หมอเซียนผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน
Young Master Yu Cheng
## บทที่ 1 ความอับอายครั้งใหญ่

"เฉิงหยู่ แกนักโทษคุก ไอ้ใบ้ ไม่รู้จักอายอีกหรือไงถึงได้มางานวันเกิดของฉัน แกทำไมไม่ตายอยู่ในคุกซะล่ะ?"
ในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมไค่หลุน เจียง ยูเยียน ในชุดราตรีสง่างาม สวยสะกดตา ยกมือตบหน้าสามีของเธอ ซู เฉิงอวี่ ทำให้แขกทั้งหมดหันมามอง
"ดูสภาพตัวเองสิ มีอะไรบ้างที่คู่ควรกับฉัน? พรุ่งนี้ไปจดทะเบียนหย่า แล้วรีบไสหัวไปซะ แค่มองหน้าแกฉันก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว!"
เจียง ยูเยียน พูดอย่างเหยียดหยาม คว้าคอเสื้อซู เฉิงอวี่ ผลักเขาจนเซเกือบล้มลงพื้น
ซู เฉิงอวี่ ไม่อยากเชื่อสายตา ภรรยาที่เคยบอกว่าจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒา กลับกลายเป็นคนเย็นชาไร้น้ำใจเช่นนี้
ซู เฉิงอวี่ โกรธจัด แต่เพราะเป็นใบ้ พูดไม่ได้ จึงได้แต่ใช้ภาษามือสื่อสารว่า: "ผมติดคุกแทนคุณ คุณมีสิทธิ์อะไรมารังเกียจผมว่าเป็นนักโทษ?"
ซู เฉิงอวี่ รู้สึกไม่ยอมรับ เขาไม่ยอม!
สามปีก่อน เจียง ยูเยียน ขับรถชนคนตายแล้วหนี พ่อตาและครอบครัวอ้อนวอนขอร้อง ซู เฉิงอวี่ จึงยอมรับผิดแทน ติดคุกแทนเจียง ยูเยียน
ไม่คิดว่า สามปีพ้นโทษกลับมา คิดว่าภรรยาจะซาบซึ้งในบุญคุณ แต่กลับได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
"ใช่! แกติดคุกแทนฉัน แล้วยังไง? แกคิดว่าฉันจะขอบคุณแกเหรอ? ไอ้โง่! มีฝีมือก็ไปแจ้งตำรวจสิ ฉันอยากรู้นักว่าใครจะเชื่อแก! ไอ้ใบ้!" เจียง ยูเยียน หัวเราะเยาะ
แขกเหรื่อต่างพากันฮือฮา
"ที่แท้คนขับรถชนคนตายคือเจียง ยูเยียน นี่เอง?"
"แล้วมันจะเป็นไรไป? ใครใช้ให้มันเป็นใบ้ พูดไม่ได้ล่ะ สมควรโดนใส่ร้ายแล้ว!"
"ก็แค่ลูกเขยไร้ค่าที่แต่งเข้าบ้านเมีย ได้รับโทษแทนเจียง ยูเยียน ก็ถือว่าได้ใช้ประโยชน์จากคนไร้ค่าแล้วนะ"
ไม่มีใครเห็นใจซู เฉิงอวี่ เพราะคนพวกนี้ล้วนเป็นญาติสนิทมิตรสหายของตระกูลเจียง พวกเขาคิดว่าทุกอย่างนี้สมควรแล้ว!
"คุณรู้ไหมว่าสามปีนี้ ผมอยู่ในคุกอย่างไร? ผมเกือบตายในนั้น!"
ซู เฉิงอวี่ พูดไม่ได้ จึงได้แต่ใช้ภาษามือแสดงความโกรธของตัวเอง
"แกสมควรตายในคุกนั่นแหละ ไอ้ขี้แพ้ มีชีวิตอยู่ก็ไร้ค่า!"
เจียง ยูเยียน แค่นเสียงเย็นชา "ที่จริงฉันตั้งใจจะรอให้แกพ้นโทษแล้วค่อยเคลียร์กัน แต่เมื่อแกมาวันนี้ เราก็มาพูดกันให้รู้เรื่องเลยแล้วกัน ฉันไม่เคยรักแกเลยสักนิด ยิ่งกว่านั้นฉันยังรังเกียจแกมาก ทุกวินาทีที่อยู่กับแก ฉันรู้สึกแย่มาก"
คำพูดเด็ดขาดและเย็นชาของเจียง ยูเยียน เหมือนดาบคมที่แทงเข้าอกของซู เฉิงอวี่อย่างจัง ทำให้เขาเจ็บปวดแทบขาดใจ
"ทำไม? ทำไมล่ะ! เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้นี่! เธอเคยบอกว่ารักฉัน จะมีลูกกับฉัน จะอยู่กับฉันไปจนแก่เฒ่า!"
ซู เฉิงอวี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง โบกมือไปมาอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้โง่ ฉันหลอกแกมาตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ แค่ใช้ประโยชน์จากแกเท่านั้น! ที่แต่งงานกับแกก็เพราะทรัพย์สมบัติมหาศาลของครอบครัวแก ไม่งั้นฉันจะทนไอ้ขี้แพ้อย่างแกได้ยังไง?"
"มรดกที่พ่อแกทิ้งไว้น่ะเยอะจริงๆ ทั้งบ้านและของโบราณที่ไอ้แก่นั่นสะสมไว้ ฉันขายไปหมดแล้ว รวมได้สองร้อยล้าน อยู่ในมือฉันทั้งหมด แกไม่มีทางได้แม้แต่สตางค์แดงเดียว!"
เจียง ยูเยียน แสดงความชั่วร้ายและเลวทรามของตัวเองออกมาอย่างไม่ปิดบัง อย่างไรเสียซู เฉิงอวี่ ก็เป็นแค่นักโทษที่ไม่มีญาติมิตรที่นี่ ไม่มีใครช่วยเขาได้ ได้แต่ยอมให้ตระกูลเจียงรังแกและเอาเปรียบ
ซู เฉิงอวี่ ในตอนนี้เข้าใจทุกอย่างแล้ว หมดหวังอย่างสิ้นเชิง สิ้นหวังอย่างถึงที่สุด
ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกอย่างล้วนเป็นความจอมปลอม ทุกอย่างเป็นเพียงการหาประโยชน์
เขาเกลียดตัวเองที่ซื่อเกินไป ถึงกับเชื่อว่าเจียง ยูเยียน รักเขา เชื่อว่าพ่อตาและครอบครัวฝ่ายภรรยาล้วนเป็นคนดี
ซู เฉิงอวี่ ตาเบิกกว้างด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นมาอย่างสั่นเทา ชี้ไปที่เจียง ยูเยียน ผู้ชั่วร้าย เต็มไปด้วยความเศร้าและความโกรธ ไม่รู้จะระบายออกที่ไหน หัวใจสิ้นหวังถึงที่สุด!
"โกรธแล้วเหรอ? ถ้ามีปัญญา แกก็ด่าฉันสิ ตบฉันสิ!"
เจียง ยูเยียน ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ตบหน้าซู เฉิงอวี่อีกครั้ง แล้วหัวเราะเยาะ "ไอ้ไร้ค่า ชาตินี้แกก็เป็นไอ้ไร้ค่า! แม้แต่ด่าคนก็ด่าไม่ออก ดูท่าทางแกสิ แม้แต่หมายังสู้ไม่ได้ หมาโดนรังแกยังรู้จักเห่าสองสามที!"
ซู เฉิงอวี่ พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง พรวดเดียวก็อาเจียนเป็นเลือด หน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ ร่างกายโงนเงน ทรุดลงนั่งกับพื้น
"ไอ้หมาโง่ ดูท่าทางแกสิ เกือบจะโกรธตายแล้วใช่ไหม! งั้นฉันจะใจดีบอกความลับให้แกอีกสองเรื่อง ให้แกตายตาหลับหน่อยแล้วกัน!"
เจียง ยูเยียน ยกเท้าเหยียบหน้าผากของซู เฉิงอวี่ด้วยรองเท้าส้นสูง เห็นสภาพสิ้นหวังและไร้ที่พึ่งของซู เฉิงอวี่แล้วก็รู้สึกสะใจ!
"วันที่ฉันแต่งงานกับแก แกเมา เพื่อนรักของแก เฉิน จวิ้น เป็นคนช่วยแกเข้าหอกับฉัน เขากับฉันนอนกันต่อหน้าแก แกนอนอยู่บนพื้นเหมือนหมูตายไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย"
คำพูดของเจียง ยูเยียน ทำให้ซู เฉิงอวี่ได้รับความเจ็บปวดอีกครั้ง
ในตอนนั้น เฉิน จวิ้น เพื่อนสนิทที่สุดของซู เฉิงอวี่ก็ก้าวออกมา โอบเอวของเจียง ยูเยียนและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ซู เฉิงอวี่ อย่าโทษฉันที่เป็นเพื่อนแต่ไม่รักษาน้ำใจเลย ใครใช้ให้นายเป็นคนไม่มีสมรรถภาพทางเพศล่ะ? ในฐานะเพื่อนสนิท ฉันก็ต้องทำหน้าที่แทนแล้วละ"
การทรยศของภรรยา เพื่อนสนิทที่สุดนอกใจเขา และยังเปิดเผยความลับอันน่าอับอายของซู เฉิงอวี่ต่อหน้าสาธารณชน ความโหดร้ายเหล่านี้แทบจะทำลายซู เฉิงอวี่อย่างสิ้นเชิง
ความอัปยศอดสูในชีวิตก็มีเพียงเท่านี้แล้ว!
แขกเหรื่อหัวเราะชอบใจ ไม่มีใครรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจียง ยูเยียนและเฉิน จวิ้นนั้นไม่เหมาะสม ใครจะไปสนล่ะว่าครอบครัวของเฉิน จวิ้นจะร่ำรวยและมีอิทธิพล
โรงแรมนี้ก็เป็นของครอบครัวเฉิน จวิ้นนั่นแหละ!
"จุ๊ จุ๊ ผู้ชายที่ชีวิตตกต่ำขนาดนี้ ตายไปซะยังจะดีกว่า"
"เขาจะเป็นผู้ชายได้ยังไงกัน ไม่ได้ยินเฉินเส้าบอกเหรอว่าเขาเป็นเต่าหัวอ่อนที่ไม่มีสมรรถภาพน่ะ?"
"พูดให้ถูกต้องก็คือ เขาควรจะเป็นเต่าหัวอ่อนสีเขียวต่างหาก"
คำเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานีของผู้คนกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้ซู เฉิงอวี่พังทลาย
เขาโกรธจัด กัดฟันกรอด ได้แต่ด่าทอคู่ชู้สาวนี้ในใจ ทันใดนั้นเขาก็พุ่งตัวขึ้นจากพื้น กระโจนเข้าใส่เฉิน จวิ้นและเจียง ยูเยียน
"เชี่ย! ยังจะมาชกต่อยกับฉันอีกเหรอ? อยากตายรึไง!"
เฉิน จวิ้นมือไว ชกหน้าซู เฉิงอวี่อย่างแรง ทำให้เลือดกำเดาไหลพุ่ง ล้มลงหน้าคะมำ
เฉิน จวิ้นเอาเท้าเหยียบหัวซู เฉิงอวี่ ย่ำอย่างรุนแรง แล้วก้มลงพูดว่า "ความลับข้อที่สองก็คือ ตอนที่แกอยู่ในคุก คนที่เกือบจะตีแกตาย เป็นคนที่ยูเยียนให้ฉันจัดการ แต่ไอ้หมอนี่มันบุญหนักศักดิ์ใหญ่ ยังมีชีวิตรอดออกมาได้ แต่ดูท่าทางแกที่เจ็บปวดแทบตายแบบนี้ กลับน่าสนุกกว่าซะอีก"
ตอนนี้ซู เฉิงอวี่ถูกบีบคั้นจนเสียสติไปแล้ว เขาพยายามดิ้นรนสุดแรง แล้วอ้าปากกัดขาของเฉิน จวิ้นอย่างแรง
เฉิน จวิ้นร้องด้วยความเจ็บปวด แล้วใช้เท้าอีกข้างเตะหัวซู เฉิงอวี่อย่างแรง ผลักเขาออกไป
ซู เฉิงอวี่ปากเต็มไปด้วยเลือด ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
"ไอ้หมา กล้าดีมากับกู กูจะฆ่ามึงให้ตาย!"
เฉิน จวิ้นคว้าเก้าอี้มาใบหนึ่ง ทุ่มใส่ตัวซู เฉิงอวี่ แล้วเอาทั้งหมัดและเท้าซ้อมเขาอย่างหนัก ซู เฉิงอวี่ไร้เรี่ยวแรงดิ้นรน หมดอาลัยตายอยาก เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะถูกเฉิน จวิ้นซ้อมจนตาย
"อาจุ้น มีคนดูอยู่ตั้งเยอะ อย่าทำให้ตายจริงๆสิ โยนมันออกไปข้างนอกให้มันรอดตายเองเถอะ"
เจียง ยูเยียนไม่อยากก่อเรื่องยุ่งยากด้วยการฆ่าคน เฉิน จวิ้นจึงหยุดมือ ถ่มน้ำลายใส่ซู เฉิงอวี่ที่กำลังจะขาดใจ แล้วเรียกรปภ.มา
"เอาไอ้หมาตัวนี้ไปโยนทิ้งข้างนอก!"
รปภ.คนหนึ่งจับขาซู เฉิงอวี่ข้างหนึ่ง ลากออกไปนอกโรงแรม แล้วโยนทิ้งไว้ในกองขยะในซอยข้างๆ
ในกองขยะที่ทั้งสกปรกและเหม็น ซู เฉิงอวี่นอนนิ่งไม่ไหวติง รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตาย
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ได้ทำลายเขาจนสิ้นซาก คิดว่าถ้าจะต้องมีชีวิตอยู่อย่างน่าอับอายขายหน้า ตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอดจะดีกว่า
ซู เฉิงอวี่หลับตาลง น้ำตาไหลออกมา ตอนนั้นเอง ภาพใบหน้าอันเมตตาของคุณปู่ก็ผุดขึ้นในความคิด
"เฉิงหยู่ กินทุกข์กินยากจึงจะเป็นยอดคน นี่คือคราวเคราะห์ในชะตาชีวิตของเจ้า ลุกขึ้น มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ผ่านพ้นเคราะห์นี้ไปได้ เจ้าจะได้เกิดใหม่"
เสียงของคุณปู่ดังขึ้นในหัว ซู เฉิงอวี่ลืมตาขึ้นทันที ร้องไห้อย่างไร้เสียง ในใจร่ำร้องเรียกว่า "คุณปู่..."
เขาสะสมแรง ค่อยๆลุกขึ้นยืน บอกกับตัวเองว่าจะตายแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องแก้แค้น ต้องทำให้เจียง ยูเยียนและเฉิน จวิ้นคู่ชายหญิงสารเลวนี่ชดใช้!
เขาเดินโซเซออกมาจากซอย แต่เดินไปไม่ไกล ก็ถูกชายฉกรรจ์สองคนที่ปิดหน้าขวางทางไว้
"ไอ้หนุ่ม เฉินเส้าให้พวกกูมาส่งมึงไปสู่สุคติ!"
จากนั้น ซู เฉิงอวี่ก็ถูกชายฉกรรจ์ลากเข้าไปในซอยมืดอีกซอยหนึ่ง ชายคนหนึ่งหยิบเชือกเส้นหนึ่งออกมา รัดคอซู เฉิงอวี่ จะรัดให้ตายคาที่!
ซู เฉิงอวี่พยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ไม่เป็นผล ปากอ้าหุบๆ ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้แม้แต่น้อย ความรู้สึกหายใจไม่ออกเข้าครอบงำ ซู เฉิงอวี่ตาเหลือกไปมา ดูเหมือนกำลังจะขาดใจตาย!
ในตอนนั้นเอง เสียงของคุณปู่ก็ดังขึ้นในหัวของซู เฉิงอวี่อีกครั้ง ดังก้องกังวานราวระฆังใหญ่ ปลุกให้ตื่น!
"พ้นคราวเคราะห์แล้ว ปลดผนึก! ซู เฉิงอวี่ ตื่นขึ้น!"


