เพียงหลับตาใต้หล้าจะอยู่ในมือ
SaonoiTrakunHan
## ยัยตาบอดมาแล้ว

ณ หมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลความเจริญ บ้านมุงหลังคากระเบื้องสีดำแสดงให้เห็นถึงความเก่าที่ผ่านกาลเวลามายาวนานหลายสิบปี บ้านแต่ละหลังล้วนกรำแดดกรำฝน หน้าต่างแต่ละบ้านฝ้าฟางจนแทบมองไม่เห็นภายในบ้าน ประตูก็ถูกดัดแปลงจนแทบหนาเท่ากำแพงบ้านเสียแล้ว
ในสถานที่นี้จึงให้บรรญากาศความเก่าแก่โบราณต่างจากในตัวเมืองที่มีรถราวิ่งผ่านไปมาโดยสิ้นเชิง เสียงเด็กในชุดบ้าน ๆ วิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนานและวัยรุ่นที่ยืนจับกลุ่มคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มทำให้หมู่บ้านที่ดูลึกลับคร่ำครึแห่งนี้สดใสขึ้นมาทันตา
มือบอบบางข้างหนึ่งกำลังแตะไปตามกำแพงในขณะที่เดินบนถนนขรุขระทีละก้าว ใบหน้านั้นไร้ความงดงามแต่ไม่ขี้ริ้วขี้เหร่หรือเรียกว่าธรรมดาอย่างยิ่ง มุมปากของเธอยกยิ้มน้อย ๆ เมื่อได้ยินเสียงเด็ก ๆ กำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข
เพียงแต่ว่าดวงตาทั้งสองของเธอกลับปิดสนิท เท้าทั้งสองยังก้าวไปเรื่อย ๆ ราวกับกำลังเดินอยู่ในห้วงความฝัน
"ดูสิพวกเรา ยัยบอดมาแล้ว"
เสียงแหลมสูงเอ่ยขึ้นกับพวกพ้องพลางพยักเพยิดมาทางสาวน้อยตาบอดที่กำลังเดินเกาะกำแพงมาอย่างดูถูกดูแคลน เพื่อนทั้งหญิงชายที่คุยกันอย่างออกรสเมื่อครู่มองตามเห็นร่างคุ้นเคยเดินตรงมาทางนี้ก็ส่งเสียงโห่ร้อง
"เฮ้ย ๆ ทางนี้ ๆ เห็นมั้ยยัยบอด ทางนี้ ฮ่า ๆ ๆ"
ชายหนุ่มหน้าตาเสี้ยนแหลมคนหนึ่งโบกไม้โบกมือยกใหญ่ เพื่อนทั้งหลายหัวเราะครืนด้วยความชอบใจ เด็ก ๆ ที่วิ่งไล่จับกันอยู่ก็หยุดมองกลุ่มคนตรงหน้าสลับกับร่างพี่สาวคนนั้นอย่างสนใจ
"ยัยบอดมาแล้ว ยัยบอดมาแล้ว ยัยเด็กตาบอดอยู่กับสองตายาย พ่อแม่ตายไปไม่มีใครเลี้ยงดู ยัยเด็กตาบอด ๆ "
ทำนองเพลงอันคุ้นเคยดังแว่วเข้าหู สาวน้อยเอียงหัวน้อย ๆ แล้วหัวเราะเบา ๆ ด้วยท่าทางไม่โกรธขึง เสียงคนที่ร้องมีทั้งเด็กและคนวัยเดียวกัน ดูท่าเพลงที่โด่งดังที่สุดในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้คงไม่พ้นเพลงนี้ไปเสียแล้ว
เธอยืนอยู่ข้างกำแพงนิ่ง ๆ แต่ก็รับรู้ได้ว่าเสียงเพลงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนล้อมรอบกายเธอที่ยืนติดกำแพง เพลงนั้นดังระห่ำรอบตัวราวกับอยู่ในรังนก แต่เธอชินเสียแล้วกับเหตุการณ์แบบนี้
รอยยิ้มมุมปากนั้นราวกับไม่สะทกสะท้านต่อเสียงเพลงที่กล่าวถึงตัวเธอเลยแม้แต่น้อย คนรอบข้างจึงเร่งจังหวะเพลงให้เร็วขึ้น เสียงที่ร้องตะคอกก็ใส่ความเยาะเย้ยดูแคลนมากขึ้น
"ยัยบอดมาแล้ว ยัยบอดมาแล้ว ยัยเด็กตาบอดอยู่กับสองตายาย พ่อแม่ตายไปไม่มีใครเลี้ยงดู ยัยเด็กตา…"
"ไป ไปให้หมด!! ถ้าไม่ไปจะเรียกพ่อกับแม่พวกเธอมาแล้วนะ!!"
มีเสียงหนึ่งขัดขึ้น ฟังแล้วคงจะเป็นผู้ใหญ่สักคนที่ไม่ใช่คนในหมู่บ้านเผอิญมาเห็นเหตุการณ์นี้แน่ ๆ เด็กทั้งหลายแตกตื่นวิ่งหายหัวไปกันหมด จนเหลือแค่เพียงผู้หญิงสองคนที่ยืนประจันหน้ากัน คนหนึ่งเป็นหญิงผมยาวถึงกลางหลังอายุราวยี่สิบถึงยี่สิบห้าปี หน้าตาเปิดเผยจริงใจนั้นถือว่าดูดีพอตัว อีกหนึ่งเป็นเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปีหน้าตาธรรมดาทว่าสะอาดสะอ้านมีรอยยิ้มประดับมุมปาก ผมสั้นประบ่า ดวงตาทั้งสองปิดสนิทแน่น
"เธอโดนแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?" เสียงที่ฟังแล้วห้วนห้าวนั้นเอ่ยอย่างสงสัยระคนเห็นใจ
เด็กสาวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส "หนูชินแล้วล่ะค่ะ"
ตาบอดมาแต่กำเนิดแต่ยังอดทนมาได้สิบกว่าปีแสดงว่าเป็นเด็กที่จิตใจไม่ได้อ่อนแอเหมือนที่ตนคิด หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ แล้วถามต่อ "เธอชื่ออะไร?"
"เฮ่อซินหมิงค่ะ"
หญิงสาวจ้องคนร่างเล็กกว่าครู่หนึ่ง ยิ้มกว้างแล้วถามด้วยเสียงทีเล่นทีจริง "เคยคิดอยากมองเห็นมั้ย?"
สาวน้อยตาบอดหัวเราะเสียงใส สำหรับคนหิวย่อมต้องอยากกิน สำหรับคนหูหนวกย่อมต้องอยากฟัง สำหรับคนเป็นใบ้ย่อมต้องอยากพูด นับประสาอะไรกับคนตาบอดอย่างเธอ
เฮ่อซินหมิงตอบกลับไปอย่างทีเล่นทีจริงเช่นเดียวกัน "อืม…..ถ้ามองเห็นก็ดี ไม่เห็นก็ไม่เป็นไร"
"แล้วอยากมองเห็นรึเปล่าล่ะ"
สาวน้อยฟังจากเสียงก็รับรู้ได้ถึงความกระตือรือร้นจริงจังของอีกฝ่าย จึงฉุกคิดชั่วครู่ยิ้มแล้วพยักหน้าทีหนึ่ง รอยยิ้มเจิดจ้าปรากฏที่ใบหน้าของหญิงสาวร่างสูง
"นี่ก็เย็นมากแล้ว ให้พี่ช่วยพาเธอกลับบ้านมั้ย?"
สาวน้อยตอบกลับทันที "ไม่เป็นไรค่ะ ดูท่าพี่คงไม่ใช่คนหมู่บ้านนี้ หนูเดินกลับเองปกติอยู่แล้ว พี่รีบกลับบ้านตัวเองดีกว่า"
หญิงสาวส่งเสียงรับแล้วหมุนกายเดินจากไป เมื่อหันกลับมาก็เห็นสาวน้อยกำลังเคลื่อนกายไปตามกำแพงช้า ๆ โดยไม่มีเสียงบ่นสักแอะ ก็ยิ้มมุมปากก่อนจะเดินไป
กลับมาถึงบ้านที่สุดกำแพงก็ได้ยินเสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น "เอาอีกแล้ว อาหมิงเอ๊ย... ถูกพวกเด็กแกล้งเอาไม้เท้าไปซ่อนอีกแล้วสิ"
สาวน้อยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "คุณตา...ก็แค่ไม้เท้าจากกิ่งไม้ธรรมดา น่าเสียดายก็ตรงที่เป็นไม้เท้าที่ท่านตาอุตส่าห์ทำมาให้หนูเท่านั้นเอง"
ชายชราถอนหายใจ เขาแทบจะต้องเหลาไม้เท้าให้หลานวันละอัน วัน ๆ ก็แทบไม่ต้องทำมาหากินอะไรแล้ว เจ้าพวกเด็กตัวดีก็ชอบมาแกล้งอาหมิงกันนัก
สายตาชายชราที่มองหลานสาวทอความปวดร้าวขึ้น สาวน้อยรับรู้ได้จึงเอ่ยด้วยเสียงเบิกบาน "ไม่เห็นเป็นไรเลยคุณตา ข้าก็เดินตามกำแพงได้อยู่ ไม่เห็นจำเป็นต้องทำไม้เท้าให้หนูเลย"
พลันนั้นมีเสียงหญิงชราดังขึ้น "ไม่มีไม้เท้าเดี๋ยวก็ตกบ่อตกหลุมโคลนมาอีก ยายเหนื่อยใจจริง ๆ "
สองมือของหญิงชราวางอาหารลงบนโต๊ะที่มีชายชราและหลานสาวนั่งอยู่ แล้วทั้งสามก็กินอาหารเรียบง่ายพร้อมหน้ากันอย่างอบอุ่น
สำหรับบางครอบครัวที่มีพ่อแม่แต่ต่างคนต่างใช้ชีวิตตามใจของตัวเอง ไม่สนใจเวลาครอบครัวของกันและกัน เมื่อเทียบกับครอบครัวของเธอแล้วไม่รู้ว่าใครจะมีความสุขมากกว่ากัน


## คุณหนูขี้โรค

ณ เรือนเล็กในท้ายจวนเสนาบดี
เรือนซอมซ่อตั้งอยู่ท่ามกลางดงไผ่ที่ขึ้นกันแน่นขนัด แม้จะดูรกไปบ้างแต่เมื่อได้ยืนชมอยู่ริมหน้าต่างเช่นนี้ถือว่าต้นไผ่ที่โยกเอนไปตามสายลมและใบไผ่ร่วงโปรยปราย นับว่าผ่อนคลายอารมณ์ได้ไม่เลว
สตรีผู้หนึ่งยืนชมดงไผ่ที่อยู่นอกเรือนด้วยสีหน้าสบายอุรา ใบหน้ารูปหัวใจนั้นเกลี้ยงเกลานวลกระจ่าง ดวงตากลมโตสีอำพันสุกสกาวอ่อนหวานดุจดารา ตาหงส์เฉียงขึ้นน้อย ๆ ดูมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด คิ้วเรียวอ่อนนั้นราวจับวาด ริมฝีปากอวบอิ่มดุจลูกท้อ ถือว่ารูปโฉมของสตรีผู้นี้ดูน่ารักและอ่อนหวานบริสุทธิ์ราวกับดอกบัวแรกแย้ม บนร่างกายของนางนั้นมีผ้าห่มผืนหนาเตอะปุปะคลุมอยู่ทั้งตัวจนไม่เห็นถึงรูปร่างที่แท้จริง
"คุณหนู!"
เสียงสดใสดังขึ้นที่หน้าห้องพร้อมกับเท้าของเจ้าตัวที่วิ่งเข้ามาดุจลมพายุ "คุณหนู ท่านไปยืนรับลมที่หน้าต่างเช่นนี้ได้อย่างไร ขืนอาการกำเริบขึ้นมาอีกจะแย่เอานะเจ้าคะ"
ดวงตาเฉลียวฉลาดคู่นั้นถลึงตามองคนตรงหน้าด้วยสายตาแฝงความเป็นห่วงฉายชัด
" ไม่เป็นไรหรอกน่า อาหมิง แค่นิดเดียวเอง" เสียงอ่อนหวานปานน้ำผึ้งเอ่ยตอบกลับมา ดวงตาอ่อนหวานคู่นั้นที่มองสาวรับใช้คนสนิทมีแต่ความอ่อนโยนเต็มเปี่ยม
"ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู" สาวใช้ในชุดสีครามที่มีรอยเย็บปะเต็มตัวดึงร่างในผ้าห่มขึ้นมานั่งบนเตียง ก่อนจะรีบไปจัดการหน้าต่างที่เปิดอ้าให้เหลือแง้มไว้เพื่อพอให้มีสายลมโชยพัดเข้ามาบ้าง
คนบนเตียงมองร่างที่ลิ่วไปมาด้วยสายตาอ่อนใจระคนซาบซึ้ง มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยนน้อย ๆ ประดับ อาหมิงเป็นคนที่ห่วงใยนางมาก นางเติบโตมากับอาหมิงตั้งแต่ยังเล็กจนทำให้ความสัมพันธ์ของนางกับสาวใช้คนนี้ยิ่งกว่าเป็นสหาย ยิ่งกว่าเป็นพี่น้อง ทั้งมารดาของอาหมิงก็เป็นคนดูแลนางมาตั้งแต่เล็กทำให้นางแทบจะเป็นครอบครัวเดียวกันกับสาวใช้คนนี้ไปแล้ว
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หันกลับมาหาผู้เป็นนายก็เห็นนางกำลังมองตนด้วยสายตาเหม่อลอย
สาวใช้ก้าวเข้ามานั่งลงข้างกายร่างที่อยู่ในผ้าห่ม ล้วงมือเข้าไปแตะเส้นชีพจรของอีกฝ่ายอย่างเบามือ
"คุณหนูรู้สึกไม่สบายหรือเจ้าคะ"
คุณหนูฉีอันหนิงยิ้มบาง ๆ ให้แล้วตอบกลับ "เปล่าหรอก"
ชีพจรของคุณหนูเต้นแผ่วเล็กน้อยไม่มีสิ่งใดผิดปกติ แต่นางยังไม่วางใจ "ให้บ่าวไปต้มน้ำอุ่นมาให้ท่านดีกว่า" ที่เรือนแห่งนี้ความเป็นอยู่ไม่ต่างกับชาวบ้านยากจนเลยสักนิด แม้แต่ชายังไม่มี ยังดีที่มีน้ำพอให้ต้มกินกันได้อยู่
เอ่ยจบนางก็ลุกขึ้นเดินไปที่ประตูได้ยินเสียงคนพูดมาตามหลัง "ลำบากเจ้าแล้ว"
เสียงอ่อนโยนดุจลมวสันต์ทำให้ใจของอาหมิงอุ่นวาบ หันหลังกลับมาแล้วเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มจริงใจ
"ไม่เลยเจ้าค่ะ เห็นคุณหนูสามารถเดินเหินเป็นปกติก็ทำให้บ่าวมีความสุขแล้ว" ทั้งสองนายบ่าวยิ้มให้กัน นางพยักหน้าคราหนึ่งสาวใช่คนสนิทก็ออกจากห้องไป
ห้องกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ฉีอันหนิงกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย แววตานั้นมีความเศร้าหมองแผ่ซ่านออกมา
พลันนั้นสายตาพลันเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ข้างประตู คนผู้นั้นยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยสีหน้าเบิกบานใจ
ใครกัน? แล้วมาได้อย่างไร?
นางยังไม่ทันได้เอ่ยถามร่างสูงโปร่งของสตรีในชุดสีม่วงสดใสก็ก้าวเข้ามาในห้องของนางแล้วไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ หยิบกาน้ำชามาเขย่าดูก็รู้ว่าไม่มีน้ำอยู่จึงวางกลับไว้ตรงที่เดิม
ดวงหน้าหวานใสมีสีแดงแผ่ขึ้นมาจาง ๆ "ขออภัยที่ข้าไม่มีน้ำชาไว้ต้อนรับแขก อีกเดี๋ยวบ่าวของข้ากำลังจะนำน้ำอุ่นมาให้ข้าพอดี ท่าน..."
หญิงสาวโบกมือกล่าวตัดบท "ไม่เป็นไร ๆ ข้าแค่มาเยี่ยมเยียนเจ้าเท่านั้น"
คุณหนูฉีขมวดคิ้วเข้าหากัน เยี่ยมเยียน?
หญิงสาวอาภรณ์สีม่วงมองร่างในผ้าห่มแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย "เจ้าป่วยรึ?"
เห็นได้ชัดว่าคนตรงหน้าก็ไม่รู้จักนางเช่นกันแต่นางก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ข้าเป็นโรคประจำตัวเช่นนี้มาตั้งแต่กำเนิดแล้ว"
"เสนาบดีฉีพ่อของเจ้าไม่เชิญหมอมารักษาให้หรือ?"
รอยยิ้มอ่อนหวานค้างไปชั่วครู่กลายเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันเข้ามาแทนที่ นางส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ
"เสนาบดีฉีไม่มีเวลาว่างมาสนใจข้าหรอก ข้าก็ไม่อยากจะหาเรื่องไปรบกวนท่านพ่อ ท่านป้าจินมารดาของบ่าวข้าจึงเชิญหมอชาวบ้านธรรมดามาดูอาการให้เท่านั้น"
"เจ้ามีความรู้สึกแค้นเคืองผู้ใดหรือไม่?" เสียงนั้นกล่าวถามต่ออย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาสนใจอยู่กับแก้วชาที่มีรอยแตกบิ่นบนโต๊ะของนาง
สาวน้อยยิ้มเย็นคราหนึ่งแล้วตอบ "แค้นแล้วอย่างไร ไม่แค้นแล้วอย่างไร ในเมื่อมันไม่อาจทำให้ชาตินี้ข้าเรียกร้องชีวิตที่มีความสุขได้ ชีวิตเช่นนี้...ข้าตายไปเสียคงจะดีกว่า"
เสียงอ่อนหวานนั้นเอ่ยอย่างเศร้าโศกนักจนมือทั้งสองที่คลำถ้วยไปมาชะงักครู่หนึ่งก่อนจะวางถ้วยลงแล้วหันมาสบสายตาคู่นั้นแล้วเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก
"กับภพชาติหน้าที่ไม่แน่นอน เจ้าจะยอมตายหรือ?" สาวน้อยตรงหน้าไม่กล่าวอันใด เพียงยิ้มบาง ๆ แต่แฝงความแน่วแน่จนทำให้ใครที่มองเกิดอาการขนลุกโดยพลัน
หญิงสาวหัวเราะแล้วลุกขึ้นยืนพลางบิดเอวไปมา "ข้าต้องไปแล้ว คุณหนูฉีอันหนิง ขอตัวก่อน" กล่าวจบสตรีผู้นั้นก็เดินออกจากห้องไป
สาวน้อยชะงักอย่างไม่เชื่อหู สตรีผู้นั้นรู้ว่านางเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฉีทั้งยังรู้จักชื่อของนางอีกด้วย ในใต้หล้านี้ชื่อและตัวตนของนางแทบจะไม่ปรากฏที่ใดเลยด้วยซ้ำ แล้วเหตุใด...
"คุณหนู บ่าวมาแล้วเจ้าค่ะ" เสียงสดใสดังขึ้นพร้อมกับร่างบอบบางในชุดปุปะวิ่งลิ่วเข้ามาตั้งกาน้ำไว้บนโต๊ะก่อนจะรินน้ำอุ่นใส่ถ้วย จนเมื่อแก้วทั้งใบอุ่นขึ้นมาแล้วจึงค่อยยกถ้วยน้ำใบเล็กนั้นมามอบให้ผู้เป็นนาย
คุณหนูฉีรับถ้วยน้ำอุ่นนั้นมาแล้วเอ่ยถามสาวใช้ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "แขกผู้นั้นเล่า?"
สาวใช้นิ่งงัน ถามต่อด้วยความฉงนใจ "แขก?...….แขกที่ใดหรือเจ้าคะ?"
เมื่อได้รับคำตอบเช่นนี้ ดวงตาหวานไหววูบคราหนึ่งแล้วตอบกลับเสียงแผ่ว "เปล่าหรอก ไม่มีอันใด"
คุณหนูฉีจิบน้ำอุ่นแล้วส่งรอยยิ้มให้สาวใช้ด้วยความอ่อนโยน อาหมิงยิ้มรับด้วยสีหน้าเบิกบานใจ เห็นคุณหนูยังคงยิ้มได้เช่นนี้ บ่าวอย่างนางก็ยินดียิ่งแล้ว
สำหรับคนบางคนถึงแม้จะยิ้มอย่างอ่อนโยนสดใสอย่างไรก็ตามที แต่ความในใจนั้นไม่อาจมีใครคาดเดาได้เช่นกัน


