คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ
ชิงเฉี่ยน
## ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 เทพพยากรณ์หวนคืน
‘จื่อจิน ถึงเธอจะเป็นลูกสาวของพวกเรา แต่พวกเราเลี้ยงเสี่ยวเซวียนมาสิบห้าปี ผูกพันกับเสี่ยวเซวียนมาก เสี่ยวเซวียนถูกเลี้ยงมาอย่างคุณหนู ไม่เหมือนเธอที่ทนความลำบากที่บ้านนอกมาตลอด ดังนั้นคุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋งก็ยังคงเป็นเสี่ยวเซวียน’
‘เธอคงจะน้อยใจ แต่เธอจิตใจดีขนาดนี้ แม่รู้ว่าเธอไม่มีทางถือสาแน่นอน วางใจนะ อะไรที่เธอควรได้ก็จะไม่มีทางน้อยหน้า’
‘อะไรนะ เธอเองก็อยากไปด้วยล้อเล่นหรือเปล่า ทางนั้นเขาต้องการคุณหนูไฮโซ เธอน่ะ แม้แต่เล่นเปียโนสักเพลงก็ยังไม่เป็น จะไปเล่าอะไรให้เขาฟังมีแต่จะทำขายหน้า’
ภายในความฝันเป็นเงาคนเต็มไปหมดกับคำพูดที่ตีกันยุ่งเหยิง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที อิ๋งจื่อจินถึงตื่น
ขนตางอนยาวของเธอขยับไหว เมื่อลืมตาขึ้น ภาพที่อยู่ในสายตาเป็นห้องผู้ป่วยสีขาว จมูกได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่ว
“โอ๊ะ ตื่นแล้วเหรอยะ” เสียงประชดลอยมาทางเหนือศีรษะของเธอ “คิดว่าตายไปแล้วเสียอีก อย่าขยับนะ จะขยับทำไม เข็มเคลื่อนเธอรับผิดชอบไหม”
มือข้างหนึ่งกดเธอไว้ ออกแรงบีบแผลของเธอ
แต่ทว่าสีหน้าของเด็กสาวกลับไม่แสดงความรู้สึกเจ็บเลยสักนิด เธอพลิกข้อมือ จับมือข้างนั้นกดไว้บนชั้นวางตรงหัวเตียง
คนคนนั้นร้องด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาทันที “เธอเป็นบ้าหรือไง!”
“เสี่ยวจิน!” ภายในห้องผู้ป่วยยังมีหญิงสาวอีกคนหนึ่ง เธอตกใจมาก รีบเดินเข้าไปหา “นี่คือหมอลู่ ไม่ได้จะมาทำร้ายเธอ”
อิ๋งจื่อจินหันไปมอง ใบหน้าซีดเซียวที่ถึงขั้นไม่มีเลือดแม้แต่น้อยปรากฏขึ้นในอากาศ ดูขี้โรค ไร้ความสดชื่น แต่เมื่อสังเกตให้ดีกลับงดงามได้รูป นัยน์ตาหงส์ชวนมองที่กลอกไปมาเล็กน้อยเกิดประกายอ่อนๆ วูบไหวไปมา หลับตาและลืมตาสลับกันไป
มีเสน่ห์น่าหลงใหลที่ทำให้คนเหม่อลอย
ดวงตาของเธอวูบไหว ถามด้วยความเป็นห่วง “เสี่ยวจิน ยังรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม”
เด็กสาวไม่ตอบ แต่กลับปล่อยมือออก
หมอลู่นวดข้อมือพลางถอยหลัง พูดต่อว่า “สมกับเป็นหมาป่าตาขาว[footnoteRef:1]ที่ไร้การอบรมสั่งสอน” [1:  หมาป่าตาขาว ใช้เปรียบเทียบกับคนที่เนรคุณ]
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า ตาหงส์เรียวยาวยังเจือไปด้วยประกายความชุ่มชื้น
น้ำเสียงของเธอแหบแห้งแบบที่หลังตื่นนอน เจือไปด้วยความเย็นชา “ขอโทษ เพิ่งตื่น คิดว่ามีหมากัด”
หมอลู่สีหน้าเปลี่ยน “เธอ!”
“เอาล่ะ เสี่ยวจินขอโทษแล้ว เลิกทะเลาะกันเถอะ” หญิงสาวห้ามปราม ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“เสี่ยวจิน ขอโทษนะ ถ้าไม่ใช่เพราะอาการป่วยของอา เธอก็คงไม่ต้องมาบริจาคเลือดให้ นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้ยังทำเธอสลบอีกด้วย”
“มันก็สมควรแล้ว!” หมอลู่มีสีหน้ารังเกียจ “ยัยนี่น่ะก็แค่ลูกสาวที่ตระกูลอิ๋งของพวกเธอรับเลี้ยงไว้เพราะสงสารไม่ใช่เหรอ เธอยังจำเป็นต้องให้ฉันมาดูแลโดยเฉพาะด้วยเหรอ”
หญิงสาวถอนหายใจ “เสี่ยวจินลำบากมามากเหลือเกิน จะเทียบกับเสี่ยวเซวียนได้ยังไง”
“เทียบไม่ได้” คราวนี้หมอลู่ยิ้มออกมา แต่เป็นการแสยะยิ้ม “ได้ยินน้องชายฉันเล่าว่า เสี่ยวเซวียนได้อันดับสองของชั้นปี ไม่เหมือนหมาป่าตาขาวบางคน ใช้เงินเข้าห้องอัจฉริยะ แต่กลับได้อันดับสองนับจากข้างท้าย คะแนนสามร้อยกว่า น่าขายหน้าจริงๆ”
หญิงสาวหน้าตีนิ่ง “อย่าพูดแบบนี้สิ เมื่อก่อนเสี่ยวจินเป็นที่หนึ่งในโรงเรียนมัธยมที่เธอเรียนเลยนะ”
หมอลู่แสยะยิ้ม “อันดับหนึ่งในตัวอำเภอบ้านนอก แม้แต่สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ไม่ติด”
แต่บทสนทนาของทั้งสองคนไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออิ๋งจื่อจินแม้แต่น้อย เธอมองหญิงสาวอย่างสบายๆ สมองปรากฏชื่อๆ หนึ่ง
อิ๋งลู่เวย อาเล็กของเธอปีนี้อายุยี่สิบห้าปี คุณหนูไฮโซอันดับหนึ่งของเมืองฮู่เฉิง และยังเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน
เนื่องจากยีนกลายพันธุ์ ทำให้อิ๋งลู่เวยป่วยเป็นโรคฮีโมฟีเลีย[footnoteRef:2]ที่พบเจอได้ยาก [2:  โรคฮีโมฟีเลีย คือ โรคเลือดออกง่ายแต่กำเนิด เป็นโรคทางพันธุกรรม]
โรคชนิดนี้เมื่อมีบาดแผลเลือดก็จะไหลไม่หยุดยากที่จะรักษา อีกทั้งกรุ๊ปเลือดยังเป็นเลือดสีทองที่หาได้ยากมาก หาเลือดที่เข้ากันได้ไม่ง่าย ณ ปัจจุบันนี้ยังไม่มีวิธีรักษาที่หายขาด
อิ๋งจื่อจินมองข้อมือเรียวเล็กของตัวเองที่แม้แต่เส้นเลือดก็ยังสามารถมองเห็นได้ สีหน้าเหนื่อยหน่าย “จึ๊”
เธอตายจากโลกบำเพ็ญเพียรแล้ว แต่กลับได้หวนกลับมายังโลกมนุษย์ที่เธอเคยอยู่แทน
หลับใหลอยู่เกือบสิบเจ็ดปี ตอนนี้จิตรู้สำนึกและความทรงจำของเธอได้ตื่นอย่างสิ้นเชิงแล้ว
ชื่อของเธอก็ยังคงเป็นอิ๋งจื่อจิน ชื่อนี้อยู่กับเธอมานานแสนนาน
เพียงแต่เธอไม่ใช่เทพพยากรณ์ ‘หยั่งรู้ความเป็นความตาย มองปราดเดียวรู้สุขทุกข์ ’ ในโลกบำเพ็ญเพียรอีกต่อไปแล้ว
เธอในตอนนี้คือลูกเลี้ยงที่โชว์ใครไม่ได้ของตระกูลอิ๋ง และยังเป็นคลังเลือดเคลื่อนที่ของอิ๋งลู่เวยอีกด้วย เรียกเมื่อไรก็ต้องมาเมื่อนั้น
ที่หมดสติไปครั้งนี้เป็นเพราะอิ๋งลู่เวยบาดเจ็บ เธอถูกสูบเลือดอย่างต่อเนื่องหลายวัน ทั้งยังขัดขืนไม่ได้
“ตอนนั้นเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่” หมอลู่มองอิ๋งลู่เวย “ใครเป็นคนผลักเธอลงไป เธออยู่ข้างๆ เห็นหรือเปล่า”
ประโยคสุดท้ายพูดกับอิ๋งจื่อจิน
เห็นอิ๋งจื่อจินไม่ขยับ ไฟโกรธของหมอลู่ก็แล่นขึ้นมาทันที “ถามเธออยู่นะ เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง”
“หนวกหู” อิ๋งจื่อจินส่งสายตารำคาญ “เงียบๆ”
“เธอทำท่าทางอะไรของเธอ” หมอลู่เอาแฟ้มในมือฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรง แสยะยิ้ม “ลู่เวย ขอโทษทีนะ ดูจากท่าทางของยัยคนนี้ ตอนนี้ฉันไม่ขอรักษาอาการป่วยให้แล้ว”
อิ๋งจื่อจินกระชับอกเสื้ออย่างไม่รีบร้อน “ประตูอยู่นั่น”
เดิมทีหมอลู่อยากให้เด็กสาวพูดจาอ้อนวอนเธอ นึกไม่ถึงว่าหมัดที่หวดออกไปกลับวืด หน้าเธอเสียในทันที ใบหน้าร้อนผ่าว ทิ้งคำพูดเอาไว้ “ของชั้นต่ำที่ยั่วยวนอาเขยของตัวเองยังจะมาทำอวดดี” รีบร้อนเดินออกไป
“เสี่ยวจิน!” อิ๋งลู่เวยตวาด “หมอลู่เป็นหมอระดับผู้เชี่ยวชาญด้านฟื้นฟูร่างกายเลยนะ เธอทำหมอลู่โมโหแบบนี้แล้วร่างกายเธอจะทำยังไง”
“อืม ผู้เชี่ยวชาญด้านให้กลูโคส” อิ๋งจื่อจินพูด “คนที่ไม่รู้คงคิดว่าหนูต้องผ่าตัดใหญ่อะไร”
อิ๋งลู่เวยตกใจ “เสี่ยวจิน?”
อิ๋งจื่อจินเอาศอกยันตัวลุกขึ้นมานั่ง “แต่ที่ผู้เชี่ยวชาญพูดก็มีเหตุผล หนูก็อยากรู้ว่าใครผลักอาเล็กลงไป คนทำชั่วมันก็ต้องเผยพิรุธอยู่บ้าง”
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างเตียงแล้วมองอิ๋งลู่เวย “อาเล็กว่าไหมล่ะ”
ทันใดนั้นบุคลิกท่าทางของเด็กสาวก็เปลี่ยนเป็นกดดัน อิ๋งลู่เวยวางมาดไม่อยู่อย่างสิ้นเชิง เธอขมวดคิ้ว ไม่พอใจ “เสี่ยวจิน เธอเลิกเอาแต่ใจได้แล้ว เธอจะทำอาบาดเจ็บหรือเปล่าอาไม่สน แต่ถ้าเธอเป็นแบบนี้ต่อไป เกิดวันไหนล่วงเกินคนใหญ่คนโตเข้า อาเล็กจะปกป้องเธอยังไง”
“งั้นก็ขอบคุณอาเล็กล่วงหน้า ได้ยินว่าห้องพักผู้ป่วยห้องนี้อาเลือกให้หนูโดยเฉพาะ” อิ๋งจื่อจินเงยหน้ามองป้ายที่ประตู ราวกับกำลังหัวเราะ “เลขสวยดีนี่”
พูดจบเธอก็ไม่มองว่าอาสาวมีสีหน้าอย่างไร ออกจากห้องพักผู้ป่วยห้องเก้าหนึ่งสี่ไป
อิ๋งลู่เวยกัดริมฝีปากแววตาหม่นลง
เธอครุ่นคิด สุดท้ายก็หยิบโทรศัพท์มือถือมากดเบอร์ๆ หนึ่ง หลังจากมีคนรับก็พูดเสียงเบา “มั่วหย่วน ปกติเสี่ยวจินเชื่อฟังคุณที่สุด ช่วยฉันเตือนเธอหน่อยได้ไหม”
ดูเหมือนปลายสายคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จึงเงียบไปชั่วขณะแล้วพูดอย่างเย็นชา “คุณรักษาตัวให้ดี ไม่ต้องสนเธอ ถ้าเธอยังทำตัวเอาใหญ่อีกผมจะให้คนเอาตัวเธอไป”
...
หิมะโปรยปราย ขาวโพลนไปถ้วนทั่ว
เมืองฮู่เฉิงตั้งอยู่ติดกับทะเล กลางฤดูหนาวก็ไม่มีทางได้เห็นหิมะ แต่ปีนี้วันหนึ่งในปลายเดือนมกราคมกลับมีหิมะโปรยปรายกลางท้องฟ้ายามราตรีที่อากาศหนาวเย็น
เวลาสามทุ่มบนถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมา บรรยากาศครึกครื้นเป็นพิเศษ
เด็กสาวสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่ายตัวเดียว สองขาเรียวยาว เธอสะพายกระเป๋าสะพายข้าง เดินไปอย่างช้าๆ ดูไม่เข้ากันกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว
ใบหน้าของเธอซีดเซียว แต่กลับไม่สูญเสียความงามไป บางช่วงมีแสงไฟนีออนพาดผ่านใบหน้าของเธอ ประหนึ่งดวงดาวที่เล็กละเอียดค่อยๆ กระจัดกระจายออกไป
บริเวณถนนฝั่งตรงข้าม
“อ๊ะ คุณชายเจ็ด” สายตาของเนี่ยเฉาจับจ้อง สะกิดเอวคนข้างๆ “นายเดาดูสิว่าฉันเห็นใคร”
“หืม?” ชายหนุ่มท่าทางเอื่อยเฉื่อยเอ่ย “เจอคนรักเก่าเข้าแล้วหรือไง”
เขาเอียงตัวพิงกำแพง รูปร่างสูงยาว ท่าทางเหนื่อยหน่าย ให้ความรู้สึกเหมือนไม่เอาไหน
นิ้วมือเรียวยาวดุจกิ่งเหมยกำลังเล่นแหวนปานจื่อ[footnoteRef:3] มือนั้นกลับขาวนวลเสียยิ่งกว่าหยกเสียอีก [3:  แหวนปานจื่อ แหวนสำหรับใส่นิ้วโป้งโดยเฉพาะ]
หิมะบดบังใบหน้าของเขา แต่ไม่อาจกลบหน้าตาอันคมคาย กลับยิ่งดูสะดุดตาเสียด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มมีดวงตาดอกท้อที่เจือด้วยรอยยิ้ม โค้งมนเล็กน้อย ไม่ว่ามองใครก็คล้ายกับมีเยื่อใย ชวนให้หลงใหล เย้ายวนสะกดใจ
ซาตานผู้มาพร้อมกับแรงดึงดูดมหาศาล เนี่ยเฉาคิดในใจ
มิน่าพวกสาวๆ ไฮโซพวกนั้นเวลาเห็นใบหน้านี้ก็มองไม่เห็นคนอื่นอีก ขนาดเขาเป็นผู้ชายด้วยกันเห็นแล้วยังอยากคุกเข่าเลย
“คนรักเก่าอะไรเล่า ฉันไม่เคยกลับไปกินของเก่า ฉันเห็นเด็กสาวคนที่ตระกูลอิ๋งรับมาเลี้ยงเมื่อไม่กี่เดือนก่อน”
ชายหนุ่มขานรับอย่างไม่สนใจ ขาขวางอเล็กน้อยเชิดหน้าขึ้นนิดหน่อย ไม่ว่าจะเป็นองศาหรือกรอบหน้าล้วนอยู่ในจุดที่สมบูรณ์แบบ เล่นเอาบรรดาคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวกลับมามองอยู่บ่อยครั้ง
เนี่ยเฉารู้ว่าเขาไม่สนใจครั้นแล้วจึงพูดขึ้นมาอีก “นายเพิ่งกลับมาคงไม่รู้ว่าลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ยั่วยวนคู่หมั้นของอาตัวเองเลยนะ”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดก็มีท่าทีตอบสนอง “เจียงมั่วหย่วนน่ะเหรอ”
“ใช่” เนี่ยเฉาทำเสียงจึ๊ “เธอช่างใจกล้าจริงๆ”
เจียงมั่วหย่วนอาวุโสกว่าพวกเขาที่เป็นคุณชายหนึ่งรุ่น แต่อายุกลับมากกว่าแค่ห้าหกปี ยังไม่ถึงสามสิบ เป็นประธานบริษัทไปแล้ว ใครๆ ในเมืองฮู่เฉิงต่างเรียกเขาด้วยความเคารพว่า ‘ท่านเจียงสาม’
เจียงมั่วหย่วนกับอิ๋งลู่เวยก็ถือเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน ต่างเกิดในหนึ่งในสี่ตระกูลไฮโซ คนหนึ่งเป็นไฮโซสาวอันดับหนึ่งของฮู่เฉิง อีกคนเป็นชายหนุ่มที่พวกสาวๆ ไฮโซต่างอยากแต่งงานด้วยที่สุด
เนี่ยเฉาถอนหายใจ “คุณชายเจ็ด ฉันว่าถ้านายทำตัวเอาการเอางานกว่านี้ด้วยใบหน้านี้ของนาย คนที่พวกสาวๆ อยากแต่งงานด้วยมากที่สุดจะต้องเป็นนายแน่นอน”
คนที่ชื่อเสียงกระฉ่อนที่สุดในฮู่เฉิงนอกจากเจียงมั่วหย่วนแล้วยังมีอีกคนหนึ่งก็คือ คุณชายเจ็ดฟู่อวิ๋นเซินที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้นี่แหละ
เพียงแต่คนหลังกลับไม่ได้มีชื่อเสียงในทางที่ดีนัก ดูเหมือนว่านอกจากใบหน้าหล่อๆ กับร่ำรวย ก็หาข้อดีอย่างอื่นไม่ได้อีกแล้ว
แต่เนี่ยเฉารู้สึกว่า เขามองคุณชายเสเพลคนนี้ไม่ออกมาตลอด
ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตา ยิ้มอย่างไม่คิดอะไร “ฉันไม่อยากเป็นเหมือนเขาหรอก”
“ก็จริงนะ” เนี่ยเฉาพูด “เที่ยวเล่นไปวันๆ สนุกกว่า มีอิสระแบบนี้ โชคดีที่บ้านฉันไม่ได้มีฉันแค่คนเดียว เลยไม่มีทางถูกตาแก่จับไปสืบทอดบริษัท”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่พูดอะไร
“นายอาจจะยังไม่รู้ว่า ที่ตระกูลอิ๋งรับเลี้ยงเธอเป็นเพราะต้องการเลือดให้อิ๋งลู่เวย ก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน” เนี่ยเฉาพูดต่อ “แต่คนน่าสงสารก็มีจุดที่น่าเคียดแค้น ฉันดูแล้วนิสัยของลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ไม่ไหวเท่าไร”
เขาสังเกตเด็กสาวแล้ว อดตะลึงในความงามไม่ได้ “แต่เธอหน้าตาดีมากจริงๆ จึ๊ๆ พวกสาวๆ ในเมืองตี้ตูก็ยังสู้ไม่ได้”
ฟู่อวิ๋นเซินยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ดวงตาดอกท้อหลุบลงเล็กน้อยไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
พอไม่มีใครเม้าท์ด้วย เนี่ยเฉาก็หมดความสนใจ ในขณะที่เขากำลังจะถามชายหนุ่มว่าอยากไปนั่งผับที่เพิ่งเปิดใหม่ไหมทันใดนั้นก็ตกใจ “เอ๊ะ คุณชายเจ็ด ดูเหมือนลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งจะเจอเรื่องยุ่งยากเข้าแล้ว”
มีนักเลงหัวถนนห้าคนที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากไหนขวางทางเด็กสาวเอาไว้ ใบหน้ามีรอยยิ้มแบบที่เจตนาไม่ดี ไม่น่าไว้ใจ มีสองคนถือมีดอยู่ในมือรอบตัวมีคนจำนวนไม่น้อยเห็นเหตุการณ์แล้ว แต่ก็ได้แค่เหลือบมองอย่างเย็นชา จากนั้นก็รีบร้อนเดินจากไป
“ตอนนี้ฉันเชื่อเรื่องกรรมตามสนองแล้วล่ะ” เนี่ยเฉาก็ไม่ขยับ ราวกับกำลังมองดูเรื่องสนุก “ดูแขนขาเรียวเล็กของเธอสิ น่าสงสารเนอะ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้หันไปมอง แต่กลับพูดขึ้น “ไปช่วยหน่อย”
“ช่วยเหรอ” เนี่ยเฉาสงสัยว่าตัวเองได้ยินผิด “ไม่ใช่มั้งคุณชายเจ็ด นายบอกให้ฉันไปช่วยเธอเหรอ รู้หรือเปล่าว่าชื่อเสียงของเธอในฮู่เฉิงฉาวโฉ่แค่ไหน ไปช่วยก็เท่ากับหาเรื่องใส่ตัว”
“เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง “นายเองก็แค่ได้ยินมา ตระกูลใหญ่มีเบื้องลึกเบื้องหลัง ขาวเป็นดำกลับดำเป็นขาวเป็นเรื่องปกติ แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่”
เนี่ยเฉาคิดๆ ดูก็เห็นด้วย “แต่ทำไมฉันต้องเป็นคนไปช่วยล่ะ”
ฟู่อวิ๋นเซิน “นายเป็นคาราเต้”
“เออๆ” เนี่ยเฉาจนปัญญา “ฉันจะไปช่วย แต่ถ้าอีกเดี๋ยวถูกลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ตามติดเข้า ฉันจะบอกว่าเป็นเพราะนายนะ”
“อืม” ฟู่อวิ๋นเซินตอบ “ฉันรับเอง”
เนี่ยเฉาเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ยินยอมเท่าไร แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเดินไปถึง เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
เห็นเพียงเด็กสาวคว้าแขนของหัวหน้านักเลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย จับยกขึ้นบิดมือยกตัวทุ่ม ท่าทางโหดเหี้ยมสุดๆ
จากนั้นภายในเวลาสิบวินาที เธอหวดหมัดตวัดขา ยกเท้าแจกศอก จัดการพวกนักเลงที่เหลือจนล้มลงไปนอนได้อย่างรวดเร็วโดยที่แทบไม่ได้หายใจ
เร็วถึงขนาดที่ทุกคนไม่มีใครตั้งรับทัน ผู้คนโดยรอบต่างตะลึงงัน
เนี่ยเฉาตะลึงตาค้าง “...” โอ้โห
ฟู่อวิ๋นเซินค่อยๆ ยืนตรง ดวงตาดอกท้อเชิดขึ้นทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา


## ตอนที่ 2

ตอนที่ 2 บำรุงเลือดให้เด็กน้อยของพวกเราเสียหน่อย
อิ๋งจื่อจินชักมือกลับ ไม่แคร์สายตาแปลกๆ จากคนที่มามุงดูแม้แต่น้อย เธอพับแขนเสื้อขึ้นแล้วเดินต่อ
เมืองฮู่เฉิงเป็นมหานครอันดับสองของประเทศจีน เศรษฐกิจและเทคโนโลยีพัฒนาอย่างรวดเร็ว
“คุณชายเจ็ด นายเห็นหรือยัง” ผ่านไปสักพักกว่าเนี่ยเฉาจะได้สติกลับมา เขาหยิกต้นขาตัวเอง ร้องซี้ด “ฉันจำได้ดีเลยนะว่าน้องผู้หญิงคนนี้เพิ่งเข้าโรงพยาบาลเมื่อวันก่อน แต่เธอสู้หนึ่งต่อห้าได้เลยเหรอ”
“อืม เห็นแล้ว” มือข้างหนึ่งของฟู่อวิ๋นเซินล้วงกระเป๋า มองตามหลังเด็กสาวคนนั้น “แต่ศิลปะการต่อสู้แบบนี้ ดูไม่ออกว่าคืออะไร คล้ายมวยไทย แต่ก็เหมือนยูโดหน่อยๆ”
เนี่ยเฉาอึ้งไป “ยังไง”
“ท่าที่เธอใช้ต่อสู้แต่ละท่ามันเจ๋งมาก” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มเล็กน้อย “ถ้าเธอออกแรงมากอีกหน่อย ห้าคนนั้นไม่ใช่แค่ล้มจนลุกไม่ขึ้นแน่นอน”
เนี่ยเฉาได้ฟังก็เหงื่อแตกไม่หยุด “เป็นไปไม่ได้มั้ง น้องคนนี้จะเป็นวิทยายุทธ์แบบโบราณหรือไง”
จอมยุทธ์ผู้ฝึกวิชาโบราณ ผสมผสานกับวิทยาการยุคปัจจุบัน ซึ่งก็คือจอมยุทธ์โบราณ จอมยุทธ์โบราณแข็งแกร่งกว่าเขาที่เป็นคาราเต้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า
ในประเทศจีนมีจอมยุทธ์โบราณอยู่ เพียงแต่เหลือไม่มากแล้ว ผู้เชี่ยวชาญด้านวิทยายุทธ์แบบโบราณจำนวนหนึ่งก็ค่อยๆ หายไปหลังจากการมาเยือนของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด แม้แต่ตระกูลใหญ่ๆ ในเมืองตี้ตูก็กำลังตามหาจอมยุทธ์โบราณอย่างแท้จริง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในเมืองฮู่เฉิง
หากตระกูลไหนสามารถเชิญจอมยุทธ์โบราณที่แท้จริงมาอยู่เป็นเกียรติในตระกูลได้ ก็จะมีความสามารถทัดเทียมตระกูลเศรษฐีเก่าแก่เหล่านั้นในยุโรป
หากลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้เป็นวิทยายุทธ์โบราณ ตระกูลอิ๋งยังจะใช้เธอเป็นคลังเลือดที่มีชีวิตอยู่ไหม
ทุกคนในบ้านตั้งแต่เจ้านายยันคนรับใช้คงได้รีบเอาใจกันเต็มที่
“วิทยายุทธ์โบราณเหรอ...” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง สายตาจับจ้อง
ขณะนั้นที่ด้านหน้า เด็กสาวก็เดินย้อนกลับมาทันที อีกทั้งยังตรงมาทางพวกเขา
ฟู่อวิ๋นเซินหรี่ตา หันตัวเล็กน้อย
แสงไฟริมถนนสว่างไสว เงาสะท้อนอยู่ในดวงตาดอกท้อที่เรียวยาวของเขา ฉาบด้วยสีแดง เจือไปด้วยประกายอ่อนโยน
ยากนักที่จะมีคนต้านทานสายตาของเขาได้
พออยู่ในระยะใกล้ ฟู่อวิ๋นเซินสามารถมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวที่อยู่ใต้ผิวขาวซีดของเด็กสาวได้อย่างชัดเจน เธอดูอ่อนแอจนน่าตกใจ คิ้วของเขาเลิกขึ้นเล็กน้อย
เนี่ยเฉาเหงื่อแตกหนักกว่าเดิม
คงไม่ใช่ได้ยินที่เขานินทาใช่ไหม
ถึงเขาจะได้คาราเต้เก้าดั้ง[footnoteRef:1] ทั้งยังเป็นผู้ชายอกสามศอก แต่ก็เทียบไม่ได้กับความโหดเมื่อครู่ของน้องสาวคนนี้ที่สู้กับร้อยคนได้สบาย [1:  คาราเต้เก้าดั้ง คาราเต้คือศิลปะการต่อสู้ของญี่ปุ่น ดั้งคือการแบ่งระดับทักษะคาราเต้ใช้ในระดับสายดำ (สายดำคือต้องได้ 1 คิว เป็นระดับคิวสูงสุดโดยเริ่มจาก 10 คิว) ]
ทันใดนั้นเด็กสาวก็หยุดยืนตรงหน้าเขา เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตายังคงมีความคุกรุ่นจางๆ เธอพูดขึ้น “คุณ...”
เนี่ยเฉาเข่าทรุดลงข้างหนึ่ง “ผมเป็นแค่คนขี้เม้าท์ปากดี อันที่จริงไม่ได้มีเจตนาร้ายเลยนะครับ ลูกพี่โปรดเมตตาด้วยครับ!”
ฟู่อวิ๋นเซินรู้สึกสนใจ “คุกเข่าหนึ่งข้าง ความจริงใจเต็มเปี่ยม นายขอแต่งงานเหรอ”
เนี่ยเฉา “...”
ไอ้ขาไม่รักดี!
อิ๋งจื่อจินมองเนี่ยเฉาที่ยืนขึ้นมาอีกครั้ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างไม่รีบร้อน “ตอนหนึ่งทุ่มตรงในอีกสามวันให้หลัง ภายในร้านเหล้าอีฮ่าวตรงถนนหวงผู่ คุณจะมีเลือดตกยางออก แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ นับตั้งแต่เวลาเที่ยงของเจ็ดวันให้หลัง ฉันขอเตือนคุณว่าให้อยู่ห่างจากแถวผู่หนาน ไม่อย่างนั้นชีวิตจะน่าเป็นห่วง”
เนี่ยเฉางงไปหมด
ฟู่อวิ๋นเซินได้ฟัง นิ้วเรียวยาวที่เล่นหยกอยู่ก็คว้าหมับ ดวงตาดอกท้อเชิดขึ้น อมยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “เด็กน้อย ดูดวงเป็นด้วยเหรอ”
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบ แค่พูดว่า “ขอบคุณ”
การขอบคุณเป็นเพียงข้ออ้าง จะมีใครช่วยเธอหรือไม่ก็ไม่เป็นไรสำหรับเธอ เธอแค่อยากลองดูว่าความสามารถในการพยากรณ์ของเธอยังเหลืออยู่เท่าไร
ดูท่าเธอยังต้องใช้เวลาอีกนานทีเดียวกว่าจะฟื้นฟูเต็มร้อย แต่ตอนนี้ก็พอใช้แล้ว
เนี่ยเฉางงยิ่งกว่าเดิม “หา?”
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเนี่ยเฉาแล้วมองเด็กสาว ดวงตาของเขาเป็นสีอำพันอ่อนๆ ให้อารมณ์อ่อนโยนประหนึ่งเย้ายวน “เด็กน้อย ขอบคุณแค่เขาไม่ค่อยยุติธรรมกับฉันเท่าไหร่นะ หืม?”
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินชะงัก
เนี่ยเฉางงไปหมด “คุณชายเจ็ด ไม่ใช่มั้ง เห็นๆ อยู่ว่านายรังแกน้องสาวคนนี้ วันนี้นายกินยาผิดมาเหรอ”
ลูกผู้ชายอกสามศอก อายไหมล่ะ
ทำไมเขาไม่เคยเห็นคุณชายคนนี้คุยแบบนี้กับเพศตรงข้ามมาก่อนเลยล่ะ
ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจเขา ดวงตาดอกท้อหรี่ลง จ้องมองเด็กสาว ราวกับกำลังปล่อยกระแสไฟ “เธอทำนายดวงให้เขา ไม่สู้ทำนายให้ฉันบ้างเป็นไง”
อิ๋งจื่อจินหรี่ตามอง
“น้องสาว อย่าไปสนใจเขาเลยนะ” เนี่ยเฉารู้สึกได้ว่าวันนี้ฟู่อวิ๋นเซินดูเพี้ยนๆ จึงช่วยกู้สถานการณ์ “จะไปไหนล่ะ ให้พวกเราไปส่งไหม”
พวกตระกูลใหญ่มีเบื้องลึกเบื้องหลังจริงๆ สินะ ดูก็รู้ว่าน้องผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนแบบที่ลือกัน
“ไม่ต้อง” อิ๋งจื่อจินส่ายหน้า กำลังจะเดินจากไป
ในขณะที่หันตัวร่างกายก็โงนเงนเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเป็นอาการจากการที่สูญเสียเลือดมากเกินไป
เธอยกมือขึ้นนวดขมับ ใบหน้าฉาบด้วยความหนาวเย็น
ทันใดนั้นก็มีเสียงเนือยๆ ดังมาจากด้านหลัง
“เด็กน้อย”
อิ๋งจื่อจินหยุดแล้วหันไป
ชายหนุ่มพิงประตูกระจก ยังคงมีท่าทางเหมือนคนเสเพล “ผู้มีพระคุณของเธอบอกว่า เพื่อเป็นการขอบคุณที่เธอเตือนเขา คืนนี้จะขอเลี้ยงข้าวเธอ”
...
ร้านฮั่นเก๋อ
จนกระทั่งบริกรวางอุปกรณ์บนโต๊ะอาหารเสร็จ เนี่ยเฉาก็ยังคงไม่เข้าใจ เขามองเด็กสาวที่ใบหน้าซีดเซียว “คุณรับปากมาจริงเหรอเนี่ย ไม่กลัวถูกเอาไปขายเหรอ เกิดพวกเราเป็นคนเลววางยาพิษคุณล่ะ”
อีกอย่างคุณชายเจ็ดก็แปลกคน เป็นฝ่ายชวนผู้หญิงก่อนตั้งแต่เมื่อไรกัน
อิ๋งจื่อจินหลับตาครึ่งหนึ่งตั้งสมาธิ “เพราะฉันหิวจริงๆ”
เนี่ยเฉา “...”
“อืม แค่นี้แหละ เอาผัดตับหมูมาอีกที่แล้วกัน” ฟู่อวิ๋นเซินปิดสมุดเมนู
บริกรโค้งตัวแล้วออกไปเตรียม
ร้านฮั่นเก๋อเป็นร้านอาหารเพียงหนึ่งเดียวภายในประเทศจีนที่ปฏิเสธรางวัลร้านมิชลินสามดาว รับลูกค้าเพียงวันละสิบโต๊ะ ทั้งยังต้องจองล่วงหน้าสามเดือน
เนี่ยเฉามองบรรยากาศรอบตัว “คุณชายเจ็ด นายคงไม่ได้รู้จักเจ้าของร้านฮั่นเก๋อใช่ไหม ร้านนี้ต่อให้เป็นพ่อฉันก็ต้องจองล่วงหน้าเลยนะ”
“ไม่รู้จัก” ฟู่อวิ๋นเซินเอาแขนวางลงตรงที่เท้าแขน พูดอย่างสบายๆ “คงดูที่หน้าตามั้ง”
“คุณหนูอิ๋ง ได้ยินแล้วใช่ไหม คุณชายเจ็ดชอบพูดเหลวไหล คุณไม่ต้องไปเชื่อคำพูดของเขาหรอกนะ” เนี่ยเฉาก็ไม่แคร์ โบกมือหนึ่งที “แต่วันนี้เป็นโอกาสที่หาได้ยากทีเดียวที่คุณชายเจ็ดจะเลี้ยง กินเต็มที่เลยนะ เขาน่ะขาดทุกอย่างยกเว้นเงิน”
“บังเอิญจัง” อิ๋งจื่อจินพูด “ฉันขาดแค่เงิน”
ฟู่อวิ๋นเซินเงยหน้า
“คุณขาดเงินเหรอ” เนี่ยเฉาอึ้ง “ตระกูลอิ๋งไม่ให้เงินคุณใช้เหรอ”
คนรับใช้ตระกูลอิ๋งมีเงินเดือนกันหมด แล้วนับประสาอะไรกับลูกเลี้ยงคนเดียว
“ฉันเรียนไม่เก่ง และก็ไม่เคยเรียนมารยาท ปักดอกไม้ชงชาก็ไม่เป็น” เด็กสาวพูด “น่าขายหน้าขนาดนี้ทำไมต้องให้เงินฉันด้วย”
เนี่ยเฉาพูดไม่ออก
ขนตาของฟู่อวิ๋นเซินขยับ มุมปากถูกยกขึ้น “งั้นพวกเขาก็มีตาหามีแววไม่ มารยาทของเธอบนโต๊ะอาหารใกล้เคียงกับเชื้อพระวงศ์ยุโรปโบราณแล้ว”


## ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 ยุโรปโบราณ
เนี่ยเฉาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจอีกครั้ง “?”
ว้อท?
เขาได้ยินอะไรไปนะ
พอเติมคำว่าโบราณข้างหลังยุโรป ความหมายก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
นั่นมันยุโรปในช่วงศตวรรษที่สิบสี่ถึงศตวรรษที่สิบหก เพราะการเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมครั้งหนึ่งทำให้เกิดบุคคลดังๆ จำนวนมากมายนับไม่ถ้วนในแต่ละวงการ เช่น วรรณกรรม ศิลปะ ดนตรี เป็นต้น ซึ่งยุโรปก็ได้กลับมารุ่งเรืองหลังจากที่เสื่อมโทรม
ราชวงศ์ในยุโรปมีจำนวนมาก แต่ส่วนใหญ่ไม่หลงเหลืออยู่แล้ว สิบราชวงศ์ที่ยังอยู่จนถึงปัจจุบันนี้มีประเทศวายนำมาเป็นอันดับแรก ขนบธรรมเนียมของแต่ละราชวงศ์ก็แตกต่างกัน
เอาแค่ท่านั่งธรรมดาๆ เขามองไม่เห็นออกเลยสักนิด ทำไมถึงบอกว่าใกล้เคียงกับมารยาทของราชวงศ์ในยุโรป
แต่เนี่ยเฉาไม่มีทางสงสัยคำพูดของฟู่อวิ๋นเซิน
เพราะคุณชายคนนี้เคยบอกเขาว่า หากต้องการเป็นคนเสเพลที่ประสบความสำเร็จ สิ่งที่ต้องมีก็คือ ทำตัวรอบรู้เข้าไว้
เนี่ยเฉารู้สึกว่าคำพูดนี้มันออกจะทะแม่งๆ  แต่ก็คิดไม่ออกว่าแปลกตรงไหน เลยต้องน้อมรับคำสั่งสอนแบบงงๆ
คุณชายเสเพลอันดับหนึ่งของฮู่เฉิงรู้เรื่องมารยาทของราชวงศ์ในยุโรปไม่ใช่เรื่องแปลกเท่าไร แต่เด็กสาวของตระกูลอิ๋งที่มาจากบ้านนอกคนนี้?
อิ๋งจื่อจินลืมตา สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย
เธอเปลี่ยนท่านั่ง เอามือเท้าคางด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย “เคยอ่านหนังสือแนวนั้นน่ะ”
ฟู่อวิ๋นเซินพิงพนัก ยิ้มพลางพูด “งานอดิเรกแบบนี้ดูแตกต่างดีนะ”
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบอีกต่อไป
ช่วงเวลาสิบกว่านาทีอาหารก็ออกมาครบ
ภายในร้านฮั่นเก๋อไม่มีห้องส่วนตัว แต่ละโต๊ะจะมีม่านเขียวกั้นระหว่างกัน ข้างโต๊ะวางเตาเครื่องหอมที่ใส่ตามความชอบของลูกค้า
ด้านข้างยังมีสะพานหินธารน้ำไหลขนาดเล็ก ทำให้บรรยากาศออกแนวโบราณ
อิ๋งจื่อจินหันหน้าไปมอง ดวงตาวูบไหวเล็กน้อย
ดอกหอมหมื่นลี้ โรสแมรี่ ไม้กฤษณา ลาเวนเดอร์ ไม้จันทน์...ทั้งหมดเป็นสมุนไพรที่ช่วยให้ใจสงบ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจเตรียมไว้
เพียงเวลาแค่ชั่วครู่เธอรู้สึกดีขึ้นมากทีเดียว อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง ครั้งแรกที่เธอมาโลกมนุษย์เป็นช่วงกลางศตวรรษที่สิบห้า เธอนึกไม่ถึงว่าตัวเองยังจะได้มายังโลกมนุษย์อีก ยังไงซะเดิมทีเธอก็เป็นคนที่ต้องตายมีชีวิตอยู่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
เนื่องจากบาดเจ็บสาหัสจนถึงขั้นดวงวิญญาณแหลกสลาย จิตรู้สำนึกของเธอจึงหลับใหลไปเกือบสิบเจ็ดปี วันนี้เพิ่งจะตื่นมาอย่างสิ้นเชิง หลังจากตื่นมาสถานการณ์ก็อนาจพอสมควร
อาการเลือดพร่องอย่างยาวนานทำให้ร่างนี้อ่อนแอมาก ถึงขนาดเรียกได้ว่าพรุนไปหมดทั้งตัว แค่ถูกแตะก็แตกเป็นเสี่ยงๆ ได้
เธอต้องใช้สมุนไพรหยกศิลาจำนวนมากเพื่อปรับร่างกาย ฟื้นฟูเลือดลม
แต่เธอไม่มีเงิน
เมื่อก่อนเธอเคยเก็บทองไว้จำนวนไม่น้อยที่ยุโรป ผ่านมานานขนาดนี้ ธนาคารในอดีตน่าจะปิดกิจการไปแล้ว ไม่รู้ว่าทองของเธอยังอยู่ไหม
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วถามขึ้น “เมืองฮู่เฉิงมีสถานที่สนุกๆ ไหม”
“เยอะมาก” เนี่ยฉางถูกฤทธิ์สุราตีขึ้น จึงเรอออกมา
“คุณมาอยู่นานขนาดนี้แล้วไม่ได้ออกไปเที่ยวเลยเหรอ”
“คลังเลือดมีชีวิต น่าจะไม่มีอิสระหรอก” เนี่ยฉางจุกไปอีกครั้ง
“ดื่มนี่สิ” ฟู่อวิ๋นเซินยื่นน้ำพุทราลำไยให้หนึ่งชาม หลังจากเห็นเธอรับไปถึงพิงเก้าอี้ไม้ไผ่
“ในหนึ่งปีอิ๋งลู่เวยบาดเจ็บไปแล้วกี่ครั้ง”
เนี่ยเฉาอึ้งไปสักพัก ลองนับดู “ถ้านับแค่เข้าโรงพยาบาลก็ไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง”
พอพูดจำนวนนี้ออกไปแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังตกใจ
เรื่องที่อิ๋งลู่เวยเป็นโรคฮีโมฟีเลีย ทั้งเมืองฮู่เฉิงไม่มีใครรู้ ดังนั้นบรรดาคุณหนูคุณชายไฮโซต่างก็ปกป้องด้วยความระมัดระวัง
อีกทั้งเธอยังเป็นคู่หมั้นของเจียงมั่วหย่วน เก่งศิลปะทุกด้าน เป็นที่ชื่นชอบของสี่ตระกูลใหญ่
ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง แล้วจะเป็นไปได้อย่างไรที่ปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บหลายครั้งขนาดนั้น
เนี่ยเฉาลองถาม “ลูกพี่ก็คงไม่ได้บริจาคเลือดไปเยอะขนาดนั้นใช่ไหม...”
พอพูดถึงตรงนี้กลับพูดไม่ออกอีก
บริจาคเลือดสิบกว่าครั้ง ใครจะทนไหว
อิ๋งจื่อจินค่อยๆ ดื่มน้ำพุทราลำไยจนหมด หรี่ตาหงส์ลงท่าทางกลับไม่ทุกข์ร้อน “ไม่น่าจะแค่นั้นมั้ง”
พลังชีวิตของร่างนี้ถูกใช้จนหมดตอนที่เธอฟื้นมาพอดี ตอนนี้ก็แค่พอฟื้นฟูกลับมาได้บ้าง แสดงให้เห็นว่าเสื่อมโทรมไปถึงขั้นไหนแล้ว
ภายในใจของเนี่ยเฉามีหลากหลายความรู้สึกปนเปกัน
สกุลอิ๋งรับเด็กสาวมาเลี้ยง บำรุงอย่างดี เพียงเพื่อเลือดแค่นั้นเลยเหรอ
ช่วงหลายปีมานี้พวกเขาเห็นด้านมืดของตระกูลใหญ่จนชินแล้ว ยังมีเรื่องที่สกปรกโสมมยิ่งกว่านี้อีก
เนี่ยเฉาถอนหายใจ เรียกบริกรมาพยายามเอาใจ “ลูกพี่กินเยอะๆ เลยนะ คุณชายเจ็ดพูดถูก ต้องบำรุงเลือดให้ดี”
อิ๋งจื่อจินมองจานตับหมูที่เธอกินหมดด้วยความยากลำบากได้ถูกเติมจนเต็มอีกครั้ง “...”
...
เวลานี้ประตูไม้แกะสลักของร้านฮั่นเก๋อได้ถูกเปิดออกอีกครั้ง เสียงฝีเท้าดังขึ้น มีคนเดินเข้ามาหลายคน
คนที่เดินนำมาเป็นผู้ชายรูปร่างสง่าผ่าเผย ใบหน้าของเขาเย็นชา หน้าตาเคร่งขรึม ต่อให้เป็นบริกรของร้านฮั่นเก๋อ ตอนที่เห็นคนที่มาเยือนก็ยังอดตกใจไม่ได้ ใบหน้านี้ คนทั้งเมืองฮู่เฉิงไม่มีใครไม่รู้จัก
ท่านสามตระกูลเจียง เจียงมั่วหย่วน ผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของสี่ตระกูลใหญ่ รวมหน้าตา ฐานะ อำนาจ ไว้ในตัวคนคนเดียว ผู้ชายที่บรรดาคุณหนูไฮโซทั้งเมืองฮู่เฉิงต่างอยากแต่งงานด้วย
ผู้จัดการเดินเข้าไปพูดด้วยความนอบน้อม “ประธานเจียง โต๊ะที่ท่านจองไว้อยู่ทางนี้เชิญตามผมมาครับ” เจียงมั่วหย่วนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป
แต่ในขณะนั้นเอง เลขาที่เดินตามหลังกลับเดินเข้ามากระซิบ “ท่านสามคะ” พูดจบก็ชี้ไปหนึ่ง
เจียงมั่วหย่วนขมวดคิ้ว แต่ก็ยังคงหันไปตามทางที่เลขาชี้ ทันใดนั้นสายตาก็ขรึมลง
เด็กสาวที่รูปร่างผอมบางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ เห็นเพียงใบหน้าด้านข้าง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าดูต่อต้านมาก ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างเธอ เขาเองก็รู้จัก ‘ฟู่อวิ๋นเซิน’ คุณชายเสเพลแห่งตระกูลฟู่ ชื่อเสียงไม่ได้แย่ธรรมดา
ส่งไปอยู่ต่างประเทศสามปี ดูท่าทางไม่ได้ก้าวหน้าขึ้นแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ เจียงมั่วหย่วนขมวดคิ้วแน่นขึ้น สาวเท้าเดินเข้าไป คนด้านหลังที่มาด้วยหลายคนมองหน้ากัน คนพวกนี้เป็นลูกค้าของเจียงซื่อกรุ๊ป และก็ถือว่ารู้จักนิสัยของเจียงมั่วหย่วนดี
ท่านเจียงสามแห่งเมืองฮู่เฉิง แต่ไหนแต่ไรไม่เคยแสดงอารมณ์ให้เห็นไม่ว่าจะโกรธหรือดีใจ เรื่องอะไรที่ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปได้แบบนี้
“ท่านสามไปสั่งสอนเด็กที่ไม่เชื่อฟัง อีกเดี๋ยวกลับมาค่ะ” เลขาพูดเป็นเชิงขอโทษ “เชิญทุกท่านเข้าไปนั่งก่อนนะคะ”


## ตอนที่ 4

ตอนที่ 4 เอาอะไรไปสู้อิ๋งลู่เวย
พอได้ฟังคำอธิบาย บรรดาลูกค้าถึงกระจ่าง พวกเขาต่างเข้าใจ รีบพูดขึ้น “ไม่เป็นไรๆ เชิญท่านเจียงตามสบาย”
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงมั่วหย่วนอยู่ด้วย แม้แต่ที่นั่งในร้านฮั่นเก๋อพวกเขาก็จองไม่ได้
หลังจากเลขาแสดงความขอโทษอีกครั้งก็ตามเจียงมั่วหย่วนไป
ร้านฮั่นเก๋อในเวลานี้ไม่มีลูกค้าคนอื่นแล้ว เหล่าบริกรต่างคอยบริการอยู่ข้างๆ
ผู้จัดการย่อมเห็นเหตุการณ์นี้ เขาขมวดคิ้ว ขณะที่กำลังจะเข้าไปห้าม ทันใดนั้นก็มีสีหน้าตกใจ พยักหน้าเงียบๆ แล้วถอยกลับไป
ฟู่อวิ๋นเซินละสายตากลับมาถาม “กินอีกหน่อยไหม”
เด็กสาวปฏิเสธอย่างไร้อารมณ์ “ไม่กิน”
“อย่าดื้อสิ ไม่กินมันจะไม่ดีต่อร่างกายนะ”
“ไม่กิน”
เนี่ยเฉา “...”
วันนี้คุณชายเจ็ดอาการหนักจริงๆ
ยังจะบังคับกึ่งล่อหลอกให้เธอกินตับหมูอีกเหรอ
พอเห็นเด็กสาวยืนกรานปฏิเสธ ฟู่อวิ๋นเซินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลากเสียงยาวขึ้น “ไม่กินจริงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินดันจานไปไกลๆ “ไม่ชอบกินเครื่องใน”
ตับหมูพวกนี้ค่อนข้างพิเศษจริงๆ หลังจากที่เธอกินหมดหนึ่งจานสิบสองชิ้นก็รู้สึกว่าร่างกายผลิตเลือดเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นที่ได้ผลดีกว่าเธอฟื้นฟูตัวเองเสียอีก
แต่เธอทำใจยอมรับพวกเครื่องในไม่ได้จริงๆ นี่ถึงขีดจำกัดของเธอแล้ว
“งั้นก็ห่อกลับแล้วกัน” ฟู่อวิ๋นเซินเคาะโต๊ะ ริมฝีปากผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แช่ตู้เย็นไว้ พรุ่งนี้เช้าเอามาอุ่นกิน”
“พรวด” เนี่ยเฉาพ่นน้ำ “คุณชายเจ็ดไม่กลัวถูกลูกพี่อัดเหรอ”
“หืม?” พอได้ยินคำพูดนี้ฟู่อวิ๋นเซินก็เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เด็กน้อย ฉันใจดีกับเธอขนาดนี้ เธออัดฉันลงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเหลือบมองเขา ดวงตาราวกับเต็มไปด้วยสายฝนโปรยปราย เธอค่อยๆ พูดขึ้น “ใช่ ทำไม่ลง”
ฟู่อวิ๋นเซินหรี่ตา “หืม?”
เนี่ยเฉาตกใจ
เขาดูผิดไปเหรอ เดิมทีคิดว่าเด็กสาวคนนี้จะเก็บอารมณ์เก่ง ใครจะรู้ว่ายังกล้าโต้กลับคุณชายเจ็ดด้วย สุดยอดเลย
และทันใดนั้นเองม่านก็ได้ถูกแหวกออก แรงเหวี่ยงที่มากเกินไปทำให้กระดิ่งที่แขวนไว้ถูกกระชากจนตกพื้นดังกรุ๊งกริ๊ง
“ใครน่ะ มารบกวนท่านเนี่ยได้...” เนี่ยเฉาหันไป วินาทีที่เห็นผู้ชายในชุดสูทสีดำ คำพูดที่เหลือก็ค้างไปทันที ไอออกมาอย่างแรง
โวะ เจียงมั่วหย่วนเหรอ
นี่มันเวรกรรมอะไรเนี่ย
เขาหันไปมองอิ๋งจื่อจินทันที แต่กลับเห็นเธอยกชามน้ำพุทราลำไยขึ้นมากินราวกับไม่เห็นคนที่เข้ามา
เธอทำตัวสบายๆ เอาแขนวางไว้บนโต๊ะ เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่มีมาดของคุณหนูผู้ดี แต่กลับมีความงามชั้นสูงที่ทำให้คนไม่อาจมองข้ามได้ คล้ายเจ้าหญิงยุโรปยุคกลางที่เดินออกมาจากภาพสีน้ำมัน
เจียงมั่วหย่วนก้มมองเด็กสาวด้วยท่าทางเชิดหยิ่ง น้ำเสียงเคร่งขรึม “เธอหนีออกมาจากโรงพยาบาล ออกมาก็เพื่อคลุกคลีกับคนพวกนี้ที่นี่เหรอ”
คำพูดเดียวก็ทำให้เนี่ยเฉาโมโหแล้ว แต่เขาอดทนไว้
เขาน่ะไม่เป็นไร แต่เขาจะทำให้น้องคนนี้เดือดร้อนไม่ได้
“อิ๋งจื่อจิน ฉันไม่มีเวลามานั่งสั่งสอนเธอนะ” เจียงมั่วหย่วนดูนาฬิกาข้อมือ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสุดขีด “เธอเองก็ไม่ได้มีค่ามากพอให้ฉันเสียเวลาด้วย ยิ่งไปกว่านั้นฉันไม่มีทางสนว่าเธอจะทำลายตัวเองหรือเปล่า ฉันแค่อยากบอกเธอว่า...”
เขาหยุดเล็กน้อย ดวงตาฉายแววเข้มงวดแบบที่เวลาเจรจาธุรกิจเท่านั้นถึงจะมี “อย่าทำให้ลู่เวยเป็นห่วง สุขภาพของลู่เวยไม่ดี เธอกลับบ้านเดี๋ยวนี้ ไปอธิบายกับลู่เวย”
เลขาพูดเสริมอย่างอ้อมๆ “หวังว่าคุณหนูรองจะเข้าใจ อย่าตื๊อท่านสาม ท่านสามยุ่งมาก ท่านสามไม่มีเวลาเล่นกับคุณหนูนะคะ”
คุณหนูรองคนนี้คิดว่าตัวเองแซ่อิ๋งก็คิดจะทำตัวเทียบชั้นคุณหนูลู่เวยได้งั้นเหรอ
ก็แค่ลูกเลี้ยง เอาอะไรไปสู้คุณหนูไฮโซอันดับหนึ่งของฮู่เฉิง
ทันใดนั้นเด็กสาวก็เงยหน้าขึ้น
ใบหน้างดงามจนน่าตะลึง
ความคลุมเครือในดวงตาหงส์หายไปฉับพลัน เมื่อเมฆหมอกจางหายก็กลายเป็นความเย็นชา เจือไปด้วยประกายอ่อนๆ อันงดงาม
“น่าสนใจดีนะคะ ฉันหนีมาถึงนี่แล้ว คุณอาเจียงยังจะตามมาสั่งสอนฉัน” อิ๋งจื่อจินเท้าศอก สีหน้าเรียบเฉย “ตกลงใครตื๊อใครกันแน่”
น้ำเสียงนี้ไม่หวาดกลัวนอบน้อมเหมือนแต่ก่อน กลับเย็นชาจนเสียดแทงหัวใจ
เจียงมั่วหย่วนสีหน้าเปลี่ยน
เลขาเองก็ตกใจ แทบไม่อยากเชื่อ
ปกติคุณหนูรองคนนี้ไม่มีทางพูดกับท่านสามแบบนี้
ทันใดนั้นฟู่อวิ๋นเซินก็หัวเราะออกมา
เขาเงยหน้าเล็กน้อย กวาดตามองคนที่ยืนอยู่ ดวงตาดอกท้อโค้งมน ล้ำลึกมีมนต์สะกด พูดด้วยน้ำเสียงไม่จริงจัง “ก็งั้นๆ แหละ ไม่สู้คุณหนูลองมองฉันดีกว่า”
น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย แต่จุดประสงค์ต้องการปกป้องชัดเจน
เจียงมั่วหย่วนขมวดคิ้ว
ฟู่อวิ๋นเซินเป็นคุณชายเสเพลไม่ผิดแน่ ทว่าเขากลับเป็นคนโปรดของผู้เฒ่าฟู่
ตระกูลเจียงยิ่งใหญ่มาก แต่เมื่อเทียบกับตระกูลฟู่ก็ยังห่างชั้นอยู่บ้างนิดหน่อย
“เจียงมั่วหย่วน ฉันไม่สนหรอกนะว่าวันนี้นายเป็นบ้าอะไรขึ้นมา” นิ้วเรียวของฟู่อวิ๋นเซินเคาะโต๊ะเบาๆ ยิ้มมุมปาก “ฉันกินข้าวอยู่ อย่ามาทำให้หมดอารมณ์”
มีบริกรเข้ามาทันที “คุณเจียง สวัสดีครับ โต๊ะที่คุณจองไว้อยู่ทางนี้ครับ ขอความกรุณาอย่ารบกวนแขกท่านอื่น ไม่อย่างนั้นคุณจะถูกขึ้นบัญชีดำของร้านฮั่นเก๋อ ห้ามเข้ามาอีกต่อไปครับ”
การเย้ยหยันแบบไร้เสียงเป็นการกระทำที่รุนแรงที่สุด
เจียงมั่วหย่วนเม้มริมฝีปากแน่น กรามก็ขบแน่นตามไปด้วย สีหน้าแย่มากทีเดียว
ร้านฮั่นเก๋อไม่ไว้หน้าแม้แต่ตระกูลใหญ่ในเมืองตี้ตู แล้วนับประสาอะไรกับตระกูลเจียง
นี่เป็นครั้งแรก เขาไม่อยากไปแต่ก็ต้องไป
เลขารีบสับเท้ารัวๆ ตามไปติดๆ
บรรยากาศรอบตัวกลับสู่ความเงียบสงบ เสียงน้ำไหลริน ปะปนกับเสียงเครื่องดนตรีโบราณประเภทสาย ไพเราะเสนาะหู
เนี่ยเฉารู้สึกเหมือนตัวเองได้ดูละครฉากใหญ่ หันไปหันมาด้วยความตื่นเต้น
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเขา “ปีศาจงูสิงร่างเหรอ”
“ผุยๆๆ” เนี่ยเฉารีบวางมาดให้สุภาพทันที “ก็ฉันสะใจไงล่ะ นายกับลูกพี่เข้าขากันดีมากเลยนะ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจอีก เขาพูดอย่างเนือยๆ “ถนนคนเดิน ดิสนีย์แลนด์ โอเชียนอควาเรียม เหมาะสมทุกที่”
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้ว
“พอเหอะคุณชายเจ็ด ที่นายแนะนำเชยๆ ทั้งนั้น” เนี่ยเฉาหมดคำจะพูด “คุณหนูอิ๋ง ผมจะบอกให้ที่หนึ่ง รับรองว่ามีไม่กี่คนที่เคยได้ยิน”
เขาทำท่ามีลับลมคมใน “คุณรู้จักทางไปหอออกอากาศของสถานีโทรทัศน์ไหม”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “รู้จัก”
“ที่นั่นมีตลาดนัดใต้ดิน สนุกมากเลยนะ มีส่องอัญมณี มีทำนายดวง ทั้งยังมีของโบราณแปลกๆ หายากด้วย” เนี่ยเฉาพูดด้วยความตื่นเต้น “คราวก่อนมีคนจ่ายเงินไม่กี่สิบหยวนซื้อแจกันลายครามน้ำเต้าคู่ไปหนึ่งอันได้กำไรมหาศาลเลยนะ”
“ทำนายดวงเหรอ” อิ๋งจื่อจินเงี่ยหูฟัง “ทำนายยังไง”
“อ๋า ก็แค่ใช้ไพ่ทาโรต์ เอาเป็นว่าผมไม่เชื่อหรอก” เนี่ยเฉาส่ายมือ “ถ้าลูกพี่อยากไปเที่ยวนะ เดี๋ยวผมพา...”
ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดจังหวะ
“เนี่ยเฉา” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้มเล็กน้อย ฟังจากน้ำเสียงไม่ออกว่าอารมณ์ไหน “พูดเพ้อเจ้ออะไรน่ะ”
“ใช่ๆๆ เพ้อเจ้อ!” เนี่ยเฉาฉุกคิดขึ้นมาได้ “ผมพูดเพ้อเจ้อทั้งนั้น ลูกพี่ห้ามไปเด็ดขาดนะ”
ถูกต้อง ตลาดนัดใต้ดินวุ่นวายมาก หลังเที่ยงคืนถึงจะเปิด คุณชายอย่างพวกเขาไปไม่มีปัญหา แต่บรรดาคุณหนูห้ามไป
เกิดลือออกไปชื่อเสียงของน้องคนนี้จะยิ่งไม่ดี เขาได้กลายเป็นคนบาปแน่
อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง ไม่ถามอีก
ไพ่ทาโรต์ เธอลืมไปเลยว่าเธอเคยเล่นมัน
เพียงแต่โลกยุคนี้ยังมีไพ่ทาโรต์ที่แท้จริงอยู่อีกเหรอ


## ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 ลูบหัวสาว
หลังจากนั้นก็กินข้าวกันอย่างสงบสุข
“ไปเถอะ” หลังกินเสร็จฟู่อวิ๋นเซินก็ลุกขึ้น สีหน้าเอื่อยเฉื่อย “เด็กน้อย ฉันจะเป็นคนดีให้ถึงที่สุด ส่งเธอกลับบ้าน”
ขณะที่เนี่ยเฉากำลังอยากถามว่าแล้วเขาทำไง กลับถูกตอกกลับด้วยสายตา “...”
ก็ได้ เขากลับเอง
อืม…เพื่อนมันหมดความหมายเวลาอยู่ต่อหน้าสาว
เนี่ยเฉาเดินตามหลังอย่างเศร้าๆ
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิดอยู่สักพัก “ไม่รบกวนแล้วดีกว่า ไปๆ มาๆ กลายเป็นฉันติดค้างเข้าแล้ว”
ฟู่อวิ๋นเซินคนคนนี้ นอกจากข้อมูลภายนอกอย่าง อายุ ชื่อ เรื่องสำคัญอื่นๆ เธอกลับทำนายออกมาไม่ได้ อาจเป็นเพราะความสามารถของเธอยังไม่ฟื้นคืน ก็มีความเป็นไปได้...
พยายามอยู่ให้ห่างๆ ไว้จะดีกว่า
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินหยิบกุญแจรถ พอได้ยินคำพูดนี้ก็หัวเราะ “เธอติดค้างอะไร เธอช่วยเตือนเนี่ยเฉา พวกเราก็แลกเปลี่ยนกันอย่างยุติธรรมไม่ใช่เหรอ”
เขานิ่งไปเล็กน้อย ยกมุมปาก “เอาแบบนี้ ถ้าเธอรู้สึกว่าติดค้างฉันจริงๆ ไม่สู้ซุบซิบ[footnoteRef:1]เมืองฮู่เฉิงให้ฉันฟังมั้ง” [1:  ซุบซิบ เป็นคำเดียวกับคำว่ายันต์แปดทิศ]
อิ๋งจื่อจินมองเขา ขมวดคิ้ว “ซุบซิบเหรอ”
เธอรู้ความหมายของคำว่าซุบซิบ มันหมายถึงเรื่องสนุก ข่าวลือ คนละเรื่องกับยันต์แปดทิศ
เห็นทียังมีเรื่องใหม่ๆ ของศตวรรษยี่สิบเอ็ดที่เธอยังต้องเรียนรู้อีกมาก
“นี่เพิ่งกลับมาไม่ใช่เหรอ” มือของฟู่อวิ๋นเซินวางที่ประตูรถ “เป็นไง ช่วยคลายความอยากรู้อยากเห็นของฉันหน่อยเป็นไง”
เขายกมือทำท่าเชิญ
แววตาของอิ๋งจื่อจินชะงัก
ตอนที่มาโลกมนุษย์ครั้งแรก เธออยู่ที่ยุโรปสามร้อยปี ระหว่างนั้นท่องยุโรปด้วยสถานะที่ต่างกัน ด้วยเหตุนี้ถึงรู้ขนมธรรมเนียมมารยาทต่างๆ ของทุกราชวงศ์ในยุโรป
การผายมือแบบนี้มีต้นกำเนิดมาจากราชวงศ์ประเทศวาย แต่ในช่วงครึ่งแรกของศตวรรษที่สิบหกได้ถูกเลิกใช้
“ถ้าเธอยังไม่ขึ้นรถ อีกเดี๋ยวอาเขยของเธอก็จะออกมาแล้วนะ” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง “เธอก็เห็นว่าฉันไม่มีอำนาจ เกิดเขาจับพวกเราสองคนไปด้วยกันจะทำไง”
คำพูดนี้ทำให้เด็กสาวตัดสินใจเลือกได้ เข้าไปนั่งตรงตำแหน่งข้างคนขับ
ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว “เจียงมั่วหย่วนมีอิทธิพลขนาดนั้นเลยเหรอ”
อิ๋งจื่อจินตอบ “ก็แค่น่ารำคาญ”
ฟู่อวิ๋นเซินอึ้งไปเล็กน้อยนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบแบบนี้ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นหัวเราะเบาๆ
แสงไฟสาดส่องผ่านผมดำสลวยของชายหนุ่มวูบไหวไปมา ฉาบดวงตาของเขาให้เป็นสีทองอ่อน
ริมฝีปากสีแดงกับผิวพรรณที่ขาวโดยกำเนิดตัดกันอย่างเห็นได้ชัด มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างไม่เสื่อมคลาย
เขาปิดหน้าต่างรถ “ได้ยินว่าเจียงมั่วหย่วนเป็นคนพาเธอจากอำเภอชิงสุ่ยมาที่ฮู่เฉิงอย่างนั้นเหรอ”
“อืม” อิ๋งจื่อจินนึกย้อน “บอกว่าจะส่งฉันเรียนที่ชิงจื้อ”
โรงเรียนมัธยมชิงจื้อเป็นโรงเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของฮู่เฉิง นักเรียนคนใดก็ตามที่มาจากห้องอัจฉริยะล้วนสามารถเข้ามหาวิทยาลัยตี้ตูได้ อีกทั้งเข้ามหาวิทยาลัยชั้นแนวหน้าได้กว่าเก้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ พวกผู้ปกครองถึงได้พยายามส่งลูกตัวเองเข้าไปอยู่ในนั้น
อิ๋งจื่อจินมองไปนอกหน้าต่างหรี่ตาลง “ระหว่างทางฉันเกิดอุบัติเหตุ ต้องเข้าโรงพยาบาล”
อุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ได้รุนแรงถึงชีวิต แต่ทำให้ตระกูลอิ๋งรู้การมีตัวตนของเธอ เพราะกรุ๊ปเลือดของเธอเป็นที่หาได้ยากมากเหมือนกับอิ๋งลู่เวยทุกอย่าง
เลือดประเภทนี้ถูกเรียกว่าเลือดสีทอง เป็นเลือดวิเศษอย่างแท้จริง สามารถให้เลือดได้ทุกกรุ๊ป แต่เมื่อตัวเองขาดเลือด กลับต้องใช้เลือดเหมือนกันเท่านั้น
คนที่มีกรุ๊ปเลือดสีทองบนโลกนี้มีอยู่ไม่เกินร้อยคน ต่อให้เป็นตระกูลอิ๋งก็ไม่สามารถหาแหล่งเลือดที่เพียงพอให้อิ๋งลู่เวยได้ทันเวลาตอนบาดเจ็บ
เธอเป็นคนที่เหมาะสมพอดี
นิ้วของฟู่อวิ๋นเซินชะงักเล็กน้อย “เพราะเรื่องนี้เธอถึงได้ถูกตระกูลอิ๋งรับเลี้ยงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเอามือเท้าศีรษะ ตอบอย่างไม่ใส่ใจเหมือนไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง “คลังเลือดมีชีวิตมาถึงที่ ทำไมจะไม่เอาล่ะ”
กรุ๊ปเลือดสีทองยังมีจุดที่พิเศษ แต่ละคนสามารถถูกสูบออกไปได้ครั้งเดียว หลังสูบเสร็จร่างกายก็จะสร้างภูมิต่อต้าน
หากฝืนสูบอีกเป็นครั้งที่สองก็จะตาย แต่เธอไม่ ด้วยเหตุนี้ตระกูลอิ๋งถึงรับเลี้ยงเธอมาตลอด
ฟู่อวิ๋นเซินหันหน้ามาจ้องอยู่สองวินาที ทันใดนั้นก็เอามือลูบหัวเธอเบาๆ
เหมือนลูกแมว
อิ๋งจื่อจินค่อยๆ หันหน้าไปมองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก แววตาปรากฏความอาฆาต “ทำอะไรน่ะ”
“ทำให้เธออย่าคิดมาก” ฟู่อวิ๋นเซินมองไปข้างหน้า “คาดเข็มขัดสิ จะออกรถแล้ว”
...
สามสิบนาทีต่อมารถก็ไปหยุดในพื้นที่คฤหาสน์ตรงไหล่เขา
“รีบพักผ่อนล่ะ” ฟู่อวิ๋นเซินมองตามเด็กสาวลงจากรถ “กินน้ำพุทราลำไยบ่อยๆ”
ขนตาของอิ๋งจื่อจินขยับเล็กน้อย “รู้แล้ว ขอบคุณ”
“ได้ยินเธอพูดขอบคุณมากขนาดนี้ในหนึ่งวัน หูจะตื้อหมดแล้ว” แขนเรียวยาวของชายหนุ่มพาดอยู่ตรงขอบหน้าต่างรถ ยิ้มเล็กน้อย “ถ้าอยากขอบคุณฉันจริงๆ ไว้ทำนายดวงให้ฉันสิ”
อิ๋งจื่อจินเอามือนวดศีรษะแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน พูดอย่างจนปัญญา “ได้”
ฟู่อวิ๋นเซินได้ฟัง ไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา เขาครุ่นคิดอยู่สักพัก
เขาไม่ได้ออกไปทันที พูดเสริมอย่างเนือยๆ
“เอาล่ะ รีบไปพักผ่อนเถอะฟ้ามืดมากแล้ว ฉันจะมองส่งเธอ”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “คุณก็เหมือนกัน” ร่ำลาเสร็จเธอก็หันตัวเดินเข้าไปในหมู่คฤหาสน์ ยังไม่ทันเดินถึงหน้าคฤหาสน์ประตูก็ถูกเปิดออก คนที่ออกมาคือพ่อบ้าน
สายตาเข้มงวด เจือไปด้วยการสำรวจ “ในที่สุดคุณหนูรองก็กลับมาได้แล้ว”
เด็กสาวยืนอยู่ที่ขั้นบันได ขนตางอนยาวมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ บนศีรษะก็เต็มไปด้วยหิมะ
ข้อมือของเธอเล็กและซีด เส้นเลือดชัดเจน ร่างกายผอมบางราวกับแค่ลมพัดก็ล้มลงได้
พ่อบ้านขมวดคิ้วใส่เธอ แต่ก็ไม่ลืมคำสั่งของคนในบ้าน
เขาพูดขึ้น “คุณนายบอกว่า ในเมื่อคุณหนูรองมีจิตใจที่ต่อต้านรุนแรงขนาดนี้ อีกทั้งยังหนีออกจากโรงพยาบาลตามใจชอบ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้คุณหนูรองก็ไม่ต้องกลับบ้านแล้วครับ”
“คุณหนูรองสำนึกผิดได้เมื่อไรถึงจะเข้าบ้านได้ครับ”
“เชิญครับคุณหนูรอง” ความหมายประชดประชันเต็มที่ สีหน้าของพ่อบ้านไม่มีความใจดีแม้แต่น้อย แถมยังเจือไปด้วยความรำคาญ คุณหนูรองคนนี้รู้จักแต่สร้างความวุ่นวายได้ทั้งวัน ควรได้รับความลำบากเสียบ้าง เขาก็อยากจะดูว่า หิมะตกหนักขนาดนี้ เธอจะทนได้สักกี่น้ำ
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า ในที่สุดก็พูดขึ้น “หลบไป”
ท่าทีตอบสนองแบบนี้อยู่เหนือความคาดหมายของพ่อบ้าน เขาอดอึ้งไปไม่ได้
เขารู้ว่าคุณหนูรองมีนิสัยยังไง อ่อนแอปวกเปียก ไม่กล้าตอบโต้แม้แต่น้อย ทำไมวันนี้ถึงกล้าเถียงได้ล่ะ
พ่อบ้านคาดไม่ถึง “คุณหนูรอง อย่าเอาแต่ใจอีกเลยครับ คุณไปอ้อนคุณนายพูดจาเพราะๆ สำนึกผิด ก็จบเรื่องแล้วไม่ใช่เหรอครับ”


## ตอนที่ 6

ตอนที่ 6 หนุนหลัง
ยังไม่รู้จักสถานะของตัวเองดีรึ
พ่อบ้านหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม เขาพูดขึ้นอีกครั้ง “คุณหนูรอง คุณทำตัวแบบนี้คงไม่สามารถทำให้คุณนายพอใจได้ ผมว่าคุณ...”
เขากลับไม่สามารถพูดได้จนจบ
ฟึ่บ แขนของเขาถูกนิ้วมือเรียวยาวจับไว้ ขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
วินาทีถัดมาก็ถูกแรงมหาศาลถาโถมอย่างไม่ทันตั้งตัว พ่อบ้านทรุดลงไปบนพื้น
ดวงตาของอิ๋งจื่อจินมองลงพลางพูดขึ้น “ก็บอกแล้วว่าให้หลบไป”
พ่อบ้านเงยหน้าอย่างหวาดกลัว แทบไม่อยากเชื่อ ดวงตาเบิกโพลง
“เอ่อ”
ยามกลางคืนในเวลานี้ ทันใดนั้นได้มีเสียงหัวเราะที่เจือไปด้วยความสะใจ หากตั้งใจฟังยังแฝงไปด้วยความเย็นชา
“ถ้าฉันไม่วกกลับมาก็คงไม่รู้ว่า คนรับใช้ของตระกูลอิ๋งตอนนี้กล้าสั่งเจ้านายแล้ว คุณนายอิ๋งอบรมมาแบบนี้เหรอ”
ชายหนุ่มสูงยาวผึ่งผาย สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเช่นเดียวกัน กระดุมถูกปลดออก สีผิวยิ่งถูกขับให้ขาวยิ่งขึ้นดุจหยกท่ามกลางหิมะ
ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ก็กลายเป็นทิวทัศน์แบบหนึ่ง หิมะขาวโพลนท่ามกลางแสงจันทร์ เป็นภาพที่งดงามยากจะหาใดเปรียบ
อิ๋งจื่อจินชักเท้ากลับ เงยหน้าขึ้น สายตาชะงักไปเล็กน้อย “คุณยังไม่ไปอีกเหรอ”
“โชคดีที่ยังไม่ไป” มือข้างหนึ่งของฟู่อวิ๋นเซินล้วงกระเป๋า มุมปากโค้งขึ้น “ก็ถ้าไปเด็กน้อยของเราก็ต้องถูกรังแกน่ะสิ”
สายลมเบาๆ พัดผ่าน เปิดอกเสื้อของเขา เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้า กลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมา
สุขุมอ่อนโยน เย้ายวนดึงดูด
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย “ขี้เกียจสนใจ”
เธอไม่ชอบพูด มัวเสียเวลาพูดไม่สู้ลงมือไปเลย
“อืม ฉันรู้” ฟู่อวิ๋นเซินลูบศีรษะของเธอ “ฉันถึงได้มาสนใจแทน เธอไปยืนดูข้างๆ ก็พอ”
เขาหันไป เชิดคางเล็กน้อย ยังคงยิ้มอยู่ “คุณให้ใครขอโทษเหรอ”
เดิมทีพ่อบ้านถูกผลักก็งงอยู่แล้ว เวลานี้ยิ่งไม่กล้าหายใจแรง อดกลั้นจนใบหน้าแดงก่ำ เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด ขาก็สั่น เหลือแค่คุกเข่าลงแล้ว
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางไม่รู้จักผู้ชายที่ปรากฏตัวอยู่ตรงนี้
คุณชายเจ็ดแห่งตระกูลฟู่ ฟู่อวิ๋นเซิน
คุณชายที่เสเพลที่สุดในเมืองฮู่เฉิง ไม่รักความก้าวหน้า
ได้ยินว่าฟู่อวิ๋นเซินเอาแต่ใจเกินไป มีเรื่องกับผู้สืบทอดของตระกูลหนึ่งในเมืองตี้ตู จึงถูกตระกูลฟู่ส่งไปยุโรปในคืนนั้นทันที
ทำไมอยู่ๆ ก็กลับมาแล้วล่ะ
อีกทั้งยังมาปกป้องคุณหนูรองแบบนี้ด้วย
บ้าไปแล้วเหรอ
“ขอโทษครับคุณหนูรอง” พ่อบ้านทนแรงกดดันไม่ไหว ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเอง พูดเสียงสั่น “ผมไม่ควรทำตัวไม่เคารพคุณหนู ผมผิดไปแล้วครับ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจ “ไป เด็กน้อย คราวนี้ฉันจะไปส่งเธอเข้าข้างในด้วยตัวเอง”
พ่อบ้านมีหรือจะกล้าขัดขวางอีก “คุณชายเจ็ด คุณหนูรอง เชิญทางนี้ครับ”
ในขณะที่กำลังอดกลั้นอยู่นั้น เขากลับโล่งอก อย่างน้อยคุณนายก็ไม่มีทางโทษเขาแล้ว
...
เปิดประตูออก ไอเย็นเข้ามากระทบ เกล็ดน้ำแข็งตกลงบนพรมหรูหรา
ภายในห้องรับแขกชั้นหนึ่งของคฤหาสน์อบอุ่นมาก
สตรีไฮโซนั่งอยู่บนโซฟา เธอกำลังพลิกหนังสือด้วยท่วงท่าที่สง่างาม กิริยาท่าทางแบบผู้ดี
นี่คือจงมั่นหวา คุณนายของตระกูลอิ๋ง เกิดในตระกูลจงที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่
จงมั่นหวาได้ยินเสียงฝีเท้า แต่กลับไม่เงยหน้าขึ้น พูดอย่างไม่รีบร้อน “คุณหนูรองยอมสยบแล้วเหรอ”
ภายในบ้านเก็บเสียงดีมาก คนข้างในไม่มีทางได้ยินเสียงจากด้านนอก
พ่อบ้านไม่กล้าหายใจแรง แค่ตอบเสียงเบา “คุณนายครับ”
“หืม?” จงมั่นหวาขมวดคิ้ว เงยหน้าขึ้น “ไม่ยอม...”
คำพูดที่เหลือหยุดชะงักลงตอนเห็นชายหนุ่ม
จงมั่นหวาอึ้งไปเล็กน้อย ผ่านไปหลายวินาทีถึงรู้สึกตัว
เธอวางหนังสือในมือลง ลุกขึ้นไปต้อนรับ ทำเหมือนไม่เห็นเด็กสาว ยิ้มพลางพูด “ที่แท้ก็คุณชายเจ็ด เมื่อวานเพิ่งได้ยินพ่อของคุณชายบอกว่าคุณชายกลับมาจากยุโรปแล้ว มาบ้านตระกูลอิ๋งดึกดื่นขนาดนี้ มีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าคะ”
ตระกูลฟู่เป็นผู้นำของสี่ตระกูลใหญ่ แม้ฟู่อวิ๋นเซินจะไปจากเมืองฮู่เฉิงสามปี แต่ตราบใดที่ผู้เฒ่าฟู่ยังอยู่ก็ใช่ว่าตระกูลอิ๋งจะล่วงเกินได้
“มาส่งเด็กน้อยกลับบ้าน” ฟู่อวิ๋นเซินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมไม่วางใจ กลัวเธอถูกรังแก”
รอยยิ้มของจงมั่นหวาหยุดชะงัก ดูคาดไม่ถึงอย่างเห็นได้ชัดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้ สายตาของเธอถึงได้หันไปหาเด็กสาวแล้วถามขึ้น “เรื่องอะไรกัน”
พ่อบ้านรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างคร่าวๆ
พอฟังจบจงมั่นหวาก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วยิ้มพลางพูด“คุณชายเจ็ด นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดค่ะ ยังต้องรบกวนคุณชายมาถึงที่ จื่อจินก็เป็นลูกสาวของฉันเหมือนกัน ฉันจะทนเห็นเธอลำบากได้ยังไงกันคะ”
“อย่างนั้นเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินแสยะยิ้ม ท่ายืนเอื่อยเฉื่อย “แบบนั้นก็ดี ผมวางใจแล้ว คุณนายอิ๋งดูแลลูกเลี้ยงของตัวเองดีแบบนี้ ลือออกไปก็ได้ชื่อในเรื่องความเมตตา”
สีหน้าของจงมั่นหวากระอักกระอ่วนเล็กน้อย
คำพูดนี้เป็นการประชดอย่างเห็นได้ชัด
“ก็แค่คนรับใช้นี่...” ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมอง แสยะยิ้ม “ใจกล้าเกินไปหน่อย”
พ่อบ้านเข่าอ่อนยิ่งกว่าเดิม
จงมั่นหวาหน้าตึง ไม่พูดอะไร
“แต่ผมเป็นคนนอก จะไปสั่งสอนคนรับใช้ของตระกูลอิ๋งก็คงไม่ดี” ฟู่อวิ๋นเซินไม่สนใจอีก หันหน้าไปชี้โทรศัพท์มือถือของเด็กสาว อมยิ้มพลางพูด “เด็กน้อย ฉันเซฟเบอร์ไว้ให้เธอแล้ว ติดต่อมาได้ตลอด”
ประตูถูกปิดลงอีกครั้ง ภายในห้องเงียบสงัด
พ่อบ้านโล่งอก ปาดเหงื่อไม่หยุด
“ไปไหนมา” จงมั่นหวาอดกลั้นความโมโห ไม่ได้เปลี่ยนสีหน้าทันทีหลังจากฟู่อวิ๋นเซินไป “ลู่เวยบอกว่าเธอออกจากโรงพยาบาลเมื่อสามชั่วโมงก่อน ไปทำอะไรมาล่ะ”
หนีออกไปท่ามกลางหิมะตกหนักคนเดียว เมื่อไรจะเลิกทำให้เธอหนักใจเสียที
ทั้งยังพาคนกลับมายั่วโมโหเธอโดยเฉพาะ ไม่รู้จักมารยาท
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบ หาวออกมา
นอกจากหิว ตอนนี้ก็เริ่มง่วงแล้ว
อยู่ๆ ก็ได้กลับมาเป็นมนุษย์ปกติ เธอต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้ดี
จงมั่นหวาพูดอย่างเย็นชา “ถามเธออยู่นะ ไร้มารยาทขนาดนี้เชียวเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าแล้วตอบ “แม่จำเป็นต้องสนใจคลังเลือดมีชีวิตคนหนึ่งด้วยเหรอ”
จงมั่นหวาแทบจะไม่อยากเชื่อหูตัวเอง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ตัวสั่นขึ้นมาทันที “เธอว่าไงนะ”
พ่อบ้านเองก็มองด้วยความตกใจ สีหน้าเหลือเชื่อ
เรื่องที่ตระกูลอิ๋งรับเลี้ยงเด็กสาวคนหนึ่งเพื่อเป็นคลังเลือดมีชีวิตไม่ใช่ความลับอะไรในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่ ทุกคนในแวดวงไฮโซต่างรู้
แต่ไม่มีใครแคร์เรื่องนี้เพราะไม่สำคัญ บางครั้งยังคุยเล่นเรื่องนี้กันระหว่างรับประทานอาหารเพื่อเพิ่มอรรถรส ตระกูลอิ๋งเองก็ไม่รู้สึกว่าแปลกอะไร
แต่ยามที่เรื่องอัปลักษณ์นี้ถูกพูดออกมาตรงๆ จงมั่นหวารู้สึกเพียงว่าผ้าคลุมปกปิดความน่าเกลียดที่คลุมร่างกายไว้ทุกส่วนได้ถูกกระชากออก ราวกับถูกแทงข้างหลัง เลือดในกายเย็นยะเยือก มือเท้าเย็นเฉียบ
อย่างไรเสียจงมั่นหวาก็เกิดในตระกูลชื่อดัง เธอควบคุมอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว สีหน้าผ่อนคลายลง แต่ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเชิงสั่ง “ดูสภาพของเธอสิ เตรียมน้ำอุ่นไว้ให้แล้ว ไปอาบน้ำก่อน อีกเดี๋ยวฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ”
เห็นเพียงเด็กสาวหาวออกมาอีกครั้ง เดินขึ้นชั้นบนอย่างไม่สนใจ
จงมั่นหวาหน้าบึ้ง วางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแรงดัง ‘ปึ้ก’
พ่อบ้านก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
“ดูท่าทางของเธอสิ ฟังเอานะว่าพูดอะไรกับฉัน” จงมั่นหวาโมโหจนปวดหัวปวดอก ที่มากกว่าคือความน้อยใจ “เธอคิดว่าฉันอยากให้เธอโดนสูบเอาเลือดไปเหรอ เลือดเนื้อของฉัน ฉันไม่ปวดใจได้เหรอ”


## ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 คุณหนูใหญ่ตระกูลอิ๋ง
อิ๋งลู่เวยเป็นน้องสามีของเธอ เธอจะทนนิ่งดูดายได้เหรอ
เธอไม่เชิญหมอไปลงครัวด้วยตัวเองอย่างนั้นเหรอ
ทำไมลูกสาวแท้ๆ ของเธอถึงไม่เข้าใจเธอบ้าง กลับทำให้เธอเสียใจ
“คุณนายใจเย็นๆ นะครับ” พ่อบ้านคิดเล็กน้อยแล้วพูดปลอบ “คุณหนูรองอาจอยู่ในวัยต่อต้านก็ได้นะครับ”
“วัยต่อต้านเหรอ” จงมั่นหวาโมโหจนหัวเราะ “เธอเคยได้ดั่งใจฉันด้วยเหรอ ไม่เชื่อฟังเลยสักนิด ตอนนี้ไม่สนใจฉันแล้ว หรือเธอไม่อยากยอมรับฉันเป็นแม่แล้วใช่ไหม”
พอพูดถึงเรื่องนี้เธอก็โมโห
สอนมานานขนาดนี้เล่นเปียโนไม่เป็น เขียนศิลปะอักษรไม่เป็น แม้แต่ภาษาอังกฤษก็พูดไม่คล่อง ไม่มีบุคลิกของคุณหนูตระกูลไฮโซเลยสักนิด
จงมั่นหวายิ่งคิดก็ยิ่งโมโห “เมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่มั่วหย่วนพาเธอกลับมา ฉันเห็นเธอว่านอนสอนง่าย ใครจะรู้ว่าจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้”
ตระกูลอิ๋งขายหน้าหมดแล้ว!
ตอนนี้ยังจะไปคบกับฟู่อวิ๋นเซิน
ฟู่อวิ๋นเซินเป็นใคร คุณชายเสเพลที่ใครๆ ในเมืองฮู่เฉิงต่างรู้จัก ทำอะไรก็ไม่เป็น มีแค่หน้าตาหล่อๆ ไว้ถึงเวลาถูกขายยังจะช่วยเขานับเงินเสียด้วยซ้ำ
พ่อบ้านไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จึงแค่เตือน “คุณนายครับ สี่ทุ่มครึ่งแล้ว คุณหนูใหญ่ยังรอคุยโทรศัพท์กับคุณนายอยู่นะครับ”
มองจงมั่นหวาที่ทั้งเสียใจทั้งโมโห เขาส่ายหน้าพลางถอนหายใจ
คุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋งไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของคุณนายอิ๋ง ถูกรับมาเลี้ยง
แต่ถึงจะเป็นลูกเลี้ยงกลับเอาใจใส่ยิ่งกว่าลูกแท้ๆ
โชคดีที่คุณนายผู้เฒ่าเป็นคนฉลาด ประกาศบอกคนภายนอกว่าคุณหนูรองเป็นแค่ลูกเลี้ยง ไม่อย่างนั้นหากให้อีกสามตระกูลใหญ่รู้ความจริงเรื่องนี้เข้า มีหวังได้โดนดูถูกเหน็บแนม
เขาอยู่กับตระกูลอิ๋งมายี่สิบกว่าปี และก็เคยรับใช้ผู้เฒ่าอิ๋งกับคุณนายผู้เฒ่า จึงพอจะรู้เรื่องราวในตอนนั้นอยู่บ้าง
สิบห้าปีก่อน ตระกูลอิ๋งมีการค้าครั้งใหญ่ที่เชื่อมโยงกับเมืองตี้ตู ทุกคนในบริษัททำงานกันหามรุ่งหามค่ำแทบไม่ได้นอน โชคดีที่สุดท้ายก็เซ็นสัญญาออเดอร์นี้ได้สำเร็จ
วันเซ็นสัญญา อิ๋งเจิ้นถิงกับจงมั่นหวาออกไปงานเลี้ยงสังสรรค์ด้วยกัน ปรากฏว่าพอกลับมาตอนค่ำก็พบว่าเด็กทารกหายไปจากเปลแล้ว
ไม่มีร่องรอยใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับหายไปกลางอากาศ
พ่อบ้านคิดแล้วก็ไม่เข้าใจ เขาแค่เดินไปที่ครัว ภายในระยะเวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้
เด็กทารกอายุยังไม่ถึงขวบ เป็นไปไม่ได้ที่จะวิ่งหนีออกไปเอง
ตระกูลอิ๋งส่งคนออกไปตามหาจำนวนไม่น้อย แต่ก็หาไม่พบ
ตอนนั้นจงมั่นหวาสติแตกจนเกือบเป็นบ้า ช่วงนั้นสภาพจิตใจของเธอเคว้งคว้าง ออกไปข้างนอกเห็นเด็กทารกที่ไหนก็จะวิ่งเข้าไปกอดพร้อมร้องไห้ อิ๋งเจิ้นถิงทนเห็นภรรยาตัวเองเป็นแบบนี้ไม่ได้ จำต้องคิดหาหนทาง รับเด็กมาเลี้ยงคนหนึ่ง
เด็กคนนี้จะต้องเหมือนลูกสาวของพวกเขาที่หายไป เด็กอายุไม่ถึงขวบยังไม่โตดีนัก ถ้าไม่ได้เลี้ยงด้วยตัวเองทุกวันไม่มีทางแยกออก
หลายเดือนต่อมาในที่สุดสภาพจิตใจของจงมั่นหวาก็มั่นคง ต่อมาพอเธอรู้เรื่องที่อิ๋งเจิ้นถิงทำก็ไม่ได้นึกโกรธอะไร ความรักของเธอที่มีให้ลูกก็ได้ย้ายมาอยู่ที่ตัวเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยงคนนี้ในช่วงเวลานี้ ดูแลอย่างเอาใจใส่ทุกวัน ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
แน่นอนว่าอิ๋งเจิ้นถิงยังคงแอบส่งคนไปตามหาทารกที่หายไปอยู่ เพียงแต่ตามหาอยู่สองปีไม่พบ นานวันเข้าก็เลิกล้มความคิด
เดิมทีตระกูลใหญ่ก็ไม่ขาดแคลนลูกหลาน แอบมีลูกเป็นโขยง อิ๋งเจิ้นถิงจัดการปิดเรื่องนี้ เตือนคนที่รู้เรื่องในตอนนั้นทุกคนว่าห้ามแพร่งพรายออกไปแม้แต่คำเดียว
อย่างไรเสียตระกูลอิ๋งก็เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองฮู่เฉิง การเคลื่อนไหวทุกอย่างเป็นเรื่องสำคัญมาก ข่าวเสียหายแบบนี้หากถูกป่าวประกาศออกไปย่อมสะเทือนวงการอย่างที่เลี่ยงไม่ได้
ดังนั้นแม้แต่คุณชายใหญ่ของตระกูลอิ๋งก็ไม่รู้ว่าน้องสาวแท้ๆ ของตัวเองหายตัวไป ยกเว้นพวกพ่อบ้านไม่กี่คน ผ่านไปสิบกว่าปี ทุกคนต่างค่อยๆ ลืมเรื่องนี้ไป
พ่อบ้านเองก็รู้ว่าจงมั่นหวาหงุดหงิดใจเรื่องอะไร ครอบครัวของเธอรักใคร่กลมเกลียว มีลูกสาวลูกชายที่ยอดเยี่ยมทั้งคู่ โดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางผู้คนใครเห็นเป็นต้องอิจฉา
ปรากฏว่าอยู่ๆ คุณหนูตัวจริงก็ถูกตามพบ เดิมทีควรเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่คุณหนูตัวจริงมาจากบ้านนอก ไม่รู้จักเรื่องมารยาท ทำอะไรก็ไม่เป็น ทั้งยังชอบทำเรื่องขายหน้า ไม่คู่ควรสถานะคุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋ง
แต่สายเลือดของตระกูลอิ๋งจะถูกปล่อยไว้ข้างนอกไม่ได้ แม้ว่านี่จะเป็นจุดด่างพร้อย สุดท้ายก็รับกลับมาในรูปแบบของลูกเลี้ยง
ไม่ว่าจะเป็นอิ๋งเจิ้นถิงหรือจงมั่นหวาต่างไม่รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม อย่างไรเสียคุณหนูรองก็สู้คุณหนูใหญ่ไม่ได้สักเรื่อง
ตระกูลอิ๋งแห่งเมืองฮู่เฉิงใช่ว่าเป็นอำเภอเล็กๆ ที่จะเอาชนบทมาเทียบได้ การที่ได้เข้าไปเหยียบในแวดวงคนชั้นสูงก็ถือเป็นวาสนาของคุณหนูตัวจริงคนนี้ ไม่ควรละโมบไปมากกว่านี้
“ดูความจำฉันสิลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปเสียสนิท” จงมั่นหวานวดขมับ หยิบโทรศัพท์มือถือมากดเบอร์ หลังจากได้ยินเสียงปลายสายก็ยิ้มออก “ฮัลโหล เสี่ยวเซวียน แม่เองนะลูก วันนี้เป็นไงบ้างจ๊ะ”
“ได้จ้ะได้ งั้นก็ได้ ลูกอยู่ยุโรปเรียนให้สบายใจขาดเหลืออะไรก็บอกแม่ แม่ไม่รำคาญหรอกลูก...”
...
ภายในห้อง
อิ๋งจื่อจินมองคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะเครื่องเก่าที่อยู่บนโต๊ะ เอานิ้วเคาะแป้นคีย์บอร์ดไปสองสามทีหน้าจอก็ค้าง “จึ๊...”
ถึงจะไม่เคยสัมผัสกับคอมพิวเตอร์ แต่ก็รู้ว่านี่เป็นของที่เห่ยที่สุด
เธอไม่สนใจมันอีก ก้มหน้าหยิบบัตรธนาคารที่พกมาจากอำเภอชิงสุ่ยออกมาจากกระเป๋าเงินในลิ้นชัก ลองคำนวณดู
ห้าร้อยหกสิบสองหยวน[footnoteRef:1]แปดเหมา[footnoteRef:2] [1:  หยวน อสกุลเงินของจีน หนึ่งหยวนประมาณห้าบาท]  [2:  เหมา หน่วยเงินตราของจีน สิบเหมาเท่ากับหนึ่งหยวน]
น้อยไปหน่อย แต่ก็พอใช้พอดี
อิ๋งจื่อจินละสายตา เอามือข้างหนึ่งยัน กระโดดออกจากชั้นสามที่สูงเก้าเมตรลงสู่พื้นอย่างง่ายดายแล้วออกไปทางด้านขวาของคฤหาสน์ตระกูลอิ๋ง
พ่อบ้านที่กำลังปิดหน้าต่างเห็นเงาของเด็กสาว แต่พอเขามองไปอีกรอบกลับไม่เห็นอะไรแล้ว
พ่อบ้านขยี้ตา พูดพึมพำด้วยความสงสัย “สงสัยจะตาฝาดล่ะมั้ง” เขาคงตาฝาดจริงๆ ที่คิดว่าคุณหนูรองแอบหนีออกไป พ่อบ้านส่ายหน้า หลังจากปิดหน้าต่างก็ไปอุ่นนมร้อนในห้องครัวเตรียมให้จงมั่นหวาดื่มก่อนนอน
...
เนื่องจากฟู่อวิ๋นเซินขัดจังหวะขึ้นมาก่อน เนี่ยเฉาถึงไม่ได้บอกพิกัดที่แน่นอนของตลาดใต้ดิน แต่สำหรับอิ๋งจื่อจิน ขอเพียงแต่ได้รู้ชื่อสถานที่ก็สามารถคำนวณหาได้
เธอมองตัวอักษรบิดเบี้ยวบนป้ายแขวนหน้าประตู ‘เฮอร์มิท’ สายตาจับจ้องชั่วขณะ จากนั้นก็ใส่ผ้าปิดปากแล้วเดินเข้าไป
ตลาดใต้ดินดูวุ่นวายเละเทะยิ่งกว่าเมืองฮู่เฉิงในยามค่ำคืน ผู้คนสำมะเลเทเมา อยู่รวมกันเป็นกลุ่มๆ ที่นี่เป็นบริเวณที่สี่ตระกูลใหญ่ยุ่งไม่ได้ คนที่เข้ามาในนี้ส่วนใหญ่จะปกปิดตัวตนของตัวเอง
การมาเยือนของเด็กสาวไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากคนอื่น สายตาคู่หนึ่งมองมาจากด้านหลังจับจ้องมาที่ตัวเธอ เกิดความสนใจเล็กน้อย
ภายในบาร์สตาร์รี่ไนท์ บาร์เทนเดอร์ที่อยู่หลังเคาน์เตอร์สังเกตเห็นความผิดปกติของชายหนุ่ม เขาเงยหน้าขึ้น “มองอะไรอยู่เหรอ”
“เปล่า” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม ช้อนไวน์ที่อยู่ตรงหว่างนิ้วเรียวยาวได้สะท้อนแสงแวววาว เขาหันมายิ้มพลางพูด “เห็นเด็กดื้อคนหนึ่งน่ะ ดึกป่านนี้ยังหนีออกมาจากบ้าน”


## ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 อีกสามปีก็แต่งงานได้แล้ว
“เด็กเหรอ” บาร์เทนเดอร์มองตามสายตาชายหนุ่ม มองเพียงแวบเดียวก็ละสายตากลับมา หมดความสนใจ “ก็เด็กจริง”
“ก็ไม่เด็กหรอก” ฟู่อวิ๋นเซินแสยะยิ้ม น้ำเสียงเนือยๆ “อีกสามปีก็อายุครบเกณฑ์แต่งงานตามกฎหมายได้แล้ว”
“...” คำพูดนี้เล่นเอาบาร์เทนเดอร์ไปต่อไม่ถูก เขาส่ายหน้า พูดเสียงเบา “ระวังหน่อย นายถูกตั้งรางวัลนำจับแล้ว”
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว ท่าทางไม่แปลกใจแต่อย่างใด “เท่าไร”
“รางวัลระดับดับเบิ้ลเอส พันล้านดอลล่าร์ มูลค่าอยู่ในอันดับเจ็ดของเงินรางวัลนำจับ” บาร์เทนเดอร์มองเขา “อย่างน้อยมีสิบคนขึ้นไปที่ติดอันดับนักล่าที่รับงานนี้ไปแล้ว ตอนนี้รู้หรือยังว่ามีคนเกลียดนายขนาดไหน”
แต่ใครก็ตามที่ติดสิบอันดับแรกของเงินรางวัลนำจับจะต้องถูกใครสักคนฆ่าแน่นอน ถ้าไม่ฆ่าก็ไม่คุ้มกับเงิน
ดวงตาดอกท้อของฟู่อวิ๋นเซินโค้งมน ดูเย้ายวนเล็กน้อย “งั้นพวกเขาก็ต้องหาฉันให้เจอก่อนนะ”
จุดนี้บาร์เทนเดอร์กลับเห็นด้วย เขาพูด “ขนาดไอบีไอยังหานายไม่เจอ ความสามารถในการพรางตัวของนาย เกรงว่าเป็นรองก็แค่อันดับหนึ่งคนนั้นแล้ว”
ไอบีไอย่อมาจากสำนักงานสอบสวนระหว่างประเทศ (International Bureau of Investigation) เป็นหน่วยงานที่ไว้รับมือกับพฤติกรรมที่ผิดกฎหมายโดยเฉพาะ
“เทียบกันไม่ได้หรอก” ฟู่อวิ๋นเซินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ตั้งกี่ปีแล้วอันดับหนึ่งยังไม่เปลี่ยน ฉันเพิ่งจะได้ขึ้น”
มูลค่าเงินรางวัลนำจับของอันดับหนึ่ง อีกเก้าอันดับที่เหลือรวมกันยังสู้ไม่ได้ สูงถึงขั้นเทียบได้กับจีดีพีของประเทศเล็กๆ ในยุโรปประเทศหนึ่ง แต่ไม่เคยมีใครรับงานนี้ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าตามฆ่าอันดับที่หนึ่งยากขนาดไหน
ไม่สิ ควรพูดว่าแม้แต่ตามหาก็ยังไม่เจอ
“ฉันชักสงสัยขึ้นมาจริงๆ แล้วว่าเทพพยากรณ์คนนี้เป็นใครกันแน่” บาเทนเดอร์ทำเสียงจึ๊ “ทำไม ‘เขา’ ถึงสร้างความโกรธแค้นได้มากกว่านายอีก”
เป้าหมายอื่นๆ ของรางวัลนำจับยังพอมีร่องรอยให้รู้บ้าง แต่มีแค่อันดับหนึ่งที่ราวกับหายสาบสูญไปแล้ว ไม่มีข้อมูลอะไรเลย
อีกทั้งคำเรียกที่ว่าเทพพยากรณ์มันก็ออกจะเว่อร์เกินไปหน่อย
ต่อให้เป็นแม่หมอพวกนั้นที่มีความสามารถอย่างแท้จริงในสมัยยุโรปโบราณก็ยังไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเทพพยากรณ์เลย
สมัยนี้หมอดูก็มี แต่ก็เหมือนจอมยุทธ์โบราณที่มีของแท้อยู่แค่ไม่กี่คน ซึ่งส่วนใหญ่จะไม่แสดงตัว พวกที่เหลือก็แค่เทพกำมะลอที่หลอกชาวบ้านไปทั่ว
หากมีคนสามารถทำนายทุกอย่างออกมาได้จริง มันก็ออกจะเหลวไหลเกินไป
ฟู่อวิ๋นเซินเชิดดวงตาดอกท้อขึ้น พูดกึ่งยิ้ม “นายพูดอะไรน่ะ”
“ความจริงไง เดิมทีนายก็ศัตรูเยอะอยู่แล้ว เอาเป็นว่าระวังไว้หน่อย พันล้านดอลล่าร์ซื้อเกาะได้เกาะนึงเลยนะ นายเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้ นักล่าที่ติดชาร์ตพวกนั้นเหมือนคนบ้า แต่ว่า...” บาร์เทนเดอร์พูดถึงตรงนี้ก็ขมวดคิ้ว “นายจะอยู่ที่นี่จริงเหรอ ฉันยังคิดว่าอย่างน้อยนายก็น่าจะไปตี้ตู”
“อืม” ฟู่อวิ๋นเซินปิดเปลือกตาลงครึ่งหนึ่ง สายตาเหม่อลอย “ฉันอยากอยู่ฮู่เฉิงสักระยะ”
ฟังถึงตรงนี้ทันใดนั้นในใจของบาร์เทนเดอร์ก็เกิดความคิดเพ้อเจ้อขึ้นอย่างหนึ่ง “เพราะผู้หญิงเหรอ”
ฟู่อวิ๋นเซินขมวดคิ้ว พูดอย่างใจเย็น “พูดอะไรน่ะ เธอยังเด็กอยู่เลยนะ”
บาร์เทนเดอร์สีหน้าเปลี่ยน “นายบ้าไปแล้ว”
“บ้าตั้งนานแล้ว” ฟู่อวิ๋นเซินลุกขึ้น เอาเสื้อนอกพาดแขน ยิ้มเจ้าเล่ห์ตบบ่าบาร์เทนเดอร์ “ดื่มเหล้าให้น้อยหน่อย ไม่ดีต่อร่างกาย”
...
ตลาดนัดใต้ดินไม่จำเป็นต้องใช้บัตรประชาชนก็เข้าไปได้ มีคนทุกประเภท แต่ส่วนใหญ่จะจงใจปกปิดตัวตน
สองข้างทางมีร้านค้าสารพัด เนื่องจากของที่ขายแตกต่างกัน ลักษณะอาคารก็แตกต่างไปด้วย
มีสไตล์ยุโรปอย่างสไตล์โรมันโบราณ สไตล์โกธิค สไตล์บาร็อก และยังมีอาคารสไตล์สวนโบราณแบบจีน
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าก็สังเกตเห็นป้ายร้าน ‘ดูดวง’ มองๆ ดูมีร้านแบบนี้สิบกว่าร้านได้
แต่ก็มีแค่ร้านนี้ที่มีคลื่นพลังลอยอยู่จางๆ
ไพ่ทาโรต์เป็นอุปกรณ์ทำนายประเภทหนึ่งที่มีต้นกำเนิดมาจากยุโรป เป็นที่นิยมมากในช่วงกลางศตวรรษ เธอเองก็ตามกระแสไปด้วย แต่เรื่องราวต้นกำเนิดของมันยังคงเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้
แต่ไพ่ทาโรต์ของแท้มีอยู่ไม่มาก ไพ่ทาโรต์ที่ขายอยู่ตามท้องตลาดสมัยนี้ถ้าใช้ทำนายเรื่องเล็กน้อยก็พอทำเนา แต่ในสถานการณ์อื่นก็เป็นแค่เศษกระดาษ
บางทีเธอควรหาไพ่ทาโรต์ของแท้สักสำรับก่อนที่ความสามารถของเธอจะฟื้นคืนกลับมาทั้งหมด
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิด กดผ้าปิดปาก ดวงตาหลุบลง เดินเข้าไปในตลาด
นอกจากร้านค้าในอาคาร บริเวณรอบๆ ยังมีร้านแบกะดินจำนวนไม่น้อย ส่วนใหญ่วางขายของโบราณที่แตกหัก แต่นี่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการหลอกคนซื้อที่อยากเก็บของเก่า
เธอกวาดตามองไปเรื่อยๆ สำรวจของเก่าเกือบร้อยชิ้นได้หมดภายในเวลาสิบกว่าวินาที และที่อยู่ในความคาดหมายก็คือของพวกนี้เป็นของปลอมหมดทุกชิ้นไม่มียกเว้น
จนกระทั่งครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดอิ๋งจื่อจินก็เจอของที่เธอต้องการ
มันคือเหรียญโบราณเหรียญหนึ่งที่ปะปนอยู่ท่ามกลางกองเครื่องกระเบื้อง ไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย
อักษรที่ถูกประทับไว้บนเหรียญนั้นเสียหายไปไม่น้อย เลอะดินโคลน มองแวบแรกเหมือนทำมาจากดิน
เธอก้มหน้า เพ่งตามอง คำนวณยุคสมัยและชื่อของเหรียญโบราณเหรียญนี้ออกมาได้ในชั่วพริบตา
เหรียญเงินครึ่งตำลึง ถูกหลอมตอนสามร้อยสามสิบเก้าปีก่อนคริสตศักราช ยุคสมัยจ้านกั๋ว
ผ่านมาสองพันปี ราคาต้องอยู่ที่ห้าล้านหยวนขึ้นไป
อิ๋งจื่อจินนั่งยอง “อันนี้ขายยังไงคะ”
เธอกลับไม่ได้ชี้ไปที่เหรียญนั้น แต่เป็นชามหินที่อยู่ข้างกัน
เจ้าของร้านเป็นเด็กหนุ่ม เขามองเด็กสาวอย่างสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ตอบแบบขอไปที “เอาไปห้าร้อยหยวน”
น้ำเสียงเจือไปด้วยการดูถูกไม่มากก็น้อย
อิ๋งจื่อจินเสมอง ชี้ไปยังเหรียญเงินโบราณเหรียญนั้น “แล้วก็อันนี้ด้วยค่ะ”
“แถมฟรีๆ” เด็กหนุ่มเริ่มรำคาญ “เอาไปหมดนั่นแหละ อย่ามาเกะกะคนจะค้าขาย”
เขากำลังรอลูกหลานคนรวยมาให้หลอกสักสองสามคน ไม่มีเวลามาเสียให้คนจน
อิ๋งจื่อจินสีหน้าไม่เปลี่ยน หลังจากวางธนบัตรหนึ่งร้อยห้าใบเธอก็หยิบชามหินกับเหรียญโบราณ เอามือลูบเล็กน้อย ดวงตาหงส์เพ่งมอง
ตอนนี้เธอแน่ใจได้ว่า โลกมนุษย์เป็นโลกที่ไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ แต่แบบนี้ก็ดี เธอจะได้อยู่ไปจนแก่ได้อย่างสบายใจ
แต่ท่าทางของเธอพออยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มกลับกลายเป็นว่ายากจนจนบ้าไปแล้ว เขาแสยะยิ้ม ไม่เบาเสียงตัวเองเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังจงใจพูดเสียงดังขึ้น “พวกคนจน ดูของไม่เป็น คิดว่าตัวเองได้ของดีไปหรือไง”
เจ้าของร้านข้างๆ ได้ยินเข้า “เอ๊ะ นายอย่าพูดตรงแบบนั้นสิ ไว้หน้าเธอบ้าง”
“ยังจะเอาหน้าไปทำไม ตอนนี้ใครก็เข้ามาในตลาดใต้ดินได้แล้วเหรอ”
“นั่นน่ะสิ ช่วงนี้เจอแต่คนจนอยากได้ของดี น่าขายหน้าจริงๆ”
พวกเขาอยู่ในตลาดใต้ดินมานานขนาดนี้ ยังจะไม่รู้อีกเหรอว่าลูกค้าคนไหนรวยจริง
คนจนแบบนี้ พวกเขาแม้แต่จะหลอกยังขี้เกียจ
เด็กหนุ่มแสยะยิ้มอีกครั้ง “นี่ไม่ใช่แค่จนนะ โง่ชัดๆ แม้แต่ความสามารถพื้นฐานในการดูของก็ไม่มี”
ชามหินนั่นเขาซื้อจากเถาเป่า[footnoteRef:1]มาห้าหยวน เหรียญนั่นเขาก็เก็บได้จากสวนสาธารณะในผู่หนาน ไม่มีค่าแม้แต่แดงเดียว [1: เถาเป่า แพลตฟอร์มขายสินค้าออนไลน์ชื่อดังของจีน]
ของสองอย่างนี้ก็แค่เอามาวางให้ดูมีของ นึกไม่ถึงว่าจะมีคนโง่ซื้อจริง เขาเลยได้เงินห้าร้อยมาง่ายๆ


