รัตติกาลไม่สิ้นแสง
อ้ายเฉียนสุ่ยเตออูเจ๋ย
## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 1 จัดสรรจับคู่ (องก์หนึ่ง : โหมโรง)
เขต C ชั้นที่ 495 ของอาคารศูนย์กิจกรรม ผนังสีเขียวอมเทาด้านนอกเต็มไปด้วยรอยวาดขีดเขียนสารพัด หญิงสาวหกเจ็ดคนเดินเข้าไปข้างในด้วยสีหน้าเจืออารมณ์ตื่นเต้น คาดหวัง และประหม่า
เสื้อผ้าพวกเธอนั้นเรียบง่าย ไม่ได้มีสีสันมากมาย ส่วนใหญ่เป็นสีน้ำเงิน สีดำ สีขาว และสีเขียว แต่ทุกคนล้วนดูงดงามและอ่อนเยาว์
ระหว่างที่พวกเธอกำลังมองดูหน้าจอ LCD ซึ่งมีเพียงหน้าจอเดียวในชั้นนี้ หญิงสาวที่อยู่หัวแถวด้านหน้าอดกระซิบขึ้นไม่ได้
“ไม่รู้ว่าทางบริษัทจะหาสามีแบบไหนให้ฉันกันนะ”
“เรื่องสำคัญคือเขาเป็นคนยังไงต่างหากล่ะ” หญิงสาวด้านข้างที่สวมเสื้อเขียวกางเกงน้ำเงิน กัดริมฝีปากแล้วพูดขึ้น
ในฐานะที่เป็นคนรุ่นที่สองแล้วหลังจากที่มีการใช้ยาปรับปรุงพันธุกรรมกันอย่างแพร่หลาย พวกเธอจึงไม่ต้องกังวลเรื่องรูปลักษณ์หน้าตาและส่วนสูงของว่าที่สามี เพราะอย่างไรเสียก็มีส่วนสูงก็มีระดับสูงกว่าค่าเฉลี่ยอยู่แล้ว
หญิงสาวหัวแถวคนนั้นเหลือบมองเพื่อนของเธอแล้วพูดขึ้น
“เธอลืมไปแล้วหรือไง คนที่เข้าร่วมการจัดสรรจับคู่ไม่ได้มีแค่คนวัยพวกเราเท่านั้น ยังมีพ่อม่ายเมียตายด้วยนะ บางคนก็อายุปาไปสี่ห้าสิบปีแล้ว พวกเขาไม่ได้รับยาปรับปรุงพันธุกรรมตอนเป็นทารกในครรภ์ ก็เลยมีความบกพร่องอยู่เต็มไปหมด”
เพื่อให้แน่ใจว่าจะมีจำนวนทารกเกิดใหม่เพียงพอ บริษัทที่พวกเธอทำงานจึงมีมาตรการว่า ผู้ที่มีอายุยี่สิบปีบริบูรณ์หรือสำเร็จการศึกษาระดับอุดมศึกษาแล้ว หากยังไม่ได้เลือกคู่ชีวิตของตนเองก็จะต้องเข้ารับการจัดสรรคู่ชีวิตที่ทางบริษัทจัดการให้ ผู้ใดฝ่าฝืนจะถูกลงโทษจาก “แผนกควบคุมระเบียบ” การฝ่าฝืนครั้งแรกจะถูกลดการปันส่วนพลังงานและถูกตัดแต้มส่วนร่วม[footnoteRef:1] การฝ่าฝืนครั้งที่สองจะถูกเนรเทศออกจากบริษัท และต้องขวนขวายดิ้นรนเอาตัวรอดในแดนธุลีด้วยตัวเอง [1:  แต้มส่วนร่วม (贡献点) หมายถึง คะแนนที่ได้มาจาก การมีส่วนร่วม การเสียสละ การทำคุณประโยชน์ต่อส่วนรวม
]
ผู้ที่คู่ครองเสียชีวิตไปแล้วและไม่มีบุตรธิดา หลังจากที่เป็นม่ายเกินสามปีและอายุยังไม่ถึง 60 ปี ก็จะต้องเข้าร่วมการจัดสรรจับคู่เช่นเดียวกัน
“แล้วก็นะ ต่อให้ไม่ได้นับคนเหล่านี้ คงไม่ใช่ว่าเธอคาดหวังว่าจะได้ว่าที่สามีที่มาจากครอบครัวระดับ M หรอกนะ” หญิงสาวอีกคนร่วมวงสนทนาด้วย เอ่ยปากแซว
กลุ่มคนภายในบริษัทนั้นถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มแรก : พนักงานระดับ D มีระดับ D1 ถึง D9
กลุ่มสอง : ผู้บริหารระดับ M เริ่มจาก M1 ซึ่งเป็นผู้อำนวยการ ไปจนถึง M3 ซึ่งเป็นสมาชิกของคณะกรรมการบริหารและหัวหน้านักวิทยาศาสตร์
ส่วนกลุ่มสามนั้นไม่มีรหัสตัวอักษรกำกับ มีเพียงชื่อเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ ‘หัวหน้าใหญ่’ ซึ่งเป็นหญิงสาวที่ลึกลับเป็นอย่างยิ่ง
หญิงสาวที่สวมเสื้อเขียวกางเกงน้ำเงินยิ้มมุมปากแล้วกล่าวขึ้น
“นี่เธอไปได้ยินมาจากไหนว่าคนระดับธรรมดาถูกจับคู่กับคนจากชั้น 346 347 348 349 ได้ด้วยน่ะ”
ชั้น 346-349 นั้นเป็นชั้นที่ผู้บริหารระดับ M พักอาศัยอยู่ ซึ่งจะได้รับการจัดสรรพลังงานต่อคนมากกว่าค่าเฉลี่ยของพนักงานทั่วไปถึงสิบเท่า นอกจากนั้นแล้วทั้งสี่ชั้นนั้นก็ยังมีระบบสาธารณูปโภคแยกออกมาต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นลิฟต์ น้ำสะอาด การระบายอากาศ ระบบระบายน้ำและการศึกษา และโดยปกติแล้วลูกหลานของพวกเขาก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับพนักงานทั่วไป
ข้อยกเว้นประการเดียวก็คือการศึกษาระดับอุดมศึกษา เพราะว่าทั้งบริษัทมีมหาวิทยาลัยเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ซึ่งตั้งอยู่ชั้นที่ 350
ลูกของพนักงานธรรมดาจะต้องสอบคัดเลือกเพื่อเข้าทำงานหรือเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ต่างจากลูกของผู้บริหารที่ไม่ต้องสอบแข่งขันเพื่อเข้าเรียนระดับอุดมศึกษา
คนในบริษัทนั้นไม่มีใครที่ไม่ต้องการยกระดับตัวเองขึ้นเป็นระดับผู้บริหาร และไม่มีใครที่ไม่ปรารถนาจะมีปฏิสัมพันธ์กับผู้บริหาร
สำหรับ ‘หัวหน้าใหญ่’ นั้น พนักงานทั่วไปไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีหน้าตาเป็นเช่นไร อย่างมากแล้วก็มีเพียงวันสิ้นปี ปีใหม่ หรือมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้น ถึงจะได้ยินเสียงเธอออกอากาศผ่านทางวิทยุ ดังนั้นจึงมีคนจำนวนน้อยมากที่หลงใหลใฝ่เพ้อว่าจะเข้าตา ‘หัวหน้าใหญ่’ จนได้รับการเลื่อนขั้นเป็นระดับผู้บริหาร
แน่นอนว่า คำว่า ‘น้อยมาก’ แปลว่า ‘ยังมีอยู่’ เพียงแต่ ‘มีไม่มาก’
หญิงสาวหัวแถวผู้นั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ดังนั้นตอนที่อยู่โรงเรียน ฉันถึงได้ให้พวกเธอหาแฟนไงล่ะ ดูอย่างเฉินเป้ยสิ สามีของเธอ พอเรียนจบปุ๊บก็ถูก ‘แผนกพัสดุภัณฑ์’ จองตัวปั๊บ ครอบครัวต้องมีภูมิหลังไม่ธรรมดาแหง!”
“แหม เมิ่งเซี่ย พูดไม่อายปากเลยนะ งั้นทำไมเธอไม่หาบ้างล่ะ” หญิงสาวอีกคนพูดหยอกขึ้นในเวลาเดียวกัน
“อย่างกับพวกเธอไม่รู้จักฉันงั้นแหละ เรื่องที่ฉันเก่งที่สุดก็คือพูดไปเรื่อยเปื่อยไง” เมิ่งเซี่ยยอมรับอย่างไม่อายว่าเธอไม่มีความกล้าพอที่จะทำเอง
หลังจากหัวเราะกันพอหอมปากหอมคอ หญิงสาวเสื้อเขียวกางเกงน้ำเงินก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย
“เมิ่งเซี่ย เธอรู้เปล่าว่าครอบครัวเฉินเป้ยอยู่ระดับไหน พวกเธอสองคนซี้กันมากนี่”
เมิ่งเซี่ยเหลียวซ้ายแลขวาก่อนเอ่ยเบาๆ
“เห็นว่าเป็นผู้บัญชาการกองพลของแผนกความมั่นคงน่ะ”
“โห…” ขณะที่บรรดาสาวๆ ร้องอุทานกัน ประตูศูนย์กิจกรรมก็มีกลุ่มชายหนุ่มเดินเข้ามา
คนทั้งสองกลุ่มเหลือบมองดูกันชั่วแวบหนึ่งแล้วก็เบือนหน้าหลบด้วยความเขินอาย ต่างก็ไม่มีใครรู้ว่าว่าที่สามีภรรยาของตนนั้นจะเป็นคนในกลุ่มตรงหน้านี้หรือไม่
ชายหนุ่มที่สูงราว 175 เซนติเมตรคนหนึ่งผมเกรียนดูโล่งสบายตา มองดูพวกโต๊ะเก่า ม้านั่ง และเก้าอี้พนักสูงที่วางเรียงรายในศูนย์กิจกรรม แล้วพูดกับเพื่อนที่มาด้วยกันอย่างประหม่าเล็กน้อย
“ซางเจี้ยนเย่า นายว่าบริษัทจะเลือกภรรยาแบบไหนให้ฉัน”
เพื่อนของเขาที่มาด้วยกันนั้นสูง 185 เซนติเมตร คิ้วเป็นแนวตรง ดวงตาสีน้ำตาลสดใส ใบหน้าเป็นโครงชัดเจน เรือนผมสีดำที่ยุ่งเล็กน้อยนั้นปรกหน้าผากลงมาครึ่งหนึ่ง
ชายหนุ่มเจ้าของนามซางเจี้ยนเย่า หันหน้ามามองเพื่อนแล้วเอ่ยขึ้น
“ก่อนอื่น นายต้องได้รับการจับคู่ซะก่อน ถึงจะมาคุยกันต่อได้ว่าภรรยาเป็นยังไง”
เขาสวมเสื้อแบบสองชิ้นสีกรมท่า กล้ามเนื้อแขนที่เป็นลำทำให้เสื้อผ้าดูยับย่นเล็กน้อย มองดูแข็งแกร่งกำยำสมชายชาตรี
“ฮ่า คงไม่โชคร้ายนักหรอกมั้ง รอบนี้มีผู้ชายมากกว่าผู้หญิงแค่สองคนเอง” ชายหนุ่มสูง 175 เซนติเมตร หน้าตาดูค่อนข้างธรรมดาหัวเราะขึ้น
สีหน้าเขาค่อยๆ เคร่งขรึมแล้วก็พูดกระซิบกระซาบ
“พวกสาวๆ จะดูถูกฉันหรือเปล่านะ ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้วก็ยังสูงแค่ 175 หล่อก็ไม่หล่อ ผลการเรียนก็กลางๆ”
ซางเจี้ยนเย่าพูดตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญคือชื่อนายต่างหาก”
“ชื่อเหรอ หลงเยว่หง[footnoteRef:2] ชื่อนี้มีปัญหายังไง พ่อฉันแซ่ ‘หลง’ แม่ฉันก็มีคำว่า ‘หง’ อยู่ในชื่อ เห็นไหมว่าชื่อออกจะมีความหมาย” หลงเยว่หงพึมพำด้วยความสงสัย [2:  หลงเยว่หง (龙悦红) คำว่า “หง” (红) แปลว่า “สีแดง” ชื่อของชาวจีนเพศหญิงมักมีคำว่า “หง” ปรากฏอยู่เสมอ ดังนั้นเขาจึงถูกซางเจี้ยนเย่าล้อเรื่องชื่ออยู่บ่อยครั้ง
]
“นอกจากนั้น บริษัทไม่ได้จับคู่ให้ฉันจากหน้าตาหรือความสูงต่ำดำขาวซักหน่อย ว่ากันว่าหลังจากตัดเอาความสัมพันธ์ทางสายเลือดออกไปแล้วก็ใช้วิธีการสุ่มเลือก… เอ๊ะ ไม่รู้ว่าเพราะชื่อฉัน เขาจะคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงหรือเปล่านะ แล้วก็ไปจับคู่หาสามีมาให้ ขืนเป็นแบบนั้นก็งานเข้ากันพอดี จะทำไงดีเนี่ย”
ซางเจี้ยนเย่ามองหลงเยว่หงหัวจรดเท้าแล้วพูดขึ้น
“เสริมหน้าอก ปลูกถ่ายเส้นประสาทรับสัมผัส แล้วก็ใส่มดลูกเทียม เท่านี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
หลงเยว่หงหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วนออกมาสองคำ
“ไอ้บ้า ทำแบบนั้นได้ซะที่ไหน ฉันหมายถึงว่าพวกเขาคงไม่พลาดหรอกน่า ข้อมูลทุกเรื่องเกี่ยวกับตัวฉัน ระบุเอาไว้ชัดเจนว่าเป็นผู้ชายเฟ้ย!
“วิธีคิดของนายนี่มันโคตรพิลึก คนปกติทั่วไปเขาต้องไปแจ้งขอแก้ไขข้อมูลไม่ใช่รึไง”
ไม่รอให้ซางเจี้ยนเย่าตอบกลับมา เขาก็ถามต่อ
“แล้วทำไมประเด็นสำคัญมันถึงเป็นชื่อฉันล่ะ”
“ชื่อนั้นแทนชะตาชีวิตของแต่ละคน การสุ่มจับคู่ก็ดูที่โชคชะตา” ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างจริงจัง
หลงเยว่หงถึงกับอึ้งตะลึงไปสองวินาทีก่อนจะตอบกลับ
“ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วนะว่านายไม่มีทางพูดเข้าหูคนหรอก!”
ไม่ทันขาดคำก็ถามต่อ
“ซางเจี้ยนเย่า นายอยากได้ภรรยาแบบไหน”
ซางเจี้ยนเย่าเชิดหน้าแล้วพูดว่า
“ฉันไม่ต้องการหรอก
“บริษัทมีทรัพยากรไม่เพียงพอ ผู้คนที่อยู่บนแดนธุลีนั้นต้องผจญอยู่ท่ามกลางน้ำลึกเพลิงผลาญ[footnoteRef:3] ภายใต้เงาแห่งความอดอยากหิวโหย การติดเชื้อ กลายพันธุ์ และสัตว์ร้ายที่ปกคลุมไปทั่วทั้งโลก แล้วแบบนี้ฉันจะแต่งงานได้ยังไงกัน” [3:  สำนวนน้ำลึกเพลิงผลาญ (水深火热)  หมายถึงอยู่ในความทุกข์ยากลำบาก ราวกับจมอยู่ในน้ำลึกหรือถูกเพลิงแผดเผา]
“…” หลงเยว่หงทำเสียง “ฮา” ออกมา “นายนี่นับวันก็ยิ่งตลกขึ้นทุกที”
ซางเจี้ยนเย่ามองเขา แล้วพูดโดยไม่ยิ้ม
“ฉันแจ้งความประสงค์ขอยกเลิกการจัดสรรจับคู่ในวันนี้ไปแล้ว”
“จริงๆ เหรอ ไม่สิ… บริษัทไม่มีทางอนุมัติคำขอของนายแน่! ฮ่า ฮ่า นี่ฉันเกือบเชื่อนายไปแล้วนะเนี่ย!” หลงเยว่หงตกใจในตอนแรก แต่แล้วก็ถอนหายใจโล่งอก
ทันทีที่เขาพูดจบ เฉินเสียนอวี่ผู้รับผิดชอบ ‘ศูนย์กิจกรรม’ ชั้นที่ 495 ก็ลุกออกจากที่นั่งแล้วเดินไปที่หน้าจอ LCD เพื่อปรับตั้งค่า
ชายสูงวัยผมสีดอกเลาผู้นี้ฝีเท้าซวนเซอยู่บ้าง เขาเคยอยู่แผนกความมั่นคง รับผิดชอบพนักงานที่ปฏิบัติการภายนอก เป็นถึงตำแหน่งหัวหน้าทีมระดับ D7 ต่อมาภายหลังเนื่องด้วยปัญหาด้านอายุจึงได้ลาออกจากแผนกความมั่นคง และได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นระดับ D8 มีหน้าที่รับผิดชอบศูนย์กิจกรรมของชั้นนี้
ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงต่างก็อยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมาของคุณปู่สูงวัยผู้นี้ พวกเขาชอบแวะมาเยือนศูนย์กิจกรรมและถามนู่นถามนี่ แต่เฉินเสียนอวี่นั้นปฏิบัติตามมาตรการรักษาความลับอย่างเคร่งครัด เพียงแค่บอกเล่าเฉพาะเรื่องราวที่ทุกคนได้รู้ได้ยินมาแล้วเท่านั้น บอกว่าเขาเองก็เฉกเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่นๆ ใน ‘เขตนิเวศน์ภายใน’ ที่ถือกำเนิด เติบโต ศึกษาเล่าเรียน ทำงาน เติบใหญ่ โรยราชราวัย ตลอดชีวิตไม่เคยได้ย่างเท้าก้าวออกจากอาคารใต้ดินแห่งนี้หรือมองเห็นผืนฟ้าท้องนภาของจริง
“เอาล่ะ จะเริ่มกันแล้ว” เฉินเสียนอวี่ถือรีโมทคอนโทรลไว้ แล้วกดลงไปอย่างแรง
หน้าจอกะพริบอยู่สองสามทีก่อนจะฉายแสงเรืองออกมา
หลงเยว่หง เมิ่งเซี่ย และคนอื่นๆ ต่างพากันกลั้นหายใจรอให้ผลการจับคู่ปรากฏขึ้นมา
พวกเขาไม่ต้องกังวลว่ารายชื่อจะเลื่อนหายเร็วเกินไปจนดูไม่ทัน เพราะที่ศูนย์กิจกรรมของแต่ละชั้นจะแสดงเฉพาะรายชื่อของประชากรที่อาศัยอยู่ในชั้นที่เกี่ยวข้องเท่านั้น
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 2 ติดตามอาการ
เมื่อเข็มวินาทีของนาฬิกาแขวนเรือนเก่าคร่ำคร่าจนเหมือนจะหยุดเดินได้ทุกขณะที่แขวนไว้ในศูนย์กิจกรรมส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดหมุนผ่านไปสามรอบครึ่ง ในที่สุดบนหน้าจอ LCD มีข้อความปรากฏขึ้นมา
เมิ่งเซี่ยและคนอื่นๆ ต่างรีบมองหาชื่อของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นพากันทยอยถอนหายใจอย่างโล่งอก
ส่วนใหญ่ไม่ได้รู้สึกยินดียินร้ายหรือตื่นเต้นอะไร แต่ก็ไม่ได้ถึงกับรู้สึกดีมีความสุขเช่นกัน สำหรับพวกเขาแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการทำข้อสอบ ขอเพียงผลที่ออกมาไม่ได้ย่ำแย่จนเกินไปก็ถือว่าดีแล้ว ถึงอย่างไรทั้งพ่อแม่ปู่ย่าตายายของพวกเขาเองต่างก็เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้วเช่นกัน
คนที่เหลือต่างก็ทวีความอยากรู้อยากเห็นมากยิ่งขึ้น นั่นเพราะพวกเขาไม่รู้ว่าคนที่จะต้องแต่งงานด้วยนั้นเป็นใคร มาจากชั้นไหน พ่อแม่ทำงานอยู่แผนกอะไร แม้ว่าพวกเขาจะได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยและได้รับการศึกษาที่สูงขึ้น แต่คนที่พวกเขารู้จักนั้นก็ยังคงจำกัดอยู่เพียงแค่เพื่อนร่วมห้องเรียนและ ‘เพื่อนบ้าน’ ที่พักอยู่ชั้นเดียวกันเท่านั้น
หลงเยว่หงกวาดสายตามองขึ้นลงอย่างตั้งใจอยู่หลายรอบ อดพึมพำขึ้นไม่ได้
“ทำไมถึงไม่มีชื่อฉันล่ะ”
“ก็เพราะว่าชื่อนายไม่ดีพอนะสิ” ซางเจี้ยนเย่าที่ยืนอยู่ข้างเขานั้น ยังคงมีสีหน้าอารมณ์ไม่เปลี่ยนไปจากก่อนหน้า
“…” หลงเยว่หงอยากจะแย้ง แต่น่าเศร้าที่เขาพบว่าตัวเองก็เห็นด้วยกับข้อสรุปของอีกฝ่าย
การจัดสรรจับคู่แต่งงานในครั้งนี้มีหลายพันคนที่ถูกบังคับให้เข้าร่วม มีชายมากกว่าหญิงเพียงแค่สองคนเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะชะตาชีวิตไม่ดี ชื่อตัวไม่ดี โชคไม่ดี ไหนเลยจะได้เป็นสองผีดวงกุดแบบนี้
หลงเยว่หงนิ่งไปชั่วครู่ แล้วโพล่งขึ้น
“ชื่อนายก็ไม่มี!”
เขาไม่เห็นว่าชื่อของซางเจี้ยนเย่าจับคู่กับผู้หญิงคนไหนได้สำเร็จ
ซางเจี้ยนเย่าเลิกคิ้วขวาขึ้นแล้วพูด
“ก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าฉันแจ้งความประสงค์ไปแล้วว่าไม่ขอเข้าร่วมการจับคู่แต่งงานในครั้งนี้”
“นี่… นี่… จริงเหรอ แล้วไหงบริษัทถึงได้อนุมัติ…” หลงเยว่หงทั้งอึ้งทั้งงง รู้สึกเหมือนโลกพลิกกลับตาลปัตรไปแล้ว
เขามีชีวิตมา 21 ปีแล้ว ที่ผ่านมาก็เคยได้ยินว่ามีคนที่ถึงเกณฑ์แล้วแต่ไม่ได้เข้าร่วมการจัดสรรจับคู่แต่งงาน แต่นั่นก็เพราะมีสาเหตุอยู่ อีกฝ่ายนั้นป่วยติดเตียงนอนแบ็บไม่รู้ตายวันตายพรุ่ง หรือไม่ก็อยู่ในทีมปฏิบัติการภายนอกของแผนกความมั่นคง ที่ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดกลับมาได้หรือเปล่า
คนทั่วไปที่สุขภาพพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ ย่อมต้องทำตามกฎของบริษัท ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน
นี่เป็นหนึ่งในภาระหน้าที่หลักของผู้ที่เป็นพนักงานบริษัท
ความโศกเศร้าของหลงเยว่หงถูกขจัดปัดเป่าทิ้งไปเพราะเรื่องนี้ เขามองซางเจี้ยนเย่าแล้วพูด
“นายเตรียมใจรับการถูกตัดการปันส่วนพลังงานแล้วใช่ไหม
“นั่นยังไม่แย่เท่าไหร่ ที่น่ากลัวที่สุดก็คือถูกลดแต้มส่วนร่วม นายจะมีอาหารไม่พอยาไส้! พวกเราที่เป็นระดับ D1 ได้รับเพียงแค่ 1,800 แต้มต่อเดือนเท่านั้น มีพอแค่ได้กินเนื้อสัปดาห์ละครั้ง ถ้าถูกลดแต้มละก็ อาหารแต่ละมื้อจะน้อยลงไปอีกหนึ่งในสามส่วน คิดอะไรของนายกันเนี่ย”
“บริษัทยอมรับเรื่องนี้ ไม่โดนลดแต้ม” ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง…” หลงเยว่หงพึมพำกับตัวเอง แล้วจากนั้นก็ตระหนักถึงเรื่องหนึ่งได้
ถ้าหากว่าซางเจี้ยนเย่าไม่ได้เข้าร่วมการจัดสรรจับคู่แต่งงานในรอบนี้จริงๆ งั้นก็แปลว่าผู้ชายที่เข้าร่วมการจับคู่ครั้งนี้ก็มีมากกว่าผู้หญิงเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น
มากกว่าแค่คนเดียวเท่านั้น…
งั้น… ฉัน… ฉันก็คือไอ้คนดวงกุดคนนั้น… หลงเย่วหงอ้าปากค้าง ความโศกเศร้าอย่างรุนแรงพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
ตอนนี้หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนไป กลายเป็นหน้าแนะนำข้อมูลพื้นฐานโดยสังเขปของผู้อาศัยในชั้นนี้ที่จับคู่ได้สำเร็จ เพื่อที่จะได้หาอีกฝ่ายเจอและไปที่ ‘สำนักงานควบคุมระเบียบ’ ในแต่ละสาขาของ ‘แผนกควบคุมระเบียบ’ เพื่อจดทะเบียนสมรส
“เมิ่งเซี่ย สามีเธอเป็นคนภายนอก!” หลังจากแต่ละคนมองดูหน้าจอกันมาพักหนึ่ง จู่ๆ หญิงสาวด้านข้างก็ร้องอุทานขึ้น
สีหน้าเมิ่งเซี่ยเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย ดวงตาวูบไหวอยู่บ้างพลางพึมพำ
“จางเหล่ย - เพศชาย - ชาติกำเนิด คนเร่ร่อนแดนร้าง - อายุ 25 ปี - ถูกบริษัทดูดซับไว้เมื่อสามปีก่อน ทำผลงานได้ดี - ไม่มีปัญหาสุขภาพ - ที่อยู่ ห้อง 192 เขต A ชั้น 622 - ระดับพนักงาน D4 - หมายเลขบัตรอิเล็กทรอนิกส์ 04311029189…”
“มีคนภายนอกจริงๆ ด้วย…” หลงเยว่หงก็ถูกเรื่องนี้ดึงดูดความสนใจเช่นกัน เริ่มพูดคุยกับสหายข้างกาย
พวกเขาต่างก็รู้ว่าบริษัทจะดูดซับคนเร่ร่อนจากแดนร้างเข้ามาเป็นระยะเพื่อเพิ่มจำนวนประชากรและความสมบูรณ์ของพันธุกรรม แต่เนื่องจากผู้ที่อาศัยอยู่ในชั้นนี้ไม่เคยร่วมงานกับคนภายนอกมาก่อน ทั้งยังไม่เคยมีใครแต่งงานกับพวกเขาด้วย ดังนั้นทุกคนจึงรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่น่าสนใจใคร่อยากรู้อยากเห็น
“เมิ่งเซี่ย เรื่องนี้ก็ไม่ได้แย่หรอกนะ ถึงแม้ว่าเขาจะเคยเป็นคนเร่ร่อนแดนร้างมาก่อน แต่ตอนนี้เขาได้เป็นพนักงานระดับ D4 แล้ว เพิ่งจะอายุ 25 เอง เก่งชะมัด!” หญิงสาวเสื้อเขียวกางเกงน้ำเงินปลอบเพื่อน
ระดับ D4 นั้นแปลว่าเขาไต่เต้าจากพนักงานธรรมดาขึ้นเป็นระดับอาวุโส เป็นพนักงานชั้นสูง สามารถดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าโครงการวิจัยขนาดเล็ก หัวหน้าสายการผลิตของโรงงาน รองหัวหน้าทีมในแผนกความมั่นคง หรือไม่ก็เจ้าหน้าที่ควบคุมระเบียบของเขตเขตหนึ่งได้เลย แต่ละเดือนก็ยังได้รับแต้มส่วนร่วมมากกว่าระดับ D1 ไม่ต่ำกว่า 2,000 แต้ม
“แต่ว่าการปรับปรุงพันธุกรรมในผู้ใหญ่นั้นมีผลไม่มากนัก…” ชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ หลงเยว่หงอีกด้านพึมพำ
แล้วเขาก็มองเห็นข้อมูลของคนที่ถูกจับคู่กับตนเอง
“โจวฉี - เพศหญิง - ชาติกำเนิด พนักงานภายใน - อายุ 30 ปี - เคยมีสามีหนึ่งครั้งแต่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อ 5 ปีก่อน กำลังเลี้ยงดูบุตรชายหนึ่งคน - สมัครเข้าร่วมการจัดสรรจับคู่แต่งงานในครั้งนี้ - ไม่มีปัญหาสุขภาพ - ที่อยู่ ห้อง 27 เขต B ชั้น 569 - ระดับพนักงาน D4 - หมายเลขบัตรอิเล็กทรอนิกส์ 01609052558…”
“หยางเจิ้นหย่วน เมียนายแก่กว่านาย 10 ปี…” หลงเยว่หงก็เห็นข้อมูลเช่นกัน
หยางเจิ้นหย่วนก็เหมือนกับเพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ของเขาในบริษัท ใบหน้าขาวสะอาด ร่างกายแข็งแรง รูปร่างไม่เลว เพียงแต่ว่าลักษณะบอบบางสักหน่อย และมองดูเหมือนเป็นคนเก็บตัว
พอได้ยินหลงเยว่หงพูดเช่นนั้น หยางเจิ้นหย่วนหน้าแดงระเรื่อ ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา
ผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อทุกคนต่างจดจำข้อมูลของตนเองได้แล้วทยอยเดินออกจากศูนย์กิจกรรมไปคนแล้วคนเล่า เพื่อเตรียมตัวไปหาว่าที่คู่ชีวิตของตัวเอง หรือไม่ก็กลับบ้านไปรอให้อีกฝ่ายเดินทางมาหา
ในตอนนั้นเอง ภายในห้องโถงซึ่งเหลืออยู่เพียงแค่ห้าหกคน ก็พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ใครคือหยางเจิ้นหย่วน”
“ผมเอง มีอะไรเหรอ” หยางเจิ้นหย่วนที่กำลังคุยอยู่กับหลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่าหันไปมองที่ประตูโดยอัตโนมัติ
ผู้ที่เดินผ่านประตูเข้ามาในศูนย์กิจกรรมเป็นหญิงสาวผู้หนึ่ง รูปลักษณ์เป็นหญิงสาวที่เติบใหญ่และมีเสน่ห์ แม้ว่าจะสวมเสื้อผ้าเรียบง่าย แต่ก็ไม่อาจบดบังรูปร่างอันน่าตรึงใจของเธอได้
“ฉันชื่อโจวฉี” หญิงสาวมองที่หยางเจิ้นหย่วนแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไปคุยกันที่บ้านคุณดีไหม”
ตอนแรกหยางเจิ้นหย่วนรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็รีบพยักหน้าโดยเร็ว
“ได้ ได้”
“จะไปตอนนี้กันเลยไหม” โจวฉียิ้มแย้มราวดอกไม้ผลิบาน
“ได้ ได้” หยางเจิ้นหย่วนพูดพลางรีบเดินไปพลาง
หลงเยว่หงมองดูคนทั้งคู่เดินออกไปจากศูนย์กิจกรรม อดทอดถอนใจไม่ได้
“ฉันจะทำอะไรต่อไปดี”
ซางเจี้ยนเย่าหันมามองเขาอย่างเคร่งขรึม
“มีเรื่องใหญ่รอนายอยู่”
“…” กล้ามเนื้อบนใบหน้าหลงเยว่หงถึงกับกระตุก “พูดจาภาษาคนหน่อยสิ!”
ซางเจี้ยนเย่ายิ้มแล้วพูดว่า
“รอการจัดสรรจับคู่ปีหน้า”
“แหงล่ะ” หลงเยว่หงทอดถอนใจ “เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว หวังว่าพรุ่งนี้ฉันจะได้จัดสรรบรรจุงานในตำแหน่งที่ดีๆ แล้วก็นะ ฉันรู้สึกว่านายไม่ค่อยปกติขึ้นทุกที หมายถึงสมองน่ะ”
พูดแล้วเขาก็ชี้ไปที่ขมับตัวเอง
สิ่งสำคัญที่สุดถัดจากนี้สำหรับพวกเขาก็คือการบรรจุงาน ซึ่งนี่จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของพวกเขาโดยตรง นอกเสียจากว่าใครมีทักษะความเชี่ยวชาญพิเศษในบางเรื่องและถูกแผนกที่เกี่ยวข้องจองตัวไว้แล้ว ไม่อย่างนั้นหลังจากสำเร็จการศึกษาระดับสูงแล้วก็ล้วนแต่ต้องรอการจัดสรรบรรจุงานทั้งสิ้น
ซางเจี้ยนเย่ายังไม่ทันได้ตอบอะไร หลงเยว่หงก็เห็นเฉินเสียนอวี่ที่เป็นผู้รับผิดชอบศูนย์กิจกรรมของชั้นนี้ปิดหน้าจอแสดงผล ในมือเขาถือแก้วน้ำโลหะทรงกระบอกที่ขุดคุ้ยมาจากซากปรักจากโลกเก่าเดินก้าวเข้ามา จึงถามขึ้นอย่างกังวลอยู่บ้าง
“ปู่เฉิน ปู่คิดว่าพวกเราน่าจะได้เข้าไปอยู่แผนกไหนเหรอ”
เฉินเสียนอวี่กระแอม
“เท่าที่ฉันรู้นะ พวกที่เพิ่งแต่งงาน กำลังจะมีลูก จะได้รับการบรรจุเข้าตำแหน่งภายในที่ค่อนข้างปลอดภัย ส่วนคนที่ไม่ถูกเลือกจับคู่ หรือยังไม่จำเป็นต้องมีลูกตอนนี้ จะถูกบรรจุในตำแหน่งชั่วคราวที่อาจมีอันตรายบ้าง”
หลงเยว่หงแทบทรุด
“ฉัน… ฉันต้องรีบกลับบ้านไปบอกพ่อแม่เรื่องผลการจับคู่แต่งงาน”
เขาไม่รอคำตอบจากซางเจี้ยนเย่า รีบเดินออกจากศูนย์กิจกรรมด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
“พ่อแม่นายยังไม่เลิกงานซะหน่อย…” ซางเจี้ยนเย่าพึมพำแล้วเดินออกจากห้องไปสู่ทางเดินด้านนอก
ที่นี่คืออาคารใต้ดินชั้น 495 ไม่มีท้องฟ้า มีเพียงเพดานสูงสี่เมตรที่ติดตั้งหลอดไฟยาวไว้เป็นระยะเพื่อให้ความสว่าง
สำหรับพนักงานภายในของบริษัท ช่วงเวลาที่ไฟส่องทางเปิดอยู่นั่นหมายถึงเวลากลางวัน ถ้าไฟดับก็แปลว่าเป็นเวลากลางคืน
ซางเจี้ยนเย่ามองที่ไฟส่องทางเบื้องหน้าก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าไปในสถานที่อื่นของเขต C
ทั้งสองฝั่งของทางเดินเป็นห้อง แต่ละห้องอยู่ใกล้ๆ กัน มีช่องว่างราวสองเมตร สร้างยาวต่อเนื่องไปตลอดแนวราวกับเป็นรังผึ้งในหนังสือเรียนที่สร้างไว้ตามแนวราบ
เมื่อเทียบกันแล้ว ศูนย์กิจกรรมนั้นมีพื้นที่กว้างขวางราวกับเป็นลานจตุรัส
หลังจากเดินไปจนสุด ‘ถนน’ สองสายแล้ว พื้นที่โล่งกว้างก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้าซางเจี้ยนเย่า มีลิฟต์ติดตั้งอยู่ 12 ตัว
พวกนี้คือลิฟต์ที่พาไปยัง ‘เขตค้นคว้าวิจัย’
นี่เป็นอาคารที่สร้างมาตั้งแต่สมัยโลกเก่า เพื่อลดความแออัดคับคั่งและป้องกันอุบัติเหตุ ดังนั้นลิฟต์ที่ใช้เดินทางจาก ‘เขตที่พักอาศัย’ ไปยัง ‘เขตโรงงาน’ ‘เขตค้นคว้าวิจัย’ และพื้นที่เล็กๆ ของ ‘เขตนิเวศน์ภายใน’ จึงถูกสร้างไว้แยกจากกัน กระจายไปตามเขตต่างๆ
‘เขตการจัดการ’ และ ‘เขตพลังงาน’ ถูกรวมไว้กับ ‘เขตค้นคว้าวิจัย’ ต้องใช้บัตรอิเล็กทรอนิกส์รูดเพื่อตรวจสอบสิทธิ์เสียก่อนถึงจะเข้าไปได้
ซางเจี้ยนเย่ารอชั่วขณะก่อนจะเข้าไปในลิฟต์ตรงกลาง แล้วกดที่หมายเลข 21
เนื่องจากเป็นช่วงเวลาทำงาน ลิฟต์จึงไม่มีการหยุดแวะกลางทาง มันเลื่อนลงไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอตลอดเส้นทาง
จากนั้นซางเจี้ยนเย่าก็หยิบบัตรอิเล็กทรอนิกส์ออกมาแล้วรูด
แล้วกดปุ่มโลหะซึ่งแสดงถึงชั้น 3
ลิฟต์ยังคงเลื่อนลง หลังจากนั้นไม่นานก็หยุดจอด
ซางเจี้ยนเย่าเดินออกจากลิฟต์แล้วเลี้ยวซ้าย มองเห็นบานประตูโลหะขนาดใหญ่ซึ่งปิดสนิทอยู่ มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยติดอาวุธครบมืออยู่สี่นาย สวมชุดเกราะไบโอนิก[footnoteRef:1]ทำให้ดูเหมือนกิ้งก่ากำลังยืนตัวตรงสองขา [1:  ชุดเกราะไบโอนิก (仿生盔甲) Bionic Armor ชุดเกราะชีวภาพ]
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พยายามเข้าไปใกล้ประตูโลหะบานนั้น เขาเดินไปทางด้านขวาของทางเดินด้านนอกประตู
ที่สุดทางเดินมีห้องตั้งเรียงรายเป็นแถว แต่ไม่มีป้ายติดบอกเอาไว้ที่หน้าประตู
ภายใต้แสงสว่างเรืองจากหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ติดเพดาน ซางเจี้ยนเย่าเคาะที่มุมประตู
“เข้ามาได้” น้ำเสียงอ่อนโยนของหญิงสาวดังออกมา
ซางเจี้ยนเย่าจับที่จับประตูแล้วหมุนบิด ผลักประตูเปิด มองเห็นหญิงสาวในเสื้อคลุมสีขาวผู้หนึ่ง
สุภาพสตรีผู้นี้นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สีไม้ธรรมชาติ อายุราวสามสิบปี แว่นตากรอบทองวางอยู่บนดั้งจมูก
เส้นผมถูกม้วนขมวดไว้อย่างเรียบร้อย มีเพียงปอยผมไม่กี่เส้นร่วงห้อยลงมา
“คุณนั่นเอง” หญิงสาวมองมาที่ซางเจี้ยนเย่า ยิ้มให้แล้วชี้ไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม “นั่งสิ”
ซางเจี้ยนเย่านั่งลง ยิ้มราวกลับว่าได้กลับมาบ้าน
“สวัสดีตอนบ่ายครับ คุณหมอหลิน”
“สวัสดีตอนบ่ายค่ะ เสี่ยวซาง”[footnoteRef:2] หมอหลินเหน็บปอยผมแล้วหยิบแฟ้มจากข้างกายขึ้นมาเปิดกางออกไว้ที่เบื้องหน้า [2:  เสี่ยวซาง (小商) คำว่า “เสี่ยว” แปลว่า เล็ก, น้อย ส่วน “ซาง” คือแซ่ของซางเจี้ยนเย่า คนจีนมักจะใช้เรียกนำหน้าชื่อเด็กหรือคนคุ้นเคยที่อายุน้อยกว่าแล้วตามด้วยแซ่]
จากนั้นควงปากกาหมึกซึมสีดำในมือเล่น พูดแบบสบายสบาย
“ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง”
“ความอยากอาหารเพิ่มขึ้นนิดหน่อย นอนหลับสนิท ร่างกายแข็งแรงดีครับ” ซางเจี้ยนเย่าตอบพลางยกแขนเบ่งกล้ามให้ดู
หมอหลินผงกศีรษะ
“หมอยื่นเรื่องขอยกเลิกการจัดสรรจับคู่แต่งงานให้แล้วนะ คุณรู้ผลแล้วหรือยัง”
“รู้แล้วครับ ขอบคุณมาก” ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยรอยยิ้ม “ผมร้องเพลงขอบคุณคุณหมอได้ไหมครับ”
“ไม่ต้อง” หมอหลินรีบส่ายหน้าตอบอย่างไม่ลังเล
แล้วเธอก็จรดปากกาลงทันที
“ที่จริงหมอก็อยากรู้นะ ว่าทำไมคุณถึงขอยกเลิกการจัดสรรจับคู่ อาการคุณก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรนี่”
ซางเจี้ยนเย่าพูดเสียงทุ้ม สีหน้าจริงจัง
“เพื่อช่วยมนุษยชาติครับ”
“…” หมอหลินยกปากกาเขียนวงกลมลงในเอกสารเบื้องหน้า
ข้อความที่อยู่ในวงกลมนั้นคือ
“ความผิดปกติทางจิตระดับปานกลาง (คาดว่าเป็นอาการประสาทหลอน รอสังเกตอาการเพิ่มเติม)”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 3 ตลาด
หลังจากที่หมอหลินวงกลมเสร็จก็ยกปากกาขึ้นมองดูซางเจี้ยนเย่า แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ฟังดูแล้วเหมือนว่าเป็นคำขวัญของ ‘กองทัพกู้โลก’[footnoteRef:1] ใช่ไหม” [1:  กองทัพกู้โลก (救世军) แปลตามตัวอักษรว่ากองทัพช่วยโลก ซึ่งชื่อนี้เป็นองค์กรที่มีอยู่จริง ชื่อว่า ‘The Salvation Army’ (เดอะซาลเวชันอาร์มี - คริสตจักรแห่งการช่วยชีวิต)]
ซางเจี้ยนเย่ารับคำ “ครับ” แล้วเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง
“คุณหมอหลิน ผมว่าคุณหมอกำลังเข้าใจผิดเกี่ยวกับอาการของผมนิดหน่อยนะครับ ไปมองว่าเรื่องปกตินั้นเป็นหลักฐานของอาการป่วย”
หมอหลินยืดตัวตรง รอยยิ้มประดับบนใบหน้าขาวสะอาด
“แล้วคุณรู้สึกว่ามีตรงไหนที่หมอเข้าใจผิดเหรอ”
ซางเจี้ยนเย่าเงียบไปสองสามวินาทีเหมือนกับว่ากำลังเรียบเรียงคำพูด
“หมอไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกอันบริสุทธิ์และสูงส่ง ไม่เข้าใจว่าอะไรคือผู้ที่พ้นแล้วจากการฝักใฝ่ในสิ่งหยาบกร้าน”
หมอหลินเม้มริมฝีปากแน่น ราวกับกำลังพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดชีวิต
เธอดันแว่นตากรอบทองเลื่อนขึ้นบนดั้งจมูก สูดหายใจเข้าเบาๆ แล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา
“ก็จริงนะ ในยุคสมัยนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับนักอุดมคติหรอก ขนาด ‘กองทัพกู้โลก’ เองยังล่มสลายไปแล้วเลย”
หมอสาวหยุดนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ
“หมอพยายามจะเข้าใจคุณนะ แต่คุณต้องเล่าให้ฟังว่าคุณมีความคิดแบบนี้ได้ยังไง มีอะไรเป็นแรงกระตุ้น”
“ไม่มีครับ ผมเชื่อของผมแบบนี้” ซางเจี้ยนเย่าถอนใจแล้วยิ้ม “คุณหมอหลิน คุณหมอเป็นผู้หญิงที่อ่อนโยนและงดงามที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา ผมมีอะไรจะบอกหมอครับ”
หมอหลินเลิกคิ้วเล็กน้อย
“แต่ว่าหมอมี…”
ก่อนที่หมอหลินจะพูดจบประโยค ซางเจี้ยนเย่าพูดต่อ
“เดิมทีผมอยากให้คุณหมอเป็นแม่พระ[footnoteRef:2] แต่ตอนนี้ผมตระหนักแล้วว่าความคิดของเราทั้งคู่ต่างกันคนละโลกอย่างสิ้นเชิง น่าเสียดายจริงๆ” [2:  แม่พระ (精神上的妈妈) ถ้าแปลตามตัวอักษรจีนน่าจะหมายถึงแม่ทางจิตวิญญาณ]
“แค่ก แค่ก แค่ก” คุณหมอหลินถึงกับสำลักน้ำลาย
เธอยกแก้วกระเบื้องเคลือบข้างตัวขึ้นมาดื่มสองอึกแล้วหาเรื่องพูดพึมพำไปเรื่อยเปื่อย
“เฮ้อ ใบชาที่ได้รับจัดสรรมาของเดือนนี้หมดซะแล้ว”
โดยไม่รอให้ซางเจี้ยนเย่าพูดต่อ เธอลดเสียงแล้วถามด้วยท่าทีลึกลับ
“ช่วงนี้คุณได้ยินเสียงอะไรที่คนอื่นไม่ได้ยินบ้างไหม”
ซางเจี้ยนเย่าส่ายหน้ายืนยัน “ไม่มีครับ”
หมอหลินสำรวจทีท่าของซางเจี้ยนเย่าสองสามวินาทีก่อนจะถามเรื่องอื่นต่อ
เวลาผ่านไปสิบนาทีก็มีเสียงไพเราะอ่อนหวานของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกันทุกชั้น
“นี่คือประกาศแจ้งเวลา
“ขณะนี้เป็นเวลา 18 นาฬิกา”
“ประกาศแจ้งเวลาแล้ว” หลังจากเสียงประกาศดังซ้ำสามครั้งแล้วหยุดลง หมอหลินนวดคิ้วแล้วพูดขึ้น “วันนี้พอแค่นี้ก่อนละกัน”
หมอหลินคิดอยู่ชั่วครู่แล้วเอ่ยขึ้น
“ในเมื่อคุณไม่มีปัญหาเรื่องการนอน แล้วก็ไม่ได้เห็นอะไรที่คนอื่นมองไม่เห็น งั้นหมอก็ไม่ต้องจ่ายยาให้คุณ ไว้ค่อยมาดูอาการอีกครั้งสัปดาห์หน้าเวลาเดิมแล้วกันนะ”
“ครับ คุณหมอหลิน” ซางเจี้ยนเย่ายืนขึ้นแล้วเดินไปที่ประตู
หลังจากเปิดประตูแล้วเขาก็หันกลับมาพูด
“ขอบคุณนะครับ คุณหมอหลิน”
หมอหลินตอบรับด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีค่ะ”
รอจนกระทั่งซางเจี้ยนเย่าออกจากห้องและค่อยๆ ปิดประตูไปแล้ว หมอหลินถอนใจ พึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม
“มารยาทดีจริงๆ”
ขณะถอนหายใจก็หยิบแฟ้มบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูบันทึกประวัติคนไข้
“ชื่อ : ซางเจี้ยนเย่า อายุ : 21 ปี วันเกิด : 8 กันยายน น.ศ. 25[footnoteRef:3] [3:  น.ศ. (新历) ในที่นี้ “น.ศ.” ย่อมาจาก “นวศักราช” แปลว่า “ปีศักราชใหม่”]
“สถานะครอบครัว : บิดาชื่อ ซางซื่ออาน พนักงานระดับ D7 หายสาบสูญไปพร้อมกับ ‘ทีมสำรวจเก่า’ เมื่อ น.ศ. 37, มารดาชื่อ จางหรูซิน พนักงานทั่วไประดับ D3 ครูสอนชั้นประถม เสียชีวิตเมื่อเดือนตุลาคม น.ศ. 40 สาเหตุอาการป่วยคาดว่าเป็นเพราะความโศกเศร้าเกินขนาด - เดือนตุลาคม น.ศ. 40 ถึงเดือนกันยายน น.ศ. 43 ซางเจี้ยนเย่าเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ชั้น 495 แล้วสอบเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย ภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์
“รายละเอียดสถานการณ์ : เดือนพฤษภาคม น.ศ. 46 ซางเจี้ยนเย่าสมัครเป็นอาสาสมัครในการทดลองที่เป็นความลับ และเข้าร่วมโครงการ ‘C-14’ ด้วยเหตุผลว่าเขาปรารถนาจะได้รับพลังที่แข็งแกร่งเพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับการหายสาบสูญของบิดา
“ผลการทดลอง : ล้มเหลว ไม่พบความเปลี่ยนแปลงเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม
“ภาวะแทรกซ้อน : ความสับสนเชิงตรรกะเป็นครั้งคราวซึ่งส่งผลให้เกิดภาวะกระโดดทางความคิด ไม่มีความผิดปกติอย่างอื่น
“ข้อมูลเพิ่มเติม : ผลทดสอบทางพันธุกรรมเป็นปกติ
“ผลประเมินโดยรวม : ความผิดปกติทางจิตระดับปานกลาง (คาดว่าเป็นอาการประสาทหลอน รอสังเกตอาการเพิ่มเติม) …”
หมอหลินอ่านเอกสารอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบันทึกลงไปว่า
“ผลการติดตามอาการวันที่ 10 กรกฎาคม น.ศ. 46 : อาการยังทรงตัว ไม่ดีขึ้นแต่ไม่แย่ลง ไม่มีแนวโน้มการใช้ความรุนแรงหรือสัญญาณความก้าวร้าว พิจารณาได้ว่าไม่เป็นภัยชั่วคราว”
* * * * *
หกโมงเย็นเป็นเวลาเลิกงาน นอกจากโครงการเฉพาะที่ต้องทำงานล่วงเวลาและงานที่ต้องทำตลอด 24 ชั่วโมงแล้ว พนักงานทุกคนจะออกจากพื้นที่ ‘เขตการจัดการ’ ชั้น 5, ‘เขตค้นคว้าวิจัย’ ชั้น 6 - 45, ‘เขตโรงงาน’ (และเขตซ่อมบำรุง) ชั้น 46 - 145, ‘เขตนิเวศน์ภายใน’ ชั้น 146 - 345 แล้วกลับไปยัง ‘เขตพักอาศัย’ ชั้น 300
เนื่องจากจำนวนโควต้าพลังงานที่จัดสรรให้นั้นมีจำนวนจำกัด อีกทั้งสามีภรรยารวมไปถึงผู้สูงอายุที่พักอาศัยในบ้านอาจจะยังทำงานอยู่ในที่ทำงาน พนักงานหลายคนจึงเลือกที่จะไปกินอาหารที่ ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ ที่มีอยู่ในแต่ละชั้นแทน
สถานที่นี้แบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนแรกนั้นจำหน่ายผลผลิตที่มาจาก ‘เขตนิเวศน์ภายใน’ มีพวกมันเทศ มันฝรั่ง ข้าวสาร แป้ง เนื้อสัตว์ ผักและผลไม้ และที่มาจาก ‘เขตโรงงาน’ ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์จำพวกเสื้อผ้า น้ำตาล เกลือ และผลิตภัณฑ์อื่นๆ
พื้นที่อีกส่วนหนึ่งไว้สำหรับจำหน่ายอาหารที่ปรุงสำเร็จแล้วทุกชนิด ซึ่งทุกคนมักเรียกกันอย่างคุ้นเคยว่า ‘โรงอาหารพนักงาน’
ค่าใช้จ่ายสำหรับการกินอาหารที่โรงอาหารนั้นสูงกว่าทำกินเองที่บ้าน รสชาติก็ใช่ว่าจะดีสักเท่าไหร่ แต่ก็ดูจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่าเมื่อต้องคำนึงถึงปริมาณโควต้าพลังงานซึ่งทุกคนค่อนข้างมีอย่างจำกัดจำเขี่ย รวมถึงความเหนื่อยล้าอ่อนเพลียหลังจากทำงานมาตลอดทั้งวัน
นี่เป็นแนวคิดที่ถูกนำเสนอขึ้นโดยผู้บริหารระดับสูงของบริษัท โดยหวังจะลดปริมาณการใช้พลังงานด้วยการให้พนักงานมากินอาหารรวมกัน
ตอนที่ซางเจี้ยนเย่ากลับไปถึงชั้น 495 ยังคงมีเวลาอีกราว 20 นาทีก่อนที่โรงอาหารจะเปิดในเวลา 18.30 น. เนื่องจากบางงานจำเป็นต้องให้พนักงานทำความสะอาด ฆ่าเชื้อ หรือจัดการสิ่งจำเป็นอื่นๆ หลังเลิกงาน ดังนั้นเพื่อความยุติธรรม ทางคณะกรรมการบริหารจึงได้กำหนดให้โรงอาหารเปิดหลังจากเลิกงานแล้วครึ่งชั่วโมง
สำหรับบรรดาพนักงานที่กลับไปยังชั้นของตนก่อนเวลา 18.15 น. ‘ศูนย์กิจกรรม’ ที่อยู่ถัดจาก ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ คือสถานที่ที่เหมาะที่สุดที่จะใช้ฆ่าเวลาในช่วงนี้ พวกเขาจะมารวมตัวกันเพื่อพูดคุยสนทนาเรื่องชีวิตประจำวัน เรื่องงาน และเรื่องอื่นอีกสารพัดภายใต้แสงไฟ นี่ทำให้พวกเขารู้สึกถึงสภาพชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่าการดิ้นรนขวนขวายอยู่โลกภายนอก
พนักงานบางคนใช้เวลานี้เพื่อขายของที่ไม่จำเป็นต้องใช้แล้วเพื่อแลกเปลี่ยนกับแต้มส่วนร่วม ดังนั้นทุกเย็นในช่วงเวลา 18.00 - 18.30 น. และ 19.00 - 20.30 น. ในห้องโถงของ ‘ศูนย์กิจกรรม’ จะมีแผงลอยวางกันเกลื่อนกลาดเป็นตลาดขนาดย่อม
เมื่อซางเจี้ยนเย่าเดินเข้ามาก็เห็นเฉินเสียนอวี่ผู้รับผิดชอบศูนย์กิจกรรมชั้นนี้กำลังนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเป็นครั้งคราว เบื้องหน้ามีกองวัตถุหน้าตาประหลาดวางเรียงราย
“นี่คืออะไรครับ” ซางเจี้ยนเย่านั่งยองลงแล้วหยิบวัตถุโลหะทรงสี่เหลี่ยมที่มีกรอบโลหะและมีหน้าจอแสดงผลสีดำ
“ใครจะไปรู้ล่ะ มันแข็งดีนะ เอาไว้อัดหน้าคนหรือใช้กันกระสุนก็ยังได้” ปู่เฉินจิ้มหน้าอกตัวเอง
“ได้มาจากไหนเหรอครับ” ซางเจี้ยนเย่าถามขึ้นพลางพลิกสำรวจดู
เฉินเสียนอวี่กระแอมก่อนพูดขึ้น
“จากสหายรบของเจ้าลูกชายคนเล็กน่ะ ตอนนี้เขาทำงานอยู่ที่ ‘แผนกความมั่นคง’ เพิ่งกลับมาจากซากเมืองของโลกเก่า เฮ้อ เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก ฉันเห็นเขาเกิดมาดูโลก แล้วก็ดูเขาเติบโตขึ้นมา…”
หลังจากรำลึกความหลังอยู่พักหนึ่ง ปู่เฉินยิ้มพลางพูดต่อ
“ถึงยังไงเจ้าหน้าจอนี่ก็ผ่านการคัดกรองแล้ว บริษัทไม่ได้ใช้อะไร เขาเลยไม่ต้องส่งไป ดังนั้นเขาเลยเอามาฝากให้ปู่คนนี้ช่วยขายให้ เธอก็รู้ว่าฉันไม่จำเป็นต้องไปที่โรงอาหาร ยังไงก็มีคนช่วยเก็บไว้ให้อยู่แล้ว”
เขามีพนักงานในความดูแลอยู่หลายคน
ซางเจี้ยนเย่ามองดูหน้าจอแสดงผลสีดำที่มีรอยแตกร้าวเป็นใยแมงมุม คิดซักพักก่อนถามขึ้น
“ราคากี่แต้มส่วนร่วมเหรอครับ”
“ไม่แพง ไม่แพง แค่ 500 แต้ม” เฉินเสียนอวี่เสนอราคา
ซางเจี้ยนเย่าค่อยๆ วางของลงแล้วพูดพึมพำ
“เนื้อตั้ง 10 จิน[footnoteRef:4]” [4:  จิน (斤) หน่วยวัดน้ำหนักของจีน เท่ากับ 500 กรัม]
พอพูดคำว่าเนื้อ ทั้งเขาและเฉินเสียนอวี่ต่างกลืนน้ำลายพร้อมกัน
ซางเจี้ยนเย่ากวาดตามอง แล้วหยิบของอย่างอื่นขึ้นมา
“นาฬิกาข้อมือเหรอครับ”
“ใช่แล้ว นาฬิกาข้อมือ ข้างในเป็นโครงสร้างกลไกซับซ้อน ตอนนี้ก็ยังใช้งานได้อยู่ เพียงแต่ว่าต้องปรับแต่งนิดหน่อย” เฉินเสียนอวี่ดวงตาเป็นประกายวาว “คิดว่าไงล่ะ สนใจซื้อไหม เข็มกับขีดบอกเวลาเป็นพรายน้ำเรืองแสงในที่มืดด้วยนะ ไม่ต้องเปิดไฟฉายเพื่อส่องดูเวลา ผู้เฒ่าคนนี้จะบอกให้นะ ในบริษัทนี้คนที่มีนาฬิกาดีๆ มีไม่เกิน 100 คนหรอก ถ้าเธอมี ก็ไม่จำเป็นต้องรอวิทยุกระจายเสียงเทียบเวลาหรือเดินมาดูนาฬิกาแขวนที่นี่ เธอจะเป็นคนที่น่าอิจฉาสำหรับคนทั้งชั้น ไม่แน่ว่าอาจจะมีสาวๆ มาสนใจ…”
นาฬิกาข้อมือในมือซางเจี้ยนเย่า สายนาฬิกาสีเงินมีรอยแตกหลายแห่งและมีสนิมเกาะ บนหน้าปัดสีเขียวมรกต เข็มวินาทีเดินขยับ เศษแก้วแตกอยู่ทั่ว
“เท่าไหร่ครับ” ซางเจี้ยนเย่าถามนิ่งสงบ
เฉินเสียนอวี่เงียบไปชั่วขณะก่อนเปิดปากตอบ
“หกหมื่น”
ซางเจี้ยนเย่ารีบวางนาฬิกาลงทันทีราวกับว่ามันร้อนลวกมือ
ด้วยเงินเดือนของพนักงานระดับ D1 จำนวน 1,800 แต้มส่วนร่วมต่อเดือน ต้องใช้เวลาเกือบสามปีโดยไม่ดื่มไม่กินถึงจะสามารถออมได้
เฉินเสียนอวี่ไม่ได้คิดว่าซางเจี้ยนเย่าจะซื้อหรอก เพียงแค่ต้องการล้อชายหนุ่มเล่นเท่านั้น เขาชี้ไปที่กองกระป๋องโลหะทรงกระบอกที่กองอยู่ตรงกลางแล้วพูดต่อ
“สนใจนี่ไหม
“ของดีนะ อาหารกระป๋องทหาร![footnoteRef:5]” [5:  อาหารกระป๋องทหาร (军用罐头) อาหารสำเร็จรูปบรรจุกระป๋องสำหรับทหาร หรือคณะเดินทาง]
ซางเจี้ยนเย่าหยิบขึ้นมาดู ห่อพลาสติกนั้นขาดหมดแล้ว ฉลากเลือนลางจนอ่านไม่ออก เห็นเพียงคำว่า ‘เนื้อวัวตุ๋น’ กับ ‘500 กรัม’ ที่ยังพอดูรู้เรื่องอยู่บ้าง
“ว่าไง หนักไหม นี่แปลว่ามีของดีอัดไว้แน่นไงล่ะ!” เฉินเสียนอวี่พูดน้ำลายกระเด็น “ปู่คนนี้บอกเลยนะ อาหารกระป๋องทหารนี่อร่อยสุดๆ อร่อยจนทำเอาฉันลืมไม่ลงไปตลอดชีวิต ดีกว่าอาหารแห้งกระป๋องของกองทัพกู้โลกตั้งเยอะ!
“นี่ถ้าไม่ใช่เพราะว่าสหายรบของเจ้าลูกชายขุดออกมาได้เป็นลังละก็ เธอคงไม่มีโอกาสได้กินหรอก ราคาแค่กระป๋องละ 60 แต้ม ถูกมากใช่ไหมล่ะ ต่อให้ไปซื้อเนื้อหมูสดที่ ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ ราคาก็ยังตั้ง 50 แต้ม แล้วก็ยังไม่ได้ปรุงมาด้วย ถ้าไม่มีใครช่วยทำให้เธอกิน ถึงซื้อไปก็กินไม่ได้! นอกจากนี้นะ อะแฮ่ม กินหมดแล้วกระป๋องยังเอาไปขายแลกแต้มที่ ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ ได้อีกด้วย เป็นไง คุ้มค่าไหมล่ะ”
ซางเจี้ยนเย่ามองชายสูงวัย รอเขาพูดจบก็ถามขึ้น
“หมดอายุไปนานแค่ไหนแล้วเหรอครับ”
“หมดอายุเหรอ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันไม่รู้วิธีแปลงปีปฏิทินของโลกเก่าซักหน่อย” ผู้เฒ่าเฉินเบิกตาโพลง “นวศักราชเพิ่งจะปีที่ 46 เอง กินได้อยู่แล้วแหละน่า”
ขณะพูด เขาก็ย้อนรำลึกความหลัง
“ตอนที่ฉันยังอยู่ ‘แผนกความมั่นคง’ มีครั้งหนึ่งออกไปปฏิบัติภารกิจแล้วเสียเสบียงไป เกือบอดตาย แต่โชคยังดีที่ไปเจอโกดังทหารเข้าแล้วก็เจออาหารกระป๋องอะไรแบบนี้ ในตอนนั้นใครจะไปรู้ว่ามันหมดอายุไปนานกี่มากน้อยแล้ว แต่ฉันก็ยังกินเข้าไป รสชาติมันช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 4 ข่าวลือ
ซางเจี้ยนเย่ารับอาหารกระป๋องมาถือไว้ เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็ไม่ได้วางลง
ผ่านไปสองสามวินาทีถึงจะเปิดปากถามขึ้น
“มันร้องเพลงได้ไหมครับ”
“หือ” เฉินเสียนอวี่มีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าหูตัวเองเริ่มมีปัญหา
ตอนนั้นเอง หลงเยว่หงที่ถือกล่องอาหารพลาสติกสีเหลืองสองกล่องเดินเข้ามาใน “ศูนย์กิจกรรม” ก็มองเห็นซางเจี้ยนเย่า
เขาทักทายด้วยรอยยิ้มเกลื่อนหน้า
“เดี๋ยวไปกินข้าวด้วยกันสิ!”
“นายจะเลี้ยงฉันเหรอ” ซางเจี้ยนเย่าวางอาหารกระป๋องในมือลงแล้วยืนขึ้น
หลงเยว่หงรีบส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด
“ไม่มีทาง
“นายยังมีแต้มอุดหนุนอยู่ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ”
แม้ว่าพ่อแม่ของซางเจี้ยนเย่าจะไม่ได้ทิ้งมรดกอะไรไว้ให้ แต่ว่าบริษัทก็ได้ให้แต้มอุดหนุนแก่เขาไว้จำนวนหนึ่ง เมื่อเขาเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยก็ได้รับเพิ่มอีก 1,200 แต้มในแต่ละเดือน ซึ่งนักศึกษามหาวิทยาลัยคนอื่นๆ ต่างก็ได้รับเช่นกัน
นี่จึงทำให้ซางเจี้ยนเย่าพอจะมีอยู่มีกิน มีเสื้อผ้าใส่ประทังไปได้ ถึงแม้ว่าจะไม่มากนัก
แต่แต้มอุดหนุนนี้จะหยุดให้หลังจากที่จบการศึกษาและได้บรรจุงานแล้วหนึ่งเดือน
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้รู้สึกอับอายที่ถูกปฏิเสธ แต่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“มีความสุขก็สมควรต้องแบ่งปันกับเพื่อนฝูงไม่ใช่หรือไง”
“นายจะบอกว่าการเลี้ยงข้าวเพื่อนคือการแบ่งปันที่ดีที่สุดงั้นสินะ” ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมานี้หลงเยว่หงเริ่มคุ้นเคยกับวิธีคิดของซางเจี้ยนเย่ามากขึ้น
ได้ยินสองหนุ่มพูดคุยกัน เฉินเสียนอวี่ก็หัวเราะแล้วพูดแทรก
“ใช่แล้ว เสี่ยวเยว่ เมื่อตอนบ่ายเธอยังหน้าจ๋อยเป็นหมาหงอยอยู่เลย แต่พอตกเย็นก็หน้าบานขนาดนี้ นี่ต้องเจอเรื่องดีๆ มาสินะ”
“อย่าเรียกผมด้วยชื่อเล่นสิ…” หลงเยว่หงพึมพำก่อนยิ้มแป้น “แม่บอกว่าผมไม่ต้องรอจัดสรรจับคู่ปีหน้าแล้ว เพื่อนร่วมงานของพ่อแม่มีหลายคนที่ลูกสาวไม่ได้เข้าเรียนมหา’ลัย เพิ่งได้บรรจุงาน แม่บอกว่าจะแนะนำให้ผมรู้จัก เผื่อว่าจะพัฒนาความสัมพันธ์ต่อได้”
พนักงานบริษัทมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่จะได้เข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย ถ้าหากว่าปล่อยโอกาสทิ้งไป ก็ต้องเข้าบรรจุงานที่ตามบริษัทจัดสรรให้ (หลังจากทำงานแล้วถ้าผลงานดีก็จะมีโอกาสได้รับการแนะนำให้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยได้) ในเวลาช่วงนั้นพวกเขาเพิ่งจะอายุ 18 ปี ยังไม่ถึงเกณฑ์ที่ต้องเข้าร่วมจัดสรรจับคู่แต่งงาน
หนุ่มสาวในวัยนี้มักโหยหาความรักแบบเลือกได้เอง สิ่งนี้ย่อมดีกว่าการถูกสุ่มเลือกคู่ ไม่ใช่เพราะเรื่องโชคลาภหรอก แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึก
แน่นอนว่ามีน้อยคนที่สามารถเลือกคนรักได้ตามใจ นั่นเป็นเพราะว่าหลังจากที่ถูกบรรจุทำงานแล้ว ทุกวันตอนเช้าต้องออกจากบ้านตั้งแต่ 7.30 น. เลิกงานกลับบ้าน 18.00 น. ต้องอยู่ประจำที่ออกไปไหนไม่ได้ ในระหว่างนั้นจะมีเวลาพักหนึ่งชั่วโมงสำหรับมื้อเที่ยงและมื้อเย็น แล้วพอถึงเวลา 21.00 น. “ศูนย์กิจกรรม” ก็ได้เวลาปิดทำการ ไฟส่องทางถูกดับหมด ทุกคนต้องกลับบ้านไปพักผ่อน ดังนั้นพวกหนุ่มสาวทั้งหลายจึงแทบไม่มีโอกาสได้ติดต่อกับเพศตรงข้าม และเวลาที่มีให้ระหว่างกันจำกัดมาก
ในทางกลับกัน หากเป็นที่โรงเรียนหรือในมหาวิทยาลัย ความรักแบบเลือกเองนั้นมีให้เห็นมากกว่า
พอหลงเยว่หงพูดเสร็จเขาพึมพำต่อ
“ไม่รู้ว่าพวกเธอจะดูถูกฉันหรือเปล่านะ ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้วยังสูงแค่ 175 หล่อก็ไม่หล่อ ผลการเรียนก็ธรรมดา ไม่ถูกแผนกไหนจองตัว…”
“ทางนั้นเหมือนมีเรื่องอะไร…” ซางเจี้ยนเย่าขัดจังหวะหลงเยว่หงที่กำลังตัดพ้อตัวเอง พร้อมกับชี้ไปทางตำแหน่งที่อยู่ห่างจากโต๊ะยาวตัวเก่าคร่ำคร่าไม่กี่เมตร
ที่ตรงนั้นมีพนักงานหลายคนกำลังล้อมวงคุยกันอยู่
หลงเยว่หงอยากรู้อยากเห็น จึงเดินตามซางเจี้ยนเย่าเข้าไป
เขามองกวาดไปรอบๆ พอเห็นคนรู้จักก็โพล่งถามขึ้น
“น้าเหริน คุยอะไรกันอยู่เหรอ”
ที่อยู่กลางวงนั้นก็คือน้าเหริน หญิงวัยกลางคน อายุราวสี่สิบปี สวมเสื้อทำจากใยสังเคราะห์ วงคิ้วงดงาม เกล้ารวบมวยผมไว้แบบง่ายๆ
เธอชื่อว่าเหรินเจี๋ย เพื่อนบ้านของหลงเยว่หง เป็นพนักงานของ “คณะกรรมการยุทธศาสตร์” ของบริษัท อยู่ระดับ D3
เหรินเจี๋ยมองหลงเยว่หงแล้วถอนใจ
“กำลังคุยกันเรื่องข่าวลือในช่วงนี้น่ะ”
“ข่าวลืออะไรเหรอ” หลงเยว่หงถามด้วยความสงสัย
ในตอนนี้เฉินเสียนอวี่ละสายตาจากกลุ่มชน แล้วก้มมองกองอาหารกระป๋องทหารที่อยู่เบื้องหน้า อดลูบท้องกลืนน้ำลายไม่ได้
เขาเหมือนย้อนรำลึกถึงความรู้สึกที่ได้กินอาหารกระป๋องทหารในยามหิวโหยครานั้น
“มันร้องเพลงได้จริงๆ ด้วยแฮะ… ไม่สิ มันทำให้ท้องและวิญญาณร้องเพลง” เฉินเสียนอวี่รำพึงรำพันแล้วทอดถอนใจด้วยความสะเทือนอารมณ์
ในอีกด้านหนึ่ง เหรินเจี๋ยมองไปรอบๆ แล้วลดเสียงลง
“ว่ากันว่าบริษัทจะยึดสิทธิ์การให้กำเนิดลูกไปจากทุกคน”
“หือ” หัวข้อสนทนานี้เกินความคาดหมายของหลงเยว่หง เขาจับต้นชนปลายไม่ถูกไปชั่วขณะ
เหรินเจี๋ยมองดูซางเจี้ยนเย่าที่ยิ้มอยู่ แล้วพูดต่อ
“บริษัทอาจจะขอให้สามีภรรยายที่ต้องการมีลูก ส่งมอบวัตถุทางชีวภาพของตนเองออกมา โดยจะมีแพทย์คอยให้คำแนะนำและความช่วยเหลือ
“จากนั้นก็จะสร้าง ‘ศูนย์ให้กำเนิด’ ขนาดใหญ่ขึ้นในเขตค้นคว้าวิจัย ซึ่งจะทำการปฏิสนธิภายนอกร่างกาย พัฒนามดลูกเทียม เพื่อช่วยเหลือและแทรกแซงการเจริญเติบโตของเด็กทารก สรุปก็คือกว่าจะรอให้พวกคุณจะไปรับลูกกลับมา พวกเขาอาจจะมีอายุหลายขวบแล้วก็ได้
“เฮ้อ ทำเป็นพูดว่าจะปลดปล่อยผู้หญิงจากการตั้งครรภ์คลอดลูก เพื่อบรรเทาปัญหาขาดแคลนแรงงานของบริษัท”
เมื่อเหรินเจี๋ยพูดเช่นนั้น หญิงสาววัยยี่สิบด้านข้างอดพูดขึ้นไม่ได้
“แบบนี้ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องดีหรอกเหรอ”
“จะไปดีได้ยังไง” เหรินเจี๋ยพูดด้วยสีหน้าเคร่งครึม “การตั้งครรภ์ให้กำเนิดบุตรคือสิทธิ์อันศักดิ์สิทธิ์ที่ทวยเทพ เอ่อ… ที่สวรรค์ประทานให้กับพวกเรา จะให้เครื่องจักรแย่งไปงั้นเหรอ แล้วเธอจะสร้างสายสัมพันธ์กับลูกได้ยังไง”
“ใช่ ใช่” ชายที่นั่งเยื้องตรงข้ามเธอเสยผมแล้วพูดอย่างกังวล “ว่ากันว่าสาเหตุที่โลกเก่าถูกทำลายลง เป็นเพราะว่าทำการทดลองต้องห้ามและผิดจริยธรรมกันหลายต่อหลายครั้ง”
เหรินเจี๋ยผงกศีรษะซ้ำๆ แล้วหันไปทางซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“เสี่ยวซาง เสี่ยวเยว่ พวกเธอมีความเห็นว่าไง คิดว่าการให้ตั้งครรภ์ให้กำเนิดบุตรนั้นเป็นหัวใจสำคัญของการเป็นมนุษย์ เป็นสิทธิ์อันศักดิ์สิทธิ์ที่สวรรค์ประทานมาให้ใช่ไหม”
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าอย่างไม่ลังเล
“ใช่ครับ”
หลงเยว่หงเห็นน้าเหรินจ้องมองด้วยสายตาถมึงทึง จึงตอบเสียงอ่อย
“ชะ… ใช่ครับ”
“อย่างน้อยพวกเธอก็ยังเข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง” เหรินเจี๋ยยิ้มออกมา
ในตอนนี้ก็พลันมีพนักงานคนหนึ่งพูดกลั้วหัวเราะขึ้นมา
“พวกคุณจริงจังกันเกินไปหรือเปล่า มันก็แค่ข่าวลือเอง ขนาดลุงฉันทำงานอยู่ที่หน่วยงานในสังกัดคณะกรรมการบริหารโดยตรง ไม่เห็นจะเคยได้ยินข่าวนี้เลย!”
เหรินเจี๋ยตอบด้วยท่าทางจริงจังเป็นอย่างมาก
“ฉันเพียงแค่เตือนให้รู้ตัวก่อนแค่นั้นเอง เมื่อถึงเวลานั้น หากมีใครมาถามความคิดเห็น ก็ต้องค้านหัวชนฝา”
บางคนนิ่งเงียบ บางคนพยักหน้า บางคนคิดต่อแล้วถามขึ้น
“ถ้าหากว่าเป็นเรื่องจริง แล้วเขาจะยกเลิกการแต่งงาน ยกเลิกการจัดสรรจับคู่หรือเปล่า”
ชายคนที่ก่อนหน้านี้พูดถึงเรื่องเล่าลือกันในโลกเก่า กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่หรอก
“ผู้อำนวยการจี้เคยพูดไว้ว่าการแต่งงานที่กลมเกลียวปรองดองคือหัวใจสำคัญสำหรับการประคองรักษาสภาวะจิตที่มั่นคง ของพนักงานในสภาพแวดล้อมอย่างทุกวันนี้”
ผู้อำนวยการจี้ มีชื่อว่า จี้เจ๋อ เป็นรองประธานของคณะกรรมการบริหารของบริษัท และมีระดับสูงขั้น M3 เขามักจะพูดออกอากาศทางวิทยุอยู่บ่อยๆ และตอนสิ้นปีก็ทักทายทุกคนทางหน้าจอแสดงผลของ “ศูนย์กิจกรรม”
ขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่ ก็มีเสียงสัญญาณดังมาจากพื้นที่ด้านข้างของ “ศูนย์กิจกรรม”
“กริ๊งงง!”
นอกจากคนไม่กี่คนแล้ว คนที่เหลือเกือบทั้งหมดราวกับได้ยินสัญญาณสั่งให้บุกตะลุย ต่างพร้อมใจกันลุกขึ้นยืน
เป็นเสียงกริ่งที่ดังมาจาก “ตลาดโภคภัณฑ์” เพื่อแจ้งบอกให้ทุกคนทราบว่าเหลืออีกเพียงสามนาที ก่อนที่โรงอาหารจะเปิดทำการ
เมื่อเห็นบรรดาเพื่อนบ้านต่างเริ่มมุ่งตรงไปยัง “โรงอาหารพนักงาน” หลงเยว่หงเหลือบมองซางเจี้ยนเย่าที่อยู่ด้านข้าง
“ไม่น่าเชื่อว่านายเห็นด้วยกับน้าเหริน”
ซางเจี้ยนเย่ากล่าวตอบในขณะที่กำลังมองตรงไปข้างหน้า
“นายลองเปลี่ยนวิธีการพูดแล้วถามใหม่ซิ”
หลงเยว่หงขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“นายคิดยังไงกับเรื่อง ‘ศูนย์ให้กำเนิด’ ที่ปลดปล่อยผู้หญิงจากการตั้งครรภ์คลอดลูก”
ซางเจี้ยนเย่าตอบโดยไม่ลังเล
“แบบนี้ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องดีหรอกเหรอ”
“…” หลงเยว่หงพูดไม่ออก
ระหว่างที่คุยกัน ทั้งสองก็มาถึงด้านนอกของ “ตลาดโภคภัณฑ์”
ที่นี่ไม่มีประตูเข้าออก จึงสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านในได้อย่างชัดเจน
ด้านซ้ายของตลาดเป็นโต๊ะยาวตั้งเรียงกันเป็นแถวๆ และตู้วางสินค้าหลากหลายตู้ บรรดาพนักงานจำนวนมากที่ไม่ได้มาเพื่อกินอาหารต่างพากันหยิบเลือกข้าวของและคำนวณราคาอยู่เงียบๆ ส่วนทางด้านขวาก็คือ “โรงอาหารพนักงาน” มีประตูหน้าต่างและกลิ่นหอมคลุ้งโชยออกมา
เพียงไม่นานประตูโรงอาหารก็เปิดออก พนักงานจากชั้น 495 ต่างก็เดินเข้ามากันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นคนที่ถือถ้วยโถโอชามหรือคนมือเปล่าก็ตาม
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้เอากล่องข้าวมาด้วย พอเข้าไปแล้วก็แยกจากหลงเยว่หงไปทางด้านขวา แล้วหยิบชามไม้สองใบกับถาดมา
จากนั้นก็ถืออุปกรณ์รับประทานอาหารเดินตามคนที่อยู่ด้านหน้าไปตามเส้นทางที่กำหนดไว้ แล้วแยกย้ายกันไปตามช่องหน้าต่างเคาน์เตอร์ขายอาหาร
“ข้าวอบมันเทศครึ่งจิน”
“กะหล่ำปลีตุ๋นหนึ่งชุด”
“หมั่นโถวธัญพืชสองลูก”
“มันฝรั่งต้มหนึ่งชุด”
หลังจากเดินผ่านไปสี่เคาน์เตอร์ ชามสองใบของซางเจี้ยนเย่าก็เต็มจนพูนไปด้วยกะหล่ำปลีตุ๋น มันฝรั่งต้ม หมั่นโถวสองลูก ส่วนข้าวอบมันเทศอยู่ในชามอีกใบที่ร้าวจนแทบจะแตก
เขาต้องใช้จ่ายแต้มส่วนร่วมไป 14 แต้ม แบ่งเป็นห้าแต้มจากข้าวอบมันเทศครึ่งจิน สองแต้มจากหมั่นโถวธัญพืช สองแต้มจากมันฝรั่งต้ม และสามแต้มสำหรับกะหล่ำปลีตุ๋นเหยาะน้ำมัน
ในที่สุดซางเจี้ยนเย่าก็มาถึงเคาน์เตอร์ที่มีกลิ่นหอมที่สุด
นี่คือเมนูเนื้อสัตว์
เขามองซ้ายไปขวา ขวามาซ้าย ลังเลอึดใจแล้วพูดขึ้น
“ขอหมูตุ๋นน้ำแดงหนึ่งชุด ใส่ซอสชุ่มๆ หน่อยนะครับ”
ที่หน้าต่างเคาน์เตอร์มีคุณน้าในชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินอมเทาถือทัพพีแล้วตักเนื้อหมูตุ๋นสีสันดึงดูดใจชิ้นบางๆ สามชิ้น แต่ละชิ้นยาวเท่านิ้วมือ ใส่ลงในชามข้าวอบมันเทศ
น้ำซอสไหลลงไปอย่างรวดเร็ว ชุ่มไปครึ่งชาม
“ดีที่เธอมาเร็วนะ ไม่งั้นคงหมดไปแล้ว” คุณน้าที่เคาน์เตอร์กับซางเจี้ยนเย่านั้นมีบ้านอยู่ใน ‘เขต’ เดียวกัน เธอจึงมีอัธยาศัยไมตรีอันดีต่อเขา “32 แต้ม”
ซางเจี้ยนเย่าเหลือบดูเนื้อหมูตุ๋นน้ำแดงทั้งสามชิ้น หยิบเอาบัตรอิเล็กทรอนิกส์ไปรูดที่เครื่องรูด
เขากล่าวขอบคุณ แล้วยกถ้วยน้ำซุปแกงจืดที่แจกฟรีถือเดินจากไป พอพบหลงเยว่หงก็นั่งลงตรงข้ามเขา
“โห อู้ฟู่ชะมัด” หลงเยว่หงมองเห็นชามอาหารเขาแล้วถึงกับร้องชื่นชมออกมาจากใจ
ซางเจี้ยนเย่าเมินเขา จากนั้นจัดการเขี่ยข้าวอบมันเทศที่ชุ่มซอสไปด้านข้าง แล้วคีบหมูตุ๋นน้ำแดงชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดคำเล็กๆ
รู้สึกได้ถึงกลิ่นเนื้อที่อบอวลภายในปาก ซางเจี้ยนเย่ารีบก้มหน้าโกยข้าวอบมันเทศส่วนที่ไม่โดนน้ำซอสราดเข้าปาก
เขาเพิ่มความเร็วในการพุ้ยข้าว เมื่อหมูหมดไปสามชิ้นก็เหลือข้าวอบมันเทศเพียงครึ่งเดียวกับกะหล่ำปลีตุ๋น ส่วนมันฝรั่งต้มและหมั่นโถวธัญพืชได้อันตรธานไปเรียบร้อย
สุดท้ายซางเจี้ยนเย่าก็เทกะหล่ำปลีตุ๋นลงไปในชามข้าวอบมันเทศที่ชุ่มซอสแล้วคลุกให้เข้ากันแล้วยัดเข้าปากในคำเดียว
“อิ่มแปล้” ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงวางตะเกียบลงพร้อมกัน ร้องออกมา
หลังจากดื่มน้ำซุปแกงจืดหมดแล้ว หลงเยว่หงก็ถามขึ้น
“ไป ‘ศูนย์กิจกรรม’ กันไหม”
ซางเจี้ยนเย่าส่ายหน้า
“จะกลับไปฟังวิทยุ แล้วรีบเข้านอน”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 5 หมู่ดาว
หลงเยว่หงอ้าปากราวกับจะพูดเกลี้ยกล่อม แต่ก็เปลี่ยนใจ
“…งั้นไม่เป็นไร”
ซางเจี้ยนเย่านั่งอยู่พักหนึ่งก่อนจะถือถาดเดินไปที่ทางออก แล้วยื่นส่งทุกอย่างให้กับพนักงานโรงอาหารที่กำลังทำหน้าที่อยู่
ด้านนอกของ ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ ลำแสงจากหลอดฟลูออเรสเซนต์บนเพดานที่เรียงกันเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบส่องสว่างลงบนทางเดินที่นำไปยังชั้นอื่นๆ บรรดาพนักงานชายหญิงคละเพศคละวัยจับกลุ่มกัน สองคนบ้างสามคนบ้าง บางส่วนมุ่งหน้าไปที่ ‘ศูนย์กิจกรรม’ บ้างก็กลับบ้านพร้อมกับกลุ่มมิตรสหาย บ้างก็ดูลูกๆ วิ่งเล่นอยู่รอบๆ อย่างสนุกสนาน
ซางเจี้ยนเย่าเดินอยู่ท่ามกลางพวกเขาแล้วรีบออกจากเขต C เดินผ่านถนนที่มีกำแพงที่ถูกวาดขีดเขียน เข้าไปยังเขต B ที่มีห้องอยู่อย่างหนาแน่นมากกว่า
ใน ‘เขตพักอาศัย’ ของอาคารใต้ดินแห่งนี้ไม่ได้มีแนวคิดในแบบสถาปัตยกรรมก่อสร้างบ้านเรือน ส่วนพนักงานนั้นอาศัยอยู่ในห้อง ไม่ใช่บ้าน มีคำเปรียบเทียบที่อยู่แบบนี้ว่ารวงผึ้ง ซึ่งคำพูดนี้มาจากคนที่ทำงานอยู่ใน ‘เขตนิเวศน์ชั้นใน’ ที่เคยได้เห็นรวงผึ้งของจริงมาก่อน
เพียงแต่ว่าทางเดินระหว่างแถวของแต่ละห้องนั้นกว้างขวางมาก พื้นปูด้วยหินเรียบสีขาวนวล ให้คนเดินเคียงเรียงหน้ากระดานกันได้ถึงห้าหกคนเลยทีเดียว
นี่เป็นนโยบายของบริษัทเพื่อหลีกเลี่ยงความแออัดในกรณีเกิดเหตุฉุกเฉิน
ซางเจี้ยนเย่าเดินไปสักพักก็เห็นห้องของตัวเอง
มันไม่ได้แตกต่างไปจากห้องข้างเคียงอื่นๆ มีผนังเป็นสีดำสนิทและมีความมันเงาในระดับหนึ่งทำให้ดูจมลึกลงไปเล็กน้อย มีบานประตูไม้สีน้ำตาลอมแดง ด้านข้างเป็นหน้าต่างแบบสี่ช่อง
สิ่งเดียวที่ระบุว่านี่เป็นห้องของเขามีเพียงหมายเลขสีขาวบนประตู :
“ห้อง 196”
ห้อง 196 เขต B ชั้น 495
ซางเจี้ยนเย่าล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบกุญแจทองเหลืองออกมา จากนั้นเขาก็สอดกุญแจเข้าไปในตัวล็อกสีเดียวกันแล้วบิดเบาๆ
เสียงดังคลิก ซางเจี้ยนเย่าใช้มืออีกข้างหนึ่งบิดที่จับประตูแล้วผลักเข้าไป
ประตูเปิดเข้าไปได้เพียงครึ่งเดียวเพราะชนกับเตาที่อยู่ภายในห้อง
ห้องนี้กว้างสองเมตร ลึกสามเมตร และสูงสี่เมตร มีเตียงไม้ที่ซางเจี้ยนเย่าแทบจะนอนเหยียดขาไม่ได้ วางแนวขวางอยู่ด้านในสุด เหลือช่องว่างแคบๆ เพียงไม่ถึงสิบเซนติเมตรระหว่างปลายเตียงกับผนัง ซึ่งแน่นอนว่าไม่สามารถวางเฟอร์นิเจอร์อื่นได้อีก แต่ก็มีตะปูเกลียวตอกไว้ที่ผนังซึ่งมีเสื้อผ้าที่ดูเรียบๆ ซ้ำๆ กันอยู่สองชุดแขวนห้อยไว้
ถัดไปด้านข้างมีอ่างล้างจานซึ่งแยกไว้ด้วยฟิล์มพลาสติกครึ่งแผ่น อีกด้านของอ่างล้างจานเป็นเตาที่มีท่อดูดควันอยู่ด้านบน ส่วนด้านล่างเป็นตู้เก็บของ
การมีอยู่ของสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งสองอย่างนี้ทำให้ซางเจี้ยนเย่ารู้สึกพอใจอยู่เสมอ เพราะไม่ใช่ทุกห้องที่จะมีได้
อาคารใต้ดินนี้มีหลายชั้นและมีผู้คนอาศัยอยู่มากเกินไป แม้ว่าจะมีลิฟต์ ระบบระบายอากาศ ระบบระบายน้ำ หรือระบบจ่ายพลังงาน แต่ทั้งหมดนี้ก็ล้วนเผชิญกับการทดสอบอันโหดร้ายจากธรรมชาติมาแล้วทั้งสิ้น
ด้วยเหตุนี้จึงไม่เพียงแต่จะมีลิฟต์หลายตัว แต่ยังมีการแยกไว้สำหรับแต่ละเขตหรือสำหรับขึ้นลงไปบางชั้นที่ระบุไว้โดยเฉพาะอีกด้วย ดังนั้นระบบระบายอากาศและระบบระบายน้ำจึงถูกแบ่งซอยย่อยเป็นชุด ซึ่งในทุกๆ 15 ชั้นหรือตามจำนวนชั้นที่กำหนดไว้จะใช้งานร่วมกัน
ด้วยวิธีนี้ หากเกิดปัญหากับระบบขึ้นมาจะส่งผลกระทบเพียงบางพื้นที่เท่านั้น ไม่ถึงกับทำให้ระบบล่มทั้งหมดจนใช้การไม่ได้เลย
ในบรรดาระบบสาธารณูปโภคเหล่านี้ เรื่องระบบระบายน้ำจะแตกต่างไปจากระบบอื่น ห้องที่บริษัทสร้างขึ้นในภายหลังนั้นมีเพียงส่วนน้อยมากที่เชื่อมต่อกับท่อ นี่ก็เพื่อความเสถียรภาพของระบบ
พนักงานจำนวนมากจึงต้องต่อแถวเพื่อใช้ห้องน้ำสาธารณะที่อยู่ใน ‘เขต’ ที่พักของตนสำหรับล้างหน้าแปรงฟัน และเนื่องจากการขาดแคลนพลังงานจึงส่งผลให้พื้นที่ใช้สอยหลายๆ ส่วนในตอนดึกและตอนเช้ามืดจะหนาวมาก
การไม่ต้องถ่อสังขารออกจากห้องในสภาพที่ต้องใช้ผ้าห่มห่อตัวเป็นแหนมมัดเพื่อไปล้างหน้าแปรงฟันจึงเป็นความใฝ่ฝันของพนักงานจำนวนมาก
อีกด้านหนึ่งของประตู ด้านล่างของบานหน้าต่างสี่ช่องมีโต๊ะไม้แข็งแรงทาสีแดงตั้งอยู่ สิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นมีหนังสือมากมายหลายเล่ม ปากกาหมึกซึมสีดำหนึ่งด้าม และขวดหมึกดำ
ในเวลานั้น แสงไฟสลัวจาก ‘ไฟส่องทาง’ บนเพดานของถนนลอดผ่านหน้าต่างทอดตกลงบนโต๊ะ ทำให้ข้อความบนปกหนังสือพอจะอ่านได้อย่างเลือนลาง
ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าห้องเขาอยู่กึ่งกลางระหว่างไฟถนนสองจุด ทำให้แสงไม่สว่างมากพอ ซางเจี้ยนเย่าก็คงจะใช้ไฟถนนเพื่ออ่านหนังสือได้โดยไม่ต้องใช้โควต้าพลังงานของตัวเองไปแล้ว
โต๊ะไม้ที่ตั้งอยู่นั้นมีตู้เก็บของอยู่ในตัว ด้านหลังถัดเข้าไปมีเก้าอี้สีน้ำตาลอมแดงและมีรอยเป็นด่างดวง ด้านหลังเก้าอี้มีม้านั่งที่ดูใกล้จะพังอยู่รอมร่อสองตัว นี่พอจะเรียกได้ว่าเป็น ‘ห้องนั่งเล่น’
ด้านหลัง ‘ห้องนั่งเล่น’ คือเตียงไม้ที่ตั้งแนวขวาง
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้เปิดไฟในห้องเพราะเขาเหลือโควต้าพลังงานไม่มากนัก จึงต้องประหยัดสักหน่อย
หลังจากชักลูกกุญแจออกมาแล้วปิดประตู ซางเจี้ยนเย่าก็เดินข้ามผ่านบริเวณที่แสงจากไฟถนนลอดผ่าน เข้าไปยังเตียงนอนที่มืดมิด
เขาหยิบหมอนที่ยัดไส้ไว้ด้วยเปลือกธัญพืชวางพิงผนังในแนวตั้งแล้วเอนตัวพิงด้วยท่ากึ่งนอนกึ่งนั่ง
ด้วยท่านี้ ซางเจี้ยนเย่าสามารถมองเห็นกระทะไฟฟ้าและหม้อหุงข้าวบนเตา
พื้นผิวพวกมันปกคลุมด้วยสนิมเนื่องจากผ่านการใช้งานมาเนิ่นนานหลายปี
เท่าที่ซางเจี้ยนเย่าจำความได้ ของพวกนี้ก็อยู่ในบ้านเขาแล้ว อันหนึ่งเอากลับมาจากซากเมืองของโลกเก่า เมื่อครั้งที่พ่อของเขาเข้าร่วมปฏิบัติการภายนอกของแผนกความมั่นคง เขาถึงกับยอมสละของอื่นๆ เพื่อแลกของชิ้นนี้มา
ส่วนสิ่งของอีกชิ้นนั้น หลังจากที่แม่แต่งงาน เธอก็พยายามอดออมแต้มส่วนร่วมอยู่นานแล้วเอาไปแลกมาจากแผงลอยเล็กๆ พวกข้าวของใหม่ๆ ในตลาดโภคภัณฑ์นั้นมีราคาค่อนข้างสูงและขาดตลาดอยู่เสมอ
ห้องนี้ไม่ใช่บ้านในความทรงจำของซางเจี้ยนเย่า เขาจำได้ว่าบ้านเดิมอยู่ห้องเลขที่ 28 เขต A ในชั้นเดียวกันนี้ บ้านหลังนั้นมีห้องสองห้อง เล็กห้องใหญ่ห้อง และมีห้องน้ำที่คับแคบอีกหนึ่งห้อง
นี่ทำให้ซางเจี้ยนเย่าเมื่อตอนเด็กมีสิทธิพิเศษที่ไม่ต้องไปต่อแถวรอคิวเข้าห้องน้ำสาธารณะและสูดดมกลิ่นฉุนอัน ไม่น่าอภิรมย์
แต่หลังจากที่พ่อเขาหายสาบสูญและแม่จากไป บริษัทก็ยึดห้องกลับเพื่อนำไปจัดสรรให้กับพนักงานคนอื่นที่เหมาะสม ห้องปัจจุบันนี้คือห้องใหม่ที่เขาได้รับจัดสรรมาหลังจากออกจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัย
เพื่อเป็นการประหยัดพลังงาน ห้องพวกนี้ที่แยกออกมาในภายหลังจึงไม่ได้ติดตั้งระบบล็อกอิเล็กทรอนิกส์ แต่ใช้เพียงล็อกธรรมดาที่เอามาจากเมืองในโลกเก่า และบางส่วนก็ผลิตขึ้นจากโรงงานภายใน
ซางเจี้ยนเย่ามองเรื่อยเปื่อยไปยังโต๊ะไม้ใต้หน้าต่าง
เขาได้ยินแม่บอกว่าเมื่อตอนที่แม่เพิ่งแต่งงานกับพ่อหมาดๆ พ่อต้องอดออมและประหยัดเพื่อซื้อไม้จากตลาดโภคภัณฑ์เอามาทำโต๊ะเอง
โต๊ะไม้ที่มีตู้เก็บของตัวนี้กับเสื้อผ้าที่แม่ของซางเจี้ยนเย่าเป็นคนเย็บให้ รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกสองชิ้นได้ถูกส่งกลับคืนมาให้หลังจากที่เขาอยู่ในความดูแลของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาเป็นเวลาสามปี
แต่ทว่าซางเจี้ยนเย่านั้นเติบโตจนไม่สามารถสวมเสื้อผ้าในตู้ได้อีกแล้ว
ซางเจี้ยนเย่าหลับตา ยกมือขวาขึ้นมาคลึงขมับทั้งซ้ายขวา
จากนั้นก็วางมือลงแล้วคงอยู่ในท่าเดิม ไม่ได้เคลื่อนไหวอีก
ทั้งห้องเงียบสงัด ความมืดเหมือนกับมืดมิดลงไปอีก
ร่างซางเจี้ยนเย่าเอนลงราวกับว่าหลับไปแล้ว
* * * * *
เมื่อซางเจี้ยนเย่าลืมตาขึ้นมา เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่มองเห็นห้องโถงอันกว้างขวางว่างเปล่า
ห้องนี้ใหญ่กว่าพื้นที่ของ ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ ทั้งหมดเสียอีก
ห้องโถงล้อมรอบด้วยผนังสีดำที่เป็นมันวาวของโลหะและให้ความรู้สึกเยือกเย็น เหนือศีรษะเป็นความมืดสลัว เขามองไม่เห็นเพดานด้านบน ไม่รู้ว่ามันสูงแค่ไหน
ท่ามกลางความมืดมิดนี้มีจุดสว่างอยู่นับไม่ถ้วน พวกมันค่อยๆ หมุนวนราวกับรูปร่างของสายธาราแห่งความฝันที่มีเพชรโปรยปราย
ซางเจี้ยนเย่ายังคงตื่นตะลึงกับฉากนี้เช่นเคย ไม่อาจบรรยายภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าด้วยคำพูดได้
เขานึกได้เพียงแค่ภาพท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาวพร่างพรายบนหน้าจอที่อาจารย์เอามาให้ดูเมื่อตอนที่เขาเข้า มหาวิทยาลัยครั้งแรกเท่านั้น
นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นท้องฟ้าราตรีที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว
และตอนนี้เขารู้สึกราวกับกำลังอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว
ที่ใจกลางห้องโถงนั้น ‘แสงดาว’ ที่กระจัดกระจายอยู่ได้เกาะกลุ่มรวมตัวเข้าด้วยกันเป็นเงาร่างมนุษย์อันพร่าเลือน
เงาร่างนี้เหยียดสองมือออกด้านข้างโดยรักษาความสมมาตรอย่างเข้มงวดราวกับกำลังเลียนแบบตราชั่ง
เสียงของ ‘เขา’ ก้องกังวานดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงราวกับว่ากำลังถ่ายทอดความตระหนักรู้ที่ ‘หมู่ดาว’ มอบให้
“สละหนึ่ง ได้รับสาม”[footnoteRef:1] [1:  สละหนึ่ง ได้รับสาม (一个代价，三个恩赐) จ่ายชำระค่าตอบแทนไปหนึ่งประการ ได้คุณประโยชน์สามประการ”]
“สละหนึ่ง ได้รับสาม…”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 6 เจอในยามวิกาล
“สละหนึ่ง ได้รับสาม…”
ซางเจี้ยนเย่าเหลือบมองดูร่างแสงนั้นก่อนจะเดินฝ่าทะลุผ่าน ‘เขา’ เข้าไปยังส่วนลึกของห้องโถง
‘ร่าง’ นั้นไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ยังคงส่งเสียง ‘สละหนึ่ง ได้รับสาม…’ ดังก้องสะท้อนไม่หยุด
ไม่กี่นาทีต่อมาซางเจี้ยนเย่าก็มาถึงด้านในสุดของห้องโถง เห็นบานประตูหินบานหนักสีควันบุหรี่อยู่บานหนึ่ง
มันฝังอยู่ในผนังโลหะสีดำ อาบไล้ด้วยแสงจาก ‘หมู่ดาว’ ขับให้เห็นร่องสามร่องบนพื้นผิว
ร่องทั้งสามนี้อยู่สูงขึ้นไปสองเมตร ร่องหนึ่งอยู่บน สองร่องอยู่ล่าง เหมือนกับเรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่า
ซางเจี้ยนเย่าจ้องมองเงียบๆ อยู่สองสามวินาที ทันใดนั้นประกายแสง ‘หมู่ดาว’ ก็สะท้อนพร่างพรายในดวงตาเขา
เขาโน้มตัวไปด้านหน้า สองมือกดทาบลงบนบานประตูหินสีควันบุหรี่
ร่องบนพื้นผิวประตูหินพลันค่อยๆ ส่องแสงสีขาวสว่างเรืองรองขึ้นทีละร่อง ราวกับเป็นดวงดาวตกลงมาจากฟากฟ้ากระแทกฝังจมเข้าไป
ภายใน ‘ดวงดาว’ ทั้งสาม มีตัวอักษรเลือนลางปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่มันเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาพลิกไปพลิกมาราวกับความคิดซางเจี้ยนเย่าที่กระโดดไปกระโดดมา ไม่อาจคงสภาพอยู่นิ่งไว้ได้
บานประตูสีควันบุหรี่ที่ดูหนักมากบานนั้นพลันส่งเสียงดังแคร๊ก แต่ก็แทบจะไม่เคลื่อนตัวขยับเปิดออก
ซางเจี้ยนเย่าหยุดชั่วคราว สูดหายเข้าใจแล้วออกแรงอีกครั้งเพื่อดันไปข้างหน้า
ในตอนที่เขาหยุดนั้น ‘ดวงดาว’ ในร่องทั้งสามก็หม่นแสงลง แต่เมื่อเขาออกแรงดันมันก็พลันสว่างเรืองรองด้วยแสงบริสุทธิ์เจิดจ้าขึ้นมาอีกครั้ง
ตัวอักษรเลือนลางข้างในสั่นไหวและช้าลง แต่ก็ไม่ได้หยุดนิ่ง
ประตูหินสั่นสะเทือนเบาๆ แต่ไม่ได้เคลื่อนขยับแม้แต่น้อย
ซางเจี้ยนเย่าออกแรงผลักครั้งแล้วครั้งเล่า จนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน สีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดราวกับถูกรีดเร้นกำลังจนหมดตัว แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ดีขึ้น
“ฟู่” เขาพ่นลมออก หยุดมือชั่วคราว ยืนอยู่หน้าบานประตู มองดู ‘ดวงดาว’ ทั้งสามในร่องหรี่แสงจางลงอย่างรวดเร็วแล้วก็ดับวูบหายไป
เขายืนมองอย่างเงียบๆ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่ครู่ใหญ่
อีกชั่วครู่ต่อมาซางเจี้ยนเย่าก็เผยรอยยิ้ม ยกมือขวาขึ้นมาแล้วใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางกดลงที่หว่างคิ้ว
วินาทีถัดมา เขาก็กลายเป็นคนที่ดูราวกับ ‘สงบนิ่งลุ่มลึก’ ขึ้นมาก
จากนั้นซางเจี้ยนเย่าก็สอดมือซ้ายไว้ในกระเป๋า เหยียดมือขวาไปข้างหน้า ออกแรงเบาๆ สบายสบาย ดันประตูหินสีควันบุหรี่นี้
เห็นได้ชัดเจนว่าในคราวนี้เขาแทบจะไม่ได้ออกแรงสักเท่าไหร่ แต่ ‘หมู่ดาว’ ที่สะท้อนออกมาจากดวงตาของเขานั้นกลับชัดเจนขึ้นและสว่างขึ้น
เหนือบานประตูหินสีควันบุหรี่ ‘แสงดาว’ ภายในร่องทั้งสามเกาะตัวกันจนกลายเป็นลูกบอลสีขาว ข้อความพร่าเลือนที่พลิกไหวไปมาก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้น แต่ความเร็วที่พลิกไปมาค่อยๆ ลดลง
ในที่สุดพวกมันก็หยุดนิ่ง
จากบนลงล่าง ซ้ายไปขวา ตัวอักษรที่ปรากฏอยู่ในลูกบอลแสงสีขาวคือ
‘ตัวตลกชักจูง’, ‘คนไร้เหตุผล’, ‘พันธนาการมือ’
ประตูหินสีควันบุหรี่สั่นไหวเบาๆ มีเสียงครืดดังขึ้น ขยับเคลื่อนถอยเข้าไปเล็กน้อย
ด้านหลังของช่องว่างประตูที่เผยอออกนั้นมีแสงระยับส่องประกาย บันไดโลหะสีเงินตั้งนิ่งสงบอยู่ในความมืดมิด
ซางเจี้ยนเย่าพยายามสอดมือเข้าไปในรอยแยกของบานประตู แต่ไม่สำเร็จ
เขาลองอีกครั้งโดยเปลี่ยนเป็นใช้เท้า แต่ยังคงเป็นเช่นเดิม
ใช้ทั้งมือและเท้า เปลี่ยนสารพัดท่า ไม่ว่าจะยืนกระต่ายขาเดียว[2]ไปจนตีลังกาหกสูง[3] ก็ยังคงไม่ช่วยให้ผลลัพธ์ดีขึ้น
หลังจากทดลองครั้งแล้วครั้งเล่า เขาทำได้เพียงแค่ยัดปลายนิ้วกับปลายจมูกลอดผ่านเข้าไปได้เท่านั้น
ไม่ว่าจะตั้งใจขนาดไหนแต่ประตูหินสีควันบุหรี่ก็ยังคงไม่ขยับเปิดออก
หลังจากทำซ้ำไปซ้ำมา ร่างของซางเจี้ยนเย่าก็ค่อยๆ เลือนรางลง
สุดท้ายเขาก็หยุดเคลื่อนไหว พลางมองดูร่างตัวเองค่อยๆ เลือนหายไป
ในห้อง 196 เขต B ชั้น 495 ซางเจี้ยนเย่าที่นอนอยู่บนเตียงก็ลืมตาขึ้น
เขามองเห็นไฟถนนส่องทะลุผ่านบานหน้าต่างสี่ช่องอาบไล้โต๊ะด้วยแสงสลัว และ ‘ห้องนั่งเล่น’ ที่ค่อยๆ มืดลง ปลายม้านั่งยาวและขอบเตียงเก่าจมลงสู่ความมืดมิด
รอบข้างเงียบสงัด
ทันใดนั้นลำโพงที่แขวนห้อยอยู่บนเพดานถนนก็ส่งเสียงออกมาพร้อมๆ กัน มีเสียงสดใสไพเราะราวกับเสียงเด็กดังขึ้น
“สวัสดีตอนค่ำค่ะ ฉัน…ผู้ประกาศข่าว ‘โฮ่วอี๋’ นะคะ ขณะนี้เวลายี่สิบนาฬิกา…
“เวลา 17.20 น. เกิดเหตุเพลิงไหม้เล็กน้อยในโรงงานชั้น 102 มีผู้เสียชีวิตหนึ่งราย บาดเจ็บสามราย ไฟถูกควบคุมไว้ได้แล้ว กำลังประเมินความเสียหายอยู่ ผู้อำนวยการและรองประธานบอร์ดบริหาร จี้เจ๋อ ได้ย้ำเตือนอีกครั้งว่า ‘เพลิงไฟไร้ปรานี อัคคีต้องระวัง’[footnoteRef:1] [1:  เพลิงไฟไร้ปรานี อัคคีต้องระวัง (烈火无情，警钟长鸣) คำขวัญเตือนให้ระวังไฟไหม้ในประเทศจีน ต้องระวังไฟตลอดเวลา ประเทศจีนตั้งแต่สมัยโบราณใช้ระฆังเคาะเพื่อแจ้งเหตุไฟไหม้]
“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป หน่วยเครื่องปฏิกรณ์หมายเลข 2 ของเขตพลังงานจะหยุดเดินเครื่องเพื่อซ่อมบำรุงอย่างเป็นทางการ การปันส่วนพลังงานสำหรับพนักงานทุกคนจะถูกลดลงหนึ่งในสี่ ยังไม่มีกำหนดเวลาว่าจะกลับสู่สภาพปกติเมื่อไหร่…
“หัวหน้านักวิทยาศาสตร์ของ ‘สถาบันวิจัยความร้อนใต้พิภพ’ ซุนฉู่ฉือ กล่าวว่าความพยายามในการสร้างแบบจำลองความร้อนใต้พิภพให้ดีขึ้นนั้นสำเร็จแล้ว นี่จะทำให้สามารถเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิของ ‘เขตที่พักอาศัย’ ในเวลากลางคืนได้โดยที่ยังคงประสิทธิภาพที่ดีที่สุดของสภาพแวดล้อมของ ‘นิเวศน์ภายใน’ ไว้ได้อยู่…
“เวลา 18.40 น. มีเหตุทะเลาะวิวาทที่ ‘โรงอาหารพนักงาน’ ในชั้น 577 มีพนักงานคนหนึ่งกล่าวหาว่าพนักงานบริการอาหารในโรงอาหารแบบไม่ยุติธรรม อาหารแบบเดียวกันแต่เขาได้รับน้อยลงหนึ่งในสิบส่วน ทาง ‘ทีมควบคุมระเบียบ’ ประจำชั้นกำลังสืบสวน…
“ระหว่างเวลา 19.20 ถึง 19.30 น. พนักงานชายสองคนก่อเหตุชกต่อยกันที่บริเวณ ‘ศูนย์กิจกรรม’ ชั้น 414 ‘ทีมควบคุมระเบียบ’ ได้เริ่มสืบสวนแล้วแต่ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด พนักงานคนอื่นๆ บอกว่าสาเหตุมาจากผลการจัดสรรจับคู่…
“…
“…ข่าววันนี้ยุติลงแต่เพียงเท่านี้ เราจะเปิดดนตรีอะแคปเปลลา[5]เหมือนเช่นเคย หวังว่าทุกท่านจะชอบ ขอบคุณค่ะ
“…”
ซางเจี้ยนเย่านอนอยู่บนเตียงในตำแหน่งที่แสงจากไฟถนนส่องมาไม่ถึง เขาฟังการรายงานข่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
ก่อนจะทันรู้ตัวก็ผล็อยหลับไป
เมื่อตื่นขึ้นมา ไฟถนนด้านนอกก็ดับลงแล้ว บริเวณโดยรอบมืดสนิท
อากาศเย็นไหลเวียนอยู่ในห้อง ซางเจี้ยนเย่าพบว่าก่อนหน้านี้ตนเองถอดเสื้อออกแล้วซุกตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่ม คลุมทับด้วยเสื้อคลุมจากผ้าฝ้ายตัวหนาสีเขียวแก่อยู่ข้างเตียง
เขาไม่มีนาฬิกาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว แต่มั่นใจว่ายังไม่ถึงเวลาเช้าตรู่ เพราะว่าไฟถนนยังไม่เปิด จะเปิดในเวลา 6.30 น.
เขาคาดว่าเมื่อคืนนี้ตนเองน่าจะหลับไปก่อนสองทุ่มครึ่ง ซึ่งนอนเร็วกว่าปกติสองชั่วโมงก็เลยตื่นเร็วกว่าทุกที
รู้สึกถึงท้องน้อยที่ป่องออกมา ซางเจี้ยนเย่าควานหาไฟฉายที่มีเปลือกพลาสติกสีดำจากข้างหมอนแล้วดันสวิทช์ไปด้านหน้า
ลำแสงควบแน่นยิงออกมาสะท้อนกับอ่างล้างจานฝั่งตรงข้ามในแนวทแยง
“ฉันลืมล้างหน้าแปรงฟันแช่เท้า…” ซางเจี้ยนเย่าพึมพำ เลิกผ้าห่มขึ้นแล้วก็ลุกพรวดออกจากเตียง
ในบริษัทนั้น นอกจากพนักงานระดับสูงและผู้จัดการที่ได้รับการจัดสรรห้องน้ำแยกต่างหากแล้ว ทุกคนต้องไปอาบน้ำที่ห้องอาบน้ำสาธารณะขนาดใหญ่ที่อยู่ติดกับ ‘ศูนย์กิจกรรม’ เท่านั้น
นอกจากพนักงานในบางตำแหน่งงานที่จำเป็นต้องอาบน้ำทุกวันแล้ว ทุกคนที่เหลือจะมีโควต้าให้อาบน้ำได้เพียงสัปดาห์ละสองครั้ง หากไม่ได้ใช้ก็ถือว่าสละสิทธิ์ ไม่สามารถเก็บสะสมไว้ได้
หลังจากลุกขึ้นจากเตียง ซางเจี้ยนเย่าไม่รอช้า สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายตัวหนาสีเขียวแก่แล้วหยิบไฟฉายรีบเปิดประตูจ้ำอ้าวพุ่งตรงไปยังห้องน้ำสาธารณะที่อยู่สุดถนน
แบตเตอรี่ไฟฉายก็เป็นส่วนหนึ่งของโควต้าพลังงาน เขาไม่กล้าปล่อยให้มันเสียเปล่า มีพนักงานจำนวนไม่น้อยที่เตรียมถังไม้ กระโถน หรืออื่นๆ เอาไว้เพื่อจะได้ไม่ต้องออกนอกบ้านตอนกลางคืน แต่ของพวกนั้นล้วนต้องใช้แต้มส่วนร่วมแลกมาทั้งสิ้น
ในเวลานี้ห้องน้ำสาธารณะไม่มีคน หลอดไฟเซ็นเซอร์สว่างขึ้นตอบสนองเสียงฝีเท้าของซางเจี้ยนเย่า แต่ก็ค่อนข้างสลัว
หลังจากแก้ปัญหาทางสรีรวิทยาเสร็จแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็เดินออกจากห้องน้ำสาธารณะและกำลังจะกลับบ้าน
แล้วในขณะนั้นเองเขาก็เห็นลำแสงที่พุ่งออกมาจากไฟฉายจากมุมทางเดิน
ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น มีชายในเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเขียวแก่แบบเดียวกับที่ซางเจี้ยนเย่าสวมอยู่ เขารีบเดินอย่างเร็วแล้วเลี้ยวที่หัวมุมมุ่งหน้าไปฝั่งตรงข้ามกับห้องน้ำสาธารณะ
ซางเจี้ยนเย่าจ้องมองเป็นเวลาสองวินาที หลังจากนั้นก็ปิดไฟฉายแล้ววิ่งเหยาะๆ อย่างแผ่วเบาในความมืดมุ่งตรงไปยังกลุ่มแสงที่อีกฝ่ายเป็นคนสร้างขึ้น
เพียงไม่นานก็ไปถึงชายคนนั้น และพบว่าเขาเป็นพนักงานวัยกลางคนที่อาศัยอยู่ในละแวกนั้น ชื่อลุงเสิ่นตู้
“เฮ้!” ซางเจี้ยนเย่ากระโดดพรวดออกมาจาก ‘ความมืด’ แล้วตบบ่าเสิ่นตู้
เสิ่นตู้สะดุ้งเฮือก มือกระตุกจนเกือบโยนกระบอกไฟฉายทิ้ง
เขามองดูซางเจี้ยนเย่าด้วยความหวาดกลัวก่อนถอนหายใจโล่งอก
“เสี่ยวซางนั่นเอง เกือบทำฉันตกใจตาย!
“ดึกดื่นป่านนี้ อย่าโผล่พรวดพราดมาทักทายแบบนี้สิ!”
ซางเจี้ยนเย่ายิ้มแล้วพูดว่า
“ลุงเสิ่น สวัสดีตอนกลางคืน ถามหน่อยสิ ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ”
“ยังไม่ถึงหกโมงเช้า” เสิ่นตู้ตอบไปโดยอัตโนมัติ
นอกบ้านเขาเป็นสี่แยกมีนาฬิกาติดผนังแขวนไว้
“ลุงเสิ่น นี่ลุงจะไปไหนเหรอ” ซางเจี้ยนเย่ามองไปรอบๆ
“จะไป… ไปห้องน้ำ…” เสิ่นตู้พูดแล้วก็หยุดกลางคัน เพราะว่าทิศทางที่เขากำลังมุ่งไปนั้นมันเป็นคนละทางกับห้องน้ำสาธารณะที่ใกล้ที่สุด
ภายใต้แสงสว่างจากไฟฉาย สีหน้าอ่อนโยนของเขามีทั้งขาวซีดและเขียวคล้ำ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอากาศหนาวเย็นยามค่ำคืน หรือว่าเป็นเพราะสาเหตุอื่น
หลังจากเรียบเรียงคำพูดใหม่ได้แล้ว เสิ่นตู้ก็ฝืนยิ้ม
“ฉันจะไปห้องน้ำสาธารณะในเขต C น่ะ เฮ้อ เมื่อคืนตอนอยู่ ‘ศูนย์กิจกรรม’ ฉันทำของหล่นไว้ พอตื่นขึ้นมาก็เพิ่งรู้ตัว เลยว่าจะรีบไปหา”
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเขาดำมืดลงราวกับถูกย้อมด้วยความมืดรอบกาย
เขาหัวเราะแล้วพูดขึ้น
“ลุงเสิ่น… ดูสิ ลุงสวมเสื้อคลุมสีเขียว ผมก็สวมเสื้อคลุมสีเขียว ลุงเป็นผู้ชาย ผมก็เป็นผู้ชาย”
เสิ่นตู้งงไปชั่วขณะ จากนั้นก็พลันกระจ่างขึ้นมาทันที
“ดังนั้นพวกเราต่างก็เป็นสาวกนิกาย!”[footnoteRef:2] [2:  สาวกนิกาย (教友) ความหมายตามภาษาจีนคือ “สหายธรรม” แต่เพื่อให้สอดคล้องกับเนื้อหาในตอนต่อๆ ไปและเข้าใจง่าย จึงเลือกแปลด้วยคำว่าสาวกนิกาย]
เขากระตือรือร้นขึ้นมาทันที
“เธอก็จะไปฟังเทศน์จาก ‘ผู้ชี้นำ’ ด้วยเหรอ”
“ใช่ครับ” ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยรอยยิ้ม
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 7 เทศน์
เสิ่นตู้ยิ้มพลางพูด
“งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ แล้วก็คอยหลบ…”
เขายังไม่ได้พูดจนจบประโยคก็แหงนหน้ามองเพดาน มีความนัยว่าให้ซางเจี้ยนเย่าคอยระวัง
ใน ‘เขตที่พักอาศัย’ นั้นมีกล้องวงจรปิดติดตั้งเอาไว้ทุกชั้นแต่ก็มีไม่มากนัก มีอยู่แค่เฉพาะสี่แยกสำคัญและพื้นที่สาธารณะในร่มเท่านั้น
เมื่อเทียบกันแล้ว ที่ ‘เขตนิเวศน์ภายใน’ และ ‘เขตโรงงาน’ จะมีกล้องวงจรปิดเยอะกว่า แต่ก็ยังคงเทียบไม่ได้กับ ‘เขตค้นคว้าวิจัย’ และ ‘เขตการจัดการ’
ซางเจี้ยนเย่ามองตามสายตาของเสิ่นตู้ไปยังสี่แยกเบื้องหน้า แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“มันอาจไม่ได้เปิดไว้ก็ได้”
“นั่นก็จริง” เสิ่นตู้เห็นด้วยกับซางเจี้ยนเย่า
นี่เป็นเพราะว่าเหตุการณ์เช่นนี้นับเป็นเรื่องปกติในบริษัท บางครั้งบางคราวก็เคยมีการเปิดเผยว่าอุปกรณ์บางจุดชำรุดจนไม่สามารถใช้การได้ บางทีก็แค่ติดตั้งไว้เพื่อให้รู้ว่ามีแค่นั้น
ว่ากันว่านี่เกี่ยวข้องกับความโกลาหลวุ่นวายเมื่อตอนที่โลกเก่าถูกทำลาย ผู้รอดชีวิตต่างรีบถอยหนีเข้าไปในอาคารใต้ดิน
ยิ่งไปกว่านั้น การนับปีนวศักราชก็ผ่านมาตั้ง 46 ปีแล้ว เป็นธรรมดาที่อุปกรณ์บางตัวจะชำรุดเสียหาย สายการผลิตที่เกี่ยวข้องไม่อาจสร้างขึ้นทดแทนได้เนื่องเพราะขาดแคลนวัตถุดิบ เทคโนโลยีสูญหาย หรือขาดข้อมูลความรู้ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะหาอุปกรณ์มาเปลี่ยนใหม่หรือซ่อมแซม
“แต่ยังไงก็ต้องระวังไว้ก่อนล่ะ บริษัทเข้มงวดเรื่องเกี่ยวกับศาสนามาก” เสิ่นตู้เตือนแล้วเดินไปข้างหน้าพร้อมฉายไฟฉาย
เมื่อมาถึงสี่แยก เขาปิดไฟฉายแล้วขยับไปชิดกำแพงอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เลี้ยวขวา
ซางเจี้ยนเย่าเดินตามเขาไป หันมองดูกล้องวงจรปิดบนเพดานของสี่แยก
มีจุดแดงกะพริบช้าๆ
ซางเจี้ยนเย่ามองดูจุดสีแดงแล้วก็ยกมือขึ้นมาบีบแก้มทั้งสองข้างและยกมุมปากขึ้น
เขาปั้นหน้าทะเล้นใส่กล้อง
จากนั้นเขาก็ถูกล้ามเนื้อใบหน้าที่โดนไฟฉายส่อง แล้วเลียนแบบท่าทางของเสิ่นตู้ ขยับชิดกำแพง
หลังจากเดินไปได้สักพัก ผ่านหลายแยกหลายเลี้ยว เสิ่นตู้ก็มาหยุดอยู่หน้าประตูห้อง 35 เขต A
เขายกมือซ้ายขึ้นมาแล้วเคาะลงไปสามครั้ง
“เกิดใหม่ดั่งตะวัน” มีเสียงดัดให้ทุ้มต่ำดังออกมาจากในห้อง
เสิ่นตู้ยื่นหน้าไปใกล้แล้วตอบด้วยเสียงต่ำเช่นกัน
“ชีพนั้นสำคัญสุด”
เสียงดังเอี๊ยดขณะที่ประตูเปิดออก แสงเหลืองสลัวลอดออกมา
“นี่คือ...” ผู้หญิงที่เปิดประตูมองเห็นซางเจี้ยนเย่าที่อยู่ด้านหลังเสิ่นตู้
เธออยู่ในวัยสามสิบและเห็นได้อย่างชัดเจนว่าได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้ว คิ้วสีดำเป็นแนวตรง จมูกโด่ง หางตาเฉียงขึ้น เธอทั้งสวยและมีเอกลักษณ์
ซางเจี้ยนเย่าก้าวออกไปข้างหน้าแล้วพูดอย่างจริงใจ
“ผมเพิ่งมาครั้งแรก
“ลุงเสิ่นพาผมมาครับ”
คิ้วที่ขมวดมุ่นของหญิงสาวผู้นั้นผ่อนคลายลง เธอพูดอย่างใคร่ครวญ
“งั้นก็เป็นสาวกใหม่สินะ”
เธอเหลียวซ้ายแลขวาก่อนถอยหลบไปด้านข้าง
“รีบเข้ามา อย่าให้ใครเห็น”
เมื่อเสิ่นตู้เห็นว่าผู้หญิงคนนี้จำซางเจี้ยนเย่าได้ เขาก็ไม่ได้สงสัยอะไรอีก เขาเดินเข้าไปในห้องและปิดไฟฉาย
ซางเจี้ยนเย่าเดินตามหลังเข้าไป พลางมองสำรวจรอบๆ เพื่อดูสถานการณ์ทั้งหมดภายในห้อง
ห้องนี้มีขนาดใหญ่กว่าห้องที่เขาพักอยู่มาก ด้านในสุดฝั่งขวามีประตูอยู่ แสดงว่ายังมีห้องนอนอยู่ข้างในสุด ไม่ก็เป็นห้องน้ำ หรือห้องครัวเล็กๆ
นี่ทำให้ซางเจี้ยนเย่านึกถึงบ้านเก่าของเขา หมายความว่าเจ้าของห้องนี้แต่งงานแล้วและมีระดับไม่ต่ำกว่า D4 หรือไม่ก็มีคนใดคนหนึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มระดับ D7
ห้องข้างนอกกว้าง 2 เมตรครึ่ง ลึกเกือบ 5 เมตร ผนังด้านในสุดมีตู้เสื้อผ้าหนึ่งตู้ ตู้เก็บของหนึ่งตู้ ที่อยู่ระหว่างเฟอร์นิเจอร์ทั้งสองชิ้นก็คือเตียงไม้หลังใหญ่แบบเตียงคู่หนึ่งเตียงตั้งเป็นแนวขวาง ปลายเตียงเป็นทางเดินไปสู่ห้องนอนด้านใน
ถัดจากเตียงหลังใหญ่คือห้องนั่งเล่นขนาดย่อมที่ประกอบไปด้วยเก้าอี้มีพนัก ม้านั่ง ตั่งเตี้ย โต๊ะวางถ้วยน้ำชา โต๊ะทำงาน และโซฟาผ้า
ตอนนี้มีเทียนสองเล่มจุดไว้บนโต๊ะวางถ้วยน้ำชาทำให้เกิดแสงสีเหลืองสลัว มีหลายคนนั่งล้อมรอบอยู่ มีทั้งชายและหญิง มีทั้งหนุ่มสาวและชรา
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้นับคน แต่ดูจากความคับคั่งแล้วก็รู้สึกว่าไม่น่าจะต่ำกว่าสิบคน
“เสี่ยวซาง มาลงทะเบียนก่อน” หญิงคนที่เปิดประตูนำสมุดปกอ่อนออกมา
ซางเจี้ยนเย่าหยิบปากกาแล้วเขียนชื่อลงในหน้าว่างที่อีกฝ่ายเปิดกางไว้ให้
“คุณรู้จักผมด้วยเหรอครับ” เขาทำหน้าสงสัย
หญิงคนนั้นยิ้มแล้วพูดตอบ
“ตอนที่พ่อแม่เธอยังอยู่ที่นี่ พวกเราเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านกัน
“แต่เธอคงจำฉันไม่ได้สินะ เรียกฉันว่าน้าหลี่ก็ได้”
“ครับ น้าหลี่” ซางเจี้ยนเย่าไม่เกรงใจอีกต่อไป
“ดีแล้ว รีบนั่งลงเถอะ ‘ผู้ชี้นำ’ กำลังจะเริ่มเทศน์แล้ว” หญิงสาวแซ่หลี่ชี้ไปยังตั่งเตี้ยที่ยังว่างอยู่
“แล้วน้าจะไปนั่งที่ไหนล่ะครับ” ซางเจี้ยนเย่าถามอย่างมีมารยาท
“น้านั่งที่เตียงก็ได้” หญิงสาวแซ่หลี่ตอบด้วยรอยยิ้ม
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ถามอะไรอีก เขาเดินไปด้านข้างสองสามก้าวแล้วนั่งลง
ราวสองสามนาทีหลังจากนั้น ประตูที่อยู่ด้านในสุดของเตียงเปิดออก มีร่างหนึ่งเดินออกมา
เงาร่างนั้นไม่ได้แปลกหน้าสำหรับซางเจี้ยนเย่าแม้แต่น้อย นั่นคือน้าเหริน เหรินเจี๋ย คนที่เขาเพิ่งเจอกันที่ ‘ศูนย์กิจกรรม’ เมื่อตอนเย็น เธอเป็นพนักงานระดับ D3 ใน ‘คณะกรรมการยุทธศาสตร์’ ของบริษัท
ตอนนี้เหรินเจี๋ยยังคงสวมเสื้อใยสังเคราะห์เช่นเดิม แต่เปลี่ยนเป็นกางเกงขายาวสีเทา บนใบหน้าอันงดงามนั้นมีริ้วรอยความร่วงโรยอยู่บ้าง สีหน้าดูศักดิ์สิทธิ์และสง่างาม
เธอเดินผ่านช่องว่างระหว่างเตียงหลังใหญ่กับตู้เสื้อผ้าและตู้เก็บของ กวาดสายตามองทุกคนรอบๆ
“เสี่ยวซาง” เธอมองเห็นซางเจี้ยนเย่าที่นั่งตัวตรงอยู่ทันที
ซางเจี้ยนเย่าลุกขึ้นยืน ก้าวไปข้างหน้าสองก้าวแล้วพูดทักทาย
“น้าเหริน ผมเพิ่งลงทะเบียนครับ
“ลุงเสิ่นพาผมมา”
ดวงตาของเหรินเจี๋ยวูบไหวราวกับครุ่นคิดบางอย่าง แล้วยิ้มออกมา
“งั้นเธอก็ผ่านการตรวจสอบเรียบร้อยแล้วสินะ”
“นั่งลงเถอะ”
เมื่อซางเจี้ยนเย่านั่งลงอีกครั้ง เธอมองทุกคนแล้วเอ่ยขึ้น
“เนื่องจากมีสาวกใหม่มาเข้าร่วม งั้นฉันขอแนะนำนิกายของพวกเราอย่างคร่าวๆ ก่อนแล้วกัน”
แปะ แปะ แปะ ซางเจี้ยนเย่าตบมืออย่างกระตือรือร้น
เสิ่นตู้กับคนอื่นๆ หันมามองเขาแบบงงๆ
เหรินเจี๋ยซึ่งเคยได้ยินคนพูดถึงบุคลิกที่ค่อนข้างแปลกแยกของเขามาก่อนแล้ว หลังจากที่ชะงักไปชั่วขณะเธอก็หัวเราะขึ้นมา
“ไม่ต้องทำแบบนี้หรอก นี่ไม่ใช่การประชุมในบริษัท”
เธอหยุดไปสองวินาที หลังจากซางเจี้ยนเย่าหยุด เธอก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
“พวกเราทุกคนที่นี่ล้วนไม่เคยได้ออกไปนอกบริษัท ไม่เคยย่างเหยียบบนพื้นโลก
“พวกเรารู้จักแดนธุลีจากการกระจายเสียงของบริษัท จากในหนังสือเรียน และจากคำอธิบายจากพนักงานของ ‘แผนกความมั่นคง’ ซึ่งข้อมูลเหล่านี้ล้วนถูกคัดกรองเบื้องลึกไปแล้ว
“พวกเราไม่รู้ความเป็นจริงของแดนธุลี เช่นเดียวกับที่พวกเราไม่เคยมองเห็นท้องฟ้าของจริงว่าเป็นเช่นไร”
สายตาเธอกวาดไปรอบๆ แล้วหยุดลงที่ใบหน้าซางเจี้ยนเย่า
“เรารู้กันว่าหลังจากการทำลายล้างโลกเก่า หลังจากช่วงเวลาอันยาวนานแห่งความโกลาหลและความขัดแย้ง ในที่สุดมนุษย์ก็รื้อฟื้นสร้างกฎระเบียบขึ้นใหม่ในบางพื้นที่ได้สำเร็จและเริ่มใช้นวศักราชเป็นปีปฏิทินใหม่
“เรารู้ว่าเงามืดยังคงปกคลุมแดนธุลี ก็เหมือนกับที่ในหนังสือเรียนบอกเอาไว้ว่าบรรดาดินแดนที่วุ่นวายสับสน เขตแดนที่ไร้ผู้คน แดนรกร้างและป่าเขาลำเนาไพร ของสถานที่แห่งกฎระเบียบ ล้วนเป็นดังเกาะที่อยู่ท่ามกลางมหาสมุทร ส่วนมลพิษ การกลายพันธุ์ ความอดอยาก ก็เปรียบดั่งกระแสน้ำในมหาสมุทร เป็นดั่งคลื่นที่ถาโถมเข้าซัดลูกแล้วลูกเล่าไม่เคยจบสิ้น
“และที่ร้ายแรงที่สุดก็คือโรคไร้ใจ ที่ในตำราเรียกว่าโรคเปลี่ยนเป็นสัตว์ ซึ่งจวบจนบัดนี้เราก็ยังคงไม่อาจเข้าใจสาเหตุของโรคและรูปแบบของการแพร่เชื้อ คนรอบข้างหรือแม้แต่ตัวเราเองอยู่ดีๆ วันหนึ่งเมื่อตื่นขึ้นมาก็อาจกลายเป็น ‘สัตว์ร้าย’ ไม่สามารถพูดคุยสื่อสารได้ เหลือเพียงแค่สัญชาตญาณการล่าเท่านั้น”
เหรินเจี๋ยสูดหายใจยาวแล้วพูดต่อ
“นี่คือสิ่งที่เรารู้ แล้วสิ่งที่เราไม่รู้ล่ะ มันคืออะไร
“ก็คือทำไมโลกเก่าถูกทำลายลง ทำไมถึงมีการสร้างกฎระเบียบขึ้นมาใหม่
“บนแดนธุลีมีข่าวลือมากมายที่แพร่สะพัดออกไปว่า
“การกระทำบางอย่างของโลกเก่าทำให้ทวยเทพพิโรธ ดังนั้นจึงถูกทำลายโดยพระองค์ ผู้รอดชีวิตที่ผ่านการทดสอบจะได้รับความช่วยเหลือจากพวกพระองค์
“ข่าวลือนี้มีทั้งเรื่องจริงและเรื่องเท็จ
“เรื่องจริงก็คือมีทวยเทพในโลกนี้จริง พวกพระองค์ร่วมกันควบคุมกาลเวลาและแยกกันจัดการแต่ละเดือน ดังนั้นพวกพระองค์จึงได้รับการยกย่องและขนานนามว่า ‘ผู้ครองกาล’[footnoteRef:1] มีบางคนเรียกพวกท่านว่า ‘วิมุตชน’ ‘เทพแห่งอายุขัย’ ‘ธุลีเทพ’ ‘ผู้โปรดช่วย’ ‘จิตรกรแห่งอดีต’ ‘พิธีฌาปนกิจปัจจุบันกาล’ [1:  ผู้ครองกาล (执岁) หมายถึง ‘ผู้ควบคุมกาลเวลา’ ย่อมาจากคำว่า “执掌岁月”คำว่า “执掌”แปลว่า ควบคุม
คำว่า“岁月”แปลว่า กาลเวลา (เดือน ปี)]
“เรื่องเท็จก็คือ โลกเก่าไม่ได้ถูกทำลายเพราะความพิโรธแห่ง ‘ผู้ครองกาล’ แต่เกิดจากผลที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงของความก้าวหน้าทางวิทยาการ
“ชีวิตนั้นสูงส่งและศักดิ์สิทธิ์ แต่เมื่อดำเนินถึงที่สุดแล้วก็ต้องล่วงลับไป โลกนี้ก็เช่นกัน เป็นเฉกเช่นขวบปีที่มาจนถึงจุดสิ้นสุดของปีเพื่อเริ่มต้นสู่ปีใหม่
“นิกายของเรามีชื่อว่า ‘พิธีกรรมชีวิต’[footnoteRef:2] พวกเราศรัทธาในองค์เทพี ‘ตุลากรชะตา’[footnoteRef:3] ซึ่งเป็นผู้พิเศษสุด เป็น ‘ผู้ครองกาล’ ผู้ควบคุมจัดการเดือนสิบสอง[footnoteRef:4] พระองค์คือสิ้นปี และยังเป็นสัญลักษณ์แห่งการมาถึงของปีใหม่ พระองค์เป็นผู้สิ้นสุดโลกเก่าและเป็นผู้เปิดเริ่มโลกใหม่ [2:  พิธีกรรมชีวิต (生命祭礼) หมายถึง พิธีไว้อาลัยให้ผู้ถึงแก่กรรม, พิธีเซ่นไหว้ให้ผู้ถึงแก่กรรม]  [3:  ตุลากรชะตา (司命) หมายถึง ผู้ตัดสินชะตาชีวิต, ผู้ควบคุมชีวิต]  [4:  เดือนสิบสอง ภาษาจีนเรียกเดือนมกราคมถึงธันวาคมว่าเดือนหนึ่งถึงเดือนสิบสอง ในเรื่องนี้จะนับเดือนทางจันทรคติ]
เมื่อเหรินเจี๋ยพูดมาถึงตรงนี้ นอกจากซางเจี้ยนเย่าแล้วทุกคนต่างก็ยื่นมือออกมาราวกับกำลังอุ้มเด็กแล้วเขย่าเบาๆ
“ปัจฉิมกาลแห่งตุลากรชะตา”[footnoteRef:5] [5:  ปัจฉิมกาลแห่งตุลากรชะตา (终将归于司命) หมายถึง ความสิ้นสุดนั้นเป็นของผู้ตัดสินชะตาชีวิต]
เสียงทุ้มต่ำแต่ชัดเจนของพวกเขาผสานรวมเข้าด้วยกันดังก้องภายในห้อง
เหรินเจี๋ยมองซางเจี้ยนเย่าแล้วพูดต่อ
“โลกใหม่นั้นที่จริงแล้วยังมาไม่ถึง ตอนนี้เป็นช่วงเวลาแห่งการทดสอบมวลเวไนยของทวยเทพ ขอเพียงศรัทธาจริงใจต่อองค์เทพี อุทิศตนต่อองค์เทพี จึงจะสามารถเข้าสู่โลกใหม่ หลุดพ้นจากวัฏฏะแห่งกาลเวลา ได้รับชีวิตนิรันดร์ ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป”
“สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน!” เหล่าสาวกโอบแขนเขย่าอีกครั้งและพูดด้วยเสียงต่ำ
ซางเจี้ยนเย่าเลียนแบบท่าทางของพวกเขา
“สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน”
เหรินเจี๋ยพยักหน้าพอใจแล้วเอ่ยขึ้น
“เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มการเทศน์อย่างเป็นทางการกันได้แล้ว
“นิกายพิธีกรรมชีวิตของพวกเรานั้นบูชาชีวิตและเคารพความตาย ดังนั้นเราจึงให้คุณค่ากับชีวิตกำเนิดใหม่และพิธีศพมากที่สุด
“เนื้อหาหลักในวันนี้เกี่ยวกับชีวิตกำเนิดใหม่”
ซางเจี้ยนเย่านั่งตัวตรงตั้งใจฟังเช่นเดียวกับคนรอบข้าง
เสียงของเหรินเจี๋ยค่อยๆ เบาลง สีหน้าฉายแววศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น
“เราควรให้ทารกนอนหงาย
“เราควรให้ทารกพัฒนานิสัยเล่นในยามกลางวันและนอนหลับในยามกลางคืน
“เราควรฮัมเพลงให้ทารกฟังเมื่อเขาหลับ
“เราควรแยกแยะเสียงร้องของทารกอย่างระวัง
“สั้นแต่ทุ้ม สูงบ้างต่ำบ้าง หมายถึงหิว ร้องรุนแรงคือโกรธ จู่ๆ กรีดร้องเสียงดังและแหลมก่อนจะหยุดไปนานๆ แล้วเปลี่ยนเป็นเบาลง โศกเศร้า ครวญคราง คือเจ็บปวด…
“เราควรตบหลังทารกเบาๆ ให้เรอลมออกจากท้อง…
“เราควรประคองท้ายทอยไว้เมื่อยามอุ้ม…
“เราต้องให้นมลูกด้วยน้ำนมมารดา…”
ดวงตาซางเจี้ยนเย่าค่อยๆ เซื่องซึม ปากเผยอขึ้นเล็กน้อย ไม่อาจหุบลง
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 8 ศีลมหาสนิท
“หลังการให้นมแต่ละครั้ง ควรจับทารกตั้งตรงสัก 20-30 นาที
“ควรป้อนอาหารให้ทารกก่อนที่เขาจะหิวเกินไป…
“…”
เสียงเทศนาของเหรินเจี๋ยดังก้องเบาๆ อยู่ภายในห้อง เสิ่นตู้กับคนอื่นๆ ล้วนฟังอย่างตั้งใจ หยิบกระดาษและปากกาที่เตรียมไว้ออกมาจดสิ่งที่คิดว่าสำคัญไว้เป็นครั้งคราว
ซางเจี้ยนเย่ารักษาท่าทางตั้งแต่เริ่มต้นเอาไว้และมองเหรินเจี๋ยอย่างตั้งใจ แต่ดวงตาเหมือนจะเลื่อนลอยอยู่บ้าง
หลังผ่านไป 20-30 นาที เหรินเจี๋ยก็หยุดเทศน์ สายตากวาดมองไปยังทุกคน
“นั่นคือเนื้อหาสำหรับวันนี้
“ทั้งหมดล้วนเป็นคำสอนขององค์เทพี”
“สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน” ก่อนที่เสิ่นตู้และคนอื่นๆ จะพูดอะไร ซางเจี้ยนเย่ายื่นมือออกมาแล้วทำท่าอุ้มเขย่าเด็กทารกอย่างกระตือรือร้น
“…” ผู้ชุมนุมคนอื่นๆ ต่างก็พากันชะงักไปสองวินาที แต่ในที่สุดก็เรียนรู้จากซางเจี้ยนเย่า ยื่นแขนงอข้อศอกแล้วเขย่าเบาๆ “สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน”
เหรินเจี๋ยอ้าปากเหมือนจะพูด แต่แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เธอเหลือบมองนาฬิกาเรือนเก่าบนข้อมือแล้วเอ่ยขึ้น
“ดึกมากแล้ว พวกเราต้องกลับบ้านก่อนไฟถนนจะเปิด
“ช่วงสุดท้ายคือศีลมหาสนิท”
เมื่อพูดจบ เธอกับหญิงสาวแซ่หลี่ก็เดินเข้าไปยังห้องด้านในสุด
ไม่ถึงหนึ่งนาทีพวกเธอก็เดินออกมาทีละคน คนหนึ่งถือเอาอุปกรณ์รับประทานอาหารออกมาด้วย มีชามใบเล็กบ้างใหญ่บ้าง กล่องอาหาร และช้อนกระเบื้องเคลือบ ส่วนอีกคนถือภาชนะทรงกระบอกขนาดใหญ่ที่บรรจุอะไรบางอย่างสีดำเอาไว้เต็ม
กลิ่นหอมเข้มข้นลอยเข้าจมูกซางเจี้ยนเย่าอย่างรวดเร็ว ทำให้เขาอดยกมือขวาขึ้นมาเช็ดมุมปากไม่ได้
นั่นคือกลิ่นหอมของงาและน้ำตาล!
ของคล้ายๆ อะไรแบบนี้ อย่างพวกขนมทั่วไป มีราคาถึง 60 แต้มส่วนร่วมต่อน้ำหนัก 1 จิน นี่มันแพงกว่าเนื้อหมูซะอีก!
พวกสินค้าระดับสูงมีราคาเกือบ 720 แต้มต่อ 1 จิน ซึ่งซางเจี้ยนเย่าใช้เพียง 8-10 แต้มต่ออาหารเช้าของทุกมื้อ
ในไม่ช้า หญิงสาวแซ่หลี่ก็แจกจ่ายอุปกรณ์รับประทานอาหารให้กับทุกคน เหรินเจี๋ยนั้นมือหนึ่งถือภาชนะพลาสติกโปร่งแสง ส่วนมืออีกข้างถือทัพพีแล้วตักของกินสีดำเต็มทัพพีลงในชามและกล่องอาหารของสาวกนิกายแต่ละคน
เมื่อตักให้แล้วเธอก็จะเอ่ยว่า
“ศีลมหาสนิทวันนี้ เป็นงาดำกวน”
ผู้ที่รับแจกศีลมหาสนิทจะตอบกลับอย่างสำรวม
“สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน”
นอกจากเหรินเจี๋ยและหญิงสาวแซ่หลี่แล้ว ซางเจี้ยนเย่าในฐานะสาวกใหม่ของนิกายจึงเป็นคนสุดท้ายที่ได้รับศีล เขาได้รับหนึ่งทัพพีเต็มซึ่งเกือบจะเต็มถ้วยใบเล็กในมือเขาเลย
“ศีลมหาสนิทวันนี้ เป็นงาดำกวน” เธอพูดตามปกติ
“สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน” ซางเจี้ยนเย่ากล่าวตอบอย่างจริงใจ
เหรินเจี๋ยที่แจกศีลอยู่นั้นกระทำในนามของตุลากรชะตาแห่ง ‘ผู้ครองกาล’ ดังนั้นคำว่า ‘ท่าน’ จึงหมายถึงตุลากรชะตา ไม่ใช่เหรินเจี๋ย
หญิงสาวแซ่หลี่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของซางเจี้ยนเย่า จึงถามด้วยรอยยิ้ม
“ซาบซึ้งไหม”
“ซาบซึ้งครับ” ซางเจี้ยนเย่าถือถ้วยไว้มือหนึ่ง ยกมืออีกข้างขึ้นมาเช็ดมุมปาก
เหรินเจี๋ยกับหญิงสาวแซ่หลี่ไม่ได้พูดอะไรอีก พวกเขากลับไปที่เตียงแล้วแบ่งงาดำกวนที่เหลือระหว่างกัน จากนั้นก้มศีรษะแล้วกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน”
ทุกคนส่งเสียงเป็นการตอบรับแล้วเริ่มเพลิดเพลินกับศีลมหาสนิท
ศีลมหาสนิทนั้นถูกเตรียมไว้ก่อนล่วงหน้าจึงเย็นชืดไปแล้ว แต่นั่นไม่ได้มีผลต่อรสชาติที่เต็มไปด้วยความหอมหวานและรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของงา
หลังจากที่ซางเจี้ยนเย่าค่อยๆ กัดอย่างระวัง ก็พลันชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นเขาก็จ้วงตักงาดำเข้าปากอย่างต่อเนื่องไม่หยุด
แก๊ก แก๊ก แก๊ก
เขากินจนเกลี้ยงไม่มีเศษงาดำกวนเหลือติดก้นชามแม้แต่น้อย
เมื่อกินเสร็จก็มองไปรอบๆ พลางใช้หลังมือเช็ดปาก
หลังจากศีลมหาสนิทสิ้นสุดลง ทุกคนต่างสรรเสริญเทพีตุลากรชะตาผู้ดูแลเดือนสิบสองอีกครั้งอย่างพร้อมเพรียงและต่อแถวเพื่อส่งคืนอุปกรณ์ทานอาหารให้กับหญิงสาวแซ่หลี่และเหรินเจี๋ย
เมื่อมาถึงซางเจี้ยนเย่า หญิงสาวแซ่หลี่ถามด้วยรอยยิ้ม
“มาร่วมชุมนุมครั้งแรก คิดว่าเป็นไงบ้าง”
ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างจริงจัง
“อร่อยมากครับ”
หญิงสาวแซ่หลี่ถึงกับใบหน้าแข็งทื่อ ถามต่อว่า
“มีคำแนะนำอะไรไหม
“ไม่ต้องกลัว เมื่อมาเข้าร่วมนิกายแล้ว พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่มีเรื่องไหนที่คุยกับคนในครอบครัวไม่ได้”
ซางเจี้ยนเย่าครุ่นคิดชั่วครู่ก่อนตอบ
“เพิ่มศีลให้เยอะขึ้นอีกหน่อย”
“มีอะไรอีกไหม” หญิงสาวแซ่หลี่เริ่มยิ้มอย่างฝืนๆ
ดวงตาของซางเจี้ยนเย่าขยับเล็กน้อย
“ต้องแปรงฟันก่อนมา”
หญิงสาวแซ่หลี่ถึงกับสำลัก
“ตอนนี้ทุกคนกลับกันได้แล้ว ส่วนซางเจี้ยนเย่าอยู่ก่อน ‘ผู้ชี้นำ’ อยากคุยด้วยหน่อย”
เสิ่นตู้กับคนอื่นๆ ทยอยเดินออกไปทีละคน ส่วนหญิงสาวแซ่หลี่กับสามียกอุปกรณ์ทานอาหารเข้าไปเก็บในห้อง
เหรินเจี๋ยเดินไปหาซางเจี้ยนเย่า ยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วพูดกับเขา
“เธอเพิ่งมาเข้าร่วมนิกาย ต้องรีบขวนขวายหาความรู้สำหรับสวดภาวนา
“ไม่ต้องกังวลหรอก นี่ง่ายมาก เทพีตุลากรชะตาของเราทรงเป็นเทพแท้จริงผู้ควบคุมกาลเวลา พระองค์ไม่ใส่ใจเรื่องหยุมหยิม ไม่มีพิธีรีตรองซับซ้อน
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเพื่อแสดงว่าเขากำลังฟัง
เหรินเจี๋ยพูดช้าลง
“เราไม่ได้กำหนดเวลาสวดภาวนาตายตัว แต่มักเลือกช่วงเวลาตื่นนอนตอนเช้า เราขอบคุณเทพีตุลากรชะตาที่ให้เรายังมีชีวิตอยู่
“เราให้ความสำคัญต่อชีวิตกำเนิดใหม่และการจากไปของผู้ตาย ดังนั้นพิธีกรรมอย่างเป็นทางการหรือพิธีกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับศาสนพิธี ซึ่งปกติจะเป็นการเทศน์ มักจัดเมื่อมีทารกแรกเกิดอายุครบเดือนหรือฝังศพผู้วายชนม์ เวลาจึงไม่ได้กำหนดตายตัว
“จะมีพิธีใหญ่ในวันแรกของเดือนสิบสองเพื่อต้อนรับการมาถึงของเทพีตุลากรชะตาของพวกเรา และในวันสุดท้ายของเดือนสิบสองก็เช่นกัน จะมีพิธีใหญ่เพื่อสวดภาวนาที่พระองค์เปิดประตูแห่งโลกใหม่
“เธอรู้วิธีการสดุดีแล้ว ก็คือการทำท่าเหมือนอุ้มทารกเอาไว้แล้วเขย่าเบาๆ โดยประโยคที่เกี่ยวข้องจะแบ่งออกเป็นสามหมวด เมื่อเป็นเรื่องเกี่ยวกับความตายและการจากไป จะพูดว่า ‘ปัจฉิมกาลแห่งตุลากรชะตา’ เมื่อพูดถึงความสูงส่งของชีวิตหรือสดุดีพระคุณของพระองค์จะใช้ ‘สรรเสริญพระเมตตาแห่งท่าน’ เมื่อเกี่ยวกับการเกิดใหม่ให้พูดว่า ‘เกิดใหม่ดั่งตะวัน’ หรือ ‘ชีพนั้นสำคัญสุด’
“โดยพื้นฐานแล้วก็มีแค่นี้ ส่วนเรื่องศีลมหาสนิทนั้นแต่ละครั้งจะมีความแตกต่างกันไป อาจเป็นงาดำกวน ไม่ก็นม น้ำผลไม้ นมถั่วเหลือง ซุปเนื้อ ซุปผัก หรือโยเกิร์ต ฮ่า ฮ่า รู้ไหมว่าพวกนี้มีอะไรเหมือนกัน”
ซางเจี้ยนเย่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
“ความอร่อย”
“…” เหรินเจี๋ยพยายามฝืนรักษารอยยิ้มเอาไว้ “ทั้งหมดเป็นอาหารเหลวหรือใกล้เคียง อาหารเหลวเป็นอาหารหลักของทารกแรกเกิดและผู้ที่ใกล้เสียชีวิต”
ก่อนที่ซางเจี้ยนเย่าจะพูดอะไร เหรินเจี๋ยก็ชี้ไปที่ประตู
“เอาล่ะ เธอกลับได้แล้ว”
ซางเจี้ยนเย่าเหลียวมองแต่ไม่ได้ขยับก้าวเท้าออกไป เขาพลันถามขึ้น
“น้าเหริน ผู้ครองกาลทั้งหมดมีกี่พระองค์เหรอครับ”
“ตามความเข้าใจของคนทั่วไปเมื่อคิดถึงคำจำกัดความของนาม ‘ผู้ครองกาล’ มักจะคิดว่ามี 12 พระองค์ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่” เหรินเจี๋ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “มีผู้ครองกาลทั้งหมด 13 พระองค์ อีกหนึ่งพระองค์ก็คือตัวแทนแห่งปีอธิกมาส[footnoteRef:1] ฮ่า ฮ่า แต่ถ้าปีไหนไม่มีอธิกมาส พระองค์ก็คือตัวแทนของตลอดทั้งปี” [1:  อธิกมาส (闰月) คือเดือนที่เพิ่มขึ้นในปีจันทรคติ ปกติในรอบ 1 ปี จะมี 12 เดือน แต่เนื่องจากจำนวนวันของแต่ละเดือน วันทางจันทรคติจะมีน้อยกว่าวันทางสุริยคติ ในทางจันทรคติ หนึ่งเดือนมี 29-30 วัน หนึ่งปีมี 354 วัน ส่วนทางสุริยคติหนึ่งเดือนมี 30-31 วัน หนึ่งปีมี 365 วัน (เดือนทางสุริยคติ คือเดือนที่นับตามพระอาทิตย์ ซึ่งก็คือเดือนมกราคมถึงธันวาคมที่ใช้ในปัจจุบัน)]
“พระนามของพระองค์คืออะไรเหรอ” ซางเจี้ยนเย่าถาม
เหรินเจี๋ยสั่นศีรษะ “น้าก็ไม่รู้หรอก พวกเราศรัทธาในเทพีตุลากรชะตา ไม่จำเป็นต้องรู้จักผู้ครองกาลองค์อื่นๆ”
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ถามอะไรเพิ่มอีก เขากลับหลังหันแล้วออกจากห้อง 35 เขต A
ด้วยแสงสว่างของไฟฉาย เขาได้เดินลัดเลาะผ่านถนนจนกลับมายังห้อง 196 ในเขต B ทุกครั้งที่มาถึงสี่แยกเขาจะทำตามเสิ่นตู้ด้วยการปิดไฟฉายและเดินชิดกำแพง
เมื่อกลับถึงบ้าน ซางเจี้ยนเย่าเดินไปยังอ่างล้างมือแล้วหยิบยาสีฟันที่ถูกรีดหลอดจนแบนเป็นแผ่นบางๆ หลังจากที่พยายามอย่างยิ่งยวด ในที่สุดเขาสามารถรีดเอายาสีฟันออกมาได้เล็กน้อย ป้ายบนแปรงสีฟันที่เหลือขนแปรงเป็นหย่อมๆ
เมื่อแปรงฟันและล้างหน้าแล้ว ซางเจี้ยนเย่าเห็นว่าไฟถนนบนเพดานยังคงมืดอยู่ จึงนั่งลงที่โต๊ะไม้ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลง
เขายกมือขึ้นมากดขมับทั้งสองข้างก่อนลดมือลงอีกครั้ง
* * * * *
ร่างซางเจี้ยนเย่าปรากฏขึ้นในห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วย ‘หมู่ดาว’
เขามองไปยังกำแพงโลหะเย็นเยียบสีดำสนิทที่อยู่ใกล้ตัวเป็นสิ่งแรก ก่อนจะแหงนหน้ามองท้องฟ้า
จุดสว่างนับไม่ถ้วนเหมือนกับดวงดาวที่เขียนไว้ในตำราเรียน พวกมันจับกลุ่มรวมกันเป็นดาราจักรกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า และดาราจักรกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าก็รวมตัวกันเป็นสายธาราแห่งดาราจักร
มีขอบเขตระหว่างแต่ละ “ดาราจักร” แต่ไม่ได้แบ่งอย่างชัดเจนนัก
ซางเจี้ยนเย่าเคยนับจำนวน “ดาราจักร” เหล่านี้ไปแล้ว คราวนี้เขาเริ่มนับใหม่อีกครั้งอย่างเงียบๆ
“หนึ่ง สอง สาม… สิบเอ็ด สิบสอง สิบสาม
“สิบสาม…”
เขาเงียบเสียงลง ร่างกายก็ค่อยๆ เลือนหายเข้าไปในห้องโถงที่ราวกับเต็มไปด้วยดวงดาว
* * * * *
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ซางเจี้ยนเย่าก็เห็นพื้นที่นอกหน้าต่างสว่างโดยฉับพลันทันที
หลอดไฟฟลูออเรสเซนต์บนถนนทั้งหมดสว่างขึ้นในเวลาเดียวกัน
อาคารใต้ดินแห่งนี้ได้ต้อนรับการมาถึงของวันใหม่
ซางเจี้ยนเย่าที่ยังคงสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายตัวหนาสีเขียวแก่ หยิบกล่องอาหารพลาสติกเดินออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังเขต C
เป้าหมายคือ ‘ตลาดโภคภัณฑ์’
ระหว่างทาง ซางเจี้ยนเย่าเจอกับหลงเยว่หงที่พักอยู่แถวนี้ เห็นชัดได้ว่าอีกฝ่ายนั้นตื่นแต่เช้าและไม่จำเป็นต้องไปต่อแถวรอคิวใช้ห้องน้ำสาธารณะ
“ผลการจัดสรรตำแหน่งงานจะแจ้งวันนี้…” หลงเยว่หงตั้งใจดักรอพบซางเจี้ยนเย่ากลางทางเพื่อหาเพื่อนแบ่งปันความเครียด
“ใช่” ซางเจี้ยนเย่ามองไปข้างหน้าเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังปลอบทารกที่ร้องไห้เบาๆ อยู่ที่หน้าประตูห้อง
สีหน้าเขาเปลี่ยนในทันทีทันใดราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่แต่ก็เจือด้วยร่องรอยแห่งความสับสน
หลงเยว่หงมองเขาแล้วถามในระหว่างที่เดินไปข้างหน้าด้วยกัน
“เป็นอะไรเหรอ
“เมื่อคืนฝันร้ายหรือไง”
ซางเจี้ยนเย่านิ่งไปสองวินาทีก่อนจะตอบ
“สงสัยเรื่องชีวิตมนุษย์”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 9 งาน
หลงเยว่หงไม่อาจเข้าใจคำตอบของซางเจี้ยนเย่า ดังนั้นเขาเลยไม่ใส่ใจ
ทั้งคู่คุยเล่นเรื่อยเปื่อยขณะที่มุ่งหน้าไปยัง ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ และเมื่อ ‘โรงอาหารพนักงาน’ ได้เวลาเปิด พวกเขาต่างก็ใช้แต้มส่วนร่วม 8 แต้มซื้อไข่ต้ม หมั่นโถวธัญพืช และผักดองหนึ่งจาน
หลังอาหารเช้า ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงพกกล่องอาหารเข้าไปใน ‘ศูนย์กิจกรรม’ นั่งอยู่มุมห้องเพื่อรอผลการจัดสรรตำแหน่งงาน
ตอนนี้ ‘ศูนย์กิจกรรม’ โล่งสนิท มีเพียงแค่พนักงานที่ทำงานอยู่ที่นี่เท่านั้น พวกเขากำลังวุ่นอยู่กับการเช็ดถูทำความสะอาดภายใต้สายตาที่จับจ้องของผู้เฒ่าเฉินเสียนอวี่
บรรดาผู้สูงอายุที่มาออกกำลังกายและพูดคุยสนทนากันเมื่อตอนเช้าไม่มีเหลืออยู่แล้ว พวกเขาต่างพาลูกจูงหลานไปส่งที่โรงเรียน หรือไม่ก็มุ่งหน้าไปทำงาน
บริษัทมีข้อกำหนดไว้ว่าคนที่อายุ 60 ปีขึ้นไป สามารถขอย้ายไปทำงานที่ไม่หนักมากหรือมีงานที่ต้องทำน้อยลงได้ รอจนอายุ 75 ปีขึ้นไปถึงจะได้ยกเว้นไม่ต้องทำงาน และยังคงได้รับแต้มอุดหนุนรายเดือนตามระดับของขั้นพนักงานอีกด้วย
แต่ว่ามีพนักงานเกษียณเพียงไม่กี่คนที่ว่างมา ‘ศูนย์กิจกรรม’ เมื่ออายุถึง 75 ปี เนื่องจากยุคก่อนหน้านี้การปรับปรุงพันธุกรรมยังไม่แพร่หลาย จึงมีคนไม่มากที่สามารถดำรงชีวิตภายใต้สภาพแวดล้อมที่ขาดแคลนทรัพยากรและอาหารจนมีอายุได้ถึง 75 ปี
หลงเยว่หงสูดหายใจยาว พยายามหาเรื่องชวนคุย
“เมื่อวานฉันเจอลูกสาวของเพื่อนร่วมงานของแม่ล่ะ
“เธอเพิ่งจะสิบแปด ทำงานที่สถานีวิทยุของ ‘แผนกนันทนาการ’ สูง 170 เซนติเมตรและดูดีมาก
“นายคิดว่าเป็นไปได้ไหมที่เธอจะชอบฉัน เฮ้อ หลังจากปรับปรุงพันธุกรรมฉันก็ยังสูงแค่ 175 หน้าตาก็ธรรมดา เกรดเฉลี่ยก็งั้น ไม่มีแผนกไหนสนใจจองตัว…”
ซางเจี้ยนเย่าเลิกคิ้วขวาเล็กน้อย
“เธอชื่ออะไร”
“เฝิงอวิ๋นอิง เหอ เหอ เธอไม่รู้จักโฮ่วอี๋หรอก ไม่ได้อยู่ก๊วนเดียวกัน” หลงเยว่หงคิดว่าซางเจี้ยนเย่าจะถามถึงโฮ่วอี๋ พนักงานบริษัทจำนวนไม่น้อยเลยที่หมายปองผู้รายงานข่าวสาวคนนี้
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้มีท่าทีผิดหวังอะไร เขาถามต่อไป
“เธอพักอยู่ห้องเลขที่เท่าไหร่ เขตไหน ชั้นอะไร”
“นายถามทำไม” หลงเยว่หงทั้งตกใจทั้งสงสัย
ซางเจี้ยนเย่าจ้องมองเขา
“ไปถามเธอว่ามีหวังไหมที่เธอจะชอบนาย”
“…” ต่อให้หลงเยว่หงจะอ่อนด้อยประสบการณ์ในเรื่องนี้แค่ไหนก็ยังรู้ว่าขืนปล่อยให้ไปถาม มีหวังพังแน่นอน “เหอ เหอ เลิกล้อเล่นได้แล้ว”
เขาไม่กล้าสานต่อหัวข้อสนทนานี้อีก
“นายอยากทำงานแผนกไหน”
“แผนกความมั่นคง” ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างไม่ลังเล
หลงเยว่หงเกือบควบคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ได้
“นายบ้ารึเปล่า
“นี่มันอันตรายสุดๆ เลยนะ อย่าคิดว่ามีสวัสดิการอาหารแล้วจะดีสิ! ล้อเล่นอีกแล้ว”
‘แผนกความมั่นคง’ เป็นแผนกที่ ‘ไม่ปลอดภัยที่สุด’ ในบรรดาแผนกต่างๆ ของบริษัท อัตราการเสียชีวิตนั้นสูงกว่าแผนกอื่นๆ รวมกันหลายเท่าตัว
นี่เป็นเพราะพวกเขามีหน้าที่รับผิดชอบปฏิบัติการภายนอกสารพัดอย่าง หน้าที่ที่ต้องทำนั้นมีทั้งการขนส่งเสบียงจำนวนมากผ่านแดนร้าง ต่อสู้กับคนอื่นหรือสัตว์ประหลาดที่บุกรุกเข้ามา ปกป้องป้อมด้านนอกอาคารใต้ดินแห่งนี้ สืบเสาะไปยังส่วนลึกของแดนร้างเพื่อค้นหาซากเมืองของโลกเก่า และคุ้มครองกลุ่มนักวิทยาศาสตร์เพื่อให้ทำงานลุล่วงเสร็จสิ้น และงานพวกเขาก็ไม่ได้จำกัดแค่เพียงเท่านี้
นี่จึงส่งผลให้พนักงาน ‘แผนกความมั่นคง’ ต้องเผชิญกับมลพิษ โรคร้าย สัตว์ประหลาด โรคไร้ใจ และห่ากระสุน จึงย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีผู้ได้รับบาดเจ็บ ติดเชื้อ ภาวะผิดปกติ หรือแม้กระทั่งเสียชีวิต
ขณะที่หลงเยว่หงยังตกใจกับคำตอบของซางเจี้ยนเย่า เมิ่งเซี่ยกับคนอื่นๆ ก็ทยอยเข้ามาใน ‘ศูนย์กิจกรรม’ และแยกย้ายไปนั่งตามบริเวณที่ตนเองคุ้นเคย
หยางเจิ้นหย่วนมีสัมพันธ์อันดีกับซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง พวกเขาอาศัยอยู่ชั้นเดียวกัน เข้าเรียนมหาวิทยาลัยในเวลาเดียวกัน เรียนคณะเดียวกัน ดังนั้นหลังจากเหลียวซ้ายแลขวาแล้วเขาก็เดินเข้าไปหาคนทั้งคู่
“ไหงดูซีดเซียวนักล่ะ ไม่ได้กินมื้อเช้าหรือไง” หลงเยว่หงมองหยางเจิ้นหย่วนที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างเป็นห่วง
หยางเจิ้นหย่วนหน้าแดง
“กินแล้ว
“แค่เหนื่อยไปหน่อย”
“ไปทำไรมา” หลงเยว่หงสงสัย
หยางเจิ้นหย่วนไม่รู้จะตอบยังไง เขาหันไปมองซางเจี้ยนเย่าแล้วถอนใจ
“ไม่เคยรู้เลยว่าแต่งงานแล้วจะเหนื่อยแบบนี้
“แต่ก็ดีนะ พวกนายต้องรีบหาคู่ได้แล้ว” พูดไปยิ้มไปอย่างไม่รู้ตัว
หลงเยว่หงเริ่มเข้าใจความนัย เลยไม่ได้ถามอะไรต่ออีก เขาย้อนกลับไปคุยเรื่องก่อนหน้านี้
“หยางเจิ้นหย่วน ซางเจี้ยนเย่าเพิ่งจะล้อเล่นว่าอยากทำงานที่ ‘แผนกความมั่นคง’ น่ะ”
หยางเจิ้นหย่วนครุ่นคิดจริงจัง
“ถ้าเลือกทำเฉพาะงานภายในได้ ฉันก็อยากไปทำงานที่นั่นเหมือนกัน สวัสดิการดีมากจริงๆ”
เงินเดือนของพนักงาน ‘แผนกความมั่นคง’ นั้นไม่ได้ต่างไปจากพนักงานของแผนกอื่นๆ ซึ่งเป็นไปตามกฎของบริษัท แต่ว่าเนื่องจากต้องฝึกหนัก พวกเขาจึงได้กินเนื้อสัตว์ทุกวัน ในวันที่ฝึกกับวันที่ไปปฏิบัติหน้าที่จะไปกินที่โรงอาหารโดยเฉพาะของ ‘แผนกความมั่นคง’ ราคาอาหารก็จัดว่าถูกมากและหลากหลายด้วย แถมยังมีสวัสดิการอาหารให้อีก
นี่เป็นสิ่งดึงดูดใจสำหรับพนักงานจำนวนมาก
“นายก็พูดซี้ซั้วไปเรื่อย ถ้ามีใครเลือกทำเฉพาะงานภายในได้ ก็คงแห่กันไปทำที่นั่นกันหมดแล้วล่ะ ไม่นับพวกงานการจัดการกับพวกนักวิจัยนะ” หลงเยว่หงแขวะใส่ “โชคร้ายที่งานภายในและภายนอกของ ‘แผนกความมั่นคง’ นั้นต้องสลับเปลี่ยนหมุนเวียนไปเรื่อยๆ นอกเสียจากว่าจะได้ไปเป็นการ์ดให้หัวหน้าใหญ่ หรือหน่วยปฏิบัติการภายใต้งานการจัดการ หรือไม่ก็ในส่วนความมั่นคงของโครงการสำคัญ”
ซางเจี้ยนเย่าที่นิ่งเงียบมาตลอดพลันโพล่งขึ้นมา
“ฉันอยากทำงานภาคสนาม”
“…” หลงเยว่หงโบกมือหน้าซางเจี้ยนเย่า “สมองนายมีปัญหาหรือไงเนี่ย ไม่รู้หรือไงว่าข้างนอกนั่นมันอันตรายขนาดไหน”
‘แผนกความมั่นคง’ มีพนักงานจำนวนมาก แต่ละคนต่างก็มีคนรู้จักอยู่นอกแผนก ดังนั้นพวกเขาจึงพอรู้สถานการณ์ของแดนธุลีอยู่บ้างว่าโลกภายนอกนั้นโกลาหลไร้ระเบียบกว่าในบริษัทมากนัก
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ภายในบริษัทนั้นมีความสงบสุขเป็นระเบียบเรียบร้อย และสามารถรับประกันการจัดหาสิ่งอุปโภคบริโภคพื้นฐานได้ ทำให้ที่นี่เรียกได้ว่าเป็นสรวงสวรรค์เลยทีเดียว
และเนื่องมาจากเหตุนี้ แม้ว่า ‘แผนกความมั่นคง’ จะมีการอัดฉีดให้เจ้าหน้าที่ภาคสนาม และสามารถเลือกเอาข้าวของจากแดนธุลีกลับไปใช้เองที่บ้านได้โดยที่ทางบริษัทไม่เข้าไปเกี่ยวข้องหรือยึดไปทำลาย แต่ก็มีคนไม่มากที่ต้องการไปทำงานนี้
เพื่อเป็นการจูงใจให้คนไปทำงานใน ‘แผนกความมั่นคง’ ทางคณะกรรมการบริหารจึงไม่ตระหนี่ที่จะเลื่อนขั้นให้พนักงานในแผนก พนักงานในงานทั่วไปอาจจะอยู่ที่ระดับ D3 ไปตลอดชีวิต ไม่สามารถเลื่อนขั้นเป็นพนักงานอาวุโสได้ แต่พนักงานจาก ‘แผนกความมั่นคง’ อาจใช้เวลาเพียงหกเดือนถึงหนึ่งปีในการไต่เต้าขึ้นเป็นระดับ D4 และในขณะเดียวกัน คนที่เกษียณจาก ‘แผนกความมั่นคง’ แล้วย้ายกลับไปทำในแผนกงานทั่วไปก็จะได้เลื่อนหนึ่งขั้นอีกด้วย
หยางเจิ้นหย่วนไม่อาจเข้าใจความคิดของซางเจี้ยนเย่า แต่ก็ไม่ได้แย้ง เพียงแค่ชี้ให้เห็นข้อเท็จจริงเท่านั้น
“โดยปกติแล้วพนักงาน ‘แผนกความมั่นคง’ จะเลือกจากคนที่แต่งงานและมีลูกแล้ว แทบไม่มีใครที่เพิ่งจับคู่หรือเป็นโสด”
“ก็ใช่” หลงเยว่หงพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
เขามองซางเจี้ยนเย่าแล้วพูดต่อ
“ทำไมถึงอยากไปทำภาคสนามล่ะ”
“เพื่อช่วยมนุษยชาติ” ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง
“แค่ก แค่ก แค่ก” หลงเยว่หงกับหยางเจิ้นหย่วนสำลักน้ำลายพร้อมกัน
ในตอนนั้นเอง มีบุคคลในเครื่องแบบสีดำสองคนเดินเข้ามาจากด้านนอกแล้วยื่นซองเอกสารปิดผนึกให้กับผู้เฒ่าเฉิน เฉินเสียนอวี่ ผู้รับผิดชอบ ‘ศูนย์กิจกรรม’
หลงเยว่หง หยางเจิ้นหย่วน เมิ่งเซี่ย และคนอื่นๆ ต่างยืนขึ้นพร้อมกันพร้อมกับกลั้นหายใจ
ในซองเอกสารนั้นเป็นผลการจัดสรรตำแหน่งงาน
เมื่อเทียบกับการจัดสรรจับคู่ที่ต้องแจ้งต่อสาธารณชนแล้ว ผลการจัดสรรตำแหน่งงานนั้นเกี่ยวข้องกับมาตรการรักษาความลับ จึงแจ้งเฉพาะผู้ที่เกี่ยวข้องในรูปแบบจดหมาย ไม่มีใครที่รู้ผลในกระบวนการทั้งหมด
เมื่อยืนยันแล้วว่าซองเอกสารไม่มีการฉีกขาด คนทั้งสองซึ่งมาจาก ‘คณะกรรมการบริหาร’ ก็เซ็นชื่อแล้วส่งมอบผลการจัดสรร จากนั้นถอยไปยืนด้านข้างเฉินเสียนอวี่เพื่อดูแลขั้นตอนการแจกจ่ายเอกสาร
“เร็วชะมัด ดูเหมือนพวกเราจะได้เป็นกลุ่มแรก… อยากรู้จังว่าฉันจะได้งานอะไร…” หลงเยว่หงพูดอย่างประหม่ากังวลเพราะอดไม่ได้
ซางเจี้ยนเย่าเหลือบมองเขาแล้วพูดขึ้น
“งั้นสมมติว่านายต้องเข้า ‘แผนกความมั่นคง’ ตั้งแต่แรกเลยสิ พอแบบนี้ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง ก็ไม่มีทางแย่ไปกว่านี้แล้วล่ะ”
“นั่นสิ!” หลงเยว่หงไม่มีตัวเลือกอื่นจึงได้แต่ทำตามคำแนะนำของซางเจี้ยนเย่า
หลังจากเฉินเสียนอวี่แสดงซองเอกสารให้ทุกคนเห็นแล้ว เขาก็ฉีกผนึกแล้วหยิบซองจดหมายออกมา
จากนั้นอ่านชื่อที่จ่าหน้าซอง
“จงเสียวหมิ่น”
หญิงสาวคนหนึ่งลุกออกไปรับซองจดหมายแล้วรีบเดินไปด้านข้างเพื่อเปิดดู
หยางเจิ้นหย่วน
…
เมิ่งเซี่ย
…
หลงเยว่หง
…
ซางเจี้ยนเย่า
…
รายชื่อถูกอ่านออกมาทีละชื่อ เจ้าของชื่อแต่ละคนต่างลุกออกไปรับซองจดหมายที่กำหนดชะตาชีวิตของตน
พวกเขาไม่ได้หลบๆ ซ่อนๆ ผลการจัดสรรงานของตนจากคนอื่น แต่เปิดซองใน ‘ศูนย์กิจกรรม’ แล้วล้วงเอาจดหมายออกมาดูเลย
หลงเยว่หงที่ยืนไม่ห่างจากเฉินเสียนอวี่มากนัก เขามือสั่นเทิ้มขณะที่เปิดซองจดหมายออก
“หลงเยว่หง หมายเลขบัตรอิเล็กทรอนิกส์ 02511013768
“กรุณาไปรายงานตัวที่ห้อง 14 ชั้น 647 ก่อน 12.00 น.”
ชั้น 647… หัวสมองหลงเยว่หงมีเสียงอื้ออึง จดหมายร่วงหลุดจากมือหล่นลงบนพื้น
เขารีบหยิบขึ้นมาอ่านทวนอีกครั้ง และอีกหลายครั้ง หวังว่าจะอ่านผิด
แต่น่าเสียดายที่ไม่ใช่
“จบแล้ว จบกัน…” เขาพึมพำกับตัวเอง หน้าซีดเป็นไก่ต้ม
อาคารใต้ดินแห่งนี้มีทั้งหมด 650 ชั้น ห้าชั้นที่ใกล้พื้นผิวโลกที่สุดก็คือ ‘แผนกความมั่นคง’
ดังนั้นการไปรายงานตัวที่ชั้น 647 จึงหมายถึงการไปเข้า ‘แผนกความมั่นคง’ นั่นเอง
ผัวะ! ซางเจี้ยนเย่าตบไหล่หลงเยว่หง
หลวเยว่หงค่อยๆ หันหน้ามา ดวงตาเศร้าสร้อย
“จบแล้ว…”
ซางเจี้ยนเย่าพูดด้วยรอยยิ้มสดใส
“ฉันได้บรรจุเข้า ‘แผนกความมั่นคง’ ล่ะ”
“หือ” หลงเยว่หงตื่นจากฝันร้าย แล้วรีบคว้าจดหมายของซางเจี้ยนเย่าทันที
เขากวาดตามองอย่างรวดเร็วและเห็นเนื้อความอย่างชัดเจน
“ซางเจี้ยนเย่า หมายเลขบัตรอิเล็กทรอนิกส์ 02509083626
“กรุณาไปรายงานตัวที่ห้อง 14 ชั้น 647 ก่อน 12.00 น.”
“เราอยู่ชั้นเดียวกันงั้นเหรอ” หลงเยว่หงสงบใจได้นิดหน่อย
“เหมือนจะเป็นงั้นนะ” ซางเจี้ยนเย่าตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ทำไมพวกเราซวยกันนักนะ” หลังจากรู้ว่ามีเพื่อนร่วมชะตากรรม หลงเยว่หงไม่ได้เหม่อลอยและหดหู่อีกต่อไป
ซางเจี้ยนเย่าเอียงหัวเล็กน้อยก่อนตอบ
“ฉันสมัครเข้าไป”
“…” หลงเยว่หงพูดไม่ออก
เมื่อมาถึงตอนนี้ เมิ่งเซี่ย หยางเจิ้นหย่วน จงเสียวหมิ่น และคนอื่นๆ ต่างก็รู้ผลการจัดสรรงานของตัวเองแล้ว บ้างตื่นเต้น บ้างสุขสันต์ บ้างซึมเซา บ้างเศร้าใจ แต่ก็ไม่มีใครมีปฏิกิริยารุนแรงเหมือนหลงเยว่หง
“ซางเจี้ยนเย่า นายได้งานที่ไหน ของฉันเป็นสถาบันค้นคว้าวิจัยที่ชั้น 36” หยางเจิ้นหย่วนถือจดหมายเดินเข้ามาหา
ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยรอยยิ้มกว้างบนใบหน้า
“แผนกความมั่นคง”
ทันใดนั้นเอง ในห้องโถงของ ‘ศูนย์กิจกรรม’ พลันเงียบกริบ คนที่กำลังเศร้าใจและหดหู่ต่างก็ประหลาดใจในคราแรก ก่อนจะรู้สึกได้ว่าผลการจัดสรรงานของพวกเขา ที่จริงก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่
พอเห็นแบบนี้แล้ว หลงเยว่หงก็ไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาลากซางเจี้ยนเย่าไปด้านข้างแล้วพูดเบาๆ
“ไปรายงานตัวกันก่อนเถอะ เฮ้อ ตอนนี้ทำได้แค่นี้แหละ”
ผลการจัดสรรงานนี้ไม่อาจฝ่าฝืน เว้นเสียแต่ว่าอยากถูกเนรเทศจากบริษัททั้งครอบครัว
แม้ว่าจะมีเส้นสายที่จะช่วยผ่อนผันได้ แต่ก็ยังต้องไปรายงานตัวก่อนจากนั้นจึงค่อยทำเรื่องย้าย
แต่คนที่มีเส้นสายเหล่านั้นย่อมถูก ‘จองตัว’ ไปตั้งนานแล้ว
ซางเจี้ยนเย่าโบกมือให้หยางเจิ้นหย่วน หยิบกล่องอาหารแล้วเดินไปอีกฟากของเขต C กับหลงเยว่หง
มีลิฟต์ที่พาไปยังห้าชั้นบนสุด
หลงเยว่หงที่เดินตามซางเจี้ยนเย่าไปเงียบอยู่ชั่วครู่ พลันเม้มปากแล้วพูดเบาๆ
“อย่างน้อยก็ได้เห็นท้องฟ้าของจริง…”


