Promise in the land of garden
N0903
## Chapter 1  ep.0

ในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด หญิงสาวคนหนึ่งที่เดินท่ามกลางความมืด บนทางยาวราวกับไร้ที่สิ้นสุด กลิ่นอับชื้นฟุ้งลอยตามอากาศ ทางที่มืดสนิทมีเพียงแค่คบเพลิงที่อยู่ในมือเพียงพอที่จะส่องมองให้เห็นทางลางๆ เท่านั้น
เธอเดินตามทางไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย เพียงเพื่ออะไรตัวเองนั้นก็ยังไม่รู้ จนกระทั่งประตูบานหนึ่ง ประตูไม้บานเก่าๆ ด้านบนนั้นมีลูกกรงเหล็กเล็กๆ ที่พอจะสามารถส่องให้เห็นข้างใน
หญิงสาวพยายามส่องมองดูแล้วแต่ก็ไม่เห็นว่าสิ่งใดที่อยู่ด้านใน คงอาจจะเป็นเพราะมืดจนเกินไป  ด้วยความสงสัยเธอจึงเปิดประตูเดินเข้าไปอย่างช้าๆ
ในวินาทีที่เธอก้าวขาเข้าไป... ทันทีนั้นก็มีเสียงเหมือนโซ่ขยับดังขึ้นมาจากตรงหน้าของเธอ
***ครืด~~!!!***
หลังจากที่ได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างขยับภายในห้องนั้นขยับ เธอก็เริ่มเกิดอาการกลัวขึ้นมา ถ้าเป็นคนปกติคงจะเผ่นป่าราบไปแล้ว...  แต่ก็ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงรวบรวมความกล้ากำคบเพลิงที่อยู่ในมือจนแน่น ส่องไปทางต้นตอของเสียง....
".....!!!!"
เธอตกใจถึงกับพูดไม่ออกต่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ร่างสีดำใหญ่โตราวกับยักษ์ เปลือยกายท่อนบน ทั้งแขนขาถูกพันธนาการด้วยโซ่ขนาด  หัวถูกคลุมด้วยถุงผ้าปกปิดใบหน้าและบนนั้นมีกระดาษที่จารึกด้วยอักษรที่แปลกประหลาดไม่คุ้นตา
เธอที่สงสัยต่อสิ่งนั้นเลยถามออกไปด้วยท่าทีอย่างกล้าๆ กลัวๆ
"...คุณเป็นใคร?"
สิ่งนั้นขยับหัวตอบสนองเล็กน้อย  "ผู้หญิง...หรอ?" เสียงทุ้มโทนต่ำตอบสนองกลับมาอย่างทันทีที่ได้ยินเสียงของหญิงสาวถามไป
"ใช่ค่ะ! ดิฉันเป็นผู้หญิง  แล้วตัวคุณล่ะ...เป็นใครกันแน่?" เธอยังยืนยันคำเดิม
"สาวน้อย...เจ้ามีสิ่งที่ต้องการไหม?"
"สิ่งที่ต้องการ...?"
"ใช่! สิ่งที่เจ้าต้องการที่ปรารถนาจะให้มันเป็นจริงในตอนนี้"
"ก็มีอยู่หรอกค่ะ...สิ่งที่ปรารถนา" เธอครุ่นคิดนึกสิ่งที่ร่างสีดำได้ถามมา
"ข้าสามารถทำให้สิ่งนั้นเป็นจริงได้นะ! ถ้าหากเจ้าต้องการ..."
"ทำได้...จริงอย่างนั้นหรอ?"
"ใช่...! ขอแค่เพียงเจ้าช่วยดึงกระดาษแผ่นนี้ออกให้ข้า แล้วข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าก็จะเป็นจริง"
ทันทีที่หญิงสาวได้ยินแบบนั้นเลยเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆ จับไปที่กระดาษ แต่ในตอนนั้นเหมือนตัวเธอจะคิดอะไรได้บางอย่างเลยละมือและดึงกลับอย่างทันควัน
"ทำไม!? เจ้าถึงปล่อยมือด้วยล่ะ ไม่อยากที่จะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงแล้วหรือไง?"
"อยากค่ะ!"
"ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมถึงได้ปล่อยมือล่ะ?"
"หากฉันทำตามที่คุณสั่งแล้ว...ฉันจะแน่ใจได้อย่างไรว่าความปรารถนาจะเป็นจริง"
"ข้าให้คำสัญญาว่าหากว่าเจ้าช่วยข้าความปรารถนาจะเป็นจริง"
"แค่คำพูดไม่ว่าใครก็พูดได้! อีกอย่างตัวคุณนั้นก็ไม่น่าจะใช่ ทั้งเผ่ามนุษย์ บีสท์ ดวอร์ฟหรือว่าเอลฟ์   และถ้าหากเกิดปล่อยตัวคุณออกมาแล้วทางนี้จะแน่ใจได้อย่างไรว่าจะปลอดภัย"
"ฉลาดจริงนะ!    ก็ได้! ถ้าหากเจ้ากังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น พวกเรามาทำพันธะแห่งเลือดไหม?"
"พันธะแห่งเลือด?"
"มันจะผูกข้าด้วยเลือดของเจ้า ตีตราความเป็นทาส ตราบใดที่ตรานั้นมันยังคงอยู่ข้าก็ไม่สามารถที่จะทำร้ายเจ้าได้ มีทางเดียวที่จะยกเลิกคือทำความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าให้เป็นจริง เอาล่ะ!   นี่เป็นสิ่งที่ข้าเสนอให้เจ้าได้จะทำหรือไม่ก็แล้วแต่..."
หญิงสาวนั่งคิดไปชั่วครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกไปว่า "...ก็ได้ค่ะ! แล้วต้องทำอย่างไร?"
"ตามชื่อของมันเลยพันธะแห่งเลือดสิ่งที่จำเป็นก็คือเลือดของผู้ทำสัญญา...."
ไม่ทันที่ทางนั้นได้พูดจบหญิงสาวก็ได้เอาปากกาขนนกปักไปที่นิ้วมือจนเกิดเลือดไหลหยดลงพื้น ทันใดนั้นก็เกิดวงเวทเปล่งแสงสีแดงฉาน เผยให้เห็นผมสีทองเรียวยาวราวกับผ้าไหมของหญิงสาวผู้นั้น
"แล้วต้องทำอย่างไรต่อ?"
"เอามือของเจ้ามาแตะที่หน้าของข้า"
หญิงสาวนั่นยอมทำตามอย่างทันทีหลังจากได้ยินที่พูด เธอที่ได้สัมผัสกับใบหน้าที่แข็งราวกับหิน สิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในไม่น่าจะใช่ผิวหนังของมนุษย์ เวลาผ่านไปสักพักมือข้างนั้นก็เริ่มรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ร้อนมากๆ กำลังไหลขึ้นมาผ่านฝ่ามือ
"ร้อนจัง!...ความรู้สึกนี่มันคืออะไร?"
"ไม่ต้องห่วงมันไม่เป็นอันตราย วางใจได้"
"จะให้ทางนี้วางใจ..."  ไม่ทันที่เธอได้พูดจบหลังจากนั้นบนฝ่ามือของเธอก็มีตราสัญลักษณ์สีแดงฉานส่องแสงประกายขึ้นมา
"เสร็จสมบูรณ์สินะ? นั่นแหละคือพันธะแห่งเลือดระหว่างเราสองคน"
"นี่หรอพันธะแห่งเลือด..." พอหลังจากที่เธอเชยชมได้ไม่นานแสงสีแดง และตราสัญลักษณ์มันก็ได้หายไป   "อ๊ะ!  หายไปแล้ว!"
"ไม่ต้องตกใจไป  หากยามใดที่ท่านนึกถึงมัน ตราสัญลักษณ์ก็จะโผล่ขึ้นมาเอง"      แล้วสิ่งนั้นก็พูดต่อมาอีกด้วยว่า...    "เอาล่ะ!  ต่อจากนี้ท่านคือนายของข้า ได้โปรด.. ช่วยปลดปล่อยตัวข้าที" ร่างสีดำนั้นเริ่มสุภาพกับหญิงสาวพร้อมกับก้มหัวทำความเคารพอย่างนอบน้อม
"อ๊ะ...! เกือบลืมไปเลย" ทันทีที่เริ่มรู้ตัวเธอก็เอื้อมมือออกไปแตะที่กระดาษใบนั้นและดึงมันออก
พอหลังจากที่ดึงกระดาษออกจากใบหน้าแล้ว...  ในเวลาที่พร้อมๆ กันโซ่ที่ล่ามร่างกายสีดำอันใหญ่โตนั้นก็ถูกกระชากออกขาดอย่างง่ายดาย เกิดเสียงดังไปทั่วทั้งห้อง จนเริ่มมีเสียงเท้านับสิบพุ่งตรงมาที่พวกเขาทั้งสองอยู่
"ทำยังไงดี...!  ทำยังไงดี...!" หญิงสาวเริ่มมีท่าทีที่ร้อนรนเหมือนว่าตัวเองได้ทำอะไรที่มันผิดลงไป...
"หลับตาลงซะ! นายของข้า..." ร่างสีดำพูดในขณะที่มือข้างหนึ่งก็เริ่มดึงถุงที่คลุมหัวอยู่ออกอย่างช้าๆ หญิงสาวนั้นก็รีบหลับตาลงตามที่บอกแล้วตัวเธอนั้นก็ได้สลบลงไป....
...
...
เธอค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นก็พบกับทุ่งหญ้าที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา สายลมพัดเย็นสบาย แสงแดดค่อยส่องสว่างให้ความอบอุ่น เธอลุกขึ้นยืนเพื่อรับลมที่พัดผ่านร่างกาย ผมสีทองเรียวยาวปลิวไสวไปตามสายลม สูดดมกลิ่นแสงแดดและใบหญ้า ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินอยู่นั้นเอง...  ก็มีเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง...
"ตื่นแล้วสินะนายของข้า"
หญิงสาวจำเสียงนั่นได้ดีหันกลับไปอย่างทันควัน พบร่างกายสีดำใหญ่โต ผมสีดำเงายาวประบ่ากำลังนั่งมองมาที่เธอ บนใบหน้านั้นถูกปกปิดด้วยหน้ากากที่แปลกประหลาด
"ที่นี่คือที่ไหน?"
"ก็อย่างที่ท่านเห็นมันคือทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่านั้น"
"นี่พยายามจะกวนฉันอยู่ใช่ไหมนี่ แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?"
"ข้าเป็นคนพาท่านออกมาเองแหละ!  เพราะว่าคนอื่นอาจจะมารบกวนเรื่องของเราได้จึงจำเป็นต้องคุยกันในที่ส่วนตัวนิดหน่อย"
ร่างสีดำอันใหญ่โตลุกขึ้นยืนและเดินเข้าหาหญิงสาวอย่างช้าๆ พร้อมกับคุกเข่าก้มหัวให้เธออย่างนอบน้อม ก่อนจะพูดขึ้นว่า...
"ในเมื่อท่านช่วยข้าแล้ว...ทีนี้ข้าขอทราบสิ่งที่ท่านปรารถนาหน่อยได้ไหม?"
"สิ่งที่ปรารถนา..."
"ใช่แล้ว ไม่ว่าอะไรข้าก็จะทำให้เป็นจริง ไม่ว่าจะเป็นเพชรนิลจินดา ลาภและเกียรติยศที่ไม่ว่าใครต่างก็พากันสรรเสริญ หรือว่าท่านอยากจะได้ชีวิตอันเป็นนิรันดร์ ข้าก็สามารถทำให้มันเป็นจริงได้ตราบที่ท่านต้องการ"
ในขณะที่หญิงสาวนั้นกำลังคิดเรื่องสิ่งที่ตัวเองต้องการนั้น ร่างสีดำก็พยายามพูดขึ้นโน้มน้าวไปต่างๆ นาๆ
"...เอาล่ะตัวตนที่แท้จริงของท่านนั้นเป็นอย่างไร? สิ่งที่ท่านต้องการทำให้เป็นจริงนั้นคืออะไรกัน!? เชิญท่านว่ามาได้เลย!"
...
...
"สวนดอกไม้..."
"เอ๊ะ...!"   คำตอบที่ไม่คาดคิดออกมาจากหญิงสาวจนทำเอาอีกฝั่งนั้นสับสน อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
"ช่วยพาฉันไปดูสวนดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลกที นั่นแหละคือสิ่งที่ตัวฉันปรารถนา"
"...ฮะ...ฮ่าฮ่าฮ่า!" เขาหัวเราะออกมาอย่างสะใจเสียงดังจนทางหญิงสาวนั้นแสดงท่าทีเขินอายออกมา
"มันน่าขำนักหรอไงที่มาหัวเราะความฝันของคนอื่นน่ะ?"
"เปล่าเลย! ในมุมมองของข้ากลับว่านั่นมันช่างน่าสนใจเสียจริง  ใช่! น่าคิดถึงมันจริงนั่นแหละ!"
"แล้วไหนล่ะ? ที่ว่าจะทำความปรารถนาของฉันให้เป็นจริง"
"ก็ได้! ตามที่ท่านปรารถนาเลย ข้าจะพาท่านไปเองสวนดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลก สถานที่ซึ่งมีแสงแดดส่องให้ความอบอุ่นตลอดทั้งปี  ที่นั่นคือ... "อีเดน"
"ก็แล้วไหนล่ะ? ที่ฉันเห็นตรงนี้มันก็แค่ทุ่งหญ้าเองไม่ใช่หรอ?" เธอเริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจหน้าบึ้งตึงจนแก้มป่อง
"ใจเย็นก่อนนายท่าน...ท่านยังจำคำปรารถนาที่ท่านขอร้องข้าได้ไหม? ที่ว่าช่วยพาไป..."
หญิงสาวเริ่มรู้ตัวว่าได้เสียรู้กับอีกฝ่ายเสียแล้ว เธอได้พูดคำปรารถนาที่กำกวมออกไปโดยที่ตัวเองไม่รู้ตัว
"ซึ่งนั่นก็หมายความว่า..."
"ข้าจะพาท่านไปเองทวีปอีเดน เพื่อชมเชยสวนดอกไม้ที่ท่านปรารถนา"
"แล้วถ้าเกิดฉันบอกว่าอยากจะดูมันตอนนี้ล่ะ?"
"ข้าก็ไม่ห้ามท่านหรอกนะ แต่ว่าท่านลองคิดดูดีๆ นะจะมีสักกี่คนที่จะได้เดินทางพบสิ่งต่างมากมายที่มีมากกว่าตัวอักษรในหนังสือ ซึ่งในระหว่างทางนั้นท่านอาจจะได้พบหลายสิ่งที่ตัวท่านสงสัยก็เป็นได้"
หญิงสาวครุ่นคิดไปสักพักหนึ่ง "อืม.....ก็ได้! ถ้าอย่างนั้นทำตามที่นายบอกแล้วกัน ช่วยพา...ฉันไปทีได้ไหม?"
"น้อมรับบัญชานายของข้า..."  ร่างสีดำก้มหัวลงอย่างนอบน้อมทำความเคารพหญิงสาว แล้วเงยหน้าอย่างช้าๆ   "จะว่าไป...ข้ายังไม่ทราบเลยว่าท่านชื่ออะไร?"
"ก็จริงแฮะ! เกิดเรื่องวุ่นวายจนลืมแนะนำตัวไปเลย... ฉัน "เซเลน่า" องค์หญิงอันดับหนึ่งของราชวงศ์เรนาเลีย แล้วทางนั้นล่ะ?" หญิงสาวผมสีทองยาวเรียวเป็นประกายสวยงามแนะนำตัวเองว่า "เซเลน่า"
"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับใช้นายของข้าเซเลน่า นับแต่นี้ข้าคือข้ารับใช้ท่าน หนึ่งในเจ็ดบัญญัติต้องห้าม ปีศาจแห่งความโลภ มีนามว่า "แมม่อน"
"ปีศาจอย่างนั้นหรอ?" เซเลน่าทำท่าทีตกใจอย่างคาดไม่ถึงออกมา
"ใช่แล้ว! ข้าเป็นเผ่าปีศาจ  คงตกใจสิท่า... ไม่แปลกใจ-"
ยังไม่ทันที่ทางแมม่อนได้พูดจบทางเซเลน่าก็เข้ามาจับที่ตัวของเขา  แล้วทำท่าทางสนใจเป็นอย่างมากเลยที่เดียวหลังจากที่ได้ยินว่าแมม่อนคือปีศาจ
"น่าสนใจจริงๆ เป็นอย่างนี้นี่เอง"
ซึ่งทางแมม่อนก็แปลกใจเป็นอย่างมากที่เห็นการตอบรับของเซเลน่า เลยถามไปว่า...
"ท่านไม่ตกใจหรือรู้สึกกลัวบ้างหรอ?"
"จะตกใจก็ตกใจอยู่หรอก ก็แหม...! เผ่าปีศาจตัวเป็นๆก็พึ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ เผ่าที่ไม่มีบันทึกอยู่ในคัมภีร์โลก เผ่าปริศนาที่ไม่มีทั้งจุดกำเนิดหรือที่มาที่ไปอย่างชัดเจน บางที่ฉันอาจจะเป็นผู้ค้นพบอะไรใหม่ๆของโลกนี้ก็ได้"
...คัมภีร์โลกเป็นสิ่งที่บันทึกเรื่องราวทั้งหมดที่อยู่บนโลกใบนี้ ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ สัตว์ป่า หรือว่าพืชพรรณ  ทุกอย่างล้วนถูกบันทึกลงในนั้นอย่างละเอียด ไม่มีใครรู้ว่ามันมีมาตั้งแต่เมื่อไหร่  หรือว่าใครเป็นคนสร้าง บ้างก็ว่าพระเจ้าเป็นคนบันทึกเพื่อให้เผ่าพันธุ์ด้านล่างนำความรู้ไปใช้ในการเอาชีวิตรอด  ซึ่งในปัจจุบันคัมภีร์เล่มนี้ถูกเก็บรักษาเอาไว้โดยศาสนจักร นอกจากที่จะเผยแพร่ภูมิความรู้ที่ได้จากคัมภีร์แล้ว ศาสนจักรยังทำการเอาความรู้ในคัมภีร์โลกคัดลอกและแบ่งขายออกไปอีกด้วย
เซเลน่านั้นยังคงสนใจเพราะว่าเผ่าปีศาจนั้นตัวเธอเองก็พึ่งจะเคยได้ยิน เลยพยายามถามซักไซร้แมม่อนไป   "พวกนายกำเนิดมาได้อย่างไร? พวกนายกินอะไรเป็นอาหารและทำไมถึงไปอยู่ในห้องขังใต้ปราสาทได้? ฉันล่ะสงสัยจริงๆ"
"...เอาเป็นว่าข้านั้นก็มีพ่อและแม่เหมือนกับท่าน ต้องกินอาหารเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่ค่อยได้กินเท่าไหร่...ก็เถอะ! ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมข้าถึงไปอยู่ตรงนั้นได้...ตัวข้าเองดูเหมือนว่าความทรงจำในช่วงนั้น มันจะยังเลือนราง...ยังไงไม่รู้"
"งั้นหรอ...?"
"จะว่าไปข้ายังไม่ได้ถามนายท่านเลย ทำไมองค์หญิงอย่างท่าน ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของประเทศ ท่านที่กำเนิดเกิดมามีทุกอย่างแท้ๆ ถึงต้องการความปรารถนาแบบนั้นล่ะ?"
เซเลน่ายิ้มออกมาแล้ววิ่งออกไปบนทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ กางแขนทั้งสองข้างออกรับลมที่พัดเข้าหาตัวพร้อมกับผมและชุดเดรสที่ปลิวไสวไปตามลม และเธอก็หันกลับมาตอบกลับสิ่งที่แมม่อนถามด้วยความสงสัย
"ก็ถึงแม้ชีวิตนี้ฉันจะมีทุกอย่างแล้วก็ตาม แต่ในนั้นฉันไม่เคยได้วิ่งเล่นแบบนี้ ไม่เคยได้สัมผัสกลิ่นอายหญ้าและแสงแดดแบบนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว ชีวิตที่เหมือนอยู่ในกรงแบบนั้นฉันไม่อยากที่จะได้มันหรอก  ฉันอยากที่จะเห็น อยากที่จะรู้ อยากที่จะได้สัมผัสเรื่องราวต่างๆ ที่ในหนังสือไม่มี อยากจะเขียนเรื่องราวของตัวเองขึ้นมาใหม่ เรื่องราวการเดินทางและจุดสิ้นสุดของตัวฉันเองก็เท่านั้น..."
"อย่างนั้นเองหรอ? ช่างเหมือนกันเสียจริงๆ"  เพียงแค่ชั่วครู่หนึ่งที่ทางแมม่อนนั้นได้เห็นภาพทับซ้อนที่คุ้นเคย...
"นายว่าอย่างไงนะ?"
"ท่านคงแค่หูแว่วไปเอง" หลังจากนั้นแมม่อนทำท่าทางคว้าตวัดอากาศ วินาทีนั้นจากในมือที่ว่างเปล่าอากาศได้กลายมาเป็นผ้าคลุมหนึ่งผืน แล้วก็ยื่นมันให้กับเซเลน่า
"อย่างน้อยพวกเราจะต้องเดินทางกันอีกไกล สวมนี่ไว้อย่างน้อยมันก็สามารถที่จะใช้ห่มในตอนกลางคืนได้ และก็...."   แมม่อนยื่นจี้ห้อยคอที่รูปร่างแปลกประหลาดให้กับเธอ   "อันนี้มันจะทำให้คนอื่นๆ นั้นไม่สามารถจดจำใบหน้าของท่านได้ถ้าสวมมันไว้ มันมีอันเดียว...ฉะนั้นอย่าได้ทำหายหรือห่างจากตัวท่านเด็ดขาด!"
"เป็นเพราะเวทมนตร์อย่างนั้นหรอ?" เหมือนว่าทางเซเลน่าจะสนใจต่อสิ่งนั้นน่าดูเธอจ้องอย่างไม่ลดละ และค่อยสวมมันเข้าที่คอ "แบบนี้...โอเคแล้วสินะ?"
"เอาล่ะในเมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วพวกเราก็ไปกันเถอะนายท่านของข้า" แมม่อนเสกผ้าคลุมอีกอันสวมเข้าที่ตัวเองและกำลังจะเริ่มเดินทาง ในตอนนั้นเองที่ทางเซเลน่าก็ร้องออกมาอย่างตกใจ
"ไม่มี!  ไม่มี! ไม่มี! ว่าแล้วเชียวน่าจะทำหายในตอนนั้นแน่เลย" เธอค้นไปทั่วทั้งตัวเหมือนว่าทำของหล่นเอาไว้ที่ไหนสักแห่ง
"ทำอะไรหายหรอ? นายท่านของข้า"
"บันทึกของฉันน่ะ! น่าจะหล่นหายตอนที่นายพาฉันออกมาแน่เลย จะกลับไปเอาก็คงจะไม่ได้ด้วยสิ!" เซเลน่าแสดงสีหน้ารู้สึกเสียดายขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
ทางแมม่อนที่เห็นแบบนั้นเลยพูดให้ทางเซเลน่าสบายใจว่า...
"นายท่านไม่ต้องห่วงในเมืองข้างหน้านี้พวกเราค่อยไปหาซื้ออันใหม่จากที่นั่นก็ได้  หรือว่าในสมุดเล่มนั้นมีสิ่งสำคัญของท่านอยู่อย่างนั้นหรอ?"
"ไม่หรอกกลับกันมันก็เป็นแค่ความทรงจำที่มีกับพวกเมดและคนรับใช้เท่านั้น  ก็แค่รู้สึกเสียดายนิดหน่อยเท่านั้นเอง"
"หากท่านเสียดาย ให้ข้าพากลับไปเอามันไหม? แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าครั้งนี้จะหนีออกมาได้อีกหรือเปล่า"
"ช่างเถอะ! ไหนๆ แล้วนี่อาจจะเป็นศักราชใหม่ในการการเดินทางครั้งใหม่กับบันทึกเล่มใหม่ ไม่คิดอย่างนั้นบ้างหรอ?"
...พอเซเลน่าตัดสินใจได้แล้วที่จะเลือกทิ้งสมุดบันทึกเล่มเก่าของตัวเอง ทั้งสองก็รีบมุ่งหน้าเดินทางไปที่เมืองแพริออท


## Chapter 1  ep.1

บรรยากาศที่เป็นใจแสงแดดส่องสดใส มีลมพัดเย็นเป็นระยะๆช่างเหมาะสมในการเดินทางครั้งใหม่ยิ่งนัก   ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นแบบนั้น...
"นี่อีกไกลไหมกว่าจะถึงเมืองถัดไปน่ะ?" เซเลน่าถามขึ้นมาด้วยท่าทีที่เหนื่อยหอบจากการเดินมาเป็นเวลานานกว่า 3 ชั่วโมงแล้วโดยที่ไม่หยุด
"ถ้าให้เดินไม่หยุดอย่างต่อเนื่องก็น่าจะถึงที่โน่นในเวลาเย็น"
"อะไรนะ! เย็นเลยงั้นหรอ?" หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นเซเลน่าก็เริ่มหมดกำลังใจทีจะเดินต่อ     "อย่างน้อย...ตอนนี้ ขอพักสักเดี๋ยวจะได้ไหม?" เธอนั่งลงกับพื้นเหยียดขาออกด้วยท่าทีสบายๆ
"ข้าไม่แนะนำให้ท่านค้างแรมแถวนี้หรอกนะ เพราะว่าข้ารู้สึกว่ามันมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ ตั้งแต่ที่พวกเราเดินกันมา ข้าไม่ยักกะเห็นว่าจะมีรถม้าขนสินค้าผ่านไปเลย"
"นั่นสินะ! จริงอย่างที่นายพูดนั่นแหละ...ทั้งๆ ที่เมืองข้างหน้านี้มันแหล่งค้าขายชั้นยอดที่ใกล้เมืองหลวงแท้ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็แทบไม่เห็นรถม้าวิ่งผ่านเลย   ถ้าเป็นอย่างที่นายพูดจริง  ก็คงต้องรีบ..."
เซเลน่าพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่เหมือนว่าขาของเธอจะไม่เป็นใจเลยทำให้เธอนั้นล้มลงกระแทกก้นจ้ำเบ้า    "ไม่ไหวๆ  เหมือนว่าขาฉัน...จะไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเลยนี่สิ!"
แมม่อนที่เห็นว่าทางเซเลน่านั้นไม่สามารถที่จะเดินต่อไปไหว จึงเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมา ทางเซเลน่านั้นตกใจถึงกับร้องออกมาเสียงหลง
"ว๊าย!!! นี่นายจะทำอะไร?" เธอพยายามดิ้นขัดขืนอย่างสุดแรง แต่ก็ไม่สามารถที่จะขัดขืนได้
แมม่อนยกร่างของเซเลน่าขึ้นวางไว้บนไหลของตนเอง แล้วก้าวเดินต่อไปโดยที่ไม่พูดอะไร ดูเหมือนว่าการกระทำทั้งหมดของเขาจะเป้นการช่วยให้สามารถเดินทางต่อได้
"ขอบคุณนะ" เธอพูดขอบคุณด้วยสีหน้าที่เขินอาย
"นั่นเองก็เป็นหน้าที่ของข้า ไม่จำเป็นต้องขอบคุณแต่อย่างใด"
ใช้เวลาสักพักทั้งสองก็เดินกันมาจนถึงที่หน้าเมืองแพริออท เมืองที่ถูกล้อมด้วยกำแพงหินขนาดใหญ่ตั้งกั้นจากภายนอก ด้านหน้ามีทหารยามคอยรักษาความปลอดภัยและดูแลตรวจคนเข้าภายในเมืองอย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อไม่ให้คนแปลกหน้าหรือว่าอาชญากรเข้าไปก่อความวุ่นวายภายในเมือง  ด้วยเหตุนี้จึงจำเป็นต้องเข้าแถวเพื่อตรวจสอบและซักประวัติ
ซึ่งทางของแมม่อนและเซเลน่าเองก็เข้าแถวเพื่อรับการตรวจสอบแต่โดยดี ในระหว่างนั้นเองที่ทางเซเลน่านั้นได้สังเกตเห็นว่าประชากรที่เข้าแถวนั้นมีน้อยกว่าปกติ และในตอนนั้นเธอก็ได้เห็นภาพใบประกาศหน้าของตัวเอง
"เร็วขนาดนี้เลยหรอเนี่ย!?"
"ไม่แปลกหรอกนะ! ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนหายตัวไปทั้งคน จะทำแบบนี้ก็ไม่แปลก แต่ดูเหมือนว่าจะมีรางวัลสำหรับคนที่หาตัวพบและนำไปส่งที่ราชวังด้วย น่าสนใจจริงๆ  ถ้าข้าเป็นคนนำท่านไปส่งจะได้รางวัลไหมนะ?"
"เดี๋ยวเถอะ...!" เซเลน่าแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาจนทางแมม่อนพูดแก้ตัวกลับไปว่า
"ใจเย็นสิ!  ข้าแค่ล้อเล่นน่ะ อีกอย่างข้าก็พูดไปแล้วนิว่าถ้าเกิดกลับไปอีกก็ไม่รู้ว่าจะหนีออกมาได้อีกหรือเปล่า ฉะนั้น...วางใจได้นายท่านของข้า"
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้นเอง ทางทหารที่กำลังเฝ้ายามอยู่ก็สังเกตเห็นว่าพวกเขาดูท่าทีที่มีพิรุธ
"เฮ้ยพวกแกสองคน!! ออกมาข้างนอกแถวเดี๋ยวนี้!!" แล้วก็ชี้หอกมาที่ทั้งสอง
ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกดังนั้นพวกเขาทั้งสองก็ออกไปแต่โดยดี พร้อมกับยกมือขึ้นเหนือหัวเพื่อแสดงว่าตนเองไม่คิดจะต่อสู้ หรือว่าต่อต้าน
ทางแมมม่อนั้นก็ได้เอนตัวลงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของเซเลน่า พูดจาเหน็บแนมไปว่า...
"รู้สึกอย่างไรบ้าง? ทั้งที่เป็นองค์หญิงของประเทศนี้แท้ๆ แต่กลับมาโดนทหารของตัวเองเอาหอกชี้หน้า แบบนี้ต้องลงโทษ ตัดหัวเสียบประจานแล้ว"
"หนวกหูน่า!"
"พวกแกซุบซิบอะไรกัน? ฉันบอกให้ยืนอยู่เฉยๆ เข้าใจไหม!?" ทหารยามคนนั้นตะคอกใหลังจากที่เห็นทั้งสองพูดคุยซุบซิบกัน
ต่อมาก็มีทหารอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับใบประกาศหาคนหายที่อยู่ในมือ
"มีอะไรกัน?"
"พอดีผมเห็นสองคนนี้ดูท่าทางมีพิรุธบางทีอาจจะเป็นพวกอาชญากรที่กำลังหลบหนีก็ได้   เลยเรียกพวกเขาออกมา..."
ทหารยามคนนั้นจ้องมองไปที่หน้าพวกของเซเลน่ากับแมม่อน พร้อมกับดูในใบประกาศที่หนาเป็นปึกเพื่อเปรียบเทียบ  ใช้เวลาสักพักก็ไม่พบว่ามีประวัติทางอาชญากรรมแต่อย่างใด
"ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ที่ลูกน้องของผมปฏิบัติเสียมารยาทแบบนี้  ว่าแต่ท่านพี่ชายที่รูปร่างใหญ่โตคนนั้นเป็นใครกัน ทำไมถึงได้ปกปิดใบหน้าล่ะ? ข้าเองก็ไม่อยากจะเสี่ยงเหมือนกัน เป็นไปได้ได้โปรดถอดหน้ากากนั่นออกจะได้ไหม?"
"ต้องขอโทษด้วยจริงๆท่านหัวหน้าอัศวิน พอดีระหว่างที่ข้าเดินทางกับนายท่านของข้าเกิดเหตุสุดวิสัยโดนคำสาปที่ไม่สามารถถอดหน้ากากออกได้ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าหากถอดมันออกจะเกิดอะไร  แต่ในจิตใต้สำนึกของข้าพูดในใจว่าไม่ควรถอดมันจะดีกว่า..."
ในขณะที่แมม่อนกำลังพูด เซเลน่านั้นก็ได้มองมาด้วยสายตาที่นิ่งเฉยไร้อารมณ์ สื่อเป็นนัยน์ทางสีหน้าว่า  สิ่งที่เขาได้พูดออกไปนั้นมันมีตัวอักษรที่เขียนว่าโกหกและหลอกลวงลอยอยู่รอบๆตัว
"(ใครมันจะไปเชื่อเรื่องราวพรรณนั้นกันเล่า ถ้าจะหาข้อแก้ตัวก็หาอะไรที่มันดีๆหน่อยสิ แบบนี้เดี๋ยวความก็แตกหรอก)" เธอได้แต่คิดในใจ...
"อย่างนั้นเอง...หรอ? ท่านเองก็คงลำบากมากสินะ? พวกเราทำการตรวจสอบดูแล้วว่าพวกท่านไม่เป็นผู้ต้องสงสัยแต่อย่างใด เชิญพวกท่านทั้งสองเข้าเมืองได้"
"ห๊ะ!"    ทางเซเลน่าได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจ ว่าจะคนเชื่อเรื่องแต่งที่แมม่อนด้นสดสร้างขึ้นมาจริงๆด้วย
ในขณะทั้งสองเดินผ่านเข้าประตูมาแล้ว เซเลน่าได้ถามกับทางแมม่อนไปด้วยท่าทีที่สงสัยเรื่องราวตะกี้นี้
"นี่นายทำอะไรลงอย่างนั้นหรอ?"
"ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งนั้น..."
ถึงแม้ว่าทางแมม่อนจะตอบมาอย่างนั้น ทางเซเลน่านั้นก็สัมผัสได้ว่าเขากำลังพูดโกหกอยู่ แต่ก็ไม่อยากจะซักไซ้มากเลยปล่อยมันไป...
"ช่างเถอะ! อย่างไงพวกเราก็ผ่านด่านตรวจมาจนได้ แต่ว่ามันก็แทบจะค่ำแล้วนี่สิ...ที่นายมาที่นี่ต้องการหาอะไรอย่างนั้นหรอ?"
"แผนที่น่ะ พวกเราต้องเดินทางอีกไกล ฉะนั้นแล้วแผนที่จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างมาก"
"หาอะไรกินก่อนไม่ได้หรอ? ฉันหิวจนไส้กิ่วแทบจะไม่มีแรงเดินแล้วนี่"
"ทั้งที่แทบไม่ได้เดินเลยแท้ๆ นี่นะ... แต่ก็ช่วยไม่ได้ถ้าเป็นของกินรองท้องที่สามารถเดินไปกินไปจะช่วยได้มากเลย"
"ไชโย!"
พอแมม่อนอนุญาตแล้วเซเลน่าจึงวิ่งออกไปด้วยท่าทีที่ดีใจ เธอเดินไปตามร้านอาหารข้างทางต่างๆ นาๆ หลายร้านด้วยกัน จนอาหารนั้นเต็มมือเธอไปหมด ซึ่งทั้งหมดนั่นแมม่อนเป็นคนจ่าย...
"นายท่านของข้าจะกินข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ช่วยใช้เงินข้าอย่างระมัดระวังได้ไหม? ค่าเดินทางมันจะไม่พอเอานะ"
เซเลน่านั้นไม่ได้สนใจสิ่งที่แมม่อนพูดแต่อย่างเธอกินอาหารที่ซื้อมาอย่างเอร็ดอร่อย....
"อูดอ่าอะไออะ? (พูดว่าอะไรนะ?)"
"ช่วยกินให้หมดก่อนพูดจะได้ไหมนายของข้า มารยาทแบบผู้ดีหายไปไหนเสียล่ะ?"
"เอาหน่อยไหม?" เซเลน่ายื่นอาหารมาให้กับทางแมม่อนเป็นเนื้อเสียบไม้ย่างไฟ
"ไม่เป็นไรนายท่านพวกข้านั้นไม่จำเป็นต้องกินอาหาร"  พอได้ยินแบบนั้นเธอจึงรีบดึงอาหารที่ยื่นให้เข้าปากตัวเองเกินอย่างเอร็ดอร่อย
"จะว่าไปแล้ว...ฉันแทบจะไม่เห็นเผ่าอื่นนอกจากมนุษย์กับบีสท์เลย เผ่าเอลฟ์ และดวอร์ฟ ไม่มีให้เห็นเลย ฉันล่ะอยากจะเห็นพวกนั้นตัวเป็นๆสักครั้งจังเลย..."
"นั่นเองอาจจะยากสักหน่อย เพราะเมื่อเทียบจำนวนทุกเผ่าบนโลกแล้ว มนุษย์นั้นมากที่สุด และอีกอย่างที่นี่เป็นเมืองของมนุษย์ บีสท์พอจะเห็นอยู่บ้างก็จริง  ดวอร์ฟนั้นมักจะอยู่ในเมืองที่ใหญ่ๆ และมีอุตสาหกรรมเหมืองเยอะๆ แต่ถ้าเป็นเอลฟ์นี่อาจจะยากหน่อย  เพราะพวกเขานั้นมันจะปลีกวิเวกอยู่ในที่ยากจะเข้าถึงเละลึกลับ  บางทีในอนาคตนี้  ท่านอาจจะได้ห็นเอลฟ์ตัวเป็นๆ ในระหว่างเดินทางนี่ก็ได้..."
"ถ้าอย่างนั้นก็จะมาอยู่หยุดอยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้วสิ รีบไปหาซื้อของที่จำเป็นแล้วออกเดินทางกันต่อเถอะ"
"น้อมรับบัญชา นายท่านของข้า..."
...และในที่สุดพวกเขาก็เดินกันมาจนถึงที่ร้านขายแผนที่แมม่อนเปิดประตูเข้าไปอย่างทันที เจ้าของร้านถึงกับตกใจกับรูปร่างอันมหึมาของแมม่อนจนถึงกับพูดอย่างตระกุกตะกักออกมา
"มะ...ไม่ทราบว่าต้องการให้พวกเราช่วยอะไรครับ?"
"ข้ามาเพื่อขอซื้อแผนที่สักอัน มีอยู่หรือเปล่า?"
"ระ...รับทราบแล้วครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปนำ-"
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงชายผมสีน้ำตาลผิวกายสีแทนเข้มพูดขึ้นมาจากด้านหลังของเคาน์เตอร์
"ต้องขอโทษด้วยจริงๆคุณลูกค้า แผนที่ทางร้านเราหมดแล้ว!"
"...หมดแล้วอย่างนั้นหรอ?" แมม่อนแสดงท่าทีเหมือนใม่เชื่อในสิ่งที่ชายผิวสีน้ำตาลนั้นพูด
"อับราฮัมลูกพูดอะไรน่ะ? แผนที่ยังมีอยู่..."  ชายแก่เรียกชายอีกคนว่าอับราฮัมดูเหมือนว่าสองคนนั้นจะเป็นพ่อลูกกัน
"เมื่อกี้ผมไปดูมาแล้วน่ะ ดูเหมือนว่าหนูมันจะเข้ามาแทะจนขาดเป็นรูเบ้อเริ่มเลย"
"ในเมื่อแผนที่ไม่มีพวกเราก็คงต้องขอตัวไปซื้อที่ร้านอื่นแล้วล่ะ"
ในขณะที่แมม่อนกำลังก้าวขาออกไปนั้นทางอับราฮัมนั้นก็ได้พูดขึ้นมาว่า...
"ข้าเกรงว่าท่านคงจะหาไม่ได้หรอก เพราะว่าร้านเราเป็นร้านเดียวที่ขายแผนที่ในเมืองนี้"
"แล้วข้าต้องทำอย่างไรถึงจะมีแผนที่"
"ก็น่าจะใช้เวลาทำใหม่สักวันหรือสองวันนั่นแหละ ถ้าพวกท่านรอได้อะนะ  แต่ว่าข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น ถ้าหากว่าท่านอยากจะได้มันแบบฟรีๆ ในเวลาเพียงแค่ 1 วัน  เพียงแค่รับคำขอของข้าในการกำจัดสัตว์อสูร ณ หมู่บ้านทางใต้"
แมม่อนครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่งก่อนที่ทางเซเลน่านั้นจะเข้ามาขัดระหว่างแมม่อนกับอับราฮัมว่า...
"สัตว์อสูรอย่างนั้นหรอ? คงจะเป็นพวกก็อปลิน หรือไม่ก็พวกออร์คละมั้ง เพราะเขตแถวที่ชาวบ้านอยู่อาศัยก็มักจะเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆอยู่เหมือนกัน แต่ว่าทำไมถึงไม่ปล่อยให้ทางอัศวินจัดการล่ะ"
"ถ้าเรื่องนั้นฉันเองก็เข้าไปพูดแล้วเหมือนกัน แต่เหมือนว่าทางนั้นจะยุ่งๆ  กับการตามหาองค์หญิงที่หายไปอยู่น่ะ พวกท่านเองก็น่าจะสังเกตเห็นจากใบประกาศได้นิ?"
"ยะ...อย่างนี้นี่เอง"   เซเลน่าพยายามหลบสายตาหลังจากที่อับราฮัมพูดเรื่องเกี่ยวกับตน เลยหันไปทางแมม่อนที่กำลังครุ่นคิดอยู่
"นี่ๆเรารับงานนี้เถอะนะ ได้แผนที่ฟรีประหยัดเงินตั้งเยอะ นายเองก็เป็นคนบอกด้วยนิว่าการเดินทางยังอีกไกลน่ะ"
"...ก็ได้! แต่ว่านะข้ามีสิ่งที่ต้องการอย่างอื่นเพิ่มนอกจากแผนที่"
"ว่าแต่...ท่านอยากจะได้อะไรเพิ่มอย่างนั้นหรอ?" อับราฮัมถามกลับมา...
"สมุดบันทึก...สำหรับนายของข้า พอจะทำได้ไหม?"
"อะไรกัน! ถ้าเรื่องนั้นไม่มีปัญหาแต่อย่างใด"
"ในเมื่อทางนั้นพูดว่าได้...ข้าเองขอรับงานนี้"
"ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าเจอกันที่หน้าประตู ข้าจะรออยู่ที่รถม้า" อับราฮัมที่ได้ยินดังนั้นก็เผลอยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
"เข้าใจแล้ว!"  พอพูดจบทางแมม่อนและเซเลน่าก็เดินออกจากร้านไป
พ่อของอับราฉัมได้เข้ามาคุยอย่างทันทีหลังจากที่เห็นทั้งสองเดินออกจาร้านแล้ว
"นี่ลูกแน่ใจแล้วหรอ? ว่าจะทำอย่างนี้จริงๆ บางทีพวกเขาอาจจะตายได้เลยนะ"  พ่อเขาพูดมาด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
"...ถ้าไม่ทำอย่างนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้วครับ อีกอย่างในใจผมรู้สึกว่าชายคนนั้นเขาไม่ใช่คนธรรมดา น่าจะพอใช้ประโยชน์จากเขาได้"
ณ ทางด้านของแมม่อนและเซเลน่าที่กำลังเดินอยู่ภายในเมืองเวลาใกล้พลบค่ำ
"ขอบใจนะ" เซเลน่าพูดขอบคุณเรื่องที่ช่วยเรื่องสมุดบันทึก
"ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ถ้าสมุดบันทึกสำหรับเขาแล้วน่าจะเป็นเรื่องกล้วยๆ แล้วอีกอย่างที่ข้าทำทั้งหมดนี่มันก็เป็นหน้าที่ในฐานะข้ารับใช้ของท่าน"
"แล้วทีนี้พวกเราจะเอายังไงต่อ?"
"ข้าว่าจะหาโรงเตี๊ยมพักอยู่ที่นี่สักหนึ่งคืน พรุ่งนี้ทันทีที่ได้แผนที่พวกเราจะเดินทางกันต่อ"
....
ทั้งสองเดินมากันได้สักพักก็มาหยุดอยู่ที่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ซึ่งภายดูจากภายนอกแล้วไม่ได้หรูหราอะไรมากนักเป็นแค่โรงเตี๊ยมธรรมดาๆ แมม่อนเดินเปิดประตูเข้าไปอย่างทันทีแล้วเข้าไปสอบถามกับทางพนักงานชายวัยกลางคนท่านหนึ่งที่ดูแล้วน่าจะเป็นเจ้าของ
"ไม่ทราบว่ามีห้องว่างไหมเถ้าแก่?"
ทันทีที่เจ้าของโรงเตี๊ยมหันมาเห็นต้นตอของเสียงก็ถึงกับตกใจกับร่างกายที่ใหญ่โตของแมม่อน  เขาพูดตอบกลับอย่างตระกุกตระกัก
"มะ...มีอยู่แล้วครับ ไม่ทราบว่าต้องการจะพักกี่คืน"
"หนึ่งห้องสำหรับสองคน ราคาเท่าไหร่?"
"สะ...สองเหรียญเงินครับ"
ชายเจ้าของโรงเตี๊ยมยื่นมือมารับเงินด้วยอาการที่ยังสั่นกลัว ในวินาทีนั้นมือของเขาก็ถูกคว้าอย่างรวดเร็วโดยแมม่อนและยื่นหน้ามาใกล้ๆเขา ก่อนกระซิบมาว่า...
"...เก็บสัตว์เลี้ยงของเจ้าให้ดี ถ้าเกิดนางคนนี้เห็นเข้า ฉันจะฉีกพวกแกทั้งสองเป็นชิ้นๆแน่!"
"ขะ   เข้าใจแล้วครับ! นะ...นี่คือกุญแจสำหรับห้องของท่านทั้งสอง เป็นห้องที่ดูชั้นด้านบนชั้นในสุด  ขะ...ขอให้พักผ่อนให้สบาย"
แมม่อนรับกุญแจมาและกำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบน ในขณะนั้นเองที่จู่ๆเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาพร้อมกับชายใส่ชุดคลุมสีดำสามคนเดินเข้ามาข้างใน
"ยะ  ยินดี  ตะ ต้อนรับ คะ ครับ"
ทันใดนั้นบรรยากาศก็เย็นลงอย่างเห็นได้ชัด กลิ่นคาวราวกับสัตว์ป่าโชยออกมาจากคนเหล่านั้น ทำเอาเจ้าของโรงเตี๊ยมนั้นขาสั่นแทบจะยืนไม่อยู่ ใบหน้าบ่งบอกถึงความกลัวอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อตกออกมาเป็นเม็ดๆจนท่วมทั้งใบหน้า แต่ดูเหมือนอาการนั้นจะไม่ใช่แค่เขาคนเดียว ทางเซเลน่านั้นก็มีอาการแบบเดียวกัน ขาสั่นพับๆจนแทบจะยืนไม่อยู่ มีอาการผวาออกมาเช่นเดียวกัน ทางแมม่อนนั้นเห็นท่าไม่ดีเลยเอาตัวเข้าบังเธอพร้อมกับค่อยๆพยุงขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ
"มะ...มะ...ไม่...ทราบวะ...ว่ามีอะไรให้ช่วยไหมครับ?" เจ้าของโรงเตี๊ยมถามด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดี
หนึ่งในกลุ่มชายเดินเข้ามาหยุดที่เคาน์เตอร์ก่อนจะพูดขึ้นว่า...   "พอดีพวกเรา อยากจะถามอะไรสักหน่อย   พอจะตอบพวกเราได้ไหมครับ?"
เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบพยักหน้าตกลงอย่างรวดเร็ว ด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนกเหงื่อไหลเต็มใบหน้า
"คะ  ครับ!!!"
"ช่วงนี้มีอะไรที่มันผิดปกติไหมครับ? อย่างเช่นพวกคนที่จู่ๆก็หายตัวไปอะไรอย่างนี้"
เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบส่ายหน้าปฏิเสธว่าเขาไม่รู้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "ไม่รู้ครับ ไม่ทราบเลยว่าแถวนี้เรื่องแบบนั้นด้วย ไม่รู้ๆ"
....
....
"อย่างนั้นหรอครับ ขอบคุณที่ให้ความช่วยเหลือนี่เป็นค่าตอบแทนครับ" ชายคนนั้นยื่นเงินเหรียญทองมาให้กับเจ้าของโรงเตี๊ยมเพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยเหลือเขา และกำลังจะเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป  จังหวะนั้นเองที่ชายคนนั้นสังเกตเห็นแมม่อนกับเซเลน่าที่กำลังขึ้นบันไดเลยเดินเข้าไปทักเช่นเดียวกัน
"กระผมขอรบกวนเวลาพี่ชายร่างบึกบึนสักเดี๋ยวจะได้ไหมครับ?"
"ต้องขอโทษด้วยจริงๆ พอดีพวกข้าก็เป็นเพียงแค่นักเดินทางที่บังเอิญผ่านมาเท่านั้น ไม่รู้เรื่องที่ท่านอยากรู้หรอก"  ซึ่งในวินาทีที่เขาหันกลับมาตอบนั้นเหมือนว่าทางกลุ่มชายจะมีอาการตกใจขึ้นมาเล็กน้อย
"ยะ...อย่างนั้นหรอครับ ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทไม่ทราบว่าใบหน้าของท่านเป็นอะไรทำไมถึงได้ปกปิดด้วยละครับ"
"เรื่องมันค่อนข้างยาว ถ้าจะให้พูดสั้นก็คือคำสาปน่ะ"
"ลำบากเอาเรื่องเลยนะครับ" ในตอนนั้นเองที่เขาได้สังเกตเห็นว่าเซเลน่าที่อยู่ข้างหน้ามีอาการสั่นกลัว เลยถามไปว่า...  "ไม่ทราบว่าท่านหญิงคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่าครับดูอาการไม่ค่อยดีเลย"
"เธอก็แค่เหนื่อยจากการเดินทางก็เท่านั้นไม่ได้มีอะไรมากมายหรอก พวกเรากำลังจะไปพักแล้วน่ะ...ขอตัวก่อน"
"ต้องขอโทษที่รั้งท่านเอาไว้" ชายคนนั้นก้มหัวขอโทษทางแมม่อนก่อนที่จะเดินออกจากโรงเตี๊ยมไป...
หลังจากที่ทางแมม่อนพยุงเซเลน่ามาถึงยังห้องพัก จนอาการของเธอค่อยดีขึ้นเป็นไปตามลำดับ เหมือนว่าถ้ายิ่งห่างจากกลุ่มคนนั้นจะยิ่งทำให้อาการดีขึ้นจนแทบเกือบกลับมาปกติ
เซเลน่าพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่สะอิดสะเอียนเหมือนกับคนที่กำลังจะอ้วกได้ทุกเมื่อ
"บรรยากาศแบบนั้น  ความรู้สึกนี้ เมื่อตะกี้นี้มันคืออะไร แล้วกลุ่มคนเมื่อตะกี้นี้เป็นใครกัน?"
"นั่นสินะ...! พวกเขาเป็นกลุ่มคนที่คอยทำให้เส้นกั้นระหว่างสองสิ่ง เพื่อไม่ให้ก้าวข้ามผ่านหากัน เรียกว่า "สเลเยอร์"
"สเลเยอร์?" เหมือนว่าทางเซเลน่านั้นยังหายใจไม่ทั่วท้องยังมีอาการคลื่นไส้หลงเหลืออยู่
"พวกเขาเป็นหน่วยองค์กรที่ขึ้นตรงกับทางศาสนจักร คอยกำจัดเหล่าปีศาจที่แฝงกายอยู่ในเหล่ามนุษย์ พวกเขาทุกคนจะสัญลักษณ์สามขีดสีดำขึ้นอยู่บนฝ่ามือเพื่อเป็นการบ่งบอกว่าตัวเองนั้นผ่านการทดสอบ นอกจากนั้นขีดสามขีดยังหมายถึง การเสียสะ การสูญเสีย และก็การล้างแค้นอีกด้วย และทุกคนที่มีฝีมือระดับหนึ่งจะได้รับมอบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างขึ้นจากเศษเสี้ยวที่แตกหักของหอกลองกินุส ซึ่งอาวุธนั้นเองที่จะสามารถทำให้ฆ่าปีศาจได้ สิ่งนั้นสำหรับข้าแล้วมันค่อนข้างอันตรายถ้าหากโดนแทงเข้าที่หัวใจเต็มๆก็คงไม่รอด เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะไปมีเรื่องกับพวกนั้นหรอก"
เซเลน่ายังถามต่ออีกว่า...  "ว่าแต่ทำไมพวกเขาถึงต้องทำอย่างนั้นด้วยล่ะ? เท่าที่ฉันอยู่กับนายมาก็ไม่เห็นจะเป็นอันตรายตรงไหนเลย"
"ทุกเผ่านั้นก็ล้วนมีทั้งคนดีและคนชั่วปะปนกันไป แน่นอนพวกเราเผ่าปีศาจก็เช่นกัน"
"แล้วอาการที่เกิดกับฉันและเจ้าของโรงเตี๊ยมเมื่อตะกี้นี้ล่ะมันคืออะไร?"
"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตะกี้นี้มันคืออะไร แต่ถ้าจะให้เดาก็คงจะเป็นพลังอำนาจของอาวุธที่เขาถือละมั้ง?"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆแล้วทางนายไม่เห็นเป็นอะไรเลยล่ะ? ทั้งที่เป็นปีศาจแท้ๆ"
"ข้าเองก็ไม่ใช่เผ่าปีศาจชั้นต่ำ แรงกดดันแค่นั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก" เหมือนว่าทางแมม่อนจะภูมิใจเป็นอย่างมากขนาดที่ปกปิดใบหน้าเอาไว้เซเลน่ายังรับรู้ได้
"นี่ฉันได้ทำอะไรผิดไปหรือเปล่านะ?" ตัวเธอเองก็ดูเหมือนว่าตัวเองรู้สึกผิดขึ้นมาเพราะได้เผลอไปปลดปล่อยตัวอะไรที่อันตรายออกมาเสียแล้ว
"เอาล่ะ! ได้เวลาพักผ่อนแล้วนายท่านของข้า พรุ่งนี้พวกเราจะต้องไปทำตามคำขอที่ชายหนุ่มคนนั้นได้ขอร้องเอาไว้"
"นั่นสินะ!" แล้วเธอก็เอนตัวลงนอนและหลับลงไปอย่างรวดเร็วเพียงไม่กี่วินาที
....วันนี้ทั้งวันเองก็เหนื่อยจากการเดินทางและไหนจะอีกทั้งเรื่องราวต่างๆมากมายที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันแบบที่ไม่ทันตั้งตัว เรื่องเผ่าปีศาจเอย เรื่องของสเลเยอร์อีก และเรื่องที่จะต้องทำในพรุ่งนี้ คิดถูกจริงๆแล้วสินะที่ตัดสินใจออกเดินทางมา ถึงแม้ว่าจะลำบากไปบ้างก็เถอะ...
...
ณ เวลาเที่ยงคืน เซเลน่าตื่นขึ้นมาเพราะว่าเธอยังไม่ชินกับการนอนในสถานที่ต่างถิ่นมากนัก  เธอพยายามมองไปรอบๆห้องก็เห็นแมม่อนนอนอยู่อีกเตียงถัดข้างๆกัน ในสภาพที่ใส่หน้ากากอยู่
"ขนาดนอนอยู่ยังจะใส่หน้ากากอยู่อีกหรอ?"
ในตอนนั้นใจเธอคิดอยากจะแกล้งแมม่อนเสียหน่อย เลยย่องเบาๆเข้าไปใกล้เตียงที่เขานอนเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆจับไปที่หน้ากากและค่อยๆขยับมันออกทีละนิด...ทีละนิด...
"ข้าขอเตือนอะไรไว้หน่อย!"
เสียงแมม่อนดังขึ้นมาอย่างกะทันหันจนทำเอาทางเซเลน่านั้นตกใจร้องเสียงหลงปล่อยมือออกจากหน้ากาก
"ถ้าหากท่านยังอยากที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเชยชมโลกใบนี้ต่อละก็...อย่าได้เปิดหน้ากากข้าเด็ดขาด!"


