พันธะเหนือโชคชะตา
KGKP
## ตอนที่1 การแต่งงานที่ไม่เต็มใจ

ภายในห้องโถงแต่งงานที่ประดับด้วยผืนผ้าสีทองและแชนเดอเลียคริสตัล เสียงพิธีกรกล่าวเชิญให้คู่บ่าวสาวจับมือกันดังชัด... แต่ในหูของฟิโอน่ากลับเงียบงัน จนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของตัวเองเท่านั้น
(สุดท้ายเราก็ได้แต่งงาน ชีวิตอิสระที่อุตส่าห์วาดฝันเอาไว้คงได้แต่ยอมรับมันสินะ)
ฟิโอน่าตัดพ้อในใจราวกับยอมรับชะตาของตัวเอง เธอกำลังนึกถึงวันที่ได้รับรู้เรื่องการแต่งงานหลังจากจบอะคาเดมีมาได้ไม่กี่วัน และคนที่เธอต้องแต่งงานด้วยคือชายที่เธอรู้จักเพียงแค่ชื่อและหน้าตาเท่านั้น เขาคือไครอส เด็กหนุ่มอัจฉริยะที่อยู่รุ่นเดียวกับเธอ—ผู้ที่เธอไม่เคยแม้แต่จะพูดคุยด้วยมาก่อน
มันจึงเป็นเรื่องน่าตกใจ เมื่อพ่อของเธอกลับมาบอกข่าวเรื่องการตกลงรับคำขอแต่งงานของเขา นั่นทำให้เธอทั้งเศร้าและโกรธ พร้อมกันกับความผิดหวังที่พ่อของเธอไม่ปรึกษาเธอก่อนเลย
"พ่อว่ายังไงนะ? หนูต้องแต่งงานกับเขาเหรอ? หนูกับเขาไม่เคยคุยกันเลยนะพ่อ หนูจะไม่ยอมรับการแต่งงานนี้เด็ดขาด!"
"ฟิโอน่า นี่เป็นโอกาสที่ดีเลยนะลูก เด็กหนุ่มที่ชื่อไครอสนั่น ทั้งความสามารถ ทั้งชาติตระกูลก็เหมาะสมกับลูกไม่ใช่เหรอ? แถมทางฝั่งนั้นยังเจาะจงว่าต้องการแต่งงานกับลูกอีกนะ"
"แล้วแค่เขาบอกว่าต้องการ พ่อก็จะให้หนูแต่งงานกับใครก็ได้งั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่แบบนั้น ฟิโอน่า การแต่งงานครั้งนี้มันมีเหตุผล ตระกูลเอลวาเรธของเรา กับอาร์เคลิส มีสายสัมพันธ์กันมานาน ถ้ามีงานแต่งครั้งนี้ มันก็จะยิ่งมั่นคง พ่อเองก็เคยเจอเจ้าหนุ่มนั่นแล้ว เขาเป็นคนดีและเหมาะสมกับลูก พ่อจะไม่ให้ลูกแต่งกับคนไร้ความสามารถหรอกนะ"
"ยังไงก็ตาม การแต่งงานครั้งนี้ถือว่าเหมาะสมแล้ว จะไม่มีการยกเลิก งานนี้สำคัญ และลูกก็ไม่มีคนที่คิดจะแต่งด้วยอยู่แล้ว มันไม่ได้แย่อย่างที่ลูกคิดหรอกนะ"
"อึก... พ่อ..."
น้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหลอาบแก้ม ฟิโอน่าวิ่งหนีกลับห้องทันที โดยไม่ฟังเหตุผลใดต่อจากพ่อของเธอ
...
ตัดกลับมาที่พิธีปฏิญาณตน บนแท่นหินอ่อนกลางห้องโถง พิธีกรในชุดคลุมทองยกคทาขึ้นเหนือศีรษะ
"ขอให้ผู้ถูกลิขิตทั้งสอง นำดวงใจวางไว้ในมือของกันและกัน... และเอ่ยคำปฏิญาณแห่งพันธะศักดิ์สิทธิ์"
ฟิโอน่าหันไปมองไครอส ผู้ยื่นมือออกมาอย่างมั่นคง เธอวางมือลง แม้ปลายนิ้วจะสั่นไหว
เสียงของเขาดังขึ้นด้วยความหนักแน่น
"ข้าคือไครอส แห่งตระกูลอาร์เคลิส ขอสาบานต่อหน้าทวยเทพแห่งฟ้าและดิน ว่าจักปกป้อง ดูแล และเคียงข้างผู้เป็นคู่พันธะของข้า ทั้งในยามรุ่งโรจน์และล่มสลาย จนกว่าลมหายใจสุดท้ายจะดับสิ้น"
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ สายตาทุกคู่จับจ้องมายังเธอ
ฟิโอน่ากัดริมฝีปากแน่น ก่อนกล่าวอย่างมั่นคง
"ข้าคือฟิโอน่า แห่งตระกูลเอลวาเรธ ขอสาบานต่อหน้าทวยเทพ ว่าจักดำรงเกียรติในพันธะนี้... แม้หัวใจข้าจะยังไม่เข้าใจเส้นทางของมัน แต่ข้าจะเดินเคียงข้าง—ในฐานะผู้ร่วมชะตา"
เมื่อคำปฏิญาณสิ้นสุด วงแหวนเวทเรืองแสงใต้เท้าทั้งสอง ท่ามกลางเสียงขับขานจากนักร้องขับขาน... พันธะก็ถูกผูกไว้โดยสมบูรณ์
...
หลังจบพิธี ทั้งสองถูกนำเข้าสู่ห้องหอ พวกเขานั่งหันหลังให้กัน ฟิโอน่าตัวสั่น เธอไม่ต้องการการแต่งงานนี้เลยแม้แต่น้อย
ไครอสที่สังเกตเห็นอาการของเธอจึงกล่าวขึ้น
"ฟิโอน่า..."
เสียงของเขาอ่อนโยนจนเธอเผลอหันกลับไปมอง
นี่คือครั้งแรกที่เธอได้ยินเสียงเขาอย่างชัดเจน ครั้งแรกที่พวกเขาได้คุยกันจริงๆ แม้จะอยู่สถาบันเดียวกัน แต่กลับไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย
เขาไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่เธอเคยคิด... เขาดูอ่อนโยนกว่าที่เธอจินตนาการไว้
"ขอโทษนะ เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง ผมไม่คิดเลยว่าครอบครัวของผมจะยื่นข้อเสนอแบบนั้น มันทำให้คุณต้องเจอเรื่องที่ไม่ต้องการ..."
ฟิโอน่ากำมือแน่น น้ำตาไหลอีกครั้ง เธอกล่าวเสียงสะอื้น
"ก็เพราะคุณ ชีวิตฉันถึงต้องเป็นแบบนี้!"
คำพูดของเธอเหมือนคมมีด แต่ไครอสไม่หลบ เขายังคงมองเธอด้วยความรู้สึกผิด
"ผมขอโทษ... ที่ทำให้คุณลำบาก แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ... มันเป็นความรู้สึกจริง ผมชื่นชมคุณมาตลอด ตอนที่คุณอยู่อะคาเดมี"
"งั้นทำไมถึงไม่เคยเข้ามาคุยกับฉันเลยล่ะ? อยู่ๆ ก็มาแต่งงาน บอกว่าชอบ แล้วคิดว่าฉันจะยอมรับง่ายๆ เหรอ?"
เธอตะโกนอย่างสิ้นหวัง ในดวงตามีเพียงความเจ็บปวด
"ที่คุณพูดมันไม่ผิดเลย... ผมเริ่มต้นได้แย่มาก แต่ต่อจากนี้ ผมจะพิสูจน์ตัวเอง ผมจะไม่บังคับคุณ ผมจะให้เกียรติคุณ และจะค่อยๆ ทำให้คุณเชื่อใจในความรู้สึกของผม..."
คำพูดของเขานั้นจริงใจ แม้จะไม่ใช่คำขอร้อง แต่กลับทำให้ฟิโอน่าชะงักเล็กน้อย
ไม่นาน ไครอสก็ลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ทิ้งให้ฟิโอน่าอยู่เพียงลำพัง
เธอก้าวไปที่ระเบียง สูดลมหายใจลึกๆ มองท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะพึมพำเบาๆ
"จะพิสูจน์ความจริงใจงั้นเหรอ... ให้ตายยังไงฉันก็ไม่มีทางรักคุณได้หรอก..."
เธอหมุนตัวกลับเข้าห้อง ปิดประตูเบาๆ ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง พร้อมกับหัวใจที่ยังไม่เปิดรับใคร...


## ตอนที่ 2 ความเปลี่ยนแปลง และจุดเริ่มต้นของภัยเงียบ

เช้าตรู่หลังคืนวันแต่งงานฟิโอน่าตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก
แม้เธอจะยังไม่อาจยอมรับทุกอย่างได้ง่าย ๆแต่ก็รู้ดีว่าต่อจากนี้ เธอต้องปรับตัวและใช้ชีวิตในที่แห่งนี้ให้ได้
เมื่อคิดดังนั้น เธอจึงเตรียมตัวลงไปรับประทานอาหารที่ห้องอาหารทันที
เมื่อไปถึงเธอเห็นไครอสนั่งอยู่ก่อนแล้วหญิงสาวไม่ได้พูดอะไร และเลือกนั่งลงอย่างเงียบ ๆ
ไครอสที่เห็นเช่นนั้นพยายามเอ่ยคำถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
“เป็นยังไงบ้างครับ...อาหารพอจะทานได้รึเปล่า?”
“ทานได้ค่ะ”ฟิโอน่าตอบเรียบ ๆ โดยไม่มองหน้าเขา
“หลังจากนี้ ถ้าต้องการอะไร บอกผมหรือข้ารับใช้ที่นี่ได้เลยนะครับผมจะพยายามทำให้ดีที่สุด...เพื่อไม่ให้เธอรู้สึกอึดอัด”
“ค่ะ”
เมื่อเห็นว่าฟิโอน่ายังแสดงอารมณ์ห่างเหิน ไครอสจึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อ
เขารู้ดีว่า...การจะเอาชนะใจเธอไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่เขาก็ยังคงตั้งใจจะแสดงความจริงใจให้เธอได้เห็น
มื้ออาหารดำเนินไปอย่างเงียบงันหลังจากนั้นหลายวันฟิโอน่าก็เริ่มปรับตัวกับชีวิตในคฤหาสน์ได้ทีละน้อย
เธอใช้เวลาว่างอ่านหนังสือ เดินเล่นในสวนเหล่าคนรับใช้ต่างให้การต้อนรับเธออย่างอบอุ่นแม้พวกเขาจะสัมผัสได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับไครอสยังห่างเหินอยู่ก็ตาม
ส่วนไครอส...ทุก ๆ วัน เขายังคงพยายามเข้าหาเธออย่างสุภาพหากไม่สามารถมาพูดคุยได้ เขาก็จะฝากของขวัญมาให้—หนังสือเล่มใหม่ เครื่องประดับเล็ก ๆ หรือดอกไม้ที่เธอชอบ
วันหนึ่ง เขามาเคาะประตูห้องพร้อมเสียงเรียก
“ฟิโอน่า ขอเข้าไปได้รึเปล่าครับ?”
“เข้าได้เลยค่ะ”
ไครอสถือของขวัญเข้ามา“วันนี้ผมซื้อหนังสือเล่มใหม่มาฝาก...เห็นคุณอ่านบ่อย เลยนึกว่าคงชอบ”
เขายิ้มอ่อน ๆ“หรือถ้าเบื่อ ๆ...อยากลองออกไปเดินเล่นนอกคฤหาสน์กับผมก็ได้นะเปลี่ยนบรรยากาศ ไปเดินในเมืองหน่อยมั้ย?”
วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่เขาเข้าหาเธอด้วยความใจเย็นแม้ฟิโอน่าจะยังไม่ได้เปิดใจทั้งหมดแต่เธอก็เริ่มมองเขาในแง่ดีขึ้นทีละน้อย
ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอเห็นว่าไครอสเป็นคนรับผิดชอบและมีวินัยเขาฝึกฝนตัวเอง ดูแลงานราชการ และไม่เคยปฏิบัติตัวไม่ดีต่อใครเลย
เขาต่างจากภาพจำในอะคาเดมีโดยสิ้นเชิงสายตาแข็งกร้าวในวันนั้น กลับกลายเป็นแววตานุ่มลึกที่ชวนให้สงสัย
วันเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งปีความเงียบที่เคยอึดอัดกลับกลายเป็นความเงียบที่อบอุ่น
แม้ทั้งสองจะยังไม่ได้พูดคุยเปิดใจกันอย่างแท้จริงแต่ทุกเช้า ฟิโอน่ามักจะมองหาของขวัญเล็ก ๆ ที่เขาทิ้งไว้หน้าห้องเสมอ
ดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะเริ่มต้นขึ้นช้า ๆ อย่างงดงาม...ทว่า ในจังหวะนั้นเองภัยร้ายกลับคืบคลานเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว
จดหมายจากเอลวาเรธถูกส่งมาหาเธอเนื้อความในจดหมายบอกว่า พี่ชายของเธอ—เซดริกได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการจู่โจมของขุนนางปีศาจ
ฟิโอน่าตกอยู่ในความเครียดทันทีเธอรู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้กำลังคุกรุ่นและไครอสเองก็เริ่มยุ่งกับราชวังมากขึ้น—เขาเองก็ต้องเข้าสู่สนามรบในไม่ช้า
ในขณะที่เธอกำลังลังเลจะเปิดปากหรือไม่เสียงของไครอสกลับดังขึ้นเสียก่อน
“เธอไปเถอะ ฟิโอน่า...เขาคือพี่ชายคนสำคัญของเธอ”
เขายิ้มบาง ๆ พร้อมกล่าวต่อ“พรุ่งนี้ออกเดินทางเลยก็ได้ ส่วนผมมีธุระที่พระราชวัง เดี๋ยวตามไปทีหลัง”
คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วกลับเข้าห้องไปเตรียมตัว
วันถัดมาฟิโอน่าเดินทางกลับคฤหาสน์เอลวาเรธที่ที่เธอไม่ได้กลับไปเยี่ยมนานแรมปี
การจากลาก่อนหน้านี้ยังคงฝังใจเธอแต่ครั้งนี้ เธอมาด้วยเหตุผลที่ต่างออกไป
เมื่อเข้าไปเยี่ยมพี่ชายของเธอ—เซดริกเขาพยายามยิ้มและกล่าวต้อนรับเธอทั้งที่ร่างกายอ่อนแรง
“ฟิโอน่าเหรอ...น้องพี่จริง ๆ ด้วยขอโทษนะ ที่ไม่ได้อยู่ในวันแต่งงานของเธอ”
เธอเพียงยิ้มบาง ๆ ตอบกลับ“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ต่างหาก...เป็นยังไงบ้าง?”
“ไม่เป็นไรมาก...แค่พลาดนิดหน่อย เดี๋ยวก็หาย”
หลังจากสนทนาไม่นานฟิโอน่าออกมาจากห้อง และพบพ่อแม่ของเธอรออยู่ข้างนอก
“พี่เขาเป็นยังไงบ้างคะ หมอว่าไง?”
สีหน้าของทั้งสองดูเครียดจนปิดไม่มิด
พ่อของเธอถอนหายใจแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด“ฟิโอน่า...เซดริกน่าจะอยู่ได้อีกไม่นาน”
“ว่ายังไงนะคะ!?”
“เขาโดนพิษปีศาจ...แม้แผลภายนอกจะรักษาได้แต่พิษจะกัดกินคอร์มานาไปเรื่อย ๆ จนถึงตาย”
“ทางเดียวที่ช่วยได้—ต้องหาเลือดจากขุนนางปีศาจตนนั้นมาเท่านั้น”
ฟิโอน่าแทบจะทรุดโอกาสรอด...น้อยจนแทบเป็นศูนย์
ขุนนางปีศาจเพียงหนึ่งตนต้องใช้นักสู้ระดับ 8 อย่างน้อยหนึ่งคนถึงจะเอาชนะได้และการจะเจาะจงหาปีศาจตัวเดียวกลางสนามรบ...ไม่ใช่เรื่องง่าย
“ฟิโอน่า เป็นอะไรรึเปล่า?”
เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังเมื่อเธอหันไป ไครอสก็ยืนอยู่ตรงนั้น
ทันทีที่เห็นเขา ความหวังเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้นในใจ...แต่เธอกลับกลืนมันลงไป
เขาจะช่วยเราได้ยังไงกัน?เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นเสียหน่อย
ไครอสที่สังเกตเห็นท่าทีลังเลของเธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแน่วแน่
“ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้...บอกมาเลยครับ”
เธอยังคงเงียบ
เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกนิดยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ถือซะว่าเป็นการชดใช้ความผิดของผมก็ได้แค่บอกมาเถอะครับ ไม่ว่าอะไร ผมจะทำให้”
เธอกำมือแน่น แล้วเอ่ยเสียงสั่น
“คุณ...ช่วยจัดการขุนนางปีศาจตนนั้นให้ฉันได้ไหมคะ?”
เขาตอบกลับอย่างไม่ลังเล
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
วันต่อมาไครอสก็เริ่มสั่งเตรียมทัพและออกเดินทางสู่สนามรบ


