สุดที่รักของเศรษฐีหนุ่ม: ภรรยาสาวติดใจความเร่าร้อน
Gu Jiaqi
## บทที่ 1 ให้เธอติดคุกแทนคุณ!

ยืนอยู่ในลิฟต์ หยุนซีมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก ค่อย ๆ ดึงผ้าพันคอที่ห่อหุ้มใบหน้าลงอย่างระมัดระวัง
ใบหน้าที่ถูกไฟลวกไหม้ยังมีเลือดซึมออกมา เสียงเสียดสีของเหลียงซิ่วชิน แม่แท้ ๆ ของเธอยังก้องอยู่ข้างหู
"บอกให้เธอยกงานแต่งงานให้น้องสาวคนที่สอง เธอกลับทำให้เธอเป็นโรคหัวใจกำเริบ ฉันทำไมถึงได้คลอดลูกอัปมงคลแบบเธอออกมา!"
"ไม่แปลกใจเลยที่หมอดูบอกว่าเธอจะทำร้ายญาติพี่น้อง ไม่เพียงแต่ทำให้ลูกชายที่ยังไม่เกิดของฉันต้องตาย พ่อของเธอก็ยังเลื่อนตำแหน่งหรือร่ำรวยไม่ได้จนถึงตอนนี้!"
"ทำลายหน้าตาของเธอ งานแต่งงานนี้ก็จะเป็นของน้องสาวคนที่สองของเธอ มีเพียงเธอเท่านั้นที่มีคุณสมบัติแต่งเข้าตระกูลเจียง!"
"แม่ อย่านะ...อ๊า! หน้าของฉัน..."
หยุนซีมองดูตัวเองที่มีสีหน้าบิดเบี้ยวในลิฟต์อย่างเหม่อลอย ดวงตาเต็มไปด้วยสีเทา
ในขณะที่กรดกำมะถันสาดใส่หน้า ความรู้สึกแสบร้อนอย่างรุนแรง เผาทำลายความรักความผูกพันระหว่างเธอกับเหลียงซิ่วชินจนหมดสิ้น
การแต่งงานครั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่น่าขัน
ในตอนนั้น ลาวเย่่อะจื่อหยุนได้ช่วยชีวิตลุงเจียงจากกระสุนปืน เพื่อตอบแทนบุญคุณ ผู้เฒ่าทั้งสองตระกูลได้จัดการแต่งงานให้หยุนซีตั้งแต่ยังไม่เกิด
แต่ต่อมา เธอมีดวงจันทร์ส่องสว่างในใจของเธอเอง และไม่สนใจเรื่องการแต่งงานนี้
การที่ยังไม่ยกเลิกการหมั้นก็เพราะว่า "คู่หมั้น" ของเธอยังต้องการให้เธอเป็นเกราะกำบัง เพื่อให้เขาสามารถเที่ยวเตร่สำมะเลเทเมาได้อย่างสะดวกสบาย
และเธอก็ใช้สถานะ "ลูกสะใภ้ตระกูลเจียง" ในวงการธุรกิจได้อย่างคล่องแคล่ว สนับสนุนดวงจันทร์ในใจของเธอให้นั่งบนตำแหน่งประธานบริษัทฮั่นซือจี้ตวนอย่างมั่นคง
ตอนนี้ ใบหน้าของเธอถูกทำลาย ชีวิตครึ่งหลังของเธอก็พังทลายไปด้วย...
ลิฟต์ดังติ๊งหนึ่งครั้งและหยุดที่ชั้น 56
เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ดึงผ้าพันคอบนใบหน้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากลิฟต์
ระหว่างทางมาที่นี่ เธอก็คิดว่าถ้าฮันเหยาเทียนไม่รังเกียจเธอ เธอจะทุ่มเททุกอย่างเพื่อซ่อมแซมใบหน้าของเธอให้ดี!
ตอนนี้เป็นเวลาอาหารกลางวันแล้ว ทั้งชั้นสำนักงานแทบจะไม่เห็นใครเลย
หยุนซีกำกล่องข้าวในมือแน่น ยื่นมือออกไปเพื่อเคาะประตู
พอแตะที่มือจับ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงและผู้ชายพูดคุยกันเบาๆ ในห้องทำงาน ฟังดูแล้วไม่ค่อยปกติ
มือที่กำลังจะเคาะประตูของหยุนซีหยุดชะงักทันที
"แม่ที่โลภของหยุนซีนั่นใช้ได้จริงๆ ฉันแค่ยุยงนิดหน่อย เธอก็เอากรดสาดหน้าลูกสาวตัวเองจริงๆ ตอนนี้เธอหน้าเสียโฉมแล้ว คุณแค่พูดจาหว่านล้อมหลอกล่อเธอหน่อย ให้เธอไปติดคุกแทนคุณในโครงการหนานโจวกงเฉิงนั่น!"
"ฉันอยากให้เธอไปรับโทษแทนโครงการหนานโจวกงเฉิงมานานแล้ว แต่ต้องเอาสูตรไวรัส MR ในมือเธอก่อน ฮุยเฉิงจื่อเย่าเสนอซื้อในราคาสามร้อยล้านกับฉัน เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้เพียงพอที่จะอุดรูรั่วของโครงการอ่าวแล้ว"
เสียงของผู้หญิงเจือปนด้วยความเจ็บปวดและความสุข แถมยังมีความภูมิใจอยู่บ้าง
"ส่งหยุนซีคนโง่นั่นเข้าคุก คุณจะให้รางวัลอะไรฉันล่ะ?"
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างชั่วร้าย น้ำเสียงทุ้มลึกแฝงความลึกซึ้ง: "เสี่ยว เยา จิง รีบร้อนไปไหน? รอให้พวกเราได้สูตรในมือยัยนั่นก่อน เธออยากได้รางวัลอะไร ฉันก็จะทำให้เธอพอใจทั้งหมด!"
ประตูห้องทำงานที่เปิดแง้มอยู่ถูกผลักเปิดออกด้วยเสียงดังปัง
หยุนซียืนอยู่ที่ประตู ดวงตาที่เปียกชื้นด้วยน้ำตาจ้องมองชายหญิงที่กำลังแนบชิดกันอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่อย่างเกลียดชัง
หนึ่งคนคือแสงจันทร์ที่เธอทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อสนับสนุน อีกคนคือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ
ระวังไฟ ระวังขโมย ระวังเพื่อนสนิท คำพูดนี้ช่างเป็นความจริงอะไรเช่นนี้!
ไม่คิดเลยว่า เธอจะตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ทั้งหมดนี้เป็นการวางแผนของเพื่อนสนิทคนนี้และชายที่เธอรักเอง
เมื่อเห็นเธอ ฮันเหยาเทียนก็ปล่อยมือทันที ใบหน้าที่เคยภาคภูมิใจกลับแวบผ่านด้วยความตกใจและสับสน
"หยุน... หยุนซี... เธอ... เธอฟังฉันอธิบายก่อน..."
"จะอธิบายอะไรอีก ดูท่าทางของเธอสิ คงได้ยินทุกอย่างแล้วแน่ๆ หยุนซี ถ้าเธอฉลาดก็ส่งสูตรไวรัส MR มาซะ ด้วยสภาพอัปลักษณ์แบบนี้ของเธอ ต่อไปอย่าออกมาให้คนตกใจเลย เหยาเทียนต่อจากนี้ฉันจะดูแลแทนเธอเอง!"
พิงอยู่ที่หน้าต่าง เชียวซีมินหัวเราะคิกคักพลางบิดเอวแนบชิดกับฮันเหยาเทียน มองหยุนซีด้วยสายตาเย้ยหยัน ในดวงตาคมกริบวาบไหวด้วยแววฆาตกรรม
บรรยากาศชะงักงันทันที หยุนซีกำกล่องข้าวในมือแน่น ก้าวเท้าที่ราวกับถ่วงด้วยตะกั่วเดินเข้าหาทั้งสองคน
เพื่อให้ฮันเหยาเทียนได้นั่งเก้าอี้ประธานบริษัทอย่างมั่นคง เธอยอมทิ้งงานแพทย์มาทุ่มเทให้กับห้องทดลอง
เพื่ออุดรูรั่วของบริษัท เธอถึงขั้นใช้ตัวเองเป็นหนูทดลองวิจัยปฏิกิริยาต่อต้านยา เกือบตายบนโต๊ะผ่าตัด!
ไม่เคยคิดเลยว่า เธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขาใช้งานได้ตามใจชอบเท่านั้น
เธอแค่นหัวเราะเย็นชา แล้วหัวเราะอย่างสิ้นหวังและไร้ยางอาย
"เชียวซีมิน ถึงฉันจะตาย เธอก็อย่าหวังจะได้สิ่งที่อยู่ในมือฉัน! ฉันไม่สนหรอกนะที่จะลากพวกเธอตายไปด้วย ลากฮั่นซือจี้ตวนตายไปด้วย"
เธอยกมือขึ้นแล้วเหวี่ยงกล่องข้าวในมือฟาดลงบนหัวของเชียวซีมินอย่างแรง
ดึงผ้าพันคอออกจากหน้าแล้วพุ่งเข้าไปตะลุมบอนกับเธอทันที——
เมื่อเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของเธอ เชียวซีมินก็ตกใจจนกรีดร้อง!
ในชั่วขณะที่เผลอ หยุนซีก็คว้าผมของเธอได้ แล้วกดหน้าเธอลงกับกระจกหน้าต่างอย่างแรง!
ใบหน้าของเธอพังยับเยิน!
ผู้ชายที่รักถูกแย่งไป!
งานและอนาคตทั้งหมดก็หายไป!
ทุกอย่างพังพินาศ พังพินาศในมือของผู้หญิงคนนี้!
ทำไมเธอถึงได้ตาบอดขนาดนี้ ตลอดหลายปีมานี้ถึงไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเชียวซีมิน?
แต่ตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว ถึงเธอจะต้องติดคุก ก็จะไม่ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปเด็ดขาด!
ทั้งสองคนตะลุมบอนกันไปจนถึงระเบียง หยุนซีบีบคอของเชียวซีมินแน่น ด้วยความโกรธแค้นและคลั่ง!
หันหลังให้ชายด้านหลัง เธอไม่รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังเข้าใกล้!
ขาทั้งสองข้างพลันลอยขึ้น ฮันเหยาเทียนกอดขาเธอไว้แล้วฉวยโอกาสผลักเธอออกไป เธอไม่ทันตั้งตัวก็ถูกผลักออกนอกราวระเบียง
โลกพลิกคว่ำ แรงโน้มถ่วงดึงเธอให้ร่วงลงไป
บนระเบียง ฮันเหยาเทียนและเชียวซีมินหัวเราะอย่างสะใจและเหิมเกริม มองดูเธอราวกับนกที่ปีกหัก ร่วงลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว
หิมะตก หิมะแรกของจิงโตวปัดผ่านใบหน้าที่เลือดอาบของเธอ เธอหลับตาลงอย่างไม่ยอมแพ้


## บทที่ 2 เกิดใหม่สู้กับฝูงหมาป่า

เสียงลมพัดดังวู่วู่ข้างหู หยุนซีลืมตาขึ้น แสงแดดจ้าส่องลงมาจากยอดไม้
ดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดทั่วร่างทำให้เธอรู้สึกเหมือนกระดูกแตกหมด
เธอกวาดตามองรอบๆ ที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลหรือย่านธุรกิจ แต่เป็นป่าที่มีพืชพรรณหนาแน่น
ในอากาศมีกลิ่นชื้นๆ จางๆ
เธอจำได้ว่า เธอถูกฮันเหยาเทียนผลักตกจากตึกสูง แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เธอก้มลงมองแขนที่ถูกกิ่งไม้ขีดข่วน เสื้อผ้าหลวมโพรกใหญ่กว่าตัวหลายไซส์ กางเกงยีนส์ซีดจางแบบเก่า ปลายขากางเกงขาดรุ่ยแล้ว
กางเกงตัวนี้... เธอมองยังไงก็รู้สึกคุ้นตา เหมือนกางเกงยีนส์ตัวแรกที่เธอใส่ตอนอายุ 16 ปี
นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ ประทับใจมาก
มือสั่นๆ ลูบใบหน้าตัวเอง ผิวเรียบลื่นไม่มีรอยแผลจากกรดกัดกร่อน และไม่รู้สึกเจ็บ
เธอไม่ตาย!
เธอยังมีชีวิตอยู่!
เธอย้อนเวลากลับมาตอนอายุ 16 ปี!
พอตระหนักได้ หยุนซีก็นึกขึ้นมาได้ว่า ปีนั้นคุณปู่ให้คนไปรับเธอจากบ้านลุงในชนบทกลับมาจิงโตว ป้าที่โลภโมโทสันเกิดความคิดชั่วร้าย
เพื่อให้เหลียงซินอี้ลูกพี่ลูกน้องแทนที่เธอกลับไป หลังจากหลอกลุงไปแล้ว แม่ลูกสองคนก็วางแผนผลักเธอตกจากภูเขา
โชคดีที่เธอไม่ตาย กลับบ้านไปในสภาพมอมแมม
ลุงเป็นคนเรียกร้องความยุติธรรมให้เธอ พาเธอกลับหยุนเจียด้วยตัวเอง และพาลูกพี่ลูกน้องที่แอบสวมรอยกลับมา
ตอนนี้ ป้าคงรีบส่งลูกพี่ลูกน้องเข้าเมืองแล้ว ไม่ว่าอย่างไรเธอต้องรีบกลับไป!
ชาติที่แล้วเธอมีชีวิตที่น่าสมเพชเกินไป
เมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอได้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอจะใช้ชีวิตให้ดีที่สุด!
คนที่เคยคิดร้ายทำร้ายเธอในชาติก่อน เธอจะส่งพวกเขาลงนรกทีละคน!
เธอมองรอบๆ เห็นต้นไม้ถูกลมพัด ทิศทางลมอยู่ทางขวามือด้านหน้า ถ้าเดินตามทิศทางลมน่าจะออกจากป่าได้
เธอนึกขึ้นมาได้ว่า ปีนั้นเธอแอบอ้างว่าเป็น "ลูกสะใภ้ตระกูลเจียง" เพื่อเข้าไปฝึกกับกลุ่มปีศาจนักรบสักพักหนึ่ง
ด้วยร่างกายเล็กๆ ของเธอตอนอายุ 16 ปี ไม่หวังว่าร่างกายจะแข็งแรงมาก แต่ทักษะการเอาตัวรอดในป่าเธอไม่ลืมเลยแม้แต่น้อย
ในเสียงลมที่พัดวู่วู่ จู่ๆ ก็มีเสียงหมาป่าหอนแทรกเข้ามา
สัญชาตญาณเตือนภัยทำให้เธอเกร็งประสาทขึ้นมาทันที!
พอหันหน้าไป เธอก็เห็นฝูงหมาป่าสีเทาดำราวสิบกว่าตัวเข้ามาใกล้เธอทันที
ดวงตาสีทองของหมาป่าจ้องมองเธอไม่วางตา เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
"โฮ่ว..."
เสียงหอนของหมาป่าทำให้เธอได้สติ รู้สึกขาอ่อนทันที!
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ไซบีเรียนฮัสกี้บ้าๆ แต่เป็นหมาป่าทั้งหมด!!
และไม่ใช่แค่ตัวเดียว แต่เป็นฝูงหมาป่า!
เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้ววิ่งไปทางช่องลมโดยสัญชาตญาณ!
ทันใดนั้น หมาป่าสีเทาขาวตัวกลางก็กระโจนเข้าใส่เธอ——
เธอกลิ้งตัวไปอีกทางหนึ่งทันที
ร่างกายของเด็กสาววัย 16 ปียังไม่คล่องแคล่วนัก การเคลื่อนไหวก็ช้าลงมาก
พอหมาป่าสีเทาขาวเคลื่อนไหว หมาป่าตัวอื่นๆ ก็พุ่งเข้าโจมตีเธอตามมาติดๆ
กล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่บนกิ่งไม้กะพริบสองสามครั้ง ภาพถูกส่งไปยังห้องควบคุมอีกด้าน
สัญญาณเตือนในห้องควบคุมดังขึ้น
ทหารรับจ้างเห็นเด็กน้อยต่อสู้กับฝูงหมาป่าบนจอ ตาเบิกโพลงทันที
เขาตะโกนใส่วิทยุสื่อสาร: "มีคนบุกเข้ามาในป่าแล้ว! เรียกเฮียใหญ่มาเร็ว!"
ไม่นาน ชายหลายคนในชุดพรางสีเขียวเข้มก็เดินเข้ามาอย่างองอาจ ยืนเรียงแถวเป็นสองแถวอย่างเป็นระเบียบ
ร่างสูงสง่าของชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตู มีเสือดาวหิมะตัวใหญ่เดินตามมาอย่างสง่างาม
ร่างสูงใหญ่แผ่รัศมีน่าเกรงขามออกมา
ชุดลำลองสีเขียวเข้มห่อหุ้มร่างกายสูงใหญ่ ใบหน้าคมเข้มสวมแว่นกันแดด
บรรยากาศราวกับจักรพรรดิแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว ทำให้ไม่มีใครกล้ามองตรงๆ
ทหารรับจ้างทั้งหมดยืนตรงพร้อมกัน: "เฮียใหญ่!"
เมื่อเขามาถึง ห้องควบคุมขนาดใหญ่ก็ดูคับแคบลงทันที
ใต้แว่นกันแดด ดวงตาคมกริบของมู่เฟยชีเต็มไปด้วยความเย็นชาและเด็ดเดี่ยว สายตาจับจ้องไปที่ร่างที่กำลังต่อสู้กับฝูงหมาป่าบนจอควบคุม——
การเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ท่าทางรวดเร็วดุดัน!
พอมองใกล้ๆ ก็พบว่า...เป็นเยาวชนหญิงคนหนึ่ง!