## Chapter 1  ep.2

เช้าวันต่อมา ณ เมืองแพริออท....
เซเลน่าที่กำลังแต่งตัวก็พลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน  เรื่องที่เธอนั้นได้พยายามที่จะเปิดดูใบหน้าของแมม่อน  แต่ก็โดนทางนั้นพูดห้ามไว้เสียก่อน
ไม่ใช่สิ! นั่นเป็นเหมือนคำเตือนซะมากกว่า... ถึงอย่างนั้นก็ยังดีที่อย่างน้อยทางแมม่อนนั้นไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย คงจะเข้าใจดีว่าตัวเธอเองนั้นก็อยู่ในวัยที่อยากจะรู้อยากจะเห็นไปเสียทุกอย่าง...
หลังจากที่เซเลน่าแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาพบกับแมม่อนที่รออยู่ตรงหน้าประตู ทั้งสองเดินไปชั้นล่างพร้อมกับคืนกุญแจและเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปหาอับราฮัมที่รอพวกเขาอยู่ตรงหน้าประตูเมือง
ในตอนนั้นเองที่เซเลน่าก็พูดขึ้นมาว่า...
"นี่พวกเรายังมีเวลาเหลือสักหน่อยไหม?"
"พอจะมีอยู่หรอก...แต่ว่าท่านจะถามทำไมหรอ?"
"พอดีมีของที่อยากจะซื้อยู่..."
...
ตอนนี้เซเลน่ากำลังเลือกซื้อเสื้อผ้าที่เหมาะจะใช้ในการเดินทางระยะไกล เพราะชุดในตอนนี้นั้นไม่ค่อยจะเหมาะสักเท่าไหร่ มันรุงรังแถมยังทำให้เดินทางลำบาก
ซึ่งทางแมม่อนก็เข้ามาคอยดูอยู่ห่างๆ พนักงานสาวที่เห็นเขาเข้ามาในร้านตอนแรกต่างก็ตกใจ มองเขาด้วยสายตาแปลกๆเหมือนอยากจะออกจากที่ตรงนี้เพราะว่ากลัวอะไรบางอย่าง แต่แมม่อนก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด
"จำเป็นต้องให้ข้ามาอยู่ดูท่านซื้อชุดด้วยอย่างนั้นหรอ?" แมม่อนกระซิบถาม
"ฉันเองก็ไม่เคยเลือกชุดใส่เองสักเท่าไหร่ด้วยสิ เอาอย่างไงดีนะ?"  เพราะว่าเซเลน่าเป็นองค์หญิงปกติแล้วพวกเมดและคนรับใช้จะเป็นคนเลือกและชุดที่เหมาะกับเธอที่สุด เธอจึงไม่เคยได้เลือกเองสักเท่าไหร่ ด้วยความสับสนนั้นจึงหันหลังกลับไปถามความคิดเห็นกับทางแมม่อน
"นายมีอะไรจะแนะนำบ้างไหม?"
"เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ข้าไม่สามารถที่จะตอบท่านได้ แต่ถ้าเป็นไปได้ก็ขอเป็นชุดที่ให้เคลื่อนไหวง่ายๆ และทนทานระดับหนึ่ง คงจะประมาณนี้ละมั้ง"
"คุณพนักงานคะ!  พอจะมีชุดแบบที่ว่าไหม?"  เธอหันไปถามกับทางพนักงานสาวที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์
พนังงานสาวคนนั้นเดินออกมาอย่างทันทีด้วยความรีบร้อน ดูเหมือนว่าเธอนั้นจะยังคงกลัวแมม่อนอยู่พอสมควรเลยพยายามจับจ้องไปที่เซเลน่าอย่างเดียว
"ถะ...ถ้าแบบนั้นทางร้านเราพอจะมีอยู่ค่ะ" เธอแนะนำไปที่ชุดๆหนึ่ง ชุดเดรสแขนยาวสีขาวยาวถึงแค่เอว กางเกงผ้าหยาบๆขายาวสีน้ำตาล รองเท้าบูทหนังยาว  "ทั้งชุดเราขายแค่ 2 เหรียญทองเท่านั้นค่ะ ไม่ทราบว่าเป็นอย่างไรบ้างคะ?  สนใจบ้างหรือเปล่า?"
"ขอลองใส่ดูจะได้ไหม?"
"เชิญค่ะ!"
ใช้เวลาสักพักที่เซเลน่าก็ออกมาโดยที่ใส่ชุดนั้น ดูเหมือนว่าสีหน้าเธอพอใจเป็นอย่างมาก เลยหันไปถามความคิดเห็นกับแมม่อนว่า...
"เป็นอย่างไงบ้าง?"
"สมแล้วกับที่เป็นนายท่านของข้า ไม่ว่าจะใส่อะไรก็สวยไปเสียหมดเลยจริงๆ"
"อย่างนั้นหรอ..." ดูเหมือนว่าทางเซเลน่าจะพอใจในคำชมของแมม่อน เลยเลือกที่จะซื้อชุดนี้    "ถ้างั้นฉันเอาชุดนี้...จะว่าไปที่นี่รับซื้อเสื้อผ้ามือสองไหม?"
"ค่ะ! ถ้าอย่างนั้นทางนี้ขอตรวจสอบดูสภาพของเสื้อผ้าก่อนนะคะ"
เซเลน่ารีบทำการยื่นเสื้อผ้าอันก่อนให้กับทางพนักงานไป แล้วหลังจากนั้นเธอก็เดินไปยังข้างหลังร้าน ใช้เวลาอีกสักพักเธอก็ออกมาพร้อมกับถุงที่บรรจุเงินไว้จำนวนหนึ่ง
"ทางเราได้ตีค่าเสื้อผ้าชิ้นก่อนหน้านี้แล้วราคารับซื้ออยู่ที่ 20 เหรียญทองค่ะ"
พอได้ยินดังนั้นเซเลน่ารีบเข้ามากระซิบที่ข้างๆหูของแมม่อนอย่างเบาๆว่า...
"ฉันว่ามันน่าจะราคาสูงกว่านี้นะ นายว่าพวกเขาโก่งราคาหรือเปล่า?"
"เราไม่มีทางเลือกในการต่อรองหรอกนะนายท่านของข้า เพราะว่าสักวันก็ต้องความแตกอยู่ดีว่ามันเป็นชุดของเจ้าหญิง เรารีบรับมาอย่างว่านอนสอนง่ายจะดีเสียกว่านะ"
"ตกลงเราขายในราคานั้น"
"หักค่าชุดที่ท่านซื้อไป 2 เหรียญทอง เงินทอน 18 เหรียญทองค่ะ"
ในขณะที่เซเลน่ากำลังจะรับเงินมานั้นเองตาของเธอได้ไปหยุดอยู่ตรงที่เสื้อหนังคลุมแขนกุดชั้นนอกกับกระเป๋าสะพายไหล่ที่อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ เธออยากที่จะซื้อมันจึงถามกับทางพนักงานไปว่า...
"ของสองชิ้นนั้นขายเท่าไหร่?"
"เสื้อคลุมหนังนี่ราคา 1 เหรียญทอง ส่วนทางกระเป๋านี่ 5 เหรียญทองค่ะ"
"แพงจัง! เป็นไปได้ช่วยลดราคาหน่อยจะได้ไหม?"
...ค่าเงินของที่นี่เป็นสากลใช้กันทั่วทั้งโลก แบ่งเป็นเหรียญทองจักรพรรดิ เหรียญทองเหรียญเงิน และทองแดง  ซึ่งทองจักรพรรดิเป็นเหรียญทองคำแท้บริสุทธิ์นั้นมีค่าสูงสุดในบรรดาทั้งหมด หนึ่งเหรียญนั้นมีค่าเท่ากับ 10 เหรียญทอง, เหรียญทอง 1 เหรียญ มีค่าเท่ากับ 100 เหรียญเงิน,      ส่วน 1 เหรียญเงินนั้นมีค่า  10 เหรียญทองแดง    ถ้าตามค่าแรงค่าต่ำแล้วละก็ปกติจะได้ราววันละ 3-5 เหรียญเงิน ถือว่าสิ้นค้าสองชิ้นนี้ราคาค่อนข้างสูงเลยทีเดียว
"ต้องขอโทษจริงๆ ด้วยค่ะ พอดีช่วงนี้วัสดุในการทำมันค่อนข้างจะ..." ในตอนนั้นที่สายตาของพนักงานสาวได้เผอิญไปสบตากับแมม่อนที่กำลังมองมาที่เธออยู่ ถึงแม้ว่าจะปกปิดด้วยหน้ากากก็ตาม แต่ทางเธอก็สัมผัสได้ว่ากำลังโดนจ้องอยู่ เธอไม่มีทาเลือกรวมกับความกลัวเลยจำใจต้องลดราคาพูดทั้งน้ำตา
"ชะ...ช่างเป็นลูกค้าที่ตาแหลมจริงๆ สินค้าพวกนี้เป็นสินค้าชั้นยอดที่ถูกทักขึ้นจากช่างฝีมือที่เก่งที่สุดในเมือง ซึ่งตอนนี้กำลังลดราคาอยู่ สองชิ้นนี้ราคาแค่ 3 เหรียญทองเท่านั้นค่ะ  3 เหรียญทองเท่านั้น!!!"
"แหม...!  ช่างเป็นราคาที่จับต้องได้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นฉันขอซื้อค่ะ!" เซเลน่าตกลงที่จะซื้อหลังจากการต่อรองนั้น
.....
หลังจากที่จ่ายเงินแล้วเรียบร้อยพวกเซเลน่าก็เดินออกจากร้านไป....
"พวกเขาไปกันแล้วใช่ไหม?"   เสียงหญิงชราเดินออกมาจากข้างหลังเคาน์เตอร์
"ค่ะ! พวกเขาไปแล้ว ว่าแต่เรื่องจริงอย่างนั้นหรอ? ที่ว่าสิ้นค้านั้นราคามากกว่าที่ท่านให้พวกเขา"
"ใช่สิ! เพราะว่ามันเป็นเสื้อผ้าขององค์หญิงที่หายตัวไปอย่างไงล่ะ?"
"แล้วพวกเขามีมันได้อย่างไง? อย่าบอกนะว่าพวกเขาฆ่าองค์หญิงแล้วปล้นเอามา! นี่มันเป็นอาชญากรแล้วนะ ต้องรีบไปแจ้งกับทางทหารที่อยู่ด้านหน้าเมืองแล้ว"
"เดี๋ยวก่อน! ย่าว่าองค์หญิงยังมีชีวิตอยู่ ท่านยังไม่ตายหรอก"
"แล้วท่านย่าแน่ใจได้อย่างไง?"
"เชื่อที่ย่าพูดเถอะ...!" แล้วหญิงชราก็เดินเข้าหลังร้านไป ซึ่งก่อนหน้านั้นเธอได้พูดย้ำอีกว่า...   "อีกอย่างนะ...ย่ารู้สึกว่าชายคนที่อยู่ด้วยอันตรายอย่างไงไม่รู้ เราไม่ควรเข้าไปยุ่งโดยไม่คิดให้ดี หลังจากนี้ย่าจะส่งจดหมายตรงไปที่ราชวังเพื่อแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านราชาทราบ เพราะฉะนั้นแล้วอย่าทำอะไรพลีพลามเด็ดขาด!"
"ค่ะ!"
....
ทางพวกเซเลน่าก็กำลังจะถึงที่นัดหมายไว้กับทางอับราฮัม ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านประตูเมืองออกไปนั้นเอง พวกเขาก็เผลอดันไปได้ยินทหารยามพูดคุยกนเกี่ยวกับเรื่องของอับราฮัมว่า....
"หมอนั่นยังไม่ล้มเลิกอีกอย่างนั้นหรอ?"
"คราวนี้เป็นสองคนนี้อย่างนั้นหรอ? น่าสงสารเป็นบ้า! ไม่รู้หรือไงว่ามันเปล่าประโยชน์น่ะ..."
พวกเซเลน่าไม่ได้สนใจแต่อย่างใดรีบเข้าไปสมทบกับทางอับราฮัมอย่างทันที
"มาแล้วอย่างนั้นหรอ เอาล่ะ! รีบขึ้นไปบนรถม้าเร็ว! จะออกเดินทางกันก่อนที่จะมืด"
"นี่ๆนายเองก็รีบขึ้นมาได้แล้วมัวทำอะไรอยู่?" เซเลน่าเรียกแมม่อนที่ยืนอยู่ข้างล่างรถม้าและกำลังหันมองเข้าไปในเมืองเหมือนกำลังสงสัยอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วขึ้นมาแต่โดยดี
"นี่นายมองอะไรอยู่ตั้งนาน?"
"ไม่มีอะไร...ก็แค่สงสัยอะไรนิดหน่อย"
.....
หลังจากที่รถไปบนรถม้าพวกเขาทั้งสามก็ออกเดินทางไปยังที่หมู่บ้านที่อยู่ทางทิศใต้ ซึ่งในระหว่างนั้นเองที่ทางเซเลน่าก็สังเกตได้ว่ารถม้าของอับราฮัมมันใหญ่เกินกว่าที่พวกเขาจะนั่งกันสองคน เลยถามไปว่า....
"รถม้านี้ไม่ได้ขนของอะไรมากมายนิ อีกทั้งคนโดยสารก็มีแค่สองคนเท่านั้น แต่มันกว้างขนาดพอจะขนคนได้สัก 10-15 คนเลยนะ"
ทางอับราฮัมไม่สนใจสิ่งที่เซเลน่าสงสัยและแจ้งรายละเอียดของงานอย่างทันที  "ถ้าอย่างนั้นผมของแจ้งรายละเอียดของงานในครั้งนี้ก่อนนะครับ"
"ไม่ใช่กำจัดอสูรที่เข้ามาในหมู่บ้านอย่างเดียวหรอ?" เซเลน่าถามขึ้นอย่าสงสัยเนื้อหาเกี่ยวกับงาน
"นั่นก็ใช่ครับ! แต่ก่อนหน้านั้นช่วยคุ้มกันในระหว่างที่ผมกำลังขนย้ายพวกชาวบ้านทีจะได้ไหมครับ? เพราะจะให้พวกเขาโดนลูกหลงไม่ได้"
ทางเซเลน่ายังสงสัยอยู่เลยถามไปว่า... "กะอีแค่...ก๊อปลินกับออร์คไม่น่าจะต้องจำเป็นถึงกับต้องขนย้ายชาวบ้านหรอกมั้ง?"
"..." อับราฮัมไม่ได้ตอบอะไรกลับมา
"เข้าใจแล้ว!"  แมม่อนก็พูดรับคำไปอย่างทันที
พวกเขาใช้เวลากันสักพักก็มาจนถึงที่หมายในเวลาบ่ายๆ อับราฮัมจอดรถม้าก่อนจะถึงหมู่บ้าน เขาพยายามส่องดูลาดเลาก่อนที่จะเข้าไปในนั้น
หมู่บ้านที่เงียบสงัด แทบไม่มีเสียงคนพูดหรือเดินไป-มา ทุกอย่างเงียบราวกับเป็นหมู่บ้านที่ถูกทิ้งร้างมาเป็นระยะเวลานานมาก อับราฮัมขับรถม้าไปจอดยังที่บ้านหลังหนึ่ง ก่อนจะหันมาบอกกับเซเลน่าและแมม่อนว่า...
"รบกวนด้วยนะครับ" แล้วเขาก็ลงจากรถม้าไปดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น
ส่วนทางแมม่อนก็กระโดดลงรถม้าไปเฝ้าระวัง เช่นเดียวกับทางเซเลน่าก็กระโดดตามลงมาทีหลัง
ไม่นานนักอับราฮัมก็ออกมาจากบ้านหลังนั้นพร้อมกับกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง พวกเขาดูผอมแห้ง ท่าทางหิวโซเหมือนจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน มีคนชรา เด็ก ชายและหญิงปะปนกันไป  หนึ่งในนั้นเหมือนว่าจะมีคนหนึ่งที่แตกต่างออกไป   เด็กสาวที่มีหูและหางเป็นหมาป่าปะปนอยู่ในนั้นด้วย
อับราฮัมทำการลำเลียงขนย้ายคนทุกคนขึ้นไปบนรถม้าอย่างช้าๆ และเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนทุกคนนั้นขึ้นไปบนรถม้ากันเรียบร้อย เหลือเพียงแค่แมม่อนและเซเลน่าที่ยังอยู่ข้างล่าง
หลังจากนั้นอับราฮัมก็เดินมาหาทางเซเลน่าพร้อมกับยื่นดาบสั้นเล่มหนึ่งให้เพราะเขาเห็นว่าตัวเธอนั้นยังไม่มีอาวุธป้องกันตัว แล้วเขาก็เดินไปทางแมม่อนก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...
"ฝากด้วยนะครับ"
ทางแมม่อนพยักหน้า และอับราฮัมก็ขึ้นไปบนรถม้า เขาหลับตาลงชั่วครู่หนึ่งพร้อมกับหายใจเข้าลึกๆ อย่างช้าๆ  แล้วก็ควบรถม้าออกจากหมู่บ้านไปอย่างรวดเร็ว จนทางเซเลน่าตกใจขึ้น นึกว่าพวกเขานั้นกำลังจะโดนทิ้ง เธอเลยพยายามวิ่งตามไป
"ทำอะไรน่ะ!" เธอตะโกนถามออกไป
และทันใดนั้นเอง...ผืนแผ่นดินเริ่มสั่นไหว แตกระแหงเป็นทาง เหมือนว่ากำลังมีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งตรงมาหาพวกเขา ปรากฏเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์รูปร่างมันคล้ายกับสลาแมนเดอร์แต่มีขนาดที่ใหญ่มาก ผิวมันวาวดูลื่นๆ คลานสีขาพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินมาพร้อมกับอ้าปากขนาดใหญ่มาตรงที่รถม้า เพื่อหวังจะกิน
ในตอนนั้นเองที่จู่ๆมันก็หยุดลงก่อนที่จะกินรถม้า โดยแมม่อนใช้เพียงแค่มือเดียวในการหยุดมันลงได้อย่างง่ายดาย จนทำเอาทางอับราฮัมและคนอีกหลายคนถึงกับอึ้งตะลึงสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ก็ไม่มีเวลามาทำอะไรอย่างนั้นเขารีบควบรถม้าออกนอกหมู่บ้านอย่างทันที
"นี่มัน!"   เหมือนว่าแมม่อนจะรู้จักสิ่งมีชีวิตชนิดนี้ แต่ทางเขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ จับมันยกขึ้นด้วยมือเพียงข้างเดียวและทุ่มมันลงอย่างสุดแรง เกิดเป็นฝุ่นคละคลุ้งทั่วหมู่บ้าน จนมันนอนดิ้นในสภาพที่หงายท้อง แมม่อนหยิบก้อนหินเล็กๆแถวนั้นไว้ในมือ หลังจากนั้นมันก็กลายเป็นหอกเล่มหนึ่ง แมม่อนทำการเสียบหอกลงที่กลางหัวของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์แล้วมันก็ได้แน่นิ่งไป
"นี่มันตัวอะไร?" เซเลน่าพูดขึ้นในขณะที่ตัวเองก็หลบอยู่แถวๆนั้น ดูเหมือนว่าเธอจะขึ้นรถม้าไปไม่ทันเลยทำให้ต้องอยู่ในหมู่บ้านนี้พร้อมหน้ากับแมม่อนอย่างช่วยไม่ได้
"สิ่งนี้...ไม่น่าจะอยู่ที่นี่ได้" แมม่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด
"นายพูดถึงเรื่องอะไร? ที่ว่าสิ่งนี้ไม่ควร..."
ในตอนนั้นก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นมาจากข้างนอกหมู่บ้าน พบเป็นอับราฮัมที่เป็นต้นตอของเสียงนั้น เขาพยายามตะโกนเตือนอะไรบางอย่างจากที่ไกลๆ
"ระวังด้วยครับ! มันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว!!!"
...
"!!!"
สิ้นสุดเสียงเตือนก็มีสัตว์อสูรพุ่งขึ้นจากดินอย่างรวดเร็ว และมันก็กำลังจะกินเซเลน่า แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะทางแมม่อนนั้นผลักตัวของเธอกระเด็นออกไปไกล แล้วเอาตัวเองเข้ารับแทน
สัตว์อสูรนั่นมันเข้ากัดที่แขนข้างหนึ่งแล้วลากตัวของแมม่อนเข้าไปในป่า เซเลน่าที่เห็นแบบนั้นเลยวิ่งตามเข้าไป
...แปลกนะ  ทั้งที่เขาสามารถใช้แรงแขนเพียงแค่ข้างเดียวในการยกมันได้แท้ๆ แต่ทำไมตอนนี้ถึงถูกลากออกไปเสียเองล่ะ...
เซเลน่าวิ่งไปจนพบกับแมม่อนที่โดนกัดเข้าที่แขนข้างหนึ่งกำลังทรุดกระชากกับทางสัตว์อสูรขนาดยักษ์นั่น และเหมือนว่ากำลังเสียเปรียบเรื่องกำลัง เซเลน่าดึงดาบสั้นออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ เธอวิ่งเข้าไปฟันเพื่อที่จะช่วยแมม่อนให้ได้อย่างน้อยก็ดี แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ ดาบสั้นนั้นไม่สามารถที่จะฟันผ่านผิวหนังที่เต็มไปด้วยเมือกเหนียวลื่นๆ ของมันได้  ในจังหวะนั้นเองที่เธอก็โดนลูกหลง  มันสะบัดหางเข้าฟาดใส่ตัวของเธอจนกระเด็นออกไปไกล  จนเกือบหมดสติลงซะตรงนั้น แต่เธอก็ยังรวบรวมแรงกายเท่าที่มีลุกขึ้นยืนต่อได้
ประจวบเหมาะพอดีที่ทางแมม่อนถูกกัดจนแขนข้างหนึ่งขาดกระเด็นมาทางที่เซเลน่ายืนอยู่ และหลังจากนั้นมันใช้หัวดันตัวของแมม่อนเสยขึ้นกลางอากาศ ช่วงจังหวะนั้นเองมันเข้ากลืนร่างของแมม่อนที่กำลังลอยลงท้องไป...
"มะ  ไม่จริงน่า.....!"
แววตาของเซเลน่าเริ่มสิ้นหวัง ตัวเธอรู้ดีเลยว่าสัตว์อสูรตัวนี้มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถรับมือได้ ถึงแม้ว่าจะพยายามจะหนีก็ตามเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องหนีอย่างไร? หนีไปที่ไหน? จะหนีจากมันได้จริงอย่างนั้นหรอ?
ตาย...ตาย...ตาย..ตาย...ตาย...ตาย
คำๆนี้มันพูดขึ้นมาในหัวไม่หยุด  น้ำตาไหลออกอาบใบหน้า เสียงฟันกระทบกันสั่นถี่ๆ แสดงถึงความกลัว ดวงตาของเธอเริ่มแข็งทื่อไร้ชีวิตชีวาราวกับปลาตาย ร่างกายที่แข็งไม่สามารถที่ขยับได้ดั่งใจราวกับหนูที่ถูกงูจ้อง มันจ้องมาที่เธอพร้อมกับอ้าปากอันกว้างใหญ่อย่างช้าๆ และเข้าพุ่งมาที่เธอ...
....นี่ฉันตัดสินใจอะไรผิดไปอย่างนั้นหรอ?...
ในวินาทีที่สัตว์อสูรขนาดยักษ์กำลังจะกินเซเลน่า จู่มันก็หยุดลงอย่างกะทันหัน มันถอยหลังออกไป เริ่มดิ้นทุกข์ทรมานเจ็บปวดเหมือนมีอะไรอยู่ในท้องของมัน จากนั้นร่างกายของมันก็ บิดงอเปลี่ยนรูปร่างจนผิดรูปเดิม และหลังจากนั้นไม่นานร่างของมันก็ระเบิดออก...
เกิดฝนสายเลือดตกลงย้อมทุกอย่างในบริเวณนั้นเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับเศษชิ้นส่วนอวัยวะของมันแตกกระจายล่นลงพื้นดูน่าสยดสยอง ปรากฏร่างกายสีดำอันใหญ่โตท่ามกลางสิ่งของสด เหม็นคาวเลือดเหล่านั้น
ร่างสีดำจ้องมองมาที่เซเลน่า แล้วมันค่อยย่างฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ตอนนั้นเธอกลัวเป็นอย่างมากเลยเอื้อมมือไปจับดาบสั้น ชี้ไปที่ร่างสีดำที่กำลังเดินเข้ามา  ถึงแม้ว่าที่อยู่ตรงหน้านั้นตัวเธอเองจะรู้ดีว่าไม่ใช่ศัตรู แต่ในจิตใจที่กระวนกระวาย จิตใต้สำนึกมันบอกกับเธอว่า....
กลัว...!
เธอสับสนไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใจสิ่งมีชีวิตที่สามารถฆ่าสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ได้อย่างง่ายดายราวกับเป็นเรื่องปกติดีหรือไม่
แมม่อนเดินเข้าใกล้เซเลน่าเรื่อยๆ เขาเอื้อมมือออกไปอย่างช้าๆ เพื่อปลอบเธอที่ทำให้เสียขวัญกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่ในตอนนั้นเองที่เธอก็ตระโกนออกมาเสียงดัง ด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนกและตัวที่สั่นเทา
"ยะ...อย่าเข้ามานะ!!!"
....
....
เมื่อเห็นดังนั้นแมม่อนจึงดึงมือกลับไป พร้อมกับเดินผ่านตัวของเซเลน่าแล้วไปหยิบแขนที่ขาดออกต่อเข้ากลับที่เดิม ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...
"ข้าขอโทษจริงๆที่ทำให้ท่านกลัว"
แล้วเขาก็เดินออกจากป่าไป...


## Chapter 1  ep.3

ณ ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงเลือนรางลับขอบฟ้า อับราฮัมหยุดรถม้าลงที่เนินเขาลูกนึ่ง และนั่งคอยพวกของแมม่อนกลับมา พวกชาวบ้านสีหน้าก็เหมือนยังไม่หลุดอกจากฝันร้าย ภาพสัตว์อสูรขนาดยักษ์มันยังตามหลอกหลอนพวกเขาอยู่ เป็นอันระแวงทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแปลกๆ
เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ไม่มีวี่แววใดๆ  พวกเขาก็เริ่มพากันถอดใจกัน คิดว่าสองคนนั้นคงไม่รอด ไม่ว่าจะเก่งอย่างไรก็ตามสิ่งมีชีวิตนั้นไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะรับมือได้ อีกทั้งยังมีถึงสองตัว
ในตอนนั้นเองที่สายตาของอับราฮัมนั้นได้สังเกตเห็นแมม่อนกำลังเดินตรงเข้ามาหาพวกเขา
"ทุกคน! เขากลับมาแล้ว!" เขาเรียกให้ชาวบ้านทุกคนมาดู
ร่างกายสีดำกำลังเดินตรงมาหาพวกเขาพร้อมกับแบกส่วนหัวของสัตว์ประหลาดนั้นอยู่บนบ่า  พวกชาวบ้านที่เห็นดังนั้นก็ต่างเริ่มร้องดีใจออกมาเสียงดัง บางคนก็ร้องไห้ออกมา และมีอีกหลายคนที่เข้ามาพร้อมกับขอบคุณที่แมม่อนนั้นเข้ามาช่วยกำจัดสัตว์อสูรยักษ์นั่นให้  สีหน้าที่เข้ามาต่างดูมีชีวิตชีวามากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ"
"พี่ชายนี่มันสุดยอดจริงๆเลย ขอบคุณนะที่ช่วย"
"สุดยอดจริงเลยพี่ชาย ที่ปราบมันลงได้"
อับราฮัมนั้นมองไปที่แมม่อนก็รู้สึกได้อย่างทันทีว่ามีบรรยากาศที่เปลี่ยนไป เขาเห็นว่าเซเลน่าสีหน้าไม่ค่อยดีและพยายามจะเดินออกห่างตัวของแมม่อน
"เอาล่ะ! ดูท่าแล้วเรื่องนี้อาจจะจบไม่ค่อยสวยสักเท่าไหร่"
หลังจากเหตุการณ์นั้นชาวบ้านก็เริ่มทำการฉลองที่พวกเขานั้นรอดชีวิตมาได้ ดื่มกินกันอย่างเต็มที่  พวกเขาฉลองกันอยู่ได้สักพักใหญ่ๆก่อนจะพากันหลับไปท่ามกลางแสงจันทร์ในยามค่ำคืน
....
อับราฮัมที่นั่งเงียบๆอยู่หน้ากองไฟเพียงคนเดียว ในขณะเดียวกันเขาก็ได้ยินเสียงเท้าเดินเข้ามา เขารู้ได้อย่างทันทีว่านั่นคือเซเลน่า เลยพูดขึ้นว่า...
"ฉันไม่ขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นหรอกนะ ก็เพราะว่าฉันไม่ผิดตั้งแต่แรกอยู่แล้ว"
เซเลน่าเดินเข้ามาข้างๆของอับราฮัม ทันใดนั้นเธอชกเข้าที่หน้าอย่างแรงจนหน้าของเขานั้นสะบัดหันไปอีกทาง
อับราฮัมลุกขึ้นนั่งที่เดิมอย่างปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเอามือนาบไปที่แก้มของตัวเองแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย
"แค่หมัดเดียวพอใจแล้วหรือ?"
ในตอนนั้นเซเลน่าก็โกรธจัดง้างหมัดออกกำลังจะชกอีกครั้ง ขณะนั้นเองที่มีเด็กสาวที่มีหูและหางเป็นหมาป่าเดินเข้ามาหาด้วยท่าทางที่งัวเงียเหมือนว่าเธอจะตื่นจากเสียงทะเลาะตะกี้นี้
"พวกพี่สาว...ทะเลาะกับคุณลุงอย่างนั้นหรอ? ไม่เอานะ! อย่าทะเลาะกันนะ พ่อหนูบอกว่าการทะเลาะกันเป็นสิ่งไม่ดี  เพราะงั้น..." เธอทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมา
ทางอับราฮัมรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเข้าปลอบเด็กสาวครึ่งคนครึ่งสัตว์นั่น...   "เปล่านะพวกเราไม่ได้ทะเลาะกัน แค่มีแมลงมาเกาะที่หน้า แล้วพี่สาวใจดีเห็นก็เลยตบแมลงให้เท่านั้นเอง  หนูรีบไปนอนเถอะนะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำนะ"
"...เข้าใจแล้วค่ะ!"  แล้วเด็กสาวนั่นก็เดินเข้าไปนอนบนรถม้า
หลังจากนั้นอับราฮัมก็เดินกลับมานั่งที่กองไฟเช่นเดิม แล้วพูดชักชวนทางเซเลน่าว่า...
"นั่งก่อนสิ!"
ทางเซเลน่าก็ตอบรับคำเชิญนั้นนั่งลงที่ข้างกองไฟเช่นเดียวกัน ในท่ากอดเข่าเหมือนกับคนที่กำลังอมทุกข์
"ถึงแม้ว่าสิ่งที่นายทำมันจะถูกต้อง แต่คนอย่างนายเคยเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นบ้างไหม?"
"ทำไมฉันต้องเข้าใจด้วย? ในเมื่อมีอีกหลายคนเจ็บปวดกว่าเธออีกตั้งมากมาย เธอไม่ได้สูญเสียอะไรไปสักหน่อย"
"ทำไมจะไม่ล่ะ! ฉันเองตอนนี้ก็ยังรู้สึกได้ ถ้าหากวันๆหนึ่งทุกอย่างเรียบร้อย   และเขาเกิด...ไม่มีอะไร!"
สิ่งที่อยู่ในใจของเซเลน่าในตอนนี้คือภาพสัตว์อสูรที่ระเบิดต่อหน้าต่อตา เธอกังวลว่าถ้าหากในวันที่ความปรารถนาของตนเองเป็นจริง แล้วตราพันธะแห่งเลือดนี้หายไป แมม่อนจะหันกลับมาทำร้ายเธอ แค่ความคิดแบบนั้นก็ทำเธอกลัวขึ้นมา...
เซเลน่าเริ่มกอดเข่าแน่นขึ้น  "มันแปลกดีนะ ทั้งๆ ที่เขาช่วยชีวิตฉันเอาไว้แท้ๆ แต่ฉันกลับไม่สามารถที่จะพูดขอบคุณออกไปได้ กลับผลักไสไล่เขาให้ออกห่างจากตัวเอง เพราะแค่กลัว..."
....ฉันในตอนนี้คงไม่มีหน้าไปพบเขาอีกแล้ว การเดินทางของฉันคงต้องจบซะตรงนี้แหละ....
...
..
"การที่กลัวมันไม่แปลกหรอก แต่การที่ให้ความกลัวนั้นเข้ามารั้งตัวเราเอาไว้นั่นแหละที่แปลก..."
"!!!"
แล้วอับราฮัมยังพูดต่ออีกว่า...  "ทุกคนต่างก็เคยกลัวกันหมดแหละ ดูอย่างพวกชาวบ้านสิ!   ในตอนแรกที่เจอสีหน้าพวกเขานั้นต่างก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความกลัว แล้วหันมาที่ตอนนี้   พวกเขากลับกินอิ่มนอนหลับกันอย่างสบายใจ เห็นไหม? ว่าไม่แปลกหรอกที่จะกลัว แต่การที่อยู่กับมันทั้งแบบนั้นนั่นแหละที่แปลก..."
จากนั้นอับราฮัมหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันคือสมุดบันทึกและแผนที่ของรางวัลที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเขาก็ยื่นมันให้กับทางเซเลน่า
"ฉันไม่เคยบอกใครนอกจากพ่อ ว่าฉันสามารถสร้างวัตถุเวทได้ ตั้งแต่ยังวัยรุ่นฉันได้เคยเดินทางไปอีกทวีปหนึ่งเพื่อศึกษาวิชาของเผ่าดวอร์ฟ สมุดเล่มนั้นเองก็เป็นวัตถุเวท มีแต่เจ้าของเท่านั้นที่เปิดมันออกได้และไม่สามารถทำลายมันได้ตราบใดที่เจ้าของไม่อนุญาต  ...ซึ่งตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว เพียงแค่ประทับเลือดลงไปเท่านั้น"
"ทำไมของพวกนี้จำเป็นต้องใช้เลือดด้วยล่ะ?"
"เลือดเปรียบดั่งชีวิตและจิตวิญญาณ การที่เราเลือกประทับสิ่งใดด้วยเลือด แสดงว่าสิ่งๆ นั้นย่อมเป็นของเราไปจน ตราบชั่วชีวิต  อาจารย์ข้าบอกเอาไว้น่ะ!" แล้วเขาก็ยื่นมีดเล่มเล็กๆให้กับเธอ
หลังจากนั้นเซเลน่าก็ทำการเอามีดจิ้มไปที่นิ้วเป็นแผลเล็กที่พอจะมีเลือดไหลออกมา และแปะมันลงที่หน้าปกสมุดบันทึกนั้นอย่างทันที เกิดเป็นแสงสีแดงส่องสว่างออกมา แล้วหลังจากนั้นมันก็ดับลงไปเป็นอันเสร็จพิธี
"เอาล่ะ...เท่านี้ธุระของฉันหมดลงเสียที!" อับราฮัมลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายและกำลังจะไปนอน "คราวนี้ก็ถึงเวลาที่ตัวเธอเองจะต้องเลือกคำตอบของคำถามแล้วนะ..."
"คำตอบของคำถาม?"
"ไม่ว่าผลลัพธ์ที่ตนเองเลือกจะเป็นอย่างไร จงยืดอกยอมรับมัน ไม่ว่าจุดจบจะดีหรือแย่ไม่เกี่ยวกับพระเจ้าหรือว่าโชคชะตาใดๆ ทั้งนั้น ทั้งหมดนี้อยู่ที่ตัวเองจะเลือกเดิน"
หลังจากนั้นเซเลน่าก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากกองไฟไปหาแมม่อนเพื่อปรับความเข้าใจกัน ทิ้งให้ทางอับราฮัมนั้นก็ดับกองไฟก่อนที่จะเข้านอน...
...
...
ในยามกลางคืนที่แสงจันทร์สาดส่อง  เสียงแมลงขับร้องประสานกันดูน่ารำคาญ ที่ส่วนลึกด้านในป่า ท่ามกลางสิ่งเหล่านั้นมีร่างสีดำนั่งอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ เหมือนว่าเขากำลังนั่งอยู่เงียบๆ  คิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในตอนกลางวัน
เซเลน่าที่เดินมาจนถึงที่แมม่อนอยู่และกำลังจะพูดขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันไป แต่ทางนั้นก็พูดขัดขึ้นมาก่อนว่า...
"ข้าว่าท่านล้มเลิกที่จะไปทวีปอีเดนเถอะ! ท่านเป็นมนุษย์ส่วนทางนี้นั้นเป็นปีศาจ   ไม่เพียงแค่ร่างกายเท่านั้นที่ต่างกัน แต่รวมไปถึงจิตใจด้วย ข้าเกรงว่าต่อจากนี้จะทำให้ท่านเจอแต่อันตราย เพราะฉะนั้นแล้วช่วยล้มเลิกไปทีได้ไหม? ทั้งหมดนี่ก็เพื่อตัวท่านเอง"
เซเลน่าได้ยินถึงกับกำแผนที่อยู่ในมือจนแน่น  "แล้วเรื่องพันธะแห่งเลือดล่ะ จะเอาอย่างไงมันไม่สามารถยกเลิกได้ไม่ใช่หรอ?"
"เรื่องนั้นเดี๋ยวทางนี้จัดการหาทางเอง พอถึงพรุ่งนี้เช้าข้าจะพาท่านไปส่งที่ราชวังดั่งเดิม แล้วพวกเราก็จบกันแค่นั้น..."
...
"ไม่เอาด้วยหรอก! ความปรารถนาของฉันยังไม่เป็นจริงเลยทั้งๆที่มันอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ๆ ฉันไม่ยอมให้มันจบแค่นี้!"
"...สิ่งที่เกิดเมื่อตอนกลางวัน ข้ายังจำสีหน้าของท่านได้ดี มันแสดงออกมาอย่างชัดเจนเลยว่า...ท่านกลัวในตัวข้า"
"ใช่! ฉันกลัว กลัวมากๆ เลยด้วย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกแบบนั้น  แต่ว่า....! ต่อจากนี้ไป ไม่สิตั้งแต่นี้ไปฉันจะไม่กลัวนายอีกแล้ว ไม่ว่านายจะฉีกตัวฉันเป็นชิ้นๆหรือกินฉันทั้งเป็น ฉันก็จะไม่กลัว!"  เซเลน่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆเอามือเท้าเอวพร้อมกับชี้ไปที่แมม่อนแล้วตะโกนออกเสียงดัง
"ฉันมีนามว่า "เซเลน่า" องค์หญิงอันดับที่หนึ่งของราชวงศ์เรนาเลีย นับแต่นี้จะเป็นเจ้านายของเจ้า ข้าได้มอบอิสระให้ไปแล้ว...นับแต่นี้ทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!!!"
....
แมม่อนที่ได้ยินถึงกับอึ้งไปชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะหัวเราะออกมา... "ฮะ... ฮ่าฮ่าฮ่า...!"
ซึ่งเสียงหัวเราะนั้นทำเอาทางเซเลน่านั้นมีท่าทีที่เขินออกมาอย่างเห็นได้ชัด  เลยพยายามพูดกลบเกลื่อนไปว่า...    "หยุดหัวเราะได้แล้วน่า! ทางนายเองก็รีบทำสิ! ขืนปล่อยให้ทางนี้ทำอยู่ฝ่ายเดียวมันน่าอายเป็นบ้า!"
แมม่อนกระโดดลงจากหินมาหยุดลงตรงหน้าเซเลน่า ก่อนที่จะคุกเข่าลงพร้อมกับก้มศีรษะอย่างนอบน้อม
"นามของข้าคือแมม่อน หนึ่งในเจ็ดบัญญัติต้องห้าม ปีศาจแห่งความโลภ เป็นข้ารับใช้ของท่าน มีหน้าที่เพียงหนึ่งเดียวคือการทำความปรารถนาของท่านให้เป็นจริง นายของข้า... "เซเลน่า"
...ต่อให้หนทางที่เลือกนี้จะเป็นทางที่ผิด แม้ว่าจุดจบมันจะไม่สวยเหมือนดั่งที่หวัง  ถึงอย่างนั้นฉันได้ตัดสินใจแล้วว่าจะเชื่อใจเขาคนนี้ไปจนบทสุดท้ายของการเดินทาง และฉันก็จะไม่มีวันเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนี้เด็ดขาด! ไม่มีวัน ...
....
.....
รุ่งเช้าได้มาเยือน  เซเลน่าลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองนอนอยู่ข้างกองไฟที่มอดพร้อมกับมีผ้าห่มคลุมร่างกายของเธอเอาไว้ มองไปรอบๆ  เห็นว่ามีเด็กสาวเผ่าครึ่งคนครึ่งสัตว์ที่มีหูและหางเป็นหมาป่าเฝ้าเธออยู่ ซึ่งเธอก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่พวกเธอเข้าช่วยในเมื่อวานนี้
"อ๊ะ! พี่สาวตื่นแล้วหรอ?" เด็กสาวพูดพร้อมกับหูและหางที่ส่ายกระดิกไปมา
"...แล้วคนที่เหลือล่ะ?" เซเลน่าตอบกลับด้วยสีหน้าที่งัวเงีย
"พวกเขากำลังเตรียมทำพิธีไว้อาลัยให้กับผู้ที่ตายอยู่ในหมู่บ้านน่ะ"
"ทางหนูไม่ไปเข้าร่วมกับพวกเขาอย่างนั้นหรอ?"
"พี่ชายตัวใหญ่เขาบอกให้หนูเฝ้าพี่สาว จนกว่าพี่สาวจะตื่น ไม่ต้องห่วงหรอกนะเพราะว่าพิธีมันยังไม่เริ่ม"
พอได้ยินแบบนั้นเซเลน่าก็ค่อยพยุงร่างกายตัวเองขึ้นอย่างช้าๆ  "ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ!?"
"อื้ม!" เด็กสาวคนเผ่าครึ่งคนครึ่งสัตว์นั้นวิ่งนำทางเซเลน่าไปที่หมู่บ้านด้วยท่าทางที่ร่าเริงเร่งรีบ
...เด็กสาวที่เกิดจากที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นเผ่าบีสท์ ถึงให้กำเนิดมาเป็นลูกครึ่งร่างกายเป็นมนุษย์มีส่วนใดส่วนหนึ่งเป็นเผ่าบีสท์ ถือว่าค่อนข้างหายากเพราะว่าการแต่งงานในต่างเผ่าพันธุ์นั้นเป็นสิ่งที่สังคมโดยกว้างไม่ค่อยให้การยอมรับ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ผิดต่อกฎหมายของประเทศนี้อย่างไร มันก็ยังมีพวกที่ต่อต้านอยู่เหมือนกัน
...นอกจากนี้   ด้วยความที่เป็นสิ่งที่ค่อนข้างหายากแล้วเลยมีบ่อยครั้งที่มักจะถูกจับไปค้าขายเป็นแรงงานและทาสกามอยู่ในหลายๆ กรณี ความเป็นอยู่ก็ค่อนข้างลำบาก เลยมีเพียงไม่กี่ทางรอดที่เลือกไม่กลายเป็นยอดฝีมือที่สามารถปกป้องตัวเองได้ หรือไม่ก็อยู่แบบหลบๆ ช่อน
แต่ดูจากที่เด็กคนนี้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านได้อย่างปกติแล้ว แสดงว่าชาวบ้านไม่ได้รังเกียจที่เด็กคนนี้เป็นลูกครึ่งแต่อย่างใด ถือว่าค่อนข้างโชคดีเลยล่ะ....
ณ ภายในหมู่บ้าน....
ชาวบ้านทุกคนกำลังยุ่งวุ่นวายกับการเก็บกวาดและเตรียมจัดพิธีไว้อาลัยให้กับผู้ที่เสียชีวิต ทางแมม่อนเองก็ถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าเด็กๆ ต่างเข้ามาหาด้วยความที่เคยช่วยชีวิต พวกเขาและเหล่าชาวบ้านรอดจากสัตว์อสูร ซึ่งในสายตาของเหล่าเด็กๆนั้นแมม่อนเปรียบได้ดั่งราวกับวีรบุรุษเลย
"นี่ๆพี่ชายทำไมถึงได้ใส่หน้ากากปกปิดใบหน้าเอาไว้อย่างนั้นล่ะ?" เด็กชายคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย
"นี่น่ะหรอ?  ที่จริงแล้วถ้าหากพี่ชายเกิดเปิดใบหน้านี้ขึ้นมาล่ะก็ โลกใบนี้อาจจะถูกทำลายได้เลยนะ! อยากจะดูไหมล่ะ?"
"น่ากลัว...! ไม่เอา...! อย่าเปิดมันนะพี่ชาย!" เด็กหลายคนพยายามห้ามและมีอีกหลายคนที่กลัวคำขู่ของแมม่อนจนแทบจะร้องไห้
"พี่ชายล้อเล่นน่ะ พี่ชายไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก"
ในระหว่างนั้นทางเด็กสาวลูกครึ่งก็วิ่งเข้ามาเกาะที่ขาอย่างรวดเร็วแล้วชี้นิ้วไปทางเซเลน่าที่กำลังเดินเข้ามา ก่อนจะพูดขึ้นว่า...
"พี่ชาย...! หนูพาพี่สาวคนสวยมาแล้วนะ"
"ขอบใจมากนะ" แมม่อนลูบไปที่หัวเบาๆ ซึ่งดูเหมือนว่าเธอเองจะชอบด้วย ก่อนจะยื่นสิ่งหนึ่งออกไป มันเป็นแหวนวงหนึ่งที่ดูธรรมดาข้างบนประดับด้วยอัญมณีสีแดง แล้วเอาสวมเข้าที่นิ้วนางของเธอ  "อะนี่...พี่ชายให้"
"นี่มัน!?" เด็กสาวลูกครึ่งที่กำลังสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ของตอบแทนที่ช่วยพี่ชายยังไงล่ะ...ดูแลมันดีๆนะ"
"อื้ม! ขอบคุณนะพี่ชาย หนูจะดูแลมันเป็นอย่างดีเลย" เด็กสาวลูกครึ่งนั่นตอบกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้า พร้อมกับจ้องมองไปที่แหวนตาไม่กระพริบ
จากนั้นสักพักเด็กคนอื่นก็อยากจะได้เหมือนกัน "พี่ชายให้แต่เฟนคนเดียวขี้โกง!" เด็กคนอื่นๆเริ่มเรียกร้องออกมาแบบเดียวกัน ว่าอยากจะได้ของขวัญที่เหมือนกับ "เฟน" ซึ่งนั่นเป็นชื่อของเด็กสาวลูกครึ่งหมาป่า
"ใช่แล้ว! ให้แต่เฟนคนเดียว ไม่ยุติธรรมเลย!"
"เออ...คือว่า เฟนช่วยงานของพี่ชาย ตัวพี่ชายเองก็เลยอยากจะมอบสิ่งขอบตอบแทนให้"
หลังจากนั้นเด็กๆหลายคนเริ่มจะร้องไห้และเริ่มที่จะโวยวายออกมา เมื่อทางแมม่อนเห็นแบบนั้นเลยเอามือลูบไปที่หัวของเด็กเหล่านั้นจนครบทุกคน ทันทีเหล่าเด็กๆ  นั้นก็เงียบลงอย่างทันที ก่อนที่แมม่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกลับมาว่า...
"ถ้าพี่ชายมอบสิ่งของให้กับทุกคนแล้ว สิ่งที่เฟนทำลงไปก็จะไร้ความหมายสิ!  ถ้าทุกคนได้เหมือนกัน โดยที่ไม่ทำอะไรเลย  เพราะฉะนั้นนั่นเป็นสิ่งที่เฟนสมควรจะได้รับแล้วเพราะว่าเธอนั้นช่วยงานพี่ชาย การที่เธอต้องรอพี่สาวตื่นมันยากมากนะรู้ไหม?   ทั้งชอบนอนดิ้น   ไหนจะกรนเสียงดัง อีกทั้งเวลานอนยังชอบน้ำลายไหลอีก ดังนั้นเพื่อเป็นการเห็นแก่การพยายามของเฟนแล้วช่วยปล่อยเรื่องนี้ไปได้ไหม?"
"ก็ได้ครับ! ถ้าพี่ชายพูดแบบนั้นล่ะก็...ขอโทษนะครับที่ชอบเอาแต่ใจ"
"เข้าใจก็ดีแล้ว...พอดีพี่ชายมีเรื่องที่ต้องคุยกับพี่สาวนิดหน่อย ช่วยไปเล่นกันตรงที่อื่นจะได้ไหม?"
"ครับ!"
...แล้วเหล่าเด็กๆรวมถึงเฟนก็วิ่งไปเล่นที่อื่นอย่างทันทีที่ทางแมม่อนได้ขอร้องไป หลังจากนั้นไม่นานเซเลน่าก็เดินเข้ามาต่อยที่แขนอันใหญ่โตของเขาหลายครั้ง...ต่อหลายครั้ง เพื่อเป็นการระบายอารมณ์ที่ทางแมม่อนได้พูดถึงนิสัยตอนที่เธอถูกนินทาก่อนหน้านี้...
"รู้ไหม? ว่านายโดนแบบนี้เพราะอะไร?"
"ข้าขอโทษด้วยนายของข้า แต่ที่ข้าพูดไปนั้นมันก็มีบางส่วนที่เป็นความจริงอยู่ด้วย"
"นี่นายจะบอกว่าในตอนที่นอนฉันมีน้ำลายไหลออกมาอย่างนั้นหรอ?" เธอเริ่มต่อยไปที่แขนแรงขึ้นและถี่ขึ้นเรื่อยด้วยท่าทีที่เขินอาย
"ข้ายังไม่ทันพูดอะไรเลยว่าจริงหรือเปล่า แต่ท่านก็ยอมรับเองเสียแล้ว ช่างหน้าชื่นชมจริงๆ"
หลังจากที่รู้ว่าต่อให้เธอจะต่อยไปอย่างไร แมม่อนก็ไม่มีท่าทีที่แสดงความรู้สึกแต่อย่างใด เธอจึงหยุดการกระทำนั้น   "ฉันเห็นทางนายสนิทกับพวกเด็กๆ ได้เร็วเหมือนกันนะนี่ เผ่าปีศาจเองก็มีแบบนี้เหมือนกันสินะ?"
"ท่านเข้าใจผิดแล้ว! พวกเราเผ่าปีศาจไม่มีอะไรแบบนี้หรอก..."
"หรอ?..."
...ทั้งที่เคยบอกว่าตัวเองนั้นก็มีพ่อและแม่เหมือนกันกับมนุษย์แท้ๆ แต่ทำไมถึงบอกว่าที่เผ่าปีศาจนั้นไม่มีเด็กน้อยวิ่งเล่นแบบนี้ มันยังไงกันนะ?...
"เอาล่ะ! พอดีข้ามีเรื่องจะคุยด้วยช่วยตามมาทีจะได้ไหม?" พอพูดจบแล้วเขาก็เดินนำหน้าเซเลน่าไป
"เดี๋ยวสิ! คุยกันตรงนี้ไม่ได้หรอ ว่าแต่...เรื่องที่จะคุยนี่มันเรื่องอะไรกันเล่า?"
"เราคุยกันตรงนี้ไม่ได้! เอาเป็นว่า...แค่ท่านตามข้ามาก็พอแล้ว"
ทางเซเลน่าก็เข้าใจและเดินตามไปแต่โดยดี เข้าลึกไปในป่าเริ่มห่างจากตัวหมู่บ้านขึ้นเรื่อยๆ ทางที่เดินเองก็รกขึ้นเรื่อยๆ  เช่นกัน จนกระทั่งได้พบกับถ้ำขนาดใหญ่ ดูเหมือนว่ามันจะเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ แม้แต่ชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถวนั้นก็ไม่เคยมีใครพูดถึงว่ามีถ้ำอยู่ห่างจากตัวหมู่บ้านอยู่ด้วย
"ถึงแล้ว..." แล้วแมม่อนก็เดินเข้าไปในนั้นอย่างทันที ทางเซเลน่าเองก็รีบเดินตามหลังเขาไปแต่ว่าภายข้างในของถ้ำที่ทั้งมืดและชื้นแฉะ...
"เดี๋ยวก่อนสิ! ฉันมองทางข้างหน้าไม่เห็นเลย ถ้ายังไงก็น่าจะบอกกันก่อนจะได้ขอคบเพลิงจากหมู่บ้านมาสักอันก็ยังดี"
ในตอนนั้นเองที่แมม่อนก็ได้แสดงเวทมนตร์ขึ้นมาให้กับทางเซเลน่าดู เขาจุดดวงไฟขนาดเล็กขึ้นในมือ แล้วเดินนำทางเธอไป ถึงแม้ว่าแสงไฟนั้นจะไม่สว่างมากแต่มันก็เพียงพอที่จะใช้ให้ตนเองมองเห็นทางข้างหน้า
"เห....! ฉันก็พึ่งจะรู้นะเนี่ยว่านายใช้เวทมนตร์แบบนี้ได้ด้วย  เพราะเห็นจากการต่อสู้เมื่อวานก็ทำเอาคิดไปว่า น่าจะเป็นพวกที่ชอบใช้แต่กำลังเสียอีก..."
"ชู่~! เงียบๆหน่อย" แมม่อนบอกให้ทางเซเลน่าเงียบ เหมือนว่าเขาจะเจอกับอะไรบางอย่าง เขาเอาไฟที่อยู่ในมือส่องไปทางข้างหน้า ในจังหวะนั้นเองที่เซเลน่าก็ได้เผอิญพบเห็นกับซากกองกระดูกมหาศาลกองทับถมกองพะเนินระเกะระกะเต็มเรี่ยราดพื้นไปหมด
"นี่มัน...! คงจะ ไม่ใช่กระดูกของมนุษย์สินะ?" เธอพยายามไม่ตื่นตระหนกและมองโลกในแง่ดี
"โทษที แต่นี่มันกระดูกของมนุษย์ ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่ส่วนมากก็เป็นมนุษย์"
"ถ้างั้นแสดงว่านี่คือ..."
"รังของสัตว์อสูรที่พวกเราเจอเมื่อวันก่อนยังไงล่ะ?"
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าของสัตว์เร่งเข้ามาหาพวกเซเลน่าอย่างรวดเร็ว มันคือสัตว์อสูรในแบบที่เหมือนกับเมื่อวานแต่ในขนาดที่เล็กกว่าเดิมมาก  มันพุ่งเข้าจะโจมตีเซเลน่า แต่ทางแมม่อนก็จับตัวมันไว้ได้ทันและทุบมันลงกับพื้นอย่างแรง ตามด้วยกระทืบเข้าที่หัวจนมันเละแทบไม่มีชิ้นดี
"พวกเรายังมาทันเวลาสินะ?"
"หมายความว่ายังไง?"
"ท่านยังจำในตอนแรกที่พวกเราเจอมันได้ไหม?"
"....สิ่งนี้ไม่ใช่สิ่งที่สมควรจะอยู่ที่นี่ อย่างนั้นสินะ?"
"ใช่! พวกมันคือสลาแมนเดอร์ยักษ์ ตอนที่ข้าเจอในตอนแรกค่อนข้างตกใจอยู่เหมือนกัน โดยที่แต่เดิมแล้วพวกมันไม่น่าจะตัวใหญ่ขนาดนั้น ขนาดปกติน่าจะเท่าๆ  กับผู้ใหญ่ที่โตเต็มวัยละมั้ง"
"ถ้านายพูดอย่างนั้นจริงๆล่ะก็ ทำไม? ที่พวกเราเจอมันถึงได้มีขนาดใหญ่โตถึงขนาดนั้นได้"
"อาหารอุดมสมบูรณ์ยังไงล่ะ! ตามทางที่พวกเราเดินทางก่อนจะถึงเมืองแพริออทได้ไหม? ทำไมทั้งๆที่เป็นเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องการค้าขายแท้ๆ แต่ทำไม? กลับไม่มีรถม้าสินค้าวิ่งผ่านไป-มาเลยแม้แต่คันเดียว ถึงแม้ว่าในส่วนกระดูกพวกนี้จะมีมนุษย์ซะเป็นส่วนใหญ่ แต่มันก็มีพวก สัตว์อสูรและพวกสัตว์อื่นๆ ปนอยู่ด้วย โดยถ้าคิดตามเวลาที่ขนสินค้าลงจากท่าเรือขนส่งตามทางมาเรื่อยๆ จากระยะทางแล้วก็น่าจะต้องพักแรมแถวนั้นอย่างน้อยสักหนึ่งคืน"
"ถ้าอย่างนั้นแล้วทำไมทางอัศวินที่ประจำการอยู่ที่เมืองแพริออทถึงไม่เข้ามาจัดการล่ะ ทั้งที่มันมีผลกระทบตั้งมากมายขนาดนั้น"
"ไม่ใช่ไม่จัดการ แต่จัดการไม่ได้ต่างหาก ถ้ามันขนาดปกติที่ข้าเคยเจอละก็อัศวินสักสองสามคนก็น่าจะพอสู้ไหว แต่ด้วยขนาดนั้นแล้วต่อให้รวบรวมอัศวินทั้งหมดเข้าสู้...ไม่สิถ้าหากมันบุกรุกเข้าเมืองแพริออทล่ะก็ ทั้งเมืองได้ล่มสลายเป็นแน่" พอหลังจากที่พูดจบแมม่อนก็เดินเข้าไปลึกขึ้นอีก
ท่ามกลางกองซากกระดูกที่กระจัดกระจายเต็มทั่วทั้งพื้นที่ มันระเกะระกะทางจนดูน่าสยดสยอง ทันใดนั้นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของทั้งสองเป็นไข่จำนวนนับสิบที่เรียงรายอยู่บนรังที่ทำจากกระดูกของทั้งมนุษย์ สัตว์ และมีกิ่งไม้ประปราย  ซึ่งไข่แต่ละใบมีขนาดเทียบเท่ากับเด็กน้อยหนึ่งคนมันเรียงรายนับสิบ กำลังรอวันที่มันจะฝักออกมาอย่างพร้อมเพรียง
"บ้าน่า! เยอะขนาดนี้เลย...!"   ทางเซเลน่าที่เห็นถึงกับสิ้นหวัง เพราะถ้าไข่หลายฟองที่อยู่ตรงนี้มันเกิดฝักออกมาไม่รู้ว่าต่อจากนั้นจะเกิดอะไร? ภาพความวุ่นวายและการล่มสลายของเมืองต่างเข้ามาในหัวของเธออย่างรวดเร็ว    "ถ้าเกิด...ปล่อยแบบนี้มีหวัง"
"ท่านไม่ต้องกังวลไป เพราะที่พวกเรามาก็เพื่อเรื่องนั้นอยู่แล้ว" จากนั้นแมม่อนสัมผัสไปที่ไข่ฟองหนึ่งทันใดนั้นมันก็ระเบิดออกอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นตัวอ่อนของสลาแมนเดอร์ที่ห่อหุ้มได้ด้วยเมือกเหนียวปนเลือดดูน่าสะอิดสะเอียนไหลออกมา  พอหลังจากก็มีเสียงฝีเท้าพุ่งเข้ามาหาทางแมม่อนอย่างรวดเร็ว
สลาแมนเดอร์ที่ตัวเล็กพุ่งเข้ามาโจมตีทางแมม่อนที่กำลังจะทำลายไข่ แต่มันก็ไร้ความหมายพวกมันถูกทางแมม่อนจับเข้าที่ตัวได้อย่างง่ายดายและบีบจนเละคามือ ถึงพวกมันจะเห็นว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่พวกมันจะต่อกรได้    แต่ถึงอย่างนั้นพวกมันก็ยังพุ่งเข้ากัดแมม่อนอยู่ดี
"น่ารำคาญ" แมม่อนจับที่ตัวที่กัดที่ไหล่แล้วฟาดกับตัวที่กำลังกัดที่ขาอยู่อย่างแรงจนพวกมันทั้งคู่นั้นเละไม่มีชิ้นดี  "หมดแล้วสินะ?"
หลังจากนั้นแมม่อนก็กลับไปทำลายไข่ต่อ ใบแล้ว ใบเล่า ทุกใบที่แตกออกมามีตัวอ่อนอยู่ในนั้นด้วยพวกมันที่ออกมาสัมผัสกับอากาศก็จะตายอย่างทันที ซึ่งมันมีอยู่ตัวหนึ่งที่เป็นตัวอ่อนพยายามคลานอย่างน่าอดสูมาที่รองเท้าของเซเลน่า เหมือนท่าทางจะขอร้องชีวิตไม่ให้ฆ่าพวกพี่น้องของตนไปมากกว่านี้ จนกระทั่งมันก็ได้ตายลงเหมือนอย่างตัวอื่นๆ
ทางแมม่อนเองก็กำลังจะทำลายไข่ใบสุดท้าย ในตอนนั้นทางเซเลน่าก็พูดขึ้นมาก่อนว่า...     "นี่...ไม่มีทางอื่นเลยอย่างนั้นหรอ? ที่จะไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกมัน"
"ท่านเกิดสงสารมันขึ้นมาอย่างนั้นหรอ?"
"ถึงแม้พ่อแม่ของพวกมันจะเคยกินมนุษย์ก็ตาม แต่มันไม่มีวิธีที่นอกจากการฆ่าพวกมันเลยหรอ? อย่างเช่นเลี้ยงพวกมันให้เชื่องอะไรอย่างนี้"
"ข้าขอถามท่านอีกครั้ง พวกชาวบ้านที่ถูกพวกมันโจมตีในครั้งนี้  ถูกพรากคนที่รัก ถูกไล่ล่า อยู่อย่างหวาดกลัว พวกเขาจะคิดยังไง? ยังจะรับได้อยู่ไหม? เพราะฉะนั้นแล้วในตอนนี้มีเพียงแค่ทางเลือกเดียว"  พอพูดจบเขาไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียวทำลายไข่ใบสุดท้ายอย่างทันที
พอแน่ใจแล้วว่าทำลายไข่ทุกใบและพวกตัวที่เหลือรอดจนหมด  พวกเขาก็เดินออกมาจากข้างในถ้ำ   ซึ่งสีหน้าของเซเลน่าดูเศร้าอย่างเห็นได้ชัด เธอรู้สึกขัดแย้งขึ้นในจิตใจทั้งที่ตัวเองก็รู้ดีว่าพวกมันเคยพยายามจะฆ่าเธอ แต่อีกใจหนึ่งมันก็รู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูก
หลังจากนั้นแมม่อนก็ทำลายเพดานถ้ำเพื่อไม่ให้มีใครก็ตามเข้าไปข้างในถ้ำ และทั้งสองก็เร่งฝีเท้าไปยังที่หมู่บ้านอย่างทันที....