## ตอนที่ 9

ตอนที่ 9 ลูกพี่นัมเบอร์วัน
อิ๋งจื่อจินเอาเหรียญโบราณใส่ไว้ในกระเป๋าแล้วโยนชามหินที่ซื้อมาทิ้งลงถังขยะ เธอกระชับเสื้อกันหนาวแล้วหันตัวเดินออก
เด็กหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “เธอหมายความว่าไงเนี่ย!”
ซื้อแล้วก็ทิ้ง ทั้งยังทิ้งต่อหน้าเขาด้วย จงใจดูถูกเขางั้นเหรอ
อิ๋งจื่อจินไม่สนใจ เดินหน้าต่อ
เด็กหนุ่มโมโหลุกยืนขึ้น “เธอเป็นหน้าใหม่ใช่ไหม รู้จักมารยาทหรือเปล่า หยุดนะ!”
พอเขาจะตามไปก็มีเสียงพูดดังขึ้น เจือไปด้วยความร้อนรนเล็กน้อย
“คุณหนู นายท่านของผมอยากซื้อเหรียญเงินครึ่งตำลึงที่อยู่ในมือคุณด้วยเงินหกล้าน ไม่ทราบว่ายินดีจะขายไหมครับ”
เด็กหนุ่มตัวแข็งทื่อทันที แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
อะไรนะ จ่ายหกล้านซื้อเหรียญที่เขาบังเอิญเก็บได้น่ะเหรอ
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย หันไปมองตามเสียง
‘มาแล้ว’
คนคนนั้นเป็นชายชราสวมใส่ชุดตัวยาวแบบสมัยถัง หนวดเคราผมเผ้าสีขาว ย่างก้าวกลับหนักแน่นมั่นคง บุคลิกน่าเกรงขาม
คนที่พูดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นชายหนุ่มที่ติดตามอยู่ด้านหลังชายชรา เขาเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงเจรจา “ถ้ายังไม่พอใจ ยังเพิ่มได้อีกครับ” แค่ประโยคเดียวก็สร้างความฮือฮาได้
“นั่นมันเหรียญอะไรกันแน่ หกล้านยังไม่พออีกเหรอ”
“เหมือนเมื่อกี้ฉันได้ยินว่า เหรียญเงินครึ่งตำลึงอะไรหรือเปล่า”
“ไม่น่าเป็นไปได้มั้ง...”
“ถ้าเป็นเหรียญเงินครึ่งตำลึงจริงก็คุ้มค่ากับราคานี้นะ”
ในงานประมูลระดับสากลครั้งหนึ่งเมื่อไม่กี่ปีก่อน เหรียญเงินครึ่งตำลึงแบบเดียวกัน สุดท้ายจบการประมูลที่ราคาเจ็ดล้านหกแสน
“เหรียญเงินครึ่งตำลึงอะไร” เด็กหนุ่มทั้งร้อนใจทั้งโมโห “เหรียญนั่นผมเก็บได้ที่ริมแม่น้ำ คิดว่าเหรียญเงินครึ่งตำลึงเป็นหัวผัดกาดขาวหรือไง”
ถ้าเป็นเหรียญเงินครึ่งตำลึงจริง เขาไม่กลายเป็นตัวตลกเลยเหรอ
ชายชราเอามือไพล่หลัง พูดอย่างใจเย็น “มู่เฉิง”
มู่เฉิงเข้าใจ หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมา เป็นใบรับรองอักษรสีแดงบนกระดาษขาวเขียนไว้อย่างชัดเจน
นักประเมินราคาวัตถุโบราณของประเทศ ระดับแปด ระดับสูงสุด
“...”
ใบรับรองนี้ได้ตอบข้อสงสัยทั้งหมด ประหนึ่งเป็นการเอาฝ่ามือตบหน้าเด็กหนุ่มเจ้าของร้านอย่างโหดเหี้ยม อิ๋งจื่อจินกลับมองใบรับรองใบนั้นอย่างจริงจังพลางครุ่นคิด ตามคาด อาชีพใหม่ของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดก็มีมากเหมือนกัน
เธอพยักหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ ราคานี้กำลังดี”
“ครับ ขอบคุณคุณหนูที่ยินดีขายให้” มู่เฉิงพยักหน้า หยิบบัตรสีดำออกมาใบหนึ่ง “ในนี้มีเงินอยู่หกล้าน ใช้ได้สากลทั่วโลกครับ”
มุมขวาบนของบัตรสีดำใบนี้มีดอกไอริสสีทองหนึ่งดอก
สายตาของอิ๋งจื่อจินหยุดชะงัก ดวงตาโค้งมนเล็กน้อย
อืม ดีมาก ธนาคารที่เมื่อก่อนเธอฝากทองไว้ยังไม่เจ๊ง
“ไม่ได้ ฉันไม่ขายแล้ว!” พอเห็นบัตรสีดำใบนั้น มีเหรอที่เด็กหนุ่มจะทนไหว เขารีบเดินเข้าไปจะแย่งเหรียญโบราณจากมือของอิ๋งจื่อจิน ท่าทางรุนแรง “เอามานี่!”
นี่เป็นเหรียญที่เขาเก็บได้ เงินก็ควรเป็นของเขา
อิ๋งจื่อจินไม่แสดงสีหน้าอะไร เธอแค่ยกขาขวาขึ้น
ท่าทางเหมือนยกเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ตั้งใจ
แต่แค่ลูกเตะทีเดียวเด็กหนุ่มก็กระเด็นไปไกลหลายเมตร
“โครม”
คนแถวนั้นงงกันเป็นแถว “...”
อิ๋งจื่อจินถึงยื่นเหรียญโบราณให้ รับบัตรสีดำมา “ขอบคุณค่ะ”
มู่เฉิงอึ้ง นึกว่าฝันไป “...ไม่เป็นไรครับ”
อย่าว่าแต่มู่เฉิง แม้แต่ชายชราในชุดแบบสมัยถังก็ยังตกใจเล็กน้อย สายตามองอย่างสำรวจ และเรื่องที่ทำให้ตกใจยิ่งกว่าคือ คนดูแลที่ปกติไม่เคยโผล่หน้าได้เดินเข้ามา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ตลาดนัดใต้ดินก็มีกฎของตลาดนัดใต้ดิน ของที่ขายไปแล้วยังคิดจะยึดคืนเหรอ ยึดใบอนุญาตของคนนี้ ต่อไปห้ามเข้ามาในตลาดนัดใต้ดินอีก”
พูดจบก็หันไปโค้งตัวให้อิ๋งจื่อจิน “ขอโทษด้วยครับที่ทำให้ตกใจ”
อิ๋งจื่อจินเก็บบัตรสีดำเข้ากระเป๋า “ไม่เป็นไรค่ะ”
หกล้านหยวน พอใช้ไปได้ระยะหนึ่งแล้ว
คนดูแลถึงได้โล่งอก เขาหันไปสั่งให้ยามลากตัวเด็กหนุ่มเจ้าของร้านออกไป
ไม่ไกลออกไป บาร์เทนเดอร์ที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเงียบไปชั่วขณะ พูดจากใจ “เด็กน้อยที่นายรู้จักดูเหมือนจะโหดไปหน่อยนะ”
สาวน้อยที่ดูเหมือนไม่มีพิษภัยแต่กลับถีบผู้ชายตัวโตให้กระเด็นออกไปได้
“พูดเหลวไหลอะไรน่ะ” ดวงตาดอกท้อของฟู่อวิ๋นเซินโค้งมน “เห็นๆ อยู่ว่าทั้งเรียบร้อยทั้งน่ารัก”
บาร์เทนเดอร์ “...” ท่าจะหลงหนักเกินไปแล้ว
แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจ “ทำไมนายไม่เข้าไปล่ะ ทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยสาวงามไม่ดีเหรอ”
จะต้องรอให้เป็นแบบนี้ ให้คนดูแลมาจัดการ
ขนตาฟู่อวิ๋นเซินกะพริบ เขายิ้มเล็กน้อย “ฉันเข้าไปไม่ได้”
บาร์เทนเดอร์อึ้ง “ทำไมล่ะ”
“อืม...” ฟู่อวิ๋นเซินเงียบไปชั่วขณะ ยิ้มแล้วพูดต่อ “ฉันต้องใส่ใจความรู้สึกของเด็กน้อย ยังไงซะเมื่อสองชั่วโมงก่อนพวกเราเพิ่งบอกกู๊ดไนท์กัน”
ปรากฏว่ามาเจอกันในตลาดนัดใต้ดินอีก แบบนั้นมันไม่น่ากระอักกระอ่วนเหรอ ถึงแม้เขาจะเดาได้อยู่ก่อนแล้วว่าหลังจากเธอได้ยินคำพูดนั้นจะต้องมาที่ตลาดนัดใต้ดินแน่นอน และก็มาจริง
“...” บาร์เทนเดอร์หมดคำจะพูดยิ่งกว่าเดิม
“ฉันว่าหลังจากนายกลับมาก็เอาเวลาไปใช้เอาใจสาวแล้วสินะ”
แม้แต่ความรู้สึกเล็กน้อยแบบนี้ก็ต้องเอาใจใส่ ละเอียดอ่อนไปกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
เขายังงงอยู่ว่าคุณชายท่านนี้สร้างภาพลักษณ์คุณชายเสเพลให้ตัวเองทำไม
“นายพูดอะไรของนายอีก” ฟู่อวิ๋นเซินก้มหน้า “ฉันจำเป็นด้วยเหรอ”
บาร์เทนเดอร์มองชายหนุ่มตรงหน้าที่มีใบหน้าสยบได้ทุกคน “...”
...
ภายในซอยอีกด้านหนึ่ง
“นายท่านครับ ถ้าพวกเราไปเร็วกว่านี้หน่อยก็คงดีนะครับ” มู่เฉิงพูด “เสียเงินไปเปล่าๆ ตั้งหกล้าน”
ถึงแม้เงินหกล้านจะไม่เท่าไรสำหรับพวกเขา แต่ถึงอย่างไรหากประหยัดได้ก็ควรประหยัด
“ไม่สิ้นเปลืองหรอก” ชายชราส่ายมือ ใบหน้ามีรอยยิ้มปรากฏ “อย่างน้อยฉันก็ได้เจอสาวน้อยที่น่าสนใจ”
มู่เฉิงเข้าใจทันที “นายท่านหมายถึงลูกเตะเธอเมื่อกี้เหรอครับ”
“ถูกต้อง” ชายชราตอบ “อีกทั้งเหรียญโบราณเหรียญนี้ เธอไม่ได้บังเอิญซื้อส่งเดชหรอกนะ”
มู่เฉิงสงสัย “เป็นไปไม่ได้มั้งครับ...”
เขารู้ว่าหลังจากมู่เฮ่อชิงปลดเกษียณก็ไม่มีงานอดิเรกอย่างอื่น แค่ชอบเก็บของโบราณเอาไปบริจาคให้พิพิธภัณฑ์ของประเทศ
มู่เฮ่อชิงไม่ได้พูดอะไรมาก กระแอมสองที “ไปเถอะ”
มู่เฉิงตามไป ขณะที่กำลังจะเอ่ยถามอีกครั้งกลับเห็นชายชราเอามือจับตรงหน้าอก ทันใดนั้นร่างกายหดเกร็ง ล้มลงไป
มู่เฉิงตกใจรีบเดินเข้าไปหา “นายท่าน!”
แย่แล้ว ใครก็ไม่คาดคิดว่าอาการของมู่เฮ่อชิงจะกำเริบตอนนี้ พวกเขาไม่ได้พาหมอมาด้วย
สุขภาพของมู่เฮ่อชิงแข็งแรงมาตลอด แต่ก่อนเกษียณถูกยิงตรงตำแหน่งเฉียดหัวใจ ถึงแม้จะฟื้นขึ้นมาแล้วแต่กลับมีอาการหลงเหลือที่พร้อมจะกำเริบได้ทุกเวลา
แต่ก่อนหน้านี้เพิ่งผ่าตัดไป ไม่ควรจะกำเริบเร็วขนาดนี้ ทำไงดีล่ะเนี่ย
คุณหนูเมิ่งอยู่ตั้งเมืองตี้ตู มาไม่ทันอยู่แล้ว มู่เฉิงร้อนใจจนเหงื่อแตกเต็มหัว เขาใช้มือที่สั่นเทาหยิบยา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ป้อนไม่เข้าปาก
ในขณะที่เขากำลังลนลานอยู่นั้นก็มีเสียงดังมาจากด้านหลัง
“อย่าประคองหลัง จะทำให้เขายิ่งหายใจลำบาก ปล่อยเขานอนราบ”
มู่เฉิงเงยหน้ามองด้วยความตกใจ
เด็กสาวยืนอยู่นอกซอย สองขาทั้งยาวทั้งตรง
หลังจากเธอเดินเข้ามาใกล้หน่อยก็นั่งลง เอามือจับชีพจรของมู่เฮ่อชิง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในที่สุดมู่เฉิงก็ได้สติกลับมา พอเห็นท่าทางของเด็กสาวก็ทั้งตกใจทั้งโมโห เขาตีมือเธอทันทีพร้อมตวาดเสียงดุ “อย่ามาจับนะ!”
มู่เฮ่อชิงเป็นใคร
ถ้าเกิดเรื่องขึ้นใครก็รับผิดชอบไม่ไหว
แต่มือของเขาไม่สัมผัสถูกแม้แต่น้อย ตีลงไปที่พื้น
มู่เฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก โมโหยิ่งกว่าเดิม “คุณคิดจะทำอะไรกันแน่”
อิ๋งจื่อจินยังคงลองจับชีพจร “ช่วยชีวิตคน”
มู่เฉิงราวกับได้ยินเรื่องตลก “คุณเป็นแค่เด็กเองนะ”
ในประเทศจีนนอกจากหมอแผนโบราณไม่กี่คน ใครกล้าพูดว่ารักษามู่เฮ่อชิงได้บ้าง


## ตอนที่ 10

ตอนที่ 10 ท่านนี้คือหมอเทวดา
ช่างกล้าพูดมาได้
มู่เฉิงข่มความโมโห เริ่มโทรศัพท์ “ครับ อยู่ที่ตลาดนัดใต้ดิน พวกคุณรีบมาหน่อยนะครับ”
หลังวางสายเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณหนูท่านนี้ อย่าคิดว่านายท่านของเราเพิ่งซื้อเหรียญโบราณมาจากคุณแล้วคุณจะทำอะไร...”
ยังไม่ทันพูดจบก็ได้ยินเด็กสาวพูดขึ้น “หัวใจเต้นผิดปกติ บริเวณด้านหน้าหัวใจเจ็บหนักขึ้น แผ่ซ่านไปถึงไหล่ซ้ายกับส่วนท้องแล้ว”
“ผลจากการสูบบุหรี่ทำให้ปอดมีฝ้า ทางเดินหายใจมีสิ่งอุดตันที่กำจัดออกไม่หมด”
พอพูดจบอิ๋งจื่อจินก็เงยหน้าขึ้น “กลางคืนจนถึงแปดโมงเช้าเป็นช่วงที่อาการกำเริบ เพิ่งผ่าตัดมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ดึกขนาดนี้แล้วไม่ควรออกมา”
มู่เฉิงตะลึง เหลือเชื่อมาก “คุณ...”
ไม่ผิดแม้แต่นิดเดียว!
รวมถึงช่วงเวลาที่ผ่าตัดด้วย!
ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติกลับมาจากอาการตกตะลึงก็ได้ยินเด็กสาวพูดอีก “เข็มเงิน”
มู่เฉิงยังไม่ทันได้คิดว่าเธอรู้ได้ยังไงว่าเขาพกเข็มเงิน เขาก็รีบเอากล่องที่บรรจุเข็มเงินยื่นให้
อิ๋งจื่อจินเปิดกล่อง หยิบเข็มเจ็ดเล่มในกล่องมาไว้ในมือ กำลังจะลงมือ
พอเห็นแบบนั้นมู่เฉิงก็อดเตือนไม่ได้ “ใช้ได้มากสุดสี่เล่ม”
อิ๋งจื่อจินได้ฟังในที่สุดก็หันไปมองเขา
ดวงตาขาวดำที่ตัดกันอย่างชัดเจนไม่แสดงอารมณ์ใดๆ หมอกขาวปกคลุม อารมณ์ดีร้ายไม่ชัดเจน
“คุณช่วยเงียบหน่อย”
“ขอ ขอโทษ” มู่เฉิงอายนิดหน่อย แต่เขาไม่รู้สึกว่ามีอะไรพิกล
เมื่อก่อนตอนเขาเห็นคุณหนูเมิ่งที่เป็นหมอแผนโบราณรักษามู่เฮ่อชิงก็แค่ใช้เข็มเงินสี่เล่มพร้อมกัน
เขายังเคยถามดูถึงได้รู้ว่าหมอแผนโบราณที่สามารถใช้เข็มเงินเจ็ดเล่มพร้อมกันได้นั้นโดยรวมไม่มีตัวตนอยู่แล้ว
คิดๆ ดูก็น่าจะจริง มีมืออยู่แค่สองข้าง เข็มเจ็ดเล่มจะควบคุมไหวเหรอ
แต่วินาทีถัดมามู่เฉิงก็อดเบิกตาโพลงไม่ได้
เขาเห็นเข็มเจ็ดเล่มทิ้งรอยเข็มอยู่ในมือของเด็กสาว เข็มถูกทิ่มลงบนจุดฝังเข็มแล้วดึงออกจุดแล้วจุดเล่า กระทำอย่างรวดเร็ว
มู่เฉิงพยายามจับตำแหน่งของเข็ม แต่กลับพบว่ามองไม่ทัน เขาตกใจมาก
นี่มือเร็วขนาดไหนเนี่ย
หลังจากที่อิ๋งจื่อจินปักเข็มเล่มสุดท้ายเสร็จ มู่เฮ่อชิงที่นอนอยู่บนพื้นในที่สุดก็หายใจเฮือกขึ้นมา อาการหน้าเขียวค่อยๆ หายไป กลับมาแดงระเรื่อ
ตลอดกระบวนการรักษาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ
อิ๋งจื่อจินเก็บเข็มเงินเอาใส่เข้าไปในกล่องอีกครั้ง
เธอลุกขึ้น มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า ยืนอย่างสบายๆ ลมหายใจยังคงเป็นปกติ “เสร็จแล้ว”
มู่เฉิงยังคงอึ้งอยู่ รู้สึกยิ่งกว่าความฝัน
ขนาดคุณหนูเมิ่งพอรักษาให้มู่เฮ่อชิงเสร็จยังหมดแรง แล้วนี่...
“แค่กๆๆ!” มู่เฮ่อชิงไอออกมาอย่างแรง ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก
ก่อนหน้านี้เขาอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ยังพอรับรู้โลกภายนอกอยู่บ้าง
หลังจากควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ มู่เฮ่อชิงค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีมู่เฉิงช่วยพยุง
เขาไออีกเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม สายตาอ่อนโยน น้ำเสียงผ่อนคลาย “สาวน้อย เธอช่วยชีวิตฉันไว้ หากมีความจำเป็นอะไรก็บอกฉันได้”
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าหัวใจของเขาดีกว่าเมื่อก่อนมาก
ฝีมือการรักษาระดับนี้ ถ้าเทียบในแวดวงหมอแผนโบราณคงไม่มีใครเทียบได้
“ไม่เป็นไรค่ะ” อิ๋งจื่อจินไม่ได้สนใจ “แค่ช่วยไปตามสถานการณ์”
นานแล้วที่ไม่ได้รักษาคน ดูท่าความสามารถของเธอไม่ได้ถดถอย ต่อไปถ้าขัดสนเงินทองอีกยังใช้วิชานี้หาเงินเลี้ยงปากท้องได้
มู่เฮ่อชิงก็ไม่ได้บังคับ เขาครุ่นคิดแล้วหยิบหยกแขวนออกมาชิ้นหนึ่ง พูดอย่างจริงจัง “งั้นเธอช่วยรับนี่ไว้ มีเรื่องอะไรขอเพียงแต่ไม่ใช่การโกหกหลอกลวง ฉันช่วยได้แน่”
มู่เฉิงตกใจ
นี่ไม่ใช่การรับปากทั่วไป นี่เป็นคำสัญญาของนายแห่งตระกูลมู่
อิ๋งจื่อจินไม่อยากรับ แต่ตอนที่เห็นอักษร ‘มู่’ บนตัวหยก ดวงตาก็หยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้นึกถึงอะไรขึ้นมา สุดท้ายก็รับเอาไว้ “ค่ะ”
มู่เฮ่อชิงถึงพอใจ ผุดรอยยิ้ม “ไม่รู้ว่าฉันขอทราบชื่อเธอได้ไหม”
ยากนักที่จะได้เจอเด็กสาวที่เขาถูกชะตา ไม่ว่าอย่างไรก็ขอรู้จักสักหน่อย
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย พูดเพียงว่า “หนูแซ่อิ๋งค่ะ”
อิ๋งเหรอ
พอได้ยินแซ่นี้มู่เฉิงก็นึกถึงตระกูลอิ๋งที่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของฮู่เฉิง อย่างไรเสียแซ่อิ๋งก็พบไม่บ่อยนัก
คุณหนูอิ๋งคนนี้ดูไม่เหมือนเกิดในครอบครัวธรรมดาจริงๆ ความทะนงตนที่อยู่ในตัวมีมาแต่กำเนิด แต่ตระกูลอิ๋ง...
มู่เฉิงขมวดคิ้ว
พวกเขาย่อมเคยคลุกคลีกับตระกูลอิ๋ง ความสามารถหางแถวแบบตระกูลอิ๋งสามารถบ่มเพาะคุณหนูที่เป็นวิชาแพทย์โบราณได้เลยเหรอ
มู่เฮ่อชิงก็คิดแบบนั้น แต่ไม่ได้ถามมากอีก แค่ยิ้มให้ “คุณหนูอิ๋งสนใจไปตี้ตูด้วยกันกับฉันไหม”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย เหนือความคาดหมาย “ตอนนี้ไม่สนใจค่ะ”
ตอนนี้เธอแค่อยากใช้ชีวิตยามแก่ ปลูกต้นไม้เลี้ยงหมู เป็นมอดที่มีความสุข
“ก็ได้ๆ” มู่เฮ่อชิงพยักหน้า “อีกหน่อยถ้าอยากไปก็ติดต่อฉันได้ มู่เฉิง”
มู่เฉิงก้าวขึ้นหน้ายื่นนามบัตรให้หนึ่งใบ รู้สึกอายนิดหน่อย “ขอโทษด้วยนะครับคุณหนูอิ๋ง ก่อนหน้านี้ผมสงสัยในตัวคุณถึงได้ล่วงเกินไป ขอโทษครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเองก็ไม่รู้ ไม่มีความเชื่อใจอะไรทั้งนั้นระหว่างคนแปลกหน้าด้วยกัน” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ฉันไปก่อนนะคะ”
มู่เฉิงกลับอายยิ่งกว่าเดิม
เขายังคิดไม่ได้เท่าเด็กสาว
มองตามหลังเด็กสาวที่จากไป มู่เฮ่อชิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม เงียบไปสักพัก ทันใดนั้นก็ถามขึ้น “มู่เฉิง นายว่าจัดการหมั้นหมายเป็นไง”
ไม่รอให้มู่เฉิงตอบ เขาพึมพำกับตัวเอง “ช่างเถอะ เจ้าพวกนั้นแต่ละคนไม่ได้เรื่อง ไม่คู่ควรกับเธอ อย่าไปทำร้ายเธอดีกว่า”
มู่เฉิง “...”
มีคนแขวะลูกหลานตัวเองแบบนี้ด้วยเหรอ
“น่าเสียดาย ทำไมถึงไม่เป็นลูกสาวตระกูลมู่ ถ้าเป็นนะ...” มู่เฮ่อชิงถอนหายใจแล้วหันไปสั่ง “อยู่เมืองฮู่เฉิงอีกสักสองสามวัน”
...
ท้องฟ้าแจ่มใสหลังหิมะตก แดดในยามเที่ยงกำลังดี
เมฆหมอกลอยอยู่ไกลๆ ท้องฟ้าสีคราม นกสีขาวบินโฉบขึ้นลง ความเงียบสงบแบบที่หาได้ยาก
ณ คฤหาสน์ตระกูลอิ๋ง
จงมั่นหวาเหลือบมองชั้นสาม ขมวดคิ้ว “คุณหนูรองยังไม่ตื่นเหรอ”
พ่อบ้านส่ายหน้า “ไม่ได้ยินเสียงเลยครับ”
“นี่มันตั้งเที่ยงแล้วยังไม่ตื่นอีก” จงมั่นหวาไม่พอใจ “ปลุกเธอ ให้เธอลงมากินข้าว”
พ่อบ้านกำลังจะไป ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ในห้องรับแขกก็ดังขึ้น
เขาเดินเข้าไปดู “คุณนาย สายจากเมืองตี้ตูครับ”
จงมั่นหวาหน้าเครียด “เอามา”
พ่อบ้านยื่นให้อย่างนอบน้อมแล้วไปรออย่างเงียบๆ ที่ด้านข้าง
ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร จงมั่นหวาพยักหน้าต่อเนื่อง หลังวางสายก็ยิ้มแย้ม “ตระกูลมู่จะส่งเฉินโจวมาที่นี่ น่าจะประมาณช่วงเดือนพฤษภา”
พ่อบ้านตกใจ “เกิดเรื่องอะไรกับตระกูลมู่เหรอครับ”
ตระกูลมู่เจริญก้าวหน้าดีที่เมืองตี้ตู ทำไมอยู่ๆ จะส่งหนึ่งในผู้สืบทอดมาที่เมืองฮู่เฉิงได้
“ไม่รู้สิ แต่ต้องต้อนรับให้ดี” จงมั่นหวารินน้ำชาด้วยท่าทางสง่างาม “ต้องเริ่มเตรียมตั้งแต่ตอนนี้ อีกเดี๋ยวพ่อบ้านส่งคนไปจองเฟอร์นิเจอร์นะ จัดการเก็บห้องที่สองทางขวาของชั้นสามด้วย”
ตระกูลมู่จากเมืองตี้ตู สี่ตระกูลใหญ่แห่งฮู่เฉิงล่วงเกินไม่ได้ ต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดี
“คุณนายครับ ผมว่าอย่าให้คุณชายเฉินโจวพักที่นี่เลยครับ” พ่อบ้านลังเลเล็กน้อยแล้วพูดเตือน “ตอนนี้คุณหนูรองยังไม่รู้จักมารยาทของผู้ดี ถ้าเกิดล่วงเกินเข้า...”


## ตอนที่ 11

ตอนที่ 11 ฉันเนี่ยนะไตไม่ดี
เรื่องเจียงมั่วหย่วนเป็นตัวอย่างที่ดี
เรื่องเดียวที่ควรค่าให้ดีใจคือ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เจียงมั่วหย่วนกับอิ๋งลู่เวยก็ไม่ได้ถือสาหาความ ไม่อย่างนั้นไม่แน่อีกสามตระกูลใหญ่กับพวกตระกูลเล็กๆ ในฮู่เฉิงคงได้แอบหัวเราะเยาะกันไปถึงไหนแล้ว
นับตั้งแต่รับคุณหนูตัวจริงกลับมา ตระกูลอิ๋งก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย
จงมั่นหวาสีหน้าเย็นชา “ก็จริง พ่อบ้านไม่พูดฉันก็ลืมไป ให้เฉินโจวไปอยู่ที่บ้านตระกูลจงแล้วกัน”
เธอไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นอีก จะสร้างความด่างพร้อยให้ตระกูลอิ๋ง เธอเองก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เห็นทีเธอจะต้องเชิญพวกอาจารย์มาสอนอิ๋งจื่อจินเรื่องมารยาทกับศิลปะชงชาจัดดอกไม้ที่คุณหนูไฮโซควรเป็นอีกครั้งแล้ว
จงมั่นหวาเริ่มกดโทรศัพท์ “อืม ใช่ค่ะ ไว้ถึงตอนนั้นเฉินโจวจะไปพักที่บ้านพี่สาม จือหว่านอายุเท่าเขา จะได้ดูแลกันได้...”
จงมั่นหวาเปลี่ยนใจ พ่อบ้านถึงได้วางใจขึ้นชั้นบนไปปลุก
...
ภายในห้องนอนที่อยู่ชั้นสาม
เด็กสาวกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง ท่านอนของเธอดูไม่สบาย นอนขดตัว เอาผ้าห่มห่อตัวเหมือนปลาโลมา ขาเรียวยาวโผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง ผิวพรรณขาวดุจกระเบื้องเคลือบภายใต้แสงแดดที่สาดส่องจากนอกหน้าต่าง ทันใดนั้น
“ติ๊งๆ”
“ติ๊งๆๆ!”
โทรศัพท์มือถือที่อยู่ใต้หมอนร้องอย่างบ้าคลั่ง สั่นไม่หยุด อิ๋งจื่อจินกดหัว รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย
เธอลืมตาขึ้น พลิกตัว หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดแอปที่ชื่อว่า ‘เวยปั๋ว’
ค้างอยู่หลายสิบวินาทีกว่าจะเข้าไปได้ จุดสีแดงแจ้งเตือนไปหมด
เด็กสาวหลุบตาลง สายตาเย็นชาฉาบด้วยความรำคาญเล็กน้อย
ด้านบนสุดในหน้าหลักของเวยปั๋วมีโพสต์หนึ่งที่อิ๋งลู่เวยเพิ่งโพสต์ตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง ซึ่งโพสต์นี้ได้แท็กชื่อของเธอด้วย
ภายในเวลาไม่กี่นาทีได้ถูกแชร์ไปแล้วเกือบพันครั้ง
แอทอิ๋งลู่เวย : [ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงค่ะ [หัวใจ] ฉันอาการดีขึ้นแล้ว ตั้งใจมาอัปเดตอาการกับทุกคนโดยเฉพาะ ครั้งนี้โชคดีที่ได้ แอทอิ๋งจื่อจิน และก็ต้องขอโทษเสี่ยวจินไว้ตรงนี้ด้วย อาเล็กประมาทเกินไป ทำตัวเองบาดเจ็บ และยังทำให้เธอต้องบริจาคเลือดให้อามากขนาดนั้น ถ้าเธอจะไม่พอใจอา อาก็เข้าใจได้ แต่อาหวังว่าครั้งหน้าเธออย่าโมโหแล้วหนีออกไปอีก ทุกคนเป็นห่วงเธอมากนะ]
อิ๋งลู่เวยเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน หน้าตาก็สวย
อีกทั้งยังสถานะสูงส่ง เกิดในตระกูลดี แถมยังมีคู่หมั้นที่เหมาะสมทั้งรักและเอาใจเธอ
ชีวิตในตระกูลอิ๋งแบบนี้ใครจะไม่อิจฉา บวกกับเธอเป็นคนอ่อนโยน ดังนั้นจึงฮอตมากในอินเทอร์เน็ต มีแฟนคลับกว่าสี่สิบล้านคน ฮอตยิ่งกว่าดาราระดับรอง
หลังจากโพสต์นี้ออกไป แฮชแท็ก ‘อิ๋งลู่เวยอาการดีขึ้น’ ก็ติดอันดับในชั่วพริบตา ทั้งยังพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว
ใต้โพสต์มีแฟนคลับจำนวนมากมาให้กำลังใจและปลอบใจ
[พักผ่อนมากๆ นะคะพี่ รอพี่เปิดคอนเสิร์ตอยู่นะคะ]
[ลู่เวยของพวกเราจิตใจงดงาม ตัวเองบาดเจ็บยังต้องปลอบเด็กน้อยอีก]
[ลู่เวยเป็นนางฟ้า ทุกครั้งที่ได้ยินลู่เวยเล่นเปียโน ต่อให้ฉันหงุดหงิดอยู่ก็จะสงบลง]
อิ๋งจื่อจินไม่รู้สึกสนใจเรื่องพวกนี้ เธอกวาดตาดู เตรียมจะปิดเวยปั๋วแล้วนอนต่อ
แต่ยังไม่ทันได้กดออกจากระบบก็มีเสียง “ติ๊งๆ” ดังขึ้นมาอีกระลอก
เป็นกล่องข้อความส่วนตัว ข้อความมาจากคนที่ไม่ได้ติดตาม
[หนีไปไหนยะ ลู่เวยเป็นห่วงเธอขนาดนี้ ทำตัวดีๆ บ้างเถอะ]
[มีสิทธิ์อะไรไม่พอใจลู่เวย ลู่เวยเป็นอาเล็กของเธอ บริจาคเลือดก็เป็นเรื่องสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ]
เป็นข้อความต่อว่าทั้งหมด หยาบคายขึ้นเรื่อยๆ
อิ๋งจื่อจินกดหัว ไล่บล็อกด้วยสีหน้าเรียบเฉย กดรายงานให้หมดไม่ใช่เพราะโมโหข้อความวิจารณ์พวกนี้ แต่เป็นเพราะหงุดหงิดที่โดนปลุก กว่าเธอจะหลับได้ไม่ใช่ง่ายๆ ยังไม่ได้นอนแบบสงบสุขอีก
ไม่ถึงวินาทีโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ครั้งนี้เป็นดนตรีผ่อนคลาย เธอเหลือบดูชื่อกดรับ ปลายสายเป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชาย เจือไปด้วยเสียงหัวเราะเล็กน้อย
ราวกับกลิ่นหอมอันเย้ายวนเมื่อคืนก็มาโอบล้อมอยู่ตรงหูด้วย
“เด็กน้อย ตื่นหรือยัง”
ความหงุดหงิดในดวงตาของเด็กสาวค่อยๆ หายไป เธอเปิดผ้าห่มออกแล้วลงจากเตียง “เพิ่งตื่น”
ไม่ได้อาละวาดอะไร ว่าง่ายพอสมควร “หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินเสียงสูงเล็กน้อย “เมื่อคืนเธอทำอะไร เสียงแบบนี้ฟังดูเหมือนลูกแมวเพิ่งเกิด ไม่ได้นอนทั้งคืนเหรอ”
อิ๋งจื่อจินคิดเล็กน้อย “ไม่เชิง ฉันนอนตอนตีสี่”
เธอก็แค่ไปค้นพบสิ่งที่เรียกว่านิยายอินเทอร์เน็ตในขณะที่ศึกษาเทคโนโลยีใหม่ๆ ของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ก็เลยอ่านไปสามชั่วโมง เนื้อเรื่องน้ำเน่ามาก แต่ก็สนุกดี ยามเธอเกษียณมีเรื่องสนุกให้ทำแล้ว
“ห้าทุ่มถึงตีหนึ่งเป็นช่วงที่ตับขับพิษ” ฟู่อวิ๋นเซินลากเสียงยาว “นอนดึกจะทำให้ไม่สวย หัวจะล้านด้วยนะ” อิ๋งจื่อจินหาว ไม่ได้แคร์อะไร “ฉันผมหนา สวยแต่เกิด”
ปลายสายอึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด
“โอเคๆ เธอสวยแต่เกิด” ฟู่อวิ๋นเซินถอนหายใจ “คนแก่อย่างฉันไม่เหมือนกัน แค่นอนน้อยก็ปวดเอวปวดหลัง” ได้ยินเพียงเสียงเนือยๆ ของเด็กสาว “อย่างคุณน่ะไตไม่ดี”
พอได้ยินแบบนี้ทันใดนั้นฟู่อวิ๋นเซินก็หัวเราะออกมา “ฉันเนี่ยนะไตไม่ดี”
อิ๋งจื่อจินคาบยางมัดผม มือซ้ายที่ว่างอยู่จับผมยาวไว้ “ถ้าไม่รังเกียจฉันช่วยทำยารักษาคุณได้นะ” เตาปรุงยาของเธอก็อยู่ที่ยุโรป ตอนนี้ยังต้องทำขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเองอีกครั้ง
เขาช่วยเธอไว้มาก เธอให้ยาเขาหน่อยแล้วกัน
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินรู้สึกสนใจ “เธอเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ นอกจากดูดวงเป็นยังเป็นหมอแผนโบราณด้วยเหรอ มาจากสำนักง้อไบ๊[footnoteRef:1]หรือเปล่า คงไม่ใช่ว่าวันไหนจะใช้กรงเล็บกระดูกขาวเก้าพระกาฬกับฉันหรอกนะ” [1:  สำนักง้อไบ๊ นางชีที่มีชื่อด้านกำลังภายใน ปรากฏในนิยายของกิมย้ง]
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย “กรงเล็บกระดูกขาวเก้าพระกาฬคืออะไร”
“เคยดูดาบมังกรหยกไหม” เขาพูดอย่างเนือยๆ “หนึ่งในสุดยอดวิชาของในนั้น”
เด็กสาวมัดผมเสร็จเรียบร้อย จากนั้นก็เอาเสื้อนอกมาใส่ “ไม่เคย มันเยี่ยมขนาดไหนเหรอ”
“อืม...” ฟู่อวิ๋นเซินเงียบไปชั่วครู่ ยิ้มพลางพูด “ระเบิดหัวคนได้ในฝ่ามือเดียว โหดกว่าเธออีก”
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “งั้นก็เก่งพอสมควร”
“ต่อไปอ่านนิยายให้น้อยหน่อย มีแต่เรื่องหลอกลวงทั้งนั้น” ฟู่อวิ๋นเซินเห็นเธอคิดอะไรเป็นเด็กเลยไม่ได้ใส่ใจ เขาพูดต่อ “แฮชแท็กติดอันดับนั่น เธอไม่ต้องสนใจ ฉันจัดการให้”
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้วเล็กน้อย “แฮชแท็กติดอันดับเหรอ”
เธอเอาโทรศัพท์ออกมาจากหูแล้วเปิดเวยปั๋วอีกครั้ง ดูตรงแฮชแท็กประเด็นร้อน
แต่ไหนแต่ไรเธอเป็นคนหัวไหว
นอกจากแฮชแท็ก ‘อิ๋งลู่เวยอาการดีขึ้น’ ที่เป็นประเด็นร้อน ยังมีอีกหนึ่งประเด็นที่กำลังทะยานไต่อันดับ ขึ้นอันดับประเด็นร้อนอย่างรวดเร็ว
แฮชแท็ก ‘ลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งอกตัญญู’


## ตอนที่ 12

ตอนที่ 12 เรียกพี่ชายให้ฟังอีกครั้งซิ
และก็เป็นเพราะแฮชแท็กนี้ คนที่แชทเข้ามาในกล่องข้อความส่วนตัวของเธอจึงมีมากยิ่งขึ้น ทั้งยังส่งรูปประหลาดมาให้
คอมเมนต์ใต้โพสต์เวยปั๋วของอิ๋งลู่เวยก็เปลี่ยนทิศทาง
[ลู่เวย อย่าถูกหลานสาวตัวเองหลอกนะ]
[คนพวกนี้ ยิ่งดีด้วยมากเท่าไรก็ยิ่งได้ใจ ดังนั้นจะตามใจไม่ได้ ทุกคน ฉันพูดถูกไหม]
[เห็นๆ อยู่ว่าตัวเองผลักลู่เวยตกบันได]
ไม่เพียงแต่อิ๋งจื่อจินจะไม่โกรธ ยังตั้งใจอ่านด้วย ถือโอกาสเรียนศัพท์สมัยใหม่ “ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร”
เธอไม่แคร์ตระกูลอิ๋ง ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้แคร์คนพวกนี้
ตราบใดที่ไม่มาหาเรื่องซึ่งหน้า เรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องทำอะไรเธอไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไร
“ไม่ได้หรอก” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม น้ำเสียงราบเรียบ “เด็กน้อยว่าง่ายขนาดนี้ แถมยังฉลาดความสามารถสูง ฉันทนเห็นเธอถูกด่าขนาดนี้ไม่ได้”
อิ๋งจื่อจินนวดหู เอาโทรศัพท์ออกห่างหน่อย “มาตกลงกันหน่อย เลิกเรียกฉันว่าเด็กน้อยได้ไหม”
จึ๊ เสียงเพราะใช้ได้
ดูเหมือนจะช่วยเยียวยาอาการหงุดหงิดจากการถูกปลุกได้
“หืม?” ฟู่อวิ๋นเซินพูดช้าลง “อายุห่างสามปีก็มีช่องว่างระหว่างวัยแล้ว พี่ชายคนนี้โตกว่าเธอห้าปี เธอไม่ใช่เด็กน้อยจะเป็นอะไร”
อิ๋งจื่อจินชะงัก ขมวดคิ้ว “พี่ชายเหรอ”
ให้เธอเป็นเด็กน้อย แถมยังอยากเป็นพี่ชายของเธอด้วยงั้นเหรอ
น้ำเสียงของเด็กสาวเดิมทีก็เป็นประเภทที่เย็นชาชวนหมดอารมณ์ แต่เนื่องจากเพิ่งตื่นจึงงัวเงียเล็กน้อย กลับให้ความรู้สึกเย้ายวนอย่างเห็นได้ชัด ฟังแล้วอยากออกไปซื้อแมวมาสักตัว
แม้แต่ฟู่อวิ๋นเซินก็ตกใจ
ดวงตาดอกท้อหรี่ลง “เรียกพี่ชายให้ฟังอีกครั้งซิ”
“ฝันเก่งนะคุณ”
“...”
ได้ การเจรจาล้มเหลว
ฟู่อวิ๋นเซินยอมแพ้
เด็กน้อยหลอกยากพอตัว
อิ๋งจื่อจินดื่มน้ำ เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียวเธอกวาดตามองไปที่ริมหน้าต่าง
มองไปที่ประตูเหล็กพอดี เห็นหญิงสาวลงจากรถมาเซราติ ทั้งยังประคองหญิงชราที่อายุมากพอสมควรคนหนึ่งมาด้วย
พรวด!
เพียงชั่วพริบตาเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตก็ได้ปรากฏขึ้นตรงหน้า
“ฉันมีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย” อิ๋งจื่อจินหรี่ตา “ไว้จะเลี้ยงข้าวคุณ แล้วจะถือโอกาสเอาของไปให้คุณด้วย”
“อืม ได้” ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตาลง น้ำเสียงเนือย “พี่ชายจะรอยารักษาไตจากเธอนะ...”
โทรศัพท์ถูกกดตัดสาย
อิ๋งจื่อจินเอาโทรศัพท์มือถือใส่เข้ากระเป๋าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ให้เรียกพี่ชาย งานอดิเรกอะไรน่ะ
ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ก๊อกๆๆ เสียงดังมาก
“คุณหนูรอง รีบลุกเถอะครับ อยากให้คุณนายโมโหเหรอครับ”
ไม่มีเสียงตอบ
พ่อบ้านหน้าบึ้ง หยิบกุญแจ ต้องการเปิดประตูเข้าไปเอง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไร
ตึง!
ประตูที่หนักอึ้งพังลงตรงหน้าเขา อีกนิดเดียวก็จะโดนเขาแล้ว
แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ให้ความสว่างแก่ทางเดินที่มืดทึบ
พ่อบ้านยืนอึ้ง มองเด็กสาวที่ยืนย้อนแสงด้วยความตกใจ ขาสั่นอย่างไม่รู้ตัว เกือบขี้แตกฉี่ราดแล้ว
สองมือของอิ๋งจื่อจินล้วงกระเป๋า พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ได้ฤกษ์เปลี่ยนประตูแล้ว”
แค่เธอสะกิดนิดหน่อยก็พังแล้ว
ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเรียกว่าอะไรนะ
อ๋อ ของกากๆ
พ่อบ้านยังขาสั่นอยู่ เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก อยากพูด แต่เสียงกลับไม่ออก
เสียงจากชั้นบนย่อมหนีไม่พ้นหูของจงมั่นหวา เธอหน้านิ่ว ขณะที่กำลังเตรียมขึ้นไปดูด้วยตัวเองทันใดนั้นประตูบ้านก็เปิดออก
เสียงอ่อนโยนของผู้หญิงดังขึ้น เจือไปด้วยความตกใจ
“พี่สะใภ้ใหญ่ ยังไม่กินข้าวกันอีกเหรอคะ”
“ลู่เวยเหรอ” จงมั่นหวาหันมา อึ้งไปชั่วขณะ “คุณแม่ มาได้ยังไงคะ”
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งถือไม้เท้า “ทำไม คนแก่อย่างฉันมาไม่ได้รึ”
“คุณแม่ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ” จงมั่นหวาตกใจ รีบเดินเข้าไปหา “ก็แค่นึกไม่ถึงว่าคุณแม่จะมา ไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลยค่ะ”
นับตั้งแต่เธอมีลูกคนที่สอง คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งก็ย้ายออกไปอยู่คอนโดใจกลางเมืองกับอิ๋งลู่เวย มีแค่ตอนเทศกาลเท่านั้นถึงจะกลับมา
“ไม่มีอะไรให้ต้องเตรียม ฉันมาจัดการธุระเสร็จก็กลับ” คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งไม่รับน้ำใจ “เรียกลูกสาวเธอคนนั้นออกมา”
เห็นได้ชัดว่ารังเกียจถึงขั้นที่ไม่อยากเรียกชื่อ
จงมั่นหวาเดาได้ เธอเม้มริมฝีปาก พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “คุณแม่นั่งก่อนนะคะ หนูจะไปตามให้”
“พี่สะใภ้ใหญ่ คุณแม่ไม่ได้เจอพี่นานแล้ว อยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เถอะค่ะ” อิ๋งลู่เวยยิ้ม “ฉันไปเรียกเสี่ยวจินให้ดีกว่า ฉันต้องขอโทษเสี่ยวจินด้วย”
“ขอโทษเหรอ” ชัดเจนว่าคำพูดนี้ทำให้คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งโมโห เธอเอาไม้เท้ากระแทกพื้นอย่างแรง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มั่นหวา ลูกสาวคนนี้ของเธอช่างกล้าดีจริงๆ นะ ตัวเองทำผิดยังต้องให้คนอื่นขอโทษอีก”
“ตระกูลอิ๋งของเราไม่แยกแยะถูกผิดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร”
จงมั่นหวารู้สึกอึดอัด ไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว
“เวยเอ๋อร์ ไม่ต้องไป” คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งจับมืออิ๋งลู่เวยไว้ พูดอย่างเย็นชา “มีที่ไหนกันผู้ใหญ่ไปเชิญเด็ก”
จงมั่นหวาสูดลมหายใจเข้าลึก เรียกเสียงดัง “อิ๋งจื่อจิน!”
ตรงบันได เด็กสาวเดินลงมาอย่างเอ้อระเหย
เธอเงยหน้า กวาดตามองที่ห้องโถง ดูเหมือนจะไม่ได้แปลกใจกับสถานการณ์ที่เหมือนขึ้นศาลแบบนี้ “มีธุระเหรอคะ”
ท่าทีไม่แยแสแบบนี้ทำให้จงมั่นหวาโมโหควันออกหู “เจอผู้ใหญ่ทำไมไม่ทักทาย”
“ไม่ต้อง” คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งยกมือขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันมีหลานสาวแค่คนเดียว”
หลานสาวแท้ๆ ของเธอกำลังเรียนอยู่ที่ยุโรป ลูกเลี้ยงไม่ใช่หลานสาวของเธอ
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ใส่ใจและก็ไม่ได้เสียอาการ “ก็ดีค่ะ หนูเองก็ไม่ได้มีนิสัยนับญาติกับใครไปทั่ว”
ไม้เท้าในมือคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งสั่น เกือบหายใจไม่ทัน
เดิมทีจุดประสงค์ของเธอต้องการหักหน้าลูกเลี้ยงคนนี้ ใครจะรู้ว่ากลับกลายเป็นเธอที่ถูกประชด
จงมั่นหวาสีหน้าแย่ลงกว่าเดิม พูดด้วยความโมโห “พูดอะไรน่ะ พูดจาแย่ขนาดนี้เลยเหรอ”
“พี่สะใภ้ใหญ่!” อิ๋งลู่เวยตกใจ รีบปลอบ “พี่สะใภ้ใหญ่อย่าโกรธเลยค่ะ เสี่ยวจินยังเด็ก มีอะไรพวกเราใจเย็นๆ คุยกันนะคะ”
“ใจเย็นๆ คุยกันเหรอ” จงมั่นหวาโมโหดวงตาแดงก่ำ “ไร้มารยาท ขอโทษเดี๋ยวนี้!”
ลูกสาวแท้ๆ ของเธอมาเพื่อหักหน้าเธอจริงๆ ทำให้เธอเงยหน้าไม่ขึ้นต่อหน้าแม่สามี
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า ท่าทางเหนื่อยหน่าย “ฉันรู้จักพวกคุณเหรอคะ”
ท่าทีไม่แยแสไม่เห็นใครในสายตาแบบนี้ทำให้จงมั่นหวาโมโหมากกว่าเดิม “อิ๋งจื่อจิน!”
“เอาล่ะ” กลับเป็นคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งที่พูดขึ้น เธอพูดอย่างใจเย็น “วันนี้ฉันไม่ได้มาดูเธอสั่งสอนลูกสาว เธอให้ลูกสาวเธอพูดมาซิว่าทำไมวันนั้นต้องผลักเวยเอ๋อร์ในงานเลี้ยงด้วย”
เธอหลับตา “คงไม่ใช่เพราะคิดว่าถ้าไม่มีเวยเอ๋อร์ ตัวเองก็จะเป็นนายหญิงของตระกูลเจียงได้หรอกนะ”
คำพูดนี้เป็นการต่อว่าตรงๆ
จงมั่นหวาสีหน้าเปลี่ยนไปมากทันที เริ่มกระวนกระวาย “คุณแม่คะ ไม่มีเรื่องแบบนั้น คุณแม่อย่าไปเชื่อข่าวลือนะคะ”
“นั่นสิคะแม่” อิ๋งลู่เวยก็ช่วยพูด “ไม่มีเรื่องแบบนั้น ทำไมคุณแม่ยังติดใจเรื่องนี้อยู่ ไม่เชื่อหนูเหรอคะ”


## ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 กล้องวงจรปิดตบหน้า
“ก็เพราะว่าแม่เชื่อลูกถึงรู้ว่าลูกชอบทำให้ตัวเองลำบากใจ” ดวงตาของคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งขุ่นมัว แต่สายตากลับเฉียบคม “ไม่รู้ว่าใคร รู้ทั้งรู้ว่าเป็นห้องที่อาเขยของตัวเองจองไว้ ก็ยังจะอาบน้ำที่นั่น...”
“ไร้ยางอายสิ้นดี!” จงมั่นหวาสีหน้าเปลี่ยนอีกครั้ง
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร เรื่องที่อิ๋งจื่อจินยั่วเจียงมั่วหย่วนก็เป็นความจริง นั่นเป็นเรื่องเมื่อหนึ่งเดือนกว่าก่อนหน้านี้ วันที่สิบเจ็ดมกราคม โรงเรียนมัธยมชิงจื้อเพิ่งปิดเทอมได้ไม่นาน
ใกล้สิ้นปี[footnoteRef:1] อิ๋งเจิ้นถิงวุ่นเรื่องจัดการบริษัท จงมั่นหวาต้องไปส่งคุณหนูใหญ่ของตระกูลอิ๋งไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ยุโรปครึ่งปี นี่เป็นโอกาสที่หามาไม่ได้ง่ายๆ ห้ามเกิดข้อผิดพลาดอะไรเป็นอันขาด [1:  สิ้นปี นับแบบจันทรคติ ประเทศจีนยังไม่ขึ้นปีใหม่ หรือยังไม่ถึงวันตรุษจีนนั่นเอง]
คุณหนูใหญ่คุณหนูรองใครสำคัญกว่า นี่แทบไม่ต้องคิด แต่ถึงอย่างไรก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง จงมั่นหวาก็ไม่มีทางวางใจได้อย่างสิ้นเชิง
โชคดีที่อิ๋งลู่เวยเสนอตัวบอกดูแลให้ได้ จงมั่นหวาถึงอยู่ที่ยุโรปได้อย่างสบายใจหลายวัน ปรากฏว่ายังไม่ทันที่เธอจะกลับมาก็มีข่าวลือว่าลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งยั่วยวนอาเขยตัวเองอย่างไร้ยางอาย
เธอจึงรีบเปลี่ยนตั๋วบินกลับฮู่เฉิงทันที ถึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เจียงมั่วหย่วนเคยชินกับการทำงานที่โรงแรมควีนเซ็นเตอร์มาตลอด นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนในเมืองฮู่เฉิงต่างรู้ว่า ห้องเพรสซิเดนสูทชั้นสิบแปดของโรงแรมควีนเซ็นเตอร์ก็คือห้องส่วนตัวของเขา
แต่ลูกสาวแท้ๆ ของเธอคนนี้กล้าไปอาบน้ำที่นั่น!
ถ้าไม่ใช่ตั้งใจไปยั่วเจียงมั่วหย่วนยังจะเพื่ออะไรได้
โชคดีที่เจียงมั่วหย่วนเห็นแก่หน้าอิ๋งลู่เวย ไม่ได้ทำเป็นเรื่องใหญ่ แต่ก็มาที่บ้านตระกูลอิ๋งอย่างไร้ความปรานี เรียกชื่อเรียกแซ่บอกให้พวกเขาสั่งสอนให้ดี
ดังนั้นต่อให้เรื่องนี้จะเงียบไปแล้วก็ยังคงมีข่าวลือเล็ดลอดออกไป ช่วงหลายวันนั้นจงมั่นหวาไปข้างนอกเจอคนตระกูลอื่นก็ถูกหัวเราะเยาะทั้งต่อหน้าและลับหลัง
เธอโดนมาพอแล้วจริงๆ!
จงมั่นหวาพยายามข่มความโกรธ “ยังไม่รีบขอโทษอีก!”
“พี่สะใภ้ใหญ่...” อิ๋งลู่เวยเห็นเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จจึงหันไปทางเด็กสาว “เสี่ยวจิน อาเล็กรู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอมาปลอบคุณแม่ของเธอหน่อย โมโหไปจะไม่ดีต่อร่างกาย”
ขาเรียวยาวของอิ๋งจื่อจินงอเล็กน้อยยืนพิงประตู พอได้ยินคำพูดนี้ก็เบิกตาโต “หนูตาบอดเองเหรอ”
“เสี่ยวจิน เธอจะตาบอดได้ยังไง เธอก็ดีๆ อยู่...” ยังไม่ทันพูดจบทันใดนั้นอิ๋งลู่เวยก็ฉุกคิดได้ เธอตกใจ
“เสี่ยวจิน เธอพูดแบบนี้ได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะมั่วหย่วนพวกเราก็คงหาเธอไม่เจอ”
เธอขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจ
เจียงมั่วหย่วนเป็นผู้ชายที่สาวไฮโซทั้งเมืองฮู่เฉิงอยากแต่งงานด้วย เธอจะตาบอดได้ยังไง
นี่ไม่เท่ากับด่าเธอไปด้วยเหรอ
อิ๋งลู่เวยเม้มริมฝีปาก ก้มหน้า ท่าทางเสียใจ
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งมีเหรอจะทนเห็นลูกสาวตัวเองโดนว่าได้ เธอแสยะยิ้มด้วยความโมโห “สมกับเป็นเด็กที่มาจากบ้านนอก คำพูดอะไรก็พูดออกมาได้หมด!”
เสียงดังเอะอะขนาดนี้พวกคนรับใช้ต่างได้ยินกันหมด
พวกเขามองมาด้วยความสงสัย สายตาที่มองเด็กสาวเจือไปด้วยการดูถูก
จงมั่นหวานิ้วสั่น เธอไม่เคยเสียหน้าเท่านี้มาก่อน
อีกทั้งลูกสาวแท้ๆ เป็นคนที่ทำให้เธอเสียหน้า
เธอคลอดลูกมาเพื่อมาเป็นกาลกิณีให้ตัวเองอย่างนั้นเหรอ
พอนึกถึงตรงนี้ เลือดในกายจงมั่นหวาก็พลุ่งพล่าน ราวกับเลือดร้อนแล่นขึ้นสมอง กำลังจะระเบิดออกในที่สุดเธอก็หมดความอดทน ก้าวขึ้นหน้า ขณะที่กำลังจะกระชากตัวลูกสาวมา...
ภายในห้องรับแขกที่เงียบสงบ ทันใดนั้นก็มีเสียงนุ่มนวลของผู้หญิงดังขึ้น
“เสี่ยวจิน เธอไปรออาที่โรงแรมควีนเซ็นเตอร์ห้องหนึ่งแปดศูนย์หนึ่งก่อนนะ อาเตรียมของใช้กับเสื้อผ้าใหม่สำหรับอาบน้ำไว้ให้เธอข้างในแล้ว พอเธออาบน้ำเสร็จก็ไปริมแม่น้ำกับอาด้วยกัน ดีไหม”
“...”
จงมั่นหวาชะงัก ตกใจเล็กน้อย “ลู่เวยเหรอ”
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งเองก็ตกใจ
อิ๋งลู่เวยเงยหน้าขึ้นทันที มองเด็กสาวด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
ก็แค่บทสนทนาทั่วไป ยังจะอัดเสียงไว้ด้วยเหรอ
อิ๋งจื่อจินเอาโทรศัพท์มาปิดเสียงอย่างเหนื่อยหน่าย “ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม”
เทคโนโลยีของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดมันดีแบบนี้ ไม่ต้องให้เธอเปลืองแรง มือถือเครื่องนี้ก็ใช้ได้ อัดเสียงให้เองอัตโนมัติตอนคุย
ทันใดนั้นคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน ยืนหน้าเสียอยู่ตรงนั้น เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง ทั้งยังอารมณ์เสีย พอนึกถึงคำพูดที่เธอพูดก่อนหน้านี้ แล้วมาฟังเสียงอัดพวกนี้ เธอแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
อิ๋งลู่เวยได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอหลุบตาลง พูดเสียงเบา “แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ หนูผิดเอง หนูลืมเรื่องนี้ไปสนิท หนูเป็นคนให้เสี่ยวจินไปเอง แต่ตอนนั้นหนูออกไปข้างนอกเลยให้เสี่ยวจินรอหนู นึกไม่ถึงว่ามั่วหย่วนจะกลับมาเร็ว อันที่จริงไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น ไม่รู้ว่าทำไมลือออกไปแบบนั้น”
จากนั้นก็ยิ้มเป็นเชิงขอโทษ “ต่อมาหนูก็อธิบายกับมั่วหย่วนไปแล้ว แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ใช่ความผิดของเสี่ยวจินจริงๆ ค่ะ หนูบอกแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
แสดงความจริงใจอย่างสุดซึ้ง จงมั่นหวามองเด็กสาวด้วยสีหน้าสับสน จากนั้นก็กลับไปนั่งที่โซฟา ครั้งนี้เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งรู้สึกอายมาก แค่อยากจบเรื่องนี้โดยเร็ว เอาไม้เท้าในมือเคาะพื้นอีกครั้ง แววตาเข้มงวด แต่กลับไม่ดุดันแบบก่อนหน้านี้แล้ว “ได้ ในเมื่อไม่ใช่เพื่อตำแหน่งนายหญิงของตระกูลเจียง แล้วทำไมเธอต้องผลักเวยเอ๋อร์ด้วย”
คำพูดนี้ทำให้ไฟโกรธที่เพิ่งดับไปของจงมั่นหวาปะทุขึ้นมาอีกครั้ง “รู้ทั้งรู้ว่าอาเล็กของเธอเป็นโรคฮีโมฟีเลีย เธอยังจะทำแบบนี้อีกเหรอ”
“แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ ไม่ใช่...” อิ๋งลู่เวยดวงตาเบิกโพลง ท่าทางร้อนใจ ชิงพูดขึ้นก่อน “พูดอะไรกันคะ หนูบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่เกี่ยวกับเสี่ยวจิน ตอนนั้นเสี่ยวจินจะประคองหนู”
“ลู่เวย ไม่ต้องช่วยแก้ตัวเด็กคนนี้โกหกจนเคยตัว เมื่อก่อนก็เป็นแบบนี้ ยังจะตามใจอีกเหรอ” จงมั่นหวาโมโหมาก ตบโต๊ะอย่างแรง รู้สึกปวดใจมาก “เธอรู้ไหมว่าคนในเวยปั๋วพูดถึงเธอว่ายังไง!”
อกตัญญู!
นี่ต้องเป็นตราบาปขนาดไหน
ทันใดนั้นเอง พ่อบ้านที่กำลังดูเวยปั๋วอยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้น “คุณนาย คุณนายผู้เฒ่า แย่แล้วครับ มีคนปล่อยคลิปกล้องวงจรปิดในงานเลี้ยงวันนั้น”
“กล้องวงจรปิดเหรอ” จงมั่นหวาตกใจ “เอามาซิ”
นั่นเป็นงานเลี้ยงปีใหม่ส่วนตัว จะมีกล้องวงจรปิดได้ยังไง
ถ้ามีกล้องวงจรปิด ไม่เท่ากับว่าไม่มีแม้แต่ที่จะมุดดินแล้วเหรอ
“มีกล้องวงจรปิดก็ดี” คุณนายผู้เฒ่าแสยะยิ้ม “ความจริงกองอยู่ตรงหน้าแล้ว คำพูดโกหกก็ปิดไม่มิดแล้ว”
พ่อบ้านรีบยื่นโทรศัพท์มือถือ ถือไว้ตรงหน้าจงมั่นหวากับคุณนายผู้เฒ่า
อิ๋งลู่เวยคล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กำลังจะเข้าไปขวาง แต่คลิปเล่นเองอัตโนมัติ เธออยากจะปิดก็ไม่ทันเสียแล้ว
ภายในคลิป หญิงสาวเดินลงบันไดอย่างสง่างาม ขณะที่เดินไปได้ครึ่งทาง เท้าขวาของเธอได้ก้าวไปเหยียบกระโปรง พลาดตกบันได มือข้างหนึ่งยังได้ฉุดเด็กสาวที่อยู่ข้างหลังไปด้วย
เด็กสาวตกใจอย่างเห็นได้ชัด จับราวบันไดได้ทันเวลา ถึงไม่ล้มตามไปด้วย
ภาพจากกล้องวงจรปิดไม่ถึงยี่สิบวินาทีนี้ได้ติดอันดับที่สิบเจ็ดของประเด็นฮอต


## ตอนที่ 14

ตอนที่ 14 เด็กน้อยของฉัน ฉันต้องเอาใจ
ไอดีที่ไม่มีผู้ติดตามเป็นคนโพสต์ ใช้ชื่อไอดีอย่างง่ายๆ ว่า ‘เรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่าย’
ในโพสต์ก็ไม่มีบรรยายอะไรไว้ แค่ติดแฮชแท็ก ‘ลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งอกตัญญู’
แต่เนื่องจากเป็นอันดับหนึ่งในประเด็นฮอต ผู้ใช้เวยปั๋วคนไหนก็ตามที่กดเข้าไปจากอันดับประเด็นฮอตก็จะเห็นคลิปนี้ในแวบแรก
หลังจากที่ได้ดูคลิปนี้ แฟนคลับที่ก่อนหน้านี้เป็นเดือดเป็นร้อนก็นิ่งกันหมด รีบลบคอมเมนต์ที่โพสต์ไว้ก่อนหน้านี้กันอย่างบ้าคลั่ง
ถ้าไม่ลบจะให้ทิ้งไว้ตบหน้าตัวเองเหรอ
ปรากฏว่าพอพวกเขาเพิ่งลบ ไอดีที่ชื่อเรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่ายก็โพสต์เวยปั๋วอีกเป็นโพสต์ที่สองอย่างไม่รีบร้อน
แอดเรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่าย : [ในโลกอินเตอร์เน็ตมีความทรงจำนะ]
แนบรูปสิบสี่รูป ทั้งหมดเป็นภาพแคปหน้าจอคอมเมนต์ที่แฟนคลับอิ๋งลู่เวยด่าอิ๋งจื่อจิน
คราวนี้พวกแฟนคลับตัวยงของอิ๋งลู่เวยพากันเลิ่กลั่ก แชทเข้าไปหาเป็นการส่วนตัวไม่หยุด อยากให้เรียกข้าว่าจอมยุทธ์ศัตรูพ่ายลบโพสต์นี้ทิ้ง แต่ก็เงียบ ไม่มีการตอบกลับใดๆ โมโหเสียจนไประบายกันในกลุ่มแฟนคลับในเวยปั๋ว
อีกทั้งเนื่องจากซื้ออันดับประเด็นฮอต ทำให้อยู่ในอันดับสิบเจ็ดอย่างเหนียวแน่นไม่ขยับเขยื้อน คนที่กดเข้าไปอ่านมีมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็มีคอมเมนต์เสียงแตก
[แฟนคลับสมองเพี้ยน อะไรคือการบริจาคเลือดให้เป็นเรื่องปกติ ข่มขู่ด้วยศีลธรรมเหรอ]
[แฟนคลับสมองเพี้ยนพวกนี้น่าสนใจดีนะ ขนาดเจ้าตัวยังไม่พูดอะไรก็จินตนาการกันไปไกลแล้วว่ามีคนจะทำร้ายคนที่ตัวเองชอบ นิสัยอะไรเนี่ย โรคเพ้อเจ้อระแวงคนเหรอ]
ในบรรดาคอมเมนต์เหล่านี้ยังมีคนพูดแบบอื่นอีก
[ไม่มีใครรู้สึกเหรอว่าท่าทางของอิ๋งลู่เวยเหมือนจงใจสะดุดล้มเอง เธอต้องการอะไรน่ะ]
[คิดแล้วก็น่ากลัว คงไม่ใช่เพราะอยากให้คนอื่นบริจาคเลือดให้หรอกนะ ลูกเลี้ยงยังจะสั่นคลอนตำแหน่งของเธอได้อีกเหรอ]
[แอนตี้แฟนข้างบนนี่มาจากไหน ลู่เวยจิตใจดีขนาดนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะเหยียบมด กดรายงานดีกว่า]
[ลู่เวยไม่รู้อะไรทั้งนั้น ลู่เวยไม่ได้พูดว่าลูกเลี้ยงเป็นคนทำ ทั้งหมดเป็นความผิดของแฟนคลับ พวกเราจะขอโทษทุกคนตรงนี้ กรุณาอย่าลามไปถึงลู่เวย]
[เห็นอิ๋งลู่เวยแล้วขัดตามานานแล้ว เธอไม่ได้พูดออกมาชัดเจน แต่ความหมายที่แฝงอยู่ใครๆ ก็รู้ ทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ ทำไมไม่พูดออกมาตรงๆ ล่ะ]
[นั่นสิ อิ๋งลู่เวยเป็นตัวต้นเรื่อง ไม่ออกมาขอโทษหน่อยเหรอ]
[ทำไมลู่เวยต้องขอโทษ บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่ความผิดของลู่เวยเลยสักนิด!]
[แฟนคลับสมองเพี้ยนของอิ๋งลู่เวยเยอะจริงๆ หนีเร็วทุกคน ระวังติดเชื้อนะ]
ในเวยปั๋วเกิดสงครามระหว่างแฟนคลับกับแอนตี้แฟน ต่างไม่มีใครยอมใคร ทั้งยังดึงดูดคนมามุงดูได้มากมาย ขณะนั้นภายในคฤหาสน์ตระกูลอิ๋งกลับเงียบอย่างน่าประหลาด
คลิปจากกล้องวงจรปิดนี้ได้เปิดเผยความจริงทั้งหมด ประหนึ่งตบหน้าจงมั่นหวากับคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งฉาดใหญ่เสียงดังสนั่น
โหดเหี้ยม ไร้ความปรานี
จงมั่นหวาหน้าแดงด้วยความอับอาย
ริมฝีปากสั่น พูดด้วยความยากลำบาก “จื่อจิน ถ้าลูกบอกแม่ แม่คงไม่...”
เมื่อสบตากับดวงตาดำขลับสุกใสที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย คำพูดที่เหลือของเธอก็หยุดชะงัก รู้สึกหนาวไปทั้งตัว พูดไม่ออกสักคำ
แม้แต่คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งเวลานี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
เดิมทีเธอยังไม่ขายหน้าขนาดนี้ คิดอยากกู้หน้าคืนมาบ้าง ปรากฏว่าใครจะรู้กลับกลายเป็นขายหน้ายิ่งกว่าเดิม
เห็นๆ อยู่ว่าตอนแรกแค่ต้องการคำขอโทษ ก่อนจะกลายเป็นแบบนี้ไป คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งจึงโมโหมาก แต่ก็ไม่มีหน้าจะพูดอะไรได้อีก
“นิสัยขี้เหยียดของตระกูลอิ๋งดูท่าจะสืบทอดต่อกันมา” อิ๋งจื่อจินถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ดีมาก รักษาไว้นะคะ”
ประโยคเดียว เหมือนเป็นการตบหน้าอีกครั้ง
สีหน้าของคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งบึ้งตึง ลมหายใจถี่เร็วขึ้น เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก
แต่เด็กสาวได้เปิดประตูออกไปแล้ว ไม่สนใจใครทั้งนั้น
ลมเย็นพัดเข้ามาจากนอกประตู เล่นเอาจงมั่นหวารู้สึกหนาวสั่น
เธออดกอดอกไม่ได้ มองตามหลังลูกสาว ทันใดนั้นภายในใจได้เกิดความรู้สึกหวาดกลัว
คล้ายกับอะไรบางอย่างได้จากไปแล้วโดยสิ้นเชิง จับไว้ไม่อยู่
มารร้ายมากวนใจ
จงมั่นหวาสะบัดหน้า แสยะยิ้มให้ตัวเองที่คิดมากไป
วันนี้จะไปก็ไปสิ ยังไงก็ต้องกลับมา ตระกูลอิ๋งต่างหากที่เป็นบ้านของเธอ ยังจะไปที่ไหนได้
เป็นไปไม่ได้ที่จะหายไป
อิ๋งลู่เวยที่อยู่ข้างๆ เม้มริมฝีปาก อ่านคอมเมนต์ในเวยปั๋วที่ชวนหงุดหงิด
สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่มือที่สั่นเล็กน้อยกลับบอกถึงความกระวนกระวายภายในใจของเธอ
ไม่ว่าอย่างไรอิ๋งลู่เวยก็นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่เธอปูทางไว้ก่อนหน้านี้ทั้งหมดจะถูกเวยปั๋วสองโพสต์นี้ทำลายไปได้
ไม่เพียงแต่จะไม่บรรลุวัตถุประสงค์ของเธอ กลับเล่นเธอจนแผลเหวอะหวะเสียด้วยซ้ำ เธอยังเห็นแฟนคลับถอนตัวออกจากกลุ่มแฟนคลับในเวยปั๋วด้วย ถึงแม้จะแค่ไม่กี่คน แต่ก็ทำให้เธอหงุดหงิดไม่น้อยเลย
ไอดีเล็กๆ นี่เป็นใครกัน
อิ๋งจื่อจินเหรอ
อิ๋งลู่เวยไม่คิดแบบนั้น
เด็กบ้านนอกที่มาจากชนบท ไร้อำนาจไร้อิทธิพล จะไปเอาคลิปจากกล้องวงจรปิดมาได้ยังไง
หรือช่วงนี้เธอไปล่วงเกินใครเข้า
อิ๋งลู่เวยขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นานก็ยังคิดไม่ออก
เธอสูดลมหายใจเข้าลึก จำต้องโพสต์เวยปั๋วอีกครั้ง
แอดอิ๋งลู่เวย : [ทุกคนเลิกทะเลาะกันเถอะค่ะ ฉันไม่ทันระวังสะดุดตกเองจริงๆ เลยทำให้คนที่รักฉันเข้าใจผิด ฉันต้องขอโทษ แอดอิ๋งจื่อจิน แทนแฟนคลับของฉันด้วย ขอโทษนะ]
หลังจากโพสต์แบบนี้ออกไปบรรดาแฟนคลับก็พากันเห็นใจเหลือเกิน
[ลู่เวย เป็นความผิดของพวกเราเอง ไม่ต้องโทษตัวเองนะ]
[ก่อนหน้านี้คนที่ด่าหลานสาวของลู่เวยไม่ใช่พวกเราลู่สุ่ย[footnoteRef:1] พวกเราไม่ยอมรับ!] [1: ลู่สุ่ย ชื่อเรียกแฟนคลับของลู่เวย]
[แฟนคลับบางคนคำพูดรุนแรง แต่แฟนคลับส่วนใหญ่รักลู่เวย โปรดอย่าเอาพฤติกรรมของแฟนคลับบางส่วนมาเหมารวมแฟนคลับทั้งหมด หลานสาวของลู่เวยเป็นคนดี]
พอเห็นในที่สุดคลื่นลมก็สงบลง อิ๋งลู่เวยถึงได้ปิดเวยปั๋ว รู้สึกโล่งอก
โชคดีที่เธอเตรียมการไว้ก่อน เรื่องถึงไม่ได้เลวร้ายเกินไป แต่เรื่องที่เธอถูกบังคับให้ขอโทษก็ทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อยากยอม
นับตั้งแต่คืนนั้นที่โรงพยาบาล ดูเหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหมด
อิ๋งลู่เวยหลุบตาลง สีหน้าหม่นหมอง เธอจับมือของคุณนายผู้เฒ่า พูดอย่างอ่อนโยน “แม่คะ หนูไปหามั่วหย่วนนะคะ”
“ได้จ้ะ” คุณนายผู้เฒ่าพอได้ยินแบบนี้ก็พยักหน้าไม่หยุด ดีใจมาก “ไปใช้เวลาอยู่กับมั่วหย่วนให้มากหน่อย ช้าเร็วพวกลูกก็ต้องแต่งงานกัน”
“หนูรู้ค่ะ” พอพูดถึงเรื่องนี้ในที่สุดอิ๋งลู่เวยก็อารมณ์ดีขึ้น เธอยิ้ม “แม่คะ เมื่อวานมั่วหย่วนยังถามอยู่ว่าหนูอยากเลื่อนงานแต่งให้เร็วขึ้นไหม”
คุณนายผู้เฒ่าอิ๋งตบมือลูกสาวเบาๆ “เลื่อนเร็วขึ้นก็ดี คนบางคนจะได้ล้มเลิกความคิด ลูกก็อย่าดีกับคนอื่นให้มากเกินไป แม่ดูแล้วลูกเลี้ยงคนนั้นไม่ธรรมดา”
อิ๋งลู่เวยเม้มริมฝีปากยิ้ม ไม่พูดอะไรอีก
...
ณ คอนโดส่วนตัวแห่งหนึ่งใจกลางเมือง
ฟู่อวิ๋นเซินถือแก้วอยู่ในมือ ภายในแก้วบรรจุชาพุทราเมล็ดเก๋ากี้ ควันโชยกรุ่นๆ
ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียง ‘ฟึ่บ’ เขาหันไป เห็นคอมพิวเตอร์ตัวเองอยู่ๆ ก็หน้าจอดับ เขาขมวดคิ้ว เคาะแป้นไปสองสามที
“ทำอะไรน่ะ”
บนหน้าจอที่ดำมืด ไม่นานก็มีข้อความปรากฏขึ้นมาบรรทัดหนึ่ง อักษรสีแดง น่ากลัวพอตัว
“ใครน่ะ ถึงต้องให้ฉันออกหน้า”
“เด็กน้อยของฉัน”
“?”
“?”
“?”
อีกฝ่ายส่งเครื่องหมายคำถามมาสามครั้งต่อกัน
ฟู่อวิ๋นเซินวางแก้วลง ยิ้มมุมปาก เคาะแป้นต่อ “ฉันก็ต้องเอาใจอยู่แล้ว”
“...”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่พูดอะไรมาก “ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม”
หน้าจอนิ่งไปสิบวินาทีแล้วถึงมีข้อความปรากฏ
“มีคนวานให้ฉันสืบเรื่องนาย”


## ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 พ่อเลี้ยง
ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้สนใจอะไร “หืม?”
ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับตอบมาอย่างรวดเร็ว
“สามคน ทั้งหมดอยู่ในอันดับนักล่าฆ่าหัว เดี๋ยวฉันส่งข้อมูลให้”
“เดี๋ยว...ไม่ใช่ว่าฉันยังไม่เจอนาย นายก็จะตายแล้วนะ”
ขนตาฟู่อวิ๋นเซินขยับและแสดงใบหน้าแสยะยิ้ม “วางใจได้ เจอสักครั้งยังพอไหว”
ตัวอักษรสีแดงหายไป หน้าจอถึงกลับมาเป็นปกติ บนหน้าจอที่เดิมทีไม่มีอะไรเลย ทันใดนั้นได้ปรากฏแฟ้มเอกสาทั้งสามแฟ้ม โดยแบ่งเป็นชื่อดังนี้
‘ชาร์พชูทเทอะอันดับสี่, คิลเลอะอันดับห้า, ฮิพนะทิสท์อับดับเจ็ด’
ฟู่อวิ๋นเซินกวาดตามอง แต่ไม่ได้กดเปิดแฟ้มดู
เขาพับหน้าจอคอมพิวเตอร์ลง ยืนขึ้น หลังจากยกข้อมือดูเวลาก็ออกไปข้างนอก
...
วันนี้เป็นวันที่สิบห้าเดือนอ้ายตามปฏิทินจันทรคติ บนถนนมีขายโคมไฟอยู่ไม่น้อย ถึงแม้แสงแดดในยามเที่ยงครึ่งจะเจิดจ้า ไม่ทำให้แยงตา แต่กลับกันให้ความอบอุ่นแบบกำลังดี
อิ๋งจื่อจินเอียงหน้า มองเด็กน้อยหลายคนที่กำลังกระโดดเชือกอยู่ไม่ไกลมากนัก สีหน้าผ่อนคลายลง เคยชินกับการสู้รบปรบมือทุกวัน พอได้อยู่อย่างเงียบสงบ ก็ทำให้ความรู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
สองมือของเธอล้วงกระเป๋า ยืนพิงรั้ว ท่าทางสบายๆ มองทิวทัศน์พลางจัดระเบียบความทรงจำของตัวเองใหม่
ตระกูลเจียงมีมูลนิธิช่วยการศึกษา ให้ทุนการศึกษาแก่นักเรียนในพื้นที่ห่างไกลโดยเฉพาะ
เธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นพอดี เดิมทีก็เป็นประเภทที่ไม่สะดุดตา
เมื่อหนึ่งปีก่อน เจียงมั่วหย่วนต้องการรับเธอมาอยู่ที่เมืองฮู่เฉิงโดยให้เหตุผลว่าจะสนับสนุนให้เธอเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมชิงจื้อ
เป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหัน
ตอนนั้นเธอไม่ได้ยินยอมอะไร เพราะเวินเฟิงเหมียนพ่อเลี้ยงของเธอเป็นโรคหอบหืด ป่วยหนักมาก จำเป็นต้องมีคนดูแล
แต่เวินเฟิงเหมียนบอกว่า ทั้งชีวิตเขาคงต้องเป็นแบบนี้เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว ดังนั้นเขาหวังว่าเธอจะได้เดินออกไปมีอนาคตที่ดีกว่านี้
แต่ใครก็นึกไม่ถึงว่า พอเดินออกไปจะมีผลลัพธ์แบบนี้ ตระกูลอิ๋งรับเธอกลับไป แต่กลับเป็นในรูปแบบลูกเลี้ยง เนื่องจากอิ๋งเจิ้นถิงจัดการกลบข่าวไม่ดีเรื่องที่คุณหนูใหญ่ตระกูลอิ๋งหายไป จึงให้ลูกเลี้ยงแทนที่ตัวตนเดิมของเธอ รวมถึงชื่อและวันเกิด
ตอนแรก จงมั่นหวากับอิ๋งเจิ้นถิงก็ยังดีกับเธออยู่ จนกระทั่งอิ๋งลู่เวยบาดเจ็บครั้งแรก จนกระทั่งเธอเป็นข่าวเสียหายในแวดวงไฮโซครั้งแล้วครั้งเล่า บวกกับมีอิ๋งลู่เวยที่เป็นคุณหนูไฮโซอันดับหนึ่งกับคุณหนูใหญ่ตระกูลอิ๋งเป็นตัวเปรียบเทียบ ลูกเลี้ยงที่มาจากชนบทเทียบไม่ได้แม้แต่น้อย
อิ๋งจื่อจินหรี่ตาลง ความทรงจำในสมองมีเพียงด้านเดียว ไม่สามารถแอบดูเรื่องราวทั้งหมดได้ และน่าเสียดาย ด้วยความสามารถในการพยากรณ์ของเธอตอนนี้ ยังไม่เพียงพอให้เธอมองเห็นอดีต และอนาคตอันสมบูรณ์ของเธอที่นี่ได้
แต่โดยทั่วไปแล้ว คนทำนายจะไม่ดูให้ตัวเอง
ความทรงจำบอกเธอว่า นับตั้งแต่กลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลอิ๋ง ตระกูลอิ๋งก็ไม่ให้เธอไปยุ่งกับครอบครัวเก่าของเธอแม้แต่น้อย ทั้งยังกลัวว่าเธอจะทำขายหน้าเสื่อมเสียชื่อเสียงให้กับวงตระกูลอีก จึงให้ตัดขาดการติดต่อของเธอกับครอบครัวเวินอย่างสิ้นเชิง
จงมั่นหวากลัวเธอหนีไป เอาบัตรประชาชนของเธอไปล็อกไว้ในตู้ เตือนเธอหลายครั้งว่าเธอเป็นคุณหนูตระกูลอิ๋ง ห้ามไปที่อำเภอชิงสุ่ยให้ถูกคนจนพวกนั้นเกาะ
ส่วนเวินเฟิงเหมียน พวกเขาได้ให้เงินไปแล้วหนึ่งแสน ครอบครัวเวินควรรู้จักพอแล้ว
เป็นคนอาศัยในอำเภอเล็กๆ คงไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนั้น
ถึงแม้อำเภอชิงสุ่ยจะอยู่ไม่ไกลจากเมืองฮู่เฉิง ระยะทางแค่สองร้อยกว่ากิโลเมตร แต่ในฐานะที่เป็นคลังเลือดมีชีวิตของอิ๋งลู่เวย เธอถูกจับตาอยู่ตลอดเวลา
ดังนั้นหนึ่งปีแล้วที่เธอยังไม่ได้กลับอำเภอชิงสุ่ยเลยสักครั้ง นี่ต่างหากคือการอกตัญญู
อิ๋งจื่อจินหยิบบัตรประชาชนในกระเป๋าออกมาดู รู้สึกปวดหัว
เทคโนโลยีสมัยใหม่ก็มีข้อเสียเหมือนกัน ทำอะไรก็มีข้อจำกัด
แต่เธอจำเป็นต้องกลับอำเภอชิงสุ่ยสักครั้ง เวินเฟิงเหมียนสุขภาพไม่ดี บุญคุณที่เคยเลี้ยงดูเธอหนักหนาเหลือเกิน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะไม่ดูแล
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิด หยิบโทรศัพท์ออกมาเริ่มเสิร์ชหาร้านยาแผนจีนที่อยู่ใกล้ที่สุดในแผนที่
...
สามนาทีต่อมา
ณ ถนนจงซานใต้
พอลงจากรถแท็กซี่อิ๋งจื่อจินก็ได้กลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ทำให้จิตใจขุ่นมัวที่หลับไม่สบายสงบลงไปมาก
เธอกดศีรษะ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตายมาแล้วครั้งหนึ่งหรือเปล่า เธอตื่นมาครั้งนี้ควบคุมอารมณ์ได้แย่ไปหน่อย
เห็นทีจะต้องปรุงยาระงับประสาท
อิ๋งจื่อจินเข้าไปที่ธนาคารแห่งหนึ่งก่อน ช่วงบ่ายคนน้อยช่องให้บริการจะว่าง เธอยังคงสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่าย ติดกระดุมครบ สวมเสื้อกันหนาวสีกากี กางเกงขายาวสีดำเข้ม รองเท้าบู๊ทหนัง มัดผมครึ่งหัว รัดกุมและเย็นชา
ภาพลักษณ์นี้โดดเด่นดึงดูดสายตาคนผ่านไปผ่านมา
ตอนหยิบบัตรคิว อิ๋งจื่อจินหันหน้าเหลือบไปเห็นดอกไอริสสีทองที่บนผนัง ทำให้สีหน้าชะงักไปชั่วขณะ
ผ่านไปสักพักเธอถึงค่อยๆ นึกออกว่าสัญลักษณ์นี้เป็นภาพที่เธอวาดเล่นในตอนนั้น
นึกไม่ถึงว่าผ่านมาหลายปี ตระกูลลอเรนท์ได้ขยับขยายธนาคารของพวกเขาจากยุโรปไปทั่วโลกแล้ว
อิ๋งจื่อจินหาวออกมา ค่อยๆ เดินไปที่เคาน์เตอร์ ดวงตาหงส์ของเธอเปล่งประกายดุจแสงจันทร์ที่สาดส่องลงบนกิ่งไม้ ขับให้ผิวพรรณที่ขาวนวลตรงคอเสื้องดงามเสียจนพาให้ใจสั่น พนักงานหญิงที่เคาน์เตอร์หน้าแดง รีบเบนสายตาไปทางอื่น “สวัสดีค่ะคุณผู้หญิง”
“ถอนเงินก่อนสองพันค่ะ” อิ๋งจื่อจินยื่นบัตรสีดำกับบัตรประชาชนให้
“จากนั้นก็ทำบัตรอีกใบแล้วโอนเงินเข้าหนึ่งล้าน ขอบคุณค่ะ”
เงินหนึ่งล้านถ้าเอาฝากไว้ธนาคารอื่นเป็นยอดที่สูงมาก แต่กลับไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับธนาคารลอเรนท์ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องทำขั้นตอนอะไรมาก
“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” พนักงานเคาน์เตอร์รับไปแล้วเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว
อิ๋งจื่อจินคิดแล้วถามขึ้น “ฝากเงินไว้ที่นี่ฝากได้นานแค่ไหนเหรอคะ”
พนักงานอึ้งไปชั่วขณะแล้วถึงตอบ “ตราบใดที่มีหลักฐานแสดง จะนานเท่าไรก็ได้ค่ะ”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า นั่งพิงหาวด้วยความอ่อนเพลีย
ไม่แน่ทองของเธออาจยังสามารถกลับมาอยู่ในมือเธอได้
...
ณ ร้านยาแผนจีนที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
ลู่ฟั่งกำลังหมอบเขียนการบ้านอยู่ที่โต๊ะแคชเชียร์ เขียนอยู่นานก็ยังตอบคำถามเรื่องอนุพันธ์ข้อสุดท้ายไม่ได้สักที โยนหนังสือทิ้งด้วยความหงุดหงิด
เขายืนขึ้นเตรียมจะไปหาขนมกินพอเงยหน้าขึ้น เหมือนกลับถูกเงาที่อยู่หลังหน้าต่างกระจกสะกดสายตา
“พี่ นั่นไม่ใช่คนนั้นเหรอ” ลู่ฟั่งกึ่งสงสัยกึ่งดูถูก “เธอมาจากชนบท ไปทำอะไรที่ธนาคารลอเรนท์ มีเงินหรือไง”
ธนาคารลอเรนท์เป็นธนาคารใหญ่ระดับสากลเพียงหนึ่งเดียวทั่วโลก คนที่เข้าไปมีแต่เศรษฐี
อิ๋งจื่อจินเป็นคนของตระกูลอิ๋งนั้นถูกต้อง แต่ก็เป็นแค่ลูกเลี้ยงที่ไม่มีตำแหน่งอะไร ผลการเรียนก็รั้งท้ายในคลาสเด็กอัจฉริยะของพวกเขา
“ใคร” ลู่จื่อกำลังเขียนรายการอยู่ พอได้ยินก็แค่หันไปมองอย่างไม่ตั้งใจ
แต่พอเห็นสีหน้าก็บึ้งลง
ลู่ฟั่งพูดขึ้นมาอีก “พี่ พี่บอกว่าเมื่อวานเธอยังชักสีหน้าใส่พี่เลยไม่ใช่เหรอ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
ลู่จื่อแสยะยิ้ม “ความสามารถก็ไม่มี แถมนิสัยอวดดีอีก คิดว่าฉันอยากช่วยบำรุงร่างกายให้หรือไง”
ถ้าไม่ใช่เพราะอิ๋งลู่เวยเชิญเธอไป เธอคงไม่ปรนนิบัติลูกเลี้ยงให้หรอก
ลู่ฟั่งกำลังเตรียมปลอบลู่จื่อ แต่กลับเห็นอิ๋งจื่อจินเดินออกจากธนาคารลอเรนท์ ทั้งยังเดินมาทางพวกเขา จึงอดตกใจไม่ได้ “พี่ ทำไมเธอมาทางนี้ล่ะ คงไม่ได้มาซื้อยาหรอกนะ”
ยาแผนจีนสมัยนี้ไม่ได้รับความนิยมเท่าแผนปัจจุบัน ร้านของพวกเขาเป็นร้านขายสมุนไพรแผนจีนโดยเฉพาะ โดยทั่วไปมีแค่โรงพยาบาลมาสั่งซื้อ น้อยมากที่จะมีลูกค้าขาจร
“มาซื้อยาเหรอ” ลู่จื่อแสยะยิ้ม “ไม่ขายให้หรอก”


## ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 ตระกูลอิ๋งไม่กล้า แต่ผมกล้า
เธอเกลียดลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้มาก โดยเฉพาะหลังจากเกิดเรื่องนั้นเมื่อวานนี้
ไม่รักเรียน นิสัยแย่ ทั้งยังโกหกจนติดเป็นนิสัย
แม้แต่คนนิสัยดีอย่างอิ๋งลู่เวยยังถูกทำให้โมโหได้ เธอยังรู้สึกโมโหแทนเพื่อนสนิทคนนี้เลยด้วยซ้ำ
ลู่จื่อเองก็ได้ดูเวยปั๋ววันนี้แล้ว แต่นั่นมันจะพิสูจน์อะไรได้
เธอแน่ใจได้ว่า อิ๋งจื่อจินวาดฝันไปไกลในสิ่งที่ไม่ควรต่อเจียงมั่วหย่วนอย่างแน่นอน
ลู่จื่อครุ่นคิด วางแผนในใจ ดึงลู่ฟั่งให้ขยับมา “เสี่ยวฟั่ง นายกับพี่เข้าไปก่อน อีกเดี๋ยวมีคนมาเธอดูไปก่อนนะ”
ประโยคหลังพูดกับพนักงานคิดเงินในร้าน
“พี่จะทำอะไรน่ะ” ลู่ฟั่งงง “พวกเรายังต้องหลบเธอด้วยเหรอ”
ในชั้นเรียน มีแต่อิ๋งจื่อจินที่เอาแต่ก้มหน้าไม่กล้ามองคนอื่น เขาต้องยอมถอยให้เมื่อไรกัน
“หลบอะไรกัน” ลู่จื่อดึงลู่ฟั่งไปที่ห้องเก็บของด้านหลังอย่างไม่ยอมให้ขัดขืน “พี่จะทำให้นังนั่นขายหน้า พอถึงเวลาก็ต้องมาขอร้องพี่”
อยากซื้อยาไม่ใช่เหรอ
งั้นก็ลองดูแล้วกันว่าจะซื้อได้ไหม
ลู่ฟั่งอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็เข้าใจ อดหัวเราะไม่ได้ “พี่นี่ร้ายกาจจริงๆ พี่ว่าอีกเดี๋ยวเธอจะโมโหจนร้องไห้เลยไหม”
“แน่นอน” ลู่จื่อดูภาพกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์ “ไว้ถึงเวลาเอาภาพจากกล้องวงจรปิดส่งให้ลู่เวย ลู่เวยจะได้อารมณ์ดี”
“พี่ ขอผมด้วยสิ” ลู่ฟั่งรู้สึกว่าความคิดนี้ดี “เดี๋ยวพอเปิดเทอมผมจะเอาไปเปิดในห้องเรียน”
ใกล้ม.หกขึ้นมาทุก เรียนก็หนักขึ้น ต้องหาอะไรสนุกๆ คลายเครียดหน่อย
ไม่กี่วินาทีต่อมาเด็กสาวก็เปิดประตูเดินเข้ามา
เดิมทีเธอจะเดินไปตรงชั้นวางสินค้า แต่ทันใดนั้นกลับหยุดลง เงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปทางหนึ่ง
ลู่ฟั่งสบตาอย่างไม่ทันตั้งตัว หยุดหายใจไปชั่วขณะอย่างควบคุมไม่ได้
หน้าสดริมฝีปากซีด ไม่มีการแต่งเติมใดๆ ทว่ากลับยากที่จะเบนสายตาออกไปได้
ดวงตาหงส์ดำขลับลุ่มลึก คล้ายหุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ราวกับสามารถดูดกลืนคนเข้าไปได้
ลู่ฟั่งสะดุ้งตกใจ “พี่ เธอคงไม่รู้ใช่ไหมว่าพวกเราดูอยู่อะ”
“จะเป็นไปได้ยังไง” ลู่จื่อไม่คิดแบบนั้น “นายคิดว่ายัยนั่นหยั่งรู้อนาคตได้งั้นเหรอ”
...
อิ๋งจื่อจินละสายตากลับมา สีหน้ายังคงเรียบเฉย
หลังจากตื่นขึ้นมา ความยุ่งยากที่มาเยือนก็มีมากจริงๆ เธอเหนื่อยเหลือเกิน
เธอไม่ใช่คนที่ชอบวางแผนอะไรเยอะแยะ จึงไม่รู้มาก่อนว่าที่นี่เป็นร้านของตระกูลลู่
เธอให้เลือดอิ๋งลู่เวยมาหนึ่งปี ร่างกายจึงอ่อนแอมาก จงมั่นหวาเลยหาหมอมาดูแลเธอโดยเฉพาะ
แต่แท้จริงแล้วอิ๋งลู่เวยเป็นคนเสนอลู่จื่อให้
ลู่จื่อจบมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนตี้ตู เป็นแพทย์แผนจีนโดยเฉพาะ จงมั่นหวาเองก็พอใจมาก เชิญเธอมารักษาด้วยเงินเดือนที่สูงทีเดียว
ตระกูลลู่เป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ในเมืองฮู่เฉิง สามารถใกล้ชิดกับตระกูลอิ๋งได้นับเป็นโอกาสที่หาได้ยาก
แต่นั่นก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
อิ๋งจื่อจินมองยาแผนจีนที่อยู่บนชั้น ตกอยู่ในห้วงความคิด
สมุนไพรหลายชนิดหาไม่ได้อีกแล้วอย่างสิ้นเชิง ของที่พอทดแทนได้ก็หายากมาก
“พี่ ดูเหมือนเธอจะอยากซื้อยาจริงๆ นะ” พอเห็นแบบนี้ลู่ฟั่งก็ทำเสียงจึ๊ “เธอรู้จักเหรอ”
ขนาดศัพท์ภาษาอังกฤษยังท่องไม่ได้ แล้วจะรู้จักยาจีนเหรอ
ลู่จื่อหงุดหงิด “จะไปสนทำไมว่ายัยนั่นจะทำอะไร รอดูคนขายหน้าก็พอแล้ว”
ที่หน้าชั้นวางสินค้า
อิ๋งจื่อจินดูจนรอบแล้วก็พบว่าเธอประเมินคุณภาพสมุนไพรของที่นี่สูงเกินไป
ขนาดอยู่ในลิ้นชักไม้เธอยังได้กลิ่น สมุนไพรพวกนี้อย่างมากก็แค่ยี่สิบปีเท่านั้น
แต่อาการของเวินเฟิงเหมียนรอไม่ได้แล้ว พอใช้ไปก่อนได้ชั่วคราว อย่างไรอีกสองสามวันเธอค่อยขึ้นเขาไปขุดหาด้วยตัวเอง
“คุณผู้หญิง ไม่ทราบว่าต้องการซื้ออะไรคะ” พนักงานคิดเงินได้รับคำสั่งจากลู่จื่อ “ไม่สู้ลองบอกอาการมา เราจะได้ช่วยเลือกค่ะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ” อิ๋งจื่อจินพูดขึ้น “ชางซู่ อู่หลิงจือ วั่งเย่ว์ซา หลงเสียนเซียง...”
บอกชื่อสมุนไพรจีนไปทั้งหมดสามสิบชนิด สุดท้ายพูดว่า “เอาอย่างละห้ากิโล”
“อุ๊บ!” เดิมทีลู่ฟั่งยังตกใจที่เด็กเรียนแย่สามารถจำชื่อสมุนไพรจีนได้มากขนาดนี้ พอฟังถึงตอนสุดท้ายเขาก็หัวเราะออกมา พูดประชด “ห้ากิโลเหรอ คิดว่ากำลังซื้อผักอยู่หรือไง”
เป็นคนบ้านนอกที่ไม่รู้อะไรเลยตามคาด สมุนไพรจีนซื้อเป็นกิโลได้เหรอ
“ยังไงซะยัยนั่นก็ซื้อไม่ได้หรอก” ลู่จื่อขยิบตาให้พนักงานคิดเงินอีกครั้ง
พนักงานคิดเงินเข้าใจ จึงพูดขึ้นว่า “คุณผู้หญิงคะ คุณต้องการเยอะเกินไป จำเป็นต้องเตรียมของ รบกวนเปิดบิลไว้ก่อนนะคะ”
“ค่ะ” อิ๋งจื่อจินตอบ “ทั้งหมดเท่าไหร่คะ”
ลู่จื่อทำมือ ‘ห้า’
พนักงานคิดเงินยิ้ม “ห้าแสนค่ะ”
ลู่จื่อกับลู่ฟั่งกำลังรอเห็นอิ๋งจื่อจินไม่มีเงินหน้าเสียจนร้องไห้ ทว่า...
“ห้าแสนเหรอ” คิ้วของอิ๋งจื่อจินไม่ขยับ “นี่จัดยาถวายเง็กเซียนฮ่องเต้โดยเฉพาะเหรอ”
พนักงานคิดเงินยิ้มค้าง
“ถุย” ลู่จื่อเองก็สีหน้าแย่ลง “ต่อให้เป็นยาอายุวัฒนะแล้วไงล่ะ ไม่มีปัญญาซื้อยังไม่รีบไสหัวออกไปอีก”
พนักงานคิดเงินรับสัญญาณ คืนสภาพรอยยิ้ม พูดอ้อมๆ “คุณผู้หญิงคะ สมุนไพรของเราเก็บมาจากภูเขาทั้งนั้น ก็เลยราคาค่อนข้างแพง ถ้าคุณผู้หญิงจ่ายไม่ไหว...”
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า “เปิดบิลมาสิ”
พอคำพูดนี้ออกมาทุกคนก็อึ้งกันหมด
“ยัยนั่นจะมาไม้ไหนกัน” ลู่จื่อสงสัย “กล้าจ่ายขนาดนี้เลยเหรอ”
ตระกูลอิ๋งไม่น่าให้เงินมากขนาดนั้นถึงจะถูก
ลู่ฟั่งวิเคราะห์ “เด็กบ้านนอก ไม่รู้จักราคาตลาด เธอซื้อ พวกเราก็กำไร”
สมุนไพรพวกนั้นมีของแพงก็จริง แต่ทั้งหมดรวมกันก็ไม่ถึงห้าหมื่น ห้าแสน กำไรสิบเท่า คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะซื้อ
พอได้ยินแบบนี้ลู่จื่อก็วางใจ พยักหน้าให้พนักงานคิดเงิน
เมื่อได้รับอนุญาต พนักงานจึงรีบพิมพ์บิลออกมา
อิ๋งจื่อจินกวาดตามอง รับมา แต่ไม่ได้เซ็นชื่อ กลับหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดเบอร์อย่างใจเย็น
หลังจากดังสามครั้งก็มีคนรับสาย เธอกดเปิดลำโพง
น้ำเสียงของเธอเย็นชา ไม่รีบร้อนอะไร “ฉันต้องการร้องเรียนค่ะ บ้านเลขที่หนึ่งสี่แปด ถนนจงซานใต้ สมุนไพรที่ร้านนี้ขายราคาสูงกว่าตลาดสิบเท่า ค่ะ ใช่ค่ะ”
“...”
ลู่จื่ออึ้ง
เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอิ๋งจื่อจินจะกล้าโทรร้องเรียน
“พี่ เธอแผนสูงมาก!” ลู่ฟั่งพูด “มิน่าถึงยอมเปิดบิล เธอกำลังเล่นงานพวกเรา!”
ตระกูลลู่ไม่เหมือนสี่ตระกูลไฮโซที่มีอิทธิพลมาก นี่ถ้าถูกร้องเรียนจริงๆ...
ลู่จื่อลนลาน รีบวิ่งออกไปด่าอย่างไม่ไว้หน้า “อยากตายหรือไง”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
ลู่จื่อเอาเรื่อง “เธอกล้าร้องเรียนเลยเหรอ ฉันจะไปถามคุณนายอิ๋งดูว่า ตระกูลอิ๋งกล้าปล่อยให้ลูกเลี้ยงมาเหยียบหัวตระกูลลู่ของเราตั้งแต่เมื่อไรกัน”
ขณะพูดก็ทำท่าจะกดเบอร์ ท่าทางเหมือนกำลังจะฟ้อง
อิ๋งจื่อจินรู้สึกง่วง “ไม่โทรเดี๋ยวฉันช่วยโทรแทนนะ”
“เธอ...” ลู่จื่อโมโห ง้างมือขึ้นด้วยความเดือดดาล เหวี่ยงไปทางหน้าของเด็กสาว
แต่เพิ่งจะเหวี่ยงไปกลับถูกจับไว้
กร๊อบ!
เกิดเสียงกระดูกหักที่เบามาก
ลู่จื่อเจ็บ ประคองตัวไม่ได้ ล้มเซไปบนเก้าอี้ ‘โครม’
สองมือของอิ๋งจื่อจินล้วงกระเป๋า ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
อ่า ลืมตัว ลืมเพลามือไปเลย
ต่อไปเธอต้องระวังหน่อย เดี๋ยวจะทำคนพิการเข้า
ลู่จื่อเจ็บจนหายใจหอบ เงยหน้าขึ้นทันที ขณะที่กำลังจะด่า สีหน้ากลับซีดลง
ตรงประตูมีชายหนุ่มยืนพิง ขาเรียวยาวหย่อนเล็กน้อย
ท่าทางเหนื่อยหน่าย สีหน้าก็เหมือนไม่ใส่ใจ
แต่คำที่พูดออกมากลับทำให้เย็นวาบไปทั้งตัว
เขายิ้มพลางพูด “ตระกูลอิ๋งไม่กล้า แต่ผมกล้า”


## ตอนที่ 17

ตอนที่ 17 เตรียมจะขอบคุณพี่ชายยังไงเหรอ
แสงแดดวูบไหว สาดส่องลงบนใบหน้าที่งดงามดุจเทพบุตรของเขาคล้ายดวงดาวที่เจิดจรัส
อิ๋งจื่อจินอึ้งไปชั่วขณะ แบบนี้เป็นอะไรที่เห็นได้ยาก ผ่านไปสักพักเธอก็ละสายตา ขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำไมเธอถึงนึกการเปรียบเปรยแบบนี้ออกมาได้นะ
ไม่ควร!
“คะ คุณชายเจ็ด...” ลู่จื่อตัวแข็ง ฝืนยิ้ม “คุณชายเจ็ดจะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้าล่ะคะ”
ฟู่อวิ๋นเซินกลับไม่สนใจ เขายันตัวขึ้น ใบหน้าผุดรอยยิ้ม “บังเอิญจริงๆ”
อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมาและเงยหน้าขึ้น
เวลานี้ชายหนุ่มเอียงตัวเล็กน้อย มีกลิ่นหอมของไม้กฤษณาอ่อนๆ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นลุ่มลึก อ่อนโยนเสมอ เวลาที่เขาตั้งใจมองในดวงตาจะมีเพียงเงาของเธอคนเดียว ราวกับเมื่อหลายปีก่อนเขาเองก็เคยมองเธอแบบนี้ ที่มีความอ่อนโยนที่ไม่เคยเสื่อมคลาย
“ขอบ...” ขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากพูดกลับถูกเขาขัดจังหวะ “ฉันไม่อยากได้ยินคำนี้อีก”
ดวงตาดอกท้อของฟู่อวิ๋นเซินจ้องมอง “รู้จักตั้งนานเท่าไรแล้ว ยังจะเกรงใจแบบนี้อยู่อีก”
สีหน้าอิ๋งจื่อจินชะงัก “...” ใช้เวลายี่สิบสี่ชั่วโมงคำนวณก็ยังไม่ถึงหนึ่งวัน
ลู่จื่อที่อยู่ข้างๆ หน้าซีดเซียวยิ่งกว่าเดิม มันเรื่องอะไรกัน ลูกเลี้ยงของตระกูลอิ๋งคนนี้ไปสนิทกับคุณชายเจ็ดตระกูลฟู่ตั้งแต่เมื่อไรกัน อย่าว่าแต่ตระกูลลู่เลย แม้แต่ตระกูลอิ๋งยังต้องให้เกียรติตระกูลฟู่
ลู่จื่อกัดริมฝีปาก แล้วก็นึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของชายหนุ่ม ในใจหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ทันใดนั้นเอง ในที่สุดฟู่อวิ๋นเซินก็มองเธอ พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย “ห้าแสน ตระกูลลู่ร้อนเงินเหรอ”
ลู่จื่ออึ้ง ไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี
ในขณะที่เธอกำลังคิดลังเล ฟู่อวิ๋นเซินก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขากดโทร
ในเวลาเดียวกัน ณ คฤหาสน์ที่อยู่ถัดจากถนนจงซานใต้ไปไม่กี่เส้น
พ่อลู่กำลังนั่งจิบชาอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในบ้านอย่างชิลด์ๆ ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
เดิมทีเขาไม่อยากรับ แต่พอได้เห็นเบอร์ก็ตกใจมาก รีบกดรับทันที “คุณชายเจ็ด มีธุระอะไรกับผมเหรอครับ”
ช่วงนี้ตระกูลลู่ได้ออเดอร์ใหญ่ ตระกูลฟู่ต่างหากที่เป็นผู้รับผิดชอบ ยังต้องพึ่งพา
ปรากฏว่าพอเขารับโทรศัพท์ คำพูดแรกของทางนั้นก็คือ “ได้ยินว่าตระกูลลู่ของพวกคุณร้อนเงิน”
พ่อลู่อึ้งไปชั่วขณะ ยังคิดไม่ทัน ประโยคที่สองก็ตามมา
“กลัวพวกคุณต้องชดใช้ ออเดอร์นั่นของเขตเหนือพักไว้ก่อนดีกว่า”
ชายหนุ่มพูดเข้าประเด็น น้ำเสียงยังปนหัวเราะหน่อยๆ ไม่เห็นความโมโห ทว่ากลับมีแรงกดดันมหาศาล
ภายในร้านลู่จื่อเองก็ได้ยิน ดวงตาเบิกโพลง เผลอพูดออกไป “คุณชายเจ็ดอย่า...”
ฟู่อวิ๋นเซินตัดสาย หันหน้าไป “หืม?” มือเท้าของลู่จื่อเย็นไปหมด ปากสั่นอย่างรุนแรง
เธอจะไปคาดคิดได้ยังไง เธอก็แค่อยากสั่งสอนลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ กลับทำให้ตระกูลลู่เสียออเดอร์ใหญ่มูลค่าเกือบล้าน
ตระกูลลู่ไม่ใช่ตระกูลเศรษฐี หนึ่งล้านมันหนักหนาสาหัสมากสำหรับพวกเขา
ลู่จื่อพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ทำได้เพียงกัดฟันมองเด็กสาว
ทั้งหมดเพราะเธอ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอจะมาซื้อยาที่นี่ให้ได้ ตระกูลลู่ก็ไม่ต้องเจอหายนะแบบนี้
“อิ๋งจื่อจิน พอได้แล้ว” ลู่ฟั่งที่อยู่ในห้องเก็บของด้านหลังทนดูต่อไปไม่ไหว เขาเดินออกมา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เดิมทีนี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จำเป็นต้องทำกันขนาดนี้ด้วยเหรอ”
เขาพูดด้วยความหงุดหงิดต่อ “ก็แค่ล้อเล่นเอง เธอก็ไม่ได้เสียเปรียบสักหน่อยเอาแบบนี้...ฉันรับปากว่าจะสอนเสริมวิชาเลขให้เธอ เรื่องนี้ก็ให้แล้วต่อกันไปเป็นไง”
ลู่ฟั่งรู้ว่าฟู่อวิ๋นเซินเป็นคุณชายเสเพล ทำแบบนี้ก็เพื่อเอาใจสาว ดังนั้นจุดเปลี่ยนก็ยังคงอยู่ที่ยัยบ้านนอกคนนี้
ก็ไม่รู้ว่าเธอเข้าตาฟู่อวิ๋นเซินตรงไหนกันแน่ ถึงควรค่าให้ปฏิบัติแบบนี้ด้วย
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า รู้สึกคุ้นๆ หน้าคนคนนี้ “นายคือ?”
ลู่ฟั่งที่คิดไว้ทุกแบบแต่กลับไม่คิดว่าจะเจอคำตอบแบบนี้ แสดงใบหน้าบึ้ง “...”
เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งหนึ่งเทอมแล้ว ไม่รู้ว่าเขาเป็นใครงั้นเหรอ แกล้งเสแสร้งใช่ไหม
“อิ๋งจื่อจิน เลิกทำตัวเสแสร้งเถอะ” ลู่ฟั่งประชด “ผลการเรียนของเธอรั้งท้ายในคลาสเด็กอัจฉริยะ ถ้ายังไม่ขยันอีกก็จะถูกไล่ออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะ ฉันว่าเธอเองก็คงไม่อยากขายหน้าใช่หรือเปล่าล่ะ”
อิ๋งจื่อจินมองลู่ฟั่งหนึ่งรอบ ก็ยังคงนึกไม่ออกว่าเขาเป็นใคร แต่กลับนึกเรื่องอื่นขึ้นมาได้
โรงเรียนมัธยมชิงจื้อมีคลาสเด็กอัจฉริยะในทุกระดับชั้น ซึ่งในนั้นเป็นนักเรียนที่อยู่ห้าสิบอันดับแรกของชั้นปี ดังนั้นทุกครั้งหลังสอบเสร็จเด็กในคลาสนี้จะมีการเปลี่ยนแปลง
“ตกลงเธอจะรับปากหรือไม่ล่ะ” ลู่ฟั่งรู้สึกหงุดหงิด “เธอลองคิดดีๆ นะ ใช่ว่าฉันจะสอนให้ทุกคน...สายตาแบบนั้นคืออะไร”
เขาเหมือนคนโง่เหรอ
ลู่ฟั่งโมโหอยากจะบ้าตาย
อิ๋งจื่อจินยกมือเคาะแคชเชียร์แล้วพูดขึ้น “ไปห่อยาแล้วเอาไปให้ที่โรงแรมฝั่งตรงข้ามด้วย”
“ระ...รอสักครู่ค่ะ” พนักงานคิดเงินเริ่มเช็ครายการอย่างลนลาน แน่นอนว่าไม่มีทางเก็บเงิน
เธอก็แค่พนักงานตัวเล็กๆ ล่วงเกินใครไม่ได้ทั้งนั้น
ลู่จื่อมองดอกไอริสสีทองที่อยู่บนบัตรดำตรงหว่างนิ้วของเด็กสาว เธออึ้งทันที
นั่นมัน...ลู่ฟั่งโมโหมาก เขาอยากเข้าไป แต่ติดที่มีฟู่อวิ๋นเซินยืนอยู่ข้างๆ
ชายหนุ่มก้มหน้าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ที่ตัวเขายังคงมีกลิ่นอายคุณชายเสเพล แต่กลับดึงดูดอย่างบอกไม่ถูก
ลู่ฟั่งอดตัวสั่นไม่ได้
ไม่ถึงสิบนาที สมุนไพรร้อยห้าสิบกิโลก็ถูกเตรียมเรียบร้อย ลู่จื่อทำได้เพียงหน้าบึ้งมองพนักงานร้านกุลีกุจอออกไปส่งคนที่เธอเกลียด
ช่างขวางหูขวางตาเหลือเกิน
“พี่ พวกเขาทำเกินไปแล้ว” ลู่ฟั่งทุบโต๊ะอย่างแรง
“รออีกไม่กี่วันก็เปิดเทอม ผมจะเอาเรื่องยัยนั่นคอยดูสิ”
ลู่จื่อเองก็อัดอั้น พูดด้วยความโมโห “ยัยนั่นตอนนี้ไต่ขึ้นเกาะที่สูงแล้วล่ะ คงได้ใจเหลือเกิน” เธอไม่เชื่อหรอกว่าอิ๋งจื่อจินจะมัดฟู่อวิ๋นเซินอยู่หมัดตลอดชีวิต ลู่จื่อสะบัดหน้า ขณะที่เตรียมจะรายงานอิ๋งลู่เวย พ่อของเธอก็โทรเข้ามาเสียก่อน
“พ่อ...” เธอเพิ่งอ้าปากปลายสายก็ตวาดใส่ “พ่ออะไรล่ะ ฉันไม่มีลูกสาวแบบนี้ ยังไม่รีบไสหัวกลับมาอีก!”
...
ภายในห้องของโรงแรม
กวาดตามองสมุนไพรที่กองอยู่เต็มพื้น ขณะที่ฟู่อวิ๋นเซินกำลังจะอ้าปากก็เห็นเด็กสาวหยิบกล่องประหลาดออกมาจากกระเป๋าเป้อย่างใจเย็น นั่นเป็นหม้อใบหนึ่งไม่ผิดแน่
“...”
มือข้างหนึ่งของอิ๋งจื่อจินเท้าคาง มืออีกข้างเลือกสมุนไพร กะปริมาณเอาแล้วโยนลงหม้อ เธอไม่มีเวลาทำหม้อต้มยา คงต้องใช้อันนี้แทนแล้ว เธอดัดแปลงสักหน่อยก็สามารถปรุงยาได้อย่างราบรื่น
เธอจัดการสมุนไพรพลางพูด “เวยปั๋วสองโพสต์นั้น...”
เธอยังคงรู้สึกสนใจในเทคโนโลยีสมัยใหม่กับสรรพสิ่งใหม่ๆ ของยุคปัจจุบัน เธอต้องการเริ่มเรียนรู้แล้วพอฟังถึงตรงนี้ขนตาของฟู่อวิ๋นเซินก็ถูกยกขึ้น หางตาโค้งมน ยิ้มพลางพูด
“เด็กน้อยเธอเตรียมขอบคุณฉันยังไงเหรอ”
อิ๋งจื่อจินปิดฝาหม้อกดปุ่มเปิดพูดอย่างสบายๆ “รับรองว่าโด่ไม่รู้ล้ม”
สีหน้าของฟู่อวิ๋นเซินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาดอกท้อหลุบลง ยังคงมีรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ฟังยังไงก็รู้สึกว่าอันตราย “เด็กน้อยคือแบบนี้ ฉันมีคำถามอยากถามเธอ”
“หืม?”
“คำพูดแบบนี้...” เขาย่อตัวเล็กน้อย สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเด็กสาวที่นั่งอยู่ “ไปเรียนจากใครมา”