## บทที่ 2 ซูหนานจื่อ

สมองของซู เฉิงอวี่เหมือนมีฟ้าผ่าดังสนั่น ตามด้วยพลังอันทรงพลังที่พลุ่งพล่านขึ้นในร่างกาย
ดวงตาทั้งสองข้างของซู เฉิงอวี่พลันเปล่งประกายสว่างจ้า ม่านตาวาววับราวกับมีเปลวไฟสองกองกำลังเต้นระบำอยู่
พลังอันยิ่งใหญ่รวมตัวกันไม่หยุด พุ่งขึ้นมาจากต้าเตียน ทะลุผ่านอุปสรรคทั้งหมด ซู เฉิงอวี่รู้สึกถึงพันธนาการบางอย่างในร่างกายถูกทำลายลง
เขาอ้าปากกว้างทันที ปล่อยเสียงร้องดังกึกก้องไปทั่วฟ้า
ผ่านไปกว่ายี่สิบปี ในที่สุดเขาก็ไม่ใช่คนใบ้ที่ไร้เสียงอีกต่อไป ได้เปล่งเสียงของตัวเองออกมา
เสียงนั้นราวกับเสียงคำรามของมังกรและเสือคำราม สั่นสะเทือนไปทั่วฟ้า และเหมือนเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่ว!
ชายร่างใหญ่สองคนนั้นเป็นคนแรกที่ได้รับผลกระทบ ถูกคลื่นเสียงโจมตี ในชั่วพริบตาเลือดไหลออกมาจากทั้งเจ็ดช่อง ล้มลงสิ้นลมหายใจ โคมไฟในตรอกแตกระเบิดทีละดวง
คนเดินถนนนอกตรอกรู้สึกเจ็บแก้วหู รีบปิดหูและวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
ซู เฉิงอวี่เห็นสองคนตายต่อหน้า ก็ตกใจ เขาไม่คิดว่าเสียงตะโกนที่ทำลายผนึกของตัวเองจะทำให้คนตายได้
สำหรับซู เฉิงอวี่ที่เพิ่งออกจากคุก คุกคือฝันร้าย กลัวจะมีเรื่องยุ่งยากแล้วต้องเข้าคุกอีก ไม่สนใจอะไรอื่น รีบออกจากตรอกเล็กๆ นั้นไป
แม้ตอนนี้เขาจะทำลายผนึกของปู่ได้แล้ว แต่ไม่มีเงินติดตัว ไม่มีญาติพี่น้อง แม้แต่ที่พักพิงก็ไม่มี คืนนี้คงต้องนอนข้างถนนแน่ๆ
ซู เฉิงอวี่เดินเตร็ดเตร่ไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้รถเบนซ์ G-Class คันหนึ่งหยุดตรงหน้าเขา ประตูรถเปิดออก ขาเรียวยาวงดงามคู่หนึ่งยื่นออกมาจากรถก่อน
"ซู เฉิงอวี่ คุณจะไปไหน?"
สาวขายาวเดินเข้ามาหาซู เฉิงอวี่ เธอไม่เพียงแต่มีขาเรียวยาวกลมกลึง แต่ใบหน้าก็งดงามมาก ลำคอขาวผ่องสง่างามราวกับหงส์
เธอเดินอย่างสง่างาม ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของหญิงสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ พร้อมกับมีบุคลิกที่เย่อหยิ่งทระนงอยู่บ้าง
ซู เฉิงอวี่มองเธอแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบโต้
ผู้หญิงคนนี้คือน้าสาวของเจียง ยูเยียน ชื่อซูหนานจื่อ ในเมืองหลินเจียง ซูหนานจื่อเป็นคนมีชื่อเสียงโด่งดัง
ไม่เพียงแต่เพราะเธอเคยเป็นแชมป์การประกวดนางงามครั้งที่ 6 ของเมืองหลินเจียง มีชื่อเสียงไกล แต่ยังเพราะเธอเป็นผู้หญิงของหงเจินติง หรือเฮียหง
เฮียหงได้รับฉายาว่าเป็นราชาใต้ดินแห่งเมืองหลินเจียง ในวงการหลินเจียงเต่า มีชื่อเสียงโด่งดัง เป็นบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลทั้งในโลกมืดและโลกสว่าง
ซูหนานจื่อในฐานะผู้หญิงของเฮียหง แทบจะเดินข้ามหัวใครในเมืองหลินเจียงก็ได้ คนในวงการเห็นเธอ ต่างต้องเรียกด้วยความเคารพว่าหง ฟูเหริน
แม้ว่าซูหนานจื่อจะเป็นน้าสาวของเจียง ยูเยียน แต่จริงๆ แล้วอายุมากกว่าเจียง ยูเยียนไม่กี่ปี ประกอบกับผิวขาวสวย ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี ทำให้ดูยังสาวอยู่
ซูหนานจื่อวัย 31 ปี กำลังอยู่ในช่วงที่มีเสน่ห์เต็มเปี่ยม สุกงอมและน่าหลงใหลที่สุด!
ซู เฉิงอวี่ตอนนี้ไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อญาติและเพื่อนทั้งหมดของตระกูลเจียง เมื่อซูหนานจื่อปรากฏตัวขึ้นในตอนนี้ เกรงว่าจะมาซ้ำเติม เขาจึงไม่อยากสนใจ
"ขึ้นรถ ไปกับฉัน" ซูหนานจื่อขวางทางซู เฉิงอวี่ และพูดด้วยน้ำเสียงสั่งการ
"ทำไมผมต้องไปกับคุณด้วย?"
ซู เฉิงอวี่ไม่แกล้งเป็นใบ้อีกต่อไป เขาพูดออกมาตรงๆ อย่างไม่ไว้หน้า
"เธอ... เธอไม่ได้เป็นใบ้?!"
เมื่อได้ยินซู เฉิงอวี่พูด ซูหนานจื่อแสดงสีหน้าประหลาดใจ ซู เฉิงอวี่แค่นเสียงอย่างเย็นชา "ไม่เกี่ยวกับคุณ"
ซูหนานจื่อเป็นผู้หญิงที่เคยเห็นโลกกว้าง หลังจากประหลาดใจชั่วครู่ เธอก็กลับสู่ภาวะปกติทันที พูดอย่างดูแคลนเล็กน้อย "เธอช่างเก่งในการซ่อนตัวจริงๆ ฉันได้ยินเรื่องคืนนี้แล้ว จริงๆ แล้วการที่เธอเป็นใบ้หรือไม่นั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือเธอมีความสามารถหรือไม่"
"ผมรู้ว่าพวกคุณทั้งหมดดูถูกผม แต่ผมซู เฉิงอวี่จะไม่ยอมอ่อนแอไปตลอดชีวิต! คุณไม่จำเป็นต้องมาซ้ำเติมผมต่อหน้า"
"เธอคิดว่าฉันว่างไม่มีอะไรทำ มาเฉพาะเพื่อล้อเลียนเธอหรือ? เธอยังไม่คู่ควรให้ฉันล้อเลียนหรอก"
ซูหนานจื่อไม่ปิดบังการดูถูกที่มีต่อซู เฉิงอวี่เลย
"ถ้าเป็นเช่นนั้น คุณมาทำอะไร? เราต่างคนต่างไปก็พอแล้ว หง ฟูเหริน!"
ซู เฉิงอวี่พูดจบก็เดินจากไปทันที
"ซู เฉิงอวี่ ตอนที่เธออยู่ในคุก สองครั้งที่เธอเกือบถูกฆ่า เป็นฉันที่แอบช่วยเหลือ ฝากคนดูแลเธอ เธอถึงได้รอดชีวิตและออกจากคุกได้"
คำพูดของซูหนานจื่อทำให้ซู เฉิงอวี่หยุดชะงักทันที เขาหันกลับมามองด้วยความไม่อยากเชื่อ
เฉิน จวิ้นและเจียง ยูเยียนคู่รักสุนัขต้องการให้เขาตายในคุก ทั้งหมดสองครั้งที่เขาเกือบถูกฆ่า แต่ในช่วงเวลาสำคัญ มีคนออกมาช่วยเขาไว้ และคนที่พยายามทำร้ายเขาก็ถูกย้ายออกจากห้องขังทันที
ที่แท้เป็นซูหนานจื่อที่ช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง ด้วยอำนาจและตำแหน่งของเธอ นี่ไม่ใช่เรื่องยากเลย
"ทำไมคุณถึงช่วยผม?" ซู เฉิงอวี่ถาม
"ขึ้นรถสิ แล้วฉันจะบอกเธอ" ซูหนานจื่อเดินไปที่รถและใช้นิ้วเรียกซู เฉิงอวี่
ซู เฉิงอวี่ลังเลครู่หนึ่ง แล้วขึ้นรถของซูหนานจื่อ
ซูหนานจื่อพาซู เฉิงอวี่ไปที่โรงแรมห้าดาว และจองห้องสวีทขนาดใหญ่ให้เขา
"ฉันจ่ายค่าห้องแล้ว เธออยากพักนานแค่ไหนก็ได้"
ซูหนานจื่อโยนถุงกระดาษใบหนึ่งไปตรงหน้าซู เฉิงอวี่ "ข้างในมีเสื้อผ้า และเงินหนึ่งแสนหยวน เธอใช้ก่อน ถ้าไม่พอก็มาขอฉันอีก"
"คุณป้าซู นี่คุณกำลังเลี้ยงดูฉันอยู่เหรอ?"
ซู เฉิงอวี่มองเงินในถุงกระดาษแล้วพูดอย่างเยาะเย้ยตัวเอง
"ไปส่องกระจกดูตัวเองก่อนสิ ว่าคู่ควรหรือเปล่า"
ซูหนานจื่อพูดอย่างดูถูกแล้วจะเดินจากไป ซู เฉิงอวี่รีบถามตาม "คุณยังไม่ได้บอกผมเลยว่าทำไมถึงช่วยผม?"
"เพราะคุณปู่ของคุณ ฉันติดค้างบุญคุณท่านอยู่ แต่คุณก็อย่าหวังว่าฉันจะช่วยคุณได้มากนัก ฉันแค่รับรองว่าคุณจะไม่ตายเท่านั้น ถ้าคุณขี้ขลาดเอง ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้"
ซู เฉิงอวี่รู้สึกได้ถึงความดูถูกและดูแคลนของซูหนานจื่อที่มีต่อเขา ผู้หญิงแบบซูหนานจื่อนี้ มองคนสูงส่ง ย่อมไม่สนใจเขาเป็นธรรมดา
"แค้นของผม ผมจะแก้เองได้ ไม่ต้องให้คุณช่วยหรอก" ซู เฉิงอวี่พูดพลางกำหมัด
ซูหนานจื่อที่เดินไปถึงประตูแล้วได้ยินดังนั้น จึงเดินกลับมาพูดอย่างยโสโอหัง "อยากแก้แค้นเหรอ? คุณไม่มีฝีมือพอหรอก! เฉิน จวิ้นอยากบี้คุณให้ตายก็เหมือนบี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น คุณไม่กลัวหรือไง?"
"ผมไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น กล้าทำทุกอย่าง คนที่ควรกลัว น่าจะเป็นเฉิน จวิ้นกับเจียง ยูเยียนมากกว่า"
ซู เฉิงอวี่พูดอย่างเด็ดขาด
ซูหนานจื่อกะพริบตาสวย สายตาหวานซึ้ง เดินมาหยุดตรงหน้าซู เฉิงอวี่ กลิ่นหอมน่าหลงใหลจากร่างกายของเธอโชยเข้าจมูกของซู เฉิงอวี่ ได้กลิ่นแล้วรู้สึกสบาย ชวนให้มึนเมา
"งั้นคุณกล้านอนกับฉันไหม?" ซูหนานจื่อถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"คุณว่าอะไรนะ?!"
ซู เฉิงอวี่ถูกคำพูดของซูหนานจื่อทำให้งงไปเลย สงสัยว่าหูของตัวเองมีปัญหาหรือเปล่า ได้ยินผิด
"ฉันถามว่า คุณกล้านอนกับฉันไหม!" มุมปากของซูหนานจื่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน
คราวนี้ซู เฉิงอวี่ได้ยินชัดเจนแล้ว แต่เขาสงสัยว่าซูหนานจื่อกินยาผิดหรือเปล่า!
ซูหนานจื่อเป็นสาวสวยจริงๆ ทั้งบุคลิก หน้าตา รูปร่าง ไม่มีที่ติเลย เมื่อเทียบกับเธอแล้ว เจียง ยูเยียนก็แค่สาวธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น
ซูหนานจื่อมีเสน่ห์ของผู้หญิงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเป็นผู้ใหญ่ แต่ก็ยังรักษาความสง่างามไว้ได้ นับเป็นหญิงงามที่หาได้ยากยิ่ง
อย่างน้อยในประสบการณ์กว่ายี่สิบปีของซู เฉิงอวี่ ก็ยังไม่เคยเจอผู้หญิงสวยที่เทียบชั้นกับซูหนานจื่อได้เลย ถ้าเธอไม่ได้มีความงามเป็นเลิศขนาดนี้ จะเป็นผู้หญิงของเฮียหงได้อย่างไรกัน!
การนอนกับซูหนานจื่อ ก็เท่ากับการให้เฮียหงสวมเขียว!
ในหลินเจียง ใครกล้าให้เฮียหงสวมเขียว? นั่นมันเบื่อชีวิตจริงๆ!
ซู เฉิงอวี่คิดว่าตัวเองยังไม่กล้าขนาดนั้น!
ที่สำคัญที่สุดคือ ซูหนานจื่อเป็นป้าของเจียง ยูเยียน ซู เฉิงอวี่เคยเรียกเธอว่าป้าซูด้วย
ความคิดที่จะนอนกับซูหนานจื่อนั้น พอคิดแล้วรู้สึกตื่นเต้นและบ้าคลั่งมาก!
"ผม...ผมไม่กล้า"
ซู เฉิงอวี่ยอมแพ้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลหรืออารมณ์ เขาต้องยอมแพ้ แม้ว่าในใจจริงๆ ตอนนี้จะรู้สึกคันยุบยิบอยู่บ้าง
เสน่ห์ของซูหนานจื่อ คงไม่มีผู้ชายกี่คนที่จะต้านทานได้
"เจียง ยูเยียนพูดถูก คุณเป็นคนขี้ขลาดจริงๆ ดูแลตัวเองให้ดีนะ"
ซู เฉิงอวี่รู้สึกว่าซูหนานจื่อดูเหมือนจะผิดหวังในตัวเขามาก เขาไม่เข้าใจว่าซูหนานจื่อมีเจตนาอะไรกันแน่
"ผมไม่ใช่ไม่กล้า แต่ทำไม่ได้" ซู เฉิงอวี่แก้ตัว
"หึ...ก็ถูกนะ ได้ยินว่าคุณเป็นหมันนี่ น่าสงสารจริง ทั้งไม่กล้าทั้งไม่มีความสามารถ น่าสมเพช"
ซูหนานจื่อหัวเราะเยาะ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก คำพูดนี้กลับกระตุ้นซู เฉิงอวี่
"ผมไม่ได้เป็นหมัน เพราะคุณเป็นป้าของเจียง ยูเยียน ผมทำเรื่องไม่ดีกับคุณไม่ได้!" ซู เฉิงอวี่พูดด้วยความโกรธ
"คุณกับเจียง ยูเยียนไม่มีความสัมพันธ์กันแล้ว! แน่นอน ทั้งหมดนี้ไม่สำคัญหรอก คนไร้ความสามารถ"
ซูหนานจื่อพูดจบก็เปิดประตูเตรียมจะออกไป
ซู เฉิงอวี่นึกถึงการทรยศของเจียง ยูเยียน นึกถึงความอับอายที่ได้รับในงานเลี้ยง ทันใดนั้นเลือดก็สูบฉีดขึ้นมา โทสะพลุ่งพล่าน
ภายใต้ความโกรธและความปรารถนาที่ถูกผนึกไว้ยี่สิบปี ซู เฉิงอวี่สูญเสียสติ เดินตรงเข้าไปอุ้มซูหนานจื่อขึ้นมาทันที
คราวนี้ซูหนานจื่อกลับตั้งตัวไม่ทัน ใบหน้าซีดเผือด
"คุณทำอะไร! ปล่อยฉันนะ!"
"ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมไม่ใช่คนไร้ความสามารถ! คุณไม่ได้ถามหรอกหรือว่าผมกล้านอนกับคุณไหม? ผมกล้า! ผมอยากรู้เหมือนกันว่าใครจะกลัวใคร!"
เสียงของซู เฉิงอวี่ต่ำและแหบพร่า อุ้มซูหนานจื่อเดินตรงไปที่เตียง วางเธอลงบนเตียงแล้วกดทับลงไป จูบริมฝีปากอิ่มแดงของซูหนานจื่อ
สักพัก ซูหนานจื่อก็ใช้มือทั้งสองผลักซู เฉิงอวี่ออก หายใจหอบแล้วตวาดว่า "ซู เฉิงอวี่! คุณใจเย็นๆ หน่อย ฉันเป็นผู้หญิงของหงเจินติงนะ ถ้าแตะต้องฉัน คุณจะตายอย่างทรมาน"
"ตายก็ตาย ผมไม่กลัว!"
ซู เฉิงอวี่ควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ เริ่มโจมตีซูหนานจื่ออีกครั้ง


## บทที่ 3 การบรรลุธรรม

ยามเช้าตรู่ แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องม่านเข้ามา ซูหนานจื่อที่นอนอยู่บนเตียงด้วยผมยุ่งเหยิงลืมตาขึ้น รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ส่วนซู เฉิงอวี่ที่นอนอยู่ข้างๆ ยังคงหลับสนิท
"ใครว่าเขาไม่มีความสามารถกัน ทั้งที่บาดเจ็บไปทั้งตัว แต่ยังมีแรงทำให้ฉันเหนื่อยได้ครึ่งค่อนคืน ร่างกายเขาดีมากแล้วนะ"
เตียงยับยู่ยี่ เสื้อผ้าของเธอกระจัดกระจายอยู่บนพื้น เมื่อคืนทั้งสองคนเดือดดาลกันจริงๆ
เมื่อซู เฉิงอวี่ตื่นขึ้นมา เขาได้ยินเสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ ข้างเตียงมีเสื้อผ้าของซูหนานจื่อวางอยู่
เขาเปิดผ้าห่มดู พบว่าตัวเองเปลือยเปล่า "แม่งเอ๊ย นี่ไม่ใช่ความฝันเหรอ? ฉันนอนกับป้าซูจริงๆ เหรอ?"
ซู เฉิงอวี่รู้สึกว่าตัวเองฝันไป ในฝันเขาได้ร่วมรักกับซูหนานจื่ออย่างบ้าคลั่ง สนุกสนานไม่รู้จบ
ซูหนานจื่อเป็นผู้หญิงของเฮียหงนะ และยังเป็นน้าสาวของเจียง ยูเยียนอีกด้วย นี่มันบ้าไปแล้ว!
สมองของซู เฉิงอวี่ค่อยๆ กลับมาปกติ เมื่อคืนเขาหุนหันพลันแล่นไปหน่อย ความปรารถนาที่ถูกผนึกมา 20 ปีระเบิดออกมาในคราวเดียว อีกทั้งยังเผชิญหน้ากับซูหนานจื่อสาวสวยที่ทำให้ใจสั่น การไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
แต่ต่อจากนี้จะจัดการอย่างไร ซู เฉิงอวี่ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ตอนนั้นเอง เสียงน้ำก็หยุดลง ซูหนานจื่อเดินออกมาจากห้องน้ำ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำ เช็ดผมยาวที่เปียกชื้น ดูเกียจคร้านแต่ก็ยังคงแผ่กลิ่นอายที่ยั่วยวน
"ป้า...ป้าซู..."
ซู เฉิงอวี่ทำตัวเหมือนเด็กที่ทำผิด แต่ซูหนานจื่อกลับไม่สนใจเขา หลังจากเป่าผมแห้งแล้ว เธอก็เดินมาหยิบเสื้อผ้าแล้วเดินออกไป
ไม่นาน ซูหนานจื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง ใบหน้าเย็นชา แตกต่างจากความร้อนแรงเมื่อคืนราวกับเป็นคนละคน เธอยังคงเป็นซูหนานจื่อผู้สูงส่งและมองคนต่ำต้อยเหมือนเดิม
ซูหนานจื่อหยิบบัตรเครดิตใบหนึ่งออกมา โยนลงบนเตียง
"ในบัตรมีเงินหนึ่งล้านหยวน คุณเอาเงินไปแล้วก็รีบออกไป ต่อไปเราไม่ต้องเจอกันอีก" ซูหนานจื่อพูดอย่างเย็นชา
"หมายความว่าอะไร? นี่คุณคิดว่าเป็นค่าบริการ หรือว่าเป็นทิปให้ผมกันแน่?"
ซู เฉิงอวี่รู้สึกว่าตัวเองถูกดูถูก มีคนพูดว่าผู้ชายไม่มีน้ำใจ ใส่กางเกงเสร็จก็ไม่รู้จักคน แต่ซูหนานจื่อคนนี้พอใส่เสื้อผ้าเสร็จก็เปลี่ยนไปเลยนะ!
"ให้คุณเป็นค่าเดินทาง ออกไปจากหลินเจียงซะ ไม่งั้นถ้าเรื่องเมื่อคืนถูกเปิดเผย เราทั้งคู่จะต้องตายอย่างทรมาน ถ้าไม่พอ ฉันให้คุณเพิ่มอีกหนึ่งล้านก็ได้ หรือคุณจะบอกตัวเลขมาก็ได้!"
ซูหนานจื่อนั่งลง ไขว่ห้างและมีสีหน้าเย็นชา
"ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ" ซู เฉิงอวี่ส่ายหน้าพูด
"แล้วคุณต้องการอะไร?"
"ฉันต้องการคุณ" ซู เฉิงอวี่มองด้วยสายตาเร่าร้อน
"บ้าเหรอ ฉันเป็นผู้หญิงของหงเจินติง คุณน่าจะรู้ดี อย่ามาฝันกลางวัน!"
"แต่เมื่อคืนคุณนอนกับผม คุณเป็นผู้หญิงคนแรกของผม ผมไม่อยากให้คุณเป็นผู้หญิงของหงเจินติงอีก ผมอยากให้คุณเป็นผู้หญิงของผมเท่านั้น"
ซู เฉิงอวี่พูดอย่างหนักแน่น
"อย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย ฉันอยากให้หงเจินติงเป็นเขาเขียว คุณโชคดีที่ได้เปรียบ คุณแค่ทำในสิ่งที่คนอื่นอยากทำแต่ไม่กล้าทำเท่านั้นเอง"
ซูหนานจื่อพูดอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่าความรักอันหวานชื่นเมื่อคืนไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ในใจเธอเลย
"เราทั้งคู่ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ความสัมพันธ์แบบคืนเดียวแบบนี้ก็แค่เล่นๆ เท่านั้น ต่างคนต่างได้สิ่งที่ต้องการ แยกย้ายกันไป ถ้าคุณจะพูดถึงความรู้สึก มันก็ดูเสแสร้งเกินไป"
ซูหนานจื่อพูดจบก็หยิบกระเป๋าลุกขึ้นเดินจากไป
แต่ซู เฉิงอวี่ไม่สามารถทำเหมือนซูหนานจื่อที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ ความรักเมื่อคืนได้ทิ้งร่องรอยไว้ในใจเขา ทำให้เขาไม่อาจละทิ้งได้!
"ป้าซู อย่าไป!"
ซู เฉิงอวี่เปลือยกายกระโดดลงจากเตียง วิ่งไล่ตามซูหนานจื่อ โอบกอดเอวเธอจากด้านหลัง
"ป้าซู ผมตกหลุมรักคุณแล้ว ผมไม่อยากแยกจากคุณ"
ซู เฉิงอวี่ซุกหน้าลงในผมยาวของซูหนานจื่อ สูดดมกลิ่นหอมของเธอ สัมผัสความนุ่มนวลที่เอว จมลึกลงไปอย่างไม่อาจถอนตัว
"โง่จริง คุณไม่รู้หรอกว่าความรักคืออะไร สิ่งที่คุณมีต่อฉันก็ไม่ใช่ความรัก แค่อยากได้ร่างกายฉันเท่านั้นแหละ"
ซูหนานจื่อพูดอย่างไม่เกรงใจ
"คุณป้าซู ผมก็เป็นคนที่เกือบจะอายุ 30 แล้ว ผมคิดว่าผมแยกแยะได้ว่าอะไรคือความรักและอะไรคือเรื่องทางเพศ!" ซู เฉิงอวี่กระซิบข้างหูของซูหนานจื่อ
"ตอนนี้คุณยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะมาพูดเรื่องความรักต่อหน้าฉัน และไม่คู่ควรที่จะพูดว่าจะอยู่กับฉัน ปล่อยมือ! คุณและฉัน ไม่จำเป็นต้องเจอกันอีกต่อไป"
ซูหนานจื่อสะบัดมือหลุดจากซู เฉิงอวี่ เปิดประตูโรงแรม และเดินออกไปอย่างไร้ความปรานีโดยไม่หันกลับมามองเลย
ซู เฉิงอวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ มือยังคงมีไออุ่นของซูหนานจื่อ ปลายจมูกยังมีกลิ่นหอมของเธอ แต่ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้เป็นของเขาในที่สุด
ชายที่อยู่เบื้องหลังเธอคือราชาใต้ดินแห่งหลินเจียง หงเจินติง เป็นบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลในหลินเจียง ซู เฉิงอวี่ยังห่างไกลจากบุคคลระดับนี้อีกแสนไกล!
ซู เฉิงอวี่เริ่มกระหายอำนาจ อิทธิพล และสถานะอย่างที่สุด
แต่ก่อนเขาเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยน ชอบอ่านหนังสือ ฝึกคัดลายมือ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย แทบไม่มีความต้องการอะไรมากนัก
แต่การทรยศของภรรยาและการใส่ร้ายของพี่ชาย ทำให้ในใจของเขาสะสมความแค้นและความโกรธ การมีความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืนกับซูหนานจื่อยิ่งกระตุ้นให้ซู เฉิงอวี่ไล่ตามหาอำนาจ อิทธิพล และสถานะ มิฉะนั้นก็จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างต่ำต้อย
"คุณป้าซู รอดูเถอะ สักวันหนึ่งผมจะคู่ควรกับคุณ!"
ซู เฉิงอวี่สวมเสื้อผ้า หยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาจากกระเป๋าสตางค์ แล้วเสียบเข้ากับคอมพิวเตอร์ในห้องพักโรงแรม
แฟลชไดรฟ์นี้เป็นสิ่งที่คุณปู่มอบให้ซู เฉิงอวี่ก่อนเสียชีวิต และกำชับให้เขาเปิดดูหลังจากที่สามารถพูดได้
ตอนนี้ถึงเวลาที่จะเปิดมันแล้ว ซู เฉิงอวี่ก็อยากรู้มากว่าคุณปู่ทิ้งอะไรไว้ให้เขาในแฟลชไดรฟ์นี้!
หลังจากป้อนรหัสผ่าน เขาก็เปิดแฟลชไดรฟ์ได้สำเร็จ ข้างในมีแต่วิดีโอที่บันทึกไว้เป็นตอนๆ
ซู เฉิงอวี่เปิดดูตามลำดับ ในวิดีโอ คุณปู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือในบ้านเก่า ใบหน้ายังคงเมตตาและอ่อนโยนเหมือนเดิม
เขาไม่เคยเห็นพ่อแม่ตั้งแต่เกิด คุณปู่เป็นคนเลี้ยงดูเขามา ความสัมพันธ์ระหว่างปู่หลานจึงลึกซึ้งมาก
คุณปู่เป็นหมอดูที่มีชื่อเสียงในหลินเจียง เชี่ยวชาญในการประเมินของเก่าและภาพวาดโบราณ มีของสะสมมากมาย
ตระกูลเจียงเคยยากจนมาก่อน พ่อของเจียง ยูเยียน เจียงจื่อเชิง จึงไปขอคำแนะนำจากซูเป่ยหมิงทุกวัน เพื่อเป็นการตอบแทน จึงได้หมั้นหมายซู เฉิงอวี่กับเจียง ยูเยียนตั้งแต่เด็ก
หลังจากได้รับคำแนะนำจากซูเป่ยหมิง เจียงจื่อเชิงก็ประสบความสำเร็จจริงๆ เปิดบริษัทขึ้นมา แม้จะไม่ถือว่ารวยมาก แต่ก็มีทรัพย์สินหลายสิบล้าน
รวมถึงพ่อของเฉิน จวิ้น ก็ได้รับคำแนะนำจากซูเป่ยหมิงจึงทำให้ธุรกิจเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เฉิน จวิ้นและซู เฉิงอวี่เติบโตมาด้วยกันเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกันมาก!
ใครจะคิดว่าพี่น้องที่ดีที่สุดและภรรยาที่เขาไว้ใจที่สุดจะมาสมรู้ร่วมคิดกัน และยังกลืนกินมรดกที่ปู่ของเขาทิ้งไว้อีก!
ซู เฉิงอวี่รู้สึกไม่พอใจอย่างมากในใจ!
ซูเป่ยหมิงเคยบอกซู เฉิงอวี่ว่าเขามีชะตากรรมเป็นสีเซียน ลงมาเกิดเพื่อทดสอบ จะต้องพบเจอความยากลำบากมากมาย อายุขัยสั้น จะมีชีวิตอยู่ไม่เกิน 12 ปี
เพื่อเปลี่ยนแปลงชะตากรรม เมื่อซู เฉิงอวี่อายุ 6 ขวบ ซูเป่ยหมิงได้ทำการผนึกเขา ให้ฝึกปีโก้ซวน อ่านหนังสือและฝึกเขียนทุกวัน ขัดเกลาจิตใจ เพื่อสลายกรรมพันธุ์และพลิกผันชะตากรรม
"เฉิงหยู่ เมื่อเจ้าได้ดูวิดีโอนี้ แสดงว่าเจ้าได้ผ่านพ้นชะตากรรมแล้ว การผนึกได้ถูกทำลายลง และในเวลานั้น ปู่ก็คงจะตายไปแล้ว ดังนั้นจึงได้บันทึกวิดีโอทั้งหมดไว้ล่วงหน้า"
"ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ปู่ให้เจ้าขัดเกลาจิตใจ สอนเจ้าเรื่องการหายใจ อ่านหนังสือและฝึกเขียน ทั้งหมดนี้เพื่อสั่งสมความรู้ ตอนนี้เจ้าได้สั่งสมมามากแล้ว เมื่อตรัสรู้ก็จะสามารถเข้าสู่การบรรลุธรรมได้ ตำราดาวเหนือที่ปู่ให้เจ้าท่องจำ เจ้าสามารถปฏิบัติตามวิธีที่บันทึกไว้ในนั้นได้"
"เส้นทางข้างหน้า ปู่ได้ปูทางไว้ให้เจ้าแล้ว ส่วนเส้นทางการฝึกฝน เจ้าจะไปได้ไกลแค่ไหน ก็ขึ้นอยู่กับการสร้างของเจ้าแล้ว"
ซู เฉิงอวี่ถูกซูเป่ยหมิงบังคับให้ท่องจำตำราของปราชญ์โบราณ ตำรายาและสมุนไพรตั้งแต่เด็ก โดยเฉพาะอย่างยิ่งตำราดาวเหนือเล่มหนึ่ง
ตำราดาวเหนือบันทึกวิธีการฝึกฝนพลังเวทย์ของบ้านแห่งเวท วิชาเหมารถอันลึกลับ รวมถึงตะกรุดและการกลั่นยา ซู เฉิงอวี่จำได้ขึ้นใจแล้ว
ตอนเด็ก เขาเคยลองฝึกฝนตามวิธีที่บันทึกไว้ในตำราดาวเหนือ แต่ไม่ได้ผลอะไรเลย จึงคิดว่าซูเป่ยหมิงเป็นแค่คนแก่หลอกลวง ต้องการฝึกฝนเขาให้เป็นคนหลอกลวงตัวน้อย เพื่อที่จะได้หลอกกินหลอกดื่มในอนาคต
ตอนนี้ได้ยินคำอธิบายของซูเป่ยหมิง ซู เฉิงอวี่จึงเข้าใจว่า การจะฝึกฝนได้ ต้องบรรลุธรรมก่อน และการบรรลุธรรมต้องตรัสรู้
การตรัสรู้เป็นประตูสู่การฝึกฝน
หากไม่ตรัสรู้ แม้จะท่องจำวิชาฝึกฝนภาวะแท้ได้ ก็ไร้ประโยชน์
คนส่วนใหญ่ ไม่สามารถตรัสรู้ได้ตลอดชีวิต แต่ก็มีอัจฉริยะบางคนที่สามารถตรัสรู้ได้ตั้งแต่อายุไม่กี่ขวบ
ซู เฉิงอวี่ตรัสรู้เมื่ออายุเกือบ 30 ปี ถือว่าค่อนข้างช้า แต่ก็ยังได้เปิดประตูอีกบานหนึ่ง
นี่จะเป็นทุนสำหรับการพลิกชีวิตของเขา เพื่อให้ได้มาซึ่งพลัง อำนาจ และสถานะ!
"ไม่น่าแปลกใจที่ก่อนปู่จะตาย ให้ฉันเผาหนังสือทั้งหมดในบ้าน ที่แท้หนังสือเหล่านี้เป็นตำราวิชาฝึกฝนที่แท้จริงนี่เอง"
ซู เฉิงอวี่รู้สึกใจร้อนรนที่จะลองทดสอบพรสวรรค์ในการฝึกฝนของตัวเอง