## Chapter 1  ep.4

พอออกจากที่ไปทำลายรังเสร็จทั้งสองก็รีบเร่งฝีเท้าเพื่อมาให้ทันพิธีไว้อาลัยที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า ในขณะที่เดินนั้นทางแมม่อนสังเกตว่าสีหน้าของเซเลน่าดูไม่สู้ดี บางทีเธอคงอาจจะคิดมากเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ แมม่อนเลยพยายามพูดปลอบใจออกไป
"ท่านอย่าคิดมากเลย ถ้าเกิดพวกเราไม่ทำแบบนั้น ในอนาคตจะมีชาวบ้านอีกหลายคนต้องตายเพราะพวกมันอีกนะ"
"...ฉันรู้ดีว่าถ้าไม่ทำแบบนั้นพวกชาวบ้านจะเดือดร้อน ทั้งที่ควรจะแค้น เกลียด หรือระเบิดอารมณ์ออกมาทำลายพวกมันให้สิ้นซากแท้ๆ  แต่ว่าภายในใจตอนนี้มันกลับรู้สึก...สับสน"
"นั่นเป็นหลักฐานว่าท่านยังเป็นมนุษย์อยู่  มีความเห็นอกเห็นใจ ถึงแม้ว่าสิ่งๆนั้นจะเคยทำร้ายตัวเองก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผิดแต่อย่างใด ท่านควรจะยินดีกับมันด้วยซ้ำ การที่ท่านยังมีจิตใจแบบนั้นมันจะช่วยประคองสติให้ท่านในยามที่หลงทางได้  การใช้ความแค้นมาเป็นแรงผลักดันมันก็ดี แต่ถ้าปล่อยให้มันกลืนกินมากเกินไปตัวเองก็จะไม่ใช่ตัวเองอีกต่อไป   เพราะฉะนั้น...เงยหน้าขึ้นเถอะ! มองไปที่ทางเดินข้างหน้า ถ้าเกิดยังก้มหน้าเดินอยู่แบบนี้    จะชนต้นไม้เอาได้นะ"
*ปลั๊ก!!!*
ไม่ทันได้ขาดคำเซเลน่าก็เดินชนเข้ากับต้นไม้อย่างจัง จนหน้าผากนั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำอย่างเห็นได้ชัด เธอทรุดตัวลงเอามือกุมที่หน้าผากภายใต้ต้นไม้ร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
"โอ๊ย...! ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้..."
"ข้าต้องขอโทษด้วย แต่ท่านเองก็ผิดเหมือนกันที่ไม่ยอมดูทางให้ดี" แมม่อนพูดพร้อมกับยื่นมือออกไปเพื่อให้เซเลน่าจับพยุงตัวขึ้นมา
ทางเซเลน่านั้นปัดมือของแมม่อนออกและใช้แรงของตัวเองรีบพยุงตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว "ไม่จำเป็น! แค่นี้เองฉันลุกเองได้"
"ต้องอย่างนี้สิ! สมกับที่เป็นนายท่านของข้า ช่างแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยวจริงๆ"
ทั้งสองใช้เวลาเดินสักพักก็มาจนถึงภายในตัวของหมู่บ้าน ในขณะนั้นเองดูเหมือนว่าพิธีไว้อาลัยก็กำลังจะเริ่มขึ้นเช่นเดียวกัน....
พิธีการไว้อาลัยเป็นไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครร้องไห้ฟูมฟายหรือโวยวายออกมาเสียงดัง เพียงแค่ชาวบ้านทุกคนนั้นอยู่ในท่าที่ไว้อาลัยอย่างสงบก็เท่านั้น โดยในพิธีปกติจะจำเป็นต้องนำร่างของผู้ตายมาฝังลงในหลุมก่อนที่จะทำพิธี แต่เนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้นั้นไม่สามารถแม้แต่จะเก็บกูร่างศพมาได้ ทำได้แต่เพียงเอาสิ่งของเครื่องใช้ที่เคยเป็นของผู้ตายมาฝังแทน
พอทุกคนยืนไว้อาลัยได้สักพักหลังจากนั้นก็เริ่มที่จะกลบหลุมกันทีละหลุม ทีละหลุม จนครบทุกหลุม แล้วนำแผ่นไม้รูปกางเขนปักลงบนที่กลางหลุมศพจนครบ พอทำพิธีเสร็จชาวบ้านทุกคนก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตตามปกติ
"พวกเขาดูปรับตัวได้เร็วกว่าที่ฉันคาดไว้เยอะเลย" เซเลน่าพูดขึ้นด้วยความน่าประหลาดใจ
"ถึงแม้ว่าจะสูญเสียคนสำคัญไปก็ตาม แต่ยังไงชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไปนั่นเองก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี"
"ก็ใช่อยู่หรอก...แต่สำหรับฉันแล้วการที่สูญเสียคนที่รักไปนั้น มันค่อนข้างทำใจยากมากนะที่ก้าวต่อไปน่ะ"
"ท่านเองก็เคยสูญเสียคนที่เป็นที่รักไปอย่างนั้นหรอ?"
"ท่านแม่น่ะ...! ตอนที่ข้ายังเด็กท่านชอบอ่านนิทานให้ข้าฟังอยู่บ่อยๆ ที่ได้นิสัยชอบอ่านหนังสือ ก็เพราะว่าท่านแม่ด้วยส่วนหนึ่ง"
"ข้าพอจะเข้าใจบ้างแล้ว...นั่นเองก็น่าจะเป็นสาเหตุ ทำให้ตัวท่านเองมีนิสัยแบบนี้"
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่อับราฮัมก็เดินเข้ามา พร้อมกับพูดขึ้นว่า...   "ไม่ทราบว่านอนหลับฝันดีไหมครับ?"
ทางเซเลน่าตอบกลับ  "ที่นอนแข็งไปหน่อย  อีกทั้งตอนกลางคืนแมลงก็เยอะ แบบนี้เรียกว่าฝันดีได้ไหม?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า...!!!" อับราฮัมหัวเราะออกมาแห้งๆด้วยสีหน้าที่ดูชอบใจ "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องขออภัยด้วย"
"นายต้องการอะไร?" แมม่อนถามขึ้นมาอย่างกะทันหันจนทางอัมราฮัมและเซเลน่าต่างก็ตกใจ
ทางอับราฮัมนั้นนิ่งไปสักพักหนึ่งก่อนที่จะพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดูเศร้าๆ  "นั่นสินะครับ ถ้าถามอย่างนี้ผมก็ลำบากใจอยู่เหมือนกัน"
ดูเหมือนว่าในวงสนทนาครั้งนี้จะมีเพียงแค่เซเลน่าคนเดียวที่ไม่รู้ว่าทั้งสองพูดอะไรกันอยู่  เธอได้แต่ทำหน้างงอย่างสงสัย "พวกนายพูดอะไรกัน? อย่างน้อยก็ช่วยบอกฉันด้วยคนสิ!"
"ช่วยตามผมมาหน่อยจะได้ไหมครับ พอดีมีที่ที่หนึ่งที่อยากจะพาไปดู" แล้วอับราฮัมก็เดินนำทั้งสองเข้าไปในป่าที่อยู่ไม่ไกลจากตัวหมู่บ้านมากนัก มันไม่ไกลเหมือนครั้นที่ทั้งสองเคยเข้าไปครั้งก่อน ทางที่เดินดูไม่รกตาแทบจะไม่มีหญ้าขึ้นตามทางเลย  เหมือนมันได้ถูกถอนและถางเป็นทางเดินด้วยฝีมือของคน
จนกระทั่งทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่ตรงบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางต้นไม้ที่ล้อมรอบ บ้านไม้ร้างหลังเก่าที่ไม่น่าจะมีใครอาศัยอยู่ได้ คานและกำแพงบ้านพังเหมือนโดนลูกหลงจากการต่อสู้ อีกทั้งยังมีข้าวของเครื่องใช้กระจัดกระจายเต็มไปหมด
เซเลน่าพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่ทั้งสองพูดกันหน้านี้เรื่องที่อับราฮัมต้องการ เธอเลยตีความเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ไปว่า...    "อย่าบอกนะว่าสิ่งที่นายต้องการคือการให้พวกเราช่วยซ่อมบ้านหลังนี้น่ะ?"
"ไม่ใช่หรอกนายท่านของข้า...นั่นไม่ใช่อย่างที่ท่านเห็น"
อับราฮัมเดินเข้าไปเอามือแตะที่ตัวบ้านก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่แสนยาวนาน... "ในอดีตมีชายคนหนึ่งได้ตกหลุมรักกับหญิงสาวนายพรานของหมู่บ้านแห่งนี้ พวกเขาตัดสินใจว่าสักวันจะแต่งานกัน แต่ด้วยความฝันของฝั่งชายจึงจำเป็นต้องออกเดินทางไกล เป็นเวลานับหลายปีพวกเขาทั้งสองแทบไม่ได้เจอกันเลย แต่ด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นของชายคนนั้นว่าสักวันพอเขากลับไป ครั้งนี้แหละ! ที่จะขอเธอแต่งงาน"
"...นี่พวกลุงอับราฮัมมาทำอะไรที่นี่อย่างนั้นหรอ?"   เสียงเล็กๆของเด็กดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปอย่างทันควันยกเว้นแมม่อน พบเห็นว่าเป็นเฟนที่ในมือถือดอกไม้สองดอก
"เฟนอย่างนั้นหรอ? เออ...! พอดีลุงมีอะไรที่ยังต้องจัดการให้เรียบร้อยอยู่น่ะ ว่าแต่หนูมาทำอะไรที่นี่ มันอันตรายนะรู้ไหม?"
"หนูอยากมาบอกลาพวกพ่อและแม่เป็นครั้งสุดท้ายน่ะ ในตอนที่อยู่ในหมู่บ้านหนูไม่ได้ขุดหลุมฝังสิ่งของพวกท่านเหมือนคนอื่นๆ เพราะว่าสิ่งของเพียงหนึ่งเดียวที่ท่านทั้งสองชอบมีเพียงแค่ดอกไม้นี้เท่านั้น"    พอพูดจบเธอก็เดินตรงไปยังที่หน้าบ้านและวางดอกไม้ที่อยู่ในมือลงอย่างเบาๆ  หลังจากนั้นก็นั่งอธิฐานอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมเช็ดกับคราบน้ำตาที่อยู่ติดบริเวณขอบตา ก่อนจะหันหลังกลับมายิ้มให้กับทางอับราฮัมแล้วพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้ม...  "ถ้างั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ"
อับราฮัมพยักหน้าตอบกลับไปด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวล "อื้ม...!" แล้วเอื้อมมือออกไปลูบที่หัวของเฟนอย่างเบาๆ
หลังจากที่เฟนวิ่งกลับไปที่หมู่บ้านทางอับราฮัมก็พูดขึ้นพร้อมกับคุกเข่าก้มหัวลงแนบชิดกับพื้นด้วยท่าทางที่จริงจังว่า... "นี่เป็นคำขอครั้งสุดท้าย...ช่วยพาเฟนออกเดินทางไปกับพวกคุณ ด้วยจะได้ไหมครับ!?"
"ทำไม!?" แมม่อนตอบกลับมาอย่างทันที
"คุณน่าจะรู้ดีในตอนที่เดินทางออกมาจากเมืองแพริออท ว่านี่...ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมพยายามที่จะช่วยชาวบ้าน"
เซเลน่านึกออกได้อย่างทันทีว่า ในตอนที่กำลังเดินออกจากเมืองแพริออทนั้นบังเอิญได้ยินพวกทหารยามซุบซิบนินทาเรื่องเกี่ยวกับตัวของอับราฮัม  "ในตอนนั้นเองสินะ..."
"ครั้งก่อนตอนที่ผมจ้างพวกทหารรับจ้างให้มาคุ้มกันในตอนที่กำลังขนย้ายพวกชาวบ้าน พอพวกมันเห็นว่าไม่สามารถรับมือกับสัตว์อสูรได้เลยรีบชิ่งหนีไป ซึ่งในตอนนั้นเองพวกมันได้เห็นเฟนเข้า พวกคุณก็น่าจะรู้ดีใช่ไหมครับ ว่าพวกลูกครึ่งเป็นสิ่งที่หายากมากอีกทั้งราคาในตลาดทาสนั้นก็ค่อนข้างสูง ถ้าขืนให้อยู่ที่นี่ต่อไปมีหวังเธอได้ถูกจับแน่ ผมไม่มีพลังพอที่จะต่อกรกับพวกมันหรือว่าจะปกป้องเฟน  แต่ถ้า...ให้ออกเดินทางไปกับพวกคุณละก็ อย่างน้อยเธอก็จะปลอดภัย  ขอร้องแหละ!!! ช่วยพาเธอไปด้วยที!"
เซเลน่าเหลือบสายตาไปทางแมม่อนเพราะตัวเธอเองก็ไม่กล้าจะตัดสินใจ ขนาดตัวเธอเองไม่สามารถแม้แต่จะปกป้องตัวเองได้เลย ถ้าไม่มีแมม่อนอยู่ด้วยป่านนี้เธอเองก็คงได้ตายไปแล้ว...
"นายมั่นใจได้อย่างไงว่าฉันจะช่วยปกป้องเด็กคนนั้น ...บางทีฉันอาจจะเอาเด็กนั่นไปขายก็ได้  ใครจะรู้! หรือถ้ามันเกิดเหตุการณ์ที่ตัวฉันจำเป็นต้องเลือก ระหว่างเด็กสาวคนนั้นกับเจ้านาย ตัวฉันไม่ลังเลเลยที่จะเลือกช่วยเจ้านาย ถึงแม้ว่าจะปล่อยให้เด็กตาย ไม่สิ! ใครจะตายมันก็เรื่องของพวกเขา ขอแค่เจ้านายของฉันรอดก็เพียงพอแล้ว"
อับราฮัมที่ได้ยินแบบนั้นก็เริ่มมีท่าทีที่ไม่ค่อยมั่นใจในตัวของแมม่อน เขาเลยพูดตอบกลับไปอย่างกล้า ๆกลัว ๆ "คุณน่ะ...ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก!"
"นายรู้ได้อย่างไง? ชายที่อยู่ตรงหน้าของนายตอนนี้นั้นไว้ใจได้ สำหรับข้าแล้วเงินต่างหากที่จะไว้ใจได้..."
ด้วยท่าทีที่รนราน อับราฮัมล้วงเศษเงินทุกเหรียญเท่าที่มี  "เงินสินะ! เงินของฉัน เอาไปให้หมดเลย เอาไปเลย เพราะว่าฉันไม่ต้องการ แต่ช่วยสัญญาได้ไหม?ว่าต่อจากนี้จะดูแลเธอให้ดี..."    แล้วเขาก็ยื่นให้กับทางแมม่อน
แมม่อนเองก็หยิบเศษเงินเหล่านี้ขึ้นไป หลังจากนั้นก็ทำการโปรยใส่บนหัวของอับราฮัม "เศษเงินแค่นี้  มันไม่พอหรอก...!"
"เดี๋ยวผมจะหาให้อย่างแน่นอน! ไม่ว่าเท่าไหร่ผมก็จะหาให้!" เขาพูดพร้อมกับจ้องไปที่เหรียญที่หล่นกองอยู่บนพื้น
แมม่อนก้มตัวลงก่อนจะพูดขึ้นมาว่า...  "นายไม่มีทางหามันได้... แม้แต่สิ่งสำคัญอย่างสุดท้ายที่นางฝากเอาไว้ นายเองก็กลับทิ้งมันไป..."
"แล้วจะให้ผมทำอย่างไง!?  ผมไม่ได้มีพลังมากมายขนาดคุณ  ผมมันก็แค่คนอ่อนแอ...แม้ว่าจะพยายามจนเลือดตาแทบกระเด็นแล้วก็ตาม พยายามอย่างหนัก พยายามมาโดยตลอด!  แต่ท้ายที่สุดแล้ว... ทุกอย่างมันก็สูญเปล่า ผมที่ไม่สามารถปกป้องเธอได้ เลยฝากฝังไว้ที่คุณอย่างไงล่ะ!" อับราฮัมพูดระบายทุกอย่างออกมาด้วยอารมณ์ที่รู้สึกทั้งหมด
"สำรับนายแล้วเฟนสำคัญมากขนาดไหน?" แมม่อนถามกับอับราฮัมกลับไปด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย
"สำคัญมากสิ!  ฉันรักเฟนเปรียบเสมือนดั่งลูกแท้ๆ ของตัวเอง  ฉันอยากจะให้เฟนมีชีวิตที่สงบสุข ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกไล่ล่า ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกใครทำร้าย  อยากจะให้ใช้ชีวิตแบบนั้น"
"ถ้าอย่างนั้น  เวลาที่นายมีความฝัน   นายเคยฝากฝังให้คนอื่นทำแทนหรือเปล่า?" พอพูดจบแล้วแมม่อนก็ลุกขึ้นไปเดินไปหาทางเซเลน่าที่รออยู่ก่อนแล้ว   "พวกเราเองก็ไปกันเถอะนายท่าน...ข้าอดลนทนเห็นคนน่าสมเพชไม่ไหว"
"ฉันสงสัยมาก่อนหน้านี้แล้ว...ว่าเรื่องทั้งหมดนี่ นายรู้อยู่แล้วงั้นหรอ?" เซเลน่าพูดขึ้นในขณะที่กำลังเดินห่างกับทางอับราฮัมไปเรื่อยๆ
"นั่นสินะ..."
"อะไรกัน!  ทำไมนายชอบพูดอะไรที่มันดูเป้นปริศนาจังน้า!"    แล้วทั้งสองก็เดินจนลับตาของอับราฮัมและออกนอกหมู่บ้านไปในที่สุด.....
...
...
"ช่างแปลกคนจังนะ! ดูแลเด็กอย่างนั้นหรอ?" อับราฮัมเดินไปที่ดอกไม้ที่เฟนได้วางไว้ก่อนหน้านี้ แล้วเขาก็เริ่มขุดหลุมเล็กๆ  ขึ้นมาสองหลุม ก่อนจะทำการฝังแหวนคู่ที่ลงไป   "คุณกาโร่! ผมจะทำให้ดีที่สุด....ในฐานะพ่อของเฟนเอง..."
ในขณะที่อับราฮัมกำลังจะเดินเข้าไปในหมู่บ้าน จังหวะนั้นเองที่พื้นก็มีเพชรพลอยมากมายกองอยู่บนพื้น เขาตกใจจนพูดไม่ออก เพราะของพวกนี้แค่มองจากภายนอกก็รู้ได้ทันทีว่ามีราคาสูง ทั้งที่ตรงๆ นั้นมันเป็นตรงที่แมม่อนเอาเหรียญของเขาโปรยลงพื้น  "ช่างเป็นคนที่ชอบทำอะไรที่เหนือความคาดหมายจริงๆ"
ณ ทางพวกของเซเลน่า ที่กำลังเดินทางกันอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังสาดส่อง จู่ๆเธอก็เกิดสงสัยเรื่องต่อจากนี้ของพวกอับราฮัมเลยถามกับทางแมม่อนไป
"นายคิดว่าต่อจากนี้พวกเขาจะเป็นอะไรไหม?"
"ข้าไม่รู้..."
"ไม่คิดจะบอกกันสักหน่อยเลยหรือไง? แต่ก็นะ...ใจจริงแล้วฉันก็อยากจะให้เฟนเดินทางมากับพวกเราด้วยก็คงจะดีไม่น้อยเลย"
"ตอนแรกข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน เผ่าหมาป่าค่อนข้างประสาทสัมผัสไวกว่ามนุษย์มาก แต่ข้าเองก็ไม่อยากจะเพิ่มภาระให้ตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว"
"ขอโทษด้วยล่ะกันที่เป็นภาระน่ะ! นายนี่ชอบพูดอะไรที่มันทำร้ายจิตใจคนอื่นจังนะ"
"ข้าก็แค่พูดความจริงออกไปแค่นั้นเอง"
"แล้วเรื่องของแหวนวงนั้นล่ะ? ขนาดฉันมองแค่แวปเดียวก็รู้เลยว่ามันไม่ใช่แหวนธรรมดา..."
"สมกับที่เป็นนายของข้า ช่างฉลาดหลักแหลมเสียจริง  อย่างที่ท่านว่ามา...นั่นไม่ใช่แหวนธรรมดาแต่มันเป็นของต้องคำสาป"
"นี่นาย!...เอาของแบบนั้นให้เด็กใส่อย่างนั้นหรอ? เอาสมองที่ไหนคิดถึงทำเรื่องที่อันตรายแบบนั้นได้"
"ใจเย็นก่อนสินายท่าน! ถึงแม้ว่าจะบอกว่าต้องคำสาป แต่มันก็ไม่ใช่คำสาปที่แย่เสียทีเดียว"
"ขึ้นชื่อว่าคำสาปมันก็ไม่น่าจะใช่เรื่องดีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?"
"คำสาปก็มีอยู่หลากหลาย จะพูดว่ายังไงดีล่ะ....ท่านรู้จักเรื่องสมดุลของโชคไหม?"
"สมดุลของโชค...แล้วมันคืออะไรล่ะนั่น"
"บนโลกนี้มักจะมีคำพูดที่ว่า หากวันนี้ดชคดี แล้ววันพรุ่งนี้โชคร้ายจะตามมา ท่านเคยได้ยินอะไรแบบนี้ไหม?" แมม่อนเริ่มพูดและยกตัวอย่าง
"เคยสิ! เคย  พวกทหารยามกับพวกอัศวินที่ไปรบมาก็มักจะพดอะไรอย่างนี้กัน  ว่าโชคดีจริงที่ไปรบรอบนี้ไม่ตาย ประมาณนี้หรือเปล่า?"  เซเลน่าตอบกลับไปตามที่ตนเองเข้าใจ  "แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแหวนวงนั้นล่ะ?"
"นั่นแหละคือคุณสมบัติที่แท้จริงของแหวนวงนั้น.. หากผู้ที่สวมกำลังจะพบเจอกับอันตราย  โชคก็จะเข้าข้างทำให้รอดออกมาได้  แต่ก็ต้องแลกกับโชคร้ายที่จะตามมาทีหลัง  เพื่อปรับตาชั่งของโชคให้สมดุล"
"แบบนั้นก็ดูเหมือนจะพึ่งไม่ค่อยได้เลยนะ"
"ก็จริงอย่างที่ท่านพูดเลย มันดูพึ่งไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ แต่อย่างน้อยจนรกว่านางจะเติบโตพอที่สามารถเอาชีวิตรอดได้ด้วยตนเอง  แหวนวงนั้นมันก็จำเป็น"
"ดูท่านายจะเป็นห่วงเฟนมากเลยนะ  ไม่ใช่ว่าตอนที่มอบแหวนให้ คิดหวังอย่างอื่นไว้มั่งหรือเปล่า?" เซเลน่ามองแมม่อนมาด้วยสายตาที่ดูสงสัย
"ฮ่าฮ่าฮ่า...! ท่านนี่ตลกใช้ได้เลยนี่ แต้ข้าไม่ใช่คนประเภทนั้นหรอก  ข้าแค่อยากมอบให้ มันก็แค่นั้นเอง"
"หืม...!  มันจะเป็นอย่างนั้นแน่หรอสำหรับนายมันก็แค่ของไร้ค่า แต่สำหรับเฟนแล้วมันอาจจะมีอะไรที่มากกว่านั้นก็ได้" เซเลน่าพูดด้วยสัญชาตญาณผู้หญิง
"ท่านพูดถึงเรื่องอะไรน่ะ?"
"ไม่มีอะไร..."
เวลาผ่านไปสักพักเซเลน่าล้วงไปที่กระเป๋าสะพายหยิบแผนที่ออกมาดู แล้วก็เกิดสงสัยทางที่พวกเขากำลังเดินไปมันเป็นทิศทางตรงกันข้ามกับทางที่จะเดินทางไปยังท่าเรือ เลยถามกับทางแมม่อนไปว่า...      "นี่พวกเรามาผิดทางแล้วไม่ใช่หรือไง? ในแผนที่มันบอกว่าการที่จะไปที่ท่าเรือจำเป็นต้องเดินไปอีกทางหนึ่งนิ..."
"ท่านยังจำสัตว์อสูรที่พวกเราปราบมันไปได้ไหม?"
"สลาแมนเดอร์ยักษ์สินะ? แต่แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่พวกเราต้องขึ้นเหนือด้วยล่ะ?"
"แล้วท่านรู้จะป่าสามส่วนไหม? นั่นแหละที่พวกเรากำลังจะไป"
"ป่าสามส่วน....เดี๋ยวนะ! นั่นมันที่ที่ไม่ควรจะเข้าไปไม่ใช่หรือไง?"
...ป่าสามส่วน เท่าที่อ่านเจอในหนังสือเล่มหนึ่งสมัยที่ยังเป็นเด็ก ในนั้นบอกแค่เพียงว่าเป็นที่ที่อันตรายที่สุดในประเทศนี้  เมื่อเข้าไปข้างในมีโอกาสที่จะรอดกลับมานั้นน้อยมาก การสำรวจในครั้งแรกทำการส่งกลุ่มคนเข้าไปข้างในจำนวน 13 คน มีเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้นที่รอดกลับมาได้ แถมยังไม่ครบสามสิบสองอีก จากการสอบถามชายที่รอดชีวิตมานั้นก็ทำให้ได้รู้ว่าในนั้นมีสัตว์อสูรที่ไม่รู้จักป้วนเปี้ยนอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่ใช่เพียงแค่นั้นชายคนที่รอดชีวิตกลับมาได้นำสิ่งของบางอย่างติดไม้ติดมือออกมา มันคือก้อนผลึกแข็งสีแดงเข้มราวกับเลือด ซึ่งสิ่งนั้นในภายหลังถูกนำมาสกัดสร้างยาที่สามารถรักษาทุกโรคได้  ที่ชื่อป่าสามส่วนนั้นได้มาจากผู้เหลือสุดท้ายที่รอดออกมานั้นได้รับรู้ถึงสิ่งสามสิ่งที่วนเวียนอยู่ในหัวตลอดไม่หยุดทันทีที่ได้ก้าวขาเข้าไปในนั้น...  ความรู้สึกสามสิ่งนั้นคือ ความกลัว,ความสิ้นหวัง  และก็ความตาย...
ไม่นานจากนั้นเขาก็ได้ทำการบันทึกเรื่องราวทั้งหมด สัตว์อสูรบางประเภท และการตัวรอดเบื้องต้น ก่อนที่ตัวเองจะตายไปอย่างปริศนา
"ท่านเองก็รู้ดีนิว่าที่นั่นมันอันตราย"
"แล้วเราจะไปที่นั่นทำไม!? ในเมื่อรู้ว่ามันอันตรายน่ะ..."
"ก็เพราะว่าสลาแมนเดอร์ยักษ์นั้น เป็นสิ่งมีชีวิตในระบบนิเวศนั้นอย่างไงล่ะ?  ข้าสงสัยว่ามันน่าจะมีคนแอบนำไข่ของสลาแมนเดอร์ออกจากป่ามาไว้ในที่ถ้ำใกล้หมู่บ้าน  คนที่ลงมือนั้นต้องการอะไร? ตัวข้าที่สงสัยในจุดๆนั้นเลยว่าจะเข้าไปดูข้างในสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ก็บอกว่าที่นั่นมันอันตราย! นายฟังฉันบ้างสิ! แต่เดิมทีพวกเราก็แค่ปล่อยเรื่องนี้ไปแล้วเดินทางไปที่ท่าเรือกันเถอะ!?"
"ถึงท่านจะพูดอย่างนั้นก็ตาม...แต่ในป่านั้นมันมีของที่ข้าเผอิญทำหล่นเอาไว้น่ะ"
"เพื่อของชิ้นนั้นแล้ว ถึงขนาดจำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายเข้าไปเอาเลยหรอ?"
แมม่อนพยักหน้าตอบกลับมา... "ใช่!"
ทางเซเลน่านั้นสีหน้าดูสิ้นหวังเป็นอย่างมากเพราะหลังจากที่ได้ยินว่าไอ้ตัวที่เจอในหมู่บ้านนั้นเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตของป่าสามส่วน อีกทั้งในนั้นยังมีพวกที่อันตรายกว่านั้นอยู่อีกมากเป็นแน่   เซเลน่าเลยพยายามคิดหาวิธีที่จะเลี่ยงไม่เข้าไป  "ถ้าอย่างนั้น...นายก็เข้าไปในป่านั้นคนเดียว ส่วนฉันนั้นจะรออยู่ด้านนอก ตกลงตามนี้นะ!"
"คงจะปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ เพราะว่าที่ป่าแห่งนั้นมันมีทางลับที่เชื่อมต่อไปยังท่าเรืออยู่ด้วย ฉะนั้นแล้วท่านก็จำเป็นต้องมาด้วย"
"....ไม่อาววว!!!!"
เวลาก็ผ่านไปสักพัก....
พวกเซเลน่านั้นเดินทางกันมาเรื่อยๆ  จนกระทั่งตอนนี้ดวงตะวันก็กำลังจะลับขอบฟ้า ทางแมม่อนสังเกตเห็นว่าเซเลน่านั้นเริ่มที่จะเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด  สำหรับตัวเขาที่เป็นปีศาจแทบไม่จำเป็นต้องพักผ่อนและสามารถที่จะอดอาหารเป็นเวลานานได้ แต่ทางเธอนั้นเป็นมนุษย์ เมื่อได้ข้อสรุปแล้วเขาเลยพูดไปว่า...
"ตอนนี้ตะวันก็กำลังลับขอบฟ้าไปแล้วสิ พวกเราพักกันแถวนี้ก่อนสักคืนแล้วค่อยเดินทางต่อในวันพรุ่งนี้จะดีกว่า"
"งั้นก็ดีเลย...ฉันเองก็แทบจะไม่มีแรงเดินแล้วเหมือนกัน" เธอนั่งลงที่พื้นอย่างทันที พยายามเอื้อมแขนลงไปถอดรองเท้าด้วยท่าทางที่ยากลำบาก เนื่องจากที่ตนเองก็เดินมาเป็นเวลานานแล้วที่เท้าก็คงเจ็บน่าดู
"เดี๋ยวข้าจัดการเอง" แมม่อนก้มตัวลงพร้อมกับค่อยๆถอดรองเท้าของเซเลน่าออกอย่างช้าๆ
"ขอบใจนะ!" เธอพูดขอบคุณด้วยใบหน้าที่แดงขึ้นเล็กน้อย สำหรับตัวเธอนี่ก็เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายทำอะไรแบบนี้ให้
"พักสักหน่อยเดี๋ยวก็หาย.."
"อืม...."
พอหลังจากดูอาการเสร็จแล้วทางแมม่อนก็ทำการรวบรวมไม้ที่แห้งนำมาทำเป็นฝืน ที่จะเพียงพอใช้ให้ความอบอุ่นในคืนนี้  จากนั้นก็ทำการจุดไฟซึ่งเป็นเวลาที่พระอาทิตย์นั้นได้ลับขอบฟ้าไปอย่างพอดิบพอดี ในขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งอยู่รอบๆ กองไฟ จังหวะนั้นเองที่ท้องของเซเลน่าก็ได้ร้องขึ้นมาเสียดัง จนทำเอาทางแมม่อนนั้นหันไปมองอย่างทันควัน
"ต้องขอโทษท่านด้วย พอดีข้าไม่ได้จำเป็นที่จะต้องกินอาหารน่ะ เลยไม่ได้ตุนเสบียงก่อนที่จะออกมา" แมม่อนพยายามค้นของดูก็มีขนมปังแข็งๆเล็กๆก้อนหนึ่งที่ได้รับมาจากคนในหมู่บ้าน แล้วทำการยื่นให้กับทางเซเลน่าไป
"น่าอิจฉาจังนะที่เผ่าปีศาจไม่ต้องกินอาหารก็สามารอยู่ได้  แข็งจัง! แถมความเหนียวนี่...กัดแทบจะไม่ขาดเลย!"
"ทนไปก่อนเถอะนายท่านของข้า เดี๋ยวอีกวันสองวันก็น่าจะเมืองแล้ว อย่างน้อยก็น่าจะไปตุนเสบียงที่นั่นได้"
แต่ถึงจะพูดอย่างนั้นพอเซเลน่ากินขนมปังก้อนนั้นหมดแล้วดูเหมือนว่าท้องของเธอก็จะยังไม่หยุดร้องอยู่ดี   "ต้องทนอยู่ไปแบบนี้จริงๆอย่างนั้นหรอ?"
"ช่วยไม่ได้! ถ้าอย่างนั้นท่านรออยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะออกไปหาอาหารมาให้ อย่างน้อยก็น่าจะพอหาพวกผลไม้ได้แหละ!"
"เดี๋ยวก่อน! ถ้านายไป แล้วถ้าเกิดมีสัตว์อสูรเข้ามาโจมตีฉันล่ะ จะทำอย่างไง?"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เพราะว่าทางแถวนี้นั้นมีเพียงแค่สัตว์ป่าตัวเล็กอย่างพวกกระรอกกับกระต่ายอยู่เท่านั้นแหละ ฉะนั้นแล้วสบายใจได้"
"...อย่างไงก็รีบกลับมานะ อย่างน้อยก็ขอของที่กินได้แบบคนปกติหน่อยล่ะ!"
แมม่อนเดินเข้าไปในป่าจนลับสายตาไป ทางเซเลน่าเองที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรรอดีเลยหยิบสมุดบันทึกของตัวเองออกมาจากกระเป๋า
"จะว่ามีเรื่องเกิดขึ้นหลายอย่างเลย ต้องรีบบันทึกไว้ก่อนที่ตัวเองจะลืม"
เธอเริ่มเขียนเรื่องราวการเริ่มต้นการเดินทางของเธอ ความเศร้าเสียใจ ความประหลาดใจ ความดีใจ ความรู้สึกต่างๆลงไปในสมุดนั้นทั้งหมด จนเวลานั้นเองก็ได้ผ่านไปโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัว
"หมอนั่นไปนานจังน้า...!" เธอเริ่มเบื่อและนอนกลิ้งเกลือกไป-มา
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงเท้าเดินเข้ามาหาเซเลน่า เธอที่นึกว่าเป็นแมม่อนเลยออกปากทักไปว่า...   "กลับมาแล้วหรอ? ฉันหิวจนจะตาย..."
"คุณผู้หญิงพอดีพวกเรามีเรื่องที่อยากจะถามน่ะ ช่วยตอบมาตามตรงจะได้ไหม?"
เสียงพูดที่ดูคุ้นเคยแต่นั่นไม่ใช่เสียงของแมม่อนแต่อย่างใด เซเลน่ารีบหันไปดูตามต้นทางของเสียงนั่นปรากฏเป็นกลุ่มชายสามคน สวมเสื้อคลุมสีดำ หลังมือมีรอยสักสามขีด  และกำลังเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ เธอจำได้ดีความรู้สึกหนาวเย็นจนเสียวสันหลัง ขาที่สั่นกลัวจนแทบจะยืนไม่ไหว อากาศกลิ่นคาวเลือดฟุ้งโชยตามอากาศ นั่นก็คือ...
'...สเลเยอร์'


