สายลมและกุหลาบเขียว
SuchZ
## สามีภรรยา?

เสียงพิธีกรประกาศปิดท้ายงานแต่งงานที่แสนอบอ้าวในใจของอายัน แขกเหรื่อทยอยออกจากโรงแรมหรูไปทีละคน ขณะที่ตัวเขายังคงยืนอยู่กลางงานด้วยรอยยิ้มที่ฝืนทน บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยถึงความเหมาะสมของ "คู่บ่าวสาว" แต่มีเพียงอายันเท่านั้นที่รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้สวยงามอย่างที่ใครเข้าใจ
"อายัน ไปได้แล้ว"
เสียงของปราณทุ้มต่ำแต่เย็นชา อายันเงยหน้าขึ้นมองชายที่ยืนอยู่ข้างเขา คนที่ตอนนี้กลายเป็น "สามี" ของเขาตามกฎหมายแล้ว แต่ไม่มีสักเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายมองเขาด้วยความรู้สึกดี ๆ
ปราณสูงกว่าเขาเล็กน้อย ไหล่กว้างสมบูรณ์แบบในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าคมสันเต็มไปด้วยความสุขุม แต่ดวงตาคู่นั้นไม่ได้แฝงความอบอุ่นใด ๆ เลยแม้แต่น้อย
เขาไม่ต้องการการแต่งงานครั้งนี้ และเขาก็ไม่พยายามปกปิดมันเลย
อายันกำหมัดแน่นเพื่อควบคุมความรู้สึก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญกับความเมินเฉยของปราณ แต่มันก็ยังคงเจ็บปวดเสมอ
คอนโดที่เย็นเฉียบกว่าฤดูหนาว
ห้องชุดหรูใจกลางเมืองเป็นสถานที่ที่อายันถูกพามาในค่ำคืนวันแต่งงาน ไม่มีการฮันนีมูน ไม่มีคำพูดอ่อนโยน ไม่มีแม้แต่การจับมือ มีเพียงความเงียบงันที่เย็นยะเยือกเมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้องที่ควรจะเป็น "เรือนหอ"
อายันมองแผ่นหลังกว้างของปราณที่เดินเข้าไปในห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะรอเขา เสียงปิดประตูดังขึ้นโดยไม่มีการหันกลับมามอง เขาถูกทิ้งให้อยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงลำพัง ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนตั้งแต่แรก
เขารู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ แต่หัวใจของเขาก็ยังอดปวดหนึบไม่ได้
อายันไม่ได้ร้องไห้ เขาเคยผ่านช่วงเวลาที่แย่กว่านี้มาแล้ว สิ่งที่เขาทำคือการสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินเข้าไปในครัว
"ถ้าเขาไม่รัก อย่างน้อยก็ขอให้ฉันได้ดูแลเขาก็ยังดี"
ความพยายามที่ถูกเมินเฉย
วันแรกของการแต่งงาน อายันตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหารให้ปราณ เขาไม่ได้ทำเองมานาน แต่เขาจำได้ว่าเคยได้ยินจากพี่เลี้ยงของปราณว่าอีกฝ่ายชอบทานอาหารรสอ่อน ๆ ตอนเด็ก ๆ
เขาใช้เวลาทั้งเช้าเตรียมอาหารอย่างตั้งใจ วางจานทุกอย่างอย่างประณีตบนโต๊ะอาหารแล้วรอ รอให้คนที่เขารักเดินออกมาจากห้องนอน
แต่สิ่งที่เขาได้รับคือลำแสงจากประตูที่เปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวตรงไปยังประตูหน้าห้องโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองโต๊ะอาหาร
อายันรีบลุกขึ้น "พี่ปราณ! ทานข้าวก่อนไหม ผมตั้งใจทำให้…"
ปราณหยุดเท้าเพียงชั่วครู่ ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบเฉย "ไม่จำเป็น ฉันไม่มีเวลาสำหรับเรื่องพวกนี้"
ไม่จำเป็น…
คำพูดสั้น ๆ นั้นทำให้มือที่กำลังจะยื่นไปหาหยุดชะงัก อายันมองแผ่นหลังที่หายออกจากประตูไปโดยไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อ
เขานั่งลงที่โต๊ะอาหาร มองอาหารที่ตัวเองตั้งใจทำแต่ไม่มีใครสนใจ ริมฝีปากแย้มยิ้มบาง ๆ ให้กับตัวเอง
"ไม่เป็นไรหรอก วันแรกก็คงเป็นแบบนี้แหละ"
หนึ่งเดือนต่อมา
ความเงียบงันยังคงเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ระหว่างพวกเขา
ทุกเช้า อายันจะตื่นมาทำอาหารให้ แต่ไม่มีสักครั้งที่ปราณแตะมัน เขาเลือกที่จะไปทำงานแต่เช้าและกลับดึกจนบางครั้งอายันเผลอคิดว่าเขาอาจตั้งใจหลีกเลี่ยงการอยู่กับเขา
อายันพยายามทำทุกอย่างเพื่อเข้าใกล้อีกฝ่าย ไม่ว่าจะเป็นการชวนคุยในระหว่างมื้อเย็น (ที่มักจะทานคนเดียวเสมอ) หรือแม้แต่การรอให้ปราณกลับบ้านเพื่อจะได้เห็นหน้ากันบ้าง
แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความว่างเปล่า
คืนนั้น อายันนั่งรอปราณที่โซฟาอีกครั้ง ขณะที่เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืน ในที่สุดประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น
เขารีบลุกขึ้น "พี่ปราณ กลับมาแล้วเหรอครับ—"
แต่เสียงของเขาถูกกลืนหายไปเมื่อปราณเดินผ่านเขาไปเหมือนอากาศธาตุ ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนในสายตาอีกฝ่ายเลย
อายันเม้มปากแน่น ก่อนจะยิ้มจาง ๆ ให้ตัวเอง "พี่ปราณ ทานอะไรมาหรือยังครับ ผมอุ่นอาหารให้เอาไหม—"
"ไม่ต้อง" เสียงเย็นชานั้นตัดบทเขาทันที
"แต่ว่า…"
"อายัน" ปราณหันกลับมามองเขาครั้งแรกในรอบหลายวัน แต่ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "นายจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?"
อายันนิ่งไป ใจเต้นช้าลงราวกับถูกบีบ "ผมแค่…"
"เลิกพยายามเถอะ ฉันไม่ได้ต้องการมัน"
เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับความเงียบที่โอบล้อม อายันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก้อนแข็ง ๆ ติดอยู่กลางอกเหมือนจะกลืนกินเขาทั้งเป็น
มือที่กำแน่นสั่นเล็กน้อย แต่เขาก็ยังยิ้มออกมาเหมือนเดิม
"ไม่เป็นไรหรอก… สักวันพี่จะมองเห็นผมใช่ไหม?"
แต่เขาไม่แน่ใจแล้วว่าสักวันนั้นจะมาถึงจริง ๆ หรือเปล่า


## ระยะห่างที่ไม่มีวันข้ามไปถึง

เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรู งานฉลองครบรอบ 50 ปีของบริษัท "อัครเดชกรุ๊ป" ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่โดยมีบรรดาผู้ถือหุ้น แขกวีไอพี รวมถึงสมาชิกในครอบครัวอัครเดชมาร่วมงานกันอย่างพร้อมหน้า
อายันในชุดสูทสีงาช้างยืนอยู่ข้าง ๆ ปราณตามหน้าที่ในฐานะ "คู่สมรส" คนใหม่ของอีกฝ่าย แต่ถึงแม้จะยืนอยู่ข้างกันเพียงไม่กี่คืบ กลับรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างพวกเขามันไกลจนแทบจะไขว่คว้าไม่ถึง
ปราณแทบไม่พูดกับเขาเลยนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในงาน ทุกคำพูด ทุกการแนะนำตัว ล้วนเป็นเรื่องของธุรกิจและสังคม ไม่ใช่เรื่องของพวกเขา
และที่แย่ที่สุดคือ สายตาของปราณที่ไม่เคยหยุดอยู่ที่เขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว
รอยยิ้มที่ไม่เคยเป็นของเขา
"คุณพิมพ์ภัทรมาถึงแล้วค่ะ"
อายันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยจากเสียงของแขกคนหนึ่ง ร่างโปร่งหันไปตามเสียงอย่างเลี่ยงไม่ได้ และภาพที่เขาเห็นก็ทำให้หัวใจร่วงลงไปกองอยู่กับพื้น
พิมพ์ภัทรในชุดราตรีสีกรมท่าเดินเข้ามาในงานพร้อมกับพี่ชายของปราณ ใบหน้างดงามเปื้อนยิ้มอย่างอ่อนหวาน และทันทีที่เธอเข้ามาในระยะสายตา ปราณก็เปลี่ยนไป
สายตาที่เย็นชาเสมอเวลามองอายัน กลับอ่อนโยนขึ้นทันทีเมื่อมองไปทางพิมพ์ภัทร ดวงตาคู่นั้นส่องประกาย แม้เจ้าตัวจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ทุกอย่างก็ชัดเจนเกินพอ
"พิมพ์…" ปราณเอ่ยเสียงเบา รอยยิ้มที่อายันไม่เคยได้รับปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสามีของเขา
อายันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกทุบจนแหลกเป็นเสี่ยง ๆ
"คุณปราณ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ" พิมพ์ภัทรกล่าวเสียงอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้ม ปราณพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตายังคงจับจ้องเธอไม่วาง
"ครับ สบายดีหรือเปล่า?"
"สบายดีค่ะ แล้วคุณล่ะ?"
"ก็ดี…" ปราณตอบ แต่เสียงของเขาแฝงความอ่อนโยนที่ไม่เคยมีให้กับอายัน
อายันอยากหันหลังเดินออกไป อยากแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินบทสนทนานั้น อยากหลอกตัวเองว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่เรื่องจริง แต่เขาทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้หัวใจของตัวเองถูกกรีดช้า ๆ ด้วยทุกคำพูดและทุกสายตาที่คนสองคนมอบให้กัน
และที่เจ็บที่สุดคือ—
เขากับพิมพ์ภัทรก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
พิมพ์ภัทรเป็นเพียงคนที่มองปราณอยู่ห่าง ๆ ด้วยความรัก แต่ไม่เคยได้รับมันตอบกลับมา อายันเองก็เหมือนกัน ต่างกันเพียงแค่… เขาคือ "สามี" ตามกฎหมายของปราณ เป็นคนที่ควรมีโอกาสได้อยู่ใกล้ชิด ได้รับการใส่ใจ ได้รับสัมผัสจากมือคู่นั้น
แต่สุดท้ายเขากลับเป็นเพียงเงา เป็นเพียงสิ่งที่ถูกมองข้ามไปอย่างง่ายดาย
เศษเสี้ยวของความห่วงใย ที่ไม่ใช่ของเขา
"พิมพ์เดินทางมาเหนื่อย ๆ น่าจะพักก่อนนะครับ"
เสียงของปราณทำให้อายันตื่นจากภวังค์ เขาหันไปมองแล้วเห็นว่าปราณขยับเข้าใกล้พิมพ์ภัทรเล็กน้อย ราวกับเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะเหนื่อยเกินไป
เขาเคยถูกถามแบบนั้นบ้างไหมนะ?
เขาเองก็นั่งรอปราณกลับบ้านทุกคืนจนเกือบเช้า ตื่นมาทำอาหารทุกวัน ดูแลเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เคยให้ขาด แต่นอกจากคำว่า "ไม่จำเป็น" แล้ว เขาได้รับอะไรกลับมาบ้าง?
อายันเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะบังคับตัวเองให้ยิ้มออกมา ยิ้มให้ตัวเอง ยิ้มให้กับความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง
"คุณอายัน ไม่สบายหรือเปล่าคะ?" เสียงของพิมพ์ภัทรเรียกสติของเขากลับมา
เขาสบตากับเธอ เห็นแววความห่วงใยจากดวงตาคู่นั้นแล้วอดนึกขำในใจไม่ได้ เพราะมันเป็นความห่วงใยที่เขาอยากได้รับจากคนข้าง ๆ เขาต่างหาก
"ผมสบายดีครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง"
แต่คนที่ควรถามเขาแบบนี้ไม่ใช่เธอ
เขาหันไปมองปราณ ไม่รู้ว่าเผลอคาดหวังไปหรือเปล่าว่าอีกฝ่ายจะมองเขาบ้าง
แต่เปล่าเลย
ปราณไม่ได้มองเขาแม้แต่นิดเดียว
ค่ำคืนที่เงียบงัน
หลังจากงานเลิก อายันเดินตามปราณขึ้นรถกลับคอนโดเงียบ ๆ ไม่มีการสนทนาใด ๆ ระหว่างทาง มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำลายความเงียบ
อายันอยากถามว่า "พี่ปราณชอบคุณพิมพ์ภัทรมากขนาดนั้นเลยเหรอ?" แต่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถาม
อยากถามว่า "ผมต้องทำยังไง พี่ถึงจะยิ้มให้ผมแบบนั้นบ้าง?" แต่เขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว
"พรุ่งนี้ผมทำอาหารให้เหมือนเดิมนะครับ" เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ พยายามหาเรื่องคุย
"อืม"
คำตอบสั้น ๆ นั้นทำให้เขาเจ็บปวดกว่าการถูกปฏิเสธเสียอีก
ไม่ใช่เพราะคำพูดนั้นสั้นเกินไป แต่เพราะมันไม่มีแม้แต่ความใส่ใจอยู่ในนั้นเลย
รถจอดสนิทที่ลานจอดรถของคอนโด ปราณเปิดประตูลงไปโดยไม่รอเขา อายันเดินตามหลังเงียบ ๆ มองดูแผ่นหลังของคนที่เป็น "สามี" ของเขา แต่ไกลเกินกว่าที่จะเอื้อมถึง
สุดท้ายอายันก็หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
เป็นการหัวเราะให้กับตัวเอง ที่ยังไม่รู้จักพอ
เป็นการหัวเราะให้กับหัวใจของเขาเอง ที่ยังคงเต้นแรงเพื่อคนที่ไม่เคยต้องการมัน