## ตอนที่ 3 สำเร็จ

เสียงเวทมนตร์ดังระเบิดเป็นระยะ เสียงเหล็กกระทบกันดังกึกก้อง เสียงกรีดร้องของใครสักคน และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่ว
ตอนนี้ ไครอสเดินทางมาถึงเขตชายแดนแล้ว เขตชายแดนของเผ่ามนุษย์กำลังย่ำแย่ลงทุกที ปีศาจมากมายยกโขยงมาไม่หยุดหย่อน เขาต้องมาที่นี่เพื่อจัดการขุนนางปีศาจที่เป็นต้นเหตุทำร้ายพี่ชายของฟิโอน่าให้ได้ ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน
แววตาของเขาในตอนนี้เปลี่ยนไป กลายเป็นแข็งกร้าว ปิดทุกความรู้สึกออกไปจนหมด ทำเอาทหารคนอื่นที่มองสบตาเขาถึงกับขนลุก ราวกับเขาคิดถึงแต่การฆ่าปีศาจเท่านั้น
ไม่นาน ไครอสก็พุ่งเข้าสู่สนามรบทันที รอบตัวของเขาปรากฏออร่าสายฟ้าสีแดงชาดห่อหุ้ม ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวสายฟ้าฟาด ปีศาจนับร้อยนับพันถูกสังหารในเวลาไม่นาน
นี่คือศักยภาพที่แท้จริงของเขา— บุตรแห่งตระกูลอาร์เคลิส ตระกูลดยุกผู้สูงศักดิ์ ผู้สืบทอดในแต่ละรุ่นล้วนเป็นยอดฝีมือที่ฝากผลงานระดับชาติไว้ ต้นตระกูลของเขาเคยสยบมังกรดำ บิดาของเขาคือผู้พิชิตมังกรอัสนีสีชาด
และในบรรดาผู้สืบทอดทุกคน ไครอสคือผู้มีพรสวรรค์สูงสุด ตอนนี้เขามีฝีมือเทียบเท่าหรืออาจเหนือกว่านักสู้ระดับแปด ทั้งที่ยังไม่ถึงยี่สิบปี ในด้านการต่อสู้ เขาเหนือกว่าบิดาของตนไปแล้ว
และตอนนี้ เขากำลังพิสูจน์ให้โลกได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขา
เพียงวันเดียว ไครอสก็สังหารปีศาจไปนับหมื่น ฝ่ายมนุษย์เริ่มมีความหวังอีกครั้ง เหล่าทหารเมื่อเห็นความสามารถอันเหนือชั้นของเขาก็พลันฮึกเหิมขึ้น
สิบวันต่อมา
"วันนี้ก็ยังไม่เจอเลยแฮะ เจ้าขุนนางปีศาจนั่น... แต่ก็ไม่เป็นไร ถ้ามันไม่ออกมาก็ไปหามันถึงถิ่นเลยแล้วกัน"
วันต่อมา ไครอสเริ่มออกล่าอีกครั้ง สายฟ้าสีแดงของเขาพุ่งทะยานไปทั่วสนามรบ ปีศาจระดับต่ำไม่อาจต้านทานได้ ทุกก้าวที่เขาเคลื่อนผ่าน ศัตรูถูกสังหารอย่างไร้ความปรานี
ไครอสเริ่มบุกฝ่าเข้าไปในเขตแดนของปีศาจเขาจัดการขุนนางปีศาจไปหลายตัว ไม่นานเขาก็มาถึงสถานที่คล้ายปราสาท เขาได้รับเบาะแสจากปีศาจตนก่อนหน้า และตอนนี้เขาเผชิญหน้ากับเป้าหมายตัวจริง
"ข้าได้ยินเรื่องของเจ้าแล้ว... เจ้ามนุษย์ เจ้ากำลังเพ่งเล็งข้าเต็มที่เลยสินะ สงสัยว่าพิษของข้าคงไปทำเรื่องแสบเข้า ฮึฮึฮึ..."
ไครอสไม่หลงกลคำยั่ว เขาไม่พูดอะไรนอกจากรวบรวมพลังอย่างเงียบงัน
ขุนนางปีศาจใช้เวทพิษทันที พ่นหมอกสีม่วงออกมาปกคลุมบริเวณ ไครอสกระโดดหลบ หมุนตัวกลางอากาศเพื่อหลีกเลี่ยงการสัมผัสสารพิษโดยตรง
มันไม่รอช้า ยิงเวทลูกไฟตามซ้ำราวกับฝนธนู ไครอสสะบัดหอก หมุนเป็นวงกลมปัดเป่าเปลวไฟที่พุ่งเข้ามา ก่อนพุ่งเข้าระยะประชิดในพริบตา
"วิชาลับปราบมังกร กระบวนท่าที่หนึ่ง: ดาวหางสีชาด!"
หอกของเขาฟาดเข้าหาเป้าหมาย แต่ขุนนางปีศาจหลบได้ มันสวนหมัดใส่เขาหลายสิบครั้งในพริบตา พลังจากหมัดแต่ละลูกรุนแรงราวกับระเบิด
ไครอสถูกกระแทกจนร่างปลิวกระแทกพื้น แต่เขาก็ลุกขึ้นในทันที
เวทสีม่วงถูกยิงใส่เขาซ้ำอีกครั้ง เขาหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นพิษที่เริ่มซึมเข้าสู่ร่าง
เขารวมพลังอีกครั้ง
"กระบวนท่าที่สอง: ร้อยหอกทิ่มแทง!"
หอกของเขาตวัดออกเป็นเงาซ้อนนับร้อย พุ่งทะลวงใส่ขุนนางปีศาจอย่างต่อเนื่อง
มันไม่ทันตั้งตัว ถูกแทงจนลอยกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร
ไครอสไม่ปล่อยโอกาส เขาพุ่งตามไปทันที
เสียงโลหะปะทะดังสนั่น แล้วตามมาด้วยเสียงหัวหลุดจากลำคอ
ขุนนางปีศาจตนนั้นล้มลงแน่นิ่ง
"อึก... ในที่สุด... เราก็จัดการมันได้แล้ว"
ไครอสรีบเก็บเลือดของมันใส่ขวดคริสตัลอย่างระมัดระวัง
เขาใช้เวลาหนึ่งวันในการเดินทางกลับมา
ที่เขตแดนของมนุษย์
ไครอสเดินกลับมาด้วยร่างสะบักสะบอม ชุดเกราะเปื้อนเลือดปีศาจ สายตาเหนื่อยล้าทว่าแน่วแน่
เขายื่นขวดเลือดให้หมอเวทประจำคฤหาสน์เอลวาเรธ
"เลือดของขุนนางปีศาจ เอาไปให้หมอเถอะ"
หลังจากนั้น เขาเดินออกไปพิงกำแพงนอกห้องอย่างอ่อนแรง
ไม่นาน ฟิโอน่าก็เดินออกมาเห็นเข้า
"ไครอส! ไหวมั้ย? จะให้เรียกหมอมั้ย?"
"ไม่เป็นไรครับ ผมยังไหว... ตอนนี้ขอให้พวกเขารักษาพี่ชายของคุณให้เสร็จก่อนเถอะครับ"
เธอเดินเข้าไปหาอย่างเป็นห่วง ยื่นมือจะดูบาดแผล แต่เขากลับถอยห่างพร้อมกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา
"ตอนนี้... อย่าเพิ่งเข้าใกล้ผมเลยครับ ตัวผมมันเหม็น... สกปรก"
เธอชะงัก ใจสั่นวูบอย่างไม่รู้สาเหตุ เขากลัวว่าเธอจะรังเกียจเขางั้นหรือ?
เธอกำมือแน่น มองร่างที่เต็มไปด้วยแผลของเขาอย่างเงียบงัน
"ขอบคุณนะคะ..."
เขายิ้มจางๆ ตอบกลับมา
"ไม่เป็นไรครับ แค่คุณขอ ไม่ว่าอะไรผมก็ยอมทำ"
หลังจากนั้น ไครอสกลับไปคฤหาสน์เพื่อพักฟื้น
หลายเดือนต่อมา เขายังคงต้องเดินทางไปแนวหน้าอยู่บ่อยครั้ง
แต่ทุกครั้งที่กลับมา เขาจะพยายามเข้าหาฟิโอน่าเสมอ
บางครั้งเธอแอบเห็นเขานอนหลับอยู่ตามมุมห้อง ใบหน้าอ่อนล้า แต่สงบอย่างประหลาด
วันหนึ่ง เธอเดินเข้าไปใกล้ มองเขาเงียบๆ
(ตอนนี้... เขากลับดูไม่ได้น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนเลย)
เธอเผลอเอนหน้าเข้าไปใกล้เขา
อีกเพียงนิดเดียว...
แต่ไครอสกลับสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อน
"อะ ฟิโอน่าเหรอ? ขอโทษครับที่ทำให้ตกใจ"
"เปล่าค่ะ ฉันต่างหาก... ขอโทษที่ทำให้คุณตื่น"
เธอรีบเดินออกจากห้อง หน้าแดงจัด
(เราทำแบบนั้นไปทำไมกันนะ... ทั้งที่ตั้งใจไว้ว่าจะไม่เปิดใจให้เขาแท้ๆ)
หลังจากนั้น เธอก็พยายามใช้ชีวิตตามปกติ
จนกระทั่งวันหนึ่ง พระราชสาส์นจากวังมาถึง
ไครอสต้องออกศึกอีกครั้ง
ในวันเดินทาง ฟิโอน่าออกมาส่งเขาด้วยตัวเอง
"ขอให้ปลอดภัยนะคะ"
"ครับ แค่ได้ยินแบบนี้... ผมก็พอใจแล้วครับ"
เขายิ้มบาง แล้วหันหลังเดินจากไป
ฟิโอน่ามองตามแผ่นหลังของเขาจนลับสายตา
เธอไม่รู้เลยว่านี่... อาจเป็นการจากลาครั้งสุดท้าย