## สองชะตาพลิกผัน

หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเฮ่อซินหมิงก็เดินเกาะกำแพงกลับเข้ามาในห้องนอน ด้วยความที่นางตาบอดภายในบ้านจึงไม่มีข้าวของวางระเกะระกะแม้สักนิด เพราะตายายก็กลัวว่าหลานจะสะดุดล้มเข้า ส่วนอีกเหตุผลคือไม่มีเงินซื้อของมากมายให้วางรกเต็มบ้าน
"อาหมิงเอ๊ย…เสร็จแล้วก็นอนก่อนเลยนะ" เสียงแหบของคุณตาดังขึ้นไม่ไกล
"จ้า คุณตากับคุณยายก็รีบนอนด้วยนะ" เฮ่อซินหมิงหันไปตอบตามทิศที่ได้ยินด้วยน้ำเสียงสดใส ดูท่าตากับยายคงจะพูดคุยกันยาวอีกแล้วในคืนนี้
"หลานยายเอาตะเกียงไปด้วยสิ…" หญิงชราเอ่ยพร้อมกับเดินงอกแงกไปจะหยิบตะเกียงที่แขวนไว้มาให้เด็กสาว
อาหมิงได้ยินเสียงเดินก็รีบร้องห้ามทันที "ไม่เอา! โธ่ ยายก็รู้...ถึงหนูจะเอาตะเกียงไปก็ไม่ทำให้มองเห็นทางขึ้นมาหรอก ขืนถือไปแล้วสะดุดหกล้มในบ้านขึ้นมาไฟก็ไหม้กันพอดี…"
เงียบกริบไปครู่หนึ่งเธอจึงหาวหวอดแล้วเอ่ยเสียงใส " หาววววว! ง่วงมากเลย ไปนอนแล้วนะ ราตรีสวัสดิ์จ้ะคุณตาคุณยาย"
"อืม" สองเสียงตอบกลับมาอย่างโล่งใจ หลานคนนี้ถึงแม้จะตาบอดแต่ก็ไม่เคยเรียกร้องอะไรให้พวกเขาลำบากเลยสักครั้ง สายตาทั้งสองคู่มองเธออย่างรักใคร่ ทั้งสามยิ้มให้กันแล้วเธอก็คลำผนังเข้าห้องไป
เข้ามาถึงในห้องนอนเธอก็เดินตรงไปทางซ้ายสามก้าวปลายเท้าก็สัมผัสกับเสื่อ สาวน้อยย่อกายลงคลุมผ้าปูที่นอนทับเสื่อที่ปุปะ ก่อนจะคลำหาหมอนแล้วเขถิบตัวสอดตัวเองเข้าในผ้าห่มผืนบาง เธอกำลังเอนหลังลงนอนพลันรู้สึกถึงแสงสว่างจ้าที่วาบขึ้นภายในห้อง
ไฟไหม้เหรอ? ...…..ไม่ใช่แฮะ ไม่มีกลิ่นไหม้แถมไม่ร้อนด้วย
เฮ่อซินหมิงค้างอยู่เป็นนานแสงสว่างที่ว่านั่นก็ยังไม่หายไปเสียที แสงนี่ไม่ได้มาจากตะเกียงของตากับยายแน่ เพราะตะเกียงเก่าๆ นั้นมันไม่ได้สว่างถึงขั้นที่จะผ่านทะลวงเปลือกตาที่ปิดแน่นของเธอเหมือนตอนนี้ได้
ราวกับรับรู้ได้ถึงบางสิ่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวเธอนัก อาหมิงตัดสินใจคลานกับพื้นมือข้างหนึ่งคลำไปมาบนพื้น แสงจ้านั่นสว่างขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอเกือบคิดไปว่าตนเองมองเห็น พลันนั้นราวกับทั้งห้องที่แสนอับชื้นนี้อุณหภูมิสูงขึ้นมาหลายระดับจนอบอุ่นไปทั่วกาย
ปลายนิ้วเรียวแตะเข้าใส่ของสิ่งหนึ่งที่มีผิวเกลี้ยงเกลา เธอสะดุ้งชักมือกลับก่อนจะยื่นมือไปค่อยๆ หยิบเจ้าสิ่งนั้นขึ้นมาอยู่ในอุ้งมือ
อืม...…
มือทั้งสองลูบไปทั่วของสิ่งนั้น มันมีขนาดเท่าสองกำปั้นของเธอและกลมเกลี้ยงลื่นมือมากแถมยังมีความหนักเล็กน้อยแบบที่ไม่น่าจะกลวงโบ๋ภายใน ในบ้านมีของแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย นางไม่ยักรู้เลยแฮะ
ดูท่าแสงจ้าเมื่อกี๊คงมาเจ้าลูกนี้แน่ๆ เลย
เธอคิดจะลองทดสอบบางอย่างเสียหน่อยจึงยกเจ้าลูกกลมๆ นั่นขึ้นมาใกล้ดวงตาที่ปิดสนิท แต่ทันทีที่เจ้าสิ่งนั้นสัมผัสกับหน้าผากเธอเข้า ร่างสาวน้อยกระตุกทีหนึ่งแล้วล้มลงทันที
ภายในห้องกลับสู่ความมืดมิดอีกครั้งโดยไร้ร่องรอยของเจ้าลูกกลมๆ ประหลาดก้อนนั้น...…
แสงจันทร์กระจ่างเด่นกลางนภา
มีร่างสตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตาหวานซึ้งจ้องมองดวงจันทร์ด้วยรอยยิ้มน้อยๆ ราวกับภาพวาดของจิตกรเลื่องชื่อ
"คุณหนู!"
เสียงตะเบ็งลั่นทำให้นางสะดุ้งหันขวับไปทางประตู "อาหมิง… เจ้าทำข้าตกใจหมด!"
สาวใช้เอ่ยด้วยเสียงอ่อนใจพร้อมกับลากนายสาวให้มานั่งบนเตียง "คุณหนู…ยิ่งดึกยิ่งหนาว ท่านมายืนชมจันทร์เช่นนี้ หากข้าไม่มาอาการท่านกำเริบจะทำอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
ใบหน้างดงามยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเชื่อฟัง "ข้าก็ยังคลุมผ้าห่มไว้อยู่ มิเป็นไรหรอก"
สาวใช้ร่างบางไปปิดหน้าต่าง แสงเทียนที่จุดทิ้งไว้ส่องสว่างขึ้นนำความอบอุ่นละมุนตาไปทั่วห้อง คุณหนูในผ้าห่มเตรียมตัวจะนอนดังเช่นที่ทำเป็นปกติทุกวัน
"บ่าวดับเทียนเลยนะเจ้าคะ"
ฉีอันหนิงพยักหน้าส่งยิ้มให้กับนางก่อนจะทอดกายลงนอนแล้วภายในห้องก็ตกสู่ความมืดมิด นางถอดถอนใจมองเพดานห้องที่คล้ายจะพังมิพังแหล่ เนิ่นนานครู่ใหญ่สองตาหวานก็ปิดลงพร้อมเสียงถอนหายใจยาว
ขณะที่กำลังเข้าสู่ห้วงนิทราก็มีแสงวาบขึ้นจนทั้งห้องสว่างไสว แพขนตาหนากะพริบถี่เพื่อปรับสายตา พลันเหลือบไปเห็นโต๊ะกลางห้องมีลูกกลมๆ เจิดจรัสทอแสงอยู่ นางขมวดคิ้วลุกจากเตียงเดินไปที่ลูกแก้วนั้นช้าๆ โดยไร้ผ้าห่มคลุมกาย เผยให้เห็นร่างโปร่งบางในอาภรณ์สีเขียวอ่อน เอวคอดกิ่วนั้นราวกับโอบได้ด้วยมือเดียว ผิวกายนอกร่มผ้านั้นขาวละเอียดดั่งไข่ปอก ใบหน้าหวานนั้นเมื่อต้องแสงสีเหลืองนวลแล้วทำให้ดูละมุนอ่อนหวานเข้าไปอีก ดวงตากลมโตสีอำพันทอประกายระยับไปกับแสงที่เจิดจ้า
เมื่อเดินเข้าไปถึงโต๊ะ นางก็เพ่งพิศมองลูกแก้วนั้นอยู่เป็นนานด้วยความฉงนใจ
ของใครกันนี่?...แล้วมาอยู่ในห้องของนางได้อย่างไร?
ฉีอันหนิงไม่กล้าหยิบส่งเดช นางจึงมองเจ้าลูกกลมๆ บนโต๊ะนั้นอย่างพินิจ เมื่อดูใกล้ๆ ผิวของเจ้าสิ่งนั้นดูเรียบลื่นเป็นมันวับไม่ต่างจากไข่มุก
หรือจะเป็นไข่มุกเรืองแสง?
แต่ของมีราคาเช่นนี้มาอยู่ในห้องของนางได้อย่างไร ถ้าใครมาเห็นเข้าจะว่าอย่างไรล่ะนี่?!?
สาวน้อยใบหน้าซีดขาวขึ้นมาทันใด ชีวิตที่เงียบสงบเช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว หากเกิดเรื่องใดขึ้นมาทั้งนางและอาหมิงรวมถึงท่านป้าจินคงไม่พ้นข้อกล่าวหาว่าลักขโมยของล้ำค่านี้เป็นแน่
คิดแล้วกรอบหน้าก็มีเหงื่อผุดพราว สองมือบอบบางประคองไข่มุกเรืองแสงขึ้นมากลางฝ่าก่อนจะก้าวเท้าไปที่ประตูห้อง มือซ้ายเอื้อมไปที่ประตูเพื่อจะเปิด มือขวาประคองไข่มุกไว้ เหงื่อสายหนึ่งไหลลงมาตามแก้มนวลนางยกแขนเสื้อข้างขวาขึ้นหมายจะเช็ดเหงื่อ ทว่าจังหวะที่แขนเสื้อซับเหงื่อขึ้น ไข่มุกก็แตะถูกหน้าผากของนาง ร่างบอบบางกระตุกคราหนึ่งแล้วล้มลงแทบพื้นพร้อมกับไข่มุกเจิดจ้าที่วับหายไป
ห้องตกสู่ความมืดมิดอีกครั้ง...…


## เสียสติ

เช้าที่แสนสดใสของวันรุ่งขึ้น
ร่างในชุดสีฟ้าครามเต็มไปด้วยรอยปุปะเดินลิ่วผ่านกำแพงสีหม่นมีตะไคร่สีเขียวขึ้นตรึมดูเย็นตา สายลมพัดผ่านใบไผ่สีเหลืองหลุดจากกิ่งก้านลอยละล่องไปทั่วบริเวณ ใบไผ่ที่เสียดสีกันก่อให้เกิดเสียงซ่าๆ ฟังแล้วราวกับอยู่ในดงป่าไผ่กลางหุบเขาลึกก็มิปาน
ที่แขนของหญิงสาวมีตะกร้าใส่อาหารขนาดไม่ใหญ่นักคล้องอยู่ ดูท่าคุณหนูของนางคงจะต้องกินอาหารชาวบ้านธรรมดาดังเช่นเดิมทุกวัน
เมื่อเดินไปได้อีกสองจั้งนางก็เลี้ยวเข้าประตูทรงกลมหน้าเรือนแสนคุ้นเคย ห้องยังไม่เปิดประตูแสดงว่าคุณหนูคงจะยังไม่ตื่น สาวใช้ระบายยิ้มแล้วตรงเข้าไปในเรือนทันที
"คุณหนูเจ้าคะ"
ระหว่างเอ่ยปากเรียกนางก็จัดอาหารออกมาวางบนโต๊ะ วันนี้แปลกนัก ปกติคุณหนูจะนั่งรออยู่บนโต๊ะด้วยท่าทางเรียบร้อยหรือไม่ก็ยืนชมทิวทัศน์อยู่ริมหน้าต่างอย่างสงบนิ่ง แต่วันนี้กลับตื่นสายเสียนี่
อาหมิงย่างก้าวไปหยุดหน้าห้องนอนของนายสาวก่อนจะเคาะประตูเรียกเสียงแผ่ว "คุณหนูเจ้าคะ?"
เมื่อไม่มีเสียงตอบรับนางจึงตัดสินใจแง้มประตูออกช้าๆ เพื่อไม่ต้องการให้เกิดเสียงดังรบกวนคนข้างใน แต่เมื่อหลุบสายตาลงต่ำก็ต้องเบิกตาโพลงอย่างตกตะลึงยิ่ง
"คุณหนู!!!"
หัวใจของอาหมิงเหมือนหล่นวูบตกพื้นรีบเปิดประตูผางแล้วทรุดกายลงข้างร่างที่กองอยู่บนพื้น "คุณหนู ๆ ท่านเป็นอะไรหรือไม่ ท่าน…..ท่าน...!"
นางรีบประคองตัวร่างบอบบางที่ไม่มีผ้าห่มคลุมขึ้นมาจากพื้น ด้วยความที่คุณหนูของนางตัวผอมบางอยู่แล้วจึงไม่เป็นปัญหาหนักของอาหมิงที่พยายามพยุงร่างนั้นให้กลับไปนอนบนเตียง แต่อาหมิงเองก็ร่างผอมบางไม่แพ้กันจึงต้องออกแรงอยู่บ้าง
อาหมิงเหงื่อไหลโซมกายด้วยความเหนื่อยหอบและตื่นตระหนกรีบคว้าข้อมือเรียวบางมาตรวจชีพจรทันที มือของนางสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว
ชีพจรยังเต้นอยู่! ค่อยโล่งใจเปลาะหนึ่ง…
นางไม่รอช้ากางผ้าห่มที่อยู่ข้างเตียงมาห่มให้กับร่างนั้นอย่างมิดชิดทันที ก่อนน้ำตาเม็ดเล็กจะไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
โธ่… นี่ถ้านางมาช้าไปหนึ่งก้าวคุณหนูจะ… นางไม่อยากจะคิดเลย เป็นเพราะนางเองแท้ ๆ ที่ไม่มาดูคุณหนูก่อน ถ้าหากคุณหนูเป็นอะไรไปละก็ นางก็คงไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไรแล้ว
สาวน้อยกุมมือเย็นเฉียบของร่างที่ทอดกายนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าเปื้อนน้ำตา ในใจหวังให้คุณหนูฟื้นขึ้นมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับนางโดยเร็ว
อืม... อะไรเนี่ย ทำไมมันแสบตาอย่างนี้นะ แล้วใครมาจับมือฉันล่ะเนี่ย
ผ่าง! ดวงตากลมโตเบิกโพลง ภาพที่เห็นตรงหน้าคือสิ่งใดนางก็ไม่อาจบอกได้
แต่เดี๋ยวนะ!?!...…ลืมตางั้นเหรอ ดะ…เดี๋ยวก่อนนะ!
มือทั้งสองพุ่งมาแตะดวงตาทั้งสองข้างก่อนจะคลำไปมาอย่างตื่นตกใจ นี่ดวงตาของนางหรือ โอ๊ย! ทำไม่มันเจ็บอย่างนี้ ตาของนางเปิด!
ตาของนางเปิดแล้ว!!
แต่ว่าทำไมหน้าของฉันนุ่มแล้วก็เรียบเนียนขึ้นเยอะเลยแฮะ พลันนั้นนางรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ หน้าของเธอเปลี่ยนไปเหรอเนี่ย ทำไมแก้มหายไปหน่อยนึง จมูกโด่งขึ้น ปากก็นุ่มนิ่มขึ้น แถมยังผิดตำแหน่งไปนิดนึงด้วยนะ!
สาวใช้ข้างกายที่ถูกคุณหนูสะบัดมือออกก็สะดุ้งเฮือกเงยหน้ามาเห็นคนบนเตียงลูบคลำหน้ายกใหญ่จนหน้าแดงเถือกขึ้นมาทีละน้อย ใจหนึ่งก็ยินดียิ่ง อีกใจหนึ่งก็ตกใจนัก
"ค...คุณหนู…คุณหนู ท่าน…"
ยังไม่ทันจบก็ต้องหุบปากฉับเมื่อคนบนเตียงหันขวับมาอย่างรวดเร็วแล้วลุกลี้ลุกลนขึ้นจากเตียงด้วยท่าทางแปลกพิกล
แปะ! มือทั้งสองข้างของคุณหนูแนบลงบนใบหน้านางแล้วลูบคลำไปทั่วจนนางตื่นตระหนกยิ่ง
"นี่…คือ…หน้าของคน?…มนุษย์?...ใช่มั้ย?"
คนร่างเล็กถูกลูบคลำไปทั่วทั้งหัวจนผมที่เกล้าไว้หลุดลุ่ยกระเซอะกระเซิงหมด นางมองคนตรงหน้าราวกับเห็นผี
"คุณหนู! ท่านเป็นอะไรไป?" เสียงสั่นเครือนั้นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"หา!" คุณหนูรึ? ผู้หญิงคนนี้ต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ ว่าแต่…คุณตากับคุณยายไปอยู่ไหนเนี่ย ไม่สิ ต้องถามว่านางมาอยู่ที่ไหนต่างหาก
ดวงตาโตกวาดไปรอบห้องอย่างตื่นตาตื่นใจ นั่นอะไร? แล้วโน่นอะไรเนี่ย? ร่างบอบบางลุกพรวดพราดลงจากเตียงอย่างเซไปเซมา ทำไมมองเห็นแล้วถึงเดินได้ไม่ค่อยดีเลยนะ
ร่างบอบบางกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปรอบห้อง หยิบสิ่งนั้นสิ่งนี้ขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น นางหยิบของสิ่งหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาโดยที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
ก็แน่นอน...นางตาบอดจะไปเคยเห็นมันได้อย่างไรเล่า
มือบางลูบคลำไปทุกมุมของของสิ่งนั้นก่อนจะ ยิ้มสดใสด้วยความยินดียิ่ง 'นี่ต้องเป็นถ้วยน้ำชาแน่ ๆ' รูปร่างความมนและขนาดหยิบมือแบบนี้ ถ้วยน้ำชาไม่ผิดแน่
นางวิ่งโร่ไปทั่วห้องนี้หยิบสิ่งนั้นสิ่งนี้ขึ้นมาดูอย่างตื่นตาตื่นใจราวกับเด็กได้ของเล่น อาหมิงที่ตะลึงค้างอยู่มองร่างนั้นด้วยดวงตาเบิกโพลง
'คุณหนู…ต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ ...ไม่นะ!…ต้องรีบหาทางช่วยคุณหนู!!'
ขณะที่อาหมิงลุกขึ้นยืนก็เห็นร่างนั้นหยุดชะงักอยู่กับที่ด้วยใบหน้าว่างเปล่า มุมปากนางค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างมีความหวัง หัวใจดวงน้อยเต้นรัวด้วยความร้อนรน
'หรือคุณหนูละเมอ กำลังจะตื่นแล้ว!'
"ฮ้า!...ชุดนี่แปลกจัง ทำไมมันเป็นแบบนี้นะ" คุณหนูของนางลูบอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่อย่างตื่นเต้น เห็นนางหมุนตัวไปมาหลายรอบแล้วยิ้มหน้าระรื่นอย่างเบิกบาน
เพล้ง! เสียงหัวใจอาหมิงแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ พร้อมน้ำตาที่ไหลริน
'คุณหนูเสียสติไปแล้วจริง ๆ !!!'