## หยาดน้ำตา

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยความเงียบงันเหมือนทุกวัน อายันตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ใช้เวลาทั้งเช้าต้มข้าวต้มหมูใส่เห็ดหอมที่เขาตั้งใจทำให้ปราณ
กลิ่นหอมของข้าวต้มอุ่น ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้องครัว อายันวางชามลงบนโต๊ะอย่างประณีต พยายามสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นในบ้านที่เต็มไปด้วยความเย็นชา
แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน ปราณเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย สวมสูทเรียบร้อยเตรียมออกไปทำงาน
"พี่ปราณ ผมทำข้าวต้มให้ ทานก่อนไหมครับ?"
ปราณหยุดเดินเพียงเสี้ยววินาที แต่ไม่แม้แต่จะปรายตามองโต๊ะอาหาร "ไม่ล่ะ ฉันมีธุระด่วน"
อายันเม้มริมฝีปาก มองอีกฝ่ายหยิบกระเป๋าเอกสารแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมา
เสียงประตูปิดลงดัง ปัง และทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบเหมือนเดิม
อายันถอนหายใจเบา ๆ มองข้าวต้มที่เขาตั้งใจทำแต่ไม่มีใครแตะต้อง เขาไม่หิว แต่สุดท้ายก็ต้องกินมันเองอยู่ดี
—
ร้านดอกไม้ กับรอยยิ้มของคู่รัก
อายันมาถึงร้านดอกไม้ของตัวเองในช่วงสาย หยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมก่อนจะเริ่มต้นวันใหม่
ร้าน "ลูเกียร์ฟลอร่า" เป็นร้านเล็ก ๆ ที่เขาเปิดมาหลายปีแล้ว ดอกไม้แต่ละช่อที่ส่งมอบให้ลูกค้าเต็มไปด้วยความหมายดี ๆ
วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นคู่รักที่มาซื้อดอกไม้ให้กัน อายันส่งช่อกุหลาบแดงให้ชายหนุ่มที่ยิ้มกว้างเมื่อได้รับมัน แล้วมองตามคู่รักที่เดินออกไปจากร้านด้วยสายตาเหม่อลอย
เขาก็เป็นคนหนึ่งที่แต่งงานแล้วเหมือนกันนี่ แต่ทำไมเขาถึงไม่มีโอกาสได้ยิ้มแบบนั้นบ้าง?
"คุณอายันคะ วันนี้ดูใจลอยจัง" พนักงานสาวในร้านทักขึ้นเบา ๆ
อายันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม "แค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ ไม่มีอะไรหรอก"
แต่ความจริงคือมันมี ทุกอย่าง อยู่ในหัวของเขา
—
คำสั่งซื้อที่คุ้นเคย
ช่วงบ่าย อายันเดินเข้าไปในเรือนกระจกที่อยู่หลังร้าน มันเป็นพื้นที่ที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อเพาะพันธุ์ดอกไม้ และเป็นที่ที่เขามักจะใช้เวลาอยู่กับตัวเองเวลาที่รู้สึกเหนื่อย
"ทำไมพี่ปราณไม่เคยมองผมบ้างเลยนะ…" เขาพึมพำกับดอกกุหลาบที่กำลังผลิบาน ราวกับว่ามันจะให้คำตอบกับเขาได้
แต่ก่อนที่เขาจะได้จมอยู่กับความคิดของตัวเองไปมากกว่านี้ เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้น
"สวัสดีครับ ผมอยากสั่งช่อดอกไม้"
เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยนั้นทำให้อายันชะงัก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่ามันเหมือนเสียงของปราณเหลือเกิน แต่ก็บอกตัวเองว่าไม่น่าจะใช่
"ต้องการดอกไม้ประเภทไหนครับ?" อายันถามตามปกติ
"ขอเป็นช่อดอกไม้ขนาดใหญ่สำหรับแสดงความยินดี… สีหวาน ๆ หน่อย"
"รับทราบครับ ขอทราบชื่อผู้รับด้วยไหมครับ?"
"พิมพ์ภัทร"
ร่างโปร่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลั้นหายใจแล้วค่อย ๆ ก้าวออกมาจากห้องด้านหลัง และสิ่งที่เห็นก็คือแผ่นหลังกว้างของปราณที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์
พวกเขาชะงักไปชั่วขณะเมื่อสบตากัน
อายันยิ้มจาง ๆ แล้วโน้มศีรษะให้อย่างสุภาพ "คุณลูกค้าต้องการดอกไม้แบบไหนเพิ่มเติมไหมครับ?"
ปราณขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น แววตาวูบไหวไปชั่วครู่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
"ไม่ล่ะ แค่นี้ก็พอ"
อายันพยักหน้ารับ แล้วเริ่มลงมือจัดช่อดอกไม้โดยไม่พูดอะไรอีก
เขาทำมันอย่างบรรจง เลือกดอกไม้แต่ละดอกอย่างพิถีพิถัน แม้มือของเขาจะสั่นเล็กน้อย และแม้หยาดน้ำตาจะค่อย ๆ ไหลลงมาเงียบ ๆ ขณะที่เขามัดริบบิ้นรอบช่อ
—
ของขวัญแสดงความยินดี
วันรุ่งขึ้น อายันต้องไปมอบของขวัญให้พี่สะใภ้พร้อมกับปราณ พวกเขายืนอยู่ในห้องรับแขกของคฤหาสน์อัครเดช ขณะที่พิมพ์ภัทรยิ้มกว้างเมื่อได้รับช่อดอกไม้
"สวยจังเลยค่ะ คุณปราณเลือกมาเองเหรอคะ?"
"อืม"
อายันเงียบ มองภาพนั้นอยู่ห่าง ๆ ไม่พูดอะไร
ดวงตาของปราณเต็มไปด้วยความอ่อนโยนยามมองพิมพ์ภัทร แววตาเดียวกับที่เขาไม่เคยได้รับ แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีบางอย่างในแววตานั้นที่ดูหม่นหมอง
อายันเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
มันเป็นความรู้สึกของคนที่รัก… แต่ไม่มีวันได้ครอบครอง
—
เมื่อภรรยาเป็นเพียงเงา
คืนนั้น หลังจากกลับถึงคอนโด อายันก็เริ่มทำความสะอาดบ้านตามปกติ
เขาซักเสื้อผ้าของปราณทุกตัวด้วยความระมัดระวัง ศึกษาข้อมูลของเนื้อผ้าแต่ละชนิดเพราะกลัวว่าถ้าทำพลาดแล้วปราณจะไม่พอใจ เขาคอยจัดของทุกอย่างให้เข้าที่ คอยดูแลบ้านให้น่าอยู่ที่สุด
แต่สุดท้าย…
เขาก็เป็นเพียงเงาในบ้านหลังนี้ เป็นเพียง "คนดูแล" ไม่ใช่ภรรยาที่มีตัวตนในสายตาของปราณ
อายันไม่เคยบ่น ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น
เขาทำได้เพียงกลับเข้าไปในเรือนกระจกหลังร้าน มองดอกไม้ที่เขาปลูกไว้ แล้วพูดกับมันแทน
"รู้ไหม… ฉันเหนื่อยจังเลย"
ไม่มีเสียงตอบรับจากดอกไม้เหล่านั้น มีเพียงสายลมที่พัดผ่านพวกมันแผ่วเบา
อายันหลับตา ปล่อยให้หยาดน้ำตาไหลลงมาครั้งแล้วครั้งเล่า
"ฉันควรทำยังไงดี?"