## ตอนที่ 4 จดหมายสุดท้าย

วันเวลาผ่านไปหลายเดือนนับจากที่ไครอสออกเดินทางไปแนวหน้า
ฟิโอน่ายังคงใช้ชีวิตตามปกติ ทว่าในใจกลับรู้สึกเหมือนบางสิ่งกำลังขาดหายไป เธอรู้ดีว่าสิ่งที่หายไปนั้นคืออะไร—เธอกำลังโหยหาเขา
ไครอส... คนที่เคยก้าวเข้ามาในชีวิตของเธอทุกวัน คนที่แม้จะไม่พูดมาก แต่ตัวตนของเขาก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
แต่เมื่อคิดถึงจุดนั้น เธอกลับพยายามปฏิเสธความรู้สึกของตัวเอง
หลังจากอยู่เพียงลำพังมาสักพัก ความเหงาก็ค่อย ๆ กัดกินเธอทีละน้อย เธอตัดสินใจเดินทางกลับไปยังคฤหาสน์เอลวาเรธ เยี่ยมพ่อแม่และพี่ชายที่ไม่ได้พบกันนาน
แต่แม้จะกลับไปหาครอบครัว ความคิดถึงที่มีต่อไครอสก็ยังไม่หายไป
หลายครั้งที่พ่อแม่และพี่ชายสังเกตเห็นเธอนั่งเหม่อลอย หันหน้าไปยังทิศของชายแดน
เมื่อเห็นดังนั้น แม่ของเธอจึงเข้ามาพูดด้วยอย่างอ่อนโยน
"ฟิโอน่า"
"ค่ะแม่"
"ลูกมองเหม่อไปไหนเหรอ?"
"เปล่าค่ะ..."
"ลูกคิดถึงเขาเหรอ?"
"..."
ไม่มีเสียงตอบรับ แต่แม่ของเธอกลับยิ้มเล็ก ๆ อย่างเข้าใจ เธอรู้ดีว่าลูกสาวของตนกำลังรู้สึกอะไรอยู่
"หนูคิดถึงเขานิดหน่อย..."
"ถ้างั้น ลองเขียนจดหมายไปหาเขาดูสิ เผื่อจะได้ถามสารทุกข์สุขดิบของเขาบ้าง ลูกจะได้ไม่เหงาด้วยไง"
ฟิโอน่าพยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วยกับคำแนะนำของแม่
ไม่นาน เธอก็เริ่มเขียนจดหมายฉบับแรกและส่งออกไป
(ถึงคุณไครอส ฉันหวังว่าคุณจะยังปลอดภัยและแข็งแรงดี พี่ชายของฉันอาการดีขึ้นมาก หมอบอกว่าร่างกายตอบสนองต่อการรักษาได้เร็ว ขอบคุณสำหรับสิ่งที่คุณทำ หากคุณสะดวก... รบกวนเขียนตอบกลับสั้น ๆ ก็ได้ค่ะ ฉันแค่อยากแน่ใจว่าคุณยังมีชีวิตอยู่ ขอให้คุณโชคดีในแนวหน้า ฟิโอน่า เอลวาเรธ)
เมื่อไครอสได้รับจดหมาย เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ไม่นึกเลยว่าฟิโอน่าจะเป็นฝ่ายเขียนมาหาเขาก่อน
ไม่นาน เขาก็ตอบกลับทันที
(ถึงคุณฟิโอน่า ผมได้รับจดหมายแล้ว และขอบคุณสำหรับความใส่ใจครับ ผมยังมีชีวิตอยู่ และทำหน้าที่ตามคำสั่งได้ดี ดีใจที่พี่ชายของคุณอาการดีขึ้น ผมหวังว่าทุกอย่างในคฤหาสน์จะเป็นไปอย่างราบรื่น หากไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมาก ผมจะเขียนกลับมาอีกครั้ง ขอให้คุณมีสุขภาพแข็งแรงเช่นกัน ไครอส อาร์เคลิส)
หลังจากนั้น ทั้งคู่เริ่มส่งจดหมายโต้ตอบกัน จากที่ในตอนแรกถ้อยคำยังแข็งทื่อและห่างเหิน ก็เริ่มกลายเป็นบทสนทนาที่อบอุ่นและจริงใจมากขึ้น
จนถึงฉบับสุดท้ายของฟิโอน่า
*(ถึงคุณไครอส ที่นี่เริ่มหนาวแล้วค่ะ ฉันเคยชอบอากาศหนาว เพราะมันเงียบดี แต่ช่วงนี้... มันเงียบเกินไปหน่อย
ฉันไม่รู้ว่าคุณจะอ่านจดหมายนี้เมื่อไหร่ หรือจะมีเวลานั่งอ่านมันจริง ๆ ไหม แต่อย่างน้อย… มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ฉันพอทำได้ เวลาที่ฉันคิดถึงคุณ
ถ้าคุณกลับมา ฉันอยากเล่าอะไรหลายอย่างให้ฟัง บางเรื่องก็ไม่สำคัญหรอกค่ะ แค่… อยากให้คุณฟัง
และถ้าคุณมีเรื่องอะไรที่อยากเล่าบ้าง ฉันจะตั้งใจฟังทุกคำเลย เพราะฉันเอง... ก็เริ่มอยากรู้จักคุณมากขึ้นเหมือนกัน
ฟิโอน่า เอลวาเรธ)*
และจดหมายสุดท้ายจากไครอส ก็มาถึง...
*(ถึงคุณฟิโอน่า ขอบคุณนะครับ… สำหรับทุกจดหมาย ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี แค่รู้สึกว่า… ผมเป็นคนพูดเองว่าจะพิสูจน์ความจริงใจให้คุณเห็น แต่ตอนนี้กลับไม่ได้ทำอะไรเลย
คุณคงคิดว่าผมไม่เปลี่ยนไป หรืออาจจะไม่เคยเปลี่ยนเลยด้วยซ้ำ แต่ความจริงคือ… ผมอยากดูแลคุณมากกว่านี้ อยากอยู่ใกล้คุณ เวลาคุณไม่รู้จะคุยกับใคร
ถ้าผมได้กลับไป ผมอยากใช้เวลาอยู่ข้างคุณมากกว่าที่เคย ได้ไหมครับ?
ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะกลับไปได้จริง ๆ หรือเปล่า แต่ผมอยากเชื่อแบบนั้น ผมจะพยายามให้ถึงที่สุด
ไครอส อาร์เคลิส)*
หลังจากนั้น ไม่ว่าเธอจะเขียนจดหมายไปอีกกี่ฉบับ... ก็ไม่มีการตอบกลับมาอีก
ข่าวเรื่องการโจมตีของปีศาจช่วงนี้เองก็รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอรู้ดีว่าสงครามกำลังเข้าสู่ช่วงอันตรายที่สุดแล้ว
เธอยิ่งเป็นห่วงเขา
แต่ก็พยายามบอกตัวเองว่า ถ้าเป็นเขา... ยังไงก็ต้องรอดกลับมาได้
พี่ชายของเธอที่เห็นเธอกังวลก็เข้ามาปลอบใจ
"ไม่เป็นไรหรอก ฟิโอน่า เจ้าน้องเขยนั่นเก่งจะตาย ยังไงก็ต้องรอดกลับมาแน่"
เธอเข้าใจว่าพี่ชายไม่ได้พูดเพื่อให้เธอสบายใจเท่านั้น ทุกคนในที่นี่... ต่างก็เป็นห่วงไครอส และรอการกลับมาของเขา
เธอเองก็หวังแบบนั้น
ตัดภาพมาที่สนามรบ—
ไครอสในตอนนี้กลายเป็นเจ้าสนามรบอย่างแท้จริง ไม่มีใครหยุดเขาได้ สถานการณ์ของฝ่ายมนุษย์เริ่มได้เปรียบมากขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ไครอสสามารถกำจัดขุนนางปีศาจได้ถึงกว่า 30 ตน
และในการศึกครั้งนี้ เขาก็ได้พบกับเป้าหมายสูงสุด
ราชาปีศาจ—ดราชเมียร์
"หลังจากที่เผ่าปีศาจเปิดสงครามกับมนุษย์มาเกือบปี... ในที่สุด แกก็โผล่หัวออกมาจนได้ ราชาปีศาจ"
ไครอสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงท้าทาย สายตาจับจ้องไปยังเงาร่างสูงใหญ่ตรงหน้า
"ขุนนางของแกตายไปหลายคนแล้ว แต่แกกลับไม่โผล่มาเลย... มาจนตอนนี้ แกคิดว่ามันไม่ช้าไปหน่อยหรือไง?"
ดราชเมียร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ
"ข้าเพียงแค่ทำตามแผนของข้าเท่านั้น มนุษย์... บางครั้งการเสียสละสิ่งเล็ก ๆ เพื่อสิ่งที่ยิ่งใหญ่ก็คุ้มค่า"
คำพูดนั้นทำให้ไครอสเริ่มสงสัย
‘ขุนนางปีศาจคือกำลังหลักของเขา... แต่เขายอมแลกพวกนั้นเพื่อตามหาอะไร?’
ยังไม่ทันจะคิดจนจบ ดราชเมียร์ก็เอ่ยต่อ
"เจ้าหนุ่ม... เจ้าคือคนที่ฆ่าลูกน้องของข้าหรือเปล่า? ได้ยินว่าเจ้าสร้างปัญหาให้ข้าไม่น้อยเลยนี่... ไม่แปลกใจที่เจ้ากล้าท้าทายข้าแบบนี้"
ทันใดนั้น ดราชเมียร์ปล่อยแรงกดดันออกมาจากร่าง รุนแรงเสียจนเหล่าทหารมนุษย์หลายคนถึงกับตัวแข็ง
แต่ไครอสไม่สะท้าน เขาอ่านพลังได้—และประเมินว่าตัวเองเอาชนะได้
เขาไม่รอช้า พุ่งเข้าใส่ทันที หอกของเขาแทงไปตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
ดราชเมียร์หลบได้อย่างหวุดหวิด และตอบโต้ด้วยเวทสีดำมืดพุ่งเข้าใส่
ไครอสหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะตะโกน
"วิชาลับปราบมังกร กระบวนท่าที่หนึ่ง—ดาวหางสีชาด!"
เขาพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ แต่ดราชเมียร์ยังคงหลบได้ ก่อนจะฟาดคลื่นพลังปีศาจสวนกลับมา
ไครอสไม่ถอย สวนกลับด้วยออร่าหอกของตนอย่างเฉียบคม
ทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง แรงปะทะก่อให้เกิดระเบิดขนาดใหญ่จนพื้นสั่นสะเทือน
ไครอสไม่รอช้า เขาเร่งจังหวะเข้าทำทันที
"กระบวนท่าที่สอง—ร้อยหอกทิ่มแทง!"
"กระบวนท่าที่สาม—มังกรโบยบิน!"
"กระบวนท่าที่สี่—เขี้ยวมังกร!"
หอกของเขาโจมตีต่อเนื่อง รวดเร็ว และเฉียบคมจนดราชเมียร์ต้องถอยอย่างต่อเนื่อง
ราชาปีศาจเริ่มตกตะลึงกับความสามารถอันเหนือชั้นของมนุษย์ตรงหน้า
เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังถูกไล่ต้อน ดราชเมียร์ตะโกนก้องพร้อมปล่อยพลังเวทรอบตัว เวทลูกไฟรูปหัวกะโหลกพุ่งกระจายไปทั่วสนามรบ
ไครอสต้องถอยหลบเพื่อตั้งหลัก
ดราชเมียร์หัวเราะ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงยอมรับ
"ข้ายอมรับเลย เจ้ามนุษย์... ถ้าข้ามาสนามรบนี้แต่แรก ข้าอาจจะแพ้เจ้าไปแล้วก็ได้ พลังของเจ้า... มันเหนือกว่าที่ข้าคิดไว้มาก"
แต่รอยยิ้มของเขาไม่ใช่รอยยิ้มแห่งความพ่ายแพ้ มันเป็นรอยยิ้มของผู้ที่เตรียมสิ่งบางอย่างไว้แล้ว
เขาหยิบก้อนพลังงานสีดำมืดขนาดเท่าหัวใจขึ้นมา แรงสั่นสะเทือนที่แผ่ออกมาทำให้แม้แต่ไครอสยังรู้สึกถึงอันตราย
"นั่นมันอะไร...!?"
"นี่คือเสี้ยวพลังเทพ—"
ดราชเมียร์กล่าว พร้อมเผยความจริงอันน่าสะพรึง
"เมื่อหลายพันปีก่อน เทพมนุษย์และเทพปีศาจต่อสู้กัน เทพมนุษย์พ่ายแพ้ แต่เทพปีศาจก็สาหัส ก่อนหายไป เขาได้ทิ้งเสี้ยวพลังไว้ในโลกนี้
ข้าออกตามหามันมานับพันปี—แต่ก็ไม่พบในแดนปีศาจ สุดท้าย ข้าจึงเปิดสงครามกับมนุษย์... เพื่อลอบเข้าไปค้นหาในดินแดนของพวกเจ้า"
เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น
"ข้ายอมเสียขุนนางที่มีค่าที่สุด เพื่อได้มาซึ่งสิ่งนี้—และตอนนี้ ข้าจะใช้มันเพื่อล้างแค้นแทนพวกเขา!"
ไม่ทันที่ไครอสจะเข้าขัดขวาง ดราชเมียร์ก็กลืนก้อนพลังนั้นเข้าร่าง พลังเวทมหาศาลระเบิดออก
หอกของไครอสแทงเข้าใส่ทันที แต่... มันเบี่ยงทิศไปเอง ราวกับถูกแรงบางอย่างผลักไว้
ร่างของดราชเมียร์ตอนนี้เปล่งประกายแสงสีดำแดง พลังทะลักออกมาจากร่างกายราวกับเทพจุติ
"อาาา... พลังของเทพ! ในที่สุด ข้าก็ได้มันมาครอบครอง!"
ไครอสกัดฟันแน่น
‘...แบบนี้มันไม่ใช่พลังที่มนุษย์จะรับมือได้อีกแล้ว...’
แต่เขาไม่มีทางเลือก—เพราะคนที่เขาสัญญาว่าจะกลับไปหา กำลังรออยู่


## ตอนที่ 5 ไม่เป็นดั่งที่หวัง

ภายในคฤหาสน์เอลวาเรธ ฟิโอน่านั่งเหม่อมองไปยังทิศทางของชายแดน ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความกังวลเกี่ยวกับไครอส เธอรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่มีความสามารถ ทว่าในเวลานี้ กลับมีบางอย่างชั่วร้ายที่ทำให้ใจของเธอไม่สงบเลย
เธอใช้แทบทั้งวันเฝ้ามองและเฝ้ารอ หวังว่าจะมีจดหมายตอบกลับมา แต่ไม่ว่าเธอจะรอนานแค่ไหน ก็ไม่มีวี่แววแม้เพียงน้อยนิด ความกังวลเริ่มกัดกินใจจนเธอเริ่มสร้างภาพลวงตาขึ้นในหัวเพื่อปลอบตัวเอง
"เขาต้องกลับมาแน่ เขาเก่ง และเขาสัญญากับฉันแล้ว..."
เธอพยายามยึดมั่นในความหวังนั้นมาตลอด ไม่ว่าโลกจะโหดร้ายแค่ไหน เธอเชื่อว่าเขาจะยังคงกลับมายืนตรงหน้าเธอเหมือนทุกครั้ง... หวังว่าจะเป็นแบบนั้นอีกครั้ง
...
ที่สนามรบ
ไครอสยืนประจันหน้ากับดราชเมียร์ สายตาเขาสั่นไหวไปด้วยความตกตะลึงต่อพลังของศัตรู
"อ้าว ๆ ไม่โจมตีต่อแล้วเหรอ?"
เสียงยั่วเย้าของดราชเมียร์เรียกสติของไครอสกลับคืนมา เขากำหอกแน่น และคิดในใจ
(เรายังยอมแพ้ไม่ได้... ยังมีคนที่รอเราอยู่)
ไครอสพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่ลังเล ทว่าหอกของเขาถูกเบี่ยงออกไปอีกครั้ง พลังของดราชเมียร์สามารถบิดเบือนการโจมตีผ่านมิติ ทำให้ทุกการโจมตีไร้ผล
"การบิดเบือนมิติงั้นเหรอ... ยุ่งละสิแบบนี้..."
"ฮ่าฮ่าฮ่า! เข้ามาอีกสิ เจ้ามนุษย์!"
ดราชเมียร์กระโจนเข้าใส่ พร้อมสร้างใบมีดสีดำขนาดยักษ์ฟาดฟันใส่ไครอสอย่างรวดเร็ว ไครอสปัดป้องได้อย่างฉิวเฉียด พลางคิดหาวิธีต้านทาน
พลังของดราชเมียร์ในตอนนี้สูงกว่าก่อนหน้าหลายเท่า ทั้งความเร็วและแรงปะทะ ไครอสเริ่มเสียเปรียบ แต่ยังคงต่อสู้อย่างไม่ลดละ
เมื่อเข้าใจถึงความเร็วของดราชเมียร์ได้ ไครอสตัดสินใจถอยมาตั้งหลัก แล้วกล่าว
"กระบวนท่าที่ 7 การปลุกพลังแห่งอาร์เคลิส!"
ร่างของเขาปล่อยออร่าสีแดงสลับดำ พลังเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล เขาพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง—รวดเร็วเกินกว่าดราชเมียร์จะคาดคิด
เสียงหอกตัดผ่านอากาศ
ฉวิ้ง!
หอกเกือบโดนเป้าหมาย แต่พลังเทพยังคงเบี่ยงทิศไว้ทัน ไครอสเริ่มระดมโจมตีจากทุกทิศทาง ทว่าทุกครั้งหอกก็ยังไม่อาจทะลุพลังป้องกันได้
"ชิ... พลังนี้มันปกป้องอัตโนมัติ แค่คิดจะโจมตีก็โดนเบี่ยงทันที..."
เขาตะโกน
"กระบวนท่าที่ 1 ดาวหางสีชาด!"
"กระบวนท่าที่ 2 ร้อยหอกทิ่มแทง!"
"กระบวนท่าที่ 3 มังกรโบยบิน!"
"กระบวนท่าที่ 4 เขี้ยวมังกร!"
"กระบวนท่าที่ 5 เกลียวคลื่นมังกร!"
แม้เขาจะใช้กระบวนท่าทั้งหมดที่มี แต่ไม่มีสักท่าที่ทะลุการป้องกันนั้นได้ ดราชเมียร์ยังคงไร้รอยขีดข่วน ในขณะที่ไครอสเริ่มหมดแรง บาดแผลเต็มร่าง
การต่อสู้ผ่านไปกว่า 30 นาที ร่างของไครอสลอยกระแทกกับพื้นอย่างรุนแรงหลังโดนโจมตีเต็ม ๆ จากดราชเมียร์
"หืม... นี่เจ้ายิ้มงั้นเหรอ?"
"หึ... ทั้งที่กำลังจะตายแท้ ๆ"
ไครอสระลึกถึงวัยเด็ก—อัจฉริยะที่ไม่เคยพ่ายแพ้ ไม่เคยเข้าใจความเป็นมนุษย์ จนกระทั่งพ่อแม่พยายามสอนความอบอุ่นให้เขา ทว่าก็ยังไม่มีใครเข้าหาเขาอย่างแท้จริง
(บางที... ถ้าเรากลายเป็นคนธรรมดาได้บ้าง...)
"บอกชื่อเจ้ามา เจ้าผู้กล้า"
"ไครอส อาร์เคลิส"
"ข้าจะจดจำเจ้าไว้... ในฐานะคู่ต่อสู้ที่คู่ควร"
ดราชเมียร์เริ่มรวมพลัง หวังจบศึกในคราวเดียว ทว่าทันใดนั้นเอง ไครอสกลับลุกขึ้นพุ่งตัวหลบการโจมตีอย่างหวุดหวิด
"ข้านึกว่าเจ้ายอมแพ้ไปแล้วซะอีก ไครอส!"
"จะยอมแพ้ได้ยังไง... ยังมีคนสำคัญที่รอฉันอยู่!"
แสงสว่างเปล่งออกจากหอกในมือเขา—เวลาร์ชได้พัฒนาไปถึงระดับ 3!
"ในที่สุด... เวลาร์ช ถึงขั้นตำนานแล้ว... ขั้นที่อาวุธจะทำตามเจตจำนงเจ้าของ..."
สายตาของไครอสเปี่ยมไปด้วยศรัทธา เขากระโจนเข้าใส่ดราชเมียร์อีกครั้ง
ฉวับ!
เลือดสีดำพุ่งออกจากอกของดราชเมียร์
"นี่มัน... เจ้าแทงทะลุพลังเทพของข้าได้ยังไงกัน!?"
ดราชเมียร์โกรธจัด พุ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ไครอสถูกฟันเฉียดหน้าอก ก่อนจะถูกต่อย เตะ กระหน่ำเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง เขาไม่มีแรงจะหลบอีกต่อไป
ดราชเมียร์รวมพลังไว้ที่ดาบ หวังจบศึกนี้ในดาบเดียว พลังมืดพุ่งออกมารอบตัว ในขณะเดียวกัน ไครอสก็ชูหอกขึ้นสู้
"กระบวนท่าที่ 6 โทสะมังกร!"
พลังระเบิดออก ด้านหลังเขาราวกับมีมังกรคำรามอยู่สองตัว เขาอาศัยจังหวะนี้พุ่งเข้าฟาด
"กระบวนท่าที่ 8 ผ่าเวหา!!"
เสียงหอกและดาบปะทะกันจนเกิดระเบิดขนาดใหญ่—ตู้มมมมม!!
สนามรบปกคลุมด้วยฝุ่นควัน ดราชเมียร์ล้มลงกระอักเลือด ส่วนไครอสยืนอยู่กลางสนาม แต่ร่างเขาแทบไม่ไหว
ดราชเมียร์สบโอกาสหนีทันที
"ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ้ามนุษย์..."
ทันทีที่เขาหายตัวไป ไครอสก็ล้มลง บาดแผลเต็มร่าง แรงระเบิดครั้งสุดท้ายทำให้เขาใกล้ตาย
"อา... สุดท้ายก็จัดการมันไม่ได้..."
"ขอโทษนะ... ฟิโอน่า... ขอโทษ... ที่ไม่ได้กลับไปตามสัญญา..."
ไครอสเสียชีวิตกลางสนามรบ
...
ที่คฤหาสน์เอลวาเรธ
ฟิโอน่าวิ่งลงมาอย่างร้อนรน เมื่อได้ยินว่ามีจดหมายจากแนวหน้า
"จดหมายจากกองบัญชาการค่ะ"
คนใช้ส่งจดหมายให้ด้วยน้ำเสียงสั่น
มือของฟิโอน่าสั่นเมื่อเปิดจดหมาย ในใจเธออธิษฐานขอให้สิ่งที่คิดไม่เป็นจริง
แต่สุดท้าย... ก็ไม่เป็นดั่งที่หวัง
เธอทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลพราก ร้องไห้ไม่หยุด
ครอบครัวต่างรีบเข้ามาปลอบใจ แต่เธอกลับร้องไห้จนหมดแรง ก่อนจะหมดสติไปในที่สุด


