ข้ามมิติโลก สยบสงคราม
RainbowUnderRed
## ตอนที่ 0 บทนำ

ณ ใจกลางมหาสุมทรเป็นช่วงเวลาที่ดวงตะวันกำลังจะตกดินท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นสีม่วงและน้ำทะเลที่สะท้อนเห็นของแสงดวงตะวัน มีเรือลำใหญ่แล่นอยู่ใจกลางท้องทะเลเป็นเรือแล็บวัยจัยลับเคลื่อนที่ของทางราชการ ทันใดนั้นได้มีเรือลำเล็กหลายลำที่รายล้อมรอบ และบุกเข้าโจมตีและเสียงเตือนภัยก็ดังขึ้น
มิติโลกที่ E01D308
"ด็อกเตอร์โคลอส คุณต้องเปิดคลื่นเสียงพิเศษเพื่อย้ายไปยังมิติอื่นแล้ว อย่าให้พวกมิเชลได้ผลงานวิจัยไป"
ชายหนุ่มตะโกนก่อนที่จะมีคลื่นเสียงที่ดังจนแสบแก้วหูก่อนเสียงนั้นจะหายไป เรือลำใหญ่เกิดการสั่นสะเทือนรุนแรงจนสร้างคลื่นยักษ์ไปโดยรอบ กระแสคลื่นแม่เหล็กนี้ทรงพลังมากจนทำให้ท้องฟ้าแปลปวนจนเกิดพายุห่าฝนที่ถาโถมกระหน่ำก่อนที่จะมีสายฟ้าฟาดผ่าลงมากลางตัวเรือ จนเกิดหลุมมิติทรงกลมสีฟ้าวงมหึมาที่มีสายฟ้าพาดอยู่ขอบหลุม มันดูดกลืนทุกสิ่งที่อยู่โดยรอบ ในช่วงระยะหนึ่งก่อนที่หลุมมิติจะยุบตัวลงหายไปในพริบตา คลื่นยักษ์ที่กำลังคลั่งอยู่ค่อยๆสยบลงอย่างฉับพลันราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้ และเรือแล็บวิจัยได้หายสาปสูญ
...
((ยี่สิบปีต่อมา))
บนเฮลิคอปเตอร์สำรวจลำใหญ่บินผ่านเหนือน่านน้ำของมหาสมุทรแปซิฟิกในช่วงกลางวันที่พระอาทิตย์ตั้งตรงดิ่งเหนือหัว แสงของดวงอาทิตย์ที่กระทบกับกระจกของคนขับนักบินที่แยงเข้าตา
ซ่าๆ!!
"พบคลื่นความถี่สูงปริศนาที่ ละติจูดสิบหกองศาตอนใต้เส้นศูนย์สูตรและลองจิจูดXXตะวันออกเฉียงใต้ ออกคำสั่งโดยผู้บังคับบัญชารหัสสามหนึ่งหนึ่งสอง !! ให้เครื่องบินสำรวจทะเบียนเอฟสามสิบเจ็ดบินไปที่พิกัดที่ส่งไปให้เพื่อตรวจตราและหาที่มาของคลื่นเสียงพร้อมกับบันทึกผลรายงาน"  ผู้บังคับบัญชาการของนักบินออกคำสั่งด้วยวิทยุสื่อสารระยะไกล
"รับทราบ" นักบินตอบกลับทันทีหลังเสียงจบลง
.. ณ ใจกลางมหาสุมทร
"รายงานครับ ผมถึงพื้นที่เป้าหมายแล้วแต่ยังไม่พบที่มาของแหล่งกำเนิดของคลื่น แต่เราได้บันทึกคลื่นที่สามารถรับมาได้สำเร็จแล้วครับเป็นรหัส MOD ครับ เปลี่ยน" นักบินรายงานถึงผู้บังคับบัญชา ผ่านเครื่องส่งสื่อสารระยะไกล
"ดีมาก ปล่อยเครื่องสัญญาณรบกวนประสิทธิภาพสูงไว้ตรงนั้น แล้วนำรายงานกลับมาที่ฐานทัพ" ผู้บังคับบัญชาออกคำสั่งนักบินผ่านวิทยุสื่อสาร
"รับทราบ" นักบินตอบกลับผู้บังคับบัญชาการ
ขณะเดียวกันกลุ่มก่อการร้ายที่ใช้ชื่อว่า ASO ได้ทำการดักฟังการสื่อสารของกองทัพและได้รู้พิกัดของนักบินด้วยเครื่องดักฟังพิเศษที่ได้รับจากการบุกปล้นและทำลายกองทัพทหารเคลื่อนที่  ชายร่างใหญ่วัยกลางคนสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลใส่กางเกงลายทหารรองเท้าบูทสีดำ ชื่อว่ามิเชล หัวหน้ากลุ่มก่อการร้ายแห่ง ASO ที่กำลังยืนฟังการสนทนารายงานระหว่างภารกิจ มิเชลหันไปพูดกับชายอีกคนที่อยู่ข้างๆด้วยสายตาเยือกเย็น
"อารัน เตรียมเรือกับอาวุธโจมตีทางอากาศให้พร้อมเรามีงานต้องทำ"
..
.. ณ มหาลัยแห่งหนึ่ง
ในช่วงกลางวันที่อากาศที่อบอ้าวจากฤดูร้อนในห้องเรียนของมหาลัย มีชายสูงวัยหัวฟูผมขาวดูราวมีอายุใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าลายสก็อตสลับกับสีน้ำเงินผูกเนคไทใส่กางเกงกางเกงสแล็คสีดำรองเท้าหนังกำลังพูดถึงรายงานทฤษฎี พาราเรลเวิลด์ !!?
"ในขณะที่เรากำลังเดินอยู่นั้นเอกภพจะยังคงเชื่อมต่อกันอยู่เมื่อถึงทางแยกที่ต้องเลือกจะเดินทางซ้ายหรือทางขวา หากเราเลือกไปทางซ้ายเอกภพที่เราจะเลือกไปทางขวาจะถูกแยกออกจากกันและจะพบกับเหตุการณ์ที่แตกต่างกันออกไป เช่น หากเราเลือกเดินไปทางซ้ายเราจะเดินไปถึงทางกลับบ้านโดยปลอดภัยแต่อีกเอกภพที่เราเลือกเดินไปทางขวาได้ถูกโจรดักปล้นและถูกชิงทรัพย์ และทุกๆครั้งที่มีทางเลือกเกินขึ้นก็จะเกิดเอกภพมากมายที่ถูกแยกออกจากไปเป็นลูกโซ่"
ชายสูงวัยกำลังพูดเกี่ยวกับรายงาน มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งยกมือขึ้นถาม
"ศาสตราจารย์ด็อกเตอร์สเมลคะ! ถ้าหากในช่วงชีวิตแค่คนคนนึงที่ต้องมีทางเลือกมากมายก็จะเกิดเอกภพเป็นล้านใช่ไหมคะ? แล้วสิ่งมีชีวิตก็มีอยู่หลายล้านชีวิตถ้าหากเป็นแบบนั้นก็จะมีโลกเอกภพที่เกิดขึ้นใหม่ๆหลายล้านมากๆเลยใช่ไหมคะ?"
"เป็นคำถามที่ดี นักศึกษาผมจะอ้างอิงถึงทฤษฎีควอนตั้ม ..... "
...
"EDIT" ข้ามมิติโลก สยบสงคราม
...