## ตอนที่ 18

ตอนที่ 18 เด็กอัจฉริยะ
ภายในห้องมีเครื่องปรับอากาศ ตอนทั้งสองคนเข้ามาได้ถอดเสื้อกันหนาวออกไปแล้ว
เด็กสาวนั่งหลังตรง คอยาวระหง
แขนเสื้อของเธอถูกพับขึ้นครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นข้อมือ สมุนไพรสีเขียวยิ่งขับให้นิ้วที่วางอยู่ด้านบนดูเรียวและขาวผ่อง
“ฉันอ่านหนังสือออก” อิ๋งจื่อจินเอนตัวพิง เงยหน้าอย่างเนือยๆ “ในหนังสือมีทุกอย่าง”
“...”
ได้ เขายอมแพ้
จ้องตาอยู่ไม่กี่วินาที เขางอนิ้วเขกหน้าผากเด็กสาวเบาๆ “ต่อไปห้ามอ่านหนังสือแบบนี้อีก”
“ไม่เอา” อิ๋งจื่อจินก้มหน้า จัดการกับหม้ออัดแรงดันไฟฟ้า “แบบนั้นก็หมดสนุกสิ”
เธอยังคิดจะซื้อนิยายสมัยนี้มาอ่านแก้เซ็งอยู่เลย
“งั้นพี่ชายเลี้ยงข้าวเธอเป็นไง”
“นั่นก็ไม่เอาเหมือนกัน”
ไร้เยื่อใยสิ้นดี
“...”
เด็กสาวพูดขึ้นมาอีก “อย่างมาก...”
ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตาลงมองเธอ
เธอยังคงดูจริงจัง “ฉันก็ชวนคุณอ่านด้วยกัน”
สีหน้าของฟู่อวิ๋นเซินชะงักไปชั่วขณะ ยกมุมปาก ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา “ชวนฉันอ่านด้วยเหรอ”
ยังจะอะไรได้อีกล่ะ
อิ๋งจื่อจินหาว ง่วงนอนอีกแล้ว หรี่ตาครึ่งหนึ่ง “อืม ขอฉันศึกษาการซื้อของออนไลน์ก่อนนะ”
ฟู่อวิ๋นเซินมองเด็กสาวที่ดูอ่อนเพลีย แต่สายตาไม่ได้โกหก เขารู้สึกได้ว่าเธอก็แค่คิดแบบนี้ แต่ไม่ได้มีความหมายอื่น
ยังคงเป็นเด็กน้อยจริงๆ สินะ
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองอิ๋งจื่อจิน หลังจากแน่ใจว่าเธอไม่มีทางทำหม้อระเบิดใส่ตัวเองถึงยอมลุกออกไปรับโทรศัพท์ด้านนอก
“คุณชายเจ็ด รีบมาสิ” เนี่ยเฉาโทรมา “ขาดนายแค่คนเดียวแล้วนะ”
ฟู่อวิ๋นเซินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีธุระฉันวางแล้วนะ”
“ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะจัดปาร์ตี้ต้อนรับนาย นี่ยังไม่ใช่ธุระอีกเหรอ” เนี่ยเฉาพูด “รีบมาๆ อยู่ที่คิงคลับ ตามคนมาให้นายครบแล้ว จริงสิ เพื่อนเล่นนายพวกนั้นก็มานะ กำลังรอนายอยู่เนี่ย”
ฟู่อวิ๋นเซินเลิกคิ้ว “ทำไมฉันไม่รู้ว่าฉันยังมีของแบบนี้ด้วย”
“เฮ้อ ก็แค่คำเรียก เอาเป็นว่าก็คนแวดวงไฮโซในเมืองฮู่เฉิงของพวกนายทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ” เนี่ยเฉาเร่ง “บ่ายป่านนี้แล้วนายทำอะไรอยู่ รีบมาดื่มเหล้ากับพี่ๆ น้องๆ เร็วเข้า ทำไมฉันเรียกนายทุกครั้งนายถึงไม่มาตลอดเลย”
“ฉันอยู่กับเด็กน้อย ไม่ไปแล้ว” ฟู่อวิ๋นเซินเอนตัวพิงประตู “เชิญพวกนายตามสบาย”
เนี่ยเฉาที่ถูกตัดสายมีสีหน้าตะลึง ราวกับถูกฟ้าผ่า สมองปรากฏคำคำหนึ่ง
ไอ้บ้าเอ๊ย!
น้องสาวเด็กขนาดนั้นก็กล้าลงมือ!
คุณชายคนอื่นๆ ภายในห้องไม่ได้ยินบทสนทนาในโทรศัพท์ แต่เห็นสีหน้าของเนี่ยเฉาแปลกไปก็รู้สึกตกใจ “คุณชายเจ็ดว่าไงบ้าง”
“เอ่อ...เขาบอกว่าเขาไม่มาแล้ว” ผ่านไปนานกว่าเนี่ยเฉาจะได้สติ “พวกนายสนุกกันไปก่อนนะ ฉันขอออกไปโทรศัพท์อีกรอบ”
ในฐานะที่เป็นคนขยันที่สุดในฮู่เฉิง เขาต้องรู้ข่าวซุบซิบเป็นคนแรกให้ได้
...
สามชั่วโมงต่อมา มีเสียง ‘ติ๊ง’ จากหม้ออัดแรงดันไฟฟ้า
อิ๋งจื่อจินลืมตา เปิดฝาออก
มีกลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมา ละมุนกำลังดี
ของภายในหม้อกลายสภาพเป็นยาเม็ดแล้ว สีเขียวเข้ม ไม่มากไม่น้อย มีอยู่ห้าสิบเม็ดพอดี
เธอนำยาเม็ดใส่ขวดยาที่ซื้อเตรียมไว้ก่อนแล้ว เก็บกวาดของรกๆ ที่อยู่บนพื้นแล้วเปิดประตู
ชายหนุ่มยืนกึ่งพิงกำแพง นิ้วเรียวยาวเคาะโทรศัพท์มือถือเบาๆ พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น “เสร็จแล้วเหรอ”
อิ๋งจื่อจินนึกไม่ถึงว่าเขายังรออยู่ข้างนอก อึ้งไปชั่วขณะ “ทำไมไม่เข้าไปล่ะ”
“กลัวรบกวนเธอ” ฟู่อวิ๋นเซินท่าทางเนือยๆ ไม่พูดอะไรมาก
เขาก้มหน้า เห็นเด็กสาวยื่นขวดยาให้จึงขมวดคิ้ว “บำรุงไตเหรอ”
“ไม่ใช่” อิ๋งจื่อจินสะพายกระเป๋าหนังสือไว้ที่บ่า “ยืดอายุขัย”
ก็แค่มีสรรพคุณช่วยบำรุงไต บำรุงตับ บำรุงกระเพาะ ได้หมดนั้น
“หืม? อายุขนาดฉันต้องยืดอายุขัยแล้วเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินเกิดความสนใจ ถึงจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็รับขวดยามาเก็บไว้แล้วถามต่อ “กินข้าวไหม”
“ฉันจะออกนอกเมืองสักหน่อย” อิ๋งจื่อจินเหลือบมองโทรศัพท์มือถือ “อีกสองสามวันค่อยเลี้ยงข้าวคุณ”
“ออกนอกเมืองเหรอ”
“อืม กลับอำเภอชิงสุ่ย”
การรักษาทางการแพทย์ของอำเภอชิงสุ่ยแย่กว่าในเมืองฮู่เฉิงมาก
เวินเฟิงเหมียนประหยัดมัธยัสถ์มาตลอดชีวิต เงินหนึ่งแสนที่ตระกูลอิ๋งให้ เขาจะต้องไม่กล้าใช้อย่างแน่นอนเพราะรู้สึกเสียดาย ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง
“วันนี้เป็นวันที่สิบห้าเดือนอ้าย...” ดูเหมือนฟู่อวิ๋นเซินจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาเย็นชาลงเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากก็คลายไป
แต่ในขณะที่เขาหันหน้าไป ดวงตาดอกท้อก็โค้งมนอีกครั้ง เขาเรียกเธอ “เด็กน้อย”
อิ๋งจื่อจินหันมา “หืม?”
“วันนี้พี่ชายไม่มีที่ไป” เขาลากเสียงในตอนท้าย ดวงตาสีอำพันเปล่งประกาย “เธอพอจะรับพี่ชายคนนี้ไว้ได้ไหม...”
“...”
...
เวลาทุ่มครึ่งฟ้ามืดสนิทแล้ว บนท้องฟ้ายามราตรีมีพลุถูกจุดขึ้นมาเรื่อยๆ
เวินเฟิงเหมียนหยิบแป้งทำอาหารออกมาจากตู้เย็นแบบเก่า พอเดินไปถึงโต๊ะทันใดนั้นก็ไอโขลกๆ ออกมาอย่างรุนแรง ผ่านไปสักพักกว่าจะหยุดลง
ขณะที่เขากำลังจะเตรียมต้มน้ำก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เวินเฟิงเหมียนเช็ดมือให้สะอาด ไอออกมาอีกเล็กน้อยแล้วถึงเดินออกไป “ใคร”
ค่ำขนาดนี้แล้วไม่ควรมีใครมาหาถึงบ้าน
เขาเปิดประตู พอมองไปกลับตกตะลึง
เด็กสาวยืนอยู่ใต้ชายคา แสงจันทร์ฉาบอยู่บนผมดำขลับ แสงไฟสลัว ไม่ค่อยชัดเจน
แม้จะไม่ได้เจอกันหนึ่งปี แต่ใบหน้ายังคงเดิม
เวินเฟิงเหมียนกลืนน้ำลาย ไม่กล้าเรียก
เขาเปล่งเสียงอย่างยากลำบาก เสียงสั่นเครือ ผ่านไปสักพักถึงเปล่งเสียงออกมาได้ “...เยาเยาเหรอ”
“หนูเองค่ะ” อิ๋งจื่อจินประคองแขนของเขา “ระวังนะคะ เดี๋ยวจะล้ม”
เธอลองจับชีพจรอย่างไม่ให้รู้ตัว พอจะเข้าใจบ้างแล้ว
สุขภาพของเวินเฟิงเหมียนแย่กว่าที่เธอคิดไว้ตอนแรก
การทำงานหนักมาเป็นเวลาหลายปีได้ทำลายสุขภาพเขาไปมาก
หลังจากได้ยินเสียงตอบยืนยัน เวินเฟิงเหมียนกลับเหม่อลอยอยู่นานไม่ค่อยมีสติ
เขาอึ้งไปสักพักแล้วถึงจับมือของเธอ พูดเสียงดุและร้อนใจ “เยาเยา ทำไมออกมาจากบ้านตระกูลอิ๋งล่ะ พวกเขาล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ”
จากนั้นก็มองสำรวจเด็กสาว สีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม “บอกพ่อมา คนทางนั้นรังแกอะไรลูกหรือเปล่า”
เพียงแค่คำพูดธรรมดา แต่กลับพุ่งตรงเข้าที่หัวใจ ทำให้แทบจะทรุดลง
“ไม่มีเรื่องแบบนั้นค่ะ ก็แค่วันนี้หนูว่างเลยกลับมาเยี่ยมพ่อ” อิ๋งจื่อจินจับบ่าเวินเฟิงเหมียน ยิ้มพลางพูด “หนึ่งปีที่ผ่านมาไม่ได้กลับมาเยี่ยมพ่อเลย หนูไม่ดีเองค่ะ”
ถ้าเธอฟื้นมาได้เร็วกว่านี้หน่อย เรื่องเมื่อหนึ่งปีก่อนคงไม่มีทางเกิดขึ้น
เวินเฟิงเหมียนถึงได้วางใจ หันหน้าไปเช็ดตาป้อยๆ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ แต่ก็ยังคงข่มอารมณ์ได้ยาก น้ำเสียงยังคงสั่นอยู่ “ลูกกลับมาเยี่ยมได้ พ่อ...ก็ดีใจมากแล้ว”
อย่างไรเสียตอนนั้นตระกูลอิ๋งก็ได้ลั่นวาจาไว้ เดิมทีเขาคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
อิ๋งจื่อจินประคองเขาเข้าบ้าน “พ่ออยู่บ้านคนเดียวเหรอคะ”
“วันนี้อวี้อวี้ยังมีเรียนอีก” เวินเฟิงเหมียนไออีกครั้ง หลังหยุดไอเขาก็ยิ้มพลางพูด “แต่ก็น่าจะใกล้กลับมาแล้ว”
พอพูดจบที่นอกบ้านก็...
“พ่อ ผมกลับมาแล้ว วันนี้ผมซื้อเนื้อมาด้วย ตอนเย็นพวกเราจะได้...”
คำพูดที่เหลือได้หยุดไปหลังจากที่เห็นอิ๋งจื่อจิน


## ตอนที่ 19

ตอนที่ 19 มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลก
เด็กหนุ่มรูปร่าง บ่ากว้าง ขายาว ยืนอยู่ที่ลานบ้าน เขานิ่งไปหลายวินาทีทันใดนั้นก็ได้หันตัววิ่งหนี
เวินเฟิงเหมียนตกใจ ตะโกนขึ้น “อวี้อวี้ จะวิ่งไปไหนน่ะ”
แต่เด็กหนุ่มได้วิ่งหายไปแล้ว
“แค่กๆๆ...” เวินเฟิงเหมียนโมโห ไอออกมาอีกครั้งอย่างควบคุมไม่ได้ “ดูสิ ทำไมพอลูกกลับมาเขาก็วิ่งหนีล่ะ”
“พ่อสุขภาพไม่ดี เข้าไปก่อนดีกว่าค่ะ” อิ๋งจื่อจินตบหลังของเขาเบาๆ “เดี๋ยวหนูไปดูเอง”
อวี้อวี้[footnoteRef:1]เป็นลูกชายแท้ๆ ของเวินเฟิงเหมียน ชื่อจริงว่าเวินทิงหลาน เนื่องจากขี้โรคตั้งแต่เด็ก ถึงได้มีชื่อเล่นเป็นชื่อนี้ [1:  อวี้ ในที่นี้หมายถึงหายเจ็บป่วย]
พวกเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ กัน แต่ความผูกพันระหว่างกันแน่นแฟ้นยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ
“เยาเยา...” เวินเฟิงเหมียนอยากพูดบางอย่างแต่ก็หยุดไป ผ่านไปสักพักถึงถอนหายใจ “ก็ดีเหมือนกัน”
เขายิ้มออกมาอีกครั้ง แววตาอ่อนโยน “งั้นพ่อจะไปทำอาหารให้นะ อีกเดี๋ยวกลับมาจะได้กินกัน”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ต้มบัวลอยก็พอค่ะ” สัมผัสควันจากน้ำมันทำอาหาร อย่าแม้แต่จะคิด
สมุนไพรของที่นี่อายุน้อยเกินไป เธอจึงจำเป็นต้องปรับสมดุลร่างกายของเวินเฟิงเหมียนในทุกๆ ด้าน
เวินเฟิงเหมียนมีอาการไอเล็กน้อย ค่อนข้างเกร็ง “พ่อรู้แล้ว ลูกรีบไปตามหาอวี้อวี้เถอะ” ประหนึ่งต้องการไล่ไป
“ถ้าหนูกลับมาแล้วเห็น...” อิ๋งจื่อจินกวาดตามองทางห้องครัว  น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน “พ่อรู้นะคะว่าควรทำยังไง”
เวินเฟิงเหมียนที่รู้สึกว่าลูกสาวกลับมาครั้งนี้เหมือนจะดุขึ้น “...”
ครึ่งหนึ่งเขารู้สึกจนปัญญา อีกครึ่งก็รู้สึกขำ “ได้ พ่อฟังลูก”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าแล้วถึงออกไป
มองตามหลังลูกสาวที่เดินออกไปไกล เวินเฟิงเหมียนถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกสับสน ขอบตาเริ่มแดง
มีเหรอที่เขาจะมองไม่ออก ลูกกลับมาครั้งนี้ผอมลงไปมาก เมื่อก่อนบ้านยากจน แต่ก็ไม่มีทางปล่อยให้ลูกๆ อดอยาก หลังจากเยาเยากลับไปอยู่บ้านตระกูลอิ๋งได้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตอนนั้นตระกูลอิ๋งพูดไว้ไม่ใช่เหรอว่าจะรับเธอกลับไปใช้ชีวิตดีๆ
เวินเฟิงเหมียนหน้านิ่ง กดหน้าอกไว้แล้วไอออกมาอีกเขาเป็นห่วงมาก
...
ตอนนี้อิ๋งจื่อจินเจอตัวอวี้อวี้เขายืนอยู่ที่ริมแม่น้ำคนเดียว มองพลุที่อยู่ไกลๆ อย่างเงียบๆ ดวงตาดำขลับ แน่นิ่งเปล่งประกาย
ค่ำคืนราตรีอันมืดสนิท สายลมเอื่อยเฉื่อย ผิวน้ำจับตัวเป็นน้ำแข็ง สะท้อนดวงจันทร์กลมมน
เด็กหนุ่มดุจสายลม แผ่นหลังยืดตรงเสื้อขาวกางเกงดำ บุคลิกงามสง่า เป็นแบบที่เด็กสาวในโรงเรียนเห็นแล้วต้องใจสั่น
อิ๋งจื่อจินเดินขึ้นหน้า หยิบอมยิ้มออกมาจากกระเป๋าอันหนึ่งแล้วยื่นให้เขา “รสท้อน้ำผึ้ง”
แต่อวี้อวี้ไม่รับ ไม่แม้แต่จะขยับ
เขากำลังหัวเราะ หัวเราะอย่างเย็นชา “ผมคิดว่าพี่จะไม่กลับมาอีกแล้วตลอดชีวิต พี่กลับมาทำไม”
ไม่ได้รับคำตอบ
ผ่านไปสิบนาทีเต็มๆ เด็กหนุ่มก็หันมามองด้วยสายตาเย็นชา
แต่เมื่อมองในระยะใกล้ขนาดนี้ แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
รูปร่างของเธอผอมบางลงกว่าเมื่อก่อนหนึ่งปีก่อนตอนจากลาอย่างเห็นได้ชัด อาศัยแสงจันทร์ เขาเห็นบนแขนของเธอมีรอยเข็ม
ยุบยับหนาแน่น เยอะมาก นับไม่ถ้วนเดิมทีไม่ชัดเจน แต่เนื่องจากผิวพรรณของเธอที่ขาวซีดเหมือนคนป่วย กลับทำให้เห็นชัดขึ้นชวนให้ตกใจ
อวี้อวี้ตัวแข็งทื่อ เขามองรอยเข็มพวกนั้นอย่างอึ้งๆ พอเอ่ยปาก น้ำเสียงก็แหบแห้ง “พี่ พี่...ป่วยเหรอ”
พี่ไม่กลับมาหนึ่งปี ที่แท้เพราะป่วยเหรอ
อิ๋งจื่อจินไม่ตอบ หยิบอมยิ้มออกมาอีกครั้ง เลิกคิ้ว “ไม่โกรธแล้วเหรอ”
น้องชายเธอคนนี้ เนื่องจากเพราะเรื่องบางอย่างทำให้มีความผิดปกติทางบุคลิกภาพที่รุนแรงมาก ปฏิเสธการมีปฏิสัมพันธ์กับโลกภายนอก
หลังสิบขวบถึงอาการดีขึ้น แต่ก็ได้ทำให้เขาเป็นคนมีนิสัยเย็นชาเก็บงำความรู้สึก ช่วงแรกเวินเฟิงเหมียนเข้าใกล้เขาไม่ได้เลย การที่เธอหายไปอย่างไร้ข่าวคราวในหนึ่งปีนี้ได้สร้างความสะเทือนใจให้เขาไม่น้อย
มองทะเลฟังเสียงคลื่นเกิดเพราะลม ทะยานขึ้นฝ่าไปเก้าหมื่นลี้
เวินทิงหลาน ชื่อนี้ได้แบกความหวังของอวี้อวี้เอาไว้
“เกิดอะไรขึ้น” อวี้อวี้ไม่รับอมยิ้มของเธอ ดวงตาของเขาดำสนิท
“พี่ ตระกูลอิ๋งไม่ดีกับพี่เหรอ พวกเขาทำอะไร”
“เปล่า ก็โอเคดี” อิ๋งจื่อจินเตะก้อนหินบนพื้น ยิ้มบางๆ “นายตั้งใจเรียนให้ดี ไม่ต้องสนเรื่องอื่น”
อวี้อวี้เป็นอัจฉริยะตั้งแต่เด็ก แต่ด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแอ อายุสิบสามถึงเพิ่งเริ่มเข้าเรียน แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นเขาก็กระโดดข้ามไปหลายระดับชั้นเรียนได้
เด็กกว่าเธอหนึ่งปี ปีนี้อยู่มอหกแล้ว เดือนหกก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย
พอฟังถึงตรงนี้อวี้อวี้ก็เม้มริมฝีปากแน่น แขนของเขาสั่น รับอมยิ้มอันนั้นมา ฉีกกระดาษห่อออก เอาเข้าปาก กัดให้แตก หวานมากเหมือนเมื่อก่อนไม่เคยเปลี่ยน แต่เขากลับอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก
ต่อให้ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่เคยลืมสีหน้าที่น่าขยะแขยงของคนพวกนั้นเมื่อหนึ่งปีก่อน
‘เวินจื่อจินอะไรกัน จื่อจินเป็นลูกสาวของตระกูลอิ๋ง ก็ต้องแซ่อิ๋งสิ พวกคุณอย่ามานับญาติส่งเดช’
‘ถ้าให้พวกนักเรียนที่ชิงจื้อรู้เข้าว่าเธอมีพ่อบ้านนอกกับน้องชาย พวกเขาจะคิดกับเธอยังไง’
‘นี่เงินหนึ่งแสน ลืมซะว่าเคยมีลูกสาวต่อไปเธอก็จะไม่มาเจอพวกคุณอีก พวกคุณมีแต่จะเป็นตัวถ่วงของเธอ เข้าใจใช่ไหม’
จากนั้นพี่สาวของเขาก็ไม่กลับมาหนึ่งปีจริงๆ ไม่แม้แต่จะโทรมา เขารอแล้วรอเล่าจนเลิกรอ
เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากพี่สาวไปอยู่เมืองฮู่เฉิงแล้วก็ลืมพวกเขา
แต่ดูจากตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าตระกูลอิ๋งทำอะไรบางอย่างกับเธอ อีกทั้งชีวิตเธอก็ไม่ได้ดีด้วย
อวี้อวี้เม้มริมฝีปากอีกครั้ง พูดเสียงเบา “พี่ ผมขอโทษ ผมไม่ควรตำหนิพี่”
เขารู้ว่าตัวเองเป็นโรคจิตเวช อารมณ์รุนแรงไม่น้อย แต่เขาควบคุมไม่ได้ เด็กหนุ่มหลุบตาลง กำมือแน่นเขาพยายามเปลี่ยนแล้วเขาอยากกลายเป็นคนปกติได้ อยากมากๆ
“ไม่โทษนายหรอก” สองมือของอิ๋งจื่อจินล้วงกระเป๋า “กลับกันเถอะ พ่อน่าจะร้อนใจแล้ว”
พอปมในใจคลี่คลาย ร่างกายที่หดเกร็งของอวี้อวี้ก็ผ่อนคลายลง พูดคุยเหมือนสิบกว่าปีที่ผ่านมา
“อันที่จริงวันนี้บ่ายผมไม่ได้เข้าเรียน ผมลา”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเล็กน้อย “หนีไปซื้อเนื้อที่ตลาดนัดในเมืองมาเหรอ”
“อืม” เวินทิงหลานเงียบไป พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พ่ออาการแย่ลงเรื่อยๆ ผมอยากบำรุงพ่อหน่อย”
ยามปกติต่อให้มีเนื้อกิน เวินเฟิงเหมียนก็ไม่มีทางกิน
อิ๋งจื่อจินคิดอยู่สักพัก “แล้วนายคิดดีหรือยังว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหน”
“คิดแล้ว” พอพูดถึงเรื่องนี้ ดวงตาดำขลับของเด็กหนุ่มก็เปล่งประกาย สว่างยิ่งกว่าดวงจันทร์กับดวงดาว “พี่ ผมอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัยตี้ตู”
มหาวิทยาลัยตี้ตู มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศจีน นักเรียนนับพันนับหมื่นอยากเข้าที่นั่น
อิ๋งจื่อจินไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายกับคำตอบนี้ ด้วยความสามารถของอวี้อวี้ ต่อให้ไม่มีโอกาสเข้าถึงแหล่งความรู้ที่เพียงพอก็สามารถสอบเข้าได้อย่างง่ายดาย
อวี้อวี้พูดต่อ “แต่อันที่จริงมหาวิทยาลัยที่ผมอยากเข้าที่สุดคือมหาวิทยาลัยนอร์ตัน แต่ถ้าไม่มีจดหมายแนะนำจากผู้อำนวยการโรงเรียนก็ไปไม่ได้”
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินหยุดชะงักไปชั่วขณะ “มหาลัยอะไรนะ”
“มหาวิทยาลัยนอร์ตัน” อวี้อวี้คิดว่าพี่สาวไม่รู้จัก จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเสิร์ชให้เธอดู “ที่นี่ไง ถูกจัดอยู่ในอันดับหนึ่งของโลกไม่เคยเปลี่ยน”
อิ๋งจื่อจินมองหน้าจอ ตกอยู่ในห้วงความเงียบ หลังจากเธอกลับมาครั้งนี้รู้สึกว่าเรื่องแปลกๆ เยอะเหลือเกิน ตระกูลลอเรนท์ขยายกิจการธนาคารไปทั่วโลกยังไม่เท่าไร ยังไงซะคนงกก็เก็บเงินเร็ว
แต่ทำไมคนบ้าที่ศึกษาแค่เทววิทยาถึงเปิดมหาวิทยาลัยจนขึ้นไปอยู่อันดับหนึ่งของโลกได้


## ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 เด็กน้อย ทำไมฉวยโอกาสกับฉันล่ะ
อยากให้ทั้งโลกบ้าตามไปด้วยเหรอ
เธอล่ะอยากให้ชื่อซ้ำกันเฉยๆ แต่...
สายตาของอิ๋งจื่อจินเลื่อนลง หลังจากเห็นชื่อที่อยู่หลังกรอบอธิการบดีคนแรกเธอก็หมดคำจะพูด
เป็นคนบ้าคนนี้จริงๆ ด้วย
ครั้งแรกที่เจอกันยังอยากผ่าประสาทเธอดู
เวินทิงหลานสังเก็ตเห็นสีหน้าของพี่สาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “พี่?”
อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมา สีหน้าสับสนนิดหน่อย “นายอยากเรียนสาขาอะไรที่มหา’ลัยนอร์ตันเหรอ”
ถ้าเธอจำไม่ผิด ตอนนั้นที่เธอยังอยู่มหาวิทยาลัยนอร์ตัน สาขาที่เปิดมีแค่เทววิทยา จิตศาสตร์ การศึกษาเรื่องเหนือธรรมชาติทั้งหลายแหล่ การเล่นแร่แปรธาตุ อะไรทำนองนี้ ไม่ได้เหมือนกับมหาวิทยาลัยอื่นแม้แต่น้อย
ความคิดของคนบ้า คนปกติเข้าไม่ถึงจริงๆ
เวินทิงหลานกลับส่ายหน้าแล้วพูดขึ้น “คิดๆ แล้วก็ช่างเถอะ ยังไงก็เข้าไม่ได้อยู่ดี”
มหาวิทยาลัยนอร์ตันไม่เหมือนมหาวิทยาลัยอื่น ทั้งไม่มีการสอบเข้าและไม่ดูคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของส่วนกลาง แต่ต้องมีจดหมายแนะนำที่ทางโรงเรียนส่งไปเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติขั้นแรกของการเข้ามหาวิทยาลัย
พูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ต่อให้คะแนนสอบส่วนกลางเป็นที่หนึ่งของประเทศจีนหรือสอบ SAT[footnoteRef:1] ได้คะแนนเต็ม ตราบใดที่ไม่มีจดหมายแนะนำก็เข้าไปเรียนไม่ได้ [1: สอบ SAT การสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามระบบของอเมริกา]
ไม่มีใครรู้มาตรฐานการรับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนอร์ตัน และยิ่งไม่มีใครรู้ว่าในแต่ละปีพวกเขารับนักศึกษาอะไรไปบ้างกันแน่
แต่ถึงจะเป็นแบบนี้มหาวิทยาลัยนอร์ตันก็ยังคงอยู่ในอันดับหนึ่งเหนือมหาวิทยาลัยอื่นได้อย่างมั่นคง
“นายอยากไปก็ต้องได้ไป” อิ๋งจื่อจินเงียบไปสักพัก “ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้”
แต่ถ้าอยากเรียนเทววิทยาล่ะก็ช่างเถอะ
พอนึกถึงตรงนี้เธอก็ก้มหน้าอ่านข้อมูลของมหาวิทยาลัยนอร์ตันต่อ พอแน่ใจว่ามหาวิทยาลัยมีสาขาปกติอย่างฟิสิกส์ คณิตศาสตร์ เครื่องกล เป็นต้น เธอก็วางใจแล้ว
เวินทิงหลานขบฟัน เม้มริมฝีปากแน่น กำมือ “พี่ ไม่งั้นพี่ก็ย้ายกลับมาจากฮู่เฉิง ผมก็เลี้ยงพี่กับพ่อได้เหมือนกัน”
เขารู้สึกได้ว่าพี่สาวของเขาดูเปลี่ยนไปแล้ว เมื่อก่อนก็เป็นคนเงียบๆ พูดน้อย แต่ไม่ได้ปลงได้แบบนี้ ราวกับว่าไม่มีอะไรทำร้ายเธอได้
ตระกูลอิ๋งทำอะไรกับเธอกันแน่
“นั่นเป็นเรื่องในอนาคตแล้ว ไว้รอนายเรียนจบมหาวิทยาลัยก่อนค่อยว่ากัน” อิ๋งจื่อจินมีสีหน้าผ่อนคลาย “ครั้งนี้ที่พี่กลับมาก็เพราะอยากรับนายกับพ่อไปที่เมืองฮู่เฉิง”
สายตาของเวินทิงหลานเย็นชาลง มุมปากกดลง “ผมไม่ไป”
เขาเกลียดเมืองฮู่เฉิง แล้วก็เกลียดคนพวกนั้นด้วย
“อืม กลับไปค่อยปรึกษากัน”
สองพี่น้องเดินตามกันกลับบ้าน ตอนที่อีกไม่กี่ก้าวจะถึงหน้าบ้านก็ได้กลิ่นหอมโชยมาแต่ไกล
พออิ๋งจื่อจินเปิดประตู เงยหน้าขึ้น ท่าทางก็หยุดชะงักอยู่ตรงนั้น
ภายในห้องครัว รูปร่างสูงยาวผึ่งผายที่คุ้นเคยปรากฏในสายตา
ไม่รู้ชายหนุ่มกำลังทำอะไรอยู่ เขากำลังก้มหน้า
ดวงตาดอกท้อเชิดขึ้นเล็กน้อย เปล่งประกายอ่อนๆ ทั้งอ่อนโยนทั้งนุ่มลึก
“เยาเยา ลูกพาแขกมาด้วยทำไมไม่บอกสักคำ” เวินเฟิงเหมียนกำลังล้างมือ พอได้ยินเสียงก็หันหน้ามา “พ่อไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย”
อิ๋งจื่อจินเงียบไปชั่วขณะ เอามือนวดศีรษะ “ลืมไปค่ะ”
เธอไม่ได้ลืมหรอก เป็นเพราะเธอคิดว่าเขาที่เป็นคุณชายตระกูลเศรษฐีอาจรับสภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่ได้ก็เลยจองโรงแรมที่ดีที่สุดในตัวอำเภอให้เขาโดยเฉพาะ
แต่คิดไม่ถึงว่าเขาจะตามมาด้วย ทั้งยังกำลังทำอาหารอยู่อีก
“คุณลุง อย่าโทษเธอเลยครับ” ฟู่อวิ๋นเซินเดินออกมาจากห้องครัว โผล่ออกมาครึ่งตัว “ผมเองที่จะตามมาให้ได้ ไม่คิดให้รอบคอบก่อน”
อิ๋งจื่อจินเหลือบมองเล็กน้อยก็เห็นผ้ากันเปื้อนลายเป๊ปป้าพิกบนตัวชายหนุ่ม “...”
ฟู่อวิ๋นเซินสังเกตเห็นสายตาเธอจึงเงยหน้าขึ้น ผุดรอยยิ้มให้ “ทำไมเอาแต่จ้องพี่ชายอีกแล้วล่ะ ดูดีเหรอ”
“น่าเกลียด”
ไร้เยื่อใยยิ่งกว่าเดิม
“เยาเยา ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ” เวินเฟิงเหมียนกำมือพลางไอเล็กน้อย “นี่มันตัวการ์ตูนที่ลูกชอบที่สุดไม่ใช่เหรอ”
“ชอบที่สุดเหรอ” ฟู่อวิ๋นเซินขมวดคิ้ว ก้มหน้ามองตัวการ์ตูนบนผ้ากันเปื้อน
เป๊ปป้าพิกเหรอ
มีมุมน่ารักๆ กับเขาด้วย
“...” อิ๋งจื่อจินไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “หนูไม่ชอบแล้วค่ะ”
รับไม่ค่อยได้ที่ตอนเธอยังไม่ฟื้นคืนอย่างเต็มที่เคยชอบของแบบนี้ นี่ไม่ใช่นิสัยโดยกำเนิดของเธอ
เวินทิงหลานก็มองผ้ากันเปื้อนลายเป๊ปป้าพิกผืนนั้น เขาขมวดคิ้ว “พ่อ นี่มันเรื่องตั้งกี่ปีมาแล้ว”
ถึงแม้พี่สาวของเขายังเคยเก็บหอมรอมริบซื้อตุ๊กตาหมู ถ้าไม่กอดจะนอนไม่หลับก็เถอะ
เวินเฟิงเหมียนแค่ยิ้ม “ไม่ว่าจะกี่ปีพ่อก็จำได้”
ดูเหมือนเขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองลูกชาย ขมวดคิ้ว “อวี้อวี้ พี่สาวกลับมาลูกวิ่งไปไหนมา”
“ผม...” ขณะที่เวินทิงหลานกำลังจะตอบกลับหยุดไป
จะบอกไม่ได้ว่าเขาสะบัดหน้าเดินหนีเพราะโกรธ
อิ๋งจื่อจินเดินเข้าไปในห้องครัว พูดต่ออย่างไม่รีบร้อน “เขาเขินน่ะ”
“เขินเหรอ” เวินเฟิงเหมียนตกใจ “ลูกได้จดหมายรักตั้งเยอะแยะไม่เคยเขิน เห็นพี่สาวตัวเองแล้วเขินรึ”
เวินทิงหลาน “...”
เขาจำต้องยอมรับโดยดี “ไม่ได้เจอพี่นานแล้ว”
“งั้นก็ไม่ควรวิ่งหนี” เวินเฟิงเหมียนหุบยิ้ม สีหน้าเข้มงวด “มืดค่ำป่านนี้แล้ว เกิดเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง”
“จะไม่ทำอีกแล้วครับ” เวินทิงหลานไม่ชอบพูดมาก เขานั่งลงข้างเวินเฟิงเหมียน มองห้องครัว สีหน้าหวาดระแวง “นั่นใครน่ะ”
ชายหนุ่มรูปร่างสมบูรณ์แบบ ตัวสูงผึ่งผาย แม้จะใส่ผ้ากันเปื้อนลายคิกขุ แต่ก็ยากที่จะบดบังความสูงส่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของเขาได้
บ่ากว้างเอวคอด ทรงไม้แขวนเสื้อโดยธรรมชาติ
“คุณฟู่ เป็นเพื่อนของเยาเยา” เวินเฟิงเหมียนอธิบาย “วันนี้ที่บ้านเขาไม่มีคนอยู่ก็เลยมาฉลองเทศกาลโคมไฟกับพวกเรา”
เวินทิงหลานไม่ตอบ เขาหลุบตาลง ยังคงเฉยชาและระแวง
“อวี้อวี้ พ่อรู้ว่าลูกอาจจะโกรธเยาเยาอยู่บ้าง” เวินเฟิงเหมียนครุ่นคิดแล้วถึงพูดต่อ “แต่ยังไงซะเราสองคนก็เป็นพี่น้องกัน พ่ออยู่กับพวกลูกไปตลอดชีวิตไม่ได้”
“พ่อ”
คำเดียวด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ได้ๆๆ ไม่พูดแล้ว” เวินเฟิงเหมียนไอ ยิ้มพลางพูด “ดูรายการงานตอนเย็นเถอะ”
...
ภายในห้องครัว
อิ๋งจื่อจินมองเขา “คุณมาได้ยังไง”
“หืม?” พอฟู่อวิ๋นเซินได้ยิน ดวงตาดอกท้อก็โค้งมน “บอกว่าจะรับพี่ชายไว้ไม่ใช่เหรอ หลอกกันงั้นเหรอ”
“เปล่า” อิ๋งจื่อจินนั่งลง หยิบผักจากในถุงบนพื้นออกมา “กลัวจะต้อนรับคุณได้ไม่ดี”
ใครดีกับเธออย่างจริงใจ เธอย่อมแยกแยะได้
สิ่งที่เธอทำได้ก็ไม่มีอะไร แค่ดีกับพวกเขาให้มากยิ่งกว่า
“ต้อนรับไม่ดีอะไรกัน” ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม “ถ้าไม่รับฉันไว้ วันนี้ฉันก็ไม่มีบ้านให้กลับแล้ว”
อิ๋งจื่อจินละสายตา ไม่ได้ถามอะไรอีก “ฉันทำเองดีกว่า”
ปล่อยให้แขกลงมือทำไม่น่าดีหรือเปล่า
เธอยกมือจะหยิบแป้งทำอาหารจากในมือของฟู่อวิ๋นเซิน แต่เพราะเขาหันตัวมาตอนนี้พอดี นิ้วมือที่เย็นเฉียบจึงแตะถูกริมฝีปากของเขาอย่างไม่ทันระวัง
อุณหภูมิพุ่งสูงแผดเผาทั้งสองคน
อิ๋งจื่อจินชักมือกลับทันที สีหน้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ปลายนิ้วยังคงร้อน
ภายในห้องครัวแคบๆ เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของไม้กฤษณาจากตัวชายหนุ่ม
อาศัยความสูงที่ได้เปรียบ ฟู่อวิ๋นเซินมองเธอจากด้านบน หลุบตาลง น้ำเสียงยังคงหยอกเย้าเช่นเคย “เด็กน้อย เธอถึงเนื้อถึงตัวเลยเหรอ”


## ตอนที่ 21

ตอนที่ 21 หนังสือเด็กหนึ่งลัง
ดอกไม้ไฟเจิดจรัสอยู่นอกหน้าต่าง สว่างแล้วดับลง สะท้อนใบหน้าดั่งรูปวาดของเขา
ในดวงตาดอกท้อที่โค้งมนเล็กน้อยราวกับมีทางช้างเผือกตกผลึกอยู่ในนั้น ดึงดูดสะกดสายตา
อิ๋งจื่อจินมองเขาอยู่สักพักแล้วถึงค่อยๆ ล้วงกระดาษทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ “...ขอโทษ”
ฟู่อวิ๋นเซินไม่รับ
“ไม่เป็นไร” เขาก้มตัว ลูบหัวของเด็กสาวเหมือนครั้งก่อน ท่าทางแผ่วเบาเหมือนเล่นกับลูกแมว ริมฝีปากยกขึ้น
“พี่ชายไม่ถือสา” เด็กน้อยยังคงเป็นเด็กดี
อิ๋งจื่อจินกลับเหมือนกำลังเหม่อลอย ท่าทางครุ่นคิด จนกระทั่งมือเรียวยาวมือหนึ่งกวัดแกว่งไปมาตรงหน้าเธอ จากนั้นก็งอนิ้วเขกหน้าผากเธอเบาๆ ผุดเสียงหัวเราะเล็กน้อยเหนือศีรษะของเธอ
“คิดอะไรอยู่น่ะ”
“เปล่า” อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมา ถกแขนเสื้อขึ้นแล้วเอาแป้งทำอาหารเทใส่ชาม จากนั้นก็เติมน้ำ
เธอคิดออกแล้วว่าควรจะให้อะไรฟู่อวิ๋นเซินดี แมวหรือหมาสักตัว จะได้เติมเต็มงานอดิเรกชอบลูบหัวของเขา ไม่อย่างนั้นขืนเป็นแบบนี้ต่อไป มีความเป็นไปได้ว่าเธอจะหัวล้านเข้าจริงๆ แล้ว
จากนั้นทั้งสองคนก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก คนหนึ่งต้มน้ำ อีกคนหั่นผัก สามัคคีกันพอสมควร
ภายในห้องรับแขก เวินเฟิงเหมียนกำลังยิ้มพลางคุยอะไรกับเวินทิงหลาน บรรยากาศมีความสุข สายตาของอิ๋งจื่อจินแน่นิ่ง ไม่มีความทรงจำอะไรตอนเด็ก พอเธอจำความได้ก็อยู่ครอบครัวเวินแล้ว
เวินเฟิงเหมียนต้องดูแลเด็กสองคน ยุ่งจนไปไหนไม่ได้ ปีที่อวี้อวี้อายุห้าขวบ ได้รับบาดเจ็บครั้งใหญ่ ยิ่งเป็นการซ้ำเติมครอบครัวเวินมากกว่าเดิม
เธอต้องเรียนหนังสือ ขณะเดียวกันก็ต้องออกไปหางานพิเศษเล็กๆ น้อยๆ ทำ แต่สามชีวิตในครอบครัวอย่างมากก็ได้แค่หากินให้อิ่มท้องไปวันๆ พอประทังชีวิตไปได้
ก็ไม่แปลกที่ตอนตระกูลอิ๋งมาหา เวินเฟิงเหมียนจะเกลี้ยกล่อมให้เธอไป เพราะตระกูลอิ๋งสามารถให้สิ่งที่ดีกว่ากับเธอได้
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบเวินเฟิงเหมียนไม่เคยนึกถึงตัวเองเลย
อิ๋งจื่อจินเก็บอารมณ์...
เธอจะปกป้องพวกเขาให้ดี
...
สองวันต่อมา
อากาศกลับมาอบอุ่น แสงแดดเจิดจ้า อุณหภูมิขึ้นไปถึงยี่สิบองศา ราวกับที่หิมะตกเมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นเพียงภาพลวงตา
เด็กสาวสวมเสื้อมีฮู้ดสีดำ เดินเตร็ดเตร่เรื่อยเปื่อย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า มืออีกข้างถือไอศกรีมโคน
ในมือของเด็กหนุ่มที่เดินตามหลังเธอถือชานมสองแก้ว ดูเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัด “พี่ ชอบกินของหวานตั้งแต่เมื่อไร” อิ๋งจื่อจินกัดสองทีกินไอศกรีมโคนหมด “ชีวิตมันขม ต้องเติมความหวานหน่อย”
อาหารของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดใช้ได้เลยทีเดียว ในที่สุดก็รู้สึกสนุกขึ้นมาหน่อย
อวี้อวี้กลับเข้าใจผิดประโยคนี้ เขาเงียบไปเล็กน้อยแล้วถามเสียงเบา “พี่ ไม่มาอยู่กับพวกเราเหรอ”
“ไม่...ชั่วคราว” อิ๋งจื่อจินตอบอืม “ฉันยังมีธุระที่ยังไม่ได้จัดการ นายกับพ่ออยู่กันให้สบายใจ”
วันนั้นหลังจากกินข้าวเสร็จ เธอพูดกับเวินเฟิงเหมียนเรื่องที่ต้องการพาพวกเขาไปเมืองฮู่เฉิง ตอนแรกเขาไม่เห็นด้วย กลัวจะสร้างความยุ่งยากให้เธอ ต่อมาก็ยอมตกลง
เธอใช้เงินสี่ล้านซื้อคอนโดขนาดแปดสิบตารางเมตรแถววงแหวนรอบกลางค่อนไปทางนอกซื้อเฟอร์นิเจอร์มาตกแต่งแล้วพาเวินเฟิงเหมียนเข้าไปอยู่
เวินเฟิงเหมียนมาเมืองฮู่เฉิง อวี้อวี้ก็ย่อมตัดสินใจย้ายไปเรียนที่ชิงจื้อ
เขาเคยได้จดหมายเชิญจากชิงจื้อมานานแล้ว แต่ไม่เคยตอบรับมาตลอด
ส่วนตระกูลอิ๋ง...
อิ๋งจื่อจินหรี่ตาลง
ความสามารถในการพยากรณ์ของเธอยังไม่ฟื้นคืน แต่สำหรับเรื่องของการทำนาย ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ยังคงเน้นไปที่เวรกรรม
เวรกรรมระหว่างเธอกับตระกูลอิ๋งยังไม่หมดอย่างสิ้นเชิง ตอนนี้ยังไปไหนไม่ได้ชั่วคราว อีกทั้งตอนที่คาดการณ์อนาคต เธอได้ค้นพบบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญมากเกี่ยวข้องกับตระกูลอิ๋ง แต่เลือนรางเหลือเกิน การอยู่ที่ตระกูลอิ๋งจะช่วยให้สืบหาได้ดีกว่า
อวี้อวี้ขมวดคิ้ว “แต่คนพวกนั้น...”
เป็นการยากที่เขาจะจินตนาการได้ว่าพี่สาวของเขาได้รับความลำบากมากขนาดไหนในตระกูลอิ๋ง ตอนนี้ถึงขนาดที่ต้องกินของหวานช่วย
“วางใจเถอะ” อิ๋งจื่อจินไม่ใส่ใจ “แค่เรื่องใช้กำลังนิดหน่อย”
เรื่องที่ใช้กำลังได้ แต่ไหนแต่ไรเธอก็ขี้เกียจใช้ปาก พูดเหนื่อยกว่าใช้กำลังเยอะ
อวี้อวี้ “...” เดิมทีเขาไม่เชื่อ
แต่เมื่อวานเขาเห็นกับตาว่าพี่สาวของเขาเตะคนที่มาเกาะแกะจนล้มคว่ำ แบบที่ว่าเอาให้ลุกไม่ขึ้น
เด็กหนุ่มหลุบตาลง กำมือแน่น
เขาสาบานเลยว่า ตระกูลอิ๋งจะต้องได้รับผลกรรม
“ไปเถอะ” เด็กสาวกัดหลอดดูดชานม “ไปส่งนายกลับ”
...
ตระกูลอิ๋ง
พ่อบ้านขมวดคิ้วมองพวกคนรับใช้ย้ายกล่องหลายกล่องจากข้างนอกประตูเข้ามา เขาถาม “นี่มันอะไร”
หนึ่งในคนรับใช้ปาดเหงื่อ “พัสดุของคุณหนูรองครับ”
“พัสดุของคุณหนูรองเหรอ” พ่อบ้านขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “คุณนายจัดเตรียมของให้เธอทุกอย่าง เธอยังจำเป็นต้องซื้ออะไรอีกเหรอ”
เป็นแต่สร้างความวุ่นวายเช้าจรดเย็น
“วางไว้ที่ลานบ้าน” พ่อบ้านสั่ง “คุณนายรับรองแขกอยู่ห้ามรบกวน”
พวกคนรับใช้วางกล่องลง พ่อบ้านเดินเข้าไป ขณะที่เตรียมจะแกะ ทันใดนั้นก็เหลือบไปเห็นรอยประทับตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เป็นแบบตัวเขียน
‘สทาร์’ สีทองจางมาก
พ่อบ้านอึ้งไปสักพัก ขยับเข้าไปใกล้อยากสังเกตให้ชัดๆ มีเสียงฝีเท้าเดินมาหยุดที่ข้างเขา ลมเย็นยะเยือกพัดมาในชั่วขณะจนเขาตัวสั่น พอเงยหน้าก็ตัวแข็งทื่อ เด็กสาวจ้องเขาด้วยสายตานิ่งเฉย
“คุณหนูรอง...” พ่อบ้านรีบถอยหลัง มีเหรอจะกล้าไม่เคารพ “ขะ...ของที่คุณหนูสั่งซื้อมาถึงแล้วครับ”
ขาของเขาอ่อนแรง สู้แรงกดดันไม่ไหว ‘ตึ้ก’ คุกเข่าลงไปทันที ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า “ขะ...ขอโทษครับ ที่ไม่ได้ขออนุญาตก็...”
อิ๋งจื่อจินไม่สนใจ เธอนั่งยองลงดูกล่องของเธอ และก็ไม่ได้ใช้กรรไกร ใช้มือฉีกออก
วันต่อมาฟู่อวิ๋นเซินก็ไปแล้ว ก่อนไปได้บอกว่าซื้อหนังสือให้เธอนิดหน่อย เดี๋ยวจะส่งมาที่บ้านตระกูลอิ๋งดูท่าจะเป็นเจ้ากล่องพวกนี้
ก่อนเปิดอิ๋งจื่อจินยังตื่นเต้นอยู่บ้าง
แต่พอเปิดออก เธอเห็นหนังสือเด็กเต็มลัง “...”
และดูเหมือนจะคำนวณเวลาไว้อย่างดีว่าเธอจะได้พัสดุในเวลานี้ เสียงวีแชทดัง ‘ติ๊ง’
[เด็กน้อย ได้ของหรือยัง]
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบกลับ ทางนั้นก็ส่งข้อความมาอีก
[พี่ชายตั้งใจเลือกให้เธอเชียวนะ มีทุกประเทศ เธออ่านได้อีกนานเลยล่ะ]
อิ๋งจื่อจินคอตก...ใครเขาอยากอ่านหนังสือเด็กกัน
เธอตอบกลับสั้นๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
[ขอบคุณนะ]
ทางนั้นตอบกลับมาเร็วมาก
[ไม่เป็นไร จำไว้ว่าต้องเลี้ยงข้าวพี่ชายหลายๆ มื้อ]
อิ๋งจื่อจินไม่อยากตอบกลับ เธออยากจะเอาหนังสือเด็กทั้งลังทุ่มใส่เขา
พวกคนรับใช้ยืนรออยู่ข้างๆ หลังจากเห็นของที่อยู่ในกล่องก็มีสีหน้าดูถูก
คุณหนูรองที่ถูกรับกลับมาเลี้ยงคนนี้เทียบกับคุณหนูใหญ่ไม่ได้เลยจริงๆ ดูจากหนังสือที่อ่านก็รู้ได้
ตอนคุณหนูใหญ่อยู่มอสี่ก็อ่านหนังสือภาษาอังกฤษแล้ว ไม่เหมือนคุณหนูรองที่โตจนป่านนี้ยังอ่านนิทานหลอกเด็กอยู่
มาจากบ้านนอกก็แบบนี้ คงยังรู้ศัพท์ภาษาอังกฤษได้ไม่เท่าพวกเขาด้วยซ้ำ
อิ๋งจื่อจินปิดกล่อง สุดท้ายก็รับไว้ เอาไว้อ่านแก้ขัดให้ใจสงบก่อนนอน
เธอไม่ได้ให้ใครช่วย ขนหนังสือพวกนี้จะเดินเข้าข้างใน
“คุณหนูรอง เข้าไปตอนนี้ไม่ได้นะครับ” พอพ่อบ้านเห็นแบบนั้นก็รีบเอ่ยขัดขวาง “คุณนายกำลัง...”
ยังไม่ทันพูดจบประตูก็เปิดออก บนโซฟาในห้องรับแขก จงมั่นหวากำลังยิ้มพลางคุยอะไรกับแขก ท่าทางมีความสุข
เสียงเปิดประตูได้ขัดจังหวะคำพูดต่อมาของเธอ
จงมั่นหวาขมวดคิ้ว หลังจากมองไป รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปทันที “ทำไมเธอถึงกลับมาตอนนี้”


