ขอรักแค่เธอได้ไหม?
LAG_G
## บทที่ 1 วันวานของความสุข

"หากเรารู้ว่า ถ้าทำสิ่งนี้ แล้วเราจะสุข. เราคงรออย่างมีความหวัง."
"แต่หากเรารู้ว่า ถ้าเราทำสิ่งนี้ แล้วจะทุกข์. เราคงไม่อยากแม้แต่จะเริ่มเลย"
คำพูดเหล่านี้ที่ยังคงว่ายวนเวียนอยู่ในหัวของผม ไม่จบไม่สิ้นสักที ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า มันเริ่มขึ้นตอนไหน แต่มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่ผมฝันเห็นประตูบานนั้น ทุกครั้งที่ผมฝันถึงมัน ผมจะอยู่อย่างลำพัง ในห้องสี่เหลี่ยม และมีประตูอยู่ข้างหน้าผม ผมไม่รู้มันคืออะไรหรือแม้แต่อย่างไง ไม่ว่าพยายามหนีมากแค่ไหน ประตูก็จะไม่เปิดจนกว่าถ้อยคำเหล่านี้จะพูดจบ และเมื่อมันจบ ในขณะที่ประตูกำลังเปิดอย่างช้าๆ และมีเสียงเอี๊ยดอ๊าดก้องไปทั่วห้องนั่น ผมก็จะเห็นสิ่งมีชีวิตที่รูปร่างเหมือนกับมนุษย์ แต่ทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยของเหลวสีดำ ที่กำลังเดินมาทางผมอย่างอืดอาด และร่ำไห้ตลอดเวลา และเมื่อมันกำลังจะสัมผัสผมด้วยมือทั้งสองของมัน ทันใดนั้น
"กริ๊ง~กริ๊ง~กริ๊ง~"
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์ของผม ปลุกผมจากฝันร้ายที่ไม่รู้จักจบนี้ และเหมือนทุกที เมื่อผมตื่นขึ้นจากเรื่องปวดหัวทั้งหมดนี้ ผมก็เดินลงไปที่ห้องครัวของบ้าน เพื่อหาน้ำดื่มสักแก้วสองแก้ว ก่อนจะเริ่มกิจวัตรประจำวันของผม นั้นคือ เตรียมตัวไปมหาลัย
"เอี๊ยด~~"
ทันทีที่ผมมาถึงหน้ามหาวิทยาลัย ก็มีรถขายน้ำมาจอดข้างหน้าผมพอดี
"มาสายเหมือนเดิมเลยนะ!"
ผมบอกกับเจนลูกจ้างของผมเหมือนทุกครั้ง และจากนั้นรถก็ดับลง และกระจกก็เลื่อนลงมา
"สวัสดีคะ. ขอโทษจริงๆที่มาสาย พอดียังไม่ชินกับรถเกียร์เลยอ่ะคะ"
ผมตกใจนิดหน่อยที่เห็นน้องผู้หญิงที่ขับรถขายของมา อยู่ต่อหน้าผม เพราะทุกครั้งมันควรจะเป็นลูกจ้างประจำของผม
"ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณคือ"
ผมถามด้วยความสงสัย
"อ๋อ หนูชื่อ ขวัญ คะ อายุ 19 ปี อยู่คณะ IT พอดีต้องรอรถแถวนี้บ่อยๆเลยจะมาขอทำงานทีนี้คะ"
"และพี่เจนละครับ?"
เธอแนะนำตัว และขอสมัครงานกันตรงๆในเวลาเดียวกัน
"พอดีพี่เขาไม่สบายหนูเลยมาแทนคะ. เห็นพี่เขาบอกว่าจะแจ้งพี่ไปไม่ใช่หรอคะ?"
เธอตอบกลับมาอย่างนั้น ผมก็ลนลานเปิดไลท์แทบไม่ทัน
"จริงด้วย! พี่ผิดเองแหละ ชอบลืมอ่านไลท์อยู่เรื่อยเลย"
ผมหัวเราะแห้งๆกลบความเขินอายอย่างที่สุด
"สงสัยว่า พี่คงต้องสอนงานน้องแล้วสินะ"
"คะ! รบกวนด้วยคะ!"
ขวัญตอบกลับอย่างกระตือรือร้น นั้นทำให้ผมรู้สึกเขินนิดหน่อย
ลูกค้าเริ่มเข้ามาซื้อน้ำเรื่อยๆ แต่ที่แปลกกว่าปกติก็คือ รู้สึกว่าลูกค้าที่เป็นผู้ชายเริ่มเข้ามาซื้อน้ำบ่อยกว่าปกติทั่วไปนะ
"แม้~ลูกค้าเยอะกว่าปกติเลยนะวันนี้ สงสัยคงเป็นเพราะน้องมาช่วยพี่ขายแน่เลย"
ผมได้แซวเธอนิดหน่อย ก่อนที่ขวัญจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้ม และตอบปฎิเสธกลับมาแบบถอมตัว
"ไม่หรอกคะ หนูก็ไม่ได้ป๊อปขนาดนั้น มันคงเป็นเพราะน้ำร้านพี่ มันแตกต่างจากร้านทั่วไปมั้งคะ"
ผมยิ้มแห้งๆและตอบกลับเธอไปว่า
"แตกต่างเนี้ย มันหมายความว่าไงอ่ะ"
ขวัญตกใจและรีบตอบกลับมาว่า
"ไม่ใช่ในทางที่ไม่ดีนะคะ!!"
ผมแอบขำนิดหน่อยกับท่าทางของเธอ และยิ้มตอบกลับขวัญไป
'บางที มันก็ดีนะ การที่มีเพื่อนร่วมงานเป็นผู้หญิงเนี้ย ถึงแม้เธอจะเป็นลูกจ้างเราก็เถอะ'
ผมคิดในใจก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อ และช่วยสอนขวัญมากขึ้นในการทำงาน ในขณะที่ช่วงเวลาที่ดีนี้กำลังดำเนินไปนั้น ก็มีบางอย่างเกิดขึ้น
อยู่ๆอากาศรอบข้างก็เริ่มเย็นขึ้นจนน่าขนลุก และตรงไหล่ทั้งสองข้างก็เริ่มรู้สึกถึงแรงกด คล้ายมีคนมาบีบที่ไหล่
"ขวัญหรอ!"
ผมหันหลังไป จะถามขวัญว่ามีอะไรรึเปล่า แต่เมื่อหันกลับไป ผมกลับตัวแข็งเหมือนกับท่อนไม้ ขยับก็ไม่ได้ เหมือนโดนมัดไว้ด้วยเชือก และแล้วประตูบ้านั้นก็ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าผม ประตูเปิดออกอย่างช้าๆเหมือนเคย เสียงที่น่ากลัวจนอยากจะปิดตาไว้ แต่ก็ทำไม่ได้ ตาผมมันแข็งเหมือนมีคนมาถ่างตาไว้ หลับก็ไม่ได้ ต้องดูสิ่งที่จะออกมาจากประตู โดยที่ทำอะไรไม่ได้
ประตูเปิดจนสุด ด้านหลังประตูนั้นมีแต่ความมืดมิด มองเข้าไปก็ไม่เห็นสิ่งใด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกับเป็น สิ่งมีชีวิตสีดำตัวนั้น และความรู้สึกตอนนี้ มันชัดเจนเลยว่า ด้านหลังฉันตอนนี้คงเป็นมัน
'บ้าชิบ!!!'