## ตอนที่ 6 คำขอสุดท้ายของหัวใจ

ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบงันภายในราชสำนักแห่งจักรวรรดิ พิธีศพของไครอส อาร์เคลิส ได้ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ในฐานะยอดนักสู้ผู้กล้าหาญที่สุดของเผ่ามนุษย์ รูปปั้นหินอ่อนของเขาถูกสลักตั้งตระหง่านอยู่กลางลานพิธี พร้อมคำสรรเสริญถึงวีรกรรมอันหาญกล้าของเขาที่สามารถผลักดันแนวหน้าจนถึงขีดสุด แม้กระทั่งในศึกสุดท้ายที่ไร้ซึ่งความหวัง เขาก็ยังไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
ราชาจักรวรรดิทรงประกาศยกย่องให้ไครอสขึ้นเป็นนักสู้ระดับ 9 อย่างเป็นทางการ—ระดับที่ไม่เคยมีมนุษย์คนใดเคยไปถึงมาก่อน และจะจารึกชื่อลงในประวัติศาสตร์ตลอดกาล
แต่ในหมู่ผู้คนที่มาร่วมงานมากมาย หญิงสาวผู้หนึ่งกลับยืนนิ่งโดยไร้คำพูดใด
ฟิโอน่า เอลวาเรธ มองรูปปั้นของเขาด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
“ระดับ 9 แล้วไง... วีรบุรุษแล้วไง...” เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง “สุดท้าย... เขาก็ไม่ได้อยู่ดูมันด้วยซ้ำ...”
ฝูงชนมากมายต่างชื่นชมและกล่าวสดุดีชื่อของไครอสด้วยความภาคภูมิใจ แต่เสียงซุบซิบนินทากลับแว่วผ่านเข้ามาในหูเธอราวกับหนามทิ่มแทง
“ในที่สุดก็กลายเป็นวีรบุรุษแล้วสินะ... น่าเสียดายที่ไม่มีทายาทเลย”
“เอ... เอลวาเรธกับอาร์เคลิสจะเป็นยังไงต่อนะ? เขาแต่งงานกันตั้งหลายปี... ไม่เคยเห็นมีลูกด้วยกันเลยนี่”
“ว่ากันว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ค่อยดีมาตั้งแต่แต่งงาน... ฝ่ายหญิงก็ดูจะเฉย ๆ ตลอดนี่นา”
“คงแต่งตามหน้าที่ละมั้ง... น่าสงสารเขาเหมือนกันนะ”
เสียงพวกนั้นดังก้องในหัวฟิโอน่าราวกับตะโกน เธอกำหมัดแน่น ดวงตาสั่นไหว หายใจติดขัดแต่ก็ฝืนยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
หลังพิธีสิ้นสุดลง ฟิโอน่ากลับมายังคฤหาสน์อาร์เคลิสพร้อมกับบรรยากาศที่เงียบงัน พ่อแม่ของไครอสรอต้อนรับเธออยู่ในห้องโถงกลาง ไม่มีคำกล่าวตำหนิ ไม่มีแววตาต่อว่า
มีเพียงความรู้สึกผิดที่แผ่วเบาและอบอุ่นปะปนกันอยู่
“ฟิโอน่า...”
เสียงของมารดาไครอสเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“เรา... อยากขอโทษที่เร่งรัดการแต่งงานของเธอกับไครอส... ตอนนั้นเรากลัวว่าเขาจะไม่มีใคร เราเห็นเขาเป็นเด็กที่ไม่เปิดใจให้ใครเลย... พวกเราเลย... อยากให้เขาได้ใช้ชีวิตกับคนที่เข้าใจเขาจริง ๆ”
“ท่านแม่...” ฟิโอน่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่น
บิดาของไครอสเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแสนเศร้า เขาวางมือลงบนไหล่ของเธอเบา ๆ
“เราไม่เคยโทษเธอเลยนะ ไม่ว่าเธอจะตัดสินใจอยู่ที่นี่ต่อหรือกลับเอลวาเรธ... พวกเราจะเคารพการตัดสินใจของเธอเสมอ”
น้ำตาเริ่มไหลลงจากดวงตาของฟิโอน่า เธอก้มหน้าลง ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
หลังจากพ่อแม่ของไครอสกลับขึ้นห้อง ฟิโอน่ากลับมายังห้องส่วนตัวของเธอภายในคฤหาสน์ เธอเดินช้า ๆ ไปยังโต๊ะไม้ข้างเตียง ที่ซึ่งหอกของไครอส—เวลาร์ช—ถูกวางเอาไว้เหมือนรอการกลับมาของเจ้าของ
ภายในห้องพักที่เงียบงันของคฤหาสน์อาร์เคลิส ฟิโอน่านั่งอยู่บนเตียงกว้าง ท่ามกลางความเงียบที่อึดอัดราวกับบีบอัดหัวใจของเธอให้แหลกสลาย
ดวงตาของเธอว่างเปล่า มือของเธอกำหอกสีดำที่เคยเป็นอาวุธประจำตัวของไครอสไว้แน่น ด้ามหอกยังอุ่นราวกับเพิ่งถูกจับจ้องเมื่อครู่นี้... ราวกับเขายังอยู่ข้าง ๆ
แต่เปล่าเลย เขาไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้ว
เธอก้มหน้าลงซุกตัวเข้ากับด้ามหอก ดวงตาร้อนผ่าวหยดน้ำตาร่วงหล่นลงบนเนื้อเหล็กแข็งเป็นสาย
ความรู้สึกของเธอในตอนนี้... มันเหมือนถูกฉีกออกเป็นพันชิ้น
เสียงแห่งความทรงจำยังดังก้องอยู่ในหูของเธอ คำพูดของเขา คำตอบที่เขาให้เวลาที่เธอพูดด้วยอย่างห้วน ๆ
"ไม่เป็นไรครับ แค่คุณขอ... ไม่ว่าอะไรผมก็ยอมทำให้ได้ทั้งนั้น"
เขายิ้มในตอนนั้น เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนเกินไป... สำหรับคนที่ได้รับแต่ความเฉยเมยจากภรรยาอย่างเธอ
ฟิโอน่าหลับตาลง ภาพความทรงจำถาโถมเข้ามาไม่หยุด
เสียงฝีเท้าของเขายามเดินเข้ามาในคฤหาสน์ หยาดเหงื่อเต็มตัวแต่ยังยิ้มให้เธอเบา ๆ
คำพูดที่เขาเอ่ยด้วยความห่วงใย แม้เธอจะตอบกลับไปอย่างเย็นชาแค่ไหน
มือที่ยื่นของขวัญมาให้ แม้จะเลือกมาได้ไม่ดีนักแต่ตั้งใจจะดูแลเธอเสมอในแบบที่เขาทำได้
ทั้งหมดนั้น... มีแต่เขาที่พยายามเข้าหาเธออยู่ฝ่ายเดียว
แต่เธอ... เธอทำอะไรลงไปบ้าง?
เธอเคยปฏิเสธการพูดคุยกับเขา เคยเมินคำถามของเขา เคยแกล้งทำเป็นหลับตอนเขาเดินเข้ามาในห้อง ทั้งที่ลึก ๆ แล้วเธอเองก็รู้สึกถึงเขาอยู่เสมอ
แต่เธอกลับไม่เคยกล้าแม้แต่จะหันกลับไปมองเขาในเวลานั้น ไม่เคยกล้าเปิดใจ...
ฟิโอน่ารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลาย เธอสูญเสียเขาไปแล้ว
และที่เจ็บยิ่งกว่านั้น... คือเขาจากไปโดยที่เธอยังไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย
ไม่แม้แต่คำว่า "อยู่ด้วยกันอีกหน่อยได้ไหม"
หรือแม้แต่คำง่าย ๆ อย่าง "ฉันเป็นห่วงคุณ"
เธอพูดมันออกมาไม่ได้เลย...
และตอนนี้ เธอก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว
เธอกอดด้ามหอกแน่นขึ้น มือสั่นเทา ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาไม่หยุดหย่อน
ฟิโอน่าเริ่มพร่ำพึมพำ
"...ขอโทษนะ ไครอส... ขอโทษจริง ๆ... ทั้งหมดมันเป็นความผิดของฉันเอง..."
เสียงสะอื้นยังดังไม่ขาดสาย เธอขยับตัวเข้าไปใกล้หอกที่อยู่ข้างเตียง ราวกับจะหาที่พึ่งสุดท้ายของจิตใจ
“ถ้าเราย้อนกลับไปได้... แค่สักครั้งเดียว... ได้ไหมนะ...”
“...ให้ฉันได้พบเขาอีกครั้ง...”
คำพูดเหล่านั้นพรั่งพรูออกมาจากความเจ็บปวดที่แทรกซึมเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ
เธอหลับตาลงช้า ๆ กอดหอกของเขาไว้แน่นราวกับไม่อยากปล่อยให้มันจากไปอีก
อาวุธด้ายสีขาวเริ่มเคลื่อนไหวได้เอง เส้นด้ายสายหนึ่งค่อย ๆ เลื้อยออกจากตัวเธอ โอบล้อมร่างกายของเธออย่างนุ่มนวล
เส้นด้ายพันไปรอบร่างเธออย่างเงียบเชียบก่อนจะค่อย ๆ เปล่งแสงบางเบาออกมาเป็นเส้นแสง
จากนั้น... มันเริ่มหมุนรอบตัวเธออย่างช้า ๆ ราวกับจักรกลที่ปลุกพลังภายในเธอที่แม้ตัวเธอเองก็ไม่รู้
เส้นด้ายหลายสายเชื่อมโยงเข้ากับหอกของไครอส ก่อนแสงทั้งหมดจะค่อย ๆ ปกคลุมห้องทั้งห้อง
ภาพตรงหน้าสั่นไหว ทุกสิ่งค่อย ๆ มืดลง... เธอจมหายไปในแสงแห่งพลังงาน
ในความมืดนั้น...
มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ราวกับเสียงกระซิบของผู้ที่อยู่เหนือสรรพสิ่ง
“...ความตั้งใจอันแรงกล้าของเจ้า... เปิดโอกาสให้ข้าได้แทรกแซงอีกครั้ง...”
“คำปรารถนาของเจ้า... ข้าจะทำให้เป็นจริง”
“แต่จงจำไว้ให้ดี ฟิโอน่า เอลวาเรธ”
“โชคชะตานั้น... ไม่ได้พลิกได้ง่าย ๆ”
“โลกที่เจ้ากำลังจะย้อนกลับไป มันอาจไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจำได้อีกแล้ว...”
เสียงนั้นจางลง พร้อมกับแสงสุดท้ายที่ไหลผ่านเธอไป
...และทุกอย่าง... ก็ดับลง


## ตอนที่ 7 เช้าวันใหม่

กลิ่นหอมจางของน้ำค้างยามเช้าลอยมากับสายลมอ่อน เสียงนกร้องแว่วเบาอยู่ไกล ๆ ขับกล่อมบรรยากาศให้เงียบสงบจนเหมือนทุกสรรพสิ่งหยุดเคลื่อนไหว
ฟิโอน่าค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เปลือกตาหนักอึ้งเหมือนผ่านการร้องไห้มายาวนาน เธอรู้สึกเหมือนตื่นจากฝันที่ไม่มีวันจบ ทว่าเมื่อมองไปรอบตัว บรรยากาศของห้องที่เธออยู่กลับไม่ใช่ห้องที่เธอเคยนอนเมื่อวันก่อน
ห้องนอนที่เธอคุ้นเคยเมื่ออายุยังน้อย เฟอร์นิเจอร์ไม้สีอบอุ่น ของประดับเรียบง่าย ราวกับเธอย้อนเวลากลับมาอยู่ในร่างของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน
มือเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มตัวเองเบา ๆ ราวกับไม่มั่นใจว่าเธอฝันไปหรือเปล่า
“...นี่เรา... กลับมาแล้วจริง ๆ เหรอ?”
เธอกระซิบเบา ๆ กับตัวเอง หัวใจเต้นแรง ความรู้สึกหลากหลายตีกันวุ่นวายในอก ทั้งไม่อยากเชื่อและทั้งตื่นเต้น เธอรีบลุกขึ้นจากเตียง มองไปรอบห้องอย่างถี่ถ้วน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมเป๊ะตามความทรงจำในวัยสิบห้าปี
เธอคว้าเสื้อนอกที่พาดอยู่ข้างเตียงมาสวม เดินตรงไปที่กระจกบานใหญ่ ใบหน้าของเด็กสาววัยเยาว์ปรากฏสะท้อนในนั้น—ไม่ใช่หญิงสาววัยยี่สิบผู้แบกรับความเจ็บปวด แต่เป็นฟิโอน่า เอลวาเรธ ในวัยเด็ก ก่อนทุกอย่างจะเริ่มต้น
“นี่มัน... ก่อนสอบเข้าอะคาเดมี...”
เธอกระซิบกับภาพสะท้อนในกระจก เสียงสั่นเครือจนแทบไม่ออกเป็นคำพูด เธอจำได้... อีกไม่นานจะถึงช่วงสอบเข้าอะคาเดมีแล้ว แล้วหลังจากนั้นไม่นาน... เธอก็จะได้เจอเขา
ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวทันที—ไครอส อาร์เคลิส
หัวใจเธอกระตุกวูบ ความทรงจำเก่า ๆ ไหลย้อนกลับมาราวกับน้ำทะลักจากเขื่อน เธอจำได้ทุกอย่าง... ชัดเจนบาดลึก ทุกการกระทำของเขา ทุกคำพูด ทุกสายตา ทุกความรู้สึกที่เธอเก็บไว้จนเขาจากไป
เธอสูดลมหายใจลึก ปิดตาลงครู่หนึ่งเพื่อเรียกสติ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดประตูออกไปจากห้อง
โถงบ้านของคฤหาสน์เอลวาเรธในวัยเยาว์ยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้และเสียงนุ่มนวลของยามเช้า เสียงฝีเท้าเบา ๆ ทำให้หญิงสาวอีกคนในครัวเงยหน้าขึ้นมามอง เธอคือมารดาของฟิโอน่า—เลดี้เซเลน่า
“ฟิโอน่า? ลูกตื่นเช้าจังวันนี้”
เสียงนั้นอบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้า หัวใจของฟิโอน่าราวกับถูกโอบกอดด้วยไออุ่นที่เธอไม่เคยรู้ว่าตัวเองโหยหาขนาดไหน
“แม่...”
น้ำเสียงที่หลุดออกมาเต็มไปด้วยอารมณ์ เธอเดินเข้าไปหาแม่ โผเข้ากอดแน่นราวกับกลัวอีกฝ่ายจะหายไปอีกครั้ง
เลดี้เซเลน่าชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ พลางลูบหลังลูกสาวเบา ๆ “เป็นอะไรหรือเปล่าจ้ะ?”
“เปล่าค่ะ แค่... คิดถึง”
คำตอบที่ทำให้มารดาเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เธอเพียงลูบผมลูกสาวและยิ้มบาง ๆ
หลังอาหารเช้า ฟิโอน่าเดินเล่นในสวน เธอทบทวนแผนในใจเงียบ ๆ การย้อนเวลากลับมาในช่วงอายุ 15 เป็นโอกาสเดียวที่เธอจะสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้อีกครั้ง ไม่ใช่เพื่อแก้ไขอดีตที่ผิดพลาด แต่เพื่อสร้างอนาคตที่ดีกว่าให้เขา—คนที่เธอรักแต่ไม่เคยกล้าบอก
“ครั้งนี้... เราจะไม่ยืนอยู่ห่างจากเขาอีกแล้ว”
“เราจะเป็นคนเข้าไปหาเขา... เราจะไม่รอให้เขาเป็นฝ่ายเดินเข้ามาอีกแล้ว...”
เธอพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง ทบทวนความทรงจำเก่า ๆ ที่ค่อย ๆ กลับมาในใจ หนึ่งในภาพเหล่านั้นคือวันที่เขาตาย—ภาพสุดท้ายที่ยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของเธอ
เสียงหนึ่งแว่วมาในหัวของเธอเบา ๆ ราวกับกระซิบจากห้วงความฝัน
“...ความตั้งใจอันแรงกล้าของเจ้า... เปิดโอกาสให้ข้าได้แทรกแซงอีกครั้ง...”
“คำปรารถนาของเจ้า... ข้าจะทำให้เป็นจริง...”
ฟิโอน่าหยุดเดินทันที ใบหน้าหันไปตามเสียง แม้ไม่เห็นสิ่งใด แต่หัวใจของเธอกลับสั่นไหว
“เสียงนั้น... มันคือ... ใครกัน?”
เธอจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนพูด หรือแม้กระทั่งพูดว่าอะไร แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนมันสำคัญมาก... สำคัญเสียจนเธอไม่ควรลืมมันเลย
เธอกำมือแน่น ริมฝีปากขบกันเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร... ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว”
เธอกลับมาสู่ช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง และเธอจะไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่า
เธอกลับเข้าไปยังห้องส่วนตัว ดึงตารางสอบเข้าอะคาเดมีที่ติดไว้ที่ข้างโต๊ะขึ้นมาดู กำหนดการยังคงเหมือนที่เธอจำได้—อีกไม่ถึงสองสัปดาห์จะเป็นการทดสอบคัดเลือกเพื่อเข้าเรียนในอะคาเดมี
“ต้องเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด”
เธอพูดพลางนั่งลงที่โต๊ะ เปิดตำราเวทมนตร์เบื้องต้นที่เธอเคยอ่านเมื่อนานมาแล้ว แม้จะเป็นความรู้พื้นฐาน แต่สำหรับเธอในตอนนี้ มันคือก้าวแรกสู่การเปลี่ยนแปลง
ไม่ใช่แค่เพื่อสอบผ่าน...
แต่เพื่อได้พบเขาอีกครั้ง
และในคราวนี้... เธอจะไม่ยืนอยู่ห่างจากเขาอีกต่อไป