เขียนโดย รุ้งใต้สีแดง


## ตอนที่ 1 คลื่นสู่สาธารณะ

"วันนี้มีการแจ้งรายงานเฮลิคอปเตอร์ตกเหนือคาบมหาสมุทรแปซิฟิกและมีการรายงานว่าเป็นการโจมตีของกลุ่มก่อการร้าย ASO ได้เข้าโจมตีเฮลิคอปเตอร์สำรวจในขณะปฏิบัติภารกิจ เบื้องต้นยังไม่พบผู้รอดชีวิตค่ะ ส่วนข่าวต่อไปเป็นข่าวรายงานสภาพอากาศค่ะ ... "
โทรทัศน์ที่กำลังรายงานข่าว ในห้องสี่เหลี่ยมหน้าต่างที่มีผ้าม่านสีน้ำตาลบดบังแสงแดดยามเช้าที่ส่องมายังในห้องได้แค่เศษหนึ่งส่วนสี่ และภายในห้องเต็มไปด้วยถ้วยชามที่ใช้แล้ว มีชายหนุ่มร่างบางใส่เสื้อกล้ามสีขาวกำลังนอนและมือซ้ายที่ยื้นออกมาสวมแหวนเงินที่มีตัวหนังสือแปลกๆ
กริ๊งๆ !! ชายหนุ่มสดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น เขารับสายโทรศัพท์ด้วยสภาพสะลึมสะลือ
"ฮัลโหล 'นิค' พูดสาย"
"เฮ้! นิคนายเห็นคลิปที่ฉันส่งไปให้หรือยังฉันรู้ว่านายต้องชอบแน่ๆ" เสียงจากปลายสาย
"ยังอ่ะ!! ฉันเพิ่งตื่น"
นิคค่อยๆลุกเดินไปที่โซฟาเก่าๆของเขาอย่างช้าๆ แล้วนั่งลงพร้อมกับเปิดแล็ปท็อปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบรีโมทโทรทัศน์ที่อยู่ตรงซอกโซฟาข้างๆเขาเพื่อปิด รายการข่าวที่รายงานข่าวบันเทิงที่แสนจะน่าเบื่อแล้วเช็คอีเมลส่งมาจาก จอน เพื่อนของเขาเป็นอีเมลที่ถูกแนบมาพร้อมคลิปเสียงความยาวหนึ่งนาทีที่มีแต่เสียงซ่าๆขาดๆหายๆเท่านั้น
« พว_เราค้นพบแล้_การมีอยู่ของเ_กภพที่เรียกว่าพาราเรลเวิลด์ !! โ__ก_รทำ__ไ__โ________ที่ส_______ ?? »
นิคนิ่งไปสักพักก่อนที่จะก้มหน้ายักไหล่เบาๆแล้วหัวเราะออกมา
"ของพวกนี้มันเชื่อกันได้ซะที่ไหนเล่า" นิคพูดด้วยอารมณ์ขัน "คงเป็นคลิปที่ไอบ้าที่ไหนก็ทำได้"
จอนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น "แต่เฮ้ !! มันอาจจะมีจริงๆก็ได้นะเพราะเจ้าของลงคลิปที่สองด้วยเป็นคลิปคลื่นความถี่เพียวๆเลยแหละฉันลองถอดรหัสดูแล้วมันเป็นเหมือนในคลิปแรกเลยเดี๋ยวฉันจะส่งให้แกลองไปถอดรหัสเอาเองนะ"
จอนส่งอีเมลมาอีกหนึ่งฉบับทันทีหลังวางสายจากนิคและเขียนกำกับไว้ (ไม่ต้องกลัวหูแตกหรอกนะเพราะไม่ได้ยินด้วยหู)พร้อมกับแนบคลิปความยาวหนึ่งนาทีมาด้วย ทันทีที่เปิดคลิปนิคปวดหัวฉับพลันด้วยความเจ็บปวดเขาดิ้นและคว้าทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเขาจนมือของเขาปัดไปโดนโมลเดลจรวดที่แม่ของเขาซื้อให้เขาเมื่อเขายังเป็นเด็ก  เมื่อนิคสามารถตั้งสติได้จึงโน้มตัวมาปิดคลิปพร้อมกับหายใจเข้าถี่ๆราวกับเขาวิ่งขึ้นลงบันไดยี่สิบชั้น 'ไอบ้าจอนส่งอะไรมาฉันเนี้ย' นิคงึมงำอยู่คนเดียวชั่วครู่หนึ่ง  เมื่อนิคหายเหนื่อยจากการวิ่งขึ้นบันไดแล้วเขาลุกเดินไปเปิดผ้าม่านเพื่อรับแสงอาทิตย์ยามเช้า ชำเลืองมองหญิงแก่ที่กำลังรดน้ำดอกไม้ที่เธอเลี้ยงอยู่ตรงระเบียงจากตึกตรงข้ามเธอชะงักและมองกลับมา นิคยิ้มอ่อนๆโบกมือให้ 'คุณยายคนนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย สงสัยเพิ่งจะย้ายมาอยู่ใหม่กระมัง' เขาจิบกาแฟและมองไปรอบห้องสายตาของเขาเหลือบไปเห็นนาฬิกาตั้งโต๊ะที่วางอยู่ตรงข้างที่นอนของเขาทำให้เขาสะดุ้งจนจิบถ้วยกาแฟที่ร้อนและพร้อมจะลวกปากเขาได้ตลอดเวลาไปคำใหญ่ๆ 'ตายแล้วฉันมีสัมภาษณ์งานแปดโมง' เขาเร่งรีบแต่งตัวผูกเนคไทอย่างกระฉับกระเฉงลุกลี้ลุกลนจนเขาเกือบลืมใบสัมภาษณ์งาน
นิคเดินอย่างเร่งรีบอยู่บนฟุตบาทพร้อมกับดูเวลาที่นาฬิกาที่ข้อมือ เป็นช่วงเวลาเร่งรีบของใครหลายๆคนเสียงแตรรถจากบนท้องถนนทำให้วอกแวก เขาเดินชนกับผู้ชายกลางคนคนหนึ่งท่าทางจะเร่งรีบเช่นกัน
"โอ้ !! ขอโทษครับ"  นิคเอ่ยคำขอโทษอย่างไม่ได้ตั้งใจ
ชายกลางคนตอบกลับทันที "ไม่เป็นไรๆ"
นิคยังคงเดินอย่างเร่งรีบต่อไป เมื่อเขาไปถึงป้ายรถเมล์เขาได้วิ่งตามอย่างกระชั้นชิด
"รอฉันด้วยสิ๊"  นิคตะโกนสุดเสียงแต่โชคยังดีที่รถเมล์จอดรับผู้โดยสารป้ายถัดไป นิคยืนพักเหนือยหืดขึ้นคออยู่ตรงทางขึ้นประตูรถเมล์
ตุบ ตุบ !!
นิคล้วงกระเป๋ากางเกงเพื่อจ่ายค่าโดยสารเขาตบกระเป๋ากางเกงไปมาหลายทีอย่างร้อนรนและล้วงดูที่กระเป๋าเสื้อทันใดนั้นเขาก็รู้ทันที 'กระเป๋าตังหาย!!' เขาทำสีหน้าตกใจและดูประหม่า แต่แล้วก็มีหญิงสาวสวยร่างบางผิวขาวผมลอนตาสีดำผิวเปล่งประกายเดินขึ้นมารั้งท้าย เธอสังเกตพฤติกรรมของนิคทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่านิคกำลังมีปัญหา
"คุณคะ ใช้บัตรจ่ายโดยสารของฉันจ่ายก่อนก็ได้ค่ะ"
"ขะ..ขอบคุณครับ!!"
นิคพูดตะกุกตะกักแล้วถอดหายใจ กล่าวคำขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วๆ แต่อย่างน้อยเขาก็ไปทันสัมภาษณ์งาน นิคแอบชำเลืองมองไปที่ผู้หญิงร่างบาง 'ผมเธอสวยจังเลย' นิคแอบชมเธอในใจทั้งๆอารมณ์กรุ่นๆจากกระเป๋าตังหาย
"ผมต้องลงแล้ว ขอบคุณมากนะครับ ถ้าไม่มีคุณช่วยไว้ผมคงไปสัมภาษณ์งานไม่ทัน"
เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนพร้อมกับอมยิ้มอ่อนๆ "ด้วยความยินค่ะ"
เมื่อนิคลงจากรถเมล์พวกเขาทั้งสองได้สบตากันผ่านกระจกริมหน้าต่างจากบนรถเมล์ก่อนที่รถเมล์จะแล่นออกไปนิคยืนมองท้ายรถเมล์ครู่หนึ่งก่อนที่จะหลุดจากภวังค์ราวกับกระโดดมาอีกมิติ เขาสะดุ้งอีกทีเมื่อมองไปที่นาฬิกาข้อมือ 'นี่ฉันกำลังจะไปสัมภาษณ์งานสายเหรอเนี้ย'
นิครีบวิ่งราวกับไปวิ่งราวทรัพย์ใครมา เมื่อถึงหน้าบริษัทเขาหอบพักเหนื่อย.. ก่อนที่เขาจะถอนให้ใจแรงๆพร้อมกับยืนตัวตรงยึดอกดูสง่าและดูเป็นคนที่มีความมั่นใจ มือทั้งสองข้างขยับเนคไทให้ดูตรงและค่อยๆเดินอย่างองอาจ
ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ !!