## บทที่ 3 มู่โหย่วลงมือเอง

กล้องวงจรปิดบันทึกภาพหยุนซีที่ไร้อาวุธ แต่เธอใช้กิ่งไม้แห้งที่หักเป็นอาวุธทำร้ายหมาป่าได้หลายตัว
สัญชาตญาณของสัตว์ร้ายถูกปลุกขึ้น ไม่นานเธอก็จะกลายเป็นอาหารของฝูงหมาป่า
มู่เฟยชีขมวดคิ้วเล็กน้อย หันหลังกลับพร้อมพูดเสียงเย็นชา "เตรียมเฮลิคอปเตอร์"
"ครับ เฮียใหญ่!"
บนเฮลิคอปเตอร์ มู่เฟยชีเพิ่งนั่งลง เสือดาวหิมะก็กระโดดขึ้นมาตามทันที
ในป่าดึกดำบรรพ์ หยุนซีกำลังถูกหมาป่าตัวหนึ่งทับอยู่บนพื้น อุ้งเท้าอันน่ากลัวกำลังพุ่งเข้าใส่ศีรษะของเธออย่างรวดเร็ว!
น้ำหนักมหาศาลกดทับเธอไว้ เธอพยายามอย่างยากลำบากที่จะหันศีรษะ
มือทั้งสองข้างจับอุ้งเท้าหมาป่าไว้แน่น งอขาขึ้นแล้วเตะเข้าที่ท้องมันอย่างแรง
หมาป่าเทาสูงครึ่งคนถูกเธอเตะกระเด็นไปด้านข้างทันที
เธอลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว มองฝูงหมาป่าที่ล้อมเป็นวงกลมอย่างระแวดระวัง
เพิ่งเกิดใหม่ก็เจอฝูงหมาป่าแล้ว ชาติที่แล้วเธอก็ไม่ได้โชคร้ายขนาดนี้นะ!
เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าที่จ้องมองอย่างดุร้าย เธอรู้สึกขนหัวลุกซู่โดยไม่มีสาเหตุ!
ในตอนนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังขึ้นเหนือศีรษะ!
ฝูงหมาป่าได้ยินเสียง ต่างหยุดฝีเท้าและเงยหน้ามองไปยังต้นเสียงพร้อมกัน
ฉวยโอกาสนี้ หยุนซีไม่คิดอะไรทั้งสิ้น วิ่งหนีไปอีกทางทันที
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหลัง เธอไม่กล้าหันกลับไปมอง
เสียงยิ่งดังเร่งรีบมากขึ้น เธออดใจไม่ไหวหันไปมองด้านหลัง
ด้านหลังไม่มีฝูงหมาป่าอะไรเลย มีแค่...แมวตัวใหญ่ตัวหนึ่งไล่ตามเธอมา?
พอมองให้ชัดๆ ไม่ใช่!
โอ้แม่เจ้า!
นี่ นี่ไม่ใช่แมวที่ไหน นี่มันเสือดาวหิมะ!!
เสือดาวหิมะกระโดดขึ้นต้นไม้ในสองสามก้าว ใช้กิ่งไม้พุ่งไปด้านหน้าเธออย่างรวดเร็ว
มันหยุดกะทันหันพร้อมเสียงฟ่อ ขวางทางเธอไว้
หยุนซีขาอ่อนทั้งสองข้าง ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นทันที
นี่มันเป็นสถานที่บ้าอะไรกันแน่ ทั้งฝูงหมาป่าทั้งเสือดาวหิมะ เหมือนสวนสัตว์สัตว์ดุร้ายเลย!
เมื่อครู่นี้ เธอเหมือนได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ นั่นหมายความว่ามีคนมาแล้ว!
เธอหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว เงาร่างสีเขียวเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับแสงไฟด้านหลัง
เธอมองไม่เห็นใบหน้าของเขา แต่สามารถรู้สึกถึงพลังงานอันทรงพลังที่แผ่ซ่านมาจากทุกทิศทาง
นี่คือบรรยากาศอันทรงอำนาจของผู้อยู่ในตำแหน่งสูง!
ก่อนที่เธอจะมองเห็นผู้มาเยือนได้ชัดเจน เสือดาวหิมะที่ขวางทางเธออยู่ด้านหน้าก็พุ่งเข้าใส่เธอทันที--
โดยไม่ทันตั้งตัว เธอถูกกระแทกล้มลงกับพื้น พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเสือดาวหิมะอยู่ใกล้แค่เอื้อมทำหน้าดุร้ายใส่เธอ
หายใจไม่ทัน ตาพลิกกลับและเป็นลมหมดสติไปในทันที
เสือดาวหิมะมองดูเด็กน้อยที่ตนเองทำให้หมดสติ จงใจใช้ปากดุนคางของเธอเบาๆ
เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยา มันจึงเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของบ้านของตน ทำหน้าไร้เดียงสาน่ารัก
การทำให้คนเป็นลมไปนั้นมันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ใครใช้ให้เด็กคนนี้ขี้กลัวขนาดนี้!
มู่เฟยชีลูบหัวเสือดาวหิมะ ก้มมองเด็กน้อยที่บาดเจ็บเต็มตัวบนพื้น
ไม่คิดเลยว่าร่างกายเล็กๆ ที่ไร้เดียงสานี้จะซ่อนพลังมหาศาลไว้!
ภาพที่เธอต่อสู้กับฝูงหมาป่าในกล้องวงจรปิดเมื่อครู่ยังติดตาอยู่
เทคนิคการจับและโจมตีที่รวดเร็ว แม่นยำ และรุนแรง ไม่แพ้ลูกน้องที่เขาฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดเลย!
"ถ้าไม่ใช่เด็กผู้หญิง ก็เป็นเด็กที่มีแววดีทีเดียว!"
เฟิงเร่ยนั่งยองๆ ลงสำรวจหยุนซีที่สลบไป
จากที่เห็นในกล้องวงจรปิด อายุยังน้อยแต่มีพลังระเบิดขนาดนี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ!
น่าเสียดาย เป็นหญิงสาวน้อย
เขาก้มตัวลงกำลังจะอุ้มเธอขึ้นจากพื้น แต่กลับถูกมู่เฟยชีที่อยู่ข้างๆ แย่งไปก่อน
เฟิงเร่ยเงยหน้าขึ้นมองอย่างงงๆ ตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อราวกับเห็นผี
ตั้งแต่แม่ของเขาเสียชีวิตไป มู่โหย่วก็ไม่ยอมให้สัตว์เพศเมียเข้าใกล้ตัวเองในระยะหนึ่งเมตร!
เขาถึงกับ...ลงมือ...อุ้ม...เด็กคนนี้...ด้วยตัวเอง!
หรือว่าเพราะอายุน้อย เรื่องเพศอะไรพวกนี้ก็เลยไม่สนใจซะงั้น?


## บทที่ 4 เจ้าอยากตายหรือ!

เมื่อหยุนซีตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รอบๆ ตัวมืดสนิท
เธอลุกพรวดขึ้นนั่ง กวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง
เมื่อพบว่าไม่มีใครหรือสัตว์ร้าย เธอจึงค่อยผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เธอเปิดไฟใหญ่ ทำให้ทั้งห้องสว่างขึ้น
นี่เป็นห้องที่มีสไตล์ความเป็นชายอย่างชัดเจน
พรมสีเขียวเข้ม เตียงไม้ขนาดใหญ่พร้อมผ้าปูที่นอนสีเขียวเทา ตรงหน้าคือโต๊ะทำงาน บนผนังเต็มไปด้วยแผนภูมิข้อมูลต่างๆ
ห้องกว้างขวาง มีการตกแต่งสองสไตล์ที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ด้านหนึ่งเป็นที่ทำงาน อีกด้านเป็นที่พักผ่อน แต่ไม่รบกวนกัน แยกเป็นสองพื้นที่อิสระ
เธอนึกถึงชายที่ลงมาจากเฮลิคอปเตอร์โดยไม่รู้ตัว
แม้ว่าเธอจะไม่ได้เห็นหน้าเขาชัดเจน แต่บรรยากาศที่น่าเกรงขามนั้น คาดว่าน่าจะเป็นชายร่างสูงใหญ่
เธอหันหน้าไปทางอื่น ก้มลงมองเสื้อยืดผู้ชายที่สวมอยู่บนตัวราวกับเป็นชุดกระโปรง
แขน ไหล่ และขาที่มีรอยบาดแผลถูกพันด้วยผ้าพันแผลชั้นหนึ่ง ดูเหมือนมัมมี่ ช่างน่าขบขันเสียจริง
เธอเปิดประตูลงบันได
เพิ่งเดินมาถึงบันไดก็ได้ยินเสียงแก้วแตกดังมาจากชั้นล่าง
"ออกไป!" เสียงทุ้มเย็นชาของชายคนหนึ่งทำลายความเงียบในห้องนั่งเล่น
ยืนอยู่บนบันได หยุนซีมองเห็นร่างของชายหญิงสองคนในห้องนั่งเล่น
ชายที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่หันหลังให้เธอ สวมชุดลำลอง รองเท้าบู๊ตขึ้นไปเป็นขายาวเรียว ร่างสูงโปร่งสง่างาม
แม้ว่าเขาจะหันหลังให้เธอ หยุนซีก็ยังรู้สึกได้ถึงบรรยากาศอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขาในตอนนี้
"มู่โหย่ว ได้โปรดอย่าไล่ฉันไป ดึกขนาดนี้แล้วไม่มีรถกลับแล้ว ฉันเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว กลัว..."
หานวานหลิงเพิ่งจะยื่นมือไปแตะแขนที่แข็งแรงของเขา มู่เฟยชีก็สะบัดมือทันที แรงของชายหนุ่มทำให้หานวานหลิงกระเด็นไปกับพื้น
"อ๊า..." หานวานหลิงล้มลงกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือทั้งสองข้างกดลงบนเศษแก้วบนพื้น เจ็บจนตัวสั่น
มู่เฟยชีหันกลับมา ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ
มือเรียวยาวปลดเสื้อนอกลำลองที่ถูกสัมผัส โยนลงบนหัวของหานวานหลิง
ความร้อนผ่าวพลันแล่นขึ้นมาในร่างกายของเขาอย่างไม่มีสาเหตุ
เขาก้มมองหญิงสาวที่ล้มลงบนพื้นอย่างน่าอนาถ แต่ยังไม่วายบิดเอวแยกขาทำท่าน่าสงสาร
ดวงตาลึกล้ำของมู่เฟยชีเต็มไปด้วยความมืดมิดที่คาดเดาไม่ได้ เพียงแค่กวาดตามองเท่านั้น หานวานหลิงก็รู้สึกเหมือนถูกคมมีดกรีด
ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นบีบคอเธอ รู้สึกหายใจไม่ออก อึดอัด ไม่มีสติที่จะยั่วยวนเขาอีกต่อไป
หยุนซีตอนนี้เริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว
เธอเพิ่งจะหันหลังกลับ เสียงเบาๆก็ปลุกชายหนุ่มในห้องรับแขกให้ตื่นตัว
"หยุด!"
หยุนซีชะงัก เท้าที่เพิ่งจะก้าวขึ้นบันไดก็ชะงักกึก
"ลงมา!"
หยุนซีหันกลับ เดินลงมาอย่างว่าง่ายภายใต้สายตาดุดันของมู่เฟยชี
หานวานหลิงดูเหมือนไม่คาดคิดว่าจะมีคนอยู่ในบ้าน หันมามองสำรวจ
เด็กสาวที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนี้ กลับสวมเสื้อผ้าของมู่โหย่ว!!
ดูรูปร่างแล้วยังเป็นเยาวชนหญิงที่ยังไม่โตเต็มที่เลย!
ไม่มีทั้งรูปร่างและหน้าตา นี่มู่โหย่วชอบแบบนี้เหรอ?
ไม่! เป็นไปไม่ได้!
ผู้ชายมากมายต่างหลงใหลในเสน่ห์ของเธอ เธอมั่นใจในเสน่ห์ของตัวเองมาก!
หยุนซีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยืนอยู่ต่อหน้าชายที่มีออร่าแรงกล้าเช่นนี้ แม้จะเห็นเหตุการณ์ที่ไม่ควรเห็น ก็ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือเก้อเขินแม้แต่น้อย
ดวงตาคมกริบของมู่เฟยชีจ้องมองเธออย่างเขม็ง แต่กลับถูกใบหน้าอ่อนเยาว์งดงามนั้นยั่วยุจนควบคุมตัวเองไม่อยู่!
เขาเพิ่งตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
เขาหันไปมองแก้วที่แตกอยู่บนพื้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาลึกล้ำฉายแววเยียบเย็น
"เธอวางยาฉัน?! อยากตายรึไง!"
ใบหน้าหล่อเหลาของมู่เฟยชีบึ้งตึง เขาสะบัดผ้าปูโต๊ะ ทำให้ถ้วยชาและจานรองทั้งหมดบนโต๊ะกระเด็นไปโดนหานวานหลิง
หานวานหลิงหลบไม่ทัน โดนกระแทกจนตาพร่า
"ฉัน... มู่โหย่ว ฉัน ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร"
ถูกเขาจ้องมองแบบนั้น เธอรู้สึกอึดอัดราวกับถูกมองทะลุปรุโปร่ง ก้มหน้าหลบสายตาดุดันของเขา
หยุนซีหันไปมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา พอเห็นใบหน้านั้นชัดๆ หัวใจก็กระตุกวูบ!
นี่ไม่ใช่หานวานหลิงพี่สาวของฮันเหยาเทียนหรอกหรือ?
เธอเรียกชายคนนี้ว่ามู่โหย่ว...
หยุนซีหันไปสำรวจชายตรงหน้า เส้นสายด้านข้างใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มราวกับคมมีด สีหน้าเย็นชาไม่ให้ใครเข้าใกล้