## ความเงียบที่เจ็บปวด

อายันกลับถึงคอนโดในตอนกลางคืน ร่างกายยังคงอ่อนล้าเพราะพิษไข้ที่เพิ่งหายจากการนอนโรงพยาบาลมา
สองวันเต็มที่เขาหายไป
สองวันเต็มที่ไม่มีใครตามหา
เขาป่วยหนักเพราะล้มพับกลางป่า มือถือก็หล่นหาย ตอนนั้นเขาคิด… หรือบางทีปราณอาจจะห่วงเขาบ้าง?
แต่เปล่าเลย…
เมื่อกลับมา ก็พบว่าอีกฝ่ายใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
—
"ไปไหนมา?"
"กลับมาแล้วเหรอ?"
เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นเมื่ออายันเดินเข้ามาในห้องรับแขก ปราณนั่งอยู่ที่โซฟา กำลังอ่านข้อความในโทรศัพท์โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามามอง
หัวใจของอายันเต้นช้าลงอย่างเจ็บปวด เขารอให้ปราณพูดต่อ
แต่… ไม่มีคำถาม ไม่มีความห่วงใย ไม่มีแม้แต่คำพูดธรรมดาที่ควรจะมี
"พี่ปราณ…" อายันพยายามเปิดปากพูด แต่น้ำเสียงกลับแผ่วเบา
"หืม?"
"ผม… ผมหายไปตั้งสองวัน"
"อืม"
"พี่ไม่สงสัยเลยเหรอว่าผมไปไหน?"
ครั้งนี้ปราณเงยหน้าขึ้นมามองเพียงแวบเดียว ก่อนจะกลับไปจดจ่อกับโทรศัพท์ "ก็กลับมาแล้วไม่ใช่หรือไง?"
อายันยืนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
"ใช่… กลับมาแล้ว"
แต่เขาไม่แน่ใจเลยว่าความรู้สึกของตัวเองมันจะกลับมาเหมือนเดิมได้หรือเปล่า
—
ไม่เคยสนใจอะไรเลย
อายันมองปราณที่กำลังจัดเอกสารสำหรับงานวันพรุ่งนี้ ราวกับว่าเขาเป็นอากาศธาตุในห้องนี้
เขาเคยพยายามบอกปราณไหม… ว่าตัวเองทำงานอะไร?
พวกเขาแต่งงานกันมาได้หลายเดือนแล้ว แต่ปราณยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาทำงานที่ร้านขายดอกไม้ ถึงขนาดไปซื้อดอกไม้ให้คนที่ตัวเองรักจากร้านของภรรยาโดยไม่รู้ตัว
พี่ปราณ… ไม่เคยสนใจอะไรเกี่ยวกับเขาเลยจริง ๆ
"อายัน พรุ่งนี้พี่ต้องออกไปข้างนอกแต่เช้า อย่าลืมล็อกห้องให้ดี"
อายันกัดริมฝีปากแน่น "ครับ"
ไม่มีแม้แต่คำถามว่าเขาทำงานอะไร ไม่มีแม้แต่ความสงสัยว่าเขาหายไปไหนมา
ไม่มี… แม้แต่ความเป็นห่วง
อายันหันหลังให้ปราณ เดินกลับเข้าห้องของตัวเอง หัวใจแน่นไปหมด
—
ของฝากที่กินไม่ได้
วันต่อมา ปราณกลับมาจากทำงานพร้อมกับของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาวางกล่องขนมลงบนโต๊ะ
"พิมพ์ฝากมาให้"
อายันชะงักไป ก่อนจะมองกล่องขนมตรงหน้า ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ หม่นลง
มันคือขนมที่ทำจากอัลมอนด์ ซึ่งเป็นของที่เขาแพ้อย่างรุนแรง
พี่ปราณ… ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขากินอะไรได้หรือไม่ได้
อายันเงยหน้ามองปราณที่ไม่ได้สนใจอะไรเลย หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านต่อเหมือนทุกวัน
เขาไม่แม้แต่จะมองมา ไม่แม้แต่จะรับรู้ถึงความรู้สึกของคนที่ยืนอยู่ตรงนี้
อายันกำมือแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปเงียบ ๆ
—
ที่ที่เดียวที่พึ่งพิงได้
คืนนี้เขาไม่อยากอยู่บ้าน
ไม่อยากอยู่ในที่ที่มีแต่ความเย็นชาและไร้ตัวตน
อายันเดินกลับไปที่ร้านดอกไม้ของตัวเอง เปิดไฟเพียงดวงเดียวก่อนจะเข้าไปในเรือนกระจกหลังร้าน
เขาทรุดตัวลงนั่งท่ามกลางเหล่าดอกไม้ มองดอก "ราตรีสวรรค์" ที่กำลังบานสะพรั่งในความมืด
"พวกนายโชคดีจังเลยนะ…"
เสียงของอายันแผ่วเบา
"พวกนายไม่ต้องรอให้ใครมองเห็น ไม่ต้องเรียกร้องความรักจากใคร"
"แต่ฉัน…"
เขายิ้มขมขื่น น้ำตาไหลร่วงลงมาก่อนที่เขาจะรู้ตัว
"ฉันต้องทำยังไงดี?"
—
ความกดดันจากครอบครัว
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ อายันเหลือบมองก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ
"ครับ คุณแม่"
["อายัน แต่งงานกันมาตั้งนานแล้ว ทำไมยังไม่มีข่าวดีสักที?"]
อายันนิ่งเงียบก่อนจะฝืนยิ้ม แม้จะรู้ดีว่าแม่มองไม่เห็นก็ตาม
"ต้องใช้เวลาครับ"
["ใช้เวลาอะไรกันนักกันหนา ลูกกับปราณเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ ไม่ได้เป็นเด็ก ๆ แล้ว"]
ใช่… พวกเขาเป็นสามีภรรยากันแล้ว
แต่ปลายเล็บของพวกเขายังไม่เคยแตะกันด้วยซ้ำ
"ผมจะพยายามนะครับ" อายันตอบไปเพียงเท่านั้น ก่อนจะกดวางสาย
เขาไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว
—
ความเงียบที่แสนโดดเดี่ยว
คืนนั้น อายันนั่งอยู่ในเรือนกระจกจนดึก
เขาไม่ได้กลับบ้าน
เพราะบ้านหลังนั้นไม่มีที่ว่างสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว
"ฉันควรทำยังไงดี… หรือว่าควรพอได้แล้ว?"


## ความจริงที่ไม่อยากยอมรับ

ร้านดอกไม้เล็ก ๆ ของอายันยังคงเปิดตามปกติ แม้ว่าเจ้าของจะไม่ได้กลับไปที่คอนโดของปราณอีกเลย
เขานอนอยู่ที่นี่มาเกือบอาทิตย์แล้ว ไม่มีแผนว่าจะกลับไป และที่แย่ที่สุด… ปราณก็ไม่เคยถามหา
อายันคิดว่าบางทีอีกฝ่ายอาจจะโล่งใจด้วยซ้ำ ที่เขาหายไปจากชีวิต
—
ความรักที่มีให้กัน… ของคนอื่น
เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น อายันเงยหน้าขึ้นจากช่อดอกไม้ที่กำลังจัด ดวงตาที่เคยหม่นหมองปรับเป็นรอยยิ้มต้อนรับลูกค้าอย่างอัตโนมัติ
"ยินดีต้อนรับครับ—"
แต่เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มก็จางลงเล็กน้อย
"พี่ธัช?"
พี่ชายของปราณยิ้มรับ "ไง อายัน ไม่ได้เจอกันพักใหญ่เลยนะ"
"พี่มีอะไรให้ช่วยเหรอครับ?"
"พิมพ์เขาอยากกินกุหลาบทอด แต่ก็กลัวเรื่องสารเคมี เลยคิดว่านายอาจจะพอมีทางออกให้"
อายันกระพริบตาช้า ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
"โชคดีจังเลยครับ ผมมีปลูกไว้พอดี"
—
อายันเดินนำพี่ชายของสามีไปยังสวนหลังร้าน ที่นี่เป็นโซนพิเศษที่เขาไม่ค่อยเปิดให้ลูกค้าเข้า ยกเว้นบางกรณี อย่างเช่นคุณแม่ที่กำลังตั้งครรภ์แล้วอยากได้ดอกไม้ปลอดสารพิษ
"ฉันไม่คิดเลยนะว่านายจะดูแลดอกไม้ได้ขนาดนี้"
พี่ธัชเอ่ยชมขณะที่มองแปลงกุหลาบสีสวยที่เรียงรายกันเป็นระเบียบ
อายันหัวเราะเบา ๆ "พวกมันเป็นสิ่งเดียวที่ฟังผมพูดน่ะครับ"
"หืม?"
"ไม่มีอะไรหรอกครับ เดี๋ยวผมจะตัดให้พี่พอสำหรับทำอาหารนะครับ"
เขาตั้งใจทำงานของตัวเองให้ดีที่สุด แม้ว่าในใจจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม
เพราะเมื่อได้ยินว่าพิมพ์กำลังตั้งครรภ์ อายันก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงปราณ
ถ้าพิมพ์มีลูกกับพี่ธัชแล้ว… ปราณจะมูฟออนได้ไหมนะ?
—
ความจริงที่เจ็บปวด
อายันยังคงก้มหน้าก้มตาจัดการกับกุหลาบ แต่เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เดี๋ยวผมไปดูให้นะ" พี่ธัชพูดก่อนจะเดินกลับไปที่หน้าร้าน
อายันถอนหายใจพลางใช้กรรไกรเล็มก้านกุหลาบต่อไป แต่ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นตามหลังพี่ธัช
"อ้าว น้องชายมาเองเลยเหรอ?"
มือของอายันชะงักค้าง ก่อนจะหันกลับไปมอง
และพบกับดวงตาเรียบนิ่งของปราณที่จ้องมาทางเขา
"พี่ธัช?" ปราณเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นพี่ชายตัวเองที่สวน
"พอดีพิมพ์อยากกินกุหลาบทอด เลยมาถามหา"
"งั้นเหรอ"
ปราณตอบเพียงสั้น ๆ ก่อนจะหันไปหาอายัน
"ฉันมาสั่งดอกไม้ให้พิมพ์เหมือนกัน"
เหมือนโดนฟาดเข้าอย่างแรง
อายันนิ่งไป จ้องมองอีกฝ่ายที่พูดออกมาได้อย่างไม่รู้สึกอะไร
เขาเข้าใจได้แล้ว…
ต่อให้พิมพ์มีลูกสักสิบคน ปราณก็คงไม่เลิกรักเธอ
และต่อให้เขาจะเป็นภรรยา ต่อให้เขาพยายามทำทุกอย่างให้ปราณหันมามองก็ตาม… ก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย
—
ไร้ตัวตนในสายตาเขา
อายันรับออเดอร์เหมือนทุกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"คุณลูกค้าต้องการดอกไม้แบบไหนครับ?"
ปราณมองมาเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
"กุหลาบขาว ช่อใหญ่"
อายันพยักหน้า "รับทราบครับ"
เขาเดินกลับไปหยิบดอกไม้เงียบ ๆ ทั้งที่หัวใจหนักอึ้ง
ตั้งแต่เขาหายไป ปราณไม่ถามเลยว่าเขาอยู่ไหน ไม่สนใจเลยว่าเขาจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร
เขา… ไม่มีตัวตนเลยในสายตาของสามีตัวเอง
—
น้ำตาที่ไร้เสียง
หลังจากที่ปราณและพี่ธัชกลับไป อายันเดินกลับเข้าไปในเรือนกระจกเงียบ ๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง
เขากอดเข่าตัวเองแน่น รู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตกสลายอยู่ข้างใน
น้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ
"พี่ปราณ…"
เสียงแผ่วเบาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
"ถ้าผมหายไปตลอด… พี่จะสนใจผมบ้างไหม?"
ไม่มีคำตอบ ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมา
มีเพียงความเงียบงันและดอกไม้ที่ยังคงเบ่งบานในความมืด
—


