคงเป็นจิตวิญญาณที่เป็นจิ้งจอกหิมะสีขาว
"อาจจะเคยพบพ่อแม่ของเด็กคนนั้นก็ได้"หลงจือหยางพยักหน้า
"ก็คงเป็นเช่นนั้น"
ระบบหรี่ตาลงเล็กน้อย ข้อมูลของโฮสต์คือบิดามารดาเป็นเกอทั้งคู่ คนหนึ่งเป็นจิ้งจอกขนแดง อีกคนเป็นแมวเปอร์เซียร์ขาวล้วน ต่างก็เสียชีวิตในดันเจี้ยนเมื่อหลายปีก่อน
หากใครก็ตามเสียชีวิตในหอคอยหรือดันเจี้ยน ทางภาครัฐจะมอบเงินส่วนหนึ่งให้กับครอบครัว ทางสภาก็ด้วย แต่หากคนที่ตายมาจากตระกูลใหญ่ นอกจากเงินก็เป็นสิ่งของที่อยู่ในถ้ำหรือหอคอย
และน่าเสียดายที่สองสามีภรรยาเป็นเพียงคนธรรมดาที่ต่างก็สูญเสียครอบครัวไปแล้ว มีเพียงลูกจิ้งจอกตัวน้อยวัยกำลังซน จึงตั้งมั่นหาเงินให้ได้มากๆ ไปซื้อเพชรพลอยให้เจ้าจิ้งจอกน้อยเอาไว้เล่น
ระบบค่อยๆ สอดแทรกไปตามความทรงจำของหลงจือหยางก่อนจะประหลาดใจ อย่างที่ทราบกันดีว่าหอคอยปรากฏออกมาสามปีและช่วงสามปีนี้ไม่มีดันเจี้ยนปรากฏออกมา แต่หลงจือหยางกลับเคยเข้าดันเจี้ยนมาแล้วครั่งหนึ่ง
และตอนนั้นอายุเพียงสิบห้าปี อายุมากกว่าเยว่ชิงถึงห้าปี เป็นช่วงเดียวกับเยว่ชิงกำพร้าทั้งพ่อและแม่
[น่าเสียดายจัง พลังงานระบบจะหมดแล้ว ไว้ยกระดับเมื่อไหร่ คงจะได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในดันเจี้ยน] ระบบถอนตัวอย่างเงียบๆ ก่อนจะหลับไป
เยว่ชิงหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อแสงอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า ตามปกติของคนขี้เกียจและระบบไม่ได้มีภารกิจไปวิ่ง เจ้าตัวเลยน้อยเอกเขนกรอเวลาไปเรียน การเรียนก็เป็นทฤษฎีของดันเจี้ยนและหอคอยทั่วไป ก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายไปตามสาขาที่ต้องการ
อย่างเยว่ชิงที่เป็นเกอก็ไปสาขาทำอาหาร เพื่อหางานรองรับในอนาคต อีกส่วนหนึ่งทุกสัปดาห์จะต้องมีการเข้าใช้ห้องฝึกอย่างต่ำสามชั่วโมง เพื่อรองรับเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจจะเกิดขึ้น อย่างสัตว์อสูรที่อยู่ด้านในออกมาไล่ล่าสังหารคนข้างนอก
วันนี้คือวันสุดท้ายของสัปดาห์เยว่ชิงจึงต้องใช้เวลาช่วงบ่ายไปกับการฝึกซ้อมอย่างเช่นจิตวิญญาณสัตว์ควรมี จมูกที่ไวต่อกลิ่น สัญชาตญาณนักล่าเพื่อหลบซ่อนเหล่านักล่าต่างๆ เรียกง่ายๆ ว่าจะมีสัตว์เดินกันควักไขว่เลยละ ยกเว้นคนที่เก็บรายชั่วโมงครบแล้ว
ช่วงเช้าคลาสแรกยังเป็นการบรรยายเกี่ยวกับชั้นที่สิบถึงแม้บางคนจะไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ครั้งนี้ แต่ก็ต้องสร้างความตื่นตระหนกต่อทุกคนให้รู้ว่าในอนาคตหากเข้าร่วมจะต้องเตรียมรับมือแบบไหนบ้าง
จากทีมสำรวจที่เข้าไปกลุ่มแรกมีอาวุธจิตวิญญาณประเภทการเคลื่อนที่อย่างรองเท้าหนาม การเคลื่อนที่พวกเขาถูกจัดอันดับว่าเร็วที่สุดในโลก ส่วนใหญ่มาจากตระกูลเบลซจากประเทศA
การลงสำรวจพบว่าในชั้นที่สิบยังคงเป็นกระต่ายที่เป็นบอสอยู่และมีบอสประจำชั้นตั้งแต่หนึ่งถึงเก้าอีกด้วย
จากที่ระบบบอกเขามา เยว่ชิงมีความเข้าใจว่าในสี่สิบชั้นแรกเป็นการเริ่มต้นเพื่อพัฒนาผู้คนแต่หลังจากนั้นความยากจะเพิ่มมหาศาลเพราะบอสหลักแต่ละชั้นจะเป็นสัตว์ในเทพนิยาย
อย่างเสือขาวประจำชั้นที่50 เต่าดำ60 อสรพิษทมิฬ70 หงส์เพลิง80และมังกรทอง90
ส่วนสี่สิบชั้นแรกก็เป็นกระต่าย หมาป่า วานรและสิงโต
"ถึงแม้จะเป็นกระต่ายก็จริง แต่ให้รู้ไว้ว่าบอสกระต่ายแต่ละชั้นจะมีความสูงราวๆ สามเมตร แต่บอสกระต่ายชั้นที่สิบมีเขาบนหัวถึงสามเขาและมีความสูงราวๆ เจ็ดเมตร
การจะจัดการกับมันจะต้องผ่านบอสกระต่ายชั้นหนึ่งถึงเก้า นั่นหมายความว่ามีเก้าตัวที่สูงสามเมตร และนังมีองครักษ์กระต่ายที่สูงสองเมตร และพลทหารกระต่ายราวๆ สองแสน
พวกมันมีนิสัยดุร้าย เสียงกรีดร้องทำให้เลือดไหลออกมาจากหู จมูก ในสงครามครั้งนี้จึงมีท่านหญิงโจวหรงหรง ดอกกระดิ่งของท่านมีส่วนช่วยในการสะท้อนของเสียงกรีดร้องกระต่าย
อาจจะคิดว่าเราลงทุนจนเกินไป แต่ขอให้รู้ว่ากระต่ายหนึ่งตัวที่ส่งเสียงร้องอาจจะทำอะไรพวกเรามากไม่ได้ แต่ถ้าร้องพร้อมกันสองแสนกว่าตัว อย่าว่าแต่บุกเข้าไปจัดการบอสเลย บางคนอาจจะเสียชีวิตทันที
วันนี้คงพอแค่นี้ก่อน พรุ่งนี้อาจารย์จะบรรยายเรื่องบรรยากาศและสถานที่ของกระต่ายชั้นสิบ อ๋อ ที่สำคัญระบบของหอคอยให้มีการถ่ายทอดสดทั่วโลกด้วย"พูดจบอาจารย์ประจำคลาสก็เดินออกไป เยว่ชิงนั่งท้าวคางเงียบๆ รอคอยเวลาคลาสต่อไปของตัวเอง
"หูยยยย ไม่ใช่ว่าพวกเราจะได้เห็นคนอื่นๆ ในหอคอยหรอก ใช่ไหม ไหนจะท่านหลงจือหยาง ท่านมุราซากิ"
"นั่นสินะ อยากเห็นจังว่าเวลาอยู่ท่ามกลางสงครามพวกเขาจะหล่อเหลาแค่ไหน"
"น่าเสียดายคนที่คู่ควรกับท่านหลงจือหยางคงมีเพียงท่านโจวหรงหรง"
"จิ๊ เป็นไปไม่ได้ต้องเป็นเจ้าหญิงจากโซราเฟียเท่านั้น"
เยว่ชิงเลิกคิ้วข้างหนึ่งก่อนจะออกจากห้อง ดูเหมือนที่นี่จะไม่เหมาะแก่การนั่งพักสักเท่าไหร่ เจ้าตัวเลยเดินเข้าห้องประจำสาขาที่เลือกเอาไว้
ด้วยจำนวนคนที่หลั่งไหลเข้ามาในทุกๆ สามสี่เดือนร้านอาหารจึงขาดแคลนพ่อครัว ซึ่งส่วนใหญ่ร้านอาหารก็มีเหล่าเกอคอยดูแล โดยมีกลุ่มสตรีไม่กี่คนที่ออกมาทำร้านอาหาร ร้านขายน้ำดื่มก็เกอ พนักในห้างสรรพสินค้าส่วนใหญ่ก็เป็นเกออีกเช่นกัน
เพราะแบบนั้นเมื่อเขาเกิดเป็นเกอ ก็แค่เลือกอะไรสักอย่างไว้หาเงินในอนาคต ซึ่งเยว่ชิงเลือกที่จะทำอาหารอยู่หน้าเตามากกว่าจะไปยืนต้อนรับหรือคิดเงิน เพราะตอนที่ยังไม่มีระบบเขาคิดแค่ว่าอยู่แบบนี้ก็ดี สบายใจดีถึงไม่มีเพื่อนก็ไม่วุ่นวาย
ใช้ชีวิตเอื่อยเชื่อยไปวันๆ จนตายตอนอายุหนึ่งพันปี ก็นะทุกระดับจิตวิญญาณจะทำให้อายุขัยยืดยาวหนึ่งพันปี ยกเว้นระดับศักดิ์สิทธิ์ที่ทางหอคอยแจ้งว่าเป็นนิรันดร์
ระบบจากทางหอคอยจะขึ้นแจ้งเตือนเป็นกระดานสี่เหลี่ยมเล็กๆไม่ใหญ่มาก ทุกคนต่างก็มองเห็นของใครของมัน โดยมีการแจ้งเตือนหรือกล่าวรายละเอียด เหมือนตอนที่มันปรากฏครั้งแรก
ว่าถ้าพิชิตหอคอยในแต่ละชั้นตามกำหนดไม่ได้ มนุษยชาติจะต้องล่มสลาย
ทางหอคอยสามารถให้กลุ่มคนสำรวจชั้นถัดไปโดยมีข้อกำหนดไว้ว่า ถ้าไม่โจมตีพวกมันก่อน พวกมันจะไม่โจมตีเช่นกัน ยกเว้นเจ็ดวันสุดท้ายก่อนการพิชิต เพราะสัตว์อสูรในนั้นจะอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง
จนบางครั้งอาจจะทะลักออกมาข้างนอกแล้วฆ่ามนุษย์ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เกอยังคงต้องต่อสู้เป็นและมีการพัฒนาจิตวิญญาณเสมอ แม้จะไม่เป็นที่ต้องการของคนกลุ่มอื่น
เกอหลายคนทยอยเข้ามาในห้อง โดยมีบางคนสนใจเยว่ชิงเพราะแต่ก่อนเจ้าตัวเน้นมืดมนราวกับหมอผีที่มักจะมีบรรยากาศราวกับว่า ห้ามเข้ามาใกล้นะไม่งั้นฉันจะสาป ประมาณนี้พอเปลี่ยนทรงผมเปลี่ยนบุคลิกภาพเล็กน้อยก็ทำให้ดูแปลกตา
ไม่นานหลังจากนั้นอาจารย์ประจำสาขาของนักศึกษาปีสองก็เข้ามาก่อนจะแจ้งข่าว
"เนื่องจากสถานการณ์ใกล้สงครามตัดสิน คณะอาหาร ขนมและเครื่องดื่มจะย้ายไปยังถนนที่แปด เขตสงคราม นักศึกษาปีหนึ่งถึงปีสี่มีหน้าที่รับผิดชอบในการทำอาหาร ขนมและน้ำดื่มประจำคลาสนั้นๆ เดี๋ยวยังไงเตรียมเดินทางกันเถอะ"
นักศึกษาราวๆ สามสิบชีวิตเดินลงบันไดก่อนจะเดินไปด้านหน้าเขตวงเวียนใหญ่จากนั้นก็เดินไปยังถนนเขตแปด โดยมีสาขาอื่นๆ ราวๆ ร้อยกว่าชีวิตมุ่งไปที่เดียวกัน
ในส่วนสาขาการต่อสู้ตั้งแต่ชั้นปีแรกถึงปีสี่ต่างก็รวมตัวในเขตสนามพลัง ด้านนอกยังมีกลุ่มนักศึกษาจากประเทศอื่นๆ ที่ส่วนใหญ่ลูกหลานในตระกูลจะได้รับการสั่งสอนจากตระกูลแทน เนื่องจากพวกเขาเป็นต้นแบบอาวุธและคลุกคลีจนชำนาญ เช่นตระกูลดาบซามูไร ตระกูลจอมเวทย์ผู้ใช้คทา
เมื่อเยว่ชิงเห็นสิ่งมีชีวิตหลายพันคนรวมตัวกันจนทำให้ตาลายก็ยกมือคลึงขมับก่อนจะแยกตัวไปทำแซนวิซง่ายๆ ยืนประกอบไปมากับสมาชิกเกอราวๆ สี่สิบคน
โดยส่วนใหญ่เป็นเด็กปีหนึ่ง โดยมีปีสอง สี่ห้าคนและปีสามปีสี่อย่างละคนที่คอยยกไปตั้งด้านนอก
"เร่งมือเร็วเข้า"เสียงตะโกนจากทั่วทุกสารทิศเป็นอันเข้าใจว่าผู้คนล้นทะลักที่ด้านนอก ต้องการของกินเข้าไปด้านใน เพราะนอกจะมีการฝึกฝนแล้วยังมีการประชุมต่างๆ อีกด้วย
"หวา"เสียงแผ่วเบาเรียกสายตาของเยว่ชิงให้มองเด็กปีหนึ่งที่ยืนข้างๆ เจ้าตัวหยิบจับของล่าช้าแถมดูเงอะงะเป็นพิเศษ เยว่ชิงเลยเอาของเจ้าตัวมาประกบกันก่อนจะใส่ลงกล่องยื่นไปด้านหน้าให้คนแพ็ค
"อย่าลน ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้น เราอยู่ด้านในไม่มีใครเห็นหรอก ขนาดฉันยังไม่เห็นใครเลย"เกอปีหนึ่งหลายสิบคนหันมามองพร้อมกัน พวกเราดูไม่มีตัวตนในสายตาพี่ปีสองคนนี้เลยสินะ
"ขอบคุณครับพี่"เจ้าตัวฉีกยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี
[ตรวจพบว่าที่พันธมิตรผู้ที่ไม่คิดทรยศหักหลัง
จิวอิง ผู้มีจิตวิญญาณปลากลืนวิญญาณหยินหยาง
แนะนำโฮสต์ผูกมิตร เด็กหนุ่มคนนี้เชื่อถือได้]
"เยว่ชิง ฉันชื่อเยว่ชิง"เจ้าตัวเอ่ย มือทั้งสองข้างเป็นระวิงจากการทำแข่งกับเวลา
"ครับพี่เยว่ชิง ผมจิวอิงครับ"
[ปลากลืนวิญญาณหยินหยางมักจะปรากฏเหนือน่านน้ำสวรรค์ ดินแดนสามพิภพ ภพสวรรค์ นรก มนุษย์ น่าแปลกใจที่ปรากฏตัวที่นี่ แถมปรากฏในฐานะ อสูรกายประจำนรก มีดวงตาที่สามไว้คอยดูกลืนชีวิตด้วยพลังหยิน มีพลังป้องกันระดับสูงจากพลังหยาง]
ระบบเอ่ยบอกแถมเล่าเรื่องราวของคุน อสูรกายแห่งนรก เยว่ชิงได้แต่รับฟังไว้มองคนข้างๆ ถึงแม้หน้าตาจะน่ารักน่าเอ็นดูแต่ร่างกายกลับผอมเพรียวความสูงแค่ไหล่ของเยว่ชิงเท่านั้น
เอาเถอะ บางครั้งการมีเพื่อนคุยก็อาจจะดีกว่าอยู่คนเดียวก็ได้


## ตอนที่4.

หลังจากทำงานที่ได้รับมอบหมายเสร็จเยว่ชิงก็หิ้วจิวอิงไปหาของกิน ก่อนจะพูดคุยจนรู้ว่าที่จริงแล้ว จิวอิงเป็นเด็กกำพร้าจากบ้านกำพร้าของเกอ ที่มีเด็กๆรวมทั้งจิงอิงด้วยก็สามคน แต่อีกสองคนกำลังเรียนมัธยมตอนปลาย
"ไม่มีใครอยากคุยกับผม ยกเว้นพี่"นั่นคือคำพูดของเด็กที่นั่งซึมตรงหน้า เยว่ชิงเลยตั้งใจผูกมิตรกับอีกฝ่าย ก่อนจะมองเห็นตัวเองทับซ้อนลงบนตัวของจิวอิง เหล่าเกออย่างเราๆมักจะเจียมตัวเสมอว่าตัวเองจะไปได้ถึงไหนในอนาคต
บางทีอาจจะถึงเวลาที่เยว่ชิงจะฮึดสู้สักครั้ง เมื่อเจ้าตัวแยกจากจิวอิงก็มายืนในเขตที่เจ็ด เขตพื้นที่จิตวิญญาณของเกอ แน่นอนว่ามันเงียบเหงา ไม่มีแม้แต่ครูฝึกมีเพียงแม่บ้านที่ทำความสะอาดทิ้งไว้
" ภารกิจที่6
ใช้เวลาฝึกจิตวิญญาณเน้นการต่อสู่ แบบครึ่งจิตวิญญาณ 180ชั่วโมง
ใช้เวลาฝึกจิตวิญญาณร่างจำแลงจิ้งจอกหิมะ 180ชั่วโมง
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกระดับจิตวิญญาณจากระดับFไประดับE
รางวัลภารกิจ2:ความยืดหยุ่นของหางจิ้งจอก ปรากฏหางที่สอง ยึดตำนานจิ้งจอกเก้าหาง เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์ "
"สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ ระดับSSSเลยนะ จะทำได้จริงๆเหรอระบบ"เยว่ชิงเดินเข้าห้องฝึกจิตวิญญาณก่อนจะเปิดไฟจนสว่าง ไม่ช้าหูสีขาวและหางสีขาวก็ปรากฏ ภาพด้านหน้าเริ่มเปลี่ยนไป ช่องตามผนังเปิดออกเป็นช่องสี่เหลี่ยม จากนั้นปืนของเล่นบรรจุกระสุนสีก็เด้งออกมา
[แน่นอนครับโฮสต์ ไม่มีอะไรที่ระบบทำไม่ได้] ระบบเอ่ยอย่างมั่นใจ
เยว่ชิงตั้งสมาธิเสียงหวีดหวิวด้านด้านหลัง เจ้าตัวเอี้ยวหลบไปทางด้านขวา ก่อนที่จมูกจะได้กลิ่นเนื้อหรือก็คือตอนนี้เขาต้องรับบทผู้ล่า กระโจนไปยังพื้นที่ที่ได้กลิ่น เมื่อได้ยินเสียงแหวกอากาศก็กลิ้งตัวหลบ เมื่อได้กลิ่นนักล่าที่มีระดับสูงกว่าตัวเองก็วิ่งหนี
การฝึกจิตวิญญาณของเกอมีแค่ระดับพื้นฐานให้เรียนรู้การรับมือเพียงเท่านั้น เยว่ชิงทำการฝึกซ้ำไปซ้ำมาจนผ่านไปห้าชั่วโมงก่อนจะนอนแผ่หราไปกับพื้น จากนั้นก็กลับห้องพักไปอาบน้ำเตรียมตัวไปร้านกาแฟ
วันนี้ยังคงเป็นแบบเดิมแต่มีออเดอร์กาแฟมากยิ่งขึ้น เยว่ชิงสาระวนอยู่กับเครื่องชงไปหลายชั่วโมง วันนี้ได้ยื่นแก้วกาแฟให้กับหลงจือหยางเองกับมือ แม้จะไม่ได้มองอีกฝ่ายนานเท่าวันอื่น แต่วันนี้เยว่ชิงก็มีความสุขดี
เมื่อทำงานเสร็จก็ได้เวลาพักผ่อน ด้วยภารกิจของระบบที่ควบคู่สองภารกิจคือภารกิจที่สามกับหกต้องใช้เวลาหลายวัน เวลาสี่ทุ่มของทุกวันระบบจะมอบที่มาร์คหน้าให้หนึ่งผืน ให้มาร์คทิ้งไว้
[ไม่ว่าจะทำงานหนักแค่ไหน จงอย่าหยุดสวย] และนี่คือคำตอบของระบบ ชื่อของระบบก็บอกอยู่ยิ่งขยันยิ่งสวย ถ้ายิ่งขยันยิ่งโทรมก็ทำลายตัวเองทิ้งเถอะ
ยามเช้าเยว่ชิงตื่นมาก็ลอกมาร์คหน้าออก มือน้อยๆตบแก้มเบาๆก่อนจะเดินไปส่องกระจก เจ้าตัวรู้สึกว่าหน้าจะวิ้งๆเปร่งประกายจนอ้าปากค้าง
[ฮิฮิ นอกจากจะลดขนาดรูขุมขนในทุกๆครั้งที่มาร์คแล้ว ยังกำจัดขนบนใบหน้าเล็กๆออกอีกด้วย มีพลังช่วยยับยั้งแบคทีเรีย ต่อให้โฮสต์เอาขี้หมามาละเลงหน้า ก็อย่าได้กังวล]
"ใครจะเอาขี้หมามาละเลงหน้ากัน ระบบเลอะเทอะ"เยว่ชิงยู่ปากก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ เมื่ออาบน้ำกินข้าวเรียบร้อยก็ไปยังตึกคลาสรวมปีสองนั่งฟังการบรรยายของอาจารย์ตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม ก่อนจะย้ายถิ่นฐานไปยังเขตแปด
"สวัสดีครับพี่เยว่ชิง"จิวอิงเอ่ยทักทาย เยว่ชิงก็ทักทายกลับ ก่อนทั้งคู่จะพูดคุยกัยโดยที่มือก็ยังคงทำงานต่อไป
ช่วงบ่ายเยว่ชิงก็เข้าห้องฝึกจิตวิญญาณ พยายามเก็บเวลาให้มากที่สุดในแต่ละวัน ซึ่งวันหนึ่งได้ราวๆห้าชั่วโมง ซึ่งเยว่ชิงคิดจะใช้วันเสาร์อาทิตย์เก็บให้เต็มสิบห้าชั่วโมงต่อวัน เพื่อย่นระยะเวลา
หากทำแค่ห้าชั่วโมงต่อวัน กว่าจะเสร็จภารกิจคงกินเวลาไปราวๆเจ็ดสิบวัน เพราะถูกเยว่ชิงบ่นรึอะไร ระบบเลยให้เครื่องมิติเวลามาให้ใช้ ซึ่งหนึ่งชั่วโมงภายนอกจะเท่ากับสองชั่วโมงภายใน จากวันละห้าชั่วโมงเป็นสิบชั่วโมงต่อวันทันที
ถึงจะเหนื่อยล้าไปบ้างแต่หากไม่มีระบบเยว่ชิงจะกลายเป็นก้อนขนสีขาวสุดขี้เกียจเหมือนเดิม ไม่คิดจะทำอะไรแบบนี้แน่ๆ นอกจากร่างกายจะกระชับแนบแน่นของกล้ามเนื้อมากขึ้น
สัญชาตญาณของเยว่ชิงก็เพิ่มเช่นกัน ยามนี้ร่างจำแลงของเยว่ชิงเป็นจิ้งจอกหิมะขนขาวลำตัวยาวหนึ่งเมตรครึ่ง และความสูงจากพื้นดินหนึ่งเมตร กำลังนอนดูดซับพลังวิญญาณเข้าไปด้านใน เพราะห้องจำแลงมีการฝังหินวิญญาณเพื่อให้เกอหลายๆคนยกระดับ
"ใครๆก็รู้ว่าเกอหลายๆคนไม่ค่อยมาใช้บริการที่นี่ หากจะหลบเลี่ยงสาวๆก็มาที่นี่เท่านั้น"คนพูดเดินนำคนอื่นๆเข้ามาด้านในก่อนจะพบจิ้งจอกสีขาวตัวใหญ่นอนหลับตาพริ้มในห้องเพาะจิตวิญญาณ
"ไหนแกบอกไม่มีเกอไหนใช้งานไง แล้วที่เห็นนั่นอะไร"อีกคนชี้นิ้วไปที่ก้อนขนขาวๆที่ขดเป็นก้อนกลม
"ก็ ไม่เคยเห็นนี่หว่า"เจ้าตัวบ่นอุบ คนที่เดินรั้งท้ายก็ก้าวเข้าไปเปิดประตู จิ้งจอกที่นอนอยู่ก็ยังคงหลับ หลงจือหยางเลยพูดกับอีกสี่คนที่อยู่ด้านนอกห้อง
"เข้ามานั่งก็อย่าเสียงดังจนรบกวนอีกฝ่ายก็พอ"ทุกคนต่างพยักหน้า
มีแค่พื้นที่เขตเจ็ดของเกอเท่านั้นที่พวกเขาสามารถหลบเลี่ยงสายตาได้ หากจะไปเขตหนึ่งถึงสามคงไม่แคล้วมีคนตาม จะไปเขตสตรีคงออกมาไม่ได้แน่ ส่วนเขตแปดก็วุ่นวาย พวกเขาไม่อยากกลับหอเพราะช่วงเย็นยังต้องไปประชุมต่อ ที่นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ทั้งห้าคนแยกย้ายบางคนก็นอนบางคนก็นั่งแล้วแต่สะดวก ส่วนเยว่ชิงนะเหรอหลับไปแล้ว
การหลับในร่างจำแลงจิตวิญญาณหรือการย้ายจิตก็เพื่อดูดซับหินวิญญาณ ที่ใกล้เคียงกับการจำศีลของสัตว์ทั่วไปอย่างหมี
ผ่านไปห้าชั่วโมงภายนอก สิบชั่วโมงในเครื่องมิติเวลาเยว่ชิงก็เปิดตาขึ้นก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นห้าคนในห้อง
"มิ้ววว"เสียงเล็กๆเรียกสายตาทั้งห้าคนหันไปมอง จิ้งจอกที่นอนขดอยู่ยืดแข้งขาอย่างตลก เจ้าจิ้งจอกตัวใหญ่ค่อยๆหดร่างกายเท่าแมวตัวหนึ่งจากนั้นก็ดวงตาก็เลิกลั่กค่อยๆเอาตัวแนบกำแพงอีกฝากฝั่งของห้องแล้ววิ่งหนีออกไป
"ฮ่าๆ"คนแรกที่หัวเราะออกมาก็คือคุณชายโจว ตามด้วยคุณชายจ้าวที่นิสัยราวกับฝาแฝด
"เพิ่งเคยเห็นเกอวิ่งหนีพวกเราเป็นครั้งแรก สงสัยคุณชายเสวียนจะน่ากลัวเกินไป"เสวียนอวี้ ทายาทตระกูลเสวียนหรือตระกูลมาเฟีย ได้รับฉายาเทพสงคราม เจ้าตัวมีอาวุธวิญญาณเป็นเคียวยาวของยมทูต กล่าวได้ว่าเดินไปที่ไหนย่อมมีเลือดเปอะเปื้อนพื้นที่นั่น
"หุบปากไป ไม่คิดว่าสายตานั่น จ้องไปที่คุณชายหลงเรอะ"เสวียนอวี้เอ่ยออกมาก่อนจะพยักหน้าไปทางหลงจือหยางที่ชันเข่าหนึ่งข้าง
"ก็นะ คนมันหล่อ"หลงจือหยางเองก็ไม่คิดปฏิเสธ
"ว๊ากกกก"เยว่ชิงที่กลับคืนสภาพเดิมได้แต่เงยหน้าอ้าปากส่งเสียงร้องว๊ากระบายความอัดอั้นตันใจ ก่อนจะเดินเข้าหอพักอาบน้ำไปทำงานตามปกติ
"เยว่ชิงจะเข้าหอคอยชั้นแรกๆรึเปล่า"เนื่องจากมาตรการความปลอดภัยทางร้อยสามเสาหลักจึงไม่ให้คนภายนอกเข้าไปด้านใน เนื่องจากเคยมีเหตุการณ์คนที่มีจิตวิญญาณระดับFเข้าไปแล้วเลือกหอคอยชั้นที่พิชิตล่าสุด
พอถูกฟาดกลับมาก็กลายเป็นหวาดผวา หวาดกลัว เพราะถึงชั้นที่พิชิตไปแล้วจะไม่ได้ตายจริง แต่ความเจ็บนั้นได้รับแน่นอน ทางเสาหลักจึงออกกฏห้ามผู้ที่มีจิตวิญญาณนะดับFเข้าเด็ดขาด ยกเว้นมีคนอื่นอยู่ด้วย
ช่วงเดือนสุดท้ายก่อนการพิชิตชั้นถัดไป จำนวนผู้เข้าออกเยอะมากขึ้น จึงมีหลายสายตาพอสอดส่อง หากเกิดเหตุแบบเดิมซ้ำก็แค่ลากออกมา ไม่ใช่ตายแล้วฟื้นเกิดอาการช็อกไม่สามารถขยับตัวได้ จนโดยฟาดครั้งแล้วครั้งเล่า จนเกิดอาการหวาดผวาในภายหลัง
"คงไม่ครับ ตอนนี้เน้นไปที่การยกระดับจิตวิญญาณดีกว่า"เยว่ชิงตอบเนื่องจากไม่มีภารกิจใดๆจากระบบ แค่ภารกิจที่หกเขาก็แทบไม่มีเวลาไปทำอะไรแล้ว
"โอเคงั้นพี่ไปหน้าหอคอยนะ ไปทำกาแฟที่นั่น วันนี้มีพนักงานเสริฟเข้ามาใหม่ๆ ถ้าใครสร้างปัญหาในช่วงที่ผู้จัดการไม่อยู่ เราก็จัดการได้เลย"
"เพราะบางทีผู้จัดการต้องไปรับขนมจากด้านนอกเข้ามาเลยอาจจะไม่อยู่ ถ้ามีคนสร้างปัญหาจริงไล่ออกไปซะ อย่าเก็บเอาไว้พี่บอกผู้จัดการไว้แล้ว ไปนะ"หวงจือหมิงโบกมือลาก่อนจะเดินออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งเยว่ชิงให้ยืนอยู่ที่หน้าเครื่องทำกาแฟ
เวลาไหลผ่านอย่างช้าๆก่อนจะพบเจอกลุ่มคนที่ตอนนี้ยังไม่อยากเจอเท่าไหร่ พอนึกว่าตัวเองทำอะไรบ้างตอนนั้นก็แทบทรุดนั่งกอดเข่าร้องไห้
"เหมือนเดิมครับ"เยว่ชิงลงมือทำทั้งห้าแก้วก่อนจะส่งให้พนักงานคนใหม่ที่รับเข้ามาทำงานชั่วคราวแล้วบอกหมายเลขของโต๊ะ
โครม! เสียงของตกดังพื้นเรียกทุกสายตาให้หันไปมอง เยว่ชิงยกมือกุมขมับก่อนจะเดินไปเรียกผู้จัดการร้าน โชคดีที่อีกฝ่ายยังไม่ได้ออกไปไหน
"ขอโทษนะคะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"หญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นพูดขึ้น ด้านหน้ายังมีผู้ชายห้าคนนั่งอยู่ ตรงหน้าของหญิงสาวคือหลงจือหยางเจ้าตัวเงยหน้าช้อนสายตา ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส
เพียงแต่ว่า มารยาแบบนี้หลงจือหยางมักจะเจอบ่อยมาก จึงมีเพียงร้านนี้ที่เข้ามาบ่อยๆแต่ก็มักจะมีปัญหาทุกคราที่เจ้าของร้านไปอยู่ที่หน้าหอคอย
"เกิดอะไรขึ้น เธอจงใจสร้างปัญหาใช่ไหม"น้ำเสียงของผู้จัดการร้านเต็มไปด้วยความโมโห มุขเดิมๆคนเดิมๆตัวปัญหาแบบเดิมและต้นเรื่องก็คนเดิม
ผู้จัดการร้านอยากจะทึ้งหัวแล้วชี้หน้าใส่หลงจือหยางแล้วถามเสียงดังๆว่า...แกอีกแล้วใช่ไหม
"ขอโทษแทนพนักงานด้วยครับ เดี๋ยวผมให้เยว่ชิงชงให้ใหม่ ส่วนเธอฉันไล่ออก"ตามด้วยพนักงานหญิงสองคนที่ตรงมาหิ้วปีกหญิงสาวที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้น
"ปล่อยฉัน ไม่รู้รึไงว่าฉันลูกใคร"เจ้าตัวหวีดร้องอย่างไม่พอใจ เมื่อโดนสายตาคมดุของหลงจือหยางตวัดมองเจ้าตัวก็หุบปากฉับ แถมมีสายตาข่มขู่ของเสวียนอวี้อีกคน ไม่นานเจ้าตัวก็หายไปหลังร้าน
ก่อนจะมีพนักงานเข้ามาเก็บกวาด เป็นจังหวะเดียวกับเยว่ชิงที่ยื่นผ้าขนหนูสีฟ้าให้อีกคนเพื่อเอาไว้เช็ดทำความสะอาด "ไปล้างคราบกาแฟก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมชงให้ใหม่"
เมื่อกลับมายืนอยู่หน้าเครื่องเจ้าตัวก็ยกมือปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยที่เต้นตึกตัก ไหนจะร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า เยว่ชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะลงมือชงกาแฟให้กับหลงจือหยาง รวมทั้งคนอื่นๆ ที่เข้ามาใหม่
เยว่ชิงวางกาแฟไว้จุดที่นั่งของหลงจือหยางก่อนจะมีเสียงฮือฮาจากทางด้านหลัง เยว่ชิงเมื่อหันหลังไปมองก็เห็นอีกฝ่ายปลดกระดุมออกจากกันจนหมด ไม่เพียงแค่ล้างคราบที่หน้าอก ยังมีหยดน้ำติดอยู่บนเส้นผม ทำให้เจ้าตัวเหมือนฟีโรโมนเดินได้
แถมฟีโรโมนคนนี้ยังมีเหล่าเกอและสตรีต่างหันมามอง มีแต่คนให้ความสนใจ เจ้าตัวทำเพียงเดินช้าๆใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมตัวเองก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้
เยว่ชิงใจเต้นตึกตักก่อนจะหลบเลี่ยงไปอีกทาง ใช้วิธีเป่าปากไล่ความร้อนผ่าวออกไปจากร่างกายให้หมด
กว่าจะจบการทำงานวันนี้ก็แทบลากขาเข้าห้องพัก
[ถือว่าฝึกซ้อมไว้โฮสต์ วันข้างหน้าไม่แน่โฮสต์อาจจะเป็นคนที่ได้ถอดเสื้อผ้าของหลงจือหยางด้วยมือตัวเองก็ได้]
"อ๊ากกก หยู๊ดดดดพูด"และแล้วยามค่ำคืนเยว่ชิงก็ฝันหวาน ร่างกายเขาโยกไหวไปตามแรงกระแทกของหลงจือหยางจนยามเช้านอกจากมันจะตั้งตรงมันยังพ่นพิษอีกด้วย
"แล้วแบบนี้จะกล้ามองหน้าอีกฝ่ายได้ยังไง"


## ตอนที่5.

"แล้วแบบนี้จะกล้ามองหน้าอีกฝ่ายได้ยังไง"เยว่ชิงยกมือปิดใบหน้าที่แดงเถือก พอคิดว่าจะมองหน้าอีกฝ่ายแล้วมีเรื่องลามกเกิดขึ้นในหัวก็แทบสลายร่างกายเป็นของเหลวแล้วมุดลงดิน
[ตรวจพบว่าโฮสต์ไม่มีความมั่นใจในการมองหน้าอีกฝ่าย ไม่เป็นไร ระบบจัดการให้]
" ภารกิจที่ 7
อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~~~ โปรดสบสายตาให้ยาวนานเฉลี่ยรวมสิบนาที เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ
ระยะเวลาที่กำหนด1:00:12:00:00
ระยะเวลาที่กำหนด2:00:00:10:00
รางวัลภารกิจ:ขอบตาเรียวหงส์ระดับเงิน "
[ภายในสิบสองชั่วโมง โฮสต์ต้องสบสายตากับหลงจือหยางเป็นเวลารวมทั้งสิ้น สิบนาที สู้ๆ]
"ยะ...แย่แน่"เยว่ชิงพึมพำในลำคอ ดวงตาแดงกล่ำเม้มริมฝีปากแน่น สบตากับคนคนนั้นเลยนะ สบตากันราวๆ สิบนาที เจ้าตัวยกมือขยุ้มเส้นผม ใครมันจะไปทำได้กัน ชอบมาแปดปีแค่สบตาเสี้ยววิก็เข่าอ่อนแล้ว ระบบรังแกกันเกินไปแล้ว
เจ้าตัวเดินโซซัดโซเซเข้าห้องน้ำแล้วก้มมองลูกรักที่เปื้อนพิษ ก่อนจะลงมือทำความสะอาดอย่างทะนุถนอมจากนั้นก็อาบน้ำหน้ากระจก มองก้นแฟบๆ ขาใหญ่ไม่มีส่วนโค้งเว้า
"ฮึบๆ อีกไม่นานก้นเราจะใหญ่"เจ้าตัวยกมือตบแก้มแปะๆ อย่างให้กำลังใจตัวเอง จากนั้นก็เช็ดตัวสวมเสื้อผ้าไปเข้าเรียน
คลาสแรกช่วงเช้าเป็นการวิเคราะห์นิสัยดุร้ายของกระต่าย นอกจากทิศทางการโจมตี ช่วงเวลากรีดร้อง ยังมีภูมิศาสตร์ในหอคอยแต่ละชั้นอีกด้วย บางจุดเป็นผืนทะเลทราย บางจุดเป็นป่าเขาเขตร้อน
นอกจากความอัตรายจากตัวอสูรกระต่ายเอง ยังมีความอันตรายจากภูมิศาสตร์ที่สามารถเปลี่ยนแปลงไปได้เรื่อยๆ
"นี่คือใจความสำคัญของการเรียนรู้จุดภูมิศาสตร์ จำเป็นต้องมีคนในตระกูลอาการิและคนที่เกิดมาพร้อมจิตวิญญาณประเภทเวทมนต์ นอกจากคทา ลูกแก้วก็ยังมีเสื้อคลุม หรือสตรีบางคนที่สามารถควบคุมสภาพอากาศได้
ยกตัวอย่างง่ายๆ ก็ต้นพฤกษาชาติ ที่มีลำต้นขนาดใหญ่กิ่งก้านยาวไกลหลายร้อยเมตร ในระยะพื้นที่โดยรอบเจ้าของจิตวิญญาณ สามารถปรับอากาศจากแสบร้อนกลายเป็นสบายและบริสุทธิ์
ภูมิศาสตร์ไม่ใช่แค่เท้าของเราเท่านั้นที่ลำบาก ยังมีกลิ่นบางชนิดที่ไม่สามารถสูดดมเข้าไปได้ เช่นพื้นที่ลาวา เมื่อความร้อนถูกสูดดมเข้าร่างกาย ร่างกายจะสะสมโลหะ เลือดไหลง่ายและร่างกายอ่อนแรง
บางส่วนที่เป็นพื้นที่เป็นพิษ ต้องใช้ความสามารถของสตรีที่เกิดมาพร้อมจิตวิญญาณประเภทพิษ หลายๆ คนน่าจะเคยได้ยินเรื่องพิษล้างพิษนี่คือเหตุผลที่ทางเสาหลักให้ความสำคัญของสตรีเทียบเท่าบุรุษ"
"แล้วเกอละครับอาจารย์"ชายคนหนึ่งในห้องยกมือถาม ก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก ทำให้คนที่เป็นเกอในห้องต่างก็ก้มหน้าลง พวกเขาเข้าใจได้อย่างดีว่าตัวเองไม่มีความสามารถเทียบเท่าได้
อาจารย์ผู้สอนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา คนแบบนี้มีทุกที่จริงๆ มันน่าตบให้กระโหลกหลุดติดมือ แต่ทำไม่ได้อาจารย์ทุกคนมีน่าที่สั่งสอนความรู้ ไม่ใช่จ้าวชีวิตที่จะกำหนดกฎเกณฑ์หรือลงมือตีเป็นการสั่งสอน
"จิตวิญญาณของเกอเป็นรูปแบบสัตว์อสูร ทางสภาเสาหลักได้รับเรื่องของเกอที่ขึ้นไปอยู่ระดับBได้ อย่างแรกครอบครัวนั้นร่ำรวยมากจึงซื้อหินวิญญาณให้ยกระดับ แต่การยกระดับแต่ละครั้งอาจจะใช้หินวิญญาณมากกว่าบุรุษหรือสตรีสามสี่เท่า
ยิ่งระดับสูงก็ยิ่งใช้มาก อย่างระดับFไปEของเกอใช้หินวิญญาณราวๆ ร้อยก้อน แต่ของสตรีกับบรุษบางคนใช้แค่สิบก้อนเท่านั้น
เมื่อครอบครัวทุ่มเทไปเรื่อยๆ ก็พบว่าไม่คุ้ม เมื่อมีลูกคนใหม่เป็นบุรุษก็มุ่งเน้นไปที่ลูกคนเล็กแทน แต่ไม่ใช่ว่ารูปแบบสัตว์วิญญาณไม่แข็งแกร่งนะ
ในด้านสัญชาตญาณบุรุษและสตรีด้อยกว่ามาก ถ้าให้คนสามคน บุรุษ สตรีและเกอในระดับที่เท่ากัน คนที่จะตายคนสุดท้ายคือเกอ และคนที่จะตายก่อนคือสตรี
ที่ทางเสาหลักยังสร้างพื้นที่ฝึกซ้อมขึ้นมาเพราะเชื่อว่าดันเจี้ยนที่หายไปจะย้อนกลับมาอีกครั้ง และทางสมายังกลัวว่าพวกมันจะปรากฏหลังจากที่หลายคนเข้าไปในหอคอยพิชิตชั้นที่สิบ
แต่ตอนนี้เป็นแค่การคาดการณ์เท่านั้นโปรดจำไว้เมื่อเกิดสงครามขึ้นความแข็งแกร่งของระดับ บางครั้งเป็นเพียงขยะ
อย่างแรกคือจิตวิญญาณแข็งแกร่งแต่กำเนิด ความหลายหลาย การเชื่อมต่อของจิตวิญญาณ วิธีการยกระดับ และความเข้าใจในจิตวิญญาณของตัวเอง"อาจารย์เว้นระยะช่วงหนึ่งก่อนจะเปรียบเทียบให้เห็นโดยการยกตัวอย่าง
"บุรุษผู้หนึ่งมีดาบหนึ่งเล่ม สู้กับบุรุษคนหนึ่งมีดาบหมื่นเล่ม ใครมีสิทธิ์ชนะถ้าระดับเท่ากัน"จากนั้นก็ตามด้วยคำตอบของคนในห้องว่าคนที่มีหมื่นเล่มมีสิทธิ์ชนะ
"นี่คือความได้เปรียบด้านจิตวิญญาณ"
"ต่อไปสตรีผู้หนึ่งเป็นสายโจมตีสู้กับสตรีผู้หนึ่งเป็นสายป้องกันในระดับที่เท่ากัน ผู้ที่ยืนหยัดเป็นคนสุดท้าย คือคนที่ได้เปรียบด้านการเชื่อมต่อจิตวิญญาณจะเป็นผู้ชนะ"
"เกอก็เช่นกัน ในการต่อสู้หมาป่ามีโอกาสชนะแมลงปอ แต่ถ้าในการหลบหนีแมลงปอมีโอกาสรอดมากกว่า นี่คือข้อได้เปรียบทางด้านการเข้าใจในจิตวิญญาณ ว่าจิตวิญญาณของตัวเองเหมาะไหมถ้าจะสู้หรือเหมาะกับการหลบหนี
เพราะจิตวิญญาณของเกอมีสัญชาตญาณของสัตว์ ทำให้โอกาสรอดชีวิตมากกว่าบุรุษและสตรี อย่างเช่นการถูกลอบโจมตี สัตว์แต่ละตัวจะมีการเฝ้าระวังและหลบพ้นทีนี้เข้าใจแล้วเนอะ"จากนั้นหลายคนๆ ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
เมื่อเห็นแบบนั้นอาจารย์ก็บรรยายต่อ โดยคำพูดเหล่านั้นอย่างน้อยเกอในห้องก็หายใจสะดวกขึ้น ถึงจะสู้ไม่เก่งแต่พวกเขาหนีเก่งมาก
หลังจบคลาสแรกเยว่ชิงก็ถูกส่งไปถือถาดที่มีแก้วน้ำ เดินไปยังห้องประชุมเพื่อแจกน้ำ ส่วนคนที่เดินข้างๆ ก็เป็นจิวอิงที่ยืนยิ้มแฉ่งตามมาติดๆ
ในหอประชุมมีที่นั่งหลายพัน โดยรอบนอกมีอีกหลายหมื่น โดยมีหน้าจอหลายร้อยตัวเพื่อให้มองเห็นว่าประชุมที่ด้านในมีหัวข้ออะไรบ้าง มีการพูดคุยและวางแผนแบบไหน โดยแต่ละโต๊ะมีไมค์ติดอยู่เพื่อให้แต่ละคนกดและนำเสนอแนวทาง
เยว่ชิงเดินไปด้านในหอประชุม ก่อนจะมองไปยังตรงกลางสำหรับพื้นที่ร้อยสามเสาหลักและผู้นำแต่ละฝ่ายหรือผู้นำประจำตระกูล แน่นอนว่าตรงใจกลางย่อมมีตระกูลหลักอยู่ พอมองไปรอบๆ จึงไม่แปลกใจที่มีเกอรวมทั้งสตรียืนถือถาดน้ำแต่ดูเหมือนว่ากลุ่มของหลงจือหยางจะยังไม่เข้ามา
"ไปกันเถอะ"เยว่ชิงคว้ามือจิวอิงให้เดินไปแถมหน้าประตูทางเข้าห้องประชุมแทนก่อนจะถือถาดน้ำไว้ ผ่านไปหลายนาทีคนในภารกิจก็เดินตรงมาจากนั้นก็หยุดตรงหน้าของเยว่ชิงพอดี
[โอ๊ะโอ เริ่มจับเวลาแล้วนะโฮสต์จ้องให้นานที่สุด]
เยว่ชิงจับจ้องไปที่ดวงตาอีกฝ่ายอย่างเหม่อลอย ดวงตาสีดำสนิทราวกับจ้องลงไปในหุบเหวลึกมันทั้งน่าหวาดกลัวจนใจสั่นแต่ถึงอย่างนั้นมันกลับมีเสน่ห์ชวนลุ่มหลง ไม่แปลกหากมีใครหลายคนยินยอมพร้อมใจกันกระโดดลงไปที่ก้นเหวแม้อาจจะไม่รอดชีวิตกลับมา
ฝ่ามือของหลงจือหยางจับที่แก้วพลาสติกเสร็จเรียบร้อยก็เดินจากไป ในขณะที่เยว่ชิงสติหลุดลอยไปแล้วโดยมีจิวอิงยืนขู่แง่งๆ กับมาเฟียหนุ่มที่ยักคิ้วก่อกวน เพราะช่วงเวลาที่เยว่ชิงเอาแต่จ้องตาอีกฝ่ายราวกับสติหลุดจิวอิงจะเข้าไปช่วยเรียกสติ
เป็นเหตุให้เสวียนอวี้จ้องเจ้าตัวน้อยราวกับเด็กมัธยมต้นตาเขม็ง แถมดวงตาวาววับของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ทำให้กระต่ายตัวน้อยหวาดกลัวเท่าไหร่ถึงแม้จะขาสั่นนิดๆ ก็ตาม พี่ชายคนสนิทของเขากำลังโดนล่อลวงเขาต้องรีบช่วยเหลือ
เมื่อหลงจือหยางเดินจากไปเสวียนอวี้และกลุ่มเพื่อนก็หยิบน้ำคนละแก้วเดินตามหลงจือหยางไปประจำที่นั่ง
" ภารกิจที่ 7
อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~~~ โปรดสบสายตาให้ยาวนานเฉลี่ยรวมสิบนาที เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ
ระยะเวลาที่กำหนด1:00:10:40:36
ระยะเวลาที่กำหนด2:00:00:8:47
รางวัลภารกิจ:ขอบตาเรียวหงส์ระดับเงิน "
เพราะเสียงแจ้งเตือนจากระบบทำให้เรียกสติกลับมาพร้อมกับได้ยินเสียงคนสบถ "โอ้ย!ถ้ารู้ว่าวันนี้ท่านหลงจือหยางจะเอาน้ำหน้าทางเข้าละก็ ฉันไปยืนรอตรงนั้นดีกว่า"
"เอ้า เอาไป อารมณ์เสียซะจริง"หญิงสาวในชุดหรูหราราคาแพงยื่นถาดน้ำให้เกออีกคนที่ยืนอยู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์
"ขอโทษนะครับแต่เป็นคุณเองที่อยากถือ กรุณาอย่างทำนิสัยแบบนี้"เกอคนนั้นบอกก่อนที่เพื่อนๆ เกอจะแบ่งเอาแก้วน้ำไปไว้ในถาด เพราะน้ำหลายสิบแก้วมันจะหนักพอตัว
"แล้วไงแกเป็นใครแล้วฉันเป็นใคร เป็นแค่เกอแท้ๆ มายืนที่นี่ได้เพราะเป็นคนใช้ไม่ใช่รึไง"แน่นอนว่าคำพูดนี้ทำให้เกอหลายคนตัวสั่นด้วยโกรธ หนึ่งในนั้นคือเยว่ชิง
"คุณพูดเกินไปแล้วนะ ไม่ใช่เพราะอยากอยู่ในสายตาผู้ชายรึไง ถึงได้มาแย่งถาดในมือเรา พอผู้ชายไม่แลถึงได้ทำกิริยาต่ำๆ แบบนี้"เกออีกคนที่ยืนข้างๆ พูดขึ้นอย่างไม่พอใจเหมือนกัน ส่วนต้นเหตุของเรื่องนะเหรอ นั่งไขว้ขาบนโซฟาสีดำอย่างหล่อเหลาสง่างามราวกับเทพเจ้า
"วอนซะแล้ว ฉันเป็นถึงหญิงสาวในตระกูลโซราเฟีย เกอต่ำๆ อย่างพวกแกมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน"ก่อนที่ฝ่ามือของเจ้าหล่อนจะปะทะเข้าที่แก้มของอีกฝ่าย น้ำเสียงเหี้ยมโหดก็ดังออกจากปากหลงจือหยางก่อนที่ดาบเล่มหนึ่งจะลอยมาจนถึงคอของสตรีที่อ้างว่าเป็นโซราเฟีย
"หยุดพฤติกรรมนั้นซะ ถ้าอยู่เพื่อสร้างปัญหาก็ไสหัวออกไป"น้ำเสียงเรียบนิ่งของอีกฝ่ายทำให้คนที่ก้าวเท้าเข้ามาใหม่อย่างตระกูลโซราเฟีย นำโดยท่านหญิงโอลีเวีย อดีตตระกูลราชวงค์ประเทศG
ก่อนที่สาวงามหลายสิบคนจะเดินตรงมาใกล้กับที่นั่งหลงจือหยาง โดยไม่แม้แต่จะหยุดในที่เกิดเหตุ
"ขออภัยให้กับสตรีของตระกูลที่สามด้วยนะคะท่านหลงจือหยาง"สตรีผู้เพียบพร้อมโอลิเวียทำการขอโทษแทนผู้อื่น ถึงแม้คนผู้นั้นจะไม่ใช่สายหลักก็ตาม แน่นอนในสายตาบุรุษผู้อื่นย่อมมองว่าเป็นการแสดงความจริงใจ
แต่ระบบกลับส่งเสียงมาอีกอย่าง [โฮสต์ดูไว้นะ นี่คือคนไม่จริงใจ แทนที่จะขอโทษให้กับเกอคนที่จะโดนตบ แต่กลับมาขอโทษตัวจุดชนวน ถ้าไม่ใช่เพราะอยากเข้าใกล้ฝ่ายชาย เหอะ คิดว่าระบบโง่รึไง] เยว่ชิงส่ายหัวอย่างระอา
"ออกไปจากห้องประชุมเสียลีอา เธอไม่ควรหาเรื่องใครถึงอีกฝ่ายจะเป็นเกอก็ตาม ฉันขอโทษแทนเธอด้วย"โอลิเวียพูดขึ้นส่วนเกอคู่กรณีที่ยืนคิ้วขมวดขบคิดประโยคที่ว่า 'อย่าหาเรื่องใครแม้อีกฝ่ายจะเป็นเกอก็ตาม' คำพูดแบบนี้แปลไปได้หลายทางแต่ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไปทางเหยียดหยามว่าเกอต่ำศักดิ์กว่าไม่ควรแม้แต่จะพูดคุย
เกอคนนั้นกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ย "ไม่เป็นอะไรหรอกครับ เข้าใจว่าตระกูลใหญ่ๆ มีคนเยอะ การสั่งสอนเลยค่อนข้างหละหลวม ยังไงก็ดูแลคนในตระกูลดีๆ นะครับผมขอตัว"อีกฝ่ายเดินตรงไปยังทางออกส่วนเยว่ชิงก็เดินเข้าไปข้างหน้าโดยมีจิวอิงหน้าตาเหลอหลาตามมาติดๆ
" ภารกิจที่ 8
รวบรวมพันธมิตรผู้ที่เหมาะในการพิชิตหอคอย ท่านได้รับกลิ่นอายเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เพื่อกระตุ้นสัญชาตญาณของอสูรโบราณและอสูรในตำนานตัวอื่น แต่ไม่สามารถใช้ได้กับจิวอิง อสูรกายก่ำกึ่งสวรรค์และนรก
ไม่มีระยะเวลาที่กำหนด ไม่มีรางวัลภารกิจ "


## ตอนที่6.

เกาเทียนเย่เดินออกห่างจากสตรีเหล่านั้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนที่ตราประทับที่หน้าอกข้างซ้ายจะร้อนวูบตามมาด้วยกลิ่นอายเทพอสูรไม่ช้ากลิ่นอายก็แข็งแกร่งมากขึ้นมันมาพร้อมกับเกอดวงตาสีน้ำตาลอ่อนตรงหน้า
เกาเทียนเย่ที่ดูเย่อหยิ่งในสายตาคนอื่นๆกำลังยืนโค้งหัวให้กับเกออีกคนหนึ่ง และเกอคนนั้นคือเยว่ชิง
"พี่ชื่ออะไรครับ พอดีผมอยากพูดคุยด้วยนิดหน่อย สักเที่ยงครึ่งเจอกันที่เขตเจ็ดได้ไหมครับ"เยว่ชิงเอียงใบหน้าเข้าใกล้ ให้อีกฝ่ายมองเห็นตราประทับ เพราะกลิ่นอายเป็นเพียงการบอกลำดับชนชั้นว่าเขาคือเทพอสูร แต่ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นตัวตนไหน
"เกาเทียนเย่ ผมจะไปหาท่านที่เขตเจ็ด"เกาเทียนเย่เข้าใจที่อีกฝ่ายใบ้มา เมื่อเห็นรูปจิ้งจอกสีขาวก็เข้าใจได้ ลำดับชนชั้นอันดับหนึ่งคือเทพอสูร ในขณะที่อสูรในตำนานของเขายังเทียบไม่ติด
อีกทั้งสัญชาตญาณสัตว์ป่ามักจะยอมแพ้ต่อผู้แข็งแกร่งและเข้าร่วมอย่างเต็มใจ อาศัยพึ่งพาบารมีของสัตว์ที่แข็งแกร่งกว่า เหมือนอีกฝ่ายเป็นราชาส่วนเขาก็แค่ประชาชน
"ดีครับ งั้นผมไปแจกน้ำก่อนนะ"เยว่ชิงโบกมือลาอย่างอารมณ์ดี โดยมีจิวอิงโบกมือลาอย่างร่าเริงโดยไม่รู้เรื่องอะไรเลยตั้งแต่ต้น
เกาเทียนเย่มองตามแผ่นหลังไป โดยสายตาไม่ได้จับจ้องไปที่ตัวตนเทพอสูร แต่สายตามุ่งตรงไปที่แผ่นหลังของจิวอิงที่ไม่ปรากฏกลิ่นอายใดๆไม่มีการคุกคามหรือความอ่อนโยนให้สัมผัส ไม่สามารถใช้สัญชาตญาณใดๆได้เลย บางทีเด็กคนนั้นอาจจะน่ากลัวกว่าเทพอสูรจิ้งจอก
ซึ่งนั้นคือเรื่องจริง
"เที่ยงครึ่งสินะ ดีจริงๆที่ความทรงจำของอสูรในตำนานส่งต่อมาด้วย ไม่งั้นคงทำกิริยาไม่เหมาะสมออกไปแน่"
ที่เกาเทียนเย่กล่าวมาทั้งหมดคือความจริง ผู้ใดก็ตามเกิดมาพร้อมจิตวิญญาณอสูรในตำนานและอสูรโบราณ จะได้รับการถ่ายทอดความทรงจำมาด้วย ทำให้พวกเขาหยิ่งในศักดิ์ศรีเช่นเดียวกับเกาเทียนเย่ ที่สามารถเย่อหยิ่งต่อสตรีโอลิเวียแม้จะมีศักดิ์เป็นเจ้าหญิงก็ตาม
แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ที่มีตราประทัพเทพอสูร จะได้รับการถ่ายทอดความทรงจำก็ต่อเมื่อ ไปถึงระดับศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งถ้าไม่มีระบบเยว่ชิงคงไม่สามารถสัมผัสได้ว่าเกอคนไหนมีกลิ่นอายอสูรโบราณหรืออสูรในตำนาน
และมีอีกคนคือจิวอิง ไม่ว่าจะระดับใดก็ไม่มีการถ่ายทอดความทรงจำ
"เกอคนนั้นเป็นใคร ถึงทำให้เด็กคนนั้นก้มหัวให้"สตรีหนึ่งในร้อยสามเสาหลักที่เข้ามาดูความเรียบร้อยในตอนแรกๆจึงทำให้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเอ่ยขึ้นราวกับพึมพำกับตัวเอง
"สัญชาตญาณของสัตว์ก็มีการแบ่งชนชั้นเช่นกัน"อาจารย์ประจำมหาลัยเอ่ยออกมา เขาเป็นเกอที่จิตวิญญาณเป็นนกแก้วแอฟริกันเกรย์ ซึ่งมีความเฉลียวฉลาดและการจดจำที่น่าทึง สามารถคาดการณ์ได้ว่าชนชั้นของสองคนต่างกันเกินไป และชนชั้นของสองคนนั้นแตกต่างจากเกอคนอื่นๆในห้องนี้อยู่มาก
หากระบบรับรู้คงปรบมือให้กับความฉลาดและการคาดการณ์ที่ถูกต้องเป็นแน่ ไม่แปลกที่มหาลัยนี้จะเรียกว่าที่หนึ่งของโลก ไม่เพียงสถานที่ยังรวมถึงบุคลากรไม่ว่าจะอาจารย์ผู้สอนหรือลูกศิษย์ก็ตาม
"ไม่ถามเหรอ"เยว่ชิงยกมือยีหัวคนน่ารักข้างๆ ก่อนจะใช้มือหยิบแก้วนำใส่ถาดเพื่อนำไปเสิร์ฟที่ห้องประชุมอีกรอบ
"ไม่ครับ"จิวอิงส่ายหัวปฏิเสธ
"งั้นก็ดีเลย วันนี้ไปฝึกจิตวิญญาณกับพี่ที่เขตเจ็ดนะ"
"ครับ"เมื่อได้คำตอบที่พอใจ เยว่ชิงก็ยิ้มหน้าบาน ก่อนจะไปทำงานที่ได้รับมอบหมายต่อจนจบ
ภายในเขตเจ็ดที่ห้องฝึกจิตวิญญาณ เยว่ชิงแนะนำให้จิวอิงลองเรียกจิตวิญญาณออกมาซึ่งมีเพียงอย่างเดียวที่เปลี่ยนไปคือดวงตาที่มีสีขาวและสีดำอย่างละข้าง ไม่ได้มีหูมีหางเพิ่มมาอย่างเขา
นี่คงเป็นความพิเศษของอสูรที่อยู่ระหว่างสวรรค์กับนรก
"มันคือเหตุผลที่ทำให้พวกเขาทิ้งผมให้อยู่ที่บ้านกำพร้าเกอ ก่อนที่ผมและน้องอีกสองคนจะถูกย้ายมาที่เขตนี้ด้วยเหตุผลการเรียนดี"
"นั่นคือพวกเขาพลาด นายเชื่อใจพี่ไหม ถ้าเชื่อใจพี่จะทำให้นายยกระดับที่สูงขึ้น"เยว่ชิงเอ่ยอย่างมั่นใจ ตามใดที่มีระบบเขาก็สามารถช่วยยกระดับเด็กตรงหน้าได้
"เพราะพี่เป็นเทพอสูรเหรอ"จิวอิงเอ่ยขึ้น
"นายรู้"เยว่ชิงทำหน้าแปลกใจ จิวอิงเพียงยิ้มแล้วอธิบาย
"ผมเคยอ่านลำดับชนชั้นอสูร พี่เกาเทียนเย่คงมีสายเลือดชนชั้นสูงทำให้มีความเย่อหยิ่งถือดี แต่ถ้าคู่ตรงข้ามเป็นถึงเจ้าหญิงแม้จะเป็นอดีตราชวงศ์ก็ตาม แสดงถึงสายเลือดอสูรนั้นต้องเป็นระดับราชา ไม่ต่ำศักดิ์ไปกว่านั้น"
"และการที่เขาแสดงความเคารพต่อพี่ก็เป็นไปได้ว่า พี่มีระดับเหนือราชา ซึ่งก็คือกึ่งเทพอสูรหรือเทพอสูร"
"นายคาดการณ์ได้เก่งจริงๆ งั้นยินดีทำพันธะหยาดโลหิตกับพี่ไหม เพื่อป้องกันการทรยศระหว่างเรา"
"ผมยินดีทำครับแต่ไม่ใช่เพราะกลัวพี่ทรยศ"จิวอิงพยักหน้าพร้อมทั้งรีบบอกเหตุผล เพราะกลัวเยว่ชิงเข้าใจผิด นอกจากมีน้องสองคนที่คอยดูแลทั้งชีวิตก็มีเพียงเยว่ชิงเท่านั้นที่เข้ามาเป็นครอบครัวให้ตัวเองได้อุ่นใจ
"งั้นมาเริ่มกัน"เยว่ชิงอยู่ในร่างจิ้งจอกสีขาวยกเท้าข้างหนึ่งหงายมันขึ้นแล้วแบเท้าออกจนเห็นปุ่มสีชมพูน่าบีบเล่น ก่อนจะใช้เล็บอีกข้างกรีดลงไป เช่นเดียวกับจิวอิงที่ใช้เข็มติดดระเป๋าเจาะเข้าที่นิ้วมือในขณะที่ตัวเองมีสีตาขาวดำคนละข้างและมีปลาสองตัวสีขาวดำว่ายวนรอบเอว
หยดเลือดของทั้งคู่ลอยเข้าหากันอย่างช้าๆก่อนจะรวมกันเป็นหนึ่งแล้วแบ่งออกสองส่วนวิ่งเข้ากระแทกตรงจุดหัวใจ จากนั้นก็ปรากฏโซ่ขนาดเล็กขึ้นมา
หากใครก็ตามคิดทรยศเพียงชั่ววูบ โซ่จะขาดสะบั้นพร้อมกับชีวิตที่ดับสิ้นของคนผู้นั้น
"ไม่คิดว่าจะเห็นอะไรแบบนี้"เกาเทียนเย่ที่เข้ามาพอดีก้มหัวทำความเคารพง่ายๆให้กับจิ้งจอกขาวตรงหน้า ส่วนสายตาก็จับจ้องไปที่ปลาสองตัวรวมทั้งสีตาหากบอกว่าไม่หวาดกลัวคงจะไม่ใช่ แม้แต่บุรุษที่ต่อสู้เก่งถูกขนานนามว่าบ้าเลือด ยังไม่น่าหวาดกลัวเท่านี้เลย
จิวอิงเห็นแบบนั้นก็ชินชาก่อนจะเก็บจิตวิญญาณตัวเองลงไป สายตาหวาดกลัว...ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น ขนาดครอบครัวที่แท้จริงยังด่าเขาว่าเป็นตัวอัปมงคลในบ้านเลย
"ท่านเรียกผมมาต้องการให้ผมทำสิ่งใด"เกาเทียนเย่ที่รู้ว่าตัวเองแสดงกิริยาที่ไม่เหมาะสมออกไปก็ส่งสายตาขอโทษทันที ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีชนชั้นลำดับอย่างไง แต่สิ่งที่เห็นก็บอกถึงความน่ากลัวอยู่ดี
"เรียกเยว่ชิงหรืออาชิงก็พอครับ ผมแค่ต้องการให้พี่ยกระดับจิตวิญญาณ แล้วก็รวบรวมอสูรในตำนานกับอสูรโบราณเท่านั้นนะครับ"
"ผมจะไม่ปิดบัง หอคอยในชั้นที่สี่สิบขึ้นไปเป็นสัตว์เทพอสูร อย่างเสือขาว พี่คิดเหรอครับว่าแค่ดาบหมื่นเล่มคนแสนคนจะเอาชนะได้"
"เข้าใจครับ กรงเล็บของสัตว์ย่อมฉีกเนื้อสัตว์ได้ง่ายกว่าดาบ"เกาเทียนเย่เข้าใจอย่างง่ายดาย ต่อให้คนคนนั้นจะเป็นหลงจือหยางก็ตามไม่มีทางฆ่าอสูรระดับนั้นได้ง่าย อาจจะบาดเจ็บกลับมาด้วยซ้ำ
"งั้นมาเถอะครับ ฝึกจิตวิญญาณไปพร้อมกับผม ความสามารถของพี่จำเป็นอย่างมากเมื่อต้องเผชิญกับสัตว์ประเภทสายฟ้า โดยเฉพาะมังกร"
ตามที่เยว่ชิงกล่าวมาก็ไม่ผิด เกาเทียนเย่มีจิตวิญญาณอสูรในตำนานอย่างเต่าภูเขาลาวา ขนาดตัวมีน้ำหนักกว่าแสนตัน ลำตัวของเต่าจนถึงกระดองสูงจากพื้นสามเมตรและภูเขาบนหลังอีกเจ็ดเมตร ส่วนในภูเขาก็เป็นลาวาเดือด
ความสามารถคือคลื่นเสียงที่สามารถส่งลงใต้ดินราวๆหนึ่งพันกิโลเมตร และรอบลำตัวออกไปไกลอีกสามพันกิโลเมตร ส่วนลาวาใช้พ่นออกมาทางปากเพื่อฆ่าเหยื่อ
ส่วนสัตว์ประเภทสายฟ้าจะมีการเคลื่อนที่พริบตาซึ่งสัญชาตญาณสัตว์ผู้ถูกล่ายั่งอาจจะหนีไม่พ้นและอาจจะได้รับบาดเจ็บ เพราะไม่สามารถหลบได้พ้น เกาเทียนเย่สามารถใช้คลื่นเสียงสร้างสนามพลังชั่วคราวเพื่อไม่ให้สัตว์ประเภทสายฟ้าเข้าใกล้
"ผมเข้าใจแล้วครับ"เจ้าตัวพยักหน้ารับ และรู้ได้ทันทีว่าตัวเองมีความสำคัญแค่ไหน
"แทนตัวเองว่าพี่กับผมเถอะ ไม่ต้องมีพิธีอะไรมากมาย"
"อืม"พอบอกว่าไม่ต้องมีพิธี แต่พี่ไม่ควรขรึมใส่ผมกับน้องทันทีนะ และเกาเทียนเย่ก็กลับมาเย่อหยิ่งเหมือนเดิม
คนทั้งสามเริ่มฝึกจิตวิญญาณไปพร้อมกัน โดยมีเยว่ชิงคอยบอกตามระบบอีกที จากนั้นก็แยกย้ายเมื่อเย็นแล้วโดยแลกเปลี่ยนช่องทางการติดต่อเอาไว้
"พี่ครับถ้ากลุ่มของหลงจือหยางอยากพบเพื่อพูดคุยเหตุการณ์ในวันนี้ รอผมกับน้องด้วยนะครับพวกเขามีประโยชน์กับจิวอิง ถ้าเป็นไปได้นัดพบพวกเขาที่ร้านกาแฟใต้ตึกหลิงหลงนะครับ"
"เรามั่นใจเหรอว่าคนพวกนั้นจะติดต่อพี่"
"สัญชาตญาณครับ"เมื่อได้รับคำตอบเกาเทียนเย่ก็ไม่แปลกใจ
"ได้แล้วพี่จะติดต่อไปถ้าพวกเขามาพบพี่จริงๆ"เกาเทียนเย่โบกโทรศัพท์ในมือ
"ขอบคุณครับ"เยว่ชิงพยักหน้าขอบคุณก่อนจะพาจิวอิงไปด้วย
"พี่ส่งข้อความบอกเจ้าของร้านไว้แล้ว เขาอนุญาตให้เข้าไปนั่งได้ไม่มีปัญหา"จิวอิงยังคงเป็นเด็กใสซื่อในสายตาของเยว่ชิงอยู่ดี ไม่รู้ว่าถ้าให้เข้าร่วมสงครามจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องรึเปล่า
"อย่าห่วงเลยครับ ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"เยว่ชิงถอนหายใจ ยกมือข้างหนึ่งลูบศีรษะคนน้องอย่างอ่อนโยน
ช่วงค่ำๆเป็นไปตามที่เยว่ชิงกล่าวเมื่อหลงจือหยางให้เลขาติดต่อมาจริง พวกเขาไม่เพียงแต่ต้องการรู้เรื่องลำดับชั้นซึ่งอาจจะซื้อตัวพวกเขาทั้งสามคนให้ร่วมในทีม
เกาเทียนเย่ถึงกับส่ายหน้า คนแบบหลงจือหยางน่ากลัวเกินไปแล้ว ถึงขนาดที่จะซื้อตัวพวกเขาให้เข้าทีมเพียงเพราะสงสัยในเรื่องชนชั้นและการพัฒนาจิตวิญญาณ
"ผู้ชายคนนี้ มองข้ามไม่ได้จริงๆสมแล้วที่เป็นผู้ฝึกจิตวิญญาณที่อยู่ระดับS"
"นายสนใจงั้นเหรอ"เสวียนอวี้ยกแก้วในมือขึ้นดื่ม ปล่อยให้น้ำสีใสไหลลงคอ
"สัญชาตญาณของฉันบอกแบบนั้น"หลงจือหยางเพียงตอบกลับง่ายๆ บางครั้งสัญชาตญาณของคนผู้นี้อาจจะดีกว่าเกอบางคนที่มีจิตวิญญาณเป็นสัตว์ป่าก็ได้


## ตอนที่7.

" ภารกิจที่ 7
อย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~~~ โปรดสบสายตาให้ยาวนานเฉลี่ยรวมสิบนาที เพราะดวงตาเป็นหน้าต่างของหัวใจ
ระยะเวลาที่กำหนด1:00:01:11:36
ระยะเวลาที่กำหนด2:00:00:08:47
รางวัลภารกิจ:ดวงตาเรียวหงส์ระดับเงิน "
"เหลืออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าๆ"เยว่ชิงถอนหายใจทรุดนั่งลงบนเก้าอี้สีดำตัวกลมที่สามารถหมุนได้รอบด้าน จิวอิงเลิกคิ้วอย่างสงสัยเมื่อเห็นพนักงานทยอยเดินทางออกไปด้านนอก
"จะไปไหนเหรอครับ"เมื่อเยว่ชิงถามผู้จัดการก็เดินมาตบบ่าเยว่ชิงดังเปาะแล้วยกนิ้วโป้งชมเชย
"เจ้าทรราชจ่ายเงินปิดร้านชั่วคราววันนี้ พวกนั้นเลยได้โบนัสกลับไปนอนเล่น ส่วนเราก็ดูแลเจ้านั่นด้วยละ โชคดีจริงๆที่วันนี้จะไม่มีเรื่องปวดหัว"พูดจบผู้จัดการก็เดินออกไป
"ทรราช"จิวอิงหันมาถาม
"หลงจือหยางนะ เขากลายเป็นตัวปัญหาที่น่าปวดหัวสำหรับผู้จัดการ ส่วนเจ้าของร้านคิดว่าเป็นตัวเงินตัวทอง"เรียกผู้หญิงและเกอเข้าร้านจำนวนมาก จากนั้นก็เกิดปัญหาให้ผู้จัดการไปดูแล
ร้านที่เงียบสงบก็ได้ยินเสียงคนเปิดเข้ามา คนแรกคือเกาเทียนเย่จากนั้นไม่นานกลุ่มคนทั้งห้าก็เข้ามา แถมมีผู้ชายอีกคนในชุดสูทเดินทางมาด้วยเป็นคนที่หก
"ไม่คิดว่าท่านจะนัดคุยเรื่องสำคัญในที่แบบนี้ แถมอีกฝ่ายยังเป็นเกอถึงสามคนอีก"ชายในชุดสูทเอ่ยก่อนจะเรียกจิตวิญญาณของตัวเองออกมา ขลุ่ยจิตวิญญาณสีม่วงอ่อนหรือระดับCถูกนำจ่อที่ปากก่อนจะมีเสียงเพลงเบาหวิว
ทำให้ผู้คนภายนอกมองไม่เห็นผู้คนในร้านรวมทั้งเสียงพูดคุย
"เขาเชื่อใจได้แค่ไหน"เยว่ชิงหันไปสบตากับหลงจือหยางก่อนจะเอ่ยถามไปยังผู้ชายอีกคน หัวใจเต้นตึกตักนับเวลาถอยหลัง
"คนของผมจากกิลด์ไม่ใช่จากตระกูล"หลงจือหยางให้คำตอบ โดยที่ดวงตายังจับจ้องที่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อน
"ถ้าคุณจะขอโทษที่เป็นต้นเหตุ ก็ฟังคำขอของเยว่ชิงแล้วกัน"เกาเทียนเย่เอ่ยขัด จากนั้นก็ผายมือไปยังเยว่ชิงที่ยืนยิ้มชงกาแฟให้กับคนที่นั่งอยู่
"จะขออะไร"หลงจือหยางหันหน้าไปมองเยว่ชิง สายตาคู่คมเปร่งประกายไปด้วยความพอใจบางอย่าง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในหัวเขาเริ่มมีคนคนนี้เข้ามา แล้วที่สำคัญตั้งแต่เมื่อไหร่ที่จิ้งจอกขี้อายตัวนี้กล้าสบตากับเขาตรงๆ
เพราะแบบนี้...มันถึงน่าสนใจมาก
"ผมต้องการไปที่หอคอยชั้นที่แปด โดยไม่มีใครรู้ว่ามีเกออย่างพวกเราเข้าไป"เยว่ชิงบอกถึงสิ่งที่ต้องการ ก่อนสายตาจะมองไปที่เด็กน่ารักดูดน้ำสตรอเบอร์รี่จนแก้มป่อง
"เหตุผล"หลงจือหยางหันไปตามสายตาก็เห็นเกอที่ตัวเล็กกว่าเกอทั่วไปนั่งดูดน้ำในแก้วไม่ได้สนใจใคร
"ไปถึงที่นั่นคุณจะรู้เอง ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อน"เยว่ชิงตอบก่อนจะหลบหน้าไปทางอื่น หลบซ่อนใบหน้าแดงๆของตัวเองกับยืนทำใจให้สงบ ในที่สุดก็จบลงเสียที
"ภารกิจที่ 7 เสร็จสิ้น
รางวัลความสำเร็จ:ขอบตาเรียวหงส์ระดับเงิน"
เยว่ชิงยืนอยู่ตรงอ่างล้างหน้า มองดูเส้นขอบตาที่ชัดมากขึ้นโดยที่หางตาชี้ทรงสวย ราวกับหงส์ที่เย่อหยิ่งเชิดใบหน้าขึ้นแล้วมองด้วยหางตา เยว่ชิงยกมือลูบสัมผัสมันเบาๆด้วยความพอใจ เพราะมันเสริมดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาได้เป็นอย่างดี
[พอใจใช่ไหมล่ะโฮสต์] ระบบอยากจะโอ้อวดแล้วยืดอกให้สูงเทียมฟ้า
"มันสวยมาก"เยว่ชิงตอบรับด้วยความพึงพอใจ
[แน่นอน งั้นโฮสต์อยากทำภารกิจต่อไปเลยไหม]
"เอามาเลยระบบ เราพร้อมมาก"
" ภารกิจที่ 9
สบสายตามันเด็กไป มีใจก็ต้องพูดคุย คุยไปคุยมาโปรดพาคนนั้นไปทานข้าว ถ้าเขาตอบแค่ตกลงแล้วคุณจ่ายเอาไปแค่ระดับทองแดง แต่ถ้าเขาตอบตกลงแล้วเลี้ยงข้าวคุณเอาไปเลยระดับเพชร
รางวัลภารกิจ:ริมฝีปากแดงฉ่ำดั่งเชอร์รี่ที่เก็บสดใหม่จากต้น (รอการประมวลผลของระดับ) "
"โฮกกกก ขอถอนคำพูด"เยว่ชิงลากร่างไร้วิญญาณออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะฮึบกักเก็บความรู้สึกเอาไว้ก่อนจะพยักหน้าว่าพร้อมออกเดินทาง
"โอ้ งั้นก็ไปกันเถอะ"โจวกว่างรุ่ยเรียกจิตวิญญาณผ้าคลุมสีครามระดับBออกมา ก่อนจะสวมใส่ทำให้อากาศโดยรอบบิดเบี้ยวจากนั้นพวกเขาทั้งเก้าคนก็มายังหน้าบานประตูชั้นที่เก้า
ผ้าคลุมของโจวกว่างรุ่ยสามารถใช้เป็นมิติขนาดเล็กที่สามารถเคลื่อนกำลังพลในพริบตา ยังสามารถบิดเบือนความคิดรวมถึงสร้างภาพลวงตาได้อีกด้วย
"เมื่อเปิดเข้าไปแล้วจำคำพี่ให้ดีๆถ้าอยากฆ่าก็ใช้ปลาหยิน ถ้าอยากป้องกันก็ใช้ปลาหยาง หากเราควบคุมไม่ได้พี่จะเรียกสติให้เอง เพราะฉะนั้นฆ่าให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้"
"ครับ"จิวอิงรับปาก
ในทางกลับกันบุรุษทั้งหกคนต่างขมวดคิ้ว ตอนแรกคิดว่าจะลงมือสามคนแต่คนลงมือดันเป็นคนเดียวแถมดูเหมือนเด็กมัธยมปลายมากกว่าอยู่มหาลัยเสียอีก
หลงจือหยางเดินนำไปข้างหน้าก่อนที่บานประตูจะเลื่อนออก ไม่นานเสียงทรงพลังอำนาจก็ดังขึ้นภายในชั้นที่เก้า
{เริ่มต้นการท้าทาย ห้ามออกก่อนเวลาที่กำหนด 1ชั่วโมง ยกเว้นจะสามารถเคลียร์สัตว์อสูรในชั้นจนหมด}
สายตาของเยว่ชิงมองไปที่ดินแดนแห้งแล้ง ต้นหญ้าแห้งตายมีสีน้ำตาลอมแดง บรรยากาศโดยรอบไม่เหมาะที่จะอยู่โดยใช้อากาศด้านในหนึ่งชั่วโมงเต็ม เยว่ชิงหันไปส่งสายตาให้กับเกาเทียนเย่ เจ้าตัวพยักหน้าก่อนจะโบกมือหนึ่งครั้ง
"นี่คือความสามารถเหรอ"ชายในชุดสูทที่ยังไม่ได้รู้ชื่อเอ่ยถาม แน่นอนว่านิสัยของเกาเทียนเย่ด้วยแล้วจึงตอบกลับด้วยใบหน้านิ่งๆ
"ไม่"ด้วยคำตอบแสนสั้นกับใบหน้าไม่รับแขก ไม่แปลกที่จะไปถามต่อ
"พวกมันมานั่นแล้ว"เยว่ชิงชี้ให้เห็นกลุ่มกองทัพขนาดย่อมกำลังตรงมาทางนี้
"เริ่มเลยเถอะ อย่าหวาดกลัวต่อพลังตัวเอง ค่อยๆควบคุมพวกมันให้ได้"เยว่ชิงตบบ่าคนตัวเล็กให้ผ่อนคลายและยอมรับในพลังของตัวเอง จิวอิงมีความทรงจำที่เลวร้ายเพราะครอบครัวทิ้งไปเพราะจิตวิญญาณที่ตนถือครอง
"ครับ"ทุกคนไปยืนชิดบานประตู ปล่อยให้จิวอิงเดินไปข้างหน้า โดยที่มีกองทัพกระต่ายสูงราวๆสามสิบเซนติเมตรเดินเข้ามาหาหลายร้อยตัว
"ปลากลืนวิญญาณหยิน"ปลาตัวสีขาวหายไปเหลือเพียงปลาตัวสีดำที่หมุนรอบโดยกลายเป็นละอองสีดำที่ทำให้บุรุษทั้งหกต่างก็ตกอยู่ในความหวาดกลัว ราวกับเบื้องหน้าเป็นภาพแห่งความตายของพวกเขาเอง
"ดูดกลืน"จิวอิงเดินผ่านกองทัพนับร้อย ทิ้งเศษซากกระต่ายที่แห้งเหี่ยวแล้วสลายไปกับอากาศ เจ้าตัวเดินไปข้างหน้าไม่หยุด
"ปลากลืนวิญญาณหยาง"เปลี่ยนกลับเป็นปลาสีขาวก่อนที่ขาของบอสกระต่ายในชั้นที่เก้าจะกระโดดถีบ ขากระต่ายทั้งสองข้างสั่นเทาเมื่อมีสิ่งที่มองไม่เห็นราวกับกำแพงชั้นนอกบดบังเอาไว้
จิวอิงสะบัดมือหนึ่งครั้งกระต่ายตัวสูงใหญ่ราวๆสามเมตรก็กระเด็นไปไกล
เยว่ชิงยกมือกอดอกมองดูด้วยความพึงพอใจ ยิ่งเห็นหลงจือหยางคล้ายจะพูดอะไรกับตนแต่ทำได้แค่อ้าๆหุบๆเท่านั้น อย่างน้อยก็ทำให้คนเหล่านี้สนใจก็พอ
"ดูเหมือนจะได้เท่านั้น"เยว่ชิงเอ่ยขึ้นเมื่อระบบบอกให้หยุดอีกฝ่าย ก่อนที่จิวอิงจะคลุ้มคลั่ง และเพื่อไม่เป็นการประมาทเยว่ชิงจะอยู่ในร่างเทพอสูรโดยสามารถใช้ร่างเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางได้แค่สามนาที
ร่างกายของเยว่ชิงกลายเป็นจิ้งจอกสีขาวบริสุทธิ์ ทุกๆหางที่เพิ่มมาจะทำให้ลำตัวสูงขึ้นหนึ่งเมตร หรือตอนนี้ต่อหน้าคนในชั้นที่เก้า เยว่ชิงในร่างจิ้งจอกเก้าหางมีความสูงถึงเก้าเมตรที่สามารถเหยียบพวกเขาให้ตายในครั้งเดียว
เจ้าตัวกระโดดไปกระทืบบอสกระต่ายจนตายคาตีน ก่อนจะใช้หางรัดรอบลำตัวของจิวอิงแล้วใช้เท้านุ่มๆตบศีรษะเรียกสติ
ส่วนหางที่เหลือก็ยืดยาวเก็บกวาดกระต่ายตัวอื่น ภายในเสี้ยววิเสียงเดิมก็ดังขึ้น
{เคลียร์ชั้นที่เก้าก่อนเวลาที่กำหนด ท่านสามารถออกไปได้ สัตว์อสูรชั้นนี้จะฟื้นคืนชีพในอีก 1 ชั่วโมง}
"นี่มัน น่ากลัวเกินไปแล้ว"เสวียนอวี้ใช้ศอกของตัวเองกระแทกลำตัวของหลงจือหยาง ก่อนจะผงะเมื่อเห็นเต่าตัวใหญ่ยักษ์ที่มีภูเขาลาวาประทุ
"จริง"ทั้งคุณชายโจวและคุณชายจ้าวต่างก็บอกออกมาพร้อมกัน โดยมีชายสวมชุดสูดพยักหน้าเสริมแล้วดันแว่นเข้ากรอบใบหน้า ในฐานะเลขานุการของกิลด์ต้องคิดให้รอบคอบถึงสมาชิกใหม่ลับๆทั้งสามคน
"โทษทีอยู่ต่อหน้าเทพอสูร ควบคุมตัวเองไม่ได้หรอก"เกาเทียนเย่ในร่างเต่าเอ่ยตอบเมื่อเห็นทุกสายตาจ้องมองมา ก่อนจะกลับคืนสภาพเมื่อจิวอิงได้สติพร้อมๆกับเยว่ชิงในร่างเดิม ยังมีเพียงหูกับหางโบกไปมา
"ฮะฮะ พอดีโดนพลังหยินมากไปหน่อย เลยควบคุมร่างกึ่งสัตว์อสูรไม่ได้"เยว่ชิงโบกหางสีขาวอย่างอารมณ์ดี
"ผมขอโทษครับ เป็นเพราะผม"จิวอิงก้มหน้าอย่างสลด
"จุ๊ๆอย่าโทษตัวเองเลย แล้วจิตวิญญาณของเรายกระดับรึยัง"เจ้าตัวส่ายหน้า เยว่ชิงจึงตบบ่าให้กำลังใจ
"อย่างที่เห็น ผมต้องการให้จิวอิงอยู่ในการดูแลของคุณ ถ้าเป็นไปได้คือให้เขาได้ออกล่าแบบนี้ทุกวันผมจะคอยควบคุมเขาเองและขอบคุณในความช่วยเหลือ ผมขอเลี้ยงข้าวพวกคุณสักมื้อเป็นการตอบแทน"
"ไม่จำเป็น ผมจะเลี้ยงข้าวคุณเอง แล้วเราจะคุยกันในเรื่องนี้อีกที"หลงจือหยางบอกพร้อมทั้งเบนสายตาไปที่จิวอิง นั่นหมายความว่าหลงจือหยางเห็นค่าในความสำคัญของพวกเขาทั้งสามคน
" ภารกิจที่ 9 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:ริมฝีปากแดงฉ่ำดั่งเชอร์รี่ที่เก็บสดใหม่จากต้นระดับเพชร "


## ตอนที่8.

"หาวววว"เยว่ชิงอ้าปากกว้างก่อนจะใช้มือป้องปาก เจ้าตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วตรงไปยังห้องน้ำ หลังจากจบเรื่องที่หอคอยพวกเขาก็แยกย้ายกันก่อนจะนัดพูดคุยในวันนี้ช่วงค่ำ ซึ่งมีเพียงเขากับหลงจือหยางที่ว่าง โดยที่จิวอิงไปทำงาน คนอื่นๆก็ติดธุระเช่นกัน
"มันบังเอิญไปรึเปล่า"ระบบหุบปากเงียบ นอกจากจิวอิงคนอื่นก็ว่างหมดนั้นแหละ ใครใช้ให้เยว่ชิงตัวน้อยเวลาควบคุมตัวเองไม่ได้แววตาจะส่องประกายว่ารักใคร่หลงจือหยางมากขนาดไหน ถ้าแววตาพูดได้มันคงเอาแต่ตะโกนซ้ำๆว่า
รักหลงจือหยาง ชอบหลงจือหยาง อยากเป็นเมียหลงจือหยาง
"ช่างเถอะ สติไม่ครบถ้วนแต่คงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆลงไป"ระบบอยากบอกเหลือเกินว่าเมื่อคืนเจ้าตัวเอาแต่เดินตามต้อยๆเพราะชอบความหอมของหลงจือหยาง ถึงขนาดหยดน้ำตาแหมะๆขอกอดหนึ่งครั้งก่อนจะหลับลงไปได้
ถ้ารู้ว่าตัวเองตามติดหลงจือหยางถึงขนาดที่อีกฝ่ายมาส่งถึงห้องแถมให้กอดไปหลายนาที ไม่รู้จะเอาหัวดิ่งลงพื้นเพราะความเขินรึเปล่า
และที่สำคัญถ้าบอกเรื่องนี้ไป วันนี้เจ้าตัวคงไม่ไปพบหลงจือหยางและภารกิจของระบบจะไม่เพิ่มขึ้น ไม่ได้เด็ดขาด ระบบก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน
"ระบบ วันนี้นายเงียบเกินไปนะ"เยว่ชิงที่ยืนหน้ากระจกหรี่ตาลงจากนั้นก็เอียงใบหน้าทำให้ดูเหมือนตัวร้ายในละคร เพียงแค่มีขอบตาเรียวหงส์ก็ทำให้เขาดูมีเสน่ห์มากขึ้น
"งุ้ย! สวยจังเลยระบบ"เยว่ชิงชื่นชมตัวเองอยู่หน้ากระจก ฝ่ามือลูบลำตัวทรงสี่เหลี่ยมก่อนจะหน้ามุ่ย ในอีกมือหนึงก็บีบพุงตัวเอง จากนั้นก็ใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หัวนมสีซีด
[โฮสต์คิดมากจนเกินไป ระบบยังคงเป็นเด็กดีเหมือนทุกวัน]
"เชื่อก็ได้ แต่งตัวไปทำภารกิจที่หกก่อนดีกว่า เหลืออีกหลายชั่วโมงเลย"เยว่ชิงเดินทางเข้ามหาลัยก่อนจะไปยังเขตเจ็ด ใช้เวลาช่วงเช้าจนถึงเย็นก่อนจะกลับไปหอพักเพื่อแต่งตัว เนื่องจากมีนัดพูดคุยรายละเอียดกับหลงจือหยางในวันนี้ช่วงมื้อค่ำ
"ระบบ แบบนี้มันดีไหม"เยว่ชิงเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ เมื่อตัวเองอยู่ในชุดแขนยาวเรียบๆกับกางเกงยีนส์ ถึงแม่เครื่องหน้าเขาจะดีกว่าเดิมแต่เขาก็ยังคงไม่มีเสน่ห์มากพอ แล้วยิ่งต่อหน้าคนที่ชอบไม่ว่าใครก็อยากดูดีทั้งนั้น
[เพื่อเป็นบริการสุดยอดเยี่ยมจากระบบยิ่งขยันยิ่งสวย คุณจะมีเวลาถึงเที่ยงคืนเท่านั้นที่ระบบจะเนรมิตให้ เจ้าไว้ให้ดี มีเวลาถึงเที่ยงคืน]
" ภารกิจที่ 10
สบตามันเด็กไปมีใจก็ชวนคุย พูดคุยเพื่อสร้างความคุ้นเคย ให้เขามีเราอยู่ภายในใจ คุณจะถูกเนรมิตให้งดงามที่สุดแต่มีเวลาแค่เที่ยงคืนเท่านั้น ดินเนอร์กับคนที่ชอบจะไปธรรมดาได้ยังไง
รางวัลภารกิจ:เอวเพรียวบางระดับเพชร "
"นี่มัน"เยว่ชิงยกมือทาบทับใบหน้าตัวเองในกระจก เส้นผมสีน้ำตาลถูกเสยขึ้นจนเปิดหน้าผากกว้าง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนมีประกายระยิบระยับ ริมฝีปากแดงสดสวยงามน่าจุมพิต
ร่างกายของเยว่ชิงอยู่ในชุดเสื้อยืดสีครีมพอดีตัว มันจึงรัดช่วงอกและเอวเอาไว้ เนื่องจากถูกเนรมิตเยว่ชิงจึงมีส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายอย่างน่าอิจฉา ในขณะที่ท่อนขาและเรียวแขนเองก็งดงามเสลาพอดีตัวราวกับรูปปั้น
และใช่ รูปร่างแบบนี้อยู่ในระดับทองที่ระบบสร้างขึ้นชั่วคราว ถึงจะยังไม่ได้อยู่ระดับเพชรแต่กลับทำให้เยว่ชิงดูโดดเด่นขึ้นมาทันที หากมีใครพบเจอและสบตาตรงๆอาจจะหลงเสน่ห์เกอคนนี้ไปโดยไม่รู้ตัว
"ขอบคุณระบบ"เสื้อโค้ทตัวยาวจนถึงหัวเข่าสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับสีของตัวตาปรากฏขึ้น เยว่ชิงประดับไปด้วยรอยยิ้มที่กว้าง เพราะมีเครื่องประดับชุดหนึ่งปรากฏขึ้นข้างๆ
สร้อยคอแทนชื่อของเขา ดวงจันทร์และดวงดาวเช่นเดียวกับสร้อยในมือที่ระยิบระยับ เยว่ชิงลงมือสวมโดยให้มันอยู่นอกคอเสื้อสีครีม
[ไม่เป็นไรโฮสต์ เราเป็นพันธมิตรกัน] ระบบเอ่ยอย่างใจดี
ตลอดระยะเวลาการเดินทาง ระบบใช้ความสามารถหลอกสายตาของคนอื่น ว่าเยว่ชิงเป็นหนุ่มเฉิ่มไม่น่าสนใจเพื่อความสะดวกของโฮสต์ในช่วงที่ใช้เดินทาง หลังจากที่เจ้าตัวบอกจะไปเองโดยไม่ให้หลงจือหยางมารับเพราะเขินทั้งๆ ที่วันนี้ยังไงก็ต้องเขินอยู่ดี
จะเขินเร็วเขินช้า ก็ต้องเขิน แต่เพราะโฮสต์ตัวน้อยอยากจะทำใจให้พร้อมระบบก็จัดให้
เมื่อเยว่ชิงมาถึงด้านหน้าภัตตาคารหลิงหลงระบบก็ถอนตัวออกไป เผยให้เห็นความงดงามจนคนอื่นๆ ต้องหันมาสนใจ เยว่ชิงสูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปด้านใน
เขาพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับหลงจือหยางแล้ว
อยากแรกที่เยว่ชิงทำคือขอหมายเลขห้องจากหลงจือหยาง เนื่องจากไม่อยากบอกชื่อตัวเองกับพนักงานต้อนรับที่เคาน์เตอร์ หากมีชื่อหลุดออกไป งานนี้ชีวิตในมหาลัยคงไม่สงบสุขแน่
เยว่ชิงระมัดระวังการใช้ชีวิตเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เจ้าตัวกดส่งข้อความยิกๆ โดยที่ยังไม่มีข้อความตอบกลับมีเพียงข้อความแรกที่ถูกเปิดอ่านก่อนที่สายตาจะปะทะกับรองเท้าหนังสีดำที่ยืนใกล้ๆ
"คุณ"เจ้าตัวกะพริบตาปริบๆ เมื่อหลงจือหยางยืนอยู่ตรงหน้า และรอบๆตัวเขายังมีบุรุษที่เดินมาทางนี้อีกหลายคน
"ผมมารับครับ เชิญ"หลงจืออย่างยื่นมือมาตรงหน้า เยว่ชิงหัวใจเต้นระรัวอยากจะวิ่งออกไปด้านนอกแล้วตะโกนว่าหลงจือหยางโคตรดีนับร้อยๆ ครั้ง เจ้าตัวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ วางฝ่ามือของตัวเองลงมือมืออีกอีกฝ่าย
ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือส่งขึ้นมายังใบหน้า จนเยว่ชิงต้องใช้อีกมือหนึ่งปิดมันเอาไว้จากนั้นก็เดินตามแรงมือของคนข้างหน้าและแน่นอนว่ามีเสียงที่ได้ยินตามมาอีกด้วย
หลงจือหยางตวัดสายตามองไปยังบุรุษคนอื่นๆก่อนจะก้มหัวมองจิ้งจอกตัวน้อยที่วันนี้งดงาม คงเพราะแต่เดิมเจ้าตัวมักใส่เสื้อตัวใหญ่ๆพรางตัว เมื่อวันนี้แต่งตัวเพื่อมาพบเขาเป็นพิเศษ จนเผยให้เห็นถึงความงดงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าเหล่านั้น โดนเฉพาะเอวเพรียวบางตรงหน้า
และเป็นความงดงามที่เรียกเหล่าบุรุษพวกนั้นให้เข้าหา หากเขาลงมาช้ากว่านี้ ไม่รู้จะมีกี่คนที่ได้เข้าใกล้เจ้าจิ้งจอกตัวขาว
เรื่องที่ว่าหลงจือหยางออกเดทกับเกออย่างลับๆ เป็นที่พูดถึงและกระจายเป็นวงกว้าง แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีแม้แต่รูปภาพเดียวที่หลุดออกไป เพราะมันเป็นฝีมือของหลงจือหยางที่ให้คนของตัวเองควบคุมโลกอินเทอร์เน็ตเอาไว้
และแน่นอนว่ามันยังเป็นสิ่งยืนยันได้ว่าเกอคนนี้มีความพิเศษในใจของหลงจือหยางจริงๆ เมื่อบางโพสต์ถูกลบทิ้งทันทีที่อัปโหลดเสร็จสิ้น ทำให้ผู้คนลือออกไปว่านี่คือเจ้าของหัวใจผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลก
และที่สำคัญเป็นเกอ นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ หัวใจของสตรีและเกอต่างก็กรีดร้องออกมา มีใครในดินแดนนี้ที่ไม่รู้บ้างว่าเกอไร้ประโยชน์ขนาดไหน ต่อให้มีความงามมากแค่ไหนก็ตาม
เพราะแบบนั้นเสียงในใจของสตรีแต่ละคนจึงไม่สามารถยอมรับได้ ในขณะที่เหล่าเกอก็อิจฉาอยากเป็นคนที่หลงจือหยางออกเดท
เยว่ชิงได้แต่กะพริบตาปริบๆ ตามคำบอกเล่าของระบบ ไม่รู้ว่าเดทลับๆ กันอีท่าไหนรู้กันทั้งโลกในเวลาห้านาที แค่จากชั้นล่างขึ้นมายังชั้นบนที่ห้องส่วนตัวที่หลงจือหยางจองเอาไว้
"กินไปคุยไปจะสะดวกรึเปล่า"หลงจือหยางเลื่อนเก้าอี้ออกเมื่อเข้ามาถึงห้องส่วนตัว จากนั้นก็กระชับเอวคนตรงหน้าให้นั่งลง เมื่อเยว่ชิงนั่งลงแล้วหลงจือหยางก็ยังคงมองฝ่ามือตัวเอง
เอวอีกฝ่ายเล็กมาก มันดูบอบบางแต่กลับยืดหยุ่นได้อย่างดี
ระบบที่รู้ความคิดก็คงจะยืดอกแล้วโอ้อวด คิดว่าเพิ่มความสวยแค่เอวบางรึไง มันมีดีกว่านั้นเพื่อรับท่วงท่าโลดโผนในอนาคตเอวเพรียวบางนี้ไม่เพียงแต่ยืดหยุ่นมันยังช่วยลดบรรเทาอาการปวดหลังจากโดนกระแทกอีกด้วย
"ผมยังไงก็ได้ครับ ขอบคุณ"เจ้าตัวก้มหน้าหลบซ่อนแก้มแดงปลั่ง ริมฝีปากขบเม้มเบาๆ เขินจนตัวจะแตก
หลงจือหยางระบายยิ้มออกมา ช่วงเวลาอาหารเจ้าตัวเลยพูดคุยให้จิ้งจอกตัวน้อยได้ผ่อนคลาย พอพูดคุยกันมากขึ้นเยว่ชิงก็เริ่มหายเขินจากนั้นก็คุยอยากสนุก คงเพราะชอบอีกฝ่ายมากๆเพียงแค่คิดว่าตัวเองกำลังจะตาย ก็สามารถตายตาหลับได้จริงๆไม่มีอะไรให้ติดค้าง
จนระบบต้องมาปลุกให้ตื่นจากฝัน
ให้ตายเถอะโฮสต์ แค่พูดคุยถึงกับยอมตาย ถ้าอีกฝ่ายเปลือยทั้งตัว ไม่วิญญาณออกจากร่างเลยเรอะ
ไม่ได้แล้ว ระบบจะต้องเตรียมความพร้อมเพื่อให้โฮสต์รับมือในเรื่องนี้ ต่อให้ถูกตราหน้าว่าไร้ศีลธรรมก็ตาม
"นี่คือข้อเสนอของผม จิ้งจอกน้อยมาเป็นคนของฉันเถอะ ฉันจะดูแลนายเอง รวมทั้ง....."
เยว่ชิงนั่งนิ่งตาค้าง ในหัวประมวลได้แค่ว่า เป็นของฉันเถอะ เป็นของฉันเถอะ วนไปเวียนมาก่อนที่เจ้าตัวจะกระดกแก้วน้ำสีม่วงลงในลำคอทั้งๆตั้งใจว่าจะไม่แตะต้องเด็ดขาด จากนั้นก็ตึง!
หัวทิ่มโต๊ะไปเรียบร้อย พร้อมกับเสียงจากระบบที่แจ้งเตือน แต่น่าเสียดายที่โฮสต์ของระบบไม่ได้สติเสียแล้ว
" ภารกิจที่ 11 (พิเศษถูกกระตุ้นจากโฮสต์)
บรรยากาศดินเนอร์สุดแสนจะเป็นใจ ภารกิจถูกกระตุ้นโดยตัวใจที่เต้นเร็วเกินไปของโฮสต์ เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วโปรดจุมพิตเจ้าชายของคุณ
รางวัลภารกิจ:ความหอมหวานอบอวนที่ทำให้หลงจือหยางได้เสพติดระดับเพชร ริมฝีปากของคุณคือของเขาและริมฝีปากของเขาเป็นของคุณเช่นกัน "
หลงจือหยางผวารีบเข้าไปอุ้มอีกฝ่ายก่อนจะวางราบไปกับโซฟามองแก้มแดงๆกับดวงตาที่หรี่ปรือฉ่ำวาว เจ้าตัวเลียริมฝีปากด้วยความกระหาย
"อื้อ อยากกินอีก อร่อย"หลงจือหยางส่ายหน้าเมื่อเจ้าตัวน้อยนั่งเอียงๆจนต้องจับไว้ตลอดเวลาหากปล่อยก็คงร่วงพื้น
"อื้อ อยากกิน ขอนะ นะ"เยว่ชิงกระแซะเข้าหาอกอุ่นๆก่อนจะกอดแขนข้างหนึ่งของหลงจือหยางแล้วเขย่าจากนั้นก็เงยหน้าขอ ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสดเผยออ้าแถมยังมุบมิบตามประสาคนเมาอีกด้วย
"จะจำได้ไหมว่าทำอะไรลงไปบ้าง เด็กดื้อ"หลงจือหยางเองก็กระหายยิ่งเห็นริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงราวกับเชอร์รี่ลูกนี้เผยออ้าปากชวนชิมก็อดใจไม่ไหว
ฝ่ามือร้อยผ่าวของหลงจือหยางประคองใบหน้างามให้แหงนขึ้นก่อนจะประทับริมฝีปากจุมพิตแผ่วเบา สอดแทรกเรียวลิ้นดูดน้ำหวานภายในโพรงปาก ได้กลิ่นไวน์หอมอ่อนๆก็ยิ่งกระหายจนได้ยินเสียงครางอื้อในลำคอ
" ภารกิจที่ 11 (พิเศษถูกกระตุ้นจากโฮสต์) เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:ความหอมหวานอบอวนที่ทำให้หลงจือหยางได้เสพติดระดับเพชร ริมฝีปากของคุณคือของเขาและริมฝีปากของเขาเป็นของคุณเช่นกัน "
"บ้าจริง"หลงจือหยางสบถเมื่อคนเมานอนอ่อนระทวยในอ้อมแขน
"เยว่ชิงเจ้าจิ้งจอกน้อย ยามนี้กำลังล่อลวงผมรึเปล่า"นิ้วของหลงจือหยางเขี่ยริมฝีปากจิ้มลิ้มที่อ้าออกแล้วดูดดึงนิ้วเรียวของเขาในโพรงปาก
ดวงตาของหลงจือหยางดำมืด ส่วนกลางกายของเขาชูชันเพียงแค่ถูกกระตุ้นด้วยคนเมาไร้สติที่ดูดนิ้วเชาราวกับไอศกรีมแสนอร่อย
"ฮึ่ม เด็กดี คุณกำลังทำให้ฉันหมดความอดทน"สุภาพบุรุษเปลือกนอกกำลังถูกกะเทาะเบาๆ  บางทีคนที่สามารถสัมผัสหลงจือหยางด้วยตัวตนแท้ๆอาจจะมีเพียงจิ้งจอกน้อยตรงหน้า
หลงจือหยางทอประกายแววตาไปด้วยความคาดหวัง มืออีกข้างเขี่ยแก้มนุ่มเบาๆ
"ฉันกังวลจริงๆว่าคุณจะรับไม่ไหวถ้าฉันรุนแรง"เจ้าตัวผุดลุกไปทำเรื่องราวของตัวเองในห้องน้ำก่อนจะอุ้มคนเมาแนบอกแล้วพาไปส่งห้อง ดั่งเช่นเมื่อวาน
เพราะความสามารถบิดเบือนห้วงเวลา หลงจือหยางจึงวางร่างกายนุ่มนิ่มบนเตียงก่อนจะถอดเสื้อโค้ทออก เมื่อสำรวจรูปร่างจนพอใจ ก็ก้มหน้าจูบอีกหนึ่งครั้งจนริมฝีปากของเยว่ชิงบวมช้ำจนน่าขยี้ซ้ำอีกรอบ
"ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ผมพาคุณมาส่ง ราตรีสวัสดิ์"
" ภารกิจที่ 10 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:เอวเพรียวบางระดับเพชร"