## บทที่ 5 เผลอเปิดเผยความจริงเอง

ตามที่เธอรู้ ในประเทศ C มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่มีสถานะพิเศษที่สุด ดำรงตำแหน่งสองตำแหน่ง ก้าวข้ามสองโลก มีสถานะสองอย่างและมีกำเนิดสูงศักดิ์!
นั่นคือมู่เฟยชี บุคคลที่เป็นเหมือนเทพเจ้าของประเทศ C
จิงโตวมีสามตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงมาหลายร้อยปี และสี่มหาเศรษฐีใหญ่
และมู่เฟยชีคือเจ้าของบ้านผู้มีอำนาจที่อายุน้อยที่สุดของตระกูลมู่ซึ่งเป็นหนึ่งในสามบ้านหลังใหญ่ มู่ชงลี่ก็เป็นบุคคลสำคัญในจิงโตวแล้ว แต่มู่เฟยชียิ่งเก่งกว่าพ่อเสียอีก!
อายุยังน้อย แต่ผลงานที่เขาทำได้นั้นทัดเทียมกับพ่อของเขาแล้ว
ในทั่วทั้งจิงโตว มีเพียงมู่เฟยชีคนเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้ชื่อเรียก "มู่โหย่ว" ได้ เพียงแค่พูดถึงคำว่ามู่โหย่ว แทบทุกคนก็รู้ว่าเป็นใคร
มีเพียงคนเดียวในประเทศ C ที่เป็นบุคคลสำคัญที่ก้าวข้ามสองโลกที่อายุน้อยที่สุด
หยุนซีไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เมื่อเธอเกิดใหม่ เธอจะบังเอิญเข้ามาในอาณาเขตของชายคนนี้!
เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาสีดำสนิทของเธอปะทะเข้ากับดวงตาคมกริบของเขาในชั่วพริบตา บรรยากาศของผู้อยู่ในตำแหน่งสูงทำให้ผู้คนรู้สึกเคารพยำเกรง
หัวใจเต้นเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน
เธอย่อตัวลงเก็บเศษแก้วครึ่งก้นแก้วขึ้นมา แล้วเลียน้ำที่ติดอยู่ในร่องของมัน รสชาติฝาดๆ แผ่ซ่านบนปลายลิ้น
ในชาติที่แล้ว เธอใช้เวลาครึ่งชีวิตอยู่ในห้องทดลอง สิ่งที่ดูเหมือนไม่มีสีไม่มีกลิ่นแบบนี้ เธอชิมแล้วก็รู้ทันทีว่าคืออะไร
ปริมาณของอัลคาลอยด์ดงเหลียงตังไม่สูงนัก ในยุคนี้การสกัดให้บริสุทธิ์ไม่ใช่เรื่องง่าย คงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยกว่าหานวานหลิงจะหามาได้
"ในน้ำมียาที่คนใส่ลงไปจริงๆ!"
เธอหันไปมองมู่เฟยชี สายตาสุดท้ายตกอยู่ที่ใบหน้าที่ดูไม่สบายใจของหานวานหลิง
หานวานหลิงช่างกล้าจริงๆ ใส่ยาโดยไม่ดูให้ดีก่อนว่าเป็นใคร ถ้ามู่เฟยชีคนแบบนี้ติดกับดักจริงๆ สุดท้ายเขาก็คงไม่ปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่
ไม่มีใครชอบถูกวางแผนและใช้ประโยชน์ และไม่มีใครชอบถูกควบคุม โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่มีสถานะพิเศษอย่างมู่เฟยชี
พวกเขามักจะชินกับการควบคุม และจะไม่ยอมให้ใครมีโอกาสควบคุมตัวเอง
มู่เฟยชีมองหยุนซีด้วยสายตาเฉียบคม แฝงไปด้วยความสงสัยอยู่บ้าง
เด็กน้อยคนนี้รู้ได้ยังไงว่ามียาในน้ำ?
พอได้ยินคำว่า "ใส่ยา" หานวานหลิงก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
"ไม่...มู่โหย่ว ไม่ใช่ฉันทำ! ฉันไม่ได้แตะต้องแก้วน้ำของคุณเลย!"
เธอรู้ว่าเขามีโรคกลัวความสกปรก จะไม่แตะต้องสิ่งของที่คนที่ไม่ไว้ใจสัมผัส ดังนั้นเธอจึงแค่หยดยาลงบนขอบแก้วเท่านั้น!
หยุนซีหรี่ตาลง ยิ้มอย่างไร้เดียงสา: "ในห้องนี้มีแค่พวกเราสามคนไม่ใช่เหรอ?"
หานวานหลิงหันไปจ้องหยุนซีอย่างรวดเร็ว พยายามปกป้องตัวเองอย่างร้อนรน
"เธออย่าพูดเหลวไหล! เด็กอย่างเธอรู้อะไร อย่าคิดจะใส่ร้ายฉัน!"
"ฉันใส่ร้ายใครหรอ?"
หยุนซีเลิกคิ้ว กะพริบตาอย่างไร้เดียงสาแล้วนั่งลงบนโซฟา ขัดสมาธิดูหานวานหลิงทำลายตัวเองต่อไป
การแสดงที่ไม่เนียนแบบนี้ มันช่างพิรุธจริงๆ!
เธอคิดว่ามู่เฟยชีโง่หรือไง?
เธอจำได้ ชาติก่อนการแสดงของหานวานหลิงก็ดีทีเดียวนะ!
ตอนที่เธอร่วมมือกับแม่ของเธอที่เป็นเมียน้อยใส่ร้ายเธอน่ะ ทั้งแผนการและบทพูดเนียนมาก พอจะเอาไปแสดงละครน้ำเน่าได้เลย!
ทำไมชาตินี้มาเจอเธอเร็วกว่าเดิม ไอคิวกลับไม่อยู่ในพื้นที่ให้บริการล่ะ?
"ฉัน...ที่นี่มีแค่พวกเราไม่กี่คน ถ้าไม่ใช่เธอใส่ร้ายฉัน แล้วจะให้เธอใส่ร้ายว่ามู่โหย่วใส่ยาสลบให้ตัวเองหรือไง?"
หยุนซีหัวเราะเบาๆ หรี่ตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ เท้าคางพิงโซฟา แล้วเตือนเธออย่างสนุกสนาน
"ฉันไม่ได้บอกว่าเป็นยาสลบนะ รีบสารภาพเองแบบนี้เลยเหรอ?"
"เธอ..." หานวานหลิงรู้ตัวอย่างรวดเร็วว่าตัวเองพูดพลาด แต่จะแก้ตัวก็ไม่ทันแล้ว


## บทที่ 6 จะไม่ยอมให้ตัวเองต่ำต้อยอีกต่อไป

มู่เฟยชีกำมือแน่นอดทนต่อความร้อนแรงที่เผาไหม้ร่างกายของเขา
ฤทธิ์ยาขนาดนี้ยังไม่มากพอที่จะทำให้เขาหมดสติ สายตาเย็นชาจับจ้องไปที่เยาวชนหญิงตรงหน้า
เด็กสาวคนนี้ฉลาดมาก เพียงแค่พูดอ้อมๆ ก็ล่อให้อีกฝ่ายหลุดปากออกมาแล้ว
คงเป็นเพราะอายุยังน้อย จึงยังไม่รู้วิธีซ่อนอารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง
เขาเหมือนเห็นความสะใจอยู่บนใบหน้าของเด็กสาวคนนี้
ดวงตาคู่นั้นใสซื่อไร้มลทิน สดใสเจิดจ้าราวกับดวงดาว แต่ก็เจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกน้อย
เขาหันไปกดสัญญาณเตือนภัยบนผนัง ไม่นานทหารรับจ้างก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"จับเธอโยนเข้าป่าให้หมากินซะ!" มู่เฟยชีชี้ไปที่หานวานหลิงพลางสั่งเสียงเย็น
"ครับ! คุณชายมู่!"
"ไม่นะ...คุณชายมู่ ฉันไม่ได้...ไม่ใช่ฝีมือฉัน...เป็นยัยนี่ต่างหากที่ใส่ร้ายฉัน!"
หานวานหลิงที่วางแผนเล่นงานมู่เฟยชีไว้ แน่นอนว่าไม่โง่พอจะยอมรับ
ถ้ายอมรับก็เท่ากับตาย!
แต่พอได้ยินเรื่องฝูงหมาป่าในป่า เธอก็ตกใจจนคุกเข่าลงกับพื้นทันที!
"ฉันไม่รู้จักเธอ ไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน จะใส่ร้ายเธอไปทำไม?"
หยุนซีมองดูหน้าต่างบานใหญ่ที่ถูกทหารรับจ้างเปิดออก กลัวว่าเสือดาวขาวตัวนั้นจะวิ่งเข้ามา
เธอไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปยุ่ง ที่เอ่ยปากล่อให้อีกฝ่ายพูดออกมา ก็เพื่อจะได้มีสิทธิ์มีเสียงต่อหน้ามู่เฟยชี เพื่อรักษาชีวิตเอาไว้
ถ้าหานวานหลิงถูกโยนให้หมากินตอนนี้ ต่อไปก็จะไม่มีเรื่องสนุกๆ ให้ดูจากตระกูลหานแล้ว
ชาตินี้ เธอจะคว้าอำนาจมาอยู่ในมือตัวเอง!
จะเอาความทุกข์ที่เคยได้รับ คืนให้พวกเขาสิบเท่า!
มู่เฟยชีเห็นความโหดร้ายที่ไม่เหมาะกับวัยในดวงตาของเธอ รู้สึกแปลกใจและอยากรู้อยากเห็น
"คุณชายมู่ มันไม่ใช่ฝีมือฉันจริงๆ นะคะ! เป็นเธอ เป็นเธอที่ใส่ร้ายฉัน! ทั่วทั้งจิงโตว มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ชอบไม่หลงใหลคุณ? ต้องเป็นยัยนี่แน่ๆ ที่ยั่วยวนคุณไม่สำเร็จ เลยจงใจใส่ร้ายฉัน!"
หานวานหลิงพยายามอย่างหนักกว่าจะแทรกตัวเข้ามาในป่าได้ ไม่รู้เลยว่าหยุนซีโผล่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
หากรู้เช่นนั้น คงจะไม่กล้าโอหังเช่นนี้
ไม่มีใครจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อยั่วยวนมู่โหย่ว ด้วยการต่อสู้กับฝูงหมาป่าจนถึงตาย
เล่ห์เพทุบายโจรร้องจับโจร กับมู่เฟยชีคงใช้ไม่ได้ผล
หยุนซียิ้มพลางเอ่ยปาก: "มู่โหย่ว มีดทื่อเฉือนเนื้อ ยิ่งสามารถล้างแค้นในวันนี้ได้!"
"เธอ...เธอ เธอจะเฉือนเนื้อฉัน! ไอ้ตัวต่ำ! เธอมีสิทธิ์อะไรมาชี้โน่นชี้นี่ต่อหน้ามู่โหย่ว! ชัดเจนว่าเธอนั่นแหละที่ใส่ร้ายป้ายสีฉัน!"
ขณะพูดเช่นนั้น หานวานหลิงจ้องหยุนซีด้วยสายตาเกลียดชัง ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นราวกับจะเจาะรูบนตัวเธอให้ได้
หยุนซีรู้ว่ามู่เฟยชีเข้าใจความหมายคำพูดของเธอ จึงยิ้มน้อยๆ โดยไม่อธิบาย
ตอนนี้เธอนึกออกแล้ว ชาติที่แล้วหานวานหลิงให้ยาเสน่ห์มู่เฟยชีเกินขนาดจนทำให้เขาหมดสติ ส่งผลให้มู่เฟยชีฟื้นขึ้นมาก็จัดการกับตระกูลหานเป็นอันดับแรก
เพื่อจะได้ขึ้นเตียงมู่เฟยชี หานวานหลิงก็พยายามอย่างหนัก พยายามด้วยชีวิตของคนทั้งตระกูลหาน
และชายที่ได้รับฉายาว่ามู่โหย่วแห่งจักรวรรดินี้ เมื่อแก้แค้นผู้อื่นก็ใช้วิธีการที่ไม่มีใครเทียบได้ทั้งในอดีตและปัจจุบัน นับว่าโหดเหี้ยมพอ
เขาใช้ประโยชน์จากกลุ่มอิทธิพลที่เป็นศัตรูภายในตระกูลหาน ค่อยๆ บั่นทอนอำนาจและทรัพย์สินของตระกูลหาน จนสุดท้ายก็บีบให้พวกเขาหมดหนทาง
หานวานหลิงกับเชียวซีมินฉวยโอกาสยักยอกเงินโครงการหนานโจวกงเฉิง แล้วร่วมมือกันใส่ร้ายเธอ!
เพื่อชดเชยวิกฤตการเงินภายในบริษัท เธอถึงได้ทุ่มเทวิจัยผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างสุดชีวิต ถึงขนาดไม่ลังเลที่จะใช้ตัวเองเป็นหนูทดลอง!
หลังจากประสบกับการทรยศของหานเหยาเทียนในชาติที่แล้ว เกิดใหม่ชาตินี้ เธอจะไม่มีวันยอมทำตัวต่ำต้อยอีก!
เธอจะไม่ปล่อยให้พวกเขาตายอย่างง่ายดาย
การมีชีวิตอยู่ จึงจะสามารถรับโทษทัณฑ์และความเจ็บปวดที่สกปรกที่สุดในโลกนี้ได้
มู่เฟยชีโบกมือ ดวงตาสีดำมืดเปล่งประกายเย็นเยียบ: "เอาตัวเธอโยนออกไป บอกหานหงปินว่าลูกสาวเขาล่วงเกินข้า! อีกอย่าง ถ้าปล่อยให้คนไม่เกี่ยวข้องเข้ามาอีก ให้หัวหน้าทีมของพวกเจ้าเอาหัวมาพบข้า!"
"ครับ!" ทหารรับจ้างจับตัวหานวานหลิงที่อ่อนยวบออกไปทันที
ห้องรับแขกเงียบลงอีกครั้ง
หยุนซีกวาดตามองชายที่ยาเริ่มออกฤทธิ์ แล้วก็อยากจะวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ!
แม้ว่ายานั้นจะไม่ได้กลั่นบริสุทธิ์มาก ยุคนี้ยังไม่มีคำเรียกว่ายาเสน่ห์ ยาสลบจริงๆ แล้วก็คือรูปแบบดั้งเดิมของยาเสน่ห์
ถึงเขาจะเป็นชายแกร่งเหล็กกล้า เมื่อยาออกฤทธิ์ก็ต้านทานไม่ไหวแน่!
ที่นี่มีเธอเป็นผู้หญิงคนเดียว ถ้าเธอไม่หนี อยู่ต่อไปคนที่จะเดือดร้อนก็ต้องเป็นเธอแน่นอน!


## บทที่ 7 เธอทำอะไรกับเฮียใหญ่ของพวกเราหรือ?

พอเธอหันหลังจะวิ่งหนี เงาของเสือดาวหิมะกำลังเดินเข้ามาอย่างเกียจคร้านจากหน้าต่างบานใหญ่ มันยืนขวางหน้าเธออย่างน่าขัน
กลัวอะไรก็เจออะไร!
ถูกขวางทางหนี เธอถอยหลังก้าวหนึ่ง แล้วชนเข้ากับแผ่นอกแกร่งข้างหลังดังปัง
สายตาของมู่เฟยชีตกลงบนติ่งหูนุ่มนิ่มของเธอ หยุนซีหันหน้าหนีอย่างตื่นตระหนก ใบหน้าเด็กๆ ที่ไม่ได้แต่งหน้า ทำให้เขารู้สึกว่าเลือดในร่างกายเริ่มเดือดพล่าน!
กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเยาวชนหญิงยั่วยวนจิตใจของเขา ทำให้สติที่เหลืออยู่ค่อยๆ สลายไป
ข้างหน้ามีการซุ่มโจมตี ด้านหลังมีการไล่ล่า!
ด้านซ้ายนอกหน้าต่างนำไปสู่ความหนาวเย็น ในป่ายังมีฝูงหมาป่าอีก!
เธอมองเห็นทิศทางแล้วพุ่งไปทางบันไดด้านขวา แต่ใครจะรู้ ชายข้างๆ เคลื่อนที่เร็วกว่าเธอ!
เธอเพิ่งจะวิ่ง เขาก็พุ่งมาขวางหน้าเธอแล้ว เธอไม่ทันตั้งตัวชนเข้ากับอ้อมกอดของเขา!
สิ่งเล็กๆ นุ่มนิ่มดิ้นรนอยู่ในอ้อมกอดของเขา ดวงตาของมู่เฟยชีเป็นประกายวูบวาบ ร่างกายลุกเป็นไฟที่ดับไม่ลง!
ได้รับข่าว รองเฟิงเร่ยและฉีหยวนรีบมาถึงอย่างเร่งรีบ
พอก้าวเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็เห็นเด็กสาวถูกมู่โหย่วกดติดกระจกหน้าต่างบานใหญ่และรังแก ภาพนั้นช่างรุนแรง
ข้างๆ บนพื้น เสือดาวหิมะจ้องมองอย่างดุร้าย ขวางทางหนีของหยุนซี
ตอนนี้หยุนซีเหมือนเนื้อบนเขียงที่ถูกเชือดตามใจชอบ
ทั้งสองคนเบิกตากว้าง มองสถานการณ์นี้อย่างงุนงง
"ช่วย..." ถูกกดติดหน้าต่างและถูกขบกัดอย่างบ้าคลั่ง หยุนซีทั้งตกใจทั้งกลัว!
ตกใจกับการกระทำที่รุนแรงและเถื่อนของชายคนนี้ ราวกับอยากจะฉีกเธอกินเข้าไปในท้อง!
กลัวเสือดาวหิมะบนพื้นที่โหดร้ายเหมือนเจ้าของมัน!
กลับช่วยคนชั่ว รังแกเด็กผู้หญิงที่ยังไม่โตเต็มที่อย่างเธอ!
พลังที่แข็งแกร่งบดขยี้ร่างกายผอมบางของเธอ เธอไม่มีแรงต่อต้านเลย!
แม้ว่าจะมีแรง แต่ก็มีเสือดาวหิมะบนพื้นที่จ้องมองเธออย่างดุร้าย เธอก็หนีไม่พ้น!
ลูกน้องสองคนมองดูฉากที่ร้อนแรงนี้ ไม่รู้จะไปหรืออยู่ดี รู้สึกอึดอัดใจอย่างประหลาด
ในที่สุดเธอก็หลุดพ้นจากริมฝีปากและฟันที่ร้อนระอุของเขา หยุนซีหอบหายใจและตะโกนใส่ลูกน้องทั้งสอง: "พวกนายรีบมาช่วยสิ... มู่โหย่วของพวกนายโดนยาแล้ว!"
ฉีหยวนยังมีสติอยู่ เห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับมู่โหย่ว รีบดึงเฟิงเร่ยเข้าไปในห้องนั่งเล่น
"ไปให้พ้น!"
มู่เฟยชีพยายามควบคุมไฟในร่างกาย ใช้มือข้างเดียวยันกระจกประตู ปล่อยมือที่กดหยุนซีออก
เฉียว่วน เฟิงหรุยหยุดฝีเท้าทันที!
พอหลุดพ้น หยุนซีก็อยากจะวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ แต่พอเห็นเสือดาวหิมะที่นั่งเฝ้าอยู่บนพื้น ขาก็อ่อนลงอีกครั้ง
เงยหน้ามองชายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สติครึ่งหนึ่งยังอยู่ แต่ก็พยายามต่อสู้กับฤทธิ์ยาอย่างสุดความสามารถ เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความแข็งแกร่งของผู้ชาย
ในชั่วขณะนั้น เธอนึกถึงนักรบเสวียซานที่เคยช่วยชีวิตเธอเมื่อหลายปีก่อน
เพื่อวิจัยยาต้านอาการแพ้ความสูง เธอพาผู้ช่วยเดินทางไกลไปทิเบต ถ้าไม่ได้นักรบที่ผ่านมาช่วย พวกเธอคงตายอยู่บนภูเขาหิมะไปแล้ว
เธอไม่อาจเพิกเฉยต่อชายที่มีความเป็นธรรมเช่นนี้ได้
เธอยื่นมือออกไปสัมผัสหลอดเลือดแดงที่คอของเขา
เล็งจุดสำคัญ งอนิ้ว แล้วต่อยจุดนั้นอย่างแรง
ฉีหยวนรีบรับร่างมู่โหย่วที่หมดสติ มองเยาวชนหญิงที่พิงหน้าต่างหอบหายใจด้วยความงุนงง
"เธอ... เธอทำอะไรเฮียใหญ่ของพวกเราน่ะ?"
"ทำให้เขาหมดสติชั่วคราว พวกนายพาเขาไปนอนบนเตียงเถอะ ควรหาหมอมาด้วย ถ้าไม่มีผู้หญิงช่วยบรรเทาหรือไม่มียาแก้ ยาที่เขาโดนอาจทำให้เกิด เอ่อ..."
เธอชำเลืองมองส่วนล่างที่ซ่อนอยู่ในกางเกง ใบหน้าแดงเล็กน้อย
ไม่ต้องพูดคำหลัง ลูกน้องก็เข้าใจจากสายตาของเธอแล้ว!