## ตอนที่ 8 ไครอส

เช้าสดใสวันหนึ่งในคฤหาสน์อาร์เคลิส ไครอสลุกตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าเพื่อออกไปฝึกตามปกติ แต่วันนี้ตลอดการฝึกช่วงเช้าของเขากลับไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด เขาไม่มีสมาธิเลย ซึ่งผิดจากทุก ๆ วัน วันนี้ตั้งแต่เขาตื่นมาในใจของเขามันโหวง ๆ ชอบกล ราวกับเขารู้สึกขาดอะไรบางอย่างและต้องการอะไรซักอย่าง แต่เขาไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร
หลังฝึกเสร็จ ไครอสก็กลับเข้าไปอาบน้ำและเตรียมตัวกินข้าวเช้าดังเช่นทุกวัน เมื่อเขาไปถึงห้องอาหาร เขาก็เจอพ่อและแม่ของเขารออยู่ก่อนแล้ว
"อ้าว ลูกพึ่งมาเหรอ ปกติจะมาเร็วกว่านี้นะ มีอะไรรึเปล่า?" เลดี้อมีเลีย มารดาของไครอสพูดขึ้น
"เปล่าครับ แค่... รู้สึกใจโหวง ๆ ชอบกล เหมือนขาดอะไรซักอย่างแต่นึกไม่ออก"
"เอ๊ะ แบบนี้ลูกนึกถึงใครรึเปล่าเอ่ย พอใกล้ถึงวันไปอะคาเดมีแล้วก็ใจเต้นแรง เลยฝันอยากได้สาวสวยซักคนละสิ"
อมีเลียพูดเล่นแซวไครอส แต่ไครอสกลับทำหน้านิ่ง พลางนึกคิดอะไรบางอย่าง แม้แม่ของเขาจะพูดแซวเฉย ๆ แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกว่ามันอาจจะเป็นอย่างนั้น
"อืม... บางทีที่แม่พูดมาอาจจะใช่ก็ได้... ไม่รู้สิ"
คำพูดของไครอสที่ดูเหมือนคิดจริงจังกลับทำให้พ่อและแม่ของเขาช็อก
"เอ๊ะ... นี่ลูกเอาจริงเหรอ แม่พูดเล่น ๆ เองนะ ปกติลูกหน้านิ่งจะตาย สังคมก็ไม่เข้าหรือพยายามเข้าแต่สังคมกีดกันก็ไม่รู้ ว่าแต่ใครเหรอ คุณหนูคนไหน?"
"เดี๋ยวสิแม่ ผมแค่บอกว่าเหมือนจะใช่เฉย ๆ ไม่ได้บอกว่าใช่ซะหน่อย ผมก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน"
ไครอสพูดปัดแม่ของเขาไป แต่ในใจของเขาก็คิดเรื่องนี้ไม่หยุด แรงปรารถนานี่มันอะไร เขาไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน
"ถ้าลูกบอกว่าตั้งแต่ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกอย่างนั้น อาจจะเป็นฝันบอกเหตุรึเปล่า บางทีมันอาจจะเป็นฝันถึงเนื้อคู่ก็ได้นะ นี่ก็ใกล้จะเปิดเรียนอะคาเดมีพอดี เนื้อคู่ของลูกอาจจะอยู่ที่นั่นก็ได้นะ ใครจะไปรู้"
พ่อของเขา ลูเซียน ที่เงียบฟังมานานพูดขึ้น
"ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะพ่อ แต่พ่อก็รู้ว่ามันเป็นไปได้ยาก ที่ผ่านมามีแต่คนเห็นหน้าผมก็ขนลุก ไม่อยากเข้าใกล้ผมหมดเลย ต่อให้ไปอะคาเดมี รอบนี้จะมีคนที่กล้าคุยกับผมจริง ๆ มั้ยก็ยังไม่รู้"
"เอาน่า การไปอะคาเดมีรอบนี้ก็ถือว่าเปิดหูเปิดตาไง ถึงจะเป็นไปได้ยาก แต่ก็อาจจะมีก็ได้นะ คนที่กล้าคุยกับลูก"
ไครอสพูดบ่นแต่พ่อของเขาก็พูดปลอบให้กำลังใจ
"ครับ ๆ รีบทานเถอะ มัวแต่คุยจนข้าวเย็นหมดแล้ว"
ระหว่างที่ทุกคนกำลังรับประทานอาหารอยู่นั้น ลูเซียนและอมีเลียก็มองหน้ากันยิ้มเล็กน้อย พวกเขารู้สึกใจชื้นที่ลูกชายของพวกเขาตอนนี้โตแล้ว พร้อมออกไปเจอโลกภายนอก
ทั้งคู่ยังจำได้ดีว่าไครอสในตอนเด็กนั้นเป็นยังไง และนึกย้อนถึงตอนนั้น...
ท้องฟ้ายามเช้าทอดแสงบางเบาลงบนสนามฝึกของคฤหาสน์อาร์เคลิส เด็กชายวัยสามขวบยืนอยู่กลางลานฝึกอย่างมั่นคง แววตานิ่งเฉยจ้องเป้าหมายโดยไร้ความลังเล เสียงไม้กระทบกันดังขึ้นไม่หยุด ครูฝึกสูงวัยยืนดูอยู่ห่าง ๆ อย่างเงียบงัน
"เขาเรียนรู้เร็วมาก... เร็วเกินไปด้วยซ้ำ..."
เขาพึมพำ ขณะจดบันทึกผลการฝึก
"ไม่มีอารมณ์ลังเล ไม่มีความกลัว ไม่มีความหงุดหงิด... มีแต่ความนิ่งและสมบูรณ์"
ในห้องโถง คฤหาสน์อาร์เคลิส ดยุคและดัชเชสรับฟังรายงานจากครูฝึกด้วยความภาคภูมิใจ
"ไครอสเก่งเกินไปจริง ๆ... ไม่อยากเชื่อว่าเด็กสามขวบจะจับรูปแบบดาบได้จากการดูแค่ครั้งเดียว"
ดยุคพยักหน้า
"เขาอาจจะกลายเป็นยอดนักรบแห่งยุคก็ได้"
แต่เมื่อไครอสใกล้ถึงอายุห้าขวบ ทั้งคู่เริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ไม่ปกติ
วันหนึ่งพวกเขาให้ของขวัญเล็ก ๆ — กล่องดนตรีลายมังกรทอง
ไครอสรับไว้ พยักหน้าเบา ๆ
"ขอบคุณครับ"
ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีประกายตา ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีคำถามหรือความตื่นเต้นเหมือนเด็กทั่วไป
อีกครั้ง เขาทำภารกิจฝึกในป่า กลับมาพร้อมซากสัตว์หลายตัวภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
"ล่าสำเร็จแล้วครับ"
เสียงราบเรียบ
จนกระทั่ง... คืนนั้นมาถึง
กลุ่มนักลอบสังหารแอบเข้ามาในคฤหาสน์ เป้าหมายคือทายาทอาร์เคลิส เสียงต่อสู้สนั่นในห้องโถง ร่างนักลอบสังหารกองเรียงรายไร้ชีวิต
ท่ามกลางกลิ่นเลือด เด็กชายวัยห้าขวบนั้นยืนอยู่ เลือดเปื้อนทั้งแขนเสื้อ ดวงตานิ่งสนิท
"พวกเขาพยายามจะฆ่าผม"
เสียงราบเรียบ ประหนึ่งกล่าวถึงการจัดเก้าอี้ในงานเลี้ยง
ดยุคและดัชเชสที่มาทันเหตุการณ์มองภาพตรงหน้าด้วยความช็อก เลือด... เด็กห้าขวบ... และดวงตาที่ว่างเปล่า
หลังจากคืนนั้น ทุกอย่างเปลี่ยนไป
"เราจะผนึกพลังของเขาชั่วคราว" ดยุคกล่าวกับภรรยา
"ไม่ใช่เพราะกลัวพรสวรรค์ของเขา... แต่เพราะเราอยากให้เขาเรียนรู้การใช้ชีวิตแบบมนุษย์"
"เราจะสอนให้เขารู้จักความรู้สึก... ความอบอุ่น ความผิดหวัง ความสุข และความรัก"
ในห้องใต้ดิน ดยุคเริ่มร่ายผนึกลงบนตัวลูกชาย พวกเขาคือสายเลือดผู้ปราบมังกร ไครอสมีผมสีดำและตาสีแดง สัญลักษณ์ของมังกรดำและมังกรอัสนีสีชาด
ผนึกมังกรดำช่วยจำกัดความสามารถทางกายภาพ ผนึกมังกรอัสนีจำกัดพลังมานา
แม้ไม่เข้าใจ แต่ไครอสก็ไม่ต่อต้านอะไร
วันต่อมา ดยุคพาไครอสมาที่ลานฝึก ฝึกเขาด้วยตนเอง เขาเพิ่มความยากเพื่อให้ลูกพลาด
"เมื่อกี้มันไม่ถูกใช่มั้ยครับ"
"ใช่ และนั่นไม่ใช่เรื่องแย่หรอก... การพลาดจะทำให้ลูกรู้ว่าความพยายามมีค่าแค่ไหน"
ไครอสพยายามอีกครั้ง แม้ยังไม่สำเร็จ
(ทำไม่ได้แบบนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร... แต่ก็อยากลองอีก)
พวกเขาพาเขาไปหมู่บ้าน ให้ช่วยแจกยา ดูแลเด็ก เขาได้รับคำขอบคุณและรอยยิ้มจริงใจ
"ผมรู้สึก... แปลก ๆ ตอนที่เด็กคนนั้นยิ้มให้"
"นั่นแหละลูก... ความอบอุ่น"
หลังจากนั้น พวกเขาสอนไครอสให้รู้จักมนุษย์ในแบบที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน จนไครอสเติบโตเป็นคนที่สามารถเข้าใจและใช้ชีวิตได้อย่างมนุษย์จริง ๆ
"รีบทานได้แล้วครับ จะมองมาที่ผมทำไม"
ไครอสเรียกสติพ่อแม่กลับมาจากอดีต ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ แล้วทานต่อ
คืนนั้น ก่อนวันสอบเข้าอะคาเดมี ไครอสจ้องมองเพดานห้องเงียบ ๆ
"เราจะอยู่ที่นั่นได้มั้ยนะ... จะมีใครกล้าคุยกับเราไหม... แต่ก็หวังว่าจะมีนะ"
เช้าตรู่วันต่อมา ลูเซียนเรียกลูกชายไปที่ห้องใต้ดิน
"ไครอส ตอนนี้ลูกพร้อมแล้ว"
พ่อจะปลดผนึกให้ แต่ไครอสกลับส่ายหน้า
"ไม่ต้องหรอกครับ ผมอยู่กับมันมาตั้งแต่เด็ก มันเป็นเครื่องเตือนใจว่า... ผมยังเป็นมนุษย์"
"พ่อแค่สอนวิธีปลดให้ผมพอ ถ้าถึงเวลาที่ต้องใช้ ผมจะรู้เอง"
ลูเซียนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ
"แน่ใจนะ พลังยังไม่เต็มที่เลยนะ"
"พ่อคิดว่าผมเป็นใครกัน ผมทำได้อยู่แล้วครับ ไม่ต้องใช้พลังนั้นหรอก"
หลังเรียนวิชาปลดผนึกเสร็จ ไครอสเตรียมตัวเดินทาง รถม้ารออยู่ด้านหน้า คฤหาสน์
"เดินทางปลอดภัยนะลูก" พ่อแม่ของเขาส่งลา
ไครอสมองไปยังทิศทางเมืองหลวง
"ในที่สุด... เราก็ออกเดินทางแล้ว โชคชะตาของเราอาจจะรออยู่ที่นั่น"
...ที่อีกฟากหนึ่ง
ฟิโอน่า เอลวาเรธ ที่เพิ่งบอกลาพ่อแม่ ก็กำลังออกเดินทางไปยังอะคาเดมีเช่นกัน
"ถึงเวลาแล้ว... ที่เราจะได้พบกันอีกครั้ง ไครอส"