## ข่าวที่เร็วยิ่งกว่านกพิราบ

จู่ ๆ สาวใช้ก็น้ำตานองหน้าวิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้นางยืนอยู่ในห้องผู้เดียว เฮ่อซินหมิงเอียงหัวมองตามร่างนั้นไปอย่างงุนงง
แปลกจัง? เป็นอะไรไปเนี่ย?
สายตาเหลือบไปเห็นของบางสิ่งที่สะท้อนภาพเพดาน นางจึงเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะชะโงกหน้าไปดู สิ่งที่เห็นคือใบหน้าสวยหวานนวลกระจ่างของสาวน้อยคนหนึ่ง ดวงตานั้นกลมโตหางเฉียงน้อย ๆ ดูไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย จมูกเล็กมีดั้งพอเหมาะและริมฝีปากเล็กบางสีลูกท้อ พูดได้โดยรวมว่าใบหน้านี้ช่างน่ารักน่าเอ็นดูแต่ก็แฝงไปด้วยความงดงามไร้ใครเทียมทาน
เดี๋ยวนะ...นางยังไม่เคยเห็นหน้าคนอื่นจะรู้ได้อย่างไรว่าไร้เทียมทาน?
เมื่อคิดได้ดังนั้นเฮ่อซินหมิงก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังลั่นอย่างชอบอกชอบใจอยู่คนเดียวในเรือน หากใครผ่านมาได้ยินเข้าคงคิดว่ามีคนบ้าอยู่ในเรือนซอมซ่อ ทั้งยังเป็นสตรีอีก ผู้คนคงจะประณามกันว่าเป็นสตรีวิปลาสแน่แท้
"ว้าว! นี่คือกระจกใช่ไหม? นี่คือหน้าของฉันเหรอ?" นางหยิบกระจกบานนั้นขึ้นมาส่องหน้าตัวเองใกล้ ๆ จนแทบจะเห็นไปถึงรูขุมขนที่เนียนละเอียด นางส่องไปพร้อมกับลูบคลำหน้าดู
"ไม่สิ หน้าของฉันไม่ได้เนียนขนาดนี้ แถมหน้าฉันก็ไม่เรียวขนาดนี้ด้วย อืม...จมูกนี้ก็มีดั้งสวยเชียว"
นางสะดุดขึ้นมาในใจ หน้านี้ไม่ใช่ของนางหรอกหรือ แล้วทำไมมาอยู่บนหน้าของนางได้กันเนี่ย หรือว่ามีใครแอบใส่หนังหน้าใหม่ให้ฉัน!? ยิ่งคิดก็ยิ่งงงงวยกันเข้าไปใหญ่
ในโรงครัว
จินอู๋เป็นแม่ครัวอยู่ในจวนเสนาบดีมามากกว่ายี่สิบปี นางมีบุตรอยู่สองคน คนเป็นพี่สาวชื่อจินหมิงซึ่งมีวัยใกล้เคียงกับคุณหนูฉีอันหนิงนางจึงให้บุตรสาวของตนไปติดตามรับใช้และเป็นเพื่อนเล่นให้กับคุณหนู สองคนนั้นก็รักและดูแลกันเป็นอย่างดี
ทุก ๆ วันจินหมิงจะเข้ามานำอาหารน้อยนิดที่เหลือก้นหม้อซึ่งไม่มีใครกินแล้วมานำไปให้คุณหนูที่เรือน คนอื่นที่อยู่ในโรงครัวต่างก็ไม่มีใครสนใจนางเท่าใดนักจึงไม่มีใครต่อว่าหรือห้ามปรามใด ๆ ซึ่งเป็นการดียิ่งนัก
จินอู๋กำลังตระเตรียมขนมใส่สำรับที่ให้บ่าวรับใช้จากเรือนต่าง ๆ นำไปส่งให้กับคุณหนู นางนั้นเมื่อมองขนมคราใดก็จะนึกถึงคุณหนูฉีอันหนิงทุกครั้ง
ถ้าคุณหนูได้กินขนมพวกนี้บ้างจะดีแค่ไหนกันหนอ
ขณะที่จินอู๋จมอยู่กับความคิด ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งมาอย่างร้อนรนจนสะเทือนไปทั่วทั้งโรงครัว
"ใครมาวิ่งเสียงดังแบบนี้! เดี๋ยวก็เฆี่ยนเสียเลย" เสียงแม่ครัวใหญ่ตะคอกออกมาจากด้านในครัว จนทุกคนตัวสั่นกันหมด รีบหันไปมองหาเจ้าคนเสียงดังทันที
พลันนั้นมีร่างหนึ่งวิ่งหิ้วชายกระโปรงมาหยุดหอบหายใจอยู่หน้าประตูมีหลายคนวิ่งเข้าไปถามไถ่ด้วยความสงสัยทันที
"เกิดอะไรขึ้น ฟ้าจะถล่มหรืออย่างไร?" เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างตื่นตระหนก
สาวน้อยผู้นั้นละล่ำละลักเอ่ยด้วยใบหน้าซีดขาว "ไม่…ไม่ใช่…คุณหนู! คุณหนู!..."
"คุณหนูอะไร? ทำไม? รีบเล่ามาเร็วเข้า!!" ทุกคนใจเต้นรัวหันมามองสาวน้อยกันเป็นตาเดียว
"คุณหนูสิบเอ็ด...คุณหนูสิบเอ็ดเสียสติไปแล้ว!!" ใบหน้านั้นเมื่อเอ่ยดูหวาดหวั่นและตื่นตระหนกยิ่ง คนที่เหลือเหงื่อตกไปตาม ๆ กัน สาวรับใช้ที่กำลังจะนำสำรับขนมไปให้เจ้านายตนก็แตกตื่นรีบวิ่งไปคนละทิศคนละทาง
"คุณหนูสิบเอ็ดเสียสติหรือ? เป็นไปได้อย่างไรกัน!!" ทุกคนถกเถียงกันจนใบหน้าแดงก่ำ ไม่มีใครหันมาสนใจสาวน้อยอีก นางจึงนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ใช่การเลยที่จะนำความมาป่าวประกาศเช่นนี้จึงหลีกเร้นกลุ่มแม่ครัวที่พูดคุยถกกันแล้วค่อย ๆ ก้าวเท้ารวดเร็วไปหลังครัว
"ท่านแม่ ๆ !! แย่แล้ว" จินหมิงพยายามกดเสียงให้เบาที่สุด
จินอู๋ที่ล้างมือเสร็จก็หันกลับมาด้วยใบหน้าฉงน "มีอะไร?" สาวน้อยก้าวเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยเสียงร้อนรน "ท่านแม่ คุณหนูฉีอันหนิงเสียสติไปแล้ว ท่านรีบไปดูเร็วเข้า!!"
ใจจินอู๋กระตุกวาบ "เสียสติ? คุณหนูจะเสียสติไปได้อย่างไร! เจ้าเสียสติไปเองหรือเปล่า"
"โธ่!…ท่านแม่ก็ไปดูด้วยตาตนเองเถิด ไปเร็ว!" เอ่ยจบนางก็ลากมารดาตนแล้วออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต
"โอ๊ย! ลูกบ้า ปล่อยแม่นะ!!"
......…
วิ่งมาได้สักพักคนเป็นแม่ก็สะบัดมือลูกออกสุดแรงทำให้คนที่ลากอยู่เบื้องหน้าถลาล้มลงกับพื้น ทั้งสองต่างคนต่างยังไม่ทันหันมาตะคอกเสียงใส่กันสายตาก็เห็นกลุ่มคนที่ก้าวเท้ารวดเร็วใบหน้าตื่นตระหนกมุ่งตรงมาที่พวกนางขวางทางอยู่ คนทั้งกลุ่มนั้นเป็นสตรีกันทั้งหมดทั้งวัยแรกรุ่นไปจนถึงวัยกลางคนรวมไม่ต่ำกว่ายี่สิบชีวิต ในกลุ่มนั้นแบ่งออกเป็นสองระดับอย่างชัดเจนจากอาภรณ์ที่สวมใส่ มีอาภรณ์สีสันฉูดฉาดหลากสีราวกับดอกไม้นานาพรรณและอาภรณ์บ่าวรับใช้
"หลีกไป!" ผู้ที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินอยู่หน้าสุดแผดเสียงใส่อย่างหัวเสีย ตอนนี้ยังไม่มีเวลาไปจัดการใครทั้งนั้น
ทั้งสองรีบถอยหลบไปด้านข้างอย่างว่องไว ก่อนจะก้าวเดินตามหลังกลุ่มคนพวกนั้น สาวน้อยรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปหาบ่าวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลัง
"ฮูหยินทั้งสี่และคุณหนูทั้งหมดจะไปไหนกันหรือ?"
บ่าวรับใช้อายุมากกว่าสองสามปีหันมาเอ่ยด้วยใบหน้าร้อนรนไม่แพ้กัน "ไปเรือนคุณหนูสิบเอ็ดน่ะสิ ได้ยินข่าวมาว่าคุณหนูสิบเอ็ดเสียสติ ฮูหยินและคุณหนูทุกท่านจึงร้อนใจนัก"
อาหมิงชะงักชะงัน ข่าวไปเร็วปานนั้นเชียว? แล้วเหล่าฮูหยินยังคงนึกถึงคุณหนูของนางอยู่หรือนี่ คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ
สองแม่ลูกได้ยินดังนั้นจึงรีบเร่งฝีเท้าตามกลุ่มนั้นต่อไป กระทั่งมาถึงทางแยกทั้งสองทางสองแม่ลูกก็ต้องงงงวยกันอย่างยิ่งเมื่อคนทั้งกลุ่มเบื้องหน้าเลี้ยวกันไปทางซ้ายเสียหมด
"ท่านแม่! เหตุใด?…" นางงุนงงจนพูดไม่ออก ผู้เป็นแม่ก็ชะงักไป แต่ก็มีบางอย่างแวบเข้ามาในหัวราวกับฟ้าผ่า
"แย่แล้วเจ้าลูกคนนี้!!!" นางหันไปตีใส่หลังของบุตรสาวอย่างแรงจนนางร้องด้วยความเจ็บ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากผู้เป็นแม่ก็เอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน
"ไม่ต้องถามรีบตามไปเร็ว ถ้าเจ้าไม่อยากโดนกุดหัว" ครานี้ผู้เป็นแม่ลากบุตรสาวตนวิ่งตามกลุ่มคนข้างหน้าไปด้วยความร้อนใจยิ่ง
"ท่านแม่!! ปล่อยข้านะ!!!"
.............


## เรือนผีสิง

เสียงกลุ่มคนมากมายตะบึงฝีเท้าเข้ามาในเรือน สาวรับใช้ได้ยินเสียงเอะอะกำลังจะลุกออกไปดูประตูก็ถูกผลักออกพร้อมกับร่างของสตรีเป็นจำนวนมาก
"ลูกข้าอยู่ไหน!" ฮูหยินสี่เอ่ยเสียงร้อนรน บ่าวรับใช้ยืนงงงันอยู่กับที่ ผู้เป็นฮูหยินจึงผลักสาวใช้ออกไปให้พ้นทาง ทั้งหมดแห่ทะลักกันเข้าไปในห้องส่วนตัวของคุณหนูสิบเอ็ดทันที
เมื่อประตูถูกกระแทกออกอย่างแรงทุกคนก็ต้องชะงักงุนงงไปกันทั้งแถวเมื่อเห็นคุณหนูสิบเอ็ดกำลังนอนกินขนมอยู่บนตั่งอย่างเอกเขนก
ใบหน้าของคุณหนูสิบเอ็ดฉายแววฉงนใจ ร่างบอบบางลุกออกจากตั่งแล้วทำความเคารพให้กับเหล่าฮูหยินทั้งสี่
"ท่านแม่ ฮูหยินทั้งสามและพี่น้องมีเรื่องอะไรหรือถึงได้แห่กันมาหาข้าพร้อมหน้ากันเช่นนี้?"
ทุกคนยังนิ่งอยู่กับที่ราวกับฝูงหุ่นดอกไม้สลัก นางจึงก้าวเข้าไปหาผู้เป็นมารดาแล้วสะกิดเรียก "ท่านแม่"
ฮูหยินสี่รู้สึกตัวรีบจับตามเนื้อตัวของลูกสาวตนทันที "หรงเอ๋อ! เจ้าเป็นอะไรหรือไม่ เจ้าเจ็บตรงไหน ไม่สบายที่ใดหรือเปล่า?"
นางสะบัดตัวออกจากการจับกุมนั้นโดยพลัน "อะไรกันท่านแม่! ข้ามิได้เป็นอะไรเสียหน่อย! ท่านเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร!!"
"นี่น้องหรงเอ๋อ เจ้าต่างหากที่เสียสติใช่หรือไม่ เจ้า..."
สตรีอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเอ่ยยังไม่ทันขาดคำคนตรงหน้าก็แผดเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว "นี่พี่ฉีหลัน อย่ามาว่าข้าแบบนั้นนะ ข้ามิได้เป็นอะไรเสียหน่อย ดูสิ!!"
ฉีฟางหรงหมุนรอบตัวเองแล้วถลึงตาใส่ทุกคน เหล่าฮูหยินทั้งสี่และพี่น้องทั้งหลายค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก ผู้เป็นแม่ของฉีฟางหรงคุณหนูสิบเอ็ดไม่วายตวาดเสียงเข้ม
"ผู้ใดมันบังอาจปล่อยข่าวลือว่าคุณหนูสิบเอ็ดเสียสติ! ลากตัวมันมาให้ข้าดูหน้าเดี๋ยวนี้!!"
ยังไม่มีใครก้าวเท้าก็มีร่างหนึ่งรีบพุ่งเข้ามา "เดี๋ยวเจ้าค่ะ! บ่าว…บ่าวเองเจ้าค่ะ แต่ว่า..."
"บังอาจนัก! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงได้มีวาจาโป้ปดกล่าวหาว่าลูกข้าเสียสติเช่นนี้ " ฮูหยินสี่ผู้เป็นมารดาของคุณหนูสิบเอ็ดตวาดเสียงกร้าว
"ข้ามิได้โป้ปดเจ้าค่ะ เพียงแต่ว่าข้ามิได้หมายถึงคุณหนูฉีฟางหรง" จินหมิงกล่าวด้วยใจเต้นไม่เป็นส่ำ
"เจ้ายังจะโป้ปดอีกหรือ? คุณหนูสิบเอ็ดจะเป็นใครไปได้นอกจากน้องฟางหรง เจ้าคิดว่าจะหลอกพวกข้าได้รึ เจ้าไพร่ชั้นต่ำ!!"
อาหมิงสะดุ้งรีบคุกเข่าก้มลงแทบพื้นพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงสั่นกลัว "บะ…บ่าว…บ่าวมิได้โป้ปดเจ้าค่ะ คุณหนูสิบเอ็ดที่บ่าวหมายถึงคือคุณหนูสิบเอ็ด…ฉีอันหนิงเจ้าค่ะ"
ทุกคนต่างชะงักไปก่อนจะมีเสียงแหลมเล็กกล่าวแทรกขึ้น "เจ้ายิ่งพูดจาเลอะเลือนใหญ่แล้ว ท่านแม่เจ้าคะ ขืนปล่อยให้นางบ่าวไพร่ผู้นี้ได้มีโอกาสพูดต่อไป พวกเรามีหวังโดนปั่นหัวกันหมดเป็นแน่!"
ฮูหยินใหญ่รีบกางแขนห้ามมิให้บุตรสาวของตนเข้าไปหาผู้ที่หมอบอยู่แทบพื้นก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเลื่อนลอยและแววตาที่มีเมฆหมอกปกคลุม "นางมิได้โกหก"
ครานี้ทุกคนยิ่งงงงันเข้าไปกันใหญ่ หมายความว่าอย่างไร? คุณหนูสิบเอ็ดแท้จริงแล้วมิใช่ฉีฟางหรงหรอกหรือ?
"ท่านแม่! ท่านเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร?" คุณหนูสิบสองฉีฮุ่ยจิงจับแขนมารดาตนสั่นไปมาอย่างแรงเพื่อต้องการเรียกสติ แต่กลับโดนสะบัดมือออกจนตัวหัน
"ข้ามีสติดีทุกอย่าง!!!" ฮูหยินใหญ่ตะคอกเสียงกราดเกรี้ยวถลึงตาใส่บุตรสาวตน ดวงตากลมใสของฉีฮุ่ยจิงเริ่มมีน้ำตาคลอกัดริมฝีปากด้วยความน้อยใจ
นัยน์ตาของฮูหยินใหญ่เริ่มมีเส้นเลือดผุดออกมา ภายในดวงตานั้นแฝงความเคียดแค้นอยู่ลึก ๆ โดยไม่มีผู้ใดเห็น ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะเอื้อนเอ่ยเสียงที่กดให้เรียบ "นางอยู่ที่ใด?"
จินหมิงได้ยินดังนั้นก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดี "เอ่อ….บ่าว…คือ…"
"พาข้าไปหานาง!"
ฮูหยินใหญ่ตวาดเสียงเข้ม จินหมิงรีบลุกขึ้นเดินนำออกไปทันที สตรีทั้งกลุ่มเบื้องหลังต่างกุลีกุจอก้าวเท้าตามไปอย่างว่องไว ด้วยอยากรู้นักว่าใครกันที่เป็นคุณหนูสิบเอ็ดแทนที่คุณหนูสิบเอ็ดฉีฟางหรง
ทั้งหมดเดินตามสาวใช้เบื้องหน้าด้วยใจร้อนรุ่ม เร่งฝีเท้ามากว่าครึ่งชั่วยามเลี้ยวไปตามตรอกซอกซอยในจวนเป็นนานก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะถึงที่หมายเสียที คุณหนูสิบหกผู้เป็นน้องเล็กสุดก็ทนไม่ไหวเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิดยิ่ง
"เมื่อไหร่จะถึงกัน! เดินมานานป่านนี้ข้าไม่ไหวแล้วนะ! ข้าไม่เคยต้องเดินไกลขนาดนี้มาก่อน ถ้ารู้อย่างนี้นั่งเกี้ยวมาก็ดีไปแล้ว!"
ทุกคนมีเหงื่อผุดทั่วใบหน้าแม้แต่แรงจะเอ่ยปากยังไม่มี ได้แต่หอบหายใจลากเท้าหนักอึ้งตามคนเบื้องหน้าไปอย่างไม่คลาดสายตา
มาถึงสะพานที่พาดข้ามบ่อน้ำกว้างใหญ่ ทั้งหมดผ่านศาลากลางน้ำเดินมุ่งเข้าไปยังป่าไผ่ที่อยู่ตรงหน้า แต่ละคนต่างลอบกลืนน้ำลายเหนียวผ่านคอแห้งผากด้วยความวิตก
สถานที่แบบนั้นหรือจะมีคนอยู่ได้?
เดินมาอีกครึ่งก้านธูปผ่านดงไผ่สีเขียวขจี ก็พบกับกำแพงเรือนที่มีตะไคร่สีเขียวเกาะจนไม่เห็นพื้นผิวกำแพง เถาวัลล์เลื้อยไปตามหลังคากำแพงอย่างอิสระราวกับไม่เคยถูกตัดทำลายมาก่อน
"นี่ใช่เรือนของคนจริง ๆ หรือ?" ฮูหยินห้าเอ่ยเสียงแหบแห้ง ทุกคนต่างตะลึงกับภาพตรงหน้าจนเท้าชะงักอยู่กับที่ ต่างก็คิดกันว่าถ้าก้าวเข้าไปในเรือนนั้นจะมีสัตว์ประหลาดหรือผีสางกระโจนออกมาหรือไม่
"คุณหนูสิบเอ็ดอยู่ที่นี่เจ้าค่ะ" เสียงใสไร้ความเหนื่อยหอบเอ่ยกับทุกคนที่มีใบหน้าเหน็ดเหนื่อยซีดเซียวราวกับกระดาษ ชายกระโปรงแต่ละคนสั่นระริกรู้ได้เลยว่าทุกคนขาสั่นกันแค่ไหน
"ฮูหยินและคุณหนูทั้งหลาย…เชิญเจ้าค่ะ" จินหมิงเปิดประตูกำแพงเรือนที่มีเสียงดังแหลมสูงก้าวเท้าเข้าไปยืนข้างประตูอย่างนอบน้อม ทุกคนค่อย ๆ เยื้องย่างเข้ามาทีละคน กวาดสายตาไปทั่วเรือนหลังเล็กซอมซ่อด้วยความตื่นตระหนก
"เรือนผีสิงแบบนี้จะมีคนอาศัยอยู่จริงหรือ? ไม่ใช่ว่าเจ้าหลอกพวกข้ามาลอบสังหารในสถานที่ห่างไกลหูตาผู้คนเช่นนี้หรอกนะ!"
คุณหนูฉีฟางหรงเอ่ยอย่างระแวงและหวาดกลัว ทุกคนตวัดสายตาหันมามองที่สาวใช้เป็นตาเดียว นางสะดุดหัวเราะพรืดก่อนจะเอ่ย "คุณหนูฉีเจ้าคะ ตัวข้าก็มีวัยไม่มากกว่าท่าน ทั้งยังผอมขนาดนี้จะมีแรงไปสังหารใครได้…"
ฉีฟางหรงกำลังจะเอ่ยต่อ แต่จินหมิงก็เอ่ยขัดได้ทัน "…ทั้งข้าและครอบครัวของข้ายังทำงานเป็นแค่บ่าวรับใช้ ก็ไม่มีอะไรจะไปจ้างใครมาสังหารใครได้หรอกเจ้าค่ะ"
ฉีฟางหรงเบ้ปากกำลังจะเอ่ยต่อแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงดังจากในเรือน เสียงนั้นเหมือนกับมีคนพยายามตะกุยประตูและกำแพงห้องเพื่อที่จะออกมาให้ได้ ทุกคนรีบจับกลุ่มกอดกันด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว บางคนที่กลัวจนร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้องเสียงดังเพราะกลัวตัวอะไรบางอย่างในนั้นจะได้ยินเข้า
แต่เสียงสะอื้นที่แทบไม่ได้ยินนั้นกลับทำให้ภายในเรือนนั้นราวกับมีคนคลุ้มคลั่งพยายามเปิดประตูออกมาจนประตูหน้าต่างและหลังคาเบื้องบนที่ใกล้จะร่วงสั่นกรูไปหมด
อย่าถามถึงจินหมิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เพราะนางเองก็ตกใจจนร่างกายแข็งค้างเป็นหุ่นสลักไปแล้ว!!......


## มารยาท

ฉีฟางหรงเบ้ปากกำลังจะเอ่ยต่อแต่ก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงดังจากในเรือน เสียงนั้นเหมือนกับมีคนพยายามตะกุยประตูและกำแพงห้องเพื่อที่จะออกมาให้ได้ ทุกคนรีบจับกลุ่มกอดกันด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัว บางคนที่กลัวจนร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้องเสียงดังเพราะกลัวตัวอะไรบางอย่างในนั้นจะได้ยินเข้า
แต่เสียงสะอื้นที่แทบไม่ได้ยินนั้นกลับทำให้ภายในเรือนนั้นราวกับมีคนคลุ้มคลั่งพยายามเปิดประตูออกมาจนประตูหน้าต่างและหลังคาเบื้องบนที่ใกล้จะร่วงสั่นกรูไปหมด
อย่าถามถึงจินหมิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เพราะนางเองก็ตกใจจนร่างกายแข็งค้างเป็นหุ่นสลักไปแล้ว!!......
"มีตัวอะไรอยู่ในนั้น!! เจ้าสารภาพมาเดี๋ยวนี้นะ!!" คุณหนูฉีฟางหรงที่หวาดกลัวแผดเสียงดังลั่น ทุกคนต่างจ้องไปยังเรือนนั้นตาไม่กะพริบ แต่ละคนตัวสั่นราวกับลูกนกตกน้ำ
จินหมิงละล่ำละลักตอบด้วยความฉงนใจยิ่ง "ขะ…ข้า…นั่น…"
"มีใครอยู่ข้างนอกใช่มั้ย! ประตูนี่มันเปิดตรงไหนเนี่ย! " เสียงหวานราวน้ำผึ้งตะโกนออกมาด้วยสำเนียงประหลาดหู ทุกคนขมวดคิ้วนิ่งงันพยายามทำความเข้าใจกับประโยคเมื่อครู่
"โธ่! คุณหนูเจ้าคะ ทำบ่าวตกอกตกใจหมด" อาหมิงรีบวิ่งไปที่เรือนพัก เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เห็นคุณหนูฉียืนบนตั่งโดยมีขาข้างหนึ่งยื่นออกไปนอกหน้าต่างแล้ว
สาวใช้หน้าซีดรีบวิ่งไปดึงตัวคุณหนูออกจากหน้าต่างด้วยความตื่นตระหนก "คุณหนู!! จะออกทางหน้าต่างเยี่ยงนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ขืนใครมาเห็นเข้าจะไม่ดีเอานะเจ้าคะ!!"
เฮ่อซินหมิงหันขวับมาจ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วเอ่ยด้วยเสียงงุนงงยิ่ง "ฉันไม่ใช่คุณหนู เธอเข้าใจผิดแล้ว อีกอย่างช่วยพาฉันกลับบ้านหน่อยสิ"
"คุณหนูเจ้าขา…นี่เป็นบ้านของคุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าคะ แต่มีเรื่องเร่งด่วนกว่านั้นคือฮูหยินทั้งสี่และคุณหนูทั้งหลายรอท่านอยู่หน้าเรือนนะเจ้าคะ"
"อะไรนะ? ฮูหยินคุณหนูบ้าบออะไรกัน เธอเลอะเทอะไปใหญ่แล้ว ฉันไม่ได้กำลังเล่นแสดงละครอยู่นะ"
สายตาพลันเหลือบไปเห็นหน้าประตูที่เปิดอ้าไว้ มีหัวของสตรีโผล่มาทีละคนสองคนจนเต็ม ช่างดูน่ากลัวยิ่งนัก!
"ว๊ากกกกกก!! อะไรนั่น ๆ มีหัวเต็มไปหมด!" คุณหนูเขย่าตัวบ่าวรับใช้อย่างแรงจนนางแทบล้มลงไปกองกับพื้น
"คุณหนูเจ้าคะ นั่นคือฮูหยินทั้งสี่เเละคุณหนูทั้งหลายเจ้าค่ะ" นางกระซิบเสียงเบา เห็นคุณหนูขมวดคิ้วมุ่นแล้วหันมาเอ่ยปากกับนางอย่างจริงจัง
"ฉันไม่รู้จัก"
"ท่านไม่เคยพบพวกนางมาก่อน ไม่รู้จักก็ถูกแล้วเจ้าค่ะ"
"ไม่ใช่แบบนั้น คือ…" นางกำลังจะอธิบาย แต่ก็โดนขัดเสียก่อน
"นางคือคุณหนูสิบเอ็ดรึ?" ฉีฟางหรงเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสายตา เฮ่อซินหมิงรีบเอ่ยต่อทันที
"ไม่…"
"ใช่เจ้าค่ะ" จินหมิงค้อมตัวเอ่ยรับแทน
นางอยากจะบ้าตายนัก นี่มันอะไรกัน...จู่ ๆ ก็มีคนมาบอกว่าเธอเป็นคุณหนู ๆ ๆ อยู่นั่นแหละ เหมือนทุกคนกำลังแสดงหนังกันอยู่แต่มีเธอที่ไม่รู้บทยังไงยังงั้น
สตรีร่างสูงท่วงท่าสง่างามในชุดสีแดงหรูหรา ใบหน้าที่ผ่านกาลเวลายังดูผ่องใสงดงามเหมือนสตรีวัยแรกรุ่นไม่มีผิด นางก้าวเท้ามายืนเบื้องหน้าสตรีทั้งหมดแล้วจ้องเขม็งมองร่างของดรุณีน้อยร่างผอมบางตั้งแต่หัวจรดเท้า
"สวัสดีค่ะ มี…อะไรเหรอคะ?" นางเอ่ยถามอย่างงงๆ
ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ "ช่างไม่รู้มารยาทเสียจริง เห็นข้าแล้วยังไม่ทำความเคารพอีก!"
"คุณหนูเจ้าคะ" บ่าวรับใช้สะกิดคนเบื้องหน้าให้รู้สึกตัว คุณหนูอันหนิงได้รับการอบรมเรื่องมารยาทมาตั้งแต่เด็กกับมารดาของนาง จนกริยาท่วงท่าการวางตัวของคุณหนูนั้นเรียบร้อยอ่อนหวานไม่ด้อยไปกว่าผู้ใด อาหมิงสามารถพูดได้เต็มปากว่าดีกว่าคุณหนูคนอื่นเสียด้วยซ้ำ
"ให้ตายสิ…ทำอย่างกับอยู่ในซีรีย์อย่างนั้นแหละ ถึงแม้ฉันจะไม่เคยดูไม่เคยเห็นแต่นี่ต้องเป็นกองถ่ายที่ไหนแน่ ๆ ว่าแต่จริงสิ คุณรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงมองเห็นได้ล่ะ"
อาหมิงอยากจะร้องไห้นัก ใบหน้าของฮูหยินใหญ่ทั้งงงงวยและหงุดหงิด แบบนี้คุณหนูอาจจะโดนโบยหรือเนรเทศออกจากจวนเลยก็เป็นได้
"เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!! ข้าบอกให้เจ้าทำความเคารพข้า ไม่ใช่พูดจาเพ้อเจ้ออะไรของเจ้า" ฮูหยินเอกเริ่มมีน้ำโหมากขึ้น ฮูหยินทั้งสามจึงรีบเข้ามาเอ่ยเกลี้ยกล่อม
"เอาเถิดพี่หลันเฟย บ่าวของเด็กนี่ก็เป็นคนบอกเองมิใช่หรือ ว่านางเสียสติ ท่านอย่าไปถือโทษคนเช่นนี้เลย"
"นั่นสิ ประเดี๋ยวข่าวมีคนเสียสติในจวนอาจจะแพร่สะพัดออกไปนอกเมือง ถ้าเป็นเช่นนั้นชาวเมืองจะเล่ากันไปปากต่อปากแล้วท่านพี่จะมิโดนกล่าวหาว่าบังคับให้คนเสียสติทำความเคารพหรอกหรือ"
ทั้งสามพยายามพูดจาหว่านล้อมฮูหยินใหญ่จนนางเริ่มคล้อยตาม พยักหน้าเนือง ๆ " ถือว่าข้าไม่เคยพูดอะไรกับคนเสียสติเช่นเจ้า เรื่องในวันนี้ให้เก็บเป็นความลับ หากใครปากเปราะคงจะรู้ว่าต้องเจออะไร"
บ่าวรับใช้ที่ยืนเบียดกันที่หน้าประตูตัวสั่นพั่บ ๆ แล้วผงกหัวกันอย่างพร้อมเพรียง หลันเฟยกวาดตามองร่างของสาวน้อยตรงหน้าด้วยสายตาดูแคลนอีกครั้งก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินออกจากห้องไป ฮูหยินและเหล่าคุณหนูต่างจ้องคุณหนูสิบเอ็ดด้วยสายตาเช่นเดียวกันแล้วสาวเท้าออกจากห้องไปทีละคน
"พวกเขาเป็นอะไรกันเหรอ? เข้ามาปุบปับแล้วก็ออกไปเฉย ฉันนี่งงไปหมด" เฮ่อซินหมิงหน้าตาเหลอเหลายังคงแปลกใจไม่หาย
"คุณหนูน่ะสิเจ้าคะ ท่านเป็นอะไรไป ดูท่านก็ปกติดีเหตุใดถึงลืมเรื่องการทำความเคารพที่ท่านแม่ข้าสอนไปได้ ดีนะเจ้าคะที่ยังไม่โดนอะไร" อาหมิงพูดไปน้ำตาเริ่มคลอ
"แล้วโดนอะไร?"
"คุณหนู!!! คุณหนู…คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่" กว่าจะเข้ามาได้ช่างลำบากนัก เมื่อครู่เด็กรับใช้ส่วนตัวของคุณหนูและฮูหยินทั้งหลายยืนเบียดเสียดออกันที่ประตูจนนางไม่สามารถเข้ามาได้ ตอนนี้ต่างพากันไปหมดทำให้โอกาสมาถึงเสียที
"อะไรอีกล่ะเนี่ย"


## ดวงอาทิตย์กับกลางคืน

"อะไรอีกล่ะเนี่ย"
สตรีวัยกลางคนวิ่งเข้ามาหานางด้วยความตกอกใจใจยิ่ง ทั้งยังสำรวจเนื้อตัวนางไปมาอีกด้วย
"ดะ…เดี๋ยว…เดี๋ยว ๆ ท่านป้าเป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย หนูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ทำไม…"
"นี่…นังลูกคนนี้! บังอาจไปกล่าวหาคุณหนูอันหนิงของเจ้าต่อหน้าฮูหยินเลยหรือ เจ้านี่มันไม่ได้เรื่องนัก ข้าต้องตีเสียให้เข็ด!!"
หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามาหมายจะฟาดฝ่ามือหนาใส่เด็กสาว นางรีบวิ่งวนรอบคุณหนูทันทีโดยมีมารดาวิ่งไล่ตามติด ๆ ปากนางยังส่งเสียงร้องลั่น "อย่านะท่านแม่! ข้าให้ท่านมาดูอาการคุณหนูไม่ใช่มาตีข้า ท่านแม่…อย่า!!!"
เฮ่อซินหมิงแทบหัวหมุนเมื่อแม่ลูกมาวิ่งไล่จับกันโดยมีนางยืนคั่นกลางจึงเอ่ยเสียงแกมหัวเราะ "โอ้โห! ดูน่าสนุกดีนะ ข้าอยากเล่นด้วยเหมือนกัน"
เมื่อจินอู๋ได้ยินประโยคนั้นเท้าก็หยุดชะงักแล้วหันมาหาสาวน้อยด้วยความประหลาดใจยิ่ง "คุณหนู?…เมื่อครู่ท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?"
"หนูบอกว่าอยากเล่นด้วยค่ะ" ยิ้มสดใสของคนตรงหน้าดูน่าชื่นชมหลงใหล แต่ทว่าไม่รู้เหตุใดใบหน้าของสตรีวัยกลางคนถึงบิดเบี้ยวขึ้นมา
"เดี๋ยวนะ ข้าไม่เข้าใจ อาหมิง! เล่าให้แม่ฟังสิว่าเกิดอะไรขึ้น" จินอู๋หันไปหาบุตรสาวของตน
"ฮ้า! เธอชื่ออาหมิงเหมือนกันเหรอเนี่ย ฉันก็ชื่ออาหมิงเหมือนกัน" ดวงตาเฮ่อซินหมิงพราวระยับด้วยความตื่นเต้น  แต่แม่ลูกทั้งสองกลับใบหน้ายิ่งบิดเบี้ยวเข้าไปกันใหญ่
"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูจะชื่ออาหมิงได้อย่างไร ท่านชื่อว่าฉีอันหนิงต่างหากล่ะเจ้าคะ" อาหมิงเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
"ฉีอันหนิงเหรอ?" นางชี้นิ้วมาที่ตนเอง แล้วหัวเราะคนเดียวเอิ๊กอ๊ากเสียงดังลั่นไม่หยุด
จินหมิงก้าวเข้ามากระซิบกับมารดา "ท่านแม่เห็นหรือไม่ ข้าก็มิรู้ว่าคุณหนูเป็นอะไรเช่นกัน เมื่อเช้าตอนที่ข้ามาถึงเห็นคุณหนูนอนสลบอยู่ที่พื้น...ตะ แต่ท่านแม่!! นางจับชีพจรนางยังเต้นอยู่ พอคุณหนูตื่นมาก็เกิดอาการแปลก ๆ ดังเช่นที่ท่านเห็นนี่แหละ"
สายตาดุดันที่ตวัดมองมาเมื่อครู่ทำเอาหัวใจนางหล่นวูบไปกองที่ตาตุ่ม ถึงแม้จะพูดไปเช่นนั้นแล้วชีวิตน้อย ๆ ของนางก็ยังไม่รอดอยู่ดี
เพี๊ยะ!
"เจ้าลูกคนนี้ปล่อยให้คุณหนูไปนอนที่พื้นได้อย่างไร! ทำไมเจ้าไม่รีบวิ่งมาเร็ว ๆ ฮึ! ไปมัวโอ้เอ้ที่ไหนบอกแม่มาเดี๋ยวนี้นะ!!"
"โอ๊ย!…ท่านแม่ปล่อยหูข้าก่อน ข้าเจ็บแล้ว…ข้าไม่ได้ไปโอเอ้ที่ไหนเลย ข้าก็ตรงมาที่เรือนนี้เป็นปกติดังเช่นทุกวันนั่นแหละ ท่านแม่ ๆ ปล่อยข้าได้แล้ว"
เสียงแม่ลูกทะเลาะกันทำให้เฮ่อซินหมิงหันมามองดูทั้งคู่ด้วยความสนใจ "เล่นอะไรกัน ขอข้าเล่นด้วยสิ"
"โอ๊ยยยยยย!!!" อาหมิงน้ำตาร่วงเมื่อมีมือมาจับหูนางอีกข้างดึงไปด้วย ครานี้ยิ่งทำให้มารดาของนางยิ่งโมโหเข้าไปกันใหญ่
"ต้องเป็นเพราะเจ้าแน่ ๆ ไม่เช่นนั้นคุณหนูจะมาทำโทษเจ้าได้เช่นไร ทั้งที่เมื่อก่อนก็ใจดีกับเจ้าแท้ ๆ ครั้งนี้แสดงว่าเจ้าทำเกินไปแล้ว"
"ไม่นะท่านแม่…คุณหนูเจ้าขา ท่านช่วยบอกแม่ข้าทีว่าเมื่อเช้าข้ามาตรงเวลาใช่หรือไม่" อาหมิงส่งสายตาอ้อนวอนไปยังคุณหนู เห็นนางทำหน้าครุ่นคิดใจก็เริ่มมีความหวังขึ้นมา
"ไม่รู้สิ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง" คำพูดใสซื่อนั้นทำเอานางต้องร้องโอดโอยมากยิ่งขึ้นเมื่อมือหนาเหนียวราวคีมเหล็กยิ่งดึงหูนางหนักมากขึ้นหลายเท่า
"เห็นหรือไม่!! เป็นเพราะเจ้าแท้ ๆ เชียว ทำให้คุณหนูต้องลำบากเช่นนี้!!"
"หนูขอถามหน่อยได้มั้ย ว่าท่านป้าเป็นใครเหรอคะ?"
".............."
".............."
"ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ" กว่าจะมีเสียงตอบรับจากหญิงวัยกลางคนตรงหน้าทำเอาเฮ่อซินหมิงเกือบลืมไปแล้ว
"หนูถามว่าท่านป้าเป็นใครเหรอคะ?"
"...............…........….."
ครานี้ยิ่งรอนานกว่าเก่าเมื่อเห็นหน้าของหญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนวิณญาณจะออกจากร่างไปเสียแล้ว จนคิดว่าตนเองคงพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า
"ท่านป้า…นั่งก่อนดีกว่า…" เฮ่อซินหมิงเชื้อเชิญให้คนตรงหน้านั่งแต่นางกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน
"เมื่อวานคุณหนูคงจะพักผ่อนน้อยเกินไป วันนี้ต้องรีบนอนแต่หัวค่ำ อาหมิง…เจ้าต้องดูแลคุณหนูให้ดีกว่าที่ผ่านมา วันนี้แม่คงจะเหนื่อยเกินไปจึงรู้สึกหูตาไม่ค่อยดี…"
จินอู๋ลากขาอันหนักอึ้งออกจากเรือนไปด้วยใบหน้าไร้วิณญาณ พยายามคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อครู่ว่าเป็นแค่ความหลอนของตนเอง วันพรุ่งนี้มาเยี่ยมคุณหนูอีกครา นางคงจะสติดีขึ้น
เฮ่อซินหมิงยืนอยู่ในห้องกับสาวใช้วัยเดียวกัน "ท่านป้าคนนั้นเป็นอะไรเหรอ?"
อาหมิงมองนายสาวของตนด้วยแววตาเศร้าสร้อยสงสารยังไม่ลืมคำสั่งของมารดาเมื่อครู่ "คุณหนู…วันนี้ท่านต้องรีบพักผ่อนนะเจ้าคะ บ่าวจะเตรียมที่นอนให้เดี๋ยวนี้"
อาหมิงก้าวเท้าตรงไปยังที่นอนจัด หมอนผ้าห่มให้เรียบร้อยแล้วหันมาเอ่ยกับคุณหนูอันหนิง "เสร็จแล้ว เชิญคุณหนูมานอนพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ"
เฮ่อซินหมิงนิ่งคิด หัวคิ้วเรียวงามขมวดมุ่นจนแทบชนกันก่อนจะวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วยื่นแขนเรียวเล็กออกไปจนกระทบกับแสงแดดที่สาดส่องลงมา
"คุณหนูทำอะไรเจ้าคะ เดี๋ยวก็อาการกำ…"
"ข้าได้ยินมาว่าตอนกลางวันมีดวงอาทิตย์กลางคืนมีดวงจันทร์ แสงแดดจะร้อนสว่างจ้าแสงจันทร์จะเย็นสว่างนุ่มนวล เราต้องนอนตอนกลางคืนแล้วตื่นตอนกลางวัน…แต่นี่ยังร้อนแสดงว่าเช้าอยู่เลย แล้ว…จะนอนได้ยังไงล่ะ?"
ใบหน้าหมดจดชะงักไปกับคำพูดที่ซับซ้อนแต่ก็ลากตัวคุณหนูออกมาจากหน้าต่าง "โธ่คุณหนู…ก็ปิดหน้าต่างสิเจ้าคะ มาเร็วเถิดเจ้าค่ะ ท่านต้องรีบพักผ่อนตั้งแต่ตอนนี้ ข้าอยู่นอกห้องหากท่านมีอะไรก็เรียกข้าได้เลยนะเจ้าคะ"
ระหว่างที่พูด มือของนางก็จัดการลากตัวคุณหนูที่ยืนทำหน้างงอยู่มานั่งบนเตียงพร้อมกับดันตัวให้นอนลงบนที่นอนอย่างนุ่มนวล แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายจนแน่ใจว่ามิดชิดทุกด้าน
ความมืดปกคลุมทั่วทั้งห้องทันทีเมื่อบ่าวรับใช้งับหน้าต่างเข้าหากันแล้วโค้งคำนับก่อนจะถอยกายออกจากห้องไปพร้อมกับประตูที่ปิดเข้าหากัน
เฮ่อซินหมิงนอนลืมตาโพลงอยู่ในความมืดที่มีแสงสลัวเป็นนานพักใหญ่ แล้วตะโกนออกไป
"ถามหน่อยสิ!…ทำไมฉันนอนไม่หลับเลยล่ะ?"
..............
ไร้เสียงตอบรับจากภายนอกโดยสิ้นเชิง


## อาหารมื้อแรก

แสงวูบวาบที่สะท้อนไปมารอบกายจากขาวสลับเป็นดำ ดำสลับเป็นขาว เฮ่อซินหมิงหลับตานิ่งรับรู้ถึงแสงสีขาวเจิดจ้าที่พาดผ่านไปมา ดวงตาทั้งสองที่ซ่อนใต้เปลือกตากลอกไปมาราวกับพยายามดิ้นให้หลุดจากบางสิ่งบางอย่างที่พันธนาการไว้อยู่ รอบกายของนางราวกับมีเชือกมัดไว้แน่นหนาจนไม่สามารถขยับกายได้
เฮ่อซินหมิงพยายามต่อสู้กับแรงที่ยื้อยุดไว้อยู่ แสงสว่างจ้าพาดผ่านไปมารวดเร็วมากขึ้นจนนางที่หลับตายังรู้สึกได้ มีเสียงแว่วดังเข้ามาใกล้ทุกขณะก้องอยู่ในหัวของนางจนแทบจะระเบิด มันเหมือนเสียงเอคโค่ที่แว่วไปมาพอรู้ได้ว่ากำลังเรียกชื่อของนางอยู่ สาวน้อยยิ่งพยายามที่จะฉุกกระชากตัวเองออกมาจากความอึดอัดนี้มากขึ้น เสียงเรียกชื่อที่เข้าใกล้นั้นห่างออกไปเรื่อย ๆ คล้ายกับจะจากไปไกลแสนไกล หัวใจของเฮ่อซินหมิงสั่นไหวรุนแรงแล้วดิ้นรนอย่างไม่ยอมแพ้ มีเสียงกระซิบดังก้องขึ้นมาในอีกทิศทางทว่าครานี้ไม่ได้เรียกชื่อของนาง
"คุณหนู…คุณหนูเจ้าคะ…คุณหนู…"
"อ๊ากกกกกกกกกกกกก!!!"
"กรี๊ดดดดด!!"
เฮ่อซินหมิงทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่งแหกปากร้องเสียงลั่น ทั่วตัวมีเหงื่อกาฬแตกพลั่กราวกับคนเพิ่งจมน้ำ นางหายใจเร็วแรงสายตาเหม่อลอยจ้องไปยังผ้าห่มที่ลงไปกองอยู่ที่ขา
"โธ่!…คุณหนูเจ้าคะ ทำบ่าวตกอกตกใจหมด ปกติคุณหนูไม่เคยร้องออกมาเช่นนี้เลย มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ?"
สาวน้อยรับใช้เอ่ยอย่างเป็นกังวลจับเส้นชีพจรตรวจดูอย่างทะนุถนอม ยามนี้ใบหน้าของผู้เป็นนายดูราวกับคนที่เพิ่งผ่านสมรภูมิรบมา
ใบหน้านวลที่มีเหงื่อผุดกรายเบนมาช้า ๆ ดวงตาเบิกโพลงนั้นดูน่าหวาดกลัวยิ่ง "เธอเรียกใครว่าคุณหนูฮึ!"
อาหมิงชะงันไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ย "ก็คุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
"ฉันไม่ใช่คุณหนูของเธอ" เสียงนั้นดูเลื่อนลอยและหนักแน่นไปพร้อมกัน นางขมวดคิ้วเอ่ยถามกลับไป
"ถ้าคุณหนูไม่ใช่คุณหนูของข้าแล้ว คุณหนูเป็นคุณหนูของใครล่ะเจ้าคะ"
คำถามนี้ทำเอาเฮ่อซินหมิงขมวดคิ้วมองบนคิดเป็นนาน "ฉันไม่ใช่คุณหนู ฉันชื่อเฮ่อซินหมิงเป็นแค่เด็กตาบอดธรรมดา ๆ ที่ไม่มีอะไรน่าสนใจ"
อาหมิงสะดุดหัวเราะ "คุณหนูเจ้าขา…พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านกำลังจะทำให้ข้าใจหายนะเจ้าคะ"
"ที่นี่ที่ไหน?"
"ก็…เรือนพักของคุณหนูอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
"ที่นี่ไม่ใช่เรือนพักของฉัน" นายสาวตรงหน้าเอ่ยกลับทันควัน
"คุณหนูอันหนิง…พอเถิดเจ้าค่ะ ท่านทำให้ข้ากลัวหมดแล้ว" เสียงนั้นเริ่มสั่นเครือ
อันหนิง?...ชื่อนี้คุ้น ๆ อยู่นา เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนสักแห่ง......…..
ราวกับมีสายฟ้าฟาดอยู่ในหัว
อ้าว!!...ก็ที่นี่ไง!?!
ความทรงจำของเมื่อวานไหลบ่าเข้ามาราวกับซีนหนังที่ฉายทับซ้อนกัน
นี่นางยังไม่ตื่นอีกหรือ?
ใบหน้านั้นแปรเปลี่ยนเป็นเหม่อลอย ดวงตาสีอำพันดูล่องลอยยิ่ง "คุณหนูอันหนิงเจ้าคะ ท่านหลับไปหนึ่งวันเต็ม ๆ ทำให้ไม่ได้ทานอะไรเลย ท่านหิวหรือไม่เจ้าคะ?"
".........….."
อาหมิงลุกขึ้นก้าวเท้าไปที่โต๊ะกลางห้องก่อนจะยกอาหารออกมาวางเรียงในสำรับแล้วยกมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง
"คุณหนูทานอาหารตรงนี้ดีกว่าเจ้าค่ะ สีหน้าคุณหนูดูไม่ดีเลย"
กลิ่นอาหารที่ลอยเตะนาสิกประสาททำให้เมฆหมอกในดวงตาสีอำพันนั้นจางหายไปอย่างรวดเร็ว "อะไรน่ะ?"
"วันนี้ก็มีของเดิม ๆ อีกแล้วเจ้าค่ะ ข้าก็เผลอคิดไปเองว่าจากเหตุการณ์เมื่อวานจะทำให้อาหารดีขึ้นแท้ ๆ ….."
"โอ้โห!…น่ากินจัง ฉันไม่เคยกินของแบบนี้เลยนะเนี่ย...นี่มันอาหารของชนชั้นสูงรึไงนะ"
เฮ่อซินหมิงในร่างคุณหนูฉีอันหนิงหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างคล่องแคล่วแล้วคีบนั่นคีบนี่ใส่ข้าวแล้วจ่อชามกับริมฝีปากโกยอาหารเข้าปากอย่างหิวโหย
"วะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?...นี่มันอาหารชั้นต่ำที่สุดในจวนนี้เลยนะเจ้าคะ แล้ว…คุณหนู เหตุใดท่านจึงทานอาหารเช่นนั้นเล่า?"
"อื้ม…นี่มันคือถั่วงอกใช่มั้ย รสชาติกรุบกรอบและกลิ่นแบบนี้ต้องใช่ใช่แน่ ๆ ได้ยินว่าถั่วงอกจะมีสีไม่เหมือนผักด้วย แล้วอันนี้คืออะไรเนี่ย…"
ตะเกียบทั้งสองคีบนั่นคีบนี่เข้าปากแล้วพูดคุยกับตัวเองอย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าของอาหมิงแข็งทื่อมืดครึ้มลง
อาการของคุณหนูยังไม่ดีขึ้นอีกหรือนี่...… โธ่! คุณหนู...…
อาหมิงก้มหน้าคอตกดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย
"อาหมิง…คุณหนูตื่นหรือยัง?" เสียงหญิงวัยกลางคนตะโกนมาจากนอกเรือน สาวน้อยใช้แขนเสื้อซับน้ำตาก่อนจะลุกออกไปหาผู้เป็นมารดาของตนที่ยืนชะเง้อคอมองอยู่
"คุณหนูกำลังทานอาหารอยู่เจ้าค่ะ"
"ถ้างั้นก็ดี คุณหนูเป็นอย่างไรบ้างล่ะตอนนี้ ดีขึ้นบ้างหรือไม่?" ใต้ดวงตาที่มีสีคล้ำทำให้อาหมิงรู้ได้ทันทีว่ามารดาของนางต้องคิดมากจนนอนไม่หลับเป็นแน่
"คุณหนูดูเจริญอาหารมากขึ้นกว่าปกติเจ้าค่ะ"
จินอู๋ยิ้มแป้น "จริงหรือ…เช่นนั้นก็ดี แม่จะเข้าไปดูหน่อย"
อาหมิงเปิดทางให้พร้อมกับงับประตูเข้าหากันเบา ๆ แล้วเดินตามเข้าไป เมื่อเข้าไปถึงในห้องนอนนางก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นยิ่งนัก
อาหารที่อยู่ในจานชามเมื่อครู่หายวับหมดไปในพริบตา!!
คุณหนูโกยข้าวคำสุดท้ายจากชามเข้าปากแล้ววางชามลงกับโต๊ะพร้อมกับเคี้ยวอาหารไปพลาง ๆ เมื่อกลืนคำสุดท้ายลงคอก็เรอออกมาเสียงดังลั่น "เอร่ออออออออ…"
ใบหน้าของจินอู๋และจินหมิงซีดขาวลงโดยพลัน
"ตายแล้วคุณหนู!…คุณหนูจะแสดงกริยาเช่นนั้นออกมาไม่ได้นะเจ้าคะ มันดูไม่งามเจ้าค่ะ!!"


## รอยยิ้มสดใส

คุณหนูโกยข้าวคำสุดท้ายจากชามเข้าปากแล้ววางชามลงกับโต๊ะพร้อมกับเคี้ยวอาหารไปพลาง ๆ เมื่อกลืนคำสุดท้ายลงคอก็เรอออกมาเสียงดังลั่น "เอร่ออออออออ…"
ใบหน้าของจินอู๋และจินหมิงซีดขาวลงโดยพลัน
"ตายแล้วคุณหนู!…คุณหนูจะแสดงกริยาเช่นนั้นออกมาไม่ได้นะเจ้าคะ มันดูไม่งามเจ้าค่ะ!!"
ท่านป้าจินรีบตะลีตะลานเข้ามาอย่างตกอกตกใจยิ่ง "คุณหนูเจ้าขา…ทานอาหารเสร็จแล้วไม่ควรส่งเสียงเรอออกมานะเจ้าคะ"
ดวงตากลมโตจ้องใบหน้าเหี่ยวย่นใสแป๋ว "ห้ามเรอ?…ทำไมล่ะ"
"มันจะดูไม่งามไม่สมกับฐานะคุณหนูของท่านเจ้าค่ะ อีกอย่างปกติท่านก็มีกริยาเรียบร้อยอ่อนหวานยิ่งกว่าคุณหนูในจวนนี้หรือจวนไหนเสียอีก…"
เมื่ออาหารอร่อยตกถึงท้องความกังวลและหดหู่ใจก็หายไปในพริบตา "ไม่รู้แล้ว ๆ ตอนนั้นไม่ใช่ตอนนี้เอาเป็นว่าอาหารมื้อนี้อร่อยมาก ขอบคุณป้ามากเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะช่วยเก็บ…"
อาหมิงและจินอู๋รีบพุ่งเข้ามาหยุดมือของคุณหนูทันที "ไม่ได้นะเจ้าคะ นี่เป็นหน้าที่ของข้า ข้าจะนำไปเองเจ้าค่ะ"
อาหมิงใช้มือเก็บชามอาหารด้วยความเร็วสูงจนมองแทบไม่ทันแล้ววิ่งพรวดออกจากห้องไปทันที
"ว้า…อะไรกันเนี่ย…"
ท้องอิ่มสมองก็ผ่อนคลาย ครานี้นางคงต้องยอมรับเสียแล้วว่าตนเองมาโผล่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ดุเหมือนว่าจะอยู่ในร่างกายของคนอื่นด้วย ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด วิณญาณของเธอสามารถควบคุมร่างกายนี้ได้ราวกับเป็นร่างกายของตัวเองจนถ้าไม่จับสังเกตก็คงคิดว่ากำลังอยู่ในร่างของตนเอง
ยิ่งคิดก็ยิ่งงุนงง?
เฮ่อซินหมิงตัดบทความคิดของตัวเองด้วยการหันไปหาท่านป้าที่ยืนอยู่ข้างกาย เธอจะลองโยนหินถามทางเสียหน่อย
"ท่านป้า...…" คนตรงหน้าทำเพียงแค่ส่งสายตาละห้อยจ้องมองเธอ นางกระแอมไอเสียงดังคราหนึ่ง
"คุณหนู…" ก่อนที่ป้าคนนี้จะพูดยาวเหยียดอีกเธอก็รีบพูดขัดขึ้น
"ท่านป้าชื่ออะไรเหรอคะ?"
ตาที่ละห้อยอยู่เบิกโพลงแล้วถามราวกับไม่เชื่อหู "วะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?"
"หนูถามว่าท่านป้าชื่ออะไรเหรอคะ" ดวงตากลมโตสีอำพันสดใสคู่นั้นดูไม่ได้ล้อเล่นเลยสักนิด นั่นยิ่งทำให้จินอู๋แทบลมจับ
"นี่คุณหนู…คุณหนู…" เห็นคนอายุมากท่าทางใกล้จะเป็นลมเฮ่อซินหมิงก็รีบเข้าไปประคองแล้วพูดเปลี่ยนเรื่องโดยพลัน
"โธ่…ท่านป้าตกใจอะไร เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งหรอก นั่งก่อนดีกว่านะคะ…" จินอู๋ถูกลากให้นั่งลงบนเก้าอี้แทนที่คุณหนูของตนโดยไม่รู้ตัว ยามนี้ในใจสับสนยิ่ง
สองมือบอบบางบีบคลึงที่บ่าของคนสูงวัยกว่าอย่างอ่อนโยน ใจของจินอู๋สงบลงอย่างน่าประหลาดในตอนนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาในเรือนพอดี
อาหมิงจับขอบประตูห้องมือหนึ่งกุมอกยืนหอบหายใจราวกับคนที่วิ่งหนีสิ่งใดมา "นังลูกคนนี้!! ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย เพราะเจ้าเป็นต้นเหตุให้คุณหนูต้องติดนิสัยไม่ดีไปด้วยเป็นแน่!"
อาหมิงหอบหายใจเสียจนไม่มีแรงจะเอ่ยต่อปากต่อคำ นางวิ่งไปที่ครัวแล้ววิ่งกลับมาโดยที่ไม่หยุดพักเลยสักนิด เช่นนี้นางจะไม่เหนื่อยก็ไม่รู้จะว่าอย่างไรแล้ว
"ไม่ใช่เป็นเพราะ…อาหมิงหรอกค่ะ หนูก็เป็นแบบนี้ของหนูอยู่แล้ว…" ให้ตายสิ!…เรียกชื่อคนที่ชื่อเหมือนตัวเองแบบนี้มันเขินปากชะมัด แล้วที่หนูบอกไปก็เป็นความจริงด้วยนะ
"อะไรกันคุณหนู…ก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าอาหมิงวิ่งตาตื่นเสียงดังไม่ดูนายดูบ่าวขนาดนี้ ไม่รู้ว่าลับหลังป้าจะขนาดไหน"
"ท่านป้า…ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นไปจะอยู่กลางท้องฟ้าแล้ว ท่านป้าไม่ไปทำงานเหรอคะ" นี่เธอไม่ได้ไล่นะ แค่เป็นห่วงว่าอาจจะมีงานอื่นที่ป้าต้องไปทำแต่ต้องมากังวลเธออยู่
"ตายจริง! กี่โมงกี่ยามแล้วทำไมข้ายังมานั่งพักผ่อนอยู่ที่นี่อีก ถ้าเช่นนั้นข้าไปก่อนล่ะ…" คนสูงวัยรีบผุดลุกขึ้นก้าวเท้ารัวออกไปทันที แต่ไม่วายจะส่งสายตาอำมหิตและส่งเสียงต่ำใส่บุตรสาวไม่ได้เรื่องของตน "ดูแลคุณหนูให้ดี"
อาหมิงได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ ส่งให้มารดาตนแล้วมองดูนางจนลับหายไปจากสายตา หันมาอีกทีก็เห็นคุณหนูนั่งลงไปกองกับพื้นแล้ว
"เฮ้อ! เกือบไปแล้วมั้ยล่าาาา" อาหมิงอ้าปากกำลังจะเอ่ยประโยคเช่นเดียวกับมารดา เฮ่อซินหมิงรู้ตัวทันรีบพูดขัดขึ้นมาได้ทัน
"พอแล้ว ๆ ๆ ขอพักแบบสบาย ๆ สักหน่อย" คำพูดที่ติดอยู่ในคอถูกกลืนลงไปทันที อาหมิงส่งยิ้มบางเบาให้กับคนที่นั่งอยู่บนพื้น ก่อนจะเดินเข้ามาทรุดกายนั่งลงข้าง ๆ กัน
เฮ่อซินหมิงเกิดความรู้สึกที่ดีกับสาวน้อยวัยเดียวกันคนนี้ไม่น้อยจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงใจ "เธอชื่ออะไรนะ?"
คนตรงหน้ามีแววตางุนงงไม่น้อยแต่ก็เอ่ยตอบ "จินหมิงเจ้าค่ะ"
ดีจังที่ไม่ต้องเจอคำตอบอื่น เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างถามต่อ "แล้วแม่ของเธอล่ะ?"
"จินอู๋เจ้าค่ะ"
อาหมิงในร่างฉีอันหนิงพยักหน้าหนัก ๆ หลายที ในหัวกำลังครุ่นคิด มีอะไรที่ต้องรู้อีกมั้ยนะ? แต่คิดไปก็นึกไม่ออก ค่อยไปตายเอาดาบหน้าแล้วกัน
เห็นคุณหนูทำหน้าขมวดคิ้วมองบนไม่ถึงอึดใจนางก็หันกลับมาส่งรอยยิ้มสดใสให้กับนาง รอยยิ้มเช่นนี้แปลกนัก ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่จะอ่อนโยนอ่อนหวาน พอเห็นแล้วใจจะรู้สึกอบอุ่นอยากดูแลอยากอยู่ใกล้ชิด แต่รอยยิ้มนี้เมื่อมองแล้วกลับทำให้รู้สึกราวกับว่าต่อให้พบเจอเรื่องเลวร้ายมากมายเพียงใดเมื่อเห็นรอยยิ้มนี้หัวใจจะส่องสว่างสดใส หมอกความเศร้าหมองจะสลายหายไปโดยพลัน.........


## ฉันเป็นลูกใคร

เห็นคุณหนูทำหน้าขมวดคิ้วมองบนไม่ถึงอึดใจนางก็หันกลับมาส่งรอยยิ้มสดใสให้กับนาง รอยยิ้มเช่นนี้แปลกนัก ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่จะอ่อนโยนอ่อนหวาน พอเห็นแล้วใจจะรู้สึกอบอุ่นอยากดูแลอยากอยู่ใกล้ชิด แต่รอยยิ้มนี้เมื่อมองแล้วกลับทำให้รู้สึกราวกับว่าต่อให้พบเจอเรื่องเลวร้ายมากมายเพียงใดเมื่อเห็นรอยยิ้มนี้หัวใจจะส่องสว่างสดใส หมอกความเศร้าหมองจะสลายหายไปโดยพลัน
อาหมิงตาลอยมองรอยยิ้มนั้นอยู่เป็นนานจนอีกฝ่ายต้องสะกิดโดยการเอานิ้วมาจิ้มที่หัวไหล่
"นี่ ๆ เป็นอะไรเหรอ?"
อาหมิงกะพริบตาหลายทีรีบเอ่ย "เปล่าเจ้าค่ะ คุณหนูอันหนิง" ส่งรอยยิ้มกว้างตอบกลับ
เฮ่อซินหมิงยืดขาออกแล้ววางมือทั้งสองไปด้านหลังดูท่าทางเอื่อยเฉื่อยเกียจคร้านเป็นที่สุดทั้งนางยังส่งเสียงดัง
"เอ้ออออออ…"
อาหมิงมองการกระทำของคุณหนูด้วยความฉงนใจ คุณหนูดูเหมือนอาการจะดีขึ้นแล้วนะ?
สาวรับใช้นั่งบนส้นเท้าด้วยท่าทางเรียบร้อยสองมือกุมกันอยู่ที่ตัก ส่วนผู้เป็นนายนั่งแผ่ขาอยู่บนพื้นราวกับขี้เมาที่นั่งกลางถนน
"ถามอะไรหน่อยสิ" จู่ ๆ ผู้เป็นนายก็พูดขึ้น อาหมิงเอียงหน้ารับ
"ฉันออกไปข้างนอกได้ใช่มั้ย?"
สาวใช้นิ่งคิดไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ "ในความจริงก็ออกไปได้เจ้าค่ะ แต่ว่าสุขภาพของท่านไม่สู้ดีนัก ทุกคนก็เลยให้ท่านอยู่แต่ในเรือน อีกอย่างคุณหนูเองก็บอกว่าไม่อยากออกไปไหนด้วย…"
อาหมิงในร่างฉีอันหนิงตาลุกวาว "แสดงว่าออกไปได้ใช่มั้ย!?!" อาหมิงขมวดคิ้วมุ่นหน้าตางุนงงยิ่ง แล้วพยักหน้าเบา ๆ "เจ้าค่ะ"
ดีล่ะ…ในที่สุดนางก็จะได้เห็นโลกกว้างเสียที…เอาล่ะ…แผ่นดินใต้หล้าอันกว้างใหญ่ไพศาล เฮ่อซินหมิงคนนี้จะออกไปท่องเที่ยวแล้วนะ!!!...….
............…
คุณหนูสิบเอ็ดฉีอันหนิงในชุดเสื้อคลุมหนามิดชิดยาวกรอมเท้า ชุดคลุมทั้งผืนมีรอยปุปะเต็มไปหมด
"......…"
เฮ่อซินหมิงพูดไม่ออกเมื่อได้ออกมาสู่โลกภายนอกตามที่นางตั้งใจไว้ "นะ...นี่...ว่าไงนะ?"
"คุณหนูออกมาได้แค่พื้นที่ภายในเรือนพักของคุณหนูเท่านั้นเจ้าค่ะ"
เฮ่อซินหมิงกวาดตามองไปทั่วบริเวณกำแพงที่มีตะไคร่สีเขียวเกาะครึ้มเถาวัลล์เลื้อยลดดูอิสรเสรียิ่ง ทิวทัศน์นี้ก็น่าตื่นตาตื่นใจสำหรับนางอยู่หรอกนะ แต่ว่า...แค่นี้จริง ๆ เหรอ?
ฮือ...…น่าเศร้าใจจัง อุตส่าห์มีลูกตามองเห็นทั้งที...
"ทำไมถึงออกไปข้างนอกไม่ได้ล่ะ?" เสียงนั้นดูทั้งสงสัยทั้งเศร้าสร้อย ในใจของอาหมิงเกิดความสงสารขึ้นมาจึงตอบด้วยเสียงนุ่มนวล
"เพราะคุณหนูมีฐานะเป็นถึงคุณหนูสิบเอ็ดแห่งจวนมหาเสนาบดีอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
เฮ่อซินหมิงขมวดคิ้วมุ่นเอ่ยถามต่อ "แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ คนอื่นก็อยู่แถวนี้ใช่มั้ย เรือนของทุกคนเป็นแบบนี้หมดเลยเหรอ?"
อาหมิงก้มหน้าลงต่ำรู้สึกละอายและสงสารผู้เป็นนายยิ่งนัก "เปล่าเจ้าค่ะ ฮูหยินทั้งสี่และคุณหนูคุณชายท่านอื่นอยู่ห่างจากที่นี่มากนัก อีกทั้งเรือนก็ยังโอ่อ่างดงามกว่าที่นี่มากนัก…"
"แล้วทำไมฉันถึงได้มาอยู่แบบนี้คนเดียวล่ะ?"
"ข้าละอายใจนัก ข้าก็มิรู้เช่นกันเจ้าค่ะ" ตั้งแต่อยู่กับคุณหนูมานางก็ไม่เคยถามถึงเรื่องเกี่ยวกับภายในจวนมาก่อน ทำให้นางก็มิได้ซักถามผู้อื่นหรือบอกนางเช่นกัน
"ฉันเป็นลูกของมหาเสนาบดีเหรอ?" น้ำเสียงนั้นไม่มีความน้อยใจแม้แต่น้อย อาหมิงโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง
"เจ้าค่ะ...เป็นบุตรีคนที่สิบเอ็ดของมหาเสนาบดีเจ้าค่ะ"
"ข้ามีพี่น้องกี่คน?"
"ถ้าหากรวมท่านก็ยี่สิบสามคนเจ้าค่ะ"
"ห๊ะ!?!" เสียงที่ลั่นออกมาทำเอาอาหมิงตกใจจนสะดุ้งสุดตัว
"เท่าไหร่นะ!!…ยี่สิบสาม?!? โอ้โห!!...ยี่สิบสาม อะไรมันจะไปเยอะขนาดนั้น!?!" เสียงกระโชกโฮกฮากที่เปล่งออกมาทำให้สาวรับใช้ข้างกายหน้าตางุนงง
"เมื่อวานมีฮูหยินหลายคนมาใช่ไหม?…แล้ว…เอ่อ...จะพูดยังไงดี…มีฮูหยินกี่คนล่ะ?"
"ในจวนนี้มีฮูหยินสี่คนเจ้าค่ะ"
อะโหย!...สี่คน!?!
"แล้วฉันเป็นลูกใครล่ะ?" อาหมิงก็คงอยากจะรู้สึกเศร้าสร้อยร้องไห้เป็นเพื่อนคุณหนูอันหนิงอยู่หรอก ถ้าน้ำเสียงนางไม่ดูใสซื่อเฉยเมยเพียงนั้น
"แท้จริงแล้วฮูหยินสี่ปัจจุบันต้องเป็นฮูหยินห้าเจ้าค่ะ…มารดาของคุณหนูเป็นฮูหยินคนที่สี่ทว่านางได้จากไปตั้งแต่ท่านคลอดเจ้าค่ะ…"
เมื่อเอ่ยจบสาวใช้ก็รู้สึกเศร้าใจแทนนายหญิงของตนนัก เมื่อเหลือบสายตาขึ้นมองคุณหนูก็ต้องตกใจนักเมื่อเห็นแววตาลุกวาวและประกายที่เต้นระริกระรี้ภายในดวงตา
"แสดงว่าไม่มีใครจะมาสนใจเราน่ะสิ…ถ้าเราออกไปคงไม่มีใครสนใจหรอกจริงไหม?"
จริงสินะ...ปกติก็ไม่มีใครจะมายุ่งเกี่ยวกับคนในเรือนนี้อยู่ ถ้าหากออกไปคงไม่มีผู้ใดสนใจหรอกใช่หรือไม่?
"ตะ…แต่ว่า คุณหนูเจ้าคะ หากมีคนทราบเรื่องเข้าเราอาจจะโดนลงโทษเลยก็ได้นะเจ้าคะ อีกทั้งอาจจะทำให้ชื่อเสียงของท่านมหาเสนาบดีเสื่อมเสียลงได้นะเจ้าคะ…"
ถึงแม้นางจะอยากให้คุณหนูของตนได้ออกไปท่องเที่ยวบ้างแต่นางพูดควรเตือนและห้ามไว้เสียหน่อย
"นี่เธอคิดว่าฉันจะไปทำอะไรให้เสียชื่อเสียงของมหาเสนาบดีเลยเหรอ? เอาน่า…ฉันไม่ได้จะไปทำอะไรไม่ดีสักหน่อย ฉันยังไม่เคยได้มองเห็นโลกภายนอกเลย เธอก็คงจะเคยออกไปข้างนอกอยู่ใช่ไหม? เธอก็ไปกับฉันด้วยสิ"
สายตาเจิดจ้าและคำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังนั้นทำเอาอาหมิงถึงกับคิดหนัก จริงสินะ...คุณหนูของนางมิได้เป็นคนเลวร้ายเสียหน่อย นางจะห่วงอันใดกัน ทั้งคุณหนูยังเป็นผู้ที่อ่อนโยนอ่อนหวานไม่น้อยหน้าคุณหนูผู้ใดอยู่แล้ว นางจะไปกังวลว่าอาจทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้อย่างไร?...…..


## กำแพงหลังป่าไผ่

สายตาเจิดจ้าและคำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังนั้นทำเอาอาหมิงถึงกับคิดหนัก จริงสินะ...คุณหนูของนางมิได้เป็นคนเลวร้ายเสียหน่อย นางจะห่วงอันใดกัน ทั้งคุณหนูยังเป็นผู้ที่อ่อนโยนอ่อนหวานไม่น้อยหน้าคุณหนูผู้ใดอยู่แล้ว นางจะไปกังวลว่าอาจทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้อย่างไร?...…..
"ถ้าเช่นนั้น...ถ้าคุณหนูอยากเดินเล่นข้างนอกไม่ไกลจากเรือนก็ได้อยู่เจ้าค่ะ" ที่นี่อยู่ห่างจากเรือนหลังอื่นในจวนมาก คงไม่มีผู้ใดมาสอดส่องจับตาดูไกลถึงเพียงนั้นหรอกนะ
"เย่!…ไปกันเลย!" อาหมิงในร่างฉีอันหนิงวิ่งกระโดกกระเดกออกจากประตูเรือนด้วยท่าทางกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา อาหมิงตกใจรีบวิ่งตามทันที
"คุณหนูเจ้าคะ! อย่าวิ่ง…เอ่อ…กระโดด…เช่นนั้นสิเจ้าคะ"
โอ้โห! ได้วิ่งโดยที่เห็นถนนและทิวทัศน์รอบข้างเป็นความรู้สึกแบบนี้เองเหรอ…มีความสุขจังเลย
จู่ ๆ เธอก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้สองเท้าที่กระเด้งอยู่หยุดชะงักฉับพลันจนอาหมิงที่วิ่งตามมาด้านหลังเกือบชนเข้าใส่
"ว้าย!…มีอะไรหรือเจ้าคะ?"
"นี่คือต้นไม้ใช่ไหม?" ปลายนิ้วเล็กชี้ไปยังแถวต้นไผ่สีเขียวที่ทอดยาวกว้างสุดลูกหูลูกตา
"ชะ…ใช่เจ้าค่ะ..ต้นไผ่อย่างไรล่ะเจ้าคะ?"
นี่เป็นต้นไผ่เองเหรอเนี่ย ในที่สุดก็ได้เห็นเสียที เธอเดินเข้าไปใกล้แล้วหลับตาใช้มือลูบไล้แผ่วเบา อืม…ใช่แล้ว ที่นี่มีต้นไผ่เยอะมากเลยแฮะ
เอ?…ว่าแต่... "ทำไมไม่เห็นบ้านคนเลยล่ะ?" สาวน้อยถามด้วยความสงสัย เพราะรอบข้างนี้ นอกจากเรือนของฉีอันหนิงแล้วก็ไม่เห็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะคล้ายกันอยู่ใกล้เคียงเลย เรียกว่าไม่เห็นเลยแม้แต่เงา
"เรือนของคนอื่นอยู่ทางฝั่งโน้นเจ้าค่ะ ถ้านับระยะทางแล้ว ห่างจากเรือนของคุณหนูไปประมาณหกลี้ แค่เดินมาที่นี่ก็เกือบชั่วยามกว่าแล้วเจ้าค่ะ"
"แล้วเมื่อเช้านี้เธอไปไหนมา?"
"ข้าเอาสำรับอาหารไปเก็บที่โรงครัวทางฝั่งโน้นเจ้าค่ะ" หัวคิ้วเรียวขมวดมุ่นทันใดแล้วเอ่ยถามต่อ
"เธอบอกว่าแค่เดินมาที่นี่ก็เกือบชั่วยาม แล้วทำไมเธอเดินไปกลับถึงเร็วจังเลยล่ะ?"
อาหมิงยิ้มแห้ง ๆ ตอบเสียงอ่อย "เพราะข้าน้อย…วิ่งเจ้าค่ะ"
ดวงตาของคุณหนูฉีอันหนิงเป็นประกายมองคนข้างตัวด้วยสายตาชื่นชม "สุดยอด!" อาหมิงยิ้มเอียงอายก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังเมื่อเห็นสายตาเจิดจ้าของคุณหนูตน
"แต่ที่จริงแล้ว..ก็ไม่สมควรวิ่งเจ้าค่ะ ใครเห็นเข้าก็จะว่าเอาได้เจ้าค่ะ"
เฮ่อซินหมิงหัวเราะเอ่ยเสียงแผ่ว "ที่นี่มีใครเห็นซะที่ไหนเล่า"
อาหมิงชะงักพยายามทำความเข้าใจ "วะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?!...คุณหนู!!!"
ยังพูดไม่ทันจบคนเบื้องหน้าก็รวบชายกระโปรงขึ้นวิ่งโด่งไปไกลเสียแล้ว ผ้าคลุมผืนหนาลากไปตามพื้นถนนที่มีใบไผ่กองหนาให้สะอาดเกลี้ยงเป็นทางยาว
"คุณหนู!!!"
โธ่! นี่นางคิดผิดหรือคิดถูกกันนะ?!?
.................
สายลมเย็นที่ปะทะกับผิวหน้าให้ความรู้สึกที่ดียิ่งราวกับได้โผบินอย่างเสรี เฮ่อซินหมิงหลับตาพริ้มด้วยความสุขใจ สองเท้ายังไม่ลดความเร็วลง
พลั่ก!!
"โอ๊ย!!" ปลายเท้าเตะใส่ก้อนหินเท่ากำปั้นทำให้เธอล้มคว่ำร่างฟาดพื้นเต็ม ๆ อาหมิงที่ตามหลังมาตกใจหน้าซีดเผือด
"คุณหนูเจ้าคะ!! คุณหนูเป็นอะไรมากหรือไม่!!" สาวรับใช้คนสนิทเข้ามาประคองอีกร่างให้ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลด้วยทั้งสองต่างมีรูปร่างที่ตัวเล็กผอมบางไม่ต่างกัน
"คุณหนูร่างกายเปราะบางอย่าวิ่งแบบนี้สิเจ้าคะ"
"ใครว่าฉันเปราะบาง ฉันเนี่ยร่างกายแข็งแรงยิ่งกว่าเด็กในหมู่บ้านคนอื่นซะอีก..."
เอ๊ะ...แต่นี่ไม่ใช่ร่างกายของเธอนี่นา ถึงว่าทำไมรู้สึกไม่ค่อยมีแรงเลย
"คุณหนูน่าจะรู้จักร่างกายตัวเองดีที่สุดนะเจ้าคะ แล้วเด็กในหมู่บ้านคือใครหรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะตอบ "เปล่า ไม่มีอะไรหรอก ข้าก็พูดไปเรื่อยน่ะ"
ทั้งสองเดินกันเข้าไปในป่าไผ่ทางด้านหลังเรือนชื่นชมความงามของธรรมชาติที่กว้างใหญ่ในป่าแห่งนี้ เฮ่อซินหมิงกวาดตามองไปรอบด้านด้วยความตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง ทิวทัศน์ที่มีแต่สีเขียวเช่นนี้เมื่อมองแล้วรู้สึกปลอดโปร่งสบายใจยิ่งนัก
เดินมาอีกหนึ่งเค่อก็เห็นกำแพงสูงอยู่หลังป่าไผ่ ด้วยความสงสัยอาหมิงในร่างคุณหนูสิบเอ็ดจึงเร่งฝีเท้าตรงไปทางนั้น
"คุณหนูเจ้าคะ นั่นคือกำแพงจวน เราเดินมาจนสุดทางแล้วเจ้าค่ะ"
กำแพงจวน? กว่าจะเดินมาถึงนี่ก็ผ่านป่าไผ่ที่แทบจะไกลสุดลูกหูลูกตาที่แท้ก็มีกำแพงกั้นไว้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย นึกว่าจะเป็นแบบนี้ไปตลอดทางซะอีก
นิ้วเรียวเล็กลูบกำแพงสูงเบื้องหน้าก่อนจะเดินเลียบกำแพง ปลายนิ้วลากไปตามพ้นผิวขรุขระขาดที่คนดูแลโดยมีสาวใช้เดินตามหลังไม่ห่าง
"หลังกำแพงนี่มีอะไรเหรอ?"
อาหมิงเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบ "ข้าก็มิรู้เจ้าค่ะเพราะข้าก็ไม่เคยเดินมาที่นี่เช่นกัน"
เธออยากรู้จริง ๆ ว่าหลังกำแพงนี่มีอะไรทำยังไงถึงจะออกไปนอกกำแพงนี่ได้นะ สายตาไล่ตามกำแพงมองไปจนถึงหลังคาสั้นที่มุงกำแพง แขนเรียวยื่นขึ้นไปจนสุดก็ถึงเพียงแค่ครึ่งกำแพงเพียงเท่านั้น นี่เป็นเพราะเธอเตี้ยหรือกำแพงมันสูงกันนะ
หันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างกาย ความสูงของเธอกับอาหมิงก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ถ้าสองคนยืนต่อตัวกันจะถึงบนกำแพงไหมนะ?
"เธอมานี่" เมื่อเอ่ยเรียกแล้วเฮ่อซินหมิงก็คุกเข่าลงหันหน้าเข้ากำแพงทันที "เหยียบไหล่ฉันขึ้นไป ฉันจะลองดูหน่อยว่าจะถึงบนกำแพงหรือเปล่า"
อาหมิงตกใจหน้าซีดเผือด "ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู! ข้าทำแบบนั้นไม่ได้ อีกอย่างคุณหนูจะออกไปหรือเจ้าคะ?"
"แน่อยู่แล้ว รีบ ๆ เหยียบไหล่ฉันเร็วเข้า แล้วดูให้หน่อยว่ามองเห็นข้างนอกมั้ย"
สาวรับใช้ตัวน้อยทั้งรู้สึกตกใจและซาบซึ้ง ในจวนแห่งนี้มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน มีแต่การเสนอตัวเองเพื่อจะได้ไปยังจุดที่สูงกว่าผู้อื่น นางไม่เคยเห็นผู้ใดยอมลดตัวให้ผู้อื่นเหยียบย่ำอย่างจริงใจเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะนายที่ยอมให้บ่าวได้ขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าตน.........…


## จะได้ออกไปไหมเนี่ย!?

สาวรับใช้ตัวน้อยทั้งรู้สึกตกใจและซาบซึ้ง ในจวนแห่งนี้มีแต่การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน มีแต่การเสนอตัวเองเพื่อจะได้ไปยังจุดที่สูงกว่าผู้อื่น นางไม่เคยเห็นผู้ใดยอมลดตัวให้ผู้อื่นเหยียบย่ำอย่างจริงใจเช่นนี้มาก่อน
โดยเฉพาะนายที่ยอมให้บ่าวได้ขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าตน...
"คิดอะไรอยู่รีบขึ้นมาเร็ว ๆ ซี่" เสียงเรียกทำให้สาวรับใช้ตัวน้อยสะดุ้งเบา ๆ
เฮ่อซินหมิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะดื้อดึงถึงเพียงนี้ อาหมิงทรุดกายลงทำท่าเดียวกับเธอ "คุณหนูขึ้นไปเถิดเจ้าค่ะ"
ปัดโธ่!…เธออยากจะบ้าตาย "ไม่เอาหรอก เธอนั่นแหละรีบ ๆ เหยียบหลังฉันขึ้นไปเร็ว ๆ ตัวเธอคงไม่หนักมากหรอก ฉันน่าจะพอรับน้ำหนักเธอได้อยู่"
เอ…ถ้าในร่างนี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันแฮะ
"ไม่เจ้าค่ะ คุณหนูเหยียบหลังข้าขึ้นไปดีกว่า" อาหมิงยืนยันอย่างหนักแน่นราวกับต้นสนที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้
เฮ้อ!…วันนี้เธอจะได้ออกไปไหมนะ
เฮ่อซินหมิงเองถึงแม้จะคิดว่าคนตรงหน้าดื้อด้านเพียงใด แต่ตนเองก็ไม่ยอมเช่นกัน "นี่…เหยียบหลังฉันแล้วจะตายหรือไง เร็วเข้าเถอะน่า ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปก็มืดค่ำกันพอดี"
"ถ้าเช่นนั้นคุณหนูก็เหยียบหลังข้าขึ้นไปเถิดเจ้าค่ะ"
เฮ่อซินหมิงสองขมับเต้นตุบ ๆ ลุกพรวดขึ้นอย่างขัดใจ "โอ๊ย!…อะไรกัน ทำไมเธอต้องดื้อขนาดนี้ด้วย ไม่เอาแล้ว ๆ หาวิธีอื่นดีกว่า…เฮ้อ..."
อาหมิงเงยหน้าขึ้นมองร่างนายสาวที่หันหลังไปพิงกำแพงด้วยแววตาฉงนใจ แต่ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนอย่างนอบน้อมพร้อมกับคิดหาวิธีที่จะออกไปโดยที่คุณหนูไม่ต้องลำบากและเจ็บตัว
เฮ่อซินหมิงในร่างคุณหนูสิบเอ็ดกอดอกพิงกำแพง กำลังจะคิดหาวิธีอื่นแต่ก็รู้สึกว่ากำแพงข้างหลังช่างนุ่มและเย็นสบายยิ่งนัก
ว้าว!…กำแพงนี่ถูกปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวเต็มไปหมดและเถาวัลล์หนาเตอะจนไม่เห็นพื้นผิวกำแพง ถ้าที่บ้านมีเตียงนอนนุ่ม ๆ แบบนี้ให้ท่านตากับท่านยายนอนก็คงจะดี
สาวน้อยกระแทกแผ่นหลังเข้ากับกำแพงเบา ๆ พืชที่รองรับอยู่ราวกับเด้งเธอออกจากกำแพงได้อย่างง่ายดาย เฮ่อซินหมิงรู้สึกสนุกยิ่งนักจึงหัวเราะดังเอิ๊กอ๊ากใหญ่
"อาหมิงดูสิ! กำแพงนี่มันนุ่มชะมัดเลย เธอลองพิงดูสิ!" เสียงหัวเราะสุขใจของคุณหนูทำให้จิตใจของอาหมิงชื่นบานขึ้นมาจึงยิ้มกว้างตามไปด้วย
ยิ่งกระแทกแรงขึ้นมอสและเถาวัลล์ข้างหลังก็เหมือนจะกระเด้งเธอมากขึ้น เฮ่อซินหมิงหัวเราะชอบใจพร้อมกับกระแทกแผ่นหลังลงไปเต็มแรง
ทว่าครานี้กลับไม่มีแรงเด้งกลับ กำแพงที่ผ่านร้อนฝนหนาวมาหลายปีทลายเป็นช่องโหว่พร้อมกับร่างสาวน้อยที่หงายหลังไปพร้อมกัน
โครม!
"คุณหนู!!" อาหมิงตกใจหน้าซีดรีบก้าวเท้าเข้าไปหาร่างบอบบางที่อยู่บนซากกำแพง "คุณหนูเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ! คุณหนู…ข้าผิดไปแล้ว ข้า…"
อาหมิงพยุงร่างนายสาวขึ้นมาถามอย่างกระวนกระวายมือทั้งสองปัดเศษดินเศษใบไม้ให้อย่างร้อนใจ
"โอ๊ย! ฮะ ๆ มันจั๊กจี้นะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ดีนะที่นอนลงมากับกำแพงก็เลยมีมอสกับเถาวัลล์รองรับพอดี"
"ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลยเจ้าค่ะ ถ้าคุณหนูบาดเจ็บขึ้นมาจะแย่เอานะเจ้าคะ" อาหมิงดุเบา ๆ
"ก็ไม่ได้เจ็บตัวสักหน่อยนี่ เอ๊ะ!…กำแพง! กำแพง! กำแพงมันถล่มแล้วล่ะ!! เย่!!!" คุณหนูอันหนิงชูสองมือขึ้นสุดแขนหน้าตาดีใจอย่างยิ่ง
อาหมิงหันกลับไปดูช่องโหว่ของกำแพงที่ทะลุมาแทบจะเป็นรอยรูปคน ใบหน้าที่ชะงักงันของอาหมิงทำให้เธอหัวเราะขำยกใหญ่
"ฮ่า ๆ ๆ ดูสิ เป็นรูปตัวฉันเลย ขนาดเท่ากันเปี๊ยบ ฮ่า ๆ ๆ" เฮ่อซินหมิงผุดลุกขึ้นไปยืนแนบตัวเองเข้าระหว่างกำแพงจนแทบจะแทนที่กำแพงที่หลุดออกมาได้เลย
อาหมิงสะดุดลมหายใจแล้วหัวเราะออกมาอย่างขบขัน "คุณหนูเจ้าขา…คุณหนูยืนอุดกำแพงไปนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะพาคุณหนูกำแพงไปเดินเล่นเองเจ้าค่ะ…เอ่อ….ขออภัยเจ้าค่ะ ข้า…"
"ฮ่า ๆ ๆ ไม่ ๆ เธอมายืนอุดกำแพงซะ เดี๋ยวฉันจะไปเที่ยวกับคุณหนูกำแพงเอง ฮ่า ๆ ๆ " เห็นอาหมิงก้มหน้าเงียบไปเธอก็เดินเข้ามาหาถามอย่างสงสัย
"นี่…เป็นอะไรน่ะ"
สาวใช้ตัวน้อยก้มหน้าต่ำกว่าเดิมทำท่าทางนอบน้อมยิ่ง "ข้าน้อยเสียมารยาทต่อคุณหนู โปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ"
"ห๊ะ?…เสียมารยาทอะไรกัน เธอหัวเราะนั่นแหละดีแล้ว ต่อไปก็ไม่ต้องนอบน้อมกับฉันมากหรอก เราเป็นเพื่อนกันดีกว่า เธอเป็นเพื่อนคนแรกของฉันเลยนะเนี่ย…"
จริงสิ…ตั้งแต่เด็กคุณหนูก็ไม่เคยเจอสหายวัยเดียวกันมาก่อนนอกจากนางที่เป็นเพียงแค่บ่าวรับใช้ คุณหนูจะรู้สึกโดดเดี่ยวหรือไม่ที่ไร้สหายมากมายดังเช่นคุณหนูคนอื่น ๆ
"เป็นเพื่อนกับฉันมันน่าเศร้าขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วยล่ะ" เฮ่อซินหมิงยื่นหน้าเข้าไปใกล้กับอีกฝ่ายจนเห็นแววตาอีกฝ่ายได้ชัดเจน
อาหมิงอ่อนใจนักยิ้มบาง ๆ ให้พร้อมกับกล่าวอย่างอ่อนโยน "มิใช่เจ้าค่ะ คุณหนูเป็นคนดีมาก ยิ่งกว่าทุกคนที่ข้าเคยพบมา เพียงแต่ข้าน้อยเป็นเพียงข้ารับใช้ระดับล่างเท่านั้นเกรงว่า…"
"ข้ารับชงข้ารับใช้อะไร ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย เอาเป็นว่าเจ้าเป็นเพื่อนข้านับตั้งแต่ตอนนี้เลยก็แล้วกัน"
รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความจริงใจไร้การเสแสร้งนั้นทำให้จิตใจของอาหมิงสว่างไสวขึ้นอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเช่นนั้นก็ถือว่าดียิ่งนัก นางจะได้คอยรับใช้คุณหนูไปนาน ๆ
"ไปกันเถิดเจ้าค่ะ เราต้องรีบกลับมาก่อนค่ำนะเจ้าคะ"
"แหม ๆ …ทีอย่างนี้จะไปคนแรกเลยนะ เอาละ!…ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะ!" ก้าวแรกแห่งประวัติศาสตร์กำลังจะเริ่มทว่าอาหมิงกลับพูดขัดอารมณ์ของเธอขึ้นมาก่อน
"คุณหนู! กำแพงเจ้าค่ะ!!"