## บทที่ 8 เราไม่ใช่โจร

เฟิงเร่ยรู้สึกร้อนใจทันที "จะทำยังไงดี หมอลาหยุด ในป่ามีแต่สัตวแพทย์คนเดียว!"
ฉีหยวนพูดตรงๆว่า "ให้สัตวแพทย์มาสิ!"
"คุณบ้าไปแล้วหรือไง! ถ้าเฮียใหญ่รู้ว่าคุณให้สัตวแพทย์มารักษาเขา เขาต้องฆ่าคุณแน่!"
"ชีวิตของเฮียใหญ่สำคัญกว่าชีวิตผม! ไป!"
"เอ่อ... นั่น พวกคุณอย่าเพิ่งร้อนใจ ฉันสามารถรักษามู่โหย่วได้"
หยุนซีหลบสายตาเหยี่ยวของเสือดาวหิมะ พูดแทรกการโต้เถียงของทั้งสองคนด้วยใบหน้าเกร็ง
เฟิงเร่ยและฉีหยวนมองเธอ "เธอน่ะหรอ? ล้อเล่นอะไร!"
เธอเป็นผู้หญิงก็จริง แต่เธอก็แค่เด็กที่ยังไม่โตเต็มที่นะ
ถ้าแตะต้องเด็กสาวที่ยังไม่โตเต็มที่ เมื่อเฮียใหญ่ตื่นขึ้นมาก็จะไม่ปล่อยพวกเขาเหมือนกัน!
พวกเขาเป็นผู้ชาย!
ไม่ใช่โจรหรือพวกอันธพาล!
จะทำอะไรกับเด็กผู้หญิงได้ยังไง!
"ฉันหมายถึง... ฉันรู้เรื่องการแพทย์นิดหน่อย ยาตัวนี้ถ้าที่นี่มียา ฉันก็สามารถรักษาได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข"
รู้ว่าพวกเขาเข้าใจผิด หยุนซีหน้าแดงด้วยความอึดอัด กลืนน้ำลายแล้วอธิบาย
"..." ทั้งสองมองเธอ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อว่าเด็กผู้หญิงอย่างเธอจะรู้อะไรเกี่ยวกับการแพทย์
ตอนนี้หมอก็ไม่อยู่ ป่าก็อยู่ไกลจากในเมือง เฟิงเร่ยและฉีหยวนไม่กล้าให้เด็กผู้หญิงมารักษามู่โหย่ว!
ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา มู่ป๋าต้องลงโทษทางทหารแน่
แต่ถ้าเฮียใหญ่ตัดสายเลือดของตระกูลมู่ มู่ป๋าก็อาจจะให้พวกเขาตายตามไปด้วย!
ฉีหยวนชั่งใจอยู่นาน หันไปมองเด็กสาวที่กล้าต่อสู้กับฝูงหมาป่า
ดวงตาสดใสบริสุทธิ์ไม่แปดเปื้อนฝุ่นธุลีของโลก แม้แต่ความคิดลึกซึ้งของหานวานหลิงก็ยังไม่มี
อายุน้อยแต่ไม่ยอมแพ้คน ใบหน้าอ่อนเยาว์สะอาดดูเหมือนตุ๊กตาฝรั่งที่ประณีต
เมื่อนึกถึงความโหดเหี้ยมและความคล่องแคล่วของเธอในการจัดการกับฝูงหมาป่าที่เห็นจากกล้องวงจรปิด ก็ทำให้เขาไม่กล้าดูถูกเยาวชนหญิงคนนี้
"เธอมีเงื่อนไขอะไร?" หลังจากชั่งใจแล้ว ฉีหยวนก็เอ่ยปากถาม
หยุนซีเหยียดมือที่ถูกมัดเหมือนมัมมี่ออกมา ชูนิ้วเป็นรูปตัว V พลางยิ้มถาม "ขอเสนอสองเงื่อนไขได้ไหมคะ?"
ท่าทางระมัดระวังเช่นนี้ ยิ้มแล้วยังมีเขี้ยวสองซี่เล็กๆ ด้วย ทำให้ฉีหยวนรู้สึกว่าน่ารักไปเสียอีก "พูดมา"
"พอฟ้าสาง ช่วยส่งฉันออกไปที่เมืองมู่หยางซึ่งอยู่ใกล้ๆ นี่ได้ไหมคะ? ฉันอยากกลับบ้าน"
"ได้ อีกข้อล่ะ" พวกเขาก็ตั้งใจจะส่งเธอกลับอยู่แล้ว
"ฉันไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแล้วค่ะ หิวมาก... แล้วก็ ช่วยเอาเสือดาวหิมะตัวนั้นออกไปด้วย ฉันกลัวว่าตัวเองยังไม่ทันได้อิ่มท้อง มันจะกินฉันอิ่มท้องเสียก่อน!"
"..." ฉีหยวนและเฟิงเร่ยหัวเราะขึ้นมาเพราะเงื่อนไขนี้
————
หยุนซีตามฉีหยวนไปที่ห้องยาใกล้ๆ และหยิบยาตะวันตกหลายขวดกับเข็มฉีดยาที่สะอาดออกมา
ในยุคนี้ ยาตะวันตกบางชนิดมีชื่อต่างจากยุคของเธอ แต่สรรพคุณยังเหมือนเดิม บางชนิดถึงกับแรงกว่าด้วยซ้ำ
เฟิงเร่ยไม่วางใจ จึงโทรศัพท์ไปหาแพทย์ประจำตัวเป็นพิเศษ
หลังจากบอกชื่อยาและยืนยันว่าไม่ผิด จึงยอมให้หยุนซีฉีดยา
สัตวแพทย์ของห้องยาได้รับข่าวก็รีบมาด้วย มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความประหลาดใจ
ท่าทางการถือเข็มและฉีดยานั้นมาตรฐานและเฉพาะตัว ใบหน้าเยาว์วัยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ดูสงบนิ่งและมีสมาธิ ไม่ใช่ทั้งเบาปัญญาและดูจริงจังอย่างยิ่ง
หากไม่ได้เห็นหญิงสาวน่ารักคนนี้กับตา เขาคงไม่สามารถเชื่อมโยงเธอกับหญิงสาวในวิดีโอกล้องวงจรปิดที่ทำร้ายหมาป่าของเขาหลายตัวได้เลย!
หยุนซีก้มหน้าลง อย่างจริงจังฉีดยาเข้าเส้นเลือดดำที่แขนของมู่เฟยชี
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เธอก็ลุกขึ้นยืน หันไปมองฉีหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ
"อีกสองชั่วโมงน่าจะฟื้นนะคะ เดี๋ยวให้มู่โหย่วของคุณดื่มน้ำหน่อย แล้วก็ให้เขาพักผ่อนดีๆ... อ๊า!"
พอเห็นเสือดาวหิมะที่ยืนอยู่ข้างสัตวแพทย์ สีหน้าของหยุนซีก็เปลี่ยนไปทันที รีบปีนขึ้นเตียง
"คุณ... คุณ... ไม่ได้บอกให้คุณเอามันออกไปหรอกเหรอคะ?"
เธอคว้าฉีหยวนมาบังตัวเองทันที พลางหดตัวหลบขึ้นไปบนเตียง


## บทที่ 9 ขี้ขลาดขนาดนั้นเลยหรือ

ถูกเรียกชื่อ เสือดาวหิมะเดินไปข้างหน้าอีกสองสามก้าว โผล่หัวออกมาจากด้านขวาของฉีหยวน
หยุนซีที่ใช้ฉีหยวนเป็นโล่กำบัง ค่อยๆ โผล่หัวออกมาทางด้านซ้ายอย่างระมัดระวัง
เธอไม่ทันสังเกตว่าเสือดาวหิมะได้เข้ามาใกล้จากทางด้านขวาแล้ว—
เสียงหายใจหนักๆ ของเสือดาวหิมะดังก้องอยู่ข้างหูขวา
หยุนซีสะดุ้งสุดตัว คอแข็งทื่อขณะที่หันหน้าไป
พอหันไปก็เจอกับใบหน้าน่ารักของเสือดาวหิมะที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม หายใจไม่ทัน เธอก็เป็นลมหมดสติไปทันที!
"ขี้ขลาดขนาดนี้เลยหรอ?"
สัตวแพทย์มองเด็กสาวที่สลบอยู่บนเตียง ตอนที่เธอต่อสู้กับฝูงหมาป่าดูกล้าหาญมาก แต่กลับเป็นลมเพราะเสือดาวหิมะตัวเดียว
"ดูตอนเธอสู้กับฝูงหมาป่าสิ ความกล้าไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ! ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น คงจะร้องไห้โวยวายยอมแพ้ไปแล้ว!"
เรื่องที่เด็กน้อยต่อสู้กับฝูงหมาป่าได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งพื้นที่แล้ว ทุกคนอยากเห็นกับตาว่าเด็กคนนี้มีสามหัวหกแขนจริงๆ หรือไม่!
————
ยาออกฤทธิ์แล้ว ไม่ถึงสองชั่วโมงมู่เฟยชีก็ฟื้นขึ้นมา
พอลืมตาลุกขึ้นนั่ง เสือดาวหิมะก็รู้สึกตัวทันที กระโดดขึ้นมาซุกอกเขา
มู่เฟยชีลูบหัวเสือดาวหิมะ เงยหน้าขึ้นก็เห็นลูกน้องสองคนกับสัตวแพทย์เข้ามาใกล้
สายตาคมกริบจับจ้องที่สัตวแพทย์ คิ้วขมวดเล็กน้อย แฝงไปด้วยสังหารในที่ "นายเป็นคนรักษาฉันเหรอ?"
สัตวแพทย์สั่นเทา ขาอ่อน รีบโบกมือปฏิเสธ
"เฮียใหญ่พูดอะไรครับ ผมเป็นหมอสัตว์ จะกล้ารักษาคุณได้ยังไง!"
ถึงแม้เขาจะเรียนการพยาบาลทั่วไปมาบ้าง แต่หน้าที่ของเขาคือดูแลฝูงหมาป่าและเสือดาวหิมะเท่านั้น
ถ้าไปรักษาคนโดยพลการก็เท่ากับไม่ทำหน้าที่ของตัวเอง มู่โหย่วคงจะถลกหนังเขาแน่!
กลัวว่าจะพัวพันถึงตัวเอง สัตวแพทย์สั่นๆ ชี้ไปที่เด็กสาวที่นอนอยู่อีกฝั่งของเตียงใหญ่ "เธอคนนั้นเป็นคนรักษาครับ!"
มู่เฟยชีหันไปมองร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ
ผมนุ่มสีดำกระจายอยู่บนหมอน ขนตาที่งอนงามดั่งแปรงเล็กๆ ทอดเงาบางๆ
ใบหน้าขาวราวกับไร้ที่ติภายใต้แสงไฟ ยังคงเจือด้วยความเยาว์วัย ทำให้ริมฝีปากสีชมพูอ่อนดูงดงามชวนมอง
บนลำคอเรียวบางยังคงมีรอยแดงที่เขากัดไว้
เขาพอจะนึกออกรางๆ ว่าตอนที่ยาออกฤทธิ์ เขาได้ลงมือกับเธอ
ภายหลังดูเหมือนว่าเธอจะทำให้เขาสลบไป เรื่องหลังจากนั้นเขาจำไม่ได้
การที่สามารถฟื้นขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้น ชัดเจนว่ามีการใช้ยา
เฟิงเร่ยก็ยืนออกมา "ใช่แล้ว! เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ สามารถต่อสู้กับฝูงหมาป่าและยังฉีดยารักษาโรคได้ด้วย ยาที่ใช้ผมได้โทรถามหมอแล้ว หมอบอกว่าไม่มีปัญหาผมถึงกล้าให้เธอใช้"
สัตวแพทย์พูดต่อ "ดูท่าทางที่เธอฉีดยา ชำนาญมาก ไม่เหมือนมือใหม่เลย"
มู่เฟยชีขมวดคิ้ว ดวงตาลึกล้ำจับจ้องที่เยาวชนหญิงข้างเตียง ในแววตามีประกายแปลกๆ ผ่านไป
เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับเด็กคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่ใช่ฟื้นแล้วหรอ? ทำไมถึงหลับอีก?"
"เอ่อ..." สัตวแพทย์ก้มมองเสือดาวหิมะข้างตัว "ตัวใหญ่ป๋ายคงชอบเธอ พอเข้าใกล้ก็ทำให้คนตกใจจนสลบ"
เสือดาวหิมะกระโดดไปนอนข้างเตียง ตบอุ้งเท้าหน้าอย่างไร้เดียงสา เพื่อพิสูจน์ว่ามันไม่มีความผิดจริงๆ
มู่เฟยชีเงยหน้าขึ้นมองฉีหยวน "ตรวจสอบแล้วหรือว่าเธอเข้าหลินจื่อมาจากไหน?"
ฉีหยวนพยักหน้า "ตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว และถามเธอด้วย เธอตกลงมาจากหน้าผาด้านบน เป็นชาวบ้านจากเมืองมู่หยางแถวนี้ พรุ่งนี้เช้าก็จะส่งเธอกลับ"
เฟิงเร่ยชายตามองเด็กน้อยบนเตียง "ตกจากที่สูงขนาดนั้นแล้วไม่เป็นอะไร โชคดีจริงๆ!"
สังเกตเห็นสายตาของเฟิงเร่ย มู่เฟยชีดึงผ้าห่มบางๆ คลุมเด็กน้อยบนเตียงอย่างมิดชิด พร้อมกับลุกขึ้นจากเตียง
"เดี๋ยวพาทีมไปที่นั่น ให้ติดตั้งกล้องวงจรปิดในรัศมีสามกิโลเมตรรอบจุดที่เธอตกลงมา"
"ครับ!"
สามคนมองตากันอย่างรู้กัน นี่มู่โหย่วไม่อยากให้คนมองเด็กคนนี้มากใช่ไหม?
ตอนนี้พวกเขาเข้าใจแล้ว ดูเหมือนมู่โหย่วจะไม่รังเกียจการเข้าใกล้ของเด็กคนนี้!
ช่างแปลกจริงๆ!


