มหามรรคา
atlanta
## ตอนที่ 1 สมณะเฒ่า

ตอนที่ 1 สมณะเฒ่า
คืนราตรียังไม่สิ้นสุด หากนัยน์ตาคู่หนึ่งที่ปิดสนิทพลันเปิดกว้างกระจ่างชัด ช่างเอ่อล้นไปด้วยความตื่นตัว เด็กหนุ่มหยัดกายยืนขึ้นอย่างรวดเร็ว บังเกิดเสียงลากของผืนเสื่อเล็กน้อย เขาคว้าตะเกียงเหล็กบนโต๊ะก่อนจะเปิดประตูไม้บานคู่ เมื่อขาก้าวออกจากธรณีประตู มันสามารถมองเห็นคานไม้ที่ผูกเชือกไว้เข้ากับถังน้ำสองใบฝั่งละถังรวมไปถึงท่อนไม้และแท่งไม้ที่ตั้งอยู่ในบริเวณไม่ห่างกันมาก เด็กหนุ่มวางตะเกียงเหล็กลงบนพื้น นั่งยองลงในท่วงท่าที่ออกแรงได้มีประสิทธิภาพที่สุด ส่วนปลายด้านหนึ่งของแท่งไม้นั้นมีรอยสีดำถ่านซึ่งรวมไปถึงรูสีดำถ่านบนท่อนไม้ด้วยเช่นกัน
เด็กหนุ่มนำปลายดำถ่านของแท่งไม้กดลงตรงรูดำไหม้ของท่อนไม้ เขาเริ่มออกแรงบิดหมุนด้วยความเร็ว มัดกล้ามเนื้อช่วงแขนและฝ่ามือปรากฏเด่นชัด ทำเช่นนี้สักพักใหญ่จึงเกิดประกายไฟขึ้นจากการเสียดสี เขานำปลายดำของแท่งไม้ที่เปล่งแสงไสวจี้ใส่ไส้ตะเกียง แสงไฟพอประมาณจึงบังเกิดขึ้นในตะเกียงเหล็ก เขาปิดช่องเปิดตะเกียงเพื่อคงสภาพแสงสว่าง ไส้ตะเกียงลอยเหนือน้ำมันมักของพืช แผ่ขยายแสงอันเล็กน้อยแก่พื้นที่โดยรอบ
พื้นที่แห่งนี้มีต้นไม้และต้นไผ่บ้างประปราย ทั้งยังสามารถมองเห็นทางลาดยาวลงจากเนินเขา ปลายสุดของระยะแสงตะเกียงที่ส่องถึงมีเพียงความมืดมิดเท่านั้น เด็กหนุ่มหาบถังสองใบวางลงบ่าข้างขวาถือไว้แน่นด้วยแขนข้างขวา ในขณะที่แขนข้างซ้ายถือตะเกียงเหล็กมั่นคง เด็กหนุ่มเดินลงสู่ทางลาดสาวเท้านานสองนานจนได้ยินเสียงกระแสน้ำแว่วผ่านหู มันเป็นสัญญาณว่าใกล้ถึงสายลำธารแล้ว
ฝีเท้าเร่งร้อนขึ้นชัดเจน ช่วงเวลานั้นเองที่เส้นแสงน้อยนิดจากตะเกียงส่องให้เห็นส่วนหนึ่งของเส้นลำธารสายใหญ่ ก่อนเสียงเรียกขานกังวานในความมืด “พี่ใหญ่เหมิง! ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจะขยันมากมายกว่าท่านแล้ว!”
เสียงเปล่งสูงกระจ่างใสดังขึ้น เหมิงหลงเย่ยื่นตะเกียงส่องไปทางต้นกำเนิดเสียง เด็กหนุ่มอีกฟากของลำธารพลันปรากฏกายขึ้นในท่ายืดอกอย่างภาคภูมิ ข้างกายของเขาเป็นชายหนุ่มแผ่รัศมีของผู้สูงศักดิ์ มันเป็นทัศนียภาพที่เหมิงหลงเย่คุ้นเคยเป็นอย่างดี
ทันใดนั้น เสียงนุ่มลึกดังขึ้นแทรก “น้องเหมิงโปรดอย่าใส่ใจ เหตุเพราะวันนี้เราสองพี่น้องต้องเตรียมการต้อนรับนายน้อยจากสาขาหลัก เราพี่น้องจึงมาตักน้ำไวกว่ายามเหม่าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น” นี่เป็นเสียงของชายหนุ่มซึ่งทำท่าโค้งคำนับมาทางเหมิงหลงเย่ ทำนองเสียงอ่อนน้อมอย่างมาก
ทั้งคู่คือสองพี่น้องตระกูลหยิน คนน้องหยินจินฟู่ผู้ตะโกนเสียงดังอายุสิบสองปี คนพี่หยินเป่าหรงคนที่พูดอย่างอ่อนน้อมถ่อมตนอายุสิบหกปี
ตระกูลหยินเป็นตระกูลพ่อค้าที่มาอาศัยในหมู่บ้านได้เกือบร่วมเดือนแล้ว พวกเขาเข้ามารับซื้อวัตถุดิบของป่าตั้งแต่วัตถุดิบชิ้นเล็กจนถึงชิ้นใหญ่อทิเช่น สมุนไพร ผลไม้ แม้กระทั่งท่อนไม้ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหมู่บ้านมีเด็กและคนชราเป็นสัดส่วนที่มากกว่าคนทำงาน ผลประกอบการของตระกูลหยินล้วนเป็นสมุนไพรและผลไม้ป่า
แน่นอนว่า ผู้ดำเนินการกิจการคือชายหนุ่มและเด็กชายตรงข้ามลำธาร เป็นเจตนาของผู้นำตระกูลหยินที่ส่งลูกทั้งสองมาฝึกประสบการณ์ด้านการค้า
เหมิงหลงเย่เคลื่อนสายตาไปทางหยินจินฟู่อากัปกิริยาเฉยเมย “ขยันกว่าข้าย่อมเป็นเรื่องดี” เด็กหนุ่มกล่าวเสียงราบเรียบ เขาดึงตะเกียงกลับพร้อมนำถังข้างหนึ่งออกมาตักน้ำในลำธารจนเต็มก่อนจะผูกกลับเข้าที่และทำเช่นนี้อีกข้าง จนถังบนคานไม้สุดปลายซ้ายและขวาเต็มไปด้วยน้ำ เด็กหนุ่มหาบขึ้นไหล่ “พี่หยิน ข้าขอเดินทางก่อน”
หยินเป่าหรงผงกศีรษะส่งยิ้มบาง เหมิงหลงเย่หลังรับการผงกศีรษะ เด็กหนุ่มหมุนกายกลับในทันที
“นะ…นี่…นี่เจ้า!!” เส้นเลือดตรงขมับของหยินจินฟู่ปวดตุบ ๆ
“จินจิน เราต้องรีบเตรียมน้ำที่บ้านให้เสร็จโดยไว” หยินเป่าหรงเอ่ยด้วยท่าทีเข้มงวด หากใบหน้าของเขากลับดูใจดีไม่บึ้งตึงแต่อย่างใด
เด็กชายขบเคี้ยวเขี้ยวฟันหันขวับไปทางกลับบ้าน ทว่าหยินเป่าหรงยังคงมองแผ่นหลังของเหมิงหลงเย่จนเขาลับสายตาไป ถังน้ำที่เหมิงหลงเย่แบกมาสองถังนั้นมีขนาดเท่ากันกับของตนเองอย่างแน่นอน แม้หยินเป่าหรงหาบถังน้ำสองถังเฉกเช่นเดียวกันกับเหมิงหลงเย่ ส่วนหยินจินฟู่แบกหนึ่งถัง ถึงกระนั้น จากลำธารสายนี้จนถึงวัดที่เด็กหนุ่มอยู่มีระยะทางถึงสองลี้ด้วยกัน ในขณะที่หยินเป่าหรงห่างจากตัวบ้านเพียงครึ่งลี้เท่านั้น
นี่ล้วนเป็นเหตุผลที่ทำให้หยินเป่าหรงมองแผ่นหลังของเหมิงหลงเย่ไม่ละสายตา เขาทราบแก่ใจดีว่าถังน้ำที่เขาถืออยู่นั้นหนักมากเพียงใด ผนวกกับเส้นทางสู่วัดของเหมิงหลงเย่ล้วนเป็นทางลาดชัน จึงรู้สึกประหลาดใจระคนตกตะลึงทุกครั้งที่พบเจอ รวมไปถึงระยะเวลาที่เหมิงหลงเย่ลงมาตักน้ำเช่นกัน เด็กหนุ่มตักน้ำตั้งแต่ต้นยามเหม่าจนเข้าช่วงยามเฉินเป็นระยะเวลาหนึ่งชั่วยามเต็มไม่มีพัก
‘เขาทำได้อย่างไร?’ ยังคงเป็นความค้างคาในใจของหยินเป่าหรงอยู่เสมอ
“พี่ชายรีบมาได้แล้ว!!” หยินจินฟู่ตะโกนเรียก
หยินเป่าหรงเดินตามน้องชายที่นำหน้าเล็กน้อย
ความโกรธก่อนหน้านี้ของหยินจินฟู่บรรเทาลงหลายส่วน "พี่เป่า เจ้านั่นไม่ใช่ผู้บำเพ็ญจริง ๆ หรือ”
นี่เป็นคำถามซ้ำซากที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อเจอเหมิงหลงเย่หาบถังน้ำ โดยปกติแล้ว หยินเป่าหรงจะตอบกลับในทันทีว่า ‘ไม่อย่างแน่นอน เขาไม่มีร่องรอยวิถีเต๋าและปราศจากรัศมีปราณอย่างสิ้นเชิง’ หากครั้งนี้แตกต่างออกไป หยินเป่าหรงครุ่นคิดเนิ่นนาน ก่อนเอ่ยตอบว่า “ข้าจะลองขอคำชี้แนะจากนายน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้”
ในช่วงกลางของยามเหม่าเป็นระยะเวลาที่ดวงตะวันปรากฏสู่เส้นขอบฟ้าสาดแสงปกคลุมปฐพี เด็กหนุ่มได้วางตะเกียงน้ำมันไว้ที่เรือนพัก และมุ่งมั่นหาบถังน้ำเช่นนี้ต่อไป จนใกล้เข้าต้นยามเฉินขึ้นทุกขณะ บัดนี้ที่สายลำธารใหญ่ล้วนสามารถมองเห็นทุกมุมบริเวณได้ด้วยตาเปล่า
กระแสน้ำไหลไม่ช้าไม่แรง เผยโขดหินน้อยใหญ่ทั้งใต้น้ำทั้งโผล่พ้นน้ำรวมไปถึงสามารถเห็นก้นของลำธารซึ่งมีระดับความลึกที่น่าเหลือเชื่อ
เหมิงหลงเย่ตักถังน้ำใบที่สองจนเต็ม สองพี่น้องตระกูลหยินได้มองดูเหมิงหลงเย่ในบางช่วงเวลาที่บังเอิญวนรอบลงมาตักน้ำพร้อมกัน ครั้งนี้นับได้ว่าพวกเขาได้เห็นเหมิงหลงเย่ตักถังน้ำจนจบอย่างแท้จริง เพราะการต้อนรับคนจากสาขาหลักที่มาเป็นจำนวนมากทำให้ต้องตักน้ำหลายรอบกว่าปกติอย่างยิ่งยวด ตามข้อมูลที่ทั้งคู่ทราบว่าเหมิงหลงเย่จะตักถังน้ำตั้งแต่ยามเหม่าจนเข้าต้นยามเฉิน มันเป็นข้อมูลที่ได้ยินจากพวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้าน
“น้องเหมิง ถ้าให้ข้าเดา นี่เป็นการตักถังน้ำครั้งสุดท้ายของวันนี้ใช่หรือไม่?” หยินเป่าหรงเอ่ยถาม
เหมิงหลงเย่ส่งยิ้ม “พี่หยินช่างปราดเปรื่อง” ก่อนจะหมุนกายกลับไปทางเรือนพัก
จนเหมิงหลงเย่ลับสายตา หยินจินฟู่ที่อัดอั้นคันปากมานานจึงได้ระบายออกมาฉับพลัน “พี่เป่า…มัน…ตักถังน้ำ…จนถึงต้นยามเฉินจริง ๆ …แถมยังดู…ไม่เหนื่อยหอบอีกด้วย! แฮ่ก แฮ่ก” หยินจินฟู่กล่าวด้วยเสียงที่ขาดเป็นช่วง
“ข้าไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน” หยินเป่าหรงสูดลมหายใจลึก “สิ่งที่พวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านเล่าเป็นความจริง”