เสียงเครื่องตรวจจับโลหะชนิดพิเศษเขาดังขึ้น ทันทีหลังจากเขาเดินเข้ามาทางประตู
"หยุดก่อนครับ" ชายท้วมผิวดำใส่ชุดรักษาความปลอดภัยพูดขึ้นด้วยเสียงที่น่าเกรงขาม "ขออนุญาตตรวจสิ่งแปลกปลอมนะครับ"
ว่าแล้วชายท้วมหยิบเครื่องตรวจโลหะเขาตวัดขึ้นลงไปทั่วร่างกายของนิคก่อนจะไม่พบอะไรเป็นสิ่งผิดปกติ 'วันนี้มันวันอะไรของฉันวะเนี้ยย!! ดวงซวยตั้งแต่เช้า' นิคนึกในใจด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวแต่เขาก็เก็บอาการอยู่เบื้องหลังใบหน้าที่เคร่งขึมและแววตาดูมีความมั่นใจและไม่นานเขาก็ได้รับเข้าไปสัมภาษณ์
"นิค โคลอส อายุ 25 ปีกับอีก 4 เดือน เกิดวันที่ 20 กรกฎาคม คศ.2XXX สูง 175 น้ำหนัก 52 มาสมัคร แผนกโปรแกรมและช่างซ่อมอิเล็กทรอนิกส์ สินะ !! วันนี้คุณมาสัมภาษณ์งานสายนะครับรู้ตัวไหมทางบริษัทของเราไม่มีนโยบายรับคนที่ไม่ตรงต่อเวลางานนะครับ แต่ถ้าหากว่าเราสนใจคุณแล้วล่ะก็เราจะติดต่อกลับไปนะครับ"
การสัมภาษณ์งานของนิคดูไม่จืดเลยนะ !!
เมื่อนิคสัมภาษณ์งานเสร็จแล้วเขาเดินลงมาที่ล๊อบบี้ด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดีนักและกำลังจะเดินไปทางออกของบริษัท
กริ๊งๆ !!  โซอี้กำลังโทรเข้า 'ดูเหมือนเธอจะตรงเวลานะเพราะวันนี้เรานัดกันกินข้าวมื้อเที่ยง แต่เธอก็โทรมาก่อนเที่ยงพอดีเลย'
"ที่รักวันนี้สัมภาษณ์งานเป็นไงบ้าง" เสียงโซอี้จากปลายสาย
"ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ .. ผมหมายถึง มันแย่สุดๆเลยแหละ" นิคพูดด้วยน้ำเสียงที่สูงขึ้นและกระวนกระวาย "คลื่นบ้าๆที่จอนมันส่งมา.. กระเป๋าตังหาย.. ไปสัมภาษณ์งานอีก.." เขาลนลานจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่
"ใจเย็นๆก่อนนะนิค" โซอี้พูดด้วยเสียงปลอบโยน "ตอนนี้คุณอยู่ไหนเดี๋ยวฉันขับรถไปรับ"


## ตอนที่ 2 ความประหลาดใจ

'ช่างเป็นวันนี้ที่ร้อนเสียเหลือเกิน' นิคพูดในใจในขณะที่เหงื่อไหลทั่วร่างกายภายในเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขา หรืออาจจะเป็นเพราะเขาหัวเสียกับเหตุการณ์ตอนเช้าของเขาก็เป็นได้ ในขณะที่มีผู้คนเดินส่วนไปมาในล็อบบี้ นิคมุ่งตรงไปยังทางออกแต่เครื่องตรวจจับโลหะก็ดังอีกแล้ว  สายตาของชายท้วมที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูจ้องเขม็งมาที่นิค เขาเดินอย่างจ้ำอ้าวและตัวแข็งทื่อ เมื่อพ้นประตูทางออกเขาถอนหายใจแผ่วๆพลันนึกในใจ 'วันนี้ต้องไม่ใช่วันของฉันแน่เลย' เขายืนอยู่ตรงหน้าประตูทางออกและไม่นานมีรถเก๋งสีดำจอดตรงที่นิคยืน  สาวอวบผิวขาวผมบ๊อบสีน้ำตาลเธอดูสวยและดูฉลาด
"ไฮที่รัก" โซอี้พูด "ขึ้นรถมาก่อนสิ"
ในขณะที่รถเก๋งของโซอี้กำลังแล่นอยู่บนท้องถนนในเมือง นิคนั่งมองเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างดูผู้คนที่กำลังเดินสัญจรไปมาบนริมฟุตบาท
"คลื่นบ้าๆที่จอนส่งมาให้เหรอ ??" โซอี้พลันเอ่ยถามขึ้น
"ใช่" นิคตอบด้วยเสียงกระส่าย "มันเป็นคลื่นความถี่สูงที่หูไม่สามารถได้ยินได้ แต่หลังจากที่ผมเปิด จู่ๆผมก็ปวดหัวขึ้นมาทันที"
"คุณหมายถึงคลิปที่เป็นคลื่นที่เข้าพูดถึง พารา.. อะไรนะฉันลืมแล้ว?" โซอี้ถามด้วยแววตาสงสัย
"พาราเรลเวิลด์ มันเป็นโลกคู่ขนานที่ยังไม่มีหลักฐานพิสูจน์แน่ชัดว่ามันมีจริงๆหรือเปล่า"
"ฉันเพิ่งรู้นะเนี่ย" โซอี้ยิ้มแล้วพูดต่อ "ว่าคุณก็สนใจเรื่องพวกนี้ด้วย"
"ผมชอบเรื่องพวกนี้มานานแล้วก่อนที่ผมจะคบกับคุณอีก คุณก็น่ารู้เรื่องของผมที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ"
โซอี้ทำสีหน้าที่สงสัย ทำท่าทีเหมือนจะพูดแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไร จนมาถึงที่ร้านอาหาร
"กระเป๋าตังคุณหายนี่!! เดี๋ยวมื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง" โซอี้พูด
เมื่อทั้งคู่ทานอาหารกลางวันเสร็จโซอี้เธอขับรถไปส่งนิคที่หน้าอพาร์ทเม้นท์ของเขา "เดี๋ยวเย็นนี้ฉันโทรหานะคะ" โซอี้พูดก่อนที่เธอจะขับรถออกไป ทันใดนั้นนิคเหลือบไปเห็นหญิงแก่เมื่อเช้ากำลังถือของพะรุงพะรังกำลังจะเดินข้ามถนน นิครีบเดินไปหาเธอทันทีพร้อมกับให้ความช่วยเหลือจากเขา
"คุณยายครับเดี๋ยวผมช่วยถือของให้นะครับ"
"ขอบใจจ่ะพ่อหนุ่ม" เธอหันมามองนิคพร้อมกับยิ้มด้วยใบหน้าที่เหี่ยวย่นของเธอ
ขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินบนฟุตบาทนั้น หญิงแก่พลันเอ่ยถามนิคขึ้นมา
"เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่เหรอจ๊ะ?"