## ตอนที่ 9 เหนือความคาดหมาย

เช้าสดใสในรั้วอะคาเดมี แสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบโดมแก้วขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวง อาคารสูงสลับซับซ้อนเชื่อมต่อด้วยสะพานลอยและหอคอยเวทมนตร์ สถาบันหลวงแห่งนี้เป็นสถานที่ที่เปิดรับนักเรียนจากทั่วทั้งประเทศ โดยไม่จำกัดชนชั้นวรรณะ ขอเพียงสอบเข้าได้ ก็จะได้รับทุนเรียนฟรี อาหารฟรี และที่พักส่วนตัวฟรีตลอดสามปี
ภายในลานกว้างของสถาบัน เต็มไปด้วยผู้คนจากทุกภูมิภาค บ้างใส่ชุดหรูหราของตระกูลขุนนาง บ้างสวมเสื้อผ้าธรรมดาจากบ้านไร่ แต่ทุกคนล้วนมีเป้าหมายเดียวกัน—การก้าวเข้าสู่หนึ่งในสถานศึกษาที่ทรงเกียรติที่สุดในประเทศ
แต่ทว่าสายตาหลายคู่เริ่มจ้องมองไปที่ชายคนหนึ่ง ที่เดินเงียบ ๆ ท่ามกลางผู้คน เขาไม่ได้ยืนที่โล่ง แต่เขากลับถูกเลี่ยงจากผู้คนรอบข้างโดยธรรมชาติ
ไครอส อาร์เคลิส
แม้เขาจะใส่เสื้อคลุมเรียบง่าย และผนึกพลังเอาไว้จนไม่ปรากฏแรงกดดันใด ๆ แต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่น่ากลัวจนต้องหลีกเลี่ยง
บางคนเดินอ้อมเขาโดยไม่รู้ตัว บางคนหันไปซุบซิบนินทากับเพื่อน
"ดูนั่นสิ คนจากตระกูลอาร์เคลิสนี่นา ได้ยินว่าเป็นอัจฉริยะตั้งแต่เด็ก ๆ" "อึ้ย แต่ดูน่ากลัวชะมัด เดินเลี่ยงดีกว่า"
ไครอสเดินฟังเงียบ ๆ ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เขาชินกับการแสดงออกแบบนี้ของผู้คนแล้ว แม้จะไม่ชอบใจนัก แต่เขาก็เข้าใจเหตุผลที่ทุกคนเลี่ยงเขา แม้เขาจะพัฒนาความคิดที่เป็นมนุษย์แล้ว แต่การแสดงอารมณ์และกิริยาท่าทางของเขายังคงน่าเกรงขามไม่ต่างจากตอนเด็ก
มันคือสัญชาตญาณติดตัวที่มีมาแต่กำเนิด แม้เขาจะผนึกพลังไว้แต่ก็ยังปิดความน่าเกรงขามของเขาไว้ไม่มิด แม้เขาไม่รู้ตัว แต่แรงกดดันที่แผ่ออกไปก็ชวนให้ใครหลายคนสะดุ้งได้เพียงแค่เดินผ่าน
เขารีบเดินไปที่สถานที่ลงทะเบียนทันทีเพื่อทำการทดสอบสมรรถนะและตรวจสอบสถานะอาวุธ ระหว่างที่เขากำลังรอคิวตรวจสอบสถานะของตัวเองอยู่นั้น เขากลับรู้สึกถึงสายตาที่เหมือนตั้งใจมองเขา
เป็นพิเศษ เขากวาดสายตามองหาต้นตอของสายตานั้นทันที แล้วได้เห็นหญิงสาวคนหนึ่ง มีดวงตาสีฟ้าและผมสีขาวอมฟ้า เธอสวยสง่าจนโดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมาย เธอมองมา ที่เขาด้วยสายตาที่เปล่งประกาย ทำเอาเขาแปลกใจว่าเธอคนนั้นจะมองเขาทำไมกัน
แม้ไครอสจะสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขารู้จักเธอ—ฟิโอน่า เอลวาเรธ เธอคือบุตรี ของตระกูลดยุกเอลวาเรธ ตระกูลดยุกอีกตระกูลหนึ่งของอาณาจักรนี้ บางทีเธออาจจะแค่มองเขา เพราะรู้จักกันในฐานะบุตรและบุตรีแห่งตระกูลดยุกเท่านั้น
แต่ทำไมสายตาคู่นั้น... มันถึงรู้สึกแปลกนัก เหมือนเธอไม่ได้แค่ ‘มอง’ เขา แต่เหมือนกำลัง ‘มองหา’ เขาอยู่มากกว่า
"เอาละค่ะ หมายเลข 684 คุณไครอส เชิญค่ะ"
ไครอสเดินขึ้นไปเพื่อตรวจสอบสถานะของอาวุธและความเชี่ยวชาญของเขา การตรวจสอบนี้เป็นการตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของผู้เข้าสอบอะคาเดมี ทั้งความถนัดของคอร์ ความหายากของอาวุธ และระดับการพัฒนาของอาวุธ
เมื่อไครอสวางมือบนหินศิลา สถานะของเขาที่ออกมาทำให้คนมากมายตกตะลึง
"ไครอส อาร์เคลิส ถนัดทั้ง 3 คอร์ อาวุธหอก ระดับความหายาก: ตำนาน ระดับการพัฒนา: ขั้น 1"
สถานะที่สมบูรณ์แบบทั้งอาวุธและเจ้าของ ไครอส อาร์เคลิส แสดงให้เห็นถึงศักยภาพที่น่าทึ่ง แต่น่าแปลกใจที่เขาเองกลับไม่รู้สึกภูมิใจนัก เขาเพียงพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินลงมาเงียบ ๆ
แต่กลับมีคน ๆ หนึ่งที่ยิ้มราวกับรู้สถานะของเขาอยู่แล้ว คน ๆ นั้นคือฟิโอน่า
ไม่นานหลังจากไครอสได้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของเขา ฟิโอน่าก็โดนเรียกไปตามคิว
"หมายเลข 690 คุณฟิโอน่า เชิญค่ะ"
"ฟิโอน่า เอลวาเรธ ถนัด: ไมน์คอร์ อาวุธ: เส้นด้าย ระดับความหายาก: ...ลึกลับ! ระดับการพัฒนา: ขั้น 1"
ผู้คนตื่นตกใจยิ่งกว่าเดิม อาวุธระดับลึกลับคือระดับที่หายากที่สุด ความสามารถที่ซับซ้อน แต่น่าประหลาดใจ เป็นระดับในตำนานที่ร้อยปีจะมีสักครั้ง
ฟิโอน่าเดินลงมาช้า ๆ และนั่งรอให้ผู้สมัครสอบทุกคนตรวจสอบสถานะเสร็จ ทั้งไครอสและฟิโอน่าต่างได้รับสายตาประหลาดใจจากคนรอบข้าง แต่ทั้งคู่กลับไม่สนใจนัก พวกเขาต่างมีเป้าหมายที่ชัดเจนอยู่ในใจ
หลังจากทุกคนตรวจสอบสถานะเสร็จ ก็เริ่มทำการทดสอบสมรรถนะกายภาพ ไครอสทำมันได้ดีจนน่าเหลือเชื่อ ส่วนฟิโอน่าทำไม่ได้แย่แต่ก็ไม่ได้ดีนัก ซึ่งไม่แปลกสำหรับเธอ ที่เป็นผู้หญิงร่างกายบอบบางและไม่ได้เชี่ยวชาญคอร์เสริมสมรรถนะ
การสอบข้อเขียนเริ่มขึ้น
ฟิโอน่าทำคะแนนได้อันดับ 1 ส่วนไครอสได้อันดับ 2 ผู้คนเริ่มสงสัยว่าระหว่างใคร 2 คนนี้จะเป็นที่ 1 ในการทดสอบ
จนเหลือการทดสอบสุดท้าย—การทดสอบทักษะการต่อสู้และประยุกต์ใช้พลัง โดยจะมีหุ่นทดสอบที่มีความยาก 10 ระดับให้สู้จนกว่าจะชนะได้ทั้งหมด 10 ระดับ หรือจนกว่าจะสู้ไม่ไหว
ไครอสที่ได้ลำดับการสอบช่วงท้าย ๆ จึงไม่ได้รีบนัก เขาต้องรอคิวก่อนหน้าเขาทดสอบเสร็จก่อน จึงเดินไปทางสนามสอบที่ฟิโอน่าได้เริ่มทดสอบไปก่อน เขารู้สึกสนใจในตัวเธอ ไม่ใช่แค่เพราะ เธอดูเป็นคนเก่ง แต่เหมือนเขาสัมผัสได้ถึงแรงปรารถนาบางอย่างที่ต้องการจากเธอคนนี้
ฟิโอน่าเดินเข้าสนามสอบ เธอไม่ได้เคร่งเครียดอะไร แต่ไครอสสังเกตเห็นว่าเธอหยิบอะไรมาด้วย มันคือหิน แม้ผู้คุมสอบจะงงงวยแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร
"เริ่มการทดสอบได้"
ฟิโอน่าเริ่มทำอะไรบางอย่างที่ผู้คนไม่เข้าใจ เธอเหมือนพึมพำอะไรสักอย่าง ไม่มีใครได้ยิน ผู้คน คิดว่าเธอคงร่ายเวท แต่ไครอสที่มีประสาทหูและตาที่เหนือชั้น เขารู้ได้ทันที—เธอไม่ได้ร่ายเวท
เธอกำลังพูดกับก้อนหิน... ราวกับกำลังออกคำสั่งบางอย่างกับมัน
"จงพังทลาย"
เขาไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เธอกำลังพูดอะไรที่เป็นไปไม่ได้ แต่ไม่นานฟิโอน่าก็โยนหินใส่หุ่นเบา ๆ
สิ่งที่เกิดขึ้นกลับทำให้เขาไม่อยากเชื่อสายตาของตัวเองมากกว่า หุ่นทดสอบปัดหินนั่นอย่างไร้ความปรานี หินนั่นลอยกระเด็น ซึ่งเป็นเรื่องปกติ แต่สิ่งที่ไม่ปกติคือ—แม้หินนั่นจะดูไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้หุ่นเลย แต่หุ่นกลับเริ่มแตกหักและพังลงในที่สุด
ทุกสายตาต่างตกตะลึง ไม่เว้นแม้แต่ไครอส เขาพูดออกมาเบา ๆ ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
"ความสามารถนั่นมัน... เหนือสามัญสำนึกเกินไปรึเปล่า... คุณหนูคนนั้นน่ะ..."


## ตอนที่ 10 ฉันและเธอ

เสียงอึกทึกในลานทดสอบยังคงดังก้องไม่ขาดสาย ผู้เข้าสอบแต่ละคนต่างแสดงความสามารถของตนต่อหน้าผู้คุมสอบและสายตาผู้ชมที่จับจ้องอยู่รอบด้าน สนามที่ถูกแบ่งออกเป็นหลายเขตเต็มไปด้วยเสียงปะทะของเวทมนตร์ เสียงโลหะกระทบกัน และเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นตะลึง
ฟิโอน่า เอลวาเรธ ยืนสงบนิ่งอยู่กลางสนาม แม้ผู้ชมยังคงพูดคุยถึงพลังลึกลับของเธอที่สามารถใช้ “คำสั่ง” กับวัตถุได้ แต่การทดสอบยังไม่สิ้นสุด—เธอยังต้องจัดการกับหุ่นทดสอบอีกหลายตัวให้หมด
หลังจากที่เธอออกคำสั่งให้ “จงพังทลาย” และทำให้หุ่นตัวแรกแตกสลายด้วยก้อนหินธรรมดา คนส่วนใหญ่ยังไม่เชื่อสายตา หลายคนคิดว่าเป็นเพียงความบังเอิญ หรืออาจเป็นกลอุบายบางอย่าง
แต่เมื่อการต่อสู้เริ่มจริงจัง หุ่นทดสอบระดับต่อมาเริ่มเรียนรู้ พวกมันพยายามหลบหลีกและไม่แตะต้องวัตถุที่เธอโยนออกไป
ดวงตาของฟิโอน่าเยือกเย็น ไม่หวั่นไหว เธอเริ่มเปลี่ยนแผน ใช้เวทมนตร์ผสานกับคำสั่ง—ผสมเวทพื้นฐานและเวทขั้นสูงเข้ากับความสามารถของเธอ
มือของเธอขยับรวดเร็ว หินก้อนเล็กเริ่มเรืองแสงสีแดงเข้ม
"เมจิคบอมบ์"เธอร่ายเวทระเบิดใส่หิน แล้วออกคำสั่งต่อทันที
"ไม่พลาดเป้า"
วัตถุธรรมดากลายเป็นอาวุธร้ายแรงที่ไม่มีใครคาดคิด หุ่นทดสอบที่เคยหลบได้ กลับไม่สามารถหนีจากการโจมตีที่ “ไม่มีทางพลาด” ได้อีกต่อไป
เสียงระเบิดขนาดเล็กดังขึ้นทีละจุด หินแต่ละก้อนพุ่งเข้าใส่จุดอ่อนของหุ่นอย่างแม่นยำ รวดเร็ว และไร้การต่อต้าน
จนกระทั่ง—หุ่นตัวสุดท้ายพังลงท่ามกลางความเงียบงันของผู้ชม
เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงฮือฮาที่ดังกระหึ่ม
"เธอคนนั้นคือใครกันแน่... ใช้แค่วัตถุธรรมดากลับทำลายหุ่นได้ถึงขนาดนี้?"
แม้แต่ ไครอส อาร์เคลิส ที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ก็ยังรู้สึกประหลาดใจ เขาจ้องมองเธอด้วยความสนใจ ราวกับมีบางอย่างดึงเขาเข้าไปหาเธอโดยไม่เข้าใจเหตุผล
ไม่นาน ก็ถึงตาของเขา
ไครอสก้าวเข้าสู่สนามอย่างเงียบสงบ ใบหน้าเรียบนิ่ง ไม่มีความตื่นเต้นหรือหวั่นไหว แต่สายตาคมของเขากลับเปี่ยมด้วยสมาธิและจิตวิญญาณนักรบ
เมื่อเสียงสัญญาณเริ่มขึ้น หุ่นเหล็กตัวแรกพุ่งเข้าใส่ทันที
ไครอสขยับกายราวกับสายน้ำ ใช้หอกคู่ใจแทงอย่างแม่นยำ การเคลื่อนไหวของเขาเปี่ยมไปด้วยประสิทธิภาพ—ราบรื่น เฉียบคม ไร้ซึ่งจังหวะเกินจำเป็น
เขาไม่ได้อาศัยเพียงพละกำลัง แต่ใช้กลยุทธ์ ปรับจังหวะรุกและรับให้เข้ากับจุดอ่อนของหุ่นแต่ละตัวได้อย่างน่าทึ่ง
ไม่ถึงสองนาที หุ่นทั้งสิบตัวก็พังทลายลงหมด
เสียงเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกแทนด้วยเสียงปรบมือเกรียวกราว
และก่อนที่การทดสอบจะสิ้นสุดลง ผู้อำนวยการของอะคาเดมี—ผู้ซึ่งติดตามดูอยู่—ได้เดินเข้ามา
“คุณไครอส อาร์เคลิส ขอผมทดสอบคุณด้วยตัวเองได้ไหม?”
เสียงนั้นเรียบ แต่น่าเกรงขาม
ไครอสพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล
พวกเขาเผชิญหน้ากันด้วยความเคารพ ไม่มีการใช้เวท ไม่มีพลังเต็มขั้น เป็นเพียงการปะทะระหว่างสองนักสู้—ด้วยฝีมือและจิตใจ
เสียงปะทะดังกังวาน รวดเร็วและเฉียบคม ผู้อำนวยการรุกหนักด้วยท่าทางช่ำชอง แต่ไครอสกลับหลบได้อย่างง่ายดายทุกครั้ง การตอบโต้ของเขาเฉียบคม จังหวะสวนกลับแม่นยำราวกับเห็นอนาคต
ทุกการโจมตีของผู้อำนวยการ... สำหรับไครอส มันช่าง “ช้า” เกินไป
ไม่กี่อึดใจ การประลองจบลงอย่างเงียบงัน
“จบการทดสอบ” ผู้อำนวยการยิ้มบาง ๆ“พรสวรรค์ของคุณ... ช่างน่าเหลือเชื่อ”“ต่อให้ไม่มาเรียนที่นี่ ผมว่าคุณก็คงโดดเด่นอยู่ดี อะไรทำให้คุณเลือกมาอะคาเดมีล่ะ?”
ไครอสตอบกลับเรียบ ๆ
“ไม่รู้สิครับ... อาจแค่อยากลองหาประสบการณ์ใหม่ ๆ”
ผู้อำนวยการพยักหน้า
“งั้นก็... ขอให้โชคดีนะ”
เมื่อเวลาผ่านไป ผลคะแนนถูกประกาศขึ้น
ไครอส อาร์เคลิส ได้คะแนนรวมอันดับ 1ฟิโอน่า เอลวาเรธ ตามมาเป็นอันดับ 2
เมื่อไครอสเดินดูผลคะแนนเสร็จ ฟิโอน่าก็เดินเข้ามาใกล้ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
“ไม่ผิดหวังเลยค่ะ คุณคงรู้ตัวอยู่แล้วสินะว่าจะผ่าน”
น้ำเสียงเธออ่อนโยนและจริงใจ ไม่ได้มีเจตนาเย้าแหย่ ไครอสหันมามองเธอเพียงแวบหนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ
“...ครับ คงงั้นมั้ง”
จากนั้น เขาโค้งเล็กน้อย และเดินออกไป
ฟิโอน่ามองตามหลังเขา พลางเผลอยิ้มอย่างเงียบ ๆ
“เขาน่ารักกว่าที่คิดแฮะ…”
เธอหันไปมองท้องฟ้า พลางกำหมัดเบา ๆ
‘ฉันจะต้องเข้าหาเขาให้ได้...’
วันถัดมา — ห้องเรียน
ไครอสเข้าห้องเรียนก่อนใคร ที่นั่งรอบตัวเขาว่างเปล่า แม้คนอื่นจะทยอยเข้ามา แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
เขาเคยชินกับความโดดเดี่ยวนี้มานานแล้ว แม้จะไม่ได้รู้สึกอะไรนัก แต่ก็ยังมีบางจุดในใจที่ว่างเปล่าเสมอ
ประตูเปิดอีกครั้ง
ฟิโอน่า ก้าวเข้ามา เธอมองไปรอบห้อง เมื่อเห็นไครอส เธอก็เดินตรงไปหาอย่างไม่ลังเล
“ขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ?”
ไครอสหันมามองเธอเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
ฟิโอน่าพยายามชวนเขาคุย แต่ไครอสตอบสั้น ๆ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เธอเริ่มลังเล—กลัวว่าเธออาจจะเข้าหาเร็วเกินไป
‘เขาอึดอัดรึเปล่านะ... เราทำเกินไปมั้ย?’
เธอเริ่มสงสัยในตัวเอง
ขณะเดียวกัน ไครอสเองก็กำลังคิดว่าเธอคงไม่สบายใจที่ต้องมานั่งข้างเขา อาจแค่ไม่อยากให้ใครอื่นต้องมาเจอแรงกดดันจากตัวเขาแทน
“คุณ... จะไปนั่งที่อื่นก็ได้นะครับ ถ้ามันทำให้รู้สึกสบายใจกว่า”
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย ทำให้ฟิโอน่าชะงัก
‘เขา... เป็นห่วงฉันงั้นเหรอ?’
เธอสูดหายใจลึก ตั้งสติ และยิ้มให้เขา
“ไม่หรอกค่ะ ฉันอยากนั่งตรงนี้เอง... เพราะอยากรู้จักคุณให้มากขึ้นต่างหาก”
คำพูดนั้นไม่ได้มาจากความเขินอาย แต่มาจากความจริงใจที่ซื่อสัตย์ ไครอสสัมผัสได้ทันที
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา
“...ขอบคุณครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเริ่มผ่อนคลายลง บางคนในห้องเริ่มหันมาสังเกต และพบว่าไครอสไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่คิด
บางคนเริ่มกล้าเข้ามาทักทาย และไครอสก็เริ่มตอบกลับ แม้ยังไม่คล่องนัก แต่ก็ไม่ปฏิเสธ
ฟิโอน่าที่นั่งข้าง ๆ เห็นทุกอย่าง... เธอยิ้มบาง ๆ พร้อมกับคิดในใจ
‘นี่แหละ... จุดเริ่มต้นของเรา’


## ตอนที่ 11 เตรียมพร้อม

หลังจากเปิดเรียนได้สามวัน เสียงระฆังดังกังวานไปทั่วบริเวณ บ่งบอกว่าได้เวลาเริ่มคาบเรียนอีกครั้ง
“สถาบันออเรลิออส”สถาบันเวทมนตร์หลวงเพียงแห่งเดียวของอาณาจักร ตั้งตระหง่านกลางเมืองหลวง โดมแก้วสูงล้อมรอบด้วยหอคอยเวทมนตร์ และอาคารเรียนที่เชื่อมต่อกันด้วยสะพานลอยล่องลอยกลางอากาศอย่างสง่างาม
ณ ห้องเรียนหมายเลขหนึ่ง ชั้นปีที่หนึ่ง—ครูประจำชั้นเริ่มเดินเข้ามา เขาคือ อาจารย์ทารีส ชายวัยกลางคนผู้มากประสบการณ์ เป็นผู้ฝึกสอนและดูแลห้องนี้โดยเฉพาะ
อาจารย์ทารีสเริ่มต้นด้วยการอธิบายระบบของสถาบันอย่างตรงไปตรงมา
“สถาบันแห่งนี้เป็นสถานศึกษาเดียวในอาณาจักร พวกเธอทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ ได้รับการคัดเลือกจากผู้สมัครนับหมื่น ผ่านเกณฑ์ที่เข้มงวดที่สุด แสดงว่าทุกคนมีศักยภาพ”
“ดังนั้น จงแสดงความสามารถของตัวเองออกมาให้เต็มที่สถาบันของเราจะประเมินผลทั้งรายห้อง และรายบุคคลตลอดทั้งปี คะแนนเหล่านี้จะเป็นหลักฐานยืนยันคุณสมบัติของพวกเธอในอนาคต ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของตระกูล หรือชั้นวรรณะ”
“อย่าหวังพึ่งคนอื่นแบกคะแนนให้ จงพัฒนาตัวเองอยู่เสมอคะแนนจะได้จากการเรียน การฝึก การทดสอบ และกิจกรรมอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง”
“ทั้งหมดที่ฉันจะพูดในวันนี้มีเพียงเท่านี้ เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับคาบถัดไป”
พูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงพูดคุยของนักเรียนที่เริ่มกลับมาอีกครั้ง
“นี่ ๆ ไครอส นายรู้มั้ยว่าคาบต่อไปเรียนอะไรเหรอ?”ฟิโอน่าหันมาถามเขาด้วยสีหน้าสดใส
“วิชาประวัติศาสตร์ของอาจารย์แคโรไลน์... ว่าแต่ เธอรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
ไครอสขมวดคิ้วเล็กน้อย ความฉลาดของฟิโอน่าเป็นที่ประจักษ์ ตั้งแต่การสอบข้อเขียนที่เธอคว้าอันดับหนึ่ง ทั้งยังมาจากตระกูลเอลวาเรธที่เชี่ยวชาญด้านไมน์คอร์โดยเฉพาะ
“อะไรกัน บางทีมันก็แค่ขี้เกียจนึกนี่นา ถามนิดหน่อยไม่ได้เหรอ?”
ฟิโอน่าทำท่าทางออดอ้อนผิดวิสัย ทำเอาไครอสถึงกับนิ่งไปชั่วครู่ เขามองว่าเธอคือคุณหนูผู้สูงศักดิ์ สุขุม และสง่างาม แต่ตอนนี้กลับดูราวกับเด็กสาวขี้อ้อน
—และแปลกประหลาดพอที่เขารู้สึกว่า…มันน่ารักดี
ทันใดนั้น เสียงของเพื่อนหญิงสองคนดังขึ้นจากด้านหลัง
“ฟิโอน่า~”เมลินา ฟิวส์ และ ไอลีน ราเวล เดินเข้ามาทักด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เมื่อกี้เธอทำตัวอ้อนเขาเหรอ!? ไม่อายเลยใช่มั้ยยะ!”เมลินาพูดแซวจนฟิโอน่าถึงกับสะดุ้ง ก่อนจะรีบเอามือปิดปากเพื่อนตัวเองแทบไม่ทัน
เธอลืมไปเสียสนิทว่าไครอสนั้น “หูดี” และ “ตาดี” ขนาดไหน…
“พอเลย เมลินา… หัดดูสถานการณ์ซะบ้าง”ไอลีนรีบลากเพื่อนสาวจอมแซวออกไป ก่อนเรื่องจะบานปลาย
ด้านหลัง ไครอสเองก็ได้ยินทุกอย่าง—แต่เขาไม่ได้พูดอะไร
ทันใดนั้น เด็กชายร่างใหญ่คนหนึ่งก็เอ่ยทักเขา“นี่ นายคือไครอสใช่ไหม?”
ไครอสหันไปตามเสียงและจำได้ทันที“เรนส์ ลูเวอร์ สินะ?”
เรนส์ยิ้มกว้าง“โอ้ นายจำชื่อฉันได้ด้วย ดีใจที่ได้รู้จักนะ!”
“เช่นกัน”
ทั้งสองเริ่มบทสนทนาอย่างราบรื่น ก่อนเรนส์จะพูดขึ้น“ฉันเห็นนายตอนสอบแล้ว ฝีมือสุดยอดเลยนะ!”
“ไม่หรอก นายเองก็ยอดเยี่ยมเหมือนกัน การใช้สปิริตคอร์ของนายดูมีประสิทธิภาพมากเลย”
ทั้งสองเริ่มสนิทกันมากขึ้น ส่วนฟิโอน่าก็ยิ้มอย่างโล่งใจที่เห็นไครอสเริ่มมีเพื่อนบ้างแล้ว
คาบต่อไปเริ่มต้นขึ้น อาจารย์แคโรไลน์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบ
“เปิดสมุดบันทึก เตรียมจดให้ดีนะคะ วิชาประวัติศาสตร์แม้จะดูไม่น่าตื่นเต้น แต่มีความสำคัญมาก โดยเฉพาะกับพวกเธอที่จะต้องออกไปรับใช้ชาติ หรือสืบทอดตำแหน่งในอนาคต”
“เราจะเริ่มจากประวัติของมนุษย์—ซึ่งเกิดจากการสรรสร้างของเทพมนุษย์ในยุคแรก มนุษย์อ่อนแอ ไม่มีทั้งเวทมนตร์หรือพลังใด ๆ จึงได้รับ ‘คอร์มานา’ มาสามจุดและเมื่อถึงวัยเหมาะสม จะสามารถ ‘ปลุกอาวุธ’ ในตนเอง ซึ่งสะท้อนจิตใจและความถนัดของแต่ละคนได้”
“ต่อมา พันปีก่อน เทพปีศาจได้สร้างเผ่าปีศาจขึ้นเพื่อต่อกรกับเทพมนุษย์เกิดสงครามอันยาวนาน และสุดท้าย…เทพทั้งสองหายไปจากโลก”
“ทุกวันนี้ มนุษย์และปีศาจยังคงอยู่ในสภาพขัดแย้งและหน้าที่ของสถาบันนี้ก็คือการฝึกฝนพวกเธอให้เป็นเสาหลักในอนาคตของอาณาจักร”
หลังการเรียนผ่านไปตลอดทั้งวัน
ช่วงเย็น อาจารย์ทารีสกลับมาเพื่อแจ้งข่าวสำคัญ
“อีกสิบวันจะมี ‘กิจกรรมล่ามอนสเตอร์’ จริงเพื่อหาประสบการณ์กิจกรรมนี้จะให้คะแนนพิเศษแก่ผู้มีผลงานดี”
“แต่ก่อนนั้น... อีกสามวันจากนี้ จะมีการฝึกเตรียมความพร้อมทั้งด้านจิตใจและร่างกายเพื่อให้แน่ใจว่านักเรียนทุกคนจะไม่เป็นอันตราย ขอให้เตรียมตัวให้ดี”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็ออกจากห้องไป ท่ามกลางความตื่นเต้นของนักเรียนจำนวนมาก
แต่ทว่า...
“หึ...”เสียงหนึ่งดังขึ้นจากประตู ไคอัน เวสท์ ลูกชายของตระกูลมาร์ควิสเวสท์ เดินเข้ามาพร้อมกลุ่มเพื่อน
“คุณอัจฉริยะจากตระกูลอาร์เคลิส... ดูท่าทางจะมีบททดสอบเร็ว ๆ นี้เลยนะครับ?”เขาเอ่ยลอย ๆ แต่สายตามองไปที่ไครอส
“ผมได้ยินมาว่าคุณเก่งมากเลยนี่นะ แต่พอคิดดูดี ๆ ทุกอย่างมันก็แปลก ๆ...ทั้งการเอาชนะหุ่นอย่างรวดเร็ว การต่อสู้กับผู้อำนวยการ... มันเหมือน ‘จัดฉาก’ ยังไงก็ไม่รู้สิ”
เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นรอบห้อง แต่ก่อนที่อะไรจะบานปลาย ฟิโอน่าก็ลุกขึ้น
“ถ้าคุณไม่มีหลักฐาน ก็อย่าพูดลอย ๆ ดีกว่านะคะคุณไคอัน”
แต่ไคอันยังไม่หยุด“ตระกูลอาร์เคลิสที่ว่าเก่งนักหนา ทั้งปราบมังกรดำ ปราบมังกรอัสนี... แล้วเด็กหนุ่มที่เหนือกว่าใครในประวัติศาสตร์อีกเนี่ยนะ?”
ฟิโอน่าหยิบถ้อยคำสวนกลับทันที“แน่จริงก็อย่าใช้ปากสิคะ มาประลองเลยดีกว่า ฉันจะเป็นคู่ต่อสู้ให้เอง”
“ไม่หรอกครับ ผมหมายถึงคุณไครอสต่างหาก ผมไม่สู้กับผู้หญิงหรอกนะแต่เอ... ทำไมคุณถึงออกตัวแทนเขาขนาดนี้ล่ะ?”
“คุณไครอส... หรือว่ากลัวกันแน่ครับ?”
ไครอสถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ยเรียบ ๆ
“จะประลองวันไหนก็บอกมา”
“อีกสามวัน วันแรกของการฝึกเตรียมพร้อม เป็นไง?”
“ตกลง”
สิ้นคำ ไครอสก็เดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และสายตาหลายคู่ที่เริ่มเฝ้ารอการประลองที่กำลังจะมาถึง...