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 10 บุตรสวรรค์
หลงเยว่หงคิดว่าซางเจี้ยนเย่าจะพูดปลอบใจเขาซักสองสามคำ แต่กลายเป็นว่าอีกฝ่ายเดินดุ่มๆ ไม่พูดอะไรสักคำ ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่ตนพูดไปเลย
หลงเยว่หงอ้าปากจะพูดซ้ำ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ทำเพียงถอนหายใจเงียบๆ
หลังจากเดินอย่างเงียบงันไปชั่วระยะหนึ่ง พวกเขาก็มาถึงเขตพื้นที่ลิฟต์ที่ 4 ที่หัวมุมเขต C
ในระหว่างที่รอลิฟต์มาถึง หลงเยว่หงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้ามาก เป็นทุกวินาทีอันสุดแสนทรมาน หายใจอึดอัด
ในที่สุดประตูลิฟต์ด้านซ้ายมือก็เปิดออก
เมื่อเข้าไปแล้วซางเจี้ยนเย่าก็รูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์แล้วกดที่ปุ่ม ‘647’
ประตูเลื่อนปิด ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวขึ้นด้านบน
ขณะที่มองดูการเปลี่ยนแปลงของหมายเลขชั้น ซางเจี้ยนเย่าก็พูดด้วยเสียงทุ้ม
“แต่ละคนล้วนมีภาระหน้าที่ของตน”
หลงเยว่หงมึนไปสองวินาทีแล้วยิ้มอย่างขมขื่น
“ฉันแค่อยากอยู่ในบริษัท หาภรรยาดีๆ สักคน มีลูกที่น่ารักสักสองคน เป็นชายคนหญิงคน ดิ้นรนขวนขวายให้เขาได้กินเนื้ออาทิตย์ละสามครั้ง…”
เสียงเขาอ่อนลงทุกขณะราวกับตระหนักว่าตนคงไม่อาจไปถึงเป้าหมายนี้ได้อีกแล้ว
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พูดอะไร หลงเยว่หงเองก็เลยไม่รู้จะพูดอะไรเช่นกัน ทั้งคู่ล้วนยืนนิ่งปิดปากเงียบ ทำให้เวลาในลิฟต์เหมือนจะหยุดนิ่งอยู่กับที่
หลังจากผ่านไปไม่รู้ว่านานแค่ไหน ลิฟต์ก็หยุดลงที่ชั้น 647
ในตอนที่หลงเยว่หลงเดินออกมา เขาก้มหน้าแล้วถามขึ้น
“ซางเจี้ยนเย่า เมื่อกี้นายคิดอะไรอยู่เหรอถึงได้เงียบไป ฉันกำลังคิดว่ายังดีที่ฉันยังมีน้องชายน้องสาวอยู่ เผื่อว่าอีกหน่อยฉันจะไม่อยู่แล้ว”
“ใจลอยอยู่น่ะ” ซางเจี้ยนเย่าจ้องมองไปข้างหน้า
“…นายนี่คิดบวกจริงๆ สถานการณ์แบบนี้ยังใจเย็นอยู่อีก” หลงเยว่หงอดทอดถอนใจไม่ได้
“ฉันยื่นใบสมัครเข้ามาทำงานที่นี่เอง” ซางเจี้ยนเย่ามองไปด้านขวาเพื่อตรวจดูหมายเลขห้อง
“…” หลงเยว่หงหมดคำพูด เลยกวาดตามองหาห้องหมายเลข 14 ด้วย
ชั้นที่ 647 ไม่เหมือนกับชั้น 495 มันไม่ได้แบ่งเป็นถนนหลายเส้น แต่ละห้องก็ไม่ได้กั้นด้วยถนนที่กว้างสองสามเมตร
ที่นี่มี ‘สนามฝึกซ้อม’ แต่ละสนามเป็นศูนย์กลาง แล้วมีห้องขนาดใหญ่หลายห้องรายล้อมสนามฝึกเอาไว้
เพียงไม่นานซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงก็มาถึงด้านนอกของห้องหมายเลข 14
ไม่มีป้ายชื่อติดบนประตู ดังนั้นทั้งคู่จึงเดาไม่ถูกว่าห้องไหนเป็นของหน่วยไหน ทีมไหน หรือกองกำลังไหนในแผนกความมั่นคง
หลงเยว่หงอ้าปากสูดหายใจลึกเพื่อปรับความคิดและเตรียมเผชิญกับชะตากรรมของตน
ในเวลานี้ ซางเจี้ยนเย่าไม่มีความลังเล เขางอนิ้วแล้วเคาะประตูทันที
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงที่ดังขึ้นกระทันหันนี้ขัดจังหวะการสูดหายใจของหลงเยว่หง
เขากำลังจะบ่นซางเจี้ยนเย่า ก็พลันมีเสียงแหบเล็กน้อยของหญิงสาวดังออกมาจากข้างใน
“เชิญเข้ามาได้”
ซางเจี้ยนเย่าบิดด้ามจับแล้วผลักประตูเปิดออก
ห้องหลังนี้ใหญ่กว่าบ้านเขาอย่างน้อยก็สามเท่า ด้านในสุดของห้องมีโต๊ะทำงานที่ทาสีน้ำตาลอมแดง และตู้หนังสือขนาดใหญ่มากสองตู้
ผนังทางซ้ายมือด้านนอก มีโต๊ะอยู่สามตัว เป็นสีดำ และค่อนข้างเก่า
กลางห้องและผนังด้านขวาทำหน้าที่เป็น ‘ห้องนั่งเล่น’ มีชุดโซฟาผ้าที่มีร่องรอยสมบุกสมบัน โต๊ะวางถ้วยน้ำชา เก้าอี้มีพนักพิงสี่ตัว ม้านั่งสองตัว และตั่งเตี้ยอีกสี่ตัว
แล้วตอนนี้ หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งบนโซฟาเดี่ยวก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองมาทางประตู
เธออายุยี่สิบปี สูงเกือบ 180 เซนติเมตร สัดส่วนร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าล้วนสมส่วน สีผิวขาวราวข้าวสาลี ผมดำสลวยมัดเป็นหางม้าไว้ที่ท้ายทอย
ดูแล้วต่างไปจากหญิงสาวทั่วไปใน ‘เขตที่พักอาศัย’ เธอสวมเครื่องแบบของ ‘แผนกความมั่นคง’ ซึ่งเป็นสีเทามีลายพราง ทำให้ดูองอาจ
รูปร่างหน้าตาเธอนั้นเข้ากันได้ดีกับการแต่งกายลักษณะนี้ คิ้วหนาตาโต มีราศีวีรชนเต็มร้อย
“พวกนายเป็นสมาชิกใหม่ของทีมงั้นเหรอ” หญิงสาวยิ้มสดใส แต่เสียงพูดนั้นออกจะดังไปสักหน่อย
“ใช่ ใช่ครับ” หลงเยว่หงรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเผชิญกับหญิงสาวที่งามระดับน่าตื่นตา
หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูด
“พูดดังๆ หน่อย”
น้ำเสียงที่ดังชัดเจนอย่างบอกไม่ถูก แสดงว่าเธอไม่ใช่คนที่พูดว่า ‘เชิญเข้ามาได้’ เมื่อก่อนหน้า
หลงเยว่หงผงะ คิดว่าตัวเองไปทำให้หัวหน้าขุ่นเคืองตั้งแต่ตอนไหน
ซางเจี้ยนเย่าก้าวเดินออกไปข้างหน้า แล้วพูดด้วยเสียงอันดัง
“ใช่ครับ!”
เสียงของเขาดังก้องไปทั่วห้อง และดังออกไปถึงทางเดินข้างนอก
หญิงสาวยิ้มอีกครั้งแล้วชี้ที่หูตัวเอง
“ไม่ต้องดังขนาดนั้นหรอก ฉันแค่ฟังไม่ค่อยชัด ไม่ได้หูหนวกซักหน่อย”
หลงเยว่หงมองตามนิ้วเธอ แล้วก็เห็นวัตถุโลหะสีเงินอยู่ในหูของเธอ
“เครื่องช่วยฟังน่ะ” หญิงสาวคนนั้นพูดเรียบๆ
เธอหุบยิ้มลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าคนปกติพอสมควร
“แนะนำตัวก่อนนะ ฉันคือหัวหน้าทีมของพวกนาย เจี่ยงไป๋เหมียน”
“ถึงจะบอกว่าเป็นหัวหน้าทีม แต่ฉันยังไม่ใช่ระดับ D7 หรอก ตอนนี้เพิ่งแค่ D6”
“ครับ หัวหน้า” หลงเยว่หงตอบเสียงดัง
“สวัสดีครับหัวหน้า!” ซางเจี้ยนเย่ารู้สึกยินดีมาก
เจี่ยงไป๋เหมียนชี้ไปที่โซฟาตัวยาว
“เธอเป็นสมาชิกอีกคนของทีม ชื่อไป๋เฉิน”
ไป๋เฉินสูงเพียง 160 เซนติเมตร เธอก็สวมชุดสีเทาลายพรางเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับเจี่ยงไป๋เหมียนแล้วเธอนั้นตัวเล็กกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด
เธอพันผ้าพันคอรุ่นเก่าล้าสมัยสีเทาไว้รอบคอ ผมสีดำระใบหู ใบหน้าจัดได้ว่างดงาม ผิวค่อนข้างหยาบกร้านราวกับว่าต้องเผชิญลมพัดฝนกระหน่ำอยู่เป็นประจำ
เธอมีดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ต่างไปจากดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเจี่ยงไป๋เหมียน
“สวัสดี” ไป๋เฉินทักทายด้วยเสียงแหบเล็กน้อย
“สวัสดี” หลงเยว่หงยังรู้สึกระแวดระวังอยู่บ้าง
“สวัสดี!” เสียงของซางเจี้ยนเย่ายังค่อนข้างดัง
เจี่ยงไป๋เหมียนชี้โต๊ะวางถ้วยชา แล้วพูดเสียงดัง
“หาที่นั่งตามสะดวก อ้อ ใช่ แนะนำตัวก่อนด้วย”
“ซางเจี้ยนเย่าครับ!” เจี่ยงไป๋เหมียนเพิ่งพูดขาดคำ ซางเจี้ยนเย่าก็ตะโกนชื่อตัวเองออกมา จากนั้นก็ใช้มือข้างที่ว่างอยู่ค่อยๆ ปิดประตู อีกมือหนึ่งถือกล่องอาหาร แล้วเดินมานั่งที่เก้าอี้มีพนัก
“ผมชื่อหลงเยว่หง พ่อแซ่หลง ชื่อแม่มีคำว่าหง ครับ” หลงเยว่หงอธิบายที่มาของชื่อออกมาอย่างไม่รู้ตัว จากนั้นก็เดินไปนั่งเก้าอี้มีพนักด้านข้างซางเจี้ยนเย่า
เจี่ยงไป๋เหมียนนั่งลงแล้วมองไปรอบๆ ก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม
“ในเมื่อมากันครบทุกคนแล้ว งั้นฉันก็จะอธิบายสถานการณ์ของทีมเราให้ฟังคร่าวๆ ละนะ”
“มาครบแล้วเหรอ” หลงเยว่หงโพล่งออกมา
มีแค่สี่คน?
ในหนึ่งทีมของ ‘แผนกความมั่นคง’ ไม่ใช่ว่าต้องมีอย่างน้อย 20 คนหรอกเหรอ
เจี่ยงไป๋เหมียนชะงักไป
“นายว่าอะไรนะ”
“เขาบอกว่ามีคนน้อยไปครับ!” ซางเจี้ยนเย่าช่วยอธิบายความหมาย
เจี่ยงไป๋เหมียนเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“พวกเราไม่ใช่ทีมรบ”
ไม่ใช่ทีมรบงั้นเหรอ หลงเยว่หงรู้สึกใจพองโต
เจี่ยงไป๋เหมียนเหลือบมองซางเจี้ยนเย่าแล้วพูดต่อ
“ชื่อเต็มของทีมเราก็คือ ‘ทีมสำรวจสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่า’ หรือเรียกสั้นๆ ว่า ‘ทีมสำรวจเก่า’[footnoteRef:1] [1:  ทีมสำรวจเก่า (旧调小组) หมายถึง ทีมสำรวจสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่า]
“และนอกจากนั้นแล้ว พวกเราไม่ได้เป็นทีมสำรวจเก่าแค่เพียงทีมเดียว ไม่ว่าจะเป็นแผนกความมั่นคงหรือคณะกรรมการบริหาร ต่างก็มีทีมสำรวจเก่าด้วยเหมือนกัน เพียงแต่ว่าต่างก็ไม่ทราบข้อมูลซึ่งกันและกัน
“จำไว้ให้ดี! นี่คือเรื่องสำคัญ มาตรการรักษาความลับ!
“อ้อ แล้วก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไปสำรวจซ้ำกันหรือเปล่า แม้ว่าเราจะไม่รู้จักทีมสำรวจเก่าทีมอื่นและไม่รู้ความคืบหน้าของพวกเขา แต่เบื้องบนจะแจ้งเบาะแสล่าสุดและมีค่ามากสุดให้เรารู้”
มาถึงจุดนี้เจี่ยงไป๋เหมียนก็หยุดชั่วคราว สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมจริงจัง
“เมื่อเทียบกับทีมรบทั่วไปแล้ว ‘ทีมสำรวจสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่า’ อาจต้องเผชิญอันตรายยิ่งกว่า
“ทำไมในภารกิจเดียวกันถึงต้องแบ่งเป็นทีมย่อยหลายๆ ทีม นั่นเป็นเพราะว่าในอดีตที่ผ่านมาทีมสำรวจเก่ามีเพียงแค่ทีมเดียวแต่มีจำนวนสมาชิกหลายคน แล้วในระหว่างการสำรวจครั้งหนึ่ง พวกเขาทั้งหมดกลับสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรอดกลับมา ครั้งนั้นเป็นความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงจนยากที่จะหาสิ่งใดมาทดแทนได้”
เมื่อได้ฟังแบบนั้น สีหน้าหลงเยว่หงก็ซีดเผือด
“อันตรายขนาดนั้นเลย…”
“ว่าไงนะ” เจี่ยงไป๋เหมียนเห็นเพียงแค่ปากหลงเยว่หงอ้าๆ หุบๆ แต่แทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไร
หลงเยว่หงมองซางเจี้ยนเย่าโดยไม่รู้ตัว เห็นสีหน้าเขาเคร่งขรึมจริงจัง นิ่งเงียบไม่พูดจา ไม่ได้คิดจะช่วยอธิบายความหมายให้ตน
หลงเยว่หงจึงสูดหายใจลึกแล้วพูดเสียงดัง
“อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอครับ”
หลังจากตะโกนออกมาแล้วเขาก็พบว่าอารมณ์ตัวเองผ่อนคลายขึ้นมาก
เจี่ยงไป๋เหมียนผงกศีรษะ
“ทีมสำรวจเก่าอาจจะต้องลุยลึกเข้าไปในแดนร้างเพื่อสำรวจซากเมือง หรืออาจต้องมุ่งหน้าไปยังอาณาเขตของกองกำลังอื่นเพื่อหาเบาะแส อาจต้องประสบกับสถานการณ์สารพัดรูปแบบ หรือเผชิญหน้ากับศัตรูหลากหลาย
“หรือจะพูดตรงๆ ก็คือแม้แต่พนักงานมากประสบการณ์ของแผนกความมั่นคงเองก็ยังไม่อยากเข้าร่วมทีมสำรวจเก่าเลย”
ใบหน้าหลงเยว่หงซีดยิ่งกว่าเดิม
“พวกเราโชคร้ายกันถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”
หลังจากพึมพำกับตัวเองแล้วก็ตะโกนขึ้น
“พวกเราโชคร้ายกันถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”
เจี่ยงไป๋เหมียนเหลียวซ้ายแลขวาอย่างงงๆ
“ฉันไม่ได้โชคร้ายซักหน่อย ฉันไม่ได้ถูกจัดสรรบรรจุมาที่นี่ ทีมสำรวจเก่าของพวกเรานั้นถูกจัดตั้งขึ้นมาเพราะฉันยื่นความประสงค์ไป”
เธอยิ้มและกล่าวเสริม
“ฉันเชื่อมั่นมาตลอดว่าเราจำเป็นต้องค้นหาสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่าให้ได้ มีวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เราหลีกเลี่ยงไม่กระทำสิ่งผิดซ้ำเดิม เป็นเพียงทางเดียวที่เราจะหาสาเหตุต้นตอของโรคไร้ใจและปลดปล่อยความกลัวนี้ออกไปจากมนุษย์
“นอกจากนั้นแล้วพวกนายก็น่าจะเคยได้ยินข่าวลือว่ามีประตูสู่โลกใหม่ซ่อนอยู่ลึกลงไปในซากเมืองที่ไหนซักแห่งบนแดนธุลี ถ้าเราไม่ไปสำรวจ เราคงไม่มีวันเข้าไปสู่โลกใหม่ได้ พวกเราต้องอยู่กับความอดอยาก การติดเชื้อ การกลายพันธุ์ และสัตว์ร้ายทั้งหลาย
“นี่คือความฝันของฉัน ดังนั้นฉันจึงยื่นความประสงค์ต่อผู้บริหารระดับสูงของแผนกความมั่นคงว่าอยากจัดตั้งทีมสำรวจเก่าทีมใหม่ขึ้น
“เหอ เหอ ฉันเองก็ชอบขุดคุ้ยประวัติศาสตร์จากซากเมือง ชอบสำรวจสภาพสังคมของกองกำลังอื่น และสัมผัสกับสถานที่ที่แตกต่างกัน สถานภาพของผู้คนและสิ่งอื่นที่แตกต่างกัน
ไป๋เฉินที่นั่งเงียบอยู่บนโซฟายาว จู่ๆ ก็พูดขึ้น
“ฉันเคยได้ยินคนพูดถึงคุณว่าคุณเป็น ‘นักสังคมวิทยา’ และเทพธิดาของเขา”
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะคิกคัก
“เอ๊ะ ว่าไงนะ ประโยคสุดท้ายได้ยินไม่ถนัด ช่างมันเถอะ เล่าเรื่องของเธอดีกว่า”
ไป๋เฉินมองดูซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง แล้วเล่าด้วยเสียงที่แหบเล็กน้อย
“ฉันสมัครมาน่ะ อย่างที่พวกคุณเห็นนั่นแหละ ฉันไม่ได้เป็นสมาชิกของบริษัท ฉันเคยเป็นคนเร่ร่อนในแดนร้าง จากนั้นก็ถูกบริษัทดูดซับมา
“ในตอนนี้ฉันยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะได้เป็นพนักงานอย่างเป็นทางการ ทีมสำรวจเก่าสามารถช่วยให้ฉันไปถึงเป้าหมายได้เร็วที่สุด และยกระดับให้ฉันเป็นพนักงานได้โดยเร็ว เมื่อถึงตอนนั้นฉันก็จะมีสิทธิ์ยื่นขอดัดแปลงพันธุกรรมได้”
เจี่ยงไป๋เหมียนเอียงศีรษะราวกับว่าเธอได้ยินไป๋เฉินไม่ชัด
เธอยิ้มแล้วถามขึ้น
“นี่เธอนินทาฉันอยู่หรือเปล่าเนี่ย
“ฮ่า ฮ่า เราต้องออกไปทำภารกิจในแดนร้างบ่อยๆ เลยจำเป็นต้องมีคนนำทางที่คุ้นเคยกับสถานที่และเคยมีปฏิสัมพันธ์กับพวกกองกำลังและนิคมอื่นๆ นี่อย่าเห็นว่าเธอยังอายุน้อยนะ ประสบการณ์ของเธอมีไม่น้อยเลยล่ะ”
พูดจบ เจี่ยงไป๋เหมียนก็มองซางเจี้ยนเย่า
“ฉันอ่านข้อมูลของนายแล้ว ก็พอจะเดาได้อยู่ว่าทำไมนายถึงสมัครเข้าทีมสำรวจเก่า
“นอกจากเรื่องนี้แล้ว ยังมีเหตุผลอื่นอีกไหม”
“เพื่อช่วยมนุษยชาติครับ!” ซางเจี้ยนเย่าตอบเสียงดังฟังชัด
เจี่ยงไป๋เหมียนอึ้งไปชั่วขณะก่อนแตะที่หูตัวเอง
“เอ่อ… ว่าไงนะ
“ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องพูดซ้ำแล้ว หลงเยว่หง ทำไมนายถึงมาเข้าร่วมล่ะ”
“ผมถูกบรรจุมาครับ… ผมเพิ่งจบการศึกษาปีนี้ และก็ยังไม่ได้แต่งงาน…” หลงเยว่หงพูดปนสะอื้น
หลังจากนั้นก็พลันมีปฏิกิริยา จึงพูดซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงดัง
เจี่ยงไป๋เหมียนกะพริบตาปริบๆ
“คนตั้งเยอะแยะนั่น นายคือคนคนนั้นที่ไม่ได้ถูกเลือกจับคู่งั้นสินะ
“จากจำนวนคนที่เรียนจบทั้งหมด นายก็ยังเป็นคนเดียวที่ถูกบรรจุมาอยู่แผนกความมั่นคง แถมยังเข้ามาอยู่ในทีมสำรวจเก่าอีกด้วย”
หลงเยว่หงผงกศีรษะอย่างหนักแน่น
เจี่ยงไป๋เหมียนครุ่นคิดชั่วขณะ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน
“คนอย่างนายนี่ โดยปกติเราจะเรียกว่า… บุตรสวรรค์[footnoteRef:2]” [2:  บุตรสวรรค์ (天选之子) หมายถึง ลูกที่ถูกสวรรค์คัดเลือก]
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 11 สวัสดิการ
ริมฝีปากหลงเยว่หงสั่นรัวขณะที่หัวเราะเยาะตัวเอง
“ผมไม่คิดว่าตัวเองเป็นบุตรสวรรค์หรอก แต่เป็นคนดวงกุดต่างหาก”
เขาพูดเบาๆ และไม่ได้พูดซ้ำ เจี่ยงไป๋เหมียนเอียงคอเล็กน้อยเพื่อพยายามจะฟังว่าเขาพูดอะไร แต่ก็ไม่ได้ยิน
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เจี่ยงไป๋เหมียนก็ไม่ได้บอกให้เขาพูดซ้ำ เธอยิ้มพลางพูด
“เราจะฝึกฝนกันทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเรื่องยิงปืน ต่อสู้ประชิด เอาชีวิตรอดในแดนร้าง ใช้งานอุปกรณ์ชุดเกราะกระดูกเสริมแรง[footnoteRef:1]กับชุดเกราะไบโอนิกสมองกล[footnoteRef:2] แต่ก็ไม่ได้จำกัดเพียงแค่นี้ [1:  เกราะกระดูกเสริมแรง (外骨骼) หมายถึง โครงสร้างเหมือนเกราะที่ใส่ไว้บนร่างกายเพื่อช่วยในการเสริมแรงหรือช่วยพยุง]  [2:  ชุดเกราะไบโอนิกสมองกล (仿生智能盔甲) อีกชื่อหนึ่งคือ “เกราะไบโอนิกอัจฉริยะ”]
“หากใครทำผลงานได้ไม่ดีหรือคุณสมบัติไม่ผ่านเกณฑ์ ฉันจะไล่ออกจากทีมสำรวจเก่า ให้เปลี่ยนงานไปซะ”
ดวงตาหลงเยว่หงสั่นไหว ความคับข้องใจหายไปทันที
“แต่ว่านะ” เจี่ยงไป๋เหมียนตั้งใจไม่มองเขา แต่กลับหันไปทางซางเจี้ยนเย่าแทน “ถ้าใครจงใจเป็นตัวถ่วงตอนฝึก และไม่ทำให้เต็มที่ ฉันจะเขียนกำกับลงไปในใบประวัติไว้ด้วย พวกนายคงรู้ชัดเจนนะว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง”
พนักงานบริษัทนั้นถ้าถูกติดดาวดำลงในประวัติงานแล้ว งานที่จะถูกจัดให้บรรจุในครั้งต่อไปจะเป็นงานที่ไม่ค่อยดีนัก และถ้าได้สามดาวดำเมื่อไหร่ก็จะถูกเนรเทศออกไปอยู่แดนธุลี
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลงเยว่หง เขาพูดอย่างจริงจัง
“ถ้าผ่านการฝึกไม่ได้ ย่อมไม่มีคุณสมบัติที่จะไปช่วยโลกครับ”
ไป๋เฉินที่นั่งบนโซฟาอดเหลือบมองชายหนุ่มอีกครั้งไม่ได้ สงสัยว่าอีกฝ่ายนั้นมีปัญหาทางสมองหรือเปล่า
แม้ว่าซางเจี้ยนเย่าจะตรงตามรสนิยมของเธอเป็นอย่างมาก แต่เธอก็ยังเจตนาพูดเตือนเจี่ยงไป๋เหมียน
“หัวหน้า หลังจบคอร์สฝึกฝนแล้ว จะให้ดีเราน่าจะไปประเมินสภาพร่างกายและสภาวะจิตใจกันด้วยนะ ในแดนธุลีเนี่ยมีสารพัดเรื่องที่จะทำให้มนุษย์เกิดความผิดปกติทางจิต ซึ่งจะมีปัญหาตามมาอย่างมากในภายหลัง เราต้องกำจัดภัยที่แฝงอยู่ซะตั้งแต่ต้นลม”
“เป็นคำแนะนำที่ดี” เจี่ยงไป๋เหมียนดีดนิ้ว “แต่ปัญหาคือเธอช่วยพูดดังกว่านี้หน่อยได้ไหม ฉันได้ยินไม่ค่อยชัดเท่าไหร่”
“ค่ะ หัวหน้า!” ไป๋เฉินตอบเสียงดังด้วยเสียงแหบพร่าของเธอ
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าอย่างพอใจแล้วพูดต่อ
“สรุปคือใครที่จบหลักสูตรฝึกฝนและผ่านการตรวจสอบของฉันได้ จะมีโอกาสสูงที่จะรอดชีวิตจากภารกิจในภายภาคหน้า ส่วนใครที่คุณสมบัติไม่ผ่านเกณฑ์ ฉันจะไม่ปล่อยให้ทำงานอยู่ในทีมสำรวจเก่าแล้วต้องไปเผชิญหน้ากับอันตรายที่รับมือไม่ไหว สำหรับบริษัทแล้วทุกแรงงานล้วนมีคุณค่า ดังนั้นตราบใดที่ยังมีคุณค่าอยู่ บริษัทก็จะไม่ปล่อยทิ้งให้เสียของเด็ดขาดจนกว่าจะรีดเอาคุณค่าของพวกนายออกมาจนเกลี้ยงซะก่อน”
“เฮ่อ…” หลงเยว่หงโล่งใจ ไม่รู้สึกหวาดกลัวและกดดันอีกต่อไป
เขาอยากจะตอบกลับ แต่กลับรู้สึกว่าประโยคสุดท้ายของหัวหน้าทีมนั้นฟังดูแปลกๆ และทำให้ในใจเขารู้สึกเจ็บปวดอยู่ลึกๆ
ไป๋เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มสงสัยว่าหัวหน้าทีมจะเป็นเหมือนซางเจี้ยนเย่าหรือเปล่า คือมีปัญหาทางจิตนิดหน่อย
ทำไมถึงเอาเรื่องจริงมาพูดกันซึ่งๆ หน้าแบบนี้ล่ะ
แปะ! แปะ! แปะ!
ซางเจี้ยนเย่าตบมืออย่างกระตือรือร้น
“พูดดีมากครับ!”
เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้มแข็งค้าง ก่อนพูดว่า
“ซางเจี้ยนเย่า ฉันว่าการแสดงออกของนายไม่ค่อยเหมือนคนปกติทั่วไปนะ นายจะอยู่ทีมสำรวจเก่าไหวเหรอ
“แล้วไม่ดีเหรอครับ ตอนที่ทุกคนกำลังเศร้า หดหู่ และสิ้นหวัง แต่ก็ยังมีอีกคนที่ยังยิ้มได้ มีกำลังใจความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม และพยายามสร้างความบันเทิงเพื่อเพิ่มกำลังใจให้คนอื่น” ซางเจี้ยนเย่ายิ้ม
เจี่ยงไป๋เหมียนแปลกใจเล็กน้อย
“คราวนี้คำพูดนายฟังปกติล่ะ”
“ผมก็ปกติมาตลอดแหละ” ซางเจี้ยนเย่าตอบ นั่งตัวตรง
เจี่ยงไป๋เหมียนรับคำแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“งั้นนายจะสร้างความบันเทิงให้คนอื่นยังไง”
ซางเจี้ยนเย่าคิดอยู่อึดใจแล้วตอบ
“เต้นระบำฮาวาย”
“…ไว้จะรอดูละกัน” เจี่ยงไป๋เหมียนตอบพอเป็นพิธี “เออ ใช่ นายไปหัดมาจากไหนน่ะ”
“จากการแสดงสิ้นปีของ ‘แผนกนันทนาการ’ ครับ” ซางเจี้ยนเย่าตอบเสียงเรียบ
“ว้า ฉันไม่ได้ดูน่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนตบมือเบาๆ
เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ก็ทำเอาไป๋เฉินรู้สึกหวั่นไหวในใจมากขึ้น
เริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดหรือเปล่านะที่มาเข้าทีมนี้
เธอมองกวาดไปแล้วเห็นสีหน้าของหลงเยว่หงที่สับสนปนสงสัยเช่นกัน
นอกจากฉันแล้ว คนที่ยังเป็นปกติที่สุดในกลุ่มนี้ก็คือตาทึ่มตาขาวคนนี้นะเหรอ ไป๋เฉินดึงผ้าพันคอขึ้นเหมือนอยากจะซุกหน้าไว้ในนั้น
หลังจากพูดคุยเรื่องการแสดงของวันส่งท้ายปีเมื่อปีที่แล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็พลิกมือเพื่อมองดูนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์เรือนสีดำที่ผูกไว้บนข้อมือ
“ตอนนี้สายมากแล้ว ยังมีการฝึกซ้อมต่ออีก งั้นฉันจะพูดสั้นๆ ล่ะนะ”
พอเห็นซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และไป๋เฉิน ทั้งหมดล้วนมองนาฬิกาบนข้อมือเธอ เจี่ยงไป๋เหมียนก็โบกมือพูด
“ฉันเอาเนื้อวัวย่างถั่วเหลือง 2 กระป๋องไปแลกเจ้านี่มาจากคนเร่ร่อนในแดนร้างน่ะ เขาพกมันมาด้วย ตอนนั้นก็พังแล้วแหละ ยังดีที่ฉันรู้จักกับหัวหน้างานของเขตโรงงาน เลยจ่ายแต้มส่วนร่วมเพื่อหาวิศวกรอิเล็กทรอนิกส์มาช่วยซ่อมให้น่ะ”
“ฮ่า ฮ่า อย่าอิจฉาเลยน่า พวกนายก็มีโอกาสแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ ตราบใดที่พวกนายออกจากบริษัทไปแดนธุลี จะมีโอกาสเยอะแยะที่จะไปคุ้ยเก็บขยะ จริงไหม ไป๋เฉิน ฉันจำได้ว่าสมัยก่อนเธอเป็นนักคุ้ยขยะใช่ไหมล่ะ”
หัวหน้า ได้โปรดอย่าใช้คำพูดแสลงหูแบบนั้นได้ไหม… ไป๋เฉินอ้าปากถอนใจเบาๆ
“นักล่าซากอารยะต่างหาก
“แต่จะว่าไปแล้วฉันก็ไม่ได้เป็นนักล่าซากอารยะจริงๆ หรอก ฉันแทบไม่เคยเข้าไปในส่วนลึกของซากเมืองในแดนร้างเท่าไหร่ ที่แบบนั้นอันตรายเกินไป ส่วนใหญ่แล้วในแดนร้างฉันเลยทำแค่เก็บพวกชิ้นส่วนของ…”
พอพูดมาถึงท่อนนี้ หญิงสาวร่างเล็กหยุดไปสองวินาทีเพื่อพยายามเค้นหาคำพูดที่ดูดี แต่สุดท้ายก็ได้แต่กัดฟันพูดต่อ
“พวกขยะ!
“แล้วก็ไปซากเมืองที่กำจัดพวกสิ่งอันตรายไปเกือบหมดแล้วและอยู่ไม่ไกลนัก มองหาอะไรที่พวกนักล่าคนอื่นๆ มองข้ามหรือยังหาไม่เจอ จากนั้นก็ขับรถไปนิคมอื่นๆ ในแดนร้างเพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งของ”
ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงพยักหน้าเพื่อแสดงว่าพวกเขาเข้าใจ
ในตำราเรียนที่พวกเขาใช้เรียนนั้น มีพูดถึงเรื่องสภาพการณ์ทั่วไปของแดนธุลี เรื่องหนึ่งในนั้นก็มีการแนะนำอาชีพ ‘นักล่าซากอารยะ’[footnoteRef:3] ไว้ด้วย [3:  นักล่าซากอารยะ (遗迹猎人)หมายถึง ผู้ที่เป็นเหมือนนายพรานในการตามล่าซากวัตถุโบราณ]
นี่เป็นอาชีพที่แพร่หลายมากขึ้นหลังจากการล่มสลายของโลกเก่า เป็นอาชีพที่ค้นหาซากปรักหักพังของโลกเก่าเพื่อค้นหาสิ่งของ หนังสือ ข้อมูลเชิงเทคนิค เอกสารที่เกี่ยวข้อง และทรัพยากรต่างๆ เพื่อการอยู่รอด
กลุ่มสมาชิกของนักล่าซากอารยะนั้นค่อนข้างซับซ้อนพอสมควร มีทั้งนักโบราณวัตถุ นักประวัติศาสตร์ นักวิจัยด้านวิทยาศาสตร์ และกลุ่มนักสำรวจจากกองกำลังขนาดใหญ่ แต่ส่วนใหญ่จะทำเพื่อเลี้ยงชีพโดยการหาพวกซากโบราณวัตถุแล้วนำไปขายต่อ พวกนี้ส่วนมากจะเป็นโจรแดนร้างที่ทำงานแบบ ‘พาร์ทไทม์’
หลังจากกลียุคผ่านไปหลายปี เพื่อที่จะจัดระเบียบของการแลกเปลี่ยนข้อมูลและสิ่งของ รวมถึงการยืนยันความน่าเชื่อถือของกันและกัน ภายใต้ความคิดริเริ่มของคนที่แข็งแกร่งบางคน จึงได้จัดตั้งองค์กรแบบหลวมๆ ขึ้นมา ชื่อว่า ‘สมาคมนักล่า’
เจี่ยงไป๋เหมียนฟังจบแล้วก็ชมเธอออกมาหนึ่งประโยค
“คราวนี้พูดเสียงดังฟังชัดดี”
เธอยิ้มแล้วพูดต่อ
“ที่จริงแล้วยังมีนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ที่ผลิตขึ้นมาใหม่ด้วยนะ เพียงแต่ว่ามีจำนวนจำกัด หาได้แค่ที่ ‘ปฐมนคร’[footnoteRef:4] เท่านั้น [4:  ปฐมนคร (最初城) หมายถึง เมืองแรกสุด]
“ว้า ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะมีโอกาสไปที่นั่น”
ปฐมนครไม่ได้เป็นแค่ชื่อเมือง แต่ยังเป็นชื่อของกองกำลังใหญ่อีกด้วย ในอดีตนั้นว่ากันว่านี่เป็นเมืองแรกที่มนุษย์สร้างขึ้นบนซากเมืองที่พังพินาศหลังจากที่โลกเก่าถูกทำลาย เป็นเมืองหลวงยุคหลัง และในยุคหลังนี้ที่นี่คือกลุ่มกองกำลังที่มีแสนยานุภาพและประชากรมากที่สุดในแดนธุลี
เมื่อได้ยินชื่อ ‘ปฐมนคร’ สีหน้าไป๋เฉินหม่นหมองลงทันทีราวกับว่าหวนนึกถึงอดีตอันเลวร้าย
เธอไม่ได้ขัดจังหวะเจี่ยงไป๋เหมียน ทำเพียงแค่ห่อตัวลงกับที่พักแขนของโซฟา
เพี้ยะ!
เจี่ยงไป๋เหมียนตบหน้าผากตัวเอง
“วู้ ดูสิ ตะกี้เพิ่งบอกว่าจะพูดสั้นๆ แต่ดันเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระซะงั้น
“เอาละ เข้าประเด็นกันซักที เรื่องสวัสดิการ!
“ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง พวกนายจะได้เป็นระดับ D1 ซึ่งก็เหมือนกับงานตำแหน่งอื่นนั่นแหละ จะได้รับเดือนละ 1,800 แต้ม แต่จะมีสวัสดิการอาหารให้ด้วย
“สวัสดิการอาหารคือแบบนี้นะ พวกนายจะมีวันพักเดือนละ 4 วัน วันที่เหลือทั้งหมดคือวันฝึกซ้อม ในวันฝึกซ้อมจะได้กินอาหารเช้า เที่ยง และเย็นที่โรงอาหารเล็กที่อยู่ติดๆ กัน มีเมนูเนื้อพิเศษให้วันละสองชุด ชุดหนึ่งราคาแค่ 1 แต้มส่วนร่วม จะกินหมดในมื้อเดียวหรือจะแบ่งเป็นสองมื้อก็ตามใจ
“ส่วนในวันพัก 4 วันนั้นจะได้เป็นแต้มส่วนร่วมวันละ 25 แต้ม นี่เท่ากับเนื้อหมูดิบครึ่งจินเลย นั่นคือหนึ่งเดือนจะได้รับ 100 แต้ม
“หรือจะพูดง่ายๆ ก็คือระหว่างที่ยังฝึกกันอยู่ อ่อ ไม่รวมออกภาคสนามนะ พวกนายจะได้รับเดือนละ 1,900 แต้ม
“เมื่อพวกนายออกจากบริษัทไปฝึกภาคสนามที่แดนธุลี ไม่เพียงแต่จะได้รับของจำเป็น แต่ยังได้รับเบี้ยเลี้ยงภาคสนามเพิ่มอีก 30 แต้ม ถ้าได้บาดเจ็บจะชดเชยค่ารักษาให้เต็มจำนวน ถ้าพิการ ทางบริษัทจะผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะชีวภาพเทียมให้ฟรีด้วย
พูดถึงตรงนี้เจี่ยงไป๋เหมียนก็เหลือบมองดูหลงเยว่หง
“กรณีเสียชีวิตจะได้รับแต้มชดเชยเดือนละ 80 แต้ม
“โดยสรุปคือ ทีมของพวกเราซึ่งมีระดับต่ำกว่า D7 นั้นได้รับสวัสดิการดีกว่าพนักงานในแผนกอื่นที่อยู่ระดับเดียวกัน
“เมื่อพวกนายจบหลักสูตรการอบรมทั้งหมดและผ่านการประเมินคุณสมบัติ ก็จะเลื่อนระดับเป็น D2 ทันที ซึ่งคนอื่นๆ ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองปี หรือบางทีก็นานกว่านั้นกว่าจะได้เลื่อนระดับ”
ตอนแรกนั้นหลงเยว่หงรู้สึกห่อเหี่ยวหมดแรง แต่หลังจากฟังแล้วก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง
ในภายภาคหน้าถ้าหากว่าเขาสามารถรอดชีวิตจากการออกปฏิบัติภารกิจในช่วงแรกๆ ของทีมสำรวจเก่าได้ เขาอาจจะขึ้นไปถึงระดับ D6 พอถึงตอนนั้นก็สามารถทำเรื่องขอย้ายงานได้
ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็จะกลายเป็นพนักงานที่มีตำแหน่งสูงสุดในหมู่เพื่อนๆ และมีรายได้มากสุดด้วย ตราบใดที่ไม่ได้ไปพักอยู่ในเขตของพวกผู้จัดการ ไม่ว่าจะไปทางไหนเขาก็สามารถเชิดหน้าชูตาได้
“สำหรับเธอ” เจี่ยงไป๋เหมียนมองไป๋เฉิน “เนื่องจากเธอไม่ได้เป็นพนักงานอย่างเป็นทางการของบริษัท ดังนั้นจะได้รับสวัสดิการตามเดิมเหมือนก่อนหน้า แต่ว่าจะได้รับสวัสดิการอาหารและเบี้ยเลี้ยงภาคสนามเพิ่ม เมื่อจบหลักสูตรการฝึกฝนและผ่านการประเมินแล้วถึงจะได้เป็นพนักงานอย่างเป็นทางการ”
สีหน้าของไป๋เฉินผ่อนคลายขึ้น เธอผงกศีรษะเบาๆ เพื่อบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว
เจี่ยงไป๋เหมียนยกมือซ้ายขึ้นมาชูห้านิ้ว
“การฝึกเช้านี้คือการทำความรู้จักปืน ถอดประกอบปืน บรรจุกระสุนปืน”
“เราเคยเรียนกันมาแล้วไม่ใช่เหรอ” หลงเยว่หงโพล่งขึ้น
นี่เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาขั้นพื้นฐาน
ในมหาวิทยาลัยมีวิชาภาคบังคับอย่างเช่นการต่อสู้ประชิดและการยิงปืน
เจี่ยงไป๋เหมียนพูดด้วยรอยยิ้ม “นายได้เรียนแค่อาวุธมาตรฐานของบริษัทเท่านั้น
“อีกเดี๋ยวฉัน ไม่สิ ไป๋เฉินจะแนะนำให้พวกนายรู้จักอาวุธสารพัดแบบที่ผลิตโดยกองกำลังอื่นๆ และพวกของจากแดนร้างกับซากปรักที่อื่น
“พวกนายต้องรู้ไว้นะ ในตอนที่พวกเราออกไปปฏิบัติภารกิจข้างนอก สถานการณ์ที่เราจะเสียอาวุธในมือหรือไม่สามารถหาอาวุธที่มีประสิทธิภาพได้นั้นเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา เมื่อเจอแบบนั้น เก็บปืนอะไรมาได้ก็ต้องซ่อมปืนอันนั้นได้ เก็บลูกกระสุนขนาดไหนมาได้ก็ต้องใช้อาวุธที่ใส่กระสุนอันนั้นได้ ยิ่งเชี่ยวชาญพวกนี้เพิ่มมากขึ้น ก็ยิ่งมีความหวังในการรอดชีวิตมากขึ้น”
“เอาละ” เธอตบมือ “ไปเปลี่ยนเครื่องแบบที่ห้องแต่งตัวข้างห้องอาบน้ำรวม เสร็จแล้วก็ไปที่ห้อง 15”
แล้วเธอก็ชี้ไปยังเสื้อผ้าสองสามชุดบนโต๊ะวางถ้วยน้ำชา
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 12 หนึ่งวันอันมากมาย
ซางเจี้ยนเย่าที่สวมเครื่องแบบสีเทาผลักประตูห้องหมายเลข 15 ชั้น 647 แล้วเดินเข้าไป
หลงเยว่หงตามเข้าไปติดๆ แล้วมองไปรอบๆ ห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สิ่งที่ดึงดูดสายตาเขาคืออาวุธสารพัดชนิด ยาวบ้างสั้นบ้าง บ้างเป็นสีขาวเงิน บ้างเป็นโลหะสีดำ บางชิ้นวางอยู่บนโต๊ะ บางชิ้นแขวนเอาไว้ อาวุธมากมายราวกับว่าเป็นงานนิทรรศการแสดงยุทโธปกรณ์
ที่จริงแล้วหลงเยว่หงเพียงแค่เคยเห็นคำว่า ‘งานนิทรรศการ’ จากในหนังสือและจากที่อาจารย์อธิบายความหมายให้ฟังเท่านั้น ยังไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิตจริง
มีกิจกรรมเพียงครั้งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าใกล้เคียงกับงานนิทรรศการก็คือ ‘นิทรรศการพันธุ์ทดลองสายพันธุ์ใหม่’ ซึ่งจัดโดย ‘เขตนิเวศน์ภายใน’ เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา
แต่ในขณะนี้เขากำลังคิดว่า ‘งานนิทรรศการ’ นั้นควรจะเป็นอย่างที่เขากำลังเห็นอยู่ตอนนี้มากกว่า
เจี่ยงไป๋เหมียนที่ยืนข้างประตูมองดูซางเจี้ยนเย่าก่อนจะพยักหน้าอย่างยอมรับ
“ใส่แล้วดูดีมีสไตล์”
ชุดเครื่องแบบของแผนกความมั่นคงนั้นออกแบบมาอย่างพิถีพิถันและมีสไตล์ ซางเจี้ยนเย่าทั้งสูงทั้งกำยำ เมื่อสวมแล้วดูเพรียวและมีราศีความเข้มแข็งบึกบึน เขาถูกเสื้อผ้าขับเน้นให้เห็นถึงความหล่อเหลาและมีเสน่ห์
“ชุดไม่ค่อยดีเท่าไหร่” ซางเจี้ยนเย่าตอบพร้อมขมวดคิ้ว
“ทำไม” ไป๋เฉินที่อยู่ข้างๆ รู้สึกแปลกใจ
พอได้ยินดังนั้น เจี่ยงไป๋เหมียนพึมพำ
“ฉันว่าอย่าไปสนใจเขาดีกว่า…”
และในเวลาเดียวกัน ซางเจี้ยนเย่าก็อ้าปากตอบคำถามของไป๋เฉินด้วยรอยยิ้ม
“ใส่แล้วเต้นระบำฮาวายไม่ได้”
“…” ไป๋เฉิน
“…บางทีฉันก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่านายกำลังล้อเล่นอยู่ หรือว่าสมองมีปัญหากันแน่” เจี่ยงไป๋เหมียนเอ็ดใส่ด้วยรอยยิ้มแล้วมองที่หลงเยว่หง “เลิกใจลอยได้แล้ว ไปทางนู้น เริ่มชั้นแล้ว!”
เธอหยุดพูดแล้วกวาดสายตามองจากบนลงล่างจากล่างขึ้นบนแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
“พอใส่ชุดแล้วนายดูหล่อและมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมนะ”
หลงเยว่หงที่รู้สึกหดหู่น้อยใจเล็กน้อยเนื่องจากสองสาวมัวแต่สนใจซางเจี้ยนเย่า ไม่เหลียวแลตนเองเลย พอได้ยินก็ยืดตัวตรงแล้วพูด
“ครับ หัวหน้า!”
เมื่อไปถึงโต๊ะยาวที่เจี่ยงไป๋เหมียนชี้ ไป๋เฉินหยิบปืนที่มีตัวเรือนสีขาวเงินมีด้ามจับที่เป็นวัสดุกันลื่นสีดำขึ้นมา
“ปืนชนิดนี้ไม่ว่าจะเป็นนักล่าซากอารยะหรือโจรแดนร้างต่างก็รู้สึกทั้งรักและทั้งเกลียด
“เห็นนี่ไหม ลำกล้องมันทั้งหนาทั้งยาว ใช้กระสุนขนาด 11.18 มม. ถึงได้ทรงพลังมาก สามารถล้มสัตว์ขนาดใหญ่ได้สบายสบาย ปืนสองสามกระบอกข้างๆ ก็คล้ายกับเจ้านี่แหละ บางคนเรียกมันว่า ‘อสรพิษ’
“แรงถีบหนักมาก ถ้าไม่แข็งแรงพอก็ยากจะคุมมันได้ อื้อ พวกนายได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมกันมาแล้ว ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร
“เจ้านี่มาจากซากเมืองของโลกเก่า เป็นผลิตภัณฑ์ล่าสุดของ ‘ยูไนเต็ดอินดัสทรีส์’[footnoteRef:1] รุ่น 202 แต่ข้อเสียคือกระสุนขัดลำกล้องง่ายกว่าปืนพกชนิดอื่น เวลาใช้งานต้องคอยระวังเรื่องนี้ไว้… [1:  ยูไนเต็ดอินดัสทรีส์ (联合工业) หมายถึง สหพันธ์อุตสาหกรรม ในเรื่องนี้ใช้คำว่า ยูไนเต็ด 202 ซึ่งเป็นชื่อรุ่นของปืน]
ไป๋เฉินอธิบายข้อมูลทั่วไปของปืน ‘ยูไนเต็ด 202’ ที่ถืออยู่ในมือให้ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงฟัง รวมถึงโครงสร้างและประสบการณ์ในการใช้งาน
หลังจากสอนเรื่องนี้จบ ไป๋เฉินก็หยิบปืนพกสีดำบนโต๊ะยาวอีกตัวหนึ่งขึ้นมา
“เจ้านี่ใช้กระสุนขนาด 7.62 มม. ซึ่งมีประสิทธิภาพมากกว่า เล็กกว่า สัมผัสดีกว่า และแม่นยำกว่า พกพาสะดวกและดูแลรักษาง่าย เพียงแต่ว่าไม่ค่อยเหมาะกับคนมือใหญ่เท่าไหร่ แต่สำหรับฉันแล้วเจ้านี่วิเศษมาก…
“อีกสองชนิดที่เจอบ่อยในแดนร้างก็คือ อูเป่ย 6 และ อูเป่ย 7 ที่ผลิตโดยกองทัพกู้โลก ระหว่างสองอันนี้ จุดนึงที่ต่างกันคือปัญหาของการออกแบบ อันแรกนั้นมีโอกาสกระสุนขัดลำกล้องพอๆ กับ ยูไนเต็ด 202 นอกจากนี้…”
“…ส่วนอันนี้ใช้กระสุน 14.5 มม. คงจินตนาการถึงอานุภาพของมันออกนะ เจ้านี่แต่เดิมนั้นมาจากซากเมืองภูเขาเหล็ก แต่ออเรนจ์คอมพานี[footnoteRef:2]ทำเลียนแบบขึ้นมาใหม่ เราเรียกว่า ‘เจ้าอ้วน’… แต่มันก็ยังไม่ใช่ที่สุดของปืนสไนเปอร์หรอกนะ ฉันชอบ ‘ฮอว์คอาย’ กับ ‘ก็อดส์อาย’ มากกว่า อันนั้นไง…” [2:  ออเรนจ์คอมพานี (橘子公司) แปลว่า บริษัทส้ม ในเรื่องนี้จึงใช้ทับศัพท์แทน]
“…ปืนสไนเปอร์ที่ดีที่สุดคือปืนเกาส์และปืนพลาสม่าแต่ที่นี่ไม่มี นอกซะจากว่าจะไปเจอกับทีมระดับท็อปจากพวกกองกำลังใหญ่ไม่กี่แห่งอย่างพวกปฐมนครหรือยูไนเต็ดอินดัสทรีส์ ซึ่งโดยปกติก็ไม่น่าจะได้เจอกันในแดนร้างหรอก”
“…นี่เป็นปืนกลมือที่ฉันชอบที่สุด ฉายา ‘คอสั้น’…”
ไป๋เฉินแนะนำและอธิบายปืนแต่ละชนิดเรียงกันไป ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงฟังอย่างตั้งใจและหยิบขึ้นมาเพื่อสร้างความคุ้นเคยไปด้วยเป็นครั้งคราว
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ขัดจังหวะการบรรยาย แต่พอไป๋เฉินพักดื่มน้ำแก้คอแห้ง เธอก็ชี้ไปที่ท่อโลหะหนาบนโต๊ะใกล้ๆ
“ทายซิว่าเป็นอาวุธอะไร”
หลงเยว่หงมองตามไปแล้วอ่านตัวหนังสือภาษาแดนธุลีห้าคำที่เขียนไว้บนท่อนั้น
“โรงงาน-ท่อ-เหล็ก-หลิน-หนาน”
“ฮ่า ฮ่า ที่จริงแล้วมันเป็นปืนบาซูก้าแบบผู้ใช้เดี่ยว แต่ส่วนประกอบหลักนั้นมาจากโรงงานผลิตท่อโลหะไร้รอยต่อของกองทัพกู้โลกน่ะ เอาล่ะ พวกนายต่อกันได้เลย”
* * * * *
เวลา 18.20 น. ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงที่อาบน้ำเสร็จเปลี่ยนไปสวมชุดธรรมดาเรียบร้อยแล้ว ต่างคนต่างหยิบกล่องอาหารตัวเองไปหาที่นั่งในโรงอาหารหมายเลข 2 ที่ชั้น 647
โรงอาหารของแผนกความมั่นคงเปิดเวลา 18.10 น. เร็วกว่าทาง ‘เขตที่พักอาศัย’ ยี่สิบนาที
“ยอกไปหมดทั้งตัวเลย หัวหน้าลงมือโหดชะมัด” หลงเยว่หงลูบรอยฟกช้ำตามร่างกาย เจ็บจนต้องกัดฟัน เลยอดบ่นไม่ได้
ตอนเช้าพวกเขาเรียนเรื่องอาวุธ ตอนบ่ายฝึกต่อสู้ระยะประชิด เจี่ยงไป๋เหมียนลงมืออย่างไม่มียั้ง ฝึกฝนพวกเขาอย่างหนักหน่วงจริงจัง
เมื่อเทียบกันแล้ว ซางเจี้ยนเย่านั้นยืนหยัดได้นานกว่าเล็กน้อย ในขณะที่หลงเยว่หงร่วงไปกองอย่างน่าสังเวชภายใน 30 วินาทีทุกครั้ง
“ผลการปรับปรุงพันธุกรรมของหัวหน้าต้องดีกว่าพวกเราแหง! ดูสิ ไม่ว่าจะความแข็งแรง ความเร็วในการตอบสนอง และการประสานงานของอวัยวะ อย่างกับสัตว์ประหลาด! ฮ่า นายเองก็สัตว์ประหลาดเหมือนกัน เจ้าสัตว์ประหลาดน้อย!” วันนี้หลงเยว่หงเพิ่งจะได้รู้ว่าในสมัยก่อนตอนที่เรียนนั้น เพื่อนสนิทของเขายังออกแรงไม่ถึงครึ่งเลย
นี่เขาได้ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตัวนั้นมาจริงๆ!
ถึงแม้ว่าจะสามารถต้านทานไว้ได้ในเวลาสั้นๆ แต่สุดท้ายก็ยังคงโดนอัดกระเด็น
ซางเจี้ยนเย่ายิ้มให้หลงเยว่หง
“นายยังสู้ไป๋เฉินไม่ได้เลย”
หลงเยว่หงหน้าแดง นิ่งอยู่ครึ่งค่อนวันแล้วเถียงกลับ
“ยายนั่นเล่นนอกกติกานี่หว่า! นายเองก็เถอะ ยังเอาชนะได้แค่สองสามครั้งเองไม่ใช่รึไง”
เดิมทีนั้นเขาคิดว่าการต่อสู้กับหญิงสาวร่างเล็กอย่างไป๋เฉิน เขาจะสามารถเอาชนะได้อย่างง่ายดายเพราะขนาดตัวและความแข็งแรง แต่ใครจะไปรู้ว่าเขาได้แต่แพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พึงรู้ว่าเขาได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมตั้งแต่ยังเป็นตัวอ่อนในครรภ์ ไม่เพียงแต่ขนาดร่างกายและความแข็งแรงเท่านั้น ทั้งปฏิกิริยาตอบสนอง การประสานงานของอวัยวะ การรักษาสมดุล แต่ละอย่างล้วนยอดเยี่ยม นอกจากนั้นแล้วเขาเองก็ยังมีประสบการณ์ต่อสู้มาหลายปี
“การต่อสู้ในแดนร้างไม่มีกติกาอะไรทั้งสิ้น มีเพียงแค่อยู่หรือตายแค่นั้น” ซางเจี้ยนเย่าตอบเสียงเรียบ
“นั่นก็จริง ทักษะการต่อสู้ของเธอนั้นใช้งานได้ดีจริงๆ” หลงเยว่หงพูดและมองดูกล่องอาหารตัวเอง
มันฝรั่งโรยแต่งหน้าไว้บนข้าวสีขาว ผักดองแห้งสีดำค่อยๆ คลี่ออก น้ำซอสชุ่มไหลซึมลงด้านล่าง
ด้านบนของผักดองแห้งมีชิ้นเนื้อที่มีไขมันมากกว่าเนื้อแดงซ้อนสลับกันเป็นชั้น ชิ้นเนื้อนี้ชุ่มไปด้วยสีของน้ำซอส มันหนาเตอะ และดูมีน้ำหนัก
นี่คือเมนูเนื้อพิเศษที่หลงเยว่หงแลกมาด้วยแต้มส่วนร่วม 1 แต้ม ซึ่งเมื่อตอนเที่ยงนั้นเขาก็เพลิดเพลินสำราญใจไปกับเมนูหมูนึ่งเรียบร้อยแล้ว
“หอมฉุยเลย…” หลงเยว่หงหรี่ตา “ถ้าไม่ต้องไปออกภาคสนามละก็ นี่มันงานในฝันชัดๆ”
“พรุ่งนี้ยังมีชั้นต่อสู้อีกนะ” ซางเจี้ยนเย่าเหลือบมองเขา
เมนูเนื้อพิเศษนี้ไม่มีอย่างอื่นให้เลือก ดังนั้นของเขาจึงเป็นเนื้อนึ่งผักดองแห้งเหมือนกัน
“…หุบปากไปเลย กินไปเงียบๆ!” หลงเยว่หงหน้าหงิก
หลังจากใช้เวลาทั้งวันไปกับหัวหน้าทีม เขาก็เริ่มชินกับการพูดเสียงดังไปแล้ว
ซางเจี้ยนเย่าไม่สนใจเขา ก้มหน้าก้มตาดื่มด่ำไปกับข้าวมันฝรั่งและเนื้อนึ่งผักดองในชาม
* * * * *
หลังมื้อเย็น ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงถือกล่องอาหารเดินกลับไปที่เขต C ชั้น 495
ทันทีที่ทั้งสองเข้ามาใน ‘ศูนย์กิจกรรม’ ก็พลันเห็นหญิงสาวร่างสูงหน้าตาสะสวยสะอาดสะอ้าน แต่งกายเรียบง่าย เดินเข้ามาหา
“เฝิงอวิ๋นอิง มาหาผมมีอะไรเหรอ” หลงเยว่หงลืมซางเจี้ยนเย่าไปทันที เขาเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่ไม่อาจปิดบังได้
เด็กสาวชะงักไปนิดหนึ่ง
“นายกินข้าวเสร็จแล้วเหรอ
“ฉันมานี่เพราะจะเอาของไปคืนเพื่อนน่ะ”
หลงเยว่หงพูดทั้งรอยยิ้ม
“ฉันกินมาจากโรงอาหารเล็กน่ะ”
“โรงอาหารเล็กเหรอ นายถูกบรรจุไปที่ไหนน่ะ” เฝิงอวิ๋นอิงถามด้วยความสงสัย
หากมีโรงอาหารขนาดเล็กอยู่ ย่อมไม่ใช่แผนกทั่วไป
แผนกนันทนาการที่เธอทำงานอยู่ ยังมีเพียงแค่สถานีวิทยุเท่านั้นเอง
หลงเยว่หงรู้ตัวว่าเขาพลั้งปากไปแล้ว พยายามฝืนยิ้ม
“แผนกความมั่นคงน่ะ”
เฝิงอวิ๋นอิงอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดออกมาตามมารยาท
“งั้นระวังตัวด้วยนะ”
ในขณะที่ทั้งคู่พูดคุยสนทนากันอยู่ ซางเจี้ยนเย่าก็เดินไปด้านข้างลากเก้าอี้ไม้ดึงมานั่งลงข้างๆ เฉินเสียนอวี่ ผู้รับผิดชอบ ‘ศูนย์กิจกรรม’
“เป็นไงบ้าง ถูกจัดให้ไปอยู่กับกลุ่มไหนเหรอ อยากให้ตาแก่คนนี้ช่วยฝากฝังให้ไหม” เฉินเสียนอวี่ถามอย่างสบายสบาย ระหว่างที่มองดูแผงขายของเบื้องหน้า
“มาตรการรักษาความลับ” ซางเจี้ยนเย่าตอบสั้นๆ
“เอ่อ…” เฉินเสียนอวี่หันขวับมามอง
เขาไม่ได้ถามอะไรต่ออีก พลางตบบ่าซางเจี้ยนเย่า
“ระวังตัวด้วยนะ”
ในตอนนี้ลูกน้องของเฉินเสียนอวี่กลับมาจาก ‘โรงอาหารพนักงาน’ พร้อมกับกล่องอาหารของเขา
ซางเจี้ยนเย่ามองดูผู้เฒ่าแซ่เฉินที่มือหนึ่งถือกล่องข้าวอีกมือหนึ่งถือตะเกียบ แล้วพูดขึ้น
“ปู่เฉิน ปู่เคยบอกว่ารู้จักทุกคนในชั้นนี้ใช่ไหม”
เฉินเสียนอวี่ตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ “ไม่กล้าบอกว่าเต็มร้อย แต่อย่างน้อยก็เก้าสิบห้าล่ะ”
ซางเจี้ยนเย่ากำลังไตร่ตรองคิดคำพูด ทันใดนั้นก็เห็นร่างที่คุ้นเคย
นั่นคือหญิงสาวแซ่หลี่ที่เจอกันที่ห้องเลขที่ 35 ในเขต A เมื่อตอนเช้ามืด ผู้เป็นสาวกของ ‘พิธีกรรมชีวิต’
“คนนั้นน่ะ ปู่รู้จักไหม” ซางเจี้ยนเย่าชี้ไปที่สาวสวยคนนั้น
เฉินเสียนอวี่เงยหน้าขึ้นมอง
“หลี่เจิน เธอน่าจะรู้จักไม่ใช่เหรอ พวกเธอทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนบ้านกันนี่นา
“แต่ตอนนั้นเธอยังเด็กมาก คงจำไม่ได้สินะ
“เฮ้อ หลี่เจินน่าสงสารนะ แต่งงานมีลูกสองคน จากนั้นถูกย้ายไปทำงานอื่นกับสามี เธอติดเชื้อทำให้มีลูกอีกไม่ได้ ลูกทั้งสองคนก็ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน…”
ซางเจี้ยนเย่าฟังเฉินเสียนอวี่เล่าอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร
หลังจากนั่งอยู่ใน ‘ศูนย์กิจกรรม’ อยู่สักพักเขาก็กลับไปที่ห้อง 196 เขต B เอนกายพิงครึ่งนั่งครึ่งนอนบนเตียงรอการกระจายเสียงทางวิทยุอย่างเช่นเคย
ไม่นานนัก เสียงหวานที่คุ้นเคยก็ดังก้องไปทั่วทุกชั้นของ ‘เขตที่พักอาศัย’
“สายัณห์สวัสดิ์ค่ะ ฉัน…ผู้ประกาศข่าว ‘โฮ่วอี๋’ นะคะ ขณะนี้เวลายี่สิบนาฬิกา…
“…เนื่องจากสภาพอากาศที่ผิดปกติในปีนี้ ฝูงสัตว์ประหลาดบนแดนธุลีเริ่มอพยพไป…
“มีร่องรอยของ ‘ชุมนุมหลวงจีน’[footnoteRef:3] ในแดนร้างใกล้บริษัท… [3:  ชุมนุมหลวงจีน (僧侣教团)หมายถึง คณะสงฆ์ ชุมนุมสงฆ์]
“…
“…อาการท้องร่วงในปศุสัตว์ที่ทุ่งหญ้า 59 เขตนิเวศน์ชั้นในได้รับการแก้ไขเรียบร้อยแล้ว…
“…แผนกนันทนาการตัดสินใจจัดการแข่งขันบาสเกตบอลพนักงานขึ้นที่ศูนย์กิจกรรมในวันหยุดของสัปดาห์นี้…”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 13 ความรู้สึกของพิธีกรรม
ช่วงเวลาสองเดือนผ่านไปในพริบตา
ภายในลิฟต์ที่พาไปชั้น 647 หลงเยว่หงสวมเสื้อใยสังเคราะห์มองภาพเงาสะท้อนตัวเองที่ปรากฏบนผนังโลหะของลิฟต์ ทำท่าเกร็งกล้ามหน้าอก
“การฝึกแบบความเข้มข้นสูงแบบนี้มีประโยชน์จริงๆ ฉันว่าฉันอัดตัวเองสมัยเพิ่งเรียนจบลงไปกองได้ 5 คนเลย เอ่อ… 3 ละกัน”
นอกจากนั้นแล้วรูปร่างของเขาก็ดีขึ้น ดูแล้วมีความแข็งแกร่งสมชายชาตรีมากขึ้น
ซางเจี้ยนเย่าที่มองดูที่รอยแยกระหว่างประตูลิฟต์อยู่ก็พูดขึ้น
“เฮ้อ ฉันได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้วก็ยังสูงแค่ 175 หล่อก็ไม่หล่อ ผลการเรียนก็ปานกลาง…”
“…” หลงเยว่หงเงียบไปชั่วขณะ ไม่รู้จะสรรหาคำพูดอะไรมาตอบกลับไปดี
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วระบายออกอย่างแรง
“เอาจริงนะ ฉันเองก็กินเนื้อทุกวันมาตั้งสองเดือนแล้ว ทำไมไม่เห็นจะสูงขึ้นซักเซ็น”
ระหว่างที่สนทนา ทั้งคู่เดินออกจากลิฟต์แล้วเลี้ยวเข้าห้องหมายเลข 14 ด้วยความคุ้นเคย
พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเช้านี้จะมีฝึกอะไร ไม่อาจคาดเดาได้ว่าจะต้องไปเปลี่ยนสวมเครื่องแบบของแผนกความมั่นคง หรือใส่ชุดธรรมดาเพื่อความคล่องตัวในการต่อสู้ประชิด ดังนั้นจึงต้องไปรายงานตัวกับเจี่ยงไป๋เหมียนก่อนที่จะไปเปลี่ยนชุดที่ห้องแต่งตัวของห้องอาบน้ำรวม
ตอนนี้ทั้งเจี่ยงไป๋เหมียนและไป๋เฉินล้วนมาถึงแล้วและกำลังล้อมรอบโต๊ะสีน้ำตาลอมแดงของเจ้าของเดิมของห้อง กำลังมองดูอะไรบางอย่างอย่างจริงจัง
“อรุณสวัสดิ์ครับหัวหน้า!” ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงล้วนเคยชินกับการตะโกนแล้ว
เจี่ยงไป๋เหมียนเงยหน้าขึ้นแล้วกวักมือเรียก
“เข้ามา เข้ามา มีเรื่องจะบอกให้พวกนายรู้”
หลงเยว่หงเหลือบมองซางเจี้ยนเย่าและเห็นว่าอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทั้งคู่เดินตามไปแล้วก็มองเห็นแผนที่ที่มีความเที่ยงตรงต่ำวางแผ่หราอยู่บนโต๊ะสีน้ำตาลอมแดงของเจี่ยงไป๋เหมียน
เจี่ยงไป๋เหมียนกำหมัดชกลงไปบนแผนที่เบาๆ จากนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม
“โปรแกรมการฝึกวันนี้คือ
“ฝึกภาคสนาม!”
“หือ” หลงเยว่หงร้องอุทานออกมา
เขารู้ว่าการฝึกภาคสนามนั้นไม่ช้าก็เร็วจะต้องมาถึง แต่ไม่คิดว่าฝนยังไม่ทันตั้งเค้าก็เทมาเลย ไม่มีเวลาให้เตรียมตัวเตรียมใจสักนิด!
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พูดอะไร แต่ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเขานั้นไม่อาจปกปิดได้
เจี่ยงไป๋เหมี่ยนมองคนรอบกายแล้วพูด
“ทีแรกกะว่าจะเริ่มในอีกสองวัน แต่พอดีว่าเบื้องบนมอบหมายภารกิจเล็กๆ มา ให้เราเดินทางไปส่งไมโครชิปอุปกรณ์กรองน้ำที่นิคมคนเร่ร่อนในแดนร้าง ดังนั้นเราจึงจะออกเดินทางกันวันนี้เลย
“ไป๋เฉิน บอกพวกเขาเรื่องที่หมายกับเส้นทางทั่วๆ ไปให้พวกเขารู้ด้วย”
ไป๋เฉินที่ยังคงพันผ้าพันคอสีเทา ยืนท้าวขอบโต๊ะด้วยมือข้างหนึ่งแล้วใช้อีกมือหนึ่งเคาะตำแหน่งบนแผนที่
“นี่คือเมืองฉีเฟิง อยู่ห่างจากบริษัทไปราว 300 กิโลเมตร ถ้าเราใช้ถนนสายที่ซ่อมเสร็จแล้ว ระหว่างทางไม่มีอันตรายอะไรหรอก ผลัดกันขับรถไปวันเดียวก็ถึงแล้ว
“แต่น่าเสียดายที่แดนร้างบึงดำไม่มีถนนที่ว่านั่น ระหว่างทางอาจมีถนนช่วงสั้นๆ ของโลกเก่าที่ยังพอมีสภาพดีอยู่บ้าง แต่หญ้าขึ้นรกและเป็นหลุมเป็นบ่อหมดแล้ว นี่แค่ยกตัวอย่างให้ฟังนะ”
ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงต่างรู้ดีว่า ‘แดนร้างบึงดำ’ นั้นหมายถึงพื้นที่อันตรายด้านนอกบริษัท
มันครอบคลุมอาณาบริเวณกว้างใหญ่ไพศาล เหนือสุดติดกับทุ่งน้ำแข็ง ตะวันออกเฉียงเหนือติดกับเขตของ ‘กองทัพกู้โลก’ ตะวันออกเป็นเขตอิทธิพลของ ‘ชุมนุมอัศวินขาว’ ถ้าตรงไปทางตะวันออกเฉียงใต้เรื่อยๆ ก็จะเข้าสู่ ‘ปฐมนคร’
ส่วนทางใต้คือแดนร้างผืนอื่นและเทือกเขาหลายลูก
ไป๋เฉินยังคงอธิบายต่อไป
“พวกนายคงจะเห็นแล้วว่ามี ‘บึงใหญ่’ คั่นอยู่ระหว่างเรากับเมืองฉีเฟิง พื้นที่หลายแห่งถูกทำสัญลักษณ์ความเสี่ยงสูงมากเอาไว้ จากประสบการณ์ของฉัน สถานที่พวกนี้ไม่มีถนน เป็นแอ่งบึงหนองน้ำล้วนๆ เต็มไปด้วยพวกกลายพันธุ์ สัตว์ร้ายที่น่ากลัว ฝูงสัตว์ประหลาด หรือไม่ก็เป็นซากปรักของโลกเก่า เป็นสถานที่ที่เข้าไปได้แต่กลับออกมาไม่ได้
“ถ้าเข้าไปเขตที่มีมลพิษสูง เราก็ไม่มีเส้นทางให้เลือกมากนัก นอกจากนั้นก็ต้องไม่ใช้เส้นทางที่บริษัทใช้ประจำเพราะมีการสร้างป้อมรักษาการณ์ไว้ทั้งหัวท้ายเส้นทาง แบบนั้นแล้ววัตถุประสงค์ของการฝึกภาคสนามก็คงไม่บรรลุผล
“เมื่อรวมเงื่อนไขข้างต้นและสภาพภูมิประเทศของบึงใหญ่แล้ว ฉันคิดเอาไว้สองเส้นทาง แต่ไม่ว่าเส้นไหนก็ต้องวกเข้าๆ ออกๆ อยู่ในบึงใหญ่ ใช้เวลาไม่ต่างกันเท่าไหร่ น่าจะราวๆ สักหนึ่งถึงสองสัปดาห์กว่าจะไปถึงเมืองฉีเฟิง ขึ้นอยู่กับสภาพอากาศด้วย
“พวกนายคิดว่าจะเลือกเส้นไหนดี หรือว่าจะอ้อมบึงใหญ่ไป แต่ก็ต้องใช้เวลานานกว่า อันตรายก็ไม่ได้น้อยกว่ากันเท่าไหร่
“อ้อ ฉันไม่ค่อยรู้เกี่ยวกับบึงใหญ่มากนัก ยังไม่เคยเข้าไปในหลายๆ จุด พวกนายจะเสนอเส้นทางอื่นก็ได้นะ”
ก่อนที่เจี่ยงไป๋เหมียนจะพูด ซางเจี้ยนเย่าก็เดินก้าวออกไปแล้วชี้ไปที่เส้นทางหนึ่ง
“เส้นนี้ก็ดี”
“ทำไมเหรอ” ไป๋เฉินถามโดยอัตโนมัติ
หลังจากนั้นก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งว่าไม่น่าถามเลย
“รูปร่างเส้นทางดูสวยดีน่ะ” ซางเจี้ยนเย่าพูดอย่างจริงใจ
ไป๋เฉินหันไปหาหัวหน้าทีมเพื่อให้เธอ ‘ตัดสินใจ’
เจี่ยงไป๋เหมียนลูบคางแล้วพูด
“ฉันเห็นด้วยกับเส้นที่ซางเจี้ยนเย่าเลือกนะ ในเมื่อทั้งสองเส้นแทบไม่มีอะไรต่างกัน งั้นก็เลือกอันที่ดูดีกว่าละกัน
“งั้นเลือกเส้นนี้แหละ!”
เมื่อพูดจบเธอมองไปที่ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง ชี้ไปที่นาฬิกาข้อมือของตนแล้วพูดว่า
“พวกนายมีเวลาเตรียมตัว 15 นาที”
“แค่ 15 นาทีเองเหรอ” หลงเยว่หงถึงกับหน้าย่นทันที
“14 นาที 55 วิ” เจี่ยงไป๋เหมียนมองนาฬิกาแล้วพูดโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา
หลงเยว่หงรีบกลับหลังหันแล้วเผ่นแน่บตามหลังซางเจี้ยนเย่าไปทันที
“เฮ้ รอด้วย!”
ทั้งคู่รีบเข้าไปห้องแต่งตัวของห้องอาบน้ำรวม เปิดตู้ล็อกเกอร์ตัวเอง
ด้วยเพราะอาบเหงื่อต่างน้ำจากการฝึกหนักทุกวัน พวกเขาเลยเก็บเสื้อผ้าหลายชุดไว้ที่นี่เพื่อให้สะดวกในการเปลี่ยน
ภายในบริษัทไม่มีแสงแดด ตอนกลางคืนอากาศก็หนาวมาก พวกพนักงานจึงไม่สามารถตากผ้าได้ ต้องให้ ‘แผนกฝึกฝนปกป้อง’ ส่งคนไปรับเสื้อผ้าเอามาซัก ตากแห้ง แล้วส่งกลับ (ข้าวของชิ้นเล็กๆ ติดตัวสามารถแขวนไว้เหนืออ่างล้างหน้าของตัวเอง หรือใส่ไว้ในกาละมังข้างใต้เพื่อป้องกันน้ำหกใส่)
ซางเจี้ยนเย่าหยิบเอาเป้ลายพรางแบบมาตรฐานของแผนกความมั่นคงออกมา รูดซิปเปิดแล้วยัดเครื่องแบบชุดหนึ่งเข้าไป
จากนั้นก็ใส่ขวดแชมพูและสบู่อาบน้ำแบบทูอินวันลงในถุงพลาสติกใบเล็กแล้วโยนลงเป้
หลังจากใส่ยาสีฟัน แปรงสีฟัน ข้าวของส่วนตัว และพวกของจิปาถะอื่นๆ ลงไปแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็รีบถอดเสื้อผ้าแล้วยัดเข้าตู้ล็อกเกอร์
ในสภาพที่สวมกางเกงชั้นในเพียงตัวเดียว เขาหยิบเอาเครื่องแบบสีเทาที่ยังเหลืออีกหนึ่งชุดออกมาสวมบนร่างอย่างรวดเร็ว
เมื่อก้มลงดึงเชือกผูกรองเท้าบูทหนังเสร็จเขาก็เงยขึ้นมาแล้วเดินไปที่กระจกครึ่งตัว จากนั้นก็ยืดลำตัวครึ่งบนยืนตรง
เงาของเขาในกระจก คิ้วตั้งตรง ดวงตาสีน้ำตาลสดใส ผมดำสะอาดเรียบร้อย โครงหน้าชัดเจนและนิ่งสงบ
กอปรกับเครื่องแบบที่ออกแบบมาอย่างดีของแผนกความมั่นคงซึ่งช่วยขับเน้นความเป็นทหาร ซางเจี้ยนเย่าจึงดูสดใสและมีพลัง
ขณะที่มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ซางเจี้ยนเย่าก็ค่อยๆ หยิบป้ายชื่อออกมาจากกระเป๋าแล้วติดไว้ที่หน้าอกซ้าย
ป้ายชื่อนั้นมีสีแดง มีตัวอักษรสีทองสี่ตัวเป็นภาษาแดนธุลีนูนขึ้นมา
‘ผาน-กู่-ชีว-ภาพ’[footnoteRef:1] [1:  ผานกู่ชีวภาพ (盘古生物) “ผานกู่” คือเทพผู้สร้างโลกในตำนานจีนโบราณ ในที่นี้หมายถึง เทพเจ้าจีนโบราณแบบชีวภาพ]
* * * * *
พอออกมาจากห้องแต่งตัว ซางเจี้ยนเย่ารออยู่สองนาที เมื่อหลงเยว่หงจัดแจงอะไร เสร็จเรียบร้อยแล้วเดินกลับไปห้องหมายเลข 14 พร้อมกัน
หลงเยว่หงเหลือบมองซางเจี้ยนเย่า แล้วมองซ้ำอีกรอบ สุดท้ายก็อดพูดขึ้นไม่ได้
“นายไม่รู้สึกว่าฉันมีอะไรต่างไปบ้างเหรอ”
ซางเจี้ยนเย่าเหลือบมองเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
หลงเยว่หงยกมือขึ้นมาแล้วพูด
“ฉันไม่ได้ประหม่า นายไม่รู้สึกเลยเหรอว่าฉันไม่ได้ประหม่าอีกแล้ว
“ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันต้องกลัวและมองในแง่ร้ายไปแล้วแหงๆ แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันรับมือได้ มันก็แค่ฝึกภาคสนาม
“ฝึกมาสองเดือนนี่มีประโยชน์จริงๆ”
ซางเจี้ยนเย่าเดินช้าลงแล้วมองหลงเยว่หงหัวจรดเท้า
แล้วเขาก็ยิ้มขึ้นมา
“นายขาสั่น”
“…” ท่าทีของหลงเยว่หงทรุดลงในทันที
ซางเจี้ยนเย่าไม่สนใจเขา เดินตรงไปยังห้องหมายเลข 14
หลงเยว่หงกลับมาได้สติอีกครั้ง มองดูขาตัวเองพร้อมตะโกนออกมา
“อย่าสั่น! อย่าสั่น!”
เมื่อได้คั่นจังหวะชั่วขณะ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ประหม่าอีกแล้ว
ทั้งสองรีบกลับไปห้องเบอร์ 14 เจี่ยงไป๋เหมียนมองกวาดแล้วหยุดสายตาลงที่หน้าอกด้านซ้ายของซางเจี้ยนเย่า
เธอเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น
“ไม่จำเป็นต้องติดป้ายชื่อหรอก นี่ไม่ได้เป็นปฏิบัติการในระดับบริษัท
“โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในสถานการณ์ที่มีคนน้อย ป้ายชื่อกลับจะยิ่งนำอันตรายมาให้ พวกโจรและคนเร่ร่อนในแดนธุลีไม่สนหรอกว่าจะเป็นกองกำลังใหญ่หรือเปล่า ในบางครั้งถ้าพวกเขาคุ้ยหาเก็บของอะไรมาไม่ได้ซักอย่าง ก็คงอยู่รอดต่อไปไม่ได้ ดังนั้นจึงป่วยการที่จะมาใคร่ครวญพิจารณาว่าโจมตีสมาชิกของกองกำลังใหญ่ไปแล้วจะมีผลร้ายแรงอะไรตามมาไหม”
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดด้วยเสียงดังกังวาน
“ความรู้สึกของพิธีกรรมครับ!”
“…พอออกจากบริษัทแล้วก็ถอดออกซะ” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดพลางกุมขมับ
ซางเจี้ยนเย่า ไป๋เฉิน และหลงเยว่หงสะพายเป้ลายพรางแบบเดียวกันแล้วเดินตามเธอไปที่พื้นที่ลิฟต์
เมื่อเข้าไปในลิฟต์แล้วเจี่ยงไป๋เหมียนก็หยิบเอาบัตรอิเล็กทรอนิกส์ออกมารูด แล้วกดหมายเลขชั้น ‘650’ ไฟติดสว่างขึ้น
เพียงแค่ไม่กี่วินาทีลิฟต์ก็ขึ้นไปจนสุดทาง ประตูเปิดออกไปสู่ลานจอดรถและห้องโถง
ชั้นที่ 650 เป็นชั้นที่อยู่ใกล้พื้นดินมากที่สุดของอาคารใต้ดิน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ที่นี่แทบไม่มีคนเดินไปมา มีเพียงผนังโลหะสีขาวเงิน ทางเดินที่ถูกกั้นด้วยบานประตูหนา และพนักงานจากแผนความมั่นคงยืนถืออาวุธ
เจี่ยงไป๋เหมียนรูดบัตรครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อเปิดประตูออกทีละบาน
เธอเดินนำซางเจี้ยนเย่าและคนอื่นๆ ผ่านทางเดินยาวไปยังอีกฟากหนึ่งของชั้น 650
ในระหว่างขั้นตอนเหล่านี้ ประตูหลายบานมีการสแกนม่านตาและร่างกายผู้ถือบัตรเพื่อยืนยันว่าไม่ใช่ตัวปลอม สำหรับประตูบานสุดท้ายนั้นถึงขั้นต้องใส่รหัสผ่าน
สุดทางเดินมีลิฟต์เรียงกันเป็นแถว เจี่ยงไป๋เหมียนสุ่มเลือกลิฟต์แล้วรูดบัตรก่อนจะกดลงบนปุ่มโลหะที่เขียนว่า ‘เขตพื้นโลก’
ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้น เบื้องหน้าซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และคนอื่นๆ ก็คือจัตุรัสกว้างขวางที่ครอบด้วยโดมโลหะที่มีโครงเหล็กกล้า
“ลานจอดรถ” เจี่ยงไป๋เหมียนแนะนำด้วยรอยยิ้ม
ที่จอดอยู่นั้นไม่ได้มีเพียงแค่รถราสารพัดชนิด แต่ยังมีรถถังกับรถยิงจรวดอีกด้วย พวกมันจอดเป็นระเบียบเรียงเป็นแถวยาวไปจนสุดสายตา ทำให้ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงตื่นตะลึงเป็นอย่างยิ่ง
เจี่ยงไป๋เหมียนพบรถคันที่ถูกจัดสรรไว้ให้อย่างรวดเร็ว
เป็นรถจี๊ปสี่ที่นั่งสีเขียวอมเทา ตัวถังยกสูง ล้อใหญ่ ดูแล้วทรงพลังเป็นอย่างมาก
เจี่ยงไป๋เหมียนเปิดท้ายรถแล้วชี้ไปด้านซ้ายมือ
“พวกนี้คืออาวุธสำหรับฝึกภาคสนามในครั้งนี้ มีปืนพกมาตรฐานขนาดกระสุน 9 มม. ของบริษัท ชื่อว่า ‘มอสน้ำแข็ง’[footnoteRef:2]  เลียนแบบมาจากปืน ‘แม่น้ำแดง’ ของ ‘ปฐมนคร’ กระสุนชนิดนี้พบได้บ่อยสุดและหามาเติมได้ง่ายสุด” [2:  มอสน้ำแข็ง (冰苔) อีกชื่อหนึ่ง ตะไคร่น้ำน้ำแข็ง]
ปืนพก ‘มอสน้ำแข็ง’ มีสีเงินทั้งกระบอก ด้ามจับมีลวดลายกันลื่น
เจี่ยงไป๋เหมียนพูดต่อ
“ได้คนละกระบอก แล้วก็ยังมี ‘ยูไนเต็ด 202’ อีกด้วย
“ส่วนสองอันนี้คือปืนไรเฟิลจู่โจมที่พวกนายรู้จักอยู่แล้ว ปืน ‘นักรบคลั่ง’[footnoteRef:3] มาตรฐานของบริษัท ใช้กระสุนขนาด 5.56 มม. … [3:  นักรบคลั่ง (狂战士) หมายถึง นักสู้ที่ต่อสู้ด้วยความโกรธเกรี้ยว และมักเป็นคลาส (อาชีพ) ที่ปรากฏในเกมอยู่บ่อยครั้ง]
“ส่วนนี่คือปืนไรเฟิล ‘เจ้าส้ม’[footnoteRef:4] พอติดกล้องเล็งเข้าไปก็ใช้เป็นปืนสไนเปอร์ได้ด้วย… [4:  เจ้าส้ม (橘子) คำว่า“橘子” คือ ส้มแมนดาริน เป็นชื่อปืนที่ผลิตโดยบริษัทออเรนจ์คอมพานี ซึ่งแปลว่า บริษัทส้มแมนดาริน ในที่นี้หมายถึง ปืนชื่อว่า “เจ้าส้ม”]
“นี่คือปืนยิงระเบิด มีฉายาว่า ‘ทรราช’[footnoteRef:5] [5:  ทรราช (暴君) หมายถึง ผู้ปกครองบ้านเมืองโดยใช้อำนาจตามอำเภอใจ ทำความเดือดร้อนทารุณให้แก่ผู้อยู่ใต้การปกครองของตน]
“พวกนี้ก็คืออาวุธทั้งหมดที่มี กระสุนอยู่นี่ ส่วนปืนพกกับแม็กกาซีนให้พกติดตัวไว้”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงคุ้นเคยกับอาวุธทุกชนิดจากการฝึกในช่วงที่ผ่านมา คุ้นจนไม่รู้จะคุ้นยังไงอีกแล้ว พวกเขาหยิบเอา ‘มอสน้ำแข็ง’ และ ‘ยูไนเต็ด 202’ ขึ้นมาอย่างใจเย็นแล้วเหน็บไว้ที่เข็มขัด
เจี่ยงไป๋เหมียนชี้ไปที่ลังกระดาษทางขวามือ
“อาหารกระป๋องทหาร ธัญพืชอัดแท่ง บิสกิตอัดแข็ง พวกนี้เป็นเสบียงของพวกเรา
“ฮ่า ฮ่า พวกมันไม่พอให้เรากินจนไปถึงเมืองฉีเฟิงหรอก ที่เหลือเราต้องไปหาเพิ่มในแดนร้าง นี่เป็นส่วนหนึ่งของการฝึก”
“ทราบแล้ว หัวหน้า!” ทั้งสามคนไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร
“เอาล่ะ ขึ้นรถได้” เจี่ยงไป๋เหมียนโบกมืออย่างองอาจ
เนื่องจากซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงยังขับรถไม่เป็น หญิงสาวทั้งคู่จึงนั่งเบาะหน้าและเตรียมผลัดกันขับ
พวกเธอวางแผนให้สองหนุ่มไปหัดขับในพื้นที่ที่กว้างกว่านี้
ท่ามกลางเสียงกระหึ่ม เจี่ยงไป๋เหมียนขับรถจี๊ปสี่ที่นั่ง ปล่อยให้มันแล่นผ่านจุดตรวจและประตูกั้นบานแล้วบานเล่าในลานจอดรถ
หลังจากนั้นไม่นานเจี่ยงไป๋เหมียนก็บุ้ยหน้าบอก
“ประตูสุดท้ายแล้ว”
เป็นประตูบานคู่สีขาวเงิน มีพนักงานแผนกความมั่นคงเกือบยี่สิบคนคอยเฝ้าอยู่ตลอดทาง
หลังการตรวจสอบครั้งสุดท้าย เจี่ยงไป๋เหมียนก็ขับรถจี๊ปแล่นทะยานไปทางประตูโลหะ
ในตอนนี้ทั้งซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงต่างก็อดกังวลไม่ได้และหายใจไม่ทั่วท้อง
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาจะได้ขึ้นไปสู่พื้นโลก
เมื่อรถจี๊ปเข้าไปใกล้ บานประตูสีขาวเงินก็ค่อยๆ เปิดอ้าออกทีละน้อย
ทันใดนั้นลำแสงสีทองก็สาดส่องเข้ามา ไม่ได้ขาวเหมือนกับแสงจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ หรือเหลืองเหมือนเปลวไฟของเทียน
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงห่อตัวพร้อมกันแล้วยกมือขวามาป้องดวงตา
แสงนี่มันจ้าแสบตาไปหน่อย
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 14 แดนร้างบึงดำ
จวบจนกระทั่งรถจี๊ปขับพ้นจากบานประตูสีขาวเงินไปแล้ว ทั้งซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงถึงจะปรับตัวเข้ากับแสงด้านนอกได้ พวกเขาต่างก็ลดมือขวาลง เบิ่งตามองออกไปนอกหน้าต่าง
หลังจากที่เริ่มตั้งหลักจากความกลัวที่อธิบายไม่ถูกได้แล้ว พวกเขาก็ได้เห็นฟ้าใสที่แต่งแต้มไปด้วยปุยเมฆขาวสารพัดรูปร่าง หมู่นกที่บินเปลี่ยนแปลงรูปขบวน แนวเทือกเขาที่ส่องประกายด้วยแสงสีทองจางๆ ของดวงอาทิตย์
“พระอาทิตย์… พระอาทิตย์!” หลงเยว่หงตะโกนใส่ลูกไฟสีส้มขนาดใหญ่บนท้องฟ้า
เขาจ้องมองดูแม้จะรู้สึกแสบตาจนน้ำตาไหล แต่ก็อดละสายตาออกไม่ได้
“อย่ามองพระอาทิตย์ตรงๆ แบบนั้น เดี๋ยวก็ตาบอดหรอก! ถ้าอยากมองล่ะก็.. เอ้า” เจี่ยงไป๋เหมียนคุ้ยหาของจากกล่องใต้ที่พักแขนแล้วยื่นให้หลงเยว่หง
หลงเยว่หงที่แนบอยู่กับหน้าต่างรถหันหน้ากลับมามองก็เห็นแว่นตาที่มีกระจกสีดำ
“…แว่นกันแดด!” เขานึกถึงสิ่งที่เรียนมา และพบกับชื่อที่ใช้เรียก
“ถ้านายไม่เอา งั้นฉันเอาเอง” ในตอนนั้นซางเจี้ยงเย่าหันมาแล้วพูด
หลงเยว่หงหันไปมองแล้วก็เห็นซางเจี้ยนเย่าตาแดงก่ำราวกับจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ
“ฮ่า ฮ่า นายก็มองพระอาทิตย์ด้วยเหรอ” หลงเยว่หงอดขำไม่ได้
ในวินาทีถัดมาเขาเห็นซ่างเจี้ยนเย่าคว้าแว่นกันแดดแล้วเอาไปวางไว้บนดั้งจมูกตัวเอง
“เฮ้ย…” หลงเยว่หงไม่รู้ว่าจะโกรธดีหรือแย่งแว่นกลับมาดี
“ยังมีอีกอัน” ขณะที่หลงเยว่หงกำลังจะตะครุบใส่ซางเจี้ยนเย่า ไป๋เฉินที่นั่งข้างคนขับก็ยื่นแว่นกันแดดอีกอันส่งให้เขา
แว่นกันแดดอันนี้มีความวิจิตรมากกว่าของเจี่ยงไป๋เหมียน มันเหมือนกับเป็น ‘หัวใจ’ สองดวงยึดไว้ด้วยกัน เลนส์แว่นตาไม่ได้ดำสนิทแต่เจือสีแดงเล็กน้อย
“อย่าทำหักเชียวนะ ฉันต้องใช้ของตั้งเยอะถึงจะแลกมาได้” ไป๋เฉินเตือนเขา
“ขอบคุณ” หลงเยว่หงขอบคุณเธออย่างจริงใจแล้วสวมแว่น
ด้วย ‘อุปกรณ์’ ชิ้นนี้ ในที่สุดเขาก็สามารถมองสังเกตพระอาทิตย์ได้อย่างละเอียดและนึกเปรียบเทียบกับรูปภาพที่เคยเห็นจากเครื่องฉายสไลด์
“นี่คือพระอาทิตย์…” ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน หลงเยว่หงถอนหายใจ เขาถอดแว่นกันแดดออกแล้วส่งคืนให้ไป๋เฉิน
ซางเจี้ยนเย่าเองก็ละสายตากลับมาแล้วค่อยๆ บรรจงวางแว่นกันแดดของเจี่ยงไป๋เหมียนกลับไปในกล่องใต้ที่พักแขน
“นายคิดอะไรอยู่” หลงเยว่หงเหลือบมองเพื่อนสนิท
ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“ฉันกำลังคิดว่าที่ตลาดไม่มีขาย แล้วจะไปหาแว่นได้จากไหนล่ะ”
คนในอาคารใต้ดินนั้นไม่จำเป็นต้องใช้ของแบบนี้ มีเพียงทีมที่ออกปฏิบัติการเท่านั้นถึงจะใช้ ดังนั้นใน ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ หรือตลาดแผงลอยขนาดเล็กของ ‘ศูนย์กิจกรรม’ ชั้น 495 จึงไม่เคยมีของสิ่งนี้ขาย
เจี่ยงไป๋เหมียนที่กำลังขับรถอยู่ก็ถอนหายใจออกมา
“คิดไว้แล้วเชียวว่านายต้องไปโฟกัสผิดเรื่องแหง”
ไป๋เฉินพูดพลางยิ้ม
“เอาไว้ตอนที่พวกเราผ่านนิคมของคนเร่ร่อนในแดนร้าง จะแวะเข้าไปดูหน่อยก็ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะเอาบิสกิตอัดแข็งไปแลกแว่นดีๆ กลับมาก็ได้นะ”
“ของฉันเองก็ใช้วิธีนี้หามา!” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดสนับสนุน “แล้วทำไมเธอถึงต้องเอาของไปแลกเยอะนักล่ะ”
“ฉันได้มาจากนักล่าซากอารยะหญิงคนนึง ตอนนั้นเธอเห็นว่ามันสวยดี อยากเก็บไว้ใช้เอง แล้วเธอก็ไม่ได้ขาดเสบียง” ไป๋เฉินเล่าสถานการณ์ให้ฟัง
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่ได้ตั้งใจฟัง พวกเขาพิงกระจกหน้าต่างจ้องมองทิวทัศน์ด้านนอก
ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใหญ่สองข้างทางก็ดี กระรอกสีน้ำตาลที่บังเอิญวิ่งผ่านก็ดี พวกเขาล้วนมองดูด้วยความตื่นตาตื่นใจ
“นี่มันไม่เหมือนกับสภาพแวดล้อมของแดนธุลีที่ฉันจินตนาการไว้เลย…” หลังจากไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน หลงเยว่หงก็ขยับขึ้นมานั่งตัวตรง แล้วถอนหายใจ
“แล้วนายจินตนาการไว้ยังไง” เจี่ยงไป๋เหมียนถามอย่างไม่จริงจังขณะที่รถจี๊ปแล่นกระเด้งกระดอนไปบนถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่อ
หลงเยว่หงพยายามเค้นสมองคิดหาคำพูด
“แบบว่า… คือ…”
ซางเจี้ยนเย่าหันหน้ามาแล้วช่วยอธิบาย
“มืดครึ้ม หนาวเหน็บ เปียกชื้น หดหู่ ท้องฟ้าเต็มไปด้วยฝุ่น แสงอาทิตย์ส่องไม่ทะลุผ่านชั้นเมฆ ทุกอย่างเทาๆ ทึมๆ”
“ใช่ ใช่ ใช่! แบบนั้นเลย!” หลงเยว่หงเห็นด้วยแบบเต็มร้อย
ในหนังสือเรียนไม่ได้อธิบายสภาพแวดล้อมของแดนธุลีอย่างละเอียด แต่พูดถึงเพียงแค่สภาวะของมลพิษ โรคภัยไข้เจ็บและความอดอยากเท่านั้น จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่ทำให้พวกเขามีภาพจำของสภาพแวดล้อมที่น่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงของแดนธุลี
สำหรับพนักงานที่เคยขึ้นไปที่พื้นโลก เขาไม่สามารถเล่าอะไรได้มากนักเนื่องเพราะมาตรการรักษาความลับ ถึงแม้บางทีพวกเขาจะบอกว่ามีแสงอาทิตย์และอากาศดี แต่คนที่ฟังอยู่ก็ไม่ได้สนใจอะไร
เจี่ยงไป๋เหมียนใช้ข้อศอกควบคุมพวงมาลัยและมองไปข้างหน้า เธอหัวเราะคิกคัก
“บางทีในช่วงแรกๆ ตอนที่โลกเก่าถูกทำลายลงอาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ แต่มันก็ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว มีเพียงพื้นที่บางส่วนเท่านั้นแหละที่มีสภาพแบบนั้น”
“และพื้นที่นั่นหมายถึงอันตราย มันคือมลพิษ โรคร้าย และการกลายพันธุ์” ไป๋เฉินกล่าวเสริม
“เป็นอย่างนี้นี่เอง…” หลงเยว่หงแนบหน้ากับกระจกหน้าต่างอีกครั้ง ชื่นชมกับฉากอันงดงามตระการตาของภูเขาและป่าไม้ที่อาบไล้ด้วยแสงแดด
ซางเจี้ยนเย่าเองก็เช่นกัน
เจี่ยงไป๋เหมียนมองผ่านกระจกมองหลัง แล้วแอบหัวเราะ ก่อนจะกดปุ่มอะไรสักปุ่ม
มีเสียงบิ๊บ แล้วกระจกหน้าต่างทั้งสี่บานก็เลื่อนลงด้านล่าง
หลงเยว่หงสะดุ้งตกใจ ผงะยืดตัวขึ้น
“มัน… มัน…
“เปิดหน้าต่างไว้แบบนี้จะดีเหรอ”
“ให้พวกนายสูดอากาศไง” เจี่ยงไป๋เหมียนแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ได้แกล้งพวกเขา
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้มีทีท่าอะไรเปลี่ยนแปลง ราวกับว่าเขากำลังอิ่มเอมกับความรู้สึกที่กระจกหน้าต่างเลื่อนลงผ่านหน้าเขา เห็นแล้วช่างน่าขบขัน
จากนั้นเขาก็หรี่ตาและสูดหายใจยาว
“เป็นไงบ้าง” เจี่ยงไป๋เหมียนถามด้วยรอยยิ้ม
ซางเจี้ยนเย่ามองดูข้างนอกอย่างเป็นจริงเป็นจัง
“กลิ่นเหมือนกับขี้สดๆ”
“…” เจี่ยงไป๋เหมียนยอมรับว่าซางเจี้ยนเย่านั้นยอดเยี่ยมเรื่องการดมกลิ่น แต่ไม่อยากจะเห็นดีเห็นงามไปด้วย
ไป๋เฉินที่เห็นเจี่ยงไป๋เหมียนเปิดกระจกรถ ครุ่นคิดก่อนพูดเปลี่ยนเรื่อง
“หัวหน้า คุณเกิดเมื่อไหร่”
“น.ศ. 23 ทำไมเหรอ” เจี่ยงไป๋เหมียนตอบแบบสบายสบาย
“คุณอ่อนกว่าฉันตั้ง 3 ปี…” ไป๋เฉินตกใจเล็กน้อย
หลงเยว่หงกลับประหลาดใจยิ่งกว่า
“หัวหน้า คุณแก่กว่าพวกผมแค่สองปี
“ได้เป็นถึงระดับ D6 แล้ว!”
“นี่คือข้อดีของการทำงานในแผนกความมั่นคงไงล่ะ อันตรายน่ะใช่ แต่การเลื่อนตำแหน่งก็เร็วมาก สุดท้ายแล้วหัวหน้าพวกนายอย่างเช่นฉันคนนี้ จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดติดตลก
เธอหยุดนิดหนึ่ง ก่อนเสริมแบบไม่เป็นทางการ
“นอกจากนั้นแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยสร้างผลงานไว้บ้างเหมือนกัน
“อ้อ ลืมเตือนพวกนายไปว่าการสังเกตสีของอากาศเป็นเรื่องสำคัญมาก บางครั้งก็ต้องสวมหน้ากากกันแก๊สไว้ล่วงหน้าด้วยนะ”
ครึ่งชั่วโมงถัดมา รถจี๊ปก็แล่นผ่านป่าเขาลำเนาไพร ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเหมือนกับเป็นเด็ก มองดูทิวทัศน์ด้านนอกอย่างตั้งใจ อะไร อะไร ก็ดูตื่นตาตื่นใจไปหมด
เมื่อเห็นผืนดินข้างหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ต้นไม้รอบๆ ค่อยๆ บางตาลง ถนนไม่ได้ขรุขระอีก หลงเยว่หงก็พลันขมวดคิ้วพูดขึ้น
“ฉันรู้สึกว่าสภาพแวดล้อมข้างนอกมีบางอย่างไม่ค่อยปกติ เหมือนขาดอะไรไป…”
ซางเจี้ยนเย่านั่งตัวตรงพูดด้วยเสียงทุ้มแต่ไม่ต่ำ
“ไม่มีคน”
ไม่มีคน… ใช่แล้ว! หลงเยว่หงตบต้นขาฉาดแล้วพูดต่อ
“ใช่แล้ว นอกจากด่านรักษาการณ์ไม่กี่จุดที่ผ่านมาแล้ว ก็ไม่มีมนุษย์ซักคน!”
คนในด่านรักษาการณ์ย่อมต้องเป็นพนักงานของบริษัทอย่างไม่ต้องสงสัย
“คนแถวนี้ถ้าไม่ถูกทางบริษัทดูดซับไป ก็ร่อนเร่ไปแหล่งอื่นที่มีอาหาร หรือไม่ก็…” เจี่ยงไป๋เหมียนรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “พอเลยป้อมข้างหน้าไปแล้วจะเข้าสู่พื้นที่ของแดนร้างบึงดำของจริง ที่นั่นถึงจะมีโอกาสเจอมนุษย์มากขึ้น”
“แต่นั่นคงไม่ใช่อะไรที่พวกนายอยากเจอนักหรอก…” ไป๋เฉินเสริมด้วยเสียงต่ำโดยไม่ได้หันหน้ามา
“เธอว่าอะไรนะ” เจี่ยงไป๋เหมียนหันหน้ามาถาม
“หัวหน้า ตั้งใจขับรถหน่อย!” ไป๋เฉินสงบสติอารมณ์แล้วตะโกนด้วยรอยยิ้ม
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างก็เงียบกันไปแล้ว ในบางครั้งบางคราวก็หันออกไปมองนอกหน้าต่างดูทิวทัศน์ค่อยๆ เปิดโล่งขึ้น
ไม่รู้ว่าผ่านนานแค่ไหน จู่ๆ หลงเยว่หงก็ถามขึ้น
“หัวหน้า ผมยังไม่ได้บอกที่บ้านเลยว่าจะออกไปฝึกภาคสนาม ช่วงนี้จะไม่ได้กลับบ้านซักพัก จะทำไงดีเนี่ย”
“เดี๋ยวไว้เบื้องบนก็ส่งคนไปแจ้งให้แหละ” เจี่ยงไป๋เหมียนมองถนนข้างหน้า ดึงพวงมาลัยเบาๆ
หลงเยว่หงหุบปากตนเอง
ในรถจี๊ปเกิดความเงียบอีกครั้งเป็นเวลาเนิ่นนาน
พอเลยป้อมชายแดนของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ออกมา ภูมิประเทศด้านหน้าก็ราบเรียบขึ้นเรื่อยๆ
ดินที่นี่มีสีดำอมเทาและค่อนข้างอ่อนนุ่ม มีร่องรอยสารพัดปรากฏอยู่มากมาย บ้างก็มาจากล้อรถ บ้างก็มาจากสัตว์ และบ้างก็มาจากมนุษย์
ต้นไม้ข้างถนนเริ่มบางตา ทำให้มองเห็นหนองน้ำสีดำได้จากระยะไกล
ลำต้นของต้นไม้พวกนี้เป็นสีดำ มีใบสีเขียวเข้ม บางต้นสูงมาก อย่างน้อยก็ 20-30 เมตร บางต้นก็เตี้ยมาก สูงราวๆ ระดับศีรษะคน สิ่งที่ดูเหมือนๆ กันก็คือมันหงิกงอบิดเบี้ยวดูประหลาดพิลึกพิลั่น เหมือนซากศพสัตว์ประหลาด จากภายใต้แสงอาทิตย์มองดูแล้วดำมืดไปหมด
“ที่ริมบึงน้ำยังไม่ต้องระวังอะไรมาก แต่พอเข้าไปลึกๆ ต้องชะลอความเร็วและคอยสังเกตทางให้ดีเผื่อว่าถนนข้างหน้าถูกบึงน้ำกลืนไปแล้ว ถ้าเราเผลอขับเข้าไปล่ะก็คงต้องทิ้งรถแล้วถอยกลับสถานเดียว” ไป๋เฉินถือโอกาสบรรยายให้สองหนุ่มฟัง “หัวหน้า ตรงนั้นมีแหล่งน้ำสะอาดอยู่”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้า
“ดีเลย งั้นพักกันซักหน่อย จะได้เติมน้ำด้วย
“พื้นที่แถวนี้เปิดโล่งดูไม่มีอันตราย ไว้พอพักเสร็จแล้ว ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง พวกนายถือก็โอกาสหัดขับรถเลยละกัน
“หวังว่าพวกนายจะขับกันเป็นภายในวันนี้”
เธอหักพวงมาลัยพารถจี๊ปเข้าไปในพื้นที่ป่าโปร่งในแดนร้าง
ที่ตรงนี้มีแม่น้ำใต้ดินที่ไหลออกมาสู่พื้นผิว แล้วไหลต่อไปหลายร้อยเมตรก่อนที่จะกลับลงไปสู่ใต้ดินอีกครั้ง
เจี่ยงไป๋เหมียนหยิบเอาแผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ที่ติดตั้งไว้บนหลังคารถจี๊ปและกาน้ำร้อนที่มีขนาดไม่เล็ก เดินไปยังริมแม่น้ำ เธอพูดกับซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง
“ธารน้ำใต้ดินแบบนี้โดยปกติก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่เราต้องคอยสังเกตไว้สองอย่าง
“อย่างแรกคือมีพวกพืชที่กลายพันธุ์อย่างชัดเจนอยู่ในละแวกใกล้ๆ หรือเปล่า อย่างที่สองคือดูว่าพวกสัตว์ในน้ำมีหน้าตาดูแปลกไปจากสายพันธุ์ของมันหรือเปล่า
“ถ้าผ่านเงื่อนไขสองข้อนี้แล้วก็ให้ต้มน้ำก่อนแล้วค่อยใส่ในถุงน้ำ ถ้าต้มไม่ได้ก็ให้ใส่ ‘ยาฆ่าเชื้อชีวภาพ’ ลงไปในน้ำ”
หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง เจี่ยงไป๋เหมียนก็นั่งยองที่ริมน้ำแล้วเติมน้ำลงในกาน้ำร้อนจนเต็ม
จากนั้นก็วางกาน้ำร้อนลงบนแท่นชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ที่ชาร์จไว้แล้วเสียบปลั๊ก
ในระหว่างขั้นตอนนี้ก็หยิบขวดพลาสติกสีขาวออกมา เท ‘ยาฆ่าเชื้อชีวภาพ’ ขนาดเท่าเล็บนิ้วก้อยออกมาหนึ่งเม็ดแล้วโยนลงไปในน้ำ
นี่คือ ‘ยาฆ่าเชื้อชีวภาพ’ แบบพิเศษของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’
หลงเยว่หงมองดูอยู่ด้านข้างอย่างตื่นเต้นเหมือนอยากจะลองทำด้วยตัวเอง
สำหรับเขาที่ต้องไป ‘ตลาดโภคภัณฑ์’ ทุกวันเพื่อเอาน้ำร้อน นี่นับเป็นเรื่องแปลกใหม่
ครอบครัวของเขามีหลายคน โควต้าพลังงานสำหรับเด็กก็มีจำกัด กาน้ำร้อนเองก็ไม่ใช่ของถูก ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเอากระติกน้ำร้อนไปเติมน้ำที่ห้องน้ำร้อนในตลาด
หลังจากจัดการเสร็จแล้วเจี่ยงไป๋เหมียนก็ยืนขึ้นเหลือบมองหลงเยว่หงแล้วพูดอย่างยิ้มแย้ม
“ตอนนี้สิ่งที่นายควรทำก็คือหยิบ ‘มอสน้ำแข็ง’ ออกมาเพื่อป้องกันไม่ให้สิ่งมีชีวิตใดๆ จู่โจมเรา หรือฉกเสบียงของเราไป
“นี่ไม่ต้องนับไป๋เฉิน รายนั้นประสบการณ์เพียบ เห็นไหมว่าซางเจี้ยนเย่าก็คอยระวังรอบๆ อยู่”
หลังจากดึงเอาปืนพก ‘มอสน้ำแข็ง’ ออกมา ซางเจี้ยนเย่าที่กำลังมองดู ‘ต้นน้ำ’ จู่ๆ ก็พูดขึ้นมา
“หัวหน้า ทางนั้นมีเงาคนพุ่งไป!”