"ผมย้ายมาอยู่นานแล้วครับยาย" นิคตอบกลับพร้อมกับแววตาที่สงสัย
"อ่าว! เหรอจ๊ะ"
หญิงแก่ไม่ได้พูดอะไรต่อเธอได้แต่ยิ้มอ่อนๆและเดินไปข้างหน้าอย่างมีสมาธิจนมาถึงห้องของเธอ หลังที่หญิงแก่เปิดประตู
"ขอบใจจ่ะพ่อหนุ่ม"  เธอหันมาถามนิค "จะเข้าไปจิบน้ำชาพักเหนื่อยก่อนมั๊ยจ๊ะ"
นิคพยักหน้าตอบรับด้วยความเต็มใจ พลันนึกคิดในใจ 'วันนี้เราก็ไม่ได้มีธุระที่ไหนจะต้องทำอยู่แล้ว'  ทันทีที่นิคเข้ามาในห้องของหญิงแก่ เขามองไปโดยรอบๆของห้องขนาดสี่เหลี่ยมที่มีเฟอร์นิเจอร์เก่าๆประดับอยู่เต็มห้องมีระเบียงที่อยู่ตรงข้ามกับประตูทางเข้าออก เขานั่งลงบนเก้าอี้โยกที่ทำด้วยไม้ของหญิงแก่ เขามองออกไปทางนอกระเบียงที่มีอพาร์ทเม้นท์อยู่ฝั่งตรงข้าม ในขณะที่เขากำลังมองหาหน้าต่างห้องของเขานั้น หญิงแก่ยื่นน้ำชามาให้นิค
"นานๆทีฉันจะมีแขกมาเยี่ยม" หญิงแก่พูดขึ้นพร้อมกับเดินไปในครัวเหมือนเธอกำลังจะทำอาหาร "ฉันอยู่ที่นี่มาสามสิบกว่าปีแล้วตั้งแต่ที่สามีของฉันเสียชีวิตฉันก็อยู่คนเดียวมาตลอด"
ระหว่างที่นิคกำลังจิบน้ำชาไปพรางชมสวนดอกไม้ในระเบียงไปพราง เขาได้สังเกตเห็นดอกลาเวนเดอร์ที่กำลังเบ่งบานอย่างงดงามพลิ้วไหวทวนกระแสลมที่พัดผ่านแต่ดอกไม้พันธุ์อื่นๆกลับพลิ้วไหวตามกระแสลม มันสร้างความประหลาดใจให้เขาอย่างไม่น้อย หญิงแก่เธอปลูกดอกไม้หลายชนิดที่ระเบียงแต่ภายในห้องของเธอกลับปลูกแต่ดอกลาเวนเดอร์ที่ตั้งอยู่กระจายทั่วห้อง แต่ละจุดช่างทำให้รู้สึกประหลาด เธอวางไว้ใต้โต๊ะกินข้าวบ้าง วางไว้ตรงกลางทางเดินในห้องบ้าง วางไว้บนตู้ไมโครเวฟบ้าง และบางจุดก็เป็นดอกลาเวนเดอร์ที่เหี่ยวเฉาแล้ว นิคมองภายในห้องอีกครั้งด้วยความสงสัย  หลังจากเขาดื่มน้ำชาจนหมดถ้วย เขาลุกขึ้นยืนพร้อมกล่าว "ขอบคุณสำหรับนำชานะครับ ผมจะต้องไปแล้ว" หญิงแก่หันกลับมามองนิคด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่ในสายตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่า "จะกลับแล้วเหรอจ๊ะ" หญิงแก่พูดพร้อมกับยื่นปิ่นปักผมที่ทำจากไม้ สลักด้วยรูปหัวกะโหลกกำลังคาบลูกแก้วสีดำ "นี่เป็นของตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่ช่วยฉันยกของนะจ๊ะ" นิครับของจากหญิงแก่ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องของเธอ ทันทีที่นิคปิดประตูเขาพลันนึกขึ้นด้วยความแปลกใจ ด้วยความที่นิคอาศัยอยู่อพาร์ทเม้นท์ฝั่งตรงข้ามมาเจ็ดปีแต่เขาไม่เคยสังเกตเห็นหญิงแก่คนนี้เลยสักครั้ง นิครีบคว้าโทรศัพท์อย่างตื่นตระหนกเพื่อที่จะกดโทรหาจอน
"ขณะนี้ จอน สมิธ ไม่อยู่มีอะไรฝากข้อความไว้"
"จอนโทรกลับหาฉันด้วย!!"
ทันทีที่นิคเดินลงมาจากตึก มีผู้ชายร่างใหญ่สวมชุดตำรวจสองคนเดินมุ่งหน้ามาทางนิคก่อนที่พวกเขาจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้า
"สวัสดีครับคุณนิค โคลอส" ตำรวจคนนึงพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "คุณคือผู้ต้องสงสัยคดีทำร้ายร่างกายชายฉกรรจ์ที่ตรอกแฮมเบิร์กเขตยี่สิบสองครับ คุณสะดวกมากับเราไหมครับ"
นิคทำสีหน้าตกใจพร้อมกับความสงสัยเกิดขึ้น 'คนอย่างเราเนี้ยนะจะไปสู้ใครได้' เขายินดีที่จะไปโรงพักกับตำรวจด้วยความบริสุทธิ์ใจ นิคดูไม่ประหม่าเลยแม้แต่นิคเดียวเพราะเขาคิดว่าอย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ทำแน่ๆ
ณ โรงพักตำรวจ ในห้องสี่เหลี่ยมอับๆมีกระจกบานใหญ่ติดไว้ด้านหนึ่งของห้องตรงกลางห้องมีโต๊ะสำหรับสอบสวนผู้ต้องหา ในขณะที่มีชายร่างเล็กกำลังเปิดคลิปกล้องวงจรปิดให้นิคชมรับ (เป็นคลิปหนุ่มร่างบางสวมเสื้อกล้ามสีขาวเดินถือของกำลังเดินอยู่ริมถนน มีชายฉกรรจ์สามคนดูท่าทางเหมือนคนไร้บ้านคนเดินตรงมาทางเขา ดูเหมือนพวกเขากำลังยืนคุยกันปกติก่อนจะมีการต่อสู้เกิดขึ้น แต่ไม่ทันไรชายฉกรรจ์ทั้งสามคนก็ลงไปนอนแนบนิ่ง และหนุ่มร่างบางก็เดินขึ้นไปในอพาร์ทเม้นท์ที่นิคอาศัยอยู่)
"ในคลิปนี้เป็นคุณใช่ไหม?"
อัยการถามนิค แต่นิคให้การปฏิเสธเสียงแข็งเขาดูท่าทางมั่นใจมากว่าอย่างไรก็ไม่ใช่เขาแน่ๆ นิคจ้องตาเขม็ง ก่อนที่จะมีการเปลี่ยนอัยการอีกคนเข้ามาในห้อง เขาสังเกตเห็นแหวนที่นิคใส่ จึงพลันถามขึ้น
"แหวนนี้เธอไปได้มาจากที่ไหน?" อัยการถามนิค
"แม่ผมให้ก่อนที่เค้าจะเสีย!!"
อัยการถามนิคต่อด้วยความกระตือรือร้น  "เธอเคยเกิดอุบัติเหตุจนหมดสติแล้วตื่นขึ้นมาในที่แปลกๆไหม?"
"เคยครั้งนึงครับ" นิคตอบเรียบๆ "แต่ตอนนั้นผมจำอะไรไม่ได้"
"โอเคฟังนะนี่เป็นนามบัตรของฉัน ถ้ามีอะไรที่อยากรู้แล้วล่ะก็ติดต่อฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ"
หลังจากที่อัยการยื่นนามบัตรให้เสร็จ เขาได้ลุกออกไปจากห้องด้วยท่าทีที่แปลกประหลาดและไม่นานก็มีตำรวจนายนึงเดินเข้ามาปล่อยตัวนิคกลับบ้าน การสอบสวนกินเวลาไปจนดึก ทันทีที่เขาเดินออกจากโรงพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
กริ๊งๆ !! จอนกำลังโทรเข้า
"เฮ้นิค !! เมื่อตอนกลางวันนายโทรหาฉันเหรอ?" เสียงจอนพูดขึ้นจากปลายสาย
นิคทำหน้าสงสัยก่อนจะนึกขึ้นได้ "อ๋อใช่ แกมาเจอฉันที่เดิมได้ไหม?"