## การจากลาที่ไม่มีเสียง

ภายในคอนโดเงียบสงัดเมื่ออายันก้าวเท้าเข้ามา
เขาไม่ได้กลับมาที่นี่หลายวันแล้ว ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย
และก็เหมือนเดิมอีกเช่นกัน— ปราณไม่ได้อยู่ที่นี่
อายันมองไปรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เริ่มลงมือทำในสิ่งที่เขาตั้งใจไว้
ถ้าหากเขาจะจากไป อย่างน้อยที่สุด… ก็อยากให้ที่นี่พร้อมสำหรับปราณ
—
ดูแลเป็นครั้งสุดท้าย
อายันเริ่มจากห้องครัว
เขาเปิดตู้เย็นแล้วถอนหายใจ มันแทบจะว่างเปล่า นอกจากเครื่องดื่มกระป๋องและอาหารแช่แข็งเก่า ๆ ที่เขาเป็นคนซื้อมาครั้งล่าสุด
'พี่ปราณคงไม่ค่อยได้กินอะไรดี ๆ เลย'
รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา ก่อนจะหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาจดรายการของที่ต้องซื้อ
ข้าวของเครื่องใช้— เติมให้เต็ม
วัตถุดิบสำหรับทำอาหาร— ซื้อให้ครบ
อาหารแช่แข็ง— เผื่อเวลาที่ปราณไม่มีเวลาทำอะไรเอง
ของที่ปราณชอบ— จำได้เสมอ
อายันปิดตู้เย็น หันไปเช็ดทำความสะอาดเตาแก๊ส โต๊ะรับประทานอาหาร และทุกซอกมุมของห้องครัว
นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้ทำแบบนี้ให้ปราณ
—
การเลือกของที่เต็มไปด้วยความรัก
ซูเปอร์มาร์เก็ตไม่เคยเงียบเหงา
อายันเดินไปตามชั้นวางของ หยิบของใส่ตะกร้าอย่างคุ้นเคย
กาแฟแบรนด์ที่ปราณดื่มเป็นประจำ
ซีเรียลรสที่เขาเคยเห็นปราณกินตอนเช้า
เครื่องปรุงที่เคยพร่องไปเมื่อนานมาแล้ว
ผลไม้ที่อีกฝ่ายไม่ชอบ— ไม่หยิบมา
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม อายันยังคงจดจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับปราณได้เสมอ
ถึงแม้ว่าปราณจะไม่เคยใส่ใจอะไรเกี่ยวกับเขาเลยก็ตาม
เขาหยุดยืนตรงชั้นวางของ มองสินค้าที่หยิบมาใส่ตะกร้า แล้วก็หัวเราะกับตัวเองเบา ๆ
'ทำไมฉันถึงยังทำแบบนี้อยู่นะ?'
แม้จะกำลังจะจากไป แต่เขาก็ยังเผลอคิดถึงปราณก่อนเสมอ
—
เติมเต็มสิ่งที่ขาดหาย
หลังจากกลับถึงคอนโด อายันใช้เวลาทั้งบ่ายจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย
เขาจัดของเข้าตู้เย็น จัดเก็บข้าวของเครื่องใช้ในครัวให้เป็นระเบียบ เช็ดโต๊ะ เช็ดพื้น ล้างถ้วยชามทุกใบในอ่างล้างจาน
จากนั้นจึงเริ่มทำอาหารแช่แข็งเก็บไว้เผื่อปราณจะหิวตอนที่เขาไม่อยู่
ข้าวผัดกิมจิ— เพราะอีกฝ่ายเคยพูดว่า 'กินง่ายดี'
สเต็กหมูหมักซอส— เพราะเขารู้ว่าปราณไม่ชอบหมูที่แห้งแข็งเกินไป
ซุปข้าวโพด— เพราะบางวันปราณกลับมาเหนื่อย ๆ และไม่อยากกินอะไรหนัก ๆ
เขาทำอาหารไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางความเงียบของคอนโด
แม้หัวใจจะหนักอึ้ง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีเล็ก ๆ ที่อย่างน้อย… ก็ยังได้ดูแลปราณเป็นครั้งสุดท้าย
—
ซ่อมแซมสิ่งที่พังลง
หลังจากทำอาหารเสร็จ อายันเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบกล่องเครื่องมือขึ้นมา
เขาสังเกตเห็นมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้วว่าบางอย่างในคอนโดเริ่มพังลงไปทีละนิด
ตู้ลิ้นชักที่โยกเยก— ยึดตะปูให้แน่น
สวิตช์ไฟที่กะพริบ— เปลี่ยนหลอดใหม่
ประตูระเบียงที่เปิดยาก— หยอดน้ำมันให้ลื่นขึ้น
อายันไม่ได้คิดว่าปราณจะสังเกตเห็น หรือจะรู้ว่าเขาเป็นคนทำสิ่งเหล่านี้
แต่เขาก็ยังอยากทำ…
เพราะนี่คือบ้านของปราณ
เพราะเขายังอยากดูแล
แม้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม
—
เอกสารที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง
หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อายันเดินไปที่โต๊ะทำงานของปราณ หยิบซองเอกสารออกมา
มันคือ ใบหย่า ที่เขาเซ็นไว้เรียบร้อยแล้ว
มือเรียวลูบไล้กระดาษแผ่นนั้นเบา ๆ หัวใจปวดหนึบ
'นี่คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทิ้งไว้ให้พี่ปราณ'
เขาวางมันลงบนโต๊ะในตำแหน่งที่เห็นได้ชัด ก่อนจะหยิบกระดาษอีกแผ่นหนึ่งขึ้นมา
ปลายปากกาสัมผัสลงบนกระดาษช้า ๆ
—
ถึงพี่ปราณ
ฉันไม่ได้โกรธหรือเกลียดพี่เลยนะ
ฉันแค่เหนื่อยแล้ว…
ฉันรู้ว่าพี่ไม่เคยต้องการฉัน ไม่เคยอยากแต่งงานกับฉันเลย
ฉันพยายามแล้ว พยายามมากจริง ๆ ที่จะอยู่ตรงนี้ พยายามจะทำให้พี่มองฉันบ้าง
แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน พี่ก็ยังมองข้ามฉันเสมอ
ฉันตัดสินใจแล้วว่าคงไม่อ้อนวอนอะไรอีก ฉันจะไปเอง ไปในที่ที่ฉันไม่ต้องเฝ้ารอ
ใบหย่าอยู่ตรงนี้ ถ้าพี่ต้องการ ก็แค่เซ็นมันซะ
แล้วเราจะเป็นอิสระจากกันเสียที
ขอบคุณนะที่เคยช่วยฉันวันนั้น ฉันเคยคิดว่าเพราะแบบนั้นฉันถึงรักพี่ แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่า…
ต่อให้วันนั้นไม่มีพี่ ฉันก็คงรักพี่อยู่ดี
ลาก่อน
—
น้ำหมึกหยุดลง อายันพับกระดาษแนบไว้กับเอกสารหย่า ก่อนจะลุกขึ้น หยิบกระเป๋าของตัวเอง และก้าวออกจากคอนโดไปโดยไม่หันกลับมา
จากนี้ไป เขาคงจะไม่ได้กลับมาอีกแล้ว
—


## ค่ำคืนที่ว่างเปล่า

ภายในคอนโดเงียบสงัดเมื่อปราณเปิดประตูเข้ามา
เขาถอดรองเท้าทิ้งไว้ข้างประตูอย่างเคยชิน ไขกระดุมเสื้อเชิ้ตสองสามเม็ดเพราะรู้สึกอึดอัด ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น
ทุกอย่างดูเรียบร้อยกว่าปกติมากจนผิดสังเกต
เขาไม่คิดว่าอายันจะกลับมา เพราะปกติอีกฝ่ายจะเดินมาทักเขาเสมอ ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนก็ตาม
แต่วันนี้… เงียบสนิท
—
ความผิดปกติที่ไม่เคยรู้สึก
ปราณเดินตรงไปที่ครัว ตั้งใจจะรินน้ำดื่ม แต่กลับชะงักเมื่อเห็นของที่ถูกเติมเต็มในตู้เย็น
เขาไม่ได้ซื้อของเข้าบ้านมานานแล้ว อันที่จริง… เขาแทบไม่ได้แตะต้องอะไรในบ้านเลยตั้งแต่อายันออกไป
ตู้เย็นเต็มไปด้วยของที่คุ้นเคย วัตถุดิบสำหรับทำอาหาร เครื่องดื่มที่เขาชอบ และแม้แต่ของแช่แข็งที่ถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ
ปราณหยิบถุงพลาสติกที่มีโน้ตเล็ก ๆ ติดอยู่
— "ถ้าหิว เอาเข้าไมโครเวฟ 2 นาที"
ลายมือนี้…
เขารู้ดีว่าเป็นของใคร
ปลายนิ้วกำโน้ตแผ่นเล็กแน่นขึ้น ก่อนจะตัดสินใจเดินไปที่ห้องนั่งเล่น
ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย ราวกับว่าเจ้าของห้องต้องการให้มันอยู่ในสภาพที่พร้อมเสมอ
— ราวกับเตรียมให้คนที่อยู่ต่อ
—
กระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะ
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงาน
มีซองเอกสารสีน้ำตาลวางไว้อย่างเป็นระเบียบ บนสุดของกองเอกสาร มีจดหมายแผ่นหนึ่งวางอยู่
ปราณขมวดคิ้ว หยิบมันขึ้นมาอ่าน
และเมื่ออ่านข้อความนั้นจนจบ มือของเขากำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
—
"ฉันไม่ได้โกรธหรือเกลียดพี่เลยนะ ฉันแค่เหนื่อยแล้ว..."
—
ปราณทิ้งตัวลงบนโซฟา มองกระดาษแผ่นนั้นด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
อายันไปแล้วจริง ๆ
ไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา
—
ความเคยชินที่หายไป
ปราณไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแปลก ๆ กับเรื่องนี้
อายันเป็นคนรบกวนชีวิตเขามาตลอด เป็นคนที่คอยวุ่นวาย คอยตามติด คอยพยายามทำให้เขายอมรับ
อายันที่ชอบทำตัวน่ารำคาญ
อายันที่มักจะยิ้มให้เขาเสมอ แม้ว่าเขาจะเมินใส่ก็ตาม
อายันที่คอยดูแลบ้าน คอยใส่ใจสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ แม้ว่าเขาไม่เคยร้องขอ
อายันที่ไม่ว่าเขาจะใจร้ายแค่ไหน ก็ยังคงอยู่
…แต่วันนี้ อายันหายไปแล้วจริง ๆ
ไม่มีข้อความ ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอ้อนวอน ไม่มีเสียงตัดพ้อ
ไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย
—
ห้องที่ไม่มีใครรอ
คืนวันนั้น ปราณเดินกลับเข้าห้องนอน
ที่นอนฝั่งของอายันว่างเปล่า และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเตียงมันกว้างเกินไป
เขานอนไม่หลับ พลิกตัวไปมา ได้แต่มองเพดานห้อง
ไม่มีเสียงฝีเท้าแผ่วเบาเดินมาเคาะประตูห้อง ไม่มีเสียงกระซิบถามว่า "พี่ปราณจะกินอะไรก่อนไหม"
ไม่มีอีกแล้ว
—
เช้าวันต่อมา
ปราณตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้ง
เขานั่งนิ่งอยู่บนเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปที่ครัวตามสัญชาตญาณ
มีข้าวเช้าที่ถูกเตรียมไว้ล่วงหน้า มีโน้ตเล็ก ๆ บอกว่า "เผื่อพี่รีบ"
ปลายนิ้วแตะกระดาษแผ่นเล็กช้า ๆ
—
"พี่ปราณไม่เคยสนใจเลยใช่ไหมว่าฉันหายไปไหน"
เสียงของอายันดังก้องอยู่ในหัว
ปราณไม่เคยสนใจ… หรือว่าเขาแค่ไม่เคยสังเกตว่ามีบางอย่างขาดหายไปกันแน่?
—
เขาวางโน้ตลง แล้วเดินไปหยิบเสื้อสูท ก่อนจะหยิบกุญแจรถขึ้นมา
วันนี้… เขาต้องไปหาคนคนหนึ่ง
—