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 15 ค้างคืน
เมื่อเจี่ยงไป๋เหมียนได้ยินก็รีบหันหน้าไปมองพร้อมกับชัก ‘มอสน้ำแข็ง’ ที่ใช้กระสุนขนาด 9 มม. ออกมาอย่างรวดเร็ว
เธอสังเกตอย่างละเอียดสักพักก่อนถามขึ้น
“นายเห็นไหมว่าเงานั่นมีลักษณะยังไง”
ซางเจี้ยนเย่าที่ยังคงเฝ้าระวังอยู่ ตอบกลับไป
“เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่สวมไว้หนามาก ดูแล้วเหมือนกระรอกดิน”
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้กังวล แต่โพล่งขึ้นอย่างประหลาดใจ
“นายรู้จักด้วยเหรอว่ากระรอกดินคืออะไร”
ถ้าจำไม่ผิด นี่เป็นครั้งแรกที่ซางเจี้ยนเย่าออกจากบริษัทมายังพื้นโลก สถานที่เดียวในบริษัทที่มีกระรอกดินปรากฏอยู่คือ ‘เขตวิจัย’ ซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่เข้ากับสถานภาพของนักศึกษาจบใหม่อย่างซางเจี้ยนเย่าแม้แต่น้อย
เหตุผลเดียวที่คิดออกคือมีภาพกระรอกดินอยู่ในตำราเรียน ซางเจี้ยนเย่าถึงได้ระบุออกมาแบบนี้ แต่ก็เป็นเรื่องยากมากสำหรับคนที่ไม่เคยเห็นของจริงแล้วจะเชื่อมโยงความสัมพันธ์แบบนี้ออกมาได้
ซางเจี้ยนเย่าใช้มือข้างที่ไม่ได้ถือปืน ชี้ข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่ง
“ทางโน้นมีตัวนึง
“เหมือนกับภาพในหนังสือเรียน”
“…” เจี่ยงไป๋เหมียนมองตามนิ้วของซางเจี้ยนเย่า แล้วก็เห็นกระรอกดินตัวหนึ่งที่กำลังกระสับกระส่ายเหลียวซ้ายแลขวา
มันร้องออกมาครั้งหนึ่งแล้วก็มุดลงไปในรู
“ช่างสังเกตดีนี่” เจี่ยงไป๋เหมียนนิ่งค้างอยู่ครึ่งค่อนวันก่อนจะประเมินออกมา
ไป๋เฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า
“ในฤดูนี้ ในเวลาแบบนี้ สวมเสื้อผ้าหนาๆ แล้วก็ตัวคนเดียวอีก น่าจะเป็นคนเร่ร่อนแดนร้าง อย่าไปสนใจเลย พวกเราคนมากกว่าและมีอาวุธด้วย เขาไม่กล้าเข้ามาใกล้หรอก
“ปัญหาเดียวก็คือเขาอาจมีการติดต่อกับกลุ่มโจร นั่นจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากซักหน่อย แต่เราไม่ได้อยู่ที่นี่นานนัก เดี๋ยวก็ไปกันแล้ว”
“ถ้ามีโจรมาจริงก็ดีสิ จะได้ให้พวกนายฝึกฝีมือไง!” เจี่ยงไป๋เหมียนละสายตากลับมามองซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงอย่างยิ้มแย้ม
หลงเยว่หงใจเต้นรัว
“หัวหน้าไม่กลัวว่าพวกโจรมีหลายคนแล้วล้อมยิงถล่มเราเหรอ”
เจี่ยงไป๋เหมียนพูดกลั้วหัวเราะ
“ที่นี่อยู่ห่างจากบริษัทไม่ไกลเท่าไหร่ แผนกความมั่นคงส่งทีมมาฝึกและซ้อมรบบ่อยๆ ถ้าพวกโจรมีคนมากมีอาวุธเยอะจริงล่ะก็ พวกมันคงโดนกวาดล้างไปนานแล้วล่ะ
“นอกจากนั้นแล้วพวกโจรส่วนมากในแดนธุลีอาจจะต่างจากที่นายคิดไว้ พวกเขาแทบจะเรียกได้ว่าเป็นคนเร่ร่อนที่ต้องกอดกันไว้เพื่อแบ่งปัน ‘ความอบอุ่น’ ให้รอดชีวิต ไม่มีอาวุธมากนักและก็ไม่มีคนมากเท่าไหร่ นั่นก็เพราะว่าไม่มีทางหาเสบียงรองรับได้เพียงพอ ในกลุ่มโจรนั้นบางทีคนที่ผอมแห้งอ่อนแอก็กลายเป็นเสบียงสำรองให้คนอื่นซะด้วยซ้ำ
“แน่นอนว่าพวกโจรชื่อดังก็ไม่ง่ายที่จะรับมือเหมือนกัน พวกมันดิ้นรนทำทุกวิถีทางเพื่อให้อยู่รอดต่อไปได้”
เสบียงสำรอง… หลงเยว่หงได้ยินแล้วรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก
“หัวหน้า คุณพูดเรื่องโหดร้ายแบบนี้ด้วยน้ำเสียงไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยเหรอ”
“ไว้นายอยู่แดนธุลีนานๆ ไปก็ชินไปเองแหละ” เจี่ยงไป๋เหมียนก้มลงมองกาน้ำร้อนบนแผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์
ซางเจี้ยนเย่ายังคงเฝ้าระวังรอบด้าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดซักถามเพื่อเพิ่มพูนความรู้
“ทำไมพวกคนในนิคมถึงถูกเรียกว่าคนเร่รอนแดนร้างด้วยล่ะ คนเมื่อตะกี้นั่นต่างหาก ถึงจะเป็นคนเร่ร่อนแดนร้างตัวจริงเสียงจริง”
ไป๋เฉินดึงผ้าพันคอที่อยู่รอบคอแล้วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย
“เพราะการตั้งนิคมนั้นไม่ได้ยั่งยืน
“การเปลี่ยนแปลงของแหล่งน้ำ คุณภาพของผืนดิน สภาพดินฟ้าอากาศ และการอพยพของสัตว์ประหลาด เรื่องพวกนี้ล้วนส่งผลต่อความเหมาะสมของสถานที่ตั้งนิคมทั้งนั้น เมื่อสภาพแวดล้อมเปลี่ยน ผู้คนก็ต้องโยกย้ายไปหาสถานที่ตั้งถิ่นฐานกันใหม่
“จากปัจจัยทั้งหมดนี้ เรื่องที่มีผลกระทบต่อพวกเขาหนักสุดและทำให้เขาต้องย้ายถิ่นฐานบ่อยๆ ก็คือมีพวกกองกำลังใหญ่ๆ มาเจอนิคมของพวกเขาหรือเปล่า”
“ทำไมล่ะ” หลงเยว่หงถามด้วยความสงสัย
ไป๋เฉินเหลือบมองเขา
“บนแดนธุลีนั้น โจรที่ชื่อเสียงเลวร้ายที่สุดไม่ใช่กลุ่มโจรที่ใหญ่ที่สุด แต่เป็น ‘ทีมจับทาส’ จาก ‘ปฐมนคร’ พวกเขามักจะบุกยึดนิคมต่างๆ แล้วจับคนเอากลับไปเป็นทาส
“ในเหมืองและโรงงานในความครอบครองของ ‘ปฐมนคร’ มีทาสจำนวนนับไม่ถ้วนที่กลายเป็นศพ”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วกล่าวเสริม
“โจรบางกลุ่มก็ทำแบบนี้ โดยเฉพาะพวกที่เป็นเจ้าของเหมือง”
“นี่ถ้าไม่เป็นเพราะ ‘ทีมจับทาส’ ของ ‘ปฐมนคร’ ที่คอยจับพวกโจรแล้วล่ะก็ ฉันเชื่อว่าอุตสาหกรรมที่คึกคักที่สุดบนแดนธุลีก็คือการค้าทาสนี่แหละ” พูดแล้วเหมือนจะทำให้ไป๋เฉินนึกถึงบางเรื่องขึ้นมา เธอเลยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“นอกจากนั้นแล้ว มีหลายนิคมที่ผลผลิตของนิคมไม่เพียงพอจะเลี้ยงดูผู้คนได้ทั้งหมด พวกเขาเลยต้องออกนอกนิคมไปหาผลไม้ ล่าสัตว์ป่า เก็บสารพัดสิ่งของเพื่อเอาไปแลกของที่ต้องการ มองจากมุมนี้ พวกเขาก็ยังเป็นคนเร่ร่อนแดนร้างอยู่ดี”
หลงเยว่หงฟังแล้วนึกถึงตัวเอง
แม้ว่าหลายปีในหลายปีที่ผ่านมา เขาจะได้กินเนื้อสัตว์เพียงแค่สัปดาห์ละครั้ง และต้องตื่นขึ้นกลางดึกเพราะความหิวอยู่บ่อยๆ แต่อย่างน้อยเสื้อผ้าอาหารขั้นพื้นฐานก็ไม่ใช่ปัญหา
พอเทียบกับคนเร่ร่อนแดนร้างแล้ว เขาก็เหมือนอยู่บนสวรรค์
“น่าสงสารจริงๆ…” หลงเยว่หงทอดถอนใจ
ไป๋เฉินเหลือบมองเขา
“ก็น่าสงสารจริงๆ นั่นแหละ แต่ถ้านายเจอคนเร่ร่อนแดนร้างเมื่อไหร่ ห้ามใจอ่อนเกินไปเด็ดขาด ความแตกต่างระหว่างพวกเขากับโจรก็มีเพียงแค่ว่าเขาหิวมากแค่ไหน อาวุธในมือของนายเป็นยังไง ระวังตัวมากพอหรือเปล่า
“ตอนสมัยที่ฉันยังเป็นคนเร่ร่อนแดนร้าง บ่อยครั้งที่ถูกคนจู่โจม และบ่อยครั้งที่จู่โจมคนอื่น ในสายตาของคนเร่ร่อนแดนร้างแล้ว ไม่มีคนดี ไม่มีคนเลว มีเพียงแค่อยู่รอดหรือตกตายเท่านั้น”
คำพูดไม่กี่ประโยคของเธอนี้ไม่ได้พูดดังมาก ทำให้เจี่ยงไป๋เหมียนต้องใช้แรงเก้าโคสองพยัคฆ์[footnoteRef:1]เพื่อที่จะฟังให้ได้ยิน [1:  แรงเก้าโคสองพยัคฆ์ (九牛二虎之力) หมายถึง ต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก]
พนักงานระดับ D6 ของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ที่มัดผมหางม้าผู้นี้ส่ายหน้าสั่นศีรษะ
“นั่นก็ไม่แน่เสมอไป ฉันเคยเจอคนเร่ร่อนแดนร้างไม่น้อยเลยที่รู้คุณคนและตอบแทนความดีด้วยความดี”
“อย่างเช่นใครเหรอ” ซางเจี้ยนเย่าถาม
เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้มสดใส
“อย่างเช่น ไป๋เฉินไงล่ะ!”
ไป๋เฉินนิ่งเงียบไปนานก่อนพูดขึ้น
“หัวหน้า น้ำเดือดแล้ว!”
เจี่ยงไปเหมียนพยักหน้าแล้วพูดกับซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง
“ไปที่รถ เอาถุงน้ำทั้งสี่ใบมานี่ให้หมด”
หลังจากเติมน้ำแล้ว ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก็เริ่มหัดเรียนขับรถจี๊ป
เนื่องจากถนนนั้นกว้าง รถคันอื่นก็ไม่มี และไม่จำเป็นต้องจอดรถในตำแหน่งที่กำหนดตามกฎจราจร ทั้งคู่เป็นคนรุ่นใหม่ที่ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้ว ไม่ว่าจะเป็นสมาธิ ปฏิกิริยาตอบสนอง และการประสานงานของมือเท้า ทั้งหมดล้วนยอดเยี่ยม แทบไม่ต้องใช้ความพยายามเท่าไรก็สามารถขับรถได้อย่างชำนาญ
“รู้สึกเหมือนบินได้เลย” หลงเยว่หลงไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่ที่ต้องสละตำแหน่งพลขับคืนให้ไป๋เฉิน
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเห็นด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพื้นถนนนั้นเป็นดินอ่อนและเข้าใกล้บึงน้ำมากขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้สภาพแวดล้อมซับซ้อนมากขึ้น เขาคงจะซิ่งรถเหาะไปแล้ว
“ฟ้ามืดแล้ว ต้องระวังหน่อย” หลังจากหลงเยว่หงกลับไปนั่งเบาะหลังแล้ว ไป๋เฉินด้านหนึ่งเหยียบคันเร่ง อีกด้านก็พูดขึ้น “ข้างหน้ามีอาคารร้างอยู่หลังหนึ่ง ว่ากันว่าเป็นจุดพักรถข้างทางหลวงของโลกเก่า คืนนี้พวกเราจะพักกันที่นั่น”
เจี่ยงไป๋เหมียนถือโอกาสสอนซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง
“สาเหตุที่พวกเราไม่เดินทางหลังจากฟ้ามืดแล้ว ไม่ได้เป็นเพราะกลางคืนอาจเจอกับพวกสัตว์ที่อันตรายยิ่งกว่าที่เห็นเมื่อตอนกลางวันหรอก แต่สาเหตุหลักก็คือหลังจากฟ้ามืดแล้ว แสงสว่างไม่มากพอ ทัศนวิสัยจะลดลงอย่างมาก
“นี่ทำให้เรามองเห็นหลุมบ่อและบึงน้ำได้ยากขึ้น ก็เหมือนกับการที่เราไม่รู้ล่วงหน้าว่ามีสิ่งมีชีวิตอันตรายเข้ามาใกล้ เรื่องนี้เป็นอันตรายถึงชีวิต พวกนายต้องจำให้ดีว่าสัตว์ร้ายและสัตว์ประหลาดส่วนมากนั้น ขอเพียงมองเห็นแต่เนิ่นๆ และด้วยอาวุธที่ทรงพลังเพียงพอ พวกนี้ล้วนไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย ศัตรูที่อันตรายที่สุดก็คือมนุษย์อย่างพวกเราและโรคภัยต่างหาก”
ไป๋เฉินที่ขับรถอยู่พูดขัดจังหวะขึ้นมา
“ฉันเคยเจอฝูงยุงกลายพันธุ์มาก่อน พวกมันแต่ละตัวใหญ่เท่านิ้วมือ มีจำนวนมากมายมหาศาล ตอนมันรวมกลุ่มกันนี่เหมือนเมฆดำก้อนใหญ่บินบนฟ้าบังแสงจนมืดไปหมด
“ตอนพวกมันกัดจะปล่อยพิษร้ายที่ทำให้ร่างกายมนุษย์และสัตว์เป็นอัมพาต ความคิดความอ่านช้าลง
“ในตอนนั้นพวกเร่ร่อนหลายสิบคนถูกพวกมันรุมตอม ดูดเลือดจนแห้งหมดตัว
“ไม่ว่าจะเป็นปืนพก ปืนไรเฟิล ปืนกล หรือบาซูก้า ก็ทำความเสียหายให้พวกมันได้ไม่มาก
“แต่ยังดี ตอนนั้นพวกเราหยิบเอาปืนพ่นไฟสองสามกระบอกที่ยังใช้การได้มาด้วย อาศัยพวกมันช่วยไว้ สุดท้ายแล้วคนหนึ่งในสามก็เลยรอดชีวิตมาได้”
เมื่อได้ฟังเช่นนี้ หลงเยว่หงถึงกับหนังศีรษะชาหนึบ ความหวาดกลัวแดนร้างยิ่งเพิ่มทวีมากขึ้น
ดวงตาของซางเจี้ยนเย่าวูบไหวราวกับว่าเขากำลังคิดหาวิธีรับมือกับสัตว์ประหลาดแบบนั้นอยู่
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า
“ในสถานการณ์แบบนั้น ‘กระสุนฆ่าหญ้า’ ของบริษัทก็เป็นตัวเลือกที่ดี”
ระหว่างที่ทั้งสี่คุยกันอยู่ รถจี๊ปก็ขับมาถึงซากปรักที่ไม่ใหญ่นักแห่งหนึ่ง
อาคารส่วนใหญ่ที่สูงไม่เกินสามชั้นล้วนพังถล่มลงมา พื้นผิวปกคลุมไปด้วยไม้เลื้อย ผนังของเดิมนั้นแทบจะมองไม่เห็น ราวกับว่าถูกคลื่นสีเขียวกลบทับเอาไว้
ด้านหน้าอาคารเหล่านี้มีพื้นที่โล่งขนาดใหญ่ มีกองหินใหญ่บ้างเล็กบ้าง บนพื้นมีรอยแตกมากมาย พวกไม้เลื้อยแทรกตัวออกมาจากรอยแยกพวกนั้น
หลังจากไป๋เฉินหยุดรถก็กวาดตามองรอบๆ แล้วพูดขึ้น
“แถวนี้ไม่มีร่องรอยว่ามีคนมาทำอะไรในช่วงนี้…
“คืนนี้ก็พักที่นี่ละกัน แถวนี้มีแหล่งน้ำสะอาดอยู่”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงทยอยลงจากรถ ทำตามคำสั่งของเจี่ยงไป๋เหมียนที่ให้ออกไปเก็บกิ่งไม้มาก่อกองไฟ และเอาแผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ที่ตากแดดมาทั้งวันมาชาร์จแบตเตอรี่ประสิทธิภาพสูงของรถจี๊ป
รถที่ใช้น้ำมันเป็นเชื้อเพลิงนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคนขับรู้จักแดนร้างเป็นอย่างดี หรือรู้จักนิคมรู้จักซากปรักที่สามารถเติมน้ำมันให้ได้ ก็จะใช้เดินทางได้เพียงแค่เฉพาะภายในเขตพื้นที่อิทธิพลของตัวเองเท่านั้น ไม่อย่างนั้นก็ต้องพกพาถังน้ำมันไปให้พอ ซึ่ง ‘ผานกู่ชีวภาพ’ นั้นค่อนข้างขาดแคลนน้ำมันเชื้อเพลิง
พวกเขาไม่ได้เตรียมเต็นท์มาเพราะว่านอนกันบนรถจี๊ปได้ สองคนยืนยาม สองคนนอนพัก สลับกันไป
เพียงไม่นานแสงไฟก็ส่องสว่างขึ้นท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ค่อยๆ มืดลง เจี่ยงไป๋เหมียนหยิบอาหารกระป๋องทหารหลายกระป๋องออกมาอุ่น
ซางเจี้ยนเย่าที่กินธัญพืชอัดแท่งไปแล้ว คว้าเอาปืนไรเฟิลจู่โจมมาตรฐานของบริษัทที่มีฉายาว่า ‘นักรบคลั่ง’ ออกไปลาดตระเวนโดยรอบเพื่อป้องกันอุบัติเหตุที่อาจเกิดขึ้น
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เงยหน้ามองขึ้นไปยังกลุ่มอาคารพังถล่มที่ถูกปกคลุมด้วยไม้เลื้อย
บนสุดของริมขอบอาคาร เงาร่างสีดำพุ่งผ่านไปก่อนที่จะหายไปด้านหลังของสิ่งกีดขวาง
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ตื่นตระหนก เขาพูดกับเจี่ยงไป๋เหมียน ไป๋เฉิน และหลงเยว่หง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“พวกนายรีบกินหน่อยนะ”
“หือ” หลงเยว่หงทำหน้างง
ซางเจี้ยนเย่าพูดอย่างใจเย็น
“เหมือนมีอะไรเข้ามาใกล้”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 16 แวะพัก
หลงเยว่หงสะดุ้ง รีบคว้าปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ข้างกายโดยสัญชาตญาณแล้วลุกพรวดขึ้นมาทันที
ขณะที่กำลังลังเลอยู่ว่าจะโยนกล่องอาหารในมืออีกข้างทิ้งไปดีหรือไม่ เจี่ยงไป๋เหมียนที่ยังใจเย็นอยู่มองดูรอบข้าง
“ไม่มีอะไรหรอก…”
เธอยิ้มให้กับซางเจี้ยนเย่า
“ไม่ต้องตกใจ มันยังอยู่อีกตั้งไกลใช่ไหมล่ะ
“นั่งก่อนเถอะ รอกระป๋องร้อนก็กินได้แล้ว”
ขณะที่พูดเธอก็ตบเบาๆ บนปืนยิงระเบิดข้างตัว ที่มีฉายาว่า ‘ทรราช’
อีกด้านของกองไฟ ไป๋เฉินสังเกตรอบตัวอย่างระวังอยู่พักหนึ่งก่อนกลับมาสนใจอาหารต่อ
“แต่ว่า… หัวหน้า มีอะไรกำลังเข้ามาใกล้นะ! คุณไม่กลัวว่าพวกเราจะถูกลอบโจมตีเหรอ” หลงเยว่หงไม่เข้าใจความคิดของเจี่ยงไป๋เหมียน
เจี่ยงไป๋เหมียนมองอาหารกระป๋องที่เปิดไว้นานแล้ว
“ไม่ใช่ว่าซางเจี้ยนเย่าคอยระวังอยู่หรือไง
“ถ้าสิ่งนั้นไม่เข้ามาใกล้ซะที จะให้เรานั่งรอเฉยๆ ไม่ต้องกินหรือไง ถ้ามัวแต่รออยู่แบบนั้นก็หมดแรงหิวตายกันพอดี นั่นจะส่งผลต่อสมรรถภาพของพวกเรา”
เธอคลี่ยิ้ม
“พูดง่ายๆ ก็คือ กองทัพเดินได้ด้วยท้อง ตราบใดที่ฟ้ายังไม่ถล่ม เราก็จะไม่หยุดหาอาหารใส่ท้อง”
หลงเยว่หงนั่งลงอย่างกังวลและคอยมองซางเจี้ยนเย่าเป็นระยะ กลัวว่าเขาจะทำพลาดและไม่เห็นศัตรูที่เข้ามาในระยะอันตราย
เมื่อตอนเปลวไฟริบหรี่ลง ของเหลวในกระป๋องก็ละลาย กลิ่นที่หอมจนบรรยายไม่ถูกฟุ้งกระจายออกมาไม่หยุด
เป็นกลิ่นของเนื้อหมู ถั่วเหลือง เกลือ และเครื่องเทศที่ผสมคลุกเคล้ากันด้วยกระบวนการอันซับซ้อน ทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับมีมือยื่นออกมาจากท้องเจาะผ่านลำคอทะลุมาถึงปาก
“เสร็จแล้ว” เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้มอย่างจริงใจ
ตอนนี้เอง จากด้านบนของอาคารที่ถล่มลงมาที่ถูกเถาวัลย์สีเขียวปกคลุม เงาสีดำพุ่งกระโจนเข้าหาหลงเยว่หงที่อยู่ข้างกองไฟ
แสงจากกองไฟที่วูบไหว ซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นๆ จึงเห็นลักษณะของเงาดำนั้นอย่างชัดเจน
เป็นมนุษย์ผู้หญิงสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นเผยให้เห็นผิวหนังสกปรกที่มีขนสีดำปกคลุม เส้นผมมันเยิ้มกระเซอะกระเซิงเป็นสังกะตัง
เล็บทั้งยาวทั้งแหลม ส่องประกายเย็นเยียบ ดวงตาแดงก่ำและขุ่นมัวราวกับสัตว์ร้าย
ร่างกายงองุ้มและว่องไวมาก ราวกับลิงที่โหนเถาวัลย์
ปัง!
ซางเจี้ยนเย่าเพิ่งจะยกปืนไรเฟิลขึ้นมา เสียงปืนก็ดังขึ้นเสียก่อน
ตุ้บ!
เงาดำหล่นกระแทกพื้นอย่างแรง
ใบหน้าหงายขึ้น บริเวณไหล่ซ้ายใกล้กับบ่ามีหลุมเลือดน่าเกลียดขนาดใหญ่ ไม่หลงเหลือสภาพที่ดูได้
หลังจากกระตุกสองครั้ง มนุษย์ผู้หญิงคนนี้ก็ชีวิตหลุดลอยแน่นิ่งไป
เจี่ยงไป๋เหมียนเก็บปืน ‘ยูไนเต็ด 202’ แล้วพูดอย่างใจเย็น
“เป็นพวก ‘คนไร้ใจ’ น่ะ”
‘คนไร้ใจ…’ หลงเยว่หงมองดูศพด้วยความแปลกใจและอยากรู้อยากเห็น
นี่เป็นคำที่ไม่มีผู้ที่ศึกษาประวัติศาสตร์ของแดนธุลีคนไหนจะข้ามไปได้ และหนังสือเรียนของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ก็ยังอธิบายไว้อย่างละเอียดอีกด้วย
‘คนไร้ใจ’ บางทีก็เรียกว่า ‘คนสูญเสียจิตใจ’ เป็นคำใช้เรียกคนที่เป็น ‘โรคไร้ใจ’ โรคนี้บางครั้งก็เรียกกันว่า ‘โรคกลายเป็นสัตว์’ หรือ ‘โรคหวนคืนบรรพกาล’ ซึ่งหมายถึงคนที่ป่วยเป็นโรคนี้จะสูญเสียความมีเหตุผล ความคิด และความรู้สึก กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่แตกต่างจากสัตว์ร้าย เหลือเพียงแค่สัญชาตญาณในการล่า การเอาตัวรอด และการใช้เครื่องมือแบบง่ายๆ เท่านั้น
พวกเขาไม่สามารถสื่อสารกันได้ และจะจู่โจมมนุษย์ปกติอย่างดุดันราวกับนั่นเป็นเหยื่อให้ล่า
‘โรคไร้ใจ’ ปรากฏขึ้นครั้งแรกสุดคือตอนที่โลกเก่าถูกทำลาย เพียงแค่เวลาสั้นๆ มนุษย์จำนวนมากในแต่ละเมืองก็กลายเป็น ‘คนไร้ใจ’ ผู้คนมากมายที่ไม่ทันระวังตัวต่างเสียชีวิตจากน้ำมือของ ‘คนไร้ใจ’
เนื่องจาก ‘คนไร้ใจ’ จำเป็นต้องกินเพื่ออยู่รอดเหมือนกับสัตว์ร้ายอื่นๆ ดังนั้นหลังจากที่กฎระเบียบต่างๆ พังทลายลง เกิดมหาทุพภิกขภัยจนมนุษย์ธรรมดาล้มตายไปมาก และเมื่อ ‘แหล่งอาหาร’ ในเมืองค่อยๆ หมดไป พวก ‘คนไร้ใจ’ จึงล้มตายลงอย่างรวดเร็ว เหลือประชากรไม่ถึงหนึ่งในร้อย
จากการศึกษาของนักประวัติศาสตร์จำนวนมากในแดนธุลี ‘คนไร้ใจ’ นั้นนอกจากล่ามนุษย์แล้วก็ยังล่าสัตว์ป่า ขุดรากไม้ เก็บผลไม้ จับหนูทั้งกลายพันธุ์และไม่กลายพันธุ์กินเป็นอาหาร ถ้าหากหิวโหยมากก็โจมตีกันเอง
การที่ต้อง ‘อดอาหาร’ และอยู่ในสภาพแวดล้อมดำรงชีพอันโหดร้าย ทำให้มี ‘คนไร้ใจ’ จำนวนน้อยมากที่สามารถอยู่รอดจนมีอายุเกิน 30 ปี แต่พวกเขาก็มีสัญชาตญาณการสืบพันธุ์ จนให้กำเนิดลูกหลานมากมาย
ยิ่งไปกว่านั้น ‘คนไร้ใจ’ รุ่นหลังที่ถือกำเนิดออกมาก็มีสติปัญญาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย และมีความสามารถในการล่าที่แข็งแกร่งขึ้น
ว่ากันตามหลักเหตุผลแล้ว หลังจากมนุษย์ฟื้นคืนกฎระเบียบและมีอาวุธที่ทรงประสิทธิภาพอยู่ในมือแล้ว ก็ไม่น่าจะยากเกินไปที่จะจัดการกับ ‘คนไร้ใจ’ ที่คล้ายสัตว์ร้าย แต่ทว่าความเป็นจริงกลับไม่ใช่
ในด้านหนึ่ง แม้ว่า ‘คนไร้ใจ’ จะไม่รู้วิธีการถอดประกอบและดูแลอาวุธ แต่พวกเขากลับรู้วิธีใช้งานราวกับว่ามันเป็นไปโดยสัญชาตญาณ และ ‘คนไร้ใจ’ รุ่นหลังยิ่งมีสัญชาตญาณนี้แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ในแต่ละรุ่น นอกจากนั้น ‘คนไร้ใจ’ ก็ยังคงเป็นมนุษย์อยู่ภายใน พวกเขาจึงถูกมลพิษและกลายพันธุ์ได้เช่นกัน นี่ทำให้ ‘คนไร้ใจ’ จำนวนมากเสียชีวิตอย่างเจ็บปวดทรมาน แต่ขณะเดียวกันก็สร้างกลุ่มของยอดนักล่าขึ้นมาด้วย
แน่นอนว่าถึงแม้ ‘คนไร้ใจ’ จะใช้อาวุธได้ดีเพียงใด แต่พวกเขาไม่รู้จักการค้นคว้าวิจัยทางวิทยาศาสตร์ และไม่รู้วิธีการจัดระเบียบกลุ่มเพื่อดูแลจัดการ ดังนั้นแม้จะกลายเป็นนักล่าชั้นยอด แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพมนุษย์ที่มีอาวุธเพลิงจำนวนมาก ก็ทำอะไรแทบไม่ได้เลย
ท้ายที่สุดแล้วมนุษย์มีเทคโนโลยีเพื่อ ‘กระตุ้นการกลายพันธุ์และดัดแปลงพันธุกรรม’ แม้ว่าเพิ่งจะอยู่ในขั้นเริ่มต้นและโอกาสสำเร็จต่ำ แต่ก็ยังคงบดขยี้ ‘คนไร้ใจ’ ที่ทำเพียงมองดูฟ้านั่งกินข้าว
ส่วนอีกด้านหนึ่งก็คือมนุษย์เองยังหาไม่พบสาเหตุและกฎการแพร่ระบาดของ ‘โรคไร้ใจ’ ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะป้องกันได้ ทำให้ทหารเองก็ไม่อยากเข้าไปในเขตที่มี ‘คนไร้ใจ’ เพราะกลัวติดเชื้อ ดังนั้นหลังจากที่กองกำลังขนาดใหญ่กวาดล้าง ‘คนไร้ใจ’ รอบตัวไปแล้วก็ไม่เต็มใจที่จะไปจัดการกับพวกที่อาศัยอยู่ในซากเมืองของโลกเก่า
จวบจนทุกวันนี้ ‘โรคไร้ใจ’ ก็ยังคงเป็นเงาคอยตามหลอกหลอนมนุษย์อยู่
นี่เป็นเพราะว่าแม้แต่คนที่ไม่ได้สัมผัสกับ ‘คนไร้ใจ’ โดยตรง หรือคนที่อาศัยในสภาพแวดล้อมอย่างดีในนิคม หลังจากหลับลงไปแล้วก็อาจสูญเสียสติสัมปชัญญะกลายเป็น ‘สัตว์ร้าย’ ได้เช่นกัน
ทั้งๆ ที่พวกญาติพี่น้องผองเพื่อนเองต่างก็สบายดี ไม่มีสัญญาณบ่งชี้ถึงการติดเชื้อเลย
นี่คือข้อสรุปที่ได้หลังการกักตัวเพื่อเฝ้าสังเกตเป็นเวลานาน
ในช่วงปีแรกๆ มีผู้นำระดับสูงของกองกำลังใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งหวาดกลัว ‘โรคไร้ใจ’ จนขึ้นสมอง เขาแยกตัวอยู่ในห้องที่โดดเดี่ยวตัดขาด คนที่จะเข้าออกห้องต้องสวมหน้ากากกันแก๊สและชุดป้องกันเคมี แต่แล้ววันหนึ่งเขาก็กลายเป็น ‘คนไร้ใจ’
ยังดีที่หลังจากเริ่มนวศักราชเป็นต้นมา ค่าเฉลี่ยของการเกิด ‘โรคไร้ใจ’ ไม่สูงมาก มิฉะนั้นมนุษยชาติคงถึงกาลล่มสลายไปแล้ว
สภาพน่าอนาจของศพทำให้หลงเยว่หงที่เพิ่งเคยเห็นศพเป็นครั้งแรกรู้สึกมีก้อนจุกอยู่ในลำคอ เขาเบือนหน้าหนีโดยอัตโนมัติ ไม่กล้าหันกลับไปมอง
“ดูเหมือนจะเป็นคนไร้ใจรุ่นแรก” ไป๋เฉินย้อนนึกเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดก่อนหน้าแล้วประเมินออกมา
“ดูจากเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่ง น่าจะป่วยมาไม่เกินหนึ่งปี” เจี่ยงไป๋เหมียนมองดูซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง “อยากให้บรรยายความรู้เกี่ยวกับ ‘คนไร้ใจ’ ให้ฟังอีกรอบไหม”
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ตอบ แต่พูดขึ้นในทันที
“นี่ไม่ใช่เงาที่ฉันเห็นเมื่อกี้
“เงานั้นเตี้ยกว่านี้หน่อย”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนพูด
“พวกนายค้นศพดูว่ามีของมีค่าไหม จากนั้นก็เอาศพไปฝังข้างนอก ระวังอย่าออกไปนอกรัศมีกองไฟ”
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินไปที่รถจี๊ป หยิบวัตถุสีดำสี่อันแล้วโยนให้ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงคนละอัน
“วิทยุสื่อสาร ระยะทำการที่มีประสิทธิภาพคือ 2 กิโลเมตร ถ้าเป็นพื้นที่โล่งจะส่งได้ไกลกว่านั้น
“หากมีอะไรให้รีบแจ้งทันที พวกนายน่าจะใช้เป็นใช่ไหม”
“ผมซ่อมเป็น” ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ตอบคำถาม
เขากับหลงเยว่หงสำเร็จการศึกษาจากภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์ในมหาวิทยาลัย
หลงเยว่หงเหน็บวิทยุสื่อสาร แล้วเดินไปที่ซากศพของ ‘คนไร้ใจ’ อย่างลังเล
กลิ่นเลือดผสมกับกลิ่นเหม็นที่อธิบายไม่ถูกโชยเข้าจมูกของหลงเยว่หงที่กลัวจนไม่กล้ามองศพ ทำให้เขาเกือบอาเจียนออกมา
ซางเจี้ยนเย่าเดินไปถึงแล้วเริ่มสำรวจพื้นที่ก่อน จากนั้นก็เดินไปทางด้านหัวของศพซึ่งเป็นด้านใกล้กับบาดแผลจากปืน
“ให้ฉันแบกไหม” เขาพูดกับหลงเยว่หง
“เอ่อ…” หลงเยว่หงกำลังคิดจะบอกว่าปล่อยให้ซางเจี้ยนเย่าแบกศพไปเอง คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“ฉันหมายถึงว่า อยากให้ฉันแบกนายหรือเปล่า” ซางเจี้ยนเย่าอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หลงเยว่หงหัวเราะแห้ง
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง”
เขาย่อตัวลงแล้วจับขาทั้งสองข้างของศพ
ซางเจี้ยนเย่าสอดมือใต้รักแร้ของคนไร้ใจ
เลือดหยดลงพื้น ทั้งสองช่วยกันอุ้มศพออกไปยังที่โล่งที่ริมขอบแสงไฟแล้วขุดหลุมฝังศพไว้ตรงนั้น
นี่ส่งผลต่อความอยากอาหารของหลงเยว่หง ทำให้เขากินเพียงแค่บิสกิตอัดแข็งหนึ่งชิ้นกับหมูย่างถั่วเหลืองครึ่งกระป๋อง
ฟ้ามืดลงเรื่อยๆ เจี่ยงไป๋เหมียนเพิ่งจัดตารางอยู่เวรกลางคืนเสร็จก็พลันมีเสียงหอนดังมาจากที่ไกล
“บรู๊ววว!”
เสียงหอนดังผ่านก้อนเมฆ มันแหบแห้งและอ้างว้างราวกับฝันร้ายในยามราตรี
ทันทีที่เสียงหยุดลง เสียงหอนอื่นก็พลันดังรับต่อกันเป็นทอดๆ จากหลายๆ พื้นที่ของบึงใหญ่ ดังต่อเนื่องอย่างไม่รู้จบ
หลงเยว่หงหวาดหวั่นเล็กน้อย อดถามไม่ได้
“ฝูงหมาป่าเหรอ”
“นายเคยเห็นฝูงหมาป่าที่ไม่ได้อยู่รวมกันในที่เดียวกันด้วยเหรอ” เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ
“แล้วที่สัตว์ป่าหอนไปทั่วบึงใหญ่แบบนี้มันเกิดขึ้นบ่อยไหม” หลงเยว่หงถามอย่างกังวล
เจี่ยงไป๋เหมียนส่ายหน้า ยังคงหัวเราะ
“ไม่ค่อยบ่อยหรอก”
“ละ…แล้วจะทำไงกันดี” หลงเยว่หงโพล่งถาม
เจี่ยงไป๋เหมียนมองเขาอย่างขบขัน
“นี่มันผิดปกติจริงๆ นั่นแหละ ในป่าส่วนลึกของบึงอาจมีอะไรเกิดขึ้น
“แต่ว่าจากพื้นที่และทิศทางแล้ว ไม่ได้อยู่ในเส้นทางหรือที่หมายเดียวกับเรา ไม่ต้องกังวลหรอก”
“ไม่ต้องกังวล” หลงเยว่หงมองดูซางเจี้ยนเย่าด้านข้าง แล้วเห็นว่าเขาไม่ได้รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย
ไป๋เฉินที่รับผิดชอบเฝ้าระวังรอบด้านพอได้ยินเช่นนั้นก็พูดขึ้นอย่างใจเย็น
“ในแดนร้างบึงดำมักจะเกิดเรื่องผิดปกติหรือเหตุไม่คาดฝันทุกๆ สองสามวันอยู่แล้ว จะมัวแต่ไปกังวลทุกเรื่องได้ไง
“แดนร้างกว้างขนาดนี้ โอกาสที่จะเจอเรื่องที่ส่งผลกับนายนั้นน้อยมากๆ”
“แต่ถ้ามันส่งผลขึ้นมาล่ะ” หลงเยว่หงถาม
ซางเจี้ยนเย่ามองกองไฟแล้วพูดขึ้น
“งั้นก็บอกได้เพียงแค่ว่าเป็นเพราะชื่อนายไม่ดี”
“…ก็จริง ชะตาไม่ดี ยังไงก็หลีกไม่พ้น ถ้าชะตาดีก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องพวกนี้หรอก” หลงเยว่หงกัดฟันพยักหน้า
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่เข้าใจเรื่องที่ทั้งคู่คุยกัน จะถามก็ไม่กล้า ทำได้เพียงแค่ยิ้ม
“เราอยู่ห่างจากพื้นที่เกิดเหตุตั้งเยอะ และยังไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด ดังนั้นจึงไม่รู้ว่าจะเตรียมตัวรับมือยังไง
“เราจะไม่ถอนตัวกลับบริษัทด้วยเรื่องแค่นี้ ตัวเลือกเดียวที่มีคือหลีกเลี่ยงบริเวณนั้น ยอมอ้อมไปไกลอีกหน่อย เส้นทางที่พวกเราเลือกใช้เดินทางแต่แรกก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”
“เทียบกับเมื่อกี้แล้ว อันนี้ฟังดูมีเหตุผลกว่าเยอะ…” หลงเยว่หงคิดใคร่ครวญแล้วรู้สึกว่าที่หญิงสาวทั้งสองคนพูดมานั้นมีความหมายแบบเดียวกัน แต่ผลกระทบต่อความรู้สึกนี่คนละเรื่องกันเลย
เจี่ยงไป๋เหมียนได้ยินแล้วยิ้ม
“ดังนั้นต้องเรียนรู้ที่จะเข้าใจประเด็นของเรื่องต่างๆ
“ในแง่นี้ ซางเจี้ยนเย่านับว่าเก่งกว่านาย ดูสิ เขาไม่กังวลซักนิด”
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเล็กน้อยและพูด
“ผมกำลังพิจารณาอยู่ว่าจะเข้าร่วมดีหรือเปล่าน่ะ”
“หือ” เจี่ยงไป๋เหมียน หลงเยว่หง และไป๋เฉิน มองอย่างงงๆ
ซางเจี้ยนเย่าอ้าปาก แล้วหอนออกมา
“บรู๊ววว!”


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 17 ระหว่างทาง
เจี่ยงไป๋เหมียน หลงเยว่หง และไป๋เฉิน ยืนชะงักอยู่ตรงนั้นครึ่งค่อนวันแต่สติก็ยังไม่กลับเข้าร่าง
ไอ้ที่บอกว่าเข้าร่วมน่ะ หมายถึงจะร่วม ‘ประสานเสียง’ กับพวกสัตว์ป่าพวกนั้นหรอกเหรอ… พอสติกลับเข้าร่าง หลงเยว่หงก็คิดจะพูดออกไปอย่างนั้น แต่ก็พลันรู้สึกว่าในบรรยากาศแบบนี้ ใครขืนตอบซางเจี้ยนเย่า ก็คงได้สติหลุดอีกรอบแหง
จากนั้นไม่กี่วินาที เจี่ยงไป๋เหมียนก็หัวเราะออกมา
“ไป๋เฉิน เธอลืมเฝ้าระวัง!
“ซางเจี้ยนเย่า ถึงจะมีโจรแดนร้างมาเป็นโหลก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้ แต่ด้วยพลังของนายเพียงคนเดียวกลับทำลายระบบการป้องกันจากภายในซะราบคาบเลย!”
ซางเจี้ยนเย่าผงกศีรษะอย่างเคร่งขรึม
“ดังนั้นผมถึงได้พิจารณาอยู่
“และผมก็เตรียมพร้อมรับเหตุฉุกเฉินไว้แล้ว”
“ฉันแค่แปลกใจนิดเดียวเอง ไม่ได้ลืมเฝ้าระวังซักหน่อย” ไป๋เฉินพยายามบังคับตัวเองให้อธิบายออกมา
เธอรู้สึกอับอายเล็กน้อยที่เมื่อสักครู่เกิดสติหลุดลืมหน้าที่ตัวเองไป
ในฐานะที่เคยเป็นคนเร่ร่อนแดนร้างมานานหลายปี เรื่องที่เคยพบเคยเห็นไม่ใช่ว่าไม่มาก คนเร่ร่อนที่มีอาการทางประสาท จิตใจผิดปกติ ก็ไม่ใช่จะไม่เคยเจอ และยังเจอไม่ใช่น้อยๆ ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำก็หลุดโลกยิ่งกว่าซางเจี้ยนเย่าเสียอีก
แต่ปัญหาก็คือซางเจี้ยนเย่าทำตัวปกติเกือบตลอดเวลา ปกติจนไป๋เฉินคิดว่าเขาเพียงแค่ล้อเล่นหรือแกล้งทำเป็นครั้งคราวเท่านั้น
เธอไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะ ‘หลุดโลก’ ขนาดนี้
“ดีแล้ว ตื่นตัวไว้ตลอดเวลานะ” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้เปิดโปงไป๋เฉิน เธอหันหน้ามาเล็กน้อยแล้วยิ้มให้ซางเจี้ยนเย่า “รอไว้ฝึกเสร็จเมื่อไหร่ ทีมเราต้องไปให้หมอประเมินสภาพจิตสมาชิกทุกคนจริงๆ แล้วล่ะ”
ซางเจี้ยนเย่าปรบมือเบาๆ
“ขอให้หัวหน้าประเมินได้คะแนนเต็มครับ!”
ไป๋เฉินคิดไม่ถึงว่าเจี่ยงไป๋เหมียนจะพูดเรื่องการประเมินสภาพจิตออกมาตรงๆ เพราะนั่นเป็นการกระตุ้นซางเจี้ยนเย่าอย่างมาก แม้ว่าเธอจะเคยแนะนำเรื่องนี้ไป แต่ตอนนั้นพฤติกรรมของเขายังไม่ได้แสดงอาการมากนัก แทบจะเรียกได้ว่าเป็นปกติ เหมือนกับว่าเขาแค่ทำตลก ดังนั้นจึงไม่ได้ยืนกรานเรื่องการประเมิน
และเช่นเดียวกัน ไป๋เฉินคาดไม่ถึงว่าซางเจียนเย่าจะไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ราวกับเขากำลังแกล้งทำตลกอยู่
หรือว่าเขารู้อาการตัวเองมานานแล้วและยอมได้รับ ไม่ได้รู้สึกต่ำต้อยหรืออ่อนไหวสักนิด ไป๋เฉินสะบัดศีรษะ เตือนตัวเองว่าอย่ายุ่งเรื่องคนอื่น ต้องทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายของตัวเองให้ดี อย่าให้เกิดความผิดพลาด
เจี่ยงไป๋เหมียนก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ
“เอาล่ะ สลับกันพักนะ
“ตามปกติแล้วฉันควรจับคู่กับไป๋เฉิน ส่วนซางเจี้ยนเย่าอยู่กับหลงเยว่หงเพื่อสลับกันพัก แต่พวกนายทั้งคู่นั้นยังด้อยประสบการณ์ อาจมีอะไรหลงหูหลงตา
“โดยเฉพาะเมื่อเรากำลังปฏิบัติภารกิจ มีอันตรายอยู่รอบด้าน เงื่อนไขก็จำกัด จึงไม่จำเป็นต้องแยกหญิงแยกชาย สิ่งสำคัญสุดคือความซื่อสัตย์และไว้วางใจซึ่งกันและกัน ดังนั้นซางเจี้ยนเย่าจะอยู่กับฉัน ส่วนไป๋เฉินคู่กับหลงเยว่หง”
เมื่อพูดแล้วเจี่ยงไป๋เหมียนก็ยิ้ม
“ที่จริงแล้วคราวนี้ถือว่าเงื่อนไขค่อนข้างดีทีเดียว บนรถจี๊ปนอนเบาะหน้าหนึ่งเบาะหลังหนึ่ง ไม่ไปรบกวนอีกคน”
ไป๋เฉินพยักหน้าแล้วพูดสนับสนุน
“ฉันเคยนอนเต็นท์เดียวกับชายสอง หญิงสอง หมูหนึ่ง และไก่อีกสองตัว”
เจี่ยงไป๋เหมียนลุกขึ้นยืน
“เอาล่ะ พวกนายไปพักเถอะ ซางเจี้ยนเย่ากับฉันจะอยู่กะแรกเอง”
เธอมองนาฬิกาอีกครั้ง
“พวกนายมีเวลา 6 ชั่วโมง”
“หัวหน้า นี่ไม่นานไปเหรอ” ไป๋เฉินรู้สึกกังวลอยู่บ้าง
การอยู่ยามหกชั่วโมงนับจากตอนนี้ เป็นช่วงเวลาที่มนุษย์นั้นอ่อนเพลียและง่วงนอนมากที่สุดเพราะนาฬิกาชีวภาพ ดังนั้นจึงง่ายที่จะไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวผิดปกติรอบข้าง
เจี่ยงไป๋เหมียนพูดพร้อมรอยยิ้ม
“พวกเราสามคนนั้นเป็นคนที่ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมมา จุดที่พอจะเหมือนกันอยู่บ้างก็คือกำลังวังชาเหลือล้น
“ในด้านนี้ฉันน่าจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาซะอีก ต่อให้ไม่ได้นอนซักวันสองวันก็ยังมีสมาธิดีอยู่”
“ผมก็ได้เหมือนกัน…” หลงเย่วหงพึมพำ
เจี่ยงไป๋เหมียนหันมามอง
“ว่าไงนะ
“นินทาลับหลังฉันหรือไง”
“เขาเปล่าครับ!” ซางเจี้ยนเย่ารีบตอบ “เขาพูดต่อหน้าเลยครับ!”
หลงเยว่หงถึงกับสำลัก
เจี่ยงไป๋เหมียนโบกมือแล้วพูดกับซางเจี้ยนเย่า
“นายกลับคืนเป็นปกติแล้วสินะ เอาล่ะ พวกเธอรีบไปนอนได้แล้ว”
ตอนท้ายเธอหันไปพูดกับไป๋เฉินและหลงเยว่หง
คืนนั้นไม่เกิดเรื่องอะไร เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้าแล้วย้อมเมฆให้เป็นสีแดงเหลือบทอง สมาชิกทั้งสี่ของ ‘ทีมสำรวจเก่า’ ก็รวมตัวรอบกองไฟ ดื่มน้ำอุ่น กินธัญพืชอัดแท่ง
“สวยจริง งดงามจริง…” หลงเยว่หงมองไปยังทิศที่พระอาทิตย์กำลังขึ้น รู้สึกว่าคลังคำศัพท์ของตนนั้นมีค่อนข้างจำกัด
ฉากอันตระการตาและมีชีวิตชีวามากล้นนี้ ทำให้หลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่าที่เพิ่งเคยออกมาสู่พื้นโลกเป็นครั้งแรก รู้สึกเหมือนว่าทั้งร่างกายและจิตใจได้รับการชำระล้าง รู้สึกถึงความงามและความหวังอันไม่อาจพรรณนาได้
“ตอนเห็นพระอาทิตย์ขึ้นครั้งแรก ฉันทำเรื่องขายหน้ายิ่งกว่าพวกนายซะอีก” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้หัวเราะเยาะสองหนุ่ม
ไป๋เฉินก็มองดวงอาทิตย์ขึ้นเช่นกัน แต่ไม่ได้พูดอะไร
ในฐานะมนุษย์ที่เกิดและเติบโตขึ้นมาในแดนร้าง เธอคุ้นเคยกับพระอาทิตย์ขึ้นมานานแล้ว แต่เธอก็ยังรู้สึกเป็นสุขอย่างบอกไม่ถูกและตื่นตาทุกครั้งที่ได้ดู
“เอาล่ะ เก็บข้าวของเตรียมตัวออกเดินทาง หลงเยว่หง นายกับไป๋เฉินนั่งแถวหลัง นอนพักกันซักงีบ ซางเจี้ยนเย่ากับฉันจะผลัดกันขับ” เจี่ยงไป๋เหมียนเติมน้ำลงถุงเก็บน้ำเสร็จก็ยืนขึ้นแล้วพูดออกมา
“ทราบแล้ว หัวหน้า!” หลงเยว่หงละสายตากลับแล้วตอบรับด้วยเสียงอันดัง
หลังจากจัดการกลบกองไฟ เขาเห็นกระป๋องเปล่าของอาหารที่กินเมื่อคืนวานถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น
“หัวหน้า ไม่เก็บกลับไปรีไซเคิลเหรอ”
‘ผานกู่ชีวภาพ’ นั้นตั้งอยู่ใต้ดินและไม่มีเหมือง พวกเขาขาดแคลนโลหะมาแต่ไหนแต่ไร จำเป็นต้องใช้อาหารที่ผลิตได้ น้ำยาปรับปรุงพันธุกรรม ชีวเวชภัณฑ์ น้ำเกลือใต้ดิน และเกลือที่สกัดจากหิน เพื่อแลกเปลี่ยนกับทรัพยากรที่ต้องการจากกองกำลังใหญ่อื่นๆ
เจี่ยงไป๋เหมียนหันกลับไปดู เงียบไปสองวินาทีก่อนจะตอบ
“ไม่ต้องหรอก
“มันเปลืองที่น่ะ”
พอพูดเสร็จก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งในตำแหน่งคนขับ
ในเมื่อหัวหน้าพูดแบบนั้น หลงเยว่หงก็พยายามฝืนสะกดความต้องการเก็บของกลับไป คว้าปืนแล้วรีบขึ้นรถ
เสียงจำลองของเครื่องยนต์[footnoteRef:1]กระหึ่มขึ้นแล้วรถจี๊ปสี่ประตูสีเขียวอมเทาที่ติดตั้งแผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ก็ออกจากพื้นที่ว่าง เคลื่อนตัวออกจากซากปรักเล็กๆ แห่งนี้ [1:  เสียงจำลองของเครื่องยนต์ (模拟的发动机声音) เนื่องจากรถยนต์พลังไฟฟ้านั้นใช้มอเตอร์ไฟฟ้าในการขับเคลื่อน จึงไม่มีเสียงเครื่องยนต์ทำงานแบบเครื่องยนต์ที่ใช้น้ำมัน ดังนั้นตามกฎหมายความปลอดภัยจึงกำหนดให้รถยนต์พลังไฟฟ้าต้องติดตั้งระบบจำลองเสียงเครื่องยนต์ เพื่อความปลอดภัยต่อผู้ใช้ถนน]
หลังจากนั้นไม่กี่นาทีก็มีเงาดำเดินออกมาจากด้านหลังซากอาคารที่พังถล่มลงมาครึ่งหนึ่ง และมุ่งไปยังกองไฟที่มอดดับแล้ว
‘เขา’ หยุดเป็นระยะ ใช้ต้นไม้และซากกำแพงเพื่ออำพรางตัว บางครั้งก็ใช้ข้อศอกคลานไปข้างหน้า
หลังจากแน่ใจว่าคนทั้งสี่ได้จากไปแล้วจริงๆ ‘เขา’ ก็ดีดตัวขึ้นแล้วปรี่เข้าไปที่กองไฟเพื่อเก็บกระป๋องเปล่าพวกนั้น
‘เขา’ สวมผ้าป่านสีดำสะพายปืนไรเฟิลไว้ที่หลัง สูงราว 160 เซนติเมตร ใบหน้าไร้เนื้อหนัง เป็นเพียงโลหะสีดำเงิน
มีรอยแตกมากมายบนผิวโลหะเผยให้เห็นเส้นและส่วนประกอบของสีสันต่างๆ ภายใต้พื้นผิว
ดวงตาข้างหนึ่งของ ‘เขา’ กะพริบสีแดง ส่วนอีกข้างนั้น ‘อับแสง’ สองมือที่ราวกับโครงกระดูกทำจากโลหะสีดำเงินล้วนๆ
นี่คือหุ่นสมองกล
“เก็บขึ้นมา เก็บขึ้นมา…” มันส่งเสียงโมโนโทนที่ไม่มีระดับสูงต่ำ หยิบเอากระป๋องเปล่าแล้ววิ่งกลับไปที่ด้านหลังซากปรักหักพัง
หลังจากลดเลี้ยวไปหลายรอบก็เข้ามาในโพรงที่สร้างจากคอนกรีตและเสาเหล็กที่ตั้งอย่างไม่เป็นระเบียบ
ในโพรงมีเด็กชายคนหนึ่งห่อหุ้มตัวด้วยแจ็คเก็ตบุนวมเก่าๆ ขาดๆ และขนสัตว์
เด็กชายอายุเพียง 12-13 ปี ใบหน้าสกปรกมอมแมม ซอกเล็บสองมือมีแต่โคลน ข้างกายมีรถสามล้อซอมซ่อจอดอยู่ บนรถเต็มไปด้วยสารพัดของกระจุกกระจิกและเศษขยะ
เขาหยิบกระป๋องเปล่าขึ้นมาแล้วยิ้มร่า
จากนั้นก็แบ่งกระป๋องเปล่าออกเป็นสามกอง แยกใส่ไว้ในกองขยะคนละกอง แล้วยิ้มให้กับหุ่นสมองกล
“เสี่ยวชี[footnoteRef:2] อันนี้เกือบเต็มแล้ว เกือบจะเอาไปแลกดวงตาใหม่ให้แกได้แล้วล่ะ [2:  เสี่ยวชี (小七) เป็นชื่อของหุ่นสมองกล]
“กองนี้ยังต้องเก็บเพิ่มอีกหน่อย ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว ต้องแลกอาหารและถ่านเอาไว้เยอะๆ แล้วก็แบตเตอรี่ของแกด้วย
“ส่วนกองนี้รอฉันกลับมาก่อนแล้วค่อยเอาไปแลก…”
พูดถึงตรงนี้เด็กชายก็เกาหัวพลางยิ้มกระอักกระอ่วน
“แทบไม่เหลืออะไรกินแล้ว
“ช่วงนี้ฉันกินเยอะไปหน่อย…”
เสี่ยวชีพยักหน้าอย่างแรงแล้วพูดเสียงเรียบ
“จัดการได้ดี”
“รีบขึ้นรถเถอะ พวกเราจะกลับนิคมกันเร็วหน่อย” เด็กชายขึ้นนั่งในตำแหน่งคนขับของรถสามล้อ
เสียงดังบี๊บๆ เขาขับรถสามล้อเคลื่อนห่างออกไปยังถนนขรุขระท่ามกลางซากปรักและต้นไม้ที่ปกคลุมจนแทบไม่เป็นทาง
เด็กชายขับรถไปพลางก็พูดคุยกับหุ่นสมองกลข้างหลังไปพลาง
“เสี่ยวชี แกว่าพอหมดฤดูหนาวแล้วพ่อกับแม่จะกลับมาไหม”
* * * * *
รถจี๊ปยังคงรักษาระดับความเร็วเอาไว้ขณะที่เคลื่อนตัวผ่านแดนร้างบึงดำ
ใกล้เที่ยงวันแล้ว ไป๋เฉินที่ขับรถอยู่ก็พลันขมวดคิ้วทันทีหลังจากที่เลี้ยวโค้ง
“ข้างหน้ามีกลุ่มคน…”
ไม่รอให้เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หงตอบกลับ เธอพูดต่อด้วยเสียงต่ำ
“พวกเขาเห็นเราแล้ว”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 18 การค้าที่ไม่สำเร็จ
เมื่อได้ยินไป๋เฉินร้องเตือน เจี่ยงไป๋เหมียนที่กำลังเอี้ยวร่างส่วนบนไปคุยกับซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงก็หันกลับมามองข้างหน้า
สองฟากฝั่งของถนนดินอ่อนเรียงรายไปด้วยต้นไม้รูปร่างประหลาดขึ้นอยู่ประปราย ด้านซ้ายมือของป่ามีลักษณะของบึงน้ำสีดำมืด โคลนเลน และเต็มไปด้วยฝูงยุง ส่วนทางด้านขวานั้นมีวัชพืชปกคลุมไปทั่วทุกหัวระแหง ตรงพื้นที่โล่งนั้นมีรถยนต์สีดำที่เปื้อนโคลนเป็นหย่อมจอดอยู่
จากประสบการณ์ความรอบรู้ของเจี่ยงไป๋เหมียนจึงไม่ใช่เรื่องยากที่เธอสามารถระบุได้ว่ามันคือรถออฟโรด และถูกดัดแปลงมาหลายครั้งอย่างเห็นได้ชัดไม่ว่าจะด้านโจมตีหรือป้องกัน มีหลายส่วนที่สีสันดูแล้วให้ความรู้สึกว่าไม่กลมกลืนกันเลย
มีคนสามคนยืนอยู่นอกรถ หนึ่งนั้นสวมแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายเก่าๆ หนึ่งนั้นห่มด้วยหนังสัตว์ฟอกสี อีกหนึ่งเป็นเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำยับย่นที่สั้นเต่อ
ในปากพวกเขาคาบบุหรี่มวนเองห่อใบยาสูบสีน้ำตาลไร้ก้นกรอง ในมือแต่ละคนถืออาวุธแตกต่างกันออกไป มี ‘ยูไนเต็ด 202’ ปืนกลมือที่มีชื่อฉายาว่า ‘พายุฝน’ และปืนไรเฟิลจากโลกเก่า
ด้านข้างของคนทั้งสามเป็นมอเตอร์ไซค์หนัก 2 คัน พวกมันมีสีพื้นเป็นสีดำแล้ววาดลวดลายสีแดง ให้ความรู้สึกดุดันอหังการ
บนมอเตอร์ไซค์หนักแต่ละคันมีผู้ชายนั่งคร่อมอยู่ พวกเขาสวมหมวกนิรภัยไม่ได้ดึงหน้ากากลงมาปิด แต่ละคนถือปืนกลมือขนาดเล็ก
“พวกนายเห็นอะไรกันบ้าง” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ตกใจ แต่กลับใช้โอกาสนี้ถามซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง
ซางเจี้ยนเย่าลดกระจกหน้าต่างลงแล้วมองตรงไปทางหน้ารถ ตอบขึ้นว่า
“มีกินไม่ขาดแคลน”
“…” หลงเยว่หงมองไปนอกกระจกหน้ารถ กำลังจะพูดความคิดตัวเองออกมา แต่ถูกซางเจี้ยนเย่าขัดจังหวะความคิดซะก่อนจนทำให้ลืมไปว่าจะพูดอะไร
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้วิจารณ์ซางเจี้ยนเย่า แถมยังผงกศีรษะเล็กน้อย
“สายตาไม่เลว”
ทั้งห้าคนนั้นมีหน้าตาผิวหนังที่หยาบกร้าน แต่ไม่ได้ผอมเหลืองอมโรค
แสดงว่าเสื้อผ้าอาหารของพวกเขาต้องไม่ขาดแคลน
นี่ทำให้แตกต่างไปจากพวกคนเร่ร่อนแดนร้างทั่วไป!
ในที่สุดหลงเยว่หงก็นึกสิ่งที่คิดไว้ออก รีบพูดขึ้น
“อุปกรณ์ไม่เลว!”
ไม่ว่าจะเป็นรถออฟโรดดัดแปลง มอเตอร์ไซค์หนัก หรือเสื้อผ้าอาวุธในมือล้วนแตกต่างจากคนเร่ร่อนแดนร้างโดยทั่วไป
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเบาๆ
“ประเมินเบื้องต้นได้ว่าพวกเขาเป็นกลุ่มนักล่าซากอารยะที่เข้าขากันดี หรือไม่ก็เป็นกลุ่มโจรแดนร้างที่ทำงานเป็นทีม บางทีคนสองจำพวกนี้ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่”
เมื่อเธอพูดจบ ไป๋เฉินก็เสริมขึ้น
“วิธีดัดแปลงรถออฟโรดนั่นแสดงว่ามันใช้น้ำมัน
“นี่หมายความว่าคนพวกนี้คุ้นเคยกับพื้นที่แถวนี้และรู้ว่าต้องไปเติมน้ำมันที่ไหน หรือไม่ก็มั่นใจว่าสามารถออกจากแดนร้างได้ก่อนน้ำมันหมดถัง”
เมื่อเห็นว่าทั้งสองฝ่ายนั้นเข้าใกล้กันมากขึ้นเรื่อยๆ เจี่ยงไป๋เหมียนก็ไม่ได้พูดต่อ หยิบปืนยิงระเบิดขึ้นมาแล้วพูด
“เอา ‘นักรบคลั่ง’ ออกมาพาดที่หน้าต่างให้พวกเขามองเห็น”
หลงเยว่หงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
“หัวหน้า จะสู้กันหรือเปล่า”
“ใครจะไปรู้ล่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะพลางพูด “อ้อ ใช่ จำไว้ด้วยว่าในแดนร้าง การโชว์กำปั้นก็คือการแสดงสัญญาณฉันท์มิตร
“ความถูกต้อง ความเป็นธรรม และการสื่อสารจะบรรลุได้ด้วยปลายปืนเท่านั้น”
ไป๋เฉินพูดสนับสนุน
“พวกเราเรียกสิ่งนี้ว่า ‘ความเคารพมีให้ระหว่างผู้แข็งแกร่งเท่านั้น’
“คนเร่ร่อนแดนร้างหลายคนคาดหวังว่าผู้แข็งแกร่งจะใจดีมีเมตตา เป็นคนดีมีน้ำใจ เห็นอกเห็นใจและยินดีช่วยเหลือคนอ่อนแอ น่าเสียดายที่ความคิดนี้ไม่ต่างไปจากความเพ้อฝัน อาจมีคนประเภทนั้นอยู่ แต่ก็ไม่มาก ยากที่จะได้พบเจอ ช่วยเหลือตัวเองยังจะมีประโยชน์กว่าไปคาดหวังลมๆ แล้งๆ”
“ในสมัยก่อน ‘กองทัพกู้โลก’ ก็นับว่าใช่ แต่ตอนนี้…” น้ำเสียงเจี่ยงไป๋เหมียนค่อยๆ เบาลง
“พวกเขาจะแสดงความเป็นมิตรก็ต่อเมื่อพวกเราใช้ไม้แข็งเท่านั้น…” หลงเยว่หงพยักหน้าครุ่นคิด เข้าใจสิ่งที่หัวหน้าและไป๋เฉินบอก
แล้วก็เกิดข้อสงสัยใหม่ขึ้นในทันที
“ทำไมผมต้องยกปืนด้วยล่ะ พวกเขามองเห็นแค่ฝั่งซางเจี้ยนเย่าเท่านั้น”
ก่อนเจี่ยงไป๋เหมียนจะตอบ ซางเจี้ยนเย่าก็หัวเราะออกมาเสียก่อน
“เคยเล่นซ่อนหาไหม
“การที่ไม่เห็นใคร แปลว่าด้านนั้นไม่มีคนแอบอยู่หรือเปล่า”
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะตาม
“เปรียบเทียบแบบนี้ไม่เข้ากันซักหน่อย
“หลงเยว่หง นายหยิบ ‘นักรบคลั่ง’ ออกมาเตรียมพร้อมไว้ จะได้เอามาขู่เผื่อมีใครซ่อนอยู่ในบึงน้ำ และเพื่อคุ้มกันไป๋เฉินที่กำลังตั้งสมาธิขับรถด้วย
“และถึงแม้จะไม่มีศัตรูแอบอยู่ในบึงน้ำ แต่ถ้าไม่ทำอย่างนี้ พวกเขาอาจจะคิดว่าคนในรถนั้นอ่อนประสบการณ์ เป็นเหยื่อที่สามารถจัดการได้”
หลงเยว่หงกระจ่างทันที
“เข้าใจแล้ว!”
เขาหยิบปืนและพาดไว้ที่หน้าต่างที่ยังเปิดกระจกลงไม่สุด
ซางเจี้ยนเย่าที่อยู่อีกด้านหนึ่งเตรียม ‘นักรบคลั่ง’ ไว้เรียบร้อย ถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น
“หัวหน้า พวกเราสามารถตัดสินใจเปิดฉากยิงเองได้เลยไหม”
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ
“ช่างกล้าจริงนะ ขนาดเห็นชัดๆ ว่ากลุ่มคนข้างหน้ารับมือได้ไม่ง่ายแน่
“อืม มีสามสถานการณ์ที่ลงมือยิงได้ทันที หนึ่ง-ฉันสั่ง สอง-ถ้าเขาเข้ามาใกล้เราและไม่ฟังที่เราห้าม สาม-พวกเขาเล็งปืนมา”
ในขณะที่เธอพูด ระยะห่างระหว่างรถจี๊ปสี่ประตูสีเขียวอมเทาของพวกเขาทั้งสี่และรถออฟโรดสีดำกับมอเตอร์ไซค์ก็เหลือไม่ถึงสิบเมตรแล้ว
ทั้งห้าคนนั้น สามคนที่คาบบุหรี่มวนเองไว้ในปาก ยกปืนขึ้นมา อีกสองคนก้มหมอบลงกับมอเตอร์ไซค์ มือหนึ่งจับคันเร่ง ส่วนอีกมือถือปืนกลมือขนาดเล็กไว้
ถ้าไม่ใช่เพราะปืนยิงระเบิดและปืนไรเฟิลที่ยื่นออกมานอกหน้าต่างรถ พวกเขาอาจเปลี่ยนตำแหน่งและเปิดฉากการโจมตีไปแล้วก็ได้
เนื่องจากรถออฟโรดกับมอเตอร์ไซค์ไม่ได้จอดบน ‘ถนนหลัก’ แต่จอดอยู่ข้างทางบนที่โล่งในป่าโปร่ง ดังนั้นถึงแม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะเข้าใกล้กันทุกขณะ แต่ก็ไม่เกิดอันตรายจากการปะทะชนกัน
ในระหว่างนี้ไป๋เฉินลดความเร็วลงและให้รถจี๊ปขยับทีละน้อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเกิดปฏิกิริยาเกินควร
ทันใดนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนก็ตะโกนขึ้น
“พวกคุณรู้ไหมว่าเมื่อคืนนี้มีอะไรผิดปกติที่ส่วนลึกของบึงน้ำ”
ชายฉกรรจ์วัย 30 ปีที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำยับย่นและถือปืนกลมือ ‘พายุฝน’ ถ่มบุหรี่มวนเองทิ้งแล้วตอบเสียงดัง
“อยู่ไกลเกิน ไม่แน่ใจ!”
เจี่ยงไป๋เหมียนตะโกนอีกครั้ง
“พวกคุณมาทำอะไรที่นี่”
“ใกล้หน้าหนาวแล้ว เลยมาล่าสัตว์เพิ่ม!” เป็นคำตอบจากชายฉกรรจ์ผู้มีขนคิ้วยุ่ง มีแผลเป็นรอยเก่าที่มุมตาขวา
เขาแผ่รังสีดุร้ายราวกับเป็นหมีควายที่สวมเสื้อผ้ามนุษย์อยู่
ชายฉกรรจ์ผู้นั้นถามต่อโดยไม่รอให้เจี่ยงไป๋เหมียนตะโกนออกมาอีก
“แล้วพวกคุณมาทำอะไรกัน”
เจี่ยงไป๋เหมียนตอบ
“พวกเราเป็นนักล่าซากอารยะ!”
“นักล่าซากอารยะ…” ชายฉกรรจ์พึมพำก่อนยิ้มออกมา “สองสามเดือนก่อนมีข่าวว่าส่วนลึกของบึงน้ำมีการค้นพบซากเมืองที่ยังไม่เคยมีบันทึกมาก่อน อ้อ ไม่แน่ว่าความผิดปกติของส่วนลึกในบึงน้ำเมื่อคืนนี้อาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ก็ได้! ถึงแม้ว่าจะห่างกันหลายเดือน แต่ใครจะกล้ารับประกัน นักล่า พวกคุณอยากรู้ตำแหน่งคร่าวๆ ของซากเมืองไหมล่ะ เอาอาหารมาแลกได้นะ!”
เสียงตะโกนของเขาดังจนทุกคนในรถจี๊ปได้ยินชัดเต็มแปดหู
ซางเจี้ยนเย่าจ้องมองไปข้างนอกอย่างจดจ่อ พร้อมยิงได้ทุกเมื่อ
แล้วจู่ๆ เขาก็ถามขึ้น
“หัวหน้า เขาตะโกนเสียงดังเกินไป หนวกหูมาก ให้ยิงเลยไหม”
“…ไม่ต้อง” เจี่ยงไป๋เหมียนตอบซางเจี้ยนเย่าก่อนหันกลับไปตะโกน “เรามีอาหารกระป๋องทหาร ธัญพืชอัดแท่ง บิสกิตอัดแข็ง บอกราคามาเลย!”
ชายฉกรรจ์ผู้นั้นดวงตาวูบไหว
“อาหารกระป๋องทหาร 60 กระป๋อง!”
“งั้นช่างมันเถอะ!” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่สนใจจะต่อรอง เหมือนแค่ถามพอเป็นพิธี
ตอนนี้รถจี๊ปเคลื่อนผ่านตำแหน่งของรถออฟโรดแล้ว ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายค่อยๆ เพิ่มขึ้น
ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่ได้ตื๊อ ตอบกลับเสียงดัง
“หวังว่าครั้งหน้าคงมีโอกาสทำการค้ากันนะ!”
พูดจบแล้วแต่เขาก็ยังรักษาท่าทีระแวดระวัง มองดูรถจี๊ปเคลื่อนไกลออกไปจนพ้นระยะยิง
“ลูกพี่ ทำไมไม่ยิงล่ะ” ในตอนนี้ชายร่างผอมด้านข้างเขา ที่สวมแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายเก่าๆ ในมือคีบบุหรี่มวนเองรีบถามขึ้น
“นั่นน่ะสิ ถึงแม้ปืนเขาจะไม่ด้อย แต่เราก็ยังมีเจ้านั่นอยู่!” ชายหนวดเครารุงรังที่หมอบอยู่บนมอเตอร์ไซค์พลันยืดร่างขึ้นแล้วชี้ไปท้ายรถออฟโรดสีดำ “พวกนั้นต้องมีเสบียงเยอะแน่ๆ!”
ชายฉกรรจ์ผู้นั้นรีบส่ายหน้า
“ถ้าเป็นอย่างนั้น ฝ่ายเราเองก็จะเสียหายไม่น้อย
“ไม่คุ้มค่าหรอก ได้ไม่คุ้มเสีย”
ชายหนุ่มสวมแจ็กเก็ตผ้าฝ้ายเก่าที่ถือปืนพก ‘ยูไนเต็ด 202’ ในมือท้วงอย่างไม่ยินยอม
“ลูกพี่ คนยอมตายเพื่อเงินทอง นกยอมตายเพื่ออาหาร!
“อีกอย่างนะ ในแดนร้างนี่ไม่ใช่ดูว่าใครโหดกว่า ใครเหี้ยมกว่าหรือไง พวกเราจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ ทำไมไม่เดิมพันกับวันนี้ล่ะ!”
ชายฉกรรจ์เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา
“พวกโหดเหี้ยมดุร้ายในแดนร้าง อายุไม่ยืนกันหรอก
“ในแดนร้างนี้มีไม่กี่คนที่เป็นแค่เหยื่อจริงๆ คนส่วนใหญ่เป็นทั้งนักล่าและเหยื่อ ถ้าเราขืนทำห้าวไม่ดูตาม้าตาเรือ เราเองนั่นแหละที่จะกลายเป็นเหยื่อ
“ดูพวกสัตว์ร้ายสิ ถ้ามันอิ่มก็จะไม่โจมตีสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งระดับเดียวกัน เพราะมันรู้ว่าถ้าบาดเจ็บขึ้นมา ตัวมันก็จะกลายเป็นเหยื่อของตัวอื่น ดังนั้นพวกมันถึงได้ไม่ล่าถ้าไม่จำเป็น
“อย่าบอกนะว่าความคิดพวกแกยังสู้พวกสัตว์ร้ายไม่ได้”
ชายอีกคนที่ห่มหนังสัตว์ มือประคองปืนจากโลกเก่าไว้ ในปากคาบบุหรี่ พูดสนับสนุน
“ลูกพี่พูดถูก ยิ่งไปกว่านั้นพวกแกไม่สังเกตหรือไง อาหารของคนพวกนั้นมีแต่อาหารกระป๋องทหาร ธัญพืชอัดแท่ง แล้วก็บิสกิตอัดแข็ง!
“นี่มันหมายถึงอะไร พวกแกดูไม่ออกหรือไง
“พวกนักล่าซากอารยะทั่วไปจะมีสภาพแบบนี้ได้ก็ตอนที่เพิ่งจะเริ่มออกเดินทางจากเมืองใหญ่ไม่ก็เมืองชายแดนของกองกำลังใหญ่ แต่ว่าเท่าที่พวกเรารู้ แถวนี้ไม่มีทั้งเมืองชายแดนของกองกำลังใหญ่หรือเมืองใหญ่เลย”
ชายที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์อีกคันพูดพึมพำ
“บางทีพวกมันอาจจะเพิ่งเจอโกดังทหารของโลกเก่าหรือเปล่า”
ชายฉกรรจ์ที่เป็นหัวหน้ากลุ่มถอนหายใจ
“เอาล่ะ พวกแกเลิกเถียงกันได้แล้ว”
แล้วเขาก็ยิ้มออกมา
“พวกแกไม่ได้สังเกตหรือไง ดูท่าแล้วพวกมันน่าจะต้องผ่านแถวนั้นใช่ไหมล่ะ ในละแวกนี้มีถนนแค่ไม่กี่เส้นที่รถจะวิ่งได้ คนที่รู้อย่างกระจ่างว่าที่นั่นมีอะไรไม่ปกติก็ยิ่งมีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น
“ขึ้นรถได้แล้ว ระยะทางไม่ผิดแน่ พวกเราจะแอบตามไป พอพวกมันเกิดเรื่องก็รอให้สู้กันจนหมดแรง แล้วพวกเราจะเก็บกวาดไปพร้อมกันเลย!
คนอื่นๆ ต่างพากันตาลุกวาว
“รู้แล้ว ลูกพี่!”
พวกเขากระวีกระวาดขึ้นรถออฟโรด สตาร์ทมอเตอร์ไซค์
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 19 ยิงปืน
ในรถจี๊ป เจี่ยงไป๋เหมียนมองกระจกหลังแล้วหัวเราะ
“พวกนายสังเกตเห็นอะไรบ้างไหม”
“พวกโจรแดนร้างกลุ่มนั้นเยือกเย็น คุณสมบัติก็ไม่เลว” หลงเยว่หงพยายามนึกหาคำศัพท์จากหนังสือเรียนที่เข้ากับลักษณะคนพวกนั้น
ซางเจี้ยนเย่าเอาปืนไรเฟิล ‘นักรบคลั่ง’ ลงจากหน้าต่าง
“นอกจากตัวหัวหน้ากับอีกคนแล้ว ที่เหลือมีอาการเหมือนอยากจะโจมตีเรา แบบว่าพร้อมยิงได้ตลอดเวลา”
“ไม่เลว!” เจี่ยงไป๋เหมียนแปลกใจ “ทั้งๆ ที่ไม่ค่อยมีประสบการณ์ต่อสู้และผจญอันตรายมากเท่าไหร่ แต่กลับรับรู้ถึงความไม่เป็นมิตร ความต้องการจู่โจมคุกคาม และพวกความรู้สึกสัมผัสได้เป็นอย่างดี”
“พรสวรรค์” ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างจริงจัง
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย
“ในขั้นตอนการปรับปรุงพันธุกรรม จะเกิดการกลายพันธุ์ในบางเรื่องบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก”
แล้วก็ยิ้มก่อนพูดต่อ
“แล้วนายคิดว่าสิ่งที่สังเกตเห็นนั้น บอกอะไรได้บ้าง
ซางเจี้ยนเย่าหันไปมองหลงเยว่หง กระตุ้นเขาด้วยรอยยิ้ม
“ลองทดสอบนายหน่อยซิ!”
“บอกว่า บอกว่า พวกเขา…” หลงเยว่หงนั้นพอจะมีคำตอบลางๆ แต่เพราะว่านี่เป็นคำถามจากคนอื่นที่เขาต้องตอบ ทำให้รู้สึกเครียดและประหม่าเล็กน้อย จึงยังจับใจความคำตอบนั้นไม่ได้
“บอกว่าพวกมันรนหาที่ตาย!” ซางเจี้ยนเย่าช่วยเขาตอบ
“นายล้อเล่นหรือไง” หลงเยว่หงอดโวยไม่ได้
หลังจากนั้นเขาก็เชื่อมโยงและจับประเด็นได้
“เข้าใจแล้ว!
“หลังจากที่พวกเราเปิดเผยให้เห็นว่ามีปืนที่มีอานุภาพและแสดงท่าทีที่เป็นมิตร แต่พวกมันก็ยังมีเจตนาที่จะโจมตี นี่หมายความว่าพวกมันมั่นใจว่าจะจัดการเราได้ ซึ่งนี่ต้องไม่ได้มาจากจำนวนคน อาวุธ หรืออุปกรณ์อื่นๆ
“หรือว่าจะมีอาวุธลับอยู่ในรถ หรือไม่ก็หนึ่งในนั้นมีความแข็งแกร่งมากแต่ดูผิวเผินแล้วมองไม่ออก อย่างเช่นคนที่รอดชีวิตจากการทดลองดัดแปลงพันธุกรรม ไม่ก็มีพรรคพวกซุ่มอยู่แถวนั้น”
เจี่ยงไป๋เหมียนส่งเสียง “อืม” มาคำเดียว
“ต่อไปถ้าเจอพวกนั้น อย่ารอให้พวกมันมีเวลาเตรียมตัว”
“ครับ หัวหน้า!” ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงตอบอย่างพร้อมเพรียง
รถจี๊ปยังคงแล่นไปข้างหน้า อ้อมพื้นที่สีดำและโคลน ขับเข้าไปในเส้นทางที่ต้นไม้บางตาและพื้นที่ปกคลุมไปด้วยกอวัชพืชที่โตอย่างผิดปกติด้วยความขลุกขลัก
ซางเจี้ยนเย่าที่นั่งอยู่เบาะหลังด้านขวา จู่ๆ ก็พลันยืดตัวขึ้นแล้วหยิบ ‘มอสน้ำแข็ง’ ที่เหน็บไว้ที่เข็มขัดออกมา
ปืนพกกระบอกนี้เป็นสีขาวเงินทั้งกระบอก ด้ามจับมีลายกันลื่น
มันส่องประกายโลหะแวววาวภายใต้แสงอาทิตย์ มีความประณีตราวกับเป็นงานศิลป์
ซางเจี้ยนเย่าถือปืนด้วยสองมือแล้วเริ่มถอดชิ้นส่วนอย่างชำนาญ ตรวจความเรียบร้อยในทุกรายละเอียด
ท่ามกลางเสียงที่เป็นระเบียบและไพเราะของโลหะกระทบกัน ซางเจี้ยนเย่ากดกระสุนสีเหลืองนัดสุดท้ายลงในตลับแม็กกาซีนแล้วก็ประกอบคืนเข้าไปใน ‘มอสน้ำแข็ง’
หลังจากบรรจุแม็กกาซีนเสร็จก็เหน็บ ‘มอสน้ำแข็ง’ ไว้ที่เข็มขัด จากนั้นก็ชักปืนพก ‘ยูไนเต็ด 202’ ออกมา
ตัวกระบอกเป็นสีขาวเงินเช่นกันแต่ด้ามจับหุ้มด้วยวัสดุกันลื่นสีดำเอาไว้ เมื่อเทียบกับ ‘มอสน้ำแข็ง’ แล้วมันมีลำกล้องที่หนากว่า รายละเอียดหลายส่วนก็หยาบกว่า
หลังจากทำซ้ำขั้นตอนเดิมเช่นเดียวกับเมื่อสักครู่ เขาก็ต่อด้วยปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ กระบอกสีดำ
ในฐานะที่เป็นอาวุธที่ผลิตขึ้นเองของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ปืนกระบอกนี้จึงมีการออกแบบที่ยอดเยี่ยมเปี่ยมไปด้วยรูปลักษณ์แห่งอนาคตและอุตสาหกรรม
หลังจากตรวจสอบเสร็จ ซางเจี้ยนเย่าก็พาดอาวุธสีดำสนิทที่เป็นประกายโลหะแวววาวไว้กับหน้าต่างรถ เอนตัวเล็งปืนไปนอกรถทางนู้นทีทางนี้ที
หลงเยว่หงที่อยู่ด้านข้างรู้สึกขนลุกเกรียว รอจนซางเจี้ยนเย่าเริ่ม ‘สงบ’ ลง รีบถามขึ้น
“นายทำอะไรน่ะ”
ซางเจี้ยนเย่าตอบโดยไม่มอง
“เตรียมพร้อม ซ้อมไว้ก่อน”
หลงเยว่หงถอนหายใจโล่งอกทันที
“ไอ้ฉันก็คิดว่านายเจออะไรซะอีก…
“อย่าทำให้คนอื่นเขาเครียดไปด้วยสิ”
“ถ้าเจออะไรจริงๆ ฉันจะร้องเตือนทุกคนแหละน่า” ซางเจี้ยนเย่าดึงปืนกลับมาแล้วนั่งตัวตรง
“หัวหน้า ดูเขาสิ…” หลงเยว่หงฟ้อง
เจี่ยงไป๋เหมียนยกมือแตะอุปกรณ์โลหะที่หูซ้ายก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม
“นายว่าอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ถนัด!”
เธอไม่รอให้หลงเยว่หงพูดซ้ำ เธอร้อง “อ้อ” ออกมาคำหนึ่ง
“ลืมเตือนพวกนายไป
“ในแดนร้างเราต้องหูไวตาไวคอยระวังไว้ตลอด แต่ก็ไม่ต้องตึงเครียดเกินเหตุ ไม่งั้นจะทำให้เหนื่อยล้าเร็ว
“เอาล่ะ กินมื้อเที่ยงกันเถอะ ธัญพืชอัดแท่ง บิสกิตอัดแข็ง และก็น้ำ กินกันในรถนี่แหละ ไม่ต้องจอดหรอก”
หลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พูดอะไรอีก ต่างก็หยิบอาหารกับถุงบรรจุน้ำออกมากิน
หลังกินอาหารเสร็จหลงเยว่หงก็สลับไปขับแทนแล้วให้ไป๋เฉินมากินบ้าง
เมื่อขับไปได้หนึ่งชั่วโมง ไป๋เฉินที่นั่งเบาะหลังด้านซ้าย เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่พักใหญ่ แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นมา
“แถวนี้มีบางอย่างผิดปกติ”
หลงเยว่หงสะดุ้งจนเกือบกระแทกเบรก
เขามองซ้ายแลขวาแต่ก็ไม่รู้สึกว่ามันแตกต่างไปจากเส้นทางก่อนหน้านี้ตรงไหน
สิ่งเดียวที่ต่างไปก็คือบึงด้านซ้ายมีระดับน้ำสูงกว่า ต้นไม้ลักษณะพิกลพิการบางส่วนราวกับงอกขึ้นมาจากหล่มสีดำ
“ไม่เห็นมีอะไรเลย…” เขาพูดด้วยความงุนงง
เจี่ยงไป๋เหมียนส่งเสียง “อืม” ออกมา
“เงียบเกินไป”
หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น ซางเจี้ยนเย่าก็มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างครุ่นคิดแล้วพูด
“ไม่เห็นสัตว์อะไรมาพักนึงแล้ว”
หลงเยว่หงนึกขึ้นได้ในทันที
“ใช่แล้ว!
“ผิดปกติจริงๆ ด้วย”
ในแดนร้างบึงดำ แม้ว่าจะไม่ได้เจอมนุษย์หลายชั่วโมง หรือสักวันสองวันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ที่นี่เป็นสรวงสวรรค์ของสัตว์ป่า ตลอดทางที่ผ่านมาเขาเจอทั้งสัตว์ปกติและไม่ปกติ อย่างเช่นกระรอกที่เก็บตุนอาหารสำหรับฤดูหนาว นกที่บินผ่านป่า หมาป่าเดียวดายที่ซ่อนตัวซุ่มสังเกตรถจี๊ป
ไป๋เฉินละสายตากลับมาแล้วพูดกับเจี่ยงไป๋เหมียน
“หัวหน้า เปลี่ยนให้ฉันขับเถอะ เกรงว่าอาจมีอะไรอยู่แถวๆ นี้”
“ได้ เธอรู้จักแถวนี้ดีกว่าพวกเราทุกคน รู้ว่าต้องทำยังไงถ้าเกิดอะไรขึ้น” เจี่ยงไป๋เหมียนรีบส่งสัญญาณบอกให้หลงเยว่หงหยุดรถ
หลังจากสลับที่กันแล้ว ไป๋เฉินก็เหยียบคันเร่งราวกับต้องการรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด
บริเวณนี้ต้นไม้สองข้างทางยังคงบางตา หล่มสีดำน้ำเจิ่งสะท้อนแสงอาทิตย์ กอวัชพืชขึ้นหนาแน่นในส่วนพื้นที่โล่ง
ทั้งหมดนี้เหมือนดูเป็นปกติ แต่มันกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ราวกับเป็นภาพวาดสีน้ำมันขนาดยักษ์
หลงเยว่หงรู้สึกว่าแม้แต่ลมก็ยังหยุดพัด หัวใจเต้นระรัว ถามขึ้นอย่างประหม่า
“ทำไมทางแย่ลง
“หรือว่าจะกลับรถแล้วเปลี่ยนเส้นทางดีไหม”
ไป๋เฉินไม่ได้เยาะเย้ยหลงเยว่หง เธอพยักหน้าอย่างเคร่งเครียด
“ไปต่ออีกซักสองนาที ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อก็ค่อยกลับรถ”
ขณะที่พูดก็เหลือบมองเจี่ยงไป๋เหมียนเพื่อขอความเห็นจากหัวหน้าทีม
“อื้อ” เจี่ยงไป๋เหมียนเห็นด้วย
ระหว่างที่คุยกันอยู่ รถจี๊ปก็แล่นผ่านมาถึงบริเวณที่มีเงาร่มไม้
ต้นไม้สองฝั่งในบริเวณนี้สูงใหญ่กว่าก่อนหน้าอย่างพรวดพราด กิ่งก้านและใบยืดเหยียดถักทอสูงขึ้นไปจนบดบังท้องฟ้าเหนือ ‘ถนนหลัก’
ในตอนนี้ทั้งซางเจี้ยนเย่า เจี่ยงไป๋เหมียน และไป๋เฉิน ต่างมองเห็นเงาสีดำเส้นใหญ่ห้อยลงมาจากกลางอากาศ กวัดแกว่งไปมาแล้วกระแทกเข้ากับกระจกหน้ารถจี๊ปอย่างแรง
ส่วนหัวที่น่ากลัวของเงาดำนั้นปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีดำ ดวงตาทั้งคู่เป็นสีเหลืองเข้มและเย็นชา ปากอ้ากว้างเผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวแหลมคมที่ยังมีเศษเนื้อเน่าติดคาอยู่ แลบลิ้นสีแดงฉานออกมา
มันคืองูเหลือมขนาดยักษ์ที่มีขนาดใหญ่เกินกว่าใครจะจินตนาการได้!
ไป๋เฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตกใจมากนัก เธอเหยียบคันเร่งจนมิดอย่างใจเย็น
รถจี๊ปสีเขียวอมเทาพลันพุ่งตัวราวกับลูกธนูลอดผ่านหัวงูเหลือมไป
ระยะห่างระหว่างสองฝ่ายเพิ่มขึ้นในทันที ซางเจี้ยนเย่าเริ่มรู้สึกตัว คว้าปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ขึ้นมา เอี้ยวตัวแล้วพาดปืนไว้กับหน้าต่าง
แล้วเขาก็มองเห็นงูเหลือมยักษ์อย่างชัดเจนเต็มตา
ผู้ที่จู่โจมอย่างกระทันหันตัวนี้ ขนาดลำตัวกว้างอย่างน้อยก็ร่วมสองถัง เห็นได้อย่างชัดเจนว่ายาวเกินกว่าสิบเมตร มันขดตัวพันรอบต้นไม้เอาไว้
ผิวทั่วร่างปกคลุมด้วยเกล็ดหนาสีดำสนิท เกล็ดสะท้อนประกายโลหะแวววาวจากแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ใบไม้ลงมา
ไป๋เฉินหักพวงมาลัยไปทางขวาทำให้รถจี๊ปเบี่ยงไปเล็กน้อย
ด้วยวิธีนี้ ซางเจี้ยนเย่าที่นั่งอยู่เบาะขวาด้านหลังก็จะสามารถเล็งไปที่งูเหลือมยักษ์ได้
ปัง ปัง ปัง!
ซางเจี้ยนเย่าเหนี่ยวไก เสียงปืนดังต่อเนื่องเป็นชุด
กระสุนกระทบผิวงูจนเกิดประกายไฟแลบ
แต่ทว่าไม่อาจเจาะทะลวงเกล็ดหนาสีดำเข้าไปได้ สิ่งที่เกิดขึ้นมีเพียงรอยแตกเล็กน้อยบนผิวชั้นนอกเท่านั้น
ปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ทำร้ายงูเหลือมยักษ์ที่น่ากลัวตัวนี้ไม่ได้!
งูเหลือมยักษ์รู้สึกถึงความเจ็บปวดจึงส่งเสียงขู่ฟ่อ อ้าปากพ่นควันสีเขียวอมเหลืองออกมา
ควันกระจายออกอย่างรวดเร็ว ทำให้บริเวณโดยรอบราวกับถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีเขียวอมเหลือง
ในกลุ่มควันนั้นกอวัชพืชเหี่ยวแห้งกลายเป็นสีเหลืองอย่างรวดเร็วก่อนจะเอนล้มลงไปกองกับพื้น
“ปิดหน้าต่าง!” เจี่ยงไป๋เหมียนออกคำสั่งอย่างใจเย็น
แล้วพูดเสริมอีก
“มันคืองูเหล็กบึงดำ!”
หลงเยว่หงที่เพิ่งหายตะลึง พอได้ยินก็หลั่งเหงื่อเย็นเยียบ
ก่อนหน้านั้นตอนที่ฝึกอยู่ เขากับซางเจี้ยนเย่าได้ยินไป๋เฉินพูดถึงสัตว์ร้ายที่อันตรายมากในแดนร้างบึงดำ
ซึ่งนั่นรวมถึง ‘งูเหล็กบึงดำ’ ด้วย
งูเหล็กบึงดำเป็นงูเหลือมสายพันธุ์หนึ่งที่ถูกมลพิษในตอนที่โลกเก่าถูกทำลาย ทำให้เกิดการกลายพันธุ์ แต่มันก็ยังสามารถสืบทอดพันธุกรรมได้
ลักษณะที่โดดเด่นที่สุดก็คือร่างกายที่ปกคลุมด้วยเกล็ดเรียบคล้ายเหล็กสีดำเป็นชั้นๆ ทำให้ยุทโธปกรณ์ส่วนใหญ่ล้วนไร้ประโยชน์
นอกจากนั้นพวกมันก็ยังมีถุงพิษที่สามารถพ่นพิษที่กัดกร่อนรุนแรง และสามารถสร้างควันพิษน่ากลัวที่เป็นอันตรายต่อพืชและสัตว์ได้อีกด้วย
ด้วยสองปัจจัยนี้รวมกัน ทำให้งูเหล็กบึงดำกลายเป็นสัตว์แห่งฝันร้าย ถึงแม้จะมีกำลังทหารหลายคนก็ยังยากที่จะรับมือโดยปราศจากอาวุธหนักหรืออาวุธพิเศษ
ยิ่งกว่านั้น งูเหล็กบึงดำราวกับมีประสาทสัมผัสรับรู้อันตรายแบบเฉียบพลัน พูดอีกอย่างก็คือถ้ามีใครซุ่มโจมตีด้วยปืนไรเฟิลจากระยะไกลโดยเล็งที่ดวงตาอันบอบบางเพื่อให้กระสุนเจาะทะลวงเข้าหัวสมอง มันก็สามารถตอบสนองเพื่อหลบหลีกได้ก่อนล่วงหน้าอีกด้วย
ด้วยเหตุนี้ งูเหล็กบึงดำจึงถูกเรียกว่า ‘สัตว์ประหลาด’ ไม่ใช่ ‘สัตว์ร้าย’
งูเหล็กบึงดำที่กำลังปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และคนอื่นๆ อยู่ในขณะนี้ มีขนาดใหญ่กว่าที่ไป๋เฉินเคยอธิบายไว้มาก
* * * * *
ห่างออกไปไกล กลุ่มคนที่แอบติดตามรถจี๊ปมานั้นก็ได้ยินเสียงปืนจากด้านหน้าของตน
ต่างคนต่างก็มองหน้ากันด้วยความยินดี
“เริ่มกันแล้ว” หัวหน้าพวกเขาพูดด้วยรอยยิ้ม
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 20 “แข่งรถ”
ชายหนุ่มสวมเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายเก่าๆ ที่นั่งเบาะหน้าในรถออฟโรดหันหน้ามา เปิดปากถามอย่างตื่นเด้น
“ลูกพี่ ไปกันเลยไหม”
ชายฉกรรจ์ที่แผ่กลิ่นอายดุร้ายและมีแผลเป็นที่มุมตาขวายิ้มก่อนส่ายหน้า
“ไม่ต้องรีบน่า อานุภาพปืนกับประสบการณ์ที่พวกมันมี ก็น่าจะลากได้นานอีกหน่อย ยิ่งกว่านั้น ด้วยขนาดของเจ้างูเหล็กบึงดำนั่น เลื้อยไปทางตรงมันเร็วสู้รถจี๊ปไม่ได้อยู่แล้ว
“ถ้าเราไปถึงเร็วเกินไป เราอาจจะต้องเผชิญศึกสองด้าน นั่นมันอันตรายเกินไป
“ดังนั้นเราควรฉวยโอกาสนี้เพื่อเตรียมตัวให้พร้อม จี๋ซุ่น จอดรถ!”
“ได้ ลูกพี่!” คนขับรถคือชายสูงวัยที่ห่มหนังสัตว์ฟอกสี
รถออฟโรดสีดำหยุดลงทันที ชายฉกรรจ์ที่สะพายปืนกลมือ ‘พายุฝน’ เปิดประตูก้าวลงจากรถก่อนจะเดินไปท้ายรถ
จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำที่ยับย่นรวมถึงอาวุธในมือส่งให้กับพวกพ้องที่อยู่บนมอเตอร์ไซค์ทางซ้ายมือ
หลังจากนั้นแล้วชายฉกรรจ์ก็เปิดกระโปรงท้าย ก้มลงเหยียดแขนไปดึงอะไรสักอย่างออกมา
ใบหน้าแดงก่ำเส้นเลือดหน้าผากปูดโปนขึ้นมาทันที หัวเข่าย่อต่ำลงไปอีก ราวกับว่าเขาทุ่มใช้เรี่ยวแรงกำลังจนสุดตัว
จากนั้นก็ค่อยๆ ถอยหลังไปทีละก้าวพร้อมกับลากลังไม้แตกๆ ที่ใหญ่ขนาดใส่คนได้ออกมาด้วย
เสียงดังตึง ลังไม้ก็วางลงบนพื้น
เมื่อเปิดออกก็เห็นสิ่งที่บรรจุไว้ภายใน
ภายในนั้นเป็นอุปกรณ์โลหะสีดำมีลักษณะเป็นเกราะและมีโครงสร้างคล้ายกระดูกที่ทำจากโลหะอยู่ภายนอก
“อาอวี่ จี๋ซุ่น มาช่วยหน่อย” ชายฉกรรจ์หันหน้าไปบอกชายหนุ่มในเสื้อแจ็คเก็ตผ้าฝ้ายเก่าๆ กับชายวัยกลางคนที่ทำหน้าที่ขับรถ
อาอวี่กับจี๋ซุ่นเดินไปคนละฝั่ง แล้วช่วยกันยกอุปกรณ์ในลังไม้ออกมาโดยไม่ต้องออกแรงมากนัก
ด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก อุปกรณ์จึงคลี่ออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นรูปร่างลักษณะที่สมบูรณ์
มันลักษณะใกล้เคียงรูปร่างของมนุษย์มาก มีหมวกโลหะ พร้อมแว่นคริสตัล ด้านล่างหมวกเป็นชิ้นส่วนเกราะมากมายที่เชื่อมต่อกันเพื่อปกป้องท่อและสายไฟที่สำคัญ
ข้างใต้เกราะส่วนนี้เป็นกล่องสะพายหลังขนาดใหญ่ที่เป็นเหล็กสีดำดูแข็งแรงเป็นอย่างมาก รอบข้างของกล่องพลังงานสะพายหลังคือชิ้นส่วนโลหะมากมายที่ราวกับเป็นกระดูก ไม่ว่าจะเป็นกระดูกส่วนคอ กระดูกสันหลัง กระดูกแขนด้านนอก กระดูกต้นแขน กระดูกแขนด้านใน กระดูกสะบัก กระดูกต้นขา สะบ้า กระดูกหน้าแข้ง และกระดูกน่อง พวกมันมีจุดเชื่อมต่อเช่นเดียวกัน และก็แถบสายรัดโลหะกับเซ็นเซอร์ตรวจจับที่อัดกันอยู่มากมาย
ท่ามกลางกระดูกเหล่านี้ เกราะที่หนาที่สุดถูกยึดเข้ากับกระดูกสันหลัง แขนทั้งสองข้างติดตั้งเครื่องยิงระเบิดและอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าฝังเอาไว้ด้วย
นี่คือเกราะกระดูกเสริมแรงชนิดใช้ทางการทหาร ซึ่งยังไม่สามารถผลิตออกมาเป็นจำนวนมากได้ ต่อให้เป็นกองกำลังขนาดใหญ่ ก็มีเพียงแค่คนระดับหัวกะทิของหัวกะทิถึงจะมีโอกาสได้ใช้อุปกรณ์ประเภทนี้ มันคือเครื่องจักรสังหารอย่างแท้จริง
มันไม่เพียงแต่จะเคลื่อนไหวร่วมกับมนุษย์ได้อย่างคล่องแคล่วลื่นไหลผ่านระบบเซนเซอร์ที่ซับซ้อนและแม่นยำจนทำให้
ความแข็งแกร่ง ความเร็ว และการรักษาสมดุลของผู้สวมใส่ทะลุเกินกว่าขีดจำกัดของมนุษย์เท่านั้น แต่ยังติดตั้งระบบอาวุธยิงไกล ระบบเล็งเป้าความแม่นยำสูง ระบบผู้ช่วยสู้ประชิด ระบบเตือนภัยรอบทิศ ระบบกรองแก๊สพิษ และเกราะกันกระสุนสำหรับป้องกันส่วนที่สำคัญอีกด้วย
เฉกเช่นเดียวกับการประดิษฐ์อาวุธร้อนที่ทำให้ในการต่อสู้ต้องการความแข็งแกร่งทางกายภาพของมนุษย์น้อยลง อุปกรณ์เกราะกระดูกเสริมแรงก็ช่วยลดการสูญเสียพลังของผู้สวมใส่ลงไปได้มาก ทำให้พวกเขาสามารถต่อสู้แบบยืดเยื้อได้ดีขึ้น
ขอเพียงแค่สวมอุปกรณ์เช่นนี้ไว้ การที่คนเพียงคนเดียวจะตะลุยต่อสู้กับคนทั้งทีมที่ใช้เพียงแค่อาวุธเบาก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป
ด้วยความเร็วระดับเหนือมนุษย์และระบบเตือนภัยรอบทิศ การที่จะยิงโดนตำแหน่งที่ไม่มีเกราะป้องกันของร่างกายผู้สวมใส่จึงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก
ชายฉกรรจ์เดินเข้ามาแล้วสวมเกราะเสริมแรงโดยอาศัยความช่วยเหลือจากอาอวี่กับจี๋ซุ่น รัดสายโลหะแต่ละชิ้นติดตั้งลงบนร่างทีละส่วน
ขั้นตอนสุดท้าย เขาปรับแว่นคริสตัลบนหมวกเกราะ และเปิดใช้งานอุปกรณ์
หลังจากที่ระบบตรวจสอบตัวเองเสร็จสิ้น ชายฉกรรจ์ก็หัวเราะออกมา
“มีแบตเตอรี่เหลือ 30 เปอร์เซนต์ ใช้งานได้ราวสองชั่วโมง… เหลือเฟือ”
ขณะที่พูด มือของเขาซึ่งตอนนี้ถูกห่อหุ้มด้วยกระดูกเสริมโลหะสีดำ ก็หยิบปืนกลมือ ‘พายุฝน’ ขึ้นมาแบบสบายสบาย ราวกับว่าเป็นปืนของเล่นที่ไม่ได้หนักอะไรแม้แต่น้อย
* * * * *
“ทะ ทำไงกันดี” หลงเยว่หงหายใจไม่ทั่วท้องเมื่อได้ยินคำว่า ‘งูเหล็กบึงดำ’
ในสถานการณ์เช่นนี้ ตัวเขาที่ไม่เคยมีประสบการณ์จึงทำได้เพียงขอคำตอบจากเจี่ยงไป๋เหมียนและไป๋เฉิน
เขาเห็นชัดเจนเต็มตาว่าปืนไรเฟิลจู่โจมที่ซางเจี้ยนเย่ายิงไปเป็นชุดนั้นไม่สามารถทำอะไรงูเหลือมยักษ์ได้ ทำได้เพียงความเสียหายเล็กน้อยบนเกล็ดด้านนอกเท่านั้น
เมื่อรวมเข้ากับสิ่งที่เรียนรู้มาก่อนหน้านี้ เขาคาดว่าปืนพกลำกล้องใหญ่ ‘ยูไนเต็ด 202’ และ ปืนไรเฟิล ‘เจ้าส้ม’ ของไป๋เฉิน ที่สามารถใช้เป็นปืนสไนเปอร์ซุ่มยิงได้ ก็คงไม่สามารถเจาะทะลวงชั้นเกราะหนาของงูเหล็กบึงดำได้เช่นกัน ยกเว้นว่าจะสามารถยิงโดนจุดตายที่ไม่มีเกราะป้องกัน
ส่วนประสิทธิภาพของปืนยิงระเบิดนั้น ถึงแม้ว่าหลงเยว่หงไม่แน่ใจนัก แต่ก็รู้สึกว่าน่าจะไร้ประโยชน์เช่นเดียวกัน เพราะเป้าหมายของระเบิดก็คือการสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง แต่ไม่ใช่การเจาะทะลวงเกราะ
เจี่ยงไป๋เหมียนเหลือบมองผ่านกระจกหลัง
“ลองซิ่งรถแข่งกับมันดูก่อน
“เจ้านี่มันไม่น่าจะถนัดเรื่องนี้ และนอกจากนั้นก็คือมันเหนื่อยเป็น แต่รถไม่เหนื่อย ตราบเท่าที่แบตเตอรี่พลังสูง เครื่องยนต์ และยางรถ ยังสามารถทนไหว ถึงจะซิ่งแข่งกันจนถึงพรุ่งนี้เช้าก็ไม่มีปัญหา”
ระหว่างที่เจี่ยงไป๋เหมียนพูด ไป๋เฉินไม่ได้ชะลอความเร็วมากนัก เธอเพียงแค่เลิกเหยียบคันเร่งมิดเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้รถทำงานเกินกำลังจนอาจเกิดความเสียหาย
เห็นได้ชัดว่าเธอเลือกที่จะ ‘แข่งรถ’ กับเจ้างูเหล็กบึงดำ เพื่อจะได้ไม่ต้องต่อสู้เผชิญหน้า
รถจี๊ปแล่นด้วยความเร็วสูง ตลอดทางมากระแทกทั้งก้อนหินและตอไม้เป็นระยะ ทำให้คนในรถกระเด้งกระดอนรู้สึกราวกับกำลังเหาะอยู่
หากไม่ใช่เพราะว่าไป๋เฉินมีทักษะการขับรถที่ยอดเยี่ยมและประสบการณ์ขับรถในแดนร้างอันยาวนาน ทำให้เธอตอบสนองทันเวลาและตัดสินใจได้อย่างถูกที่ถูกเวลาแล้วล่ะก็ รถจี๊ปคงพลิกคว่ำหลายตลบจนพังยับเยินไปแล้ว
เจ้างูเหล็กบึงดำตัวยักษ์ดูเหมือนจะหงุดหงิด มันใช้ทั้งต้นไม้ริมทางและวัชพืชรกหนาแน่นเพื่อไล่กวดซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นๆ ทั้งจากบนท้องฟ้าและพื้นดินอย่างไม่ลดละ
ความเร็วของมันนั้นย่อมไม่สามารถเทียบได้กับความเร็ว ‘ปานกระสุน’ ของรถจี๊ป แต่เนื่องจากสภาพภูมิประเทศทำให้ไป๋เฉินไม่สามารถรักษาระดับความเร็วสูงไว้ได้ตลอด เธอต้องลดความเร็วลงเป็นครั้งคราวเพื่อหลบสิ่งกีดขวางหรือหล่ม ดังนั้นแม้ว่าระยะห่างของทั้งสองฝ่ายจะฉีกกว้างขึ้นเรื่อยๆ แต่เจ้างูเหล็กบึงดำก็ยังไม่ถูกสลัดทิ้ง
ในระหว่างนี้ งูยักษ์อ้าปากไปสองครั้งเพื่อพ่นพิษและควันพิษ แต่ด้วยระยะทางที่ห่างกันมันจึงไม่เกิดผลอะไรกับรถจี๊ปสีเขียวอมเทา
ผ่านไปสองครั้งเจ้างูยักษ์เหมือนจะฉลาดขึ้น มันเลิกจู่โจมระยะไกลแล้วไล่กวดรถจี๊ปอย่างเอาเป็นเอาตาย
สองสามนาทีหลังจากนั้น ไป๋เฉินก็ตบเบรคแล้วหักพวงมาลัยทันที
เสียงเล็กแหลมดังขึ้น รถจี๊ปสีเขียวอมเทาหมุนเลี้ยวขวางก่อนจะหยุดลง
หลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าไม่ลืมคาดเข็มขัดนิรภัยเมื่อขับรถด้วยความเร็วสูง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกนอกรถ แต่ถูกดึงด้วยแรงเฉื่อย
ก่อนที่สติจะกลับมา ไป๋เฉินก็พูดเสียงต่ำ
“ภูมิประเทศข้างหน้าเปลี่ยนไป!”
เจี่ยงไป๋เหมียนก็พบเห็นปัญหาแล้วเช่นกัน
เบื้องหน้าพวกเขาเป็นหล่มสีดำไปจนสุดสายตา ต้นไม้ผิดรูปงอกอยู่ประปราย ไม่มีเส้นทางให้ยานพาหนะแล่นผ่านไปได้
ราวกับว่าหนองน้ำขยายออกในบางจุดจนกลืนเส้นทางที่เคยมี
ไม่ว่าจะซ้ายหรือขวาก็มองไม่เห็นขอบเขต ไม่รู้ว่าต้องขับอ้อมไปอีกไกลแค่ไหน และไม่รู้ว่าบึงน้ำนั้นโอบล้อมพื้นที่บริเวณนี้ทั้งหมดเลยหรือไม่ ตอนนี้ทำได้แต่เพียงต้องถอยกลับไปตามทางเส้นเดิมเท่านั้น
ขณะที่ไป๋เฉินกำลังคิดอยู่ว่าจะเสนอไปดีไหมว่าให้ ‘แข่งรถ’ ต่อไปโดย ‘ขับวน’ ไปเรื่อยๆ เจี่ยงไป๋เหมียนก็ตะโกนขึ้นมา
“ซางเจี้ยนเย่า ส่งแท่งโลหะที่ท้ายรถมาให้ฉัน
“ไป๋เฉิน เธอใช้ฝากระโปรงหน้าเป็นจุดค้ำ เตรียมซุ่มยิงที่ตาเจ้างูเหล็กบึงดำ”
ไม่มีใครถามอะไร ในช่วงนาทีวิกฤตนี้ทุกคนเลือกเชื่อมั่นในตัวหัวหน้าทีมและฟังคำสั่งเธอทุกอย่าง
ซางเจี้ยนเย่าปลดเข็มขัดนิรภัย เอนตัวไปด้านหลังหยิบแท่งโลหะแล้วยื่นส่งให้เจี่ยงไป๋เหมียนที่เปิดประตูลงจากรถไปแล้ว
พวกเขาเคยเห็นของสิ่งนี้มาแล้ว และก็ยังคาใจว่าทำไมหัวหน้าไม่เอาเต็นท์มา แต่กลับเอาเจ้าของประหลาดนี้มาแทน
ไป๋เฉินหยิบปืนไรเฟิล ‘เจ้าส้ม’ มาวางบนฝากระโปรงรถจี๊ปที่จอดขวางลำอยู่ เมื่อเข้าประจำตำแหน่งแล้วก็แนบดวงตาเข้ากับกล้องเล็ง
เจี่ยงไป๋เหมียนจับแท่งโลหะด้วยมือซ้ายก่อนจะยืดตัวขึ้น
งูเหลือมยักษ์ที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำเป็นชั้นเลื้อยตรงดิ่งมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ใกล้เข้ามาทุกขณะ
สายลมรอบข้างราวกับถูกย้อมด้วยกลิ่นเน่าเหม็น
เมื่อเห็นว่าเจ้างูยักษ์บึงดำที่น่าหวาดหวั่นตัวนี้เข้าสู่ระยะที่ปล่อยควันพิษได้ เจี่ยงไป๋เหมียนถือแท่งโลหะในไว้ในมือซ้ายแล้ววิ่งไปข้างหน้าสองก้าว
ทันใดนั้นร่างก็หยุดชะงักแล้วเธอก็อาศัยแรงเหวี่ยงขว้างแท่งโลหะไปที่งูเหล็กบึงดำ
ในเวลาเดียวกัน แสงประกายไฟฟ้าเส้นใหญ่สั่นวูบไหวปรากฏขึ้นระหว่างมือซ้ายเธอกับแท่งโลหะ!
แสงประกายไฟฟ้าขดม้วนรอบแท่งโลหะทำให้เกิดเสียงดังซี่ซี่ซี่
แล้วตอนนั้นแท่งโลหะก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นลำแสงสายฟ้าสีเงินยวงลำใหญ่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วตกลงใส่ร่างของเจ้างูยักษ์บึงดำราวกับถูกลงโทษจากทัณฑ์สวรรค์
งูยักษ์สัมผัสได้ถึงอันตรายแต่การจู่โจมนั้นไม่ได้ร้ายแรง ดังนั้นมันจึงเพียงแค่บิดลำตัวเพื่อหลบไม่ให้แท่งโลหะแทงมาที่หัวมัน
เคร้ง!
แท่งโลหะที่มีสายฟ้าสีขาวเงินจำนวนนับไม่ถ้วนม้วนพันไว้โดยรอบปะทะเข้ากับลำตัวที่ทั้งยาวทั้งหนาของงูเหล็กบึงดำ
ไม่ต้องสงสัยเลย ด้วยพละกำลังของเจี่ยงไป๋เหมียนนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ที่แท่งโลหะจะแทงทะลุเกล็ดที่หนาแข็งหลายชั้นนั้นได้ แต่ทว่าแท่งโลหะนั้นมาพร้อมกับสายฟ้าอันน่ากลัว!
เสียงซี่ที่ดังขึ้น สายฟ้าสีเงินยวงส่องสว่างพื้นดินสีดำอมเทารอบข้าง สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็แผ่ลามเลียไปทั่วทุกมุมร่างของงูยักษ์ทันทีด้วยความเร็วที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
เจ้างูยักษ์หยุดชะงัก เป็นอัมพาตไปในทันที
แม้จะไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ แต่ไป๋เฉินที่เตรียมพร้อมไว้แล้วก็ไม่ได้ลังเล หลังจากปรับทิศทางปากกระบอกปืนเล็กน้อย เธอก็เหนี่ยวไกของ ‘เจ้าส้ม’ ด้วยความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
ปัง!
กระสุนสีเหลืองแวววาวถูกยิงออกไป มุ่งตรงไปยังดวงตาเย็นชาสีเหลืองเข้มของงูเหล็กบึงดำ
เจ้างูยักษ์สัมผัสรับรู้ถึงอันตรายร้ายแรงที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่มันถูกไฟฟ้าช็อตจนเป็นอัมพาต ทำได้เพียงแค่มองดู แต่ไม่อาจหลบหลีกได้
เสียงดังปุ กระสุนเจาะเข้าไปในดวงตาเย็นชาที่มีรูม่านตาแนวตั้ง ทะลุเข้าไปในสมองและหมุนควงอย่างบ้าคลั่ง
แสงสายฟ้าเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ปากที่อ้ากว้างของเจ้างูยักษ์เปล่งเสียงร้องแบบงูที่อธิบายไม่ถูก
ร่างมันล้มฮวบลงทันทีแล้วดิ้นพล่านอย่างบ้าคลั่งฟาดต้นไม้ที่รายรอบล้มลงไปหลายต้น
เพียงไม่นานอสรพิษยักษ์ก็หยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อน
เจี่ยงไป๋เหมี่ยนหันไปมองดูสีหน้าว่างเปล่าของซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หง เธอยิ้มพลางใช้มือซ้ายลูบแขนขวา
“แขนชีวภาพพลังไฟฟ้า คุ้มค่าคุ้มราคา น่าเป็นเจ้าของ”
* * * * *
ห่างไปไม่ไกลจากซางเจี้ยนเย่าและคนอื่นๆ ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเสริมแรงกับพวกพ้องได้ยินเสียงปืนและเสียงร้อง จากนั้นก็รู้สึกถึงแรงสะเทือนของพื้นดินกับเสียงต้นไม้ล้มฟาด
สีหน้าชายฉกรรจ์เบิกบานขึ้นมา
“พวกนั้นมาถึงช่วงดุเดือดและลำบากที่สุดแล้ว
“ตอนนี้แหละ ลุย!”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 21 เผชิญหน้า
ศพงูยักษ์นอนอย่างเงียบสงบในป่าโปร่งทางด้านบึงน้ำ ความเกรี้ยวกราดดุร้ายอันน่าสะพรึงของมันก่อนหน้านี้ยังคงติดตรึงในความรู้สึกของหลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่า
เจี่ยงไป๋เหมียนเห็นพวกเขายังจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จึงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“อุบัติเหตุก่อนหน้านี้ ฉันไม่เพียงสูญเสียการได้ยินบางส่วนเท่านั้น แต่ยังเสียแขนซ้ายไปทั้งแขนอีกด้วย”
“ไม่ใช่ครับ” หลงเยว่หงส่ายหน้าโดยไม่รู้ตัว “ผมหมายถึง… จบเรื่องแล้วใช่ไหม เจ้างูยักษ์นี่ตายแล้วจริงๆ ใช่ไหม”
เขาลืมไปสนิทเลยว่าก่อนหน้านี้เขาไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ในหัวว่างเปล่าไปหมด
เขามีแค่เพียงความประหลาดใจ ไม่อยากเชื่อว่าชีวิตของงูเหล็กยักษ์บึงดำที่ทรงพลังตัวนี้จะปลิดปลิวไปในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาที
แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องดีก็ตาม
เจี่ยงไป๋เหมียนหันไปมองซากร่างงูยักษ์ที่บิดขดกองอยู่แล้วยิ้มขึ้น
“ก็บอกนายไปแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าป่าเขาลำเนาไพรในแดนร้างเนี่ย นอกจากมีสิ่งมีชีวิตไม่กี่ชนิดแล้ว ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดของมนุษย์ก็คือมนุษย์ด้วยกันเอง เสียดายที่เจ้างูเหล็กบึงดำนี่ไม่ได้รวมอยู่ในสิ่งมีชีวิตที่พูดถึงนั่นด้วย
“จะว่าไปแล้วนักล่าที่ร้ายกาจที่สุดก็คือมนุษย์นี่แหละ”
พูดขาดคำเธอก็พลันรู้สึกถึงอะไรบางอย่างจึงรีบหันหน้าไปมองทางต้นเสียงทันที
ตึก! ตึก! ตึก!
ชายฉกรรจ์ที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงทางทหารถือปืนกลมือ ‘พายุฝน’ กับปืนกลเบา กำลังตรงดิ่งเข้ามาในบริเวณที่มีเสียงปืนดังและเสียงกรีดร้อง
ด้านหลังเขาเป็นมอเตอร์ไซค์หนักที่กระหนาบซ้ายขวาคอยคุ้มกันให้ ส่วนรถออฟโรดตามมาด้านหลังห่างไปเล็กน้อย ไม่ได้เตรียมจะเข้าร่วมเปิดฉากตะลุยในระลอกแรก เพียงแค่รอเก็บกวาดสนามรบเท่านั้น
อาอวี่ จี๋ซุ่น และคนอื่นๆ ล้วนมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมกับชุดเกราะกระดูกเสริมแรงทางทหารเป็นอย่างมาก พวกเขาคิดว่าหัวหน้าเพียงแค่คนเดียวก็สามารถจัดการกวาดล้างพวกนักล่าซากอารยะกับงูเหล็กบึงดำที่กำลังบาดเจ็บทั้งคู่ได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว
ตึก! ตึก! ตึก!
แว่นคริสตัลในหมวกโลหะของชายฉกรรจ์ฉายให้เขาเห็นภาพเบื้องหน้า
งูเหล็กบึงดำที่ขนาดลำตัวอ้วนราวกับถังสองใบและมีเกล็ดหนาสีดำปกคลุม ซากร่างยาว 15 เมตรของมันนอนแน่นิ่งอยู่ริมทาง พื้นที่โดยรอบนั้นเกลื่อนด้วยต้นไม้หัก เลือดและสมองของงูยักษ์ไหลเยิ้มออกมา
ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร รถจี๊ปสีเขียวอมเทาสี่ที่นั่งจอดแฉลบข้าง ชายสองคนในชุดลายพรางสีเทายืนอยู่นอกรถ หนึ่งนั้นยืนอยู่นอกประตูรถด้านขวา อีกหนึ่งนั้นยืนด้านซ้ายของท้ายรถ ทั้งคู่ถือปืนไรเฟิลจู่โจมกระบอกสีดำทะมึน
หญิงสาวร่างสูงมัดผมหางม้ากำลังใช้มือขวาลูบบ่าซ้าย เธอยืนคั่นกลางระหว่างรถจี๊ปกับซากงูยักษ์ แน่นอนว่าเธออยู่ใกล้เขามากกว่าอีกสองคนที่อยู่ข้างรถจี๊ป
ในขณะนี้หญิงสาวคนนั้นก็หันร่างมาทางนี้ และมองเห็นพวกเขาหมดแล้ว
ที่ฝากระโปรงหน้ารถจี๊ปมีปืนไรเฟิลกระบอกเพรียวยาวตั้งประทับอยู่ หญิงสาวอีกคนก้มหมอบคร่อมปืนไว้พร้อมกับหันกล้องเล็งเป้ามา
หลบ… ชายฉกรรจ์เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปน รีบกระโดดหลบทันทีอย่างไม่ต้องคิด
ด้วยความช่วยเหลือจากเกราะกระดูกเสริมแรง เขากระโดดพุ่งออกไปทางขวาไกล 7-8 เมตรโดยพลัน
ปัง!
ไป๋เฉินลั่นไก กระสุนพุ่งทะยานไปยังตำแหน่งที่ชายคนนั้นอยู่เมื่อหนึ่งวินาทีก่อน แล้วก็เลยไปปะทะกับต้นไม้ด้านหลังไกลออกไป
ระหว่างที่ชายฉกรรจ์กระโดดลอยตัวอยู่นั้น เขาถึงเพิ่งจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำเอาเขาตกใจระคนสำนึกเสียใจ
ทำไมพวกมันไม่บาดเจ็บซักนิด
งูเหล็กบึงดำตายง่ายๆ แบบนี้นะเหรอ
พวกมันกำจัดงูยักษ์ได้อย่างรวดเร็ว แถมยังมีเวลาคุยกันด้วย
เป็นไปได้ยังไงกัน
ถ้าไม่ใช่เพราะระบบเตือนภัยรอบทิศ เมื่อกี้เราคงพังไปแล้ว! ยังไม่ทันได้รู้ตัวตอบสนองอะไรเลยซักนิด!
ขณะที่ความคิดกำลังวิ่งพล่าน ชายฉกรรจ์ก็รีบตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ว่าพวกนั้นจะฆ่างูยักษ์ได้อย่างง่ายดาย แสดงความแข็งแกร่งอย่างน่าสะพรึงแต่ตนเองก็ต้องรีบเข้าประชิดตัวโดยเร็วที่สุดแล้วยิงกดดันเข้าไว้
ในตอนนี้ถ้าเขาหันหลังกลับแล้ววิ่งหนีไป ด้วยเกราะเสริมแรงที่สวมอยู่ก็ไม่น่าจะเป็นปัญหามากนัก แต่ว่าอาอวี่ จี๋ซุ่น และคนที่เหลือไม่มีทางจะหนีพ้น!
อีกอย่างหนึ่ง ถึงจะสวมเกราะเสริมแรงเอาไว้แต่เขาก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเหนือกว่างูเหล็กบึงดำ แม้ว่าความเร็วและปฏิกิริยาตอบสนองอาจจะเหนือกว่า แต่พละกำลังและความทนทานนั้นเทียบไม่ได้อย่างแน่นอน
ขนาดงูเหล็กยักษ์ยังถูกคนพวกนี้กำจัดได้อย่างง่ายดาย แล้วเขาล่ะ ต่อให้สวมเกราะเสริมแรงก็เถอะ แต่มั่นใจแค่ไหนว่าจะหนีพ้นได้จริงๆ
พอเท้าสัมผัสพื้น เขารีบยกปืนกลเบาในมือขึ้นมากราดยิงอย่างบ้าคลั่งใส่คนฝั่งตรงข้ามทันที
ปังปังปัง!
โคลนดินที่พื้นปลิวกระจาย ประตูรถจี๊ปสีเขียวอมเทาปรากฏรอยกระสุนขึ้นมารูแล้วรูเล่า
ในจังหวะที่ไป๋เฉินยิงออกไปนั้น ก่อนที่ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเสริมแรงจะกระโดดหลบ เจี่ยงไป๋เหมียนที่รู้ตัวก่อนเป็นคนแรกก็หยิบปืน ‘ยูไนเต็ด 202’ ด้วยมือขวาไว้แล้วเกร็งกล้ามเนื้อขาพุ่งเข้าใส่ตำแหน่งที่ซากร่างของงูยักษ์นอนกองอยู่ราวกับเสือชีตาร์
ที่เธอตัดสินใจทำแบบนี้ ด้านหนึ่งเป็นเพราะรู้สึกว่าถ้าหันหลังวิ่งกลับไปหลบที่รถจี๊ปคงไม่ทันการ อีกด้านหนึ่งก็เพราะรู้สึกว่าต้องยิงประสานจากตำแหน่งอื่นเพื่อช่วยเสริมพลังโจมตีให้ครอบคลุม
นอกจากนี้ ร่างของงูเหล็กบึงดำยังแข็งแกร่ง ป้องกันกระสุนได้ดีกว่ากว่ารถจี๊ปมาก
แต่ที่น่าเสียดายก็คือตอนนี้กระแสไฟฟ้าในแขนชีวภาพของเธอต้องรอสะสมพลังงานก่อน ยังต้องใช้เวลาอีกพักหนึ่งเพื่อชาร์จให้เต็มก่อนที่จะใช้ได้อีกครั้ง ดังนั้นในขณะนี้เจี่ยงไป๋เหมียนจึงทำได้แค่เพียงคิดหาหนทางอื่นเพื่อรับมือกับศัตรู
ในขณะที่เจี่ยงไป๋เหมียนกำลังวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ซางเจี้ยนเย่าเองก็ไม่คิดที่จะเข้าไปในรถเพื่อลงไปอีกฝั่งหนึ่ง เขายันประตูรถด้วยมือข้างหนึ่งแล้วใช้แรงจากเอวและท้อง หัวเข่าสปริงดีดตัวขึ้นพลิกกลับตัวกลางอากาศเหนือรถจี๊ปลงพื้นมายืนอยู่ข้างไป๋เฉิน
ก่อนเกิดก็ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรม หลังเกิดก็ยังฝึกฝนอย่างหนัก ในตอนนี้สมรรถภาพร่างกายของเขาจึงแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดแจ้ง
ไป๋เฉินเพิ่งยิงเสร็จ ซางเจี้ยนเย่าก็ย่อเข่าก้มตัวซอยเท้าสับขาวิ่งไปหลบด้านหลังฝั่งหัวรถ
นี่คือสิ่งที่พวกเขาถูกสอนมาตอนอยู่ในชั้นฝึก
ท่ามกลางดงกระสุน หากต้องการใช้รถเป็น ‘กำแพง’ เพื่อป้องกันตัว ต้องเลือกด้านหัวรถเพราะว่ามีเครื่องยนต์และอุปกรณ์ต่างๆ ช่วยลดแรงปะทะ แต่ถ้าเป็นส่วนอื่นๆ นั้นกระสุนสามารถเจาะทะลุได้อย่างง่ายดาย ไม่สามารถใช้ป้องกันอะไรได้มากนัก
ดังนั้นแล้วหลงเยว่หงที่ยืนอยู่ข้างไป๋เฉิน แม้เขาจะมีปฏิกิริยาช้าไปเล็กน้อยหลังจากที่ตระหนกตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังตอบสนองได้ทันการ รีบซุกตัวอยู่ด้านขวาของซางเจี้ยนเย่าทันที
เมื่อเห็นว่ายิงไม่ถูกเป้าหมายที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงอยู่ ไป๋เฉินก็ตัดสินใจลากปืนกลับมาแล้วนั่งยองลง
ปังปังปัง ปังปังปัง!
เสียงรัวปืนกลกระหน่ำเป็นชุดสร้างความตึงเครียดให้กับเส้นประสาทของทั้งสาม ทำให้ร่างกายต้องหดเกร็งอย่างช่วยไม่ได้
อีกด้านหนึ่ง ก่อนที่ปืนกลเบาจะยิงกราดมาถึง เจี่ยงไป๋เหมียนก็เท้ายันพื้นแล้วดีดตัวกระโดดไปด้านหลังของซากงูยักษ์แล้วหมอบคว่ำลง
แก๊ง! แก๊ง! แก๊ง!
หลังจากถูกกระหน่ำยิงซ้ำๆ อย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเกล็ดสีดำสนิทชั้นนอกบนซากร่างงูยักษ์ก็แตกออก แต่ว่ายังเหลืออีกสองชั้นด้านใน
และถึงแม้กระสุนจะทำลายเกล็ดอีกสองชั้นที่เหลือได้ แต่เนื้อของงูเหล็กบึงดำนั้นยังมีอำนาจลดทอนแรงปะทะและความเร็วของกระสุนได้ นอกจากนั้นเนื้ออีกด้านก็ยังมีเกล็ดสีดำอีกสามชั้นกว่าที่กระสุนจะทะลุมาถึงเจี่ยงไป๋เหมียน
พูดอีกอย่างคือ แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะยิงทะลุซากร่างงูเหล็กบึงดำด้วยปืนกลเบา ยกเว้นว่าจะมีกระสุนมากพอและกระหน่ำยิงซ้ำๆ เข้าไปในจุดเดียว และที่สำคัญคือในตอนนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนต้องไม่คลานหรือย้ายตำแหน่งไปไหนเสียก่อน
ด้วยความช่วยเหลือจากเกราะเสริมแรง ชายฉกรรจ์ถือปืนกลเบารีบพุ่งตรงไปยังซากงูเหล็กบึงดำและรถจี๊ปสีเขียวอมเทา เขายิงกดดันไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และเจี่ยงไป๋เหมียน เพื่อทำให้อีกฝ่ายไม่กล้ายิงตอบโต้กลับมา
พอลำกล้องปืนร้อนจัด และกระสุนจำนวนไม่มากนักที่พันรอบกายเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ถูกใช้จนหมดสิ้น ชายกำยำก็โยนปืนกลเบาทิ้งแล้วยกปืนกลมือ ‘พายุฝน’ ในมือขวาขึ้นมา
เขายกมือซ้ายที่ติดตั้งปืนยิงระเบิดไว้เล็งไปข้างหน้า
พร้อมกันนั้น ‘ระบบเล็งเป้าความแม่นยำสูง’ ก็แสดงสัญลักษณ์เป้าเล็งบนแว่นคริสตัลของหมวกโลหะชุดเกราะเสริมแรง
ตัวเลขเป็นชุดกะพริบวูบวาบอย่างรวดเร็วรอบสัญลักษณ์เป้าเล็งเพื่อช่วยให้ชายฉกรรจ์เลือกวิถียิงที่มีประสิทธิภาพ
หากเขายิงระเบิดออกไป รถจี๊ปสีเขียวอมเทาต้องระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หง ที่หลบอยู่หลังรถย่อมไม่อาจรอดชีวิตไปได้
แต่ถ้าเขาทำอย่างนั้น ตัวรถและสัมภาระที่บรรทุกมาย่อมต้องเสียหายยับเยินแน่นอน
สำหรับโจรแดนร้างแล้ว เสบียงสัมภาระคือเป้าหมายสูงสุดสำหรับการต่อสู้
หลังจากลังเลใจไปชั่วขณะ ชายฉกรรจ์ก็เปลี่ยนเป้าหมายหันปืนยิงระเบิดมาเล็งที่เจี่ยงไป๋เหมียนแทน
ขณะที่ยิงปืนกลมือ ‘พายุฝน’ อย่างต่อเนื่องเพื่อกดดันเจี่ยงไป๋เหมียน อีกด้านหนึ่งเขาก็ใช้โมดูลถ่ายภาพความร้อนของระบบเตือนภัยเพื่อระบุตำแหน่งที่แน่นอนของเธอ
ในระหว่างนี้เขาได้ส่งสัญญาณมือให้กับพรรคพวกอีกสองคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์ตามมาว่าให้ขี่อ้อมรถจี๊ปแล้วกราดยิงเพื่อ
กดดันหลงเยว่หง ไป๋เฉิน และซางเจี้ยนเย่า ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายมาขัดขวางตนเอง
โจรทั้งสองไม่ได้รู้สึกแปลกกับสถานการณ์เช่นนี้ ที่จริงแล้วพวกเขาแทบจะไม่จำเป็นต้องให้หัวหน้าพูดอธิบายด้วยซ้ำว่าหมายถึงอะไร พวกโจรรีบขี่มอเตอร์ไซค์ตีวงอ้อมซากงูยักษ์เข้าไปใกล้ด้านหน้ารถจี๊ป
ปังปังปัง!
พวกเขาล้วนมีความเชี่ยวชาญ มือหนึ่งจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์ อีกมือหนึ่งก็ยิงปืนกลมือไปด้วยเพื่อป้องกันไม่ให้ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และไป๋เฉิน ชะโงกออกมา
เมื่อภาพความร้อนที่เป็นสีส้ม แดง และเขียวของเจี่ยงไป๋เหมียน ทะลุผ่านซากร่างงูยักษ์บึงดำที่เย็นชืด ถูกส่งไปยังดวงตาของหัวหน้าโจรแล้ว เขาก็แสยะยิ้มออกมาและเลือกวิถีที่จะยิงลูกระเบิดออกไป
หลังจากงูเหล็กบึงดำตายลง แม้ว่าตัวมันจะมีขนาดใหญ่มาก แต่ซากร่างมันกลับไม่ได้สูงเท่าใดนัก เตี้ยกว่าหน้ารถจี๊ปเสียอีก หากระยะการยิงและวิถีระเบิดเหมาะสม ย่อมเป็นเรื่องยากที่จะใช้มันเป็นที่กำบังอีกต่อไป