## ตอนที่ 3 กระโดดข้าม

ในยามราตรีที่มีแสงไฟสว่างท่ามกลางผู้คนมากมายภายในเมือง มีแหล่งสถานบันเทิงเปิดให้ใช้บริการที่หลากหลาย ในบาร์แห่งหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่ที่นิคและจอนมาดื่มกันเป็นประจำบรรยากาศภายในดูครึกครื้นของเหล่าผู้ที่เข้ามาใช้บริการ นิคนั่งรอจอนขณะที่เขากำลังดื่มเบียร์ ในระหว่างที่นิคนำมือไปลูบตัวแก้วเบียร์ที่มีไอน้ำออกมารอบแก้วด้วยอาการเหม่อลอย ชายหนุ่มรูปร่างสูงผมรองทรงสีน้ำตาลสวมเสื้อยืดสีดำแววตาเปล่งประกาย 'จอน' ก็เดินเข้ามาในร้านพอดี เขาหันซ้ายหันขวาก่อนที่จะเจอนิคที่นั่งอยู่หน้าบาร์
"เฮ้!! นิครอฉันนานหรือเปล่า" จอนพูด
"สักพักนึงแหละ" นิคตอบกลับด้วยสีหน้าหน่ายๆ "วันนี้ฉันมีแต่เรื่องวุ่นวายและก็แปลกประหลาดมากฉันแค่อยากดื่มหน่ะ"
จอนพยักหน้าช้าๆทำท่าทีเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่นิคกำลังพูดก่อนที่เขาจะพูดขึ้นด้วยท่าทางตื่นเต้น  "เฮ้!! นิควันนี้ฉันใช้เวลาทั้งวันเพื่อถอดรหัสของคลื่นเสียงความถี่สูงนั่น มันน่าสนใจมากเลยแหละ" จอนพูดขณะที่เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงที่มีสายไฟพันระโยงระยางก่อนที่เขาจะเปิดเสียงที่เขาได้บันทึกไว้ « พวกเราค้นพบแล้วการมีอยู่ของเอกภพที่เรียกว่าพาราเรลเวิลด์ !! โดยการฝังไมโครชิพที่ชื่อว่า อี.ดี.ไอ.ที ไว้ที่สมองส่วนหน้าโดยมันจะทำปฏิกิริยากับคลื่นเสียงนี้โ_ยก__ที่__ ?? »
จอนพูดด้วยแววตาหมอง "ฉันสามารถถอดรหัสได้แค่นี้ แต่ว่านะตอนนี้มีการหาไมโครชิพอยู่ เห็นว่าเขาให้ราคาดีมากเลย ฉันเกรงว่ามันจะมีคนค้นพบตัดหน้าพวกเราไปก่อนน่ะสิ"
"พวกเรา !!?" นิคพูดเสียงสูงด้วยแววตาเย้ยหยัน "แกคนเดียวเถอะจอน ฉันไม่ได้มีเวลาว่างที่จะมาทำอะไรพวกนี้เหมือนสมัยที่พวกเรากำลังเรียนอยู่ในชมรมหรอกนะ ตอนนี้ฉันต้องคิดเรื่องที่ว่าฉันจะทำยังไงให้ได้งานก่อน" นิคหันมาพูดกับจอนก่อนสายตาของเขาจะพบเห็นว่ามีผู้ชายชุดสูทที่นั่งอยู่กำลังมองมาทางเขาด้วยท่าทีประหลาด นิคพลันเปลี่ยนอารมณ์ลงและเปลี่ยนเรื่องพูดกับจอน
...
'ไอบ้าจอนเอ้ยรู้ตัวเองว่าเป็นคนคออ่อนแต่ก็ดื่มอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนี้ทุกทีเลยนะ และก็ต้องมาลำบากฉันแบกกลับบ้านแบบนี้ทุกทีเลย' นิคบ่นพึมพำขณะที่อุ้มจอนที่เมาจนหมดสติไว้บนหลัง เขาเดินไปเรื่อยๆบนฟุตบาทข้างถนนในตัวเมืองที่มีทั้งแสงสีเสียงจากผู้คนโดยรอบ เมื่อเขาถึงที่พักของจอนเขาค่อยๆประคองจอนให้นอนลงบนเตียงอย่างช้าๆ
"เอาหล่ะไอเพื่อนยากฉันมาส่งเข้าวิมานของแกแล้วนะ"
นิคยืนมองจอนด้วยแววตาอ่อนโยน ก่อนที่เขาจะหันหลังปิดประตูและเดินออกไปจากอพาร์ทเม้นท์ ในระหว่างที่เขากำลังเดินกลับห้องพักของเขานั้น นิคได้เห็น ชายร่างใหญ่กำลังถือมีดขู่เข็ญหญิงสาวผมลอนบนรถเมล์เมื่อเช้าในตรอกแคบๆที่อับชื้นและลับตาผู้คน ท่ามกลางความมืดที่มีแสงไฟอันน้อยนิดจากหลอดไฟที่ติดๆดับๆ นิคตะโกนพูดขึ้นอย่างสุดเสียง "หยุดนะ!!" ก่อนที่เขาจะวิ่งไปขวางเพื่อที่ปกป้องหญิงสาว มือเล็กๆที่กำชายเสื้อของนิคอย่างแน่นจากข้างหลัง เธอกำลังตัวสั่นจากความหวาดกลัว
"ไอหนุ่ม ไม่ใช่เรื่องของแกเลยอย่าแส่หาเรื่องจะดีกว่า" ชายร่างใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มๆที่ฟังดูแล้วน่าสะอิดสะเอียน "เอาหล่ะฉันจะสอนบทเรียนให้แกเองถ้าชอบแส่หาเรื่องจะต้องเจอกับอะไร!!?"
ทันใดนั้นชายร่างใหญ่ ง้างมือที่กำมีดอย่างแน่นจะกำลังจะแทงไปที่ท้องของนิค แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักทันทีหลังจากที่มีคลื่นเสียงที่ดังจนแสบแก้วหูออกมาจากหัวของนิคก่อนเสียงนั้นจะหายไป ทุกอย่างอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งราวกับมีเวทมนต์ภายในเบื้องหน้าของนิคเห็นภาพหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลายขณะ ทุกอย่างเป็นภาพซ้อนนับล้านๆเหตุการณ์ นิคกำลังจ้องมองเหตุการณ์ที่ตนเองกำลังถูกแทงซึ่งเป็นภาพที่ซ้อนกันนับล้านครั้งและเหตุการณ์ที่เขาสามารถหลบได้นับพันครั้ง ทุกอย่างที่อยู่รอบข้างสั่นสะเทือนวิ่งราวกับเกิดแผ่นดินไหวจนหลอดไฟที่ส่องแสงกะพริบแตกจนความมืดมิดปกคลุม นิคกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างเวทนา ก่อนที่โจรจะมีท่าทางผวาแล้วหนีไป นิคคุกเข่าลงกับพื้นเนื่องจากปวดหัวรุนแรงจากคลื่นเสียง เขาหายใจเข้าออกอย่างถี่ๆจนเกือบทำให้เขาหมดสติ ภาพหลายล้านเหตุการณ์ที่นิคมองเห็นก็ค่อยๆหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เมื่อสาวผมลอนเธอสามารถตั้งสติได้ เธอจึงรีบช่วยประคองตัวนิคค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ
"ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้" สาวผมลอนพูดด้วยตัวที่สั่นเกรง "คุณเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"
"ไม่เป็นไรครับ"
นิคตอบด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักเขายังคงสับสนและหวาดหวั่น 'เมื่อกี้มันอะไร !!?' ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่ทันได้ตั้งตัว แต่ก็ดีแล้วที่ยังรอดมาได้ สาวผมลอนประคองตัวนิคเดินออกจากตรอกแคบ ด้วยความเหนื่อย นิคจึงขอสาวผมลอนนั่งพักที่สวนสาธารณะ
"ขอบคุณนะคะ" สาวผมลอนพูด เธอมองนิคด้วยแววตาที่อ่อนโยน "ฉันกำลังเดินกลับจากที่ทำงาน แต่แล้วก็โดนฉุดเข้าไปในซอยเปลี่ยว แต่ถ้าไม่ได้คุณช่วยไว้ป่านนี้ชีวิตฉันจะเป็นยังไงก็ยังไม่รู้เลยค่ะ"
"ครับ คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ"
"ฉันชื่อนานาค่ะ"
"ผมนิคครับ วันนี้ก็ต้องขอบคุณเรื่องค่ารถเมล์เมื่อเช้าเหมือนกันนะครับ ว่าแต่!! คุณพักอยู่แถวนี้เหรอ?"