## ร่องรอยของบางสิ่งที่ขาดหาย

รถคันหรูจอดสนิทอยู่หน้าร้านดอกไม้ขนาดกลาง ป้ายไม้แกะสลักอย่างประณีตบรรจงเขียนชื่อร้านไว้ด้วยลายมือเรียบง่าย
ปราณมองผ่านกระจก เห็นภายในร้านที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากสี มีลูกค้าหลายคนเดินเข้าออกพร้อมรอยยิ้ม
เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาที่นี่อีกเลยนับตั้งแต่วันนั้น
วันที่เขาเดินเข้ามาสั่งดอกไม้ให้ "พิมพ์"
—
เสียงกระดิ่งกับความเงียบของเจ้าของร้าน
เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นทันทีที่ปราณผลักมันเข้าไป
ภายในร้านยังคงมีกลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ เหมือนเคย ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้าน จัดเป็นระเบียบ ตรงมุมหนึ่งมีช่อดอกไม้สำเร็จรูปจัดวางไว้ในตะกร้าไม้
ปราณกวาดสายตามองหาเจ้าของร้าน และทันทีที่เห็น อายันกำลังนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ก้มหน้าก้มตาจัดดอกไม้ลงช่อ
เจ้าของเรือนผมสีเข้มที่มักจะวุ่นวายอยู่กับเขาเสมอ วันนี้กลับดูเงียบเชียบอย่างน่าแปลก
ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย ไม่มีแม้แต่การมองสบตา
…ราวกับว่าเขาเป็นแค่ลูกค้าคนหนึ่งเท่านั้น
—
ความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคย
"รับอะไรดีครับ?"
เสียงเรียบเฉยดังขึ้น ปราณชะงักเมื่อได้ยินคำเรียกขานนั้น
"ครับ?"
เขาไม่คุ้นเคยกับอายันในแบบนี้ อายันที่ไม่เรียกเขาว่า "พี่ปราณ" อายันที่ไม่ยิ้มให้ อายันที่ไม่พยายามเข้าใกล้เขาเหมือนทุกครั้ง
มันแปลก… และทำให้เกิดความรู้สึกบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้
"ฉัน…แค่อยากมาดูเฉย ๆ"
อายันพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ กลับไปตั้งใจจัดดอกไม้ต่อราวกับว่าไม่มีเขายืนอยู่ตรงนี้
นี่มันอะไรกัน?
"นายไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันมาทำไม" ปราณเอ่ยขึ้น ในใจไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องการคำถามนั้นจากอีกฝ่าย
อายันเงยหน้าขึ้นมามอง
สายตาคู่นั้นไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า
"พี่ปราณอยากมาที่นี่เองนี่ครับ ผมไม่มีสิทธิ์ถาม"
น้ำเสียงนั้นเรียบนิ่ง ไม่มีความดีใจ ไม่มีความเศร้า ไม่มีแม้แต่ความผิดหวัง
—
ความเคยชินที่หายไป
"ฉันไปหาที่คอนโด" ปราณพูดขึ้นหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง "นายไม่อยู่"
อายันพยักหน้าช้า ๆ ราวกับว่าเรื่องนั้นไม่น่าประหลาดใจ
"ครับ ผมไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว"
"...ตั้งใจจะไปเลยเหรอ"
"ครับ"
คำตอบนั้นง่ายดายเกินไป
"นายไม่คิดจะกลับมาเลยเหรอ?"
คราวนี้อายันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ
"พี่ปราณต้องการให้ผมกลับไปเหรอครับ?"
คำถามนั้นทำให้เขาชะงัก
อายันไม่ได้ถามเพราะอยากรู้ แต่เป็นคำถามที่เขารู้คำตอบดีอยู่แล้ว
"…"
เขาไม่รู้ว่าต้องตอบว่าอะไร
—
ความรู้สึกที่ไม่เคยคิดมาก่อน
ปราณไม่ได้ตอบ อายันเองก็ไม่ได้ถามต่อ
ชายหนุ่มกลับไปจัดดอกไม้ของเขาต่อ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่ระหว่างพวกเขา
"ฉันไปก่อน" ปราณพูดขึ้นในที่สุด ก่อนจะหันหลังเดินออกไป
แต่ก่อนที่เขาจะก้าวพ้นประตู เสียงของอายันก็ดังขึ้น
"พี่ปราณ"
เขาหยุดเดิน หันกลับมาเล็กน้อย
อายันยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนหวาน ไม่ได้มีความคาดหวัง และไม่ได้มีความเศร้า มันเป็นเพียงรอยยิ้มของใครบางคนที่เคยพยายามจนหมดแรง
"อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะครับ"
คำพูดเดิมที่อายันมักพูดกับเขามาตลอด
แต่วันนี้… มันฟังดูห่างไกลเหลือเกิน
—
ปราณกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง
ค่ำคืนนั้น ปราณกลับมาที่คอนโด
ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพเดิม อาหารแช่แข็งยังคงอยู่ในตู้เย็น ของทุกอย่างยังคงถูกจัดเตรียมไว้เหมือนมีใครรอให้เขาใช้
แต่ไม่มีอีกแล้ว…
ไม่มีคนที่คอยจัดเตรียมให้ ไม่มีคนที่คอยเดินมาหา ไม่มีคนที่คอยใส่ใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตของเขา
เขาถอดเสื้อนอกออก นั่งลงบนโซฟา มองไปที่โต๊ะทำงานที่เคยมีจดหมายวางอยู่
ทุกอย่างเงียบสงัด
และเป็นครั้งแรกที่เขาเข้าใจว่า…
การไม่มีอายันอยู่แล้วจริง ๆ เป็นยังไง
—


## ดอกไม้ที่ผลิบาน กับคนที่ไม่มีวันถูกเลือก

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นอีกครั้ง
อายันเงยหน้าขึ้นจากกระถางดอกไม้ที่กำลังรดน้ำ พลันสบเข้ากับร่างสูงที่เพิ่งก้าวเข้ามาในร้าน
ปราณ...
เขามาอีกแล้ว
อายันแอบถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกไปแม้แต่น้อย
"มีข่าวดีเกี่ยวกับคุณพิมพ์สินะครับ?"
เขาเอ่ยเสียงเรียบ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่เหมือนเป็นเพียงหน้ากาก
"คราวนี้อยากได้เป็นดอกอะไรดีล่ะครับ...คุณลูกค้า"
คำว่า คุณลูกค้า ไม่ใช่คำที่อายันเคยใช้กับปราณเลยสักครั้ง
มันห่างเหินเกินไป
แต่สำหรับพวกเขาในตอนนี้...คงไม่มีคำไหนเหมาะสมไปมากกว่านี้แล้ว
—
รอยแผลที่มองไม่เห็น
ปราณนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาคมมองสำรวจเจ้าของร้านดอกไม้อย่างเงียบงัน
เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงกลับมาที่นี่อีกครั้ง หรือบางทีอาจแค่รู้สึกไม่คุ้นเคยกับความเงียบของคอนโดที่ไม่มีอายันอยู่แล้ว
สายตาของเขากวาดมองไปตามร่างของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งหยุดลงที่นิ้วนางข้างซ้าย
แหวนแต่งงาน...หายไปแล้ว
แวบหนึ่งในใจเขาสะดุดไปชั่วขณะ
แต่มันก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?
—
"คุณปราณ?"
เสียงของอายันดังขึ้นขัดความคิดของเขา
ปราณเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับนัยน์ตาคู่เดิมที่เขาคุ้นเคย แต่ครั้งนี้มันไม่ได้ทอประกายอ่อนโยนเหมือนเคย
"อืม..."
เขาข่มความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ ก่อนจะตอบ "พิมพ์กำลังจะมีลูก...ฉันอยากให้เธอได้รับสิ่งที่ดีที่สุด"
อายันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปหยิบสมุดบันทึกเมนูดอกไม้ขึ้นมา
"อย่างนั้นหรือครับ ยินดีด้วยนะ"
ยินดีด้วยนะ...
แม้ในใจเขาจะรู้ดีว่ามันจุกจนแทบหายใจไม่ออก
"ดอกลิลลี่สีขาวดีไหมครับ?"
เขาเอ่ยต่อ น้ำเสียงราบเรียบเหมือนคนทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุด "มันเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์และการเริ่มต้นใหม่ เหมาะกับเด็กที่กำลังจะเกิดมา"
...การเริ่มต้นใหม่
อายันเม้มปากแน่นขณะพูดคำนั้นออกไป
เพราะสุดท้ายแล้ว มีเพียงปราณเท่านั้นที่มีสิทธิ์ได้เริ่มต้นใหม่
เขาไม่มีวันเป็นหนึ่งในอนาคตของปราณ...
และเขาก็ไม่หวังอะไรอีกแล้ว
—
ดอกไม้ที่ไม่มีวันถูกเลือก
"นายเลือกให้ก็แล้วกัน"
ปราณตอบเสียงแผ่ว มองอีกฝ่ายจัดการเรื่องออเดอร์โดยไม่พูดอะไรต่อ
แหวนแต่งงานที่หายไปจากนิ้วของอายัน ทำให้เขารู้สึกถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
อายันที่เคยรอคอย อายันที่เคยพยายาม...
วันนี้เหมือนจะปล่อยมือจากเขาจริง ๆ แล้ว
...หรืออันที่จริง อายันปล่อยมือไปตั้งนานแล้วกันแน่?
—
ดูแลดอกไม้ เหมือนดูแลหัวใจตัวเอง
"เดี๋ยวผมไปตัดดอกลิลลี่ให้ที่สวนด้านหลังนะครับ"
อายันพูดเรียบ ๆ ก่อนจะเดินนำออกไปยังเรือนกระจก
ดอกลิลลี่สีขาวกำลังออกดอกสะพรั่ง แสงแดดอ่อน ๆ กระทบกับกลีบดอกให้ดูเปล่งประกายงดงาม
อายันคุกเข่าลง ขยับมือสัมผัสดอกไม้พวกนั้นอย่างทะนุถนอม ก่อนจะใช้กรรไกรค่อย ๆ ตัดช่อที่สมบูรณ์ที่สุด
พวกนายโชคดีนะ...
ได้เป็นดอกไม้ที่ถูกเลือก
อายันคิดในใจขณะมองดอกลิลลี่ในมือ
แม้จะถูกตัดออกจากต้น แต่มันก็ยังมีความหมาย ยังได้ถูกส่งต่อไปให้คนที่ต้องการมัน
ต่างจากเขา...
เขาเป็นเพียงดอกไม้ที่เติบโตอยู่ในมุมที่ไม่มีใครสนใจ
ไม่ได้ถูกเลือก... ไม่ได้มีความหมายพอให้ใครมองเห็น
—
"ฉันเคยคิดว่าความรักมันเหมือนดอกไม้อย่างพวกคุณนะ..."
อายันพูดขึ้นลอย ๆ ขณะเลือกตัดดอกไม้ โดยที่ไม่ได้คิดว่าปราณที่ยืนมองอยู่ด้านนอกผ่านเงาได้ยินด้วย
"ต้องการการดูแล ต้องการเวลา ต้องการความใส่ใจถึงจะเบ่งบานได้ดีขนาดนี้"
พลางมองไปยังดอกที่ไม่แข็งแรง และต้องตัดทิ้ง
"แต่สุดท้าย...ไม่ใช่ทุกดอกไม้ที่ได้แบ่งบาน"
"ไม่ใช่ทุกความรัก...ที่จะมีวันถูกตอบรับ เหมือนฉันเลยนะ"
—
ถ้าเสียดาย... ก็แค่เสียดายที่ไม่ใช่เรา
อายันส่งช่อลิลลี่ให้ปราณพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ
"ขอบคุณที่แวะมาครับ คุณลูกค้า"
คุณลูกค้า...
ปราณรับดอกไม้มาด้วยความรู้สึกแปลก ๆ
ก่อนหน้านี้ อายันเคยทำทุกอย่างเพื่อให้เขามองเห็น
แต่วันนี้... อายันกำลังเป็นคนที่เดินจากไปเอง
—
ปราณเดินออกจากร้าน พร้อมกับคำถามมากมายที่ก้องอยู่ในใจ
เขาไม่รู้ว่าอายันรู้สึกยังไงตอนนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจคือ...
อายันไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไปแล้ว
หรือจริง ๆ แล้ว... อายันไม่เคยเป็นของเขาตั้งแต่แรก?
—
และในท้ายที่สุด
อายันเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเย็น สูดหายใจเข้าลึก ๆ ขณะที่มองรอบร้านของตัวเอง
ที่แห่งนี้เป็นสถานที่ส่งต่อความรัก
แม้เจ้าของร้านจะเป็นคนที่อกหักเข้าเต็ม ๆ ก็ตาม
—