## บทที่ 4 พบศัตรูที่ถนนแคบ

ตำราดาวเหนือกล่าวว่า ในระหว่างฟ้าดินมีพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน การฝึกฝนพลังเวทย์คือการใช้เทคนิคการหายใจเข้าออกเพื่อดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินเข้าสู่ร่างกาย เพื่อเปลี่ยนแปลงร่างกาย
ผู้ที่ยังไม่ได้ตรัสรู้เข้าสู่ทางแห่งธรรม ไม่สามารถรับรู้พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินได้ แม้จะมีวิชาฝึกฝนภาวะแท้ ก็ไม่สามารถฝึกฝนได้
ซู เฉิงอวี่นั่งขัดสมาธิ จิตใจสงบนิ่ง รับรู้ถึงพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินบางเบาที่ล้อมรอบ พลังวิญญาณเหล่านี้มีสีสันหลากหลาย ซู เฉิงอวี่นับอย่างละเอียด รวมทั้งหมดมี 49 สี
ซู เฉิงอวี่ลืมตาขึ้นทันที แทบไม่อยากเชื่อ
"ฉันเป็นอัจฉริยะสุดยอดงั้นเหรอ?!"
ซูเป่ยหมิงกล่าวในวิดีโอว่า ผู้ที่เข้าสู่ทางแห่งธรรมสามารถรับรู้พลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน ผู้ที่มีพรสวรรค์ธรรมดาจะรับรู้ได้เพียงพลังวิญญาณสีเดียว ผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นจึงจะรับรู้พลังวิญญาณสามสีได้
ผู้ที่เพิ่งเริ่มฝึกฝนพลังเวทย์ส่วนใหญ่จะรับรู้พลังวิญญาณได้เพียงสีเดียว เมื่อระดับพลังเพิ่มขึ้น จึงจะค่อยๆ เพิ่มขึ้น
ผู้ที่สามารถรับรู้พลังวิญญาณได้ตั้งแต่ 7 สีขึ้นไปจะถูกมองว่าเป็นจื๊ยจื้นเทียนไถ่ และได้รับการบ่มเพาะเป็นพิเศษ ผู้ที่สามารถรับรู้ได้ตั้งแต่ 14 สีขึ้นไปถือเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี
จำนวนสีของพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่ผู้ฝึกฝนวิชาเวทย์สามารถรับรู้ได้ คือปริมาณพลังวิญญาณที่สามารถดูดซับได้
กล่าวง่ายๆ คือ ปริมาณพลังวิญญาณที่ซู เฉิงอวี่สามารถดูดซับได้มากกว่าอัจฉริยะทั่วไปถึงสามเท่า ยิ่งดูดซับได้มาก ก็หมายความว่าความเร็วในการฝึกฝนจะเร็วกว่าคนอื่น
นี่คือพรสวรรค์ของผู้ฝึกฝนวิชาเวทย์ เป็นรากฐานที่ติดตัวมาแต่กำเนิด พรสวรรค์ของซู เฉิงอวี่ถือว่าเป็นบุตรบุญธรรมแห่งสรวงสวรรค์ที่ได้รับความโปรดปรานจากสวรรค์
การฝึกฝนพลังเวทย์เป็นเหมือนหอคอย ยิ่งขึ้นสูง ยิ่งยาก และยิ่งหายาก หากมีคนรู้ถึงพรสวรรค์ของซู เฉิงอวี่ จะมีเพียงสองผลลัพธ์
ไม่ก็ถูกบรรพบุรุษผู้ฝึกฝนที่ไม่ออกมาจากที่ซ่อนแย่งชิงเป็นศิษย์ ไม่ก็ถูกฆ่าทันที พรสวรรค์นี้น่าอิจฉาเกินไปแล้ว!
ซู เฉิงอวี่เป็นคนฉลาด รู้ดีถึงหลักการที่ว่าคนธรรมดาไม่มีความผิด แต่การมีของมีค่าก็เป็นความผิด พรสวรรค์ในการฝึกฝนพลังเวทย์ที่เหนือกว่าใครนี้ ไม่ควรให้ใครรู้เด็ดขาด มิฉะนั้นจะต้องตายอย่างรวดเร็วแน่นอน
เขารีบสงบจิตใจ เริ่มใช้เทคนิคการหายใจตามตำรา ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน พลังวิญญาณหลากสีไหลเข้าสู่ร่างกายของซู เฉิงอวี่ หมุนเวียนผ่านเซียวจั่วเทียน 36 รอบ แล้วรวมตัวที่ต้าเตียน
หากมีคนเห็นความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินของซู เฉิงอวี่ คงจะอิจฉาจนร้องไห้แน่ ผู้ที่เพิ่งเริ่มฝึกฝนพลังเวทย์ดูดซับพลังวิญญาณได้น้อยมาก ต้องค่อยๆ สะสมทีละนิด
เมื่อเทียบกันแล้ว ซู เฉิงอวี่นี่ถือว่าดื่มกินแบบวาฬดูดวัวเลยทีเดียว!
ซู เฉิงอวี่ยังคงหมุนเวียนการฝึกฝนลมหายใจ หายใจเข้าออก กลั่นกรองพลังวิญญาณ จนกระทั่งเขารู้สึกหิวในท้อง จึงหยุดลง
"ฮู้..."
ซู เฉิงอวี่ลุกขึ้นยืน พ่นลมหายใจออกมา ยืดเส้นยืดสาย รู้สึกปวดบิดในท้อง ส่งเสียงดังครืดคราด รีบไปห้องน้ำ ถ่ายของเสียที่ทั้งเหม็นและดำออกมา
หลังจากถ่ายเสร็จ ความเจ็บปวดจากการถูกทุบตีบนร่างกายของเขาก็หายไปหมดแล้ว ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ 800 ยกกับป้าซูเมื่อคืนก็หายไปสิ้น ทั้งร่างกายกระปรี้กระเปร่าเต็มไปด้วยพลัง ที่ต้าเตียนมีก้อนพลังงานขนาดเท่าเมล็ดถั่วลิสง
นี่คือสัญลักษณ์ของสภาวะเหลียนฉี
สภาวะแรกของการฝึกฝนพลังเวทย์ คือสภาวะเหลียนฉี
สภาวะเหลียนฉีมีเก้าระดับ หลังจากทะลุระดับที่เก้าก็จะเข้าสู่ระดับที่สองของการฝึกฝนพลังเวทย์ คือระดับฐานราก
สภาวะเหลียนฉีเก้าระดับ แต่ละระดับล้วนมีการเปลี่ยนแปลงที่แตกต่างกัน การขึ้นไปแต่ละระดับเปรียบเสมือนการขึ้นบันได แม้จะยากลำบาก แต่ก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่แตกต่างกันได้
"คุณปู่พูดถูก พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินในปัจจุบันเบาบางเกินไป แม้ว่าฉันจะเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ แต่ก็ยากที่จะทำอะไรโดยไม่มีข้าวสาร ความเร็วในการฝึกฝนนี้ช้าเกินไป"
ซู เฉิงอวี่ไม่พอใจกับผลลัพธ์นี้
แม้ว่าเขาจะดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินได้อย่างรวดเร็ว แต่ปริมาณรวมของพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินมีไม่มาก การฝึกฝนครึ่งวันนี้ พลังวิญญาณในรัศมีสามกิโลเมตรรอบโรงแรมถูกเขาดูดซับจนหมดแล้ว!
ครึ่งวันก่อน ซู เฉิงอวี่รู้สึกว่าคนอย่างหงเจินติงอยู่ห่างไกลจากเขามาก เป็นคนที่สูงส่ง แต่ตอนนี้เขากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ ไม่ว่าหงเจินติงจะประสบความสำเร็จแค่ไหน ก็เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น ต่อหน้าผู้ฝึกฝนวิชาเวทย์ ล้วนเป็นเพียงไก่ดินหมาหมอก ไม่คู่ควรแก่การกล่าวถึง
"ป้าซู ขอเวลาผมหน่อย ในไม่ช้าผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ผมคู่ควรที่จะเป็นผู้ชายของคุณ"
ซูหนานจื่อ คือแรงบันดาลใจในการฝึกฝนของซู เฉิงอวี่ หลังจากคืนแห่งความเร่าร้อน เขาก็ตกหลุมรักซูหนานจื่ออย่างสิ้นเชิง
พลังวิญญาณรอบโรงแรมหมดแล้ว ซู เฉิงอวี่ต้องการสถานที่ที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นกว่านี้เพื่อฝึกฝน
หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ออกจากโรงแรม เอาเงินที่ป้าซูให้ไปซื้อเสื้อผ้า แล้วเปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสีดำ ทำให้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
ซู เฉิงอวี่ เตรียมจะไปสวนสาธารณะหยูหูเพื่อฝึกฝนต่อ บริเวณรอบสวนสาธารณะหยูหูมีอากาศและสิ่งแวดล้อมที่ดี พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินก็ย่อมอุดมสมบูรณ์กว่ามาก
สวนสาธารณะหยูหูอยู่ใกล้กับหมู่บ้านที่เจียง ยูเยียน อาศัยอยู่ เมื่อก่อนเขากับเจียง ยูเยียน มักจะมาเดินเล่นที่นี่บ่อยๆ ตอนนั้นเจียง ยูเยียน แสร้งทำตัวดีมาก ซู เฉิงอวี่ คิดจริงๆ ว่าเธอจะเป็นคู่ชีวิตที่อยู่ด้วยกันจนแก่เฒา
ยามเย็น ในสวนสาธารณะหยูหูมีคนไม่น้อยแล้ว ซู เฉิงอวี่ หลับตาลง รู้สึกถึงพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่นี่ ซึ่งเข้มข้นกว่าแถวโรงแรมมาก เขาเตรียมจะหาที่เงียบๆ เพื่อเริ่มการทำสมาธิทันที
"ซู เฉิงอวี่! ทำไมนายมาอยู่ที่นี่?"
โชคร้ายที่เจอกัน ซู เฉิงอวี่ เจอกับเจียง ยูเยียน และเฉิน จวิ้น คู่รักสุนัขเลว
เฉิน จวิ้น ขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าซู เฉิงอวี่ จะยังมีชีวิตอยู่ เมื่อคืนเขาส่งคนไปฆ่าแล้วนี่นา!
"นายมาแถวบ้านฉันทำไม? เมื่อคืนฉันพูดชัดเจนแล้วนะ แค่มองหน้านายฉันก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว นายยังกล้าหน้าด้านมาหาฉันอีก"
ซู เฉิงอวี่ ไม่สนใจคู่รักสุนัขเลวพวกนี้ หันหลังเดินจากไปทันที
"หยุดนะ!"
เจียง ยูเยียน วิ่งตามมา ขวางทางซู เฉิงอวี่ไว้ พูดอย่างยโสโอหังว่า "พรุ่งนี้เช้า ที่สำนักทะเบียนราษฎร์ จะหย่า ถ้านายไม่กล้ามาอีก ฉันจะส่งคนไปขุดหลุมศพปู่ของนาย เอากระดูกของไอ้แก่นั่นมาเทลงท่อระบายน้ำ"
ซู เฉิงอวี่ ได้ยินคำพูดนี้ ก็โกรธทันที
"ถ้าเธอกล้าแตะต้องหลุมศพปู่ของฉัน ฉันจะเอาชีวิตเธอ!"
"นาย...นายพูดได้ยังไง?"
เจียง ยูเยียน ก็ตกใจเช่นกัน เพราะซู เฉิงอวี่ เป็นใบ้มายี่สิบปีแล้ว ไม่มีใครคิดว่าเขาจะพูดได้อีก
"พูดได้แล้วจะเป็นไร? แต่ก่อนก็แค่หมาโง่ที่เห่าไม่เป็น ตอนนี้ก็แค่เห่าได้สองสามเสียง ไม่มีอะไรน่าตกใจหรอก"
เฉิน จวิ้นกอดเจียง ยูเยียนไว้ ด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
"หมาใบ้กลายเป็นหมาเห่าได้แล้ว น่าสนใจจริงๆ! ซู เฉิงอวี่ มาสิ เห่าให้ฉันฟังหน่อย" เจียง ยูเยียนยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก
ซู เฉิงอวี่มองดูคู่รักสุนัขที่ร้องเพลงประสานเสียงกันนี้ คนหนึ่งเป็นภรรยาของเขา อีกคนเป็นเพื่อนสนิทที่เขาให้ความสำคัญที่สุด ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ
"ฉันเคยตาบอดจริงๆ ที่หลงเชื่อพวกคู่รักสุนัขอย่างพวกเธอ แต่พวกเธอก็อย่าได้ดีใจไป บัญชีนี้ ฉันจะมาชำระกับพวกเธอในไม่ช้า"
ซู เฉิงอวี่พูดด้วยความแค้นเคือง
"อาจุ้น ไอ้ขยะนี่กล้าด่าพวกเรา ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน!" เจียง ยูเยียนบอกเฉิน จวิ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
"อย่าโกรธเลย ฉันจะสั่งสอนมันให้เธอเอง!"
เฉิน จวิ้นตบก้นงอนๆของเจียง ยูเยียนทีหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับซู เฉิงอวี่ว่า "ดูเหมือนเมื่อคืนฉันจะลงมือเบาไปหน่อย ไอ้หมาโง่นี่ไม่รู้จักจำบทเรียน คุกเข่าลงขอโทษฉันเดี๋ยวนี้!"
ซู เฉิงอวี่จ้องมองเฉิน จวิ้นอย่างเย็นชา ไม่สะทกสะท้าน ตอนนี้เขาไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้ที่ให้พวกมันรังแกได้ตามใจชอบเหมือนเมื่อคืนแล้ว!
"คนที่ควรคุกเข่าขอโทษ ควรจะเป็นพวกเธอทั้งคู่ต่างหาก ตอนนี้พวกเธอคุกเข่าขอโทษฉันซะ ตอนที่ฉันมาแก้แค้นพวกเธอ บางทีฉันอาจจะปรานีพวกเธอบ้าง"
"อาจุ้น เขากำลังพูดอะไรเพ้อเจ้อน่ะ? สมองโดนนายทุบจนเสียหายแล้วหรือเปล่า?" เจียง ยูเยียนหัวเราะเยาะ
เฉิน จวิ้นก็หัวเราะลั่น แล้วตวาดว่า "ซู เฉิงอวี่ แกบ้าไปแล้วหรือ หรือว่าโง่จริงๆ? ฉันให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย คุกเข่า!"
ซู เฉิงอวี่ยืนนิ่งไม่ขยับ เฉิน จวิ้นโกรธ บิดคอแล้วพูดว่า "อยากตายนักหรือ!"
เฉิน จวิ้นรูปร่างสูงใหญ่ ปกติก็ชอบไปฟิตเนสเป็นประจำ ดูแข็งแรงมาก ส่วนซู เฉิงอวี่ที่ร่างกายผอมบาง เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าเฉิน จวิ้น ดูเหมือนจะสู้ไม่ได้เลย
"อาจุ้น สั่งสอนไอ้หมาโง่นี่ให้ดีๆ! ตีให้มันฟันหลุดกระจาย!" เจียง ยูเยียนพูดอย่างสะใจอยู่ข้างๆ
กำปั้นของเฉิน จวิ้นพุ่งเข้าใส่หน้าของซู เฉิงอวี่ ซู เฉิงอวี่ที่ได้บรรลุธรรมแล้ว ประสาทสัมผัสทั้งห้าเหนือกว่าคนธรรมดามาก เส้นทางของกำปั้นเฉิน จวิ้นถูกซู เฉิงอวี่จับทางได้อย่างง่ายดาย เขาขยับเท้าเล็กน้อย ก็หลบหลีกได้อย่างไม่ยากเย็น