"ใช่ค่ะฉันอยู่ ในซอยยี่สิบสี่"
"ดึกๆดื่นๆผู้หญิงไปไหนมาไหนคนเดียวมันอันตรายนะครับ"  นิคพูดด้วยท่าทีดูเป็นห่วง "ให้ผมไปส่งดีกว่าไหม?"
นานาพยักหน้าด้วยท่าทางตื่นเต้นก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะเดินออกจากสวนสาธารณะเดินไปที่ซอยยี่สิบสี่ เมื่อทั้งคู่มาถึงทางเข้าประตูบ้านของนานา เธอหันกลับมายิ้มอ่อนๆให้นิคพร้อมกับแววตาเปราะบางก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในบ้านของเธอ 'เธอยิ้มสวยจังเลย' ใจของนิคเต้นเร็วอย่างบอกไม่ถูก เขายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าบ้านของนานาที่มีเสียงเอะอะอยู่ข้างๆ มีกลุ่มคนจำนวนหนึ่งกำลังดื่มเหล้าอย่างสังสรรค์ นิคหันไปมองด้วยความสงสัย พบกับจอนเพื่อนสนิทของเขากำลังนั่งดื่มอยู่กับหญิงสาว 'ไอจอนมันนอนสลบอยู่ที่บ้านมันไม่ใช่เหรอ? มันจะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง!!' ด้วยความสงสัยนิคจะเดินเข้าไปดูให้แน่ใจว่าใช่เพื่อนของเขาไหม ฟ้าผ่าลงกลางใจเมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้กลับพบว่าหญิงสาวที่จอนกำลังดื่มอยู่ด้วยนั้นเป็นโซอี้ นิคฉุนเฉียวหายใจเข้าออกอย่างถี่ๆด้วยความโกรธ สังเกตได้จากใบหน้าของเขาเริ่มแดงขึ้นถึงแม้เขาจะอยู่ในที่มืดแต่ก็ยังมองเห็นได้ นิคพยายามจะเดินเข้าไป แต่เขาก็ทำไม่สำเร็จ สายตาของเขาเริ่มพร่ามัวและหมดแรงแล้วทุกอย่างก็อยู่ในความมืด


## ตอนที่ 4 ไมโครชิพ

นิคค่อยๆเปิดเปลือกตาของเขาอย่างช้าๆ พบกับเพดานห้องที่คุ้นเคย เขาลุกขึ้นนั่งด้วยอาการมึนงง นิคไม่สามารถจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้เลย เขาสังเกตมองไปรอบๆในห้องสี่เหลี่ยมที่เขาเคยอยู่แต่ครั้งนี้มันแปลกออกไปห้องของเขาดูสะอาดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนราวกับห้องนี้ไม่ใช่ห้องเขาแต่ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างภายในห้องมันคือของเขา มันสร้างความสงสัยให้นิคเป็นอย่างมาก นิคค่อยๆลุกออกจากที่นอนเดินเซไปเซมาด้วยความสงสัยภายในห้องเพื่อเช็คว่ามีของของเขาหายหรือป่าว ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ผ้าม่านสีน้ำตาลอ่อนของเขาที่คอยบดบังแสงแดดของทุกเช้า ทันทีที่นิคเปิดผ้าม่าน แสงสว่างจ้าได้ปกคลุมความมืดไปทั่วห้อง เขาเอามือมาป้องแสงแดดที่แยงเข้าไปในดวงตาของเขาก่อนจะมองไปข้างนอกฝั่งตรงข้าม กลับพบระเบียงเก่าๆที่ว่างเปล่าของห้องหญิงแก่ที่นิคไปช่วยถือของเมื่อวาน เขาพยายามนับระเบียงจากห้องซ้ายไปขวาก็แล้วแต่ก็ยังยืนยันได้ว่าระเบียงห้องนี้เป็นห้องของหญิงแก่ เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาของตัวเองราวกับเป็นความฝัน แต่เมื่อนิคสังเกตไปที่โต๊ะวางของกลับมีปิ่นปักผมที่หญิงแก่ที่ให้กับเขา 'ไม่..!! ไม่ใช่ความฝันแน่ๆ เกิดอะไรขึ้นกันแน่กับหญิงแก่ ?' นิกบ่นพึมพำอยู่คนเดียวก่อนที่เขาจะคว้าเสื้อยีนส์ที่พาดอยู่กับโซฟา แล้วเดินออกจากอพาร์ทเม้นท์อย่างคล่องแคล่ว เขาเดินข้ามถนนที่มีรถสัญจรเพื่อมุ่งหน้าไปตรงไปยังตึกของหญิงแก่ที่เธออาศัยอยู่
เมื่อนิคเดินมาถึงประตูทางเข้าตึกที่หญิงแก่เคยอาศัยอยู่ ตรงบันไดทางขึ้นของตึกมีโอเปอเรเตอร์เล็กๆที่ดูอับชื้นข้างในมีหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งดูรายการโทรทัศน์พร้อมนั่งกินข้าวไปพราง
"ขอโทษนะครับเจ๊ ผมมาติดต่อคนที่อาศัยอยู่ในห้องสามศูนญ์แปดครับ"
หญิงกลางคนมองนิคด้วยสายตาเย้ยหยัน "ห้องสามศูนญ์แปดไม่มีใครย้ายเข้ามาอยู่เกือบจะสามปีแล้ว" นิคสะดุ้งเล็กน้อยเขาแทบจะไม่เชื่อหูของตัวเอง 'จะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ เมื่อวานฉันยังไปดื่มน้ำชาที่ห้องเธออยู่เลย' แต่ตอนนี้ห้องนั้นกลายเป็นห้องร้าง?
กริ๊งๆๆๆ!! เสียงโทรศัพท์จอนกำลังโทรเข้า นิคหยิบโทรศัพท์ขึ้นจากกระเป๋ากางเกง
"เฮ้!! นิคนายตื่นหรือยังเนี่ย??" เสียงจอนจากปลายสาย "วันนี้อย่าลืมหล่ะนายสัญญากับฉันไว้แล้วว่าจะมาดูฉันแข่งเบสบอลน่ะ"
"เบสบอล??" นิคถามเสียงสูง "นี่แกแข่งเบสบอล? แล้วฉันไปสัญญากับแกตอนไหน?"
"เฮ้!! ฉันเล่นเบสบอลตั้งแต่ตอนที่ฉันอยู่ชมรมของม.ต้นแล้วนะ"
"ล้อฉันเล่นหรือเปล่า?" นิคถามกลับ "แกสมัยเรียนแกอยู่ชมรมวิทยาศาสตร์กับฉันไม่ใช่เหรอ"
"นายเพ้ออะไรเนี่ยนิค! นายเนี่ยนะอยู่ชมรมวิทยาศาสตร์กับฉัน? นายต้องเพี้ยนแน่ๆ"
นิคเอียงคอสงสัย 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น' จอนเคยอยู่ชมรมวิทยาศาสตร์กับนิคในสมัยที่พวกเขายังเรียนอยู่ จอนคลั่งไคล้วิทยาศาสตร์เป็นชีวิตจิตใจ เขาทุ่มเทให้กับมันราวกับว่ามันเป็นอีกครึ่งนึงของชีวิต จอนไม่เคยมีแฟนเพราะเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ทุ่มเทกับการวิจัยของเขา ทันใดนั้นนิคก็พลันนึกเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนที่เขาจะหมดสติได้ ความรู้สึกฉุนได้เกิดขึ้นในใจของนิคอีกครั้ง
"จอน!!" นิคความเสียงแข็ง "เมื่อคืนหลังจากที่แกดื่มกับฉันแกไปไหนต่อ?"