## ความเงียบงันของคนที่ไม่รู้ใจตัวเอง

หลังจากเดินออกจากร้านดอกไม้มาแล้ว ปราณไม่ได้กลับบ้านทันที
เขายังคงถือช่อลิลลี่สีขาวเอาไว้ ก้าวเดินช้า ๆ ไปตามทางเท้าพลางคิดอะไรเงียบ ๆ
ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกอึดอัดแปลก ๆ ตั้งแต่ที่ได้เห็นอายันอีกครั้ง
แต่สิ่งที่ติดอยู่ในใจเขามากที่สุด คือ นิ้วนางข้างซ้ายของอายันที่ว่างเปล่า
แหวนแต่งงานที่เคยอยู่ตรงนั้น... ไม่มีอีกแล้ว
—
เมื่อไม่มีอายันอยู่ที่บ้าน
ตอนที่เปิดประตูเข้ามาในคอนโด ความเงียบก็โถมเข้าใส่เขาอีกครั้ง
ไม่มีกลิ่นอาหารที่ถูกเตรียมไว้ให้เหมือนเคย
ไม่มีเสียงฝีเท้าเดินไปมา ไม่มีเงาของใครบางคนที่คอยดูแลทุกอย่างให้เรียบร้อย
ทุกอย่างสะอาดสะอ้านเหมือนเดิม...แต่ไม่มีอายัน
เขาเดินเข้าไปในครัว เปิดตู้เย็นตามสัญชาตญาณ แล้วก็พบกับ...
อาหารแช่แข็งที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี
แต่ละกล่องมีฉลากเขียนกำกับไว้ละเอียด
"เผื่อคุณหิวตอนดึก"
"อุ่นประมาณ 2 นาทีพอนะครับ เดี๋ยวมันจะแข็งเกินไป"
"อันนี้ไม่มีผักชี ผมรู้ว่าคุณไม่ชอบ"
แม้แต่เรื่องเล็กน้อยที่สุด... อายันก็ยังนึกถึงเขา
—
ความเงียบที่ดังที่สุด
ปราณปิดตู้เย็น เดินกลับมานั่งที่โซฟาโดยไม่รู้ตัว
เขาหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดทีวี ตั้งใจจะเปิดอะไรก็ได้ให้เสียงมันกลบความเงียบ แต่สุดท้ายเขาก็ปิดมันไปเหมือนเดิม
สายตาเหลือบไปเห็นเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเรียบร้อยบนโต๊ะ
มันเป็นตัวเดียวกับที่เขาเคยใส่ไปงานเลี้ยงของบริษัทเมื่อหลายเดือนก่อน
มือแกร่งหยิบมันขึ้นมา ก่อนจะสังเกตเห็นบางอย่างที่ปลายแขนเสื้อ
รอยปะเล็ก ๆ ที่ถูกเย็บไว้อย่างบรรจง
เขาไม่เคยสังเกตมันมาก่อน
บางทีอาจจะขาดตอนที่เขาทำงานจนเผลอไปเกี่ยวโดนอะไรเข้า... แล้วอายันก็เป็นคนซ่อมมันให้โดยที่เขาไม่รู้ตัว
—
คนที่ไม่เคยถูกมองเห็น... กับคนที่เขาไม่เคยมองเห็น
อายันเคยทำเรื่องแบบนี้ให้เขามากี่ครั้งแล้วกันแน่?
อาหารที่ถูกเตรียมไว้ เสื้อผ้าที่ซักและพับเก็บเรียบร้อย ของใช้ในบ้านที่ไม่เคยขาด
แม้แต่ความเงียบสงบของบ้านหลังนี้—ก็เป็นเพราะมีอายันคอยจัดระเบียบให้ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ
แต่ปราณไม่เคยสังเกต ไม่เคยใส่ใจ
จนกระทั่งอายันหายไปแล้ว... เขาถึงได้รู้ว่า มันเงียบเกินไป
—
"ขอบคุณที่แวะมาครับ คุณลูกค้า"
ประโยคสุดท้ายที่อายันพูดในร้านดอกไม้ยังคงก้องอยู่ในหัวเขา
น้ำเสียงนั้นสุภาพและอ่อนโยน แต่กลับให้ความรู้สึก ห่างเหิน มากกว่าครั้งไหน ๆ
…มันเจ็บแปลก ๆ
ปราณไม่เข้าใจตัวเองเลยว่า ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้
อายันควรจะปล่อยมือจากเขาไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ?
ในเมื่อมันคือสิ่งที่เขาเลือกเองตั้งแต่ต้น
แล้วทำไมกัน...
ทำไมถึงรู้สึก สูญเสีย มากขนาดนี้


## นิ้วนางที่ว่างเปล่า

ปราณไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นแบบนี้
เขาไม่ใช่คนคิดมาก ไม่ใช่คนจมอยู่กับอดีต ไม่ใช่คนที่เอาอารมณ์เป็นใหญ่
แต่ตอนนี้... เขากำลังคิดถึงใครบางคน มากเกินไป
—
"ผมเป็นอะไรไป?"
คำถามนี้วนอยู่ในหัวของเขาตั้งแต่เมื่อคืน
ตั้งแต่ที่กลับจากร้านดอกไม้ ตั้งแต่เห็นนิ้วนางของอายันว่างเปล่า
เขาไม่ควรใส่ใจขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?
หรือเขากำลัง เสียศูนย์ เพราะอะไรกันแน่?
—
ลองทำอาหารกินเอง… แต่กลับจืดชืดกว่าที่คิด
วันรุ่งขึ้น ปราณลองทำอาหารเองเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
เขาควรจะทำได้ดี—เขาเคยทำอาหารเองมาก่อน ตอนที่ยังไม่ได้แต่งงาน
แต่พอได้ลองตักมันเข้าปาก รสชาติก็ไม่ได้ดีอย่างที่ควรจะเป็น
ถึงจะทำตามสูตรเป๊ะ ใช้วัตถุดิบเหมือนกัน แต่... มันไม่เหมือนเดิม
"อายันทำมันอร่อยกว่านี้..."
เขาเผลอคิดแบบนั้นออกมาโดยไม่รู้ตัว
แล้วก็ยิ่งรำคาญตัวเองที่คิดถึงอายันได้แม้กระทั่งเรื่องแค่นี้
—
ลิลลี่ในมือ กับความรู้สึกที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ลิลลี่ช่อโตที่เขาซื้อจากร้านของอายัน ยังวางอยู่ที่โต๊ะในห้องรับแขก
เขาบอกกับอายันว่าเอามันไปให้พิมพ์ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอาไปให้ใคร
เขาเลือกเก็บมันไว้เอง
—
มือแกร่งยื่นไปหยิบดอกไม้ขึ้นมา ปลายนิ้วสัมผัสกลีบขาวสะอาดที่อายันเคยจับมันด้วยมือทั้งสองข้าง
เจ้าของร้านดอกไม้คนนั้นเคยยืนจัดช่อพวกนี้ด้วยความตั้งใจแค่ไหนกันนะ?
ปราณสูดกลิ่นหอมของลิลลี่เข้าไปลึก ๆ
น่าประหลาด—เขากลับคิดถึง อายัน มากกว่ากลิ่นของมันเองเสียอีก
...คิดถึงนิ้วมือเรียวที่เคยแตะต้องมันอย่างอ่อนโยน
...คิดถึงสายตาคู่นั้นที่เคยมีแววเศร้าซ่อนอยู่เสมอ
—
ไม่รู้ว่าเผลอทำไปได้ยังไง แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกที...
เขาก็กัดลงไปบนกลีบดอกไม้ที่ถืออยู่
รสสัมผัสบางเบา แต่ทิ้งความขมปร่าไว้ในลำคอ
เขาหลับตาแน่น ดอกไม้ร่วงลงจากมือหนึ่งดอก ก่อนที่เขาจะรวบรวมสติแล้วลุกขึ้น หยิบแจกันมาใส่ลิลลี่ที่เหลือ
แต่แทนที่จะวางไว้ในห้องรับแขก... เขากลับถือมันเข้าไปในห้องนอน
—
กลางคืนที่ยาวนาน กับดอกไม้ที่ถูกกอดไว้แนบอก
คืนนั้น ปราณนอนไม่หลับ
เขานั่งอยู่บนเตียง มองแจกันดอกไม้ที่ตั้งอยู่ข้างเตียงตัวเอง
ลิลลี่สีขาวสะอาดดูเงียบงัน
เขาเอื้อมมือไปหยิบมันออกมาดอกหนึ่ง แล้วค่อย ๆ วางมันลงข้างตัว
...ก่อนจะเผลอกอดมันไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
—
มันเป็นเพียงดอกไม้ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนมัน แทนบางอย่างในใจของเขา
สิ่งที่เคยอยู่ใกล้ แต่ตอนนี้หายไปแล้ว
"อายัน..."
ชื่อของคน ๆ นั้น ผุดขึ้นมาในหัวเขาอีกครั้ง
เขาไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้รู้สึกเศร้า
แต่ความรู้สึกบางอย่างถาโถมเข้ามา... มากจนแทบจะทนไม่ไหว
—
เช้าวันรุ่งขึ้น กับแหวนแต่งงานในมือ
ปราณสะดุ้งตื่นเพราะแสงแดดยามเช้า
เขามองรอบตัว เห็นกลีบดอกไม้กระจัดกระจายเต็มเตียง
เขาคงเผลอทำมันหล่นตอนหลับ
ดวงตาคมก้มลงมองมือของตัวเองอย่างเลื่อนลอย
แหวนแต่งงานที่ยังสวมอยู่...
เขาไม่เคยถอดมันออกแม้แต่วันเดียว
แต่ตอนนี้...
เขากลับนึกถึงนิ้วนางข้างซ้ายของอายัน
ที่ว่างเปล่า—เหมือนกับอะไรบางอย่างที่ขาดหายไปจากตัวเขาเอง
—


## ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

"คุณเคยรักใครจริง ๆ ไหมครับ?"
เสียงของจิตแพทย์ที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำให้ปราณเงียบงัน
คำถามนั้น... ง่ายแต่ยากเหลือเกินที่จะตอบ
เขาเคยรักใครไหม?
เขารักพิมพ์หรือเปล่า?
หรือบางที… เขาเคยรักอายัน?
—
จากคำถามหนึ่ง สู่คำตอบที่ไม่อาจมองข้าม
ปราณเลือกเข้าพบจิตแพทย์ด้วยตัวเอง
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองในช่วงที่ผ่านมา
ความรู้สึกไม่สบายใจ ความคิดฟุ้งซ่าน การที่เขาคิดถึงอายันมากขึ้นเรื่อย ๆ—จนเริ่มรบกวนชีวิตประจำวัน
มันเป็นอาการที่ไม่ควรเกิดขึ้น ถ้าหากว่า... อายันไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขาเลย
—
"ผมแค่อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติ"
เขาพูดกับแพทย์ไปแบบนั้น แต่กลับไม่ได้รับคำตอบที่เขาคาดหวัง
จิตแพทย์เพียงแค่พยักหน้าช้า ๆ แล้วพูดขึ้นว่า—
"บางที... ปกติของคุณ อาจเปลี่ยนไปแล้วก็ได้นะครับ"
—
ยืนอยู่หน้าร้านดอกไม้โดยไม่รู้ตัว
ปราณเดินออกจากคลินิกจิตแพทย์ในสภาพที่มึนงง
เขาไม่เข้าใจตัวเอง
ทำไมเขาถึงเลือกคลินิกนี้ ทั้งที่มีที่อื่นให้เลือกมากมาย?
แล้วทำไมตอนนี้...
เขาถึงมายืนอยู่หน้าร้านดอกไม้ของอายันอีกครั้ง?
—
เขาไม่รู้ว่าตัวเองเดินมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นที่นี่
ดวงตาคมกวาดมองเข้าไปในร้าน เห็นอายันที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ตรงเคาน์เตอร์
ใบหน้าของอีกฝ่ายสงบนิ่ง
แต่ไม่เหมือนเดิม... ไม่ใช่อายันที่เขาเคยรู้จัก
เพราะอายันคนนั้นเคยมีแววตาที่เฝ้ามองเขาตลอดเวลา
แต่ตอนนี้... อายันไม่มองเขาอีกแล้ว
—
ความเหนื่อยล้าแล่นเข้ามาในร่างกายจนเขารู้สึกไร้เรี่ยวแรง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความคิดที่อัดแน่นอยู่เต็มหัว
หรือเพราะ...
ตอนนี้ เขากำลังจะสูญเสียบางอย่างไปจริง ๆ
—
ตื่นขึ้นมาอีกที... ในห้องของอายัน
ลมหายใจแรกของปราณหลังจากสติกลับมา คือกลิ่นดอกไม้จาง ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ
เขากระพริบตาช้า ๆ มองเพดานไม้สีอ่อนเหนือหัว ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองรอบตัว
ไม่ใช่ห้องของเขาเอง
ไม่ใช่คอนโดของเขา
แต่เป็นห้องนอนของอายัน—ที่ร้านดอกไม้
—
ประตูห้องเปิดออก อายันเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำในมือ
สีหน้าของอีกฝ่ายเรียบเฉย ไม่ได้ดูตกใจ ไม่ได้ดูยินดี
"ตื่นแล้วเหรอครับ" เสียงของอายันฟังดูนิ่งเฉย... จนปราณรู้สึกเจ็บแปลบ
ปราณมองไปรอบ ๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่
"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"คุณเป็นลมที่หน้าร้าน" อายันวางแก้วน้ำลงที่โต๊ะข้างเตียง "ผมพาคุณเข้ามาเอง"
—
ปราณมองอายันอย่างตั้งคำถาม
เขาจำได้ว่าตัวเองไม่ค่อยมีแรง... แต่ถึงกับเป็นลมเลยงั้นเหรอ?
หรือบางที...
เขากำลังอ่อนแอกว่าที่เคยคิดไว้มาก
—
"ขอบคุณ..."
มันเป็นคำพูดที่ออกจากปากเขาอย่างยากลำบาก
เพราะเขารู้ดีว่าที่ผ่านมา เขาไม่เคยขอบคุณอายันอย่างจริงใจเลย
—
อายันไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปที่หน้าต่าง เปิดม่านให้แสงแดดอ่อน ๆ สาดเข้ามาในห้อง
แสงสีทองส่องกระทบกับแหวนแต่งงานของปราณที่ยังอยู่บนนิ้วเขา
ปราณเผลอยกมือขึ้นมามองมันอีกครั้ง
—
ตอนนี้เขารู้แล้ว ว่าทำไมตัวเองถึงมาที่นี่
รู้แล้วว่าทำไมถึงเลือกพบจิตแพทย์ที่อยู่ใกล้อายัน
รู้แล้วว่าทำไมถึงคิดถึงอายันมากขึ้นทุกวัน
เพราะความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด...
คือสิ่งที่เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกแล้ว
—
เขาไม่เคยรักพิมพ์เลย
แต่เขาอาจจะรักอายันมาตลอด... โดยที่ไม่เคยรู้ตัว


## ความรักที่เขามองข้าม

ปราณยังคงนั่งอยู่บนเตียงของอายัน ในห้องที่ไม่ได้กว้างขวางนัก แต่กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอบอุ่น
สายตาของเขากวาดมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างเงียบงัน
—
รูปแต่งงานของพวกเขายังคงอยู่
กรอบรูปตั้งอยู่บนโต๊ะใกล้เตียง ไม่ได้ถูกเก็บหรือซ่อนไว้
มันเป็นภาพที่เขาไม่เคยแม้แต่จะมองตอนที่อยู่ด้วยกัน
เขาจำได้ว่าวันนั้นเขาไม่อยากถ่ายรูปนี้เลยด้วยซ้ำ
—
แต่ตอนนี้...
เขากลับจ้องมองมันอย่างไม่อาจละสายตา
—
ภาพของเขากับอายันในวันแต่งงาน
รอยยิ้มของอายันยังคงสดใสเหมือนเดิม...
ในขณะที่เขาในภาพนั้น มีแต่ความเย็นชาในแววตา
—
ปราณเม้มปากแน่น รู้สึกถึงบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาจนแน่นในอก
—
สิ่งของมากมายที่เป็นความทรงจำของพวกเขา
เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ ก่อนจะเดินไปรอบ ๆ ห้อง
มองดูสิ่งของที่วางอยู่ตามที่ต่าง ๆ
มีทั้งของขวัญวันครบรอบที่อายันซื้อให้เขา แม้ว่าเขาจะไม่เคยเปิดมันเลย
มีเสื้อเชิ้ตของเขาพับเก็บไว้อย่างดีในตู้
มีสมุดบันทึกเล่มเล็กที่เต็มไปด้วยลายมือของอายัน
—
"วันนี้ทำข้าวต้มให้คุณปราณ... แต่เขาไม่ได้กิน"
"วันนี้ลองทำเมนูใหม่ เผื่อคุณปราณจะชอบ... แต่สุดท้ายก็ทิ้งไป"
"วันนี้คุณปราณกลับดึกอีกแล้ว..."
—
ปราณรู้สึกเหมือนกำลังสำลักอากาศ
เขาหลับตาลงแน่น พยายามไม่ให้ความรู้สึกที่กำลังถาโถมกลืนกินเขาทั้งหมด
—
เขาไม่เคยสนใจอายันเลย
แม้อายันจะพยายามมากแค่ไหนก็ตาม
—
แหวนแต่งงานที่ยังคงอยู่
เขากำลังจะหันหลังเดินออกจากห้อง
แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง...
สร้อยเงินเส้นเล็กที่อายันสวมอยู่
และสิ่งที่ห้อยอยู่กับมัน—
คือ แหวนแต่งงานของอายัน
—
เขายังเก็บมันไว้...
เขายังไม่ได้ถอดมันทิ้งไป...
—
ปราณรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
—
โล่งใจ...
มันเป็นความรู้สึกที่เขาอธิบายไม่ถูก
ทั้งที่เขาควรจะไม่มีสิทธิ์รู้สึกแบบนี้ด้วยซ้ำ
—
อายันยังไม่ได้มีใครใหม่
แม้ว่าเขาจะเป็นสามีที่แย่ขนาดนั้น
แม้ว่าเขาจะไม่เคยรักตอบ
แม้ว่าเขาจะทำร้ายความรู้สึกของอายันมาตลอด
อายันก็ยัง... เก็บเขาไว้ในใจ
—
หยดน้ำอุ่น ๆ ไหลลงมาตามแก้ม
เขากะพริบตาช้า ๆ รับรู้ถึงของเหลวที่ซึมผ่านผิว
เขากำลังร้องไห้...
—
เขาไม่ได้ร้องไห้มานานแค่ไหนแล้ว?
—
ปลดปล่อยความรู้สึกที่เก็บกดไว้
ปราณยกมือขึ้นกุมหน้า หัวไหล่สั่นไหวเบา ๆ
เขาไม่เข้าใจตัวเองอีกแล้ว
ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้
ทำไมถึงเจ็บปวดขนาดนี้
ทำไมถึงหายใจไม่ออก
—
เขาเพิ่งรู้ตัว...
ว่าอายันรักเขามากแค่ไหน
และเขาเองก็...
ไม่อยากสูญเสียอายันไปแล้ว
—


## น้ำตาของคุณ

เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง
อายันที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงกับชะงักไปในทันที
—
ปราณ...กำลังร้องไห้?
—
เป็นภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
เขาเคยคิดเสมอว่า คนอย่างปราณไม่มีทางร้องไห้
เพราะตั้งแต่ที่พวกเขาแต่งงานกันมา
ปราณไม่เคยแสดงความรู้สึกอ่อนแอออกมาให้เห็นเลย
—
แต่ตอนนี้...
คนที่ยืนร้องไห้อยู่ตรงหน้าเขา คือปราณจริง ๆ
—
"คุณ... เป็นอะไรหรือเปล่า?"
อายันรีบก้าวเข้าไปหา พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แม้ว่าภายในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล
"ป่วยเหรอ? หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?"
—
ปราณสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามทำให้เสียงของตัวเองนิ่ง แต่ก็ยังมีความสั่นเครือแฝงอยู่
"มันไม่เกี่ยวกับนาย อย่ายุ่ง"
—
อายันเม้มปากแน่น
เขาควรจะชินได้แล้วกับคำพูดเย็นชาพวกนี้
แต่ทำไมครั้งนี้ถึงรู้สึกปวดใจขนาดนี้นะ?
—
แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังดื้อรั้น...
—
"ผมก็แค่เป็นห่วง"
อายันเอ่ยเสียงเบา
"อย่างน้อยก็เคยรู้จักกัน..."
"หรือถ้าคุณคิดว่าผมกำลังยุ่งไม่เข้าเรื่อง งั้นผมจะตามรถพยาบาลให้เลย"
เขาควักโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่รอให้ปราณตอบ
"เผื่อว่าคุณจะไม่รู้ตัวว่ากำลังป่วยหรือเป็นอะไรไปจริง ๆ"
—
ปราณชะงักไปทันที
เขาไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงไม่สามารถตอบโต้ได้
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเสียงของอายันถึงทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งในอกขนาดนี้
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมถึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเพียงเพราะมีใครสักคนเป็นห่วงเขา
—
ปราณกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกไม่ให้เอ่อล้นออกมาอีก
แต่ยิ่งพยายามเข้มแข็ง...
น้ำตามันกลับยิ่งไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
—
อายันเห็นแบบนั้นก็แทบจะทำอะไรไม่ถูก
มันเป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นปราณร้องไห้ขนาดนี้จริง ๆ
ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย แต่สิ่งที่เขามั่นใจแน่ ๆ คือ...
ตอนนี้ปราณไม่ไหวแล้วจริง ๆ
—
"คุณไม่ต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้นะ"
อายันพูดเสียงเบา
"ถ้าร้องไห้แล้วมันทำให้ดีขึ้น ก็ร้องออกมาเถอะ"
—
ปราณเงยหน้าขึ้นมองอายัน
แววตาของเขามีทั้งความสับสน ความเจ็บปวด และความไม่เข้าใจในตัวเอง
—
...แล้วทำไมกันนะ?
ทำไมเขาถึงอยากให้คนตรงหน้านี้อยู่กับเขานานกว่านี้อีกสักหน่อย