“พี่เป่า…ถังน้ำที่มันเติมต้องใหญ่โตเพียงใด สระน้ำหรืออย่างไร? เราสองพี่น้องเติมน้ำสำหรับหลักร้อยคน ทว่ามันกลับเติมน้ำเช่นนี้ทุกวันด้วยความเร็วที่มากกว่าเราทั้งคู่เสียอีก ที่นั่นก็มีแค่สมณะเฒ่าคนเดียว…”
…
เหมิงหลงเย่สาวเท้าไปยังพื้นที่แห่งหนึ่งในอาราม หนึ่งมือหาบสองถังน้ำ ทันใดนั้น เด็กหนุ่มหยุดฝีเท้าลง เบื้องหน้าของเขาคืออ่างน้ำไม้ที่มีส่วนสูงต่ำกว่าเขาและขนาดกว้างพอหมุนตัวในอ่างในท่ากอดอกได้เท่านั้น อ่างน้ำถูกรองด้วยแผ่นดินหยาบยกสูงขึ้นจากพื้น ภายในอ่างน้ำไม้นี้ล้วนมีน้ำบรรจุอยู่จนเต็มอ่าง อย่างไรก็ตาม เหมิงหลงเย่นำหนึ่งถังน้ำออกจากคานไม้ เทลงไปในอ่างจนมวลน้ำสาดกระจายล้นออกมา และทำเช่นนี้กับถังใบสุดท้ายในมือ เทน้ำลงไปในอ่างไม้ หากคราวนี้ ในตอนที่น้ำในถังสุดท้ายจะหมด เขากลับประณีตบรรจงเทลงอย่างเชื่องช้า กะปริมาณน้ำในอ่างไม้ให้พอดีกับเส้นขอบอ่าง
จนเมื่อน้ำในถังสุดท้ายหมดลง เด็กหนุ่มสามารถทำให้น้ำในอ่างไม้พอดีเข้ากับรอบวงของขอบอ่างไม้เช่นกัน
“รอบที่ 100…”
สิ่งนี้เป็นกิจวัตรประจำวันที่เหมิงหลงเย่ชอบกระทำ เพื่อส่งเสริมความแข็งแกร่งของเขาสำหรับการเป็นผู้นำของกลุ่มดอกบัว ชายหนุ่มจ้องมองอ่างน้ำเบื้องหน้าท่าทีเรียบเฉยพลางยกสองมือขึ้นมา เมื่อหลายปีก่อน เพียงเขาหาบถังน้ำสองถังรอบเดียว จำต้องพักร่างกายนานนับสัปดาห์ สองมือในตอนนั้นสั่นระรัวไม่มั่นคง แต่ตอนนี้เขากลับสามารถหาบถังน้ำสองถังได้ถึงหนึ่งร้อยรอบ สองมือล้วนยังคงมั่นคงไม่สะท้าน
“คงต้องเพิ่มรอบขึ้นไปอีก” เหมิงหลงเย่ครุ่นคิด ติดสินใจจะเพิ่มรอบการหาบน้ำขึ้นตั้งแต่พรุ่งนี้จากหนึ่งร้อยเป็นสองร้อยรอบ
หลังการหาบน้ำเสร็จ เหมิงหลงเย่สาวเท้ามุ่งตรงไปยังจุดหนึ่งของป่าไผ่ มันเป็นจุดพิเศษเฉพาะซึ่งสามารถสังเกตเห็นต้นโพธิ์ต้นหนึ่งท่ามกลางผืนป่าไผ่แห่งนี้ เผยให้เห็นชายชราคนหนึ่ง เขาสวมผ้าสีเหลืองที่ดูเก่าเนื้อผ้าหลายส่วนมีรอยเย็บต่อระหว่างเนื้อผ้า ผิวหนังสีคล้ำของชายชรานั้นเหี่ยวย่นอย่างยิ่ง หากดูสะอาดสะอ้านและผ่องใส สมณะเฒ่ากำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ต้นโพธิ์
ใบไผ่บ้างร่วงโรยพลางสายลมเย็นพัดผ่านชักนำใบพฤกษ์ลอยตามสร้างบรรยากาศอันร่มรื่นเงียบสงบ เหมิงหลงเย่นึกสงสััยในใจเสมอ เหตุใดทุกครั้งที่เขาเห็นสมณะเฒ่านั่งสมาธิ จิตใจของเขากลับนิ่งสงบและเย็นสบายอย่างอธิบายมิได้
“หลวงตา! ข้าจะเพิ่มรอบหาบน้ำเป็นสองร้อยรอบนะ ช่วงแรกจะทำเวลาช้าหน่อย สักพักจะทำเวลาไวขึ้นเอง”
เป็นปากบอกโดยนัยของเหมิงหลงเย่ ‘ช่วงเวลาดังกล่าว ถ้าท่านหาข้าไม่พบ ท่านสามารถไปหาข้าได้ที่อารามระหว่างการหาบน้ำ’ บางครั้งสมณะเฒ่าก็เรียกตัวเหมิงหลงเย่เพื่อสั่งงานบางอย่าง
สมณะเฒ่ายังคงนั่งสมาธิไม่แม้แต่ลืมตาหรือตอบรับคำกล่าวของชายหนุ่ม
การกระทำนี้ของสมณะเฒ่าในช่วงแรกทำให้เหมิงหลงเย่ที่เป็นวัยรุ่นเลือดร้อนหงุดหงิดอย่างมาก แต่ด้วยกาลเวลาที่ล่วงเลยผ่าน เหมิงหลงเย่สามารถปรับตัวและยอมรับท่าทีเช่นนี้ได้ในที่สุด
“ในเมื่อหลวงตาไม่มีอะไร ถ้าเช่นนั้น ข้าลงเขาไปที่หมู่บ้านก่อน กลุ่มดอกบัวจะต้องรอข้าอยู่แน่!” เหมิงหลงเย่ยิ้มกว้าง ชายหนุ่มเร่งรุดหน้าลงเขาไปทางหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว
……………..
หมู่บ้านแห่งนี้ถูกเรียกกันในชื่อ ‘หมู่บ้านหยกขาว’ เป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่ห่างไกลซึ่งตั้งอยู่ในป่าเขา หลังกษัตริย์เปลี่ยนศรัทธามานับถือเซียนกระบี่ ส่งผลให้ชาวบ้านต่างความเชื่อต่างอพยพออกจากเมืองเพื่อคงจารีตประเพณีและศรัทธาของกลุ่มตนเอง
หมู่บ้านหยกขาวนั้นนับถือ ‘พุทธศาสนา’ จึงกลายเป็นหนึ่งในหมู่บ้านที่ปลีกตัวออกจากอาณาเขตเมือง
หากมีความตึงเครียดกันในกลุ่มผู้ใหญ่ไม่น้อย ราชบัลลังก์เพิ่งจะผลัดเปลี่ยน รวมถึงการออกราชโอการใหม่ในทันที ‘จงนำประชากรที่กระจายไปตามป่าเขากลับเข้าไปใต้ระบอบการปกครอง’ แน่นอนว่าย่อมบังคับให้ศรัทธาเซียนกระบี่เช่นเดิม ท่ามกลางกระแสความเคร่งเครียด กลุ่มของเหล่าวัยรุ่นล้วนคึกครื้นที่สุดในหมู่บ้าน
ภายในวงกลมที่ถูกรายล้อมด้วยหินขนาดกลางมีพื้นที่กว้างประมาณหนึ่ง ชายหนุ่มสองคนกำลังต่อสู้แลกหมัดกันอย่างดุเดือด ทุกครั้งที่เกิดการออกหมัด เสียงหมัดกระทบเนื้อล้วนดังขึ้นสู่บริเวณรอบ ๆ
นี่คือการประลองกันระหว่างกลุ่มราชสีห์และกลุ่มดอกบัว ภายในหมู่บ้านมีกลุ่มวัยรุ่นอยู่ประมาณสามกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มดอกบัว กลุ่มราชสีห์และกลุ่มอสรพิษ โดยทุก ๆ หนึ่งเดือน สามกลุ่มจะจัดการประลองกันจัดลำดับอำนาจ เป็นการละเล่นสนุกในวัยเด็กที่บังเอิญถูกคิดค้นขึ้นจากอำนาจลำดับของระบบราชการ
“พี่ใหญ่เหมิงมาแล้ว!”
“พี่ใหญ่เหมิงลงจากเขาแล้ว!”
เสียงของเด็กกลุ่มใหญ่กังวาน ชายหนุ่มที่แลกหมัดกันในวงล้อมหินพลันหยุดกะทันหัน ใบหน้าของพวกเขาเผยรอยหมัดและบาดแผลจากการถูกชกต่อยเด่นชัด ทั้งสองคือรองหัวหน้าจากกลุ่มราชสีห์และกลุ่มดอกบัว พวกเขาต่อยกันมาได้ราวสองเค่อแล้ว ภายใต้กฎการประลอง ภายในสองเค่อไม่สามารถล้มอีกฝ่ายหรือทำออกจากวงได้จะถูกตัดสินว่า ‘เสมอ’
“เจ้าแข็งแกร่งมากจริง ๆ ” รองหัวหน้ากลุ่มดอกบัวกล่าวชมจากใจจริง
หากรองหัวหน้ากลุ่มราชสีห์เพียงถ่มเลือดออกจากปาก สายตาเขม็งจ้องและคิ้วที่ขมวดรัดแน่นเป็นปม
ด้วยระบบไต่อำนาจ กลุ่มอสรพิษได้รับสิทธิ์ท้าทายกลุ่มราชสีห์ซึ่งเป็นลำดับที่สองก่อน เมื่อตัดสินลำดับที่สองได้จึงมีสิทธิ์ท้าทายกับลำดับที่หนึ่ง ภายใต้กฎ ‘ถ้าสมาชิกคนใดยังไม่แพ้จะสามารถสู้ต่อได้เรื่อย ๆ ’
กลุ่มราชสีห์ใช้ลูกน้องในกลุ่มและรองหัวหน้าในการเอาชนะกลุ่มอสรพิษทั้งกลุ่มและยังเหลือลูกน้องพอประมาณที่จะซัดกลุ่มดอกบัวจนเหลือแค่รองหัวหน้ากลุ่มตรงหน้า แน่นอนว่ารองหัวหน้าของกลุ่มราชสีห์เสียกำลังและอ่อนแรงมาก่อนแล้ว ถึงกระนั้น รองหัวหน้ากลุ่มดอกบัวกลับไม่สามารถล้มเขาได้ เมื่อตัดสินที่ผลเสมอจะทำให้ทั้งคู่หมดสิทธิ์ท้าทายต่อ
เป็นที่แน่ชัดว่า กลุ่มราชสีห์โดยรวมนั้นแข็งแกร่งกว่ามาก ทั้งที่กลุ่มดอกบัวมีสมาชิกมากที่สุด กลุ่มอสรพิษรองลงมา ทว่ากลุ่มราชสีห์มีสมาชิกน้อยที่สุด พวกเขาจึงถูกตัดกำลังจากกลุ่มที่สาม-อสูรพิษ ทว่ายังสามารถกำราบกลุ่มลำดับที่หนึ่งจนเหลือเพียงหัวหน้าของมันได้
เกือบสามปีแล้วที่การประลองนี้จะกลายเป็นศึกประลอง-หนึ่งต่อหนึ่ง ในตอนท้ายเสมอ
“เจ้าแซ่เหมิง! ข้าฝึกมาหนักในนรกมาตลอดสองสัปดาห์!! เดือนนี้และต่อจากนี้ไป…กลุ่มราชสีห์ได้เวลาขึ้นเป็นหัวหน้ากลุ่ม!!!” เจิ้นเทียนประกาศกร้าวด้วยความมั่นใจสูงสุด
แทนที่จะเป็นเสียงโฮ่ร้องจากกลุ่มราชสีห์มันกลับมีเพียงเสียงหัวเราะพรวดออกมาจำนวนมากจากกลุ่มดอกบัว ความต่างชั้นระหว่างเจิ้นเทียนกับเหมิงหลงเย่นั้นห่างชั้นกันอย่างเทียบได้ยาก จนเป็นที่ประจักษ์ด้านคะแนนการประลองหนึ่งต่อหนึ่งที่ห่างกันถึง เหมิงหลงเย่ 32-0 เจิ้นเทียน เขาไม่เคยชนะเหมิงหลงเย่เลยแม้แต่ครั้งเดียวตลอดระยะเวลาเกือบสามปีที่ผ่านมา!!
เจิ้นเทียนหน้าแดงพลางกระทืบเท้าชี้ไปทางเหมิงหลงเย่ที่กำลังวิ่งมา “คราวนี้ไม่เหมือนกัน!!” เป็นดั่งคำกล่าวของเจิ้นเทียนอย่างแท้จริง บัดนี้เขาบรรลุนิติภาวะอายุสิบห้าปีเติบโตเป็นผู้ใหญ่โดยสมบูรณ์ บิดาของเขาได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาที่ฝึกฝนในกรมทหารให้แก่เขา เขาตั้งใจฝึกฝนมันมาตลอดในสองสัปดาห์นี้
ดูเหมือนว่าขนาดรองหัวหน้ากลุ่มราชสีห์ก็หมดความไว้ใจต่อหัวหน้าของเขาเอง “กฎบัดซบนี่ควรเปลี่ยนแปลงได้แล้ว!”


## ตอนที่ 2 เมื่อจิตตั้งคำถาม หัวใจจึงสั่นไหว

ตอนที่ 2 เมื่อจิตตั้งคำถาม หัวใจจึงสั่นไหว
“หากพวกข้าไม่ต้องต่อกรกับกลุ่มอสรพิษเสียก่อน กลุ่มข้าย่อมโค่นพวกเจ้าจนลงจากบัลลังก์อันดับหนึ่งไปนานแล้ว!!” นู่ไห่คำรามอย่างกราดเกรี้ยว ก้าวเท้าออกมาด้วยท่าทีแข็งกร้าวปรากฏนัยน์ตาที่แดงฉานดั่งเปลวเพลิง ชี้นิ้วด่าอย่างหยาบคายใส่สมาชิกกลุ่มดอกบัว ใบหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นด้วยความอัปยศระคนเดือดดาล ในฐานะรองหัวหน้ากลุ่มราชสีห์ เขาเพิ่งนำพากลุ่มฝ่าฟันจนชนะกลุ่มอสรพิษ และเอาชนะสมาชิกกลุ่มดอกบัวไล่เรียงถึงระดับรองหัวหน้า แต่กลับต้องหยุดลงอย่างสิ้นหวังเพียงเพราะ “ระบบลำดับชั้น” ที่เขาเห็นว่าเลวร้ายถึงขีดสุด
เจิ้นเทียน ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ ดวงตาทรงอำนาจของเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยว ไม่ใช่ด้วยความโกรธที่ถูกท้าทาย แต่เป็นไฟแค้นที่ถูกจุดขึ้นจากคำพูดของผู้ร่วมอุดมการณ์
“นู่ไห่...” เสียงของเจิ้นเทียนเย็นเยียบจนเหมือนลมหนาวกลางฤดูร้อน
“ฮึ่ม! เจ้าจะเงียบอยู่ทำไม!” นู่ไห่ตะโกนกลับทันควัน เสียงของเขาสะท้อนก้องทั้งลานเต็มไปด้วยความความคับแค้นใจ “เจ้าเองย่อมรู้ดีที่สุด เราต้องสูญเสียกำลังเพราะระบบบัดซบนี้! หากเราได้ประมือกับกลุ่มดอกบัวอย่างเป็นธรรม พวกไร้ความสามารถพวกนี้ไม่มีทางยืนหยัดหัวเราะอยู่ตรงนี้ได้อย่างเด็ดขาด!!”
ถ้อยคำดั่งกระบี่คมเฉือนลึกลงกลางใจของสมาชิกกลุ่มดอกบัวทุกผู้คน แม้กลุ่มดอกบัวจะถูกดูหมิ่นอย่างโจ่งแจ้งเพียงนี้ หากพวกเขาล้วนยืนสงบนิ่ง มิใช่จิตใจมั่นคงดั่งหินผา ทว่าจิตใจของพวกเขานั้นปั่นปวนดั่งเกลียวคลื่นกลางพายุจนมิอาจขยับเขยื้อนได้ ยิ่งไม่มีใครกล้าเอ่ยปากตอบโต้ ส่วนมากกลับก้มหน้ามองพื้นบ้างหลบสายตา ราวกับคำด่าทอนั้นได้ตอกย้ำความอ่อนแอที่รู้กันอยู่แก่ใจ
สมาชิกบางส่วนของกลุ่มราชสีห์และกลุ่มอสรพิษพยักหน้า บางคนหัวเราะเบา ๆ ด้วยความสะใจ ในขณะที่กลุ่มดอกบัวกลับเงียบงันดั่งวาดภาพ พวกเขาคือกลุ่มที่ครองอันดับหนึ่งในหมู่บ้าน ถึงกระนั้น ทุกผู้คนในกลุ่มต่างรู้ซึ้งแก่ใจดี ว่าตำแหน่งนั้นมิได้มาจากความแข็งแกร่งของพวกเขาเอง หากแต่เป็นเพราะ 'ระบบลำดับชั้น' ที่เอื้อให้ผู้ชนะรอท้ายตาราง… และเพราะ 'เหมิงหลงเย่' ผู้เป็นเสาหลักเพียงหนึ่งเดียวที่แบกรับทั้งกลุ่มเอาไว้
เมื่อไร้เขา…ตำแหน่งสูงสุดนี้ล้วนไม่ต่างจากยอดเขาที่ว่างเปล่า
มีเพียงคนเดียวในกลุ่มเท่านั้นที่ไม่ก้มหน้าหลบสายตา หากกลับแหงนศีรษะขึ้นรับคำดูแคลนด้วยแววตาแน่วแน่ ชายหนุ่มวัยสิบห้าปีผู้นี้คือ ‘ไป๋จิ่นหลาง’ รองหัวหน้ากลุ่มดอกบัว เขาเป็นบุตรของตระกูลชาวนาที่อยู่กับสมณะเฒ่ามาตั้งแต่ดั้งเดิม
เขาไม่ได้พูด ไม่ได้โต้แย้ง หลังออกมาจากภายในวงกลมที่รายล้อมด้วยหินขนาดกลาง เขาเดินแหวกกลุ่มเพื่อนออกมาสองก้าว จ้องนู่ไห่ที่ยังคงอยู่ในลานประลองด้วยแววตานิ่งสงบเย็นเยียบจับใจราวกับสายลมยามเหมันต์ที่ไร้เกล็ดหิมะ
นู่ไห่หันขวับมาพลันสบตากับเขา ก่อนนิ่งงันไปชั่วครู่หนึ่ง
แม้ไร้พลังเยี่ยงเหมิงหลงเย่ แม้มิได้ทรงอิทธิพลต่อคนหมู่มากดั่งเจิ้นเทียน ต่อให้สภาพของเขาจะสะบักสะบอมเฉกเช่นเดียวกันกับนู่ไห่ ทว่าการปรากฏตัวของไป๋จิ่นหลางกลับทำให้บรรยากาศแปรเปลี่ยนกลับกลาย…เขากล่าวเสียงเบา “นู่ไห่ เจ้ารู้ใช่หรือไม่ ผู้ที่ยืนอยู่หน้าสุดมักเป็นเป้าโจมตีอันดับแรกเสมอ ส่วนคนที่เงียบที่สุดกลับเป็นคนที่ฝังรากไว้ลึกที่สุด”
นู่ไห่สะอึกไปเล็กน้อย ความโกรธในดวงตาของเขาลดลงเศษเสี้ยวหนึ่ง
“เจ้ากล่าวได้ถูกต้อง” ไป๋จิ่นหลางกล่าวต่อ “พวกเราทุกคนย่อมรู้ดีถึงปัญหาของโครงสร้าง แต่กระนั้น มันคือสิ่งที่พวกผู้ใหญ่มอบให้กับเรา… และหากเจ้าคิดว่าการประลองครั้งนี้ไร้ความยุติธรรม เช่นนั้นเจ้าล้วนมีสิทธิ์ที่จะท้าทายโครงสร้างด้วยฝีมือ มิใช่ด้วยเสียงตะโกน”
ไป๋จิ่นหลางกะพริบตาครั้งหนึ่ง “หากเจ้ายังต้องการตะโกนอยู่ ข้ายินดีจะยืนฟัง…ในวันที่เจ้าชนะข้าด้วยมือของเจ้าเอง”
เงียบงันไปทั้งลาน
สามลมหายใจถัดมา เพลิงโทสะของนู่ไห่ก็โหมกระพือด้วยวาจาทิ้งท้ายของไป๋จิ่นหลาง เขาที่กำลังจะด่าทอด้วยวาจาฟาดฟัน ทันใดนั้นเอง เสียงฟ้าฝ่าแหวกอากาศปรากฏมาในรูปแบบของเสียงตวาด
“นู่ไห่…เจ้ากำลังดูถูกข้า!!”
เจิ้นเทียนตะโกน เสียงของเขาดั่งอัสนีฟาดเปรี้ยงใส่พื้นจนสะเทือนสะท้าน
เจิ้นเทียนรู้จักลำดับชนชั้นดีเกินไป โลกที่แบ่งแยกด้วยลำดับและชนชั้น โลกของอำนาจราชการที่ทอดตัวดั่งห่วงโซ่พันธนาการ บิดาของเขาเป็นข้าราชการทหารและเขาเติบโตมากับบทเรียนเรื่องการไต่เต้าในโลกแห่งโครงสร้างและอำนาจ
ทว่าเมื่อบุคคลที่เขานับถือ ผู้เป็นถึงรองหัวหน้ากลุ่มและสหายผู้ยืนเคียงข้างกันมายาวนาน กลับเอ่ยปากวิพากษ์โครงสร้างนั้นอย่างเปิดเผย... มันเปรียบดั่งการสั่นคลอนศรัทธาทั้งมวลที่เขาฟูมฟักมาด้วยหยาดเหงื่อและแรงใจ
ความพยายามของเขา... เส้นทางที่ถูกสลักด้วยเลือดเนื้อและจิตวิญญาณ กลับถูกเหยียบย่ำโดยคำพูดที่พร่ำออกมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบ นั่นมิใช่เพียงการดูหมิ่นแค่โครงสร้าง หากแต่เป็นการเย้ยหยัน ‘ความอดทน’ และ ‘การต่อสู้’ ของเขาตลอดชีวิต
นู่ไห่ที่กำลังโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุดพลันสะดุ้งวาบเมื่อเสียงตวาดของเจิ้นเทียนดังขึ้น เขาหันขวับไปสบตากับเพื่อนสนิท ผู้ที่เขาคุ้นเคยมาตลอดชีวิต ดวงตาคู่นั้นไม่เพียงเปี่ยมไปด้วยความกรุ่นโกรธและผิดหวัง หากแต่ลึกลงไป...มันแฝงไว้ซึ่งความเคียดแค้นชิงชังต่อ 'โครงสร้างที่บิดเบี้ยว' ที่กำหนดชะตาชีวิตของพวกเขาทั้งสองมาแต่เยาว์วัย นู่ไห่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ค่อย ๆ ก้มหน้าลงอย่างไร้คำพูด เขาเข้าใจ… เข้าใจดีว่าเจิ้นเทียนมิได้โกรธตนที่เอ่ยปากวิจารณ์ หากแต่โกรธที่ตนบังอาจทำให้ความพยายามอันเหนื่อยยากของเขาถูกดูหมิ่นไร้ค่า
เจิ้นเทียนไม่ไล่ตะเพิดหรือลงโทษ กลับหันไปมองเหล่าสมาชิกทั้งหมดในลานประลองแล้วตะโกนก้อง “ฟังให้ดี! กลุ่มราชสีห์ทุกคน…อย่าได้เอ่ยถึงความอยุติธรรมอีกต่อไป! โลกใบนี้ไม่มีความยุติธรรมตั้งแต่แรก!”
“พลังเท่านั้นคือกฎเกณฑ์ ความแข็งแกร่งเท่านั้นคือความชอบธรรม!”
“แม้พระพุทธองค์จะตรัสว่า เมตตา ปัญญา และความเพียร คือคุณสมบัติของผู้ยิ่งใหญ่ แต่พวกเจ้าทำได้แล้วหรือ?!! อย่าร่ำร้องขอความเป็นธรรมจากผู้มีอำนาจ หากแม้แต่แรงฝึกฝนก็ยังไม่มี!”
คำพูดของเขาประหนึ่งเปลวเพลิงโหมกระหน่ำ พัดพาอารมณ์ของผู้ฟังให้ลุกโชนขึ้นทีละน้อย พลังจากเสียงของเขามิใช่เพียงคำพูดปลุกใจ แต่มันสั่นสะเทือนจากเบื้องในด้วยความจริงอันเที่ยงแท้ บางคนตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น บางคนกำหมัดแน่นด้วยความมุ่งมั่นใหม่ที่ปะทุขึ้นในอก
เจิ้นเทียนหันกลับมายังนู่ไห่อีกครา แววตาแข็งกร้าวแน่นิ่งแต่กลับแฝงประกายด้วยความเข้าใจจากส่วนลึก “หากเจ้ามีใจประท้วง หากไร้กำลังฟันฝ่า เช่นนั้นเจ้าก็แค่คนอ่อนแอที่พร่ำบ่นกับโชคชะตาเท่านั้น”
ดวงตาแดงก่ำของนู่ไห่โอนอ่อนลงอย่างยากจะข่มกลั้น หยาดน้ำตาหยดแรกไหลรินจากหางตา เขาค่อย ๆ พูดออกมา “ข้า… ข้าสำนึกผิดแล้ว เจิ้นเทียน…” เสียงที่สั่นพร่าหาได้ใช่เพียงเพราะความเสียใจ หากเป็นเพราะ ความตื่นรู้ครั้งแรกในชีวิต ถึงโซ่ตรวนที่พันธนาการเขาไว้ตั้งแต่เกิดมา…
เสียงของเขาแผ่วเบาลงราวกับกลั่นคำออกมาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ “พวกเราเติบโตมาในหมู่บ้านนี้ทั้งชีวิต เราเชื่อว่าโลกใบนี้เท่านั้นคือความจริง ตอนแรกพวกเราแค่อยากเล่นสนุก อยากออกไปข้างนอกหมู่บ้าน… แต่พวกผู้ใหญ่ก็ตั้งเงื่อนไขและสร้าง ‘การประลอง’ เพื่อสอนเราถึงชนชั้น…สอนเราถึงความไม่เท่าเทียม…การที่พวกเขาบอกว่า---โลกภายนอกล้วนเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่ยุติธรรม เราควรเรียนรู้มันเสียตั้งแต่เด็ก… ข้าไม่เคยเข้าใจมันเลย ไม่เคยเข้าใจมันเลยจริง ๆ ”
เขาเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองข้างเปิดเผยอย่างไม่อายใคร ดวงตาสั่นระริกแต่อัดแน่นด้วยความแน่วแน่ใหม่
“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว---การพ่ายแพ้ของข้า… ไม่ใช่เพราะข้าอ่อนแอ แต่เพราะข้าอยู่ในลำดับที่ต่ำกว่า
เพราะข้าถูกบอกให้เชื่อว่า ‘ข้าควรจะยอมแพ้’ ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มต้น!”
นู่ไห่ตระหนักถึงความยากลำบากแล้วอย่างแท้จริง
…โลกภายนอกล้วนลำบากทรหดเช่นนี้หมดเลยหรือ…เหนื่อยล้านัก
เจิ้นเทียนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง เขามองดูเพื่อนสนิทผู้เคยเคียงข้างเขามาตลอดกำหมัดแน่นเอ่ยถ้อยคำที่มีค่ามากกว่าชัยชนะใด ๆ ในชีวิต เสียงสะท้อนของนู่ไห่ไม่ได้ดังกึกก้องเท่าคำประกาศอันองอาจของเขาเมื่อครู่ แต่กลับสั่นสะเทือนถึงก้นบึ้งของจิตใจชายหนุ่มผู้มีความฝัน
รู่ม่านตาของเจิ้นเทียนขยายกว้างเล็กน้อย ม่านตาที่สะท้อนแสงอรุณยามเช้าทะลุผ่านก้อนเมฆเบื้องฟ้า… ใบหน้าของเขามิได้แข็งกร้าวดังเคย หากกลับเผยความละมุนในแววตา หยาดน้ำใสจาง ๆ เอ่อคลอเพียงชั่วครู่ก่อนจางหาย
“เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว นู่ไห่ เจ้าเข้าใจข้าแล้ว…อย่างแท้จริง”
ความรู้สึกที่แล่นผ่านหัวใจของเจิ้นเทียน ณ ขณะนั้น หาใช่ความดีใจธรรมดาไม่ มันคือ ความเคารพ และ ศรัทธา ที่มีต่อผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ไม่ใช่เพียงแค่เพื่อนสนิทในวัยเยาว์ แต่คือผู้มีพลังจิตใจพอจะ 'ยอมรับว่าเคยผิด' และ กล้าหาญพอที่จะเปลี่ยนแปลงตนเองต่อหน้าผู้คน
เขาก้าวเข้าไปใกล้ วางมือบนไหล่ของสหายช้า ๆ มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการซ้อมฟันดาบ การประลองด้วยหมัดนับไม่ถ้วน บัดนี้กลับสั่นไหวเพียงเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน “เจ้ากล้าพอที่จะยอมรับความไม่ยุติธรรมบนโลกนี้ และเจ้ากล้ายิ่งกว่าที่จะยอมรับ…ว่าเจ้าพร้อมจะก้าวข้ามมันไปด้วยพลังของเจ้าเอง…”
“นับจากวันนี้ไป เจ้าจะไม่ใช่เพียงรองหัวหน้าของข้าอีกต่อไปแต่เจ้าจะเป็นเสาหลักอีกต้นหนึ่งของราชสีห์” เสียงของเจิ้นเทียนหนักแน่นกว่าครั้งใดและสะท้อนก้องในใจของผู้ชมโดยรอบ
ในชั่วขณะนั้น คนทั้งสามกลุ่มหยุดหายใจอย่างไม่รู้ตัว… ประหนึ่งพวกเขาได้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่ไม่อาจพูดออกมาเป็นคำ
“พวกเจ้าต้องกล้าแม้โลกไม่ยุติธรรม! ฝึกหนักเสียให้พอ!! และข้า---เจิ้นเทียนปรารถนาจะเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่!!”
เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม ลานประลองเดือดพล่านดั่งเปลวเพลิงลุกโชน นัยน์ตาของผู้คนเบิกโตกว้างขึ้นด้วยจิตวิญญาณ ราวกับพวกเขากำลังถูกปลอบประโลม ไม่ใช่แค่สมาชิกของกลุ่มราชสีห์เท่านั้น สมาชิกกลุ่มดอกบัวและอสรพิษ ทั้งสามกลุ่มประดุจห้วงจิตกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันไปชั่วขณะหนึ่ง
ผู้คนโดยรอบพลันเปล่งเสียงโฮ่ร้องสรรเสริญ ไม่ใช่มีเพียงคำพูดปลุกใจที่แสนองอาจและยิ่งใหญ่ของเขาเท่านั้นที่ชักจูงผู้คน การกระทำของเจิ้นเทียนล้วนชักนำพวกเขา พวกเขาล้วนได้สัมผัสและพบเจอการฝึกฝนของเจิ้นเทียน ทุกผู้คนในสถานที่แห่งนี้ต่างเข้าใจดีถึงความพยายามของเขาอย่างลึกซึ้ง!!
ในขณะนั้นเองที่มุมหนึ่งในฝั่งของผู้ชม ชายหนุ่มวัยสิบห้าปีรูปร่างผอมบางสูงโปร่ง ใบหน้าคมคายและดวงตาดำสนิทดุจหมึก ร่างของเขายืนพิงกับกระท่อมฟางซึ่งอยู่ใกล้ที่สุดจากจุดการประลอง ยกพัดกระดาษพับแผ่บดบังครึ่งใบหน้า เขามักจะมายืนชมที่นี่ทุก ๆ เดือน ดวงตาที่สดใสที่ปราดเปรื่องและลุ่มลึกแสดงความเหยียดหยามออกมา
“คุณชายหลานจะกลับบ้านแล้วหรือเจ้าคะ” ผมยาวรวบมัดหางม้า ผิวขาวประดุจหยก นางสวมชุดผ้าฝ้ายธรรมดาดูเรียบง่ายสะอาดสะอ้าน แน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงทางสายตาของเขาถูกนางสัมผัสได้
อวี๋เหวินหลานมักชื่นชมความเฉลียวฉลาดและไหวพริบของเสี่ยวซานในใจเสมอ เป็นสาเหตุที่เขาถูกใจสาวใช้คนนี้อย่างมาก ก่อนหัวเราะแผ่วเบา ไม่ใช่เพราะขบขัน หากแต่เป็นการหัวเราะเย้ยยันต่อโลกใบนี้อย่างลึกซึ้ง เขายกพัดขึ้นกางบังแสงแดดอ่อนพลางกล่าวเสียงเรียบทิ่มแทง
“กลับจวนตอนนี้หรือ? ไม่ได้แย่เสียทีเดียว ดูเหมือนโรงละครของความหลงผิดจะจบแล้วเช่นกัน ข้ายังคิดอยากดูการประลองต่อ…กระนั้นก็ตาม เจิ้นเทียนทำให้ข้าอยากไปนั่งคิดทบทวนถึงบางสิิ่งที่จวน”
เสี่ยวซานขมวดคิ้วเล็กน้อย หันกลับมองผู้คนที่ยังโห่ร้องอย่างตื่นเต้นสลับกลับมามองคุณชาย แววตาอยากรู้อยากเห็นของนางไม่คิดปกปิด
“ท่านไม่คิดหรือเจ้าคะ…ว่าเจิ้นเทียนพูดได้สะท้านใจมาก? ข้ายังขนลุกอยู่เลยเจ้าค่ะ”
อวี๋เหวินหลานหันข้างกวาดตามองฝูงชนกล่าวเสียงเบา “ในโลกที่ผู้มีอำนาจวางกับดักไว้เต็มทุกย่างก้าว พวกเขาย่อมโปรดปรานคนที่ฝึกฝนตัวเองเพื่อเดินในกรงนั้นด้วยรอยยิ้ม…มากกว่าคนที่พยายามทุบมันให้พัง”
เขาพับพัดลงอย่างช้า ๆ ก่อนตีมือเบา ๆ ราวกับตบมือให้ละครเรื่องหนึ่ง พลันเอ่ยต่อว่า
“เจิ้นเทียนน่ะหรือ? เขาไม่ใช่เพียงฮีโร่ของหมู่บ้าน…แต่จะกลายเป็น ‘หมุดยึด’ ของโครงสร้างในวันข้างหน้า ขุนนางและผู้มีอำนาจล้วนชื่นชอบคนเช่นเขา ผู้ที่ไม่เคยตั้งคำถามกับกรอบ แต่พยายามจะ ‘ครอบครอง’ กรอบนั้นให้ได้ แล้วอ้างว่าความยุติธรรมคือการขึ้นไปยืนบนยอดของมัน”
เสี่ยวซานเอียงคอเล็กน้อย “แต่เจิ้นเทียนก็พยายามมากจริง ๆ นะเจ้าคะ พวกเขาล้วนเชื่อเขาจริง ๆ…”
อวี๋เหวินหลานยิ้มมุมปาก ดวงตาแฝงความหม่นเศร้าเจือเย้ยหยัน
“ข้าก็ไม่ปฏิเสธ…โลกยังต้องการเปลวเพลิงเพื่อให้คนที่เดินตามต่างเห็นแสงสว่าง แม้เปลวเพลิงนั้นจะอยู่ในกรงเหล็ก แต่เจ้าตรึกตรอกดูเสียให้ดี เปลวเพลิงที่อยู่ในกรง มันให้แสงแก่คนอื่นหรือเพียงให้ความอบอุ่นแก่คนที่ล่ามมันไว้” เขายกพัดขึ้นอีกครั้ง ปลายพัดเคาะกับฝ่ามือเบา ๆ “ใต้หล้าชื่นชมวีรบุรุษผู้โบกธงแห่งอุดมการณ์ ทว่าผู้ที่ใต้หล้ายกย่องที่สุดคือวีรบุรุษที่ไม่คิดฝันจะเปลี่ยนธงนั้นเลยสักครั้ง”
ขณะที่ผู้คนทั่วลานต่างโห่ร้องชื่อเจิ้นเทียนดั่งเสียงสรรเสริญวีรชน ที่ริมเงากระท่อมฟางซึ่งไกลออกไป เงาร่างของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีค่อย ๆ หันหลังเดินจากไป พัดในมือกางออกเพียงครึ่งปลายพัดเคาะฝ่ามือเบา ๆ ขณะเสียงเอ่ยแผ่วเบาดั่งสายลมพัดผ่าน
“เปลวเพลิงงดงาม หากมอดไหม้ได้ง่ายเช่นกัน”
เสียงโห่ร้องจากผู้คนรอบลานประลองยังคงดังสนั่น ทว่าในความวุ่นวายนั้นกลับมีใครคนหนึ่งยืนนิ่งอย่างสงบ เหมิงหลงเย่มองเจิ้นเทียนที่ประกาศกร้าวต่อหน้าเหล่าคนรุ่นเดียวกัน ดวงตาของเจิ้นเทียนทอประกายแสงดั่งดารา มุ่งมั่นแน่วแน่ดุจดั่งเปลวเพลิงที่ไม่มีวันมอดดับ
‘มันคือแววตาของคนที่มีเป้าหมายในชีวิต’
เขาถอนหายใจบางเบา สายตาจับจ้องไปยังเพื่อนตรงหน้า ในหัวใจแอบวูบไหวเล็กน้อยโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
“นั่น…เป็นความฝันของเจ้าหรือ เจิ้นเทียน…เซียนผู้ยิ่งใหญ่?” เหมิงหลงเย่เอ่ยถาม
คำถามที่ดูเหมือนถามอย่างเรียบเฉย ทว่าภายในใจกลับแฝงไว้ด้วยความอิจฉาอันเงียบงัน เขามิได้อิจฉาพลัง มิได้อิจฉาพวกพ้องมิตรสหาย หากเหมิงหลงเย่อิจฉา ‘ความหมายในชีวิต’ ที่เจิ้นเทียนมีอยู่อย่างเต็มเปี่ยม
แตกต่างจากเขาที่ปราศจากเส้นทาง ไม่รู้ว่าตนเองเดินต่อไปเพื่อสิ่งใด ใช้ชีวิตไปวัน ๆ คล้ายใบไม้แห้งที่ลอยคว้างไปตามสายลม หากจะมีสิ่งใดที่ทำให้เขารู้สึก ‘ตื่นขึ้น’ มันคงมีเพียงมิตรสหายและการประลองรายเดือนระหว่างสามกลุ่มในหมู่บ้านเท่านั้น นี่เป็นสาเหตุที่เหมิงหลงเย่กระตือรือร้นเป็นพิเศษ
ในทุกการต่อสู้ เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้น รู้สึกถึงความมีอยู่ของตัวเองมากกว่าทุกเวลา…
หากไม่มีการประลองนั้น ชีวิตของเขาอาจจะไม่มีอะไรหลงเหลือให้จดจำเลยก็เป็นได้
เจิ้นเทียนหันกลับมา เผยรอยยิ้มกว้างให้เหมิงหลงเย่ผู้เป็นดั่งกำแพงเหล็กที่ต้องก้าวข้าม เรียวฟันขาวสะอาดสะท้อนกับแสงแดดยามเช้า “ถูกต้อง! ข้าจะเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่! ร่างกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ขึ้นใหม่ กำจัดคนชั่ว ปกป้องคนดี!!”
เหมิงหลงเย่ไม่ได้ตอบ เขาเพียงหลุบตาลงเชื่องช้า เอ่ยวาจาในใจ…
“เจ้าน่าประทับใจนัก เจ้ามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่… แล้วเป้าหมายของข้าคืออะไรกัน?”


## ตอนที่ 3 ก้าวแรกของราชสีห์

ตอนที่ 3 ก้าวแรกของราชสีห์
ท่ามกลางกระแสคำโห่ร้องของกลุ่มคน เสียงเชียร์ตะโกนดั่งคลื่นตีขอบลานประลอง ทว่าท่ามกลางเสียงเหล่านั้น กลับมีเพียงเขา---เจิ้นเทียนยืนอยู่ตรงนั้นโดยมิได้ตอบสนองแม้เพียงการกะพริบตา รองเท้าฟางของเขาเสื่อมสภาพจนเห็นชั้นเย็บซ้อนด้วยด้ายอย่างหยาบ เส้นฟางบิดเบี้ยวเล็กน้อยตรงขอบส้นราวกับผ่านแอ่งโคลนและก้อนกรวดมากกว่าทางลาด
เมื่อฝ่าเท้าของเขาเหยียบลงพื้นผืนดิน ทันใดนั้น สรรพเสียงนอกวงที่ดังกระจัดกระจายพลันค่อย ๆ เงียบลงดั่งเกลียวคลื่นสงัดที่สาดออกไป หลงเหลือเพียงท่วงท่าและจังหวะอันแน่วแน่ของบุรุษหนุ่ม
เขายืนตระหง่านอยู่กลางลานฝึก สูงประมาณ ห้าฉื่อกว่า ร่างกายแน่นด้วยมวลกล้ามเนื้อใน ไหล่กว้าง แขนขาหนักแน่น ผิวของเขามีสีแทนเข้มด้านหยาบเล็กน้อยราวกับกล้ามเนื้อเคยกอดฝุ่นจากพื้นหินดินทราย มือของเขาค่อนข้างหนา ตรงข้อมือมีรอยปูดของเส้นเอ็นชัดเจน นี่มิใช่มือของคนที่ฝึกกระบี่ในตำรา แต่มือของผู้ที่ “ออกแรง” จริงในทุกวันของชีวิต เส้นผมของเขาดำขลับ ดำจนดูดแสงยามรุ่งอรุณ ถูกรวบลวก ๆ ไว้ด้านหลังด้วยเศษผ้าธรรมดา เส้นผมบางเส้นหลุดลงมาแนบใบหน้า คล้ายจะบดบังแววตา เขาไม่ปัด ไม่จัด เพราะเส้นผมนั้นไม่เคยรบกวนใจเขา
นัยน์ตาของเขาคมกริบดั่งกระบี่ ผนวกกับใบหน้าที่คมเข้มล้วนส่งเสริมซึ่งกันและกัน ชายหนุ่มมีโครงกระดูกแน่นแนว แก้มไม่ตอบ ขากรรไกรแข็งแรง ปลายคิ้วดูจะกระด้างสำหรับวัยสิบห้าสิบหกปี หากแสดงให้เห็นถึงความฝืนในใจคน ไม่หล่ออย่างสะอาดแต่มีเสน่ห์
ขากางเกงผ้าหยาบพับขึ้นเหนือข้อเท้า ชายขาข้างหนึ่งมีรอยขาดเล็ก ๆ หากมิได้ดูซอมซ่อกลับมีเจตนามิอยากซ่อมแซม ปล่อยให้รอยนั้นอยู่เช่นนั้นประหนึ่งรอยหนึ่งในจิตใจที่เขายังไม่คิดสมาน เสื้อผ้าที่สวมใส่เป็นผ้ากระสอบธรรมดาเย็บขวางลำตัวที่สะอาดพอให้รู้ว่าเจ้าของมิใช่คนมักง่าย บ่าที่กว้างกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย พละกำลังเก็บไว้ในท่าทีไม่แข็งเกร็งประดุจคุ้นชินกับน้ำหนักของร่างกายตนเอง
แม้จะสวมเพียงเสื้อผ้าหยาบสีซีด กางเกงผ้าป่านมัดเชือกและรองเท้าแตะฟางเก่าเย็บซ้อนที่พร้อมจะขาดทุกย่างก้าว ทว่ากลับไม่มีใครมองว่าเขาต่ำต้อย
ใบหน้าเรียบเฉยในวัยสิบห้าสิบหกปีไม่ปรากฏความทะนง ไม่เร่งเร้า มันกลับมีเพียงแววตาคู่นั้นที่นิ่งเสียยิ่งกว่าผืนน้ำไร้ละลอก อย่างไรก็ตาม มันกลับมีแรงดึงราวกับคลื่นใต้น้ำ สายตาของเจิ้นเทียนมองตรงไปยังอีกฟากของลานประลอง…
เขาเพียงขยับริมฝีปากเอ่ยเรียกชื่อหนึ่ง “เหมิงหลงเย่!” เสียงตะโกนของเขาประดุจฟ้าผ่า น้ำเสียงไม่เย็น ไม่อ่อน หากแต่หนักแน่น แข็งเหมือนเหล็กกล้าและแฝงกลิ่นฝุ่นจากสนามฝึก เด็กหนุ่มผิวเข้มตรงหน้ากระชากคางขึ้น สายตาคมกริบของเขากวาดมองตรงมา ไม่เว้นแม้แต่จุดเล็กบนไหล่เสื้ออีกฝ่าย
“เจ้าจะยืนเฉยเป็นเสาเฝ้าประตูไปจนถึงเมื่อใด? ถ้ามีแขนมีขาก็เข้ามาลองกันสักตั้ง!”
ไม่มีความอาฆาตไม่มีอารมณ์กราดเกรี้ยว มีเพียงคำพูดที่กระแทกใส่โดยไม่ให้พื้นที่หลบเลี่ยง
เหมิงหลงเย่ที่ยืนสงบเงียบงันใต้ต้นไม้ใหญ่ด้านหนึ่งของลาน เขายกมือลูบต้นคอเบา ๆ คล้ายจะคลายความเมื่อยล้า ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกอันใดออกมา ริมฝีปากขยับเนิบช้าเอ่ยถ้อยคำราบเรียบ ทว่ากลับทะลุผ่านเสียงรอบข้างเข้าสู่ใจของทุกคน
“…ได้”
เขาย่างก้าวออกมาหนึ่งก้าว มิได้โหมแรงและปราศจากท่วงท่า หากแต่ก้าวนั้นกลับทำให้ผู้ชมรอบลานจำนวนหนึ่งรู้สึกได้ถึงแรงสะเทือนในอก สายลมพลันเปลี่ยนทิศ เสียงฝีเท้าข้างขวาของเขาเหยียบลงบนหินกรวดเกิดเสียงแผ่วเบา ชายหนุ่มเงยศีรษะขึ้นแววตาสีดำดุจหมึกประสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีทองอำพัน ตัดสินใจเดินเข้าสู่ลานประลอง
เสียงกลองไม้ดังขึ้นหนึ่งครั้งเป็นสัญญาณเริ่มการประลอง
ท่ามกลางสายตาของกลุ่มเยาวชนทั้งสามกลุ่มที่ล้อมลานฝึกไว้ คนแล้วคนเล่าเงยหน้ามองโดยไร้เสียงเอื้อนเอ่ย เจิ้นเทียนเป็นฝ่ายพุ่งเข้าก่อน เขาไม่ได้ก้าวย่าง เขา ‘พุ่ง’ ออกไปเหมือนแรงระเบิดกล้ามเนื้อทั่วร่างรวมกันเพื่อลั่นหมัดเดียว
หมัดขวาของเขาหมายใส่กรามของเหมิงหลงเย่โดยไม่อ้อมค้อม เส้นเอ็นที่ฝึกมาสองสัปดาห์กระชับแน่นราวกับเชือกเหล็ก เสียงอากาศแตกวูบเมื่อหมัดตัดผ่าน เหมิงหลงเย่ไม่ขยับ เขายกฝ่ามือซ้ายขึ้นรับหมัดโดยตรง เสียงกระแทกดังกึกก้อง ฝ่ามือที่รับหมัดนั้นสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัด
ครั้งแรกในรอบสามสิบสองเดือนที่เขารู้สึก...เจ็บ!!
นัยน์ตาเรียบเฉยเบิกขึ้นเล็กน้อย เรือนร่างยังยืนมั่นคงตระหง่าน ทว่าในใจกลับสั่นเหมือนฝ่ามือที่รับหมัดนั้นไป เขามิอาจคิดว่าหมัดของเจิ้นเทียนจะหนักถึงเพียงนี้ สืบเนื่องจากตลอดเกือบสามปีที่ผ่านมา เหมิงหลงเย่ล้วนเคยชินกับชัยชนะ แน่นอนว่าในตอนนี้ เจิ้นเทียนหาได้ใช่เจิ้นเทียนที่เขารู้จักเกือบสามปีอีกต่อไป…
ดวงตาของเหมิงหลงเย่เริ่มเปลี่ยนสีแววเปล่งประกายฉับพลัน หาได้ใช่พลังแฝงเร้นหากเป็นแรงจดจ่อ เขาขยับฝ่ามืออย่างช้า ๆ ปล่อยให้แรงสั่นไหวจางหาย ทันใดนั้นจึงก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยกหมัดขวาขึ้นกระแทกสวนกลับ
เจิ้นเทียนยิ้มเย็น หดไหล่ซ้ายลงในชั่วพริบตา หลบเฉียงแล้วสะบัดศอกสวนเข้าชายโครง เสี้ยววินาทีถัดมาเหมิงหลงเย่กลับใช้หลังมือซ้ายสะบัดกระแทกเบี่ยงแนวศอกนั้นออก ก่อนย่อตัวแทงหมัดล่างเข้าสะโพก เสียงการปะทะของเนื้อหนังดังกระทบก้องบริเวณ การเปลี่ยนท่วงท่าวาดฝ่าเท้าล้วนส่งผลให้ฝุ่นดินทรายลอยคลุ้งขึ้นจากพื้นอย่างต่อเนื่อง
ผู้ชมรอบลานบางคนกำหมัดแน่น บางคนอ้าปากค้าง มีเสียงกลืนน้ำลายเล็ดลอดเป็นระยะ ผู้ใหญ่หลายคนที่ชื่นชอบการประลองเริ่มขยับตัวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แม้แต่หัวหน้ากลุ่มอสรพิษยังหรี่ตาลงนิ่งเงียบกว่าเคย
เจิ้นเทียนคิดในใจขณะแลกหมัด “ไอ้บัดซบ...ตลอดเกือบสามปีที่ผ่านมา---แท้จริงแล้วเจ้ายังไม่เคยเอาจริงเลยงั้นหรือ?!”
ในขณะเดียวกัน เหมิงหลงเย่ขบคิดด้วยความตกตะลึงงัน “เขาเปลี่ยนไปอย่างมาก...นี่น่ะหรือพลังของวิชาทางการทหารที่ฝึกเพียงครึ่งเดือน…”
หมัดแลกหมัด ศอกปะทะเข่า เสียงกระแทกดังชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนฝุ่นขอบลานลอยหนาตา ร่างทั้งสองกระแทกเข้าหากันอีกครา รุนแรงจนทั้งคู่ถอยออกมาสองก้าวต่างคนต่างหอบหายใจเล็กน้อย สองร่างยังยืนหยัด สายตาสองคู่ยังมองตรง การแลกเปลี่ยนกว่าร้อยกระบวนท่า ผู้คนล้วนสังเกตเห็นชัดเจน ความเร็วหมัดและการเคลื่อนไหวของพวกเขาทั้งสองคนต่างตกฮวบลงเพราะความเหนื่อยล้า
กล้ามเนื้อที่เคยแน่นตึงเริ่มสั่น เสียงหอบหายใจของทั้งคู่กลบเสียงฝีเท้าบางส่วนไปแล้ว แม้แต่การก้าวย่างก็ไม่มั่นคงเท่าตอนเริ่มต้นอีกต่อไป จากการตั้งรับอย่างแม่นยำ บัดนี้เริ่มมีหมัดที่หลุดผ่าน การโจมตีที่พลาดเป้า ท่วงท่าหยุดชะงักเพราะการขาดสมาธิอย่างวูบวาบ
เจิ้นเทียนเริ่มลดจังหวะการโจมตีของตนเองลง เขาป้องกันมากกว่าเลือกโจมตีอย่างชัดเจน ความคิดในหัวตีกันสับสนวุ่นวาย---เงาของความพ่ายแพ้ที่สั่งสมมาตลอดเกือบสามปีคอยกระซิบข้างหูเขาอยู่ทุกคราวที่เห็นสายตานิ่งเฉยของเหมิงหลงเย่ เขาอดไม่ได้ที่จะวิตก…แม้ฝึกฝนวิชาทางการทหารมาจากบิดาจนแทบล้มตาย ยังมิอาจไม่เพียงพอที่จะชนะศัตรูผู้นี้ได้
ในขณะที่เจิ้นเทียนเริ่มลังเลนั้นเหมิงหลงเย่กลับตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เขาออกหมัดออกลูกเตะอย่างต่อเนื่อง ไม่เว้นจังหวะให้หายใจ ไม่คิดแม้จะยกมือป้องกัน ส่งผลให้เจิ้นเทียนไม่มีโอกาสสวนกลับเลยแม้แต่น้อย มันไม่ใช่เพราะไม่เห็นช่องว่าง แต่มือและหัวใจของเขา---มันไม่กล้าลั่นหมัดสวนกลับ
ขณะนั้นเองที่เสียงตะโกนคำหนึ่งจากชายคนหนึ่งในฝูงชนด้านหลังสุดของลานฝึกตะโกนขึ้นมา “เจิ้นเทียน! โจมตีอย่างเดียวพอ! ชายชาติทหารไม่จำเป็นต้องป้องกัน! พลังทำลายคือการป้องกันที่ดีที่สุด!” น้ำเสียงแข็งกร้าวและกังวานสะเทือนถึงหัวใจ เป็นเสียงของบิดาเขา…ผู้เป็นข้าราชการกรมทหาร
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม เจิ้นเทียนเบิกตาโต ความทรงจำยามฝึกฝนตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมาไหลย้อนทวนกลับ ก่อนที่แววตาจะแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกล้าฉับพลัน เขาพุ่งเข้าใส่เหมิงหลงเย่อีกครั้งพลางตะโกนร้อง หมัดฟาด หมัดซัด ศอกแทง เข่าเสย เขาละความลังเลทิ้งไว้กับฝุ่นดิน ในยามนั้นเอง เหมิงหลงเย่ยังคงไม่เปลี่ยน เขายังโจมตีกลับทุกครั้งที่รับหมัด ยังไม่คิดป้องกันแม้สักนิด
หมัดแลกหมัด เลือดแลกเลือด เสียงกระแทกไม่ต่างจากพายุลูกเหล็กตกใส่แผ่นดิน ทุกครั้งที่มีการปะทะ หนึ่งในสองฝ่ายจะมีเลือดซึมออกมาจากมุมปากหรือแผลเปิดตามร่างกาย
กลุ่มดอกบัวเงียบงัน สีหน้าหวาดผวา รูปร่างบอบบางในกลุ่มบางส่วนเริ่มเบือนหน้าไม่กล้ามองต่อ ไป๋จิ่นหลาง รองหัวหน้ากลุ่มดอกบัว มือกำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น มือสั่นแต่ดวงตาเปี่ยมด้วยความตื่นตะลึง
กลุ่มราชสีห์กลับฮึกเหิมหลายคนตะโกนเชียร์ชื่อเจิ้นเทียนอย่างบ้าคลั่ง รองหัวหน้ากลุ่มราชสีห์กัดฟันแน่น ดวงตาลุกวาว เขาไม่เคยเห็นผู้นำของตนบ้าระห่ำถึงเพียงนี้มาก่อน อีกทั้ง…เขาไม่เคยเห็นเหมิงหลงเย่ที่ถูกบีบเค้นถึงขนาดนี้
กลุ่มอสรพิษกลับเงียบยิ่งกว่าความตาย หัวหน้ากลุ่มอสรพิษหรี่ตา พึมพำเสียงเบา “พวกเขาสองคนนี้ต่างหากที่สมควรเรียกว่าสัตว์ร้าย”
รองหัวหน้าอสรพิษเลียริมฝีปาก ยิ้มบางด้วยแววตาที่สั่นไหวคล้ายชื่นชมปนหวาดหวั่น
ผู้ใหญ่หลายคนรอบลาน โดยเฉพาะพวกที่เคยอยู่ในสนามรบมาก่อน ต่างเริ่มพยักหน้า บางคนหลุดคำกล่าว “หมัดนี้…มันหนักพอจะปิดฉากศึกใหญ่ได้เลย” บางคนแม้จะนิ่งเฉยแต่แววตาทอดมองด้วยความเคารพ
เจิ้นเทียนในสภาพเลือดไหลอาบครึ่งใบหน้ากลับพุ่งหมัดอีกรอบ หมัดนั้นเหมิงหลงเย่ไม่หลบ กระแทกรับเข้าที่ใบหน้าเต็มกำมือ เขาผงะไปหนึ่งก้าวก่อนจะโถมตัวกลับมาด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ หมัดสวนของเขากระแทกเข้ากลางหน้าผากของเจิ้นเทียนในระยะเผาขน
เสียงกระแทกสุดท้ายดังลั่น ร่างของเจิ้นเทียนสะบัดถอยหลัง…แล้วล้มลงอย่างช้า ๆ เสียงฝีเท้าหยุดลง เสียงเชียร์หยุดลง เสียงหัวใจของผู้ชมรอบลานดังก้องในอกตนเอง เขานอนแผ่หลาแน่นิ่งกับพื้น
“เหมิงหลงเย่ชนะ!” เสียงประกาศดังสะท้านก้องจากหัวหน้ากลุ่มอสรพิษซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ตัดสินการประลองสำหรับการปะทะของหัวหน้ากลุ่ม
ถึงแม้การประกาศชัยชนะจะดังขึ้นกว่าสิบลมหายใจแล้ว แต่ทว่า สรรพเสียงในรัศมีใกล้เคียงลานประลองกลับเงียบสงัดหาใดเปรียบ กลุ่มคนล้วนยากจะตื่นขึ้นจากภวังค์ความคิด แม้แต่สมาชิกกลุ่มดอกบัวยังไม่มีเสียงตื่นเต้นยินดีอันใด ทันใดนั้นเอง ไป๋จิ่นหลางตอบสนองฉับไวตะโกนตอกย้ำอีกครั้งราวกับเตือนสติสมาชิกกลุ่มดอกบัว
“เหมิงหลงเย่ชนะแล้ว!!” เขาชูหมัดขึ้น
เสียงก้องวานทั่วลานครั้งที่สองนี้ดึงสติของสมาชิกกลุ่มดอกบัวและฝูงชนได้อย่างแท้จริง เสียงเฮลั่นของสมาชิกกลุ่มดอกบัวดังสะท้านทั่วทั้งบริเวณ ในขณะที่กลุ่มราชสีห์หาได้มีความโศกเศร้าแม้แต่น้อย พวกเขากลับเปี่ยมล้นด้วยแววตาแห่งความมุ่งมั่น พวกเขาเริ่มมองเห็นภาพอันดับที่หนึ่งเด่นชัดขึ้นเรื่อย ๆ
…เจิ้นเทียนที่ฝึกเพียงครึ่งเดือนสามารถต่อต้านเหมิงหลงเย่ได้ถึงเพียงนี้?
“ฮ่าฮ่าฮ่า” นู่ไห่หัวเราะด้วยความสะใจสุดเสียง เขาไม่คิดเก็บงำ เขาเริ่มมองเห็นภาพที่กลุ่มราชสีห์จะกลายเป็นผู้ปกครองสูงสุดอย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม เสียงหัวเราะของเขาล้วนต้องถูกเสียงวิพากษ์วิจารณ์และเสียงของความตื่นตระหนกในตอนนี้กลืนหายไปในสายธารแห่งวาจา
ณ มุมหนึ่ง ภายใต้เงาร่มไม้ริมขอบลาน ไม่ไกลจากกลุ่มดอกบัวมากนัก เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังลอดผ่านลมหายใจของหญิงสาวผู้หนึ่ง หลินซูอวิ๋นยืนมองด้วยท่าทีเรียบนิ่ง ท่ามกลางเพื่อนสาวอีกสี่คน นางสวมชุดผ้าฝ้ายขาวสะอาดที่ขลิบลายฟ้าจางบริเวณแขนเสื้อ แม้จะเรียบง่าย หากผนวกเข้ากับบุคลิกภาพที่สง่างามและหน้าตาสวยหวานของนางกลับแผ่บรรยากาศของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ออกมา เส้นผมสีดำขลับปลิวไสวยามต้องลม ใบหน้างามละมุนที่ปกติมักมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ประดับอยู่ บัดนี้กลับเคร่งขรึมด้วยแววตาตะลึงพรึงเพริดอย่างมิอาจปิดบัง
นางไม่เคยเห็นใครต่อสู้กันถึงเพียงนี้มาก่อน และนางย่อมไม่คิดว่า...ชายหนุ่มผู้เงียบขรึมซึ่งเคยยื่นแอปเปิ้ลให้นางในวันที่ฝนตกจะยืนอยู่กลางฝุ่นดินด้วยแววตาเย็นสงบเช่นนั้น
เพื่อนสาวของนางแต่ละคนต่างมีปฏิกิริยาแตกต่างกัน
หญิงสาวคนหนึ่งเบือนหน้าหนีริมฝีปากสั่นไหวพร่ำถามแผ่วเบา “นี่...ต้องถึงขั้นนี้จริง ๆ หรือ?”
อีกคนหนึ่งจับข้อมือหลินซูอวิ๋นแน่นสะอึกสะอื้นไร้คำพูดใดทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังหัวเราะคิกคักกันระหว่างทาง หญิงสาวในชุดเขียวอมเทาอีกคนหนึ่งกล่าวเสียงแผ่ว “ช่วงหลัง ความเร็วของพวกเขาตกลง เลยไม่แม้แต่จะยกมือกันหมัดกันเลย...พวกเขาทนเจ็บได้หรือเปล่า?”
ขณะที่หญิงสาวร่างเล็กสุดในกลุ่ม สบถเสียงเบาอย่างหมดความอดทน “นั่นมันประลองต่อยกันหรือฆ่ากันแน่วะเนี่ย…” แต่แม้จะพูดเช่นนั้น มือของนางกลับสั่นเล็กน้อย
แววตาของหลินซูอวิ๋นในยามนี้ไม่คล้ายคนกลัว ไม่คล้ายคนเศร้าและไม่ใช่แค่ตกใจ หากเป็นแววตาของผู้ที่ ‘เริ่มอยากเข้าใจบางสิ่งที่ไม่เคยเข้าใจ’ หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ภายในใจของนาง บัดนี้กลับมีเงาสายหนึ่งประทับไว้ ภาพของชายหนุ่มที่เคยไม่แยแสอะไร กลับพุ่งเข้าแลกหมัดอย่างเลือดพล่านโดยไร้ซึ่งคำโอ้อวดแม้สักคำเดียว มันจุดประกายบางอย่างที่ไม่มีใครเห็น...นอกจากตัวนางเอง
ท่ามกลางผู้คนที่จับจ้องร่างที่ยังยืนอยู่กลางลานประลองนั้น…เหมิงหลงเย่เช็ดเลือดที่ซึมมุมปาก เด็กหนุ่มวัยสิบสี่ปีซึ่งจะอายุครบสิบห้าในอีกเพียงสองเดือน ผู้ยืนหยัดต้านแรงของทั้งการฝึกฝนและโชคชะตา ร่างของเขาสูงประมาณห้าฉื่อแปดชุ่น เขาสูงกว่าเพื่อนวัยเดียวกันเล็กน้อย รูปร่างสมส่วนไม่ผอมแห้งไม่ล่ำล้น หากมั่นคงแข็งแรงพอเหมาะต่อทุกการเคลื่อนไหว
ใบหน้าของเขาคมเข้มดูหล่อเหลาพอประมาณ แต่กลับมีเสน่ห์บางอย่างที่เหนือกว่าแค่โครงหน้า---มันคือความสงบที่ฉายจากภายใน ผิวของเขาขาวเนียนละออประดุจหยกเจียระไน หากสัมผัสย่อมรู้ได้ว่าผิวนี้ไม่เคยถูกทะนุถนอม หากแต่ได้รับจากการอยู่กลางธรรมชาติและฝึกฝนอย่างเงียบงัน
เส้นผมของเขาสีดำขลับธรรมชาติราวกับน้ำหมึก เงางามแต่ไม่เงาวาว ทรงผมสั้นของเขากลับดูไม่เป็นระเบียบ ดวงตาคู่นั้นสีดำสนิทหากลึกและนิ่งราวแอ่งน้ำที่ไม่เคยปั่นป่วนแฝงความเฉยชาอย่างแปลกประหลาดในวัยเพียงสิบสี่ปี
เหมิงหลงเย่ไม่ใช่เด็กที่ชวนให้ผู้คนเอ็นดู ทว่าเป็นเด็กที่ทำให้ผู้คนยามมองเขาแล้ว…ล้วนนิ่ง หาได้ใช่ด้วยความเกรงกลัว มันกลับเป็นเพราะไม่รู้จะตีความเขาเช่นใด มิอาจหยั่งรู้ว่าแววตาที่สงบนิ่งนั้นกำลังคิดสิ่งใดอยู่ ในช่วงเวลานี้ ร่างนั้นยืนหยัดท่ามกลางฝุ่นควันราวกับศิลาหยกที่ยังไม่ผ่านการแกะสลัก และใครบางคนเริ่มเห็นแล้วว่า แสงที่มันเปล่งออกอาจแหลมคมกว่าที่คิด…
“ครั้งนี้ข้าชนะแล้ว…เจิ้นเทียน”


## ตอนที่ 4 ห้วงฝันประหลาด

ตอนที่ 4 ห้วงฝันประหลาด
เหมิงหลงเย่ยังยืนอยู่กลางลาน ร่างแน่นิ่งในท่วงท่าตั้งตรง ทว่าเมื่อพินิจดูให้ละเอียดแล้ว บาดแผลที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าผ้าป่านซีดนั้นกลับปรากฏชัดขึ้นทุกขณะ ดวงตาข้างขวาของเขาบวมเป่งจนเปิดไม่เต็มที่ สีม่วงคล้ำแพร่ลามจากเปลือกตาจนถึงโหนกแก้ม กลายเป็นรอยฟกช้ำที่เห็นได้ชัดเจนแม้ในแสงยามสายอ่อน รอยถากจากหมัดตรงบริเวณไหล่ซ้าย ข้อศอก และสะโพก ขับเลือดออกเป็นจุด ๆ ซึมผ่านเนื้อผ้าอย่างเชื่องช้า
รอยฟกช้ำกระจายอยู่ทั่วเรือนร่างราวกับเขาแบกรับการปะทะจากหมัดนับร้อยราวไร้เกราะกำบัง หากกระนั้น…ร่างของเขากลับยืนอย่างมั่นคง แขนขาไม่สั่น เส้นหลังยังตรงไม่เอน แม้ฝ่ามือจะเปื้อนเลือด แม้ฝ่าเท้าจะเปื้อนฝุ่น
บนใบหน้านั้นไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีความยินดีมีเพียงความนิ่ง---นิ่งอย่างคนที่ไม่ได้สนใจว่าตนเองชนะหรือแพ้และเพียงแค่นั้น...ผู้คนรอบลานก็ไม่อาจละสายตาจากร่างที่ปูดบวมและเปอะเปื้อนเลือดนั้นได้เลย
เสียงจากผู้ชมเริ่มเบาลงแล้วค่อย ๆ ปะปนเป็นกลุ่มคำกระซิบกระซาบ “เขา...ไม่คิดจะพูดหรือร้องไห้เลยจริงเหรอ?” เด็กชายจากกลุ่มราชสีห์ยืนกอดกระบองไม้ไว้แน่น กระซิบกับเพื่อนที่ยืนตัวแข็งอยู่ข้างกาย “ข้าว่าถ้าเป็นข้า เจ็บขนาดนั้น ข้าคงร้องไห้แล้ว…”
เพื่อนของเขาไม่ตอบ แค่พยักหน้าเบาบาง ขณะสายตายังจ้องตามแผ่นหลังเปื้อนเลือดของเหมิงหลงเย่
เหมิงหลงเย่เริ่มขยับฝ่าเท้า เขาหันขวับย่างก้าวออกจากวงลานประลองด้วยใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ หากแววตาที่มั่นคงและแน่วแน่นั้นล้วนสะกดใจผู้จ้องมอง เท้าที่เปื้อนฝุ่นกดย่ำลงกับพื้นดินแข็ง แผลช้ำใต้ตาเริ่มปวดร้าวเพราะแสงแรงขึ้น ข้อศอกเจ็บจี๊ดทุกครั้งที่แขนแกว่งตามจังหวะเดิน เขาไม่คิดหันไปมองเจิ้นเทียนที่นอนสลบ อย่าหาได้ใช่เพราะเหมิงหลงเย่ไม่คิดช่วยเหลือ แต่ทว่า เขาค่อนข้างเข้าใจเจิ้นเทียนผู้นี้ดี---เจิ้นเทียนไม่ต้องการความช่วยเหลือจากศัตรูของเขา…
ระหว่างที่เขาเดินห่างออกไป กลุ่มราชสีห์เริ่มกรูกันเข้ามา…นู่ไห่ซึ่งเฝ้ามองอยู่จากเงาศาลาไม้ด้านหลังลาน เคลื่อนตัวเร็วที่สุด “จ้าวซุน ไปหายาจากตระกูลจ้าว! หลิวหาน ประคองหัวเขาไว้” คำสั่งของเขาเด็ดขาดชัดเจน
เขาเข้าไปตรวจสอบสภาพร่างกายของเจิ้นเทียน ถึงแม้บิดาของเจิ้นเทียนจะส่งเสียงตักเตือน ถึงกระนั้น ผู้เป็นบิดามิได้มาดูสภาพของบุตรชายแต่อย่างใดและไม่มีผู้ใดในที่แห่งนี้คิดตำหนิเขา สำนักการทหารต่างเข้มงวดอย่างมาก พวกเขาเชื่อว่ายอดฝีมือต้องเติบโตท่ามกลางความยากลำบาก
การจัดการของเหล่าชายหนุ่มล้วนดำเนินการอย่างรวดเร็ว ไม่นาน หมอตระกูลจ้าวกลับเดินทางมาด้วยตนเอง
ขณะเดียวกันนั้นเอง กลุ่มดอกบัวซึ่งเป็นกลุ่มเดียวที่ดูกระอักกระอ่วนหลังจากได้รับชัยชนะ ในขณะนี้พวกเขากลับเงียบงันที่สุดในลาน ไม่มีใครกล้าเข้าไปหาเหมิงหลงเย่ แม้พวกเขาล้วนมีความต้องการอยากช่วยเหลือเต็มอก ทว่ากลับไม่มีใครกล้ายื่นมือ มีเพียงสายตาหลายคู่ที่ติดตามแผ่นหลังของชายหนุ่มไปอย่างเงียบงัน
“ให้ข้าไปเถอะ!” เด็กชายตัวเล็กที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น พร้อมถือขันน้ำจะวิ่งตาม
ไป๋จิ่นหลางคว้าไว้ทัน เขาส่ายหน้า “วางไว้ใต้ต้นจันหอม เขาอาจจะหยิบมันเอง”
เด็กคนนั้นพยักหน้า วางขันลงอย่างระมัดระวัง แล้วหันหลังกลับ
เหมิงหลงเย่ไม่หันกลับ เขาเพียงเดินเข้าสู่ถนนสายหลักของหมู่บ้านที่เรียงรายด้วยบ้านไม้ชั้นเดียวกว่าสิบหลัง สร้างเรียงตัวลดหลั่นตามเนินเขา ถนนกรวดละเอียดบดอัดแน่นด้วยฝีเท้าชาวบ้านนับสิบปี ผิวทางมีรอยเท้าเล็กใหญ่ซ้อนกันจนดูคล้ายลายผ้าทอ
บ้านหลังแรกใกล้ลานประลองที่สุดนั้นเป็นของตระกูลหู หนึ่งในตระกูลดั้งเดิมที่ร่วมบุกเบิกหมู่บ้านหยกขาวตั้งแต่ครั้งยังไม่มีชื่อในแผนที่ ตระกูลของพวกเขาคือคนเลี้ยงแพะที่หลบหนีภัยจากศึกสงครามมายังหุบเขานี้และได้พบสมณะเฒ่า เรือนไม้ของตระกูลหูเป็นหลังคาทรงลาดมุงจากเก่า ๆ ที่เปลี่ยนใหม่ปีเว้นปี รอบบ้านล้อมรั้วไม้ไผ่ที่ปักเรียงเอียงบ้างตรงบ้างตามฝีมือคนแก่หน้ามืดแต่ใจมั่น ริมรั้วมีกระถางดินเผาเรียงกันสามใบ ภายในปลูกสมุนไพรโบราณที่สืบต่อมาเฉพาะตระกูลหู---สมุนไพรที่ไม่มีบันทึกในตำรายาเมืองหลวงใด ๆ
ต้นแรกคือ "เถากลืนเสียง" ใบเรียวยาว ขอบใบมีขนสีเงิน เมื่อขยับจะไร้เสียงโดยสิ้นเชิง เคยใช้ต้มไอลดเสียงสะอื้นในเด็ก และช่วยให้สัตว์สงบเมื่อขวัญเสีย
ต้นถัดมาคือ "มอสหายรอย" เป็นแผ่นเล็กสีเขียวอมม่วงขึ้นบนหินร้อน ใบเหมือนเกล็ดงู เมื่อบดกับขิงจะช่วยให้รอยฟกจางราวไม่มีอยู่ ทาในคืนแรกแผลจะหายเร็วกว่าครึ่ง
ต้นสุดท้าย "รากพันลมหายใจ" แตกเส้นรากออกจากกระถาง คล้ายใยแมงมุม กลิ่นดินอุ่นชัดเจน ตากแห้งบดผสมน้ำผึ้งช่วยให้หายใจสะดวก และโรยในคอกสัตว์เพื่อกันลมเย็นจนรุ่งสาง
ใต้กิ่งมะยมมีคอกแพะขนาดย่อมที่มีเพียงไม้ระแนงสองสามชิ้นพอให้กันลมยามค่ำคืนที่มีเพียงไม้ระแนงสองสามชิ้นพอให้กันลมยามค่ำคืน
“ใช้น้ำ ล้างหน้าหน่อยเถอะ…เย่เอ๋อร์” เสียงนางนุ่มนวลพอให้ได้ยิน แต่ไม่ดังเกินจำเป็น
เหมิงหลงเย่หันไปมองหยุดฝีเท้าชั่วครู่ รับขันด้วยท่าทีนอบน้อมก่อนจะยกขันขึ้นแนบหน้าผากพลันเทราดลงมา น้ำเย็นเฉียบกระทบแผลฟกช้ำโดยตรงพลางวางคืนให้เป็นระเบียบ “ขอบคุณขอรับ ท่านย่าหู”
ท่านย่าหูแย้มยิ้มเล็กน้อย นางเคยชินกับพิธีประลองที่เพิ่งก่อตั้งแล้ว ช่วงแรกย่อมตกใจอยู่บ้างที่เด็กต้องมาต่อยตีกันจัดลำดับอำนาจ แต่เมื่อนึกย้อนถึงอดีตของตนเอง นางกลับยอมรับพิธีประลองนี้อย่างยินยอม อย่างไรก็ตาม หญิงชราล้วนเข้าใจว่าบาดแผลของเหมิงหลงเย่หนักหนากว่าปกติ นี่ล้วนหมายถึงคู่ต่อสู้ของเขาคงหนักหนาสาหัสกว่านี้…
หลังจากเหมิงหลงเย่เดินเท้าออกไปได้ครู่ใหญ่ หญิงชราหยิบน้ำขิงข้างครกขึ้นมาจิบ “เจิ้นเทียนเลือกสายการทหารตามบิดาสินะ…”
เหมิงหลงเย่ก้าวเดินต่อมาจนถึงบ้านตระกูลเมิ่ง อีกหนึ่งตระกูลดั้งเดิมที่เคยร่วมก่อดินถมเนินเพื่อสร้างหมู่บ้าน พวกเขาเป็นชาวนาแต่โบราณ มีความรู้ในการคัดพันธุ์ข้าวที่สืบต่อกันมาสี่ชั่วอายุคน ภูมิปัญญาที่ถ่ายทอดกันด้วยคำพูดล้วน ๆ ไม่มีบันทึกบนกระดาษแม้แต่แผ่นเดียว
หน้าบ้านของพวกเขาถูกล้อมด้วยรั้วไม้ไผ่ถักที่ทอเงาเป็นลายตารางลงบนพื้นดินภายใน สวนผักมีทั้งผักชี ต้นหอม ใบแมงลัก และผักพื้นบ้านที่มีชื่อเฉพาะหมู่บ้าน เช่น ใบซ่วนซา ที่มีกลิ่นฉุนคล้ายผักชีแต่เผ็ดปลายลิ้น ขอบแปลงผักปูด้วยแผ่นหินเรียงตัวเป็นระเบียบอย่างไร้รอยดินกระเซ็น แต่ละแปลงมีป้ายไม้สลักชื่อพันธุ์ด้วยลายมือของแม่เมิ่งเองซึ่งยังเขียนด้วยพู่กันจุ่มหมึก
บนระเบียงไม้มีขวดแก้วเรียงรายใส่น้ำหมักจากข้าว เศษใบไม้ และเปลือกผลไม้หมักไว้ใช้รดต้นไม้ แม่เมิ่งที่กำลังนั่งคัดถั่วลันเตาอยู่ตรงบันได เด็กหญิงลูกสาวยืนพิงกรอบหน้าต่างชั้นล่าง เธอส่งเสียงถามเบา ๆ “แม่... เขาเจ็บมากไหม?”
แม่เมิ่งหันไปมองยังทิศที่บุตรสาวเอ่ยถาม เมื่อเห็นเป็นเหมิงหลงเย่ แววตาของนางเกิดความเปลี่ยนแปลงยากสังเกต ก่อนจะเอ่ยอย่างเข้มงวด “เจ้าลองเดินแบบนั้นสักวัน แล้วเจ้าจะรู้” แม่เมิ่งกล่าว ขณะตักถั่วลงตะกร้าอย่างไม่เร่งรีบ
เหมิงหลงเย่ล้วนได้ยินคำกล่าว อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มมุ่งหน้าต่อ เบื้องหน้าของเขาคือต้นโพธิ์กลางหมู่บ้าน
ต้นโพธิ์ที่สูงใหญ่กว่าบ้านใดในหมู่บ้านหยกขาว ใบเป็นกลีบมนปลายแหลม เรียงตัวแน่นจนทึบแสง ยามลมพัดผ่าน จะเกิดเสียงเสียดแผ่วคล้ายเสียงลมหายใจของผู้ชรา เงาของมันทอดครอบลานกลางหมู่บ้านเกือบทั้งหมดในยามสาย เป็นจุดที่เด็ก ๆ มักรวมตัวเล่นเงาไล่แสง และผู้ใหญ่ใช้วางหาบยามพักเหนื่อย ผู้เฒ่าสามคนนั่งพิงรากไม้ใหญ่ที่โผล่พ้นดินเป็นระลอกคลื่น ราวกับรากนั้นกำลังโอบประคองคนทั้งสาม
คนแรกคือ "ตาเจี่ยน" แห่งตระกูลเจี่ยน อดีตนายช่างไม้ที่เคยร่วมขุดเสาไม้ต้นแรกของศาลาอาราม
คนที่สองคือ "ลุงเซ่อ" แห่งตระกูลเซ่อ ผู้เคยตัดไม้ในหุบเขาร่วมกับตาแก่หลายคนเมื่อหกสิบปีก่อน
คนสุดท้ายคือ "ตาฟาง" แห่งตระกูลฟาง อดีตขุนพลที่สละดาบวางยุทธศาสตร์เพื่อพึ่งป่าและสงบใจใต้คำสอนของสมณะเฒ่า
หนึ่งในนั้นพึมพำว่า “เขาเดินหลังไม่ค่อม นี่สำคัญกว่าชัยชนะเสียอีก” หลังจากนั้นล้วนตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่คนเฒ่าคนแก่ต่างเข้าใจกันและกัน เหมิงหลงเย่หยุดยกมือไหว้ทั้งสามคน พวกเขายิ้มรับอย่างเงียบ ๆ คนหนึ่งลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า คว้าขันดินเผาใบเล็กยื่นให้
“ใส่น้ำใบเตยไว้เมื่อคืน ขมเล็กน้อยแต่ดับร้อนดี”
เหมิงหลงเย่รับมาดื่มจนหมดแล้วค้อมตัวให้อีกครา คราวนี้เขาอยากกล่าวขอบคุณ ทว่าเมื่ออยากขยับเปิดปากล้วนรู้สึกเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง เลยตัดสินใจเดินหน้าต่อในทันที
ใกล้เชิงเขาคือเรือนตระกูลจ้าว เรือนไม้ทรงลึกหน้ากว้าง หลังคามุงกระเบื้องเรียบ ผนังด้านหน้าแขวนเถาวัลย์สมุนไพรไว้เต็มแนว ทั้งแห้งและสดเรียงอย่างมีระบบตามฤดูสมุนไพร ตากด้วยวิธีแขวนกลับหัว ใช้ลมจากช่องเขาที่พัดผ่านเป็นตัวหมุนเวียนแทนการผึ่งแดดโดยตรง
ใต้มุ้งลวดไม้ไผ่ มีถาดไม้เรียงเป็นชั้นใช้ตากเปลือกสมุนไพร บางส่วนบดหยาบและหมักด้วยน้ำขิงเก่า กลิ่นเฉพาะของบ้านนี้ไม่ใช่กลิ่นหอมสดชื่น หากแต่ขมและลึกคล้ายกลิ่นรากไม้เปียกฝนเจือขี้ผึ้งเก่า เป็นกลิ่นที่เมื่อสูดลึกจะรู้สึกเหมือนตื่นจากฝันไข้กลางฤดูฝน พวกเขาเป็นผู้สืบสานตำราหมอเก่า จ้าวซื่อหานยืนอยู่ใต้ชายคา ใบหน้าขาวซีดเล็กน้อยจากการอดนอน นางหยิบห่อยาสมุนไพรที่ห่อด้วยใบตองและผ้าปอกระเจาสีเทา ยื่นให้เขาด้วยมือที่มั่นคง
“สำหรับแผลเปิดกับกล้ามเนื้อช้ำ เจ้าทาคืนนี้ก่อนนอน พรุ่งนี้เช้าค่อยเปลี่ยนใหม่”
เหมิงหลงเย่รับไว้ด้วยสองมือ ผงกศีรษะขอบคุณ “ข้าจะใช้ให้หมดขอรับ” เมื่อกล่าวประโยคนี้ เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงความเจ็บแสบบริเวณหน้าอกอย่างรุนแรง ชายหนุ่มกัดฟันแน่นก้าวฝ่าเท้าต่อไป
จากนั้นเขาก็เดินต่อสู่ทางขึ้นอารามที่คดเคี้ยวไต่ตามแนวเนินเขา เส้นทางแคบเรียงด้วยก้อนหินหยาบที่ดูสะอาดสะอ้านผิดกับความห่างไกลของสถานที่แห่งนี้ ชาวบ้านส่วนใหญ่ต่างมาขัดตะไคร้น้ำกันเป็นประจำเพื่อความปลอดภัย มันสามารถสังเกตเห็นกลุ่มพุ่มไม้เตี้ยริมทางไหวไกวเบา ๆ ในลมสายแรกของบ่าย แซมด้วยดอกสีขาวเล็กจางเหมือนแสงแดดที่ตกกระทบบนผิวผา
มอสบางจุดขึ้นหนาแน่นใต้เงาไม้สูง กลิ่นดินเปียกแฝงอยู่ในอากาศ เยือกเย็นแต่ไม่ชื้น เหมือนกลิ่นแห่งการรอคอยที่ไม่กล่าวเป็นคำ เขาเดินผ่านเงาไม้ที่สาดทับลงบนบ่าช้า ๆ เงาเหล่านั้นดูเหมือนจะคลี่คลุมร่างเขาไว้ ทั้งปกป้องและปล่อยให้เดียวดายในเวลาเดียวกัน
เหมิงหลงเย่เปิดประตูอารามมุ่งหน้าไปยังโรงอาบน้ำในทันที ชายหนุ่มถอดเสื้อและกางเกงออก ตั้งไว้มุมหนึ่งของโรงอาบน้ำ เผยบาดแผลเปิดและรอยฟกช้ำมากมายใต้เนื้อผ้า ชายหนุ่มเริ่มตักน้ำจากถังเทราดส่วนที่เป็นแผลเปิดเลือดอาบอย่างพิถีพิถัน ความเจ็บแสบมิต้องกล่าวถึง กระนั้น มันกลับไม่มีเสียงร้องคร่ำครวญอันใดในอาราม
หลังจากทำความสะอาดร่างกายเสร็จสรรพ เหมิงหลงเย่ตัดสินใจไปที่ห้องนอนของตนเองอย่างไม่ลังเล ชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้ารุนแรงที่จู่โจมเปลือกตาของเขา เมื่อมาถึงห้อง ชายหนุ่มยังข่มกลั้นถอดเสื้อผ้าและใช้สมุนไพรจากจ้าวซื่อหานทาบริเวณแผลเปิดและรอยฟกช้ำ
หลังจากใช้ผ้าขาวที่ชาวบ้านมอบให้เขาพันแผลหลายทบ ชายหนุ่มพลันทิ้งตัวลงนอนแล้วหลับไป
เหมิงหลงเย่ค่อย ๆ ได้สติขึ้นมาทีละน้อย
เขาลืมตาตื่นขึ้น มันกลับหาได้ใช่ห้องพักของเขาไม่ ทว่ากลับเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา หญ้าสีเขียวเข้มกำลังพลิ้วไหว ไม่ใช่หมู่บ้าน ไม่ใช่อาราม และไม่ใช่ที่ใดที่เขาเคยรู้จักในชีวิต
แต่กลับ...ไม่รู้สึกแปลกแยกแม้แต่น้อย
ใต้ต้นโพธิ์ทองที่สูงตระหง่านราวกับค้ำจุนโลกคือโต๊ะไม้ยาวทอดตัวกลางทุ่งหญ้า มันประกอบด้วยเก้าอี้สิบสองตัววางเป็นระเบียบขนาบข้างซ้ายและขวา แผ่นไม้เรียบเนียนแม้ไม่ได้ขัดเงาและที่ปลายสุดของโต๊ะ มันมีเก้าอี้ไม้สลักอีกหนึ่งตัวสูงใหญ่ดั่งบัลลังก์วางเด่นโดดเดี่ยว เหมิงหลงเย่นั่งอยู่บนนั้นแล้วทั้งที่ไม่รู้ว่าตนเดินเท้ามาจากทางใด ด้านหลังห่างออกไปคือหอระฆังสูงใหญ่ เสาสีเทาเข้มตระหง่านขึ้นฟ้า บันไดเกลียวหมุนวนจากพื้นสู่ฟ้าไร้จุดสิ้นสุด เสียงลมไหลผ่านแนวบันไดแผ่วเบาราวกับเสียงเพรียกจากเบื้องบน
รอบกายของเขานิ่งสงบ---จนกระทั่ง…
เก้าอี้สามตัวซึ่งวางเว้นระยะห่างรอบโต๊ะไม้กลางลานพลันมีเงาดำปรากฏขึ้นโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ไม่ใช่พวกเขาเดินเข้ามา ไม่ใช่พวกเขาลุกขึ้นนั่ง แต่พวกเขา “อยู่ตรงนั้น” ตั้งแต่แรก---เพียงแต่สายตาเพิ่งรับรู้ว่าเงาเหล่านั้น “มีอยู่”
เงาสตรีเรียวยาวนั่งสงบ มือทั้งสองประสานกันบนตัก แสงสลัวสีเขียวจางคล้ายหมอกโอสถล้อมรอบตัวนาง พาดผ่านพนักเก้าอี้เหมือนกลิ่นจาง ๆ ไม่มีการไหว ไม่มีเสียงหายใจ แต่น่าแปลกที่ทุกคนล้วนสัมผัสได้---นางกำลัง “ฟังอย่างตั้งใจ”
ฝั่งตรงข้ามของเงาอิสตรีล้วนเป็นเงาดำสลัวสูงใหญ่ราวกับเงาของบุรุษสองคน เงาชายที่นั่งเอนเล็กน้อย ไหล่ขวาตก ไหล่ซ้ายเกร็ง เสี้ยวรูปร่างของเขาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่ไม่มีสีหน้า บางทีเก้าอี้ของเขาอาจไม่มั่นคง---หรือบางที เป็นความรู้สึกของเขาเองที่ไม่มั่นคงเมื่อนั่งอยู่ตรงนี้
อีกเงาหนึ่งเป็นเงาของนักดาบผู้นั่งตรงราวรูปปั้น ดาบที่ไม่มีอยู่จริงแนบอยู่หลังเก้าอี้เงียบงัน เส้นขอบของเงาคมกริบแผ่รัศมีความดุดันทรงพลังอำนาจ---แต่ไร้การเคลื่อนไหว เขาไม่หันไปมองใคร ไม่แม้แต่คนที่นั่งหัวโต๊ะ...แต่เขารู้ว่าทุกคนอยู่
ระยะเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งก้านธูป ท่ามกลางความเงียบสงัด เงาร่างของอิสตรีคล้ายจะหมดความอดทนเอ่ยปากขึ้นมา นางมองไปทางเงานักดาบที่แผ่มรรคาสายการทหารแจ่มชัด ถึงขั้นรับรู้ได้เลยว่าเขาแข็งแกร่งกว่านางมาก
“ท่านทราบหรือไม่…สถานที่แห่งนี้คือที่ใดกัน?”
เหมิงหลงเย่ เด็กกำพร้าที่ถูกสมณะเฒ่า เก็บมาเลี้ยง ชีวิตประจำวันของเขาต้องเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง เมื่อเด็กในหมู่บ้านคนหนึ่งกลายเป็นผู้เดินทางบนวิถีเซียน ประจวบเหมาะ กับผู้เผยพระวจนะเดินทางมาถึงหมู่บ้าน มันได้ จุดประกายความปรารถนาอันไร้กันบึ้งแก่ชายหนุ่ม

มหามรรคาที่ก้าวเดินล้วนมิอาจหวนกลับ