## บทที่ 5 ซู เซียวเซียว

ในสายตาของเฉิน จวิ้น ซู เฉิงอวี่ก็เป็นแค่คนไร้ค่าที่ไม่มีแรงจะมัดไก่ได้ ทั้งวันก็ทำได้แค่อ่านหนังสือ เขียนหนังสือ ไม่มีอะไรน่าสนใจ
เฉิน จวิ้นชกพลาด เขาร้องออกมาเบาๆด้วยความแปลกใจ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แล้วก็กำหมัดแน่นเตรียมจะลงมืออีกครั้ง
ตอนนั้นเอง มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งออกมาจากด้านข้าง ในมือถือถุงพลาสติกสีดำ ตะโกนว่า "เฉิน จวิ้น อย่ามารังแกพี่ชายฉันนะ!"
หญิงสาวผูกผมหางม้าง่ายๆสองข้าง แต่งตัวธรรมดา เปล่งประกายความบริสุทธิ์ แม้ว่ารูปร่างจะสูงโปร่ง แต่ก็ดูบอบบางเพราะผอมเกินไป
เธอยืนขวางหน้าซู เฉิงอวี่ พยายามใช้ร่างกายบอบบางของตัวเองปกป้องเขา
"พี่ชาย ไม่ต้องกลัวนะ! หนูจะปกป้องพี่เอง ไม่มีใครกล้ามารังแกพี่อีกหรอก"
หญิงสาวหันมายิ้มให้ซู เฉิงอวี่ เผยให้เห็นรอยบุ๋มแก้มตื้นๆ ดูบริสุทธิ์แต่แฝงไปด้วยความน่ารักสดใส
เธอชื่อซู เซียวเซียว เป็นน้องสาวของซู เฉิงอวี่ แต่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดใดๆ เธอเป็นเด็กที่ถูกทิ้งที่ซู เฉิงอวี่เก็บได้ในสวนสาธารณะตอนอายุ 8 ขวบ แล้วเลี้ยงดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ
แม้ทั้งสองคนจะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือด แต่ความรักความผูกพันก็แน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆเสียอีก นอกจากคุณปู่แล้ว เธอก็เป็นญาติคนเดียวที่ซู เฉิงอวี่มีอยู่ตอนนี้!
ซู เซียวเซียวกำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่สองที่มหาวิทยาลัยหลินเจียง หลังจากซู เฉิงอวี่ออกจากคุก เขาไม่อยากให้เพื่อนร่วมชั้นของเธอรู้ว่าเธอมีพี่ชายที่เคยติดคุก จึงไม่ได้ไปหาเธอก่อน
เมื่อเฉิน จวิ้นเห็นซู เซียวเซียว ตาของเขาก็เป็นประกาย คิดในใจว่าไม่ได้เจอกันนาน เด็กคนนี้โตเป็นสาวสวยน่ามองแล้วนี่ ยิ่งสวยขึ้นทุกวัน ท่าทางบริสุทธิ์น่ารักนี้ ทำให้หัวใจของเฉิน จวิ้นเต้นรัวขึ้นมา
"พี่น้องคู่ไร้ค่า ช่างน่าขันจริงๆ" เจียง ยูเยียนพูดอย่างดูถูก
"เธอต่างหากที่ไร้ค่า! พวกเธอคู่ชายหญิงสมรู้ร่วมคิด หญิงงูพิษ ไร้ยางอาย น่าขยะแขยงจริงๆ"
ซู เซียวเซียวไม่ใช่ผู้หญิงที่มีนิสัยดุดัน แต่เมื่อรู้ว่าเมื่อคืนซู เฉิงอวี่ถูกทำให้อับอายขายหน้าในงานเลี้ยง เธอก็โกรธจนกัดฟันกรอด ซู เซียวเซียวที่ปกติอ่อนโยนน่ารักเหมือนกระต่ายน้อย ตอนนี้กลายเป็นสิงโตน้อยที่โกรธเกรี้ยว ตั้งใจมาหาเจียง ยูเยียนเพื่อเอาคืน!
ซู เฉิงอวี่เห็นซู เซียวเซียวโกรธเหมือนสิงโตตัวเมียเป็นครั้งแรก ดูมีท่าทางน่าเกรงขามอยู่หลายส่วน
เจียง ยูเยียนโกรธจนตั้งตัวไม่ติด พูดกับเฉิน จวิ้นว่า "อาจุ้น เร็วเข้า ไปฉีกปากมันให้ฉันที!"
ซู เซียวเซียวไม่รอให้เฉิน จวิ้นลงมือ โยนถุงพลาสติกสีดำในมือไปทางเฉิน จวิ้นและเจียง ยูเยียน เฉิน จวิ้นชกออกไปโดยสัญชาตญาณ
ถุงพลาสติกถูกหมัดของเฉิน จวิ้นทำให้แตก ในถุงบรรจุเศษอาหารเหลือทิ้ง ราดลงบนตัวเฉิน จวิ้นและเจียง ยูเยียนที่ไม่ทันตั้งตัว
ทันใดนั้น กลิ่นเหม็นบูดก็แพร่กระจายไปทั่ว เฉิน จวิ้นและเจียง ยูเยียนเปียกไปทั้งตัว บนหัวของเจียง ยูเยียนยังมีเศษอาหารติดอยู่ ทั้งสองดูสภาพยับเยิน อาเจียนออกมาทันที
"ซู เซียวเซียว แกอยากตายใช่ไหม!" เฉิน จวิ้นโกรธจัด!
"ใครใช้ให้พวกแกรังแกพี่ชายฉัน สมน้ำหน้า!" ซู เซียวเซียวปัดมือ จมูกย่นเมื่อได้กลิ่นเหม็นบูดที่แพร่กระจายมา
ซู เฉิงอวี่ที่อยู่ด้านหลังซู เซียวเซียวถึงกับตะลึง นี่ยังเป็นน้องสาวซู เซียวเซียวที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กและอ่อนโยนน่ารักอยู่หรือ?
การลงมือครั้งนี้ก็โหดร้ายอยู่เหมือนกัน แต่เห็นสภาพของเฉิน จวิ้นและเจียง ยูเยียนแบบนี้ ก็รู้สึกสะใจดีเหมือนกัน!
"อาจุ้น! เร็วเข้า ตีมันให้ตาย ตีให้ตายให้ฉัน!"
เจียง ยูเยียนรักสวยรักงามมาตลอด ถูกราดด้วยเศษอาหารเหลือทิ้งต่อหน้าคนอื่น เสียหน้าอย่างที่สุด ทั้งอาเจียนทั้งตะโกนไปด้วย!
"พี่ รีบหนีเร็ว!"
ซู เซียวเซียว นั้นฉลาดหลักแหลม คว้ามือของซู เฉิงอวี่แล้ววิ่งหนีทันที ซู เฉิงอวี่ก็ขี้เกียจลงมือช่วยแล้ว มันเหม็นเกินไป ไม่อยากแตะต้อง ปล่อยให้เขาโอหังไปอีกสักสองสามวัน
ในสวนสาธารณะมีคนมากมาย ทุกคนเห็นเหตุการณ์นี้ ต่างพากันบีบจมูกหลบหนี วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา ทำให้เฉิน จวิ้นและเจียง ยูเยียนโกรธจนควันออกหู โมโหมาก มันน่าอับอายมาก!
"รอดูเถอะพวกแก! ไม่มีใครหนีพ้นมือฉันได้หรอก!" เฉิน จวิ้นตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว!
ซู เซียวเซียวลากซู เฉิงอวี่วิ่งไปไกลลิบ กว่าจะหยุดก็หอบแฮ่กๆ ตบอกพลางพูดว่า "ดีนะที่ไม่ได้ไล่ตามมา"
ซู เฉิงอวี่ยกมือลูบหัวของซู เซียวเซียว เอ่ยว่า "เสี่ยวเสี่ยว ขอบใจนะที่แก้แค้นให้พี่"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก..."
ซู เซียวเซียวตอบโดยอัตโนมัติ แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปด้วยความตกใจ ร้องอุทานว่า "พี่...พี่พูดได้แล้วเหรอ?!"
ซู เฉิงอวี่พยักหน้า ซู เซียวเซียวมีสีหน้ายินดี ดีใจจนกระโดดขึ้นมา ทั้งตัวห้อยอยู่บนตัวซู เฉิงอวี่พลางออดอ้อนว่า "พี่ หนูคิดถึงพี่มากเลย!"
หลังจากถูกเจียง ยูเยียนและเฉิน จวิ้นทรยศ ซู เฉิงอวี่ยิ่งรู้สึกว่าความสัมพันธ์ฉันพี่น้องกับซู เซียวเซียวนั้นล้ำค่ามาก
"พี่ก็คิดถึงเธอ" ซู เฉิงอวี่ลูบหัวของซู เซียวเซียว พูดด้วยความเอ็นดู
ซู เฉิงอวี่พาซู เซียวเซียวกลับโรงแรม พี่น้องทั้งสองต่างมีเรื่องมากมายที่อยากจะเล่าให้อีกฝ่ายฟัง
"พี่คะ ตัวหนูมีกลิ่นเหม็นๆ นิดหน่อย ขอไปอาบน้ำก่อนนะ"
ซู เซียวเซียวพูดพลางเริ่มถอดเสื้อผ้า ซู เฉิงอวี่รีบหันหลังให้ทันที
"เด็กคนนี้ โตขนาดนี้แล้ว ถอดเสื้อผ้าก็ไม่รู้จักระมัดระวังหน่อย พี่ยังอยู่ตรงนี้นะ" ซู เฉิงอวี่ต่อว่า
ซู เซียวเซียวแลบลิ้นน้อยๆ พูดอย่างซุกซน "หนูลืมไปน่ะ! อีกอย่าง ตั้งแต่เด็กจนโต ก็พี่นั่นแหละที่อาบน้ำให้หนู ร่างกายของหนู พี่ก็เห็นมาตั้งนานแล้ว มีอะไรตื่นเต้นนักหนา"
ซู เฉิงอวี่ได้ยินแล้วขมวดคิ้ว พูดว่า "มันไม่เหมือนกันนะ ตอนนั้นเธอยังเด็ก ตอนนี้เธอโตเป็นสาวแล้ว ชายหญิงต้องรักษาระยะห่าง เข้าใจไหม?"
"รู้แล้วค่ะ หนูยังไม่ถือสาเลย พี่จะมาถือสาอะไรนักหนา"
ซู เซียวเซียวเบะปาก พึมพำเบาๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
ซู เฉิงอวี่นั่งขัดสมาธิในห้องนั่งเล่น รอบๆ ตัวไม่มีพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินเลยจริงๆ ต้องรีบหาที่ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินโดยเร็วแล้ว
การฝึกฝนครึ่งวัน ทำให้ซู เฉิงอวี่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของร่างกาย จะเรียกว่าเปลี่ยนโฉมใหม่ก็ว่าได้ ตอนนี้เขามีความคิดเดียวคือต้องการเพิ่มพลังให้เร็วที่สุด
มีพลังที่แข็งแกร่ง ถึงจะไม่กลัวสิ่งใดๆ!
"พี่คะ หนูลืมหยิบผ้าเช็ดตัวมา ช่วยเอาเข้ามาให้หน่อยสิ"
เสียงของซู เซียวเซียวขัดจังหวะความคิดของซู เฉิงอวี่ เขารีบลุกขึ้นไปหยิบผ้าเช็ดตัวให้เธอ
ซู เฉิงอวี่ยืนอยู่หน้าประตูห้องน้ำพูดว่า "พี่วางไว้บนชั้นหน้าประตูแล้วนะ"
ฉัวะ!
ซู เซียวเซียวเปิดประตูห้องน้ำออกทันที ร่างกายของสาวน้อยปรากฏต่อหน้าซู เฉิงอวี่อย่างไม่มีสิ่งใดปิดบัง ทำให้ซู เฉิงอวี่ตกใจจนมองเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน


## บทที่ 6 แต่งงานกับฉันนะ

"ซู เซียวเซียว! เธอ..."
ซู เฉิงอวี่ไม่กล้ามองอีกแม้แต่แวบเดียว รีบปิดตาและตวาดขึ้น
"ฉันลืมอีกแล้ว"
ซู เซียวเซียวยิ้มซุกซน เห็นซู เฉิงอวี่หน้าแดงก่ำ รู้สึกสะใจอยู่ในใจ แน่นอนว่าในใจเธอก็รู้สึกอายเช่นกัน
ซู เฉิงอวี่ไม่เคยปิดบังตัวตนของซู เซียวเซียว ดังนั้นตั้งแต่เด็กเธอก็รู้ว่าซู เฉิงอวี่ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆของเธอ ทั้งสองคนไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดใดๆ
และเธอก็ได้สาบานไว้นานแล้วว่าจะต้องเป็นผู้หญิงของซู เฉิงอวี่ อยู่กับเขาตลอดชีวิตไม่แยกจากกัน
เมื่อซู เฉิงอวี่แต่งงานกับเจียง ยูเยียน ซู เซียวเซียวก็เสียใจอยู่นาน
ซู เฉิงอวี่รีบวิ่งกลับไปนั่งในห้องนั่งเล่น ท่องมนต์สะกดจิตต้าเหว่ยเทียนหลงเพื่อสงบจิตใจ แต่ในหัวก็ยังอดไม่ได้ที่จะนึกถึงร่างกายขาวบริสุทธิ์ของซู เซียวเซียว
เด็กคนนี้ หน้าตาสวยมาก รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเหมือนหิมะ ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือหน้าอกเล็กไปหน่อย เทียบกับคลื่นอันยิ่งใหญ่ของป้าซูแล้วก็ห่างชั้นกันมาก!
"ดูเหมือนว่าในสามปีนี้ เสี่ยวเสี่ยวคงจะลำบากมาก การขาดสารอาหารทำให้การพัฒนาบางส่วนของร่างกายไม่ทัน ต่อไปต้องดูแลให้ดีๆ"
ซู เฉิงอวี่พบว่า ตั้งแต่ทำลายผนึก เขาควบคุมเรื่องชายหญิงได้แย่มาก เมื่อกี้ถึงกับเกิดความคิดชั่วร้ายกับซู เซียวเซียว คิดในใจว่าตัวเองเป็นคนเจ้าชู้หรือไง?
นี่มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์เลย!
ซู เฉิงอวี่เข้าใจทันทีว่า ทำไมปู่ถึงได้ผนึกความสามารถทางเพศของเขา ไม่อย่างนั้นเขาจะอดทนไม่แตะต้องผู้หญิงได้ยังไงตั้งยี่สิบกว่าปี?
ซู เซียวเซียวออกมาจากห้องน้ำ บนตัวพันผ้าขนหนูเพียงผืนเดียว เผยให้เห็นไหล่ขาวและขายาวคู่หนึ่ง
ถ้าพูดว่าซูหนานจื่อที่อาบน้ำออกมาเป็นดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำที่สุกงอมและเย้ายวนใจ ซู เซียวเซียวก็คือดอกบัวน้อยที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ บริสุทธิ์และเหนือโลก
เป็นบรรยากาศที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงสองแบบ
"เธอรีบไปใส่เสื้อผ้าซะ บอกกี่ครั้งแล้ว? เธอไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนะ แม้แต่ต่อหน้าพี่ เธอก็ต้องระวังหน่อย"
ซู เฉิงอวี่เป็นพี่ชายที่เป็นผู้ใหญ่ สั่งสอนน้องสาวที่ไม่รู้เรื่อง
"เสื้อผ้าฉันมันเหม็นนี่ ไม่งั้นทำไมฉันต้องอาบน้ำล่ะ?" ซู เซียวเซียวพูดอย่างหน้าด้านๆ
"ใส่เสื้อผ้าของพี่"
ซู เฉิงอวี่ส่งชุดกีฬาที่เพิ่งซื้อใหม่ให้ซู เซียวเซียว บอกให้เธอรีบใส่
ซู เซียวเซียวรับเสื้อผ้ามา แล้วก็จะดึงผ้าขนหนูออกทันที ซู เฉิงอวี่รีบปิดตาและพูดว่า: "ไปใส่ในห้องนอน!"
"ได้ค่า!"
ซู เซียวเซียวทำหน้าน้อยใจ เดินเข้าไปในห้องนอน ตอนนี้ซู เฉิงอวี่รู้สึกว่าหัวใหญ่มาก ตัวเองเพิ่งเข้าไปติดคุกแค่สามปี ทำไมซู เซียวเซียวถึงเปลี่ยนไปแบบนี้?
เด็กคนนี้ยิ่งนานวันยิ่งไม่ฟังคำพูดของเขา หลังจากซู เฉิงอวี่ติดคุก ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยของซู เซียวเซียวดีมาก เธอสามารถเลือกมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศได้ตามใจชอบ แต่เด็กคนนี้กลับแอบสมัครเข้ามหาวิทยาลัยหลินเจียงที่เป็นมหาวิทยาลัยระดับสอง เกือบทำให้เขาโมโหตายในคุก!
ดูเหมือนว่าจะต้องสั่งสอนเด็กสาวที่ไม่รู้จักกาลเทศะคนนี้ให้ดีในอนาคต!
หลังจากซู เซียวเซียวแต่งตัวเสร็จและออกมา เธอก็นั่งลงข้างๆ ซู เฉิงอวี่ พร้อมรอยยิ้มบางๆ
"เรื่องของเจียง ยูเยียนกับเฉิน จวิ้น เธอรู้มาตั้งนานแล้วใช่ไหม?" ซู เฉิงอวี่ถาม
ซู เซียวเซียวกัดริมฝีปากแล้วพยักหน้า
"แล้วทำไมเธอไม่บอกฉันแต่แรก?" ซู เฉิงอวี่ขมวดคิ้วถาม
"ฉันกลัวว่าพี่จะเสียใจ แล้วคิดสั้นทำอะไรโง่ๆ ในคุกน่ะสิ! ฉันตั้งใจว่าจะบอกตอนไปรับพี่ออกจากคุก แล้วอีกอย่าง พี่ก็รักเจียงตู้ฝู่ขนาดนั้น ถึงฉันบอกไป พี่ก็อาจจะไม่เชื่อฉันหรอก!"
ซู เฉิงอวี่ยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า "รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ! ฉันช่างโง่เหลือเกินในอดีต!"
"พี่ชาย พี่ยังไม่เลิกรากับเจียงตู้ฝู่อีกเหรอ?" ซู เซียวเซียวถามอย่างระแวดระวัง
"ฉันมันต่ำตมขนาดนั้นเชียวเหรอ?" ซู เฉิงอวี่จ้องตาเขม็ง
ซู เซียวเซียวหัวเราะคิกคัก "ดีแล้วละที่พี่เลิกกับเจียงตู้ฝู่ พี่จะได้แต่งงานกับฉันไง"
"เธอพูดอะไรเหลวไหล! เราเป็นพี่น้องกันนะ!" ซู เฉิงอวี่พูดอย่างเคร่งขรึม
"ฮึ่ม ก็ไม่ได้เป็นพี่น้องแท้ๆ นี่นา" ซู เซียวเซียวเบ้ปาก แลบลิ้นใส่ซู เฉิงอวี่อย่างซุกซนและภูมิใจ
ซู เซียวเซียวเอนตัวเข้าไปในอ้อมกอดของซู เฉิงอวี่ กอดเขาแน่น เก็บความซุกซนร่าเริงไว้ แล้วพูดอย่างจริงจัง "พี่ชาย แต่งงานกับฉันเถอะนะ ยังไงฉันก็ต้องอยู่กับพี่ไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว"
ซู เฉิงอวี่ถูกคำสารภาพกะทันหันของซู เซียวเซียวทำให้สับสนวุ่นวาย จิตใจแห่งธรรมสั่นคลอน รีบท่องมนต์สะกดจิตต้าเหว่ยเทียนหลงเพื่อสงบจิตใจ
"อืม อืม... อย่าพูดเหลวไหลอีก" ซู เฉิงอวี่จิ้มจมูกซู เซียวเซียว กระแอมสองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความอึดอัดใจ
ซู เซียวเซียวก็ไม่ได้บังคับซู เฉิงอวี่ต่อ พี่น้องทั้งสองเล่าความในใจให้กันฟัง ซู เฉิงอวี่เล่าเรื่องในคุก ส่วนซู เซียวเซียวก็เล่าเรื่องสนุกๆ ในโรงเรียนให้ซู เฉิงอวี่ฟัง โดยไม่รู้ตัวก็ดึกแล้ว!
"พี่ชาย ฉันง่วงแล้ว"
"เธอไปนอนบนเตียงเถอะ พี่จะนอนโซฟา"
"ไม่เอา! ฉันอยากให้พี่กอดฉันนอน ตั้งแต่เด็กจนโต พี่ก็กอดฉันนอนตลอด พี่ไม่ได้กอดฉันนอนมาสี่ปีสองร้อยสิบสองวันแล้วนะ" ซู เซียวเซียวพูดอ้อนวอน
ซู เฉิงอวี่ยกมือขึ้นกุมขมับอย่างอ่อนแรง "ซู เซียวเซียว! เธอรู้หรือเปล่าว่าชายหญิงต้องมีขอบเขต?"
"รู้สิ แต่ฉันก็แค่อยากให้พี่กอดนี่นา" ซู เซียวเซียวพูดอย่างน่าสงสาร
"ไม่ได้!"
ซู เฉิงอวี่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด เขาคิดว่าตัวเองเป็นคนมีศีลธรรม มีหลักการ เป็นคนดีมีคุณธรรม เขาโตมากับการอ่านหนังสือของปราชญ์ จะให้อ่านหนังสือปราชญ์แล้วเอาไปใส่ท้องหมาได้ยังไง!
"พี่ชาย... ขอร้องละ ฉันกลัวจริงๆ นะ"
ซู เซียวเซียวดึงแขนเสื้อซู เฉิงอวี่อ้อนวอน เหมือนลูกแมวน่าสงสาร ทำให้คนเห็นแล้วใจอ่อน ยากที่จะปฏิเสธคำขอใดๆ ของเธอ!
มองดูสายตาน่าสงสารของซู เซียวเซียว ซู เฉิงอวี่ตัดสินใจที่จะเลือกลืมบางอย่าง ลืมหนังสือของปราชญ์เหล่านั้นไปชั่วคราว และยอมตามคำขอของซู เซียวเซียว หวังเพียงว่าเด็กคนนี้จะไม่เล่นอะไรแปลกๆ อีก ไม่อย่างนั้นซู เฉิงอวี่กังวลมากว่าตัวเองจะรักษาความสงบไว้ได้หรือไม่!


## บทที่ 7 สภาวะการฝึกลมปราณชั้นที่สอง

โชคดีที่ซู เซียวเซียวไม่ได้ก่อเรื่องอะไรอีก เธอขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของซู เฉิงอวี่และหลับสนิท เหมือนแมวตัวน้อยที่อ่อนโยนแต่ไม่มีความรู้สึกปลอดภัย แม้แต่ตอนหลับก็ยังจับเสื้อของซู เฉิงอวี่แน่น
ซู เฉิงอวี่ลูบศีรษะของซู เซียวเซียวพลางยิ้มอย่างเอ็นดู
ซู เฉิงอวี่เข้าใจความรู้สึกและความตั้งใจของซู เซียวเซียวดี เด็กคนนี้ยอมสละโอกาสเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นนำและเลือกเรียนมหาวิทยาลัยธรรมดาในหลินเจียงเพราะไม่อยากแยกจากเขา
แต่สำหรับซู เฉิงอวี่แล้ว เขามองซู เซียวเซียวเป็นน้องสาวแท้ๆ ที่เขาเลี้ยงดูมาด้วยตัวเอง ไม่มีความคิดที่ไม่เหมาะสมใดๆ
ซู เซียวเซียวหลับไปจนถึงเที่ยงจึงตื่น ซู เฉิงอวี่พาเธอออกไปกินข้าว
ซู เซียวเซียวถามว่า "พี่ชาย ต่อไปพี่มีแผนจะทำอย่างไรคะ?"
"เอามรดกที่เป็นของพี่น้องเรากลับคืนมา" ซู เฉิงอวี่ตอบอย่างตรงไปตรงมา
"แต่ว่า มันยากมากเลยนะคะ! ตอนนี้ตระกูลเฉินและตระกูลเจียงมีอำนาจและอิทธิพลมาก ไม่มีคุณปู่อยู่ พวกเราจะสู้กับพวกเขาได้อย่างไร" ซู เซียวเซียวพูดอย่างไม่พอใจ
"เธอไม่มีความเชื่อมั่นในตัวพี่เลยหรือ? ไม่นานหรอก พี่จะทำให้พวกเขายอมคืนมรดกให้เราเอง"
"แน่นอนค่ะ หนูเชื่อมั่นในตัวพี่ แต่ตอนนี้ พี่ก็ไม่สามารถอยู่โรงแรมตลอดไปได้นะคะ ไม่งั้นเราซื้อบ้านสักหลังดีไหมคะ?"
ซู เซียวเซียวอยากมีบ้านหลังเล็กๆ ที่เป็นของเธอและซู เฉิงอวี่
"ตอนนี้พี่ไม่มีเงินซื้อบ้าน"
ตอนนี้ซู เฉิงอวี่มุ่งมั่นที่จะได้มาซึ่งพลังและยกระดับขอบเขตของตัวเอง
"หนูมีเงินค่ะ" ซู เซียวเซียวพูดอย่างจริงจัง
"คุณได้เงินมาจากไหน? คุณปู่แอบให้คุณเหรอ?" ซู เฉิงอวี่ถามอย่างประหลาดใจ
"ไม่ใช่ค่ะ หนูหาเองค่ะ"
ซู เซียวเซียวหยิบบัตรธนาคารออกมาจากเสื้อผ้าที่เปลี่ยนแล้ว วางไว้ตรงหน้าซู เฉิงอวี่
"หนูเรียนปี 2 แล้ว หาเงินได้ยังไง?" ซู เฉิงอวี่ถามอย่างสงสัย
"หนูร้องเพลงหาเงินค่ะ หนูมีผู้ติดตามในติ๊กต็อกเป็นแสนคนนะคะ บัตรนี้มีเงินกว่าล้านหยวน พอสำหรับดาวน์บ้านแล้วค่ะ ส่วนค่างวดหนูจะผ่อนเอง พี่ชาย พี่เลี้ยงดูหนูมาสิบกว่าปี ต่อไปหนูจะเลี้ยงดูพี่เองค่ะ เงินที่หนูหาได้ จะให้พี่หมดเลย"
ซู เฉิงอวี่รู้ว่าซู เซียวเซียวมีพรสวรรค์ด้านการร้องเพลงและเต้นรำมาตั้งแต่เด็ก มีเสียงที่ไพเราะเป็นธรรมชาติ แต่ไม่คิดว่าเธอจะสามารถหาเงินได้มากขนาดนี้ตั้งแต่ยังเรียนปี 2 ซู เฉิงอวี่รู้สึกภูมิใจมาก
"เรื่องบ้าน พี่จะจัดการเอง เงินของเธอ เก็บไว้เองนะ" ซู เฉิงอวี่พูดพร้อมรอยยิ้ม
"พี่ชาย หนูอยู่ที่มหาวิทยาลัย ไม่ได้ใช้เงินมากหรอกค่ะ พี่ช่วยเก็บไว้ให้หนูก่อนนะคะ"
ซู เฉิงอวี่ยืนกรานไม่ยอมรับบัตรธนาคารของซู เซียวเซียว ซู เซียวเซียวจึงต้องยอมแพ้ แต่ก็ตัดสินใจในใจว่าจะต้องรีบซื้อบ้านสักหลัง เพื่อสร้างบ้านที่เป็นของพวกเขาเอง
หลังอาหาร ซู เฉิงอวี่ส่งซู เซียวเซียวกลับมหาวิทยาลัยหลินเจียง พบว่าบริเวณใกล้มหาวิทยาลัยหลินเจียงมีพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินค่อนข้างอุดมสมบูรณ์ เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการฝึกฝน
ซู เฉิงอวี่มาถึงริมทะเลสาบในมหาวิทยาลัยหลินเจียง พบว่าบริเวณนี้มีความเข้มข้นของพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินดีที่สุด ซู เฉิงอวี่เดินไปที่ต้นไทรใหญ่ริมทะเลสาบ
ต้นไทรนี้มีกิ่งก้านสาขามากมาย ใหญ่โตมาก มีประวัติศาสตร์มาแล้วร้อยปี ที่นี่มีลมปราณวิญญาณอุดมสมบูรณ์ที่สุด
เมื่อไม่มีใครอยู่รอบๆ ซู เฉิงอวี่กระโดดขึ้นไป เหมือนแมวป่า ปีนขึ้นไปในสองสามก้าว หาที่ลับตาบนลำต้น นั่งขัดสมาธิ แล้วเริ่มฝึกหลักการเทวะซวนชิงต้าวทันที
พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินหลากสีหลั่งไหลมา ผ่านรูขุมขนทั่วร่างของซู เฉิงอวี่เข้าไปในแขนขาและอวัยวะทั้งหมด เหมือนคลื่นใหญ่ซัดทราย ชะล้างร่างกายของเขา สุดท้ายก็เหมือนหยดน้ำฝนที่รวมตัวเป็นลำธาร ลำธารหลายสายรวมกันเป็นแม่น้ำ สุดท้ายไหลลงสู่ต้าเตียน
ความเร็วในการดูดซึมพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินของซู เฉิงอวี่นั้น ทำให้บรรดาผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะอันดับต้นๆ ได้แต่มองด้วยความอิจฉา และอุทานว่าช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!
ลูกกลมพลังงานที่ต้าเตียนก็ค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นระหว่างการฝึกฝน ไม่นานก็มีขนาดใกล้เคียงกับลูกตาของมังกร จิตสัมผัสของซู เฉิงอวี่แผ่ขยายออกไป รับรู้ถึงตัวหนอนบนใบไม้ มดที่เดินอยู่บนพื้นหญ้า ปลาที่ว่ายอยู่ในน้ำ แม้แต่เกล็ดแต่ละเกล็ดบนตัวปลา ซู เฉิงอวี่ก็สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน
จิตสัมผัสเปรียบเสมือนการให้ซู เฉิงอวี่มีทัศนวิสัยสมบูรณ์แบบในระยะหนึ่ง
จิตสัมผัสแผ่ขยายออกไปอีก ลึกลงไปในน้ำทะเลสาบ พบว่าที่ก้นทะเลสาบมีน้ำพุสายหนึ่ง เต็มไปด้วยลมปราณวิญญาณ และรากของต้นไทรใหญ่นี้ก็หยั่งลงไปถึงน้ำพุ ดูดซึมพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน จึงไม่น่าแปลกใจที่มันเติบโตจนกิ่งก้านสาขาแผ่ขยายอย่างหนาแน่น
"ฮู..."
ซู เฉิงอวี่ลืมตาขึ้น บนท้องฟ้ามีดวงจันทร์เต็มดวงลอยอยู่ เขาได้เข้าสู่สภาวะการฝึกลมปราณชั้นที่สอง แล้วก็รู้สึกปวดท้องอีกครั้ง รีบกระโดดลงจากต้นไม้ไปหาห้องน้ำเพื่อถ่าย จากนั้นก็เรียกแท็กซี่กลับโรงแรม
ในขณะเดียวกัน ในซอยข้างโรงแรมลี่ย่า ซู เซียวเซียวกำลังเผชิญกับปัญหา เจียงหมิงเจี๋ย น้องชายของเจียง ยูเยียน นำคนกลุ่มหนึ่งมาดักซู เซียวเซียวที่กำลังจะกลับโรงแรมไว้ในซอย
"ซู เซียวเซียว เธอกล้าดีนักนะ กล้าเอาน้ำล้างจานสาดใส่พี่สาวฉัน"
เจียงหมิงเจี๋ยพูดพลางเตะเข้าที่ท้องของซู เซียวเซียว ซู เซียวเซียวล้มลงบนพื้น กุมท้องด้วยสีหน้าเจ็บปวด
"นางสมควรโดน ใครใช้ให้รังแกพี่ชายฉัน" ซู เซียวเซียวลุกขึ้นยืน ไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย
"ยังกล้าปากดีอีก ดูซิว่าฉันจะจัดการเธอยังไง!"
เจียงหมิงเจี๋ยคว้าผมของซู เซียวเซียว ดึงเธอขึ้นมาจากพื้น ซู เซียวเซียวรู้สึกเหมือนหนังศีรษะกำลังจะถูกเจียงหมิงเจี๋ยดึงหลุด
เจียงหมิงเจี๋ยตบหน้าซู เซียวเซียวสองที ทำให้มุมปากของซู เซียวเซียวมีเลือดไหลออกมา
"พี่เจี๋ย ตบดีมาก!"
"ฉันเคยมองเธอไม่ถูกชะตามานานแล้ว วันนี้ต้องจัดการเธอให้ดี!"
ซู่หลี่แฟนสาวของเจียงหมิงเจี๋ยเรียนสาขาเดียวกับซู เซียวเซียว แต่ทุกด้านถูกซู เซียวเซียวเหนือกว่า จึงรู้สึกไม่พอใจมาก
ซู เซียวเซียวเพิ่งลุกขึ้นยืน ซู่หลี่ก็ยกมือตบหน้าซู เซียวเซียวทันที พลางตะโกนว่า "แกร้องเพลงเพราะใช่ไหม? แกมีแฟนคลับหลายแสนคนใช่ไหม? เก่งมากเลยนะ! วันนี้ฉันอยากรู้จังว่าใครจะมาช่วยแกได้"
ซู เซียวเซียวก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ โดนตบหนึ่งทีก็จะตอบโต้ แต่ซู่หลี่หลบไปได้
"แกยังกล้าตอบโต้อีก อยากโดนตีนักใช่ไหม!"
ซู่หลี่เตะซู เซียวเซียวล้มลงกับพื้น เลียนแบบเจียงหมิงเจี๋ย คว้าผมหางม้าของซู เซียวเซียวแล้วดึงขึ้นมา หลายคนผลักซู เซียวเซียวไปมารังแก จนล้มลงกับพื้นอย่างอเนจอนาถ
เจียงหมิงเจี๋ยพูดว่า "ซู เซียวเซียว ตอนนี้แกก้มหัวขอโทษ แล้วบอกฉันว่าไอ้เฉิงอวี่ขี้ขลาดนั่นหลบอยู่ที่ไหน ฉันจะปล่อยแกไป"
"น้ำสกปรกฉันเป็นคนสาด ไม่เกี่ยวกับพี่ชายฉัน ถ้าจะแก้แค้น มาหาฉันก็พอ ฉันไม่กลัวพวกแกหรอก"
ใบหน้าของซู เซียวเซียวแสบร้อน ท้องก็เจ็บจนแทบยืนไม่ตรง แต่ก็ไม่ยอมอ่อนข้อ
ซู เซียวเซียวกล้าไปสาดน้ำสกปรกใส่เจียง ยูเยียน ก็รู้ว่าจะถูกแก้แค้น เธอยอมเสียเปรียบเอง เพื่อระบายความแค้นให้พี่ชาย!
"ดี! ฉันจะดูว่าแกจะดื้อได้นานแค่ไหน ซู่หลี่ ตัดผมมันซะ!"
ซู่หลี่หยิบกรรไกรออกมา ให้ผู้หญิงอีกสองคนกดซู เซียวเซียวลงกับพื้น ไม่ให้ขยับได้ ซู่หลี่จับกรรไกรพลางพูดอย่างภาคภูมิใจ "ฉันจะตัดผมแกก่อน แล้วกรีดหน้าแกให้พัง ดูซิว่าแฟนคลับพวกนั้นจะยังชอบแกอยู่ไหม!"
"หลี่หลี่ เดี๋ยวก็ถอดเสื้อผ้ามันออกด้วย ถ่ายวิดีโอแล้วปล่อยขึ้นเน็ต ให้ทุกคนได้ชมความงามของมัน คิดว่าทุกคนคงจะชอบมากแน่ๆ" ผู้หญิงอีกคนพูดพลางหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์
"ความคิดดี ทำแบบนั้นแหละ!" ซู่หลี่พูด