## จุมพิตปลอบประโลม

"อายัน..."
เสียงของปราณสั่นเครือ ขณะที่เขาคุกเข่าลงไปตรงหน้าอายันอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง
มือทั้งสองข้างของเขาสั่นระริก แต่ก็ยังยื่นออกไปกอบกุมมือของอายันไว้แน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป
"ฉันขอโทษ..."
เสียงแหบพร่าแทบจะขาดห้วง ลมหายใจไม่เป็นจังหวะ ดวงตาที่เคยนิ่งเฉยและเย็นชา บัดนี้เต็มไปด้วยความสำนึกผิดและอ้อนวอน
"ฉันขอโทษ..."
"ขอโทษ..."
"อย่าทิ้งฉันไปได้ไหม..."
—
อายันตัวแข็งทื่อ
เขาไม่เคยเห็นปราณเป็นแบบนี้มาก่อน
—
คนที่เย็นชามาตลอดกำลังร้องไห้...
กำลังอ้อนวอนเขา...
กำลังสั่นกลัวราวกับเด็กหลงทาง...
—
"ปราณ...ลุกขึ้นมาก่อน" อายันพยายามดึงมืออีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แต่ปราณกลับยิ่งก้มลงต่ำ
ราวกับอยากกอดเข่าอายันไว้
ราวกับอยากจะให้เขาให้อภัย
—
"ฉันมันโง่เอง ฉันมันเลวเอง"
ปราณพร่ำพูดอย่างเสียสติ
"ฉันมองไม่เห็นเลยว่าเธอรักฉันมากขนาดไหน..."
"ฉันเห็นแก่ตัวมาตลอด ฉันไม่เคยเห็นค่าเธอเลย..."
—
อายันเม้มปากแน่น
เขาอยากจะบอกว่า "ช่างมันเถอะ"
อยากจะบอกว่า "ผมไม่โกรธแล้ว"
แต่ในใจกลับรู้สึกปวดแปลบเกินกว่าจะพูดอะไรออกไปได้ง่าย ๆ
—
"ปราณ..."
"ผม..."
—
ปราณยังคงไม่หยุดร้องไห้ มือของเขากำแน่นอยู่ที่ข้อมือของอายันราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะเดินหนีไป
แต่ยิ่งร้อง ยิ่งขอโทษ...
อายันกลับรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังพังลงไปอีกครั้ง
—
"หยุดร้องไห้ก่อนเถอะ"
อายันพูดเสียงแผ่ว พยายามใจแข็งที่สุดเท่าที่จะทำได้
"ผมไม่รู้ว่าคุณคิดยังไงกันแน่ แต่คุณอาจจะแค่รู้สึกผิด... ไม่ใช่ว่าคุณรักผมหรอก"
—
ปราณเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาแดงก่ำ ราวกับคำพูดนั้นได้แทงเข้ามากลางใจ
"ไม่ใช่..."
"ฉันไม่ได้รู้สึกผิดอย่างเดียว..."
"ฉันแค่... ฉันแค่..."
—
พูดไปพูดมา กลับกลายเป็นว่าปราณเริ่มหายใจไม่ออก มือที่กุมมือของอายันอยู่ก็เริ่มสั่นแรงขึ้น
เหมือนกับว่าหัวใจของเขากำลังจะแตกสลายตรงนี้
—
อายันที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มทำอะไรไม่ถูก
เขากำลังสติแตกแล้ว!
—
"...บ้าจริง"
อายันนึกถึงข่าวที่เคยอ่านเกี่ยวกับพนักงานร้านสะดวกซื้อที่ใช้วิธี 'จูบปาก' หยุดโจรปล้น
มันอาจจะฟังดูแปลก...
แต่มันก็เป็นวิธีเดียวที่เขานึกออกตอนนี้!
—
อายันก้มหน้าลง ก่อนจะตัดสินใจ...
แนบริมฝีปากลงบนริมฝีปากของปราณ
—
ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง
—
เสียงสะอื้นหายไป...
ร่างกายของปราณที่สั่นเทากลับค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
มือที่กอบกุมมือของอายันก็เริ่มคลายแรงบีบลงอย่างช้า ๆ
—
จูบนี้ไม่ได้เต็มไปด้วยความหวานซึ้ง
แต่มันเต็มไปด้วย การปลอบประโลม
—
ปราณนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เปลือกตาจะค่อย ๆ ปิดลงโดยไม่รู้ตัว
—
หัวใจของเขา... สงบลงจริง ๆ
—
เมื่ออายันถอนจูบออกมา ปราณก็ยังคงหลับตาอยู่ หายใจสม่ำเสมอขึ้น
เหมือนกับว่าความวุ่นวายในจิตใจของเขาได้สงบลงแล้ว
—
อายันมองคนตรงหน้าพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบา ๆ
"...ได้ผลจริง ๆ ด้วย"
—
เขายกมือขึ้นลูบศีรษะของปราณเบา ๆ ก่อนจะกระซิบ
"ถ้าสงบลงแล้ว... เรามาคุยกันดี ๆ ได้ไหม?"
—
ปราณค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมองอายันอีกครั้ง
และครั้งนี้...
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อายันไม่เคยเห็นมาก่อน


## ความรักที่สายไป

บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของปราณที่ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติหลังจากอาการสติแตกเมื่อครู่ อายันยังคงนั่งนิ่ง จ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ตีกันไปมาในใจ
จูบเมื่อครู่มันอาจจะช่วยให้ปราณสงบลง แต่มันไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างจบลงง่าย ๆ
"คุณคงสงบลงแล้วสินะ" อายันเอ่ยขึ้น เสียงเรียบ ๆ แต่ก็ไม่ได้เย็นชา
ปราณยังคงนั่งอยู่กับพื้น ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอายัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความอ่อนแอ และสิ่งที่อายันไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน— ความรัก
"อายัน..." ปราณเรียกชื่อเขาแผ่วเบา
อายันไม่ได้ตอบอะไรทันที แค่ถอนหายใจแล้วดึงมือกลับจากการกอบกุมของอีกฝ่าย
"คุณไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม?" อายันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ขยับตัวลุกขึ้น แต่ปราณกลับคว้าข้อมือเขาไว้อีกครั้ง
"เดี๋ยวก่อน..."
อายันหันกลับมามอง อีกฝ่ายจับมือเขาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป "เรายังคุยกันไม่จบ"
"จะให้คุยอะไรอีกล่ะครับ?" อายันถามกลับ ยกมืออีกข้างขึ้นกอดอก แสร้งทำเป็นนิ่ง ทั้งที่ในใจสั่นไหวไปหมด
"ฉันขอโทษ..." ปราณพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า "ขอโทษจริง ๆ สำหรับทุกอย่าง"
อายันหลุบตาลง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "คุณพูดขอโทษหลายครั้งแล้วนะ"
"แต่ฉันยังไม่เคยพูดจากใจจริง ๆ แบบนี้เลย..."
อายันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะดึงมือออกจากการกอบกุมของปราณแล้วก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว "คุณมาที่นี่ทำไมปราณ?"
ปราณนิ่งไปนาน ก่อนจะตอบเสียงแผ่ว "ฉันไม่รู้"
"ไม่รู้?"
"รู้ตัวอีกทีฉันก็ยืนอยู่หน้าร้านดอกไม้ของเธอแล้ว" ปราณพูดพร้อมกับยกมือขึ้นขยุ้มเส้นผมตัวเองราวกับคนสับสน "ฉันไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้... แต่ฉันรู้แค่ว่าฉันอยากเจอเธอ"
อายันหัวเราะเบา ๆ ทว่าไม่มีความขบขันอยู่ในน้ำเสียงนั้นเลย "คุณใช้เวลาเกือบปีถึงจะ 'อยากเจอ' ผมงั้นเหรอ?"
ปราณกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ความรู้สึกผิดพุ่งเข้าเล่นงานเขาอีกครั้ง
"ฉันมันโง่เอง" ปราณพูดเสียงแผ่ว "ฉันไม่เคยเข้าใจอะไรเลยจนกระทั่งมันสายไป"
"แล้วตอนนี้คุณเข้าใจอะไรแล้วล่ะ?" อายันถามต่อ สีหน้าเขาเรียบเฉย แต่นัยน์ตาสั่นไหว
ปราณสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เข้าใจแล้วว่าฉันรักเธอ"
อายันเบิกตากว้าง จ้องมองปราณด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ผมว่า...คุณอาจจะแค่รู้สึกผิด"
"ไม่..." ปราณส่ายหัว "ตอนแรกฉันก็คิดว่ามันเป็นแค่ความรู้สึกผิด... แต่พอไม่มีเธออยู่ในชีวิตแล้ว ฉันถึงได้รู้ว่าฉันขาดอะไรไป"
เขายกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเอง
"มันทรมานมากเลยนะอายัน... ทรมานจนฉันต้องไปพบจิตแพทย์ ต้องพยายามทำความเข้าใจตัวเอง ว่าทำไมฉันถึงคิดถึงเธอมากกว่าคนที่ฉันเคยคิดว่ารัก ทำไมฉันถึงเดินมาหาเธอโดยไม่รู้ตัว... และฉันก็รู้คำตอบแล้ว"
เขามองอายันตรง ๆ
"ฉันรักเธอ"
อายันยืนนิ่ง รู้สึกเหมือนโลกหมุนช้าลงไปชั่วขณะ
คำพูดที่เขารอคอยมาเกือบปี...
คำพูดที่เขาเคยเฝ้าฝันถึงว่าจะได้ยินมันสักครั้ง
มันกลับมาในวันที่เขาตัดใจไปแล้ว
—
"สายไปแล้วปราณ" อายันพูดออกมาช้า ๆ "สายไปมาก ๆ"
ปราณหน้าถอดสี เขารู้ว่าอายันจะพูดแบบนี้ แต่เมื่อได้ยินจริง ๆ มันก็ยังเจ็บอยู่ดี
"ฉันรู้..."
"งั้นก็กลับไปเถอะ" อายันหมุนตัวจะเดินออกจากห้อง แต่ปราณคว้าข้อมือเขาไว้อีกครั้ง
"อายัน ฟังฉันก่อนได้ไหม"
"ผมฟังคุณมาพอแล้วปราณ"
"แต่ฉันยังไม่ได้ขอโอกาสเลย"
อายันสะอึก หัวใจบีบรัดแน่น
โอกาสงั้นเหรอ...?
ตอนที่ผมขอโอกาส คุณไม่เคยให้เลยนะปราณ...
—
อายันสูดลมหายใจเข้าแล้วตอบเสียงเรียบ
"ผมให้คุณไม่ได้"
ปราณเม้มปากแน่น "ทำไมล่ะ?"
"เพราะผมไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว"
"อายัน..."
"ผมอาจจะยังรักคุณอยู่" อายันพูดต่อ สีหน้าเขาไม่ได้ปิดบังความจริงที่ซ่อนอยู่ในใจ "แต่ผมก็เจ็บมากเกินไปแล้ว"
ปราณนิ่งไป น้ำตาเริ่มคลออีกครั้ง
"แล้วฉันต้องทำยังไง..."
อายันยิ้มบาง ๆ "ผมไม่รู้"
—
ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่อายันจะเอ่ยขึ้น
"บางที... คุณอาจจะต้องเริ่มจากการเป็นเพื่อนกันก่อน"
ปราณมองอายันด้วยความประหลาดใจ "เพื่อน?"
"ใช่" อายันพยักหน้า "ถ้าคุณอยากแก้ไขสิ่งที่คุณทำพลาดไป ก็ต้องเริ่มจากการเรียนรู้ที่จะอยู่กับผมให้ได้โดยไม่มีสถานะอื่น"
ปราณเงียบไปนาน ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้า
"ฉันจะพยายาม"
—
อายันมองปราณที่ยังคงมีน้ำตาคลอ และอดคิดไม่ได้ว่า...
บางทีนี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่าง
บางอย่างที่ไม่ใช่การเริ่มต้นใหม่ของความรัก...
แต่เป็นโอกาสที่จะเยียวยาหัวใจของทั้งสองฝ่าย
—