## Chapter 1 ep 5

ความรู้สึกน่าขนลุกขนพองเกิดขึ้นอย่างทันที ทั้งร่างกาย แขนขาขยับไม่ได้ดั่งใจนึก ความรู้สึกเสียวเย็นที่สันหลังเป็นสัญชาตญาณทำให้รู้สึกถึงความอันตราย ฉันที่พยายามประคับประคองสติหายใจเข้า-ออกอย่างช้าๆ เพื่อที่จะไม่ให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นถึงสิ่งผิดปกติ
...แย่แน่! แบบนี้แย่แน่!  หมอนั่นไปทำอะไรที่ไหนอยู่นะ? รีบกลับมาสักที!...
ชายหนึ่งคนในนั้นเดินเข้ามานั่งที่กองไฟร่วมกับทางเซเลน่า พร้อมกับยิ้มมาอย่างเป็นมิตร      "ถ้าไม่เป็นการรบกวนพวกกระผมขอนั่งพักด้วยนะครับ อากาศตอนกลางคืนค่อนข้างหนาว ว่าไหม?   ทั้งที่ตอนกลางวันออกจะร้อนแท้ ๆ เนอะ!    แต่จะว่าไป...พวกเราเคยเจอหน้ากันมาก่อนใช่ไหมครับ?"
" ..."    เซเลน่าไม่ได้พูดตอบโต้กลับไป เพียงแต่ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเดียว...
"ก็ตอนนั้นไงที่เจอกันในโรงเตี๊ยมน่ะ จริงสิ! ตอนนั้นคุณดูเหมือนจะเป็นลมเดินโซซัดโซเซจากอาการเหนื่อยล้าด้วยสินะครับ   แต่ว่า...คนที่มาด้วยเขาหายไปไหนกัน?"  สีหน้าของชายคนนั้นเริ่มเปลี่ยนไป พร้อมกับมีจิตสังหารพุ่งตรงมาที่เซเลน่า
เซเลน่าที่รับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นพุ่งตรงมา แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามนิ่งเงียบอย่างมากที่สุดเท่าที่จะทำได้...
"...."
"ไม่ใช่ว่าคุณ...ฆ่าเขาไปแล้วหรือครับ? ไม่สิ! คงจะใช้เขาเป็นอาหารให้กับสิ่งที่คุณเลี้ยงอยู่แล้วใช่ไหม?" เขาเปลี่ยนโทนเสียงให้ทุ้มต่ำลงและมองด้วยสายตาขวางจ้องเอาชีวิตมาที่เซเลน่า
แรงกดดันนั้นทำเอาเซเลน่าพูดออกมาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว   "มะ...มะ...ไม่เห็น...จะเข้าใจ...เลย"
"ผมล้อเล่น!"   เขากลับมาใช้เสียงที่ดูเป็นมิตรอีกครั้ง   "ผู้หญิงที่ร่างกายอ้อนแอ้นอย่างคุณจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปชนะกับชายร่างยักษ์แบบนั้นได้กันล่ะ   ฮ่าฮ่าฮ่า!!   จริงไหมพวกเรา?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!!!"
เขาและคนที่ติดตามต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แล้วทันใดนั้นเขาก็หยุดอย่างกะทันหันพร้อมกับหยิบอาวุธที่อยู่ด้านหลังออกมามันมีรูปร่างคล้ายกับกริช ทั้งตัวดาบมีสีเงินดูสวยงาม ตัวดาบคดโค้งไป-มา ปักลงพื้นต่อหน้าต่อตาของเซเลน่า
"ยกเว้นแต่...ถ้าคุณไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาทั่วๆ ไปอะนะ"
เซเลน่าแสดงอาการผวาทันทีที่เห็นดาบเล่มนั้น ตัวเริ่มสั่นหนักขึ้นกว่าเดิม ลมหายใจเองก็หอบถี่ ๆ   เสียงหัวใจเต้นตุบ ๆ  รัว ๆ ไม่เป็นจังหวะ แต่เธอก็พยายามทำใจดีสู้เสือไม่วิ่งหนีไป   ค่อยๆ รวบรวมสติของตัวเองให้คงอยู่ไม่กระโตกกระตาก.
"ตะ...ต้องการอะไร? ขะ...ขอ...พูดไว้ก่อนทางนี้ ไม่มีของมีค่า...อะไรอยู่หรอกนะ"
"เปล่าครับ! เปล่าเลย! พวกเราไม่ได้ต้องการของแบบนั้น เพียงแค่...ช่วยตอบคำถามพวกผมสักข้อ จะได้ไหมครับ?" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มที่ซ่อนความโหดร้ายเอาไว้
"ฉะ...ฉันจะตอบ...เท่าที่รู้ แต่...หลังจากนี้ ...ช่วยออกไป...จากที่ตรงนี้ด้วย...เข้าใจไหม?"  เซเลน่าพยายามต่อรองกับพวกสเลเยอร์
"ก็ได้ครับ!  กระผมชื่อแฮงค์จะยอมทำตามคำขอนั้น และจะออกจากที่นี่อย่างทันที หลังจากที่คุณให้ความร่วมมือ"
เซเลน่าหันไปทางคนอีกสองที่อยู่ข้างตัวของชายที่เรียกตนเองว่า "แฮงค์" ก่อนจะพูดขึ้นอีกว่า   "ละ...แล้ว สะ...สองคนนั้น...ล่ะ?"
"อ๋อ! พวกเขาเป็นผู้ช่วยผม ชื่อคอร์ต้าส่วนอีกคนชื่อทูล่า ถ้าผมไม่ได้สั่งพวกเขาทั้งสองจะไม่ลงมือเด็ดขาด! ฉะนั้นแล้ววางใจได้!  ถ้าอย่างนั้น..." แล้วแฮงค์ก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งกางขึ้นต่อหน้าของทางเซเลน่า ก่อนที่จะถามเธอไปว่า... "คุณเคยเห็นสิ่งนี้ไหมครับ?"
บนกระดาษแผ่นเป็นภาพของแผ่นศิลาแผ่นหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่าจะมีขนาดเก่าแก่มาก บนศิลามีตัวอักษรสลักอยู่เต็มทั้งแผ่น แต่ถึงอย่างนั้นทางเซเลน่าก็ยังดูไม่ออกอยู่ดีว่าตัวอักษรพวกนั้นมันคืออะไร? มันหมายความว่าอะไร?
"มะ...ไม่เลย....ฉัน...ไม่เคย... หะ...เห็น" เธอส่ายหน้าอย่างทันทีที่เห็นภาพนั้น
"อย่างนั้นหรอครับ   น่าเสียดายจริงๆ"  สีหน้าของแฮงค์แสดงความเสียดายออกมา และเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับผู้ช่วยทั้งสองคน แล้วกำลังจะก้าวเดินจากไปจากกองไฟ แต่ในขณะนั้นเองที่ทางแฮงค์ได้พูดขึ้นมาอย่างยิ้มแย้มด้วยน้ำเสียงที่ดีใจว่า...
"เพื่อเป็นการขอบคุณที่ช่วยให้ความร่วมมือ ผมเลย ...มีของขวัญมาให้ด้วยล่ะ!"  แล้วเขาก็โยนถุงผ้าใบหนึ่งมาให้ทางเซเลน่า
ทางเซเลน่าไม่ได้ตั้งตัวเลยทำให้รับพลาด ถุงผ้าตกลงพื้นดังตุบ!...ในจังหวะนั้นเองที่ปากถุงก็ได้เปิดออก เผยให้เห็นหัวของคนที่บรรจุอยู่ในนั้น
"...กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!"
เซเลน่าลุกขึ้นอย่างพรวดพลาด ตกใจเผลอกรีดร้องออกไปเสียงดังลั่น สิ่งที่อยู่ในนั้นมันคือหัวของเจ้าของโรงเตี๊ยมที่พวกเธอได้ไปพักเมืองแพริออท    ซึ่งในจังหวะนั้นเองที่ทางแฮงค์ได้สั่งให้ผู้ช่วยที่ชื่อคอร์ต้าเข้าทำการกดตัวของเซเลน่าไว้   โดยการเข้าข้างหลังอย่างรวดเร็วพร้อมกับกดศีรษะของเธอลงกับพื้นอย่างแรงจนแทบสลบ...
"นะ...ไหนบอกว่า..."
"ก็จริงผมบอกว่าจะออกจากที่นี่ หลังจากที่คุณให้ความร่วมมือกับผมแต่โดยดี"
"ละ...แล้ว..ไหน...!"
"ตัวคุณนะเป็นพวกนอกรีตใช่ไหมครับ?  ผมรู้ตั้งแต่ตอนที่เจอกันครั้งแรกที่โรงแรมแล้ว!"
"พะ...พูดเรื่อง...อะไร อ๊ากกกกกก!!!"  ในขณะที่เซเลน่ากำลังตอบกลับไปดูเหมือนว่าทางคอร์ต้าจะกดหัวของเธอแรงขึ้นด้วยเช่นกัน จนทางแฮงค์ต้องเตือนไปว่า...
"ช่วยเบาๆ มือหน่อยสิ! เราจะเป็นต้องใช้หล่อนเพื่อเป็นหลักฐานยืนยันกับทางโบสถ์นะ!"
"แต่ว่านะลูกพี่ ทำไมเราไม่รีบทำให้มันจบๆไปเลยไม่ดีกว่าหรอ? ยังไงตอนนี้ที่แน่ๆพวกมันก็คงยังไม่สังเกตถึงสิ่งที่เปลี่ยนแปลงหรอก..."
"เรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง เพราะอย่างไงพวกมันก็ไม่มีทางรู้ตัว ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายของมัน ข้ามั่นใจได้ดีเลย...!"
"เข้าใจแล้วครับ!" คอร์ต้าเลียริมฝีปากของตัวเองให้ความรู้สึกโรคจิต
แล้วแฮงค์ก็หันกลับมาคุยกับทางเซเลน่าที่ถูกจับกดกับพื้นด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มและเป็นมิตรแบบเดิม
"ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มเรื่องของเรากันดีกว่า ที่ผมรู้ได้ก็เพราะว่าในตอนครั้งแรกที่เข้าไปในโรงเตี๊ยมครั้งแรกนั่น ...มันมีเพียงแค่คุณกับเจ้าของเท่านั้นที่มีอาการแสดงออกมาอย่างชัดเจน อาวุธที่ผมได้รับมามันมีความสามารถในการแยกแยะระหว่างคนธรรมดากับพวกนอกรีตอยู่ แต่ก็ได้แค่แยกแยะเท่านั้นแหละ..."   ในขณะที่เซเลน่าก็กำลังหาวิธีในการหลบหนีทางนั้นเองก็ยังคงพูดพล่ามไปเรื่อย เหมือนไม่ได้กังวลอะไร
"แต่ที่ตัวผมกังวลนั้นคือชายที่อาศัยอยู่กับคุณ ถ้าเขาเป็นพวกนอกรีตจริงๆ ถ้างั้นทำไมตัวเขานั้นถึงไม่มีอาการใดๆ อออกมา...
....ช่างเถอะ!  ตัวผมนั้นไม่สามารถใช้อาวุธชิ้นนี้ในการสังหารคุณได้ เพราะไม่ค่อยอยากจะให้เลอะเลือดพวกนอกรีตสักเท่าไหร่ เดี๋ยว...ความศักดิ์สิทธิ์ที่สั่งสมมามันจะหายไปเสียเปล่า  เฮ้ย! ทูล่าเอาดาบเล่มอื่นมา!" เขาหันหลังกลับไปสั่งทางผู้ช่วยอีกคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง
"ครับ!" ทูล่าวิ่งมาพร้อมกับยื่นดาบให้กับทางแฮงค์
"ใจจริงผมค่อนข้างถูกใจคุณด้วยซ้ำ  แต่ว่าไม่อยากจะเสี่ยงไม่มากกว่านี้แล้ว   ไม่ต้องห่วง...ผมจะตัดให้มันออกมาอย่างบรรจงและสวยที่สุดเลย"
ในจังหวะที่กำลังจะโดนตัดหัวนั้น...เซเลน่าใช้แรงเฮือก! สุดท้ายทำการปาเศษดินทรายใส่ทางแฮงค์
"แม่งเอ๊ย!!!"  เศษฝุ่นผงเข้าตาจนทำให้เขาสูญเสียวิสัยทัศน์ในการมองเห็นชั่วคราว และในขณะที่ทุกคนกำลังตกใจอยู่นั้นเอง  เธอรีบใช้โอกาสนั้นคว้าแท่งไม้ที่กำลังติดไฟจี้ไปที่ใบหน้าของทางคอร์ต้า
"อ๊ากกกกกกกก! อี...นี่!"
เซเลน่ารีบใช้โอกาสนั้นวิ่งหลบหนีเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว ในใจตอนนี้เธอคิดได้เพียงแค่อย่างเดียว หาแมม่อนให้เจอพร้อมกับหนีพวกสเลเยอร์ให้ไกลที่สุด ซึ่งทางที่เธอวิ่งไปนั้นก็เป็นทางเดียวกับที่แมม่อนได้เดินเข้าไปหาอาหารก่อนหน้านี้ด้วยเช่นกัน  เธอวิ่งโดยที่ไม่คิดชีวิตถึงแม้ว่าจะอยู่ในสภาพที่เท้าของตนเองเปลือยเปล่า วิ่งผ่านเข้าลึกลงไปเรื่อยๆจนกระทั่ง เท้าของเธอเหมือนจะมีอะไรบางอย่างรัดที่ข้อเท้า
"ออกสักทีสิ!"  เธอเองก็พยายามที่จะแกะมันออกแต่ว่ามือของเธอกลับได้รับบาดแผลเกิดเลือดไหลออกมาเสียเอง
ใยจังหวะนั้นไม่นานนักตัวของเซเลน่าก็เริ่มถูกแรงอันมหาศาลดึงตัวเธอกลับไป ด้วยแรงดึงนั้นทำให้ตัวเธอนั้นถูกลากไปกับพื้นดินราวกับเป็นหมูหมา ทำให้ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและเสื้อผ้าขาดลุ่ย
จากนั้นเซเลน่าก็มาถึงจุดที่ทางสเลเยอร์อยู่กันสามคนก่อนหน้านี้ในสภาพที่เธอถูกแขวนให้ห้อยหัวลงพาดอยู่กับต้นไม้
"สวัสดี...ไม่ได้เจอกันชั่วครู่เดียวดูสภาพโทรมไปเยอะเลยนะครับ" เสียงพูดทักทายของแฮงค์พูดกับเซเลน่าอย่างเป็นมิตร
ในตอนนั้นเองเซเลน่าก็ได้รู้ว่าสิ่งที่รัดข้อขาของเธอและดึงตัวเธอกลับมานั่นคือกริชที่ยืดยาวราวกับเชือกนั่นเอง...
"ตกใจหรือเปล่าครับ? นี่แหละเป็นอาวุธเฉพาะของผม นอกจากจะหาตัวคนนอกรีตได้แล้ว ยังสามารถใช้สู้ได้ทั้งระยะใกล้และไกลอีก ผมนี่ช่างไร้เทียมทานจริงๆ ว่าไหม!"     แฮงค์เดินเข้าไปใกล้ทางเซเลน่า เขาสังเกตเห็นทั่วทั้งตัวของเธอเต็มไปด้วยบาดแผลถลอก เขาเห็นว่าตรงข้างขาที่ถูกรัดเอาไว้นั้นก็เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมาเปื้อนอาวุธ เขาพยายามสงบสติอารมณ์  ก่อนจะพูดอย่างยิ้มแย้มไปอีกว่า...
"เฮ้อ~!  ให้ตายสิ!  อาวุธผมเลอะเลือดคุณหมดเลยแต่ก็ช่างเถอะ! ผมจะไม่โทษคุณที่ทำให้มันเป็นแบบนี้  ผมให้อภัยทั้งหมดเลยเพราะว่าผมใจดีอย่างไงล่ะ!  แต่ว่า...ทางเขานั้นไม่รู้จะว่ายังไง?" แล้วแฮงค์เดินหลีกออกไป...
ทันใดนั้นคอร์ต้าก็เข้ามาด้วยท่าทางที่โกรธจัด เขากระหน่ำต่อยที่ท้องของเซเลน่านับครั้งไม่ถ้วน     "อีเวรนี่! แกกล้า...! ทำแบบนี้กับฉันได้นะ....!"     เขากระหน่ำหมัดไปเรื่อยๆจนทางเซเลน่านั้นกระอักเลือดออกมา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่หยุดที่จะสาวหมัดอยู่ดี    "อย่าคิดว่าฉันจะหยุดอยู่แค่นี้นะ! ฉันจะชัดไปเรื่อยจนกว่าแกจะตายเลย!"
ทางเซเลน่าที่ได้รับบาดเจ็บจนแม้แต่แรงจะต่อต้านก็แทบจะไม่มี สติเองก็เริ่มค่อยๆเลือนรางออกไปทีละนิด...ทีละนิด...แล้วเธอนั้นก็ได้หมดสติลงไป......
...
...
...นึกถึงสมัยที่เป็นเด็ก ในคืนที่นอนฝันร้ายจนร้องไห้ ท่านแม่มักจะให้ฉันนอนหนุนตักและอ่านหนังสือให้ฟังจนกว่าจะหลับ ในระหว่างนั้นท่านก็จะลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยนไปพลางๆ มันช่างมีความสุขเหลือเกิน สัมผัสอันอบอุ่นที่ได้รับผ่านมือท่านแม่ ความรู้สึกที่ได้หนุนตัก ช่างน่าคิดถึงเหลือเกิน...  อยากสักครั้ง...อยากจะทำแบบนั้น  อีกสักครั้งจัง....
...
...
เซเลน่าลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเธอเองนั้นได้นอนห่มผ้าใกล้ๆ กับกองไฟเสียแล้ว เธอพยุงร่างกายลุกขึ้นแล้วค่อยมองไปรอบๆอย่างช้าๆ ก็เห็นว่าแมม่อนกำลังย่างปลาอยู่ข้างเธอแล้ว...
"ร่างกายเป็นยังไงบ้าง?" แมม่อนถามทางเซเลน่าด้วยความเป็นห่วง
"เอ๊ะ....! ไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย! ได้ยังไงกัน?"   เซเลน่าลูบๆคลำทั่วทั้งตัวไม่พบร่องรอยบาดแผลแม้นิดเดียวหลงเหลืออยู่เลย    "เสื้อผ้า! ทำไมล่ะ!?"   เธอพยายามตรวจสอบเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ แต่ว่าก็ไม่พบร่องรอยอะไรเหลืออยู่เลย  "นายทำอะไรลงไป?"
"ข้าแค่เข้ามาช่วยท่านมันก็แค่นั้น!"   แล้วแมม่อนก็ยื่นปลาที่ย่างสุกแล้วมากับทางเซเลน่า     "ท่านกำลังหิวไม่ใช่หรอ? เชิญทานได้อย่างเต็มที่เลย"
"เดี๋ยวสิ! มันมีเรื่องอื่น...."   ในขณะนั้นเองเสียงท้องร้องของเซเลน่าก็ดังขึ้นขัดจังหวะก่อนที่เธอจะพูดอะไรต่อ
***โครก~~~!!!***
ด้วยความเขินอายเธอจึงรับปลาย่างมากินอย่างทันที  "...ขอบใจ"
"ไม่เป็นไร! ตอนกินก็ระวังก้างด้วย..."
"อย่ามาทำกับฉันเหมือนเป็นเด็กสิ!"   ทันทีที่เธอได้กินปลาเข้าไป... "จืด...เนื้อสาก   แถมหลังจากที่กลืนก็มีแต่กลิ่นคาว ไม่ได้ปรุงรส นายก็แค่เอาปลาผ่านไฟเฉยๆเอง นี่มันเรียกว่าอาหารได้หรอ?"
"น่าเสียดายที่ข้าทำให้ได้ก็มีแค่นี้ คราวหน้าที่เข้าเมืองได้ข้าจะคำนึงถึงอาหารที่จะทำให้ท่านเป็นอย่างแรกเลย"
"หวังว่าคราวต่อไปจะกินได้นะ?"  ถึงแม้ว่าเธอจะบ่นอย่างนั้นออกมาแต่ก็กินมันจนหมดอยู่ดี...
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จ เซเลน่าก็ถามกับทางแมม่อนว่า   "นี่ๆนายทำอะไรกับคนพวกนั้นอย่างนั้นหรอ?"
"...แล้วท่านคิดว่าข้าควรทำอะไรกับคนแบบนั้นกันล่ะ?"
พอทางเซเลน่าเห็นท่าทีของแมม่อนเธอเองก็รู้ได้อย่างทันทีว่าคงจะไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ เธอเลยพยายามเบี่ยงไปถามเรื่องอื่นแทน     "ว่าแต่ทำไม...นายถึงมาช่วยฉันช้าจังล่ะ? เกือบจะตายแล้วรู้ไหม?"
"ข้าประมาทไปหน่อย ไม่ทันได้สังเกตว่าทางนั้นมีอาวุธที่สามารถขัดการรับรู้ของทางฝั่งนี้ได้ ต้องขออภัยด้วยอย่างยิ่ง..."
"อ๋อ! อาวุธชิ้นนั้นน่ะหรอ? ตอนแรกฉันก็นึกว่านายจะทิ้งฉันไปแล้วเสียอีก ที่แท้ก็แบบนี้เองสินะ!"  สีหน้าของเซเลน่าแสดงออกอย่างโล่งใจ
"ข้าไม่มีทางทิ้งท่านหรอก!  ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทาง!  ข้าขอพูดให้ท่านสบายใจตรงนี้เลยนะ!"  แมม่อนพูดกลับมาด้วยนำเสียงที่จริงจัง จนทางเซเลน่าแสดงท่าทีเขินอายออกมาเล็กน้อย  แถมแมม่อนก็ยังพูดต่ออีกว่า...    "ก็เพราะว่า...ถ้าท่านตาย ข้าก็จะตายด้วยอย่างไงล่ะ?"
"ห๊ะ!"
"ก็ตามอย่างที่บอกเลย ถ้าเกิดข้าปล่อยให้ท่านตายตัวข้านั้นก็จะตายด้วย" แมม่อนพูดย้ำครั้งที่สอง
"ทำไมล่ะ!"
"ท่านยังจำตอนที่สเลเยอร์ไล่ล่าท่านได้อยู่ไหม? ตอนนั้นพวกมันได้พูดอะไรแปลกๆมาหรือเปล่า?"
"แปลกๆอย่างนั้นหรอ?  ...จริงสิเห็นบอกรู้เรื่องที่ฉันเป็นพวกนอกรีต อีกทั้งยังถามว่าเคยเห็น...อะไรนะ? แผ่นหินแปลกๆ"
"ไม่จำเป็นต้องนึกมันก็ได้   พวกสเลเยอร์เรียกคนอย่างพวกท่านว่าพวกนอกรีต คือพวกที่ทำสัญญากับปีศาจเพื่อให้ความปรารถนาให้เป็นจริง  ซึ่งการที่พวกเขาถูกส่งมาที่นี่และมาเจอพวกเราก็น่าจะเป็นเรื่องบังเอิญมากกว่า...   เพราะเป้าหมายที่แท้จริงที่พวกเขามายังที่นี่นั้นคือชายที่เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมนั่นต่างหาก..."
"อย่างนี้เองหรอ?  แต่...จะว่าไปทำไมพวกเขาต้อง...ตัดหัวด้วยล่ะ?"
"การกำจัดปีศาจนั้นมีอยู่สองวิธี วิธีที่หนึ่งคือการกำจัดที่ตัวปีศาจโดยตรง ด้วยอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่สร้างจากเศษเสี้ยวของหอกลองกินุส ...ส่วนอีกวิธีหนึ่งคือในกรณีที่มีผู้ทำสัญญา ซึ่งการฆ่าผู้ที่ทำสัญญา  น่าจะเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด   ส่วนการที่ทำไมจะต้องตัดหัวด้วยนั้น น่าจะเกี่ยวกับทางศาสนจักร หลังจากที่นำหัวที่ตัดไปยืนยันแล้วว่าคนคนนั้นคือคนนอกรีต ทางศาสนจักรก็จะเริ่มประกาศถึงการหายสาบสูญของคนผู้นั้นอย่างทันที"
"ถ้าทำแบบนั้นแล้วผู้คนจะเชื่อหรอ?"
"ท่านรู้ไหม? ว่าตอนนี้ทางศาสนจักรมีอำนาจมากมายแค่ไหน แค่ลบตัวตนคนแค่หนึ่งคนหายออกไปจากโลก ไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด..."
"แล้วพวกเขาจะกลัวอะไร? ในเมื่อเผ่าปีศาจนั้นก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียทุกคนซะหน่อย ทำไม? ถึงต้องกลัวกันขนาดนั้นด้วย!?"
"มันก็เป็นปกติที่พวกเขาจะกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก เหมือนอย่างที่ท่านกลัวข้าในตอนนั้นยังไงล่ะ!"
"เรื่องนั้นก็ตอนนั้น!  ในตอนนี้ฉันไม่กลัวนายแล้ว และก็จะไม่มีทางกลัวเด็ดขาด!" เซเลน่าลุกขึ้นยืดอกมั่นใจเป็นอย่างมาก...
"ถ้าอย่างนั้น..." แมม่อนลุกขึ้นพร้อมกับชี้นิ้วไปที่คอของเธอ พร้อมกับขู่ว่า "แล้วถ้าเกิดข้าจะทะลวงคอของท่าน ถึงอย่างนั้นท่านก็จะยังพูดคำนั้นอยู่ไหมนะ?"
ถึงแม้ว่าแมม่อนจะพูดขู่มาอย่างนั้นก็ตาม เซเลน่าก็ยังยืนยันคำเดิม  "ไม่กลัว! และฉันยัง..."   แล้วเธอก็กัดไปที่นิ้วของแมม่อนเหมือนกับสุนัข พร้อมกับมีเสียงขู่แง่งๆออกมาด้วย...
"คราวที่แล้วซนเหมือนลิง คราวนี้ดุเหมือนสุนัข ตกลงท่านเป็นเจ้าหญิงได้อย่างไงเนี่ย? ข้าชักเริ่มสับสนแล้ว"
เซเลน่าปล่อยฟันออกจากนิ้วของแมม่อนอย่างทันทีที่ได้ยินที่เขาพูด  "นี่คือบทลงโทษที่นายพยายามจะขู่ฉัน จำใส่สมองไว้ด้วยว่าฉันเป็นเจ้านาย"
"ครับ...ครับ... ข้าผิดไปแล้วที่ไปท้าทายท่าน"  แมม่อนพูดจาแบบขอไปที  "เอาล่ะ! พรุ่งนี้พวกเราจะออกเดินทางกันแต่เช้า ท่านเองก็รีบไปพักผ่อนได้แล้ว เดี๋ยวทางนี้จะเป็นคนเฝ้ายามแทนเอง... เชิญท่านอนหลับให้สบายเถอะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เกรงใจกันล่ะนะ..."เซเลน่าเดินตรงยังที่นอนก่อนหน้านี้ เอนตัวลงพร้อมกับดึงผ้าคลุมทั้งตัว แล้วเธอก่อนที่จะนอนก็ได้เอ่ยกับทางแมม่อนไปว่า...  "ราตรีสวัสดิ์...แล้วก็... ขอบคุณนะที่เข้ามาช่วย"
"ด้วยความยินดี..."
....แล้วไม่กี่วินาทีต่อมาเซเลน่าก็ได้หลับไป เหลือแค่เพียงแมม่อนเท่านั้นที่ยังนั่งเฝ้ายามอยู่คนเดียว...
เมื่อไม่นานก่อนหน้านี้...
คอร์ต้าที่กำลังชัดเซเลน่าด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธที่ทำลายใบหน้าของเขา และถึงแม้ว่าเธอจะสลบไปแล้ว เขาก็ยังไม่หยุด จนทางแฮงค์ได้เอ่ยขึ้นมาว่า...
"เฮ้ย! พอได้แล้วมั้ง? ถ้าเดี๋ยวใบหน้าเสียหายก็ยืนยันกับทางนั้นไม่ได้กันพอดี"
"นังเวรนี่...! บังอาจกล้ามาทำลาย...! ใบหน้าของฉันเสียได้...! เป็นแค่ไอ้พวกนอกรีตแท้ๆ...!"  น้ำเสียงของคอร์ต้านั้นเต็มไปด้วยความแค้น พูดไปพร้อมกับอัดเซเลน่าไปด้วย แล้วเขาก็หันกลับไปทางแฮงค์ก่อนจะพูดขอร้องว่า...  "ลูกพี่! ผมขอจัดการนังเวรนี่แทนได้ไหม?"
"นี่มันเหยื่อของฉันนะ! ...แต่ถ้านายอยากจะทำก็เอาเลย" แล้วแฮงค์ก็โยนดาบไปให้ทางคอร์ต้า
"ขอบคุณครับลูกพี่"  คอร์ต้าทำการเดินไปรอบเพื่อหามุมที่ถนัดๆอยู่สักพัก
"รีบหน่อยก็ดีนะ!"  ทูล่าพูดขึ้น
"หนวกหูเว้ย! ของแบบนี้มันต้องใช้อารมณ์ศิลปินเป็นส่วนร่วมสิ! เหมือนกับผลงานศิลปะอย่างไงล่ะ?" เขาเดินไปรอบๆอีกครั้ง ตอนนั้นเองที่เขาก็ได้สังเกตเห็นว่าตราสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่บนฝ่ามือของเซเลน่า และมันก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ มันสะกดสายตาของเขาไปชั่วขณะหนึ่ง  จนกระทั่ง...
"มัวทำอะไรอยู่?  รีบลงมือได้แล้ว!" แฮงค์พูดตะคอกขึ้นมา
"อา... ครับ! " แล้วคอร์ต้าก็ง้างดาบขึ้นและกำลังจะฟันลงที่คอของเซเลน่า...แต่ว่า
...ในจังหวะนั้นพวกเขาทั้งสามก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่หนักอึ้ง แรงกดดันโพยพุ่งออกมาจากข้างหลังที่คอร์ต้ายืนอยู่  แฮงค์ตะโกนออกเสียงดังเตือนคอร์ต้าถึงสิ่งที่อยู่ด้านหลัง...
"ระวัง! ข้างหลังนาย!"
ทันทีเมื่อคอร์ต้าหันไปก็ได้พบกับร่างสีดำ ใหญ่โตราวกับยักษ์ ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากรูปร่างประหลาดตา ยืนจ้องมาทางเขาอยู่  ทั้งที่แค่สิ่งนั้นยืนอยู่เฉยๆแท้แต่กลับมีแรงกดดันอันมหาศาลโพยพุ่งออกมาจากร่างๆนั้น
ทางคอร์ต้ารีบฟันสวนไปที่ร่างสีดำอย่างทันทีด้วยความตกใจ ทันใดนั้น...เพียงแค่ชั่วพริบตาแขนของเขาก็ได้ขาดลงอย่างทันที ไม่มีใครมองเห็นว่าสิ่งนั้นเคลื่อนไหวหรือทำอะไรลงไป
"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!" คอร์ต้าร้องออกมาด้วยเจ็บปวด
"ทูร่าฝากคุ้มกันหมอนั่นด้วย!" แฮงค์เป็นคนเดียวที่สามารถตั้งสติได้แล้วสั่งการทางทูร่าอย่างทันที
"ครับ!" ทูร่ารีบทำการโจมตีด้วยเวทมนตร์สวนกลับไป "...บอลเพลิง!" เขาระดมยิงบอลเพลิงนับหลายนัดไปที่แมม่อน  เพื่อถ่วงเวลาให้คอร์ต้ารีบหนีออกมา...
"ช่วยได้มากเลย...แฮ่กก!  แฮ่กก!" อาการของทางคอร์ต้านั้นไม่สู้ดีนักเพราะว่าเสียเลือดไปมาก
ทูร่าที่เห็นดังนั้นเลยเข้าช่วย เขาร่ายเวทมนตร์ฟื้นฟูบนบาดแผลของคอร์ต้าอย่างทันที "ถึงแม้จะรักษาให้หายไม่ได้อย่างทันที แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็ช่วยฟื้นฟูบาดแผลไม่ให้เลือดไหลได้"
"ขอบใจ...แค่นี้ก็เหลือเฝือแล้ว..."
ซึ่งในจังหวะเดียวกันนั้นเองทางแฮงค์นั้นก็พยายามจะดึงอาวุธกลับไปพร้อมกับเซเลน่าเพื่อใช้เธอให้เป็นข้อได้เปรียบในการต่อสู้ แต่ในขณะที่ดึงอาวุธกลับไปนั้น  ทางแมม่อนก็จับไว้ได้ทัน และใช้สันมือฟาดลงอย่างแรงจนมันแตกเป็นเสี่ยงๆ
"ไม่ตลกนะเว้ย!" แฮงค์พูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างกังวล  "ไม่คิดว่า... ทางนั้นจะเป็นปีศาจเสียเอง ตอนแรกก็เห็นว่าไม่มีอาการอะไรออกมาก็เลยนึกว่าจะเป็นแค่พวกสาวกเฉยๆ เสียอีก แต่ดูจากสภาพของอาวุธฉันในตอนนี้ก็รู้ได้เลยว่า ทำไมถึงไม่มีอาการ..."
"ลูกพี่! เป็นอย่างไงบ้างครับ?" คอร์ต้าพูดขึ้นถามกับทางแฮงค์
"พวกนาย! ยังไหวกันหรือเปล่า?"
ทูร่ากับคอร์ต้าต่างพากันพยักหน้าตอบกลับมา...
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย...!อาวุธศักดิ์สิทธิ์ของทางนี้พังแล้ว! ช่วยถ่วงเวลาจนกว่ามันจะฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิมได้ไหม? แต่ถ้าช่วยจัดการมันจนไม่สามารถสู้ได้เลยจะดีมาก..."
"รับทราบ!" ทั้งสองพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
...ถึงแม้ว่าตอนแรกจะตกใจที่คาดไม่ถึงว่า ชายคนนี้จะเป็นปีศาจที่สามารถทำลายอาวุธศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ แต่นั่นก็น่าจะเนื่องจากที่ว่าดาบเล่มนี้นั้นจะอ่อนแอขึ้นเมื่อยืดออกไปด้วยแหละ! ครั้งต่อทันทีที่ดาบนี้ฟื้นคืนกลับมาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ แกไม่มีทางชนะพวกเราทั้งสามได้แน่...
พอแฮงค์คิดได้ดังนั้นเลยหยิบมีดขว้างที่เก็บไว้รอบๆตัว เว้นระยะห่างดูสถานการณ์ภายนอกด้วยความระมัดระวัง อีกทั้งเขายังสามารถสั่งการพวกที่เหลือได้อย่างแม่นยำ
วินาทีที่เปิดฉากเริ่มต่อสู้...ทางทูร่าทำการยิงเวทมนตร์ใส่ทางแมม่อน "หอกเพลิง!" เกลียวไฟหมุนพุ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่
แมม่อนที่เห็นโอกาสนั้นรีบวิ่งพุ่งเข้าจัดการทางทูร่าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ถูกขัดจังหวะโดยแฮงค์ที่ปามีดเข้า ทำให้ทางทูร่ารอดไปได้
"เว้นระยะห่าง! แล้วโจมตีต่อไปเรื่อยๆ...!" แฮงค์พูดสั่งการทางทูร่า
"รับทราบ!" แล้วหลังจากนั้นทูร่าก็ระดมยิงเวทมนตร์ต่อมาเรื่อยๆ "กระสุนไฟ! กระสุนลม!  เคียววายุ!" แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมอย่างทุกทีบนร่างกายของแมม่อนนั้นไม่มีแม้แต่บาดแผลเกิดขึ้นเลย
ส่วนคอร์ต้าก็รีบวิ่งกลับไปเอาดาบที่อยู่กับแขนที่ขาดมาได้ และพุ่งเข้าโจมตีตามอย่างทันที เขาฟาดดาบลงที่กลางลำตัวของแมม่อนอย่างแรง
"ตายซะ!" เกิดแรงกระแทกมหาศาลเข้าที่ท้องอย่างแรงจนทำให้กระเด็นออกไปเล็กน้อย  "แม่งเอ๊ย! ตัวบ้าอะไร! หนังเหนียวชิบหาย!"
"ไม่ใช่ว่านายยังไม่ใส่แรงเต็มที่หรอกหรอ?"
"ก็อยากจะพูดอย่างนั้นอยู่...แต่เท่าที่ฉันคิดแล้วต่อให้มีสองมือ ผลลัพธ์ก็คงเหมือนเดิมอยู่ดี..."
"โกหกน่า! ขนาดนายใส่แรงลงไปเต็มที่แล้วแท้ๆ นี่นะ!"
"สงสัยคงมีแค่ทางเดียวเท่านั้นแหละที่จะจัดการมันได้" คอร์ต้ามองไปที่ด้านหลังของแมม่อนเห็นว่ามีเซเลน่านอนสลบอยู่ เพื่อที่จะจัดการกับปีศาจที่แข็งแกร่งกว่า เขาจึงเล็งเล่นงานไปที่เซเลน่า  "ทูร่า..ถ่วงเวลาให้ที!"
"เข้าใจแล้ว!" ทูร่าทำการร่ายเวทมนตร์เพื่อทำการถ่วงเวลาแมม่อนให้ได้มากที่สุด   "ม่านเพลิง!"   ไฟล้อมรอบตัวของแมม่อนจนให้มองไม่เห็นวิสัยทัศน์จากภายนอก    "ตอนนี้แหละ! ลงมือเลย!" แล้วเขาส่งสัญญาณให้กับทางคอร์ต้าอย่างทันที
จากนั้นทางของคอร์ต้าก็รวบรวมแรงทั้งหมดไปที่เท้าทั้งสอง กำดาบในมือจนแน่น แล้วหลังจากนั้นเขาก็พุ่งตัวอย่างรวดเร็วเข้าโจมตีทางเซเลน่า  "จบกันแค่นี้แหละ!"
...ถึงแม้จะเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งสักเท่าไหน แต่ถ้าหากผู้ทำสัญญาตายพวกมันก็จะสูญสลายหายไปอยู่ดี   ตอนแรกก็นึกว่าจะต้องลำบากมากกว่านี้แล้วเสียอีก แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว คงไม่เป็นไรแล้วมั้ง?...
ทั้งที่แฮงค์คิดแบบนั้น   แต่ความเป็นจริงช่างโหดร้าย...
ในวินาทีที่คอร์ต้าพุ่งเข้าไปโจมตีที่เซเลน่านั้น เขาก็หยุดลงอย่างกะทันหันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างมารั้งที่ขาเขาไว้ เมื่อหันกลับไปดูก็พบว่ามันมีโซ่เส้นหนึ่งโผล่ขึ้นจากใต้ดินสีดำ ดูเก่าโทรมๆ แถมยังมีสนิมขึ้น เข้ารัดขาไว้อย่างแน่นหนา... "อะไรวะเนี่ย!?"
ทุกคนต่างตกใจพูดไม่ออก ทางแฮงค์ที่ตั้งสติได้ก่อนจึงรีบสั่งให้ทางทูร่าใช้เวทมนตร์ตัดโซ่เส้นนั้นทิ้ง "ทูร่า! รีบใช้เวทมนตร์ตัดโซ่นั้นทิ้งเร็ว!"
"เคียววายุ!"  คมดาบลมพุ่งเข้าไปที่ทางโซ่เส้นนั้นอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ดูเหมือนจะไร้ผล  เขาจึงพยายามลองใหม่อีกครั้ง   "เคียววายุ! เคียววายุ! เคียววายุ!!!" ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็เหมือนเดิม ซึ่งทางของคอร์ต้าเองก็ไม่อยู่เฉยรีบใช้ดาบกระหน่ำฟันลงที่โซ่นั่นเช่นกันแต่ก็ไม่เป็นผลแต่อย่างใด บนโซนั้นก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลย
ทันใดนั้นก็มีมือโผล่ออกมาจากม่านไฟของทูร่า มือขนาดใหญ่เข้าจับที่ศีรษะของคอร์ต้าและยกลอยขึ้นเหนือพื้น
"ปล่อยนะเว้ย!" ทางคอร์ต้านั้นพยายามขัดขืนอย่างสุดชีวิตทั้งถีบ เตะ และใช้ดาบฟาดลงที่แขนของแมม่อน แต่ทันทีที่ดาบฟันลงมันก็ได้แตกเป็นเสี่ยงๆ
หลังจากนั้นทางแมม่อนก็เริ่มออกแรงบีบที่หัวของทางคอร์ต้า จนทางนั้นเริ่มร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด   "อ๊ากกกกกกกกกกก!!!"
ทางแฮงค์เองก็ไม่รอช้ารีบปามีดไปอย่างทันที มีดทุกเล่มนั้นถูกปัดกระเด็นออกร่างกายของแมม่อน เหมือนว่ารอบๆตัวของแมม่อนนั้นจะมีสิ่งที่เป็นกำแพงที่มองไม่เห็น จากนั้นไม่นาน...แมม่อนก็เริ่มออกแรงบีบศีรษะของคอร์ต้า...
"อ๊ากกกกกกกกกก!!"
"รีบใช้เวทมนตร์ช่วยหมอนั่นเร็ว!" แฮงค์สั่งการไปทางทูร่าที่ยืนตื่นตระหนกอยู่
"ตะ...แต่ว่ามันจะโดนหมอนั่นด้วยนะครับ!"
"ถ้าไม่รีบทำตอนนี้ทั้งหมอนั่นและพวกเราได้ตายแน่!"
มือของทูร่าสั่น เขาวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด และที่มือก็เริ่มมีเหงื่อไหลซึมออกมา ในจังหวะนั้นทางคอร์ต้าก็ได้ตะโกนเรียกสติทางทูร่าว่า...
"ลงมือ..เลย! ไม่ต้อง....ห่วงฉัน! อ๊ากกกกกกกกก!!!"
"เข้าใจแล้ว! ถ้าตายก็อย่ามาหลอกกันนะ?"
ทันใดนั้นก็เริ่มมีลมหมุนรอบๆตัวของแมม่อนเกิดขึ้น หลังจากนั้นไม่นานพวกลมเหล่านั้นก็เริ่มกลายเป็นไฟ    "...เสาเพลิงวายุ! ไหม้เป็นตอตะโกไปซะ!"
ทูร่าเขาใช้เวทมนตร์ไฟกับลมผสานกันเกิดเป็นเสาไฟขนาดใหญ่หมุนรอบๆเข้าโจมตีตัวศัตรูที่อยู่ด้านในให้ไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน
ขณะที่ทางทูร่าและแฮงค์กำลังสบายใจที่สามารถตัดกำลังปีศาจได้...เพราะการที่โดนเวทมนตร์ไปตั้งขนาดนั้น บางทีอาจจัดการได้ง่ายขึ้น
แต่ว่า...ในตอนนั้นเอง ก็มีอะไรบางอย่างพุ่งตรงออกมาจากเวทมนตร์ของทูร่า สิ่งกลมๆพุ่งตรงออกมาหล่นกระทบดังตุบ! กลิ้งมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของทูร่าที่กำลังสบายใจ.... สิ่งนั้นคือหัวพรรคพวกที่คุ้นเคยของพวกเขา คอร์ต้า...