## ตอนที่9.

"ออกไป"หลงจือหยางเสยผมขึ้นอย่างหงุดหงิด เมื่อร่างกายและสมองสั่งการไม่ตรงกัน เขามีความต้องการที่อยากปลดปล่อยจนเรียกบริการจากบาร์ที่หนึ่ง เพื่อให้ส่งเกอรูปร่างเพรียวบางมาให้ ทั้งๆ ที่เหยื่ออยู่ตรงหน้าแท้ๆ เขากลับทำไม่ได้
เมื่อมีภาพความงดงามของเยว่ชิงปรากฏอยู่ในหัว ตามตำนานของจิ้งจอกที่มักจะล่อลวงผู้อื่นคงจะจริง เพราะตอนนี้ร่างกายเขาอยากจะแนบชิดกับอีกฝ่าย ไม่ใช่คนอื่น
"ตะ...แต่"เกอตัวบางน้ำตาคลอ ยกผ้าคลุมหน้าอกไม่เข้าใจว่าตัวเองทำสิ่งใดผิด ทั้งๆ ที่มีโอกาสได้ขึ้นเตียงกับผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลกแท้ๆ
"ฉันจะโอนเงินไปให้ ออกไปซะ"เกอตัวน้อยกำหมัดแน่นก่อนจะสวมเสื้อผ้าออกจากห้อง เรื่องเดทลับๆ ของหลงจือหยางกับเกอปริศนาคงจะเป็นจริง ถ้าอีกฝ่ายเดทกับหลงจือหยางทั้งๆ ที่เป็นเกอ เขาเองก็มีโอกาสเช่นกัน
"โถ่เว้ย"ภาพลักษณ์บริสุทธิ์อ่อนแอแตกสลายเหลือเพียงความโมโหร้ายที่แสดงออกมา เจ้าตัวฟึดฟัดทั้งๆที่จะได้โอ้อวดว่าได้นอนกับหลงจือหยางแท้ๆหากกลับไปตอนนี้คงไม่แคล้วโดนเหยียดหยามจากคนอื่นแน่ๆ
หลงจือหยางถอดเสื้อผ้าออกจากตัวแล้วเดินเข้าไปยืนใต้สายน้ำที่หล่นลงมาราวกับน้ำตก ฝ่ามือข้างหนึ่งยันผนังห้องน้ำที่เย็น มืออีกข้างกอบกุมตัวตนขนาดใหญ่สมกับลำตัว ในหัวนึกภาพความงดงามเย้ายวนยามที่เยว่ชิงร่างกายเปลือยเปล่า สีผิวขาวๆ ตัดกับเตียงสีแดง
ริมฝีปากจิ้มลิ้มเผยอครวญครางอ้อนวอนขอให้เขาทำรักแรกๆ ทุกคราที่เขากระแทกลึกๆ อีกฝ่ายจะกรีดร้องตัดพ้อต่อว่า ว่าเขารุนแรงเกินไปแต่ถึงอย่างนั้นก็ละล่ำละลักร้องขอให้เขาทำต่อไป
"อ่าาา"หลงจือหยางครางเสียงต่ำ ฝ่ามือชักรูดรัวเร็วยิ่งขึ้น เสียงดังเฉอะแฉะคลอไปกับสายน้ำที่ตกกระทบพื้นกระเบื้อง ก่อนจะทะลักทลายสุขสมด้วยมือตัวเอง
"หึ"หลงจือหยางหัวเราะในลำคอเมื่อน้ำขาวขุ่นกระจายเต็มฝ่ามือตัวเอง ริมฝีปากถูกเลียด้วยลิ้นสีแดงช้าๆ แค่จินตนาการหลงจือหยางยังเป็นขนาดนี้ หากได้อีกฝ่ายมาจริงๆ ไม่รู้จะคลั่งขนาดไหน
แต่ยามนี้คงไม่เหมาะ เยว่ชิงเขินง่ายเกินไป กลัวว่าถ้าอีกฝ่ายเห็นเขาถอดเสื้อเจ้าตัวน้อยจะล้มตึงสลบหนีไปอีก คงต้องสร้างความสนิทสนมแบบเนื้อแนบเนื้อให้มากขึ้น
"ช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งคนอย่างหลงจือหยางจะต้องมาไล่ต้อนจิ้งจอกน้อยให้ขึ้นเตียง"ทั้งๆ ที่เขากระดิกนิ้วครั้งเดียวมีเกอและสตรีมากมายพร้อมขึ้นเตียงกับเขาแท้ๆ
เจ้าตัวอาบน้ำก็สวมชุดคลุมสีดำออกมา มือข้างหนึ่งใช้ผ้าเช็ดผมคลึงไปทั่วศีรษะ ก่อนจะเอนพิงหมอนใบใหญ่ที่พิงหัวเตียงอีกที
"ดูท่า ต้องเปลี่ยนบางข้อ อย่างเช่นห้องพัก"ว่าแล้วหลงจือหยางก็เปลี่ยนสัญญา จากเดิมเป็นห้องพักในเครือกิลด์ส่วนตัว ก็กลายเป็นชั้นบนสุดของตึกหลิงหลง ห้องแฝดของเขาที่มีประตูเชื่อมต่อกัน
"อื้อ"เยว่ชิงที่กลับคืนสภาพเดิมบิดตัวอย่างขี้เกียจเมื่อแสงของวันใหม่กระทบสายตา เจ้าตัวลุกนั่งกลางเตียงมองซ้ายขวาก่อนจะใช้สองมือกุมหัวตัวเอง
"อ๊ากกกกก ทำอะไรลงไป ฮืออออ จำอะไรไม่ได้เลย แง๊"เจ้าตัวยกหมอนขึ้นมาอัดหน้าก่อนจะใส่เสียงเต็มที่ ระบายความรู้สึกออกมา ไม่รู้ว่าหลังจากดื่มน้ำแก้วนั้นลงไปแล้วเป็นอย่างไรบ้าง เยว่ชิงจำได้แค่ภาพตัดเท่านั้น ไม่มีอะไรในหัวเลยสักนิดเดียว
"ระบบ บอกมาเถอะว่าฉันไม่ได้ทำเรื่องโง่ๆ ลงไป"ระบบที่รู้และเห็นทุกอย่างก็ยังคงเงียบ ถ้าบอกไปแล้ววิญญาณออกจากร่างโฮสต์ขึ้นมาละ ระบบก็ซวยไปด้วย เพราะงั้นเจอกันครึ่งทาง
[ไม่รู้เลยโฮสต์ ระบบหลับ] ระบบได้แต่ขอโทษขอโพยในใจ รู้หรอกว่ามันเชื่อได้ยาก แต่ก็ดีกว่าระบบเงียบแล้วไม่ตอบอะไรออกไป
"งะ...งั้นเหรอ พักผ่อนเยอะๆ นะระบบ"เจ้าระบบตัวน้อยได้แต่เหม่อเมื่ออีกฝ่ายเชื่ออย่างสนิทใจ สุดจะเชื่อจริงๆ โฮสต์ของเขาเลี้ยงง่ายมาก
ส่วนเยว่ชิงก็ได้แต่ถอนหายใจ ในเมื่อระบบตัวน้อยนอนหลับเขาก็ไม่รู้จะไปถามใคร ถ้าให้ไปถามหลงจือหยางเขาก็ไม่มีความกล้ามากพอ
เยว่ชิงลุกไปเข้าห้องน้ำปล่อยเรื่องราวเหล่านั้นให้จมหายไป เพราะเยว่ชิงมั่นใจว่าเขาเป็นคนเรียบร้อยถึงแม้จะเมาแต่เขาก็ยังคงเรียบร้อยอยู่ดี เพราะงั้นหลงจือหยางคงไม่ขุ่นเคืองที่เขายังไม่ประทับตราลงในสัญญา
เยว่ชิงยืนหน้ากระจกแล้วบิดตัวไปมามองช่วงเอวที่คอดกิ่วสมส่วนกับร่างกาย โชคดีที่พุ่งนุ่มนิ่มไม่ยื่นออกมามากจนเกินไป เจ้าตัวตบพุงกะทิของตัวเองก่อนจะถอนหายใจ ถึงเวลาที่เยว่ชิงคนขี้เกียจจะลดหน้าท้องแล้ว
เจ้าตัวเดินลงไปแช่น้ำในอ่างก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
" ภารกิจที่ 12
เรียนรู้วิธีการเป็นภรรยาที่แสนเฟอร์เฟค เสน่ห์ปลายจวักเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ โฮสต์ที่รักโปรดทำอาหารให้กับคนที่ชอบได้กิน สามจาน
1.ไข่เจียว อาหารพื้นบ้านสุดว้าวเมื่อได้กินกับเธอ
2.ต้มจืด ต้มอาจจะจืดแต่เราแซ่บมาก
3.หมูทอด นอกจากหมูจะมันก็คงมีเรานี่แหละที่มันกว่า
รางวัลภารกิจ:พุงยุบหน้าท้องแบนราบ "
"อ่า ฉันทำภารกิจที่11ไปเมื่อไหร่ แล้วทำไมต้องใส่อะไรแปลกๆมาหลังเมนูด้วย"เยว่ชิงเอียงคออย่างสงสัย
[เมื่อคืนโฮสต์]ระบบตอบกลับอย่างซื่อๆ
"โอ้โห้ ขนาดตอนเมายังทำภารกิจผ่าน ฉันสุดยอดมากเลยระบบ"ว่าแล้วก็ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ ประกอบไปด้วยเสียงหัวเราะของตัวเอง เยว่ชิงหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิ่มอกอิ่มใจตั้งแต่เมื่อคืนรึเปล่า จึงทำให้เขาอารมณ์ดีขนาดนี้
[....] ไม่พูดดีกว่า
ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูทำให้คนที่หัวเราะอยู่รีบแต่งตัวจากนั้นก็นึกว่าใครจะมา ทั้งๆ ที่วันนี้เจ้าตัวไม่ได้นัดใครไว้ เมื่อเปิดประตูออกไปดวงตาสีน้ำตาลอ่อนก็โตขึ้นรวมทั้งริมฝีปากที่อ้าค้าง
หลงจือหยางในชุดสูทปกติแต่ไม่ปกติตรงที่ปลดกระดุมสามเม็ดบน จนเผยให้เห็นอกแกร่งที่ถูกซ่อนโดยเสื้อผ้า เยว่ชิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่สะบัดหัวไล่ความคิดชั่วๆออกไป
"ขอโทษที่มารบกวน พอดีผมอยากให้คุณประทับตราให้เรียบร้อยก่อนที่ผมจะไปประชุมที่กิลด์นะ"หลงจือหยางยื่นใบหน้าเข้าใกล้จนเยว่ชิงที่สติหลุดสะดุ้ง จากนั้นเจ้าตัวก็ก้มหัวขอโทษขอโพย
"ขอโทษครับ ลำบากคุณแล้ว"เยว่ชิงผายมือเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายเข้ามาในห้องก่อนจะขอเอกสารมาดู เพราะความเกรงใจที่อีกฝ่ายต้องวุ่นวายทั้งเมื่อคืนและเช้านี้ เยว่ชิงจึงอ่านรายละเอียดตรงส่วนของพันธมิตรเท่านั้น ก่อนจะประทับตรารูปจิ้งจอกสีขาวลงไป
"เสร็จแล้วครับ"หลงจือหยางรีบเก็บสายตาวาววับของตัวเองเมื่อคนตรงหน้าไม่ได้อ่านรายละเอียดทั้งหมด เจ้าตัวกระแอมเล็กน้อยแล้วเก็บหนังสือสัญญามาถือไว้
"เยว่ชิงสามารถย้ายเข้าห้องพักใหม่ได้วันไหนครับ"เจ้าของชื่อสะดุ้งใบหน้าเห่อร้อน น้ำเสียงทุ้มต่ำเซ็กซี่เอ่ยชื่อของเขาออกมา หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับอย่างรุนแรง อานุภาพช่างยิ่งใหญ่เกรียงไกรสมกับเป็นหลงจือหยาง
ระบบอยากจะเอาหัวโม่งพื้น ดิ่งพสุธาแล้วระเหยไปกับความร้อน แค่เรียกชื่อเกี่ยวอะไรกับยิ่งใหญ่เกรียงไกร คลั่งรักให้มันน้อยๆหน่อย
"เอ๋ หอพักกิลด์นะเหรอครับ ผมสะดวกย้ายวันนี้เลยครับ"เยว่ชิงจำได้ว่ามีการเปรยๆ ถึงเรื่องนี้อยู่ เพราะตอนนี้เยว่ชิงเป็นส่วนหนึ่งของกิลด์ถึงแม้จะมีอำนาจสั่งการแค่เกอคนอื่นแต่ในกิลด์เยว่ชิงเป็นรองแค่หลงจือหยางเท่านั้น
"นี่คือคีย์การ์ดนะครับ ห้องชั้นบนสุด"หลงจือหยางกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อยื่นคีย์การ์ดในมือแล้วเห็นสีหน้าเหรอหราราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
"หอพักหลิงหลง"เจ้าตัวอุทานขึ้น ก่อนจะมองอย่างสงสัย
"ผมพูดอย่างไม่ปิดบังผมต้องการดูแลคุณส่วนตัว ห้องพักเราจึงอยู่ติดกัน เวลาไปไหนมาไหนจะได้สะดวก เยว่ชิงคงจะไม่ต่อว่าผมใช่ไหมที่ตัดสินใจโดยพลการ"หลงจือหยางหลุบตาลงต่ำราวกับคนคิดหนัก
"ไม่ว่า! ไม่ว่าเด็ดขาด ขอบคุณนะครับ"จากตอนแรกจะปฏิเสธออกไป เมื่อเห็นท้ายประโยคดูเศร้าเยว่ชิงก็กระโดดลงหลุมที่หลงจือหยางสร้างขึ้นเสียแล้ว
เจ้าตัวยืนขึ้นกำหมัดแน่นเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะไม่ต่อว่าหลงจือหยางแน่นอน การันตีด้วยความมุ่งมั่นของตัวเอง
เมื่เห็นภาพตรงหน้าหลงจือหยางก็กระตุกยิ้มมุมปาก ความกระตือรือร้นของคนตรงหน้าช่างน่ามองเสียจริง ไม่ผิดหวังที่ใช้คำพูดแบบนั้น
"ฮะๆ เยว่ชิงกินข้าวรึยังครับ พอดีผมยังไม่ได้กินข้าวมาเลยว่าจะสั่งของมาที่นี่"หลงจือหยางยังคงพูดต่อไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายเกาแก้มเขินๆแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม สายตาแวววาวของเยว่ชิงกำลังเล่นงานหลงจือหยาง ให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ
"ผมกำลังจะทำครับ รอแป๊บเดียวเท่านั้น"ว่าจบเจ้าตัวก็รีบตรงไปยังห้องครัว หุงข้าวหม้อไฟฟ้าเสร็จแล้วก็ลงมือทำกับข้าวสามอย่าง ไม่นานหน้าจอระบบก็มีรายละเอียดและวิธีการทำขึ้นมาเป็นกระดาน
ไม่เพียงแค่นั้น ทั้งวัตถุดิบและเครื่องปรุงก็วางกองบนเคาน์เตอร์ครัว
เยว่ชิงสูดลมหายใจลึกๆอย่างให้กำลังตัวเอง ก่อนจะลงมือทำตามขั้นตอนของระบบ
เยว่ชิงในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูน่ารักพันรอบเอวจนเสื้อแนบไปกับลำตัว หลงจือหยางยืนพิงผนังมองทุกการเคลื่อนไหวอย่างเพลิดเพลินสายตา
เยว่ชิงหยิบจับอย่างลื่นไหลไม่มีจังหวะสะดุด เป็นครั้งแรกที่หลงจือหยางได้ยืนมองอะไรแบบนี้ เพียงแค่คิดว่ามีแบบนี้ในทุกๆวันมันจะดีขนาดไหน
เยว่ชิงมีรอยยิ้มประดับหน้าเมื่อคิดว่าสิ่งที่กำลังทำ ได้ทำเพื่อหลงจือหยาง ไม่เหมือนตลอดแปดปีที่ผ่านมา เขามีโอกาสแค่ส่งกล่องของขวัญรวมกับคนอื่นๆไปให้อีกฝ่ายในวันที่ฉลองวันเกิด
รับรู้ว่าทุกความตั้งใจของตัวเองไม่เคยไปถึง ไม่ว่าจะกี่ปีก็ตาม แต่เยว่ชิงก็ยังทำ ถึงแม้ว่ากล่องเหล่านั้นจะไม่ได้ถูกหลงจือหยางทอดทิ้ง เพราะมันไปไม่ถึงตั้งแต่แรกก็ตาม
เยว่ชิงไม่เคยนึกโกรธที่สตรีผู้สร้างกลุ่มเทกล่องของขวัญของเหล่าเกอทิ้ง ไม่เคยเลยสักครั้ง
เพราะทุกครั้งในทุกๆปี เยว่ชิงจะอวยพรไปด้วยท้องฟ้าในยามค่ำคืน แค่นั้นก็มีความสุข
ขอให้หลงจือหยางมีความสุข....


## ตอนที่10.

หลงจือหยางส่ายศีรษะเมื่อเห็นคนทำอาหารกำลังเหม่อลอย เจ้าตัวสาวเท้าเข้าไปใกล้ โดยยืนซ้อนทางด้านหลังโน้มใบหน้าเข้าใกล้อีกฝ่าย กระซิบเสียงนุ่มทุ้มปลุกคนช่างเหม่อให้คืนสติ
"มีอะไรให้ผมช่วยไหม"
"อุ้ย"เยว่ชิงสะดุ้งสุดตัวก่อนที่วงแขนแกร่งจะโอบรัดรอบเอว คนที่ได้สติคืนมาไม่ทันไร วิญญาณก็ล่องลอยออกจากตัวอีกรอบ หลังจากแผ่นหลังแนบชิดกับหน้าอกแกร่งแถมยังยืนในอ้อมกอดของคนที่ชอบ
อ้อมกอดเชียวนะ หน้าอกแน่นมากเลย ผลบุญทั้งชีวิตของเยว่ชิงได้ใช้แล้ว....
"ระวังหน่อย"เยว่ชิงมุ่ยปาก เพราะใครกันละที่ทำให้ตกใจ แต่ที่ทำได้ก็แค่พยักหน้าแล้วตอบอื้อในลำคอ หลงจือหยางมองใบหูแดงๆของคนตัวเล็กก็คลายอ้อมกอดก่อนจะยกกำปั้นกระแอมเบาๆ
ไม่รู้ว่าเรียกสติของจิ้งจอกน้อยหรือระงับความคิดชั่วๆในหัวตัวเองกันแน่
"ให้ผมช่วยดีกว่า"เยว่ชิงจะหันไปปฏิเสธหากอีกฝ่ายอยู่ตรงนี้เขาอาจจะไม่มีสมาธิเลยก็ได้ แต่พอมองเห็นดวงตาล้ำลึกคล้ายกดดันอยู่หน่อยๆก็พยักหน้าอย่างเผลอไผล
พอหลงจือหยางแย่งทัพพีในมือไปยืนหน้าหม้อต้มจืด เยว่ชิงก็หันหน้าไปอีกทาง ยกมือปิดหน้า เขาเพิ่งจะเผลอไผลไปกับอนุภาพความหล่อ เยว่ชิงกลายเป็นคนใจง่ายทั้งๆที่ตั้งใจจะปฏิเสธแท้ๆ
จบสิ้นแล้ว วิธีคนคลั่งรัก
ระบได้แต่กรอกตามองบน นึกถึงเสือตัวโตที่คำรามคำว่าโฮก!เป็นการปฏิเสธเมื่อเสือและสิงโตตัวอื่นเข้าใกล้ แต่พอเจอพ่อสิงโตคนหล่อ เสือตัวนั้นก็หลบหน้าเอียงอายแล้วคำรามว่าโฮกปิ๊บ! จบสิ้นของจริง
กว่าการทำอาหารสามอย่างจะจบ ใจของเยว่ชิงก็เหมือนไปวิ่งระยะไกลด้วยความเร็วระดับสูง หัวใจดวงน้อยไม่เคยสงบเมื่อได้กลิ่นของอีกคนแถมแก้มยังร้อนผ่าวเมื่อสายตาจ้องไปที่แผ่นหลังหนาของอีกฝ่าย หากเห็นภาพแบบนี้ทุกวันคงมีความสุขไม่น้อย
เจ้าตัวยิ้มอย่างมีความสุขในขณะที่ถือจานข้าวไปวางบนโต๊ะ จากนั้นคนทั้งคู่ก็นั่งทานข้าวเงียบๆ เยว่ชิงนั่งเหงื่อออกใจสั่น ก่อนที่หลงจือหยางจะเลิกคิ้วหนึ่งข้างเมื่อกินเข้าไปคำแรก
"อร่อยมาก"เมื่อได้ยินคำตอบเยว่ชิงก็ผ่อนลมหายใจลดความตรึงเครียดทันที
" ภารกิจที่ 12 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:พุงยุบหน้าท้องแบนราบ "
เยว่ชิงยกมือแตะหน้าท้องของตัวเองที่อุ่นวาบก่อนจะสัมผัสได้ถึงความแบนราบไม่มีส่วนใดที่ยื่นออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เยว่ชิงสังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงที่ระบบมอบให้ก่อนจะรู้สึกทึ่งเพราะมันรวดเร็วมากจริงๆ
ภายใต้เสียงกระทบกันระหว่างช้อนกับจาน ไม่ได้ทำให้ความเงียบในห้องกลายเป็นความเหงาเหมือนอย่างเคย เยว่ชิงที่เคยใช้ชีวิตคนเดียวรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจเมื่อมีเสียงอีกหนึ่งเสียงในห้อง
ทางฝากฝั่งของหลงจือหยางก็เพียงขมวดคิ้ว เมื่อหัวใจที่อุ่นวาบมันว้าวุ่น หลงจือหยางเกิดในตระกูลหลงที่ทั้งบิดามารดาแต่งกันเพราะเหมาะสมไม่ใช่เพราะรัก หลงจือหยางเป็นบุตรชายคนโตที่ถูกต้องตามกฏหมายของตระกูลหลง
มีพี่น้องต่างแม่หลายสิบคน ถึงแม้จะเคยทานอาหารพร้อมๆกันแต่มันไม่เคยอุ่นวาบเลยสักครั้ง มันมีเพียงความเย็นชืดที่สัมผัสได้ เพราะแบบนั้นเขาถึงดิ้นรนที่จะอยู่ข้างนอกมากกว่า เริ่มสร้างรากฐานของตัวเองตั้งแต่สิบขวบจนถึงตอนนี้
จนกระทั่งผ่านมาสิบห้าปี หลงจือหยางวางช้อนแล้วยกแก้วน้ำจ่อปาก มองสำรวจคนด้านหน้าที่กำลังอมข้าวจนแก้มพอง ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงขมุบขมิบดูเย้ายวนจนเจ้าตัววางแก้วน้ำลงแล้วใช้ริมฝีปากโลมเลียกลีบปากตัวเองเพื่อดับกระหายและลดอาการที่เป็นอยู่
หลงจือหยางสะบัดหัว ตั้งแต่ที่ได้ฉกชิมริมฝีปากสวยตรงหน้า เขาก็ดูหมกมุ่นกว่าที่เคย
"อิ่มแล้วเหรอครับ"เยว่ชิงที่กินข้าวเสร็จก็ดื่มน้ำตามและเลียริมฝีปากตามความเคยชิน
"ครับ น่าเสียดายที่ผมมีโอกาสได้กินอาหารที่อร่อยแบบนี้แค่ครั้งเดียว จะเป็นการขอมากไปไหม ถ้าผมอยากให้เยว่ชิงทำอาหารให้ผมในทุกๆเช้า"เยว่ชิงตาโตก่อนจะเอียงคอราวกับสิ่งที่ได้ยินนั้นผิด หูเขาคงมีปัญหา
"ผมจะจ้างรายเดือนนะครับรวมทั้งวัตถุดิบและค่าเสียเวลาให้"เยว่ชิงมองคนหล่อที่จ้องมองมา ก่อนจะปฏิเสธในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แค่วันนี้วันเดียวหัวใจก็รับไม่ไหว ถะ...ถ้าเห็นทุกเช้า เขาอาจจะตายได้เลยนะ
"เผอิญผมอยู่คนเดียวนะครับ บางทีก็ลืมกินข้าวทั้งเช้าทั้งกลางวันอีกด้วย"หลงจือหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าๆแววตาเหม่อมองไปที่หน้าต่าง เยว่ชิงฝ่ายดีก็พุดออกมาจากหัว ในชุดเทวดาตัวน้อย
ไม่เห็นเหรอว่าคนที่ชอบใช้ชีวิตลำบากขนาดไหน เขาอดทั้งข้าวเช้าและกลางวัน ดูสิผอมมากเลย
จากนั้นเยว่ชิงฝ่ายชั่วก็เข้ามา ในชุดซาตานตัวร้าย
เห็นสิ เพราะแบบนั้นจงใช้เวลาดังกล่าว เอาเขามาเป็นผัวให้ได้ แปดปีแล้วในที่สุดโอกาสก็มาถึง
[....] ไม่เคยเห็นฝ่ายดีและฝ่ายชั่วเห็นดีเห็นงามในทิศทางเดียวกันขนาดนี้มาก่อน นึกว่ามันจะแย้งกันเสียอีก
"ครับ แน่นอนว่าผมจะทำให้!"และแล้วคนคลั่งรักคนนี้ก็ตกหลุมพรางโดยง่าย พอได้สติก็แทบอยากจะโดนตึกตายไปซะ เยว่ชิงเจ้าคนใจง่าย ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สมองกับใจไม่ตรงกันขนาดนี้
หลงจือหยางยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ในขณะที่เยว่ชิงวิญญาณหลุดออกจากตัวไปแล้ว
เพราะรับปากไปอย่างง่ายดายเป็นเหตุให้เยว่ชิงเก็บของก่อนจะมาโผล่ที่ห้องแฝดของหลงจือหยางในหอหลิงหลง ส่วนเจ้าของห้องมาส่งเสร็จก็ออกไปประชุมกิลด์
"สวยจัง"เจ้าตัววงกระเป๋าลงก่อนจะเดินไปที่กระจกบานใหญ่ที่เป็นพนังห้อง สายตาคู่สวยทอประกายอ่อนโยนมองภาพความงามหลายนาทีก่อนจะทยอยขนเสื้อผ้าใส่ตู้
แผ่นหลังกว้างทิ้งตัวลงบนที่นอนก่อนที่หูกับหางจะโผล่จากนั้นก็กลิ้งเล่นจนหนำใจแล้วเดินไปที่ห้องครัว สิ่งแรกที่เยว่ชิงสังเกตคือเครื่องครัวที่ครบครันไม่ว่าจะอาหารคาวหรืออาหารหวาน เพียงแต่ภายในตู้เย็นช่างว่างเปล่า
"ไม่รู้ว่ากลางวันนี้หลงจือหยางจะมากินข้าวด้วยไหม"เยว่ชิงยกมือถือขึ้นมาตั้งใจว่าจะส่งข้อความไปหา แต่ก็สองจิตสองใจ กดพิมพ์กดลบเป็นว่าเล่น
"แค่คุยง่ายๆว่ากินข้าวกลางวันไหม ทำไมมันยากขนาดนี้"เยว่ชิงยกมือทึ้งเส้นผม ก่อนจะเปลี่ยนไปที่อีกแชทหนึ่งแล้วลองพิมพ์แบบเดียวกัน แล้วพบว่ามันไม่ยากอย่างที่คิดหากจะกดส่ง แต่กับคนที่ชอบ....เขาดันลังเล
[โฮสต์ คุณต้องมีความกล้ามากกว่านี้ โปรดลองก่อนอย่าเพิ่งคิดไปไกล] เยว่ชิงหลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆจากนั้นก็กดส่ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วและเขาจะมากินอาหารเที่ยงพร้อมกับเยว่ชิงอีกด้วย
เจ้าตัวดี้ด้าขึ้นมาทันควันจากนั้นก็เดินออกทางด้านหลังตึกเพื่อไปซื้อของ โดยที่ระบบบอกถึงรายการอาหารเพื่อสุขภาพ ไม่ว่าจะไข่ ถั่ว เนื้อวัว หอยนางรม กระเทียม.....
เยว่ชิงเลยเช็กอีกทีกับทางอินเทอร์เน็ต โดยที่พวกมันขึ้นว่า อาหารบำรุงอสุจิให้แข็งแรง เคลื่อนที่รวดเร็ว เพิ่มสมรรถภาพทางเพศ
"นายเป็นแบบนี้เองสินะ ระบบ"เยว่ชิงได้แต่คาดโทษไว้ในใจ ก่อนจะลงมือซื้อวัตถุดิบอาหารทั่วไป ตั้งใจจะทำอาหารง่ายๆอย่างผัดคะน้าหมูกรอบ เจ้าตัวเลยเลือกซื้อผักสดๆกับหมูกรอบในร้านดังเพื่อนำไปทำ
อาหารกลางวันไม่ต่างจากช่วงเช้าที่พวกเขาต่างกูรู้สึกอุ่นวาบในหัวใจ ถึงแม้จะไม่ได้พูดคุยกันเพียงแค่นั่งทานอาหารร่วมกันเท่านั้น
"อร่อยมากครับ"คำพูดนี้กลายเป็นประโยคที่ได้ยินบ่อยที่สุดตลอดหลายวันที่ผ่านมา
กิจวัตรประจำวันของเยว่ชิงมีเพิ่มมากขึ้นเพราะใกล้ช่วงสงครามในอีกไม่กี่วัน ช่วงเช้าตื่นมาทำอาหารและบางส่วนใส่กล่องให้หลงจือหยางนำไปทานในที่ประชุม
เสร็จจากนั้นก็ไปทำภารกิจที่หกของตัวเองและตามด้วยภารกิจที่สามที่ร้านกาแฟ ส่วนตอนกลางคืนก็พาจิวอิงไปที่หอคอยชั้นที่เก้าฝึกฝนอยู่หลายวัน จนในที่สุดเสียงของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งหลังกลับมาถึงห้อง
" ภารกิจที่ 6 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกนะดับจิตวิญญาณจากระดับFไประดับE
รางวัลภารกิจ2:ความยืดหยุ่นของหางจิ้งจอก ปรากฏหางที่สอง ยึดตำนานจิ้งจอกเก้าหาง เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์  "
เยว่ชิงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหน้าประตูมือจับที่ตราประทับที่ร้อนผ่าวก่อนจะปลดกระดุมเสื้อมองหางจิ้งจอกสีขาวอีกหนึ่งหางที่งอกออกมาอย่างช้าๆจากนั้นร่างกายก็ดับวูบเข้าสู่มิติพิเศษเพื่อยกระดับทันที
เยว่ชิงในมิติค่อยๆนอนดูดซับพลังวิญญาณบนก้อนหินขนาดใหญ่ ข่มความเจ็บปวดจากการงอกของหางที่สอง
[ตำนานจิ้งจอกเก้าหาง เมื่อบำเพ็ญตบะครบหนึ่งพันปีจะงอกหนึ่งหางเสมอ ทุกๆการงอกจะต้องเจอกับทัณฑ์สวรรค์ ทางระบบได้เร่งเวลาหลายร้อยปีโดยที่โฮสต์ดูดซับหินวิญญาณก้อนใหญ่ ได้โปรดทนต่อความเจ็บปวด]
[ยิ่งมีหางจำนวนมากเท่าไหร่โฮสต์ก็ยิ่งผ่านด่านทัณฑ์สวรรค์มากขึ้นเท่านั้น]
ผ่านไปราวๆหนึ่งชั่วโมงเยว่ชิงก็ยกระดับสำเร็จ ตราประทับของเยว่ชิงแผ่พลังวิญญาณสีฟ้าบ่งบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ระดับEเรียบร้อยแล้ว
"วันนี้ก็ไม่กลับเหรอ"เจ้าตัวยกมือเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้า มองไปรอบห้องใหญ่ที่เงียบเหงา เมื่อหลงจือหยางไม่ค่อยได้กลับมา เนื่องจากอีกสามวันจะเริ่มประกาศสงครามกับหอคอยในชั้นที่สิบ
ทางฝั่งหลงจือหยางเองก็เคร่งเครียดไม่แพ้กันในเมื่อทางตระกูลกดดันให้เขาเป็นคนนำของตระกูลโดยยกผู้นำทัพของกิลด์ให้กับรองกิลด์ชั่วคราว
"สงครามครั้งใหญ่ต้องการให้ตระกูลหลงโดดเด่นที่สุด เมื่อไหร่จะเข้าใจว่าฉันไม่เคยต้องการตระกูลหลง"น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้คนที่ก้าวเท้าเข้ามาหยุดชะงัก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องทนฟังคนเป็นพี่ชายแค่เดือนกว่าๆพูดถึงตระกูลที่ยิ่งใหญ่แบบนี้
"พ่อต้องการให้พี่เป็นคนนำทัพเพื่อตระกูล"แม้จะเจ็บใจ แต่ลูกนอกสมรสก็ทำได้แค่อิจฉา
"ตั้งแต่สิบห้าปีก่อนเป็นแบบไหน ตอนนี้ก็เป็นแบบนั้น"หลงจือหยางปฏิเสธไป เขาจะนำทัพในฐานะหัวหน้ากิลด์ ไม่ใช่ในฐานะทายาทตระกูลหลง
ฉากหน้าที่ครอบครัวมักจะแสดงความรักทำให้คนอื่นๆมักจะเข้าใจไปว่า ตระกูลหลงรักหลงจือหยางมากในฐานะทายาทคนเดียวแต่ที่จริงไม่ใช่ เขาไม่ใช่ลูกรักของพ่อแม้แต่แม่ก็ตาม
มีเพียงพลังที่เขาครอบครองเท่านั้น ที่คนในตระกูลใช้โอ้อวด โชคดีที่ตนมีความแข็งแกร่งกว่าคนอื่นเป็นอย่างมากและมันมากพอที่จะแข็งกระด้างและต่อต้านคนในตระกูล
ไม่งั้นหลงจือหยางคงอึดอัดมากไปกว่านี้ เพราะไม่สามารถทำตามที่ใจต้องการได้ บางทีเรื่องของจิ้งจอกน้อยก็คือหนึ่งในนั้น
หวังเพียงว่าตระกูลหลงจะไม่โง่แตะต้องเด็กน้อยของเขา ไม่งั้นคงได้เห็นดีกัน


## ตอนที่11.

เวลาเที่ยงคืนครึ่ง ภายในห้องนอนที่เงียบสงบของเยว่ชิงก็ปรากฏแขกไม่ได้รับเชิญ เจ้าตัวมาในชุดหลุดลุ่ยและดูหงุดหงิดเป็นอย่างมาก พอสายตาปะทะกับร่างกายบอบบางที่ใบหน้าแนบหมอนจนแก้มยู่คนที่อารมณ์ไม่ดี ก็รู้สึกมีความสุขและอารมณ์ดีขึ้นมาทันควัน
เตียงนอนยวบลงเล็กน้อยเมื่อก้นของหลงจือหยางแนบลงไป ฝ่ามือใหญ่วางทาบที่ศีรษะลูบเส้นผมนุ่มนิ่มราวกับปุยนุ่น ฟังเสียงฟี้ยาวออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสด
หลงจือหยางระบายยิ้มเมื่อรับรู้ได้ว่าคนที่นอนหลับสนิทคงเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก เพราะมีเพียงคืนนี้ที่เจ้าตัวนอนหลับสนิทโดยไม่ส่งเสียงอืออาในลำคอเหมือนเช่นเคย
"ผมเลือกแล้ว แค่เธอเท่านั้น"หลงจือหยางกล่าวจบก็ถอนหายใจเอนแผ่นหลังพิงหัวเตียงแล้วลูบศีรษะต่อไป ใบหน้าแหงนขึ้นปิดเปลือกตาลง
หลงจือหยางรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่สมควรดึงเยว่ชิงให้เข้ามา เพราะรู้ได้จากตอนที่นัดดินเนอร์คราวก่อน จิ้งจอกน้อยสวยสง่าก็จริงแต่นั่นมันแค่เปลือกที่สวมให้คนอื่นเห็น ไม่ใช่มาจากภายในและความรู้สึกมั่นใจ
ยามที่เขาลงมารับด้านล่างเยว่ชิงมีอาการเกร็งต่อสายตาคนอื่นตลอดเวลา จึงสนใจไปที่โทรศัพท์แทนเพื่อที่จะไม่ต้องสบตากับใคร
แค่เขาคือคนที่มักจะปรากฏในสื่อและโลกออนไลน์ มันเป็นไปไม่ได้ที่เยว่ชิงจะไม่ปรากฏตัว เยว่ชิงยังไม่รู้จักการวางตัวมากพอแถมยังขาดความมั่นใจ ต่อให้หลงจือหยางมุ่งมั่นจะทำทุกทางเพื่อเยว่ชิงก็ตาม แต่เขาก็ขลาดกลัวว่าคนตัวเล็กจะถอดใจ
"ควรทำแบบไหนดี"หลงจือหยางพึมพำ คนตัวเล็กเปิดใจคุยกับเขามากขึ้น กล้ามากขึ้นและมีความมั่นใจมากขึ้น หากสักวันมีคนอื่นทำให้ขาดความมั่นใจขึ้นมา บางทีเขาก็ควรฆ่าคนคนนั้นทิ้งไป แต่ก็เป็นการทำลายที่ปลายเหตุไม่ใช่ต้นเหตุ ฆ่าทิ้งไปคนแรกก็มีคนที่สองสามสี่ตามมาอยู่ดี
"ฝันดีจิ้งจอกน้อย"หลงจือหยางละทิ้งความคิดไปก่อนจะกลับไปยังกิลด์ ทิ้งร่างบอบบางนอนนิ่งบนเตียงและหนึ่งระบบผู้สอดส่อง ฝากฝั่งรอยประทับที่ริมฝีปากหยักหนาที่หน้าผากแล้วก็วางกระดาษเอาไว้
ระยะเวลาไม่ถึงเดือนสร้างความมั่นใจเล็กๆ ให้กับเยว่ชิงได้ระบบก็เหนื่อยไม่น้อย ถ้าจู่ๆ มีคนอื่นมาบอกว่าเด็กน้อยของเขาไม่เหมาะกับหลงจือหยาง เด็กน้อยของเขาต้องร้องไห้แน่ๆ เขาอุตส่าห์ดูแลมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยจะปล่อยให้คนมาทำร้ายจิตใจเด็กน้อยได้ยังไง
ระบบโอนย้ายภารกิจมากองรวมๆ กัน ก่อนจะจิ้มเรียงลำดับใหม่ ไม่มีความมั่นใจก็สร้างมันขึ้นมา ขาดความสง่างามก็สร้างมันขึ้นมา ขาดความสามารถทางด้านกีฬา อาหาร ดนตรีก็แค่สร้างมันขึ้นมา ไม่มีอะไรในโลกที่ระบบทำไม่ได้
คอยดูเถอะ สักวันเยว่ชิงจะเป็นเกออันดับหนึ่งที่เหมาะสมกับหลงจือหยางมากที่สุด และเพื่อเสริมความมั่นใจระบบจำเป็นต้องทำเรื่องไร้ศีลธรรมจริงๆ
ขอโทษนะโอสต์แต่มันจำเป็นจริงๆ ....
"อื้อ"คนตัวเล็กบิดขี้เกียจบนเตียงกว้างใช้มือสางผมนุ่มนิ่มไปมา เมื่อคืนเขาฝันหวานมากๆ ฝันว่าหลงจือหยางมาจุ๊บหน้าผากด้วย เจ้าตัวนั่งเขินอยู่บนเตียงก่อนจะผงะเมื่อเห็นกระดาษสีขาววางอยู่
"นี่มัน แม้แต่ลายมือก็ยังหล่อเท่"เยว่ชิงยกมือปิดปากด้วยความปลื้มปริ่ม จนระบบที่ได้ยินเสียงโฮสต์ตัวน้อยที่กำลังจะมอบภารกิจต่อไปได้แต่ตกตะลึง
[...] โฮสต์คุณมองรายละเอียงบางอย่างพลาดไปรึเปล่า คนปกติทั่วไปสิ่งแรกที่คิดคือ...อีกฝ่ายเข้ามาตอนไหนเข้ามาได้ยังไง ไม่ใช่ลายมือหล่อเท่
"งื้อออ ระบบดูสิ ดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้ป่วยจากหลงจือหยางละ"
[โฮสต์คุณไม่คิดอะไรหน่อยเหรอ] ระบบเอ่ยย้ำ อย่างน้อยก็คิดหน่อยเถอะว่าหลงจือหยางเข้าห้องนี้ได้อย่างไง ถ้าเป็นคนอื่นนี่เรียกว่าไม่ปลอดภัยเลยนะ
"หือ คิดอะไรเหรอ ไม่นี่ ไม่มีอะไรในหัวเลย"เยว่ชิงที่ตื่นเช้าย่อมไม่มีอะไรในหัวก็ตอบแบบซื่อๆ เหมือนที่ผ่านมา
[...] สมองของโฮสต์โยนให้ลากินไปแล้วสินะ
[ช่างเถอะ ระบบจะมอบคอลเลคชั่นสุดว้าวเล่มแรกให้เพื่อเป็นของขวัญที่เลื่อนระดับสำเร็จ] ระบบอาจจะไร้ศีลธรรม แต่ทุกอย่างก็ทำเพื่อโฮสต์นะ
"เย่~~~ เอาไว้ก่อนนะ อาบน้ำก่อนเดี๋ยวป่วยแล้วหลงจือหยางจะเป็นห่วง"
[...] ระบบมันไม่สำคัญ
เยว่ชิงยิ้มหน้าบานกระโดดโลดเต้นเข้าห้องน้ำอย่างมีความสุข ก่อนจะรีบอาบน้ำเช็ดตัวแล้วแบมือขอของขวัญจากระบบ ไม่นานหนังสือปกหน้าโดยที่ภาพหน้าปกเป็นตัวอักษรสีแดง
เยว่ชิงเปิดหน้าแรกออกก่อนจะสตั้นไปความรู้สึกร้อนผ่าวขับไล่ลมออกจากหู จนรับรู้ได้ว่าควันจำนวนมากกำลังทะลักออกทางหู ไม่นานฝ่ามือก็สัมผัสถึงหยดน้ำเหนียวๆ แปะลงเรื่อยๆ
"เฮือก สวรรค์"
[ไม่! โฮสต์อย่าเพิ่งตาย ตั้งสติก๊อนนนน]
เป็นช่วงเช้าที่อลเวงมากที่สุดวันหนึ่ง ระบบจึงเรียกหนังสือคืนกลับมาโดยที่เยว่ชิงนอนราบบนเตียง มีทิชชู่สีขาวยัดที่รูจมูกถึงแม้เลือดจะหยุดไหลแล้วก็ตาม เยว่ชิงไม่คิดเลยว่าระบบจะชั่วร้ายได้ขนาดนี้ เพราะอานุภาพของมันอาจจะทำให้เยว่ชิงหัวใจวายตายได้ตลอดเวลา
[ฮึบไว้โฮสต์ ฉากเด็ดมีอีกเยอะ]
"หึ"เยว่ชิงงอนระบบเป็นอย่างมาก เจ้าตัวบึนปากจนหน้าย่น
[งั้นไม่เอาแล้วสินะ]
"เอาซี่"เจ้าตัวว่าเสียงอ่อนก่อนจะดึงทิชชู่ออกจากนั้นก็แบบมือ ระบบก็จัดส่งทันใจ เมื่อเปิดไปหน้าแรกเยว่ชิงก็ต้านทานได้มากขึ้น จนระบบรับรู้ได้ว่าโฮสต์ของมันมีความมั่นใจขึ้นมา ก่อนจะเปิดหน้าถัดไป
"เฮือก สิ้นสุดชีวี"ว่าจบเลือดก็พุ่งออกมา ทิ้งตัวลงไปนอนตามเดิมด้วยรอยยิ้มกว้างประดับหน้า
[ว๊ากกกก] และแล้วระบบก็ทำการริบของขวัญคืน จนเยว่ชิงได้แต่พูดมุบมิบว่าระบบโหดร้ายมาก ทำกันได้ลงคอ
ภาพแรกคือแผ่นหลังของหลงจือหยางที่ไม่มีเสื้อผ้าขวางกัน ความขาวโอโม่กระแทกตา ความหล่อกระแทกใจ ถึงจะหันใบหน้าแค่ด้านเดียวก็ตาม ส่วนภาพที่สองคือภาพด้านหน้าของหลงจือหยาง แผ่นอกสุดว้าวแถมยอดอกสีแดง ถึงภาพสองภาพจะมีแต่ด้านบนก็ตาม
[ถ้าทำผ่านสามภารกิจในวันนี้ โฮสต์จะได้คอลเลคชั่นนี้ไป ยังเหลืออีกสามหน้าคิดดีๆ นะ ต้องได้รับการประเมินระดับAขึ้นไป]
เยว่ชิงที่กินข้าวเช้าเสร็จก็พยักหน้าฮึดสู้ก่อนจะดึงทิชชู่เปื้อนเลือดออก เพราะระบบริบเอาไปเยว่ชิงเลยต้องทำทุกทางเพื่อให้ได้มาครอบครองอีกครั้ง เพื่อผู้ชายอย่างหลงจือหยางแล้วบุกน้ำลุยไฟก็พร้อม
" ภารกิจที่ 13
ท่วงท่าการเดินสง่างาม สมแล้วที่ได้เรียบรู้จากปรมาจารย์นางแบบผู้มากประสบการณ์ ต้องได้ระดับ Aขึ้นไปถึงจะผ่าน
รางวัลภารกิจ:การเดินสะกดทุกสายตาระดับปรมาจารย์ "
ไม่นานประตูบานใหญ่ก็ปรากฏ เยว่ชิงกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ราวกับกำลังเดินทางเข้าสู่ลานประหาณ แต่พอระบบเอาหนังสือออกมาล่อเยว่ชิงก็มุ่งมั่นขึ้นมาทันที
[อย่าห่วงเลยโฮสต์หนึ่งชั่วโมงภายนอกเท่ากับสิบชั่วโมงภายในเท่านั้น] ระบบคลี่ยิ้มกว้าง เรื่องที่หลงจือหยางกังวลใจระบบจะทำมันให้ทั้งหมด
[ตระกูลฟาง เจ้าหญิงจากประเทศอื่นๆ ฮึ่ม] เมื่อเยว่ชิงเดินเข้าบานประตูไป ระบบก็เอ่ยถึงเกอและสตรีจากที่อื่น ที่นับว่าเพียบพร้อมและถูกมองว่าเหมาะสมกับหลงจือหยาง แถมตระกูลฟางยังเป็นตระกูลที่มารดาของหลงจือหยางถือหางอีกด้วย
ทางฝากฝั่งของผู้มีพลังก็มีการจัดอันดับ สตรีก็มีจัดอันดับอย่างลับๆ ว่าใครเหมาะที่จะยืนอยู่กับหลงจือหยางมากที่สุดโดยมีสามตำแหน่งที่ไม่หลุดอย่างตระกูลฟาง โอลิเวียอดีตราชวงศ์ประเทศGและเจ้าหญิงจากประเทศB
[เหอะ! โฮสต์ของระบบเหมาะกว่าเห็นๆ อย่างน้อยผู้ชายก็เป็นฝ่ายเลือกละเนอะ คิคิ]
เยว่ชิงยืนอยู่กลางห้องที่มีกระจกรอบด้าน ด้านหน้าเป็นสตรีคนหนึ่งที่ดูสวยมากๆ ในชุดรัดรูป เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเยว่ชิงก็อยู่ในชุดรัดรูปเช่นกัน
"เรียกฉันว่าอาจารย์ก็พอ เราจะมาเรียนเรื่องการเดินกัน"เยว่ชิงฉีกยิ้มกว้าง ก็แค่เดินไม่ยากอะไร จากนั้นไม่นานก็ขอถอนคำพูด
แขนทั้งสองข้างยื่นไปด้านหลังก่อนจะมีไม้ทาบที่ข้อพับแขนกับหลัง เยว่ชิงไม่สามารถยืนงอตัวได้ ได้แต่แผ่นหลังเหยียดตรงก่อนจะมีไม้ฟาดลงมาเป็นระยะหลังจากที่เดินผิด
"แขนแกว่งไป อย่าเดินทื่อ สับขาด้วยเน้นสะโพก เอาหนังสือไปทับหัวถ้าหล่นโดน"เยว่ชิงปาดน้ำตาทิพย์ วงการนางแบบนายแบบช่างน่ากลัว โชคดีที่อยู่ในนี้แล้วไม่รู้สึกเหนื่อย
"เดินให้สง่างามเป็นปัจจัยสำคัญ เมื่อถูกสายตามองตรงมาจงเชิดหน้าอย่างมั่นใจใช้การเดินแบบสับๆ ให้ตราตรึงต่อผู้อื่น ไม่ใช่ก้มหน้าหลังงองุ้มราวกับคนแก่ ไปเริ่มใหม่"
อาจารย์จำเป็นได้แต่ถอดถอนหายใจ ก่อจะมองไปที่หนังสืออีกหลายเล่มและรองเท้าส้นสูงขนาดที่แตกต่างกัน ไม่รู้ว่าลูกศิษย์ชั่วคราวจะใช้เวลากี่ชั่วโมงกว่าจะสอบผ่านระดับสูงสุดในนี้
ผ่านไปหลายชั่วโมงด้านในและราวๆ สี่ชั่วโมงข้างนอก เยว่ชิงก็สอบวนไปมาไม่ต่ำกว่าเจ็ดครั้งในที่สุดก็ผ่าน อาจจะดูเหมือนง่ายเกินไปแต่ทุกวินาทีในนั้นเยว่ชิงไม่ได้หยุดพักเพราะมันไม่มีอาการเหนื่อยล้าเรียกได้ว่ามีแรงล้นเหลือ
"ในฐานะอาจารย์ฉันรับรู้มาจากระบบอยู่บ้าง จำคำพูดฉันไว้ให้ดี ยามที่เดินเคียงข้างชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลก เจ้าไม่ควรเดินก้มหน้า จงยืดอกแผ่นหลังเหยียดตรงเชิดหน้าเข้าไว้ แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ออกจากชีวิตชายคนนั้นซะ แปดปีที่ผ่านมาสำหรับเจ้า...."
"ครับ ผมจะทำครับอาจารย์"
"ดี ขอให้ยืนเคียงข้างอย่างที่ต้องการ"
" ภารกิจที่ 13 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:การเดินสะกดทุกสายตา "
[ดีใจที่ผ่านภารกิจนะโฮสต์ ไปทำภารกิจต่อไปดีกว่า]
"ขอบคุณนะระบบ"เยว่ชิงปาดน้ำตาน้อยๆ ตอนนี้เขารู้แล้วว่าทำไมระบบถึงมอบภารกิจแบบนี้ให้ ลองคิดภาพตามว่าตัวเองดูก้มหน้าก้มเวลาเดินกับหลงจือหยางผู้คนจะหัวเราะเยาะใส่ขนาดไหน
ยอมไม่ได้เด็ดขาด ถ้ามีคนมาว่าหลงจือหยางตาต่ำคว้าเกอแบบเขาไปเป็นแฟน....ระบบแทบหัวทิ่ม ทำเพื่อตัวเองต่างหากไม่ได้เพื่อหลงจือหยางฝ่ายเดียว นี่ถ้าหลงจือหยางชี้นกแล้วบอกไม้ โฮสต์ก็คงเห็นว่ามันเป็นไม้สินะ
ยอมได้ที่มีคนด่าตัวเอง แต่ยอมไม่ได้ที่ผู้ชายของตัวเองโดนด่า
" ภารกิจที่ 14
เมื่ออยู่ในสังคมมารยาทการทานอาหารนับว่าสำคัญ เรียนรู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับบนโต๊ะอาหาร ต้องได้ระดับ Aขึ้นไปถึงจะผ่าน
รางวัลภารกิจ:มารยาทการกินระดับปรมาจารย์ "
เยว่ชิงมึนหัวตึบเมื่อต้องมานั่งบนเก้าอี้ที่มีจาน ช้อน ส้อม หลายสิบชนิดตรงหน้า
"เอาละเราจะเริ่มจากช้อนก่อน ช้อนแบบนี้ใช้กับน้ำชุบแบบข้น ช้อนแบบนี้ใช้กับน้ำชุบใส ส้อมอันนี้ใช้กับขนมเค้ก อันนี้ใช้กับขนมชิ้นเล็กๆ อืมมมมจำได้ไหม"
เยว่ชิงมองอาจารย์ผู้อ่อนโยนตรงหน้าก่อนจะกลืนน้ำลายแล้วเอ่ย "ขออีกรอบครับ"ผ่านไปอีกสองชั่วโมงภายนอก
"ภารกิจที่ 14 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:มารยาทการกินระดับปรมาจารย์ "
" ภารกิจที่ 15
จะดูดีมีระดับก็ต้องอยู่ที่เสื้อผ้าและเครื่องประดับ เปลี่ยนจากอีกากลายเป็นหงส์ฟ้าที่คู่ควร ต้องได้ระดับ Aขึ้นไปถึงจะผ่าน
รางวัลภารกิจ:แฟชั่นด้านการแต่งกายระดับปรมาจารย์"
"คลาสนี้ไม่ยาก จำแนกการแต่งกายง่ายๆ ดินเนอร์กับคนรัก ออกงานสังคมกับคนรักและชุดสบายๆ อยู่บ้านกับคนรัก"
"เซนซ (senes) ด้านการแต่งกายเธอห่วยมาก แค่ชุดสบายๆ ที่ไม่ใช่กางเกงขาย้วยนะ มีไหมจ๊ะ"อาจารย์ฉีกยิ้มเหี้ยมเกียมจนเยว่ชิงได้แต่หัวเราะแหะๆ อาจจะดูเหมือนง่ายแต่ก็ไม่ เพราะหัวข้อจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เมื่อทำข้อใดในสามข้อผิดไปก็ต้องเริ่มใหม่สามข้อ
เมื่อแต่ละข้อวนเวียนกลับมาอีกครั้งก็ห้ามใส่ชุดเดิมที่เคยผ่าน จนสี่ชั่วโมงภายนอก
"จำไว้นะ อยู่กับคนรักใส่ชุดยั่วเขาบ้างก็ได้ นี่คือคำแนะนำของอาจารย์"
"ภารกิจที่ 15 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:แฟชั่นด้านการแต่งกายระดับปรมาจารย์"
[เหนื่อยหน่อยนะโฮสต์ เอาไปปลอบใจแล้วกัน] และแล้วเยว่ชิงก็ได้คอลเลคชั่นแรกมาไว้ในอ้อมกอดของตัวเอง


## ตอนที่12.

"พรุ่งนี้ก็ต้องเข้าหอคอยแล้ว วันนี้หัวหน้าให้มาผ่อนคราย เห็นว่าร้านนี้คนเยอะดี น่าจะอร่อย"ชายวัยยี่สิบปลายๆ เอ่ยขึ้น ก่อนจะนำฝูงชนเข้าไปในร้าน ยามที่เปิดประตูเข้าไปจะได้ยินเสียงกรุ้งกริ้งอันเป็นเอกลักษณ์
"ขอให้อร่อยจริง ไม่งั้นแกโดนแน่"คนที่มาด้วยชี้หน้าคนนำก่อนจะหัวเราะแล้วนิ่งสนิทไป เมื่อสายตาปะทะเข้ากับบาริสต้าของร้าน เจ้าตัวยกกำปั้นกระแอมไอ ถึงสินค้าร้านจะไม่อร่อยแต่ถ้าได้มองคนสวยตรงหน้าก็คุ้ม
เยว่ชิงรับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองมาก่อนจะคลี่ยิ้มหวานตามฉบับนางงาม ระบบปรบมือแปะๆ ให้กับโฮสต์ที่สามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว เยว่ชิงในชุดเสื้อยืดแขนยาวเปลือยหัวไหล่ขาวชุดแนบกระชับเอวเพรียวบาง
นี่คือหนึ่งในกลยุทธ์ทางด้านการแต่งกาย เนื่องจากคนเราต้องรู้ก่อนว่าสรีระของตัวเองจะเหมาะกับการใส่ชุดแบบไหนมากที่สุดถึงจะดึงเสน่ห์ออกมาได้ น่าเสียดายที่ตอนนี้ระบบยังไม่สามารถให้เยว่ชิงตรวจสเตตัสประจำตัวได้
ด้านล่างเป็นกางเกงผ้าฝ้ายโปร่งสบาย ยามที่เคลื่อนไหวกางเกงก็จะสยายไปตามลม ไม่ได้แนบกระชับไปกับเรียวขาเพราะมันยังไม่สวยพอ เลยใช้หลักการซ่อนรูปในกางเกงตัวใหญ่ เพราะความโปร่งพองของผ้าฝ้ายทำให้ส่วนก้นไม่แนบกระชับ ไม่งั้นคงได้เห็นก้นแฟบๆ แน่ๆ
อีกแค่สิบห้าวัน เยว่ชิงจะมีก้นสวยๆ มาไว้ในครอบครอง
"รับอะไรดีครับ"เยว่ชิงเอ่ยถามเมื่อหนุ่มตรงหน้าได้แต่มอง พวกเขาเริ่มได้สติหลังจากได้ยินเสียงก่อนจะเอนใบหน้าหลบสายตาใสซื่อสีน้ำตาลอ่อน ก่อนจะเอ่ยชื่อเมนูมาทีละคน
"รอสักครู่นะครับ"เยว่ชิงยิ้มอย่างดีใจเมื่อเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามา เจ้าตัวเลยรีบหันหลังไปทำให้กับกลุ่มคนตรงหน้าเพื่อรับเมนูกลุ่มถัดไป
"สนใจเหรอ"คนในกลุ่มกระซิบกระซาบ หลังจากที่เพื่อนในกลุ่มมองเกอตัวน้อยตาไม่กะพริบ
"ก็....สวยดี มีเสน่ห์"เพราะการปรับบุคลิกภาพ ทำให้เยว่ชิงมีเสน่ห์ที่สะกดทุกสายตาในทุกครั้งที่ยืน เดิน นั่ง หลักการแรกเริ่มของอาชีพนางแบบนายแบบไม่ว่าจะโดนปาปารัชชี่ถ่ายที่ไหนเวลาใด ต้องสวยและดูดีตลอดเวลา เมื่อทำซ้ำๆ ก็เกิดความคุ้นชิน
แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกคนจะสามารถคุ้นชินกับมันได้เร็ว แต่เพราะเยว่ชิงมีระบบจึงไม่แปลกที่จะทำขึ้นมาได้และที่สำคัญ การกระทำทุกอย่างต้องมีความมั่นใจในตัวเอง
"งั้นก็จีบ"คนที่เดินเข้ามาใหม่หยุดชะงัก ก่อนจะไล่ระดับสายตาไปที่จิ้งจอกน้อยตรงหน้า ยิ่งเห็นชุดที่แนบลำตัวเปิดเผยไหล่ขาวๆ น่าลูบ ดวงตาก็ยิ่งลึกล้ำเข้าไปอีก
"สวยขนาดนี้มีเจ้าของไปแล้วรึเปล่า"หลงจือหยางนั่งบนเก้าอี้แล้วกอดอก อยากประกาศความเป็นเจ้าของออกไปแต่ก็ทำไม่ได้ ไม่งั้นเยว่ชิงจะตกเป็นเป้าหมายของคนอื่นๆ
"ก็ถ้าสวยขนาดนี้แล้วไหนเล่าแฟนอีกฝ่าย ถ้ามึงมีแฟนสวยจะปล่อยให้คลาดสายตารึไง"พอเพื่อนยุหนักๆ เข้า คนที่อยากจีบก็เริ่มเข้าใจ ในที่สุดก็พยักหน้า
"ก็จริง"สิ้นคำพูด พวกเขาต่างรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งร่างราวกับโดนแช่แข็ง ทั้งหมดต่างก็พากันสอดส่องไปทั่วทั้งร้าน เยว่ชิงหันกลับมาเห็นท่าทางแปลกๆ ก็เอียงคอเล็กน้อยแล้ววางแก้วตรงหน้าทีละคน
"หนาวเหรอครับ"เมื่อเห็นจิ้งจอกน้อยทำท่าเป็นห่วง พวกเขาก็เริ่มหนาวสั่นมากขึ้น ก่อนจะวางเงินแล้วเอ่ยลา
"พวกผมนึกได้ว่ามีงาน ขอตัวก่อนนะครับ"พวกเขาลุกขึ้นแล้วรีบร้อนออกจากร้านไป  เสวียนอวี้กระแทกศอกใส่คนขี้หวงเพื่อให้ได้สติ ก่อนที่รังสีความหึงหวงจะฆ่าคนอื่นตายเอาได้
"ไหนแกคิดว่าไม่มีใครไง อีกนิดก็รู้สึกว่าโดนมีดปาดคอแล้ว"
"โทษที ก็อีกฝ่ายไม่แสดงตัวนี่หว่า ใครมันจะไปรู้ ถ้ากูมีแฟนสวยขนาดนั้นนะสิงร่างได้ก็คงสิง"
หลงจือหยางลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินไปนั่งด้านหน้าของบาริสต้า เยว่ชิงยกถาดปิดใบหน้าครึ่งล่างหลังมีปฏิกิริยาบางอย่าง เมื่อเห็นใบหน้าหลงจือหยางภาพในคอลเลคชั่นเล่มแรกก็ปรากฏอีกครั้ง นอกจากใบหน้าร้อนผ่าวหัวใจยังเต้นแรงอีกด้วย
"ระ...รับเอสเพรสโซ่เหมือนเดิมใช่ไหมครับ"หลงจือหยางสบตานิ่งๆ จนเยว่ชิงเลิกลั่ก ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจับได้ว่าเขากำลังมีเรื่องลามกในหัวใช่ไหม? แต่ว่าภาพเหล่านั้นมันดีมากๆ เลยนะ ถ้าโดนระบบยึดไปอีกจะทำยังไง
"นึกยังไงถึงแต่งตัวแบบนี้ ปกติไม่เห็นใส่"หลงจือหยางถามเสียงเข้ม
"เอ๋"เจ้าตัวเอียงคอเล็กๆ ก่อนจะก้มมองตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นสบตากับหลงจือหยาง
"มันสวยมาก ไม่มีอะไรหรอก"เพื่อไม่ให้คนตัวเล็กขาดความมั่นใจ หลงจือหยางจึงได้แต่กลืนคำว่าหวงลงไปในลำคอ แถมตอนนี้ก็ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะหวงอีกฝ่ายด้วย
"ขอบคุณนะครับ"เจ้าตัวยกถาดปิดทั้งหน้าก่อนจะหมุนตัวไปอีกทาง ช่างเป็นการซื่อตรงต่อความรู้สึกจริงๆซึ่งแน่นอนว่าท่าทางแบบนั้นเรียกรอยยิ้มมุมปากจากหลงจือหยางได้เป็นอย่างดี
หลงจือหยางเคาะนิ้วไปกับเคาน์เตอร์ หลับตาลงชั่วคราวเพื่อพักความเหนื่อยล้า
"ได้แล้วครับ"เยว่ชิงยื่นแก้วกาแฟไปตรงหน้า หลงจือหยางคว้าหมับที่มือเรียวก่อนจะเอ่ย
"คืนนี้ผมไม่กลับห้องนะครับ พรุ่งนี้เช้าต้องไปรวมตัวกันที่หน้าประตูชั้นสิบ"ฝ่ามือค่อยๆ ลูบไล้มือบางอย่างหยอกล้อ
"ครับ ขอให้ชนะแล้วก็อย่าบาดเจ็บนะครับ"สายตาของเยว่ชิงลึกซึ้งกว่าทุกครั้ง หลงจือหยางชะงักก่อนจะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ละมุนมากที่สุดจนเยว่ชิงได้แต่มองมันจนใบหูอื้ออึง ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดเข้ามา
"แน่นอน ขอบคุณมาก"ในเมื่อคนตัวเล็กจริงจังกับเขาขนาดนี้ คงถึงเวลาเผชิญหน้ากับตระกูลเขาแล้วจริงๆ ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องเด็กน้อยของเขา
"ฝากดูแลด้วย"หลงจือหยางวางฝ่ามือบนไหล่ของเสวียนอวี้แล้วบีบมันเบาๆ
"ไม่มีปัญหา"เงาด้านหลังคือยมทูตในชุดสีดำหัวกะโหลก ถือเคียวขนาดใหญ่เอาไว้ หลงจือหยางผ่อนคลายมากขึ้น ถ้าเสวียนอวี้รับปากก็ไม่มีใครแตะต้องเยว่ชิงได้อย่างแน่นอน
"คิดจะเผชิญหน้ากับตระกูลเพื่อเด็กคนนี้เชียวเหรอ นายก็รู้ว่าถ้าขัดขืนมากๆ แม้แต่ลูกหลานสุดที่รักอย่างนาย พวกเขาก็ฆ่าได้"เสวียนอวี้ไม่เข้าใจ ว่าทำไมเพื่อนเขาต้องทุ่มเทให้กับเด็กน้อยตรงหน้ามากขนาดนี้ เป็นแค่ความชอบหรือรักไปแล้ว
"มันแค่คุ้มที่จะทำและฉันไม่ตายง่ายขนาดนั้น ได้เวลาขีดเส้นให้ชัดเจนแล้ว"เสวียนอวี้สรุปได้ทันที ไม่ใช่แค่ชอบแต่รักไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าคนอย่างหลงจือหยางจะรักใครได้ เห็นคิดถึงจิ้งจอกน้อยบ่อยๆ นึกว่าชอบ ที่ไหนได้....ใจง่ายชะมัด
"หลงจือหยางอาจจะมาช้าหน่อยนะคะ เพราะเขามีประชุมกับลูกทีมที่กิลด์"ฟางเลี่ยงหรูมารดาของหลงจือหยางเอ่ยขึ้น สตรีตีทะเบียนของนายท่านหลงจือฮ่าวผู้นำคนปัจจุบัน โดยที่อำนาจในมือยังไม่เบ็ดเสร็จ เพราะนายท่านคนก่อนยังไม่ได้สละตำแหน่งทั้งหมด พร้อมกันนั้นหลงจือฮ่าวยังมีพี่น้องอีกสองคน
"ไม่รู้จักเวลาเหมือนเคยเลยนะ ไม่รู้ว่าอาฮ่าวสอนมายังไง"หลงต้าต่านผู้มีศักดิ์เป็นลุงของหลงจือหยางเอ่ยขึ้น ก่อนจะเหล่สายตาไปทางหลงจือฮ่าวผู้เป็นน้องชายแล้วยิ้มเยาะออกมา
ยิ่งลูกแกสร้างปัญหา ผู้อาวุโสคนอื่นๆ จะหันมาสนใจที่ลูกชายของฉัน ไม่ใช่ของแก
"นั่นสิครับ ดูอย่างลูกชายผมสิ มาก่อนเวลาทุกครั้งเลย"หลงเจียงเฉียงผู้เป็นน้องชายสนับสนุน ถ้าหลงจือหยางมาเห็นคนเป็นอาทำนิสัยเช่นนี้ก็คงได้แต่ร้องเหอะในใจ อวยลูกตัวเองเสียดิบดีนอกจากเรื่องเจ้าชู้เรื่องอื่นๆ มันก็ห่วยไปหมดนั่นแหละ
"เงียบซะ"สิ้นคำพูดของคนที่มีอำนาจสูงที่สุดอย่างหลงเจียนเจี๋ย บรรดาลูกชายก็หุบปากฉับ ก่อนที่บานประตูจะเปิดออก มีบุรุษผู้หนึ่งเดินเข้ามาในที่ประชุม
"มาแล้วครับ"หลงจือหยางก้มหัวขอโทษต่อปู่และครอบครัวของเขาก่อนจะนั่งลงในตำแหน่งถัดจากผู้นำคนเก่า โดยที่ถ้าดูจากการเรียงลำดับหลงจือหยางมีน้ำหนักในใจมากกว่าคนพ่ออย่างหลงจือฮ่าวเสียอีก
"เริ่มประชุมเถอะ"วาระการประชุมว่าด้วยเรื่องสงครามในวันพรุ่งนี้ นอกจากจะเป็นการส่งคนเข้าไปด้านใน ยังหมายถึงหินวิญญาณที่จะได้รับมาอีกด้วย ยิ่งคนไหนกำจัดสัตว์อสูรด้านในได้มาก ก็ยิ่งมีสิทธิ์ต่อรองมากยิ่งขึ้น จนสุดท้ายการประชุมก็ลากยาวไปราวๆ สี่ชั่วโมง
"งั้นผมขอตัว"หลงจือหยางที่ทนฟังความเห็นแก่ตัวของคนอื่นจนปวดสมอง ก็ลุกขึ้นยืนเตรียมกลับไปที่กิลด์ทันที แต่ทว่า
"รอก่อนหลงจือหยาง กับเกอคนนั้นจะเล่นๆ ก็ไม่มีใครว่า แต่อย่าทำให้เสียชื่อ"คนในห้องประชุมต่างยกยิ้มเมื่อมีเรื่องราวสนุกๆ แบบนี้เกิดขึ้น เรื่องที่หลงจืออหยางเดตกับเกอแพร่กระจายไปทั่ว อีกทั้งส่วนหนึ่งของกิลด์ที่รับเกอ นั่นหมายความว่าทรัพยากรจะถูกใช้อย่างไร้ประโยชน์
"อย่ายุ่งกับเขา ถ้าแตะต้องแม้แต่ปลายเล็บผมจะทำให้รู้ซึ้งว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร"
"แกไม่มีสิทธิ์มาขู่คนอื่นนะหลงจือหยาง คนดีๆ ที่ฉันดูให้ คนที่เหมาะสมกับแกแบบหนูฟางเซียนทำไมแกไม่สนใจ ทำไมถึงได้ไปคว้าเกอต่ำแบบนั้นฮ่ะ"
"คนที่เหมาะสม ก็แค่คิดจะยกระดับตระกูลของตัวเองที่ทุกวันนี้มันตกต่ำจนเป็นแค่ตระกูลระดับกลางนะเหรอ อย่าพูดให้ขำหน่อยเลยคุณแม่"หลงจือหยางเพียงยิ้มเยาะ เมื่อแม่ของตัวเองกัดริมฝีปากจนห้อเลือดแถมมือยังกำแน่นเข้าหากัน
"แกคิดจะเอาเกอคนนั้นเข้าตระกูล แกต้องคิดใหม่"หลงเจียนเจี๋ยกล่าวขึ้น
"สิบห้าปีก่อนผมคิดแบบไหน ตอนนี้ก็ยังยืนยันคำเดิม สำหรับผม ผมไม่ต้องการตระกูลหลงโปรดอย่าล้ำเส้น ขอตัว"หลงจือหยางยักไหล่อย่างไม่สำคัญ ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมไป มีเพียงเสียงดังปั้งต่อท้ายเมื่อปิดประตู
"ลูกแกมันท้าทาย แต่นั่นคือนิสัยที่ฉันชอบ แต่ตอนนี้ถ้าตระกูลหลงใช้ประโยชน์ไม่ได้ก็กำจัดทิ้งซะ"คนเป็นปู่เอ่ยขึ้น ลูกหลานคนอื่นได้แต่นั่งก้มหน้าเงียบ ถ้าพวกเขาไม่ขัดขืนก็ยังไม่โดนโทษตาย หลงจือหยางมันโง่เอง มีพลังแล้วยังไงละถ้าขาดกองกำลังขนาดใหญ่อย่างตระกูลหลง
ลูกหลานทั้งสายตรงและสายรองต่างก็คิดไปในทิศทางแบบเดียวกัน จนลืมไปว่าสิ่งที่ใหญ่ว่าตระกูลก็คือกิลด์ กองกำลังขนาดใหญ่ที่รวบรวมคนมากฝีมือเข้าด้วยกัน
"ผมจะไปจัดการให้"ลูกชายคนโตของเจียนเจี๋ยเอ่ยขึ้น เขาต้องทำผลงาน มันเป็นที่แน่ชัดว่าหลงจือฮ่าวมีสิทธิ์หลุดจากตำแหน่งผู้นำตระกูล
"รอก่อน คนที่ตัดสินใจไม่ใช่แก แต่เป็นผู้นำคนปัจจุบัน ว่าการตัดสินใจของเขาจะยังเหมาะสมกับตำแหน่งอยู่ไหม"หลงจือฮ่าวชะงัก ก่อนจะพยักหน้า
"ครับพ่อ ผมจะทำ"ลูกชายที่ไม่ได้รักกับอำนาจ หากเสียหลงจือหยางไปเขายังเหลือลูกชายอีกหลายคน แต่ถ้าสูญเสียอำนาจ...เขายอมไม่ได้เด็ดขาด
"งั้นก็ดี จำไว้หลงจือหยางตายในฐานะวีรบุรุษของคนทั้งโลกเพื่อให้พวกเขาก้มหัวบูชาตระกูลเราต่อไป"ที่ตระกูลหลงผงาดขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งได้ก็เพราะหลงจือหยาง และมันจะคงอยู่ตลอดไปจากการตายของวีรบุรุษ
"เป็นไงบ้าง"เมื่อเงาเลือนรางปรากฏที่มุมห้อง หลงจือหยางก็เอ่ยทักทาย
"พวกเขาคิดฆ่านายท่าน โดยสร้างสถานการณ์ให้เป็นวีรบุรุษ"คนในชุดคลุมสีดำกำหมัดแน่น เมื่อรู้ว่าผู้มีพระคุณโดนกล่าวเช่นไรกับสิ่งที่เรียกได้ว่าครอบครัว
"กระเสือกกระสนกันขนาดนี้ ก็สงเคราะห์หน่อยแล้วกัน"หลงจือหยางหมุนปากกาสีทองในมือเล่นอย่างอารมณ์ดี ที่บอกว่าอย่าล้ำเส้น เขาไม่ได้แค่ขู่แต่เอาจริง!


## ตอนที่13.

เวลาหกโมงตรงในตอนเช้า ผู้คนทยอยเข้าหอคอยไปยืนรอที่ชั้นที่สิบหน้าบานประตูยักษ์สูงกว่าสิบเมตร ไม่นานข้อความและหน้าจอก็ปรากฏขึ้นทั่วโลก ทำให้ผู้คนภายนอกได้มองเห็นเหล่าวีรบุรุษที่ทยอยกันขึ้นไป ด้านหน้าปรากฏร่างกายของหนึ่งร้อยสามเสาหลักทุกคน ตามด้วยผู้นำตระกูลและผู้นำกิลด์ต่างๆ
เยว่ชิงฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหลงจือหยาง หัวใจที่ว้าวุ่นสงบลงช้าๆ เจ้าตัวยกมือกุมที่หน้าอก อธิษฐานให้ทุกคนพิชิตชั้นที่สิบลงได้และขอให้หลงจือหยางไม่บาดเจ็บ
"หือ"ธนูเงาดำปรากฏขึ้นตรงหน้า มีกระดาษใบหนึ่งเสียบมา เยว่ชิงขมวดคิ้วก่อนจะเห็นตราประทับกิลด์ของหลงจือหยาง ก็รีบแต่งตัวและตรงไปยังกิลด์ซึ่งเป็นทิศทางที่เกอเกือบร้อยคนกำลังมุ่งตรงไป
"โอ้โห้ คนเยอะจริงเชียว นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นคนเก่งๆใกล้ๆแบบนี้ โดยเฉพาะท่านหลงจือหยาง"ชายวัยกลางคนเอ่ยขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เข้าร่วมสงครามใหญ่ แต่เป็นครั้งที่สามที่เขาออกล่า
"ท่านหลงจือหยางไม่ได้ยืนฝั่งตระกูลหลงแสดงว่านำทัพกิลด์สินะ"คนด้านหลังๆที่นั่งกองรวมกันก็เริ่มพูดคุย
"น่าอิจฉาจริง ตระกูลก็เป็นอันดับหนึ่งในประเทศ แทบติดอันดับต้นๆของโลกอีก ไหนจะกิลด์ของตัวเองที่อยู่อันดับหนึ่งของโลก"
"จะน่าอิจฉาจริงเหรอ ได้ยินมาว่าอีกฝ่ายเอาใจเกอของตัวเองถึงกับสร้างกิลด์รองรับเฉพาะเกอเชียวละ"
"ใช่ๆนั่นหมายความว่าทรัพยากรจะถูกใช้โดยเกอ แล้วคนในกิลด์จะไม่เดือดร้อนรึไง ถ้ามีกิลด์ยื่นข้อเสนอให้มากกว่าละ"
"แต่คนส่วนใหญ่ในกิลด์เป็นคนที่ท่านหลงจือหยางชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กเลยนะ คนพวกนั้นคงไม่ออกแน่นอน"เจ้าตัวแย้งออกมา เพราะตั้งแต่หลงจือหยางอายุสิบห้าก็ใช้เงินเลี้ยงดูเด็กกำพร้าและอุปการะบุรุษไว้เป็นจำนวนมาก
"ก็เฉพาะคนอื่นๆที่เข้าร่วมเพราะชื่อเสียงของกิลด์นะสิ"ชายอีกคนชักฉุน ใช่ว่าจะมีคนจงรักภัคดี โดยเฉพาะคนที่เข้าร่วมใหม่ๆ แค่มีข้อเสนอที่มากกว่าก็ติดปีกกันแล้ว
"เรื่องจริงเหรอวะ นึกว่าเป็นเรื่องตลก น้องแกก็ได้บัตรนี่"เจ้าตัวหันไปหาเพื่อน ไม่ใช่เรื่องเล็กเพราะทุกการเคลื่อนไหวของหลงจือหยางย่อมเป็นที่จับตามอง และการที่บัตรบินว่อนทั่วโลกและมีเกอได้รับบัตรนั้น
"ใช่ พ่อฉันตัดมันออกจากตระกูลไปแล้ว เลี้ยงเสียข้าวสุกมานาน น่าเสียดายที่มันเอาไปได้แค่น้อง เพราะแม่มันยังอยู่เป็นปลิงครอบครัวกูอยู่"และหลายๆครอบครัวต่างก็ตัดทิ้งทันที ถ้าไปไม่รอดก็ไม่คิดจะรับคืน แถมยังย่อยอำนาจของกิลด์อันดับหนึ่งอีก ใครบ้างจะไม่อยากเป็นใหญ่
ขนาดกิลด์อันดับสองยังให้คนในกิลด์ตัดขาดกับเกอที่ได้บัตรเลย เพราะในบัตรมีการบอกชัดเจนถ้าครอบครัวไม่ดีจงตัดทิ้ง ตกต่ำไม่กลับไป แต่ถ้าครอบครัวดีก็พากันไปพักในเขตหอพักตำหนักเทพอสูร ภายในสถานที่กิลด์หมื่นดาบของหลงจือหยาง
ลองคิดเล่นๆว่าหนึ่งคนต้องใช้หินวิญญาณคนละหมื่นและมีหลายร้อยคน หลงจือหยางจะเอาทรัพยากรมาจากไหนมากมายเพื่อเลี้ยงดู มีแต่ทำให้คนในกิลด์ไม่พอใจและแตกหักก่อนจะมีคนบางส่วนทยอยออกมา
แล้วคนเหล่านี้จะไปที่ไหนเล่า ครั้งหนึ่งเคยเป็นสมาชิกกิลด์อันดับหนึ่งของโลก กิลด์อื่นๆย่อมยื่นมิตรไมตรีให้อีกฝ่ายไม่น้อย และงานนี้ต้องรวบรวมทรัพยากรให้ได้มากที่สุด
หลงจือหยางรับฟังเงียบๆแล้วกระตุกยิ้มมุมปาก ตอนนี้จิ้งจอกน้อยคงไปถึงตำหนักเทพอสูรเรียบร้อยและสมาชิกกว่าร้อยคนคงมาถึงทั้งหมดแล้ว เมื่อคิดว่าตัวเองไม่ต้องกังวลถึงภายนอก ก็หันมาสนใจคนด้านในโดยเฉพาะตระกูลหลง
"หนูฟางเซียนน้าไม่เจอหนูแป๊บเดียว สวยขึ้นอีกแล้ว"ฟางเลี่ยงหรูลูบผมหลานสาวของตัวเองก่อนจะจ้องไปที่หลงจือหยางเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้ารวมกับสตรีคนอื่นๆมองไปที่จุดจุดเดียว
"คุณน้า เรื่องที่พี่หลงทำ มันจริงเหรอคะ"ฟางเซียนก้มหน้าทำท่าเสียใจ ราวกับถูกแย่งสามี เมื่อคนงามน้อยอกน้อยใจเป็นธรรมดาที่ผู้ชายหลายคนอยากจะเข้ามาโอ๋
"คือ...จริงจ๊ะ แต่น้าไม่ทางยอมรับคนอื่นนอกจากหนูแน่นอน"ถ้าหลงจือหยางรอดไปได้ แต่นั่นคือสิ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมา
หลงจือหยางเห็นทุกการกระทำจึงทำเพียงขยับริมฝีปากเพื่อบอกคนในเงา ก่อนที่ทุกคนจะยืนขึ้นและก้าวขาเข้าไปด้านใน
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบ ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
[ติ้ง!!! แจ้งเตือนระดับสูง มิติผันผวน ระบบอนุมัติการผ่านภารกิจที่สาม กำลังส่งมอบรางวัลภารกิจ โปรดใช้pointยกระดับทันที]
" ภารกิจที่ 3 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ POINT:10
รางวัลภารกิจ1:ก้นสวย [ระดับเพชร]
รางวัลภารกิจ2:จมูกโด่ง 0.1มิลลิเมตร "
"ยกระดับระบบ"เยว่ชิงรับรู้ถึงความร้อนรนในน้ำเสียงของระบบ เจ้าตัวจึงยืนนิ่งสายตาสอดส่องเกอนับราวๆหนึ่งร้อยสองคน แต่ละคนกำลังลงทะเบียนข้อมูลของจิตวิญญาณ โดยแยกออกระหว่างสัตว์อสูรในตำนานกับสัตว์อสูรโบราณ
และลงทะเบียนที่พักและครอบครัว สำเนาถูกตัดออกจากครอบครัวเดิม และทุกคนก็แยกย้ายเพื่อไปพักผ่อนก่อนจะประชุมกันอีกทีหลังจบสงครามในชั้นที่สิบ เพราะเยว่ชิงอยากจะรอให้หลงจือหยางได้มาพูดคุยด้วย
[กำลังทำการยกระดับ โปรดรอ]
เยว่ชิงยืนรอนิ่งๆก่อนจะเลิกคิ้วหนึ่งข้างเมื่อเกอคนอื่นๆยังรวมตัวกันครบ มีเพียงคนในครอบครัวที่พามาด้วยขึ้นไปพักผ่อน โชคดีที่หลงจือหยางทิ้งคนของเขาเอาไว้เพื่อช่วยเหลือ
"ตามสบายเลยนะทุกคน เราจะพูดคุยกันหลงจบสงคราม"เกอคนอื่นๆพยักหน้าเพราะสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่แผ่ออกมาเช่นเดียวกับที่เกาเทียนเย่เคยสัมผัส
"เรามาดูการทำสงครามกันเถอะ"เมื่อทุกคนหันไปสนใจสงครามที่จะเริ่มในอีกสองนาที เยว่ชิงก็พรู่ลมหายใจเมื่อระบบส่งเสียงกลับมา
[ระบบยกระดับสำคัญ โฮสต์สามารถตรวจค่าสถานะตัวเองได้ เพียงเอ่ยสเตตัส]
"สเตตัส"เยว่ชิงเอ่ยขึ้นเบาๆก่อนที่จะมีตารางสี่เหลี่ยมปรากฏขึ้น
<สเตตัสผู้ใช้งานระบบ:เยว่ชิง
จิตวิญญาณ:จิ้งจอกขาวเก้าหาง
ระดับปฐพี (E) สีฟ้า ปรากฏสองหาง
ค่าเสน่ห์...กดเพื่อดูเพิ่มเติม
ความสามารถพิเศษ....กดเพื่อดูเพิ่มเติม
POINT:0 >
{ยินดีต้อนรับมนุษย์ทุกคนที่เข้ามาท้าทาย แต่พวกแกต้องจบสิ้นในวันนี้}ก่อนที่เยว่ชิงจะถามระบบว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงในหอคอยก็ปรากฏขึ้นพร้อมกองทัพกระต่ายสองแสนตัว รวมทั้งบอสกระต่ายตัวใหญ่ยักษ์สูงเจ็ดเมตร
{ในเมื่อพวกแกมาอยู่ที่นี่กันหมด แล้วใครจะปกป้องคนด้านนอกกันละ}กระต่ายตัวใหญ่เอียงคอก่อนจะคลี่ยิ้มสยดสยอง มันชูลูกแก้วสีแดงก่อนจะบีบจนแตกละเอียด จากนั้นภาพด้านนอกหอคอยก็ปรากฏ
"ดันเจี้ยน!!!"กลุ่มคนร้อยสามเสาหลักตะโกนออกมาพร้อมกัน สามปีที่ผ่านมาไร้ดันเจี้ยน แต่ตอนนี้มันกลับมาเพราะพวกเขาท้าทายบอสชั้นที่สิบ ไม่ว่าทางไหนก็ถูกปิดประตูเพื่อให้มวลมนุษยชาติต้องตาย
"ด้านนอกจะเป็นยังไงบ้าง เราออกไปด้านนอกไม่ได้"
"ครอบครัวของฉันยังอยู่ข้างนอกนั่น"
{แปะๆใจเย็นๆก่อนมนุษย์ ฉันให้โอกาส ใครก็ตามที่จิตวิญญาณอยู่ระดับราชาขึ้นไป สามารถติดต่อคนภายนอก แต่ได้แค่คนเดียวเท่านั้น}
มีเพียงยี่สิบสี่คนเท่านั้นที่อยู่ระดับS โดยอันดับหนึ่งคือหลงจือหยาง ตามด้วยสมาชิกร้อยสามเสาหลักหลายสิบคนและผู้นำตระกูลกับผู้นำกิลด์คนอื่นๆ
{ว่าไง ฉันให้พวกแกได้เอ่ยลาครอบครัวเชียวนะ ดูสิ อีกไม่นานดันเจี้ยนก็จะแตก สัตว์ด้านในก็จะออกอาละวาด}
"ขอแค่แกตายก็จบ"ชายวัยกลางคนบ้าคลั่ง เมื่อโลกภายนอกยังมีบุตรชายสุดน่ารักของเขาอยู่ เจ้าทะยานเข้าไปก่อนจะมีดาบขวางเอาไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้เข้าอาณาเขตคลื่นเสียง
"ผม...ขอบคุณครับท่านหลงจือหยาง"มองมองปลายเท้าหัวใจก็ตกที่ตาตุ่ม หากเข้าไปในอาณาเขตของมัน เขาคงตายทันทีเพราะแรงกดดัน
"ทุกคนต่างก็ห่วงคนข้างนอก พวกคุณควรมีสติให้มาก เราจัดการพวกมันไม่ง่ายขนาดนั้น ฉันต้องการติดต่อเยว่ชิง"
หลงจือหยางเป็นคนแรกที่เชื่อมต่อกับเยว่ชิง ก่อนจะเห็นหน้าจอสี่เหลี่ยม แน่นอนว่าคนทั่วโลกต่างก็เห็นฉากนี้ และได้รับรู้ว่าคนแบบไหนที่หลงจือหยางให้ความสำคัญ
"ผมฝากด้านนอกด้วยนะครับและที่สำคัญอย่าบาดเจ็บ"หลงจือหยางทำได้เพียงส่งกำลังใจ เขารู้ดีว่าจบสงครามในเวลาหนึ่งชั่วโมงไม่ได้ ตราบใดที่คลื่นเสียงของพวกมันยังเป็นอุปสรรค โดยเฉพาะความสามารถของบอสประจำชั้นที่สิบ
"ผมรู้ครับ ด้านนอกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเรา อย่าห่วงเลยครับผมจะไม่บาดเจ็บแน่นอน"คนอื่นๆที่ได้ยินต่างก็ทำสีหน้าปลาตาย เกอจะช่วยอะไรได้ในสงคราม นอกจากวิ่งไปตาย
{ฮี่ๆเรามาดูเหตุการณ์ด้านนอกก่อนดีกว่า}กระต่ายโยกหัวอย่างดีใจ ถ้าคนข้างนอกตายพวกมันก็จะคลุ้มคลั่ง ฆ่าง่ายขึ้นและสนุกขึ้น พวกมนุษย์จะต้องตายทั้งหมด
ตู้มมมม!!! เสียงภายนอกระเบิดขึ้นตามด้วยเสียงคำรามของสัตว์อสูร เยว่ชิงโบกมือก่อนจะวิ่งออกไปด้านนอก โดยมีสมาชิกกิลด์หมื่นดาบราวสิบชีวิตและเกออีกหนึ่งร้อยกว่าคน หลงจือหยางมองตามภาพเหล่านั้นด้วยหัวใจสั่นระรัว
{ดันเจี้ยนไร้ระดับได้แตกออก ผู้ที่พิชิตสงครามดันเจี้ยนจะได้รับสินสงครามตามความเหมาะสม}
"เมื่ออยู่ในสงคราม จงหาราชาของพวกมัน ใครที่มีจิตวิญญาณสัตว์ปีกบินบนฟ้าออกไปตามหาทีนะครับ"เยว่ชิงโบกหางขาวๆของตัวเอง มองฝูงสัตว์อสูรวิ่งออกมาจากเกท คนอื่นๆต่างวิ่งหนีแตกฮือไป เหลือเพียงคนไม่ถึงสองร้อยคนที่เข้าร่วม
"ครับ"เสียงตอบรับคำสั่งดังสนั่นคนแรก พวกเขาเดินทางมาที่นี่เพราะรู้ดีว่าความสามารถของพวกเขาคืออะไรตามการถ่ายทอดความทรงจำ นอกจากบางคนจะหนีจากขุมนรก ยังมีโอกาสเลื่อนระดับ ถึงแม้จะไม่มากแต่พวกเขาคาดหวังชีวิตที่ดีขึ้น
หากตายตอนนี้ก็ไม่เสียใจ เพราะพวกเขาได้ก้าวเท้าออกไปถึงข้างหนึ่งแล้ว
หนึ่งในนั้นแปลงร่างเป็นอินทรีทองก่อนจะโบยบินขึ้นฟ้า ตามด้วยพีกาซัสและสัตว์อสูรตนอื่นๆที่โบยบินขึ้นบนฟ้าไปหลายสิบตัว
"จิวอิง อย่าฝืนตัวเอง ถ้าเราหลุดการควบคุมคนทั้งโลกอาจจะตาย"จิวอิงพยักหน้าก่อนจะวิ่งมุ่งไปทางซ้าย ส่วนเกาเทียนเย่ที่เห็นแบบนั้นก็แยกไปทางขวา คอยสั่งการเป็นระยะ
เกอคนอื่นๆแปลงกลายเป็นสัตว์อสูรในสภาพพร้อมรบ โดยมีคนในกิลด์ของหลงจือหยางคอยช่วยเหลือ
[ภารกิจฉุกเฉิน
1.กำจัดสัตว์อสูรทุก 10ตัวรับ 1 point
2.กำจัดราชาดันเจี้ยน 1,000 point
3.พิชิตดันเจี้ยนไร้ระดับภายในหนึ่งชั่วโมง ยกระดับความงามระดับเพชรหนึ่งอย่าง (เลือกเอง) ]
"แม่งเอ่ย พูดห่าอะไรวะ คนทั้งโลกจะตายงั้นเหรอพวกมันสิตายก่อน อั๊ก"ด้ามของดาบกระแทกเข้ามุมปากจนเลือดไหล เจ้าตัวยกมือกอบกุมบาดแผลมองไปที่หลงจือหยางอย่างเครียดแค้น
"หุบปาก แล้วรอดู"ทุกคนต่างสงบนิ่งเมื่อรู้ดีว่าเข้าต่อสู้กับกระต่ายตอนนี้ยังไม่ได้ มันยืนรอคอยพวกเขาให้เห็นความตายของมนุษย์คนอื่น ให้พวกเขาสิ้นหวังมากขึ้น และทำให้ตระหนักรู้ ว่าดิ้นรนไปสุดท้ายก็ต้องตายอยู่ดี
"แกกำลังหลงมัน"คนในตระกูลหลงต่างชี้หน้า ซึ่งแน่นอนว่าคนอื่นๆเห็นด้วยแต่ไม่อยากแย้ง ไม่งั้นอาจจะโดนเหมือนน้องชายต่างมารดาของหลงจือหยางที่เลือดกลบปากตั้งแต่ยังไม่เริ่มตีกับกระต่าย
"ผมไม่เลือกคนไม่ทัดเทียมตัวเองหรอกนะ นอกจากเยว่ชิงเกอและสตรีคนอื่นไม่มีใครเหมาะกับผมทั้งนั้น เลิกฝันไปได้เลย"หลงจือหยางตวัดสายตาคมเข้มไปที่สตรีคนอื่นๆเพื่อให้รู้ไว้ว่าเขาไม่มีวันเลือก
"นายเร่งทำงานหนักเพราะรู้อยู่แล้ว"เสวียนอวี้เลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นหลงจือหยางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย
"สัญชาตญาณมันบอก"ทุกการกระทำของเขาผ่านการคำนวณมาเป็นอย่างดี ส่งบัตรให้เกอคนอื่นๆแจ้งถึงการตัดขาดกับครอบครัวที่ไม่ดี นัดรวมตัวในวันเข้าหอคอย ถึงจะไม่แน่ใจว่าจะเกิดสงครามสองด้านไหม
และพอมันเกิดมาจริง ก็แค่ให้ทุกคนได้เห็นว่าจิ้งจอกน้อยของเขา ใครก็ห้ามรังแก
หวังเพียงว่าเด็กน้อยจะไม่ได้รับบาดเจ็บ ไม่งั้นเขาคงโกรธตัวเองมากแน่ๆ