## บทที่ 10 เจ้าหญิงน้อยไร้น้ำใจ

เมื่อหยุนซีตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว
เธอรีบวิ่งลงบันได ยังยืนอยู่บนขั้นบันไดก็เห็นชายคนหนึ่งกับเสือดาวหิมะวิ่งออกกำลังกายกลับมา เธอถอยหลังโดยอัตโนมัติ
มู่เฟยชีกวาดตามองมัมมี่น้อยบนบันได โบกมือเรียกเธอ "ลงมาสิ!"
รองเท้าบู๊ตก้าวยาวๆ บนพื้นไม้ เสียงฝีเท้าดังกังวาน
เมื่อเทียบกับความองอาจสง่างามของเขา เสือดาวหิมะข้างๆ ดูเกียจคร้านเป็นพิเศษ
มันเดินช้าๆ พลางกวัดแกว่งหาง มองเธอไปด้วย เวลาที่ไม่แยกเขี้ยวขู่ มันดูเหมือนแมวตัวใหญ่จริงๆ
มีสัตว์เลี้ยงแบบนี้อยู่ หยุนซีไม่กล้าขยับเขยื้อน
"มันไม่กัดคนหรอก ถ้าเธอไม่ลงมา ก็ต้องให้มันขึ้นไปเชิญเธอแล้วล่ะ"
"อย่า...ฉันลงไปเอง!"
แทนที่จะถูกบังคับ ยังไงก็ดีกว่าลงไปเอง
พอลงมาจากชั้นบน หยุนซีมองเสือดาวหิมะที่เดินเข้ามาใกล้อย่างระแวดระวัง เธอเกร็งประสาทจนขยับเท้าไม่ได้
"มันชอบเธอมาก ไม่ต้องกังวลว่ามันจะทำร้ายเธอหรอก"
เสือดาวหิมะหยุดที่ข้างเท้าเธอ ยกอุ้งเท้าตบหลังเท้าเธอเบาๆ แหงนหน้าทำท่าน่ารัก
เห็นว่ามันไม่มีท่าทีจะทำร้ายตัวเองจริงๆ เธอถึงได้โล่งอก
ฉีหยวนนำอาหารเช้ามาส่ง หยุนซีมองอาหารเช้าแบบจีนธรรมดาบนโต๊ะอย่างประหลาดใจ
ซาลาเปาหมั่นโถว น้ำเต้าหู้ โจ๊กและผักดอง เหมือนอาหารเช้าของครอบครัวทั่วไป
เธอคิดว่าคนที่มีฐานะสูงศักดิ์อย่างมู่โหย่วคนนี้ จะต้องเลือกกินแน่ๆ
ชาติที่แล้ว ข่าวซุบซิบที่เธอเห็นเกี่ยวกับเขา นอกจากความสำเร็จอันยิ่งใหญ่แล้ว ส่วนใหญ่ก็เป็นการยกย่องเชิดชูจากสื่อบันเทิง
เขาคือมู่โหย่วผู้เด็ดขาดแห่งจิงโตว เจ้าของบ้านผู้มีอำนาจของตระกูลมู่ และยังเป็นแฟชั่นนิสต้าในวงการแฟชั่น
แต่เขาใช้ชีวิตส่วนตัวอย่างเงียบๆ ยิ่งเงียบเท่าไหร่ก็ยิ่งมีคนพยายามขุดคุ้ยข่าวลือของเขามากเท่านั้น
ชายคนนี้ที่ถูกยกย่องไว้บนแท่นบูชา โดดเด่นเป็นเลิศ ดูได้แต่อย่าแตะต้อง
"กินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ฉีหยวนจะไปส่งเธอ"
"ขอบคุณค่ะ!"
หยุนซีพยักหน้าเบาๆ หิวมาทั้งวันจนอกแทบแนบหลัง เธอไม่เกรงใจเขา นั่งลงทันที
มู่เฟยชีเอียงหน้ามองใบหน้าเล็กๆที่เรียบง่ายนั้น พูดเสียงเรียบๆ "เมื่อคืนเธอช่วยฉันไว้"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันไม่ติดค้างบุญคุณใคร เราเท่ากันแล้ว"
น้ำเสียงเรียบๆไม่ประจบ ดูไม่เหมือนคำพูดที่จะออกมาจากคนอายุเท่าเธอ
มู่เฟยชีรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ดวงตาลึกล้ำตกลงบนนิ้วเรียวของเธอ นิ้วที่ฉีกซาลาเปาเห็นข้อนิ้วชัดเจน ปัดความเป็นหนี้บุญคุณออกไปหมดสิ้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นผู้หญิงที่ไม่อยากเกี่ยวข้องกับเขา
แม้ว่า จะยังเป็นเด็กสาวที่ยังไม่โตเต็มที่
ตั้งแต่ตื่นขึ้นเมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ดูเหมือนเธอจะไม่เคยถามว่าใครเป็นคนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ นอนบนเตียงเขาเธอยังไม่กังวลถึงความปลอดภัยของตัวเองเลย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใจกว้างหรือขาดสติ
"ชื่ออะไร?" มู่เฟยชีพิงพนักเก้าอี้ ดวงตายาวหรี่ลงเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าเธอ
"หยุนซี หยุนของเมฆ ซีของแสงอรุณ"
แสงในเมฆ ชื่อดีนะ
หยุนซีกลืนซาลาเปาในปาก ดื่มนมถั่วเหลืองหมดแล้วลุกขึ้นยืน
"ขอบคุณสำหรับอาหารเช้านะคะ ฉันต้องกลับแล้ว! รบกวนคุณให้คนพาฉันออกไปด้วยค่ะ!"
ตอนที่ฉีหยวนขับรถมา หยุนซีเปลี่ยนกลับเป็นชุดเก่าขาดของตัวเอง เปิดประตูรถขึ้นไปเลย
ตัวใหญ่ป๋ายเห็นเธอขึ้นรถ วิ่งกระโดดมา ก่อนที่มันจะกระโดดขึ้นรถ หยุนซีก็ปิดประตูรถแล้ว
นอกหน้าต่างรถ ตัวใหญ่ป๋ายเกาะอยู่ที่กระจก ขยับอุ้งเท้าด้วยท่าทางอาลัยอาวรณ์
แม้จะรู้ว่ามันไม่กัดคน หยุนซีก็ยังกลัวอยู่บ้าง หดคอบอกให้ฉีหยวนรีบขับรถ
รถออกตัว ฉีหยวนมองกระจกมองหลังที่มีคนกับเสือดาวยืนอาลัยอาวรณ์ พูดเสียงเรียบๆ "ไม่นึกว่าตัวใหญ่ป๋ายจะชอบคุณ นอกจากมู่โหย่วแล้ว มันไม่สนใจใครเลยนะ!"
หยุนซีหันหน้าไปอีกทาง มองกระจกมองหลังที่คนกับเสือดาวค่อยๆเล็กลง สีหน้าสงบนิ่ง
หลังจากวันนี้ พวกเขาก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก ชอบหรือไม่ชอบก็ไม่สำคัญสำหรับเธอ
ยืนอยู่ที่เดิม มู่เฟยชีละสายตาอย่างไม่ใส่ใจ ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย "เด็กไม่รู้จักบุญคุณ"
แม้แต่คำลาก็ไม่พูด


## บทที่ 11 ทำไมถึงไม่ตายจากการตกหน้าผา

กลับมาถึงหมู่บ้าน หยุนซีไม่อยากให้ฉีหยวนส่งถึงหน้าบ้าน แต่เนื่องจากฉีหยวนยืนกรานที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ เธอจึงต้องยอม
หยางฉุนเป็นหมู่บ้านที่ยากจนที่สุดในเมืองมู่หยาง เมื่อไม่กี่ปีก่อนมีพ่อค้ารวยคนหนึ่งออกมาจากหมู่บ้าน กลับมาบ้านเกิดด้วยความร่ำรวยและสร้างถนนใหญ่เชื่อมต่อไปยังเมือง รวมถึงสร้างโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งด้วย
เรื่องนี้ยังคงเป็นเรื่องเล่าขานที่ชาวบ้านชื่นชมยินดีในยามว่าง พวกเขาให้ความเคารพกับคนที่มีการศึกษามาก
ดังนั้นเมื่อรถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อของฉีหยวนเข้ามาในหมู่บ้าน ก็มีชาวบ้านหลายคนสังเกตเห็น
จนกระทั่งรถหยุดที่หน้าบ้านตระกูลเหลียง ชาวบ้านที่ตามมาตลอดทางก็แออัดกันอยู่นอกบ้านตระกูลเหลียง ทุกคนอยากรู้ว่าตระกูลเหลียงไปเกี่ยวดองกับใครมา
ฉีหยวนมองชาวบ้านที่ล้อมรอบอยู่ข้างนอกด้วยความประหลาดใจ "เกิดอะไรขึ้น? พวกเขา..."
"ในหมู่บ้านเคยมีพ่อค้ารวยคนหนึ่ง ดังนั้นเมื่อเห็นรถของคุณ คงคิดว่าเป็นคนที่ทางการส่งมา จึงออกมาต้อนรับน่ะ!"
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเหตุการณ์คึกคักแบบนี้
ดีแล้ว เธอกลับมาแล้ว คนยิ่งเยอะยิ่งสนุก ละครยิ่งสนุกขึ้นไปอีก!
เปิดประตูรถ หยุนซีโบกมือให้ฉีหยวน "ขอบคุณที่ส่งฉันกลับมา คุณกลับไปได้แล้ว!"
หยุนซีเพิ่งลงจากรถ เหลียงตานอี้ได้ยินเสียงก็วิ่งออกมาจากในบ้าน
พอเห็นคนที่ออกมาจากรถ ก็ตกใจจนหน้าซีดและตะโกนเข้าไปในบ้าน "แม่! แม่รีบออกมาเร็ว เห็นผีแล้ว! เห็นผีแล้ว!"
"แต่เช้าตรู่โวยวายอะไรกัน!"
เฉินหลี่เสวี่ยเพิ่งทำอาหารเช้าเสร็จก็ได้ยินเสียงลูกสาวคนเล็กตะโกน รีบออกมาจากในบ้าน
พอออกมาก็เห็นชาวบ้านล้อมรอบอยู่ข้างนอก เฉินซิ่วผิงตกใจจนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง!
เหลียงตานอี้ดึงแขนเธอ ชี้ไปที่ร่างที่ออกมาจากฝูงชน "แม่! เป็นหยุนซีนังลูกเมียน้อยนั่น!"
บ้าเอ๊ย! นังลูกเมียน้อยนี่ไม่ตายเสียที!
เมื่อเห็นหยุนซีออกมาจากฝูงชน เฉินหลี่เสวี่ยอึ้งไปชั่วขณะ เจ้าลูกเมียน้อยคนนี้กลับมาอย่างปลอดภัย เปลือกตาของเธอก็เริ่มกระตุกไม่หยุด!
ทำไมหน้าผาที่สูงขนาดนั้นถึงไม่ทำให้เด็กสาวน่ารังเกียจคนนี้ตกลงมาตายนะ?!
เฉินหลี่เสวี่ยมองเข้าไปในบ้านโดยไม่รู้ตัว สามีของเธอเหลียงเหว่ยหมินกลับมาเมื่อคืนและถามถึงลูกสาวคนโตกับหยุนซี
เธอพยายามอย่างมากที่จะหาข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบ บอกเขาว่าตระกูลหยุนเจียจากจิงโตวส่งคนมารับหยุนซีกลับไป
เหลียงซินอี้ลูกสาวคนโตเป็นห่วงความปลอดภัยของหยุนซี จึงติดตามไปจิงโตวด้วย
ส่วนเรื่องว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ เธอสามารถบอกได้ว่าตระกูลหยุนเจียในจิงโตวเห็นว่าลูกสาวเป็นเด็กดีมีความรับผิดชอบ จึงให้อยู่ที่บ้านหยุนเจียเพื่อดูแลหยุนซีและเรียนหนังสือด้วยกัน
การศึกษาในจิงโตวดีกว่าในเมืองนี้เป็นร้อยเท่า เหลียงเหว่ยหมินซึ่งเป็นพ่อแน่นอนว่าต้องหวังให้ลูกสาวมีอนาคตที่ดี และจะไม่เรียกร้องให้ลูกสาวกลับมา
เพราะเข้าใจความคิดของเขาเป็นอย่างดี เฉินหลี่เสวี่ยจึงกล้าที่จะวางแผนกับหยุนซี
หยุนซีถูกส่งมาอยู่ชนบทตั้งแต่อายุสามขวบ คนในตระกูลหยุนเจียไม่เคยปรากฏตัวมาสิบกว่าปี เพียงแค่ส่งเงินค่าเลี้ยงดูมาทุกเดือนเท่านั้น
เมื่อไม่มีใครเคยเห็นหยุนซีที่โตขึ้นมา และลูกสาวคนโตก็พอดีอายุเท่ากับหยุนซี
ถ้าหยุนซีเด็กน่ารังเกียจคนนี้ตาย ก็สามารถแทนที่เธอไปใช้ชีวิตที่หรูหราในตระกูลหยุนเจียที่จิงโตวได้!
รอให้ซินอี๋ยืนหยัดได้มั่นคงในตระกูลหยุนเจียก่อน แล้วเธอจะหาข้ออ้างพาลูกสาวคนเล็กไปด้วย ตระกูลหยุนเจียร่ำรวยมากคงไม่ขาดแคลนอาหารสำหรับคนเพิ่มอีกไม่กี่คน
เมื่อพวกเขามีอนาคตที่ดีแล้ว ต่อไปตระกูลเหลียงเจียของพวกเขาก็จะสามารถหลุดพ้นจากหุบเขายากจนแห่งนี้ ไปใช้ชีวิตที่สุขสบายในเมืองใหญ่อย่างจิงโตวได้!
ลำบากมาทั้งชีวิต ยังต้องเลี้ยงดูหยุนซีเด็กน่ารังเกียจคนนี้มาสิบกว่าปี ทำไมจะเอาผลประโยชน์จากตระกูลหยุนเจียบ้างไม่ได้!
แต่เดิมทีทั้งหมดนี้ควรจะเป็นของเธอ!
เมื่อหลายปีก่อน เธอกับแม่ของเด็กน่ารังเกียจคนนั้นอย่างเหลียงซิ่วชินต่างก็หมายตาหยุนหยวนเฟิงที่มาฝึกฝนที่เมืองมู่หยาง
ตอนนั้น หยุนหยวนเฟิงเป็นเพียงหัวหน้าทีม แต่ก็หล่อเหลาและมีฐานะดี
เหลียงซิ่วชินผู้หญิงไร้ยางอายคนนั้น นอกจากจะแย่งโอกาสในการรินน้ำชาต่อหน้าเศรษฐีแล้ว ยังสามารถล่อลวงหยุนหยวนเฟิงไปได้อีก!
ความฝันที่จะได้แต่งเข้าบ้านหลังใหญ่ของเธอพังทลาย เหลียงซิ่วชินกลายเป็นผู้หญิงคนแรกในหมู่บ้านที่ได้แต่งงานไปจิงโตว!
ได้ยินมาว่า ตอนนี้เป็นฟู่เหรินของครอบครัวที่ร่ำรวยแล้ว!