## ตอนที่ 12 ตัวตนที่ไม่อาจเข้าใจ

เสียงแตรเรียกเข้าแถวในสนามฝึกดังก้องไปทั่วบริเวณ นักเรียนปีหนึ่งทุกคนมารวมตัวกันตามคำสั่งของสถาบัน หลังจากได้เรียนรู้เบื้องต้นในห้องเรียนมาหลายวัน วันนี้คือวันแรกของการฝึกพื้นฐานภาคสนาม
อาจารย์ทารีสยืนอยู่ด้านหน้า พร้อมคณะครูฝึกอีกหลายคน เขากวาดตามองนักเรียนที่ยืนเรียงแถวอย่างเงียบงันก่อนจะเริ่มเอ่ยขึ้น
“ก่อนจะเริ่มฝึกภาคสนามจริง สถาบันจะทำการประเมินพื้นฐานของพวกเธอ เพื่อให้เข้าใจถึงความถนัดของแต่ละคน วันนี้เราจะอธิบายระบบของ ‘คอร์’ และ ‘อาวุธ’ อย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าทุกคนเข้าใจตรงกัน”
เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“อาวุธของพวกเธอจะถูกจำแนกตามระดับความหายาก ได้แก่ ปกติ, หายาก, มหากาพย์, ตำนาน และ ลึกลับโดยทั่วไป อาวุธจะตื่นขึ้นเมื่ออายุครบ 12 ปี และมีระดับการพัฒนาอยู่ 4 ขั้นขั้น 0 คือช่วงเริ่มต้นหลังการปลุกขั้น 1 คือระดับที่เจ้าของเริ่มเข้าใจพื้นฐานของอาวุธตนเองขั้น 2 คือระดับสูงสุดที่มนุษย์โดยทั่วไปสามารถไปถึง เป็นระดับที่พลังของอาวุธสามารถแสดงประสิทธิภาพได้อย่างเต็มที่ หากผู้ใดสามารถไปถึงขั้นนี้ได้ จะได้รับสิทธิในการตั้งชื่ออาวุธและลงทะเบียนในหอเกียรติยศส่วนขั้น 3 เป็นระดับในตำนาน ซึ่งยังไม่เคยมีผู้ใดไปถึง ว่ากันว่า... หากไปถึงขั้นนั้น อาวุธจะตอบสนองต่อเจตจำนงของเจ้าของ และมีพลังถึงขั้นเปลี่ยนแปลงโชคชะตา”
“ทั้งนี้ ระดับความหายากของอาวุธไม่ได้ส่งผลโดยตรงต่อพลังการต่อสู้ แต่เกี่ยวข้องกับสภาพจิตใจและความคิดของผู้เป็นเจ้าของโดยตรง”
หลังจากกล่าวจบ ครูอีกคนก็เดินออกมาพร้อมแผ่นภาพเวทมนตร์ที่แสดงโครงสร้างของร่างกายมนุษย์ โดยมีจุดเรืองแสงสามจุดบนร่างให้เห็นเด่นชัด
“ต่อไป เราจะอธิบายเกี่ยวกับคอร์มานาทั้ง 3 ประเภท — ได้แก่ สปิริตคอร์, ออร่าคอร์ และ ไมน์คอร์”
“สปิริตคอร์ อยู่บริเวณหัวใจ ทำหน้าที่ส่งมานาไหลเวียนไปทั่วร่างคล้ายระบบไหลเวียนโลหิต ช่วยเสริมพละกำลังและสมรรถภาพเหนือมนุษย์ เมื่อฝึกจนเชี่ยวชาญ จะสามารถแปลงคุณสมบัติมานาให้กลายเป็นธาตุต่าง ๆ เพื่อเสริมคุณสมบัติเฉพาะทางของตนเองได้ถึงขีดสุด”
ไม่นานนัก อาจารย์บัลทัส ครูฝึกวิชาการต่อสู้ก็เดินออกมาสาธิตให้ชม
“การใช้สปิริตคอร์อย่างมีประสิทธิภาพ ไม่ใช่การกระจายมานาไปทั่วร่างโดยไร้จุดหมาย แต่ควร ‘กำหนดเฉพาะจุด’ เพื่อเสริมแกร่งส่วนต่าง ๆ อย่างตรงจุด และลดภาระของร่างกาย”
ทันใดนั้น อาจารย์บัลทัสแปลงมานาเป็นธาตุสายฟ้า พลังสายฟ้าเริ่มแผ่ออกมาจากแขนของเขาให้เห็น
“เมื่อฝึกถึงขั้นสูง จะสามารถเสริมคุณสมบัติธาตุให้ร่างกายได้ ธาตุสายฟ้าเหมาะกับการเพิ่มความเร็ว ในขณะที่ธาตุอื่น ๆ เช่น น้ำแข็ง, ลม, ไฟ หรือดิน ก็มีจุดเด่นเฉพาะของตนเอง”
จากนั้น อาจารย์ทารีสก็กลับมาอธิบายเกี่ยวกับออร่าคอร์ พร้อมกับสาธิตการใช้งานให้เห็น
“ออร่าคอร์ ใช้เพื่อเสริมพลังให้อาวุธโดยตรง โดยเฉพาะอาวุธประเภทมีคม เช่น ดาบ หอก มีด ฯลฯ สามารถเสริมคุณสมบัติธาตุลงบนอาวุธได้เช่นกัน แม้จะไม่เห็นผลชัดเจนทางกายภาพเหมือนสปิริตคอร์ แต่จะส่งผลต่อ ‘ความเสียหาย’ ที่อาวุธสร้างได้อย่างชัดเจน”
อาจารย์ทารีสกล่าวจบก็เรียกอาจารย์เซเนก้าให้มาสาธิตเกี่ยวกับไมน์คอร์
“สำหรับไมน์คอร์ แม้ดูเรียบง่าย แต่ถือเป็นรากฐานของทุกคอร์ เพราะขึ้นอยู่กับ ‘จินตนาการ’ และ ‘การควบคุม’ เป็นหลัก มานาจะถูกเปลี่ยนแปลงตามภาพที่เรานึกในหัว เช่น หากนึกถึงลูกไฟ — ก็สามารถสร้างลูกไฟได้จริง หรือหากจินตนาการถึงการควบคุมวัตถุ — ก็สามารถทำได้เช่นกัน”
“เมื่อจินตนาการของเราสมบูรณ์พอ และมีมานาเพียงพอ ก็จะสามารถสร้างเวทมนตร์รูปแบบใดก็ได้ในเชิงรูปธรรม”
เมื่อการอธิบายจบลง อาจารย์ทารีสก็กล่าวสรุป
“ขอให้ทุกคนตั้งใจฝึก และหากมีข้อสงสัยเกี่ยวกับคอร์ใด ๆ สามารถสอบถามอาจารย์ผู้ดูแลได้ทันที ขอให้ทุกคนโชคดี”
การฝึกถูกแบ่งออกเป็นหลายสถานี นักเรียนแต่ละคนผลัดกันฝึกทักษะพื้นฐาน — ทั้งการใช้อาวุธ การควบคุมมานา และการประยุกต์ใช้พลังของคอร์
ไครอสอยู่ในกลุ่มฝึกควบคุมหอก เขาเคลื่อนไหวแม่นยำ ดุดัน และเงียบสงบจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ส่วนฟิโอน่า ฝึกการสร้างเวทตามจินตนาการ และเธอทำมันได้อย่างไร้ที่ติจนทำให้ครูฝึกถึงกับตกตะลึง
ผู้คนเริ่มมองพวกเขาด้วยสายตาประหลาดใจ บ้างชื่นชม บ้างเริ่มมีความรู้สึกอื่นแอบแฝง
เมื่อถึงช่วงพักกลางวัน นักเรียนต่างกระจายกันไปพักตามมุมต่าง ๆ
แต่แล้ว ไคอัน เวสท์ ก็เดินตรงไปหาครูฝึก พร้อมกล่าวเสียงดัง
“อาจารย์ครับ ผมขอใช้สนามประลองตามที่ตกลงไว้กับคุณไครอสครับ”
เมื่อได้รับอนุญาต เสียงฮือฮาก็เริ่มดังขึ้นในหมู่นักเรียน
ไคอันยิ้มเหยียดเล็กน้อย ขณะเดินไปหยุดตรงหน้ากลุ่มของไครอส
“คุณไครอส อาร์เคลิส ได้เวลาทำตามสัญญาแล้ว... หรือคุณจะเปลี่ยนใจ?”
ไครอสถอนหายใจเบา ๆ เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร — การปลุกกระแส การสร้างความกดดัน และการทำให้เขาโดดเดี่ยวอีกครั้ง
“ฉันไม่เคยเปลี่ยนใจ ถ้านายพร้อม ก็มา”
เสียงนกหวีดเริ่มต้นดังขึ้น
ไคอันพุ่งเข้าใส่ทันที ดาบเรเปียร์ในมือแผ่พลังเวท แต่เพียงชั่วพริบตา ไครอสถอยหนึ่งก้าว หลบ แล้วสวนด้วยด้ามหอกกระแทกเข้าท้องจนอีกฝ่ายล้มลง
ไคอันพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ไครอสก็ยังคงตอบโต้ด้วยความแม่นยำไร้ที่ติ จนสุดท้ายกรรมการต้องสั่งยุติการประลอง
เสียงปรบมือเริ่มดังขึ้น แต่กลับเงียบไปเมื่อไคอันพูดขึ้น
“หึ... ยินดีด้วยนะที่เอาชนะฉันได้ พรสวรรค์ของแกมันน่ากลัวจริง ๆ — แต่ขอโทษนะ ต่อให้เป็นลูกของตระกูลอาร์เคลิส ฉันก็ไม่เชื่อว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้”
เขาเหยียดยิ้ม
“พรสวรรค์ที่ไม่ใช่มนุษย์อย่างแก... น่าเชื่อกว่าอีกว่าเป็นลูกของมังกรเสียด้วยซ้ำ”
“แกมัน... ตัวประหลาด”
บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนทันที หลายคนเริ่มกระซิบ กระซาบ บางคนเริ่มลังเล
ไครอสไม่พูดอะไร เขาเพียงหันหลัง และเดินออกจากสนามเงียบ ๆ
ฟิโอน่ารีบตามไป แต่ก่อนจะเอ่ยอะไร ไครอสก็พูดขึ้นเสียก่อน
“ผมอยากอยู่คนเดียวครับ ไว้เจอกันทีหลังนะ”
ฟิโอน่าเห็นสายตาของเขา — เต็มไปด้วยความกลัว
ช่วงเย็น ไครอสหลบมานั่งใต้ต้นไม้เงียบ ๆ เขาจ้องหอกของตัวเองที่สะท้อนใบหน้าอ่อนล้า
“ตัวประหลาด...”
เสียงในหัวดังซ้ำไปซ้ำมา
เขาหลับตา สูดลมหายใจ แล้วพึมพำเบา ๆ
“อย่าคิดมาก... เรายังเป็นมนุษย์... เราอยู่ได้... เราไม่ได้เป็นแบบนั้น... ใช่ไหม...?”
แต่แม้แต่เสียงของตัวเอง ก็ไม่สามารถปลอบใจตัวเขาได้อีกแล้ว
“ขนาดเรายังกลัวตัวเอง... แล้วคนอื่นจะไม่กลัวได้ยังไง...”
เขาหัวเราะในลำคออย่างเจ็บปวด
“บางที... เขาอาจจะพูดถูกก็ได้...”
แสงสุดท้ายของวัน ส่องกระทบไหล่เขาอย่างอ่อนโยน
แต่มันก็ไม่อาจลบคำพูดที่ฝังลึกในใจเขาได้เลย…


## ตอนที่ 13 รอยยิ้มแรก

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของฟิโอน่าดังสะท้อนไปตามระเบียงหินที่ทอดยาวสู่สวนด้านหลังสถาบันสถานที่เงียบงันที่เธอไม่คิดจะมา...หากไม่ใช่เพราะเธอเห็นไครอสเดินออกจากสนามประลอง ด้วยสีหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
"ตัวประหลาด..."
เสียงพึมพำที่เธอได้ยินจากเขาเมื่อครู่ เหมือนคมมีดที่กรีดลึกลงกลางหัวใจ
เธอยืนนิ่ง — สะอึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังอดีต ภาพของชายผู้แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แล่นวาบขึ้นมาในหัวใจ
เขา... ที่ไม่เคยร้องขออะไรจากเธอแม้แต่น้อยเขา... ที่ยิ้มให้เธอทั้งที่ไม่เคยได้รับรอยยิ้มกลับเลยสักครั้ง
เธอกำมือแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นที่เอ่อขึ้นมาในลำคอ
'ตอนนั้นเราไม่เคยรู้เลยว่าเขา... อ่อนแอแค่ไหน'
เธอก้าวเท้าออกจากมุมเงา เดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ราวกับนักรบผู้พ่ายแพ้ในสนามที่ไม่มีใครมองเห็น
"...ไครอส"
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงที่เคยมั่นคงบัดนี้หม่นแสงลง ราวกับวิญญาณในนั้นหล่นหายไปแล้วครึ่งหนึ่ง
"ขอโทษครับ... ผมแค่อยากอยู่คนเดียว"
ฟิโอน่าไม่พูดอะไร เธอแค่นั่งลงข้างเขาอย่างเงียบ ๆ ไม่พยายามปลอบ ไม่เร่งรัด ไม่อธิบาย
เธอเพียงอยู่ตรงนั้น... และเพียงเท่านั้น ก็เพียงพอให้เขาเริ่มพูด
ไครอสเล่า... ถึงวัยเด็กที่ไม่มีเสียงหัวเราะ วันที่เขาเผชิญกับสายตาที่มองเขาราวกับไม่ใช่มนุษย์วันที่เขาฆ่าคน... โดยไม่รู้สึกอะไรเลยวันที่เขาส่องกระจกแล้วถามตัวเองว่า — เขาเป็นอะไรกันแน่?
"ผมไม่รู้... ว่าผมควรอยู่ในโลกของใครได้บ้าง"
คำพูดนั้นทำให้ฟิโอน่ารู้สึกเหมือนหัวใจเธอถูกฉีกออกช้า ๆ
‘นี่คือคนที่เคยช่วยฉันทั้งหัวใจ โดยไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดตอบแทนเลยงั้นเหรอ…?’
เขาลุกขึ้น ทิ้งเธอไว้ที่เดิม เหมือนเขาไม่สมควรได้รับแม้แต่การอยู่เคียงข้าง
หลายวันต่อมา
แสงแดดยามสายสาดผ่านหน้าต่างห้องเรียน บรรยากาศดูสงบแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่มีใครพูดออกมา
ไครอสยังนั่งเงียบที่เดิม มุมห้องริมหน้าต่างไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แม้เวลาจะผ่านไปหลายวันแล้วก็ตาม
จนกระทั่ง...
"นี่ นายลืมสมุดไว้ในห้องฝึก"
เสียงของฟิโอน่าดังขึ้น พร้อมกับสมุดเล่มหนึ่งที่ยื่นมาข้างหน้าเงียบ ๆเธอยิ้มอ่อนโยน... รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เขาเคยให้เธอเมื่อครั้งอดีต
เขารับสมุดไว้ช้า ๆ"...ขอบคุณครับ"
แล้วตามมาด้วยเสียงที่เบากว่า แฝงความรู้สึกผิดที่กดทับหัวใจเขามาหลายวัน
"...แล้วก็ ขอโทษครับ ที่ช่วงนี้ทำให้คุณลำบาก"
ฟิโอน่านิ่งงัน หัวใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะคำพูดธรรมดา... แต่เจ็บลึกเขายังห่วงเธอ แม้ตัวเองจะบอบช้ำแค่ไหนก็ตาม
เธอยิ้มให้อย่างอ่อนโยน น้ำเสียงเบาแต่มั่นคง
“แค่นี้… ไม่เป็นไรเลย”
เธอเว้นไปนิด ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่พอให้เขาได้ยิน
“เพราะเคยมีคนคนหนึ่ง… ทำแบบนี้ให้ฉันโดยไม่หวังอะไรเลยเหมือนกัน”
ไครอสหลุบตาลง มือของเขากำแน่นเล็กน้อย
“…ขอบคุณนะครับ ฟิโอน่า”
ครั้งแรกในหลายวัน ที่เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่เงาครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า... อาจยังมีใครที่เห็นเขาเป็น "มนุษย์"
ช่วงบ่ายของวันเดียวกัน
ห้องเรียนกลับมาเงียบสงบอีกครั้งหลังช่วงพัก
นักเรียนบางส่วนยังพูดคุยกันเบา ๆ ขณะที่บางคนเริ่มสังเกตอะไรบางอย่าง...
“เมื่อกี้เขายิ้มเหรอ?”
เมลินาเอ่ยกับไอลีนเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“อือ…ดูเหมือนจะเป็นรอยยิ้มจริง ๆ ด้วย” ไอลีนพยักหน้า
“ว้ายยยย ฟิโอน่าเธอทำได้ไงเนี่ย! ทำให้เจ้าชายน้ำแข็งยิ้มได้เนี่ยนะ!?”
ฟิโอน่าหน้าแดงทันที เธอเหลือบมองไครอสที่ยังนิ่งเฉยแต่สังเกตได้ว่า...นิ้วของเขาเลื่อนผิดจังหวะหูของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย
‘เขาได้ยินแน่ๆ…’
เสียงหัวเราะเบา ๆจากเมลีนาและไอลีน ทำให้ผู้คนเริ่มหันมามองไครอสที่แอบยิ้ม
คนที่เคยกลัวไครอส เริ่มเปลี่ยนสายตาเป็นความสงสัย… แล้วค่อย ๆ กลายเป็นความเห็นใจ
“เขาก็เป็นมนุษย์เหมือนเรา…”
บรรยากาศในห้องที่เคยแข็งตึง เริ่มอ่อนลง
แต่ในมุมห้องอีกฝั่งหนึ่ง…
ไคอัน เวสท์ นั่งนิ่ง มือกำดินสอแน่นจนมันหักครึ่งใบหน้าของเขามืดครึ้ม ขากรรไกรเกร็งแน่น
“พวกโง่... แค่ยิ้มนิดเดียว พวกแกก็ลืมหมดงั้นเหรอ?”
เขาขบฟันแน่น แววตาเต็มไปด้วยความเคืองแค้น
"ไครอส... ความสามารถของแกมันก็พอแล้ว... แต่ทำไมต้องอยากได้ 'ความสนใจ' ด้วย?"
รอยยิ้มหนึ่งรอย... เปลี่ยนทุกอย่างแต่เงาของความเกลียดชังก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น...
ฟิโอน่า บุตรีแห่งตระกูลดยุกผู้สูงศักดิ์ หลังจบจากอะคาเดมีได้ไม่นาน เธอก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับ ไครอส — ชายหนุ่มอัจฉริยะจากอีกหนึ่งตระกูลดยุก การแต่งงานที่ไม่มีความรักและเต็มไปด้วยความห่างเหิน ทำให้ฟิโอน่าไม่คิดจะเปิดใจให้เขาเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม ไครอสกลับพิสูจน์ความจริงใจของตนอย่างไม่เร่งรัด เขาค่อยๆ สร้างความสัมพันธ์ทีละน้อย โดยไม่พยายามฝืนใจเธอ จนทำให้หัวใจของฟิโอน่าเริ่มหวั่นไหวอย่างไม่รู้ตัว

แต่ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่เริ่มจะเบ่งบาน สงครามระหว่างมนุษย์และปีศาจกลับปะทุขึ้น ไครอสต้องเดินเข้าสู่สนามรบ และจบชีวิตลงอย่างกล้าหาญเพื่อปกป้องอาณาจักร

การจากไปของเขา ทิ้งรอยแผลลึกไว้ในหัวใจของเธอ
ฟิโอน่าจึงตัดสินใจใช้เวทมนตร์ที่ฝืนกฎของโลก ย้อนเวลากลับไปยังอดีต เพื่อกลับมาเจอเขาอีกครั้ง และช่วยเหลือเขาจากชะตากรรมอันโหดร้าย

แต่การเปลี่ยนชะตากรรมไม่ใช่เรื่องง่าย—และบางที ทุกอย่างอาจยากกว่าเดิม...