## Chapter 1 ep 6

สีหน้าทูร่าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หลังจากที่เห็นศีรษะของคอร์ต้าถูกโยนออกมาจากด้านในที่ซึ่งถูกล้อมด้วยเวทมนตร์เสาเพลิงวายุของเขา ศีรษะตกลงพื้นกลิ้งมาหยุดอยู่ตรงหน้า ทูร่านั้นเริ่มสติแตกเหมือนว่าจะยังไม่ยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
"ไม่จริง... ไม่จริง... ไม่จริง! อ๊ากกกกกก!!!"
ทางแฮงค์ที่เห็นดังนั้นก็พยายามที่จะเรียกสติทางทูร่ากลับมา  "เฮ้ย! ตั้งสติหน่อย!"
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ ไม่ว่าเขาจะทำอย่างไงทางทูร่าก็ดูเหมือนว่าจะไม่ฟังเลย
ซึ่งในขณะนั้นเองที่เวทมนตร์ของทางทูร่าได้คลายออก ปรากฏแมม่อนที่อยู่ด้านในพร้อมกับในมือถือร่างอันไร้หัวของคอร์ต้าอยู่ แถมบนร่างกายแทบไม่มีบาดแผลใดๆ แสดงถึงความต่างชั้นของพลังๆ ได้อย่างชัดเจน พวกเขานั้นไม่มีทางที่จะเอาชนะตั้งแต่แรกอยู่แล้ว...
"โกหกน่า...! โดนเวทมนตร์ไปตั้งขนาดนั้นแล้วแท้ๆ" แฮงค์ถึงกับทำอะไรไม่ถูกหลังจากที่ได้เห็นร่างอันไร้บาดแผล
ทางแมม่อนนั้นโยนร่างศพของคอร์ต้าทิ้งและวิ่งไปทางทูร่าที่กำลังสติแตกอยู่ ซึ่งในระหว่างนั้นทางแฮงค์เองก็พยายามเรียกสติและปามีดหลายเล่มเพื่อช่วยให้ทางทูร่าหนีไป...
"แม่งเอ๊ย! รีบหนีไปสิเว้ย....!"  มีดที่ถูกปาไปแทบไม่เป็นผลเลยแม้สักนิดเดียว  จนกระทั่งแมม่อนได้ไปหยุดอยู่ตรงหน้าของทูร่า
ทางทูร่านั้นเงยมองแมม่อนที่มาหยุดอยู่ตรงหน้า เขาตกใจและล้มลงสติแตกร้องออกมาด้วยความกลัว...   "อย่าเข้ามา...! อย่าเข้ามา...! อย่าเข้ามา...!!!"
แล้วเขาก็เริ่มยิงเวทมนตร์ใส่ทางแมม่อนรัวๆ "บอลเพลิง! หอกเพลิง! บอลเพลิง!!! หอกเพลิง! เคียววายุ! เคียววายุ!!!"
เวทมนตร์ถูกยิงอย่างต่อเนื่องนับไม่ถ้วน ซึ่งก็เป็นที่น่ารู้ดีว่าเวทมนตร์มันถูกทำให้ไร้ผลทันทีที่มันพุ่งเข้าใส่แมม่อน  ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนบนร่างกายของแมม่อนเลย  พอทูร่าเห็นแบบนั้นก็เริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่งราวกับคนบ้าเสียสติ
"ฮะ...! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! นี่มัน...ตัวบ้าอะไรนี่..."
ก่อนทางแมม่อนก็ง้างมือออกกว้าง แล้วฟาดไปที่ศีรษะของทูร่าอย่างแรง เพียงแค่ชั่วพริบตาหัวของทูร่าก็ระเบิดแหลกเละไม่มีชิ้นดี
หลังจากนั้นแมม่อนก็สะบัดมือไป-มาเพื่อเอาคราบเลือด กับเศษเนื้อที่ติดอยู่ที่มือออกราวกับเมื่อตะกี้เป็นเพียงแค่หนอนแมลงสำหรับเขาเท่านั้น....
แมม่อนนิ่งสักพัก... ก่อนจะหันกลับไปที่แฮงค์พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉยว่า...
"ผมมีข้อเสนอ...ผมจะปล่อยให้คุณรอดกลับไปอย่างปลอดภัย แต่ต่อจากนี้ห้ามมายุ่งกับพวกเราอีกจะได้ไหม?"
แฮงค์ถึงกับประหลาดใจออกมาไม่คิดว่าทางนั้นจะพูด เขานึกว่าแมม่อนจะโกรธจัดจนไม่ฟังอะไรแล้วเสียอีก
"ไม่คิดว่าจะปริปากออกมา แต่ถึงข้อเสนอจะดีอย่างไง ฉันก็ไม่เอาด้วยหรอก!" หลังจากนั้นเขาก็ยืดดาบออกไปโจมตีทางของเซเลน่าที่กำลังนอนอยู่
....
ดาบเข้าเป้าอย่างจัง! แต่ไม่ใช่ทางเซเลน่าแต่อย่างใด มันกลับเป็นทางของแฮงค์เองต่างหาก เขาโดนแทงด้วยอาวุธของตัวเองเข้าที่ท้อง
"อึก...! ได้อย่างไง?"
"ทำอะไรไม่เข้าเรื่อง..." แมม่อนพูดพร้อมกับขยับหน้ากากสวมเข้ากลับที่เดิม "ถ้าขืนยังดึงดันอยู่แบบนั้นจะตายเอานะ"
"หึ...! ต่อให้ฉันจะตาย! ก็จะมีคนใหม่มาตามล่าแกอยู่ดี ชั่วชีวิตของปีศาจอย่างพวกแกอย่างหวังว่าจะได้อยู่แบบสงบสุขเลย!  เพราะพวกแกฆ่าพ่อ,แม่และน้องสาวของฉัน พวกเขาต้องมาตายก็เพราะความเห็นแก่คำสัญญาโง่ๆ ของปีศาจบัดซบอย่างแก! ฉันและคนเหล่านี้จึงได้มาเป็นสเลเยอร์เพื่อจะได้แก้แค้นให้กับพวกคนเหล่านั้นที่ได้ตายไป!
ถ้าไม่มีปีศาจแบบพวกแก!  ป่านนี้ฉันและอีกหลายคน...คงจะมีชีวิตที่สงบสุขกับครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว!"  แฮงค์ทำให้สภาพของดาบยาวกลับมาเป็นดาบสั้นแบบเดิมแล้ววิ่งเข้าใส่ทางแมม่อนทั้งอย่างนั้น  แต่ทันใดนั้น.....
โซ่เส้นหนึ่งซึ่งเป็นอันเดียวที่ใช้กับทางคอร์ต้า มันออกมาจากช่องมิติเล็กๆก็เข้ามารั้งแขนของแฮงค์เอาไว้อย่างแน่นหนา   "แม่งเอ๊ย!"
เมื่อทางแฮงค์เห็นแบบนี้ ก็เลยเลือกที่จะยืดอาวุธออกพุ่งโจมตีแทน   แต่ดาบที่พุ่งไปทางแมม่อนนั้นก็ถูกจับเอาไว้ได้และทำลายทิ้งได้อย่างง่ายดาย
"รู้ไหมครับว่ามันเปล่าประโยชน์?" หลังจากนั้นไม่นานนักก็มีโซ่อีกหลายเส้นพุ่งออกมารัดแขน,ขา และคอจนครบทุกส่วน
"แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย! แม่งเอ๊ย!!!" เสียงของแฮงค์ร้องออกมาอย่างเจ็บใจในความไร้พลังของตัวเอง  "ปีศาจอย่างแก! ไม่มีทางเข้าใจถึงสิ่งที่เรียกว่าความสูญเสียหรอก เห็นใจ? จะปล่อยฉันไป?  อย่ามาทำให้ขำหน่อยเลย ถ้าเกิดจะเป็นอย่างนั้นจริง ฉันขอตายซะยังดีกว่า!!!"
แมม่อนฟังด้วยท่าทีที่นิ่งเฉยไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไป   "คุณพูดถูกหนึ่งอย่าง ผมไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของคุณหรอก และก็ไม่คิดจะสนใจด้วย.... แต่ในเมื่อคุณขอร้องความตายผมก็สนองให้อย่างเต็มใจ...     โซ่แห่งความโลภ...ผู้เหนี่ยวรั้งทุกสรรพสิ่ง... จงตอบรับคำขอของข้า!... นามของหนึ่งในบัญญัติต้องห้ามขอให้เจ้าโปรดจงมอบความตายอันไร้ความปราณีให้ชายผู้นี้ด้วยเถิด..."
"...อย่างนี้นี่เอง...ก็ว่าอยู่ ทำไมอาวุธฉันถึง..."   ไม่ทันได้พูดจบ ร่างกายของแฮงค์ก็ได้ถูกฉีกขาดออกจากกันเป็นห้าส่วน และถูกดึงเข้าไปในช่องว่างมิติเล็กๆ พร้อมกับโซ่จนหมด แล้วเช่นเดียวกันเหล่าซากศพที่อยู่ใน ณ ที่แห่งนั้นด้วย ต่างก็ถูกกลืนหายไปจนไม่เหลือร่องรอยเลยแม้แต่น้อย   แต่ไม่เพียงแค่นั้นพื้นที่ที่เคยมีร่องรอยต่อสู้ทั้งหมดก็ถูกทำให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมก่อนที่สเลเยอร์จะมาด้วย
หลังจากที่เรื่องทุกอย่างจบลง แมม่อนได้เดินเข้าไปหาเซเลน่าอุ้มเธอเข้ามานอนตรงใกล้กองไฟ
"บาดเจ็บหนักเลย แต่โชคดีที่ยังพอช่วยได้" เขาเอามีดจิ้มลงไปที่ปลายนิ้วและค่อยบรรจงหยอดเลือดลงในปากของเซเลน่า ไม่นานนักบาดแผลบนร่างกายของเธอทั้งหมดก็ได้หายไป
"ทีนี้ก็เสื้อผ้า..." เขาจับไปที่เสื้อผ้าที่ขาดลุ่ยของเธอ หลังจากนั้นก็พยายามนึกคิดไปถึงรูปร่างเดิมของมันที่เคยเป็น เพียงพริบตาเท่านั้นเสื้อผ้าที่ขาดลุ่ยก็กลับไปเป็นเหมือนปกติ
"ท่านแม่...ข้าคิดถึง...ท่านเหลือเกิน..." เซเลน่าละเมอออกมาพร้อมกับเอามือจับไปที่มือของแมม่อนอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะนึกว่าเป็นแม่ของเธอ
แมม่อนกุมมือของเธอเอาไว้   "ทั้งหมดเป็นเพราะว่าข้าประมาทเกินไป ไม่คิดว่าทางนั้นจะสามารถตัดการรับรู้ได้ ข้าทำให้ท่านต้องเจ็บปวดถึงสองครั้ง...เพียงเพราะว่าความเห็นแก่ตัวของตัวเอง  แต่ต่อจากนี้ข้าสัญญาเลย จะไม่ให้ท่านต้องเจ็บปวดแบบนี้อีกแล้ว..."  เขาค่อยๆวางมือของเซเลน่าลงอย่างช้าๆ ลูบหัวของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเดินเข้าไปในป่าเพราะว่าในตอนที่รีบวิ่งกลับมาดันทำอาหารตกเอาไว้กลางทาง...  พลางคิดเรื่องในใจตอนนี้
...ข้าควรบอกเรื่องเกี่ยวกับตัวเอง ให้ท่านฟังดีไหมนะ?...
เช้าวันต่อมา....
เซเลน่าและแมม่อนก็รีบออกเดินทางไปยังเมืองค็อกคาเทลต่ออย่างทันที... ในระหว่างเดินทางไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยกันออกมา ทำให้บรรยากาศโดยรอบค่อนข้างอึดอัด ทางเซเลน่าที่ทนไม่ไหวเลยเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน
"นี่! นายจะทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริงใช่ไหม? แล้วส่วนมากเรื่องที่คนเขาขอกันมักจะเป็นเรื่องอะไรกันหรอ?" เซเลน่าพยายามหาเรื่องต่างมาคุยเพื่อหลีกเลี่ยงบรรยากาศอึมครึมที่เป็นอยู่ในขณะนี้
แมม่อนนิ่งเงียบไปสักพักหนึ่ง ในขณะที่เท้าของเขาก็ไม่ได้หยุดเดินแต่อย่างใด เหมือนว่ากำลังตัดสินใจว่าควรจะบอกไปดีหรือไม่ "ท่าน...อยากรู้จริงๆอย่างนั้นหรอ?"
เซเลน่าพยักหน้ากลับอย่างรัวๆ แววตาเป็นประกายดูเหมือนเด็กที่อยากจะรู้ทุกเรื่องไปเสียหมด ทางแมม่อนนั้นก็เลยเริ่มปริปากพูดออกมา
"ส่วนมากก็จะเป็นเรื่องที่มีจุดประสงค์คืออย่างชัดเจน อย่างเช่น ขอเงินทองมากมายกองเท่าภูเขา ขอเป็นเจ้าเมืองบ้าง ขอให้มีสุขภาพแข็งแรงบ้าง ขอให้ได้รักแท้อันเป็นนิรันดร์" แมม่อนพูดเรื่องคำขอไปเรื่อยๆทางเซเลน่าเองก็ฟังอย่างตั้งใจพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม แต่ตอนนั้นทันทีที่ได้ยินคำพูดหนึ่งออกมาจากปากของเขาก็ทำให้เธอตกใจอึ้งไปชั่วครู่หนึ่ง...
"บ้างก็ขอให้ชุบชีวิตคนที่ตาย..."
ทางเซเลน่าถึงกับชะงักไปสักพักหนึ่งทันทีที่ได้ยินเรื่องนั้น  "มันทำได้...จริงๆอย่างนั้นหรอ?..." ภายในใจของเธอในตอนนี้คิดเพียงแค่ว่าถ้ามันทำได้จริงๆละก็อย่างน้อย ก็อยากจะให้แม่ของตัวเองฟื้นคืนกลับมา
"ได้! แต่ข้าไม่แนะนำ และก็ไม่รับประกันด้วยว่าจะสำเร็จ"
"...ทำไมล่ะ?"
"เพราะมันมีสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนอย่างไงล่ะ!"
"ถ้าไม่ว่าอะไรฉันก็จะยอมแลก ไม่ว่าอะไรก็ตาม ถ้ามันทำได้จริงๆ อย่างน้อย...ฉันก็อยากจะ..."  บนใบหน้าของเซเลน่าดูอมทุกข์ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สิ่งที่เธอพูดออกมาทุกอย่างนั้นคือความจริงทั้งหมด ทั้งเรื่องที่ตัวเองจะยอมแลกทุกสิ่งทุกอย่าง ถ้าหากมันสามารถทำให้สิ่งที่เธอหวังเป็นจริง...
แมม่อนเริ่มแสดงความเห็นใจออกมา เขามองไปที่เธอก็รู้ได้อย่างทันทีว่าถ้าหากยังปกปิดเรื่องนี้ และไม่ยอมบอกไปตรงๆเรื่องมันจะยิ่งเลวร้ายกว่านี้เป็นแน่...!  เขาไม่อยากจะให้เธอผิดพลาดคล้ายกับใครหลายคนที่ได้พบเห็น
"ท่านยังจำ...ชายที่เป็นเจ้าของโรงเตี๊ยมได้อยู่ไหม?"
เซเลน่าพยักหน้าพลางกับนึกไปตอนที่ตัวเองพบเจอกับชายเจ้าของโรงเตี๊ยมครั้งนั้น และตอนที่สเลเยอร์เข้ามาหาเธอพร้อมกับหัวที่ถูกตัดของชายเจ้าของโรงเตี๊ยม...แค่คิดแบบนั้นเธอก็เริมรู้สึกสะอิดสะเอียนจนอยากจะอ้วก...
"อย่าบอกนะว่า...เจ้าของโรงเตี๊ยมก็ปรารถนาที่อยากจะคืนชีพคนตายน่ะ?"
"ถูกต้อง! เขาทำสัญญากับปีศาจตนหนึ่งเพื่อให้คืนชีพคนรักที่ตาย ถ้าอย่างนั้นแล้ว ข้าขอถามท่านอีกข้อหนึ่ง... ทำไมเหล่าสเลเยอร์ถึงเคลื่อนไหวมาที่เมืองนี้"
"คดีคนหายตัวไปอย่างต่อเนื่อง...สินะ?"
"ใช่!  คราวนี้ไปยังข้อแรกกันต่อ...สิ่งแลกเปลี่ยนที่นั้นจำเป็นต้องมีค่ามากกว่าหรือเท่ากัน ท่านคิดว่าอะไรกันล่ะ? ที่จะต้องแลกเปลี่ยนกับการที่จะคืนชีพชีวิตคน ในเมื่อสิ่งแลกเปลี่ยนนั้นต้องเท่าเทียมหรือว่ามากกว่ากับสิ่งที่ขอ"
วินาทีนั้นเซเลน่าก็รู้ได้อย่างทันทีเลยว่าสิ่งใด "ชีวิต..."
"ฉลาดสมเป็นท่าน! ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิตเท่านั้น ไม่สามารถจะใช้สิ่งอื่นแลกเปลี่ยนได้ แต่ท่านรู้ไหมว่ามันจำเป็นต้องใช้เท่าไหร่กันล่ะ?"
"ถ้าตามกฎที่นายบอกว่าสิ่งของต้องมากกว่าหรือเท่ากันจริงล่ะก็ น่าจะเป็นหนึ่งต่อหนึ่งหรือเปล่า?"
แมม่อนส่ายหน้าปฏิเสธอย่างทันที   "ผิดแล้ว! เป็นสิบ ไม่ก็เป็นร้อย หรือไม่ก็ทั่วทั้งอาณาจักรหนึ่ง"
"เดี๋ยวสิ! ฉันว่ามันแปลกๆนะ ถึงแม้ว่านายจะบอกว่าจะต้องใช้สิ่งที่มีค่ามากกว่าก็จริง แต่นี่มันก็เกินไปหน่อยหรือเปล่า?"   สีหน้าของเซเลน่าไม่ค่อยพอใจหลังจากทีได้ยินแบบนั้นเพราะมันไม่ยุติธรรมเหมือนกับถูกโก่งราคาสินค้า
"เพราะคุณค่าของแต่ละคนมันไม่เท่ากันอย่างไงล่ะ!"
ทางเซเลน่าที่ได้ยินถึงกับพูดไม่ออก "..."
"ในตอนแรกที่พวกเราเจอกัน ข้าได้เสนอให้ท่านช่วยปลดปล่อยตัวข้า เพื่อแลกกับความปรารถนาหนึ่งอย่างที่จะทำให้เป็นจริง สำหรับท่านแล้วการแค่ดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมันก็อาจจะง่ายสำหรับท่าน แต่สำหรับข้าแล้วมันอาจจะเป็นเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตายเลยก็เป็นได้   ชีวิตนับล้านแลกกับหนึ่งชีวิตก็เช่นเดียวกัน สละชีวิตคนแปลกหน้าหลายร้อยคนเพื่อหนึ่งชีวิตที่ตนรัก นั่นเองก็คุ้มค่าแล้วไม่ใช่หรอ?"
"...ถ้าอย่างนั้น สมมุติถ้าเกิดนาย...เจอคนแบบนั้นขึ้นมา... นายจะทำอย่างไร?"
"ถ้าข้าเตือนแล้วไม่ฟัง สิ่งที่ข้าทำได้ก็มีแค่เพียงให้เขาได้เห็นถึงปลายทางของความยึดติดอันไร้สาระเอง"
"แล้วเรื่องที่นายบอกว่าไม่แนะนำให้ทำ แสดงว่ามันมีโอกาสที่จะไม่สำเร็จด้วยใช่ไหม?"
"ถ้าท่านนำแอปเปิ้ลที่เน่าเข้าไปในกล่อง สิ่งที่จะเอาออกมาได้ก็มีเพียงแค่อย่างเดียว...เฉกเช่นเดียวกับชีวิตที่เสียไปแล้ว ต่อให้จะทำยังไงผลมันก็เหมือนเดิม...คนตายก็ยังเป็นคนตายอยู่วันยังค่ำ..."
เซเลน่าคิดทบทวนเรื่องที่พูดก็บังเอิญไปสะดุดอยู่ที่จุดๆหนึ่ง เลยเอ่ยถามกับทางแมม่อนไปว่า... "แล้วถ้าในเมื่อเป็นอย่างนั้น แล้วทำไมชายเจ้าของโรงเตี๊ยมคนนั้นถึง...ยังมุ่งมั่นที่จะทำแบบนั้นอยู่อีกล่ะ?"
แมม่อนตอบกลับทันทีด้วยนำเสียงที่นิ่งเฉย    "ถูกหลอกล่อยังไงล่ะ!  จากปีศาจตนที่ทำสัญญาด้วย!  ข้าก็เคยบอกท่านไปแล้วนี่ว่าปีศาจทุกคนไม่ได้มีนิสัยที่เหมือนกัน บางตนใช้โอกาสนี้ในการยกระดับตัวเองขึ้น"
"ยกระดับ...? แล้วมันคืออะไรละนั่น?"
"...ท่านรู้อยู่แล้วใช่ไหม? ปีศาจอย่าข้านั้นทำไมถึงแทบไม่กินอาหารหรือว่าพักผ่อนก็สามารถที่จะดำรงอยู่ได้ แต่มีสิ่งหนึ่ง...ที่เผ่าปีศาจอย่างเราโปรดปรานมากที่สุดมันก็คือ มานา..."
เซเลน่าเอียงคอถามอย่างสงสัย... "มานา? ฉันเคยได้ยินแค่ว่า...การใช้เวทมนตร์จำเป็นต้องดึงมานาจากภายในแสดงออกมาเป็นรูปร่าง ถึงใช้หมดก็แค่ร่างกายอ่อนล้าแค่นั้นเอง บ้างก็แค่หมดสติลง ถ้าแค่นั้นไม่จำเป็นต้องฆ่าผู้คนเลยนี่?"
"ถูกและผิดในเวลาเดียวกัน ถ้างั้นข้าจะแสดงให้ท่านดูเอง...ยื่นมือออกมาสิ!"
เซเลน่าทำตามแต่โดยดี   "แล้วยังไงต่อ?"
แล้วทางแมม่อนก็ทำการจับไปที่นิ้วของเซเลน่าอย่างเบาๆ "หลังจากนี้ถึงแม้ว่าจะเป็นการจำลองก็ตาม แต่ท่านก็ห้ามดึงมือออกเด็ดขาด!  ไม่เช่นนั้นท่านอาจจะตายได้เลย โปรดระวังด้วย!"
"เรื่องแบบนั้นควรบอกก่อนสิ!" ทันใดนั้นทางเซเลน่าก็เริ่มรู้สึกได้ถึงอาการแปลกๆอย่างทันทีที่แมม่อนสัมผัส   "ความรู้สึกนี้...มัน!" เมื่อเวลาผ่านไปสักพักเธอก็เริ่มแสดงอาการเหมือนคนที่หายใจไม่ทั่วท้อง เหนื่อยหอบออกมาเสียงดังราวกับคนสูงอายุที่กำลังจะขาดใจตาย  "พะ...พอ ก่อน!"
แมม่อนที่เห็นสีหน้าไม่ดีของเซเลน่าเลยปล่อยมือออกอย่างทันที... "นั่นแหละคือมานาที่เผ่าปีศาจต้องการ มานาจากสิ่งมีชีวิต ถึงแม้ว่าท่านจะบอกว่ามนุษย์เมื่อใช้มานาหมดจะแค่อ่อนแรงหรือไม่ก็หมดสติไป หลังจากนั้นก็จะฟื้นคืนหลับมา แต่นั่นเป็นสิ่งที่เข้าใจผิด มันไม่ได้หมดไปไหน แค่ถูกทำให้เหมือนว่าหมดก็เท่านั้น คล้ายกับสภาวะป้องกันตัวเองของมนุษย์อย่างไงล่ะ!"
"ถ้าอย่างนั้นพวกนายจะต้องการ...  เอาไปทำ...อะไร...กันล่ะ?" เซเลน่าสีหน้ายังไม่ค่อยดีพูดด้วยเสียงที่ขาดห้วง
"ยิ่งปีศาจกินมานาเข้าไปมากเท่าไหร่ ปีศาจตนนั้นก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น กลับกันยิ่งกินมากความต้องการในครั้งต่อไปก็ยิ่งมากตามไปด้วย เกิดเป็นอาการเสพติดมานาปีศาจที่เกิดอาการนี้จะบ้าคลั่งและเข้าทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า แย่งชิงมานา ฆ่าฟันทุกชีวิต แม้แต่กระทั่งพวกของตัวเอง   ว่ากันว่ามีเพียงแค่ปีศาจตนเดียวเท่านั้นที่ทนอาการนั้นได้   ซึ่งสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนกลับมานั้นคือพลังที่เพียงแค่การสะบัดมือเบาๆ แค่ครั้งเดียวก็ทำให้เมืองหนึ่งล่มสลายได้เลย"
สีหน้าของเซเลน่าเปลี่ยนไปกะทันหันทันทีที่ได้ยินเรื่องนั้นเข้า เธอเริ่มตระหนักและเข้าใจอะไรหลายๆอย่างว่าทำไม? ทางสเลเยอร์ถึงไล่ล่าเผ่าปีศาจ ทำไมทางศาสนจักรถึงต้องการจะปกปิดตัวตนของเผ่าปีศาจ?
"แล้วที่นายแข็งแกร่งแบบนี้ได้...ก็แสดงว่านายเองก็กินไปมากเลยสิถ้า..."
แมม่อนนิ่งเงียบไปพักครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่งเฉย  "นั่นสินะ แม้แต่ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองนั้นกินมันเท่าไหร่?"


## Chapter 1 ep 6.2

3 วันหลังจากการหายตัวไปของเซเลน่า... ทางราชวัง นครหลวงเรนาเลีย...
ทางราชาที่ได้รับจดหมายใบหนึ่งก็ที่ถูกส่งมาจากเมืองแพริออท  เมื่อเปิดอ่านดูก็ทำท่าครุ่นคิดหนัก สีหน้าเคร่งเครียด  คนสนิทที่อยู่ข้างก็เริ่มเอ๊ะใจที่เห็นท่าทีของท่านราชาเป็นแบบนั้นเลยเอ่ยถามไป...
"ไม่ทราบว่าในนั้นเขียนว่าอะไรหรือพะยะค่ะ? ทำไมพอท่านได้อ่านแล้วถึงกับทำหน้าแบบนั้น"
"เรื่องของยายแก่ยาดาที่เกษียณไปนะ เขียนมาว่าพบเบาะแสการหายไปของเซเลน่าแล้ว! จากเสื้อผ้าที่ถูกนำไปขายที่เมืองแพริออทน่ะ..."
"เมืองแพริออท...ค่อนข้างระยะทางไกลจากที่นี่เลยนะครับ ในเวลาแค่ไม่กี่วันทำไม่ไปโผล่นั่นได้?  ...ถ้าเช่นนั้นทางเราจะรีบเตรียมการจัดทหารออกไปที่นั่นอย่างทันที"
"ไม่จำเป็น! ตอนนี้ยังไม่จำเป็น..." ราชาเอ่ยปากออกมาเสียงดังลั่นทั่วทั้งห้อง
"ตะ...แต่ว่านะครับ! องค์หญิงเซเลน่าหายไปทั้งคน ทะ...ทำไมถึงยังไม่รีบตามหาล่ะครับ? ตอนนี้พวกเราก็มีเบาะแสจากเสื้อผ้าขององค์หญิงแล้วแท้ๆ" เลขาคนสนิทพยายามโน้มน้าวทางของราชา น้ำเสียงเขาดูลนลานอย่างบอกไม่ถูกพูดตะกุกตะกักเหมือนว่าจะเกรงกลัวหลังจากที่ราชาตะคอกเสียงดังออกมา...อีกทั้งเขายังพูดด้วยอีกว่า
"บะ..บางที ตอนนี้ระ...เราอาจะช่วยองค์หญิงทันก็ได้นะครับ!"
"ลูกสาวของฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอยังไม่ตาย...และไม่มีทางที่จะตายได้" ราชาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นย้ำว่าการกระทำของเขานั้นถูกแล้วในตอนนี้
"ตะ...แต่ว่า..."
"มาคัส! หรือว่านาย...จะขัดคำสั่งของฉันอย่างนั้นหรอ?" ราชามองด้วยตาขวางพุ่งตรงมาที่เลขาคนสนิท
"มิบังอาจครับ!" เขาก้มหัวน้อมรับคำสั่งถึงแม้ว่าจะไม่เต็มใจมากนัก
"ส่วนอีกเรื่อง ช่วยทำใบประกาศแผ่นนี้ให้ออกไปข้างนอกของประเทศนี้ที เอาให้ข้ามไปยังทวีปได้ยิ่งดี" ราชายื่นใบประกาศที่มีรูปของเซเลน่าบนนั้นให้กับทางมาคัส "แล้วก็ตั้งรางวัลไว้ให้สัก 10,000 เหรียญทองจักรพรรดิ พร้อมกับจะแต่งตั้งให้เป็นขุนนางระดับมาร์ควิสหากนำตัวของเซเลน่ามาส่งให้กับทางนี้ได้"
"ท่านราชา....ว่าแต่จะทำแบบนี้..." ทันใดที่มาคัสกำลังจะเอ่ยถาม ราชาก็มองมาด้วยตาที่ดูขวางเหมือนพยายามบอกนัยๆว่าอย่าถามไปมากกว่านี้ เขาเลยก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนที่จะพูดขึ้นมา...
"รับทราบแล้วครับ" แล้วก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป...
ในขณะนั้นทางราชาก็ได้เอ่ยถามขึ้นมาว่า  "ทางของเรเวนเป็นอย่างไงบ้าง? อีกนานไหมกว่าเขาจะกลับมา..."
"ท่านวีรบุรุษเรเวนหรอครับ? ข้าเองก็ไม่ได้ข่าวมาสักพักแล้ว เห็นว่าตอนนี้กำลังเดินทางไปกำจัดคราเคนที่คอยดักทำลายเรือขนส่งแถวทวีปกลางอยู่นะครับ ออกเดินทางไปตั้งแต่ 3 เดือนก่อนแล้ว ครั้งล่าสุดที่ติดต่อผ่านทางจดหมายมาเขาบอกว่าน่าจะใช้เวลากว่า 1 ปีเลยในการจัดการให้เรียบร้อย เห็นว่าตัวสัตว์อสูรเองไม่ได้รับมือยากอะไร แต่เสียเปรียบเรื่องพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นทะเลเลยจำเป็นต้องขี่กริฟฟอนในการต่อสู้ อีกทั้งเวลาที่ต่อสู้กันได้ระยะหนึ่งแล้วมันเกิดเสียเปรียบ  ทางคราเคนนั้นก็จะถอยหนีหายไปในทะเลเพื่อรักษาบาดแผล"
"ขนาดมีอาวุธเทพที่สามารถผ่าภูเขาเป็นครึ่งซีกด้วยการฟันเพียงครั้งเดียวไว้ในครอบครองยังรับมือได้ยากขนาดนั้นเชียว..."   ราชาเหมือนทำท่าทางจะคิดอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะพูดกับทางมาคัสให้ออกไปจากห้อง...
"ถ้างั้นก็ออกไปได้แล้ว และก็อย่าได้ปริปากบอกเรื่องเบาะแสของเซเลน่ากับใครเด็ดขาด! เข้าใจไหม?"
"ตามบัญชา..." แล้วมาคัสก็เดินออกจากห้องไป...
...
...
ในขณะที่มาคัสกำลังเดินอยู่บนโถงทางเดินนั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งท่าทางสูงศักดิ์ แต่งกายด้วยชุดที่หรูหราสวยงาม ใบหน้าดูอ่อนเยาว์ รูปร่างเรียวผอมบาง  ผมสีทองยาวเป็นประกาย ดวงตาสีฟ้าราวกับน้ำทะเลแต่แววตาคู่นั้นกลับซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้ เธอเดินเข้ามาทักทายทางมาคัสด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร
"อรุณสวัสดิ์ท่านมาคัส"
"เช่นกันองค์หญิงราเลน่า"
...เธอเป็นองค์หญิงผู้มีศักดิ์เป็นน้องขององค์หญิงเซเลน่า มีท่าทีที่ดูสุภาพเรียบร้อย มารยาทดูงามสมกับเป็นกุลสตรี แต่ภายในใจของฉันก็คิดว่านั่นมันเป็นเพียงแค่ภายนอกที่รับรู้ได้เท่านั้น...
"ดูท่านท่าทางยุ่งๆ ยังไม่พบอะไรเกี่ยวกับท่านพี่เซเลน่าอีกอย่างนั้นหรอ?" ราเลน่าเอ่ยถามกับมาคัส
"ช่างน่าอับอายจริงๆ ที่ท่านมองออกเช่นนี้  ข้าชักจะเริ่มสงสัยในตัวเองว่าจะมีความสามารถพอจะรับใช้ฝ่าบาทหรือเปล่า?"
"อย่าได้ริอาจพูดเช่นนั้นเลย สำหรับข้าแล้วท่านมาคัสนั้นมีความสามารถมากพอเลยล่ะ ไม่เช่นนั้นท่านพ่อคงไม่ให้ท่านเป็นคนสนิทของท่านหรอกจริงไหม?"
"ขอบพระทัยท่านจริงๆที่ช่วยปลอบประโลมใจคนแก่ๆอย่างข้า"
"ข้าแค่พูดความจริงก็เท่านั้น! แล้วท่านกำลังจะไปไหนอย่างนั้นหรือ เห็นถือใบประกาศของท่านพี่อยู่ในมือ"
"พอดีฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้ข้านำกระดาษพวกนี้ไปพิมพ์เพิ่มและประกาศออกให้ทั่วทั้งในและนอกประเทศ เพื่อตามหาท่านเซเลน่า" มาคัสไม่ได้บอกเรื่องที่เจอเบาะแสของเซเลน่ากับทางราเลน่าเลยแม้แต่นิด ตามคำสั่งที่ได้รับมาจากราชา
"อย่างนั้นตอนนี้ท่านเองก็คงกำลังรีบล่ะเลยสิ? ข้าขอโทษด้วยที่รั้งท่านเอาไว้เสียนาน..ขอตัว" แล้วราเลน่าก็ก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป...
ทางมาคัสก็ทำเช่นเดียวกัน...
ทางด้านฝั่งของเซเลน่า....
หลังจากที่เดินมาได้สักพักใหญ่พวกเขาก็เริ่มเห็นเส้นทางที่ทางรถม้าใช้เดินทางไปยังเมืองค็อกคาเทล   เพียงแค่ข้ามภูเขาลูกนั้นไปพวกเขาทั้งสองก็จะถึงที่หมายแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงตัดสินใจว่าจะนั่งพักกันตรงนี้สักเดี๋ยว เพราะเห็นว่าตรงข้างทางนั้นมีลำธารไหลผ่าน อย่างน้อยน่าจะพักดื่มน้ำที่นี่ได้
"นายท่าน! ข้าว่าพวกเรานั่งพักกันตรงนี้กันดีกว่า..." แมม่อนเสนอกับทางเซเลน่าที่เดินตามมาอย่างใกล้ชิด
"อย่างนั้นก็ดีเหมือนกัน"   เซเลน่านั่งลงพักผ่อน แต่ไม่ทันไรทางแมม่อนก็เข้ามาถอดรองเท้าเธอให้อย่างทันที   "อะ...ขอบใจนะ" ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ชินที่แมม่อนทำแบบนี้ให้เลยมีท่าทีเขินอายออกมาเล็กน้อย
"ข้าเกรงว่าเท้าท่านจะเจ็บ และอีกอย่างนี่ก็เป็นหน้าที่ของข้า ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอก"
"ดูจากที่แถวนี้มีลำธารแสดงว่าใกล้จะถึงเมืองค็อกคาเทลแล้วสินะ?"
"ถ้าเดินวันนี้ทั้งวันช่วงกลางคืนก็น่าจะถึงพอดี แต่เป็นไปได้ข้าไม่อยากจะให้ท่านฝืนร่างกายเสียสักเท่าไหร่ เอาเป็นว่าพอค่ำลงพวกเราก็น่าจะพักตรงแถวๆ ตีนเขาได้พอดี"
"แล้วเรื่องอาหารล่ะ พวกเราไม่มีเหลือเลยไม่ใช่หรือไง?"
"ถ้าจับปลาในลำธารนี้ก็น่าจะพอประทังชีวิตได้อยู่..."
"ปลาจืดๆ  แบบวันนั้นอะนะ...?" เซเลน่าแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ช่วยไม่ได้นี่น่าก็พวกเราไม่มีเครื่องปรุง หรือว่าเกลือเลย" แมม่อนพยายามอธิบายให้ทางเซเลน่าเข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะยังยอมรับไม่ได้ที่ต้องมากินอาหารที่ไร้รสชาติและมีกลิ่นคาวแบบนี้
"....แต่ว่านะ....แต่" เซเลน่าพยายามหาเหตุผลในการเลี่ยง แต่ทางแมม่อนก็พูดขึ้นมาอย่างทันที...
"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีทางเลือก มันมีอีกอย่างที่เราสามารถหากินได้แถวๆนี้ อีกทั้งยังมีเยอะด้วยนะ!"
"จริงดิ!? แล้วมันคืออะไรหรอ?" สีหน้าของเซเลน่าดูมีความหวังอีกครั้ง แววตาที่ดูเป็นประกายจนต่างจากท่าทางก่อนหน้านี้ลิบลับ
"แมลง..."
เซเลเน่าแสดงสีหน้าสะอิดสะเอียนออกมาอย่างชัดเจน "แมลง...อย่างนั้นหรอ? ใช่ไอ้ตัวที่กระโดดเด้งดึ๋งๆ อยู่ตรงนั้นหรือเปล่า?" เธอชี้นิ้วไปที่ตั๊กแตนตัวหนึ่งที่กระโดดอยู่ข้างหลังของแมม่อน
"ใช่แล้วล่ะ! ถึงแม้จะเห็นแบบนี้แต่คุณค่าสารอาหารพวกมันค่อนข้างเยอะเลยนะ... อีกทั้ง.."    ยังไม่ทันที่ทางแมม่อนจะได้บรรยายสรรพคุณของแมลงเลย เซเลน่าก็พูดออกมาอย่างทันที
"ถ้าอย่างนั้น...เอาปลาแบบเดิมดีกว่า"
ในตอนที่สายลมพัดแรง ตอนนั้นมันได้พัดเอากลีบดอกไม้ลอยผ่านหน้าพวกเขาทั้งสอง เซเลน่าที่เห็นดังนั้นเลยรีบเดินตามทางที่กลีบดอกไม้นั้นลอยมา ผ่านเนินเขาลูกเล็กๆลูกหนึ่งก็พบกับทุ่งดอกไม้ที่ซ่อนอยู่ระหว่างเนินเขาทั้งสอง
เซเลน่ารีบเดินลงไปที่ทุ่งดอกไม้นั่นอย่างทันที   "ไม่คิดเลยนะ...ว่าที่ตรงนี้จะมีอะไรแบบนี้ด้วย..." รอยยิ้มอันเอิบอิ่มบนใบหน้าของเธอเดินวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานราวกับเด็กบนทุ่งนั้น
"ข้าเองก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกันที่เห็นทุ่งดอกไม้ในที่แบบนี้"
"นี่...! ที่อีเดนมันจะสวยกว่านี้อีกใช่ไหม?" เซเลน่าก้มตัวลงดูดอกไม้ที่บานสะพรั่งเต็มพื้นที่พลางยิ้มอย่างดีใจ
"... เท่าที่ข้ารู้มาว่าที่นั่นเป็นสวนดอกไม้ที่ใหญ่สุดลูกหูลูกตา พื้นที่ภูเขาทั้งลูกทั้งหมดเป็นสวนดอกไม้ขนาดใหญ่"
"ใหญ่ขนาดนั้นเชียว!"  เซเลน่ามองไปที่ทุ่งดอกไม้ตรงหน้าพลางจินตนาการถึงสวนอีเดนว่ามันจะต้องสวยงามกว่านี้แน่ๆ  แค่คิดตัวเธอก็เริ่มรู้สึกมีไฟที่อยากจะเดินทางต่อให้ถึงที่สุด
"ว่าแต่อะไรที่เป็นเหตุจูงใจที่ทำให้ท่านอยากจะเห็นสวนดอกไม้ที่สวยที่สุดในโลกล่ะ?"
"มันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่ซับซ้อนหรอก  ก็แค่...อยากจะเห็นสักครั้ง"  เซเลน่าพูดไปพลางพร้อมกับมือที่กำลังทำอะไรอยู่ไปพลาง  หลังจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนเอามือสองข้างหลบไว้ข้างหลังเหมือนพยายามจะซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้  "นี่! ย่อตัวลงหน่อยสิ!" เธอสั่งให้แมม่อนนั่งย่อตรงหน้าของเธอ
"ทำไมอย่างนั้นหรอ?" แมม่อนถามกลับไปด้วยท่าทางที่ดูสงสัย
"เอาเถอะน่า! ก็นายสูงเกินไปฉันเลยเอื้อมไม่ถึงนี่ไง..." เซเลน่าขยั้นขยอให้แมม่อนทำตาม
"เฮ้อ.....!"  ซึ่งแมม่อนก็ถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วทำตามที่เซเลน่าขออย่างไม่เต็มใจนัก
ในตอนนั้นเซเลน่าก็เอื้อมมือขึ้นเหนือศีรษะของแมม่อน พร้อมกับวางสิ่งของอะไรบางอย่างไว้บนนั้น มันคือมงกุฎที่ถูกทำขึ้นจากดอกไม้ที่บานอยู่แถวนั้น มาเรียงร้อยให้กลายเป็นมงกุฎอย่างสวยงาม หลังจากนั้นเสียงหัวเราะอันชอบใจของเซเลน่าก็ดังขึ้น
"ฮ่าฮ่าฮ่า...! ว่าแล้วเชียว นายไม่เหมาะกับของแบบนี้" เซเลน่าหัวเราะออกมาเสียงดังจนน้ำตาไหลเล็ดออกมา
"...นั่นสินะ! ข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" แมม่อนแสดงท่าทีที่ไม่ค่อยพอใจออกมา เขาจับไปที่มงกุฎดอกไม้ที่อยู่บนหัวและกำลังจะถอดมันออก
แต่ในขณะนั้นทางเซเลน่าก็พูดขึ้นห้ามอย่างเสียงแข็งกับทางแมม่อนไป "ไม่ได้! ไม่ได้! อย่าถอดมันออกสิ! ฉันอุส่าห์ทำมันด้วยความตั้งใจเลยนะ"
ถึงแม้ว่าจะไม่พอใจแต่แมม่อนก็ไม่อยากที่จะขัดบรรยากาศพักผ่อน "ข้าว่าดอกไม้พวกนี้มันเหมาะกับท่านมากกว่านะ..."  เขาพูดขึ้นพร้อมกับหยิบดอกไม้จำนวนหนึ่งไว้ในมือ  ไม่นานนักดอกไม้เหล่านั้นก็ได้กลายเป็นกำไลขนาดเล็กพอที่จะใส่ลงที่ข้อมือของเซเลน่าได้
"อ๊ะ! ใช้เวทมนตร์แบบนี้ขี้โกงนิ!" เซเลน่าแสดงสีหน้าไม่พอใจจนแก้มป่องออกมา
"ข้าไม่ได้โกงสักหน่อย...แต่ทำแบบนี้มันสะดวกสบายมากกว่าเท่านั้นเอง" แมม่อนก็จับแขนอันเล็กและเรียวบางของเซเลน่า แล้วทำการสวมกำไลดอกไม้นั่นลงที่แขนของเธอ
"จนกว่าวันที่ความปรารถนาของท่านเป็นจริง ได้โปรดรับสิ่งนี้เอาไว้ก่อน...พอวันนั้นมาถึงข้าจะทำอันที่สวยกว่านี้จากดอกไม้ของอีเดนให้ท่านเอง..."
เซเลน่าที่ได้ยินถึงกับแสดงอาการไปไม่เป็น มีอาการเขินอายแก้มแดงไปจนถึงใบหู เธอพูดบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ     "ทำไมนายถึงพูดอะไรแบบนี้ได้หน้าตาเฉยๆกันนะ?"
"ท่านพูดอะไรหรือเปล่า พอดีข้าได้ยินไม่ค่อยชัด..."
"เปล่า! ไม่มีอะไร!" เซเลน่าพยายามแสดงท่าทีกลบเกลื่อนไปอย่างร้อนรน เธอหันไปมองที่ดอกไม้ที่บานสะพรั่งอยู่เต็มพื้น ลมอ่อนๆพัดเกระทบผิวเย็นสบายแล้วก็พลางนึกถึงเรื่องของน้องสาวขึ้นมา "อยากจะให้เธอได้มาเห็นวิวทิวทัศน์แบบนี้จัง ราเลน่า..."
สักพักต่อมา...
พวกเขาทั้งสองก็เดินทางกันต่อ หลังจากที่พักอยู่ได้สักครู่หนึ่ง เซเลน่ามีท่าทีเหมือนจะดูไม่พอใจที่ทางแมม่อนที่เอามงกุฎดอกไม้ออกเก็บไว้ในเสื้อคลุม
"ทำไม? ถึงเอามันออกด้วยล่ะ? ถ้านายใส่เอาไว้มันจะดูเป็นมิตรมากกว่าเวลาเดินทางนะ แถมจะได้ไม่ถูกสงสัยอีกด้วย..."
"ข้ารู้ว่าท่านหวังดี แต่ข้าก็ไม่อยากจะให้มันขาดลงเวลาตอนเดินทางเหมือนกัน เพราะฉะนั้นแล้วโปรดเข้าใจด้วยเถอะ!"
"ทั้งที่ทางนี้อุส่าห์สวมเอาไว้ด้วยตลอดแท้ๆเลย..." เซเลน่าบ่นพึมพำออกมาพร้อมกับมองไปที่ข้อมือของตนเองที่ยังสวมกำไลดอกไม้เอาไว้
จากนั้นไม่นาน...
พระอาทิตย์ก็กำลังจะลับขอบฟ้าทางเดินเองก็เริ่มจะมองไปเห็น แมม่อนตัดสินใจกะว่าจะพักแรมที่นี่ก่อนสักหนึ่งคืนแล้วค่อยออกเดินทางในรุ่งเช้า เพราะเห็นว่าเมืองค็อกคาเทลอยู่ไม่ไกล น่าจะถึงในเวลาช่วงสายของวันพรุ่งนี้ ซึ่งทางเซเลน่าก็เห็นด้วยและกำลังจะหาที่พักกันข้างทาง
ในตอนนั้นก็มีแสงไฟจากรถม้าวิ่งตรงเข้ามาหาและจอดลงตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง ชายรูปร่างท้วมเดินออกมาหาพวกเขาพร้อมกับพูดขึ้นว่า...
"พวกท่านเป็นนักเดินทางอย่างนั้นหรอ? ไม่ทราบว่าจะไปยังที่แห่งใดกัน?"
แมม่อนเลยออกหน้ารับสนทนาแทนทางเซเลน่า "พอดีพวกเรากำลังเดินทางไปยังเมืองข้างหน้านี้ แต่พอดีเห็นว่าทางข้างหน้าก็กำลังมืดเสียแล้ว เลยกะว่าจะพักแรมที่นี่ก่อนสักคืนแล้วค่อยออกเดินทางต่อในรุ่งเช้า"
"ลำบากน่าดูเลยนะครับ ถ้าไม่เป็นการรังเกียจอะไร เชิญท่านทั้งสองขึ้นมาบนรถม้าได้นะครับ พอดีกระผมเองก็กำลังจะไปที่เมืองนั้นเหมือนกัน"
"ท่านช่างใจดีเสียจริงเลย แต่ข้าเกรงว่านั่นอาจจะเป็นการรบกวนท่านก็ได้"
"อย่าคิดมากเลยครับ เพื่อนมนุษย์ด้วยกันจะช่วยเหลือกันมันก็ไม่แปลก...ไม่ต้องตอบแทนข้าแต่อย่างใด"
"(ถึงแม้ว่าหมอนี่จะเป็นปีศาจก็เถอะ!)" เซเลน่าคิดในใจ
"ถ้าอย่างนั้นข้าขอรับเอาไว้ด้วยความเต็มใจ..." แมม่อนและเซเลน่าต่างก็ขึ้นไปบนรถม้าตามคำเชิญชวนของพ่อค้าท่านหนึ่ง บนรถม้าค่อนข้างแคบเพราะว่ามีสัมภาระอยู่มาก แต่มันก็เพียงพอที่จะให้พวกเขาทั้งสองนั่งได้ถึงแม้จะอึดอัดไปบ้าง ในตอนนั้นเองที่หางตาของทั้งสองก็ได้เห็นกับชายหนุ่มคนหนึ่งสวมฮู้ดคลุมหัวที่อยู่บนนั้นก่อนแล้ว เขานั่งกอดดาบเล่มหนึ่งเอาไว้อย่างแน่หนาราวกับเป็นสมบัติชิ้นสำคัญ
ทางชายหนุ่มที่สัมผัสสายตาที่มองมาเลยมองกลับไปก็พบเห็นเซเลน่าและแมม่อนที่กำลังขึ้นมาบนรถม้า เขาเลยพูดทักทายด้วยท่าทีที่ไม่เต็มใจไป
"พวกท่านทั้งสองก็ขึ้นมาตามคำเชิญของพ่อค้าคนนั้นสินะ?"    แล้วจากนั้นชายหนุ่มก็เริ่มแนะนำตัว เขาค่อยๆถอดฮู้ดที่คลุมหัวออกแสดงเห็นผมสีขาวที่สะท้อนแสงไฟจากตะเกียง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความยิ่งทะนง มองมาที่เขาทั้งสองด้วยท่าทีที่เหยียดหยามราวกับตนเองสูงกว่า
"ฉันชื่อ  "เรย์"  เป็นทหารรับจ้างจากแดนไกล ข้ามาที่นี่เพื่อตามหาและพาเจ้าหญิงกลับไป..."