"ดื่มกับนาย?" จอนเอ่ยเสียงสูงอย่างแปลกใจ "เมื่อคืนฉันไปดื่มกับโซอี้แถวซอยยี่สิบสี่นะ ฉันไปดื่มกับนายตั้งแต่เมื่อไหร่?"
นิคกำหมัดแน่นแล้วถามต่อด้วยเสียงสูง "กับโซอี้? แกรู้ใช่ไหมว่านายไม่ควรไปดื่มกับเธอ"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะก็ฉันกับโซอี้เป็นแฟนกันหนิ"
นิคแปลกใจอย่างสุดขีด เขากับโซอี้คบกันในช่วงเรียนมหาลัย โดยมีจอนที่คอยให้ความช่วยเหลือนิคมาโดยตลอดและจอนไม่มีทางหักหลังนิคแน่นอนเพราะเขาเป็นเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานาน 'มันต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ หรือนี่จะเป็นโลกคู่ขนาน?' นิคนึกใจในด้วยสติที่เหลือเพียงเล็กน้อยของเขา
"จอน แกรู้จักโลกคู่ขนานไหม?" นิคถามจอนเชิงนัยๆด้วยความเกรงว่าคนอื่นจะมองว่าเขาเป็นบ้า
"รู้จักสิ ว่าแต่นายถามฉันเรื่องนี้ทำไม?" จอนตอบ
"ฉันคิดว่าฉันมาจากโลกคู่ขนานของโลกอื่น!" นิคตอบด้วยเสียงแผ่วๆ แต่ถ้าหากว่าเป็นจอนในโลกที่คลั่งไคล้วิทยาศาสตร์จะต้องเข้าใจเขาแน่ๆ
"เอิ่ม...โอเค !!? ฉันว่าฉันต้องไปเตรียมตัววอมร่างกายตอนเช้าก่อนนะวันนี้ฉันมีแข่งน่ะ นายเองก็ลองไปพบจิตแพทก่อนก็ได้นะ เป็นห่วงนะบาย"
หลังจากที่จอนวางสายไปทำให้นิคเหม่อลอยคิดอะไรไม่ออก สติของเขาแทบจะหลุดออกจากร่างไปชั่วขณะ 'นี่มันเกิดขึ้นได้ไงล่ะเนี่ย' นิคสดุ้งคืนสติ เขาลนลานงกๆเงิ่นๆก่อนที่เขาจะนึกถึงอัยการท่าทางประหลาดที่ให้นามบัตรกับเขาได้ นิคคว้ามือถืออย่างลุกลี้ลุกลนกดโทรหาเบอร์อัยการ
"สวัสดีครับอัยการไบรอัน ผมชื่อ นิค โคลอส คนที่คุณได้ให้นามบัตรผมเมื่อวานนี้ครับ"
"ให้นามบัตร? อ๋อ! คุณโคลอสผมกำลังรอคุณโทรมาอยู่เลย"
"ครับ ผมมีเรื่องที่อยากถามครับไม่ทราบว่าคุณสะดวกเจอไหมครับ"
"ดะ..ได้ ที่ไหนดีล่ะ" เสียงจากปลายสายดูท่าทางว่ากำลังตื่นเต้น
..
นิคเปิดประตูเดินเข้าไปในร้านกาแฟ พบกับอัยการไบรอันที่กำลังนั่งรอนิคอย่างใจจดใจจ่อ เขาดูตื่นตัวและขะมักเขม้นทันทีที่เขาพบนิคอีกครั้ง นิคนั่งลงบนเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้ให้ เขามองไปในแววตาของไบรอัน มีแต่ความอยากรู้อยากเห็น ไบรอันแสดงออกด้วยท่าทางดีใจอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่เขาทั้งสองก็ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
"สวัสดีครับคุณไบรอัน" นิคกล่าวทักทายด้วยความเกรงใจ เขาเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ไบรอันฟังอย่างละเอียด ไม่เพียงแต่เหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นกับเขา แต่เขายังสงสัยด้วยว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับคลื่นเสียงแปลกหลาดของคลิปเสียงที่กำลังเป็นที่พูดถึงกันอย่างแพร่หลายหรือเปล่า "ผมอยากทราบว่าเรื่องพวกนี้มันเกิดขึ้นกับผมได้ยังไงครับ" ถึงแม้ว่าเรื่องนี้ไม่ควรไปปรึกษากับใครสุ่มสี่สุ่มห้า แต่อย่างไรก็ตามดูเหมือนว่าไบรอันเขาจะรู้เรื่องพวกนี้ดี


## ตอนที่ 5 เพื่อนใหม่

"ฉันเป็นอัยการสอบสวนก็จริงแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ทำงานเกี่ยวกับการค้นคว้าและวิจัยลับเกี่ยวกับโลกคู่ขนาน อี.ดี.ไอ.ที  ภายใต้องค์กรที่ใช้ชื่อว่า'เมิร์คออฟ'โดยมีด็อกเตอร์เอมม่าโคลอสแม่ของเธอที่เป็นหัวหน้าฝ่าย ก่อนที่ศูนย์วิจัยจะหายสาบสูญจากการโจมตีของกลุ่มก่อการร้ายเมื่อยี่สิบปีก่อนและผลงานวิจัยบางส่วนก็หายไปด้วยเช่นกัน เหลือแต่เพียงไมโครชิพนาโนของด็อกเตอร์โคลอส ที่ฝังไว้กับลูกชายของเค้าตอนที่เกิดอุบัติเหตุ ซึ่งแหวนที่เธอใส่อยู่เป็นสัญลักษณ์เดียวที่บ่งบอกว่าเป็นลูกชายของเค้า โดยไมโครชิพจะถูกติดตั้งไว้สมองส่วนหน้าที่ทำหน้าที่เกี่ยวกับการรับรู้ โดยที่มีคลื่นเสียงชนิดพิเศษที่ด็อกเตอร์เอมม่าสร้างขึ้นสำหรับการเปิดระบบ เมื่อระบบถูกเปิดขึ้นการทำงานของไมโครชิพก็จะทำงานร่วมกับระบบประสาท เมื่อถึงคราวที่เธอตกอยู่ในภัยอันตรายถึงชีวิต ไมโครชิพจะไปช่วยกระตุ้นให้สมองหลังสารอะดรีนาลีนเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว การเต้นของหัวใจจะเต้นเร็วขึ้นอย่างมากทำให้เธออยู่ในสภาวะการเหลื่อมล้ำของเวลา เธอจะเห็นภาพที่เกิดจากเดจาวู[1] นับล้านๆครั้งและสมองของเธอจะเลือกเหตุการณ์ที่ปลอดภัยที่สุดทำให้เธอสามารถข้ามมาอีกโลกนึงที่เป็นโลกคู่ขนานได้ ซึ่งถ้าเป็นคนธรรมดาอาจจะตายไปแล้วก็ได้ และนี่อาจจะเป็นโลกคู่ขนานที่จอนจีบโซอี้ในมหาลัยแทนที่จะเป็นเธอก็ได้แต่ก็ยังโชคดีนะการข้ามครั้งนี้เอกภพของเธอยังไม่ได้ตัดขาดออกจากกันอย่างสิ้นเชิง ทำให้เธอสามารถติดต่อกับฉันได้ ผลวิจัยของด็อกเตอร์เอมม่าที่พวกเราเหลืออยู่ก็มีเท่านี้ แต่พวกเรายังคงค้นคว้าอยู่ต่อไปเรื่อยๆ เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เธอต้องพบกับเรื่องที่สะเทือนใจ ซึ่งรายงานผลวิจัยมีเรื่องนี้อยู่แต่ข้อมูลหลายส่วนมันขาดหายไป
แววตาของไบรอันเปล่งประกายเขาไม่คาดคิดว่าผลทดลองมันจะเกิดขึ้นจริงๆกับลูกชายของเพื่อนร่วมงานเขา จากความพยายามที่จะค้นคว้าทฤษฎีของด็อกเตอร์เอมม่าตลอดยี่สิบปี มันทำให้เขาเริ่มมีความหวังในการค้นคว้าต่อ "อย่างไรก็ตามเธอก็ระมัดระวังตัวไว้ก่อน เพราะตอนนี้มีกลุ่มก่อการร้าย ASO คอยขัดขวางและแย่งชิงผลงานวิจัยของเราอยู่ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคนที่ปล่อยคลิปเสียงมีจุดประสงค์อะไร แต่ฉันเชื่อว่ามันจะต้องมีอะไรแน่ๆ" ไบรอันเปลี่ยนอารมณ์ ในตาของเขามีความแข็งกร้าน
นิคตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ เขาทราบดีว่าแม่ของเขาเป็นนักวิทยาศาสตร์แต่แม่ของเขาก็ไม่เคยบอกเขาเลยสักครั้งว่าเธอทำงานเกี่ยวกับอะไร นิคตกตะลึงกับเรื่องที่เขาได้ฟัง เขานิ่งไปชั่วขณะก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของเขาจะดังขึ้น มีสายกำลังเรียกเข้าเป็นเบอร์แปลกที่โทรเข้าในระหว่างการสนทนาของนิคกับไบรอัน "เดี๋ยวผมขอตัวไปรับสายก่อนนะครับ" นิคพูดกับไบรอันก่อนที่เขาจะลุกเดินไปรับสายหน้าร้าน
"สวัสดีครับผมโทรจากบริษัทนิวเทนนะครับ ไม่ทราบว่าผมกำลังเรียนสายกับคุณนิคโคลอสอยู่หรือเปล่าครับ?" เสียงจากปลายสาย
บริษัทนิวเทนเป็นบริษัทผลิตเครื่องใช้เทคโนโลยีที่และคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆ ที่ใหญ่อันดับต้นๆของประเทศ ซึ่งเป็นบริษัทที่นิคไปสัมภาษณ์งานเมื่อล่าสุด
"ครับ!! ผมนิคโคลอสพูดสายครับ"
"ผมได้พิจารณาเกี่ยวกับการมาสมัครงานของคุณแล้วนะครับ ทางบริษัทได้มีการประชุมกันและรับคุณเข้ามาเป็นรองหัวหน้าฝ่ายซ่อมแซมและบำรุงนะครับ คุณสะดวกเริ่มงานเมื่อไหร่ครับ?"