ผมอุทานในใจพร้อมตัวสั่นอย่างมาก มือของมันค่อยๆเคลื่อนเข้ามาที่อกของผมอย่างช้าๆ รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก แต่แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงเท้าดังก้องทั่วห้อง
"ตึก~ ตึก~ ตึก~ ตึก~"
"ขวัญ!!!"
ผมตกใจเพราะเห็นขวัญอยู่ในฝันร้ายของผม เธอเดินผ่านผมจากข้างหลัง และเดินไปที่ห้องสีดำที่เปิดอยู่ เสียงค่อยๆเงียบลงและแสงก็สว่างขึ้นจากในห้องนั้น และประตูก็หายไป ผมสามารถกลับมาควบคุมร่างกายได้เหมือนเดิมแล้ว แต่เมื่อผมหลับตาลง เพราะหวังว่าจะตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุกที่คุ้นเคย แต่เมื่อลืมตาขึ้นกลับพบว่า ผมยังอยู่ที่ห้องสี่เหลี่ยมเหมือนเดิม ไอ้ตัวสีดำนั้นยังอยู่เหมือนเดิม แต่ต่างจากเดิมตรงที่ ตอนนี้มันมาอยู่ข้างหน้าผมซ่ะงั้น เจ้าตัวนั้นยื่นมือทั้งสองข้างออกมา และสัมผัสไปที่ใบหน้าของผมอย่างนุ่มนวล ดูเหมือนว่าไอ้ตัวนั้นกำลังจะพูดบางอย่างกับผมอยู่
"~อย่าร้อง~" "~อย่าร้องเลยนะ~" "~วันข้างหน้าจะแย่ และจะยิ่งแย่~"
เสียงพูดปนน้ำตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเศร้า และมันชั่งอบอุ่มเหลือเกิน ผิดกับภาพลักษณ์ตรงหน้า เสียงของมันเหลมเหมือนกับผู้หญิง และมันคุ้นอย่างบอกไม่ถูก อยู่ๆน้ำตาผมก็ไหลออกมา รู้ตัวอีกทีผมก็กลับมาอยู่บนรถขายของเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ร้านปิดแล้ว รถก็เคลื่อนที่อยู่ด้วย ผมได้ยินเสียงเพลงจากห้องคนขับ และขวัญก็อยู่ในนั้นกำลังฟังเพลงป๊อปอยู่ แม้เธอจะเต้นไปตามจังหวะเพลงนั้นด้วยซ้ำ
"ขวัญเปิดข้างหลังให้หน่อยสิ"
"อ๊าาา!!!"
ขวัญกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ ผมก็ตกใจเหมือนกับเธอ และเธอก็ลงมาเปิดประตูหลังด้วยความลนลาน
"พี่ไปอยู่ในนั้นได้ยังไง หนูก็เช็คแล้วด้วย รอพี่มา2ชั่วโมงแล้วด้วยนะ!!"
"2ชั่วโมงเลยหรอ!!"
ผมขอโทษเธอและจ่ายค่าจ้างรายวัน และกลับบ้านพร้อมน่าที่แดงเหมือนมะเขือเทศ เพราะเขินกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะผมไม่รู้ว่าจะอธิบายมันยังไง และก็หวังว่าคืนนี้จะมีฝันดีๆบางนะ
"โชคดีนะตัวฉันในวันพรุ่งนี้"
ผมพูดปลอบใจตัวเองทุกครั้งก่อนจะนอน เพราะรู้ว่าผมต้องเจอกับฝันเดิมๆอีกครั้ง และต้องเจอกับอะไรหลายๆอย่างในวันพรุ่งนี้แน่นอน แต่สิ่งที่แย่ที่สุดของวันนี้ก็คือ ความฝันบ้าๆนั้นและขวัญที่อยู่ในนั้น มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และผมไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย แต่คำพูดของไอ้ตัวนั้นมันอะไรกัน อยู่ๆฉันก็ร้องไห้ ไม่รู้เพราะอะไรหรืออาจจะเป็นความกลัวกันแน่นะ ที่ทำให้ฉันต้องเจอกับอะไรแบบนั้น แต่ก็หวังว่าผมจะเข้าใจมันสักวัน จากนั้นหลับตา และเผญิชหน้ากับความกลัวอีกครั้ง
ในความมืดมิด หรือในความสว่างไสว ณ ห้องนั้น เจ้าตัวนั้น ปรากฏขึ้นในห้องนั้นทุกครั้ง ที่คนคนนั้นหลับไหล ไม่ว่าเมื่อไหร่ หรือเพราะอะไร เจ้าตัวนั้นยังคงยืนรอใครบ้างคนอยู่ แต่ตอนนี้มันกลับกัน เจ้านั้นมันพบแล้ว และสีดำตรงนิ้วเท้านั้นก็ค่อยๆย้อนกลับมาเป็น ผิวของมนุษย์อีกครั้ง


## บทที่ 1.5 ฝันร้าย หรือ ความทรมาน

"หากเรารู้ว่า-"
มันเริ่มขึ้นอีกแล้ว ฝันร้ายที่วนเวียน ได้แต่คิดว่าทำไมผมถึงต้องเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ ช่วงบ่ายก็ทีนึงแล้ว และยังจะต้องเจอกับมันอีกรอบงั้นหรอ แต่ครั้งนี้มันจะแตกต่างออกไป ผมเดินไปที่ประตูบานเดิม และเปิดมันออก ทันทีที่ประตูเปิดจนสุด แสงก็สว่างจ้าจนแสบตาไปหมด เมื่อแสงค่อยๆจางหายไป ผมเหลือบสายตาลงเล็กน้อย และแล้วเจ้าตัวนั้นยื่นอยู่ตรงหน้าผม  ผมก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ของเหลวสีดำนั้นที่ปกคลุมเจ้าตัวนั้นอยู่ มันค่อยๆเคลื่อนที่ไปส่วนหัวของเจ้าตัวนั้น และมันเริ่มกลายเป็นมนุษย์ที่ละนิด และเมื่อมันหยุดลง ภาพตรงหน้าของผมก็คือ เด็กสาวคนหนึ่งที่มีผมยาวสลวย เหมือนดังสายไหมที่รวบยาวอย่างสวยงาม ผมของเธอยาวลากพื้น กระจายไปทั่วพื้นไม้บริเวณนั้น แม้มันปกคลุมตัวเธอเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ ดวงตาสีชาติที่จ้องมาที่ผม ผิวสีน้ำผึ้งอำพันที่ดูน่าสัมผัส ริมฝีปากเล็กที่น่ารัก ผมตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะนึง รู้ตัวอีกที่ก็คือ ตอนนี้เด็กสาวคนนั้นยื่นมือทั้งสองมาที่หน้าของผม และจับที่แก้มของผมเอาไว้
"คุณนะ! ใช่คนคนนั้นใช่ไหม?"
เธอพูดกับผมด้วยคำถามที่ชวนสับสน แต่เหนือสิ่งอื่นใด ผมไม่ค่อยเข้าใจมากนั้น เพราะเสียงของเธอมันดังก้องอยู่ในหัวของผมไม่หยุด คงเป็นเพราะเสียงที่ใสแจ๋วเล็กน่ารักนั้น ทำให้ผมไม่มีสมาธิเอาซ่ะเลย ผมรวบรวมสติและตอบกลับเธอไป
"เธอหมายความว่ายังไง และเธอเป็นใครกัน?"
เธอค่อยๆยิ้มและเอียงหัวนิดๆไปทางซ้าย บอกเลยว่าในเวลานั้นมันชั่ง ทรมานหรือเกิน ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่หัวใจมันเต้นแรงไม่หยุด ร่างกายก็เริ่มออนเพลีย หายใจเริ่มหอบขึ้นทุกวินาที
"อะไรกัน!? กะ เกิดอะไรขึ้น? เธอทำ~ อะ~อะไร?"
ผมส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เหมือนกำลังถูกดูดวิญญาณออกจากร่างไป ขยับก็ไม่ได้ ทันใดนั้นเข่าผมก็ทรุดลงไปกับพื้นห้อง เธอคนนั้นก้มมามองที่ผม พร้อมทั้ง ร้องไห้ออกมา และพูดออกมาทั้งน้ำตาว่า
"~ในที่สุด ก็เจอกันสักทีนะ~"
ผมไม่เข้าใจอะไรเลย ทั้งความเจ็บปวดนี่ เธอคนนี้ หรือแม้แต่ฝันร้ายบ้าๆนี่
'ตื่นได้แล้วตัวฉัน อ้าาาา!!!'
ผมคิดไปพลางเจ็บไปพลาง มันเป็นความรู้สึกนี่เจ็บมาก เจ็บไปทั่วร่างเลย อกก็เหมือนจะทะลุ แขนกับขาก็เหมือนกำลังจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ เจ็บเหลือเกิน
ทันใดนั้น ผมก็ตื่นขึ้นจากฝันร้ายและความเจ็บปวดก็หายไป เหลือแค่เพียงอาการหอบเล็กน้อย และเหงื่อออกนิดหน่อย
'ฝุบ ฝุบ'
ผมตกใจเห็นผ้าห่มขยับอยู่และคิดในใจว่า
'เราก็อยู่บ้านคนเดียว พ่อแม่ก็ไปทำงาน สุนัขที่เลี้ยงไว้ก็อยู่นอกบ้าน และมันอะไรกัน ที่อยู่กับเราตอนนี้นะ!?'
ผมเปิดผ้าห่มออกอย่างช้าๆด้วยความกลัว
'ฝุบ!!!'
"ธะ เธอคือ!?"
เด็กสาวที่อยู่ในฝันร้ายของผม ที่ผมฝันอยู่ทุกคืนนั้น มานอนอยู่ที่ตักของผม และอยู่ๆเธอก็ค่อยๆตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ทันใดที่เมื่อลมเย็นสบายยามเช้าพัดเข้ามาในห้องนอนของผม ผ้าม่านทั้งสองโบกสะบัดอย่างเบาบาง รอยยิ้มเล็กๆแสนหวานบนใบหน้าที่งดงาม ผมที่ปลิวไสวไปกับแรงลม ทำให้ภาพตรงหน้ายิ่งน่าชื่นชม ดวงตาสีชาติที่งดงามดังทับทิมนับล้านกำลังเปล่งประกายไปกับแสงที่สาดเข้ามา เสียงที่ใสแจ๋วที่คุ้นเคย พูดออกมาว่า
"อรุณสวัสดิ์คะ!!"


## บทที่ 2 เจ้าหญิงผู้โดดเดี่ยว

"อรุณสวัสดิ์คะ"
เด็กผู้หญิงที่อยู่บนตักผม กล่าวสวัสดีตอนเช้า ด้วยความใส แต่ผมกับรู้สึกแปลกๆบางอย่าง
"ละ แล้ว~ เธอเป็นใครกัน!?"
ผมถามเด็กหญิงด้วยสีหน้าแววตาที่สับสน และมึนงงอย่างถึงที่สุด
ทั้งที่ตัวเธอนั่งทับผมอยู่แท้ๆ แต่ผมกับแทบจะไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของเธอเลย ทั้งที่ตัวก็ไม่ได้เล็กขนาดนั้นแท้ๆ และอีกอย่าง ผมของเธอก็นุ่มมาก เหมือนกับก้อนสำลีเลย และก่อนที่จะได้ทันตอบอะไร ผมก็สังเกตได้ว่าเธอนั้นไม่ได้สวมใส่อะไรเลย มีเพียงผมของเธอที่ปกคลุมเธออยู่
"อ้าาา!!!"
ผมตกใจและก็ตกเตียงในเวลาเดียวกัน
"ธะ ธะ เธอ!! ไม่ได้ ใส่เสื้อผ้าอย่างงั้นหรอ"
เมื่อเธอเห็นผมพูดแบบนั้น หน้าของเธอก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง และเอาผมของเธอมาปิดเอาไว้อย่างช้าๆ และก็พูดปนเขินออกมาว่า
"พะ พะ พอ~ มะ มะ มีอะไรให้หนูใส่ไหมคะ หรือ ถะ ถ้าพี่ชายอยากคุยต่อ สะ สภาพนี้ หนูก็ไม่ว่าหรอกนะคะ"
เธอพูดอย่างนั้นพลางหยิบผมของเธอมาปิดหน้า ผมลนลานมาก และรีบไปหาเสื้อสักตัวมาให้เธอใส่ จากนั้นผมก็ยื่นเสื้อให้เธอ และในขณะที่รอเธอใส่เสื้ออยู่นั้น ผมก็ได้ถามเธออีกครั้งว่า
"สรุปแล้วเธอเป็นใครกัน? ไม่สิเธอเป็นตัวอะไรกันแน่!?" "ฉันเห็นเธอในร่างของเหลวสีดำทุกคืน และจู่ๆมันก็กลายมาเป็นเธอได้ยังไงกัน!?"
"คือมันอธิบายยากนะคะ ถ้าเป็นไปได้หนูก็อยากเล่าให้พี่ชายฟังอยู่หรอกนะคะ"
"'งั้นก็บอกอะไรที่มันง่ายๆก่อนแล้วกัน เช่นเธอเป็นใครหรือตัวอะไรกันแน่!?"
"หนูคือหนึ่งในผู้สืบทอดคะ มีนามว่า Ruby(รูบี้) ผู้สืบทอดสกิล Undying(อันไดอิ้ง)"
เธอแนะนำตัวเธอและบอกชื่อความสามารถของเธอ ผมพยักหน้าตอบรับและตอบกลับเธอไปว่า
"อ๋อ~ เธอเป็นหนึ่งในผู้สืบทอดนี้เอง" "เดี๋ยว!! อะไรนะ!! เธอเป็นผู้สืบทอดอย่างงั้นหรอ!! แล้วเธอจะบอกความสามารถของเธอทำไมล่ะ มันควรจะเป็นความลับของแต่ละผู้สืบทอดไม่ใช่หรอ"
"กะ ก็ พี่ชายถามหนูว่าเป็นใครและตัวอะไรไม่ใช่หรอ ละ และอีกอย่างมันก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรสักหน่อยนิ"
ผมตกใจเมื่อรู้ว่าเธอคือหนึ่งในผู้สืบทอด เลยตะโกนออกไปด้วยความตกใจ และเธอก็ตอบกลับมาด้วยอาการตกใจและสะอื้นในเวลาเดียวกัน
"ขะ ขอโทษทีนะ ไม่ได้อยากทำให้ตกใจ"
ผมกล่าวขอโทษเธอที่อาจจะส่งเสียงดังไปหน่อย แต่ผมก็ไม่ได้เข้าใจความหมายของผู้สืบทอดมากนักหรอก
'เพราะจริงๆแล้ว ผู้สืบทอดนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับคนปกติ และอีกอย่าง พวกเขาแทบไม่เปิดเผยตัวตนออกมาเลย '
"เห้อ~ งั้นไหนๆเธอก็บอกชื่อตระกูลของเธอแล้ว งั้นจะเป็นอะไรไหมถ้าเธอจะอธิบายเพิ่มเติม"
"ดะ ได้คะพี่ชาย ตระกูลแห่งความโดดเดี่ยว Undying(อันไดอิ้ง) หนูเป็นผู้สืบทอดคนแรกของตระกูลคะ ความสามารถก็คือ เมื่อหนูได้รับบาดเจ็บจนถึงแก่ชีวิต บาดแผลทั้งหมดจะได้รับการรักษาในทันที และจะคืนชีพอีกครั้งคะ"
"อย่างงี้นี่เอง ความสามารถก็ตรงตามชื่อเลยสินะ แต่ถึงแม้เธอจะอธิบายตัวเธอให้ฉันฟังก็ตาม แต่ทางนี้ก็จะไม่บอกอะไรกับเธอหรอกนะ"
"คะ หนูทราบดี เพราะสุดท้ายแล้วผู้สืบทอดทั้งหมดจะต้องถูกทำให้เป็นหนึ่งเดียวกัน โดยการเหลือรอดมาเป็นคนสุดท้าย แต่ถึงอย่างนั้นหนูก็ไม่ว่าอะไรพี่ชายหรอกคะ เพราะหนูรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพี่ชายอยู่แล้วล่ะคะ"
"มะ หมายความว่ายังไงกัน"
"เป็น ความ ลับ คะ"
รูบี้ขยิบตาและชูนิ้วมาไว้ตรงปาก ผมก็ไม่เข้าใจว่าเธอทำอย่างนั้นทำไม หรือเธอพูดจริงไหมเรื่องที่เธอรู้เกี่ยวกับตัวผม ถึงยังไงก็ตาม มันเป็นเรื่องที่อันตรายมากเมื่อมี ผู้สืบทอดสองคนมาเผชิญหน้ากัน เราทั้งคู่เอาแต่จ้องกัน ไม่ขยับไปไหนอยู่พักใหญ่
"คะ คือ ถ้าจะจ้องหนูแบบนี้ มะ มัน ออกจะแปลกๆนะคะ"
"ขะ ขอโทษนะ คะ คือ-"
ก่อนที่ผมจะถามอะไรเธอออกไป เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ทำให้ผมต้องรับสาย
"ขวัญหรอ ว่าไง" "โอเครพี่จะรีบไป บาย" ผมตัดสายขวัญและหันกลับไปคุยกับรูบี้ต่อ "แล้วเธอจะเอายังไงต่อ"
"หนูตามไปด้วยได้ไหมคะ"
'เอาไงดี แค่มีผู้สืบทอดสองคนในสถานที่เดียวกันก็แย่พอแล้ว ถึงแม้จะสู้กันตรงนี้ไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เนื่องด้วยความสามารถ อันไดอิ้ง ของเธอ มันโกงจนไม่รู้จะเอาชนะยังไงเลย และอีกอย่างความสามารถของฉันตอนนี้  ต่อให้สู้กับคนที่ไม่ได้เป็นอมตะก็จัดอยู่ว่า เป็นความสามารถที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในหมู่ผู้สืบทอดเลยก็ว่าได้ ทำยังไงดีนะ!!'
ผมครุ่นคิดอยู่พักนึง ก่อนจะรู้ตัวอีกทีว่า ผมได้พาเธอมาที่ร้านแล้ว
"มาสายนะคะวันนี้ ไม่ทราบว่าในร้านมีกฎที่หักเงินเดือนเจ้าของร้านไหมค่ะ"
เสียงขวัญดังขึ้นเมื่อเห็นผม
"ฮ่าาา ฮ่าา ฮ่า~ ถ้ามีฉันคงล้มละลายไปแล้วละ"
ผมขำประชดใส่ขวัญไป และก่อนที่จะได้แนะนำรูบี้ให้รู้จัก ขวัญก็ดันทักมาก่อนว่า
"โห้~ ใครค่ะเนี้ย น่ารักจังเลย เหมือนลูกครึ่งเลยคะ อย่าบอกนะว่า เป็นลูกของพี่หรอค่ะ"
"ปะ ป่าวนะ!! เธอเป็น อ่าา~ เธอเป็น-"
"หนูเป็นญาติห่างๆกับพี่ชายนะคะ พอดีคุณแม่เขาฝากหนูไว้กับพี่ชายพักนึงคะ"
รูบี้ตอบแทนผม ที่กำลังจะคิดหาทางออกที่ดีที่สุดอยู่
"ญาติหรอ? ถึงแม้หน้าตาจะไม่คล้ายกันเลยก็เหอะ แต่ก็น่ารักดีนะคะเนี้ย"
ขวัญพูดชมรูบี้สักพักนึง ผมก็พึ่งสังเกตได้ว่า ทำไมขวัญถึงไม่ทักเรื่องผมที่ยาวลากพื้นของเธอกันนะ และเมื่อผมหันไปมองรูบี้ ผมก็ตกใจจนเหงื่อตก
"หะ หายไป!"
ผมของรูบี้ที่ยาวราวๆสามเมตร ตอนนี้มันสั่นลงจนเหลือแค่เมตรเศษๆ
'เกิดอะไรขึ้นนะ หรือนี้เป็นความสามารถของเธอกันแน่ ไม่สิเท่าที่ฟังเธออธิบายมา ถึงแม้จะไม่ได้เชื่อเธอทั้งหมดก็เถอะ แต่เท่าที่รู้ก็คือ ส่วนใหญ่ความสามารถของผู้สืบทอดนั้น จะเกี่ยวข้องหรือมีความสอดคล้องกับชื่อตระกูลหรือชื่อความสามารถ อันไดอิ้ง อย่างงั้นหรอ หรือว่าเธอโกหกเรากันนะ อันตรายอย่างที่คิดจริงๆด้วยที่พาเธอมาที่นี่'
ในขณะที่ผมกำลังคิดตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรดีนั้น รูบี้ก็หันมาพร้อมรอยยิ้ม ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ได้แต่ดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ และหวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
เวลาก็ได้ผ่านไปจนกระทั่งปิดร้าน และขวัญได้เดินทางกลับบ้านเป็นที่เรียบร้อย เหลือไว้เพียงชายหนุ่มกับเด็กหญิงท่ามกลางความมืดมน มีเพียงแต่แสงไฟสีขาวนวลของเสาไฟ ลมก็พัดใบไม้แห้งตามพื้น ทำให้เกิดเสียงเบาบางไปทั่ว อากาศก็เริ่มหนาวเย็น ช่วยให้บรรยากาศกลางมหาลัยดูสยองขวัญขึ้นไปอีก และทันใดนั้นเอง
"ปัง!!!"
อยู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้น และในขณะเดียวกันนั้น
"รูบี้!!!" "ปะ เป็นอะไรไหม?"
รูบี้ถูกยิง ต่อหน้าผม แม้ว่าผมจะเข้าไปรับตัวเธอไว้ ก็ไม่สามารถกันกระสุนนั้นไว้ได้
"รูบี้!!! รูบี้!! เป็นอะไรหรือป่าว"
ผมนั่งเรียกเธออยู่อย่างนั้น
"ปัง!!!"
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง
"ไม่ยอมหรอกน่า!!!"
ผมได้ดีดก้อนกวดตรงพื้นให้กระเด็นไปทาง ที่เสียงปืนนั้นดังขึ้น ทำให้นัดนั้นพลาดจากตัวผมไป แต่ก็ยังกระเด็นเฉียดโดนแก้มผมอยู่ดี
'แย่แล้วสิ รูบี้ก็สลบอยู่ด้วย แต่จะทิ้งเธอไว้อย่างงี้ก็ไม่ได้ ต้องหาที่ซ่อนก่อน'
ผมได้วิ่งเข้าไปที่ตึกคณะสถาปัตย์ที่อยู่ใกล้ๆ และรีบวิ่งเข้าไปจุดอับเพื่อจำกัดวิธีกระสุน และหลังจากนั้นผมได้ซ่อนรูบี้ไว้ที่ห้องเรียนในคณะ แล้วค่อยวิ่งขึ้นไปชั้นอื่นเพื่อหาตัวมือปืน
"เจ้าพวกวัยรุ่นทั้งหลาย อย่าทำให้มันยาก และออกมาดีกว่าน่า!!"
จู่ๆมือปืนก็ตะโกนขึ้นมา ทำให้ผมตกใจจนไปชนกับแจกันข้างบันได แต่ผมเอามือคว้ามันไว้ทันก่อนที่มันจะตกแตก แต่จู่ๆก็
"พวกแกอยู่ที่ชั้น2นี่เอง ไม่ต้องหนีหรอก สุดท้ายแล้ว พวกแกก็ตายอยู่ดี"
ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ว่าทำไมเจ้านั้นถึงรู้ตำแหน่งของผม ทั้งที่ก็ไม่ได้มีเสียงอะไรเลย
'เจ้านั้นรู้ได้ยังไงนะว่าเราอยู่ชั้นบน ทั้งที่ทั้งตึกนี่มันก็ไม่ได้เปิดไฟเลยแท้ๆ และฉันก็ไม่ได้ส่งเสียงอะไรเลยด้วย ทำไมกันนะ!'
หลังจากที่มือปืนรู้ถึงตำแหน่งของผมแล้ว ผมก็ได้รีบวิ่งขึ้นไปชั้นต่อไปเรื่อยๆ และก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งตามมาอย่างติดๆ
"ทางตันแล้วสินะ เจ้าหนู แล้วไปเอาเจ้าเด็กน้อยที่เป็นผู้สืบทอดเอาไว้ไหนแล้วละ"
"อะไรนะ!!? นี่แก! อย่าบอกนะว่า แกก็เป็นผู้สืบทอดนะ!?"
"เออถูกต้องแล้ว ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่า แกเป็นใคร แต่การที่แกรู้เรื่องผู้สืบทอดเนี้ย ก็แสดงว่าแก ก็เป็นสินะ ผู้สืบทอดนะ!!!"
เราวิ่งไล่กันมาจนถึงด้านฟ้าของตึก
'ทำยังไงดี เท่าที่คิดออกไม่ว่าจะตอบแบบไหน ฉันก็ต้องตายอยู่ดี แต่ว่า' อยู่ๆหน้าของรูบี้ก็พรุดเข้ามาในหัว 'ถ้าเป็นอย่างนี้ก็คงตายไม่ได้แล้วสินะ'
"ใช่!! ฉันคือหนึ่งในผู้สืบทอด ตระกูลแห่งการหลอกลวง Recall(รีคอล)"
ตระกูลแห่งการหลอกลวง ปะทะกับ มือปืนปริศนาผู้ที่อาจเป็นหนึ่งในผู้สืบทอด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นศึกนี้เดิมพันด้วยชีวิต


## บทที่ 3 ตระกูลแห่งการหลอกหลวง

"เยี่ยมไปเลย!!! กะมาแค่ฆ่ายัยเด็กนั้นคนเดียว แต่กลับได้จัดการกับผู้สืบทอดทั้งสองคน ในวันเดียว นี่มันจะโชคดีอะไรอย่างงี้ ฮ่ะฮ่ะฮ่าฮ่า~"
มือปืนปริศนาได้แสยะยิ้มออกมา และหมุนตัวไปทั่วอย่างดีอกดีใจ
"แล้วแกเป็นใครกัน?"
"ไหนๆแกก็กำลังจะตายอยู่แล้วจะบอกให้เป็นบุญก็แล้วกัน"
"ตัวข้าคือนักล่าผู้สืบทอดตั้งแต่ครั้งอดีตกาล หรือก็คือ ตัวข้านั้นเปรียบเสมือนนักล่าแม่มดนั้นแหละ แต่ต่างกันตรงที่"
นักล่าเล็งปืนลูกโม่ไปทางผู้สืบทอด ก่อนจะเหนี่ยวไกปืน พร้อมพูดว่า
"เราไม่ได้จับพวกมันมาเผาแต่ ช่วงชิงสกิลมันมาก่อเรื่องเท่านั้นเอง ฮ่ะฮ่าา~"
"ปัง!!!"
กระสุนมุ่งเข้ามาตามวิถี ซึ่งจุดที่นักล่านั้นเล็งไว้ก็คือ ไหล่ขวาของผู้สืบทอด และซึ่งแน่นอนระยะห่างของทั้งสองคนนั้น ห่างกัน 5 เมตร เป็นไปไม่ได้ที่ผู้สืบทอดหรือมนุษย์ทั่วไปจะหลบมันได้ แต่
"นายพลาดแล้วละ"
ผู้สืบทอดพูดอย่างช้าๆและนุ่มนวล จากทางด้านหลังของนักล่า
"ฮ่ะ!! จะดีหรอที่ใช้สกิลกับคนธรรมดาแบบนี้ พวกตัวประหลาดอย่างแกนะ ถ้าใช้พลังกับคนธรรดาละก็ เดียวก็ได้สูญเสียตัวตนหมดหรอก ฉันก็อุส่าเมตตาจะช่วยให้ไปสบายๆแท้ๆ"
"โฮ่ ไม่ยักกะรู้เลยว่า พวกนักล่าก็มีหัวจิตหัวใจกับเขาด้วย"
"ถ้าแกหายไปฉันก็สะสมคอลเลคชั่นไม่ครบนะสิ!!"
"ปัง!!!"
เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง  แต่
"เฮ้ย~ นายเป็นนักล่าจริงรึเปล่า? ทั้งที่ห่างกันแค่ 3 เมตรแท้ๆ แต่นายกับยิงไม่โดนเนี้ยนะ"
"ถ้านายอยากเล่นแบบนี้ ข้าก็จะจัดให้"
นักล่าถอดเสื้อคลุมยาวของตัวเองออก และเผยให้เห็นหลอดแก้วที่มีของเหลวเรืองแสงอยู่ และทันใดนั้นเองเขาก็ได้หยิบมาหลอดนึง และเทมันใส่ที่มือนิดหน่อย ก่อนที่เขาจะชูมือมาทางผู้สืบทอด
"เอาไปกินซ่ะ!!!"
"ตู๊ม!!!!!"
แรงระเบิดและไฟได้บังเกิดขึ้นต่อหน้าผู้สืบทอด แรงระเบิดนั้นได้ทำลายพื้นดาดฟ้าตรงที่ผู้สืบทอดยืนอยู่จนทะลุ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของนักล่านั้นก็คือ
"ยังงี้นี่เอง ตระกูลแห่งการหลอกหลวง สกิลของแกก็คือการสร้างภาพลวงตาขึ้นมาสินะ"
ภาพที่นักล่าเห็นก็คือ ตัวของผู้สืบทอดนั้นลอยอยู่บนอากาศ ในขณะที่พื้นค่อยพังที่ละนิด และตกลงไปชั้นล่าง
"งั้นก็แปลว่า นัดแรกเข้าเป้าเต็มๆเลยสินะ!! ฮ่ะฮ่า!!! แปลว่าตอนนี้แกก็ กำลังนั่งคุกเข่ากดแผลที่ไหล่อยู่สินะ"
"ตู๊ม!!!!"
ผู้สืบทอดโดนแรงระเบิดเข้าไปเต็มๆ และได้ตกลงไปชั้นล่าง และกระแทกโต๊ะห้องเรียนเต็มๆ
"โอ้ย!! อะ อีกนิดเดียว~"
ผู้สืบทอดหมุนตัวลงจากโต๊ะ และลงไปคลานกับพื้นเพื่อไปอีกฝั่งที่เพดานดาดฟ้าถล่มลงมา
"อะ อีกนิดเดียวเท่านั้น~"
"จะหนีไปไหนเจ้าของสะสม ข้าผู้นี้นะจัดการกับพวกของสะสมอย่างพวกแกมาเป็นร้อยๆแล้ว และในที่สุดเลือดของแกก็เป็นของข้า!"
นักล่าได้เอาหลอดแก้วมาเก็บเลือดที่นองอยู่เต็มพื้น
"สกิลของแกจะเป็นประโยชน์ในการล่าของข้าในครั้งถัดไปแน่ ฮ่ะฮ่าฮ่า"
ผู้สืบทอดเอาหลังไปพิงไว้กับเศษศากของตึก ในขณะที่เอามือปิดแผลที่ไหล่ขวาอยู่ พร้อมกับแสยะยิ้มออกมาเล็กน้อย
"ฮ่ะ! ขอโทษที่นะ ที่ทำให้แกผิดหวัง แต่แกจะไม่ได้ทำร้ายใครอีกแล้วละ แต่ต้องขอบคุณแกนะ ถ้าแกไม่ทำลายดาดฟ้านั้น ฉันก็ไม่รู้ว่าจะเอาชนะแกยังไงดีเหมือนกัน"
ทันทีที่ผู้สืบทอดพูดจบ เพดานที่อยู่ตรงกลางห้องที่ยังไม่ถล่ม ก็ได้ถล่มลงมา และมันตรงกับนักล่าที่กำลังเก็บเลือดของผู้สืบทอดอยู่
"ตู้ม!!!"
"แผนตื้นๆแบบนี้ มันน่าผิดหวังอย่างที่แกบอกนั้นแหละ"
นักล่าได้ชูมือขวาของเขาขึ้น และระเบิดเพดานที่ร่วงลงมา จนทั้งหมดกลายเป็นผง
"รีคอล!!!"
"ไร้สาระจริงๆ!!!"
นักล่าพุ่งเข้าหมายที่จะปิดฉาก แต่ทันใดนั้นเอง
"ปัง!!!"
อยู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้น แล้วที่ไหล่ขวาของนักล่าก็เป็นรู และมีเลือดไหลออกมาอย่างต่อเนื่อง
"อะ อะ อะไรกัน! นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
นักล่าหันหลังกลับไปแต่ก็ไม่เห็นใคร หรืออะไรก็ตามที่จะสามารถทำร้ายเขาได้ แล้วทันใดนั้น
"ปัง!!!"
กระสุนอีกนัดพุ่งเขาใส่ไปที่ไหล่ซ้ายของเขา และในขณะเดียวกันนั้นเอง ผู้สืบทอดได้ยืนขึ้นแล้วกล่าวออกมาว่า
"รู้จักเดจาวูไหม? ไอ้นักล่า!"
"อะ อะ~ อะไรนะ เดจาวูอย่างงั้นหรอ?"
"เดจาวู หรือ ความรู้สึกว่าเคยหรือมีประสบการณ์กับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้ายังไงละ" "และความสามารถของรีคอลนั้นก็คือ เปลี่ยนอะไรก็ได้ให้เป็นเพียงความทรงจำและย้อนกลับมาตามเวลาที่สัมผัสได้ยังไงละ!!!"
ทันใดนั้นเองก็มีประกายไฟอยู่ตรงกลางหลังของนักล่า และผู้สืบทอดก็ได้กระโดดออกนอกอาคาร ในจังหวะเดียวกันที่ระเบิดได้ปะทุขึ้น
"ตู้ม!!!"
"ลาก่อนนะเจ้านักล่า"
ผู้สืบทอดได้อาศัยแรงระเบิดพลักเขาให้ไปเกาะต้นไม้ข้างหน้าคณะได้พอดิบพอดี
และหลังจากที่เรื่องวุ่นวายทั้งหมดจบลง ผมจึงรีบเข้าไปดูอาการของรูบี้ในทันที เลือดเธอไหลออกมาเยอะมาก
"ไม่มีทางเลือกสินะ คงต้องย้อนกลับไปสู้กับไอ้เจ้านักล่านั้นใหม่" "รีคอ-"
"เดียวก่อนคะ!!! ไม่ต้องทำขนาดนั้นเพื่อหนูหรอกคะ"
ทันทีที่รูบี้พูดจบ เธอก็ได้ยืดผมของเธอออกมาให้ยาวขึ้นกว่าที่เป็นสองเท่า และบอกให้ผมตัดผมของเธอออกบางส่วน ผมก็ได้ทุบกระจกให้แตก และนำเศษกระจกมาตัดผมตามที่เธอบอก
"ช่วยนำผมที่ตัดแล้วมาวางไว้ที่แผลให้หน่อยได้ไหมคะ"
รูบี้พูดด้วยน้ำเสียงอันแผวเบา ราวกับเธอกำลังจะจากไปในไม่ช้า ผมได้ทำตามที่เธอบอก และทันใดนั้นเอง ผมของเธอก็ได้เข้าไปในแผลด้วยความรวดเร็ว แล้วแผลของเธอก็ค่อยๆสมานเข้าด้วยกันจนหายสนิท ราวกับว่า ไม่เคยมีแผลมาก่อน
"หะ หะ หายแล้ว!? แผลเป็นก็ไม่มี"
"พี่ชายคะ เรากลับบ้านกันได้รึยังคะ"
ถึงแม้แผลเธอจะหายแล้วก็ตาม แต่เสียงของเธอก็ยังไม่เปลี่ยน
'แสดงว่า สกิลการรักษาบาดแผลของเธอ คงรักษาได้แค่ผิวเผินสินะ ถึงแม้จะไม่เจ็บปวด แต่ก็ไม่ได้บรรเทาอาการให้ดีขึ้นได้'
"ได้สิกลับกันเถอะ"
"เดียวก่อนคะพี่ชาย!!"
"อะไรหรอรูบี้? หรือว่ายังเจ็บอยู่?"
"ปะ ป่ะ ป่าวคะ แต่ว่า มีเรื่องอยากขอเรื่องนึง"
สายตาเธอลนลานอย่างเห็นได้ชัด และหน้าก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
"ว่ามาเลย"
"คะ คือ~คือว่า ช่วยอุ้มหนูท่าเจ้าหญิงได้ไหมค่ะ?"
ผมตกใจไปพักนึง ก่อนที่จะตอบกลับเธอไปแบบเขินๆ
"ดะ~ได้สิ แต่แค่ในสถานการณ์แบบนี้นะ"
ผมช้อนตัวเธอขึ้นมา และทันทีที่ออกมานอกอาคาร ในยามที่แสงจันทราตกกระทบที่ใบหน้าของเธอ ทุกอย่างก็เหมือนจะหยุดนิ่งไป ทั้งดวงตาสีชาตินั้น ที่แววาวราวกับดวงดาวนับพัน ผมที่สั้นลงทำให้ใบหน้าของเธอดูงดงามจนแปลกตา ใบหน้าที่งดงามขนาดนี้ อยากจะหยุดแล้วดูมันให้เต็มตาซ่ะเหลือเกิน
"พี่ชายค่ะ?"
"เอ๊ะ!! วะ ว่าไง"
"ที่หน้าหนูมีอะไรติดรึเปล่าค่ะ?"
"ปะ ป่ะ~เปล่า!! แค่ ยังไม่เคยเห็นหน้าเธอชัดๆแบบนี้มาก่อนนะ เลยจ้องนานไปหน่อย"
ขณะที่รูบี้ก้มหน้ายิ้มเล็กน้อยอยู่นั้น ก็ได้พูดว่า
"ขอบคุณนะคะ ที่ปกป้องหนู"
"ไม่เป็นไรหรอกเรื่องแค่นี้เอง"
"ขอบคุณนะคะ ที่ปกป้องหนูอีกครั้ง"
รูบี้ได้พูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงอันแผวเบา
"เมื่อกี้พูดอะไรนะ"
"ความลับคะ"
ขณะเดียวกันนั้น ณ ห้องล่างดาดฟ้าของตึกคณะสถาปัตย์ หินที่กองกันอยู่ก็มีการขยับ และมือของนักล่าก็พุ่งออกมาจากกองนั้น มือที่พุ่งออกมานั้นกำหลอดแก้วที่ใส่เลือดของผู้สืบทอดสกิลรีคอลอยู่ และทันใดนั้นเขาก็บีบมันจนแตก แล้วทันใดนั้น กองเศษสากก็ได้ประสานกับเพดานที่ที่โดนระเบิดพังลงมา สิ่งที่ยังอยู่ในห้องนั้นก็เป็นเพียงเศษแก้วแตกๆ กับกองเลือด และนักล่าที่มีบาดแผลเต็มตัว พร้อมกับ แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น


## บทที่ 4 ความทรงจำที่มิอาจลืม

"ลูกจะเป็นผู้สืบทอดตระกูลของเรานะ ตระกูลแห่งการหลอกลวง ผู้สืบทอดสกิล Recall(รีคอล)"
เสียงของพ่อดังขึ้น แม้จะเป็นเพียงทารกก็ตาม แต่ก็มีแต่คำพูดเหล่านี้เท่านั้นที่จดจำมาได้จนถึงตอนโต Recall หรือที่หมายความว่า จำ คืนคำ หรือฟื้นฟู เป็นความสามารถที่ไม่เกี่ยวข้องกับเวลาเลย พูดอีกอย่างก็คือ ความสามารถในการย้อนกลับนั้นไม่ใช่การย้อนเวลา แต่เป็นการเปลี่ยนความเป็นไปได้ ในอนาคตให้เป็นเพียงความทรงจำ แต่สิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไปก็คือ ความเสียหายหรืออะไรก็ตามที่เกิดขึ้นกับร่างต้น สิ่งผิดปกติทั้งหมดจะยังคงอยู่ และผลกระทบที่เกิดขึ้น ในความทรงจำนั้นจะเกิดขึ้นไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ตัวอย่างเช่น กระสุนปืนที่นักล่ายิงทะลุไหล่ขวาเราไป ถึงแม้ในความเป็นไปได้ใหม่ที่ย้อนกลับมานั้น จะเปลี่ยนไป จะมีการต่อสู้หรือไม่ ยิงโดนหรือไม่โดนนั้น แผลนั้นก็จะเกิด กระสุนก็จะถูกยิงออกมา แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในการเป็นผู้สืบทอดนั้นก็คือ การใช้ความสามารถกับคนธรรมดา ผู้สืบทอดทุกคนจะได้รับผลกระทบที่แตกต่างกันไป จึงไม่ค่อยมีผู้สืบทอดที่ก่อความวุ่นวายในโลกมากนัก เพราะกฎเหล่านี้ของตระกูล
"พี่คะ!! ไปกันเถอะ"
เสียงของผู้หญิงดังก้องขึ้นในหัว
"เธอเป็นใครนะ?"
ผมตอบกลับไปด้วยความสงสัยและมึนงง
"พี่พูดอะไรเนี้ยไร้สาระ ก็วันนี้เรามาเดทกัน ทำไม!! จำชื่อหนูไม่ได้หรอ"
เสียงนั้นเริ่มฟังดูก้าวร้าวและดังมากขึ้น
"ขวัญยังไงคะ!!"
ทันใดนั้นผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
"ฝะ ฝันหรอ~? บ้าจริง ฝันเรื่องนี้ซ่ะได้" "โอ้ย!!"
ผมตื่นขึ้นมาพร้อมสภาพบาดแผลเต็มตัว พร้อมด้วยผ้าพันแผล และรูบี้ที่หลับอยู่ข้างเตียงอย่างสบายใจ
"รูบี้ รูบี้!! ตื่นได้แล้วนะ"
"~งือ ช่วยอุ้มหนูอีกครั้งได้ไหมคะ พี่ชาย~"
รูบี้เธอละเมอออกมาในขณะที่ผมพยายามจะปลุกเธอ ในระหว่างนั้นผมก็ได้เอามือไปลูบหัวของเธอเบาๆ
"น่ารักจังเลยนะ ผมสั้นเนี้ย" "ไหนๆวันนี้ก็เป็นวันหยุด งั้นพาเธอไปที่นั้นก็แล้วกัน"
ณ งานเทศกาลใจกลางเมือง
"ว้าว!!! ที่นี้สวยมากเลยคะ ขอบคุณนะคะที่พามาที่นี้"
"ไม่เป็นอะไรหรอก ที่นี้มันทำให้ฉันอุ่นใจนะ หลังจากที่ผ่านอะไรแย่ๆมา"
งานเทศกาลที่นี้จะจัดขึ้นทุกศุกร์สัปดาห์ ผมได้พารูบี้มาเดินเล่นแถวสวนดอกไม้ของงานเทศกาล พวกเราใช้เวลาเดินหาอะไรกินกันสักพัก ก่อนที่จะไปหาที่นั่งคุยกัน
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ"
"เธอเนี้ยชอบพูดอะไรซ้ำๆเยอะจังเลยนะ แต่ก็เอาเถอะ"
"ก็มันตื่นตาตื่นใจมากเลยนิคะ"
"งั้นหรอ ฉันก็ดีใจนะที่เธอชอบ รีบกินไอศรีมก่อนมันจะละลายดีกว่านะ"
"คะ"
และในขณะที่เรากำลังพักผ่อนอยู่นั้นเอง อยู่ๆก็ทำให้ผมนึกถึงความฝันเมื่อเช้า
"จะว่าไปวันนั้นเราก็มาที่นี้กันนิเนอะ"
"อะไรนะค่ะ?"
"ป่าวหรอกแค่ นึกถึงวันเก่าๆนะ"
ผมพึมพำกับตัวเองสักพัก ในขณะที่รอรูบี้ทานไอศรีมเส็จ และขณะที่ผมกำลังจะทักถามเธอนั้น รูบี้ก็ได้เป็นคนเริ่มบทสนทนาก่อน
"ไม่เป็นอะไรจริงๆหรอค่ะ?"
"เธอหมายความว่ายังไง?"
"ที่นี้ สถานการณ์นี้"
"อ๋อ~ นักล่านะหรอ ไม่เป็นอะไรหรอก ถ้าพวกมันมาอีกฉันจะจัดการเอง นั้นสิฉันว่าจะคุยกับเธอเรื่องน-"
"ไม่ใช่คะ!" "หนูหมายถึงในตอนนี้"
"ฉะ ฉันไม่เข้าใจ"
"พี่ขวัญ" "พอจะนึกออกไหมค่ะ?"
รูบี้พูดชื่อขวัญขึ้นมา ทำให้ผมนึกถึงอะไรบ้างอย่างได้ขึ้นมา
"เธอพูดถึงอะไรนะ?"
"หนูกำลังจะพูดถึง เรื่องราวของพี่กับพี่ขวัญ และสิ่งที่พี่ชายสูญเสียไป"
ผมตกใจอย่างมาก และก็คิดว่า
'เธอรู้เรื่องมากแค่ไหนกัน แต่ดูเหมือนเราจะไม่มีทางเลือกแล้วสิ'
"เธอเนี้ย รู้เยอะจังเลยนะ"
รูบี้กำแขนเสื้อผมไว้แน่น และมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า ผมยิ้มให้เธอพร้อมน้ำตา ผมตัดสินใจเล่าเรื่องนี้ให้เธอฟัง
"พี่คะ!! ไปกันได้แล้ว"
"ได้เลย! แต่เดียวนะ ลืมของนะ แปปนึง"
วันนี้ผมมีนัดเดทกับขวัญ เราทั้งคู่ตกลงกันว่าจะไปที่งานเทศกาลด้วยกัน และวันนี้แหละที่เป็นวันสำคัญที่สุด แล้วในขณะที่เดินด้วยกันนั้น
"ตะกี้ไปเอาอะไรมาอ่ะ?"
"นาฬิกานะ"
"แปลกๆนะ นานๆทีจะใส่มา"
"ก็เพราะวันนี้มาเดทกับคนพิเศษยังไงละ"
ทั้งสองคนได้เดินทางมาถึงงานเทศกาล และใช้เวลาด้วยกันสักพักใหญ่ ทั้งเดินช้อปปิ้งเอย อะไรเอย และพอเดินเล่นกันจนเหนื่อย เราทั้งสองก็ได้มานั่งกันที่ร้านคาเฟ่
"อื้ม~~ ชื่นใจดีจังเลยคะ"
"นั้นสินะ ทั้งร้อนทั้งเหนื่อย พอได้อะไรเย็นๆแล้ว ก็ ชื่นใจ~" "นี่ขวัญ"
"ค่ะ?"
"ไปดูหนังกันต่อไหม?"
"เอ๋~~ ช่วงนี้มีหนังหน้าดูด้วยหรอค่ะ?"
"มีสิไปกันเถอะ!"
"คะ"
หลังจากที่ทั้งสองดูหนังกันเส็จ
"สนุกดีนะคะเนี้ย เป็นหนังที่ดีเลยคะ"
"เดียวสิ อย่าพึ่งลุก"
"มีอะไรหรอคะ"
"คะ คือ"
ผมได้ดึงขวัญให้ยืนขึ้น และได้พูดกับขวัญด้วยใบหน้าที่เขินอายว่า
"คือเราเป็นแฟนกันนะ"
ขวัญยิ้มพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา และในขณะที่ขวัญพยักหน้าตอบรับคำขอของผม ผมก็ได้เอนตัวไปที่ขวัญเล็กน้อย และจูบไปที่ริมฝีปากของเธอ ในขณะที่บรรยากาศโดยรอบกำลังโรแมนติกได้ที่อยู่นั้น ก็มีความคิดอย่างนึงวิ่งเข้ามา
'จะดีหรอ?'
'นายอีกแล้วหรอ'
'จะดีแล้วหรอที่ กลับมาทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า'
'นายไม่เข้าใจความรักหรอก และอีกอย่างไม่ว่ายังไง สุดท้ายแล้ว ฉันก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก ด้วยผลของรีคอลยังไงละ'
'เจ้าโง่!!! แล้วนี้มันกี่รอบแล้วละที่ต้องเป็นแบบนี้นะ สิบรอบ ร้อยรอบ หรือพันรอบ ไม่ใช่โว้ย!!! นี่มัน12,350รอบแล้ว นายควรจ-'
'เงียบนะ!!!'
"พี่คะ เป็นอะไรรึป่าว"
"ปะ ป่าวหรอก แค่ดีใจจนเหม่อไปนะ"
ในขณะที่ผมกำลังคุยกับจิตใต้สำนึกนั้น ขวัญก็ได้ดึงผมกลับมา ใช่แล้วนี่แหละความรัก ขวัญคือคนที่เราอยากอยู่ด้วยจนวินาทีสุดท้าย แต่ว่า ด้วยผลกระทบหรือผลข้างเคียงจากการใช้สกิลของรีคอล ทำให้เราไม่สามารถจำอะไรได้เลยหลังจากที่เราใช้สกิลนี้กับขวัญ ทั้งหมด12,350ความเป็นไปได้นั้น สุดท้ายแล้ว ภายในสามเดือนต่อจากนี้เราก็จะเลิกกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ เราจะเลิกกันอย่างแน่นอน
ณ ปัจจุบัน (ความเป็นไปได้ที่ 12,352)
"ก็ประมาณนั้นแหละ สุดท้ายแล้วต่อจากนี้ อีก2เดือน เราจะตกหลุมรักกัน" "และหลังจากเราคบกัน3เดือน เราก็จะเลิกกัน"
"เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจังเลยคะ ต้องติดกับภาพเดิมๆ ความทรงจำเดิมๆ"
"ก็มีหลายครั้งเหมือนกันนะที่ฉันอยากเลิก เลิกที่จะยึดติดกับเธอ อยู่กับความรักเดิมๆ ความผิดเดิมๆนะ"
ผมพูดออกมาพร้อมน้ำตา
"แล้วครั้งนี้ละค่ะ?"
"ฉันก็อยากหยุดนะ แต่ไม่ว่ายังไง สุดท้ายแล้วนะ ฉันก็คงจะหลงรักเธอจนไม่ยอมปล่อยเธอไป" "แต่ที่สำคัญก็คือ"
ผมเช็ดน้ำตา แล้วเริ่มทำหน้าเคร่งเครียด และหันหน้าไปทางรูบี้อย่างช้าๆ
"ที่สำคัญก็คือ ในทุกความเป็นไปได้ที่ฉันเจอมานะ ฉันยังไม่เคยเจอเธอ หรือสถานการณ์ที่ต้องสู้กับนักล่าเลยนะ" "แล้วเธอ เป็นใครกัน?"
ความลับของผู้สืบทอดสกิล รีคอล ได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว ความทรมานของความทรงจำที่ไม่อาจปล่อยวาง และเด็กสาวผู้นี้ ที่จะมาทำลายความทรมานของเขา จากการวนเวียนของความทรงจำนี้
เมื่อชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง ได้รับความสามารถพิเศษมาโดยไม่ตั้งใจ ซึ่งมันทำให้เขาต้องพบเจอกับสถานการณ์น่าปวดหัวมากมาย ทั้งชีวิตรัก และครอบรคัว ของเขาต้องยุ่งเหยิง ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้