## ตอนที่14.

บอสกระต่ายในชั้นที่สิบมองเห็นฝูงอสูรหลายพันตัวออกจากประตูดันเจี้ยนบริเวณหน้าหอคอยก็ยิ้มเยาะ มันโบกมือเบาๆแล้วส่งภาพเหล่านั้นไปทั่วทั้งโลก อีกไม่นานผืนแผ่นดินจะอาบย้อมไปด้วยเลือด มันจะยืนมองใบหน้าสิ้นหวังของพวกมนุษย์และกลืนกินโลกใบนี้
ตั้งแต่จำความได้ สัตว์อสูรทุกตัวในหอคอยจะถูกควบคุมด้วยเสียงเสียงหนึ่ง และเสียงเหล่านั้นพูดอยู่เสมอว่าให้ฆ่ามนุษย์ทิ้งแล้วพวกเขาจะเป็นอิสระ แต่ถ้าควบคุมความสิ้นหวังของมนุษย์ได้มากเท่าไหร่ ผลตอบแทนก็ยิ่งสูงตามไปด้วย
คนในหอคอยได้แต่ยืนมองโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้ เมื่อบอสกระต่ายสร้างอาณาเขตแรงกดดันเอาไว้ ทำให้พวกเขาได้แต่ยืนรอเฉยๆ ใบหน้าของแต่ละคนหดหู่อย่างมาก บางคนเชื่อไปแล้วว่าเกอเหล่านั้นไม่สามารถต้านทานได้ โดยเฉพาะจำนวนที่ต่างกันเกินไป
แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ขอบคุณ ที่เกอเหล่านั้นออกมาสู้
"แกว๊กกกกก"เสียงคำรามลั่นบนท้องฟ้า ด้านบนเป็นนกอินทรีทองสะบัดปีกปะทะเข้ากับสัตว์อสูรตรงกลาง จากนั้นสัตว์อสูรบางตัวขยับเข้าใกล้เพื่อปกป้องบางอย่าง
"ฝากด้วยนะครับ"เยว่ชิงตะโกนบอกกับเกาเทียนเย่ก่อนจะมุ่งตรงไปด้านหน้า มีราชาย่อมมีแม่ทัพคู่กายที่คอยปกป้อง
"ไม่ต้องห่วง เกอทุกคนอยู่ในอาณาเขตคลื่นเสียงของฉัน มันใจว่าเอาชนะได้ค่อยออกไปปะทะ สู้ไม่ได้ให้ถอยกลับมา"
"ครับ"พวกเขาอยู่ในร่างสัตว์อสูร ยืนอยู่รอบๆ เกาเทียนเย่ที่ขยายร่างใหญ่ยักษ์เป็นเต่าภูเขาลาวา เท้าข้างหนึ่งกระแทกลงพื้นก่อนจะกางอาณาเขต เต่ายักษ์อ้าปากก่อนจะมีลูกไฟสีแดงออกมาสองลูกจากนั้นก็พุ่งทะยานไปด้านหน้า
ตู้มมมมมม เกาเทียนเย่ที่ยกระดับจิตวิญญาณมาจนถึงระดับE สามารถปล่อยลูกไฟออกมาได้สองลูก เนื่องจากไม่เคยลองมาก่อนก็จัดครั้งแรกจนเต็มแรง แน่นอนว่าพื้นดินหายไปจนเป็นทางลากยาวและมันกินพื้นที่ป่าไปเล็กน้อย
เต่ายักษ์ยกขาหน้าชี้ไปที่รอยแยกสองทางก่อนจะเอียงคอหันมามองสมาชิกน้อยใหญ่แล้วถาม
"ฉันต้องจ่ายค่าซ่อมไหม พอดีไม่มีเงิน"เกาเทียนเย่รู้สึกแย่เล็กน้อย ก่อนจะยืนนิ่งๆ กลางอาณาเขตอย่างเดียว ต่อไปนี่ฉันเกาเทียนเย่คนนี้มีหน้าที่สั่งอย่างเดียว โจมตีไม่ได้แล้ว
"...."คนของกิลด์หมื่นดาบอีกสิบชีวิตต่างก็กระโดดไปด้านหลัง พวกเขาต่างยกมือกุมหน้าอก ไม่แปลกใจที่นายท่านของพวกเขาให้ยกหินจิตวิญญาณให้เกาเทียนเย่ไป
"เป็นไปไม่ได้"นอกจากเสียงของบอสกระต่ายจะดัง ยังมีเสียงของครอบครัวบางครอบครัวที่ตัดขาดจากเกอเหล่านี้ไป พวกเขาเลือกจะทำลายข้าวของและกล่าวโทษหลงจือหยางที่วางแผนเอาไว้ โดยไม่ได้โทษตัวเองเลยแม้แต่น้อยที่ละเลยความรู้สึกของเกอเหล่านี้ไป
"ไม่จริง"น้ำเสียงในหอคอยที่หลายคนพูดออกมาพร้อมกันอย่างยอมรับไม่ได้ บางตระกูลไล่เกอออกไปเพราะไร้ประโยชน์ที่จะดูแล ส่วนบางคนก็ยอมรับไม่ได้ ที่หลังจากนี้เกอจะมีสถานะเท่าเทียม โดยเฉพาะความคิดจากสตรี
พวกเขาเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด ผู้ชายหลายคนจับจองพวกเขาไว้ แต่ต่อไปนี้มันจะไม่เหมือนเดิม หนึ่งในนั้นคือคนทั้งโลกยอมรับความสัมพันธ์ระหว่างหลงจือหยางและเกอนั่น
ทางฝากฝั่งจิวอิง เยว่ชิงก็กำชับคนที่มีอาวุธประเภทเครื่องดนตรีคอยส่งเสียงปลอบประโลมจิตใจ คนสนิทของหลงจือหยางคืนหนึ่งในนั้น พวกเขามีกันสามคนที่มีจิตวิญญาณอาวุธประเภทเครื่องดนตรี
เสียงดนตรีดังปลอบประโลมจิตใจถูกส่งไปที่จิวอิง เจ้าตัวหันไปมองก่อนจะเห็นชายชุดดำปิดบังใบหน้าสามคนก็ก้มหัวขอบคุณ จากนั้นทุกคนก็เห็นภาพสีขาวดำทรงกลมหมุนวนขนาดใหญ่ มันแยกออกเป็นปลาสองตัวสีขาวดำ
"กลืนวิญญาณหยิน"ละอองสีดำพวยพุ่งออกจากลำตัว สัตว์อสูรที่วิ่งเข้ามาระเหยไปกับอากาศ พวกมันกรีดร้องเสียงดังบางส่วนวิ่งหนีกลับไปที่เดิมเพื่อจะเข้าไปในดันเจี้ยน
"หืม เลื่อนระดับ"จิวอิงเป็นคนเดียวที่ยังไม่สามารถขึ้นระดับEได้ พอเลื่อนระดับสำเร็จ อาณาเขตพลังหยินก็พวยพุ่งออกไปมากขึ้น
เยว่ชิงหันกลับไปมองก่อนจะถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ หวังว่าเด็กน้อยที่น่ารักของเขาจะควบคุมตัวเองได้
"มะ...ไม่จริง จิตวิญญาณนั่น"ชายวัยกลางคนทรุดเข่าลง หากจิวอิงได้เห็นคงบอกได้ทันทีว่านี่คือบิดาที่ขับไล่จนเขากลายเป็นเด็กกำพร้า ผู้คนในบริเวณนั้นรู้ว่าเขาเป็นตัวต้องสาปไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็มีแต่คนขว้างปาสิ่งของใส่
"คุณพี่"ภรรยาคนใหม่เข้าประคอง
"หุบปาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันคงไม่ไล่ลูกฉันออกไป"สุดท้ายหลายครอบครัวก็จบลงแบบนี้ โดยโทษไปที่สังคมรอบข้างที่เลือกปฏิบัติมาตั้งแต่แรก จนลืมโทษตัวเองที่เลือกจะขับไล่ลูกแท้ๆของตัวเองจากบรรทัดฐานของสังคม
"แกรู้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดจะบอกพวกผู้อาวุโสร้อยสามเสาหลักเลยรึยังไง"
"แหม่ๆ พูดง่ายไปมั้งลุงก็เห็นๆ กันอยู่ ว่าคนที่ถูกเรียกว่าผู้อาวุโส หยิ่งในพลังตัวเองขนาดไหน คิดจริงๆ เหรอว่าจะรับฟัง"โจวกวางรุ่ยยิ้มเยาะ ขนาดเขาตอนแรกยังคิดว่าหลงจือหยางมันบ้าเลย ยอมรับฝีมือก็ตอนที่เห็นจิวอิงแสดงฝีมือนั่นแหละ
อีกอย่างของดีแบบนี้...ใครจะบอก
"โฮกกกกก"สิงโตผู้เป็นราชาของดันเจี้ยนรับรู้ถึงคลื่นพลังจิตสังหารที่ตรงมา ในสายตาของมันปรากฏมนุษย์ผู้หนึ่งที่มีหูและหางสีขาวโผล่ ในฐานะราชาแห่งสรรพสัตว์มันไม่ยินยอมการดูหมิ่น มนุษย์ต้องยำเกรงต่อมัน ไม่ใช่ท้าทาย
"โอ้โห้ ตัวใหญ่แหะ"เยว่ชิงไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงแต่เขากำลังสั่นอยู่ โชคดีที่มีระบบกรอกหูว่าทำเพื่อหลงจือหยาง ไม่งั้นเขาอาจจะหันหลังกลับไปฟ้องจิวอิงให้มาช่วย
[อย่ากังวลโฮสต์ เนื่องจากระบบได้อัพเกรดสำเร็จ สามารถใช้ร่างเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางได้เพิ่มอีกสองนาที เป็นห้านาที กวาดมันโลด เพื่อผู้ชายท่องไว้]
เยว่ชิงฮึบสู้ก่อนจะแปลงร่างเป็นจิ้งจอกสีขาวสูงหนึ่งเมตร เมื่อปรากฏหางที่สองลำตัวก็ขยายเป็นสองเมตร
"ขอให้ปลอดภัย"หลงจือหยางพูดขึ้น ฝ่ามือกำแน่นชื้นไปด้วยเหงื่อ ยิ่งเห็นภาพในหน้าจอว่าจิ้งจอกน้อยขยายร่างถึงเก้าเมตร สูงกว่าราชาดันเจี้ยนก็ยิ่งใจเต้นระรัวมากขึ้น
"โฮกกกกกกก"เสียงคำรามลั่นจากเหล่าเกอที่อยู่ในสนามรบเงยหน้าขึ้นคำรามเสียงดังข่มขวัญคู่ต่อสู้เมื่อพลังเทพอสูรกระจายโดยรอบสนามรบ
ในขณะที่สัตว์อสูรในดันเจี้ยนพวกมันก็ส่งเสียงคำรามกลับมาเมื่อราชาของพวกมันกำลังท้าทายตัวตนเทพอสูร
ภาพเบื้องหน้ากำลังทำให้คนทั้งโลกใจสั่นสะท้าน พวกเขาหวาดกลัวต่อกองกำลังที่ถือกำเนิดใหม่ บางครอบครัวที่เป็นเกอทั้งหมดได้แต่กอดกันทั้งน้ำตา ในที่สุดพวกเขาก็มีวันนี้
วันที่ไม่ต้องก้มหน้าเวลาเดิน ไม่ต้องทนฟังเสียงกระทบกระเทียบ พวกเขาต่างอวยพรให้เกอเหล่านั้นมีชัย เสียงตะโกนโห่ร้องดังไปทั่วทั้งโลกและภาพเหล่านี้ทำให้บอสกระต่ายขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
มันต้องสิ้นหวัง ไม่ใช่มีความหวังกัน มนุษย์โลกแม่งป่วย....
"กรึ่งเทพอสูร พวกมันต้องการให้เราตายทั้งหมด น่าเสียดายแทนพวกมันจริงๆ เพราะพวกเรามีเยว่ชิง ไม่งั้นก็ไม่มีใครสามารถเอาชนะได้"หลงจือหยางพูดขึ้นหลังจากที่เขาเจอเยว่ชิงก็เริ่มศึกษาเหล่าสัตว์อสูร จนรู้ได้ว่าระดับความสูงของร่างกายสามารถกะระดับได้ อย่างบอสกระต่ายอาจจะอยู่ระดับAหรือS
ถึงแม้จะอยู่ระดับเดียวกัน แต่มนุษย์ยังเสียเปรียบในเรื่องของกำลังพล เชิงพื้นที่และสภาพอากาศของสนามรบอยู่ดี
"นายมองออก"โจวกวางรุ่ยยกมือเกาหัว สหายเขามองออกแต่ตัวเขามองไม่ออกสักอย่าง
"ใช่ สิงโตตัวนั้นสูงราวๆ แปดเมตรน่าจะอยู่ระดับราชาหรือจักรพรรดิ เทียบเท่ากึ่งเทพอสูร ในขณะที่ตอนนี้เยว่ชิงอยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์หรือเทพอสูร"หลงจือหยางพูดเสียงดังเพื่อให้คนในเงามืดได้รู้ว่าจิ้งจอกน้อยของเขาไม่สามารถกำจัดได้ง่ายอย่างที่คิด อาจจะช่วงหนึ่งที่พวกเขาไม่เคลื่อนไหว แต่ไม่ใช่ตลอดไป
ในเมื่อครอบครัวเขายังคิดจะกำจัดเขาที่อยู่ในตารางอันดับหนึ่งของบุคคลที่ทรงพลังที่สุดในโลกได้ กับเยว่ชิงที่มีเงื่อนไขในการใช้พลังนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทางเดียวที่จะหลุดพ้น พวกมันต้องตายหรือไม่ก็พวกเขาที่ต้องแข็งแกร่งมากที่สุดในโลกนี้แทน
"ตู้มมม"เยว่ชิงยกเท้ากระทืบลงไป ราชาสิงโตกระโดดถอยไปด้านหลัง มันคำรามสั่งการให้แม่ทัพของมันโจมตีเยว่ชิงก่อน สิงโตอีกสามตัวกระโดดขึ้นกางกรงเล็บและกระโจนเข้าหาจิ้งจอกตรงหน้า
เยว่ชิงหมุนหางทั้งเก้าก่อนจะแทงผ่านลำตัวของพวกมัน ส่วนหางที่เหลือกวาดแทงสัตว์อสูรตัวอื่นๆ ที่ถอยออกไปแต่ยังอยู่ในรัศมีที่หางของเยว่ชิงยังยืดไปได้
"มีดีแค่นี้"เยว่ชิงเอ่ยกับราชาสิงโตก่อนจะสะบัดปลายหางโยนศพสิงโตตัวอื่นๆ ลงพื้นตรงเท้าของราชาสิงโต
"กรรซ์ โอหังนักมนุษย์ ข้าต่างหากคือราชา แน่จริงก็เข้ามา"ราชาสิงโตพูดอย่างท้าทาย มันคอยสอดส่องรอบๆ วางแผนการล่าอย่างแยบยล มันไม่ยอมตกเป็นรองมนุษย์แน่
"ไม่ได้ หลงจือหยางบอกว่าห้ามบาดเจ็บ แกนั่นแหละที่เข้ามา"เยว่ชิงนั่งลงกับพื้น หรี่ตามองอย่างจับพิรุธ สิงโตตัวนี้กำลังวางแผน ถ้าเขาเข้าไปก่อนเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ เพราะแบบนั้นรอให้มันเข้ามาแล้วเอาหางฟาดจะดีกว่า
"แกสิเข้ามา"สิงโตถลึงตาใส่ มนุษย์มันไม่โง่สิงโตจะแย่เอาได้
"ไม่"เยว่ชิงยังคงปฏิเสธเสียงแข็ง จิ้งจอกสีขาวส่ายหน้าโบกหางทั้งเก้าไล่ฟาดสัตว์อสูรตัวอื่นๆ จากนั้นก็ฟังเสียงแจ้งเตือนpointดังขึ้นต่อเนื่อง
"....."นี่คือความเงียบจากผู้คนทั้งโลก โดยมีหลงจือหยางยืนกุมขมับเอาไว้ เด็กน้อยของเขาซื่อตรงมากๆ ....น่ารักจริงๆ
[โฮสต์เอาหางฟาดมันจากนั้นก็กัดคอ สัตว์อสูรตัวอื่นๆ เป็นคะแนนนะ] ระบบจะปล่อยผลประโยชน์เหล่านี้ไปได้ยังไง
"โอ้ จะเข้าไปก่อนก็ได้"เยว่ชิงยืนขึ้น สิงโตค่อยๆ ย่อตัวอย่างระวัง หางแรกของเยว่ชิงฟาดเข้าที่กลางลำตัวแต่สิงโตกระโดดหลบพ้น หางที่สอง สาม สี่เลยฟาดลงรัวๆ
ถึงแม้สิงโตจะว่องไวขนาดไหน แต่ก็ไม่สามารถสู้ได้กับหางทั้งเก้าที่มีจำนวนเยอะ สุดท้ายก็พลาดเมื่อหนึ่งหางฟาดเข้าที่หลังเต็มๆ จนมันกระอักเลือดออกมา เยว่ชิงใช้หางพันร่างของมันเอาไว้แล้วกระทืบเท้าปลิดชีพ ร่างของสิงโตแหลกไม่มีชิ้นดี
{ขอแสดงความยินดีกับผู้พิชิตดันเจี้ยนไร้ระดับได้สำเร็จ กำลังประมวลผล}
{ผู้ที่สังหารบอสของดันเจี้ยนจะได้รับต่างหูหนึ่งคู่ ต่างหูแต่ละข้างสามารถสื่อถึงกันได้ โดนเคลื่อนย้ายร่างกายจากอีกคนไปที่อีกคน เป็นการเคลื่อนย้ายไปหาคู่ของตัวเองยามที่ตกอยู่ในอันตราย ไอเทมประเภทคู่}
{ผู้ที่เข้าร่วมสงครามดันเจี้ยนไร้ระดับ ทุกคนจะได้รับกำไลขอมือแบบสุ่มฟื้นฟูจิตวิญญาณหรือรักษาอาการบาดเจ็บ}
{หลังการพิชิตบอสชั้นที่สิบลงได้ ทุกท่านสามารถตรวจค่าสถานะความแข็งแกร่งได้จากระดับ และการถือกำเนิดดันเจี้ยนทั่วทุกมุมโลก ในดันเจี้ยนจะซ่อนไอเทมระดับต่างๆ เอาไว้}
เสียงประกาศดังขึ้นพร้อมการหายไปของดันเจี้ยน เกอนับร้อยคนโห่ร้องอย่างดีใจ พวกเขาได้รับบาดเจ็บแต่ไม่มีใครตาย ต้องขอบคุณเกาเทียนเย่ที่ให้สัตว์อสูรประเภทปีก ลากคนเจ็บมากองรวมกันในอาณาเขต
แถมยังได้รับไอเทมระดับAไว้ในครอบครองคนละหนึ่งชิ้น เกาเทียนเย่คืนร่างก่อนจะมองกำไลสีขาวแบบฟื้นฟูจิตวิญญาณก่อนจะร้องเยสในใจ
หากมีเจ้านี้ด้วยระดับนี้ เขาสามารถยิงลูกไฟเพิ่มมาได้อีกหนึ่ง ส่วนทางฝั่งจิวอิงเป็นกำไลสีเขียวรักษาอาการบาดเจ็บ เจ้าตัวโอนเอนเพราะร่างกายสูญเสียพลังงานไปมาก เยว่ชิงที่รีบวิ่งมาก็นอนลงปล่อยให้จิวอิงนอนทับตัว
จิ้งจอกน้อยคืนสภาพเหลือสองหางก็แบอุ้งเท้าปรากฎต่างหูรูปหยดน้ำสองอัน เป็นไอเทมระดับSชิ้นแรกของโลก จากนั้นก็นอนหลับไป
เกาเทียนเย่ที่เดินมาหาก็ส่ายหัว มองหน้าจอที่หลงจือหยางติดต่อกับเยว่ชิงเอาไว้ก่อนจะเอ่ย
"ทางฝั่งนี้ชนะแล้ว ผมจะดูแลคนเหล่านี้ให้เอง"เพราะนอกจากยิงลูกไฟไปสองลูก เกาเทียนเย่ก็ชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว เพราะงั้นไม่เหนื่อย มีเวลาเก็บซากเพื่อนร่วมทีมที่นอนสลบได้
"ขอบคุณ"หลงจือหยางเอ่ยเบาๆ ใบหน้าผ่อนคลายประดับไปด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นจิ้งจอกน้อยปลอดภัย ก่อนจะปิดการสื่อสารแล้วยกมือขึ้น ชายในชุดดำหลายสิบชีวิตก็ยืนด้านหน้า
"ไปกัน ฉันต้องรีบกลับไปทำอาหารให้จิ้งจอกน้อยอีก"นั่นคือคำสั่งของหลงจือหยาง พวกเขาแทบกระอักเลือด ถ้ามีคนทำลายอาณาเขตบอสกระต่ายได้ ทำไมไม่ทำ
แน่นอนว่าหลงจือหยางต้องตอบว่า เปิดทางให้กับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเกอน้อย จบสงครามนี้ไปเยว่ชิงจะกลายเป็นเกอเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถยืนเคียงคู่กับหลงจือหยางได้
เสียงที่ได้ยินจะมีเพียงคำว่าเหมาะสมและคู่ควร นอกจากจะเพิ่มความมั่นใจให้กับจิ้งจอกน้อย ยังสามารถลดเสียงดูถูกดูแคลนของคนอื่นได้อีก ไม่ว่าทางไหนคนที่ได้ประโยชน์ก็คือหลงจือหยาง
เด็กน้อยมั่นใจ เขาก็พาเด็กน้อยไปเที่ยวได้ กำไรเห็นๆ


## ตอนที่15.

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!!! พวกแกทุกคนต้องตาย โจมตีพวกมัน"น้ำเสียงของบอสกระต่ายที่กำลังคลุ้มคลั่งเมื่อไม่เป็นไปตามที่ต้องการ บอสกระต่ายมันอ้าปากกว้างแล้วตะโกนก้องจนคนในหอคอยต้องย่นหัวคิ้วยกมือปิดหู
เพล้ง!!!ช่วงเวลาที่คนของกิลด์หมื่นดาบทำลายอาณาเขตได้ เป็นเวลาเดียวกับที่กระต่ายสองแสนตัวอ้าปากกรีดร้องออกมา
"กร๊าซซซซ"
"สั่นกระดิ่ง"ต้นดอกกระดิ่งพุ่งจากพื้นเติบโตอย่างรวดเร็ว ลำต้นสั่นไหวก่อนที่คลื่นเสียงจากดอกกระดิ่งทั้งเจ็ดดอกจะสะท้อนกลับไป คนอื่นๆรีบเข้ามาโอบล้อมลำต้น
ทุกคนในสนามรบมีความตื่นตัวตลอดเวลา ต่างก็เรียกจิตวิญญาณของตัวเองเพื่อรอคอยการสิ้นสุดของเสียงกรีดร้อง ในขณะที่คนทั่วทั้งโลกกำลังลุ้นถึงการเปิดฉากโจมตี
หลงจือหยางกระดิกนิ้ว ดาบหนึ่งหมื่นเล่มลอยขึ้นท้องฟ้าในสภาพโปร่งแสง เป็นครั้งแรกที่คนทั้งโลกได้เห็นจิตวิญญาณของคนที่เก่งเป็นอันดับหนึ่งของโลก เมื่อปลายนิ้วของหลงจือหยางชี้ไปที่กระต่าย ดาบทั้งหมื่นเล่มก็พุ่งชนเข้าไป
ตู้มมมม เสียงปะทะกันสนั่นหวั่นไหว บอสกระต่ายยืนตรงกลางโดยมีองครักษ์ทั้งเก้ารายล้อม บรรดาร้อยสามเสาหลักเลือกจะมุ่งโจมตีบอสกระต่ายชั้นที่1-9เพื่อเปิดทางให้กับคนสองคนได้ประชิดตัวตนของบอสกระต่ายในชั้นที่สิบ
เสวียนอวี้ตวัดฝ่ามือเรียกเคียววิญญาณสีดำออกมาก่อนจะพุ่งเข้าไปตรงกลาง กระต่ายทั้งเก้าตัวกระโดดออกห่างก็เป็นจังหวะที่พวกมันแต่ละตัวจะต้องโดนรุมด้วยจำนวนคนไปต่ำกว่าห้าคน
"โอหังนัก"บอสกระต่ายกรีดร้องออกมาเมื่อเคียวขนาดใหญ่ตวัดเขาบนหัวของมัน ดวงตาสองข้างแดงกล่ำราวกับเลือดก่อนที่เลือดของมันจะควบแน่นกลางอาการ
หนึ่งในความสามารถของกระต่ายคืออาณาเขตฝนโลหิต เป็นความสามารถของบอสทุกตัวตั้งแต่ชั้นที่หนึ่ง พวกเขามีวิธีรับมือแต่ก็ไม่ทั้งหมด อย่างแรกบอสตัวนี้มีพละกำลังมากที่สุดในบรรดาบอสกระต่ายทั้งหมด
"อาณาเขตฝนเลือด!!!"เม็ดเลือดที่ควบแน่นกลางอากาศกระจายตัวออกเป็นเม็ดเล็กๆก่อนที่เลือดเม็ดนั้นมันจะหมุนตัวเองเพื่อเพิ่มความแรง ถ้าถามว่าแรงขนาดไหน ก็ขนาดที่บอสในชั้นที่เก้ามีความเร็วที่สามารถเจาะผ่านลำตัวคนได้ทันทีภายในเสี้ยววิ
"ป้องกัน/ป้องกัน"หลายคนเรียกจิตวิญญาณที่สามารถรุกและรับได้ออกมา หนึ่งในนั้นคือผู้เฒ่าหวัง ชายที่อายุเยอะที่สุด อาวุธของเขาคือกระบองคลั่ง หวังเค่อซวน รายชื่ออันดับที่หนึ่งของหนึ่งร้อยสามเสาหลัก
เป็นมนุษย์กลุ่มแรกที่เข้าดันเจี้ยนโดยบังเอิญ แต่ชายคนนี้บังเอิญหลายครั้งจนเกินไป เขาถูกเรียกว่าตาเฒ่าผู้ไม่มีโชค ไม่ว่าจะไปทะเลก็เจอดันเจี้ยน ไปภูเขาก็เจอดันเจี้ยน
แต่เพราะแบบนั้นเขากลายเป็นมนุษย์คนแรกที่ถูกบีบบังคับให้ต่อสู้จนขึ้นระดับSคนแรกของโลกและทรงพลังเป็นอันดับที่สาม
หลงจือหยางเป็นคนแรกที่กระโดดไปหลบหลังหวังเค่อซวน แถมยังหิ้วคอเสวียนอวี้ตามมาด้วย กระบองขนาดพอดีมือถูกขยายใหญ่ราวกับเสาที่ยักษ์คอยถือไว้ มันหมุนวนจนฝนเลือดไม่เข้ามาด้านในแต่กระจายออกไปด้านข้าง
แต่ละคนสูดปากเบาๆเมื่อเห็นว่าฝนเลือดมันแรงถึงขนาดแทงทะลุเข้าไปที่พื้นและลึกมากแถมยังพิเศษตรงที่มันมีฤทธิ์กัดกร่อนจนพื้นค่อยๆละลาย
"จิตวิญญาณเครื่องดนตรีมัวทำอะไรอยู่ ปลอบประโลมเร็วเข้า ถ้าดินยุบขึ้นมาจะลำบาก"เฉินจงอี บอสใหญ่ของกิลด์อันดับที่สอง กิลด์อัศวินสีชาด ผู้รั้งอันดับสองของตารางคนที่ทรงพลังมากที่สุดในโลก เป็นรองแค่หลงจือหยาง ส่วนอันดับสามคือเสวียนอวี้
เหล่าคนที่มีจิตวิญญาณประเภทเครื่องดนตรีนำออกมาบรรเลง คลื่นจางๆค่อยๆปลอบประโลมผืนดินให้กลับมาสมบูรณ์ หากมันถล่มลงไปผู้คนที่อยู่ระดับDบางคนอาจจะตกลงไปและโดนกรดที่คอยกัดกร่อนได้
อาณาเขตฝนเลือดใช้เวลาไปนาทีหนึง ที่ทำให้พวกเขาหยุดชะงัก เมื่อมันจบลง กลายเป็นฝั่งกระต่ายที่กระโดดเข้ามาโจมตี คนแรกที่โดนคือหญิงสาวผู้มีจิตวิญญาณดอกกระดิ่ง
"อั่ก"กระต่ายตัวเล็กที่เป็นชนชั้นทหารหลายพันตัวกระโดดปริดชีพตัวเองเพื่อทำลายฝั่งตรงข้าม กลุ่มตรงกลางถูกโจมตีอย่างหนักบาดเจ็บไม่ต่ำกว่าร้อยคน หลงจือหยางควบคุมดาบเข้าฟาดฟันบางตัวที่ยังลอยอยู่กลางอากาศ
"ลิลลี่สีขาวแห่งการเยียวยา"
"ลิลลี่สีฟ้าแห่งการปลอบประโลม"
"ลิลลี่สีม่วงแห่งการฟื้นฟู"
สามแฝดสตรีจากตระกูลฟุยุกะเอ่ยออกมา ลิลลี่สีขาวเบ่งบานกำลังช่วยรักษาบาดแผลภายนอก เลือดค่อยๆหยุดไหล ตามด้วยดอกสีฟ้าที่กำลังลดอาการตื่นกลัวทำให้พวกเขาสงบและดอกสีม่วงที่กำลังรักษาอาการบอบช้ำที่ภายใน
"ขอบคุณมากท่านหลงจือหยาง"สามแฝดเอ่ยพร้อมกัน หากไม่ได้คนตรงหน้าคอยปกป้อง พวกเธอก็ไม่สามารถรักษาคนนับร้อยเหล่านี้ได้
"ไม่เป็นไร"หลงจือหยางบอกปัดเมื่อมองเห็นสามสาวหน้าแดงกล่ำ พวกนางใจเต้นแรงทุกครั้งเวลาที่อยู่ต่อหน้าเขาหรือบางทีอาจจะเป็นสตรีทุกคนที่เข้าร่วมสงครามในครั้งนี้
เฉินจงอีจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ เขามักจะเป็นตัวเลือกที่สองเสมอและเป็นอันดับสองรองจากหลงจือหยางไปเสียทุกๆอย่าง แล้วจะยังเรื่องสามแฝดอีก ทางตระกูลฟูยุกะประกาศชัดว่าสามสาวจะแต่งให้กับชายคนเดียวกัน ถ้าได้ขุมพลังนี้มาครอบครอง โอกาสรอดชีวิตของคนในกิลด์ก็จะสูงขึ้น
"เถาหนามกุหลาบ"โอลิเวียยอมรับไม่ได้เธอจะต้องแสดงให้เห็นถึงความสามารถของตัวเธอเอง เพื่อให้หลงจือหยางได้เห็นว่าเธอมีดีกว่าสามแฝดนั่น นอกจากจะป้องกันตัวเองได้ เธอยังโจมตีได้อีกด้วย
โอลิเวียแต่เดิมมีศักดิ์ถึงเจ้าหญิงแถมเกิดในตระกูลหลัก พวกเขาต่างทุ่มเททั้งเงินและโอกาสเพื่อให้เธอได้มาจนถึงจุดนี้ เธอได้รั้งเป็นอันดับหนึ่งในตารางฝั่งสตรีมาโดยตลอด แต่ทำไมหลงจือหยางไม่มองเธอบ้าง
"แยกกันโจมตี"หลงจือหยางไม่อยากจะเก็บภาพเบื้องหน้ามาใส่ใจ เขาโบกมือให้คนในกิลด์ของตัวเองเข้าปะทะบอสตัวอื่นๆในขณะที่เขาจะเผชิญหน้ากับบอสกระต่ายชั้นที่สิบเอง โดยมีคนคอยช่วยในเงามืดอย่างเสวียนอวี้
หลงจือหยางเรียกดาบนับหมื่นให้รวมกันเป็นดาบเดียวก่อนจะกระโดดหมุนตัวตวัดเข้าที่ลำคอของบอสกระต่าย
"เจ้ามนุษย์ ต้องตาย"ตัวมันสั่นไปด้วยความโกรธเมื่อขนตรงคอของมันหล่นลงพื้นหลายเส้น เสวียนอวี้ที่อยู่ด้านหลังตวัดเคียวตัดเข้าที่ลำคอ เจ้ากระต่ายเพียงก้มหัวก่อนจะหมุนตัวหลบหนี
"ต้องตาย!"หลงจือหยางกับเสวียนอวี้ขมวดคิ้วเข้าหากัน สัญชาตญาณสัตว์ป่าของมันออกจะดีเกินไป พบจิตสังหารเล็กน้อยก็โยกตัวหลบได้ตลอด
"จงอี้"หลงจือหยางเรียกคนของตัวเอง เจ้าของชื่อขานรับก่อนจะเรียกจิตวิญญาณแซกโซโฟนออกมาเป่า มันคือประเภทคอนทร่าเบสแซกฯ ตัวเครื่องใหญ่และสูงเท่าลำตัวคนเป่า ตรงปากของมันไม่เพียงแต่มีเสียงออกมาเมื่อใช้ปลอบประโลม แต่สามารถโจมตีด้วยโซ่ล่องหนที่พุ่งออกไป
บอสกระต่ายก้มมองขาตัวเองเมื่อเห็นโซ่จางๆรัดเอาไว้ กระกระทืบเท้าเพื่อให้หลุดพ้น ด้านหน้าของมันถูกดาบใหญ่ฟันจนเลือดกระเซ็น ในขณะที่ด้านหลังของมันถูกตวัดด้วยเคียวขนาดใหญ่
"อ๊ากกกกก"เลือดของมันลอยขึ้นฟ้าควบแน่นอีกครั้งก่อนจะเกิดโดมขนาดใหญ่ที่ผ่านร่างกายของคนทั้งสามเอาไว้ เสวียนอวี้ใช้เคียวตวัดเพื่อพังมันออก ทุกครั้งที่ฟันมันจะเกิดรอยแยกก่อนจะถูกซ่อมแซมอย่างรวดเร็ว
"อ่า ดูเหมือนเราสามคนจะโดนปิดตายนะ"คนพูดอยู่ระดับSแต่เขาจงอี้คนนี้เพิ่งอยู่ระดับCเท่านั้น เจ้าตัวน้ำตาจะไหลอะไรทำให้บอสกระต่ายเลือกเขาไปด้วย
"ง่ายๆฆ่ามัน"หลงจือหยางบอกอย่างไม่หยี่ละ ในขณะที่จงอี้แทบเข่าทรุด นายท่านไม่เป็นอะไรแต่จงอี้มีสิทธิ์ตาย
"ตายซะ ตาย! ตาย! ตาย!"ทั้งสามคนกระโดดขึ้นกลางอากาศเมื่อบอสกระต่ายกระทืบเท้าจนพื้นด้านล่างยุบลงไป แผ่นดินแตกระแหงจนไม่สามารถควบคุมสมดุลของร่างกายได้เมื่ออยู่บนพื้น
หลงจือหยางดึงดาบออกมาสามเล่มจากดาบเล่มใหญ่ก่อนจะบังคับให้มันลอยโดยที่พวกเขาแต่ละคนยืนบนดาบอีกทีหนึ่ง
"เสวียนอวี้ดึงความสนใจที จออี้รอรับคำสั่งฉันจะแทงเข้าที่ลำคอของมัน"เสียงกระซิบแผ่วเบาของหลงจือหยางลอยเข้าหูของทั้งสองคน เสวียนอวี้ตวัดเคียวใส่จนกระต่ายกระโดดหลบอีกครั้ง
"จงอี้ตอนนี้แหละ"โซ่โปร่งแสงหลายเส้นโอบรัดรอบลำตัวของกระต่าย หลงจือหยางทะยานพุ่งเข้าไปก่อนที่ดาบจะปักเข้าที่ลำคอแทงทะลุไปด้านหลัง
"เราจะตายไปด้วยกัน มนุษย์!"หลงจือหยางได้ยินแบบนั้นก็ดึงดาบออกช่วงเวลาที่มันอ่อนแรงและรวบรวมกำลังเพื่อระเบิดฆ่าตัวตาย พวกเขาทั้งสามก็พุ่งออกมา เพียงเสี้ยววินาทีที่ตัวบอสกระต่ายเรืองแสงสีขาว หลงจือหยางก็คว้าคอน้องชายสุดรักให้มาบัง
"อั่ก ไอ้"แสงสว่างหายไปพร้อมกับดาบนับหมื่นกันเป็นทางยาวราวกับรั้วบ้าน โดยมีเพียงช่องเดียวที่ไม่ได้ปิดก็คือตรงที่หลงจือหยางยืนอยู่ ในอ้อมแขนของเขามีหลงจือหมิงน้องชายที่ห่างไม่กี่เดือนคนละแม่นอนกระอักเลือด
"หลงจือหมิง อย่าเป็นอะไรนะ นายไม่จำเป็นต้องมาบังพี่เลย พี่บาดเจ็บได้ถ้ามันป้องกันคนอื่นๆ" หลงจือหมิงกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง มองใบหน้าหลงจือหยางก่อนจะสบถในใจ ไอ้ตอแหล....
"ท่านหลงจือหยางคิดจะเสียสละเพื่อพวกเรา ดีจังเลยนะคะ"สตรีนางหนึ่งยกมือปิดปากน้ำตาไหลพราก หลงจือหมิงผงกหัวขึ้นด้วยสายตาฟาดฟัน คนเจ็บคือกูนี่ไม่เห็นเลือดเหรอ แล้วอีกอย่างมันไม่ได้เสียสละมันตั้งใจฆ่ากูนี่ ยัยผู้หญิงตาบอด
"ขอบคุณมากน้องรัก พี่ซึ้งใจจริงๆ"หลงจือหยางยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นในสายตาชาวโลก ส่วนในสายตาหลงจือหมิงมันคือรอยยิ้มเยาะเย้ยชัดๆ
ชื่อของหลงจือหยางถูกตะโกนก้องฟ้า ผู้ชายคนนี้แสนดีที่หนึ่ง ใช้ดาบทำแนวกั้นลดแรงปะทะการระเบิดของบอสยกเว้นตัวเอง ส่วนหลงจือหมิงนะเหรอ ไม่เกินสามวันคนก็ลืม....
{ดันเจี้ยนชั้นที่สิบถูกพิชิตสำเร็จ ชั้นที่สิบเอ็ดได้เปิดออกระยะสี่เดือนของการพิชิต}


## ตอนที่16.

{หอคอยชั้นที่สิบถูกพิชิตสำเร็จ ชั้นที่สิบเอ็ดได้เปิดออกระยะสี่เดือนของการพิชิต}
{หินวิญญาณยกระดับเป็นระดับสอง ค่าพลังวิญญาณคูณสอง ตั้งแต่ชั้นที่สิบเอ็ดเป็นต้นไป จะได้รับไอเทมเพิ่มเติมหลังจากพิชิตสำเร็จ}
{กำลังประมวลผลของสงคราม ประกาศรายชื่อผู้เข้าร่วมพร้อมสินสงคราม}
{สามารถตรวจค่าสถานะและสินสงครามในคลังส่วนตัวได้แล้ว}
ภาพหน้าจอดับอย่างพร้อมเพรียง ผู้คนทยอยออกจากประตูชั้นที่สิบ หลงจือหยางมองค่าวัดพลังอย่างตั้งใจ อย่างแรกระดับต่ำสุดค่าพลังจะอยู่ที่1-9 ในขณะที่เขาอยู่ระดับS ค่าพลังอยู่ที่ราวๆหลักล้าน
<สเตตัส:หลงจือหยาง
ระดับ:S (ราชา)
ค่าพลัง:7,999,349
จิตวิญญาณ:หมื่นดาบ >
"ค่ำคืนนี้จะจัดงานเลี้ยงฉลอง ยังไงก็เชิญเกอน้อยเหล่านั้นมาด้วยแล้วกัน"หวังเค่อซวนยกมือแปะบ่าของหลงจือหยางก่อนจะนำทัพร้อยสามเสาหลักกลับไปจัดเตรียมงาน ในฐานะที่การพิชิตครั้งนี้จบลงด้วยดี
"ครับ แล้วเจอกันที่งาน"หลงจือหยางเอ่ยรับ ก่อนจะมีสตรีหลายคนก้าวเข้ามาขอบคุณที่ปกป้องพวกเขาในตอนสุดท้าย หลงจือหยางใช้เวลาตรงส่วนนี้ไปมากเลยทีเดียว ก็ใครใช้ให้เขาดึงดูดสตรีเสียขนาดนี้
ถึงจะใช้เวลานานขนาดไหนแต่คนของตระกูลหลงก็ยังคงอยู่ ราวกับมาด้วยกันและต้องกลับด้วยกัน หลงจือหยางเพียงเลิกคิ้วหนึ่งข้างอย่างสงสัยที่คนพวกนี้ยังไม่ไปไหนอีก
"หลงจือหยาง ตามมาปู่แกอยู่หน้าหอคอย ท่านมีเรื่องจะพูดด้วย"หลงจือหยางพยักหน้า รับรู้ได้เลยว่าตาแกนั่นมาทำไม อย่างแรกไม่สามารถฆ่าเขาได้ก็คิดจะใช้ผลประโยชน์เพราะจิ้งจอกน้อย
"แกทำได้ดีมาก"หลงเจียนเจี๋ยเอ่ยชมลูกหลาน สายตาคู่คมของหลงเจียนเจี๋ยหยุดที่หลงจือหมิงที่ถูกหิ้วปีกลงมา ก่อนสายตาจะไปหยุดที่หลงจือหยาง เป็นอีกครั้งที่หลงจือหมิงเจ็บแค้น ทั้งๆที่หลงจือหยางตั้งใจฆ่าเขาแท้ๆแต่ปู่กับไม่พูดอะไรสักคำ
"จือหมิงลูกแม่ แก!หลงจือหยาง แกจงใจใช่ไหมฮะ!"ภรรยาคนที่สองของหลงจือฮ่าวเอ่ยขึ้นเสียงดัง จนคนในกิลด์หมื่นดาบขมวดคิ้วก่อนจะเดินเข้ามาเป็นวงล้อม
"หุบปากซะ!แกควรพาลูกของแกไปหาหมอ ไม่ใช่ทำเรื่องโง่ๆแบบนี้ อยู่ในสนามรบอะไรก็เกิดขึ้นได้"หลงเจียนเจี๋ยพูดอย่างไม่พอใจ เขาต้องทำให้หลงจือหยางกลับเข้าตระกูลให้ได้ ถ้าไม่ได้แล้วละก็ นอกจากจะสูญเสียคนที่ทรงพลังที่สุดในโลกไปยังประเมินค่าไม่ได้กับเกอน้อยคนนั้น
ทั้งหลงจือหยางและเกอจิ้งจอกเก้าหาง ตระกูลหลงจะขยายไปสู่ระดับโลกโดยทิ้งห่างตระกูลอื่นแน่นอน เพียงแค่คิดเขาก็มีความสุขอย่างมาก ไม่ว่าจะเดินไปที่แห่งไหนผู้คนจะก้มหัวให้กับเขาที่เป็นปู่ของวีรบุรุษ
"นั่นสิครับคุณน้า แทนที่จะต่อว่าผม ทำไมไม่ชื่นชมจือหมิงละครับที่เอาตัวมาบังให้พี่ชายอย่างผม แหม่....รอดตายเพราะน้องชายเลยนะเนี่ย"หลงจือหยางยักไหล่ทั้งสองข้าง ตอนนี้ไม่ว่ายังไงตาแก่ตรงหน้าก็เข้าข้างเขาอยู่ดี ยิ่งเห็นสายตาที่อยากจะกลืนกินเขาเข้าไปก็ยิ่งมีความสุข
ความสุขเล็กๆเท่านั้น เพราะเขาเริ่มจะไม่มีความสุข เขาใช้เวลานานเกินไป ถ้าไปช้าจิ้งจอกน้อยจะคิดยังไง
"ไปๆจือหยาง ถ้าว่างๆแกก็พาเด็กคนนั้นเข้าบ้านแล้วกัน ฉันจะไม่ขัดขวาง หลานรักใครปู่ก็รักด้วย"หลงจือหยางกระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ขัดขวาง...เหอะ ก่อนหน้านั่นยังขัดขวางอยู่เลย ถ้าไม่ใช่เพราะจิ้งจอกน้องเก่งกาจคนพวกนี้คงไม่พูดและยอมรับง่ายๆแบบนี้ เพราะถ้าคนในตระกูลเป็นเกอเมื่อไหร่ จะถูกส่งตัวไปที่อื่นทันที
พื้นที่เฉพาะเพื่อส่งไปเป็นภรรยารอง เพื่อขยายอิทธิพลจากการแต่งงาน ถึงจะใช้ประโยชน์ไม่ได้มากนั้น แต่ตระกูลหลงจะต้องรีดเคล้นผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุด ถือเป็นค่าการเลี้ยงดู
"โอ้ เกรงว่าผมจะไม่ว่างเร็วๆนี้นะครับ ขอตัวก่อน"ลับหลังหลงจือหยาง หลงเจียนเจี๋ยก็ตวัดสายตาใส่คนอื่นๆ ไม่ว่าใครก็ไม่ได้ดั่งใจทั้งนั้น
"จำไว้ให้ดี ถ้าหลงจือหยางมันดื้อด้านก็เข้าหาเด็กเกอนั่น" ในฐานะผู้หลักผู้ใหญ่ของหลงจือหยาง ยังไงเจ้าเด็กนั่นก็ต้องไว้หน้าพวกเขา
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า...เยว่ชิงฟังคำพูดหลงจือหยางขนาดไหน ถ้าหลงจือหยางชี้ไม้แล้วว่ามันคือนก เยว่ชิงก็มองไม้นั่นเป็นนกอยู่ดี ไม่มีทางออกนอกลู่นอกทางแน่นอน
"งื้อ"เสียงครางผะแผ่วดังออกมาจากจิ้งจอกน้อยที่นอนบนหมอนนุ่ม เจ้าตัวเอาหน้าถูไถไปกับหมอนหลังจากได้สติและลดขนาดตัวให้เท่ากับแมวตัวหนึ่ง อุ้งมือสีชมพูชูต่างหูคู่
จากนั้นก็หงายท้องโชว์พุงขาวๆปล่อยให้จิวอิงเอามามือลูบไล้ตามความพอใจ เพราะจิวอิงนั่งข้างๆเก้าอี้ของเขา ในห้องนี้ไม่มีใครนั่งสูงเกินเยว่ชิงเลยสักคน
[ภารกิจฉุกเฉิน สำเร็จ
1.กำจัดสัตว์อสูรทุก 10ตัวรับ 1 point
ประมวลผลได้รับ:121 point
2.กำจัดราชาดันเจี้ยน 1,000 point
เป็นไปตามเงื่อนไขได้รับ:1,000point
3.พิชิตดันเจี้ยนไร้ระดับภายในหนึ่งชั่วโมง ยกระดับความงามระดับเพชรหนึ่งอย่าง (เลือกเอง)
...โปรดระบุ]
"อื้อ เอาขาเรียว"เยว่ชิงตอบก่อนจะบิดตัวหันเอาพุงไปแนบหมอนแล้วสะบัดหางไปมาอย่างมีความสึก ความรู้สึกอุ่นร้อนบริเวณขาค่อยๆทำให้รู้สึกสบายราวกับโดนนวด จนจิ้งจอกสีขาวครางออกมายาวๆ
"เอาละทุกคน ไปกินข้าวกันพักผ่อนกันเถอะ เทพอสูรของเราได้สติแล้ว แยกย้ายๆ"เกาเทียนเย่โบกมือไล่สมาชิกคนอื่นๆก่อนจะปลายตามองหนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอก
เขาไม่ใช่คนชอบพูดเท่าไหร่ เพราะมักจะพูดจาที่คนฟังอยากจะพุ่งมาใส่ แต่จะไม่พูดก็ไม่ได้ จิวอิงก็ซื่อแถมไม่ค่อยพูดคุย ในส่วนของเยว่ชิงก็ประสานงานไม่เป็น ในฐานะที่เขาอายุมากกว่าสองคนนี้ก็รับหน้าที่นี้ไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แถมหลงจือหยางยังกำชับอย่างหนักแน่นว่าอย่าให้เยว่ชิงเหนื่อย ขอโทษเถอะนั่นเรียกว่าดูแลราวกับไข่ในหินหรือเลี้ยงลูก
"จิวอิงไปกินข้าวกับพี่"เกาเทียนเย่ที่เห็นคนในหอคอยเดินเข้ามาก็ลากเด็กซื่อบื้อออกไปจากห้อง ปล่อยให้หลงจือหยางยืนมองจิ้งจอกจอมเห่อที่ตั้งแต่ลืมตาก็เอาแต่ส่องไอเทมต่างหู
"เด็กดี วันนี้เก่งมากครับ"เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย หูจิ้งจอกก็กระดิกจากนั้นก็หันหน้าไปมองคนหล่อ ก่อนจะลุกขึ้นสะบัดหางไปมาอย่างมีความสุข หลงจือหยางยิ้มอย่างพึงพอใจ ฝ่ามือวางทับศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยขนยาวสีขาว จนจิ้งจอกน้อยเอียงศีรษะหลับตาข้างหนึ่งอย่างน่ารัก
"งื้ออออ"เยว่ชิงยืดตัวใช้หัวของตัวเองถูไถไปตามฝ่ามือก่อนที่อุ้งเท้าจะโชว์ต่างหูให้กับคนตรงหน้า หลงจือหยางคุกเข่าลงมองจิ้งจอกน้อยคาบต่างหูหนึ่งข้างไว้ เมื่อหลงจือหยางยื่นมือไปรับ พอต่างหูวางลงจิ้งจอกน้อยก็มีความสุขจนส่ายหางไปมา
"ขอบคุณครับ"หลงจือหยางใช้สองมือยกจิ้งจอกขึ้น เยว่ชิงโบกอุ้งเท้าอย่างมึนงงก่อนจะมองลงไปด้านล่างว่าตัวเองโดนอุ้มอยู่จริงๆ พอเงยหน้าขึ้นริมฝีปากหยักของหลงจือหยางก็ทาบทับลงมาที่หน้าผาก
ปุ้ง เสียงหัวใจพองโตจนแตกละเอียดจิ้งจอกน้อยในมือของหลงจือหยางเอนศีรษะไปด้านหลังหมดสติเป็นที่เรียบร้อย
หลงจือหยางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะโอบอุ้มจิ้งจอกน้อยไปนอนบนเตียงในห้องส่วนตัวของเขา
"สงสัยจะเหนื่อยมากเกินไป"
[....] ไม่ โฮสต์แค่เขินจนสลบ ไม่ได้เหนื่อย ระบบได้แต่ถอนหายใจ เมื่อโฮสต์ของเขาพัฒนาจนมีความมั่นใจที่จะเผชิญกับสายตาของผู้คนที่มองมา แต่กลับไม่สามารถเอาชนะหลงจือหยางได้ แถมแพ้อย่างราบคาบ ระบบรับไม่ได้จริงๆ
เยว่ชิงลืมตาอีกครั้งก่อนจะยืดร่างกายคืนสภาพเป็นคน ผลกระทบจากการใช้งานห้านาทีทำให้เขาต้องอยู่ในร่างจิ้งจอกไปสักระยะ แถมถูกคนหล่อจู่โจมอีก เมื่อคิดได้แบบนั้นฝ่ามือก็วางแปะบนหน้าผาก เยว่ชิงยังรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆได้อยู่เลย มันทั้งละมุนอ่อนหวานจนหัวใจเกินจะต้านไหว สุดท้ายก็ยกธงขาวยอมแพ้ไป
"อ๊ากกก ขายหน้าอีกแล้ว"เจ้าตัวเอาหน้าลงไปอัดกับหมอน จนไม่ได้รู้เลยว่าทุกการกระทำตกอยู่ภายใต้สายตาของใครบางคน และคนคนนั้นก็ยืนกอดอกยกยิ้มมุมปาก เมื่อเจอภาพความน่ารักแปลกๆของคนที่นั่งบนเตียง
"ไปกินข้าวกันครับ"หลงจือหยางเอ่ยขึ้น
"อ๊าาาาา"เยว่ชิงสะดุ้งสุดตัว พอหันไปเห็นคนหล่อก็เอาผ้าขึ้นมาคลุมหัว นอนขดเป็นก้นหอย ใช้ความคิดที่ว่าถ้าเราไม่เห็นเขา เขาก็ไม่เห็นเรา
หลงจือหยางส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงลนเตียง ใช้ฝ่ามือลูบศีรษะจิ้งจอกน้อยผ่านผ้าห่มผืนหนา มองคนในผ้าห่มอย่างใช้ความคิด แค่คำว่าชอบคงไม่ใช่ ตอนนี้เขาหลงรักจิ้งจอกน้อยเข้าเต็มๆ พอนึกถึงตอนที่เยว่ชิงกระโจนเข้าไปต่อสู้ หัวใจของหลงจือหยางก็เจ็บปวดราวกับจะขาดใจ
เยว่ชิงที่สัมผัสได้ถึงบางอย่างก็เอาผ้าห่มเลื่อนลงจากหัว โผล่แค่ลูกตาสองข้าง ตั้งแต่จมูกลงไปยังอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนกะพริบตาปริบๆถูกรอยยิ้มของหลงจือหยางล่อลวงจนเคลิ้ม
"เขินเหรอ หืม"เยว่ชิงพยักหน้างึกงักอย่างเผลอไผล ก่อนที่ร่างกายจะถูกโอบประคองให้ลุกนั่ง เกอน้อยสติหลุดปลายจมูกสูดดมกลิ่นกายหอมๆของหลงจือหยาง ไม่สนว่าร่างกายจะถูกชักนำไปแบบไหน
"เยว่ชิงครับ"หลงจือหยางประคองใบหน้าให้คนตัวเล็กได้สบตา รับรู้ถึงความจริงใจของเขา
"ครับ"
"ขอโอกาสให้ผู้ชายคนนี้ได้ดูแลเธอได้ไหม"หลงจือหยางลูบฝ่ามือของเยว่ชิงก่อนจะนำมันขึ้นมาจากนั้นก็จรดริมฝีปากที่หลังมืออย่างแผ่วเบา
ความร้อนแผ่กระจายจากหลังมือสู่ใบหน้า เยว่ชิงหัวใจเต้นตุบตับจนหูอื้อ ได้แต่นั่งอึ้งอย่างไร้สติ ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหนาดน้ำสีใส หลงจือหยางตื่นตระหนกใช้ฝ่ามือโอบประคอง เรียวนิ้วยาวค่อยๆเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้างาม
"ไม่เป็นไรเด็กดี ตอนนี้เธออาจจะไม่พร้อม"หลงจือหยางเม้มปากแน่น เขามั่นใจว่าเด็กน้อยรักเขามาก ดวงตาของเด็กน้อยตะโกนบอกว่ารักเขาทุกช่วงเวลา แต่พอเจอเหตุการณ์เบื้องหน้าเขาก็พูดไม่ออก
เด็กน้อยไม่มั่นใจในตัวเขาหรือไม่ก็เจียมตัวมาโดยตลอดและไม่คิดจะก้าวเท้าเข้ามา จากที่เคยกดดันตัวเองอยู่แล้ว กลายเป็นเขาที่ซ้ำเติมเรื่องราวเหล่านั้น
ฝ่ามือกำแน่นดวงตาหลุบต่ำลง ถ้าเด็กน้อยไม่เข้ามา เขาก็แค่เข้าไป ไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ปล่อยเด็กน้อยไปเด็ดขาด เยว่ชิงเป็นของเขาเท่านั้น
"ฮึก...ชอบนะ รักมาตลอดเลย"เยว่ชิงฉีกยิ้มกว้าง ถึงแม้จะร้องไห้แต่เขาไม่ได้เสียใจ เพราะตอนนี้เขามีความสุขมาก ราวกับภาพตรงหน้าเป็นเพียงความฝันและเป็นฝันที่ไม่อยากตื่น
[ภารกิจพิเศษที่ถูกซ่อนอยู่ สำเร็จ
หัวใจเราเชื่อมต่อกัน แม้นรกและสวรรค์ก็ไม่พรากจาก ดวงชะตาอวยพรความรักที่ยืนยาวนิรันดร์
รางวัล:ด้ายแดงผูกสัมพันธ์ รักนี้ไม่แยกจาก
ข้อกำหนด:ความรักที่เท่ากัน ไม่มีใครน้อยกว่าหรือมากกว่า]


## ตอนที่17.

หลงจือหยางรวบคนขี้แยเข้ามากอด ฝ่ามือลูบศีรษะกับแผ่นหลังคนตัวเล็กคล้ายปลอบประโลม ริมฝีปากพรมจูบหน้าผากงามมองดวงตากลมโตแดงระเรื่อน่ารังแก สายตาของหลงจือหยางมองต่ำไปที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสด ใช้ฝ่ามือเชยคางให้อีกฝ่ายแหงนหน้าขึ้น
เยว่ชิงเม้มริมฝีปากแน่นกะพริบตาปริบๆก่อนจะหลับตาลงเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของหลงจือหยางโน้มลงมา สัมผัสแผ่วเบานุ่มนิ่มปะทะริมฝีปากความนุ่มหยุ่นบดเบียดจนเยว่ชิงเผยออ้าปาก ปล่อยให้เรียวลิ้นซุกซนเข้าไปหยอกล้อ
"อื้อ"เสียงครางแผ่วเบาในลำคอกระตุ้นความกระหายของหลงจือหยางมากขึ้น เจ้าตัวดูดกลืนราวกับคนกระหายน้ำที่อยู่ท่ามกลางผืนทรายแล้วพบกับแหล่งน้ำที่สามารถต่อชีวิตได้ เยว่ชิงยกมือทุบอกอีกฝ่ายเมื่อเริ่มหายใจไม่ทัน คนตัวเล็กหอบหายใจเข้าปอด มองคนรังแกดวงตาฉ่ำเยิ้ม
หลงจือหยางขบกรามแน่น ก่อนจะยกมือเสยผมหันหน้าไปอีกทาง ถ้าขืนยังอยู่ตรงนี้เขาอาจจะลงมือรังแกอีกฝ่ายมากกว่านี้แน่ๆ
"พี่ไปอาบน้ำก่อน"เยว่ชิงก้มหน้าลงพยักหน้างึกงัก เมื่อเสียงฝีเท้าหายเข้าในอีกด้านของประตู เจ้าตัวก็เอาหน้าจุ่มที่นอนกรีดร้องจนเสียงอู้อี้ ใบหน้าแดงกล่ำเอียงซบไปกับผ้าห่ม สายตาหลุกหลิกจ้องมองไปที่บานประตูห้องน้ำ
[อะแฮ่ม โปรดสนใจระบบ โปรดสำรวจร่างกายตัวเองหลังจากการส่งมอบก้นและเรียวขา]
เยว่ชิงตาโตก่อนจะนึกขึ้นได้ เจ้าตัวกระโดดลงจากเตียงไปที่หน้ากระจก หัวใจดวงน้อยเต้นตุบตับเมื่อเห็นต่างหูที่คุ้นเคยถูกสวมใส่ที่หูข้างซ้าย ก่อนจะนึกได้ว่าหลงจือหยางก็สวมไปแล้วเหมือนกัน
"ใส่ของคู่กันด้วย เขินจัง"เยว่ชิงยืนบิดไปมาหน้ากระจก ส่องแล้วส่องอีกก่อนที่อกเล็กๆจะยืดขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
[...] เมื่อไหร่จะสนใจในระบบ สุดท้ายเยว่ชิงก็ลืมไปเลยว่าจะดูอะไร ผ่านไปสักพักหลงจือหยางก็ออกมาจากห้องน้ำ สายตาคู่คมตวัดมองจิ้งจอกน้อยนั่งกอดหมองอิงก็ยกยิ้มมุมปาก
เยว่ชิงเลิกลั่กเมื่อโดนดาเมจคนหล่อเล่นงาน ทุกย่างก้าวที่หลงจือหยางสาวเท้าเข้ามาใกล้ ฝ่ามือเยว่ชิงก็ยิ่งชื้นไปด้วยเหงื่อ
"ผะ...ผมจะไปอาบน้ำ"เจ้าตัวผุดลุกก่อนจะวิ่งเข้าห้องน้ำ หลงจือหยางเลิกคิ้วข้างหนึ่ง เป็นแฟนกันแล้วยังเขินอยู่อีก....ก็ น่ารักดี
"พี่เตรียมเสื้อผ้าไว้ให้ เสร็จแล้วเราไปห้างกันนะครับ คืนนี้มีงานเลี้ยง"หลงจือหยางตะโกนบอกก่อนจะเดินไปห้องทำงาน
เยว่ชิงถอดเสื้อผ้าออกมองเรียวขาขาวงดงามราวกับภาพวาด ก้นทั้งสองฝั่งงอนโค้งราวกับลูกพีชทรงสวย ฝ่ามือวางหมับแล้วบีบเบาๆมันทั้งนุ่มนิ่มและแน่นเมื่อตบเบาๆก็ได้ยินเสียงเพี๊ยะๆแล้วก็ตีอย่างสนุกมือ
"สุดยอดไปเลยระบบ"
[point1,121 โฮสต์จะยกระดับระบบเลยไหม ระบบจะได้พักผ่อนหนึ่งวันเต็มๆ]
"อ่า ก็ได้"เยว่ชิงรู้สึกเหงานิดหน่อยเมื่อระบบจะเงียบหายไปหนึ่งวัน แต่ว่าระบบก็ต้องกินต้องใช้เหมือนกัน เยว่ชิงจึงได้แต่ปล่อยไป
[ระบบกำลังยกระดับ จากระดับทั่วไปขึ้นไประดับทองแดงใช้ 100point จากระดับทองแดงไประดับเงินใช้1,000point ระบบจะปิดตัวลงชั่วคราวเป็นระยะเวลายี่สิบสี่ชั่วโมง]
"งืม ไม่มีระบบก็เหมือนขาดป้าข้างบ้าน"
"เปาเปา"ระบบค่อยๆลืมตาขึ้น พื้นที่ที่เขาอยู่อาศัยคือหน้าผากว้างและสูงชัน เบื้องล่างเป็นทะเลกว้างใหญ่ เขาได้ยินเสียงใครบางเอ่ยเรียก แม้จะแปลกใจที่ระบบไม่มีชื่อแต่กลับคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
เมื่อระบบลืมตาขึ้นในร่างโปร่งแสงกลมๆคล้ายลูกบอลก็เห็นผู้ชายใบหน้างดงามใกล้เคียงกับเยว่ชิงไปหลายส่วน ใบหูสีขาวกับหางสีขาวฟูฟ่องที่เห็นคล้ายดั่งแมว
"ตื่นแล้วรึ ผมมาตามสัญญาที่ให้ไว้ ชีวิตและจิตวิญญาณของผมยกให้คุณ ขอบคุณที่ดูแลเยว่ชิงตามคำขอ"ระบบมองวิญญาณสูญสลายจางๆก่อนที่เงาวิญญาณนั้นจะเข้ามาอยู่ในระบบ เจ้าตัวปิดเปลือกตาอีกครั้งก่อนจะซึมซับพลังวิญญาณ
ความทรงจำครั้งแรกค่อยไหลผ่าน ระบบถูกสร้างขึ้นจากเทพเจ้า เป็นการทดลองครั้งแรก ระบบเป็นเพียงข้อผิดพลาดที่ถูกทอดทิ้ง ถูกเนรเทศให้เฝ้าดินแดนแห่งนี้เอาไว้ซึ่งก่ำกึ้งในโลกวิญญาณ เป็นพื้นที่ที่เหล่าดวงวิญญาณมักจะอธิษฐานเพื่อขอให้เกิดในที่ที่ดี
ระบบติดอยู่ที่นี่นับแสนปีได้ หลงลืมเสียทุกอย่างว่าตัวเองมีคุณค่าใดๆบ้าง รู้แค่ว่าเขาอยู่ที่นี่มานานแล้ว จนได้พบเจอวิญญาณคู่รักที่มาอธิษฐานในทุกๆวัน
พวกเขาทั้งคู่ไม่ได้ขอให้ตัวเองเกิดในที่ที่ดี แต่ขอให้ลูกชายของเขามีความสุข ตลอดหลายปีที่ผ่านมาในทุกๆวันระบบจะได้ยินเสียงแบบนี้จนผ่านไปแปดปีเต็ม จากความสงสัยระบบจึงได้ขึ้นมาสอบถามจนกระทั้งสนิทกับอีกฝ่าย
ระบบใช้พลังน้อยนิดให้คนทั้งคู่ได้เห็นชีวิตลูกชายของพวกเขา หยาดน้ำตาพวกเขารินไหลเมื่อเห็นลูกชายในสภาพที่ไม่มีความมั่นใจ ก่อนที่จิ้งจอกหนุ่มตัวนั้นจะเอ่ย
"เยว่ชิงเคยปั่นจักรยานล้ม ต่อมาเขาก็ไม่มั่นใจที่จะจับมันอีก จนได้พวกเราเอ่ยกระตุ้นและบอกว่าเขาทำได้ดีแค่ไหน เยว่ชิงถึงได้กลับมาปั่นจักรยานอีกครั้ง"ระบบรับฟังเงียบๆ เขาไม่มีความเข้าใจในเรื่องพวกนี้ ก่อนจะได้ยินแมวหนุ่มพูด
"ถ้าเยว่ชิงไม่มีเพื่อน ไม่มีคนคอยให้กำลังใจเขาจะสูญเสียความมั่นใจทั้งหมดของเขา"ระบบไม่ได้พูดอะไร นอกจากรับฟัง
คู่รักสองคนนี้ใช้ทุกช่วงเวลาไปกับการดูเด็กน้อยของเขาอย่างมีความสุข ก่อนคนเป็นพ่อแม่จะปลื้มปริ่มเมื่อเห็นลูกรักมอบของขวัญวันเกิดให้ผู้ชายเป็นครั้งแรก
"ดูสิที่รัก ลูกเราโตแล้ว"จิ้งจอกหนุ่มใช้หางตัวเองพันหางเจ้าแมวเอาไว้
"ใช่ ลูกเราโตแล้ว แต่โตช้ากว่าเรานิดหนึ่ง สิบห้าเราก็แอบแซ่บกันแล้ว"ไม่น่าแปลกใจเพราะพวกเขาเป็นเด็กกำพร้าเหมือนเกอคนอื่นๆ
"หน่อยแน่ กล้าดียังไงถึงได้เทของขวัญลูกฉันห่ะ ถ้าออกไปได้นะ จะทุบตีให้ลืมวันลืมคืนไปเลย"เจ้าแมวไม่พอใจอย่างมาก ลูกชายที่แสนขาดเขลาของพวกเขาพกความมุ่งมั่นเล็กๆในการมอบของขวัญเชียวนะ
"พ่อหนุ่มนั่นน่าสนใจแถมดูคุ้นๆ"จิ้งจอกหนุ่มเอ่ย ใช้นิ้วเรียวจิ้มๆไปที่ศีรษะ
"อืม คุ้นจริงๆด้วย"คู่รักหันไปมองหน้ากัน ภาพจำเด็กคนหนึ่งอายุเพียงไม่กี่ปีเข้าดันเจี้ยนเพื่อรวบรวมเหล่าคนมีฝีมือ ทั้งสายตาและวาจาที่ยังสลักในความทรงจำของพวกเขา
"ถ้าเป็นเด็กหนุ่มคนนี้คงไม่เป็นอะไร เปาเปาเรามาแลกเปลี่ยนกันไหม"จิ้งจอกหนุ่มเอ่ยอย่างมีความหวัง
"ระบบไม่มีพลังมากพอที่จะช่วยเหลือ"
"ชีวิตและวิญญาณของฉัน ฉันไม่ต้องการไปเกิดใหม่ เอาพลังวิญญาณของฉันไปเปาเปา"
ระบบชะงักงันอย่างสงสัย ระบบติดอยู่ตรงนี้หลายปียังอยากไปเกิดใหม่เลยแล้วทำไมคนพวกนี้ถึงไม่อยากไปเกิด
"มันคุ้มเหรอ เพื่อเด็กคนนั้น"ระบบมองภาพเด็กหนุ่มสวมแว่นท่าทางเอื่อยเชื่อยราวกับไม่มีพลังชีวิต
"มันคุ้มแน่นอน เพราะเขาเป็นลูกของเรา"จิ้งจอกหนุ่มกับเจ้าแมวหนุ่มจับมือกัน ศีรษะของพวกเขาคลอเคลียกันไปมา
"เงื่อนไข"ระบบเอ่ยออกมา
"ความมั่นใจและลูกเขยคนนั้น"จิ้งจอกหนุ่มพูดขึ้น
"ระบบรับวิญญาณมาได้แค่คนเดียวในตอนนี้"ระบบยังคงลังเล เพราะไม่อยากให้คู่รักคู่นี้ต้องทำอะไรเพื่อเด็กคนนั้น ในตอนนี้พวกเขาอยู่คนละโลกกัน
"ฉันเอง ขอให้พลังวิญญาณของฉันให้เจ้าตัวน้อยได้เก่งกาจ ขอให้จิ้งจอกน้อยแปลงกายเป็นเทพอสูร"จิ้งจอกหนุ่มเอ่ยอย่างมั่นใจ ขอเพียงพลิกสถานการณ์ได้ครั้งเดียว เกอทั่วโลกจะได้รับชีวิตใหม่ ไม่ต้องคอยอธิษฐานให้เกิดในที่ดีๆ
"แต่ทุกๆครั้งจะเผาผลาญวิญญาณของนาย ตามเงื่อนไขที่เปิดใช้งาน"ระบบสร้างขึ้นจากพลังของเทพเจ้า ย่อมสามารถสร้างเทพอสูรได้แน่นอนอยู่แล้วและอาจจะเกิดผลกระทบบางอย่างด้วย
"ไม่เป็นไรเลย ก็เขาเป็นจิ้งจอกน้อยของพวกเรานี่"ระบบถอนหายใจก่อนจะดึงวิญญาณจิ้งจอกหนุ่มเข้ามา เจ้าแมวหนุ่มซับน้ำตาจางๆเมื่อคู่ชีวิตได้หายไปแล้ว ดวงตากลมโตแบบเดียวกับเยว่ชิงจ้องมองพลังสีขาวจางๆหมุนวนรอบตัวระบบ
"ถ้าวันไหนที่เยว่ชิงได้อยู่กับลูกเขย ได้โปรดมารับผม"แมวหนุ่มเอ่ยกับระบบที่จางหายไป ใบหน้าหวานก้มหน้าลงต่ำก่อนจะร่ำไห้ออกมา ฝ่ามือที่เคยวางทับมือของคู่ชีวิตสัมผัสถึงความว่างเปล่า ก่อนจะปลอบประโลมจิตใจ
"คำอธิษฐานจากแมวปีศาจเก้าหาง ขอยกหางทั้งเก้าเป็นเครื่องบรรณาการ ขอรับด้ายแดงอันเป็นนิรันดร์ให้กับลูกชายและคู่ครองของเขา"
พลังอำนาจของความรักของพ่อแม่ที่มีต่อลูกแม้แต่เทพเจ้าก็ไม่อาจขวางกั้น ระบบที่เคยเป็นเพียงสิ่งผิดพลาดเมื่อลงไปยังโลกกระจายพลังวิญญาณทำให้เกอบางคนรับรู้ถึงการยกระดับ พวกเขาคือสัตว์อสูรโบราณและสัตว์อสูรในตำนาน รอคอยเพียงเทพอสูรที่จะเป็นจ่าฝูงของพวกเขา
ระบบได้เข้าหาเยว่ชิง ก่อนจะเรียนรู้ลักษณะนิสัยและมอบเงื่อนไขตามแบบที่จิ้งจอกหนุ่มต้องการ อยากให้ลูกสวย อยากให้ลูกชายเจอลูกเขยบ่อยๆ มอบของสุดพิเศษให้ราวกับลดแลกแจกแถม ระบบเอือมระอาขนาดไหนแต่ก็ไม่ขัดขวาง
"ลูกเขยวิ่งตอนเช้า มอบภารกิจให้วิ่ง"
"ลูกเขยกินกาแฟ มอบภารกิจกาแฟให้"
"ลูกเขยหล่อมาก แหม่...ลูกเรานี่ตาถึง"
"ลูกชายตัวน้อยของปะป๊างดงามมาก ไม่หลงให้มันรู้ไป"
"อยากลูบผมจิ้งจอกน้อยเหมือนกันนะ อิจฉาลูกเขยจริงๆ ที่ตรงนั้นมันเคยเป็นของเราแท้ๆฮึ่ม"
"จิ๊ สตรีพวกนี้คิดหาเรื่องจิ้งจอกน้อย จัดการมันเลยลูก ถ้าสู้ไม่ได้ไปฟ้องลูกเขย"
ระบบได้แต่มอบภารกิจตามความต้องการของจิ้งจอกหนุ่ม โชคดีที่จิ้งจอกหนุ่มตัวนี้ไม่สามารถพูดคุยกับจิ้งจอกน้อยได้และระบบไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับเยว่ชิงได้เช่นกัน


## ตอนที่18.

"เฟอร์เฟคมากเลยค่ะ ไม่แปลกใจเลยจริงๆ"เจ้าของห้องเสื้อเอ่ยออกมา เมื่อชุดที่ทำขึ้นใหม่ล่าสุดได้ถูกสวมโดยเกอคนงามที่กำลังโด่งดัง ทั้งด้านความสามารถและด้านความรัก
"ราวกับชุดนี้ถูกเนรมิตเพื่อคุณเลยนะคะ"เสื้อผ้าเกาะอกสีครีมรัดรูปเผยให้เห็นช่วงอกด้านบน หัวไหล่ขาวและลำตัวสวยงามโดยเฉพาะช่วงเอวที่ดูเพรียวบางน่าจับ
โดยที่ด้านบนยังมีผ้าคลุมขนสัตว์สีขาวคล้องที่ลำคอ จากนั้นก็นำปลายทั้งสองด้านไขว้กันไปมาเพื่อปกปิดตรงช่วงอก ด้านล่างเป็นกางเกงรัดรูปสีครีมแบบไล่ระดับเฉดสี เสื้อผ้าชุดนี้ถูกออกแบบจากดีไซน์เนอร์ชื่อดัง บุรุษผู้ครอบครองจิตวิญญาณเข็มปักผ้า
"ขอบคุณนะครับ"เยว่ชิงส่งยิ้มให้ก่อนที่เจ้าของผู้สร้างผลงานจะเดินมาพร้อมกับหลงจือหยาง
หลงจือหยางในชุดสูทเรียบๆแบบที่เคยแต่ไม่ได้ทำให้เสน่ห์ลดน้อยลง มันยังคงเสริมให้หลงจือหยางดูมีภูมิฐานมากยิ่งขึ้น เจ้าตัวก้าวเท้าเข้ามาด้านในก็หยุดชะงัก
ยิ่งเห็นเยว่ชิงอยู่ในชุดรัดรูปที่เปิดเผยขาเรียวกับเอวเพรียวบาง ถึงแม้จะหวงขนาดไหน หลงจือหยางก็อยากให้เด็กน้อยของเขาได้ยินเสียงคำชื่นชมในด้านนี้ด้วย
"รูปร่างคุณเยว่ชิงเฟอร์เฟคมากครับ ถ้าไม่รังเกียจสนใจเป็นนายแบบให้กับทางเราได้ไหมครับ"เฟิงฟู่เอ่ยออกมาก่อนจะหันไปมองหลงจือหยางทีเยว่ชิงทีอย่างรอคำตอบ
เยว่ชิงอ้าปากค้างราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ดวงตากลมโตหันไปสบตาอีกคน พอเห็นหลงจือหยางยิ้มแล้วพยักหน้ามาให้ เยว่ชิงก็ตอบตกลง
หลงจือหยางได้แต่กำหมัดอยู่ด้านหลัง ไม่ว่าจะหวงแค่ไหนขอแค่เด็กน้อยมีความสุขก็พอ ถ้ามีคอมเมนต์และการวิจารณ์ในทางที่ไม่ดีเขาก็แค่จัดการให้เท่านั้น
"ทุกชุดต้องผ่านผมก่อนนะครับ"ความสุขของจิ้งจอกน้อยมาก่อนก็จริง แต่เขาก็ต้องคัดกรองเช่นกัน อย่าฝันว่าจะได้ภาพโป๊ไป ห้ามโชว์ต้นขา ช่วงอก หน้าท้องมากเกินไป ที่เหลือยอมรับได้...นิดหน่อย
"ขอบคุณมากเลยนะครับ"เฟิงฟู่กะพริบตาปริบๆ เพิ่งรู้ว่าหลงจือหยางเป็นคนขี้หวง
บรรยากาศงานเลี้ยงจัดขึ้นที่ลานกว้างของสวนสาธารณะพื้นที่ที่บูรณะขึ้นมาทีหลัง มีโดมขนาดใหญ่ครึ่งวงกลมสร้างจากคริสตัดปกคลุมพื้นที่หลายกิโลเมตรจากศูนย์กลาง มันสามารถรองรับคนได้ราวๆสามแสนคน
พื้นที่ด้านนอกถูกจับจองโดยคนอื่นๆที่พวกเขาไม่ได้ลงมือลงแรงอะไรมากมาย มีอาหารเครื่องดื่มคอยบริการจากเกอหลายพันคน แต่ปีนี้ไม่มีใครกล้ากระทำตัวหยามเกรียติของเกอเช่นปีอื่นๆ
เมื่อน้ำเมาเข้าสู่ร่างกายพวกเขาไม่สามารถควบคุมพฤติกรรมได้ เกอหลายคนเลยได้แต่รองรับอารมณ์อย่างอดกลั้น พวกเขาจะท่องในใจเสมอว่าทำเพื่อครอบครัว
แต่ปีนี้ดีกว่าปีก่อนมาก เกอหลายคนเลยเฝ้ารอที่จะได้เห็นเทพอสูรผู้เปลี่ยนแปลงรากฐานของเกอคนอื่นๆ และเกอเหล่านี้กลายเป็นแฟนคลับตัวยงที่สามารถหอบลูกเรือไปถล่มคอมเมนต์แย่ๆจนหลงจือหยางไม่ต้องลงมือทำอะไรเลย
ตระกูลหลักค่อยๆทยอยเข้างานกันเรื่อยๆ พวกเขาเริ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเล็กๆเพื่อรอช่วงเวลาที่ดึกกว่านี้
"งานใหญ่แบบนี้พวกเราเข้าไปได้เหรอครับ"จิวอิงเป็นคนพูดขึ้นก่อนจะเดินตามแรงดึงของเกาเทียนเย่
"เจ้าหนูจิวอิง งานนี้ถ้าขาดพวกเรามันจะไร้สีสัน"ฟาหยางเอ่ยขึ้นมา ซึ่งคนอื่นๆที่ประหม่าก็พยักหน้างึกงัก พวกเขาเตรียมก้าวขาสั่นๆเข้าไปในงาน
"เข้าไปกันเถอะ"เสวียนอวี้ที่ถูกโยนหน้าที่มาให้ก็รับผิดชอบหลายพันชีวิตเข้าสู่งานเลี้ยง จำนวนคนในกิลด์หมื่นดาบนับพันคนค่อยๆทยอยกันเข้าไปแล้วตามด้วยเกอจากตำหนักเทพอสูร
ผู้คนในงานให้ความสนใจกับเกอนับร้อยคนที่เดินเข้ามา แต่ละคนอยู่ในชุดสุภาพที่ดูมีราคา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหัวกิลด์อย่างหลงจือหยางทุ่มกับพวกเขาขนาดไหน สตรีบางคนยังจำลายปักประจำชุดได้ สิ่งที่ทำคือได้แต่เก็บความอิจฉาริษยาลงไป
มีคนไม่กี่แสนคนบนโลกที่จะได้สวมชุดของนักจิตวิญญาณทรงคุณค่าด้านการตัดเย็บเสื้อผ้า กว่าพวกเขาจะได้สักชุดก็ใช้เวลานาน
"ท่านหลงจือหยางไม่ได้มาพร้อมกันเหรอ"หลายคนให้ความสนใจ เพราะทุกๆปี หลงจือหยางจะเดินน้ำหน้าคนอื่นๆเข้ามาในงาน ก่อนจะเดินไปนั่งในโดมแล้วดื่มเงียบๆ บรรยากาศโดยรอบเรียกได้ว่าเงียบสนิทเพราะไม่มีใครกล้าเข้าไปพูดคุย
ขนาดสตรีสวยงามเป็นอันดับต้นๆที่ถูกจัดอันดับเข้าไปพูดด้วย หลงจือหยางก็แค่มองหน้านิ่งๆแล้วตอบครับคำเดียวจนหลังๆไม่มีใครเข้าไปพูดคุยด้วย
"คงมาพร้อมแฟนละมั้ง"คนในงานเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ ถึงแม้ในหน้าจอจะแสดงภาพคมชัดแต่นั่นไม่ใช่ตัวจริง พวกเขารอคอยที่จะได้เห็นเกอคนงามต่อหน้ามากกว่า ส่วนหนึ่งคืออยากรู้ว่าทำไมถึงได้สามารถเข้าไปอยู่ในใจของหลงจือหยางได้
"หือ เสวียนอวี้ หลงจือหยางยังไม่มาอีกรึไง"เฉินจงอีเดินนำคนในกิลด์อัศวินสีชาดนับพันคน ก่อนจะโบกมือให้ทยอยเข้าไปในโดมหรือดื่มกินด้านนอก สายตาของเฉินจงอีกวาดสายตามองเกอนับร้อยคนที่ทยอยเดินเข้าข้างในอย่างสนใจ โดยเฉพาะเด็กที่ตัวเล็กที่สุด แถมยังเป็นคนที่จิ้งจอกพูดคุยในตอนต้นเรื่อง
ถ้าตามความคิดของเขา เด็กคนนี้มีค่าพอๆกับจิ้งจอกนั่น ถ้าเลือกได้เขาย่อมเลือกคนไม่มีเจ้าของมากกว่าจะเอาหน้าไปให้ฝ่าเท้าหลงจือหยางกระทืบ
"สวัสดีฉันชื่อเฉินจงอีเป็นหัวกิลด์ของอัศวินสีชาด"เฉินจงอีคลี่ยิ้ม มองเด็กซื่อตาตื่นตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่มือที่ยื่นออกไปจะถูกมือหยาบคว้าแล้วโยกเบาๆ
"ไม่อยากรู้จัก พอดีเด็กน้อยเข้าหาคนไม่เป็นสักเท่าไหร่ ขอตัว"เสวียนอวี้ยกแขนพาดไหล่ของจิวอิงก่อนจะพาเดินเข้าไปด้านใน จากตอนแรกจะรอหลงจือหยางแต่ไม่คิดเลยว่าจะเจอหมาบ้า เข้าไปอยู่ด้านในย่อมดีกว่า
"ชิ ไอ้ขี้งก กั๊กเอาไว้ชัดๆแล้วคนสวยสนใจไหม"เฉินจงอีจึงหันไปที่เป้าหมายต่อไป
"หืม ฉันไม่ชอบคนหน้าโง่"เกาเทียนเย่ยังคงเส้นคงวาที่คำพูดทำให้เส้นเลือดบนหน้าผากของเฉินจงอีกระตุกได้
"ผมหน้าโง่ตรงไหน คนสวยได้ลองเดตกับผมสักครั้ง คุณจะต้องเปลี่ยนคำพูด"เฉินจงอีรู้สึกได้ถึงการท้าทาย ไม่ใช่ว่าเขาไม่เจอคนประเภทเล่นตัวที่เรียกร้องความสนใจหรอกนะ เกอตรงหน้าก็คงเป็นอีกหนึ่งคน
"เอาสิ หน้าตาคุณโง่ดี อาจจะได้อะไรที่แปลกใหม่"เกาเทียนเย่พยักหน้ายอมรับก่อนจะเดินผละออกไป เฉินจงอีได้แต่เม้มริมฝีปาก นี่ไม่ใช่การเล่นตัวแต่มันคือคำหยาม ร้ายกาจทั้งหัวกิลด์ทั้งคนในกิลด์
"ตื่นเต้นเหรอครับ"หลงจือหยางขับรถมือเดียว อีกมือยังคงกุมมือของเยว่ชิงเอาไว้ พอเห็นคนตัวเล็กพยักหน้า หลงจือหยางก็แค่ยิ้มยกมืออีกฝ่ายขึ้นก่อนจะนำขึ้นมาประทับจูบ
"ถ้าตื่นเต้นก็อยู่ข้างๆพี่ไว้ หรือทั้งงานจะมองเพียงพี่คนเดียวก็ยังได้"เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง พอเป็นแฟนกันหลงจือหยางก็โปรยเสน่ห์ใส่ไม่ยั้ง ไม่คิดเลยว่าหัวใจดวงน้อยๆของเยว่ชิงมันเต้นตุบตับรุนแรงขนาดไหน
รถหรูที่ผลิตไม่กี่คันบนโลกจอดในพื้นที่จับจองเอาไว้ หลงจือหยางเดินอ้อมไปเปิดประตูให้กับเกอคนงามก่อนจะยื่นแขนไปให้อีกฝ่าย เยว่ชิงค่อยๆสอดแขนเข้าไปควง แก้มน้อยๆแดงระเรื่อจนอีกคนอดใจไม่ไหว ใช้ปลายจมูกคลอเคลียแก้มแดงๆจนมันแดงไปทั้งหน้า
"งื้ออออ"เยว่ชิงก้มหน้าส่งเสียงในลำคอ ถลึงตาใส่เงาของหลงจือหยางเป็นการดุ ตัวจริงของเงานั้นยกยิ้มมุมปากอย่างเอ็นดู ก่อนจะค่อยๆเดินเคียงข้างกันเข้าไปในงาน
คู่สร้างคู่สมที่พวกเขามองว่าเหมาะสมเดินเข้ามาในงาน ทุกเสียงที่เคยมีต่างเงียบหาย เยว่ชิงชื้นไปด้วยเหงื่อร่างกายเกร็งอัตโนมัติเมื่อรับรู้ได้ว่าทุกสายตายังคงมองมา
หลงจือหยางเอาแขนเยว่ชิงออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นโอบเอว ฝ่ามือค่อยๆส่งผ่านความร้อนเพื่อให้เด็กน้อยลดอาการเกร็ง
"เธอภูมิใจไหมที่ได้เดินกับพี่ เชื่อมั่นในตัวเองไว้ เธอมีดีพอที่จะเดินไปพร้อมกับพี่"หลงจือหยางโน้มใบหน้ากระซิบข้างหู เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่สตรีหลายคนจับสังเกตว่าด้านนอกเงียบเกินไป
พวกเขาคาดหวังว่าหลงจือหยางจะมาคนเดียวหลังจากที่เห็นคนในกิลด์หมื่นดาบเข้าไปแล้ว แต่ภาพเบื้องหน้ากำลังตอกย้ำพวกเขาซ้ำๆว่าที่ตรงนั้นไม่มีสิทธิ์เป็นของพวกเธอ ไม่มีตั้งแต่แรก
ถ้าเป็นเมื่อก่อนพวกเธอก็แค่เขม่นใส่กันเพราะหลงจือหยางไม่ได้มีท่าทีกับใครเป็นพิเศษ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่หลงจือหยางได้เลือกแล้ว แต่ถามว่าทุกคนจะยอมรับไม่ก็คงไม่
ไม่ใช่ทุกคนที่จะหยุด ราวกับพวกเธอไม่มีสมอง ยิ่งริษยาก็ยิ่งอยากทำลายให้หายไป ถ้าไม่มีเกอคนนี้สักคน.....
หลงจือหยางก็จะกลับมาเป็นของพวกเธอ แม้ว่าจะไม่มีวันได้ครอบครอง แต่คนอื่นก็ไม่ควรครอบครองอีกฝ่ายไว้เช่นกัน
นี่เป็นตรรกะทั่วไปของสตรีที่จิตใจมืดบอด พวกเธอมักจะแข่งขันทุกด้านอย่างลับๆ ราวกับว่าถ้าใครได้ครอบครองหลงจือหยางจะได้อยู่เหนือสตรีทุกคน
หลงจือหยางมองออกตั้งแต่แรกถึงเรื่องนี้ เขาเลยไม่สนใจไม่ว่าสตรีคนนั้นจะมีความเหมาะสมมากแค่ไหนก็ตาม จนได้มาเจอกับจิ้งจอกน้อย คงเป็นตั้งแต่ที่สบตากันครั้งแรกที่ห้องสมุด
ดวงตากลมโตที่ไม่มีเรื่องแอบแฝง มีแต่ความจริงใจและการบอกรักทางสายตา
หลงจือหยางส่งสายตาปรามสายตาหลายคู่ที่มองเยว่ชิงอย่างไม่เป็นมิตร คนอื่นๆเก็บซ่อนสายตาอย่างรวดเร็ว
เยว่ชิงเองก็รับรู้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจก่อนจะเดินเคียงข้างกับหลงจือหยางเข้าไปในโดม
ระบบที่กลับมาก็ยกยิ้มอย่างพอใจ ภาพเบื้องหน้าของเขามันทำให้รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้ได้เติบโตขึ้นอีกก้าวหนึ่ง กล้าที่จะเผชิญทุกสายตาที่ไม่เป็นมิตร กล้าที่จะยืดอกรับปัญหา


## ตอนที่19.

ทุกย่างก้าวของคนทั้งคู่ต่างเป็นที่จับตามอง เยว่ชิงเผยรอยยิ้มน้อยๆเมื่อเดินเข้าไปด้านในช่วงเวลาที่เดินผ่านสตรีทั้งหลายที่ทำให้สัญชาตญาณระวังตัวของเขาถูกกระตุ้น เยว่ชิงก็ปลายตามองเล็กน้อย ใช้วงแขนตัวเองโอบเอวสอบของหลงจือหยาง
คนพี่ยกยิ้มมุมปากเมื่อรับรู้ไดัว่าจิ้งจอกน้อยกำลังพองขนใช้ข่มขู่คู่ต่อสู้ มืออีกข้างยกขึ้นใช้ปลายนิ้วชี้เขี่ยจมูกโด่งๆของเยว่ชิง จนเจ้าตัวย่นหน้าหนี สายตาจ้องไปที่นิ้วชี้ก่อนจะย้ายสายตาไปจ้องมองหลงจือหยาง คนพี่เพียงยิ้มมุมปากอย่างขบขัน
"ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆนะ"เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆ หลงจือหยางถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ มือที่เคยโอบเอวยกมาวางบนศีรษะ เด็กน้อยของเขาใสซื่อมากเกินไป แสดงพิรุธจนคนดูออกแถมเลิกลั่กอย่างไม่เก็บอาการ
แต่ก็ไม่แปลก ข้อมูลส่วนตัวของเยว่ชิงที่หามาได้ เด็กน้อยไม่มีเพื่อน ไม่เข้าสังคม อยู่ตัวคนเดียวมาหลายปี เพราะแบบนั้นเลยมีนิสัยคิดอะไรก็แสดงออกมาหมด เมื่อไม่เข้าสังคมก็สวมหน้ากากไม่เป็นและอาจจะไม่รู้ว่าใครเข้าหาแบบประสงค์ดีหรือร้าย
"พี่รู้ หิวรึยัง"น้ำเสียงนุ่มทุ้มทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงที่ชวนให้ใครหลายๆคนใจสั่น เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่หลงจือหยางใช้น้ำเสียงอ่อนโยน
และมันยิ่งสุมไฟริษยามากขึ้นไปทุกที เพียงแค่คิดว่าตัวเองเป็นคนได้ฟังน้ำเสียงแบบนั้นในทุกๆวันจะมีคนอิจฉามากมายขนาดไหน สุดท้ายไม่ว่าใครก็อยากเป็นที่อิจฉาของคนอื่นๆ
"หิวนิดหน่อยครับ"คนตัวเล็กยกมือลูบท้องตัวเองก่อนจะเดินตามแรงมือของหลงจือหยางไปยังโต๊ะส่วนกลางที่มีของกินวางเรียงราย
เยว่ชิงมองจนตาแวววาว เจ้าตัวยกของที่อยากกินสองสามอย่างแต่สายตาจ้องไปที่อื่นๆ ถ้าเอามามากก็เกรงใจ แต่ก็อยากกินเหมือนกัน แถมเพิ่งเข้ามาในงานแบบนี้เป็นครั้งแรกก็ยังเกร็งๆอยู่ดี
"ไปนั่งโต๊ะก่อนเดี๋ยวพี่ตามไป"หลงจือหยางมองเด็กน้อยตาละห้อยก่อนจะอ่อนใจ ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป คนรักกันไม่ควรยัดเยียดเพื่อให้อีกฝ่ายสมบูรณ์แบบในสิ่งที่เราต้องการ แต่มันคือการประคับประคองให้สมบูรณ์แบบ ในแบบที่เขาอยากจะเป็น
เยว่ชิงมองตามสายตาหลงจือหยางก่อนจะเห็นโจวกว่างรุ่ยโบกไม้โบกมือ เยว่ชิงก็เดินเข้าไปหาก่อนจะนั่งลงข้างๆจิวอิงที่กำลังนั่งแทะปีกไก่ทอดอยู่แถมยังมีกระดูกไก่อีกกองใหญ่
"อยากกินอะไรก็หยิบเอาเลยนะ ถ้าไม่อยากเดินก็เรียกพนักงาน"เสวียนอวี้เอ่ยออกมา ก่อนจะกวักมือเรียกพนักงานแล้วหยิบจากไก่ทอดวางลงตรงหน้าจิวอิง
เยว่ชิงถอนหายใจยกมือลูบหัวคนน้อง ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาจิวอิงผ่านความลำบากอะไรมามากขนาดไหน ถึงขนาดมีความสุขมากๆเพียงแค่ได้กินไก่ทอด
"จิวอิงชอบกินไก่ทอดสินะ พี่จะซื้อร้านไก่ทอดไปไว้ที่สำนักงาน"จิวอิงที่กินอยู่ชะงักก่อนที่สายตาจะเปลี่ยนเป็นเลื่อมใสศรัทธา เสวียนอวี้ที่นั่งข้างๆได้แต่ตาปริบๆที่ยกจานไก่ทอดเป็นสิบๆจานนี่ เทียบไม่ติดกับซื้อร้านเลยสินะ
เจ้าตัวยกมือคลึงขมับ สร้างคะแนนมาตั้งนานดันแพ้กระจุยให้กับคนที่มาใหม่และนั่งไม่ถึงหนึ่งนาที
"ขอบคุณนะครับ แต่ว่ามันจะดีเหรอ"จิวอิงตาปริบๆมองสมาชิกคนอื่นๆก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยแทบจะถอดแบบเยว่ชิงมาเลย
"ใครมันจะกล้ามีปัญหากับเด็กน้อยของเรากัน"ฟาหยางเอ่ยขึ้นอย่างมุ่งมั่น คนอื่นๆก็พยักหน้า แค่ร้านไก่ทอดไม่เป็นปัญหา
"บ้านพี่เปิดร้านอาหารนะ อยากกินเมื่อไหร่ก็บอก"
"เห็นไหมว่ามีคนรักจิวอิงมากขนาดไหน ภูมิใจในตัวเองเหมือนที่พี่คนอื่นๆภูมิใจหน่อย"เกาเทียนเย่ที่วางจานเป็ดย่างลงก็ยกมือวางทาบทับศีรษะของน้องเล็กประจำกลุ่ม
"ไม่มีปัญหา อยากได้อะไรเพิ่มก็บอก"หลงจือหยางพูดขึ้นจากทางด้านหลัง ดันรถเข็ญอาหารที่มีอาหารและขนมเรียงราย ทุกๆรายการเป็นสิ่งที่เยว่ชิงมองด้วยสายตาวาววับ
"พรวด แค่กๆ ฉันต้องตาฝาดแน่ๆ"คุณชายจ้าวถึงกับไอออกมา เมื่อเห็นคุณชายที่ดูเข้าถึงยากอย่างหลงจือหยางกลายมาเป็นผู้บริการให้กับคนรักตัวเองแบบนี้
"แล้วอยากตาบอดไหมล่ะ"หลงจือหยางข่มขู่เสียงเหี้ยม คุณชายโจวตบบ่าคุณชายจ้าวแปะๆอย่างให้กำลังใจ จนกระทั่งได้เห็นว่าคนข้างๆกำลังทำหน้าระรื่น คุณชายจ้าวก็ลุกขึ้นยืนใช้มือเกี่ยวเนคไทให้คลายจากลำคอ
"ดูเหมือนคุณชายโจวอยากเจ็บตัว"
"แหม่ๆ คุณชายจ้าวก็เหมือนกัน"คนทั้งคู่กอดคอกันออกไปด้านนอก โดยมีเกอหลายคนมองตามอย่างสงสัย
"จะไม่เป็นอะไรเหรอครับ"เยว่ชิงมองคนที่นั่งลงข้างๆก่อนจะถาม หลงจือหยางจ้องไปที่จานสปาเก็ตตี้ใช้ส้อมม้วนมันเป็นก้อนแล้ววางลงที่ช้อนอย่างสวยงาม
"ปล่อยพวกนั้นไปเถอะ อ้าปาก"หลงจือหยางเท้าคางยื่นช้อนไปตรงหน้า สายตามองตามริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงสวยเม้มแน่น หลงจือหยางเลิกคิ้วหนึ่งข้าง เยว่ชิงยกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
"มะ...มันน่าอาย"เยว่ชิงพองลมจนแก้มป่อง
"งี้เอง"หลงจือหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะเอ่ย
"เลือกมาครับหนึ่งคำหรือหนึ่งจูบ"หลงจือหยางยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ยิ่งเห็นคนตัวเล็กแสดงอาการน่ารักๆออกมาก็ยิ่งอยากแกล้ง
เพล้ง!!! เสียงของแก้วน้ำที่ตกลงบนพื้นแตกกระจาย หลงจือหยางขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะมองไปยังโต๊ะตระกูลหลงที่มีฟางเซียนยืนอยู่ ใต้เท้ามีเศษแก้วแตกกระตาย ดวงตาคู่งามเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ส่งสายตามายังหลงจือหยางราวกับอ้อนวอน
เยว่ชิงขมวดคิ้วแน่น ต่อให้อยู่ไกลขนาดไหนแต่สำหรับผู้ที่มีจิตวิญญาณระดับสูง สัมผัสทั้งห้าก็เพิ่มการรับรู้มากขึ้น มันจึงไม่แปลกที่ใครหลายๆคนถ้าตั้งใจฟัง จะได้ยินที่หลงจือหยางพูด
หลงจือหยางถอนหายใจทิ้งอย่างเบื่อหน่าย แสดงออกขนาดนี้ทำไมยังไม่หยุดพยายามทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้ เยว่ชิงยกมือจับมือของหลงจือหยางก่อนจะอ้าปากงับช้อน
หลงจือหยางอารมณ์ดีมากขึ้น วางช้อนลงกับจานและยกปลายนิ้วเช็ดคราบครีมสีขาวที่มุมปากก่อนจะตวัดลิ้นเลีย
ปุ้ง!!! หัวใจของเยว่ชิงทำงานหนัก ยกมือสองข้างปิดตาตัวเองและใช้ทฤษฎีเมื่อเราไม่เห็นเขา เขาก็จะไม่เห็นเรา หลงจือหยางเพียงปล่อยให้คนตัวเล็กสงบอารมณ์แล้วใช้สายตากดดันไปที่คนอื่นๆโดยเฉพาะคนต้นเรื่อง
เมื่อโดนสายตาดุดัน ฟางเซียนก็ได้แต่สะอึก สัมผัสถึงฝ่ามือของฟางเลี่ยงหรูตบหลังมือเบาๆ ตราบใดที่มารดาของหลงจือหยางยืนข้างเธอ เธอก็ยังมีความหวังเพราะคนที่มีพละกำลังและทรงอิทธิพลมักจะมีเมียหลายคน
ถึงจะไม่ใช่ที่หนึ่ง ก็ยังมีอีกหลายคนที่อยากจะได้เป็นคนอุ่นเตียงให้กับหลงจือหยาง ฟางเซียนมั่นใจในความคิดตัวเอง
แต่น่าเสียดายที่หลงจือหยางรังเกียจครอบครัวตัวเองแบบไหน เขาจะไม่มีวันเป็นคนแบบนั้น
คนรักต้องมาจากความรักไม่ใช่ผลประโยชน์ ยกย่องคนรักให้เป็นเมียเดียว ลูกหลานแต่ละคนไม่ใช่เครื่องมือแต่คือครอบครัวที่เขาต้องดูแลและเอาใจใส่
"อะแฮ่ม ขอให้ตาแก่คนนี้ได้พูดหน่อยนะ"หวังเค่อซวนเดินไปหยุดที่ด้านหน้าก่อนจะกระแอมไอ ทุกคนทั้งด้านในและด้านนอกของโดมต่างหยุดนิ่งแล้วฟัง
"ทางสมาพันธ์ร้อยสามเสาหลักประชุมเรื่องราวที่ผ่านมา สรุปคร่าวๆเรื่องแรก จะมีตารางผู้ทรงพลังที่สุดของเกอเช่นเดียวกับของบุรุษและสตรี ไม่เพียงแค่นั้นยังมีเรื่องของดันเจี้ยนที่จะเกิดขึ้นในอนาคต"
"ทางฝั่งกิลด์จะได้เลือกจัดการแต่ละเขตที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพื้นที่ของตระกูล เพื่อลดการเสียชีวิตทางสมาพันธ์ขอความร่วมมือแบบผสม บุรุษ สตรีและเกอในทีมเดียวกัน"
"เรื่องนี้แค่คร่าวๆเท่านั้น อีกสามวันจะเรียกประชุมเพื่อหารือแนวทางเรื่องนี้อีกที"หวังเค่อซวนพูดจบก็เดินกลับไปที่โต๊ะตระกูลหวัง
ผ่านไปราวๆหนึ่งชั่วโมงเศษหลงจือหยางก็พาเยว่ชิงกลับห้อง ไม่ได้สนใจที่จะพูดคุยกับทางครอบครัวแต่แย่างใด ผู้เฒ่าตระกูลหลงเพียงกระทืบเท้าอย่างขัดใจ ไม่มีใครสามารถก้าวเท้าเข้าใกล้ได้สักคน
เมื่อเข้าใกล้อาณาเขตที่หลงจือหยางหมายตาไว้ พวกเขาก็เหมือนถูกดาบจี้ที่ลำคอ จนสุดท้ายก็ได้แต่มองตามหลังอีกฝ่ายไป
"นอนกับพี่ครับ ฝึกให้ชิน"เยว่ชิงที่อาบน้ำเสร็จก็อยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนแมวเหมียวได้แต่อ้าปากค้างเมื่อร่างกายลอยหวือจากพื้นก่อนจะถูกวางลงบนเตียงนอนในห้องใหญ่
"แต่ว่า"หลงจือหยางยกนิ้วชี้ทาบทับริมฝีปากแล้วส่งเสียงจุ๊ๆออกมา
"เราเป็นคนขี้อาย เพราะแบบนั้นเลยต้องฝึกไว้แต่เนิ่นๆ จะได้เคยชินไวๆไงครับ หรือว่าเยว่ชิงไม่อยากนอนข้างๆพี่"หลงจือหยางพูดด้วยน้ำเสียงสลด
"ไม่ใช่ครับ นอน!ผมจะนอน!"เยว่ชิงชะงักหลังจากโพล่งปากออกไปอย่างรวดเร็ว เจ้าตัวยกมือปิดปากอย่างอายๆ
หลงจือหยางยิ้มมุมปาก ก่อนจะโน้มตัวกักขังคนตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมกอด ใช้ปลายจมูกกดข้างแก้มนวลเนียนทั้งสองข้างแล้วเอ่ยปากชม
"เก่งมากครับเด็กดี"เก่งมากที่หลอกล่อจิ้งจอกน้อยขึ้นเตียงได้สำเร็จ แต่ขั้นต่อไปต้องใจเย็นๆกว่านี้
หลงจือหยางนอนลงบนเตียงกว้างแล้วตบมือแปะลงบนเตียง เยว่ชิงค่อยๆเขยิบไปอีกด้านราวกับเด็กทำความผิดก่อนจะล้มตัวนอนหันหน้าไปอีกทาง
"เขยิบมานี่ครับเด็กดี นอนตรงนั้นเดี๋ยวตกเตียง"หลงจือหยางตบแปะๆหนึ่งครั้งเยว่ชิงก็เขยิบนิดหนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงตบเตียงแปะๆและแรงขยับของอีกคน จนในที่สุดเยว่ชิงก็ถูกหลงจือหยางกอดรัด
"อ๊ะ...พี่ครับ"เยว่ชิงหันศีรษะมองคนพี่ที่ซุกใบหน้าที่ด้านหลังลำคอ
"หืม พี่ง่วงครับ นอนนะ"หลงจือหยางเอ่ยบอก เยว่ชิงก็หยุดนิ่ง จากที่คิดว่าตัวเองจะเขินจนนอนไม่หลับ กลายเป็นว่ากลิ่นหอมๆจากตัวหลงจือหยาง เป็นยานอนหลับได้อย่างดี
คนพี่ที่ส่วนกลางชูชันทักทายก็ได้แต่เสยผมอย่างหงุดหงิด ดูท่าจะคิดผิดที่ให้เด็กน้อยนอนเตียงเดียวกัน ได้แอบกินเต้าหูมันก็ดีแต่ก็ทรมานไม่น้อย
หลงจือหยางเดินเข้าห้องน้ำระบายความรู้สึกออกมาในยามค่ำคืน ก่อนจะเดินออกมาแล้วกดโทรศัพท์ ถ่ายภาพคนรักที่นอนหลับตาพริ้มบนเตียงในอ้อมกอดของตัวเอง แล้วโพสต์ลงที่ช่องทางส่วนตัว
แน่นอนว่าหลงจือหยางหอบหมอนไปนอนอีกฝากฝั่งแล้วตวัดเรียวแขนโอบรัดเอวบางแนบลำตัว เยว่ชิงใช้ใบหน้าถูไถไปตามอกกว้างแล้วสูดดมกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ
กลายเป็นหลงจือหยางที่ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ เช่นเดียวกับ....
เป็นเหตุให้ผู้คนนอนไม่หลับ กระสับกระส่ายและมันก็กระฮึ่มทั้งคืน หลงจือหยางคนนั้น ผู้ชายที่ไม่เคยเคลื่อนไหวใดๆทางอินเทอร์เน็ตหลายสิบปี ถ้าจะติดตามหลงจือหยางไปติดตามคุณชายจ้าวดีกว่า
เรื่องของคุณชายจ้าวมีนิดเดียวแต่เรื่องเพื่อนมีเป็นสิบ จนมีคำกล่าวที่ว่า บางครั้งป้าข้างบ้านก็มาในรูปแบบเพื่อนสนิทเช่นกัน