## Chapter 1 ep 7

เรย์ชายหนุ่มปริศนาที่อ้างตัวเป็นทหารรับจ้างเข้าแนะนำตัวกับพวกเซเลน่าที่ขึ้นมาบนรถม้า จากคำเชื้อเชิญของพ่อค้าที่อาสาจะพาพวกเขาเดินทางไปยังเมืองค็อกคาเทลโดยอาศัยขึ้นรถม้าของเขาไป
นั่นเองทำให้เซเลน่าแสดงสีหน้าร้อนรนขึ้นมาเพราะนึกว่าความแตกเสียแล้ว ท่าทีของเธอลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่สุขอย่างเห็นได้ชัด ในตอนนั้นทางเรย์ที่สังเกตเห็นพิรุธเลยถามไปด้วยความสงสัย
"เธอคนนั้นเป็นอะไรหรือเปล่า? เห็นท่าทางอยู่ไม่สุขเลย"  แล้วเขาก็เขยิบเข้าใกล้เรื่อยๆ  จนทางเซเลน่านั้นต้องไปกอดที่แขนของแมม่อนแน่น สั่นด้วยความกลัว
"ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นดูคุ้นๆนะ ไหนขอข้าดูชัดๆหน่อยได้ไหม?" เรย์เอื้อมมือพยายามจับเข้าที่ใบหน้าของเซเลน่า
ในขณะนั้น...แมม่อนก็รีบปัดมือของทางเรย์ออกอย่างทันที  "พอดีนายข้าไม่ค่อยถูกกลับคนแปลกหน้าสักเท่าไหร่ แต่ว่าท่านเองก็เสียมารยาทนะ ที่จะมาจับใบหน้าของสตรีที่ไม่รู้จักมักจี่นี่..."
"ถ้าอย่างนั้นคงต้องขออภัยให้ข้าด้วยพี่ชาย พอดีแค่สงสัยในสัญชาตญาณของตัวเองเฉยๆ แต่คงจะคิดผิดไปสินะ? จะเชื่อแค่สัญชาตญาณอย่างเดียวไม่ได้จริงๆ" แล้วเรย์ก็ค่อยๆถอยกลับไปที่เดิม
แมม่อนที่เห็นว่าเซเลน่ายังกอดแขนของเขาเอาไว้แน่นด้วยท่าทีที่ตื่นตระหนกอยู่ เลยกระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆ เพื่อเรียกสติ   "ไม่ต้องห่วงนายของข้า มนต์ของจี้ท่านยังอยู่ดี"
เซเลน่าเองเลยเข้ากระซิบที่ข้างหูของแมม่อนเบาๆกลับไปเช่นกัน "...ถ้าอย่างนั้น แล้วทำไม?"
"ถึงแม้ว่าจะหลอกสายตาคนอื่นได้ก็ตาม แต่สำหรับบางคนที่ฝึกฝนมาอย่างหนักจะมีสัญชาตญาณที่เฉียบแหลมพอจะรับรู้ตัวได้ แสดงว่าชายหนุ่มที่ชื่อเรย์คนนี้ฝีมือน่าจะเก่งกว่าพวกที่เข้ามาทำร้ายท่านเมื่อตอนนั้นเสียอีก ฉะนั้นแล้ว...อย่าแสดงอะไรที่มันดูมีพิรุธออกมาเด็ดขาด!" แมม่อนกระซิบกลับไป...
"เข้าใจแล้ว!"
ในขณะนั้นเองทางพ่อค้าก็ขึ้นมาบังคับที่บังเหียนรถม้าและเดินทางออกต่อย่างทันที
...
เวลาผ่านไปสักพัก...แมม่อนเกิดสงสัยในตัวตนของทางชายหนุ่มที่ชื่อเรย์เลยถามถึงจุดประสงค์ที่ตามหาองค์หญิงที่หายตัวไป
"ที่ว่าท่านเดินทางมาที่นี่เพราะว่ามาตามหาองค์หญิงที่หายตัวไป จริงอย่างนั้นหรอ?"
"ข้าดูไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยหรือไง? ถึงแม้ว่าภายนอกของข้าจะดูยังเป็นเด็กหนุ่มก็ตาม แต่มั่นใจเลยว่าฝีมือในตอนนี้นั้นมีเพียงไม่กี่คนบนโลกใบนี้ที่จะชนะข้าได้" เรย์พูดออกมาอย่างมั่นใจ
"เปล่าหรอก!  ข้าไม่เคยสงสัยในฝีมือของเจ้าเลยแม้แต่น้อย แค่มองไปที่ดาบเล่มนั้นข้าก็รู้แล้ว"
"โห... ตาถึงดีนี่" แล้วเรย์ก็หันไปมองที่พ่อค้าที่กำลังคุมบังเหียนอยู่ "ท่านพี่ชายยังดูจะมีความรู้การศึกษามากกว่าคนหลายคนที่ข้าพบเจอมาอีกนะ เขาพวกนั้นมักจะดูถูกด้วยสายตามองมาที่ข้าเหมือนเด็ก ไม่มั่นใจในฝีมือของข้าบ้าง  จนขนาดหลอกเอาคนที่ดูแข็งแกร่งอย่างพี่ชายขึ้นรถม้ามาด้วยเลย..."
พ่อค้าที่โดนพูดแซะอย่างนั้นเลยยิ้มและหัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงแห้งๆ บนใบหน้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่าความแตกเสียแล้ว "แฮะ... แฮะ"
กลับกันทางแมม่อนกลับไม่ได้คิดอะไรมากเลยตอบไป... "ไม่เป็นไร! ข้าไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว อีกทั้งข้าเองก็อาศัยรถของท่านมาด้วย จะให้ความช่วยเหลือเท่าที่ทำได้"
"แต่คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ..." เรย์พูดขึ้น...
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที ม้าก็เริ่มร้องเสียงดังยกขาหน้าทั้งสองขึ้นสูง พ่อค้ารีบดึงบังเหียงลงอย่างทันทีเพื่อให้ม้าสงบ
ภายภาคหน้าของพ่อค้าปรากฏกลุ่มชายหลายสิบคนยืนล้อมรถม้าเอาไว้พร้อมกับอาวุธที่อยู่ในมือ ดูเหมือนว่ากลุ่มคนเหล่านั้นจะเป็นโจรที่เข้ามาเพื่อปล้นสินค้า
"โจร!!!" เสียงร้องอันตกใจของพ่อค้าดังขึ้นอย่างทันควัน เขาหันหลังอย่างรวดเร็วและพยายามมุดหัวเข้าไปข้างในอย่างหวาดกลัว "ช่วยด้วยครับ!!!" เขาร้องขอทั้งสองคนที่พอจะช่วยเหลือได้ด้วยสีหน้าอย่างกับคนสิ้นไร้ไม้ตอก
ทันใดนั้นก็มีโจรคนหนึ่งกระโดดขึ้นมาบนรถม้าและกำลังจะฟันลงที่หลังของพ่อค้า ในขณะที่เขากำลังพยายามมุดตัวเข้าไปในนั้น  แต่ทางเรย์ก็เข้ามารับแทน เขาใช้ฝักดาบที่ยังไม่ได้ชักออกมาจากฝักดาบรับการโจมตีนั้น
"เดี๋ยวข้าจัดการเอง ส่วนพี่ชาย...ฝากดูแลพวกคนที่อยู่บนรถม้าทีนะ!"   แล้วเขาดันดาบของโจรออก จนทางนั้นเสียสมดุลและตามด้วยใช้ฝักดาบของเขาฟาดเข้าที่กลางท้องอย่างแรงจนกระเด็นตกรถม้าไป...
เรย์กระโดดลงรถม้าตามไปอย่างทันทีด้วยท่าทางสบายใจ เหมือนพวกคนเหล่านี้นั้นไม่ได้เป็นปัญหากับเขาสักเท่าไหร่
"เอาล่ะพวกเศษเดนสวะ! จะเข้ามาจากทางไหนก็เชิญ..."  เขากางแขนออกรับเย้ยหยันพูดจาดูถูกพวกโจรที่เข้ามาปล้น
ซึ่งในขณะที่เขากำลังพูดจาดูถูกฝั่งโจรอยู่นั้น ก็มีลูกธนูพุ่งออกมาจากกลุ่มอย่างรวดเร็ว แต่ทางของเรย์นั้นสามารถรับได้ด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย เหมือนเป็นเรื่องปกติ
"ที่นี่เขาทักทายกันแบบนี้หรอ?"  พูดไม่ทันขาดคำ ก็มีโจรคนหนึ่งพุ่งเข้ามาโจมตีเขา ซึ่งเป็นที่แน่นอนเรย์สามารถหลบได้อย่างง่ายดาย แล้วสวนกลับอย่างทันที เข้าถีบที่กลางลำตัวของโจรคนนั้นจนกระเด็นไถลไปไกล   "คนประเทศนี้ไม่ค่อยจะมีมารยาทเลยนะ อย่างน้อยก็น่าจะฟังที่ฉันพูดให้จบเสียก่อนสิ!"
ดูเหมือนว่าในจังหวะที่โจรผู้นั้นโดนถีบ ซึ่งเป็นขณะกันที่เขาได้โดนฝั่งเรย์แย่งดาบไปโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัว
"สวะอย่างพวกแกไม่มีค่าพอให้ฉันใช้ดาบเล่มนั้นหรอก...ไม่สิ! ฝีมือโจรกระจอกแบบพวกแก ไม่จำเป็นที่ฉันจะเอาจริงเลยด้วยซ้ำ!"  เรย์พูดขึ้นด้วยสีหน้าที่เหยียดหยามดูถูก พร้อมกับโยนดาบของตัวเองเข้าไปในรถม้า
"กะอีแค่เด็กเวร! อย่ามาทำเป็นได้ใจไปหน่อยเลย! เดี๋ยวฉันจะสอนมารยาทที่แท้จริงให้แกเอง ...เฮ้ย!!! พวกแกออกมาได้แล้ว!!!"   ชายที่ดูเป็นหัวหน้าเหล่ากลุ่มโจรนั้นตะโกนออกมาเสียงดังเรียกเหล่าลูกน้องที่ทำการดักซุ่มซ่อนตัวออกมาอีกเกือบเท่าหนึ่ง เข้าล้อมรอบรถม้า   "ยังหรอก...ยัง"  แล้วเขาก็คำรามออกมาเสียงดังราวกับสัตว์ป่า หลังจากนั้นไม่นานนักเหล่าลูกน้องของเขาทุกคนก็เริ่มแสดงอาการผิดปกติออกมา หลายคนเริ่มมีอาการคลั่งออกมาเอามือทุบตามหัวและอก บางคนมีน้ำลายฟูมปาก
ทางของเรย์นั้นแสดงท่าทีที่น่าประหลาดใจหลังจากที่ได้เห็นแบบนั้น  "โห~ คำรามสงครามคลั่งอย่างนั้นหรอ?  เพิ่มพลังการต่อสู้ให้กับพวกของตัวเองชั่วคราว โดยแลกกับสติสัมปชัญญะที่ลดลงสินะ?"  ถึงแม้จะรู้แบบนั้นเขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ดูเดือดร้อนออกมาอย่างใด
"ฉลาดดีนี่... แต่รู้ไปก็เท่านั้น เพราะไม่ว่าตัวแกจะร้องขอให้ไว้ชีวิตอย่างไร ฉันก็..."  ไม่ทันที่เขาได้พูดจบ หัวของเขาก็หลุดออกจากบ่าไปอย่าทันที ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?
"ฉันดูเหมือนคนที่จะร้องขอชีวิตกับสวะอย่างแกขนาดนั้นเลยหรอ?"
หัวของชายที่เป็นหัวหน้าของเหล่าโจรถูกฟันกระเด็นตกลงพื้นต่อหน้าต่อตาเหล่าโจรทุกๆคน..หลังจากนั้น...พวกโจรก็เริ่มตื่นตระหนก เกิดความวุ่นวายทุกคนเริ่มสูญเสียสติและควบคุมตัวตน
หลังจากที่เห็นหัวหน้าของตัวเองตาย ต่างคนต่างวิ่งหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดชีวิต แต่ไม่ว่าจะพยายามหนีอย่างไร ไม่ว่าจะวิ่งเร็วเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่า...จะไม่มีใครสามารถหนีพ้นได้เลย...
"ดูเหมือนว่า...ผลของเสียงคำราวีรชนคลั่งจะคลายแล้วสินะ!" เรย์เริ่มยิ้มและหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ในขณะที่มือเองก็จับดาบร่ายรำท่ามกลางเสียงกรีดร้อง และเสียงร้องขอชีวิตของเหล่าโจร เขาร่ายรำท่ามกลางกองซากศพและกองเลือดอย่างสนุกสนานไปเรื่อย... ไปเรื่อย... ไปเรื่อย... จนเสียงเหล่านั้นได้เงียบลง...
เวลาผ่านไปสักพัก...
พ่อค้าที่เห็นว่าเสียงจากภายนอกดูเงียบลงไป เขาเลยจะออกไปดูสถานการณ์ข้างนอกเสียหน่อย   แต่ในตอนที่โผล่หน้าออกไปก็พบกับเรย์ที่ยืนอยู่หน้ารถม้าเสียแล้ว ด้วยสภาพที่ทั่วทั้งตัวและใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดของพวกโจร
"จะ...จัดการหมดแล้วหรอครับ" พ่อค้าถามแล้วหันมองไปซ้าย-ขวาอย่างกล้าๆกลัวๆ
"เอ่อ!" เรย์ทำการทิ้งดาบที่เต็มไปด้วยคราบเลือดสดๆ แล้วหลังจากนั้นก็หันไปขึ้นเสียงสั่งกับทางพ่อค้า  "ช่วยเอาผ้าที่ชุ่มน้ำมาให้ที!"
"ครับ!" พ่อค้าตอบรับอย่างลุกลี้ลุกลน เอาผ้าหนึ่งผืนที่ดูเหมือนจะเป็นสินค้าแล้วเทน้ำดื่มที่อยู่ในถุงหนังสัตว์ และยื่นให้กับทางเรย์ไป "นะ...นี่ครับ!"
"ชักช้าเป็นบ้า!"เรย์รับมาด้วยท่าทีที่ดูหงุดหงิด เช็ดเข้าที่ตามเนื้อตัวอย่างทันที "เอ่อ...จะว่าไป ฉันขอเตือนอะไรไว้หน่อย...หลังจากนี้รีบขับรถม้าตรงออกไปอย่างทันที ห้ามหันมองหลังหรือมองข้างทางโดยเด็ดขาด! จนกว่าจะถึงเมือง...เข้าใจไหม?"
"คะ...ครับ เข้าใจครับ!"
หลังจากที่ทำการเช็ดตัวแล้วเรียบร้อย เรย์ก็ขึ้นมาบนรถม้าอย่างปกติโดยที่ไม่ปริปากต่อสิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอกเลยแม้แต่นิดเดียวว่าเกิดอะไรขึ้น? เขาทำอะไรกับพวกโจรเหล่านั้น? เขาเพียงแค่นั่งเอนตัวลง พร้อมกับกอดดาบของเขาไว้อย่างแน่นหนา ก่อนที่จะหลับลงไป...
ทางเซเลน่าที่เกิดสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกโจรเหล่านั้นเลยพยายามที่จะแหงนหน้าออกไปมอง แต่ในตอนนั้นที่ทางแมม่อนก็ได้เข้ามาดึงที่คอเสื้อเอาไว้ก่อน
"อะไรเล่า?"
"...ข้าว่าท่านอย่ารู้เลยดีกว่า  เพราะว่าชิ้นส่วนอวัยวะของมนุษย์ มันคงไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่"


## Chapter 1 ep 7.2

...หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็เดินทางกันมาถึงที่เมืองค็อกคาเทล ทันที่เข้ามาข้างในบรรยากาศเมืองดูคึกคักทั้งๆที่ตอนนี้เป็นเวลาค่ำแล้วแท้ๆ ข้างทางแสงไฟถูกประดับประดาดูสว่างไสว ผู้คนทั้งเผ่ามนุษย์และบีสท์ต่างสัญจรเดินผ่านไป-มากันอย่างคับคั่งราวกับว่ามีเทศกาล
ทางเซเลน่าเองก็พยายามโผล่หน้าออกไปมองด้วยสีหน้าที่ดูตื่นเต้นเหมือนว่าตัวเธอเองก็พึ่งจะเคยเห็นงานเทศกาลแบบใกล้ๆเป็นครั้งแรก เธอจับและเขย่าแขนของแมม่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะพูดชักชวนไปว่า...
"นี่ๆ! เราเที่ยวงานเทศกาลได้ไหม?" เธอพูดด้วยใบหน้าที่เอิบอิ่มไปด้วยรอยยิ้มจนแก้มแทบจะปริออกมา
"ถ้าท่านอยากจะเที่ยวข้าก็ขัดท่านไม่ได้ แต่ว่าไว้หลังจากที่เราได้จองโรงเตี๊ยมที่จะพักก่อนแล้วกัน..."
"ไชโย! นี่เป็นครั้งแรกเลยที่จะได้เที่ยวงานเทศกาล" ในขณะที่เซเลน่ากำลังดีใจ ร่างกายรู้สึกตื่นเต้นจนอยู่ไม่สุข  ทางของเรย์ก็ได้พูดขึ้นด้วยความสงสัยในตัวเธอ
"เป็นนักเดินทางที่แปลกดีนะ ขนาดเดินทางไป-มาตั้งหลายที่แท้ แต่กลับไม่เคยเดินเที่ยวงานแบบนี้อย่างนั้นหรอ?"
เซเลน่าตกใจถึงกับพูดตะกุกตะกัก "เอ่อ...คะ คือ..."
ในตอนนั้นแมม่อนก็ได้เข้ามาพูดช่วยกลับไปว่า "ก็ส่วนมากพวกเราจะไม่ได้อยู่ที่เมืองนาน เลยไม่ค่อยได้มีโอกาสเที่ยวงานแบบนี้สักเท่าไหร่ ฉะนั้นแล้วอย่าได้ถือสาเลย..."
"อย่างนั้นหรอกหรอ?" เรย์ชายตามองไปดูท่าทีของเซเลน่า
"ชะ...ใช่! พวกเรามักจะเดินทางออกก่อนตลอด เลยไม่ค่อยได้เดินเที่ยวงานแบบนี้สักเท่าไหร่" เซเลน่าพยายามพูดเสริมไปอย่างทุลักทุเล
"ถ้าอย่างนั้นนี่ก็เป็นโอกาสที่ดี เชิญท่านทั้งสองเที่ยวให้เต็มที่ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่งานเทศกาลก็เถอะ..." เรย์พูดพึมพำเบาๆออกมา
"เมื่อกี้ว่าอะไรหรือเปล่า?" เซเลน่าพยายามถามย้ำ เพราะว่าเธอได้ยินไม่ชัด
"เปล่า! แค่บอกว่าเที่ยวให้เต็มที่ก็พอแล้ว..."
ทันทีนั้นรถม้าก็ได้หยุดลง พร้อมกับเสียงของชายที่เป็นพ่อค้าพูดขึ้นว่า... "ถึงร้านผมแล้วครับ"
ทางเรย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบลงรถม้าไป พร้อมกับยื่นกระดาษใบหนึ่งมาให้กับพ่อค้าเซ็นชื่อลงไปในนั้นเพื่อเป็นการรับรองว่าทำภารกิจสำเร็จ  หลังจากเสร็จแล้วเขาก็เดินจากไป...
ส่วนทางของแมม่อนนั้นหลังจากที่ได้ลงมาแล้วก็เข้าไปพูดขอบคุณกับทางพ่อค้า  "ข้าขอบคุณท่านจริงๆที่ให้พวกเราติดรถม้ามาด้วย..."
"ไม่เป็นไรครับ เรื่องแค่นี้เอง ทางผมเองก็คิดจะหลอกใช้คุณเหมือนกัน ฉะนั้นแล้วก็ถือว่าเรื่องนี้เจ๊ากัน  ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านทั้งสองเดินเที่ยวกันให้สนุกนะครับ" พ่อค้าก้มหัวลงเล็กน้อยและบอกลาให้กับทั้งสอง
แมม่อนและเซเลน่า ต่างก็ก้มหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณก่อนจะพากันเดินออกมา...
ท่ามกลางถนนสองฝั่งที่แสงไฟสว่างสะดุดตา ร้านค้าแผงลอยตั้งขึ้นระหว่างทางสองข้างเรียงยาวจนสุดสายตา มีทั้งร้านค้าอาหารข้างถนนไปจนถึงร้านค้าขายของใช้ทั่วไป ผู้คนต่างพากันเดินทางจับจ่ายสัญจรไป-มากันอย่างคึกคัก
ทางเซเลน่านั้นดีใจจนเนื้อเต้นจนทางแมม่อนสัมผัสได้ เธอเดินไปดูร้านค้าต่างๆอย่างตื่นเต้นราวกับเด็กน้อย  ซึ่งทางของแมม่อนเองก็พยายามเดินตามไปอย่างใกล้ชิด
"ท่านดูชอบอะไรแบบนี้จังนะ..." แมม่อนพูดถามกับทางเซเลน่าที่กำลังเดินดูร้านค้าไปทั่ว
"ก็นะ...เพราะว่าปกติแล้วฉันก็ทำได้แค่นั่งมองจากที่ไกลๆเท่านั้นเอง ไม่ได้มีโอกาสมาเดินอย่างนี้หรอก ว่าแล้วเชียวงานเทศกาลมันเป็นที่ที่สนุกอย่างที่คิดเลย...!" เซเลน่าหันกลับมาตอบด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม  "แล้วก็...ขอบใจนะ! คิดถูกแล้วจริงๆที่ตามนายมา"
...รอยยิ้มที่งดงามส่งผ่านบนใบหน้า รอยยิ้มที่ไร้เดียงสานั้นได้สะท้อนภาพที่อยู่ในอดีตของแมม่อน ทำเอาเขาเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง ก่อนที่จะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนกว่าปกติ "แค่ท่านชอบ...ข้าก็ดีใจแล้ว"
ทางเซเลน่าที่สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนของแมม่อนนั้นก็ถึงกับประหลาดใจ  แต่ถึงอย่างนั้นดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้คิดอะไรมากได้แต่ยิ้มตอบรับไปอย่างปกติ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขึงขัง
"เอาล่ะ! ถ้าอย่างนั้นฉันจะเดินเที่ยวจนกว่าจะหนำใจเลยละกัน!"
"เดี๋ยวก่อน!"    เสียงแมม่อนดังขึ้นห้ามอย่างกะทันหันในขณะที่เซเลน่ากำลังจะวิ่งออกไป    "เรื่องเที่ยวงานเทศกาลไว้หลังจากที่เราหาที่พักได้ก่อนไม่ใช่หรอ?"
เซเลน่ากะว่าจะให้บรรยากาศพาไปแล้วอาศัยช่วงจังหวะนั้นเดินเที่ยวจนหนำใจสักหน่อย แต่ดูเหมือนว่าความจะแตกเสียแล้ว "ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แค่นิดเดียวเอง นะ! นะ! นะ!?"
"ไม่ได้!" ทางแมม่อนปฏิเสธเสียงแข็ง
"ขี้งก!" แก้มของเซเลน่าป่องออกมาแสดงถึงท่าทีที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก  "...ขอแค่ นิดเดียวเอง เดี๋ยวฉันกลับมา" แล้วเธอก็วิ่งออกไปอย่างทันที
แต่ดูเหมือนว่าการกระทำแบบนั้นของเซเลน่าจะไม่เป็นผลสักเท่าไหร่ เธอถูกจับได้โดยที่แมม่อนใช้แค่นิ้วชี้และนิ้วโป้งจับไปที่คอเสื้อ แล้วทำการดึงตัวเธอไว้ไม่ให้สามารถวิ่งหนีไปได้...
"ข้าบอกแล้วไง ไว้หลังจากที่พวกเราได้ที่พักสำหรับคืนนี้ก่อน หลังจากนั้นค่อยว่ากัน..."
"แค่นิดเดียวเองไม่เห็นเป็นไรเลย! กะอีแค่โรงเตี๊ยมถ้าไม่มีห้องว่างฉันก็ไม่เกี่ยงที่จะนอนข้างถนน"
"ท่านชอบที่จะนอนบนพื้นแข็งๆอย่างนั้นหรอ?"
"เปล่า! ฉันไม่ชอบนอนที่แข็งๆหรอก แค่ฉันให้นอนบนตัวของนายก็สิ้นเรื่อง..." เซเลน่าพูดมาด้วยสีหน้าที่เฉยเมย
"ห๊ะ!...ท่านจะใช้ข้าเป็นเตียงอย่างนั้นหรอ?"
"ก็นายตัวใหญ่นี่  แล้วอีกอย่างในตอนกลางคืนที่อากาศค่อนข้างเย็น บนตัวนายดูแล้วน่าจะอุ่นกว่าเยอะเลย..."
ซึ่งในขณะที่เซเลน่าพูดออกมานั้นสายตาของผู้คนที่สัญจรไป-มาก็เริ่มจับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสอง  ทางแมม่อนเลยรีบทำการยกตัวของเซเลน่าขึ้นหิ้วข้างเอว พร้อมกับวิ่งออกไปให้พ้นจากสายตาของเหล่าผู้คน...
หลังจากที่พ้นสายตาของผู้คนมาแล้ว...  ณ ที่ซอกตึกแห่งหนึ่ง
"เฮ้อ~! ท่านนี่นะ"  แมม่อนแสดงท่าทีที่เหนื่อยใจออกมา
"ทำไมนายต้องวิ่งออกมาด้วยล่ะ? หรือว่าฉันนอนบนตัวของนายไม่ได้อย่างนั้นหรอ?"
"ไม่ได้? เปล่าเลย! มันไม่ควรต่างหากล่ะ ไม่มีใครหรอกนะที่พูดเรื่องแบบนั้นในที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านแบบนั้น"
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ในเมื่อฉันเองก็อยากจะลองสักครั้งอยู่เหมือนกัน"
"โทษที... แต่ข้าคงให้ท่านทำแบบนั้นไม่ได้"
"ทำไมล่ะ!?"
"เพราะว่าท่านทั้งนอนดิ้น! ทั้งนอนละเมอ! และยังนอนน้ำลายไหลอีกต่างหาก... ใครจะให้ไปนอนบนตัวกัน!"
"...." เซเลน่าถึงกับพูดไม่ออก เพราะแม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าในตอนที่หลับไปเกิดอะไรขึ้น
เวลาผ่านไปสักพัก...
ในที่สุดทั้งสองก็เดินมาจนถึงที่โรงเตี๊ยมหลังหนึ่งที่ใหญ่โตและหรูหรามากที่สุดในเมืองค็อกคาเทล  ทันทีที่พวกเขาก้าวขาเข้าไปข้างใน ก็มีพนักงานแต่งกายสุภาพเรียบร้อยเข้ามาต้อนรับ
"ต้องขออภัยท่านลูกค้าทั้งสองจริงๆนะครับ พอดีทางเราไม่มีห้องว่างเหลืออยู่เลย"
เซเลน่าขึ้นเสยงด้วยท่าทีที่ไม่พอใจถามไปว่า... "หา~ ได้อย่างไงกัน?"
"เอ่อ...คือว่า ท่านพอจะทราบดีเกี่ยวกับการหายตัวไปขององค์หญิงเซเลน่าใช่ไหมครับ? นั่นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เหล่านักล่ารางวัลกับพวกทหารรับจ้างเข้ามายังประเทศนี้อย่างล้นหลามเพื่อตามหาและพาตัวองค์หญิงกลับไป
ถ้าหากทำได้ทางท่านราชาจะตบรางวัลให้อย่างงาม มีโอกาสที่จะได้รับยศตำแหน่งในราชวังด้วยนะครับ งานเทศกาลที่พวกท่านเห็นด้านนอกก็เป็นส่วนหนึ่งของผลพวงนี่ด้วยเช่นกัน ในเมื่อมีผู้คนหลั่งไหลเข้ามาเลยทำให้พวกพ่อค้าใช้โอกาสนี้หากำไรให้ได้มากที่สุด...
และอีกเหตุผลหนึ่ง เมื่อไม่นานมานี้มีข่าวหลุดออกมาว่า พบเห็นตัวองคืหญิงบริเวณแถวๆ นี้ ด้วยนะครับ"
พอทั้งสองเห็นว่าไม่มีห้องว่างเหลือแล้วจึงพากันรีบออกมาจากโรงเตี๊ยมอย่างทันที ถึงแม้ว่าที่นี่จะเต็ม แต่ว่าด้วยความว่าที่นี่เป็นเมืองใหญ่น่าจะมีโรงเตี๊ยมเหลืออีกสักสองถึงสามแห่ง คิดได้ดังนั้นแล้วทั้งสองจึงรีบเดินไปยังโรงเตี๊ยมต่อไป แต่ทว่ามันกลับไม่เป็นแบบนั้น ทุกๆ ที่พวกเขาเดินไปในโรงเตี๊ยม มันกลับเต็มอย่างไม่น่าเชื่อ
ในระหว่างนั้นเองเซเลน่าก็ได้พูดขึ้นมาว่า...  "ว่าแต่ทำไมข่าวการหายตัวไปของฉันมันถึงได้ไปเร็วขนาดนั้นได้ล่ะ?"
"เรื่องนั้นข้าก็สงสัยเหมือนกัน...การสื่อสารมันน่าจะใช้เวลามากกว่านี้สิ..."
เซเลน่าทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพัก... "ถ้าเป็นเวทมนตร์สื่อสารล่ะ? ฉันรู้มาว่าท่านพ่อจะส่งพวกนักเวทที่ใช้เวทมนตร์พวกนี้เป็นไปตามที่ต่างๆ เพื่อเป็นการสานสัมพันธ์ระหว่างประเทศ บางทีอาจจะใช้นั่นในการประกาศข่าวก็ได้"
"ถ้าอย่างนั้นแล้วคนพวกนี้ใช้เวลาล่องเรือเพียงแค่ 1 ถึง 2 วัน ในการมาถึงที่นี่อย่างนั้นหรอ?"
"จริงด้วยสิ! ถ้าอย่างนั้นชายคนนั้นทำไมถึงได้รู้ข่าวการหายตัวไปของฉันได้ล่ะ?" เซเลน่าพูดถึงเรย์  เพราะจากที่พูดมาดูเหมือนว่าเขาจะเดินทางมาจากที่อันห่างไกลเพื่อตามหาและพาตัวเธอกลับไป  "เขาเดินทางมายังที่แห่งนี้ในเวลาอันสั้นได้อย่างไงกัน?"
ในขณะที่เซเลน่าคิดจนหัวแทบจะระเบิด ทางแมม่อนเองก็เอ่ยข้อสันนิฐานของตนเองออกมา...    "ถ้าเกิดว่า...เขาก็อาจจะอยู่ในประเทศนี้มาก่อนที่ท่านจะหายตัวไปด้วยซ้ำ  อีกทั้งพวกคนที่มาที่นี่ก่อนหน้านี้ ไม่ใช่พวกพ่อค้าและทหารรับจ้างล่ะ"
"นายหมายความว่ายังไง?"
"บางทีเขาอาจจะมาถึงที่นี่ก่อนที่ตัวของท่านจะหายตัวไปก็ได้อย่างไงล่ะ?"
"อย่าบอกนะว่า...ชายคนนั้นสามารถมองเห็นอนาคตที่กำลังจะเกิดขึ้นล่วงหน้าได้!"
"มันจะเป็นแบบนั้นได้อย่างไงเล่า...บนโลกนี้แม้แต่เวทมนตร์ที่สามารถมองอนาคตได้ก็ยังไม่มีเลย  บางทีเรื่องทั้งหมดนี่อาจจะแค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นเอง..."
"บังเอิญหรอ?"                      .
"แต่...มันมีเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องพูดบอกท่านเอาไว้เสียก่อน" แมม่อนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"เรื่องอะไรหรอ?"
"อาจจะดูความเป็นไปได้ที่ร้สาระก็ตาม แต่โอกาสที่เกิดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี  หากว่า...ผู้คนที่มาถึงเมืองแห่งนี้  พ่อค้า ทหารรับจ้าง และก็ผู้คนที่ตั้งร้านขายแผงลอยเมื่อตะกี้นี้  ต่างก็เป็นโจรล่ะ  ท่านจะว่ายังไง?"
เซเลน่าที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับสะดุ้งเฮือก  "พูดซะ ทำเอาตกอกตกใจหมดเลย...นายเอาอะไรมามั่นใจแบบนั้น!"
"ท่านไม่คิดว่ามันแปลกบ้างหรือไง  การที่มีปล่อยข่าวลือเรื่องเกี่ยวกับท่านออกไป โดยที่ไม่เป้นความจริง ก้เพื่อล่อให้เหล่าพ่อค้าและทหารรับจ้างเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ ที่นี่ไม่ได้เหมือนกับเมืองแพริออทที่มีการตรวจสอบคนเข้าเมืองตลอด เลยมีช่องว่างทำให้พวกโจรทำแบบนี้ได้"
"แต่พวกพ่อค้าบางคนก็มาพร้อมกับทหารคุ้มกันนะ แบบนั้นไม่เสี่ยงไปหน่อยหรอ ที่อาจจะถูกรู้ตัว"
"บางทีพวกมันอาจจะเลือกเหยื่อด้วยก็เป็นได้  การที่พวกเราถูกปล้นคงเพราะเห็นว่าพ่อค้าเดินทางมาคนเดียว เลยเลือกจงใจเล่นงาน  แต่สภาพก็อย่างที่เห็น..."
"ถ้าเป็นอย่างที่นายบอกมา แสดงว่าก่อนหน้านี้ พวกพ่อค้าที่เดินทางมาคนเดียว หรือไม่ก็มีคนคุ้มกันมาเพียงน้อยนิดก็..."
"ถูกฆ่าและสวมรอย แล้วยังไงล่ะ บางที ถ้าเข้าไปในป่าใกล้แถวนั้น อาจจะได้พบพวกศพของพ่อค้า กับทหารรับจ้างที่น่าสงสารก็เป็นได้..."
"ที่พวกเขาต้องมาตาย ก็เป็นเพราะฉันสินะ?" เธอเริ่มรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นตอให้เกิดเรื่องแบบนี้...
แมม่อนที่เห็นสีหน้าของเซเลน่าเลยพยายามพูดปลอบใจเธอไป... "อย่าได้คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านเลย... ถึงแม้ต่อให้เรื่องมันจะเป็นแบบนั้น ท่านก็ไม่ใช่คนที่ผิด แค่ถูกพวกมันใช้ประโยชน์ก็เท่านั้นเอง..."
"ฉันเข้าใจอยู่หรอก...แต่ว่า"
"ถ้าท่านยังไม่สบายใจอีก...จะให้ข้าทำการจัดการคนเหล่านั้นให้ไหม? ให้พวกมันได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดและตายอย่างทุกทรมาน"
"ถ้าทำแบบนั้นความจะไม่แตกเอาอย่างนั้นหรอ?"
"ความแตกอย่างแน่นอน การที่ทำให้คนนับร้อยหายไปจากเมืองอย่างไร้ร่องรอย ทางฝั่งสเลเยอร์คงจะเคลื่อนไหวอีกเป็นแน่!"
"ถ้าอย่างนั้น....ก็ปล่อยไว้อย่างนี้แหละ" เซเลน่าพูดออกมาทั้งที่กัดฟันเอาไว้แน่น
"รับทราบ! ข้านับถือการตัดสินใจของท่านอยู่แล้ว"
"นี่...! ในตอนที่ถึงที่พัก ฉันอยากจะขอร้อง...นายสักหน่อยจะได้หรือเปล่า?" เซเลน่าพูดมาด้วยใบหน้าที่จริงจังเหมือนว่ากำลังจะตัดสินใจอะไรบางอย่างได้
ใช้เวลาสักพัก...ทั้งสองก็สามารถที่จะหาที่พักได้สำเร็จ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นที่พักไม่ได้หรูมาก เป็นโรงเตี๊ยมที่ดูโทรมๆแถบแถวเขตชานเมืองค็อกคาเทล
"ว่าแต่เรื่องที่ท่านที่จะขอร้องข้าคืออะไร?"
เซเลน่าค่อยๆถอดผ้าคลุมออกพร้อมกับวางกระเป๋าลงบนเตียง เธอค่อยๆเอื้อมมือไปข้างหลังและปลดเสื้อคลุมหนังออกอย่างช้าๆ ถอดรองเท้าและปลดหัวเข็มขัดออกเช่นเดียวกัน แล้วถกกางเกงหนังลงอย่างลดเร็วเหลือแค่เพียงชั้นใน
เผยให้เห็นสัดส่วนที่เล็กเหมือนว่าจะอยู่ในช่วงวัยที่กำลังเจริญเติบโต ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยั่วยวนเหมอนดั่งหญิงสาว  แต่นางก็ยังอยู่ในช่วงกำลังเจริญเตบโต
เมื่อเธอแหงนหน้าไปมองที่แมม่อนก็เห็นว่าทางนั้นยื่นก้มตัวลงเล็กน้อย กำลังจ้องเขม็งมาที่เธอ  "มองอะไรของนายอยู่?"
"ตอนนี้ในหัวของข้าเกิดคำถามมากมาย แต่ก่อนอื่นข้าขอถามท่านก่อนเลย ท่านทำกำลังจะทำอะไร?"
"ก็ถอดเสื้อผ้าอย่างไง แค่เห็นก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรอ?" แล้วเซเลน่าก็ทิ้งกางเกงลงที่เตียง "ฉันว่าเราทำในชุดแบบนี้มันสะดวกกว่าย่างไงล่ะ และอีกอย่างชุดของฉันตอนนี้มันก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เลยอยากจะผึ่งมันสักหน่อย..."
"ท่านกำลังล้อข้าเล่นอยู่ใช่ไหม?"
"ไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย ฉันเอาจริงนะ และตัดสินใจแล้วด้วยว่าจะทำ!"
"ตะ...แต่...ว่าพวกเราพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานเองนะ ท่านแน่ใจแล้วอย่างนั้นหรอ?"
"เรื่องนั้นไม่เห็นจะเกี่ยวว่ารู้จักกันนานแค่ไหนแล้วสักหน่อย แล้วฉันก็เป็นคนตัดสินใจเอง...ว่าจะให้นายสอน    เรื่องเวทมนตร์"
"อ๋อ!!! เรื่องเวทมนตร์นี่เอง..." น้ำเสียงของแมม่อนดูผิดหวังเล็กน้อย
"ก็ใช่นะสิ! ว่าแต่ในหัวของนายคิดเรื่องอะไรอยู่กันล่ะ?"
"เรื่องเวทมนตร์อยู่แล้วสิ!" แมม่อนยืดตัวตรงและพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว..." แล้วเซเลน่าก็นั่งลงบนเตียง "เรื่องที่ฉันจะขอร้องนายก็คือ...ฉันอยากจะใช้เวทมนตร์ นายพอจะช่วยสอนฉันได้ไหม?"
"...ว่าแต่ ทำไมล่ะ?"
"ฉันเองก็คิดมาอยู่ตลอดนะ ตั้งแต่ที่โดนโจมตีในครั้งนั้นแล้ว ถ้าหากว่านายไม่ได้อยู่ใกล้ฉัน  แล้วในระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นกับฉัน...  ครั้งที่แล้วอาจจะแค่โชคดีที่ทางนั้นประมาท  แต่ครั้งต่อไปคงจะไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้ว แล้วตัวฉันเองก็ไม่ได้อยากที่จะเป็นตัวถ่วงด้วย ฉะนั้นแล้วช่วยสอนฉันที่เถอะ ขอร้องแหละ!"
แมม่อนที่เห็นสีหน้าและแววตาของเซเลน่าก็ทำเอาไม่สามารถที่จะปฏิเสธลงได้ เลยตอบรับกลับไป    "ก็ได้ แต่ขอบอกไว้ก่อน...ว่าข้า! ก็ไม่ได้เก่งเวทมนตร์ขนาดนั้นหรอกนะ ถึงอย่างนั้นข้าก็จะทำเท่าที่ทำได้"
เซเลน่าที่ได้ยินถึงกับยิ้มร่าออกมา กระโดดโลดเต้นไป-มาเสียงดัง แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงคนข้างห้องตะโกนดังขึ้นมาเตือนการกระทำที่เป็นการรบกวนการนอนของเขา
"เฮ้ย!!! ทำอะไรกันเบาๆ หน่อย คนจะหลับจะนอน!!!"
"ขอโทษค่ะ!!!"  แล้วเซเลน่าก็หันไปพูดกับทางแมม่อน "ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มเลย!"
"ก่อนอื่นข้าขอถามท่านก่อนเลยว่ารู้เกี่ยวกับเวทมนตร์มากแค่ไหน?"
"เท่าที่ฉันรู้ก็มีแค่ มันเป็นการดึงเอามานาจากร่างกายออกมาใช้สร้างเป็นเวทมนตร์โจมตี และ...ใช่! อีกอย่างรู้สึกว่าจะมีแบ่งธาตุด้วยนิ ดิน,น้ำ,ลม,ไฟ,แสงและความมืด"
แมม่อนถึงกับกุมขมับเพราะดูเหมือนว่าเซเลน่าจะรู้แค่นั้นจริงๆ    "เฮ้อ~! เวทมนตร์ถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท แต่ละประเภทจะแบ่งระดับความรุนแรง,มานาที่ใช้ และความยากในการฝึก  ก่อนอื่นข้าขอเริ่มจากประเภทของเวทมนตร์ มันถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท สำแดงกับเสริมพลัง
..เวทมนตร์สำแดงจะเป็นเวทมนตร์ที่ใช้หลักการธาตุที่ท่านรู้จักเพื่อโจมตี เช่น บอลเพลิง,เคียววายุ หรือหอกพสุธา...
...ส่วนเวทมนตร์ทักษะนั้นแตกต่างกันออกไป ใช้หลักการต่างจากธาตุทั้งหก มันจะช่วยให้ผู้ใช้  หรือพันธมิตรแข็งแกร่งขึ้นชั่วระยะเวลาหนึ่ง หรือไม่ก็ช่วยในการเสริมพลังในการโจมตีอย่างเช่น คำรามสงครามคลั่งที่กลุ่มโจรนั่นใช้...  "  พอพูดจบแล้วแมม่อนก็มองจ้องไปที่ประตูของห้องพักระยะเวลาหนึ่ง
ทางเซเลน่าที่กำลังฟังเพลินแล้วจู่ๆแมม่อนก็หยุดไป เธอเลยเขย่าที่แขนเล้าหลือให้พูดต่อ...  "นี่...แล้วมันอย่างไงต่อล่ะ? นายกำลังมองอะไรอยู่?"
แมม่อนรีบพูดกลบเกลื่อนไป  "ไม่มีอะไร...จะว่าไปถึงไหนแล้วนะ?  อ้อ!  เวทมนตร์สองประเภทสำแดงนั้นมีระดับขั้นที่ไต่จากง่ายไปยาก ก็จะมีแบ่งเป็นย่อยๆ 4 ประเภท
วีรชน...เวทมนตร์ระดับต้น ที่คึ่กนิดเดียวก็สามารถใช้ได้ไม่ยาก
จักรพรรดิ...เวทมนตร์ระดับกลาง นักเวทย์ส่วนมากจะใช้ได้ถึงระดับนี้
ยักษา...เวทมนตร์ระดับสูง มีเพียงนักเวทย์ที่มีพรสวรรค์เท่านั้นถึงจะได้ มีอนุภาพพอๆ ที่จะทำลายหมู่บ้านได้ทั้งหมู่บ้าน จากการใช้เวทเพียงแค่คาถาเดียว
และสุดท้ายเทวะ...ระดับเข้าขั้นสาบสูญ มีเพียงแค่คนหนึ่งในล้านเท่านั้นถึงจะไปถึงระดับนั้นได้ ว่ากันว่าเวทมนตร์ระดับนี้ แค่คาถาเดียวก็สามารถทำลายได้ทั้งเมือง
ยิ่งขั้นสูงเท่าไหร่อนุภาพมันก็จะยิ่งสูงขึ้นตามไปด้วย กลับกันมานาที่ใช้ก็ย่อมเยอะตามไปด้วย...
...ส่วนเวทมนตร์ทักษะนั้นไม่มีระดับขั้นจากง่ายไปยาก  แต่จะขึ้นอยู่กับผู้ใช้และการฝึกฝนเป็นส่วนใหญ่ แบ่งเป็น 3 ประเภท ไกอา,มนุษย์ และนภา...
...ไกอา คือเวทมนตร์ทักษะที่เน้นในพลังการทำลายเป็นส่วนใหญ่
...นภา คือเวทมนตร์ใช้เสริมพลังที่เน้นทางด้านความรวดเร็ว  คล่องแคล่ว ว่องไว
ส่วนสุดท้าย... มนุษย์ คือเวทมนตร์ทักษะที่ใช้ในการพลิกแพลงสถานการณ์ จะแข็งแกร่งหรือไม่นั้น  ขึ้นอยู่กับผู้ใช้ล้วนๆ"
"นี่ๆ! แล้วนายใช้เวทมนตร์ได้ถึงระดับไหนกันล่ะ?"  เซเลน่าถามกับแมม่อนด้วยความสงสัย
"ข้านั้นยังอ่อนนัก สำแดงข้าใช้ได้แต่ระดับจักรพรรดิเอง ส่วนเวทมนตร์ทักษะข้าก็พอใช้ได้นิดหน่อย..."
สีหน้าของเซเลน่าแสดงความผิดหวังออกมาเล็กน้อย  "อะไรกัน! ฉันก็นึกว่านายจะเก่งกว่านี้เสียอีก..."
"ก็ตามที่ท่านพูดเลย ข้านั้นอยู่ได้แค่ระดับนั้นจริง ไม่สามารถขึ้นระดับไปสูงกว่านี้ได้แล้ว" น้ำเสียงของแมม่อนดูเอื่อยลงแสดงถึงความเสียใจออกมาเล็กน้อย
เซเลน่าที่รู้ว่าตนเองพูดแรงไป เลยพยายามหาเรื่องอื่นพูดกลบเกลื่อน "จะว่าไป...ธาตุไหนแข็งแกร่งสุดอย่างนั้นหรอ?  ใช่ธาตุความมืดหรือเปล่า...?"
"อะไรทำให้ท่านเชื่อแบบนั้น ทุกธาตุนั้นมีลักษณะที่คล้ายงูกินหาง เช่น ไฟได้เปรียบลม,ลมได้เปรียบดิน,ดินได้เปรียบน้ำและน้ำได้เปรียบไฟ  แต่ในกรณีที่ระดับขั้นเท่ากันเท่านั้น ส่วนอีกสองธาตุนั้นแตกต่างกันออกไป แสงจะเกี่ยวกับการรักษาและเยียวยาบาดแผล ซึ่งพวกทางศาสนจักรได้ทำการผูกขาดคนที่มีพรสวรรค์แบบนั้นไปจนหมดแล้ว
...ส่วนธาตุสุดท้ายคือความมืดเป็นเวทมนตร์ที่เอาไว้ใช้ในการปกปิด, ผูกรัด,บดบังวิสัยทัศน์ หรือไม่ก็ทำให้สูญเสียการรับรู้ชั่วครู่หนึ่ง..."
"แล้วไอ้ที่นายใช้ในการเสกผ้าคลุมให้กับฉันในตอนแรกล่ะ มันคือธาตุอะไร? ในเมื่อจากที่ฟังนายพูดมามันไม่เห็นว่าจะมีธาตุไหนเลยที่สามารถทำอย่างนั้นได้" เซเลน่าพูดไปถึงในตอนแรกที่เจอกัน ในตอนนั้นที่แมม่อนทำการคว้าอากาศและมันก็กลับกลายมาเป็นผ้าคลุมผืนใหญ่
"นั่นไม่ใช่เวทมนตร์... แต่มันคือความสามารถในฐานะที่ข้าเป็นหนึ่งในบัญญัติต้องห้ามต่างหาก บาปแห่งความโลภคือการสร้างสิ่งของต่างจากความทรงจำให้ออกมาเป็นรูปร่าง ไม่เพียงแค่ผ้าคลุมเท่านั้น เงินทอง,เสื้อผ้าที่,ศาสตราวุธที่ข้าเคยเห็น อย่างเช่นในตอนที่ข้าใช้หอกเสียบเข้าที่หัวของสลาแมนเดอร์ยักษ์นั่นด้วย!"
"เห~ ก็สะดวกดีไม่ใช่หรือไง? จากนี้ก็คงไม่ต้องประหยัดค่าเดินทางแล้วสินะ?"
"ไม่! เรายังคงต้องประหยัดกันอยู่ดี..."
"ทำไมล่ะ?" เซเลน่าแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
"นักเดินทางสองคนที่มีเงินมากมายขนาดนั้น เดินออกไปข้างนอกเมืองมันก็มีโอกาสที่จะถูกดักปล้นอยู่ด้วยไม่ใช่หรือไง?"
"นั่นก็จริง แต่ว่านายก็สามารถที่จะจัดการได้ไม่ใช่หรือ?"
"ข้าไม่มีปัญหาเรื่องนั้นหรอกนะ เพราะว่าการที่ข้าสามารถกินมานาได้อย่างเรื่อยๆมันก็เป็นประโยชน์ต่อตัวข้าอยู่ดี แต่ว่าท่านลืมอะไรไปแล้วหรือเปล่า? ว่าถ้าเกิดมีคนหายตัวไปอย่างต่อเนื่องทางสเลเยอร์จะออกมาเคลื่อนไหวน่ะ..."
เซเลน่าท่าทางคิดหนัก เธอเองก็อยากจะสบายในการเดินทาง แต่ก็ไม่อยากจะเจอกับพวกสเลเยอร์เหมือนกัน ฉะนั้นแล้วเธอจึงตัดสินใจ
"ก็ได้...คราวนี้ฉันแพ้  ที่นายพูดมามันก็จริง แต่แค่คิดแล้วมันก็น่าเสียดายอยู่ดี กะว่าจะใช้เงินกินอาหารให้พุงกลางได้ทุกมื้อแท้แล้วเชียว..."
"ฮ่าฮ่าฮ่า...ช่างเป็นองค์...นายท่านที่ตะกละตะกลามจริงเลย"
"มันแปลกหรือไง!? ที่ห่วงเรื่องกินน่ะ..."
"ไม่หรอก ไม่หรอก... ข้าคิดว่าท่านแค่นิสัยน่าสนใจเท่านั้นเอง! ถึงอย่างนั้นข้าก็ชอบในตัวของท่านที่เป็นแบบนั้น ซื่อตรง ,จริงใจ แม้แต่ข้าเองยังรู้สึกอิจฉาเลย..."หลังจากนั้นแมม่อนก็ค่อยแบมือยื่นไปทางเซเลน่า
เซเลน่าทำท่าทางสงสัยเพราะไม่รู้ว่าทางแมม่อนต้องการที่จะสื่ออะไร "นายทำอะไร?"
"ต่อจากนี้ข้าจะทำการตรวจสอบคุณสมบัติ ธาตุของท่าน ว่าตัวท่านนั้นมีความสามารถที่จะเวทมนตร์แบบไหนกัน? เอามือท่านมาวางบนมือข้า..."
เซเลน่าทำตามเอามือของตัวเองวางบนมือของแมม่อน เธอรู้สึกได้ราวกับว่าเอามือของตัวเองวางไปบนดินที่มีทรายหยาบปะปนอยู่ในนั้น มือของแมม่อนนั้นทั้งแข็ง,ใหญ่และหนา แต่ก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมา..  "...แล้วทำยังไงต่อ?"
"หลับตาลงปล่อยจิตใจให้ว่าง ไม่ต้องคิดอะไร..."
เซเลน่าทำตามที่แมม่อนพูดมา เธอค่อยๆปิดตาลงพยายามไม่นึกคิดถึงสิ่งใด ปล่อยตัวเองล่องลอยไปในห้วงลึกของจิตใจอย่างช้าๆ หลังจากนั้นเสียงของแมม่อนก็ดังขึ้น เพื่อเรียกสติเธอกลับมา...
"ลืมตาได้แล้วนายท่าน..."
"...เป็นอย่างไงบ้าง?"
"อืม.....ธาตุที่เหมาะสมกับตัวท่านนั้นมีด้วยกันอยู่สอง คือน้ำ กับลม"
"สองธาตุเองอย่างนั้นหรอ..."
...ปกติแล้วจอมเวทย์ของราชวังก็สามารถใช้อย่างน้อยคนละสองธาตุเช่นกัน  ว่ากันว่าอดีตในราชวังเคยมีนักเวทย์ที่เก่งที่สุดสามารถใช้เวทมนตร์ได้สูงสุดถึง 5 ธาตุด้วย กัน แต่ได้ข่าวมาว่าได้เกษียณออกไปก่อนที่ฉันจะได้เจอเสียอีก...
"โดยทั่วไปนักเวทย์จะใช้ได้สองธาตุนั่นเป็นเรื่องที่ปกติ การใช้ได้มากกว่าสองธาตุขึ้นไปนั้นส่วนมากมักจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ซึ่งในโลกนี้ก็มีไม่ค่อยมากสักเท่าไหร่  แต่ที่น่าแปลกใจคือท่านที่เป็นราชวงศ์แท้แต่กลับทำไมถึงมีคุณสมบัติที่ใช้เวทมนตร์ได้ตั้งสองธาตุล่ะ?"
"ถึงมาถามฉันแบบนั้น...ฉันก็ไม่รู้หรอก คงน่าจะเป็นเพราะว่ามีสายเลือดของราชวงศ์อยู่ด้วยละมั้ง? เรื่องนั้นก็ช่างมันก่อนเถอะ! ในเมื่อรู้แล้วว่าฉันมีคุณสมบัติธาตุน้ำกับลม งั้นต่อไปก็สอนการยิงเวทมนตร์หน่อยสิ!"
เมม่อนเดินไปยังอีกฝั่งของเตียง "ย่อมได้... ถ้างั้นเชิญท่านยิงเวทใส่ข้ามาเลย...เริ่มที่ธาตุน้ำ บอลวารีขั้นต่ำสุดก่อนแล้วกัน..."
"แค่พูดมันง่าย แต่ว่าจะให้ทำอย่างไงล่ะ?"
"ใจเย็นๆ จินตนาการถึงการสัมผัสมานาที่ไหลอยู่ในร่างกายแล้วค่อยๆ ทักทอให้เป็นรูปร่าง ก่อนปล่อยออกมา..."
เซเลน่าทำตามที่แมม่อนบอก เธอหลับตาลงพร้อมกับกางมือออกไปที่แมม่อน เธอค่อยๆสัมผัสการไหลเวียนของมานาในร่างกายปล่อยผ่านมันไหลสู่บริเวณที่ฝ่ามือ  นึกภาพรูปร่างของน้ำที่ดันพุ่งออกจากมือ    "...บอลวารี!"
ทันใดนั้นบนฝ่ามือของเซเลน่าก็มีก้อนหยดน้ำขึ้น ก่อนมันจะพุ่งเข้าหาแมม่อนอย่างทันที...
***ปิ้ว.....แหมะ!***    หยดน้ำที่พุ่งเข้าหาหยดลงที่ตรงหน้าของแมม่อนก่อนที่จะถึงตัวด้วยซ้ำ ทำเอาบรรยากาศหลังจากนั้นนิ่งเงียบไปชั่วระยะเวลาหนึ่ง
"แสดงว่าท่านยังไม่เหมาะในการใช้ธาตุน้ำในตอนนี้  เอาเป็นว่าลองธาตุลมต่อไปละกัน"  แมม่อนพยายามพูดให้ทางเซเลน่าสบายใจ ก่อนจะให้ลองปล่อยเวทมนตร์ธาตุอื่นดู
เซเลน่าพยักหน้าก่อนจะทำตาม "เข้าใจแล้ว!  ...เคียววายุ!"
ทันทีหลังจากนั้นก็มีลมเบาๆ เบาออกมาดัง ***ฟิ้ว!  ฟิ้ว!  ฟิ้ว!***  ถูกที่มือของแมม่อนเบาก่อนจะหมดไป
***///////***
ก่อนที่เซเลน่าทนต่อความน่าอับอายครั้งนี้ไม่ไหว เธอเลยเอาหน้าซุกเข้าที่หมอนและเริ่มดิ้นตีขาลงที่เตียงอย่างต่อเนื่องราวกับเด็กน้อย...
"เอ่อ...คือ... อื้ม...ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรกของท่านข้าก็พอเข้าใจได้"  แมม่อนพยายามพูดให้กำลังใจแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไร
"วันนี้...พอแค่นี้ก่อน" เซเลน่าพูดมาในขณะที่เอาหน้าซุกไปที่หมอน
"ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านพักผ่อนให้เต็มที่เลยละกัน ส่วนทางข้าขอเวลาไปตรวจสอบอะไรสักประเดี๋ยว"  พอพูดเสร็จแล้วแมม่อนก็เดินออกจากห้องไป...
เซเลน่านอนดิ้นไป-มาบนเตียงพร้อมกับกอดหมอนไว้แน่น พลางนึกคิดถึงความน่าอับอายในครั้งนี้ เธอจึงตั้งใจเอาไว้ว่า...
...สักวันฉันจะทำให้นาย โดนเวทมนตร์ของฉันอัดจนกระเด็นให้จงได้เลยคอยดู...