## ตอนที่ 22

ตอนที่ 22 ช้าเร็วสักวันหนึ่งเธอจะต้องเสียใจ
นับตั้งแต่เหตุการณ์เวยปั๋วในวันนั้น ในใจของจงมั่นหวาก็รู้สึกผิดมาตลอด
เธอไม่ได้สืบความจริงให้แน่ชัดก็ฟันธงไปแล้วว่าอิ๋งจื่อจินยั่วยวนเจียงมั่วหย่วน นี่เป็นความผิดของเธอ
แต่ในฐานะที่เธอเป็นผู้ใหญ่ ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องขอโทษเด็ก
ครั้นแล้วจงมั่นหวาจึงอยากชดเชยในด้านอื่น ถึงขนาดที่เธอวางแผนไว้ว่าจะเลื่อนงานของบริษัทออกไปก่อนเพื่อพาอิ๋งจื่อจินไปซื้อเสื้อผ้าใหม่ๆ
แต่อิ๋งจื่อจินหายหน้าไปสี่วัน ไม่มีแม้แต่จะบอกกล่าว ทิ้งเธอไว้อย่างนั้น
มีคุณหนูตระกูลใหญ่บ้านไหนบ้างที่เชิดใส่พ่อแม่อย่างนี้
จงมั่นหวาจึงโมโหมาก
สตรีไฮโซอีกคนที่อยู่บนโซฟาหันไปมอง เหลือบมองปราดเดียวก็ละสายตากลับ ท่าทางไม่สนใจแม้แต่น้อย
จงมั่นหวาย่อมสังเกตเห็น กำมือแน่น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เธอออกไปรอก่อน”
“หนูมีสิ่งที่สงสัยมาตลอด” อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ทำไมแม่ถึงเป็นแม่คนได้”
“...”
ภายในห้องรับแขกเกิดความเงียบ สตรีไฮโซอดมองเด็กสาวไม่ได้
พอมองไปกลับตกใจใบหน้านั้น
แต่ก็เพียงเท่านั้น ที่มากกว่านั้นคือมองอย่างสำรวจ
จงมั่นหวาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ โมโหจนดวงตาแดงก่ำ “พูดอีกทีซิ!”
เด็กสาวไม่สนใจอีก ทำสีหน้าเย็นชาประมาณว่า ‘ไม่ซัดให้ก็บุญแล้ว’ จากนั้นก็ขนหนังสือขึ้นชั้นบนไป
“เธอ...” จงมั่นหวาพูดไม่ออก อึดอัดอยู่ตรงนั้น
เธอเอามือจับตรงหัวใจ เจ็บปวดหน้าเสีย
เป็นแบบนี้อีกแล้ว หักหน้าเธอต่อหน้าคนนอกอีกแล้ว เป็นกาลกิณีต่อเธอโดยเฉพาะจริงๆ
เธอสั่งสอนอะไรไม่ได้แล้วจริงๆ!
แต่เพราะมีแขกอยู่ด้วย จงมั่นหวาจึงยังสติแตกไม่ได้ เธอรีบสงบสติอารมณ์ ฝืนยิ้มออกไป “ขายหน้าคุณนายมู่เลยนะคะ”
“นี่คือเด็กที่ตระกูลอิ๋งของพวกเธอรับเลี้ยงเมื่อหนึ่งปีก่อนเหรอ” คุณนายมู่ขมวดคิ้ว “มั่นหวา เธอคิดอะไรอยู่ ตั้งใจทำให้ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองไม่พอใจเหรอ”
อีกทั้งยังรับเลี้ยงเด็กที่หน้าตาคล้ายกันมากด้วย
ถึงแม้หน้าตาแบบนั้น คุณหนูหลายคนในเมืองตี้ตูจะเทียบไม่ได้
แต่ต่อให้ดีกว่านี้ก็เป็นของปลอมอยู่ดี
จงมั่นหวาไม่ได้อธิบายอะไรนัก “คนเราพอถึงวัยกลางคนก็อยากทำเรื่องดีๆ บ้างน่ะค่ะ”
เวลานี้เธอกลับรู้สึกโชคดีที่คนนอกไม่รู้ว่าอิ๋งจื่อจินเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเธอ
“ทำความดีก็ต้องแยกแยะด้วย คนบางคนไม่ควรค่าให้เธอไปทำความดีช่วยเหลือด้วยหรอก” คุณนายมู่เป่าน้ำชา “อีกอย่างเธอก็ยอมเด็กคนนี้มากเกินไป ทำไมถึงได้กล้าพูดกับเธอแบบนี้”
ในตระกูลไฮโซ ลูกที่แอบไปมีอย่างลับๆ ก็เปิดเผยอย่างออกหน้าออกตาไม่ได้อยู่แล้ว แต่อย่างน้อยก็มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่นี่เป็นแค่ลูกเลี้ยง?
จึ๊
คุณนายมู่ส่ายหน้า จากนั้นก็พูดต่อ “ฉันว่านะ ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ห้ามตามใจ ตามใจมากๆ เข้าเกิดวันไหนสร้างความเดือดร้อนให้เธอขึ้นมาจะจัดการยังไง”
“ไม่ต้องสนใจเธอหรอกค่ะ” จงมั่นหวายิ้ม “คุณนายวางใจได้ ฉันติดต่อตระกูลจงไปแล้ว ไว้อีกเดี๋ยวเฉินโจวมาก็เข้าไปอยู่ได้เลย ไม่มีทางมีปัญหา”
ตระกูลจงก็เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลเศรษฐีของเมืองฮู่เฉิง ย่อมรู้ว่าควรทำอะไร
“เธอจัดการให้ ฉันก็วางใจอยู่แล้ว” คุณนายมู่ไม่ได้พูดถึงอีก “มั่นหวา อันที่จริงครั้งนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาเองหรอก เพียงแต่ผู้เฒ่าของเราไม่รู้ทำไม บอกว่าจะอยู่ฮู่เฉิงนานอีกหน่อย”
“คราวนี้ทุกคนในบ้านต่างร้อนใจ นี่ฉันก็ตามมารับท่านผู้เฒ่า เลยถือโอกาสแวะมาเยี่ยมเยียนเธอที่บ้าน”
จงมั่นหวาตกใจ “ผู้เฒ่ามู่มาฮู่เฉิงเหรอคะ”
มู่เฮ่อชิง ชื่อนี้อย่าว่าแต่ในฮู่เฉิงหรือตี้ตู ต่อให้เป็นทั้งประเทศก็ไม่มีใครไม่รู้จัก
ตระกูลมู่เป็นลูกหลานของแม่ทัพ สมัยมู่เฮ่อชิงหนุ่มๆ ก็เคยเข้าร่วมสงครามอย่างแท้จริง
ต่อให้ถอยออกมาแล้วหลายสิบปี แต่บารมียังคงอยู่ไม่ลดน้อยลงเลย
“ท่านผู้เฒ่ารบทัพจับศึกมาทั้งชีวิต รบราฆ่าฟันจนชิน พอแก่ลงก็ไม่ยอมพัก” คุณนายมู่ถอนหายใจ “นี่ก็เพราะได้ยินว่ามีของโบราณหายากปรากฏที่ฮู่เฉิง ถึงได้รีบมาไงล่ะ”
จงมั่นหวาพยักหน้า “มิน่าล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันยังได้ยินอยู่ว่า ผู้เฒ่ามู่ถึงกับไปที่ยุโรปด้วยตัวเองเพราะโถลายครามสมัยราชวงศ์หยวนใบเดียว”
“ก็ใช่น่ะสิ” คุณนายมู่พูด “เพียงแต่ท่านผู้เฒ่าหัวใจมีปัญหา ออกมาครั้งนี้ก็ไม่ได้พาหมอมาด้วย ถ้าอาการกำเริบก็แย่เลยล่ะ”
“เข้าใจได้ คุณนายผู้เฒ่าของบ้านเราก็สุขภาพไม่ดี ออกไปข้างนอกก็ต้องระวัง”
“นั่นสิ ยังดีที่ท่านผู้เฒ่าเจอหมอเทวดาที่ฮู่เฉิง ไม่อย่างนั้นได้เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ แล้ว”
คุณนายมู่รู้สึกโชคดีมาก
ถ้ามู่เฮ่อชิงจากไป ความเสียหายของตระกูลมู่จะมหาศาลมาก
อีกทั้งยังไม่ได้กำหนดผู้สืบทอดตระกูลมู่ มู่เฮ่อชิงต่างหากที่ต้องเป็นคนตัดสินใจอย่างแท้จริง
“หมอเทวดาเหรอ” จงมั่นหวาอึ้ง “ไม่ทราบว่าท่านไหนเหรอคะ”
นี่เมืองฮู่เฉิงมีบุคคลหน้าใหม่ถือกำเนิดขึ้นเหรอ
ทำไมเธอไม่เคยได้ยิน
“ท่านผู้เฒ่าไม่บอก” คุณนายมู่จิบชา “แต่คิดว่าต่อให้บอกพวกเราก็ไม่รู้จัก ก็แค่ได้ยินมู่เฉิงบอกว่า หมอเทวดาท่านนี้ ฝีมือการรักษาเมื่อเทียบกับหมอที่เด็กสุดของตระกูลเมิ่งคนนั้น...”
เธอทำไม้ทำมือ นิ่งไปสักพัก “เก่งกว่ามาก”
จงมั่นหวาตกใจ “เทพขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“ไม่เคยเจอ ใครก็บอกไม่ได้” คุณนายมู่วางถ้วยชาลง ลุกขึ้น “มั่นหวา ฉันไปก่อน มีเรื่องอะไรก็โทรคุยกันนะ”
จงมั่นหวาก็ยืนขึ้น ออกไปส่งแขก
หลังจากคุณนายมู่ไปแล้ว พ่อบ้านถึงได้เดินเข้ามาจากลานบ้าน “คุณนายครับ ขอโทษด้วยครับที่ผมห้ามคุณหนูรองไม่ได้”
“ไม่ใช่ความผิดของพ่อบ้านหรอก” สีหน้าของจงมั่นหวาเย็นชาลงอีกครั้ง “ต่อไปก็ไม่ต้องสนเธอแล้ว เธออยากทำอะไรก็ปล่อยไป ช้าเร็วต้องมีสักวันที่ต้องเสียใจ”
“พอถึงเวลาสร้างความเดือดร้อนขึ้นมาก็ยังต้องให้ตระกูลอิ๋งช่วยเก็บกวาดให้อยู่ดี”
ถ้าไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ เธอไม่มีทางทุ่มเทแรงกายแรงใจ อีกทั้งยังเตรียมห้องให้อีกอย่างนี้
สั่งสอนมานานขนาดนี้ก็ยังสั่งสอนให้เป็นคุณหนูตระกูลไฮโซไม่สำเร็จ
พ่อบ้านลังเลเล็กน้อย ไม่พูดเรื่องที่เขาเห็นคำภาษาอังกฤษบนกล่องก่อนหน้านี้
เขาอาจมองผิดไปก็ได้ หรือไม่อาจจะแค่ชื่อซ้ำ
คิดๆ ดูก็คงใช่ คุณหนูรองเพิ่งมาอยู่ฮู่เฉิงได้ปีเดียว เมื่อก่อนใช้ชีวิตที่อำเภอชิงสุ่ยมาตลอด อำเภอเล็กๆ แบบนั้นไม่มีทางที่จะได้คลุกคลีกับระดับชนชั้นที่สูงกว่า
จงมั่นหวานวดขมับ สงบสติอารมณ์ จากนั้นก็หันไปสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ส่งคนไปสืบเรื่องหมอเทวดาที่คุณนายมู่พูดถึงหน่อย จะให้ดีต้องเชิญมาดูโรคชอบปวดหัวของคุณนายผู้เฒ่าสักหน่อยด้วย”
หยุดพูดเล็กน้อยก่อนจะกำชับต่อ “เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ต้องให้สมเกียรติแน่นอน”
พ่อบ้านรับทราบแล้วถอยออกไป
...
ที่ชั้นสาม
หลังจากที่อิ๋งจื่อจินเอาหนังสือเด็กทั้งลังออกมาเรียงบนชั้นหนังสือเสร็จก็นั่งหน้าคอมพิวเตอร์
เธอเปิดซีพียูอย่างคล่องแคล่ว นั่งพิงเก้าอี้ เริ่มอ่านนิยายอินเตอร์เน็ตที่วันนั้นยังอ่านไม่จบ
ชีวิตยามแก่แบบใหม่นี้กำลังพอเหมาะสำหรับเธอ
ไม่ต้องรบราฆ่าฟัน และก็ไม่ได้มีเรื่องรำคาญใจมากมาย ตอนนี้เธอไม่มีแผนที่จะให้คนพวกนั้นรู้ว่าเธอกลับมาแล้ว
อย่างไรซะศัตรูของเธอก็มีอยู่ไม่น้อย
เธอมีเวลาว่างเยอะแยะที่จะศึกษาเทคโนโลยีใหม่ๆ ของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด สิ่งใหม่ๆ พวกนี้น่าสนใจมากทีเดียว
ชานมหนึ่งแก้วดื่มหมดแล้ว อิ๋งจื่อจินไปหยิบอีกแก้ว
ตื๊ด!
ทันใดนั้นคอมพิวเตอร์ก็ส่งเสียง หน้าจอหยุดอยู่ที่เนื้อเรื่องตอนนางเอกถีบพระเอกตกสระน้ำ จากนั้นก็เอามือเท้าเอวหัวเราะสะใจ
อิ๋งจื่อจินเงยหน้า มองหน้าจอที่มืดลง ดวงตาหงส์หรี่ลงเล็กน้อย


## ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 เด็กน้อยเก่งจริงๆ
บนหน้าจอคอมที่มืดสนิทได้ปรากฏตัวอักษรสีแดงอันน่าสะพรึงหนึ่งบรรทัด อีกทั้งยังมีเสียงโหยหวนดังออกมาจากคอมพิวเตอร์
[เด็กน้อย เธอเป็นอะไรกับเขา]
สีหน้าของอิ๋งจื่อจินไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
อ่านนิยายยังจะมีคนมากวน เธออาจเจอคนที่มีนิสัยชอบก่อกวนติดตัวเข้าแล้วจริงๆ
เธอละสายตา พิมพ์ลงในกล่องข้อความ
[แล้วคุณเป็นใครกัน]
พอเห็นประโยคนี้ ภายในห้องใต้ดินแห่งหนึ่งริมฝั่งมหาสมุทร คนที่กำลังถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินอยู่ก็เหลือบมอง
แม่สาวคนนี้โง่หรือเปล่า
เรื่องแบบนี้จะบอกเธอได้ยังไงกัน
[ฉันเป็นแฮกเกอร์]
“แฮกเกอร์เหรอ” ดูเหมือนอิ๋งจื่อจินจะนึกอะไรออก “งั้นคุณรอเดี๋ยว สักหนึ่งชั่วโมง”
[?]
เครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ปรากฏบนหน้าจอ
อิ๋งจื่อจินหยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมาจากกระเป๋าหนังสือ นั่งอ่านอยู่ตรงนั้นโดยไม่สนว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังมืดอยู่
เธออ่านเร็วมาก นาทีเดียวไปแล้วสิบกว่าหน้า ราวกับว่าแค่เปิดผ่านๆ
[อ่านอะไรอยู่น่ะ]
ไม่ได้รับคำตอบ ทางนั้นสงสัยจะตายอยู่แล้ว
หลังจากแฮกคอมพิวเตอร์เข้ามา เขาก็ย่อมควบคุมอุปกรณ์เสริมต่างๆ ได้ด้วย เช่น กล้อง เป็นต้น
ครั้นแล้วทางนั้นจึงซูมกล้องเข้าไปดูใกล้ขึ้น ก็เห็นหนังสือ ‘พื้นฐานคอมพิวเตอร์ฉบับนักศึกษา’
“...”
[เธอเป็นนักศึกษาเหรอ เธอคงไม่ได้คิดว่าอ่านหนังสือเล่มนี้จบก็จะสามารถทำลายการแฮกของฉันได้หรอกนะ]
ล้อเล่นอะไรน่ะ คิดว่าเขาไม่รู้เหรอว่า ‘พื้นฐานคอมพิวเตอร์ฉบับนักศึกษา’ มีเนื้อหาอะไรบ้าง
ก็แค่โปรแกรมพื้นฐานอย่างเวิร์ด พาวเวอร์พอยต์ บวกกับมีคำอธิบายเรื่องชิปของคอมพิวเตอร์อย่างละเอียดแค่นั้น
เด็กสาวยังคงอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
กล้องสะท้อนภาพขนตางอนยาวที่หลุบลงเล็กน้อยของเธอ ประหนึ่งปีกบางๆ ของผีเสื้อ ขยับอย่างแผ่วเบา ผิวพรรณของเธอขาวมาก เนียนละเอียด ขาวผ่องเป็นยองใย ให้ความรู้สึกเหมือนโปรงใส ผมยาวดำขลับสยายออก เงางามท่ามกลางแสงแดด งดงามเสียจนพาให้เคลิบเคลิ้ม ทำให้ยากที่จะละสายตาออกไป
ทันใดนั้นทางนั้นก็เกิดความคิดที่ไม่อยู่กับความเป็นจริง
คงไม่ใช่ว่า ตาคุณชายนั่นถูกใจแม่สาวคนนี้หรอกนะ
แต่ความคิดนี้เพิ่งจะปรากฏขึ้นก็ถูกปฏิเสธทันที
เป็นไปไม่ได้
จึ๊ เขาก็อยากจะลองดูว่า อีกหนึ่งชั่วโมงให้หลังจะเกิดอะไรขึ้น
ภายในห้องใต้ดินเต็มไปด้วยถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ในขณะที่ทางนั้นหยิบบะหมี่ถ้วยที่สามขึ้นมาเริ่มกิน อิ๋งจื่อจินก็มีการเคลื่อนไหว
เธอวางหนังสือในมือลง เงยหน้าขึ้น
นิ้วเรียวยาววางลงบนคีย์บอร์ดแบบเก่า กดพิมพ์อย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที
ภายในห้องใต้ดินริมฝั่งมหาสมุทรทันใดนั้นได้เข้าสู่ห้วงความมืด
“ตื๊ดๆๆ!”
มีเสียงดังอย่างเร็วและบ้าคลั่ง
“ไอ้…!”
ทางนั้นคายบะหมี่ออกมา เบิกตาโพลงมองคอมพิวเตอร์สิบกว่าเครื่องที่สูญเสียการควบคุมพร้อมกัน เขาตะลึงมาก
แต่ก็ได้สติอย่างรวดเร็ว เริ่มโจมตีกลับทันที อยากทำให้คอมพิวเตอร์กลับมาเป็นปกติ
แต่ที่น่าตกใจก็คือ ไม่ว่าเขาจะพิมพ์โค้ดอะไรลงไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น
“เป็นไปไม่ได้มั้ง...”
เขาเหงื่อแตก บะหมี่ก็ไม่อร่อยแล้ว
เขาจะกดปิดคอมพิวเตอร์พวกนี้โดยตรงก็ไม่ได้ ยังมีหลายเครื่องที่กำลังทำภารกิจอยู่ ขาดช่วงไม่ได้ ทำได้แค่...
[ลูกพี่ ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ]
[พี่สาวๆ ผมยังต้องหาเงินกินข้าวนะ]
[ผมยอมคุกเข่าแล้ว คุกเข่าแล้วจริงๆ พี่สาวต่างหากที่เป็นแฮกเกอร์ ต่อหน้าพี่สาวผมมันก็แค่ไอ้ขี้หมา]
พอเห็นข้อความแบบนี้อิ๋งจื่อจินก็หาวออกมา เธอตอบกลับ
[คิดมากแล้ว ฉันไม่ใช่แฮกเกอร์]
เธอไม่เคยสัมผัสกับเทคโนโลยีใหม่อย่างคอมพิวเตอร์แบบนี้ แต่เนื่องจากความสามารถทางด้านพยากรณ์ หลังจากที่เธออ่านหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เสร็จก็สามารถวิเคราะห์โครงสร้างภายในได้ นี่ก็เป็นสาเหตุที่เธอเรียนรู้อะไรได้เร็วมาตลอด
เธอโจมตีเข้าถึงแก่นโดยตรง ไม่ใช่ว่าการใส่โค้ดจะช่วยแก้ปัญหาได้ คนละลักษณะกับแฮกเกอร์อย่างสิ้นเชิง
เวลานี้บนหน้าจอปรากฏสองประโยค อีกทั้งยังมีสีสัน
[ลูกพี่ค้าบ ขอร้องล่ะค้าบ ผมก็แค่สงสัยในตัวลูกพี่ ไม่ได้คิดจะทำอะไรเลยจริงๆ]
[พี่สาวค้าบ พี่สาวดูนะเดี๋ยวผมทำหน้าแบ๊วๆ ให้ดู พี่สาวจะปล่อยผมไปได้ไหมค้าบ]
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย
เธอรู้ว่าแฮกเกอร์ที่มาแฮกคอมพิวเตอร์ของเธอคนนี้เกี่ยวข้องกับฟู่อวิ๋นเซิน และก็ถือเป็นคนที่เคยช่วยเธอไว้
แต่มารบกวนตอนเธออ่านนิยาย ทำเธออารมณ์เสีย และก็ไม่อยากให้เขามีความสุข
แต่เล่นกันสนุกๆ แค่นี้ก็พอแล้ว
อิ๋งจื่อจินละสายตา กดแป้นพิมพ์อย่างไม่รีบร้อน
[เด็กน้อยไม่ใช่คำที่นายจะเรียกได้]
[ห้ามมีครั้งต่อไป]
หลังจากตอบเสร็จเธอก็ปลดการควบคุมคอมพิวเตอร์ของทางนั้น
จากนั้นก็นั่งพิงเก้าอี้อีกครั้ง ดื่มชานมพลางอ่านนิยาย เรื่อยๆ สบายใจ
หารู้ไม่ว่าทางนั้นถูกเธอเล่นงานจบแทบบ้า สติแตกแทบระเบิดออก โมโหจนไปแฮกเข้าคอมพิวเตอร์อีกเครื่องหนึ่ง
[นายไปรู้จักคนวิปริตมาเหรอ]
[โหดมาก]
[รู้ไหมว่าเธอทำอะไร]
ตอนที่ได้สามข้อความนี้ฟู่อวิ๋นเซินกำลังต้มชา
ควันโชยกรุ่น บดบังดวงตาดำขลับของชายหนุ่ม ดุจเมฆขาวที่ลอยฟุ้งเป็นวงกว้าง บดบังแสงทุกอย่างบนท้องฟ้า
แต่ทว่ากลับไม่อาจบดบังรูปงามของเขา ยิ่งทำให้ดูสูงส่งมากกว่าเดิม
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองคอมพิวเตอร์ เพียงชั่วเวลาหนึ่งวินาทีได้ปรากฏข้อความสามบรรทัดขึ้นมาอีก
[เธอใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงอ่านหนังสือพื้นฐานคอมพิวเตอร์ฉบับนักศึกษาจบ จากนั้นก็มาแฮกคอมพิวเตอร์ฉันแทน!]
[ย้าก นี่มันเป็นการดูถูกแบบไหนกัน]
[ฉันเคยแฮกเข้าคอมฯ ของธนาคารลอเรนท์กับมหาลัยนอร์ตันมาแล้วนะ!!!]
เครื่องหมายตกใจติดกันสามอัน เห็นได้ชัดว่าโมโหขนาดไหน
ฟู่อวิ๋นเซินขมวดคิ้วแน่น รู้สึกเหนือความคาดหมาย
หลังจากเช็ดมือให้สะอาดเขาถึงตอบ
[เด็กน้อยของฉันเก่งจริงๆ]
ประโยคเดียวทำให้ทางนั้นเป็นบ้าหนักกว่าเดิม
[ไสหัวไป!]
[ฉันถูกพวกวิปริตสองคนอย่างพวกนายปั่นหัว คนวิปริตอย่างพวกนายออกมาก่อกวนชาวบ้านเขาทำไมเนี่ย]
[ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะเอาข้อมูลของนายขายให้พวกที่ติดอันดับนักล่าทั้งหมด ให้พวกเขาเอานายถึงตาย]
ริมฝีปากฟู่อวิ๋นเซินยกขึ้น สีหน้าเหนื่อยหน่าย
[เอาเลย ตามใจ]
...
เจียงซื่อกรุ๊ป
ภายในห้องทำงานชั้นที่ยี่สิบเจ็ด
เจียงมั่วหย่วนคลายเนกไท นั่งลง เบื้องหน้าเต็มไปด้วยสีเขียว เขาพูดด้วยความเหนื่อยล้า “รายงานเหตุการณ์ช่วงนี้หน่อย”
“ครับ ท่านสาม” เลขาเปิดแฟ้ม “รายการ ‘วัยรุ่นสร้างฝัน หนึ่งศูนย์หนึ่ง’ ที่ตระกูลเจียงลงทุนได้จบลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กำไรหลายสิบเท่า เพียงแต่ในเน็ตด่ากันระงมครับ”
‘วัยรุ่นสร้างฝัน หนึ่งศูนย์หนึ่ง’ เป็นรายการเฟ้นหาคนอันดับหนึ่งของประเทศจีน ตระกูลเศรษฐีหลายตระกูลในตี้ตูที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมบันเทิงก็ทำการลงทุนเช่นกัน อีกทั้งยังมีราชาราชินีในวงการภาพยนตร์เข้าร่วมสนับสนุน ร้อนแรงมากทีเดียว ตระกูลเจียงก็ถือว่าได้เกาะกระแสไปด้วย
เจียงมั่วหย่วนตอบอืม ไม่สนใจอย่างเห็นได้ชัด
เลขารู้ใจ เปิดอีกแฟ้มหนึ่ง “อาการของท่านผู้เฒ่าฟู่ทรุดลงกว่าเดิม ทางตระกูลจงปกติทุกอย่าง ตระกูลอิ๋งกับตระกูลมู่ในตี้ตูมีการเจรจากัน...”
พอได้ยินว่ามีความเคลื่อนไหวในเมืองฮู่เฉิง สองมือของเจียงมั่วหย่วนก็ประสานกัน สีหน้าคลุมเครือ
“ท่านสามครับ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” เลขาลังเลเล็กน้อย นึกถึงเรื่องเวยปั๋ววันนั้น “คุณหนูรองตระกูลอิ๋งเธอ...”
ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกขัดจังหวะ
เจียงมั่วหย่วนยกมือห้าม พูดอย่างเย็นชา “ฉันไม่อยากฟังเรื่องของเธอ”
จากนั้นก็นึกถึงท่าทีที่อิ๋งจื่อจินมีต่อเขาในวันนั้น ในใจเย็นชาสุดขั้ว


## ตอนที่ 24

ตอนที่ 24 ไม่ว่ายังไงอิ๋งลู่เวยก็คาดไม่ถึง
เลขาอึ้งไปชั่วขณะ เขาเข้าใจแล้ว
แสดงว่าต้องการทอดทิ้งลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว
เจียงมั่วหย่วนหลับตาลง “ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปได้”
“ท่านสามพักผ่อนตามสบายครับ” เลขาปิดประตูอย่างระมัดระวัง
หลังจากออกไปแล้วเขาก็ส่ายหน้า
เมื่อก่อนเขาก็เคยตามท่านสามไปสังเกตดูที่อำเภอชิงสุ่ย ตอนนั้นลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ยังใสซื่อมาก แต่ตอนนี้ล่ะ
ลุ่มหลงในแสงสีของเมืองใหญ่ไปแล้ว นิสัยก้าวร้าว อยากไต่ขึ้นที่สูง
ยังดีที่ท่านสามมองออก
เลขาครุ่นคิด เดินไปที่ห้องน้ำดื่ม หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “คุณลู่เวย...”
...
หลังจากได้รับการบำรุงมาหลายวัน ร่างกายของเวินเฟิงเหมียนก็ดีขึ้นไม่น้อย
แต่เนื่องจากป่วยสะสมมาเป็นเวลานาน ไม่ใช่ว่าวันสองวันจะหายดีได้
ยาล็อตแรกสุดใช้หมดไปแล้ว อิ๋งจื่อจินจึงไปซื้อสมุนไพรสดใหม่โดยเฉพาะ
เมืองฮู่เฉิงไม่ติดภูเขา สมุนไพรต้องนำเข้าจากที่อื่น
เนื่องจากสมุนไพรที่เธอต้องการใช้เป็นสมุนไพรชั้นยอดทั้งนั้น หลายสิบกิโลก็เป็นเงินหลายแสนอยู่
ระหว่างรอ อิ๋งจื่อจินเดินเข้าไปในร้านขนมที่อยู่ข้างๆ แล้วสั่งบัวลอยมะม่วง
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งซื้อออกมา กดเปิดหน้าจอ ในนั้นมีสารพัดแอปพลิเคชัน เธอเตรียมจะเล่นมันทั้งหมด
ข้อดีที่เจ๋งที่สุดของเทคโนโลยีใหม่ก็คือ เธอไม่มีทางเบื่อ
อิ๋งจื่อจินเปิดขึ้นมาหนึ่งแอป มองตัวเองที่มีหูกระต่ายแนบอยู่พลางครุ่นคิด
ได้ยินว่าสิ่งนี้เรียกว่าเซลฟี่ ดูเหมือนจะน่าสนุก
เธอกดเล่นนั่นนี่ เลือกเลนส์กับของตกแต่ง จากนั้นก็กดถ่าย
แชะ
เสียงดังชัดเจน ทำให้คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเงยหน้าขึ้น
คนคนนั้นเป็นเด็กสาวสวมหมวกแก็ปใส่แว่นกันแดด ปกปิดมิดชิด
เธอขมวดคิ้ว พูดด้วยความไม่พอใจ “พวกเขาตามมาถึงที่นี่ได้ยังไง เธอไปบอกให้ผู้หญิงคนนั้นลบรูปซะ ฉันไม่อยากเป็นข่าวดังเพราะรูปแอบถ่าย”
ผู้ช่วยเข้าใจ รีบเดินไปทันที “ลบรูปของคุณด้วยค่ะ พี่ลั่วไม่ชอบให้แฟนคลับถ่ายรูป เข้าใจไหมคะ”
“ถ้าคุณจะถ่ายให้ได้ พวกเราฟ้องร้องได้นะคะ”
เสียงไม่ดัง แต่ลูกค้าในร้านขนมได้ยินกันหมด
ทุกคนต่างมองมาด้วยความสงสัย
“มีดารามาเหรอ หาเร็วๆ ใช่คนนั้นหรือเปล่า โวะ นั่นมันสวยขั้นเทพเลยนะ!”
“เธอหมายถึงผู้หญิงที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีดำนั่นเหรอ เป็นไปไม่ได้ หน้าตาแบบนั้นที่แค่เห็นก็ไม่มีทางลืม ในวงการบันเทิงไม่มีหรอก”
“ไม่ใช่คนนี้งั้นก็คนตรงนั้น ลั่วจื่อเย่ว์พวกเธอเคยได้ยินไหม อันดับสิบในรายการวัยรุ่นสร้างฝันวันโอวัน รายการเฟ้นหาคน ดังมากเลยนะ”
“เหมือนจะเคยได้ยิน แต่จำไม่ค่อยได้...”
เสียงซุบซิบดังขึ้นโดยรอบ
ผู้ช่วยเห็นเด็กสาวไม่ได้มีท่าทีจะลบภาพถ่ายจึงต้องการแย่งโทรศัพท์มือถือในมือเธอไปอย่างไม่บอกกล่าว
ทว่าไม่เพียงแต่จะแย่งไปไม่ได้ มือยังพลาดจุ่มลงไปในชามบัวลอยมะม่วง
อิ๋งจื่อจินถึงได้เงยหน้าขึ้น พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “คุณทำขนมของฉันสกปรก”
“ใครใช้ให้เธอไม่ลบรูปล่ะ” ผู้ช่วยเองก็โมโห “จะตามพี่ลั่วมาที่นี่ให้ได้ ไม่รู้จักการให้เกียรติบ้างเหรอ”
พอได้ยินคำพูดนี้พวกลูกค้าก็กระจ่าง
หน้าตาก็ดีขนาดนี้ ที่แท้เป็นซาแซง[footnoteRef:1]เหรอ [1: ซาแซง แฟนคลับที่ตามติดดาราศิลปินตลอดจนไม่เหลือความเป็นส่วนตัว]
อิ๋งจื่อจินปิดแอป “ใครนะ”
“...”
ทันใดนั้นก็เกิดความกระอักกระอ่วน
ผู้ช่วยยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น
ลั่วจื่อเย่ว์ที่นั่งนิ่งมาตลอดลุกขึ้น เธอถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามและท่าทางรำคาญ “เธอไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักฉัน คนแบบเธอฉันเจอมาเยอะ เมื่อวานฉันถูกพวกเธอไล่ตามจนรองเท้าหลุดไปข้าง วันนี้ยังไม่เลิกอีกเหรอ”
เธอเกลียดพวกซาแซงมาก ทำให้เธอไม่มีพื้นที่ส่วนตัวแม้แต่นิดเดียว
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ท่าทางสง่างาม “ไม่ตามคนขี้เหร่หรอก ขอโทษนะ”
มีคนหัวเราะขึ้น
ลั่วจื่อเย่ว์โมโหมาก ขณะที่กำลังจะพูด ทันใดนั้นก็มีนักเรียนหญิงที่อยู่ข้างๆ ก้าวออกมา
“หนูอยู่โต๊ะข้างๆ เห็นทุกอย่างหมด พี่คนนี้เขาเซลฟี่ ไม่ได้ถ่ายรูปคุณจริงๆ”
จากนั้นก็พึมพำ “พี่เขาสวยขนาดนี้ ไม่ถ่ายตัวเองไปถ่ายคุณเนี่ยนะ”
ถ้าเธอสวยแบบนี้บ้าง วันๆ คงส่องกระจกชมตัวเอง จะไปตามดาราเพื่อ?
พอนักเรียนหญิงพูดแบบนี้ พวกเพื่อนๆ ของเธอก็เสริมด้วย
“นั่นสิ พี่เขาไม่ได้ถ่ายคุณจริงๆ และก็ไม่น่าจะรู้จักคุณด้วย”
“พูดตามตรงนะ คุณใส่แว่นกันแดด ขนาดพวกเรายังจำไม่ได้เลย”
ลั่วจื่อเย่ว์หน้าเขียว รู้สึกเสียหน้ามาก
รายการวัยรุ่นสร้างฝันวันโอวันดังขนาดนี้ มีคนไม่รู้จักเธอจริงๆ เหรอ
“ชดใช้มา” อิ๋งจื่อจินก้มหน้ามองโทรศัพท์ ไม่มองอีกฝ่าย
ท่าทางของเธอเหนื่อยหน่าย น้ำเสียงเซ็งๆ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่กลับสร้างแรงกดดันได้มาก
ผู้ช่วยก็หน้าซีดอย่างห้ามไม่ได้
รอบตัวมีคนมองอยู่ เป็นไปไม่ได้ที่ลั่วจื่อเย่ว์จะสะบัดหน้าเดินหนี มันจะส่งผลต่อชื่อเสียงของเธอ
เธอหยิบแบงค์ร้อยออกมาสามใบจากกระเป๋าอย่างไม่ยินยอมนักแล้ววางตบลงบนโต๊ะ พูดเสียงลอดไรฟัน “พอใจหรือยัง”
“แคชเชียร์อยู่นู่น”
“...”
ลั่วจื่อเย่ว์ทั้งอายทั้งโมโห ใบหน้าแดงก่ำ จำต้องไปสั่งอาหารแล้วจ่ายเงินที่แคชเชียร์ด้วยตัวเอง
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเธอก็ไม่มีอารมณ์อยู่ต่อแล้ว รีบร้อนออกไปพร้อมกับผู้ช่วย สภาพแย่มากทีเดียว
อิ๋งจื่อจินหมุนช้อนยาวในมือ เตรียมเอาขนมนี้กลับไปให้เวินทิงหลาน
ขณะที่กำลังรออาหารอยู่นั้น นักเรียนหญิงคนเมื่อครู่ก็เข้ามาหาด้วยความระมัดระวัง “พี่คะ พี่เป็นเด็กฝึกบริษัทไหนเหรอ”
“หืม?” อิ๋งจื่อจินค่อนข้างมีความอดทนกับเด็กผู้หญิง “ไม่ใช่ค่ะ”
“อ๋า...” นักเรียนหญิงเกาหัว “ถ้าพี่เข้าวงการบันเทิงหนูจะเป็นแฟนคลับพี่แน่นอนค่ะ!”
อิ๋งจื่อจินหาวออกมา “ไม่เข้า ต่อไปก็ไม่มีทางเข้าด้วยค่ะ”
เธอไม่สนใจแสดงละคร ใครก็มาขัดขวางการใช้ชีวิตเกษียณของเธอไม่ได้
นักเรียนหญิงก็ไม่ท้อ ลองถามหยั่งเชิง “งั้นพี่คะ ขอถ่ายรูปคู่ได้ไหมคะ หนูไม่เอาไปโพสต์มั่วจนทำลายชื่อเสียงของพี่แน่นอนค่ะ”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้วเล็กน้อย “ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไม่ถือสา”
อืม ถือโอกาสเรียนรู้เคล็ดลับการเซลฟี่ไปในตัว
หลังจากนักเรียนหญิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปเสร็จก็กลับไปอย่างมีความสุข
จากนั้นก็โพสต์เวยปั๋ว
แอดตุ้ยนุ้ยชอบกินลูกท้อ : [พิกัดเมืองฮู่เฉิง เจอพี่สาวคนนึงที่สวยมาก เด็กฝึกคนหนึ่งที่มีคนหนุนหลังในรายการวัยรุ่นสร้างฝันวันโอวัน คิดว่าพี่คนนี้กำลังถ่ายรูปเธอ ใครจะไปรู้ว่าพี่เขาไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ เพื่อไม่เป็นการรุกล้ำความเป็นส่วนตัวของพี่คนนี้ ฉันขอเบลอโมเสคนะ]
นักเรียนหญิงคนนี้มีคนติดตามในเวยปั๋วหนึ่งแสนคน ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงมีคนแชร์ไปหลายร้อย
[แค่อ่านก็รู้ว่าเป็นลั่วจื่อเย่ว์ อาศัยความที่เกี่ยวข้องกับคุณชายตระกูลไฮโซถึงได้สิทธิ์เดบิวต์เป็นคนสุดท้าย คิดว่าตัวเองดังมากเสียเหลือเกิน]
[ขำจะตายอยู่แล้ว คนข้างนอกไม่มีใครรู้จักนางหรอก นางยังจะคิดว่าคนอื่นถ่ายรูปนางอีก กล้ามาก]
[ถึงจะไม่เห็นหน้า แต่ดูจากหุ่นของพี่ผู้หญิงคนนี้ก็ดึงดูดมาก ต่อไปจะเข้าวงการบันเทิงไหม]
[เห็นยี่ห้อมือถือที่เธอใช้ไหม เวอร์ทู เป็นมือถือไฮโซอย่างแท้จริง แพงกว่าไอโฟนอีกนะ คงเป็นคุณหนูไฮโซสักตระกูลแน่นอน พวกเขาไม่มีทางเข้าวงการบันเทิงหรอก]
เวยปั๋วโพสต์นี้ไม่ได้เป็นประเด็นมาก แต่ยอดคนอ่านก็เกินแสน
เรื่องบังเอิญก็คือ ผู้จัดการส่วนตัวของอิ๋งลู่เวยก็เห็นเวยปั๋วโพสต์นี้เหมือนกัน
เขารู้สึกว่ารูปร่างแบบนี้คุ้นๆ จึงยื่นโทรศัพท์ให้อิ๋งลู่เวยดู “ลู่เวยลองดูสิ นี่ใช่หลานสาวตัวปลอมของเธอหรือเปล่า”
อิ๋งลู่เวยกำลังเติมหน้า เธอเหลือบมองผ่านๆ “ใช่เธอ”
“เด็กคนนี้คงไม่ได้จะเข้าวงการบันเทิงใช่ไหม” ผู้จัดการหน้าเครียด “ถ้าจะเข้า ทางที่ดีให้มาเซ็นสัญญากับเรา แบบนั้นจะคุมง่ายหน่อย”
เขาเคยเจอลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งคนนี้ หน้าตาใช้ได้เลยทีเดียว
ต้องยอมรับเลยว่า ถ้าไม่ใช่เพราะเธอดูซีดเซียวไม่มีแรงจากภาวะเลือดพร่องมาเป็นเวลานาน อิ๋งลู่เวยก็สู้ไม่ได้
จะปล่อยให้เธอสร้างผลกระทบต่ออิ๋งลู่เวยไม่ได้
พอได้ยินแบบนี้มือของอิ๋งลู่เวยก็ชะงัก “ฉันจะลองโทรถาม”
แต่ก็โทรไม่ติด
ไม่ว่าอย่างไรอิ๋งลู่เวยก็คงคาดไม่ถึงว่าเธอถูกบล็อกเบอร์ไปแล้ว
อารมณ์หงุดหงิดอย่างไม่มีสาเหตุได้ทะลักเข้ามาในใจ คล้ายกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่เธอควบคุมไม่ได้
ผู้จัดการส่วนตัวสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ "มีอะไรเหรอ”
“เปล่า” อิ๋งลู่เวยยิ้ม “คงกำลังยุ่งอยู่มั้ง ไว้เดี๋ยวฉันกลับไปที่บ้านใหญ่สักหน่อย”
ผู้จัดการรู้สถานการณ์ของเธอ เขาพยักหน้า “ยังไงเธอก็ระวังหน่อยนะ ยังดีที่วันนั้นถอนคำค้นติดอันดับได้ทันเวลา”
อิ๋งลู่เวยไม่พูดอะไร เธอเม้มริมฝีปาก
...
อิ๋งจื่อจินเอาสมุนไพรไปส่งยังที่พักของเวินเฟิงเหมียน จากนั้นฟู่อวิ๋นเซินก็โทรมา
เมื่อเธอลงจากตึก รถก็มารออยู่ตรงนั้นแล้ว
เธอนัดกับเขาไว้ว่าวันนี้เธอจะเลี้ยงข้าวเขา
หลังจากขึ้นรถคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันไปมองเธอ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามด้วยน้ำเสียงเย้ายวน “จะเลี้ยงอะไรพี่ชายเหรอ”
อิ๋งจื่อจินคิด “ชาบูเสียบไม้เป็นไง ฉันยังไม่เคยกินเลย”
ได้ยินว่าอาหารขยะอร่อย เธออยากกินมาก
“อืม พี่ชายก็ไม่เคยกิน” ฟู่อวิ๋นเซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ช “สุขภาพเธอไม่ดี เลือกร้านที่สะอาดหน่อย”
พอกดดูโทรศัพท์ก็สั่น มีข้อความเข้า
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
ฟู่อวิ๋นเซินก้มหน้า แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย


## ตอนที่ 25

ตอนที่ 25 อะไรคือการพยากรณ์
สายตาของเขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ “เด็กน้อย พี่ชายมีธุระนิดหน่อย ตอนนี้คงไปกินข้าวกับเธอไม่ได้แล้ว เปลี่ยนเป็นตอนเย็นได้ไหม”
พอได้ยินแบบนี้อิ๋งจื่อจินก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
ผ่านมาแล้วเจ็ดวันนับตั้งแต่ที่เธอเจอพวกเขาครั้งแรก
เนี่ยเฉากำลังจะเกิดเรื่อง
เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจริงจังกับคำพูดของเธอ
แต่นี่ก็ปกติ
เธอจำได้ว่า ก่อนเธอไปตอนปีพันเจ็ดร้อยแปดสิบ พวกแม่มดในยุโรปถูกมองเป็นตัวประหลาดแล้วถูกจับฆ่าหมด
ผ่านมาตั้งหลายปีขนาดนี้ คนที่มีความสามารถในการพยากรณ์อย่างแท้จริงมีอยู่ไม่กี่คน ประเทศจีนเองก็เช่นกัน
ไม่มีใครเชื่อเรื่องพวกนี้
“ไม่นานหรอก” ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้ยินคำตอบจึงหันหน้าไปหา ดวงตาดอกท้อโค้งมน “ฉันจะสั่งอาหารมาส่งที่บ้านให้เธอกับพวกคุณอา แล้วเธอก็นอนสักงีบเป็นไง”
มีอันตรายไหมไม่รู้ เขาพาเด็กสาวไปด้วยไม่ได้
อิ๋งจื่อจินก็เข้าใจความหมายของเขาว่าเขาไม่คิดจะพาเธอไปด้วย
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย “ระวังที่สูง”
พอฟู่อวิ๋นเซินได้ยินก็ยิ้มกว้างขึ้น ยกมือขยี้หัวเธอ ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ได้ เชื่อฟังเด็กน้อยของฉัน”
เขาเปิดประตูรถ ส่งเธอที่หน้าคอนโด
รถเคลื่อนตัวอีกครั้ง หลังจากแล่นออกไปไกลแล้วรอยยิ้มของฟู่อวิ๋นเซินก็ค่อยๆ หายไป
เขาบังคับพวงมาลัยรถพลางกดเปิดโทรศัพท์อีกครั้ง
ข้อความนั้นยังคงกะพริบอย่างบ้าคลั่งอยู่บนหน้าจอ สั่นมาก
ชาร์พชูทเทอะ อันดับเก้าสิบสี่
ชื่อเหมือนกับแฟ้มเอกสารแรกในวันนั้นทุกอย่าง ยกเว้นตัวเลขที่ต่างกัน
ฟู่อวิ๋นเซินหรี่ตาลง
เขานึกไม่ถึงว่าเนี่ยเฉาก็ถูกนักล่าติดอันดับเพ่งเล็งเหมือนกัน
ฟู่อวิ๋นเซินลบข้อความทิ้ง กดโทรออก “สืบความเคลื่อนไหวของเนี่ยเฉาช่วงนี้”
...
ณ ร้านเหล้าอีฮ่าวในถนนหวงผู่
วันนี้เปิดกิจการวันแรก ช่วงเที่ยงมีคนมาอยู่ไม่น้อย
เนี่ยเฉายึดที่นั่งที่ดีที่สุดข้างบาร์ เตรียมดื่มให้สุดเหวี่ยง
ผ่านไปไม่นานรอบตัวก็มีคนนั่งเต็ม เวทีเต้นก็จัดเตรียมเรียบร้อย
เนี่ยเฉาใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ ปรากฏว่าเพิ่งเริ่มฟังดนตรีต้นเพลงทันใดนั้นเพลงก็หยุดลง
“เอ๊ะ” เขางง “ไม่มั้ง พังแล้วเหรอ” เขาเพิ่งซื้อมาไม่นานเองนะ
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะถอดออกมาดูก็มีเสียงที่แยกไม่ออกว่าหญิงหรือชายดังออกมาจากหูฟัง
“คุณอยู่ที่ร้านเหล้าอีฮ่าวถนนหวงผู่”
เนี่ยเฉาตกใจ “คุณรู้ได้ยังไง”
โวะ ใครเนี่ย ไม่ใช่แค่แฮกโทรศัพท์เขาได้ ยังรู้ร่องรอยของเขาด้วย คงไม่ใช่ผู้เฒ่าของบ้านเขาส่งคนมาจับเขาหรอกนะ
อีกฝ่ายไม่ตอบ พูดเพียงว่า “มีคนต้องการฆ่าคุณ”
“อย่าล้อเล่นน่า” เนี่ยเฉาหมดคำจะพูด “ใครจะกล้าฆ่าคนในประเทศจีน คุณเป็นใครกันแน่”
“อีกสิบวินาที” อิ๋งจื่อจินมองจุดสีแดงที่กะพริบอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ดวงตาหงส์หรี่ลง “คุณจะลองดูก็ได้”
เนี่ยเฉาโมโห เขาไม่อยากสนใจ ปิดโทรศัพท์ทิ้งทันที
แต่ในขณะนั้นเอง ทันใดนั้นไฟในร้านเหล้าก็ดับลงทั้งหมด
มืดสนิท มีคนส่งเสียงกรีดร้อง
เนี่ยเฉาเองก็อึ้ง ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทำอะไรก็มีเสียงดังมาจากในหูฟัง
“หมอบลง”
“ปัง!” เนี่ยเฉากระโจนลงพื้น เขารู้สึกได้ว่ามีไอร้อนลอยมาจากด้านบน กระสุนเฉี่ยวหัวเขาไป ฉิวเฉียดไปนิดเดียว
โวะ? มีคนจะฆ่าเขาจริงด้วย!
เกิดความโกลาหลภายในร้านขึ้นมาทันที เสียงกรีดร้องดังระงม
เนี่ยเฉาเริ่มขาสั่น ตอนนี้เขาเชื่อแล้ว
เขากลืนน้ำลาย “ตะ...ตอนนี้ผมควรทำไง”
อิ๋งจื่อจินไม่ได้ใช้เครื่องเปลี่ยนเสียง เธออาศัยเส้นเสียงของตัวเองดัดเสียงเป็นอีกแบบ เธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เดินขวาสามก้าว”
เนี่ยเฉารีบทำตาม
“ปัง!” พอเขาหันตัวปุ๊บก็เกิดเสียงดังสนั่นด้านหลัง ยังคงเฉียดฉิวเหมือนเดิม
เนี่ยเฉาเหงื่อแตก แอบด่าถึงพ่อแม่ในใจ
แม่งมันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย!
เสี่ยงในหูฟังยังคงเตือนเขาต่อ ใจเย็นมาก ถึงขนาดเรียกได้ว่าเรื่อยเปื่อย
“ก้มตัว”
“กระโดด”
“ตอนนี้วิ่ง”
เนี่ยเฉายังจะมัวสงสัยได้ที่ไหนกัน ก้าวขาโกยลูกเดียว
เขาวิ่งอย่างบ้าคลั่งไปสามสิบวินาที จากนั้นถึงได้ยินคำสุดท้ายจากในหูฟัง
“รอดแล้ว”
เนี่ยเฉาทรุดตัวลงบนพื้น รู้สึกเหมือนตายมาแล้วหนึ่งรอบ หายใจเหนื่อยหอบ “ให้ตายเถอะ...”
ภายในคอนโด อิ๋งจื่อจินนั่งพิงเก้าอี้ หาวออกมา
สิ้นเปลืองพลังงานไปไม่น้อย
เธอต้องกินช็อคโกแลตมูสเค้กสักหน่อยแล้ว
...
ตอนที่ฟู่อวิ๋นเซินไปถึง ร้านเหล้าอีฮ่าวถูกปิดล้อมเรียบร้อยแล้ว
ถึงแม้จะไม่มีคนได้รับบาดเจ็บ แต่ข้าวของต่างๆ ภายในร้านก็ได้รับความเสียหาย
โดยเฉพาะมีการพบรูกระสุนบนพื้นและกำแพง จำเป็นต้องให้ความสำคัญ
ฟู่อวิ๋นเซินหันไปก็เห็นเนี่ยเฉาที่เหมือนหมาฮัสกี้กำลังนั่งน่าสงสารอยู่ริมทาง บนหน้าผากยังถูกพันด้วยผ้าพันแผลอีกด้วย
ไม่เป็นอะไรมาก สีหน้าของเขาผ่อนคลายลง เดินเข้าไปหา “ไม่ลุกขึ้นเหรอ”
เนี่ยเฉาอยากร้องไห้ “คุณชายเจ็ด นายรู้ไหมว่าฉันเกือบตายแล้ว”
“มองออก” ฟู่อวิ๋นเซินกวาดตามองรอบๆ พอจะเข้าใจอยู่
เนี่ยเฉาตบต้นขาด้วยความโมโห “ไม่รู้ว่าใครแค้นฉันขนาดนี้ ถึงกับจะฆ่าแกง”
กระสุนนั่นก็แม่นเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่เพราะคนลึกลับที่แฮกโทรศัพท์ของเขาช่วยไว้ เขาคงตายก่อนวัยอันควรไปแล้ว
เก่งนักก็ไปฆ่าตาแก่ที่บ้านเขาสิ มาฆ่าเขาเพื่อ
ฟู่อวิ๋นเซินไม่พูดอะไร ดึงเนี่ยเฉาลุกขึ้น “ไปโรงพยาบาลก่อน”
เนี่ยเฉาแสร้งทำเป็นเช็ดน้ำตา เข้าไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ
ฟู่อวิ๋นเซินออกรถ พูดอย่างไม่ใส่ใจ “นายคิดยังไงถึงมาที่นี่”
เนี่ยเฉาเกาหัว “ก็ระหว่างทางฉันได้ใบปลิวมาใบนึง ดูท่าทางใช้ได้ก็เลยมา”
ฟู่อวิ๋นเซินตอบอืมเฉยๆ
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริงๆ สินะ
“คุณชายเจ็ด ฉันขอนอนหน่อยนะ” เนี่ยเฉาเพิ่งหนีจากความตายในใจยังรู้สึกกลัวอยู่ ความง่วงเข้ามาครอบงำ “ถึงแล้วเรียกด้วย”
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเขา หลังจากที่แน่ใจว่าเขาหลับสนิทแล้วถึงกดรับโทรศัพท์ที่สั่นมาสักพัก
“อวิ๋นเซิน?”
เสียงทุ้มต่ำน่าฟังของชายหนุ่มมีแรงดึงดูด
“น้องชายนายถูกตั้งค่าหัวแล้ว นักล่าที่ลงมือคือมือปืนอันดับที่เก้าสิบสี่” ฟู่อวิ๋นเซินแสยะยิ้ม พูดเสียงเนือยๆ “แต่เขาชะตาดี ไม่ถูกยิง แค่หัวแตกตอนวิ่งหนี”
แต่มือปืนติดอันดับไม่ว่าคนไหนก็ตาม ต่อให้เป็นอันดับที่ร้อย ยิงคนทั่วไปก็เข้าร้อยเปอร์เซ็นต์
วันนี้เขากลับแปลกใจ เขาเห็นรูกระสุนทั้งหมดห้ารู กลับยิงไม่ถูกแม้แต่นัดเดียว
แอบดูถูกมือปืนคนนี้
พอได้ยินแบบนี้ปลายสายก็เงียบไป
“ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะกลับไปทันที”
...
หลังจากที่แยกกับผู้จัดการส่วนตัว อิ๋งลู่เวยก็โทรไปที่บ้านใหญ่ก่อน
ตอนเย็นเธอถึงจะขับรถกลับไป
“คุณลู่เวย” พ่อบ้านที่รอมานานเดินเข้าไปหา พูดด้วยความนอบน้อม
“คุณนายอยู่ข้างในครับ คุณเข้าไปได้เลยครับ”
อิ๋งลู่เวยยิ้ม เปิดประตู
ภายในห้องรับแขก จงมั่นหวากำลังตัดแต่งดอกไม้ในแจกัน พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้น เธอยิ้ม “ลู่เวย รีบร้อนขนาดนี้มีเรื่องอะไรเหรอ”
“มีธุระนิดหน่อยค่ะ ฉันอยากมาถามพี่สะใภ้หน่อยว่า เสี่ยวจินอยากเข้าวงการบันเทิงเหรอคะ”
อิ๋งลู่เวยพยักหน้า “ถ้าเธออยากเข้าวงการบันเทิงฉันช่วยได้นะคะ”
ลังเลเล็กน้อย “แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ทางคลาสเด็กอัจฉริยะของชิงจื้อ...เธอก็คงไปไม่ได้แล้วหรือเปล่า”