## ตอนที่20.

"ไม่ใช่ว่ายังไม่ชัดเจนในเรื่องนี้รึไง"หลงจือหยางตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์ด้วยความหัวเสีย ทั้งๆ ที่วันนี้เขาควรนอนอยู่บนเตียงกับจิ้งจอกน้อยของเขาทั้งวัน ดันมีเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องวิ่งเข้ามาหาถึงที่
"ยังไงก็สู้เสียงพวกนั้นไม่ได้ นายควรยอมรับความจริงที่ว่าพวกเขาอยากสานสัมพันธ์กับเกอเหล่านี้ และที่สำคัญเพื่อให้ลูกหลานตัวเองมาเป็นเมียคนที่สอง สาม สี่ของนายไง"เสวียนอวี้ที่ใช้ชีวิตอยู่ที่กิลด์มากกว่าบ้าน ก็โทรรายงานเรื่องนี้ให้หัวกิลด์รับทราบ
ถึงคนอย่างหลงจือหยางจะปฏิเสธไม่มาก็คงไม่มีใครว่า แต่มันจะดูน่าเกลียดเกินไปเมื่อหนึ่งในนั้นมีศักดิ์เป็นเจ้าหญิง อดีตองค์หญิง ลูกหลานตระกูลใหญ่ในหลายๆ ประเทศ
"จิ๊ ฉันจะเข้าไปอีกหนึ่งชั่วโมง ถ้ารอไม่ได้ก็ให้กลับไปก่อน ฉันต้องการให้ทางร้อยสามเสาหลักยืนยันในเรื่องนี้"
เยว่ชิงลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของหลงจือหยาง เจ้าตัวลุกนั่งขยี้ขี้ตาแล้วมองอีกฝ่ายตาปริบๆ หลงจือหยางที่เห็นจิ้งจอกน้อยตื่นขึ้นมาก็ถอนหายใจข่มอารมณ์ร้ายๆ ของตัวเองลงไป
"บอกให้รอก่อนแล้วกัน ส่วนนายก็โทรไปสอบถามทางนั้น"เสวียนอวี้ตอบกลับว่าได้หลงจือหยางก็วางสาย ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้คนที่นั่งบนเตียง
"ไปอาบน้ำครับคนเก่ง หรือว่าจะอาบพร้อมพี่"เยว่ชิงตาโตเมื่อได้ยินข้อเสนอของหลงจือหยาง คนมี่นั่งเมาขี้ตาก็สร่างทันที เจ้าตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งยิ้มให้อีกฝ่าย
"ผมอาบเองได้ครับ รอแปบเดียว"ว่าจบก็ซอยเท้าเข้าห้องน้ำ หลงจือหยางส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะตรงไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า
หลงจือหยางทำข้าวผัดง่ายๆ เมื่อเยว่ชิงออกมาจากห้องน้ำก็ลงมือกินข้าวก่อนที่หลงจือหยางจะเข้าไปอาบน้ำ ส่วนเยว่ชิงก็เปลี่ยนชุดที่เหมาะจะออกไปด้านนอก
"หวงจริงๆ" หลงจือหยางในชุดปกติแบบทุกวัน โอบวงแขนรัดเอวบางเข้าหาลำตัว กดริมฝีปากเข้าที่ขมับก่อนจะลงไปที่หัวไหล่ขาวๆ แล้ววางคางไว้บนหัวไหล่แบบนั้น
เยว่ชิงใบหน้าร้อนผ่าวมองคนงอแงในกระจก ก่อนจะสำรวจร่างกายตัวเองที่อยู่ในชุดเสื้อแขนยาวเปิดไหล่แบบพอดีตัวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นเหนือหัวเข่า ไม่เห็นโป๊ตรงไหน
"ไปครับ"หลงจือหยางถอนตัวออกอย่างเสียดาย มือกุมมือของเยว่ชิงให้เดินไปที่รถ พอขึ้นรถเสร็จหลงจือหยางก็เอามือของเยว่ชิงไปกุมอีกครั้ง ฝ่ามือร้อนผ่าวของคนทั้งคู่ส่งผ่านความอบอุ่นไปจนถึงหัวใจของกันและกัน
เยว่ชิงมองรถหรูหลายคันในลานจอดรถ ก่อนจะเห็นกลุ่มสตรีหลายคนที่เดินเข้าออกดวงตากลมโตเลยหันไปมองคนข้าง หลงจือหยางยิ้มแบบเหนื่อยใจก่อนจะรั้งศีรษะของเยว่ชิงให้เข้าใกล้มากขึ้น
"พวกเธอมากันเอง พี่ไม่ได้เชิญพวกเธอมา"หลงจือหยางประกบจูบคนตัวเล็กเมื่อเห็นอีกฝ่ายบึนปากอย่างขัดใจ ความน่ารักเล็กๆ ที่ไม่สามารถมองข้ามและหักห้ามใจได้ หลงจือหยางเลยกลายเป็นคนช่างรังแกจิ้งจอกน้อยทุกครั้งที่มีโอกาส
"อื้อ"เยว่ชิงครางอื้อในลำคอเมื่อเรียวลิ้นของหลงจือหยางไล่ต้อนหยอกล้อจนหมดหนทางหนี ได้แต่ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความต้องการของอีกฝ่าย หลงจือหยางไม่ทำให้ผิดหวังเจ้าตัวขบเม้มริมฝีปากของเยว่ชิงอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนหลอกล่อให้เยว่ชิงตอบสนองต่อสิ่งที่เรียกร้อง
เมื่อได้ตามความต้องการเจ้าตัวก็พึงพอใจ จนปล่อยให้เยว่ชิงมีพื้นที่สำหรับกอบโกยอากาศเข้าปอด คนตัวเล็กตวัดสายตาดุๆ ข่มขู่คนที่รังแกตนอย่างหนักหน่วง แทนที่หลงจือหยางจะสลดลง กลายเป็นว่าเจ้าตัวเอ่ยเย้าแหย่ให้จิ้งจอกน้อยพองขนแล้วตะกุยอุ้งเท้าสีชมพูใส่
"จูบเมื่อกี้ชอบไหมครับ"เยว่ชิงได้แต่ตะโกนอยู่ภายในใจถึงคนช่างแกล้ง ก่อนจะหมุนตัวเปิดประตูรถแล้วไปยืนข้างๆ เม้มริมฝีปากบวมเจ่อของตัวเองแน่น แล้วถลึงตาใส่หลงจือหยางที่ยังถูกบดบังด้วยกระจกรถ
หลงจือหยางหัวเราะลั่น เมื่อไหร่จิ้งจอกน้อยของเขาจะกล้าถลึงตาใส่ตรงๆ สักที ถึงจะแอบทำยังไงเขาก็เห็น
"ไปครับเด็กดี ถ้าไม่ชอบจูบเมื่อกี้ คืนนี้พี่จะจูบจบกว่าเราจะชอบเลยเป็นไง"หลงจือหยางโอบเอวคนข้างๆ
"ฮึ่ม ไม่ใช่สักหน่อย"เยว่ชิงยู่ปากเล็กๆแล้วเดินตามแรงดึงของอีกฝ่าย
"เชิญที่ห้องประชุมดีกว่านะครับ"เสวียนอวี้ผายมือเชิญสาวๆไปยังห้องประชุมของกิลด์ แต่ละคนเก็บความรู้สึกขุ่นมัวไว้ในใจก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่ขัดขืน รู้ดีว่าดื้อรั้นต่อไปก็ไร้ประโยชน์ แถมอาจจะทำให้ไม่สามารถเข้าร่วมพิชิตดันเจี้ยนกับหลงจือหยางได้
เสวียนอวี้ผายมือให้กับสตรีหลายสิบคนนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งซ้ายมือ ก่อนที่คนในกิลด์ตัวเองและตำหนักเทพอสูรอย่างละสิบคนจะทยอยเดินเข้ามาและนั่งในฝั่งขวา
เสวียนอวี้เดินออกไปสักพักก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ตัวใหม่ ตั้งอยู่ใกล้กับต่ำแหน่งของหัวหน้ากิลด์ เกอหลายคนเห็นแบบนั้นก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ อย่างน้อยหลงจือหยางคนนั้นก็แสดงออกชัดเจนว่าเทพอสูรของพวกเขามีน้ำหนักในใจขนาดไหน
ในอีกฝากหนึ่งก็ร้อนรุ่มไปทั้งหัวใจ ตั้งแต่รถของหลงจือหยางได้เข้ามา ตั้งแต่ตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ปรากฏในสายตาพวกเธอตลอด ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ลึกๆไม่เปิดเผยให้ใครได้เห็น
เสียงฝีเท้าที่เข้ามาในห้องทำให้ทุกสายตาหันไปมองคนที่มาใหม่ หลงจือหยางโอบประคองคนรักให้นั่งเก้าอี้สั่งใหม่ข้างๆเก้าอี้ของตัวเองก่อนจะนั่งลงและไม่อ้อมค้อมในเรื่องนี้
"ผมจะไม่พูดมากในเรื่องนี้แต่ขอถามถึงเหตุผลที่เลือกกิลด์ของผมทั้งๆที่มีตัวเลือกอีกมากมาย โดยเฉพาะเจ้าหญิงนะครับ"จูลี่เจ้าหญิงจากประเทศบีพยักหน้าก่อนจะเอ่ยถึงเหตุผล
"ฉันเป็นเจ้าหญิงก็จริงแต่พวกเขาไม่ได้ให้อิสระฉันในด้านนี้ ทั้งๆที่จิตวิญญาณของฉันสามารถช่วยร่วมรบและต่อสู้ได้ ถ้าพูดถึงตัวเลือกย่อมต้องเป็นที่นี่ที่แรก ฉันสามารถหาเหตุผลเพื่อให้พวกเขายอมรับในสิ่งที่ฉันต้องการ"
"หากในกลุ่มมีท่านหลงจือหยางเป็นหลักประกันด้วยแล้ว ฉันก็ยิ่งมีเหตุผลที่ดีมากยิ่งขึ้น พวกเขาแค่กลัวฉันจะบาดเจ็บแต่ถ้ามีคนที่ทรงพลังที่สุดอย่างคุณปกป้องพวกเขาย่อมอนุญาต"จูลี่ไม่ได้พูดเหตุผลออกไปทั้งหมด ตราบใดที่มีโอกาสได้ใกล้ชิด ไม่แน่ความงดงามและฐานะของเธออาจจะทำให้หลงจือหยางได้มองตำแหน่งภรรยาใหม่อีกครั้ง
"ขอโทษนะครับเจ้าหญิงจูลี่ นอกจากเยว่ชิงผมจะไม่ปกป้องใครทั้งนั้นแม้แต่ลูกน้องในกิลด์ก็ตาม"คนในกิลด์หมื่นดาบพยักหน้าเสริมอย่างพร้อมเพรียงกัน นี่ไม่ใช่แค่คำพูดแต่หลงจือหยางทำแบบนั้นจริงๆ มีลูกน้องหลายคนหวิดตายกว่าจะฝ่าฝันอุปสรรคกันมาได้ขนาดนี้
"นะ...นี่"จู่ลี่พูดไม่ออก ก่อนจะก้มหน้าลงอย่าใช้ความคิด
"แล้วท่านหญิงโอลิเวียละครับ"
"เหตุผลก็คล้ายๆองค์หญิงจูลี่ค่ะ พวกเขาประคบประหงมเราจนเกินไป ถ้าหากวันไหนที่ดันเจี้ยนแตกออกมาพร้อมกัน คนที่อยู่บนหอคอยงาช้างอย่างเราๆต่อให้จิตวิญญาณทรงพลังแค่ไหน แต่หากไม่ฝึกซ้อมเลยก็คงเอาตัวรอดยาก"
เพื่อบรรลุเป้าหมาย สตรีคนอื่นๆเลยเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง หลงจือหยางมองเงียบๆก่อนจะต่อสายไปหาผู้เฒ่าหวังเค่อซวนเพื่อพูดคุยในเรื่องนี้
"พี่คุยธุระแป๊บนะครับ คุยกับเกาเทียนเย่และจิวอิงเรื่องร้านไก่ทอดไปก่อน"อันที่จริงหลงจือหยางไม่อยากปล่อยเด็กน้อยของตัวเองให้เผชิญหน้ากับอสรพิษสักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยคนของเขาควรฝึกฝนการรับมือผู้หญิงสองหน้าเหล่านี้
และที่สำคัญหลงจือหยางได้ส่งสายตาให้กับเกอคนอื่น ว่าดูแลจิ้งจอกน้อยของเขาให้ดีๆ ถือโอกาสนี้สั่งสอนเด็กน้อยให้เรียนรู้เรื่องนิสัยใจคอคนอื่นให้มากยิ่งขึ้น
ถึงพวกเธอจะน่ารำคาญไปหน่อย แต่ก็ถือว่ามีประโยชน์มากพอที่จะช่วยขัดเกลาจิ้งจอกน้อยของเขาเพื่อเตรียมรับมือกับมารยาของคนในตระกูลหลง
ลับหลังหลงจือหยางไปไม่นาน เจ้าหญิงจูลี่ก็คลี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรออกมา แน่นอนว่าถ้าเยว่ชิงคนเดิมคงดูไม่ออกแต่นี่คือเยว่ชิงพ่วงด้วยระบบที่กำลังนินทาว่าร้ายและกล่าวสั่งสอนเยว่ชิงเป็นระยะ
" ภารกิจที่ 16
เรียนรู้ที่จะใช้คำพูดสุภาพปราบปรามความคิดอหังการ์ของผู้อื่น โดยเฉพาะคนที่คิดแย่งสามีของเรา โปรดใช้ถ้อยคำที่สุภาพสยบพวกเขา
รางวัลภารกิจ:50point  "
[แสดงให้เขารู้ไปเลยโฮสต์ ว่าหลงจือหยางเป็นของใคร ถ้าเอาแต่ก้มหน้าหลบซ่อนตัวเอง หลงจือหยางจะรู้สึกไม่ดีเอาได้]เพราะแรงกระตุ้นจากระบบเยว่ชิงจึงฮึดขึ้นสู้สุดใจ
"จูลี่อิจฉาคุณเยว่ชิงจริงๆเลยนะคะ ที่ได้เป็นคนรักของท่านหลงจือหยาง"จูลี่เอียงคออย่างน่ารักแล้วเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
[จำไว้นะโฮสต์ไม่ว่าเขาจะแซะอะไร เราต้องขอบคุณแล้วขิงกลับไป จะถือว่าผ่านนี่คือผู้ดีที่แสนสุภาพอ่อนโยน]
"ขอบคุณนะครับ ขนาดผมยังอิจฉาตัวเองเลยที่ตื่นมามีคนทำอาหารให้กินทุกวัน"ว่าแล้วเยว่ชิงก็ยิ้มตาหยี่สู้กลับ มีเสียงระบบบอกว่าผ่านเยว่ชิงก็มีความสุข เป็นการขิงที่โปรยอาหารหมาแต่เช้า
"แหม่น่าอิจฉาจริงๆเลยนะคะ ไม่รู้ว่าวันหนึ่งฉันจะได้ชิมอาหารฝีมือท่านหลงจือหยางบ้างรึเปล่า"โอลิเวียยกมือปิดปากอย่างอายๆ
[เรียนรู้ที่จะพูดกึ่งฟ้อง บอกไปครับว่าจะบอกหลงจือหยางให้ทำกับข้าวให้ทาน ผู้ชายของเรามีแค่เราไม่มีคนอื่น เพราะงั้นฟ้องได้]
"ไม่ยากเลยครับเดี๋ยวผมบอกพี่หยางให้ได้ว่าคุณโอลิเวียอยากกินกับข้าวฝีมือพี่เขา"
"ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ช่วงนี้ฉันควบคุมอาหารอยู่"โอลิเวียขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองด้วยความขัดใจ เห็นหน้าโง่ๆไม่คิดว่าจะถูกย้อนได้อย่างเจ็บแสบ ขืนหลงจือหยางรู้เข้าคงมองว่าเธอล้ำเส้น ดีไม่ดีหลงจือหยางอาจจะรังเกียจเธอไปเลย
เด็กตรงหน้ามันเป็นปีศาจชัดๆ
เกอคนอื่นๆ"...."เรายังจำเป็นอยู่ไหม


## ตอนที่21.

"คือ...ฉันอยากรู้ว่าท่านหลงจือหยางวันๆทำอะไรบ้างคะ"หญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ท้ายๆเกาแก้มแล้วเอ่ยขึ้นมา เยว่ชิงตาเป็นประกายวาววับ ในที่สุดเขาก็จะได้บรรยายว่าหลงจือหยางดีที่สุดในโลกขนาดไหน
"อะแฮ่ม"เยว่ชิงกระแอมในลำคออย่างมีจริตนางแบบในการตอบคำถามนักข่าว
"คืองี้นะ..."เยว่ชิงค่อยๆนึกทั้งเช้าจรดค่ำ เหล่าสตรีแรกๆก็ดีใจที่จะได้รู้ว่าวันๆหนึ่ง บุรุษแบบหลงจือหยางอะไรบ้าง จนกระทั่งผ่านไปราวๆสิบนาทีเยว่ชิงก็ยังเล่าถึงความเลิศเลอของหลงจือหยางไม่จบ
แต่ละคนมีใบหน้าที่กระอักกระอวนเต็มทน โดยเฉพาะเกอ อะไรทำให้พวกเขามาถึงจุดนี้ ราวกับนั่งฟังบรรยายชีวประวัติบุคคลที่กอบกู้โลก ในทุกๆประโยคจะแฝงไปด้วย หล่อที่สุด ดีที่สุด อ่อนโยนสุดๆ น่ารักสุดๆ
คนในห้องไม่เว้นแม้แต่บุรุษคนอื่นๆที่เข้าประชุม สายตาราวๆสามสิบคู่พุ่งตรงไปที่คนถาม อีกฝ่ายก็ยิ้มเจื่อนๆน้ำตาปริ่ม
ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะคลั่งรักหลงจือหยางขนาดนี้กัน เธอรู้สึกผิดมากที่ถามออกไป ส่วนคนอื่นๆโดยเฉพาะคนในกิลด์หมื่นดาบก็ไม่กล้าทักท้วงสุดท้ายก็ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
ขนาดเสวียนอวี้ที่ว่าสนิทกับหลงจือหยาง ยังมีสีหน้าราวกับกลืนของขมไปด้วย เข้าใจได้ว่าหลงจือหยางมันสุดยอด แต่จะอวยทุกประโยคก็ดูจะเกินไป
แต่ให้อภัย...เพราะคงจะดีกว่าฟังหลงจือหยางมันอวยจิ้งจอกน้อยของมัน
"นอกจากจะทำอาหารอร่อยแล้ว พี่หยางอะนะ...."
" ภารกิจที่ 16 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:50point "
เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆอย่างมึนงง เมื่อภารกิจจบลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีเสียงคนเปิดประตูเข้ามา หลงจือหยางโบกโทรศัพท์ในมือก่อนจะเอ่ย
"ด้านหลังหอคอยมีดันเจี้ยนขนาดใหญ่ปรากฏ ทางนั้นเลยโยนให้เราไปจัดการแล้วก็ร่วมมือกับสตรีเพื่อนำข้อมูลเรื่องการร่วมมือไปส่งให้อีกฝั่ง จากนั้นก็คงมีการลงมติอีกรอบ"
ถึงจะหงุดหงิดแต่หลงจือหยางก็ยังให้ความร่วมมือ ใบหน้าเรียบเฉยคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นจิ้งจอกน้อยเอียงคออย่างสงสัย ดวงตาคู่สวยยังคงเปร่งประกาย นั่นหมายความว่าเด็กน้อยของเขาไม่โดนใครรังแก แม้สีหน้าคนอื่นจะกระอักกระอวนแปลกๆก็ตาม
"ไปครับ พวกนายก็พาเด็กๆเหล่านี้ไปด้วยแล้วกัน เชิญพวกคุณด้วย"หลงจือหยางที่เดินเข้ามาใกล้เยว่ชิงก็ยื่นมือให้อีกฝ่ายจับ ก่อนจะเชิญคนอื่นๆในห้องไปที่ด้านหลังหอคอย
เยว่ชิงยิ้มตาหยี่ยื่นมือไปกุมมืออีกฝ่ายก่อนจะพูดเจื้อยแจ่วอย่างมีความสุข
"มือพี่หยางนุ่มมากไม่สากเลย แถมหอมด้วยนะ"ว่าแล้วก็ยกขึ้นมาดม หลงจือหยางยิ้มมุมปากถึงจะไม่รู้ว่าทำไมเด็กน้อยดูอารมณ์ดีขนาดนี้ก็ตาม แต่คงต้องขอบคุณที่มีสิ่งกระตุ้นทำให้จิ้งจอกน้อยมีความกล้ามากขึ้น
คนที่อื่นๆที่ตามมาด้านหลังได้แต่กรอกตามองบน ยกเว้นเหล่าสตรีที่แทบจะยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมากัดด้วยความริษยา จากตอนแรกที่ฟังชีวประวัติหลงจือหยางยังแทบจะทนต่อไฟในใจที่กำลังลุกไหม้ไม่ได้ ยิ่งมาเห็นการกระทำซึ่งๆหน้าก็อยากกระอักเลือดออกมา ชอกช้ำระกำใจเหลือขนาด
ในเมื่อไม่สามารถลงกับเจ้าตัวได้ เลยหันไปถลึงตาใส่คนที่เอ่ยถาม
"..."ฉันทำผิดไปแล้วสินะ หญิงสาวปาดน้ำตาทิพย์ปอยๆ ก็แค่อยากรู้นี่น่า ไม่คิดอีกฝ่ายจะเล่นใหญ่กว่าแค่นั้นเอง
"ไหนบอกพี่มาสิว่ามีใครรังแกเรารึเปล่า"เมื่อขึ้นบนรถหลงจือหยางก็เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เยว่ชิงตาโตส่ายหน้าหวือก่อนจะพูดอย่างมีความสุข
"พวกเขาแค่ถามว่าวันๆหนึ่งพี่หยางทำอะไรบ้าง"
"แล้ววันๆพี่ทำอะไรบ้าง"หลงจือหยางถาม ก่อนที่เด็กน้อยจะพูดคุยแบบเดียวกับที่คุยในห้องประชุม
หลงจือหยางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ พอจะเข้าใจเรื่องที่คนอื่นๆกระอักกระอวนแล้วละ แต่อีกด้านก็แสนจะภูมิใจที่คนรักของเขาน่ารักมากขนาดนี้
เมื่อรถหรูหลายสิบคันวิ่งตรงมายังหอคอย สำนักข่าวหลายสำนักที่รอทำข่าวต่างกุลีกุจอรีบเข้ามาในพื้นที่ หลังจากจบเรื่องสงครามในหอคอยไปพวกเขาไม่มีสิทธิ์ไปสัมภาษณ์กับกิลด์อื่นๆเนื่องจากร้อยสามเสาหลักจะเป็นผู้แถลงการณ์ แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน
ทางร้อยสามเสาหลักที่อยากจะรวบรวมข้อมูลและกระตุ้นการร่วมกลุ่มระหว่าง บุรุษ เกอและสตรี ทางนั้นเลยใช้พื้นที่สื่อในการกระจายข่าว แน่นอนว่าบางสำนักต้องมีการแอบแฝง เนื่องจากภายใต้การบริหารของพวกเขาบางส่วนขึ้นตรงต่อตระกูลดัง ที่บางคนหันไปเอาดีด้านการแสดง เดินแบบและนักร้อง
คนของกิลด์หมื่นดาบรีบกระชับพื้นที่เพื่อกันสื่อ พวกเขายืนปักหลักเป็นแนวยาวอย่างรู้ความ หลงจือหยางกุมมือเยว่ชิงก่อนจะเดินนำไปด้านในโดยไม่สนใจที่จะพูดคุย เพราะรู้ดีว่าเวลามีสำภาษณ์ นอกจากเขากับเยว่ชิงอาจจะยื่นไมค์ให้กับสตรีคนอื่นๆให้ยืนข้างๆเขา แล้วบางตระกูลจะไปจ้างกองทัพน้ำเพื่อปั่น
ถึงหลงจือหยางจะไม่อยู่นิ่งแต่ตระกูลหลงนิ่งแน่นอน และอาจจะให้สัมภาษณ์ที่คลุมเครือออกไป เพราะแบบนั้นหลบเลี่ยงดีที่สุด ส่วนคนรับหน้าก็เป็นเสวียนอวี้อย่างเคย
"ท่านหลงจือหยาง ขอทราบความรู้สึกที่ได้ร่วมมือทั้งเกอและสตรีหน่อยครับ"
"ท่านหลงจือหยางมั่นใจว่าจะพิชิตดันเจี้ยนขนาดใหญ่ไปพร้อมกับเกอและสตรีแค่ไหนคะ"
"คนรักของท่านหลงจือหยางมีความพร้อมทางด้านนี้ยังไงบ้างเรื่องการเปิดตัวคบกัน"
เสวียนอวี้คิ้วกระตุก ก่อนจะยกมือขึ้นห้าม นักข่าวต่างเงียบเสียงลง
"ค่อยๆถามครับผมฟังไม่รู้เรื่อง เริ่มจากสำนักนั้นก่อนเลยครับ"เสวียนอวี้พุ่งตรงไปยังสำนักข่าวต่างประเทศที่ไม่อยู่ในการควบคุมของตระกูลใด
"ทางเราขอทราบถึงแผนการในการร่วมมือกันทั้งสามฝ่ายครับ เพราะนี้คือครั้งแรกที่บุรุษ เกอและสตรีได้เข้าต่อสู้ร่วมกัน"
"เรื่องนี้ยังไม่สามารถบอกได้นะครับว่าผลจะเป็นยังไง รอจนกว่าเราจะจัดการดันเจี้ยนนี้จบดีกว่าครับ"เสวียนอวี้คลี่ยิ้มออกมา เมื่อตอบคำถามไปแล้วอย่างพอใจเจ้าตัวก็โบกมือลา โดยไม่สนเสียงทักท้วงจากด้านหลัง
"เฮ้อ น่าเบื่อจริงๆ"เสวียนอวี้เดินเข้ามาพร้อมทั้งคนอื่นๆหลงจือหยางพยักหน้าก่อนจะยื่นมือแตะบาเรียแล้วเดินหายเข้าไป
เยว่ชิงมองภาพเบื้องหน้าอย่างตะลึง พื้นที่คล้ายถ้ำเดินเข้าไปลึกมากทีเดียวก่อนจะเจอประตูอีกหนึ่งบานคล้ายในหอคอย เมื่อเปิดประตูเข้าไปเสียงเก่าแก่ทรงพลังก็เอ่ยขึ้นพร้อมคลื่นพลังบางอย่างที่กดดันลงมา
{ ยินดีต้อนรับสู่ดันเจี้ยน สินสงครามขึ้นอยู่กับผลงาน ประตูจะเปิดก็ต่อเมื่อเคลียร์บอสในดันเจี้ยนได้เท่านั้น แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่สามารถออกไปได้ ยกเว้นกลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ }
{ดันเจี้ยนระดับA เอลฟ์น้ำแข็ง}
บนพื้นหญ้าสีเขียวเริ่มมีหิมะตกลงมา พื้นด้านรอบกลายเป็นสีขาวอย่างรวดเร็วเมื่อหิมะตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ตั้งตงมีรอยกรีดราวกับเล็บสัตว์ขนาดใหญ่ที่กำลังพุ่งตรงมา เสียงหวีดหวิวของสายลมดังระงมจนสัญชาตญาณของสัตว์ตื่นขึ้น
"ระวัง"เสียงของเกอทั้งหลายแทบจะตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน เยว่ชิงเปลี่ยนร่างกลายเป็นจิ้งจอกสองข้างยืนด้านหน้าเพื่อบังให้คนอื่นๆ หลงจือหยางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่เยว่ชิงเอาตัวเองไปบังให้คนอื่น
เจ้าตัวตวัดดาบนับหมื่นขึ้นฟ้าก่อนจะโจมตีเข้าไปในพื้นที่ป่าใหญ่
"คิคิคิ มนุษย์น่าโง่ในที่สุดเราก็เจอกัน"เอลฟ์หนุ่มใบหน้างดงามสมเผ่าพันธุ์ ยกคันธนูขึ้นก่อนลูกธนูน้ำแข็งจะถูกปล่อยออกมาและแตกกระจายนับหมื่น จนเสียงเคร้งดังไปทั่วบริเวณ ดาบของหลงจือหยางถูกหักเหจนปักบนหิมะ ในขณะที่ลูกธนูแตกกระจาย
"ดูท่าจะยากเอาเรื่อง"เมื่อพูดจบเกาเทียนเย่พ่นลูกไฟออกไปหนึ่งลูก เสียงตู้ม!ดังสนั่นต้นไม้หลายต้นหักโค่นและถูกเผาไหม้ บางส่วนละลายหิมะจนเป็นแอ่ง เอลฟ์หลายตัวกระโดดหลบอย่างว่องไว
ทางด้านในเริ่มต่อสู้โดยมีหลงจือหยางยืนสั่งการเพื่อจัดระเบียบ ยิ่งรอบคอบก็ยิ่งมีข้อผิดพลาดน้อยและสามารถตรวจดูได้ว่าสตรีคนไหนเหมาะจะเข้าร่วมชั่วคราว ถ้าเลี่ยงเรื่องนี้ไม่ได้ก็ต้องเอาตัวเลือกที่ดีที่สุดออกมา ไม่ใช่แข็งแกร่งที่สุดแต่สร้างปัญหาน้อยที่สุดต่างหาก
ห้องประชุมร้อยสามเสาหลัก
"ไหนตอนแรกจะรอผลการร่วมมือจากกิลด์หมื่นดาบก่อน"หวังเค่อซวนขมวดคิ้วเมื่อคนอื่นๆอยากจะลงมติเสียเดียวนี้
"เพราะมันเป็นผลดีต่อทุกฝ่าย อยากแรกกิลด์อื่นๆจะเปิดใจให้กับเกอมากยิ่งขึ้นหากมีการร่วมมือกัน"แน่นอนว่าคนพูดย่อมได้ประโยชน์เล็กๆน้อยๆบ้าง ถ้าร่วมมือกับกิลด์ใหญ่ ไอเทมและสินสงครามก็จะดีตามไปด้วย
"ถึงแม้เราจะรอร่วมลงมติกับกิลด์อื่นๆแต่จะมั่นใจได้ยังไงว่ากิลด์หมื่นดาบและตำหนักเทพอสูรยกมือเห็นด้วยในเรื่องนี้ มันยังส่งผลกระจายวงกว้าง เรื่องของความไม่เชื่อมั่นที่จะร่วมมือกับสตรี"หลายคนที่เคยพิพาทกับเกอไม่ใช่แค่ว่ากล่าวด่าทอ แต่บางทีมันคือการเหยียดหยาม
"อันนี้เห็นด้วย อย่างที่รู้ว่าคนในกลิด์หมื่นดาบแทบจะถอดแบบนิสัยกันมาทุกคน มันยากที่จะให้อีกฝ่ายยอมรับถึงการร่วมมือ กับเกอไม่เท่าไหร่เพราะหลงจือหยางมีแฟนเป็นเกอ ในขณะที่หลงจือหยางรำคาญผู้หญิง"คนพูดรู้สึกฉุนเฉียวเล็กๆ ลูกสาวเขายังโดนอีกฝ่ายปฏิเสธแบบไม่ไว้หน้า เป็นที่ขบขันแก่คนอื่นไปหลายวัน
"ประชาชนทั่วไปเขาให้หลงจือหยางมีอิทธิพลพอๆกับเรา ถ้าการลงมติแล้วพวกเขาไม่เห็นด้วยจะเกิดอะไรขึ้น เหล่าเกอเองคงไม่อยากร่วมมือกับคนอื่นมากนัก เพราะมีแค่กิลด์หมื่นดาบที่ให้โอกาสพวกเขา"
"ถ้าหลงจือหยางเห็นด้วยพวกเขาก็แค่ทำตามคำสั่ง อาจจะไม่ดีเท่าไหร่แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่าพวกเขาจะเข้าร่วม"
"ถ้าทำแบบนั้นจะแน่ใจได้ยังไงว่าหลงจือหยางจะไม่อาละวาด"
"หลงจือหยางไม่มีทางหักหน้าโดยตรงถ้าเรื่องนี้ได้กระจายข่าวออกไป"
"งั้นลงมติกันเลยแล้วกัน จากนั้นก็ส่งเรื่องให้นักข่าวไป"ทุกคนโหวตลงมติอย่างรวดเร็ว ผลการเห็นด้วยกับการร่วมมือเกินกว่าเก้าสิบคน ซึ่งเป็นมติเอกฉันท์
เพียงพริบตาข่าวการร่วมมือระหว่างบุรุษ เกอและสตรีก็กระจายออกไป


## ตอนที่22.

"แยกกันออกไป"หลงจือหยางตะโกนเสียงดัง ก่อนจะพุ่งทะยานตัวออกไปทิศทางเดียวกับเยว่ชิง พริบตาเดียวก้อนน้ำแข็งขนาดเท่าภูเขาลูกหนึ่งที่ลอยอยู่บนฟ้าถล่มลงมาเบื้องล่างทันที
ตู้มมมม!!! เศษน้ำแข็งแตกกระจายเป็นวงกว้าง เยว่ชิงกระโดดไปตามกิ่งไม้ตวัดเล็บฆ่าเหยื่อเป็นช่วงเวลาเดียวที่หลงจือหยางเหยียบบนดาบลอยเข้ามาใกล้ ตวัดดาบฟันกลางลำตัวขององครักษ์เอลฟ์ เสียงคำรามกรีดร้องจนหิมะที่เคยอยู่บนพื้นฟุ้งกระจายบดบังวิสัยทัศน์
บอสเอลฟ์เลือกจะโจมตีหลงจือหยางเป็นคนแรก เยว่ชิงตวัดปลายหางโอบรอบเอวอีกฝ่ายก่อนจะกระโจนหลบอย่างรวดเร็ว จิวอิงวิ่งเข้ามาเสริม ปลากลืนวิญญาณสีขาวลอยข้างลำตัวกระโดดเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว
ตึง!!! เอลฟ์หนุ่มชนเข้ากับเกาะป้องกันของจิวอิง ดวงตาสีฟ้าสวยกลายเป็นสีแดงกล่ำ ไม่นานหิมะที่ลอยกระจายกลับเข้ามาควบแน่นกลายเป็นหอกหลายพันเล่มกระจายขึ้นด้านบน ก่อนจะพุ่งตรงมาที่พวกเขา
"มนุษย์ พวกแกต้องตาย"เอลฟ์คำรามลั่น ทหารเอลฟ์หลายร้อยตนวิ่งตรงมา เยว่ชิงขมวดคิ้วปลายหางวางคนรักลง ร่างกายขยายใหญ่โตสูงเก้าเมตร หางทั้งเก้าพุ่งจู่โจมกวาดทหารเอลฟ์อย่างรวดเร็ว
"วู้วววว!"เยว่ชิงเงยหน้าอ้าปากส่งเสียงคำราม ก่อนจะมีเสียงจากหลากหลายฝั่งคำรามตอบ เสียงของสัตว์อสูรหลายสิบตัวตะโกนโต้ตอบเสียงดังกังวาน
"พี่จัดการกับบอสเอง เยว่ชิงไปจัดการตัวอื่นๆเถอะ"เยว่ชิงหันหน้าไปมองคนรักอย่างไม่เข้าใจ เห็นๆอยู่ว่าจิตวิญญาณหมื่นดาบของหลงจือหยางเทียบเท่ากับพลังธนูอีกฝ่าย แถมพื้นที่ตรงนี้ทางฝั่งเอลฟ์ได้เปรียบกว่ามาก แต่สุดท้ายเยว่ชิงก็พยักหน้าแล้วหันไปอีกฝั่ง
สายตาที่มุ่งมั่นของหลงจือหยางทำให้เยว่ชิงถอย ในขณะที่หลงจือหยางรู้ดีว่าเขากับเอลฟ์ตรงหน้ามีความเท่าเทียมกันในเรื่องพลัง แต่เขาก็ไม่กลัวหลงจือหยางตวัดดาบชี้หน้าเอลฟ์หนุ่มทันที
"ประลองหนึ่งต่อหนึ่ง ผู้แพ้ต้องตาย"ดาบอื่นๆของหลงจือหยางรวมเป็นดาบเล่มเดียว
"คิคิคิ กล้าท้าทาย ข้าก็กล้ายอมรับแล้วอย่าเสียใจที่เลือก"เอลฟ์หนุ่มดีดนิ้วหนึ่งครั้งปรากฏโดมน้ำแข็งขึ้นครอบคลุมระหว่างมันและหลงจือหยางเอาไว้
"พี่ต้องปลอดภัย"เยว่ชิงได้แต่ปลอบใจตัวเองและเชื่อมั่นในตัวหลงจือหยาง ว่าบุรุษผู้นี้ย่อมไม่แพ้เจ้าเอลฟ์นั่นแน่
ภายในโดมน้ำแข็ง
หลงจือหยางพุ่งทะยานเข้าใกล้ก่อนจะตวัดดาบไปแนวลำคอของอีกฝ่าย เสียงปะทะกันระหว่างดาบและธนูดังขึ้น ต่างฝ่ายต่างถอยคนละหลายก้าว เอลฟ์หนุ่มดึงสายธนูก่อนจะปล่อยธนูออกมาหลายร้อยดอก
เคร้ง! หลงจือหยางตวัดดาบปัดป้อง ก่อนจะพุ่งทะยานไปด้านหน้า
ตึง!!!ฝ่าเท้าขนาดใหญ่กระทืบเอลฟ์นับร้อยที่พยายามใช้ธนูโจมตี เยว่ชิงจิ๊ปากอย่างรำคาญเมื่อลูกธนูทิ่มขนสีขาวสะอาดของเขาโชคดีที่หนังหนาไม่งั้นคงทะลุจนพรุน
ตึง ตึง ตึง หางของจิ้งจอกกระหน่ำฟาดรัวๆจนในที่สุดเอลฟ์ทั้งหมดก็ตายลง จากนั้นเยว่ชิงก็หมุนตัวไปยังโดมน้ำแข็ง ด้านนอกยังพอมองเห็นข้างในได้รางๆ คนรักของเขามีรอยที่ข้างแก้มจนเลือดไหล
"อ๊ะงื้อ"เยว่ชิงร้องครางอย่างขัดใจ คนรักของเขามีรอยแผล แถมเลือดไหลด้วย เจ้าตัวได้แต่ยกเท้าปิดดวงตาแล้วเปิดออกเป็นระยะ
[โฮสต์ทำถูกแล้วที่ยืนรอเฉยๆตราบใดที่หลงจือหยางไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต] ระบบเอ่ยปลอบในฐานะผู้มีชีวิตอยู่มาอย่างยาวนาน เขาสามารถบอกได้ว่าที่หลงจือหยางตัดสินใจดวลหนึ่งต่อหนึ่ง คือลดการระวังว่าบอสเอลฟ์จะโจมตีเยว่ชิง ถึงจะเก่งขนาดไหนก็ใช่ว่าจะไม่เจ็บ
"แต่หลงจือหยางเจ็บ"จิ้งจอกน้อยก้มหน้าร่างนี้เหลืออีกแค่นาทีกว่าๆเท่านั้น หากครบห้านาทีเยว่ชิงก็จะเหลือสองหางตามเดิม
[โฮสต์ถ้าคุณเจอคู่ต่อสู่ที่เท่าเทียมกับตัวเอง แล้วมั่นใจว่าคนรักของคุณต้องบาดเจ็บจากสงครามแน่ๆ โฮสต์คุณจะดวลหนึ่งต่อหนึ่งหรือดึงคนรักไปเจ็บด้วย]
"งั้นพี่หยางก็รู้แต่แรกว่าจะเจ็บตัว"เยว่ชิงว่าด้วยน้ำเสียงหงอยๆหูลู่แนบลง
[อย่าดูถูกสัญชาตญาณของอีกฝ่าย หลงจือหยางมองออกว่าการใช้ร่างนี้ของโฮสต์ต้องมีเงื่อนไข เขาถึงไม่ให้โอสต์เข้าร่วมแล้วเลือกดวลหนึ่งต่อหนึ่งกับอีกฝ่าย]
"อั๊ก"หลงจือหยางกระอักเลือดเมื่อคันธนูทิ่มเข้าที่หน้าท้อง ฝ่ามือหนาของหลงจือหยางจับคันธนูอีกฝ่ายไว้แล้วตวัดดาบตัดลำคออย่างรวดเร็ว ก่อนจะถอนหายใจทิ้ง ถ้าไม่เอาตัวเข้าแลกจิตวิญญาณคงอ่อนแรงและสุดท้ายก็พ่ายแพ้ ถ้าเป็นแบบนั้นเจ้าตัวน้อยคงร้องไห้แน่นอน
คลึก คลืน..... โดมน้ำแข็งค่อยๆร่วงลงมา เอลฟ์ตัวอื่นๆที่ต่อสู้พัวพันก็สลายหายไป ตามด้วยเสียงเก่าแก่ดังขึ้น
{ เคลียร์ดันเจี้ยนเอลฟ์น้ำแข็งระดับA สินสงครามจะคำนวณจากผลงาน }
{บอสเอลฟ์ถูกสังหาร ท่านได้รับดาบน้ำแข็งระดับA ธนูน้ำแข็งระดับA ลูกแก้วน้ำแข็งระดับA}
{สินสงครามที่ได้รับ ไอเทมระดับDแบบสุ่มหนึ่งชิ้นต่อคน หินวิญญาณคนละหนึ่งพัน}
"พี่ครับ"เยว่ชิงกลับคืนร่างมนุษย์วิ่งตรงไปรับคนรักของตัวเอง ฝ่ามือน้อยๆจับใบหน้าหลงจือหยาง ดวงตาคู่สวยเอ่ยคลอไปด้วยหยาดน้ำ หลงจือหยางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ยื่นฝ่ามือเกลี่ยน้ำตาให้อย่างเบามือ
"อย่าร้อง พี่ไม่เป็นอะไร"ใบหน้าหล่อซีดลงอย่างชัดเจน เยว่ชิงกอดอีกฝ่ายแล้วฝังหน้าลงที่หน้าอก หลงจือหยางกัดริมฝีปากก่อนจะแนบใบหน้าลงบนหัวไหล่อีกฝ่าย ริมฝีปากเคลื่อนเข้าหาลำคอขาวแล้วกดจูบเบาๆ
"เด็กดี อย่าร้อง"น้ำอุ่นๆสัมผัสที่หน้าอกผ่านเนื้อผ้า หลงจือหยางยกมือลูบศีรษะคนน้อง คนอื่นๆวิ่งเข้ามาก่อนจะหยุดนิ่งมองเหตุการณ์ตรงหน้า เสวียนอวี้เป็นคนแรกที่ก้าวมาถึงหลงจือหยางก่อนจะจิ๊ปากอย่างหงุดหงิด
"เจ็บจะตายยังจะมาอี๋อ๋อกันอีก สตรีคนไหนมีพลังเยียวยาหรือรักษาบ้างไหมครับ"ก่อนจะมีหญิงสาวคนหนึ่งยกมือขึ้น หลงจือหยางค่อยๆถอนตัวออกจากเยว่ชิงแล้วก้มมองหน้าท้องตัวเองที่เลือดค่อยๆหยุดไหล แผลบนหน้าค่อยๆหายไป
"คิดยังไง"เสวียนอวี้เอ่ยถามถึงสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า หลงจือหยางเห็นด้วย สตรีบางคนมีประโยชน์และเหมาะกับพวกเขา แล้วถ้าหากเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก เยว่ชิงจะได้เบาใจ
"เห็นด้วย ประกาศรับสตรีที่มีความสามารถด้านการรักษา ตรวจสอบเบื้องหลังของแต่ละคนด้วย"หลงจือหยางยกมือปัดบอกเสวียนอวี้ ก่อนจะดึงเยว่ชิงตาแดงจมูกแดงเข้ามาฝังในอกอีกรอบ เจ้าตัวน้อยไม่อิดออดกอดรัดเอวสอบแล้วงอแงเบาๆ
"แล้ว พวกเรา"โอลิเวียชี้เข้าหาตัวเอง เพราะรู้ดีว่าจิตวิญญาณตัวเองไม่ใช่สายรักษา
"กิลด์หมื่นดาบขอประชุมก่อนครับ ไม่ต้องห่วงฝีมือที่แสดงออกมา คนของผมน่าจะได้เห็นแล้วละครับ"หลงจือหยางพูด ก่อนจะเดินนำคนอื่นๆออกจากดันเจี้ยน
"พยายามรวบรวมไอเทมประเภทรักษาได้น่าจะดีที่สุด"หลงจือหยางคิ้วขมวดก่อนจะหันไปหาเสวียนอวี้แล้วบอกจุดประสงค์
เสวียนอวี้มองหลงจือหยางแล้วปลายตามองเยว่ชิงก่อนจะพยักหน้า ไม่อยากบาดเจ็บจนเด็กน้อยร้องไห้แต่ก็ไม่อยากใกล้ชิดสตรีจนเด็กน้อยลำบากใจ หายใจเข้าหายใจออกก็มีแต่จิ้งจอกน้อยจริงๆ
"อืม จะบอกคนอื่นๆให้แล้วกัน"
"ออกมาแล้ว"
"พวกเขาออกมาแล้ว"
นักข่าวกรูกันเข้าไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่คนในกิลด์หมื่นดาบหลายคนมารอรับคนอื่นๆจึงช่วยเป็นกำแพงมนุษย์
"ท่านหลงจือหยางครับ บอกถึงสถานการณ์ด้านในหน่อยครับ"
"ท่านหลงจือหยางคะ การร่วมมือครั้งแรกดีไหมคะ ตอนนี้ทางร้อยสามเสาหลักประกาศเอกฉันท์การร่วมมือแล้วนะคะ"
"ท่านหลงจือหยางบอกความรู้สึกได้ไหมคะ"
"มาครับๆมาสัมภาษณ์ผมดีกว่า หลงจือหยางปะทะบอสแบบหนึ่งต่อหนึ่งนะครับ ให้บอสผมไปพักดีกว่า"เสวียนอวี้รับหน้าให้อย่างดี หลงจือหยางพยักหน้าก่อนจะพาเยว่ชิงเดินไปที่รถ
"ดูท่าจะรีบไม่น้อย"หลงจือหยางหัวเสียนิดๆที่ทางร้อยสามเสาหลักไม่รอผลรายงานจากทางเขาแต่กลับลงมติกันเรียบร้อย ถ้าเยว่ชิงไม่ร้องไห้ตอนเขาบาดเจ็บและดีใจตอนเลือดหยุดไหล เขาคงมองว่าสตรีมีไปก็อาจจะนำปัญหามาให้
เพราะเยว่ชิง เขาจะยอมรับสตรีพวกนั้นเข้ามาแล้วกัน เมื่อไหร่ก็ตามมีไอเทมประเภทรักษา หลงจือหยางอาจจะไม่ร่วมกลุ่มกับสตรีอีก ส่วนสตรีคนอื่นๆที่เข้าร่วมกิลด์ก็เข้าร่วมทีมอื่นๆในกิลด์แทน
"เด็กดีมองหน้าพี่หน่อยครับ บอกพี่สิว่าเป็นอะไร"หลงจือหยางใจไม่ดีเมื่อเด็กน้อยก้มมองแต่มือตัวเองไม่พูดไม่จา
"ผมกลัว พี่มีเลือด"เยว่ชิงเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วเบะปาก หลงจือหยางก้มลงไปจูบริมฝีปากเบาๆ
"ชู่ว ไม่ร้องนะครับ กลับบ้านไปอาบน้ำนอนกันดีกว่า"เยว่ชิงพยักหน้า ยกมือปิดแก้มร้อนๆของตัวเอง หลงจือหยางคลี่ยิ้มเมื่อเด็กน้อยไม่เศร้าอีกต่อไป เจ้าตัวหมุนพวงมาลัยพารถแล่นไปที่คอนโด
คนทั้งคู่แยกย้ายกันไปอาบน้ำคนละห้อง หลงจือหยางยืนสงบใต้สายน้ำ ในหัวฉายภาพเด็กน้อยร้องไห้ซ้ำๆก่อนที่ฝ่ามือจะทุบผนังเสียงดัง ไม่ว่ายังไงเขาจ้องแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น มากพอที่จะสร้างแต่รอยยิ้มให้กับเยว่ชิง
"ต่อไปก็ตระกูลหลง ไม่ว่าสิ่งไหนหรือใครก็ตาม ไม่มีสิทธิ์ทำเด็กน้อยร้องไห้"
เยว่ชิงนั่งถอนหายใจทิ้งกวักน้ำเล่นไปพรางๆศีรษะทุยพาดไปกับขอบอ่าง
"ทำยังไงถึงจะเก่งขึ้นเหรอระบบ"เยว่ชิงเอ่ยถาม รู้ดีว่าหลงจือหยางรักเขามากแต่เขาก็รักหลงจือหยางมากเช่นกัน หากครั้งนี้เจ้าเอลฟ์นั่นไม่ตาย หลงจือหยางบาดเจ็บและเขาใช้เวลาไปจนครบจะเกิดอะไรขึ้น
[Point สามารถใช้ได้แทนหินวิญญาณ จากนั้นก็เข้ามิติยกระดับรับทัณฑ์สวรรค์ เจ็บปวดขนาดนั้นโฮสต์มั่นใจเหรอ]
"ผมมั่นใจ ถ้าหลงจือหยางเจ็บได้เพื่อให้ผมปลอดภัย ผมก็ยอมเจ็บเพื่อสักวันผมจะปกป้องเขาได้อย่างที่เขาทำ"
[ได้ งั้นก็เอาภารกิจรับpointไปทำ]
ทางที่พวกเขาเลือก ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว


## ตอนที่23.

ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆ เอนร่างกายพิงไปกับพนักโซฟาตวัดเรียวขาไขว้กันอวดเรียวขายาว ใบหน้างดงามถูกแต่งแต้มไปด้วยสีสันที่ยกระดับความงามไปอีกระดับ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนถูกเซ็ทขึ้นเปิดเผยหน้าผากเกลี้ยงเกลา
หลงจือหยางนั่งกุมมือบนโซฟากว้างสายตาคู่คมกดดันตากล้องเป็นระยะ คนในห้องที่ไม่เกี่ยวข้องค่อยๆ ทยอยถอยห่าง เมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันความหึงหวงจากผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลก
เยว่ชิงคลี่ยิ้มแล้วเอียงคอขยับร่างกายให้เห็นแผ่นหลังที่มีเชือกสีดำมัดไขว้กันไว้เผยแผ่นหลังขาวเนียนน่าสัมผัส ด้านหน้าเป็นเสื้อสีขาวเกาะอกเป็นรูปหัวใจปกปิดหน้าอกและหัวนมในขณะที่ตรงปลายของหัวใจปกปิดสะดือเอาไว้
ชุดยูนิเซ็กซ์ที่ไม่แสดงชัดเจนว่าเหมาะกับเพศหญิงหรือชาย ถูกจัดเรียงอย่างว่องไวราวกับว่าหากช้าไปเพียงก้าวเดียวคออาจจะขาดได้
ทางฝั่งเยว่ชิงเองก็เรียนรู้การวางท่าทางต่างๆ อย่างรวดเร็ว แต่ละชุดเป็นไปด้วยความพึงพอใจของทางเจ้าของแบรนด์เองและนายแบบกิตติมศักดิ์รวมทั้งคนที่มากับนายแบบกิตติมศักดิ์ด้วย
เหตุผลที่มาอยู่ตรงนี้นะเหรอ....
ต้องย้อนไปตอนที่ระบบเอ่ยบอกว่าคะแนนของภารกิจสามารถใช้แทนหินวิญญาณได้ อีกทั้งช่วยร่นระยะเวลาการฝึกจิตวิญญาณอีกด้วย
ทางระบบเลยแจกแจงภารกิจโครมเดียวหลายอย่าง เรียกได้ว่าหัวหมุนเลยทีเดียว โดยเฉพาะภารกิจต่อเนื่องนับคะแนนตามค่าความฟินของหลงจือหยาง
" ภารกิจที่ 17
ถ่ายแบบชุดยูนิเซกส์ เสริมภาพลักษณ์ดูดีทุกการเคลื่อนไหว
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 18
สร้างรากฐานแฟนคลับผู้ภักดี ตั้งแต่ครั้งแรกของการเผยแพร่รูปภาพ
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 19
สร้างแรงกระเพื่อมต่อวงการนายแบบ ยอดขายชุดที่สวมใส่ทุกชุดยอดสั่งซื้อพุ่งเกิดยอดที่กำหนด
รางวัลภารกิจ:40point "
" ภารกิจที่ 20 ภารกิจระดับเพชรแบบต่อเนื่อง
ค่าความฟินต่อการแสดงความรัก ความชื่นชอบวัดระดับจากความพอใจของหลงจือหยาง
ข้อกำหนด:100ค่าความฟิน=1point
รางวัลภารกิจ:ไม่มี "
"ขอบคุณมากเลยนะครับ"เยว่ชิงยิ้มรับเมื่อเจ้าของแบรนด์เดินเข้ามาขอบคุณ ริมฝีปากจิ้มลิ้มอ้าออกเตรียมพูดคุยกับอีกฝ่าย แต่กลับมีวงแขนตวัดรัดรอบเอวแผ่นหลังเนียนนุ่มสัมผัสถึงแผ่นอกแน่นหนาผ่านเนื้อผ้าบางๆ คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นในขณะที่หลงจือหยางโน้มใบหน้าเข้าใกล้
"พี่หยาง ปล่อยก่อนครับ"เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง แก้มขาวเริ่มซับสีระเรื่อจากความเขิน ยิ่งเห็นสายตาล้อเลียนจากคนอื่นๆ เจ้าตัวก็แทบอยากจะเอาใบหน้ามุดเข้าไปที่อกของหลงจือหยาง
"เสร็จแล้วงั้นสิ"หลงจือหยางถามเสียงเข้ม ตวัดเสื้อคลุมตัวยาวคลุมจิ้งจอกน้อยแล้วห่อเป็นเกี้ยว เยว่ชิงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข เมื่ออีกฝ่ายหวงอย่างชัดเจนแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ห้ามปราม หลงจือหยางของเขาดีที่สุด
"ครับ เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณท่านหลงจือหยางที่ยอมให้ท่านเยว่ชิงมาถ่ายแบบ"หลงจือหยางพยักหน้า ในขณะที่เยว่ชิงมุ่ยปากอย่างขัดใจ
"บอกแล้วไงครับไม่ต้องเรียกท่านหรอก แค่เยว่ชิงก็พอครับ"หลงจือหยางมองจิ้งจอกน้อยแก้มพองคล้ายปักเป้าก็อดใจไม่ไหว อ้าปากงับแก้มนิ่มๆ ไปหนึ่งที
เยว่ชิงยกมือกุมแก้มด้วยความน้อยใจ ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่ท่อนขาของหลงจือหยาง คนใจร้ายกัดแก้มกันได้ลงคอ
"หึ งั้นกลับก่อนแล้วกัน"หลงจือหยางหัวเราะในลำคอ มองคนตาดุถลึงตาใส่หัวเข่าของเขาอย่างเอ็นดู จากนั้นก็บอกลาเจ้าของแบรนด์และอุ้มเกี้ยวกลับบ้าน
"โกรธพี่เหรอครับ หืม"เมื่อขึ้นมานั่งบนรถ หลงจือหยางไม่รอช้าที่จะพูดคุยกับจิ้งจอกน้อยที่กอดอกเชิดหน้าอย่างงอนๆ
"พี่ให้กัดคืน กัดตรงนี้เลย"ว่าแล้วก็ปลดกระดุมเสื้อแล้วรั้งผ่านหน้าอกหนาชี้นิ้วไปที่หน้าอกแน่นๆ ของตัวเอง เยว่ชิงตาโตใบหน้าร้อนวูบวาบก่อนจะละล่ำละลักตอบ
"มะ...ไม่ได้โกรธสักหน่อย ปิดเลยนะคนลามก"เยว่ชิงสะบัดเสียงใส่แล้วยกมือขึ้นปิดหน้า แต่นิ้วมือไม่รักดีดันแหวกตรงดวงตากลมโตที่มองอย่างตั้งอกตั้งใจ หลงจือหยางมองภาพตรงหน้าก่อนจะขำออกมา
"ฮ่าๆ เอาไว้คืนนี้พี่จะถอดให้นอนดูทั้งคืนเลยดีไหม จะได้ชิน"เจ้าตัวตวัดเลียริมฝีปาก ล่อลวงขึ้นเตียงจนได้นอนเตียงเดียวกันแล้ว ต่อไปก็ชักชวนนอนแบบเนื้อแนบเนื้อ แหม่...ฉลาดจริงๆ
"มะ...ไม่"เยว่ชิงกระซิบเสียงสั่นพร่า แค่คิดว่าได้นอนกอดท่อนบนที่เปลือยเปล่าของอีกฝ่าย เลือดกำเดาก็แทบพุ่งออกมา โชคดีแล้วที่เขาได้คอลเลคชั่นนั่นมาครอบครอง ถือเป็นเกาะป้องกันเลือดกำเดาได้อย่างดี
"หืม น้ำเสียงไม่หนักแน่น น้องจะได้ชินไงครับไม่ดีเหรอ"หลงจือหยางเอียงคอถามเจ้าตัวน้อยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอ่อนโยน
"จริงนะ"เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆดวงตาลอกแลกอย่างชัดเจน การนอนแบบนั้นอาจจะส่งผลต่อค่าความฟินด้วยก็ได้
"จริงสิครับ พี่เคยหลอกเราด้วยรึไง"ถ้าไม่นับเรื่องล่อลวงสารพัดอย่าง หลงจือหยางก็คือคนบริสุทธิ์ทั้งร่างกายและจิตใจ ไม่เชื่อถามจิ้งจอกน้อยได้เลยว่าเขาเป็นบุรุษที่แสนดีขนาดไหน
"ก็ได้"เมื่อเจ้าตัวน้อยตอบอ้อมแอ้ม หลงจือหยางก็คลี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ฝ่ามือวางบนกลุ่มผมนุ่มนิ่มแล้วขยี้เบาๆ
"เด็กดี"
ช่วงกลางดึกเยว่ชิงนอนคลุมโปงด้วยใจเต้นระทึกกระสับกระส่ายภายใต้ผ้าห่มหนา จากนั้นก็ผงกหัวขึ้นมองไปที่ประตูห้องน้ำอย่างใจจดใจจ่อ จากนั้นก็ผลุบหัวหายกลับเข้าไปอีกครั้ง
เสียงสายน้ำที่เคยตกกระทบพื้นเงียบลงไป เยว่ชิงตัวน้อยก็กอดผ้าห่มแน่น เสียงเปิดประตูห้องน้ำในวันนี้ช่างสร้างความระทึกขวัญจนใจดวงน้อยเต้นตึกตัก
เตียงนอนที่อ่อนยวบลงข้างๆทำเอาเยว่ชิงลุ่นระทึกก่อนจะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายนอนราบลงบนเตียง เยว่ชิงค่อยๆเอาร่างกายที่พันด้วยผ้าห่มไปแตะโดนหลงจือหยางเบาๆแล้วกลิ้งหนี
เสี้ยววินาที ร่างกายของเยว่ชิงก็ถูกทับด้วยร่างกำยำ ขาทั้งสองข้างของหลงจือหยางขนาบข้างเอวบาง เยว่ชิงมุมปากกระตุก แหย่เล่นแค่นี้อีกฝ่ายจะทับเขาให้ตายเลยเหรอ ใจร้ายไปแล้ว
"เด็กดื้อต้องโดนอะไรน๊า"หลงจือหยางโน้มกระซิบเพียงสั่นพร่า เยว่ชิงกลืนน้ำลายดังอึกเมื่อฝ่ามือของหลงจือหยางกระตุกผ้าห่มออก เจ้าตัวน้อยสิ้นฤทธิ์ดวงตากลมโตกะพริบตาถี่ๆอย่างออดอ้อน
"มะ..ไม่โดน น้องไม่ได้ดื้อ"เยว่ชิงมองภาพท่อนบนแบบกระชั้นชิดก่อนที่สติจะล่องลอย จนหลงจือหยางต้องใช้สองมือประกบข้างแก้มแล้วก้มหน้าจูบหน้าผากเรียกสติ
"หืม แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วเหรอครับ"เยว่ชิงได้สติก็หลับตาปี๋ แล้วขยับใบหน้าไปจุ๊บริมฝีปากของหลงจือหยาง ฝ่ามือน้อยๆที่เคยกำแน่นอย่างประหม่า ใช้นิ้วชี้จิ้มกันอย่างเขินๆ
"ยกโทษให้น้องนะ น้องไม่ได้ดื้อ"หลงจือหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เจ้าตัวเสยผมไปด้านหลังก่อนจะกลับไปนั่งบนเตียงดีๆ ฝ่ามือหนาลูบใบหน้าตัวเองแล้วขบกรามแน่นอย่างระงับอารมณ์
"กลายเป็นพี่ที่ไม่ไหว ไม่ไหวจริงๆเด็กดี"หลงจือหยางหันไปสบตากับดวงตากลมโตสั่นไหว เยว่ชิงค่อยๆลุกขึ้นนั่ง ฝ่ามือสองข้างประคองแก้มหลงจือหยางเอาไว้
"คะ...แค่ภายนอกก็ได้นี่ครับ"ประโยคแผ่วเบาที่ออกจากริมฝีปากจิ้มลิ้มมันกลับดังจนน่าใจหายในหูของหลงจือหยาง
"ขอบคุณครับ"หลงจือหยางโอบประคองคนน้องให้นอนราบไปกับเตียง ฝ่ามือเชยคางอีกฝ่ายให้เงยหน้ารับริมฝีปากที่ประกบกัน หลงจือหยางสอดแทรกเรียวลิ้นกระหวัดรัดเรียวลิ้นเล็กจนได้ยินเสียงครางฮือในลำคอ
"อ๊ะ"หลงจือหยางทาบหน้าผากตัวเองแนบไปกับหน้าผากของเยว่ชิง มองดวงตาของจิ้งจอกน้อยว่ามีความพร้อมมากขนาดไหนหากเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ไหวเขาจะได้หยุด เมื่อเห็นแววตาประหม่าเล็กๆหลงจือหยางจึงเลือกที่จะทำต่อ
ฝ่ามือทั้งสองข้างค่อยๆปลดชุดนอนของอีกฝ่ายออก เอวที่เคยคิดว่ามันเล็กนิดเดียว ยามนี้ที่ฝ่ามือเขากอบกุมมันดันดูเล็กเกินไปเสียจริงๆแต่กลับเหมาะสมกับจิ้งจอกน้อยราวกับถูกสร้างสรรค์มา
ฝ่ามือลูบไล้ตามเรียวขาเสลาเรียบเนียน จากนั้นก็ไต่ละดับเข้าใกล้กึ่งกลางลำตัว เยว่ชิงสะดุ้งเฮือกเป็นระยะ ฝ่ามือน้อยๆกุมตัวตนที่มันตื่นตัวเบาๆด้วยใบหน้าแดงซ่าน
"เด็กดี เปิดให้พี่ดู นะครับ"เยว่ชิงพยักหน้าแล้วเอามือออก เปิดเผยส่วนลับที่แสนน่ารักนุ่มนิ่มฉบับเกอ หลงจือหยางถอดกางเกงตัวเอง แนบตัวตนของตัวเองให้เข้ากับของเด็กน้อย
"อื้อ"เยว่ชิงสะดุ้งอีกครั้งเมื่อฝ่ามือร้อนๆของหลงจือหยางแนบลงมาพร้อมกับตัวตนที่ใหญ่ จนเยว่ชิงเบิกตากว้าง
"ไม่ต้องกลัว ถ้าน้องยังไม่พร้อมพี่จะไม่ทำ"หลงจือหยางก้มหน้าดูดดึงหน้าอกของเยว่ชิงเบาๆใช้เรียวลิ้นหยอกล้อ ใช้ฟันขบกัดเย่อเบาๆสร้างความเสียวให้กับคนตัวเล็ก
"อ๊ะ อื้อ"เยว่ชิงอ้าปากครวญครางเมื่อถูกเล่นงานทั้งบนและล่าง ฝ่ามือหนึ่งข้างขยุ้มหัวไหล่หนาของหลงจือหยาง อีกข้างหนึ่งขยุ้มผมหนาระบายความรู้สึกออกมาเป็นระยะ
"อีกนิดเด็กดี"หลงจือหยางกระแทกสะโพกสวนมือของตัวเอง มองใบหน้าเยว่ชิงที่ขบเม้มริมฝีปากแน่น ผิวที่เคยขาวของอีกฝ่ายแดงระเรื่อน่าโลมเลียไปทั่วทั้งตัว
"อื้อ พี่"เยว่ชิงหวีดร้องออกมาก่อนที่ร่างกายจะกระตุกระรัวเมื่อปลดปล่อยออกมาจนเลอะหน้าท้อง ไม่นานเสียงคำรามต่ำราวกับสัตว์ป่าก็ดังออกมาจากคอของหลงจือหยาง เจ้าตัวรูดรั้งตัวตนของตัวเองท่ามกลางสายตาของเยว่ชิงที่มองอย่างใคร่รู้
เป็นเหตุให้ตัวตนที่ปลดปล่อยไปหนึ่งครั้ง ตื่นขึ้นมาชี้หน้าเยว่ชิงที่นอนอยู่อีกรอบ
"ทะ...ทำไม"หลงจือหยางคลี่ยิ้มอย่างอ่อนใจ ใครให้อีกฝ่ายจ้องตาไม่กะพริบกัน ไม่แปลกหรอกที่มันจะแสดงถึงความน่าเกรงขามออกมา
"ไปอาบน้ำกันครับ"หลงจือหยางไม่ฟังเสียงโวยวายรอบคนตัวเล็กอุ้มในท่าเจ้าหญิงก่อนจะวางลงที่อ่างอาบน้ำตามด้วยตัวเองที่ตามลงไป ดูท่าคืนนี้น่าจะอีกรอบก่อนจะได้นอน


## ตอนที่24.

หลงจือหยางลืมตาขึ้นในช่วงเช้า ดวงตาคู่คมสว่างวาบไม่มีวี่แววของความง่วงงุนหลังตื่นนอนเลยสักนิดเดียว สายตาตวัดมองคนในอ้อมแขนก้มริมฝีปากลงต่ำจุมพิตหน้าผากอีกฝ่ายรับแสงอรุณ
เยว่ชิงครางอื้อในลำคอแล้วถดตัวเข้าหา เนื้อตัวเปลือยเปล่าสัมผัสกัน หลงจือหยางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ฝ่ามือลูบไล้หัวไหล่ขาวนวลเนียน จากนั้นก็ปัดปอยผมเล็กๆ ด้านข้าง มองคนงามที่นอนหลับอย่างเพลินตา
โดยเฉพาะริมฝีปากจิ้มลิ้มสีแดงที่เผลออ้าออก หลงจือหยางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใช้นิ้วโป้งลูบแล้วกดเบาๆ เพียงพริบตาเรียวลิ้นสีชมพูตวัดปลายนิ้ว ดวงตาหลงจือหยางดำมืดยิ่งขึ้น ใช้นิ้วชี้จ่อไปที่ริมฝีปาก ไม่นานเยว่ชิงที่นอนหลับอยู่ก็ตวัดเลียแล้วดูดเข้าโพรงปากอย่างคนกระหายน้ำ
หลงจือหยางมองนิ้วชี้ตัวเองที่หายไปด้านในโพรงปาก รับรู้ถึงแรงดูดราวกับอีกฝ่ายกระหายน้ำ หลงจือหยางขยับนิ้วชี้แล้วเขี่ยภายในโพรงปากอีกฝ่ายเบาๆ
เยว่ชิงที่ถูกรบกวนเวลานอนก็ครางอื้อออกมา เปลือกตาขาวนวลราวกับเปลือกไข่ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนคลอไปด้วยหยาดน้ำ เจ้าตัวเบิกตาโพรงเมื่อเห็นนิ้วอีกฝ่ายอยู่ในโพรงปากของตัวเอง เรียกง่ายๆว่าคาตาและคาปาก
"อ่า"เยว่ชิงรีบคายนิ้วอีกฝ่ายแล้วก็ยกผ้าห่มคลุมหัว ค่อยๆ ขยับร่างกายถอยห่างจากคนข้างๆ จากตอนแรกที่คิดว่าการมองหน้าอีกฝ่ายจะทำให้เขินอาย กลายเป็นว่าเมื่อหัวผลุบเข้าใต้ผ้าห่มก็ดันเจอสิ่งที่น่ากลัวที่รบกวนการนอนของเขาตั้งตรงชี้หน้าอยู่ เขินอายกว่าเดิมแถมยังมีภาพเมื่อคืนผุดขึ้นในหัวอีก
เจ้าตัวเลยตัดสินใจเอาหัวออกจากผ้าห่มแล้วยิ้มแหย่ให้อีกฝ่ายแทน หลงจือหยางยกนิ้วชี้เปื้อนน้ำลายขึ้นราวกับถามหาความยุติธรรมที่มันถูกเยว่ชิงกระทำชำเราอย่างโหดร้าย
คนร้ายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขาได้แต่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคออย่างจำยอม จะปฏิเสธก็ไม่ได้เพราะมันคาปากจริงๆ ถึงแม้จะสงสัยว่าทำไมมันมาอยู่ในปากก็ตาม
"ไหน บอกพี่มาสิครับ ว่าจะรับผิดชอบพี่ยังไง"หลงจือหยางตีหน้านิ่ง หรี่ตามองคนน้องที่มีใบหน้าสลด เจ้าตัวน้อยอ้าๆ หุบๆ ริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา
"งะ...งั้นน้องจะทำความสะอาดนิ้วให้"เยว่ชิงเอ่ยขึ้นด้วยความมุ่งมั่นเชิดใบหน้าขึ้นเผยให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือในคำพูด หลงจือหยางคลี่ยิ้มเหี้ยมเกียม เจ้าตัวน้อยเลยหดคอกลับไปที่เดิม
...อะไรกัน แค่นิ้วเปื้อนน้ำลาย จะฆ่าแกงกันเลยเหรอ ใจร้ายเกินไปแล้ว
"แค่นั้นเหรอครับ"หลงจือหยางหลี่ตา มองคนตัวเล็กงุ่มง่ามเลิ่กลั่กอย่างนึกขำ แต่ต้องเก็กขรึมไว้
"งั้นทำความสะอาดทั้งมือ"เยว่ชิงละล่ำละลั่กตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม หลงจือหยางมองคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่อ่อนยวบ ก่อนจะบอกถึงความปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ภายในใจ
"เสียใจจัง นึกว่าจะทำความสะอาดให้ทั้งตัวเสียอีก"เยว่ชิงตาโตลุกขึ้นนั่งแต่ไม่ลืมที่จะคว้าผ้าห่มขึ้นคลุมหน้าอก ฝ่ามือกำแน่นก่อนจะทุบคนช่างแกล้งไปสองสามที มองหลงจือหยางหัวเราะร่าอย่างมีความสุขก็ยิ่งหมั่นไส้
หลงจือหยางที่ถูกกระทำ นึกว่ากำปั้นกลายเป็นอุ้งเท้านุ่มๆ น่ารักที่ข่วนเบาๆ คว้าข้อมือแล้วกดจูบบนกำปั้น จนเปื้อนไปด้วยน้ำลายไม่ต่างกันกับนิ้วชี้ตัวเอง ไม่ได้ทำเพื่อเอาคืน แต่ทำเพื่อต่อรอง
"แย่จัง พี่ทำมือเราเปื้อน ถ้ายังไงพี่ทำความสะอาดให้นะ ทำทั้งตัว ขัดทุกซอกทุกมุม"ว่าจบก็ยักคิ้วให้หนึ่งที เยว่ชิงเม้มริมฝีปากอย่างหาทางลงไม่ได้ เลยเชิดหน้าหอบผ้าห่มพันรอบตัวแล้วหนี
"น้องอาบเองได้"ว่าแล้วก็หอบตัวเองเข้าห้องน้ำ ทิ้งคนเปลือยเปล่าบนเตียงกว้าง เยว่ชิงได้ยินเสียงหัวเราะไล่ตามหลังก็โมโห เพราะไม่รู้ว่าจะจัดการกับอีกฝ่ายยังไงดี
...ถ้าเป็นตอนเด็กคงกระทืบเท้าแล้วนั่งกอดหัวเข่าน้ำตาปริ่ม
หลงจือหยางดึงผ้าเช็ดตัวพันรอบเอว ยืนพิงประตูห้องน้ำ ฟังเสียงน้ำกระทบพื้น ในหัวก็จินตนาการถึงร่างเปลือยเปล่าน่าสัมผัสถูกชโลมด้วยหยาดน้ำทั่วทั้งตัว
"ให้พี่ถูหลังให้ไหมครับ"หลงจืออย่างเคาะประตูแล้วเอ่ย
"คนลามก"เยว่ชิงตะโกนตอบ ยกมือแปะแก้มที่เห่อร้อนของตัวเองแล้วขยับปากบ่นมุบมิบ
"เฮ้อ หวังดีแท้ๆ คนงามก็ใจร้าย"หลงจือหยางแสร้งน้อยใจก่อนจะหมุนตัวไปทำอาหารเช้าให้อีกฝ่าย เจ้าตัวกดเลือกวัตถุดิบประเภทหอยและไข่มากเป็นพิเศษ จากนั้นก็รอ
ในช่วงที่รอของมาส่งก็ทำอาหารสองสามอย่างเพื่อตอบแทนเจ้าตัวน้อยแล้วก็ปลอบใจเล็กๆ ที่ก่อกวนอีกฝ่ายในตอนเช้า
เยว่ชิงที่นั่งแช่น้ำหลายนาทีพอออกมาก็เห็นอาหารเรียงรายไข่ต้มไข่ลวกเมนูหอยจนละลานตา หลงจือหยางอยู่ในภาพผ้าพันเอวหนึ่งตัวส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม เยว่ชิงก้มหน้าลงถลึงตาใส่ปลายเท้าของอีกฝ่าย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเราต้องมีพัฒนาการ
เยว่ชิงเงยหน้าอย่างมุ่งมั่น หลงจือหยางเลิกคิ้วสงสัย ไม่นานก็ได้รับคำตอบ เมื่อเจ้าตัวน้อยถลึงตาใส่ตรงๆจากนั้นก็เชิดหน้าอย่างถือดี แน่นอนว่านี่คือแรงยุจากระบบ
"โอ้ เดี๋ยวนี้มีพัฒนาการ"หลงจือหยางก้าวเท้ายาวๆตะคลุบหมับคว้าเอวอีกฝ่ายให้แนบชิดลำตัว
"อ๊าาาา"เยว่ชิงหวีดร้องก่อนที่เสียงจะถูกปิดและดูดซับด้วยริมฝีปากอีกฝ่าย จากนั้นก็เผลอไผลตอบรับด้วยความพึงพอใจเมื่อรสจูบเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเรียกร้อง
"อืม อ่า"หลงจือหยางถอนริมฝีปากออกเส้นสายน้ำลายสีขาวไหลยืดดูอีโรติก เจ้าตัวใช้นิ้วโป้งปาดริมฝีปากตัวเอง ก้มหน้าจูบหน้าผากอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยชวนไปกินข้าว
หลังทานข้าวเช้าเสร็จหลงจือหยางก็ไปอาบน้ำ ทิ้งเยว่ชิงให้นั่งดูหนังเนื่องจากวันนี้ทั้งคู่ตั้งใจจะใช้เวลาว่างคลุกอยู่ด้วยกันทั้งวัน เนื่องจากพรุ่งนี้มีประชุมกับกิลด์อื่นๆเรื่องดันเจี้ยน
หลงจือหยางถือผ้าเช็ดผมขยี้บนหัวเบาๆมองรายชื่อคนที่โทรเข้ามาก่อนจะถอนหายใจ ดูท่าน่าจะเป็นอีกวันที่เขาไม่ว่าง เบอร์โทรตระกูลหลงเด่นหรา เจ้าตัวเลยโทรกลับไป
"ได้ ผมจะเข้าไปช่วงเย็น"หลงจือหยางกดวางสายอย่างหัวเสีย ก่อนจะมองเจ้าตัวน้อยที่นอนตีขาอย่างสบายใจบนโซฟา ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหนสุดท้ายเยว่ชิงก็ต้องเจอคนพวกนั้นอยู่ดี สู้ให้ตอนนี้เด็กน้อยรับมือคนพวกนี้ ก็คงดีในอนาคตอันใกล้
หลงจือหยางเป็นวีรบุรุษที่ทุกฝ่ายจับตามอง เขาไม่สามารถทำลายตระกูลหลงด้วยมือตัวเอง ไม่สามารถให้ตระกูลหลงล่มสลายได้ ไม่งั้นจะมีข้อกังขาต่างๆนานาตามมาติดๆ
เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหาที่อาจจะติดตัวเยว่ชิงไปด้วย หลงจือหยางจึงเลือกใช้วิธีแบบละมุนละม่อม ค่อยๆตักเตือนผ่านตัวบุคคล อย่างเช่นคนตายด้วยอุบัติเหตุหรือบาดเจ็บสาหัสด้วยอุบัติเหตุ
เจ้าตัวต่อสายไปยังคนของตัวเองที่ชุบเลี้ยงลับๆในมุมมืด มีเพียงกลุ่มคนที่อุปการะที่รู้ถึงกลุ่มนี้ โดยเฉพาะเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่ม ที่เป็นหัวหน้าหน่วยสังหาร ฝีมือทัดเทียมได้กับเสวียนอวี้
"เตรียมคนไว้ ถ้าทางนั้นตุกติก ในดันเจี้ยนที่ตระกูลหลงดูแล ทำให้มันเป็นอุบัติเหตุซะ"น้ำเสียงเฉียบขาดไม่แย่แสทำให้คนปลายสายพยักหน้ารับเงียบๆเมื่อไม่ได้ตอบอะไรกลับไปหลงจือหยางก็วางสายแล้วถอนหายใจ
"เจ้านี่จะกลับมาพูดได้อีกไหมเนี่ย"ถ้าเทียบชีวิตทางฝั่งเกอว่าจิวอิงย้ำแย่แล้ว เพื่อนอีกคนของหลงจือหยางคนนี้คงหนักหนาสาหัสมากกว่า
หลงจือหยางทิ้งความสนใจต่อคนอื่นทิ้งไปแล้วหันไปที่เยว่ชิง เจ้าตัวน้อยเงยหน้าขึ้นเมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์แปรปรวนของหลงจือหยางจึงนั่งกอดอีกฝ่ายนิ่งๆ
"วันนี้ไปกินข้าวที่บ้านพี่นะครับ จำไว้นะเด็กดี"หลงจือหยางยกมือลูบเส้นผมอีกฝ่าย
"..."เยว่ชิงเงยหน้าขึ้นแล้วเอียงคออย่างสงสัย
"ไม่ต้องเกรงใจใครทั้งนั้น ตราบใดที่พี่อยู่ด้วย คนพวกนั้นไม่แตะต้องน้องแน่นอน"หลงจือหยางพูดด้วยความมั่นใจ เยว่ชิงรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ขยายไปทั้งหัวใจและตงิดใจกับครอบครัวของคนรัก
ช่วงเย็นมาถึงอย่างรวดเร็ว เยว่ชิงในชุดสุภาพเหมาะสมกับตัวเองยืนหมุนไปมาหน้ากระจก หลงจือหยางพยักหน้าอย่างพึงพอใจต่อตัวของคนรัก ก่อนจะพากันขึ้นรถหรูตรงไปยังบ้านของตระกูลหลง
พื้นที่ตั้งของบ้านตระกูลหลง ตั้งในพื้นที่ภูเขาสองลูกราวๆเนื้อที่ราวๆสามพันไร่ ตั้งแต่ประตูทางเข้าที่โอ่อ่าดูดีไปจนถึงทัศนียภาพด้านข้างที่สวยงามขัดกับภายในที่เน่าเฟะ หลงจือหยางจดจำความชอบของเยว่ชิงเอาไว้ในใจ รอสักวันที่เขาจะสร้างมันขึ้นมาให้คนตัวเล็กเองกับมือ
หลงจือหยางจอดรถในที่ส่วนตัวก่อนจะจับมือเยว่ชิงให้เดินเข้าไปในตัวบ้าน เจ้าตัวน้อยมองความโอ่อ่าอย่างนึกทึ่ง แค่ประตูบ้านก็เป็นเงินมหาศาลแล้ว
"มาแล้วรึ เข้ามาสิจ๊ะ"ฟางเลี่ยงหรูยิ้มกว้าง เยว่ชิงหันไปขอความเห็นจากหลงจือหยาง เมื่อเห็นอีกคนพยักหน้าเจ้าตัวน้อยก็เดินเข้าไปด้านใน
เมื่อเข้ามาถึงด้านในเยว่ชิงถึงกลับผงะเมื่อมีคนหลายสิบคนที่นั่งรออยู่ เยว่ชิงใจเต้นตุบๆต่อมๆราวกับตัวเองเป็นเหยื่อตัวน้อยที่กำลังโดยสายตานักล่าจ้องมองมา
หลงจือหยางกอบกุมมือของเยว่ชิงแล้วบีบเบาๆขยับเลื่อนเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่งข้างๆก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงเคียงข้างกัน
"ปู่คิดถึงแกมากจริงๆ ดีใจที่ได้เจอนะหลานสะใภ้"เยว่ชิงตะลึงก่อนจะฉีกยิ้มกว้างตามฉบับนางแบบแล้วตอบอย่างมีมารยาท
"ขอบคุณครับ"หลงเจี่ยนเจี๋ยพยักหน้าอย่างพึงพอใจราวกับคนแก่ที่ดูอบอุ่น แต่ระบบกลับส่งคำเตือนถึงตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ที่จะดึงเยว่ชิงให้เข้าฝั่งตนเพื่อใช้บีบบังคับหลงจือหยางไม่ให้กระด่างกระเดื่องต่อตระกูล
เยว่ชิงได้แต่ขมวดคิ้ว นี่ครอบครัวนะไม่ใช่สงครามที่จะมีมีดไว้เสียบด้านหลังได้ตลอดเวลา ส่วนระบบนะเหรอ
[นี่ไม่ใช่ครอบครัวเลยโฮสต์ ที่นี่คือดงอสรพิษ ก่อนที่มันจะกัดเรา เราต้องลงมือทุบตีมันก่อน]
"  ภารกิจที่ 21
อวยคนรักของตัวเองต่อหน้าตระกูลของเขา อวดความรักหวานแหววให้พวกเขากระอักเลือดตาย บอกให้โลกรู้ว่าคนในครอบครัวไม่รักเขาไม่เป็นไร เพราะเราจะเป็นคนรักที่สมบูรณ์แบบให้เอง
รางวัลภารกิจ:คลอเลคชั่นที่สองในแบบคอสเพลย์สุดลิมิเต็ดอิดิชั่น "
จากตอนแรกที่จะไม่ทำเพราะมันน่าอายที่จะคุยโวว่ารักหลงจือหยางมากมายขนาดไหนต่อหน้าเจ้าตัว ครั้งก่อนที่เขาคุยไปในห้องประชุมนั้นไม่มีหลงจือหยางนี่น่า
แต่พอระบบเอาของมาหลอกล่อเท่านั้นแหละ เพื่อหลงจือหยาง เยว่ชิงจะสู้กับอสรพิษให้เอง
หลงจือหยางได้แต่นั่งมองตาปริบๆไม่รู้ในหัวน้อยๆคิดอะไรอยู่ สายตาถึงได้มุ่งมั่นขนาดนี้
"ไม่ต้องห่วงครับคุณปู่หลง ผมจะเอาสินสอดมาขอพี่หยางเอง"ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง
"พรวด แค่กๆ"ใครหวงเรื่องนั้นกัน ไอ้เด็กบ้า


## ตอนที่25.

"ไม่ต้องห่วงครับคุณปู่หลง ผมจะเอาสินสอดมาขอพี่หยางเอง"ว่าแล้วก็ฉีกยิ้มกว้าง
"พรวด แค่กๆ"ใครหวงเรื่องนั้นกัน ไอ้เด็กบ้า
เสียงไอของทุกคนสงบลงก็หันมามองที่ต้นเหตุที่เลิกลั่กไปหยุดเมื่อสายตาไปเห็นคนรักของตัวเองส่งสายตากรุ่มกริ่มมาให้ ภารกิจก็คือต้องอวยคนรักต่อหน้าคนรักที่จ้องมองมาราวกับเปลื้องผ้าออกจนหมด จนเยว่ชิงขนแขนลุกพรึบพรับ
"เอาไว้ก่อน ไม่ต้องรีบร้อนไป มาๆกินข้าวกัน"เพื่อให้หลุดจากบรรยากาศกระอักกระอวน ผู้เฒ่าหลงจึงโบกมือให้คนตักข้าวใส่จาน เยว่ชิงมองความหรูหราเว่อวังที่ชาตินี้ไม่แม้แต่จะคิดว่าจะได้สัมผัส
ต้องขอบคุณคนรักของเขาจริงๆ....ว่าแล้วก็หันไปส่งสายตาขอบอกของใจให้กับหลงจือหยาง
ถ้าหลงจือหยางรับรู้คงจะส่ายหน้าแล้วยกมือขยี้หัวของเยว่ชิงจากนั้นก็ตอบไปว่า คนพวกนั้นต่างหากที่ทำไม่ใช่พี่
"อันนี้อร่อย"เยว่ชิงตาโตอย่างพอใจเมื่อกินคำแรกก็คิดว่าตัวเองกำลังกินอาหารบนสวรรค์ ผู้เฒ่าหลงส่งสายตาให้กับฟางเลี่ยงหรู นางพยักหน้าก่อนจะอ้าปาก
"พี่หยางกินๆ"เยว่ชิงตักอาหารใส่จานหลงจือหยาง จากนั้นก็เอียงคอมองฟางเลี่ยงหรูที่อ้าปากค้างราวกับจะพูดอะไรบางอย่าง
"คุณแม่ก็อยากกินสินะครับ ผมตักให้"ฟางเลี่ยงหรูส่งสายตากลับไปที่ผู้เฒ่าหลง ก่อนจะตอบกลับเยว่ชิง
"ใช่จ๊ะ"อันที่จริงคือไม่ แค่อยากจะบอกว่าถ้ามันอร่อยก็กลับมากินที่นี่พร้อมหลงจือหยางบ่อยๆ เพื่อดึงอีกฝ่ายให้กลมกลืนไปกับคนในตระกูลจะได้ชักนำหลงจือหยางให้กลับเข้าที่เข้าทาง
เยว่ชิงยิ้มตาหยี่อย่างมีความสุข ตักอาหารวางบนจานของฟางเลี่ยงหรูเสร็จก็หันไปเอาใจหลงจือหยางต่อทันที คิดว่าไม่รู้รึไงว่าคิดอะไรกัน ถ้าไม่มีระบบก็คงไม่รู้นั่นแหละ แต่เพราะมีระบบเยว่ชิงจึงฉลาดมาก
"โอ้ อันนี้ด้วยครับ"เยว่ชิงตักกับข้าวอีกสองสามอย่างให้อีกฝ่าย ก่อนที่หลงจือหยางจะทำแบบเดียวกัน คนทั้งคู่ทำอย่างลื่นไหลไม่มีความเคอะเขิน ราวกับสิ่งที่แสดงออกมาเป็นเรื่องราวปกติที่ทำจนคุ้นชิน
คนอื่นๆได้แต่ตาโตมองภาพและบรรยากาศตรงหน้าราวกับไม่เชื่อในสายตาตัวเอง พวกเขาเคยคิดว่าตัวเองรู้จักหลงจือหยางมากที่สุด ก็ใครใช้ให้อีกฝ่ายเกิดในตระกูลหลงกัน
ตั้งแต่เด็กหลงจือหยางถูกเลี้ยงดูและรับการอบรมสั่งสอนตั้งแต่รู้ความ ใช้ชีวิตราวกับหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่ตั้งโปรแกรมเอาไว้ ชีวิตวัยเด็กก็โรยด้วยกรีบกุหลาบเพราะมันถูกโปรยทางไปด้วยชื่อเสียงตระกูล
ทุกสิ่งที่หลงจือหยางทำ ล้วนมาจากคำสั่ง ไม่ว่าจะเรื่องเรียน กีฬา ความสามารถแม้กระทั่งเพื่อน จนหลงจือหยางแข็งข้อกับตระกูลเพราะเพราะเพื่อนคนหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มตีตัวออกห่างโดยใช้ชีวิตไปกับดันเจี้ยนในช่วงอายุสิบห้าปี
พวกเขาเคยเชื่อมั่นว่าสุดท้ายหลงจือหยางย่อมไม่แตกต่าง เพราะทุกคนในตระกูลไม่ว่าใครก็ต่างอยากได้ลาภยศและการสรรเสริญ แต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับผิดพลาดไปหมด
หลงจือหยางสร้างชื่อเสียงและลาภยศขึ้นมาด้วยตัวเอง ใช้ความสามารถสร้างกิลด์ขึ้นมาพร้อมทั้งรวบรวมคนที่มีฝีมือเข้าด้วยกัน ซึ่งเด็กที่หลงจือหยางช่วยก็เป็นกลุ่มคนที่คนอื่นมองว่าไม่มีประโยชน์ ไม่ว่าจะสายดนตรีหรือแม้กระทั้งของจิปาถะ
มื้ออาหารจบลงด้วยความกระอักกระอวน พวกเขารู้สึกเหมือนถูกยัดอาหารหมาตลอดเวลา แม้กระทั่งสตรีคนอื่นๆที่นั่งร่วมโต๊ะก็ได้แต่ปลงตกเมื่อสองคนรักผลัดกันตักอาหารใส่จานของกันและกัน ใครบ้างที่จะไม่อิจฉาริษยาที่เห็นหลงจือหยางเอาใจเกอน้อยขนาดไหน
ในขณะที่พวกเขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลยสักครั้งถึงจะอยู่ในฐานะภรรยาแต่ก็เป็นได้แค่ดอกไม้ประดับเสริมบารมีเท่านั้น
ผู้เฒ่าหลงกระแอมไอก่อนจะพาคนอื่นๆไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น เยว่ชิงทรุดนั่งลงข้างๆหลงจือหยางสอดฝ่ามือรับกับมืออีกฝ่าย รอคอยการสนทนาถัดไป ซึ่งมั่นใจได้เลยว่าจะต้องเข้าเรื่องราวที่ต้องการจริงๆ
"ถ้าชอบก็มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน ไหนๆก็เป็นหลานสะใภ้ฉันแล้ว"เยว่ชิงได้ยินคำถามตามที่คาดเอาไว้ก็ไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด ยังคงทำภารกิจของตัวเองต่อไป
"ผมแล้วแต่พี่หยางครับ เขาอยู่ที่ไหนผมก็อยู่ที่นั่น"จากนั้นเมื่อได้รับคำถามเกี่ยวกับการอยู่กับหลงจือหยางมา
เจ้าตัวก็บรรยายสรรพคุณของการมีหลงจือหยางในชีวิตราวกับคนขายประกันที่กำลังทำยอดแข่งขันเพื่อโบนัสปลายปี ไม่เพียงแต่อวยประโยชน์ของหลงจือหยาง แต่ยังโอ้อวดราวกับว่า...ก็ไม่มีหลงจือหยางเป็นของตัวเอง ไม่คงเข้าใจหรอก
"นอกจากพี่หยางจะทำอาหารอร่อยๆให้ผมกินทุกเช้าแล้ว เขายัง....."คนที่อยู่ในห้องราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง นี่พวกเขากำลังฟังเรื่องอะไรอยู่ คนไร้หัวใจอย่างหลงจือหยางนะเหรอจะทำอาหารให้คนอื่นทาน
พอมองไปเห็นสายตาวิบวับเปร่งประกายของเยว่ชิงก็พูดไม่ออก ได้แต่จำใจยอมรับว่าที่อีกฝ่ายพูดมาเป็นความจริง เพราะขนาดชื่อของคนที่ถูกพูดคุยในสนทนายังนั่งเรียบเฉยไม่มีอาการใดๆหลุดออกมา
"แถมพี่หยางของผมยังใจดีอีกด้วยนะครับ คราวก่อน...."คนในตระกูลหลงราวกับพบเจอกับอาหารหมาชามโต มองอีกฝ่ายยืดอกโอ้อวดถึงความดีงามก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้ง คนเป็นพ่อแม่แท้ๆยังไม่เคยรู้อะไรเลยด้วยซ้ำ ดูท่าเกอน้อยคงมีความสำคัญกับหลงจือหยางมากที่สุด
เพราะแบบนั้น การเคลื่อนไหวของพวกเขาจะต้องรัดกุม สิ่งไหนควรแตะต้องและสิ่งไหนที่ไม่ควรแตะต้อง ไม่งั้นจะกลายเป็นการกระตุ้นความโกรธเกลียดของหลงจือหยางทันที
และหากเกอน้อยเป็นอะไรขึ้นมา คงไม่ใช่แค่กิลด์หมื่นดาบที่จะพุ่งเป้ามาที่ตระกูลหลง ยังมีเกอที่สามารถกลายร่างเป็นสัตว์อสูรที่พร้อมโจมตีพวกเขาอีกด้วย
เพราะในปัจจุบันคนที่หนุนหลังคนทั้งคู่ มีแต่ยอดฝีมือทั้งนั้น และถ้าหากแลกกัน ตระกูลหลงอาจจะเจ็บหนักจนล่มสลายไป แถมหลงจือหยางจะไม่ถูกประชาชนตราหน้าตัดสิ้น แต่จะเป็นตระกูลหลงที่ถูกสังคมตราหน้าแทน
คนในตระกูลหลงแลกเปลี่ยนสายตากัน ทุกๆการเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาของหลงจือหยางทั้งหมด เขาหันความสนใจไปที่เด็กน้อยของเขา บางทีการอวยเขามากๆขนาดนี้อาจจะกลายเป็นผลดีก็ได้
ผ่านไปสักระยะผู้เฒ่าหลงก็หน้าดำหน้าแดงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนจะโบกมือให้หลงจือหยางกลับไป เมื่อแผ่นหลังของคนทั้งคู่พ้นออกจากประตู ผู้เฒ่าของบ้านก็ส่งเสียงฮึมฮำในลำคออย่างไม่พอใจ
"ดี ดีจริงๆลูกรักของแกมั่นช่างเลือกคนรักได้ดีจริงๆ"หลงจือฮ่าวก้มหน้าลงเช่นเดียวกับฟางเลี่ยงหรู
"แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดีครับ"หนึ่งในผู้อาวุโสเอ่ยถามเพราะตอนนี้พวกเขายังไม่แน่ใจว่าจะเดินไปทิศทางไหนต่อดี เพราะดูเหมือนการเข้าทางเกอน้อยนั่นอาจจะไม่มีประโยชน์แถมยังทำให้หลงจือหยางเพ่งเล็งพวกเขาเป็นพิเศษ
ไม่ใช่ว่าตอนนี้พวกเขาจะขยับตัวไปทางไหน อีกฝ่ายก็เตรียมจับจ้องพวกเขาแล้วรึ
"จะไปทำอะไรได้"ผู้เฒ่าตระกูลหลงโมโห หากรู้แบบนี้เขาคงไม่เชิญมา
"ไม่เห็นเรอะ ไอ้เด็กเกอนั้นเทพจะบูชาเจ้าหลงจือหยางราวกับเทพเจ้าอยู่แล้ว ถ้าหลงจือหยางมันบอกว่าจระเข้คือกิ่งก่าเจ้าเด็กเกอนั่นคงจะเชื่อสุดใจ ดีไม่ดีจะจับมาให้หลงจือหยางเชยชมอีกด้วย"
"เหอะ ความรักมันมีอะไรดี สิ่งที่สั่งสมบารมีคือเงินทองและอิทธิพลเท่านั้นแหละ"หลงเจียนเจี๋ยพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
คนอื่นๆได้แต่มองตามหลังโดยไม่รู้ว่าสถานการณ์นี้พวกเขาควรจะทำอะไรเป็นลำดับถัดไป
"คนเก่ง ขอบคุณนะครับ"เมื่อขึ้นมาบนรถหลงจือหยางก็ตอบแทนคนน่ารักด้วยจุมพิตที่อ่อนโยน เยว่ชิงไม่ปฏิเสธอีกทั้งยังตอบสนองก่อนหลงจือหยางจะรู้สึกได้ถึงแรงโถมที่เข้ามา
เจ้าตัวมองคนหลับสนิทในอ้อมกอด ก่อนจะเอนเบาะรถแล้วจัดท่าคนรักให้นอนอย่างสบาย จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมออกเพื่อคลุมร่างกายให้อีกฝ่าย
หลงจือหยางมองเด็กน้อยที่หลับสนิทหลัง นิ้วมือของเขาเคาะไปกับพวงมาลัยมองเด็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะนึกย้อนไปตอนที่เด็กน้อยยืดอกปกป้องเขาอย่างชัดเจนจนมันสลักเข้าไปที่หัวใจ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เหตุการณ์ในครั้งนี้เขาคงลืมไม่ลง
"การที่มีเด็กน้อยเป็นคนรักนี่ มันดีจริงๆ"หลงจือหยางลูบศีรษะคนตัวเล็กก่อนจะขับรถออกจากรั้วตระกูลหลงแล้วเดินทางกลับที่พัก
เยว่ชิงลืมตาขึ้นอีกครั้งช่วงกลางดึกก่อนจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
" ภารกิจที่ 21 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:คอลเลคชั่นที่สองในแบบคอสเพลย์สุดลิมิเต็ดอิดิชั่น  "
[โฮสต์ทำได้ดีมากจริงๆ ไม่เพียงแต่จะทำให้หลงจือหยางภูมิใจแต่ยังทำให้คนในเงามืดคืบคลานได้ช้าหลง]เยว่ชิงขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ถอยแต่ชะลอตัว
[อย่าห่วงเลยโฮสต์ อย่าลืมว่ายังมีระบบอยู่]เยว่ชิงตาโตวาววับอย่างพอใจ ระบบของเขายอดเยี่ยมที่สุด
สายตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วห้องก่อนจะเห็นคนรักนอนหลับอยู่ข้างๆศีรษะของเขาหนุนแขนอีกฝ่าย เยว่ชิงยิ้มออกมาท่ามกลางความมืด ฝ่ามือลูบใบหน้าคมสันของอีกฝ่าย มือน้อยๆวางทาบแก้มคนรักอย่างเบามือ
"จะลักหลับพี่เหรอ หืม"เมื่อหลงจือหยางลืมตาขึ้นมาเยว่ชิงก็สะดุ้งหดฝ่ามือตัวเองทันทีแต่ยังช้ากว่าหลงจือหยางที่ถึงมือเข้าไปใกล้ริมฝีปากแล้วจูบปลายนิ้วเบาๆ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน เยว่ชิงรู้สึกร้อนวูบวาบตั้งแต่ปลายนิ้วขึ้นมาที่ใบหน้า
"น้องเปล่า"เยว่ชิงส่ายหน้าแล้วเลือกที่จะซ่อนใบหน้าของตัวเองกับอกแกร่งของอีกฝ่าย ถึงแม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดแต่เยว่ชิงก็ยังสัมผัสได้ว่าสายตานั้นร้อนแรงขนาดไหน


## ตอนที่26.

"พะ...พี่"เยว่ชิงพูดด้วยน้ำเสียงเบาหวิวสั่นพร่าเรียกหลงจือหยางเมื่อได้รับสายตาที่ร้อนแรงจ้องมองมา คนพี่กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอปลายลิ้นตวัดเลียริมฝีปากหนา ใช้มือประคองใบหน้าเด็กน้อยขึ้นรับจูบ
หลงจือหยางค่อยๆกดริมฝีปากอีกฝ่ายใช้ปลายลิ้นเลียให้เด็กน้อยเผยอริมฝีปาก ก่อนจะสอดลิ้นพัวพันดูดดึงน้ำหวานจนเยว่ชิงครางอือเมื่อลิ้นเริ่มชา
"เด็กดี มันต้องการเธอ"หลงจือหยางขยับสะโพกจนขาของเยว่ชิงแนบไปกับส่วนกลาง ตัวตนของหลงจือหยางชูชันท้าทายจนพองขยายตัว เยว่ชิงเบิกตากว้างนัยน์ตาสั่นระริก
"งื้อ"เยว่ชิงก้มหน้างุดหลบสายตาของอีกฝ่าย หลงจือหยางยิ้มแย้มออกมาเมื่อเด็กน้อยไม่ได้ปฏิเสธ ฝ่ามือหนากอบกุมมือบางให้สอดเข้ากางเกง เยว่ชิงชะงักเล็กน้อยเมื่อฝ่ามือของตัวเองแตะต้องบางสิ่งจนมันพองตัวขยายใหญ่
"ซี๊ด"เสียงครางเบาๆของหลงจือหยางที่แหงนใบหน้าขึ้นหลับตาพริ้ม เยว่ชิงมองด้วยความหลงใหล จากตอนแรกที่ชะงักไปเล็กน้อยก็กลายเป็นการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลมากขึ้น
หลงจือหยางสัมผัสได้ว่าเด็กน้อยของเขายินยอมพร้อมใจและอยากรู้อยากเห็นแถมยังมีความกระตือรือร้นมากอีกด้วย ไม่รอช้าฝ่ามือทั้งสองข้างของหลงจือหยางคว้าหมับที่เอวบางยกร่างกายคนน้องให้นั่งทับท่อนขา
"อ๊ะ"เยว่ชิงตกใจจนปล่อยมือ พอได้สติกลับคืนมาเจ้าตัวก็หลับตาปี๋ เขินอายเกินกว่าจะมองหน้าอีกฝ่าย
"เด็กดี ควักมันออกมาเร็วเข้า มันต้องการเธอเจียนจะบ้าอยู่แล้ว"ฝ่ามือหลงจือหยางบีบต้นขาเยว่ชิงอย่างยั่วยวน ใช้น้ำเสียงสั่นพร่าตัวเองหลอกล่อเด็กน้อยที่ละนิด
เยว่ชิงขยับมือไปตามที่หลงจือหยางต้องการ เจ้าตัวถอดกางเกงออกโดยที่หลงจือหยางยกสะโพกให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่นานส่วนนั้นก็ดีดผึงออกมา
"มันเป็นของเธอ"หลงจือหยางลูบศีรษะคนน้อง ใบหน้าหล่อเหลาเหม่อมองภาพสุดอิโรติก เพราะระยะห่างระหว่างตัวตนของเขากับริมฝีปากจิ้มลิ้มของเยว่ชิง เพียงแต่ว่าเด็กน้อยคงไม่กล้าทำแน่
เยว่ชิงก็กล้าๆกลัวๆจนมือของหลงจือหยางนำพามือของเยว่ชิงกอบกุมตัวตนแล้วรูดขึ้นลงเบาๆ
"อ่า เยว่ชิง"เสียงครางต่ำของหลงจือหยางทำเอาเจ้าจิ้งจอกน้อยเสียววูบที่หน้าท้อง เหม่อมองคนหล่อแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อหลงจือหยางสบตาก็เห็นประกายแวววาวบางอย่าง จนเยว่ชิงรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
"อมให้พี่ได้ไหมคะคนเก่ง"หลงจือหยางยิ้มมุมปาก ลองเด็กน้อยเจอคะขาเข้าไป มั่นใจได้เลยว่าเด็กน้อยต้องยอมเขาแล้วล่ะ
"เฮือก"ตุยเย่คืออะไร ในที่สุดเยว่ชิงก็ได้รู้
"เยว่ชิง!"หลงจือหยางตะโกนเสียงดังลั่นเมื่อเจ้าตัวน้อยหงายหลังกำเดาไหลออกมา เจ้าตัวประคองคนงามให้นั่งพิงหัวเตียง ส่วนตัวเองก็ต้องจับส่วนนั้นยัดเข้ากางเกงแบบลวกๆ
จากนั้นก็ลงมือปฐมพยาบาลเบื้องต้นรวมทั้งใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดมือให้เยว่ชิงอย่างอ่อนโยน ส่วนเยว่ชิงก็ร้อบวูบวาบไปทั้งตัวยิ่งคนพี่เช็ดๆถูๆมือทั้งสองข้างที่มันเพิ่งจับส่วนนั้นไป
และที่สำคัญเมื่อคนพี่นั่งคล่อมตัวอยู่ก็เห็นส่วนนั้นมันดุนดันกางเกงอยู่เล็กน้อย จะบอกว่ารู้สึกผิดก็คงใช่ หากเขาจิตใจแข็งแกร่งมากกว่านี้เชื่อเถอะ...
"ผม"เจ้าตัวอ้าปากเตรียมอธิบายและขอแก้ตัว
"ชู่ววว พี่จัดการเองได้"หลงจือหยางยกนิ้วชี้ทาบทับริมฝีปากเยว่ชิงก่อนจะส่งยิ้มให้ มันปวดเจียนจะระเบิดหากยังอยู่ตรงนี้ไม่แคล้วลงมือรังแกเด็กน้อยเป็นแน่
หลงจือหยางยืนขึ้นก่อนจะเข้าห้องน้ำ ส่วนเยว่ชิงก็เอาน้ำแข็งประคบหน้าที่เห่อร้อน ราวๆครึ่งชั่วโมงหลงจือหยางก็ออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าพันเอวผืนเดียว
"นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้เราต้องไปประชุม"หลงจือหยางประคองเยว่ชิงให้นอนหนุนแขนตัวเองก่อนจะโอบกอดร่างกายอีกฝ่ายใต้ผ้าห่มหนา ส่งความอบอุ่นให้กันและกันตลอดคืน
หลังจากเมื่อคืนหลุดพ้นจากหลงจือหยางเวอร์ชั่นจอมวายร้ายได้ก็เอาเหนื่อยแทบแย่ เพื่อเป็นการปลอบใจตัวเองที่โดนล่อลวงเมื่อคืนทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยรีบตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าห้องน้ำ ซึ่งนี่คือตีสามกว่าๆ
เจ้าหัวใจดวงน้อยเต้นตุ๊บๆต่อมๆก่อนจะเปิดไฟสว่างจากนั้นก็นั่งบนฝาชักโครก ไม่นานหนังสือก็ปรากฏ
ใช่แล้ว...มันคือคอลเลคชั่นที่สอง รูปหลงจือหยางแบบคอสเพลย์สุดว้าวนั่นเอง
ครั้งนี้เยว่ชิงจะไม่ยอมพลาดเหมือนครั้งก่อน คราวนี้จึงได้หยิบทิชชู่เข้ามาด้วย จากนั้นก็เปิดหน้าแรก เยว่ชิงมองภาพเบื้องหน้าอย่างร้อนแรงเมื่อคนรักตัวเองถูกเชือกรัดขึงไปกับเตียงด้วยร่างกายเปลือยเปล่าแม้จะแค่ส่วนบนก็ตาม ประเด็นคือ...มันคอสเพลย์ตรงไหน นี่มัน18+ชัดๆ
"เฮือก ดาเมจรุนแรงจริงๆ"เจ้าตัวยกมือกุมจมูกตัวเองปลอบใจให้มีสติอย่าพึ่งหลุดลอย แค่คิดว่าตัวเองกำลังแปลงร่างเป็นนางจิ้งจอกแสนยั่ว ในมือถือเชือกสีแดงจับหลงจือหยางขึงพืดบนเตียง แค่คิด....
"อ๊ากกกก"เจ้าตัวยกมือปิดใบหน้าเห่อร้อนของตัวเอง ก่อนจะเปิดหน้าถัดไป เยว่ชิงใช้เวลาดูภาพเหล่านั้นไปกว่าสามสิบนาที ก่อนจะนั่งสติหลุดนึกภาพตัวเองตอนลงมือใช้ปากให้อีกฝ่าย
เยว่ชิงลองอ้าปากกว้างๆของตัวเองอย่างสงสัย ว่าส่วนนั้นของหลงจือหยางจะเข้าไปหมดรึเปล่า
ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำอย่างระโหยโรยแรง ก่อนจะสะดุ้งเฮือกใหญ่เมื่อคนหล่อนั่งพิงหัวเตียงจ้องเขม็งตรงมา
เยว่ชิงที่เพิ่งทำเรื่องไม่ดีมาก็มีชนักติดหลัง แผนหลังชื้นไปด้วยเหงื่อก่อนจะยิ้มแห้ง ส่วนหลงจือหยางก็เป็นห่วงเพราะเมื่อคืนเยว่ชิงเองก็เลือดกำเดาไหลแถมยังเข้าห้องน้ำนานอีก
จนในที่สุดก็ตัดสินใจเดินไปเปิดตู้เย็นเอาน้ำเกลือแร่มาให้อีกฝ่าย
"ดื่มน้ำเกลือแร่หน่อยนะ พี่เห็นเราเข้าไปนาน"เมื่อได้ยินหลงจือหยางพูดเจ้าตัวก็เป่าปากอย่างโล่งอก จากนั้นก็เดินไปนั่งบนเตียงแล้วยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแล้วก็หมุดผ้าห่มขึ้นไปนอนต่อ
หลงจือหยางโอบแขนกระชับเอวอีกฝ่ายก่อนจะฝังใบหน้าตัวเองที่ซอกคอหอมๆของคนน้องแล้วหลับตาลง วันนี้ช่วงเช้าพวกเขายังต้องมีเรื่องให้ปวดหัวในที่ประชุมอีกมาก
ช่วงเช้าหลงจือหยางก็ทำหน้าที่แฟนที่ดี ลุกขึ้นจากที่นอนก็หอมแก้มนุ่มๆ จากนั้นก็ลงมือทำอาหารให้สมกับที่เด็กน้อยอวยนักอวยหนา พอคิดถึงเหตุการณ์นั้นที่ไร อดไม่ได้ที่จะภาคภูมิใจ
เพราะหากเป็นคนอื่น คงคาดหวังให้เขาเป็นผู้นำตระกูลหลง มันไม่ใช่แค่บุรุษที่ถูกคาดหวังยังมีสตรีที่ทางครอบครัวคาดหวังให้มีคู่ครองที่เหมาะสมทั้งพลังและฐานะ
สุดท้ายถ้าเขาไม่เจอกับเยว่ชิง คงตัดสินใจเป็นโสดไปชั่วชีวิต ถึงจะแปลกใจที่ตัวเองรักเด็กน้อยเร็วเกินไปก็ตาม แต่ก็ขอบคุณทุกอย่างบนโลกที่ส่งเด็กน้อยมาให้เขา
เยว่ชิงตื่นขึ้นมาก็อาบน้ำทำกิจวัตรประจำวัน จากนั้นก็เดินไปทางด้านหลังหลงจือหยาง ใช้ฝ่ามือแปะแผ่นหลังเปลือยใต้ผ้ากันเปื้อน แตะแล้วถอย แตะแล้วถอยเป็นระยะ
หลงจือหยางหันไปมองก่อนจะยืนนิ่งๆให้อีกฝ่ายแตะเล่นก่อนจะรวบมือทั้งสองข้างแล้วดึงมาไว้ด้านหน้า เป็นเหตุให้เยว่ชิงยืนกอดหลงจือหยางแบบนั้น
"เลิกเขินครับ ต่อไปนี้อยากทำอะไรหรืออยากได้อะไรก็ลงมือทำได้เลย พี่อนุญาต"เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง รู้ได้ไงว่าเขาไม่กล้ากอด
"พี่พูดแล้วนะ"
"ครับ"เมื่อได้ยินเสียงยืนยันสุดหนักแน่น เจ้าตัวก็จุ๊บไปทั่วแผ่นหลังของหลงจือหยาง
"หรืออยากจะพลิกผ้าห่ม"ว่าด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
"ม่ายยย"เยว่ชิงแหวใส่ทันควัน จนหลงจือหยางหัวเราะออกมา มองเจ้าตัวน้อยถอยหลังชิดกำแพง
"ไปกินข้าวครับ ไม่งั้นพี่จะกินเราแทน"หลงจือหยางขู่แกมหวังลึกๆว่าเจ้าตัวน้อยก็อยากถูกกินเหมือนกัน
"คนลามก"เยว่ชิงว่าก่อนจะเดินตรงไปยังห้องกินข้าว
หลังรถหรูเคลื่อนตัวจอดในที่ให้จอด เยว่ชิงก็ก้าวเท้าลงจากรถ ดวงตาคู่สวยมองมหาลัยหลังจากจบศึกสงคราม หากเป็นเมื่อก่อนเขาและเกอคนอื่นๆคงแยกย้ายกันไปจัดเตรียมพื้นที่ทำความสะอาด เตรียมน้ำอาหารและของที่ต้องใช้ในการประชุม
แต่ตอนนี้มันคือเรื่องราวบทใหม่ เขาและเกออีกนับร้อยได้มีส่วนร่วมในการประชุม เยว่ชิงรู้ตัวดีที่มีทุกวันนี้คงต้องขอบคุณระบบ ถึงแม้จะมีข้อกังขาอยู่บ้างว่าทำไมระบบที่ดีๆแบบนี้ถึงให้เขาเป็นโฮสต์และคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา
"ไปกันครับ"หลงจือหยางจับมือคนน้องที่ยืนเหม่อลอยให้เดินเข้าที่ประชุม ตั้งแต่คนทั้งคู่ลงจากรถทุกสายตาก็พุ่งเป้ามาหาทันที
"เหมาะกันมากจริงๆ"เมื่อคนทั้งคู่ยืนเคียงข้างกัน ในขณะที่หลงจือหยางออลแบล็คทั้งตัว ตั้งแต่คอลงไป เสื้อแบบไปกับลำตัวจนเห็นหน้าท้องเป็นลอนสวยงามน่าซบ จนคนอื่นๆได้แต่กลืนน้ำลายเงียบๆ สมกับเป็นผู้ชายที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลกจริงๆ ส่วนเยว่ชิงก็อยู่ในชุดสีขาวทั้งตัวเช่นกัน
"นั่นเยว่ชิงจริงๆเหรอ แต่ก่อนไม่ได้สังเกตเลย"ตามด้วยเสียงคนในระดับชั้นปีเดียวกันหรืออาจจะเป็นห้องเดียวกันพูดขึ้น แน่นอนว่าแต่ละคนย่อมเห็นด้วยกับคำพูดนี้ อีกฝ่ายแต่ก่อนไม่ได้มีบรรยากาศน่าเข้าใกล้สักเท่าไหร่ ใส่เสื้อตัวใหญ่ก้มหน้าก้มตาสวมแว่นอีกต่างหาก
"เสียดายเนอะ ที่ไม่ได้สนิทกับอีกฝ่าย"แต่ประโยคนี้เยว่ชิงมั่นใจว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นเพื่อนร่วมคลาสของเขาแน่นอน ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาได้ยืนอยู่ข้างๆหลงจือหยาง เขาจะได้ยินคำพูดแบบนี้ไหม
"จริง"และมีอีกหลายเสียงยืนยันด้วยความเสียดาย
เยว่ชิงรู้สึกกระอักกระอวนเล็กน้อยเพราะพื้นที่ตรงนี้มันคือมหาลัย พื้นที่ที่คนอย่างเขาเคยหลบซ่อนสายตาไว้ใต้กรอบแว่น ไม่มีความสามารถโดดเด่นทางด้านใดๆ แต่เพราะมีมือของหลงจือหยางคอยกุมอยู่ มันทำให้เจ้าตัวรู้สึกดีขึ้นมา
"อย่ากังวล พี่อยู่ตรงนี้"หลงจือหยางยิ้มให้กับเยว่ชิง ให้อีกฝ่ายมีความมั่นใจมากพอที่จะยืดอกออกมา ไม่ใช่เพราะเยว่ชิงที่ไม่ให้ใครคบหาแต่เป็นคนอื่นที่คิดเข้าหาในช่วงเวลาที่มีประโยชน์
หากมีใครสักคนอยากทำความรู้จักกับเด็กน้อยจริงๆคงสนิทได้ไม่ยาก ก็จิ้งจอกน้อยของเขาน่ารักขนาดนี้


## ตอนที่27.

ภายในหอประชุมลดความวุ่นวายตรงช่วงกลางของแถวที่นั่ง เนื่องจากมีการแทรกเก้าอี้และปรับเปลี่ยนพื้นที่นั่ง ตรงกลางสุดยังคงเป็นหนึ่งร้อยสามเสาหลักและอาจารย์ระดับสูงของมหาลัย ตามด้วยลำดับกิลด์และตระกูล แต่ครานี้มีอีกหนึ่งกิลด์ที่โผล่ออกมา แม้จะเป็นกิลด์ลูกของกิลด์อันดับหนึ่งก็ตาม
พื้นที่นั่งของกิลด์ตำหนักเทพอสูรได้ถูกจัดวางเคียงข้างกิลด์หมื่นดาบ มีเทียบเชิญการประชุมทั้งสิบห้าคนเช่นเดียวกับสิบกิลด์ติดอันดับโลกตั้งแต่หนึ่งถึงสิบ ส่วนระดับต่ำกว่านั้นผู้เข้าร่วมจะลดลงไปเรื่อยๆ และจบอยู่ที่สามคนต่อกิลด์หรือต่อตระกูล
เกาเทียนเย่ในฐานะผู้ดูแลกิลด์ตำหนักเทพอสูรเลยดึงตัวคนเก่งๆ สิบสองคนให้ร่วมประชุมครั้งนี้ แถมยังมาตั้งแต่เช้าเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อย ซึ่งทางฝั่งกิลด์หมื่นดาบก็เป็นเสวียนอวี้ที่ลงมาดูแล
ไม่นานหัวหน้ากิลด์ของพวกเขาก็เดินทางมาถึง หลงจือหยางกุมมือเยว่ชิงเดินมาถึงบริเวณที่นั่ง ก่อนจะเอ่ยทักทายกันตามปกติหลงจือหยางก็แค่พยักหน้าเสวียนอวี้ก็เข้าใจ ส่วนเยว่ชิงเอ่ยทักทายทุกคนก็ยืนลูบหัวจิวอิงที่ทุกวันนี้ไม่ผอมแห้งเหมือนเดิม
"ดีจริงๆ ต่อไปนี้จิวอิงของพี่จะได้จับเต็มไม้เต็มมือ"จิวอิงยิ้มอย่างสดใส คงต้องขอบคุณไก่ทอดที่กินได้ไม่อั้นแถมยังเอากลับบ้านไปให้สองแฝดอีก เรียกได้ว่าสามพี่น้องไม่แท้มีกินอิ่มทุกวัน ไม่ต้องพึ่งพาข้าวต้มกับผัดผักอีกต่อไป
"ขอบคุณครับ ถ้าไม่มีพี่ ผมก็คงไม่มีวันนี้"เยว่ชิงลูบหัวคนน้องเบาๆ ก่อนจะพาไปนั่งที่เก้าอี้แล้วพูดคุย หลงจือหยางไม่ได้เอ่ยแทรกแต่อย่างใดกลับเดินตามคนรักต้อยๆ เมื่ออีกฝ่ายนั่งลงเขาก็เลือกนั่งเก้าอี้ข้างๆ กอบกุมมือเยว่ชิงไว้ตลอดโดยไม่ปล่อย
ถึงมือข้างนั้นก็ลูบหัวจิวอิงไปแต่มือข้างนี้เขาไม่ปล่อยหรอก คนเป็นแฟนก็ต้องได้มากกว่าสิ จริงไหม?
"ให้มันน้อยๆ หน่อย"เสวียนอวี้กระแทกศอกใส่หลงจือหยาง หยุดทำหน้าเหมือนเยว่ชิงคุยกับชู้สักที เด็กจิวอิงนั่นก็ของเขาแล้วจะหึงทำพระแสงอะไร
"แกจะไปเข้าใจอะไร ไม่มีสถานะอะไรสักหน่อย"พูดจบก็เหยียดหยามไปหนึ่ง เสวียนอวี้คิ้วกระตุก ก็เข้าใจได้นะว่านิสัยแท้จริงของหลงจือหยางไม่ใช่บุรุษที่แสนดีอย่างที่คนอื่นเข้าใจ ออกจะเป็นตัวร้ายเจ้าแผนการเลยก็ว่าได้ แต่นี่ก็เพื่อนไหมล่ะ จำเป็นต้องหยามขนาดนี้เลย
"เหอะ คอยดูตอนมีลูกแล้วกัน ฉันจะมีให้มากกว่าแก"เสวียนอวี้กล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ เขาขุนเจ้าเด็กจิวอิงจนร่างกายสมบูรณ์เพื่อรอวันข้างหน้าเชียวนะ คอยดูเถอะ ฮึ่ม!
"เหอะ แกมีเท่าไหร่ฉันจะมีคูณสองเลยคอยดู"หลงจือหยางตอบกลับอย่างมั่นใจ ถ้ามันมีสิบเขาก็จะมียี่สิบ
"จะบอกให้นะเรื่องความแข็งแกร่งฉันไม่แพ้แกหรอกโว้ย"เสวียนอวี้ตบปุๆที่หน้าอกตัวเอง หลงจือหยางร้องเหอะก่อนจะเอ่ยออกมาบ้าง
"เหอะ คนที่เฟอร์เฟคที่สุดในโลกอย่างฉันไม่ได้มีดีแค่ที่เอวหรอกนะ"เยว่ชิงและจิวอิงหยุดชะงัก อะไรคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้สองหนุ่มมาถึงตรงนี้กัน
เกาเทียนเย่และสมาชิกเกอทั้งสิบสองคนได้แต่กรอกตามองบนแล้วแบะปาก งานแต่งยังไม่ได้จัดก็คิดจะแข่งกันปั้มลูก หอยังไม่ได้เข้าก็ขิงกันใหญ่โต ทำไมพวกเขาต้องมาอยู่ท่ามกลางผู้ชายขี้ขิงที่ยังไม่ได้เมียเป็นตัวเป็นตนกันนะ
ทั้งสิบสองคนส่งสายตาเห็นใจให้กันและกัน ความเฟอร์เฟคของห้าหนุ่มที่เคยคาดคิดมันพังทลายลง ยกเว้นคนหนึ่งที่พวกเขาไม่ค่อยได้เจอ หนึ่งในห้าคนที่เป็นคนสำคัญของหลงจือหยาง เป็นเพื่อนที่หลงจือหยางอุปการะคนแรก และมีข่าวลือว่าครอบครัวเก่าของเพื่อนคนนี้
พบเจอหายนะไม่มีที่สิ้นสุด ว่ากันว่าอาวุธอีกฝ่ายเกี่ยวกับคำสาป
ผู้คนทยอยเข้าหอประชุมมากขึ้น แน่นอนว่าดาวเด่นของวันยังคงเป็นหลงจือหยางที่ได้รับการทักทายและพูดคุยด้วยมากที่สุด จนเยว่ชิงได้รู้จักคนอื่นๆ มากขึ้น อันเนื่องมาจากหลงจือหยางจะแนะนำเยว่ชิงกับคนอื่นๆ และแนะนำคนอื่นๆ ให้กับเยว่ชิง
โดยจะแบ่งพวกเขาตามลักษณะคำพูดของหลงจือหยาง จะแบ่งออกเป็นสองแบบหลักๆ คือคนแบบนี้คบได้ คนแบบนี้ควรหลีกเลี่ยง
แถมระยะหลังๆ ก็เป็นสตรีหลายคนที่ตามตระกูลมาเข้าร่วมได้เข้ามาทักทาย ขอบคุณตั้งแต่ช่วงสงครามที่หลงจือหยางปกป้อง แน่นอนว่าเยว่ชิงก็หวงนิดๆ หลงจือหยางปกป้องทุกคนดันมีแต่สตรีที่ขอบคุณเก่ง
ซึ่งเยว่ชิงก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องยึดติดกับคนรักเขาขนาดนั้น ขนาดเยว่ชิงรักมาตั้งแปดปียังได้แต่มองห่างๆ แค่นั้นก็มีความสุข ไม่ดิ้นรนเข้าไปในชีวิตอีกฝ่ายเพราะกลัวจะรำคาญ ถ้าไม่มีระบบละก็ เยว่ชิงจะหยุดรักหลงจือหยางให้ได้เลย
คิดว่าน่าจะทำได้ละนะ....
บนโต๊ะตัวยาวเต็มไปด้วยของกินจากการสั่งของหลงจือหยาง แน่นอนว่าเป็นแบบเดิมที่เกอหลายคนถูกสตรีแย่งงานตรงส่วนนี้ไป เยว่ชิงจะต้องคอยมองสตรีที่สับเปลี่ยนกันมา
เขายังนั่งอยู่ข้างๆหลงจือหยางนะ เห็นกันบ้างรึเปล่า แต่ถึงอย่างนั้นเยว่ชิงก็ไม่มีท่าทีหึงหวงออกนอกหน้าแต่อย่างใด ในเมื่อคนรักของเขามีเขาแค่คนเดียว อีกฝ่ายจิตใจหนักแน่นเสียขนาดนั้น นอกจากเยว่ชิงจะเชื่อมั่นในตัวคนรักแล้ว เขายังเชื่อใจอีกฝ่ายด้วย
"อ้าปาก"หลงจือหยางจิ้มเอ็นหมูทอดก่อนจะบอกกับเยว่ชิงที่นั่งหน้านิ่ง ในฐานะคนรักที่อยู่ด้วยกันย่อมสัมผัสได้ว่าจิ้งจอกน้อยอารมณ์ไม่ดี
"เร็วเข้าเด็กดี เห็นนั่นไหม เขาจะกินพี่แล้ว"หลงจือหยางกระซิบแล้วชี้ไปที่เจ้าหญิงจากหลากหลายประเทศที่มองมา เยว่ชิงอ้าปากกว้างก่อนจะงับแล้วเคี้ยว
"คนเจ้าเล่ห์"เยว่ชิงชะงักเมื่อตัวเองตกหลุมพรางอีกฝ่าย คนอย่างหลงจือหยางนะเหรอจะสนสายตาสตรีที่จะจับตัวเองกิน
"ถ้าเป็นเมื่อก่อนพี่คงเมินเฉยไม่สนใจใคร แต่ตอนนี้พี่มีเธอก็อยากอวดแค่นั้นเอง"หลงจือหยางยักไหล่ ใครให้แฟนเขาน่ารักเล่าแบบนี้ก็อดใจไม่ไหวนะสิ อยากประกาศให้โลกรู้จริงๆ  ถึงแม้จะรู้กันทั้งโลกแล้วก็ตาม ว่าจิ้งจอกน้อยของเขาน่ารักที่สุดในโลก
"ฮึ่ย"เยว่ชิงสะบัดหน้าหนี หลบใบหน้าร้อนๆของตัวเองแต่หารู้ไม่ ใบหูของตัวเองแสดงอาการออกไปจนหมด
เมื่อครบองค์ประชุม ทางร้อยสามเสาหลักก็เริ่มบรรยายและแบ่งแยกหน้าที่จากหลากหลายฝ่ายทันที โดยมีการควบคุมจากทางร้อยสามเสาหลักเป็นผู้ดูแล เพื่อไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ
"กิลด์อันดับหนึ่งในประเทศตัวเองจะรับผิดชอบพื้นที่เมืองหลวง ในส่วนของเมืองอื่นๆก็ให้กิลด์ลำดับถัดไปคอยดูแล ยกเว้นประเทศเอสที่มีทั้งกิลด์อันดับหนึ่งและสองของโลก เพราะงั้นพื้นที่หอคอยทั้งหมดจะตกเป็นของกิลด์หมื่นดาบเป็นผู้ดูแล"
ผู้ประกาศผายมือไปยังหลงจือหยางที่นั่งกอดอกนิ่ง แน่นอนว่าทุกสายตาก็ต้องตามมา ในพื้นที่หอคอยนับว่ามีขนาดกว้างกว่าทุกประเทศ โอกาสเกิดดันเจี้ยนก็มากตามซึ่งมันรวมถึงผลประโยชน์ด้วย
"พื้นที่หอคอยนี้ยังรวมถึงพื้นที่ป่ารอบด้านที่ติดเขตกับประเทศอื่นๆเพราะเป็นกิลด์ใหญ่และมีกิลด์รองอย่างกิลด์ตำหนักเทพอสูร"เยว่ชิงพยักหน้ารับหลังจากอีกฝ่ายมองมา ตราบใดที่มีสัตว์อสูรประเภทตรวจจับคลื่นไฟฟ้าได้ก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะครอบคลุมพื้นที่เพื่อแจ้งเตือนในที่เกิดเหตุ
เพราะทุกครั้งที่เกิดดันเจี้ยนจะต้องมีการผันผวนของมิติและบรรยากาศ ซึ่งส่งผลต่อขั้วแม่เหล็กไฟฟ้าของภาคพื้นดินและภาคอากาศทำให้มีความแปรปรวนในช่วงหนึ่ง
"ทางร้อยสามเสาหลัก ต้องการพัฒนาศักยภาพของแต่ละคน จึงขอความร่วมมือทั้งสามกลุ่มให้เกิดการประสานงานให้ได้มากที่สุด โดยทุกตระกูลที่อยู่ภายใต้การปกครองพื้นที่ต่างๆใต้คำสั่งกิลด์ จะถูกควบรวมเข้าช่วยเหลือซึ่งกันและกันชั่วคราว"
สิ้นประโยคนี้แน่นอนว่าบางตระกูลรู้สึกไม่เห็นด้วยทันที พวกเขาต้องการครอบครองอย่างน้อยดันเจี้ยนครึ่งหนึงที่ปรากฏโดยที่ผลประโยชน์ตกอยู่ที่ตระกูลของเขา มากกว่าฝั่งกิลด์
"ยกเว้นกลุ่มคนที่เข้าร่วมกิลด์นอกประเทศตัวเอง ในทางผลประโยชน์ที่จะได้รับ ภายในดันเจี้ยนจะมีการประมวลผลให้ซึ่งแน่นอนว่ายุติธรรมดี"
"และไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดการฆ่ากันเพื่อชิงไอเทม เนื่องจากไอเทมในดันเจี้ยนเป็นแบบผูกมัด ถ้าตายไปไอเทมทุกชิ้นก็หายไปด้วย"
"เพราะงั้นทางร้อยสามเสาหลักจึงไม่อยากให้กิลด์ใดกิลด์หนึ่งหรือตระกูลใดตระกูลหนึ่งครอบครองพื้นที่ทั้งหมดโดยไม่เหลือให้คนอื่นได้ลุ้นไอเทม"
"ทางเราจะยกเว้นกรณีเดียวคือดันเจี้ยนผิดปกติที่จะถูกส่งต่อไปยังผู้ที่แข็งแกร่งให้เข้าเคลียร์พื้นที่"
"เรามาเริ่มประชุมอย่างเป็นทางการกันครับ ตอนนี้เรามาเริ่มเสนอว่าข้อความที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้มีใครไม่เห็นด้วย"
เยว่ชิงและเกอที่เพิ่งมีโอกาสเข้าร่วมถึงกับหัวร้อนหลังจากที่เริ่มมีการถกเถียงกัน ส่วนแรกที่โดนทึ้งก่อนคือกิลด์หมื่นดาบ เพราะพื้นที่มีขนาดใหญ่และอยู่ใกล้หอคอยมากที่สุด ซึ่งมันมีโอกาสมากที่จะเกิดดันเจี้ยนทุกวัน
ตามด้วยผลประโยชน์ของแต่ละตระกูลที่ต่อรอง โดยการรวมเป็นประเทศ วันนี้ทีมนี้ดูแลถ้ามีดันเจี้ยนก็โชคดีไปแล้ววนกันไปเรื่อยๆสิบทีมก็วนสิบวันแล้วเริ่มใหม่
ทางร้อยสามเสาหลักที่ต้องการความร่วมมือก็พยายามพูดคุยเรื่องความช่วยเหลือเบื้องต้นและพัฒนา เพราะไม่รู้ว่าบอสในชั้นที่ยี่สิบมันจะเล่นแง่อะไรอีก
"หยุดก่อน งั้นผมขอให้หัวหน้ากิลด์ตำหนักเทพอสูรเสนอแนวทางแล้วกันว่าจะเลือกแบบไหน"เยว่ชิงขมวดคิ้วเมื่อหัวหน้ากิลด์อัศวินสีชาดเอ่ยขึ้นมา ทางร้อยสามเสาหลักเองก็จนปัญญาจนหัวจะล้านเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลยให้เยว่ชิงตัดสินใจ ในฐานะผู้มาใหม่
[ประลองครับโฮสต์ ใครกำปั้นใหญ่กว่าก็ชนะ]ระบบต้องเอ่ยบอกเพื่อช่วยเหลือ เพราะที่เยว่ชิงขมวดคิ้วไม่ใช่อีกฝ่ายกำลังคิดแต่กำลังอึนและมึนอยู่
"งั้นก็ประลองครับ ตัดสินกันด้วยกำลัง เพราะยังไงในดันเจี้ยนก็อันตราย ถ้าเป็นแบบนั้นไม่สู้คัดคนเก่งอย่างเดียวจะดีกว่าอัตราการรอดชีวิตก็สูง ยกเว้นจะสนใจไอเทมมากกว่าชีวิตตัวเอง"
ทางร้อยสามเสาหลักยกมือเห็นด้วยกับวิธีการนี้ทั้งหมด พวกเขาไม่ได้คิดถึงการประลองเพราะการประชุมครั้งนี้พวกเขาแค่ขอความร่วมมือเท่านั้น
"งั้นก็ตามนี้ ใครก็ตามที่อยากครอบครองพื้นที่หอคอยทั้งหมดก็ส่งคนมาสู้กับกิลด์หมื่นดาบ ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ให้เอง"เมื่อหลงจือหยางพูดขึ้น ไหนเลยจะมีคนกล้าประลองกับอีกฝ่าย จบเรื่องราวนี้ได้อย่างสวยงาม
ส่วนใครที่ยังไม่พอใจก็ไปประลองกันเอง โดยมีหนึ่งในร้อยสามเสาหลักให้การยืนยัน


## ตอนที่28.

"เมื่อไม่มีใครขัดข้องในเรื่องนี้ก็ขอกล่าวจบการประชุมครั้งนี้ครับ"พิธีกรเอ่ยลาแก่ทุกคนก่อนจะเดินออกไปจากหอประชุม กิลด์และตระกูลแต่ละประเทศเองก็รวมกลุ่มกันเพื่อพูดคุย
นอกจากจะกล่าวถึงแนวทางความร่วมมือยังมีเรื่องของสถานที่มาเกี่ยวข้อง อย่างดันเจี้ยนที่เกิดในพื้นที่ของตระกูลก็ให้คนในตระกูลมีส่วนร่วมมากกว่า
เมื่อความคิดเห็นบางส่วนยังไม่ลงตัว พวกเขาก็กลับประเทศและไปประชุมกันต่อเพื่อหารือให้ตรงกัน เพื่อลดความขัดแย้งในอนาคต
หลังจบการประชุมอย่างเป็นทางการผู้คนก็เริ่มแยกย้ายกันไปเพื่อประชุมกิลด์ในเรื่องของการรับมือกับดันเจี้ยนที่อาจจะปรากฏได้ตลอดเวลา
ซึ่งแน่นอนว่ากิลด์หมื่นดาบและกิลด์ลูกอย่างตำหนักเทพอสูรก็มีการประชุมที่ห้องใหญ่ นี่เป็นครั้งแรกที่แต่ละฝ่ายได้เห็นหน้าเห็นตากันชัดเจน
คนที่เยว่ชิงสนใจคือเพื่อนอีกคนในกลุ่มของหลงจือหยางที่คนรักได้พูดคุยกับเขาตอนที่อยู่บนรถหลังออกจากที่ประชุมของทางมหาลัย
ช่างลี่ คนที่หลงจือหยางตั้งชื่อให้โดยตรงมีความหมายถึงพลังอำนาจแห่งอสระหรือเสรีภาพ บุรุษที่ถูกทอดทิ้ง จากการเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ของหลงจือหยางทำเอาเยว่ชิงสะท้อนใจ
เขาถูกคาดหวังจากคนรอบข้างจึงเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น เขาไม่สามารถเปร่งเสียงออกมาได้หลังจากพ่อและแม่ต่างฝ่ายต่างฆ่ากันเอง ส่วนคนในตระกูลก็ไม่เอาเด็กต้องคำสาปคนนี้
หลงจือหยางจึงบอกได้ว่าแม้ครอบครัวตระกูลหลงจะแย่ แต่ก็ไม่หนักหนาเท่าที่ช่างลี่พบเจอ ซึ่งเยว่ชิงก็เห็นด้วยกับคำกล่าวนั้น
"มาเริ่มประชุมกันเถอะ"หลงจือหยางเปิดปาก ก่อนจะเริ่มจัดกลุ่มทั้งหมดสิบกลุ่มเพื่อวนเวียนในแต่ละครั้ง โดยแต่ละกลุ่มนอกจากจะหมุนเวียนกันเข้าดันเจี้ยนยังรวมถึงการลาดตะเวนโชคดีที่ความสามารถของเกอหลายคนใช้คลื่นเสียงในการตรวจจับความผันผวนได้
"ในกลุ่มจะมีการแจกแจงลำดับพลังเอาไว้ ในกรณีที่ดันเจี้ยนนั้นระดับต่ำ ให้คนที่แข็งแกร่งน้อยที่สุดทำผลงานให้มากที่สุด เพื่อพัฒนาศักยภาพ เราจะไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง หากมีการฝ่าฝืนฉันจะไล่ออกจากกิลด์ทันที"ทุกคนต่างพยักหน้ารับก่อนจะออกจากที่ประชุมของห้องใหญ่ มุ่งตรงไปประชุมแผนการกับคนในกลุ่มของตัวเอง
"งั้นเรามาดูลำดับพลังของแต่ละคนแล้วจัดตั้งเป็นกลุ่มย่อยดีกว่าเพื่อความสะดวก"หัวหน้าทีมที่รับผิดชอบเอ่ยขึ้น พวกเขาไม่อยากมีเรื่องผิดพลาด การถูกไล่ออกจากกิลด์มันค่อนข้างจะแย่ ไม่ได้เหมือนกับการออกกิลด์อย่างสมัครใจ
หลายๆ ทีมประชุมแยกย่อยกันออกไป อีกทั้งสอบถามถึงจิตวิญญาณของแต่ละฝ่าย เพื่อพูดคุยทำความเข้าใจเรื่องของพลังที่ถือครองว่าเหมาะจะยืนตำแหน่งไหน
ถ้าพลังเน้นไปที่โจมตีก็จะอยู่ตำแหน่งหน้าสุด ป้องกันก็แถวกลางและรักษาฟื้นฟูก็อยู่ด้านหลัง
พวกเขาต้องขอบคุณหัวหน้ากิลด์ที่จัดกลุ่มได้อย่างเหมาะเจาะ ทุกทีมมักรวบรวมพลังที่หลากหลายไม่ว่าจะตั้งรับหรือรุกก็ตาม แถมมีจิตวิญญาณที่เหมาะสมกับทีมพวกเขาจริงๆ
โดยเฉพาะเกอที่มีจิตวิญญาณประเภทสัตว์ปีกหรือการโจมตีด้วยคลื่นเสียง จะถูกแยกย้ายกันไปแต่กลุ่มเพื่อทำหน้าที่ลาดตะเวนเบื้องต้น เนื่องจากพื้นที่บริเวณที่รับผิดชอบมีขนาดใหญ่ แถมพื้นที่มีมากกว่าประเทศหนึ่งประเทศเสียอีก
"แน่ใจเหรอว่าจะไม่เข้าร่วมช่วงแรก"หลงจือหยางคว้าเอวบางของเยว่ชิงรวบเข้ามานั่งบนตัก ก่อนจะจูบหลังมือคนงาม หลังจากที่ห้องประชุมเหลือเพียงพวกเขาแค่สองคน
"ครับ ผมต้องยกระดับคงใช้เวลาสักพัก"เยว่ชิงมองก่อนจะมองกระดานภารกิจที่ระบบมอบหมายให้ เนื่องจากแต่เดิมระบบมีการอัพเกรดตัวเองจนถึงระดับเงิน แถมเยว่ชิงเองก็วิ่งเข้าดันเจี้ยนไร้ระดับยกจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ลุกโชนขึ้นมา
จากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากสามภารกิจก่อนหน้าเรื่องการถ่ายแบบ เยว่ชิงก็ใช้คะแนนเหล่านั้นเตรียมการยกระดับ ซึ่งมันขาดคะแนนอีกไม่มากและเยว่ชิงมั่นใจว่าทำได้ทั้งหมดในวันนี้ จึงเอ่ยเรื่องการยกระดับกับหลงจือหยางไป
" ภารกิจที่ 17 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 18 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:30point "
" ภารกิจที่ 19 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:40point "
นอกจากภารกิจสามอย่างจะรวมได้ร้อยคะแนนแล้ว ยังมีภารกิจต่อเนื่องนับจากค่าความฟินของหลงจือหยางที่ทำเอาจิตวิญญาณของเยว่ชิงถูกเติบเต็มจนแทบจะยกระดับทันที
เมื่อขาดคะแนนนิดๆ หน่อยๆ ระบบจึงมอบภารกิจง่ายๆ ให้
แม้ว่าหลงจือหยางจะเสียดายที่คนรักอาจจะใช้เวลานานสักนิดในการยกระดับแต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่ขัดขวางทั้งยังส่งเสริมโดยให้ใช้ห้องยกระดับจิตวิญญาณได้ตลอดเวลา
"ขอบคุณครับ"เยว่ชิงกดปลายจมูกเข้าที่แก้มนุ่มของคนรัก ใบหน้าเรียวสวยคลอเคลียที่บ่ากว้างซุกซบอีกฝ่ายก่อนทั้งคู่จะแยกจากกัน
หลงจือหยางเข้าร่วมการลาดตะเวนเมื่อมีดันเจี้ยนปรากฏขึ้นก็เข้าไปพร้อมกับกลุ่มแรก เพื่อสำรวจถึงความร่วมมือของทั้งสามฝ่าย บุรุษ เกอและสตรี หากมีข้อบกพร่องเกิดขึ้น เขาจะต้องคิดหาวิธีใหม่
อย่างที่สองเพื่อวัดระดับของดันเจี้ยนและดูแนวทางการสั่งการของหัวหน้าทีมว่าไปเป็นตามจุดประสงค์ไหม จากนั้นก็เฝ้าดูตารางคะแนนและไอเทมที่แต่ละคนจะได้ครอบครอง
เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจให้กับทีมต่อไป โดยที่ทีมแรกเสวียนอวี้เป็นคนรับผิดชอบโดยนำจิวอิงติดสอยห้อยตามไปด้วย แต่ข้อกำหนดของจิวอิงคือไม่ให้มีส่วนร่วมในดันเจี้ยนมากเกินไป
แน่นอนว่าข้อกำหนดนี้มาจากเยว่ชิงโดยตรง เนื่องจากระบบกังวลว่าจิวอิงจะเคลียร์ดันเจี้ยนได้ในครั้งเดียว จึงขอให้อีกฝ่ายใช้มันในหอคอยชั้นถัดไปจะเหมาะกว่า เพราะจำนวนอสูรแตกต่างกันมากเกินไป
ทางฝั่งเยว่ชิงที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นก็นั่งหอบอยู่บนพื้น มองภารกิจยาวเหยียดเป็นหางว่าวที่ถ้าทำสำเร็จก็ได้รับคะแนน ซึ่งเพียงพอแล้วที่จะเข้ามิติจิตเพื่อยกระดับถัดไป
" ภารกิจที่ 22
1.ปั่นจักรยาน45นาทีโดยไม่หยุดพัก
2.วิ่ง60นาทีโดยไม่หยุดพักไม่ผ่อนแรง
3.ว่ายน้ำ30นาทีไม่พัก
4.กระโดดเชือก200ครั้งไม่พัก
5.วิดพื้น100ครั้งไม่พัก
6.สควอท100ครั้งไม่พัก
7.แพลงค์15นาทีไม่พัก
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกนะดับจิตวิญญาณจากระดับEไประดับD
รางวัลภารกิจ2: ปรากฏหางที่สาม จำแลงร่างจิ้งจอกเก้าหางชั่วคาว เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์ ระยะเวลาที่กำหนด7นาที "
เยว่ชิงใช้เวลาไปสองวันเต็มจากการออกกำลังกายจนผ่านมาแล้วหกภารกิจ เหลือเพียงภารกิจสุดท้ายจนต้องพักขาที่อ่อนล้าชั่วคราวโดยนอนในห้องที่หลงจือหยางส่งมอบให้ใช้คนเดียวในขณะนี้
เยว่ชิงอยู่ในท่าแพลงค์เกร็งหน้าท้องและช่วงแขน จนครบสิบห้านาทีก็ทิ้งตัวลงไปนอนกับพื้นด้วยความดีใจเสียจนน้ำตาปริ่ม
"ภารกิจที่ 22 เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ1:มิติพิเศษยกนะดับจิตวิญญาณจากระดับEไประดับD
รางวัลภารกิจ2: ปรากฏหางที่สาม จำแลงร่างจิ้งจอกเก้าหางชั่วคราว เพื่อขึ้นระดับศักดิ์สิทธิ์ ระยะเวลาที่กำหนด7นาที "
[กำลังโอนย้ายเข้าสู่มิติยกระดับ]ร่างกายของเยว่ชิงขยายใหญ่กลายร่างเป็นจิ้งจอกสองหางอัตโนมัติ ส่วนร่างกายก็ไปปรากฏที่มิติขนาดเล็ก
จากครั้งก่อนที่มีเพียงแท่นหินที่ขึ้นไปนอนจากนั้นก็รอรับความเจ็บปวดจากการงอกหางที่สอง เยว่ชิงยังจำได้ดีจนต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เพราะนอกจากแท่นหินจะอยู่ที่เดิมแล้ว ด้านนอกยังมีหุ่นไม้สิบหุ่นยืนอยู่
[กำจัดหุ่นไม้ทั้งสิบตัวทิ้ง ข้อควรระวังอัตราการฟื้นฟูรวดเร็วมาก โปรดกำจัดทั้งสิบตัวโดยเร็ว ตราบใดที่หุ่นหนึ่งตัวไม่ตาย หุ่นอีกเก้าตัวจะลุกขึ้นมาได้เสมอ]
"นี่มันโคตรยากเลยนะระบบ"
[แน่นอนครับ เพราะถ้าง่ายโฮสต์ต้องรับทันฑ์สวรรค์หนักหน่วงแน่นอน นี่ระบบช่วยสุดๆแล้วนะ]
"ขอบคุณนะระบบ"เยว่ชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงปราบปลื้ม ก่อนจะกลายร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางชั่วคราว เขามีเวลาเพียงห้านาทีในการกำจัดหุ่นตรงหน้า
ถ้าหากในร่างจิ้งจอกเก้าหางทำไม่ได้ เขาคงจะต้องรอไปก่อน จนกว่าจะมีวิธีจัดการ แต่กว่าจะถึงตอนนั้นก็ขอให้เขาได้ทุ่มสุดกำลังเสียก่อน
เยว่ชิงตะปบฝ่าเท้าลงไปเบื้องหน้าที่หุ่นยืน อยู่จากนั้นหางทั้งเก้าก็พวยพุ่งเข้าแทงที่หุ่นอีกเก้าตัว
"อ้าว พวกมันเดินได้นี่"เยว่ชิงยกฝ่าเท้าขึ้นจากนั้นก็กางเล็บแล้วเขี่ยที่หัวอย่างมึนงง ไม่ใช่ว่าหุ่นเหล่านี้ต้องอยู่กับที่ไม่ใช่รึไง ทำไมมันถึงวิ่งหนีได้ละ แถมหลบพ้นทุกตัว
[โอ้ ตื่นเต้นไหมล่ะ]ระบบพูดออกมาเยว่ชิงก็น้ำตาซึม มันไม่ได้น่าตื่นเต้นเลยระบบ มันยิ่งยากเข้าไปใหญ่
แต่เยว่ชิงก็ไม่ได้ยินยอมกระโจนไล่ทุบตีจนหุ่นแตกแต่พอกำจัดตัวที่ห้าที่หกทีไร ตัวที่เคยแตกละเอียดก็กลับมารวมตัวเป็นหุ่นอีกครั้ง
"ว๊าก กลืนลงคอแม่มเลย"เยว่ชิงตัดสินใจเขมือบมันทุกตัวก่อนจะพบว่าหุ่นเหล่านี้มีไว้เพื่อกินตั้งแต่แรก เจ้าตัวนั่งหูลู่หางตก นึกภาพตัวเองวิ่งไล่ราวกับหมาบ้า ก่อนจะพบว่าแค่กลืนมันลงท้องก็จบ
[นอนบนแท่นหินเลยโฮสต์ เจ้าหุ่นไม้พวกนั้นจะช่วยลดความเจ็บปวดลง] เยว่ชิงรู้สึกร้อนวูบวาบที่หน้าท้อง เจ้าตัวคืนร่างเหลือเพียงจิ้งจอกสองหางที่นอนบนแท่นหิน
ไม่นานด้านบนหัวก็ปรากฏเมฆฝนคลึ้มดำน่ากลัว ในกลางของมันมีสายฟ้าฟาดลงมาเป็นระยะจนขนสีขาวของเยว่ชิงลุกชัน ทั่วทั้งตัวราวกับมีกระแสไฟฟ้าไหลผ่าน
"อึก"เยว่ชิงรีบปิดปากแน่นไม่ส่งเสียงใดๆ รอเพียงสายฟ้าด้านบนที่ฟาดลงมาเป็นระยะยาวนานหลายนาทีก่อนจะสงบลง จากนั้นร่างกายก็รู้สึกเบาหวิวก่อนที่หางที่สามจะค่อยๆยืดยาวขยายเท่าหางที่หนึ่งและสอง
"สำเร็จ"เจ้าตัวฉีกยิ่มอย่างดีใจ ก่อนจะถูกดึงกลับไปที่เดิม ด้วยแรงกายและแรงใจที่อ่อนล้าจนเผลอหลับไป และคืนสภาพมนุษย์ที่หลับสนิท
หลงจือหยางเช็ดตัวให้คนที่นอนหลับสนิทมองจิตวิญญาณจิ้งจอกของคนรักที่ตอนนี้ปรากฏหางที่สามอย่างภาคภูมิใจ ประทับรอยจูบก่อนจะสวมกอดอีกฝ่ายในยามที่เข้านอน


## ตอนที่29.

"อื้อ"เยว่ชิงครางในลำคอ ร่างกายยืดคลายความเมื่อย เปลือกตาค่อยๆ กระพือเปิดเผยดวงตาสีน้ำตาลแวววาวไปด้วยความสดใสรับวันใหม่ แขนขาเหยียดยาวตวัดรัดร่างหลงจือหยางเข้ามากอด นอกจากแขนกับขาที่ก่ายบนลำตัวของหลงจือหยางก็ยังมีใบหน้าที่ซุกซบหน้าอกอีกฝ่าย
เยว่ชิงกดริมฝีปากบนหน้าอกของคนรักจากนั้นก็ใช้ใบหน้าถูไถไปมาอย่างขี้เกียจ หลงจือหยางมองคนช่างยั่วในยามเช้าเพราะร่างกายที่แนบชิดกันรวมทั้งความร้อนผ่าวบริเวณที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มกดจูบลงที่กลางอก มันทำให้ส่วนล่างที่ตั้งตรงตามปกติยามเช้า ได้ยืดยาวและขยายใหญ่กว่าปกติ
เยว่ชิงก้มหน้าลงต่ำกะพริบตาปริบๆ เมื่อบางส่วนดุนดันหน้าท้องของเขา เยว่ชิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ใจหนึ่งอยากจะสัมผัสสานต่อเรื่องราวครั้งก่อนที่ดันเลือดกำเดาไหลและอีกใจก็อยากรู้อยากลอง
เยว่ชิงเงยหน้ามองคนพี่ เห็นหลงจือหยางสบสายตาแถมดวงตาคนรักที่มันเต็มไปด้วยความกระหาย ลูกกระเดือกขยับเขยื้อนขึ้นลง
"พี่ขอ ได้ไหม"หลงจือหยางพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเยว่ชิงพยักหน้าเผยอริมฝีปากรอคอยใบหน้าหล่อเหลาที่ขยับเข้ามาใกล้ ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบอย่างแนบชิด
หลงจือหยางชักนำให้คนน้องคล้อยตาม เยว่ชิงไม่ได้ขัดขืนแถมให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ฝ่ามือร้อนผ่าวของหลงจือหยางสอดแทรกเนื้อผ้าสัมผัสถึงความเนียนนุ่มของผิวหนังค่อยๆ ปลดเสื้อผ้าออกจากร่างกายจนร่างกายของเยว่ชิงเปลือยเปล่าขาวโพลน
"อื้อ"หยาดน้ำสีใสค่อยๆ ไหลหยดเปื้อนปลายนิ้วของหลงจือหยางที่เกลี่ยริมฝีปากนุ่ม หลงจือหยางมองภาพตรงหน้าด้วยความกระหาย สอดนิ้วเรียวของตัวเองเข้าไปในโพรงปาก
เยว่ชิงราวกับถูกมอมเมา อ้าปากรับอย่างเต็มใจดูดเลียราวกับของหวาน หลงจือหยางรับรู้ถึงแรงดูดจนช่วงกึ่งกลางลำตัวของเขามันปวดหนึบอยากจะเข้าไปแทนที่นิ้ว เป็นสิ่งที่เยว่ชิงดูดกลืนราวกับของอร่อย
"อยากลองชิมมันไหม"หลงจือหยางพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล่อปนล่อลวงอยู่ในที ยกร่างคนน้องให้ลุกนั่งกับเตียง ในขณะที่หลงจือหยางถอดกางเกงออกจากตัว จนตัวตนแข็งขืนชี้ที่หน้าของเยว่ชิง
เจ้าตัวอ้าปากค้างดวงตากลมโตจ้องมองโดยไม่กะพริบตา หลงจือหยางยกมือสัมผัสแผ่วเบาบริเวณท้ายทอยจนเยว่ชิงสะดุ้ง
"ลองแตะมันดู มันเป็นของเธอ"เยว่ชิงยื่นมืออย่างกล้าๆ กลัวๆก่อนจะสัมผัสมัน และเป็นช่วงเวลาเดียวกับมันที่ผงกหัวทักทายพร้อมเสียงครางต่ำของหลงจือหยางที่ยามนี้ขบกรามแน่นอย่างระงับอารมณ์ ไม่ให้ตัวเองแสดงความเป็นสัตว์ป่าฉีกทึ้งร่างกายคนน้องแล้วสมสู่อย่างเอาแต่ใจ
เยว่ชิงที่ได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยก็ลิงโลดอย่างดีใจ ฝ่ามือทั้งสองข้างรูดขึ้นลงจนส่วนปลายมีน้ำปริ่ม เยว่ชิงสูดดมเข้าปอดก่อนจะได้กลิ่นแปลกใหม่ลอยเข้าจมูก ไม่ใช่กลิ่นที่ไม่ดีแต่มันดีมาถึงขนาดที่เขาอยากกลืนกินมันไปเสียเดียวนี้
เยว่ชิงถูกกระตุ้นสัญชาตญาณจนหูสีขาวและหางสีขาวโผล่ออกมา หลงจือหยางมองอย่างตะลึงยกมือนวดใบหูสีขาวอย่างเพลินมือก้มหน้าลงมองภาพที่ริมฝีปากจิ้มลิ้มที่อ้าออกครอบงำตัวตนของเขาเข้าไป
"อ่า"หลงจือหยางกระตุกบั้นท้ายกระแทกสวนเข้าไป มองภาพยั่วยวนของจิ้งจอกขาวอย่างอดกลั้น ไม่ให้ตัวเองจับอีกฝ่ายแล้วกระแทกรัวเร็วเพราะกลัวคนน้องจะผวาที่รุนแรงตั้งแต่ครั้งแรก
"อ๊อก"เยว่ชิงตาโตยามที่จุกในลำคอ ฝ่ามือแนบกระชับท่อนขาอีกฝ่ายแล้วตีเบาๆ หลงจือหยางนัยน์ตาดำมืดคว้าศีรษะคนน้องให้เคลื่อนไหวรับจังหวะสอดรับกับการกระทำของเขาแต่ก็เบาแรงลงไปหลายส่วน
เยว่ชิงเป็นถึงจิ้งจอกไฉนเลยจะยอมแพ้ต่อกลกาม ยินยอมร่วมมือดูดกลืนน้ำหยางบริสุทธิ์เพื่อเพิ่มบำเพ็ญตบะและพละกำลัง หลงจือหยางกระแทกบั้นท้ายฟังเสียงสำลักและมองใบหน้าสุขสมของจิ้งจอกก่อนจะปลดปล่อยออกมา
เยว่ชิงรีบดูดกลืนน้ำหยางลงท้องเลียทุกหยาดหยดราวกับเสียดาย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นอย่างออดอ้อน หลงจือหยางใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากก่อนจะประกบจูบผลักคนรักให้นอนราบไปกับที่นอน
"อ๊า พี่"หลงจือหยางกอบกุมตัวตนของคนน้องที่มันผงกหัวท้าทาย ใช้ปลายนิ้วปิดรูรักที่คอยพ่นน้ำก่อนจะก้มใบหน้าลงใช้ปลายลิ้นแทรกเข้าไปในรูจีบสีสวย
"ฮึก อื้อ"เยว่ชิงกำผ้าปูที่นอนแน่น ยกสะโพกให้คนรักปรนเปรออย่างถนัดถนี่ หลงจือหยางสอดนิ้วเรียวขยับยายช่องทาง มองคนน้องที่น้ำตาคลอครางเสียงสั่นในลำคอ กึ่งกลางลำตัวของเขามันพร้อมรบอีกครั้งถึงแม้จะถูกรีดพิษไปแล้วครั้งหนึ่ง
"ให้พี่เข้าไปไหมคนดี"หลงจือหยางยื่นหน้าผากประกบหน้าผากคนงาม เยว่ชิงมองใบหน้าที่อดทนอดกลั้นของหลงจือหยางก็พยักหน้า
"ช่วยน้อง อื้อ เอาเข้ามา"น้ำเสียงอ่อนหวานกระซิบเชิญชวน หลงจือหยางถอนนิ้วออกก่อนจะดันตัวตนแทรกเข้าไป ส่วนปลายของหลงจือหยางค่อยๆ ถูกดูดกลืนเข้าไปในรูจีบ
หลงจือหยางขบเม้มริมฝีปากแน่น ค่อยๆขยับเมื่อคนตัวเล็กดูทรมานปนสุขสม ก่อนจะโถมแรงกายรัวเร็วขึ้นเมื่อคนน้องรองรับได้จนหมด
"อ่า เด็กดี"หลงจือหยางกดจูบที่ลำคอไล่ลงมาที่หน้าอกก่อนจะอ้าปากดูดดึงจุกสีสวย ใช้ฟันขบแล้วดึงเย่อมันเบาๆมองร่างกายคนน้องที่สะดุ้งเฮือกติดตาม
"อ๊ะ อ๊า"เยว่ชิงโอบแขนรอบลำคอ อ้าปากกัดเข้าหัวไหล่อีกฝ่าย สะโพกน้อยๆก็เด้งสวนอย่างชำนาญจนเจ้าตัวได้แต่กรีดร้องในใจ เยว่ชิงไม่รู้เลยว่าลึกๆแล้วตัวเองจะมีความต้องการทางด้านร่างกายขนาดนี้
"จะเสร็จ อื้อ"เยว่ชิงร่างกายกระตุกเมื่อถึงจุดสุดยอดครั้งแรก ด้านหลังขมิบถี่รัวจนคนพี่รัวเอวตอกกระแทกอย่างบ้าคลั่งก่อนจะคำรามออกมา ส่วนเยว่ชิงก็เสร็จสมอีกรอบในเวลาที่ไม่ห่างกับครั้งแรกเท่าไหร่
เจ้าตัวเอาหมอนมาปิดหน้าหลบหนีดวงตาวาววับของหลงจือหยาง คนพี่หัวเราะในลำคออุ้มคนรักท่าเจ้าหญิงก่อนจะวางลงในอ่างอาบน้ำเปิดน้ำอุ่นเพื่อทำความสะอาดร่างกายของพวกเขา
"รักนะครับ"หลงจือหยางที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังก่อนจะเอ่ยบอกรักแล้วแนบริมฝีปากกับขมับบาง เยว่ชิงหลับตาพริ้มอย่างเหนื่อยล้าราวกับออกกำลังกายยาวนานจนไม่ได้หยุดพัก
"อื้อ"เยว่ชิงตอบรับในลำคอก่อนจะหลับตาพริ้มลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ
หลงจือหยางมองคนรักที่หลับคอพับคออ่อนก่อนจะลุกขึ้นยืนอุ้มคนรักแนบอกใช้ผ้าเช็ดไปตามลำตัว มองร่องรอยสีกุหลาบตามเนื้อตัวอย่างพอใจ ที่รอยเหล่านี้ปรากฏบนร่างกายคนรักด้วยฝีมือของเขาเอง
หลงจือหยางวางคนรักพิงโซฟาหนานุ่มก่อนจะเดินไปเอาเสื้อผ้าตัวนุ่มๆมาสวมใส่ให้คนรักก่อนจะวางบนเตียงกว้าง จากนั้นก็จัดการตัวเองก่อนจะตามคนรักขึ้นเตียง
เยว่ชิงลืมตาตื่นอีกครั้งในช่วงสาย ใบหน้าของตัวเองแนบชิดกับหน้าอกกว้าง ช่วงเอวของเขาถูกทับด้วยลำแขนแกร่งของคนรักที่เลื่อนสถานะเป็นสามีหมาดๆ เยว่ชิงยิ้มออกมาอย่างมีความสุขพวงแก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าว
เยว่ชิงเงยหน้ามองหลงจือหยางที่หลับสนิทก่อนจะยืดลำคอตัวเองกดริมฝีปากเข้าที่ปลายคาง จากนั้นก็ซุกหน้าที่หน้าอกอีกฝ่าย
หลงจือหยางปรือตาเมื่อรับรู้ถึงการขยับร่างกายของเยว่ชิง หลังมือของเขาวางทาบไปที่หน้าผากมนสวย เพื่อวัดอุณหภูมิเพราะกลัวอีกฝ่ายจะเป็นไข้ เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิปกติก็เบาใจ
"จะลักหลับพี่เหรอ"หลงจือหยางจูบหน้าผากคนรักก่อนเอ่ยกระเซ้าเย้าแหย่ให้คนตัวเล็กเขินอายมากยิ่งขึ้น
"ไม่ใช่สักหน่อย"เยว่ชิงยู่ปากเมื่อโดนใส่ร้าย เจ้าตัวส่ายหัวพัลวันอย่างไม่ยอมรับในข้อกล่าวหา
"จริงเหรอครับ เมีย"หลงจือหยางเอ่ยอีกครั้งและเน้นย้ำสถานะใหม่ เยว่ชิงอ้าปากกว้างก่อนจะก้มหน้าลงมุดเข้าที่อกหลงจือหยางอีกครั้ง
...เมียเลยนะ คนรักของเขาเรียกเขาว่าเมียเลยละ
เยว่ชิงมีความสุขมากจนอยากแบ่งปันเรื่องราวเหล่านี้ให้กับระบบ ก่อนจะถูกระบบตีกลับมาว่าตอนที่มีอะไรกันหลงจือหยางมอบค่าความฟินให้หลักล้านเชียวละ เป็นเหตุให้จิ้งจอกอายม้วน ไม่สงเสียงอื้ออึงใดๆ
...ระบบร้ายกาจมาก รับมือยากจริงๆ
"เรียกสามีหน่อยครับ อยากได้ยิน"หลงจือหยางกระชับอ้อมกอด เมื่อเห็นคนตัวเล็กเขินจนสติหลุดลอยไปไกล
เยว่ชิงอ้าปากพะงาบๆเมื่อหลงจือหยางขอให้เขาเรียกอีกฝ่ายว่าสามี พอเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นก็เห็นสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังของอีกฝ่ายก็ตกหลุมพรางในความหล่อและออร่าสามี สุดท้ายก็เอ่ยออกมา
"สะ...สามี อื้อ"หลงจือหยางได้ยินเสียงอีกฝ่ายเรียกว่าสามีก็อดใจไม่ไหว ก้มหน้าประกบจูบอีกฝ่ายสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนลิ้นเล็กๆให้เกี่ยวกวัดดูดดึงจนลิ้นชาก่อนจะปล่อย
เยว่ชิงเม้มริมฝีปากตัวเองเบาๆมองคนฉวยโอกาสอย่างโมโห เขาเกือบตายเลยนะ เกือบหายใจไม่ออกเสียแล้ว แถมริมฝีปากยังชาอีกด้วย หึ่ย...คนใจร้าย
"ขอโทษครับ พี่อดใจไม่ไหวจริงๆ ไปกินข้าวกัน"หลงจือหยางขอโทษคนน้อง มองคนงามนั่งหน้าตูมบนเตียงก็ยกมืออีกฝ่ายขึ้นมาจูบหลังมืออย่างปลอบประโลม จากนั้นก็เบนความสนใจไปที่อาหาร
หลงจือหยางอุ้มคนรักแนบอกในท่าหันหน้าเข้าหากัน เยว่ชิงยกมือกอดคออีกฝ่ายช่วงขาก็เกี่ยวเอวคนรักกันร่วง
หลงจือหยางวางคนรักบนเก้าอี้อย่างเบามือ ก่อนจะสวมชุดผ้ากันเปื้อนแล้วมองคนรักว่าอยากจะกินอะไรเป็นพิเศษ
"ถ้าคิดไม่ได้ ก็กินพี่รองท้องไปก่อน เพราะพี่อร่อยมากเนอะ"หลงจือหยางยักคิ้วให้เยว่ชิง เจ้าจิ้งจอกน้อยขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเอง หลังจากที่เราได้กัน หลงจือหยางก็อ่อยไม่พักเลยจริงๆ
"น้องเอาต้มจืดไข่เจียวแล้วก็ต้มกระดูกหมู"เยว่ชิงเมินคำเชิญชวนอีกฝ่าย จิ้งจอกอย่างเขาต้องล่อลวงคนอื่น ไม่ใช่โดนคนอื่นล่อลวงแบบนี้
หลงจือหยางพยักหน้าแม้จะติดตรงที่เสียดายเล็กน้อยที่คนน้องไม่ชวนเขาขึ้นเตียงอีกรอบ


## ตอนที่30.

หลงจือหยางตักกับข้าวใส่จานคนน้องอย่างเอาอกเอาใจ เยว่ชิงเองก็เคอะเขินทุกครั้งที่สบตากับดวงตาแพรวพราวระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับล้านดวงเช่นนั้น เจ้าตัวทำได้เพียงบ่นมุบมิบเบาๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ มือก็ตักข้าวเข้าปากอย่างมีความสุข
หลงจือหยางกินอิ่มก็นั่งท้าวคางมองจิ้งจอกน้อยกินข้าวอย่างมีความสุขจนหัวใจของเขารู้สึกอิ่มไปด้วย จากความสุขแรกที่ได้เป็นแฟนกันจนถึงตอนนี้ที่เลื่อนสถานะขึ้นมา หลงจือหยางเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองคลั่งรักคนน้องขนาดไหน ตราบใดที่อีกฝ่ายมีความสุขหลงจือหยางก็มีความสุข
เยว่ชิงกะพริบตาปริบๆ แก้มที่อมข้าวอยู่ก็เคี้ยวมุบมิบราวกับแฮมเตอร์ตัวน้อยที่ซุกของกลางไว้ในแก้ม พอโดนจับได้ก็รีบกลืนลงคอทำลายหลักฐาน
ระบบที่อยู่อีกฝากฝั่งก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนคะแนนความฟินขึ้นรัวๆ พอเห็นว่าเยว่ชิงกินข้าวอยู่กับหลงจือหยางราวกับคนเมายานั่งมองอย่างหลงใหลก็เข้าใจ ตอนนี้ในสายตาอีกฝ่ายคงติดฟิลเตอร์ความงามให้เยว่ชิงเรียบร้อยแล้ว
มื้อเช้าจบลงอย่างงดงาม ท่ามกลางความกระอักกระอวนของเยว่ชิงที่รู้สึกราวกับถูกเปลื้องผ้าร่างกายเปลือยเปล่า ท่ามกลางสายตาของหลงจือหยางที่จับจ้องตลอดเวลา
"จะมองน้องอีกนานไหมครับ"เยว่ชิงเอ่ยถามแล้วถลึงตาใส่ตรงๆ ไปหนึ่งที หลงจือหยางที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียวนั่งบนโซฟาก็ตบที่ตักของตัวเอง มองทุกย่างก้าวด้วยความหลงใหล
เยว่ชิงอิดออดเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปอย่างว่าง่าย หลงจือหยางเลยรวบคนงามนั่งทับตักแบบหันหน้าเข้าหากัน
"คงมองตลอดจนกว่าจะหมดรัก"หลงจือหยางกดจูบริมฝีปากจิ้มลิ้ม กลีบปากขยี้กันเบาๆ ก่อนที่เรียวลิ้นซุกซนจะสอดแทรกเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กๆ คนทั้งคู่ส่งเสียงครางออกจากลำคอด้วยความพึงพอใจ
"และนั่น มันหมายถึงตลอดชีวิตของพี่"หลังจากถอนริมฝีปากคนพี่ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เอ่ยกระเซ้าไปหนึ่งที เยว่ชิงใบหน้าแดงกล่ำขบเม้มริมฝีปากแน่น ก้มหน้าซุกซบอกกว้าง ได้ยินเสียงของหลงจือหยางหัวเราะแผ่วเบา เยว่ชิงก็กัดหน้าอกไปหนึ่งทีเป็นการเอาคืนจนหลงจือหยางสะดุ้ง
"คิดว่าแก้แค้นพี่ได้คนเดียว"น้ำเสียงหลงจือหยางเต็มไปด้วยความท้าทาย อีกทั้งยังรับรู้ได้ว่าเยว่ชิงกัดหน้าอกแน่นๆ ของเขาเพราะต้องการแก้แค้น
"หึ"เยว่ชิงเองก็เชิดหน้าท้าทาย ก่อนจะร้องอ๊ะออกมาเมื่อฝ่ามือของหลงจือหยางตะปบเข้าที่ก้อนนุ่มนิ่มของเขาแล้วบีบแรงๆ อีกด้วย
"อย่า"เยว่ชิงพูดเสียงแผ่วเบาเมื่อคนพี่ลงมือหนักเรื่อยๆ ซุกซบใบหน้าร้อนผ่าวเบ้าตาแดงระเรื่อที่ถูกโจมตี ส่วนกึ่งกลางร่างกายของเยว่ชิงดุนดันหน้าท้องของหลงจือหยางจนคนพี่หอบหายใจหนักหน่วงมากขึ้น
เยว่ชิงเงยหน้าขึ้นมองหลงจือหยางที่ขบกรามแน่นเพื่อสกัดกลั้นความปรารถนาเพราะเมื่อคืนเขาก็รังแกเด็กน้อยไปรอบหนึ่งแล้ว
"พี่ครับ"เยว่ชิงรับรู้ถึงความกังวลก็ยื่นริมฝีปากจูบปลายครางได้ยินเสียงครางแผ่วออกมาจากริมฝีปากหนาของหลงจือหยาง
"ไม่จำเป็นต้องอดทนเลยครับ น้องเป็นของพี่"เยว่ชิงขยับสะโพกถูไถตัวตนที่มันเคยนอนหลับสนิทให้ลุกขึ้นมาชูคอขึ้นมาอย่างท้าทาย
หลงจือหยางดันสะโพกคนน้องให้สูงขึ้นถลกกางเกงตังเองลงปลดปล่อยตัวตนให้ออกมาอีกครั้ง เยว่ชิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อช่องทางด้านหลังของเขามันกำลังต้องการครอบครองตัวตนขนาดใหญ่นี้ ประกาศศักดาว่ามันคือของของใครและประกาศให้คนอื่นรู้ว่ามันคือของเขาเท่านั้น
หลงจือหยางปลดกางเกงของเยว่ชิงออกใช้นิ้วเบิกทางเพื่อลดความเจ็บในยามที่สอดแทรกตัวตนของเขาเข้าไป
"พะ...พี่ อื้อ"เยว่ชิงขาสั่นระริกขยับตอบโต้เรียวนิ้วที่กดกระแทกจุดเสียงจนเนื้อตัวสั่นระริก จนได้ยินเสียงเฉอะแฉะน่าอาย เจ้าตัวเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อนิ้วเรียวถูกดึงออก ช่องทางด้านหลังอ้าออกราวกับกระหายต้องการสิ่งที่ใหญ่กว่าเข้ามาเติบเต็ม
หลงจือหยางจับตัวตนของตัวเองให้ตรงก่อนจะโอบประคองคนน้องให้ค่อยๆนั่งทับ ไม่นานร่างกายคนทั้งคู่ก็เชื่อมต่อกัน เยว่ชิงเป็นฝ่ายขย่มป้อนรสรักให้หลงจือหยาง แม้ช่วงแรกจะเก้ๆกังๆไปบ้าง แต่พอจับจุดได้ก็สอดประสานกันได้อย่างดี
"อ๊า"เยว่ชิงวางฝ่ามือกุมไหล่ของหลงจือหยางก่อนจะจิกปลายนิ้วลง ระบายความเสียวที่ได้รับ หลงจือหยางไม่น้อยหน้าดูดหน้าอกเยว่ชิงจนตอนนี้ทั้งตัวเต็มไปด้วยร่องรอยสีกุหลาบ
แต่เดิมก็มีอยู่แล้วหลงจือหยางก็อยากจะทำใหม่ ตอกย้ำถึงความแข็งแกร่งของเขาที่สามารถมอบบทรักให้คนน้องได้ตลอดเวลา
หลงจือหยางจับสะโพกแน่นก่อนจะกระแทกสวนขึ้นด้านบน มองคนน้องร่างกายโยกคลอนไปมา ก่อนที่ทั้งคู่จะพ่นน้ำรักออกมาพร้อมๆกัน
"เด็กดี"หลงจือหยางมองคนน้องที่ฟุบเข้าที่หน้าอก ร่างกายของคนสองคนหอบหายใจรุนแรงไม่แพ้กัน หลงจือหยางไล้ปลายนิ้วไปตามร่างกายของเยว่ชิง
"นอนพักไหม"เยว่ชิงพยักหน้า หลงจือหยางค่อยๆอุ้มคนน้องเข้าไปอาบน้ำชำระหยาดเหงื่อที่คลุมร่างกายพวกเขาทั้งคู่ในตอนนี้
"ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่"ภายในห้องประชุมแห่งหนึ่งบริเวณใต้ดินในโรงงานร้าง ชายหลายสิบคนสวมหน้ากากสีดำปิดบังใบหน้า มีเพียงดวงตาส่องประกายที่หลายๆคนมองเห็น
บนโต๊ะตัวยาวมีเพียงแผงหน้าจอสี่เหลี่ยมคล้ายของในหอคอยประจำเก้าอี้แต่ละตัว ผู้คนที่ปรากฏในจอสี่เหลี่ยมมีเพียงภาพตัวบุคคลเป็นสีดำ พวกเขาไม่รู้ได้เลยว่าใครเป็นใคร แต่พวกเขามีจุดประสงค์เดียว
ขึ้นเป็นใหญ่! ใครขวางต้องฆ่า!
"ยังไม่แน่ชัดในเรื่องนี้ แต่ดูเหมือนมันมีเงื่อนไข"ลำดับหมายเลขสามเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันหลายวินาทีที่แต่ละคนจึงได้ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา ดูเหมือนสิ่งที่อีกฝ่ายพูดจะเป็นความจริง แต่นั่นก็ยังไม่สามารถการันตีได้ว่ามันคือเรื่องจริงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์หรืออีกฝ่ายตบตา
"อย่าลืมว่าชายคนนั้นมันแสดงเก่งขนาดไหน"ลำดับหมายเลขแปดเอ่ยขึ้นอย่างเคียดแค้น ใบหน้าที่แท้จริงกำลังบิดเบี้ยวเต็มทน ฝ่ามือที่กอบกุมแก้วเหล้าชั้นดีแตกละเอียดคามือ
"เราไม่สามารถลงรายละเอียดได้ในช่วงนี้"ชายที่นั่งตำแหน่งที่หนึ่งเอ่ยขึ้น เขาไม่รีบร้อนที่จะลงมือ ตราบใดที่ข้อมูลไม่แน่ชัด หากเสี่ยงไปฝั่งของเขากองกำลังที่เตรียมไว้จะเสียหายเอาได้
ไว้ตอนที่พวกเขาพร้อมสุดๆจะลงมือก็ไม่สาย
"งั้นเรื่องดันเจี้ยนละ"ชายในหมายเลขสิบสามเอ่ยขึ้นหลังจากที่พวกเขาแต่ละคนปิดปากเงียบ
"สร้างของเลียนแบบแล้วเปลี่ยนเอามา ถ้าเอาจากกิลด์ไม่ได้ก็เอาจากตระกูลเล็กๆแทน ถ้ามันระแคะระคายก็สร้างความปั่นป่วนให้พวกมันระแวงกันเอง"
"ตาแก่นั่นต้องการความร่วมมือ เราก็แค่สร้างสถานการณ์ให้พวกมันฆ่ากันเอง"ชายที่อยู่ลำดับที่หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ หากพวกนั้นฆ่ากันตายได้ก็คงดี
ทั้งหมดต่างปิดการประชุมครั้งนี้ลงโดยที่ตัดสินใจยังไม่เคลื่อนไหวอะไรมากมาย
"อ่านหนังสืออยู่เหรอ ดีๆขยันดี"ตาเฒ่าหวังเค่อซวนเอ่ยทักทายลูกเขยที่นั่งอ่านหนังสือในห้องสมุด อีกคนส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ก่อนจะยกมือดันแว่นกลับเข้าที่
"ครับคุณพ่อ พอดีพรุ่งนี้ผมต้องสอนนักเรียนปีห้านะครับ เลยต้องเตรียมตัวมากนิดนึง"หวังเค่อซวนพยักหน้าอย่างพึงพอใจในความขยันของลูกเขย ไม่นานเด็กชายตัวเล็กๆก็วิ่งเข้ามาสวมกอดที่ขาของหวังเซียวหมิงคนพ่อ
หวังเซียวหมิงเป็นบุรุษที่เกิดในครอบครัวที่แตกแยกก่อนจะแต่งเข้าตระกูลหวัง เจ้าตัวเป็นคนอบอุ่นอ่อนโยน มีสัมพันธไมตรีที่ดีต่อคนรอบข้าง ซึ่งเป็นที่พึงพอใจของหวังเค่อซวนอย่างมาก
"คุณพ่อ คุณอาบ่นอีกแล้ว"เด็กชายตัวน้อยเอ่ยฟ้อง ไม่นานคนเป็นอาและลูกชายคนเล็กของหวังเค่อซวนจะก้าวตามมา
"เป็นเด็กผู้ชายเสียเปล่า ขี้ฟ้องจริง"อีกฝ่ายตวัดสายตาโฉบเชี่ยวมองหลานชายก่อนจะถลึงตาใส่พี่เขยที่แสนจะขี้ขลาดของตัวเอง
"ไปดันเจี้ยนกับกิลด์อื่นอีกแล้วเหรอ พ่อบอกกี่ครั้ง ครั้งนี้แกยังบาดเจ็บมาอีก"หวังเค่อซวนมองมือที่พันผ้าพันแผลจนอยากจะวิ่งไปทุบตีอีกฝ่าย
"บอกๆ บอกอยู่ได้เคยถามผมบ้างไหมว่าอยากอยู่อย่างสงบ ในขณะที่คนอื่นมีหน้ามีตา พ่อจะให้คนที่บ้านซุกตัวหัวหดทำไม หรือเพราะแม่ตายพวกเราถึงไม่มีทางเลือกด้วยตัวเอง"
"หุบปากซะหวังจีเว่ย"ตาเฒ่าหวังเค่อซวนรู้สึกไม่พอใจอย่างมากที่ลูกชายขัดคำสั่ง ในเมื่อตระกูลหวังประกาศชัดเจนว่าไม่ต้องการอำนาจ เพราะถ้ามีมันจะนำความวุ่นวายมาให้
"เหอะ คนที่อยู่ในโอวาทของพ่อน่าจะมีแต่พี่เขยขี้ขลาดของผมนั่นแหละ"อีกฝ่ายว่าอย่างไม่หยี่ละก็แค่คนห่วยๆที่ประลองกำลังยังแพ้เขา ถ้าไม่ใช่เพราะพี่สาวหูหนวกตาบอดก็คงไม่มีทางแต่งเข้ามาเป็นเขยตระกูลหวัง
"จำไว้นะ สักวันผมจะยิ่งใหญ่กว่าใครๆ"อีกฝ่ายสะบัดหน้าหนีก่อนจะออกจากห้อง ไม่นานก็มีข้อความปริศนาส่งมา
ไอเทมที่ต้องการ มีแน่นอนข้อแลกเปลี่ยน...
"เหอะ ใครอยากจะจมปรักอยู่แบบนี้กัน"อีกฝ่ายขับรถออกจากบ้านทันที
"คุณพ่อไม่เป็นอะไรนะครับ"หวังเซียวหมิงประคองพ่อตาให้นั่งลงก่อนจะเดินไปชงชาที่มุมห้องแล้วยื่นให้อีกฝ่าย
"ช่างเถอะ พ่อควรชินมากกว่า"หวังเค่อซวนถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่ เพราะความเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจึงได้หลับลงอย่างง่ายดาย เด็กน้อยของบ้านเตรียมพูดขึ้นคนเป็นพ่อก็จุ๊ปากเบาๆ
ไม่นานหวังเจียวมี่ก็เดินเข้ามา ใบหน้างดงามอ่อนหวานส่งรอยยิ้มให้คนเป็นสามี หวังเซียวหมิงอ้าแขนกว้างมองภรรยาที่น่ารักโถมร่างกายสวมกอด
"น้องฉันหาเรื่องคุณอีกแล้ว ฉันไม่เข้าใจว่าทำไม"หวังเจียวมี่เองก็เหนื่อยใจไม่แพ้กัน น้องชายคนเล็กของบ้านทุกวันนี้แทบจะอยู่ไม่ติดบ้าน ไม่สนิทใจกับใคร ทำตามความต้องการตัวเองทุกอย่าง แม้กระทั่งท้าประลองกับสามีเธอเพื่อเยาะเย้ย
"คนบางคนไม่มีเหตุผลในสิ่งที่จะทำ ตราบใดที่เป็นความต้องการของเขา"หวังเซียวหมิงเอ่ยปลอบใจภรรยา
"งั้นพาพ่อไปนอนดีกว่านะคะ ขืนนอนแบบนี้คงปวดหลังแย่"คนทั้งคู่ช่วยกันประคองผู้เฒ่าหวังไปนอนก่อนจะกลับไปพลอดรักกันที่ห้อง ท่ามกลางสายตาลูกชายลูกสาวถึงสามคน


## ตอนที่31.

[พลังวิญญาณผันผวนไม่ทราบแหล่งที่มาชัดเจน มีการเชื่อมต่อภายใน ระบบถูกรบกวนชั่วคราว]
"อื้อ"เยว่ชิงครางรับในลำคอเมื่อได้ยินเสียงระบบดังขึ้น ก่อนจะเห็นแสงจากระบบกะพริบวิบวับ หลงจือหยางกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น
"ตื่นแล้วเหรอ"เยว่ชิงพยักหน้างึกงักก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง หลงจือหยางลุกขึ้นก่อนจะเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวและมุ่งตรงไปยังห้องครัว ทำกับข้าวเอาใจเมียรัก
"ระบบเกิดอะไรขึ้น"เยว่ชิงมองหลงจือหยางออกไปไกลสายตาก็เอ่ยกับระบบ ได้ยินเพียงเสียงซ่าๆที่ดังขึ้นเป็นระยะราวกับฝนกำลังเทกระหน่ำลงมา
[รอสักครู่]
ร่างกายของเยว่ชิงวูบไหวราวกับมีหินก้อนใหญ่ทับลงมาที่ศีรษะจนหนักอึ้งไม่สามารถประคองร่างกายและความคิดได้ก่อนจะวูบหลับลงไป
เยว่ชิงปรากฏตัวในที่ว่างเปล่า มีเพียงสีขาวดำที่กำลังถ่ายทอดออกมาให้เห็น ไม่นานเจ้าตัวก็ได้ยินเสียงของแตกกระจายที่ชั้นบน
เยว่ชิงเดินขึ้นบันได้บ้านราคาแพงก่อนจะทะลุประตูเข้าไปด้านใน เยว่ชิงมองเห็นแค่ลำตัวก็รู้ว่าเป็นผู้ชายคนหนึ่งแต่ใบหน้ากับขมุกขมัวไปด้วยหมอกหนาทึบสีดำ
"แม่งเอ๊ยไอ้แก่ คิดจะให้ตระกูลหลบอยู่ใต้ปีกรึไง"เยว่ชิงสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินประโยคนี้ออกมา ไม่นานร่างกายของคนตรงหน้าก็มีหมอกควันดำลอยออกมา จนกลายร่างเป็นใบหน้ากลมๆใบหนึ่ง มันฉีกยิ้มกว้างแบบไม่มีฟันไม่มีอะไรมีแต่เสียงในความว่างเปล่า แต่เยว่ชิงดันได้ยินทุกคำพูด
"อยากเป็นใหญ่ ก็แค่ร่วมมือกับข้า"มันพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับทุกอย่างบนโลกนี้หยุดนิ่ง
"เจ้าเป็นใคร"อีกฝ่ายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"ส่วนลึกในจิตใจของเจ้า"มันตอบก่อนที่เยว่ชิงจะไม่สามารถรับฟังสิ่งใดได้อีก ร่างกายลอยหวือไปยังที่แห่งใหม่ เยว่ชิงจับสังเกตถึงบางอย่าง ยิ่งมีความเกลียดชังมากเท่าไหร่เจ้าใบหน้ากลมๆก็จะมีขนาดใหญ่ตามไปด้วย
มันออกมาจากร่างกายของมนุษย์คนแล้วคนเล่า เยว่ชิงมึนงงสับสนก่อนที่ร่างกายจะถูกดึงกลับ
"แฮ่กๆมันคืออะไรระบบ"เยว่ชิงมั่นใจว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่ภาพหลอน สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขามันกรีดร้องราวกับถอยห่าง อย่าได้ลืมเชียวว่าเขามีส่วนหนึ่งที่เป็นถึงเทพอสูร แต่กลับมีบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวและข่มขวัญเขาได้
[ในอดีตกาลตั้งแต่เกิดดันเจี้ยนและหอคอย พลังวิญญาณที่มันมอบให้มนุษย์ผ่านรูปแบบจิตวิญญาณมีเศษเสี้ยวของหอคอยชั้นบนสุด มันฝังอยู่ภายในจิตใจของมนุษย์]
เยว่ชิงชะงัก เหมือนมันมอบความหวังและพลังอันยิ่งใหญ่เอาไว้ให้ แต่สุดท้ายมันกลายเป็นกับดักที่ฝังพวกเขาทุกคน
[ตราบใดที่มีความเกลียดชังอยู่เต็มอก ทะเยอทะยานจนเกินพอดี มันจะปรากฏตัวออกมา]
เยว่ชิงพยักหน้าเข้าใจ เขาผ่านการมองเห็นมาแล้ว มันเป็นไปตามที่เยว่ชิงพูด
[ตราบใดที่มนุษย์ร่วมมือกันอย่างดีฝั่งเราจะชนะ มันจึงต้องการความร่วมมือจากมนุษย์คนอื่นๆให้หักหลังกันเอง สุดท้ายเมื่อทุกคนตายเจ้าตัวที่อยู่ชั้นบนสุดจะเป็นฝ่ายชนะ]
"ทำไมมันมั่นใจว่ามนุษย์จะร่วมมือ"เยว่ชิงกระซิบเสียงแผ่วเบาราวกับเลื่อนลอย ไม่มีใครยอมรับความจริงนี้ได้หรอก ความจริงที่ว่าพวกเขาต่างก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น
[กิเลสความโลภไม่สิ้นสุด]ระบบบอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะมอบภารกิจให้แล้วหายไป
" ภารกิจพิเศษ
ถล่มดันเจี้ยนและหอคอย
ข้อกำหนด
:ถล่มดันเจี้ยนให้มากกว่าสิบแห่ง
:ปิดฉากหอคอยแต่ละชั้น จนถึงชั้นที่19
รางวัลภารกิจ:กำหนดความงามได้สองอย่างระดับเพชรและpoint ตามความสำเร็จ "
ระบบรีบกลับคืนหน้าผาก่อนที่จะปรากฏร่างโปร่งแสงของจิ้งจอกและแมว ทั้งสองคนกุมมือกันแน่นเมื่อรับรู้เรื่องราวผ่านระบบ
"หากเป็นแบบนี้ต่อไป"คนทั้งคู่รู้สึกกระวนกระวายจิตใจเป็นอย่างมาก ลูกชายของเขาเพิ่งมีความสุขได้ไม่นานจะถูกพรากความสุขไป ไม่ว่าพ่อแม่คนไหนก็ไม่ยอมทั้งสิ้น
"ไม่น่าจะมีปัญหา การที่อีกฝ่ายยืดระยะเวลาสี่เดือนต่อหนึ่งชั้น แสดงว่าพลังของมันยังไม่แข็งแกร่งพอ"ระบบเอ่ยขึ้นอย่างใช้ความคิด
"งั้นเยว่ชิงลูกเราละ"เจ้าแมวสีขาวถามอย่างเป็นห่วงตอนนี้วิญญาณของพวกเขาเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงให้กับเปาเป่าตัวน้อย หากอีกฝ่ายไม่อยู่กับเยว่ชิงเขาก็จะไม่ได้อยู่ด้วย
"ไม่น่าจะมีปัญหา"ระบบเอ่ยอย่างมั่นใจแต่สายตาก็หลุกหลิกไม่น้อย อย่าลืมว่าเขาเป็นคนที่แทรกพลังวิญญาณบนโลกนั้นไปบางส่วน เหล่าเกอได้ถูกปลุกสัญชาตญาณกันหมด
และที่สำคัญเยว่ชิงเป็นถึงเทพอสูร ขนาดเทพอสูรยังมีความหวาดหวั่นต่อสิ่งนั้น ระบบกังวลว่าอีกฝ่าย จะเป็นเทพเช่นกัน แต่เป็นเทพที่เป็นมนุษย์มาก่อน
เนื่องจากสัตว์อสูรแต่ละตัวไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมใดๆแต่มันไม่ใช่กับมนุษย์
ระบบตั้งใจจะวนกลับไปยังดินแดนเทพเพื่อสืบข่าวว่ามีเทพองค์ใดที่ถูกจองจำในช่วงหลายแสนปี เทพที่มีพลังแกร่งกล้ามากพอที่จะสร้างหุ่นจำลองขึ้นเพื่อกักขังตัวเองเป็นฉากหน้าแต่จิตวิญญาณอยู่บนหอคอย
"งั้นก็ไปหาลูกเขยกัน ถึงจะสิ้นเปลืองพลังไปเล็กน้อยก็ตาม คิดว่าไง"หนึ่งจิ้งจอกหนึ่งแมวพยักหน้า พลังจากร่างกายของพวกเขาไหลรินไปที่ระบบก่อนจะปรากฏตัวในหัวสมองของหลงจือหยางที่นั่งทำงานในห้อง
พอเยว่ชิงตื่นขึ้นมากินข้าวเสร็จก็กระตือรือร้นอยากจะออกไปทุบตีดันเจี้ยน ในฐานะสามีที่รักภรรยามากก็ย่อมตามใจ ปล่อยภรรยาไปกับเกอหลายสิบคน
หลงจือหยางปวดหัวจี๊ดก่อนจะได้ยินเสียงเรียกว่าลูกเขยอยู่หลายครั้งจนขนลุกซู่ ไม่ใช่ว่าเยว่ชิงถูกเขารังแกหนักจนต้องปักธูปฟ้องพ่อตาแม่ยายใช่ไหม
"ลูกเขย ตายแล้วเห็นแม่ยายแล้วเคลิ้ม สวยสินะจ๊ะ ถ้าตอนนั้นเราโตสาบานเลยเป็นสามีแม่แน่นอน"เผอิญแม่ชอบคนหล่อ ตราบใดที่มีดีแค่หน้าตาแม่ก็พร้อมกระโจนเข้าใส่
"ที่รักแบบนั้นไม่ได้สิ"คนเป็นพ่อชะงักกุมมือแม่แมวสีขาวสะบัดหางฟูฟ่อง จิ้งจอกหนุ่มก็คว้าหางคนรักไว้
"อ่า พวกคุณนี่เอง"หลงจือหยางพยักหน้าก่อนจะนึกออกว่าเคยเห็นสองคนนี้ที่ไหน สองสามีภรรยาที่โอ้อวดลูกจิ้งจอกของตัวเองว่าดียังงั้นดียังงี้ในดันเจี้ยน จนหลงจือหยางรู้สึกเอือมระอาแต่ก็ไม่ได้ไล่อีกฝ่ายออก
ส่วนหนึ่งเพราะอยากรู้เรื่องราวครอบครัวของอีกฝ่ายแบบที่หลงจือหยางไม่เคยสัมผัส จากนั้นก็กลายเป็นเหม็นขี้หน้าจิ้งจอกน้อยเพราะอิจฉา ไม่คิดเลยว่าโตมาจะทำทุกวิธีทางล่อลวงจิ้งจอกตัวนั้นขึ้นเตียง
"ฟังไว้ดีๆนะพวกเรามีเวลาไม่มาก"หลงจือหยางพยักหน้าอย่างว่าง่าย ถ้าคนในตระกูลมาเห็นก็คงเขวี้ยงโต๊ะตัวใหญ่อย่างอารมณ์เสีย
บัดซบ...ผีห่าซาตานตัวไหนเข้าสิงมันจนเชื่อฟังขนาดนี้
หลงจือหยางฟังจบก็ยังไม่คลายหัวคิ้วที่ขมวดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา
"ผมจะไม่ปล่อยให้เยว่ชิงเป็นอะไรไปเด็ดขาด ผมสาบาน"สองสามีภรรยามองลูกเขยด้วยสายตาที่พึงพอใจ ก่อนจะกำชับอย่างดีเพราะไม่ยากให้เยว่ชิงรู้ เด็กน้อยควรเสียใจเรื่องพวกเขาแค่ครั้งเดียว ไม่ควรเสียน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ได้ครับ หากมีโอกาสผมหวังว่าจะได้เจอพวกคุณ"
"เรียกพ่อแม่ได้แล้วลูกเขย เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"หลงจือหยางรู้สึกอุ่นวาบในใจก่อนจะพยักหน้า
"ครับพ่อ แม่ ผมจะดูแลน้องอย่างดี อยู่ทางนั้นได้โปรดดูแลตัวเอง"ภาพสองสามีภรรยาสลายหายไป ทิ้งหลงจือหยางที่หนักอึ้งไปทั้งตัวยกมือเสยผมอย่างคิดมาก
เขาไม่มีทางรู้เลยว่าเป็นใครบ้าง เพราะจิตวิญญาณเชื่อมต่อกับหอคอย คนพวกนั้นก็ไม่รู้ว่ามีใครบ้าง มีเพียงภารกิจที่ทางหอคอยมอบให้ทำเท่านั้น
"มันยากตรงที่ไม่รู้ว่าใคร"หลงจือหยางกัดริมฝีปากก่อนจะเรียกคนสนิทเข้ามาหาเพื่อประชุมและเร่งรัดให้มีการโจมตีคอหอยชั้นถัดไปที่เร็วยิ่งขึ้น โดยใช้เสียงสนับสนุนจากกิลด์และตระกูลอื่นๆ
ไม่ว่าใครก็อยากได้ผลประโยชน์รวมทั้งความแข็งแกร่งที่เพิ่มมากขึ้น ไม่งั้นเจ้าหอคอยนั้นคงไม่เล่นกับความโลภของมนุษย์แน่นอน
จนมันหลงลืมไปว่า ความโลภก็จะย้อนเข้าหาตัวเองเช่นกัน
หลงจือหยางส่งเรื่องนี้ให้กับเสวียนอวี้โดยมีการประชุมภายในก่อนจะยื่นคำร้องไปที่ร้อยสามเสาหลัก แน่นอนว่าพวกเขาไม่เข้าใจตราบใดที่เราไม่เร่งขึ้นชั้นสูงๆเราจะยังมีเวลาปรับปรุงความแข็งแกร่งเสมอ
หลงจือหยางรู้ดีว่านั่นคือจิตสำนึกดั้งเดิมของจิตวิญญาณที่หอคอยยังควบคุมได้ จนตอนนี้มีหลายคนได้หลุดพ้นออกมาแล้วอย่างเช่นหลงจือหยางและเกอทั่วโลกจากการแทรกแซงของระบบ
"คิดอีกมุมหนึง ในสิบห้าวันสุดท้ายที่เราเข้าหอคอย จู่ๆดันเจี้ยนก็ปรากฏขึ้นและเกทแตกอัตโนมัติ อะไรจะเกิดขึ้น ในตอนนี้อย่าลืมว่าดันเจี้ยนมันผุดขึ้นทั่วโลกแล้วนะครับ"นี่คือคำแถของหลงจือหยางที่ทำให้ผู้คนต่างคล้อยตาม
ทางร้อยสามเสาหลักเองก็ชะงัก มันจริงอย่างที่หลงจือหยางบอก ในชั้นที่สิบพวกเขาต่างก็อยู่ในนั้นถ้าไม่มีเกอเหล่านี้คนข้างนอกคนตายหมดแล้วจะมีประโยชน์อะไรถ้าชนะมันมาได้ แต่เหลือคนแค่นิดเดียว
ในขณะที่ทางกิลด์และตระกูลก็กระหายต่อสินสงครามที่จะได้รับ พวกเขาไม่อยากตามหลังหลงจือหยางมากเกินไป การที่เจ้าตัวเสนอแบบนี้มันมีความหมายว่าหลงจือหยางต้องการยกระดับคนของตัวเองโดยเร็วที่สุด
ช่องว่างระหว่างอันดับหนึ่งกับอันดับสองแทบจะเทียบกันไม่ติดอยู่แล้ว กลายเป็นเฉินอีลงมติเห็นด้วยแทบจะทันที ตามด้วยเสียงสนับสนุนจากคนอื่นๆอย่างกระตือรือร้น
"งั้นชั้นที่สิบเอ็ดจะเริ่มเมื่อไหร่ดี"ที่ประชุมได้เปิดประเด็นใหม่ขึ้นมา ทุกสายตาหันไปมองหลงจือหยางอย่างพร้อมเพรียง
"เราจะไม่บุกเข้าไปทั้งหมดแต่เป็นการจับฉลากเพื่อความเท่าเทียมในสงคราม กิลด์อันดับหนึ่งจะร่วมมือกับตระกูลระดับล่างๆในชั้นที่สิบเอ็ดเอง ส่วนชั้นอื่นๆก็ตกลงกันเอาเอง"
ทุกคนตาวาว กล่าวได้ว่าระดับชั้นที่เพิ่มสูงขึ้น ของรางวัลก็ดีตามไปด้วย
หลงจือหยางยกยิ้มมุมปาก เจ้านั่นใช้ประโยชน์จากความโลภของมนุษคย์ได้แต่ควบคุมได้ไม่กี่คน ในขณะที่หลงจือหยางรู้วิธีชักนำความโลภของคนที่ทรงพลังได้ทันที
จบชั้นที่สิบเอ็ดเมื่อไหร่ เชื่อสิ ไม่เกินหนึ่งเดือนกลุ่มต่อไปก็เข้าไปแล้วละ ทีนี้เขาก็ไม่ต้องลงแรงมากนัก รอคอยกลุ่มในเงามืดเคลื่อนไหวเพื่อขัดขวางพวกเขาดีกว่า


## ตอนที่32.

"ถึงวิธีนี้จะดีแต่อัตราการเสียชีวิตน่าจะสูง"ทางร้อยสามเสาหลักซุบซิบกันเสร็จก็เอ่ยประโยคนี้ออกมา หลงจือหยางยกยิ้มมุมปากเมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้องการ
"ผมกับเยว่ชิงจะเข้าไปด้วยทุกครั้งโดยที่เราสองคนจะไม่เคลื่อนไหวใดๆ ยกเว้นในกรณีที่คนตกอยู่ในอันตราย"หลงจือหยางพูดขึ้น ถึงแม้หลายๆ คนจะกังขาแต่พวกเขาย่อมรู้ดีว่าคู่รักคู่นี้ทรงพลังขนาดไหน อีกอย่างคนอย่างหลงจือหยางไม่มีทางผิดคำพูดเป็นแน่
คนคลั่งรักเมียก็ร้องเหอะออกมา ถ้าไม่มีภารกิจหอคอยของเยว่ชิงละก็ เขาคงไม่ต้องตามพวกนี้ไปด้วย เพราะยังไงต่อให้เยว่ชิงไม่ได้ลงมือเคลียร์หอคอยด้วยตัวเองก็ตามก็ยังได้คะแนนอยู่ดี ภารกิจก็แค่เร่งให้เคลียร์แต่ละชั้นเร็วขึ้นเท่านั้น
หลงจือหยางเลยเอาหลายๆ เรื่องมายำรวมกันเป็นเรื่องเดียว เมียต้องการคะแนนตามที่ระบบบอก เร่งระยะเวลาของหอคอยชั้นบนสุด เร่งคนในเงามืดให้ออกมา
ก็นะ...ปกติของคนฉลาด
"ดวงไม่ดีเท่าไหร่"เยว่ชิงก้าวเท้าเข้าดันเจี้ยนพร้อมกลุ่มของเสวียนอวี้ได้แต่บ่นอุบอิบ เมื่อบรรยากาศด้านในถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกสีเทาดำ ต้นไม้สีดำแห้งยืนต้น บนพื้นเต็มไปด้วยรอยแตกของดิน
"แค่กๆ เห็นแล้วแพ้ฝุ่น"สตรีที่เข้าร่วมกลุ่มได้เอ่ยขึ้น ภาพตรงหน้ามันสร้างความหดหู่แล้วยังมีความวังเวงอีกด้วย
"ไปกันเถอะ"เสวียนอวี้เดินนำเข้าไปทางด้านใน เยว่ชิงมองต้นไม้แห้งเหล่านั้น พวกมันยืนต้นตายราวกับถูกสูบพลังชีวิตออกไป เจ้าตัวมีหูกับหางโผล่ออกมาเพื่อเฝ้าระวัง แต่ละคนกระชับจิตวิญญาณตัวเองพร้อมต่อสู้ ไม่มีใครกล้าประมาทแม้แต่น้อยยามเข้าสู่สนามรบ
"แปลกจัง"จิวอิงพึมพำเบาๆ ปลาตัวสีดำที่ลอยอยู่ข้างๆ ส่ายหัวไม่สามารถจับสัญญาณใดๆ ได้ภายในดันเจี้ยนแห่งนี้ กลุ่มของพวกเขาเดินกันนานกว่าสิบนาทีทำให้บางคนรู้สึกอ่อนล้าจนจะก้าวขาไม่ไหว
"ใครมีจิตวิญญาณเป็นของมีคม ทำสัญลักษณ์ไว้ที่ต้นไม้ มาดูกันว่าเราเดินวนหรือเป็นทางที่ไม่มีที่สิ้นสุด"เยว่ชิงบอกตามความเข้าใจของตัวเอง คนในกลุ่มไม่มีใครคัดค้าน แต่ละคนเลือกต้นไม้แต่ละต้นแล้วเริ่มลงมือไปตลอดเส้นทาง
"พี่ครับ"จิวอิงเดินข้างๆ เยว่ชิงเอ่ยเรียก เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นอย่างกังวลจากนั้นก็แบมือให้เห็นปลาสีดำส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร ถ้าคาดการณ์ไม่ผิดที่นี่น่าจะเป็นดันเจี้ยนพ่อมดแห่งความตาย"ตามความทรงจำในเรื่องที่พิเศษ อย่างที่รู้กันดีว่าเทพจิ้งจอกไม่ได้อยู่ในตำหนักแต่ออกเที่ยวเล่นไปทั่วทุกภิภพ
"พ่อมดแห่งความตาย"เสวียนอวี้เอ่ยย้ำก่อนจะก้มมองมือตัวเองที่ถือเคียวยมทูตอยู่ เพราะเขาไม่สามารถสัมผัสสิ่งใดได้เช่นคนอื่นๆ
"ตามความเข้าใจของผม ผมคิดว่าเป็นพ่อมดแห่งความตาย อย่างแรกดินแดนที่อยู่อาศัยไร้ชีวิตชีวา ทางเข้าทางออกถูกปกคลุมไปด้วยเวทย์ระดับสูง และอย่างสุดท้ายคือศพคืนชีพ"เยว่ชิงเองก็มั่นใจเกินกว่าเก้าสิบเต็มร้อย
"พวกเราวนกลับมาที่เดิมครับ"เสียงของคนข้างหลังทำให้คนในกลุ่มหยุดชะงัก พวกเขาสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างตื่นตระหนกเยว่ชิงมองปลายเท้าของตัวเองที่ยืนบนผืนดินแตกระแหง มองสองข้างทางที่เป็นต้นไม้แห้งสีดำอย่างใช้ความคิด
"เราต้องทำลายม่านเวทมนต์ จุดกำเนิดน่าจะเป็นลูกแก้วหรือไม่ก็ค่ายกล"เยว่ชิงคลึงขมับปวดหัวตุ๊บๆ ไม่เคยจะต้องใช้ความคิดมากขนาดนี้เลยจริงๆ
"พอจะมีวิธีมองค่ายกลไหมครับ"คนด้านหลังเอ่ยถาม แต่ละคนเริ่มออกอาการล้า ราวกับทุกอย่างก้าวของพวกเขาถูกถ่วงด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ เรี่ยวแรงที่เคยมราวกับระเหยออกไปทุกครั้งที่ก้าวเดิน
"ความไม่ปกติ ถ้าผืนดิ้นแห้งแล้ง ต้นไม้ยืนต้นตาย กลับมีแหล่งน้ำเล็กๆ ต้นไม้งอกเงยเขียวสดแสดงว่าที่นั่นต้องเป็นค่ายกล แยกเป็นสองกลุ่มถล่มซ้ายขวา"
"งั้นผมไปทางซ้ายแล้วกัน"เสวียนอวี้เลือกคนเสร็จสรรพก่อนจะเดินไปทางซ้าย
"ครับ พวกเราไปทางขวา"เยว่ชิงเลยพยักหน้าแล้วพาคนอื่นๆ ไปทางขวา
เพียงพริบตาคนสิบกว่าคนก็แยกย้ายกันไปคนละฝั่งจากนั้นก็ทุ่มสุดพลัง พวกเขามีความคิดที่ว่าค่ายกลที่นี่กำลังสูบพลังชีวิตพวกเขาไปทีละน้อย เพื่อให้หลุดพ้นมีแต่ต้องทุ่มสุดพลังแล้วฝ่าออกไป
ตู้มมมม เสียงระเบิดดังสะนั่นจนพื้นดินสะเทือน รอยร้าวปรากฏที่ด้านบนศีรษะกำแพงค่อยๆพังทลายลง คนหลายคนทรุดนั่งลงกับพื้นสูดลมหายใจลึกๆรีบฟื้นคืนพลังวิญญาณเพื่อต่อสู้
"ฮึฮึฮึ"เสียงหัวเราะชวนขนลุกดังขึ้นก้องหู  เจ้าของดันเจี้ยนไม่ยินยอมที่กลุ่มคนที่เข้ามาฟื้นฟูความเหนื่อยล้า
ยามที่ดวงตาสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มหมองควัน แต่ละคนตัวสั่นไปด้วยความกลัว ไม่ต่างอะไรกับสายตาที่จ้องมองตรงมาจากหอคอย เยว่ชิงเป็นคนแรกที่หวาดกลัวต่อสายตาคู่นั้น มันมีทั้งพลังอำนาจที่ควบคุมจิตใจลดอาการต่อต้านและควบคุมความตาย
หลงจือหยางที่กลับจากที่ประชุมรับรู้ถึงความร้อนผ่าวที่ต่างหู เจ้าตัวตื่นตระหนกก่อนจะใช้มือแตะแล้วเคลื่อนย้ายไปที่เยว่ชิง
เพล้ง!!!เสียงกระจกแตกร้าวเป็นช่วงเวลาเดียวกับฝ่ามือของหลงจือหยางเคลื่อนมาปิดตาของเยว่ชิง ดาบนับหมื่นทะลวงดวงตาสีแดงกล่ำราวกับท้าทาย
ดวงตาที่มีเลือดออกมันค่อยๆหลี่ตาลงแล้วหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"ระวังชีวิตแกให้ดี"ดวงตาสีแดงกล่ำทั้งสองข้างหายไปอย่างรวดเร็ว หลงจือหยางจูบกลางศีรษะคนน้องให้หายสั่น
เจ้าสิ่งนั้นคือชั้นสุดท้ายบนหอคอย มันกำลังบอกว่ารู้ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา และครั้งนี้คือคำเตือน แต่สิ่งที่หลงจือหยางอยากรู้คือในที่ประชุมวันนี้ใครเป็นคนของมัน
เจ้าตัวขบกรามแน่นเนื้อตัวสั่นระริกไปด้วยความโกรธ ต่อให้มันเป็นเทพเจ้าแล้วยังไง คนที่กล้าแตะต้องเยว่ชิง เขาไม่ปล่อยมันแน่
"พี่ครับ"เยว่ชิงหันเข้ากอดหลงจือหยาง คนพี่สวมกอดคนน้องแน่นดวงตาวาวโรจน์อัดแน่นไปด้วยความแค้น ฝ่ามือคอยลูบแผ่นหลังปลอบคนรักที่เนื้อตัวสั่นเทา ริมฝีปากพรมจูบไปที่ขมับวนเวียนพูดซ้ำๆ
"เด็กดีพี่อยู่ตรงนี้"ปากก็พูดไปส่วนสายตาก็มองคนในทีมที่ในขณะนี้คนอื่นๆกระอักเลือดจนหมดสติ เหลือไม่ถึงสิบคนที่ยังคงสติไว้ได้แต่ก็ร่อแร่เหลือเกิน
ทางด้านเสวียนอวี้ก็สวมกอดจิวอิงที่ดวงตาเลื่อนลอยก่อนจะจ้องมองไปที่ดวงตาของหลงจือหยาง
"ฝากหน่อย ฉันจะเข้าไปเคลียร์ดันเจี้ยนด้านใน"เสวียนอวี้คิดว่าตอนนี้เขาควรระบายความรู้สึกออกมาให้มากที่สุด ยามนี้จิวอิงคงไม่รับรู้สิ่งใดฝากไว้กับหลงจือหยางจะดีที่สุด
"ไปเถอะ ฝากด้วย"หลงจือหยางไม่อยากออกห่างจากเยว่ชิงในช่วงเวลานี้ เพราะเยว่ชิงยังมีสติรับรู้ถึงความหวาดกลัวซึ่งแตกต่างจากจิวอิง
"เยว่ชิงครับ มองหน้าพี่หน่อย"หลงจือหยางประคองใบหน้าของคนรักให้เงยหน้าขึ้น จิ้งจอกน้อยกำเสื้อบริเวณอกไว้แน่น ดวงตาสั่นระริกคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส
"น้องกลัว"เสียงสั่นเครือของคนน้องทำให้หลงจือหยางแทบคลั่ง ทำได้เพียงระบายอารมณ์โดยที่ดาบบินว่อนไปทั่วฟาดฟันทุกสิ่งที่ขวางหน้าอย่างระบายโทสะ
ทางด้านเสวียนอวี้ก็ตวัดเคียวยมทูตของตัวเองตัดศีรษะกองทัพกระดูกนับแสน ที่ฟื้นขึ้นมาจำนวนมาก ยามที่โมโหเสวียนอวี้ก็ไม่น้อยหน้าหลงจือหยางเช่นกัน
ยามที่ชายผู้หนึ่งต่อกองกับกองทัพที่ไม่มีวันตายนับแสน สร้างความหวาดหวั่นให้กับพ่อมดในเสื้อคลุม แน่นอนว่าเจ้าพ่อมดตนนี้ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องสิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอน ยกเว้นค่ายกลวิญญาณที่มันสร้าง
แต่มนุษย์ก็ไม่ควรโมโหมันขนาดนี้ มันไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย
เสวียนอวี้ตวัดเคียวครั้งแล้วครั้งเล่า จนในที่สุดพลังเวทย์ของพ่อมอก็หมดไม่สามารถฟื้นคืนชีพกองทัพได้อีก มันนั่งตัวสั่นบนบังลังก์ทองคำ
"เจ้ามนุษย์ จะ...เจ้า ปล่อยข้าไปเถอะนะ"เสวียนอวี้ตวัดเคียวฉับเดียวจนมันตายคาที่ ก่อนที่เสียงเก่าแก่จะดังขึ้น
{ขอแสดงความยินดีกับผู้พิชิตดันเจี้ยนพ่อมดแห่งความตาย กำลังประมวลผล}
{ผู้ที่สังหารบอสของดันเจี้ยนเสวียนอวี้จะได้รับไอเทมต่อไปนี้
ลูกแก้วแห่งความตาย A
ลูกแก้วปลุกชีพคนตาย A
หนังสือวิญญาณทาส A}
"มันคงมีประโยชน์ในอนาคต"เสวียนอวี้เดินกลับไปหาคนอื่นๆมองภาพความวุ่นวายสภาพยับเยิน จากนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ หลงจือหยางกำลังสติแตกแต่โชคดีที่ยังควบคุมได้เพราะคนรักยังกอดอยู่ ไม่เช่นนั้นที่นี่อาจจะแตกเป็นเสี่ยงๆก็ได้
"กลับกันเถอะ"เสวียนอวี้กุมมือจิวอิงก่อนจะพากันออกจากดันเจี้ยน จากนั้นก็มีไอเทมรักษาวางเอาไว้ แต่ละคนที่หน้าซีดหมดพลังวิญญาณค่อยๆฟื้นขึ้นมา
"จบเรื่องเราค่อยคุยกัน"หลงจือหยางมองไปที่จิวอิงที่หมดสติทันทีที่ออกจากดันเจี้ยนที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของเสวียนอวี้ ก่อนจะมองคนน้องที่หลับไปแล้วเช่นกัน
"ไอ้ดวงตาสีแดงนั่น ได้"เสวียนอวี้พยักหน้าก่อนจะเดินตรงไปที่รถ
"อ่า เจ้าพวกมนุษย์"ร่างกายซีดผอมจนหนังหุ้มกระดูกถ่มเลือดสีดำออกจากปาก ขยับมือและขาที่ถูกโซ่รั้งติดผนังขยับมันเบาๆ
"คิดว่าจะทันเหรอ เจ้าพวกโง่"ตัวตนชั้นบนสุดของหอคอยระเบิดเสียงหัวเราะออกมา มันเลียริมฝีปากเมื่อเห็นความงามของจิ้งจอกขาวตนนั้น หากได้ลิ้มลองสักครั้ง คงเป็นการฉลองที่หลุดพ้นได้ดีแน่ๆ
มันถูกขังตั้งแต่ดินแดนเทพ แม้จะเคลื่อนย้ายจิตวิญญาณมาได้แต่โซ่พันธนาการเทพก็ยังไม่หลุด อีกทั้งยังส่งผลต่อพลังชีวิตของมัน มันจึงตัดสินใจสร้างความปั่นป่วนขึ้นมาบนโลก ตราบใดที่คนมีจิตวิญญาณที่มันมอบให้ทรงพลังแล้วตายในหอคอยหรือดันเจี้ยน
มันจะฟื้นฟูพลังและค่อยๆหลุดออกจากโซ่ได้แน่นอน แต่ยามนี้ราวกับมันถูกหยามจากคนที่มันมอบจิตวิญญาณให้ ทั้งๆที่ช่วยให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น พวกมันมันก็ควรจะตอบแทนเขาด้วยชีวิตมันสิถึงจะถูก
"เจ้าพวกทาสของข้า แย่งชิงเจ้าเด็กจิ้งจอกนั่นมาให้ข้า"ละอองสีดำรับฟังก่อนจะออกจากหอคอย ตรงไปยังพื้นที่ต่างๆซึ่งมันมีมากมายมหาศาล


## ตอนที่33.

"เยว่ชิง"หลงจือหยางพึมพำเรียกชื่อคนรักที่นอนหลับบนเตียงกว้าง ใบหน้างดงามที่หัวคิ้วขมวดเข้าหากันราวกับฝันร้าย หลงจือหยางใช้ฝ่ามือลูบศีรษะก้มหน้าจูบที่หน้าผากมนแผ่วเบา
หลงจือหยางไม่อยากให้เยว่ชิงต้องพบเจอเรื่องร้ายๆ แม้แต่ในฝันก็ตาม
เจ้าตัวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใช้ผ้าชุบน้ำหมาดๆ เช็ดไปตามร่างกาย เรือนกายบอบบางคนรักปรากฏแก่สายตาหลงจือหยางลูบคลำอีกฝ่ายก็จะคิดในหัวว่าจะขุนเจ้าจิ้งจอกน้อยให้อ้วนขึ้นยังไงดี เพราะทุกวันนี้คนน้องก็กินเยอะเพียงแค่ไม่อ้วนขึ้นเท่านั้น
เยว่ชิงที่นอนสลบอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองคนพี่ที่มีสีหน้าเป็นห่วงก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมา ยามที่เยว่ชิงยิ้มให้หลงจือหยางก็คลายกังวล โอบประคองเยว่ชิงให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะสวมกอดแนบแน่น
"ไม่เป็นอะไรแล้วนะ พี่ห่วงเธอแทบแย่"หลงจือหยางจูบขมับเบาๆ เยว่ชิงยกมือโอบกอดคนพี่กลับคืน ใบหน้าสวยซุกซบหัวไหล่หนา
"ผมขอโทษครับ"เยว่ชิงพูดเสียงเบา ถูไถใบหน้าน้อยๆ อย่างรู้สึกผิด ยิ่งตอนลืมตาขึ้นมาเห็นดวงตาของหลงจือหยางเต็มไปด้วยความกังวลและความห่วง เยว่ชิงก็รู้สึกผิด
"ขอโทษทำไม หืม"หลงจือหยางดันคนน้องห่างจากร่างกายนิดหนึง เพื่อมองหน้าจ้องตาอีกฝ่ายให้ชัดๆ ฝ่ามือหนากุมมือเล็กเอาไว้ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ให้คนน้องคลายกังวล
"ก็ ที่ทำให้พี่เป็นห่วง"เยว่ชิงอุบอิบก้มใบหน้าลงเก็บซ่อนใบหน้าแดงระเรื่อที่มันเขินอายต่อสายตาคู่คมที่จับจ้องมาอย่างไม่วางตา
"หึ เด็กบ้อง เรื่องแบบนี้ไม่ต้องขอโทษพี่ด้วยซ้ำ เป็นพี่มากกว่าที่ยังไม่แข็งแกร่งพอ"หลงจือหยางจับปลายคางคนน้องให้เงยหน้าขึ้น มองดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกอย่างเย้ายวน หลงจือหยางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
...มันใช่เวลาคิดลึกไหมเนี่ย
"อย่าว่าตัวเองแบบนั้นครับ พี่หยางของผมเก่งที่สุดในโลก"เยว่ชิงตื่นตระหนกยกสองมือทาบทับแก้มคนพี่ หลงจือหยางโอบกอดเอวบางเมื่อคนน้องถลาเข้าหาอย่างรวดเร็ว
...ตอนนี้คิดลึกได้ยังนะ
"อ๋อ พี่หยางของเยว่ชิงนี่เอง"หลงจือหยางคลี่ยิ้มออกมา จากนั้นก็ใช้ใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าคนน้องเอียงซ้ายเอียงขวาราวกับล้อเลียนคนรัก
"งื้อ อย่าแซวน้อง"เยว่ชิงที่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปก็ทิ้งตัวซุกหน้าอก
"เงยหน้าเร็วเข้า มอบจูบให้พี่หยางของเยว่ชิงหน่อยครับ อยากได้จูบหวานๆปลอบประโลมหัวใจ"หลงจือหยางที่เห็นคนน้องเขินอายก็เรียกร้องเล็กๆ เยว่ชิงสายตาลอกแลกยามที่หลงจือหยางให้จูบปลอบใจ พอคิดว่าเพิ่งผ่านเหตุการณ์ขวัญผวามาได้ไม่นานก็เงยหน้าขึ้น
"หลับตาก่อนครับ"เยว่ชิงตอบอ้อมแอ้มเสียงแผ่วเบา หลงจือหยางหลับตาพริ้มรอรับริมฝีปากนุ่มๆ
เยว่ชิงยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะหลับตาปี๋ยื่นริมฝีปากจุ๊บไปที่ปากของหลงจือหยางแล้วถอนตัวออกมาอย่างรวดเร็ว
หลงจือหยางที่คาดการณ์เอาไว้ก็รวบร่างคนน้องแนบลำตัว กดริมฝีปากจนเยว่ชิงครางออกมา เรียวลิ้นซุกซนกำลังไล่ต้อนลิ้นเล็กๆภายในโพรงปากที่กำลังพยศ
ในฐานะที่หลงจือหยางเป็นผู้ชายเอาแต่ใจ เขาย่อมต้องการปราบพยศให้สำเร็จโดยเร็ว ไม่นานคนน้องในอ้อมแขนก็ตัวอ่อนระทวย สิ้นฤทธิ์ภายในจูบเดียว
"แฮ่กๆ"เยว่ชิงหอบหายใจเล็กน้อย ในขณะที่หลงจือหยางก็ยิ้มออกมาเมื่อได้รับจูบหวานๆปลอบใจ เยว่ชิงยกกำปั้นทุบหน้าอกไปหนึ่งทีเมื่อเห็นคนพี่ทำหน้าระรื่น ทั้งๆที่บอกให้เขาเป็นฝ่ายจูบแท้ๆ อีกฝ่ายต่างหากที่ปล้ำจูบเขา
"โอ๋ๆ ไม่งอแงนะคะ"เยว่ชิงที่อยากจะต่อว่าคนพี่สักหน่อยก็หยุดชะงักและศิโรราบต่อ 'นะคะ' ของคนพี่เป็นที่เรียบร้อย
ทางฝั่งเสวียนอวี้ที่กำลังเช็ดตัวให้กับจิวอิงเมื่อเช็ดตัวเสร็จเรียบร้อยก็นั่งลงข้างๆยกมือของจิวอิงมากุม ริมฝีปากพรมจูบที่ฝ่ามือบาง มองคนน้องที่หลับตาพริ้มอย่างสงบบนเตียง
ไม่นานจิวอิงก็ลืมตาขึ้นมองเสวียนอวี้ที่กุมมืออยู่ข้างๆที่นั่งซึมก้มศีรษะวางบนหลังมือตัวเอง หัวใจดวงน้อยของจิวอิงอุ่นวาบ ตั้งแต่เกิดมาก็มีเสวียนอวี้ที่เป็นบุรุษคนเดียวที่เป็นห่วงเป็นใยขนาดนี้
ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าความเป็นห่วงที่คนในครอบครัวมอบให้กันจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้จิวอิงอยากลองให้โอกาสผู้ชายคนนี้ได้ลองเข้ามาเป็นคนในครอบครัวของเขา
ครอบครัวที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง
"พี่อวี้"เสวียนอวี้ที่นั่งคอตกเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแหบแห้งของจิวอิง สายตาคู่คมเห็นคนน้องยิ้มอย่างอ่อนโยนมาให้ หัวใจที่รุ่มร้อนราวกับถูกลาวาเผาไหม้จนร้อนกลายเป็นอุ่นวาบในทันควัน
"กินน้ำหน่อยนะ"เสวียนอวี้ปล่อยมือของจิวอิงจากนั้นก็ยกแก้วน้ำป้อนคนน้อง จิวอิงในตอนนี้ยังดูเหมือนเด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปด ทำให้เสวียนอวี้มีอารมณ์คุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เด็กน้อยคนนี้ไม่สมควรเจอเรื่องราวอะไรแบบนี้เลยจริงๆ
"อย่าห่วงเลยครับ ครั้งต่อไปผมไม่เป็นแบบนั้นแน่นอน"จิวอิงยกมือไปกอบกุมมือของเสวียนอวี้ คนพี่ตาโตปรากฏรอยยิ้มดีใจออกมา หากอีกฝ่ายมีหางคงส่ายพึบพับไปมาแล้ว
เสวียนอวี้พยักหน้ารับ ไม่ว่าคนน้องจะพูดอะไรเขาก็พยักหน้าทั้งนั้นแหละ ฝ่ามือหนาลูบศีรษะคนน้องก่อนจะยื่นหน้าผากไปแนบชิดกับหน้าผากอีกฝ่าย
เสวียนอวี้เองก็ลองเชิงแบบเก้ๆกังๆ ราวกับว่าสองจิตสองใจ ไม่รู้ว่าถ้าทำลงไปน้องจะรับได้ไหมจะรังเกียจรึเปล่า สิ่งที่เสวียนอวี้กังวลใจมากที่สุด คือคนน้องปิดกั้นหัวใจตัวเอง
จิวอิงหลับตาพริ้มยอมรับทุกการกระทำของอีกฝ่าย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันเพียงพอจะพิสูจน์ความจริงใจของผู้ชายคนนี้ เสวียนอวี้ที่เห็นคนน้องยินยอมหัวใจก็ลิงโลดขึ้นมา
"มั่นใจในตัวพี่ได้ไหม ทุกครั้งที่น้องทุกข์ใจ นึกถึงพี่เป็นตนแรกได้รึเปล่า พี่อวี้คนนี้อยากเป็นของน้องอิง แค่อิงอิงคนเดียว"เสวียนอวี้ถอนใบหน้าออกจากคนน้องในฝ่ามือแบมือของจิวอิงแล้วเอาแก้มแนบลงไป จากนั้นก็ช้อนสายตาขึ้นมาอย่างออดอ้อน
"พี่อวี้"จิวอิงเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ใจดวงหนึ่งอยากตอบตกลงกับอีกฝ่ายให้ชัดเจน ยอมรับใครสักคนเข้ามาในชีวิตที่จะสร้างครอบครัวในอนาคต แต่อีกใจหนึ่งก็หวาดกลัว บาดแผลที่ครอบครัวเก่าได้ทำเอาไว้มันสลักลงไปในจิตใจของเขา
"ผม"ดวงตาจิวอิงแดงกล่ำน้ำตาอุ่นๆหยดแหมะไหลลงแก้มขาว เสวียนอวี้ก้มหน้าลงเม้มริมฝีปากแน่น ใช้สองมือโอบกอดคนน้องใช้เสื้อผ้าตัวเองซับน้ำตา
"เข้าใจแล้ว พี่เข้าใจ ไม่ต้องร้อง"จิวอิงส่ายหน้าไปกับหน้าอกของเสวียนอวี้ ยิ่งได้ยินน้ำเสียงฝืนๆของอีกฝ่ายหัวใจดวงน้อยก็ตกไปที่ตาตุ่ม
"มะ...ไม่ใช่นะ"จิวอิงเงยหน้าขึ้นมองคนพี่อย่างตื่นตระหนก เสวียนอวี้ผินใบหน้าไปอีกทางตอนนี้เขายังไม่อยากมองหน้าคนน้องเท่าไหร่ ไม่อยากเข้าควบคุมบังคับจิตใจอีกฝ่ายให้ตอบรับเขาในตอนนี้
ต่อให้ต้องเริ่มต้นใหม่ รอใหม่อีกครั้งเขาก็ยังคงทำ ตราบใดที่มั่นใจว่ามีเพียงจิวอิงเท่านั้นที่เป็นของเขาและคนที่เคียงข้างจิวอิงได้ก็มีแค่เขาเช่นกัน ไม่มีทางยกจิวอิงให้ใคร
"พี่อวี้จะรักลูกๆไหม ถ้าเขาเป็น...เกอ"เสวียนอวี้ที่รอฟังก็หันควับคอแทบหักลมหายใจสะดุด ยามที่คนน้องอยากเข้าหอกับเขาแล้ว
"โอ้ อันที่จริงเราต้องผ่านการเป็นแฟนก่อน แต่ถ้าอิงอิงอยากเลื่อนขั้นเลยพี่ก็ไม่ขัด"เสวียนอวี้กลายเป็นคนจับต้นชนปลายในคำพูดของจิวอิงไม่ได้ขึ้นมาทันที เพราะตอนนี้เขาคิดถึงก้อนซาลาเปานุ่มๆหลายสิบก้อนวิ่งวนอยู่รอบลำตัวจากนั้นก็ยื้อแย่งอิงอิงไปนอนด้วย
ซาลาเปาก้อนที่หนึ่งกำลังกอดแขนจิวอิงแน่น ใบหน้าของเด็กชายจ้องมองคนพ่อราวกับศัตรู เสวียนอวี้หัวใจร้าวราน ได้แต่ร้องไห้กระซิกๆในใจ เมื่อลูกชายคนโตประกาศก้าวว่าจะเอามะม๊าจิวอิงไปนอนด้วย เป็นการยึดทรัพย์สินส่วนกลางของปะป๊าที่ไม่มีน้ำยาทำน้องคนที่สอง
เสวียนอวี้ที่ถูกลูบคมต้องยอมไม่ได้ กล่าวกับลูกรักว่าถ้าไม่ได้นอนกอดกันมะม๊าจะไม่ท้อง แต่ลูกชายกลับไม่ยินยอม
จนในที่สุดก็มีซาลาเปาก้อนที่สอง ที่ถลึงตาใส่คนพ่อและคนพี่ที่แย่งมะม๊าไป จิวอิงได้ถูกลูกคนที่สองกักขังควบคุมเอาไว้ เสวียนอวี้รู้สึกรับไม่ได้ ทำไมพี่น้องไม่ติดกัน มาติดคนเป็นแม่ทำไม แล้วพ่อคนนี้หมาหัวเน่าของบ้านรึ
เสวียนอวี้ประกาศก้าวว่าจะมีลูกเป็นสิบ จนในที่สุดก็มีซาลาเปาสิบคน พวกเราตกลงกันไม่ได้ว่าใครจะนอนกับมะม๊า จิวอิงยื่นคำขาดว่าเราจะนอนด้วยกัน
ซาลาเปาประกบซ้ายขวาของจิวอิงฝั่งละห้าคนส่วนเสวียนอวี้โดนไล่ออกนอกห้องเพราะพื้นที่ไม่พอ
แค่คิดก็หวาดผวา คอยดูเถอะเจ้าซาลาเปาแต่ละก้อน ฮึ่ม
คอยไปก่อนยังคิดไม่ออก
"ใช่แบบนั้นที่ไหนกัน"จิวอิงหน้ามุ่ย เสวียนอวี้ได้สติวางฝ่ามือบนหัวไหล่จิวอิงแล้วจ้องหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับเรื่องนี้เรื่องใหญ่มากจนจิวอิงประหม่า
"พี่จะรักลูกทุกคนแน่นอน ยกเว้นแต่"เสวียนอวี้ใช้คำพูดที่มีน้ำเสียงหนักแน่นในประโยคแรก ก่อนจะเอ่ยเสียงเครียดในประโยคถัดไป
"แต่ อะไรครับ"จิวอิงกลืนน้ำลายลงคอราวกับอยู่ลานประหาณ ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายจะไม่ยอมรับลูกๆของเขาใช่ไหมนะ
"ถ้าเจ้าก้อนซาลาเปากล้าแย่งอิงอิงไปจากพี่ สัญญามาก่อนว่าจะนอนด้วยกันทุกคืน"จิวอิงความคิดสะดุดลงหลังจากได้ยินคำพูดของเสวียนอวี้ นี่คือความเครียดของอีกฝ่าย ใจความสำคัญของอีกฝ่ายคือเรื่องนี้
"ได้ครับ"พอเห็นสายตาคาดหวังก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย เสวียนอวี้กำหมัดราวกับชนะแล้วร้องเยสออกมา จิวอิงมีสีหน้าปลาตาย ไม่รู้ว่าตอนนี้ในหัวของเสวียนอวี้มีอะไรอยู่บ้าง
เสวียนอวี้ยืดอกอย่างลำพองใจ ก่อนจะขิงบรรดาลูกๆในอนาคต ดูไว้นะเจ้าซาลาเปา มะม๊าของพวกเจ้าเป็นของปะป๊าแต่เพียงผู้เดียว
ถึงแม้อนาคตจะไม่แน่นอน แต่เสวียนอวี้ผู้ยอมศิโรราบต่ออิงอิงเมียรัก แน่นอนว่าต้องยอมศิโรราบต่อซาลาเปาทุกก้อน


## ตอนที่34.

ในอีกทางฝากฝั่ง กลุ่มคนทรงอิทธิพลบางกลุ่ม ภายในหัวของพวกเขาต่างก็ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงชวนขุนหัวลุกที่พวกเขาคุ้นเคย นายท่านของพวกมันที่ยื่นพลังอันลึกลับให้
"เจ้าพวกทาสของข้า แย่งชิงเจ้าเด็กจิ้งจอกนั่นมาให้ข้า"
แต่ละคนขมวดคิ้วมุ่นเมื่อในหัวของแต่ละคนปรากฏจิ้งจอกขาวเพียงตัวเดียวบนโลกนี้ และเป็นที่รู้จักกันดีว่าอีกฝ่ายทรงพลังแค่ไหนรวมทั้งคนรอบข้างที่เกี่ยวข้องโดยเฉพาะกองทัพสัตว์อสูร
"นายท่าน ข้าต้องการให้ท่านออกคำสั่งใหม่"ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟาหรูหรามองออกไปนอกคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยความพึงพอใจ แต่จะพอใจมากกว่านี้ หากมันอยู่ในกำมือของเขาแต่เพียงผู้เดียว
"นายท่านอาจจะไม่ทราบว่าอีกฝ่ายมีคนคอยปกป้อง ควรให้คำสั่งหาทางกำจัดผู้ชายคนนั้น ไม่นานนายท่านจะได้จิ้งจอกขาวไปแน่นอน"
"ชายคนนั้นชื่อหลงจือหยางครับ"สิ้นคำพูดไปได้ไม่นาน พวกเขาที่อยู่ในเงามืดก็ได้รับคำสั่งใหม่ออกมา
มันกลายเป็นว่าพวกเขาต้องกำจัดหลงจือหยางชายที่ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลก
"ฮ่าๆๆครั้งนี้แกตายแน่ไม่เด็กเวร"เสียงหัวเราะเสียงดังกังวานไปทั่วทั้งห้อง ชายคนนี้หลงจือหยางย่อมรู้จักดี เพราะชายคนนี้มีแซ่หลง
"อีกไม่นานตระกูลหลงต้องเป็นของกูแค่คนเดียวเท่านั้น ถ้าใครกล้าขวางกูจะฆ่าให้หมดทุกคน"ด้วยอำนาจของพลังและเงินตรา บางคนไม่สามารถเอาชนะสิ่งยั่วยวนได้ บทสรุปสุดท้ายก็กลายเป็นทาสของมัน
"หือ เปลี่ยนคำสั่ง ทำไมกันนะ"ชายในชุดสุภาพเรียบร้อยค่อยๆดึงหนังสือจากชั้นบนก่อนจะวางทับหนังสือสามเล่มที่อยู่บนแขน ก่อนจะก้มหัวทักทายเพื่อนร่วมงาน
"แถมยังเปลี่ยนเป็นหลงจือหยางอีก มีคนในตระกูลหลงจริงๆ"ชายคนนั้นพูดอย่างขบขัน หลายคนในแวดวงชั้นสูงต่างรู้กันดีอยู่แล้วว่าหลงจือหยางไม่แยแสตระกูลตัวเองแม้แต่น้อย
"แต่ว่านะ คงยาก"เขาพูดขึ้นพร้อมดันแว่นเข้าที่ ก่อนจะได้ยินเสียงเรียกของเพื่อนร่วมงาน
"อ้าว อาจารย์หวังยังไม่ไปสอนเด็กๆเหรอคะ"อาจารย์สาวเอ่ยถาม ตอนนี้ทั้งเขตมหาลัยมีแต่ปีสูงๆที่เข้ามาเรียน เนื่องจากเด็กๆหลายคนยังไม่เข้าโรงเรียนส่วนหนึ่งก็เพราะดันเจี้ยน ทางโรงเรียนเลยลดชั่วโมงการเรียนลง
"กำลังไปครับ เผอิญเด็กๆอยากรู้จักลักษณะจิ้งจอกขาวมากขึ้น"ว่าจบก็ชูหนังสือที่เพิ่งนำลงจากชั้นให้อีกฝ่ายดู
"แหม่ อาจารย์หวังเซียวหมิงนี่ละก็ ขยันจริงๆเลยนะคะ"อาจารย์สาวพูดคุยด้วยเล็กน้อยก็ขอตัว
หวังเซียวหมิงเขยคนโปรดของตาเฒ่าหวังเค่อซวนดันแว่นขึ้นก่อนจะพลิกนาฬิกาเพื่อดูเวลาก่อนจะจ้องหน้าปกตำนานจิ้งจอกเก้าหาง จากนั้นก็เดินไปยังห้องที่จะสอน
"น่าแปลกใจที่นายไม่เคลื่อนไหวไปกับเขาด้วย"บุตรชายคนเล็กของตระกูลหวังเอ่ยขึ้นกับคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม
"ฉันไม่วิ่งพาตัวเองไปตายหรอกไม่ต้องห่วง"เฉินอีตวัดสายตามองก่อนจะถามถึงเรื่องสำคัญ
"ไอเทมชิ้นนั้นที่ขายให้นายไปเป็นไงบ้าง"คนที่ขายไอเทมให้กับหวังจีเว่ยคือเฉินอีกับคนในกิลด์
"นายนี่ดูเป็นคนดีจริงๆ"หวังจีเว่ยเอ่ยชมพร้อมยกนิ้วโป้งให้
"ก็ไม่ได้ชั่วขนาดนั้นโว้ย"เฉินอีอยากจะพลิกโต๊ะใส่อีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดจริงๆ
"มีอะไรรึเปล่าครับ"เยว่ชิงที่เห็นหลงจือยืนมองโทรศัพท์ในมือราวกับว่าอยากปาทิ้งเต็มทน หลงจือหยางเก็บโทรศัทพ์ก่อนจะเงยหน้ามองเยว่ชิงที่สวมชุดนอนเส้นผมเปียกชื้นดูเย้ายวนสายตาทุกย่างก้าว
"เสวียนอวี้มันโทรมาบอกว่ามีการเคลื่อนไหวแล้ว"หลงจือหยางบอกอีกทั้งยังเดินเข้ามาหาโอบอุ้มคนน้องนั่งบนท่อนแขนก่อนจะวางบนเก้าอี้ พ่อบ้านคนหล่อแย่งผ้าซับผมก่อนจะซับผมให้คนน้องอย่างเคยชินราวกับทำเป็นประจำ
"ถ้าแค่นั้นไม่น่าเครียดเท่าไหร่นี่ครับ ก็พี่อยากให้เจ้าพวกนั้นออกจากเงามืดนี่น่า"เยว่ชิงพูดขึ้นหลังจากนึกขึ้นได้ว่าหลงจือหยางต้องการให้คนกลุ่มนี้เคลื่อนไหว เพราะนอกจากจะต้องการจับอีกฝ่ายก็ยังมีเรื่องของจำนวนคนที่เข้าร่วมอีกด้วย
"พี่ไม่ได้เครียดเรื่องนั้นครับ"หลงจือหยางพูดพรางสางผมให้อย่างเบามือจากนั้นก็โน้มใบหน้าก้มดมปลายเส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนิ่มมือ
"แล้วเครียดเรื่องไหน"เยว่ชิงเงยหน้าถาม
"เสวียนอวี้มันบอกจะมีลูกกับจิวอิงสิบคน พี่ยอมไม่ได้จริงๆ" เยว่ชิงยกมือตีแขนคนพี่ไปหนึ่งที เรื่องแบบนี้ยังจะขิงกันอีกเหรอเนี่ย นึกว่าตอนนั้นแค่อยากอวดกันเฉยๆ
"ไปอาบน้ำเลยครับ"เยว่ชิงดันหลังหลงจือหยางให้เข้าห้องน้ำ ก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียง ดึงผ้าห่มคลุ่มถึงแก้มขาวๆริมฝีปากภายใต้ผ้าห่มเม้มแน่น
เยว่ชิงนึกภาพตามที่เห็นลูกๆทั้งสิบคนวิ่งเล่นอยู่รอบตัว หัวใจดวงน้อยก็เต้นตุบตับอย่างรุนแรง ผ่านไปสักพักหลงจือหยางก็ออกจากห้องน้ำขึ้นไปนอนสวมกอดคนน้องตามความเคยชิน ใช้ปลายจมูกถูไถดมความหอมของคนรักก่อนจะหลับตาลง
"ทำไมถึงโทรไปบอกแบบนั้นละครับ"จิวอิงที่นั่งบนที่นอนเอ่ยถามหลังจากได้ยินเสวียนอวี้กำลังพูดถึงลูกชายลูกสาวอย่างเมามัน โดยที่ไม่ได้ถามจิวอิงเลยสักคำเดียว
"โถ่อิงอิง น้องไม่รู้อะไรตอนไอ้หยางมันจีบน้องเยว่นะ แถบจะหายใจเข้าก็มีเสียงบอกรักน้องเยว่ หายในออกก็มีเสียงบอกรักน้องเยว่ ยิ่งกว่าพี่อีก"เสวียนอวี้พูดขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆบนเตียง
"วันนี้ลองนอนเตียงเดียวกับพี่ดูนะ รับรองว่าพี่ไม่ทำอะไรน้องแน่ๆ"เสวียนอวี้เอ่ยอย่างมั่นใจ เทคนิคการหลอกล่อของเขามันล้ำเลิศยิ่งกว่าผู้ใดเสียอีก และที่สำคัญอิงอิงของเขาดูหลอกง่ายกว่าเยว่ชิงเยอะเลย
"ครับ"จิวอิงพยักหน้าตอบกลับไป ก่อนจะค่อยๆนอนลงดึงผ้าห่มคลุมถึงคอ เสวียนอวี้กะพริบตาปริบๆ พี่ไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยรึไง
ทางจิวอิงที่มองเสวียนอวี้ทำสีหน้าแห้งเหี่ยวก็ได้แต่ยกยิ้ม เจ้าตัวน้อยนอนตะแคงข้างหันใบหน้าไปทางที่เสวียนอวี้นอน จากนั้นก็ดึงแขนอีกฝ่ายมากอด
จิวอิงซุกหน้าลงที่ท่อนแขนแล้วหลับตาลงกลายเป็นเสวียนอวี้ที่นอนลืมตาตลอดทั้งคืน ตัวน้องนุ่มนิ่มมากอยากจับๆลูบๆดู ตัวน้องหอมมากอยากจูบไปทั่วทั้งตัว
จิวอิงที่นอนอย่างเฝ้าระวังเมื่อได้กลิ่นกายหอมๆของเสวียนอวี้ก็หลับลงอย่างง่ายดาย นอนหลับง่ายจนกระทั่งคนที่นอนข้างๆอิจฉา
ในช่วงเช้าหลงจือหยางนัดเพื่อนคนสนิทที่ไว้ใจได้จริงๆเข้าประชุม อย่างแรกเรื่องหอคอยชั้นบนสุด กลุ่มคนในเงามืดที่ซ่อนตัวจนถึงปัจจุบัน รวมทั้งการรับมือที่จะเริ่มขึ้นตั้งแต่วันนี้
"แกจะบอกว่านั่นคือเทพที่ถูกถีบลงมา"หลงจือหยางพยักหน้าเมื่อเสวียนอวี้ถาม
"งั้นก็ดี อยากลองดีกับเทพดูบ้าง"คุณชายโจวกับคุณชายจ้าวคนเดิมนั่งกอดคอกันอย่างสนิทสนมรักใคร่กันดี พวกเขาตีมือกันเบาๆก่อนจะหนักมากขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นทะเลาะกัน
คนในห้องประชุมนั่งท้าวคางมองดูเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด เพื่อเป็นการผ่อนคลายความตึงเครียดของสมอง
"โชคดีที่เรามีเจ้าสองคนนี้ บางทีประชุมครั้งหน้าเราควรมีขนมและเครื่องดื่มเพื่อนั่งชม"บุรุษหลายสิบคนในห้องพยักหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียง
"หมายความว่าไงคุณชายจ้าว ที่เจ้าเสวียนอวี้นั่นพูด"คุณชายโจวหันไปถามความเห็นจากเพื่อนรักเพื่อนแค้น
"คุณชายจ้าวคิดว่า ถ้ากิลด์หมื่นดาบไม่มีพวกเรา พวกเขาจะเหงามาก"คุณชายจ้าวกล่าวออกมาจากนั้นก็มองไปที่คุณชายโจวที่เอามือสีคางอย่างใช้ความคิด
"อ๋อ เป็นเช่นนี้เอง พวกเราแม่งโคตรสำคัญ ใช่ไหมเพื่อน"คุณชายโจวไม่รอช้ากอดคออีกฝ่ายแล้วยกยอปอปั้นตัวเองเสร็จสรรพ
"แน่นอนเพื่อน"คุณชายจ้าวกอดคอกลับคืน ก่อนทั้งคู่จะหัวเราะออกมาพร้อมกัน จากนั้นก็นั่งลงรอรับคำสั่งเพื่อทำภารกิจอันยิ่งใหญ่นี้
"เอาละ เรามาแบ่งทีมล่ากันดีกว่า"หลงจือหยางแสยะยิ้มมุมปาก ไม่มีใครท้าทายเขามานานแล้วเหมือนกัน แล้วก็...เขาจะทำให้รู้ว่าการท้าทายคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกจะได้รับผลของการกระทำแบบไหน
หลงจือหยางขอความร่วมมือกับเกาเทียนเย่ในการสร้างสนามพลังชั่วคราวบริเวณที่ตั้งกิลด์และแถวๆหอคอย แน่นอนว่าเกาเทียนเย่ไม่ขัดอีกทั้งยังกระจายเกอหลายๆคนที่สามารถใช้ความสามารถของสนามพลังได้ ไปอยู่ประจำจุดต่างๆ
หลงจือหยางค่อนข้างพอใจต่อการกระทำของกิลด์ตำหนักเทพอสูรไม่น้อย ก่อนจะคิดในใจว่าคืนนี้จะมอบคำขอบคุณให้กับเยว่ชิงยังไงดี
"นายคงพอรู้ว่ามีใครบ้างที่อาจจะอยู่ในเงามืด"เสวียนอวี้วางมือลงที่บ่าของหลงจือหยางแล้วบีบมันเบาๆ
"อืม คงไม่พ้นลุงใหญ่"หลงจือหยางพูดออกมาอย่างชัดเจนโดยไม่มีความลังเล เพราะโดยส่วนตัวก็เข้าใจสันดานของคนในตระกูลดีส่วนหนึ่ง
"มั่นใจมากว่าเป็นลุงใหญ่แล้วลุงรองแกละ"
"ขี้ขลาดเกินไป ถ้าอีกคนที่นึกได้ก็คงพ่อฉัน ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ มันก็เป็นหลักฐานสำคัญว่าฐานะพวกเขาไม่ได้มั่นคง"
หลงจือหยางมั่นใจว่าต้องมีคนพวกนี้แน่นอน ลุกใหญ่เกิดก่อนพ่อของเขา อีกทั้งยังมีความทะเยอทะยานที่ได้มาจากปู่ แต่น่าเสียดายที่พลังจิตวิญญาณอ่อนแอไปเล็กน้อย
ในขณะที่พ่อของเขาก็อยากนั่งตำแหน่งตระกูลจนตัวสั่น รอคอยการมอบอำนาจเบ็ดเสร็จไว้ในมือ โดยไม่รู้ว่าถูกชายชราที่เป็นพ่อแท้ๆหลอกใช้อีกที อย่างตาแก่นั่นไม่มีทางส่งมอบอำนาจให้ใครในเร็วๆนี้แน่ ตราบใดที่อายุขัยเพิ่มมาหลายพันปี
ในทางกลับกันเมื่อหลงจือหยางไม่รับตำแหน่ง ตระกูลหลงก็ยังยืนได้อย่างมั่นคงในฐานะที่เขามีอิทธิพลมากที่สุดในโลก หรือถ้าเขาตั้งใจรับตำแหน่งผู้นำจริงๆตระกูลหลงก็จะพุ่งทะยานอำนาจไปไม่น้อย
แถมคนปู่ก็คงไม่คิดจะกำจัดเขาง่ายๆเพราะเยว่ชิงเป็นตัวแปรสำคัญ ทั้งหลานชายหลานสะใภ้ต่างก็เป็นผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งมากที่สุดในโลก ชื่อเสียงตระกูลและอำนาจของตระกูลก็เพิ่มขึ้น


## ตอนที่35.

ตลอดช่วงเช้าที่ดวงอาทิตย์ทำหน้าที่ของมัน หลงจือหยางนั่งกระดิกขาบนเก้าอี้ ภายในห้องมืดมิดมีแสงสว่างเล็กน้อย ด้านในมีชายชุดดำที่สภาพใกล้ตายเต็มทนนอนกระจัดกระจายกัน
หลงจือหยางปิดปากหาวก่อนที่คนของตัวเองจะรวบรวมรายชื่อของคนที่มุ่งเป้ามาที่ตน
"มีอะไรจะสั่งเสียไหม"ภายในห้องที่เงียบงันน้ำเสียงที่หลงจือหยางใช้มันยิ่งเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่ปุถุชนทั่วไปยอมศิโรราบต่อราชาเบื้องหน้าอย่างแท้จริง แต่นั่นสำหรับคนทั่วไป ไม่ใช่ทาสของนายท่านของพวกมันที่ตอนนี้ไร้สติ
ร่างกายของผู้ที่ถูกกระทำต่างบิดเบี้ยวไม่น่ามีชีวิตรอดเกินสองชั่วโมง แต่คนเหล่านี้ไม่เพียงแต่ไม่ร้องออกมา ดวงตาสีแดงกล่ำไม่ใช่ดวงตาปกติของคนส่งแรงอาฆาตมาเนืองๆ
"น่าสนใจจริงๆ"หลงจือหยางพูดเสียงต่ำ ดาบขนาดใหญ่ปรากฏที่ด้านหลังก่อนจะพุ่งออกไปตามเจตจำนงของผู้ใช้เสียบเข้าที่ลำคอของเหยื่อ เลือดสีแดงไหลทะลักออกมาเสี้ยวพริบตาลมหายใจก็ดับลง
ดวงตาสีแดงกล่ำคืนสภาพเป็นดวงตาปกติ ร่างกายของมันค่อยๆสลายกลายเป็นเถ้าธุลี พลังวิญญาณค่อยๆลอยออกไปและทิศทางนั้นคือทางหอคอย
หลงจือหยางพยายามดึงพลังวิญญาณเข้ามาในดาบแต่จิตวิญญาณนั้นขัดขืนก่อนจะหายลับไปที่หอคอย
"ไอ้พวกไม่ได้เรื่อง"ยามที่พลังวิญญาณเข้าสู่ร่างกายลอยมาจากพื้นที่ห่างไกลจากหอคอย ผู้ที่สร้างหอคอยขึ้นมาด้วยพลังอันน้อยนิดของตัวเองก็ยิ่งไม่พอใจ
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หมากของเขาไม่เป็นไปตามที่หวัง เขาคนนี้ที่ก้าวข้ามความอมตะขึ้นมาเป็นเทพองค์หนึงได้สำเร็จ
"เป็นเรื่องจริงๆ"หลงจือหยางพึมพำออกมาสายตามองไปที่ยอดบนสุดของหอคอย จากนั้นสายตาก็ไปตกกลุ่มคนที่เหลือ ถ้าฆ่าทิ้งพลังวิญญาณก็จะคืนกลับไปที่หอคอย มีแต่จะทำให้หอคอยแข็งแกร่งขึ้น
"ไหนๆก็ไหนๆจัดการตระกูลหลงไปพร้อมเรื่องนี้เลยดีกว่า"หลงจือหยางผู้ชายเจ้าเล่ห์ผู้มากแผนการได้เดินทางออกจากห้องมืดแล้วไปนั่งประชุมลับๆกับกลุ่มคนสนิท ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันก่อนจะตกลงอย่างง่ายดาย ใครใช้ให้หลงจือหยางมีสีหน้าเจ้าเล่ห์ตัวพ่อขนาดนั้นกันเล่า
"แผนการก็ประมาณนี้"ทุกคนได้ฟังถึงแผนการคร่าวๆก็ได้แต่ร้องซี้ดในใจ นี่มันไม่ใช่แค่ล่มจมแค่ตระกูลเดียว แต่มันคือลากคนกลุ่มหนึ่งไปตายด้วยกัน
เป้าหมายของหลงจือหยางเป็นตระกูลหลง และคนในตระกูลหลงคือกลุ่มคนพวกนั้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป หลงจือหยางจะกลายเป็นฮีโร่ของผู้คนอีกครั้ง ในขณะผู้ที่เกี่ยวข้องกลายเป็นตัวหายนะของผู้คน
"ประกาศเรื่องนี้ออกไป ได้เวลาโต้กลับแล้ว"สิ้นคำพูดของหลงจือหยาง ผู้ที่เข้าร่วมประชุมได้แต่มุมปากกระตุก โต้กลับอะไรกัน ตอนที่เจ้าพวกนี้โผล่มาไม่ใช่พวกเรารึไงที่กระทืบพวกนั้นราวกับกระสอบทราย จะมาโต้กลับอะไรอีก เล่นสนุกก็พูดไปเถอะ
"รอชมความสนุกได้เลย"เสวียนอวี้ให้ความมั่นใจ เจ้าตัวรีบติดต่อสำนักข่าวก่อนจะร่ายรายละเอียดลงไป ไม่นานเมื่อเกิดการกระจายของแหล่งข่าวที่มีความน่าเชื่อถือรับรองโดยกิลด์หมื่นดาบผู้คนก็ตื่นตระหนกตกใจไปตามๆกัน
"รายการถ่ายทอดสดนายจะไปไหม"เสวียนอวี้หันมาถามหลังจากได้รับสายโทรศัพท์จากสำนักข่าวที่ใหญ่ที่สุด
"ได้โอกาส ก็เล่นใหญ่หน่อยแล้วกัน"พวกเขาสบตากันและกันก่อนจะหัวเราะออกมา เล่นใหญ่เรื่องอะไรถ้าไม่ใช่เรื่องตระกูลหลง
"ยินดีต้อนรับผู้ชมทุกท่านเข้าสู่รายกาย รู้ข่าวทันเหตุการณ์ ตอนนี้เราอยู่กับผู้นำกิลด์หมื่นดาบ ท่านหลงจือหยางแล้วนะคะ"นักข่าวสาวเอ่ยทักทายกับหลงจือหยางที่เป็นแขกรับเชิญกิตติมศักดิ์
"สวัสดีครับ"หลงจือหยางเอ่ยทักทายทั้งนักข่าวและผู้ชม ที่ตอนนี้ยอดชมการถ่ายทอดสดทะยานขึ้นหลักสิบล้านอย่างรวดเร็ว
"ท่านหลงจือหยางหล่อมาก โฮก"
"รายกายถ่ายทอดสดโคตรดีโดยเฉพาะแขกรับเชิญ"
"ขอเข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ สาเหตุที่รู้เรื่องราวเล่านี้เริ่มจากที่ไหนคะ"
"ผมบอกตามตรงว่ามาจากดันเจี้ยนพิเศษครับ เป็นดันเจี้ยนพ่อมดแห่งความตาย ตอนนั้นพวกเราได้เจอดวงตาคู่หนึ่ง แน่นอนว่าดวงตานั้นเป็นสิ่งที่อยู่บนหอคอยชั้นบนสุด"หลงจือหยางค่อยๆบรรยายถึงดวงตาคู่นั้น
"เชี่ย มันต้องน่ากลัวแน่ๆ แค่ฟังยังกลัวเลย"
"สิ่งนั้นมีอำนาจมากเกินไป คิดดูสิ มันไปโผล่ที่ดันเจี้ยนได้ด้วย"
"โชคดีไหมที่ไม่ใช่กิลด์อื่นไปพบ"
"มาในส่วนของผู้คน ท่านหลงจือหยางพอจะมีตัวอย่างให้ดูไหมคะ"นักข่าวสาวเอ่ยถาม ถึงผู้คนที่วิปริตถูกควบคุมโดยหอคอยอย่างเต็มรูปแบบ
"แน่นอนครับ เพื่อป้องกันคนไม่เชื่อ นอกจากจะมีพยานก็มีหลักฐานด้วยครับ"หลงจือหยางส่งสัญญาณให้นำกลุ่มคนเข้ามา
"กรี้ดดด ขออภัยค่ะท่านหลงจือหยาง"นักข่าวเป็นคนแรกที่กรีดร้องออกมา สภาพร่างกายบิดเบี้ยวดวงตาแดงดั่งเลือดไม่ว่าใครก็ตกใจทั้งนั้นแหละ
"ไม่เป็นอะไรครับ"หลงจือหยางพยักหน้า รายการถ่ายทอดสดก็ประมาณนี้
"กรี้ด กูกรี้ดตามนักข่าว"
"น่ากลัวไปไหม นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะ"
"น่ากลัวมากจริงๆ"
"อย่างที่ผู้ชมเห็นนะคะ ผู้คนที่ถูกพลังของหอคอยควบคุม แล้วเราจะป้องกันได้ยังไงบ้างคะ"
"อย่างที่ทุกคนเห็นนะครับ เราทำได้แค่จับตัวเขาเอาไว้เท่านั้น เนื่องจากมีหนึ่งคนที่คลุ้มคลั่งรุนแรงจนคนของผมตัดสินใจปลิดชีพอีกฝ่าย แต่พลังวิญญาณของคนๆนั้นดันลอยไปที่หอคอย"
"นั่นหมายความว่าถ้าพวกเขาตาย พลังวิญญาณของพวกเขาจะถูกสูบไปที่หอคอยทั้งหมด และหอคอยจะแข็งแกร่งขึ้น"
"นะ..นั่นไม่ใช่เรื่องดี"นักข่าวระร่ำระรักเอ่ยออกมา ถ้ายิ่งแข็งแกร่งการต่อสู้ก็ลำบากมากขึ้นและความเสียหายจะเกิดกับทางฝั่งมนุษย์มากกว่า หากคนเก่งๆตายหมดมนุษย์ทุกคนบนโลกจะต้องตาย
"ยากจะหลีกเลี่ยงครับ แต่เราเฝ้าระวังกันได้ เพราะผมให้ทางกิลด์ตรวจสอบแต่ละคนเรียบร้อยว่าเป็นใครมาจากไหน"หลงจือหยางยื่นแผ่นกระดาษรายชื่อให้กับนักข่าว
"ทุกวันนี้ก็นอนระแวงอยู่แล้ว พวกเราจะได้อยู่อย่างสงบตอนไหน"
"ต้องขอบคุณท่านหลงจือหยางจริงๆที่คอยสอดส่องให้พวกเรา"
"คนอื่นๆมีสิทธิ์ตายถ้าเข้าใกล้คนเหล่านั้น"
"ควรออกห่าง และหวังว่าร้อยสามเสาหลักจะลงมือทำอะไรสักอย่าง"
"เห็นด้วยกับเมนต์บน"
"นี่มัน"นักข่าวมือสั่นเล็กน้อยเมื่อรายชื่อนับร้อยมีแต่ตระกูลใหญ่ๆทั้งนั้นที่ชุบเลี้ยงมา
"กล่าวออกมาเถอะครับ ผมยินดีตอบทุกข้อสงสัย"หลงจือหยางเอ่ยอย่างใจกว้าง เมื่อทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขาวางแผนเอาไว้ ไม่งั้นจะเอารายชื่อมาทำไมล่ะ
"รายชื่อเหล่านี้มีแต่ของตระกูลใหญ่ทั้งนั้นเลยนะคะ"นักข่าวพูดออกมาอย่างไม่สบายใจ
"อะไรนะ ตระกูลใหญ่"
"อะไรกันเนี่ย ไม่ใช่คนพวกนี้มีทรัพยากรที่ดีกว่าคนทั่วไปรึไง"
"ครับ ถ้ามองในแง่ดีคือพวกเขาทำด้วยตัวเขาเอง แต่ว่า...ถึงแม้ผมจะแยกออกจากตระกูลหลงอย่างชัดเจนเมื่อหลายสิบปีก่อน แต่ก็คุ้นเคยการปกครองแบบตระกูลดี ถ้าคนมีอำนาจในตระกูลไม่สั่ง คนเหล่านี้ไม่มีทางลงมือ"
เพล้ง!!!ในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยความเงียบงัน เมื่อผู้เฒ่าตระกูลหลงคว้าไม้เท้ากระแทกแจกันหรูราคาหลายล้านในพริบตา ผู้คนในห้องต่างก็หยุดหายใจชั่วขณะ
"ดูมัน!ไอ้หลานไม่รักดี มันบอกว่าแยกจากตระกูลเราชัดเจนเมื่อสิบปีก่อน"ผู้เฒ่าหลงแทบจะลมจับ เมื่อหลงจือหยางป้ายความผิดลงที่ตระกูลหลงชัดเจน ต่อให้ไม่ผิดก็ไม่มีใครเชื่อ หรือต่อให้ผิดจริง แซ่หลงคนเดียวที่จะรอดคือหลงจือหยาง
"หมายความว่าถ้าตระกูลหลงทำผิด ท่านหลงจือหยางจะไม่ช่วยเหลือใช่ไหมคะ"นักข่าวเอ่ยถามเพื่อให้ผู้ชมสบายใจไปพร้อมกับเธอ ขนาดคนในห้องยังรู้สึกอกสั่นขวัญหายเลย
"ท่านหลงจือหยางไม่มีทางช่วยพวกนั้นอยู่แล้ว"
"ท่านหลงจือหยางเป็นวีรบุรุษสำหรับพวกเรา"
"คนในตระกูลหลงมีอะไรดี ถ้าดีจริงท่านหลงจือหยางคงไม่แยกตัวออกมา"
"แน่นอนครับ ลองคิดง่ายๆถ้าผมอยู่ฝั่งเดียวกับคนทำผิด ไหนจะดันเจี้ยน ไหนจะหอคอย จุดจบของพวกเราทุกคนย่อมเป็นความตายอยู่แล้ว"
"อย่าได้คิดว่าเรื่องที่ผมทำเป็นการทำเพื่อทุกคนเลยนะครับ ให้คิดแค่ว่าผมเองก็กลัวที่จะตายจะดีกว่า ผมไม่ใช่วีรบุรุษของผู้คนหรอก"หลงจือหยางพูดอย่างถ่อมตัว ยิ่งถ่อมตัวมากเท่าไหร่ ผู้คนจะสรรเสริญมากเท่านั้น แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ เขาต้องการเสียงของผู้คนสนับสนุนเขาให้มากที่สุดเพื่อจะกวาดร้างเรื่องราวเหล่านี้
เขายังไม่ทันได้มีซาลาเปาน้อยกับเยว่ชิง ไม่มีทางที่คนอย่างหลงจือหยางจะยอมตาย
"ท่านหลงจือหยางช่างถ่อมตัว"
"อย่าถ่อมตัวไปเลยท่านหลงจือหยาง พวกเรายืนเคียงข้างท่านเอง"
"พวกเราจะสนับสนุนให้เอง"
"แล้วเราจะมีทางรู้ไหมคะ ว่าใครถูกควบคุมไปแล้วบ้าง ที่ไม่ใช่แค่แสดงอาการชัดเจน"
"อันนี้ตอบยากจริงๆครับ อย่างรายชื่อที่ให้ไปพวกเขาถูกตีตราบัตรประจำตัวว่าเป็นเด็กกำพร้ากันหมด ทางกิลด์เองกว่าจะสอบสวนได้ขนาดนั้นก็ใช้เวลาไปไม่น้อยเหมือนกัน"
"แต่ว่าทางกิลด์หมื่นดาบกับตำหนักเทพอสูรไม่ได้นิ่งนอนใจหรอกนะครับ พวกเราจะตรวจสอบให้หนักมากขึ้นแล้วจะแจ้งทันที"
"โดยส่วนตัวที่ออกมาให้ข้อมูลเพราะอยากให้ระวังตัวกันไว้ครับ ตอนนี้ไม่ใช่แค่กิลด์หรือร้อยสามเสาหลักและบางตระกูลที่เป็นอันตรายต่อชีวิต ยังรวมไปถึงบุคคลธรรมดาที่มีความสำคัญ"
"อาจจะเป็นอาจารย์ภาคมหาลัย วงการแพทย์อะไรแบบนี้ครับ"
"ขอบคุณท่านหลงจือหยางมากเลยนะคะที่ออกมาให้ข้อมูลและเตือนถึงการเฝ้าระวังคนแปลกหน้าในช่วงนี้"
"ขอบคุณเช่นกันครับ"
เมื่อจบการถ่ายทอดสดที่สะเทือนไปทั่วทั้งโลก แท็กในเว็บสื่อสารชื่อดังก็เต็มไปด้วยแท็กกลุ่มกบฏ ผู้คนทั่วโลกตื่นตระหนกในเรื่องนี้
กลุ่มคนที่หลงจือหยางบอกว่าจะเป็นเป้าหมายอย่างแพทย์อาจารย์ก็มีหลายกิลด์ส่งคนไปดูแล เพื่อเป็นการแสดงออกว่ายืนเคียงข้างหลงจือหยางแถมยังได้ใจผู้คนไปเต็มๆ
ตามด้วยเสียงเรียกร้องถึงรายชื่อนับร้อย ทางหลงจือหยางเองก็ยินดีเพื่อให้ผู้คนได้ระวังคนกลุ่มนี้ไว้ก่อน และคนในตระกูลบางตระกูลอาจจะได้กวาดล้างครั้งใหญ่


## ตอนที่36.

"ฮ่าๆมันกล้าท้าทายข้า ใครให้ความกล้ากับมัน!"เมื่อเหล่าทาสส่งข้อความกลับคืนมา นายท่านของมันก็หัวเราะร่าในใจเต็มไปด้วยความแค้น เขาเป็นถึงตัวตนที่ยิ่งใหญ่เหนือสิ่งใด แต่กลับมีมดปลวกท้าทาย
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนอย่างเขาถูกมองข้ามแม้จะทรงพลัง ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มดปลวกกระจิดริดเหล่านี้กล้าท้าทายตัวตนที่ยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขาขนาดมหึมา ในเมื่อมันกล้าท้าทายเขาก็กล้าตอบโต้เช่นกัน
"อีกเจ็ดวัน คืบคลานออกจากเงามืดซะ แล้วประกาศตัวออกมาในฐานะกบฏ"ฝ่ามืออันแห้งเหี่ยวจนกระดูกโผล่ค่อยๆกางฝ่ามือออก ก้อนกลมๆสีแดงดำขยายขึ้นเรื่อยๆก่อนจะปรากฏที่ด้านนอกหอคอย
"ลิ้มรสความสิ้นหวังเสียเถอะ เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ"เสียงแหบแห้งหัวเราะร่า ดูตอนนี้สิ เขาสามารถตัดสินเป็นตายกับพวกมันได้ เขาทรงพลังขนาดนี้ แต่กลับ....
ในดินแดนลมปราณฟ้าดินอันแสนบริสุทธิ์ ดินแดนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือดินแดนหลงที่ถูกปกครองโดยหลงเยี่ยนตี้ หนึ่งในราชันผู้ยิ่งใหญ่ปกครองวังและดินแดนด้วยการเป็นทรราชสุดโต่ง
หลงเยี่ยนตี้มีสนมน้อยใหญ่นับร้อยคนไม่ต้องนับถึงบรรดาลูกๆที่ยีงมีชีวิตและเสียชีวิตตั้งแต่ในครรภ์
หลงเยี่ยนหมิงโอรสองค์ที่สองที่เกิดจากฮองเฮาตระกูลมากอำนาจไปด้วยกองทหารผู้ทะยานขึ้นสู่ฟ้าในฐานะเทพผู้เป็นอมตะ แต่กว่าจะเป็นเทพได้
หลงเยี่ยนหมิงฆ่าบรรดาน้องชายน้องสาว ใช้ทรัพย์ที่ขูดรีดจากประชาชนปรนเปรอให้กับตัวเอง เสพสมร่างหยินจนสตรีตายหลายศพ ก่อเกิดพลังอันมากล้น
หลงเยี่ยนหมิงมีความทะเยอทะยานตั้งแต่เกิด บิดาเป็นมังกรของแผ่นดินผู้นั่งบัลลังก์ทองคำ มารดาเป็นถึงหงส์คู่บัลลังก์มากไปด้วยอำนาจทางทหาร
ยามเกิดชีวิตของหลงเยี่ยนหมิงถูกรายล้อมไปด้วยข้ารับใช้ มีชีวิตที่สะดวกสบาย เงินทองมั่งคั่ง ทรัพยากรมหาศาล ถูกวางตัวเป็นผู้นั่งบัลลังก์ทองตั้งแต่เกิด
แต่เส้นทางชีวิตไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด บิดาเป็นดั่งมังกรของแผ่นดินไม่คิดจะยกบัลลังก์ให้ แต่เป็นหลงเยี่ยนหมิงที่แย่งชิงมันมาด้วยอำนาจทางฮองเฮา
เมื่อขึ้นครองบัลลังก์ ก็เป็นยิ่งกว่าทรราชสั่งประหาณนางสนมวังหลังให้ตกตายตามบิดาไป หากมีขุนนางทัดทานก็ฆ่าสิ้น
หลงเยี่ยนหมิงรู้สึกดีที่ได้ทุกอย่างมาในกำมือ แต่ความทะเยอทะยานของเขาไม่ได้มีเพียงแค่นั้น ยิ่งในตำราผู้ฝึกตนมีโอกาสที่ผู้คนบนโลกมีโอกาสทะยานเป็นเทพ
หลงเยี่ยนหมิงใช้ทรัพย์สมบัติไปกับการทะลวงพลังที่ยากลำบาก ก่อนที่เขาจะสามารถก้าวขึ้นเป็นเทพได้ในที่สุด ทิ้งบัลลังก์ทองโง่ๆที่แย่งชิงมาด้วยเลือดและชีวิตของผู้คนนับแสนทะยานขึ้นสู่ฝากฟ้า
จากนั้นหลงเยี่ยนหมิงก็ได้ค้นพบว่าอะไรคือผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง บัลลังก์ทองโง่ๆนั่นเทียบไม่ได้กับดินแดนที่เต็มไปด้วยความมั่งคั่ง ไม่เพียงแค่ตำหนักที่โออ่า แม้กระทั่งทางเดิน เสาหลายแสนต้น
"ข้าไม่สนว่าที่ผ่านมาในยามเป็นมนุษย์เจ้าจะกระทำสิ่งใดมาบ้าง แต่เมื่อได้รับโอกาสที่ขึ้นมาเป็นเทพจงละซึ่งกิเลสเสีย"นั่นคือสุรเสียงของผู้นั่งบัลลังก์ ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาแห่งสวรรค์ จักรพรรดิเทพ
"อี๋ กลิ่นตัวเจ้าช่างน่ารังเกียจสำหรับข้าเสียจริง หึ"เสียงเล็กๆนั่นมาจากเทพจิ้งจอกเก้าหาง ความงดงามยามแรกเห็นตราตรึงหลงเยี่ยนหมิง ไม่ว่าสตรีหรือชายใดที่เคยเสพสมจะทำให้อยากครอบครองจวนเจียนบ้าได้เท่าเทพองค์นี้
"มองอะไรของเจ้า"คนงามถลึงตา ดวงตากลมโตสีแดงสวยราวกับอัญมณี เส้นผมสีขาวเงินสว่างเช่นเดียวกับหางทั้งเก้าที่พองออกข้างลำตัว
หลังจากนั้นหลงเยี่ยนหมิงใช้เวลาในตำหนักเพื่อที่จะรวบรวมข้อมูลของเทพองค์อื่นๆก่อนจะตีสนิทกับเทพที่ยังละกิเลสไม่ได้ อีกครึ่งหนึ่งก็ตามเกี้ยวเทพจิ้งจอกเก้าหาง
จนกระทั่งเทพจิ้งจอกหนีเที่ยว ทางฝากฝั่งของหมิงเยี่ยนก็ถูกแม่ทัพคู่บัลลังก์จักรพรรดิเทพอย่างเทพแม่ทัพสวรรค์และเทพมารสังหารจับคุมขังคุกนรกข้อหาก่อกบฏต่อบิดาสวรรค์
รอบแรกที่พยายามหนีเอาตัวรอด หลงเยี่ยนหมิงถูกทำร้ายด้วยน้ำมือของสัตว์อสูรกึ่งสวรรค์นรก จากนั้นก็ถูกล่ามโซ่ตอกตรึงตะปูสวรรค์หนึ่งร้อยแปดจุด
เขาได้รับความช่วยเหลือจากหมากตัวหนึ่งที่วางเอาไว้ บรรดาเซียนที่กำกึ่งระหว่างเทพกับเซียน อีกฝ่ายเป็นเซียนผู้น้อยที่ยอมสละชีวิตเพื่อเขา เพียงแค่คำโป้ปดไม่กี่คำ หลงเยี่ยนหมิงก็หลุดพ้นออกมา ใช้พลังเฮือกสุดท้ายสร้างหอคอยขนาดใหญ่โดยที่ตัวเองอยู่ในชั้นบนสุด
พลังที่น้อยนิดเกิดการทะลักเกือบควบคุมไม่ได้ทำให้มิติบิดเบือน เกิดดันเจี้ยนไปทั่วโลก มนุษย์ครอบครองจิตวิญญาณส่วนเขาอยู่ในหอคอยที่ถูกจองจำอยู่ใต้ดิน เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาหอคอยก็ผุดขึ้นเหนือแผ่นดินของโลกมนุษย์
ยามแรกเขาคิดจะฆ่าพวกมันในครั้งเดียว ก่อนจะรู้ว่าพลังที่รั่วไหลไปคราวนั้นทำให้พลังเขาลดฮวบฮาบ แต่ในความโชคร้ายยังมีความโชคดี ใครก็ตามที่ตายในดั้นเจี้ยนหรือหอคอย พลังวิญญาณของพวกมันจะเป็นของเขา
หลงเยี่ยนหมิงจึงให้เวลาแค่สี่เดือนแต่ละชั้นในการพิชิต เพื่อค่อยๆสูบพลังชีวิตของพวกมัน มองดูมดปลวกกระเสือกกระสนหาหนทางรอด
จนกระทั่งเขาได้พบตัวตนของจิ้งจอกเก้าหางและอสูรสวรรค์กึ่งนรก นี่ไม่ใช่ว่าโชคเข้าข้างเขาหรอกรึ  สวรรค์เป็นใจขนาดนี้ หลงเยี่ยนหมิงคนนี้ต่างหากที่เหมาะกับตำแหน่งบิดาสวรรค์และเทพจิ้งจอกคนงามต้องเป็นของเขาแค่เพียงคนเดียว
มีเพียงเขาที่คู่ควร
ด้านนอกหอคอย ผู้คนต่างทยอยดันขึ้นรถตามที่ร้อยสามเสาหลักได้มีการสั่งเคลื่อนย้ายประชาชนออกจากพื้นที่โดยเร็ว โดยเฉพาะกลุ่มนักศึกษาที่ยังไม่พร้อมต่อการลงสู้ในสนามรบ
ภาพบรรยากาศที่เคยงดงามเต็มไปด้วยความหดหู่ ยามที่มองขึ้นไปบนฟ้าแล้วเห็นปากทางเข้าดันเจี้ยนขนาดใหญ่
เหล่าผู้คนที่ทรงพลังและมีผลงานมาก่อนต่างก็ยืนรอกันที่บริเวณหอคอย ไม่ว่าจะทางหน้าหรือด้านหลังที่มีแต่ต้นไม้
"มันเกิดขึ้นอีกแล้วสินะ"เยว่ชิงยู่ปากมองดันเจี้ยนขนาดใหญ่ ที่ใหญ่กว่าบอสกระต่ายเปิดดันเจี้ยนเสียอีก
"ได้รับเรื่องยังไงบ้าง"หลงจือหยางกอดคนงามในอ้อมแขนเอ่ยถามคนสนิทด้านหลัง
"ดันเจี้ยนในทุกๆประเทศหายไป ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางมาที่นี่ ทางร้อยสามเสาหลักประกาศอพยพผู้คนชั่วคราว"ผู้คนที่อาศัยในบริเวณใกล้เคียงกำลังทยอยอพยพในที่ปลอดภัยชั่วคราว
"ให้ทุกคนเตรียมพร้อมถ้ามันแตกก็ต้านจนกว่ากำลังเสริมจากที่อื่นจะมาถึง"หอคอยคราวนี้ไม่ได้ปรากฏบนพื้นดินแต่มันปรากฏบนท้องฟ้าที่กลืนกินบริเวฯหอคอยไปจนหมด แถมยังใหญ่กินพื้นที่ป่าไปถึงหนึ่งในสามส่วน
"มันร้าวแล้ว ต้านไว้"เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น ไม่นานบนท้องฟ้าก็คล้ายกระจกใสใบหนึ่งที่แตกออก ไม่นานสัตว์ประหลาดด้านในก็ทยอยออกมา
เยว่ชิงตื่นตะลึงเมื่อเห็นมังกรขนาดใหญ่กว่าพันตัว เพียงแค่สะบัดปีกคนด้านนอกก็แทบปลิว อีกทั้งตอนนี้ระบบก็ไม่อยู่ เพราะเดินทางกลับไปดินแดนเทพ เยว่ชิงวาดหวังให้ระบบของเขาทำสำเร็จ
"ไม่ต้องกลัวนะ ตราบใดที่พี่ยังยืนไหว น้องจะไม่เป็นอะไร"หลงจือหยางให้คำมั่นสัญญา เพราะรู้ดีว่าเยว่ชิงมีขีดจำกัดได้แค่ไหน
"ขอบคุณครับ ตราบใดที่พี่ยังยืนไหวผมก็จะไม่ยอมแพ้เช่นกัน"คนตัวเล็กกว่าจูบแก้มคนรัก ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความมั่นใจ
"ไปกันเถอะ"หลงจือหยางกุมมือคนน้อง พากันไปยังพื้นที่สงครามครั้งใหม่
"ท่านบิดาสวรรค์ ข้า"ระบบตัวน้อยแปรงกายเป็นเด็กห้าขวบ นั่งคุกเข่าทำความเคารพผู้ยิ่งใหญ่ต่อหน้าบัลลังก์ศักดิ์สิทธิ์
"โชคชะตาไม่อาจจะหลีกเลี่ยง คนมีชะตาของคน เทพมีชะตาของเทพ แม้แต่เราบิดาสวรรค์ยังมีวันแตกดับ หากแต่รับสิ่งนี้ไป"ลูกแก้วสี่ลูกลอยเข้าฝ่ามือน้อยๆของระบบ เจ้าระบบน้อยตาโตมองสิ่งที่อยู่ในลูกแก้ว
"พาระบบน้อยไปยังวิหารแห่งกำเนิด"สิ้นสุรเสียงของบิดาสรรค์ เซียนน้อยก็พาระบบไปยังวิหารแห่งกำเนิดซึ่งอยู่ห่างออกไป
ระบบตัวน้อยเดินตามมาถึงบ่อน้ำพุขนาดใหญ่ที่ส่งกลิ่นหอมโชยออกมาตลอดเวลา ยิ่งเข้าใกล้ความหอมก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น เจ้าตัวถึงกับเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะหนึ่ง
"ส่งลูกแก้วสี่ลูกนั่นลงไปในน้ำพุแห่งกำเนิด พวกเขาจะได้รับพลังคืนทันที"เซียนน้อยส่งรอยยิ้มให้กับระบบ ก่อนที่ลูกแก้วสี่ลูกจะถูกปล่อยลงในน้ำพุ
ยามที่ลูกแก้วแตะโดนผืนน้ำก็สลายไปเป็นไอแล้วหายไป
"ยามนี้ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าต้องกังวล"เซียนน้อยให้คำเชื่อมั่นแก่ระบบน้อยที่ทำหน้าเครียด
"ขอบคุณท่านมาก ข้าต้องไปแล้ว"ระบบเอ่ยลา เพราะต้องรีบกลับไปหาเยว่ชิง ไม่รู้ว่าลูกแก้วนั่นจะทำอะไรได้บ้าง
"ขอให้เจ้าปลอดภัย ขอให้ทุกสิ่งที่ใจปรารถนาสมดั่งที่หวังไว้"
"ข้าทำเช่นนี้ดีแล้วรึไม่"บิดาสวรรค์หันไปถามคนข้างกาย เทพแห่งโชคชะคาเพียงยิ้มรับมีทั้งพยักหน้าและส่ายหน้า
"หากท่านฝืนชะตาท่านก็เจ็บปวด การไม่แบกรับสิ่งใดเลยย่อมไม่หนักบ่า ไม่ว่าเป็นผู้ใดก็ตาม ตราบใดที่ยังไม่ดับสูญ ย่อมมีโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง"เทพแห่งโชคชะตาเพียงกล่าวออกมา ถึงแม้จะรู้เรื่องราวบางอบ่างได้ดีเช่นเดียวกับเทพพยากรณ์แต่เขาก็ไม่สามารถแทรกแซงได้ แม้กระทั่งการดับสูญของตัวเอง
"แม่ทัพสวรรค์ เทพมารสังหาร เทพจิ้งจอกเก้าหางและมารอสูรจิวอิง ชะตามักเล่นตลกเสมอ"เทพแห่งโชคชะตากล่าวถึงเทพทั้งสามและตัวตนที่ไม่สามารถระบุได้อีกหนึ่งตน
"เช่นเดียวกับมารดาสวรรค์ที่ก่อกบฏงั้นรึ"บิดาสวรรค์เอ่ย การที่เทพองค์ใหม่ยังไม่มีตำแหน่งที่มั่นคงอย่างหลงเยี่ยนหมิงกล้าก่อกบฏก็เป็นอันแน่ชัดว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ย่อมมีอำนาจไม่ต่ำศักดิ์ไปกว่าบิดาสวรรค์
"กระหม่อมมิกล้าออกความเห็นในเรื่องนี้"บิดาสวรรค์เพียงแค่นรอยยิ้มออกมา รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังเก็บเงียบ ถึงจะเป็นปกติสำหรับเทพโชคชะตาก็เถอะ
"จบเรื่องนี้แม่ทัพสวรรค์จะเป็นจ้าวผู้ปกครองดินแดนเทพ เป็นจักรพรรดิองค์ใหม่ที่ข้าแต่งตั่ง พร้อมทั้งมารดาสวรรค์เป็นเทพจิ้งจอกเก้าหาง พ่วงด้วยตำแหน่งแม่ทัพคู่บัลลังก์อย่างเทพมารสังหาร"
"เรื่องนี้ตามที่พระองค์เห็นสมควร"


## ตอนที่37.

ท่ามกลางมังกรนับพันตัวที่กระพือปีกกลางอากาศ กลุ่มคนที่เข้ามาใหม่ทยอยเข้าสู่สนามรบ ผู้คนนับแสนคนที่เป็นราวกับมดปลวกในสายตาของมังกร ต่างยืนประชันหน้าไม่เกรงกลัว ยามนี้เบื้องหลังของพวกเขาคือประชากรนับหมื่นล้านคน ในนั้นมีทั้งครอบครัว เพื่อน และคนสำคัญในชีวิต
{เปิดระบบถ่ายทอดสดไปทั่วโลก จงสิ้นหวังเสียมนุษย์ จงสยบต่อเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่}
น้ำเสียงเก่าแก่น่าขนลุกดังขึ้นไปทั่วทั้งโลก เบื้องหน้าของแต่ละคนปรากฏหน้าจอสี่เหลี่ยม ภาพที่พวกเขาเห็นคือมังกรที่ลอยตัวอยู่ด้านบนนับพันตัว ในขณะที่มนุษย์หลายแสนคนดูตัวเล็กไปเลย
"ไปกันเถอะ"น้ำเสียงนุ่มทุ้มของหลงจือหยาง เรียกสติของคนที่ยืนท่ามกลางสนามรบ พริบตาเดียวกลีบดอกไม้ก็ปลิวว่อนไปทั่วสนาม จากสตรีผู้มีจิตวิญญาณกระตุ้นความแข็งแกร่ง บางคนที่แข้งขาสั่นก็เริ่มก้าวขาได้อย่างมั่นคง
ภายในสนามรบเต็มไปด้วยพลังวิญญาณที่ปะทุออกมาจากการเรียกจิตวิญญาณเป็นจำนวนมาก เหล่าสตรีถอยออกไปอยู่ด้านหลัง โดยมีเกอที่มีจิตวิญญาณสัตว์อสูรประเภทป้องกันคอยดูแลและปกป้องเอาไว้
ในขณะที่เกอและบุรุษจับกลุ่มล็อคเป้าหมายก่อนจะพุ่งเข้าใส่ เกาเทียนเย่รับหน้าที่ยืนปักหลักอยู่ด้านหน้าสตรีหลายพันชีวิต เต่ายักษ์อ้าปากด้านในมีลูกไฟขนาดใหญ่ก่อนจะพุ่งขึ้นฟ้าเด็ดปีกมังกรให้ร่วง ยามที่เสียงดังตู้มสนั่นขึ้น สงครามก็เปิดฉาก
เยว่ชิงแปลงร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางกัดกระชากหางมังกรใช้ปลายเท้าฉีกทึ้งลำคอจนขาดออกจากกัน ยิ่งมีเวลาจำกัดเขาก็ต้องรีบปลิดชีพเหล่ามังกรให้มากที่สุด ด้านข้างยังมีหลงจือหยางคอยปกป้องไม่ให้มังกรตัวอื่นพุ่งเข้ามาขวางการฆ่าของเยว่ชิง
ดาบนับหมื่นเล่มลอยไปทั่วด้านบน ยามที่มังกรพยายามหลบหลีกก็เป็นช่วงเวลาที่โดนโจมตี ตราบใดที่มังกรร่วงลงพื้นดิน ผู้คนนับร้อยนับพันก็ใส่พลังรุมทึ้งจนเกิดแสงสีระรานสายตา
ท่ามกลางความสิ้นหวังที่ยังคงมีความหวังเล็กๆผู้คนต่างภาวนาขอให้มีปาฏิหาริย์ ขอให้ปาฏิหาริย์นั้นยังคงยืนหยัดเคียงข้างมนุษย์
ตู้ม!!! ลูกไฟจากปากมังกรพุ่งลงมานับร้อยลูก หลงจือหยางพยายามใช้ดาบปะทะเพื่อลดแรงของลูกไฟ ในขณะที่คนอื่นไม่มีความสามารถด้านป้องกันวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของเทพอสูรจิ้งจอกเก้าหางเต็มไปด้วยรอยเลือด ปลายหางฉีกขาดจากการปะทะกันได้เพียงห้านาที หลงจือหยางยืนขวางด้านหน้าคอยปกป้องจิ้งจอกที่อ่อนล้า ดาบหลายน้อยเล่มแตกหัก
"อ๊าก"เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่วทั้งสนาม เหล่าสตรีต่างช่วยกันปลดปล่อยพลังรักษาและการเยียวยาอย่างต่อเนื่อง บางคนที่แขนขาขาดก็ช่วยพยุงตัวเองและคนที่บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติพากันออกนอกสนามรบ
แพทย์พยาบาลสนามที่มีพลังระดับEขึ้นไปรีบมาช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้น ก่อนที่เปลจะทำการหามส่งไปที่เครื่องบิน เพื่อเคลื่อนย้ายไปยังโรงพยาบาลในที่ต่างๆโดยด่วน
ผู้คนทยอยล้มลงในช่วงห้านาทีแรกราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่น ผู้คนทั่วโลกได้แต่ปิดเปลือกตาลงเพราะไม่อยากรับรู้ในช่วงนาทีถัดไป แต่ละคนกลั้นเสียงสะอื้นเมื่อคนในภาพมีคนสำคัญของพวกเขาที่กำลังหายใจรวยริน
"แม่ครับ พวกเขาจะชนะ ใช่ไหม"เด็กชายตัวน้อยเอ่ยถาม ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างฝืนๆ ฝ่ามือหยาบจากการทำงานหนักในอดีตลูบหัวบุตรชายอย่างอ่อนโยน
"แน่นอนครับ ลูกช่วยภาวนาอวยพรให้พวกเขามีชัยก็พอ"สายตาจับจ้องไปที่หน้าจอสี่เหลี่ยม สองมือยกกุมภาวนา ขอทวยเทพอวยพรให้พวกเขามีชัยชนะ
จิ้งจอกขาวยืนหยัดขึ้นอีกครั้งกู่ร้องสุดเสียง ท่ามกลางเสียงตอบรับจากสัตว์อสูรทั้งหลาย ดอกไม้ปลิวไปทั่วสนามรบอีกครั้ง แรงกระตุ้นสร้างความฮึกเฮิม ผู้คนที่ยังสู้ไหวต่างก็ยืนหยัดอีกครั้ง แม้ผู้คนจะล้มลงหลายหมื่นคนที่กำลังอพยพไปยังพื้นที่ปลอดภัย
ฝากฝั่งมังกรไม่ได้น้อยหน้า ซากศพของมังกรเองก็หลายร้อยตัวเช่นกันที่สังเวยให้กับสงครามครั้งนี้ บอสมังกรกู่ร้องออกมาเปิดปากพ่นลูกไฟแรงลงพื้นดิน บรรดามังกรตัวอื่นย่อมทำตาม เป็นอีกครั้งที่หลงจือหยางใช้ดาบที่มีพลังวิญญาณที่ยังเหลืออยู่ใช้มันเพื่อปกป้องเยว่ชิงไปพร้อมคนอื่นๆ
"อั้ก"ดาบขนาดใหญ่ด้านหน้าหลงจือหยางหักลงเจ้าตัวทรุดลงคุกเข่ากับพื้น เยว่ชิงใช้หางประคองคนรักอย่างตื่นตระหนก ความโกรธเกี้ยวปะทุจนขนสีขาวแดงที่ชโลมไปด้วยเลือดพองขึ้น
"ดูแลให้ที"เยว่ชิงยื่นคนรักให้จิวอิงที่นั่งหน้าซีดประคองเสวียนอวี้ที่กระอักเลือดไม่แพ้กัน
"ครับ"เมื่อจิวอิงรับปาก เยว่ชิงก็พุ่งปะทะกับบอสมังกร ท่ามกลางเวลาที่เหลืออีกสามนาที มังกรตัวที่ใหญ่ที่สุดก็โมโหที่มนุษย์ต่ำต้อยกล้าท้าทาย มันพุ่งชนอย่างไม่ลังเล เยว่ชิงใช้ปลายหางที่เหลือเพียงแปดหางระดมทุบตี
เช่นเดียวกับมังกรที่อ้าปากกระชากหางสีขาวจนหลุดลอย จิ้งจอกขาวอ้าปากกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด มองคนหลายคนที่ช่วยกันเต็มเต็มพลังวิญญาณให้คนรักก็พุ่งเข้ากระแทกหางหนึ่งหางที่หลุดลอยไปแลกกับขาหลังหนึ่งข้างของมังกร
หลงจือหยางค่อยๆฟื้นคืนสติ ดวงตาคู่คมมองคนรักที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศหางที่ถูกกระชากหดหายจนเหลือเพียงสามหาง ยามที่ร่างกายร่วมหล่น บอสมังกรอ้าปากงับกลางลำตัวของจิ้งจอกขาว
ดาบนับหมื่นเล่มรวมเป็นดาบเดียวพุ่งทะยานฟันฉันที่คอของบอสมังกร ศีรษะมังกรขนาดใหญ่ที่หนักหลายตันตกกระทบพื้นจนผืนดินสั่นสะเทือน
หลงจือหยางพุ่งเข้าไปรับจิ้งจอกขาวสามหางที่หายใจรวยริน สตรีหลายสิบคนที่ยังไหวรีบตรงมาช่วยรักษา
"เยว่ชิงได้ยินพี่ไหม"มังกรตัวอื่นคลุ้มคลั่งก่อนจะพุ่งเข้าประชิดหลงจือหยาง เจ้าตัววางร่างของเยว่ชิงให้คนอื่นๆช่วย แววตาเต็มไปด้วยความกงวล ใจหนึ่งอยากอยู่กันคนรักแต่อีกใจหนึ่งก็ต้องปกป้องคนรัก
หลงจือหยางหลับตาลงก่อนจะสร้างดาบขึ้นมาใหม่นับหมื่นเพื่อปกป้องคนรักของเขาอย่างแน่วแน่ ตราบใดที่เขายังยืนไหว เยว่ชิงจะต้องไม่เป็นอะไร
จิวอิงดึงปลาวิญญาณสีขาวให้คอยปกป้องร่างจิ้งจอกอีกทีหนึ่ง เสวียนอวี้รีบรุดเข้าไปช่วยหลงจือหยาง
สตรีหลายคนค่อยๆทรุดตัวลงนอนแน่นิ่งเมื่อพลังวิญญาณหมดลง เกาเทียนเย่สั่งการให้อินทรีตัวใหญ่หอบร่างสตรีไปที่อื่น ไม่งั้นผู้คนจะล้มตายจำนวนมาก ใครที่สู้ไม่ไหวก็ต้องออกจากสนามรบ ดีกว่านอนให้มังกรเหยียบ
เยว่ชิงคืนร่างรอยเขี้ยวฝั่งลึกของมังกรค่อยๆหายไป ร่างกายค่อยๆฟื้นฟูกลับคืนเป็นปกติ ถึงแม้จะมีสตรีบางคนที่มีใจริษยาแต่ตอนนี้พวกเขาต่างยืนอยู่บนสนามรบหากเยว่ชิงเป็นอะไร หลงจือหยางอาจจะปล่อยให้มังกรถล่มพวกเขาแทน เพราะแบบนั้นช่วยเหลือเยว่ชิงก็เท่ากับช่วยชีวิตน้อยๆของตัวเอง
มังกรบนน่านฟ้าเมื่อไม่มีบอสคอยสั่งการ พวกมันจึงเข้าสู่ภาวะไร้สติ สิ่งเดียวที่มันรู้คือต้องฆ่ามนุษย์ทิ้ง ยามนี้แม้มังกรจะมีราวๆสี่ร้อยตัว แตกต่างจากประชากรมนุษย์ก็เหลือไม่ถึงห้าหมื่นคนเช่นกันที่ยังยืดหยัดในสนามรบไหว
หลงจือหยางที่พลังวิญญาณเต็มเปี่ยมก็มุ่งมั่นที่จะบั่นคอมังกรให้ตกตายกันลงไป แต่ถึงกระนั้นพลังวิญญาณย่อมมีวันหมด เป็นช่วงเวลาเดียวกับแสงสีขาวอ่อนโยนลงมาปกคลุมคนสี่คนในสนามรบ
หลงจือหยางมองร่างกายที่จู่ๆพลังก็เอ่อล้นออกมา เสวียนอวี้มองเคียวยมทูตที่สั่นสะท้านอย่างตื่นตัว เยว่ชิงคืนสภาพเป็นเทพจิ้งจอกเก้าหางอีกครั้งแม้จะหมดเวลาไปแล้ว จิวอิงมองการหลอมรวมปลากลืนวิญญาณสองสี
"อพยพผู้คนออกจากพื้นที่ ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด"เยว่ชิงตะโกนขึ้น ผู้คนที่ตื่นตระหนกก็ล่าถอยทันที เกาเทียนเย่รีบอพยพแบกร่างของคนที่หมดสติขึ้นหลัง ตามด้วยคนอื่นๆที่ช่วยกันแบกหาม
"ไปกันเถอะตาเฒ่า"คุณชายโจวที่แขนรุ่งริ่งประคองตาเฒ่าหวังเค่อซวนให้ออกจากสนามรบ จิตวิญญาณแต่ละคนแตกหัก หากเยว่ชิงไม่สั่งให้อพยพ เกรงว่าไม่เกินห้านาที จะมีคนอีกนับหมื่นสังเวยชีวิต
"เอาผ้าขาวมาคลุมร่างพวกเขาไว้ด้วย"ร้อยสามเสาหลักถอดถอนหายใจ ผู้คนที่ล้มตายส่วนใหญ่อยู่ระดับEที่อยากเข้าร่วม แม้พวกเขาจะไม่เห็นด้วยก็ตาม เพราะรู้กันดีว่ามีโอกาสตายสูง
"พวกเขาเป็นวีรบุรุษ รวมทั้งสี่คนนั้นด้วย"ผู้คนทยอยเดินทางออกห่างจากพื้นที่สนามรบ บางคนที่ยังคงไหวก็ช่วยกันนำร่างไร้วิญญาณไปยังพื้นที่ส่วนกลางเพื่อจัดพิธีหลังจบสิ้นสงครามครั้งนี้ อีกทั้งยังชดเชยให้กับทางครอบครัวของผู้ที่เสียชีวิต
"พี่ครับ"เยว่ชิงหันไปสบตากับคนรักราวกับจิตวิญญาณของพวกเขาได้เชื่อมต่อกัน พลังของพวกเขาเทียบเท่าระดับศักดิ์สิทธิ์แทบจะทันที หลังจากสิ้นบอสมังกรไป มังกรที่เหลือก็ไม่คณามือคนทั้งสี่
พวกเขาต่างปริดชีพพวกมันอย่างรวดเร็ว ก่อนสายตาทั้งสี่คู่จะมองตรงไปยังชั้นบนสุดของหอคอย
"ดูเหมือนว่างานของพวกเราจะยังไม่จบ"เสวียนอวี้มองเคียวในมือที่สลายหายไปก่อนมองไปยังหอคอยที่ตอนนี้พวกเขารับรู้ได้ว่าเจ้าเทพที่ก่อกบฏกำลังโมโหที่ไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง
"หลังจบพิธีไว้อาลัยให้กับเหล่าวีรบุรุษ ผมว่าเราควรบุกหอคอยเพื่อเคลียร์ชั้นที่สิบเอ็ดถึงสิบเก้าให้เร็วที่สุด"เยว่ชิงนึกถึงภารกิจของระบบเลยทีเดียว
"ไม่ ไม่ ไม่ เป็นไปไม่ได้ อ๊ากกกกก"เสียงร้องโหยหวยดังไปทั่วชั้นบนสุดของหอคอย ดวงตาสีแดงก่ำเต็มไปด้วยความเครียดแค้น ไม่ว่าจะเทพองค์ไหนก็ขวางหูขวางตาของมันไปหมด โดยเฉพาะแม่ทัพสวรรค์
"เป็นมัน เป็นมันที่แย่งชิงของของข้า"ไม่ว่าจะที่ไหนเมื่อไหร่ ที่มารดาสรรค์ตั้งใจจะก่อกบฏส่วนหนึ่งเพราะเทพพยากรณ์ได้กล่าวไว้ว่าเทพที่สมควรนั่งบัลลังก์จักรพรรดิเทพ คือแม่ทัพสวรรค์
มารดาสวรรค์ไม่มีทางยินยอม เพราะเดิมทีตนเป็นผู้ยิ่งใหญ่อยู่ใต้เพียงหนึ่งองค์อยู่เหนือเทพนับล้าน ไหนจะความโออ่าของตำหนัก การได้รับความเคารพกราบไว้ต่อเทพที่มีศักดิ์ต่ำกว่า
ในขณะที่เขาชื่นชอบเทพจิ้งจอกเก้าหางก่อนแท้ๆแต่ก็เป็นแม่ทัพสวรรค์ที่ได้ใจอีกฝ่ายไป ทำไมต้องเป็นมันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าสิ่งใดที่เขาต้องการ จะต้องเป็นเขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้ครอบครอง
ไม่ว่าจะเป็นบัลลังก์จักรพรรดิหรือเทพจิ้งจอกเก้าหางก็ตาม


## ตอนที่38.

หลังจากจบสงครามลงไปเพียงหนึ่งวันผู้คนต่างทยอยสวมเสื้อสีขาวดำเพื่อเป็นการไว้อาลัยให้กับผู้ที่เสียชีวิตในสงครามครั้งนี้ ในลานกว้างใหญ่เต็มไปด้วยโลงสีขาวที่จัดวางเป็นระเบียบกว่าหมื่นโลง ด้านบนมีช่อดอกไม้ที่ครอบครัวนำมาวาง ด้านหน้าคือกรอบรูปภาพของผู้เสียชีวิต
หลงจือหยางนำกิลด์หมื่นดาบเข้าร่วมไว้อาลัยพร้อมกับคนรักอย่างเยว่ชิงที่นำกิลด์ตำหนักเทพอสูร ทุกสายตาย่อมจับจ้องมาที่ตัวเอกของงานผู้ที่ยืนหยัดสี่คนสุดท้ายในการต่อสู้
เป็นอีกครั้งที่หลงจือหยางคือวีรบุรุษของผู้คนพร้อมด้วยคนรักที่นาทีนี้ไม่มีใครกล้าพูดว่าไม่เหมาะสมกัน
พิธีการจบลงด้วยความตรึงตราตรึงใจต่อผู้คน รายชื่อนับหมื่นนับแสนที่ต่อสู้ในครั้งนี้จะถูกจารึกในหน้าประวัติศาสตร์ส่งต่อเรื่องราวเหล่านี้ไปที่กลุ่มคนรุ่นหลัง
ร้อยสามเสาหลักเปิดประชุมชั่วคราวที่มหาลัย เป็นอีกครั้งที่นักศึกษาเข้ามาจัดเตรียมพื้นที่พร้อมทั้งน้ำและอาหารรองรับ คนในกิลด์บางส่วนไปรอที่กิลด์ บางส่วนเข้าร่วมหารือต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ครั้งนี้หลงจือหยางจะเป็นคนพูดและแจกแจงรายละเอียดแน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับภารกิจของเยว่ชิงที่จะเลื่อนเวลาให้เร็วขึ้น
ในที่ประชุมหลงจือหยางเล่ารายละเอียดของหอคอยในชั้นบนสุดแต่ไม่ได้เล่าออกไปทั้งหมด ในที่ประชุมร่วมโหวตก่อนจะสรุปออกมาเป็นข้อๆโดยมีความสำคัญดังนี้
กลุ่มกบฏถูกควบคุมด้วยผู้ที่สร้างดันเจี้ยนและหอคอยขึ้นมา ยามที่ดันเจี้ยนมังกรเปิดออกเจ้าสิ่งนั้นกล่าวว่าให้สยบต่อเทพเจ้า หลงจือหยางจึงวางกลยุทธ์ง่ายๆว่าท่าอีกฝ่ายเป็นเทพเจ้าจริงๆการจะฆ่าคนทั้งโลกในพริบตาคงทำได้แน่นอน
เพราะฉะนั้นตัวตนที่อยู่ในชั้นบนสุดอาจจะไม่ใช่เทพเจ้าและพลังอำนาจไม่มากพอ จึงไม่สามารถออกจากหอคอยได้ จากการคาดเดาของหลงจือหยางเองเลยกลายเป็นว่าหากมีการตายเกิดขึ้นเช่นเดียวกับผู้ที่ถูกควบคุม มีสิทธิ์ที่พลังวิญญาณจะถูกดูดไปที่หอคอยเช่นกัน
เพราะงั้นการเคลียร์หอคอยในชั้นถัดๆไป จึงมีการร่วมโหวตให้ทำการโจมตีพร้อมกันทั้งหมดและเคลียร์แต่ละชั้นโดยเร็วที่สุด
ผู้คนที่เข้าร่วมประชุมไม่มีใครขัดแย้งต่อคำพูดของหลงจือหยาง หนึ่ง....กลุ่มคนปกติที่ไม่รู้ว่าเบื้องหลังคืออะไร และสอง...กลุ่มคนที่กบฏที่เข้าร่วมประชุมครั้งนี้เพื่อหาแนวทางเฝ้าระวัง
หลงจือหยางไม่เกรงกลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นสกปรก แถมตอนนี้เขายังยั่วยุให้อีกฝ่ายโมโหแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ยิ่งตัวตนของหลงจือหยางท้าทายอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ ไฟแค้นก็จะปะทุขึ้นได้ง่ายๆและตลอดเวลา
เยว่ชิงได้แต่ยิ้มกับความฉลาดของหลงจือหยางที่มีศิลปะทางคำพูด นอกจากจะทำให้ฝ่ายกบฏโมโหจนแทบกระอักเลือด ยังช่วยเร่งเวลากำจัดเจ้าเทพโง่นั่นอีกด้วย ยิ่งฟังคนรักพูดมากเท่าไหร่ ปลายจมูกของเยว่ชิงก็เชิดมากขึ้น
ไม่ค่อยจะภูมิใจและอยากโอ้อวดเท่าไหร่ว่าคนรักของเขาดีที่สุด เลิศที่สุด เก่งที่สุด
เมื่อมติในที่ประชุมเป็นเอกฉันท์การบุกหอคอยชั้นถัดไปจึงเริ่มในวันพรุ่งนี้สำหรับคนที่พร้อม โดยที่หินวิญญาณหลงจือหยางแจกแจงถึงบุคคลทั่วไปที่อยู่ระดับFให้เลื่อนระดับEเพื่อเป็นการปกป้องตัวเองในกรณีที่ดันเจี้ยนแตก
"อย่าลืมว่าหินวิญญาณในชั้นที่สิบขึ้นไปมันมีพลังวิญญาณสองเท่าของชั้นที่หนึ่งถึงเก้า พอชั้นที่ยี่สิบก็คงสามเท่า"เมื่อหลงจือหยางพูดจบแต่ละคนก็ตาวาววับ
จากปกติการยกระดับต่ำสุดไประดับต่อไปของบุรุษหรือสตรีจะใช้ประมาณหนึ่งร้อยก้อน แต่หากสองเท่าของพลังวิญญาณก็ใช้เพียงห้าสิบก้อนเท่านั้น
หลงจือหยางยกยิ้มมุมปากก่อนจะพูดต่อไป
"ยิ่งชั้นสูงขึ้นมากเท่าไหร่ทรัพยากรก็มากตามไปด้วย เกรงว่าแต่ละชั้นจะกว้างกว่าชั้นแรกๆอยู่มาก เพราะเจ้านั่นต้องการแรงกระตุ้นให้คนเข้าหอคอย"เพียงเท่านี้หลงจือหยางก็บรรลุวัตถุประสงค์
"ฉันเห็นด้วยทุกกรณี"
"ฉันด้วย"
"เช่นกัน"
เมื่อจบการประชุมหลงจือหยางก็พาเยว่ชิงกลับห้อง ใบหน้าหล่อเหลาซุกหน้าท้องคนรักอ้อมแขนแกร่งโอบเอวบางเอาไว้ เยว่ชิงมองหลงจือหยางที่คุกเข่ากอดเขาไว้ ก็ใช้นิ้วมือสางผมให้คนรักเบาๆ
"อย่ากลัวไปเลยนะครับ"เยว่ชิงยิ้มออกมานิดๆเมื่อรับรู้ถึงคลื่นอารมณ์ที่แผ่ออกมา คงเป็นช่วงเวลาที่ร่างกายเขามีเลือดท่วมตัว หลงจือหยางเลยจำภาพนั้นติดตาและกังวลว่าจะเกิดเหตุการณ์ซ้ำรอย
"เราต่างก็ได้พลังเทพคืนมา ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ผมก็ไม่อ่อนแอนะครับ นี่นะคือเทพจิ้งจอกเชียวนะ"เยว่ชิงหัวเราะคิกคัก หลังจากแสงสีขาวโอบล้อมร่างกายของเขายังถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆและนิสัยของเขาในตอนเป็นเทพอีกด้วย
"แม่ทัพสวรรค์ ลูกแอปเปิ้ลที่ข้าขโมยจากตำหนักบิดาสวรรค์อร่อยรึไม่"เทพจิ้งจอกซุกซนไปตามเรื่องราว เพราะความซนจนได้เจอกับแม่ทัพสวรรค์ผู้ที่หล่อเหลาที่สุดบนแดนเทพ
"จิ้งจอกน้อย ข้ายังไม่ได้กิน นั่นของบิดาสวรรค์"หลงจือหยางพูดกับคนรักก่อนจะบีบปลายจมูกคนรัก ตอนนั้นแทบจะพาอีกคนขังคุกข้อหาขโมยผลไม้ของบิดาสวรรค์
"ฮึ่ม ท่านนี่มันน่าโมโหจริงๆ แต่ว่าคิดไม่ถึงเลยนะครับพี่เสวียนอวี้คือเทพมารสังหาร แต่ว่านะสองคนนั้นไปรู้จักกันตอนไหนเวลาอยู่ดินแดนเทพ"เยว่ชิงขมวดคิ้วเล็กๆ ตอนที่ไปวิ่งเล่นคุยกับมารอสูรจิวอิง ตอนนั้นไม่เคยเจอเทพมารสังหารสักครั้ง
หลงจือหยางลุกขึ้นนั่งข้างๆโอบกอดคนรักที่ตอนนี้หูและหางทั้งเก้าโผล่ออกมาที่ด้านหลัง ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้นเคย ตอนอยู่ดินแดนเทพเขาในฐานะแม่ทัพสวรรค์ไม่ได้มีความรู้สึกรักใคร่ต่อใคร แต่มีคนหนึ่งที่คอยกวนใจตลอดเวลา
เทพจิ้งจอกเก้าหางที่ตนมักจะรำคาญในช่วงแรกก่อนจะกลายเป็นความอุ่นใจที่เห็นอีกฝ่ายเจื้อยแจ้วได้ตลอดเวลา
"งืม ถ้าอยู่ดินแดนเทพผมต้องเป็นฝ่ายรุกพี่ก่อนแน่ๆ พอโดนพี่รุกก่อนแบบนี้ก็รู้สึกดีสุดๆไปเลยครับ"เยว่ชิงใช้หัวถูไถไปตามหน้าอกอีกฝ่ายก่อนจะเงยหน้าพรบจูบปลายคาง
"เมื่อเรากลับไป พี่จะชดเชยให้"
"ฮิฮิ พูดแล้วนะครับ ถ้าท่านแม่ทัพสวรรค์ไม่ขอเทพจิ้งจอกแต่งงาน ผมจะไปโวยวายกับบิดาสวรรค์"หลงจือหยางคลี่ยิ้มออกมา นี่สิถึงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของคนรัก แม้ตอนเกิดมาจะมีนิสัยแบบนี้แต่เพราะดันเหลือตัวคนเดียวเลยได้แต่ซุกซ่อนตัวตนเอาไว้
"ครับ วันนี้เราพักผ่อนกันก่อนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ไปเคลียร์ดันเจี้ยนกัน"
"ครับผม"
ช่วงเช้าผู้คนที่สามารถต่อสู้ได้ต่างก็มารวมตัวกันที่หอคอย โดยเฉพาะเกอหลายร้อยคนที่เกาเทียนเย่ไปเกณฑ์เข้ามาใหม่ แน่นอนว่าคนในกิลด์หมื่นดาบประกบแบบตัวต่อตัว เพื่อให้เกอหลายร้อยคนนี้ได้สร้างผลงานให้มากที่สุด
"เมื่อวานร้อยสามเสาหลักประกาศออกไปเรื่องของการชวนบุรุษและสตรีในการยกระดับ ทางตำหนักเทพอสูรเลยประกาศออกไปบ้างโดยขอความร่วมมือกับกิลด์หมื่นดาบ"เสวียนอวี้บอกกับเยว่ชิงที่ยืนมองเกอเกือบพันคนที่ยืนรวมกัน
"ทำไมประกาศออกไปแค่บุรุษกับสตรี"พูดจบก็เอียงคอสงสัย
"ขั้นต่ำการใช้หินวิญญาณ ทางร้อยสามเสาหลักเลยให้กิลด์ตำหนักเทพอสูรตัดสินใจ"
"แล้วใจแล้วละ"จิ้งจอกขาวพยักหน้างึกงัก บางคนก็ใช้หินวิญญาณน้อยนิด บางคนก็ใช้มหาศาล
"ไม่ต้องห่วงคนในกิลด์หมื่นดาบแค่กระทืบอสูรแล้วลากมาให้เกอเหล่านี้ฆ่า ส่วนพวกเราก็ยืนดูเฉยๆ"เสวียนอวี้คว้ามือจิวอิงขึ้นมาจูบแผ่วเบาหลังพูดจบ มารอสูรจิวอิงที่ได้ความทรงจำคืนมาทั้งหมดก็ได้แต่ยิ้มเขินๆ
จิ้งจอกขาวตัวน้อยไหนเลยจะยอมยื่นมือไปทางหลงจือหยาง แน่นอนว่าไม่ทำให้ผิดหวังนอกจากจะจูบแล้วยังทาบทับใบหน้าให้แนบลงที่ฝ่ามือแล้วถูแก้มตัวเองไปอีกด้วย
คนอื่นๆ"..."แจกอาหารหมา ไม่เกรงใจใครจริงๆ อิ่มมากแต่ไม่ขอบคุณ
"ไปกันเถอะ เลิกสนใจไอ้พวกมีคู่"เฉินจงอีได้แต่แค่นเสียงหัวเราะ รอให้กูมีบ้างเถอะ จะอวดเช้าอวดเย็นแม่งเลย...หมั่นไส้
คนอื่นๆได้แต่ส่ายหน้า อิจฉาก็พูดมาเถอะท่านเฉินจงอี โดยเฉพาะคนในกิลด์อัศวินสีชาดที่แทบจะยกมือกุมขมับที่หัวหน้ากิลด์เป็นแบบนี้
ไม่นานพวกเขาก็ทยอยขึ้นมาที่ชั้นสิบเอ็ด เมื่อบานประตูเปิดออกก็ได้ยินเสียงเก่าแก่แบบเดิมดังขึ้น
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบเอ็ด ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
เมื่อเอ่ยจบบานประตูก็ปิดลง หลงจือหยางจับมือเยว่ชิงยืนอยู่ด้านหลัง ไม่คิดเข้าร่วมนอกจากจะมีคนตกอยู่ในอันตรายจริงๆถึงจะลงมือ
เมื่อครบสิบนาทีหมาป่าจำนวนมากก็ปรากฏพร้อมผู้นำทัพอย่างหมาป่าตัวยักษ์ที่สูงราวๆสี่เมตรกว่าๆ ถ้าเป็นชั้นที่ยี่สิบพวกมันอาจจะเป็นแม่ทัพที่ยืนเคียงข้างบอสประจำชั้น
"โจมตี"เฉินจงอีพูดขึ้น ผู้คนก็แยกย้ายกันออกไป เมื่อผ่านความเป็นความตายจากดันเจี้ยนมังกรความคมและความแม่นยำของฝีมือพวกเขาก็พัฒนามากขึ้นไปอีกขั้น ในขณะที่บุรุษในกิลด์หมื่นดาบทำการทุบตีให้ลากมาให้เกอที่จับคู่ได้เป็นคนฆ่า
เยว่ชิงยืนพิงหลงจือหยางมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นเต้น มองดูเกอกระต่ายสุดน่ารักกระโดดขึ้นลงกระทืบหมาป่าก็ได้แต่ปิดปากเมื่อเจอความน่ารักเข้าไปเต็มๆและดูเหมือนบุรุษที่จับคู่จะโดนตกไปเสียแล้ว
ตามที่หลงจือหยางกล่าวไว้ว่าชั้นนี้ต้องมีขนาดกว้างกว่าและของรางวัลย่อมดีกว่า เมื่อเคลียร์ชั้นนี้จบแต่ละคนก็แยกย้ายเพื่อไปดูดซับหินวิญญาณเร่งการยกระดับ
เพียงแค่วันเดียวผู้ที่ข้ามผ่านระดับFไประดับEก็นับพันคน ระดับEไประดับDนับร้อยคนและที่สำคัญระดับDไประดับCได้มากถึงยี่สิบคน นี่นับว่าเป็นเรื่องน่ายินดีที่ทางร้อยสามเสาหลักประกาศออกไป
และยิ่งทำให้ผู้คนกระตือรือร้นที่จะเข้าร่วมโดยเฉพาะคนระดับFที่อยากยกระดับจิตวิญญาณ ไม่เพียงแค่ปกป้องตัวเองได้แต่ยังปกป้องครอบครัวได้อีกด้วย
ตลอดสามวันที่ผ่านมามีการเคลียร์หอคอยในทุกๆวัน โดยที่ไม่มีสิ่งใดออกมาขัดขวาง ไม่ว่าจะเป็นดันเจี้ยนหรือกลุ่มกบฏก็ตาม
"ดูเหมือนคลื่นลมสงบก่อนพายุจะมาเลยนะครับ"เยว่ชิงย่นจมูก สัญชาตญาณของเขามันบอกว่าจะมีเรื่องวุ่นๆมาในเร็ววัน


## ตอนที่39.

หลังจากผ่านหอคอยชั้นที่สิบห้าทางร้อยสามเสาหลักก็ประกาศหยุดพักชั่วคราวเป็นเวลาสามวัน เป็นเหตุให้เยว่ชิงหยุดพักคุยกับระบบที่กลับมาแล้ว ส่วนหลงจือหยางไปประชุมกับเสวียนอวี้
"เป็นงี้นะ....เรื่องมันก็แบบ....แล้วก็เป็นแบบ..."ระบบที่กลับมาถึงก็ได้แต่มึนงง ใครกินเด็กน้อยขี้อายของเขาไป ส่วนที่สิงร่างอยู่ก็คงเป็นนกแก้วนกขุนทองพูดเก่ง เล่าเก่ง อวยคนรักเก่ง
"ระบบฟังอยู่ไหม"จิ้งจอกขาวสะบัดหางทั้งเก้าพรึบพรับ ใบหูสีขาวลู่ลงอย่างน่าสงสารยิ่งเจ้าตัวน้อยยกผ้าห่มปิดครึ่งหน้ากระมิดกระเมี้ยน
[แน่นอนโฮสต์]โดนเข้าสิงอยู่จริงๆสินะ ระบบได้แต่ปลอบใจตัวเอง
"เนอะ หลงจือหยางน่ะนะ...."
[....(-_-)....]ระบบก็ยังคงฟังเด็กน้อยขี้อวด ที่ยังคงเล่าเรื่องราวความหล่อของหลงจือหยางตลอดหลายชั่วโมง ไม่คิดเลยว่าการหายไปไม่กี่วัน เด็กน้อยของเขาจะมีเรื่องเล่ามากขนาดนี้
"พลังวิญญาณมันผันผวนหนักมากจริงๆ นายเลยบอกให้ทุกคนหยุดสามวันสินะ"เสวียนอวี้ยืนพิงขอบหน้าต่างมองยอดบนสุดของหอคอยจนเห็นพลังวิญญาณที่เลือนรางหมุนวนอยู่ข้างๆ
"แล้วจะเคลื่อนไหวไหม"เสวียนอวี้หันไปถามเพื่อความแน่ใจ หลงจือหยางส่วยศีรษะ เรื่องบางอย่างเข้าไปขวางก็ยิ่งยุ่งและที่สำคัญบางครั้งก็ต้องปล่อยวางลงไป อย่างที่เทพโชคชะตาเคยพูด ไม่ว่าจะคนหรือเทพต่างก็มีชะตาของกันและกัน
"รอฟังข่าวดีกว่า"หลงจือหยางตัดสินใจว่าจะไม่ยุ่งในเรื่องนี้ ทางเสวียนอวี้เองก็พยักหน้าต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกลับไปนอนกอดคนรักให้คุ้มกับที่พักผ่อนสามวัน หรืออาจจะไม่ถึง
"กลับบ้านเป็นแล้วรึไง"หวังเค่อซวนเอ่ยทักลูกชายคนเล็กที่มีสีหน้ายียวนไม่หยี่ระต่อคำทักทายของคนพ่อเลยสักนิดเดียว
"ก็นี่บ้านผม ถ้าพ่อไม่ให้ผมเข้าบ้าน ผมจะไปจุดธูปฟ้องแม่"เมื่อโดนลูกชายตัวดีข่มขู่คนพ่อก็เงียบกริบ ไม่ว่าอะไรในเรื่องนี้อีก
"แกก็เพลาๆบ้างละ"หลายวันที่ผ่านมาในตระกูลหวังนอกจากหวังเค่อซวนก็ลูกชายตัวดีที่เข้าหอคอย จนตอนนี้จิตวิญญาณอีกฝ่ายอยู่ระดับC ถึงแม้จะขัดคำสั่งของเขา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าภาคภูมิใจในตัวบุตรชายไม่น้อย
"หือ แน่นอนครับ"หวังจีเว่ยกระตุกยิ้มมุมปาก ตาแก่ปากแข็งเสียจริง
"หวังจีเว่ย กินข้าวเย็นที่บ้านไหม"หวังเซียวหมิงที่เดินลงบันไดเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องครัว
"ถ้าไม่กินข้าวที่บ้านแล้วผมจะกินที่ไหน"หวังจีเว่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์ การที่เขาอยู่บ้านนี่มันแปลกตามากเลยรึไงกัน
"พี่ก็แค่ถามนั่นแหละ"หวังเซียวหมิงคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นการต่อต้านเล็กๆ
....ใช้ช่วงเวลาชีวิตที่เหลือไปเถอะ ก่อนที่จะไม่ได้ใช้ร่วมกับครอบครัว
"ทำอะไรกันวุ่นวายจริงเลย"ผู้เฒ่าหลงเจียนเจี๋ยเอ่ยถามเมื่อคนรับใช้กำลังวุ่นวายจัดเตรียมสถานที่
"เห็นพี่ใหญ่บอกให้ฉลองที่เด็กๆหลายคนในตระกูลเลื่อนระดับจิตวิญญาณ"หลงจือฮ่าวเอ่ยออกมา ทางผู้เฒ่าหลงก็พยักหน้าเข้าใจ เรื่องน่ายินดีแบบนี้ก็ควรฉลองๆจริงๆ
และอีกหลายตระกูลที่จัดงานเลี้ยงฉลอง
ยามค่ำคืนที่มีแสงไฟสีขาวสลัวมี เสียงหัวเราะเฮฮาเต็มไปด้วยความสุขแทบจะปรากฏทุกพื้นที่ในยามค่ำคืนนี้ ผู้คนที่อยู่ในเงามืดต่างก็ได้รับข้อความสำคัญ ยามนี้ต้องชั่งใจระหว่างครอบครัวหรือความยิ่งใหญ่ในอนาคตในช่วงนาทีสุดท้าย
"ลงมือเดี๋ยวนี้" เพียงประโยคนี้ประโยคเดียว เสียงหัวเราะเฮฮาก็กลายเป็นเสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงม
ท่ามกลางแสงไฟสลัวมีควันและเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นมา เหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นแค่พื้นที่เดียว มันเกิดในหลายพื้นที่ แน่นอนว่ามีการประโคมข่าวขึ้นมาในชั่วพริบตารายการข่าวก็เข้าสู่การถ่ายทอดสด
"คงต้องเรียกประชุมร้อยสามเสาหลัก"หวังเค่อซวนที่นั่งดื่มกับลูกเขยเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินขึ้นไปที่ห้องนอนเพื่อกดปุ่มฉุกเฉินเรียกประชุม
"เวลานี้เหรอครับ"หวังเซียวหมิงขมวดคิ้ว เมื่อหวังเค่อซวนเดินขึ้นชั้นสองของตัวบ้านเจ้าตัวก็เดินตาม
"ยังไงพ่อฝากดูหวังเจียวมี่กับหวังจีเว่ยหน่อยนะ ไม่รู้ว่าประชุมกินเวลากี่โมง"หวังเค่อซวนเดินเข้าห้องยามที่เปิดประตูเข้าไปดวงตาก็พร่าเลือนขึ้นมาทันควัน ทุกย่างก้าวต่างก็แข็งทื่อจนก้าวขาไม่ออก
"ได้สิครับ ผมจะดูแลอย่างดี"หวังเค่อซวนมองปลายมีดที่เสียบจากด้านหลังทะลุหน้าอกฝั่งซ้าย ยามที่หันไปมองก็เห็นลูกเขยตัวเองดันแว่นตาขึ้นแล้วแสยะยิ้มออกมา
"อีกไม่นาน พวกเขาจะไปอยู่กับคุณพ่อนะครับ"หวังเซียวหมิงคลี่ยิ้มออกมา เมื่อทุกอย่างใกล้จะสำเร็จ
"ไอ้ อั๊ก"หวังเค่อซวนสมกับเป็นตาเฒ่าที่ทรงพลัง จนขนาดที่ปลายมีดเสียบทะลุหัวใจขนาดนี้ยังสามารถด่าออกมาได้ หวังเซียวหมิงเลยดึงมีดออกแล้วเสียบใหม่ซ้ำๆจนในที่สุดหวังเค่อซวนก็แน่นิ่ง
"นะ...นี่มันอะไร"หวังเจียวมี่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใสที่ไหลรินจนบดบังภาพเบื้องหน้า เจ้าตัวพยายามส่ายศีรษะปฏิเสธความเป็นจริงว่าคนที่ลงมือฆ่าพ่อของเธออย่างเลือดเย็น ไม่ใช่คนที่ตัวเอกรักและเป็นพ่อของลูกเธอ
"อ่าาา...เห็นแล้วสินะ"หวังเซียวหมิงก้าวพริบตาประชิดตัวอีกฝ่าย ฝ่ามือกอบกุมลำคอบางก่อนจะกระชากให้เข้าห้องของหวังเค่อซวนจากนั้นก็ปิดประตู
"ตอนแรกว่าจะให้ไปอย่างไม่ทรมานเสียอีก"หวังเซียวหมิงถอนหายใจอย่างเสียดาย หวังเจียวมี่ยกมือกุมมือใหญ่ที่กอบกุมลำคอ ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวไปด้วยความทรมาน ดวงตาคู่สวยทอประกายความเกียจชังอย่างชัดเจน
"อึก...เคย รักกัน...บ้างไหม"หวังเจียวมี่เค้นเสียงเอ่ยถาม
"อ่า คงต้องตอบความจริงสินะ"เมื่อเห็นท่าทีของหวังเซียวหมิง หวังเจียวมี่ก็หลับตาลงไม่เพียงแค่หัวใจที่ร้าวราน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำท่าไม่รักกันมากเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งแตกสลาย
"ผมไม่เคยรักคุณเลยสักนิด ที่ทำทุกอย่างก็เป็นเพียงแผนการเท่านั้นแหละ ลาก่อนนะ...ที่รัก"คมมีดเฉือนเข้าที่ลำคอก่อนที่เลือดจะทะลักออกมา หวังเซียวหมิงเริ่มลงมือทำลายห้องของหวังเค่อซวนก่อนจะออกจากห้อง
เสี้ยวพริบตาแส้สีแดงเพลิงก็ตวัดเข้าที่หน้า หวังเซียวหมิงกระโดดหลบทันควันมองน้องเมียแล้วแสยะยิ้มออกมา
"นึกว่าต้องไปหาถึงที่เสียอีก"หวังเซียวหมิงเลียริมฝีปากเมื่อเห็นหวังจีเว่ยยืนหอบหายใจราวกับกำลังบ้าคลั่ง
"ไอ้เหี้ยเอ้ย พ่อกูพี่กูไปทำอะไรให้มึงฮะ"ยิ่งอีกฝ่ายหงุดหงิดมากเท่าไหร่หวังเซียวหมิงก็ยิ่งชื่นชอบ หากได้เอาน้องเมียขึ้นมา ได้ปราบพยศอีกฝ่ายบนเตียงไม่รู้จะดีขนาดไหน
"เอาชนะกูให้ได้สิไอ้ลูกหมาแล้วกูจะบอก"หวังเซียวหมิงเอ่ยท้าทาย ไม่นานหวังจีเว่ยก็พุ่งเข้าใส่
"แกคิดจะทำอะไรไอ้ลูกทรพี"ตาเฒ่าหลงเจียนเจี๋ยมองบุตรชายคนโตที่ลงมือฆ่าผู้คนในตระกูล อีกทั้งคนในตระกูลบางส่วนยืนเคียงข้างอีกฝ่าย
"คิดอะไรนะเหรอ ผมก็จะสร้างความยิ่งใหญ่ของตระหลงไง"อีกฝ่ายตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยิ่งตอนนี้คนอื่นๆนอนตายแทบเท้าจะเหลือก็แต่น้องชายขี้ขลาดและคนตระกูลหลักบางส่วน
"โดยการกำจัดลูกหลานในตระกูล แกมันบ้าไปแล้ว"ผู้เฒ่าหลงพูดจบก็กระอักเลือดออกมา ด้านหลังยังมีคนในตระกูลทยอยล้มตายส่วนหนึ่งเกิดจากพิษที่ได้รับ ยิ่งเห็นก็ยิ่งกระอักเลือด
"บ้าแล้วยังไง ผมเป็นลูกคนโตแท้ๆ แต่พ่อมองข้ามไปส่งต่อผู้นำตระกูลให้กับมัน"อีกฝ่ายชี้ไปที่หลงจือฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆไม่ยินดียินร้ายในสิ่งที่เกิดขึ้น ยามนี้เขาลงเรือลำเดียวกันแล้ว มีแต่ต้องไปให้สุดทาง
"แกมันไอ้ลูกไม่รักดี ไม่ว่าแกหรือไอ้จือฮ่าวทั้งๆที่ฉันมอบตระกูลให้แก แต่แกก็ยังทำเรื่องแบบนี้อีก"
"ไม่ใช่ว่าพ่อรอให้หลงจือหยางกลับมารึไง ผมก็แค่หุ่นเชิดแล้วผมผิดตรงไหนถ้าจะทำแบบนี้ สร้างตระกูลหลงที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมา ผงาดขึ้นโดยมีผู้คนบูชากราบไหว้"
สุดท้ายความยาวนานในค่ำคืนเฉลิมฉลองก็นองไปด้วยเลือด ตระกูลหลงเริ่มต้นที่ความโลภก็จบที่ความโลภ ถ้าจะผิดก็ผิดที่การเลี้ยงดูให้เจริญรอยตามความคิดเดิมๆของตระกูล
....ไม่ว่าจะต้องเสียสละอะไรสำคัญแค่ไหน ตราบใดที่ตระกูลหลงยิ่งใหญ่ได้ก็ต้องทำ
อนิจจา ผู้เฒ่าหลงสิ้นตระกูลหลงก็ล่มสลาย
"กระดาษใบนี้จากกิลด์หมื่นดาบ"เฉินจงอีที่ยืนมองท้องฟ้าและแสงไฟหลากสีก็ก้มมองกระดาษก่อนที่หัวคิ้วจะขมวดเข้าหากัน ใบหน้าเรียบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจ
"จีเว่ย ผู้เฒ่าหวัง"อีกฝ่ายเร่งรีบไปหา ใช้เวลาไม่นานก็เห็นหวังจีเว่ยเปลือยท่อนบน กำลังถูกพี่เขยตัวเองโลมเลียร่างกายอย่างหยาบโลน
"แม่งเอ้ย"เฉินจงอีตะโกนออกมาอย่างโมโห หวังเซียวหมิงที่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็จิ๊ปากพุ่งไปทางด้านหลังแล้วเผาเรือนต่างๆให้วอดวายก่อนจะหายไปในความมืด
"จีเว่ย"เฉินจงอีรับร่างสะบักสะบอมของหวังจีเว่ย มองร่องรอยสีกุหลาบตามหน้าอกของอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์ แม้อีกฝ่ายจะเป็นบุรุษแต่ใบหน้าดันคล้ายคลึงกับหวังเจียวมี่ผู้เป็นพี่ ถ้าคนไม่รู้ก็อาจจะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นเกอมากกว่าบุรุษ
"จงอี เจ็บ"หวังจีเว่ยเม้มริมฝีปาก สายตาทอดมองไปที่ห้องนอนของคนเป็นพ่อ ที่มีร่างไร้วิญญาณสองร่างอยู่ด้านใน
"คนอื่นๆกำลังตามมา"
"พี่ครับ"เยว่ชิงกอดร่างกายของคนพี่แนบแน่นมากขึ้น หลงจือหยางลูบศีรษะแผ่วเบา ริมฝีปากจุมพิตที่หน้าผากกว้าง
"เราจะปล่อยไปแบบนี้จริงๆเหรอครับ"เยว่ชิงรู้สึกไม่สบายใจ ยิ่งด้านบนหอคอยมีพลังวิญญาณผันผวนมากเท่าไหร่ หัวใจก็ยิ่งกระวนกระวาย
"ถ้าน้องเจอเทพแห่งโชคชะตา"หลงจือหยางกล่าวถึงคู่อริที่มักจะพูดไม่ชัดเจนแล้วยิ้มให้คนอื่นที่กำลังยืนงงจากคำพูดของตัวเอง
"น้องจะท้าต่อย เขาบอกน้องว่าชะตาของน้องกับพี่ยังไม่ตรงกัน ตามจีบก็เท่านั้น ชิ"เยว่ชิงส่งเสียงหึขึ้นจมูก เทพก็มีชะตาของเทพ คนก็มีชะตาของคน ฟังจนเอือมระอา ฟังจนหลอนหูมาถึงทุกวันนี้
"ไปที่กิลด์กันครับ ดูท่าพรุ่งนี้เราอาจจะต้องรับศึกความวุ่นวายแต่เช้า"แม้จะส่งคนอื่นๆกระจายไปช่วยตระกูลหลักต่างๆแต่ก็ไม่รู้ว่าจะช่วยได้สักเท่าไหร่ หลงจือหยางขอให้โชคชะตาเข้าข้างฝั่งเขาแล้วกัน


## ตอนที่40.

เป็นไปตามที่หลงจือหยางคาดการณ์ ดังนั้นจึงมีการเรียกประชุมห้องโถงใหญ่ที่มีเก้าอี้เสริมเข้ามาอีกหลายร้อยตัว ผนังห้องด้านหน้ากำลังฉายถึงข่าวเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา
"อย่างที่เห็นว่ามีหลายตระกูลล่มสลายและผู้สูญหายที่คาดว่าจะเป็นกลุ่มกบฏ อีกทั้งร้อยสามเสาหลักยังเสียชีวิตไปหลายสิบคน บางคนหายไปอย่างไร้ร่องรอย"
"ข้อมูลตรงนี้กล่าวได้ว่าผู้คนกลุ่มนั้นเป็นกบฏและเป็นการประกาศสงครามกับทางเราอย่างชัดเจน คาดว่าน่าจะลงมือในเร็ววัน"
"วันนี้นอกจากจะร่วมไว้อาลัยแล้ว กิลด์ของเรากับอัศวินสีชาดจะต้องคอยปกป้องผู้คนที่มาร่วมงาน"
เสวียนอวี้แจกแจงรายละเอียดก่อนจะแบ่งเป็นกลุ่มๆเพื่ออยู่ตามพื้นที่ต่างๆ ในขณะที่เกอบางคนอยู่ตามจุดที่กำหนดตามระยะทางที่สามารถครอบคลุมได้ อย่างเกาเทียนเย่เองก็มีอาณาเขตกว้างจึงเลือกที่จะอยู่ในกิลด์แทน
"ถ้าเป็นไปตามที่คาดการณ์ มีโอกาสที่วันนี้จะถูกปั่นหัวมากที่สุด พวกมันอาจจะไม่รอเวลา ฝากด้วยนะ"เสวียนอวี้ย้ำอีกครั้งเป็นอันจบการประชุม ก่อนที่รถจะเคลื่อนที่ไปลานกว้างเพื่อเข้าร่วมพิธีไว้อาลัยให้กับสมาชิกร้อยสามเสาหลักที่เสียชีวิตไป
ในส่วนของตระกูลที่ล่มสลายหรือผู้คนที่ถูกฆ่าจะถูกจัดพิธีในประเทศของตัวเอง อย่างตระกูลเบลซจากประเทศA และตระกูลผู้ใช้คทาในประเทศอื่นๆ
ผู้คนหลายพันคนเดินทางเข้าร่วมพิธีไว้อาลัย หลงจือหยางจูงมือคนรักอย่างเยว่ชิงในชุดสุภาพยืนด้านหน้าสุด เมื่อเห็นเฉินจงอีก็พยักหน้าทักทายไปหนึ่งที
"เสียใจด้วยนะ"หลงจือหยางกับเยว่ชิงเอ่ยพร้อมกัน หวังจีเว่ยพยักหน้าดวงตาแดงก่ำ ขอแค่ได้แก้แค้น ได้ฆ่ามันเองกับมือ เขาคงจะปล่อยวางความแค้นลงได้บ้าง
"ตอนนี้ได้เวลาตามสมควรแล้ว"พิธีกรเตรียมเริ่มพิธีการเมื่อเห็นผู้คนทยอยเดินเข้างานกันจนหมดแล้ว แต่ยังไม่ทันพูดจบ ดันเจี้ยนขนาดใหญ่ก็ปรากฏ ก่อนที่ชายชุดดำใบหน้าที่คุ้นเคยจะเดินออกมา หนึ่งในกบฏหวังเซียวหมิง
"ไอ้สารเลว"หวังจีเว่ยเตรียมพุ่งเข้าใส่ แต่เฉินจงอีคว้าเอวไว้ได้ทัน
"อย่าวู่วาม หมอนั่นไม่ใช่หวังเซียวหมิงที่นายรู้จัก"เฉินจงอีกอดเอวอีกฝ่ายแน่น
"ปล่อย ฉันจะฆ่ามัน"แส้เพลิงปรากฏขึ้นในมือก่อนที่หวังจีเว่ยจะสะบัดให้ฟาดหน้าอีกฝ่าย หวังเซียวหมิงเพียงแสยะยิ้มคว้าแส้มากำแล้วกระชากน้องเมียให้เข้ามาในอ้อมกอด
"พาคนอื่นๆออกไปจากที่นี่"สิ้นคำสั่งของหลงจือหยางคนในกิลด์ก็เร่งอพยพผู้คนออกจากพื้นที่หากเกิดการปะทะกันจริงๆจะลดการสูญเสียได้มาก
เฉินจงอีไม่ทันระวังหวังจีเว่ยก็หลุดออกจากอ้อมแขน เยว่ชิงที่เห็นแบบนั้นก็กระโดดกอดหลังหวังจีเว่ย คนที่โดนกอดได้แต่ชะงักเมื่อร่างกายแนบชิดกับหวังเชียวหมิง หางจิ้งจอกของเยว่ชิงก็ฟาดเข้าที่หน้าอย่างจังจนอีกฝ่ายกระเด็นเข้าดันเจี้ยนไป
"ขอบคุณ"หวังจีเว่ยหันมาขอบคุณจิ้งจอกขาวที่ยืนสะบัดหาง โดยที่ด้านหลังมีหลงจือหยางจ้องหวังจีเว่ยตาเขม็ง
เฮ้ๆพ่อหนุ่ม เมียนายต่างหากที่มากอดฉัน ฉันคือผู้บริสุทธิ์
"นายใจเย็นๆหน่อย"เฉินจงอีที่เดินเข้ามาใกล้ตามด้วยคนเก่งๆของกิลด์เดินตามหลังมา
"อืม"อีกคนตอบรับเสียงแผ่วเบาแล้วเก็บแส้กลับที่เดิม
"จะเข้าไปไหม"เฉินจงอีถามคนอื่นๆเพราะไม่รู้ว่าภายในดันเจี้ยนที่เหล่าคนกบฏออกมาได้ ข้างในจะมีอะไรรออยู่ อาจจะเป็นดันเจี้ยนว่างเปล่าหรือไม่ก็เป็นกับดัก
"มาขนาดนี้ต้องเข้าไปกระทืบ"จิ้งจอกขาวยกกำปั้นทุบฝ่ามือของตัวเองแต่หลงจือหยางกลัวคนรักจะเจ็บจึงวางฝ่ามือตัวเองทับฝ่ามือคนรักลงไป เยว่ชิงคลี่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุขในขณะที่คนอื่นเหมือนโดนยัดอาหารหมา
"ถ้างั้นก็เข้าไป"หลงจือหยางจับดาบอย่างมุ่งมั่น ถ้าคนรักบอกว่าไปเขาก็จะไป
"ตามนั้น"เสวียนอวี้เองก็พยักหน้า
"คนอื่นๆไปตามดูดันเจี้ยนอื่นๆ ไม่ต้องเข้าไปด้านใน รอให้มันแตกออกมาเอง"หลงจือหยางสั่งให้คนของตัวเองไปกระจายข้อความนี้ให้ทั่วถึงกัน เพราะถ้ารอมันแตกออกมาก็มีโอกาสรับมือ แต่ถ้าเข้าไปด้านในแล้วเป็นกับดักจะมีแต่ฝั่งเราที่เสียหาย
หลงจือหยางหลังพูดจบก็เดินเข้าดันเจี้ยนตามด้วยคนอื่นๆที่เข้ามาติดๆกัน ด้านในยังเป็นหวังเซียวหมิงที่ยืนถือมีดอยู่ตรงกลาง
"ไม่คิดเลยว่าจะกล้าเข้ามากันจริงๆ โดยเฉพาะ...น้องเมีย"หวังเซียวหมิงพูดจบก็หัวเราะออกมา ดวงตายังคงจับจ้องร่างกายที่งดงามของหวังจีเว่ยอยู่ สัมผัสที่ได้รับวันนั้นยังติดที่ปลายลิ้นถ้าเฉินจงอีไม่เข้ามาแส่ ไม่แน่เขาอาจจะได้กินน้องเมียไปแล้วก็ได้
"หุบปาก มึงไม่ควรเป็นพี่เขยกู"หวังจีเว่ยตวาดขึ้น
"นั่นสินะ เพราะกูควรเป็นผัวมึงมากกว่า"หวังเซียวหมิงดีดนิ้วหนึ่งครั้ง โกเล็มหินร่างยักษ์ก็ปรากฏขึ้นมาหลายร้อยตัว
เยว่ชิงสะบัดหางพรึบพรับชี้นิ้วไปที่ตัวการราวกับฟ้องหลงจือหยางให้จัดการอีกฝ่าย เพราะโกเล็มส่วนใหญ่เมื่อถูกทำลายไม่ตรงจุดมันจะฟื้นคืนได้ตลอดเวลา และคนที่เรียกมันมาก็คือหวังเซียวหมิง
"ได้"หลงจือหยางรับคำสั่งจากคนรักก่อนจะพุ่งเข้าไปด้านใน โกเล็มสองตัวยื่นแขนมาขวางหลงจือหยางดึงดาบอีกสองเล่มเพื่อฟันให้มันขาดแต่แขนของมันก็ฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว
"โอ๊ะ เห็นไหมว่าแล้วเชียว"เยว่ชิงกระโดดเข้าไปช่วย วิ่งวนหลอกล่อให้โกเล็มออกห่างจากคนรักเพื่อให้หลงจือหยางเข้าไปจัดการหวังเซียวหมิงที่ยืนอยู่ในวงล้อมของโกเล็ม
"หันมาทางนี้เจ้าโง่ ชิ"จิ้งจอกขาวไม่พอใจมากเพราะโกเล็มไม่ได้สนใจเขาเลย ลงมือทุบตีไปมันก็ฟื้นฟูมาอีก
คนอื่นๆก็เข้าไปแยกโกเล็มออกจากหวังเซียวหมิง ในยามที่ความสนใจไปตกอยู่ที่โกเล็มหวังเซียวหมิงก็เดินถอยหลังกลับไปในเงามืดก่อนที่ร่างกายจะโผล่ไปยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของหวังจีเว่ย
"เฮ้ย"เสียงร้องของหวังจีเว่ยดังขึ้นก่อนจะดึงเข้าเงามืดจากนั้นก็ปรากฏตัวที่มุมหนึ่งในดันเจี้ยนโดยที่อยู่ในอ้อมกอดของหวังเซียวหมิง ในขณะที่โกเล็มยืนขวางไม่ให้ใครเข้าใกล้ผู้อัญเชิญ
"จีเว่ย"เฉินจงอีตะโกนเรียกอีกฝ่าย ก่อนจะมุ่งทำลายโกเล็มตรงหน้า เยว่ชิงพยายามจะมุดเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกขัดขวางไม่ต่างกัน
"ปล่อยกูไอ้ฆาตกร"หวังจีเว่ยตวัดแส้เข้าใส่อีกฝ่าย ยิ่งในใจเต็มไปด้วยความแค้นก็ยิ่งแต่มุ่งเน้นที่จะต้องฆ่าอีกฝ่ายด้วยน้ำมือตัวเอง
"อ่า...ยิ่งโมโหก็ยิ่งมีเสน่ห์"หวังเชียวหมิงเลียริมฝีปากดวงตาจ้องมองเรือนร่างของหวังจีเว่ยอย่างจาบจ้วง ทางฝั่งหวังจีเว่ยเองก็รู้สึกขยะแขยงต่อสายตาของอีกฝ่ายจนอยากจะควักลูกตาของมันออกมาบีบให้สมกับความแค้น
"หุบปาก กูจะฆ่ามึง"สองคนพุ่งเข้าหากันอย่างรวดเร็ว หลงจือหยางเริ่มทลายการฟื้นฟูของโกเล็มและเริ่มกดดันโกเล็มให้เข้าข้างใน เยว่ชิงที่มีช่องว่างก็รีบเข้าไปช่วยหวังจีเว่ย
"นี่แน่ะ"หวังเซียวหมิงที่ไม่ทันระวังและมีความมั่นใจต่อโกเล็มที่ได้มาจึงโดนหางของเยว่ชิงฟาดเข้ากลางหลังเต็มๆ
"อั้ก อย่ามาสอด"หวังเซียวหมิงชี้หน้าเยว่ชิง จิ้งจอกขาวพองขนอย่างโมโหที่โดนต่อว่า ไม่นานหลงจือหยางก็เข้ามาได้อีกคนโดยที่โกเล็มยังโดนจิวอิงและเสวียนอวี้ช่วยทำลายตลอดเวลา
"ว่าเมียฉัน"หลงจือหยางเอ่ยเสียงเครียด ดุสักคำเขายังไม่เคยดุ พอมองหน้าคนรักที่ส่งสายตาปริบๆมาให้ก็ยิ่งไม่พอใจ หลงจือหยางตวัดดาบเข้าฟาดฟันอีกฝ่ายทันที
หวังเซียวหมิงกัดฟันแน่นเพราะรู้ดีว่ารับมือกับหลงจือหยางไม่ไหว ก่อนที่จะล่าถอยแส่ของหวังจีเว่ยก็รัดลำตัวอีกฝ่าย เป็นจังหวะที่หลงจือหยางเสียบดาบเข้าที่หน้าท้องอีกฝ่าย
"อึก"หวังเซียวหมิงยกมือกุมแผลที่ถูกแทง มองหวังจีเว่ยที่เดินเข้ามาใกล้ อีกฝ่ายแสยะยิ้มอย่างงดงามจนหวังเซียวหมิงอยากจะยกมือลูบใบหน้าอีกฝ่ายในยามนี้เสียจริง
เฉินจงอีที่วิ่งเข้ามาใกล้ก็ยืนหอบเล็กๆก่อนจะยื่นมีดสั้นให้อีกฝ่าย หลงจีเว่ยกำมีดแน่นก่อนจะแทงเข้าไปที่หัวใจอีกฝ่าย
"คนอย่างมึงไม่ควรเกิดมาด้วยซ้ำ"หวังจีเว่ยพูดขึ้นอย่างเจ็บแค้น ภาพพ่อและพี่สาวที่นอนจมกองเลือดยังคงปรากฏอยู่ในหัวตลอดเวลา
"อึก ตอนที่โกรธนายโคตรเซ็กซี่เลย อั้ก"หวังเซียวหมิงพูดขึ้นก่อนจะแน่นิ่งในที่สุด เมื่อหวังเซียวหมิงที่เปรียบเสมือนบอสของดันเจี้ยนตาย ดันเจี้ยนก็สลายหายไป
ยามที่พวกเขาออกจากดันเจี้ยนก็พบความวุ่นวายตรงหน้า เมื่อดันเจี้ยนแตกพร้อมกัน เยว่ชิงอมลมจนแก้มพอง เมื่อกี้กำจัดหวังเซียวหมิงไม่ได้อะไรสักอย่าง ตอนนี้ยังต้องมาเหนื่อยที่ด้านนอกอีก
ไก่สูงเมตรกว่าๆหลายพันตัวส่งเสียงกระต๊ากจนขนปลิวว่อนไปทั่วแท่นพิธีแถมคนอื่นๆยังคอยรับมืออย่างกระตือรือร้นที่จะสู้กับไก่
หลงจือหยางมองคนที่ยืนนิ่งก่อนจะสะกิดให้คนรักคืนสติ เยว่ชิงพยักหน้าก่อนจะกระโดดคว้าคอไก่แล้วกระทืบ รู้ไว้นะเทพจิ้งจอกทุกครั้งที่ขยับตัวจะต้องมีของมาติดสินบน หึ
หลงจือหยางส่ายศีรษะแล้วขำออกมา คนรักของเขาน่ารักจริงๆ
เสวียนอวี้ที่ยืนทำสีหน้าปลาตายข้างๆได้แต่ขัดใจ คนรักของแกคว้าคอไก่มากระทืบ แต่เพื่อนรักของเขาก็ยังมองคนรักด้วยฟิลเตอร์น่ารักไม่วางตา คลั่งรักให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ
"อิงอิง ซบไหล่พี่มา พี่ต้องการความน่ารักเยียวยาจิตใจเหมือนกัน"จิวอิงเงยหน้ามองอย่างสับสนก่อนจะทำตามที่อีกฝ่ายเรียกร้อง
กว่าจะจัดการดันเจี้ยนที่แตกได้จนหมด กว่าทุกประเทศจะกลับคืนสู่ปกติ กว่าจะได้เริ่มพิธีการไว้อาลัย แต่ละคนก็แทบขาลาก โดยเฉพาะเยว่ชิงที่แทบจะพุ่งตรงไปที่นอน โชคดีที่หลงจือหยางคว้าเอวคนรักไว้ได้ทัน ก่อนจะพาไปอาบน้ำ


## ตอนที่41.

หลังจากจบเรื่องในช่วงเช้าวันใหม่หลงจือหยางก็ต้องรีบออกไปจัดระเบียบของคนอื่นๆ ตอนนี้ร้อยสามเสาหลักล่มสลายอย่างเป็นทางการ ยิ่งสูญเสียผู้เฒ่าหวังเค่อซวนระดับSไปแล้วด้วย
บางส่วนที่เหลือรอดก็กลายเป็นกบฏไปมากกว่าครึ่ง แถมเหตุการณ์ไฟไหม้และฆาตกรรมในยี่สิบกว่าประเทศทั่วโลก ทำให้ผู้ที่มีพลังระดับCขึ้นไปเสียชีวิตจำนวนมาก ทำให้สมดุลตอนนี้กลายเป็นทางฝั่งกบฏจะได้เปรียบมากกว่า
หลงจือหยางจึงใช้สื่อในการประโคมข่าวเปลี่ยนร้อยสามเสาหลักให้เป็นสมาพันธ์ฮันเตอร์ อย่างเป็นทางการ โดยขอความร่วมมือจากทุกกิลด์และทุกตระกูลที่ยังคงอยู่ให้เข้าร่วมสมาพันธ์
แน่นอนว่ายามนี้ไม่ว่าใครก็ต้องตบเท้าเข้าประชุมร่วมกับหลงจือหยางเรื่องของสมาพันธ์ฮันเตอร์ โดยการจัดลำดับผู้แข็งแกร่งใหม่อีกครั้งและรายได้ทรัพยากรที่หลงจือหยางแจกแจงอย่างละเอียด
"ทรัพยากรที่ได้เราจะนำไปปั้นคนอื่นๆไม่ว่าจะบุรุษ เกอ สตรี"หลงจือหยางเอ่ยขึ้นท่ามกลางการถ่ายทอดสดนี้ไปทั่วโลก แน่นอนว่าคนที่ดีใจคือกลุ่มคนที่จะได้รับโอกาสในการเข้าถึงหินวิญญาณมากขึ้น
"ถ้าทำแบบนั้นต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมาก"เฉินจงอีขมวดคิ้ว คนทั่วโลกมีจำนวนมากเกินกว่าทรัพยากร ถึงแม้ว่าเจ้าเทพกิ้กก้อกนั่นจะสร้างดันเจี้ยนได้เรื่อยๆแต่ก็รับประกันไม่ได้ว่ามันจะคุ้มค่าการลงทุนกับทุกคน
"ผมขอพูดอะไรหน่อยนะครับ คุณคิดว่าจิตวิญญาณตัวตุ่นมีความสำคัญไหม"เยว่ชิงที่นั่งข้างหลงจือหยางเอ่ยขึ้นเมื่อแต่ละคนกำลังใช้ความคิด แต่ละคนที่เข้าประชุมงุนงงก่อนจะส่ายหน้า
พวกเขาไม่เข้าใจว่าเยว่ชิงเอ่ยถึงเรื่องนี้ทำไม
"งั้นคิดตามผมนะ มนุษย์หลายร้อยคนถูกมอนเตอร์นับล้านโจมตี บุรุษและสตรีต้องทุ่มสุดกำลังหรือไม่ก็หนีให้พ้น แต่จะหนีไปที่ไหนบนโลกละครับ ในขณะที่เกอมีจิตวิญญาณตัวตุ่น สามารถดำดินลงไปได้ทันที โอกาสรอดของเขามีมากกว่าบุรุษและสตรีเสียอีก"
"ที่พี่หยางพูดแบบนั้นไม่ใช่ว่ายกระดับคนทุกคนบนโลกให้ขึ้นระดับCหรือระดับB แต่เป็นการที่พวกเขาสามารถใช้จิตวิญญาณตัวเองได้คุ้มค่ามากที่สุดและถูกจุดมากที่สุด"
"ทุกคนคิดว่าจิตวิญญาณดอกลำโพงมีประโยชน์ไหม"
"แต่ถ้ามันใช้คู่กับบุรุษที่มีจิตวิญญาณประเภทเครื่องดนตรีสายควบคุม สายฟื้นฟูหรือสายรักษาละ พอมองออกแล้วใช่ไหมครับ"
"ผมต้องการจิตวิญญาณของเกอประเภทดำดินได้จำนวนมาก เพื่อสร้างห้องใต้ดินขนาดใหญ่รักษาชีวิตมนุษย์คนอื่นๆไว้ ในยามที่เกิดสงครามครั้งใหญ่จริงๆ"
"รวมทั้งสัตว์สายพันธุ์แบบเดียวกันอย่างหมาป่า สิงโต เสือ สัตว์อสูรแบบสายนักล่านะครับ เราจะหาจ่าฝูงเพื่อคอยสั่งการยามอยู่ในสนามรบเพื่อให้เป็นระเบียบแบบแผนมากขึ้น ถ้าใครสนใจก็มาที่กิลด์หมื่นดาบได้เลยนะครับ ขอบคุณ"
เยว่ชิงหันไปยิ้มให้กล้อง แน่นอนคนกลุ่มแรกคือจิตวิญญาณประเภทตุ่น หลายๆคนถูกให้ความสำคัญแค่ปลูกผักก็พอหรือไม่ก็พลิกหน้าดินไปมา ถึงแม้เกอจะได้รับการยอมรับเพราะเยว่ชิง แต่เกอเหล่านี้นคือเกอที่มีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งอย่างเกาเที่ยนเย่ที่พ่นลูกไฟได้
ในขณะที่ตัวตุ่นแบบพวกเขาต่อสู้ไม่เก่ง แต่ตอนนี้พวกเขารู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง เพื่อสร้างฐานลับในชั้นใต้ดิน ทำเครือข่ายไปทั่วโลกให้เชื่อมต่อถึงกัน แค่คิดพวกเขาก็มีความสุขที่ตัวเองมีประโยชน์
แน่นอนว่าผู้ที่มีจิตวิญญาณตัวตุ่นนั้นมีหลายร้อยคนทีเดียว ตุ่นหลากหลายสายพันธุ์หลากหลายสีสัน ตบเท้าเข้ากิลด์หมื่นดาบทันที
ในส่วนของเกอที่มีจิตวิญญาณหมาป่า ไม่ว่าจะหมาป่าแสงจันทร์ หมาป่าล่าเนื้อ หมาป่าอาร์ติกเองก็ตาม พวกเขามีความกระตือรือร้นที่จะพิสูจน์ว่าตัวเองเหมาะที่จะเป็นจ่าฝูง ไม่นานจิตวิญญาณสายต่อสู้ก็ตบเท้าเข้ากิลด์หมื่นดาบอย่างเนืองแน่น
"สัตว์ป่าจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอก็ตรงที่จัดลำดับขั้นเพื่อให้พวกเขาทะเยอทะยานแล้วฝึกฝนตัวเอง อาจจะนึกภาพไม่ออกก็ลองเทียบระหว่างแมวป่ากับแมวบ้านดูซิครับ"ระหว่างนอนอืดให้ทาสเลี้ยงกับหาเลี้ยงตัวเองระดับก็ต่างกัน เกอเหล่านี้จำเป็นต้องฝึกฝนเพื่อขัดเกลาจิตวิญญาณสัตว์อสูรของตัวเอง
"โอเค ยอมรับเรื่องนี้"คนที่ประชุมยกมือเห็นด้วยก่อนจะตามด้วยคนอื่นๆ
"เห็นด้วย ใครที่มีจิตวิญญาณประเภทแส้ก็มาสู้กับฉัน"หวังจีเว่ยพูดขึ้น เยว่ชิงยกยิ้มถ้าอาวุธประเภทแส้ละก็อาจจะมีมากกว่าพันคนก็ได้ใครจะรู้ ทั้งแส้หนาม แส้น้ำแข็ง ถ้ามีคนท้าสู้จริงๆอาจจะยาวนานแต่ก็เป็นผลดีในการขัดเกลาฝีมือ
"เห็นด้วย"นี่คือเสียงสุดท้ายในที่ประชุม
"เป็นอันว่าตกลงยอมรับเงื่อนไขนี้"หลงจือหยางพูดออกมาอย่างเบาใจก่อนจะกุมมือเยว่ชิงแล้วยิ้มให้ ต้องขอบคุณจิ้งจอกน้อยของเขาที่ทำให้เรื่องง่ายขึ้น
ที่เหลือก็แค่คัดคุณสมบัติของคนที่จะต้องขัดเกลาฝีมือที่ซุกซ่อนอยู่ โดยเฉพาะแถบชนบทในพื้นที่ต่างๆที่ยากจน ที่พวกเขาไม่สามารถเข้าถึงหินวิญญาณในตลาดได้
"นั่นเรื่องจริงเหรอ ลูกของเรา เขาจะมีโอกาสใช่ไหม"หญิงวัยกลางคนที่ถือจอบอยู่ข้างๆสามีเอ่ยขึ้นก่อนจะมองไปที่ลูกชายตัวน้อยที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสือราวกับไม่สนใจเรื่องที่กำลังได้ยิน
"แน่นอน"ชายวัยกลางคนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ลูกชายของเขามีจิตวิญญาณเป็นกระบี่คู่สีขาวแต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีเงินพอจะซื้อหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน ทุกครั้งที่ลูกบอกว่าไม่อยากเป็นฮันเตอร์ก็ยิ่งเจ็บปวด เพราะทุกครั้งที่เขาพูดดวงตาของเขาไม่ได้บอกแบบนั้น
"พี่จะทุบกระปุกเงินเราจะพาลูกไปที่กิลด์หมื่นดาบ ต่อให้เขาไม่เก่งแต่อย่างน้อยให้เขาดูแลตัวเองได้ก็ยังดี"
เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าขึ้น เขาได้ยินทุกคำพูดของพ่อกับแม่ เจ้าตัววางหนังสือลงก่อนจะกระโดดเข้าอ้อมกอดของพ่อแม่
"ขอบคุณครับ ผมจะทำให้ดีที่สุด"สักวันเขาจะเก่งแบบท่านหลงจือหยาง จะยืดหยัดต่อสู้เพื่อปกป้องคนอื่น จะทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
"ประกาศอีกหนึ่งเรื่องนะครับ ทุกค่าการเดินทางกิลด์หมื่นดาบจะเป็นผู้รับผิดชอบ ขอให้สายการบินทุกแห่งลงบันทึกได้เลยนะครับถ้าจุดมุ่งหมายของเขามาที่กิลด์หมื่นดาบ"
"แล้วก็ขอพื้นที่มหาลัยเป็นที่พักชั่วคราวนะครับ"หลงจือหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม ใครจะคิดว่าบุคลากรทางการศึกษาบางส่วนจะกลายเป็นกลุ่มกบฏ ตอนนี้การเรียนเลยต้องยกเลิกชั่วคราว ถึงแม้ว่าเขากับเยว่ชิงไม่จำเป็นต้องเข้าเรียนเหมือนทุกวันแล้วก็ตาม
"อ่า จริงสิครับผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากลองดูนะครับ ช่วยรับฟังกันหน่อย"เยว่ชิงยกมือขึ้น
"ว่ามาได้เลยครับ"
"บุรุษบางคนมีจิตวิญญาณอุปกรณ์ทางการเกษตร รวมทั้งสตรีแล้วก็เกอบางคน ทีนี้ผมอยากให้ลองใช้จิตวิญญาณทำทุกขั้นตอนปลูกพืชผักผลไม้ในพื้นที่ที่ฝังหินวิญญาณเหมือนสนามฝึกจิตวิญญาณของมหาลัย"
"คิดไม่ถึงเลยจริงๆ"หนึ่งในนั้นอุทานขึ้นราวกับคิดตามแล้วบรรลุบางอย่าง
"ลองดูก็ไม่เสียหาย"อีกหนึ่งเสียงยืนยันเพราะเริ่มมองออก
"ใช่ ทางประเทศXจะเป็นคนรับผิดชอบครับ เนื่องจากพื้นที่ของเราส่วนใหญ่เหมาะกับการเกษตรกรมากที่สุด"
"งั้นก็ตามนี้ครับ ขอบคุณที่ให้ความสนใจ"เยว่ชิงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ถ้าทำได้ขึ้นมาจริงๆไม่เพียงแค่ต่อสู้ ดูดซับหินวิญญาณเพื่อยกระดับอีกต่อไป
ถ้าทำสำเร็จอาหารการกินของพวกเขาจะสามารถยกระดับจิตวิญญาณได้อีกด้วย
การประชุมจบลงที่แต่ละประเทศจะให้ความช่วยเหลือกันและกัน โดยที่ส่วนกลางของประเทศนั้นๆจะส่งมอบหินวิญญาณให้กับผู้คนทั่วไปที่ลงทะเบียน เพราะคนบางกลุ่มเขามีอายุมากแล้วจึงเลือกที่จะให้คนหนุ่มสาวก่อน
ทางกิลด์หลักๆหลายกิลด์เองก็แบ่งผู้คนบางส่วนไปดูแลที่กิลด์ มีการรับสมัครผู้คนเพิ่มมากขึ้น ทางสตรีเองก็รวมกลุ่มสร้างกิลด์ขึ้นมาชื่อว่าหมื่นบุปผาเพื่อชักชวนสตรีด้วยกันเข้าร่วมกิลด์
เยว่ชิงกับหลงจือหยางเลือกที่จะเข้ากิลด์เพื่อดูการลงทะเบียนและดูข้อมูลด้านจิตวิญญาณของคนที่ลงทะเบียน รวมทั้งเกอจิตวิญญาณสายต่อสู้หลากหลายประเภท
"แต่ละประเทศมีเจาะจงพื้นที่ใต้ดิน ได้ส่งข้อมูลมาแล้วนะครับ โดยเฉพาะพื้นที่โรงพยาบาล"เยว่ชิงพยักหน้าเมื่อจิวอิงเอ่ยขึ้นพร้อมข้อมูลที่ได้รับมาสดๆร้อนๆ
"เก็บอุปกรณ์การแพทย์สินะ ถือว่ามองการณ์ไกล"ยามเกิดสงครามสิ่งสำคัญมีไม่กี่อย่าง น้ำ อาหารและยา
"แล้วสองแฝดที่จิวอิงดูแลละ สองคนนั้นเป็นหมาป่าสายฟ้าคู่นี่น่า สนใจเป็นจ่าฝูงรึเปล่า"เยว่ชิงเอ่ยถามเด็กแฝดที่จิวอิงดูแลราวกับน้องเพราะอยู่ด้วยกันมานาน
"เด็กๆไม่สนใจที่จะเป็นจ่าฝูงครับ แต่จะเข้าร่วมเพื่อชิงหินวิญญาณแน่นอน"จิวอิงพูดแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อนึกถึงเด็กๆที่ตาวาวหลังจากรู้รางวัลเข้าร่วมก็ได้รับหินวิญญาณ
ในขณะที่เด็กที่เข้าร่วมใหม่เองก็อยากลองเข้าร่วมประลองหาจ่าฝูงครั้งนี้เช่นกัน
ผ่านไปไม่นานทางประเทศXก็ประกาศรับสมัครบุรุษที่มีจิตวิญญาณอุปกรณ์ทางการเกษตร เกอที่มีจิตวิญญาณมด ปลวก ไส้เดือนดินเพื่อช่วยจัดการดินให้ดีมากขึ้น รวมไปถึงสตรีที่มีจิตวิญญาณเป็นพืชผักผลไม้
ซึ่งแน่นอนว่ารับสมัครแล้วมีหลายหมื่นคนเดินทางเข้าประเทศXทันที มีที่พัก อาหารครบสามมื้อ มีหินวิญญาณให้ตามผลงานที่ทำ
แต่ที่น่าตกใจคือมีเกอจิตวิญญาณมดหลายพันคนเลยทีเดียว ยามที่พวกเขาเจอกันก็จะแนะนำว่าเป็นมดพันธุ์ไหนไม่ว่าจะมดดำ มดตะลาน มดแดง มดน้ำผึ้ง
ผู้คนทั่วโลกราวๆพันล้านคนจนเกือบหมื่นล้านคน ได้ถูกปรับเปลี่ยนคุณภาพชีวิต จากตอนแรกที่มีดันเจี้ยนกำเนิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนและหอคอยกำเนิดเมื่อสามปีก่อน พวกเขาถูกผลักดันให้เป็นชนชั้นล่างที่ไม่มีเงินก็ไม่มีสิทธิ์เข้าถึงหินจิตวิญญาณ
ตราบใดที่ไม่เคยดูดซับหินวิญญาณหรือต่อสู้เลยสักครั้ง ผู้คนเหล่านี้จะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาทั่วไปที่มีอายุขัยราวๆหนึ่งร้อยยี่สิบ
แต่ในปัจจุบันชีวิตของพวกเขาดีมากขึ้น ไม่ว่าใครก็มีดีในแบบของตัวเอง มีสิทธิ์เข้าถึงหินวิญญาณ ไม่ได้แค่ต้องแหงนมองคนอื่นเช่นในอดีต
ตอนนี้ชนชั้นบนโลกใบนี้กำลังจะหมดไป ไม่มีใครเหยียดหยามใครเพียงเพราะเขาต่อสู้ไม่ได้ต้องขอบคุณวีรบุรุษของพวกเขาที่ทำให้มีทุกวันนี้


## ตอนที่42.

ในพื้นที่หอคอยชั้นบนสุด ท้องฟ้าสีดำขมุกขมัวดูน่ากลัวปรากฏชายผอมแห้งถูกโซ่ตรึงรั้งเอาไว้ ด้านในขยายออกไปหลายกิโลเมตรเพื่อต้อนรับผู้ที่มาเยือน แต่ละคนนั่งลงแล้วค่อยๆเก็บเกี่ยวพลังวิญญาณสีดำเข้าไปในร่างกาย
ยามนี้หลงเยี่ยนหมิงมองดูด้วยความพึงพอใจ พวกมนุษย์เหล่านี้มีความโลภที่ไม่สิ้นสุด หลังจากรับรู้ว่าเขาคือผู้ควบคุมหอคอยและดันเจี้ยน ยิ่งเสนอไปว่าถ้าอยู่ฝั่งเขาพวกมันจะไม่ต้องพบเจอกับสัตว์อสูรแถมจะได้รับจิตวิญญาณที่สองรวมทั้งการเคลื่อนย้ายเงาไปอีกด้วย
อย่างเงื่อนไขการใช้เงาคือการเคลื่อนย้ายจากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่งเพียงแต่มีเงื่อนไขการใช้งานเล็กน้อย ตามด้วยจิตวิญญาณที่สองที่พวกนั้นจะต้องทำเอาเองโดยผ่านการดูดซับพลังวิญญาณสีดำที่สลักตราทาสเอาไว้ไม่ให้พวกมันขัดขืนในตอนสุดท้าย
หลังจากที่มนุษย์โลกพ่ายแพ้ในสงคราม ยามนั้นเขาจะครองโลกนี้ทั้งใบแล้วตั้งตนเป็นพระเจ้าองค์ใหม่ โดยมีมนุษย์เหล่านี้เป็นข้ารับใช้ ส่วนคนที่รอดจาดสงครามจะกลายเป็นทาสตีตราในทันที
โดยลืมไปว่าเส้นทางมันไม่เรียบง่ายขนาดนั้น ตราบใดที่เบื้องหน้ายังต้องชนกับผู้ชายที่ชื่อหลงจือหยางคนที่มองว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูตลอดการณ์ ไม่ว่าจะฐานะหรือคนรัก
"หอคอยเหลืออีกสี่ชั้นก่อนจะถึงชั้นที่ยี่สิบ หลังจากจบการประลองเราค่อยเข้าไปด้านในกันนะครับ"เยว่ชิงเอ่ยกับหลงจือหยางให้ส่งข้อความนัดแนะกับกิลด์และคนอื่นๆ จากนั้นก็หันมาสนใจเรื่องการประลองด้านหน้า
"พี่จะแจ้งให้เอง"หลงจือหยางยกฝ่ามือวางลงบนผมนุ่มนิ่มแล้วยีเบาๆอย่างหมั้นเขี้ยว ไม่ว่าจะตอนไหนๆจิ้งจอกน้อยของเขาก็น่ารักมีเสน่ห์มากจริงๆ
คุณชายโจวและคุณชายจ้าวก้าวขาขึ้นเวทีรับบทพิธีกรคนดังดำเนินรายการโดยมีผู้ให้คนสนใจหลายคน
"อะแฮ่มๆมาฟังกติกากันก่อนนะครับ การคัดเลือกจ่าฝูงจะใช้ร่างสัตว์ปกติในการต่อสู้ ไม่ใช้พลังระดับจิตวิญญาณเพื่อความเท่าเทียม วัดผลจากความเฉียบคมของฝีมือและสัญชาตญาณของสัตว์ล้วนๆ"
"แน่นอนครับ การคัดเลือกแบบนี้ยุติธรรมที่สุด หากคุณมีสัญชาตญาณของสัตว์นั้นๆดีที่สุด คุณจะกลายเป็นผู้ชนะทันที"
"และเรามาฟังถึงรางวัลเข้าร่วมกันบ้าง นับว่าทางเจ้าภาพใจป้ำมากจริงๆ สำหรับผู้เข้าร่วมจะได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง หนึ่งร้อยก้อน สำหรับผู้ที่ตกรอบแรก"
"ผู้ที่ได้เป็นจ่าฝูงจะได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง หนึ่งหมื่นก้อน"
"ตามด้วยรองจ่าฝูงจะเรียกว่าเป็นแม่ทัพได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง ห้าพันก้อน"
"มีชนชั้นแม่ทัพแล้วก็ต้องมีชนชั้นทหารหรือก็คือผู้ที่ผ่านเข้ารอบ ในการประลองรอบแรกเป็นต้นไป จะได้รับหินวิญญาณระดับหนึ่ง หนึ่งพันก้อน"
"เอาละครับการประลองรอบแรกเป็นของหมีนั่นเอง มีหมีขาวขนฟูมากครับกับหมีนักล่าสีน้ำตาล"คุณชายโจวมองตาปริบๆเมื่อหมีสองตัวขึ้นเวทียามที่ได้ยินเสียงเริ่มการแข่งขัน หมีสองตัวก็กระโจนเข้าหากัน
"โอ้โห ไม่ธรรมดานะครับ ถ้าพวกเราไม่ใช้จิตวิญญาณไม่มีทางต่อสู้กับหมีได้จริงๆ แต่ก็สมชื่อสายพันธุ์นักล่าอีกเช่นกัน ผู้ชนะคือหมีน้ำตาลแดงนะครับ ผ่านเข้ารอบต่อไป ส่วนหมีขาวไปรับหินวิญญาณนะครับ"หมีขาวพยักหน้างึกงักแล้วเดินลงจากเวลา
"คู่ต่อไปเป็นหมีแพนด้าและหมีแพนด้าแดง อยู่ไหนครับผู้เข้าแข่งขัน กรุณาขึ้นเวที"แพนด้าแดงโบกมือหย่อนๆให้คุณชายโจว ขึ้นมาทั้งตัวทำไมไม่เห็น ถึงแม้ยืนแล้วจะตัวเท่าหัวเข่าก็ตาม
" โอ้ เรากำลังทำการทารุณสัตว์น้อยน่ารักรึเปล่า แพนด้าครับเราไม่อนุญาตให้นำกิ่งไผ่มาตีหัวเพื่อนนะครับ ถือว่าผิดกติกา"คุณชายจ้าวแบมือแล้วกวักยิกๆแพนด้าตัวขาวดำยืนนิ่งกอดไม้ไผ่แล้วมองสลับไปมา ก่อนจะตัดสินใจวางลงบนมือของพิธีกรพ่วงด้วยกรรมการ
"เริ่มได้เลยครับ"แพนด้าสองตังวิ่งเข้าหากันก่อนจะกระโจนฟัดกันอุตลุดอย่างไม่มีใครยอมใคร
"โอ้โห้ ท่าม้วนตัวน่ารักมากครับ น่ารักโคตรๆและแล้วก็กลายเป็นแพนด้าแดงนะครับที่ชนะไปอย่างงดงาม"ไม่รู้ตีกันอีท่าไหนเพราะเห็นม้วนตัวกันเป็นก้อนเท่านั้น
"เอาไม้ไผ่คืนไปแล้วแล้วเดินไปรับหินวิญญาณได้เลย"แพนด้าตัวขาวดำพยักหน้างึกงักก่อนจะม้วนตัวลงจากเวลา ส่วนแพนด้าแดงกระกระโดดไปมาก่อนจะลงจากเวทีเช่นกัน
"ไปครับ ไปๆ ต่อไปเป็นช้างนะครับ"
"ต่อไปเป็นสิงโตนะครับ"
"ตามด้วยจระเข้"
"มีตั๊กแตนด้วยเหรอ เราจะตัดสินยังไง"
"แมงมุมด้วย"
และแล้วการประลองก็จบด้วยประการฉะนี้ หลังจากได้จ่าฝูงประจำเผ่าพันธุ์
นอกจากผู้เข้าแข่งขันจะได้รับหินวิญญาณจนบางคนยกระดับไปอีกชั้น แต่ก็บางคนที่หว่านเสน่ห์แบบไม่รู้ตัว โดยเฉพาะแพนด้าแดงและแพนด้าขาวดำที่ตอนนี้มีมเป็นก้อนๆกำลังเป็นที่นิยมในแอปพลิเคชั่นชื่อดัง
หลังจากวันนั้นจ่าฝูงประจำเผ่าพันธุ์จะต้องจัดการเรื่องของการสู้รบด้วยตัวเอง ทำให้แต่ละเผ่าขยันกันมากขึ้นมีการประชุมและเปิดใช้ห้องฝึกซ้อมจำนวนมาก เยว่ชิงรู้สึกพอใจที่ทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น
ทางด้านคนใหม่ๆที่รับเข้ามา แต่ละคนจะมีพี่เลี้ยงส่วนตัวที่มีจิตวิญญาณแบบเดียวกัน ไม่ว่าจะกระบี่ ดาบ ค้อน แส้ หอก เครื่องดนตรี โดยเฉพาะเด็กๆตามชนบทหลายร้อยคนที่มีฝีมือมากหากขัดเกลาอย่างดี
หลงจือหยางคาดการณ์ว่าพวกเขาจะพร้อมในเวลาเพียงสองเดือน เจ้าตัวเลยเลือกที่จะเข้าหอคอยโดยนำคนในทีมใหม่ๆไปสร้างผลงานเพื่อได้รับหินวิญญาณระดับสองและเป็นการฝึกฝนไปในตัว
เมื่อกำหนดการเป็นที่เรียบร้อย ผู้คนก็ทยอยกันเข้าหอคอยอีกครั้ง แน่นอนว่าทุกกิลด์ต่างก็ทำแบบหลงจือหยางคือมีพี่เลี้ยงตามประกบแล้วให้คนใหม่ในทีมสร้างผลงาน
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบหก ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น พี่เลี้ยงแต่ละคนลงมือก่อนอันดับแรกจากนั้นก็นำมาให้ปลิดชีพ ก่อนจะยืนดูอยู่ห่างๆปล่อยให้เด็กๆจัดการกันเองโดยมีการเฝ้าระวังเป็นระยะ พร้อมทั้งมีพี่เลี้ยงที่มีความสามารถจิตวิญญาณดนตรีที่ทำให้เป้าหมายเคลื่อนที่ช้าๆ
การกำจัดและสร้างผลงานไม่ใช่เรื่องยาก เพียงผ่านไปสามชั่วโมงทุกอย่างก็เสร็จสิ้น เด็กๆหลายคนเมื่อกลับถึงที่พักก็ดูดซับหินวิญญาณ ยิ่งระดับสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งใช้ทรัพยากรมากเท่านั้น
วันถัดมาผู้คนจำนวนเท่าเดิมกลับมายืนอีกครั้งและได้ยินเสียงเดิมๆทุกครั้งที่เป็ดประตู จะมีเพียงลำดับชั้นเท่านั้นที่ขยับขึ้นเรื่อยๆ
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบเจ็ด ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบแปด ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่สิบเก้า ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
ทุกคนโฮ่ร้องอย่างดีใจเมื่อผ่านชั้นที่สิบเก้าอย่างงดงาม เรียกได้ว่าหินวิญญาณมีล้นหลามมากจริงๆ ก่อนจะกระจายไปยังประเทศต่างๆเท่ากัน ที่เหลือก็เป็นของรางวัลของผู้ที่โดดเด่นในสนามรวมทั้งผู้ที่เข้าร่วมอย่างกระตือรือร้น
โดยเฉพาะอู๋ซวนเด็กหนุ่มที่มีจิตวิญญาณกระบี่คู่ ยามที่อยู่ในสนามรบนับว่าเก่งกาจและเลื่อนระดับได้อย่างรวดเร็ว จนทุกวันนี้มีคนเห็นพ้องต้องกันว่านี่อาจจะเป็นหลงจือหยางอีกคน แม้อู๋ซวนจะอายุเพียงสิบหกปีก็ตาม
เมื่อแต่ละประเทศได้รับหินวิญญาณจำนวนมากก็รีบติดต่อกลุ่มคนที่ลงทะเบียนไว้แต่ยังไม่ได้รับ ส่งไปให้ตามบ้าน ในส่วนของคนที่ทำงานหนักก็ได้รับโบนัสเพิ่มขึ้น แน่นอนว่าแต่ละฝ่ายเร่งช่วยเหลือกันเต็มที่
ผลรายงานจากประเทศXก็ไม่เลว มีแนวโน้มจะประสบความสำเร็จ จนมีการฝังหินวิญญาณเพิ่มขึ้น คาดการณ์ว่าไม่เกินหนึ่งสัปดาห์จะทราบถึงผลทันที
ทางฝากฝั่งเยว่ชิงก็ยิ้มแก้มปริเมื่อระบบแจ้งเตือนถึงภารกิจล่าสุดที่สำเร็จแต่โดยดี
" ภารกิจพิเศษ เสร็จสิ้น
รางวัลภารกิจ:กำหนดความงามได้สองอย่างระดับเพชร(กำลังประมวลผล)
point:110,589 "
"อืม เหลืออะไรอีกบ้าง ก้น ขา เอว  เอาลำคอมาหนึ่งกับนิ้วมือแล้วกัน"เยว่ชิงนึกถึงตอนที่จับมือกับหลงจือหยางบ่อยๆ
[ลำคอยาวระหง ระดับเพชร
นิ้วมือเรียวยาว ระดับเพชร]
"หลังจากผ่านวันนี้ไปอีกสามเดือนข้างหน้าเราจะพิชิตหอคอยชั้นที่ยี่สิบกันนะครับ ในส่วนของตอนนี้ก็มุ่งไปที่ดันเจี้ยนตามปกติ"หลงจือหยางกล่าวจบแต่ละคนก็แยกย้าย ใช้เวลาสามเดือนดูดซับหินวิญญาณให้คุ้มค่า
ส่วนคนอื่นๆก็ขัดเกลาฝีมือจากการท้าทาย รวมไปทั้งบทฝึกที่เมื่อผ่านบทฝึกนั้นๆจะได้รับหินวิญญาณอีกด้วย
ส่วนหลงจือหยางก็ต้องพาเยว่ชิงไปพักผ่อน หลังจากที่พวกเขาหัวหมุนกันตั้งหลายวัน ยิ่งตอนนี้คนใหม่ๆก็ปรับตัวเข้ากับกิลด์ได้อย่างดีไม่มีอะไรที่น่าห่วง หลงจือหยางเลยอยากใช้ทุกช่วงเวลาไปกับเยว่ชิงมากกว่า
ยามที่คนน้องนอนบิดเร้าบนเตียงกว้าง หลงจือหยางก็แทบคลั่ง ค่อยเล้าโลมคนรักก่อนจะสอดประสานกันและกัน ริมฝีปากทั้งคู่ดูดดึงจนได้ยินเสียงครางอย่างพึงพอใจ ยามที่ริมฝีปากของทั้งคู่อยห่างน้ำลายยืดๆสีใสก็ไหลตามจนดูลามกและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน
"พี่ อ๊ะ"เยว่ชิงยกฝ่ามือกุมหัวไหล่ของคนรักเอาไว้ เรียวขาค่อยๆอ้าออกให้กว้างขึ้นเพื่อให้คนรักกระแทกเข้าออกได้อย่างถนัด หลงจือหยางครางเสียงต่ำตวัดลิ้นโลมเลียจุกนมสีหวาน
เยว่ชิงมองคนตัวโตที่หิวกระหายจนกินมูมมาม จากที่ตอนแรกคิดว่ารอบเดียวจบกลายเป็นว่าผ่านไปสามรอบคุณพี่ก็ยังคงคึกคัก จนเยว่ชิงต้องตีหน้าอกแล้วหยิกเอวเบาๆให้อีกฝ่ายพอ เพราะตอนนี้เขาปวดเอวเอามากๆ
และกลายเป็นว่าหลงจือหยางจะต้องลงมือบีบนวดเอวให้จิ้งจอกน้อยแทนที่จะได้เล่นปู้ยี่ปู้ยำกันอีก


## ตอนที่43.

เพราะมีการพักระยะเวลายาวนานถึงสามเดือน เยว่ชิงจึงใช้ช่วงเวลาว่างดังกล่าวเดินทางไปยังประเทศXเพื่อศึกษาผลผลิตทางการเกษตรซึ่งแน่นอนว่าผลออกมาเป็นที่น่าพึงพอใจที่ผลผลิตทุกชนิดมีพลังวิญญาณจางๆอยู่
"อร่อยมากเลยครับ"เยว่ชิงเอ่ยชมหลังจากลองกินแอปเปิ้ลลูกสีแดงสวยที่ทุกขั้นตอนผ่านพลังของจิตวิญญาณแต่ละชนิด หญิงสาววัยกลางคนสองคนเดินตรงมาที่เยว่ชิงก่อนจะเอ่ยขอบคุณ
"พวกเราเป็นฝาแฝดที่มีจิตวิญญาณเป็นต้นแอปเปิ้ล ขอบคุณที่ทำให้พวกเรามีคุณค่าแบบนี้"
"ไม่เป็นไรเลยครับ ไม่ว่าใครก็มีคุณค่าทั้งนั้น"เยว่ชิงโบกมือปัดๆเล็กน้อย สองแฝดเอ่ยลา เยว่ชิงก็เดินไปดูส่วนอื่น
เกอจิตวิญญาณมดหลายพันตัวกำลังช่วยกันเกลี่ยดินไปมาอย่างขยันขันแข็ง พวกเขากลายเป็นเหมือนปุ๋ยที่บำรุงดินรองจากบุรุษที่มีจิตวิญญาณเป็นเครื่องมือเกษตรกร
จากนั้นสตรีแต่ละคนที่มีจิตวิญญาณสอดคล้องก็จะใช้พลังวิญญาณเร่งการเจริญเติบโตเพื่อเร่งการผลิต ตราบใดที่จิตวิญญาณเพิ่มระดับขึ้น ผลผลิตก็มากตาม
หลงจือหยางที่กำลังพูดคุยเรื่องการจ่ายเงินเดือนด้วยหินวิญญาณก็เดินเข้ามาก่อนจะจับมือเยว่ชิงเดินดูไปรอบๆ
"มันดีมากเลยนะครับ"เยว่ชิงพูดอย่างภูมิใจ ตอนที่เสนอเรื่องนี้ขึ้นมาตอนแรกไม่คิดว่าจะทำสำเร็จจริงๆภายในเดือนแรก
"เป็นเพราะเรานั่นแหละ"หลงจือหยางยกมือยีหัวคนรักก่อนจะอวยยศความดีงามให้อีกด้วย
เข้าสู่เดือนที่สองหลังเคลียร์ชั้นที่สิบเก้าเรียบร้อยแล้ว ดันเจี้ยนยังผุดขึ้นมาเรื่อยๆ เพราะการผสมผสานระหว่างบุรุษ เกอและสตรีทำให้ตอนนี้ยังไม่มียอดผู้เสียชีวิต มีเพียงบาดเจ็บสาหัสจนต้องพักฟื้น
ในขณะที่คนกลุ่มใหม่ในกิลด์หมื่นดาบมีความพร้อมทั้งกายและใจ รวมทั้งความชำนาญในการต่อสู้คนกลุ่มนี้เลยได้เข้าดันเจี้ยนบ่อยๆรวมทั้งเข้าออกหอคอยเพื่อฝึกฝนฝีมือเป็นว่าเล่น
ยิ่งตอนนี้การเข้าถึงหินวิญญาณไม่ใช่เรื่องยากถึงแม้จะมีอยู่อย่างจำกัด ตราบใดที่มีความโดดเด่นขึ้นมาพวกเขาจะกลายเป็นกำลังหลักอย่างรวดเร็ว
ทางฝั่งของเกอเองก็มีการจัดระเบียบภายในมากขึ้น พวกเขาเรียนรู้เรื่องชนชั้นและความสำคัญของจ่าฝูง ที่นอกจากจะแสดงถึงความอหังการ์ในสนามรบยังรวมไปถึงการจู่โจมอย่างมีระเบียบแบบแผน
เนื่องจากทางกิลด์ตำหนักเทพอสูรมีการบันทึกผลการลงดันเจี้ยนตลอดเวลา ตั้งแต่มีจ่าฝูงพวกเขาก็แทบไม่บาดเจ็บเลยสักครั้ง เพราะมีจ่าฝูงและแม่ทัพคอยออกคำสั่งรวมทั้งปกป้องพวกพ้องอย่างทันท่วงที
ทางฝั่งสตรีเองหลังจากสร้างกิลด์หมื่นบุปผาขึ้นมา นอกจากจะคอยจำแนกประเภทเพื่อคัดให้รวมกลุ่มผสมผสานให้ลงตัวก่อนจะเข้าดันเจี้ยนเพื่อฝึกฝน ความสามารถเองก็ไม่แพ้คนอื่นๆ
ทุกคนต่างทำผลงานได้ดีตามความสามารถของตัวเอง เยว่ชิงมองภาพรวมด้วยความตื้นตันใจ
ตั่งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ เยว่ชิงอยากจะรักษาวิถีชีวิตแบบนี้เอาไว้ตลอด แต่ก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ตราบใดที่เทพหลงเยี่ยนหมิงจิตวิญญาณเทพยังไม่สูญสลายตลอดกาล
มีหนทางเดียวเท่านั้น คือการบังคับให้อีกฝ่ายเข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์
จนในที่สุดก็ครบสามเดือนหลังเคลียร์ชั้นที่สิบเก้า หลงจือหยางเรียกประชุมเพื่อเตรียมความพร้อมในการเคลียร์หอคอยชั้นที่ยี่สิบ
"งั้นก็จัดลำดับตามนี้"หลังจากประชุมได้ราวๆสิบนาทีหลงจือหยางก็เริ่มเรียงตำแหน่งเพื่อสร้างความได้เปรียบมาที่ฝั่งมนุษย์
เยว่ชิงมองคนรักด้วยสายตาวิบวับอย่างภาคภูมิใจ คนหล่อไม่ทำให้ผิดหวัง หลังจากจบประชุมก็ไปต่อที่กิลด์แจ้งเรื่องประชุมและแผนการก่อนจะให้ทุกคนไปพักผ่อนเพื่อเข้าหอคอยในวันถัดไป
เยว่ชิงที่ล้มตัวนอนในอ้อมกอดของหลงจือหยางก็สัมผัสได้ถึงความเย็นของโลหะที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง เจ้าจิ้งจอกน้อยเงยหน้าขึ้นอย่างตกตะลึง มองคนรักที่ตอนนี้กำลังยิ้มล่อลวง
"แต่งงานกับพี่นะครับ หลังจบสงครามตัดสิน"เยว่ชิงพยักหน้างึกงักแต่แววตายังคงกังวลเรื่องของเทพหลงเยี่ยนหมิงอยู่ดี
"พี่จะบังคับให้หลงเยี่ยนหมิงเข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์"หลงจือหยางลูบศีรษะคนรักให้คลายความกังวล แต่เจ้าตัวน้อยก็ยังคงเม้มปากแน่น หลงจือหยางรู้ดีว่าการบังคับเทพสักองค์ให้เข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์ต้องใช้พลังมากขนาดไหน
"เชื่อในตัวพี่ก็พอ เราจะแต่งงานมีลูกๆน่ารักๆด้วยกันที่นี่ ยามที่กลับขึ้นไปยังดินแดนเทพพี่จะสู่ขอน้องใหม่อีกครั้ง"หลงจือหยางยิ้มกว้างเมื่อคิดถึงเด็กน้อยหลายคนที่มีทั้งเขาและเยว่ชิงเป็นส่วนผสมในนั้น อาจจะมีลูกจิ้งจอกขาวที่เหมือนเยว่ชิง หรือไม่ก็เป็นลูกที่หล่อเหลาเหมือนกับเขา
"แต่งครับ ผมจะแต่งกับพี่ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม"จิ้งจอกขาวปราบปลื้มเอามากๆจนหางขาวๆและใบหูโผล่ออกมาแสดงถึงความดีใจอย่างชัดเจน
ภาพบรรยากาศเดิมๆยามที่รวมตัวกันเพื่อเคลียร์หอคอยกลับมาอีกครั้ง ครั้งนี้ไม่มีผู้ที่อยู่ระดับต่ำกว่าEเข้าร่วม เนื่องจากแต่ละคนได้เลื่อนระดับมาอยู่ที่ระดับDและบางคนสามารถเลื่อนระดับมาถึงCได้ภายในเวลาไม่กี่เดือน
เมื่อเปิดบานประตูชั้นที่ยี่สิบเข้าไปเสียงอันเก่าแก่แบบเดิมก็ดังขึ้น
{ ผู้เข้าร่วมท้าทายหอคอยชั้นที่ยี่สิบ ไม่สามารถกลับออกไปได้ตราบใดที่บอสยังไม่ตาย ผู้ที่พิชิตจะได้รับสินสงครามตามสมควร อีกสิบนาทีเตรียมการปะทะ}
"สามเดือนที่ไม่ได้ยินเสียงนี้ คิดถึงนิดหน่อย"เฉินจงอีกระตุกยิ้มมุมปาก แต่ละคนเริ่มจัดวางตำแหน่งของตัวเองโดยผสมผสานกันไป ด้านหน้าสุดเป็นสตรีที่มีจิตวิญญาณเป็นดอกไม้ประเภทพิษเพื่อใช้ตัดกำลัง
ด้านหลังเป็นสตรีที่ถือครองจิตวิญญาณดอกลำโพงที่ทุกคนช่วยกันดันอีกฝ่ายจนมาถึงระดับC ภายในสามเดือน ทำให้ดอกลำโพงมีขนาดใหญ่กระจายเสียงได้กว้างขึ้นและดังมากขึ้น ข้างๆกันเป็นคนของกิลด์หมื่นดาบที่มีจิตวิญญาณแห่งเสียงเพลงที่ทำให้การเคลื่อนไหวของศัตรูช้าลง ส่วนพันธมิตรอย่างมนุษย์จะมีความเร็วเพิ่มขึ้นตามเวลาที่กำหนด
และเพราะอีกฝ่ายอยู่ระดับBทำให้บทเพลงนี้ยาวนานกว่าครึ่งชั่วโมงที่ทางฝั่งมนุษย์จะได้เปรียบมากที่สุด
ไม่นานวงแหวนสีขาวก็ปรากฏขึ้นตามด้วยหมาป่าขนาดต่างๆ ในขณะที่บอสของชั้นที่ยี่สิบอยู่ด้านหลังสุดมีขนาดความสูงอยู่ราวๆเจ็ดเมตร
"เริ่มโจมตี"สิ้นเสียงของหลงจือหยาง สตรีด้านหน้าสุดเผยจิตวิญญาณก่อนที่ดอกไม้จะบานออกแล้วละอองพุ่งเข้าใส่หมาป่าด้านหน้า ก่อนที่พวกเธอจะถอนตัวไปด้านหลังนับจากนี้หน้าที่ของพวกเธอคือการลากคนเจ็บออกมาจากสนามรบ
เกาเทียนเย่ยังคงเป็นเกาะกำบังให้กับสตรีได้เป็นอย่างดีจึงเป็นสัตว์อสูรที่อยู่ท้ายสุด จากนั้นก็โจมตีเท่าที่ทำได้
ดอกลำโพงและบทเพลงที่ดังเข้าหูทำให้การเคลื่อนที่ของพวกเขาเร็วขึ้น จำนวนประชากรทั้งสองฝั่งไม่ได้แตกต่างกันมากนัก ถึงแม้ว่าอีกฝั่งจะมีหมาป่าเกือบๆสองแสนตัวในสนามรบก็ตาม
เยว่ชิงเปลี่ยนร่างเป็นจิ้งจอกขาวสูงเก้าเมตรกระโดดเข้าปะทะบอสของดันเจี้ยน ในขณะที่หลงจือหยางกับเสวียนอวี้รับมือกับบรรดาแม่ทัพหมาป่า ส่วนจิวอิงก็ลงมือกับหมาป่าระดับต่ำ
จิ้งจอกขาวและหมาป่ายักษ์ส่งเสียงคำรามขึ้นพร้อมกันเพื่อประกาศถึงการเป็นราชาที่แม้จริง จากนั้นหมาป่าก็กระโจนเข้าใส่หวังตวัดเล็บแหลมคมเข้าที่เนื้อ
แต่น่าเสียดายหลังจากที่ระบบขึ้นไปจัดการบางอย่าง เยว่ชิงและอีกสามคนก็ทะลุระดับศักดิ์สิทธิ์ของโลกนี้เป็นที่เรียบร้อย การจะจัดการกับอสูรตรงหน้านับว่าง่ายดาย เพียงแต่หลงจือหยางกล่าวไว้ว่าให้ออมมือ
ยามที่เราอยู่ในที่แสงสว่างแต่มีคนในเงามืดต้องการจัดการกับเรา ให้แกล้งหลอกเป็นหมูกินเสือ หลอกล่อว่าเรายังคงอ่อนแออยู่มาก ยามที่อีกฝ่ายวิ่งเข้าหาพวกเขาค่อยตลบหลังอีกที
สองชั่วโมงชั่วโมงผ่านไปเสียงแจ้งเตือนผลงานก็ดังขึ้น คราวนี้คือหินวิญญาณสามเท่า ที่จะช่วยยกระดับพวกเขาไปอีกขั้น แน่นอนว่าสินสงครามในครั้งนี้ทำเอาทุกคนยิ้มแก้มปริกันเลยทีเดียว
"ก็ไม่เท่าไหร่ พอเกิดสงครามจริงๆพวกเราย่อมชนะแน่นอน"หวังจีเว่ยเอ่ยขึ้นหลังจากได้รับสินสงครามเป็นที่เรียบร้อย
"คงเป็นเช่นนั้น พวกเราจะแพ้ได้ไงละ จริงไหม"เฉินจงอีก็เห็นดีเห็นงามกับอีกฝ่าย
"กลับกันเถอะ จะได้พักผ่อนเพราะทุกคนก็เหนื่อยพอตัว"ทุกคนต่างก้าวขาออกจากหอคอยทันที ตอนนี้นอกจากจะอยากอาบน้ำแล้วพวกเขายังอยากดูดซับหินวิญญาณสามเท่าอีกด้วย
"พวกมันกล้าท้าทายข้า เจ้าพวกมนุษย์โอหัง"ยามที่ประตูชั้นที่ยี่สิบปิดลงโดยที่ไม่มีใครตาย ทำให้ผู้สูงสุดของหอคอยไม่พอใจอย่างมาก ยามนี้กำลังพลนับแสนของเขาเองก็พร้อมแล้วเช่นกัน
ยามสายตาตวัดมองมนุษย์ฝั่งตนเอง พวกมันก็คุกเข่าลงแสดงความเคารพหลังจากที่สามารถเชื่อมต่อจิตวิญญาณที่สองได้จริง ยามนี้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นมากและมีความทะเยอทะยานที่จะแสดงถึงพลังที่พวกเขาได้รับมา
อยากที่จะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่คนอื่นเคารพกราบไหว้ หวาดกลัวต่อพลังอำนาจ
"อีกเจ็ดวัน ข้าจะส่งพวกเจ้าลงไป"ฝ่ามือของหลงเยี่ยนหมิงเกิดวังวนสีดำแดงก่อนจะปรากฏขึ้นที่นอกดันเจี้ยน
ยามที่ผู้คนทยอยออกจากหอคอยก็มุมปากกระตุก เมื่อเห็นดันเจี้ยนปรากฏบนท้องฟ้า ไม่ใช่แค่เหนือบนหอคอยแบบเดิมแต่กลายเป็นครอบคลุมทั้งประเทศ
เนื่องจากหอคอยครอบคลุมไปทั่วทั้งประเทศทำให้แสงจากพระอาทิตย์ส่องลงมาไม่ถึง ทุกคนได้แต่มองกันและกันผ่านความมืด บรรยากาศของมันสร้างความหดหู่ไม่น้อย
"ดูท่าจะมีสงครามในเร็ววัน"เยว่ชิงเอ่ยออกมา ริมฝีปากบึนขึ้นอย่างไม่พอใจ
"โชคดีที่เราเตรียมการเรียบร้อยเช่นเดียวกัน"จิวอิงพูดขึ้นก่อนจะพยักหน้ากับตัวเองงึกงักโดยมีเสวียนอวี้คอยให้ท้ายอยู่เสมอ
"แยกย้ายกันไปพักผ่อนเราจะเปลี่ยนเวรยามเพื่อเฝ้าระวังและคอยแจ้งเตือนในยามที่ดันเจี้ยนเปิดออก"
สิ้นคำพูดของหลงจือหยางพวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อดูดซับหินวิญญาณที่ได้มา เพื่อยกระดับความแข็งแกร่งอีกครั้งก่อนสงครามครั้งใหม่
...ที่จะชี้ชะตาว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ


## ตอนที่44.

ช่วงกลางคืนที่หลายๆคนพักผ่อนก็ยังมีผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังเคลื่อนย้ายลงไปอยู่ชั้นใต้ดิน หลังจากความพยายามถึงสามเดือนในการสร้างโครงสร้างใต้ดินเอาไว้ ไม่แค่ความกว้างและอากาศถ่ายเทสะดวก ยังมีเครื่องอำนวยความสะดวกในด้านอื่นๆ
ตลอดทั้งช่วงบนประกอบไปด้วยเหล็กกล้าที่ถูกสร้างขึ้นจากผู้ที่มีจิตวิญญาณเป็นค้อนที่ตีและหลอมขึ้น แรงสั่นสะเทือนระดับต่ำไม่สามารถทำให้เสาเหล็กเหล่านี้หักงอได้ จากการประเมินพวกเขากล่าวว่าตราบใดที่ใจกลางของผลึกหินวิญญาณไม่แตกร้าว พื้นที่ใต้ดินจะไม่มีวันถล่มลงมาอย่างแน่นอน
เพราะผู้ที่มีจิตวิญญาณเครื่องดนตรีช่วยกันสร้างหินวิญญาณขนาดใหญ่ เพื่อสร้างกลไกการทำงานของชั้นใต้ดิน ไม่ว่าจะเป็นอากาศ ทางส่งน้ำ พื้นที่พัก รวมไปทั้งพื้นที่ปลูกพืชผักผลไม้ เพราะไม่รู้ว่าสงครามจะยืดเยื้อยาวนานแค่ไหน
หรือต่อให้สงครามจบเร็วขึ้น พื้นที่ใต้ดินก็ยังสามารถใช้งานในด้านอื่นๆได้อีกมากมาย โดยที่หลงจือหยางกับเยว่ชิงวางแผนการคร่าวๆไว้ในหัวเป็นที่เรียบร้อย
กลุ่มคนที่อพยพคือกลุ่มคนที่ไม่ต้องการหินวิญญาณและส่งต่อให้กับคนหนุ่มสาวที่มีจิตวิญญาณเหมาะสมกว่า จนตอนนี้ประชากรผู้ผึกจิตวิญญาณระดับEเพิ่มขึ้นหลักร้อยล้านคนจากการกระจายหินวิญญาณออกไปภายในสามเดือน
ในแต่ละประเทศกำลังเคลื่อนกำลังพลอพยพลงสู่ชั้นใต้ดิน ในขณะที่คนบางกลุ่มเดินทางไปรวมตัวกันเพื่อหยุดยั้งสงคราม จนสถานที่อย่างพอหักและห้องเรียนของมหาลัยเต็มไปด้วยผู้คน จนล้นทะลักออกไปยังประเทศSประเทศข้างเคียงจนตอนนี้ห้องพักและบ้านเรือนของคนที่อพยพใช้เป็นที่พักชั่วคราว
ช่วงเช้าหลงจือหยางลุกขึ้นมาทำอาหารให้คนรักกินเหมือนทุกวันก็คอยตรวจสอบความผันผวนของพลังวิญญาณโดยรอบๆดันเจี้ยนโดยคาดการณ์ว่าไม่ใช่ในเร็ววันนี้ เพราะอีกฝั่งก็ต้องเตรียมความพร้อมเหมือนๆกัน
เยว่ชิงเดินออกจากห้องมองไปทางไหนก็มืด ยิ่งไม่ได้เห็นหน้าหล่อของคนรักก็ยิ่งไม่พอใจ เจ้าตัวก็เลยเปิดไฟจนสว่างแม้ยามนี้จะเป็นยามเช้าแล้ว
แต่เพราะดวงอาทิตย์ถูกดันเจี้ยนมหึมาขวางกันเอาไว้นอกจากแสงจะส่องลงมาไม่ถึง ดันเจี้ยนยังมีสีแดงดำขมุกขมัวจนทำให้พื้นผิวและสายตาของพวกเขามองเห็นบรรยากาศเป็นสีดำแดงไปด้วย
"รักพี่นะครับ"จิ้งจอกขาวสวมกอดคนรักจากทางด้านหลัง เมื่อสัญชาตญาณรับรู้ได้ว่าในยามที่อีกฝ่ายเผชิญหน้ากับฝั่งตรงข้ามจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง อันที่จริงจิ้งจอกขาวอยากจะงอแงสักเล็กน้อยแต่อีกใจหนึ่งก็เข้าใจคนรักดี
หากอีกฝ่ายยังคงอยู่พวกเขาคงไม่สงบสุข ตอนนี้เหลือแค่หาเหตุผลว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมพวกเขาทั้งสี่คนจึงได้ถูกส่งมาที่นี่ เป็นเพราะความบังเอิญของโชคชะตา หรือมีคนลิขิตชีวิตพวกเขาเอาไว้
"พี่ก็รักเยว่ชิงเหมือนกัน ไม่ต้องกังวลนะ อย่าลืมสิครับว่าแม่ทัพสวรรค์ไม่ได้ถูกจัดการง่ายๆขนาดนั้น"หลงจือหยางรวบคนน้องให้แนบอกมากยิ่งขึ้น ปลายจมูกกดลงที่ศีรษะสูดดมกลิ่นหอมของแชมพูสัมผัสความนุ่มนิ่มจนสบายใจ
"ผมรู้"เยว่ชิงพยักหน้ากับอกกว้าง แม่ทัพสวรรค์คือผู้ที่ได้รับเลือกจากบัลลังก์จักรพรรดิเทพ แต่เพราะอีกฝ่ายไม่ต้องการปกครองเทพสักเท่าไหร่เพราะนิสัยส่วนตัว นี่อาจจะเป็นอีกเหตุผลที่หลงจือหยางได้อยู่ที่นี่
หากคิดโง่ๆว่าจิ้งจอกอย่างเขาจะลงมาด้วยทำไม ก็ต้องเท้าความกันอย่างยาวนานกับจิ้งจอกน้อยวิ่งไล่แม่ทัพสวรรค์อย่างเอาเป็นเอาตาย พอเยว่ชิงยิ่งคิดก็ยิ่งอาย
เพียงแค่คิดว่ามีคนกลั่นแกล้งแม่ทัพสวรรค์ให้มาเกิดบนโลกมนุษย์ จิ้งจอกขาวก็ถอดสมองทิ้งแล้วกระโจนตามลงมา ส่วนเสวียนอวี้ก็ตามแม่ทัพสวรรค์ตามปกติแล้วอาจจะชักชวนจิวอิงลงมาด้วย
ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความเป็นไปได้สูง จิ้งจอกขาวพยักหน้ากับตัวเองเงียบๆ
หลงจือหยางมองเยว่ชิงที่คิดล่องลอยไปไกลก็อยากจะแงะสมองของเจ้าตัวน้อยออกมาดูจริงๆ ว่าคิดอะไรดูจริงจังเสียขนาดนั้น คงไม่ใช่เรื่องของพวกเขาสี่คนที่ลงมาที่นี่หรอกนะ
เพราะเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นโชคชะตาแต่เป็นฝีมือเทพองค์อื่น นอกจากมารดาสวรรค์หลงจือหยางก็คิดถึงใครไม่ออกแล้วละ
"กินข้าวกันครับ วันนี้ยังมีงานอยู่อีก"หลงจือหยางเลื่อนเก้าอี้ให้อีกฝ่ายก่อนจะตักอาหารใส่จานให้คนตรงหน้า เยว่ชิงก็นั่งเท้าคางมองคนรักตาปริบๆด้วยดวงตาประกายแวววาว
หลงจือหยางเลิกคิ้วหนึ่งข้างเมื่อเห็นคนรักมีท่าทางเมากาวในช่วงเช้าวันนี้
เยว่ชิงยู่ปากเมื่อเห็นสายตาของหลงจือหยางมองอย่างไม่เข้าใจ ดูไม่ออกเหรอว่ากำลังชื่นชมสามีตัวเองที่หล่อเหล่าเกรียงไกรนะ ไม่อยากจะพูดเลยจริงๆว่าถ้าขึ้นดินแดนเทพไปจิ้งจอกขาวอย่างเขาจะไม่เอาคนรักไปประกาศให้รู้โดยทั่วกันจนดินแดนเทพสั่นสะเทือน
แต่ก่อนหน้านั่น เขาต้องจัดการศัตรูตรงหน้าเสียก่อน
"อ้าปากมา พี่ป้อน"เพื่อตัดปัญหาคนงามเพ้อฝัน หลงจือหยางเลยตักกับข้าวอย่างดีใส่ช้อนแล้วยื่นป้อนคนน้องที่ยกมือกุมหัวใจเอาไว้
...อ่า ปกติของเทพจิ้งจอกเก้าหางละนะ ที่เล่นใหญ่จนชินตาในดินแดนเทพ
"หล่อมากจริงๆ"เยว่ชิงยกมือปิดใบหน้าทำตาปริบๆราวกับปลื้มปริ่มที่มีวันนี้ มีเพียงหลงจือหยางที่นั่งมองคนน้องแบบนั้น จากนั้นก็ดึงช้อนกลับ แน่นอนว่าจิ้งจอกขาวย่อมไม่ยินยอม
"อ๊า ของน้อง"หางทั้งเก้าโผล่มาโบกสะบัด เยว่ชิงยื่นหน้าอ้าปากงับแล้วทำหน้าฟินจากนั้นก็ยกมือกุมแก้ม ปล่อยให้หลงจือหยางมองหางทั้งเก้าที่ส่ายไปมา
อาหารเช้าจบลงอย่างอิดออดเล็กน้อย จากนั้นทั้งคู่ก็ไปยังเขตมหาลัย เข้าใช้งานในเขตที่แปดเปิดประชุมโดยแยกกำลังออกเป็นห้ากลุ่ม โดยกลุ่มแรกจะเป็นกิลด์หมื่นดาบกับกิลด์อัศวินสีชาดสองกิลด์ที่จะยืดปักหลักตรงกลาง
โดยที่กิลด์ตำหนักเทพอสูรและกิลด์หมื่นบุปผากระจายกำลังคนออกเป็นห้ากลุ่มแยกกันไป โดยที่เยว่ชิงกับจิวอิงเข้าร่วมในทีมที่หนึ่ง ที่จะอยู่ตรงใจกลางของดันเจี้ยน ยามที่ดันเจี้ยนเปิดออก พวกเขาจะเป็นกลุ่มแรกที่เข้าปะทะ
โดยอีกสี่กลุ่มที่เหลือ ดูแลทั้งสิ้นสี่ฝั่งแยกออกเป็นทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันออกและทิศตะวันตก
โดยคนที่เข้าร่วมสงครามครั้งนี้คือผู้ที่อยู่ระดับCขึ้นไปราวๆหกสิบล้านคนทั่วโลก ในอีกหลักร้อยล้านคนจะอยู่ระดับDดูแลโดยรอบตรงเขตแดนแต่ละประเทศไม่ให้มอนเตอร์เข้าทำลายบ้านเมืองจนเสียหาย
และระดับEราวๆหนึ่งพันล้านคนที่จะช่วยกันเปลี่ยนกะเพื่อฟื้นฟูพลัง เรียกง่ายๆว่าเป็นการเวียนกันไปเป็นกลุ่มๆเพื่อให้ง่ายต่อการจู่โจมและพักฟื้น
ในส่วนของระดับFที่สามารถรับแรงกดดันของพลังวิญญาณที่หนักหน่วงได้ก็จะเป็นกลุ่มคนที่คอยอพยพผู้บาดเจ็บนำส่งต่อไปยังแพทย์ที่จะเชื่อมต่อกันไปที่ใต้ดิน
แน่นอนว่ากลุ่มคนเหล่านี้จะถูกปกป้องโดยเกาเทียนเย่ที่เขตแดนประเทศS
หลังจากจบการประชุมทุกคนก็กระจายกันออกไปบางส่วนเลือกที่จะไปรอตามจุดต่างๆที่ได้รับมอบหมาย บางคนกลับที่พักเพื่อจัดการความแข็งแกร่งของตัวเอง
หลงจือหยางโอบเอวเยว่ชิงเข้าห้องทำงานชั้นบนสุดของกิลด์ตามด้วยเสวียนอวี้และจิวอิง ตอนนี้มีเพียงพวกเขาที่ก้าวข้ามระดับจนมาถึงระดับศักดิ์สิทธิ์เป็นที่เรียบร้อย ในขณะที่คนแข็งแกร่งรองลงมาอย่างเฉินจงอีอยู่ระดับSS ส่วนคนอื่นๆก็ขึ้นระดับSเป็นที่เรียบร้อย โดยเฉพาะผู้ที่ติดอันดับหนึ่งพันคนแรก
ต้องบอกว่าของในดันเจี้ยนและหอคอยช่วยยกระดับพวกเขาไปมากเลยทีเดียวในช่วงระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมา ยิ่งคนทั่วไปเข้าถึงได้ง่ายและมีการพัฒนาอย่างรวดเร็วทำให้กำลังรบฝั่งพวกเขามีมากขึ้น
"เรื่องหลงเยี่ยนหมิงเหรอ"เสวียนอวี้นั่งลงฝั่งตรงข้าม เห็นหลงจือหยางจับเยว่ชิงนั่งตักเสวียนอวี้ก็เอาด้วย กลายเป็นสองเกอน้อยๆที่นั่งทับตักคนรักในช่วงเวลาประชุมดูเคร่งเครียด
"ใช่ เราสองคนคงต้องรับมือกับเยี่ยนหมิง"สองคนในที่นี้คือหลงจือหยางกับเสวียนอวี้แน่นอนว่าสองเกอน้อยผวาจับแขนแน่น
"พี่ไม่เป็นอะไร"หลงจือหยางตบมือคนรักเบาๆเยว่ชิงมองมืออีกฝ่ายแล้วยกขึ้นมาทาบทับแก้มขาวนวลเนียน
"ผมรู้ แต่มันก็ยังอดห่วงไม่ได้"เยว่ชิงพองแก้มถูไถใบหน้าไปกับมือหนา หลงจือหยางนวดแก้มคนน้องเบาๆ
"หลงจือหยางไม่เป็นอะไรพี่ก็ไม่เป็นอะไรเหมือนกัน"เสวียนอวี้เอ่ยปลอบคนน้อง จิวอิงช้อนสายตาขึ้นก่อนจะพยักหน้ายามที่เห็นสายตามุ่งมั่นมองตรงมา มันเหมือนครั้งแรกที่เราได้เจอกันยามที่อยู่ดินแดนมาร
"พี่เก่งพอจะทำให้มารอสูรจิวอิงอย่างน้องยอมรับได้ พี่คนนี้ก็ปลิดชีพเทพกากๆคนหนึ่งได้เหมือนกัน"จิวอิงทุบหน้าอกไปทีหนึง ยามที่ได้รับความทรงจำมาก็ได้แต่นั่งเขินก่อนจะยอมรับว่าอีกฝ่ายคือคนรักจริงๆที่ไม่ใช่แค่รักกันในโลกนี้
เทพมารสังหารอย่างเสวียนอวี้เอ่ยปากท้าทายมารอสูรจิวอิงเพื่อให้ตกลงเป็นคนรักกัน บทสรุปคือจิวอิงแพ้ให้กับอีกฝ่าย จนได้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนของแม่ทัพสวรรค์ที่เทพจิ้งจอกมักจะเล่าให้ฟังบ่อยๆว่าเกี้ยวแล้วเกี้ยวอีกก็ยังไม่ได้ใจ
"งั้นมีแผนรองรับไหม"เสวียนอวี้หันไปที่หลงจือหยาง เพื่อคลายความกังวลให้กับคนรักทั้งของตัวเสวียนอวี้เองและตัวของหลงจือหยางด้วย
"มี"หลงจือหยางเอ่ยออกมาก่อนจะร่วมพูดคุยและทำความเข้าใจ โดยที่เยว่ชิงกับจิวอิงก็ยังคงนั่งฟังพอเห็นความเป็นไปได้ที่มากขึ้นก็เริ่มคลายความกังวลใจลงไป เหลือเพียงในวันนั้นจะเป็นไปตามแผนที่หลงจือหยางว่าไว้
"ตอนนี้พักผ่อนกันให้เต็มที่ก่อน พวกนั้นคงเตรียมการบางอย่างอยู่"หลงจือหยางกล่าวและเป็นไปตามนั้น ดันเจี้ยนไม่ปรากฏในพื้นที่ใดๆของโลกมีเพียงดันเจี้ยนนี้แห่งเดียวเท่านั้นและรอการเปิดออก


## ตอนที่45.

"ตอนนี้ประตูคงอยู่ด้านนอกแล้ว รีบลงมือกันเถอะ"ชายร่างสูงในผ้าคลุมสีดำสวมใส่หน้ากากสีดำให้เห็นเพียงดวงตาและที่สำคัญ ผู้คนหลายหมื่นหลายแสนคนก็สวมใส่แบบเดียวกัน
ผู้คนในผ้าคลุมยื่นมือขวาไปด้านหน้าก่อนจะปลดปล่อยควันสีดำไปยังวงแหวนเวทย์ขนาดใหญ่ที่จะสร้างสิ่งที่นายท่านของพวกมันเรียกว่า ห้วงทมิฬ
ห้วงทมิฬประตูต่างมิติมีลักษณะภายนอกคือวังน้ำวนขนาดใหญ่มีสีเทาไปจนถึงสีดำสนิท มันกลืนกินเจ็ดสิ่งด้วยกัน โลภะ ริษยา ราคะ เกียจคล้าน เย่อหยิ่ง โทสะ ตะกละ
หรือขอแค่มีสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่แข็งแกร่ง มุ่งมั่นก็สามารถใช้เปิดห้วงทมิฬได้ และที่สำคัญในขั้นตอนที่กำลังทำพิธีอยู่นั้นห้ามว่อกแว่กเด็ดขาด ซึ่งนั้นมันคือคำลวงที่หวงเยี่ยนหมิงบอกไว้
การเปิดห้วงทมิฬจำเป็นต้องสังเวยพลังชีวิตของผู้ที่อัญเชิญออกมา โดยที่ผู้สังเวยจะเป็นคนที่อ่อนแอมากที่สุดไล่ระดับไปที่คนแข็งแกร่งที่สุด จนกว่ามันจะอิ่มจนกว่าจะพอใจไม่งั้นจะไม่หยุด
ต่อให้มีคนสังเวยชีวิตมากมายแล้วอย่างไง ในเมื่อหลงเยี่ยนหมิงบอกตั้งแต่ต้นหากว่อกแว่กในช่วงทำพิธีก็อาจจะตายได้ มนุษย์กลุ่มนี้ดันโลภกันเองแล้วเกี่ยวอะไรกับเขา
ต่อให้พวกมันขัดขืนหรือโมโหแต่ก็ไม่กล้าทำอะไรเขาอยู่ดี หลงเยี่ยนหมิงยังคงเป็นเทพเจ้าและเชาก็ยังคงเป็นเทพเจ้าต่อไป
แต่น่าเสียดายที่พลังของเขาถดถอยลงไปมาก ยามนี้ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดาที่มีจิตวิญญาณระดับSSเลยด้วยซ้ำ ขอเพียงมีกลิ่นอายของเทพยังคงอยู่ เขาก็สามารถใช้มันข่มขู่คนเหล่านี้ได้อีกนาน
วงเวทย์ห้วงทมิฬกินเวลาไปเต็มๆห้าวันห้าคืน บางส่วนสูญสลายหายไป ผู้คนในผ้าคลุมได้แต่หน้าซีดตัวสั่น หวาดกลัวว่าคนถัดไปจะเป็นตัวเอง เพราะตอนนี้ผู้คนที่ร่วมด้วยหลงเหลือเพียงหลักหมื่นต้นๆในขณะที่ด้านนอกมีคนนับล้านรอจะฆ่าพวกเขาอยู่
ถึงอยากจะถอยแต่ก็ไม่มีหนทางให้หนีรอดไปได้ อนิจจา หากพอใจในสิ่งที่มีแต่แรก คงไม่พาตัวเองมาจนถึงที่นี่
"ห้วงทมิฬ มิติแห่งการกลืนกินพลังชีวิตของมนุษย์ ยิ่งมีคนสังเวยมากแค่ไหนโอกาสที่โลกจะพังทลายก็เพิ่มมากขึ้น"เทพแห่งชะตาเปิดหนังสือเล่มเก่านั่งอ่านบริเวณหน้าต่าง สายตามองตรงไปยังสระน้ำที่มีดอกบัวสีขาวบริสุทธิ์เบ่งบาน
"เทพแห่งชะตา แล้วจะทำเช่นไรถ้าหาก..."เซียนตัวน้อยผู้ที่เรียนรู้การตรวจชะตาเอ่ยถามขึ้น เทพตรงหน้าเป็นอาจารย์ของเขาที่นั่งอมยิ้มอยู่ ทั้งๆที่พูดถึงห้วงทมิฬสิ่งที่น่ากลัวแบบนั้น แต่ทำไมถึงยังยิ้มอยู่อีก เซียนตัวน้อยไม่เข้าใจ
"ข้อยอมรับว่าหลงเยี่ยนหมิงเป็นคนฉลาด แต่น่าเสียที่ฝ่ายตรงข้ามของเขาคือแม่ทัพสวรรค์"เทพชะตาเอ่ยแถลงไขให้แก่เซียนตัวน้อยผู้ใสซื่อ ก่อนจะถอนหายใจ เทพแห่งชะตามักใสซื่อเสมอ แต่ผ่านไปสักพักก็จะกลายเป็นคนสองหน้าเก่งรวมทั้งหมดความใสซื่อภายในเวลาไม่กี่สิบปี ถ้าจะโทษเทพองค์ไหนสักองค์ รายนามอันดับหนึ่งก็คงเป็นบิดาสวรรค์
"ไม่ว่าจะเกิดเป็นมนุษย์กี่ภพกี่ชาติ เชื่อเถอะหลงเยี่ยนหมิงมีแต่พ่ายแพ่ให้แม่ทัพสวรรค์อยู่ดี"ผู้มาเยือนตำหนักชะตาเอ่ยขึ้นก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างคุ้นเคย ใบหน้าหล่อเหลาร่างกายสมส่วนแต่น่าเสียดายในสายตาของเทพแห่งชะตา บิดาสวรรค์เป็นเพียงตาเฒ่าผู้เอาแต่ใจเสียมากกว่า อ่อ มารยาททรามด้วย
"ข้ายังไม่ได้เชิญท่านเลยบิดาสวรรค์"เทพชะตายู่ปากเล็กน้อย ยามที่เขาเป็นเซียนเขาเกิดในครอบครัวขุนนางระดับสูงมีพ่อเป็นอาจารย์ส่วนพระองค์ของรัชทายาท ทำให้เรียนรู้ศาสตร์ศิลป์มาพอสมควร จากนั้นก็บรรลุเป็นเทพ
แต่ไม่คิดเลยจริงๆว่าเทพบางองค์จะหน้าไม่อายถึงเพียงนี้
"เฮ้อ เจ้าก็รู้ว่าหัวใจข้าเจ็บปวดจากการถูกทรยศของมารดาสวรรค์ขนาดไหน ข้าต้องการคนปลอบใจ"เทพชะตาขมวดคิ้ว เทพองค์อื่นมีมากมายทำไมถึงเป็นตนไปได้ แต่พอเห็นบิดาสวรรค์ยกมือกุมหัวใจใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดก็ใจอ่อนยวบ
"ตามใจ ข้าจะร่วมดื่มกับท่านก็ได้"ยามที่เทพชะตามุ่งตรงไปยังไหสุรา โดยไม่รู้เลยว่ายามลับหลังบิดาสวรรค์ผู้น่าสงสารจะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
จะเอาเวลาไปสนใจชะตาของแม่ทัพสวรรค์กับกบฏหลงเยี่ยนหมิงไปทำไม ในเมื่อคนสุดท้ายที่จะชนะก็เป็นแม่ทัพสวรรค์อยู่แล้ว เอาเวลาที่ส่องสี่คนนั้นมาดูแลบิดาสวรรค์อย่างเขาดีกว่า
อนิจจา เทพชะตาท่านก็ยังใสซื่ออยู่นะ
"ห้วงทมิฬ"เสวียนอวี้เป็นคนแรกที่เลิกคิ้วขึ้นหลังได้ยินหลงจือหยางเอ่ยออกมา ในความทรงจำของเขาคือในดินแดนเทพต้องเคยเผชิญหน้ากับห้วงทมิฬมาบ้างแล้ว แต่เพราะดินแดนเทพมีแต่เทพกับเซียน ห้วงทมิฬเลยใช้ไม่ค่อยได้ผลแต่ก็สูบพลังชีวิตจนเซียนบางคนถึงกับล้มไปเลยก็มี
"นี่คือสิ่งที่บอกว่ารับมือได้"หลงจือหยางพยักหน้าหนักแน่น มีความมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าหลงเยี่ยนหมิงต้องใช้ห้วงทมิฬดูดกลืนพลังชีวิตของมนุษย์แน่นอน
"ไม่งั้นจะปล่อยให้จิ้งจอกน้อยออกความเห็นเรื่องตัวตุ่นขุดดินไปทำไม"เสวียนอวี้หมดคำจะพูด ปลายนิ้วเคาะกับโต๊ะเป็นจังหวะหนักเบาก่อนจะนึกได้ถึงบางอย่าง
"มนุษย์อยู่ชั้นใต้ดิน จะรอดห้วงทมิฬไปได้เหรอ"เสวียนอวี้นึกไปถึงตอนที่ห้วงทมิฬปรากฏแล้วมีเสียงกรีดร้องของมนุษย์ตามด้วยร่างกายสลายไปตามสายลม จากนั้นมันจะตามด้วยความสิ้นหวังที่จะปรากฏในสายตาของมนุษย์คนอื่นๆ ที่เลวร้ายสุดคือมนุษย์ยอมตายด้วยน้ำมือตัวเองมากกว่าคนอื่น
"หินพลังวิญญาณไง"หลงจือหยางนั่งเอนหลังพิงโซฟา ปรายตามองเสวียนอวี้ราวกับคุยกับคนโง่ เจ้าตัวยกยิ้มมุมปาก ถ้าห้วงทมิฬปรากฏตัวออกมาอยากรู้จริงๆถ้ามันไม่เห็นมนุษย์บนโลกสักรายยกเว้นกลุ่มพวกเขา มันจะน่าดูขนาดไหน
"แกมันร้าย"เสวียนอวี้ชี้นิ้วไปที่หลงจือหยางแล้วพูดแบบเค้นเสียงออกมา
หลงจือหยางก็แค่ยักไหล่ ไม่ได้สนใจอะไรทั้งนั้น สมองก็นับเป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งละนะ หลงจือหยางวางแผนเป็นขั้นเป็นตอนเสียขนาดนี้จะยอมเสียเปรียบในสงครามได้ยังไง
ยิ่งศัตรูฝั่งตรงข้ามเดาง่ายก็ยิ่งเข้าทางเขาทันที หลงเยี่ยนหมิงขึ้นมาเป็นเทพได้ไม่นานมีความทะเยอทะยานในบัลลังก์ ใช้พลังตัวเองสังเวยเรียกห้วงทมิฬออกมา ยามนั้นคงรับรู้ได้ว่าห้วงทมิฬใช้กับเทพและเซียนไม่ได้ผล
เพราะแบบนั้นอีกฝ่ายต้องใช้ห้วงทมิฬอีกครั้งและคราวนี้คงไม่ได้สังเวยพลังของตัวเองแน่ เพราะพลังของตนเองคงสูญหายไปไม่น้อย ไม่เพียงพอที่จะสังเวย จึงต้องรวบรวมกำลังคนซึ่งกลุ่มคนเหล่านั้นมีความโลภที่สุดโต่ง
ตั้งแต่ตอนที่ตรวจสอบเหล่ากบฏที่หายไป หลงจือหยางก็เริ่มมั่นใจไปแล้วแปดส่วน ยิ่งเห็นดันเจี้ยนมาถึงแต่กลับยังไม่มีใครออกมา จึงมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าอีกฝ่ายจะต้องเปิดห้วงทมิฬเป็นแน่
ในส่วนของการเอาชนะอีกฝ่าย จะตัดสินได้ก็ต่อเมื่อได้เห็นกลุ่มกบฏทั้งหมด ถ้ากลุ่มกบฏยังเหลือหลายหมื่นคนปลายๆหรือแสนคนต้นๆ ก็เป็นไปได้ที่หลงเยี่ยนหมิงใช้พลังตัวเองบางส่วนสังเวย นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายยังมีพลังอยู่มาก
แต่ถ้ากลุ่มกบฏเหลือหลักหมื่นต้นๆก็มั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายยังบาดเจ็บจากการเปิดห้วงทมิฬครั้งก่อน ไม่มีพลังเพียงพอจะเปิดห้วงทมิฬด้วยพลังตัวเอง
ส่วนมนุษย์คนอื่นๆที่สามารถเปิดห้วงทมิฬไปได้ ก็ต้องขอบคุณดันเจี้ยนครั้งก่อนที่ปะทะกับลูกเขยของตาเฒ่าหวังเค่อซวนที่ใช้พลังจิตวิญญาณแห่งความมืด จิตวิญญาณที่สองที่หลงเยี่ยนหมิงมอบให้
สุดท้ายก็คงต้องขอบคุณความไม่รอบคอบของอีกฝ่ายนั่นแหละ ที่ทำให้เขาสามารถอ่านสถานการณ์ล่วงหน้าได้ขนาดนี้
"ไปหาเมียก่อนแล้วกัน มองหน้าแกแล้วจะอ้วก"หลงจือหยางลุกขึ้นก่อนจะกล่าวออกมาจากนั้นก็เดินไปที่ห้องนอนของตัวเอง ปล่อยให้เสวียนอวี้กระฟัดกระเฟียดต่อไป
หลังจากบอกให้แยกย้ายกันไปก็มีเพียงเยว่ชิงกับจิวอิงแยกย้ายกันไปนอนพักเอาแรง ส่วนหลงจือหยางกับเสวียนอวี้ก็พูดคุยกันต่อ ซึ่งนั้นคือสงครามเล็กๆตอนจับกลุ่มกบฏนั่นเอง
หลงจือหยางก้าวเท้าเข้าไปในห้องก่อนสายตาจะอ่อนลงยามเห็นคนรักตัวน้อยนอนกอดหมอนข้างเอาไว้ หลงจือหยางถอดเสื้อตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อกล้ามตัวบางก่อนจะขึ้นไปนอนด้านหลังของคนรักแล้วโอบกอดเอวบางเอาไว้
"อือ"จิ้งจอกตัวขาวส่งเสียงครางอือในลำคอยามถูกรบกวนเวลานอนพักผ่อน ร่างกายที่เครียดเกร็งก็ผ่อนครายเมื่อได้กลิ่นกายของคนรัก เจ้าตัวผลักหมอนข้างออกไปแล้วหันหน้าไปซุกอกคนรักแทน
หลงจือหยางยกยิ้มมองคนรักอย่างพึงพอใจต่อปฏิกิริยาที่แสดงออกมาอย่างน่ารักน่ากอด เจ้าตัวยกมือสางผมนุ่มนิ่มของคนรักจนกลิ่นหอมของยาสระผมติดปลายนิ้ว
หลงจือหยางใช้ปลายจมูกของตัวเองเขี่ยปลายจมูกของอีกฝ่าย ยามที่คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันหลงจือหยางก็กลั้นยิ้มจนปวดแก้ม บางทีอาการคลั่งรักของเขาก็มากเกินไปจริงๆน่าเสียดายที่ลดมันลงไม่ได้จริงๆ นานวันเข้ามันก็มีแต่มากขึ้น มากขึ้น
หลงจือหยางเลิกแกล้งคนรักก่อนจะดึงรั้งร่างกายคนรักแนบอก จากนั้นก็หลับตาลมสูดดมกลิ่นกายหอมๆจนหลับไป
บรรยากาศเย็นๆจนมันสร้างความรู้สึกน่าขนลุกทำให้หลายๆคนที่สังเกตการณ์เป็นระยะมองขึ้นไปด้านบน มองดันเจี้ยนบนท้องฟ้าที่เปิดออกช้าๆ ด้านในไม่มีสัตว์อสูรสักตัวแต่นั่นก็เพียงพอที่จะส่งสัญญาณเสียงเรียกรวมพลทันที
หลงจือหยางกุมมือเยว่ชิงมาถึงจุดกึ่งกลางตามที่วางแผนรับผิดชอบเอาไว้ ดันเจี้ยนค่อยๆเปิดออกกว้างตามด้วยสิ่งที่คุ้นเคยกันดีอย่างเทพทั้งสาม
ละอองสีดำขึ้นปกคลุมท้องฟ้า มันแผ่ขยายไปเรื่อยๆจนโลกตกอยู่ภายในความมืดมิด ไม่นานพวกเขาก็รู้สึกขยะแขยงต่อละอองความมืดที่ปกคลุม มันเหมือนมีดวงตานับล้านจับจ้องพวกเขาจนขนหัวลุกไปหมด
แต่ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่มีใครคิดจะถอยเลยสักคนเดียว
ใช้เวลาไม่นานผู้คนในชุดคลุมสีดำค่อยๆปรากฏทีละคน คนเหล่านั้นลอยอยู่ด้านบน ด้านหลังยังเต็มไปด้วยสัตว์อสูรอีกมากมายนับไม่ถ้วน คนในสนามรบย่อมรู้สึกหวาดกลัวเป็นธรรมดา
ยกเว้นหลงจือหยางที่การคาดการณ์ของเขาครบหมดจนต้องเผยรอยยิ้มออกมา
เอาละ...ได้เวลาจบสงครามสักที


## ตอนที่46.

​
ทั้งสองฝั่งยืนประจันหน้ากันก่อนที่เยว่ชิงจะเป็นจิ้งจอกเก้าหางแล้วพุ่งเข้าใส่ ในขณะที่หลงจือหยางและเสวียนอวี้มุ่งตรงขึ้นไปยังพื้นที่ด้านในของห้วงทมิฬ โดยมีความช่วยเหลือเล็กๆจากฮันเตอร์คนอื่นๆ
"จิตวิญญาณดาบ"ผู้ที่มีจิตวิญญาณประเภทดาบตะโกนเสียงดังกึกก้อง ส่วนหนึ่งเป็นการข่มขวัญคู่ต่อสู้ พริบตาเดียวทั้งดาบเล็ก ดาบใหญ่ ดาบสั้น ดาบยาวก็ปลิวว่อน
"จิตวิญญาณกระบี่"ตามด้วยจิตวิญญาณกระบี่ที่ทำแบบเดียวกับคนที่มีจิตวิญญาณดาบ
"จำเอาไว้นะครับ ในตอนแรกที่พวกคุณควรทำคือเรียกจิตวิญญาณดาบและจิตวิญญาณกระบี่ออกมาสำหรับคนที่มีจิตวิญญาณประเภทดาบและกระบี่ จากนั้นก็ทำให้มันชุลมุนให้มากที่สุด"
ทุกคนต่างจดจำในสิ่งที่หลงจือหยางกล่าวไว้ได้อย่างชัดเจน เสียงเรียกจิตวิญญาณสองประเภทดังกระหึ่ม แสงสีของจิตวิญญาณทำให้เกิดแรงกระเพื่อมของมิติ จนสร้างความผันผวนเล็กๆแต่มันมากพอที่ช่วยให้คนลอดเข้าไปได้
ผู้คนในชุดคลุมดำเห็นท่าไม่ดีในจังหวะที่จิตวิญญาณนับหมื่นนับแสนเบื้องล่างกำลังลอยละลิ่วไปทั่ว หนึ่งในนั้นชี้ปลายนิ้วลงเบื้องล่างก็จะออกคำสั่ง
"ฆ่า!!!"เสียงนั้นดังสะนั่นปกคลุมเบื้องล่าง เยว่ชิงอ้าปากกว้างส่งเสียงคำรามข่มขู่ เจ้าตัวกระโจนไปทางนี้ทีทางนี้ที เป็นเป้าหมายที่ผู้คนในชุดคลุมต่างจับตามองจนหลงลืมคนที่อันตรายที่สุดในโลกไปเสียได้
ทางฝั่งจิวอิงเองก็ทำแบบเดียวกัน ใช้พลังวิญญาณสีดำปลดปล่อยกลิ่นอายแห่งความตายออกมา โดยที่จิตวิญญาณปลาสีขาวอีกตัวแสร้งทำเป็นเสวียนอวี้ที่ยืนในจุดหนึ่งละอองแห่งความตายก็ปล่อยออกมาต่อเนื่อง
โดยทั้งๆที่จริงแล้ว ทั้งหลงจือหยางและเสวียนอวี้ได้พุ่งสวนทางกับกลุ่มกบฏแทรกตัวเข้าไปในห้วงทมิฬเป็นที่เรียบร้อย
ในส่วนของเยว่ชิงที่คอยหลอกล่อก็นั่งลงอย่างสง่างามสยายหางทั้งเก้าจากนั้นก็ยกอุ้งเท้าใหญ่แล้วกดนิ้วอื่นๆลงเหลือเพียงนิ้วกลางก่อนจะแลบลิ้นออกมายั่วยวน
ด้วยเหตุการณ์นี้ ทำให้กลุ่มกบฏหลงลืมหลงจือหยางไปเลยเพราะความสนใจมุ่งไปยังจิ้งจอกเก้าหางอีกทั้งยังมีดาบและกระบี่บินว่อนไปหมด ทางฝั่งเสวียนอวี้ก็มีปลาวิญญาณตัวสีขาวแสร้งทำเป็นเสวียนอวี้ที่เหมือนกันราวกับถอดแบบกันมา กว่าจะรู้ตัวก็แทบกระอักเลือดยามที่ห้วงทมิฬล่มสลาย
หลงจือหยางกับเสวียนอวี้ก็เข้ามาถึงใจกลางของห้วงทมิฬ ด้านหน้ายังเป็นคนเดิมที่พวกเขาควรรับผิดชอบในการจับเทพกบฏกลับคืนดินแดนเทพจากนั้นก็บังคับให้เข้าสู่การหลับใหลอันเป็นนิรันดร์
"ไม่เจอกันนานนะ แม่ทัพสวรรค์ เทพมารสวรรค์"หลงเยี่ยนหมิงเอ่ยทักทายคนทั้งคู่ด้วยใบหน้าเหี้ยมเกียมตามปกติ ทั้งๆที่ในใจตอนนี้สบถไปมากกว่าร้อยครั้ง ไอ้พวกโง่นั้นเพิ่งเข้าสนามรบก็ปล่อยไอ้เทพสององค์นี้เข้ามาอย่างง่ายดาย ไร้ประโยชน์เสียจริง
"ได้เวลากลับไปรับโทษแล้วเทพกบฏเยี่ยนหมิง"แม่ทัพสวรรค์ในมือถือดาบพิพากษาที่มือขวาและถือดาบจักรพรรดิมังกรที่มือซ้าย หนึ่งดาบลงทัณฑ์หนึ่งดาบชี้ชะตาผู้ที่เกิดมาพร้อมดาบคู่หนึ่งเดียวในดินแดนเทพ
ในฐานะผู้ปกครองทหาร เทพที่กำเนิดขึ้นมาย่อมมีอาวุธพิพากษาประจำตัวปรากฏ
และอีกฐานะคือบิดาสวรรค์ เทพที่กำเนิดมาพร้อมกับของหนึ่งสิ่งที่บ่งบอกคำว่าจักรพรรดิในของสิ่งนั้นๆเพื่อให้บัลลังก์เทพชี้ว่าต้องการให้เทพองค์ไหนนั่งบนบัลลังก์
"คิดว่าทำได้ก็เข้ามา"หลงเยี่ยนหมิงเอ่ยท้าทาย ซากศพของคนที่ได้สังเวยในการอัญเชิญห้วงทมิฬต่างก็คืนชีพลุกขึ้นมาในร่างโครงกระดูก ซากศพนับแสนค่อยๆโผล่ขึ้นมา
"ไปเถอะ"เสวียนอวี้บอกกับหลงจือหยาง ในมือปรากฏเคียวยาวใบหน้าถูกปกคลุมด้วยหน้ากากครึ่งซีกสีดำขอบทอง ร่างเทพมารสวรรค์เพื่อกำจัดทุกสิ่งที่กล้าท้าทายแม่ทัพสวรรค์ เป็นหนึ่งในขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุด ผู้ดูแลกองทัพมารเทพหนึ่งในสี่ขุนพลข้างกายแม่ทัพสวรรค์
เคียวยาวตวัดตัดผ่านโครงกระดูกครั้งแล้วครั้งเล่า กระดูกที่แตกสลายประกอบขึ้นมาใหม่อีกครั้ง มันค่อยๆขยับเกาะกุมเสวียนอวี้จนไต่ขึ้นมาบนร่างกาย ก่อนจะถูกโถมทับราวกับภูเขาเล็กๆลูกหนึ่ง ไม่นานกองกระดูกนับหมื่นที่เกาะกันไว้ก็พังทลายลง
ทางฟากฝั่งหลงจือหยางก็เร่งรีบทำลายใจกลางของห้วงทมิฬ ทำลายวงเวทย์อัญเชิญให้เร็วที่สุด แต่ตอนนี้เขาต้องข้ามหลงเยี่ยนหมิงไปเสียก่อน
"ไปเลยทุกคนเปิดก่อนได้เปรียบ"สิ่งที่ตามเยว่ชิงไปแบบติดๆคือเกอที่ยืนประจำต่ำแหน่งสี่ทิศที่สามารถโจมตีระยะไกลได้ระดมเรียกใช้จิตวิญญาณของตัวเอง เกาเทียนเย่อ้าปากพ่นลูกไฟออกไปห้าลูกติดๆจัดการสัตว์อสูรสิงโตสีทองจนมันล่วงลงมา ตามด้วยคนอื่นที่รุมยำ
สตรีด้านหลังไม่รีรอ ใช้จิตวิญญาณประเภทแบบเดียวกับดอกลำโพงเชื่อมต่อจิตวิญญาณกับเครื่องดนตรีทันที
เสียงพิณเจ็ดสายค่อยๆถูกบรรเลงเป็นท่วงทำนองแผ่วเบา ด้านหน้าของผู้ใช้เครื่องดนตรีคือหินวิญญาณก้อนใหญ่ที่ค่อยๆถูกเสียงดนตรีพัดพาพลังวิญญาณเข้าสู่สนามรบ ท่วงทำนองแรกที่เริ่มบรรเลงลูกไฟครั้งที่สองของเหล่าเกอก็ถูกปล่อยออกมา
เสียงขลุ่ยในท่วงทำนองเร้าใจปลุกอารมณ์ให้พลุ่งพล่าน พลังของแต่ละคนพุ่งพรวดอย่างรวดเร็ว ภายใต้เสียงท่วงทำนองที่เร้าใจนี้ มันจะช่วยกระตุ้นให้พวกเขาลงมือได้มากขึ้นเพราะพลังที่เพิ่มพูน
ภายใต้เสียงดนตรีสองชนิดที่แตกต่างกันแต่ลงตัวอย่างน่าประหลาด สัตว์อสูรประเภทปีกบางตัวเลือกที่จะออกจากสนามรบเพื่อไปล่ามนุษย์คนอื่นๆ แต่น่าเสียดาย พื้นที่โดยรอบถูกดูแลโดยแนวตั้งรับเป็นสตรีเกือบพันคนที่กำลังยืนรออยู่
"มาทางนี้ก็สวยสิคะ จิตวิญญาณดอกวิสเทอร์เรีย"ดอกไม้สีม่วงงดงามตระการตา มันค่อยๆปลดปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ยิ่งสัตว์อสูรมักจะมีประสาทสัมผัสที่ดีกว่ามนุษย์ยามที่ได้รับละอองเพียงเล็กน้อย ร่างกายของพวกมันก็ปั่นป่วนและไปต่อไม่ไหว
"พวกผมจัดการเองครับ"เสียงตะโกนของชายหนุ่มดังขึ้น หญิงสาวสุดเซ็กซี่ก็ทำมือโอเค เพราะด้านนอกนี้ถูกผู้คนนับล้านที่มีจิตวิญญาณระดับEคอยเข้าออกเติมเต็มผู้คนตลอดเวลา
ถ้าสัตว์อสูรหนึ่งตัวต้องใช้ผู้ที่มีจิตวิญญาณระดับ Eหนึ่งร้อยคน พวกเขาก็แค่ผลัดกันเข้าออก
"โอ๊ะโอ ทางนี้ก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะคะ เห็ดน้อยหลากสีสัน"สาวๆหลายสิบคนตะโกนเรียกจิตวิญญาณออกมาพร้อมกัน พวกเธอเป็นคนในตระกูลเดียวกันทั้งหมดที่มีจิตวิญญาณเป็นเห็ดพิษ ขอแค่ละอองอันน้อยนิดได้สัมผัสร่างกาย สัตว์อสูรก้อนใหญ่ก็จะเป็นอัมพาตชั่วคราว
"ผมจัดการต่อเองครับ"เกอตัวน้อยกลายร่างเป็นเต่าบินตัวหนึ่ง ร่างกายค่อยๆขยายเท้าและหางถูกดัดให้เป็นใบพัดก่อนจะหมุนร่างกายรวดเร็วกลางอากาศ จนละอองจากเห็นหลากสีสันไปติดตามร่างกายของสัตว์อสูรที่หนีออกจากสนามรบ
"จัดการเลยทุกคน"ยามที่สัตว์อสูรไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ ผู้คนนับหมื่นก็เข้าไปจัดการแบ่งปันพลังวิญญาณแล้วดูดซับมันเข้าไป
ในอีกฝั่งก็ไม่น้อยหน้า เด็กสาวชาวเขาตัวน้อยยืนถือตุ๊กตาเผชิญหน้ากับกองทัพตั๊กแตน เจ้าตัวก็ส่งเสียงเรียกจิตวิญญาณดอกถุงมือจิ้งจอกออกมา
ยามที่ดอกไม้สีม่วงสวยอ้าดอกกว้างๆก็จะเขมือบตั้กแตนเข้าไป ไม่เพียงแต่ทำให้เกิดพิษแต่พวกมันตายทันทีที่เข้าปากดอกสีม่วง
และพื้นที่สุดท้าย คือดอกแตรนางฟ้าขนาดใหญ่สีขาวสวยงามแต่กลับมีพิษอย่างน่าเหลือเชื่อ ตำนานดอกไม้ชนิดนี้คือการทำพิธีกรรมในการฆาตกรรมของแม่มด ยามที่มันส่งเสียงออกมาก็สั่นประสาท จนสัตว์อสูรที่วิ่งกรูไปทางนี้หันไปฆ่าพวกพ้องกันเอง โดยที่คนอื่นๆช่วยกันเก็บกวาดอีกที
ทั้งสี่ทิศทางมีผู้ช่วยที่สามารถวางใจได้ถึงขนาดนี้ แน่นอนว่ากำลังรบส่วนกลางไม่ได้น้อยหน้าไปกว่ากัน ตราบใดที่เขายังมีสายรักษาและสายฟื้นฟูอยู่รอบสนามรบแบบนี้ ก็ไม่มีทางที่จะพ่ายแพ้ ในขณะที่ฝั่งตรงข้ามต่างทยอยร่วงหล่น ยกเว้นมนุษย์ที่ก่อกบฏละนะ เพราะถ้าอีกฝ่ายไม่เก่งจริง คงอยู่ไม่ถึงตอนนี้แน่
ยิ่งตอนนี้สัตว์อสูรต่างหนีออกไปรอบๆทำให้พื้นที่สนามรบส่วนกลางดูโล่งไปเลย ผู้คนที่มีระดับต่ำกว่าBลงไปก็ไปจัดการรอบๆข้างสนามรบแทน ที่ยังยืนหยัดอยู่ได้คือกบฏหลักพันปลายๆและอีกฝั่งที่ยืนอยู่หลายหมื่นคน
แน่นอนว่าจิ้งจอกขาวเก้าหางก็ยิ้มเยาะเย้ยอีกฝ่าย  พลังสูงสุดของทางฝั่งนั้นคือระดับ SS ในขณะที่เขากับจิวอิงระดับSSS
"ระดับBกระทืบแบบสิบต่อหนึ่ง ระดับAสามต่อหนึ่ง ระดับSหนึ่งต่อหนึ่ง"ทุกคนมุมปากกระตุก กลยุทธ์ยิ่งใหญ่สมกับเป็นภรรยาของท่านหลงจือหยางจริงๆ หนึ่งต่อหนึ่งใครสนศักดิ์ศรี มีมากกว่าก็รุมยำวัดกันที่คนชนะ ไม่สนระยะทาง
"รับทราบ"ทุกคนต่างรู้จักกันดีอยู่แล้ว แต่ละคนเลือกกลุ่มได้ก็เลือกคนในกลุ่มกบฏทันที
"มันจะหยามกันเกินไปแล้ว ไอ้พวกสวะชั้นต่ำ"หนึ่งในนั้นตวาดลั่น เยว่ชิงเลิกคิ้วขึ้นหนึ่งข้าง ไอ้หมอนี่บ่งบอกว่ามาจากตระกูลระดับต้นๆแน่นอน
"มีอะไรให้หยามด้วยเหรอกับหมารับใช้นะ"เยว่ชิงต่อปากต่อคำ ก่อนจะโบกหางให้คนฝั่งเราไปกระทืบซะ
ต่างฝ่ายต่างก็ซัดกันอย่างรุนแรง ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะยืนหยัดด้วยตัวคนเดียวแต่อย่าลืมว่าคนเหล่านี้มีหลงเยี่ยนหมิงคอยช่วย แถมยังให้หยิบยืมพลังในการสร้างจิตวิญญาณที่สองอีก ซึ่งบอกได้ทันทีว่าคนเหล่านี้มีความอึดกว่าพวกเขาราวๆสามเท่า
"ขอเอาคืนหน่อยเถอะ"เฉินจงอีประชันหน้ากับคนที่อยู่ระดับเดียวกัน ต่อให้อีกฝ่ายสวมชุดคลุมเขาก็จำได้อยู่ดี เพราะสำหรับคนที่อยู่ระดับ S และคนที่อยู่ระดับAใกล้จะตัดผ่านระดับมีใครบ้าง
"ไม่คิดว่าจะเป็นผู้เฒ่าคนที่สิบเจ็ด ของร้อยสามเสาหลัก คิดไม่ถึงจริงๆ"เฉินจงอียิ้มเยาะ ถ้าดวลหนึ่งต่อหนึ่งก็มีสิทธิ์ชนะแม้จะล้มลุกคลุกคลานไปบ้างก็ตาม
"อย่าคิดว่าจะชนะฉันคนนี้ได้นะ"อีกฝ่ายเรียกจิตวิญญาณที่สองของตัวเองออกมาด้วยความมั่นใจ มันคือดาบยักษ์สิบเล่ม ทั้งๆที่จิตวิญญาณเดิมเป็นเพียงค้อนขนาดใหญ่เพียงอันเดียว
"จิ๊ๆก็แค่ของเลียนแบบ จะทำลายให้ย่อยยับเลย"
ทางฝั่งจิวอิงกับเยว่ชิงเลือกจะเผชิญหน้ากับคนที่มีจิตวิญญาณระดับSห้าคนและระดับSS หนึ่งคน ถึงจะแปลกใจว่าทำไมถึงมีคนมาถึงระดับSSได้ก็ตามที แต่ตอนนี้พวกเขาไม่คิดจะหันหลังวิ่งหนีศัตรูแน่นอน
"ได้ต่อสู้พร้อมกับมารอสูรจิวอิงแล้วตื่นเต้นแปลกๆ"จิ้งจากขาวเอ่ยขึ้น
"ผมก็เช่นกันครับ"เยว่ชิงพยักหน้าให้กับจิวอิง น่าเสียดายเพราะความผันผวนของมิติทำให้ระบบขาดหายชั่วคราว ไม่งั้นคงสนุกกว่านี้
​


## ตอนที่47.

ขณะที่ตรงกลางของสนามรบเหลือแค่คนไม่ถึงหลักพันคน ซึ่งเป็นคนที่ยังยืนหยัดอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นในแถบด้านนอกก็ร้อนระอุไม่แพ้กัน กล่าวโดยง่ายถ้าพื้นที่สี่เหลี่ยมแบ่งออกเป็นสี่ระยะ
โดยที่ตรงกลางมีแต่คนระดับBขึ้นไป ที่คอยจัดการกับกลุ่มกบฏโดยตรงที่มีระดับสูงแบบเดียวกัน
ในพื้นที่ถัดออกมาเล็กน้อยคือกลุ่มของคนที่อยู่ระดับC ซึ่งมีจำนวนมากกว่าแสนคนที่กำลังรับมือกับสัตว์อสูรระดับสูงอย่างแม่ทัพอสูรหรือบอสอสูรที่ออกมาจากดันเจี้ยน ก่อนจะปล่อยสัตว์อสูรระดับต่ำๆให้หลุดลอดออกไป
ซึ่งส่วนถัดไปคือคนที่อยู่ระดับD ที่ค่อนข้างรับมือกับสัตว์อสูรได้ค่อนข้างตึงมือเพราะต้องรับมือกับสัตว์อสูรประเภททหารหรือขุนพล แน่นอนว่ามีการร่วมมือของคนระดับEโดยเฉพาะคนที่มีความสามารถในการฆ่าฟันได้อย่างดี
ในส่วนของสุดท้าย คือกลุ่มคนที่ปกป้องพื้นดินของผู้ที่อยู่อาศัย มีระดับEกับระดับFคอยรับมือกับอสูรชุดสุดท้ายที่คิดหนีโดยการล่ามนุษย์เพื่อกิน แต่น่าเสียดาย ต่อให้หลุดไปได้พวกมันก็ไม่มีทางพบเจอมนุษย์อีกแน่นอน
ในส่วนของแถบนี้จะแบ่งเป็นกลุ่มละครึ่งชั่วโมง โดยการยืนรับมือเต็มๆสามสิบนาทีก่อนจะออกไปพัก จากนั้นก็มีกลุ่มใหม่วนเวียนเข้ามา ส่วนชุดแรกที่บาดเจ็บก็ถูกส่งลงชั้นใต้ดินเพื่อรักษา โดยที่ตอนนี้มนุษย์ที่สังเวยชีวิตยังมีไม่ถึงหนึ่งพันคน
...เพราะแบบนั้นห้วงทมิฬจึงหิวมากเป็นพิเศษ
หลังการเปิดฉากการปะทะกันระหว่างฮันเตอร์ระดับสูงและกลุ่มกบฏ มองด้วยสายตาก็รู้ว่าฝั่งไหนได้เปรียบ โดยเฉพาะสิบรุมหนึ่ง ต่อให้อีกฝ่ายมีสองจิตวิญญาณแล้วยังไง ในเมื่อกลุ่มกบฏแต่ละคนไม่ได้มีความเข้าใจในจิตวิญญาณที่สองเสียเท่าไหร่
กว่าจะเข้าใจว่าเป็นเพียงตัวหมากบนกระดานที่นายท่านของพวกมันเอาไว้เดินเกม แล้วพร้อมจะสละทุกเมื่อก็ถอยหลังไม่ได้อีก
หลงเยี่ยนหมิงเองก็ไม่คิดจะไว้ชีวิตผู้ใด เพราะห้วงทมิฬอาวุธชิ้นสุดท้ายของเขาต้องการชีวิตของผู้คนสังเวยเป็นจำนวนมาก และหากโลกนี่ล่มสลายลงพลังเจตจำนงของโลกจะถูกหลงเยี่ยนหมิงดูดซับทันที
เพราะโลกแต่ละใบเกิดจากพลังของเทพส่วนหนึ่งพร้อมกับเจตจำนงของตัวโลกใบนั้นๆนั่นเอง
จิ้งจอกขาวสูงเก้าเมตรค่อยๆแผ่หางทั้งเก้าออกจากกันตามฉบับของการล่าเหยื่อ ฝ่าเท้ายกขึ้นสูงก่อนจะตะปบคนในชุดคลุมจนคนทั้งหกกระโดดถอยออกไป หางทั้งเก้ายืดยาวไล่ล่าไม่ลดละ
มารอสูรจิวอิงดวงตาเปลี่ยนเป็นสีดำล้วนจนไม่มีเห็นสีขาว กลิ่นอายความตายเข้าปกคลุมคนทั้งหก หนึ่งในนั้นยกมือให้สัญญาณไปจัดการกับจิ้งจอกเก้าหาง ส่วนเขาจะรับมือกับคนตรงหน้าที่ดูอันตรายที่สุด
เยว่ชิงตกอยู่ในวงล้อมของชายชุดคลุมห้าคนที่อยู่ระดับSทั้งหมด ส่วนจิวอิงปะทะกับคนที่อยู่ระดับSS แบบหนึ่งต่อหนึ่ง
จิ้งจอกขาวมองตาปริบๆไอ้ความรู้สึกเสียเปรียบสุดๆนี่มันอะไรกัน ทั้งเขาและมารอสูรจิวอิงต่างก็อยู่ระดับSSS แต่ตอนนี้เขากำลังโดนรุมด้วยระดับS ห้าคน ส่วนจิวอิงเจอกับSSหนึ่งคน
...รู้สึกเสียเปรียบเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าจิ้งจอกขาวก็ปรายตามองอย่างเหยียดหยาม
แต่ละคนที่สวมหน้ากากก็ได้แต่มองตากันโดยไม่มีคำพูดใดๆ ซึ่งตั้งแต่เข้าร่วมสงครามมามีเพียงผู้นำคนนั้นที่ออกคำสั่งกับเจ้าเด็กเอาแต่ใจ นอกนั้นก็ไม่มีคำพูดหรือเสียงใดๆออกมา
เยว่ชิงเดาว่าคนพวกนี้อาจจะถูกฝึกให้เป็นนักฆ่าไปโดยปริยาย หากถูกสอบสวนก็ต้องตายไม่ว่าตายด้วยตัวเองหรือตายเพราะตัวการใหญ่กันแน่ แต่มันก็ดี เพราะเวลาใกล้ตายมันจะได้เงียบ
จิ้งจอกขาวกระโจนเข้าใส่เป้าหมาย ก่อนจะใช้หางจัดการผลักดันคนอื่นๆออกจากตัว ไม่ว่ายังไงก็ต้องกำจัดทีละคน ยิ่งคนทั้งห้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ทัดเทียม ไม่นานขนขาวๆก็เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
เยว่ชิงกลับคืนร่างมนุษย์หลากจากจัดการเสร็จสิ้น เช่นเดียวกับฮันเตอร์แบบทีมที่เน้นรุมยำ ไม่นานร่างกายของกลุ่มกบฏสลายหายไปซึ่งแตกต่างจากมนุษย์คนอื่นๆที่ยังเหลือร่างแม้ไร้วิญญาณ
เยว่ชิงคาดหวังว่าภายในห้วงทมิฬวิญญาณของคนที่สังเวยไปแล้วจะไม่ฟื้นคืนชีพซ้ำๆ
ฝั่งจิวอิงยืนเผชิญหน้ากับชายที่มีระดับสูงสุดที่สุดในฝ่ายกบฏ ซึ่งเดาว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นอดีตร้อยสามเสาหลัก
"อย่าหวังว่าจะชนะคนอย่างฉัน"โซ่สองเส้นสีแดงปรากฏในฝ่ามือของฝั่งตรงข้าม ด้านปลายของโซ่มีมีดแหลมคมติดอยู่ ก่อนที่ร่างกายอีกฝ่ายจะปรากฏกลิ่นอายความตายแบบเดียวกับเสวียนอวี้
"อย่างที่เฉินจงอีพูด เป็นได้แค่ของเลียนแบบ"คนอื่นๆเลือกจิตวิญญาณที่สองเป็นดาบ เป็นกระบี่แบบเดียวกับหลงจือหยางทั้งๆที่ความสามารถไม่เทียบเท่าอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ แถมตอนนี้เขายังเผชิญหน้ากับคนที่มีกลิ่นอายคล้ายคนรักของตัวเองอีก
...ซึ่งมันทำให้จิวอิงโมโหมากๆ ไม่นานอีกฝ่ายก็สลายหายไป คิดเหรอว่าขอแค่ไม่เข้าใกล้มารอสูรจิวอิงก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว สิ้นคิดจริงๆขอเพียงจิวอิงต้องการครอบครองโลกใบนี้เพียงแค่ขยายขอบเขตพลังไปทั่วโลก ก็สามารถปลิดชีพมนุษย์พร้อมกันทั้งโลกได้แล้ว
ไม่จำเลยจริงๆทั้งที่ตอนนั้น ตอนที่เหล่าเกอรับหน้าที่ในการเคลียร์ดันเจี้ยนพิเศษ เยว่ชิงก็พูดออกไปแล้วแท้ๆว่าพลังของเขาสามารถฆ่าคนทั้งโลกได้
...ไม่ฉลาดเอาเสียเลย
ซึ่งถ้าระบบอยู่ด้วย คงพยักหน้าราวกับไก่จิก นอกจากหลงจือหยางที่ชอบสังเกตชาวบ้านแล้ววางแผนสามสี่ตลบ ระบบยังไม่เคยพบเห็นคนไหนฉลาดเทียบเท่าเลยสักคน
"ได้เวลาพิพากษา"ภายในห้วงทมิฬเองในตอนนี้แม่ทัพสวรรค์อย่างหลงจือหยางก็เข้าปะทะกับเทพเยี่ยนหมิง ในมือของเยี่ยนหมิงปรากฏหอกสีเขียวที่มีลักษณ์เลื่อยคล้ายงูพันกันจนกลายเป็นด้ามจับ
ทั้งสองคนปะทะเข้าหากัน แม่ทัพสวรรค์มีใบหน้าเรียบเฉยในทุกๆการปะทะ ในขณะหลงเยี่ยนหมิงเต็มไปด้วยความเครียดแค้น จนอยากฆ่าแม่ทัพสวรรค์ด้วยมือตัวเอง
ดาบพิพากษาทุกครั้งที่ฟาดฟันย่อมปรากฏบาดแผลและทุกๆบาดแผลจะถูกดูดเลือดออกมา จนตอนนี้ร่างกายของหลงเยี่ยนหมิงเต็มไปด้วยรอยบาดหลายสิบรอย ในทุกๆรอยมีละอองเลือดพวยพุ่งเข้าไปในดาบพิพากษา
นี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่แม่ทัพสวรรค์มักเป็นที่หวาดกลัวของเทพทั่วไป บนดินแดนเทพคนที่ไม่ควรมีเรื่องด้วยมากที่สุด ต้องมีรายชื่อของแม่ทัพสวรรค์แน่นอน
"ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้"หลงเยี่ยนหมิงเค้นเสียงออกมา ก่อนจะดึงพลังของห้วงทมิฬเข้าสู่ร่างกาย
"ทำให้ได้อย่างที่พูดสิ"หลงจือหยางเห็นแบบนั้นก็เก็บดาบพิพากษาลงไป แล้วนำดาบจักรพรรดิมังกรขึ้นมาแทน
เสวียนอวี้ที่รับมือกับซากศพก็รับรู้ได้ว่าดวงวิญญาณบางดวงถูกหลงเยี่ยนหมิงดูดกลืนเข้าตัวเองไปแล้ว ถึงแม้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาซากศพไม่ว่าจะมนุษย์หรือสัตว์อสูรที่ตายบนโลกเขาจะรับมือมาตลอดก็ตาม แต่ยามนี้จะกลายเป็นหลงจือหยางเองที่รับมือ
ภายใต้สายตามนุษย์ที่ยังคงอยู่บนโลกไม่ได้ลงชั้นใต้ดินต่างยกมือบังสายตายามที่แสงอาทิตย์ลอดผ่านชั้นบรรยากาศสีดำที่ปกคลุมมาตลอดหลายวัน ไม่นานเสียงเฮ ก็ดังไปทั่วคนบางกลุ่มแจ้งข่าวเรื่องน่ายินดีให้กับผู้คนที่อยู่ชั้นใต้ดินได้รับรู้
กลุ่มแรกที่ออกมาด้านนอกคือกลุ่มหมอและพยาบาล ตราบใดที่ผู้บาดเจ็บได้รับบาดเจ็บสาหัสการเคลื่อนย้ายโดยไม่จำเป็นอาจจะทำให้แผลอักเสบได้
ยามนี้เมื่อพวกเขาได้ขึ้นมาบนสนามรบก็รีบวิ่งเข้าไปดูอาการและเครื่องมือการแพทย์ที่เตรียมพร้อมก็เพียงพอต่อจำนวนประชากรหลักแสน ส่วนคนนับล้านที่บาดเจ็บเล็กๆน้อยก็ได้ฮันเตอร์สายรักษาบรรเทาอาการลง
เพราะตอนนี้ยังไม่มีสายรักษาคนไหนสามารถรักษาอาการบาดเจ็บสาหัสได้เลยสักคน ทำได้เพียงยื้อเวลา พอหมอและพยาบาลขึ้นมาด้านบนแต่ละคนก็ผ่อนครายความตึงเครียด จากนั้นก็ส่งเสียงเฮเช่นเดียวกับคนอื่น
หิว หิว หิว ยามที่หลงเยี่ยนหมิงดึงพลังของห้วงทมิฬมาใช้ ในหัวได้ยินเสียงพึมพำของห้วงทมิฬจนสับสนไปหมด มนุษย์บนโลกมีนับพันล้านคนแต่ทำไมพลังที่ได้รับมาถึงน้อยนิด แถมห้วงทมิฬยังคงส่งเสียงว่าหิวตลอดเวลา
ความสามารถที่น่ากลัวของการอัญเชิญห้วงทมิฬคือการดึงพลังของผู้เสียชีวิตมากักเก็บเป็นพลังของตัวเอง ในยามที่หลงเยี่ยนหมิงดึงพลังกลับร่างก็ควรจะได้รับพลังมหาศาลถ้ามนุษย์บนโลกตายเกินกว่าครึ่ง แม้แต่สามเทพและมารอสูรร่วมมือกันยังยากที่จะบอกว่าชนะ
"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ อ๊ากกกก"หลงเยี่ยนหมิงไม่สามารถรับความจริงได้ เมื่อทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง ก่อนที่ใบหน้าบิดเบี้ยวจะคืนปกติมีเพียงแววตาเท่านั้นที่ผิดปกติไปจากทุกที
"แก! ตาย!!!"หลงเยี่ยนหมิงคำรามลั่น กระโดดเข้าฟาดฟันโดยไม่สนสิ่งใด สนเพียงแค่ฝ่ายตรงข้ามต้องตาย
หลงจือหยางยกดาบรับแรงปะทะโดยสีหน้าไม่เปลี่ยน จนกระทั่งที่หอกและดาบกดดันกันและกันจนหลงเยี่ยนหมิงได้ขยับเข้าใกล้
แม่ทัพสวรรค์คนที่หน้านิ่งในสนามรบมาโดยตลอดก็ยกยิ้มมุมปากให้อีกฝ่าย รวมทั้งส่งสายตาเหยียดหยามใส่อีกด้วย
"อ๊ากกกก"และแล้วหลงเยี่ยนหมิงก็สติหลุด เป็นไปตามที่หลงจือหยางต้องการ ยิ่งเป็นไปตามที่คิดเจ้าตัวก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
เสวียนอวี้ที่ยืนกอดอกดูอยู่ห่างๆก็ได้แต่ส่ายหน้า ดูท่าคงใช้เวลาไม่นานที่หลงจือหยางจะจัดการอีกฝ่าย เพราะอีกฝ่ายขาดสติยับยั้งและไม่สามารถสู้กับแม่ทัพสวรรค์ได้แน่นอน
หลงจือหยางยกดาบจักรพรรดิรับหอกที่ฟาดลงมา หัวคิ้วขมวดลงเล็กน้อย ยามนี้อีกฝ่ายเหวี่ยงหอกได้สะเปะสะปะโดยที่มีแต่ความแรงที่ส่งมา ไม่มีจิตวิญญาณใดๆในหอกให้สัมผัส
ฝ่ามืออีกข้างปรากฏดาบพิพากษาอีกครั้งก่อนจะเสียบทะลุหัวใจหลงเยี่ยนหมิง
"จับกุมกบฏหลงเยี่ยนหมิง"สิ้นคำพูดของหลงจือหยาง ข้างกายที่เคยว่างเปล่าก็ปรากฏขุนพลสององค์เข้ารวบตัวหลงเยี่ยนหมิงและทำความเคารพต่อแม่ทัพสวรรค์และเอ่ยทักทายขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย
ติ้งงงงง! ติ้งงงงง!! ติ้งงงงง!!!!
{กำลังประมวลผลหอคอย กรุณารอสักครู่}


## ตอนที่48.

ติ้งงงงง! ติ้งงงงง!! ติ้งงงงง!!!!
{กำลังประมวลผลหอคอย กรุณารอสักครู่}
เสียงเดิมๆที่เคยได้ยินปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมทั้งหน้าจอสี่เหลี่ยมแบบเดิม หอคอยสีดำทึบค่อยๆเปลี่ยนกลายเป็นสีขาวปนเทา แต่ละคนยืนนิ่งเมื่อเห็นหอคอยเปลี่ยนไป ทุกสรรพสิ่งบนโลกเงียบงันมีเพียงเสียงลมหายใจเท่านั้นที่ได้ยิน
ผ้าเช็ดหน้าผืนบางค่อยๆเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของคนงาม หลงจือหยางยืนด้านหน้าของเยว่ชิงเผยรอยยิ้มอ่อนโยนให้คนรัก หลังจากนี้พวกเขาจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขบนโลกใบนี้ ก่อนจะกลับดินแดนเทพ
"บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า"หลงจือหยางสำรวจร่างกายของคนรักแม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมากขนาดไหนก็ตาม แต่เพราะยิ่งรักมากจึงมีความเป็นห่วงที่มากตามไปด้วย เยว่ชิงยกมือทาบทับแก้มของคนพี่ก่อนจะดึงให้อีกฝ่ายมองมาที่หน้าตัวเองก่อนจะส่ายหน้าจากนั้นก็เอ่ยถามอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน
"แล้วพี่ละครับ"หลงจือหยางเองก็ส่ายหน้าก่อนที่จะอ้าปากถามเสียงเก่าแก่ในหอคอยก็ดังขึ้นอีกครั้ง
{กรุณากดอ่านรายละเอียด}
ทุกคนบนโลกไม่รอช้าก่อนจะเริ่มอ่าน ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอ้าปากกว้างมากขึ้นเรื่อยๆ
{{หอคอยได้หลุดออกจากการควบคุมเป็นที่เรียบร้อยจึงไม่กำหนดระยะเวลาในการเคลียร์หอคอย รวมทั้งไม่มีการปรากฏดันเจี้ยนขึ้นบนโลกอีก
มนุษย์ทุกคนยังสามารถเข้าหอคอยได้ตามปกติ โดยแต่ละชั้นหลังเคลียร์ไปแล้ว คนที่เคยเข้าไปจะไม่สามารถเข้าไปได้อีก ถึงแม้จะยังไม่ปิดถาวรแต่ก็เพื่อพัฒนาฝีมือของเด็กรุ่นใหม่ในอนาคตที่จะเกิดมา
ยกเว้นในชั้นของบอสหลักที่จะเป็นชั้นการพักผ่อนของแต่ละคน ไม่มีสัตว์อสูรใดๆเกิดขึ้นหลังเคลียร์เรียบร้อยแล้ว
หอคอยที่อยู่ในระหว่างการเคลียร์สามารถกดถ่ายทอดสดได้เองเพื่อให้มนุษย์ทุกคนบนโลกได้รับรู้
อัตรารางวัลการเคลียร์หอคอยที่เพิ่มมากขึ้นและมีกิจกรรมประจำปีให้เข้าไปท้าทายเพื่อของรางวัลระดับสูง
พืชและผลไม้ในดันเจี้ยนสามารถนำออกมาได้คล้ายไอเทมหรือหินวิญญาณ}}
หลังจากตกตะลึงในเรื่องของหอคอยเรียบร้อยแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนแน่นอนว่าบางคนก็นอนเหมือนซ้อมตาย เพราะใช้พลังไปมากมายจริงๆ ในส่วนของผู้เสียชีวิตก็ทำแบบที่เคยทำ
มีการถ่ายทอดสดไปทั่วโลกเพื่อร่วมไว้อาลัยให้กับผู้ที่จากไปหลังจากนั้นก็เป็นช่วงเวลาพักผ่อนยาวๆของฮันเตอร์แต่ละคน
เพราะทุกอย่างยังต้องเดินหน้าต่อไป อาจารย์ประจำมหาวิทยาลัยเปิดประกาศรับสมัครครูอาจารย์จำนวนมาก ตามด้วยใบจบการศึกษาของศิษย์บางคนที่สามารถจบได้ทันทีเพราะหอคอยได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว
ถึงจะไม่ได้กังวลเช่นเดียวกับแต่ก่อน แต่ก็บอกได้ว่าทุกคนต่างก็ไม่หย่อนหยาน ยังคงขยันแบบเดิม
บุรุษหลายๆคนมีความเข้าใจรูปแบบผสมกันมากขึ้น หลังจากผ่านพ้นช่วงสงครามแต่ละคนก็มีความสนใจที่จะสร้างกลุ่มประลองจากหลากหลายกิลด์ แน่นอนว่าหลงจือหยางไม่ปฏิเสธและยินดีที่แต่ละคนไม่มีใครคิดจะหยุดการพัฒนาตัวเองถึงแม้ในตอนนี้หอคอยจะไม่ได้ดูน่ากลัวเหมือนเก่าแล้วก็ตาม
ในขณะที่เกอเองก็มีความคิดคล้ายๆกัน แต่ถึงอย่างนั้นการต่อสู้กับจิตวิญญาณแบบเดียวกันย่อมพัฒนาได้ดีกว่าอยู่แล้ว
ทางฝั่งสตรีเองก็ไม่น้อยหน้า พวกเธอมีผลงานเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาของทุกคนว่ามีดีไม่แพ้กัน ถึงแม้จะเป็นเพียงดอกไม้และต้นไม้ก็ตาม
ทุกคนต่างตระหนักอย่างดีว่าตัวเองมีความสามารถและคุณค่ามากแค่ไหน
ดินแดนเทพ
"เจ้าคิดไม่ได้จริงๆนะหรือ ถึงได้ท้าทายแม่ทัพสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า"บิดาสวรรค์เอ่ยปากถามเทพที่อยู่ในหอคุมขัง มารดาสวรรค์นางมีรูปโฉมที่งดงาม เกิดกับเทพชั้นสูง ต่อให้มีใบหน้าที่งดงามแค่ไหนแต่จิตใจของนางกับสกปรกเกินไป
"สิ่งที่ข้าทำมันถูกต้องแล้ว ท่านต่างหากที่เป็นถึงบิดาสวรรค์เหตุใดยังต้องเก็บมันไว้ข้างกาย"นางยกมือขึ้นมากัดเล็บระบายความคิดในหัวออกมาไม่หยุด ทั้งๆที่ข้าทำเพื่อท่าน เพื่อบัลลังก์ของท่านแท้ๆ ทำไม ทำไม ทำไมนางถึงต้องมาถูกขุมขังที่นี่ นางคือมารดาสวรรค์ ผู้ที่อยู่ใต้เทพเพียงองค์เดียว อยู่เหนือผู้อื่นทั้งสามภพด้วยซ้ำไป
"อย่าเรียกแม่ทัพสวรรค์ว่ามัน ในยามนี้ศักดิ์ของเจ้าต่ำยิ่งกว่าท่านแม่ทัพไปแล้ว"บิดาสวรรค์ตวาดลั่น เหตุใดจะไม่เข้าใจที่มารดาสวรรค์กล่าว  แม่ทัพสวรรค์คือเทพองค์เดียวที่เกิดมาพร้อมอาวุธข้างกายถึงสองอย่าง และสามารถเลือกที่จะเป็นบิดาสวรรค์ได้ตลอดกาล
การผลัดเปลี่ยนบิดาสวรรค์มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด หากเป็นลูกแท้ๆที่เกิดจากพลังของตัวเอง บิดาสวรรค์คนเดิมสามารถสละบัลลังก์ได้ทันทีเพราะถือเป็นหนึ่งในสายเลือด
แต่ที่แดนเทพไม่เหมือนแดนมนุษย์ บัลลังก์เป็นฝ่ายเลือกบิดาสวรรค์ หากแม่ทัพสวรรค์ต้องการบัลลังก์จริงๆบิดาสวรรค์องค์ปัจจุบันมีสองทางเลือก
หนึ่งคือสละบัลลังก์ทันทีแต่จะกลายเป็นเทพที่ถูกเทพด้วยกันหันหลังให้ เพราะการเป็นบิดาสวรรค์จู่ๆก็สละให้กับอีกคนทันที จะเกิดข้อกังขามากมายตามมา
และสองคือการเข้าสู่การหลับใหลชั่วนิรันดร์ เพียงแต่ว่าบิดาสวรรค์รู้ดีว่าแม่ทัพสวรรค์ไม่อยากนั่งบัลลังก์มากขนาดไหน คงมีเพียงมารดาสวรรค์และคนของนางที่มองไม่ออก
คาดหวังให้เขาสละบัลลังก์ให้กับบุตรตนโดยไม่สนว่าบัลลังก์ได้เลือกขึ้นมาหรือไม่
"ข้าจะเรียกแล้วมันจะทำไม"อีกฝ่ายอาละวาดกลับโดยไม่สนว่าจะมีใครเข้ามาได้ยิน เสียงฝีเท้าก้องกังวานมาใกล้ขึ้นเรื่อยตามมาด้วยคำพูดของเทพองค์หนึ่งอย่างชัดเจน
"ข้าก็คงจะตบปากเจ้าให้เลือดออกสักครา ลดความหยิ่งผยองลงไปได้บ้างคงดีไม่น้อย"ภาพคนงามที่นับว่างามที่สุดในดินแดนเทพได้ปรากฏสู่สายตาของนางอีกครั้ง เหตุใดนางจะจำไม่ได้
"เทพจิ้งจอกเก้าหางเยว่ชิง"นางพูดน้ำเสียงแค้นเคือง ด้วยใบหน้างดงามนั่น นางที่เคยเป็นที่หนึ่งไม่ว่าจะหน้าตาหรือฐานะล้วนเป็นที่หนึ่งมาโดยตลอด จนกระทั่งสัตว์เดรัจฉานนี้ได้บรรลุเป็นเทพ
วันนั้นเป็นวันที่นางลืมไม่ลง วันที่เสียงกระซิบของเทพองค์อื่นๆต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเทพจิ้งจอกขาวเก้าหางต่างหากที่เรียกว่างดงามจริงๆ
แตกต่างจากตัวของนางที่ใช้ฐานะของตัวเองจนได้มันมา ทั้งๆที่นางงดงามถึงเพียงนี้ เป็นถึงมารดาสวรรค์เหตุใดจึงพ่ายแพ้ต่อเดรัจฉานตัวหนึ่ง
แม้กระทั่งบิดาสวรรค์ที่เอ่ยปากชมเชยถึงความงดงามอันหาได้ยากของเทพจิ้งจอกเก้าหาง
"โอ้ นึกว่าจะจำข้าไม่ได้เสียแล้ว"ใบหน้างดงามที่เส้นผมขาวสลวยคลอเคลียใบหน้า ยามที่เอนเอียงใบหน้าน้อยๆประกอบคำพูดไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นคงจะหลงเสน่ห์ไม่ยาก โดยที่อีกฝ่ายไม่ต้องใช้ทักษะเสน่ห์อาคมเลยแม้แต่น้อย
"ทำไมข้าจะจำไม่ได้ เป็นข้านี่แหละที่ผลักแกลงไป ฮึ คงจะทรมานมากเลยสินะกว่าจะผ่านวันเวลามาได้"เพราะความแค้นส่วนตัวนางจึงละเมิดกฏแห่งเทพ กำหนดชะตาชีวิตให้อีกฝ่ายพบเจอแต่เรื่องสิ้นหวัง มีชีวิตโดดเดี่ยวไปตลอดกาล โดยไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีระบบช่วยเหลือ
อีกทั้งบิดาสวรรค์ก็เตรียมการเรื่องนี้ไว้ให้อีกฝ่ายยามกลับคืนสู่ดินแดนเทพอีกครา
"ฮึฮึ งั้นก็ขอบคุณที่ทำให้ข้าได้หัวใจแม่ทัพสวรรค์สักที ครานี้เจ้าก็กระอักเลือดได้เลยมารดาสวรรค์ โอ๊ะ รู้สึกว่าจะเป็นอดีตไปแล้วสินะ"ว่าจบก็ก้าวฉับๆมายืนตรงหน้าอีกฝ่ายก่อนจะปรายตามองอย่างเหยียดหยามเสร็จแล้วก็เชิดหน้าออกจากที่คุมขัง
แต่ยังไม่ลืมทักทายบิดาสวรรค์อีกด้วย จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงกรี๊ดยาวๆ
โดยด้านหน้ามีเทพที่หล่อเหลาที่สุดในดินแดนยืนรอรับอยู่ เทพจิ้งจอกขาวกระโดดเข้าไปคลอเคลียจุดรอยยิ้มมุมปากเล็กๆให้กับแม่ทัพสวรรค์ได้เป็นอย่างดี ก่อนที่พวกเขาสองคนจะเข้าพักตำหนักของจิ้งจอกเก้าหางแทนที่จะเป็นตำหนักแม่ทัพ
"ท่านพี่ ท่านไม่เคยได้มาตำหนักข้าเลย"เจ้าตัวยู่ปากอย่างน่าสงสาร แสร้งตัดพ้ออีกฝ่าย ด้วยรู้ดีว่าในตอนนั้นแม่ทัพสวรรค์ไม่ว่างพอจะไปเยี่ยมเยียนตำหนักใคร มีแต่จิ้งจอกขาวที่ลักลอบเข้าเขตของแม่ทัพสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า
พอแปลงกายเป็นจิ้งจอกตัวน้อยก็ถูกอีกฝ่ายหิ้วคอออกมาวางไว้ด้านนอกเสมอ ในช่วงนั้นแม่ทัพสวรรค์ที่ไร้ใจก็ดังกระฉ่อนอีกครั้ง
ซึ่งแน่นอนว่ามีเทพองค์อื่นๆให้ความสนใจแม่ทัพสวรรค์ แต่ไม่มีใครจะสามารถทำทุกสิ่งสารพัดหน้าหนาได้เท่าจิ้งจอกขาวเลยสักคน
"คราวหน้าหากเรากลับดินแดนเทพ พี่จะมาอยู่กับเจ้าดีรึไม่"เพื่อเป็นการเอาใจคนน้อง คนพี่ก็ไม่ขัด
"ดีแน่นอน ข้าขอนอนกอดท่านได้รึไม่ งานจะเริ่มตอนเย็นนี่น่า"แม่ทัพสวรรค์พยักหน้าก่อนจะย่อกายโอบอุ้มคนรักแนบอกเดินเข้าห้องบรรทมที่ปูด้วยขนห่านทองคำที่มีความหนานุ่มเหมาะแก่การอยู่อาศัยของจิ้งจอกขาว
ยามที่แม่ทัพหนุ่มวางคนงามในอ้อมกอดลง อีกฝ่ายก็พลิกทาบทับบนตักของแม่ทัพสวรรค์ดวงตาสีฟ้าสวยฉ่ำวาวไปด้วยความหิวกระหายจนต้องงับปากแม่ทัพสวรรค์เบาๆเพื่อดับความกระหายชั่วคราว
แม่ทัพสวรรค์ไม่รอช้าดูดเลียริมฝีปากคนน้อง ฟังเสียงอื้ออึงในลำคอคนงาม
ทางฝั่งของเสวียนอวี้เองก็เช่นกันที่ได้รับเชิญมาดินแดนเทพชั่วคราว ขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดเดินจับมือคนงามบรรยากาศที่ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเป็นเทพ เซียน หรือมารกันแน่ทำให้หลายๆคนที่ผ่านไปผ่านมาให้ความสนใจ
มารอสูรจิวอิงมองใบหน้าหล่อเหลาของคนรักจากด้านข้างก็มีความรู้สึกภูมิใจขึ้นมาแบบไม่รู้ตัว อีกฝ่ายสง่างามถึงเพียงนี้กลับมอบหัวใจให้กับอีกฝ่ายที่เป็นเพียงมารอสูรตนหนึ่งที่ไม่มีใครคบ
ถึงแม้ตอนแรกจะหวาดกลัวที่ใครสักคนเดินเข้ามาในชีวิต แต่ก็ต้องขอบคุณตัวเองในวันนั้นที่ยอมเอ่ยปากรับคำท้าแปลกๆนั่นจนมาเป็นแบบทุกวันนี้
"อารมณ์ดีแบบนี้ คิดอะไรอยู่แน่ๆ"เสวียนอวี้วางมือลงบนศีรษะนุ่มนิ่ม มองเข้าไปยังดวงตาสองสีอย่างเผลอไผล เช่นเดียวกับครั้งแรกที่ได้พบเจอกับมารอสูรผู้ที่งดงาม อีกทั้งดวงตายังไม่มีใครเหมือน
จะบอกว่าเสวียนอวี้เป็นเทพที่แปลกก็ได้ ที่หลงรักคนผู้นี้เพราะดวงตาสวยแบบแปลกๆ แต่ยิ่งได้รู้จักความรักแรกเริ่มก็กลายเป็นขึ้นมาจากหลุมของคนงามไม่ได้เสียแล้ว


## ตอนที่49.

เพราะการกลับมาของทั้งสามเทพและแขกรับเชิญอีกหนึ่งอย่างมารอสูรจิวอิง ทางผู้คุมกฏแห่งเทพจึงให้การต้อนรับเป็นอย่างดีแม้จะรู้ว่าคนทั้งสี่ขึ้นมาแค่ชั่วคราวเท่านั้นเพราะชีวิตมนุษย์ยังไม่หมดอายุขัย ไม่ว่ายังไงก็ต้องกลับลงไป
ซึ่งอายุขัยของคนที่ตัดผ่านระดับSSSได้จะมีชีวิตยืนยาวถึงหนึ่งหมื่นปี แต่สำหรับชีวิตเทพไม่นับว่าอะไรเลย เรียกได้ว่าหลับตาช่วงหนึ่งลืมตาขึ้นมาก็ได้พบกันอีกครั้ง
การตัดสินโทษได้กำหนดขึ้นในช่วงเช้าของวันหลังเทพจันทราและเทพสุริยะได้ทำหน้าที่ ทหารเทพก็มีการอัญเชิญนักโทษที่ถูกคุมขังออกมาทั้งหมด ก่อนจะมีการแจกแจงรายละเอียดต่างๆ
มีการกล่าวถึงการกระทำความผิดตั้งแต่น้อยมากจนไปถึงความผิดมหาศาล โดยแจกแจงเป็นรายบุคคลก่อนจะสำเร็จโทษออกมา
ผู้กระทำความผิดหนักหน่วงอย่างมารดาสวรรค์ไม่สามารถรอดพ้นหอระฆังเทพสายฟ้าไปได้ เพื่อชดใช้ในสิ่งที่ได้กระทำ สายฟ้าจะฟาดกระหน่ำจนกว่าดวงจิตจะแตกสลาย ซึ่งเป็นบทลงโทษเดียวกับหลงเยี่ยนหมิงที่กระทำการทะเยอทะยานสร้างความเสียหายต่อโลกอันบริสุทธิ์
ส่วนโทษของคนอื่นๆก็ลดหลั่นกันไป
"ถ้าจะกลับลงไป ก็กลับที่พักเจ้าไปก่อนข้าเตรียมของบางอย่างเพื่อแทนคำขอโทษ ในฐานะผู้ปกครองสวรรค์"บิดาสวรรค์เข้าใจถึงความผิดที่ตนได้กระทำ การละเลยต่อเทพองค์อื่นๆจนเทพเหล่านั้นได้กระทำความผิด บิดาผู้เป็นผู้ปกครองดินแดนจะต้องรับความผิดไว้กึ่งหนึ่งเพื่อดำรงซึ่งศักดิ์ศรีและเกียรติยศแห่งบัลลังก์
"ข้าเข้าใจแล้ว"เยว่ชิงตาวาววับไปด้วยความพอใจ ของขวัญจากมหาเทพใช่ของสามัญเสียที่ไหน นอกจากจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรแล้วยังทรงพลังอำนาจอีกด้วย
...ดูคนรักเขาเป็นตัวอย่างสิ
เยว่ชิงหนอเยว่ชิง ไม่ทันไรเจ้าตัวก็เบนทิศทางมาชมคนรักของตัวเองหน้าตาเฉย
หลงจือหยางพอเห็นคนรักมีความสุขก็โอบเอวคนงามไปยังตำหนักของเทพจิ้งจอกเก้าหางอีกครั้งแต่ครั้งนี้มีเทพเสวียนอวี้และจิวอิงตามมาด้วย
พื้นที่อยู่อาศัยของจิ้งจอกขาวมีดอกไม้และสรรพสัตว์อาศัยอยู่รอบๆ จิวอิงมองอย่างตื่นตาตื่นใจเพราะตำหนักของเสวียนอวี้ก็ตามสภาพชายโสดไม่มีศิลปะในหัวใจ
ในขณะที่ตำหนักจิ้งจอกขาวมีดอกไม้นานาพันธุ์ซึ่งเจ้าจิ้งจอกขาวไปขโมยต้นไม้กับเทพพฤกษาจนอีกฝ่ายต้องยอมสร้างพื้นที่ให้เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้
ส่วนสัตว์น้อยนานาชนิดก็ไปเอาที่ตำหนักเทพสรรพสัตว์ บางครั้งก็จิ้กนกน้อยมา บางครั้งก็โฉบเอาผีเสื้อมา
เพราะเทพจิ้งจอกขาวสนิทกับเทพทุกองค์บนดินแดนนี้ ตำหนักนั้นกินอะไรอยู่ ตำหนักโน้นมีของเล่นไหม รู้หมด นั่นแหละตามสภาพ
เยว่ชิงเหม่อมองภาพเบื้องหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาเมื่อมีบุรุษสองคนโบกมือและยกยิ้มส่งมาให้ เจ้าตัวน้อยดีใจจนหูและหางทั้งเก้าโผล่ออกมา เรือนกายเล็กๆพุ่งเข้าใส่พร้อมทั้งเอ่ยเรียกคนทั้งคู่ดังลั่น
"ป๊า ม๊า แง๊"เจ้าจิ้งจอกขาวซุกอกป๊ากับม๊าถูไถไปมาอย่างมีความสุข ของขวัญของมหาเทพถูกใจเขาเอามากๆ
"เจ้าตัวน้อย โตแล้วแท้ๆไหงขี้แยแบบนี้เล่า"ม๊าคนงามเอ่ยทักก่อนจะกวักเรียกหนุ่มๆอีกสามคน ว่าที่แม่ยายจุ๊ปากเมื่อเห็นลูกเขยระยะใกล้ มือขาวๆลูบแขนลูบหัวไหล่หลงจือหยางก่อนจะพึมพำว่างานดี
จากนั้นก็เบนสายตาไปที่จิวอิง มารอสูรน้อยที่ถูกทอดทิ้ง ก่อนจะกวักมือให้เข้ามาใกล้จากนั้นก็พิจารณา
"มาเป็นลูกบุญธรรมของป๊ากับม๊าเถอะ เสี่ยวชิงจะได้มีเพื่อนวิ่งเล่น"จิวอิงกะพริบตาปริบๆอยากจะบอกเหลือเกินว่าตัวเองไม่ได้ซุกซนและไม่มีความชมชอบวิ่งเล่นสักเท่าไหร่ เพราะธรรมดาก็มักจะใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว ไม่นั่งก็นอน ชีวิตก็มีแค่นี้
"จะดีเหรอครับ แบบนั้น"
"ดีสิ มีน้องน้อยของบ้าน"ป๊าคนงามอีกคนเอ่ยออกมา ในอ้อมกอดยังมีจิ้งจอกขาวกระดิกใบหูและพยักหน้า
"ครับ ป๊า ม๊า ขอบคุณ"จิวอิงก้มหน้ากลั้นสะอื้น ก่อนที่อ้อมแขนเรียวยาวจะตวัดโอบล้อมให้ความอบอุ่น ม๊าคนงามลูบหลังสมาชิกใหม่ของบ้านอย่างเอ็นดูและสงสารในชะตากรรม
"เข้าไปนั่งด้านในกันเถอะ"ม๊าคนงามเรียกคนทั้งคู่ให้เข้าไปด้านใน ปล่อยป๊าไว้กับสองหนุ่ม แน่นอนว่าป๊าจะต้องทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวอย่างดี เจ้าตัวเลยกระแอมหนึ่งครั้งมองชายชาติทหารอกผายไหล่ผึ่ง หน้าตึง แววตาไร้ความกังวลนับว่าผ่าน
"คุยกับป๊าหน่อยนะลูกเขย"สองหนุ่มพยักหน้าก่อนจะเดินไปอีกฟากของตัวตำหนัก ในขณะที่เยว่ชิงล้มตัวนอนหนุนตักม๊าคนงาม
"ม๊าได้รับชื่อไหมรึเปล่า"ชื่อสำหรับการเริ่มต้นใหม่
"แน่นอนจ๊ะที่รัก ม๊าได้นามใหม่ว่าเยว่ซินส่วนป๊าได้นามใหม่ว่าเยว่เล่อ หมายถึงดวงจันทร์แห่งความสุขทั้งคู่"
"ดียิ่ง ข้าชอบ"เจ้าจิ้งจอกขาวเอ่ยอย่างมีความสุข ก่อนสายตาคนทั้งคู่จะมองไปยังสมาชิกใหม่ของบ้าน จิวอิงเขินเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม
"ข้าก็ชอบ"เพียงเท่านั้นเสียงหัวเราะคิกคักของคนทั้งคู่ก็ดังขึ้น พลอยให้คนที่มีครอบครัวครั้งแรกยิ้มอย่างตื้นตันใจ
จนจิวอิงรับรู้ได้ว่า...การมีครอบครัวมันดีแบบนี้นี่เอง
ทางฟากฝั่งลูกเขยเองก็ได้มีการพูดคุย ยอมรับและทำข้อตกลงเรียบร้อยแล้ว ยิ่งเห็นลูกเขยแต่ละคนให้คำมั่นสัญญาอย่างไม่เกรงกลัวทัณฑ์สวรรค์คนเป็นพ่อก็เบาใจ สามารถฝากลูกชายทั้งสองให้กับคนทั้งคู่ได้ เพราะทั้งเขาและคนรักจะต้องเริ่มบำเพ็ญเพียรใหม่อีกครั้งเพื่อคงสภาพกายหยาบ
ซึ่งอาจจะใช้ระยะเวลาพอๆกับที่คนทั้งสี่ใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์
"ไปกันเถอะ ป่านนี้จิ้งจอกน้อยคงชะเง้อคอรอแล้ว"แล้วก็เป็นจริงอย่างที่ว่า เยว่ชิงดีดตัวขึ้นเมื่อเห็นคนรักตามหลังป๊ามา
"ดีใจที่เห็นป๊าหรือเห็นแม่ทัพสวรรค์"เจ้าจิ้งจอกน้อยบิดตัวอย่างเขินๆตอบไม่ได้เพราะดีใจทั้งคู่ ก่อนที่เสียงม๊าคนงามจะกระแอมไอเบาๆเพื่อแนะนำสมาชิกใหม่อีกหนึ่ง
"ม๊าขอแนะนำเปาเป่า ระบบที่คอยช่วยเหลือลูก"สสารวิญญาณเด็กน้อยวัยสามขวบแก้มกลมเหมือนซาลาเปาใบหน้าบูดบึ้งปรากฏขึ้น ไม่ได้อยากเจอสะหน่อย
"ระบบนั่นนะน่ะ น่ารักที่สุด"ว่าแล้วก็ยื่นมือไปบี้แก้มเบาๆ เยว่ชิงรับรู้ถึงความนุ่มนิ่มจนไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าเด็กนี่กล้าเอาคอลเลคชั่นดีงามของหลงจือหยางมาล่อลวง
"แล้วทำไม"จิวอิงเอ่ยถาม เพราะสายตาของมารอสูรจิวอิงสามารถมองสภาพหรือสภาวะวิญญาณได้ อย่างป๊ากับม๊าเองถึงจะคงกายหยาบได้แต่ภายในก็ยังเป็นวิญญาณไร้ซึ่งพลัง ส่วนเด็กอ้วนกลมก็คล้ายก้อนพลังงานวิญญาณดวงหนึงเท่านั้น
"เจ้าตัวก็ต้องบำเพ็ญเพียรเหมือนกับป๊าม๊าเพื่อให้มีกายหยาบ ถึงแม้จะไม่สามารถเป็นเทพได้แต่เราสามคนสามารถเป็นเซียนดูแลตำหนักเทพจิ้งจอกขาวเก้าหางได้อยู่นะ"
"ป๊า ม๊า"เยว่ชิงเรียกด้วยน้ำเสียงหงอยๆเมื่อรู้ว่าจะต้องจากกันอีกครั้ง ถึงแม้เยว่ชิงจะขึ้นมาได้ตลอดเวลาแต่คนทั้งสามจะต้องนั่งบำเพ็ญเพียรในสระเซียน ซึ่งเทพไม่สามารถลุกล้ำเข้าไปได้
"อย่ากังวลเลยลูกรัก จงไปใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์กับคนรักและครอบครัวใหม่ให้ดี อย่าต้องมานึกเสียดายทีหลัง ที่ปล่อยผ่านวันเวลาไปอย่างเปล่าประโยชน์ ตราบใดที่ลูกยังกลับมา ป๊าม๊ายังคงรอที่นี่เสมอ"
เยว่ซินเผยรอยยิ้มงดงามก่อนจะลูบศีรษะบุตรชายทั้งสอง ถึงแม้ยามนี้ระยะเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจะน้อยไปสักหน่อย แต่ในอนาคตพวกเขาย่อมได้อยู่ด้วยกันอีก
"ใช่แล้วละ ฝากทั้งคู่ด้วยนะ หากถูกรังแกค่อยกลับมาฟ้องป๊าก็แล้วกัน ได้เวลาลงไปแล้วนะเด็กๆ"ป๊าจับมือลูกชายทั้งสองไปส่งถึงมือลูกเขย ทั้งคู่ยิ้มรับและสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะเพื่อให้ผู้ปกครองได้คลายความกังวล
"ไปดูแลไม่ได้แล้วเหมือนกัน พยายามเอาตัวรอดด้วยนะ"เจ้าแก้มกลมเปาเป่าเอ่ยขึ้น ขัดบรรยากาศอันดีงามจนเยว่ชิงก้มฟัดแก้มพองๆนั่น
"ปากร้าย โตแล้วไม่จำเป็นต้องมีคนดูแลก็เอาตัวรอดได้"จิ้งจอกขาวยืดอกอย่างลำพองใจแถมภาคภูมิใจอีกด้วย เจ้าเปาเป่าร้องเหอะออกมา ก็ไหนตอนแรกที่เจอกันก็มีแต่เจ้าขี้แยนี่น่า ใช่ว่าตอนนั้นจะเป็นเทพจิ้งจอกขาวเหมือนยามนี้เสียหน่อย
พอได้รู้วีรกรรมของเทพจิ้งจอกขาวก็แทบไม่เชื่อว่าจะเป็นคนเดียวกันจริงๆ
คนทั้งสี่โบกมือลาก่อนจะลงมาที่โลกมนุษย์ เพื่อสร้างรากฐานที่มั่นคงให้กับครอบครัว หลงจือหยางในฐานะกึ่งผู้นำคนใหม่ของโลกก็ออกแถลงการณ์ต่อสื่อมวลชน
"มาสร้างรากฐานที่แข็งแกร่งไปด้วยกัน เตรียมความพร้อมโดยไม่แยกฝ่าย ผมต้องการบุคลากรด้านการศึกษาจำนวนมากเพื่อสร้างโรงเรียนและมหาลัยขึ้นทุกประเทศทั่วโลก"
"โดยที่ตั้งมหาลัยเดิมให้กลายเป็นศูนย์เรียนรู้ฮันเตอร์เพื่อให้เด็กที่อายุครบสิบห้าปีได้เข้าหอคอยในสิบชั้นแรก"
"เพื่อสร้างคนกลุ่มนี้ให้เป็นกำลังสำคัญในอนาคต ซึ่งบุคคลทั่วไปก็สามารถเข้าร่วมได้ โดยมีข้อกำหนดดังนี้นะครับ..."
เพราะการจัดระเบียบสังคมแบบใหม่ของหลงจือหยางทำให้แต่ละประเทศพัฒนาศักยภาพถึงสามด้านด้วยกัน การศึกษา การแพทย์และการเกษตรพืชผล
ลดความเหลื่อมล้ำในสังคมสร้างบรรทัดฐานชีวิตแบบใหม่ ต่อให้คุณเกิดมามีจิตวิญญาณเป็นเพียงจอบเสียม คุณก็มีความสามารถด้านการเกษตร ผู้คนเลือกกินพืชผักพลังวิญญาณเหล่านั้น
ซึ่งแน่นอนว่าการแพทย์ก็ต้องเจริญทัดเทียมโดยเฉพาะแผนกวิเคราะห์และวิจัยพืชผักผลไม้ในหอคอยซึ่งสามารถนำออกมาได้ บ้านใครก็ตามที่มีคนสามารถปลูกมันได้ย่อมสร้างผลประโยชน์มหาศาล
โดยเฉพาะครอบครัวชาวนาชาวไร่ที่คนส่วนใหญ่จะมีจิตวิญญาณเกี่ยวข้องกับเครื่องมือการเกษตร แทบจะพลิกชีวิตจากแต่ก่อนที่เคยเป็นจุดต่ำสุดในโลก ยามนี้แทบจะกลายเป็นจุดสูงสุด เพราะเป็นกลุ่มผลิตแหล่งอาหารรายใหญ่
น่าเสียดายที่แต่ก่อนคนมีอำนาจไม่เห็นค่า รู้แค่ว่าถ้ากดผู้คนให้จมปลักอยู่ที่เดิมได้ ตัวตนที่ยิ่งใหญ่ของตัวเองจะมีแต่คนเทิดทูนให้ความเคารพโดยไม่รู้เลยว่าเสียผลประโยชน์ไปมากมายมหาศาลแค่ไหน
ผู้คนเหล่านี้ต่างขอบคุณที่พวกกบฏได้เปิดเผยตัว ขอบคุณเทพจิ้งจอกคนงามที่สร้างพื้นที่ให้แก่คนอื่น ตั้งแต่เกอทั่วไปที่ถูกมองว่าไม่มีประโยชน์ในหอคอย จนตอนนี้แม้แต่คนที่มีจิตวิญญาณเป็นหญ้าต้นหนึ่งยังกลายเป็นปุ๋ยวิญญาณ ไม่ต้องคาดคิดถึงจิตวิญญาณมดหรือปลวกที่คอยช่วยเกลี่ยดิน
เพราะการสะสางกวาดล้างครั้งใหญ่ พวกเขาจึงกลายเป็นคนที่มีคุณค่าเท่ากัน
แอบชอบเขามาแปดปีพอจะตัดใจระบบตัวน้อยก็ปรากฏ ทำภารกิจแลกกับความสวย มาลองดูอีกสักครั้ง คราวนี้เขาจะเข้าไปอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายได้ไหมนะ