"ครับ พรุ่งนี้ครับ" นิคตอบด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เขาจะวางสายและเดินกลับเข้าไปในร้านกาแฟอีกครั้ง ในระหว่างที่เขากำลังเดินตรงไปที่ไบรอันนั่งอยู่ เขาสังเกตเห็นชายที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนของร้านกาแฟ กำลังมองมาทางเขาอย่างมีพิรุธ ก่อนที่จะรีบเดินจ้ำอ้าวไปอย่างลับตา นิคส่ายหัวพยายามจะไม่คิดอะไรก่อนที่เขาจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม
"ฉันจะต้องไปทำธุระก่อน ฟังนะถ้าเธอมีปัญหาแล้วติดต่อฉันไม่ได้ ให้เธอโทรที่เบอร์นี้นะแล้วบอกว่า ตัดขาดไม่ใช่กระโดดข้าม?"  ไบรอันพูดด้วยสีหน้ากังวลพร้อมกับยื่นเข็มกลัดรูปดอกจันสีเงินอร่ามตรงกลางมีตัวเลขห้าตัว 20683 ก่อนที่เขาจะลุกเดินออกไปจากร้านกาแฟ
ในระหว่างที่นิคกำลังเดินทางกลับห้องพัก ด้วยรถไฟใต้ดินที่มีบรรยากาศวังเวง รอบข้างเปล่าเปลี่ยวและหมองหม่นมีวัยรุ่นชายสี่คนสวมเสื้อฮู้ดเดินมาประกบนิคหน้าหลัง "ส่งของมีค่ามาซะถ้าไม่อยากเจ็บตัว" ชายคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงกระด้าง ในขณะที่นิคเกรงขึมด้วยความหวัน ชายอีกคนเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของนิคและสกิดไหล่เพื่อนข้างๆด้วยความหวาดเกรง "น่ะ..นั้นมะ..มันนิคไม่ใช่เหรอ" ชายอีกคนพูดตะกุกตะกักด้วยความยำเกรง พวกเขาค่อยๆถดถอยด้วยสีหน้าตกใจ "ขอโทษครับคุณนิคอย่าทำอะไรผมเลย" ชายอีกคนพูดด้วยความวิตกหวาดหวั่น ก่อนที่พวกเขาจะวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง นิคยื่นนิ่งท่ามกลางความงุนงงก่อนที่เขาจะสดุ้งคืนสติกลับมาอีกครั้ง 'นี่มันเกิดอะไรขึ้น?' ถึงแม้เรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับโลกคู่ขนานแต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี..
..
นิคถึงห้องพักด้วยความล้า เขาตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะพรุ่งนี้เขาได้ไปทำงานในบริษัทนิวเทนที่เขาใฝ่ฝันว่าสักวันเขาจะต้องได้ไปเป็นพนักงานในบริษัทอิเล็กทรอนิกส์ที่ใหญ่ระดับต้นๆของประเทศเพื่อเก็บประสบการณ์และสานต่อความฝันของตนที่อยากเป็นนักประดิษฐ์ระดับโลก และนี่ก็ถือว่าเป็นก้าวแรกที่สำคัญสำหรับเขา 'พรุ่งนี้ฉันต้องเริ่มงานวันแรกวันนี้ฉันรีบนอนดีกว่า' นิคเดินไปที่หน้าต่าง เพื่อที่จะปิดผ้าม่าน ทันใดนั้นหางตาของเขาได้สังเกตเห็นดอกลาเวนเดอร์ในแจกันลายดอกกุหลาบขาวดำที่ตั้งบนทีวีในห้องของเขา'มันมาได้ยังไงล่ะเนี่ย'นิคเดินเข้าไปดูอย่างใกล้ชิดก่อนเขาจะเห็นว่าแท้จริงแล้วมันไม่ใช่รูปดอกกุหลาบ แต่มันเป็นตัวเลข 0 กับ 1 ขนาดเล็กที่เรียงกันเป็นรูปกุหลาบและมีตัวหนังสือเขียนไว้ว่า 'สัญญา((ณ))' นิคขมวดคิ้วสงสัย ก่อนที่เขาจะนำมาวางไว้ตรงหน้าต่าง 'ทำไมมันพริ้วไหวทวนกระแสลมเหมือนที่ห้องคุณยายเลยล่ะ?' นิคตั้งคำถามกับตัวเองอย่างอดสงสัยไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น เขาค่อยๆเดินไปยังเตียงและค่อยๆนั่งลงอย่างช้าๆ สายตาจดจ่อไปที่ดอกไม้แล้วค่อยๆโน้มตัวนอนลง 'อ่าาา..' ความรู้สึกสบายหลังจากที่เจอเรื่องแปลกๆมามากมายทำให้หนังตารู้สึกหนักขึ้น และปิดลง
'พรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไรอีกนะ'
.
.
[1] เดจาวูคือ ความรู้สึกแปลกๆที่ผู้คนสัมผัสได้ว่าบางสิ่งเหมือนเคยเกิดขึ้นมาแล้ว แม้ว่าจะรู้ตัวว่าไม่ใช่ความจริง.
ในยุคศตวรรษที่ 20 ได้มีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเป็นคลื่นความถี่วิทยุลึกลับเกิดขึ้นโดยไม่ทราบสาเหตุ ถึงแม้คลื่นความถี่นี้ถูกเผยแพร่ออกไปทางสาธารณะแต่ก็ไม่มีใครที่จะสามารถถอดรหัสของคลื่นนี้ได้ ผู้ใดที่สามารถถอดรหัสคลื่นความถี่นี้ได้จะสามารถครอบครองโลกเอกภพแห่ง "พาราเรลเวิลด์" จึงก่อให้เกิดสงครามการแย่งชิงอำนาจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ...