Symphony of Silence
Jellybab
## โน๊ตเปล่า

"มันก็แค่เสียงเงียบๆ...แต่แม่งดังชิบหายในหัวผม" — อเดน
เสียงรองเท้าหนังตึงๆ กระทบพื้นหินอ่อนของอาคารกรมสอบสวนกลางในยามเช้าอันเงียบสงัด ดวงอาทิตย์ยังไม่ทันพ้นขอบตึกดีด้วยซ้ำ อเดน เวลส์ นักสืบหนุ่มวัย 29 ปี ผมยาวหยักศกเล็กน้อย ชอบมัดลวกๆ ไว้ข้างหลัง ยืนพิงประตูสูบบุหรี่ด้วยสีหน้าเซ็งๆ
เขาเพิ่งโดนเรียกตัวกลับจากพักร้อนที่ยังไม่ทันได้แพ็คกระเป๋า เสื้อฮาวายยังทิ้งไว้ที่เตียงในโรงแรมอยู่เลย บินข้ามรัฐด้วยเครื่องบินแดงๆ ราคาประหยัด และตอนนี้เขากำลังมองป้ายหน้าตึกที่เขาอยากจะหลีกหนีมานานแสนนาน
"หน่วยสืบสวนพิเศษ – คดีลักษณะวิปริตระดับสูง"
"เชี่ย...คิดถึงกาแฟมากกว่าไอ้คดีเฮงซวยนี่อีก" เขาพึมพำ ก่อนสะบัดก้นบุหรี่ลงบนพื้น
ในห้องประชุม ทีมใหม่ของเขารออยู่พร้อมหน้า — เอเลน่า หัวหน้าทีมอายุห้าสิบกว่า แต่ยังเฉียบคมพอจะเฉือนความคิดคนทั้งห้องให้แบนราบ (อายุก็แค่ตัวเลข) ลูเซีย ผู้ช่วยสาวที่มีดวงตาคล้ายเคยร้องไห้มาตลอดชีวิต ไมเคิล มือเทคนิคที่ฟังเพลงแนว Deathcore ตอนนั่ง Debug
"เหยื่อเป็นนักเปียโนชื่อ คาริน โรชาร์ต พบศพบนเวทีเปล่าในโรงละครร้าง กลางอกมีรอยแหวะลึกเหมือนถูกแทง แต่ไม่มีเลือดไหล ไม่พบร่องรอยต่อสู้"
เอเลน่าพูดขณะเปิดภาพถ่าย เหยื่ออยู่ในท่านั่งพิงเก้าอี้ หน้าตาเหมือนกำลังหลับ เพลงที่เธอกำลังเล่นก่อนตายไม่มีอยู่จริง ไม่มีโน้ตบนแท่นวางโน๊ต ไม่มีเสียง ไม่มีผู้ชม
แต่มี “กระดาษแผ่นหนึ่ง” วางอยู่ตรงพื้นหน้าเปียโน
โน้ตเปล่า
ไม่มีตัวโน้ต ไม่มีคีย์ ไม่มีอะไรเลย
“แม่งเหมือนล้อเล่นนะเนี่ย” อเดนพึมพำแล้วหาวอย่างหน้าด้าน “แผ่นกระดาษเปล่าจะเป็นเบาะแสได้ไงวะ? หรือมันเป็นศิลปะ? แบบ...มินิมอล คิลลิ่ง”
ไมเคิลกลั้นหัวเราะแทบจะไม่อยู่ ลูเซียเหลือบมองพลางคิดว่า“พี่แกจริงจังมั้ยเนี่ย?”
เอเลน่าไม่ยิ้มด้วยแล้วถามว่า “แล้วถ้าฉันบอกว่าในกระดาษแผ่นนั้น มันมีเสียงละ?”
ห้องเงียบลงทันที
“ตรวจด้วยโซนาร์เฉพาะ พบร่องรอยของการกรีดลึกลงในกระดาษเป็นเส้นจางๆ เหมือนกับการเขียนโน้ตแบบซ่อนไว้ ไม่ใช่ด้วยหมึก แต่ด้วยแรงกดของมือระดับจุลไมครอน”
ลูเซียหยิบไฟล์ขึ้นมาเปิดภาพโครงสร้างแบบอินฟราเรดให้ดู “คล้ายการบันทึกเสียงลงแผ่นเสียงแบบโบราณ แต่ใช้มือเปล่า”
อเดนมองภาพ แล้วหัวเราะเบาๆ “เหี้ย นี่มันศิลปะจริงๆ ด้วย”
“หรืออาจจะเป็นสัญญาณแรกจากใครบางคน ที่อยากให้เรา ‘ได้ยิน’ เสียงที่ไม่มีอยู่จริง” เอเลน่ากล่าว
เงียบอีกครั้ง
...
ณ โรงละครร้าง
กลิ่นฝุ่น กลิ่นไม้เก่า และกลิ่นความตายที่ยังไม่จางหายไป อเดนเดินบนเวทีอย่างเบื่อๆ หยิบบุหรี่ขึ้นมาเคี้ยวปลาย แบบไม่ได้จุดไฟ
“นี่คือที่ที่คารินตาย...” ลูเซียพูดเบาๆ
“เธอเล่นเพลงสุดท้ายที่ไม่มีเสียง ต่อหน้าผู้ชมที่ไม่มีตัวตน ในสถานที่ที่ไม่มีใครฟัง” อเดนยิ้มเหี้ยม “แม่ง...โรแมนติกดีนะ”
ขณะนั้นเอง เสียงจิ๊บๆ จากลำโพงเก่าที่ไม่เสียบสายดังขึ้นเอง
ทุกคนหยุดหายใจ
เสียงนั้นคือ “โน้ตเปล่า” ที่ถูกสแกนในห้องแล็บ — มันถูกเล่นออกมาผ่านคลื่นไมโครโทนัลที่หูมนุษย์แทบไม่ได้ยิน
แต่พวกเขา "รู้สึก" ได้ถึงมัน
หัวใจของลูเซียเต้นผิดจังหวะไปเสี้ยววินาที
อเดนยืนนิ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ
“คนฆ่า...กำลังบรรเลงเพลงของเขาอยู่ตอนนี้...ผ่านความกลัวของพวกเรา”


## เสียงที่ไม่มีใครฟัง

บันทึกเสียงในห้องอัดที่พังไปแล้วไม่ควรจะยังทำงานได้
แต่มันก็...
“...ไมค์ นายเช็กแล้วใช่ไหมว่าระบบอัดเสียงพังไปตั้งแต่ห้าปีก่อน?”
อเดนถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ขณะนั่งไขว่ห้างอยู่บนกล่องลำโพงเก่าๆ มือยังถือแก้วกาแฟที่น่าจะเย็นไปแล้วครึ่งชั่วโมง
“ใช่พี่ มันพังไปแล้วแน่นอน ไม่มีไฟ ไม่มีแบตเตอรี่ ไม่มีสายเชื่อมกับเซิร์ฟเวอร์ ไม่มีอะไรเลย” ไมค์ตอบพลางพิมพ์โค้ดในแล็ปท็อปเหมือนคนจะปลุกศพให้ลุกขึ้นมาเต้นได้
“แล้วเสียงที่เราได้ยินเมื่อคืนมาจากไหน?”
ทั้งห้องเงียบ
เอเลน่าหันมามองเขา ดวงตาคมกริบและกดอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “อย่าพูดเล่นนะอเดน อย่าพูดว่ามันเป็นเสียงก่อนตายจากเหยื่อจริงๆนะ”
“งั้นผมขอพูดใหม่” เขายิ้มกวนๆ แล้วหยิบบุหรี่มา “เสียงเมื่อคืนนั้น...เป็นเสียงของคนที่รู้ว่าเขากำลังจะตาย แต่ไม่มีใครได้ยินเลย”
ลูเซียหน้าเผือด
“ในไฟล์เสียงนั้น” อเดนหรี่ตามองจอสกรีน “มีแค่สองอย่าง — เสียงฝีเท้า...และเสียงขูดบางอย่างคล้ายสายไวโอลินบนคอนกรีต”
“เหมือนคนกำลังพยายามปีนหนี...” ไมค์กระซิบเบาๆ
“หรือเหมือนคนพยายามเขียนโน้ต...ด้วยเล็บของตัวเอง”
—
เสียงอีกแบบหนึ่งดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงในคลิป
แต่เป็นเสียงในหัวอเดนเอง
"ฟา... ลา... ซอล..."