## บทที่ 8 แม้แต่เซียนวัดโบสถ์ก็ยังไม่ได้!

กลุ่มสาวๆ เหล่านี้ต่างอิจฉา ซู เซียวเซียว อย่างมาก ซู เซียวเซียว เป็นคนสวย ร้องเพลงก็ไพเราะ เป็นที่นิยมในโรงเรียน ได้รับเลือกให้เป็นดอกไม้ประจำคณะการเงินของมหาวิทยาลัยหลินเจียง เป็นที่หมายปองของหลายคน
แม้ว่า ซู เซียวเซียว จะกล้าหาญเพียงใด เมื่อเผชิญหน้ากับการทำลายใบหน้าและการข่มขู่ว่าจะถอดเสื้อผ้าถ่ายภาพเปลือย ความกลัวก็ยังคงท่วมท้นในใจเธอ
แต่เธอก็รู้ดีว่าการอ้อนวอนขอความเมตตาต่อหน้าคนพวกนี้นั้นไร้ประโยชน์ ยิ่งอ่อนแอวิงวอน ก็ยิ่งเป็นการเพิ่มความหยิ่งผยองให้กับพวกเขา
ซู เซียวเซียว รู้สึกกลัว หวาดกลัวมาก แต่ก็ไม่เสียใจที่ทำเช่นนี้ เธอทนไม่ได้ที่คนอื่นจะรังแกพี่ชายของเธอ
"หยุดนะ! ปล่อยน้องสาวฉัน!"
ในขณะที่ ซู เซียวเซียว กำลังหวาดกลัวและไร้ที่พึ่ง ซู เฉิงอวี่ ก็มาถึง
ซู เฉิงอวี่ ก้าวเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เห็น ซู เซียวเซียว ถูก ซู่หลี่ จับผมดึง ใบหน้าบวม มีรอยนิ้วมือแดงชัดเจน บนเสื้อผ้ายังมีรอยเท้า สิ่งนี้ทำให้ ซู เฉิงอวี่ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟทันที
ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยตี ซู เซียวเซียว แม้แต่ครั้งเดียว แต่ตอนนี้เธอกลับถูกรังแกอย่างหนัก ซู เฉิงอวี่ จะไม่โกรธได้อย่างไร ตอนนี้เขาแทบอยากฆ่าคน!
"พี่ชาย..."
ซู เซียวเซียว เห็น ซู เฉิงอวี่ เดินมา รู้สึกอบอุ่นในใจ แต่รีบพูดทันที: "พี่ชาย หนูไม่เป็นไรค่ะ พวกเขามีคนเยอะ พี่รีบไปเถอะ"
"ไอ้คนไร้ค่า ในที่สุดก็เจอแกแล้ว! มาได้ดีเลย ฉันจะจัดการแกด้วยเลย"
เจียงหมิงเจี๋ย เห็น ซู เฉิงอวี่ แล้วไม่มีท่าทีหวาดกลัว มีแต่สีหน้าดูถูกเหยียดหยาม
ซู เฉิงอวี่ พยุง ซู เซียวเซียว ด้วยสีหน้าเป็นห่วง ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยไฟโทสะ
"พี่ชาย หนูไม่เป็นไรค่ะ พวกเขามีคนเยอะ พี่สู้ไม่ได้หรอก" ซู เซียวเซียว ฝืนยิ้ม ไม่อยากให้ ซู เฉิงอวี่ ถูกทำร้ายไปด้วย
"พี่เจี๋ย นี่คือพี่เขยขี้ขลาดของนายเหรอ? นายไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเขาเป็นใบ้?"
ซู่หลี่ และคนอื่นๆ ก็ไม่ได้สนใจ ซู เฉิงอวี่ เลย
"หมาใบ้กับหมาที่เห่าได้ มีอะไรแตกต่างกันเหรอ? ก็เป็นแค่หมาไร้ค่าเหมือนกันทั้งนั้น" เจียงหมิงเจี๋ยพูดอย่างดูถูก
ทุกคนหัวเราะลั่น พร้อมผิวปากเย้าแหย่ "หมาไร้ค่า! เห่าให้ฟังหน่อยสิ"
"ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันไม่เคยตีเธอเลย ใครกล้ารังแกเธอ ฉันจะสู้กับเขาถึงตาย แน่นอน ไอ้พวกนี้ไม่จำเป็นต้องถึงขนาดนั้นหรอก"
เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ ซู เซียวเซียวก็รู้ว่าซู เฉิงอวี่จะไม่ทิ้งเธอไป เช่นเดียวกับที่เธอจะไม่มีวันทรยศซู เฉิงอวี่ไม่ว่าอย่างไร พี่น้องทั้งสองเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันเสมอ
"เมื่อกี้ ใครตีน้องสาวฉัน ออกมา!" ซู เฉิงอวี่พูดเสียงเย็น
"ฉันตี"
"ฉันก็ตีด้วย! แกจะทำไมได้?"
ซู่หลี่และผู้หญิงอีกสองคนยกมืออย่างหยิ่งยโส ซู่หลี่พูดอย่างดูถูก "ไอ้ขี้ขลาด แกจะขู่ใคร? ดูสภาพแกสิ ไม่มีใครกลัวแกหรอก"
ผู้ชายอีกสองคนพูดกับเจียงหมิงเจี๋ย "พี่เจี๋ย พี่เขยไร้ค่าของนายดูเหมือนจะโกรธแล้วนะ พวกเรากลัวจังเลย!"
ทุกคนหัวเราะอย่างเหยียดหยามและไร้ยางอาย
ซู เฉิงอวี่หรี่ตาลงเล็กน้อยพูดว่า "ฉันเคยสาบานไว้ว่า ไม่มีใครรังแกเธอได้! ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เป็นญาติหรือเพื่อน ฉันจะไม่ปล่อยไว้สักคน! แม้แต่เซียนวัดโบสถ์ก็ไม่ได้!"
"ฉันนี่แหละเซียนวัดโบสถ์! ลงมือเลย ฟาดมัน!"
เจียงหมิงเจี๋ยขว้างลูกบาสเกตบอลในมือใส่ซู เฉิงอวี่ พร้อมกับเรียกโก่วตุ้ยจื่ออีกสองคนวิ่งเข้ามา
ซู เซียวเซียวร้องเตือนพี่ชายให้ระวัง ตั้งใจจะพุ่งเข้าไปก่อนเพื่อใช้ร่างผอมบางของเธอปกป้องซู เฉิงอวี่
แต่ซู เฉิงอวี่ในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เจียงหมิงเจี๋ยและพวกในสายตาเขาไม่ต่างอะไรกับไก่บ้านและสุนัขจรจัด
ซู เฉิงอวี่ใช้มือซ้ายดึงซู เซียวเซียวไว้ข้างหลัง กำหมัดขวาชกลูกบาสเกตบอลที่พุ่งเข้ามากลับไป ตรงไปกระแทกหน้าของเจียงหมิงเจี๋ย
ปัง! เสียงดังลั่น
เจียงหมิงเจี๋ยโดนลูกบาสเกตบอลกระแทกอย่างจัง จมูกหักไปเลย เลือดพุ่งออกมาทันที แรงกระแทกทำให้เจียงหมิงเจี๋ยล้มลงไปนอนหงายเหยียดยาว ก้นกระแทกพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ซู เฉิงอวี่ที่อยู่ในสภาวะการฝึกลมปราณชั้นที่สอง ไม่ใช่คนธรรมดาที่ไร้พลังอีกต่อไปแล้ว พลังของเขาเทียบเท่ากับยอดฝีมือพลังภายในเลยทีเดียว
ชายหนุ่มสองคนรู้สึกแค่ว่าตาพร่าไปชั่วขณะ ซู เฉิงอวี่ก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว คนละหมัด ซัดพวกเขากระเด็นออกไป ล้มลงกับพื้นลุกไม่ขึ้น
คู่ต่อสู้ที่อ่อนแอราวกับไก่กระดูกกระต่ายแบบนี้ อ่อนเหลือเกิน สังหารในพริบตา!
ซู เซียวเซียวมองดูด้วยความตกตะลึง ในความทรงจำของเธอ พี่ชายที่อ่อนแอมีแต่อ่านหนังสือเขียนตัวอักษร ทำไมถึงได้เก่งการต่อสู้ขนาดนี้
สาวๆ สามคนก็ตกใจกลัวจนแข็งทื่อ ยืนอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน
ร่างของซู เฉิงอวี่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มาอยู่ตรงหน้าทั้งสามคน มือใหญ่ฟาดลงไป ตบหน้าทั้งสามคนดังป๊าบๆๆ ไม่ปรานีเลย ทำให้ทั้งสามคนหน้าบวมเป็นหมูแล้ว มึนงงไปหมด
กล้าข่มเหงรังแกซู เซียวเซียว สำหรับซู เฉิงอวี่แล้ว ไม่มีทางให้อภัยเด็ดขาด
สาวทั้งสามคนรู้สึกว่าแก้มแสบร้อนไปหมด ใบหน้าบวมขึ้นมาทันที รอยนิ้วมือสีแดงเห็นได้ชัดเจน โหดกว่าที่ซู เซียวเซียวโดนตบไปตั้งเยอะ!
เจียงหมิงเจี๋ยหน้าเต็มไปด้วยเลือด จมูกทั้งอันยุบไปแล้ว อ้าปากถ่มออกมา เลือดและฟันหน้าสองซี่ถูกถ่มออกมา
"ซู เฉิงอวี่! มึงกล้าตีกู!"
เจียงหมิงเจี๋ยโกรธจัด เอามือปิดจมูกด่าออกมา ซู เฉิงอวี่ใช้พลังดึงกรรไกรที่ตกอยู่บนพื้นมาที่มือ ในชั่วพริบตาต่อมา กรรไกรก็จ่อที่คอของเจียงหมิงเจี๋ย
"กูไม่แค่กล้าตีมึง แต่กูยังกล้าฆ่ามึงด้วย!"
ตอนนี้ซู เฉิงอวี่เกิดความคิดอยากฆ่าคนขึ้นมา วันนี้ถ้าเขามาไม่ทัน ใครจะรู้ว่าซู เซียวเซียวจะถูกรังแกขนาดไหน นี่เป็นการแตะต้องเกล็ดกบฏของซู เฉิงอวี่
"พี่ชาย...อย่านะ!"
ซู เซียวเซียวรีบวิ่งเข้ามาจับเสื้อของซู เฉิงอวี่ เธอไม่อยากให้ซู เฉิงอวี่โกรธจนฆ่าคน แล้วต้องไปติดคุกอีก
เจียงหมิงเจี๋ยรู้สึกถึงกรรไกรเย็นเฉียบที่คอ รู้สึกว่าอาจจะตายได้ทุกเมื่อ ขวัญหนีดีฝ่อไปหมดแล้ว
"พี่สาว... พี่เขย ผมผิดไปแล้ว เห็นแก่หน้าพี่สาวผมเถอะ ขอให้คุณยกโทษให้ผมด้วย อย่าฆ่าผมเลยนะครับ!"
ความกลัวต่อความตายทำให้เจียงหมิงเจี๋ยตัวสั่นเทา เขาคุกเข่าลงทันทีและรีบขอความเมตตา ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ฉันไม่ใช่พี่เขยนาย เจียง ยูเยียนไม่มีหน้าตาอะไรในสายตาฉันทั้งนั้น!"
คนอื่นๆ ถูกสายตาของซู เฉิงอวี่กวาดมองและพากันคุกเข่าลงพร้อมกัน
ซู เฉิงอวี่มองซู เซียวเซียวที่มีสีหน้าเป็นห่วงเขา และระงับความคิดที่จะฆ่า
"ฟังให้ดีทุกคน ต่อไปนี้ใครกล้ารังแกน้องสาวฉัน ฉันจะฆ่ามันเอง!"
เสียงของซู เฉิงอวี่แฝงพลังจิตสัมผัส ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนไม่กล้าคิดชั่วอีก
"ไม่กล้าครับ ไม่กล้า! พวกเราไม่กล้ารังแกเธออีกแล้วครับ!"
เจียงหมิงเจี๋ยพยักหน้าหงึกๆ เหมือนไก่จิกข้าว เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าทำไมพี่เขยที่เขาดูถูกที่สุดถึงได้น่ากลัวขนาดนี้
คนอื่นๆ ก็ตกใจกลัวเช่นกัน ต่างรีบบอกว่าไม่กล้าอีกแล้ว และรีบขอโทษซู เซียวเซียว
"เจียงหมิงเจี๋ย กลับไปบอกพี่สาวแกด้วยว่า ของตระกูลซูน่ะ เธอกินไม่ลง! ฉันจะทำให้เธอคายออกมาทุกอย่างโดยไม่ขาดตกบกพร่อง"
ซู เฉิงอวี่พูดจบก็จูงมือซู เซียวเซียวจากไปอย่างสง่างาม
ซู่หลี่จึงกล้าเดินเข้ามาพยุงเจียงหมิงเจี๋ยที่ขาสั่นงันงกและตัวสั่นเหมือนร่อนข้าวให้ลุกขึ้น
"พี่เจี๋ย คุณเป็นยังไงบ้าง? ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาลนะ!"
เจียงหมิงเจี๋ยกำลังจะอ้าปากพูด ซู เฉิงอวี่ที่เดินไปไกลแล้วก็หันกลับมาโยนกรรไกรมา โดยไม่หันกลับมามอง กรรไกรพุ่งมาปักเข้าที่ต้นขาของเจียงหมิงเจี๋ย
อ๊าาา!
เจียงหมิงเจี๋ยร้องลั่นเหมือนหมูถูกเชือด เลือดไหลทะลักออกมาจากต้นขา