## บทที่ 12 แผนการของมนุษย์สู้แผนการของสวรรค์ไม่ได้

แล้วเธอล่ะ? แต่งงานกับพี่ชายของเหลียงซิ่วชินที่ไม่มีอนาคต ใช้ชีวิตครึ่งหนึ่งอยู่ในถิ่นทุรกันดาร
แม้จะได้เป็นฟู่เหรินของหมู่บ้าน แต่เธอก็ยังต่ำต้อยกว่าเหลียงซิ่วชินอยู่ดี!
ไม่คิดว่าสวรรค์จะเปิดตา ลูกสาวคนแรกที่เหลียงซิ่วชินคลอดออกมา หมอดูบอกว่าเป็นเหงียนฉู่หลิวชิน มีชะตาเป็นดาวกุสิงห์
ได้ยินว่าต่อมายังทำให้เธอไม่สามารถรักษาลูกชายคนที่สองไว้ได้!
สมควรแล้วที่เธอโชคร้ายขนาดนี้ ถ้าตอนนั้นไม่แย่งกับฉัน ก็คงไม่มีเรื่องน่าปวดหัวมากมายขนาดนี้!
แต่เธอไม่คิดว่า เหลียงซิ่วชินคนต่ำช้านั่นจะส่งเด็กอัปมงคลนั่นมาที่บ้านพวกเขา!
ไม่เพียงแต่ทำร้ายคนในตระกูลหยุน ตอนนี้ยังมาทำร้ายครอบครัวของพวกเขาอีก ความแค้นนี้เธอจะกลืนลงคอได้อย่างไร!
เธออดทนมาหลายปี ถ้าไม่ใช่เพราะเหลียงซิ่วชิน ตอนนี้เธอควรจะเป็นภรรยาของรองศาสตราจารย์ ลูกสาวของเธอก็ควรจะเป็นเฉียนจินเสี่ยวเจี้ย!
ตอนนี้ เธอแค่เอาของของเธอคืนมาเท่านั้นเอง!
เฉินหลี่เสวี่ยคิดว่าแผนของเธอเป็นไปอย่างราบรื่น แต่ไม่คิดว่า แผนการของมนุษย์สู้การจัดสรรของสวรรค์ไม่ได้!
หยุนซีไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ยังกลับมาในเวลานี้!
การกลับมาก็ไม่เป็นไร แต่พาชาวบ้านทั้งหมู่บ้านมาที่หน้าประตูคืออะไร?
ต่อหน้าชาวบ้านมากมายขนาดนี้ เฉินหลี่เสวี่ยรู้สึกไม่สบายใจ รีบหันหลังเอามือปิดประตูบ้าน กลัวว่าจะทำให้สามีของเธอตื่นขึ้นมา
หยุนซีเห็นการกระทำของเธอในทันที เข้าใจอย่างรวดเร็ว ตะโกนเสียงดังไปทางในบ้าน: "ลุง ผมกลับมาแล้วครับ!"
เฉินหลี่เสวี่ยตกใจ วิ่งมาข้างหน้าดึงหยุนซีไว้ ตบหลังหยุนซีอย่างแรง
"ตะโกนอะไร ลุงของเธอเพิ่งกลับมาเมื่อคืน จะไม่ให้คนพักผ่อนดีๆ แล้วหรือ!"
การตบหลังครั้งนี้ ทำให้หลังที่ช้ำของหยุนซีเจ็บมากขึ้น
เธอไม่หลบ เพราะเธอเห็นลุงที่กำลังจะเปิดประตูออกมาแล้ว
น้าชายรักเธอมาตลอด การแสดงละครครั้งนี้ถ้าไม่ทำให้สมจริง จะทำให้ผู้ชมที่อุตส่าห์เดินทางมาดูผิดหวัง
ชาติที่แล้วอ่อนแอเกินไป ต้องพึ่งพาผู้อื่นและอดทนทุกอย่าง
ชาตินี้ ใครมาเหยียบย่ำเธอ เธอจะตอบแทนพวกเขาด้วยมีด!
เหลียงเหว่ยหมินได้ยินเสียงและเตรียมจะออกไปข้างนอกอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงหลานสาว ก็รีบเปิดประตูออกมาอย่างเร่งรีบ
พอเปิดประตูก็เห็นภรรยากำลังทำร้ายหยุนซีอีก สีหน้าเขาก็ดำทะมึนทันที รีบวิ่งเข้าไปดึงคนออก
"คุณทำอะไรน่ะ! ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าห้ามแตะต้องหยุนซี คุณเอาคำพูดของผมเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาหรือไง!"
เหลียงเหว่ยหมินเป็นเจ้าหน้าที่ของหยางฉุน และเพราะเป็นเจ้าหน้าที่จึงมีอำนาจบารมีเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ชาวบ้านที่มาขอความช่วยเหลือก็เพิ่มขึ้น เฉินหลี่เสวี่ยก็แอบรับสินบนลับหลังเขาไม่น้อย
สามีภรรยาทะเลาะกันทุกวันเรื่องนี้ ทุกครั้งที่ทะเลาะกันจบ เฉินหลี่เสวี่ยก็จะระบายอารมณ์ใส่หยุนซี
เหลียงเหว่ยหมินอยากเป็นคนซื่อสัตย์สุจริตแต่ก็ต้องปกป้องหลานสาว แต่เฉินหลี่เสวี่ยกลับเป็นคนที่ทำให้คนอื่นไม่สบายใจ!
พอถูกน้าชายดึงออก หยุนซีก็หลบอยู่ด้านหลังเหลียงเหว่ยหมิน รอจังหวะที่เหมาะสมแล้วยกมือขึ้นร้องไห้เช็ดน้ำตา
ตอนกลับมาเธอได้แกะผ้าพันแผลที่แขนออกแล้ว พอยกมือขึ้นแบบนี้ รอยแผลเป็นบนแขนก็น่าตกใจมาก
"หยุนซี เธอ..."
เหลียงเหว่ยหมินยังพูดไม่ทันจบว่าเกิดอะไรขึ้น พอหันไปก็เห็นแขนของเธอที่เต็มไปด้วยบาดแผล สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
"แขนเป็นอะไร? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ไม่ใช่บอกว่ากลับไปจิงโตวหรอกเหรอ?"
เหลียงเหว่ยหมินเพิ่งเห็นว่าเธอดูยับเยินไปทั้งตัว ทั้งเสื้อผ้ากางเกงก็ขาดหมด
"น้าชาย..." สองชาติภพ น้าชายเป็นคนที่เธอรักมากกว่าพ่อเสียอีก
ชาติที่แล้ว พ่อแท้ๆ อย่างหยุนหยวนเฟิงผลักไสเธอให้กับพ่อค้ารวยๆ ครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อให้ตัวเองก้าวหน้าและมีอนาคตที่ดีขึ้น ถึงขนาดให้ยาเธอแล้วส่งเธอไปที่เตียงของผู้ชายพวกนั้น
ในความทรงจำของเธอ มีแต่น้าชายเท่านั้นที่รักเธอจริงๆ
ได้มีชีวิตอีกครั้ง เมื่อเห็นน้าชายที่เลี้ยงดูเธอจนเติบใหญ่ ความเจ็บปวดและความไม่พอใจสองชาติก็พลุ่งพล่านขึ้นมา ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไปและร้องไห้ออกมา


## บทที่ 13 ของปลอมก็คือของปลอม

เหลียงเหว่ยหมินมองดูชาวบ้านที่มุงดูรอบๆ แล้วมองดูหลานสาวที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น เขาก็รู้สึกตกใจไปด้วย
"หยุนซี เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ลุงให้เธอเล่าให้ฟัง ลุงจะช่วยเอาเรื่องให้"
ตั้งแต่เธอรู้ความมา เขาไม่เคยเห็นเธอร้องไห้เลย แม้แต่ตอนที่ถูกรังแกข้างนอก เธอก็ไม่เคยพูดอะไรมาก เป็นเด็กที่รู้ความจนน่าสงสาร
ร้องไห้ขนาดนี้ ต้องถูกรังแกอย่างหนักแน่ๆ!
"ลุง..." หยุนซีจับชายเสื้อของเหลียงเหว่ยหมิน เช็ดน้ำตาแล้วตั้งใจมองไปทางเฉินหลี่เสวี่ยกับเหลียงตานอี้ ทำท่าเหมือนจะพูดแต่ก็หยุดไว้
ตอนนี้ เหลียงเหว่ยหมินจะมองไม่ออกได้ยังไง ต้องเป็นเมียกับลูกสาวของเขารังแกเธออีกแล้วแน่ๆ
หยุนซีเห็นลุงเข้าใจแล้ว ก็ไม่โง่ถึงขนาดจะให้ลุงคิดว่านี่เป็นแค่เรื่องทะเลาะเบาะแว้งระหว่างพี่น้อง
เรื่องครั้งนี้ เธอต้องการให้มันใหญ่โต ยิ่งใหญ่โตก็ยิ่งมีเรื่องสนุกให้ดู
"ป้าสะใภ้กับพี่สาวหลอกหนูว่าคุณปู่ที่จิงโตวส่งคนมารับหนูกลับไป แต่พอเดินมาถึงกลางทาง พวกเขาก็ผลักหนูลงไปจากหน้าผา นี่หนูปีนขึ้นมาจากหุบเขา..."
ในแง่หนึ่ง บางทีเธออาจจะต้องขอบคุณพวกเขาด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาลงมือกับเธอ เธอก็คงไม่มีโอกาสได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
"อะไรนะ?" สีหน้าของเหลียงเหว่ยหมินเปลี่ยนไปทันที เขาเหลือบมองเฉินหลี่เสวี่ยด้วยสายตาเย็นชา
"เธอพูดเหลวไหล!" เฉินหลี่เสวี่ยก็ร้อนใจเช่นกัน ต่อหน้าเพื่อนบ้านมากมายขนาดนี้ เธออาจจะไม่สนใจชื่อเสียง แต่ลาวเหลียงยังเป็นเจ้าหน้าที่อยู่นะ เขาต้องรักษาหน้าสิ!
"ใครจะรู้ว่าเด็กคนนี้ไปเล่นที่ไหนแล้วตกลงมาเอง แม้แต่เสือยังไม่กินลูกเลย! ยังไงเธอก็เป็นหลานสาวของฉัน ฉันจะทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นได้ยังไง?"
ช่างเป็นคำพูดที่ว่าแม้แต่เสือยังไม่กินลูก เฉินหลี่เสวี่ยเพื่อที่จะปัดความรับผิดชอบก็กล้าพูดอะไรก็ได้จริงๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอเห็นกับตาตัวเอง เธอก็คงจะหลงเชื่อคำโกหกของเธอ!
"หนูไม่ได้โกหก! มันเป็นป้าสะใภ้นี่แหละที่อยากให้พี่สาวแทนที่หนูกลับไปที่ตระกูลหยุนที่จิงโตว แล้วก็ถือโอกาสตอนพาพวกเราไปที่เมืองผลักหนูลงไป! ป้าสะใภ้บอกว่าไม่ได้ทำ งั้นก็เรียกพี่สาวออกมาเผชิญหน้ากันสิ แล้วก็จะรู้ความจริง!"
หยุนซีไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเฉินหลี่เสวี่ยคำนวณได้อย่างแม่นยำจริงๆ แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะตกหน้าผาแล้วไม่ตาย และยังกลับมาได้!
ไม่ว่าเฉินหลี่เสวี่ยจะพูดอะไรกับเหลียงเหว่ยหมิน ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่และกลับมา คำอธิบายทั้งหมดของเธอก็จะกลายเป็นคำโกหก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ คนที่กลับไปบ้านหยุนเจียที่จิงโตวไม่ใช่หยุนซี แต่เป็นเหลียงซินอี้
นี่สามารถอธิบายปัญหาได้อย่างดี!
ตัวจริงยังอยู่ที่นี่ แต่ตัวปลอมกลับเข้าไปในบ้านหยุนเจีย ถ้าเหลียงเหว่ยหมินไม่เห็นว่าเฉินหลี่เสวี่ยกำลังวางแผนอะไรอยู่ เขาก็โง่จริงๆ!
แน่นอน พอได้ยินคำพูดของหยุนซี สีหน้าของเหลียงเหว่ยหมินก็มืดครึ้มราวกับจะเห็นความโกรธแค้นได้
จางต้าเสินเพื่อนบ้านไม่ชอบท่าทางภูมิใจของเฉินหลี่เสวี่ยที่ได้เป็นเจ้าหน้าที่ฟู่เหรินมาตลอด ตอนนี้เธอเหมือนกำลังดูละครสนุก ฉวยโอกาสออกมาพูดแทนหยุนซี
"น้องหลี่เสวี่ย วันนี้พวกเราทุกคนเห็นเธอขับรถสามล้อพาหยุนซีกับเหลียงซินอี้ไปที่ตัวอำเภอนะ ยังบอกว่าซินอี๋จะไปเป็นเพื่อนหยุนซีกลับจิงโตวบ้านหยุนเจียด้วย นี่เธอไปเป็นเพื่อนเรียนหนังสือหรือว่าแทนที่หยุนซีเพื่อแย่งตำแหน่งเฉียนจินเสี่ยวเจี้ยของเขากันแน่?"
ในสายตาของชาวบ้านหยางฉุน ตระกูลหยุนที่จิงโตวเป็นตระกูลใหญ่ หยุนซีก็คือเฉียนจินเสี่ยวเจี้ย
ทุกเดือนเฉินหลี่เสวี่ยได้รับเงินค่าเลี้ยงดูหยุนซีจำนวนไม่น้อยจากตระกูลหยุน ไม่ต้องลงไปทำงานในทุ่งนา ได้รับประโยชน์จากตระกูลหยุนเปล่าๆ ทำให้พวกเขาอิจฉามาก!
แต่เฉียนจินเสี่ยวเจี้ยตัวจริงกลับไม่ได้รับการปฏิบัติเยี่ยงเฉียนจินเสี่ยวเจี้ยเลย กลับเป็นลูกสาวสองคนของตระกูลเหลียงที่ได้รับประโยชน์เต็มที่
"ใช่แล้ว พวกเราทุกคนเห็นนะ หยุนซีกลับมาทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ลูกสาวคนโตของเธอกลับไปจิงโตว คงไม่ใช่ว่าเธอผลักหยุนซีลงเหวจริงๆ แล้วให้ลูกสาวของเธอแทนที่หรอกนะ?"
"โอ้! น่าสงสารเสี่ยวหยุนซีจัง ป้าคนนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกิน!"
"เพื่อให้ลูกสาวของตัวเองได้ไปมีความสุข ถึงกับผลักหลานสาวลงเหว เฉินหลี่เสวี่ยกล้าทำแบบนี้จริงๆ เหรอ?!"
ใครไม่รู้บ้างว่าเมื่อวานเฉินหลี่เสวี่ยขับรถสามล้อไปทั่วหมู่บ้านอย่างโอ้อวด อยากให้ทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าลูกสาวของเธอจะได้กลับไปจิงโตวพร้อมกับหยุนซี!
ของปลอมก็คือของปลอม จริงๆแล้วไม่เข้าใจว่าดีใจอะไรนักหนา!


## บทที่ 14 มีคนพยายามฆาตกรรม

มีคนในหมู่บ้านมารวมตัวกันอยู่รอบบ้าน เหลียงเหว่ยหมินทั้งโมโหและอับอายมาก!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นหยุนซีมีบาดแผลเต็มตัว เขาไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย!
"เฉินหลี่เสวี่ย เธอต้องอธิบายให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"
เมื่อถูกสามีตะโกนใส่ เฉินหลี่เสวี่ยก็เริ่มตกใจ "ลาวเหลียง แม้แต่คุณก็สงสัยฉันเหรอ? ยายเด็กนั่นกำลังใส่ร้ายป้ายสีฉันชัดๆ!"
นึกถึงคำพูดที่ตัวเองพูดเมื่อคืน เฉินหลี่เสวี่ยรู้สึกไม่สบายใจ
เธอโกหกเรื่องใหญ่เกินไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าจะแก้ตัวอย่างไรดี
"เธอบอกฉันว่าซินอี๋กับหยุนซีกลับจิงโตวไปแล้ว แล้วทำไมหยุนซีถึงกลับมาพร้อมบาดแผลเต็มตัวล่ะ?! ทั้งหมู่บ้านเห็นเธอไปส่งพวกเขาที่ตัวอำเภอนะ เธอยังจะแก้ตัวอีกเหรอ?!"
เหลียงเหว่ยหมินมองเฉินหลี่เสวี่ยที่ยังปฏิเสธไม่ยอมรับ รู้สึกเจ็บปวดใจ
หยุนซีเป็นเด็กที่พวกเขาเห็นเติบโตมา เขารักเธอเหมือนลูกสาวแท้ๆ แต่เฉินหลี่เสวี่ยกลับทำร้ายเธออย่างโหดเหี้ยม!
"ฉันจะแก้ตัวอะไร? ฉันพาพวกเขาไปขึ้นรถไฟที่อำเภอ ใครจะรู้ว่ายายเด็กนั่นจะหนีไปกับผู้ชายรวยในอำเภอ! ตอนนี้มีสิ่งยั่วยุเยอะแยะไปหมด ในอำเภอก็มีคนรวยมากมาย ระวังไม่ไหวหรอก!"
"บ้า! ตระกูลหยุนเป็นตระกูลใหญ่โต เธอยังเป็นเฉียนจินเสี่ยวเจี้ยของตระกูลหยุน ปล่อยชีวิตสุขสบายในจิงโตวทิ้งไว้ เธอจะไปสนใจเศรษฐีในอำเภอบ้านนอกทำไม? แล้วหยุนซีเพิ่งอายุ 16 ปี ไม่เคยออกจากหยางฉุน เธอจะรู้อะไรเรื่องสิ่งยั่วยุ เธอสมองเสื่อมไปแล้วหรือไง?"
ข้ออ้างแบบนี้พูดออกมา คงแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เชื่อ แต่ยังกล้าเอามาหลอกเขา คิดว่าเขาโง่หรือไง?!
"พ่อ พ่อคิดว่าหยุนซีง่ายเกินไปแล้ว ตอนอยู่โรงเรียนเธอก็ชอบส่งสายตาให้เพื่อนผู้ชายตลอด เจ้าเล่ห์มากเลยนะ!"
เหลียงตานอี้ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าร่วมวงสนทนา แต่ตอนนี้เห็นแม่พ่ายแพ้ กลัวว่าความฝันที่จะได้ไปเรียนที่จิงโตวจะหายไป จึงรีบออกมาพูด
"ไม่ได้ให้เธอพูด เธอเงียบไว้!"
เหลียงเหว่ยหมินจ้องเหลียงตานอี้ ตอนนี้เขารู้ดีว่าอะไรถูกอะไรผิด จะมาแต่งเติมอะไรก็ไม่มีทางหลอกเขาได้แล้ว!
"พ่อ! หนูพูดความจริงนะ!"
"จริงอะไรกันล่ะ! ถึงแม้หยุนซีจะหนีไปจริงๆ แล้วพี่สาวของเธอจะไปจิงโตวคนเดียวทำไม? ตระกูลหยุนเขารับลูกสาวกลับบ้าน ไม่ใช่รับหลานสาว!"
"หยุนซีหนีไป พี่สาวก็ต้องไปชี้แจงกับตระกูลหยุนสิ!"
พูดจบก็เห็นผู้ชายลงมาจากรถเอสยูวีหน้าประตู สวมชุดลายพรางสีดำดูน่าเกรงขาม รองเท้าบูทสีดำ รูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลา ทำให้รู้สึกเวียนหัว!
พี่ชายหล่อคนนี้ ดูหล่อกว่าคนที่มาหมู่บ้านครั้งที่แล้วตั้งเยอะ!
เมื่อกี้เขาเป็นคนพาหยุนซียัยบ้านั่นกลับมาเหรอ?
ทำไมเรื่องดีๆ ถึงได้ตกไปอยู่กับเธอหมด ตำแหน่งเฉียนจินเสี่ยวเจี้ยของตระกูลหยุนก็ถูกพี่สาวของเธอแย่งไป ผู้ชายหล่อขนาดนี้ แถมยังเป็นผู้ชายด้วย หยุนซีคนบ้านั่นจะคู่ควรได้ยังไง!
"พ่อ ดูสิ มีแขกมา!"
พูดเรื่องนี้ต่อไม่ได้แล้ว เหลียงตานอี้รีบเปลี่ยนเรื่อง
ได้ยินเสียง เหลียงเหว่ยหมินก็มองไปทางฝูงชน ชายหนุ่มท่าทางสง่างามเดินมาด้วยก้าวยาว เขาเป็นเจ้าหน้าที่ มองออกทันทีว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา
เหลียงเหว่ยหมินไม่กล้าประมาท รีบเดินเข้าไปหา มองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างประหลาดใจ "คุณคือ?"
"พวกเราเจอเด็กคนนี้ที่ก้นหน้าผา เห็นว่าเธอบาดเจ็บเต็มตัว เลยพากลับมาส่ง ถ้ามีคนพยายามฆาตกรรม ผมแนะนำให้คุณไปแจ้งความที่อำเภอ! เจ้าหน้าที่ครับ นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ นี่มันฆาตกรรมเลยนะ!"
"ฆา...ฆาตกรรม? ไม่มีทาง ไม่มีทาง..."
พอได้ยินคำว่าฆาตกรรม เหลียงเหว่ยหมินก็ตกใจทันที
แม้จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หยุนซีไม่เป็นไร แต่ก็เกี่ยวพันถึงภรรยาของตัวเอง ความคิดแรกของเขาคือทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งเลย
พอถูกเตือนแบบนี้ เขาก็งงไปหมด!


## บทที่ 15 ใส่ร้ายป้ายสีโดยเจตนา?

เพราะเรื่องการสร้างถนนและโรงเรียน ชาวบ้านเดิมทีก็เกรงกลัวพ่อค้ารวยอยู่แล้ว
แม้จะเป็นคนแปลกหน้า แต่เสื้อผ้าและบุคลิกที่โดดเด่นก็เป็นแรงดึงดูดที่ดีที่สุด พอฉีหยวนเอ่ยปาก ชาวบ้านคนอื่นๆ ก็กล้าที่จะช่วยหยุนซี
"เจ้าหน้าที่ ดูสิ หยุนซีบาดเจ็บขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่มีคนวางแผนร้าย จะเป็นไปได้ยังไงที่จะตกจากหน้าผา!"
"ใช่แล้ว! การฆาตกรรมโดยเจตนาไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สอง!"
"ลาวเหลียง ถ้าเมียนายเป็นคนร้ายที่ผลักหยุนซีลงจากหน้าผาจริงๆ พวกเราชาวบ้านต้องระวังตัวกันหน่อยแล้วนะ!"
"นั่นสิ! ใครจะอยากเป็นเพื่อนบ้านกับคนใจร้ายขนาดนั้น! ไม่รู้วันไหนจะโดนทำร้ายเข้า!"
"..."
ชาวบ้านพากันโวยวาย ชี้นิ้วด่าทอ ทุกคนหันมาโจมตีเฉินหลี่เสวี่ย
ตอนนี้ไม่ใช่แค่เฉินหลี่เสวี่ยที่ตกใจ เหลียงเหว่ยหมินก็พลอยสับสนไปด้วย
ยิ่งตกใจ เฉินหลี่เสวี่ยก็ยิ่งปฏิเสธสุดชีวิต!
ตราบใดที่เธอไม่ยอมรับว่าเป็นคนทำ แค่คำพูดไม่กี่คำของหยุนซีอีตัวแสบนั่น ไม่มีหลักฐานก็ทำอะไรเธอไม่ได้!
อีกอย่าง ยายนั่นก็ไม่ได้ตายนี่ จะมีความผิดอะไรมากมาย!
"ตะโกนโวยวายอะไรกัน! ใครฆ่าคนกัน มีหลักฐานมั้ย? อย่าให้ยายเด็กบ้านั่นพูดเหลวไหลแล้วพวกแกก็พากันมายุ่ง! มันเกี่ยวอะไรกับพวกแกด้วย!"
คนอ่อนกลัวคนแข็ง คนแข็งกลัวคนดื้อ คนดื้อกลัวคนไม่กลัวตาย
ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเธอไม่แข็งกร้าวหน่อย พวกเขาก็จะคิดว่าเธอรู้สึกผิดจริงๆ!
แต่ตลอดหลายปีที่อยู่ในหมู่บ้านหยางฉุน นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหลี่เสวี่ยต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ทุกคนชี้หน้าด่า สายตาที่จ้องมองหยุนซีเหมือนกับจะแทงด้วยมีด อยากจะแทงให้ตายทีละมีด!
ไอ้เด็กอกตัญญู! ก็เด็กอกตัญญูนั่นแหละ! เลี้ยงมาตั้งหลายปีกลับไม่รู้บุญคุณแบบนี้!
กวาดตามองชาวบ้านรอบข้างที่ชอบดูเรื่องวุ่นวาย เฉินหลี่เสวี่ยมองด้วยสายตาดูถูก
"แล้วอีกอย่าง ยายนั่นก็ยังมีชีวิตอยู่ดีๆ ไม่ใช่เหรอ? ยายเด็กบ้าพูดเหลวไหล พวกแกก็พากันมาใส่ร้ายฉัน หมายความว่าไง?!"
เหลียงเหว่ยหมินเห็นท่าทางเหมือนหมูที่ไม่กลัวน้ำร้อนของเธอ หัวใจก็เย็นชา
กระตุกเฉินหลี่เสวี่ยกลับมาอย่างแรง พลางจ้องเธออย่างดุดัน
"หุบปากซะ!"
เรื่องที่หยุนซีถูกผลักตกหน้าผาเป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว ใครเป็นคนทำเขาจะไม่รู้ได้ยังไง?
ถ้าเรื่องบานปลายขึ้นมา แม้แต่เขาที่เป็นเจ้าหน้าที่ก็ช่วยเธอไม่ได้!
"ทำไมต้องจ้องฉันด้วย! ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย! ใครจะรู้ว่าเธอไม่ได้ตกลงไปเองแล้วจงใจใส่ร้ายฉัน!"
ยิ่งเฉินหลี่เสวี่ยรู้สึกผิด ก็ยิ่งตะโกนเสียงดัง กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเธอถูกใส่ร้าย
"จงใจ? สมองเธอมีปัญหาหรือไง?! ใครจะจงใจตกหน้าผาเพื่อใส่ร้ายเธอ? ทุกคนในหมู่บ้านรู้ว่าหน้าผานั้นสูงแค่ไหน พลาดนิดเดียวก็ตายแล้ว จะเอาชีวิตมาใส่ร้ายเธอ ทำไมเธอไม่กระโดดลงไปดูล่ะ!"
"ใครจะรู้ว่าเด็กบ้านั่นคิดอะไรอยู่ถึงได้ใส่ร้ายฉัน ยังไงฉันก็ไม่ได้ทำ!"
"พ่อ อย่าเชื่อพี่สาวพูดแค่ประโยคเดียวแล้วสงสัยแม่ไปต่างๆ นานา แม่จะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง!"
เหลียงตานอี้จ้องหยุนซีอย่างเคียดแค้น กัดฟันปกป้องแม่ของตัวเองพลางต่อว่าหยุนซี
"พี่ แม่ดูแลพี่มาดี เลี้ยงดูพี่มาสิบกว่าปี ทำไมพี่ถึงได้เนรคุณ ใส่ร้ายแม่ด้วยข้อหาร้ายแรงขนาดนี้?!"
"เธอว่าฉันใส่ร้ายเธอเหรอ?"
หยุนซีหัวเราะเยาะ ท่าทางหน้าด้านๆ ของแม่ลูกคู่นี้ก็ทำให้เธอได้เปิดหูเปิดตาเหมือนกัน
ถ้าเป็นเธอคนเดิมที่อ่อนแอ คงจะเป็นใบ้กินบอระเพ็ด มีทุกข์ไม่รู้จะบอกใคร
แต่วันนี้ ละครตลกเรื่องนี้ เธอจะต้องแสดงให้จบ!
ไม่ใช่แค่ทำร้ายเธอแล้วจะได้ประโยชน์ไปทุกอย่าง เธอไม่ใช่คนที่จะให้เอาเปรียบง่ายๆ แบบนั้น!
ดีแล้ว ให้ทุกคนในหมู่บ้านได้เห็นกันว่า แม่ลูกคู่นี้ต่ำช้าและไร้ยางอายแค่ไหน
"งั้นเธอหมายความว่า พี่ชายคนนี้โกหกเหรอ? หรือว่าบาดแผลทั้งตัวฉันนี่ ฉันทำเองเพื่อใส่ร้ายพวกเธอ? บังเอิญขนาดนี้ ทั้งทำร้ายตัวเองได้ แล้วก็บังเอิญให้พี่ชายช่วยไว้พอดี? แถมยังใส่ร้ายเธอได้อีก?"
ฉีหยวนกวาดตามองเฉินหลี่เสวี่ยกับลูกสาว สายตาเย็นชาลงทันที
เขาก็ได้เห็นการแสดงละครโจรตะโกนจับโจรที่สมจริงขนาดนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน


## บทที่ 16 จะไปโดยไม่ตอบแทนบุญคุณเลยหรือ?

เพื่อที่จะสร้างความประทับใจที่ดีต่อหน้าพี่ชายคนโต เหลียงตานอี้อยากจะใช้ทุกวิธีที่เธอมีเพื่อทำให้ตัวเองดูมีความรู้ มีเหตุผล และสุภาพเรียบร้อย
จนกระทั่งเธอมองข้ามความดูถูกในดวงตาของฉีหยวน และรีบเสนอตัวเข้าไปเพื่อให้เขาสังเกตเห็น
"พี่ชายคนโตเป็นคนซื่อสัตย์แน่นอนว่าจะไม่โกหก แต่หยุนซี ถึงแม้ว่าพี่ชายคนโตจะช่วยชีวิตเธอด้วยความหวังดี แต่เธอก็ไม่ควรใช้เขาเพื่อกล่าวหาใส่ร้ายคนอื่นนะ! การทำแบบนี้มันสมควรกับเขาหรือ?"
คำพูดของเหลียงตานอี้ที่ออกมาแก้ต่างให้ฉีหยวนนั้น ทำให้เธอหันมาโจมตีหยุนซีโดยตรง
ทั้งๆ ที่พวกเขาเองที่วางยาเธอ แต่พอพูดแบบนี้ กลับกลายเป็นว่าเธอเนรคุณและใช้ผู้ที่ช่วยชีวิตเธอมาต่อต้านญาติของตัวเอง!
นอกจากจะเบี่ยงเบนประเด็นแล้ว ยังทำให้เธอกลายเป็นเป้าหมายของทุกคนอีกด้วย
เหลียงตานอี้คนนี้ ฉลาดกว่าพี่สาวเหลียงซินอี้ที่รู้แต่จะแสร้งทำตัวน่ารักและเข้าใจคนอื่นมากนัก!
หยุนซีเหลือบมองท่าทางยั่วยวนของเหลียงตานอี้ แล้วหันไปมองฉีหยวนที่ไม่สนใจเธอเลย เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"มันเป็นการใช้ประโยชน์หรือเป็นความจริง พี่ชายคนโตรู้ดีกว่าเธอ ถ้าไม่มีหลักฐานก็ถือว่าฉันพูดเหลวไหล แต่หวังว่าป้าจะนอนหลับสบายตอนกลางคืนนะ!"
เธอหันไปมองเฉินหลี่เสวี่ยอย่างจงใจ ยิ้มอย่างเรียบเฉยแต่เยาะเย้ย
"ฉันจะนอนไม่หลับได้ยังไง! ไม่มีหลักฐาน แกก็เอาน้ำสกปรกมาสาดใส่ฉัน ฉันเลี้ยงดูแกเหมือนลูกสาวแท้ๆ แกตอบแทนฉันแบบนี้เองเหรอ?!"
เฉินหลี่เสวี่ยพูดแบบนี้ก็ไม่อายปากเลย
เพื่อนบ้านหลายคนรอบๆ รู้ดีว่าเฉินหลี่เสวี่ยปฏิบัติกับหยุนซียังไงในชีวิตประจำวัน ทุกคนเห็นกับตา พอได้ยินคำพูดแบบนี้ ต่างก็แสดงสีหน้าดูถูก
หยุนซีหรี่ตามองเฉินหลี่เสวี่ย ยิ้มอย่างสดใสแต่น่าขนลุก
"อย่าเพิ่งรีบสิป้า! รอให้ฉันกลับไปจิงโตว พาพี่สาวกลับมา ฉันจะ 'ตอบแทน' บุญคุณอันยิ่งใหญ่ของป้าอย่างดีเลย!"
พอได้ยินว่าเธอจะกลับไปจิงโตว เฉินหลี่เสวี่ยก็ตกใจทันที
เธอทำทุกอย่างนี้เพื่อให้เหลียงซินอี้แทนที่เธอกลับไป แอบสวมรอยเป็นเฉียนจินเสี่ยวเจี้ยโดยไม่มีใครรู้ แต่ไม่คิดว่าหยุนซีนางร้ายน้อยคนนี้จะไม่ตาย!
ถ้าเธอกลับไป ทุกอย่างที่เธอทำมาก็จะสูญเปล่า!
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไม่ให้เธอกลับไปที่หยุนเจีย!
พอคิดได้ดังนั้น เฉินหลี่เสวี่ยก็ยื่นมือไปคว้าหยุนซีทันที จับข้อมือเธอแน่น
ข้อมือที่เดิมถูกกิ่งไม้แห้งบาดโดนบีบแบบนี้ หยุนซีเจ็บจนสูดลมหายใจเฮือก
"ไม่ได้! ฉันไม่อนุญาตให้เธอไป! ฉันเลี้ยงดูเธอมาหลายปี เธอจะจากไปโดยไม่ตอบแทนบุญคุณฉันเลยหรือ? มีคนอกตัญญูแบบนี้ด้วยหรือ?"
หยุนซีเงยหน้าขึ้น โกรธจนข้นหัวเราะกับความไร้ยางอายของเฉินหลี่เสวี่ย
"ป้า เงินค่าเลี้ยงดูที่หยุนเจียส่งมาในช่วงหลายปีนี้ ป้าไม่ได้ใช้กับหนูแม้แต่สตางค์เดียว อาหาร ของใช้ เสื้อผ้าของหนูล้วนเป็นเงินที่ลุงหามาได้ ถ้าจะตอบแทนก็ต้องตอบแทนลุง ไม่ใช่ตอบแทนป้า"
"ของลุงเธอก็คือของฉัน ไม่ต้องแบ่งแยกอะไรทั้งนั้น! ฉันก็เป็นป้าของเธอ เธอไม่ควรตอบแทนฉันหรือ?"
หยุนซีเหยียบจุดอ่อนของเฉินหลี่เสวี่ยพลางยิ้มพูดว่า "หนูก็บอกไปแล้วว่า ให้พี่สาวกลับมา หนูก็จะตอบแทนป้าเอง!"
"ไม่จำเป็น! เธออยู่ที่เหลียงเจียก็ตอบแทนฉันได้แล้ว!"
"ป้าไม่เต็มใจให้หนูพาพี่สาวกลับมาขนาดนี้ คงจะรู้สึกผิดสินะ? หนูเป็นลูกของหยุนเจีย ไม่ใช่ลูกของเหลียงเจียนะ! ป้าให้พี่สาวแทนที่หนูกลับไปเหลียงเจีย ถ้าไม่กำจัดหนู เหลียงซินอี้ก็ได้แค่ใช้แซ่เหลียง ไม่มีทางใช้แซ่หยุนได้! ดังนั้นป้าถึงได้ลงมือหนัก ผลักหนูลงเหวไปเลย!"
หยุนซีแต่เดิมก็เป็นเด็กที่ฝากเลี้ยงที่เหลียงเจีย เฉินหลี่เสวี่ยไม่เต็มใจให้เธอไปขนาดนี้ จับหยุนซีแน่นไม่ยอมให้เธอกลับหยุนเจีย
ประกอบกับเหลียงซินอี้ก็ไม่อยู่ ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ก็เข้าใจกระจ่างเสียที!
ที่แท้ เฉินหลี่เสวี่ยต้องการให้ลูกสาวสุดที่รักของตัวเองแอบอ้างชื่อเข้าไปในหยุนเจีย ถึงได้ลงมือหนักผลักทายาทตัวจริงของหยุนเจียลงเหว!
ช่างโหดร้ายเหลือเกิน!
ตอนนี้ สายตาที่ทุกคนมองเฉินหลี่เสวี่ยก็เปลี่ยนไป กระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา ทั้งดูถูกและเหยียดหยาม