“แค่โน้ต 3 ตัว ทำไมมันถึงไม่ออกจากหัวฉันไปซะที”
เขาสะบัดหัวเบาๆ พยายามไม่สนใจแม้แต่ไมค์จะสังเกตเห็น
—
“คดีนี้แม่งไม่ใช่ฆาตกรรมธรรมดาแล้ว”
อเดนพึมพำพลางลุกขึ้นยืน หมุนไหล่เหมือนคนจะไปเตะบอลมากกว่าไขคดี
“แล้วมันวิเศษยังไงฮะยอดนักสืบ?” เอเลน่าเหน็บ
“มันพิเศษตรงที่...คนฆ่าไม่ได้ต้องการให้เหยื่อตายเร็ว” เขาเดินไปเปิดไฟห้องบันทึกเสียง
“เขาอยากให้เหยื่อ ได้ยินเสียงของตัวเองตาย”
ไฟสลัวๆ ส่องเห็นผนังที่เต็มไปด้วยรอยขูดเหมือนมีคนใช้เล็บจารึกอะไรไว้
และตรงกลางห้อง...คือโน้ตเปล่าแผ่นเดียวบนขาตั้ง
โน้ตที่ไม่มีเสียง
โน้ตที่รอใครสักคนเติมให้สมบูรณ์
อเดนเดินเข้าไปใกล้มัน หยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาดูแล้วเอียงหัวเล็กน้อย
“เขาไม่ได้เขียนเพลงบนกระดาษนี้...แต่เขาเขียนลงบนคน”
—
ในศพที่พบเมื่อคืน
มีลวดเปียโนพันกับเส้นเสียง
มีจังหวะหยุดของลมหายใจตามช่วงเวลาเหมือนเมโทรโนม
และตอนที่เหยื่อกำลังจะสิ้นใจจริงๆ...คือเวลาที่ “เสียงคลื่นต่ำพิเศษ” ถูกเปิดในห้อง
คลื่นที่ไม่มีใครได้ยิน
เว้นแต่คนกำลังจะตาย
—
“ไมค์ เดินคลื่นเสียงถี่ต่ำย้อนหลังในระบบทั้งหมดของตึก”
“ครับพี่”
“เอเลน่า สั่งปิดลำโพงทุกตัวรอบเขตอัดเสียงนี้ ไม่งั้นเราจะได้ยินเสียงสุดท้ายของเหยื่ออีกคนในคืนนี้”
“เรียบร้อย”
“ลูเซีย เช็กประวัติคนที่เคยอยู่ในวงดนตรีกับเหยื่อคนนี้...ใครที่หายไปในช่วงหกเดือนหลังสุด ฉันอยากรู้ว่า ‘เสียง’ ของใครที่กำลังเงียบ”
ลูเซียพยักหน้า ทั้งที่หน้าเธอยังซีดอยู่
—
“อเดน นายว่าเขาจะฆ่าอีกเมื่อไหร่?” เอเลน่าถามขณะก้าวออกจากห้อง
อเดนเงยหน้าขึ้นมองเพดาน
ลูบคางตัวเองช้าๆ แล้วหัวเราะเบาๆ
“เขาไม่ได้กำลังฆ่า”
“เขากำลังแต่งเพลงอยู่ต่างหาก”
"เพลงที่ไม่มีใครอยากฟัง แต่ทุกคนจะได้ยิน...ตอนที่มันสายไปแล้ว"


## Allegro – ความเร็วที่ฆ่าได้

เสียงหัวเราะค่อยๆ ดังขึ้นกลางห้องที่มืดสนิท
ไม่ใช่เสียงตลก ไม่ใช่เสียงดีใจ แต่เป็นเสียงที่เหมือนกำลัง “เข้าคีย์” กับจังหวะอะไรบางอย่างในหัว
"Allegro... เร็วขึ้นอีกนิดสิคนดี..." (Allegro” ในทางดนตรีคือ “เร็วแบบมีชีวิตชีวา)
มือซ้ายบรรจงจรดลงบนเครื่องสายเก่าๆ
มือขวาหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมา แล้วค่อยๆ ขูดมันไปบนเส้นเอ็นของศพตรงหน้า
สายเอ็นตึงราวกับจะดีดเสียงออกมาได้จริงๆ
คนฆ่าไม่ได้เพียงแค่ฆ่า
เขากำลัง เล่นเครื่องดนตรีจากร่างมนุษย์
—
“เหยื่อรายที่สอง… ชายวัย 40 ครูสอนเปียโน ตายแบบเดียวกันกับรายก่อนหน้า”
เสียงเอเลน่าทำลายความเงียบในห้องสืบสวนเช้าอันแสนอึมครึม
“เสียงก่อนตายไม่ดังเท่าเคสแรก” ไมค์เสริมขณะเลื่อนภาพจากกล้องวงจรปิดขึ้นบนจอ
“แต่ในไฟล์เสียงที่ได้จากกล้อง...มีเสียง Tempo คล้ายเมโทรโนม — เร็วขึ้นทีละนิด จนหยุดที่จังหวะ Allegro”
อเดนยกกาแฟขึ้นดื่มแล้วหยีตาเล็กน้อย
“เหมือนจังหวะหัวใจที่เร่งเรื่อยๆ จนแตกสลาย”
“เหยื่อถูกมัดไว้กับเก้าอี้ คอพับลง เหมือนหมดแรงหายใจหลังหัวใจเต้นแรงเกินควบคุม” ลูเซียอ่านจากแฟ้มคดี เสียงสั่นเล็กน้อย
“ฆาตกรไม่ได้ฆ่าด้วยมือ…” อเดนพึมพำ “...แต่ใช้เสียงเร่งจังหวะหัวใจเหยื่อจนหยุดทำงาน — เหมือนการ ‘เร่งเพลง’ จนเครื่องดนตรีพัง”
เขาเดินไปหน้ากระดานไวท์บอร์ด เขียนคำว่า “ALLEGRO” ด้วยลายมือหวัดๆ
ตามด้วยขีดเส้นใต้สามเส้น
“คดีแรก: โน้ตเปล่า – เหยื่อเขียนด้วยเสียงตัวเอง
คดีสอง: Allegro – เหยื่อตายเพราะจังหวะเร่ง
...เขากำลังแต่งเพลงจริงๆ”
—
ขณะเดียวกัน…
ที่อีกฟากของเมืองในห้องใต้ดินที่ไม่มีใครกล้าเข้า
เสียงเครื่องอัดเสียงโบราณหมุนเทปวนซ้ำไปมา
“Allegro... Allegro... Allegro…”
เสียงนี้ไม่ใช่เสียงของฆาตกร
แต่เป็น เสียงของเหยื่อคนต่อไป ที่ถูกบังคับให้พูดซ้ำ
ขณะถูกทรมานให้หัวใจเต้นเร็วขึ้นผ่านเสียงความถี่ต่ำเฉพาะจุด
ใบหน้าของฆาตกรซ่อนอยู่ในเงามืด มีเพียงรอยยิ้มแผ่วเบาและการเคาะนิ้วลงบนโต๊ะจังหวะ 3/4 ช้าๆ
เขาเปิดโน้ตเพลงแผ่นใหม่ขึ้นมา
เขียนด้วยหมึกสีแดง
ลงชื่อมุมกระดาษว่า...
"Concerto for the Dead - Part III: Vivace"
—
“เหยื่อมีจุดร่วมอะไรบ้าง?” เอเลน่าถามระหว่างประชุมในคืนต่อมา
“ทั้งคู่เป็นนักดนตรีมืออาชีพ เคยเป็นสมาชิกวงเดียวกันเมื่อห้าปีก่อน” ลูเซียตอบพลางเปิดแฟ้ม
“วงชื่อ Nocturne Echo เลิกกิจการไปเพราะอุบัติเหตุ... มือไวโอลินเสียชีวิตกลางเวทีด้วยเหตุไม่ชัดเจน”
อเดนยกมือขึ้น
“อุบัติเหตุอะไร?”
ไมค์ตอบ “ระเบิดเสียงความถี่ต่ำ บนเวทีเกิดการ ‘ย้อนเสียง’ แบบที่ควบคุมไม่ได้”
อเดนเงียบไปอึดใจ
“…แล้วมือไวโอลินตาย… แต่ศพไม่เคยพบ?”
ไมค์พยักหน้า “ถูกระบุว่า ‘หายสาบสูญ’ แม้กล้องจะเห็นว่าเขาถูกแรงกระแทกจนร่างกระเด็นลงหลังเวที”
อเดนหัวเราะในลำคอเบาๆ
“พวกนายรู้ไหม…” เขาวางแก้วกาแฟลงดัง ตุบ
“…เครื่องดนตรีที่เจ๊งไปแล้ว ถ้าซ่อมไม่ถูกวิธี มันจะ ‘ส่งเสียง’ ออกมาเอง… โดยไม่ต้องมีใครเล่น”
—
คืนเดียวกันนั้น
กล้องวงจรปิดหน้าวิทยาลัยดนตรีแห่งหนึ่ง
จับภาพชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในมุมมืด
ในมือถือเคสไวโอลิน
แต่ไม่ได้ใส่ไวโอลิน
ข้างใน…
เป็นเครื่องมือศัลยกรรม
ลวดเปียโน
แผงวงจรเสียง
และโน้ตเพลงแผ่นที่สาม
Vivace – เร็วกว่า Allegro
เร็วพอจะเผาใจให้มอดไหม้ทั้งเป็น