## ตอนที่ 26

ตอนที่ 26 เขาพูดอีกครั้ง เยาเยา
สีหน้าของจงมั่นหวาแทบจะบึ้งลงในชั่วพริบตา
“เด็กคนนั้นอยากเข้าวงการบันเทิงเหรอ”
ประโยคนี้ลอดออกมาตามไรฟัน
“หา” อิ๋งลู่เวยอึ้งไปชั่วขณะ “พี่สะใภ้ เสี่ยวจินไม่ได้บอกพี่เหรอคะ”
จงมั่นหวาสูดลมหายใจเข้าลึก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่าแม้แต่จะคิด!”
คุณหนูตระกูลเศรษฐี มีใครเข้าวงการบันเทิงไปเต้นกินรำกินบ้าง
เรียนไม่เก่งยังไม่เท่าไร เล่นเปียโนไม่เป็นก็พอรับได้ ตอนนี้ยังคิดจะไปเล่นละครเรอะ
วันๆ คิดอะไรอยู่กันแน่
“งั้นฉันก็อาจเข้าใจผิดไปเอง” อิ๋งลู่เวยเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “พี่สะใภ้ พี่อย่าโมโหเลยนะคะ ฉันก็แค่สงสัย อันที่จริงด้วยฐานะของเสี่ยวจิน เข้าวงการบันเทิงได้สบายมาก”
ฟังถึงตรงนี้จงมั่นหวาก็โมโหยิ่งกว่าเดิม “ลู่เวย ใช่ว่าใครจะเหมือนเธอได้ เธอสอนเด็กคนนั้นด้วยตัวเองมานานขนาดนี้ แม้แต่เพลงพื้นฐานอย่างเฟอร์ เอลิเซ่เขาก็ยังเล่นไม่ได้!”
อิ๋งลู่เวยเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงของประเทศจีน อิ๋งจื่อจินเทียบได้ที่ไหน
อิ๋งลู่เวยรู้สึกผิดในใจ “ฉันสอนไม่ค่อยเป็นเลยเป็นตัวถ่วงให้เสี่ยวจิน”
“เด็กคนนั้นเองต่างหากที่ไม่ตั้งใจเรียน!” จงมั่นหวาโมโหควันออกหู “เธอไปสอนเด็กสามขวบ สอนแบบจับมือเล่นก็คงเป็นกันหมดแล้ว!”
“พี่สะใภ้ พี่...” อิ๋งลู่เวยหยุดเล็กน้อย รู้สึกจนปัญญา “เสี่ยวจินอยู่ไหมคะ ฉันมีของจะให้เธอ”
จงมั่นหวายังคงโมโห “ไม่อยู่หรอก เธอเอาขึ้นไปวางไว้ในห้องก็ได้”
อิ๋งลู่เวยพยักหน้า เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลงอีก “พี่สะใภ้คะ พี่ใหญ่ไม่ได้บอกเหรอคะว่าเมื่อไรกลับ”
“พี่ใหญ่กับหลานชายของเธอยังอยู่ที่ตี้ตู” จงมั่นหวาพูด “ได้ยินว่าจะมีตระกูลใหญ่มาจากยุโรป ลองดูว่าจะผูกสัมพันธ์ได้ไหม อีกสองสามวันถึงจะกลับน่ะ”
“พี่ใหญ่เก่งจริงๆ ค่ะ” อิ๋งลู่เวยยิ้ม “และก็เป็นเพราะพี่สะใภ้สอนมาดี เทียนลี่ว์ถึงได้สืบทอดความเก่งด้านการทำธุรกิจมาจากพ่อของเขา”
ถึงตระกูลอิ๋งจะเป็นตระกูลเศรษฐีร้อยปี แต่แท้จริงแล้วเพิ่งขยายกิจการตอนมาอยู่ในมือของผู้เฒ่าอิ๋ง เพียงแต่น่าเสียดายที่ผู้เฒ่าอิ๋งตายไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนแล้ว
ไม่อย่างนั้นไม่แน่ตระกูลอิ๋งอาจเหนือกว่าตระกูลฟู่ก็ได้
พูดถึงอิ๋งเทียนลี่ว์ สีหน้าของจงมั่นหวาถึงมีรอยยิ้ม “เทียนลี่ว์ เด็กคนนี้ฉลาดตั้งแต่เด็ก ทำให้ฉันไม่ต้องหนักใจอะไร”
อิ๋งลู่เวยถอนหายใจ “ถ้าเสี่ยวจินไม่หายไป จะต้องเก่งไม่แพ้เทียนลี่ว์แน่นอนค่ะ”
จงมั่นหวาหุบยิ้มในทันที
นอกจากเธอกับอิ๋งเจิ้นถิงแล้ว ในบรรดานายของตระกูลอิ๋งก็มีแค่อิ๋งลู่เวยที่รู้ความจริงของเรื่องนี้
พวกเขาปิดบังคุณนายผู้เฒ่าอิ๋งกับอิ๋งเทียนลี่ว์กันอย่างไม่ได้นัดหมาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลเศรษฐีตระกูลอื่น
เลี้ยงมาด้วยกันทั้งนั้น ก็ปล่อยให้ผิดไปไม่เป็นอะไร
แต่ความเป็นจริงได้พิสูจน์แล้วว่า เด็กที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กนั้นผูกพันกว่า
จงมั่นหวารู้สึกหงุดหงิดใจเหลือเกิน เริ่มเกิดความสงสัยว่าอิ๋งจื่อจินใช่ลูกแท้ๆ ของเธอหรือเปล่า ทำไมไม่ได้ยีนส์ดีๆ ไปแม้แต่นิดเดียว
จากนั้นอิ๋งลู่เวยถึงขึ้นไปชั้นบน
เธอเดินไปที่ห้องของอิ๋งจื่อจินอย่างคุ้นเคยทางดี หยิบกุญแจที่ทำสำรองไว้ออกมาไขเปิดประตู
ภายในห้องตกแต่งเรียบง่าย เตียง ตู้เสื้อผ้า คอมพิวเตอร์ ชั้นวางหนังสือ ล้วนเป็นสีไม้ดั้งเดิมหมด ธรรมดาอย่างมาก
อิ๋งลู่เวยกวาดตามองข้าวของภายในห้องอย่างไม่ใส่ใจ ตอนเห็นหนังสือเด็กที่วางอยู่ครึ่งชั้นหนังสือก็อดขำไม่ได้ สายตาเจือไปด้วยความดูถูก
เธอคิดมากไปแล้ว
อิ๋งลู่เวยเอาผมทัดหู ไม่มองอะไรอีก เปิดประตูเดินกลับออกไป
หลังออกมาจากห้องเธอก็รู้สึกคันผิวนิดหน่อยจึงเอามือเกา ปรากฏว่าเริ่มแสบ
อิ๋งลู่เวยตกใจ รีบเอามือจับหน้าตัวเอง
มืออีกข้างหนึ่งสั่นพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา แทบจะไม่มีเวลาได้คิดอะไร “ฮัลโหล เร็วเข้า นัดโรงพยาบาลอันดับหนึ่งให้ฉันหน่อย...”
...
ในเวลาเดียวกัน
ไฟในเมืองถูกเปิดสว่าง ผู้คนมากมายดุจคลื่นในทะเล เสียงแตรรถดังขึ้นไม่ขาดสาย
บนรถ
ฟู่อวิ๋นเซินมองเวลาที่นับถอยหลังขณะติดไฟแดง หันหน้าไปก็เห็นเด็กสาวที่เดิมทีกำลังหลับอยู่ได้ยันตัวลุกขึ้น
“ฝันร้ายเหรอ”
“เปล่า” อิ๋งจื่อจินยืดศอก สีหน้างัวเงีย “นึกเรื่องสนุกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง”
วันนั้น นอกจากเธอจะซื้อสมุนไพรรักษาโรคให้เวินเฟิงเหมียนแล้ว เธอยังจงใจซื้ออย่างอื่นอีกด้วย
พอกลับไปเธอก็จัดการปรุงยาชนิดใหม่ขึ้นมาแล้ววางไว้ในห้อง
แน่นอนว่าสมุนไพรที่เป็นพิษร้ายแรงไม่มีทางขายอยู่ในตลาดได้
ดังนั้นไม่ว่าจะปรุงอย่างไรความเป็นพิษก็ย่อมไม่มีทางสูงมาก
อย่างมากก็แค่เป็นผื่นแดงทั้งตัวหนึ่งเดือน ถ้าไปรักษาจะยิ่งหนักกว่าเดิม หน้าเละอะไรทำนองนั้น
พิษที่เธอผสมนี้ยังไม่มีใครแก้ได้
“หืม?” ไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียวแล้ว ฟู่อวิ๋นเซินออกรถ “เรื่องสนุกอะไร เล่าให้พี่ชายสนุกด้วยได้ไหม”
เด็กสาวเพิ่งตื่น ดวงตาหงส์เหม่อลอย น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ได้สั่งสอนคนคนหนึ่ง ก็เลยอารมณ์ดีนิดหน่อย”
นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเคาะพวงมาลัยรถเบาๆ แววตาเคร่งขรึม
เขาสืบเรื่องตระกูลอิ๋งมาแล้ว
ต่อให้ตระกูลอิ๋งมีเจตนาปกปิดเรื่องเมื่อสิบหกปีที่แล้ว แต่ถ้าสืบอย่างละเอียดก็สามารถรู้ความจริงได้
สี่ตระกูลเศรษฐีให้ความสำคัญเรื่องผลประโยชน์ ต่อให้เป็นลูกสาวแท้ๆ ก็สามารถทอดทิ้งส่งเดชได้อยู่ดี
เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิด
ฟู่อวิ๋นเซินหยิบช็อกโกแลตออกมาแท่งหนึ่งแล้วยื่นให้
อิ๋งจื่อจินรับมาหักแบ่งครึ่ง
ฟู่อวิ๋นเซินหลุบตาลง แสยะยิ้ม
เด็กน้อยยังมีน้ำใจ
เขามองเด็กสาวพลางครุ่นคิด ริมฝีปากโค้ง เขาพูดขึ้น “เยาเยาเหรอ”
อิ๋งจื่อจินได้ยินไม่ชัด เธอถอดหูฟังออก “อะไรนะ”
“เยาเยา” ฟู่อวิ๋นเซินพูดซ้ำอีกครั้ง ดวงตาดอกท้อหันมาราวกับกำลังยั่วยวน “ชื่อเล่นของเธอ ไม่ใช่ชื่อนี้หรอกเหรอ”
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย เธอตอบ “อืม”
ชื่อเล่นเยาเยาไม่ใช่ชื่อที่ตระกูลอิ๋งตั้งให้ แต่เป็นเวินเฟิงเหมียนตั้ง
เวินเฟิงเหมียนบอกว่า ความหมายของเยาเยามีสองแบบ
หนึ่งคือ ‘สวยงามสดใส ปลอดภัยไร้ทุกข์’ เขาอยากให้เธอมีชีวิตที่สงบสุขตลอดไป
ส่วนอีกความหมายก็คือ ‘ตายกลางคัน’
ที่อำเภอชิงสุ่ยมีธรรมเนียมแบบนี้ ตั้งชื่อความหมายไม่ดีจะช่วยให้เลี้ยงง่ายขึ้นหน่อย
“อืม งั้นก็ดี” สีหน้าของฟู่อวิ๋นเซินดูเรื่อยเปื่อย “ต่อไปฉันจะเรียกเธอว่าเยาเยา ไม่ถือสาใช่ไหม”
อิ๋งจื่อจินหาวออกมา พูดอย่างเนือยๆ “ไม่ถือสา”
เอาแค่ช่วงหลายปีที่อยู่ยุโรปเธอก็มีชื่อมากมายแล้ว
ชื่อ สำหรับเธอเป็นเพียงคำเรียกแทนตัว
เว้นเสียแต่จะมีความหมายพิเศษ
ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงร้านชาบูเสียบไม้ที่อยู่ข้างถนนคนเดิน ตอนเย็นเป็นช่วงที่คนเยอะจึงต้องต่อคิว
อิ๋งจื่อจินได้กลิ่นหอมอันเย้ายวน กลับรู้สึกเสียดายที่เมื่อก่อนเธอน่าจะอยู่ประเทศจีนให้นานหน่อย พลาดของอร่อยไปตั้งเยอะ
“ฉันจะไปจอดรถ” ฟู่อวิ๋นเซินยกมือขึ้นหมายจะลูบหัวเธอ แต่สุดท้ายก็เอาลง เขาพูด “เธอไปเอาคิวก่อน อย่าเดินไปไหนล่ะ”
ร้านชาบูเสียบไม้ร้านนี้อยู่ในซอย อยู่ห่างจากลานจอดรถพอสมควร
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า
หลังจากได้คิวมาเรียบร้อย เธอก็ยืนพิงกำแพงพร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง
มืออีกข้างหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดเวยปั๋ว
วันนั้นหลังจากที่อิ๋งลู่เวยแท็กเธอในโพสต์ เธอก็เลยยกเลิกไอดีนั้นไปแล้วสมัครใหม่
อิ๋งจื่อจินกวาดตามองอันดับคำค้นยอดนิยม ไม่เจออะไรสนุกจึงเตรียมจะออกไปเล่นเกม
ทันใดนั้นตรงโพสต์ยอดนิยมก็เด้งเวยปั๋วโพสต์หนึ่งขึ้นมา มาจากไอดีเชิงธุรกิจ


## ตอนที่ 27

ตอนที่ 27 หน้าเละแล้ว
[ข่าวด่วน! อิ๋งลู่เวยเข้าโรงพยาบาลกลางดึก ถูกสงสัยว่าตั้งท้อง!]
โพสต์ยอดนิยมอยู่ใต้คำค้นหายอดนิยม พอเข้าไปก็เห็นได้ทันที
ไม่นานพวกลู่สุ่ยแฟนคลับของอิ๋งลู่เวยพอได้ข่าวก็รีบแห่กันมา
[ว้าว ข่าวดีของพี่สาวกับพี่เขยใกล้มาแล้ว!]
[อ๊า ถ้าลู่เวยท้องก็ไม่ได้ดูคอนเสิร์ตน่ะสิ!]
[ตื่นเต้นๆ ลู่เวยหน้าตาดีขนาดนั้น พี่เขยก็เหมือนกัน เด็กที่คลอดออกมาจะน่ารักขนาดไหนกันนะ]
เรื่องหมั้นหมายของอิ๋งลู่เวยกับเจียงมั่วหย่วนไม่ใช่ความลับ พวกลู่สุ่ยเรียกเจียงมั่วหย่วนอย่างสนิทสนมว่าพี่เขยแล้ว
ในคอมเมนต์เต็มไปด้วยคำแสดงความยินดี แต่ก็มักจะมีที่แตกต่างเสมอ
[หึหึ เจียงมั่วหย่วนตาบอด ถึงกับจะแต่งกับผู้หญิงที่แสร้งทำตัวใสซื่อ ทำไมยังคิดจะผลิตทายาทของคนเสแสร้งออกมาด้วยหรือไง จะทำฟาร์มเหรอ]
ประโยคเดียวด่าถึงสองคน เล่นเอาพวกแฟนคลับโมโหจนด่าชุดใหญ่
แต่เนื่องจากมีเรื่องวันนั้น กลัวจะถูกตบหน้าอีกครั้ง แฟนคลับตัวยงจึงพูดไว้ก่อน
[แอนตี้แฟนมาอีกแล้ว เพื่อนๆ ไม่ต้องไปแลแอนตี้แฟน ยิ่งสนใจเขาก็ยิ่งได้ใจ รีบกดรายงานเร็ว]
พวกแฟนคลับกดรายงานคอมเมนต์แอนตี้แฟนพลางร่วมแสดงความยินดีในกลุ่มแฟนคลับอย่างมีความสุข
แต่กลับไม่รู้ว่าอิ๋งลู่เวยในเวลานี้ใกล้บ้าเต็มที เธอมองตัวเองในกระจกที่เต็มไปด้วยผื่นแดง แม้แต่จะร้องไห้ยังไม่กล้า
“มันเรื่องอะไรกัน” ผู้จัดการส่วนตัวก็ตกใจ “เธอไปโดนอะไรมา”
อิ๋งลู่เวยพูดเสียงสะอื้น “ไม่ได้โดนอะไรเลย”
เธอก็แค่กลับบ้านใหญ่แค่นั้น
“น่าแปลก ขนาดหมอยังตรวจหาสาเหตุของอาการแพ้ไม่พบ เลยให้ยารักษาตามโรคไม่ถูก” ผู้จัดการส่วนตัวขมวดคิ้ว “ฉันจะโทรหาท่านสาม ให้เขา...”
“ไม่ได้นะ!” ทันใดนั้นอิ๋งลู่เวยก็ตะโกนขึ้น “ห้ามให้เจียงมั่วหย่วนเห็นฉันในสภาพนี้”
“งั้นเธอ...” ผู้จัดการปวดหัวมาก
“ได้ๆๆ ฉันจะติดต่อหมอที่โรงพยาบาลตี้ตู เตรียมไปหลบที่เมืองตี้ตูสักพัก”
อิ๋งลู่เวยสวมหน้ากากปิดปาก มีแม้กระทั่งความคิดอยากตาย!
ผู้จัดการส่วนตัวกำชับอีกครั้ง “อย่าไปจับหน้า ต่อให้คันก็อดทนไว้ ช่วงนี้ก็ใส่หน้ากากเอา ห้ามเปิดเผยใบหน้าเด็ดขาด”
...
อีกด้านหนึ่ง
ภายในหนังกั้นของร้านชาบูเสียบไม้
มีกลิ่นหอมผสมเผ็ดโชยหนักขึ้น กระตุ้นต่อมน้ำลาย
อิ๋งจื่อจินเอามือเท้าคาง ชี้ที่ภาพน้ำซุปหมาล่าสีแดง “เอาอันนี้”
ฟู่อวิ๋นเซินกวาดตามอง จากนั้นก็สั่งน้ำซุปเห็ด “สุขภาพไม่ค่อยดี น่าจะกินเผ็ดให้น้อยหน่อย”
“...”
เขานั่งพิงเก้าอี้พลางยิ้ม “เลี้ยงข้าวพี่ชายไม่ควรให้พี่ชายเป็นคนตัดสินใจเหรอ”
อิ๋งจื่อจินนวดหัว ฝืนใจตอบตกลง “ได้”
งั้นครั้งหน้าเธอมากินเอง
เลือกอาหาร ตั้งหม้อ บริการรวดเร็วฉับไว
ไม่นานไอร้อนก็ฟุ้งไปทั่ว ช่วยให้อบอุ่นขึ้นมาหน่อย
เด็กสาวถือแก้วน้ำโค้กเย็น ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ บนขนตาที่หลุบลงมีหยดน้ำเกาะอยู่
ควันโชยบังตา ชวนให้นึกถึงหมอกที่ลอยเหนือหุบเขาไกลๆ พร้อมจะสลายไปได้ทุกเมื่อ
ความงดงามที่เดิมทีไม่ควรมีอยู่ในโลกมนุษย์ ทันใดนั้นกลับปรากฏ ให้ความรู้สึกราวกับไม่ใช่เรื่องจริง
ฟู่อวิ๋นเซินเอียงหน้า “เยาเยา”
อิ๋งจื่อจินได้สติกลับมา “หืม?”
“ฉันจำได้ว่าอีกสามวันโรงเรียนมัธยมชิงจื้อก็จะเปิดเทอมแล้ว” สีหน้าของชายหนุ่มเรื่อยเปื่อย “อยากให้ฉันไปส่งเธอไหม” พอได้ยินประโยคนี้ อิ๋งจื่อจินที่กำลังคิดว่าจะปลูกดอกไม้หรือเลี้ยงหมูก่อนดี “...”
ชีวิตเกษียณของเธอดูเหมือนยังไม่เริ่มก็ล้มไม่เป็นท่าแล้ว
ใช่ว่าเธอจะไม่เคยไปเรียน เธอก็ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ เหมือนกัน
เมื่อก่อนตอนอยู่ยุโรป เธอเคยแลกเปลี่ยนความรู้วิชาเล่นแร่แปรธาตุกับคนบ้านั่นที่มหาวิทยาลัยนอร์ตัน วิชาเล่นแร่แปรธาตุที่ยุโรปก็คือการปรุงยาในวงการแพทย์แผนโบราณของจีนนั่นเอง
อีกด้านหนึ่งเพื่อสะดวกต่อการไปที่ไหนก็ได้บนโลก ภายในสามปีเธอได้ศึกษาหลายวิชาของที่นี่ อาทิ คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ ชีววิทยา ดาราศาสตร์ เป็นต้น และก็เคยเข้าร่วมงานสัมมนาที่บรรดาผู้ค้นคว้าชั้นแนวหน้าในตอนนั้นจัดขึ้น ได้ความรู้มาจากพวกเขามากมาย แต่ให้เธอไปเรียนตอนนี้น่ะเหรอ
อิ๋งจื่อจินค้นหาวิชาที่ต้องเรียนในโรงเรียนมัธยมชิงจื้อจากในความทรงจำ เธอครุ่นคิด
นอกจากวิชาหลักภาษาที่เธอไม่เคยเรียน อย่างอื่นดูเหมือนก็ไม่ได้ยากมาก
พอไหว เธอใช้ชีวิตเกษียณต่อไปได้ และก็ถือโอกาสใช้ชีวิตในโรงเรียนของศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด
“ไม่เป็นไร ฉันไปเองได้” อิ๋งจื่อจินส่ายหน้าเล็กน้อย “ก็ไม่ได้ไกล”
โรงเรียนมัธยมชิงจื้ออยู่ในวงแหวนรอบสอง การคมนาคมสะดวก
“งั้นถ้ามีเรื่องอะไรต้องการความช่วยเหลือก็บอกได้ตลอด” ฟู่อวิ๋นเซินพยักหน้า “จริงสิเยาเยา ยานั่นของเธอ...” ยังไม่ทันพูดจบ ตรงหน้าเขาก็มียาขวดหนึ่งปรากฏขึ้น เป็นสีขาว
“เวอร์ชันอัปเกรด” อิ๋งจื่อจินหาวออกมา “ไม่พอยังมีอีก”
เห็นได้ชัดว่าฟู่อวิ๋นเซินดูคาดไม่ถึงกับการกระทำของเธอ เขานิ่งไป ยิ้มเล็กน้อย “เยาเยาใจกว้างขนาดนั้นเลยเหรอ”
อิ๋งจื่อจินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ใช่ว่าใครก็มี”
คนที่ดีกับเธอจริงๆ ก็มีไม่กี่คนเอง
ขนตาของฟู่อวิ๋นเซินขยับ รอยยิ้มอ่อนโยน “ขอบคุณนะเยาเยา”
เขารู้ว่ายาพวกนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน
อย่างน้อยในวงการแพทย์แผนโบราณของประเทศจีน คนที่ปรุงยาแบบนี้ออกมาได้ก็มีไม่เกินสิบคน
หนึ่งเม็ดมีราคา แต่ไม่มีขายตามท้องตลาด
แต่เธอให้โดยไม่ต้องขอ อีกทั้งยังให้ทั้งขวด
ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้ถาม และก็ไม่ได้ไปสืบ
ทุกคนต่างมีความลับของตัวเอง เขาเองก็เช่นกัน
...
สามวันต่อมา
ณ โรงเรียนมัธยมชิงจื้อ
นอกจากมอหกที่กลับมาเรียนนานแล้วตั้งแต่วันที่หกหลังตรุษจีน มอสี่กับมอห้าต่างเปิดเทอมวันนี้
เจ็ดโมงสิบห้านาทีเริ่มทบทวนบทเรียนด้วยตัวเอง แต่เด็กมอห้าคลาสเด็กอัจฉริยะก็นั่งกันเต็มแล้วตั้งแต่หกโมงสี่สิบนาที
ปีนี้เมื่อมอหกจบการศึกษาพวกเขาก็เตรียมขึ้นมอหกกันแล้ว จะมามัวชะล่าใจไม่ได้
แต่มีที่นั่งหนึ่งที่ว่างอยู่ ที่นั่งนั้นอยู่ในมุมที่ไม่สะดุดตาของห้องเรียน ข้างถังขยะ บนโต๊ะเก้าอี้เต็มไปด้วยฝุ่น ทั้งยังมีรอยเท้าอีกไม่น้อย
ตอนทำเวรประจำวันก็พากันมองข้ามตรงนี้ทั้งที่ตั้งใจ และไม่ตั้งใจ
มีนักเรียนชายหลายคนมองไปตรงนั้นแล้วพากันซุบซิบ
“คงไม่ใช่เธอไม่กล้ามาแล้วนะ”
“ฉันว่าเป็นไปได้ ยังไงซะต่อให้เธอมาก็เสียเที่ยว คะแนนเต็มเจ็ดร้อยห้าสิบ เธอสอบได้สามร้อยแปดสิบเจ็ด ฉุดคะแนนเฉลี่ยของคลาสเราลงไปอีก”
“นั่นสิ ถ้าฉันเป็นเธอนะ ฉันไม่มีหน้าอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะแล้ว”
ในคลาสเด็กอัจฉริยะ นักเรียนแบบไหนที่จะโดนดูถูกมากที่สุด
ไม่ต้องทำอะไรเลยกลับได้ในสิ่งที่คนอื่นไม่ได้
ได้ทรัพยากรที่ดีที่สุดแต่กลับไม่พัฒนาตัวเอง
คลาสเด็กอัจฉริยะมีแค่ห้าสิบคน อิ๋งจื่อจินได้หนึ่งสิทธิ์ นั่นก็หมายความว่าคนที่ได้อันดับห้าสิบไม่มีสิทธิ์เข้ามา
อิงเฟยเฟยนั่งอยู่ข้างหน้านักเรียนชายพวกนี้
เธอได้ยินคำพูดพวกนี้จึงสะกิดคนข้างหน้าแล้วกระซิบ “จือหว่าน เธอว่าอาของเธอคิดยังไง ทำไมถึงต้องดันทุรังยัดลูกเลี้ยงเข้าคลาสเด็กอัจฉริยะด้วย”
จงจือหว่านกำลังอ่านหนังสือฟิสิกส์ พอได้ยินแบบนั้นก็ยิ้ม “คุณอาจะคิดยังไงฉันไม่รู้ แต่การที่เธอเข้ามาอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะได้เป็นเพราะอาศัยใบบุญของอาจารย์อิ๋ง”
อิ๋งลู่เวยเป็นอาจารย์ดนตรีที่โรงเรียนมัธยมชิงจื้อเชิญมาเป็นพิเศษ มาสอนเด็กนักเรียนบ้างเป็นครั้งคราว
“อาจารย์อิ๋งจะดีกับเธอมากเกินไปแล้วหรือเปล่า” อิงเฟยเฟยไม่พอใจ “แบบนี้ต่อให้เธอสอบได้คะแนนไม่ดีก็ไม่มีทางต้องออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะน่ะสิ”
ไม่มีใครไม่อยากให้อิ๋งจื่อจินไป เป็นตัวถ่วงพวกเขาจริงๆ
จงจือหว่านปิดหนังสือแล้วพูดขึ้น “ไล่เธอออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะก็เรื่องง่ายๆ ไม่ใช่เหรอ”


## ตอนที่ 28

ตอนที่ 28 ลงมือโดยตรง
ง่ายเหรอ
ถ้าง่ายยังจะปล่อยให้อิ๋งจื่อจินอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะมาถึงหนึ่งเทอมเต็มๆ เหรอ
ยัยนั่นควรจะไสหัวออกไปตั้งแต่สอบเดือนแรกแล้ว
แต่ในเมื่อจงจือหว่านพูดแบบนี้ก็แสดงว่าจะต้องมีวิธี
อิงเฟยเฟยดวงตาเปล่งประกาย “จือหว่าน เธอว่าควรจะไล่ยังไง”
อันดับที่ห้าสิบเป็นเพื่อนสนิทของเธอ เธออยากไล่อิ๋งจื่อจินออกไปนานแล้ว
“ยัยนั่นนิสัยเป็นยังไงเธอยังไม่รู้อีกเหรอ” จงจือหว่านพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แกล้งให้มากหน่อยยัยนั่นก็เป็นบ้าไปก่อนแล้ว ยังจะอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะได้อีกเหรอ”
“แกล้งเหรอ” อิงเฟยเฟยอึ้งไปชั่วขณะ พูดด้วยความลังเล “ถ้ายัยนั่นไปฟ้องจะทำไงล่ะ”
ต่อให้เป็นแค่ลูกเลี้ยง อิ๋งจื่อจินก็เป็นคนของตระกูลอิ๋ง
สี่ตระกูลเศรษฐีแห่งฮู่เฉิง ใช่ว่าครอบครัวธรรมดาจะเทียบได้
จงจือหว่านยิ้มแบบมีเลศนัย “คุณอาไม่สนใจแน่นอน ส่วนอาจารย์อิ๋ง...”
เมื่อตอนปิดเทอมฤดูหนาวอาจารย์อิ๋งก็บอกแล้วว่า อิ๋งจื่อจินให้ท่าเจียงมั่วหย่วน ยังจะมีหน้าไปขอให้อิ๋งลู่เวยช่วยที่ไหนกัน
อิงเฟยเฟยถึงได้วางใจ อารมณ์ดีสุดๆ “คนในคลาสที่อยากให้ยัยนั่นไสหัวออกไปมีเยอะมาก จือหว่าน อีกเดี๋ยวฉันจะไปเรียกเพื่อนๆ มาวางแผน”
จงจือหว่านไม่พูดอะไร หยิบสมุดบันทึกภาษาอังกฤษออกมาจากกระเป๋าหนังสือแล้วทบทวนต่อ
ลู่ฟั่งที่แอบฟังอยู่ข้างๆ มานานในที่สุดก็ทนไม่ไหว ขยับเข้ามาหา “พวกเธออยากไล่ยัยบ้านนอกนั่นออกไปเหรอ”
“ยังต้องถามอีกเหรอ” อิงเฟยเฟยเหลือบมองเขา “หรือนายคิดว่ายัยนั่นไม่เกะกะ”
คลาสเด็กอัจฉริยะรุ่นไหนบ้างที่คะแนนเฉลี่ยทดสอบเข้ามหาวิทยาลัยต่ำกว่าหกร้อยเก้าสิบแปด
อิ๋งจื่อจินแค่คนเดียวถ่วงคะแนนของพวกเขาตั้งเท่าไร
“จะเป็นไปได้ยังไง!” ลู่ฟั่งนึกถึงเรื่องวันนั้นที่ร้านยา เจ็บใจมาก “ยัยนั่นทำให้พี่สาวฉันต้องถูกพ่อกักบริเวณ”
พอได้ฟัง จงจือหว่านก็เงยหน้า “พี่สาวนายเหรอ”
ลู่จื่ออายุยี่สิบต้นๆ ฝีมือการรักษาย่อมสู้แพทย์แผนจีนอาวุโสที่ทำงานมาเป็นสิบๆ ปีไม่ได้
แต่อย่างไรเสียเธอก็จบจากมหาวิทยาลัยแพทย์แผนจีนตี้ตู รู้จักคนมาก
ได้ยินว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของลู่จื่อเกี่ยวข้องกับตระกูลเมิ่งแห่งตี้ตูนิดหน่อย
อิงเฟยเฟยสงสัย “พี่สาวนายถูกกักบริเวณ เกี่ยวอะไรกับยัยนั่นด้วย”
จงจือหว่านก็เงี่ยหูฟัง
ลู่ฟั่งเล่าให้ฟังอย่างคร่าวๆ แสยะยิ้ม “ก็ไม่รู้ว่ายัยบ้านนอกนั่นมีดวงแจ็กพอตอะไร ฟู่อวิ๋นเซินถึงได้ถูกใจเข้า”
จงจือหว่านขมวดคิ้ว “คุณชายเจ็ดกลับมาจากยุโรปแล้วเหรอ”
“ฉันว่าเขาเองก็ไปดัดนิสัยที่ยุโรปสูญเปล่า” ลู่ฟั่งประชด “ก็ยังเป็นคุณชายเสเพลเหมือนเดิม เมื่อไรที่ผู้เฒ่าฟู่ตายเขาก็ต้องร้องไห้หาพ่อหาแม่”
จงจือหว่านพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลู่ฟั่ง คำพูดแบบนี้นายก็กล้าพูดด้วยเหรอ”
“จือหว่าน ฉันแค่พูดเรื่อยเปื่อย พูดเรื่อยเปื่อยน่ะ” ลู่ฟั่งยกสองมือขึ้น “ไม่ได้ตั้งใจ”
ในคลาสเด็กอัจฉริยะก็มีคุณชายของตระกูลฟู่ ยังดีที่ไม่ได้ยินเข้า
ไม่อย่างนั้นเขาได้เดือดร้อนใหญ่แน่
จงจือหว่านพูดอย่างเย็นชา “คุณลู่ฟั่ง พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ขอความกรุณาอย่าเรียกฉันแบบนี้”
ถึงลู่ฟั่งจะกระอักกระอ่วน แต่กลับไม่ได้โกรธอะไร
จงจือหว่านเป็นหนึ่งในนางฟ้าที่คนในชิงจื้อต่างยอมรับ เขาเองก็ชอบเธอมานานแล้ว เพียงแต่ไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้
ตอนนี้โอกาสมาถึงแล้ว
เขาจะต้องไล่ยัยบ้านนอกนั่นออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะให้ได้
...
ตอนอิ๋งจื่อจินมาถึงโรงเรียนเป็นเวลาเจ็ดโมงสิบนาที
ถึงแม้เธอจะปฏิเสธฟู่อวิ๋นเซินไปแล้ว แต่ตอนหกโมงครึ่งเขาก็โทรเรียกเธออย่างตรงเวลา
ตรงหน้าประตูโรงเรียนมีคนจากสภานักเรียนที่มาทำหน้าที่ และยังมีอาจารย์ฝ่ายปกครองที่มาจับนักเรียนแต่งกายไม่เรียบร้อยกับคนที่มาสาย
ชิงจื้อมีกฎว่า นักเรียนที่อยู่ในโรงเรียนไม่เพียงแต่จะต้องแต่งเครื่องแบบนักเรียน ยังต้องติดตราของโรงเรียนด้วย
อิ๋งจื่อจินมองตัวเองที่อยู่ในยูนิฟอร์มขาวน้ำเงินของโรงเรียน รู้สึกขี้เหร่อย่างมีเอกลักษณ์
สองมือของเธอล้วงกระเป๋า สะพายกระเป๋าหนังสือที่ไหล่ขวา เดินเข้าไปในโรงเรียนอย่างไม่รีบร้อน
แต่ละชั้นปีจะมีตึกเป็นของตัวเอง ซึ่งตึกของมอห้าอยู่ตรงกลางพอดี
ระหว่างทางมีนักเรียนจำนวนไม่น้อยที่เดินอย่างรีบร้อน
เวลานี้มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในโรงเรียน
เป็นชายหนุ่ม
สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว โบว์ไทสีน้ำเงิน กางเกงสูทสีดำ
ใบหน้าลูกครึ่ง เหนือจมูกโด่งมีแว่นตากรอบทอง กลิ่นอายความหัวโบราณโชยกรุ่น
ผู้หญิงที่เข้าเวรอยู่รีบก้มหน้า เรียกเสียงเบา “อาจารย์เฮ่อ”
ชายหนุ่มได้ยินก็หันไปพยักหน้ารับรู้เบาๆ “ลำบากหน่อยนะครับ”
ผู้หญิงที่เข้าเวรหน้าแดงก่ำ พูดจาติดขัด “ขะ ขอบคุณอาจารย์เฮ่อค่ะ”
นักเรียนที่อยู่ข้างหน้าหันกลับไปมอง คนที่อยู่ข้างหลังก็รีบสาวเท้า พากันซุบซิบ
“อาจารย์เฮ่อหล่อมากเลย ไม่รู้ว่ามีแฟนหรือยัง”
“ไม่ต้องคิดเลย อาจารย์เฮ่อเป็นดอกเตอร์จบนอก ความรู้กว้างขวาง พวกเราน่ะได้แค่มอง”
“ชิงจื้อเชิญอาจารย์เฮ่อมาอยู่ได้ก็เจ๋งมากเลยนะ เฮ้อ น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยู่คลาสนานาชาติ ไม่อย่างนั้นคงได้ฟังอาจารย์เฮ่อสอนบ้าง...”
อิ๋งจื่อจินไม่มีความสนใจจะฟังและดู ตอนที่เธอเพิ่งไปถึงชั้นสามฝีเท้าหยุดชะงักไป ดวงตาหงส์หรี่ลงทันที
ผ่านไปสักพักเธอก็ละสายตา เดินหน้าต่อโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่น้อย
ประตูห้องเรียนปิดไม่สนิท เหลือเพียงช่องเล็กๆ
อิ๋งจื่อจินสีหน้าเย็นชา เธอยกเท้าถีบประตู
ตึง เต็มไปด้วยความโหด
ซู่...
เสียงน้ำหกจากกะละมังที่ลาดเอียง
“ไอ้XX!”
ลู่ฟั่งที่หลบอยู่หลังประตูหนีไม่ทันจึงเปียกไปเต็มๆ
กะละมังตกลงมาใส่หัวเขา เจ็บจนแทบมองเห็นดาว ล้มลงที่พื้น งุนงงไปหมด
เหตุการณ์นี้ได้ดึงดูดความสนใจของทุกคนในคลาส สายตาตะลึงปนเปกับสายตารังเกียจ
“จือหว่าน ลู่ฟั่งก็ไม่ระวังเกินไปหรือเปล่า” อิงเฟยเฟยแสยะยิ้ม “สติปัญญาอย่างเขายังคิดจะตามจีบเธอ คางคกอยากกินเนื้อห่านฟ้าชัดๆ”
จงจือหว่านไม่ตอบ มองไปที่นอกประตู
เด็กสาวเดินเข้ามาในตอนนี้ สองขาเรียวยาว
แม้จะใส่เครื่องแบบนักเรียนธรรมดาๆ แต่ก็ยากที่จะบดบังความสวยของเธอได้
ราวกับกิ่งที่มีดอกซากุระบานสะพรั่ง ดุจหิมะที่ปกคลุมยอดเขา
ความงามที่มีพร้อมทั้งความเชิดหยิ่งและอานุภาพรุนแรง ทว่ากลับเจือไปด้วยเสน่ห์อันมหาศาล สะกดสายตาของทุกคนได้อย่างง่ายดาย
“...”
เพียงชั่วพริบตาก็เกิดความเงียบทั้งห้อง
พวกเขามองเด็กสาวที่เดินไปยังมุมที่ไม่สะดุดตาที่สุดอย่างอึ้งๆ เธอหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาค่อยๆ เช็ด
จนกระทั่งเธอนั่งลงแล้วถึงได้มีคนทยอยละสายตาไป
ภายในห้องเรียนเกิดเสียงซุบซิบไม่หยุด
“โห นี่ใช่ยัยบ้านนอกนั่นจริงเหรอ”
“ตัวปลอมมั้ง ตอนปิดเทอมหน้าหนาวไปศัลยกรรมมาเหรอ”
“ศัลยกรรมมันทำที่บุคลิกได้ด้วยเหรอ พูดตามตรง บุคลิกของยัยนั่น นางฟ้าจงกับนางฟ้าอิ๋งยังสู้ไม่ได้เลย”
นางฟ้าอิ๋งก็ย่อมหมายถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลอิ๋ง
นางฟ้าทั้งสามของชิงจื้อ อยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะมอห้าถึงสองคน
“พวกนายพูดเหลวไหลอะไร” พอได้ยินแบบนี้อิงเฟยเฟยก็โมโหจนหัวเราะ “แค่ลูกเลี้ยงเอามาเทียบจือหว่านได้เหรอ”
จงจือหว่านเป็นคุณหนูใหญ่ที่แสนมีเกียรติของตระกูลจง หนึ่งในสี่ตระกูลเศรษฐี แล้วอิ๋งจื่อจินเป็นใคร
สองคนนี้เอามาเทียบกันได้เหรอ
จงจือหว่านยังไม่พูดอะไรก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
“ไม่มั้งๆ ฉันรู้สึกว่าวันนี้ดูๆ ไป นางฟ้าอิ๋งเทียบกับเธอ เธอต่างหากที่ควรเป็นตัวจริง”


## ตอนที่ 29

ตอนที่ 29 ตบหน้าคลาสเด็กอัจฉริยะทั้งหมด
“...”
ประโยคเดียวทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท
พวกนักเรียนในชั้นอดหันไปมองที่มุมห้องอีกครั้งไม่ได้ พอมองไป เสียงคัดค้านก็ถูกกลืนลงท้องไปทั้งหมด
เด็กสาวนั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น แสงแดดสาดส่องอาบใบหน้าของเธอจนเป็นสีทอง
ไร้การตกแต่งอย่างตั้งใจ แต่กลับงดงามสะกดตาอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ความงดงามขนาดนี้มีคนได้ครอบครองจริงเหรอ
บอกว่างามดุจนางฟ้ายังเหมือนเป็นการลดทอนคุณค่าเสียด้วยซ้ำ
อิงเฟยเฟยโมโหมาก “พวกเธอกล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าเสี่ยวเซวียนใช่ไหม”
พวกนักเรียนในห้องต่างมองหน้ากัน ไม่พูดอะไรอีก เริ่มทนทวนบทเรียน
ระหว่างทบทวนบทเรียนในตอนเช้ากับคาบเรียนแรกมีเวลาให้พักแค่ห้านาที บางคนก็ไปเติมน้ำ บางคนก็เข้าห้องน้ำ
อิ๋งจื่อจินยันศอก มองบทเรียนภาษาอังกฤษบทที่แปดอย่างเบื่อๆ เหม่อลอยไปถึงสมัยที่เธอยังอยู่ประเทศวาย
สมัยนั้นผู้คนยังใช้ภาษาอังกฤษแบบโบราณกันอยู่ ภาษาอังกฤษยุคปัจจุบันซับซ้อนน้อยลงไปมาก ทำให้เรียนได้ไวขึ้น
เมื่อครบห้านาทีเสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น คาบแรกเป็นวิชาภาษาอังกฤษ
อาจารย์ภาษาอังกฤษเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบต้นๆ แซ่เติ้ง
เธอเดินเข้ามาตรงเวลาทันทีที่เสียงออดดังขึ้น ในมือมีข้อสอบปึกหนึ่ง “ทุกคนคงรู้ผลสอบปลายภาคแล้วใช่ไหมคะ ตอนนี้ครูจะแจกข้อสอบคืนให้”
“ครั้งนี้ข้อสอบยากมาก แต่ทุกคนก็ทำได้ดีค่ะ”
พวกนักเรียนต่างโล่งอก
อย่างไรเสียข้อสอบของคลาสเด็กอัจฉริยะก็พิสดารถึงขั้นที่พวกเขาพากันไว้อาลัย
แค่ภาษาอังกฤษ แต่บางครั้งยากยิ่งกว่าไอเอลส์
“จงจือหว่าน หนึ่งร้อยยี่สิบสามคะแนน ท็อปคลาส” อาจารย์เติ้งแจกข้อสอบพลางบอกคะแนน “...ลู่ฟั่ง เก้าสิบสี่คะแนน อิงเฟยเฟย...”
จนกระทั่งเมื่อเหลือเพียงข้อสอบชุดสุดท้ายในมือ เธอกลับไม่บอกคะแนน
อาจารย์เติ้งดันแว่นตา น้ำเสียงอ่อนโยน “อิ๋งจื่อจิน เธอมาเอาข้อสอบของเธอสิ”
อิ๋งจื่อจินพยักหน้าแล้วเดินไปข้างหน้า
ลู่ฟั่งไม่พอใจ “อาจารย์เติ้งครับ อาจารย์อ่านคะแนนของพวกเราทุกคน ทำไมถึงไม่อ่านของเธอล่ะครับ”
คิดว่าเขาไม่รู้เหรอว่า ภาษาอังกฤษของอิ๋งจื่อจิน แค่สอบได้สามสิบคะแนนก็ถือว่าทำได้เกินศักยภาพแล้ว
อาจารย์เติ้งยิ้มอย่างใจดี  “ถ้าอิ๋งจื่อจินยินดีก็บอกได้จ้ะ”
ลู่ฟั่งมองอิ๋งจื่อจินทันที พูดท้าทาย “อิ๋งจื่อจิน ไม่ถือสาที่จะให้ทุกคนรู้คะแนนของเธอใช่ไหม”
อิ๋งจื่อจินรับข้อสอบมาจากมืออาจารย์เติ้งแล้วเดินกลับ
มองข้ามลู่ฟั่งอย่างสิ้นเชิง ไม่แม้แต่จะชายตามอง
ลู่ฟั่งโมโหจนแทบบ้า
อิงเฟยเฟยสะใจ “จือหว่าน ฉันเห็นแล้ว ยัยนั่นสอบได้แค่ยี่สิบห้าคะแนน น่าขายหน้าเป็นบ้า มิน่าถึงไม่อยากให้ใครรู้”
จงจือหว่านไม่ตอบ ครุ่นคิด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“เอาล่ะ ตอนนี้มาเริ่มอธิบายข้อสอบกัน” อาจารย์เติ้งหยิบช็อล์กขึ้นมา “เดี๋ยวครูจะสุ่มเรียกคนตอบ ถ้าตอบไม่ได้...”
เกิดเสียงโอดครวญไปทั่ว
ขนาดจงจือหว่านยังได้แค่ร้อยยี่สิบสามคะแนน แสดงให้เห็นแล้วว่าข้อสอบนี้มันพิสดารขนาดไหน
อิ๋งจื่อจินกวาดตามองกระดาษข้อสอบของตัวเองพลางครุ่นคิด
อืม ดูท่าตอนที่เธอยังไม่ตื่นจะเรียนแย่มากจริงๆ
อาจารย์เติ้งสอนไม่เร็ว และก็เอาใจใส่นักเรียนที่ไม่เก่งภาษาอังกฤษ แต่เธอจะไม่ยอมให้ใครเหม่อเวลาเรียน
ช็อล์กแท่งหนึ่งถูกปาไป “ลู่ฟั่ง อธิบายข้อที่หกสิบสี่”
ลู่ฟั่งมองคำถามก็พบว่าตัวเองตอบผิดข้อนี้
อีกทั้งเขาแปลตัวเลือกคำศัพท์ไม่ออกสักคำ เลิกลั่ก เหงื่อแตกท่วมตัว
อิงเฟยเฟยเห็นแบบนั้นก็ตะโกนขึ้น “อาจารย์เติ้งคะ ข้อนี้จือหว่านก็ทำไม่ได้ จะต้องยากมากแน่นอน แต่เมื่อกี้หนูเห็นอิ๋งจื่อจินตอบถูก น่าให้เธออธิบายนะคะ”
จงจือหว่านก็ยกมือ ยิ้มพลางพูด “อาจารย์เติ้งคะ หนูก็อยากรู้ว่าข้อนี้อิ๋งจื่อจินทำยังไง ให้เธออธิบายได้ไหมคะ”
พอจงจื่อหว่านเอ่ยปาก คนจำนวนไม่น้อยในคลาสก็เห็นด้วย
“นั่นสิคะอาจารย์เติ้ง”
“พวกเราก็สงสัยเหมือนกัน”
คำถามข้อนี้ยากชนิดที่เกินมาตรฐานไปมาก ทั้งห้องไม่มีใครทำได้เลย
อาจารย์เติ้งขมวดคิ้ว ขณะที่กำลังจะพูด ทันใดนั้นเด็กสาวก็ค่อยๆ ยืนขึ้น
เธอถือกระดาษข้อสอบ กวาดตามองแล้วอธิบายอย่างสบายๆ
ลู่ฟั่งที่เตรียมจะแดกดันกับอิงเฟยเฟยที่ได้ฟังสำเนียงภาษาอังกฤษที่พูดอย่างคล่องแคล่ว “...”
จงจือหว่านหันขวับทันที
อิ๋งจื่อจินใช้เวลาสามสิบวินาทีอธิบายข้อนี้ “จากที่อธิบายมา ข้อหกสิบสี่ตอบข้อดีค่ะ”
อาจารย์เติ้งรู้สึกเซอร์ไพรส์มาก “ตอบได้ดีมากจ้ะ ตามนั้นเลย นั่งลงได้”
อิ๋งจื่อจินนั่งลง หมุนปากกาเล่น
รังสีแผ่ซ่านออกมาประมาณว่า ‘พวกขยะ’
ทั้งคลาส “...”
อิงเฟยเฟยรู้สึกเหลือเชื่อ “จือหว่าน ยัยนั่นเป็นจริงเหรอ”
ไหนว่าโง่ไง
รอยยิ้มของจงจือหว่านชะงัก “ใครจะไปรู้ล่ะ”
ทันใดนั้นเองอาจารย์เติ้งก็ถามอีกครั้ง “จงจือหว่าน เข้าใจไหมคะ”
จงจือหว่านใบหน้าร้อนผ่าว เธอก้มหน้า “เข้าใจแล้วค่ะ”
“เฮ้อ พวกเธอทำให้ครูผิดหวังจริงๆ” อาจารย์เติ้งถอนหายใจ “เรียนกับครูมาตั้งนานยังสู้อิ๋งจื่อจินที่เข้ามากลางคันไม่ได้ กลับไปต้องตั้งใจทบทวนกันให้ดีแล้วนะ”
ทั้งคลาสเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าพูด
คาบเรียนแรกจบไปอย่างรวดเร็ว พอจบคาบอาจารย์เติ้งก็เรียกอิ๋งจื่อจินไปพบ
“ตอนปิดเทอมหน้าหนาวไปฝึกสปีคกิ้งมาเหรอจ๊ะ”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้ว “ค่ะ”
“ใช้ได้เลยนะ เป็นการเริ่มต้นที่ดี พื้นฐานเธอน้อยไปหน่อย ทำโจทย์ยากไม่ไหว” อาจารย์เติ้งพูด “ครูจะให้ข้อสอบพื้นฐานเธอ ตอนเที่ยงว่างแวะมาเอาที่ห้องทำงานครูไหม”
อิ๋งจื่อจินไม่ปฏิเสธความหวังดีนี้ แม้จะไม่จำเป็นสำหรับเธอก็ตาม “ได้ค่ะ”
“พยายามเข้านะ” ก่อนไปอาจารย์เติ้งได้ตบบ่าเธอเบาๆ “อย่าเก็บคำพูดคนอื่นมาใส่ใจล่ะ”
...
ตอนเที่ยง คนในคลาสออกไปกินข้าวกันหมด
อิ๋งจื่อจินกัดมะเขือเทศ ก้มหน้าอ่านวีแชท
เพื่อนในวีแชทเธอน้อยจนน่าสงสาร คนที่ส่งข้อความหาเธอมีแค่ฟู่อวิ๋นเซินกับเวินทิงหลาน
ซึ่งคนแรกช่วงนี้เลี้ยงเธอเป็นลูกไปแล้ว อย่างเช่นข้อความในวันนี้
[เยาเยา พักกลางวันไปกินข้าวดีๆ หรือเปล่า]
[เปล่า กินมะเขือเทศ]
เธอเลือกกินพอสมควร
สิบวินาทีต่อมาฟู่อวิ๋นเซินก็ส่งข้อความเสียงมา
เสียงของเขาน่าฟังมาตลอด ทุ้มต่ำ คล้ายดนตรีที่จับใจ
[เด็กน้อย นี่เพิ่งแยกกันไม่เท่าไรก็ดื้ออีกแล้วนะ ต้องตั้งใจกินข้าวให้ดี]
[อ่อ]
[เอาเถอะ ดูท่าพี่ชายจะต้องจับตาดูเธอ เจอกันตอนเย็น ดูว่าเยาเยาของเราผอมลงหรือเปล่า]
อิ๋งจื่อจินจ้องข้อความนี้ นวดศีรษะ เก็บโทรศัพท์มือถือเข้ากระเป๋า
หลังจากกินมะเขือเทศคำสุดท้ายเสร็จเธอก็ลุกไปที่ห้องทำงานกลุ่มสาระภาษาอังกฤษ
เคาะประตูแล้วเดินเข้าไป
ภายในห้องทำงานนอกจากอาจารย์เติ้งแล้วยังมีชายหนุ่มอีกคน
พอประตูปิดลงอาจารย์เติ้งก็หันไปพูดกับเขา “อาจารย์เฮ่อคะ วันนี้เด็กคนนี้สร้างเซอร์ไพรส์ให้ฉัน สำเนียงภาษาอังกฤษของเธอเพราะมากเลยค่ะ”
นั่นไม่ใช่สำเนียงอังกฤษธรรมดา แต่เป็นสำเนียงของราชวงศ์อังกฤษ
มหัศจรรย์มาก
เฮ่อสวินได้ฟังก็ถามกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “มีประโยชน์อะไรเหรอครับ”
เขาเคยช่วยอาจารย์เติ้งสอนคลาสเด็กอัจฉริยะอยู่หลายครั้ง ย่อมรู้ว่าอิ๋งจื่อจินเป็นยังไง
เป็นพวกไม่พัฒนา...ไม่ขยัน
นักเรียนแบบนี้เขาเกลียดที่สุด


## ตอนที่ 30

ตอนที่ 30 พี่ชายจะทำเวรเป็นเพื่อนนะ
หลังจากที่รู้ว่าอิ๋งจื่อจินอาศัยความเกี่ยวข้องกับตระกูลอิ๋งเข้ามาอยู่ในคลาสเด็กอัจฉริยะโดยใช้เส้นสาย เฮ่อสวินก็ยิ่งไม่ชอบมากกว่าเดิม
เขาไม่มีความประทับใจในตัวเด็กคนนี้แม้แต่น้อย
ส่วนสำเนียงภาษาอังกฤษน่ะเหรอ
นี่เป็นความสามารถพื้นฐานที่สุดของนักเรียนชิงจื้อ
อาจารย์เติ้งอึ้งกับคำพูดนี้ แต่กลับนึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง
ตอนนั้นเธอไปแลกเปลี่ยนเทคนิคการสอนที่ยุโรปหนึ่งสัปดาห์ ครั้นแล้วจึงฝากให้เฮ่อสวินไปสอนแทน
พอกลับมาก็ได้ยินพวกนักเรียนคลาสเด็กอัจฉริยะกับคลาสนานาชาติบอกว่า เฮ่อสวินถามคำถามที่ง่ายมากๆ แต่อิ๋งจื่อจินก็ตอบไม่ได้ ประมาณว่าฟังไม่เข้าใจเสียด้วยซ้ำ
บางครั้งยังแอบงีบหลับในห้องเรียน
ตอนเฮ่อสวินสอนในห้องย่อมไม่มีทางพูดอะไร แต่ใครต่างก็มองออกว่าเขาโกรธ
อาจารย์เติ้งถอนหายใจ อยากพูดบางอย่างแต่ก็หยุดไป “อันที่จริงเด็กคนนี้ก็ลำบาก...”
ปกติสอนนักเรียน เธอจะแนะนำเป็นจุดๆ ไป
อีกทั้งการเรียนก็เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าทุกคนจะถนัดภาษาอังกฤษหรือคณิตศาสตร์
ด้วยเหตุนี้เฮ่อสวินจึงไม่แสดงความคิดเห็น เขายังคงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่เธอได้ทรัพยากรที่ไม่ควรได้”
ถ้าไม่มีอิ๋งจื่อจิน ที่นั่งตรงนั้นในคลาสเด็กอัจฉริยะจะเป็นของคนที่ได้อันดับห้าสิบ
อย่างไรเสียโปรแกรมของคลาสเด็กอัจฉริยะล้วนได้ทรัพยากรครูชั้นยอด ต่อให้เป็นคลาสเด็กเก่งก็ยังเทียบไม่ได้
เฮ่อสวินไม่พูดอะไรอีก เขาอ่านบทความที่เต็มไปด้วยภาษาอังกฤษอัดแน่น
แต่ถ้าสังเกตดูดีๆ ภาษาอังกฤษพวกนี้กลับแตกต่างจากภาษาอังกฤษปกติ
นี่เป็นภาษาอังกฤษยุคกลาง น่าจะใช้กันในช่วงปีพันหนึ่งร้อยห้าสิบถึงปีพันห้าร้อย
เมื่อเทียบกับภาษาอังกฤษยุคปัจจุบัน ไวยากรณ์ของภาษาอังกฤษยุคกลางยากยิ่งกว่า
เฮ่อสวินเน้นอักษรสีแดงในเอกสารไว้แล้ว เขาสืบค้นข้อมูลมามาก แต่ก็แปลได้แค่ส่วนเดียว
ตอนนี้คนที่รู้ภาษาอังกฤษยุคกลางมีน้อยมาก ต่อให้เป็นคนประเทศวายโดยกำเนิดก็ตาม ไม่มีใครใช้กันแล้ว
อยากหาคนที่เป็นภาษาอังกฤษยุคกลางมันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร
เฮ่อสวินนวดขมับ วางเอกสารในมือไว้ข้างหนึ่ง จากนั้นก็หยิบหนังสือสอนคลาสนานาชาติมาเริ่มเตรียมการสอน
...
อาจเพราะวิชาภาษาอังกฤษเมื่อเช้า ลู่ฟั่งกับอิงเฟยเฟยจึงสงบเสงี่ยมลงไปมาก ไม่ไปหาเรื่องอิ๋งจื่อจินอีก
เปิดเทอมวันแรกมีแต่การคุยเรื่องข้อสอบ อิ๋งจื่อจินมองคะแนนหกวิชาของตัวเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
เธอรู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
ถึงแม้เมื่อก่อนเธอจะฟื้นคืนได้ไม่เต็มที่ ความทรงจำกับความสามารถไม่ได้มีมาด้วย แต่สติปัญญาก็ยังพอมีอยู่บ้าง ไม่ถึงกับสอบได้แย่ขนาดนี้
ทว่าเนื่องจากได้รับแรงกดดันจากแวดวงตระกูลเศรษฐี อีกทั้งยังถูกเรียกไปให้เลือดอิ๋งลู่เวยบ่อยครั้ง ประหนึ่งเป็นหุ่นเชิด ไม่มีอิสระแม้แต่นิดเดียว
สภาพร่างกายไม่ไหว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเรียน
ยิ่งสอบได้คะแนนแย่จงมั่นหวาก็ยิ่งโมโห พอเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ ก็กลายเป็นวงจรอุบาทว์
อิ๋งจื่อจินมีสีหน้าเรียบเฉย เอาข้อสอบยัดลงกระเป๋าหนังสือ
มิน่านิสัยของเธอถึงแย่ลง ที่แท้ก็เพราะความกดดันที่ต้องเจอในช่วงหนึ่งปีนี้ที่มาอยู่ตระกูลอิ๋ง
เธอไม่วิปริตไปก็ถือว่าดีมากแล้ว
“จือหว่าน ไปเถอะ” ก่อนออกจากห้องเรียน อิงเฟยเฟยจงใจพูดเสียงดังขึ้น “ไปเยี่ยมปู่เธอกัน”
ปู่ของจงจือหว่านก็คือพ่อของจงมั่นหวา
อิ๋งจื่อจินเป็นลูกเลี้ยงย่อมไม่มีสิทธิ์ได้พบ
สีหน้าของจงจือหว่านกลับเปลี่ยนไป
อิงเฟยเฟยไม่รู้ แต่เธอรู้ดี
ถึงแม้จะเคยเจอไม่กี่ครั้ง แค่สองครั้งเท่านั้น แต่ท่านผู้เฒ่าจงกลับดีต่ออิ๋งจื่อจินมาก แทบจะมองข้ามเธอไป
นึกถึงคำพูดเมื่อเช้าที่ไม่มีใครคิดจริงจัง ท่าทางของจงจือหว่านก็ชะงักไปชั่วขณะ เธอมองอิ๋งจื่อจินแวบหนึ่ง “ไปเถอะ”
คลาสเด็กอัจฉริยะไม่มีการทบทวนบทเรียนตอนเย็น หลังเลิกเรียนพวกนักเรียนก็แยกย้ายไปตามความชอบ
อิ๋งจื่อจินดูเวลา เธอก็เตรียมจะไปแล้วเหมือนกัน
ยังไม่ทันได้เดินออกไปก็ถูกกรรมการชั้นเรียนเรียกไว้
“อิ๋งจื่อจิน วันนี้เป็นเวรของเธอแล้ว วันแรกมีขยะไม่เท่าไร เช็ดกระดานดำให้สะอาดก็พอ” เขาลังเลเล็กน้อย กระซิบบอก “เมื่อเช้าฉันเห็นลู่ฟั่งเอาน้ำใส่กะละมังวางไว้บนประตู เธอ...ช่วงนี้เธอระวังหน่อยนะ”
อิ๋งจื่อจินได้ฟังก็พยักหน้าเบาๆ “ขอบใจ”
“มะ ไม่เป็นไร” กรรมการชั้นเรียนหลบสายตาของเธอ ใบหน้าแดงก่ำ หยิบกระเป๋าหนังสือแล้วรีบวิ่งหนีไป
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิด ตัดสินใจส่งข้อความตอบฟู่อวิ๋นเซินก่อน
หลังจากส่งวีแชทเสร็จเธอก็พับแขนเสื้อ หยิบผ้าขี้ริ้วที่อยู่ล่างเวทีหน้าชั้นเรียนไปที่ห้องน้ำ
ท้องฟ้าในเดือนมีนาคมมืดเร็ว เดินไปเดินกลับไม่กี่นาทีฟ้าข้างนอกก็มืดสนิทแล้ว
เธอมองจากระเบียงทางเดินสามารถมองเห็นท้องฟ้าด้านล่าง
กลุ่มอาคารอยู่ท่ามกลางเมฆสีดำที่เปลี่ยนไปตามสายลม ถนนทอดยาวการจราจรขวักไขว่ ผู้คนดุจคลื่นทะเล แผ่ขยายไปทั้งเมือง
อิ๋งจื่อจินยืนเงียบๆ อยู่สักพักแล้วถึงกลับห้องเรียน
พอเข้าไปฝีเท้าเธอก็หยุดชะงัก
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาสีอำพันสะท้อนแสงไฟ เจิดจรัสยิ่งกว่าดวงดาว
ฟู่อวิ๋นเซินได้ยินเสียงฝีเท้า เขายืดตัวขึ้น หันกลับมามอง ดวงตาดอกท้อโค้งมน “เยาเยา”
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้วเล็กน้อย “บอกแล้วว่าไม่ต้องรอไม่ใช่เหรอ”
อย่างไรเขาก็มีเรื่องต้องทำอีกมาก ไม่จำเป็นต้องมาดูแลเธอตลอด
“ไม่เป็นไร” ฟู่อวิ๋นเซินล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง ยิ้มพลางพูด “ช่วงนี้ พี่ชายค่อนข้างว่าง เดี๋ยวช่วยทำเวรนะ”
ขณะพูดเขาก็รับผ้าขี้ริ้วมาจากมือเธอ เช็ดกระดานดำอย่างคล่องแคล่ว
อิ๋งจื่อจินเงียบไปเล็กน้อย เธอถอนหายใจ เดินไปหยิบไม้กวาดที่หลังห้องแล้วเริ่มกวาดพื้น
สิบนาทีต่อมาทั้งสองคนก็ทำความสะอาดเสร็จ
ฟู่อวิ๋นเซินปัดฝุ่นบนเสื้อเชิ้ต ดวงตาดอกท้อหรี่ลง “อืม สะอาดพอสมควร ไปเถอะ”
ตอนออกมาเป็นเวลาทุ่มครึ่งแล้ว
“กินข้าวกัน” อิ๋งจื่อจินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดแอป “จากนั้นฉันจะกลับบ้านหน่อย”
บ้านที่ว่านี้ย่อมหมายถึงที่พักของเวินเฟิงเหมียน
ฟู่อวิ๋นเซินยิ้ม “ตามใจ”
ขณะที่กำลังค้นหาร้านอาหารใกล้ๆ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความตกใจ “คุณหนูอิ๋ง!”
อิ๋งจื่อจินหันไป
ปิ๊นๆ
รถมายบัคสีดำจอดลงตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน หน้าต่างฝั่งข้างคนขับเลื่อนลง
...
ในขณะเดียวกันอีกฝั่งของถนน
จงมั่นหวาเพิ่งออกมาจากห้างสรรพสินค้าเซ็นจูรี่เซ็นเตอร์ เพิ่งโทรให้คนขับรถมารับ พอเงยหน้าก็เห็นเด็กสาวที่อยู่ในเครื่องแบบโรงเรียนมัธยมชิงจื้อยืนอยู่หน้ารถคันหนึ่ง ก้มตัวเล็กน้อย
ข้างๆ เป็นฟู่อวิ๋นเซินคุณชายเสเพลที่ทั้งเมืองฮู่เฉิงต่างรู้จัก
จงมั่นหวาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ กำลังจะเข้าไปพาอิ๋งจื่อจินออกมา
“มั่นหวา” คุณนายมู่ที่อยู่ข้างๆ สังเกตเห็น “มีอะไรเหรอ”
“เปล่าค่ะ” จงมั่นหวาละสายตากลับมาทันที แค่อยากรีบไปจากที่นี่
เธอไม่อยากให้คุณนายมู่เห็นภาพนี้ เกิดลือออกไปจะกลายเป็นลูกสาวของจงมั่นหวาไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ให้ท่าคุณชายตระกูลฟู่
แต่คุณนายมู่มองไปแล้ว
จงมั่นหวาตกใจ เข้าไปดึงเธอไว้ “คุณนายมู่ เราไปกันเถอะค่ะ”
คุณนายมู่กลับไม่ขยับ เธอมองบนรถมายบัคสีดำคันนั้นแล้วยืนอึ้ง เหม่อไปชั่วขณะ
ดูเหมือนว่านั่นจะเป็น...
รถประจำตัวของมู่เฮ่อชิง


## ตอนที่ 31

ตอนที่ 31 คนในแวดวงแพทย์แผนโบราณไม่มีใครสู้เธอได้
ตระกูลมู่เป็นหนึ่งในตระกูลเศรษฐีของตี้ตู ครอบครัวใหญ่กับครอบครัวญาติเมื่อรวมๆ กันก็มีจำนวนสมาชิกของตระกูลที่มากพอสมควร
คุณนายมู่แต่งเข้าตระกูลมู่มายี่สิบกว่าปี อันที่จริงก็เคยเจอมู่เฮ่อชิงแค่ไม่กี่ครั้ง
แต่เธอก็รู้ว่ารถประจำตัวมู่เฮ่อชิงเป็นรถมายบัคสีดำ
รถมายบัคคันนี้สั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ ทั้งประเทศจีนมีเพียงคันเดียว แต่ว่า...
คุณนายมู่ขมวดคิ้ว
ใช่ว่าเธอจะมองไม่ออกว่านั่นคือลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋ง ก็เพราะแบบนี้เธอถึงได้ลังเล
ด้วยสถานะของมู่เฮ่อชิง คนมีอำนาจของตระกูลอื่นในตี้ตูต่างก็ต้องนอบน้อมต่อเขา แล้วเขาจะรู้จักลูกเลี้ยงที่ไม่มีแม้แต่เกียรติได้อย่างไร
คุณนายมู่เหม่อลอย ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมา “มั่นหวา รอเดี๋ยวนะ ขอฉันโทรศัพท์หน่อย”
ถ้าเป็นรถของมู่เฮ่อชิงจริง เธอจะเข้าไปโดยตรงไม่ได้ แบบนั้นเท่ากับไม่เคารพ
แต่ถ้าไม่ใช่เธอก็ขี้เกียจจะเข้าไป
จงมั่นหวาฝืนยิ้มให้ จำต้องยืนอยู่ตรงนั้น มือสั่นเล็กน้อยอยู่ตลอดเพราะความอับอายที่เกิดขึ้นภายในใจไม่หยุด เธอพยายามข่มความโกรธ เบือนสายตาหนี ไม่อยากหันไปมองอีก
...
บนรถมายบัค
มู่เฉิงแค่เหลือบมองโทรศัพท์มือถือ ไม่สนสายเรียกเข้า “คุณหนูอิ๋ง ในที่สุดก็เจอตัวแล้ว”
ด้วยศักยภาพของตระกูลมู่ การสืบหาคนคนหนึ่งเป็นเรื่องง่ายมาก
ยิ่งไปกว่านั้นอิ๋งจื่อจินก็ไม่ได้จงใจปิดบัง
อิ๋งจื่อจินก้มหน้า “ค่ะ มีธุระกับฉันเหรอคะ”
มู่เฉิงเหลือบมองมู่เฮ่อชิงแล้วถึงพูดขึ้น “พรุ่งนี้คุณท่านจะไปจากเมืองฮู่เฉิงแล้ว ก่อนไปอยากพบคุณอีกครั้งน่ะครับ”
วันนั้นหลังกลับไปถึงที่พักในฮู่เฉิงเขาก็ติดต่อไปหาตระกูลมู่ในตี้ตู
มู่เฉิงไม่ได้บอกว่าหมอเทวดาคือใคร แค่ถามอย่างคร่าวๆ ถึงได้รู้ว่าฝีมือการรักษาของคุณหนูอิ๋งคนนี้น่าทึ่งขนาดไหน
ต่อให้เป็นพวกระดับปรมาจารย์ในแวดวงแพทย์แผนโบราณพวกนั้น เกรงว่าก็คงได้แต่เลื่อมใส
อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “ขอแค่ผู้เฒ่ามู่ไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้า สุขภาพก็จะแข็งแรงขึ้นมากค่ะ”
มู่เฮ่อชิงแกล้งไอกลบเกลื่อน สีหน้าเคร่งขรึม “ฉันจะทำตาม”
มู่เฉิงขากระตุกเกือบเหยียบคันเร่ง
ตั้งกี่ปีมาแล้วไม่มีใครเกลี้ยกล่อมมู่เฮ่อชิงได้สำเร็จ คุณหนูอิ๋งพูดทีเดียวได้ผลทันที
นี่มันช่าง...
“คุณหนูอิ๋งครับ ทางเราไม่รู้จะให้อะไร” มู่เฉิงแอบปาดเหงื่อ หยิบกล่องวิจิตรออกมาใบหนึ่ง “นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อยของคุณท่าน โปรดรับไว้ด้วยครับ”
นี่เป็นเข็มเงินกับเข็มทองที่ตระกูลมู่ซื้อมาจากแวดวงแพทย์แผนโบราณโดยเฉพาะ ราคาหลักสิบล้านขึ้นไป
อิ๋งจื่อจินสายตาจับจ้องชั่วขณะ ไม่ปฏิเสธ เธอรับมา “ขอบคุณมากค่ะ”
เข็มเงินกับเข็มทองที่สั่งทำเป็นพิเศษจะทำให้ประสิทธิภาพการรักษามากขึ้นหลายสิบเท่า
เธอกำลังต้องการอยู่พอดี
“ยังมีสิ่งนี้อีกครับ” มู่เฉิงยื่นกระดาษให้แผ่นหนึ่ง “นี่เป็นกิจการของคุณท่านในเมืองฮู่เฉิง รายได้และเงินหมุนเวียนแต่ละปีประมาณห้าสิบล้าน อาจน้อยไปหน่อย”
บนกระดาษเขียนชื่อโรงพยาบาลอย่างชัดเจน
อิ๋งจื่อจินขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอนึกไม่ถึงว่าโรงพยาบาลแผนจีนขนาดใหญ่ในฮู่เฉิงจะเป็นกิจการของตระกูลมู่ในตี้ตู
“อย่าปฏิเสธเลยนะ” มู่เฮ่อชิงกระแอมอีกครั้ง “เธอรักษาคนเป็น ยกให้เธอก็เหมาะสมแล้ว”
นิ่งไปเล็กน้อย พูดอย่างภูมิใจ “ขอแค่เธอรับไว้ฉันจะเลิกแตะต้องบุหรี่กับเหล้าแน่นอน”
มู่เฉิง “?”
เดี๋ยวนะ นี่ถือเป็นการข่มขู่หรือเปล่า
“ขอบคุณน้ำใจของผู้เฒ่ามู่มากค่ะ แต่สิ่งนี้หนูขอไม่รับไว้” อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง ยิ้มเล็กน้อย “หนูเป็นคนขี้เกียจ แต่ว่าบางครั้งช่วยไปดูโรคที่ซับซ้อนให้ที่โรงพยาบาลได้ค่ะ”
เธอต้องการเงิน ถือโอกาสเข้าวงการนี้สนุกๆ
“งั้นก็ได้” มู่เฮ่อชิงขมวดคิ้ว “ฉันเองก็คิดไม่รอบคอบ เอาแบบนี้ ฉันจะให้มู่เฉิงจัดห้องตรวจโรคให้เธอโดยเฉพาะ ไม่ให้ใครมารบกวนเธอมากมาย”
“แต่รายได้ของโรงพยาบาลนี้จะโอนเข้าบัญชีของเธอ”
พูดจบก็กลัวเด็กสาวปฏิเสธ มู่เฮ่อชิงจึงให้มู่เฉิงรีบขับรถออกไปด้วยความเร็วสูง
“...”
อิ๋งจื่อจินหันกลับมา เอากล่องเก็บใส่กระเป๋าหนังสือ “วันนี้อยากกินอาหารญี่ปุ่น”
ฟู่อวิ๋นเซินรับกระเป๋าหนังสือของเธอมา ท่าทางสบายๆ “พี่ชายช่วยถือ”
ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น มีข้อความวีแชทเข้า
ฟู่อวิ๋นเซินก้มหน้า พอเห็นรูปโปรไฟล์นกกระเรียนก็เลิกคิ้ว
[เด็กบ้า เห็นฉันก็ไม่ทักทายสักคำ เก่งนักเหรอ]
เขายิ้มมุมปาก ตอบกลับอย่างไม่รีบร้อน
[กลัวว่าถ้าเอ่ยปากจะทำให้ท่านโมโหอายุสั้นน่ะสิครับ]
[...]
[เด็กบ้า อยู่ให้ห่างๆ แม่หนูคนนั้นเลยนะ เดี๋ยวจะทำเขาเดือดร้อน]
ฟู่อวิ๋นเซินเหลือบมองเด็กสาวข้างกาย ยิ้มเล็กน้อย
[ไม่ได้หรอกครับ เน็ตหมด แค่นี้นะครับ]
พอมู่เฮ่อชิงเห็นข้อความนี้ก็อยากบล็อกฟู่อวิ๋นเซิน
เขาขยับนิ้ว สุดท้ายก็อดทนได้
ไม่โกรธ…เขาจะโกรธไม่ได้!
“คุณท่าน เมื่อครู่ทางบ้านท่านห้าโทรมา คงอยากถามว่าคุณท่านจะกลับเมื่อไรครับ” มู่เฉิงพูด “ให้ตอบไหมครับ”
มู่เฮ่อชิงหลับตาพลางพูดขึ้น “ไม่ต้อง”
...
วันต่อมา
อิ๋งจื่อจินไปเร็วขึ้นหน่อย ถึงโรงเรียนตอนเจ็ดโมง
แต่ครั้งนี้คลาสเด็กอัจฉริยะกลับไม่เริ่มทบทวนบทเรียนตอนเช้าล่วงหน้าเฉกเช่นปกติ
พวกนักเรียนไปยืนกันอยู่หน้าห้องเรียน เอามือบีบจมูก สีหน้ารังเกียจ
ด้านหลังห้องมีขยะอยู่เต็ม กลิ่นเหม็นตลบอบอวล
“สกปรกเกินไปหรือเปล่า ใครทำเนี่ย”
“ห้องเราไม่เคยสกปรกขนาดนี้...”
จงจือหว่านเห็นก็ขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น เวรเมื่อวานไม่ได้ทำความสะอาดเหรอ ใครเป็นเวรน่ะ”
กรรมการชั้นเรียนอึ้ง “อิ๋งจื่อจิน แต่ว่า...”
แต่เห็นๆ อยู่ว่าตอนเขาออกไปถังขยะมันว่างเปล่า
“แต่เต่ออะไร แสดงว่ายัยนั่นไม่ได้ทำเวรน่ะสิ” อิงเฟยเฟยแสยะยิ้ม “ทั้งยังทำห้องจนมีสภาพเป็นแบบนี้ ยัยนั่นคิดจะทำให้คลาสเราดูแย่”
คลาสเด็กอัจฉริยะต้องทำให้ดีที่สุดในทุกด้าน ด้านความสะอาดก็ไม่มีข้อยกเว้น
แบบนี้พวกเขาจะได้ธงแดงได้ยังไง
ทันใดนั้นลู่ฟั่งก็ตะโกนขึ้น “มาแล้ว ยัยนั่นมาแล้ว”
พวกนักเรียนรีบแหวกทางทันที
อิ๋งจื่อจินเดินเข้ามา ยังคงหน้าสดและอยู่ในเครื่องแบบโรงเรียนที่เรียบง่าย
เธอกวาดตามองนักเรียนที่ยืนอยู่โดยรอบ เดินตรงไปที่ถังขยะแล้วเหลือบมอง
ภายในถังขยะมีหนังสือเรียนของเธอ หนังสือติว รวมถึงแบบฝึกหัดที่เมื่อวานอาจารย์เติ้งให้เธอ
ทั้งหมดถูกคนฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เลอะคราบน้ำมัน สภาพไม่เหลือชิ้นดี
เด็กสาวมองที่พื้นอย่างเงียบๆ ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แม้แต่นิดเดียว
แต่กลับเกิดความกดดันขึ้นเรื่อยๆ ภายในห้องเรียนอย่างบอกไม่ถูก
“อิ๋งจื่อจิน เมื่อวานเวรเธอไม่ใช่เหรอ” อิงเฟยเฟยสบโอกาสพูดประชด “เธอทำเวรแบบนี้เหรอ”
“เอาล่ะ เลิกพูดเถอะ” จงจือหว่านยกมือห้าม “พวกเรามาช่วยทำความสะอาดเถอะก่อนที่สภานักเรียนจะมา”
“ทำไมล่ะ” อิงเฟยเฟยพูดอย่างเย็นชา “ยัยนี่เป็นคนทำเองก็ควรให้ทำคน...”
ยังไม่ทันพูดจบ
อิ๋งจื่อจินก็ขยับ
เธอเงยหน้า ก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าวอย่างไร้อารมณ์ มือข้างหนึ่งลากอิงเฟยเฟยออกมาจากกลุ่มนักเรียน
จัดการจับศีรษะของอิงเฟยเฟยกดเข้าไปในถังขยะต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง


## ตอนที่ 32

ตอนที่ 32 ให้อิงเฟยเฟยกินขยะเข้าไปทีละนิด
ท่าทางรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่ประวิงเวลาแม้เสี้ยววินาที
“กรี๊ดดด!”
อิงเฟยเฟยทันแค่ส่งเสียงกรีดร้อง เพราะหัวของเธอรวมถึงครึ่งตัวบนถูกจับยัดลงไปในถังขยะ
ถังขยะใหญ่มาก ใส่คนทั้งตัวได้ไม่มีปัญหา
อิ๋งจื่อจินยกเท้าขึ้นแล้วถีบไป
โครม อิงเฟยเฟยตกลงไปในถังขยะทั้งตัว
ทุกคนยืนอึ้งกันหมด ยังไม่มีใครได้สติ
พวกเขามองอิ๋งจื่อจินอย่างอึ้งๆ เห็นเธอพับแขนเสื้อชุดนักเรียนสีขาวขึ้น จากนั้นก็หยิบถุงขยะสองใบที่อยู่ข้างๆ มาไว้ในมือ หิ้วตัวอิงเฟยเฟยที่อยู่ในถังขยะขึ้นมา
มืออีกข้างที่ว่างอยู่เก็บแอปเปิ้ลหนึ่งผลจากบนพื้นแล้วยัดเข้าปากอิงเฟยเฟย
อิงเฟยเฟยเพิ่งจะได้หายใจก็ถูกกลิ่นเน่าปะทะเข้ามาเต็มๆ
เธอเบิกตาโพลง พยายามดิ้นรนสุดชีวิต อยากกรีดร้อง แต่ไม่ว่าจะดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่หลุด ถูกบังคับกลืนแอปเปิ้ลทีละนิด
ในที่สุดจงจือหว่านก็ได้สติกลับมา เธอพูดด้วยความโมโห “อิ๋งจื่อจิน เธอกำลังทำอะไรน่ะ ยังไม่รีบวางเพื่อนลงอีก”
จงจือหว่านเป็นหัวหน้าห้อง อีกทั้งยังเป็นนางฟ้าของชิงจื้อ ไม่มีใครในห้องเด็กอัจฉริยะที่ไม่ฟังคำพูดของเธอ
อีกทั้งพฤติกรรมของอิ๋งจื่อจินก็น่าโมโหสิ้นดี
ไม่ทำเวรยังไม่เท่าไร นี่ยังจะใช้กำลังกับเพื่อนร่วมห้องด้วยเหรอ
จากนั้นก็มีนักเรียนชายหลายคนเดินเข้าไป แต่ทันใดนั้นอิ๋งจื่อจินได้หันขวับ
สีหน้าของเธอยังคงเย็นชาเช่นเคย ดุจหิมะที่อยู่บนเขาไกลๆ
แต่เวลานี้กลิ่นอายความโหดเหี้ยมปกคลุมทั่วทั้งร่างกายของเธอ สายตาก็กดดันสุดๆ แม้แต่กรรมการพลศึกษาที่สูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรก็ยังอดถอยหลังไม่ได้
ชั่วขณะนั้นไม่มีใครกล้าขยับ
อิ๋งจื่อจินละสายตา ก้มมองอิงเฟยเฟยที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยขยะ “อร่อยไหม”
ในที่สุดอิงเฟยเฟยก็พูดได้แล้ว เธอร้องไห้ ร้องอย่างสิ้นหวัง กรีดร้องอย่างเสียสติ “อิ๋งจื่อจิน เธอมันโรคจิต! ยัยโรคจิต!”
เธอก็แค่ฉีกหนังสือของยัยบ้านนอกนี่แล้วโยนลงถังขยะไม่ใช่เหรอ
มันจะเป็นอะไร
ถึงกับต้องทำกับเธอแบบนี้เลยเหรอ
“ฉันมันโรคจิต” อิ๋งจื่อจินก้มหน้า แสยะยิ้ม “อย่ามาหาเรื่องฉัน”
ขณะที่อิงเฟยเฟยกำลังจะตะโกนด่า มือข้างที่หิ้วเธออยู่ก็ปล่อยออก ตุบ เธอกลิ้งกลับเข้าไปในถังขยะอีกครั้ง
อิ๋งจื่อจินฉีกถุงขยะสองใบในมือออก หยิบเจลล้างมือในกระเป๋าหนังสือออกมาพลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ “สกปรกจริงๆ”
“...”
เกิดความเงียบขึ้นภายในห้อง
ริมฝีปากของจงจือหว่านสั่น พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ช่วยเอาตัวเฟยเฟยขึ้นมาหน่อย”
หลังพวกนักเรียนชายเอาตัวอิงเฟยเฟยออกมาแล้วก็รีบถอยไปอย่างรวดเร็ว
เหม็นเป็นบ้า
ชุดนักเรียนของอิงเฟยเฟยกับซับในเลอะขยะทั้งหมด แม้แต่เส้นผมก็มีน้ำมันหยด
น่าสังเวชจนทนดูไม่ไหว
อิงเฟยเฟยโตจนป่านนี้ยังไม่เคยถูกทำให้ขายหน้าแบบนี้มาก่อน
“อิ๋งจื่อจิน จบสิ้นแล้ว ฉันบอกเธอไว้เลย เธอตายแน่!” เธอวิ่งร้องไห้ออกไป “ฉันจะไปฟ้องอาจารย์ จะทำให้เธอไสหัวออกจากห้องเด็กอัจฉริยะไป!”
จงจือหว่านขมวดคิ้ว ไม่ได้ตามไป “ทุกคนช่วยกันทำความสะอาดหน่อย เดี๋ยวต้องทบทวนบทเรียนตอนเช้า”
พวกนักเรียนต่างมองหน้ากันสักพัก ทำตามที่ได้รับมอบหมาย แต่ไม่มีใครนึกสนุกอยากหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้ว
จงจือหว่านยิ่งไม่อยากสนใจเข้าไปใหญ่ ไม่แม้แต่จะมองอิ๋งจื่อจิน
ไม่ถึงสามนาทีอาจารย์ประจำชั้นของคลาสเด็กอัจฉริยะก็มาพร้อมสีหน้าเย็นชา
“อิ๋งจื่อจิน มาที่ห้องพักครูหน่อย”
...
ตอนที่จงมั่นหวารับสายจากโรงเรียนมัธยมชิงจื้อ ขณะนั้นเธอกำลังนอนจิบชายามเช้าอยู่ในสวน
เดิมทีคิดว่าจะเกี่ยวข้องกับผลการเรียนของอิ๋งจื่อจิน นึกไม่ถึงว่าอาจารย์ประจำชั้นจะโทรมาบอกว่า ลูกสาวเธอทำร้ายนักเรียนหญิงในห้อง ทั้งยังบังคับให้กินขยะ
จงมั่นหวาแทบไม่อยากเชื่อ เธอทั้งตกใจทั้งโมโหในคราวเดียวกัน ลุกพรวดขึ้นทันที เล่นเอาหมอนวดที่กำลังปรนนิบัติอยู่ข้างๆ ถึงกับสะดุ้งตกใจ
“มั่นหวา?” คุณนายมู่ได้ยินเสียงจึงลืมตาขึ้น “เกิดอะไรขึ้น”
จงมั่นหวาตัวแข็งทื่อ สงบสติอารมณ์ สูดลมหายใจเข้าลึก “เปล่าค่ะ เรื่องเล็กน้อยที่บริษัท”
เธอจะให้คุณนายมู่รู้ไม่ได้ว่าเธอมีลูกสาวที่รังแกคนอื่น
นี่มันไม่ใช่ปัญหาแค่เรื่องขายหน้าแล้ว แต่เป็นเรื่องสันดาน!
พอนึกถึงตรงนี้จงมั่นหวาก็ตัดสินใจได้แล้ว เธอตอบ “ตอนนี้ฉันไม่ว่าง พวกคุณจัดการเอาเองแล้วกันค่ะ”
หลังวางสายเธอถึงรู้สึกโล่งอก
โชคดีที่ยังไม่ได้แลกสถานะกลับคืนมา ยังเป็นแค่ลูกเลี้ยง ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เหลือหน้าแล้วจริงๆ
คุณนายมู่ก็ไม่ได้ถาม มีเรื่องหนักใจอยู่เหมือนกัน
เมื่อวานเย็นเธอโทรหามู่เฉิง แต่จนกระทั่งถึงเช้าวันนี้ก็ยังไม่มีการตอบกลับ
มู่เฉิงเป็นคนสนิทของมู่เฮ่อชิง เวลาอยู่ข้างนอกเขาเป็นตัวแทนของมู่เฮ่อชิง
คุณนายมู่เข้าไม่ถึงตัวมู่เฮ่อชิง หรือถ้ามีอะไรต้องปรึกษาก็ต้องติดต่อมู่เฉิงก่อน
นี่คงไม่ได้หมายความว่า...พวกเขาโดนเขี่ยทิ้งแล้วนะ
แต่ในบรรดาลูกหลานตระกูลมู่ เฉินโจวถือว่าเป็นหนึ่งในคนที่ยอดเยี่ยมแล้ว
คุณนายมู่กลุ้มใจกว่าเดิม เธอลองนึกถึงรถมายบัคสีดำคันนั้นให้ดีๆ อีกครั้ง สุดท้ายก็คิดว่าคนที่นั่งอยู่ในรถไม่ใช่มู่เฮ่อชิง
คิดๆ ดูก็น่าจะเป็นแบบนั้น อย่าว่าแต่ลูกเลี้ยงตระกูลอิ๋งเลย ต่อให้เป็นผู้มีอำนาจทั้งหลายในเมืองตี้ตู มู่เฮ่อชิงก็ไม่มีทางลดตัวไปพบด้วยตัวเอง
อาจจะแค่ยุ่งอยู่ก็เลยไม่เห็นสายเรียกเข้าของเธอก็ได้
คุณนายมู่หลับตาลงอีกครั้ง ดื่มด่ำกับการนวดต่อ
...
ยี่สิบนาทีต่อมา ภายในห้องพักครู
อิงเฟยเฟยเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว แต่เนื้อตัวเธอยังคงมีกลิ่นเหม็น
เธอยืนร้องไห้กระซิกๆ อยู่ข้างหนึ่ง เสียงร้องดังขึ้นเรื่อยๆ
“เฟยเฟยไม่ต้องร้องแล้วนะ” คุณนายอิงที่รีบร้อนมาจากบริษัทกอดเธอไว้ สงสารจับใจ “ไม่ร้องๆ เดี๋ยวแม่จัดการให้”
คุณนายอิงปลอบอิงเฟยเฟยพลางเงยหน้าขึ้น สีหน้าแย่มาก “อาจารย์สวีคะ เฟยเฟยเป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยมีปัญหาขัดแย้งกับเพื่อนๆ เรื่องนี้พวกคุณต้องจัดการให้ฉันนะคะ”
ขณะพูดก็ส่งสายตาเย็นชาไปยังอิ๋งจื่อจินที่ยืนพิงประตู ความรังเกียจเต็มเปี่ยม
“ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมในคลาสเด็กอัจฉริยะถึงได้มีนักเรียนอย่างเธอ ไม่ได้เรื่องสักอย่าง ยังไม่รีบขอโทษอีก!”
คุณนายอิงโมโหมาก ถ้าไม่ติดว่าต้องรักษาภาพลักษณ์ เธอปรี่เข้าไปตบนานแล้ว
“คุณนายอิงครับ ใจเย็นก่อนครับ” อาจารย์สวีปวดหัวมาก “เรื่องนี้ยังไม่มีข้อสรุป เราต้องถามให้รู้เรื่องก่อนครับ”
“ถามอะไร” คุนนายอิงใกล้ระเบิดเต็มที “เฟยเฟยของเราสภาพเป็นแบบนี้แล้ว ยังมีอะไรต้องถามอีกเหรอคะ!”
เสียงของคุณนายอิงดังมาก แม้แต่อาจารย์คนอื่นในห้องพักยังตกใจ
ห้องพักครูภาษาอังกฤษอยู่ข้างๆ อาจารย์เติ้งจึงมาด้วย
พอคนในห้องพักครูมาเยอะขึ้น คุณนายอิงก็จัดเต็มที่ “ถ้าไม่ไล่เด็กคนนี้ออกจากคลาสเด็กอัจฉริยะ ฉันจะเอาเรื่องนี้ไปโพสต์เวยปั๋ว!”
พอคำพูดนี้ออกมาพวกอาจารย์ก็หน้าถอดสีทันที
อาจารย์สวีลำบากใจ “เฮ้อ นักเรียนอิ๋งจื่อจิน เธอ...”
รังแกเพื่อน จะต้องถูกหักคะแนน
ถ้าร้ายแรงก็ต้องถูกไล่ออก
อิ๋งจื่อจินเงยหน้าขึ้น เอามือล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งพลางเดินขึ้นหน้า ยิ้มอ่อน “อาจารย์เติ้งคะ ขอยืมคอมพิวเตอร์หน่อยได้ไหมคะ”


## ตอนที่ 33

ตอนที่ 33 ให้คำตอบ
ยืมคอมพิวเตอร์เหรอ
อาจารย์เติ้งอึ้งไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร “ได้ รอครูเดี๋ยวนะ”
เธอพยักหน้าให้อาจารย์สวีแล้วเดินออกจากห้องพักครูไป
อาจารย์สวีขมวดคิ้ว แต่ไม่ได้ขัดจังหวะ
เขาเป็นอาจารย์ประจำชั้นคลาสเด็กอัจฉริยะมานานขนาดนี้ รู้จักเด็กแต่ละคนดี
อิ๋งจื่อจินเรียนแย่ นิสัยเงียบๆ ไม่ค่อยพูดจา ปกติจะเดินก้มหน้าด้วยความระมัดระวัง ไม่ถูกรังแกก็ถือว่าดีมากแล้ว
แต่ก่อนหน้านี้เขาโทรหาคุณนายอิ๋ง ตระกูลอิ๋งกลับมีท่าทีเย็นชาไม่สนใจ
คล้ายกับว่าแน่ใจแล้วว่าเรื่องนี้อิ๋งจื่อจินเป็นคนทำ
อาจารย์สวีไม่เข้าใจเลยจริงๆ
คุณนายอิงเห็นท่าทางของอิ๋งจื่อจินยังคงไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่มีความละอายใจและสำนึกผิดแม้แต่น้อย เธอจึงโมโหยิ่งกว่าเดิม
“เธอจะเอาคอมพิวเตอร์มาทำอะไรหา ยังไม่ขอโทษอีกเหรอ” ขณะพูดก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
“ในเมื่อเธอหน้าไม่อาย งั้นตอนนี้ฉันจะเอาวีรกรรมที่เธอทำไปโพสต์ลงในเวยปั๋ว”
กระแสวิจารณ์อาจถึงขั้นทำลายคนคนหนึ่งได้
พอได้ยินแบบนั้นอิ๋งจื่อจินก็หันหน้าไป เงยหน้าเล็กน้อย
ผิวพรรณขาวผ่องช่วยขับให้ดวงตาหงส์ดูเย็นยะเยือก
พอเห็นสายตานั้น อยู่ๆ อิงเฟยเฟยก็นึกเรื่องที่ก่อนหน้านี้ตัวเองถูกจับยัดถังขยะยังไง ถูกบังคับให้กินขยะทีละคำยังไง ร่างกายก็สั่นเทาขึ้นมา
เธอยื่นมือสั่นๆ ออกไป “คุณแม่ อย่าเพิ่ง...”
“เฟยเฟยไม่ต้องกลัวนะ” คุณนายอิงปลอบลูกสาวต่อ พูดด้วยความเคียดแค้น “แม่จะช่วยหนูเอาคืนเองลูก”
“คุณนายอิงครับ” อาจารย์สวีจำต้องเอ่ยปาก “หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าตัว ถือว่าคุณทำให้ผู้อื่นเสื่อมเสียชื่อเสียงนะครับ”
มือของคุณนายอิงหยุดชะงัก สีหน้าร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกท่ามกลางสายตาจำนวนมาก
เวลานี้มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น อาจารย์เติ้งที่ไปเอาคอมพิวเตอร์เดินกลับมาแล้ว
“ขอบคุณค่ะอาจารย์เติ้ง” อิ๋งจื่อจินรับคอมพิวเตอร์มา ใช้มือประคองไว้ “รบกวนแล้วค่ะ”
“ไม่รบกวนจ้ะ” อาจารย์เติ้งอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “เธอจะทำอะไรเหรอ”
“เปล่าค่ะ” อิ๋งจื่อจินเปิดคอมพิวเตอร์ ล้วงแฟลชไดร์ฟออกมาจากกระเป๋าเสื้อพลางพูด “จะคัดลอกภาพจากกล้องวงจรปิดมาแบ่งปันกันนะคะ”
กล้องวงจรปิดเหรอ
คำๆ นี้ทำให้อาจารย์สวีต้องให้ความสำคัญขึ้นมาแล้ว
เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “มันเรื่องอะไรกันแน่”
อิงเฟยเฟยกลับเบิกตาโพลง มือเต็มไปด้วยเหงื่อ
เธอมาถึงโรงเรียนตั้งแต่หกโมงสิบห้าเพื่อต้องการสั่งสอนอิ๋งจื่อจิน
ตอนนั้นในโรงเรียนไม่มีใคร แต่กล้องวงจรปิดทำงานอยู่ตลอด ถ้า...ไม่ เป็นไปไม่ได้แน่นอน
ห้องควบคุมกล้องวงจรปิดแม้แต่อาจารย์ยังเข้าไปตามอำเภอใจไม่ได้ อิ๋งจื่อจินเป็นนักเรียนจะเข้าไปในห้องนั้นได้ยังไง
อิงเฟยเฟยใจชื้นขึ้นมาแล้ว เธอแสยะยิ้มในใจ
“ดูกล้องวงจรปิดเหรอ” คุณนายอิงก็ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ “เอาสิ งั้นก็ดูเลย ดูซิว่านักเรียนอย่างเธอรังแกเฟยเฟยของเรายังไงกันแน่!”
น้ำเสียงของเธอแหลมสูง ทำให้จงจือหว่านที่กำลังจะเคาะประตูก็ได้ยินเช่นกัน อดชะงักไปไม่ได้
“ทำไมไม่เข้าไปล่ะ”
เสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“ไม่มีอะไรค่ะอาจารย์เฮ่อ” จงจือหว่านตกใจเล็กน้อย พอเห็นคนที่มาจึงยิ้มให้ “ก็แค่ห้องเรามีเรื่องกันนิดหน่อย อาจารย์สวีกำลังแก้ปัญหา เลยให้พวกเราเรียนด้วยตัวเองไปก่อนค่ะ”
เฮ่อสวินหน้านิ่ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“อันที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ” จงจือหว่านอึกอัก เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างคร่าวๆ “หนูเลยมาดูว่าเป็นยังไงบ้างแล้วค่ะ”
พอฟังจบสีหน้าของเฮ่อสวินก็เย็นชาลง แต่น้ำเสียงยังคงสุขุม “เธอกลับไปก่อนเถอะ ครูจะไปดูหน่อย อย่าให้กระทบการเรียน”
จงจือหว่านพยักหน้า ไม่ปฏิเสธ “งั้นก็รบกวนอาจารย์เฮ่อด้วยค่ะ”
เฮ่อสวินเปิดประตูเข้าไปก็เห็นอิ๋งจื่อจินงอขาอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เอาคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ควางบนแขน
ก้มหน้าลงเล็กน้อย ใช้มืออีกข้างกดแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
สีหน้าของเฮ่อสวินเย็นชาลงทันที เจือไปด้วยความรังเกียจ
ผู้ถูกกระทำอยู่ด้านข้าง ส่วนเธอทำเหมือนกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง ไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย
เขาสอนหนังสือมาสองปี ไม่เคยเจอนักเรียนแบบนี้มาก่อน
“อาจารย์สวีครับ” เฮ่อสวินไม่มองอิ๋งจื่อจินอีก “ผมมาถามแทนเด็กนักเรียนคลาสเด็กอัจฉริยะว่าจัดการเรื่องนี้เสร็จหรือยังครับ”
“ยังอีกสักพักครับ” อาจารย์สวีค่อนข้างแปลกใจกับการมาของเฮ่อสวิน แต่เขาไม่พูดอะไร “ในคลาสมีจือหว่านดูอยู่”
เฮ่อสวินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อาจารย์สวีไม่จำเป็นต้องเสียเวลาหรอกครับ”
ทำผิดก็ตัดคะแนน ให้ทั้งห้องมารอได้ยังไง
เวลาของคนสี่สิบกว่าคนชดใช้ไหวเหรอ
“นั่นสิคะ” คุณนายอิงวางตัวเหนือกว่า “ยังจะดูกล้องวงจรปิด ยังขายหน้าไม่พอหรือไง”
พอพูดประโยคนี้จบ ทันใดนั้นโปรเจคเตอร์ภายในห้องทำงานก็ถูกเปิด ภาพวิดีโอถูกฉายไปยังฉากขาวเบื้องหน้า
เป็นภาพส่วนหนึ่งจากกล้องวงจรปิด ภาพนั้นไม่ค่อยชัด แต่ก็พอมองออกว่าเป็นใคร
เวลาตรงมุมขวาบนของภาพแสดงนาทีและวินาทีอย่างชัดเจน
พอเห็นตัวเองอยู่ในภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิด ในที่สุดอิงเฟยเฟยก็เริ่มลนลาน อยากเข้าไปดึงเสื้อคุณนายอิง
แต่ทุกคนภายในห้องพักครูต่างมองไป รวมถึงเฮ่อสวินด้วย
ภาพวิดีโอดำเนินไป ภาพที่ปรากฏคือ
เวลาหกโมงสิบห้านาทียี่สิบเจ็ดวินาที อิงเฟยเฟยเดินเข้าประตูโรงเรียน
เวลาหกโมงยี่สิบนาทีสี่สิบหกวินาที อิงเฟยเฟยมาถึงห้องเรียนของคลาสเด็กอัจฉริยะ หยิบหนังสือออกมาจากลิ้นชักของอิ๋งจื่อจินแล้วฉีกโยนทิ้งถังขยะ จากนั้นก็ออกไป
เวลาหกโมงสามสิบห้านาทีสิบสี่วินาที อิงเฟยเฟยถือน้ำเต้าหู้หนึ่งถุงกับก๋วยเตี๋ยวหนึ่งชามกลับเข้ามาในห้องเรียนอีกครั้งแล้วเอาทั้งหมดเทลงถังขยะ
เวลาหกโมงสี่สิบนาทีสามสิบสี่วินาที อิงเฟยเฟยย้ายถังขยะใบหนึ่งไปไว้ด้านหลังห้องเรียน
เวลาหกโมงสี่สิบห้านาทีสิบสองวินาที อิงเฟยเฟยเข้าห้องเรียนมาเป็นครั้งที่สี่ เอาแมงมุมสองตัวไปใส่ไว้ในลิ้นชักของอิ๋งจื่อจิน


## ตอนที่ 34

ตอนที่ 34 กล้าอวดดีต่อหน้าคุณชายเจ็ดเหรอ
ภาพจากกล้องวงจรปิดสิ้นสุดที่ตรงนี้ จบที่ใบหน้าสะใจของอิงเฟยเฟย
“...”
เกิดความเงียบขึ้นภายในห้องพักครู ต่างตะลึงกันหมด
อิงเฟยเฟยหน้าซีด “ไม่ นั่นไม่ใช่หนู หนูไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น...”
อิ๋งจื่อจินมีภาพกล้องวงจรปิดจริงเหรอ
เป็นไปได้ยังไง
คุณนายอิงก็ยืนตัวแข็ง หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
ภาพบนจอฉายราวกับตบหน้าเธอ
คุณนายอิงรู้สึกอับอายมากท่ามกลางสายตาคนจำนวนไม่น้อย แทบอยากจะมุดดินหนี
อิ๋งจื่อจินเก็บคอมพิวเตอร์แล้วคืนให้อาจารย์เติ้งพลางพูดขอบคุณ
ภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดส่วนนี้เธอย่อมไม่ได้คัดลอกมาจากห้องควบคุม แต่ทำการแฮกมาจากห้องควบคุมโดยตรง
ใช้เทคโนโลยีได้ก็ลดการใช้กำลังลง
อาจารย์เติ้งย่อมจำได้ว่ากระดาษที่อิงเฟยเฟยฉีกคืออะไร นั่นเป็นชีทแบบฝึกหัดที่เธอเตรียมให้อิ๋งจื่อจินโดยเฉพาะ ต่อให้เธอจะนิสัยดีขนาดไหนก็ยังโกรธมากอยู่ดี
เฮ่อสวินอึ้งไปชั่วขณะ ดูคาดไม่ถึงอย่างเห็นได้ชัดว่าความจริงจะเป็นแบบนี้
เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เหลือบมองเด็กสาวด้วยสีหน้าสับสน ไม่พูดอะไร
เขารู้เรื่องที่อาจารย์เติ้งเตรียมชีทแบบฝึกหัด
อาจารย์สวีเพิ่งได้สติกลับมาจากการตกตะลึง พูดเสียงขรึม “อิงเฟยเฟย ดูซิว่าเธอทำอะไรลงไป ทำไมเธอต้องฉีกหนังสือของอิ๋งจื่อจินด้วย”
“หนู หนู...” อิงเฟยเฟยเถียงไม่ออก เธอร้องไห้พลางตะโกน “แล้วใครใช้ให้เธอเป็นตัวถ่วงห้องเราล่ะคะ”
เธอไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย อิ๋งจื่อจินต่างหากที่ขาดการสั่งสอน โทษเธอได้เหรอ
“นี่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะทำแบบนี้!” อาจารย์สวีโกรธจนปวดหัว “เธอยังมีหน้าบอกว่าอิ๋งจื่อจินรังแกเธออีกเหรอ ไม่อายบ้างเหรอ”
เขาไม่เคยสังเกตเห็นเลยว่าคลาสเด็กอัจฉริยะจะมีนักเรียนแบบนี้
นิสัยอะไรกัน
อิงเฟยเฟยร้องไห้เสียใจยิ่งกว่าเดิม เธอยังไม่เคยถูกอาจารย์ประจำชั้นพูดด้วยคำพูดแรงๆ แบบนี้มาก่อน
“อาจารย์สวีคะ ต่อให้เฟยเฟยของเราทำเรื่องพวกนี้ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะใช้กำลังกันนะคะ” คุณนายอิงรีบดึงอิงเฟยเฟยมากอด แสยะยิ้ม “เธอจำเป็นต้องขอโทษ!”
เธอพูดเสียงแข็ง “เอาเป็นว่ามันเป็นความผิดของเธอ”
คุณนายอิงไม่กลัวแม้แต่น้อย เพราะเธอนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้อาจารย์สวีบอกว่าผู้ปกครองของอิ๋งจื่อจินไม่ว่างมา
ความหมายของไม่ว่างก็คือไม่อยากยุ่งด้วยไม่ใช่เหรอ
ตระกูลอิ๋งไม่มีทางออกหน้า มีหลักฐานแล้วไงล่ะ ยังจะพลิกสถานการณ์อะไรได้
อิงเฟยเฟยเริ่มใจเย็นลง
นั่นสิ
จงจือหว่านก็เคยพูดไว้ว่า จงมั่นหวาไม่มีทางมายุ่ง
แค่ลูกเลี้ยงจะเทียบกับคุณหนูที่แท้จริงของตระกูลเศรษฐีได้ยังไง
พอนึกถึงตรงนี้ ในที่สุดอิงเฟยเฟยก็โล่งอก แค่กลุ้มใจที่ตัวเองไม่ได้ทำให้แนบเนียนกว่านี้
เธอเชิดหน้าท้าทายอย่างอวดดี
แต่ทว่าอิ๋งจื่อจินไม่แม้แต่จะมองพวกเธอ
เธอเบือนหน้า น้ำเสียงเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทั้งยังผุดรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย “อาจารย์สวีคะ ไม่ทราบว่าเจตนาฆ่าเพื่อนจะถูกลงโทษยังไงเหรอคะ”
“หักคะแนน หรือไล่ออก”
อาจารย์สวีสีหน้าเปลี่ยน “นี่มันเรื่องอะไรกัน”
“อาจารย์สวีคงไม่รู้” ครั้งนี้คนที่พูดคืออาจารย์เติ้ง น้ำเสียงเย็นชา “จื่อจินกลัวแมงมุมมาก อาการหนักถึงขั้นหมดสติหายใจไม่ออกได้เลยนะคะ”
เธอเองก็รู้เรื่องนี้โดยบังเอิญ ทั้งยังได้กำชับเด็กนักเรียนในห้องไว้ด้วย
นึกไม่ถึงว่าจะถูกอิงเฟยเฟยเอาไปหาประโยชน์
อิ๋งจื่อจินชะงักเล็กน้อย เธอนึกไม่ถึงว่าอาจารย์เติ้งจะช่วยพูดแทนเธอ
ตอนเธอยังไม่ตื่นขึ้นมาอย่างสิ้นเชิงเคยถูกแมงมุมกัดจนเกือบตาย โชคดีที่เวินทิงหลานอยู่ข้างๆ
ถึงแม้สุดท้ายจะไม่เป็นอะไรมาก แต่ก็เป็นโรคหวาดกลัวแมงมุม นี่เป็นโรคจิตเวชชนิดหนึ่ง
หลังจากเธอตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ย่อมไม่มีทางมีอุปสรรคในด้านนี้
แต่อิงเฟยเฟยไม่มีทางรู้จุดเปลี่ยนของเรื่องนี้
สีหน้าของอิงเฟยเฟยที่เพิ่งกลับมามีเลือดฝาดได้ซีดเผือดลงไปอีกครั้ง “หนู หนูจะรู้ได้ยังไง นี่เป็นแค่เรื่องบังเอิญ หนู...”
“หยุดพูด!” อาจารย์สวีตบโต๊ะ โมโหยิ่งกว่าเดิม “อิงเฟยเฟย ถ้าวันนี้อิ๋งจื่อจินเกิดเป็นอะไรไป เธอจะถูกจับเธอรู้บ้างไหม!”
แม้แต่ร้องไห้อิงเฟยเฟยก็ร้องไม่ออก
ท่ามกลางสายตาจำนวนมากขนาดนี้ คุณนายอิงหน้าเสียหนักกว่าเดิม
เธอเองก็นึกไม่ถึงว่าอิงเฟยเฟยจะทำขนาดนี้ แต่แล้วไงล่ะ
ก็ไม่ได้มีใครเป็นอะไรไม่ใช่เหรอ
“เอาล่ะ เรื่องนี้ก็จบแค่นี้แล้วกัน เธอก็ไม่ได้เป็นอะไรไม่ใช่เหรอ จะมาคิดเล็กคิดน้อยเอาอะไร” คุณนายอิงหยิบธนบัตรสิบใบออกมาจากกระเป๋าสตางค์ “ก็แค่หนังสือกับแบบฝึกหัดไม่กี่เล่ม ฉันชดใช้ให้หนึ่งพัน พอไหม”
แม้แต่คนหนุนหลังที่สามารถต่อกรกับเธอได้สักคนก็ไม่มี ยังคิดจะเอาอะไรอีก
โยนเงินให้แล้วคุณนายอิงก็จับอิงเฟยเฟย “เฟยเฟย เราไปกัน”
“ไป” อิ๋งจื่อจินพูดอย่างไม่รีบร้อน “เจอกันในเวยปั๋ว”
ร่างกายของคุณนายอิงหยุดชะงักทันที ยังไม่ทันจะได้ด่า ทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกถีบ
ตึง ชนจนเธอกระเด็นออกไป จมูกที่เพิ่งทำมาเบี้ยวทันที
จากนั้นน้ำเสียงโผงผางยียวนก็ลอยเข้ามา
“ไอ๊หยา คุณชายเจ็ด ดูสิ จ่ายพันเดียวก็กล้าอวดดีขนาดนี้ เมืองฮู่เฉิงไม่มีใครแล้วหรือไง”
ชาตินี้เธอขอแค่ได้ปลูกดอกไม้ เลี้ยงหมู กลายเป็นมอดที่สุขสบายที่สุดก็พอ เพื่อชีวิตวัยเกษียณอันสุขสบายสงสัยงานนี้ต้องลงแรงกันหน่อย!