## Chapter 1 ep 8

ในเช้าวันรุ่งขึ้น...
หลังจากที่ออกจากโรงเตี๊ยมตอนนี้ทั้งสองก็กำลังเดินเลือกซื้อเสบียงและของใช้จำเป็นในการเดินทางต่อ...
แต่ทางเซเลน่านั้นรู้สึกเหมือนว่ากำลังมีคนมองพวกเขา และพยายามสะกดรอยตามดูอยู่ห่างๆ  เธอที่สัมผัสได้ดังนั้นเลยถามแมม่อนไปด้วยความที่เป็นกังวล
"นี่! ฉันรู้สึกว่าเหมือนมีใครกำลังสะกดรอยตามพวกเราอยู่... เมื่อวานไม่เห็นมีอะไรแบบนี้เลย เกี่ยวกับเรื่องที่นายออกไปเมื่อคืนหรือเปล่า?"
"...นายท่านคิดว่าเสบียงแค่นี้เพียงพอที่จะเดินทางต่อหรือเปล่า?" ดูเหมือนว่าทางแมม่อนนั้นจะไม่ได้ฟังเซเลน่าพูดตะกี้นี้ เพราะว่าดูเหมือนว่าเขากำลังกังวลกับจำนวนเสบียงที่ซื้อมา  "ข้าว่าจะซื้อเพิ่มอีกสักหน่อย พอดีเห็นว่าท่านกินเยอะเลยเกรงว่าแค่นี้จะไม่พอ"
"เดี๋ยวเถอะ! นายไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเลยหรือไง เมื่อตะกี้นี้!?" เซเลน่าตะคอกเสียงใส่แมม่อน
"เมื่อตะกี้ท่านพูดอะไรด้วยอย่างนั้นหรอ? ขอโทษทีที่ข้าไม่ได้ฟังพอดีมันมีของที่จำเป็นต้องซื้ออยู่มาก...เลยเพลินไปหน่อย" แต่ทางนั้นก็เหมือนว่าจะไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่กลับมองหาดูร้านค้าที่จะซื้อเสบียงตุนไว้ในการเดินทางครั้งต่อไป
"ช่างเถอะ! ในเมื่ออีกฝั่งไม่ได้คิดจะโจมตีทางนี้ คงไม่ต้องทำอะไรมากหรอกมั้ง?"
ใช้เวลาสักพัก ทั้งสองก็เดินซื้อของจนเสร็จ...
"เฮ้อ~! พวกเราซื้อของมาเยอะเลยนะเนี่ย!" เซเลน่าทำท่าทางสบายใจ
"อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ได้ราวเกือบ 3 สัปดาห์ละนะ" แมม่อนดูและตรวจสอบจำนวนของเสบียงที่ซื้อมา
" 3 สัปดาห์! ตลอด 3 สัปดาห์นั่นฉันจะต้องกินแต่เนื้อตากแห้งอย่างนั้นสินะ?"  สีหน้าของเซเลน่าดูหดหู่อย่างเห็นได้ชัด  "แค่นึกก็รู้สึกทรมานแล้ว..."
"ไม่หรอก! พวกเราต้องเดินทางและอาศัยอยู่ในป่าสามส่วนอีกด้วย ในระหว่างนั้นเสบียงแค่นี้ไม่น่าจะพอ ฉะนั้นแล้วพวกเราจึงจำเป็นต้องล่าสัตว์ในนั้นด้วย"
"พวกสัตว์ในนั้นมันกินได้ด้วยอย่างนั้นหรอ? แต่จะว่าไปนายทำอาหารเป็นด้วยหรอ? จากที่ดูปลาย่างก่อนหน้านี้แล้ว"  พอเซเลน่านึกถึงปลาย่างในตอนนั้นถึงกับสะบัดหัวไป-มา
"ข้าก็บอกท่านไปแล้วนี่ ว่าตอนนั้นเราไม่มีเครื่องปรุง ตัวข้าเองก็พอจะทำอาหารได้อยู่  ถึงจะไม่เก่งขนาดพ่อครัวในราชวังที่ท่านอาศัยอยู่ก็เถอะ!"
"...อย่างน้อยจะขอคาดหวังหน่อยก็แล้วกัน"
"ข้าขอตอบรับความคาดหวังของท่านอย่างเต็มใจ...."
หลังจากนั้นทั้งสองก็เดินทางตรงไปยังที่รถม้าที่มีเกวียนขนาดใหญ่กำลังจอดอยู่ ตรงหน้ามีชายที่มีหนวดเคราดูเหมือนจะเป็นคนขับกำลังตะโกนเรียกลูกค้าแถวนั้น
"รถม้านี้กำลังจะเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะ! รถม้านี้กำลังจะเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะ! ไม่ทราบว่ามีท่านใดสนใจที่จะขึ้นรถไปบ้าง! เหลือเพียงไม่กี่ที่นั่งแล้วตอนนี้!"
แมมม่อนเดินตรงเข้าไปถามกับชายคนนั้นอย่างทันที  "ข้าอยากจะเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะ สองคนราคาเท่าไหร่?"
"อะ...โอ้ว!" ชายคนนั้นตกใจออกมาเล็กน้อยทันทีที่เห็นแมม่อน "เอ่อ...คือ สองท่านราคา 10 เหรียญเงินครับ"
"เอานี่!" แมม่อนยื่นเงินให้ไปแล้วทั้งสองก็ขึ้นไปยังรถม้าอย่างทันที  แต่ถึงกระนั้นบนรถม้าก็ยังมีที่นั่งหลงเหลืออยู่ เลยจำเป็นต้องรอคนเข้ามาให้ครบอีกสักระยะ
ในตอนนั้นเองก็มีชายที่ดูคุ้นเคยขึ้นมาบนรถม้า นั่นคือเรย์...  ทางเซเลน่าที่เห็นเลยพยายามที่จะพูดทักทายออกไป
"เจอกันอีกแล้วนะ..."
กลับกันครั้งนี้มันต่างออกไปทางเรย์นั้นมองกลับมาด้วยสายตาที่ดูเหมือนจ้องจะเอาชีวิต เขาปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงจนบรรยากาศรอบอึดอัดเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น จนทางผู้คนโดยรอบๆต่างก็เริ่มรู้สึกได้
ที่มือจับไปดาบแน่นเเตรียมพร้อมที่จะชักโจมตีออกมาได้ทุกเมื่อ  แต่ทว่าทันใดนั้นก็มีเด็กหญิงคนหนึ่งที่นั่งข้างๆเซเลน่าเกิดร้องไห้ขึ้นมา...
"แง~~~~~~!!! พี่ชายคนนั้นน่ากลัว!"
"โอ๋~ โอ๋~ ...ไม่เป็นไรนะ" คนเป็นแม่พยามจะปลอบลูกที่ตื่นตระหนก  จนเด็กนั่นเงียบไป...
ทางเรย์นั้นคิดว่าเพราะว่าตัวเองเลยทำให้เด็กหญิงคนนั้นตื่นขึ้นมา เขาเลยปล่อยมือออกจากดาบและเดินเข้าไปอย่างอารมณ์เสียและนั่งแต่โดยดี
"ชิ!!!"
"จู่ๆ ก็เป็นอะไรของเขากันนะ?" เซเลน่าถึงกับเกาหัวด้วยความสงสัย เลยหันไปถามกับทางแมม่อน "นายพอจะรู้อะไรบ้างไหม?"
"นั่นสินะ...บางทีเขาอาจจะตกใจที่อยู่ๆ ท่านก็ทักไปละมั้ง"
"...ความผิดฉันหรอ?"
ใช้เวลาไปสักพักใหญ่...  พอทางชายที่เป็นคนขับเห็นว่าบนรถม้าคนเต็มแล้ว เขาก็รีบออกเดินทางอย่างทันที
การเดินทางนั้นเป็นไปอย่างราบรื่น วันแรกไม่ได้มีการดักปล้นจากกลุ่มโจรแต่อย่างใด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงวางใจไม่ได้ เพราะว่าการเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะนั้นยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยถึง 2 วันเต็มๆ
พวกเขาจึงตัดสินจะหยุดพักผ่อนกันในเวลากลางคืน ที่ตรงทุ่งกว้างเพื่อที่จะหลบเลี่ยงกับพวกสัตว์อสูรที่ออกหากินในช่วงเวลากลางคืน ก่อกองไฟและตั้งแคมป์นอนกันเสียซะตรงนั้น...
ขณะที่ทุกคนต่างกำลังเตรียมอาหารและที่นอน ซึ่งต่างคนต่างเตียมเอามาเอง ทางแมม่อนและเซเลน่าเองก็เช่นกัน...
"ไหนดูสิ! ว่าสิ่งที่นายพูดอวดโม้เอาไว้ จริงหรือเปล่า?" เซเลน่าพูดด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองใส่แมม่อนที่ซึ่งกำลังเตรียมวัตถุดิบ
"ท่านนี่พอเป็นเรื่องปากท้องนี่  ค่อนข้างเอาแต่ใจน่าดูเลยนะ"
"หึหึ...!  ถึงแม้จะเรื่องมาก แต่ต่อให้จะเป็นอาหารห่วยแค่ไหนฉันก็กนหมดนะ"  เซเลน่าพูดมาด้วยใบหน้าที่ภูมิใจ
"นั่นมัน... ก็แค่หิวไม่ใช่หรือไง?"
ช่วงจังหวะนั้นเองที่ก็มีเด็กสาวคนหนึ่ง ที่ร้องไห้ก่อนหน้านี้เข้ามาหาทั้งสองพร้อมกับอาการที่กำลังหิวท้องร้องดังจนไส้กิ่ว...
***โครก~!!!***
ซึ่งทางแมม่อนและเซเลน่าเองก็รับรู้ถึงสายตานั้นได้ ต่างก็หันไปมองเป็นสายตาเดียวกัน  และหลังจากนั้นแม่ของเด็กสาวก็เข้ามา ก่อนจะขอโทษที่ลูกสาวทำให้เสียมารยาท
"ต้องขอโทษจริงๆ นะคะ  ที่ลูกสาวของดิฉันทำตัวเสียมารยาท" ระหว่างที่เธอกำลังขอโทษอยู่นั้น  เสียงท้องร้องก็ดังขึ้นมาเช่นกัน...
***โครก~!!!***
ทางเซเลน่าที่เห็นสถานการณ์ของทั้งสอง ก็เริ่มชักชวนพวกเธอว่า... "ถ้าไม่รังเกียจ มาทานด้วยกันไหมคะ?"
"แต่ดิฉันเกรงว่า...จะเป็นการรบกวนพวกคุณเสียมากกว่า"  แต่เมื่อเธอหันไปมองที่ลูกสาวที่  ซึ่งกำลังมองแมม่อนกำลังทำอาหาร และน้ำลายกำลังไหล
เซเลน่าที่เห็นก็ถึงกับยิ้มออกมา  "ดูท่าลูกสาวของท่านจะไม่คิดอย่างนั้นนะ  ถ้าอย่างนั้นเชิญนั่งเลย"
"ถ้าอย่างนั้นก็ขอรบกวนด้วยค่ะ..."  แล้วเธอก็เดินไปนั่งข้างของเซเลน่า ก่อนจะเริ่มแนะนำตัวว่า... "ดิฉันชื่อ "เอวา" ส่วนลูกสาว "เอเรน"  พอดีพวกเราใช้เงินไปกับค่าเดินทางจนหมด เลยไม่ได้เตรียมอาหารมา ต้องขอบคุณท่านทั้งสองจริงๆ ที่ช่วยแบ่งปันอาหารบางส่วนมาให้"
"ถ้าอย่างนั้นท่านเอวา  ทำไมถึงต้องลำบากเดินทางไปที่หมู่บ้านโควกะด้วยล่ะ?  ทั้งที่ถ้าอาศัยอยู่ในเมืองนั้นก็น่าจะหาเงินได้ง่ายแท้ๆ"
"สามีของดิฉัน เขาทำงานเป็นทหารเฝ้ายามที่หมู่บ้านโควกะ  เขามักจะยุ่งอยู่ตลอดเลย หลังจากที่เอเรนเกิดก็ไม่ค่อยมีเวลากลับมาเสียสักเท่าไหร่  ดิฉันเกรงว่าเอเรนจะจำหน้าพ่อของตัวเองไม่ได้ เลยว่าจะหาซื้อบ้านอาศัยอยู่ที่นั่น  กะว่าจะไปทำให้เขาตกใจเสียหน่อย..."
"เพราะอย่างนี้สินะ ที่ทำให้ไม่สามารถเตรียมเสบียงที่ใช้สำหรับในการเดินทางมา"
"อื้ม!  เพราะราคาบ้านค่อนข้างสูงเอาเรื่องเลย แต่อย่างน้อยถ้ามันทำให้พวกเราสามคนอยู่ด้วยกันได้  เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว..."  เอวาพูดพลางยิ้มออกมา
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพุดคุยกัน เอเรนก็กำลังจ้องแมม่อนที่กำลังทำอาหารอย่างขะมักเขม้นเช่นกัน
"นี่พี่ชาย... กำลังทำอาหารอะไรอยู่อย่างนั้นหรอ?"
"...ก็แค่ซุปเนื้อตากแห้งธรรมดาน่ะ"
"แต่ทำไมกลิ่นมันถึงได้หอมขนาดนี้ล่ะ?"
"นั่นแหละ เป็นหลักฐานที่แสดงว่า หนูกำลังหิว... ถ้างั้นก็อย่าลืมกินมันให้หมดล่ะ  เข้าใจไหม?"
"อื้ม! หนูสัญญาว่าจะกินให้หมดเลย"  ทันใดนั้นที่เอเรนเห็นว่าในหม้อนั้นมีแครอทอยู่ด้วยก็ถึงกับแสดงสีหน้าที่เจื่อนๆ ออกมา "นี่พี่ชาย...หนูไม่ชอบแครอทอะ"
"อะ... พูดแล้วห้ามคืนคำนะ"
หลังจากที่แมม่อนทำอาหารเสร็จก็เริ่มแจกจ่ายให้พวกเซเลน่าอย่างทันที  ดูเหมือนว่าอาหารจานซุปธรรมดาจะถกปากพวกเธอเป็นอย่างดี  ทางเอเรนถึงแม้ว่าจะไม่ชอบแครอทก็ตาม แต่ตัวเธอก็กลั้นใจกินจนหมดไม่มีเหลือ พวกเธอก็เข้านอน มีเพียงแค่แมม่อนเท่านั้นที่ยังคงตื่นอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
เช้าวันรุ่งขึ้น...พวกเขารีบออกเดินทางกันในตอนสายๆ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปได้อย่างโดยดี  คาดการณ์กันว่าน่าจะถึงหมู่บ้านในเวลาค่ำของวันนี้
แต่ทว่า ในจังหวะนั้นเอง...ที่รถม้าก็หยุดวิ่งอย่างกะทันหัน ภายภาคหน้าปรากฏเป็นอัศวินเข้ายืนขวางทางรถม้าอยู่กันหลายคน ไม่นานนักก็มีอัศวินสาวคนหนึ่งเดินออกมา ผมสั้นสีน้ำตาล แววตาดูหยิ่งผยองขัดกับใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์และสวยงาม เธอตะโกนออกเสียงดังกับทางรถม้าที่บรรทุกชาวบ้านว่า...
"จงฟัง!! เหล่าราษฎรทั้งหลายที่ได้อาศัยแผ่นดินนี้ของประเทศนี้ ข้าชื่อ "ทาเนียร์" หัวหน้าของกองอัศวินพยัคฆ์ขาว พวกเราเป็นอัศวินเมืองหลวงราชอาณาจักรเรนาเลีย ซึ่งตอนนี้กำลังประสบปัญหาในการเดินทางทำภารกิจของพระราชา จึงอยากจะให้พวกเจ้าเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวม จงมอบเสบียงและรถม้าคันนี้ให้แก่พวกเรา..."
ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งที่อยู่บนรถม้าเกิดความไม่พอใจ หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นเลยตะโกนกลับไปด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด
"อย่ามาล้อเล่นกันนะเว้ย! แบบนี้มันปล้นกันชัดๆเลย เงินก็เงินพวกเรา  ใช่ไหม? พวกเรา!!!"
ไม่นานนักก็เริ่มมีเสียงของอีกหลายคนดังขึ้นมา พูดด้วยความไม่พอใจ  "ใช่! ใช่! แบบนี้มันปล้นกันชัดๆเลย!!!"
ทางทาเนียร์นั้นเริ่มมีน้ำโหขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามยับยั้งเอาไว้ และพูดขึ้นอีกครั้ง "นี่!!  เป็นโอกาสครั้งสุดท้าย...จงมอบเสบียงและรถม้าให้กับพวกเรา ไม่เช่นนั้น!"
แต่ดูเหมือนว่าทางชาวบ้านที่โดยสารมานั้นจะไม่ค่อยพอใจ เริ่มมีคนปาข้าวของมาที่ทางทาเนียร์
"ไม่เอาเว้ย!!! ฟังไม่รู้เรื่องหรือยังไง?!!!"
ทาเนียร์ทนไม่ไหวสีหน้าดูบึ้งตึง และเริ่มสั่งการกับทางอัศวินลูกน้องที่ยืนล้อมหน้าอย่างทันที "พวกแก!!! กระซากพวกปากสว่างลงมาจากรถม้า!  เดี๋ยวนี้!!!"
"ครับ!!!"
"สั่งสอนพวกไม่รู้จักบุญคุณที่ท่านราชาเมตตาให้พวกมันอาศัยอยู่ซะ!"
อัศวินหลายคนกรูเข้ามาที่รถม้าเพื่อที่จะลากตัวชาวบ้านลงไป ซึ่งก็มีหลายคนพยายามที่จะขัดขืนใช้ไม้ฟาดหรือไม่ก็พยายามปาข้าวของไปที่พวกเขา แต่ท้ายที่สุดก็ถูกกระซากลงไปอยู่ดี
"แม่!!! จะทำอะไรแม่ของหนูน่ะ! ปล่อยนะ!" เสียงของเอเรนดังขึ้นมาร้องอ้อนวอนกับทางอัศวินให้ปล่อยแม่ของเธอ
"อย่ามายุ่งน่า...!"  อัศวินคนนั้นทนความน่ารำคาญไม่ไหวเลยสะบัดบัดมือออกไปโดนทางของเอเรนอย่างแรง จนใบหน้านั้นมีรอยฟกซ้ำ แล้วจากนั้นเอวาก็โดนกระชากลงรถม้าไปอย่างรวดเร็ว ในสภาพที่เสื้อผ้าฉีกขาดและหลุดลุ่ย มีบาดแผลถลอกตามร่างกายประปราย...
นับรวมๆแล้วมีคนสี่คนถูกลากออกไปนอกรถม้า ส่วนอัศวินที่เหลือนั้นคอยกั้นไม่ให้ทางคนที่เหลือพยายามเข้ามาช่วย
จากนั้นทาเนียร์ก็สั่งออกมา  "เอาล่ะ! เหล่าอัศวินทุกคน... ชักดาบออกขึ้นมา!"
แต่ทันใดนั้นก็มีอัศวินคนหนึ่งแย้งขึ้นมาว่า  "แบบนี้มันออกจะเกินไปหรือเปล่าครับท่านทาเนียร์? พวกเราแค่ต้องการเสบียงเองนะครับ ไม่ต้องทำขนาดนั้นเลยนี่ครับ!"
"อย่ามาขัดคำสั่งฉัน! ในเมื่อพวกมันเนรคุณแผ่นดินที่อยู่อาศัย ได้พึ่งพาร่มเงาของกษัตริย์ นี่จะเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู! ว่าถ้าขัดขืนต่อคำสั่งของราชาจะเป็นอย่างไร!" แล้วทางทาเนียร์ก็ยกมือขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้เหล่าพวกอัศวินเตรียมตัว...
ทางอัศวินทุกคนที่ได้เห็นสัญญาณนั่นก็แสดงท่าทีที่ลังเลออกมา แต่ก็ต้องจำใจชักดาบออกมาอย่างช่วยไม่ได้...
เสียงร้องไห้ของเอเรนดังออกมาจากข้างในรถม้า ขอร้องอ้อนวอนกับทางอัศวินที่กำลังจะบั่นคอแม่ของเธอว่า...
"ได้โปรด! อย่าทำร้ายแม่หนูเลย... ขอร้องแหละ!" เธอหันไปทางเซเลน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ "นี่พี่สาว! ได้โปรดช่วยแม่หนูด้วย!"
เซเลน่าเห็นสีหน้าอันหน้าสงสารที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของเอเรนแล้วก็ถึงกับทนไม่ไหว และกำลังจะพุ่งออกไป มือของเธอจับไปที่จี้ที่แมม่อนได้มอบให้ คิดได้เพียงแค่ว่า...ถ้าถอดมันออกแล้วพวกชาวบ้านจะปลอดภัยละก็ ฉันก็จะทำ...
แต่ทันใดนั้นแมม่อนก็เข้ามาจับที่มือเซเลน่า ส่ายหน้าเหมือนกำลังสื่อว่าให้หยุดสิ่งที่คิดอยู่เดี๋ยวนี้...
"ทำไมล่ะ?" เซเลน่าถามด้วยท่าทางที่ดูร้อนรน
และในตอนนั้นเองทางเอวาได้พูดพร้อมส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง "ไม่เป็นไร...เอเรน...แม่คงมาได้แค่นี้แหละ ฝากสวัสดีคุณพ่อด้วยนะ..." และเธอก็ส่งยิ้มกลับมาเพื่อเป็นการร่ำลากับลูกสาว
แล้วทางทาเนียร์ก็ได้ฟันมือลงอย่างทันทีเพื่อเป็นสัญญาณว่าให้ลงมือได้... "ลงมือได้!"
ในวินาทีที่ดาบสะบั้นลงมันก็ได้ถูกอะไรบางอย่างสะท้อนออกด้วยแรงที่มากกว่าจนดาบทุกเล่มหลุดมือไป ไม่มีใครรู้ว่าเห็นว่ามันเกิดอะไรขึ้น? อัศวินทุกคนต่างก็ได้แต่สับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ณ ตรงนั้น
"พวกแกเล่นอะไรกันอยู่!? หยิบดาบขึ้นมาประหารพวกมันชะสิ!"  ทางทาเนียร์ตะโกนออกมาเสียงดัง
"ไม่ทราบเหมือนกันครับ เหมือนว่าถูกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่ดาบ จนมันหลุดมือไป..."
จากนั้นไม่นานนัก อัศวินทุกคนก็เริ่มที่จะหมดสติกันทีละคนอย่างช้าๆ เหมือนจะโดนของแข็งฟาดเข้าที่ท้ายทอยอย่างแรง  จนเหลือแค่เพียงทาเนียร์ที่ยังคงอยู่ เธอพยายามที่จะมองว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็เห็นแค่เพียงเงาลางๆเท่านั้น
"บัดซบเอ๊ย!!! แกเป็นใครกันแน่!!! ปรากฏตัวออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!" เธอชักดาบออกมาเตรียมพร้อมรับมือ
ทันใดนั้นก็ปรากฏชายหนุ่มร่างกายผอมบาง ผมสีขาว ในมือถือดาบที่ยังไม่ได้ชักออกมา ไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นก็คือ "เรย์"
"นี่แกเองก็จะเป็นปฏิปักษ์กับคำสั่งท่านราชาด้วยอย่างนั้นหรอ?"
"โทษทีนะ...แต่ฉันไม่ได้เกิดหรือว่าเติบโตในที่ประเทศแห่งนี้"
"พวกที่ลักลอบเข้าประเทศอย่างนั้นสินะ?" ทาเนียร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูโกรธจัดกัดฟันแน่น กรอดๆ
"ลักลอบ? เปล่าเลย...! ฉันเดินเข้ามาอย่างถูกกฎหมายนี่แหละ แถมเสียภาษีด้วยนะจะดูใบยืนยันไหมล่ะ?"
"อย่ามาพูดจาเล่นลิ้นหน่อยเลย!!!" แล้วทาเนียร์ก็พุ่งเข้าแล้วฟาดดาบไปที่เรย์อย่างรวดเร็ว
ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าพลาด...  ทางเรย์นั้นเอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว แถมสวนกลับด้วยการต่อยเสยเข้าที่ปลายคางอย่างแรง จนทาเนียร์แทบสลบ
"หน้าตาก็ออกจะสวย แต่ทำไมถึงเป็นคนหยาบคายเช่นนี้ล่ะ? คุณผู้หญิง!"
ทาเนียร์เดินเซถอยหลังไป แล้วเธอก็สะบัดหัวไป-มาอย่างแรงเพื่อเรียกสติกลับคืนมา จากนั้นเธอก็ยกดาบเตรียมพร้อมที่จะฟัน เธอรวบรวมสมาธิและสูดหายใจเข้าลึกๆ
"ซู้ด~ ! หุบปาก!    ปลดขีดจำกัด...   กายาผู้พิชิต..."
แล้วเธอเริ่มร่ายเวทมนตร์ทักษะให้กับร่ายกายของตัวเองต่อ " เร่งความเร็ว... สะบั้นพสุธา..."
ทางของเรย์ที่เห็นถึงกับประหลาดใจออกมาเล็กน้อยที่ทาเนียร์นั้นมีฝีมือพอสมควร  "โว้ว! แสดงว่า...ไอ้ยศอัศวินนั่นคงไม่ใช่แค่จับฉลากเข้ามาอย่างนั้นสินะ?"
"แกได้ตายแน่!!! ไอ้เจ้าคนถ่อย!!!" แล้วทาเนียร์ก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็วฟัดลงที่ทางเรย์อย่างทันที เกิดแผ่นดินแยกแตกเป็นระแหงยาวไปเป็นเมตร แต่เป็นที่แน่นอนตรงนั้นเรย์ไม่ได้อยู่เสียแล้ว
"ถ้าคนธรรมดาโดนเข้าไปก็คงไม่รอด หรือต่อให้เป็นฉันเองก็ยังเจ็บหนักเลย แต่ว่าไอ้ที่เธอทำอยู่นั้นเรียกว่าเอาจริงไม่ได้หรอก..." เสียงของเรย์ดังขึ้นจากด้านหลังของทาเนียรหลังจากนั้นทางเขาก็ใช้ฝักดาบฟาดเข้าที่ท้ายทอยของเธออย่างแรง
*ปึก!*
"แกเป็น...ใครกันแน่!?" ทาเนียร์ได้พูดก่อนทีตัวเองจะสลบไป
"ก็แค่ทหารรับจ้างที่เดินทางผ่านมาน่ะ..."


## Chapter 1 ep 8.2

...เกิดมาเป็นลูกของขุนนาง หน้าตาสวยงามไม่ว่าใครๆต่างก็อิจฉา ทำให้ตั้งแค่เด็กก็ถูกเลี้ยงดูและบ่มเพาะมาให้เป็นกุลสตรี ถูกสั่งสอนอะไรว่าสิ่งใดควรทำสิ่งใดไม่ควรทำ  ถูกชี้นิ้วสั่งแบบนั้นมาโดยตลอด ไม่จำเป็นต้องมีความคิดเป็นของตนเอง เพียงแค่ทำตามที่สั่งก็พอ  พอโตหน่อยก็ต้องหมั้นหมายกับชายที่อายุมากกว่าถึง 12 ปี  ทำทุกอย่างก็เพื่อตระกูล ทั้งหมดก็เป็นแค่เครื่องมือที่เอาไว้ใช้เพื่อตระกูล...
ตัวฉันที่นั่งคิดสิ้นหวังมองลงไปริมหน้าต่าง มองบนถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนต่างๆมากมาย ที่เดินกันอย่างพลุกพล่าน  พอได้มองแล้วก็รู้สึกอิจฉาพวกเขา ถึงแม้ว่าตนเองจะมีเสื้อผ้าที่สวยงาม มีบ้าน มีอาหารให้กินอิ่มทุกมื้อ ทั้งที่ควรจะคิดแค่ว่าตัวเองโชคดีแล้วแท้ๆ  ทั้งที่พวกเขาควรจะอิจฉาชั้นสิ! ไม่ใช่ฉันที่อิจฉา...
ท้ายที่สุดแล้วตัวฉันต้องการอะไร อยากที่จะเป็นอะไร จนถึงตอนนี้นั้นก็ยังไม่เข้าใจ...
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ? นี่ก็อายุได้เกือบครบ 14 ปีแล้ว อีกไม่นานก็คงต้องย้ายไปอยู่กับคู่หมั้นแล้วสินะ? ให้กำเนิดทายาทสืบสกุล เป็นได้แค่เครื่องมือ เป็นเพียงแค่ดอกไม้ที่มีไว้ประดับอยู่ก็เพื่อให้ใครหลายคนชมเชยก็เท่านั้น...
...
...
*เสียงสาดน้ำ!!!*
ทาเนียร์ลืมตาขึ้นมาด้วยสภาพที่งัวเงีย มองดูท้องฟ้าก็เห็นว่ามันกำลังจะค่ำ กวาดสายตาไปรอบๆก็เห็นว่าตรงหน้าของเธอก็เห็นเป็นเรย์ที่ยืนอยู่พร้อมกับถังน้ำที่ถืออยู่ในมือ
"ไง? สายัญสวัสดิ์"
ทันใดนั้นทางทาเนียร์ก็พยายามที่จะขยับตัวโจมตีเรย์ แต่เธอก็แทบไม่สามารถขยับแขนได้เลยดูเหมือนว่าในตอนที่สลบไปนั้นตัวเธอจะถูกจับมัดกับตอไม้อย่างแน่นหนา
"ลงมือเลยสิ! เจ้าคนถ่อย!!! ได้คนอย่างแกมาเห็นใจ...ฉันยอมตายเสียดีกว่า!!!"
"ตื่นมาปุ๊บก็บอกให้ฆ่าตัวเองหรือเลยนี่...  ที่ฉันอุส่าห์พยายามแทบตายเพื่อไม่ให้พวกเธอและเหล่าลูกน้องตาย แบบนี้ก็ไร้ความหมายสิ!"  แล้วเรย์ก็เข้าไปนั่งบนตอไม้จากด้านหลังของทาเนียร์   "นี่เธอ...อยากจะตายจริงๆอย่างนั้นหรอ?"
"ใช่แล้ว! ในเมื่อมาเป็นอัศวินแล้วตายในหน้าที่ก็ถือว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!"
"ถ้าอย่างนั้น...."  เรย์กระโดดออกจากตอไม้แล้วเดินไปหยิบดาบที่เป็นของอัศวิน ที่ได้ถูกปลดออกแล้วนำไปกองเอาไว้รวมกัน แล้วเขาก็เดินตรงมาที่ทางทาเนียร์ด้วยสีหน้าที่ดูจริงจัง พร้อมกับจ่อดาบมาที่ปลายคอของทาเนียร์
"อย่างนั้นแหละ! อย่างนั้นเลย! ฆ่าฉันซะ!"  ทาเนียร์พูดยุยงทางเรย์ด้วยใบหน้าที่เหมือนคนกำลังจะร้องไห้แต่พยายามอดกลั้นเอาไว้  "ลงมือฆ่าฉัน! เดี๋ยวนี้! เพราะว่า...ถึงแม้ว่าจะมีชีวิตรอดออกไป แต่ยังไงก็เหมือนตายอยู่ดี..." เธอหลับตายอมรับการลงทัณฑ์
...ภาพในอดีตมันย้อนกลับมา ท่านพ่อไม่เห็นด้วยที่ตัวฉันจะไปเป็นอัศวิน  นั่นไม่ใช่เพราะว่ากลัวว่าฉันจะตาย แต่เพียงแค่กลัวว่าจะหมดเครื่องมือในการขยายอำนาจของตนเองก็เท่านั้น! พวกเขาเพียงแค่เลี้ยงให้ฉันเติบโตเพื่อที่จะไปแต่งงานกับขุนนางที่ยศสูงกว่าตนเอง สำหรับฉันแล้วพวกเขาแทบไม่มองว่าตัวฉันนั้นเป็นคนเลยสักนิดเดียว
ฉะนั้นแล้วฉันจึงได้ยื่นข้อเสนอไป ถ้าหากว่าฉันนั้นแพ้ให้กับผู้ชายที่มียศต่ำกว่าตนเอง หรือว่าทำภารกิจผิดพลาด ในตอนนั้นฉันจะลาออกจากการเป็นอัศวินและกลับไปเป็นเครื่องมือของพวกเขาดั่งเดิม...
เรย์ทำการฟันดาบลงตามที่ทางทาเนียร์ได้ร้องขอ แต่ไม่ใช่ที่คอ..  สิ่งที่เรย์ได้ทำการตัดลงไปนั้นคือเชือกที่ทำการพันธนาการตัวของเธอเอาไว้ต่างหาก
ทาเนียร์แสดงสีหน้าที่แปลกใจออกมา..ทั้งที่ตัวเธอนั้นเตรียมใจมาแล้วว่าจะต้องตายด้วยความสงสัยเลยถามกับทางเรย์ที่กำลังเก็บดาบเข้าฝักไป
"ทำไม!? ทำไม...ถึงไม่ฆ่าฉันล่ะ?"
"คนอยากตายเขาไม่ทำหน้าตาแบบนั้นหรอก...สิ่งที่เธอทำมันคือการหนีต่างหาก จากอะไรบางอย่างภายในจิตใจ"
ทาเนียร์ลุกขึ้นแล้วกระซากคอเสื้อทางเรย์ "หึ! อย่ามาพูดเหมือนรู้ดีหน่อยเลย...ที่แท้แกก็แค่ใจอ่อนที่ฉันเป็นผู้หญิงสินะ?"
"นั่นเองก็ใช่!"   เรย์นั้นไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด เขาพูดมาด้วยสีหน้าดูนิ่งเฉย แววตาที่น่ามองสงสารมาที่ทาเนียร์    "ฉันอะนะ...ฆ่าคนมามากมาย  แต่ทุกคนที่ฉันฆ่าลงไปนั้นไม่มีใครทำสีหน้าเหมือนกับเธอเลยสักนิด"
พอทาเนียร์ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับผลักทางเรย์ออกไป  "เออ...ใช่! ฉันกำลังหนี! หนีจากสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเป็น! ฉันไม่อยากจะเป็นเครื่องมือของไว้พวกเวรนั่น! อดทนทำภารกิจมามากมาย! ผ่านการดูถูกมานับไม่ถ้วน! อุส่าห์พยายามแทบตายจนได้รับการยอมรับให้มาเป็นหัวหน้าอัศวินตั้งแต่ยังน้อย ท้ายที่สุดแล้วที่ฉันทำก็คือการถ่วงเวลาเท่านั้นเอง...!  ฉันรู้ดีว่าต่อให้ทำอย่างไง...ก็หนีไม่พ้น
"......."
"เพราะฉะนั้นแล้ว...ได้โปรด...ฆ่าฉันที"  สีหน้าของทาเนียร์ดูเศร้าสร้อย คอและไหล่ตกลงแสดงถึงการยอมแพ้และสิ้นไร้หนทาง
"ฉันถามมาจากลูกน้องบางส่วนแล้วล่ะ? ทำไมพวกเธอถึงทำการดักปล้นเสบียงและรถม้าของพวกเรา พอได้ฟังแล้วก็ทำเอาฆ่าเธอไม่ลงเลย...แต่ถ้าฉันไม่เข้ามาขัดขวางไว้ก่อน ป่านนี้เธอได้ตายแล้วนะรู้ไหม?"
"ชิ! ไอ้เจ้าพวกนั้นทำอะไรไม่เข้าท่าเสียได้...แต่ถึงอย่างนั้นที่ฉันทำมันก็ผิดอยู่ดี ต่อให้ทางนายจะไม่ทำอะไร แต่เหล่าผู้คนที่เสียหาย พวกเขาคงไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ!"
"ใช่! พวกเขาดูโกรธมากเลยล่ะ ที่ฉันไว้ชีวิตของพวกเธอไว้น่ะ แต่สำหรับฉันแล้วเธอก็ยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่..."  พอพูดจบเรย์ก็ทำการผลักตัวของทาเนียร์อย่างแรง จนล้มกับพื้น หลังจากนั้นเขาก็ดึงเข้าที่ขอบเกราะของทาเนียร์และลากไปราวกับเป็นแค่สิ่งของ จนไปหยุดอยู่ที่หนึ่งตรงหน้าของชาวบ้านที่เธอได้เข้ามาทำร้ายเมื่อตะกี้นี้
หลังจากนั้นเรย์ก็โยนตัวของทาเนียร์ให้กลิ้งไปหยุดอยู่ที่ตรงหน้าพวกชาวบ้าน   ทางทาเนียร์นั้นรับรู้ได้อย่างทันทีว่าสายตาที่มองมาที่เธอ นั้นเครียดแค้นจดจ้องราวกับจะเอาชีวิต เห็นในมือของพวกเขานั้นจับไม้และขวานไว้จนแน่น
ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เรย์ก็ได้เดินเมาที่ตรงหน้าของทาเนียร์ก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า...
"คราวนี้แหละเธอจะได้ชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป..."
แล้วเขาก็ชักดาบของทาเนียร์ออกมาก่อนจะฟันไปที่หน้าผากของเธออย่างช้าๆ ใบดาบปาดลงผ่านแก้มขึ้นไปยังหน้าผากและตัดผ่านจมูกเป็นแนวเฉียง จนทั่วทั้งใบหน้าของทาเนียร์นั้นโชกไปด้วยเลือด
หลังจากนั้นเรย์ก็หันกลับไปหาพวกชาวบ้าน พร้อมกับกางมือออกก่อนจะพูดว่า...
"เอาล่ะ! พวกท่านทุกคนเห็นหรือยัง การชดใช้ที่อัศวินสาวนี้ควรได้รับ! ใบหน้าของนางได้ถูกทำลายลงแล้วเรียบร้อย ต่อจากนี้นางจะไม่มีวันลืมความอับอายที่ถูกสลักอยู่บนหน้าเป็นอันเด็ดขาด!
...แต่ยังไม่จบแค่นั้น...หลังจากนี้ชีวิตของนางจะน่าสมเพชมากกว่าเดิมอีก! เพราะอะไรหรอ?  นั่นก็เพราะว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่มีใครเอานางมาเป็นภรรยาเด็ดขาด! ใบหน้าอัปลักษณ์อย่างนั้นให้ตายก็ไม่มีวันได้แต่งงานหรอก!  ท่านว่านี่เป็นการลงโทษที่ยิ่งกว่าตายเสียอีก  จริงไหม!?"
ในวินาทีนั้นทาเนียร์ได้เอามือจับไปที่ใบหน้าของตัวเอง มองดูเลือดที่เปื้อนอยู่บนฝ่ามือ แล้วจู่ๆ น้ำตาเธอก็เริ่มหยดลงมา ถึงแม้ว่ามองจากภายนอกเหมือนว่าเธอจะเสียใจที่ใบหน้าอันสวยงามของตัวเองถูกทำลาย แต่ใจจริงแล้วเธอแค่รู้สึกดีใจที่ท้ายที่สุดแล้วตัวเองก็จะได้หลุดพ้นจากสิ่งที่ตามไล่ล่าเธอมาทั้งชีวิต เธอที่รู้สึกดังนั้นจึงเผลอร้องไห้ออกมา...
เรย์เลยพูดเสริมไปอีกด้วยว่า "เห็นไหม? ทุกท่าน! ว่าอัศวินนางนี้นั้นร้องไห้ที่ได้สูญเสียใบหน้าอันเป็นที่รักของตัวเองไปแล้ว! ทีนี้พวกเรายังจำเป็นต้องฆ่านางอีกงั้นหรอ!?"
ชาวบ้านหลายคนก็เริ่มลังเลมองหน้ากันไป-มา  ก่อนจะมีคนพูดขึ้นมาว่า...
"ถ้าในเมื่อนางได้รับบทลงโทษที่สมควรแก่การกระทำแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องเอาชีวิตกันหรอก..."
หลังจากนั้นก็เริ่มมีชาวบ้านหลายคนพูดขึ้นเห็นด้วยกับการลงโทษในครั้งนี้ "พวกผมเชื่อใจการตัดสินใจของคุณเรย์อยู่แล้ว..."
"ใช่ๆ! ให้นางได้รับความอัปยศที่นางก่อขึ้นดีกว่า!"
"ดิฉันเองก็เห็นด้วย!"
ทาเนียร์ที่กำลังร้องไห้อยู่นั้นก็ก้มหัวลงหน้าแนบกับพื้นดิน ก่อนที่จะกล่าวคำขอโทษออกมาด้วยน้ำเสียงที่กำลังสะอึกสะอื้น...
"ข้าทาเนียร์ผู้นี้....ขอโทษ...พวกท่านจากใจ ที่พวกท่านอุส่าห์ให้ข้าได้ไว้ชีวิต บุญคุณครั้งนี้ข้านั้นจะไม่มีวันลืมเป็นเด็ดขาด!!!"
ซึ่งในขณะที่ทาเนียร์กำลังเงยหน้าขึ้นมาก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับเอาผ้าเช็ดที่ใบหน้าที่โชกไปด้วยเลือดของเธอ
"เป็นอะไรหรือเปล่า?" หญิงสาวนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหนึ่งในคนที่เธอจะตัดหัวในตอนนั้น
"ทำไม!? ท่านถึงได้เป็นห่วงข้าถึงขนาดนี้ ทั้งที่ข้านั้นเกือบจะฆ่าท่านแล้วแท้ๆนะ" ทาเนียร์ถามกับเอวาที่กำลังเช็ดเลือดที่เปื้อนอยู่บนใบหน้าอย่างขะมักเขม้น
"จะโกรธมันก็โกรธอยู่หรอก แต่พอเห็นเธอในสภาพนี้แล้วมันโกรธไม่ลงจริงๆ ให้ตายสิ! ทำใบหน้าที่สวยงามเสียหายหมดเลย..."
ทาเนียร์จับไปที่มือของเอวาก่อนจะบอกว่า "ไม่เป็นไรแล้ว... สำหรับข้าแล้วบาดแผลแค่นี้มันไม่ได้มากมายเลยเมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกท่านต้องเจอ" ในตอนนั้นสายตาของเธอเองก็ได้เหลือบไปเห็นลูกของเอวาที่แอบอยู่ข้างหลัง ก่อนจะพูดกับเธอไปด้วยเสียงที่สำนึกผิดว่า...
"ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยสาวน้อย... ที่ข้าเกือบจะพรากแม่ที่แสนใจดีของเจ้าไปเสียแล้ว" แต่ทันทีที่เธอพูดไปดูเหมือนว่าทางเอเรนจะกลัวเลยแอบอยู่ข้างหลังแม่ของเธอตลอด
เอวาเลยพูดกับทางลูกสาวของเธอไปว่า "มานี่สิ...!" เธอพยายามที่จะให้เอเรนออกไปพูดกับทางทาเนียร์ แต่ดูเหมือนว่าเอเรนกอดแขนของเธอเอาไว้อย่างแน่นจนไม่ยอมทำตามที่พูด "เอเรนพูดอะไรกับพี่สาวหน่อยสิ!"
"ไม่เป็นไรคุณหญิง" ทางทาเนียร์พูดขึ้นพร้อมกับถอดสร้อยคอที่เป็นผลึกอำพันสีเหลืองทองยื่นให้กับทางเอเรน "นี่ถือเป็นคำขอโทษจากข้า...สิ่งนี้เป็นของสำคัญ คนที่ข้านับถือมอบให้แก่ข้า แต่ว่าต่อจากนี้มันเป็นของเจ้าแล้ว...สาวน้อย"
เอเรนรับมาอย่างกล้าๆกลัวๆ ถึงแม้ตัวของเธอจะยังกลัวในตัวทาเนียร์แต่ดูเหมือนว่าเธอจะชอบในสิ่งที่ทางทาเนียร์มอบให้เป็นอย่างมาก...
แล้วหลังจากนั้นทาเนียร์ก็หันไปพูดขอบคุณกับทางเรย์ที่ยืนอยู่ "ฉันขอขอบคุณนายจริงๆนะ สำหรับเรื่องในครั้งนี้"
"ยังมีหน้ามาพูดอีก ทั้งๆที่ใบหน้าที่แสนสวยนั่นพังไม่เป็นท่าแล้วแท้ๆ"
ทาเนียร์ยิ้มและหัวเราะออกมาเล็กน้อย "หรือว่านายจะรับผิดชอบที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ล่ะ?"
เรย์นั้นยิ้มด้วยสีหน้าที่ดูหัวเราะเยาะเย้ยก่อนจะพูดกลับไปว่า... "ไม่เอาด้วยหรอก! เพราะว่าฉันชอบผู้หญิงที่หน้าตา,อกและก็สะโพกใหญ่ๆ แบบเธอในตอนนี้ที่เสียหน้าตาไปแล้ว ฉันไม่มีทางสน..."
"ช่างเป็นผู้ชายที่ปากร้ายจังนะ แต่นะ...ฉันก็ไม่ได้เกลียด" ทาเนียร์แหงนหน้ามองขึ้นบนท้องฟ้าไปสักพักก่อนที่จะนึกอะไรออกมาได้ "เออ...! จะว่าไป...ลูกน้องของฉันไปไหนกันหมด?"
"กำลังช่วยกันซ่อมรถม้ากับชายร่างใหญ่อยู่ตรงนั้นน่ะ"
"อย่างงั้นหรอ...พวกเขาก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วยสินะ? ถ้าอย่างนั้น...ฉันเองก็ต้องไปขอโทษเรื่องที่ทำ กับขอบคุณสำหรับที่ช่วยซ่อมรถม้าแล้ว"
ในจังหวะที่ทาเนียร์กำลังลุกขึ้นเรย์นั้นเข้าไปใกล้ๆเธอ ก่อนที่จะกระซิบเบาๆข้างหูด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดว่า...
"ระวังชายคนนั้นเอาไว้ให้ดี!"


## Chapter 1 ep 9

ภายหลังจากเรื่องวุ่นวายจบลง....
ทาเนียร์ได้เดินตรงเข้าไปหาแมม่อนที่กำลังนั่งซ่อมรถม้าอย่างขมักเขม้น  ที่รอบๆรายล้อมไปด้วยเหล่าลูกน้องของเธอ ถึงแม้ว่าจะได้รับคำเตือนมาจากเรย์ก็ตาม แต่อีกใจเธอก็คิดว่าชายคนนั้นไม่ได้อันตรายอย่างที่คิด แค่ไม่ไปเป็นศัตรูด้วยก็พอ...
ซึ่งในขณะที่ทาเนียร์เดินเข้าไปใกล้เหล่าลูกน้องก็เริ่มสังเกตเห็นสภาพหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลเลยต่างพากันกรูเข้ามาหาด้วยท่าทีที่ดูน่าเป็นห่วง
"หัวหน้า...บาดแผลเต็มใบหน้านั่นมันอะไรกันครับ?"
"ผลจากการกระทำโดยที่ไม่คิดให้ดีอย่างไงล่ะ! แต่ก็นะ...พวกเขาไม่เอาชีวิตก็ดีถมแล้ว..."แล้วทาเนียร์ก็กำลังหันไปพูดกับทางแมม่อนที่กำลังนั่งซ่อมล้อรถม้า ก็สังเกตเห็นข้างๆมีเซเลน่านั่งอยู่ แต่ด้วยผลของจี้ที่สวมเอาไว้ทำให้เธอไม่รู้ว่าเธอคนนั้นคือใคร     "ข้าต้องขอโทษพวกท่านทั้งสองด้วย ที่ข้าได้ทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัยลงไปเสียได้!"
ทางแมม่อนไม่ได้สนใจคำพูดนั้น เพียงแค่พูดมาว่า... "บาดแผลนั่น...ถึงแม้ว่าจะพยายามใช้เวทมนตร์รักษาอย่างไงมันก็จะไม่หายไป เพราะผลของเวทรักษาจะมีผลกับแผลที่เกิดขึ้นใหม่ๆ เท่านั้น ฉะนั้นแล้วสบายใจได้..."
"ท่านค่อนข้างรู้เรื่องนี้ดีเลยนะ..."
"ก็นิดหน่อยน่ะ  ว่าแต่...ทำไมท่านอัศวินถึงทำเรื่องแบบนั้นลงไป? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น...อย่างนั้นหรอ?"
"ภารกิจน่ะ พวกเรากำลังพุ่งตรงไปยังที่ป่าสามส่วนเพื่อทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาจากพระราชา" แล้วทาเนียร์ก็ยื่นกระดาษใบหนึ่งให้กับทางแมม่อนดู
"หืม...! อย่างนี้นี่เอง"   แล้วแมม่อนก็ยื่นให้กับทางเซเลน่าดูก่อนที่จะคืนกลับให้ทาเนียร์   "แต่นั่นก็คงไม่ใช่เหตุผลที่ทำอะไรแบบนี้ลงไปใช่ไหม?"
"ข้าชักเริ่มกลัวท่านแล้วสิ! ใช่แล้ว!  พวกเรากำลังจะกลับไปยังเมืองหลวง แล้วในตอนนั้นก็มีคนส่งสารเอากระดาษแผ่นนี้มาให้ บอกว่ามาจากพระราชาส่งตรงมาหาข้า ให้ไปตามหาลูกชายของท่านดยุกที่เข้าไปในนั้นเพื่อหาสิ่งของสิ่งหนึ่ง..."
"แล้วท่านอัศวินพอจะบอกได้ไหม? ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร?"
"ท่านรู้จักเวทมนตร์บรรพกาลไหม? เวทมนตร์โบราณที่หายสาบสูญ เมื่อปีที่ผ่านมานี้ได้มีข่าวลือกันในกลุ่มเหล่าทหารรับจ้างที่อ้างว่าได้เอาชีวิตรอดจากป่าแห่งนั้นออกมาได้ โดยที่ระหว่างออกมาได้หยิบสิ่งหนึ่งออกมาจากที่ป่าแห่งนั้น นั่นก็คือคัมภีร์เล่มหนึ่งที่มีบทความเขียนถึงที่ซ่อนของเวทมนตร์บรรพกาลอยู่ในนั้นด้วย..."
"อย่างนั้นเองหรอ... แต่ท่านอัศวินก็รู้ดีใช่ไหม?  ว่าการที่เข้าไปในป่าแห่งนั้น ก็แปลว่า...ไอ้ลูกชายที่สมองเบานั่นยังไงก็ไม่รอดหรอก!"
"ข้าเห็นด้วยกับท่าน...แต่ว่าในภารกิจยังมีบอกอีกด้วยว่า ถ้าตายก็อยากจะให้นำสิ่งๆหนึ่งที่สามารถยืนยันตัวได้ส่งให้กับทางดยุกอยู่ดี ข้าคิดได้แค่ว่าภารกิจนี้มันมีอะไรที่ดูแปลกๆ  พวกเราที่กำลังเดินทางกลับหลังจากทำภารกิจ เสบียงก็หมด เลยพยายามที่จะหาที่เติมเสบียงก่อน
...แต่ภายหลังดันเพิ่มกำหนดการภารกิจมา ทำให้แทบไม่มีเวลาต้องมาเติมเสบียงหรือว่าพักผ่อนเลย แถมยังต้องเดินทางไกลอย่างต่อเนื่องผลสรุปคือม้าที่ลากรถตายลงไปเนื่องจากใช้งานหนักเกินไป ทั้งรถม้ายังมาพังอีก ข้าคิดได้ว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งโดยมีคนจากตระกูลข้าที่อยู่เบื้องหลัง
....จนมาถึงอย่างท่านเห็นนี่แหละ! ตัวข้าไม่มีทางเลือกเลยจำเป็นที่จะต้องทำแบบนี้...เพราะข้านั้นไม่อยากที่จะกลับไปเป็นเครื่องมือของตระกูลบัดซบนั่นอีกแล้ว!"
"แล้วเหล่าท่านอัศวินจะเอาไงต่อ?"
"ไม่มีทางเลือก...ยังไงภารกิจก็คือภารกิจ ข้าไม่สามารถเมินคำสั่งของพระราชาได้"
"ถึงจะต้องตายก็ไม่เป็นไรหรอ?" แมม่อนถามด้วยคำเตือน
"ข้าได้ให้คำสัตย์ไว้แล้วจะทำตามคำสั่งของราชา เหมือนอย่างที่ท่านวีรบุรุษเรเวนทำ"
"อ๋อ! อย่างนั้นเองหรือ..." แล้วแมม่อนก็ทำการสวมล้อรถม้าที่ซ่อมเสร็จสวมกลับไปที่เดิม  "เรียบร้อย! ข้าได้ยึดมันด้วยหมุดไม้แล้ว อย่างน้อยน่าจะพอเดินทางได้ต่อ แต่ว่าถ้าเกิดถึงที่หมู่บ้านข้าแนะนำให้ช่างที่นั่นซ่อมให้จะดีกว่า   แล้วอีกอย่างทางข้าได้ไปคุยกับทางลุงเจ้าของขบวนว่าให้ช่วยลากรถม้าของพวกท่านไปด้วยจนกว่าจะถึงที่หมู่บ้านแล้วเพื่อแลกกับการคุ้มครองระหว่างทาง ที่ข้าทำให้ได้ก็มีเพียงเท่านี้..."   หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นและกำลังจะเดินออกไปพร้อมกับเซเลน่า
"แค่นี้ก็เกินพอแล้ว... ขอบคุณท่านจริงๆ" ทาเนียร์และพวกเหล่าอัศวินก้มหัวลงเพื่อเป็นการขอบคุณอย่างพร้อมเพรียง ซึ่งทางแมม่อนนั้นได้พยักหน้าตอบกลับมาโดยที่ไม่ได้พูดอะไรก่อนที่เขาทั้งสองจะเดินจากไป
...
หลังจากที่แมม่อนและเซเลน่าเดินออกมาจนพ้นสายตาพวกของทาเนียร์แล้วเรียบร้อย ทางของแมม่อนก็ได้เริ่มพูดมาก่อนว่า...
"นายท่านคิดเห็นอย่างไรบ้าง? เกี่ยวกับเรื่องนี้..." เขาพูดถึงจดหมายที่ทางทาเนียร์ได้รับ
"ถึงแม้ว่าลายเซ็นที่อยู่บนนั้นจะเป็นของท่านพ่อก็จริง... แต่ลายมือที่เขียนเนื้อหาในจดหมายนั้นไม่ใช่! แล้วทางนายล่ะ เรื่องจริงอย่างนั้นหรอที่ว่าในป่ามีเวทมนตร์บรรพกาลอยู่?"
"เท่าที่ข้าเคยเข้าไปก็ไม่เห็นจะจำได้เลยว่ามี คงน่าจะเป็นเรื่องโกหกแหละ! แต่ที่ข้าสงสัยใครกันที่เป็นคนให้ปล่อยข่าวลือนั่น และคนนั้นใช่คนเดียวกับที่เอาไข่ของสลาแมนเดอร์ไปไว้ที่ถ้ำใกล้หมู่บ้านหรือเปล่า?  อีกทั้งพวกเราต้องเข้าไปในนั้นโดยที่ไม่ให้ใครรู้อีกด้วย ไม่เช่นนั้นหากพบเห็นนักเดินทางมันจะดูน่าสงสัยเกินไป..."
"ถ้าอย่างนั้นล้มเลิกดีกว่าไหม?" เซเลน่าเริ่มพูดโน้มน้าวทางแมม่อน เพราะใจจริงแล้วตัวเธอเองก็ไม่อยากจะเข้าไปนักหรอก...
"ข้าเกรงว่างจะไม่ได้  ข้าเคยบอกไปแล้วนี่ว่านอกจากไปตรวจสอบข้างในแล้วยังมีสิ่งที่ข้าต้องไปเอาคืนมาอยู่ด้วย"
"อย่าลืมนะว่าถ้าหากฉันตายนายก็จะตายด้วย เพื่อไม่เป็นการเสี่ยงฉันว่าหลบเลี่ยงเถอะนะ?"
"เรื่องนั้นสบายใจได้ ถึงแม้ว่าจะอันตราย แต่ข้ามีคนที่พอจะรู้จักอยู่ข้างในป่านั้นด้วย ส่วนเรื่องรายละเอียดไว้ค่อยเล่าทีหลัง เอาเป็นว่าคืนนี้พักผ่อนเสียก่อนเถอะ!"
เช้าวันรุ่งขึ้น...
พวกเขาก็เริ่มเดินทางกันต่อโดยมีเหล่าอัศวินของทาเนียร์คอยคุ้มกันให้ในระหว่างเดินทาง ถึงแม้ในตอนแรกจะมีคนคอยคัดค้านอยู่บ้าง แต่ก็เงียบไปเพราะเกรงใจเรย์ที่ยืนดูอยู่
จากปกติตามกำหนดการแล้วขบวนน่าจะถึงที่หมู่บ้านเมื่อวานเวลาค่ำ แต่เนื่องจากเหตุการณ์เมื่อวานเลยทำให้ล่าช้าไปหนึ่งวัน  จนในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านโควกะ
หลังจากนั้นทาเนียร์ได้เข้ามาขอบคุณเจ้าของขบวนที่ยอมช่วยพวกเขาในการเดินทางจนมาถึงที่หมู่บ้าน   และขอโทษเหล่าชาวบ้านทุกคนอีกครั้ง ก่อนที่จะแยกตัวออกไปทำธุระและเตรียมการในการออกเดินทางเข้าป่าสามส่วนในวันรุ่งขึ้น...
ทางเซเลน่าและแมม่อนเองก็เช่นกัน หลังจากที่พวกเขาทั้งสองจองที่พักเสร็จแล้ว พวกเขาก็เตรียมพร้อมที่จะเข้าไปในป่าสามส่วนคืนนี้ก่อนพวกทาเนียร์   ซึ่งในตอนนี้พวกเขากำลังรอเวลาให้ค่ำลงในโรงเตี๊ยม...
"ไม่อยากจะเข้าไปเลย..." สีหน้าของเซเลน่านั้นไม่ค่อยสู้ดีนักหลังจากที่ได้รู้ว่าจะต้องออกเดินทางเข้าไปในป่าคืนนี้
"ท่านพูดนี้มามากกว่าสิบรอบแล้วนะ...ข้าบอกแล้วไงไม่ต้องเป็นห่วง"  แมม่อนพยายามพูดให้เธอสบายใจ
"คนแข็งแกร่งอย่างนายก็พูดได้นี่ แต่สำหรับฉันแล้วมันไม่ต่างกับการวิ่งเข้าหาความตายเลยนะ" เซเลน่านอนหงายลงที่เตียงราวกับคนที่ไร้สิ้นความหวัง  "นี่! ในเมื่อเรามีเป้าหมายอย่างชัดเจนแล้ว... แสดงว่านายก็จำทางได้สินะ?"
"ไม่ไหวหรอกนายท่าน... เพราะในป่าแห่งนั้นนอกจากสัตว์อสูรจะโจมตีไม่เลือกว่าอีกฝ่ายจะแข็งแกร่งกว่าหรืออ่อนแอแล้ว  ป่าไม้โดยรอบก็เช่นกัน ข้าไม่รู้ว่ากลไกของป่านั้นมันทำงานอย่างไง  แต่ข้ารู้สึกได้ว่าเส้นทางมันจะถูกเปลี่ยนไปทุกๆ ชั่วโมง"
"เพราะงั้นนายถึงประหลาดใจสินะ? ว่าไอ้คนที่รอดออกมาจากป่าโดยที่อวัยวะครบสามสิบสอง จะต้องมีอะไรอยู่เบื้องหลังเป็นแน่!"
แมม่อนพยักหน้าตอบกลับไป...   "อื้ม!"
ในจังหวะนั้นก็มีเสียงเคาะดังขึ้นจากหน้าประตูห้องพักของทั้งสอง
*ตึง!  ตึง!!  ตึง!!!*                                                                                                           พร้อมกับมีเสียงเรียกที่ฟังดูคุ้นเคยออกมาจากข้างหน้าประตูบานว่า...
"ขอโทษนะคะ! ใช่ท่านนักเดินทางที่พึ่งเข้ามาหมู่บ้านในวันนี้หรือเปล่าคะ?" นั่นคือเสียงของเอวาที่ดูร้อนรนเป็นอย่างมากเหมือนว่าเกิดเรื่องอะไรอยู่... "ถ้าใช่...ได้โปรดเปิดประตูออกมาด้วยค่ะ!"
เซเลน่ารีบวิ่งเข้าไปเปิดประตูอย่างรวดเร็ว... "เกิดอะไรขึ้น!" พอทันทีที่เปิดประตูนั้นเธอก็ได้เห็นเอวาที่บนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและกำลังร้องไห้อยู่
"เอเรน...เอเรน...เอเรน  หายตัวไป!" น้ำเสียงที่ตะกุกตะกักปนกับเสียงสะอื้นนั้นบ่งบอกได้เลยว่าเธอนั้นไม่ได้โกหก
...
เวลาผ่านไปสักพัก...จนทางของเอวานั้นเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้ และจากนั้นเธอก็เริ่มเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สรุปคร่าวๆได้ว่า...
หลังจากที่เดินทางมาถึง เธอและลูกได้รีบแจ้นไปยังที่พักของสามี แต่กลับไม่พบใครอยู่เลย ด้วยความคิดแค่ว่าสามีเธอยังไม่เลิกงานเลยออกไปซื้อของเพื่อมาทำกับข้าว โดยที่ทิ้งลูกไว้ในบ้านพักคนเดียว
เมื่อออกมาซื้อของแล้วได้ลองถามชาวบ้านดูแล้วก็ได้รู้มาว่า... เมื่อราวๆ 1 สัปดาห์ก่อนได้มีชายที่อ้างว่าเป็นลูกชายของท่านดยุกเดินทางเข้ามาที่หมู่บ้านและได้เรียกกำลังพลของทหารยามกว่า 10 คน ให้ตามเข้าไปในป่าสามส่วนที่ไม่ห่างไกลจากหมู่บ้านนี้   เนื่องด้วยชนชั้นและวรรณะที่ห่างชั้นจนเกินไปทำให้พวกนั้นไม่มีสิทธิ์ที่ปฏิเสธได้
ตัวเธอที่ได้ยินแบบนั้นเลยรีบกลับไปยังที่บ้านพักอย่างทันที แต่ในตอนนั้นเองลูกสาวของเธอก็ไม่อยู่เสียแล้ว... ตัวเธอที่ยังมองโลกในแง่ดีเลยคิดแค่ว่าคงจะไปเดินเล่นอยู่แถวๆ นี้  แต่เมื่อนานๆ เข้ามันกลับไม่เป็นอย่างนั้น จนค่ำแล้วก็ตามลูกสาวของเธอก็ยังไม่กลับมา
เมื่อลองวิ่งตามหาดูทั่วหมู่บ้านแล้วก็ไม่เจอ  ซึ่งในระหว่างทางนั้นเองก็ได้บังเอิญพบกับทาเนียร์ที่กำลังเตรียมเสบียงที่จะใช้สำหรับออกเดินทาง  ทาเนียร์นั้นก็ปฏิเสธเหมือนกันว่าไม่เห็นลูกสาวของเธออยู่ที่ไหน  แต่มีลูกน้องของเธอคนหนึ่งได้พูดออกมาว่าเห็นเธอเดินคนเดียวตรงเข้าไปยังที่แห่งหนึ่ง แล้วอัศวินคนนั้นก็ชี้นิ้วไปยังทิศทางที่ป่าสามส่วนตั้งอยู่....
"ตอนนี้ท่านทาเนียร์ก็กำลังเตรียมตัวเพื่อที่จะออกเดินทางในค่ำคืนนี้ค่ะ... แต่กำลังพลยังไม่เพียงพอ จำเป็นต้องทิ้งอัศวินบางส่วนเอาไว้ที่นี่บางส่วนเพื่อป้องกันโจรเข้ามาปล้นในหมู่บ้าน"   เอวากำมือแน่นและลมหายใจเริ่มถี่ขึ้นราวกับจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง   "ขอร้อง! ได้โปรด...! ช่วยเอเรนที!"
เซเลน่านั้นลำบากใจเหลือบตามองไปที่แมม่อน   เพราะตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่การตัดสินใจของเธอนั้นทำให้ตัวเองต้องพบกับอันตรายจนเกินกว่าที่จะคาดถึง นั่นเองจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวเธอไม่กล้าที่จะตัดสินใจคนเดียว
ซึ่งแมม่อนเองนั้นก็รู้ถึงจุดนั้นเลยทำการพูดกับทางเอวาไปอย่างไร้เยื่อใยว่า... "ท่านเองก็รู้ดีใช่ไหม? ว่าถ้าเกิดเข้าไปในป่าสามส่วนแล้ว โอกาสที่จะรอดกลับมานั้นแทบไม่มีเลย อีกทั้งลูกของท่านก็ยังเด็กเกินกว่าที่จะดูแลตัวเองได้  ถึงเป็นแบบนั้นเจ้าก็ยังจะส่งพวกเราไปตายอีกอย่างนั้นหรอ? แต่เดิมแล้วพวกเราก็แค่นักเดินทางไม่ได้มีความสามารถที่จะช่วยใครได้หรอกนะ"
การที่เขาพูดแบบนี้ไปก็เพื่อไม่ให้ทางเอวานั้นหวังในตัวพวกเขามากเกินไป และเพื่อให้นางได้เตรียมใจเอาไว้ด้วยว่ามีโอกาสที่เอเรนจะไม่รอด
"ฉันรู้ดีว่าที่ขอมันอาจจะมากเกินไป ที่จะเอาชีวิตของพวกคุณทั้งสองมาเสี่ยงแบบนี้  ....เพราะงั้นแล้ว ฉันจะของจ้างพวกคุณทั้งสองให้ช่วยพาเอเรนกลับมา และตัวฉันที่เป็นผู้จ้าง...ก็จะไปด้วยค่ะ!" เอวาพูดออกมาด้วยสีหน้าที่แน่วแน่และจริงจัง
"โห~ แน่ใจแล้วงั้นหรอ? อาจจะตายได้เลยนะ..."
"ถ้าฉันไม่ทำอะไรเลย... อาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้ และอีกอย่างนี่เองก็เป็นหน้าที่ของคนเป็นแม่อยู่แล้วนี่คะ"
"ข้าเข้าใจถึงความตั้งใจของท่านแล้ว  ข้ารับคำขอนั้น! ช่วยไปบอกทางทาเนียร์ให้ทีว่าพวกเราจะไปช่วยสมทบอีกแรงในนามลูกจ้างของท่าน...   แล้วก็ ได้โปรดช่วยรับสิ่งนี้ไปด้วย"
แมม่อนทำการยื่นแหวนวงหนึ่งให้กับทางเอวา "สิ่งนี้มันคือวัตถุเวทย์ มันจะช่วยปกป้องท่านจากภัยอันตรายได้ แต่แค่ 3 ครั้งเท่านั้น!  หลังจากนั้นมันก็จะเป็นแค่แหวนขยะธรรมดาเท่านั้น  ฉะนั้นโปรดระวังด้วย!"
"ท่านจะมอบของล้ำค่าขนาดนี้ให้ข้าจริงอย่างนั้นหรอ?" เอวารู้สึกสับสนเล็กน้อยเพราะว่าวัตถุเวทย์ถือว่าเป็นสิ่งที่มีค่ามหาศาล อีกทั้งยังทำขึ้นได้ยากมีเพียงแค่เผ่าดวอร์ฟเท่านั้นที่รู้วิธีสร้าง
"การคุ้มครองนายจ้างก็เป็นหนึ่งในงาน  แต่! อย่าได้บอกว่าได้รับมาจากใคร ท่านช่วยสัญญากับข้าได้ไหม?"
"...ข้าให้สัญญา" เอวาตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง...ก่อนที่เธอจะเดินออกจากห้องไปเพื่อไปเตรียมตัว
เซเลน่าที่เห็นแผ่นหลังของเอวาที่กำลังเดินออกไปอย่างไม่ละสายตา พลางบ่นพึมพำออกมาเบาๆกับตัวเอง นึกถึงบรรยากาศกับความรู้สึกที่คุ้นเคย
"...แม่หรอ?"
"ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า?" แมม่อนถามอย่าสงสัย
"เปล่าหรอก...ไม่มีอะไร เอาล่ะ...พวกเราก็รีบเตรียมตัวกันก่อนดีกว่า"
...
หลังจากที่เตรียมตัวเสร็จทั้งสองก็เดินทางไปสมทบกับทาเนียร์ที่กำลังยุ่งในการตั้งขบวน เตรียมตัวรวบรวมเสบียงขึ้นบนรถม้าที่เช่ามารวมทั้งอาวุธและเชื้อเพลิงที่ใช้ในการก่อไฟ ซึ่งในเหล่าลูกน้องอัศวินที่ไปด้วยรวมกันราวๆ  6 คน   จากมุมมองของแมม่อนก็สรุปได้เลยว่าพวกเขาไม่มีทางรอดแน่!
แมม่อนเดินตรงไปที่ทาเนียร์ ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า... "ขอพวกเราช่วยท่านอีกแรง..."
ทางทาเนียร์ที่ได้ยินเสียงนั้น ก็หันควับกลับมาอย่างทันที เธอมองมาด้วยสีหน้าที่ดูมีความหวัง แต่อีกใจหนึ่งก็กลับรู้สึกกังวลออกมา  ก่อนจะปฏิเสธไปว่า...
"เห็นทีว่า...เรื่องนี้คงจะไม่ได้!  ข้าไม่อยากจะให้พวกท่านต้องไปพบเจอกับอันตราย  อีกทั้งนี่เองก็เป็นความผิดของข้าเองที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้.... ข้าต้องรับผิดชอบ!"
"ข้าเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน  แต่ว่าข้าไม่ได้อาสาไปเอง มันเป็นคำไหว้วานมาต่างหาก"
"หมายความว่าไง?"
ทันใดนั้นก็มีเสียงของเอวาดังขึ้นจากด้านหลังของแมม่อน   "ดิฉันเป็นคนจ้างพวกเขาเองค่ะ! เพราะงั้นพวกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเต็มๆ!"  เธอเดินมาพร้อมกับสวมผ้าคลุมปกคลุมตัว สะพายกระเป๋าพอจะใส่เสบียง และถือตะเกียงมาด้วยท่าทีที่มุ่งมั่น... "และตัวฉันเองนั้นก็จะไปด้วย!"
"ไม่ได้!  มันอันตรายเกินไป ข้างหน้านี้ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง  ลำพังตัวข้าเองนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรอดออกมาหรือเปล่า?" ทาเนียร์รีบพูดปฏิเสธออกไป
"ไม่ต้องกังวลค่ะ!  เพราะว่าในฐานะนายจ้างแล้ว พวกคุณจะปกป้องดิฉันอย่างสุดชีวิตใช่ไหม?"   เอวาเหลือบตามองไปที่แมม่อน...
"เรื่องนั้นมันก็แน่อยู่แล้ว...!" แมม่อนพูดออกไปอย่างมั่นใจ
ซึ่งทาเนียร์เองก็ยังไม่เข้าใจถึงความทะเยอทะยานนั้นเลยถามกับทางเอวาไป "ทำไม!?  ถึงต้องทำอะไรที่มันบ้าบิ่นอย่างนี้!"
เอวาตอบกลับมาด้วยแววตาที่ดูอ่อนโยน มองตรงมาที่ทาเนียร์..   "เพราะว่าเป็นแม่อย่างไงล่ะ! การที่เกิดเรื่องทั้งหมดนี้ก็เพราะว่าตัวเองดูแลลูกไม่ดีเอง... ฉันเองก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนั้นด้วย  อีกทั้งสามีของดิฉัน ...ก็ยังอยู่ในนั้นเหมือนกัน ต้องไปพาตัวเขากลับมา"
ทาเนียร์ถึงกับหลบสายตากับทางเอวา กำมือจนแน่นราวกับกำลังเจ็บใจ  "บางทีตอนนี้พวกเขาอาจจะตายแล้วก็ได้  ถึงอย่างนั้น คุณเองก็ยังอยากจะเจออีก...อย่างนั้นหรอ?"
"ดิฉันเชื่อค่ะ!  ว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสอง...ยังมีชีวิตอยู่  ที่ไหนสักแห่งในป่าแห่งนี้อย่างแน่นอน!"
ทาเนียร์ที่เห็นจิตใจและแววตาอันมุ่งมั่นของเอวานั้นก็ถึงกับกัดฟัดพูดออกไป  "ถ้างั้นฉันขอฝากคุณนายคนนี้ด้วยนะ..."  เธอพูดขอร้องกับแมม่อน  ซึ่งทางนั้นเองก็พยักหน้าตอบรับมาด้วยความเข้าใจ
เอวารู้สึกโล่งใจอย่างทันทีที่เห็นทางทาเนียร์ใจอ่อน ที่ยอมให้พวกเธอติดตามขบวนไปด้วย แม้ต่อให้จะโดนปฏิเสธก็ตาม พวกเธอก็จะเข้าไปกันเองอยู่ดี  กลับกันสีหน้าของทาเนียร์ไม่ค่อยสู้ดีนัก ถึงแม้ง่าจะพอมีคนที่สู้ได้อยู่บ้าง  แต่เหล่าลูกน้องของพวกเธอเองก็ไม่ได้เก่งพอที่จะเอาตัวรอดในป่านั้นได้  อีกทั้งตัวตนที่ไม่แน่นอนอย่างแมม่อนนั้นค่อนข้างอันตรายที่จะไว้ใจ จากตามที่เรย์ได้บอก แถมยังมีตัวถ่วงมาถึงอีกสองคน
และในจังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงชายที่น่าคุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหลังของทาเนียร์
"ฉันเองก็ขอไปด้วย..."  เรย์พูดขึ้นด้วยสีหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ
"นายเองหรอ?  ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ทางนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อย..." สีหน้าของทาเนียร์ผ่อนคลายออกมาเล็กน้อย
"อย่าเข้าใจผิดไป... ฉันไม่ได้คิดจะช่วยพวกเธอหรอกนะ  ได้ยินมาว่าในป่านั้นมันมีของล้ำค่าหายากอยู่มากมาย เลยกะว่าจะไปหามาขายทำทุนสักหน่อย...  และอีกอย่างสัญชาตญาณบางส่วนของฉันมันบอกว่า ถ้าเข้าไปในนั้นแล้วอาจจะเจอสิ่งที่ฉันตามหาอยู่ก็ได้!"  แล้วเรย์ก็หันไปมองทางแมม่อนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตอาฆาต...
ซึ่งทาเนียร์เองก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารนั้น แต่เธอก็ไม่อยากไปยุ่งด้วย ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้ทั้งสองคนนั้นเกิดบาดหมางกันก็เถอะ!
หลังจากที่พวกทาเนียร์เตรียมตัวเสร็จและกำลังจะออกเดินทาง  เธอก็เริ่มทำการทบทวนภารกิจที่จะต้องทำ... ถึงแม้ว่าจำนวนคนจะเพิ่มมาอีก 4 คน รวมกับลูกน้องของเธออีก 6 คน เท่ากับ 11 คนแล้วก็ตาม ถึงแม้ว่าเรย์จะเก่ง... แต่มันไม่ได้รู้สึกโล่งใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย...
"เอาล่ะ!  อัศวินทุกคน! จงฟัง!  ภารกิจของเราคือการเข้าช่วยเหลือผู้คนที่ได้เข้าไปก่อนหน้านี้ก็จริง!  แต่ถึงกระนั้นชีวิตของตนเองต้องมาก่อน!  แล้วก็อย่าลืม...ที่จะคอยฟังคำสั่งของฉันด้วย...เข้าใจไหม!!!?"
"รับทราบ!!!"
และจากนั้นการเดินทางเข้าไปในป่าสามส่วนก็ได้เริ่มต้นขึ้น...


## Chapter 1 ep 10

ในตอนเย็นที่ผ่านมา...
เอเรนที่กำลังนั่งรอแม่กลับมาจากการซื้อของเพื่อมาทำอาหารเย็น และตอนนี้เธอกำลังจ้องอำพันที่ได้รับมาจากทาเนียร์อย่างใจจดใจจ่อด้วยแววตาที่ดูเป็นประกาย
ในจังหวะนั้นที่เธอรู้สึกเวียนศีรษะราวกับว่ามีแผ่นดินไหว จนเผลอทำอำพันนั้นตกลงพื้นเธอจึงรีบก้มไปเก็บอย่างทันที เธอรู้สึกโล่งใจที่เห็นว่ามันยังไม่เป็นไรเลยรีบแขวนมันเข้าที่คอดั่งเดิม
วินาทีนั้น... สายตาของเอเรนก็เหลือบมองไปเห็นชายคนหนึ่งที่กำลังโบกมือเรียกเธอจากมุมนอกของหน้าต่าง
"เอเรน...ทางนี้!"
"ใครกัน?" เอเรนที่ถูกเรียกชื่อนั้นก็สงสัยว่าชายคนนั้นเป็นใคร แต่หลังจากนั้นเธอก็เริ่มมีอาการเวียนหัวเหมือนแผ่นดินกำลังสั่นสะเทือน  แล้วเธอก็พูดขึ้นมาว่า...
"พ่อ?" อะไรไม่รู้เหมือนกันที่ทำให้เธอคิดแบบนั้น แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอมั่นใจได้เลยว่าคนนนั้นคือคุณพ่อ   เธอจึงรีบวิ่งออกไปอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง เพราะด้วยความคิดถึงที่ตัวเองนั้นอยากเจอพ่อมาเสียนาน แต่... "เอ๊ะ!" เมื่อเธอมาถึงที่ด้านนอกก็พบว่าที่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่แล้ว
"เอเรน...ทางนี้!" เสียงเรียกนั้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้คนที่เธอคิดว่าพ่ออยู่ห่างไกลออกไปจากเดิมและกำลังเรียกชื่อและโบกมืออยู่เหมือนเดิม
"พ่อ?"  เธอรีบวิ่งตามไปอย่างทันทีด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
เธอตามเสียงเรียกของพ่อตัวเองไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...มาอยู่ในป่าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"พ่อ…อยู่ไหน?"  เธอยังคงเรียกถามหาเช่นเดิม
"ทางนี้...เอเรน  พ่ออยู่ทางนี้..."  ครั้งนี้ไม่ได้โยบกมือเรียกเธอแต่อย่างใด แต่กวักมือเรียกให้เข้าไปหาจากด้านในป่าที่ลึกกว่าเดิม
เอเรนที่เห็นว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไป เธอพยายามถอยหลังและกำลังจะเดินออกไป แต่ในจังหวะนั้นที่ทางพ่อของเธอก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่น่าสงสารว่า...
"นี่...ไม่รักพ่อแล้วอย่างนั้นหรอ?  ไหนบอกว่าพวกเราจะอยู่ด้วยกันไง?" เพียงแค่คำพูดนั้นทำให้เอเรนถึงกับลังเล แต่เมื่อเห็นพ่อของเธอกำลังร้องไห้ เธอที่ใจอ่อนจึงต้องตามเข้าไป วิ่งเข้าไปเรื่อย ๆ  เรื่อย ๆ
เอเรนที่สังเกตเห็นบรรยากาศโดยรอบค่อยๆ  มืดลงป่าโดยรอบก็รกทึบและหนาขึ้นเช่นกัน จนกระทั่งตอนนั้น เสียงเรียกจากชายที่เธอคิดว่าพ่อก็ได้เงียบลงไป...
"พ่อ?" เธอพยายามเรียกชายคนนั้นแบบเดิม แต่ครั้งนี้ไม่มีเสียงอะไรตอบรับมาอย่างใด โดยรอบที่ทั้งเงียบและมืดสนิททำให้เธอที่เริ่มกลัวเลยหันหลังกลับอย่างทันที ก่อนจะวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว เธอวิ่งย้อนกลับไปในทิศทางที่มา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะถึงทางออกเสียที กลับกันมันกลับดูมืดมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
จากนั้นเริ่มมีเสียงอะไรที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่บริเวณโดยรอบ ความกลัวเริ่มถาโถมและความกังวลเข้ามา เธอเลยทำได้แต่นั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ท่ามกลางความมืด เรียกร้องหาแม่ของเธอ...
"...แม่ ... แม่   ช่วยหนูด้วย...!"
ณ เวลาปัจจุบัน
ขบวนของทาเนียร์เดินเข้าป่ากันไปได้เวลาสักพัก ทุกคนต่างก็รับรู้ได้อย่างทันที จากป่าที่ดูจากภายนอกไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไร แต่พอเดินเข้ามา...ก็เกิดความรู้สึกขนลุกแผ่ส่านทะลุผ่านไขสันหลังอย่างรวดเร็วราวกับฟ้าผ่า สื่อถึงอันตรายที่รออยู่ด้านหน้า เพียงแค่คิดแบบนั้นก็ทำเอาขาของเหล่าอัศวินหลายคนก้าวไม่ออก
ทาเนียร์ก็รับรู้ถึงความรูสึกแบบนั้นเช่นกัน แต่ตัวเธอนั้นจะมาแสดงความอ่อนแอต่อหน้าเหล่าลูกน้องไม่ได้ เธอจึงต้องเข้มแข็งอดกลั้น และพูดปลุกใจเหล่าลูกน้องของเธอ
"จงฟัง! เหล่าอัศวินทุกคน!   ถ้าพวกเจ้ากลัวที่จะเดินไปข้างหน้า ก็จงทิ้งดาบและชุดเกราะที่สวมอยู่ทิ้งซะ!  และหันหลังออกจากป่าไปอย่างทันที  ข้าจะไม่ห้ามหรือว่าลงโทษพวกเจ้าแต่อย่างใด...  แต่ถ้าพวกเจ้าเลือกที่จะทำแบบนั้นละก็...นับแต่นี้ถือว่าเจ้าไม่เป็นอัศวินใต้บัญชาของข้า!"
คำพูดเหล่านั้นเข้ามาในจิตใจอันอ่อนแอของเหล่าอัศวินที่ลังเล  มันปัดเป่าม่านหมอกที่คอยบดบังการตัดสินใจออกจนหมด เหลือเพียงแค่ความกล้าที่จะตามหัวหน้าที่พวกเขารักและเคารพไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่...
"ไม่ครับ! ตราบใดที่ท่านยังอยู่ พวกเราก็จะไม่หนีไปไหนครับ! เพราะพวกเรารักและเคารพท่านทาเนียร์"
"ใช่! ขอให้พวกเราติดตามท่านไปด้วยครับ!"
ทาเนียร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เผลอยิ้มออกมาอย่างดีใจ "ก็ได้!  ถ้าอย่างนั้นก็จงเร่งฝีเท้าเดินได้แล้ว...เจ้าพวกบ้า!"
"ครับ!"
หลังจากี่ทาเนียร์พูดปลุกขวัญกำลังใจเสร็จแล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางกันต่อ ลึกลงไป...แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่พบร่องรอยของผู้ที่เข้ามาก่อนหน้านี้ หรือว่าร่องรอยของเอเรนเลย
ทาเนียร์ที่เป็นหัวหน้านำขบวนเลยสั่งให้หยุดรถม้าเสียก่อน  เพราะภายในป่าสามส่วนนั้น ถ้ายิ่งเดินเข้าไปเรื่อยๆ มันก็จะยิ่งมีดขึ้นเช่นกัน ทำให้ทัศนวิสัยการมองเห็นทื่อลง เพื่อความปลอดภัยและความรอบครอบในการเดินทางต่อ เธอสั่งการอย่างใจเย็นกับเหล่าลูกน้องว่า...
"พวกแกทั้งหมดเตรียมก่อไฟ และตั้งแคมป์ซะ! พวกเราจะค้างแรมกันตรงนี้!"
"ครับ!"
หลังจากนั้นทาเนียร์ก็เดินตรงไปหาแมม่อน "ถึงแม้ว่าท่านจะไม่ใช่ลูกน้องภายใต้บังคับบัญชาองข้า แต่ก็คงต้องขอให้ท่านช่วยเป็นเวรผลัดเฝ้ายามสักหน่อย..."
"ข้าไม่มีปัญหาแต่อย่างใด...หรือจะให้ข้าอยู่เฝ้ายามตลอดก็ได้ไม่มีปัญหา"
"ขอบใจท่านมาก แต่ไม่ต้องถึงกับขนาดนั้นหรอก" แล้วทาเนียร์ก็หันไปทางเรย์ที่ยืนอยู่ห่างออกไปก่อนจะพูดเช่นเดียวแบบแมม่อน  "นายก็ด้วยนะ!"
"ตามใจสิ!" เรย์พูดมาด้วยท่าทางที่ไม่ค่อยสนใจสิ่งที่ทาเนียร์พูดสักเท่าไหร่ แต่กระนั้นเธอก็รู้ดีว่าเขานั้นเป็นคนอย่างไงเลยตอบกลับไป...
"ถ้างั้นฝากด้วยนะ..." แล้วทาเนียร์ก็หันไปพูดคุยกับทางเซเลน่าและเอวาชักชวนว่า "พวกท่านทั้งสองสนใจไปพักกับข้าบนรถม้าไหม? สำหรับผู้หญิงแล้วนอนข้างนอกมันค่อนข้างอันตราย..."
"คือ...ว่า"  เซเลน่าหันไปมองที่แมม่อนเหมือนอยากจะขอความคิดเห็นว่าควรจะตอบตกลงไปดีไหม?
"ข้าก็เห็นด้วยเช่นกัน พวกท่านทั้งสองควรพักกับนางบนรถม้าจะดีกว่า..."
"ถ้าในเมื่อทางนั้นอนุญาตแล้ว พวกเราก็ขึ้นไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ!" ทาเนียร์พูดขึ้น...
ในคืนแรก? ผ่านไป...ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นดี ไม่มีเกิดเหตุการณ์อะไรที่ผิดปกติ จะถือว่าเป็นโชคดีก็ว่าได้ หรือว่าจะสื่อเป็นอีกนัยนึ่งว่าพวกเขานั้นยังเข้าไปไม่ลึกพอที่จะเจอสิ่งเหล่านั้นมากกว่า...
หลังจากผ่านไปได้ระยะเวลาหนึ่ง... ขบวนของทาเนียร์เริ่มออกเดินทางกันต่อ ถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านไปเท่าไหร่ท้องฟ้าก็ยังมืดสนิท ไม่มีแสงสว่างจากด้านบนฝากฟ้า มีเพียงแค่ความมืดที่ดำสนิทจนยากที่จะมองทางข้างหน้าออก ถึงแม้ว่าจะมีคบไฟอยู่ก็ตาม...
ทาเนียร์ที่คอยสั่งการอยู่ตรงกลาง ให้ทางเรย์คอยนำทางอยู่ด้านหน้า ทหารลูกน้องของเธอคอยระวังสองข้างทาง ส่วนทางแมม่อน, เซเลน่า และเอวาคอยระวังด้านหลัง  ทุกทิศทางจะใช้สัญญาณจากคบไฟสื่อเป็นสัญลักษณ์ หากได้ยินเสียงอะไรที่มันผิดปกติทางทิศทางนั้นก็จะเริ่มส่ายไฟไป-มา เป็นสัญญาณให้กับทางทาเนียร์ทราบและเตรียมการรับมือได้อย่างทันท่วงที  ถ้าหากรวมพลทางทาเนียร์จะยกไฟขึ้นและลง...
พวกเขาเดินลึกเข้าไปกว่าเดิมมาก จากพื้นที่ที่เคยแห้งกังก็กลายเป็นดินที่ชื้นแฉะ  จนเวลาเดินมีเสียงดัง แจะ!  แจะ! ออกมาจากพื้นที่เดินเหยียบไป ไม่ใช่เพียงแค่นั้นบรรยากาศก็ดูเหมือนจะมีความชื้นมากขึ้นด้วยเช่นกัน  แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่พบร่องรอยของผู้ที่เข้ามาก่อนหรือว่าเอเรนแต่อย่างใด...
ทาเนียร์ที่เริ่มสังเกตเห็นว่าเหล่าลูกน้องของเธอมีท่าทีที่อ่อนแรงจากการเดินมาเป็นเวลานาน อีกทั้งเธอก็สังเกตมาม้าที่ขนของมาก็เริ่มแสดงอาการเหนื่อยหอบออกมา
...คงจะได้เวลาต้องพักเสียแล้ว...
คิดได้ดังนั้นเธอจึงสั่งให้ขบวนหยุดลงและพักผ่อนกันตรงนี้...
สภาพเหล่าลูกน้องของเธอที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างทันที พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ราวกับจะบอกเป็นโดยนัยว่า ...ในที่สุดก็ได้พักเสียที
"พวกนายเป็นอย่างไงบ้าง?" ทาเนียร์พูดถามกับเหล่าลูกน้องที่นอนกองกันด้วยสภาพที่เหนื่อยหอบ หมดแรงที่จะทำอะไรต่อ
"แฮ่กก!  แฮ่กก! ...จะว่าไงดี  เหมือนกับว่า...เรี่ยวแรงมัน ...แทบไม่มีเหลือเลย..."
"ถ้างั้นก็พักซะ! เดี๋ยวฉันจะอยู่เฝ้ายามแทนเอง..."
"รบกวนด้วย...ครับ" แล้วพวกเขาก็สลบไปอย่างทันที
เมื่อทาเนียร์มองไปยังคนที่เหลือก็มีเพียงแค่เรย์ กับแมม่อนที่ยังคงยืนอยู่ได้ ส่วนทางเซเลน่ากับเอวานั้นแข้งขาต่างก็พากันอ่อนแรงจนแทบจะยืนไม่อยู่ จนต้องให้แมม่อนเข้าอุ้มทั้งสองมาส่งที่รถม้าเพื่อให้พวกเธอได้พักผ่อน...
"มันเกิดอะไรขึ้น! ทำไมทุกคนดูอ่อนแรงกันถึงขนาดนี้?" ทานียร์พูดขึ้นด้วยความสงสัย หลังจากที่เห็นใครหลายคนมีอาการแบบเดียวกัน
"น่าจะเป็นเพราะว่าการรับรู้เวลาเพี้ยนไปนั่นแหละ..." แมม่อนพูดตอบทาเนียร์
"แต่ข้าไม่เห็นรู้สึกอะไรเลยนะ!?"
"เรื่องนั้นน่าจะเป็นเพราะท่านอยู่สั่งการบนรถม้าอย่างไงล่ะ!"
เรื่องนั้นทำให้ทาเนียร์นึกออกเพราะว่าตัวเองเอาแต่สนใจเรื่องการสอดส่องจากที่ไกลๆ เลย ไม่ได้ รับรู้ความรู้สึกของคนที่เดินอยู่ด้านล่าง  ในตอนนั้นทำให้เธอคิดได้ว่า  ...ถ้ามีอะไรที่สามารถบอกเวลาข้างนอกได้ก็ดี...
"ข้าต้องขอโทษด้วยที่ไม่ทันได้สังเกต  ไม่สมกับเป็นหัวหน้าอัศวินเลย"
"ท่านอัศวินอย่าได้คิดมาดกเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลย...  ความผิดพลาดนั้นเป็นเรื่องปกติ  ไม่ว่าใครก็เคยมีกันทั้งนั้น"  แมม่อนพูดปลอบใจทาเนียร์ไป
...
"นายเองก็เคยทำผิดพลาด...เหมือนกันใช่ไหม?"  เสียงของเรย์พูดขึ้นอย่างโพงพาง น้ำเสียงเขาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ความเครียดแค้นที่สะสมมานานหลายสิบปี  ทั้งหมดนั้นพุ่งตรงมาหาแมม่อน
"...พูดเรื่องอะไรกัน?" แมม่อนเอียงคอทำท่าเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ในคำถามที่เรย์ได้ถามเอาไว้
"แกนี่มัน...!" เรย์เตียมพร้อมที่จะชักดาบเข้าโจมตี แต่ทาเนียร์ก็เข้ามาพูดห้ามปราบเอาไว้ก่อน
"หยุดเลยนะ! อย่ามาทะเลาะกันที่นี่!  ตอนนี้จะได้ไหม!?"
หลังจากที่ได้ยินเสียงห้ามปราบเรย์ก็ปล่อยมืออกจากดาบและเดินออกห่างไปด้วยอารมณ์เสีย
"ชิ...!" จากนั้นเรย์ก็เดินออกไป
"แล้วนายจะไปไหนน่ะ?"
"สำรวจพื้นที่โดยรอบ...แล้วก็ไปยิงกระต่ายเล่นสักตัวสองตัวหน่อย..." แล้วเรย์ก็เดินไปพร้อมกับถือคบไฟในมือ
ทาเนียร์และแมม่อนที่ยังคงมีสติพอที่จะเฝ้ายามในครั้งนี้  ต่างพากันช่วยก่อไฟให้ความอบอุ่นและทำอาหารเตรียมสำหรับพวกที่กำลังจะตื่นขึ้นมา ซึ่งแมม่อนเป็นคนที่อาสาทำอาหารเตรียมไว้ให้  ระหว่างนั้นทาเนียร์ก็ถามขึ้นมาว่า...
"ทั้งที่คนอื่นดูสภาพร่อแร่ขนาดนั้นแท้ๆ แต่ทำไม...ท่านนักเดินทางดูไม่ค่อยเป็นอะไรเลยล่ะ?"
"ข้าเองก็ผ่านการเดินทางมายาวนาน ก็อีแค่เดินวันหรือว่าสองวัน เรื่องแบบนั้นข้าทำมันจนชินไปแล้ว"
"แต่เจ้านายของท่านดูไม่เห็นเป็นอย่างนั้นเลยนะ..."
"ปกติแล้วข้าจะเป็นคนอุ้มนางในการเดินทาง และอีกอย่างพวกเราทั้งสองก็พึ่งจะเจอกันได้ไม่นานนี้เอง..."
"พึ่งเจอกันได้ไม่นานแท้ๆ แต่นางกลับดูไว้ใจท่านมากเลยนะ..." ทาเนียร์พูดด้วยรอยยิ้ม
"อย่างนั้นหรอ?"
ทันใดนั้นเสียงอันงัวเงียของเซเลน่าที่พึ่งจะตื่น เดินเข้ามาเพราะได้กลิ่นอาหารที่แมม่อนกำลังทำอยู่... "อาหาร...เสร็จหรือยัง?"
"ตื่นมาก็จะกินเลยหรือไง...นายท่าน"
"จะให้ทำไงได้...ก็คนมันหิวนี่น่า~"  เซเลน่าเข้ามานั่งข้างๆตัวของแมม่อนด้วยท่าทางที่งัวเงีย และเหมือนว่าเธอจะยังไม่ตื่นดี แล้ววินาทีนั้นเธอได้เอนหัวลงพิงที่ข้างตัวของแมม่อนก่อนที่ตนเองจะหลับไป "....."
ทาเนียร์ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ถึงกับยิ้มออกมาด้วยความเอนดู "เห็นไหมล่ะ! ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมานอนอิงชายที่ไม่ไว้ใจได้ลงหรอก..."
ทางแมม่อนที่พูดปฏิเสธไม่ได้เลยไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบกลับไป เขาได้แต่ปล่อยให้ทางเซเลน่านอนพิงตัวเขาอยู่แบบนั้น
ซึ่งจังหวะนั้นเองเรย์ได้เดินกลับมาพร้อมกับกวางที่แบกอยู่บนบ่า "โทษทีกลับมาช้าไปหน่อย...อะนี่! ของฝาก" แล้วเขาก็โยนกวางที่ล่ามาได้ให้กับทาเนียร์
"กวางทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?"  ทาเนียร์พูดขึ้นด้วยความสงสัย
"อย่ามาถามฉันสิ!"  เรย์พูดปัดไปเพราะว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ในป่าแห่งนี้ถึงพบกวางได้
แมม่อนเลยพูดขึ้นมาว่า...  "ถึงแม้ว่าในป่าแห่งนี้จะมีสัตว์อสูรมากมาย แต่กลับกันมันก็เป็นแห่งอาหารชั้นยอดสำหรับสัตว์ กวางตัวนี้ก็...คงจะหลงเข้ามาโดยบังเอิญ และในป่าแห่งนี้ก็ไม่ได้โหดร้ายขนาดที่พืชทุกชนิดจะเป็นอันตรายด้วยเช่นกัน  บางชนิดก็สามารถนำมาทำอาหารกินได้"
"...จะว่าไปท่านเองก็ค่อนข้างรู้เรื่องเกี่ยวกับที่นี่เยอะเหมือนกันนะ" ทาเนียร์พูดขึ้นด้วยความสงสัย "ท่านนี่เป็นแค่นักเดินทางธรรมดาจริง ๆ อย่างนั้นหรอ?"
ทันทีที่ทาเนียร์พูดมา บรรยากาศโดยรอบก็เริ่มตึงเครียด แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้นแมม่อนเองก็ตอบไปอย่างเป็นธรรมชาติว่า...
"ข้าเป็นนักเดินทางนะ... ความรู้และการสังเกตบริเวณโดยรอบเองก็เป็นสิ่งสำคัญ  มิเช่นนั้นก็คงไม่มีทางที่จะรอดมาถึงนี่ได้หรอก..."   แล้วแมม่อนก็เริ่มพูดเปลี่ยนเรื่องอย่างทันที    "เอาล่ะ! รีบชำแหละแยกส่วนก่อนที่กวางจะเน่าดีกว่า กองไฟตอนนี้ก็ยังติดอยู่ อย่างน้อยก็ลมควันเก็บไว้ใช้ในการเดินทางต่อได้!"
มีเพียงแค่ทาเนียร์ที่ยอมชำแหละกวางตามแต่โดยดี ส่วนทางเรย์นั้นเดินออกไปโดยที่ไม่สนใจอะไร ก่อนจะหยิบเนื้อตากแห้งจากกระเป๋ากินเป็นอาหารฉุกเฉินประทังความหิว  เขาไม่คิดแม้จะหยิบอาหารที่ทำโดยฝีมือของแมม่อนเลยแม้แต่นิด
หลังจากนั้นทุกนที่หมดสติไปก็เริ่มตื่นกันมาทีละคน จนครบทุกคน และได้กินอาหารที่แมม่อนได้เตรียมไว้ให้ก่อนจะออกเดินทางกันต่อ...
การเดินทางเป็นไปตามรูปแบบเดิม ทุกอย่างนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นดี...จนกระทั้ง  มีสัญญาณคบไฟจากทางเรย์ที่เดินนำหน้าพวกเขา  แสงไฟตวัดขึ้น-ลงอย่างช้าเพื่อบอกว่าให้หยุดรถม้าและรวมพล  ทาเนียร์เองที่เห็นแบบนั้นเลยสั่งการเสียงดังไปอย่างทันที...
"ทุกคนหยุด...!!!"  พอพูดเสร็จเธอรีบลงจากรถม้าพุ่งตรงไปหาทางเรย์อย่างทันที  "เจออะไรอย่างนั้นหรอ?"
"ดูด้วยตาตัวเองจะเข้าใจเร็วกว่า..."  เรย์ชี้ให้ดูถึงสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ทันทีที่ทาเนียร์หันไปลมเหม็นที่ทำเอาจนแทบจะอ้วก กลิ่นเหม็นที่สุดจะบรรยายเข้าประดาที่รูจมูกทั้งสองข้าง  กลิ่นเลือดเนื้อที่เริ่มเน่าเละและมีหนอนไชผุดขึ้นทั่วทั้งร่าง เธอพูดออกมาในขณะที่มือปิดจมูก
"ม้า? หรอ?"
ซากสัตว์ที่นอนตายอยู่ตรงหน้า โดนกัดแซะจนเห็นแค่เนื้อแดงติดกระดูก ผิวหนังถูกของมีคมบาดจนขาดวิ่น ดวงตาถูกกะซวกด้วยของที่แหลมพอๆ กับมีด
เรย์ทำการวินิจฉัยและค่อยๆ วิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น "ดูแล้วน่าจะไม่ใช่ม้าป่า  อีกทั้งข้าวของที่กระจัดกระจายนี่ด้วย น่าจะเป็นของพวกที่เข้าก่อนหน้านี้แน่ๆ  นี่...!"  เรย์หันไปพูดกับทางทาเนียร์ที่ยังตกใจสภาพของซากม้าที่ตาย  "พอจะรู้ไหมว่าเป็นตัวอะไร?"
"จากในบันทึกของคนที่ค้นพบมันมีค่อนข้างน้อยมาก ถ้าให้เดาจากสภาพของซากแล้ว น่าจะเป็นพวก "ก้อนขน"
"ก้อนขน? ชื่อขนมแบบใหม่หรือไง?"
"ไม่ใช่! มันเป็นสัตว์อสูรในป่าสามส่วน ออกล่าเป็นฝูง  ทั้งตัวพวกมันเป็นกลุ่มก้อนขนขนาดเท่า ๆ กับเด็กน้อย มีฟันขนาดใหญ่ ไม่มีตา พวกมันมีกรงเล็บที่คมและแหลมมาก จนขนาดที่สามารถฟันผ่านทะลุชุดเกราะได้สบายๆ  เนื่องจากที่พวกมันไม่มีตา พวกมันเลยมีประสาทรับรู้ด้านเสียงที่รวดเร็วมาก เวลาที่มันเจอเหยื่อ จะมีเสียงขบฟันและเสียงตระกายไม้อยู่ใกล้ๆ
แสดงว่า...แถวนี่เป็นเขตที่อยู่อาศัยของพวกมันสินะ?  ยุ่งยากแล้วสิ...! ต้องรีบไปเตรียมการแล้ว..."  พอพูดเสร็จทาเนียร์ก็วิ่งออกไปบอกเหล่าลูกน้อง
ในวินาทีนั้นเรย์ก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองพวกเขาจากระยะที่ไกล  สายตาที่เต็มไปด้วยความรื่นเริง สายตาที่สนุกกับการที่ได้เห็นพวกเขาดิ้นรนในอะไรบางอย่าง  และสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง    ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะหายไปในความมืด....
... ความรู้สึกเหมือนโดนดูถูกนี่มันอะไรกัน เหมือนว่ากำลังเยาะเย้ยฉันอยู่ยังไงอย่างนั้น...
"นายก็รีบมาได้แล้ว..." ทาเนียร์วิ่งเข้ามากระชากมือเรย์ 'พวกเราจะเริ่มวางแผนรับมือพวกก้อนขนกันนายก็มาฟังด้วยสิ!"
"อืม...เข้าใจแล้ว!"
"ทรัพย์สิน? หรือว่ายศถาบรรดาศักดิ์ ไม่ว่าจะเป็นอายุขัยอันเป็นนิรันดร์ ข้าก็สามารถมอบให้ท่านไดุ้กอย่าง  เอาละ่!  นายท่านเอ่ย~ ตัวตนทีี่่เเท้จริงของท่านเป็นเเบบใดกัน?"
 สิ่งมีชีวิตปริศนาได้ถามมา...