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 22 ไม่ถึงสิบเมตร
เจี่ยงไป๋เหมียนคลานอยู่ด้านหลังซากร่างหนักอึ้งของงูเหล็กบึงดำ เธอคอยเคลื่อนเปลี่ยนตำแหน่งอยู่ตลอดเวลาเพื่อป้องกันไม่ให้ศัตรูเล็งเป้าหมายถูก
เธอไม่ได้คิดที่จะอยู่ต่อไปในสภาพนี้ แต่เพราะไม่อาจมั่นใจได้ว่าอีกฝ่ายนั้นพกอาวุธหนักอย่างพวกปืนต่อสู้รถถังหรืออาวุธเจาะทะลวงพาหนะหุ้มเกราะมาด้วยหรือเปล่า เพราะอาวุธพวกนี้แม้ว่ามันจะไม่สะดวกสำหรับคนธรรมดาที่จะพกพา แต่หากมีความช่วยเหลือจากเกราะเสริมแรงแล้ว ของพวกนั้นจะกลายเป็น ‘เบาหวิว’ ไปในทันที
กลิ่นเหม็นฉุนของโคลนและเลือดคลุ้งอยู่ในจมูกของเจี่ยงไป๋เหมียนแต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอเสียสมาธิแต่อย่างใด หัวหน้าของ ‘ทีมสำรวจสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่า’ ผู้นี้เอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังเงี่ยหูฟังอะไรอยู่
แต่ทว่าด้วยสภาวะการรับรู้เสียงของเธอนั้น ถึงแม้จะมีความช่วยเหลือจากเครื่องช่วยฟัง แต่เธอก็ไม่อาจอาศัยเสียงที่เกิดจากเกราะเสริมแรงเพื่อระบุตำแหน่งศัตรูได้อยู่ดี
เพียงแต่ว่าก่อนหน้านั้น ตอนที่ศัตรูในชุดเกราะเสริมแรงปรากฏให้เห็นในทัศนวิสัย เธอกลับเป็นคนแรกที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติและเป็นคนแรกที่มีปฏิกิริยาตอบสนองทันที ก่อนหน้าไป๋เฉินซึ่งกำลังใช้กล้องที่ติดตั้งกับ ‘เจ้าส้ม’ เพื่อสังเกตบริเวณทิศทางนั้นอยู่จะทันได้ตอบสนองเสียอีก
กระสุนที่ยิงมาต่อเนื่องนั้นทำให้เจี่ยงไป๋เหมียนเคลื่อนไหวได้จำกัด แต่ทว่าเธอราวกับไม่ได้รับผลอะไร เพียงแค่คอยนับการเปลี่ยนแปลงของระยะห่างระหว่างตนเองกับศัตรูอย่างเงียบๆ
ในจังหวะนั้นเอง เธอใช้มือซ้ายหยิบลูกระเบิดสีเขียวแก่ออกมา
เมื่อชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเสริมแรงยกปืนยิงระเบิดขึ้นมาและเข้ามาสู่ในระยะหวังผล เจี่ยงไป๋เหมียนก็ใช้ฟันกัดสลักนิรภัยของลูกระเบิดแล้วกระชากออก
จากนั้นใช้แรงจากการบิดเอวเอี้ยวตัว ภายใต้สภาพการณ์ที่ไม่อาจออกห่างจากซากร่างของงูเหล็กบึงดำที่ใช้คุ้มกันตัวเองได้ เธอขว้างระเบิดไปที่เป้าหมายโดยฉับพลันทันที
นอกเหนือจากการสร้าง กักเก็บ และปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าแล้ว แขนชีวภาพพลังไฟฟ้าของเธอยังมีพละกำลังเกินกว่ามนุษย์อีกด้วย
การดัดแปลงในลักษณะนี้นั้น ‘ผานกู่ชีวภาพ’ นับได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งไม่มีสอง
ตูม!
ลูกไฟปะทุขึ้นแล้วกระจายลุกลามพร้อมกับคลื่นกระแทก กลืนกินพื้นที่บริเวณนั้น
แต่ทว่าชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเสริมแรงได้รับการแจ้งเตือนล่วงหน้าก่อนแล้ว เขากระโดดไปด้านหน้าไกลกว่า 20 เมตรก่อนการระเบิดและหลบได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ที่จริงแล้วเขาจะไม่หลบก็ได้ ด้วยความช่วยเหลือจากระบบเล็งเป้าความแม่นยำสูงเขาก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะใช้ปืนกลมือ ‘พายุฝน’ ยิงลูกระเบิดทิ้งกลางอากาศ แต่เนื่องจากเขาไม่รู้ว่ามันเป็นลูกระเบิดชนิดไหน กลัวว่าจะเกิดเหตุพลิกผัน สุดท้ายจึงเลิกล้มความคิดยืนอยู่กับที่เพื่อทำลายมันทิ้งไปตรงๆ
เจี่ยงไป๋เหมียนสบโอกาส ลุกขึ้นตั้งเข่าชันขึ้นมาข้างหนึ่งด้านหลังซากงูยักษ์
เธอถือปืนพก ‘ยูไนเต็ด 202’ ด้วยมือขวาแล้วยิงใส่เป้าหมายอย่างต่อเนื่อง
ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุน 11.18 มม. คำรามออกมาแล้วพุ่งตรงไปยังชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเสริมแรง เป้าหมายคือตำแหน่งจุดอันตรายของร่างกายในส่วนที่ไม่มีเกราะป้องกัน
ถึงแม้ว่าจะไม่มีระบบเล็งเป้าความแม่นยำสูงคอยช่วย แต่ทักษะแม่นปืนของเจี่ยงไป๋เหมียนก็ไม่ได้ด้อยกว่าอีกฝ่าย ทำให้ศัตรูไม่มีทางเลือก ได้แต่ต้องอาศัยเกราะเสริมแรงเพื่อหลบหลีกอย่างต่อเนื่องไม่มีเวลาหยุดพัก
นี่ทำให้ชายฉกรรจ์ถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ เขาไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าคู่ต่อสู้ของเขานั้นยิงทุกนัดไม่มีพลาดเป้า ไม่เปิดโอกาสให้เขายิงสวนกลับได้เลย
นี่ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะว่าเขาสวมเกราะเสริมแรงและมีระบบเตือนภัยรอบทิศอยู่ล่ะก็ เขาคิดว่าตนเองไม่มีทางหลบการโจมตีที่กระหน่ำมาแบบนี้พ้นแน่นอน
นี่มันมือปืนเทพของจริง!
พนักงานของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ที่ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมทุกคนนั้นล้วนมีทักษะการยิงปืนที่ดี เพียงแต่บางคนแข็งแกร่ง บางคนปานกลาง บางคนด้อย แต่ในบรรดาคนเหล่านั้น เจี่ยงไป๋เหมียนคือเทพในหมู่เทพ ไม่ว่าจะเป็นซางเจี้ยนเย่าหรือหลงเยว่หงก็ล้วนแต่ด้อยกว่าเธอทั้งนั้น
และเธอก็ไม่เคยละเลยการฝึกหนัก
ปัง! ปัง! ปัง!
ในขณะที่เจี่ยงไป๋เหมียนกำลังใช้ ‘ยูไนเต็ด 202’ ยิงกดดันศัตรูในชุดเกราะเสริมแรงอยู่นั้น
ความกังวลเพียงประการเดียวของเธอก็คือกระสุนใกล้หมดแม็กกาซีนแล้ว นี่ไม่เหมือนกับปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ไม่สามารถพึ่งพาเทคโนโลยีเพื่อเปลี่ยนแม็กกาซีนได้อย่างไม่สะดุดขาดช่วง ฝ่ายตรงข้ามเองก็ไม่ใช่ศัตรูโดยปกติทั่วไป ถ้าหากเผยช่องว่างแม้เพียงเล็กน้อยก็สามารถโต้กลับได้ทันที ไม่ปล่อยโอกาสให้เธออีกต่อไป
อีกด้านหนึ่งนั้น ขณะที่เสียงคำรามของเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์หนักใกล้เข้ามา ไป๋เฉินก็ย้ายที่ ‘เจ้าส้ม’ ไปอีกด้านแล้วสอดลอดใต้ท้องรถจี๊ป
เธอนั่งยองหันหลังให้หัวรถ ด้านหน้าเธอมีกระจกบานเล็กที่ไม่รู้ว่าวางเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่วางอยู่
กระจกนี้ทำหน้าที่เป็นดั่งกระจกมองหลัง ช่วยให้ไป๋เฉินที่ไม่สามารถโผล่หน้าออกมาได้ ยังพอมองเห็นสถานการณ์ในมุมมองอันจำกัดได้อยู่บ้าง
แล้วไป๋เฉินรีบพูดอย่างรวดเร็ว
“กดดันสองคนนั้นให้ที ต้อนพวกมันไปด้านข้าง!”
พูดจบเธอก็ถอดเสื้อนอกแล้วขว้างขึ้นไปบนอากาศ
ปัง! ปัง! ปัง!
เสื้อสีเทาที่มีลายพรางถูกกระสุนยิงจนพรุน
ไป๋เฉินอาศัยจังหวะนี้กลิ้งไปทางประตูรถแล้วคลานศอกไปคว้าปืนไรเฟิล ‘เจ้าส้ม’ มาอีกครั้ง
วินาทีถัดมาเธอเล็งไปที่ศัตรูที่สวมเกราะเสริมแรงผ่านช่องว่างใต้ท้องรถ แล้วก็ยิงไปที่ข้อเท้าจากมุมที่อีกฝ่ายคิดไม่ถึง
ปัง! ปัง! ปัง!
ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเสริมแรงกำลังคิดจะโต้กลับเจี่ยงไป๋เหมียนก็พลันรู้สึกถึงอันตราย จึงทำได้เพียงแต่หลบต่อไป
“ไม่เลว…” เจี่ยงไป๋เหมียนคิดในใจ รู้สึกพอใจกับความเฉียบแหลม ตัดสินเด็ดขาด และจิตวิญญาณที่กล้าเสี่ยงของไป๋เฉิน
เธอรีบฉวยโอกาสนี้ โยน ‘ยูไนเต็ด 202’ ในมือทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็น ‘มอสน้ำแข็ง’ แทน
ด้านหน้ารถจี๊ป ขณะที่ไป๋เฉินยิงสนับสนุนให้เจี่ยงไป๋เหมียนอยู่นั้น ทางซางเจี้ยนเย่าเองก็ปลดเอา ‘นักรบคลั่ง’ ออกมาวางไว้ด้านข้างหลงเยว่หง
“กดดันพวกมันไว้ ต้อนพวกมันไปด้านข้าง!” เขาสำทับไปอีกรอบ
ต้อนมอเตอร์ไซค์ทั้งสองคันไปด้านข้างเพื่อไม่ให้ศัตรูยิงมาที่ประตูรถ ไม่อย่างนั้นกระสุนจะทะลุผ่านประตูรถเข้ามา อาจทำให้ไป๋เฉินที่หมอบอยู่ใต้ประตูบาดเจ็บได้
“ฉัน…” หลงเยว่หงรู้สึกประหม่ากังวลเป็นอย่างมาก
“ยิงซะ!” สีหน้าอารมณ์ของซางเจี้ยนเย่ามีความถมึงทึงเจืออยู่บ้าง
หลงเยว่หงก็ผ่านการฝึกหนักมาแล้ว เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ใช้หน้ารถเป็นที่กำบังแล้วเหวี่ยงปืนไปยิงด้านหลังโดยไม่ได้มอง
เสียงปืนกลเบาขนาดเล็กทั้งสองกระบอกพลันเงียบลง เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์กลับใกล้เข้ามา
หลงเยว่หงอาศัยจังหวะนี้พลิกตัวโผล่ร่างท่อนบนออกมาจากหัวรถแล้วยิงต่อเนื่องเพื่อกดดันศัตรู และต้อนพวกมันไปด้านข้าง นี่จะทำให้เขายิงพวกนั้นจากอีกด้านของรถได้ด้วย
หลังจากที่กระสุนหมด ก็ไม่เสียเวลาเปลี่ยนแม็กกาซีนบรรจุกระสุนใหม่ รีบหยิบปืน ‘นักรบคลั่ง’ ของซางเจี้ยนเย่าขึ้นมาระดมยิงต่อ
เสียงปืนดังระงม ซางเจี้ยนเย่าชักปืนพก ‘ยูไนเต็ด 202’ ออกมา ก้มตัวพุ่งเขาใส่มอเตอร์ไซค์ทั้งสองคันราวกับเสือชีตาร์
หลงเยว่หงไม่คิดว่าซางเจี้ยนเย่าจะบ้าระห่ำเสี่ยงชีวิตแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ได้หยุดมือ ยังคงช่วยยิงกดดันคุ้มกันให้ซางเจี้ยนเย่าด้วยดวงตาแดงก่ำ
ปัง! ปัง! ปัง!
สองโจรมือหนึ่งถือปืนกลยิง อีกมือหนึ่งจับแฮนด์มอเตอร์ไซค์เร่งความเร็วพุ่งใส่เขา
ซางเจี้ยนเย่ารีบพุ่งไปข้างหน้าแล้วม้วนตัวหลบกระสุน ฝุ่นฟุ้งกระจายจากกระสุนกระทบพื้นด้านหลังตนเอง
แต่ว่าในตอนนี้มอเตอร์ไซค์ทั้งสองคันเร่งความเร็วเข้ามาใกล้เขาแล้ว อยู่ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร
ศัตรูที่สวมหมวกนิรภัยบนมอเตอร์ไซค์คนที่อยู่ใกล้ซางเจี้ยนเย่าที่สุดยกปืนขึ้นเล็งที่เขาอีกครั้ง
ด้วยระยะห่างเพียงนี้แค่นี้ เขามั่นใจว่าซางเจี้ยนเย่าไม่มีทางหลบพ้น
ในจินตนาการของเขานั้นมีภาพเหตุการณ์ต่อจากนี้ปรากฏขึ้นมา :
ท่ามกลางเสียงปืน รถมอเตอร์ไซค์แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว ร่างของศัตรูกระตุกแล้วล้มลง ร่างกายโชกเลือดแหลกเหลว
ส่วนศัตรูบนมอเตอร์ไซค์อีกคันยิงตอบโต้หลงเยว่หง ไม่เปิดโอกาสให้เขายับยั้งหรือช่วยชีวิตสหาย
หลังจากซางเจี้ยนเย่ากลิ้งหลบแล้วดีดตัวขึ้นเขาก็เห็นปากกระบอกปืนสีดำของปืนกลเบา
ศัตรูในหมวกนิรภัยไม่มีความลังเลที่จะขยับนิ้วลั่นไกปืน
แต่ทันใดนั้นร่างมันก็พลันแข็งทื่อ การเคลื่อนไหวหยุดชะงัก เหงื่อกาฬไหลโชกชุ่มหน้าผากและกลางหลัง
เขาพบว่าตนเองนั้นลืมวิธีเหนี่ยวไกปืน!
การเคลื่อนไหวที่ง่ายดายเช่นนี้ แต่เขากลับไม่สามารถทำได้ ราวกับว่าสูญเสียความสามารถที่จะกระทำเช่นนั้นไปแล้ว!
ทำยังไงถึงจะยิงออกไปได้ ในเวลานี้ภายในหัวสมองของเขาเกิดความคิดไร้สาระขึ้นมา
ช่วงจังหวะนี้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของซางเจี้ยนเย่าดำมืดกว่าที่เคยเป็น สีหน้าเขาเยือกเย็นขณะที่ยกมือขึ้นมาแล้วเหนี่ยวไกของปืนพก ‘ยูไนเต็ด 202’
ปัง! ปัง! ปัง!
นัดหนึ่งฝังเข้าลำตัว อีกนัดเจาะเข้าลำคอ และนัดสุดท้ายยิงที่มอเตอร์ไซค์
บาดแผลน่าสยดสยองปรากฏขึ้นที่ลำคอของศัตรู เลือดจำนวนมากพุ่งกระฉูดกระเซ็นไปไกล
ร่างกายของมันส่ายโงนเงนก่อนจะล้มร่วงหล่นจากมอเตอร์ไซค์กระแทกพื้นเสียงดัง
รถมอเตอร์ไซค์ไร้คนควบคุมพุ่งไปข้างหน้ากว่าสิบเมตรก่อนจะล้มคว่ำฝุ่นคลุ้งกระจายทำให้พื้นสะเทือนเล็กน้อย
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้หยุดเพียงเท่านี้ ข้อมือขยับเล็กน้อยก่อนเล็งไปที่ศัตรูอีกคนที่กำลังยิงใส่หลงเยว่หง
ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุนหนึ่งนัดเจาะเข้าถังน้ำมัน ส่วนอีกสองนัดซ้อนยิงเข้าที่ลำตัวของฝ่ายตรงข้าม
ทักษะการยิงปืนของซางเจี้ยนเย่านั้น ในบรรดาผู้ที่ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้ว เขาจัดอยู่ในระดับกลางของกลุ่มสุดยอด ความแม่นยำเป็นเลิศ
ตูม!
รถมอเตอร์ไซค์ล้มลงกับพื้นแล้วระเบิดขึ้นจากปัจจัยหลายประการ
เปลวเพลิงสีแดงเข้มขนาดใหญ่ลุกโชน ห่อหุ้มทั่วร่างศัตรูที่ขี่รถ เขากรีดร้องกลิ้งไปกลิ้งมาก่อนกระตุกแล้วนิ่งเงียบสงบลง
เมื่อได้ยินเสียงระเบิด ชายฉกรรจ์ที่สวมเกราะเสริมแรงหันไปมอง ดวงตากลายเป็นแดงก่ำ
ซางเจี้ยนเย่าไม่มองเขา รีบวิ่งลนลานแล้วม้วนตัวกลิ้ง กลับไปยังหน้ารถจี๊ป
ชายฉกรรจ์ร้องคำราม ไม่สนใจเรื่องการผลาญพลังงานและภาระร่างกาย เขาเปิดใช้การขับเคลื่อนของเกราะเสริมแรงแบบเต็มพิกัด วิ่งกระโดดแล้วพุ่งเข้าใส่รถจี๊ปโดยไม่สนใจอะไรอีกต่อไปแล้ว
นี่แตกต่างไปจากการเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
ปัง! ปัง! ปัง!
เจี่ยงไป๋เหมียนและไป๋เฉินไม่อาจยิงถูกจุดตายของอีกฝ่ายได้ กระสุนทำได้เพียงแค่สร้างรอยขูดไว้ไม่กี่รอยเท่านั้น
ความแข็งแกร่งของเกราะกระดูกเสริมแรงทางทหารนั้นเป็นที่ประจักษ์ได้
โครม!
ชายฉกรรจ์ลอยขึ้นกลางอากาศแล้วตกลงกระแทกฝากระโปรงหน้ารถจี๊ปอย่างรุนแรง จากนั้น ‘ปากกระบอก’ ของทั้งปืนกลมือ ‘พายุฝน’ ปืนยิงระเบิด และอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าก็เล็งใส่ทั้งสามคนที่ก้มอยู่ด้านล่าง
ในขณะเดียวกัน ไป๋เฉิน หลงเยว่หง และซางเจี้ยนเย่า ก็เล็งปืนไปที่เขาเช่นกัน


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 23 สูญเสียสติสัมปชัญญะ
ถึงแม้ว่าจะโกรธแค้นอย่างหน้ามืดตามัวจนยอมเสี่ยงเอาตัวเข้าแลก แต่ชายฉกรรจ์ยังคงรักษาความมีเหตุผลขั้นพื้นฐานไว้ได้ เขาไม่ได้คิดที่จะทิ้งชีวิตตนเพื่อแก้แค้นให้ลูกน้องทั้งสองคน
ตามแผนที่ตั้งใจไว้คือจากบนฝากระโปรงรถจี๊ป เขาจะใช้ขาอันทรงพลังของเกราะกระดูกเสริมแรงกระโดดขึ้นอีกครั้งเพื่อหลบเลี่ยงการยิงคุกคามจากศัตรูทั้งทางด้านหน้าและด้านหลัง จากนั้นขณะที่ลอยตัวอยู่ก็จะยิงระเบิดเพื่อสังหารชายหญิงทั้งสามที่หลบอยู่ที่รถ!
ในระหว่างนั้นยังสามารถยิงปืนกลจากกลางอากาศได้อีกรอบ เท่านี้ก็สามารถกำจัดเป้าหมายได้หมดทุกคนในคราเดียวไม่มีใครเหลือรอด
แล้วจากนั้นเปิดใช้งานอุปกรณ์ไอพ่นแบบเรียบง่ายของชุดเกราะเสริมแรงเพื่อเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ ไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูที่หลบอยู่ที่ซากงูยักษ์มีโอกาสโจมตีสวนกลับได้
ขณะที่ชายกำยำย่อเข่าลงเล็กน้อยเพื่อจะกระโดดขึ้นนั้น ความคิดอันแรงกล้าก็แวบขึ้นมาในหัวของเขาทันที
ไม่! ไม่ทำแบบนั้น!
เขารู้สึกว่าศัตรูที่ยิงลูกน้องเขาจนพรุนเป็นรังผึ้งนั้น จะต้องสู้กันแบบซึ่งๆ หน้า ทำให้พวกมันหวาดกลัวและสำนึกเสียใจ นี่ถึงจะระบายความโกรธแค้นในใจเขาไปได้ มีเพียงทำแบบนี้ถึงจะล้างแค้นให้ลูกน้องของเขาได้อย่างแท้จริง!
การกระโดดขึ้นไปบนที่สูงแล้วกราดยิงลงมานั้นเป็นการกระทำของคนขี้ขลาด ไร้ซึ่งความจริงใจ!
ลูกผู้ชายตัวจริงจะต้องฟาดฟันกันซึ่งๆ หน้า!
ความคิดนี้กลายเป็นแรงกระตุ้นที่ไม่อาจควบคุมได้ ทำให้ชายฉกรรจ์ยกเลิกแผนเดิมทันที
แน่นอนว่าเขาไม่ได้สูญเสียสติสัมปชัญญะไปจนหมด ด้วยเกราะเสริมแรงที่ใส่อยู่นี้ เขาย่อเอวก้มตัวลงราวกับเป็นยักษ์ เมื่ออยู่ในท่านี้ ชายสองหญิงหนึ่งที่หลบอยู่ทางหน้ารถก็จะเจอกับหมวกโลหะและเกราะหน้าอก รวมถึงจุดอื่นๆ ที่ปกคลุมด้วยเกราะเสริมแรง มีเพียงช่องว่างไม่กี่จุดเท่านั้นที่สามารถยิงถูกร่างกายเขาในจุดที่ไร้เกราะป้องกันได้
วินาทีถัดมาเขาเห็นดวงตาของเป้าหมายดูดำมืดกว่าคนปกติทั่วไป
คราวนี้ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้แสดงความกล้าออกมาอีก เลิกล้มการเล็งปืน รีบกระโดดไปด้านข้างแล้วกลิ้งม้วนตัว
เจี่ยงไป๋เหมียนที่อยู่ด้านหลังของชายฉกรรจ์พบว่าในตอนนี้ท่าทางของฝ่ายตรงข้ามนั้นเปิดโอกาสที่เหมาะสมที่สุด ยังไม่ทันได้คิดอะไรก็เหนี่ยวไกยิงไปตามสัญชาตญาณทันที
ปัง!
ลูกกระสุนสีเหลืองแวววาวพุ่งตัดอากาศเป็นระยะทางยี่สิบสามสิบเมตร ผ่านเกราะเสริมแรงเจาะเข้าไปในบริเวณเยื้องกับจุดเชื่อมต่อระหว่างกระดูกสันหลังและกล่องพลังงานสะพายหลัง
เข้าเป้าตรงตามตำแหน่งที่เจี่ยงไป๋เหมียนเล็งเอาไว้ราวกับจับวาง
สำหรับนักแม่นปืนอย่างเธอแล้วนี่ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ถึงแม้ระยะห่างจะเพิ่มอีก 20 เมตรก็ไม่ใช่ปัญหา
เสียงทึบดังขึ้น ด้านหลังของชายฉกรรจ์มีดอกไม้โลหิตผลิบานสาดกระเซ็นออกมา
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจนทำให้ร่างกายเขาเกือบเป็นอัมพาตนั้นทำให้เขามีสติแจ่มใสขึ้นมาทันที ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะสิ้นคิดจนตัดสินใจผิดพลาดในยามหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนั้น และเลือกทางเลือกเลวร้ายที่สุดลงไป
ปัง! ปัง! ปัง!
กระสุนนัดที่สองของเจี่ยงไป๋เหมี่ยนเดินทางมาถึงตามกำหนดการ ไป๋เฉินเองก็ระเบิดกระสุนใส่หน้าท้องของชายฉกรรจ์ ส่วนการระดมยิงของหลงเยว่หงนั้นถูกป้องกันไว้โดยหมวกโลหะและเกราะหน้าอก ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้ศัตรูได้
ชายฉกรรจ์รู้ดีว่าเขาไม่มีทางให้หนีได้อีกแล้ว สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที
ในขณะที่ความคิดเริ่มพร่าเลือนเขาก็เตรียมจะยิงระเบิดและสาดกระสุนอย่างบ้าคลั่ง ยอมแลกชีวิตกับศัตรูตรงหน้าให้ตายตกตามกัน
แต่ทว่า… ไม่ว่ายังไงเขาก็ไม่อาจเหนี่ยวไกได้
ต่อให้เป็นคนที่ไม่เคยหัดยิงปืนมาก่อน แต่ตราบใดที่พอจะมีสามัญสำนึกอยู่บ้างก็จะไม่ทำอะไรแบบนี้ออกมาแน่นอน
สองมือของเขาราวกับว่าได้ตายลงไปแล้ว
ตุ๊บ! พลั่ก!
ชายฉกรรจ์ในชุดเกราะเสริมแรงที่มีน้ำหนักถึงเจ็ดแปดสิบกิโลกรัมล้มลงกระแทกฝากระโปรงรถอย่างแรง เลือดสีแดงสดไหลนองเปรอะเปื้อนรอบข้างอย่างรวดเร็ว
ดวงตาของเขาเบิกถลนราวกับว่าในใจเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่ยินยอม
รถออฟโรดสีดำที่อยู่ไกลออกไปนั้น หลังจากที่คนขี่มอเตอร์ไซค์กรีดร้องมันก็เร่งเครื่องพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งแล้ว
แต่ทว่ายังคงช้าไปหนึ่งก้าว เมื่อมันแล่นมาถึงระยะยิงของคนในรถ ชายสองคนที่ชื่อจี๋ซุ่นและอาอวี่ก็ได้เห็นดอกไม้โลหิตพุ่งออกมาจากด้านหลังของหัวหน้าแล้ว
อาอวี่ร้องตะโกนลั่น ยื่นร่างส่วนบนออกมานอกหน้าต่างรถเพื่อจะยิงสังหารศัตรู
ในตอนนี้หัวหน้าโจรล้มลงไปกองกับฝากระโปรงแล้ว ด้วยน้ำหนักที่มากผิดปกติจึงทำให้รถจี๊ปสั่นสะเทือน
เสียงเอี๊ยดแหลมดังขึ้น รถออฟโรดสีดำดริฟต์เป็นวงกว้างตัวถังหันข้างหมุนเปลี่ยนทิศ
อาอวี่เกือบโดนเหวี่ยงออกไปนอกรถ แต่เพราะเสื้อผ้ารุ่มร่ามและหาที่ยึดไว้ได้ทันเลยไม่ได้ออกไปเหินฟ้า
เอี๊ยด!
รถออฟโรดสีดำหักเลี้ยวอีกครั้งก่อนจะพุ่งทะยานกลับไปตามเส้นทางที่มันมาอย่างรวดเร็ว
“แกทำอะไรวะ” อาอวี่ผลุบกลับเข้ามาในรถ ตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
ชายมีอายุที่ชื่อจี๋ซุ่นที่กำลังจับพวงมาลัยอยู่ตอบกลับด้วยเสียงอันดัง
“ก็หนีน่ะสิ!”
“ลูกพี่กับคนอื่นยังอยู่ที่นั่นนะ!” อาอวี่จ่อปืนพก ‘ยูไนเต็ด 202’ ของเขาที่ขมับของจี๋ซุ่นแล้วตะคอก “กลับไปเดี๋ยวนี้!”
ดวงตาเขาแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย
จี๋ซุ่นไม่ขยับ เขาตะคอกกลับ
“ลูกพี่ตายแล้ว!
“แกอยากตายไปด้วยหรือไง”
เขาเหยียบคันเร่งจนเกือบมิด
ริมฝีปากอาอวี่สั่นขยับสองสามครั้ง สีหน้าเปลี่ยนไปแปรมา
หลังจากนั่งทื่ออยู่พักหนึ่ง เขาก็เหวี่ยงแขนที่ถือปืนกลับไปแล้วกระแทกตัวลงที่เบาะนั่งข้างคนขับอย่างแรง
“แกมันไอ้ผีตาขาว!” เขาตวาดด้วยความโกรธแค้น
“ฉันก็เป็นผีตาขาวเหมือนกัน…” น้ำเสียงเขาค่อยๆ เบาลง น้ำตานองหน้า
* * * * *
“โห เผ่นแน่บอย่างไว” เจี่ยงไป๋เหมียนถอดเปลี่ยนแม็กกาซีนปืนพก ‘มอสน้ำแข็ง’ ขนาด 9 มม. พลางมองดูรถออฟโรดสีดำควบหายไปจากสายตา แล้วถอนใจด้วยความเสียดาย
น่าเสียดายที่ตอนลงมาจากรถจี๊ปไม่ได้หยิบปืนยิงระเบิดติดมือมาด้วย ไม่งั้นแล้วเธอคงจุดพลุใส่ศัตรูที่กำลังเผ่นไปแล้ว
ที่รถจี๊ปนั้น หลงเยว่หงยิงจนกระสุนหมดเกลี้ยงถึงได้หยุดมือ ก้มตัวหอบหนักหน่วง
ดวงตาเขายังเหม่อ จิตใจล่องลอย ราวกับสติหลุดเข้าสู่โลกส่วนตัว ตัดขาดจากโลกภายนอก
ไป๋เฉินถือปืนไรเฟิล ‘เจ้าส้ม’ มองดูรอบๆ เมื่อพบว่าไม่เหลือศัตรูอยู่อีกแล้วถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
สีหน้าของเธอยังค่อนข้างสงบ ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันที่เจอบ้างเป็นครั้งคราว แต่ไม่ได้มีค่าอะไรให้ใส่ใจ
เธอเห็นปืนยิงระเบิดที่เจี่ยงไป๋เหมียนวางไว้ที่เบาะข้างคนขับก่อนหน้านี้แล้ว แต่หลังจากเธอตรวจจนมั่นใจว่าชายฉกรรจ์ตายสนิทแล้วแน่นอนโดยไม่ต้องยิงซ้ำ ในตอนนั้นรถออฟโรดก็บึ่งไปไกลแล้ว ตัวเธอที่ไม่ค่อยถนัดใช้ปืนยิงระเบิดจึงรู้สึกว่าไม่คุ้มค่าที่จะยิงทิ้งยิงขว้างออกไป
ยิงไปก็เสียของเปล่าๆ… ไป๋เฉินละสายตาหันกลับมามองดูซางเจี้ยนเย่าที่อยู่ห่างออกไปเจ็ดแปดเมตร
เธอไม่เข้าใจการกระทำของชายฉกรรจ์ในครั้งสุดท้ายนั่น
สถานการณ์ก่อนหน้านี้ ศัตรูที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงนั้นมีโอกาสดีมากที่จะสังหารพวกเขาทั้งสามคนโดยแลกกับการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยหรือแค่รอยฟกช้ำ
เท่านั้น แต่ผิดคาด ราวกับว่าเขาโกรธจนขาดสติ ไม่ได้มีกลยุทธอะไรเลย มีเพียงแค่ความบ้าบิ่น บ้าบิ่น และก็บ้าบิ่นเท่านั้นเอง
และในตอนนั้นมีเพียงซางเจี้ยนเย่าที่มีปฏิกิริยาต่างไปจากคนอื่น เขาพุ่งไปด้านข้างล่วงหน้า
ไป๋เฉินเม้มริมฝีปากและมองไปทางเจียงไป๋เหมียนที่กำลังวิ่งกลับมา
“พวกเธอบาดเจ็บไหม”
ในรถจี๊ปมีชุดปฐมพยาบาลอยู่
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้นก็ทำให้หลงเยว่หงสะดุ้งฟื้นคืนสติกลับคืนสู่โลกแห่งความจริง
ร่างกายเขาสั่นเทิ้มจากความตึงเครียด แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้นเขาก็รีบสำรวจสภาพของตัวเองทันที
“ผม… ผมไม่เป็นไร”
ซางเจี้ยนเย่าเองก็ตอบด้วยรอยยิ้ม
“ผมปวดหัวนิดหน่อย”
“อาจเป็นเพราะเสียงระเบิดกับเสียงปืน ทำให้เกิดแรงดันขึ้นในหู” ไป๋เฉินประเมินจากสถานการณ์ก่อนหน้าแล้ววิเคราะห์ออกมา
“ทำได้ดีมาก” เจี่ยงไป๋เหมียนกล่าวชมไป๋เฉินเมื่อเธอวิ่งกลับมาถึงรถจี๊ป “ฉันมีแผลถลอกนิดหน่อย ขอไอโอดีนขวดนึง”
พูดเสร็จเธอก็ถือโอกาสสอนหลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่า
“ในแดนร้างน่ะ อันตรายร้ายแรงที่เจอกันบ่อยก็คือการติดเชื้อและมลพิษ อย่าประมาทเพราะคิดว่าคนที่ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมมีภูมิคุ้มกันแข็งแรงและฟื้นฟูตัวเองได้เชียวล่ะ”
หลังจากซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงผงกศีรษะรับ เจี่ยงไป๋เหมียนก็หยิบเอาขวดไอโอดีนมาฆ่าเชื้อบาดแผลที่มือตนเองแล้วยิ้มขึ้น
“เป็นไงบ้าง วิเศษไหม ตื่นเต้นรึเปล่า”
หลงเยว่หงขมวดคิ้วและพูดด้วยสีหน้าที่ซีดเซียวเล็กน้อย
“หัวหน้า เรื่องแบบนี้เอาคำว่า ‘วิเศษ’ กับ ‘ตื่นเต้น’ มาใช้อธิบายได้ด้วยเหรอ”
เขามีแต่ความกลัว เศร้าใจ และประหม่า ไม่อยากจะต้องเจออะไรแบบนี้อีกแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะว่าในครั้งนี้สหายร่วมทีมไม่มีใครเสียชีวิตละก็ เขาคงจะทรุดฮวบไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังมีความรู้สึกที่ยากอธิบายเมื่อเห็นชายสามคนที่ก่อนหน้านี้เพิ่งสนทนาพาทีด้วย นอนทอดร่างเป็นซากศพอย่างน่าอนาถ
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้โกรธที่หลงเยว่หงเถียง เธอยิ้มแล้วถอนใจ
“นี่เป็นเรื่องปกติบนแดนธุลี มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับสภาพในบริษัท
“ไว้พอนายมีประสบการณ์ต่อสู้มากขึ้น นายจะรู้เองว่าตัวเองโชคดีและมีความสุขมากขนาดไหนที่ยังรอดมาได้หลังจากการต่อสู้ในแต่ละครั้ง โดยเฉพาะการที่สหายร่วมทีมยังมีชีวิตอยู่
“เมื่อกี้ฉันต้องการให้นายผ่อนคลาย เพื่อจะได้พ้นจาก ‘ภาวะการถูกกระทบกระเทือนทางจิตใจจากเหตุการณ์รุนแรง’ โดยเร็วที่สุด
“อ้อ อย่าไปเทียบกับซางเจี้ยนเย่าล่ะ โรคประจำตัวของเขาเป็นหนักยิ่งกว่านี้ซะอีก แค่เรื่องยิงกันแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก”
ซางเจี้ยนเย่าอ้าปากเหมือนต้องการจะแย้งว่าเขาไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ก็พอดีกับที่ไป๋เฉินผลักศพที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงให้หล่นจากฝากระโปรงรถ เกิดเสียงกระแทกพื้นอย่างแรง
ไป๋เฉินเปิดฝากระโปรงหน้าเพื่อตรวจสอบสภาพเครื่องยนต์
กระสุนหลายนัดติดคาอยู่ในหน้ารถ
“เป็นไงบ้าง” เจี่ยงไป๋เหมียนถาม
“เสียหายไม่น้อย… ไม่รู้จะซ่อมได้ไหม ฉันจะลองดูก่อนละกัน” ไป๋เฉินดึงขยับผ้าพันคอสีเทาที่พันอยู่รอบคอเธอ แล้วเดินไปที่ท้ายรถหิ้วกล่องพลาสติกที่ใส่เครื่องมือซ่อมแซมออกมา “หวังว่าจะซ่อมได้นะ”
เจี่ยงไป๋เหมียนหันไปทางซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“พวกนายไปเก็บกวาดสนามรบ รวบรวมของมีค่า ฉันจะรับหน้าที่เฝ้าระวังให้เอง เอาล่ะ เริ่มจากตรงนี้ก่อนเลย”
“ครับ” ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงเดินตรงไปที่ซากศพที่สวมเกราะเสริมแรงพร้อมกัน
ถ้าหากพวกเขาถอดเกราะเสริมแรงออกมาได้เร็วและรีบฝึกใช้ให้ชำนาญก็จะเพิ่มโอกาสในการรับมือกับเหตุการณ์ในอนาคตมากขึ้น
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 24 จดหมาย
การออกแบบชุดเกราะเสริมแรงนั้นต้องคำนึงถึงการถอดชิ้นส่วนเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่หลังจากที่ผู้สวมใส่เสียชีวิตไปแล้ว ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงนั้นคลุกคลีอยู่กับอุปกรณ์เหล่านี้เนื่องจากการฝึกเมื่อสองเดือนก่อน จึงคุ้นเคยกับพวกมันเป็นอย่างดี ดังนั้นเพียงแค่งมๆ คลำๆ สักพักก็เจอปุ่มควบคุมแล้วกดปิดสวิทช์ระบบศูนย์รวมและกล่องพลังงานสะพายหลังได้สำเร็จ
หลังจากเสร็จสิ้นขั้นตอนนี้แล้วก็ไม่มีงานทางเทคนิคอะไรอีก พวกเขาค่อยๆ ปลดสายรัดหัวโลหะของข้อต่อทีละชิ้น
ระหว่างที่หลงเยว่หงกำลังปลดสายรัดหัวโลหะของชิ้นส่วนข้อต่อที่ข้อศอกและข้อมืออยู่นั้นก็อ้าปากแล้วก็หุบ พอหุบแล้วก็อ้า อ้าๆ หุบๆ อยู่แบบนั้น
หลังจากอ้าปากพะงาบไปสามครั้ง สุดท้ายก็ไม่อาจทนสะกดไว้ได้อีกต่อไป เขาถามขึ้นมา
“เมื่อกี้นายไม่กังวลไม่กลัวเลยเหรอ”
ซางเจี้ยนเย่าที่รับผิดชอบแยกชิ้นส่วนของขาพลันชี้ที่ตัวเอง
“นายถามฉันเหรอ”
“ที่นี่นอกจากนายแล้ว ยังมีใครอีกเหรอ” หลงเยว่หงถาม ทั้งขำทั้งโมโหในเวลาเดียวกัน
ไป๋เฉินกำลังซ่อมรถจี๊ปอยู่ด้านหลัง ส่วนเจี่ยงไป๋เหมียนถือปืนเดินลาดตระเวนอยู่อีกด้าน ในพื้นที่เล็กๆ ที่ซากศพทอดร่างนอนอยู่ตรงนี้มีเพียงแค่เขาและซางเจี้ยนเย่าเท่านั้น
ซางเจี้ยนเย่าตบต้นขาศพ
“ยังมีเขาอีกคน”
“…” หลงเยว่หงอยากจะด่าชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า แต่ก็บังเกิดความกลัวที่อธิบายไม่ได้ขึ้นมาเล็กน้อย
เขานึกถึงเรื่องที่ผู้ใหญ่ชอบเอามาขู่ให้เด็กกลัว เกี่ยวกับ…
ซางเจี้ยนเย่ากลั้นยิ้ม ร้อง “อื้อ” มาคำหนึ่ง
“ก็ต้องกังวลและกลัวอยู่แล้วล่ะ”
“แต่ฉันไม่เห็นว่านายกลัวซักหน่อย” หลงเยว่หงร้องขึ้น
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเล็กน้อย
“เพราะว่าฉันพูดกับตัวเองในใจว่า ‘เป้าหมายของนายคือช่วยมนุษยชาติ’”
“…แล้วมันเกี่ยวกันยังไงกัน” หลงเยว่หงเริ่มคุ้นเคยกับคำตอบหลุดโลกเป็นบางครั้งของซางเจี้ยนเย่าแล้ว “ฉันหมายถึงว่า ทำไมพอทำแบบนั้นแล้วนายถึงเลิกกังวลเลิกกลัวได้ล่ะ”
ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายนี้ การเสียสละเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้”
ในตอนนี้หลงเยว่หงชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าซางเจี้ยนเย่านั้นยังเป็นปกติดีอยู่หรือเปล่า
เขารีบเปลี่ยนเรื่อง ถามขึ้นว่า
“หลังจากที่ฆ่าไปคนสองคนแล้ว นายไม่รู้สึกไม่สบายใจบ้างเลยเหรอ
“ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขายังพูดคุยเฮฮา ยังเดินเดินมา มีชีวิต มีเลือดเนื้อ
“เอ่อ… ไม่ใช่ว่าต้องไม่สบายใจหรอกนะ แต่นายไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษบ้างเลยหรือไง”
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
“รู้สึกสิ”
หลงเยว่หงฟังแล้วโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
ซางเจี้ยนเย่าพูดต่อ
“รู้สึกอยากจะยิงอีกสองนัด”
“…ทำไม” หลงเยว่หงยอมยกธงเรื่องพยายามจะทำความเข้าใจกับวิธีคิดของซางเจี้ยนเย่าแล้ว
ซางเจี้ยนเย่าเหลือบมองเขาก่อนจะหันกลับไปจ้องมองรถจี๊ปด้านหลัง
“พวกเราไม่เคยคิดจะปล้นพวกมัน ทำร้ายพวกมัน หรือยิงพวกมัน แต่พวกมันก็มีเจตนามุ่งร้ายต่อเราตั้งแต่แรก พวกมันติดตามเรามาตลอดทาง และจู่โจมเราทันทีที่มีโอกาส
“ถ้าพวกเราไม่ได้สำแดงพลังอย่างเหนือชั้นและพวกมันไม่ได้ทำผิดพลาด อย่างนั้นตอนนี้ที่นอนเป็นศพอยู่ที่นี่ ถูกรื้อค้นร่าง ก็จะเป็นพวกเราเอง นายคิดว่าพวกมันจะรู้สึกพิเศษอะไรกับเราไหม
“ไม่หรอก พวกมันคงแค่ร้องเพลง ถ่มน้ำลายใส่เรา กินธัชพืชอัดแท่งของพวกเรา กินบิสกิตอัดแข็งของพวกเรา กินอาหารกระป๋องทหารของพวกเรา เอางูยักษ์ที่พวกเราฆ่ามาทำหม้อไฟ อย่างนี้นายจะทนได้ไหม”
ภาพฉากดังกล่าววาบเข้ามาในหัวหลงเยว่หงโดยอัตโนมัติ ทำให้เขาย้อนนึกถึงความหิวโหยอันโหดร้ายที่ต้องกล้ำกลืนฝืนทนมาตั้งแต่เด็ก
ความโกรธแค้นปะทุขึ้นในทันที
“ไม่มีทาง!”
พอตอบออกไปแล้ว เขาก็เหมือนลูกโป่งถูกเจาะลมจนแฟบ ความโกรธแค้นเจือจางลง
“แต่ว่า ฉันก็ยังรู้สึกอึดอัดไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี”
เมื่อซางเจี้ยนเย่าได้ยินคำพูดนี้ มุมปากเขาก็ค่อยๆ ยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูโอ้อวดเล็กน้อย
“ที่นี่ก็คือแดนธุลี
“รีบคุ้นเคยกับมันซะ”
“พูดอย่างกับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นายออกมาบนพื้นโลกงั้นแหละ…” หลงเยว่หงพึมพำและหันกลับไปทำให้ตัวเองยุ่งกับงานต่อ
เพียงไม่นานพวกเขาก็ปลดสายรัดหัวโลหะออกจนหมดและถอดชุดเกราะเสริมแรงออกมาจากศพ
เจี่ยงไป๋เหมียนที่ไม่รู้ว่ากลับมาถึงรถจี๊ปตั้งแต่เมื่อไหร่ พูดขึ้นอย่างใคร่ครวญ
“หลงเยว่หง นายลองดูหน่อยซิ ดูว่าจะขับเคลื่อนมันได้ไหม”
อุปกรณ์อะไรแบบนี้ทำให้ชายหนุ่มบางคนคลั่งไคล้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว หลงเยว่หงเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาไม่สนใจเลือดที่ยังเลอะเปื้อนเกราะอยู่ รีบร้องเรียกซางเจี้ยนเย่า และอาศัยความช่วยเหลือของอีกฝ่ายช่วยปรับความยาวของกระดูกเกราะ สวมกล่องพลังงานสะพายหลัง หมวกโลหะ และยึดตะขอโลหะเข้าด้วยกัน
หลังจากระบบศูนย์รวมตรวจสอบตัวเองเสร็จสิ้น หลงเยว่หงเหลือบมองดูข้อมูลที่แสดงขึ้นมา แล้วรีบรายงานผลโดยไม่รอช้า
“ยังเหลือพลังงาน 23% บอกว่ายังใช้ได้อีก 1 ชั่วโมง 55 นาที”
“อย่าเพิ่งเชื่อตามที่มันบอก จะใช้ได้นานขนาดนั้นก็ต่อเมื่อเป็นสถานการณ์ที่นายเคลื่อนไหวแบบปกติและทำงานแบบพื้นฐานเท่านั้นแหละ แต่ถ้าคิดอยากจะบินขึ้นฟ้า โดดไปโดดมาไม่หยุด ใช้งานระบบทุกอย่างแบบเต็มพิกัดเหมือนที่เจ้าหมอนั่นทำเมื่อกี้ ฉันว่าคงไม่เกินครึ่งชั่วโมงหรอก” ระหว่างที่พูดเจี่ยงไป๋เหมียนก็ยกขาซ้ายขึ้นมาแล้วใช้ปลายเท้าชี้ไปยังซากศพของชายฉกรรจ์
“ครับ” หลงเยว่หงเริ่มทดลองขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวด้วยท่าพื้นฐานต่างๆ
หลังจากลองฝึกใช้ไปช่วงหนึ่งเขาก็พูดอย่างประหลาดใจ
“หัวหน้า เจ้านี่ทำได้หลายอย่างมากกว่าชุดที่เคยใช้ตอนอยู่บริษัทซะอีก!”
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ “ฮา” ออกมาคำหนึ่ง
“นั่นเป็นของที่บริษัททำเลียนแบบขึ้นมา นายลองคิดดูละกันว่าบริษัทที่ทำเกี่ยวกับชีวภาพของพวกเรา จะเชี่ยวชาญด้านเครื่องจักรและพวกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้ซักแค่ไหนกันเชียว”
“นั่นก็จริง” หลงเยว่หงทดสอบการใช้งานฟังก์ชันอื่นๆ ที่เหลือของเกราะเสริมแรงด้วยความตื่นเต้น
ซางเจี้ยนเย่ายังคงนั่งยองๆ อยู่ที่เดิม สำรวจตรวจค้นทุกกระเป๋าของซากศพโดยไม่เว้นแม้แต่ในกางเกงชั้นใน
“มีบิสกิตแค่สองห่อ” สุดท้ายแล้วเขาก็มองดูสิ่งของที่วางอยู่เบื้องหน้าอย่างรังเกียจ
บิสกิตทั้งสองห่อนี้ไม่ได้ถูกบีบอัด บรรจุภัณฑ์ที่ห่อไว้มีตัวหนังสือของแม่น้ำแดงเขียนเรียงเป็นแถว แต่เนื่องจากสภาพอันสมบุกสมบันของมัน ซางเจี้ยนเย่าจึงพอจะอ่านได้แค่คำว่า ‘ต้นหอม’ กับ ‘โซดา’ เท่านั้น
ภาษาที่ใช้กันเป็นหลักบนแดนธุลีก็คือ ภาษาแดนธุลีกับภาษาแม่น้ำแดง
ภาษาแรกนั้นเป็นภาษาที่ใช้กันทั่วไปใน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ‘กองทัพกู้โลก’ และอีกหลายกองกำลัง ส่วนภาษาหลังนั้นใช้กันเป็นหลักในเขตแม่น้ำแดง และกองกำลังใหญ่ที่อยู่ใกล้แม่น้ำแดง อย่างเช่นพวก ‘ปฐมนคร’ ‘ชุมนุมอัศวินขาว’ และ ‘ออเรนจ์คอมพานี’
นอกจากบิสกิตสองห่อแล้ว ซางเจี้ยนเย่ายังพบกระดาษจดหมายสองฉบับและป้ายตราอีกด้วย
กระดาษจดหมายทั้งสองฉบับนั้น ฉบับหนึ่งพับอย่างประณีต ส่วนอีกฉบับนั้นพับไว้อย่างลวกๆ
ซางเจี้ยนเย่าคลี่จดหมายฉบับที่พับไว้อย่างประณีตสะอาดสะอ้านออก ประเมินแล้วพูดอย่างไม่ได้จริงจัง
“ถูกพับๆ คลี่ๆ มาหลายครั้งแล้ว”
หลังจากเจี่ยงไป๋เหมียนสั่งให้หลงเยว่หงออกไปคอยเฝ้าระวังโดยรอบ เธอก็เดินไปหาซางเจี้ยนเย่าแล้วนั่งยองลงอ่านจดหมายด้วยกันกับเขา
จดหมายนี้เขียนด้วยภาษาแดนธุลี
“คุณพ่อที่รัก
“ผมอยู่เมืองปฐมนครสบายดี ถึงแม้ว่ายังมีอุปสรรคในการอ่านอยู่บ้าง แต่เรื่องการสนทนาโดยพื้นฐานก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร สามารถใช้พูดคุยได้โดยไม่มีใครสังเกตออกว่าผมมาจากแดนร้าง…
“…ระดับชั้นของที่นี่แบ่งกันอย่างเข้มงวดมาก แต่เมื่อเทียบกับภายนอกแล้วที่นี่ก็ราวกับสวรรค์ ตราบใดที่ปฏิบัติตามกฎและเชื่อฟังคนที่ระดับสูงกว่า เมื่อสามารถหาระดับชั้นและสถานภาพให้ตัวเองได้เมื่อไหร่ก็จะมีชีวิตที่ราบรื่นได้…
“…พ่อไม่ต้องกังวลเรื่องการเรียนของผม ด้วยความช่วยเหลือของคนผู้นั้นทำให้ตอนนี้ผมได้ย้ายไปโรงเรียนที่เปิดอย่างเป็นทางการแล้ว ขอเพียงผมเรียนได้จนจบก็จะสามารถกำจัดสถานะ ‘ทาส’ และกลายเป็นพลเมืองของที่นี่ได้แล้ว…
“…ไม่รู้ว่าที่เมืองยังมีอาหารพอหรือเปล่า ถึงแม้ว่าตอนนี้ยังเป็นฤดูร้อนอยู่ แต่ผมได้ยินนักเรียนบางคนบอกว่าฤดูหนาวปีนี้จะยากลำบากมากเป็นพิเศษ ผมไม่รู้ว่าเขาดูจากอะไร แต่ก็รู้สึกว่าต้องบอกให้พ่อรู้ ทุกคนจะได้เตรียมตัวกันล่วงหน้าให้เร็วที่สุด และแม้ว่านี่จะเป็นแค่ข่าวลือ แต่ผมเลือกจะเชื่อมากกว่าจะปล่อยผ่านไป…
“…ครั้งก่อนพ่อบอกว่าได้เป็นนักล่าซากอารยะแล้ว ถือเป็นเรื่องดีนะ เทียบกับเป็นโจรแล้ว อาชีพนี้มั่นคงปลอดภัยกว่าเยอะ แต่ว่ามันก็มีอันตรายมากเหมือนกัน… อย่าไปที่ซากเมืองที่เพิ่งค้นพบ อย่าไปซากเมืองที่มีคนรอดกลับมาน้อยด้วย แล้วก็อย่ากลับไปเป็นโจรอีก ถึงแม้ว่ามันจะเป็นวิธีที่เร็วที่สุดที่จะเอาอาหารสำหรับหน้าหนาวกลับไปที่เมืองก็ตาม…
“…ผมพยายามตามหาพวกพ่อค้าในเมืองที่กล้าลักลอบค้าอาหารเถื่อนอยู่ แต่ผมก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ แถมยังไม่มีทรัพยากรที่จะเอาไปแลกด้วย ได้แต่หวังว่าคนผู้นั้นจะแนะนำให้ผมได้รู้จักพวกลูกหลานของระดับอาวุโสจากวุฒิสภาให้มากขึ้น ดูว่าพอจะหาโอกาสจากพวกเขาได้บ้างหรือเปล่า…
“…สุดท้ายนี้ ขอให้พ่อสุขภาพแข็งแรงตลอดไป ขอให้ไม่เกิดภัยอดอยากขาดแคลน ขอให้ลุงจี๋ซุ่น ลุงจิ่นเฟิง พี่อาอวี่ และพี่เฉียนหนิงสบายดี ให้พวกเขาสามารถหาอาหารกลับไปดูแลบ้านตัวเองได้เพียงพอ ขอให้ทุกคนรอได้จนถึงวันที่วุฒิสภาอนุมัติ รอได้จนถึงวันที่จะได้เข้าร่วมกับปฐมนครในฐานะพลเมือง ไม่ใช่ทาส แล้วก็อีกอย่าง คนผู้นั้นดูแลแม่เป็นอย่างดี ไม่ต้องเป็นห่วง…
“…อันจี๋น้อยของพ่อ”
หลังจากอ่านจดหมายจบ เจี่ยงไป๋เหมียนและซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พูดอะไรออกมาอยู่ครู่ใหญ่
“ที่นี่คือแดนธุลี” ผ่านสักพัก เจี่ยงไป๋เหมียนก็หัวเราะเยาะตัวเอง
ซางเจี้ยนเย่าตอบด้วยเสียงต่ำ
“จดหมายฉบับนี้ เขาเปิดอ่านอย่างน้อยก็ยี่สิบครั้ง…”
เป็นการประเมินจากลักษณะของรอยพับและสภาพของกระดาษ
เจี่ยงไป๋เหมียนอยากจะบอกซางเจี้ยนเย่าว่านี่เป็นเรื่องที่ว่าถ้าไม่ใช่แกตายฉันก็ต้องตาย ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด แต่จู่ๆ ก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงทำเพียงแค่ตบบ่าซางเจี้ยนเย่าเท่านั้น
“ทุกคนล้วนมีสองด้าน บางทีก็มากกว่าสองอีก สิ่งที่ทำต่อลูกหลานตัวเองกับทำต่อคนแปลกหน้านั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“ในฐานะคนแปลกหน้า นายไม่จำเป็นต้องไปกังวลว่าลูกเขาจะเป็นยังไงหลังจากเสียพ่อไป แค่รู้สึกยินดีที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว
“ฉันรู้ว่านายกำลังคิดอะไร ฉันเองก็เคยได้ยินข่าวลือมาบ้าง แต่ฉันกล้ารับประกันได้เลยว่าคนของบริษัทเราจะไม่ลดตัวลงไปเป็นโจรแดนร้างเด็ดขาด หากจะปล้น ก็จะปล้นเพียงแค่ทีมขนส่งวัสดุของกองกำลังฝ่ายศัตรูเท่านั้น”
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พูดอะไร เขาพับจดหมายแล้วสอดกลับเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในของชายฉกรรจ์
จากนั้นก็คลี่จดหมายอีกฉบับที่ยับยู่ยี่ออกมา
“รายละเอียดภารกิจ
“สำรวจพื้นที่ทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ และรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเป้าหมาย
“รายละเอียดเป้าหมาย
“เพศชาย ไม่ทราบที่มา ความสูงโดยประมาณ 180 เซนติเมตร ผมสีดำ ตาสีทอง - หน้าตาหล่อเหลาเอาการมาก ทั้งยังมีเสน่ห์ดึงดูดด้วย - เขาชอบสวมเสื้อเทรนช์โค้ท รองเท้าบูท และถุงมือ หวีผมเรียบร้อยอยู่เสมอ - ลักษณะไม่มีอะไรเหมือนคนเร่ร่อนแดนร้าง - ระดับความเป็นอันตราย ประเมินชั่วคราว ‘สูง’
“ค่าตอบแทน
“แป้งเกรดธรรมดาหนึ่งตัน (รับประกันโดยสมาคม)
“ระดับภารกิจ
“ระดับ C, แต้มนักล่า[footnoteRef:1] 100”  [1:  แต้มนักล่า (信用积分) หมายถึง คะแนนความน่าเชื่อถือ]
“นี่เป็นเอกสารภารกิจของสมาคมนักล่า” เจี่ยงไป๋เหมียนอธิบาย หลังจากครุ่นคิดแล้วก็หยิบป้ายตราที่ซางเจี้ยนเย่าพบขึ้นมา “สถานีเยว่หลู่คือซากปรักโลกเก่าในแดนร้างบึงดำ อยู่ไกลออกไปทางเหนือ ซึ่งก็คือส่วนลึกของแดนร้างบึงดำที่เต็มไปด้วยความอันตราย”
ในระหว่างที่พูด เจี่ยงไป๋เหมียนก็ตรวจสอบป้ายตราในมือไปด้วย
เป็นป้ายตราสีทองเหลือง มีภาพนูนต่ำเป็นใบหน้าพร่าเลือนของมนุษย์นูนออกมา ใบหน้านั้นสลักรูปมีดและหอกเอาไว้ที่แก้มด้านละข้าง
ด้านหลังของป้ายตรามีชิปขนาดเล็กฝังเอาไว้ด้วย
นี่คือป้ายตราของสมาคมนักล่า
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 25 เก็บกวาดสนามรบ
เจี่ยงไป๋เหมียนจับป้ายตราเล่น แล้ววางนิ้วชี้มือซ้ายทาบไว้ที่ชิป
ราวกับมีกระแสไฟฟ้าที่เล็กจนไม่อาจรู้สึกได้กะพริบวูบวาบ
ไม่กี่วินาทีเจี่ยงไป๋เหมียนก็ยกนิ้วออกแล้วยิ้ม
“เขาเป็น ‘นักล่าทางการ’[footnoteRef:1] ด้วย” [1:  นักล่าทางการ (正式猎人) หมายถึง ผู้ทำหน้าที่นักล่าอย่างเป็นทางการ]
คำว่า ‘นักล่าทางการ’ นั้นเป็นหนึ่งในคำเรียกชื่อของระดับนักล่าในสมาคมนักล่า ซึ่งมาจากการแบ่งระดับของพวกนักล่าซากอารยะ
การแบ่งระดับนักล่านี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่ง แต่ขึ้นอยู่กับสิ่งที่เรียกว่าแต้มเครดิต โดยเนื้อแท้แล้วนั้นความตั้งใจเดิมที่ก่อตั้งสมาคมนักล่าขึ้นมาก็คือต้องการช่วยให้ทุกคนสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารและทรัพยากรได้ดีขึ้น ไม่ได้นำเสนอช่องทางเพื่อการเติบโต
ในการทำการค้านั้น ความน่าเชื่อถือมีความสำคัญมากกว่าความแข็งแกร่ง
ดังนั้นประธานคนแรกสุดของสมาคมนักล่าซึ่งได้รับแรงบันดาลใจมาจากระบบบางอย่างของโลกเก่า จึงได้ออกแบบระบบ “แต้มนักล่า” ขึ้นมา
หลังจากที่นักล่าซากอารยะเข้าร่วมสมาคมแล้ว เมื่อพวกเขาทำภารกิจได้สำเร็จ ทำการค้ากับคนอื่น หรือส่งมอบข้อมูลข่าวสารที่เชื่อถือได้ให้แก่สมาคม ก็จะได้รับแต้มนักล่าจำนวนแตกต่างกันไป ซึ่งตรงนี้ไม่ได้ขัดแย้งกับรางวัลที่จะได้รับ ทั้งแต้มนักล่าและรางวัลตอบแทนสามารถรับซ้อนกันได้
จนกระทั่งสะสมแต้มนักล่าได้ถึง 100 แต้มแล้ว ‘นักล่ามือใหม่’ ก็จะเลื่อนขั้นเป็น ‘นักล่าทางการ’
ระดับที่สูงกว่า ‘นักล่าทางการ’ มี ‘นักล่าชั้นกลาง’ ‘นักล่าอาวุโส’ ‘นักล่าชั้นสูง’ และ ‘ปรมาจารย์นักล่า’  ซึ่งจะต้องหมั่นรับภารกิจไปเรื่อยๆ หมั่นทำการค้าไปเรื่อยๆ เพื่อสะสมแต้มนักล่า และย่อมแน่นอนว่ามีภารกิจมีการค้ามากมายที่กำหนดเงื่อนไขเอาไว้ หากว่ามีระดับไม่สูงพอ มีแต้มนักล่าไม่ถึงขั้น ก็จะไม่สามารถรับภารกิจนั้นได้ ไม่สามารถทำการค้านั้นได้ เพราะว่าคนอื่นจะไม่เชื่อถือ นอกเสียจากว่าจะสามารถหานักล่าคนอื่นที่มีความน่าเชื่อถือสูงสักคนหรือหลายๆ คนมาช่วยค้ำประกันให้
ดังนั้นแล้วจึงไม่แน่เสมอไปว่า ‘นักล่ามือใหม่’ จะอ่อนแอกว่า ‘นักล่าชั้นสูง’ และ ‘ปรมาจารย์นักล่า’ แต่ถ้ามองอีกแง่หนึ่ง การที่สามารถรับภารกิจมากมายและทำการค้าหลายครั้งในแดนธุลีที่แสนอันตรายนี้ได้โดยที่ยังมีชีวิตรอด และยังสะสมแต้มนักล่าได้เพียงพอ นั่นก็สามารถตอบคำถามได้หลายประการแล้ว ด้วยเหตุนี้ ‘นักล่าชั้นสูง’ และ ‘ปรมาจารย์นักล่า’ จึงมักจะมีความโดดเด่นทั้งแง่ของพละกำลัง ความแข็งแกร่งของทีม และทรัพยากรที่มี
หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ คนที่มีแต้มนักล่าต่ำนั้นไม่แน่ว่าจะอ่อนแอ ส่วนคนที่มีแต้มนักล่าสูงย่อมต้องแข็งแกร่ง อย่างน้อยก็ในบางด้าน
เนื่องเพราะเน้นในเรื่องแต้มนักล่า ดังนั้นทาง ‘สมาคมนักล่า’ จึงดำเนินการอย่างเข้มงวดเรื่องละเมิดสัญญา ทุจริต ฉ้อโกง การค้าตุกติก ถ้าหากพบเจอเมื่อไหร่ แต้มนักล่าที่เกี่ยวข้องจะถูกหักออกทันที และสถานการณ์ในเหตุการณ์ของพฤติกรรมที่ไม่ซื่อสัตย์ก็จะถูกบันทึกไว้ในชิปบนป้ายตราด้วย
ถ้าเป็นเรื่องร้ายแรง ทางสมาคมจะถอดถอนสมาชิกภาพของคนที่สร้างปัญหา และขึ้นบัญชีดำไปทั่วทุกหนทุกแห่ง คนพวกนี้โดยทั่วไปจะถูกเรียกว่า ‘นักล่าบัญชีดำ’
แต่แน่นอนว่าเป็นเพราะไม่มีเครือข่ายข้อมูลที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งแดนธุลี กว่าที่เรื่องการขึ้นบัญชีดำจะกระจายไปครบทุกสาขาจึงอาจกินเวลาหลายเดือนหรือนานกว่านั้น
ส่วนเรื่องที่ว่าพวกนักล่าจะทำตัวเป็น ‘โจรพาร์ทไทม์’[footnoteRef:2] หรือไม่ หรือว่าไปฆ่าใครหรือเปล่านั้น ตราบใดที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับภารกิจหรือการค้า ทางสมาคมย่อมไม่สนใจเข้าไปก้าวก่าย [2:  โจรพาร์ทไทม์ (兼职强盗)หมายถึง คนที่ทำหน้าที่อื่นและเป็นโจรควบคู่ไปด้วย]
นอกจากนี้แล้ว สมาคมนักล่าก็ยังมีฉายาของระดับขั้นอยู่อีกชื่อหนึ่ง นั่นก็คือ ‘ราชันนักล่า’[footnoteRef:3] [3:  ราชันนักล่า (首席猎人)หมายถึง ผู้นำสูงสุดเพียงคนเดียวในกลุ่มนักล่า]
นี่นับว่าเป็นเกียรติคุณ ดังนั้นจึงยิ่งต้องมีคุณวุฒิและประสบการณ์ ซึ่งในแต่ละสาขาของสมาคมนักล่านั้นจะมีตำแหน่งนี้ได้เพียงแค่หนึ่งเดียวเท่านั้น
ทั้งหมดนี้คือเรื่องที่ซางเจี้ยนเย่าเรียนมาจากในชั้นเรียนและในช่วงการฝึก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกแปลกเกี่ยวกับคำว่า ‘นักล่าทางการ’ แม้แต่น้อย แต่กระนั้นเขาก็ยังคงมองดูเจี่ยงไป๋เหมียนอย่างจริงจัง เพียงแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เจี่ยงไป๋เหมียนก้มมองดูตัวเองแล้วก็พลันหัวเราะขึ้น
“นายสงสัยว่าทำไมฉันถึงอ่านข้อมูลจากชิปในป้ายตรานักล่าได้สินะ”
โดยปกติแล้วของสิ่งนี้จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์พิเศษซึ่งมีอยู่ที่แต่ละสาขาของสมาคมนักล่า ถึงจะสามารถอ่านข้อมูลออกมาได้
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าทันทีโดยไม่ปิดบัง
เจี่ยงไป๋เหมียนยกแขนซ้ายขึ้นแล้วตอบออกไป
“ก็เพราะว่าเป็นแขนชีวภาพพลังไฟฟ้า การที่จะติดตั้งชิป เซ็นเซอร์ สายรับส่งข้อมูล หรือพวกอุปกรณ์เสริมอื่นๆ ที่ต้องใช้ไฟฟ้าก็ย่อมสมเหตุสมผลอยู่แล้ว
“การอ่านข้อมูลในชิปไม่เรื่องยากอะไร อ้อ… แต่ที่ยากก็คือการลบข้อมูลแล้วเขียนทับลงไป สมาคมนักล่าใช้ชิปชนิดพิเศษและเครื่องจักรพิเศษที่ซื้อจาก ‘สวรรค์จักรกล’ พวกนี้เป็นเนื้อหารายละเอียดเชิงเทคนิคที่ไม่ได้เขียนเอาไว้”
ซางเจี้ยนเย่าพลันจ่างขึ้นมาก เลยถามข้อสงสัย
“อวัยวะเทียมชีวภาพในปัจจุบันสามารถติดตั้งระบบแมคคาทรอนิกส์[footnoteRef:4]ลงไปได้แล้วเหรอ” [4:  แมคคาทรอนิกส์ (机械电子) Mechatronics คือ การนำวิศวกรรมเครื่องกลและวิศวกรรมอิเล็กทรอนิกส์มาบูรณาการเข้าด้วยกัน แต่เมื่อระบบด้านเทคนิคมีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ คำๆ นี้จึงถูกขยายความให้รวมถึงพื้นที่ทางเทคนิคมากยิ่งขึ้น เช่น วิศวกรรมด้านการควบคุมอัตโนมัติ วิทยาการคอมพิวเตอร์ และเทคโนโลยีสารสนเทศ ส่วนในนิยายหมายถึงแค่การเอาเทคโนโลยี แมคคานิก (จักรกล) มารวมผสมผสานกับ อิเล็กทรอนิกส์ (ไฟฟ้า)]
“ปรัชญาของเราคืออะไรที่เป็นประโยชน์ก็ใช้ได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จุดร่วมของชีวภาพ อิเล็กทรอนิกส์ และก็จักรกล พวกนี้ล้วนแต่เป็นหัวใจสำคัญของการศึกษาวิจัยทั้งนั้น ก็เหมือนกับที่กองกำลังใหญ่ทั้งหลายต่างพยายามผสมผสานอุปกรณ์เกราะเสริมแรงกับชุดเกราะไบโอนิกสมองกลเข้าด้วยกันเพื่อสร้างชุดเกราะพลังขับเคลื่อนที่สามารถใช้งานได้อย่างแท้จริงนั่นแหละ” เจี่ยงไป๋เหมียนอธิบายอย่างไม่ได้จริงจังอะไรนัก
จู่ๆ เธอก็ร้อง “โอ๊ย” ออกมาคำหนึ่ง
มือซางเจี้ยนเย่ารีบเอื้อมไปจับที่ด้ามของ ‘มอสน้ำแข็ง’ ทันที
“ฮ่า ฮ่า ฉันนั่งยองนานเกินไปน่ะ ขาเลยเป็นเหน็บ” เจี่ยงไป๋เหมียนยืนขึ้นอย่างรู้สึกกระอักกระอ่วน แล้วสะบัดแข้งขยับขา ผมหางม้าสะบัดไปมาอยู่ด้านหลัง
รอจนซางเจี้ยนเย่าลุกขึ้นมาแล้วเธอถึงจะเริ่มพูดต่อ
“ภารกิจนี้ค่อนข้างแปลกซักหน่อย ให้รวมรวมข้อมูลของคนคนเดียวอย่างเฉพาะเจาะจงในแดนร้างบึงดำ พูดง่ายๆ ก็เหมือนกับให้เหวี่ยงแหในทะเลเพื่อหาปลาตัวหนึ่งอย่างเจาะจงเลย”
ซางเจี้ยนเย่าถามกลับทันที
“หัวหน้าเคยเห็นทะเลไหม”
“…นั่นไม่ใช่ประเด็นซักหน่อย” เจี่ยงไป๋เหมียนแว้ดใส่ “อย่างน้อยฉันก็เคยเห็นทะเลสาบของจริงมาแล้วล่ะน่า ทะเลก็น่าจะใหญ่กว่านั้นเยอะ”
ซางเจี้ยนเย่าไม่สนใจคำตอบของเจี่ยงไป๋เหมียน ย้อนกลับไปคุยหัวข้อก่อนหน้า
“บางทีภารกิจนี้อาจจะไม่ได้มอบหมายให้นักล่าแค่คนเดียว”
“ก็จริง มีแหหลายปาก ก็มีโอกาสมากขึ้น” เจี่ยงไป๋เหมียนเห็นด้วย
พอพูดจบทั้งเธอและซางเจี้ยนเย่าต่างก็ถอนหายใจพร้อมกัน
“รวยชะมัด!”
ใครที่ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ก็จะได้รับค่าตอบแทน นี่ย่อมหมายความว่าต้องเตรียมแป้งไว้มากกว่าหนึ่งตัน
เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปยังส่วนลึกของบึงน้ำ ซึ่งนั่นก็คือทิศเหนือของสถานีเยว่หลู่ แล้วพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจ
“หมอนั่นที่จริงแล้วเป็นใครกันนะ
“ถึงได้มีราคาให้ใส่ใจถึงขนาดนั้น…”
ตอนนี้ไป๋เฉินซ่อมรถจี๊ปเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งตำแหน่งคนขับแล้วลองสตาร์ทเครื่องยนต์
เสียงหึ่งดังขึ้นมา ซึ่งแม้แต่ซางเจี้ยนเย่าเองเมื่อได้ยินก็ยังบอกได้ว่ามันไม่ปกติสักเท่าใดนัก
ไป๋เฉินชะโงกหัวออกนอกหน้าต่าง ตะโกนเสียงดังคุยกับเจี่ยงไป๋เหมียน
“ด้านหลังก็เสียหาย เสียหายหลายจุดเลย ตอนนี้พอจะถูไถขับไปได้ แต่เร่งความเร็วไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ามันจะตายแหง็กเครื่องดับเอาตอนไหน”
“ซ่อมไม่ได้เหรอ” เจี่ยงไป๋เหมียนถามเสียงเครียด
ไป๋เฉินส่ายหน้าสั่นหัว
“ขาดอะไหล่ชิ้นสำคัญน่ะ เลยยังซ่อมไม่ได้
“หัวหน้า ฉันจำได้ว่าแถวนี้มีนิคมของคนเร่ร่อนอยู่ไม่ไกลนัก ใช้เวลาเดินทางซักสองสามชั่วโมงไปถึงแล้ว เราลองอ้อมไปดูซักหน่อยดีไหม เผื่อว่าอาจจะพอหาแลกของที่ต้องการได้
“ถึงรถจะเดี้ยงระหว่างทาง แต่ฉันขี่มอเตอร์ไซค์คันนั้นรีบไปรีบมาได้”
เธอชี้ไปยังมอเตอร์ไซค์หนักคันที่ยังอยู่ในสภาพดี
ส่วนอีกคันหนึ่งนั้นเสียหายจากการระเบิดก่อนหน้านี้ไปแล้ว เหลือไว้เพียงแค่ซากกองเศษเหล็กเท่านั้น
เจี่ยงไป๋เหมียนคิดอยู่สองวินาที
“ตกลง”
ไป๋เฉินกับซางเจี้ยนเย่ารีบตรวจดูอีกสองศพที่เหลือทันที สิ่งที่ได้รับมามีดังนี้
รถมอเตอร์ไซค์หนักที่เสียหายเล็กน้อยหนึ่งคัน ปืนกลมือขนาดเล็กสองกระบอก กระสุนปืนกลมือ อะไหล่บางอย่างจากซากมอเตอร์ไซค์ที่ยังเหลืออยู่ ขนมปังครึ่งแถว และใบยาสูบอีกนิดหน่อยที่มวนเป็นบุหรี่ไว้แล้ว
และก็ปืนกลมือ ‘พายุฝน’ ที่ก่อนหน้านี้ได้มาจากร่างของชายฉกรรจ์ที่ตายไปแล้วด้วย
หลงเยว่หงสวมชุดเกราะเสริมแรงแล้วหยิบปืนกลเบากลับมา
“ปืนกลมือสามกระบอกนี้ใช้กระสุน 9 มม. เป็นขนาดทั่วไป พวกเรามีเตรียมไว้เยอะเลย!” เจี่ยงไป๋เหมียนตรวจสอบแล้วก็พูดอย่างดีใจ
จากนั้นเธอมองไปที่ปืนกลเบาแล้วถอนหายใจด้วยความเสียดาย
“กระสุน 7.92 มม. ไม่มีประโยชน์อะไรในตอนนี้
“เอาไปเก็บในรถก่อนละกัน กลับไปแล้วค่อยขาย ไม่ก็เอากลับบริษัท”
“ถ้าเอาเจ้านี่ไปใส่ท้ายรถ งั้นก็ไม่มีที่วางชุดเกราะเสริมแรงแล้วล่ะ” ไป๋เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
ท้ายรถนั้นมีอาหารกระป๋อง บิสกิต กระสุนปืน ชิปเครื่องกรองน้ำ แล้วก็ข้าวของอื่นๆ
“เกราะกระดูกเสริมแรงวางที่เบาะข้างคนขับก็ได้ คนที่เหลือก็ผลัดกันขี่มอเตอร์ไซค์ ที่จริงแล้วสามคนนั่งเบียดกันอยู่เบาะหลังก็ยังได้ มันกว้างพอแหละ” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
ไป๋เฉินตอบรับ “อืม”
“มอเตอร์ไซค์ต้องใช้น้ำมัน เราอาจหาน้ำมันเติมไม่ได้ ลองพยายามขายทิ้งละกัน”
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ตอบสนองโดยตรง แต่มองไปรอบๆ แทน
“เอาล่ะ ทุกคนไปช่วยกันเก็บปลอกกระสุนที่หล่นอยู่ มันเป็นทรัพยากรด้านการรบ
“หลงเยว่หงถอดเกราะไปเก็บก่อนจะได้ประหยัดแบต เราติดแบตสำรองคุณภาพสูงมาแค่ก้อนเดียว ต้องระวังไว้ด้วย”
แผงชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์ที่ติดตั้งไว้บนหลังคารถนั้นพอให้ชาร์จรถจี๊ปได้เพียงแค่วันละครั้งเท่านั้น
“ครับ หัวหน้า!” หลงเยว่หงตอบเสร็จก็พลันนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหันกลับมาแล้วชี้ที่ข้างถนน “แล้วจะทำไงกับเจ้านั่นดี”
เขาพูดถึงซากศพขนาดใหญ่ของงูเหล็กบึงดำ
คิ้วที่ดูองอาจงดงามของเจี่ยงไป๋เหมียนขมวดขึ้น
“ไม่มีทางขนไปได้แน่…
“งั้นก็ไม่ต้องเอาเนื้อละกัน สิ่งมีชีวิตพวกนี้มันกลายพันธุ์เพราะมลพิษ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไม่มีอะไรจะกินจริงๆ แล้วละก็ ทางที่ดีอย่าไปกินมันเลย
“ถุงพิษในปากก็เอามาไม่ได้เหมือนกัน เราไม่ได้เอาอุปกรณ์ปิดผนึกติดมาด้วย ของเหลวข้างในมันระเหยได้ง่าย เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าเจ้างูยักษ์มันล้างแค้นสำเร็จแบบไม่ทันรู้ตัว
“ลอกหนังมันออกก็น่าจะพอขนไปได้ อื้อ พับแล้วมัดไว้บนหลังคาละกัน นี่น่าจะเป็นวัตถุดิบชีวภาพที่ยอดเยี่ยม พวก ‘แผนกค้นคว้าวิจัย’ ปลื้มชัวร์ พวกเขาเคยสร้างเกราะไบโอนิกอะไรแบบนี้มาแล้ว
“หลงเยว่หง นายสวมเกราะเสริมแรงไปจัดการมันซะ ที่หมวกมีระบบป้องกันแก๊สพิษ แล้วถ้าฉันจำไม่ผิด มันน่าจะมีอุปกรณ์ช่วยตัดด้วยความร้อนสูง จำไว้ว่าให้เริ่มจากส่วนตาและปากก่อนนะ”
หลังจากทำงานหัวปั่นกันร่วม 15 นาที หลงเยว่หงก็ถลกหนังงูยักษ์เสร็จโดยมีซางเจี้ยนเย่าที่สวมหน้ากากกันแก๊สคอยช่วยเหลือ
เจ้าสิ่งของชิ้นนี้ถูกพับซ้อนหนึ่งทบก่อน จากนั้นถึงค่อยม้วนแล้วใช้เชือกมัดไว้กับแผงชาร์จพลังแสงอาทิตย์อย่างแน่นหนา
“ฟู่ เสร็จเรียบร้อย” เจี่ยงไป๋เหมียนปัดตบมือแล้วมองดูหลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าช่วยกันวางชุดเกราะเสริมแรงไว้ที่เบาะข้างคนขับ
“เจ้านี่เอาไงดี” เธอชี้ไปที่ศพทั้งสามที่อยู่ไม่ไกล “พวกนายอยากจะลอกคราบไปด้วยไหม”
เสื้อผ้าก็เป็นเงินตราอีกรูปแบบหนึ่งบนแดนธุลี เพียงแค่ด้อยกว่าอาหารและอาวุธ
ก่อนที่ไป๋เฉินกับหลงเยว่หงจะแสดงความเห็นออกมา ซางเจี้ยนเย่าก็พูดขึ้นมาก่อนด้วยสีหน้าจริงจัง
“โยนทิ้งในหนองน้ำเถอะ”
เจี่ยงไป๋เหมียนครุ่นคิดแล้วพยักหน้าตกลง
“ได้”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 26 “เรียนเสริม”
ศพถูกโยนออกไปทั้งสูงทั้งไกล แล้วตกลงไปในบึงน้ำเบื้องหน้า โคลนกระเด็นสาดกระจาย
แล้วจมลงในพื้นสีดำอ่อนนุ่ม ค่อยๆ จมลงทีละนิ้ว
ถัดจากนั้นก็เกิดเหตุการณ์ที่คล้ายกันนี้อีกสองครั้ง ต่างเพียงแค่ศพถูกฝังลงไปในโคลนลึกกว่ากันเล็กน้อย
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างมองหน้ากันอยู่สองสามวินาทีก่อนละสายตาแล้วหมุนกายเดินกลับไปที่รถจี๊ป
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ถามว่าใครอยากขี่มอเตอร์ไซค์เป็นคนแรก ขณะเดียวกันก็รีบสวมหมวกนิรภัยแล้วขึ้นคร่อมมันทันที
เธอสะพายปืนกลมือขนาดเล็กเอาไว้ที่หลัง หันไปมองซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นๆ ก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม
“อยากซิ่งอะไรแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ แต่ยังไม่มีโอกาสซักที”
ก่อนจะพูดจบเธอก็บิดเร่งเครื่อง มอเตอร์ไซค์ส่งเสียงคำรามต่ำๆ ดังกระหึ่ม
เจี่ยงไป๋เหมียนก้มตัวลง แม้ว่านี่จะเป็นการขี่มอเตอร์ไซค์ครั้งแรกในชีวิต แต่เธอก็ทำท่าได้ราวกับเป็นมืออาชีพ
เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องแล้วรถมอเตอร์ไซค์ก็พุ่งทะยานไปราวกับลูกศร มุ่งตรงไปยังริมบึงแล้วหายลับไปจากสายตา
“ความโรแมนติกของเหล็กและน้ำมัน…” หลงเยว่หงพึมพำอย่างอิจฉา “ล่องลอยอิสระดั่งสายลม”
ในขณะที่เสียงเครื่องยนต์ยังดังอยู่ รถมอเตอร์ไซค์ก็เลี้ยวกลับมาแล้วจอดอยู่ไม่ไกล
เจี่ยงไป๋เหมียนใช้เท้ายันพื้นแล้วดันหน้ากากกันลมของหมวกนิรภัยขึ้น หัวเราะแห้งๆ ออกมาสองคำ
“ไปทางนี้หรือว่าทางนั้นล่ะ ไป๋เฉิน”
ไป๋เฉินก้มหัวมองผ้าพันคอตัวเองก่อนตอบเสียงดัง
“ขี่ตามรถจี๊ปเถอะ”
“หือ ว่าไงนะ” เจี่ยงไป๋เหมียนยกมือขึ้นมาป้องหู แต่ติดหมวกนิรภัย
รอยยิ้มไม่ได้จางหายไป เธอดึงหน้ากากกันลมลงมาปิดแล้วขี่มอเตอร์ไซค์ไปด้านหลังรถจี๊ปราวกับว่านี่เป็นการตัดสินใจของตัวเอง
ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงขึ้นรถจี๊ปไปทีละคน ไป๋เฉินกลับมานั่งในตำแหน่งคนขับแล้วสตาร์ทเครื่องยนต์
พวกเขามุ่งหน้าสู่แดนร้างบึงดำด้วยความเร็วค่อนข้างช้า ขับอ้อมสิ่งกีดขวาง เปลี่ยนเส้นทางเป็นครั้งคราว
ในระหว่างนี้เจี่ยงไป๋เหมียนอ้างว่าจะไปสำรวจรอบๆ แล้วก็ปลีกตัวออกจากกลุ่ม เร่งความเร็วมอเตอร์ไซค์ออกไปทางนู้นบ้างทางนี้บ้าง
เกือบสองชั่วโมงให้หลัง ไป๋เฉินก็หยุดรถที่ดูราวกับถูกใช้งานเกินกำลัง
เธอเปิดประตูรถมาพูดกับเจี่ยงไป๋เหมียนที่กำลังเร่งเครื่องกลับรถตามมาจากด้านหลังไกลออกไป
“หัวหน้า เกือบถึงนิคมแล้ว”
เจี่ยงไป๋เหมียนใช้เท้าข้างหนึ่งยันพื้นแล้วดันแผงกันลมขึ้น
“เธอคิดว่าจะทำยังไง”
ไป๋เฉินลูบใบหน้าที่ค่อนข้างหยาบกร้านของตน
“ฉันกลัวว่าถ้าเราเข้าไปทั้งแบบนี้ พวกคนเร่ร่อนในนิคมอาจจะแตกตื่นกัน พวกเขาค่อนข้างระวังเรื่องอะไรแบบนี้
“เอางี้เป็นไง พวกคุณรออยู่นี่ ให้ฉันขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปก่อน ไว้คุยเสร็จแล้วค่อยกลับมารับ ถ้าพวกเขาไม่ให้เราเข้าไป งั้นฉันจะทำการค้ากันข้างนอกนี่แหละ”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูด
“อาวุธยุทโธปกรณ์ของพวกเราก็ทำให้คนเขากลัวจริงๆ แหละ”
หนังของงูเหล็กบึงดำที่ถูกผูกไว้บนหลังคารถยิ่งน่ากลัวกว่าเสียอีก
เจี่ยงไป๋เหมียนก้าวลงจากมอเตอร์ไซค์ทันทีที่จอด เธอถอดหมวกนิรภัยแล้วยื่นให้ไป๋เฉิน
หลังจากมองดูแผ่นหลังของไป๋เฉินหายลับไปในป่าโปร่งเบื้องหน้า เจี่ยงไป๋เหมียนก็เปิดประตูรถจี๊ปขึ้นไปนั่งในตำแหน่งพลขับ
“เอาซักมวนไหม” เธอยิ้มและหยิบบุหรี่ใบยาสูบออกมาจากกล่องที่พักแขน
พวกนี้คือสินสงครามที่เก็บกวาดมาก่อนหน้านี้
ใบยาสูบคั่วสีดำปนเหลืองส่งกลิ่นหอมที่อธิบายไม่ถูก
“ไม่เอา” หลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าส่ายหน้าพร้อมกัน
“พวกนายสองคนนี่ก็ นี่มันของหรูเลยนะ!” เจี่ยงไป๋เหมียนวางบุหรี่ลง “คนในสนามรบไม่รู้กี่มากน้อยที่คลั่งเจ้านี่กันจะตาย มันทำให้จิตใจปลอดโปร่งผ่อนคลาย ไม่ทำให้ตัวเองต้องจมปลักแบกโลก ก็เหมือนกับพวกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทำให้คนลืมเรื่องทุกข์ใจสารพัดที่ไม่อยากนึกถึงนั่นแหละ เฮ้อ มีคนไม่น้อยเลยนะที่มีความสุขได้แค่ตอนเมาเละ”
“นั่นไม่ใช่ความสุขที่แท้จริง” จู่ๆ ซางเจี้ยนเย่าร้องเพลงขึ้นมาหนึ่งท่อน [หมายเหตุจากผู้เขียน]
“เฮ้ ยังจะมีแก่ใจร้องเพลงอีก” เจี่ยงไป๋เหมียนปากอ้าเล็กน้อย ด่าไปพร้อมหัวเราะ
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าจริงจัง
“ผมชอบดนตรี”
“แต่เนื้อเหมือนไม่ค่อยถูกนะ…” เจี่ยงไป๋เหมียนลูบอุปกรณ์โลหะในหูเธอ
ซางเจี้ยนเย่าตอบราวกับว่ากำลังถกประเด็นทางวิชาการอยู่
“เนื้อร้องเปลี่ยนได้ตามสถานการณ์ จะช่วยให้ถ่ายทอดความรู้สึกได้ดีขึ้น”
“…” เจี่ยงไป๋เหมียนโบกมือ “นี่ไม่ใช่ประเด็น นายขัดขึ้นมา ทำเอาฉันเกือบลืมไปเลยว่าจะพูดอะไร!”
เธอตวาดขึ้น
“ฉันพูดถึงบุหรี่เพราะต้องการจะพูดถึงประเด็นเรื่องบาดเจ็บจากการสู้รบ
“ถึงแม้ว่าการต่อสู้ที่พวกนายเพิ่งเจอมาจะยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่ก็ต้องตระหนักไว้ด้วยเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นบุหรี่ เหล้า หรือแม้แต่พวกยาควบคุมพิเศษ พวกมันไม่ใช่วิธีที่ดีในการรับมือกับการบาดเจ็บทางจิต แถมยังทำให้ติดจนขาดไม่ได้ด้วยถ้าใช้บ่อยๆ นั่นไม่ดีต่อสุขภาพนักหรอก
“ถ้าพวกนายเกิดความเครียด วิตกกังวล หดหู่ หรือว่าฟุ้งซ่านไม่มีสมาธิ ก็มาคุยกับฉันได้ตลอดเวลา ฉันเคยเรียนหลักสูตรจิตวิทยามาบ้าง”
“ครับ หัวหน้า!” หลงเยว่หงตอบเสียงดัง “ระหว่างทางเมื่อกี้ ไป๋เฉินก็คุยกับเราเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้วล่ะ”
“ไม่เลว” เจี่ยงไป๋เหมียนกล่าวชม “ตั้งแต่ที่ได้รับอนุมัติให้จัดตั้งทีมสำรวจเก่าทีมนี้ สิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่ฉันทำก็คืออนุมัติใบสมัครของไป๋เฉินนี่แหละ วิสัยทัศน์ฉันไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ”
โดยไม่รอให้ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงตอบ เธอเอนหลังพิงเบาะแล้วพูดต่อ ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย
“ไม่รู้ว่าไป๋เฉินจะกลับมาเมื่อไหร่ ไหนๆ ตอนนี้ฉันก็ไม่มีอะไรทำ งั้นจะบอกอะไรพวกนายซักอย่าง เป็นเรื่องที่ไม่เคยพูดให้พวกนายฟังมาก่อน”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงนั่งตัวตรงทันทีราวกับว่าพวกเขากำลังอยู่ในโรงเรียน
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะเบาๆ
“ไม่ต้องตั้งใจขนาดนั้นก็ได้! แบ่งสมาธิคอยระวังข้างนอกไว้ด้วย! ไม่กลัวหรือไงว่าอยู่ๆ ก็มีระเบิดลอยมาถล่มจนเราเละเป็นโจ๊ก
“เอาล่ะ ย้อนกลับไปหัวข้อเมื่อกี้ ฉันเคยบอกไปแล้วใช่ไหมว่าอันตรายบนแดนธุลีนั้นนอกจากพวกสิ่งมีชีวิตแค่หยิบมือแล้ว ศัตรูที่อันตรายที่สุดของมนุษย์ก็คือมนุษย์ด้วยกันเองนี่แหละ
“ถ้าอย่างนั้น มนุษย์แบบไหนถึงจัดว่าเป็นตัวอันตราย
“หลงเยว่หง นายคิดว่าไง”
หลงเยว่หงคิดสักพักก่อนตอบ
“คนที่ใส่เกราะเสริมแรง”
การต่อสู้ก่อนหน้านี้ การใช้งานเกราะเสริมแรงชนิดที่ใช้ในทางทหารทำให้เขารู้สึกประทับใจอย่างมาก
เขายังสงสัยว่านี่จะเป็นหนึ่งในฝันร้ายของเขาไปอีกนาน
“ใช่ นี่ก็รวมถึงคนใส่เกราะไบโอนิกสมองกลด้วย คนที่สวมเกราะทั้งสองแบบนี้สามารถรับมือกับคนทั้งทีมได้ด้วยตัวคนเดียว หรือแม้กระทั่งกวาดล้างนิคมคนเร่ร่อนขนาดเล็กก็ยังได้เลย”
เจี่ยงไป๋เหมียนหันมาสบตาซางเจี้ยนเย่า “นายว่ายังมีอะไรอีก”
“ทีมที่สวมอาวุธหนัก ทีมที่มีอาวุธยิงที่ทรงพลัง คนที่ติดตั้งแขนชีวภาพชนิดพิเศษหรือดัดแปลงแมคคาทรอนิกส์” ซางเจี้ยนเย่าพูดออกมารวดเดียวสามคำตอบ
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย
“นั่นก็ใช่”
เธอใช้มือขวาลูบแขนซ้ายตัวเอง
“มันเพิ่มความแข็งแกร่งให้ฉันขึ้นเยอะ แต่ว่าของเดิมน่ะดีที่สุดแล้ว พวกนายต้องถนอมรักษามันไว้ให้ดี!”
แล้วเธอก็เสริมต่อทันที
“นอกจากนั้นก็ยังมีหลวงจีนจากชุมนุมหลวงจีน แล้วก็ผู้ที่ปรับปรุงพันธุกรรมด้วย พวกนายไม่รู้สินะว่าในบรรดากองกำลังทั้งหลายน่ะ เขาเรียกคนอย่างพวกนายว่า ‘ผู้ถูกเลือก’ ”
“ทำไมเหรอ” หลงเยว่หงถามด้วยความแปลกใจ
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ
“เป็นเพราะพวกนายอยู่ใกล้กับเรื่องพวกนี้มากเกินไป ร่างกายก็ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้วด้วย เหมือนนกบนฟ้าปลาในน้ำ เลยไม่ตระหนักว่าเทคโนโลยีพวกนี้มันล้ำค่าขนาดไหน
“ในบรรดากองกำลังทั้งหมด มีเพียงแค่บริษัทเรากับ ‘ชุมนุมอัศวินขาว’ เท่านั้นที่สามารถปรับปรุงพันธุกรรมได้อย่างมีเสถียรภาพ และผลิตน้ำยาปรับปรุงพันธุกรรมออกมาได้
“พวกนายลองคิดดูสิ คนที่ตัวสูงใหญ่ แข็งแรงว่องไว ตอบสนองรวดเร็ว มือเท้าคล่องแคล่ว รักษาสมดุลได้ดี ภูมิคุ้มกันดี ฟื้นฟูร่างกายดีเยี่ยม พลังงานเหลือเฟือ ทัศนวิสัยโดดเด่น ทักษะการยิงปืนไม่เลว สำหรับคนธรรมดาแล้วแบบนี้ไม่เรียกว่าเป็นลูกรักของสวรรค์หรอกเหรอ ไม่ได้เรียกว่า ‘ตัวอันตราย’ หรอกเหรอ
“แต่ก็อย่าลำพองไป มีบางกองกำลังที่ต่อต้านเทคโนโลยีด้านพันธุกรรมอย่างสุดลิ่มทิ่มประตูเพราะเชื่อว่านี่คือการดูหมิ่นธรรมชาติ ลบหลู่สวรรค์และทวยเทพ ซึ่งเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้โลกเก่าล่มสลายลง”
เจี่ยงไป๋เหมียนพักหายใจก่อนพูดต่อ
“และที่แข็งแกร่งกว่าผู้ที่ปรับปรุงพันธุกรรมก็คือคนที่ดัดแปลงพันธุกรรม พวกเขาจะมีพลังทักษะบางอย่างที่มนุษย์ไม่มี พวกมนุษย์ชั้นรองที่กลายพันธุ์เพราะมลพิษเองก็มีอะไรทำนองนี้เหมือนกัน ฉันเคยเห็นมนุษย์ชั้นรองที่สามารถสังเคราะห์แสงได้เองโดยไม่ต้องกินอะไรตั้งสามเดือนเลยเชียว
“แต่ว่านะ เทคโนโลยีด้านการดัดแปลงพันธุกรรมในเวลานี้ยังไม่สมบูรณ์ อัตราความล้มเหลวและเสียชีวิตค่อนข้างสูง พวกนายอย่าบุ่มบ่ามไปลองเข้าล่ะ”
มนุษย์ชั้นรองก็คือมนุษย์ปกตินั่นเอง เพียงแต่เกิดการกลายพันธุ์เพราะมลพิษจากมหันตภัยที่ทำลายล้างโลกเก่า
ถึงแม้ว่าส่วนใหญ่พวกเขาจะเสียชีวิตไปมากมายหลังจากที่ถูกมลพิษได้ไม่นาน แต่ยังคงมีบางส่วนที่รอดชีวิตมาได้ และส่งต่อพันธุกรรมที่ผิดปกติของตัวเองไปสู่ทายาทรุ่นหลังอีกด้วย
พวกคนเหล่านี้ถูกมนุษย์ธรรมดาเลือกปฏิบัติ ถูกขับไล่ออกจากนิคมและถูกเรียกอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า ‘มนุษย์ชั้นรอง’
พวกมนุษย์ชั้นรองนั้นเนื่องจากร่างกายที่กลายพันธุ์เปลี่ยนแปลงและถูกกระทำด้วยความรังเกียจ จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะรู้สึกเกลียดชังมนุษย์ พกพาความโกรธแค้นที่ยากสลาย ทั้งสองฝ่ายจึงค่อยๆ กลายเป็นศัตรูคู่แค้นที่ต้องฆ่าฟันให้ตายไปข้างหนึ่ง
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ คำว่า ‘มนุษย์ชั้นรอง’ จึงได้แพร่ขยายไปทั่วแดนธุลีอย่างจริงจัง จนในที่สุดก็กลายเป็น ‘ชื่อทางวิชาการ’
ในยุคนวศักราชซึ่งเริ่มต้นขึ้นหลังการล่มสลายของโลกเก่าหลายปี แต่ก็ยังคงมีหลายพื้นที่ที่มีมลพิษเข้มข้น การกลายพันธุ์จึงไม่ได้จางหายไปจากประชากรมนุษย์ ทำให้มนุษย์ชั้นรองยังคงมีปรากฏขึ้นอยู่เสมอ
และแน่นอนว่ามนุษย์ชั้นรองส่วนใหญ่ในปัจจุบันนี้เป็นผลมาจากการสืบพันธุ์ตามธรรมชาติ
“ไม่เคยรู้เลยว่ามีมนุษย์ชั้นรองแบบนี้ด้วย…” หลงเยว่หงรู้ว่ามนุษย์ชั้นรองคืออะไร แต่ไม่เคยได้ยินเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์ชั้นรองที่มีทักษะพิเศษที่เจี่ยงไป๋เหมียนเล่ามาก่อน
เจี่ยงไป๋เหมียนรับคำ “อื้อ” มองดูซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก่อนจะพูดอย่างไม่ได้จริงจัง
“นอกจากพวกที่ฉันเล่าไปแล้ว ยังมีมนุษย์อีกประเภทหนึ่งที่จัดว่าเป็นอันตราย แถมยังเรียกได้ว่าโคตรอันตรายสุดๆ”
“มนุษย์พวกไหนเหรอ” หลงเยว่หงอยากรู้อยากเห็นจนออกนอกหน้า ซางเจี้ยเย่าก็เช่นกัน
เรื่องที่พูดมาก่อนหน้านี้ คนทั้งสองต่างก็เคยรู้มาบ้างไม่มากก็น้อยจากหนังสือเรียนและชั้นฝึกอบรม แต่ว่าไม่เคยมีใครรวบรวมเนื้อหาเหล่านี้มาจัดไว้ในหมวด ‘มนุษย์อันตราย’
เจี่ยงไป๋เหมียนก้มศีรษะแล้วยิ้ม
“ผู้ตื่นรู้”
“ผู้ตื่นรู้…” หลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่าทวนคำเบาๆ
เจี่ยงไป๋เหมียนเงยหน้ามองทั้งคู่แล้วพูดต่อ
“ผู้ตื่นรู้คือมนุษย์ที่มีการกลายพันธุ์อย่างแปลกประหลาดจากสาเหตุบางประการ พวกเขาทั้งหมดต่างมีความสามารถบางอย่างที่พิสดารและน่าสะพรึงกลัว
“มีบางคนเคยคิดว่าพลังพิเศษบางอย่างของผู้ตื่นรู้นั้นเป็นเรื่องตลก แต่หลังจากนั้นก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าไม่ว่าพลังพิเศษนั้นจะดูตลกแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าหากว่าใช้ได้ถูกที่ถูกเวลามันจะน่ากลัวมาก
“จนกระทั่งบัดนี้ก็ยังไม่มีกองกำลังไหนที่ค้นพบเงื่อนไขวิธีการที่ทำให้เกิดเป็นผู้ตื่นรู้ขึ้นมาได้ การทดลองเพื่อสร้างผู้ตื่นรู้เทียมขึ้นมาทั้งหมดล้วนแต่ล้มเหลวทั้งสิ้น ดังนั้นผู้ตื่นรู้จึงมีจำนวนน้อยมาก พบเจอตัวได้ไม่ง่าย ก่อนหน้านี้ฉันก็เลยไม่ได้เล่าให้พวกนายฟัง
“อ้อ ใช่แล้ว เรื่องนี้ก็เป็นมาตรการรักษาความลับด้วยนะ”
หลงเยว่หงถามอย่างกังวล
“หัวหน้าพูดเหมือนกับว่าผู้ตื่นรู้นั้นแข็งแกร่งมาก งั้นถ้าเกิดเจอขึ้นมา แล้วจะรับมือยังไงดี”
ซางเจี้ยนเย่ายังคงนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร
เจี่ยงไป๋เหมียนตอบด้วยรอยยิ้ม
“นอกจากพวกผู้ตื่นรู้ที่แข็งแกร่งมากซึ่งมีแค่ไม่กี่คน พลังพิเศษของผู้ตื่นรู้ส่วนใหญ่จะมีระยะทางจำกัด ไม่ไกลมากเท่าไหร่
“ดังนั้นถ้าพวกนายเกิดไปเจอเข้าก็พยายามอยู่ห่างๆ เข้าไว้ แล้วใช้ปืนยิงซะเพื่อแก้ปัญหาจากระยะไกล”
“อย่างงี้นี่เอง…” หลงเยว่หงเริ่มจินตนาการถึงภาพเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้อง
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเล็กน้อยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
เจี่ยงไป๋เหมียนเห็นก็เลยพูดเสริม
“ตอนนี้อย่างเพิ่งไปสนใจพวกตัวอันตรายแบบนั้นเลย ร่างกายมนุษย์นั้นเปราะบางมาก ถ้าเราประมาท แม้แต่เด็กเจ็ดแปดขวบก็ฆ่าเราตายได้เหมือนกัน”
* * * * *
ไป๋เฉินขี่มอเตอร์ไซค์วกไปวนมาพักใหญ่ตามเส้นทางที่ดูเหมือนอ่อนยวบ มุ่งเข้าไปในบึงน้ำ
สิบนาทีให้หลังพลันมีจุดแดงปรากฏขึ้นบนถนนเบื้องหน้าเธอ
จุดแดงมีการเคลื่อนไหวส่ายไปมาเล็กน้อย
นี่เป็นคำเตือน
* * * * *
[หมายเหตุจากผู้เขียน]
เป็นเพลง “你不是真正的快乐” ของวง “五月天”
[ชื่อเพลงแปลว่า คุณไม่ได้มีความสุขอย่างแท้จริงหรอก ชื่อวงแปลว่า สวรรค์เดือนห้า]
ชื่อเพลงแปลภาษาอังกฤษ คือ “You Are Not Truly Happy” ของวง “May Day”
เดิมทีเพื่อไม่ให้นิยายเรื่องนี้ถูกเซ็นเซอร์ ผู้เขียนจึงแต่งใหม่ทั้งหมด หากแต่ในบางครั้งนั้นผู้เขียนต้องการให้ผู้อ่านได้มีสร้างอารมณ์ร่วม ดังนั้นจึงได้นำคำพูดอ้างอิง ดัดแปลงบทกวีหรือเนื้อเพลงในชีวิตจริงใส่ลงไปด้วย เพื่อให้ผู้อ่านเมื่ออ่านแล้วสามารถจินตนาการถึงท่วงทำนองและฉากต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกันได้ ซึ่งมีความจำเป็นอย่างมากสำหรับเนื้อเรื่องบางเหตุการณ์หลังจากนี้


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 27 เมืองน้ำล้อม
ไป๋เฉินชะลอความเร็วมอเตอร์ไซค์ทันทีแล้วมองไปยังเบื้องหน้า
ห่างออกไปหนึ่งร้อยเมตรข้างหน้าเป็นกำแพงสีน้ำตาลอมแดง มันยืดออกไปด้านข้างทั้งสองฝั่งจนไกลสุดเท่าที่จะไกลได้แล้วโค้งไปด้านหลังจนพ้นสายตาไป๋เฉิน ราวกับโอบล้อมเมืองเอาไว้
อิฐบนกำแพงส่วนใหญ่ทั้งด่างทั้งเก่า แต่ก็มีบางส่วนจำนวนค่อนข้างน้อยที่ยังดูใหม่เอี่ยมราวกับว่าเพิ่งก่อขึ้นมาเมื่อปีที่แล้ว
ทั้งด้านบนกำแพงและด้านนอกกำแพงถูกขึงกั้นไว้ด้วยลวดหนามขึ้นสนิม มีทางเข้าออกเพียงแค่ทางเดียวเท่านั้น
ด้านบนของโครงไม้สองสามแห่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังกำแพงและพื้นที่ว่างระหว่างรั้วลวดหนามกับกำแพงนั้นมียาม
สวมเสื้อผ้าสกปรกมอมแมมและไม่เข้าชุด ถือปืนคอยลาดตระเวนตรวจตราอยู่
คนที่เตือนไป๋เฉินก็คือยามที่ยืนอยู่บนโครงไม้ที่สูงที่สุด เสื้อที่เขาสวมไว้ด้านในทั้งเหลืองทั้งแข็ง ข้างนอกคลุมด้วยเสื้อสีกรมท่าที่ยัดฝ้ายจนดูพองบวมฉุ
ยามคนนี้สะพายปืนไรเฟิลอัตโนมัติไว้ที่ไหล่ ส่วนในมือถือวัตถุสีดำรูปร่างคล้ายปากกา
วัตถุนี้ส่องแสงสีแดงออกมา ฉายเป็นจุดเล็กๆ ที่เบื้องหน้าของไป๋เฉิน
ไป๋เฉินหยุดรถมอเตอร์ไซค์ ถอดหมวกนิรภัย และพยายามเหน็บผมสั้นขึ้นไปทัดหู
เธอเจตนาแสดงความเป็นหญิงของตนออกมา
นี่ไม่ใช่การหว่านเสน่ห์หรือยั่วยวนใคร แต่เพื่อทำให้อีกฝ่ายนั้นผ่อนคลายลงสักหน่อย ไม่ตึงเครียดเกินไป
เธอรู้ดีว่าบนแดนธุลีซึ่งเป็นสถานที่ที่แทบจะไร้ซึ่งกฎระเบียบนั้น แม้ว่าด้วยอาวุธปืนจะทำให้ระดับความคุกคามระหว่างชายหญิงลดลงมาอยู่ในระดับเดียวกัน แต่ก็ยังคงไม่สามารถลดช่องว่างระหว่างทั้งสองเพศได้อย่างแท้จริง
ไม่ว่าจะเป็นด้านสรีระร่างกายหรือความดุร้ายข่มขวัญ อย่างไรเสียผู้ชายนั้นย่อมอันตรายกว่าหญิงอยู่แล้ว
ชายแปลกหน้าจึงมีความน่าหวาดหวั่นมากกว่าหญิงแปลกหน้า
หลายปีที่ไป๋เฉินใช้ชีวิตรอนแรมอยู่ในแดนร้าง เธอมักจะแสดงสองสถานภาพที่แตกต่างกันออกมาเมื่อไปสำรวจซากปรักหักพัง ล่าสัตว์ในแดนร้าง เดินทางผ่านพื้นที่อันตราย ทำการค้ากับกลุ่มโจร เธอก็จะเก็บซ่อนผมยาว ทาหน้าให้ดำ และเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อทำให้เธอดูเหมือนผู้ชาย
เมื่อเธอไปที่นิคมที่มีกฎระเบียบในระดับหนึ่ง หรือติดต่อกับนักล่าซากอารยะจากกองกำลังใหญ่ที่สนใจเรื่องข่าวสารและข้อมูลเกี่ยวกับโลกเก่ามากกว่า เธอถึงจะเปิดเผยตัวตนที่เป็นผู้หญิงออกมา
หลังจากเธอถูก ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ดูดซับ และมีความมั่นใจมากขึ้น เธอจึงตัดสินใจตัดผมสั้นเสมอหูอย่างที่ตัวเองชอบ
หลังจากวางหมวกนิรภัยไว้หน้ารถ ไป๋เฉินก็ค่อยๆ ขี่มอเตอร์ไซค์เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
ระหว่างนี้จุดแสงสีแดงยังคงส่ายไปมาอยู่ด้านหน้าเธอ บางครั้งบางคราวก็ชี้มาที่มอเตอร์ไซค์ ซึ่งแปลว่าอีกฝ่ายนั้นเล็งเป้าเธอไว้แล้ว ไม่ได้คลายความระวังลง
เมื่อระยะห่างของทั้งสองฝ่ายเหลือไม่ถึงสามสิบเมตร ไป๋เฉินก็เอียงรถมอเตอร์ไซค์ ใช้เท้าข้างหนึ่งยันพื้นแล้วตะโกนขึ้น
“ฉันมาหาเจ้าเมืองเถียน เถียนเอ้อร์เหอ!”
เธอตะโกนไปสองครั้งแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่รอด้วยความอดทน
ยามคนหนึ่งบนโครงไม้แยกตัวออกไป ก้าวไปบนไม้กระดานที่วางปูลาดไว้ในแนวเฉียง
ห้าหกนาทีต่อมา ชายชราผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นบนกำแพง
เขาสวมหมวกขนสัตว์สีน้ำเงินเข้ม ทำให้ดูเหมือนเอาชามมาคว่ำเทินไว้บนศีรษะ
ที่ขมับเขามีผมขาวที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน เบ้าตาลึก ใบหน้าซูบผอม ริ้วรอยเหี่ยวย่นปรากฏหลายที่ทำให้แลดูชราภาพอย่างยิ่ง
แต่ทว่าดวงตาสีน้ำตาลเข้มนั้นยังคงกระจ่างสดใสเปี่ยมไปด้วยความกระปรี้กระเปร่า คนผู้นี้ย่อมเป็นเจ้าเมืองของนิคมแห่งนี้ เถียนเอ้อร์เหอ
เขาสวมเสื้อยืดสีขาวออกเหลืองที่ยับย่นมีรอยปะชุน เสื้อคลุมทหารสีเขียวตัวโคร่งที่ไม่พอดีกับรูปร่าง
ร่างกายท่อนล่างเป็นกางเกงผ้าขนสัตว์สีเหลืองแก่ ข้างในไม่รู้ว่าใส่ซ้อนเข้าไปกี่ชั้นจนดูบวมพอง
เถียนเอ้อร์เหอมองดูไป๋เฉิน ใช้เวลาหลายวินาทีเพื่อนึกให้ออกว่าเป็นใคร
“อ้อ…” ในขณะที่เขาเริ่มจดจำอีกฝ่ายได้ แต่พอจะร้องทักทายก็พบว่าไป๋เฉินอยู่ไกลเกินไป เขาตะโกนเสียงดังเหมือนสมัยก่อนไม่ไหวอีกแล้ว
เขารีบหันหน้าไปแล้วพูดกับยามด้านข้างด้วยความโมโห
“ไปเอาโทรโข่งของฉันมาเร็ว!
“จริงๆ เลย ทำไมไม่หัดฉลาดไว้บ้าง!”
ยามตอบด้วยความรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก
“โทรโข่งปู่ถ่านหมดไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้ยังหาถ่านรุ่นเดียวกันมาใส่ไม่ได้
“ผม… ผมช่วยปู่ตะโกนละกัน…”
เถียนเอ้อร์เหอคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพูด
“ตะโกนไปว่า หนูไป๋ หนึ่งปีมานี้หายหัวไปไหนมา ยังคิดว่าเธอโดนสัตว์ป่าเขมือบไปแล้วซะอีก!”
“หนูไป๋…” ยามคนนั้นพลันนึกได้ “ใช่ไป๋เฉินที่ก่อนหน้านี้เคยมาบ่อยๆ หรือเปล่า”
“ไม่ใช่เธอแล้วยังจะเป็นใครได้อีก ฉันปาไปเจ็ดสิบกว่าแล้ว สายตาก็แย่ลงๆ ยังจำยายหนูนั่นได้เลย แกเพิ่งจะยี่สิบกว่าเอง ทำไมถึงตาถั่วแบบนี้” เถียนเอ้อร์เหอถลึงตามองยามพร้อมด่าไปสองสามคำ
ทุกคนในนิคมต่างก็เคยชินกับความเจ้าอารมณ์ของเถียนเอ้อร์เหอ จึงไม่ได้ใส่ใจกับการถูกด่าเพียงแค่สองสามคำนี้
“เธอดูดีขึ้นเยอะเลย… ถ้าไม่มองดีๆ นี่ผมจำไม่ได้เลยนะ…”
ยามคนนั้นรีบอ้าปากตะโกนออกไปก่อนจะถูกเถียนเอ้อร์เหอถลึงตาใส่อีก
“หนูไป๋ หนึ่งปีมานี้หายหัวไปไหนมา ยังคิดว่าเธอโดนสัตว์ป่าเขมือบไปแล้วซะอีก!”
ไป๋เฉินสีหน้าอ่อนโยนอย่างไม่รู้ตัว ตะโกนตอบเสียงดังกลับไปทันที
“ไปที่อื่นมาน่ะ
“เจ้าเมือง ฉันเอาของมาแลก!”
สถานที่แห่งนี้มีชื่อว่า ‘เมืองน้ำล้อม’ ไป๋เฉินเคยได้ยินเถียนเอ้อร์เหอเล่าว่าชื่อของเมืองนี้มีมาตั้งแต่ก่อนโลกเก่าจะถูกทำลายเสียอีก ที่ตั้งชื่อแบบนี้ก็เพราะว่าเมืองมีน้ำล้อมรอบอยู่ทั้งสี่ด้าน
หลังการล่มสลายของโลกเก่า สงครามอันยาวนาน และภัยพิบัติทางธรณีวิทยาหลายครั้ง สายน้ำในบริเวณใกล้เคียงจึงกลายเป็นส่วนหนึ่งของบึงใหญ่ และกลายเป็นปราการป้องกันตามธรรมชาติสำหรับเมืองน้ำล้อม ที่สามารถปกปิดซุกซ่อนเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ
มีเพียงชาวเมืองน้ำล้อมและแขกรับเชิญเท่านั้นถึงจะรู้เส้นทางที่เสมือนถูกปกคลุมไว้ด้วยโคลนเลนในบึงใหญ่ และเข้ามาถึงสถานที่ที่มีสภาพแวดล้อมดั่งเขาวงกตเช่นนี้
เมื่อเทียบกับนิคมอื่นๆ ที่ต้องอพยพบ่อยครั้ง เมืองน้ำล้อมซึ่งมีแหล่งน้ำสะอาดและพื้นที่เพาะปลูกจำนวนมาก กลับตั้งอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ครั้งที่โลกเก่าล่มสลายแล้ว
เถียนเอ้อร์เหออยากจะตะโกนสักสองคำ แต่เกิดระคายคอก่อนจะได้พูด จึงได้แต่ไอออกมาสองครั้ง
“เข้ามาสิ เข้ามา” เขาโบกมืออย่างขัดใจ
ยามด้านข้างรีบตะโกนทันที
“เข้ามาสิ! เข้ามา!
“ส่งปืนให้คนที่ประตูด้วย!”
ผัวะ!
เถียนเอ้อร์เหอฟาดเขา
“ใครบอกให้แกเพิ่มประโยคสุดท้ายกัน
“หนูไป๋น่ะไว้ใจได้!”
“แต่เธอไม่ได้มานี่ตั้งปีนึงแล้วนะ” ยามแย้ง
เถียนเอ้อร์เหอเงียบไปสองวินาที ไม่ได้พูดอะไรออกมา แล้วหมุนกายเดินออกจากโครงไม้ไป
ไป๋เฉินก็ไม่ได้ขัดขืน เธอส่งปืนไรเฟิลที่สะพายหลัง ปืนพกที่เข็มขัด และมอเตอร์ไซค์ให้กับยามที่ประตู
ประตูเหล็กสีดำเปิดออกทันที
เถียนเอ้อร์เหอรออยู่ที่นั่นแล้ว มองไป๋เฉินหัวจรดเท้าสองสามรอบก่อนจะหัวเราะขึ้น
“ดูเหมือนช่วงนี้ดูไม่เลวนี่นา สมัยก่อนยังเป็นยายหนูเลอะโคลนมอมแมมอยู่เลย”
ไป๋เฉินหลับตาโดยสัญชาตญาณ
“มีทีมรับฉันเข้าไปน่ะ”
เถียนเอ้อร์เหอพยักหน้าครุ่นคิด
“ไม่เลว ไม่เลว”
เขาไม่ได้พูดเรื่องเดิมต่อ แล้วถามขึ้นอย่างไม่ได้จริงจัง
“แล้วหุ่นยนต์เธอล่ะ เจ้าตัวนั้นที่ชื่อ… ชื่อ 35 น่ะ”
ดวงตาไป๋เฉินหลุบลงเล็กน้อย หนึ่งวินาทีผ่านไปถึงได้ตอบกลับ
“พังแล้ว”
เถียนเอ้อร์เหอเงียบลงโดยพลัน
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็สูดหายใจยาว แล้วถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เธอจะแลกอะไรล่ะ”
“อะไหล่รถยนต์บางชิ้นน่ะ…” ไป๋เฉินตอบกลับด้วยอารมณ์ที่กลับมาเป็นปกติแล้ว
“ไม่ต้องบอก! ไม่ต้องบอกหรอกว่าจะเอาอะไร ถึงบอกมาฉันก็ไม่รู้จัก เดี๋ยวพาเธอไปดูแล้วก็เลือกเองละกัน” เถียนเอ้อร์เหอขัดไป๋เฉินอย่างยิ้มแย้ม
เขากลับหลังหันแล้วเดินนำไป๋เฉินเข้าไปในส่วนลึกของเมือง
เมืองนี้ไม่ได้ใหญ่มาก แตกต่างไปจากเมืองของโลกเก่าในความคิดของผู้คนอย่างสิ้นเชิง
ไป๋เฉินมองไปสุดสายตา สิ่งแรกที่มองเห็นคืออาคารสามชั้นที่อยู่ห่างกันสามหลัง อาคารไม่สูงนักแต่ว่าค่อนข้างยาวพอควร ในแต่ละชั้นมีห้องอยู่มากมาย
อาคารทั้งสามหลังนี้ไม่ได้สร้างยาวขนานกัน แต่เรียงตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัว[footnoteRef:1] [1:  รูปสามเหลี่ยมกลับหัว ต้นฉบับใช้คำว่า “เรียงเป็นตัวอักษร 品 กลับหัว”]
เท่าที่ไป๋เฉินรู้ คนที่พักอยู่ในอาคารและมีห้องสุขาส่วนตัวนั้นล้วนแต่เป็นพวกยามเมืองกับคนในครอบครัว คนที่มีทักษะสำคัญก็ได้รับการจัดสรรห้องให้เช่นกัน อย่างเช่นคนที่ซ่อมปืนเป็น หรือคนที่เชี่ยวชาญด้านการเกษตรแบบโลกเก่า
ทั้งสองฝั่งของอาคารที่เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมมีห้องน้ำสาธารณะขนาดใหญ่อยู่สองห้อง แนวตั้งหนึ่ง แนวขวางหนึ่ง ด้านหน้ามีลานคอนกรีตขนาดไม่ใหญ่นัก ด้านนอกของลานคอนกรีตมีลานดินเล็กๆ สามลานเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน
ฝั่งซ้ายขวาของลานคอนกรีตมีบ้านชั้นเดียวตั้งเรียงกันฝั่งละแถว อยู่ไม่ไกลจากกำแพงเมืองนัก เป็นที่อยู่ดั้งเดิมของประชากรเมืองน้ำล้อม ด้วยจำนวนประชากรของเมืองน้ำล้อมจึงทำให้ชาวเมืองส่วนใหญ่ต้องมีสมาชิกครอบครัวทำหน้าที่เป็นยาม ไม่เช่นนั้นแล้วคงจะมียามไม่เพียงพอสำหรับคอยดูแลเมือง
บนลานทั้งสี่แห่งนี้มีบ้านตั้งอย่างระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด มีทั้งบ้านดิน บ้านอิฐ และเต็นท์
บ้านพวกนี้เป็นของพวกคนเร่ร่อนแดนร้างที่เมืองน้ำล้อมดูดซับไว้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หรือไม่ก็เป็นชาวเมืองดั้งเดิมที่ละเมิดกฎระเบียบ
ตอนนี้ดวงอาทิตย์ยังคงลอยเหนือฟากฟ้า ยังอีกพักใหญ่กว่าจะถึงเวลาเย็น ชาวเมืองน้ำล้อมบางส่วนยังทำงานอยู่ที่ทุ่งนาด้านหลังเมือง บางส่วนก็จับเป็นกลุ่มเล็กๆ ออกไปล่าสัตว์ เหลือเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่คอยดูแลอยู่ในเมือง
พวกเขาเดินออกมาจากบ้านที่ตั้งอย่างแออัด จ้องมองมาจากหลังกระจกหน้าต่าง สิ่งที่พวกเขามีเหมือนกันก็คือใบหน้าที่ไม่ค่อยสะอาดนัก ผมเผ้าแห้งเหลืองเป็นมันเยิ้ม เสื้อผ้าไม่เข้าชุดหรือไม่ก็ขนาดไม่พอดีตัว แต่ดวงตานั้นชีวิตชีวามากกว่าพวกคนเร่ร่อนแดนร้างที่อื่นๆ ที่ไป๋เฉินเคยได้พบพานมาก่อน
“เจ้าเมือง ช่วงนี้… เป็นไงบ้าง” ไป๋เฉินไม่สนใจสายตาจ้องมองของคนอื่น เธอถามด้วยคำถามที่ไม่ค่อยชินปาก
เถียนเอ้อร์เหอหัวเราะเยาะตัวเอง
“ยังพอไหวอยู่ แต่ยิ่งทีก็ยิ่งกลัวหนาว ดูสิ ยังไม่ถึงหน้าหนาวแต่ต้องใส่ซะหลายชั้นขนาดนี้แล้ว เฮ้อ ไม่รู้ว่าฉันจะรอดหน้าหนาวนี้ไปได้หรือเปล่า”
“ต้องได้อยู่แล้ว” ไป๋เฉินตอบอย่างหนักแน่นแต่น้ำเสียงกลับไม่ได้หนักแน่น
เธอเดินตามเถียนเอ้อร์เหอไปตามทางระหว่างบ้านสร้างไว้ระเกะระกะ มุ่งหน้าไปยังอาคารสามชั้นที่เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัว
“ไม่ต้องปลอบฉันหรอก” เถียนเอ้อร์เหอลูบคางที่มีตอหนวดสีขาว “ฉันอายุเข้าไปตั้งเจ็ดสิบแล้ว! คนที่เห็นโลกเก่าถูกทำลายต่อหน้าต่อตาแล้วยังมีชีวิตอยู่มาจนปูนนี้จะมีซักกี่คนเชียว อีกอย่างนะ พวกลูกๆ ฉันก็จากกันไปหมดแล้ว ต่อให้อยู่ต่อไปอีกหลายปีจนได้เจอกับโลกใหม่จริงๆ ก็แล้วไงล่ะ ไม่มีประโยชน์อะไรกับฉันอีกแล้ว เฮ้อ นี่ถ้าหนานหนานยังมีชีวิตอยู่ล่ะก็ น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอนี่แหละ…”
“…อย่างน้อยก็รอจนได้เห็นโลกใหม่ก่อนเถอะ” ไป๋เฉินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ
เธอกวาดสายตามองดูบ้านที่สร้างระเกะระกะรอบตัว มองเห็นว่าประตูและริมหน้าต่างกองไปด้วยขวดพลาสติก ขวดแก้ว ลังกระดาษเก่าๆ กระดุม ผ้าริ้ว ชิ้นส่วนที่เอามาจากไหนก็ไม่รู้ สายไฟที่มีทั้งเส้นยาวทั้งเส้นสั้น ฝาขวดโลหะ จอยแพ็ดเล่นเกมที่บางปุ่มหายไป ตู้กระจกแตก ปลอกกระสุน กล้องเล็งติดปืน กรอบแว่นตาขึ้นสนิม และอีกสารพัด ดูแล้วเหมือนเป็นกองขยะหรือไม่ก็สถานีรีไซเคิล
เถียนเอ้อร์เหอหัวเราะแล้วถอนใจ
“โลกใหม่… ใครจะรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน…
“คนหนุ่มสาวเชื่อเรื่องนี้ได้ อย่างน้อยมันก็เป็นความหวัง ส่วนตาแก่อย่างฉันเนี่ย ช่างมันเถอะ”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 28 เข้าเมือง
ไป๋เฉินเงียบงันไปชั่วครู่ กวาดตามองซ้ายขวาแล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“คุณยังรับคนเร่ร่อนแดนร้างเข้ามาอยู่อีกไหม”
เถียนเอ้อร์เหอมองตามสายตาเธอไปยังเต็นท์เก่าทรุดโทรม
“ไม่แล้วล่ะ” เขาทอดถอนใจออกมา “ที่นาแทบจะไม่พอแบ่งแล้ว”
พูดไปแล้วเขาก็หัวเราะเยาะตัวเอง
“นี่เป็นเพราะฉันมันเป็นคนใจอ่อน พอเห็นใครลำบากหน่อย คิดว่าช่วยได้ก็ช่วยๆ กันไป พวกคนอื่นๆ ในเมืองก็เลยไม่ค่อยพอใจ สาเหตุเพราะว่าภูมิประเทศของที่นี่ค่อนข้างจะพิเศษ ทำให้ไม่สามารถถากถางที่นาเพิ่มออกไปอีกได้แล้ว มีขีดจำกัดในการเก็บเกี่ยว ถ้ามีคนมากขึ้น ส่วนแบ่งก็น้อยลง
“เมื่อก่อนฉันยังพอจะหาข้ออ้างได้ว่ากำลังคนไม่พอ ปล่อยที่นาทิ้งไว้เปล่าๆ ก็เสียของ พวกเขาจะได้ไม่โวยวาย แต่ตอนนี้พวกเราถึงกับต้องไปปลูกเห็ดกันในป่าด้านหลังกันแล้ว เหอ เหอ ฉันน่ะแก่แล้ว ร่างกายก็อ่อนแอลงเรื่อยๆ คงไม่มีโอกาสออกไปข้างนอกอีกแล้ว ไม่ต้องไปเห็นอะไรแบบนั้นก็จะได้ไม่ใจอ่อนอีก”
ไป๋เฉินอดพูดไม่ได้
“คุณอย่าเอาแต่พูดว่าตัวเองแก่สิ ยังกระฉับกระเฉงอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”
“เอาเถอะ ไม่พูดแล้ว ไม่พูด” เถียนเอ้อร์เหอดึงขยับหมวกขนสัตว์บนหัวพลางยิ้ม “ในซากเมืองของโลกเก่ามีของดีจริงๆ วันก่อนพวกตาเฒ่าหมานกับเสี่ยวหนิวไปเจอหนังสือ ‘เทคนิคการเพาะเห็ด’ พอลองทำตามแล้วมันก็งอกออกมาจริงๆ ด้วย”
ไป๋เฉินยิ้มออกมาเล็กน้อย
“เพาะเห็ดก็ไม่เลวนะ รสชาติอร่อยดี”
เธอหยุดอึดใจก่อนจะพูดต่อ
“ฉันคงให้คำสัญญาเป็นมั่นเหมาะไม่ได้ บอกได้เพียงแค่ว่าในอนาคตถ้าเป็นไปได้ ฉันจะขายเมล็ดพืชผลผลิตสูงให้พวกคุณ แล้วก็ปุ๋ยเพื่อช่วยเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ของที่นาด้วย”
ดวงตาเถียนเอ้อร์เหอเป็นประกาย
“นี่มันวิเศษมาก!”
ระหว่างที่ทั้งคู่พูดคุยสนทนากันก็เดินผ่านลานคอนกรีตมาถึงอาคารหลังที่ใกล้ที่สุดของอาคารสามหลังที่เรียงเป็นรูป
สามเหลี่ยมกลับหัว
ทางด้านขวาของลานคอนกรีต บริเวณหน้าห้องน้ำสาธารณะที่ตั้งในแนวขวางนั้นเป็นพื้นที่โล่ง มีซากรถจอดทิ้งไว้ห้าหกคัน
มีทั้งรถเก๋งสีขาว รถกระบะสีบรอนซ์เงิน รถตู้ รถบรรทุกสินค้าที่สูงมาก รถที่มีสิบกว่าที่นั่ง แล้วก็รถไฟฟ้าที่หน้าตาไม่เหมือนใคร…
นอกจากนี้ก็มีรถสามล้อสองล้ออีกมากมายจอดเบียดอยู่ด้านข้าง บ้างก็ใช้ไฟฟ้า บ้างก็ใช้น้ำมัน บ้างก็ใช้แรงคนถีบ
มีการสร้างเพิงขนาดใหญ่เพื่อกางบังให้รถพวกนี้ไว้ด้วย
ฝั่งซ้ายของเพิงยังมีห้องชั้นเดียวอีกสามห้องสร้างเรียงติดกันเป็นหน้ากระดาน ภายในมีทางเชื่อมทะลุถึงกันได้ สารพัดชิ้นส่วนอะไหล่ถูกจัดวางแยกประเภทเอาไว้
บ้างก็ชำรุด บ้างก็เก่ามาก บ้างก็ได้รับการดูแลอย่างดี บ้างก็มีลูกบาสเก็ตบอลกับลูกบอลที่ลมแฟบแล้วกองไว้ปนกัน
“ลองดูละกันว่ามีของที่ต้องการหรือเปล่า” เถียนเอ้อร์เหอชี้ไปที่ห้องทั้งสามแล้วพูด “ของพวกนี้ขนกลับมาจากซากเมืองทั้งนั้น”
ไป๋เฉินไม่พูดอะไร เธอเข้าไปในห้องที่ทำหน้าที่เป็นโกดัง เดินวนดูรอบๆ
จากนั้นก็ชี้สิ่งของหลายอย่างต่อเนื่องกัน
“เอานี่ นี่ แล้วก็นี่…”
เถียนเอ้อร์เหอพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่มีปัญหา
“หนูไป๋ เธอจะเอาอะไรมาแลก”
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเจ้าเมือง แต่เขาก็ไม่อาจเอาข้าวของในเมืองไปแจกฟรีได้
แน่นอนว่าด้วยตำแหน่งของเขาและความเคารพที่ได้จากชาวเมือง ถ้าเขาจะทำขึ้นมาจริงๆ ก็คงไม่มีใครคัดค้านหรอก แต่ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมานี้ เถียนเอ้อร์เหอก็ไม่เคยละเมิดหลักการนี้
นี่จึงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ชาวเมืองเคารพเขามาก
ไป๋เฉินถามขึ้นอย่างอัตโนมัติ
“อาหารเหรอ”
เทียนเอ้อร์เหอคิดก่อนจะตอบ
“ตอนนี้ยังไม่ใช้
“แม้ว่าปีนี้สภาพอากาศจะค่อนข้างผิดปกติไปบ้าง การเก็บเกี่ยวก็ไม่ค่อยดีนัก แต่ผลผลิตก็ลดลงไปแค่ 20% เท่านั้น รวมกับเสบียงสำรองที่สะสมมาสามปี หน้าหนาวปีนี้ยังไม่มีปัญหาอะไร
“ถ้าเธอเอาหมูกับวัวอย่างละสองสามตัวมาแลกนี่ ฉันคงจะกางแขนกางขากอดต้อนรับเลยล่ะ แถมต้องเอาข้าวของมาเทกระจาดใส่พานให้เธอด้วย แต่ฉันคิดว่าคงเป็นไปไม่ได้ใช่ไหมล่ะ”
สิ่งที่เมืองน้ำล้อมขาดแคลนที่สุดก็คือเนื้อสัตว์ พวกเขาทำได้แค่เพียงส่งคนออกไปล่ามาเท่านั้น ด้วยสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้ อาหารสำหรับคนก็ไม่ได้มีเหลือกินเหลือใช้ แล้วจะไปมีอาหารสำหรับเลี้ยงพวกเป็ดพวกไก่พวกห่านได้ยังไง พวกมันจึงมีจำนวนลดน้อยลงไปเรื่อยๆ และบางครั้งบางคราวก็เกิดโรคระบาดจนพวกมันตายกันเกลี้ยงอีกด้วย
ไป๋เฉินร้อง “อืม”
“งั้นมอเตอร์ไซค์ของฉันคันนั้นล่ะ เป็นไงบ้าง
“ที่คลังน้ำมันของซากเมืองที่นึงยังมีน้ำมันเหลืออยู่อีกไม่น้อย” เถียนเอ้อร์เหอหัวเราะราวกับสุนัขจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ “ยังมีอะไรให้แลกอีกไหม เจ้ามอเตอร์ไซค์นี่ นอกจากดูดีแล้วจะเอาไปใช้ทำอะไรได้ จะขนคนได้ครั้งละกี่คนเชียว”
ไป๋เฉินพูดสิ่งที่จัดแจงไว้ก่อนหน้าแล้ว
“ปืนกลเบาหนึ่งกระบอก ใช้กระสุน 7.92 มม. …”
เธออธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับกระสุนและค่าอื่นๆ
“ปืนกลเบาเหรอ” ใบหน้าเหี่ยวย่นของเถียนเอ้อร์เหอราวกับเปล่งประกายออกมา “นี่มันอาวุธยอดเยี่ยมสำหรับป้องกันเมืองเลย เรามีกระสุนขนาดนี้อยู่พอดี”
โดยไม่ได้รอให้ไป๋เฉินตอบอะไร เขาก็ตบมือแล้วพูด
“ตกลง เอานี่แหละ!”
“ได้ แต่ฉันต้องกลับไปปรึกษาพรรคพวกก่อน” ไป๋เฉินตกลงอย่างไม่ลังเล นี่คือสิ่งที่เธอได้ปรึกษากับเจี่ยงไป๋เหมียนไว้ก่อนที่จะมาเมืองน้ำล้อมแล้วว่าเธอมีอำนาจตัดสินใจได้เอง และเจ้าปืนนี้ก็ไร้ประโยชน์สำหรับพวกเขาด้วย เปลืองที่อีกต่างหาก
เถียนเอ้อร์เหอแหงนหน้ามองฟ้าแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พูดขึ้น
“ฝนใกล้จะตกแล้ว ใกล้ค่ำแล้วด้วย จะเดินทางต่อในแดนร้างก็คงไม่ค่อยเหมาะ อื้อ… เธอพาพวกพ้องมานี่แล้วก็พักซักคืนสิ ไม่ต้องให้พวกเขาปลดอาวุธก็ได้
“ฉันเชื่อว่าคนที่เธอเลือกเป็นพวกพ้อง ย่อมไม่เลวร้ายนักหรอก”
ไป๋เฉินมองเถียนเอ้อร์เหอด้วยความสงสัยก่อนจะมองไปยังเมฆดำที่ค่อยๆ ลอยจากขอบฟ้าใกล้เข้ามา
“ฉันจะไปถามพวกเขาดูก่อนนะ” ไป๋เฉินตอบ
เถียนเอ้อร์เหอไม่ได้ตำหนิไป๋เฉินที่เธอลังเล เพียงแค่พูดด้วยรอยยิ้ม
“รีบไปเถอะ อีกเดี๋ยวฝนก็มาแล้ว”
ไป๋เฉินรีบเดินออกจากเมืองน้ำล้อมทันที รับอาวุธมาแล้วขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ ขี่กลับไปหาเจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หง เล่ารายละเอียดการค้าและเจตนาดีของเถียนเอ้อร์เหอให้ฟังจนจบ
“หัวหน้า คุณคิดว่าไง” ไป๋เฉินพิงมอเตอร์ไซค์รอให้เจี่ยงไป๋เหมียนตัดสินใจ
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้พูดเรื่องความเป็นไปได้ที่ว่าเถียนเอ้อร์เหอหรือชาวเมืองน้ำล้อมอาจจะแฝงเจตนาร้าย เธอถามอย่างสนใจทันที
“เจ้าเมืองเถียนคนนั้นอายุ 77 เหรอ
“มีประสบการณ์ตอนโลกเก่าถูกทำลายด้วยเหรอ”
ไป๋เฉินพยักหน้าโดยไม่ลังเล
“ใช่แล้ว เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน เขาพูดซ้ำๆ แบบนี้มาหลายปีแล้ว แถมยังเล่าความหลังบ่อยๆ ด้วย
“คำโกหกอาจอยู่ได้นาน แต่การโกหกต่อเนื่องจะได้ประโยชน์อะไร แล้วเขาก็ไม่เคยใช้เรื่องนี้มาหาประโยชน์จากคนอื่นด้วย”
เจี่ยงไป๋เหมียนหันมามองซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“งั้นไปกันเลย”
“หัวหน้า นี่มันไม่อันตรายไปหน่อยเหรอ คุณพูดเองไม่ใช่เหรอว่าคนเร่ร่อนแดนร้างสามารถเปลี่ยนเป็นโจรแดนร้างได้ตลอดเวลา” หลงเยว่หงไม่ได้ซ่อนความกังวลของตน
เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้ม
“ว้าว นายยังจำได้ด้วยเหรอ
“ไม่เลว มีความกังวลแบบนี้แสดงว่าก้าวหน้าขึ้น แต่ว่านะ ด้วยพลังอาวุธของพวกเรา ตราบใดที่เราเตรียมพร้อมเอาไว้พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรหรอก หากต้องการจัดการพวกเรา ก็ต้องจ่ายอย่างน้อยสามสิบถึงห้าสิบชีวิตล่ะ
“นอกจากนี้แล้ว อีกแค่เดือนเศษก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีอะไรกินมากนัก ก็คงไม่เต็มใจจ่ายด้วยราคาสูงขนาดนั้น เป็นพวกเราที่อันตรายกว่า หรือว่าพวกสัตว์ป่าในแดนร้างที่อันตรายกว่ากัน
“อ้อ แต่ถ้าเข้าหน้าหนาวแล้วกำลังจะอดตาย อันนั้นก็คงไม่มามัวคิดมาก ไม่กลัวหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนหรอก
“นอกจากนี้สภาพแวดล้อมของนิคมยังถูกจำกัด อาณาเขตก็ไม่ใหญ่นัก สำหรับทีมระดับสูงที่มีคนน้อยอย่างพวกเรา ยิ่งพื้นที่น้อยก็ยิ่งเป็นชัยภูมิที่เอื้อประโยชน์ต่อพวกเรามากขึ้น”
ขณะที่พูดเธอก็มองซางเจี้ยนเย่าด้วยรอยยิ้ม
ซางเจี้ยนเย่าหันหน้าไปหาหลงเยว่หงทันที แล้วแกล้งตีหน้าเครียดถามจริงจัง
“นายลืมไปแล้วหรือไงว่าทีมของพวกเราคือทีมอะไร ลืมแล้วเหรอว่าภาระหน้าที่ของพวกเราคืออะไร”
“ทะ…ทีมสำรวจเก่า สำรวจสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่า…” หลงเยว่หงไม่ได้โง่ เขาเข้าใจในทันทีถึงสาเหตุที่ก่อนหน้านี้เจี่ยงไป๋เหมียนถามคำถามสองข้อกับไป๋เฉิน “หัวหน้าพยายามจะหาเบาะแสจากเจ้าเมืองเถียนงั้นเหรอ”
“ก็ยังไม่แน่ว่าจะได้เบาะแสอะไรหรอก ในตอนนั้นเจ้าเมืองเถียนน่าจะยังอายุไม่มาก แต่ไว้รอให้เจอกันก่อนค่อยลองถามๆ ดู” เจี่ยงไป๋เหมียนหันหน้ากลับมามองไป๋เฉินแล้วพูดด้วยรอยยิ้มสดใส “ถ้าเธอเชื่อใจคนของเมืองน้ำล้อม ฉันก็ด้วย ฉันไว้ใจเธอ”
ดวงตาไป๋เฉินหลุบลงเล็กน้อย หลังจากเงียบไปชั่วขณะก็ตอบออกมา
“ที่นั่นไปได้ ไม่มีปัญหา”
“งั้นออกเดินทาง!” เจี่ยงไป๋เหมียนผลุบกลับเข้าไปในที่นั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถจี๊ป
ภายใต้การนำทางของไป๋เฉิน พวกเขาเดินทางลึกเข้าไปในบึงน้ำ ค่อยๆ เคลื่อนตัวผ่านเส้นทางคดเคี้ยวเลี้ยวลดบนถนนที่มองแทบไม่ออก
ก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดสนิท พวกเขาก็เดินทางไปถึงเมืองน้ำล้อม
ครั้งนี้เพราะคำสั่งของเถียนเอ้อร์เหอ ยามเมืองที่เฝ้าประตูจึงไม่ได้ให้พวกเขาปลดอาวุธอีก เพียงแค่นำทางพวกเขาเลี้ยวมาทางขวาหลังจากที่เข้าเมือง แล้วให้จอดรถที่นอกเพิงไม้ที่หัวมุมกำแพง
“คืนนี้พวกคุณนอนในเพิงก็ได้ ส่วนรถน่ะ ปล่อยตากฝนก็ไม่เป็นไรหรอก” เถียนเอ้อร์เหออธิบายแบบรวบรัด “ไม่ต้องก่อไฟด้วย เดี๋ยวฉันจะให้คนเอาเตากับถ่านมาให้ ถือซะว่าเป็นของขวัญที่ได้ทำการค้ากัน คนของเราจะคอยลาดตระเวนและเฝ้าระวังอยู่รอบๆ คิดว่าพวกคุณคงเข้าใจนะว่าทำไม”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงมองดูภายในเมืองน้ำล้อมด้วยความอยากรู้อยากเห็น ส่วนเจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร เธอยิ้มให้เถียนเอ้อร์เหอ
“ฉันเข้าใจ!
“เจ้าเมือง ไม่ทราบว่าจะเชิญคุณมากินมื้อเย็นด้วยกันจะได้ไหม”
ขณะที่พูดเธอก็หยิบเนื้อย่างแดงกระป๋อง[footnoteRef:1]หนึ่งกระป๋องและบุหรี่ใบยาสูบสีน้ำตาลปนดำหนึ่งมวนที่เตรียมไว้ออกมา [1:  เนื้อย่างแดงกระป๋อง (红烧牛肉罐头) คำว่า“红烧”เป็นชื่ออาหารจีนชนิดหนึ่งทำจากเนื้อสัตว์ย่างกึ่งสุกกึ่งดิบ เติมซอสแล้วย่างต่อให้สุกแล้วเนื้อจะกลายเป็นสีแดง]
เถียนเอ้อร์เหอตาโต รอยเหี่ยวย่นบนหน้าคลายตัวออก
“นี่มันของดีทั้งนั้นเลย!”
“ทำไม มีอะไร อยากจะแลกอะไรอีกเหรอ”
เจี่ยงไป๋เหมียนพูดด้วยยิ้ม
“อยากฟังเรื่องราวของโลกเก่าน่ะ คุณก็รู้ว่าความรู้คือความมั่งคั่ง”
“ได้สิ!” เถียนเอ้อร์เหอยิ้มอย่างมีความสุข
เขารีบหันหน้าไปสั่งยามที่อยู่ด้านข้าง
“เจ้าลูกหมา รีบไปเอาเตาที่บ้านฉันมานี่! เร็วเข้า!”
ยามที่มีชื่อเล่นว่าลูกหมาไม่กล้าบ่นอะไรเจ้าเมือง เขารีบวิ่งไปยังอาคารสามชั้นที่เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมหัวกลับทันที
ในเวลานี้ท้องฟ้ามืดครึ้มลงเรื่อยๆ คนที่ทำงานในทุ่งนาด้านหลังเมืองน้ำล้อมก็ค่อยๆ ทยอยกลับมา กลุ่มที่ออกไปล่าสัตว์ก็ตามมาติดๆ เช่นกัน
แล้วเมืองเล็กๆ ทั้งเมืองก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที สายตาอยากรู้อยากเห็นหลายคู่มองไปยังมุมที่รถจี๊ปจอดอยู่
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 29 รำลึกอดีต
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงกวาดสายตามองดูรอบๆ สิ่งที่ชาวเมืองน้ำล้อมสร้างภาพจำลึกซึ้งให้พวกเขามากที่สุดมีสองเรื่อง
เรื่องแรกคือทุกคนสวมเสื้อผ้าหลากหลายราวกับว่ามาจากคนละที่กัน เสื้อผ้ามีรอยปะหลายแห่ง เรื่องที่สองคือร่างกายพวกเขา ทั้งมือไม้ใบหน้า ผมเผ้าและเสื้อผ้าล้วนสกปรกมอมแมม
ส่วนเรื่องอื่นนอกเหนือจากสองเรื่องนี้ เช่น เรื่องความเหนื่อยล้า ความซูบผอม ความสูง ล้วนเป็นสิ่งที่เห็นได้ทั่วไปอยู่แล้ว
ชาวเมืองเพิ่งจะมองดูผู้มาเยือนจากภายนอกได้เพียงไม่กี่ครั้ง ครั้นเมื่อเห็นว่าเถียนเอ้อร์เหอก็อยู่ที่นั่นด้วยจึงเลิกสนใจเลิกกังวล ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน ไม่ก็ยกเตาออกมา ก่อกองไฟ เตรียมทำมื้อเย็น พวกเขาค่อยๆ ใช้ชามตักเมล็ดธัญพืชผสมและรำข้าวเทลงไปในหม้ออย่างระมัดระวัง บางคนก็เพียงแค่ดื่มน้ำเย็น กินขนมปังข้าวโพดที่เย็นแล้วที่เหลือครึ่งหนึ่งจากมื้อเที่ยง… ตลอดทั้งเมืองน้ำล้อมเต็มไปด้วยกลิ่นควันและกลิ่นอาหาร
เถียนเอ้อร์เหอเห็นว่าซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงกำลังนั่งสังเกตชาวเมืองอยู่ จึงถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“เป็นไงบ้าง เห็นอะไรไหม”
หลงเยว่หงอ้าปาก แต่ก็รู้สึกว่าการจะพูดถึงภาพจำที่มีต่อชาวเมืองออกมาตรงๆ มันก็ไม่ค่อยมีมารยาทสักเท่าไหร่ ดังนั้นจึงหุบปากแล้วไตร่ตรองคำพูดเสียก่อน
ส่วนซางเจี้ยนเย่านั้นละสายตากลับมาแล้วพูดออกมาตรงๆ
“ไม่สะอาด”
“ไม่สะอาด เฮ้อ” เถียนเอ้อร์เหอหัวเราะเบาๆ “ถ้าเอาไปเทียบกับพวกเธอ ก็ต้องไม่สะอาดอยู่แล้วล่ะ”
แม้ว่าในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ซางเจี้ยนเย่า เจี่ยงไป๋เหมียน และคนอื่นๆ จะล้มลุกคลุกคลานจนร่างกายเลอะเทอะมอมแมม แต่พวกเขาต่างเคยชินที่จะล้างหน้าล้างตาให้สะอาดในช่วงที่พักเติมน้ำระหว่างทาง
โดยไม่รอให้เจี่ยงไป๋เหมียนและไป๋เฉินพูดแทรก เถียนเอ้อร์เหอก็บุ้ยปากไปที่กลางลานคอนกรีต
“ถึงแม้ว่าเมืองน้ำล้อมจะไม่ขาดแคลนแหล่งน้ำสะอาด แต่ยังไงก็ต้องประหยัดถ่านไม้ไว้หน่อย ฉันเคยอ่านหนังสือมาว่าการโค่นไม้ทำลายป่ามากเกินไปจะทำให้ความอุดมสมบูรณ์ของผืนดินน้อยลง ก็เลยไม่ไห้พวกเขาตัดต้นไม้ในละแวกนี้ ต้องออกไปไกลๆ
“บางครั้งบางคราวถ้าเกิดได้ถ่านหินมาจากพวกลักลอบค้าของเถื่อนล่ะก็ นั่นเหมือนได้ฉลองปีใหม่เลยล่ะ พวกคุณก็รู้ว่า ‘ชุมนุมอัศวินขาว’ น่ะมีถ่านหินอยู่เหลือเฟือเลย
“เฮ้อ ตอนหน้าร้อนนี่ยังดีหน่อย ยังอาบน้ำเย็นได้อยู่ แต่พอเข้าฤดูใบไม้ร่วงก็ทำได้แค่ต้องทน สกปรกหน่อยก็ดีกว่าล้มป่วย ถ้าใครทนไม่ไหวก็ต้มน้ำซักกาแล้วก็เช็ดตัวเอา”
พูดถึงตรงนี้เถียนเอ้อร์เหอก็หยุดชั่วครู่ รอยยิ้มแฝงไปด้วยอารมณ์ซับซ้อน
“นอกจากนั้นแล้วพวกเขาก็ยุ่งเรื่องงานตั้งแต่เช้าจรดค่ำ กว่าจะถึงเวลาพักผ่อน ยังจะเหลือแรงทำอะไรได้อีก”
หลงเยว่หงพลันนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาสองเดือนแห่งการฝึกหนักได้ทันที เจี่ยงไป๋เหมียนฝึกเขากับซางเจี้ยนเย่าจนหมดสภาพทุกวัน พอกลับไปถึงบ้านก็อยากนอนแผ่ ไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว
แต่ว่า ‘ผานกู่ชีวภาพ’ นั้นมีโรงอาหารพนักงาน เขากับซางเจี้ยนเย่าจะพกเอากล่องอาหารไปด้วยก็ได้หรือจะไปตัวเปล่าก็ได้ เมื่อไปถึงโรงอาหารพวกเขาก็สามารถกินอาหารที่จัดเตรียมสำเร็จไว้แล้วได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องลงมือทำกินเอง
“มิน่าล่ะ” เขาแสดงสีหน้าบอกว่าเข้าใจ
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้พูดอะไร เขาพยักหน้าเงียบๆ
เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้มให้เขา
“คิดว่านายจะถามซะอีกว่าทำไมตอนหน้าหนาวพวกเขาถึงไม่อาบน้ำเย็นกัน มันช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดได้เป็นอย่างดี แถมยังช่วยเพิ่มภูมิต้านทานให้อีกด้วย”
“สภาพร่างกายแย่เกินไป” ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างจริงจัง
ตอนนี้เอง ยามที่มีชื่อเล่นว่า ‘ลูกหมา’ ก็วิ่งกลับมาพร้อมกับเตาจากบ้านของเถียนเอ้อร์เหอ ที่แผ่นหลังของเขาก็ยังมีถ่านไม้ถุงเล็กๆ อยู่ด้วย
เขากระวีกระวาดช่วยจุดเตาให้ก่อนจะไปร่วมกับทีมลาดตระเวนที่รับผิดชอบบริเวณนี้ ไม่อยากจากไปไหน
นี่ไม่ใช่เพราะเขาอยากได้ส่วนแบ่งของเนื้อย่างแดงกระป๋องหรอก แต่เป็นเพราะเมื่อเทียบกับผู้หญิงส่วนใหญ่ในเมืองแล้ว ไป๋เฉินกับเจี่ยงไป๋เหมียนที่ใบหน้าผมเผ้าสะอาดสะอ้านนั้นมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาชายหนุ่มมากกว่า โดยเฉพาะเจี่ยงไป๋เหมียนที่สูงยาวเข่าดี เธอได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์ ดังนั้นในสายตาของบรรดายามเมืองหนุ่มน้อยพวกนี้แล้ว เธอจึงงดงามราวเทพธิดาก็ไม่ปาน ทำให้พวกเขาอยากป้วนเปี้ยนวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ไม่ไปไหน
บนแดนธุลีนั้นความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงไม่ได้เป็นเรื่องหัวโบราณอีกแล้ว เพียงแค่ได้พบสบตาถ้าถูกใจก็ชวนกันไปปูที่นอนได้ทันที ด้วยเหตุนี้ทั้งยามลาดตระเวนและยามเมืองต่างพากันเชิดหน้ายืดอกโฆษณาตัวเองกันอย่างเต็มที่
เจี่ยงไป๋เหมียนเหลือบตามองดู พอเห็นท่าทางพวกเขาก็ทำเอาเกือบหลุดหัวเราะออกมา
เธอไม่ได้ใส่ใจพวกยาม เดินไปท้ายรถจี๊ปแล้วหยิบอาหารกระป๋องออกมาอีกสี่กระป๋อง
“เอาหม้อไหม จะใช้หม้อหรือเปล่า ถ้วยชามตะเกียบเอาด้วยไหม” เถียนเอ้อร์เหอถามด้วยดวงตาเปล่งประกาย
“ได้สิ สะดวกกว่าใช้กล่องอาหารของพวกเราเยอะเลย” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้รู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อย
“เจ้าลูกหมา! เร็วเข้า รีบไปเอาหม้อ เอาถ้วยชามตะเกียบของฉันมา นับคนด้วยว่ามีกี่คน!” เถียนเอ้อร์เหอส่งเสียงออกมาทันที
ยามเมืองที่ชื่อเล่นว่า ‘ลูกหมา’ รับคำทันที เพียงไม่นานก็ขนเอาหม้อเหล็กสีดำมาให้ ข้างในหม้อมีชามกับตะเกียบห้าชุด
หลังจากช่วยตั้งหม้อแล้ว เขาลอบชำเลืองมองเจี่ยงไป๋เหมียนแล้วพูดเสียงอ่อยกับเถียนเอ้อร์เหอ
“เจ้าเมือง ช่วยเลิกเรียกชื่อเล่นผมสักทีได้ไหม ผมอายุ 20 แล้วนะ…”
“แล้วไง ฉันเห็นพ่อแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย จนป่านนี้ฉันก็ยังเรียกชื่อเล่นเขาอยู่เลย!” เถียนเอ้อร์เหอตอบอย่างมีน้ำโห ก่อนจะโบกมือไล่ “ไป ไป ไป๊ อย่ามากวน ผู้ใหญ่เขาจะกิน เอ้ย จะคุยกัน”
ซางเจี้ยนเย่าจ้องเขม็งมองปากหม้ออย่างไม่วางตา เห็นชามในหม้อเป็นสีเขียวอ่อนและมีลวดลายวิจิตรงดงาม ตะเกียบเป็นสีขาวนวลไร้ซึ่งตำหนิใดๆ
นี่มันดีกว่าชามกับตะเกียบที่พนักงาน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ใช้ตั้งเยอะ
เถียนเอ้อร์เหอมองเขาชั่วแวบแล้วก็หัวเราะฮาฮา
“ทำไมล่ะ คิดว่าชามเล็กไปหรือไง”
“เขาคิดว่ามันดูดีและประณีตเกินไปน่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนรีบช่วยตอบแทนซางเจี้ยนเย่า ราวกับกลัวว่าเขาจะพูดอะไรที่เสียมารยาท
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ถือสา พยักหน้ารับว่าเขากำลังคิดเช่นนั้นจริงๆ
วินาทีถัดมาเขามองเจี่ยงไป๋เหมียนแล้วปิดปากส่งเสียงฮึมฮัมอยู่ชั่วขณะ
ระหว่างที่ทุกคนกำลังอึ้งและงุนงงอยู่นั้น เขาก็ถามเจี่ยงไป๋เหมียน
“คุณลองเดาดูซิว่าเมื่อกี้ผมพูดอะไร”
“…ฉันจะไปรู้ได้ไง” เจี่ยงไป๋เหมียนถึงกับมึน เกือบจะรักษารอยยิ้มไว้ไม่ได้
“ก่อนหน้านี้คุณยังเดาได้ตรงเผ็งเลยไม่ใช่เหรอ” ซางเจี้ยนเย่าหน้าจ๋อย
เจี่ยงไป๋เหมียนสูดหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆ ผ่อนออกมา
“นี่ถ้าไม่ใช่นายนะ ฉันคงคิดว่าที่ทำแบบนี้เป็นเพราะไม่พอใจเรื่องที่พูดตัดหน้าเมื่อตะกี้นี้แหงๆ”
ขณะที่พูด เธอไม่ได้มองตาซางเจี้ยนเย่าแต่จับจ้องไปที่หัวเขา ราวกับว่าอยากจะฟาดลงไปซักเผียะ
เถียนเอ้อร์เหอมีสีหน้าแปลกใจเมื่อมองเห็นการพูดคุยโต้ตอบกันของพวกเขา สุดท้ายก็พูดด้วยรอยยิ้ม
“กลุ่มของเธอนี่ รู้สึก… รู้สึกว่า… ผ่อนคลายและครึกครื้นกันดีเนอะ”
“สาเหตุหลักๆ เป็นเพราะว่าสมองเขามีอาการน็อตหลวมเป็นพักๆ น่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดเน้นย้ำด้วยท่าทางหนักแน่นจริงจัง ไป๋เฉินเองก็ผงกศีรษะอย่างเศร้าใจ
ซางเจี้ยนเย่ารีบพูดขึ้นทันที
“ทำไมถึงไม่คิดว่าผมจงใจทำเพื่อสร้างบรรยากาศล่ะ”
“…งั้นก็พยายามรักษาไว้ให้ดีละกัน” เจี่ยงไป๋เหมียนกัดฟันพูด
เถียนเอ้อร์เหอหัวเราะพลางหยิบชามตะเกียบขึ้นมา
“ของพวกนี้เอากลับมาจากซากปรักของโลกเก่าน่ะ ยังมีอะไรแบบนี้อีกเยอะ ไม่ค่อยมีราคาค่างวดอะไรนักหรอก
“จะมีนักล่าซากอารยะคนไหนที่ขึ้นเขาลงห้วยถ่อมาถึงนี่แล้วขนชามขนตะเกียบพวกนี้ใส่เป้ใส่ท้ายรถกลับไปล่ะ”
เจี่ยงไป๋เหมียนตั้งใจฟัง พูดออกมาอย่างสะท้อนใจ
“ก็จริงแหละ ซากเมืองของโลกเก่ายังมีข้าวของอีกมากมายที่ถูกฝังไว้ อื้อ ตอนนี้มันไร้ประโยชน์ แต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันไร้ค่าเสียหน่อย”
ขณะที่พูดไป เจี่ยงไป๋เหมียนก็เทอาหารทั้งห้ากระป๋องลงไปในหม้อ
“เจ้าเมือง ระหว่างรอให้อาหารร้อน คุณช่วยเล่าเรื่องโลกเก่าและเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณในตอนนั้นให้ฟังหน่อยได้ไหม” เจี่ยงไป๋เหมียนโยนกระป๋องเปล่าทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ แล้วก็ยื่นบุหรี่ใบยาสูบสีดำปนเหลืองให้กับเถียนเอ้อร์เหอด้วยไมตรีจิต
เถียนเอ้อร์เหอรับบุหรี่มาแล้วจุดไฟด้วยถ่านในเตา
หลังจากสูดเข้าไปก็ปรือตาลงครึ่งหนึ่งก่อนจะพูดขึ้น
“ความปรารถนาสูงสุดของฉันในตอนนี้ก็คือได้สูบบุหรี่ปีละสามครั้ง นี่เป็นครั้งที่สองของปีนี้ล่ะ”
เขาถอนใจแล้วก็พลางมองไปรอบๆ แสดงสีหน้ารำลึกความหลัง
“ตอนที่โลกเก่าถูกทำลาย ฉันเพิ่งจะแค่สิบขวบเอง ยังเป็น… เอ่อ… เป็นนักเรียนประถมอยู่
“แม่ฉันเป็นครูชั้นมัธยมต้นในตัวอำเภอ พ่อเป็นลูกจ้างของหน่วยงานรัฐบาล ตอนนั้นเพิ่งปิดเทอมหน้าหนาว อากาศเหมือนจะเย็นกว่าตอนนี้นิดหน่อย หรืออาจจะไม่หน่อยก็ได้ ไม่รู้สิ
“ฉันจำไม่ได้แล้วว่าทำไม แต่น่าจะเป็นเพราะว่าโรงเรียนมัธยมปิดเทอมช้ากว่า แล้วตอนช่วงสิ้นปีพ่อก็งานยุ่งมาก ที่บ้านเลยไม่มีคนว่างมาดูแลฉัน ดังนั้นพอถึงสุดสัปดาห์ พ่อแม่ก็เลยส่งฉันไปอยู่ที่บ้านปู่ เป็นหมู่บ้านที่ไม่ไกลจากเมืองน้ำล้อมเท่าไหร่
“ฉันจำได้แม่นเลยล่ะ พวกเขาบอกว่าเดี๋ยวไว้อีกแปดวันจะมารับฉันกับปู่ย่ากลับไปฉลองปีใหม่ในตัวอำเภอ
“อา… ตอนนั้นฉันวิ่งเล่นไปรอบหมู่บ้านอย่างสนุกสนาน แต่ก็ยังคิดถึงบ้านทุกคืน คอยดูปฏิทินนับวันเวลาที่พ่อแม่จะมารับ
“สองวันสุดท้าย ช่วงสายๆ ฉันกับเพื่อนสองสามคนอยากไปตกปลาที่แม่น้ำ แต่ถูกผู้ใหญ่ห้ามไว้ พวกเราก็เลยได้แต่ไปเล่นแถวลำธารเล็กๆ ละแวกนั้น หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงระเบิดดังลั่น รู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือนไปหมด
“ฉันกลัวมาก คิดแต่ว่าอยากกลับไปบ้านปู่ ไม่อยากออกนอกบ้านแล้ว
“มีเสียงระเบิดดังขึ้นอีกหลายครั้ง ยิ่งทีก็ยิ่งรุนแรงขึ้น แค่ก แค่ก ฉันคิดว่ามีแผ่นดินไหวรุนแรงมากตามมาด้วย”
ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง เจี่ยงไป๋เหมียน และคนอื่นๆ ต่างก็ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ เถียนเอ้อร์เหอยื่นมือออกมาอังไฟแล้วเล่าความหลังต่อ
“ตอนเกิดเหตุนั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมฉันถึงหมดสติไป อาจเป็นเพราะถูกคลื่นระเบิดเข้าล่ะมั้ง แต่ว่าตอนที่ฟื้นขึ้นมา พอดูแล้วก็ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน
“พอฟื้นขึ้นมาฉันก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที แล้วก็เห็นบ้านของปู่พังหมดแล้ว… พวกเขาหนีออกมาไม่ทัน…
“ตอนนั้นปู่ย่ายังอายุน้อยกว่าฉันในตอนนี้มาก พวกเขาเลี้ยงไก่ปลูกผัก และทำอีกสารพัด
“เฮ้อ อย่าพูดเรื่องนี้เลย ตอนนั้นในหมู่บ้านยังมีคนที่รอดมาได้อยู่หลายคน ฉันเดินตามพวกอาๆ น้าๆ พวกคุณปู่คุณย่าเข้าไปในเมือง ที่นั่นยังมีบ้านหลายหลังที่สภาพยังดีอยู่ แต่เราไม่ได้เลือกบ้านพวกนั้น เราเลือกที่นี่เพราะว่ามันเป็นที่โล่ง เรากางเต็นท์อยู่กันชั่วคราว เพราะจะได้ไม่ต้องคอยกลัวว่าบ้านจะพังลงมาทับ
“ตอนนั้นการสื่อสารถูกตัดขาด ไม่มีสัญญาณ ทุกคนรอความช่วยเหลืออยู่ที่นี่ แต่น่าเสียดาย ไม่ว่าจะรอยังไง ความช่วยเหลือก็ไม่เคยมาถึงเลย…”
เสียงของเถียนเอ้อร์เหอค่อยๆ เบาลง ราวกับเขายังจดจำความหวาดผวาตื่นตระหนกและความสิ้นหวังในตอนนั้นได้เป็นอย่างดี
“มีพวกอาๆ น้าๆ สองสามคนทนรอไม่ไหวอีกต่อไป พวกเขาเข้าไปเก็บรวบรวมอาหารในซูเปอร์มาร์เก็ตและตามบ้านเรือน พยายามออกจากเมืองน้ำล้อมเข้าไปในตัวอำเภอ ฉัน… ฉันก็ตามไปด้วย อยากจะกลับไปหากับพ่อแม่ อย่าหัวเราะฉันเลย มันเป็นสัญชาตญาณของเด็กน่ะ
“พวกเราขับรถกันไปได้ซักพัก ปีนข้ามถนนที่ทรุดถล่ม เดินต่อกันไปอีกไกลมาก จนในที่สุดก็ไปถึงตัวอำเภอ
“ที่นั่น… ที่นั่น… ยิ่งน่ากลัวกว่าซะอีก…”
เถียนเอ้อร์เหอดวงตาเลื่อนลอย
ราวกับว่ากำลังตกอยู่ในห้วงฝันร้ายที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้จนชั่วชีวิต
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 30 “การค้า” ขนาดเล็ก
เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นๆ ไม่ได้เร่งรัดเถียนเอ้อร์เหอ ต่างพากันนั่งเงียบๆ อยู่ข้างเตาไฟราวกับว่ากำลังตั้งหน้าตั้งตารอกินมื้อเย็นกันอยู่
ผ่านไปสิบวินาที สายตาของเถียนเอ้อร์เหอก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง เขาก้มหน้าสั่นศีรษะ
“ภายในตัวอำเภอ ทุกที่มีแต่ซากศพ ทุกที่มีแต่พวก ‘คนไร้ใจ’ ที่ไม่เหลือสติรับรู้อีกแล้ว ไม่ว่าจะบนถนน ไม่ว่าจะเป็นชุมชน ไม่ว่าจะเป็นในห้างสรรพสินค้า
“‘คนไร้ใจ’ พวกนั้นกินซากศพ เลือดเลอะเต็มปาก ดูเหมือนพวกสัตว์ร้ายป่าเถื่อน ปีนป่ายขึ้นไปตามผนังกระจกนอกตึกสูงได้อย่างกับลิง แล้วจู่ๆ ก็เหวี่ยงตัวลงมาจากที่สูงเกือบสิบเมตรโผล่มาอยู่ข้างหลัง แถมพวกมันยังใช้ปืนเป็นอีกด้วย…
“ตอนนั้นพวกเรามีกันแปดเก้าคน พอเจอสถานการณ์แบบนั้นเข้า แค่แป๊บเดียวก็ตายไปร่วมครึ่งค่อนแล้ว
“อาจเป็นเพราะตอนนั้นฉันยังเด็ก ตัวก็เล็ก ไม่สะดุดตา ก็เลยไม่ได้ถูกโจมตีในรอบแรก ทำให้รอดมาได้
“ตอนนั้นพวกเราตื่นตระหนกมาก วิ่งหนีอย่างบ้าคลั่งเข้าไปในสถานีตำรวจแถวๆ นั้น
“ยังโชคดีที่พวก ‘คนไร้ใจ’ ถึงจะยิงปืนเป็น เปลี่ยนกระสุนได้ แต่พวกมันไม่ได้ค้นหาอาวุธ พวกเราเจอปืนกับกระสุนเยอะเลย เจอจากพวกศพในสถานีตำรวจน่ะ”
พูดถึงตรงนี้ เถียนเอ้อร์เหอก็ยิ้มให้ไป๋เฉินกับเจี่ยงไป๋เหมียน
“พวกคุณคงคิดว่าพวกเราเข่นฆ่าฝ่าวงล้อมด้วยอาวุธพวกนั้นสินะ
“ไม่ใช่หรอก พวกเราไม่กี่คน รวมทั้งพวกอาๆ น้าๆ สูงอายุนั่นด้วย ไม่มีใครใช้ปืนกันเป็นซักคน และเสียงปืนมีแต่จะยิ่งดึงดูดพวก ‘คนไร้ใจ’ เข้ามาเพิ่มอีก
“ตอนนั้นฉันทนไม่ไหวแล้ว ก็เลยร้องไห้ออกมา
“ยังดีที่ตอนนั้นพวกอาๆ น้าๆ ไม่กี่คนนั่นมุ่งมั่นจะเอาชีวิตรอดให้ได้ แล้วก็ไม่ทิ้งฉันด้วย พวกเราไปกันต่อ จนไปถึงลานจอดรถ
“ที่นั่นมีรถออฟโรดจอดอยู่ ประตูเปิดทิ้งไว้ มีกุญแจคาอยู่ แต่ไม่เห็นเจ้าของรถ ฉันคิดว่าเขาคงกลายเป็น ‘คนไร้ใจ’ ไปแล้วล่ะ ไม่เหลือสติรับรู้ ระหกระเหินไปที่อื่น
“พวกเราขับรถออฟโรดคันนั้น ชน ‘คนไร้ใจ’ กระเด็นไปสองสามคนแล้วรีบขับออกไปที่ถนน
“แถวนั้นมี ‘คนไร้ใจ’ อยู่ไม่มากนัก พวกเราเลยได้โอกาส รีบขับหนีออกนอกตัวอำเภอ พอไปถึงย่านชานเมืองก็ปลอดภัยกว่ามาก”
เถียนเอ้อร์เหอทอดถอนใจ
“ก่อนจะออกจากเมืองน้ำล้อม ฉันยังคิดว่าจะกลับบ้าน ไปดูว่าพ่อแม่อยู่บ้านหรือเปล่า แต่สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่มีโอกาสได้เจอพวกเขาอีกเลย”
หลังจากถอนหายใจ เถียนเอ้อร์เหอมองดูหม้อเหล็กที่ค่อยๆ ร้อนขึ้น ก่อนจะเล่าต่อ
“พวกเราจำเป็นต้องกลับไปยังที่ที่จากมา ระหว่างทางก็เก็บรวบรวมเสื้อผ้าอาหารกลับไปด้วย
“จากนั้นก็ทิ้งรถไว้ หอบเอาข้าวของที่เก็บรวบรวมมาด้วย ข้ามถนนที่ทางขาด หารถมาสองคันขับกลับมา
“แล้วพวกเราก็กลับมาถึงเมืองน้ำล้อมอีกครั้ง”
“เนื่องจากเข้าฤดูหนาวแล้ว ทีมกู้ภัยก็ไม่เห็นจะมีวี่แวว พวกเราทุกคนเลยเห็นพ้องต้องกันว่าไม่ต้องไปกังวลปัญหาเรื่องอาฟเตอร์ช็อกกันหรอก ย้ายเข้าไปอยู่ในอาคารที่ยังสภาพดีอยู่ดีกว่า ใครจะโง่ปล่อยให้ตัวเองหนาวตาย ใช่ไหมล่ะ
“ต้องขอบคุณวันปีใหม่จริงๆ ทุกบ้านทุกครอบครัวล้วนแต่เตรียมข้าวของเอาไว้ฉลองกัน ของที่ซูเปอร์มาเก็ตก็มีเยอะแยะ พวกเราเลยไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารกันตลอดฤดูหนาว
“แต่ก็มีอาๆ น้าๆ บางคนแนะนำว่าการเอาอาหารมาแจกจ่ายแบบที่เราทำอยู่นี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะมันทำให้เราเฉื่อยชาเกียจคร้านและเสียเวลาอันมีค่าไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาเสนอว่าให้ใช้แรงงานมาแลกกับอาหารดีกว่า
“คนส่วนใหญ่ก็เห็นด้วย ดังนั้นก่อนจะเข้าฤดูใบไม้ผลิเราก็แบ่งอาคารสองสามหลังที่นั่นออกเป็นห้องเล็กๆ มากมายหลายห้อง ซ่อมแซมกำแพงที่พัง ดูแลสภาพคลองส่งน้ำเข้าทุ่งนาที่นอกเมือง สร้างหอจ่ายน้ำประปาขึ้นมา ฝึกใช้อาวุธปืน…
“ต่อมาภายหลังก็พิสูจน์ให้เห็นว่าสิ่งที่ทำมาพวกนี้มีความสำคัญมาก ไม่ว่าจะเรื่องรับมือกับความอดอยาก ไม่ว่าจะเรื่องป้องกันสัตว์ป่า โจร และพวก ‘คนไร้ใจ’ สิ่งเหล่านี้ล้วนแต่มีบทบาทสำคัญทั้งนั้น”
สายตาของเถียนเอ้อร์เหอเลื่อนลอยอีกครั้ง ราวกับว่าเขากำลังย้อนกลับไปในช่วงปีแห่งการร่วมแรงร่วมใจลุยงานหนักกัน
เสียงเขาเบาลงเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
“เมื่ออากาศเริ่มอุ่นขึ้น ฤดูใบไม้ผลิอันหนาวเย็นสิ้นสุดลง ในที่สุดพวกเราก็ยืนยันได้เรื่องหนึ่ง
“ความช่วยเหลือไม่มีวันจะมาถึง…”
เถียนเอ้อร์เหอเงยหน้าขึ้น พยายามฝืนยิ้ม
“เรื่องราวของพวกเราหลังจากนั้น พวกคุณก็คงพอเดากันได้
“ไม่มีอะไรมากไปกว่าการฉวยโอกาสช่วงที่ ‘คนไร้ใจ’ ตายกันเป็นเบือในช่วงฤดูหนาว เริ่มออกไปสำรวจซากปรักของเมืองรอบๆ หลายแห่งเพื่อเก็บรวบรวมอาหาร เสื้อผ้า ปืน กระสุน แบตเตอรี่ และวัตถุจำพวกน้ำมันเชื้อเพลิง ในขณะเดียวกันก็จัดตั้งสายการผลิต ทดลองล่าสัตว์ ส่งคนออกไปที่ไกลๆ เพื่อดูว่าเมืองไหนมีคนรอดชีวิตบ้าง
“เป็นไงล่ะ ยังอยากฟังต่อไหม”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย
“อยากฟังสิ!”
พูดเสร็จเธอก็ยิ้มสดใส
“คุณจะเล่าไปกินไปก็ได้นะ พวกเราก็จะฟังไปกินไปเหมือนกัน”
เนื้อย่างแดงในหม้อร้อนเกือบจะได้ที่แล้ว
มาถึงตอนนี้ ซางเจี้ยนเย่าก็ลูบท้องตัวเอง
“ผมขอไปห้องน้ำก่อนนะ”
“ฉันไปด้วยดิ” หลงเยว่หงลุกตาม
“ได้ งั้นไว้รอพวกนายกลับมาก่อน” เจี่ยงไป๋เหมียนเข้าใจสมาชิกทีมทั้งสองคนที่เพิ่งออกมาสู่พื้นโลกเป็นอย่างดี
ตอนที่เธอออกจากบริษัทเข้ามาสู่แดนร้างบึงดำเป็นครั้งแรกนั้น เธอเองก็พยายามอั้นไว้จนกว่าทนจะไม่ไหวจริงๆ ถึงจะออกไปปลดทุกข์ เพราะรู้สึกประดักประเดิดที่จะไปหลบแอบทำธุระส่วนตัวหลังสุมทุมพุ่มไม้
ถ้าแค่ปล่อยเบาก็ยังดี ไม่ได้เสียเวลาซักเท่าไหร่และไม่ได้ส่งกลิ่นกระทบต่อสภาพแวดล้อมนัก ยังไม่ถึงกับทำให้ต้องอับอายขายหน้าเกินไป ส่วนการปล่อยหนักนั้น… ต้องใช้ความกล้าหาญค่อนข้างมากสักหน่อย
เท่าที่เธอสังเกตดู ตั้งแต่ออกจากบริษัทมา ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงยังไม่ได้ปล่อยหนักกันเลยสักครั้ง
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเดินไปตามทางที่เถียนเอ้อร์เหอบอก ซึ่งจะต้องเดินผ่านบริเวณที่มีสิ่งปลูกสร้างระเกะระกะก่อนถึงจะไปยังห้องน้ำสาธารณะที่สร้างขนานไปกับกำแพงเมืองด้านข้างได้
ระหว่างทางเขาได้กลิ่นสารพัดผสมปนเปเข้าด้วยกันจนไม่อาจแยกแยะได้ว่าเป็นกลิ่นของอะไรบ้าง แต่ที่แน่ๆ คือมันไม่ใช่กลิ่นที่น่าพิสมัยสักเท่าไหร่ ต้องพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ ไม่อย่างนั้นแล้วของในกระเพาะอาหารคงตีกลับขึ้นมาจนหมด
ซางเจี้ยนเย่ามองเห็นสมาชิกสองสามครอบครัวรวมตัวกันใช้เตาทำอาหารเพื่อประหยัดถ่าน เห็นบางคนนั่งยองๆ ที่ประตูโดยไม่ได้ถอดเสื้อผ้าที่เลอะโคลนมอมแมมออก กำลังซดข้าวต้มใสๆ ที่ไม่ค่อยมีเมล็ดข้าวมากนัก เห็นคนป่วยนอนอยู่ในบ้านหลังที่ประตูเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดก่อนจะขากเสลดใส่กระโถน เห็นแม่อุ้มทารกที่อายุดูยังไงก็ไม่ถึงหนึ่งขวบ ปล่อยให้เด็กฉี่อยู่ตรงนั้นเพราะกลับบ้านไม่ทัน เห็นเด็กตัวเล็กตัวน้อยอายุไม่ถึงสิบขวบช่วยพ่อแม่ก่อไฟทำอาหาร หรือไม่ก็เช็ดทำความสะอาดเสื้อผ้า…
แล้วพวกเขาก็เดินมาถึงห้องน้ำสาธารณะภายใต้การจับจ้องของสายตาที่ระแวดระวัง เตรียมป้องกัน และสงสัย
ซ้ายมือเป็นรูปวาดผู้หญิงในชุดกระโปรง ด้านขวาเป็นรูปผู้ชายที่วาดแบบง่ายๆ
ครั้นพอเลี้ยวขวาเท่านั้นแหละ ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก็ถึงกับตาถลน
ห้องน้ำสาธารณะนั้นช่างแตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้อย่างสิ้นเชิง เมื่อเทียบกับห้องน้ำสาธารณะของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ แล้วมันไม่มีอะไรเหมือนกันแม้แต่นิดเดียว
ที่ชิดกับผนังด้านหน้านั้นเป็นรางยาวเอาไว้สำหรับปัสสาวะ ส่วนที่ชิดกับผนังด้านหลังก็เป็นรางยาวเท่ากัน แต่มีขนาดกว้างกว่า เอาไว้สำหรับขับถ่ายหนัก
ตำแหน่งทางแยกที่เชื่อมต่อไปยังห้องน้ำหญิงติดตั้งอุปกรณ์จ่ายน้ำที่จะปล่อยทำความสะอาดตามเวลา ตรงกลางไม่มีอะไรกั้น เมื่อปล่อยน้ำชำระแล้วก็จะทำความสะอาดห้องน้ำชายหญิงทั้งสองฝั่งได้ในเวลาเดียวกัน
เหมือนกับเป็นธารน้ำสองสายไหลมาบรรจบกัน
สิ่งเดียวที่ทำให้ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงรู้สึกดีใจก็คือเมืองน้ำล้อมให้ความใส่ใจกับสุขอนามัยของห้องน้ำสาธารณะมาก มันจึงค่อนข้างสะอาด
“เข้าไหม” หลงเยว่หงลังเลเล็กน้อย
“เข้าสิ” ซางเจี้ยนเย่าเดินนำ พอเลือกตำแหน่งที่นั่งได้ก็ปลดกางเกงแล้วนั่งยองลงไป
หลงเยว่หงเลือกตำแหน่งที่ค่อนข้างห่างจากเขา ค่อยๆ ปลดเข็มขัดอย่างอิดออด
“นี่มัน… รู้สึกแปลกๆ แฮะ…” เขาอดหันไปมองซางเจี้ยนเย่าที่ด้านข้างไม่ได้
ไม่มีอะไรกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง
ซางเจี้ยนเย่าบีบจมูกตัวเอง
“ช่วงนี้นายธาตุไฟแรงนะ”
“…” หลงเยว่หงพูดไม่ออก
ขณะที่พวกเขาคิดว่านี่คือฉากที่น่ากระอักกระอ่วนที่สุดแล้ว แต่ทันใดนั้นก็มีชาวเมืองน้ำล้อมกลุ่มหนึ่งทะลึ่งพรวดพราดเข้ามาจากข้างนอก
พวกเขามองซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงสองสามครั้ง บางคนเดินไปที่รางปัสสาวะ บางคนหาที่ลงไปนั่งยอง
“นี่ทำเอารู้สึกแปลกยิ่งกว่าเก่าอีก” ซางเจี้ยนเย่าพูดสิ่งที่หลงเยว่หงกำลังคิด
จากนั้นความคิดเขาก็เหมือนจะหลุดเข้าไปในสถานการณ์ประหลาด
“ถ้าเจ้าเมืองเถียนมานั่งยองๆ อยู่นี่ด้วย งั้นแต่ละคนที่เข้ามา พอเจอหน้าเขาก็ต้องทักทาย หวัดดีเจ้าเมือง…”
ชาวเมืองน้ำล้อมที่อยู่ถัดจากซางเจี้ยนเย่าตอบโดยอัตโนมัติทันที
“ที่ห้องของเจ้าเมืองมีห้องน้ำส่วนตัวอยู่น่ะ”
จากนั้นทั้งคู่ก็พูดคุยสนทนากันท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาด ทำให้หลงเยว่หงถึงกับทึ่ง
ในที่สุดหลงเยว่หงก็ปลดปล่อยปัญหาตัวเองเสร็จ เขาสวมกางเกงแล้วเดินไปล้างมือที่อ่างล้างมือข้างนอก
เขาสูดอากาศบริสุทธิ์ลึกเต็มปอด และก็เป็นอีกครั้งที่ทำให้เข้ามั่นใจในเรื่องๆ หนึ่ง นั่นก็คือ
เมื่อเทียบกับนิคมคนเร่ร่อนแดนร้างข้างนอกแล้ว อาคารใต้ดินของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ นั้นช่างงดงามราวกับสรวงสวรรค์
ผ่านไปอีกหนึ่งถึงสองนาที ซางเจี้ยนเย่าก็เดินออกมาล้างมือ
พวกเขาไม่ได้คุยกันเรื่องห้องน้ำสาธารณะ ต่างพากันนิ่งเงียบอย่างเป็นอันรู้กัน ขากลับก็เดินผ่านพื้นที่ที่ระเกะระกะอีกครั้ง บริเวณมีทั้งบ้านอิฐ บ้านดิน และเต็นท์
ทันใดนั้นก็มีเด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเข้ามาหาซางเจี้ยนเย่า
อายุน่าจะราวๆ เจ็ดแปดขวบ ผมนุ่มยาวประบ่า ด้านในสวมเสื้อถักไหมพรมสีเขียวอ่อนมีลายลูกบอลอยู่มากมาย และมีรูสองรูที่เห็นได้อย่างเด่นชัด ตัวนอกเป็นเสื้อแจ็คเก็ตที่ซักจนซีดยาวถึงเข่า มีรอยปะอยู่หลายแห่ง
ที่เธอสวมอยู่ที่ขานั้นเป็นกางเกงที่ดูไม่ออกว่าทำจากวัสดุอะไร เป็นสีน้ำเงินอมเทาและปะชุนด้วยเศษผ้าสีอื่นๆ ส่วนที่เหยียบไว้ที่เท้าก็เป็นรองเท้าสีดำที่ทำจากเศษผ้าเย็บเข้าด้วยกัน ใบหน้าซูบเหลือง แต่ดวงตากระจ่างสดใส
ในอุ้งมือเด็กหญิงตัวน้อยเป็นของจิปาถะกองหนึ่ง ทั้งม้วนด้าย เศษผ้า กระดุมสีซีด เชือกรัดผมที่ขาดแล้ว ลูกแก้วที่มีกลีบอยู่ข้างใน กล่องไม้ขีดเปล่า และดินน้ำมันอีกก้อนหนึ่งที่คีบไว้ที่นิ้ว
เธอเงยหน้ามองซางเจี้ยนเย่าทำตาปริบๆ
“พี่ชาย หนูเอาของพวกนี้แลกของกินของพี่สักนิดได้ไหม แค่นิดเดียวก็พอ ได้ไหม ได้ไหม”
ที่มุมของเพิงไม้มีกลิ่นหอมของเนื้อย่างแดงลอยอบอวล
ซางเจี้ยนเย่ามองเด็กหญิงตัวน้อยเงียบๆ อยู่สองวินาที แล้วนั่งยองลงก่อนที่เธอจะพูดซ้ำ ยื่นนิ้วออกไปแล้วคุ้ยของจิปาถะในกองนั่นสองสามที
เขาหยิบลูกแก้วที่มีกลีบสีเหลืองอยู่ข้างในออกมา จากนั้นยิ้มแล้วก็ยืนขึ้น
“งั้นเอาอันนี้ละกัน”
“…ขอบคุณพี่ชาย ขอบคุณพี่ชาย” เด็กหญิงตัวน้อยตะลึงไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซางเจี้ยนเย่าหันหน้าไปมองเพิงไม้ที่เจี่ยงไป๋เหมียนกับคนอื่นๆ นั่งอยู่
“ตามพี่มาสิ”
เด็กหญิงรับคำอื้อไปสองครั้ง แล้วเดินตามเขาไปติดๆ
หลงเยว่หงไม่รู้จะพูดอะไร มองซ้ายมองขวาแล้วเดินตามไป
ไม่นานพวกเขาก็กลับมาถึงบริเวณที่รถจี๊ปจอดอยู่
“นี่คืออะไร” เจี่ยงไป๋เหมียนมองมาที่เด็กหญิงตัวน้อย สีหน้าแสดงความสงสัย
ซางเจี้ยนเย่ายิ้มกว้างก่อนตอบ
“เธอเอาของชั้นยอดมาแลกกับเนื้อย่างแดงของผมชิ้นนึงน่ะ”
เขานั่งลงแล้วหยิบชามกับตะเกียบขึ้นมา
“เริ่มกันเลยไหม”
“ได้สิ” เจี่ยงไป๋เหมียนกับเถียนเอ้อร์เหอได้แต่มองหน้ากัน
ซางเจี้ยนเย่ารีบคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งใส่ชามแล้วยื่นให้เด็กหญิงตัวน้อย
เด็กหญิงกลืนน้ำลาย รีบรับมาแล้วเตรียมจะยัดเนื้อวัวทั้งชิ้นเข้าปาก
แต่ทว่าในตอนนั้นซางเจี้ยนเย่ากลับดึงชามดึงตะเกียบคืนมา
เด็กหญิงตัวน้อยเงยหน้ามองเขาด้วยความรู้สึกทั้งงุนงงและทั้งคับข้องใจ
“ระวังหน่อย มันร้อน” ซางเจี้ยนเย่าพูดเบาๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ขณะที่พูดเขาก็เอาต้นขาหนีบชามแล้วก็ถือตะเกียบด้วยมือข้างหนึ่ง ค่อยๆ ฉีกแบ่งเนื้อชิ้นใหญ่ให้เป็นชิ้นเล็กๆ อย่างตั้งอกตั้งใจ
พอฉีกเสร็จก็คีบเนื้อชิ้นเล็กป้อนเข้าปากเด็กหญิง
ดวงตาเด็กน้อยเปล่งประกาย เธอกัดแล้วรีบเคี้ยวอย่างรวดเร็ว
“อร่อยไหม” ซางเจี้ยนเย่ามองดูจนเธอเคี้ยวเนื้อชิ้นเล็กชิ้นนั้นจนหมดแล้วถามขึ้น
เด็กหญิงตัวน้อยผงกหัวอย่างแรง
“อร่อยมาก!”
ซางเจี้ยนเย่ายิ้มขึ้นทันที แล้วคีบให้เธออีกชิ้น
เห็นแบบนี้แล้วเจี่ยงไป๋เหมียนก็ได้แต่ถอนใจ
“นายนี่มัน…”
เธอถอนใจพลางพยักพเยิดไปที่ข้างนอก
ซางเจี้ยนเย่าเงยหน้ามองตามไป เห็นเด็กร่วมยี่สิบคนจากบ้านที่ปลูกระเกะระกะบนลานกำลังเข้ามาใกล้ แต่ละคนท่าทางกระตือรือร้น ในมือกอบข้าวของจิปาถะเอาไว้
ซางเจี้ยนเย่าตัวแข็งทื่อทันที
เถียนเอ้อร์เหอร้อง “เฮ้อ” ออกมาหนึ่งคำ หันหน้าไปอย่างยิ้มแย้มแล้วร้องตวาดออกไป
“กลับไปให้หมด! ไปให้หมดเลย!”
บรรดาเด็กๆ ต่างแสดงความผิดหวังออกมา ระหว่างที่เดินอ้อยอิ่งกลับบ้านไปนั้นก็เหลียวกลับมามองแล้วมองอีก
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 31 เมื่อนานมาแล้ว
“เอาล่ะ” เถียนเอ้อร์เหอหันกลับมาแล้วพูดล้อซางเจี้ยนเย่า “ตอนนี้คุณคงรู้แล้วสินะว่าการรักษาระเบียบในนิคมแบบนี้มันยากขนาดไหน”
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่อยากให้ไปกระตุ้นซางเจี้ยนเย่าต่ออีก เลยรีบถามขัดจังหวะ
“เจ้าเมือง ตะกี้ตอนพวกเรามาถึง ดูเหมือนไม่มีเด็กเยอะขนาดนี้นะ พวกเขาออกไปทำงานกับผู้ใหญ่เหรอ”
เถียนเอ้อร์เหอเอี้ยวตัวหันไปชี้ที่อาคารสามหลังที่เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัว
“พวกเขาไปเรียนกันที่นั่นน่ะ รอจนผู้ใหญ่กลับมาถึงจะเลิกเรียน”
“เรียนงั้นเหรอ” คิ้วของเจี่ยงไป๋เหมียนขมวดเล็กน้อย “พวกคุณยังรักษาระบบการศึกษาเอาไว้ด้วยเหรอ”
นี่นับว่าหาได้ยากมากสำหรับนิคมในแดนร้าง นอกเหนือจากกองกำลังขนาดใหญ่แล้ว นิคมที่เจี่ยงไป๋เหมียนเคยไป ไม่เคยมีที่ไหนทำมาก่อน
สำหรับคนที่ต้องดิ้นรนเพื่อการอยู่รอด การจัดระบบการศึกษาแบบห้องเรียนนั้นถือว่าไม่มีความจำเป็นอย่างยิ่ง สิ้นเปลืองทั้งพลังงานและทรัพยากร แรงงานเป็นทรัพยากรที่สำคัญมาก ครูที่ไม่ได้ออกไปทำงานและเด็กที่ไม่ได้ช่วยงานบ้านหรือในทุ่งนา นับเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยสำหรับในหลายๆ นิคม
นิคมเหล่านั้นมีเพียงพ่อแม่กับผู้สูงอายุที่คอยสอนลูกหลานตามแต่โอกาสจะเอื้ออำนวยในแต่ละวัน เพื่อให้เด็กๆ พอมีความรู้พื้นฐาน เรียนเรื่องการเพาะปลูก เก็บรวบรวมสิ่งของ ทำอาหาร ทำความสะอาด ยิงปืน ล่าสัตว์ และดูแลทารก
เถียนเอ้อร์เหอตอบด้วยรอยยิ้ม
“เวลามีคนนอกมาเมืองน้ำล้อมแล้วเห็นเรื่องนี้ พวกเขาก็แปลกใจกันทั้งนั้น ที่จริงแล้วสำหรับพวกเราที่ทำ ‘โรงเรียน’ อย่างนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกัน ทุกคนต้องช่วยกันรัดเข็มขัดกระเหม็ดกระแหม่ ถึงพอจะทำให้ธรรมเนียมนี้ยังไม่สูญหายไปไหน”
เขาแหงนหน้าขึ้นฟ้าอย่างไม่รู้ตัว มองดูท้องฟ้ายามเย็นที่มืดครึ้มหม่นหมองโปรยปรายด้วยสายฝนพรำ แล้วพูดต่อด้วยความทรงจำผสมผสานกับความปลงอนิจจัง
“คนแรกที่เสนอให้เด็กๆ ได้รับการศึกษาอย่างเป็นทางการก็คือคุณอาคนนึง ชื่อเสิ่นหลิ่วซิน
“เขาบอกว่า ต่อให้ยากลำบากแค่ไหน พวกเด็กๆ ต้องอ่านออกเขียนได้และได้เรียนความรู้ขั้นพื้นฐาน มีเพียงแบบนี้เท่านั้นถึงจะทำให้พวกเขา ทำให้ลูกๆ หลานๆ ทำให้ประชากรของเมืองน้ำล้อมในภายภาคหน้ายังคงจดจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร มาจากไหน เป็นคนกลุ่มไหน มีวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์ยังไง มีเพียงการจดจำเรื่องเหล่านี้ไว้ให้ได้ ถึงจะทำให้พวกเขายังคงยืนหยัดด้วยความหวังท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันโหดร้ายได้ ท่ามกลาง ‘ความมืดมิด’ อันสิ้นหวังได้
“ในตอนนั้นถึงแม้ว่าฉันจะเห็นด้วยกับข้อเสนอของอาเสิ่น แต่ก็เพียงแค่คิดอย่างตื้นๆ เท่านั้นเอง ฉันคิดแค่ว่าทุกครั้งที่ขนข้าวของกลับมาจากซากเมือง พอเปิดหนังสือคู่มือดูก็เจอตัวหนังสือบางส่วนที่อ่านไม่ออก และถึงแม้จะอ่านออก แต่พอเอาคำมาต่อกันกลับอ่านไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจว่าหมายความว่ายังไง ทำให้ไม่สามารถใช้งานของพวกนั้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ แบบนี้ก็ไม่ไหวใช่ไหมล่ะ
“มันเป็นวิธีคิดที่เรียบง่ายมาก แต่พอผ่านไปไม่กี่ปี หลังจากนั้นฉันก็ค่อยๆ เข้าใจในสิ่งที่อาเสิ่นพูดมากขึ้น”
พูดถึงตรงนี้เถียนเอ้อร์เหอก็ยืนขึ้นแล้วชี้ไปยังอาคารสามหลังเรียงที่เป็นสามเหลี่ยมกลับหัว
“พวกคุณรู้ไหมว่าสมัยก่อนที่นั่นเคยเป็นอะไร”
ไป๋เฉิน เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หงส่ายหน้าพร้อมกัน
“มันเป็นโรงเรียนของเมืองน้ำล้อมมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้วล่ะ ตรงนั้นคือสนามบาสเก็ตบอล ตรงนั้นคือแท่นเสาธง ตรงนั้นคือหอพักครู ตรงนั้นคือหอพักนักเรียน ตรงนั้นคืออาคารห้องคอมพิวเตอร์ ห้องสมุด แล้วก็ห้องแล็บ ส่วนตรงนั้นคืออาคารเรียน…” เถียนเอ้อร์เหอแนะนำไปทีละห้องทีละห้อง ใบหน้าสะท้อนแสงไฟในเตาวูบวาบ
เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นๆ ต่างนั่งฟังอย่างใจจดจ่อ มองดูอย่างใจจดจ่อ ถึงแม้ว่าในยามโพล้เพล้เช่นนี้จะทำให้อาคารและสถานที่เหล่านั้นแทบจะมองไม่เห็นแล้วก็ตาม
เถียนเอ้อร์เหอลดมือลงหันหน้ากลับมาและพูดคำเดิมอีกครั้ง
“ที่นั่นเคยเป็นโรงเรียนมาก่อน”
ใบหน้าเขาเคร่งขรึมจริงจัง
โดยไม่ได้รอให้เจี่ยงไป๋เหมียนกับคนอื่นๆ ตอบอะไร เขาก็นั่งลงอีกครั้งและหัวเราะเยาะตัวเอง
“ชาวเมืองส่วนใหญ่ไม่เข้าใจเรื่องนี้หรอก ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เต็มใจดูแลรักษาโรงเรียนเล็กๆ แห่งนี้หรอกนะ แต่เป็นเพราะพวกเขารู้สึกว่าควรจะสงวนไว้ให้เฉพาะชาวเมืองดั้งเดิมเท่านั้น ส่วนพวกคนเร่ร่อนแดนร้างที่เข้ามาทีหลังน่ะ แค่ให้อาหารซักคำก็ถือเป็นความกรุณาอันใหญ่หลวงแล้ว ทำไมจะต้องเสียทรัพยากรไปเปล่าๆ ด้วยล่ะ
“พวกเขาคิดว่าผืนดินนั้นควรแบ่งให้เฉพาะชาวเมืองดั้งเดิมเท่านั้น โดยเฉพาะพวกสมาชิกหลักของยามเมือง ส่วนพวกเร่ร่อนแดนร้างที่มาภายหลังก็แค่ให้เช่าที่ก็พอ และต้องจ่ายค่าเช่าเป็นผลผลิตบางส่วนที่เก็บเกี่ยวได้มา
“พวกเขายังคิดอีกว่าพวกคนเร่ร่อนที่มาทีหลังนั้นไม่ควรได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมเป็นยามเมืองหรือได้จับอาวุธคุณภาพดี”
พูดมาถึงตอนนี้ เถียนเอ้อร์เหอก็ส่ายหน้า
“เฮ้อ ตอนฉันยังมีชีวิตอยู่ก็ยังพออาศัยบารมีคอยปรามได้ ไม่มีใครกล้าค้านแบบจริงจัง อย่างมากก็แค่บ่นลับหลัง แต่ไว้พอฉันตายไปเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าเมืองน้ำล้อมจะเป็นยังไงบ้าง
“พอแล้ว ไม่พูดแล้ว กินเถอะ กินๆๆ”
เพราะว่าเป็นเรื่องราวภายในของเมืองน้ำล้อม เจี่ยงไป๋เหมียนและไป๋เฉินจึงไม่สะดวกที่จะแสดงความคิดเห็น ทำได้เพียงแค่แสดงท่าทีของผู้มาเยือนเท่านั้น นั่งกินบิสกิตอัดแข็ง ธัญพืชอัดแท่ง เถียนเอ้อร์เหอบอกให้คนไปเอาหมั่นโถวธัญพืชมาเพื่อกินกับเนื้อย่างแดงหม้อนั้น
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้รีบร้อนที่จะร่วมวงกับพวกเขา เขายังคงป้อนเนื้อวัวในชามทีละชิ้นให้กับเด็กหญิงตัวน้อยข้างๆ
เด็กหญิงเองก็เป็นเด็กรู้ความ พอกินหมดแล้วก็ไม่ได้ร้องขออีก โค้งคำนับให้ซางเจี้ยนเย่าอย่างตั้งใจ
“ขอบคุณมากพี่ชาย!”
ขอบคุณเสร็จเธอก็กอบเอากองของจิปาถะกระโดดไปมากลับไปยังบริเวณที่มีสิ่งปลูกสร้างตั้งระเกะระกะอยู่อย่างร่าเริง ซึ่งในอดีตพื้นที่ตรงนั้นเคยเป็นสนามบาสเก็ตบอลมาก่อน มีสนามเรียงเป็นแถวหน้ากระดานอยู่หลายสนาม
“โค้งคำนับได้เป็นมาตรฐานมาก” ซางเจี้ยนเย่ากล่าวชมเชยตามหลัง
“ครูสอนเอาไว้น่ะ” เถียนเอ้อร์เหอตอบด้วยความภาคภูมิใจ
ซางเจี้ยนเย่ายังไม่ได้กินเนื้อวัวย่างแดง เขากินหมั่นโถวธัญพืชลูกสีเหลืองอย่างเงียบๆ
เจี่ยงไป๋เหมียนเองก็ไม่ได้ชวนเขา ระหว่างกินไปก็ถามเถียนเอ้อร์เหอเกี่ยวกับประสบการณ์หลังจากโลกเก่าล่มสลายไปพลาง
ประสบการณ์เหล่านี้ส่วนใหญ่ออกจะน่าเบื่ออยู่บ้าง ที่สุดแล้วก็เป็นเพราะเมืองน้ำล้อมอาศัยความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์จึงทำให้เผชิญความยากลำบากไม่มากนัก แต่เจี่ยงไป๋เหมียนกับคนอื่นๆ ต่างก็ตั้งอกตั้งใจฟัง ทำให้เถียนเอ้อร์เหอเล่าอย่างออกรสออกชาติ เขายังเล่าถึงเรื่องที่ตัวเขากับภรรยาค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์กันในตอนที่ออกไปล่าสัตว์อีกด้วย
เมื่อทุกคนกินกันจนใกล้เสร็จแล้ว ซางเจี้ยนเย่าถึงค่อยเริ่มจู่โจมจัดการเนื้อย่างแดงส่วนที่เหลือ ใช้มือหยิบหมั่นโถวธัญพืชจุ่มน้ำเนื้อย่างแดงเข้าปาก
“ไม่ได้มีความสุขแบบนี้มาตั้งนานแล้ว” เถียนเอ้อร์เหอลูบท้อง มองดูขี้เถ้าบุหรี่ที่ร่วงหล่นบนพื้น “ฉันต้องกลับห้องแล้วล่ะ ยังมีเรื่องในเมืองที่รอให้ฉันตัดสินใจอยู่”
จู่ๆ เจี่ยงไป๋เหมียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รีบถามขึ้นทันที
“เจ้าเมือง ฉันยังมีอีกคำถาม”
“อะไรเหรอ” เถียนเอ้อร์เหอกำลังกระชับเสื้อคลุมทหารสีเขียวบนร่าง
เจี่ยงไป๋เหมียนเรียบเรียงความคิดแล้วค่อยๆ พูดออกมา
“พวกคุณเคยเจอคนลักษณะแบบนี้ไหม
“ผู้ชาย ผมสีดำตาสีทอง สูงราว 180 เซนติเมตร หน้าตาหล่อเหลามาก น่าจะหล่อกว่าเขาอีก”
เธอบุ้ยหน้าเพื่อบอกว่ากำลังเปรียบเทียบกับซางเจี้ยนเย่า เสร็จแล้วก็พูดต่อ
“ชอบสวมเสื้อเทรนช์โค้ท สวมถุงมือ หวีผมเรียบร้อย แล้วก็ชอบสวมรองเท้าบูท”
เถียนเอ้อร์เหอคิดอยู่ชั่วครู่
“ในเมืองน้ำล้อมมีแทบไม่มีคนนอกเลย แล้วฉันเองก็ไม่ได้ออกนอกเมืองมาตั้งนานนมแล้ว นึกถึงคนที่คุณพูดไม่ออก
“เจ้าลูกหมา ไปถามคนที่ออกไปล่าสัตว์ช่วงนี้ทีซิว่ามีใครเจอคนแบบนี้บ้างไหม แล้วก็กลับมาบอกยายหนูไป๋กับพวกเขาด้วย”
“ทราบแล้วเจ้าเมือง” เมื่อสบโอกาสที่จะได้แสดงความสามารถ สมาชิกหน่วยยามเมืองที่ชื่อเล่นว่า ‘ลูกหมา’ ก็รีบวิ่งออกไปอย่างเร็วจี๋
หลังจากมองดูเถียนเอ้อร์เหอที่สวมเสื้อคลุมทหารสีเขียวและหมวกขนสัตว์เดินออกจากเพิงไม้ตรงไปยังบริเวณที่มี
สิ่งปลูกสร้างตั้งระเกะระกะแล้ว ไป๋เฉินก็มองไปรอบๆ เพื่อดูตำแหน่งยืนของยามเมืองที่คอยเฝ้าระวังอยู่
จากนั้นเธอก็นั่งลงพูดพึมพำกับตัวเอง
“ทำไมเจ้าเมืองถึงเล่าเกี่ยวกับความขัดแย้งภายในของเมืองน้ำล้อมให้พวกเราฟังนะ”
เจี่ยงไป๋เหมียนมองแสงไฟในเตาแล้วยิ้ม
“ก็เขาหวังว่ากองกำลังใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังเราจะยอมรับเมืองน้ำล้อมน่ะสิ
“ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น เธอคิดว่าทำไมเขาเชิญเรามาเป็นแขกล่ะ
“ถึงเขาจะเชื่อใจเธอมาก แต่ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องทำแบบนี้ซักหน่อย เขาแสดงน้ำใจและความห่วงใยด้วยวิธีอื่นก็ได้”
เธอหันไปมองหลงเยว่หงที่ดูเหมือนยังดูงุนงงอยู่บ้าง และซางเจี้ยนเย่าที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แล้วพูดต่อ
“ดูท่าแล้วความขัดแย้งในเมืองน้ำล้อมนี่คงสร้างความกังวลให้เจ้าเมืองเถียนมานานแล้วล่ะ เขาห่วงว่าหลังจากตัวเองตายไปแล้ว สถานการณ์ของเมืองน้ำล้อมจะตกอยู่ในสภาพที่ไม่สู้ดีนัก หรืออาจถึงขั้นล่มสลายก็ได้
“ด้วยความกังวลแบบนี้ แล้วอยู่ๆ เขาก็ได้เจอคนเร่ร่อนแดนร้างที่รู้จักกันและเชื่อใจได้ อีกทั้งยังเห็นได้ชัดว่าคนเร่ร่อนแดนร้างผู้นี้ไปพึ่งพาอาศัยอยู่กับกองกำลังใหญ่ ดูแล้วไม่เลวทีเดียว
“ถ้าเป็นพวกนายจะหวั่นไหวกันไหม จะสร้างความสัมพันธ์กับกองกำลังที่ไม่ได้มุ่งร้ายต่อคนเร่ร่อนแดนร้างเพื่อให้เมืองน้ำล้อมสามารถพึ่งพากองกำลังใหญ่นี้ได้ใน
อนาคตหรือเปล่า
“ด้วยความพึ่งพาเช่นนี้ มีทั้งความร่วมมือและแผนการจากกองกำลังใหญ่ ความขัดแย้งเล็กน้อยในเมืองน้ำล้อมก็ไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไร”
ในที่สุดหลงเยว่หงก็เข้าใจกระจ่าง
“แบบนี้นี่เอง…
“หัวหน้า แล้วบริษัทจะยอมรับพวกเขาหรือเปล่า
ประโยคนี้ก็เป็นสิ่งที่ไป๋เฉินต้องการจะถามเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่เปรยออกมาให้คนอื่นได้ยินตั้งแต่แรก
เจี่ยงไป๋เหมียนรู้สึกถึงสายตาของไป๋เฉินที่จ้องมองมา เธอจึงเลี่ยงไปมองที่เตาไฟเบื้องหน้าอีกครั้ง
เธอพูดเจือรอยยิ้ม
“รอไว้กลับบริษัทก่อนแล้วฉันจะรายงานไปตามขั้นตอนปกติ ส่วนเรื่องที่จะรับหรือไม่รับนั้นก็อยู่ที่การตัดสินใจของคณะผู้บริหาร เรื่องแบบนี้นั้นไม่ว่าจะเป็นแผนกความมั่นคงหรือว่าคณะกรรมการยุทธศาสตร์ก็ตาม ทำได้เพียงแค่ยื่นคำเสนอแนะเท่านั้น
“แต่ว่านะ ฉันจะปิดบังตำแหน่งที่แน่นอนของสถานที่ตั้งเมืองน้ำล้อมเอาไว้ จะบอกเพียงแค่ว่าได้เจอกับทีมล่าสัตว์ของพวกเขาในแดนร้างเท่านั้นพอ”
ไป๋เฉินถอนใจโล่งอก พูดออกมาเบาๆ
“เท่านี้ก็ดีแล้วล่ะ… ดีแล้ว”
หลงเยว่หงงุนงงอย่างเห็นได้ชัด
“ทำไมถึงต้องปิดบังตำแหน่งที่ตั้งของเมืองน้ำล้อมด้วยล่ะ”
ก็ในเมื่อจะรายงานต่อบริษัทของพวกเราเองนี่นา
เจี่ยงไป๋เหมียนเหลือบมองเขาด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ตอบคำถาม ไม่มีคำอธิบาย เพียงแค่พูดว่า
“นายดูสิ ซางเจี้ยนเย่ายังไม่ถามอะไรเลย”
ซางเจี้ยนเย่าได้ยินชื่อตัวเอง เลยมองไปที่หัวหน้าทีม
“หือ คุยกันเรื่องอะไรอยู่เหรอ”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยายามฝืนยิ้ม
“กำลังคุยว่านายดูไม่เลวนะ”
“ไม่เท่าไหร่หรอก” ซางเจี้ยนเย่าถ่อมตัว
ทั้งวงเงียบกริบลงในทันที หลังจากนั้นไม่นานยามเมืองที่ชื่อเล่นว่า ‘ลูกหมา’ ก็วิ่งกลับมาแล้วมายืนที่ข้างเจี่ยงไป๋เหมียน
“มีคนเคยเจอคนที่คุณพูดถึง
“เขาไปทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ เป็นคนแปลกมาก ในตอนนั้นทุกคนในทีมล่าสัตว์ต่างก็รู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีเสน่ห์มาก จนอดคอยเอาใจเขาใกล้ชิดเขาไม่ได้ แต่เขาก็เย็นชาสุดๆ จงใจเว้นระยะห่างกับคนอื่นๆ แล้วก็หายตัวไปในแดนร้าง”
“แปลกจริงด้วย…” หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็พึมพำกับตัวเองราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นพูดด้วยรอยยิ้มสดใส
“ขอบคุณมาก”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!” ยามเมืองที่มีชื่อเล่นว่า ‘ลูกหมา’ รีบตอบรับอย่างตื่นเต้น
หลังจากนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนก็ไม่ได้ถามอะไรอีก ยามเมืองผู้นี้จึงจำใจเดินออกจากเพิงไม้ไป
สายตาซางเจี้ยนเย่าทอดมองออกไปข้างนอก เห็นเพียงท้องฟ้ามืดมิด เมฆครึ้มลอยต่ำ เมืองน้ำล้อมทั้งเมืองตกอยู่ในความมืด
เสียงเครื่องปั่นไฟพลังน้ำมันดังขึ้น หลายห้องในอาคารสามหลังที่เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัวพลันส่องสว่างขึ้นมา หลอดไฟบนกำแพงเมืองก็ทยอยส่องสว่างทีละดวง ช่วยให้พวกยามเมืองมองเห็นพื้นที่ด้านนอก แสงเทียนและแสงไฟวูบวาบในบริเวณบ้านชั้นเดียวกับบริเวณสิ่งปลูกสร้างที่สร้างระเกะระกะพากันดับวูบลงอย่างรวดเร็ว เกือบทั้งเมืองจมอยู่ในความมืดมิดของรัตติกาล
ซู่! ซู่! ซู่! ฝนที่ตั้งเค้ามาเป็นเวลานาน ในที่สุดก็เริ่มปลดปล่อยออกมาในค่ำคืนอันมืดมิด
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 32 ทบทวนหลังศึก
คืนสงัด ลมเหน็บหนาว ฝนซัดสาด ตลอดทั้งเมืองน้ำล้อมราวกับถูกความมืดกลืนกิน มีแสงไฟเพียงประปรายที่เล็ดลอดออกมาได้
เสียงจ้อกแจ้กเซ็งแซ่ก่อนหน้านี้ รวมทั้งกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่ผสมปนเปจนไม่อาจแยกแยะล้วนแต่อันตรธานไปหมดสิ้นในเวลาอันสั้น ซางเจี้ยนเย่ารู้สึกถึงความเงียบสงัดราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
ท่ามกลางสายฝนตกกระหน่ำรอบเพิงไม้ ยามเมืองสองสามคนเดินลาดตระเวณในพื้นที่ใต้ชายคา ส่วนคนอื่นๆ สวมเสื้อกันฝนสีเข้มและกระสอบสานใบใหญ่ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า เดินตรวจตรากลับไปกลับมาระหว่างบนกำแพงและโครงสร้างไม้
ด้วยแสงสว่างจากหลอดไฟ หยาดฝนดูราวกับสร้อยไข่มุกที่ขาดหลุดร่วงกระจัดกระจาย เม็ดแล้วเม็ดเล่าดาหน้าเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย
“สมัยก่อนที่นี่มีเครื่องปั่นไฟน้ำมันดีเซลอยู่สองเครื่อง แต่อีกเครื่องเสียไปตั้งนานแล้ว พยายามซ่อมแต่ก็ซ่อมไม่ได้ สำหรับนิคมในแดนร้างแล้ว ถึงไม่มีไฟฟ้าก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่  พวกอาหาร เสื้อผ้า อาวุธ และน้ำสะอาดต่างหาก ถึงจะเป็นทรัพยากรที่สำคัญที่สุด” ไป๋เฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เจี่ยงไป๋เหมียนกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม
“เธอช่วยพูดดังหน่อยได้ไหม ใช่แล้วล่ะ อาหารและน้ำสะอาดเป็นตัวกำหนดว่าชีวิตเราจะอยู่รอดได้เปล่า เสื้อผ้าเป็นตัวกำหนดว่าเราจะหนาวตายหรือป่วยเป็นไข้หรือเปล่า อาวุธเป็นตัวกำหนดว่าคนอื่นจะเหลืออาหาร เสื้อผ้า และน้ำ เอาไว้ให้พวกเราหรือเปล่า”
เธอมองเหลียวซ้ายแลขวาเห็นฝนตกเสียงดัง เลยตบมือแล้วพูดขึ้น
“พรุ่งนี้ค่อยซ่อมรถจี๊ปละกัน คืนนี้จะเป็น ‘ชั้นเรียน’ คาบแรกของการฝึกภาคสนาม
“พวกเราต้องทบทวนการต่อสู้ก่อนหน้านี้เพื่อสรุปเป็นประสบการณ์และบทเรียน
“แต่ละคนให้มองที่ตัวเองเป็นหลัก เล่าเหตุการณ์ในตอนนั้น แล้วอธิบายว่าทำไมถึงเลือกทำแบบนั้น ไป๋เฉิน เธอเริ่มก่อนเลย”
ในฐานะที่เพิ่งเข้าร่วม ‘ผานกู่ชีวภาพ’ มาได้ไม่นานนัก และยังไม่เคยมีคนเร่ร่อนแดนร้างที่ได้ฝึกภาคสนามแบบนี้มาก่อน ไป๋เฉินจึงไม่เคยคิดว่าจะมีการ ‘ทบทวนหลังศึก’ เช่นนี้ด้วย เธออึกอักลังเลอยู่พักหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ายังเตรียมตัวไม่พร้อม แต่เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ
การที่เธอเป็นคนเร่ร่อนในแดนร้างมาหลายปีแล้วยังมีชีวิตที่ดี นอกจากจะต้องมีผู้ช่วยแล้วก็ยังเป็นเพราะเธอย้อนทบทวนความผิดพลาดของตัวเองอยู่บ่อยครั้งและจดจำไว้ไม่ทำผิดซ้ำเดิมอีกด้วย
เมื่อเรียบเรียงคำพูดได้ เธอก็เริ่มต้นจากเรื่องกลุ่มนักล่าซากอารยะที่เป็นโจรพาร์ทไทม์ เล่าซ้ำในทุกรายละเอียดที่เธอจำได้
ต่อจากเธอก็เป็นซางเจี้ยนเย่า ต่อจากซางเจี้ยนเย่าก็เป็นหลงเยว่หง สุดท้ายก็เป็นเจี่ยงไป๋เหมียน
หลังจากเจี่ยงไป๋เหมียนพูดจบ ก็มองไปที่ซางเจี้ยนเย่าแล้วพูด
“ตอนนั้นที่นายเลือกตัดสินใจยิงคนขี่มอเตอร์ไซค์ทั้งสองคนนั่นนับว่าเป็นทางเลือกที่เด็ดขาดมาก แต่ก็บ้าบิ่นมากเช่นกัน
“ถ้าไม่ใช่เพราะว่า…”
เธอหยุดชั่วขณะก่อนพูดต่อ
“ถ้าไม่ใช่เพราะนายโชคดีละก็ ตอนนั้นอาจตายไปแล้วก็ได้”
พูดถึงตรงนี้เธอก็คลี่ยิ้มจางๆ
“แต่จะว่าไป โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งเช่นกัน นายต้องรักษาความสมดุลของทั้งสองอย่างนี้ไว้ พยายามทำให้เต็มที่จะยิ่งเพิ่มโอกาสรอดชีวิตมากขึ้น”
ซางเจี้ยนเย่าตอนแรกรู้สึกงงเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิดเพื่อบอกว่ารับทราบคำพูดของหัวหน้าทีม
ส่วนหลงเยว่หงกลับรู้สึกว่าประโยคท้ายๆ ของเจี่ยงไป๋เหมียนนั้นเป็นการพูดเล่นเสียมากกว่า จึงไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นก็ขมวดคิ้วมุ่น ถามคำถามที่คาใจเป็นอย่างมากออกมา
“เมื่อกี้หัวหน้าบอกว่าหัวหน้าโจรในชุดเกราะกระดูกเสริมแรงนั่นตัดสินใจผิดพลาดและไม่ระวังมากพอ สุดท้ายก็เลยถูกพวกเราฆ่าตาย
“อย่างนั้น… ถ้าหาก… คนที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงไม่ได้ทำพลาดครั้งใหญ่แบบนั้น แล้วพวกเราจะจัดการกับเขาได้ยังไง”
เจี่ยงไป๋เหมียนมองหลงเยว่หง
“ทำไมนายถึงคิดว่าจะมีวิธีจัดการล่ะ
“ถ้าไม่ได้ทำพลาดครั้งใหญ่ แสดงว่าคนที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงนั่นมีประสบการณ์มาก สมรรถภาพร่างกายก็ไม่มีปัญหา คนที่สวมเกราะแบบนั้นถ้าไปอยู่ในสนามรบของจริงละก็ นั่นมันเครื่องจักรสังหารชัดๆ เรียกได้ว่าเป็นเทพในหมู่เทพเลยล่ะ
“ยิ่งพวกเรามีคนน้อยและไม่มีอาวุธหนัก ภายใต้สถานการณ์ที่มีเพียงปืนยิงระเบิดแค่กระบอกเดียวแถมยังไม่มีโอกาสได้เอาออกมาใช้ด้วย แล้วจะเป็นไปได้ไงที่จะจัดการกับศัตรูระดับนี้ นายประเมินเกราะกระดูกเสริมแรงทางทหารต่ำไปหรือเปล่า”
“อย่าง… อย่างนั้นก็หมายความว่า…” หลงเยว่หงเพิ่งจะรู้ตัวว่าเขาเฉียดใกล้ยมโลกขนาดไหน
เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปรอบๆ แล้วพูดขึ้น
“การจัดการกับศัตรูระดับนั้น ช่วงที่ดีที่สุดก็คือก่อนที่เขาจะสวมเกราะกระดูกเสริมแรง
“ถ้าหากว่าไม่สามารถคว้าโอกาสนั้นไว้ได้ งั้นก่อนที่เขาจะเข้าใกล้ ก็ต้อง ‘วิ่งแข่ง’ กันล่ะ เกราะกระดูกเสริมแรงทางทหารนั้นไม่ได้เร็วไปกว่ารถจี๊ปความเร็วสูงซักเท่าไหร่หรอก บางรุ่นยังช้ากว่าด้วยซ้ำ ประสิทธิภาพแบตเตอรี่ก็ด้อยลงไปอีก
“แต่น่าเสียดาย ตอนนั้นพวกเราเจอกับสภาพภูมิประเทศที่ไม่ปกติ แถมยังเพิ่งจะสู้กับงูเหล็กบึงดำจบไป ไม่เหลือจุดได้เปรียบเลยซักนิด แทบจะเรียกได้ว่าเป็นสถานการณ์สิ้นหวังเลยทีเดียว หากไม่ใช่เพราะหมอนั่นขี้กลัว เอาแต่ห่วงนั่นพะวงนี่ล่ะก็นะ ตั้งแต่เริ่มก็เห็นได้ชัดเลยว่าเขาไม่กล้าใช้พลังงานชุดเกราะกระดูกเสริมแรงแบบเต็มพิกัดและตัดใจทำลายสินสงครามไม่ลง มัวแต่คิดคำนวณผลได้ผลเสีย ไม่อย่างนั้นแค่การโจมตีระลอกแรกก็ฆ่าพวกเราไปครึ่งทีมแล้ว หรืออาจจะมากกว่านั้นอีก”
หลงเยว่หงได้ยินแล้วหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เข้าใจถึงอันตรายในแดนร้างได้อย่างลึกซึ้งขึ้นอีก ส่วนซางเจี้ยนเย่ากับไป๋เฉินต่างพากันตั้งใจฟัง รู้ว่าสิ่งที่เจี่ยงไป๋เหมียนพูดนั้นยังไม่จบ
เจี่ยงไป๋เหมียนร้อง “อ้อ” ก่อนพูดต่อ
“ก่อนที่ซางเจี้ยนเย่าจะฆ่าคนขี่มอเตอร์ไซค์นั่นและยั่วโมโหอีกคน ตอนนั้นฉันคิดเอาไว้สองแผน
“แผนแรกคือยอมจำนนทันทีเพื่อจะได้มีโอกาสเข้าใกล้ ถึงแม้จะถูกพวกมันทำร้ายบาดเจ็บสาหัสจนเคลื่อนไหวไม่ได้ แต่ขอเพียงแค่อยู่ในระยะโจมตี ฉันก็ยังมีวิธีตอบโต้กลับไปได้”
พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็หัวเราะเหยียดหยันออกมา
“ปัญหาใหญ่สุดของแผนนี้ก็คือฉันกับไป๋เฉินมีโอกาสรอดชีวิตสูง ถึงถูกจับเป็นเชลยก็แค่ช่วงสั้นๆ แต่พวกนายทั้งคู่น่าจะถูกยิงทิ้งทันที นอกเสียจากว่าพวกนั้นจะมีคนที่หลงไหลได้ปลื้มกับผู้ชายมากกว่า”
สีหน้าของซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงแปรเปลี่ยนเป็นกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที
พอเห็นปฏิกิริยาพวกเขา เจี่ยงไป๋เหมียนก็พูดอย่างอารมณ์ดี
“แผนที่สองก็คือใช้เรื่องที่ว่าหมอนั่นมันรอบคอบและขี้กลัวเกินไปมาวางกับดักทำให้เขาไม่สามารถหลบหลีกล่วงหน้าได้ ตราบใดที่ไม่หลบหลีกล่วงหน้า ฉันก็มั่นใจว่าจะยิงโดนจุดอันตรายที่ไม่มีเกราะป้องกันได้อย่างแน่นอน”
“กับดักอะไร” หลงเยว่หงโพล่งถามขึ้นมาทันที
เจี่ยงไป๋เหมียนมองเขาสองวินาทีก่อนจะยักไหล่
“ยังไม่ได้คิด”
“…” กล้ามเนื้อใบหน้าของหลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่ากระตุกเล็กน้อย
เจี่ยงไป๋เหมียนพลัน ‘อับอายกลายเป็นโทสะ’ ทันที
“ก็มันกะทันหันนี่นา ฉันจะไปคิดออกเร็วขนาดนั้นได้ไงยะ
“ตอนนั้นพอฉันเพิ่งจะเริ่มคิด สถานการณ์มันก็เปลี่ยนไปแล้ว เลยไม่ต้องเปลืองเซลล์สมองคิดต่ออีก!”
แล้วเธอก็หันไปมองไป๋เฉินที่กำลังนั่งฟังเงียบๆ
“เธอมีอะไรอยากเสริมมั้ย”
ไป๋เฉินคิดสักครู่ก่อนตอบ
“จุดประสงค์ของพวกโจรแดนร้างส่วนมากก็คือปล้นเสบียง ไม่ใช่ฆ่าคน
“ถ้าหากหมดหนทางจริงๆ ฉันคงเลือกทิ้งรถและเสบียง อย่างเช่นปล่อยรถเปล่าให้วิ่งลงบึงน้ำไป เพื่อดึงความสนใจของพวกมันไว้ก่อน จากนั้นก็ค่อยหาโอกาสไปหลบซ่อนที่บึงในบริเวณอื่น
“พื้นที่ในบึงใหญ่นั้นมีหลายจุดมากที่ขนาดคนยังแทบจะเดินไม่ได้ คนที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงยิ่งแล้วใหญ่ น้ำหนักมันมากเกินไป
เมื่อฟังจบ เจี่ยงไป๋เหมียนก็พยักหน้าพอใจ
“ไม่เลว คนเร่ร่อนแดนร้างกับคนที่มาจากกองกำลังใหญ่มีมุมมองที่แตกต่างกันในการรับมือกับสถานการณ์เดียวกัน
“พวกนายได้เรียนรู้แล้วใช่ไหมล่ะ”
แปะ! แปะ! แปะ!
ซางเจี้ยนเย่าไม่พลาดโอกาสที่จะได้ปรบมือ หลงเยว่หงเองก็ปรบมือตามโดยไม่รู้ตัว
นี่ฉันทำอะไรไปเนี่ย… หลงเยว่หงรู้สึกตัว รีบตอบอย่างกระอักกระอ่วน
“ได้เรียนรู้แล้วครับ แต่ต้องใช้เวลาย่อยข้อมูลเพื่อค่อยๆ ซึมซับก่อน”
หลังจากทบทวนการต่อสู้เมื่อตอนกลางวันเสร็จแล้ว ทั้งสี่ก็แบ่งกลุ่มเหมือนเมื่อวาน เป็นกลุ่มละสองคนผลัดกันเฝ้าเวร
เนื่องจากฝนเพิ่งตก ทำให้อากาศหนาวกว่าเมื่อคืนมาก ถ่านที่ได้รับฟรีมาจากเถียนเอ้อร์เหอก็มีจำกัด พวกเขาจึงต้องขนเอาเสื้อคลุมผ้าฝ้ายตัวหนาจากท้ายรถออกมาห่ม
ฝนโปรยปรายชำระล้างทุกสรรพสิ่งที่อยู่ในความมืด จนกระทั่งฟ้าสางถึงได้หยุดสนิท
เมืองน้ำล้อมมีระบบระบายน้ำที่พัฒนาจนสมบูรณ์แบบ ไม่มีน้ำขังเจิ่งนอง มีเพียงแค่พื้นเปียกและพื้นดินบางส่วนที่กลายเป็นโคลนเท่านั้น
หลังจากไป๋เฉินกินบิสกิตอัดแข็งและดื่มน้ำเสร็จแล้วก็เริ่มเปลี่ยนอะไหล่รถจี๊ป และจัดการในส่วนที่ไม่ได้ซ่อมแซมยากจนเกินไปนัก
ในตอนนี้เถียนเอ้อร์เหอเดินฝ่าสายหมอกยามเช้าตรู่เข้ามาแล้วถามด้วยรอยยิ้ม
“หนูไป๋ ซ่อมได้ไหม
“ถ้าซ่อมได้ เราก็จะขนปืนกลเบากับมอเตอร์ไซค์ไป”
“ได้สิ” ไป๋เฉินไม่ได้หันหน้ากลับมา แต่ยกมือแสดงคำตอบว่าตกลง
เถียนเอ้อร์เหอรีบเรียกยามเมืองแถวนั้นมา
“มานี่ มาช่วยขนปืนกลเบานี่ที
“ไอ้หยา พวกคุณให้ของมาตั้งเยอะ เอางี้ไหมล่ะ ฉันจะแถมเต็นท์ให้อีกหลังนึง”
“เอาสิ” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ปฏิเสธ
ในตอนนี้ เถียนเอ้อร์เหอเพิ่งสังเกตเห็นหนังงูเหล็กบึงดำบนหลังคารถจี๊ป
“นี่มัน…” เขาถึงกับตาถลน “เป็นฝีมือพวกคุณเหรอ”
ตอนที่รถจี๊ปมาถึงเมื่อวานนี้ เนื่องจากเมฆครึ้ม ฟ้าก็มืดแล้ว พวกเขาก็เลยมองไม่ชัดว่ามีของอะไรมัดไว้บนหลังคารถ ตอนแรกยังคิดว่าเป็นเต็นท์สีดำเสียอีก
ยามเมืองทั้งหลายมองตามสายตาของเถียนเอ้อร์เหอไป เมื่อเห็นหนังงู ต่างรู้สึกถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงกดทับลงมา
“งูเหล็กบึงดำ…” มีคนพึมพำชื่อที่เป็นฝันร้ายนี้ออกมา
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะคิกคัก
“เจ้าหมอนี่ตัวโตไปหน่อย พวกเราก็เลยทำได้แค่ถลกหนังมันมาน่ะ”
ชาวเมืองน้ำล้อมล้วนแต่นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จึงทำให้เจี่ยงไป๋เหมียนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ในตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้ทำ จึงมองดูเมืองที่เริ่มคึกคักมีชีวิตชีวาแล้วถามขึ้นอย่างลังเล
“เจ้าเมือง พวกเราขอไปเดินดูอะไรแถวนี้หน่อยได้ไหม”
“ได้สิ อยากไปไหนล่ะ ฉันจะได้พาไปดู” เถียนเอ้อร์เหอขยับหมวกขนสัตว์บนศีรษะ “ไม่ก็ไปดูห้องเรียนกันไหม เห็นพวกคุณสนใจห้องเรียนของพวกเราอยู่ไม่ใช่เหรอ”
ภายใต้แสงยามเช้าอันเจิดจ้า ริ้วรอยบนใบหน้าเขาเห็นเด่นชัดมากขึ้น
“ดีสิ” เจี่ยงไป๋เหมียนหันไปพูดกับซางเจี้ยนเย่า “นายตามฉันมา ส่วนหลงเยว่หง นายไปช่วยไป๋เฉินดูรอบๆ นะ”
ซางเจี้ยนเย่าไม่ปฏิเสธ เขาเดินตามเจี่ยงไป๋เหมียนและเถียนเอ้อร์เหอไปยังอาคารสามหลังที่เรียงเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัว
ระหว่างทางนั้นพวกเขาเดินผ่านสิ่งปลูกสร้างที่สร้างอย่างระเกะระกะ มองเห็นบางหลังบนผนังมีรูแตกอุดไว้ด้วยไม้หรือไม่ก็หญ้าแห้ง มองเห็นชาวเมืองบางคนดื่มน้ำเย็นแล้วก็รีบไปทุ่งนาด้านหลังเมือง เห็นเต็นท์ที่เปียกโชกจากสายฝนเมื่อคืนและเหมือนจะมีน้ำรั่ว เห็นคนที่ซีดเหลืองผอมแห้งในชุดเก่าปุปะวิ่งไปทางโน้นทางนี้
เมื่อเดินผ่านตรงนี้ไปก็เป็นลานขนาดเล็กที่เทพื้นด้วยคอนกรีต แท่นเสาธงยังคงอยู่แต่ไม่มีผืนธงแล้ว
ซางเจี้ยนเย่ากับเจี่ยงไป๋เหมียนเดินตามเถียนเอ้อร์เหอต่อไป เดินอ้อมอาคารด้านหน้าสุดไปยังอาคารสองแถวด้านหลัง เข้าไปอาคารหลังทางซ้ายมือแล้วขึ้นไปชั้นสาม
มันเป็นทางเดินที่มีด้านหนึ่งเป็นราวกั้น ส่วนอีกด้านเป็นห้องอาคารที่ซอยแบ่งเป็นห้องเล็กๆ ซึ่งมีแสงสว่างเพียงพอ และการระบายอากาศก็ดีมาก
เดินไปไม่กี่ก้าวเถียนเอ้อร์เหอก็พาทั้งคู่มาหยุดยืนอยู่หน้าห้องหนึ่งที่มีขนาดใหญ่พอสมควร
มองผ่านกระจกหน้าต่างที่สว่างและใสสะอาด ซางเจี้ยนเย่ากับเจี่ยงไป๋เหมียนมองเห็นโต๊ะเก้าอี้ตั้งอยู่ยี่สิบกว่าชุด เว้นช่องให้เดินเป็นช่องแคบๆ
ในตอนนี้ เด็กอายุไม่ถึงสิบขวบจำนวนยี่สิบกว่าคนสวมเสื้อสารพัดแบบ ทั้งขาดและสกปรก นั่งอยู่ที่โต๊ะมองไปยังแท่นบรรยายตั้งใจฟังครูสอน
เด็กๆ บางคนก็ตัวสั่นเล็กน้อยเพราะยังปรับตัวให้เข้ากับอากาศหนาวเย็นในตอนเช้าไม่ได้ บางคนก็สะพายน้องตัวเล็กๆ ไว้ที่หน้าอกแล้วร้องกล่อมเป็นครั้งคราว
พวกเด็กๆ มีทั้งชายและหญิง แต่ละคนล้วนแตกต่างกันไป แต่ทุกคนนั้นต่างนั่งหลังเหยียดตรง
ซางเจี้ยนเย่ามองไปแล้วเห็นตารางเรียนที่เขียนไว้บนผนัง
“ออกกำลังกายตอนเช้า… ความรู้ทั่วไป… หลักภาษา… คณิตศาสตร์… ประวัติศาสตร์…”
“นี่คือนักเรียนชั้นมัธยม” เถียนเอ้อร์เหอแนะนำด้วยเสียงเบาๆ ราวกับว่าไม่ต้องการรบกวนเด็กๆ ที่อยู่ข้างใน
เจี่ยงไป๋เหมียนมองดูด้านในอย่างตั้งใจอยู่สองสามวินาที ร้อง “อื้อ” ออกมาหนึ่งคำ
“พวกเราไปกันเถอะ อย่าไปกวนพวกเขาเลย”
หลังจากเดินตามเถียนเอ้อร์เหอเที่ยวชมเมืองน้ำล้อมแล้ว ทั้งคู่ก็กลับมาที่เพิงไม้ ซึ่งตอนนั้นไป๋เฉินก็ซ่อมรถเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เนื่องจากเมืองน้ำล้อมมีอาหารไม่ค่อยเพียงพอและขาดแคลนเนื้อสัตว์ เจี่ยงไป๋เหมียนจึงไม่ได้พยายามทำการค้าอีก เธอพูดกับเถียนเอ้อร์เหอ
“เจ้าเมือง พวกเราจะไปกันแล้ว”
เถียนเอ้อร์เหอพยักหน้าเบาๆ
“หวังว่าจะได้พบกันอีก”
“ค่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าแล้วยิ้มให้
“ต้องได้พบอยู่แล้ว” ไป๋เฉินตอบขึ้นในเวลาเดียวกัน
พวกเขารีบเก็บข้าวของแล้วขึ้นรถ ครั้งนี้เจี่ยงไป๋เหมียนเป็นคนขับ
รถจี๊ปแล่นอย่างช้าๆ ไปจนถึงประตูทางเข้าที่มีรั้วลวดหนาม ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงมองไปยังบริเวณที่มีสิ่งปลูกสร้างตั้งไว้อย่างระเกะระกะอีกครั้ง
ชาวเมืองได้ออกไปทุ่งนาหรือไม่ก็ไปล่าสัตว์กันแล้ว เหลือเพียงแค่ไม่กี่คนที่อยู่บ้าน
นี่ทำให้สถานที่แห่งนี้ปรากฏร่องรอยของความเสื่อมโทรมผุพังขึ้นเรื่อยๆ
ท่ามกลางความเงียบงัน ซางเจี้ยนเย่าและคนอื่นๆ ก็พลันได้ยินเสียงที่อ่อนโยนของเด็กๆ ดังออกมาจากอาคารหลังที่อยู่ลึกสุด
“แสงจันทร์สาดส่องสู่หน้าเตียง
“พื้นดินปกคลุมด้วยหิมะ
“แหงนหน้ามองจันทร์กระจ่าง
“ก้มหน้าคิดคำนึงถึงบ้านเกิด[footnoteRef:1]”  [1:  เป็นบทกวีชื่อว่า “คำนึงในคืนสงัด”《静夜思》 ของกวีเอก “หลี่ไป๋” (李白) ซึ่งเป็นกวีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในสมัยราชวงศ์ถัง บทกวีต้นฉบับภาษาจีนคือ“床前明月光，疑是地上霜。举头望明月，低头思故乡。”]
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 33 ที่หมายแรก
ท่ามกลางเสียงท่องบทกวีที่ดังก้องภายในเมืองน้ำล้อม หลงเยว่หงอ้าปากจะพูดแต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี เพราะความรู้สึกของเขานั้นมันซับซ้อนมากจนยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้
ทั้งสี่คนไม่มีใครพูดอะไรออกมาราวกับว่ากำลังตั้งใจฟัง จนกระทั่งรถจี๊ปขับพ้นจากประตูเมืองแล่นห่างออกไป
“พวกเขาท่องอะไรกันเหรอ ฉันฟังไม่ค่อยชัดน่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนมองกระจกหลังพูดด้วยน้ำเสียงที่ขัดใจเล็กน้อย
“แสงจันทร์สาดส่องสู่หน้าเตียง” ซางเจี้ยนเย่าท่องบทกวี ‘คำนึงในคืนสงัด’ ซ้ำตั้งแต่เริ่มต้น
“อย่างนั้นนั่นเอง…” เจี่ยงไป๋เหมียนถอนใจด้วยความสะเทือนอารมณ์แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
เธอตั้งใจขับรถอย่างจริงจัง ขับเคลื่อนรถจี๊ปแล่นไปอย่างเงียบๆ ตามเส้นทางสลับซับซ้อนยากแยกแยะของพื้นที่ในบึงน้ำ
จนกระทั่งออกมาจากบริเวณบึงน้ำแล้ว ไป๋เฉินจึงค่อยมองไปด้านหน้าแล้วพูดพึมพำกับตนเอง
“หนึ่งในเหตุผลที่ฉันอยากเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของบริษัทก็เพราะจะได้ยืมหนังสือได้หลายๆ เล่ม”
“อย่างงั้นเองเหรอ…” หลงเยว่หงที่อาศัยอยู่ใน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ มาตั้งแต่เด็กทำให้ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรเป็นพิเศษ “แล้วในซากเมืองของโลกเก่าเนี่ย ไม่มีหนังสือหรือห้องสมุดบ้างเลยเหรอ”
สายตาของไป๋เฉินทอดออกไปไกลแสนไกล
“ก็มีแหละ ตอนแรกสุดนี่มีเพียบเลย แต่ตอนนั้นฉันยังไม่เกิด
“ต่อมาพวกกองกำลังใหญ่กับคนอื่นๆ มาขนกันไปจนเกือบหมด ส่วนที่เหลือก็ถูกพวกนักล่าซากอารยะกับพวกคนเร่ร่อนแดนร้างเอาไปทำเชื้อก่อไฟ บ้างก็ถูกหนูหรือสัตว์อื่นแทะขาดจนไม่เหลือสภาพ มีเพียงหนังสือส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังเหลืออยู่และอ่านได้
“ซากเมืองที่ไม่ค่อยมีคนสำรวจมากนักอาจจะยังมีหนังสืออยู่อีกเยอะก็ได้ แต่สถานที่พวกนั้นมันอันตรายเกินไป”
หลังจากเงียบไปชั่วครู่ ซางเจี้ยนเย่าก็ถามด้วยความคิดที่กระโดดไปคนละเรื่อง
“เธออ่านหนังสือออกไหม”
“อื้อ พ่อแม่ฉันเคยสอนให้น่ะ และหลังจากพวกเขาตายก็ยังเหลือครูที่ดีมากไว้ให้คนนึงด้วย” สีหน้าของไป๋เฉินค่อยๆ อ่อนโยนลง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว
ดวงตาเหม่อลอยราวกับว่าเธอเพิ่งตื่นจากความฝันกลางดึก ลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง
เจี่ยงไป๋เหมียนหันหน้ามามองไป๋เฉิน แล้วก็หันกลับไปดูทางข้างหน้าดังเดิม
เธอพูดพลางยิ้ม
“พวกนายพูดกันดังหน่อยได้ไหม
“นี่เห็นว่าฉันหูไม่ค่อยดีเลยแกล้งนินทาลับหลังกันหรือไง”
หลงเยว่หงใจเต้นวูบ พูดพึมพำเบาๆ
“พวกเราคุยกันต่อหน้าต่างหาก”
“พวกเราคุยกันต่อหน้าต่างหาก” ซางเจี้ยนเย่าแย้ง ‘คำกล่าวหา’ ของเจี่ยงไป๋เหมียนขึ้นมาในเวลาเดียวกับที่หลงเยว่หงพูดพึมพำ
หลงเยว่หงแอบดีใจเล็กน้อย “ฮ่าฮ่า ไงล่ะ คิดแล้วเชียวว่านายต้องพูดแบบนี้! ฉันรู้จักนายดีใช่ไหม”
“แล้วนายรู้ได้ไงว่านี่ไม่ได้เป็นเพราะฉันตั้งใจให้นายคิดตามได้ทันน่ะ” ซางเจี้ยนเย่าไม่ยอมลดราวาศอกแม้แต่น้อย
“ไม่เลวนี่ ออกมาฝึกภาคสนามก็ต้องใส่ใจกับบรรยากาศของทีมด้วย ต้องมีทั้งจริงจังมีทั้งผ่อนคลายไปด้วยกัน ไม่งั้นถ้าปล่อยให้ตึงเครียดเกินไป เดี๋ยวไม่นานสภาพจิตใจก็จะทนไม่ไหว” เจี่ยงไป๋เหมียนประเมินอย่างไม่เป็นทางการออกมาประโยคหนึ่ง
“เอาละ เลิกพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว มาคุยกันเรื่องประสบการณ์ของเจ้าเมืองเถียนกันเถอะ จากเรื่องราวที่เขาเล่าให้ฟัง ดูว่าพวกเราจะสรุปข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรได้บ้าง อ้อ หลักๆ คือเรื่องเกี่ยวกับการทำลายล้างโลกเก่าน่ะ”
ซางเจี้ยนเย่าเหมือนจะคิดเรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว เขาพูดขึ้นทันที
“พวก ‘คนไร้ใจ’ โดยมากจะปรากฏขึ้นในเมืองใหญ่ๆ ส่วนในหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ นี่แทบไม่มีเลย”
“ที่พวกหมู่บ้านและเมืองเล็กๆ ถูกทำลายเนี่ย เหมือนจะเป็นเพราะสงครามและภัยพิบัติทางธรณีวิทยามากกว่า” ไป๋เฉินเสริม
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย
“สาเหตุจากสงครามกับภัยพิบัติทางธรณีวิทยาน่าจะพอๆ กัน
“เป็นไปได้ว่าอาจมีอาวุธทางธรณีวิทยาปรากฏขึ้นก่อนที่โลกเก่าจะถูกทำลายลง แต่แน่นอนว่าต้องรอให้ยืนยันเรื่องนี้ได้ซะก่อน เราต้องไปสำรวจซากเมืองเพิ่มเติมเพื่อค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้อง”
พอได้ยินเช่นนี้ หลงเยว่หงก็คิดแล้วถามขึ้น
“การปรากฏตัวของ ‘คนไร้ใจ’ กับสงครามที่เกิดขึ้น มีอะไรเกี่ยวข้องกันหรือเปล่านะ
“การปรากฏตัวของพวกมันทำให้เกิดสงคราม หรือว่าเป็นเพราะสงครามเลยทำให้พวกมันเกิดขึ้นมากันแน่”
“ตอนนี้ยังตอบไม่ได้หรอก พวกเราไม่มีข้อมูลกับข่าวสารความรู้มากพอ” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดเจือรอยยิ้ม “นี่แหละคือหน้าที่หลักของทีมสำรวจเก่าอย่างพวกเรา”
เธอมองไปตามถนนหนทาง ควบคุมพวงมาลัยแล้วถามคำถามต่อ ชี้นำให้สมาชิกในทีมได้ครุ่นคิด
“พวกนายคิดว่าเพราะอะไร ‘คนไร้ใจ’ ส่วนใหญ่ถึงปรากฏขึ้นในเมืองใหญ่มากกว่า แต่แทบไม่ปรากฏในหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ เลย”
“เป็นเพราะว่าจำนวนประชากรในเมืองใหญ่หนาแน่นกว่าหรือเปล่า ก็เลยเป็นเงื่อนไขสำคัญของการแพร่ระบาด” ซางเจี้ยนเย่าตอบโดยใช้นิยามของคำว่าเมืองใหญ่จากในตำราเรียน
ไป๋เฉินตอบโดยมองจากมุมอื่น
“เมืองใหญ่มีความสำคัญกว่าก็เลยตกเป็นเป้าหมายหลัก”
“ก็เป็นไปได้” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ปฏิเสธ
ทั้งสี่คนพูดคุยในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับคำถามนี้อยู่ครู่ใหญ่ ถึงแม้ว่าจะยังไม่สามารถสรุปได้แต่ก็ช่วยเปิดโลก ทำให้มีแนวคิดที่ชัดเจนขึ้นสำหรับการสำรวจและรวบรวมข้อมูลในอนาคต
ในระหว่างที่รถจี๊ปแล่นด้วยความเร็วที่ไม่เร็วหรือช้าเกินไป เจี่ยงไป๋เหมียนก็ตั้งคำถามขึ้นมาอีก
“พวกนายคิดยังไงกับผู้ชายคนที่พวกนักล่าซากอารยะกำลังหาตัวอยู่
“หมายถึงคนที่ผมดำตาสีทองที่ชาวเมืองน้ำล้อมเจอน่ะ”
หลงเยว่หงสูดปาก
“นี่มันแปลกมาก ไม่เพียงแต่ที่มาที่ไปลึกลับ แต่ตัวเขาก็ยังแปลกอีกด้วย
“ตามปกติแล้วเพียงแค่เจอกันครั้งแรก ไม่มีทางที่จะมีใครจะได้รับความชื่นชมจากคนทั้งกลุ่มหรอก แถมยังมีทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิงอีกด้วย!”
“จะว่าไปแล้วฉันก็สงสัยนิดหน่อย สงสัยว่ารูปร่างหน้าตาเป็นยังไง มีเสน่ห์มากขนาดไหน” เจี่ยงไป๋เหมียนตอบด้วยรอยยิ้ม “แต่ที่นายพูดมาก็ถูก นี่มันแปลกมากจริงๆ คนที่สามารถสร้างปรากฏการณ์แปลกๆ ได้ ที่ฉันนึกถึงเป็นอันดับแรกก็คือพวกผู้ตื่นรู้นั่นแหละ”
“ทำไมเหรอ” ซางเจี้ยนเย่าถามโพล่งขึ้นมา
ไป๋เฉินไม่ได้แสดงอาการสงสัยเกี่ยวกับผู้ตื่นรู้ แสดงว่าเธอรู้ว่ามีคนแบบนี้อยู่แล้ว
เจี่ยงไป๋เหมียนผ่อนคันเร่งลดความเร็วลงเล็กน้อย
“ผู้ตื่นรู้นั้นนอกจากจะมีความสามารถประหลาดพิสดารและน่ากลัวแล้ว ยังอาจมีพฤติกรรมที่แปลกประหลาดพิลึกพิลั่นแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไปด้วย ฮื่อ พฤติกรรมจำพวกนี้บางทีก็เป็นพลังพิเศษของพวกเขานั่นแหละ แต่มีความเป็นไปได้ไม่สูงมากนัก”
“ผู้ตื่นรู้แบบนั้นปรากฏตัวขึ้นที่แดนร้างบึงดำ… นั่นต้องไม่ใช่เพื่อการดิ้นรนเอาชีวิตรอดแน่นอน” ไป๋เฉินมองออกไปนอกหน้าต่างจ้องไปยังส่วนลึกของบึงน้ำ “เขาอาจกำลังตามหาอะไรอยู่… ที่ส่วนลึกของบึงอาจมีความลับสำคัญซ่อนอยู่ก็ได้”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้า
“ก็จริง เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว เส้นทางของเราไม่ได้ผ่านทางเหนือของสถานีเยว่หลู่สักหน่อย แล้วมันก็อันตรายเกินไปที่จะพามือใหม่อย่างพวกนายสองคนไปที่ที่ผิดปกติชัดเจนขนาดนั้น แค่หาโอกาสรายงานให้บริษัทรู้ก็พอแล้วล่ะ
“หลงเยว่หง ไป๋เฉิน ทั้งสองคนนอนพักไปก่อนก็ได้
“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ไป๋เฉินอย่าเพิ่งรีบหลับ บอกฉันก่อนว่าจะไปทางไหนต่อ…”
“…” ไป๋เฉินมองเจี่ยงไป๋เหมียนด้วยความสงสัยเล็กน้อยว่านี่ยังใช่หัวหน้าที่พึ่งพาได้จนเกินขนาดคนนั้นหรือเปล่า
แล้วรถจี๊ปก็แล่นผ่านแดนร้างบึงดำออกมาในลักษณะเช่นนี้ พอใกล้เที่ยงก็หยุดอยู่ตรงปากทางแยกบนถนนคอนกรีตที่มีวัชพืชปกคลุมรก
“นี่คือที่หมายแรกของการฝึกภาคสนามครั้งนี้” เจี่ยงไป๋เหมียนเปิดประตูเดินลงมา เธอชี้ไปทางด้านซ้ายของรถจี๊ปแล้วพูดขึ้น
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงลงจากรถแล้วมองไปตามทิศที่หัวหน้าทีมของพวกเขาชี้ไป
ตรงนั้นเป็นทางแยกที่ลาดลงไป พื้นคอนกรีตแตกออกเนื่องจากกอวัชพืช แทบจะไม่มีส่วนที่มีสภาพสมบูรณ์เลย
ด้านซ้ายมือของถนนเส้นนี้เดิมทีน่าจะเป็นทุ่งนาแต่ถูกบึงน้ำกลืนไปเกือบหมดแล้ว ส่วนที่ยังเหลือก็มีพืชหลากหลายชนิดงอกโตขึ้นมา ด้านขวาเป็นอาคารสามหลังตั้งล้อมรอบลานจัตุรัสกลางแจ้งเอาไว้ อาคารหลังหนึ่งพังถล่มลงมาแล้ว ส่วนอีกสองหลังนั้นถูกปกคลุมด้วยไม้เลื้อยและพืชอื่นๆ
สุดถนนมีลานขนาดใหญ่ ทั้งสองข้างของลานกว้างนั้นเป็นตึกสูงกว่าสี่ชั้น ห้าชั้น และหกชั้น แต่ก็ยังมีอาคารชั้นเดียวที่สูงและใหญ่มากอยู่ด้วย
บางส่วนของอาคารเหล่านั้นพังถล่มลงมาแล้วเช่นกัน ส่วนที่เหลือก็ถูกปกคลุมด้วยสีเขียวจนยากจะแยกแยะแต่ละหลังออกจากกัน
ที่ปลายสุดของลานกว้างมีประตูโลหะสีดำแบบบานคู่ที่กว้างจนให้รถจี๊ปสี่คันวิ่งตีคู่กันได้ ประตูเปิดออกจนสุดเผยให้เห็นอาคารเรียงกันเป็นแถวๆ ซึ่งเป็นอาคารที่ดูแล้วไม่เหมือนบ้านที่ใช้สำหรับพักอาศัย
ด้านหลังในบริเวณที่ซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้ของอาคารเหล่านี้ มี ‘ปล่องไฟ’ สีแดงหรือไม่ก็สีเทาแก่หลายปล่องสูงชันทะลุฟ้า ดูสง่างามอย่างยิ่ง
ผนังด้านนอกมีบันไดเหล็กสีดำแบบง่ายๆ ฝังติดอยู่ ยิ่งขึ้นไปสูงเพียงใดก็ยิ่งมีพืชสีเขียวในรอยแตกเบาบางลงเท่านั้น
หลังจากซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงสังเกตพิจารณาอยู่ชั่วครู่ เจี่ยงไป๋เหมียนก็อธิบายให้ฟังว่าทำไมถึงหยุดที่นี่
“ในอนาคตทีมเราจะต้องเข้าไปสำรวจซากเมืองของโลกเก่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยเฉพาะซากปรักที่มีคนเข้าไปน้อย หรือซากปรักยังไม่ถูกค้นพบ ซึ่งสถานที่พวกนั้นค่อนข้างอันตรายพอสมควร
“ดังนั้นพวกนายจึงต้องปรับตัวให้คุ้นเคยและสั่งสมประสบการณ์เอาไว้ก่อน”
“แต่นี่ดูไม่ค่อยจะเหมือนเมืองซักเท่าไหร่นะ” หลงเยว่หงอดท้วงขึ้นไม่ได้
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ
“เราต้องเริ่มต้นด้วยความยากระดับต่ำสุดก่อนสิ
“ที่นี่เคยเป็นโรงงานเหล็กมาก่อน และภายในโรงงานก็มีโครงสร้างทางสังคมที่สมบูรณ์ เทียบได้กับเมืองเล็กๆ เลยล่ะ พวกนายดูสิ ตึกริมถนนนั่นมีทั้งโรงพยาบาลทั้งสถานีวิทยุ
“อ้อ ที่นี่มีพวกนักล่าซากอารยะแวะเข้ามาหลายครั้งแล้ว พวกข้าวของมีค่าโดยทั่วไปก็ถูกโกยไปหมดเกลี้ยงแล้วล่ะ
“วันนี้พวกนายมีภารกิจหลักสองเรื่อง
“อย่างแรกคือหาอาหารในบริเวณนี้ ไม่ว่าจะเป็นของที่ยังไม่มีใครเจอ หรือจะไปล่าสัตว์ป่าที่โผล่ออกมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ก็ได้ทั้งนั้น
“อย่างที่สองคือวาดแผนที่ฉบับสมบูรณ์ของที่นี่ รวมทั้งเขียนกำกับสถานที่สำคัญทั้งหมดเอาไว้ด้วย
“เป็นไง… งานง่ายๆ ใช่ไหมล่ะ”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่ได้ตอบ นั่นเป็นเพราะว่าจากประสบการณ์อ่อนด้อยที่ตนมีอยู่ พวกเขาจึงไม่รู้ว่านี่เป็นเรื่องง่ายหรือยากกันแน่
เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปทางโรงงานเหล็กอีกครั้ง
“พวกนักล่าซากอารยะมาที่นี่กันบ่อย ถ้าหากพวกนายเจอเข้าก็ต้องเรียนรู้ว่าจะรับมือยังไง จะมีปฏิสัมพันธ์ยังไง จะแลกเปลี่ยนข้อมูลและพวกข้าวของอื่นๆ ได้ยังไง”
“หัวหน้าเพิ่งบอกไปไม่ใช่เหรอว่าไม่มีข้าวของมีค่าทั่วไปเหลือแล้ว งั้นพวกนักล่าจะมาทำไมกันอีก” หลงเยว่หงถามด้วยความสงสัย
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ
“มีสุภาษิตบอกไว้ไม่ใช่หรือไง เรือพังยังมีตะปูสามจิน[footnoteRef:1] นับประสาอะไรกับโรงงานเหล็กที่ใหญ่ขนาดนี้ [1:  เรือพังยังมีตะปูสามจิน (烂船还有三斤钉) เป็นสำนวนจีนเปรียบเทียบว่าแม้แต่เรือที่พังแล้วก็ยังมีตะปูให้เก็บ หมายถึง แม้ว่าจะเป็นสิ่งที่ดูเหมือนไร้ค่าแต่ก็อาจจะมีอะไรที่มีประโยชน์หรือข้อดีแฝงอยู่บ้าง]
“ถ้าหาอะไรจากที่อื่นไม่ได้ก็ลองมาหาที่นี่ดู ไม่แน่ว่าอาจจะได้อะไรติดไม้ติดมือกลับไปบ้างก็ได้
“ก่อนหน้านี้ก็มีนักล่ามาขุดดินแล้วขนเอาท่อประปาของระบบท่อหลักกลับไปแลกเป็นอาหารด้วย”
เมื่อเห็นว่าหลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าว่าไม่มีอะไรสงสัยแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็หันไปรอบๆ แล้วพูด
“งั้นก็เริ่มได้เลย
“ไป๋เฉินกับฉันจะเฝ้ารถรออยู่ที่นี่ ถ้าพวกนายเจอปัญหาที่จัดการไม่ได้ก็ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือมา ถ้าต้องการคำแนะนำอะไรก็กลับมาในรัศมีสองกิโลจากที่นี่แล้วใช้วิทยุสื่อสารติดต่อมาหา”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 34 “กระเบื้องหลังคา” ยังไม่มีเหลือ
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเย่วหงมองดูเจี่ยงไป๋เหมียนกับไป๋เฉินกลับไปที่รถแล้วขับไปซ่อนในจุดที่ไม่ไกลนัก จากนั้นพวกเขาก็ตรวจสอบปืนพก ‘มอสน้ำแข็ง’ กับ ‘ยูไนเต็ด 202’ ที่เข็มขัดตนเอง กับปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ที่สะพายไว้บนร่าง
หลังจากตรวจสอบเสร็จแล้วก็สลับกันนั่งยองผูกเชือกรองเท้าบูททหารอีกครั้งให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น
เมื่อเสร็จสิ้นทุกอย่างก็สะพายปืนไรเฟิลจู่โจมเดินอย่างไม่เร็วไม่ช้าไปตามถนนคอนกรีตที่มีสภาพเป็นหลุมเป็นบ่อ มุ่งหน้าไปยังลานจัตุรัส
แม้ว่าตอนนี้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วง อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว แต่ก็ยังคงมียุงมากมายในกอวัชพืชรกชัฏ พวกมันส่งเสียงหึ่งๆ บินวนรอบซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
หลงเยว่หงทนได้แค่ครู่เดียว สุดท้ายก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้
“จะไล่ยุงนี่ต้องผลัดกันไล่ทีละคนด้วยไหม”
เขารู้สึกว่ายังไงก็ควรมีคนคอยสลับกันเฝ้าระวังไว้ตลอดเวลา
“ให้ช่วยตบไหมล่ะ” ซางเจี้ยนเย่าถามเมื่อมองเห็นยุงสีดำตอมอยู่บนใบหน้าของหลงเยว่หง
หลงเยว่หงถามอย่างระแวง
“นายอยากจะตบหน้าฉันหรือไง”
“คิดว่าฉันนิสัยแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ” ซางเจี้ยนเย่ากลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
ว่าแล้วเขาก็หยิบขวดพลาสติกใบเล็กขนาดนิ้วมือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เปิดฝาแล้วฉีดใส่ตัวเองสองสามครั้ง
“ลืมแล้วเหรอว่าบริษัทของเราชื่อ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ น่ะ
“ยากันยุงนี่ ประสิทธิภาพไม่เลวนะ”
หลงเยว่หงตาโต ถามขึ้นมา
“นะ… นายเอามาตั้งแต่เมื่อไหร่ มันเก็บอยู่ในรถไม่ใช่เหรอ”
ใน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ นั้นแทบจะไม่มียุงเลย ช่วงสองสามวันที่หลงเยว่หงออกมาสู่พื้นโลกเขาก็ไม่เจอปัญหาเรื่องยุง จึงลืมเสียสนิทว่ามีของจำพวกยากันยุงด้วย
“เอามาตั้งแต่ตอนเข้าเวรเฝ้ายามกลางคืนน่ะ” ซางเจี้ยนเย่าตอบเสียงเรียบ
“ละ… แล้วไหงเมื่อคืนฉันถึงไม่เจอยุงซักตัว” หลงเยว่หงรู้สึกงุนงงเป็นอย่างมาก
ซางเจี้ยนเย่าเหลือบมองเขา
“ลองใช้สมองคิดดูดีๆ แล้วนายก็จะรู้คำตอบเอง”
เมื่อเห็นหลงเยว่หงยังคงนิ่งงงอยู่ ซางเจี้ยนเย่าก็เลยเฉลยออกมา
“ช่วงสองวันมานี้ตอนที่หัวหน้ากับฉันอยู่เวรกลางคืน เธอก็ฉีดยากันยุงไปรอบๆ
“แล้วก็ตอนที่เริ่มก่อกองไฟเมื่อกี้เธอก็ฉีดด้วย นายไม่เห็นบ้างหรือไง”
“…” หลงเยว่หงไม่คิดว่าคำตอบจะง่ายดายเพียงนี้
เพื่อไม่ให้ซางเจี้ยนเย่าหัวเราะเยาะ เขารีบชี้ไปทางขวาแล้วพูดขึ้นทันที
“ไปดูตึกพวกนั้นกันก่อนละกัน หัวหน้าบอกว่าเป็นโรงพยาบาลกับสถานีวิทยุ”
เขาหมายถึงอาคารสามหลังที่อยู่รอบลานโล่งกลางแจ้งทางฝั่งขวาของถนน ซึ่งหนึ่งในนั้นพังถล่มไปแล้ว
“ได้” ซางเจี้ยนเย่ากำลังจะเก็บขวดยากันยุงลงกระเป๋า
“เฮ้ย แล้วฉันล่ะ” หลงเยว่หงอ้าปากค้าง ทั้งตกใจ ทั้งตะลึงงัน ทั้งงุนงง
ซางเจี้ยนเย่าหัวเราะแบบไร้เสียงออกมาสองคำ
“ก็ไม่เห็นนายบอกว่าจะฉีด ฉันจะไปรู้ได้ไงถ้านายไม่พูด…”
“พอ… พอเลย! ไม่ต้องมาพูดเลียนแบบในรายการวิทยุเลย” หลงเยว่หงรีบขัดซางเจี้ยนเย่า
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้แกล้งเขาต่อ รีบคลายเกลียวฝาขวดแล้วฉีดยากันยุงใส่หลงเยว่หง อย่างไรเสียที่นี่ก็คือแดนร้าง ตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในซากโรงงานเหล็ก ล้อเล่นกันแค่พอหอมปากหอมคอก็พอ ไม่อย่างนั้นอาจจะทำให้เสียสมาธิและจิตใจคลายความระมัดระวังต่อสิ่งรอบข้างไป
หลังจากจัดการเรื่องยุงแล้วทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่เจี่ยงไป๋เหมียนเรียกว่าโรงพยาบาลกับสถานีวิทยุ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาพวกเขาก็คือเสาที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่สองต้น
“นี่มัน… ประตูโดนฉกไปแล้ว” หลงเยว่หงรู้สึกอยากกุมขมับขึ้นมาทันที
ซางเจี้ยนเย่าร้อง “อื้อ” ออกมาคำหนึ่ง
“นี่เรียกว่าอัตวิสัยของมนุษย์
“ถ้าไม่ใช่เพราะว่าปูนแตกอิฐหักเอาไปแลกอะไรไม่ได้แล้วละก็ เสาสองต้นนี้ก็คงหายไปนานแล้วล่ะ”
หลงเยว่หงถอนหายใจ “เฮ้อ เฮ้อ” มาสองคำแล้วเดินผ่านช่องระหว่างเสา
พอผ่านเข้ามาแล้วพวกเขาถึงเพิ่งจะเห็นว่าด้านหน้าของอาคารริมถนนนั้นมีบ้านชั้นเดียวแถวหนึ่งอยู่ชิดกำแพง เพียงแค่เลี้ยวขวาก็ถึงแล้ว
ถ้าตรงไปก็จะเป็นทางลาดไปยังบ่อน้ำ สวนไม้ดอก และลานจอดรถเล็กๆ
ผ่านลานนี้ไปก็เหมือนว่าจะสามารถใช้ถนนทางด้านข้างเพื่อขึ้นไปชั้นสองได้เลย
หลงเยว่หงส่งสัญญาณให้ซางเจี้ยนเย่า แล้วเดินนำไปยังทางเดินที่อยู่ระหว่างอาคารกับแถวของบ้านชั้นเดียว
มีคูระบายน้ำขนาดไม่กว้างนัก ด้านในมีตะไคร่กับวัชพืชขึ้นรกเต็มไปหมด
หลงเยว่หงหันซ้ายแลขวา มองเห็นว่าประตูแต่ละบานที่ชั้นล่างของอาคารทางฝั่งนี้ถูกเปิดคาไว้  พื้นที่ด้านในมีขนาดเล็กบ้างใหญ่บ้าง สองห้องที่อยู่ติดกับทางลาดนั้นเชื่อมเข้าด้วยกัน หน้าต่างที่เปิดออกข้างนอกถูกเปิดอ้าออกจนสุด ไม่มีปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย
บ้านชั้นเดียวที่เรียงเป็นแถวนั้นถูกกั้นเป็นห้องเล็กๆ อย่างเป็นระเบียบ แต่ละห้องมีขนาดใกล้เคียงกัน สิ่งที่มองเห็นในครรลองสายตาของคนทั้งคู่ก็มีโต๊ะที่ลิ้นชักถูกดึงเปิดออกมากับม้านั่งสูงที่ล้มตะแคงอยู่ที่พื้น
หลงเยว่หงรวมคำว่า ‘โรงพยาบาล’ กับ ‘สถานีวิทยุ’ เข้าด้วยกันเพื่อพยายามจำแนกว่าพื้นที่ส่วนไหนเป็นอะไร แต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบได้
“ที่นี่มันคือที่ไหนล่ะเนี่ย” เขาถามขึ้นมาลอยๆ ไม่ได้คาดหวังว่าซางเจี้ยนเย่าจะรู้คำตอบ
ซางเจี้ยนเย่าละสายตากลับมา ลดข้อศอกขวาลง แล้วยกปากกระบอกปืนไรเฟิล ‘นักรบคลั่ง’ ขึ้นเล็กน้อยเพื่อชี้
“แผนกผู้ป่วยนอก”
เขาพูดด้วยเสียงต่ำ น้ำเสียงหนักแน่น
“หือ” หลงเยว่หงแปลกใจและสงสัย
ขณะที่กำลังจะเอ่ยถามว่ารู้ได้ยังไง เขาก็พลันนึกขึ้นมาได้
ในแต่ละชั้นของ ‘เขตพักอาศัย’ ที่ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ นั้นมีคลินิกเล็กๆ สำหรับรักษาอาการป่วยทั่วไปอย่างเช่นปวดหัวหรือเป็นไข้ ด้านในคลินิกจะแบ่งพื้นที่เป็นสองส่วน พื้นที่ส่วนภายนอกด้านหนึ่งเป็นห้องจ่ายยา อีกด้านหนึ่งเป็นห้องพบแพทย์ พื้นที่ส่วนภายในจะมีห้องให้น้ำเกลือและห้องฉีดยา
นอกจากนั้น ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ก็ยังมีโรงพยาบาลขนาดใหญ่อีกสามแห่ง แยกกันอยู่คนละชั้น มีไว้สำหรับรักษาพนักงานที่คลินิกไม่สามารถรักษาได้
หลงเยว่หงนั้นสุขภาพแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่และผู้สูงอายุที่บ้านก็ไม่เคยป่วยหนัก ดังนั้นเขาจึงเคยไปแค่เพียงคลินิกแถวบ้านกับคลินิกของมหาวิทยาลัยเท่านั้น ไม่เคยไปโรงพยาบาลมาก่อน ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่มีความทรงจำที่เกี่ยวกับแผนกผู้ป่วยนอกเลยแม้แต่น้อย
แม่ของซางเจี้ยนเย่าเสียชีวิตจากการเจ็บป่วย เธอจึงต้องอยู่โรงพยาบาลเป็นเวลานานก่อนจะสิ้นลม ในเวลานั้นทุกๆ วันซางเจี้ยนเย่าจะต้องไปกลับระหว่างโรงเรียน โรงพยาบาล และบ้านตนเอง
พอนึกถึงสาเหตุที่มาที่ไปได้ หลงเยว่หงก็ปิดปากสนิท
ซางเจี้ยนเย่าใช้ปากบุ้ยไปทางขวาที่อาคารชั้นเดียว
“ด้านนี้น่าจะเป็นแผนกผู้ป่วยนอก ห้องฉีดยา แล้วก็ห้องให้น้ำเกลือ แต่ละห้องมีมากกว่าหนึ่งห้อง”
แล้วเขาก็หันหน้าไปทางอาคาร
“สองห้องที่ติดกับด้านนอกน่าจะเป็นห้องจ่ายยา ที่จริงตรงหน้าต่างควรจะมีตะแกรงเหล็กและช่องว่างสำหรับยื่นยาส่งออกมา แต่โดนฉกไปหมดแล้ว ส่วนห้องที่เหลือน่าจะเป็นห้องเครื่อง ห้องการเงิน ห้องปฏิบัติการ แต่ก็ไม่แน่เหมือนกัน”
“อืม อืม” หลงเยว่หงไม่ได้ปฏิเสธ
ทั้งสองถือปืนไรเฟิลเดินสำรวจทีละห้อง แต่ก็ไม่เจออะไรที่มีประโยชน์ แม้แต่โต๊ะเก้าอี้ก็กระจัดกระจายหลุดเป็นชิ้นๆ ไม่มีที่สภาพสมบูรณ์อยู่เลย เห็นได้ชัดว่าถูกนำไปใช้ก่อไฟอย่างแน่นอน
เมื่อมาถึงห้องสุดท้ายของแถวอาคารชั้นเดียว พอหลงเยว่หงเตะประตูไม้ที่แง้มไว้ครึ่งหนึ่งให้เปิดออกก็พลันมองเห็นหัวกะโหลกสีขาว เขาจ้องมองช่องกลวงโบ๋สีดำที่เบ้าตาทั้งสองช่องอยู่หนึ่งวินาทีเต็ม
แล้วก็สะดุ้งโหยง ยกปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ขึ้นมาเตรียมยิง
ซางเจี้ยนเย่ามองดูรอบๆ แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ
“ตายมานานแล้วล่ะ”
หลงเยว่หงผ่อนคลายลงเล็กน้อย สังเกตสถานการณ์ในห้องอย่างระแวดระวัง
โต๊ะไม้ล้มลงกองอยู่ที่พื้น กระดาษสีเหลืองขาดๆ สองสามแผ่นหล่นอยู่ โครงกระดูกสีขาวเอนพิงโต๊ะ ไม่มีเลือดเนื้อหลงเหลืออยู่ เสื้อผ้าก็ไม่มีเช่นกัน ชิ้นส่วนกระดูกก็ได้หายไปหลายชิ้น
“พวกนักล่าที่มาก่อนหน้านี้ลอกคราบศพซะเกลี้ยง แม้กระทั่งกางเกงใน… แถวนี้มีสัตว์ป่าผ่านเข้ามาไม่น้อย…” ถึงอย่างไรหลงเยว่หงก็ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดมาแล้ว ดังนั้นจึงสามารถประเมินหลายๆ อย่างได้จากร่องรอยที่หลงเหลืออยู่
เพิ่งจะพูดขาดคำก็มีเงาดำโผล่ออกมาจากมุมห้อง วิ่งไปข้างผนังห้องแล้วมุดเข้าไปในรูที่ไม่สะดุดตา
“…หนู” หลงเยว่หงเกือบส่งลูกตะกั่วให้มันแล้ว
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“กินได้หรือเปล่านะ”
“…ในทางทฤษฎีก็ได้อยู่แหละ แต่เชื้อโรคเพียบ ทั้งไวรัสเอย แบคทีเรียเอย กินแล้วอาจต้องพาส่งโรงพยาบาลน่ะสิ” หลงเยว่หงพยายามอธิบายอย่างละเอียด กลัวว่าเพื่อนสนิทจะเกิดความคิดพิลึกพิลั่นขึ้นมา “นี่ถ้าหัวหน้าอยู่นี่ด้วยก็คงจะพูดว่า ‘ถ้ายังไม่ถึงกับหาอะไรกินไม่ได้จริงๆ ก็อย่าไปกินของพวกนี้เลย’”
ซางเจี้ยนเย่าถอนใจราวกับกำลังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
“นายคอยดูรอบๆ ไว้นะ” เขาก้าวออกไปแล้วนั่งยองลงข้างกระดาษสีเหลืองสองสามแผ่นที่ถูกฉีกออก ร่วงอยู่บนพื้น
น่าเสียดาย ไม่มีอะไรเขียนไว้
แต่ซางเจี้ยนเย่าก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ทั้งลักษณะและขนาดของกระดาษนั้นเป็นแบบเดียวกัน แสดงว่าถูกฉีกออกมาจากสมุดเล่มเดียวกัน
“ถ้ามีข้อมูลสำคัญอะไรเขียนอยู่ก็คงจะมีคนเอาไปนานแล้วแหละ” หลงเยว่หงพูดสิ่งที่คิด
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้แย้งอะไร
“เก็บไปก่อนละกัน แล้วไว้ให้หัวหน้าไปตรวจดูอีกที”
พูดเสร็จเขาก็หยิบถุงกับแหนบพลาสติกออกมา แล้วคีบแผ่นกระดาษมาใส่ไว้ในถุง
ทั้งคู่ค้นหาด้านข้างอาคารอีกครั้งแต่ก็ยังคงไม่พบอะไร
หลังจากย้อนกลับมาที่ทางลาด ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก็เดินมาที่ลานเล็กๆ พวกเขาเห็นตึกฝั่งตรงข้ามพังลงมา อาคารสี่ชั้นด้านขวาถูกปกคลุมด้วยพืชสีเขียว
เหนือบานประตูชั้นล่างมีตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่สามตัว ตัวหนังสือนั้นซีดจนด่าง ส่วนที่เป็นสีเขียวออกเลอะเลือน
“แผนก-ผู้ป่วย-ใน”
“เป็นโรงพยาบาลจริงๆ ด้วย” หลงเยว่หงหันไปมองอาคารข้างทางลาด “ตรงนี้เป็นโรงพยาบาล งั้น ที่น่าจะเป็นสถานีวิทยุก็คงเป็นตึกที่ถล่มหลังนี้สินะ”
อิฐด้านบนของอาคารที่พังลงมาถูกขนไปหมดแล้ว แสดงถึงความเป็นมืออาชีพและความอดทนเป็นอย่างยิ่งของพวกนักล่าซากอารยะ
“เข้าไปดูกันเถอะ” ซางเจี้ยนเย่าเดินนำเข้าไปที่แผนกผู้ป่วยใน
ที่นี่มีเศษกระจกแตกกับมูลสัตว์เต็มไปหมด แต่สภาพยังนับได้ว่าค่อนข้างดี เพียงแต่ว่าในแต่ละห้องไม่เห็นเตียงผู้ป่วยเลยสักเตียง
“ไม่จริงน่า เตียงผู้ป่วยนี่มันโคตรจะหนักเลยนะ…” หลงเยว่หงค่อนข้างแปลกใจ
“ลากไปก็ได้” ซางเจี้ยนเย่าตอบง่ายๆ “หรือไม่ก็พกเครื่องมือตัดมาด้วย”
“ขนไปซะเกลี้ยง ไม่เหลืออะไรเลย… นี่ก็คือนักล่าซากอารยะงั้นสินะ” หลงเยว่หงถอนใจแล้วเดินตามซางเจี้ยนเย่าขึ้นบันไดไปชั้นสอง ชั้นสาม และชั้นสี่
การเดินอยู่ที่แผนกผู้ป่วยในทำให้เขาเกิดความรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ครั่นเนื้อครั่นตัว กลิ่นที่สูดหายใจเข้าไปก็รู้สึกแปลกๆ อธิบายไม่ถูก ไม่ค่อยเหมือนกลิ่นที่หลงเหลือจากการเน่ามานานสักเท่าไหร่
“พอกันหรือยัง ไม่มีอะไรให้ดูแล้วล่ะ” หลงเยว่หงเร่งให้ซางเจี้ยงเย่ากลับออกไป
“อืม” ซางเจี้ยนเย่ามองดูห้องน้ำใกล้บันได หยิบกระดาษปากกาออกมาวางทาบผนัง แล้วก็เริ่มวาดแผนผังโรงพยาบาล
“ออกไปวาดข้างนอกไม่ได้เหรอ” หลงเยว่หงเดินกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ
“จะเสร็จแล้ว อีกนิดเดียว” ปากกาในมือซางเจี้ยนเย่าตวัดอยู่เหนือกระดาษ
ขั้นตอนสุดท้ายเขาก็วาดสัญลักษณ์แปลกๆ เหมือนคนนั่งยองตรงบริเวณแผนกผู้ป่วยใน
“สัญลักษณ์อะไรเนี่ย” หลงเยว่หงถามด้วยความอยากรู้
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ตอบ เขาวาดสัญลักษณ์ที่เหมือนกันเพิ่มลงไปข้างๆ  แล้วขีดเส้นแนวนอนก่อนจะเขียนกำกับไว้ว่า
“มีส้วม”
“…” หลงเยว่หงไม่อยากยุ่งกับซางเจี้ยนเย่าอีก
หลังจากวาดแผนที่ของบริเวณนี้เสร็จ ทั้งคู่ก็ออกจากแผนกผู้ป่วยในเดินลงไปตามทางลาด
พอมาถึงทางหลัก ก่อนที่จะเริ่มมองหาเป้าหมายใหม่ก็พลันเห็นเงาร่างสองร่างออกมาจากส่วนลึกของโรงงานเหล็ก แต่ละคนขี่จักรยานและสะพายปืนไรเฟิลไว้ด้วย


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 35 ความตายอันน่าสะพรึง
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงกำลังรอให้ทั้งสองคนบนจักรยานมองเห็นพวกเขาเสียก่อน จึงยังไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมา
แคร้ง! แคร้ง!
คนทั้งสองที่ถือปืนไรเฟิลรีบทิ้งจักรยานแล้วรีบไปซ่อนตัวอยู่หลังที่กำบังใกล้ๆ ทันที
พอเห็นแบบนี้ ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงถึงรู้สึกตัว ไม่ได้ทำเพียงแค่ยกปืนไรเฟิลจู่โจมค้างไว้อย่างระวังตัวอีกต่อไป แต่มีปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ รีบพุ่งไปด้านข้างทันที ใช้เสาสองต้นที่ทางเข้าโรงพยาบาลเป็นที่กำบัง
สถานที่เกิดเหตุพลันเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงนกร้องดังมาจากที่ไกลเป็นครั้งคราว
เมื่อเห็นหลงเยว่หงกำลังจะยกวิทยุสื่อสารขึ้นมา ซางเจี้ยนเย่าจึงร้องตะโกนขึ้น
“เราไม่มีเจตนาร้าย!”
ความเงียบผ่านไปชั่วอึดใจก็มีเสียงที่แหบลึกราวกับมีเสมหะดังขึ้น
“เราก็เหมือนกัน!”
ซางเจี้ยนเย่ารีบตอบกลับไป
“มาแลกเปลี่ยนข้อมูลกันไหม!”
อีกไม่กี่วินาทีพวกเขาก็ตะโกนกลับมา
“คุยกันแบบนี้ไม่ค่อยสะดวกน่ะ!”
“งั้นพวกเราเข้ามาใกล้กันหน่อยละกัน!” ซางเจี้ยนเย่าตะโกนบอกข้อเสนอกลับไปโดยไม่ต้องคิด
ทั้งสองคนนั้นสื่อสารกันเบาๆ ด้านหลังที่กำบัง แต่เนื่องจากระยะทางที่ค่อนข้างห่าง ทำให้ทั้งซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงไม่ค่อยได้ยินเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันชัดเจนเท่าไรนัก
ไม่ถึงนาทีอีกฝ่ายก็ตอบกลับมา
“ได้!”
เมื่อซางเจี้ยนเย่าได้ยินก็หันไปพูดกับหลงเยว่หง
“ฉันก่อน นายหลัง คอยสนับสนุนและคุ้มกันให้ด้วย”
“อืม” หลงเยว่หงคลายมือขวาจากด้ามปืนและทำท่าทางว่าไม่มีปัญหา
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้เกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายออกจากที่ซ่อนก่อน เขาถือปืนไรเฟิลจู่โจมแล้วค่อยๆ ก้าวเดินออกห่างจากหลังเสาทีละก้าว กล้ามเนื้อหดเกร็ง
ระหว่างนี้ก็ระมัดระวังเป็นอย่างมาก เตรียมพร้อมพุ่งม้วนตัวตลอดเวลา
เมื่อเห็นความจริงใจของเขา ฝ่ายตรงข้ามก็ปรากฏตัวออกมาด้วยท่าทีระมัดระวังเช่นกัน
คนผู้นี้อายุสามสิบปี สูงราว 170 เซนติเมตร สวมเสื้อแจ็คเก็ตยาวสีน้ำเงินแก่ที่สกปรกยับย่นและมีรอยปะสามสี่แห่ง หน้าผากที่เถิกสูงขึ้นไปเป็นจนแทบจะเรียกได้ว่าศีรษะล้าน
เส้นผมสีบรอนซ์ ดวงตาสีฟ้าอ่อน โครงหน้าเป็นสันชัดเจน เขาดูแตกต่างไปจากซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด เพียงแค่มองครั้งแรกก็ดูออกว่าเขามีเชื้อสายของชาวแม่น้ำแดง
อาจเป็นเพราะอาศัยอยู่ในแดนร้างมานานปี ผิวหนังจึงแห้งแตกกระด้าง เล็บมือสีดำสนิท
เขาจับด้ามปืนไว้แน่น กระชับระยะห่างระหว่างตัวเองกับซางเจี้ยนเย่าทีละเมตร
เมื่อเข้ามาอยู่ในระยะที่พูดคุยกันได้สะดวก หลงเยว่หงกับอีกคนที่เหลือก็ออกมาจากที่กำบังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้กับสหายของตน
“จะให้เรียกคุณว่าอะไรดี” ชายศีรษะล้านยังคงใช้ภาษาแดนธุลีที่เป็นภาษาแม่ของซางเจี้ยนเย่าเช่นเดียวกับประโยคเมื่อก่อนหน้านี้ แทนที่จะเป็นภาษาแม่น้ำแดง
ระหว่างที่พูดก็ยังรักษาความตื่นตัวระแวดระวัง ไม่ได้ผ่อนคลายเลยสักนิด
“ซางเจี้ยนเย่า” ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างสงบนิ่ง “นักล่าทางการ แล้วคุณล่ะ”
หลงเยว่หงที่กำลังจะอ้าปากตอบก็พลันโล่งอก ตอนแรกเขากลัวว่าซางเจี้ยนเย่าจะเกิดอาการ ‘จับไข้’ ขึ้นมา เนื่องจากว่าต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้คุ้นเคยกัน ไม่ใช่ทุกคนจะชื่นชมหรืออดทนกับ ‘อารมณ์ขัน’ ของเขาได้
ชายหัวล้านคิดอยู่อึดใจก่อนจะตอบ
“แฮร์ริส บราวน์ นักล่าระดับกลาง”
เขาไม่ได้แสดงตรานักล่าหรือขอดูตราของซางเจี้ยนเย่าเพราะว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในซากปรัก ถ้าไม่มีอุปกรณ์พิเศษสำหรับอ่านข้อมูลในชิปก็ไม่มีทางที่จะตรวจสอบได้ว่าเป็นเจ้าของตราตัวจริงหรือไม่ มีระดับชั้นนักล่าตรงตามที่บอกจริงหรือเปล่า
ในแดนร้างนั้นมีคนมากมายที่ลงทะเบียนเป็นนักล่า หรือไม่ก็ยึดป้ายตรามาจากศพของศัตรู การมีป้ายตราจึงไม่ได้มีความหมายอะไร
เทคนิคการแกะสลักชื่อไว้บนตรานั้นก็เก่าเกินไปและเลียนแบบได้ง่ายมาก และที่สำคัญที่สุดก็คือผู้ที่ถือป้ายตราอาจจะบอกชื่อบนป้ายตราแทนที่จะเป็นชื่อตัวเองก็ได้
การสนทนาระหว่างแฮร์ริส บราวน์กับซางเจี้ยนเย่านั้นจึงเหมือนกับการ ‘ทักทาย’ เพื่อสร้างบรรยากาศให้ใกล้ชิดกันมากขึ้น
ซางเจี้ยนเย่ามองไปยังเพื่อนของแฮร์ริส บราวน์ จึงเพิ่งเห็นว่าเธอเป็นหญิงสาว สูงกว่า 160 เซนติเมตร ใบหน้าค่อนข้างธรรมดา
เส้นผมสีป่าน[footnoteRef:1]ปรกไหล่อย่างเป็นธรรมชาติ ด้านบนสวมหมวกเบเร่ต์สีเบจ[footnoteRef:2]ที่ดูสะอาดสะอ้านไว้ [1:  สีป่าน (亚麻)สีที่เหมือนสีเชือกป่านเป็นโทนครีมหรือสีแทน]  [2:  สีเบจ (米黄) สีเบจมีหลายโทน เช่น สีครีมแบบนวล น้ำตาลอ่อน เหลืองอ่อน]
“พวกคุณเหมือนจะไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาสินะ” ซางเจี้ยนเย่าหันกลับมาทางแฮร์ริส บราวน์ อีกครั้ง
แฮร์ริส บราวน์ตอบโดยไม่มีรอยยิ้ม
“ก็แค่ผ่านไป เลยลองแวะเข้าไปดูน่ะ แล้วก็รื้อๆ คุ้ยๆ ใช้เวลาแป๊บเดียว ไม่ได้อะไรกลับมาก็เป็นเรื่องธรรมดาแหละ
“ในซากปรักแบบนี้ถ้าไม่มีอุปกรณ์ที่เหมาะสมก็ยากจะเก็บอะไรได้
“พวกคุณมานี่ครั้งแรกเหรอ”
“ใช่” ซางเจี้ยนเย่าตอบก่อนจะถามกลับ “พวกคุณได้รับภารกิจหาคนผมดำตาสีทองหรือเปล่า”
แฮร์ริส บราวน์พยักหน้าเล็กน้อย
“ขอแนะนำคุณเรื่องนึงนะ และมีค่าธรรมเนียมด้วย
“เลิกล้มภารกิจนี้ซะเถอะ ช่วงนี้ทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ไม่ค่อยสงบเท่าไหร่”
“เกี่ยวข้องกับความผิดปกติในส่วนลึกของบึงน้ำใช่ไหม เมื่อคืนพวกคุณก็ได้ยินเสียงหอนสินะ” ซางเจี้ยนเย่าถาม
สีหน้าของแฮร์ริส บราวน์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
“ใช่ ตอนนั้นพวกเราอยู่ทางเหนือของสถานีเยว่หลู่
“พอฟ้าสางเราก็มุ่งหน้าไปต่อ ผลก็คือได้พบศพหลายศพ เป็นศพที่เพิ่งตายไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านั้นเอง
“ที่ศพไม่มีบาดแผลร้ายแรง แต่สีหน้ากลับบิดเบี้ยว บ้างก็เจ็บปวด บ้างก็หวาดกลัว บางคนเหมือนจะยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่สยดสยองมาก”
หลงเยว่หงได้ยินแล้วรู้สึกขนลุกเกรียวและหนังศีรษะชา แต่ความรู้สึกนี้ก็หายไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินคำถามจากซางเจี้ยนเย่า
“ไม่มีบาดแผลร้ายแรง… แล้วเสื้อผ้าล่ะ ยังสวมเสื้อผ้ากันอยู่ไหม”
คำถามบ้าอะไรของนายนะ… หลงเยว่หงอดสบถด่าซางเจี้ยนเย่าในใจไม่ได้
สีหน้าของแฮร์ริส บราวน์แข็งทื่อเล็กน้อย
“ไม่มี
“เห็นได้ชัดว่ามีคนเจอศพพวกนี้ก่อนเรา และลอกคราบไปหมดแล้ว”
“สมเป็นมืออาชีพ” ซางเจี้ยนเย่าเอ่ยชมจนทำให้แฮร์ริส บราวน์ถึงกับไปต่อไม่ถูก
แฮร์ริส บราวน์สูดหายใจเงียบๆ ก่อนพูดต่อ
“เฮ้อ พวกเขาไม่เหลือขนทิ้งไว้ซักเส้น ไม่งั้นล่ะก็ฉันคงได้เอามาทำวิกแล้ว สรุปก็คือพอเห็นศพพวกนั้น พวกเราก็ยกเลิกภารกิจแล้วรีบชิ่งออกมาทันที ตลอดทางไม่กล้าหยุดพักเลย เพิ่งมาถึงได้ซักชั่วโมงนึงนี่แหละ”
“มาถึงกันเร็วจังแฮะ” ซางเจี้ยนเย่าแสดงความคิดเห็นอย่างไม่ได้จริงจัง
แฮร์ริส บราวน์ไม่ได้หันมา
“เราปั่นจักรยานมากันน่ะ ใช้เส้นทางเล็กๆ ในบึงน้ำ แต่รถใหญ่กับมอเตอร์ไซค์วิ่งไม่ได้หรอก ต้องอ้อมไปเท่านั้น”
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้าเล็กน้อย
“คำถามสุดท้าย
“แถวนี้นอกจากพวกคุณแล้ว ยังมีพวกนักล่ากลุ่มอื่นหรือมีพวกเร่ร่อนแดนร้างหรือเปล่า”
“ก็พอมีอยู่สองสามกลุ่ม แต่ดูจากอาวุธของพวกคุณแล้ว ถ้าไม่ไปยุ่งกับเขาก่อน พวกนั้นก็คงไม่กล้ามาหาเรื่องหรอก” ภายใต้แสงอาทิตย์ ศีรษะของแฮร์ริส บราวน์สะท้อนแสงเป็นประกาย
ซางเจี้ยนเย่าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนถามต่อ
“แล้วถ้าเราไม่มีอาวุธพวกนี้ล่ะ”
ใบหน้าแฮร์ริส บราวน์เหยเกทันที
“บนแดนธุลี ความอ่อนแอเป็นบาป”
สายตาเขาดุร้ายขึ้นเล็กน้อยเผยความเกลียดชังที่ไม่อาจปกปิด
ก่อนที่ซางเจี้ยนเย่าจะถามอะไรต่อ เขาก็ถอนหายใจ ปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ
“ตาผมถามบ้าง
“นี่เป็นราคาสำหรับคำแนะนำที่ให้พวกคุณไปเมื่อกี้”
อันที่จริงแล้วตั้งแต่แรกเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าซางเจี้ยนเย่าจะยอมตอบออกมาตามตรงหรอก อย่างไรเสียข้อมูลที่แนะนำไปก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรนักเพราะว่ามีพวกนักล่าซากอารยะหลายคนที่ถอนตัวจากภารกิจหลังจากได้พบกับความผิดปกติ
นอกจากนั้น เหตุการณ์ก็ผ่านมากว่าหนึ่งวันแล้ว ต้องเสียเวลาอีกหนึ่งวันกว่า เพื่อจะไปทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ ด้วยความเร็วระดับนี้ต่อให้แฮร์ริส บราวน์ไม่ได้แนะนำอะไร ปล่อยให้ทั้งสองคนเบื้องหน้านี้เดินทางไป พวกเขาก็ไปไม่ทันเวลาอยู่ดี
“จ่ายเป็นอย่างอื่นแทนได้ไหม” ซางเจี้ยนเย่าปล่อยมือซ้ายที่จับแม็กกาซีนปืนไรเฟิลจู่โจม แล้วล้วงไปในกระเป๋า
“ขอดูก่อน” แฮร์ริส บราวน์กับเพื่อนเพิ่มความระวังขึ้นทันที กลัวว่าซางเจี้ยนเย่าจะล้วงของอันตรายออกมา
ซางเจี้ยนเย่าหยิบถุงบิสกิตอัดแข็งสองถุงเล็กออกมาแสดงให้ดู
นี่คืออาหารเที่ยงบางส่วนของเขาที่เตรียมไว้สำหรับสำรวจซากปรัก
“…เยี่ยมมาก คุณนี่ใจป้ำมาก” แฮร์ริส บราวน์คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะยอมจ่ายเป็นอาหาร
บิสกิตนี่เกือบจะพออิ่มได้ทั้งมื้อเลย
ซางเจี้ยนเย่าโยนบิสกิตอัดแข็งสองถุงออกไป
แฮร์ริส บราวน์กับเพื่อนไม่ได้รับไว้ ปล่อยให้บิสกิตอัดแข็งทั้งสองถุงร่วงลงกับพื้น
นี่เป็นเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะถือโอกาสยิงตอนเอื้อมมือออกไปรับ
“ไว้คุยกันใหม่นะ” ซางเจี้ยนเย่ายิ้มราวกับกำลังร่ำลาเพื่อนสนิท
เขากับหลงเยว่หงค่อยๆ เดินกลับไปยังทางเข้าซากโรงงานเหล็กทันที พวกเขาเองก็ไม่ได้ลดการระวังแฮร์ริส บราวน์กับเพื่อนของเขา
อีกฝ่ายก็เช่นเดียวกัน
เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายไกลกันจนแม้แต่นักแม่นปืนก็ยากจะยิงถูก แฮร์ริส บราวน์ให้เพื่อนไปเก็บถุงบิสกิตอัดแข็ง แล้วก็ถีบจักรยานจากไป
เมื่อเห็นทั้งสองปั่นจักรยานออกจากซากปรักหักพังไปแล้ว ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก็ยกปืนไรเฟิลจู่โจมขึ้นมาส่องมองไปรอบๆ ลานโล่งนอกประตู
“ด้านนอกนั่นน่าจะเป็นเขตพักอาศัย จะสำรวจแถวนี้ก่อนหรือจะเข้าไปข้างในก่อนดี” หลงเยว่หงถามอย่างลังเล
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้สนใจมองอาคาร ‘สีเขียว’ ที่พังถล่มหรือทรุดโทรมทั้งสองฝั่งของลาน เขาชี้ไปที่ประตูทางเข้า
“ไปข้างในกันก่อนเถอะ จะได้เข้าใจผังโดยรวม”
“ได้” หลงเยว่หงไม่คัดค้าน
ทั้งคู่เดินผ่านประตูเหล็กสีดำที่กว้างขนาดให้รถราแล่นเคียงข้างกันได้พร้อมๆ กันหลายคัน
“ดูเหมือนว่าพวกนักล่าเองก็มีขีดจำกัด ประตูนี้เลยยังไม่โดนขนไป” หลงเยว่หงมองกลับไปดูแล้วถอนใจ
ซางเจี้ยนเย่ามองตาม
“คงเพราะไม่คุ้มค่าน่ะ”
พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันอีก เดินลึกเข้าไปในโรงงานเหล็กด้วยถนนที่กว้างแต่ชำรุดเป็นหลุมเป็นบ่อ
ด้านขวาเป็นแถวของอาคารชั้นเดียวที่สูงมากและกว้างขวางมาก ไม่มีประตูหน้า มีเพียงแค่เสาตั้งไว้ที่กลางห้องเหมือนเป็นเส้นแบ่งเขต ซึ่งต่างจากบริเวณโรงพยาบาลที่กั้นแบ่งเป็นห้องเล็กๆ หลายห้อง
บางห้องก็ไม่มีผนังด้านซ้ายขวา แต่มีร่องที่พื้นให้คนลงไปยืนหรือนอนได้
“ที่นี่ไว้ทำอะไรกันนะ” หลงเยว่หงสงสัย
ซางเจี้ยนเย่าสั่นศีรษะ
“ไม่รู้สิ แต่ว่านายไม่คิดเหรอว่าถ้าไปยืนในร่องข้างล่าง จะทำให้ซ่อมช่วงล่างของรถได้ง่ายขึ้นน่ะ”
“ที่นี่เอาไว้สำหรับซ่อมรถเหรอ งั้นห้องว่างข้างๆ ก็เป็นอู่จอดรถนะสิ” แล้วหลงเยว่หงก็นึกขึ้นมาได้ “อย่าลืมเขียนกำกับไว้ละกัน”
ด้านซ้ายของถนนเป็นบ่อน้ำเน่าส่งกลิ่นเหม็น กอไม้ที่ลำต้นไม่สูงนัก อาคารหลังเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยสีเขียวจนหนาทึบ
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเลิกสนใจแถวนี้ชั่วคราวแล้วเดินลึกเข้าไปในเขตโรงงาน
เพียงไม่นานก็เข้าใกล้ ‘ปล่องไฟ’ ที่สูงตระหง่าน มองเห็นโครงเหล็กค้ำยันจำนวนมากกับอาคารที่สร้างไว้หยาบๆ อยู่รายรอบปล่อง
ท่อโลหะสีดำขนาดใหญ่ราวกับมังกรทอดตัวลงมาจาก ‘ปล่องไฟ’ แยกไปตามทิศทางต่างๆ โดยไม่ได้ทำมุมชันมากนัก
ท่อเหล่านี้ไม่ได้ถูกปิดไว้ เหมือนว่าจะถูกผ่าแนวนอนเหลือด้านล่างไว้ครึ่งหนึ่ง
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเดินเข้าไปในพื้นที่บริเวณนี้ เดินขึ้นๆ ลงๆ ตามทาง ผ่านป่ากองเหล็กขึ้นสนิม
ไม่นานก็เห็นรั้วที่ยังสร้างไม่เสร็จอยู่ริมถนน ด้านนอกบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำฝน ไม่รู้ว่าเอาไว้ทำอะไร
เนื่องจากว่าด้านบนนั้นถูกกั้นเอาไว้ แสงแดดจึงส่องผ่านเข้ามาได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้สภาพแวดล้อมภายในค่อนข้างมืดสลัว
นอกจากนั้นก็ยังเงียบสงัดมาก ไม่มีเสียงอะไรเลย หลงเยว่หงใจสั่นขณะที่เดินไป
เขาอดพูดขึ้นมาไม่ได้
“ไหนว่ามีพวกนักล่ากลุ่มอื่นอยู่แถวนี้ไง ไม่เห็นเจอซักคน”
ซางเจี้ยนเย่าเหลือบมองเขา
“มาพูดแบบนี้ในเวลาแบบนี้เหมือนจะไม่ค่อยเป็นมงคลเท่าไหร่นะ”
เมื่อพูดจบ ด้านบนก็มีเสียงดังตึงตังขึ้นมา
เงาดำร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว หลังจากกระแทกกับโครงเหล็กค้ำยันและส่วนของอาคารที่ยื่นออกมาอยู่สองสามครั้ง ร่างนั้นก็กระแทกพื้นอย่างแรง หล่นลงมาไม่ไกลจากเบื้องหน้าเขาเท่าไร
นี่เป็นร่างของมนุษย์ ร่างกายมีบาดแผลพอสมควร เลือดไหลนองอย่างรวดเร็ว
เสียงกระแทกยังคงก้องสะท้อนไปมาทั่วทั้งบริเวณ ยังไม่ได้จางหายไป
ก่อนที่หลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่าจะทันได้ตอบสนองอะไรก็เห็นร่างหนึ่งเดินมาจากมุมถนนด้านหน้า
ร่างนี้ยังนับว่าสูงกว่าซางเจี้ยนเย่าอยู่บ้าง ตลอดทั้งร่างเป็นโลหะสีดำ มือซ้ายติดตั้งปืนยิงระเบิดไว้ มือขวามีปากกระบอกสำหรับพ่นไฟและรูยิงแสงเลเซอร์
‘เขา’ สวมชุดหลวงจีนสีเหลืองขาดรุ่งริ่ง ห่มด้วยจีวรสีแดงผืนใหญ่ มีดวงตาสีแดงเรืองแสงคู่หนึ่งบนใบหน้า
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 36 หลวงจีน
เมื่อได้เห็น ‘หุ่นจักรกล’ ที่สูงใหญ่และแปลกประหลาดเช่นนี้ ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก็ใจเต้นระส่ำ ทุกรูขุมขนล้วนหดเกร็ง ขนแขนลุกชัน ขนหัวลุกจนชาวาบ
ในใจพวกเขาตอนนี้มีชื่อหนึ่งที่ผุดวาบขึ้นมา
หลวงจีนจากชุมนุมหลวงจีน!
นี่คือสิ่งมีชีวิตในแดนธุลีที่มีอันตรายเป็นอย่างยิ่ง พวกเขายังมีอีกชื่อหนึ่งว่า
‘นิรันดร์กาล!’
หนังสือเรียนใน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ อธิบายไว้ว่า ก่อนที่โลกเก่าจะถูกทำลายลงนั้น มนุษย์มีความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในบางสาขาอย่างก้าวกระโดด ในบรรดาเทคโนโลยีเหล่านั้น สิ่งที่โดดเด่นและทำผู้คนตื่นเต้นชื่นชมยินดีเป็นที่สุดก็คือ “ย้ายจิต - เคลื่อนย้ายจิตสำนึก”
เทคโนโลยีนี้คือการโอนถ่ายจิตสำนึกสติสัมปชัญญะของมนุษย์ไปยังชิปของหุ่นชีวจักรกลที่ออกแบบมาเป็นพิเศษผ่านอุปกรณ์จำเพาะ ซึ่งจะทำให้สามารถทลายข้อจำกัดของร่างกายที่เปราะบาง จะไม่ชราภาพ ไม่มีโรคาพยาธิ ไม่หิวกระหาย ไม่ต้องสิ้นอายุขัยเพราะกาลเวลาอีกต่อไป ทั้งหมดที่ต้องทำก็เพียงแค่คอยบำรุงรักษาหรือเปลี่ยนร่างพาหะตามระยะเวลา เพื่อให้ยังคงเป็นอมตะในระดับจิตสำนึกไปตลอดกาล
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่โลกเก่าจะถูกทำลายลงไปอย่างสิ้นเชิงนั้น เทคโนโลยีนี้ยังคงมีข้อบกพร่องอยู่มากมายจึงไม่เคยมีการใช้งานอย่างเป็นทางการ เป็นเพียงแค่วิทยาการที่อยู่ในห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น
เมื่อโลกเก่าถูกทำลายลงและเกิดกลียุคเกิดทั่วทุกแห่งหน จู่ๆ กลุ่มหุ่นจักรกลที่เรียกตัวเองว่า ‘นิรันดร์กาล’ ก็พลันปรากฏตัวขึ้นมา
พวกเขาใช้จินตภาพและวิธีการคิดที่สอดคล้องกับมนุษย์ รวมทั้งหลักฐานชัดเจนอื่นๆ มาชักจูงให้คนที่เหลือรอดชีวิตเหล่านั้นเชื่อว่าพวกเขาเป็นมนุษย์จริงๆ และเชื่อว่าจิตสำนึกสามารถดำรงอยู่ชั่วนิจนิรันดร์
แต่ทว่า ‘นิรันดร์กาล’ กล่าวว่าเทคโนโลยีการ ‘ย้ายจิต’ นั้นได้สูญหายไปพร้อมกับมหันตภัย ในปัจจุบันจึงมีอุปกรณ์เหลือให้ใช้งานได้เพียงไม่กี่เครื่อง และมีโรงงานเพียงแห่งเดียวเท่านั้นที่สามารถผลิต ‘ชิปชีวจักรกล’[footnoteRef:1] และหุ่นจักรกลเพื่อย้ายสติสัมปชัญญะจิตสำนึกของมนุษย์ แต่ไม่สามารถทำวิศวกรรมย้อนกลับของกระบวนการผลิตเพื่อสร้างโรงงานเพิ่มได้ พวกเขารู้เพียงแค่วิธีการใช้งาน และสร้าง ‘นิรันดร์กาล’ ได้ตามขีดจำกัดของการผลิตเท่านั้น [1:  ชิปชีวจักรกล (仿生芯片) หรือชิปไบโอนิก เป็นเทคโนโลยีการผสมผสานระหว่างร่างกายแบบชีวภาพเข้ากับชิ้นส่วนของแมคคานิกส์ (จักรกล) และอิเล็กทรอนิกส์ (ไฟฟ้า)]
ดังนั้นเป้าหมายของเส้นทางสายนี้ก็คือเรียกร้องให้มนุษยชาติสมัครสมานสามัคคีร่วมใจกันเพื่อทำวิศกรรมย้อนกลับ จะได้สร้างเทคโนโลยีนี้ขึ้นมาใหม่ เพื่อให้ทุกคนสามารถได้รับชีวิตนิรันดร์ สิ้นสุดยุคมืด เข้าสู่โลกใหม่
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างก็ไม่รู้ว่าในตอนนั้นมันมีพัฒนาการไปถึงขั้นไหนแล้ว รู้เพียงเท่าที่ในหนังสือเรียนบันทึกไว้เท่านั้นว่า…
“เมื่อกาลเวลาผ่านล่วงไป ‘นิรันดร์กาล’ ก็ค่อยๆ เผยให้เห็นปัญหามากขึ้น ไม่ใช่เพราะพวกเขามีเจตนาร้าย แต่เป็นเพราะเทคโนโลยีนี้ยังห่างไกลจากความสมบูรณ์
“ปัญหาที่ชัดเจนที่สุดของพวกเขาก็คือ เมื่อมนุษย์สูญเสียประสาทสัมผัสเนื่องจากไม่มีร่างกาย จะส่งผลให้สูญเสียแรงจูงใจที่ทำให้มนุษย์ดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด
“มี ‘นิรันดร์กาล’ จำนวนไม่น้อยรู้สึกว่าชีวิตช่างน่าเบื่อและไร้ความหมาย ส่งผลให้เกิดปัญหาทางจิตขั้นรุนแรง และกลายเป็นว่า ‘นิรันดร์กาล’ ที่คุ้มคลั่งนั้นกลับกลายเป็นอันตรายระลอกใหม่ของมนุษยชาติที่เปราะบางอยู่แล้ว
“แม้ว่ายังมี ‘นิรันดร์กาล’ ที่ไม่ได้คุ้มคลั่ง แต่พวกเขาก็สับสนหลงทาง จึงแสวงหาการชี้แนะแนวทางจากซากศาสนสถานต่างๆ ที่หลงเหลือจากโลกเก่า
“ท้ายที่สุดพวกเขาได้ยึดถือศาสนาหนึ่งเป็นหลัก แล้วซึมซับแนวคิดจากศาสนาอื่นมาผสมผสานสร้างเป็นศาสนาใหม่ที่สอดคล้องกับหลักคำสอนของตน เพื่อช่วยแก้ไขปัญหาสภาวะทางจิตของพวกเขาเอง แต่คำสอนเหล่านั้นผิดเพี้ยนไปจากต้นตำรับเดิมอย่างมาก
“พวกเขาเรียกตนเองว่าหลวงจีน และเรียกฐานลับที่ซ่อนอุปกรณ์ ‘ย้ายจิต’ ว่า ‘แดนวิสุทธิ์มายา’[footnoteRef:2]”  [2:  แดนวิสุทธิ์ (净土) แปลว่า “ดินแดนอันบริสุทธิ์” ซึ่งในพุทธศาสนาฝ่ายมหายานหมายถึง แดนสุขาวดีแห่งฟ้าประจิมอันเป็นที่พำนักของพระอมิตาภพุทธเจ้า]
ร่างกายหุ่นจักรกลของหลวงจีนเหล่านี้ไม่หวั่นเกรงอาวุธเบา พวกเขามีพลังยิงที่รุนแรง ราวกับเป็นชุดเกราะกระดูกเสริมแรงที่ติดตั้งระบบสมองกลเข้าไป เป็นสิ่งมีชีวิตสุดอันตรายที่มนุษย์ธรรมดาเพียงกลุ่มเล็กๆ ไม่สามารถรับมือได้ถึงแม้จะมีอาวุธหนักก็ตาม ต้องเป็นคนที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีจำนวนหลายสิบหรือหลายร้อยคนร่วมมือกัน ผสานกับกลยุทธที่เหมาะสม ถึงจะมีโอกาสจัดการกับหลวงจีนจักรกลหนึ่งคนได้
ก่อนหน้านี้ที่เจี่ยงไป๋เหมียนสรุปให้ฟังเรื่องประเภทของมนุษย์ที่จัดว่าเป็นอันตรายนั้น เธอไม่ได้พูดถึง ‘นิรันดร์กาล’ เนื่องจากว่าบรรดากองกำลังขนาดใหญ่ต่างๆ และพวกคนเร่ร่อนแดนร้างต่างก็จัดให้หลวงจีนพวกนี้เป็นสิ่งมีชีวิตอีกจำพวกหนึ่งซึ่งแตกต่างจากตนเองอย่างสิ้นเชิง
แน่นอนว่าหลวงจีนจากชุมนุมหลวงจีนนั้นไม่ได้มีแนวโน้มที่มุ่งร้ายทำลายมนุษย์ อันที่จริงออกจะเป็นมิตรด้วยซ้ำ
แต่ปัญหาก็คือ จิตสำนึกของมนุษย์ไม่อาจเสกขึ้นมาจากอากาศธาตุได้ หลวงจีนจักรกลที่ไร้ความสามารถในการสืบพันธุ์สร้างทายาทเหล่านี้ เมื่อถูกทำลายลงหนึ่งคนก็เท่ากับว่าสูญหายไปหนึ่งคน
เพื่อรักษาจำนวน ‘ประชากร’ รักษานิกายให้ดำรงไว้ หลวงจีนเหล่านี้จึงต้องออกจาริกในแดนร้างเพื่อตามหา ‘ผู้ถูกลิขิต’[footnoteRef:3] [3:  ผู้ถูกลิขิต (有缘人) หมายถึง คนที่มีวาสนาสัมพันธ์ต่อกัน คนที่มีบุญสัมพันธ์ต่อกัน คนที่มีบุพเพสันนิวาสต่อกัน]
หากได้พบ ก็จะทำการ ‘เปลี่ยนผ่าน’[footnoteRef:4] เป้าหมายแล้วนำกลับไปยังแดนวิสุทธิ์มายา จัดการทำให้พวกเขาละทิ้งกายเนื้อ[footnoteRef:5] เคลื่อนย้ายจิตสำนึกไปยังชิปชีวจักรกลของหุ่นจักรกล [4:  เปลี่ยนผ่าน (渡化) คำว่า“渡”หมายถึง การข้าม เช่น ข้ามคลอง ข้ามแม่น้ำ ข้ามทะเล ข้ามทวีป คำว่า“化” หมายถึงการเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนสภาพ รวมคำแล้วความหมายคือ การข้ามเพื่อเปลี่ยนสภาพ]  [5:  กายเนื้อ กายสังขาร คำศัพท์ทางศาสนาพุทธ ใช้เรียกร่างกายมนุษย์ว่าเป็น กายเนื้อ กายสังขาร กายหยาบ ควบคู่กับ จิตวิญญาณ หรือ กายวิญญาณ]
มีเพียง ‘ผู้ถูกลิขิต’ จำนวนน้อยที่มิได้ต่อต้านขัดขืนเพราะมีความปรารถนาใน ‘ชีวิตนิรันดร์’ อยู่แล้ว แต่คนส่วนมากไม่กล้าลองเพราะข่าวลือเรื่องข้อบกพร่องของ ‘นิรันดร์กาล’
ทว่าหากถูกเลือกจากหลวงจีนแล้ว ไม่ว่าจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่ นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถเลือกได้
เรื่องนี้ทำให้ชื่อเสียงของชุมนุมหลวงจีนตกต่ำลงอย่างรวดเร็วจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นชื่อเสียงอันเลวร้าย
ในขณะเดียวกัน อาจเป็นเพราะข้อบกพร่องของเทคโนโลยี ‘นิรันดร์กาล’ จึงทำให้หลวงจีนจักรกลจำนวนมากล้วนมีปัญหาและเป็นปัญหาที่แตกต่างกันออกไป เมื่อพวกเขาถูกกระตุ้นโดยสถานการณ์บางอย่างหรือคำพูดบางประโยค ก็จะสูญเสียการควบคุมตนเองกลายเป็นคุ้มคลั่งทันที ต้องใช้เวลาเพื่อสงบจิต คล้ายกับการถูกกระตุ้นอาการป่วยทางจิต หรือความบกพร่องทางบุคลิกภาพ
สภาวะที่ไม่เสถียรนี้จึงทำให้มนุษย์ส่วนมากบนแดนธุลีมองหลวงจีนจักรกลเป็นดั่งน้ำไหลบ่าสัตว์ป่าบุก[footnoteRef:6] [6:  น้ำไหลบ่าสัตว์ป่าบุก (洪水猛兽) หมายถึง ภัยพิบัติใหญ่หลวง]
ด้วยเหตุผลเหล่านี้จึงทำให้ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงมีปฏิกิริยารุนแรงเมื่อพบกับหลวงจีนจักรกลเบื้องหน้า
มีเพียงหลวงจีนจักรกลจากชุมนุมหลวงจีนเท่านั้นที่จะสวมชุดหลวงจีนและห่มจีวร หุ่นสมองกลทั่วไปไม่ได้มีความต้องการ และ ‘งานอดิเรก’ เช่นนี้
หลงเยว่หงและซางเจี้ยนเย่ามีเหงื่อเย็นเยียบปรากฏบนหน้าผาก รีบยกปากกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ เล็งไปยังหุ่นจักรกลสีดำห่มจีวรแดงทันที
ทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าอาวุธในมือไม่อาจคุกคามอีกฝ่ายได้ และนอกจากนั้น สิ่งที่แตกต่างไปจากหัวหน้าโจรที่สวมเกราะกระดูกเสริมแรงก็คืออีกฝ่ายนั้นไม่มีจุดอันตรายให้เล็งยิงเลย
การเผชิญหน้ากับหลวงจีนจักรกลในขณะนี้ ในด้านอุปกรณ์แล้วพูดได้ว่าไม่มีโอกาสเอาชนะได้เลย แต่เหตุที่เล็งปืนไปนั้นเป็นเพราะปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติเท่านั้น
ในตอนนี้พวกเขาได้แต่สวดอธิษฐานอยู่ในใจ หวังว่าตนเองจะไม่ใช่ ‘ผู้ถูกเลือก’
วินาทีถัดมา หุ่นจักรกลร่างสูง 190 เซนติเมตรสวมชุดหลวงจีนรุ่งริ่งห่มจีวรแดงหันใบหน้าสีดำที่เย็นชากวาดมองพวกเขาด้วยดวงตาสีแดงที่กะพริบเป็นระยะ
หลวงจีนจักรกลไม่ได้พูดอะไร เดินเข้าไปหาคนที่ตกลงมาเสียชีวิตอย่างเงียบๆ
เสียงที่เย็นชาไร้อารมณ์ดังขึ้น
“สรรพสัตว์ทุกข์ยาก ไยจึงลุ่มหลงยึดติด
“กลับแดนวิสุทธิ์กับอาตมา ละทิ้งกายสังขาร บรรลุโพธิญาณอันประเสริฐสุด แล้วประสกก็จะเข้าใจได้ว่าสรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า ผู้รู้แจ้งคงอยู่นิรันดร”
เมื่อพูดจบหลวงจีนจักรกลก็ประนมมือแล้วสวดมนต์ด้วยเสียงต่ำ
“นโม อนุตตรสัมมาสัมโพธิ[footnoteRef:7]”  [7:  นโม อนุตตรสัมมาสัมโพธิ (南无阿耨多罗三藐三菩提) เป็นคำสวดภาวนาของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน]
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างมองหน้ากัน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้ใส่ใจพวกเขา ก็ค่อยๆ ขยับก้าวถอยออกไปอย่างเงียบๆ
ในตอนนั้นเอง หลวงจีนจักรกลห่มจีวรแดงซึ่งยังคงรักษาท่าทางไว้ไม่เปลี่ยนก็เปล่งเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ขึ้นมาอีกครั้ง
“ประสกทั้งสองไฉนไม่รอสักครู่
“แม้ว่าประสกจะไร้บุญสัมพันธ์ต่อพุทธะ มิใช่ผู้ถูกลิขิต แต่สรรพสัตว์ล้วนมีพุทธจิต[footnoteRef:8] การฟังพระสูตรมิใช่เรื่องเลวร้าย” [8:  พุทธจิต (佛性) หมายถึง จิตแห่งพุทธะ ตามแนวคิดของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน ที่กล่าวไว้ว่ามนุษย์และสัตว์ทั้งหลายล้วนมีจิตเช่นเดียวกับพุทธะ คือ จิตแห่งผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม จึงสามารถบรรลุพุทธะได้เช่นเดียวกับพระพุทธองค์]
เมื่อได้ยินคำว่า ‘มิใช่ผู้ถูกลิขิต’ ทั้งซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงต่างรู้สึกยินดีและถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่ในขณะเดียวกันก็หวาดกลัวความเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย จึงได้แต่ชะงักเท้าไว้เพียงเท่านั้น
เนื่องจากหลวงจีนนั้นไม่ได้มีเจตนาทำร้ายหรือเปลี่ยนผ่านพวกเขา เพียงแค่คิดอยากจะเทศน์เท่านั้น ก็ฟังๆ ไปเถอะ ดีกว่าไปเสี่ยงชีวิตสู้ตาย
เมื่อเห็นว่าซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงหยุดชะงักเท้า หลวงจีนจักรกลก็มองดูศพบนพื้นแล้วพูดต่อ
“แม้ประสกยังลุ่มหลงไม่รู้ตื่น แต่องค์ตถาคตพุทธะโพธิ[footnoteRef:9]นั้นเปี่ยมเมตตาจิต มิอาจทนเห็นร่างสังขารของประสกถูกทอดทิ้งในแดนร้าง ไม่อาจหลุดพ้นสู่วิมุตติ[footnoteRef:10] [9:  พุทธะโพธิตถาคต (我佛菩提)
คำว่า ตถาคต(我) คือ คำที่พระพุทธเจ้าใช้ตรัสถึงพระองค์เอง
คำว่า “พุทธะ” (佛) คือ สภาวะพุทธะแห่งพระพุทธองค์ คือ ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม
คำว่า “โพธิ” (菩提) แปลว่า ความตรัสรู้ คำว่าโพธิ ยังขยายเป็น โพธิญาณ พระโพธิสัตว์
รวมกันเป็นคำว่า “佛菩提”หมายถึง อีกพระนามหนึ่งของพระศากยมุนีพุทธเจ้าหรือพระพุทธเจ้า]  [10:  วิมุตติ (解脱) หมายถึง ความหลุดพ้น หรือพระนิพพาน]
“อาตมาจะช่วยส่งวิญญาณของประสก หวังเพียงประสกสามารถละทิ้งกายสังขาร เกิดใหม่ในแดนวิสุทธิ์”
หลงเยว่หงกำลังเฝ้าดูอย่างเงียบๆ ทันใดนั้นเสียงของซางเจี้ยนเย่าก็ดังขึ้นข้างหู
“แล้วท่านตั้งใจจะส่งยังไง”
หลวงจีนจักรกลยื่นมือขวาขึ้นมาเล็งไปยังซากศพ
จากนั้นก็ยกมือซ้ายขึ้นประนมมือข้างเดียว สวดภาวนาด้วยเสียงต่ำ
“นโม อนุตตรสัมมาสัมโพธิ มหาเมตตา มหาการุญ ฉุดช่วยมวลเวไนย เพลิงวิสุทธิ์แผดเผาบ่วง…”
ขณะที่สวดภาวนา ฝ่ามือขวาของหลวงจีนจักรกลก็พ่นเปลวไฟสีขาวที่รุนแรงออกมา ทำให้ศพลุกไหม้ทันที
เปลวไฟนี้ราวกับเกาะแน่นติดกับผิวศพจนไม่อาจจะดับลงได้
เมื่อจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว หลวงจีนจักรกลห่มจีวรแดงก็หันกลับมาแล้วเดินตรงมายังซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“ประสกทั้งสอง หลวงจีนยากไร้ผู้นี้มีนามทางธรรมว่า ‘จิ้งฝ่า’ เป็น ‘หลวงจีน’”
เมื่อเห็นว่าซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่ได้ตอบสนองอะไร เขาก็นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นทันที สะบัดผ้าคลุมอย่างนุ่มนวลแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์
“นั่งลงเถิด”
ซางเจี้ยนเย่าลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วนั่งลงบนพื้นด้วยท่านั่งที่พร้อมจะกระโดดหนีได้ตลอดเวลา
หลงเยว่หงช้ากว่าไม่กี่วินาที เขาเดินไปตำแหน่งเดียวกันแล้วนั่งลง
แสงสีแดงในดวงตาของหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าที่เรียกตนเองว่า ‘หลวงจีน’ สว่างวาบขึ้น เขาผงกศีรษะเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ
“ไม่ทราบว่าประสกทั้งสองรู้อะไรเกี่ยวกับพระพุทธะโพธิตถาคตบ้าง”
ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงพร้อมใจกันส่ายหน้า
จิ้งฝ่าหลวงจีนจักรกลผู้นี้ไม่ได้มีโทสะ น้ำเสียงเย็นชาอันยากอธิบายของเขาฟังดูเคร่งขรึมเล็กน้อย
“พระพุทธะโพธิตถาคตคือหนึ่งในผู้ครองกาลทั้งสิบสามพระองค์ที่ปกครองกาลเวลาปกครองดูแลโลกใบนี้
“พระองค์เป็นผู้ปกครองเดือนหนึ่ง เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสรรพสิ่ง เป็นต้นกำเนิดและศูนย์รวมแห่งจิตสำนึกสติสัมปชัญญะ”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 37 ความฝันหนึ่งตื่น
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงรู้สึกงุนงงเมื่อได้ยินถ้อยคำของหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่า
จิ้งฝ่าจ้องมองพวกเขาอยู่สองวินาทีด้วยดวงตาไฟกะพริบสีแดง จากนั้นก็พูดกับหลงเยว่หง
“ประสกไม่รู้จักผู้ครองกาล”
พูดจบก็หันมามองซางเจี้ยนเย่าแล้วพูดโดยปราศจากอารมณ์สั่นไหว
“ประสกรู้จัก”
อะไรนะ… หลงเยว่หงหันไปมองซางเจี้ยนเย่าด้วยความงุนงงแกมประหลาดใจ
นายกับฉันได้รับการศึกษาเหมือนกัน อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบเดียวกัน ปกติก็แทบไม่ได้แยกจากกัน แล้วทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินคำว่า ‘ผู้ครองกาล’ แต่นายกลับรู้จักดีล่ะ
ซางเจี้ยนเย่าคิ้วกระตุกเล็กน้อย ตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“เคยฟังมานิดหน่อย”
ใบหน้าโลหะสีดำของจิ้งฝ่า แสงสีแดงกะพริบอีกครั้ง
“สิ้นสุด เริ่มต้น สิ้นปี เริ่มปี…
“ประสกรู้มาจากผู้ศรัทธาแห่งตุลากรชะตา”
เมื่อสักครู่ซางเจี้ยนเย่ายังรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขายืนยันได้แล้ว
หลวงจีนจักรกลเบื้องหน้าผู้นี้สามารถได้ยินเสียงในใจของเขาได้บางส่วน!
หลงเยว่หงไม่อาจเข้าใจนาม ‘ตุลากรชะตา’ แต่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ปกติ
จิ้งฝ่าไม่ได้พูดต่อ แต่อธิบายแบบง่ายๆ
“ผู้ครองกาลคือทวยเทพผู้ซึ่งควบคุมกาลเวลาและปกครองดูแลโลกใบนี้ มีทั้งหมด 13 องค์ แยกกันจัดการแต่ละเดือน”
“เดือนมีแค่ 12 เดือนเองไม่ใช่เหรอ” หลงเยว่หงชี้ให้เห็นปัญหาข้อนี้ทันที
เขาเข้าใจคร่าวๆ ว่าผู้ครองกาลนั้นเป็นความเชื่อทางศาสนาอย่างหนึ่งที่คนบนพื้นโลกนิยมกัน หรือไม่ก็เป็นพวกตำนานเทพปกรณัม
โทนเสียงของจิ้งฝ่าทั้งต่ำและเย็นชา ฟังไม่เหมือนเสียงมนุษย์แม้แต่น้อย
“มีหนึ่งองค์ที่ปกครองอธิกมาส หรือก็คือ…ทั้งปี ตลอดปี”
โดยไม่รอให้หลงเยว่หงถามอะไรอีก จิ้งฝ่าตัดเข้าเรื่องทันที
“นิกายของพวกเราสอนว่ากายสังขารไร้รูปลักษณ์ สรรพสิ่งธาตุทั้งสี่ล้วนว่างเปล่า นั่นเป็นเพราะว่าโลกนี้ก็คือความฝันของพระโลเกศวรตถาคต[footnoteRef:1]” [1:  พระโลเกศวรตถาคต (世自在如来) พระโลเกศวรราชพุทธเจ้า เป็นพระพุทธเจ้าในอดีตกาลตามคติพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน]
ซางเจี้ยนเย่าขัดหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าขึ้นมาทันที
“พระโลเกศวรตถาคตเหรอ… ไม่ใช่เป็นพระพุทธะโพธิหรอกเหรอ
จิ้งฝ่าประนมมือ แล้วตอบ
“พระโลเกศวรตถาคตคือพระพุทธเจ้าในกาลอดีต เป็นพระผู้สร้าง พระพุทธะโพธิตถาคตคือพระพุทธเจ้าในกาลปัจจุบัน เป็นบ่อเกิดแห่งการรู้แจ้งของสรรพสิ่ง
“เมื่อสักครู่มิใช่ว่าประสกต้องการถามเกี่ยวกับผู้ครองกาลที่ปกครองเดือนอธิกมาส ซึ่งเป็นตัวแทนของตลอดทั้งปีหรอกหรือ
“หลวงจีนยากไร้ผู้นี้กำลังบอกว่า นั่นก็คือพระโลเกศวรตถาคตนั่นเอง”
ทั้งซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงแสดงสีหน้าว่าเข้าใจขึ้นมาพร้อมๆ กัน ผงกศีรษะเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
จิ้งฝ่าก้มศีรษะแล้วสวดภาวนา
“นโม โลเกศวรตถาคต”
ขณะที่ภาวนาก็ยืดแผ่นหลังที่เป็นโครงโลหะเพื่อนั่งตัวตรง ยังคงอยู่ในท่าประนมมือแล้วโค้งคำนับเล็กน้อยต่อ ‘ปล่องไฟ’ ที่สูงตระหง่าน
“พวกประสกต้องการถามหรือไม่ว่าเหตุใดหลวงจีนยากไร้ถึงแสดงความเคารพต่อหอคอยที่สร้างจากโลหะและเหล็กกล้า” หลังจากที่จิ้งฝ่ากลับขึ้นมานั่งตัวตรง ก็พูดสิ่งที่อยู่ในความคิดของซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“นั่นเป็นเพราะว่าพระโลเกศวรตถาคต ยังมีอีกพระนามหนึ่งคือ ‘พุทธะสถูป’[footnoteRef:2] เป็นพระนามของพุทธองค์ซึ่งแทนความหมายของหอพุทธะอีกด้วย ดังนั้นเมื่อเราเอ่ยพระนามของพระตถาคต จึงควรสักการะหอคอยที่สูงที่สุดในบริเวณที่เราอยู่ จะเป็นหอพุทธะหรือเป็นหอส่งน้ำ หอคอยเหล็ก หอกระจายสัญญาณ หอไฟฟ้าแรงสูงก็ได้ทั้งนั้น” [2:  พุทธะสถูป (浮屠) สิ่งก่อสร้างที่มีรูปโอคว่ำ ไว้สำหรับบรรจุของควรบูชาในศาสนาพุทธ เช่น พระบรมสารีริกธาตุของพระพุทธเจ้าและพระธาตุของพระอรหันต์ บางครั้งยังใช้คู่กับคำว่า เจดีย์ เป็น สถูปเจดีย์ เช่น เดินเวียนเทียนรอบพระสถูปเจดีย์]
ตอนแรกนั้นซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างก็รู้สึกว่าคำพูดของหลวงจีนจักรกลนั้นฟังเป็นเหตุเป็นผล มีตรรกะอย่างชัดเจน แต่พอได้ฟังไปถึงครึ่งหลังกลับเริ่มรู้สึกแปลกๆ ชอบกล
ไม่ทราบว่าจิ้งฝ่ารับรู้ความคิดของพวกเขาหรือไม่ แต่ก็หยุดพูดเรื่องนี้ทันที หันไปพูดเรื่องอื่นต่อ
“ภายนอกแดนแห่งสมณะนั้น พระโลเกศวรตถาคตยังมีอีกพระนามหนึ่ง”
“ชื่ออะไรเหรอ” หลงเยว่หงโพล่งขึ้นมา
จิ้งฝ่าที่ยังคงอยู่ในท่านั่งขัดสมาธิ ใบหน้าโลหะไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาให้เห็น
“มหาปราชญ์จวง”
“มหาปราชญ์จวง… มหาปราชญ์จวงแห่งผู้ครองกาล…จวงจื่อฝันว่าเป็นผีเสื้อ…[footnoteRef:3]”  [3:  จวงจื่อฝันว่าเป็นผีเสื้อ (庄生晓梦迷蝴蝶) จวงจื่อเป็นจอมปราชญ์นักปรัชญาลัทธิเต๋าชาวจีน รุ่นหลังจากเหลาจื่อที่เป็นศาสดาของลัทธิเต๋า]
ซางเจี้ยนเย่าอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้
ศีรษะจิ้งฝ่าผงกขึ้นลง
“ที่มหาปราชญ์จวงฝันถึง ก็คือโลกใบนี้นั่นเอง
“พวกประสกย่อมต้องเคยฝันกันมาก่อน รู้ว่าทุกสิ่งในฝันนั้นคือภาพมายา ดังนั้นความรู้สึกทั้งหมด ความแปรผันทั้งมวล ล้วนแต่เป็นเรื่องของเหตุสัมพันธ์ที่ลิขิต หากไม่อาจเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้ ก็จะจมดิ่งสู่ความมืดมนอนธกาลต่อไป เวียนว่ายในทุกข์ของวัฏฏะแห่งการเกิดแก่เจ็บตาย พลัดพรากจากสิ่งรัก ความเกลียดชัง ความปรารถนา และทุกข์ในขันธ์ห้า”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงคิดใคร่ครวญ ฟังแล้วเกิดความรู้สึกบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าคำพูดของหลวงจีนจักรกลเบื้องหน้านั้นมีกี่เรื่องที่เป็นหลักธรรม
หลักฐานก็คือที่บอกว่าโลกนี้เป็นเพียงความฝันหนึ่งตื่นขององค์เทพ
พูดมาถึงตอนนี้จิ้งฝ่าก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“ประสกทั้งสองโปรดรอสักครู่ ให้หลวงจีนยากไร้ผู้นี้ซ่อมบำรุงก่อน”
“…”ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างก็จ้องเขม็งไปยังหลวงจีนจักรกลในชุดหลวงจีนห่มจีวรแดงเบื้องหน้าฝาเปิดโลหะที่ตำแหน่งเอวแล้วหยิบเอาขวดพลาสติกออกมาจากด้านใน
จากนั้นก็คลายเกลียวฝาขวดโลหะใบเล็ก จ่อไปที่ตำแหน่ง ‘ไหปลาร้า’ แล้วหยอด ‘น้ำมันหล่อลื่น’ ข้นหนืดสีเหลืองลงไปเล็กน้อย
“นี่คือ…” ซางเจี้ยนเย่าถามด้วยความอยากรู้
ที่จริงเขาไม่ได้คิดว่าจิ้งฝ่าจะตอบ แต่อีกฝ่ายกลับตอบออกมาตามตรง
“น้ำมันหล่อลื่นชนิดพิเศษ”
สีหน้าของซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงพลันแข็งทื่อค้างไปถึงสองวินาที และรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าช่างเป็นเรื่องเหลวไหลยิ่งนักที่เมื่อครู่นี้เหตุใดจึงคิดว่าคำพูดของหลวงจีนฟังแล้วสมเหตุสมผลมาก
จิ้งฝ่าเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจ หลังจากเก็บขวดน้ำมันหล่อลื่นชนิดพิเศษแล้วก็เงยหน้ามองทั้งสองคนด้วยดวงตากะพริบสีแดง
“ประสกทั้งสองเติบใหญ่กี่หนาวฝนแล้วหรือ”
“???” ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างมึนงงไปชั่วครู่ ไม่อาจเข้าใจว่าอีกฝ่ายต้องการถามอะไร
ในหนังสือเรียนของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ให้ความสำคัญกับกวีนิพนธ์และสำนวนภาษิตมากกว่าร้อยแก้วโบราณ
จิ้งฝ่าไม่ได้ใส่ใจ เปลี่ยนไปใช้คำถามที่นิยมใช้มากกว่า
“ประสกทั้งสองอายุเท่าใด”
“21” ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงตอบโดยพร้อมเพรียงกัน
จิ้งฝ่ายกชายจีวรขึ้นมาวางพาดที่หัวเข่า
“ประสกทั้งสองอายุยังน้อย จึงอาจจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่หลวงจีนยากไร้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้มากนัก ไว้รอจนอายุ 30 40 50 ปีเมื่อไหร่ พอประสกทั้งสองอายุมากขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ เจ็บป่วยบ่อยขึ้น มีโรคภัยมากขึ้น ได้พบเจอความน่าเศร้าสลดทุกข์ใจมากขึ้น ก็จะเข้าใจความหมายของคำว่าสรรพสัตว์ล้วนเป็นทุกข์ได้อย่างกระจ่างเอง”
ซางเจี้ยนเย่าอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็หุบปากลงก่อน
แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็อดไม่ไหว พูดออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง
“แต่ว่าพวกเราได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมแล้ว ต่อให้อายุ 50 ปีก็ยังคงแข็งแรงอยู่”
จิ้งฝ่าชะงักไปชั่วขณะ แต่ก็เรียกสติคืนได้อย่างรวดเร็ว
“แต่สุดท้ายยังคงต้องทิ้งกายสังขาร แม้ว่าจะทอดเวลาช้าไปอีกหน่อย ไม่ว่าจะห้าสิบปีหรือหนึ่งร้อยปีก็ล้วนไม่แตกต่าง”
หลงเยว่หงอยากจะแย้ง แต่เมื่อเหลือบมองเห็นเครื่องยิงระเบิดที่ติดตั้งไว้ที่แขนซ้ายของหลวงจีนจักรกลก็เปลี่ยนใจ ยอมแพ้อย่างมีเหตุผล
“ท่านพูดถูก” ซางเจี้ยนเย่าละสายตาจากตำแหน่งเดียวกับหลงเยว่หง
“พวกประสกคิดว่าในความฝันนั้น สิ่งใดคือเรื่องจริง หากพิจารณาจากความฝันตามปกติน่ะ”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงคิดใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พากันสั่นศีรษะ
เสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกของจิ้งฝ่าดังขึ้นอีกครั้ง
“อันที่จริงในความฝันนั้น มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เป็นเรื่องจริง นั่นก็คือการตระหนักรู้ในตนเอง แต่ละคนที่ฝันต่างก็รู้ว่าตัวเองก็คือตัวเอง
“ประสกทั้งสองยังไม่เข้าใจอีกหรือ สรรพสิ่งล้วนว่างเปล่า แต่จิตสำนึกนั้นเป็นของจริง เมื่อประสกหนีจากบ่วงพันธนาการของกายสังขารได้ ก็จะสามารถควบคุมจิตสำนึกสติสัมปชัญญะของตัวเองได้อย่างแท้จริง สามารถหลุดพ้นจากสิ่งลวงตา เข้าสู่ดินแดนวิสุทธิ์ ได้รับชีวิตอมตะ มีความสุขเป็นนิรันดร์”
“อย่างนั้นเราจะควบคุมจิตสำนึกอย่างแท้จริงได้ยังไง” ซางเจี้ยนเย่าถามด้วยความเคยชิน
จิ้งฝ่าชี้ที่ตัวเอง
“ใช้อุปกรณ์โอนถ่ายจิตสำนึกเข้าไปในร่างกายหุ่นจักรกล นี่จะทำให้ประสกสามารถพ้นจากพันธนาการของกายสังขารได้โดยตรง”
“แต่ว่าศาสนาทั่วไปเน้นเรื่องการบำเพ็ญเพียรไม่ใช่เหรอ” หลงเยว่หงยกคำพูดบางส่วนมาจากตำราเรียนใน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ขึ้นมา
เสียงโมโนโทนไร้ระดับสูงต่ำของจิ้งฝ่าตอบ
“สามพันวิถีธรรมเที่ยงแท้ สี่หมื่นประตูข้าง แม้ว่าแต่ละเส้นทางแตกต่างกันไปแต่ก็สามารถนำไปสู่แดนวิสุทธิ์ได้
“ชุมนุมหลวงจีนของเราเลือกเส้นทางวิทยาการเทคโนโลยีแห่งสามพันเส้นทางของวิถีธรรมเที่ยงแท้”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงริมฝีปากสั่นระริก ความคิดยุ่งเหยิงจนไม่รู้จะตอบยังไง
หลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าพูดต่อ
“เมื่อประสกละทิ้งกายสังขาร เคลื่อนย้ายจิตสำนึกไปยังชิปชีวจักรกลของหุ่นยนต์ก็จะพบดินแดนวิสุทธิ์ที่เรียกว่า ‘โลกใหม่’ บนแดนธุลี
“นี่จะทำให้พวกประสกได้ตระหนักถึงพุทธะธรรมและได้รับพลังแห่งทวยเทพ
“หลวงจีนยากไร้ผู้นี้สามารถได้ยินเสียงในใจของประสกเพราะว่าพระพุทธะโพธิตถาคตทรงมหาเมตตามหาการุญ ทำให้หลวงจีนยากไร้รู้แจ้งถึงวิธีการประสานใจ แต่แน่นอนว่าหลวงจีนยากไร้นั้นมรรคผลไม่เพียงพอ จึงไม่อาจได้ยินเนื้อหาในใจที่มากและลึกเกินไปได้”
…นี่บอกจุดอ่อนของตัวเองออกมาตรงๆ เลยงั้นเหรอ… ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงเกิดความคิดเดียวกันนี้วาบขึ้นมา
จิ้งฝ่าประนมมือภาวนานามพระพุทธองค์
“บรรพชิตมิอาจมุสา”
“…อะไรคือมรรคผล” ซางเจี้ยนเย่าซักถามข้อสงสัยเพิ่ม
จิ้งฝ่าตอบด้วยเสียงโมโนโทน
“การโอนย้ายจิตสำนึกยังไม่ใช่ที่สิ้นสุด แต่เป็นการเริ่มต้น
“เส้นทางแห่งวิทยาการเทคโนโลยีไม่ใช่แกนหลัก แต่เป็นตัวช่วย หน้าที่ของพวกมันคือจัดเตรียมเงื่อนไขที่ดีกว่าเพื่อเข้าใจถึงพุทธะธรรมได้ง่ายขึ้น
“หลังจากละทิ้งกายสังขารไปแล้ว เราสามารถมองเห็นโลกจากมุมมองอื่น ทำให้เราเข้าใจพุทธะธรรมได้ลึกซึ้งขึ้น และเข้าใจว่าสรรพสิ่งธาตุทั้งสี่ล้วนว่างเปล่า
“นี่คือกระบวนการที่เกี่ยวข้อง จุดเชื่อมต่อที่สำคัญของกระบวนการนี้นี่แหละที่เรียกว่า ‘มรรคผล’ และเมื่อมรรคผลถึงพร้อมก็จะบรรลุถึง ‘มหาอรหันต์’ แล้วจะทำให้สามารถเข้าสู่แดนวิสุทธิ์ได้อย่างแท้จริง หลุดพ้นจากโลกโลกีย์”
หลังจากอธิบายเสร็จ จิ้งฝ่าก็มองซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“ประสกทั้งสอง เรื่องนี้ค่อนข้างละเอียดลึกล้ำ สำหรับวันนี้คงพอแต่เพียงเท่านี้
“หลวงจีนยากไร้ผู้นี้มองออกว่าประสกทั้งสองกำลังเดินทางอยู่ในแดนธุลี หวังเพียงประสกผ่านพบประสบการณ์บนโลก จะสามารถเข้าใจได้ว่าสรรพสัตว์ล้วนเป็นทุกข์ กายสังขารล้วนไร้รูปลักษณ์
“เมื่อถึงเวลานั้น หากมีวาสนาสัมพันธ์ได้พบกัน หลวงจีนยากไร้ผู้นี้จะเปลี่ยนผ่านพวกประสกแล้วส่งไปยังแดนวิสุทธิ์มายาเอง”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเห็นว่าหลวงจีนจักรกลสิ้นสุดการเทศนาต่างก็รู้สึกยินดีมีสุข ไหนเลยจะกล้าถามอะไรต่ออีก
พวกเขารีบลุกขึ้นยืนแล้วหลบไปด้านข้างเพื่อหลีกทางให้
“หากประสกไม่ปรารถนาเรียกนามทางธรรม[footnoteRef:4]ของอาตมา จะเรียกอาตมาว่าอาจารย์เซน[footnoteRef:5]ก็ได้” จิ้งฝ่าประนมสองมือ [4:  นามทางธรรม (法号) เมื่อบวชเป็นหลวงจีนหรือนักพรตเต๋า จะมีการตั้งชื่อทางธรรมใช้แทนชื่อตัวของเดิม เพื่อแสดงถึงการตัดขาดจากทางโลก]  [5:  อาจารย์เซน (禅师)“เซน” เป็นนิกายหนึ่งของศาสนาพุทธฝ่ายมหายาน ซึ่งเป็นการอ่านออกเสียงแบบญี่ปุ่น ส่วนในภาษาจีนแมนดารินออกเสียงว่า “ฉาน” มาจากภาษาสันสกฤตว่า “ธฺยาน”]
เขาสะบัดจีวรก้าวถอยหลังไป แล้วหายลับไปทางหัวมุม
เมื่อเห็นหลวงจีนจักรกลจากไปแล้ว ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก็มองหน้ากัน แล้วเดินย้อนกลับไปตามทางเดิม ออกจาก ‘ป่า’ กองเหล็กขึ้นสนิม
พอมาถึงประตูทางเข้า หลงเยว่หงมองไปรอบๆ เพื่อคำนวณระยะทาง จากนั้นก็รีบหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาแล้วกดปุ่ม
“หัวหน้า พวกเราเจอหลวงจีนจากชุมนุมหลวงจีน!”
ซางเจี้ยนเย่าเองก็ต้องการทำแบบนี้เช่นกัน จึงไม่ได้ห้ามหลงเยว่หง
“อะไรนะ ชื่อทางธรรมของเขาคืออะไร” เสียงเจี่ยงไป๋เหมียนดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงคลื่นแทรกซ่าๆ
ใกล้ๆ กับ ‘ปล่องไฟ’ สูงตระหง่านเหล่านั้น หลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าที่กำลังเดินเข้าไปในส่วนลึกของซากปรักโรงงานเหล็กก็พลันหยุดชะงัก
แสงสีแดงในดวงตาสว่างวาบ ลำคออันแข็งทื่อหมุนไป พลางพูดด้วยเสียงเย็นชาไร้อารมณ์
“เสียงผู้หญิง…”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 38 สละ
ที่ประตูโรงงานเหล็ก หลงเยว่หงถือวิทยุสื่อสารตอบคำถามของเจี่ยงไป๋เหมียน
“จิ้งฝ่า! เขาบอกว่าชื่อจิ้งฝ่า!”
คู่สนทนาอีกฝั่งของวิทยุสื่อสารเงียบไปสองวินาที เสียงคลื่นแทรกดังซ่าๆ เป็นระยะ
ทันใดนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนรีบพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
“ถอนกำลังกลับมาเดี๋ยวนี้!”
เมื่อพูดจบเธอก็รีบปิดสวิทช์วิทยุสื่อสารทันที
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมหัวหน้าทีมถึงมีปฏิกิริยารุนแรงนัก ไม่ถามด้วยซ้ำว่าหลังจากเจอกับจิ้งฝ่าแล้วเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาหรือเปล่า หรือถามพวกเขาเป็น ‘ผู้ถูกลิขิต’ หรือไม่ แต่กลับสั่งให้ถอนกำลังทันที
แม้ว่าจะยังงุนงงอยู่บ้างแต่ทั้งคู่ก็ไม่คิดจะขัดคำสั่งของเจี่ยงไป๋เหมียน ด้านหนึ่งก็คือทำตามขั้นตอนมาตรฐานปฏิบัติการของแผนกความมั่นคง เมื่อออกภาคสนามต้องเชื่อมั่นในประสบการณ์และการตัดสินใจของหัวหน้าทีม อีกด้านหนึ่งก็เพราะว่ารู้สึกกลัวหลวงจีนจักรกลที่พูดแต่ทฤษฎีประหลาดพิลึกพิลั่น
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกัน ถือปืนไรเฟิลจู่โจม ก้มตัวเล็กน้อย ก้าวยาวขึ้น รีบวิ่งออกจากโรงงานเหล็กทันที
ด้วยร่างกายที่ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมควบคู่ไปกับการฝึกหนักอย่างต่อเนื่อง จึงไม่ใช่เรื่องยากที่พวกเขาจะรักษาสภาพการวิ่งด้วยความเร็วสูงในระยะเวลาหนึ่ง จนกระทั่งออกจากถนนที่ถูกทิ้งร้างและเลี้ยวกลับมายังตำแหน่งที่รถจี๊ปซ่อนอยู่ ถึงได้ชะลอฝีเท้าและสูดหายใจไปสองสามครั้ง
รถจี๊ปแล่นออกจากจุดซ่อนตัวมาก่อนแล้ว จอดแวะรับพวกเขาขึ้นรถไป
ไป๋เฉินกลับมานั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับอีกครั้ง
ปัง! ปัง!
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงกระโดดขึ้นเบาะหลังแล้วปิดประตู
แฮ่ก! แฮ่ก!
ทั้งสองสูดหายใจเฮือกใหญ่
“เร่งความเร็วเต็มที่!” เจี่ยงไป๋เหมียนสั่งไป๋เฉินแล้วหันมาถามซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง “ตอนใช้วิทยุสื่อสาร อยู่ห่างจากจิ้งฝ่าแค่ไหน”
“ก็ไกลอยู่นะ เราอยู่ที่ประตู แฮ่ก… ทางเข้าโรงงานเหล็ก ส่วนจิ้งฝ่า แฮ่ก… ตอนนั้นน่าจะอยู่หลังปล่องไฟ มองกันไม่เห็นแล้ว” หลงเยว่หงหอบขณะตอบ
เขามองไม่เห็นจิ้งฝ่าจึงทำได้เพียงแค่คาดคะเนแบบคร่าวๆ โดยอิงจากทิศทาง ความเร็วโดยประมาณ และเวลาที่ทั้งสองฝ่ายแยกจากกัน อาจกล่าวได้ว่าเป็นการประเมินที่ไม่ได้แม่นยำมากนัก เพียงแค่สำหรับใช้อ้างอิงเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าเจี่ยงไป๋เหมียนเข้าใจแผนผังอาณาเขตของพื้นที่ซากปรักหักพังของโรงงานเหล็กเป็นอย่างดี เธอคิดทบทวนจากความทรงจำแล้วพูดขึ้น
“ระยะห่างเท่านั้นยังไม่น่าจะปลอดภัยสักเท่าไหร่… ระบบตรวจจับเสียงของหลวงจีนจักรกลสามารถจับการเคลื่อนไหวได้ค่อนข้างไกล
“ไป๋เฉิน ไม่ต้องสนใจเรื่องแบตเตอรี่รถ ไม่ต้องกลัวรถคว่ำด้วย รักษาความเร็วระดับนี้เอาไว้”
หลงเยว่หงสังเกตเห็นว่าหัวหน้าทีมของพวกเขาหยิบปืนยิงระเบิดขึ้นมาแล้วเอาระเบิดหนักที่บรรจุอยู่ออก จากนั้นใส่ลูกระเบิดที่มีพลังทำลายรุนแรงยิ่งกว่าเดิมลงไปแทนที่
“หัวหน้า จิ้งฝ่าบอกว่าพวกเราไม่มีวาสนากับชุมนุมหลวงจีน พวกเราไม่ต้องกังวลกันมากก็ได้” เขารีบแจ้งข้อมูลสำคัญเพื่อไม่ให้เจี่ยงไป๋เหมียนตระหนกเกินไป
เจี่ยงไป๋เหมียนมองกระจกหลัง สั่นศีรษะเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
“ไม่ใช่เรื่องนั้น
“พวกนายก็เคยเรียนมาแล้วว่าเทคโนโลยีของ ‘นิรันดร์กาล’ นั้นมีข้อบกพร่องอยู่ หลวงจีนจักรกลทุกคนจะมีปัญหาบางเรื่องเกี่ยวกับสภาพจิตใจ
“ปัญหาพวกนี้แต่ละคนก็ต่างกันไป และตามข้อมูลที่บริษัทได้รวบรวมไว้ จิ้งฝ่า อืม… เขาเป็นหนึ่งในหลวงจีนจักรกลที่ออกจาริกบนแดนธุลีบ่อยมาก ปัญหาที่สำคัญของเขาก็คือ…”
เจี่ยงไป๋เหมียนหยุดชั่วอึดใจก่อนพูดต่อ
“เกลียดผู้หญิงมาก!”
“หือ” ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเข้าใจความหมายของทั้งสามคำนี้ แต่ยังไม่ค่อยชัดเจนว่าหมายถึงอะไรหรือร้ายแรงขนาดไหน
เจี่ยงไป๋เหมียนเหลือบมองไป๋เฉินก่อนพูด
“ถ้าหากจิ้งฝ่าเจอผู้หญิง หรือแม้จะแค่ได้ยินแต่เสียง เขาจะคุ้มคลั่งและทำร้ายคนรอบข้างไม่เลือกหน้า
“และจากร่องรอยที่หลงเหลือบนศพบางศพ เขามีแนวโน้มว่าล่วงละเมิดศพด้วย…”
“เฮ้ย เขาเป็นแค่หุ่นจักรกลเองนะ…” หลงเยว่หงนึกภาพไม่ออก
เจี่ยงไป๋เหมียนถอนใจ
“น่าสยองใช่ไหมล่ะ… อ่อ ใช่ พวกนายคนไหนจะเป็นคนสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรง”
ยังไม่ทันที่ซางเจี้ยนเย่าหรือหลงเยว่หงจะได้ตอบ สีหน้าของเธอที่เคร่งเครียดอยู่แล้วก็พลันเคร่งเครียดเพิ่มขึ้นอีก
“เงียบก่อน”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเข้าใจทันที ต่างพากันหันหน้าไปนอกหน้าต่าง มองหาร่างของหลวงจีนจักรกลห่มจีวรแดง
แต่พวกเขาก็เห็นเพียงแค่ป่าโปร่ง ผืนดินสีเทาชื้นแฉะ บึงน้ำสีดำ ก้อนหินขนาดน้อยใหญ่ ไม่มีอย่างอื่นอีก
ในตอนนี้มีหลุมบ่อและก้อนหินมากมายอยู่ด้านหน้า ไป๋เฉินจำต้องชะลอรถ
เพราะถ้าหากรถพลิกคว่ำขึ้นมา ปัญหาจะยิ่งร้ายแรงมากขึ้นอีก
มือซ้ายเจี่ยงไป๋เหมียนที่ถือปืนยิงระเบิดเอาไว้ เลื่อนลงไปแตะข้อศอกขวาของไป๋เฉินเงียบๆ
ไป๋เฉินไม่ได้หันหน้ามา ขณะที่หักพวงมาลัยไปทางซ้ายก็ลดความเร็วรถลงจนเกือบจะเท่ากับความเร็วตามปกติ
ช่วงเวลาระหว่างนี้หน้าต่างสองด้านของรถจี๊ปก็เลื่อนเปิดออก
ทันใดนั้นร่างสีดำที่สวมชุดหลวงจีนขาดวิ่นห่มจีวรสีแดงก็พลันกระโดดลงมาจากต้นไม้ข้างทาง แล้วพุ่งตรงไปยังตำแหน่งของเจี่ยงไป๋เหมียนที่อยู่เบาะหน้าด้านข้างคนขับ ร่างนั่นก็คือหลวงจีนจักรกลที่บอกว่าตนเองเป็นพระ จิ้งฝ่า!
แต่ก็ราวกับว่าเจี่ยงไป๋เหมียนคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เธอยกปืนยิงระเบิดขึ้นมารอไว้แล้วเล็งไปที่ ‘นิรันดร์กาล’
ทั้งหมดนี้เมื่อมองดูแล้วก็ราวกับว่าจิ้งฝ่าเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาระเบิดเสียเอง
ลูกกระสุนระเบิดที่บรรจุระเบิดพลังทำลายสูงมีความรุนแรงมากเพียงพอสำหรับสร้างความเสียหายให้กับหลวงจีนจักรกลได้
แต่ในขณะที่เจี่ยงไป๋เหมียนกำลังจะเหนี่ยวไกนั้นเอง ดวงตาสีแดงบนใบหน้าโลหะของจิ้งฝ่าก็กะพริบขึ้น
ในฉับพลันทันใด เจี่ยงไป๋เหมียนก็เห็นผู้คนมากมาย
ร่างเหล่านั้นเป็นเหมือนภาพลวงตาเลือนลาง แต่ละร่างนอนเกลือกกลิ้งอยู่รายรอบ ต่างคว้าเอาดิน หิน ใบไม้ยัดใส่ปากตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
ท้อง ‘พวกเขา’ พองป่องราวกับจะแตกออกได้ทุกเมื่ออันเนื่องมาจากสิ่งที่กินเข้าไป แต่ ‘พวกเขา’ กลับยังไม่รู้สึกอิ่ม ยังคงกินทุกอย่างที่ขวางหน้า
เจี่ยงไป๋เหมียนเองก็ราวกับจะกลายเป็นหนึ่งในคนพวกนี้ ทางด้านสรีรร่างกายแล้วเธอไม่ได้รู้สึกหิว แต่ทว่ากลับรู้สึกว่าตัวเองหิวมาก รู้สึกว่าหิวเจียนตายจนต้องหาอะไรมากินให้ได้
ด้วยแรงกระตุ้นนี้ ด้วยการรับรู้ในจิตนี้ ทำให้เจี่ยงไป๋เหมียนไม่อาจควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป เธอคลายนิ้วชี้มือขวาที่แตะไกปืนออกทันที วางปืนยิงระเบิดกลับลงไปบนตัก
แล้วเธอก็รีบหยิบถุงบิสกิตอัดแข็งออกมาฉีกซองอย่างบ้าคลั่งก่อนจะยัดอาหารใส่เข้าปาก
ในระหว่างนี้ แม้กระทั่งดื่มน้ำเธอก็ไม่อาจทำได้ ทำให้สำลักจนตาเหลือก ไม่สามารถกลืนอาหารต่อไปได้อีก
ไม่ใช่เพียงแค่เธอคนเดียว ไป๋เฉินเองก็แตะเบรคแล้วกินธัญพืชอัดแท่งอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน ซางเจี้ยนเย่ากับหลวเยว่หงก็หยิบอาหารออกมากิน เพลิดเพลินกับมื้อค่ำอย่างไร้ซึ่งเหตุผล
พวกเขาต่างก็ไม่ได้สนใจว่าศัตรูตัวฉกาจที่มีชื่อเสียงเลวร้ายกำลังพุ่งเข้าหา
เสียงดังตุ้บเบาๆ หลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าลงมายืนอยู่ข้างรถจี๊ป
จากนั้นเขาก็เปิดประตูฝั่งเบาะที่นั่งข้างคนขับด้วยมือซ้าย ส่วนมือขวานั้นเล็งไปที่เจี่ยงไป๋เหมียนกับไป๋เฉิน ซึ่งทั้งซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่เองก็อยู่ในรัศมีการยิงด้วยเช่นกัน
แล้วจู่ๆ ในช่วงเวลาขณะนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนก็หลุดพ้นจากภาพลวงตาแห่งความหิวโหยที่กำลังเผชิญอยู่
ภาพลวงตาจางๆ ของร่างที่ท้องบวมป่องบนพื้นดินรอบตัวได้อันตรธานไปหมดสิ้นแล้ว
ซางเจี้ยนเย่าก้มศีรษะเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยเกือบจะในเวลาเดียวกัน
จิ้งฝ่าหยุดนิ่งไปสองวินาที เขาไม่ได้ใช้อาวุธเลเซอร์หรือเพลิงชำระล้างคนทั้งสี่ แสงสีแดงในดวงตาเขากะพริบสองสามครั้งก่อนจะพูดขึ้น
“ประสกคิดว่าหลวงจีนยากไร้ผู้นี้จะส่งพวกประสกไปสู่สุคติหรือ
“หลวงจีนยากไร้จะไม่ทำตามที่ประสกปรารถนา อาตมาจะจับประสกถ่วงบึงน้ำลึกก่อน จากนั้นก็จะหาสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดรบกวนเพื่อให้ประสกได้เล่นสนุกอย่างเพลิดเพลิน”
ขณะที่พูดนั้นเขาให้ความสนใจเพียงเจี่ยงไป๋เหมียนกับไป๋เฉินเท่านั้น
สีหน้าเจี่ยงไป๋เหมียนเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร ราวกับว่ากำลังคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์อยู่
ในตอนนี้ซางเจี้ยนเย่ายืดตัวขึ้นมาแล้วถามเพื่อยืนยัน
“ท่านเป็นผู้ตื่นรู้เหรอ”
“ใช่” ถึงแม้จะเป็นศัตรูกันและกำลังคุ้มคลั่งเพราะเห็นผู้หญิง แต่จิ้งฝ่าก็ยังคงรักษาหลักการเรื่อง ‘บรรพชิตไม่กล่าวมุสา’
ในขณะที่สังเกตดูที่นั่งในรถ เขายังคงใช้มือขวาเล็งอาวุธเลเซอร์กับเครื่องพ่นไฟไปที่เจี่ยงไป๋เหมียนและไป๋เฉิน พลางเดินมายังที่นั่งด้านหลังแล้วเปิดประตูออก
“หลวงจีนยากไร้จะนั่งตรงกลาง” จิ้งฝ่าพูดอย่างเย็นชาและไร้อารมณ์
ด้วยวิธีนี้จะทำให้เขาสามารถสอดส่องทุกคนในรถได้ทั่วถึง ปล่อยให้รถจี๊ปขับไปยังจุดหมายของตนได้อย่างราบรื่น
ซางเจี้ยนเย่ารีบลงจากรถจี๊ปและเว้นที่ให้จิ้งฝ่าราวกับว่าตอนนี้อีกฝ่ายไม่ได้เป็นศัตรู
หลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าไม่ได้ลดการระวังป้องกันพวกเขา นั่งลงที่ตำแหน่งกลางของเบาะหลังอย่างกล้าหาญไม่กริ่งเกรงเรื่องใด
ซางเจี้ยนเย่านั่งด้านข้าง สีหน้าราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนจะถามขึ้นมา
“เกลียดผู้หญิงคือข้อบกพร่องของท่านเหรอครับ”
เขาไม่ได้ใช้คำว่า ‘สละ’ แต่ใช้คำว่า ‘ข้อบกพร่อง’ ตามที่คนทั่วไปใช้อธิบายเกี่ยวกับหลวงจีนจักรกล
จิ้งฝ่าไม่ได้โกหก ตอบกลับมาตามความเป็นจริง
“ไม่ใช่ สิ่งที่อาตมาต้องสละก็คือ การเพิ่มความกระหายในกามารมณ์
“แต่เดิมอาตมาคิดว่าหลังจากย้ายจิตเข้าสู่ชิปหุ่นชีวจักรกลแล้วจะได้รับความสงบ ไม่ต้องถูกผลกระทบอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นว่าไม่ใช่เช่นนั้น”
ซางเจี้ยนเย่าตระหนักได้ในทันที
“ตอนแรกผมคิดว่าสิ่งที่ท่านสละคือห้ามโกหกเสียอีก”
“ไม่มุสาคือข้อบัญญัติของชุมนุมหลวงจีน” จิ้งฝ่าตอบซางเจี้ยนเย่าทุกคำถาม “อย่างไรเสียพวกประสกก็ต้องถูกปลดเปลื้องอยู่แล้ว จะรู้หรือไม่รู้จึงไม่สำคัญ”
ซางเจี้ยนเย่าปิดประตูรถจี๊ป แล้วถามด้วยความสงสัย
“เมื่อครู่คือพลังอะไรครับ”
“เส้นทาง ‘เปรตหิวโหย’ ของสังสารวัฏหกทาง[footnoteRef:1]” ดวงตาสีแดงของจิ้งฝ่ามองไปที่ไป๋เฉิน “ออกรถ ขับตรงไป” [1:  สังสารวัฏหกทาง (六道轮回) คือ “หกเส้นทางของการเวียนว่ายตายเกิด” ในศาสนาพุทธฝ่ายมหายาน ประกอบด้วย เส้นทางสวรรค์ (天人道), เส้นทางมนุษย์ (人道), เส้นทางเดรัจฉาน (畜牲道), เส้นทางอสุรกาย (阿修罗道), เส้นทางเปรต (饿鬼道) และเส้นทางนรก (地狱道)]
เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างซางเจี้ยนเย่ากับจิ้งฝ่า ทำเอาหลงเยว่หงกับไป๋เฉินรู้สึกว่าเป็นเรื่องไร้สาระชอบกล
เห็นอยู่ว่าหลวงจีนจักรกลต้องการจับตัวพวกเขาเพื่อพาไปทรมานที่ไหนสักแห่งก่อนจะฆ่าทิ้ง แต่ซางเจี้ยนเย่ากับเขากลับพูดคุยสนทนากันราวกับเป็นสหายที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาเนิ่นนานหลายปี
พอไป๋เฉินเหยียบคันเร่ง เจี่ยงไป๋เหมียนก็หัวเราะออกมา
“ฮ่า ฮ่า เข้าใจแล้ว!
“แกเกลียดผู้หญิงเพราะว่าร่างกายในตอนนี้ไม่สามารถปลดปล่อยเพื่อตอบสนองความต้องการได้สินะ ก่อนหน้านี้แกต้องการหลีกหนีจากเรื่องนี้ถึงได้ทำการย้ายจิต แต่นั่นกลับกลายเป็นการขยายข้อบกพร่องไปตลอดกาล ไม่มีวันจบสิ้น! สภาวะจิตของแกมันบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว มีเพียงการใช้ความรุนแรงทางกายภาพเท่านั้นถึงจะปลดปล่อยได้!
“ฮ่า ฮ่า นิกายของพวกแกไม่ใช่ว่าสอนเรื่องอายตนะทั้งหก[footnoteRef:2]ต้องสะอาดบริสุทธิ์หรอกเหรอ แล้วทำไมจิตใจของหลวงจีนอย่างแกมันถึงได้สกปรกนักล่ะ!” [2:  อายตนะทั้งหก(六根) อายตนะ หมายถึง สิ่งที่ใช้รับรู้ (อายตนะภายนอก) และการรับรู้ (อายตนะภายใน) ซึ่งก็คือประสาทสัมผัสทั้งหกของร่างกาย ประกอบด้วย ตา หู จมูก ลิ้น กายสัมผัส และใจสัมผัส]
จิ้งฝ่าที่กำลังระงับความแปรปรวนของจิตสำนึกอยู่นั้นก็พลันสูญเสียการควบคุมตัวเองทันที ดวงตาสีแดงสว่างวาบ เอนตัวไปข้างหน้าเพื่อตะครุบเจี่ยงไป๋เหมียนที่เบาะข้างคนขับอย่างรุนแรง
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้หลบแต่ตั้งใจเผชิญหน้า เธอพลิกแขนซ้ายไปคว้าลำคอโลหะสีดำสนิทของจิ้งฝ่า
นิ้วชี้มือซ้ายของเธอเหยียดรอไว้ล่วงหน้าแล้ว เส้นกระแสไฟฟ้าสีเงินยวงขนาดเล็กวาบขึ้น แล้วก็มีอะไรบางอย่างสอดเข้าไปในรูที่ลำคอของหลวงจีนจักรกล
นั่นคือ ‘เครื่องมือ’ ที่ติดตั้งไว้กับแขนชีวภาพพลังไฟฟ้า ซึ่งสามารถเชื่อมต่อกับชิป วงจร เซ็นเซอร์ และส่วนประกอบอื่นๆ ได้เพื่ออ่านข้อมูลจากอุปกรณ์ที่มีลักษณะเช่นเดียวกับคอมพิวเตอร์ และยังสามารถเจาะทะลุระบบไฟร์วอลล์[footnoteRef:3]ได้ในระดับหนึ่ง! [3:  ไฟร์วอลล์ (防火墙 Firewall) คือ ซอฟต์แวร์ (โปรแกรม) หรือฮาร์ดแวร์ (อุปกรณ์) ในระบบเครือข่าย มีหน้าที่กรองข้อมูลที่ผ่านเข้าออกเพื่อดูแลระบบเครือข่าย ป้องกันไม่ให้ระบบมีช่องโหว่ และนำไปสู่การโจรกรรมข้อมูลทางคอมพิวเตอร์]
หลวงจีนจักรกลนั้นนอกจากจะมีจิตสำนึกของมนุษย์แล้ว ก็ยังมีพื้นฐานโครงสร้างเป็นหุ่นสมองกลอีกด้วย
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 39 โบกมือลา
หลังจากนิ้วชี้มือซ้ายของเจี่ยงไป๋เหมียนสอดเข้าไปในรูที่ลำคอของจิ้งฝ่าแล้ว ร่างกายของหลวงจีนจักรกลก็แข็งทื่ออยู่ที่เบาะนั่งราวกับสูญเสียแหล่งจ่ายพลังงานไป
ในขณะเดียวกันไป๋เฉินก็ปล่อยเท้าขวาที่เหยียบคันเร่ง ก้มตัวไปด้านข้างพยายามหยิบปืนยิงระเบิดบนตักเจี่ยงไป๋เหมียน
เมื่อหลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าเห็นเช่นนี้ ต่างก็มีปฏิกิริยาตอบสนองแทบจะพร้อมกันทันที
หลงเยว่หงรีบยกปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ขึ้นมาจ่อที่ท้ายทอยของจิ้งฝ่า
ส่วนซางเจี้ยนเย่าเอนตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย นัยน์ตาดำมืดลงโดยพลัน
“อาจารย์เซน ท่านดู…”
เพิ่งพูดออกไปได้สี่คำ เขาก็เห็นร่างของเจี่ยงไป๋เหมียนทรุดฮวบลงไปกับเบาะที่นั่ง
มือซ้ายเธออ่อนแรงร่วงหลุดจากลำคอของจิ้งฝ่า ดวงตาเลื่อนลอยสับสน พึมพำถ้อยคำแปลกๆ ออกมา
“ฉันเป็นใคร… มาทำอะไรที่นี่…”
ผัวะ!
ร่างหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่ากลับคืนสู่สภาวะปกติ เขาก้มตัวลงเหยียดมือซ้ายไปข้างหน้าจับคอไป๋เฉินล็อคเอาไว้ ทำให้เธอไม่สามารถหยิบปืนยิงระเบิดขึ้นมาได้
แคร้ง! แคร้ง!
กระสุนของหลงเยว่หงพุ่งเข้าสู่ท้ายทอยจิ้งฝ่าอย่างแม่นยำแต่มีเพียงแค่ประกายไฟกระจายออกมาพร้อมกับรอยบุบตื้นๆ สองรอยแค่นั้น
ไม่เพียงเท่านั้น กระสุนที่เด้งสะท้อนกลับมายังเฉียดใบหน้าหลงเยว่หงแล้วแฉลบค้ำซี[footnoteRef:1]พุ่งปลิวออกไปนอกหน้าต่างรถจี๊ป [1:  ค้ำซี (C柱) C-pillar เป็นตำแหน่งค้ำในบริเวณประตูด้านหลังของรถยนต์ บางแห่งก็เรียกเสาซี]
เมื่อเห็นเช่นนั้น ม่านตาของซางเจี้ยนเย่าก็ขยายออก รีบพูดคำพูดที่เตรียมไว้ออกมาเป็นชุดอย่างต่อเนื่องไม่ตะกุกตะกัก
“ท่านมีจิตสำนึกของมนุษย์ ผมก็มีจิตสำนึกของมนุษย์”
จิ้งฝ่าที่หัวเข่าข้างหนึ่งวางอยู่บนกล่องพักแขนและจับคอไป๋เฉินล็อคไว้ก็หมุนคอหันหน้ามามองซางเจี้ยนเย่า
บางทีอาจเป็นเพราะว่าซางเจี้ยนเย่าเคยถามคำถามและพูดคุยสนทนากันฉันท์มิตรมาก่อน หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะซางเจี้ยนเย่าไม่ใช่ผู้หญิง หลวงจีนจักรกลจึงไม่ได้หยุดยั้งอีกฝ่ายในทันที เพียงแค่จ้องมองซางเจี้ยนเย่าด้วยดวงตาเรืองแสงสีแดงเท่านั้น
ซางเจี้ยนเย่ารีบพูดต่อ
“ท่านเป็นผู้ตื่นรู้
“ผมก็เป็นผู้ตื่นรู้
“ดังนั้น…
เมื่อหลงเยว่หงได้ยินก็หันหน้ามาด้วยความงุนงง และความสับสนในดวงตาของเจี่ยงไป๋เหมียนเองก็จางลงไปเล็กน้อย
แสงสีแดงในดวงตาของจิ้งฝ่ากะพริบอย่างรวดเร็วอยู่ชั่วอึดใจก่อนกลับคืนเป็นปกติ
น้ำเสียงเย็นชาไร้อารมณ์ของเขาเจือความลังเล
“ดังนั้น… พวกเรา… ก็เป็นมิตรกันสินะ”
“ใช่ครับ!” ซางเจี้ยนเย่าผงกศีรษะอย่างแรง
จิ้งฝ่าลังเลอยู่สองวินาทีก่อนจะคลายมือซ้ายที่จับคอของไป๋เฉินออก
ตอนนี้เจี่ยงไป๋เหมียนดูเหมือนว่าหลุดออกจากสถานะผิดปกติเมื่อก่อนหน้าแล้ว เธอมองกลับไปกลับมาระหว่างซางเจี้ยนเย่ากับจิ้งฝ่าด้วยความแปลกใจและสับสน
ขณะที่กำลังจะหยิบปืนยิงระเบิดอย่างเงียบเชียบโดยไม่คำนึงถึงว่าแรงระเบิดจะส่งผลต่อตัวเองกับคนอื่นๆ หรือไม่ เธอก็เห็นซางเจี้ยนเย่าสั่นศีรษะสองครั้ง
เจี่ยงไป๋เหมียนเข้าใจความนัย จึงคลายมือจากปืนยิงระเบิด
ในขณะเดียวกันเธอก็ปิดปากแน่นไม่ส่งเสียงอะไรออกมา เพื่อไม่ให้ไปดึงความสนใจของจิ้งฝ่า
ในระหว่างนี้เธอก็ชูนิ้วชี้มือขวาไว้ที่ปากเพื่อส่งสัญญาณบอกไป๋เฉินว่าห้ามขยับเด็ดขาด
ซางเจี้ยนเย่ายังคงจ้องมองจิ้งฝ่าแล้วพูดอย่างจริงใจ
“อาจารย์เซน ความปรารถนาดีของท่าน พวกเราขอรับด้วยใจ
“ส่งกันพันลี้ ยังคงต้องจาก เช่นนั้นเราแยกกันตรงนี้ดีไหม”
จิ้งฝ่าคิดแล้วคิดอีก แล้วผงกหัวขึ้นลง
“ได้”
ซางเจี้ยนเย่ารีบเอี้ยวตัวไปด้านข้างเพื่อเปิดประตูรถทันที แล้วก็เดินออกไปก่อนเพื่อเปิดทางให้
จิ้งฝ่าเองก็ไม่ได้รีรอ ลงจากรถจี๊ปอย่างรวดเร็ว
หลงเยว่หงที่เห็นเหตุการณ์มาโดยตลอดถึงกับอ้าปากค้าง รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังฝันไป
นี่มันพิลึกพิลั่นสุดๆ!
เมื่อลงจากรถไปแล้ว จิ้งฝ่ากำลังจะประนมสองมือ แต่ซางเจี้ยนเย่ารีบยื่นมือขวาออกมาเสียก่อน
จิ้งฝ่าลังเลอยู่อึดใจ แต่สุดท้ายก็ยื่นมือขวาออกมา
หนึ่งอุ้งมือเนื้อหนังของมนุษย์ หนึ่งอุ้งมือขนาดใหญ่ที่สร้างจากโลหะสีดำ ก็ประสานเข้าด้วยกันในลักษณะนี้
ซางเจี้ยนเย่าเขย่ามือเบาๆ สองครั้งแล้วปล่อย
จากนั้นก็กลับเข้ามานั่งที่เบาะด้านหลังของรถจี๊ปแล้วปิดประตู
เมื่อเห็นว่าหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่ายังคงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน ซางเจี้ยนเย่าก็ยกมือขวาขึ้นมาโบกมือลาผ่านหน้าต่างรถที่เปิดกระจกไว้
“ลาก่อน!” เขาตะโกนออกมาอย่างจริงใจ
จิ้งฝ่าในชุดหลวงจีนห่มจีวรแดงก็รีบโบกมือตอบรับ
“ลาก่อน”
โดยไม่ต้องรอให้ซางเจี้ยนเย่าเตือนสติ ไป๋เฉินซึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับเรียบร้อยแล้ว ก็แตะคันเร่งให้รถจี๊ปพุ่งทะยานออกไปทันที
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่พูดอะไรและก็ไม่ให้ไป๋เฉินส่งเสียงด้วย เธอเพียงแค่มองร่างหลวงจีนจักรกลผู้สวมชุดหลวงจีนสีเหลืองห่มจีวรสีแดงจากกระจกหลังที่ค่อยๆ เล็กลงและห่างออกไปเรื่อยๆ
หลังจากที่มองไม่เห็นร่างของสมาชิกซึ่งสุดแสนจะน่าหวาดหวั่นจากชุมนุมหลวงจีนแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนคำนวณระยะห่างในใจอย่างคร่าวๆ จากนั้นก็เอ่ยถามด้วยเสียงต่ำ
“ผลนี้จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน”
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้กังวลอะไร เขาตอบอย่างใจเย็น
“ถ้าคนรอบข้าง เหตุการณ์รอบข้าง และสภาพแวดล้อมรอบข้าง ยังคงสร้างคำตอบเดิมให้เขา เขาจะไม่มีทางสังเกตเห็นความผิดปกติได้ จนกว่าเขาจะพบจุดขัดแย้งหรือว่าผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามนั่นแหละ
“แต่ว่าตอนนี้รอบข้างเขาไม่มีใครหรือไม่มีอะไรที่บอกเขาว่าพวกเราเป็นมิตร ดังนั้นจึงไม่สามารถคงสภาพข้อพิสูจน์แบบวนลูปต่อเนื่องไปได้ อีกภายในห้านาทีหรืออาจจะน้อยกว่านั้น เขาก็น่าจะรู้สึกถึงความผิดปกติและจำได้ว่ามีผู้หญิงสองคนอยู่ในทีมเรา รู้ว่าตัวเองมีทัศนคติยังไงต่อผู้หญิง”
หลงเยว่หงยังคงอ้าปากค้างไม่ยอมหุบ การได้ฟังคำอธิบายของซางเจี้ยนเย่าทำให้เขารู้สึกเหมือนว่ากำลังฟังเรื่องเล่าจากรายการวิทยุอย่างไรอย่างนั้น
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่เสียเวลา รีบหันหน้าไปหาไป๋เฉินทันที
“ไป๋เฉินจอดรถก่อน เปลี่ยนกันขับ”
“หัวหน้า ฉันคุ้นกับทางในแดนร้างบึงดำมากกว่า” ไป๋เฉินให้เหตุผล แต่ขณะเดียวกันก็แตะเบรคเบาๆ โดยไม่ได้ยืนกราน
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่รีบร้อนอธิบายออกมา เธอเปิดประตูรถก่อนจะสลับที่กับไป๋เฉินเข้าไปที่นั่งคนขับ
หลังจากรถจี๊ปเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง เธอมองตรงไปข้างหน้าแล้วพูดขึ้น
“ฉันเข้ารับการดัดแปลงพันธุกรรมและได้ความสามารถพิเศษบางอย่างมา”
พอได้ยินคำพูดนี้ ทั้งไป๋เฉิน หลงเยว่หง และซางเจี้ยนเย่า ต่างก็พากันอึ้งไป
ถึงแม้จะเป็น ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ก็ตามที แต่เทคโนโลยีการดัดแปลงพันธุกรรมนั้นยังคงห่างไกลจากความสมบูรณ์อยู่อีกมาก ความล้มเหลวก็ค่อนข้างสูง ดังนั้นจึงไม่มีใครอยากอาสาเป็นหนูทดลอง
“ที่ตอนนั้นทำแบบนั้นก็เพื่อช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ซึ่งทำพร้อมกับขั้นตอนการปลูกถ่ายแขนชีวภาพ” เจี่ยงไป๋เหมียนรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “ในร่างกายฉันมีเซลล์พิเศษที่สามารถจับสัญญาณสนามไฟฟ้าในรัศมีใกล้ตัวได้ เวลาที่มนุษย์และสัตว์ขยับตัวเคลื่อนไหว การหดตัวของกล้ามเนื้อและปฏิกิริยาที่เกี่ยวเนื่องจะทำให้เกิดสัญญาณไฟฟ้าอ่อนๆ ดังนั้นตราบใดที่ศัตรูเข้ามาในระยะทำการ ไม่ว่าจะซ่อนตัวอยู่หรือไม่ ฉันก็สามารถตรวจหาตำแหน่งและสภาวะเขาได้อย่างง่ายดาย”
“มิน่าล่ะ ตอนที่นักล่าที่ใส่ชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเข้ามาใกล้ คุณถึงได้รู้สึกตัวเร็วกว่าฉัน…” ไป๋เฉินนึกออกทันที
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงก็ได้รับคำตอบที่เคยสงสัยเมื่อก่อนหน้านี้เช่นกัน
ย้อนกลับไปตอนที่เฝ้ายามกลางคืนเป็นครั้งแรก เมื่อซางเจี้ยนเย่าได้พบร่องรอยของมนุษย์ แต่เจี่ยงไป๋เหมียนกลับไม่ได้สงสัยอะไร แล้วก็ไม่ได้สั่งให้พวกเขาออกไปค้นบริเวณโดยรอบด้วย เธอคงรับรู้ถึงลักษณะของมนุษย์และสภาวะของเขาได้ก่อนล่วงหน้าแล้ว ถึงได้ตัดสินใจแบบนั้น
เจี่ยงไป๋เหมียนรีบพูดต่อในขณะที่กำลังขับรถ
“งูเหล็กบึงดำตัวนั้นน่าจะอยู่ในสภาวะกึ่งจำศีล สัญญาณไฟฟ้าที่แผ่ออกมาก็เลยอ่อนมาก ตอนนั้นฉันก็เลยคิดว่าเป็นแค่สัตว์ธรรมดา เลยไม่รู้ตัวล่วงหน้า
“แต่ว่าจิ้งฝ่าเป็นหลวงจีนจักรกล ทุกการเคลื่อนไหวของร่างกายล้วนต้องอาศัยพลังงานไฟฟ้าอย่างมาก ดังนั้นฉันก็เลยตรวจจับได้ตั้งแต่ไกลๆ และประเมินว่าเขากำลังทำอะไร
“เมื่อกี้ตอนที่เขาจู่โจมเรา ฉันได้เตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้ว ฉันจงใจให้ไป๋เฉินลดความเร็วลงเพื่อล่อให้เขาโจมตีใส่ หวังว่าจะฉวยโอกาสทำลายหรือไม่ก็ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส
“ฉันไม่ได้บอกพวกนายก่อนหน้านี้ว่าจิ้งฝ่าเป็นหลวงจีนจักรกลที่ดันทุรังมาก ถ้าถูกเขาตามกัดเมื่อไหร่ จะไม่มีทางยอมเลิกราเด็ดขาด ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเขาทิ้งเท่านั้น แต่นั่นมันอันตรายเกินไป ทางที่ดีที่สุดก็คือทำให้เขาบาดเจ็บและสูญเสียความสามารถในการไล่ล่าเราชั่วคราว แต่น่าเสียดาย ฉันไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะเป็นผู้ตื่นรู้ด้วย เป็นหลวงจีนจักรกลแถมยังเป็นผู้ตื่นรู้อีก ครั้งนี้พวกเราอาจตายกันหมดยกทีม
“เรื่องนี้ ฉันต้องขอโทษทุกคนจริงๆ
“ถ้าจิ้งฝ่าตามมาทัน เขาต้องโจมตีระยะไกลแน่นอน ที่นี่มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะรู้ตัวก่อนล่วงหน้า สามารถขับรถหลบได้ทันเวลา อ้อ… ถ้าใช้คำพูดบอกมันจะไม่ทันการน่ะ”
ไป๋เฉินพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ
“งั้นฉันจะช่วยสังเกตถนนข้างหน้ากับสภาพถนนให้นะ จะได้คอยบอกแต่เนิ่นๆ ว่าทางไหนไปไม่ได้
“ใช้ตำแหน่งนาฬิกาบอกดีไหม”
ด้านหลังลำคอของเธอมีรอยนิ้วมือห้ารอยสีแดงก่ำปรากฏอยู่ ซึ่งดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก
“ได้” เจี่ยงไป๋เหมียนชะลอความเร็วเพื่อให้รถจี๊ปหลบสิ่งกีดขวางได้ราบรื่นขึ้น
ขณะเดียวกันก็มองกระจกหลังไปด้วย
“ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง รีบตกลงกันว่าใครจะสวมเกราะกระดูกเสริมแรงเพื่อเป็นกำลังหลักในการรับมือจิ้งฝ่า”
ก่อนที่หลงเยว่หงจะอ้าปาก ซางเจี้ยนเย่าก็พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ผมเอง”
เขามองหลงเยว่หงที่กำลังจะแย้ง อธิบายแบบรวบรัดว่า
“จิ้งฝ่าเองก็เป็นผู้ตื่นรู้ ในเรื่องนี้นายเทียบเขาไม่ได้ ฉันต้องใช้ชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเพื่อย่นระยะห่าง”
“…ตกลง” หลงเยว่หงยืดตัวแล้วก้มลงไปช่วยซางเจี้ยนเย่าลากเอาลังใส่ชุดเกราะกระดูกเสริมแรงออกมาจากใต้ที่นั่ง
จากนั้นก็ช่วยซางเจี้ยนเย่าสวมชุดเกราะ
“อย่าลืมเปลี่ยนแบตสำรองประสิทธิภาพสูงด้วยล่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนเตือน
กองกำลังขนาดใหญ่ที่สามารถผลิตแบตเตอรี่ประสิทธิภาพสูงได้จริงนั้นมีจำนวนน้อยมาก ในขณะนี้มีเพียง ‘ออเรนจ์คอมพานี’ กับ ‘ฟิวเจอร์อินเทลลิเจนซ์’[footnoteRef:2] สองแห่งเท่านั้นที่ผลิตออกมาได้ ผลิตภัณฑ์จากกองกำลังอื่นๆ ทำได้มากสุดก็เพียงแค่อุปกรณ์เกรดรองที่มีประสิทธิภาพด้อยกว่า ซึ่งเหมาะสำหรับใช้ในภาคครัวเรือนในรัศมีเขตอิทธิพลของกองกำลังเท่านั้น [2:  ฟิวเจอร์อินเทลลิเจนซ์ (未来智能 Future Intelligence) หมายถึง ระบบปัญญาเทียมหรือปัญญาประดิษฐ์]
ด้วยเหตุนี้อุปกรณ์ทางทหารสารพัดชนิดจึงต้องออกแบบให้สามารถใช้งานแบตเตอรี่ประสิทธิภาพสูงร่วมกันได้อย่างน้อย 50% และในครั้งนี้ทีมสำรวจเก่าก็ค่อนข้างโชคดีที่แบตเตอรี่ประสิทธิภาพสูงของรถจี๊ปกับของเกราะเสริมแรงทางทหารนั้นเป็นผลิตภัณฑ์มาตรฐานเดียวกันซึ่งผลิตโดย ‘ฟิวเจอร์อินเทลลิเจนซ์’
“ครับ” ซางเจี้ยนเย่าเองก็ไม่กล้าประมาทเรื่องนี้
หลังจากเปลี่ยนแบตเตอรี่เสร็จแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็สวมกล่องพลังงานสะพายหลังและชุดเกราะเสริมแรง ก้มตัวเพื่อคาดสายรัดหัวโลหะสำหรับจุดข้อต่อต่างๆ แล้วก็ถามขึ้นมา
“หัวหน้า ก่อนหน้านี้ที่คุณแฮคเข้าไปในระบบของจิ้งฝ่า ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้ล้มเหลวล่ะ”
เขาคาดว่านั่นคงเป็นหนึ่งในพลังพิเศษของผู้ตื่นรู้ของจิ้งฝ่า
ในตอนนี้เขารู้จักพลังของจิ้งฝ่าอยู่สองชนิด นั่นคือ
‘เปรตหิวโหย’ และ ‘ประสานใจ’
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 40 ตามทัน
เจี่ยงไป๋เหมียนกำลังวุ่นมาก ด้านหนึ่งต้องมองทางข้างหน้าเพราะกลัวว่าจะขับลงบึงน้ำ หรือชนกับก้อนหิน รากไม้ หรือสิ่งกีดขวางอื่นๆ จนรถพลิกคว่ำ อีกด้านหนึ่งต้องค่อยเพ่งสมาธิตรวจจับสัญญาณไฟฟ้ารอบตัวเพื่อแยกแยะว่าหลวงจีนจักรกลเข้ามาใกล้หรือยัง สภาวะปัจจุบันเขาเป็นอย่างไร
แต่ทว่ามันก็ไม่ได้ส่งผลต่อการใช้ความคิด ดูเหมือนว่าสมองเธอมีประสิทธิภาพสูงขึ้นจากการปรับปรุงพันธุกรรม
“ในตอนนั้น…” เจี่ยงไป๋เหมียนตรึกตรองก่อนจะตอบ แต่เสียงเธอนั้นดังกว่าคนปกติทั่วไป “ฉันตกอยู่ในสภาวะแปลกๆ ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร และไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไร เอ่อ… ไม่ใช่ว่าความจำมีปัญหาหรอกนะ ตอนนั้นฉันยังจำหลายๆ เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าได้อยู่ แต่ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าตัวเองเป็นใคร กำลังทำอะไร”
พูดมาถึงตอนนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนที่คุ้นเคยกับการทบทวนตัวเองอย่างสม่ำเสมอก็พูดต่อ
“ฉันคิดว่าถ้าทำให้เกิดผลกระทบกับร่างกายของจิ้งฝ่า ก็จะทำให้เขาไม่สามารถใช้พลังของผู้ตื่นรู้ได้ แต่กลายเป็นว่าฉันเข้าใจผิดไป…
“หรือว่านี่จุดคือแตกต่างระหว่างหลวงจีนจักรกลกับมนุษย์ธรรมดา”
ไป๋เฉินได้ยินแล้วสั่นหัว
“ถึงจะเข้าใจผิดไปก็ไม่เป็นไรหรอก ตอนนั้นมันเป็นการตอบโต้ภายใต้สถานการณ์ที่สิ้นหวัง ไม่มีเวลามาให้นั่งคิดอะไรได้มากมาย”
หลังจากที่ซางเจี้ยนเย่าคาดสายรัดส่วนเท้าเสร็จสิ้นก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดขึ้น
“พลังพิเศษส่วนใหญ่ของผู้ตื่นรู้นั้นจะต้องอาศัยสติสัมปชัญญะที่จดจ่อเป็นอย่างยิ่ง มันจึงมีผลเกี่ยวพันกับร่างกายด้วย อย่างเช่นถ้าทำร้ายร่างกายให้เกิดความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจนทำให้ผู้ตื่นรู้นั้นไม่สามารถคิดหรือคงสติที่จดจ่อเอาไว้ได้ ก็จะทำให้ใช้พลังพิเศษออกมาไม่ได้…”
พอพูดออกมาแล้วซางเจี้ยนเย่าก็พลันนิ่งเงียบไป ราวกับตระหนักว่าเรื่องพวกนี้ก็สามารถย้อนกลับมาเล่นงานเขาได้เช่นกัน
แต่ก่อนที่เจี่ยงไป๋เหมียนกับคนอื่นๆ จะพูดอะไรออกมา เขาก็สูดหายใจลึกแล้วพูดต่อ
“และในทำนองเดียวกัน ถ้าชกผู้ตื่นรู้จนหมดสติได้ เขาย่อมไม่มีทางใช้พลังพิเศษออกมาได้แน่นอน”
พอยกตัวอย่างออกมาแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็ครุ่นคิดชั่วขณะและเห็นด้วยกับการประเมินก่อนหน้านี้ของเจี่ยงไป๋เหมียน
“ในแง่นี้แล้ว หลวงจีนจักรกลกับมนุษย์ธรรมดาแตกต่างกันจริงๆ นั่นแหละ”
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะเยาะตัวเอง
“น่าเสียดาย ‘นิ้วทองคำ’[footnoteRef:1] ของฉันไม่แข็งแกร่งพอ ถ้าฉันสามารถแฮคเข้าไปในระบบจ่ายพลังงานของจิ้งฝ่าได้เร็วพอ แล้วปิดสวิทช์การทำงานซะ เขาก็น่าจะใช้พลังผู้ตื่นรู้ไม่ได้ แต่ก็ไม่แน่ มันอาจจะไม่ได้ผลก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าจิตสำนึกของ ‘นิรันดร์กาล’ จะคงสติได้นานแค่ไหนเมื่อหลุดจากการควบคุมของชิปชีวจักรกล [1:  นิ้วทองคำ (金手指) ในอดีตมีอุปกรณ์ที่ทำให้เครื่องเล่นเกมสามารถเล่นแผ่น (หรือตลับ) ที่เป็นของปลอมละเมิดลิขสิทธิ์ได้ รวมถึงทำให้สามารถใส่สูตรโกงเพื่อเล่นเกมได้ง่ายขึ้น ชื่อว่า Golden Finger(金手指) ในที่นี้นี้จึงเปรียบเปรยถึงการแฮคข้อมูลเพื่อการโกง]
“ฮ่า ฮ่า พวกนายก็จำไว้ให้ดี เป็นคนก็อย่ามั่นใจเกินไปนัก ในสถานการณ์ที่ยังไม่มีหลักฐานยืนยันล่ะก็ ดีที่สุดคือต้องหัดสงสัยการตัดสินใจของตัวเองเอาไว้บ้าง”
เมื่อไป๋เฉินได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไป หันหน้าไปมองเจี่ยงไป๋เหมียน
“หัวหน้า ดูเหมือนคุณจะสบายดีนะ ไม่เห็นหดหู่เลยซักนิด”
พึงรู้ว่าในตอนนี้พวกเขากำลังถูกตามล่าโดยหลวงจีนจักรกลที่น่าสะพรึงกลัว อารมณ์ของพวกเขาควรอยู่ในสภาวะตึงเครียด หดหู่ โกรธ สิ้นหวัง และจิตใจไม่สงบมากกว่า
“เมื่อเทียบกันแล้ว สถานการณ์ตอนนี้ยังดีกว่าตอนที่ถูกจิ้งฝ่าควบคุมตัวเอาไว้ตั้งเยอะ อย่างนี้ก็ควรจะต้องยินดีมีสุขไม่ใช่หรือไง”
เจี่ยงไป๋เหมียนยังคงจดจ่อกับการตรวจตราสภาพแวดล้อมโดยรอบ “เมื่อกี้ถ้าไม่มีซางเจี้ยนเย่า ฉันก็คงไม่อาจหลุดจากการถูกควบคุม ต้องลงเอยอยู่ในเงื้อมมือของไอ้วิปริตจิตวิปลาสนั่น มีชะตากรรมน่าอเน็จอนาถ ถึงแม้ว่าฉันไม่เคยเห็นศพผู้หญิงที่จิ้งฝ่าฆ่ามากับตาตัวเอง แต่ก็เคยได้ยินคนเล่าให้ฟัง…”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนที่ปกติเป็นคนมองโลกในแง่ดีมาตลอดก็ยังอดมีสีหน้าหม่นหมองไม่ได้
เธอไม่ได้อธิบายอย่างละเอียดต่อ เพราะเกรงว่าจะกระทบกระเทือนจิตใจของไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หง
ในเวลานี้ซางเจี้ยนเย่าสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงทางทหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เขาขยับริมฝีปากอยู่สองสามครั้ง ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดออกมา
“ว่ากันว่าผู้ตื่นรู้จะมีพลังพิเศษสามชนิด”
เจี่ยงไป๋เหมียนหมุนพวงมาลัยให้รถจี๊ปเลี้ยวตีวงอ้อมต้นไม้ที่ขึ้นอยู่กลางถนน
“สามอย่างเหรอ… จิ้งฝ่ามีพลังอันนั้นที่ทำให้ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร… แล้วก็ ‘เปรตหิวโหย’ แล้วยังมีอะไรอีกล่ะ”
หลงเยว่หงที่นั่งฟังเงียบๆ ก็นึกคำตอบออกมาได้ทันที
“ประสานใจ!
“จิ้งฝ่าบอกว่าเขาประสานใจได้ สามารถได้ยินเสียงจากในใจคนอื่นได้บางส่วน”
“ทีนี้ก็รู้จักพลังพิเศษครบทั้งสามชนิดล่ะ… บางทีอาจจะพิจารณาจากแง่มุมนี้เพื่อหาวิธีเหนือเมฆมาจัดการกับจิ้งฝ่าได้ อ้อ… ใช่แล้ว พลังของผู้ตื่นรู้ก็ควรจะต้องมีระยะขอบเขตที่จำกัดด้วย…” เจี่ยงไป๋เหมียนพึมพำกับตัวเองในขณะที่ขับรถ
เพียงแต่ว่าเธอนั้นรำพึงด้วยเสียงที่ดังมาก เลยทำให้คนอื่นๆ ได้ยินชัดเจน
ซางเจี้ยนเย่าขบคิดก่อนจะพูดขึ้นมา
“ตอนที่เขาใช้พลังประสานใจกับพลังที่ทำให้สับสนกับตัวเอง ก็อยู่ในระยะหนึ่งเมตร ไม่มีทางรู้เลยว่าระยะไกลสุดนั้นมากน้อยแค่ไหน”
เจี่ยงไป๋เหมียนขบคิดชั่วครู่ก่อนยิ้มขึ้น
“แต่ก็ยังพอประเมินคร่าวๆ ได้อยู่
“ตอนที่เขาพุ่งจากต้นไม้เข้ามาหาพวกเรา เขาเลือกใช้ ‘เปรตหิวโหย’
“ตัวเลือกนี้พอจะชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จจริงบางประการได้ นั่นคือระยะทำการของพลังที่ทำให้คนสับสนกับตัวเองนั้นด้อยกว่า ‘เปรตหิวโหย’ มาก หรือไม่ก็มีผลกับเป้าหมายได้เพียงแค่คนเดียว ในขณะที่ ‘เปรตหิวโหย’ มีผลกระทบต่อทุกคนในอาณาเขต”
ไป๋เฉินนึกทบทวนเหตุการณ์แล้วพูด
“เท่าที่จำได้ ตอนที่ฉันเห็นพวก ‘ผีหิวโซ’ อยู่รอบๆ ตัว ตอนนั้นจิ้งฝ่าเพิ่งจะกระโจนมาจากต้นไม้ไม่นานนัก น่าจะอยู่ห่างจากพวกเราราวๆ 20 เมตร หรือมากกว่านั้นนิดหน่อย”
เธอรู้รายละเอียดเกี่ยวกับคำสอน เรื่องราว และตำนานของชุมนุมหลวงจีนมากกว่าเจี่ยงไป๋เหมียน
“ฮื่อ ดังนั้นต้องจำเอาไว้ว่ารัศมีทำการของ ‘เปรตหิวโหย’ อย่างน้อยก็ 20 เมตร” เจี่ยงไป๋เหมียนเพิ่มความดังของเสียงขึ้นเล็กน้อย
ซางเจี้ยนเย่าเงียบไปอึดใจก่อนจะพูด
“เขาแข็งแกร่งกว่าผม”
“เขาอายุมากกว่านายไม่รู้ว่าตั้งกี่เท่า อายุของการเป็นผู้ตื่นรู้ก็ด้วย” เจี่ยงไป๋เหมียนปลอบใจเขา
เธอไม่มีทางรู้ได้ว่าจิ้งฝ่ากลายเป็นผู้ตื่นรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่จากคำพูดของอีกฝ่ายเมื่อสักครู่ก็คาดว่าจิ้งฝ่าน่าจะเป็นผู้ตื่นรู้ตั้งแต่ก่อนจะย้ายจิตเข้าไปในชิปหุ่นชีวจักรกล กลายเป็น ‘นิรันดร์กาล’
และจิ้งฝ่าก็เป็นหนึ่งในหลวงจีนจักรกลที่ค่อนข้างกระตือรือร้นออกจาริกเพื่อแสวงหา ‘ผู้ถูกเลือก’ มาตั้งแต่ช่วงปลายของกลียุค ก่อนที่จะเริ่มใช้นวศักราช
ตอนนี้หลงเยว่หงเองก็เหมือนจะยอมรับความจริงได้แล้วในเรื่องที่ว่าเพื่อนสนิทของเขา ซางเจี้ยนเย่า ที่เติบโตมาด้วยกัน ได้กลายเป็นผู้ตื่นรู้ที่มีพลังพิเศษที่พิสดารและน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึง!
เขาคิดว่าตัวเองคงไม่อาจลืมสิ่งที่ได้เห็นไปจนชั่วชีวิต
ตอนแรกนั้นหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าเต็มไปด้วยจิตสังหารอันแน่วแน่ แต่พอได้ยินซางเจี้ยนเย่าพูดเพียงสองประโยค จู่ๆ ก็พลันกลับกลายมาเป็นมหามิตรชิดใกล้ แถมยังจับไม้จับมือกับซางเจี้ยนเย่า ไม่อยากแยกจากพรากกันเสียอีก
นี่มันทำให้ความรู้ความเข้าใจของเขามีอันต้องกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว
เขามองซางเจี้ยนเย่า แล้วอดถามขึ้นไม่ได้
“นะ… นายกลายเป็นผู้ตื่นรู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่”
ซางเจี้ยนเย่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“ไม่นานนี้เอง”
หลงเยว่หงอยากจะถามอะไรต่ออีก แต่ก็พลันนึกได้ว่าเป็นการไม่สมควร เหมือนไปสอดรู้สอดเห็นความลับของคนอื่น
ในรถจี๊ปไม่มีใครคุยกันอยู่ครู่ใหญ่
เจี่ยงไป๋เหมียนทำลายความเงียบขึ้นมา เธอมองไปข้างหน้าแล้วยิ้ม
“อยากให้พวกเราช่วยเก็บเป็นความลับไหม”
“ขอบคุณ” ซางเจี้ยนเย่าค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ
ไป๋เฉินกับหลงเยว่หงต่างก็พากันสำทับว่าพวกเขาจะเก็บเป็นความลับ
ซางเจี้ยนเย่ากำลังจะเอ่ยปาก แต่ทันใดนั้นก็พบสีหน้าของเจี่ยงไป๋เหมียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย
และพร้อมกันนั้นเองเธอก็หักพวงมาลัยให้รถจี๊ปเลี้ยวตีวงกว้าง
ถึงแม้ว่าไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หงที่นั่งในรถ จะคาดเข็มขัดนิรภัย แต่ก็ยังถูกแรงเหวี่ยงจนเอนไปทางขวา
ลูกระเบิดลอยลงมาในตำแหน่งที่พวกเขาอยู่เมื่อก่อนหน้า
ตูม!
เปลวไฟลุกโชนตามด้วยคลื่นกระแทกที่รุนแรงจนทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน
หลังจากรถจี๊ปหักเลี้ยวแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็กระทืบเท้าลงบนคันเร่งจนมิด ทำให้รถจี๊ปพุ่งออกไปราวกับลูกศร
เสียงฉี่ฉ่าดังขึ้น แสงเลเซอร์สีแดงเจาะลงไปบนพื้น หลอมละลายพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมไร้ก้นหลุม
“สิบเอ็ดนาฬิกา” ไป๋เฉินใช้จังหวะนี้บอกเจี่ยงไป๋เหมียนทิศทางที่ห้ามไปด้วยตำแหน่งเข็มนาฬิกา ไม่อย่างนั้นรถจะตกลงไปในบึงน้ำและค่อยๆ จมลงไป
เจี่ยงไป๋เหมียนนั้นคุ้นเคยกับการบอกทิศในลักษณะนี้อยู่แล้วจึงไม่จำเป็นต้องพูดอธิบายอะไรอีก เธอหักพวงมาลัยแล้วตะโกนขึ้น
“ซางเจี้ยนเย่า!”
ซางเจี้ยนเย่าสูดลมหายใจเข้าเพียงเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก แล้วก็เปิดประตูรถจี๊ปที่กำลังแล่นอยู่ทันที จากนั้นก็เอนร่างม้วนตัวกลิ้งลงไป
ด้วยความเร็วของรถจี๊ปในตอนนี้ ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติเขาต้องได้รับบาดเจ็บอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่ทว่าตอนนี้… เขากำลังสวมเกราะกระดูกเสริมแรงอยู่
ซางเจี้ยนเย่าใช้แขนยันเพื่อดีดตัวกลับมายืนได้อย่างง่ายดาย แล้ววิ่งซิกแซกไปยังตำแหน่งที่ลูกระเบิดและแสงเลเซอร์ถูกยิงออกมา
เขาไม่ได้พกปืนไรเฟิลจู่โจมหรือปืนกลมือมาด้วยเพราะมันไร้ประโยชน์ที่จะใช้ต่อสู้กับหลวงจีนจักรกล
สิ่งที่เขาพึ่งพาได้มีเพียงปืนยิงระเบิดและอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าที่ติดมากับชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเท่านั้น
ตึก! ตึก! ตึก!
ซางเจี้ยนเย่าวิ่งเต็มที่โดยไม่สนใจเรื่องการสิ้นเปลืองพลังงาน การมองผ่านแว่นตาคริสตัลของหมวกโลหะทำให้เขามองเห็นหุ่นจักรกลสีดำสวมชุดหลวงจีนขาดรุ่งริ่งห่มจีวรแดง
แต่ในวินาทีถัดมา จิ้งฝ่าก็กลับหลังหันวิ่งตีโค้งอ้อมซางเจี้ยนเย่าทันที ใช้ข้อด้อยที่ว่าชุดเกราะกระดูกเสริมแรงมีความเร็วและการตอบสนองไม่ดีเท่าหุ่นจักรกล ทำให้ค่อยๆ ทิ้งระยะห่างออกไป
ไล่ตามไปได้สักพัก ซางเจี้ยนเย่าก็สูญเสียร่องรอยของหลวงจีนจักรกลไปเสียแล้ว
ระบบเตือนภัยรอบทิศของเกราะกระดูกเสริมแรงก็ตรวจไม่พบอะไรเช่นกัน แสดงว่าอีกฝ่ายนั้นมีระบบป้องกันการตรวจจับเป้าหมาย
เมื่อซางเจี้ยนเย่าไร้หนทางที่จะไล่ตามไป จึงได้แต่ต้องอาศัยรอยล้อรถจี๊ปเพื่อกลับไปหาเจี่ยงไป๋เหมียนกับคนอื่นๆ พอตามมาทันก็เปิดประตูขึ้นรถโดยไม่ต้องจอดรับ
ระหว่างทางที่กลับมาเขาก็เจตนาลบรอยล้อรถและสร้างรอยใหม่ลวงให้ไปทางอื่น หวังว่าจะเบี่ยงเบนการตัดสินใจของจิ้งฝ่าได้บ้าง
“เขาเล่นซ่อนแอบกับผมน่ะ” ซางเจี้ยนเย่าอธิบายสถานการณ์แบบรวบรัดก่อนจะปิดประตู
“เพราะเขากลัวนายเหรอ เป็นเพราะพลังของนายสามารถรับมือกับเขาได้ใช่ไหม” หลงเยว่หงพูดสิ่งที่คิดออกมาโดยอัตโนมัติ
“ไม่ใช่ ระยะพลังของเขาไกลกว่า” ซางเจี้ยนเย่าตอบคำถามอย่างไม่ได้ปิดบัง
เจี่ยงไป๋เหมียนขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะอ้าปากพูดแต่แล้วก็หักพวงมาลัยทันที
ตูม!
การจู่โจมระยะไกลของจิ้งฝ่ามาอีกแล้ว!
แต่เมื่อซางเจี้ยนเย่าที่สวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงลงจากรถแล้ววิ่งตามไป จิ้งฝ่าก็ถอยทันที ทิ้งระยะห่างออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ซางเจี้ยนเย่าต่อสู้
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง… สถานการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นซ้ำๆ โดยเว้นระยะอย่างไม่แน่ไม่นอน
“นี่เขาพยายามจะทำอะไรกันแน่” หลงเยว่หงสังเกตเห็นปัญหาเช่นกัน
เจี่ยงไป๋เหมียนตอบด้วยสีหน้าบึ้งตึง
“เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะพกแบตเตอรี่ประสิทธิภาพสูงมาหลายก้อน เลยคอยตามรังควาญเราไปเรื่อยๆ รอให้เกราะกระดูกเสริมแรงของพวกเราแบตหมด ช่างมีน้ำอดน้ำทนอะไรอย่างนี้…”
“แต่เขาคงพกระเบิดมาได้ไม่เยอะ” หลงเยว่หงตอบไปตามปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ
ไป๋เฉินเหลือบมองกระจกมองหลังแล้วพูด
“ตั้งแต่สองสามครั้งก่อน เขาใช้แต่อาวุธเลเซอร์เท่านั้น”
หลงเยว่หงรู้สึกกังวล
“งั้นเราจะทำไงกันดี”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 41 แผนการ
เจี่ยงไป๋เหมียนราวกับว่าได้ครุ่นคิดปัญหาข้อนี้มาก่อนแล้ว จึงยิ้มแล้วแสร้งพูดอย่างผ่อนคลาย
“ก็ไม่ได้เป็นเรื่องยากเย็นอะไรนักหรอก คืองี้นะ ฉันจะสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเอง จากนั้นก็ใช้ระบบเตือนภัยรอบทิศประสานกับการตรวจจับสัญญาณไฟฟ้าของฉันเพื่อลอบโจมตีจิ้งฝ่า
“ถ้าโจมตีแบบไม่ให้รู้ตัวได้ ก็น่าจะทำให้เขาบาดเจ็บหนักได้อยู่ล่ะ”
“แต่เขาเป็นผู้ตื่นรู้นะ” ซางเจี้ยนเย่ายกปัญหาอีกข้อขึ้นมา
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะ
“ฉันไม่โง่หรอกน่า เคยโดนพลังของเขาเล่นงานมาแล้ว จะไม่คิดถึงข้อนี้ได้ไง
“ฉันจะพยายามระวังเต็มที่เพื่อรักษาระยะห่างจากเขาให้เกิน 50 เมตร นี่น่าจะเป็นขีดจำกัดสูงสุดของรัศมีพลัง ‘เปรตหิวโหย’ ของจิ้งฝ่าแล้วล่ะ ไม่งั้นตอนอยู่บนต้นไม้เขาคงไม่พุ่งใส่เราก่อนถึงจะเริ่มใช้พลังหรอก จากระยะห่างแค่นี้ ถึงจะแม้จะเป็นปืนยิงระเบิด แต่อัตรายิงเข้าเป้าของฉันก็ไม่น้อยหรอกน่า”
คำพูดของเจี่ยงไป๋เหมียนนั้น ซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นๆ ขบคิดใคร่ครวญกันครู่หนึ่งก่อนที่จะยอมรับ แต่ไป๋เฉินก็มีคำถามอื่นอีก
“ถ้าเกิดคุณกับซางเจี้ยนเย่าสลับที่กันตอนกำลังขับรถอยู่ ใครจะรับรองได้ว่าจะหลบการโจมตีระยะไกลของจิ้งฝ่าได้ทันเวลา”
เจี่ยงไป๋เหมียนร้องเสียงอ่อยออกมาคำหนึ่ง
“นี่เป็นปัญหาจริงๆ นั่นแหละ ฉันกำลังคิดหาวิธีอยู่…”
ซางเจี้ยนเย่าเงียบไปสองวินาทีก่อนจะพูดออกมา
“ให้ผมลุยกับเขาละกัน”
เจี่ยงไป๋เหมียนครุ่นคิดพิจารณาเกี่ยวกับข้อเสนอนี้ พูดพึมพำกับตัวเอง
“ถ้านายเป็นคนลงมือ งั้นก็ต้องเปลี่ยนแผนกันนิดหน่อย
“เทียบกับหลวงจีนจิ้งฝ่าแล้ว นายแทบจะเรียกได้ว่าไร้ประสบการณ์โดยสิ้นเชิง ถ้าหากจะมอบภารกิจลอบโจมตีจิ้งฝ่าโดย ‘ไม่ให้รู้ตัว’ ฉันคิดว่านั่นออกจะเป็นภาระและสร้างความกดดันให้กับนายมากเกินไป อาจจะทำให้ตัดสินใจผิดพลาดในช่วงเวลาคับขันได้
“อืม… เอางี้ละกัน ในเมื่อจิ้งฝ่าอยากเล่นซ่อนแอบกับนาย งั้นนายก็ลากเขาไปไกลๆ ส่วนพวกเราก็ถือโอกาสนี้วิ่งเข้าไปแดนร้างบึงดำตรงที่ที่มีคนเข้าๆ ออกๆ มีรอยเท้ารอยล้อรถเยอะๆ นี่จะช่วยกลบเกลื่อนร่องรอยของเราได้เป็นอย่างดี จิ้งฝ่าก็จะหาเราไม่เจอ ตามเรามาไม่ถูก
“แต่จะว่าไป… นี่มันก็มีปัญหาตามมาอีกเรื่องนึง พอนายสลัดจิ้งฝ่าได้แล้วจะตามหาพวกเราไม่เจอน่ะสิ ระยะห่างก็ไกลเกินกว่ารัศมีของวิทยุสื่อสารด้วย
“ขอคิดก่อนนะ คิดสิ… คิด… อ้อ คิดออกล่ะ ใช้สถานที่ที่รู้จักกันดีในแดนร้างเป็นจุดนัดพบละกัน
“ไป๋เฉิน แถวนี้มีที่ไหนเป็นจุดเด่นบ้าง”
ไป๋เฉินมองไปรอบๆ เพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมแล้วแหงนหน้ามองฟ้า
“สถานที่ที่เป็นจุดเด่นแถวนี้ ก็มีแค่ซากโรงงานเหล็กที่เดียว
“แต่ถ้าหากว่าอยากจะไปสถานที่ที่มีคนเข้าออกบ่อยๆ ละก็จากทิศทางของพวกเราในตอนนี้ ก็คงต้องขับไปสถานีเยว่หลู่”
“สถานีเยว่หลู่เหรอ” เจี่ยงไป๋เหมียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไปอีกไกลแค่ไหน”
“ถ้าใช้ความเร็วระดับนี้ก็คงราวๆ หนึ่งวันครึ่ง แต่ว่าฉันขับเร็วขนาดนี้ตลอดทางไม่ไหวน่ะสิ” ไป๋เฉินประเมินคร่าวๆ
ก่อนหน้านี้นักล่าซากอารยะที่ชื่อแฮร์ริส บราวน์กับเพื่อนใช้ทางที่จักรยานสามารถวิ่งได้ ยังต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งวันเพื่อเดินทางจากทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ไปถึงซากโรงงานเหล็ก ปกติแล้วถ้าขับรถไป ไม่มีทางไปถึงโรงงานเหล็กได้เร็วขนาดนั้นแน่นอน
แต่ว่าตอนนี้เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นๆ นั้นกำลังหนีการไล่ล่าจากจิ้งฝ่า ขับรถด้วยความเร็วเต็มพิกัดมุ่งหน้าไปทางสถานีเยว่หลู่มาช่วงหนึ่งแล้ว ซึ่งแน่นอนว่ารถจี๊ปย่อมเร็วกว่าจักรยานมาก ในเมื่อที่หมายปลายทางของ ‘ทีมสำรวจเก่า’ ในตอนนี้คือสถานีเยว่หลู่ พวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องมุ่งตรงไปทางทิศเหนือต่ออีก
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“ถ้าใช้สถานีเยว่หลู่เป็นจุดนัดพบ เรายังพอกลบเกลื่อนร่องรอย หลอกล่อเขาให้ขึ้นไปทางเหนือได้
“ถ้าสามารถจัดการจิ้งฝ่าได้สำเร็จก่อน นั่นถือว่าเป็นผลลัพธ์ที่ดีสุดล่ะ แต่ถ้าจัดการไม่ได้ เรายังพอใช้โอกาสนี้ล่อเขาไปทางเหนือบริเวณที่เขาไม่รู้จัก แล้วพาเข้าไปแถวๆ บึงโคลนที่เขาไม่คุ้นเคย ไปเผชิญหน้ากับเจ้าเสียงผิดปกติที่ฟังแล้วสุดจะอันตรายนั่น
“ต่อให้เขาหนีรอดออกมาได้ แต่ก็ตามมาไล่จับพวกเราไม่ทันแล้วล่ะ”
ยิ่งพูดเธอก็ยิ่งเสียงดังขึ้นทุกทีราวกับว่ากำลังตื่นเต้นที่คิดหาวิธีกำจัดจิ้งฝ่าออกมาได้
ซางเจี้ยนเย่าที่ฟังอยู่เงียบๆ ก็พลันยกมือขึ้นเหมือนกับสมัยที่อยู่โรงเรียน
“ผมมีคำถามข้อนึง”
“หือ ว่าไงเหรอ” เจี่ยงไป๋เหมียนรู้สึกงุนงง
เพราะเธอรู้สึกว่าสิ่งที่พูดออกไปนั้นมันชัดเจนเสียจนไม่รู้จะชัดไปกว่านี้ได้ยังไงอีกแล้ว
ซางเจี้ยนเย่ากดเสียงพูดลงเล็กน้อย
“ผมไม่รู้จักสถานีเยว่หลู่ หาทางไปไม่ถูก”
“…” เจี่ยงไป๋เหมียนถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็หัวเราะเยาะตัวเอง
“ลืมไปว่านายเป็นมือใหม่หัดขับที่เพิ่งออกมาพื้นโลกเป็นครั้งแรก…”
“แสดงว่านายทำได้ไม่เลวเลยนะ!
“นี่ถ้าไม่ใช่เพราะว่าต้องใช้สมาธิขับรถอยู่ล่ะก็ ฉันคงยกนิ้วให้นายไปแล้ว!”
หลังจากฝืนใจพูดออกไปแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็ถอนหายใจ
“ว่ากันว่าก่อนโลกเก่าจะถูกทำลาย มีดาวเทียมอยู่บนฟ้าตั้งเยอะที่เอามาใช้งานได้ ช่วยให้คนเราหาตำแหน่งสถานที่ต่างๆ ได้สะดวกขึ้น สามารถเลือกเส้นทางที่เหมาะสมกับที่หมายที่จะเดินทางไปได้ ถึงแม้ว่าจะไม่เคยไปที่นั่นมาก่อนก็ตาม
“ถ้าอย่างนั้น… ฉันจะสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเองก็แล้วกัน แล้วก็ขับไปเรื่อยๆ ก่อน พอหลบการโจมตีระลอกแรกได้แล้วฉันค่อยออกจากรถเพื่อล่อจิ้งฝ่าออกไป จากนั้นก็ให้ไป๋เฉินรีบปีนข้ามมาขับรถต่อ”
“แล้วถ้าจิ้งฝ่าโจมตีมาตอนที่คุณกำลังชุดสวมเกราะกระดูกเสริมแรงอยู่ล่ะ จะให้ทำยังไง” ไป๋เฉินนึกถึงช่องโหว่ของแผนขึ้นมา
เจี่ยงไป๋เหมียนรู้สึกอยากกุมขมับ อยากจะพูดแต่ก็พูดไม่ออก
ไป๋เฉินมองกระจกหลังด้วยสีหน้าสงบนิ่งอย่างที่เคยเป็น
“งั้นฉันลงรถไปด้วยละกัน จะได้คอยบอกทางให้ซางเจี้ยนเย่า
“ชุดเกราะกระดูกเสริมแรงพอจะแบกคนตัวเตี้ยอย่างฉันได้อยู่ ไม่น่ามีผลต่อการเคลื่อนไหวและปฏิกิริยาตอบสนองมากเท่าไหร่”
“ฉันเคยบอกไปแล้วนะ อย่างเธอน่ะไม่ได้เรียกว่าเตี้ย แต่เรียกว่าตัวเล็กต่างหาก เธอน่ะยังสูงกว่าค่าเฉลี่ยของคนในแดนร้างซะอีก ฉันเคยเห็นคนในแดนร้างตั้งเยอะแยะที่สูงไม่ถึง 160” เจี่ยงไป๋เหมียนแย้งด้วยท่าทีเป็นกันเองก่อนจะพยักหน้าให้ “ฉันคงไม่ต้องบอกหรอกนะว่างานนี้มันอันตรายขนาดไหน เราเกิดมาบนแดนธุลีและออกมาสู่พื้นโลก เมื่อถึงเวลาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราก็ต้องยอมรับความเสี่ยงที่ต้องเผชิญ นี่ถ้าหากว่าฉันจำเป็นต้องแบกรับไว้เอง ฉันก็จะไม่โยนให้พวกเธอเหมือนกัน”
เธอผ่อนลมหายใจแล้วเตือนไป๋เฉิน
“อย่าลืมติดอาหารไปบางส่วนด้วยละกัน”
เมื่อพูดเสร็จเธอก็หุบปากเงียบทันที ปล่อยมือขวาที่กำลังจับพวงมาลัยอยู่
จากนั้นก็ชี้ไปที่บิสกิตอัดแข็งกับธัญพืชอัดแท่งที่เก็บอยู่ในแท่นพักแขนคอนโซลกลาง แล้วก็ชี้ที่ปากตัวเองพร้อมกับทำแก้มป่อง
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงรู้สึกงุนงง พวกเขากำลังจะเอ่ยปากถามแต่ทันใดนั้นก็เห็นไป๋เฉินหันมาขยิบตาให้
ทั้งคู่เลยกลืนคำพูดที่อยู่ในลำคอไปพร้อมๆ กัน
ถึงแม้ว่าไป๋เฉินจะไม่เข้าใจว่าเจี่ยงไป๋เหมียนนั้นมีวัตถุประสงค์อะไรแฝงอยู่ แต่ก็มั่นใจว่าหัวหน้าทีมของเธอนั้นไม่ต้องการจะใช้เสียงพูดหรือสนทนาอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้
แล้วเจี่ยงไป๋เหมียนก็หักพวงมาลัยอีกครั้งก่อนพูดต่อ
“ซางเจี้ยนเย่า นายต้องคิดหาวิธีรับมือกับ ‘เปรตหิวโหย’ ของจิ้งฝ่าไว้ด้วย
“ถ้าเกิดว่าจู่ๆ เขาเลิกเล่นซ่อนแอบแล้วพุ่งใส่นายตรงๆ เพื่อย่นระยะให้อยู่ในรัศมีพลังพิเศษ มันจะกลายเป็นปัญหาขึ้นมาทันที
“ผมจะพยายาม…” ซางเจี้ยนเย่าหยุดไปอึดใจก่อนจะพยักหน้าอย่างหนักแน่น “หาวิธีให้ได้!”
พอตอบออกไปแล้วก็รีบหันไปพูดกับไป๋เฉิน
“ไม่มีเวลาแล้ว หยิบอาหารเตรียมลงจากรถกันเถอะ
“แล้วก็กินอะไรรองท้องซักหน่อย หลังจากนี้อาจจะไม่ได้หยุดพักกินอาหารไปอีกพักใหญ่”
“อืม” ไป๋เฉินหยิบอาหารจากที่พักแขนมาแบ่งครึ่งกับซางเจี้ยนเย่า
ซางเจี้ยนเย่าแกะซองบิสกิตอัดแข็งแล้วยัดใส่ปากตัวเอง
ไม่ถึงนาทีต่อมา เจี่ยงไป๋เหมียนก็กระชากพวงมาลัยอย่างกระทันหันเพื่อหักหลบแสงเลเซอร์ที่จิ้งฝ่ายิงออกมา
ซางเจี้ยนเย่าไม่ต้องรอให้สั่ง เขาเปิดประตูพุ่งออกนอกรถจี๊ปทันที ครั้งนี้เขาไม่ได้กลิ้งม้วนตัวออกจากรถ แต่กระโดดออกมาสุดแรง
เสียงดังฉี่ ลำแสงเลเซอร์เจาะทะลุพื้นดิน
ถ้าหากซางเจี้ยนเย่ากลิ้งม้วนตัวเหมือนครั้งก่อนก็คงถูกลำแสงเลเซอร์ยิงทะลุไปแล้ว ถึงแม้ว่าชุดเกราะกระดูกเสริมแรงจะมีชั้นเกราะป้องกัน แต่เขาคงไม่โชคดีรอดไปได้
หลังจากนั้นก็ออกแรงจากหัวเข่าโดยอาศัยข้อต่อเสริมกำลัง กระโดดออกไปไกลร่วมยี่สิบเมตร พุ่งตรงไปหาจิ้งฝ่าที่อยู่ห่างออกไป
หลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าก็รีบถอยกลับทันทีเฉกเช่นเดียวกับเมื่อครั้งก่อนหน้า  เพิ่มระยะห่างแล้วอ้อมซางเจี้ยนเย่าไป
เจี่ยงไป๋เหมียนใช้โอกาสนี้กระแทกเบรคชะลอรถเพื่อให้ไป๋เฉินกลิ้งม้วนตัวออกจากที่นั่งข้างคนขับลงสู่พื้นโดยไม่เป็นอันตราย
ท่ามกลางเสียงขลุกขลัก ไป๋เฉินปิดประตูตามหลังก่อนอาศัยแรงกลิ้งหลุนๆ ไปหลบด้านหลังพุ่มไม้เตี้ยๆ
ความเร็วของรถจี๊ปพุ่งขึ้นอีกครั้ง แล่นทะยานตรงไปยังถนนหลักที่ผู้คนมักใช้เดินทางในแดนร้างบึงดำ
ตอนนี้ซางเจี้ยนเย่าที่ไล่ตามจิ้งฝ่าไปก็ย้อนกลับมาในบริเวณใกล้เคียง
ร่างกายของซางเจี้ยนเย่านั้นมีโครงกระดูกโลหะสีดำห่อหุ้มและชิ้นส่วนเกราะป้องกันในบางส่วน เขาชี้ไปยังกล่องพลังงานสะพายหลังเพื่อบอกให้ไป๋เฉินนั่งที่นั่น
ไป๋เฉินกระโดดออกมาจากพุ่มไม้แล้วใช้ข้อต่อของชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเป็น ‘บันได’ และ ‘ที่จับ’ จากนั้นก็กระโดดสองจังหวะขึ้นไปอยู่บนกล่องพลังงานสะพายหลัง
แม้ว่าตอนนี้เธอจะนั่งอยู่ แต่ก็ยังสูงกว่าซางเจี้ยนเย่าอยู่ดี
เมื่อเทียบกับการที่ต้องใช้มือข้างหนึ่งเพื่ออุ้มไป๋เฉินแล้ว การทำแบบนี้จะส่งผลกระทบต่อการเคลื่อนไหวและเล็งยิงของชุดเกราะกระดูกเสริมแรงน้อยที่สุด
จากนั้นเขาก็ไล่ตามจิ้งฝ่า ไล่กวดไปตลอดทาง เป็นการวิ่งแข่งเล่นซ่อนแอบเพื่อซื้อเวลาให้เจี่ยงไป๋เหมียนกับหลงเยว่หงสลัดหลุดจากการเกาะหนึบกัดไม่ปล่อยของจิ้งฝ่า
ซางเจี้ยนเย่าที่สวมหมวกเกราะโลหะวิ่งไปสองสามก้าว เมื่อไม่ถูกจู่โจมใส่ เขาก็เริ่มกระโดดและกลิ้งม้วนตัว
ไป๋เฉินเกร็งตัวเกาะกระดูกโลหะของเกราะกระดูกเสริมแรง ออกแรงยึดไว้แน่นเพื่อไม่ให้ถูกเหวี่ยงกระเด็นหลุดไป
เธอรู้ว่าซางเจี้ยนเย่ากำลังทดสอบเพื่อให้มั่นใจว่าพวกเขาจะประสานงานเข้าขากันได้ดีก่อนที่จะเริ่มโต้กลับจิ้งฝ่า
หลังจากทดลองไปสองสามรอบ ซางเจี้ยนเย่าซึ่งสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงก็ก้าวยาววิ่งไปข้างหน้า ใช้ระยะวิสัยทัศน์ที่มองเห็นได้ไกลมากของระบบเตือนภัยรอบทิศ วิ่งตามไล่กวดหลวงจีนจักรกลห่มจีวรแดงไป
แสงสีแดงในดวงตาของจิ้งฝ่าสว่างวาบ เริ่มมีสภาวะหวั่นไหวเมื่อมองเห็นผู้หญิง
ข้อต่อโลหะที่ขาของเขาย่องอ จากนั้นก็ดีดตัวขึ้นและกระโดดไปด้านข้าง
เขาไม่ถึงกับคุ้มคลั่งเลยเสียทีเดียว ยังคงทำตามกลยุทธ์เดิมต่อไป ถึงอย่างไรความเกลียดชังผู้หญิงของเขานั้นเป็นผลมาจากจิตใจที่บิดเบี้ยวเพราะร่างกายไม่อาจตอบสนอง ไม่ได้เกิดจากสิ่งที่สละเพื่อเป็นผู้ตื่นรู้ ดังนั้นเขาจึงยังคงควบคุมตัวเองไว้ได้ในระดับหนึ่ง
เมื่อซางเจี้ยนเย่าที่สะพายปืนยิงระเบิดมาด้วยเห็นเช่นนั้น คราวนี้เขาไม่ได้กลับหลังหันแล้วย้อนกลับไปเหมือนครั้งก่อน แต่พยายามไล่ตามจิ้งฝ่าเพื่อเข้าไปใกล้
หลังจากการเล่นวิ่งไล่จับผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ไป๋เฉินที่นั่งอยู่บนกล่องพลังงานสะพายหลังก็ก้มตัวพูดด้วยเสียงต่ำ
“แย่แล้ว
“จิ้งฝ่ากำลังอ้อมวกกลับไปหารถจี๊ป!
“เขาตั้งใจจะหลบเราแล้วไล่ตามหัวหน้ากับหลงเยว่หงไป!”


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 42 “หลอกลวง”
การที่จิ้งฝ่าตอบสนองเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นจะไม่ถึงกับไม่ได้คิดเผื่อไว้ แต่พวกเขาไม่คิดว่าจิ้งฝ่าจะมองเจตนาของพวกเขาออกได้ตั้งแต่แรกเลยต่างหาก การใช้กลยุทธเกราะกระดูกเสริมแรงมาวิ่งเล่นซ่อนแอบกันแบบนี้ พวกเขามั่นใจว่าต้องวิ่งไล่เอาเถิดเอาล่อกันสักสองสามรอบก่อนที่จิ้งฝ่าจะเริ่มรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่กลายเป็นว่าหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่ากลับทำให้พวกเขาประหลาดใจ สามารถมองทะลุเจตนาแฝงของพวกเขาได้ในทันที ราวกับว่าพลังประสานใจของเขานั้นไม่จำกัดระยะทาง
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ถามไป๋เฉินว่าจะทำยังไงกันต่อ เขาเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดตามที่คาดการณ์ไว้แล้ว
นั่นก็คือต้องไล่จิ้งฝ่าให้ออกไปจากเส้นทางวงในของรอยล้อรถ ให้ออกไปวงนอกแทน ซางเจี้ยนเย่าหวังว่าจะพอยื้อเวลาให้รถจี๊ปได้นานอีกสักหน่อยเพื่อมุ่งไปยังเส้นทางใช้บ่อยในแดนร้างบึงดำ
รัศมีของเส้นทางวงในนั้นย่อมต้องเล็กกว่าวงนอกแน่นอน ดังนั้นมันจะช่วยชดเชยเรื่องที่ชุดเกราะกระดูกเสริมแรงมีปฏิกิริยาตอบสนองและความคล่องแคล่วด้อยกว่าหุ่นจักรกลที่มี ‘สมองกล’ ของจริง
ด้วยเหตุเช่นนี้ มนุษย์ที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดเกราะกระดูกเสริมแรงที่เป็นโลหะสีดำกับหลวงจีนจักรกลซึ่งสร้างจากโลหะสีดำ ก็วิ่งไล่กวดกันอย่างบ้าคลั่งในแดนร้าง ในป่า และริมหนองน้ำ ทั้งคู่ต่างก็วิ่งเผ่นโผนโจนทะยานกันโดยไม่คิดจะถนอมออมพลังงานแบตเตอรี่กันเลย
ในระหว่างนี้ซางเจี้ยนเย่าเองก็พยายามยิงระเบิดและอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าไปหลายครั้ง แต่จิ้งฝ่าก็สามารถเปลี่ยนทิศทางได้ทันทุกครั้ง และทิ้งระยะห่างออกไปโดยไม่คิดที่จะเข้ามาต่อสู้ปะทะกันแม้แต่น้อย
ซางเจี้ยนเย่าขับเคลื่อนชุดเกราะกระดูกเสริมแรงอย่างเต็มประสิทธิภาพ มองเห็นแถบพลังงานค่อยๆ ลดลงอย่างต่อเนื่อง เขาประเมินระยะห่างระหว่างตัวเขากับรถจี๊ปที่ค่อยๆ หดสั้นลงทีละน้อย แต่ไม่ว่าจะกังวลยังไง ก็ไม่มีทางทำอะไรได้เลย
หากจิ้งฝ่าเลือกลดระยะห่างเข้ามาต่อสู้ประชิดกับเขาอย่างดุดัน ซางเจี้ยนเย่าก็พร้อมจะสนองกลับและยอมเอาชีวิตเข้าแลก แต่ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกราวกับว่ากำลังเผชิญกับโรคเรื้อรังที่ยาไม่อาจรักษาได้ ทำได้เพียงแต่มองดูตัวเองค่อยๆ ก้าวไปสู่ความตายทีละก้าว
“อย่าเพิ่งใจร้อน” ในสภาพที่ซางเจี้ยนเย่าทั้งวิ่งทั้งกระโดดด้วยความเร็วสูงแบบนี้ ไป๋เฉินเองก็ไม่อาจทำอะไรได้ แต่เธอก็สามารถรับรู้ถึงสภาพจิตใจของซางเจี้ยนเย่าที่เปลี่ยนไป
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ส่งปืนยิงระเบิดให้เธอ และไป๋เฉินเองก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน จากมุมมองของเธอนั้น เจี่ยงไป๋เหมียนต้องคอยป้องกันการจู่โจมของหลวงจีนจักรกลจิ้งฝ่าในกรณีที่เขาอ้อมหลบชุดเกราะกระดูกเสริมแรงและพุ่งเข้าหารถจี๊ป และอีกอย่างก็คือหน้าที่ของไป๋เฉินในครั้งนี้ก็คือนำทาง ไม่ใช่ลงมือต่อสู้
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็เห็นได้ว่าเขาลดจำนวนครั้งที่ออกจากเส้นทางวงใน และไม่ได้รู้สึกร้อนรนอีก
ขณะเดียวกันรอยล้อรถเองก็ยังคงเปลี่ยนเส้นทางอย่างต่อเนื่อง เลี้ยวโค้งหลายต่อหลายครั้ง เพื่อทำให้จิ้งฝ่าไม่สามารถคาดการณ์เส้นทางล่วงหน้าจากรอยล้อรถได้ ต้องคอยเกาะเส้นทางวงในเพื่อตามรอยต่อไป
และนี่ทำให้ซางเจี้ยนเย่าฉกฉวยโอกาสไว้ได้
เขายกแขนซ้ายขึ้นมายิงระเบิดไปยังทิศทางที่คำนวณจาก ‘ระบบเล็งเป้าความแม่นยำสูง’
จิ้งฝ่าที่เพิ่งจะเปลี่ยนทิศทาง ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางหลบรอดการโจมตีครั้งนี้ไปได้แน่นอน
แสงสีแดงในดวงตาจิ้งฝ่าสว่างวาบ ข้อต่อโลหะที่ข้อเท้าและหัวเข่างอในลักษณะที่มนุษย์ไม่อาจทำได้ เขาฝืนตัวเองเพื่อเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง กระโดดพุ่งขึ้นไปบนอากาศ
ตูม!
ลูกระเบิดระเบิดออก ราวกับดอกไม้ไฟสีแดงบานสะพรั่ง
แต่ทว่าคลื่นกระแทกและแรงระเบิดนั้นช้ากว่าจิ้งฝ่าไปเล็กน้อย จึงไม่สามารถกลืนหลวงจีนจักรกลลงไปได้
ขณะที่ซางเจี้ยนเย่ากำลังรู้สึกหงุดหงิดที่ตนไม่สามารถคว้าโอกาสนี้เอาไว้ได้ ทันใดนั้นเองก็มีระเบิดยิงออกมาจากต้นไม้ในบริเวณนั้น!
มันเล็งเป้าไปที่จิ้งฝ่าที่กำลังลอยค้างอยู่กลางอากาศจนสุดแรงเฉื่อยแล้ว
ดวงตากะพริบสีแดงของจิ้งฝ่ามองหันกลับไปโดยอัตโนมัติ และที่นั่น… เขาเห็นเจี่ยงไป๋เหมียนที่มัดผมหางม้า แต่งกายด้วยเครื่องแบบสีเทาลายพราง กำลังถือปืนยิงระเบิดอยู่
หัวหน้าของ ‘ทีมสำรวจเก่า’ ไม่ได้จากไปพร้อมกับรถจี๊ป แต่กลับซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้!
เห็นได้ชัดว่าไม่มีทางเป็นไปได้ที่เขาจะหลบรอดจากระเบิดนี้พ้น แต่แล้วฝาโลหะที่แผ่นหลังและฝ่าเท้าเขาก็เปิดออกให้เห็นช่องลึกสีดำสนิทขนาดเท่ากำปั้น
มีเสียงดังฟู่ แล้วควันสีขาวก็พวยพุ่งออกมาจากช่องพวกนั้น ผลักให้ร่างของจิ้งฝ่าพุ่งเคลื่อนตามแนวขวาง
ตูม!
ระเบิดกำลังสูงเกิดการระเบิดขึ้นในระยะไม่ห่างจากร่างหลวงจีนจักรกล คลื่นกระแทกปะทะเข้ากับร่างจิ้งฝ่าทำให้เขายากที่จะรักษาสมดุลไว้ได้
แม้ว่าซางเจี้ยนเย่าจะไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ หัวหน้าทีมถึงปรากฏตัวขึ้นอย่างลึกลับ แต่เขาก็ไม่ปล่อยให้โอกาสเสียเปล่า ยกมือขวาขึ้นมาแล้วใช้ ‘ระบบเล็งเป้าความแม่นยำสูง’ เล็งอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าของชุดเกราะกระดูกเสริมแรงไปยังจิ้งฝ่าที่เสียสมดุลอยู่กลางอากาศและไม่สามารถปล่อยไอพ่นขับเคลื่อนได้ชั่วขณะ
แต่ในตอนที่ซางเจี้ยนเย่ากำลังจะเหนี่ยวไก ตัวเขากับไป๋เฉินก็พลันเห็นเงาร่างมายาที่ท้องป่องปูดโปนปรากฏขึ้น และกลืนกินพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง
นี่ทำให้พวกเขารู้สึกหิวปานจะขาดใจขึ้นมาเช่นกัน
‘เปรตหิวโหย!’
ด้วยแรงกระโดดและการเคลื่อนที่แนวขวาง ทำให้ตอนนี้จิ้งฝ่าลดระยะห่างระหว่างตนเองกับชุดเกราะกระดูกเสริมแรงจนเหลือเพียง 20 เมตรแล้ว!
ไป๋เฉินรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าอย่างตระหนก หยิบเอาบิสกิตอัดแข็งกับธัญพืชอัดแท่งออกมา
ด้วยเหตุนี้เธอจึงเสียการทรงตัว กลิ้งหล่นจากกล่องพลังงานสะพายหลังของชุดเกราะกระดูกเสริมแรง ตกลงมากระแทกพื้น
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้นก็ยังไม่อาจหยุดยั้งเธอจากการฉีกซองอาหารและยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่งได้
แต่ทว่าซางเจี้ยนเย่ากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น
บริเวณตำแหน่งคางของเขานั้นไม่มีชิ้นส่วนของหมวกเกราะโลหะปกป้องไว้ จึงทำให้มองเห็นว่าด้านในกำลังเกิดอะไรขึ้น
บิสกิตอัดแข็งที่ชุ่มโชกไปด้วยน้ำลายพองอยู่เต็มปากของเขา
ซางเจี้ยนเย่ายังคงเคี้ยวและกลืนบิสกิตอัดแข็งเป็นจังหวะเพื่อบรรเทาความหิวโหย
นี่ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องลดมือไปล้วงควานหาอาหาร!
ก่อนจะออกจากรถ เขาอมบิสกิตอัดแข็งชิ้นเล็กๆ ไว้ในปากเพื่อเอาไว้กิน เพียงแต่ว่ายังไม่ได้กลืนลงไปในทันที นี่เป็นกลยุทธ์สำหรับการรับมือเมื่อต้องเผชิญกับ ‘เปรตหิวโหย’ ซึ่งจะทำให้เขาประหยัดเวลาไปได้หนึ่งถึงสองวินาที!
ซางเจี้ยนเย่ารีบเกาะกุมโอกาสเพียงชั่วพริบตานี้ เขารีบกลืนบิสกิตในปากอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็เผยรอยยิ้มแสยะขณะที่เหนี่ยวไกยิงออกไป
เสียงกระแสไฟฟ้าดังฉี่ฉ่า กระสุนที่หุ้มไว้ด้วยกระแสไฟฟ้าสีเงินยวงพุ่งข้ามระยะทางกว่า 20 เมตรด้วยความเร็วสูงจนไม่อาจบรรยาย แล้วพุ่งกระแทกกับหน้าอกโลหะสีดำของจิ้งฝ่าอย่างแม่นยำ
เสียงปังและแกร๊งดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน ร่างกายด้านหน้าของจิ้งฝ่าปรากกฏรอยบุบขนาดเท่ากำปั้น
ในรอยบุบนั้น โลหะสีดำแตกหลุดออก เผยให้เห็นวงจรและชิ้นส่วนภายใน
รอบๆ รอยบุบ มีรอยร้าวแผ่รัศมีออกไปเหมือนใยแมงมุม
นอกเหนือจากบาดแผลเช่นนั้นแล้ว พลังงานจลน์ของอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าก็ยังกระแทกจิ้งฝ่าลอยปลิวไปเหมือนว่าวสายป่านขาด
ตอนนี้เจี่ยงไป๋เหมียนบนต้นไม้ได้วางปืนยิงระเบิดลงแล้ว จากนั้นก็ง้างแขนซ้ายแล้วขว้างแท่งโลหะที่ห่อหุ้มด้วยกระแสไฟฟ้าสีเงินยวงจำนวนนับไม่ถ้วนออกไป
แคร้ง!
แท่งโลหะที่ราวกับเป็นมังกรสายฟ้าพุ่งตรงไปยังรอยบุบด้านหน้าของร่างจิ้งฝ่า ทำให้หลวงจีนจักรกลร่วงจากกลางอากาศและถูก ‘เสียบ’ ปักติดกับพื้นดิน
เสียงดังเปรี๊ยะ กระแสไฟฟ้าที่โค้งราวกลีบดอกไม้จำนวนนับไม่ถ้วนเบ่งบานแผ่ออกไปตามชิ้นส่วนและสายไฟข้างในร่างของจิ้งฝ่า
ร่างของหลวงจีนจักรกลแข็งทื่อโดยพลัน แสงเรืองสีแดงในดวงตาดับวูบลงราวกับว่ากลายสภาพเป็นก้อนหินไปแล้ว
ผลจาก ‘เปรตหิวโหย’ ที่ปกคลุมไปทั่วพลันอันตรธานไป
เมื่อซางเจี้ยนเย่าเห็นเช่นนั้นก็รีบเปลี่ยนตำแหน่งของอาวุธแม่เหล็กไฟฟ้าย้ายไปเล็งที่หัวของจิ้งฝ่า
แต่ก่อนจะทันได้เล็ง ดวงตาสีแดงของจิ้งฝ่าพลันเรืองสว่างขึ้นมาอีกครั้ง
จู่ๆ โครงกระดูกโลหะตลอดทั้งร่างของจิ้งฝ่าก็ขยับเขยื้อน กระโดดออกจากตำแหน่งที่แท่งโลหะซึ่งมีกระแสไฟฟ้าสีเงินยวงจำนวนนับไม่ถ้วนพันรอบปักอยู่
หลวงจีนจักรกลเปลี่ยนทิศทางอย่างต่อเนื่อง แล้ววิ่งหายลับตาไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง
ซึ่งในขณะนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนเพิ่งจะหยิบปืนยิงระเบิดขึ้นมา
เธออดพูดด้วยความผิดหวังไม่ได้
“บ้าชะมัด มันยังมีระบบกู้ชีพฉุกเฉินกับโครงสร้างร่างสำรองอยู่อีก!”
เดิมทีซางเจี้ยนเย่าอยากจะตอบหัวหน้าทีม แต่ในปากยังเต็มไปด้วย ‘เศษ’ บิสกิตแห้งอยู่เต็มปาก เลยทำให้สำลักจนแทบตาเหลือก ไม่สามารถพูดออกมาได้
ส่วนทางด้านไป๋เฉินนั้น เธอไม่ได้กลืนเอาธัญพืชอัดแท่งเข้าไปทั้งแท่งภายในคำเดียว หลังจากค่อยๆ กลืนส่วนที่เหลือลงคอไปแล้วก็ถามเสียงดัง
“จะไล่ตามไปไหม”
เธอถามแทนซางเจี้ยนเย่าที่กำลังสำลักตาเหลือกอยู่
เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปยังทิศทางที่ร่างของจิ้งฝ่าหายลับไปแล้วส่ายหน้า
“ไม่ทันแล้วล่ะ และตอนนี้มันคิดแต่จะเผ่นหนี ดังนั้นความเร็วย่อมทิ้งขาดชุดเกราะกระดูกเสริมแรงแบบไม่เห็นฝุ่น”
พูดเสร็จเธอก็กระโดดลงมาจากต้นไม้ด้วยฝีเท้าอันแผ่วเบา แล้วตรงเข้ามาพูดปลอบใจไป๋เฉินกับซางเจี้ยนเย่า
“แต่ไม่เป็นไรหรอก มันโดนพวกเรายำซะเจ็บหนักขนาดนั้น
“ระบบกู้ชีพฉุกเฉินกับโครงสร้างร่างสำรองทำได้แค่ฟังก์ชันพื้นฐานเท่านั้นแหละ ทำอะไรอย่างอื่นไม่ได้แล้ว
“พูดง่ายๆ คือ จิ้งฝ่าไม่มีทางไล่ตามเราได้อีกจนกว่ามันจะซ่อมแซมตัวเองให้เสร็จก่อน ตอนนี้ไม่น่าจะใช้ระบบอาวุธกับระบบตรวจจับเสียงได้อีกแล้ว”
ไป๋เฉินถอนหายใจโล่งอก
“งั้นเราก็มีเวลาเหลือเฟือที่จะสลัดหลุดจากการตามตื๊อของเขาแล้วสินะ”
ทันทีที่พูดจบ ซางเจี้ยนเย่าที่กลืนบิสกิตอัดแข็งในปากลงไปหมดแล้วก็โพล่งถามออกมาทันที
“ทำไมหัวหน้าถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ
“นัดเจอกันที่สถานีเยว่หลู่ไม่ใช่เหรอ รถจี๊ปไปไหนแล้ว”
เมื่อเจี่ยงไป๋เหมียนได้ยินก็หัวเราะออกมา
“ก่อนหน้านี้คือแผนหลอกพวกนายน่ะ”
เธอหัวเราะจนตาหยี
“ถ้าไม่หลอกพวกนายซะก่อนแล้วจะหลอกจิ้งฝ่าได้ยังไง”
“…” ซางเจี้ยนเย่ากับไป๋เหมียนชะงักไปชั่วครู่
เจี่ยงไป๋เหมียนที่ถือเครื่องยิงระเบิดอยู่มองไปรอบๆ
“จากข้อเท็จจริงที่ว่า จิ้งฝ่าที่อยู่บริเวณเตาหลอมของโรงงานเหล็ก สามารถ ‘ตอบสนอง’ ต่อเสียงผู้หญิงที่ประตูทางเข้าได้ ฉันเลยสงสัยว่าระบบตรวจจับเสียงของมันน่าจะมีประสิทธิภาพสูงกว่าที่พวกเราคิด
“เหตุการณ์ที่เกิดหลังจากนั้นอีกหลายครั้งหลายหน ก็ยิ่งตอกย้ำข้อสมมติฐานเรื่องนี้มากขึ้นไปอีก
“อย่างเช่นทำไมมันถึงกล้าอ้อมวกไปวนมาเพื่อผลาญแบตเตอรี่พวกเรา แล้วถ้าเกิดว่าเรามีแบตสำรองมากกว่าหนึ่งก้อนล่ะ
“อย่างเช่นทำไมตอนจู่โจมครั้งแรก มันถึงเลือกตำแหน่งเบาะที่นั่งข้างคนขับ ทำไมถึงไม่เลือกตำแหน่งคนขับที่สำคัญกว่า มันไม่รู้จักพวกเราซักหน่อย ทำไมถึงรู้ว่าฉันเป็นหัวหน้าทีม และเป็นตัวอันตรายที่สุดในตอนนั้น ก่อนหน้านี้ฉันคุยปรึกษากับไป๋เฉินว่าถ้าจิ้งฝ่าเข้ามาโจมตีคนขับ พอฉันยกปืนยิงระเบิดขึ้นมาก็ให้เธอก้มหลบปล่อยให้ลูกระเบิดทะลุผ่านลอดหน้าต่างออกไปยิงเป้าหมาย แต่สุดท้ายแผนนี้ก็ไม่ได้เอามาใช้
“ด้วยความคาใจเรื่องพวกนี้ ฉันก็เลยจงใจถกกับพวกนายเรื่องแผนรับมือที่นัดเจอกันที่สถานีเยว่หลู่เพื่อล่อให้จิ้งฝ่าตกหลุมพราง ซึ่งที่จริงแล้วถึงแม้ว่ามันจะไม่ ‘ได้ยิน’ คำปรึกษาของพวกเราและหลงกล แต่ไม่ช้าก็เร็วมันจะต้องรู้ตัวว่าจุดประสงค์ของนายก็คือถ่วงเวลาเพื่อให้รถจี๊ปสลัดหลุดการไล่กวดของมันอยู่ดีนั่นแหละ
“ดังนั้นหลังจากที่หักเลี้ยวติดต่อกันหลายครั้งจนมาถึงที่นี่ ฉันก็รีบจอดรถซ่อนตัวบนต้นไม้ไม่ไกลนัก สั่งให้หลงเยว่หลงขับต่อไปอีกสิบนาทีแล้วค่อยจอดรถรอเราที่นั่น”


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 43 คำเชิญ
หลังจากที่ได้ฟังคำอธิบายของเจี่ยงไป๋เหมียนแล้ว ซางเจี้ยนเย่ากับไป๋เฉินก็เข้าใจอย่างชัดเจน
ที่จริงแล้วพวกเขาเจอคำใบ้มากมาย แต่ว่าไม่ได้ใส่ใจ
เจี่ยงไป๋เหมียนมองซางเจี้ยนเย่า
“ทำไม
“ที่จริงพวกนายควรจะเดาได้ตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอว่าแผนนี้น่ะมันมีปัญหา ต่อให้ฉันไม่ได้พูดแต่ก็ใช้ท่าทางบอกใบ้ให้นายยัดบิสกิตใส่ปากไว้เพื่อป้องกัน ‘เปรตหิวโหย’ ในตอนนั้นนายก็เข้าใจความนัยได้อย่างรวดเร็วไม่ใช่หรือไง
“ฉันไม่ได้ใช้เสียงเพราะจุดนี้เป็นประเด็นสำคัญ แต่ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่คุยเรื่องแผน ฉันพูดซะดังลั่น นายควรจะรู้สึกตัวสิว่ามีอะไรผิดปกติ ตอนนั้นก็ควรจะเดาได้แล้วนะว่าฉันอาจจะพูดอย่างหนึ่งแต่ทำอย่างอีกอย่างหนึ่งก็ได้”
ซางเจี้ยนเย่าพูดอย่างไม่ต้องคิด
“ตอนนั้นผมคิดว่า หัวหน้ากลัวว่าถ้าพูดออกมาแล้วและผมจำเอาไว้ ก็อาจจะถูกพลัง ‘อ่านใจ’ ของจิ้งฝ่าอ่านออกมาน่ะ เพราะพวกเราก็ไม่รู้ว่าพลังนั้นมีรัศมีกว้างขนาดไหน
“แต่ถ้าเปลี่ยนจากเสียงมาเป็นภาพและการกระทำแทน มันต้องใช้การตีความ ต่อให้จิ้งฝ่ามองเห็นภาพ แต่ก็อาจจะไม่เข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ก็ได้”
“…นายคิดเยอะเกินไปแล้ว” เจี่ยงไป๋เหมียนประเมินเขา
ไป๋เฉินเห็นด้วยกับซางเจี้ยนเย่า
“ฉันเองก็คิดเหมือนกันว่าที่คุณไม่ได้ใช้เสียงเพราะมีความเข้าใจเกี่ยวกับพลังของผู้ตื่นรู้ ฉันไม่เคยฟังการปรึกษาหารือเรื่องประสิทธิภาพของพลังการ ‘ฟัง’ ของผู้ตื่นรู้และยุทธวิธีในการรับมือกับพวกเขามาก่อน ดังนั้นฉันเองก็ไม่ได้ปัดตกความเป็นไปได้ในข้อนี้ และจะว่าไปแล้วฉันไม่ได้มีความรู้ความเข้าใจในเรื่องนี้ดีเหมือนกับพวกกองกำลังใหญ่ด้วย”
“…เธอนี่คิดเยอะกว่าตานี่ซะอีก” เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะและชมตัวเองไปด้วย “นี่ฉันเล่นละครได้สมจริงเกินไปหรือเปล่าเนี่ย”
“ผมเพียงแต่ไม่คิดว่าหัวหน้าจะหลอกพวกเรานะสิ เลยไม่เคยคิดไปในแง่มุมนั้นเลย” ซางเจี้ยนเย่ารีบตอบออกมา
ไป๋เฉินพยักหน้าเห็นด้วย
เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปรอบๆ ก่อนจะยิ้มแล้วเปลี่ยนเรื่อง
“ดังนั้นการได้ออกมาฝึกภาคสนามจะทำให้พวกนายสั่งสมประสบการณ์ได้อย่างรวดเร็ว และช่วยพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกในทีมให้มีความเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้นอีกด้วย
“สรุปคือ ไม่ว่าฉันจะตัดสินใจไงก็ตาม แต่จงเชื่อมั่นเถอะว่าฉันจะไม่มีวันหักหลังพวกนายเด็ดขาด
“เอาล่ะ เอาล่ะ ไปสมทบกับหลงเยว่หงกันเถอะ”
“ทราบแล้ว” ซางเจี้ยนเย่ากับไป๋เฉินเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดอย่างกระจ่างแล้ว ต่างก็ได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นไม่น้อยทีเดียว
เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปยังทิศทางที่จิ้งฝ่าหนีหายไปแล้วถอนใจ
“น่าเสียดายที่ทำลายร่างของจิ้งฝ่าแล้วเก็บชิปชีวจักรกลที่อยู่ข้างในมาไม่ได้
“เทคโนโลยีพวกนี้นับว่าควรค่าแก่การศึกษาเป็นอย่างยิ่ง มันจะช่วยให้บริษัทก้าวข้ามอุปสรรคความยากลำบากได้มหาศาลเลยล่ะ นอกจากนั้นแล้วชุมนุมหลวงจีนเหมือนจะมีความเข้าใจเกี่ยวกับการการทำลายล้างโลกเก่าอยู่พอประมาณ ดูท่าแล้ว ‘นิรันดร์กาล’ น่าจะเป็นหนึ่งในโครงการที่สำคัญที่สุดก่อนโลกเก่าจะล่มสลาย สามารถสืบทอดองค์ความรู้พวกนี้มาได้นี่ นับว่าไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
เธอไม่ได้รอให้ซางเจี้ยนเย่ากับไป๋เฉินตอบอะไรก็พูดต่อ
“ฮ่าฮ่า ฉันก็แค่ฝันลมๆ แล้งๆ ไปอย่างนั้นแหละ
“ถึงจะสามารถทำลายร่างของจิ้งฝ่าได้จริงๆ ฉันก็ไม่กล้าเก็บชิปชีวจักรกลนั่นเอาไว้อยู่ดี พลังของผู้ตื่นรู้นี่มันทั้งพิสดารทั้งชวนให้หวาดหวั่นขวัญผวา ขืนพกชิปที่มีจิตสำนึกของจิ้งฝ่าติดตัวไปด้วย นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ
“เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ ดีแล้ว”
เธอหันไปมองซางเจี้ยนเย่า
“ไปกันเถอะ”
ซางเจี้ยนเย่ามองดูรอยล้อรถรอบกาย จากนั้นก็ทิ้งตัวนั่งยองลง
“ร่องรอยนี่พิถีพิถันมากจริงๆ ไม่ได้ปล่อยให้พวกเราวิ่งไล่กันเองตามใจ ไม่งั้นผมอาจใช้ชุดเกราะกระดูกเสริมแรงตามรอยไม่ได้แล้วก็พลัดหลงคลาดกัน”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าอย่างพอใจแล้วขึ้นไปนั่งบนกล่องพลังงานสะพายหลังโดยเว้นที่ว่างไว้ให้ไป๋เฉินครึ่งหนึ่ง
เมื่อทั้งคู่นั่งกันเรียบร้อยและจับยึดบ่าของโครงโลหะไว้แน่นดีแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็ยืนขึ้นแล้วสาวเท้าก้าวยาวออกเดินทาง ติดตามรอยล้อรถไปพร้อมกับเสียงครืดคราดเบาๆ ของชุดเกราะโลหะ
เขาไม่ได้วิ่งด้วยความเร็วเต็มพิกัด ดังนั้นเสียงฝีเท้าจึงไม่ได้ดังมาก
ราวสิบห้านาทีให้หลัง ซางเจี้ยนเย่าก็หลุดออกมาจากแนวป่าโปร่ง เข้ามาถึงด้านในของแดนร้างที่เป็นพื้นดินสีเทาแก่
ที่แห่งนี้คือดินแดนแห่งก้อนหินและวัชพืชรกชัฏ พื้นดินค่อนข้างแข็ง มีรอยล้อรถจางๆ จำนวนมากจนยากจะแยกแยะได้
แต่ด้วย ‘ระบบเตือนภัยรอบทิศ’ จึงทำให้ซางเจี้ยนเย่าสามารถมองเห็นรถจี๊ปซึ่งอยู่ออกไปไกลๆ ได้
ล้อด้านข้างของมันจมลงไปในหล่มขนาดเท่าสระน้ำ ตัวถังทั้งคันเอียงจนเหมือนว่าจะจมลงไปได้ทุกเมื่อ
แต่ว่ามีเชือกสองเส้นที่โยงไว้กับรถออฟโรดสีเทาคล้ายผืนป่า
เครื่องยนต์ของรถออฟโรดสีเทาดังกระหึ่ม พยายามลากรถจี๊ปขึ้นมาจากหล่ม
หลงเยว่หงสะพายปืนไรเฟิลยืนอยู่ข้างรถ กำลังพูดคุยกับชายหนึ่งหญิงหนึ่งอย่างสนุกสนาน
“เป็นไงบ้าง เห็นรถจี๊ปไหม ฉันจับปฏิกิริยาได้ว่าทางด้านนั้นมีคนอยู่หลายคนเลย” เจี่ยงไป๋เหมียนที่นั่งอยู่บนบ่าของชุดเกราะกระดูกเสริมแรงยันตัวชะโงกหน้า พยายามมองไปยังทิศทางที่หลงเยว่หงอยู่
ซางเจี้ยนเย่าพยักหน้า
“เห็นแล้ว”
“หลงเยว่หงไม่เป็นไรใช่ไหม” ไป๋เฉินถามขึ้นเมื่อเห็นว่าซางเจี้ยนเย่าชะลอฝีเท้าลง
ซางเจี้ยนเย่าตอบพร้อมรอยยิ้ม
“เขาปลอดภัยไร้กังวล แถมยังมีเพื่อนอีกสองสามคนด้วย”
“โอ้” เจี่ยงไป๋เหมียนร้อง “งั้นไปดูกันเถอะ”
ซางเจี้ยนเย่าเร่งฝีเท้า พุ่งตรงไปยังรถจี๊ป
ตึก! ตึก! ตึก!
เขาเจตนากระแทกเท้าเสียงดังเพื่อให้หลงเยว่หงและหนึ่งชายหนึ่งหญิงด้านข้างเขาสามารถได้ยินเสียงมาแต่ไกล
หนึ่งชายหนึ่งหญิงกับหลงเยว่หงหันหน้ามามองเกือบพร้อมกัน
ทันทีที่เห็นชุดเกราะกระดูกเสริมแรงสีดำ สีหน้าของชายหญิงคู่นั้นพลันเปลี่ยนไปทันที ต่างพุ่งม้วนตัวกลับไปที่รถออฟโรดสีเทาอย่างไม่ลังเล
ตอนนี้รถจี๊ปถูกรถออฟโรดสีเทาลากขึ้นมาจากหล่มแล้ว
ใบหน้าหลงเยว่หลงปิติยินดี และก้าวเท้าออกไปต้อนรับ
“เป็นไงบ้าง”
พอตะโกนเสร็จก็นึกขึ้นได้ จึงรีบหันหน้าไปทางรถออฟโรดสีเทาพลางตะโกนขึ้น
“ไม่ต้องกลัว นั่นเพื่อนผมเอง!”
“พวกเขาเป็นใครเหรอ” ซางเจี้ยนเย่าวิ่งมาถึงที่หมาย
ไม่ว่าจะเป็นคนที่อยู่ในรถออฟโรดสีเทา หรือว่าชายหญิงที่อยู่นอกรถต่างรู้สึกตึงเครียดและตื่นตัวระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง
หลงเยว่หงรีบตอบออกมา
“ฉันไม่คุ้นทางน่ะ ก็เลยขับรถตกหล่ม พอพวกเขามาเจอเข้าก็เลยเข้ามาช่วยไว้
“พวกเขาเป็นมิตรมากเลยนะ!”
เจี่ยงไป๋เหมียนกับไป๋เฉินมองหน้ากันแล้วหัวเราะเบาๆ
“นี่มันไม่ค่อยเหมือนที่พวกคนเร่ร่อนแดนร้างทั่วไปเขาทำกันซักเท่าไหร่…”
พูดจบก็ตบบ่าซางเจี้ยนเย่า
“พวกเราก็ควรแสดงความเป็นมิตรกลับไปนะ”
พอซางเจี้ยนเย่าได้ยินก็หยุดฝีเท้าลงทันที
หลังจากที่เจี่ยงไป๋เหมียนกับไป๋เฉินกระโดดลงมาจากกล่องพลังงานสะพายหลัง และต่างพากันหยิบปืนของตัวเองขึ้นมาพร้อมกับอยู่ในท่วงท่าเฝ้าระวังเรียบร้อยแล้ว เขาถึงจะเดินไปด้านข้างหลงเยว่หง พูดเสียงดัง
“ช่วยฉันถอดชุดเกราะกระดูกเสริมแรงนี่หน่อยสิ”
เมื่อเห็นว่าซางเจี้ยนเย่าถอดชุดเกราะเสริมแรงออกจริงๆ กลุ่มคนที่อยู่ข้างรถออฟโรดสีเทาต่างโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
พวกเขาปรึกษาหารือกันอยู่ชั่วครู่ จากนั้นหนึ่งชายหนึ่งหญิงที่คุยกับหลงเยว่หงเมื่อครู่ก็เดินกลับเข้ามาหาอีกครั้ง
ชายผู้นี้อยู่ในวัยสามสิบต้น รูปหน้าทรงเหลี่ยม ผิวหนังหยาบกร้าน ผ่านลมฝนมาโชกโชน
เขามีผมสีดำนัยน์ตาสีน้ำตาล ยืนตัวตรง สวมชุดแบบที่คนในโลกเก่าเรียกว่าชุดอย่างเป็นทางการ และแน่นอนว่าชุดอย่างเป็นทางการชุดนี้ถูกดัดแปลงปรับเปลี่ยนเพื่อให้เคลื่อนไหวสะดวกขึ้น
เสื้อผ้าเขานั้นไม่ได้ดูเก่าโทรม ไม่ถูกปะชุน นี่ต่างไปจากคนเร่ร่อนแดนร้างที่ซางเจี้ยนเย่าและคนอื่นๆ เคยพบเจอมา
ส่วนผู้หญิงคนนั้นอายุยี่สิบเศษ มีผมสีดำนัยน์ตาสีน้ำตาลเช่นกัน
เธอสวมชุดสีเขียวลายพรางแบบทหาร หน้าตานับว่าไม่เลว แต่ค่อนข้างเย็นชาไร้อารมณ์
ช่วงรอยต่อระหว่างเสื้อผ้ากับลำคอเห็นรอยสักสีดำเหลือบเขียวเลือนลาง
ชายหนึ่งหญิงหนึ่งคู่นั้นต่างสะพายปืนไรเฟิลอัตโนมัติไว้ที่หลัง ในมือถือปืนพกสีดำ เดินไปหยุดในระยะห่างจากเจี่ยงไป๋เหมียนและคนอื่นๆ ราวสี่ห้าเมตร
“ขอบคุณที่ช่วยนะ!” เจี่ยงไป๋เหมียนตะโกน
“นี่เป็นมนุษยธรรมที่ทุกคนพึงปฏิบัติอยู่แล้วล่ะ” ชายวัยสามสิบตอบอย่างสงบนิ่ง
เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้มขึ้นทันที
“บนแดนธุลีนั้น มนุษยธรรมเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่ไม่จำเป็น ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเป็นสิ่งที่หาได้ยากมาก”
“ก็ไม่ใช่ว่าพอโลกเก่าล่มสลายไปแล้วเราจะต้องทิ้งมนุษยธรรมไปด้วยซักหน่อย” บุรุษผู้นี้แฝงความภาคภูมิใจในการยืนหยัดเรื่องมนุษยธรรมของตน
แล้วเขาก็ถามกลับเสียงดัง
“พวกคุณกำลังจะไปทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ใช่ไหม”
“พวกคุณก็ไปตามหาคนด้วยงั้นเหรอ” เจี่ยงไป๋เหมียนคิ้วกระตุก “ให้เรียกคุณว่าไงดี”
ชายคนนั้นตอบอย่างสุขุมเยือกเย็น
“อู๋โส่วสือ นักล่าชั้นกลาง”
เขาหยุดไปอึดใจแล้วพูดต่อ
“ดูเหมือนพวกคุณยังไม่รู้สินะว่าทางเหนือของสถานีเยว่หลู่มีการค้นพบซากเมืองจากโลกเก่าซึ่งยังไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน”
ซากเมืองที่ยังไม่เคยถูกค้นพบมาก่อนงั้นเหรอ… ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หลง และไป๋เฉิน ต่างก็มองหน้ากัน
เจี่ยงไป๋เหมียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พวกคุณรู้ได้ยังไง
“เมื่อวานซืนตอนดึก ในส่วนลึกของบึงน้ำเกิดเหตุการณ์ไม่ปกติขึ้น”
อู๋โส่วสือมองสหายของเขาอย่างไม่มีการอำพราง
“มีคนเข้าไปในซากเมือง เจอข้าวของหลายอย่าง พวกเขาดัดแปลงเครื่องรับส่งโทรเลขไร้สายที่เอาออกมาจากที่นั่น แล้วแจ้งกลับไปยังสาขาของสมาคมนักล่าในเมืองหญ้าไพร
“พวกคุณคงจะรู้อยู่แล้วว่าซากเมืองที่ยังไม่เคยถูกค้นพบนั้นหมายความว่ายังไง”
โดยไม่รอให้เจี่ยงไป๋เหมียนและคนอื่นๆ ตอบ เขาก็ตอบออกมาเสียเอง
“อันตรายและโอกาส!
“ทั้งข้าวของ ข้อมูล และความลับที่อยู่ในนั้น มีมากเพียงพอที่จะตอบสนองความต้องการของพวกนักล่าซากอารยะได้นับพันนับหมื่นครั้ง ไม่ต้องคอยพะวักพะวนว่าเข้าไปแล้วต้องมาฆ่าฟันกันเองเพื่อฉกฉวยแย่งชิง
“แต่ทว่าอันตรายที่ซ่อนอยู่ในซากปรักเมืองก็ทั้งน่ากลัวและมีมากมายเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัวไปด้วย ดังนั้นยิ่งมีเพื่อนร่วมทางเยอะขึ้น ก็จะยิ่งเพิ่มความแข็งแกร่งในการรับมือกับพวกมัน”


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 44 จุดหมายต่อไป
สำหรับซากเมืองของโลกเก่าที่เพิ่งค้นพบนั้น เนื่องจากยังไม่รู้แน่ชัดว่า ‘คนไร้ใจ’ ที่หลงเหลืออยู่ในซากเมืองได้กลายพันธุ์ไปถึงระดับไหน และไม่รู้ว่ามีอันตรายแฝงเร้นอยู่หรือไม่ นักล่าซากอารยะจึงมีแนวโน้มจะสร้างพันธมิตรเพื่อร่วมมือกันสำรวจมากกว่า จะได้ไม่ต้องมาคอยกังวลกับนักล่าคนอื่นๆ และไม่จำเป็นต้องกำจัดคู่แข่ง เพราะว่าในซากเมืองเช่นนี้มีทรัพยากรเหลือเฟือที่จะตอบสนองความต้องการของทุกคนโดยที่ไม่ต้องแก่งแย่งกัน
ในหมู่นักล่าซากอารยะ สถานการณ์เช่นนี้จะถูกเรียกว่า ‘เบิกแดน’
คำเชิญของอู๋โส่วสือนั้นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ เธอหันหน้ากลับมามองซางเจี้ยนเย่าและลูกทีมคนอื่นๆ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม
“พวกเรายังมีเรื่องต้องทำน่ะ”
จากนั้นเธอก็พูดต่อโดยไม่ได้รอให้อู๋โส่วสือตอบ
“ฉันได้ยินมาว่าทางเหนือของสถานีเยว่หลู่เกิดเหตุการณ์ที่ค่อนข้างจะผิดปกติมาก
“นอกจากเสียงหอนตอนดึกที่พวกคุณน่าจะรู้กันแล้ว ก็ยังมีคนเสียชีวิตอย่างลึกลับ ไม่มีบาดแผลให้เห็น สีหน้าบิดเบี้ยวหรือไม่ก็ยิ้มแย้ม ซึ่งมันประหลาดอย่างมาก”
เธอเล่าข้อมูลที่ได้ยินมาจากแฮร์ริส บราวน์ให้อู๋โส่วสือกับคนอื่นๆ ฟังเพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยลากรถจี๊ปขึ้นมาจากหล่ม
พอได้ยินเช่นนั้น อู๋โส่วสือก็หันหน้าไปมองหญิงสาวผู้มีสีหน้าเฉยเมยที่อยู่ข้างกาย
“หรูเซียง เธอพอจะมองอะไรออกบ้างไหม”
หญิงสาวในชุดสีเขียวลายพรางสั่นศีรษะ
“ไม่มีทางบอกอะไรได้เลย”
อู๋โส่วสือพยักหน้าเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แล้วหันกลับมามองเจี่ยงไป๋เหมียน
“ขอบคุณมากที่เตือน พวกเราจะคอยระวังไว้
“แต่โอกาสแบบนี้ อาจต้องรอหลายปีกว่าจะมีสักครั้ง และในภายภาคหน้า โอกาสจะน้อยลงไปเรื่อยๆ ดังนั้นจะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด
“บนแดนธุลี เราต้องดิ้นรนไขว่คว้าอย่างสุดกำลัง จะทำตอนนี้หรือไม่ทำก็ต่างกันเพียงแค่ตายเร็วหรือตายช้ากว่ากันไม่กี่ปีเท่านั้นเอง”
หลังจากยืนยันเจตจำนงแน่วแน่ อู๋โส่วสือก็เห็นว่าเจี่ยงไป๋เหมียนเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาก็เข้าใจได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายนั้นไม่ได้มีความคิดที่จะไปสำรวจซากปรักแห่งใหม่
“งั้นพวกเราก็ออกเดินทางกันต่อล่ะ หวังว่ายังมีโอกาสได้พบกันอีก” อู๋โส่วสืออำลาอย่างมีมารยาท แล้วกลับไปที่รถออฟโรดสีเทาพร้อมกับสหาย
“ขอให้ได้พบกันอีก” เจี่ยงไป๋เหมียนโบกมือ
‘พบกันอีก’ เป็นหนึ่งในคำอวยพรที่งดงามที่สุดบนแดนธุลี
ทุกคนสามารถเสียชีวิตจากความหิวโหย โรคภัย การต่อสู้ และภัยธรรมชาติได้ทุกขณะ การที่จะได้พบกันอีกจึงเป็นสิ่งล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากมองดูรถออฟโรดสีเทาแล่นจากไป เจี่ยงไป๋เหมียนก็หันกลับมาพร้อมกับทอดถอนใจ
“น่าเสียดายชะมัด…
“ซากเมืองที่เพิ่งค้นพบแบบนั้น ต้องมีพวกข้อมูลชุดแรกที่ล้ำค่าอยู่เต็มไปหมดแน่นอน”
ไป๋เฉินมองไปทางทิศเหนือและถามออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“จะไม่ไปจริงๆ เหรอ”
“ฉันเหมือนคนพูดอย่างทำอย่างนักหรือไง” เจี่ยงไป๋เหมียนถามกลับด้วยรอยยิ้ม
แต่พอพูดขาดคำ เธอก็เห็นซางเจี้ยนเย่า ไป๋เฉิน และหลงเยว่หง ต่างแสดงสีหน้าประหลาด
“ฮ่า ฮ่า” เธอหัวเราะแห้ง “นั่นมันเป็นกลยุทธ์น่ะ เข้าใจไหม กลยุทธ์!”
ก่อนที่สมาชิกทีมทั้งสามคนจะพูดอะไร เธอก็หยอกล้อไป๋เฉิน
“ว่าไง เลือดคนเร่ร่อนแดนร้างในตัว กำลังเดือดระอุคอยกระตุ้นบอกให้เธอไปหรือไง”
ไป๋เฉินนิ่งไปราวหนึ่งวินาที ก่อนจะก้มศีรษะลงเล็กน้อย
“อืม เป็นยิ่งกว่านั้นซะอีก มันเป็นความเคยชินน่ะ
“คงรู้นะว่าเรื่องแบบนี้ คนเร่ร่อนแดนร้างทุกคนไม่มีใครยอมปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดมือไปหรอก
“เทียบกับต้องแข็งตายในหน้าหนาวเพราะไม่มีเสื้อผ้าอาหารแล้ว นี่คือความหวังที่พร้อมจะยอมเสี่ยง”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย มองไปที่ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“ถ้าหากว่า ‘ทีมสำรวจเก่า’ ของเราจัดตั้งมานานเกินครึ่งปีและเคยทำภารกิจสำเร็จลุล่วงมาหลายครั้ง แน่นอนเลยว่าฉันต้องปรับแผนแล้ววกไปทางเหนือของสถานีเยว่หลู่แน่นอน
“แต่ว่าตอนนี้เรามีมือใหม่สองคนที่เพิ่งออกมาพื้นโลกครั้งแรก และที่นั่นก็มีอันตรายและเหตุการณ์ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นฉันไม่มีทางเอาชีวิตของมือใหม่สองหน่อนี่ไปผจญภัยเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองหรอก”
ซางเจี้ยนเย่าฟังอย่างเงียบๆ ก็พูดโพล่งออกมา
“ก่อนนี้คุณเคยบอกว่าการแสดงออกของผมไม่เลว จนลืมไปเลยว่าผมเป็นมือใหม่ที่เพิ่งออกมาเผชิญพื้นโลก”
“หือ… นายว่าไงนะ ฉันได้ยินไม่ชัด” เจี่ยงไป๋เหมียนถึงกับยิ้มค้าง
ก่อนที่ซางเจี้ยนเย่าจะพูดซ้ำ เจี่ยงไป๋เหมียนก็รีบถูใบหูตัวเอง
“สรุปคือสมาชิกทุกคนของ ‘ทีมสำรวจเก่า’ ของเรานั้นเป็นทรัพยากรอันล้ำค่า ดังนั้นฉันไม่ยอมปล่อยให้พวกนายเสียสละตัวเองตามใจชอบเด็ดขาด”
พอพูดจบแล้วเธอก็หันไปสั่งไป๋เหมียนด้วยท่าทีจริงจัง
“ดูแผนที่ยืนยันตำแหน่งที่แน่นอนของพวกเราให้ที
“ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้ไปสำรวจซากเมืองที่เพิ่งค้นพบก็เถอะ แต่ยังไงก็ต้องส่งข่าวกลับบริษัท ฉันต้องหานิคมของคนเร่ร่อนแดนร้างในสังกัดของบริษัทที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อไปใช้เครื่องรับส่งโทรเลขไร้สาย
“รวมทั้งข้อมูลจากแฮร์ริส บราวน์ และเรื่องที่เกี่ยวข้องกับจิ้งฝ่าก็ต้องส่งกลับไปด้วยเหมือนกัน”
“ทราบแล้ว” ไป๋เฉินหยิบเอาแผนที่แบบหยาบๆ ออกมา
แล้วตอนนี้หลงเยว่หงก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญต้องถาม
“หัวหน้าจัดการจิ้งฝ่าไปแล้วเหรอ
“แล้วเขายังจะตามล่าเราอีกหรือเปล่า”
เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะเยาะออกมาคำหนึ่ง
“ถ้ามันยังตามกวนใจพวกเราอยู่ แล้วฉันจะมัวมาเอ้อระเหยยืนคุยกับพวกอู๋โส่วสือ หรือคุยกับนายได้หรือไง”
พอเห็นว่าหลงเยว่หงถอนหายใจโล่งอก เธอก็เปลี่ยนคำพูด
“แต่ว่าเรายังไม่ได้จัดการจิ้งฝ่าไปหรอกนะ”
ร่างหลงเยว่หงหดเกร็งขึ้นทันที
เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้ม
“เราเพียงแค่ซัดมันจนเจ็บหนัก จนมาตามตื้อไม่ได้ไประยะหนึ่ง
“กว่ามันจะซ่อมแซมตัวเองเสร็จ เราก็ไปกันไกลโขแล้ว แดนร้างบึงดำนั้นกว้างใหญ่มาก แทบจะวางใจได้เลยว่าไม่ถูกมันตามหาจนเจอหรอก”
หลงเยว่หงได้ยินก็รู้สึกผ่อนคลาย เอามือลูบท้อง
“ผมเริ่มหิวแล้วล่ะ”
ตอนนี้เลยเวลาอาหารเที่ยงมานานแล้ว ในท้องเขามีเพียงแค่บิสกิตอัดแข็งครึ่งห่อที่ยัดเข้าปากไปตอนที่โดนพลัง ‘เปรตหิวโหย’ เท่านั้น
เจี่ยงไป๋เหมียนเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ไหงนายไม่ยักถามว่าพวกเราทำยังไงถึงจัดการจิ้งฝ่าจนเจ็บหนักได้”
“พอหัวหน้าลงจากรถไปกลางทาง ผมก็พอจะเดาแผนของคุณได้ลางๆ ล่ะ” หลงเยว่หงยืดตัวตรง “ส่วนรายละเอียดก็ค่อยเอาไว้ถามหลังกินเสร็จแล้วก็ได้”
“เด็กฉลาดสอนได้” เจี่ยงไป๋เหมียนใช้คำพูดของผู้ที่สูงวัยกว่าพูดชมเชยเขาหนึ่งประโยค “ฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะเนี่ย”
หลงเยว่หงรู้สึกดีใจจนตัวลอย คิดจะพูดถ่อมตัวสักสองคำโดยอัตโนมัติ
แต่ทว่าในขณะนั้นเอง ซางเจี้ยนเย่าก็ถามแทรกขึ้นมา โดยไม่รู้ว่าเจตนาหรือไม่
“ก่อนหน้านี้หัวหน้าคิดว่าเขาไม่ค่อยฉลาดสินะ”
“…” สีหน้าหลงเยว่หงถึงกับทรุดฮวบโดยพลัน
เจี่ยงไป๋เหมียนกระแอมไปสองครั้ง
“…ไม่ใช่ซะหน่อย ประเด็นก็คือเขาไม่ค่อยมีประสบการณ์เท่าไหร่ แต่ก็ดีที่ยังตอบสนองได้ทันเวลา
“จะว่าไปแล้วเขาก็ได้รับการปรับปรุงพันธุกรรมมา ก็ไม่ได้สมองทึบนักหรอก”
“ผลการเรียนของฉันก็แค่ปานกลาง…” หลงเยว่หงก้มหน้าพึมพำกับตัวเอง
เจี่ยงไป๋เหมียนเอียงหน้าเล็กน้อย พยายามตั้งใจฟังคำพูดของอีกฝ่าย
หลังจากนั้นอีกสองสามวินาทีก็มองซางเจี้ยนเย่า
“บางทีฉลาดเกินไปก็ไม่แน่ว่าจะดีเสมอไป พวกคนฉลาดแค่ปานกลางมีอัตรารอดชีวิตค่อนข้างสูง นั่นก็เพราะว่าพวกเขาเชื่อฟังคำสั่ง ไม่ได้ตัดสินใจเอาเอง
“พูดอีกอย่างก็คือ แต่ละคนมีจุดเด่นที่ไม่เหมือนกัน”
หลงเยว่หงสูดหายใจลึกและพยักหน้าช้าๆ
ในขณะนี้ไป๋เฉินยืนยันพิกัดตำแหน่งปัจจุบันของตัวเองได้แล้ว จึงชี้ให้เจี่ยงไป๋เหมียนดูแผนที่
“ฮ่า นิคมใกล้สุดอยู่ทางเหนือ… เย็นนี้หรือไม่ก็พรุ่งนี้เช้าน่าจะไปถึง…” เจี่ยงไป๋เหมียนดูแผนที่อยู่ชั่วครู่ “ยังดีว่ามันอยู่ห่างจากสถานีเยว่หลู่ไปอีกตั้งเยอะ ทิศทางก็เบี่ยงออกไปพอสมควร เราจะได้ไม่ต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องผิดปกติพวกนั้น”
เธอปิดแผนที่อย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนกลับคืนไปให้ไป๋เฉิน
“ออกเดินทางกันเถอะ เป้าหมายของเราคือเมืองหนูดำ!”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่คุ้นกับแดนร้างบึงดำจึงไม่ได้คัดค้านอะไร
“ไป๋เฉิน เธอเช็คสภาพรถ ส่วนหลงเยว่หง นายไปเอาธัญพืชอัดแท่งจากท้ายรถออกมา” เจี่ยงไป๋เหมียนออกคำสั่งระหว่างที่เดินไปที่รถจี๊ป
รอจนไป๋เฉินกับหลงเยว่หงไปทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมายแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็เดินช้าๆ ไปยังหนองน้ำเล็กๆ ด้านหน้า แล้วพูดกับซางเจี้ยนเย่าที่อยู่ด้านข้าง
“ทำไมเมื่อกี้นายถึงทำลายความมั่นใจของหลงเยว่หงล่ะ
“พูดออกมาตรงๆ เอาแบบออกมาจากใจเลย”
ซางเจี้ยนเย่ามองตรงไปข้างหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“เขาเป็นตัวถ่วง ผมเลยอยากให้เขาออกจาก ‘ทีมสำรวจเก่า’”
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ตอบอะไร เดินไปที่รถจี๊ปอย่างช้าๆ
หลังจากนั้นสองวินาทีเธอก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำจากซางเจี้ยนเย่าพูดต่อ “มันอันตรายเกินไปสำหรับเขา…”
เจี่ยงไป๋เหมียนเอียงคอเล็กน้อย มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า
“เกือบจะไม่ได้ยินอยู่แล้วว่านายพูดอะไร!”
เธอไม่ได้ต่อประโยคสนทนา เร่งฝีเท้าก่อนจะขึ้นไปนั่งในตำแหน่งคนขับ
หลังจากนั้นไม่นานรถจี๊ปก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง มุ่งหน้าขึ้นเหนือไปยังเมืองหนูดำ
หลังจากสลับกันกินอาหารเที่ยงแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็เริ่มถามขึ้นมา
“เมืองหญ้าไพรนี่มันเป็นยังไงเหรอ อยู่ที่ไหน”
ไป๋เฉินในตำแหน่งที่นั่งข้างคนขับหันหน้ามาตอบ
“เป็นเมืองชายแดนของ ‘ปฐมนคร’ อยู่ติดกับแดนกันดารหลวงจีนน่ะ”
“แดนกันดารหลวงจีนงั้นเหรอ” หลงเยว่หงรู้สึกว่าชื่อนี้ออกจะแปลกหูอยู่บ้าง
เนื่องจากมีผู้คนมากมายใน ‘ผานกู่ชีวภาพ’ ที่ตลอดทั้งชีวิตอาจไม่มีโอกาสได้ออกมาสู่พื้นโลก ดังนั้นหนังสือเรียนที่สอนเกี่ยวกับสภาพภูมิศาสตร์จึงมีเนื้อหาที่ไม่ละเอียดนัก เพียงแค่แนะนำเฉพาะกองกำลังใหญ่ และตำแหน่งภูมิประเทศที่มีความสำคัญที่สุดเท่านั้น
“มันเป็นพื้นที่บริเวณที่มีพวกหลวงจีนจักรกลออกจาริกบ่อยๆ น่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนขับรถไปพลางก็อธิบายอย่างไม่เป็นทางการไปพลาง “ว่ากันว่าฐานบัญชาการของชุมนุมหลวงจีนซึ่งซ่อนเทคโนโลยีของ ‘นิรันดร์กาล’ และพวกเครื่องไม้เครื่องมือที่เกี่ยวข้องของแดนวิสุทธิ์มายาเอาไว้ ตั้งอยู่ที่ไหนซักแห่งในแดนร้างบริเวณนั้น”
ไป๋เฉินพูดเสริมขึ้น
“แดนกันดารนี้มีพิกัดตำแหน่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของแดนร้างบึงดำ หากจะไป ‘ปฐมนคร’ ก็ต้องผ่านแดนกันดารนี้ไป ไม่งั้นก็ต้องอ้อมไปทางอื่นแทน”
หลังจากแนะนำเกี่ยวกับแดนกันดารหลวงจีนไปโดยสังเขปแล้ว ไป๋เฉินก็วกกลับมาที่เรื่องเดิม
“เมืองหญ้าไพรนั้นแต่เดิมเป็นกองกำลังเล็กๆ ในแดนกันดารหลวงจีน ต่อมาภายหลัง เมื่อ ‘ปฐมนคร’ ได้ขยายตัวขึ้น ก็เลยต้องการจะเปลี่ยนคนที่นั่นให้กลายเป็นทาส
“เพราะเหตุนี้ พวกเขาก็เลยต่อสู้รบรากันหลายต่อหลายครั้ง มีคนบาดเจ็บล้มตายด้วยกันทั้งสองฝ่าย แล้วในตอนนั้นเอง ทาง ‘ปฐมนคร’ ก็เกิดไปมีเรื่องขัดแย้งกับกองกำลังใหญ่แห่งอื่นเข้า ทำให้ไม่สามารถเสริมกำลังพลให้กับทีมล่าทาสที่นี่ได้ เลยจำต้องเจรจากับเมืองหญ้าไพร และยอมอนุญาตให้พวกเขากลายเป็นพลเมืองอย่างเป็นทางการของ ‘ปฐมนคร’
“ดังนั้นเมืองหญ้าไพรจึงเป็นเมืองที่มีอิสระในการปกครองตนเองค่อนข้างสูง เป็นสถานที่ที่พวกนักล่าซากอารยะไปๆ มาๆ กันอย่างคึกคัก สาขา ‘สมาคมนักล่า’ ของที่นั่นก็มีชื่อเสียงไม่น้อย”
หลังจากได้ฟังคำอธิบายของไป๋เฉินแล้ว หลงเยว่หงที่เพิ่งกินอาหารเสร็จก็เริ่มซักถามรายเอียดเกี่ยวกับวิธีที่ใช้จัดการกับจิ้งฝ่าเพื่อเรียนรู้ไว้เป็นข้อมูลและประสบการณ์
พอคุยเรื่องนี้กันจบ เขาก็หันไปมองซางเจี้ยนเย่า อดถามด้วยความสงสัยเจือความลังเลไม่ได้
“พลังผู้ตื่นรู้ของนายที่ทำให้จิ้งฝ่าเป็นมิตรนั่นชื่ออะไรเหรอ”
และก็รีบเสริมต่อทันที
“แต่ถ้าไม่สะดวกตอบ ก็ไม่ต้องบอกก็ได้นะ”
ซางเจี้ยนเย่ามองกระจกหน้ารถ นิ่งเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะตอบออกมา
“ตัวตลกชักจูง”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 45 คืนที่สาม
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยลงต่ำ ขอบฟ้าอาบไล้ด้วยแสงสีส้มทอง ในแดนร้างผืนดินสีเทาแก่มีต้นไม้ปรากฏให้เห็นเพียงประปราย
หลงเยว่หงมองเห็นร่างคนสองสามคนจากที่ไกลๆ กำลังมุ่งหน้าขึ้นเหนือจึงถามด้วยความสงสัย
“ทำไมนักล่าบางคนถึงเดินเท้าล่ะ
“แบบนี้ก็ไม่ทันพวกที่ล่วงหน้าไปก่อนแล้วน่ะสิ”
ตั้งแต่พวกเขาแยกกับกลุ่มของอู๋โส่วสือเพื่อมุ่งหน้าไปเมืองหนูดำ ระหว่างทางก็เห็นกลุ่มนักล่าซากอารยะหลายกลุ่มเดินทางไปยังด้านเหนือของสถานีเยว่หลู่
พวกนักล่าเหล่านี้ บ้างก็ขับรถดัดแปลง บ้างก็ขี่มอเตอร์ไซค์เสียงกระหึ่ม บ้างก็ปั่นจักรยาน บ้างก็ขี่ม้าที่ฝึกจนเชื่องแล้ว แม้ว่ายวดยานพาหนะจะร้อยแปดพันเก้า บางทีก็หน้าตาประหลาดไปบ้าง แต่ก็ล้วนใช้พาหนะ
ไป๋เฉินที่กำลังขับรถอยู่ เหลือบมองเขาแล้วตอบแบบสั้นๆ
“พวกเขามาเพื่อเก็บของเหลือน่ะ”
“หมายความว่าไง” หลงเยว่หงถาม
เจี่ยงไป๋เหมียนที่อยู่เบาะด้านข้างคนขับ กำลังเอาปืนพกขึ้นมาตรวจเช็คสภาพ พูดโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง
“พวกเขาเจตนาเดินเท้าเพราะไม่อยากจะไปถึงซากเมืองเป็นกลุ่มแรกๆ น่ะ
“ปล่อยให้พวกที่ไปถึงก่อนช่วยเหยียบระเบิด[footnoteRef:1] และขจัดพวกอันตรายสารพัดให้เรียบร้อยก่อน [1:  เหยียบระเบิด (踩雷) เปรียบเปรยถึง การเสี่ยง ลองผิดลองถูก]
“แม้ว่าวิธีนี้จะทำให้พวกเขาหมดสิทธิ์ได้รับข้อมูลชุดแรกและเลือกพวกข้าวของมีค่าก่อน แต่ก็ปลอดภัยมากขึ้น ตราบใดที่ไม่บุกลุยเข้าไปในส่วนลึกใจกลางเมืองก็มีโอกาสอยู่รอดปลอดภัย แล้วเมืองใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้เป็นทีมจากกองกำลังใหญ่เข้าไปก็ไม่มีทางกวาดเอาทุกอย่างจากย่านชานเมืองของซากปรักไปจนเกลี้ยงได้หรอก และไม่สามารถป้องกันทางเข้าได้หมดทุกทางด้วย”
หลงเยว่หงเข้าใจมากยิ่งขึ้น ก่อนจะถามต่ออีก
“แต่แบบนี้พวกเขาก็ขนข้าวของกลับไปได้ไม่มาก ของที่พกติดตัวหรือแบกขึ้นบ่า จะเอาไปได้ซักเท่าไหร่เชียว จะคุ้มไหมล่ะนั่น แบบนี้ไม่ต้องไปก็ได้”
เจี่ยงไป๋เหมียนเงยหน้าขึ้นมาหัวเราะเยาะ
“ดูท่าแล้วนายไม่เข้าใจเกี่ยวกับซากเมืองจริงๆ นั่นแหละ
“ที่นั่นมีรถเก่าอยู่เพียบ รวมทั้งอะไหล่อีกสารพัดชนิด ขอเพียงแค่นายซ่อมรถเป็น ก็สามารถ ‘เตรียม’ พาหนะบรรทุกของออกจากที่นั่นได้ ฮ่า ฮ่า แค่ตัวพาหนะบรรทุกนั่นก็ถือว่าเป็นกำไรมากโขแล้วเหมือนกัน
“ที่จริงแล้วเมื่อเทียบกับคนที่ขับรถไปเอง นี่เรียกได้ว่ากอบโกยได้เยอะกว่าอีกนะ เยอะกว่ามากๆ เลยล่ะ”
หลงเยว่หงคิดใคร่ครวญตามแล้วก็รู้สึกว่าเป็นตามนั้นจริงๆ
ทีมนักล่าของอู๋โส่วสือมีสี่คน พวกเขาขับรถออฟโรดสีเทา พอไปถึงซากเมืองแล้ว ถ้าหากพวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงหรือกำจัดอันตรายต่างๆ ได้ อย่างมากสุดก็เอารถกลับมาเพิ่มได้อีกเพียงแค่สามคันกับข้าวของที่บรรทุกเต็มรถสี่คัน ของอื่นๆ มากกว่านั้นก็ไม่สามารถขนออกมาได้แล้ว
แต่ถ้าเป็นนักล่าสี่คนที่เดินเท้าเข้าไป แบกเต็นท์สะพายอาวุธ พวกเขาสามารถนำรถกลับออกมาได้ถึงสี่คันกับข้าวของเต็มรถสี่คัน
ซางเจี้ยนเย่าครุ่นคิดแล้วพึมพำออกมา
“ประเด็นสำคัญของการขับรถก็เพื่อประหยัดเวลาเดินทางและไม่ให้เหน็ดเหนื่อยเพื่อจะได้รักษาความแข็งแกร่งของร่างกายเอาไว้ไม่ใช่เหรอ”
เจี่ยงไป๋เหมียนเหน็บปืน ‘ยูไนเต็ด 202’ กลับคืนไว้ที่เข็มขัด และชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่ไกลออกไป “ถูกต้อง เพราะฉะนั้นพวกที่เดินเท้าเข้าไป พอถึงสถานีเยว่หลู่ก็จะต้องพักผ่อนอย่างน้อยก็วันนึงล่ะ พวกเขาไม่จำเป็นรีบร้อนเข้าไป”
เธอหันมองดูรอบตัว
“เกือบค่ำแล้ว ดูเหมือนว่าวันนี้คงไปไม่ถึงเมืองหนูดำแล้วล่ะ
“ไปหาเนินดินเพื่อใช้เป็นที่ตั้งค่ายกันก่อนก็แล้วกัน รอถึงรุ่งสางค่อยออกเดินทางต่อ”
“รับทราบ” “ทราบแล้ว” ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และไป๋เฉิน ตอบรับทีละคน
ไม่นานนักพวกเขาก็พบเนินดินขนาดเล็กในแดนร้างสีเทาแก่ แล้วตั้งเต็นท์บริเวณใต้ลมด้านหลังเนินดิน
เจี่ยงไป๋เหมียนมองดูกองไฟ จากนั้นก็ตบมือแล้วพูดขึ้นมา
“ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง ภารกิจของพวกนายเมื่อตอนบ่ายยังไม่ลุล่วง!”
“หือ” หลงเยว่หงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ต้องใช้เวลาสองสามวินาทีถึงจะจำได้ว่าภารกิจที่ซากปรักโรงงานเหล็กยังไม่สำเร็จเรียบร้อยดี ภารกิจที่ได้รับมอบหมายอย่างแรกก็คือให้หาอาหารด้วยความสามารถตัวเอง และอีกเรื่องคือวาดแผนผังของซากปรักโรงงานเหล็ก
“แต่ว่าการสำรวจของพวกเราถูกจิ้งฝ่าเข้ามาขัดจังหวะ ตอนนี้กลับไปไม่ได้แล้ว และต้องไปเมืองหนูดำกันต่ออีก” หลงเยว่หงรีบปกป้องตัวเอง
ซางเจี้ยนเย่าที่อยู่ด้านข้างเขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่มองเจี่ยงไป๋เหมียนด้วยรอยยิ้ม รู้ดีว่าหัวหน้าทีมของพวกเขานั้น ‘เจตนาหาเรื่อง’
เจี่ยงไปเหมียนมองไปรอบๆ แล้วพูดอย่างยิ้มแย้ม
“ดังนั้นฉันก็จะมอบหมายภารกิจอื่นที่พวกนายสามารถทำให้ลุล่วงได้ในตอนนี้แทน”
จากนั้นเธอก็ก้มมองดูนาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์เรือนสีดำบนข้อมือตัวเอง
“ก่อนมืดพวกนายจะต้องล่าสัตว์มาให้ได้ ตัวเล็กตัวใหญ่ก็ได้ทั้งนั้น”
เมื่อพูดจบก็เงยหน้ามองซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หง
“เอาแผนผังที่วาดเสร็จแล้วมาให้ดูหน่อยซิ”
ซางเจี้ยนเย่ารีบส่งกระดาษวาดแผนผังซึ่งมีเพียงแค่ตำแหน่งของโรงพยาบาลกับสถานีวิทยุไปให้ทันที
เจี่ยงไป๋เหมียนยื่นมือออกไปรับแล้วคลี่กระดาษออกมาดู ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดพิกล
“เขียนกำกับห้องส้วมไว้ทำไม ไม่ได้กลับไปใช้สักหน่อย”
หัวหน้า ไหงพูดทะแม่งทะแม่งแบบนี้ล่ะ… หลงเยว่หงไม่กล้าพูดสิ่งที่คิดไว้ออกมา
ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างจริงจัง
“ความพิถีพิถันและสมจริงคือมาตรฐานการวาดแผนผังของผมครับ”
“นายเคยวาดแผนผังมาแล้วเหรอ” เจี่ยงไป๋เหมียนข้องใจนิดหน่อย
“ไม่เคย” ซางเจี้ยนเย่าส่ายหน้าเรียบๆ
“ถ้างั้นทำไม…” เจี่ยงไป๋เหมียนกลืนคำพูดที่เหลือลงคอทันที จากนั้นก็โบกมือไล่ “ออกไปล่าเถอะ”
ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่รอช้า ต่างก็ถือปืนไรเฟิลจู่โมเดินไปยืนบนเนินดินเตี้ยๆ หันมองไปรอบๆ
ในสายลมยามเย็น วัชพืชในแดนร้างพลิ้วไหวเบาๆ สะท้อนแสงที่กระเจิงมาจากดินสีเทาแก่และโขดหินรายรอบ
ทั้งคู่กวาดสายตามองแว่บแรก ก็เห็นเพียงแค่ต้นไม้นับสิบนับร้อยต้น ไม่ต้องพูดถึงบรรดาสิงสาราสัตว์ต่างๆ เลย
นี่หมายความว่าทั้งซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงต่างก็ไม่เจอสัตว์อะไรให้ล่า
“ไปทางไหนกันดี” หลงเยว่หงถามด้วยความเคยชิน
ซางเจี้ยนเย่ามองไปที่ลำน้ำสายเล็กๆ ข้างเนิน
“เดินเลาะทางน้ำไปเรื่อยๆ ก็แล้วกัน ไปหาแม่น้ำ ที่นั่นน่าจะมีปลาให้จับ”
“อืม” สีหน้าหลงเยว่หงเริ่มผ่อนคลาย
แต่แล้วก็รู้สึกลังเลก่อนจะพูดขึ้นมา
“แบบนี้จะนับเป็นการล่าสัตว์หรือเปล่าเนี่ย”
“ถ้าดูที่วัตถุประสงค์ก็ถือว่าใช่แหละ” ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ปัญหาก็คือต้องไปไกลถึงไหนถึงจะหาปลาได้”
“…ถ้างั้น เราก็ล่าสัตว์อื่นข้างทางไหมล่ะ” จู่ๆ หลงเยว่หงก็เกิดความคิดพิสดารขึ้นมา “ซางเจี้ยนเย่า นายใช้พลัง ‘ตัวตลกชักจูง’ เรียกเหยื่อมาให้จับได้ไหม”
ซางเจี้ยนเย่ามองหลงเยว่หงหัวจรดเท้า
“ก่อนอื่นนายต้องทำให้มันฟังฉันพูดรู้เรื่องซะก่อน ต่อจากนั้นนายต้องทำให้มันอยู่กับที่แล้วฟังฉันพูด”
“…ก็จริงนะ” หลงเยว่หงอ้าปากอยากถามอะไรอีก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
พอคิดสักพักก็เสนอขึ้นมา
“จะทะเล่อทะล่าเดินไปเรื่อยเปื่อยคงไม่เข้าท่า พวกเราไปปรึกษากับไป๋เฉินก่อนดีกว่า”
“ก็ดี” ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้ใส่ใจ เขากลับหลังหันเดินตรงไปยังรถจี๊ปที่จอดอยู่ใกล้กองไฟ
หลงเยว่หงมองดูแผ่นหลังเขาแล้วนิ่งเงียบไปสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
“ไป๋เฉิน แถวนี้จะไปหาเหยื่อกันที่ไหนดี” พอมาถึงรถจี๊ป ซางเจี้ยนเย่าก็ถามออกมาตรงๆ
ไป๋เฉินชี้ไปยังบริเวณที่มีต้นไม้ขึ้นอยู่ประปราย
“ลองไปแถวนั้นดูสิ น่าจะมีกระต่ายอยู่นะ
“ลองดูสังเกตดูว่ามีรอยเท้ายหรือกองอึ…”
เธอสอนเทคนิคการล่ากระต่ายแบบรวบรัดให้ฟัง แล้วพูดต่อ
“ถ้าเป็นคนธรรมดาทั่วไป ฉันจะแนะนำให้วางกับดักและใช้เครื่องมือ แต่พวกนายเป็นนักแม่นปืน ทำแค่รออย่างใจเย็นก็พอแล้ว”
“อืม” หลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าพลันรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
* * * * *
หนึ่งชั่วโมงถัดมา แสงตะวันรอนอ่อนแรง ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงเดินกลับมาที่กองไฟ สีหน้าดำทะมึนราวถ่านไม้
คนแรกนั้นในมือถือกระต่ายสีขาวหม่น มีเลือดไหลหยดตลอดทาง
เจี่ยงไป๋เหมียนที่กำลังนั่งผิงไฟก็ลุกยืนขึ้นมา “พวกนายหายไปตั้งนาน แต่จับกระต่ายมาได้แค่ตัวเดียวเนี่ยนะ”
“กระต่ายมันมีความรู้สึกไวมาก วิ่งก็เร็ว แถมยังมีตั้งหลายโพรงให้มุดหนีอีก…” หลงเยว่หงแสดงสีหน้าลำบากใจ
เจี๋ยงไป๋เหมียนยิ้มและช่วยต่อประโยคให้เขา
“นอกจากนั้นแล้ว วันนี้ยังมีคนผ่านไปผ่านมาตั้งเยอะแยะ ทำให้พวกมันตื่นตกใจ ก็เลยยิ่งจับยากเข้าไปอีก”
“ใช่ ใช่ ใช่!” หลงเยว่หงรีบขานรับ
ซางเจี้ยนเย่าขบคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมา
“พวกเราเองก็ดูถูกกระต่ายมากเกินไป คิดว่าจะจับพวกมันได้ง่ายๆ”
“ถูกต้อง ประสบการณ์ครั้งนี้จะเป็นบทเรียนต่อไปในวันข้างหน้า” เจี่ยงไป๋เหมียนชี้ไปที่กองไฟ “จับมันถอนขน รินเลือดทิ้ง แล้วเอาไปย่าง”
หลังจากนั้นไม่นาน เจ้ากระต่ายก็ถูกจับมัดไว้กับกิ่งไม้ขนาดใหญ่ ย่างไว้เหนือเปลวไฟสีแดง
ไป๋เฉินโรยเกลือลงบนเนื้อกระต่ายเป็นครั้งคราว ทำให้หนังมันค่อยๆ กลายเป็นสีทองอร่าม ส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายออกมา เป็นกลิ่นที่ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน
“ท่าทางน่าอร่อย…” หลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าพูดเป็นเสียงเดียวกัน
เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้มแล้วส่ายหน้า
“ตอนนี้ทำได้แค่นี้แหละ
“พอไม่มีน้ำมันทา ไม่มีเครื่องเทศโรย เนื้อกระต่ายจะแห้งมาก กินยากไปหน่อย”
“หรูเกินไปแล้ว” ทั้งซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างก็พูดออกมาอย่างไม่รู้ตัว
เอาน้ำมันมาทาเวลาย่าง นี่มันสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!
เจี่ยงไป๋เหมียนยังคงจ้องมองกระต่ายโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองพวกเขา
“บางทีเราก็ไม่มีภาชนะที่เอามารองน้ำมันที่หยดลงมา เลยต้องจัดการแบ่งชิ้น แล้วย่างกันเป็นส่วนๆ ไป
“ในแดนร้างแบบนี้ ต้องรู้จักปรับตัวประยุกต์ไปตามสภาพ”
ขณะที่เจี่ยงไป๋เหมียนกำลังพูด จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองไปยังอีกฟากของเนินดินเล็กๆ
“มีสองคนกำลังตรงเข้ามา”
หลงเยว่หงที่กำลังเฝ้าระวังบริเวณโดยรอบ ก็พลันยกปากกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ขึ้นมาทันที ซางเจี้ยนเย่ากับไป๋เฉินเองก็มองตามไปเช่นกัน
ไม่กี่นาทีต่อมาก็เห็นคนทั้งคู่
เป็นคู่ชายหญิง ฝ่ายชายสูง 180 เซนติเมตร วัยเกือบสี่สิบปี ผมยาวสีดำ ไว้เคราที่ดูแล้วมีสง่าราศี ถึงแม้ว่าอายุจะเกือบเข้าวัยกลางคนแล้ว แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเคยเป็นหนุ่มรูปงามมาก่อน
ฝ่ายหญิงสูงราว 170 เซนติเมตร ผมบลอนด์ ตาสีฟ้า โครงหน้าชัดเจน แลดูงดงามอย่างยิ่ง
สิ่งที่ทั้งคู่เหมือนกันก็คือสวมเสื้อคลุมค่อนข้างหลวมแบบที่ไม่ค่อยได้พบเห็นมากนัก ตัวหนึ่งสีดำ อีกตัวหนึ่งสีน้ำเงินหม่นและเต็มไปด้วยลวดลายแปลกตาซึ่งเป็นสัญลักษณ์เชิงนามธรรม
เจี่ยงไป๋เหมียนเลิกคิ้วถามเสียงดัง
“ทั้งสองท่านมีธุระอะไรเหรอ”
หญิงสาวผมบลอนด์ตาสีฟ้าสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินหม่นหยุดฝีเท้าทันที มือซ้ายประสานกุมมือขวายกขึ้นมาในระดับคิ้วก่อนโค้งคำนับ
“มหาเทพทรงประทานพร[footnoteRef:2]”  [2:  มหาเทพทรงประทานพร (福生无量天尊) เป็นพระนามขององค์เทพสูงสุดของลัทธิเต๋า มีนัยแฝงถึงการอวยพรให้ชีวิตมีโชคลาภอย่างหาที่สุดมิได้ เทียบได้กับคำพูดหลวงจีนฝ่ายมหายานว่า อมิตาพุทธ (阿弥陀佛) ซึ่งเป็นการเอ่ยพระนามของพระอมิตาภะพุทธเจ้า]
เธอใช้สำเนียงภาษาแดนธุลีที่ชัดถ้อยชัดคำ ไม่ได้ใช้ภาษาแม่น้ำแดงตามรูปลักษณ์ของเธอ
ชายวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับชี้ไปทางหญิงสาวผมบลอนด์ตาสีฟ้าข้างกาย
“ฉันไม่รู้จักเธอหรอก เพิ่งจะได้เจอกันไม่นาน ก็เผอิญได้กลิ่นหอมฉุยลอยมาจากทางนี้ เลยลองเสี่ยงโชคดูเผื่อว่าจะมีใครใจดีมีเมตตาอยู่แถวนี้บ้างน่ะ”
“คงใจดีไม่ได้หรอก มีแค่นี้เอง” เจี่ยงไป๋เหมียนชี้กระต่ายตัวเล็กบนกองไฟ พูดตอบอย่างสุขุมเยือกเย็น
“ไหนๆ ก็ได้มาเจอกันแล้ว มานั่งคุยกันซักหน่อยดีไหมล่ะ” ชายวัยกลางคนยังคงรักษารอยยิ้มไว้ “ไม่ใช่ว่าอยากจะโอ้อวดหรอกนะ แต่ใครๆ ก็ชมว่าฉันมีความรู้กว้างขวาง ประสบการณ์มากมาย”
พอได้ยินแบบนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนก็ส่งสัญญาณบอกใบ้ให้ซางเจี้ยนเย่าและคนอื่นๆ คอยระวังไว้
แล้วเธอก็พูดด้วยรอยยิ้ม
“ได้สิ”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 46 ไม่ธรรมดา
เมื่อได้ยินคำตอบของเจี่ยงไป๋เหมียน ชายวัยกลางคนไว้ผมยาวสีดำ สวมเสื้อคลุมสีดำตัวโคร่งก็หาที่นั่งข้างกองไฟแล้วนั่งลงด้วยท่าทีสบายสบายดูเป็นธรรมชาติ
ผู้หญิงผมบลอนด์ตาสีฟ้าที่สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินหม่นก็นั่งลงอย่างไม่ใส่ใจเช่นกัน เธอไม่ได้กังวลว่าซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นๆ จะแฝงเจตนาร้าย
ความมั่นใจในตัวเองกับทัศนคติเช่นนี้ทำให้เจี่ยงไป๋เหมียนอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
“นี่พวกเราดูไม่มีพิษไม่มีภัยขนาดนั้นเลยเหรอ”
ไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หง ต่างก็มีความคิดแบบเดียวกันนี้แว่บขึ้นมา
ทั้งสองคนนี้ขวัญกล้าเกินไปหน่อยไหม!
“ก็เพิ่งจะพบซากเมืองแห่งใหม่กันไม่ใช่เหรอ ทุกคนต่างก็จะรีบไปกอบโกยกัน แล้วยังจะมีเวลามาฆ่าแกงกันอยู่อีกหรือไง” ชายวัยกลางคนยื่นสองมือออกมาอังไฟ “ให้เรียกคุณว่าไงดี”
เจี่ยงไป๋เหมียนกลับมานั่งที่เดิม แล้วตอบเรียบๆ
“เจี่ยงไป๋เหมียนค่ะ
“พวกเรามาจากกองกำลังแห่งหนึ่ง ออกมาที่แดนร้างบึงดำเพื่อทำภารกิจบางอย่าง”
เธอเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับตนเองเล็กน้อย แต่ไม่ได้บอกจนหมดเปลือก หวังว่าจะทำให้อีกฝ่ายพอจะรู้สึกวางใจขึ้นบ้าง ทุกคนจะได้ใช้เวลายามค่ำคืนอย่างปรองดองสงบสุข จากนั้นก็แยกย้ายต่างคนต่างไป
เหตุผลหลักที่เธอยอมให้คนทั้งคู่เข้ามาสนทนากันที่กองไฟก็เป็นเพราะพลังผู้ตื่นรู้ของซางเจี้ยนเย่ามีรัศมีจำกัด ดังนั้นการเข้ามาคุยกันในระยะใกล้ย่อมดีกว่าระยะไกล
ต่อให้อีกฝ่ายเป็นผู้ตื่นรู้ เป้าหมายหลักย่อมต้องเล็งมาที่เจี่ยงไป๋เหมียนที่แสดงตนว่าเป็นหัวหน้า ซึ่งนี่จะเปิดโอกาสให้กับซางเจี้ยนเย่าด้วย ต่อให้พลังของอีกฝ่ายจะเป็นการจู่โจมระยะไกลแบบ ‘เปรตหิวโหย’ แต่ซางเจี้ยนเย่าที่เตรียมพร้อมไว้ก่อนแล้วก็สามารถตอบโต้สวนกลับและสร้างผลกระทบให้อีกฝ่ายได้เช่นกัน
“ก็พอมองออกอยู่” ชายวัยกลางคนไม่ได้รู้สึกสงสัยตัวตนที่เจี่ยงไป๋เหมียนเปิดเผยออกมา “ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างลักษณะ ความสูง ผิวหนัง หรือว่าเสื้อผ้าอาวุธ ไม่ว่าจะดูยังไง พวกคุณก็ไม่เหมือนกับพวกคนเร่ร่อนแดนร้างแม้แต่น้อย ฮ่า ฮ่า มีแค่สาวน้อยคนนั้นแหละที่ทำให้ฉันไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่”
เขาพูดถึงไป๋เฉินที่กำลังย่างกระต่ายอยู่
เจี่ยงไป๋เหมียนกำลังจะพูดออกไปว่า ‘อายุของพวกเราไม่น้อยแล้วนะ’ แต่ชายวัยกลางคนพูดต่ออีก
“ฉันชื่อตู้เหิง[footnoteRef:1] ตู้ที่เขียนด้วยตัวอักษรไม้กับดิน เหิงที่แปลว่าสมดุล  [1:  ตู้เหิง (杜衡) เมื่อชาวจีนต้องแนะนำชื่อของตนเอง จะแนะนำโดยการบอกตัวอักษรจีนด้วยเพื่อให้ผู้ฟังได้เข้าใจถึงวิธีการเขียนที่ถูกต้องของชื่อตน เช่น แซ่สกุล “ตู้” (杜) ประกอบด้วยตัวอักษรสองตัวคือ ไม้ (木) กับ ดิน (土) ส่วนคำว่า “เหิง” (衡) มาจากคำว่า สมดุล (平衡 อ่านว่า ผิงเหิง)]
“ฉันเป็นนักประวัติศาสตร์และนักโบราณวัตถุน่ะ ที่จริงก็รู้สึกขายหน้าเหมือนกันนะที่แนะนำตัวแบบนี้ เพราะถึงแม้ว่าจะเข้าร่วมสมาคมนักล่ามายี่สิบกว่าปีแล้วก็ตาม แต่ก่อนหน้านั้นก็เป็นเพียงแค่นักล่ามือใหม่เท่านั้น เพิ่งจะได้เลื่อนระดับขึ้นมาเป็นนักล่าทางการไม่นานนี้แหละ เฮ้อ… ฉันไม่ค่อยรับภารกิจ แล้วก็ถลุงทรัพยากรกับข่าวสารของพวกเขาไปกับงานค้นคว้าวิจัยของตัวเอง ดูสิ… พอมีซากปรักเมืองที่ยังไม่เคยถูกค้นพบปรากฏขึ้นมา ฉันก็ยังมัวมาเอ้อระเหยอยู่นี่อยู่เลย”
ขณะที่พูดไป เขาก็มีรอยยิ้มประดับอยู่ตลอดเวลา ดูอ่อนโยนมีเมตตามาก
แต่ว่าคำตอบของเขานั้นกลับทำให้เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นๆ ไม่กล้าดูแคลน
นักโบราณวัตถุและนักประวัติศาสตร์ที่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงแค่ปืนพกติดตัวแต่กลับกล้าท่องทั่วแดนร้างและสำรวจซากปรักเมือง โดยที่ยังคงมีชีวิตอยู่จนอายุถึงวัยกลางคนเช่นนี้ นี่แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายนั้นย่อมต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
หญิงสาวผมบลอนด์แนะนำตัวเอง
“ข้าชื่อกาโลแรน เป็นนักพรตเต๋า”
ถึงแม้ว่าเธอจะพูดภาษาแดนธุลี แต่การออกเสียงบางคำก็แปร่งๆ อยู่บ้าง ทำให้ซางเจี้ยนเย่ากับคนอื่นรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกๆ
กาโลแรนยิ้มบาง แล้วพูดต่อ
“ข้ามาที่นี่เพราะเห็นมีคนเดินมาทางนี้กันเยอะ ก็เลยตามมาดูน่ะ”
“ทำอะไรตามใจจริงๆ” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดตรงๆ อย่างไม่เกรงใจ
กาโลแรนตอบด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ได้เหรอ
“หลังจากที่โลกเก่าถูกทำลายลงไป ผู้คนมากมายต่างเข้าใจในข้อเท็จจริงเรื่องหนึ่ง
“นั่นก็คือ ถึงแม้ว่ามนุษย์จะเรียกตนเองว่าเป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูง แต่ยามอยู่บนโลกและเผชิญกับชะตากรรม ก็เปรียบดั่งใบไม้ที่ปลิวในสายลมอันเกรี้ยวกราด…”
พูดถึงตรงนี้เธอก็ชี้ไปยังต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไป
“ข้าทำได้เพียงแค่ล่องลอยไปในสายลม มิอาจล่วงรู้ว่าจะตกลงไปที่แห่งใด
“ในเมื่อมิอาจขัดขืนโชคชะตาที่กำหนด เช่นนั้นแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเสาะแสวงหาวิธีการ ปล่อยให้สายลมแห่งชะตากรรมนำพาไป เมื่อเปลี่ยนมุมมองความคิดเป็นการเที่ยวชมทิวทัศน์ระหว่างทาง ค้นหาการดำรงอยู่ของเต๋าท่ามกลางสิ่งเหล่านี้ เช่นนี้แล้วก็จะแยกแยะจริงปลอมเท็จแท้และมายาออกจากกันได้ หลุดพ้นจากบ่วงพันธนาการ สู่ชีวิตนิรันดร์ยืนยง
“ดังคำกล่าวที่ว่า มนุษย์ตามวิถีดิน ดินตามวิถีฟ้า ฟ้าตามวิถีเต๋า เต๋าตามวิถีธรรมชาติ”
เมื่อเห็นสาวสวยผมบลอนด์ตาฟ้าผู้นี้ พูดเจื้อยแจ้วอยู่เบื้องหน้าตนเอง ทำเอาหลงเยว่หงกับคนอื่นถึงกับสมองมึนชา
แต่ละคำแต่ละประโยคที่พูดออกมานั้น พวกเขาเข้าใจทุกคำ แต่เมื่อนำมาเรียงร้อยเชื่อมโยงเข้าด้วยกันแล้วกลับมีแต่ความสับสนมึนงง ไม่อาจเข้าใจความหมายได้
แต่ในที่สุดพวกเขาก็สามารถสรุปปรัชญาการดำเนินชีวิตของหญิงสาวผู้นี้ออกมาได้ นั่นคือ…
ปล่อยตามยถากรรม!
“ฉันคิดว่าพอจะเข้าใจอยู่นะ” เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าอย่างจริงจัง
ตู้เหิงมองดูกาโลแรนพลางครุ่นคิด จากนั้นก็ชี้ไปที่กระต่าย
“เมื่อกี้ตอนเดินมานี่ ฉันเห็นกระต่ายป่าสองตัว แปลว่าแถวนี้ก็ไม่น่าจะมีสัตว์น้อย แล้วทำไมถึงจับมาแค่ตัวเดียวล่ะ ที่นี่มีคนตั้งเยอะ…”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ทั้งซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงต่างก็อับอายหน้าแดง
เจี่ยงไป๋เหมียนเหลือบมองพวกเขาด้วยหางตาแล้วก็หัวเราะพลางสั่นศีรษะ
“สวรรค์มีจิตเมตตาต่อสรรพสัตว์น่ะ”
ตู้เหิงได้ยินแล้วก็แสดงสีหน้าตระหนักรู้ออกมาทันที
“พวกคุณเป็นสาวกของชุมนุมหลวงจีน หรือว่านิกายจิตกระจ่าง”
“เปล่าหรอก” เจี่ยงไป๋เหมียนอธิบายแบบสบายสบาย “เราเพิ่งเจอกับหลวงจีนจักรกลจากชุมนุมหลวงจีน ขัดแย้งกันนิดหน่อยก็เลยปะทะกันดุเดือดไปรอบนึง”
ตู้เหิงอ้าปากค้างไปอึดใจ ครุ่นคิดก่อนจะถามขึ้น
“หลวงจีนนั่นห่มจีวรแดงหรือเปล่า”
“ใช่” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ปิดบัง
ตู้เหิงกับกาโลแรนพินิจพิเคราะห์ทั้งสี่คนอีกครั้ง
จากนั้นฝ่ายแรกก็ละสายตาพร้อมกับพูดด้วยยิ้ม
“พวกคุณนี่แข็งแกร่งไม่เบาเลย
“เท่าที่ฉันรู้มา หลวงจีนจากชุมนุมหลวงจีนที่ห่มจีวรแดง มีความเป็นไปได้ไม่น้อยเลยที่เขาจะเป็นผู้ตื่นรู้”
กาโลแรนพยักหน้า แสดงว่าเธอเองก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาเช่นกัน
“เขาก็เป็นแหละ” เจี่ยงไป๋เหมียนยืนยันในสิ่งที่คนทั้งสองคาดเดา
เธอกวาดตามองดูโดยไม่ได้หยุดสายตาที่ใคร จากนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้ม
“คุณทั้งคู่ดูเหมือนว่าจะเข้าใจเกี่ยวกับผู้ตื่นรู้เป็นอย่างดีเลยใช่ไหม”
ในเมื่อก่อนหน้านี้ตู้เหิงบอกว่า ‘นั่งคุยกันซักหน่อยดีไหม’ และกาโลแรนเองก็เป็นพวกปล่อยไปตามยถากรรม ดังนั้นเธอจึงไม่เกรงใจให้มากพิธีรีตองอีก เริ่มถามถึงข้อมูลที่คนทั่วไปนั้นยากที่จะรับรู้ ยากที่จะได้ยินได้ฟัง
ถ้าอีกฝ่ายไม่ตอบเธอก็ไม่ฝืนใจ แต่ถ้าตอบ ก็จะพิจารณาเรื่องแบ่งปันขากระต่ายให้ ไม่ว่ายังไงคนทั้งสี่ต่างก็ไม่ได้คิดจะใช้สัตว์ตัวกระจ้อยร่อยแบบนี้มาเติมให้เต็มกระเพาะอยู่แล้ว อาหารหลักยังคงเป็นธัญพืชอัดแท่งกับบิสกิตอัดแข็ง และก็ยังมีอาหารกระป๋องอีก
ตู้เหิงลูบเครา
“โอ้… นี่จะทดสอบกันแล้วสินะ”
พูดพลางยิ้มกว้างไปพลาง
ก่อนที่นักพรตหญิงผมทองกาโลแรนจะพูดอะไร ตู้เหิงก็พูดเสริมอย่างภาคภูมิใจที่ได้โอ้อวด
“จะว่าไปแล้ว ผู้ตื่นรู้หลายคนที่ฉันรู้จัก พวกเขาบอกว่าผู้ตื่นรู้เองก็เสาะแสวงหาและไล่ตามโลกใหม่ที่อยู่ในจิตวิญญาณ เช่นเดียวกับทุกคนในแดนธุลีที่ค้นหาประตูสู่โลกใหม่ในความเป็นจริง หวังว่าจะได้ไม่ต้องหิวโหย ไม่ต้องผจญกับโรคภัยความเจ็บไข้ได้ป่วยและกลายพันธุ์อีกต่อไป
“ใช่แล้ว ชุมนุมหลวงจีนเรียกสิ่งนี้ว่า ‘แดนวิสุทธิ์สุขสันต์’”
ซางเจี้ยนเย่าฟังอย่างใจจดจ่อและเกิดความกระจ่างในบางเรื่อง
แล้วตอนนี้กาโลแรนก็พูดแทรกด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนโยน
“และเป็นไปได้ว่าหลวงจีนจักรกลจากชุมนุมหลวงจีนที่ห่มจีวรแดงนั้นได้เข้าสู่ ‘ทะเลต้นกำเนิด’ ไปแล้ว”
“ใช่ ใช่ ใช่! ‘ทะเลต้นกำเนิด’! พวกเขาพูดถึงคำนี้” ตู้เหิงตบต้นขาตัวเอง
เจี่ยงไป๋เหมียนฟังอย่างเงียบๆ พลางครุ่นคิดแล้วถามขึ้น
“ถ้าหากว่าข้าม ‘ทะเลต้นกำเนิด’ ไปแล้ว จะไปถึงที่ไหน”
“ข้าก็ไม่รู้” กาโลแรนตอบเรียบๆ
ตู้เหิงยิ้ม ไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเขาไม่รู้
เจี่ยงไป๋เหมียนครุ่นคิดอยู่สองวินาทีก่อนถามขึ้น
“งั้นจะเข้าไป ‘ทะเลต้นกำเนิด’ ได้จากที่ไหน”
กาโลแรนมองไปยังกองไฟสีแดงที่ปะทุแล้วตอบว่า
“แต่ละคนเรียกที่นั่นด้วยชื่อที่แตกต่างกันออกไป”
ตอนนี้ตู้เหิงพูดแทรกด้วยรอยยิ้ม
“ส่วนใหญ่มักจะเรียกกันว่า ‘โถงดารา’”
ดวงตาซางเจี้ยนเย่าไหววูบ แต่สีหน้ายังคงเดิม
“เป็นอย่างนั้นน่ะเอง” เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย “ฉันไม่เคยติดต่อกับพวกผู้ตื่นรู้ ก็เลยไม่รู้อะไรพวกนี้ซักเท่าไหร่”
พูดจบเธอก็ไม่รอให้ตู้เหิงกับกาโลแรนมีโอกาสได้พูดอะไร หันไปทางไป๋เฉินแล้วถาม
“ย่างได้ที่หรือยัง”
“เกือบแล้ว” ไป๋เฉินยกกิ่งไม้ที่เสียบกระต่ายเอาไว้ออกจากกองไฟ
“มีแขกมาเยือนก็ต้องต้อนรับ แบ่งให้พวกเขาทั้งสองคนด้วยเถอะ” เจี่ยงไป๋เหมียนออกคำสั่ง
ไป๋เฉินเข้าใจดีว่าเรื่องที่เพิ่งได้ยินมานั้นเป็นข้อมูลที่หายากเพียงใด เธอจึงไม่ได้โต้แย้ง หลังจากรอให้เนื้อกระต่ายย่างเย็นลงบ้างแล้วก็ฉีกขาหลังของกระต่ายยื่นส่งให้ตู้เหิงกับกาโลแรนตามลำดับ
เธอนั้นร่อนเร่รอนแรมอยู่บนแดนธุลีมาหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำว่า ‘ทะเลต้นกำเนิด’ และ ‘โถงดารา’
ตู้เหิงเองก็ไม่มัวเกรงอกเกรงใจ จับปลายกระดูกขาเอาไว้ กินไปพลาง เป่าปากระบายความร้อนไปพลาง
“ไม่เลว ย่างได้ที่กำลังดีเลย” ระหว่างที่กิน เขาก็ชมอย่างคลุมเคลือไปด้วย
กาโลแรนนั้นมีมารยาทกว่าเขา เธอจีบนิ้วหยิบท่อนกระดูกที่ไม่ร้อนมาก แล้วค่อยๆ กัดคำเล็กๆ
ขณะเดียวกันไป๋เฉินก็แบ่งเนื้อกระต่ายย่างที่เหลือออกเป็นสี่ส่วนใส่ลงไปในกล่องอาหารของตัวเองและคนอื่นๆ
ซางเจี้ยนเย่ากัดเข้าไป รู้สึกว่าเนื้อนั้นแห้งมาก แต่ตอนที่เคี้ยวกลับให้ความหอมมากกว่าเมนูเนื้อของบริษัทเสียอีก
หลงเยว่หงกำลังรับผิดชอบเฝ้าระวังรอบด้าน จึงได้แต่ชะเง้อมอง ไม่สามารถรื่นรมย์กับเนื้อกระต่ายย่างพร้อมกับคนอื่นๆ ได้ในตอนนี้
หลังจากจัดการเนื้อกระต่ายอันน้อยนิดเสร็จเรียบร้อย เจี่ยงไป๋เหมียนก็อมยิ้มเมื่อเห็นตู้เหิงนั้นกำลังดูดนิ้วโดยไม่คิดจะรักษาภาพลักษณ์
“คุณตู้… เห็นคุณบอกว่าตัวเองเป็นนักประวัติศาสตร์ที่ทรงความรู้นี่นา
“งั้นคุณรู้อะไรเกี่ยวกับซากเมืองที่เพิ่งค้นพบใหม่ทางเหนือของสถานีเยว่หลู่บ้างไหม รู้หรือเปล่าว่ามันเป็นเมืองอะไรของโลกเก่า”
ตู้เหิงหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ยับยู่ยี่ออกมาเช็ดมือแล้วหัวเราะ
“ฉันไม่รู้เหมือนกัน ข้อมูลของโลกเก่าถูกทำลายไปมากมาย อีกทั้งยังสูญหายไปในช่วงกลียุค รวมไปถึงพวกแผนที่ความละเอียดสูงด้วย
“แต่ว่ามีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันมั่นใจ นั่นคือซากเมืองที่เพิ่งค้นพบใหม่นั้นมีบางอย่างผิดปกติมาก และมีคุณค่าต่อการสำรวจเป็นอย่างยิ่ง”
“ทำไมถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนถามแทนไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า และหลงเยว่หง
ตู้เหิงมองดูท้องฟ้าทางทิศเหนือ
“เมื่อตอนที่โลกเก่าถูกทำลาย มีคนมากมายที่อาศัยอยู่ในเมืองและหมู่บ้านรอบๆ ที่รอดชีวิตมาได้ แต่กลับไม่มีใครพูดถึงหรือพยายามเข้าไปสำรวจซากเมืองนี้เลย อ้อ… ข้อมูลนี้ได้รับแจ้งมาจากนักล่าซากอารยะที่ไปเจอเข้าในภายหลัง”
เจี่ยงไป๋เหมียนและไป๋เฉินเห็นด้วยกับจุดนี้ ขนาดเถียนเอ้อร์เหอที่เมืองน้ำล้อมซึ่งตอนนั้นยังเด็กมากก็ยังร่ำร้องจะกลับเข้าเมืองไปตามหาพ่อแม่เลย
“เรื่องนี้จึงแฝงนัยว่า ซากเมืองแห่งนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน” ตู้เหิงให้ข้อสรุปอีกครั้งหนึ่ง
พูดขาดคำก็พลันมีเสียงหอนที่แหบแห้งและอ้างว้างดังขึ้นมาจากทางเหนือที่ห่างออกไปไกล
“บรู๊วววว!”
ค่ำคืนอันเงียบสงัด แต่ราวกับว่ากำลังจะมีฝันร้ายมาเยี่ยมเยือน
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 47 ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ
ก่อนที่เสียงหอนจะจางหายไป เสียงหอนที่คล้ายกันก็ดังขึ้นมาจากบริเวณต่างๆ ของหนองน้ำใหญ่ สะท้อนดังต่อเนื่องกันเป็นทอดๆ อย่างไม่รู้จบ
ตู้เหิงฟังอยู่ชั่วครู่ จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็จางหายไปโดยไม่รู้ตัว
หลังจากที่ค่ำคืนอันมืดมิดของแดนร้างบึงดำกลับสู่ความเงียบสงัดอีกครั้ง ชายวัยกลางคนที่เรียกตัวเองว่านักวัตถุโบราณและนักประวัติศาสตร์ก็หันหน้ากลับมามองเจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นๆ
“สถานการณ์ที่นั่นค่อนข้างจะเป็นปัญหามากกว่าที่ฉันคาดไว้นิดหน่อย
“ดูเหมือนว่าฉันคงต้องรีบไปตั้งแต่คืนนี้แล้วล่ะ”
ขณะที่กำลังพูดเขาก็ลุกขึ้นมายืน
“ระวังตัวด้วยนะคะ” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้รั้งเขาไว้ และพูดขึ้นอย่างสุภาพ
ตู้เหิงหัวเราะออกมาคำหนึ่ง ไม่ได้ตอบกลับไปในทันที พูดอย่างเป็นกันเองก่อนจะร่ำลา
“สาวน้อย ชื่อของคุณ[footnoteRef:1]ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องในอดีต ตอนนั้นแถวบ้านเกิดของฉันมีทุ่งฝ้ายอยู่มากมาย ในช่วงเวลานี้ของทุกปี หรือบางทีก็ล่าช้าไปบ้างเล็กน้อย จะมองเห็นปุยเมฆเล็กๆ สีขาวร่วงหล่นอยู่ตามพื้นเกลื่อนไปหมด เป็นภาพที่งดงามมาก” [1:  ชื่อของเจี่ยงไป๋เหมียน (蒋白棉) คำว่า “เจี่ยง” คือแซ่สกุล คำว่า “ไป๋เหมียน” แปลว่า ฝ้ายสีขาว]
เจี่ยงไป๋เหมียนยืนขึ้นและยิ้มให้
“พ่อของฉันเป็นนักชีววิทยาที่ศึกษาเรื่องการปรับปรุงพันธุ์ฝ้าย ฉันเกิดในเดือนเก็บฝ้ายพอดี เขาก็เลยตั้งชื่อนี้ให้ค่ะ”
แล้วเธอก็ท้วงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ถึงแม้ว่าคุณจะสูงวัยกว่าฉันก็จริง แต่อายุขนาดฉันนี่ก็ไม่น่าจะเรียกว่า ‘สาวน้อย’ แล้วนะ”
ตู้เหิงหัวเราะ
“หน้าตาของฉันอ่อนกว่าอายุน่ะ แถมยังแก่กว่าที่คุณคิดไว้เยอะเลยด้วย”
เขาไม่ได้รั้งรออีกต่อไป โบกมืออำลาอย่างยิ้มแย้ม
“หวังว่าจะได้พบกันอีก”
“หวังว่าจะได้พบกันอีก” เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นตอบกลับอย่างมีมารยาท
ตู้เหิงโบกมืออีกครั้งก่อนหันหลังจากไป เขาเดินอ้อมเนินดินเข้าไปในแดนรกร้างอันมืดมิดที่ดวงอาทิตย์ลาลับไปแล้ว ดวงจันทร์กำลังลอยกระจ่างฟ้า เดินก้าวทีละก้าวมุ่งไปทางทิศเหนือ
เจี่ยงไป๋เหมียนนั่งลงอีกครั้งและมองนักพรตหญิงผมบลอนด์ที่อยู่ตรงข้าม
“แล้วคุณผู้หญิงกาโลแรนล่ะ ต้องรีบขึ้นไปทางเหนือของสถานีเยว่หลู่ด้วยหรือเปล่า”
กาโลแรนตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“ไม่ต้องเรียกคุณผู้หญิงหรอก ผู้แสวงหา ‘เต๋า’ นั้นมิได้แบ่งแยกชายหญิง
“แต่ถ้าหากต้องการแสดงความนับถือ ข้าก็ไม่ถือสา หรือจะเรียกข้าว่านักพรตเต๋าก็ได้
“หรือจะเรียกว่าเสี่ยวกา เสี่ยวโล เสี่ยวแรน ก็ได้ทั้งนั้น ทั้งหมดทั้งมวลนี้ล้วนเฉกเช่นทิวทัศน์อันหลากหลายบนเส้นทางแห่งเต๋า ซึ่งไม่มีสิ่งใดสูงส่งหรือต่ำต้อย”
“นี่มัน… เอ่อ… ก็คือ… คืนสู่สามัญสินะ” เจี่ยงไป๋เหมียนครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะพบคำที่เหมาะสม
“ดูท่าแล้ว คุณเรียนรู้ภาษาแดนธุลีได้ดีมากจริงๆ”
“ที่จริงแล้วความตั้งใจเดิมของข้านั้น ไม่ได้คิดจะศึกษาภาษาแดนธุลีเพื่อสนทนาหรอก” คำตอบของกาโลแรนนั้นเกินความคาดหมายของไป๋เฉินกับคนอื่นๆ โดยสิ้นเชิง
เธอยิ้มก่อนจะอธิบายออกมา
“นี่เป็นเพราะหนังสือที่ว่าด้วยเรื่องของ ‘เต๋า’ นั้นล้วนแต่เขียนด้วยภาษาแดนธุลี หากแปลเป็นภาษาแม่น้ำแดงแล้วมันจะสูญเสียความงดงาม และไม่อาจถ่ายทอดความหมายได้อย่างถูกต้องสมบูรณ์น่ะ”
พูดจบเธอก็โยนกระดูกกระต่ายที่กินหมดแล้วลงบนพื้น จากนั้นก็ใส่นิ้วมันเยิ้มเข้าปากแล้วดูดสองสามครั้งก่อนจะเช็ดมือกับเสื้อคลุมอย่างไม่ได้ใส่ใจ
การกระทำที่ไม่ใส่ใจต่อสิ่งใด กอปรกับความงดงามแต่กลับให้ความรู้สึกสูงส่ง ทำให้เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นๆ ล้วนแต่ตกตะลึง
กาโลแรนหยิบถุงน้ำออกมาดื่มสองอึก เมื่อเห็นคนที่อยู่เบื้องหน้าแต่ละต่างจ้องมองตนเองด้วยสายตาตะลึงงุนงง เธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“บางครั้งคนเราก็ไม่อาจแยกแยะความเป็นจริงกับมายา ไม่อาจรับประกันการใช้ชีวิตให้อยู่รอดในระดับพื้นฐานที่สุดเสียด้วยซ้ำ แล้วทำไมจะต้องใส่ใจเรื่องหยุมหยิมเล็กน้อยพวกนั้นด้วย สู้ทำตามใจ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติไม่ดีกว่าหรือ”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้เธอก็มองดูกองไฟที่ปะทุ จากนั้นก็พูดต่อด้วยรอยยิ้มที่ให้ความรู้สึกยากอธิบาย
“ก็เฉกเช่นพวกขุนนางในวุฒิสภาของ ‘ปฐมนคร’ เมื่อหลายทศวรรษก่อนหน้านี้ พวกเขาล้วนเคยเป็นคนเร่ร่อนแดนร้างที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด ในยามไม่มีน้ำสะอาดดื่ม พวกเขาก็ต้องดื่มปัสสาวะของพวกพ้อง แต่มาบัดนี้กลับบอกว่าต้องมีมารยาทพิธีรีตรอง ต้องแสดงความเคารพต่อกัน พูดถึงพวกพิธีการวุ่นวายหลายอย่างที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย
“เหอะ เหอะ ชาวเมืองที่เป็นชนชั้นล่างต้องเสียชีวิตเพราะหนาวตายและอดอยากยากไร้ แต่พวกเขาก็ยังจะมากำหนดว่าในงานเลี้ยงจะต้องมีอุปกรณ์ครบชุดสำหรับอาหารแต่ละชนิด”
ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และไป๋เฉิน ต่างก็ไม่เคยไป ‘ปฐมนคร’ มาก่อน เพียงแค่เคยรับฟังข่าวลือมาบ้างเท่านั้น จึงไม่อาจสานต่อบทสนทนานี้ได้
เจี่ยงไป๋เหมียนผงกศีรษะครุ่นคิด
“เหมือนว่าคุณจะมาจาก ‘ปฐมนคร’ สินะ”
นักพรตเต๋าผมบลอนด์กาโลแรนเพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ
เมื่อบรรยากาศขาดตอน ซางเจี้ยนเย่าจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“นักพรตกาโลแรน ขอถามหน่อยว่า ‘นักพรตเต๋า’ นี่คืออะไรเหรอครับ”
กาโลแรนครุ่นคิดอย่างจริงจัง
“นี่มันอธิบายค่อนข้างยากสักหน่อย…
“พวกคุณเคยเจอหลวงจีนมาก่อนใช่ไหมล่ะ จะบอกว่านักพรตเต๋านั้นเป็นหลวงจีนอีกประเภทหนึ่งก็ได้ แต่เป็นคนละนิกายและศรัทธาในผู้ครองกาลคนละองค์กัน”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ผู้ครองกาล’ ทั้งเจี่ยงไป๋เหมียน หลงเยว่หง และคนอื่น ต่างก็รู้สึกว่าเส้นเลือดที่ขมับเต้นกระตุกขึ้นมาทันที
ซางเจี้ยนเย่ารีบถามขึ้นมาทันที
“ไม่ทราบว่าคุณศรัทธาผู้ครองกาลองค์ไหน”
สีหน้าของกาโลแรนพลันเปลี่ยนเป็นจริงจัง
“มหาปราชญ์จวง”
“…” สมาชิกทั้งหมดของ ‘ทีมสำรวจเก่า’ ต่างก็รู้สึกลำบากใจที่จะเอ่ยอะไรออกมา
หลังจากกำจัดจิ้งฝ่าไปแล้ว หลงเยว่หงกับซางเจี้ยนเย่าก็ได้เล่าข้อมูลที่ฟังมาจากหลวงจีนจักรกลซึ่งไม่อาจพูดโกหกได้ ให้เจี่ยงไป๋เหมียนกับไป๋เฉินฟัง
ในบรรดาข้อมูลเหล่านั้น เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือ…
ชุมนุมหลวงจีนเชื่อว่าโลกใบนี้นั้นเป็นเพียงความฝันหนึ่งตื่นของพระพุทธเจ้าในอดีตกาล ซึ่งมีพระนามว่า ‘พุทธะโลเกศวร’ จึงทำให้โลกใบนี้เต็มไปด้วยความทุกข์ยากสารพัน และ ‘พุทธะโลเกศวร’ เทพผู้เป็นตัวแทนแห่งตลอดทั้งปีและอธิกมาสองค์นี้ ยังมีนามอื่นที่ใช้กล่าวเรียกขานกันภายนอกชุมนุมหลวงจีนอีกด้วย
ซึ่งนามนั้นก็คือ…
‘มหาปราชญ์จวง!’
ปฏิกิริยาที่ไม่ปกตินี้แม้จะมีเพียงน้อยนิด แต่กาโลแรนก็สังเกตเห็นได้ ทว่าไม่ได้ถามอะไรออกมา
หลังจากนั้นสองสามวินาที เจี่ยงไป๋เหมียนก็ถามเพื่อหยั่งเชิงดู
“คุณเข้าร่วมนิกายตอนอยู่ ‘ปฐมนคร’ เหรอ”
กาโลแรนพยักหน้า
“ถูกต้อง นิกายนิรันดร์ยืนยง”
รอยยิ้มค่อยๆ ปรากฏให้เห็นบนใบหน้าของเธอ
“ในตอนนั้นข้าเพิ่งสูญเสียมารดาไป และเข้ากับคนอื่นๆ ในครอบครัวไม่ค่อยได้…”
ทันใดนั้นซางเจี้ยนเย่าก็ขัดจังหวะการรำลึกความหลังของนักพรตผู้นี้
“ทำไมตอนพูดถึงการเสียชีวิตของมารดา คุณถึงไม่รู้สึกเศร้าใจ กลับยังยิ้มออกมาซะอีก”
กาโลแรนหัวเราะออกมาหนึ่งคำ แล้วพูดด้วยภาษาแดนธุลีสำเนียงมาตรฐาน
“เกิดแก่เจ็บตายล้วนเป็นสัจธรรมแห่งโลก เฉกเช่นฤดูกาลทั้งสี่[footnoteRef:2] ต่างก็หมุนเปลี่ยนเวียนผันอยู่ตลอด แม้ว่ามารดาข้าจะตายไป แต่ท่านก็ยังคงหลับใหลอย่างสงบท่ามกลางฟ้าดิน เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ไม่แน่ว่าวันหนึ่งท่านอาจจะกลับมาเริ่มต้นใหม่ด้วยรูปลักษณ์ที่ต่างออกไป เช่นเดียวกับฤดูใบไม้ผลิจะเวียนมาถึงหลังจากฤดูหนาวสิ้นสุดลง [2:  ฤดูกาลทั้งสี่ (春夏秋冬) ฤดูของประเทศจีน มี 4 ฤดู คือ ฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูสารท (ใบไม้ร่วง) และฤดูหนาว
]
“เมื่อเข้าใจได้เช่นนี้แล้ว ไยข้าจึงต้องร้องไห้โศกเศร้าด้วยล่ะ
“เก็บพลังนี้ไว้ใช้สำหรับการระลึกถึงไม่ดีกว่าหรือ”
ซางเจี้ยนเย่าต้องการแย้ง แต่ก็ไม่อาจหาช่องโหว่ในทฤษฎีของอีกฝ่ายได้ จึงทำได้เพียงแค่ปิดปากสนิทอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
เขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่าสิ่งที่กาโลแรนพูดมานั้นสมเหตุสมผล แต่ก็สุดโต่งเกินไป
กาโลแรนกำลังจะสาธยายต่อ แต่พลันมีเสียงหอนที่อ้างว้างดังมาจากทางทิศเหนือของสถานีเยว่หลู่อีกครั้ง
“บรู๊ววว!”
คราวนี้เสียงหอนที่ดังขึ้นนั้น ดังและแหบแห้งมากขึ้นเรื่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
กาโลแรนเอียงศีรษะฟังเสียง จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้ม
“ดูท่าแล้วข้าคงต้องไปที่นั่นเช่นกัน”
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ประสานมือขวาโอบกุมมือซ้ายพร้อมกับโค้งคำนับ
“วิมุตชน[footnoteRef:3]ไร้อัตตา โลกใหม่อยู่เบื้องหน้า” [3:  วิมุตชน (至人) ในลัทธิเต๋าหมายถึงผู้ที่อยู่เหนือโลก พ้นจากโลกีย์วิสัย ไร้ซึ่งอัตตาตัวตนที่ยึดติด ในสมัยโบราณหมายถึงผู้ที่ปฏิบัติคุณธรรมได้จนถึงระดับสูงสุด]
จากนั้นก็ปัดตบเสื้อคลุม แล้วเดินเหินดั่งไหลตามกระแสคลื่น[footnoteRef:4]ขึ้นสู่ทิศเหนือ [4:  ไหลตามกระแสคลื่น (随波逐流) อุปมาว่า ไม่เป็นตัวของตัวเอง, ไม่มีจุดยืน, คล้อยตามคนอื่น]
“วิมุตชนคือชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งของผู้ครองกาล” หลังจากที่เห็นนักพรตหญิงกาโลแรนจากไปไกลแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็อธิบายแบบสั้นๆ
เจี่ยงไป๋เหมียนที่ยืนขึ้นมาแล้ว มองไปยังทิศทางที่กาโลแรนและตู้เหิงจากไป จู่ๆ ก็พลันหัวเราะออกมา
“ฉันสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เตรียมรถราพาหนะเอาไว้ แต่กลับเดินเท้าแทนซะงั้น
“ดูจากความแข็งแกร่งของพวกเขาแล้วเนี่ย เรื่องพวกนี้ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรซักหน่อย…”
คนที่กล้าเดินทางท่องไปในแดนร้างยามค่ำคืน ไหนเลยไม่มีอะไรให้พึ่งพา
บุคคลเช่นนี้ย่อมไม่จำเป็นต้องถ่วงเวลาตัวเองเพื่อรอให้ทีมนักล่าชุดแรกๆ เข้าไปเบิกทางกำจัดอันตรายให้หมดก่อน
“อาจเป็นเพราะเหตุเกิดกระทันทันเกินไป” ไป๋เฉินตัดสินจากมุมมองของตัวเอง
“อาจเป็นเพราะต้องการรักษาภาพลักษณ์” ซางเจี้ยนเย่าพูดจากมุมมองที่คนปกติคงไม่คิดอะไรแบบนี้
“…รู้สึกว่าที่นายพูดมานี่มันสมเหตุสมผลอย่างบอกไม่ถูกแฮะ” เจี่ยงไป๋เหมียนเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา “ฉันหมายถึงนักประวัติศาสตร์ที่ชื่อตู้เหิงน่ะ ส่วนกาโลแรนนั้นเธอคงจะพูดว่า หากต้องการชมทิวทัศน์ระหว่างการเดินทาง การเดินเท้าย่อมเป็นธรรมชาติมากกว่า”
โดยไม่รอให้สมาชิกคนอื่นพูดอะไร เจี่ยงไป๋เหมียนก็แสร้งพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
“แต่เรื่องที่ทำให้ฉันสงสัยมากที่สุดคือเรื่องอื่น”
“หือ อะไรเหรอ” หลงเยว่หงที่รับผิดชอบเฝ้าระวังถามขึ้นอย่างกังวล
เจี่ยงไป๋เหมียนไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มได้อีกต่อไป
“ซางเจี้ยนเย่า ทำไมนายถึงไม่ ‘ร่วมประสานเสียง’ เหมือนครั้งก่อนล่ะ”
เธอพูดถึงเมื่อตอนที่ซางเจี้ยนเย่าหอนขึ้นมาตอนที่ได้ยินเสียงผิดปกติจากส่วนลึกของบึงน้ำเป็นครั้งแรก
ซางเจี้ยนเย่ามองไปยังหัวหน้าทีมแล้วพูดอย่างเคร่งขรึม
“หัวหน้านี่ทำตัวเป็นเด็กไปได้”
“…” ไป๋เฉินกับหลงเยว่หงเกือบหลุดหัวเราะลั่นออกมา ในขณะที่เจี่ยงไป๋เหมียนนั้นถึงกับหมดคำพูด เธอจึงยกมือขึ้นแตะหูพูดว่า “หือ นายว่าไงนะ พูดดังกว่านี้ไม่ได้หรือไง ช่างเถอะ กิน กิน กิน กินกันเถอะ”
หลังจากที่เป็นคนเปิดฉากนำร่องกินบิสกิตอัดแข็งกับธัญพืชอัดแท่งจนหมดและไปเติมถุงน้ำจนเสร็จแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็เตือนพวกเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“คืนนี้ต้องระวังให้มากหน่อย
“เมื่อกี้พวกนายก็ได้ยินกันแล้ว”
พอไป๋เฉิน ซางเจี้ยนเย่า หลงเย่วหง พากันรับคำแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็หันมายิ้มแล้วพูด
“แต่ว่านะ ถึงเวลาพักก็ต้องพักให้เต็มที่ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางต่ออีก
“นอกจากนั้นก็ยังต้องเริ่มฝึกทักษะการหาอาหารของพวกนายด้วย ต้องจำแนกแยกแยะว่าใบไม้รากไม้อันไหนที่กินได้ ส่วนไหนของสัตว์กลายพันธุ์ที่พอจะกินแก้ขัดได้ในยามฉุกเฉิน หลังจากกินของบางอย่างเข้าไปแล้วต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนที่จะต้องฉีดยาพันธุกรรม ดินแบบไหนที่พอจะใช้กินแทนอาหารได้ชั่วคราวซักมื้อสองมื้อ…
“อย่าคิดนะว่าไอ้ที่เดินทางกันมาสองสามวันเนี่ยคือการผจญภัยในแดนธุลี ตราบใดที่ยังมีอาหารให้พอกิน นั่นแค่เรียกว่าท่องเที่ยวแบบติดอาวุธ!”
พอหลงเยว่หงได้ยินแล้วก็รู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง แต่ซางเจี้ยนเย่ากลับกระตือรือร้นอยากจะลอง
เจี่ยงไป๋เหมียนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเสริมขึ้น
“แล้วก็อย่าเพิ่งไปเชื่อทฤษฎีทางศาสนาแปลกๆ พวกนั้น ถึงแม้ว่ามันจะช่วยปลอบโยนจิตวิญญาณได้ในระดับหนึ่งก็จริง แต่ในสภาพแวดล้อมบนแดนธุลีเช่นนี้ เรื่องพวกนั้นเป็นเพียงแค่การหลีกหนีความจริง ซึ่งมันมีอันตรายร้ายแรงแฝงอยู่”
หลงเยว่หงผงกศีรษะ แล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย
“หัวหน้า พวกศาสนาแปลกๆ แบบนี้ยังมีอีกเยอะไหม”
ในหนังสือเรียนของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ นั้นแทบไม่มีเรื่องราวเหล่านี้บันทึกไว้เลย
“เยอะมาก ยามที่ผู้คนเจ็บป่วยและสิ้นหวังย่อมทำให้พวกเขาหันหน้าเข้าหาศาสนาได้อย่างง่ายดาย” เจี่ยงไป๋เหมียนร้อง “อ้อ” ออกมาหนึ่งคำ “เท่าที่ฉันรู้นะ ที่ ‘ปฐมนคร’ เนี่ย พวกศาสนาใต้ดินที่เป็นอันตรายพวกนี้ ยกขึ้นมาสองมือก็ยังมีนิ้วไม่พอนับเลย”
หลังจากเตือนคนอื่นเสร็จแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็รับช่วงหน้าที่ลาดตระเวนโดยรอบต่อจากหลงเยว่หง และสั่งให้สมาชิกทีมทบทวนสิ่งที่ได้เจอมาในวันนี้ด้วย
ค่ำคืนผ่านล่วงไป พวกเขาไม่พบเหตุการณ์ใดๆ หลังจากรุ่งสางไม่นานนักรถจี๊ปก็ออกเดินทาง ขับขึ้นไปทางเหนือ
เมื่อเห็นว่าจุดหมายปลายทางนั้นเหลืออีกไม่ไกล เจี่ยงไป๋เหมียนที่นั่งอยู่ด้านข้างคนขับก็เริ่มแนะนำให้สมาชิกในทีมได้รับรู้
“ชาวเมืองหนูดำเป็นพวกมนุษย์ชั้นรอง”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 48 มนุษย์ชั้นรอง
‘มนุษย์ชั้นรอง…’ เมื่อได้ยินคำนี้ ในหัวของหลงเยว่หงก็เชื่อมโยงไปถึงคำว่า ‘โหดร้าย’ ‘ชั่วร้าย’ ‘พิการ’ ‘สกปรก’ ‘แหล่งมลพิษ’ และ ‘เกลียดชังมนุษย์’
ถึงแม้ว่าเขายังไม่เคยเจอกับมนุษย์ชั้นรองตัวเป็นๆ แต่ในหนังสือเรียนและคนรอบข้างต่างก็พูดแบบเดียวกัน
เจี่ยงไป๋เหมียนราวกับจะรู้สึกได้ถึงความคิดของหลงเยว่หง เธอร้อง “เฮ้อ” ออกมาคำหนึ่ง
“มนุษย์กับมนุษย์ชั้นรองนั้นโดยพื้นฐานก็เหมือนกันนั่นแหละ อย่างน้อยในเรื่องการสืบพันธุ์มีทายาท”
จากนั้นก็พูดต่อโดยไม่ได้รอให้หลงเยว่หงกับคนอื่นพูดอะไร
“ในช่วงฤดูหนาวครั้งแรกหลังจากที่โลกเก่าถูกทำลายลงไป พวกคนในเมืองหนูดำจำต้องจับหนูกินเพื่อให้ไม่อดตาย ว่ากันว่าในตอนนั้นพวกหนูที่อยู่แถวนั้นกำลังบ้าคลั่ง พวกมันโผล่ออกมาจากใต้ดิน ขึ้นมาเต็มภูเขาจนมืดฟ้ามัวดิน บ้างก็มีบาดแผลเน่าเปื่อย บ้างก็มีตาแดงก่ำ บ้างก็จู่โจมทำร้ายสิ่งมีชีวิตโดยรอบไม่เลือกหน้า
“เอ่อ… นอกเรื่องอีกแล้ว พูดเรื่องคนในเมืองหนูดำต่อนะ
“หลังจากฤดูหนาวครั้งแรก เป็นเพราะพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่แต่เดิมนั้นมีมลพิษมากเกินไป ทำให้ประชากรล้มตายลงเป็นจำนวนมาก พวกเขาก็เลยย้ายออกจากที่เก่าแล้วอพยพไปอยู่ที่นั่นกัน
“แต่น่าเสียดาย ฝันร้ายไม่ได้จบลงแค่นั้น ร่างกายพวกเขาค่อยๆ กลายพันธุ์ บางทีอาจจะเป็นเพราะพวกเขากินหนูกลายพันธุ์มากเกินไปล่ะมั้ง ก็เลยทำให้มีลักษณะคล้ายหนูขึ้นเรื่อยๆ ฮา ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ เพราะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ แล้วก็ไม่เคยทำวิจัยเรื่องพวกนี้ด้วย
“สรุปก็คือพวกเขามีขนสีดำขึ้นตามตัวเต็มไปหมด หลังโค้งค่อมลง เล็บก็ทั้งแหลมขึ้นแข็งขึ้นด้วย…
“หลังจากที่มีลูกหลานสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน ประชากรในเมืองหนูดำตอนนี้ส่วนใหญ่สูงไม่ถึง 140 เซนติเมตร พวกเขาชอบอาศัยอยู่ในถ้ำ และเชี่ยวชาญด้านการขุดมาก พวกอาหารต่างๆ ก็มีความหลากหลายมากขึ้นด้วย แต่ขณะเดียวกันก็กลัวแสงจ้า ทำให้พวกเขาออกจากถ้ำได้แค่ตอนเช้า เย็น และตอนกลางคืนเท่านั้น
“พวกเขายังมีการกลายพันธุ์ในด้านดีด้วยนะ อย่างเช่นมีทักษะเกี่ยวกับเครื่องยนต์กลไกและพวกอิเล็กทรอนิกส์ พวกเครื่องใช้ไฟฟ้าจากโลกเก่าที่ใช้งานไปจนเสียหายพัง ใช้การไม่ได้อีกแล้ว แต่พวกเขาก็สามารถซ่อมให้มันกลับมาใช้งานได้อีก แต่แน่นอนว่าจำเป็นต้องมีพวกอะไหล่หรือชิ้นส่วนให้ด้วยน่ะ”
พูดถึงตรงนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนก็อุทาน “อ้าว” ออกมาคำหนึ่ง
“เกือบลืมสนิทเลย ว่าจะเตือนพวกนายว่า อย่าพูดคำว่า ‘เมืองหนูดำ’ ต่อหน้าพวกเขาเด็ดขาด ชื่อนี้เป็นชื่อที่พวกนิคมคนเร่ร่อนแดนร้างบางกลุ่มตั้งให้ คำนี้มันมีความหมายในเชิงเหยียดหยาม คนในเมืองหนูดำนั้นมีความภาคภูมิใจในตัวเองมาก ถึงแม้ว่าคนในบริษัทพวกเราไม่ได้รู้สึกเกลียดชังมนุษย์ชั้นรองเท่าไหร่ แต่ก็ยังมีความรู้สึกดูถูกดูแคลนและเหยียดหยามอยู่ไม่น้อย ก็เลยใช้ชื่อนี้เรียกพวกเขา”
ไป๋เฉินที่กำลังขับรถอยู่อดถามขึ้นไม่ได้
“ถ้างั้นทำไมบริษัทถึงยอมรับพวกเขาล่ะ”
ในฐานะที่เป็นอดีตคนเร่ร่อนแดนร้าง เธอเคยเผชิญกับความเกลียดชังของมนุษย์ชั้นรองมาก่อน ถูกจู่โจมอย่างไม่มีเหตุผลก็หลายครั้ง นอกจากนั้นพวกมนุษย์ชั้นรองบางคนก็มีรูปร่างหน้าตาที่ราวกับหลุดออกมาจากฝันร้าย ดังนั้นเธอจึงไม่มีความรู้สึกที่ดีให้กับพวกมนุษย์ชั้นรองแม้แต่น้อยนิด บางครั้งยังมองว่าพวกเขาเป็นสัตว์ร้ายที่มีสติปัญญาเสียด้วยซ้ำ
เจี่ยงไป๋เหมียนนิ่งเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ
“ชาวเมืองหนูดำไม่ได้โกรธแค้นมนุษย์จนฝังลึกซักเท่าไหร่ ปกติพวกเขาก็มักจะถือว่าตัวเองเป็นมนุษย์ธรรมดาแหละ
“ถ้าไม่ใช่เพราะประเด็นความอ่อนไหวเกี่ยวกับปมด้อย รวมไปถึงว่าพนักงานบริษัทยังคงมีอคติต่อมนุษย์ชั้นรองอยู่ ทางบริษัทคงจะดูดซับพวกเขามาแล้วล่ะ ไม่ปล่อยให้เป็นเพียงแค่นิคมบริวารชั้นนอกแบบนี้หรอก
“แต่จะว่าไปมันก็ไม่เชิงเป็นนิคมบริวารซะทีเดียว ออกไปทางความสัมพันธ์แบบพันธมิตรเสียมากกว่า เราส่งพวกอาวุธ ลูกกระสุน เสื้อผ้าเก่าๆ แล้วก็อาหารเพื่อแลกเปลี่ยนกับของมีค่าที่พวกเขารวบรวมมาได้ ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ส่งข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับแดนร้างบึงดำมาให้บริษัทผ่านทางเครื่องรับส่งข้อมูลไร้สาย ถูกแล้วล่ะ ที่บริษัทเก็บเสื้อผ้าเก่าๆ ของพวกนายก็เพื่อเอามาทำการค้าอะไรแบบนี้นี่แหละ”
พูดถึงตรงนี้เจี่ยงไป๋เหมียนก็หยุดไปชั่วครู่
“และบริษัทก็ยังรับอาสาสมัครจากเมืองหนูดำมาทำการทดลองบางอย่างด้วย
“ในเรื่องนี้ คนเมืองหนูดำกระตือรือร้นกันมาก พวกเขายอมทุกอย่างเพื่อแลกกับโอกาสที่ลูกหลานจะได้กลายเป็นมนุษย์ปกติ”
ถึงแม้ว่าคำอธิบายของเจี่ยงไป๋เหมียนจะไม่ได้เจืออารมณ์ความรู้สึกของตัวเองผสมเข้าไปด้วย แต่ไป๋เฉินก็ยังรู้สึกสะเทือนใจเมื่อได้ยินเรื่องพวกนี้
“ในแดนธุลีเนี่ย บริษัทมีชื่อเสียงไม่ค่อยดีนัก เกี่ยวกับเรื่องการวิจัยทางชีวภาพน่ะ
“ก่อนที่ฉันจะได้ติดต่อกับพวกคุณอย่างใกล้ชิดแบบนี้ ฉันก็เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับการทดลองพวกนั้นมาบ้าง มันทำให้ฉันกลัวมาก กลัวว่าสักวันหนึ่งจะถูกพวก ‘ผานกู่ชีวภาพ’ จับตัวไปเป็นหนูทดลองในห้องวิจัยลับ เอาไปทำการทดลองที่เลวร้ายอะไรทำนองนั้น
“ฉันกลัวว่าจะต้องถูกทรมานจนสติแตก ทุกข์ทรมานจากโรคประสาท กลายเป็นสัตว์ประหลาด กลัวว่าแม้แต่ตาย ก็ไม่ได้ตายแบบมนุษย์
“พอคิดถึงว่าคนเมืองหนูดำพวกนั้นสมัครใจมาเป็นอาสาสมัครในการทดลองแล้ว…”
หลังจากที่ซางเจี้ยนเย่ากับหลงเยว่หงได้ยินคำพูดของไป๋เฉิน ถึงได้รู้ว่าภาพลักษณ์ของบริษัทในสายตาของคนนอกนั้นเป็นเช่นนี้เอง ราวกับเป็นจอมวายร้ายในละครวิทยุเลยทีเดียว
นี่ช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเรื่องที่พวกเขาได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็ก
พวกเขาเชื่อมาตลอดว่าบริษัทนั้นเป็นแดนสวรรค์ ส่วนโลกภายนอกนั้นคือแดนน้ำลึกเพลิงผลาญที่มีแต่ความทุกข์ทรมาน
พอได้ฟังเช่นนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนก็ยิ้มออกมา
“เธอคงอัดอั้นสะกดข่มความกลัวในเรื่องนี้มานานแล้วสินะ ถึงได้ระบายออกมารวดเดียวแบบนี้”
เธอยกแขนซ้ายขึ้นมาแล้วงอข้อศอก
“แขนชีวภาพพลังไฟฟ้าข้างนี้เป็นผลมาจากการทดลอง การดัดแปลงพันธุกรรมเองก็เช่นกัน
“เป็นไงบ้างล่ะ พอเห็นด้วยตาตัวเองแล้ว รู้สึกว่ามันน่ากลัวน้อยลงบ้างไหม”
ไป๋เฉินยังคงนิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบอะไร
“…เข้าใจแล้ว” เจี่ยงไป๋เหมียนหัวเราะเยาะตัวเอง “พอเห็นฉันเป็นแบบนี้ก็เลยยิ่งกลัวมากขึ้นไปอีกสินะ”
เธอถอนใจเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
“มีเรื่องหนึ่งที่เธอพูดถูก อาสาสมัครส่วนใหญ่มีจุดจบไม่ดีนัก…”
บรรยากาศในรถจี๊ปเริ่มอึมครึม ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเป็นเวลานาน
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เจี่ยงไป๋เหมียนหันไปมองซางเจี้ยนเย่าแล้ว ‘กล่าวโทษ’
“ไหงเวลาแบบนี้นายไม่ยักทำตลกล่ะ”
ซางเจี้ยนเย่าตอบอย่างจริงจัง
“ในฐานะคนที่มีปณิธานจะช่วยเหลือมนุษยชาติ ผมไม่เคยเอาเรื่องแบบนี้มาทำตลก”
“…นั่นก็จริง” เจี่ยงไป๋เหมียนกลับขึ้นมานั่งตัวตรงใหม่
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งก็ชี้ไปด้านหน้าแล้วบอก
“เลี้ยวซ้ายเข้าไปในภูเขา”
พอมาถึง พวกเขาก็เห็นเนินเขาเล็กๆ ทอดยาวไปในแดนร้างบึงดำ บางลูกก็พอจะเรียกว่าเป็นภูเขาขนาดย่อมๆ ได้ และเมืองหนูดำก็ตั้งอยู่ข้างในภูเขานั้น
หลังจากขับรถไปตามถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่ออยู่พักหนึ่ง เจี่ยงไป๋เหมียนอดลดกระจกลงไม่ได้
“จริงๆ เลยนะ ที่ต้องขับขึ้นๆ ลงๆ แบบนี้มันไกลยิ่งกว่าวิ่งทางราบที่เราขับกันมาก่อนหน้านี้ซะอีก
“แค่ออกเดินทางมารอบเดียวนี่ พอกลับไปถึงบริษัทแล้วสงสัยคงต้องส่งรถไปยกเครื่องใหม่…”
ขณะที่กำลังบ่นอยู่ ฉับพลันเจี่ยงไป๋เหมียนก็ปิดปากลงทันที
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย พยายามตรวจจับอย่างระมัดระวังหนึ่งรอบ ก่อนจะค่อยๆ ขมวดคิ้ว
“มีสัญญาณไฟฟ้าแผ่วๆ มาจากทิศทางของเมืองหนูดำ”
การที่เข้ามาถึงระยะการรับรู้สัญญาณไฟฟ้าของเธอได้นั้น แสดงว่าเมืองหนูดำอยู่ใกล้มากแล้ว
ซางเจี้ยนเย่ายกปืนไรเฟิลจู่โจม ‘นักรบคลั่ง’ ขึ้นมาพาดที่หน้าต่างรถโดยสัญชาตญาณทันที
“เป็นผลกระทบจากความผิดปกติที่เกิดขึ้นทางเหนือของสถานีเยว่หลู่หรือเปล่า”
สถานที่แห่งนี้ไม่ได้อยู่ใกล้กับสถานีเยว่หลู่ แต่ก็ไม่ได้ไกลมากนัก ใช้เวลาเดินทางราวครึ่งวันเท่านั้น
“ก็อาจจะ” เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้า น้ำเสียงเคร่งเครียดกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
“หัวหน้า ต้องสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงหรือเปล่า” หลงเยว่หงถามอย่างใจเย็น ไม่ได้ประหม่าร้อนรนเหมือนเมื่อสองสามวันก่อนอีกแล้ว
“ได้” เจี่ยงไป๋เหมียนไม่ได้ดูแคลนในสิ่งที่ยังไม่รู้กระจ่าง
เธอออกคำสั่ง
“นายเป็นคนสวม”
“ทำไมไม่ให้ซางเจี้ยนเย่าสวมล่ะ” หลงเยว่หงโพล่งถามออกมา
“ซางเจี้ยนเย่าต้องตามฉันเข้าไปในเมืองหนูดำ ชุดเกราะเข้าไปไม่ได้ เอ่อ… ก็เข้าได้แหละ แต่ไม่มีประโยชน์น่ะ” เจี่ยงไป๋เหมียนอธิบายอย่างรวบรัดเพียงสองประโยค
ซางเจี้ยนเย่าไม่ได้โต้แย้งแม้แต่น้อย ยังคงนิ่งเงียบ รักษาความตื่นตัวคอยระแวดระวังสิ่งผิดปกติที่อาจเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
หลังจากหลงเยว่หงสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเสร็จแล้ว รถจี๊ปก็ขับต่อไป
สองสามนาทีถัดมา เจี่ยงไป๋เหมียนก็ออกคำสั่ง
“จอดรถ”
เธอชี้ไปที่ป่าและพุ่มไม้เบื้องหน้า
“เมืองหนูดำอยู่ทางนั้น
“หลงเยว่หง เปิดทางที”
“ทราบแล้ว หัวหน้า!” หลงเยว่หงเปิดประตูลงจากรถไปเป็นคนแรก
หลังจากที่ทั้งสี่เข้าไปในป่าที่ค่อนข้างทึบโดยมีหลงเยว่หงเป็นคนนำ พวกเขาใช้เวลาหลายนาทีเดินเท้าเข้าไป และทันใดนั้นก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย
นั่นก็คือกลิ่นเลือด!
“นี่เป็นปัญหาใหญ่แล้วล่ะ…” จู่ๆ เจี่ยงไป๋เหมียนก็พึมพำขึ้นมาราวกับว่าจินตนาการถึงสิ่งที่จะได้พบเจอไว้เรียบร้อยแล้ว
เธอที่ถือปืนยิงระเบิดอยู่ในมือก็พลันเร่งฝีเท้าขึ้น เดินไปยังสุดเขตป่าอีกฟากหนึ่ง
มีผนังภูเขาหินสีเหลืองอมเทา ด้านหลังที่ต้นไม้กับวัชพืชปกคลุมบดบังเอาไว้มีถ้ำลึกอยู่ กลิ่นคาวเลือดคลุ้งเล็ดลอดออกมาจากข้างในนั้น
“ที่นั่นคือเมืองหนูดำ” เจี่ยงไป๋เหมียนพูดด้วยเสียงทุ้มแต่ไม่ต่ำ
เมื่อหลงเยว่หงมองเห็นก็เข้าใจได้ในทันทีว่าทำไมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงถึงไร้ประโยชน์ในเมืองหนูดำ
ทางเข้าถ้ำนั้นสูงเพียง 140 เซนติเมตรเท่านั้น ถึงจะปรับย่อหดชุดยังไงก็ไม่มีทางจะลดความสูงให้เหลือเท่านั้นได้ และพื้นที่ภายในถ้ำจะยิ่งเตี้ยกว่านี้อีก
เมื่อเป็นเช่นนี้ คนที่สวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเมื่อเข้าสู่เมืองหนูดำซึ่งมีลักษณะเป็นถ้ำ ก็จะต้องก้มตัวไว้ตลอดเวลา นี่ย่อมทำให้ประสิทธิภาพการต่อสู้ลดลงเป็นธรรมดา
ยังไม่ทันจะเข้าไปในถ้ำ ทันใดนั้นทั้งซางเจี้ยนเย่าและเจี่ยงไป๋เหมียนต่างก็มองไปทางซ้ายมือพร้อมกัน แล้วก็เห็นศพสองร่างอยู่ใต้ต้นไม้
ศพทั้งสองนั้นเตี้ยมาก ร่างกายเหมือนงอตัว เสื้อผ้าถูกลอกคราบออกจนเกลี้ยงไม่มีเหลือ
เล็บของทั้งคู่ทั้งแข็งทั้งแหลมและมีสีเหลืองอย่างชัดเจน ร่างกายมีขนสีดำปกคลุมอยู่ทั่ว มองแว่บแรกดูคล้ายเป็นหนูยักษ์ที่อาศัยอยู่ในบริเวณที่มีมลพิษขนาดหนัก
เพียงแต่ว่าขนนั้นไม่ได้ดกหนา ยังพอมองเห็นผิวหนังสีซีดที่อยู่ข้างใต้ได้
ศพทั้งสองดวงตาเบิกกว้าง สีหน้ายังหลงเหลือความหวาดกลัวและเกลียดชัง ร่างกายและพื้นดินรอบข้างชุ่มโชกด้วยเลือด ดูแล้วไม่ได้แตกต่างไปจากมนุษย์ทั่วไป
พูดตามตรงแล้ว นอกจากขนที่ขึ้นดกปกคลุม ร่างกายที่ค่อนข้างเตี้ย เล็บที่ดูประหลาด และผิวหนังที่ค่อนข้างซีดจางแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็ไม่ได้รู้สึกว่าซากศพชาวเมืองหนูดำทั้งสองร่างนี้ต่างไปจากตนเองเท่าใดนัก
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลงเยว่หงเห็นศพ ดังนั้นถึงแม้ว่ายังกลัวและคลื่นเหียนอยู่บ้างจนไม่กล้ามองดูตรงๆ แต่เขาก็ยังควบคุมตัวเองได้
เขาร้อง “ซี้ด” ออกมาคำหนึ่ง
“คงไม่ใช่ว่าพวกเขาตายกันหมดแล้วนะ…”
เจี่ยงไป๋เหมียนหันหน้าไปมองยังถ้ำลึกโดยอัตโนมัติ ชั่วขณะนั้นเธอไม่มีความกล้าพอที่จะเข้าไปข้างใน
ราวกับว่าเธอคาดเดาได้ว่าภายในนั้นจะมีสภาพเช่นไร
ในตอนนี้ไป๋เฉินที่นั่งยองลงไปตรวจสภาพศพ แหงนหน้าขึ้นมาพูดด้วยเสียงทุ้ม
“เสียชีวิตเพราะถูกยิง”
เจี่ยงไป๋เหมียนหรี่ตาลงเล็กน้อย พูดกับตัวเอง
“ฝีมือใครกันนะ…”
พูดเสร็จเธอก็ผ่อนหายใจเบาๆ แล้วเดินไปยังทางเข้า ‘เมืองหนูดำ’
ซางเจี้ยนเย่ารีบตามประชิดอยู่ด้านหลังทันทีโดยไม่จำเป็นต้องให้ออกคำสั่ง
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 49 สถานที่เกิดเหตุ
เมื่อเดินเข้ามาใกล้ปากถ้ำ เจี่ยงไป๋เหมียนหยุดฝีเท้าลงแล้วหันหน้ากลับมาพูดกับหลงเยว่หงที่สวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงอยู่
“นายคอยเฝ้าตรงนี้เอาไว้”
เธอคิดอยู่อึดใจแล้วเสริม
“คอยมองไปที่ป่าด้านนอกบ่อยๆ ด้วยนะ ถ้ารถจี๊ปหายไปละก็ ไป๋เฉินกับฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่พวกนายสองคนจะได้เจอกับ ‘เรื่องหรรษา’ แน่ มนุษย์น่ะยอมรับและปรับตัวกับหลายๆ เรื่องได้ถ้าหากค่อยๆ เพิ่มระดับความไปเรื่อยๆ แต่ถ้าจู่ๆ เกิดเจอความลำบากระดับนรกแตกขึ้นมาแบบฉับพลันทันใด ส่วนใหญ่ก็สติแตกกันทั้งนั้น”
“ทราบแล้ว หัวหน้า!” หลงเยว่หงไม่ได้ผิดหวังที่อดเข้าไปในเมืองหนูดำ ที่จริงแล้วเขากลับโล่งอกเสียด้วยซ้ำ
จากที่เห็นชาวเมืองหนูดำสองคนเสียชีวิตอยู่ภายนอกถ้ำ เขาก็พอจะจินตนาการฉากโศกนาฏกรรมภายในถ้ำได้ คาดว่ามันต้องส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อสภาพจิตใจของตน จนกลายเป็นอาการทางจิตที่ต้องรักษาเยียวยาอย่างแน่นอน
หลังจากให้คำแนะนำหลงเยว่หงแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียนก็หันกลับไปแล้วก้มตัวเดินมุดเข้าไปในรูที่มีความสูงราว 140 เซนติเมตร
ซางเจี้ยนเย่าและไป๋เฉินต่างก็ถืออาวุธของตัวเองเดินตามเข้าไปด้วย หนึ่งซ้ายหนึ่งขวา เพียงแต่ว่าคนหนึ่งต้องก้มตัวย่อเข่ามากหน่อย ทำให้เดินค่อนข้างลำบาก ส่วนอีกคนหนึ่งยังไม่ถึงกับเดินลำบากมากนัก
พวกเขาไม่ได้สังเกตสถานการณ์ภายนอกก่อนจะเข้ามาตามที่ระบุไว้ในคู่มือการฝึก เนื่องจากต่างก็เชื่อมั่นในความสามารถตรวจจับสัญญาณไฟฟ้าอย่างอ่อนๆ ของหัวหน้าทีมอย่างหมดใจ
ซึ่งในเรื่องนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนเคยแสดงให้เห็นมาแล้วว่ามีความน่าเชื่อถือไว้วางใจได้มากเพียงใด
ปากถ้ำด้านในยังคงมีแสงสว่างจากท้องฟ้าส่องให้เห็นสภาพโดยรอบอย่างชัดเจน แต่เมื่อเดินลึกเข้าไปมากขึ้นก็ยิ่งมืดลงทุกขณะ จนกระทั่งไม่อาจมองเห็นได้แม้แต่นิ้วมือตนเอง
แล้วในตอนนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนก็หยิบเอาไฟฉายออกมา เปลือกหุ้มตัวกระบอกเป็นสีเงินมีเม็ดละเอียดเล็กๆ อย่างชัดเจน จากนั้นก็ดันสวิทช์เปิด
ลำแสงสีเหลืองสาดส่องสว่างไปยังพื้นที่เบื้องหน้า เมื่อผนวกกับแสงสว่างจากธรรมชาติทางปากถ้ำ ทำให้ซางเจี้ยนเย่าพอจะมองเห็นภายในถ้ำได้รางๆ ว่ามีลักษณะอย่างไร
ภายในถ้ำจัดว่ากว้างไม่น้อย ส่วนที่ลึกเข้าไปนั้นยังคงถูกปกคลุมด้วยความมืดจนไม่สามารถมองเห็นจุดสิ้นสุด
เดิมมีเสาหินธรรมชาติตั้งอยู่เรียงราย แต่ในเวลานี้ล้วนแต่หักโค่นล้มกองอยู่กับพื้น มีก้อนหิน ตะไคร่น้ำ และฝุ่นผงร่วงหล่นจากเพดานถ้ำลงมาปกคลุมผืนดิน
บนพื้นดินที่ตำแหน่งใจกลางวงแสงจากไฟฉายในมือของเจี่ยงไป๋เหมียน มีรอยไหม้ที่แผ่ลามออกไปเป็นวง
หลุมที่อยู่ใกล้แสงไฟฉายมากที่สุดนั้น ศพที่อยู่ด้านในหลุมล้วนแต่ไม่มีศพใดที่มีสภาพสมบูรณ์ มีเพียงแค่เลือดและชิ้นเนื้อที่ไหม้เกรียมชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วนคลุกเคล้าปนเปไปกับก้อนหินและดิน
พื้นที่บริเวณรัศมีด้านในของวงกลมที่อยู่ถัดจากหลุมตรงกลางมีซากศพร่างเตี้ยๆ ร่างแล้วร่างเล่านอนคว่ำอยู่ ทั้งร่างถูกเผาไหม้เกรียม ซากร่างเหล่านั้นนอนเกลื่อนกลาดกระจัดกระจาย เสียชีวิตอย่างน่าสังเวชอเนจอนาถเป็นอย่างยิ่ง
เจี่ยงไป๋เหมียนขยับตำแหน่งไฟฉายไปเรื่อยๆ ซางเจี้ยนเย่าจึงเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นที่บริเวณใกล้กับผนังหินซึ่งเป็นรัศมีรอบนอกของวงกลมขอบหลุม
มีซากศพของชาวเมืองหนูดำนอนอยู่บนพื้นในท่าทางที่ต่างกันไป ร่างกายโดยทั่วไปยังคงสภาพสมบูรณ์ มีเพียงแค่รอยไหม้ นอกจากนี้ก็ยังมีขนสีดำดกหนาบางส่วนที่ยังหลงเหลืออยู่
บางศพนั้นไม่ได้มีบาดแผลภายนอกที่เห็นได้ชัดเจนนัก ขณะที่บางศพมีบาดแผลน่าสยดสยองจากกระสุนปืนปรากฏอยู่ที่แผ่นหลังและหน้าอก ซากศพส่วนใหญ่ปราศจากเสื้อผ้านุ่งห่มเอาไว้
พื้นที่ภายในถ้ำที่อยู่ในกรอบสายตาของซางเจี้ยนเย่า นอกจากชามลายครามใบเล็ก ชามปั้นดินเผา และชามดินปั้นแล้วก็ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่อีก
ฉากเหตุการณ์เช่นนี้ ถึงแม้จะไม่มีใครอธิบายรายละเอียด แต่ทั้งซางเจี้ยนเย่ากับไป๋เฉินต่างก็เข้าใจข้อเท็จจริงได้ทันที
เมืองหนูดำถูกฆ่าล้างเมือง!
เจี่ยงไป๋เหมียนมองดูโดยรอบอย่างเงียบงันพลางทอดถอนใจ
“น่าจะเป็นระเบิดเทอร์โมบาริก[footnoteRef:1]ที่ยิงออกมาจากเครื่องยิงแบบประทับบ่า… [1:  ระเบิดเทอร์โมบาริก (温压弹 Thermobaric Bombs) เป็นอาวุธระเบิดทำลายล้างอานุภาพสูงชนิดหนึ่ง ซึ่งถูกตั้งชื่อมาจากคำในภาษากรีกที่มีความหมายว่า “ความร้อน” และ “แรงกดดัน” บางทีก็นิยมใช้เรียกว่า Vacuum Bombs (ระเบิดสูญญากาศ) หรือ Fuel-air Explosives (ระเบิดเชื้อเพลิงอากาศ) อาวุธชนิดนี้เป็นระเบิดที่ใช้ออกซิเจนจากอากาศโดยรอบเพื่อสร้างความรุนแรงของการระเบิดที่อุณหภูมิสูง ส่งผลให้เกิดแรงอัดอากาศและมวลคลื่นที่มีความรุนแรงอย่างมาก หากถูกใช้กับสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะเป็นแนวสนามเพลาะ ภายในอาคาร ช่องอุโมงค์ จะยิ่งทวีความรุนแรงของคลื่นแรงอัดอีกหลายเท่าตัว ผลของคลื่นที่ถูกอัดกระจายจากแรงระเบิดนั้น อาจทำลายหรือพังอาคารที่มีลักษณะโครงสร้างไม่แข็งแรงได้ในพริบตาเดียว]
“คนที่ไม่ตายทันทีก็จะถูกยิงซ้ำอีกครั้ง
“ลงมือได้เด็ดขาด เป็นมืออาชีพมาก”
ระเบิดเทอร์โมบาริกเป็นการผสมผสานระหว่างระเบิดแรงสูงและระเบิดเชื้อเพลิงอากาศ เป้าหมายหลักเพื่อใช้สังหารศัตรูในพื้นที่จำกัด อย่างเช่นในถ้ำหรือบังเกอร์ใต้ดิน
หลังจากระเบิดเทอร์โมบาริกระเบิดออก มันจะดูดออกซิเจนรอบข้างจนหมดแล้วปล่อยพลังงานมหาศาลออกมา ทำให้เกิดลูกไฟที่ขยายตัวด้วยความเร็วสูง ซึ่งลูกไฟนี้จะมาพร้อมกับคลื่นกระแทกแรงดันสูงที่จะกวาดไปทั่วบริเวณของพื้นที่ปิด เพื่อสังหารศัตรูให้มากที่สุด และทำลายอุปกรณ์ต่างๆ ด้วย
สำหรับเมืองหนูดำที่ปากทางเข้าถ้ำมีความสูงเพียง 140 เซนติเมตรนั้น การบุกเข้ามาต่อสู้กับชาวเมืองที่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมภายในถ้ำเป็นอย่างดี ถือเป็นตัวเลือกที่ไม่ฉลาดเป็นอย่างยิ่ง วิธีที่ดีที่สุดก็คือการยิงระเบิดเทอร์โมบาริกและระเบิดต่างๆ เข้าไปข้างในโดยตรง
“มีเพียงไม่กี่ทีมที่มีระเบิดชนิดนี้ ขนาดกองกำลังใหญ่บางแห่งก็ยังไม่มีเลย” ไป๋เฉินพยายามสงบสติข่มอารมณ์แล้วตอบอย่างรวบรัดออกมาประโยคหนึ่ง
ถึงแม้ว่าเธอจะเคยเป็นคนเร่ร่อนแดนร้างที่มีประสบการณ์โชกโชนและคุ้นเคยกับการต่อสู้สังหารศัตรู แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับการฆ่าล้างเมืองทั้งเมือง ฆ่าคนนิคมทั้งนิคมจนหมดเช่นนี้
ซากศพและเศษเนื้อบนพื้นนั้น ถึงแม้ว่าจะเป็นมนุษย์ชั้นรองก็ตาม แต่นั่นก็ทำให้เธอเกิดความตระหนกและหวาดกลัวเกินกว่าจะพรรณนาออกมาได้
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม นอกจากส่วนสูง เล็บ และขนที่ปกคลุมร่างกายแล้ว ชาวเมืองหนูดำก็แทบไม่ต่างไปจากมนุษย์ทั่วไปเลย
ไป๋เฉินเคยพบกับนิคมที่ถูกฆ่าล้างนิคมมาแล้ว เพียงแต่ว่ากว่าที่เธอจะไปพบนั้น โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นก็ผ่านไปนานแสนนาน มีเพียงแค่เศษกระดูกไม่กี่ชิ้นกับบ้านเรือนที่ทรุดโทรมไร้ผู้คนอาศัยอยู่ ไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลืออยู่อีกแล้ว
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้า
“หยิบไฟฉายออกมาแล้วแยกกันไปหาเบาะแส
“บางที… บางทีอาจมีผู้รอดชีวิตก็ได้”
ซางเจี้ยนเย่ารีบดึงไฟฉายกับปืนพก ‘มอสน้ำแข็ง’ ออกมาจากเข็มขัดทันที มือหนึ่งส่องไฟฉาย อีกมือหนึ่งถือปืน เดินตรงไปยังบริเวณรอบนอก
เขาไม่คิดว่าพื้นที่ใจกลางแรงระเบิดหรือรัศมีรอบข้างจะยังมีใครรอดชีวิตมาได้
หลังจากตรวจสอบซากศพแต่ละร่างแล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนอนขดตัวหันหลังให้เขา
ผู้หญิงคนนี้ยังคงสวมเสื้อผ้าติดตัวอยู่ มือเท้างอเหมือนกำลังกอดอะไรเอาไว้แน่นและกดซุกไว้ใต้ร่าง
ขนดกดำบนแผ่นหลังของซากศพยังคงมองเห็นได้เลือนลาง มีบาดแผลและเลือดสีแดงเข้มที่แห้งกรังแล้ว เห็นได้ชัดว่าเธอถูกยิงซ้ำเพื่อให้มั่นใจว่าตายสนิท
ซางเจี้ยนเย่าที่ก้มตัวอยู่ก็นั่งยองลงไปแล้วใช้กระบอกไฟฉายเขี่ยพลิกร่างของชาวเมืองหนูดำคนนี้ให้หงายขึ้นมา
เมื่อลำแสงไฟฉายส่องต้องร่าง ซางเจี้ยนเย่าก็มองเห็นเด็กหญิงตัวน้อยอยู่ในอ้อมกอด
เธอสวมชุดเดรสสีขาวที่เก่าคร่ำคร่าแต่ยังคงมีบางส่วนที่สะอาดสะอ้าน ร่างของหญิงสาวกอดเด็กหญิงตัวน้อยเอาไว้ที่บริเวณทรวงอกและหน้าท้องอย่างแนบแน่น มองในแว่บแรกนั้นไม่เห็นร่องรอยบาดแผลใดๆ
ซางเจี้ยนเย่าวางไฟฉายลงกับพื้นและพยายามตรวจดูสภาพของเด็กหญิง แต่ก็ไม่อาจง้างมือของหญิงสาวออกได้
ดังนั้นเขาจึงได้แต่เลิกล้มความพยายามอันเกิดขึ้นตามสัญชาตญาณนี้ไป ซางเจี้ยนเย่ามองเห็นใบหน้าของเด็กหญิงเป็นสีเขียวคล้ำ มีเลือดสีแดงก่ำไหลออกมาจากบริเวณทรวงอกและหน้าท้องของหญิงสาว
เขารีบใช้นิ้วเพื่อตรวจสอบลมหายใจกับอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่ายทันที
แต่เพียงไม่กี่วินาทีถัดมาเขาก็ค่อยๆ ชักมือกลับมา
เมื่อพลิกซากศพของทั้งสองร่างที่กอดกันแนบแน่นให้หงายขึ้นมาแล้ว ด้วยความช่วยเหลือจากแสงไฟฉาย ทำให้ซางเจี้ยนเย่ามองเห็นได้แทบจะในทันทีว่าบริเวณพื้นด้านล่างที่ร่างทั้งสองเคยนอนอยู่นั้น ช่วงรอยต่อระหว่างผนังถ้ำและพื้นดินมีรอยขุดลึกลงไป ปากหลุมนั้นเห็นเป็นรอยเล็บได้อย่างชัดเจน
จากรอยขุดนี้ ซางเจี้ยนเย่าสามารถจินตนาการถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้
ระหว่างที่ศัตรูบุกจู่โจมเข้ามา หญิงสาวชาวเมืองหนูดำคนนี้เร่งรีบใช้ทักษะการขุดดินเพื่อสร้างพื้นที่หลบภัยให้กับลูกน้อยของตนเอง
แต่น่าเสียดายที่ไม่อาจขุดได้เร็วกว่าระเบิด
เมื่อซางเจี้ยนเย่ายื่นมือออกไปแตะรอยขุดนั้นก็พบว่ามีโพรงเล็กๆ ที่เกิดตามธรรมชาติอยู่ ในโพรงนั้นมีวัตถุที่เขาไม่รู้จัก เมื่อสัมผัสโดนก็รู้สึกถึงความเย็น
เขาหยิบวัตถุนั้นออกมา เมื่อมีแสงจากไฟฉายจึงเห็นว่ามันเป็นวัตถุสี่เหลี่ยมสีดำ ขนาดยาวกว่านิ้วกลางเล็กน้อย
ด้านบนของวัตถุนี้มีจอแสดงผลขนาดเล็กคล้ายกับจอ LCD มีปุ่มอยู่ตรงกลางหลายปุ่ม ด้านล่างเป็นลำโพงที่มีตะแกรงปิดอยู่
ตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย ซางเจี้ยนเย่าศึกษาในภาควิชาอิเล็กทรอนิกส์ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะจำแนกว่าวัตถุล้าสมัยที่ดูมอมแมมชิ้นนี้คืออะไร
นี่คือเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กของโลกเก่าที่ถูกชาวเมืองหนูดำซ่อมแซมและดัดแปลง
มันอาจจะหล่นลงไปในซอกตั้งแต่ก่อนเกิดเหตุการณ์ หรือไม่ก็อยู่ค่อนข้างห่างจากรัศมีระเบิดและมีร่างกายมนุษย์บังไว้ จึงไม่มีร่องรอยของความเสียหายเกิดขึ้นกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชิ้นนี้
ซางเจี้ยนเย่าคุกเข่าข้างหนึ่ง สำรวจตรวจตราของสิ่งนี้เล็กน้อยก่อนจะกดปุ่มลงไปเพื่อเล่นเสียงที่บันทึกเอาไว้
ท่ามกลางเสียงปืนและเสียงอึกทึกวุ่นวายสารพัด มีเสียงอ่อนเยาว์เอ่ยถามด้วยความกลัวและความสับสนไม่เข้าใจ
“แม่จ๋า แม่จ๋า ทำไมพวกเขาต้องฆ่าเราด้วย”
มีเสียงแหบห้าวและสั่นเทิ้มตอบกลับมา
“เพราะพวกเราเป็นมนุษย์ชั้นรองน่ะจ้ะ”
เสียงอ่อนเยาว์ถามต่อ
“มนุษย์ชั้นรองคืออะไรเหรอ”
เสียงที่แหบห้าวเงียบไปอึดใจก่อนจะตอบกลับ
“ก็คือ… ก็คือคนที่เป็นโรค”
เสียงอ่อนเยาว์ทวีความสงสัย
“แต่ว่า… แม่จ๋า เป็นเพราะพวกเราเป็นโรค พวกเขาก็เลยจะฆ่าเรางั้นเหรอ
“หนู… หนูซ่อมพวกอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ได้นะ หนูทำประโยชน์ได้เยอะแยะเลย…”
ทันใดนั้นเสียงปืนก็ดังใกล้เข้ามาราวกับว่าศัตรูเข้ามาถึงปากถ้ำแล้ว ตามด้วยเสียงวัตถุหล่นกระแทกพื้น แล้วเสียงที่บันทึกก็สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้
ซางเจี้ยนเย่าฟังอย่างเงียบงัน ก่อนวาดสายตากลับมามองที่ซากศพทั้งสองอีกครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นหญิงสาวหรือเด็กหญิงตัวน้อย บนใบหน้าไม่ได้มีขนดกดำปกคลุม มีร่องรอยว่าถูกโกนออกจนหมดจดเกลี้ยงเกลา
ดูแล้วไม่ได้แตกต่างไปจากพนักงานหญิงของ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ เลย
เสียงที่บันทึกไว้นี้ค่อนข้างดัง เจี่ยงไป๋เหมียนกับไป๋เฉินที่แยกกันเดินเข้าไปสำรวจด้านในล้วนแต่ได้ยินอย่างชัดเจน
พวกเขาต่างก็เงียบงัน เวลาผ่านไปเนิ่นนานโดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีใครขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว
หลังจากนั้นอีกครู่หนึ่งเจี่ยงไป๋เหมียนก็ค่อยๆ ระบายลมหายใจออกมา
“ค้นหาเบาะแสต่อไป”
ซางเจี้ยนเย่าหย่อนเครื่องบันทึกเสียงลงในกระเป๋าด้วยความเคร่งขรึม จากนั้นก็หยิบไฟฉายแล้วลุกขึ้นยืน
ลำแสงไฟฉายกราดส่อง เขาเห็นข้อความบางอย่างเขียนอยู่บนผนังถ้ำ
เป็นข้อความที่เขียนด้วยภาษาแดนธุลี ลักษณะบ่งบอกว่าเขียนเอาไว้หลายปีมากจนข้อความบางส่วนเลือนลางไปนานแล้ว แสดงว่าข้อความเหล่านี้ไม่ใช่ข้อความที่ชาวเมืองหนูดำเขียนไว้ตอนที่ถูกบุกโจมตี
ซางเจี้ยนเย่าส่องไฟฉายเพื่อพยายามอ่านข้อความเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง หลังจากผ่านไปเกือบสิบวินาทีก็พอที่จะจำแนกบางคำออกมาได้
“…เดินทางมาถึงที่นี่…”
“…จินและ…ไม่พรากจากกันชั่วนิรันดร์…”
ในขณะนั้นเจี่ยงไป๋เหมียนเองก็เหมือนกับว่าเห็นอะไรที่คล้ายคลึงกัน เธอโบกไฟฉายและถอนใจด้วยความสะเทือนใจ
“ดูเหมือนว่าที่นี่น่าจะเป็นจุดท่องเที่ยวตั้งแต่ก่อนที่โลกเก่าจะล่มสลายสินะ ถ้ำเตี้ยๆ แบบนี้ยังมีคนอยากเข้ามาเที่ยวกันด้วยเหรอเนี่ย”
หลังจากพูดจบเธอก็จ้องมองไปยังผนังหินอยู่เนิ่นนาน
ครู่หนึ่งเจี่ยงไป๋เหมียนก็ละสายตา มองหาเบาะแสอื่นๆ ต่อไป
ราวสิบนาทีถัดมา ทั้งสามก็กลับมาเจอกันที่ปากถ้ำที่มีแสงอาทิตย์ส่องเข้ามา
เจี่ยงไป๋เหมียนพูดด้วยความเห็นอกเห็นใจ
“ก่อนหน้านี้ชาวเมืองหนูดำได้ขุดเส้นทางหลบหนีเตรียมไว้สองสาย แต่น่าเสียดายที่ระเบิดเทอร์โมบาริกหรืออะไรทำนองนั้นมาเร็วเกินไป”
“พวกที่มาโจมตีไม่ได้ทิ้งเบาะแสอะไรไว้เลย” ไป๋เฉินพูด
เจี่ยงไป๋เหมียนสั่นศีรษะ
“ไม่ใช่เป็นเพราะคนพวกนั้นไม่ได้ทิ้งเบาะแสเอาไว้หรอก แต่หลังจากที่การต่อสู้จบลง พวกมันยอมเสียเวลาเพื่อเก็บกวาดเบาะแสต่างๆ จนหมดเกลี้ยงไม่ให้เหลือต่างหาก”
* * * * *


## รัตติกาลไม่สิ้นแสง

ตอนที่ 50 เบาะแส
เมื่อซางเจี้ยนเย่าได้ยิน เขาขบคิดชั่วอึดใจแล้วพูดขึ้น
“โหดเหี้ยม รวดเร็ว หมดจด หรือว่านี่เป็นการแก้แค้นที่วางแผนไว้ล่วงหน้า”
ที่จริงเขาก็ไม่เชิงคิดว่าเป็นการแก้แค้นโดยตรงเสียทีเดียว แต่มั่นใจว่าต้องมีการไตร่ตรองล่วงหน้าและกำหนดเป้าหมายไว้อย่างแน่นอน
เจี่ยงไป๋เหมียนมองไปยังปากถ้ำที่มีแสงอาทิตย์ส่องสว่าง คิดอยู่อึดใจก่อนจะตอบออกมา
“ก็ยังไม่แน่ว่าจะเป็นแบบนั้น อาจเป็นไปได้ว่าชาวเมืองหนูดำถูกเปิดเผยที่ซ่อนเพราะสาเหตุบางประการ เช่นว่ามีคนมาเจอถ้ำแห่งนี้ หลังจากนั้นไม่ว่าจะเป็นเพราะถูกพบว่าพวกเขาเป็นมนุษย์ชั้นรองก็ดี หรือจะเป็นเพราะถูกพบว่าพวกเขามีการแลกเปลี่ยนอาวุธยุทโธปกรณ์และเสบียงสำหรับฤดูหนาวกับทางบริษัทก็ดี ต่างก็ชักนำให้เกิดเจตนาร้ายได้ทั้งสิ้น
“ตอนแรกพวกที่มาโจมตีอาจจะไม่ได้คิดปกปิดตัวตนหรือกำจัดร่องรอยหลักฐานทิ้ง เพราะว่าร่องรอยจากการมีระเบิดเทอร์โมบาริกอยู่ในครอบครองนั้นสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน บางทีอาจเป็นเพราะหลังจากที่การต่อสู้สิ้นสุดลง ระหว่างที่พวกมันกำลังรื้อค้นเพื่อเก็บกวาดเสบียง ก็ไปเจอเครื่องรับส่งโทรเลขไร้สายเข้า จึงตั้งข้อสงสัยว่าเมืองหนูดำได้มีการติดต่อกับกองกำลังใหญ่บางแห่งและเป็นนิคมบริวาร เลยรีบสั่งให้เคลียร์สนามรบเพื่อไม่ให้หลงเหลือร่องรอยสาวถึงตัวพวกมัน เพราะกลัวจะถูกตามไปล้างแค้นทวงหนี้”
ไป๋เฉินไม่อาจระบุได้ว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างมีการไตร่ตรองเตรียมการไว้ก่อน หรือว่าเกิดขึ้นอย่างฉับพลันกะทันหัน เธอทำได้เพียงแค่ให้ข้อสรุปจากมุมมองของเธอเท่านั้น
“ถ้าตัดแรงจูงใจออกไปก่อน สิ่งที่เราพอจะยืนยันได้ในตอนนี้ก็คือ
“ข้อแรก กลุ่มผู้โจมตีนั้นมีระดับการสั่งการที่เหนือกว่ามาตรฐาน ไม่อย่างนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่จะเคลียร์สนามรบทำลายเบาะแสได้อย่างสะอาดหมดจดขนาดนี้ ดังนั้นจึงตัดความเป็นไปได้ที่พวกมันจะเป็นกลุ่มโจรที่มารวมตัวกันแบบชั่วครั้งชั่วคราวทิ้งไปได้
“ข้อสอง จากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกมันมีระเบิดเทอร์โมบาริกในความครอบครอง และสมาชิกแต่ละคนต่างก็มีอาวุธใช้ นี่แสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของพวกมันก็เหนือกว่ามาตรฐานเช่นกัน ดังนั้นคนกลุ่มนี้ย่อมต้องไม่ใช่พวกโนเนมไร้ชื่อเสียงแน่นอน”
เมื่อเห็นว่าซางเจี้ยนเย่ามีสีหน้างุนงงเล็กน้อย ไป๋เฉินจึงอธิบายเพิ่ม
“บนแดนธุลีนั้นแทบไม่มีกลุ่มไหนที่ปิดบังความแข็งแกร่งของตัวเองเอาไว้ มีเพียงการแสดงพลังออกมาอย่างเต็มที่เท่านั้นถึงจะทำให้พวกผู้ติดตามหรือศัตรูรอบข้างเกิดความเกรงกลัว และสามารถยึดครองทรัพยากรได้เพียงพอ
“ในด้านนี้อาจจะมีเพียงกองกำลังใหญ่เท่านั้นที่เป็นข้อยกเว้น รวมไปถึงพวกบินเดี่ยวแบบหมาป่าเดียวดายกับพวกทีมเล็กทีมน้อยที่มีสมาชิกเพียงไม่กี่คนด้วย แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม กองกำลังใหญ่ในตอนแรกเริ่มนั้นก็ต้องสร้างหนทางขึ้นจากหนึ่งปืนหนึ่งกระสุน ต้องทุ่มเทอย่างหนักกว่าที่จะยืนหยัดขึ้นมาได้ จนกระทั่งมีความแข็งแกร่งก้าวขึ้นมาถึงระดับหนึ่งแล้วถึงจะสามารถใช้การปกปิดพลังเพื่อดำเนินกลยุทธ์ได้
“ส่วนสองประเภทหลังนั้น พวกเขาต่างก็ไม่มีใครออมฝีมือไว้ระหว่างต่อสู้กันหรอก เพียงแต่ว่ามีประจักษ์พยานรู้เห็นน้อย ก็เลยทำให้ควบคุมไม่ให้ข่าวหลุดออกไปได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงยังสามารถปกปิดความแข็งแกร่งเอาไว้ได้”
เจี่ยงไป๋เหมียนร้อง “อื้อ” ออกมาคำหนึ่ง
“นอกจากนั้นแล้ว จากรูปการณ์ที่เห็น เราก็พอจะอนุมานได้เรื่องหนึ่ง นั่นก็คือ
“กลุ่มผู้โจมตีนั้นต้องมีคนอย่างน้อยยี่สิบ ไม่สิ ต้องสามสิบคนขึ้นไป ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถจัดการยามที่อยู่รอบนอกเมืองหนูดำได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น และทำให้ชาวเมืองหนูดำเลือกที่จะถอยกลับเข้าไปในถ้ำ ไม่คิดที่จะตอบโต้กลับ คิดเพียงแต่จะอพยพหลบหนีไปตามเส้นทางสำรองเท่านั้น”
ซางเจี้ยนเย่าฟังแล้วก็อดผงกศีรษะไม่ได้
นี่เป็นเหตุผลที่เรียบง่ายมาก แต่ก่อนหน้านี้เขากลับคิดไม่ถึง
ประชากรเมืองหนูดำมีจำนวนสองถึงสามร้อยคน ผนวกกับอาวุธต่างๆ ที่ ‘ผานกู่ชีวภาพ’ จัดหามาให้ หากว่ากลุ่มผู้จู่โจมมีจำนวนไม่มาก พวกเขาย่อมต้องตอบโต้กลับไปได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
“ถูกต้อง” ไป๋เฉินมองไปยังบริเวณที่ไม่มีไฟฉายส่อง “จากร่องรอยบาดแผลกระสุนปืนบนศพบางส่วน แสดงว่าอาวุธของกลุ่มผู้จู่โจมมีผสมปนเปกันสารพัดชนิด ดังนั้นโอกาสที่จะเป็นฝีมือจากกองกำลังใหญ่นี่แทบจะตัดทิ้งได้เลย แต่ก็ไม่แน่ บางทีพวกมันอาจจะเจตนาทำเพื่อกลบเกลื่อนร่องรอยก็ได้ แต่ว่านะ ทีมจากกองกำลังใหญ่ย่อมไม่กลัวถูกตามล้างแค้น ไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นอยู่แล้ว”
ซางเจี้ยนเย่าเริ่มค่อยๆ คุ้นเคยกับการถกในประเด็นแบบนี้ ในที่สุดก็เข้าร่วมวงด้วย
“และก็ตัด ‘ทีมจับทาส’ ทิ้งได้ด้วย เพราะสิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับพวกนั้นก็คือคน ดังนั้นพวกเขาย่อมไม่ฆ่าล้างเมืองหนูดำแน่”
เจี่ยงไป๋เหมียนพูด “ใช่แล้ว ถึงจะกลัวมนุษย์ชั้นรอง แต่พวกเขาก็ขุดเหมืองได้ โดยเฉพาะชาวเมืองหนูดำที่เชี่ยวชาญในเรื่องนี้ ถึงจะยังมีอคติอยู่บ้าง กลัวติดโรค กลัวว่าจะทำให้กลายพันธุ์ไปด้วย แต่ก็จับแยกบริเวณให้อยู่ห่างๆ จากพวกทาสขุดเหมืองธรรมดาก็ได้ แล้วก็จัดทีมติดอาวุธยิงไกลไว้คอยสอดส่องควบคุม”
แล้วเธอก็ถามต่อ
“ยังมีอะไรอีกไหม”
ซางเจี้ยนเย่าคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะพูด
“กลุ่มผู้โจมตีอาจมีไม่เกิน 30 คน ผมหมายถึงพวกสมาชิกหลักน่ะ
“ไปจับพวกสมุนจากข้างนอกมาซัก 10-20 คน แล้วให้พวกสมาชิกหลัก 7-8 คนคอยควบคุมเอาไว้รอบนอก แบบนี้ถึงจะเป็นแค่ผิวเผิน แต่ก็ยังทรงพลังมากอยู่ดี
“หลังจากสู้กันเสร็จ เรื่องการเก็บกวาดสนามรบหรือกลบเกลื่อนร่องรอย จะให้พวกสมาชิกหลัก 7-8 คนลงมือเองก็ดี หรือสั่งงานให้ลูกสมุนทำก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ได้ผลดีทั้งนั้น”
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เรื่องนี้ก็ไม่อาจตัดทิ้งเช่นกัน
“พอรวมทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน และพิจารณาจากบทสนทนาจากเครื่องบันทึกเสียงด้วยแล้ว เราก็พอจะประเมินลักษณะเบื้องต้นบางอย่างของกลุ่มผู้จู่โจมได้บ้าง
“ความเป็นไปได้ประการแรกคือ พวกมันเป็นกลุ่มคนมากกว่าสามสิบคน มีชื่อเสียงพอควร มีความโหดร้าย มีประสบการณ์ มีอาวุธทรงพลัง อย่างเช่นระเบิดเทอร์โมบาริกและอาวุธต่อสู้สำหรับแต่ละคน ไม่ได้มาจากกองกำลังใหญ่หรืออยู่ในสังกัด และในตอนนี้ไม่ได้ขาดแคลนอาหาร
“ความเป็นไปได้ประการที่สองคือ พวกมันมีสมาชิกหลักไม่เกิน 10 คน มีลูกสมุนจำนวนมากหรือไม่ก็มีทีมอื่นที่ร่วมมือกันเพื่อการนี้”
เมื่อสรุปจบ มุมปากของเจี่ยงไป๋เหมียนก็ยกขึ้นเล็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่การยิ้ม
“สำหรับความเป็นไปได้ประการแรกนั้น ถึงแม้ว่าบนแดนธุลีจะมีทีมลักษณะนี้อยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่มากเช่นกัน ยิ่งถ้านับเฉพาะพวกที่อยู่แถวนี้หรือเข้ามาย่านนี้ในช่วงนี้ ขอเพียงแค่เราได้ติดต่อกับคนเร่ร่อนแดนร้างและพวกนักล่าซากอารยะที่อยู่ในละแวกนี้ ก็น่าจะคัดกรองกลุ่มผู้ต้องสงสัยหลักได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ค่อยไปตามสืบหาทีละราย
“ส่วนความเป็นไปได้ประการที่สองที่ว่าพวกมันมีลูกสมุนหรือทีมอื่นที่จับมือเป็นพันธมิตร นี่หมายถึงว่าไม่มีทางที่จะเก็บเป็นความลับและปิดปากได้สนิท ยิ่งมากคนก็ยิ่งมีการพูดคุยกันมากขึ้น นอกจากนั้นพวกทรัพยากรที่เก็บเกี่ยวมาได้ ไม่ว่ายังไงพวกมันก็ต้องเอาไปแลกเปลี่ยนทำการค้า นี่จะเป็นเบาะแสให้สืบสาวไปได้
“อ้อ ใช่ หลังจากนี้ไปต้องค้นหาบริเวณเนินเขาแถวนี้อย่างละเอียด เพราะถ้าเป็นสถานการณ์แบบที่สอง ไม่แน่ว่าพวกสมาชิกหลัก 7-8 คนนั่นอาจจะเชือดตัดตอนลูกสมุนหรือพวกพันธมิตรทิ้งก็ได้ เพื่อเป็นการรักษาความลับเอาไว้”
พูดถึงตรงนี้ เจี่ยงไป๋เหมียนก็เดินไปที่ปากถ้ำและบ่นพึมพำ
“ว่ากันตามตรงนะ ทำไมพวกนายไม่ออกไปคุยกันข้างนอกล่ะ ก้มหลังงอเข่าอยู่แบบนี้ ไม่เมื่อยกันบ้างหรือไง”
ที่จริงอารมณ์ของซางเจี้ยนเย่ายังคงจมอยู่กับผลกระทบจากการที่ชาวเมืองหนูดำถูกฆ่าล้างเมือง คิดไม่ถึงว่าหัวหน้าทีมจะอารมณ์กลับมาเป็นปกติได้เร็วแบบนี้ ถึงแม้ว่าจะเพียงแค่เปลือกนอกก็ตาม เขาเลยต้องรีบตามออกไป
หลังจากออกมานอกถ้ำและเล่าให้หลงเยว่หงฟังถึงสถานการณ์แล้ว ซางเจี้ยนเย่าก็ถามขึ้นมา
“หัวหน้า นอกจากสำรวจพื้นที่แถวนี้เพื่อหาร่องรอยการฆ่าปิดปากแล้ว พวกเราควรทำอะไรกันต่อ”
เจี่ยงไป๋เหมียนมองกลับไปที่ถ้ำ
“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ในรถเรามีพลุสัญญาณติดมาด้วยไม่ใช่เหรอ งั้นจุดพลุสัญญาณเพื่อแจ้งให้บริษัทรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นที่นี่ก่อนละกัน อ้อ ต้องขึ้นไปที่สูงหน่อย แบบนี้ถึงแม้ว่าป้อมรักษาการณ์ของบริษัทจะอยู่ไกลเกินไป แต่ว่านิคมบริวารรอบนอกของบริษัทก็ยังเห็นสัญญาณแล้วส่งโทรเลขกลับไปแจ้งได้”
“แต่แบบนี้มันอาจจะดึงดูดความสนใจพวกคนเร่ร่อนแดนร้าง กลุ่มโจร แล้วก็พวกนักล่าซากอารยะ ให้โผล่กันมาเพียบเลยก็ได้…” ไป๋เฉินมองไปยังทางเข้าเมืองหนูดำด้วยความกังวล
เจี่ยงไป๋เหมียนพยักหน้าเล็กน้อย
“นั่นก็จริง สำหรับพวกที่กำลังเก็บตุนเสบียงหน้าหนาว เนื้อพวกนี้เป็นแหล่งอาหารอย่างดีเลย เอาไปล้าง หมัก ตากแห้ง เท่ากับว่าเก็บเกี่ยวได้ไม่น้อย”
“หัวหน้า ไหงพูดอะไรที่น่าสยดสยองแบบนี้ล่ะ…” หลงเยว่หงอดสูดหายใจด้วยความหนาวเหน็บไม่ได้
เจี่ยงไป๋เหมียนชำเลืองมองเขา
“ฉันจงใจพูดเพราะอยากให้นายกับซางเจี้ยนเย่าชินกับเรื่องพวกนี้ให้เร็วที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้พวกนายเจอผลกระทบรุนแรงเวลาที่ต้องเห็นสถานการณ์แบบนี้กับตาจนทำให้ไม่สามารถฟื้นสติจากการช็อคได้
“เฮ้อ การอยู่ในแดนธุลี โอกาสที่จะไปเจอกับเหตุการณ์ลักษณะนี้ก็ไม่ได้น้อยสักเท่าไหร่”
เธอไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก คิดอะไรอยู่นิดหนึ่งแล้วพูดต่อ
“เอาแบบนี้ละกัน เดี๋ยวพวกเราไปยอดเขาหรือไม่ก็เนินเขาข้างๆ แล้วค่อยยิงพลุสัญญาณเพื่อล่อพวกคนเร่ร่อนหรือพวกนักล่าให้ไปทางด้านนั้นแทน
“พันธมิตรของบริษัท แถวนี้มีแค่เมืองหนูดำที่เดียว ขอเพียงแค่ไม่ออกนอกระยะมากเกินไป ไม่ว่าจะยิงพลุสัญญาณจากจุดไหนก็ตาม พวกเขาจะคิดถึงเมืองหนูดำก่อนเป็นอันดับแรก”
ขณะที่พูด เจี่ยงไป๋เหมียนก็มองมายังหลงเยว่หงที่สวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงอยู่
“นายไปหาหินก้อนใหญ่ๆ แถวนี้ แล้วขนเอามาปิดปากถ้ำซะ อ้อ… ใช่ ต้องไปปิดทางออกสำรองด้วย แบบนี้ก็จะป้องกันไม่ให้พวกสัตว์ป่าได้กลิ่นแล้วมาทำลายร่องรอย แล้วก็ยังช่วยป้องกันไม่ให้พวกนักล่ากับพวกคนเร่ร่อนมาเจอถ้ำนี้เร็วเกินไป ฮื่อ… ต่อให้มาเจอ แต่ว่าอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือของพวกนั้นก็คงไม่ง่ายนักที่จะขนย้ายก้อนหินออกไปเพื่อเปิดทาง แต่พนักงานของบริษัทนั่นเป็นระดับมืออาชีพอยู่แล้ว”
หลงเยว่หงเข้าใจสิ่งที่หัวหน้าทีมพูดอย่างชัดเจน จึงออกไปหาก้อนหินขนาดใหญ่ที่แรงมนุษย์ไม่สามารถขยับเขยื้อนไหว ต้องสวมชุดเกราะกระดูกเสริมแรงเท่านั้น
หลังจากที่นำศพที่อยู่นอกเมืองเข้าไปไว้ในเมืองแล้ว เจี่ยงไป๋เหมียน ซางเจี้ยนเย่า และคนอื่นๆ จัดการกลบเกลื่อนกำจัดคราบเลือดไปพลาง มองดูหลงเยว่หงซึ่งสวมชุดเกราะสีดำกำลังขนก้อนหินไปปิดผนึกอุโมงค์ทางออกสำรองก่อนที่จะมาปิดปากถ้ำหลักไปพลาง
“เอาละ กลับไปที่รถจี๊ปกันเถอะ แล้วก็ไปหาที่ยิงพลุสัญญาณกัน” เจี่ยงไป๋เหมียนมองดูกองหินที่พรางตาเอาไว้อยู่สองสามวินาที ก่อนจะหันหลังกลับไป
ขณะที่กำลังจะก้าวขึ้นรถ เธอก็หยุดชะงักแล้วหันกลับมาพูด
“หลังจากยิงพลุสัญญาณแล้ว เราจะหาที่ซ่อนแถวๆ นี้เพื่อตั้งค่าย
“และก่อนที่คนจากบริษัทจะมาถึง เราจะอยู่ที่นี่กันก่อนเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่คาดคิด ทำให้เกิดความเสียหายกับพื้นที่ นอกจากนั้นก็จะได้แจ้งข้อมูลเกี่ยวกับซากเมืองและชุมนุมหลวงจีนด้วย”
ซางเจี้ยนเย่า หลงเยว่หง และไป๋เฉิน ไม่มีใครคัดค้าน ต่างก็รู้สึกว่าการจัดการเช่นนี้เป็นเรื่องจำเป็นที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
เมื่อเทียบกับภารกิจระดับเล็กที่ให้ขนส่งชิปอุปกรณ์กรองน้ำ ซึ่งยังพอจะรอต่อไปได้อีก 1-2 สัปดาห์ เรื่องนี้นับว่าสำคัญกว่ามาก
“คงจะต้องรออยู่ที่นี่ซักสองสามวัน” เจี่ยงไป๋เหมียนยิ้มเล็กน้อย “ดีเลย จะได้ฝึกทักษะการเอาตัวรอดในป่าให้พวกนายไปด้วย”
ก่อนที่ซางเจี้ยนเย่าและหลงเยว่หงจะได้ตอบ เธอก็เดินไปยังที่นั่งตำแหน่งคนขับ เปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งในรถ
หลังจากนั้นสิบกว่านาที ซางเจี้ยนเย่า ไป๋เฉิน กับหลงเยว่หง ก็มายืนเงียบๆ บนเนินทางตะวันตกเฉียงใต้ที่อยู่ห่างออกไป
เจี่ยงไป๋เหมียนยังไม่ได้รีบร้อนใช้ปืนยิงระเบิดเพื่อยิงพลุสัญญาณที่ ‘ทีมสำรวจเก่า’ นำมาด้วย แต่รอจนกระทั่งเมฆบดบังแสงอาทิตย์จนฟ้าครึ้มสลัวถึงจะลั่นไก
เสียงดังปัง แสงสีแดงกระจ่างตาก็ระเบิดขึ้นระยิบระยับพร่างพราวบนท้องฟ้าราวกับดอกไม้โลหิตที่บานสะพรั่ง
เมื่อโลกถูกทำลายลง มนุษย์ต้องเผชิญกับภยันตรายรอบด้าน

ทั้งความอดอยาก โรคระบาด การกลายพันธุ์ สัตว์ประหลาด

มนุษย์จึงสร้างกองกำลังของแต่ละฝ่ายขึ้น

...

‘ทีมสำรวจสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่า’ หรือ ‘ทีมสำรวจเก่า’

สังกัดอยู่ในแผนกความมั่นคงของกองกำลัง ‘ผานกู่ชีวภาพ’

ประกอบไปด้วยสมาชิก 4 คนจากต่างที่มา

แต่จุดมุ่งหมายของพวกเขามีเพียงหนึ่งเดียว

คือการช่วยเหลือเหล่ามนุษยชาติให้อยู่รอดต่อไป



ด้วยเหตุนี้ภารกิจตามหาสาเหตุการล่มสลายของโลกเก่า

เพื่อป้องกันไม่ให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยจึงเริ่มต้นขึ้น

ท่ามกลางภยันตรายรอบด้านที่รายล้อมเข้ามา