## บทที่ 17 ฉันจะส่งเธอเข้าคุกให้ได้!

ฟังชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์ เฉินหลี่เสวี่ยก็ตระหนักว่าตัวเองตอบสนองมากเกินไป
ยังไม่ทันปล่อยมือ ก็มีเงาดำวิ่งออกมาจากฝูงชน ผลักเฉินหลี่เสวี่ยออกไปทันที แล้วจับแขนหยุนซีอย่างตื่นตระหนก
"หยุนซี! เป็นเธอจริงๆ! เธอไม่ตาย! ดีจัง!"
หยุนซีเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มที่มีสีหน้ากังวลตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตั๋งเฉิง เพื่อนสนิทคนเดียวของเธอในหมู่บ้านหยางฉุน
ชะตาชีวิตของเธอเป็นเหงียนฉู่หลิวชิน ดาวกุสิงห์ ตอนแรกก็แค่หมอดูพูดไว้ แต่หลังจากที่เฉินหลี่เสวี่ยปากโป้งประกาศไปทั่ว เด็กๆ ทั้งหมู่บ้านไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เธอ มีแต่ตั๋งเฉิงที่เป็นข้อยกเว้น
พอตั๋งเฉิงเอ่ยปาก หยุนซีก็จับประเด็นสำคัญได้ทันที
ทุกคนในหมู่บ้านคิดว่าเธอกลับไปจิงโตวแล้ว มีแต่ตั๋งเฉิงที่คิดว่าเธอตาย นั่นหมายความว่า...
"ฉันเห็นป้าผลักเธอลงเหวชัดๆ ฉันนึกว่าเธอตายแล้ว ดีนะที่เธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่งั้นก็ไม่มีใครเล่นกับฉันแล้ว!"
"ตั๋งเฉิง เป็นนายจริงๆ ด้วย..."
ดีมาก มีพยานผู้เห็นเหตุการณ์แล้ว
เสียงดังของตั๋งเฉิงยืนยันการกระทำผิดของเฉินหลี่เสวี่ยโดยตรง ชาวบ้านชี้นิ้วด่าว่าเฉินหลี่เสวี่ยทำตัวต่ำช้าและโหดร้าย
เมื่อเผชิญหน้ากับการประณามของคนนับพัน เฉินหลี่เสวี่ยก็ยังไม่ลืมที่จะแก้ตัวให้ตัวเอง: "ตะโกนบ้าอะไรนักหนา! แกเห็นฉันผลักเธอลงไปด้วยตาไหนกัน!"
"ฉันเห็นด้วยตาทั้งสองข้างเลย! ตรงต้นไทรใหญ่นั่นแหละ ตรงนั้นยังมีรอยเท้าอยู่เลย! จะให้ฉันพาทุกคนไปดูไหม?"
เคยเจอความหน้าด้านของเฉินหลี่เสวี่ยมาแล้ว และเห็นหยุนซีถูกผลักลงไปกับตา ตอนนี้ตั๋งเฉิงมีความแค้นเต็มท้อง
"ลุงเลียง ผมไม่ได้อยากยุ่งเรื่องครอบครัวของพวกคุณนะ แต่ภรรยาของคุณโหดร้ายเกินไปแล้ว ไม่ได้! ผมจะไปแจ้งความที่อำเภอ!"
ตั๋งเฉิงตบไหล่หยุนซี "ฉันต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้เธอ! คราวนี้ป้าของเธอโหดร้ายเกินไปแล้ว!"
"แจ้งความ? แจ้งอะไร! ไม่มีหลักฐานอะไรเลย พวกแกสองคนกำลังใส่ร้ายฉันชัดๆ! ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ ไม่มีหลักฐาน แกจะทำอะไรฉันได้!"
เฉินหลี่เสวี่ยไม่คิดว่าจะมีพยานผู้เห็นเหตุการณ์ด้วย ยิ่งตกใจในใจเท่าไหร่ ก็ยิ่งตะโกนเสียงดังขึ้นเท่านั้น!
บ้าจริงๆ ใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะทำตัวเลวร้ายมากขึ้น!
"ฉันยังเป็นลูกชายของหัวหน้าเผ่าใหญ่นะ! สิ่งที่ฉันเห็นกับตาก็คือหลักฐาน! คอยดูเถอะ ฉันจะต้องทำให้เธอติดคุกให้ได้!"
"เธอ...เธอ..."
เฉินหลี่เสวี่ยหลอกตัวเองไม่ได้อีกต่อไป ร้องไห้โวยวายพลางดึงแขนเหลียงเหว่ยหมิน
"ลาวเหลียง พูดอะไรสักหน่อยสิ! หรือว่าคุณก็อยากให้ฉันติดคุกด้วย?"
เหลียงเหว่ยหมินมองเฉินหลี่เสวี่ยที่หน้าด้านจนยิงไม่เข้า ต่อหน้าชาวบ้านมากมายขนาดนี้ วันนี้เขาขายหน้าหมดแล้ว
เขาสะบัดมือเฉินหลี่เสวี่ยออกอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดุดัน "หยุนซีเป็นหลานสาวของฉัน เธอกล้าลงมือทำร้ายเธอได้ยังไง?!"
เขารู้ดีว่าเฉินหลี่เสวี่ยคิดอะไรอยู่
ให้ลูกสาวแท้ๆ ไปแทนที่หลานสาวเพื่อไปเสวยสุขในความมั่งคั่ง น่าอัศจรรย์ใจจริงๆ ที่เธอคิดออก!
"ลาวเหลียง! อย่าเชื่อเรื่องเหลวไหลของพวกเขานะ ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ แม้แต่คุณก็ไม่ช่วยฉันหรือ?"
เหลียงเหว่ยหมินทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เฉินหลี่เสวี่ยทั้งร้อนใจและโกรธ กลัวว่าเขาจะยอมให้เธอติดคุกเพื่อหยุนซีเด็กอัปรีย์นั่น!
"เฉินหลี่เสวี่ย ฉันบอกเธอนะ เรื่องนี้ฉันจะไม่ปล่อยผ่านไปง่ายๆ! เดี๋ยวค่อยมาคิดบัญชีกับเธอทีหลัง!"
เขาแค่นเสียงอย่างเย็นชา เหลียงเหว่ยหมินหน้าบึ้งตึงเตือนเฉินหลี่เสวี่ยอย่างดุดัน แล้วหันไปมองฉีหยวนที่อยู่ข้างๆ
"คุณชายคนนี้ ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตหยุนซี บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร..."
ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ฉีหยวนก็ยื่นมือมาขัดจังหวะ "ไม่จำเป็น พวกเราช่วยชีวิตเธอ แต่เมื่อคืนเธอก็ช่วยชีวิตคุณชายของเรา พูดได้ว่าตอนนี้เด็กคนนี้เป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา"
"ช่วยชีวิตคุณชายของพวกคุณ?"
เหลียงเหว่ยหมินมีทัศนคติแบบชาวบ้านเล็กๆ ย่อมเกรงกลัวผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนเองโดยธรรมชาติ
"ใช่แล้ว เมื่อเป็นผู้มีพระคุณ พวกเราก็ไม่อาจปล่อยให้เด็กคนนี้ต้องเสียเปรียบหรือถูกรังแก เรื่องราวก็ชัดเจนแล้ว คุณในฐานะเจ้าหน้าที่ ไม่ควรปกป้องอาชญากรนะ!"
เขาเข้าใจแล้ว ลุงอ่อนแอ ป้าใจร้าย เยาวชนหญิงคนนี้คงไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีในครอบครัวนี้


## บทที่ 18 ทรมานอย่างช้าๆ

"นี่... เรื่องนี้..."
นี่เป็นเรื่องที่เขาตั้งใจจะปิดบังไว้ และทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก
อย่างไรก็ตาม มันเป็นเรื่องภายในครอบครัว และหยุนซีก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก
ถ้าทำให้เรื่องใหญ่โตขึ้น ก็จะไม่ดีต่อหน้าตาของทุกคน เหลียงเหว่ยหมินมีสีหน้าลำบากใจ
เขาหันไปมองหยุนซีที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา ชายหนุ่มคนนี้ชัดเจนว่ามาเพื่อสนับสนุนหยุนซี ถ้าหยุนซีไม่ถือสา พอปิดประตูแล้วเขาจะสั่งสอนเฉินหลี่เสวี่ยอย่างไรก็ได้
อย่างไรก็ตาม เรื่องอัปยศในครอบครัวไม่ควรเปิดเผยสู่ภายนอก
"หยุนซี เธอคิดว่าเรื่องนี้..."
ถ้าจะให้เฉินหลี่เสวี่ยติดคุกจริงๆ ไม่เพียงแต่เขาจะเสียตำแหน่งเจ้าหน้าที่ แต่ต่อไปครอบครัวของพวกเขาก็คงอยู่ในหยางฉุนไม่ได้แล้ว
หยุนซีมองดูท่าทางไม่รู้สำนึกของเฉินหลี่เสวี่ย เธอรู้สึกมึนงงกับความไม่รู้จักอายและการเอาแต่ใจของเฉินหลี่เสวี่ย
อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอก็บรรลุเป้าหมายแล้ว
ต่อไปนี้ทุกคนในหยางฉุนที่เห็นเฉินหลี่เสวี่ยจะต้องเดินหลบไปอีกทาง!
ในอดีต เฉินหลี่เสวี่ยใช้ปากของเธอทำให้ทุกคนในหมู่บ้านไม่กล้าเข้าใกล้เธอ กลัวว่าจะถูกเธอทำให้ตายไปด้วย
ตอนนี้ ก็ให้เธอลองชิมรสชาติของการถูกทุกคนในหมู่บ้านรังเกียจบ้าง
ตราบใดที่เธอยังอยู่ในหยางฉุน เธอก็ต้องแบกรับข้อหาความชั่วร้ายนี้ และอยู่ท่ามกลางสายตาดูถูกและการเยาะเย้ยของผู้คนรอบข้าง
การทรมานอย่างช้าๆ ทำให้คนรู้สึกสะใจมากกว่าการแทงให้ตายในทีเดียว
"ลุง เมื่อฉันไม่เป็นอะไร ก็ให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้เถอะ!"
หยุนซีหันไปมองเฉินหลี่เสวี่ยด้วยรอยยิ้มที่ไม่เป็นมิตร "ป้าเกลียดฉันจนอยากให้ฉันตาย แต่ฉันไม่อาจลืมบุญคุณได้ ฉันต้อง 'ตอบแทน' เธอสิ!"
เฉินหลี่เสวี่ยรู้สึกหวาดกลัวเมื่อถูกเธอมอง กัดฟันอดทนไว้
อย่างไรก็ตาม ข้อหาติดคุกนั้นฟังดูไม่ดีเลย เธอไม่อยากผลักตัวเองลงหลุมไฟ
ตั๋งเฉิงไม่พอใจ จ้องมองเฉินหลี่เสวี่ยอย่างดุดัน "หยุนซี เธอจะปล่อยเธอไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ!"
"ฉันไม่เป็นไรนี่ ก็ให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กก็จบไปเถอะ!"
เหลียงเหว่ยหมินมองไปที่หยุนซีด้วยความซาบซึ้ง พยักหน้า แต่รู้สึกละอายใจจนพูดอะไรไม่ออก
หยุนซีถอนหายใจ หันหน้าไปทางฉีหยวนแล้วเดินเข้าไปหา ยิ้มแหยๆ อย่างเก้อเขิน
"พี่ใหญ่เจี้ยว ขอบคุณที่ไปส่งฉันนะคะ ไม่อยากรบกวนเวลาคุณแล้ว คุณกลับไปเถอะค่ะ!"
เมื่อกี้เขาพูดปกป้องเธอ เธอซาบซึ้งในน้ำใจนี้ วันหลังมีโอกาสจะตอบแทนเขา
"ได้ เธอระวังตัวด้วยนะ" ฉีหยวนไม่พูดอะไรมาก หันหลังเดินออกไป
เหลียงตานอี้รีบวิ่งออกมาแทรกกลุ่มคน "พี่ชาย ฉันไปส่งคุณนะคะ!"
หยุนซีกลอกตา ส่งสัญญาณให้ตั๋งเฉิงแล้วเข้าบ้านไป
ตั๋งเฉิงตามเข้าไปในบ้านทันที ใช้โอกาสที่เหลียงเหว่ยหมินกับเฉินหลี่เสวี่ยกำลังจัดการกับชาวบ้านอยู่ข้างนอก พูดสิ่งที่ต้องการจะบอกอย่างกระชับ
เฉินหลี่เสวี่ยเพิ่งเข้ามาในบ้านก็เห็นตั๋งเฉิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ท่าทางเหมือนเซียน โมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้ พุ่งเข้าไปหา
"ออกไปให้พ้น ที่นี่ไม่ต้อนรับแก!"
เมื่อกี้เกือบโดนแกแจ้งตำรวจจับไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแก เธอก็คงไม่ต้องอับอายขายหน้าต่อหน้าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านแบบนี้!
ตั๋งเฉิงหัวเราะเยาะแล้วลุกขึ้นยืน "ป้าเหลียง อย่ามาแสดงบทแม่บ้านใจร้ายต่อหน้าผม มันไม่เป็นผลดีกับคุณหรอก! อย่าลืมสิ่งชั่วร้ายที่คุณทำมานะ! อยากติดคุกก็บอกมา ผมจะให้พ่อไปที่อำเภอจัดการให้คุณเอง!"
"แก...แก..." เฉินหลี่เสวี่ยชี้หน้าตั๋งเฉิง พูดติดอ่างต่อไม่ได้
"ถ้าผมรู้อีกว่าคุณรังแกหยุนซี คุณก็เตรียมตัวติดคุกได้เลย!"
ถูกจับได้ไล่ทัน เฉินหลี่เสวี่ยไม่กล้าปะทะโดยตรง จ้องหยุนซีด้วยสายตาที่เหมือนอยากจะควักเนื้อเธอกินและดื่มเลือดเธอ
เมื่อเทียบกับความโกรธแค้นของเธอ หยุนซีกลับอารมณ์ดีมาก หยิบยาดองเหล้าออกมาทารอยช้ำที่มือ
เหลียงเหว่ยหมินเพิ่งเข้ามาในบ้าน เฉินหลี่เสวี่ยก็เปลี่ยนสีหน้าอาฆาตแค้นในทันที
เหลียงเหว่ยหมินล้วงเงินในกระเป๋าส่งให้หยุนซี "หนู ไปซื้อไก่จากบ้านป้าหยางที่หัวหมู่บ้านมาสักตัว ลุงจะต้มน้ำแกงให้หนูกินบำรุงร่างกาย"
หยุนซีเห็นว่าลุงตั้งใจจะไล่เธอออกไปเพื่อจัดการกับเฉินหลี่เสวี่ย เธอก็ไม่อยากอยู่ดูการต่อสู้ รับเงินมาแล้วลากตั๋งเฉิงออกไปข้างนอก
ถึงแม้ลุงจะอ่อนแอ แต่เวลาอยู่ต่อหน้าเฉินหลี่เสวี่ยกลับมีความเป็นลูกผู้ชายเต็มร้อย
วันนี้อับอายขายหน้าหมด จะเอาบัญชีนี้มาคิดบัญชียังไง เธอไม่อยากรู้เลย ยังไงวันนี้เฉินหลี่เสวี่ยก็ไม่มีทางได้เปรียบแน่
คนในกรุงปักกิ่งต่างรู้กันดีว่า หยุนซี คือสุดที่รักของหวังหนุ่มผู้ทรงอำนาจ มู่เฟยฉือ
ใครเห็นก็อิจฉาริษยา ใครยั่วโมโหก็มีแต่จะเจ็บตัว
ก่อนเกิดใหม่ หยุนซีถูกแฟนหนุ่มนอกใจ แม่ทำร้ายใบหน้า และเพื่อนสนิทวางแผนทรยศ
หลังเกิดใหม่ กลับได้รับความรักจากมู่เฟยฉือผู้โหดเหี้ยมอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อภรรยาออกไปจัดการคนชั่ว เขาก็คอยจัดการสถานการณ์อยู่เบื้องหลังอย่างไร้ร่องรอย
เธอคือดวงใจของเขา ความทะเยอทะยานที่จะครองโลกกลายเป็นสิ่งไร้ค่า เมื่อเทียบกับการได้ครอบครองเธอ