## บทที่ 9 ป้าซูมาอีกแล้ว!

"พี่ขอดูหน้าของเธอหน่อย เจ็บมากเลยสินะ?" ซู เฉิงอวี่ถามด้วยความเป็นห่วงหลังจากกลับถึงโรงแรม
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ มีพี่ชายคอยดูแล ก็ไม่เจ็บแล้วค่ะ" ซู เซียวเซียวตอบอย่างซุกซน
ซู เฉิงอวี่กางฝ่ามือออก ใช้พลังเวทหมุนเวียนในฝ่ามือ แล้วค่อย ๆ นวดเบา ๆ อาการบวมแดงบนใบหน้าของซู เซียวเซียวก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ซู เฉิงอวี่อยู่ในสภาวะเหลียนฉีชั้นที่สองเท่านั้น พลังเวทที่เขาสามารถใช้ได้ยังค่อนข้างอ่อนแอ แต่การลดอาการบวมและรอยช้ำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยากเลย
"เอ๊ะ หน้าของฉันไม่บวมและไม่เจ็บแล้วนะคะ พี่ชาย พี่ทำได้ยังไงคะ?"
ซู เซียวเซียวลูบใบหน้าตัวเองพลางถามด้วยความตื่นเต้น
"แค่เทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรมากหรอก" ซู เฉิงอวี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม
"พี่ชายคะ ทำไมตอนนี้พี่ต่อสู้เก่งขึ้นมากเลยล่ะคะ?"
ในความทรงจำของซู เซียวเซียว ซู เฉิงอวี่เป็นคนนิสัยอ่อนโยน แทบไม่เคยต่อสู้กับใครมาตั้งแต่เด็กจนโต
"ฝึกมาจากในคุกน่ะ"
ซู เฉิงอวี่ยังไม่อยากบอกซู เซียวเซียวเรื่องที่ตัวเองได้เริ่มการฝึกฝน สำหรับคนธรรมดาแล้ว เรื่องนี้ฟังดูน่าตกใจเกินไป
"สามปีที่ผ่านมา พี่คงลำบากมากในคุกสินะคะ รู้สึกเสียดายแทนพี่จริง ๆ"
พูดถึงเรื่องติดคุก ซู เซียวเซียวก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
"ผ่านความทุกข์ยากมาแล้วถึงจะกลายเป็นคนที่เหนือกว่าคนอื่นไงล่ะ ต่อไปนี้ถ้าเธอเจอปัญหาอะไร ต้องรีบโทรหาพี่นะ เข้าใจไหม?" ซู เฉิงอวี่กำชับ
"ค่ะ" ซู เซียวเซียวพยักหน้า รู้สึกอบอุ่นและมีความสุขเต็มหัวใจ
เจียงหมิงเจี๋ยถูกส่งตัวไปโรงพยาบาล หลี่เฟิงเซียแม่ของเจียงหมิงเจี๋ยเห็นลูกชายถูกซ้อมจนมีสภาพแย่แบบนี้ ขาก็ถูกแทงจนเป็นแผลเหวอะหวะ รู้สึกเจ็บปวดใจมาก จึงด่าทอออกมา
"ไอ้คนไร้ค่านั่น กล้าดียังไงมาทำร้ายลูกฉันขนาดนี้ มันกินหัวใจเสือหัวใจหมีมารึไง?"
"พี่ครับ ผมเจ็บมากเลย ซู เฉิงอวี่บอกว่า ถ้าผมกล้ารังแกซู เซียวเซียวอีก เขาจะฆ่าผม" เจียงหมิงเจี๋ยพูดด้วยความหวาดกลัว
"มันกล้าด้วยเหรอ!"
เจียง ยูเยียนโกรธจัดพูดว่า "ฉันดูถูกมันไปซะแล้ว ดูเหมือนสามปีในคุกจะไม่เสียเปล่า มันเรียนรู้วิธีต่อสู้มาแล้วสินะ อาเจี๋ย เธอวางใจได้ พี่จะแก้แค้นให้เธอแน่นอน"
"ซู เฉิงอวี่ยังบอกว่า จะให้พวกเราคายทรัพย์สมบัติของตระกูลซูทั้งหมดออกมา ไม่งั้นจะไม่ยอมเลิกรานะครับ"
"ช่างกล้าพูดเสียจริง! ไอ้หมาเลียก้น ให้มันบ้าไปถึงขนาดไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ นั่งคุกมาสามปี มันก็ยังเป็นแค่หมาเลียก้นอยู่ดี มันมีปัญญาอะไรมาสู้กับฉัน?"
เจียง ยูเยียนแค่นเสียงอย่างเย็นชา พูดด้วยสีหน้าโหดร้ายว่า "ฉันจะโทรหาเฉิน จวิ้นเดี๋ยวนี้ ฉันจะทำให้มันอยู่ไม่เกินพรุ่งนี้!"
เจียง ยูเยียนเดินออกจากห้องผู้ป่วย โทรหาเฉิน จวิ้น เฉิน จวิ้นหัวเราะเยาะว่า "วางใจได้ ฉันจะไม่ปล่อยพี่น้องสองคนนั่นไปแน่ ตระกูลซูจะต้องสิ้นสกุล"
เจียง ยูเยียนรู้ว่าเฉิน จวิ้นรู้จักคนในวงการมากมาย การกำจัดคนตัวเล็ก ๆ อย่างซู เฉิงอวี่ เป็นเรื่องง่ายดายมาก
วันรุ่งขึ้น หลังจากซู เฉิงอวี่ส่งซู เซียวเซียวกลับโรงเรียนแล้ว เขาก็ไปฝึกฝนต่อที่ริมทะเลสาบของมหาวิทยาลัยหลินเจียงจนถึงบ่าย
ลมปราณวิญญาณรอบ ๆ มหาวิทยาลัยหลินเจียงทั้งหมดถูกเขาดูดซับไปเกือบหมด ต้นไทรใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาหนาทึบนั้น ภายในคืนเดียว ใบไม้ก็เหลืองและร่วงเต็มพื้น
ซู เฉิงอวี่นำเอาลมปราณวิญญาณที่อยู่ภายในต้นไทรใหญ่มาสกัดเอาไว้ทั้งหมด หากยังคงฝึกฝนต่อไป เกรงว่าต้นไม้ต้นนี้คงจะเหี่ยวแห้งตายในไม่ช้า
"ยังคงไม่สามารถทะลุผ่านไปสู่ชั้นที่สามได้สินะ พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินยังคงไม่เพียงพอ!"
ซู เฉิงอวี่กระโดดลงมาจากต้นไม้ ดูเหมือนจะไม่พอใจเล็กน้อย หากผู้ฝึกวิชาคนอื่นรู้เข้า คงจะต้องด่าว่าซู เฉิงอวี่ไม่รู้จักพอเป็นแน่
เพียงแค่สองวันก็สามารถทะลุผ่านจากการบรรลุธรรมไปสู่สภาวะการฝึกลมปราณชั้นที่สอง นี่เป็นความเร็วที่ทำให้ผู้ฝึกวิชาจำนวนมากต้องอิจฉาตาร้อนจนต้องสบถออกมาแล้ว
โดยปกติแล้ว การทะลุผ่านขอบเขตจะคิดเป็นปี แต่ซู เฉิงอวี่กลับคิดเป็นวัน สมกับเป็นอัจฉริยะระดับสุดยอดจริงๆ!
ซู เฉิงอวี่ออกจากริมทะเลสาบ ไปที่อาคารเรียนสักครู่ แผ่จิตสัมผัสออกไปรับรู้ได้ว่าซู เซียวเซียวกำลังตั้งใจเรียนอยู่ จึงไม่ได้รบกวนเธอ แล้วออกจากมหาวิทยาลัยหลินเจียงไปโดยตรง เพื่อหาสถานที่ฝึกฝนแห่งใหม่
ซู เฉิงอวี่นั่งแท็กซี่มาถึงสวนสาธารณะหยูหู ความเข้มข้นของพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่นี่แย่กว่ามหาวิทยาลัยหลินเจียงมาก ซู เฉิงอวี่หาที่เงียบสงบ แล้วดูดซับลมปราณวิญญาณจนหมดอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังคงไม่สามารถทะลุผ่านไปสู่ชั้นที่สามได้
ด้วยความจนใจ ซู เฉิงอวี่จึงต้องกลับโรงแรม
ตามปกติแล้วซู เซียวเซียวจะต้องมาที่โรงแรม แต่ถูกซู เฉิงอวี่ปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เขากังวลว่าหากกอดซู เซียวเซียวนอนอีก สักวันเขาคงจะควบคุมตัวเองไม่อยู่และทำผิดพลาด
เมื่อคืนนี้ เขาต่อสู้กับความคิดของตัวเองทั้งคืน กดข่มความคิดชั่วร้ายที่ผุดขึ้นมาในใจลงไปนับครั้งไม่ถ้วน
ซู เฉิงอวี่นอนพักผ่อนบนเตียง ในสมองก็ปรากฏภาพร่างอันงดงามน่าหลงใหลของซูหนานจื่ออีกครั้ง นึกถึงความบ้าคลั่งในคืนนั้น เปลวไฟแห่งความกระสันก็ลุกโชนขึ้นในท้องน้อย
"ซู เฉิงอวี่เอ๋ย ซู เฉิงอวี่ เจ้าจะตกต่ำเช่นนี้ได้อย่างไร? เจ้าควรจะขยันฝึกฝน อย่าคิดถึงแต่ป้าซูสิ"
ซู เฉิงอวี่ถอนหายใจ ตัดสินใจที่จะลืมป้าซูชั่วคราว จะต้องไม่ให้นางมาทำให้จิตใจหวั่นไหวอีก แม้ว่าป้าซูจะยืนอยู่ตรงหน้าในตอนนี้ ก็จะต้องนั่งอุ้มไว้โดยไม่หวั่นไหว
ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
"เด็กคนนี้ ไม่ได้บอกไม่ให้มาที่โรงแรมหรอกหรือ? ทำไมถึงไม่ยอมฟังเลย มาทำให้จิตใจแห่งธรรมของข้าสั่นคลอนอีกแล้ว!"
ซู เฉิงอวี่บ่นอุบอิบ แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู
เมื่อเปิดประตู ก็เห็นซูหนานจื่อยืนอยู่หน้าประตู กลิ่นหอมคุ้นเคยโชยมากระทบจมูก
"ป้าซู?!"
ซู เฉิงอวี่ตกตะลึง จากนั้นก็แสดงสีหน้ายินดีอย่างยิ่ง รวบกอดเอวอันอ่อนนุ่มของซูหนานจื่อไว้ สูดดมกลิ่นหอมน่าหลงใหลบนตัวของซูหนานจื่ออย่างละโมบ
คำพูดที่ว่าจะนั่งอุ้มไว้โดยไม่หวั่นไหวถูกซู เฉิงอวี่โยนทิ้งไปในชั่วพริบตา
ช่างหัวมันเถอะจิตใจแห่งธรรม ช่างหัวมันเถอะการฝึกฝน อะไรจะเทียบได้กับการกอดป้าซูล่ะ?
"ปล่อยฉัน" ซูหนานจื่อพูดเสียงเย็น
"ไม่ปล่อย" ซู เฉิงอวี่กอดแน่นขึ้นอีก
ซูหนานจื่อออกแรงผลักซู เฉิงอวี่ออก แล้วเดินเข้าไปในห้อง ซู เฉิงอวี่ถูมือไปมา หัวใจเต้นรัว
"ป้าซู คุณคิดถึงผมเหมือนกันใช่ไหม?" ซู เฉิงอวี่ถาม
พูดว่าจะไม่เจอกันอีกแล้ว แต่ซูหนานจื่อกลับมาหาถึงที่เอง ดูเหมือนร่างกายจะซื่อสัตย์กว่านะ ซู เฉิงอวี่แอบดีใจ
ซู เฉิงอวี่ยอมติดคุกสามปีเพื่อภรรยา แต่เมื่อออกจากคุกกลับถูกภรรยาทรยศ
โชคร้ายกลายเป็นดีเขาได้เข้าสู่โลกของผู้ฝึกฝนวิชาเซียน
วิชาเซียนและกังฟูโบราณ เขาจัดการได้อย่างง่ายดาย การปรุงยาและวาดยันต์ การรักษาโรคและช่วยชีวิตผู้คน เขาทำได้อย่างคล่องแคล่ว
ซู เฉิงอวี่แสดงความเก่งกาจอย่างบ้าคลั่งในเมืองแห่งโลกียะ ปฏิญาณว่าจะสืบหาความจริงเกี่ยวกับการสังหารหมู่ตระกูลซูทั้ง 127 ชีวิตเมื่อ 26 ปีก่อน