## หมู่บ้านเหอหลิง

"แหม ๆ …ทีอย่างนี้จะไปคนแรกเลยนะ เอาละ!…ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะ!" ก้าวแรกแห่งประวัติศาสตร์กำลังจะเริ่มทว่าอาหมิงกลับพูดขัดอารมณ์ของเธอขึ้นมาก่อน
"คุณหนู! กำแพงเจ้าค่ะ!!"
โธ่!...ยังมีกำแพงเจ้ากรรมอยู่ ถ้าปล่อยทิ้งไว้เดี๋ยวมีตัวอะไรเข้าออกไปเยี่ยมเยียนที่บ้านของผู้หญิงคนนี้แน่
"เธอมาช่วยยกหน่อยซิ" เฮ่อซินหมิงประคองกำแพงส่วนที่เป็นรูปไหล่คนขึ้นมาช้า ๆ อาหมิงรีบเข้ามาช่วยทันที
"คุณหนู ให้บ่าวทำเองเถิดเจ้าค่ะ"
"จะบ้าหรือไง กำแพงมัน…ไม่ค่อยหนักเลยแฮะ?" กำแพงนี่เบาแทบจะพอ ๆ กับหญ้าฟางแถวบ้านเธอเลย
"อาจเป็นเพราะมันอยู่มานานแล้วเจ้าค่ะ อีกทั้งแถวนี้ก็อยู่ห่างไกลจากเรือนหลักของจวนมากจึงไม่มีใครสนใจเจ้าค่ะ แล้วยังห่างไกลจากประตูหลังของจวนด้วยเจ้าค่ะ"
"ยังมีประตูหลังอีกหรอ?"
"มีประตูอยู่ทั้งสี่ทิศของจวนเลยเจ้าค่ะ จวนของท่านมหาเสนาบดีกว้างใหญ่มาก ๆ จนทั้งวันก็เดินได้ไม่ทั่ว จะเดินจากประตูหนึ่งไปอีกประตูหนึ่งก็ใช้เวลาพอสมควร"
น้ำเสียงเรียบ ๆ ที่เอ่ยไม่มีความโอ้อวดราวกับเรื่องที่เอ่ยมานั้นธรรมดาอย่างยิ่ง เฮ่อซินหมิงเบิกตาโตอย่างตะลึง
"กว้างใหญ่ขนาดไหนกันถึงเดินทั้งวันยังไม่ทั่วเนี่ย!"
สองสาวน้อยรูปร่างผอมบางช่วยกันยกกำแพงที่มีรูปร่างคล้ายกับคนขึ้นมาแล้วลากไปยังกำแพงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาก่อนจะดันกำแพงนั้นอุดช่องโหว่ขนาดใหญ่ได้อย่างพอดิบพอดี
"แสดงว่ากำแพงนี่ก็มีขนาดเท่ากับฉันเด๊ะเลยน่ะสิ ฮ่า ๆ ๆ " คุณหนูอันหนิงยืนเท้าสะเอวมองภาพตรงหน้าแล้วอ้าปากกว้างหัวเราะอย่างเบิกบานใจยิ่ง
อาหมิงยิ้มก่อนจะดึงเถาวัลล์รอบ ๆ มาปกปิดร่องรอยของกำแพงจนแทบจะดูไม่ออกว่าเคยเกิดเหตุการณ์โศกนาฏกรรมกับกำแพงที่น่าสงสารมาก่อน
"เยี่ยมเลย" เฮ่อซินหมิงยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้กับอาหมิงที่ทำหน้างุนงง แต่เธอกลับนึกขึ้นมาได้
"แล้วถ้าเรากลับมาจะหาตรงนี้เจอมั้ยเนี่ย ทำซะเนียนเลย" อาหมิงยิ้มก่อนจะหันกลับไปมองผลงานของตนแล้วเอ่ยกับนายสาวของตน "มีข้าอยู่กับคุณหนู อย่าห่วงไปเลยเจ้าค่ะ"
คุณหนูสิบเอ็ดยิ้มร่าก่อนจะพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น "ถ้างั้นเราไปกันได้"
สองนายบ่าวเดินมาตามเส้นทางดินสายเล็ก อีกฝั่งก็เป็นป่าไม่ต่างกันทว่าเป็นป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพรรณ
เฮ่อซินหมิงเดินด้วยท่าทางไร้ความเป็นคุณหนูที่ถูกอบรมมารยาทมาด้วยความเบิกบานใจยิ่งเมื่อได้มองเห็นโลกกว้างแต่ก็อดสงสัยไม่ได้
"มีแต่ป่าทั้งนั้นเลยหรอเนี่ย"
อาหมิงกวาดสายตาไปรอบ ๆ ด้วยสายตาครุ่นคิด "อีกไม่นานคงจะมีบ้านคนแล้วเจ้าค่ะ แถวนี้ดูต้นไม้น้อยลง ทางเดินก็กว้างขึ้น ไม่ไกลจากที่นี่คงจะมีบ้านคนอยู่เจ้าค่ะ"
"อืม...นั่นสินะ ได้กลิ่นควันลอยมาจาง ๆ แล้วเหมือนจะได้ยินเสียงเฮฮาจากทางนั้นไกล ๆ เรารีบไปกันเถอะ"
ปลายนิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังทิศบูรพาที่ห่างออกจากกำแพง คุณหนูในชุดคลุมยาวกรอมเท้าสีเขียวหม่นเร่งฝีเท้าเดินไปตามทางนั้นด้วยความตื่นเต้น อาหมิงกลับคิดบางอย่างขึ้นมาด้วยความหนักใจ
'หากเบื้องหน้าเป็นค่ายโจรจะทำอย่างไร?...แต่จำได้ว่ามีกองทัพทหารอยู่เลียบชายแดนระหว่างแคว้นฮุ่ยเหวินของเรากับหุบเขาหนิงหลงที่อยู่ทางเหนือและแคว้นต้าหย่งที่อยู่ทางทิศบูรพาด้วย เช่นนั้นในระยะใกล้ ๆ นี้ก็คงจะไม่มีหมู่โจรชุกชุม หรือถ้าเป็นคนไม่ดีที่คิดขโมยของ...'
มองไปยังอาภรญ์ของนายสาวเบื้องหน้าที่ซอมซ่อปุปะไม่ต่างจากเสื้อผ้าของตนนางก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
ทั้งสองเดินมาตามเส้นทางที่เริ่มกว้างและเป็นถนนมากขึ้นได้หนึ่งเค่อก็พบกับบ้านคนทีละหลัง ๆ ครานี้คุณหนูของนางมีรอยยิ้มที่สดใสขึ้นกว่าเดิมมาก
"อาหมิงดูสิ! มีบ้านคนแล้ว"
สาวรับใช้พยักหน้าตอบรับพลางสังเกตุโดยรอบ ที่นี่คงจะเป็นหมู่บ้านเหอหลิงเป็นแน่ นางรู้มาว่ามีหมู่บ้านเล็ก ๆ ชื่อหมู่บ้านเหอหลิงอยู่ระหว่างแคว้นต้าหย่งและแคว้นฮุ่ยเหวิน หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ไม่ได้คึกคักอะไรมากมายเพราะอยู่ไกลจากเมืองหลวงทั้งของแคว้นฮุ่ยเหวินและแคว้นต้าหย่ง ดังนั้นก็จะมีแต่ชาวบ้านธรรมดาที่ล่าสัตว์ปลูกผักเลี้ยงชีพตนเอง
บ้านเรือนแต่ละหลังมีความแตกต่างกันไปแต่โดยรวมทุกหลังมิได้มีความหรูหราใด ๆ ทั้งสิ้น ผู้คนที่นี่แต่งกายเนื้อผ้าธรรมดาไร้สีสันฉูดฉาด แต่ละคนกำลังทำงานของตนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไร้ความทุกข์ใจ สตรีบางคนสับอาหารอยู่ข้างเล้าหมู หลายคนกำลังซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ ชายบางคนผ่าฟืนอยู่กับกองไม้ หลายคนนั่งพูดคุยกับครอบครัวด้วยความสุขใจ เด็ก ๆ หลายรุ่นกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน
ร่างบางเบื้องหน้าหยุดนิ่งไปนาน คุณหนูไม่เคยพบเจอกับผู้คนแปลกหน้าทั้งยังไม่เคยเห็นหมู่บ้านเช่นนี้จะรู้สึกอึดอัดหรือไม่? อาหมิงจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงยิ่ง "คุณหนู…ท่านรู้สึกไม่สบายหรือเจ้าคะ จะกลับแล้วหรือไม่เจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงหลับตาลงสัมผัสความรู้สึกรอบกาย ความรู้สึกเช่นนี้ราวกับเธอกำลังยืนอยู่ที่หมู่บ้านของตนเอง ที่ ๆ มีเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ วิ่งเล่นกัน เสียงสายลมระผ่านต้นไม้ ที่ ๆ มีกลิ่นควันฟืน กลิ่นธรรมชาติต้นไม้ใบหญ้า กลิ่นอาหารลอยกรุ่น มีกลิ่นอายความเป็นหมู่บ้านที่แสนสงบสุข ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้เธอคิดถึงท่านตากับท่านยายของเธอขึ้นมาทันที
ป่านนี้ท่านตากับท่านยายจะสบายดีมั้ยนะ?
ดวงตาของเธอลืมขึ้นช้า ๆ มองไปรอบด้านด้วยความคะนึงหา ที่หมู่บ้านเธอก็คงจะเป็นแบบนี้เหมือนกันสินะ
สายตาที่แฝงความเศร้าจากเบื้องลึกจิตใจกวาดมองไปทั่วจนไปหยุดอยู่ที่ศาลาหลังหนึ่งที่มีกลุ่มคนมากมายกำลังล้อมวงทำบางอย่างกันอยู่อย่างสรวลเสเฮฮา สาวน้อยบึ่งไปทางนั้นด้วยความสนใจ
"คุณหนู!…" อาหมิงรีบสาวเท้าตามร่างบางที่แทบจะวิ่งโร่ไปแทบไม่ทัน
เฮ่อซินหมิงพยายามเขย่งเท้าเพื่อจะมองเข้าไปข้างในวงล้อม แต่ร่างนี้ช่างเตี้ยเสียจนมองเห็นแต่แผ่นหลังของผู้คน
"ท่านป้า ๆ กำลังทำอะไรกันอยู่หรอ?" เธอถามหญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังด้วยกัน ดูแล้วป้าคนนี้คงจะรู้เรื่องดีเพราะเห็นหัวเราะสะใจเสียงดังกว่าใคร
"มีคุณชายท่านหนึ่งมาท้าเล่นทอยเต๋าที่นี่น่ะสิ" ป้าคนนี้ดูไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่นัก
"ข้าชนะแล้ว!! ฮ่า ๆ ๆ " เสียงโห่ร้องอย่างดีใจดังขึ้นพร้อมกับทุกคนที่แสดงความยินดียิ่ง ชายวัยกลางคนเดินออกจากวงล้อมพร้อมกับในมือที่มีเหรียญอีแปะพวงหนึ่ง
ทอยเต๋าเหรอ? เหมือนกับเล่นพนันแถวบ้านเธอใช่ไหมนะ?
"ใครจะเล่นต่อ"
"ฉัน!!!" มือบางยกขึ้นสูงหลังฝูงชน แต่เห็นเพียงปลายนิ้วเท่านั้น
"คุณหนู!!!"


## เล่นพนัน

"ใครจะเล่นต่อ"
"ฉัน!!!" มือบางยกขึ้นสูงหลังฝูงชน แต่เห็นเพียงปลายนิ้วเท่านั้น
"คุณหนู!!!"
"คุณหนูเจ้าคะ! ไม่…คุณหนู!!" นางไม่ทันได้พูดสิ่งใด ชาวบ้านก็เปิดทางให้นายของตนเข้าไปด้านในศาลาและปิดวงล้อมอย่างรวดเร็ว อาหมิงกระโดดโหยง ๆ เพื่อจะมองเข้าไปด้านในแต่เห็นเพียงแค่หัวคนมากมายเท่านั้น
เฮ่อซินหมิงก้าวขึ้นเข้ามาในศาลาก่อนจะนั่งลงที่เบาะสีตุ่นตรงข้ามกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหมดจดในอาภรณ์สีขาวสะอาด
เมื่อชายหนุ่มเห็นสาวน้อยตรงหน้าก็ตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะส่งยิ้มให้ ใบหน้ากระจ่างหมดจด คิ้วเรียวราวใบหลิวอยู่เหนือดวงตาสีอำพันกลมโตเฉียงขึ้นเล็กน้อยดูน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง จมูกเล็กเข้ากับปากอวบอิ่มได้รูป เขายังไม่เคยเห็นสตรีใดที่งดงามและน่ารักเช่นนี้มาก่อน ดูแม่นางผู้นี้แต่งกายไม่เหมือนชาวบ้านแถวนี้ ดูคล้ายกับคุณหนูจากตระกูลใหญ่ แต่เนื้อผ้าที่สวมกลับธรรมดายิ่งซ้ำยังมีรอยปะเย็บเต็มไปหมด อาจเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่กำลังตกอัป
"โอ้! วันนี้ลมอันใดหอบคุณชายและคุณหนูจากต่างถิ่นมาหมู่บ้านของเรากัน" เสียงชราของชายผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นชาวบ้านที่อยู่บริเวณนั้นส่งเสียงกันอย่างแปลกใจและยินดี
"นั่นสิ คุณชายตั้งใจมาปล่อยโชคให้เราหรือไรกัน ถึงได้มาท้าทอยเต๋าเช่นนี้" หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งพูดขึ้น ทุกคนต่างชื่นชมคุณชายผู้นั้นยกใหญ่
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวยิ้มก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน "ข้าแค่ผ่านมาและอยากจะเล่นสนุกก็เท่านั้น อีกอย่างตามกฏที่ข้าตั้งไว้ก็คือพวกท่านวางของเดิมพันสิ่งใดก็ได้มาไม่ว่าจะมีค่าหรือไม่มีค่า อีกอย่างพวกท่านบางคนก็แพ้ข้าไปแล้วก็ถือว่าข้ามิได้เสียหายสิ่งใด"
"แต่คุณชายวางเดิมพันเป็นทั้งเงินอีแปะและของมีราคามากมาย คุณชายจะไม่ขาดทุนหมดตัวไปก่อนหรือ?" เสียงแหลมของสตรีวัยยี่สิบปีเอ่ยด้วยท่าทางขัดเขินและเป็นห่วง เพราะชาวบ้านที่มาเล่นหลายคนยังนำของมีค่าของตนมาเดิมพันเช่น ข้าวสาร ผ้าไหม พอชนะก็ได้ของเดิมพันของคุณชายเป็นถึงปิ่นเงิน เงินอีแปะไปโดยไม่เสียของมีค่าของตนเลย แต่ก็มีหลายคนยิ่งกว่า เอาก้อนหินมาวางเดิมพันบ้าง เอาท่อนฟืนมาวางเดิมพันบ้างแต่ชนะก็ยังได้ของมีค่าที่คุณชายผู้นี้วางเดิมพันไป บางคราที่คุณชายชนะก็ได้ของเดิมพันไปเช่น ขวานบ้าง ขี้หมูบ้าง ก้อนหินบ้าง แต่คุณชายดูไม่มีอาการเสียหน้าหรือโกรธเกรี้ยวเลยแม้แต่น้อย
"ข้าวของทุกสิ่งล้วนหาใหม่ได้ วันนี้ข้าหมดตัวไม่ได้หมายความว่าข้าจะหมดอนาคตเสียหน่อย" เสียงสตรีหลายคนร้องขึ้นอย่างถูกใจยิ่ง
ชายหนุ่มหันไปส่งยิ้มให้กับทุกคนก่อนจะหันมาหาสตรีหน้าตาน่ารักที่นั่งทำตาโตอยู่ตรงหน้า สตรีนางนี้แปลกนัก ทำตาโตมองเขาบ้างแล้วมองสิ่งของบนพื้นด้วยความสนอกสนใจราวกับมิได้ยินเสียงใดที่อยู่รอบกายแม้แต่น้อย
"แม่นางเคยเล่นทอยเต๋าหรือไม่?" เขาถามสตรีร่างบอบบางที่นั่งเอียงคอทำหน้าครุ่นคิดตรงหน้า
"ไม่เคย" เสียงหวานใสดุจน้ำผึ้งเอ่ยออกมาจากริมฝีปากเล็ก ๆ
"วิธีเล่นนั้นง่ายมาก เพียงแค่เจ้าทอยลูกเต๋าสามลูกนี้ลงในถ้วยพร้อมกัน หากเจ้าทอยได้สี่ ห้า หก เจ้าก็จะชนะทันที แต่หากเจ้าทอยได้ หนึ่ง สอง สาม เจ้าก็จะแพ้ทันที แต่ถ้าหากทอยได้จำนวนเลขต่างกันทั้งสามลูก จะถือว่าเจ้าไม่ได้แต้ม หากเจ้าทอยได้สองลูกเหมือนกัน แล้วมีลูกหนึ่งที่มีจำนวนตัวเลขต่างออกมา ก็จะนับแต้มตามลูกนั้นที่มีจำนวนต่างจากทั้งสองลูก ได้แต้มมากกว่าถือว่าชนะ หากทอยลูกเต๋าแล้วกระเด็นออกจากถ้วยก็จะถือว่าแพ้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?"
สาวน้อยตรงหน้าขมวดคิ้วเอียงคอก่อนจะเอ่ยด้วยความงุนงงยิ่ง "ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลย"
ชายหนุ่มหัวเราะอย่างขบขันและจนใจ "เอาเถิด ลองเล่นดูแล้วเจ้าจะเข้าใจเอง"
อาหมิงพยายามคลานเข้ามาท่ามกลางฝูงชน มีคนเหยียบนางไปตั้งหลายรอบ โชคดีที่เข้ามาถึงในศาลาที่มีคุณหนูนั่งอยู่จนได้
" ของเดิมพันอย่างที่ข้าได้กล่าวไป เจ้าจะนำสิ่งใดก็ได้มาวางเดิมพัน"
อาหมิงได้แต่ครุ่นคิด คุณหนูไม่มีของมีค่าติดตัวเลยสักชิ้น แล้วจักทำอย่างไรดี อาหมิงคลำรอบตัวเองแต่ก็ไม่พบของอะไรติดตัวเองสักชิ้นเช่นกัน นางจะช่วยคุณหนูอย่างไรดี?...
"อืม…ถ้าอย่างนั้นเอากำไลนี่ก็แล้วกัน" เห็นคุณหนูกำลังจะถอดกำไลเส้นเล็กที่ข้อมือออกอาหมิงตกใจรีบพุ่งเข้าไปห้ามทันที
"ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู! นี่เป็นของเพียงชิ้นเดียวที่มีค่าที่สุดของคุณหนูแล้ว หากเอาไปวางเดิมพันท่านจะไม่เหลือสิ่งใดที่มีค่าติดตัวท่านแล้วนะเจ้าคะ!"
ชายหนุ่มปรายตามองสร้อยข้อมือที่ข้อมือบอบบาง นี่ก็เป็นแค่ทองเส้นเล็กมากที่คนทั่วไปแทบจะหาซื้อได้ หรือเขาคิดผิดไปว่านางมาจากตระกูลใหญ่
"ถ้านี่เป็นของมีค่าที่อยู่ติดตัวฉัน วางเดิมพันไปก็ไม่เป็นไรหรอก" สาวน้อยวางกำไลลงอย่างไม่ลังเล
"คุณหนู" อาหมิงร้องเสียงอ่อยแต่คุณหนูของนางก็ไม่สนใจเสียแล้ว
"มา!…เริ่มได้เลย" เสียงกระตือรือร้นของสาวน้อยใจเด็ดทำเอาเขารู้สึกสนุกกับเกมนี้มากขึ้น ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้อยากจะเอาชนะชาวบ้านแต่ไม่รู้เหตุใดเขากลับตื่นเต้นกับการเล่นครั้งนี้เสียจริง
"ถ้าเช่นนั้นข้าวางเดิมพันเป็นตำลึงทองก้อนหนึ่งแล้วกัน" ชาวบ้านในที่นั้นโห่ร้องอย่างตื่นเต้นยิ่งกว่าคนที่กำลังจะเล่นเสียอีก
"ข้าจะทอยให้ท่านดูก่อน" มือเรียวหยิบลูกเต๋าทั้งสามลูกมาไว้ในมือก่อนจะโยนลงไปในถ้วยขนาดเท่าฝ่ามือ
แกร๊ง!…เสียงลูกเต๋ากระทบถ้วย พร้อมกับหัวของหลายคนที่แย่งกันชะโงกเข้ามาดูผล
เขาทอยได้หกสองลูก แสดงว่าต้องนับแต้มจากหนึ่งลูกที่เหลือ ทุกคนต่างอ้าปากค้างตกใจนัก
เขาได้แค่สองแต้มเท่านั้น!! นี่มันหวานหมูจริง ๆ !!
"ข้าได้สองแต้ม ถึงตาแม่นางทอยแล้ว" เขาผายมือเชิญโดยไม่มีความอับอายสักนิด เฮ่อซินหมิงหยิบลูกเต๋าในถ้วยของตนขึ้นมา มือนี้เล็กจริง ๆ แค่กำลูกเต๋าสามลูกก็เกือบจะไม่มิดแล้ว
ทุกคนหลุดขบขันเมื่อเห็นมือเล็กกำลูกเต๋าเขย่าไปมาทั้งที่ลูกเต๋าปลิ้นแทบจะหลุดออกจากมืออยู่แล้ว ผ่านไปนานแม่นางน้อยผู้นั้นก็ยังไม่โยนลูกเต๋าใส่ถ้วยเสียทีจนพวกเขาคิดจะกลับบ้านไปกินข้าวรอแล้ว
แกร๊ง!...เสียงกระทบกันของลูกเต๋ากับถ้วยดังขึ้น ทุกคนชะโงกหน้าเข้าไปดูทันที ตานี้ถือเป็นตาที่โชคเข้าข้างที่สุดเนื่องจากคุณชายผู้นั้นทอยได้แค่สองแต้มเท่านั้น
เมื่อเห็นจำนวนแต้มของลูกเต๋าทุกคนก็ตกตะลึงยิ่งกว่าเก่า
นางได้แค่หนึ่งแต้ม!!!
ทุกคนในที่นั้นโห่ร้องพร้อมกันหลากเสียงหลายอารมณ์ ทั้งหงุดหงิดโมโหอัดอั้นคนเล่นและหัวเราะเยาะขบขันในดวงของนาง
คุณหนูเสียของมีค่าที่สุดไปแล้ว...ฮือ…ช่างน่าเศร้าใจนัก ไม่น่าเลยคุณหนู...
อาหมิงหน้าตาเศร้าสร้อยเอ่ยกับคุณหนูตนเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวจะพูดจากระทบคุณหนูให้เสียใจ
"คุณหนู…เรากลับ…"
"เอาอีกตา!!!"


## บ้าระห่ำ

อาหมิงหน้าตาเศร้าสร้อยเอ่ยกับคุณหนูตนเสียงแผ่วเบาเพราะกลัวจะพูดจากระทบคุณหนูให้เสียใจ
"คุณหนู…เรากลับ…"
"เอาอีกตา!!!"
"คุณหนู…" อาหมิงไร้คำเอื้อนเอ่ย นางที่คิดว่าตนเองรู้จักคุณหนูฉีอันหนิงของตนดียิ่งกว่าใคร ทว่าวันนี้ราวกับนางเพิ่งจะรู้จักนายของตนเป็นครั้งแรก
ปกติคุณหนูมิได้เป็นคนเช่นนี้ ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ที่รู้ว่าอย่างไรตนเองก็พ่ายแพ้นางย่อมไม่มีทางปล่อยหมูไปสู้กับเสือเป็นแน่
สาวใช้ตัวน้อยมองคนที่กำลังเมามันด้วยสายตาละห้อย ทว่ายามนี้มิมีสิ่งใดให้ความสนใจกับคุณหนูได้นอกจากการเล่นตรงหน้า
ชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวหัวเราะชอบใจ "เชิญแม่นาง"
เฮ่อซินหมิงกวาดตามองไปรอบกาย ที่นี่ไม่มีอะไรเป็นของเธอสักอย่าง ที่ติดตัวอยู่ตอนนี้ก็เหลือแค่เสื้อผ้าแล้ว
เธอครุ่นคิดก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นสาวใช้ของตนที่นั่งหงอยอยู่ใกล้ ๆ เหมือนกับมีเขาเล็ก ๆ และเขี้ยวงอกออกมาจากหน้าของเธอที่กำลังมองหาของมีค่าเพื่อจะนำไปเดิมพัน
เฮ่อซินหมิงยิ้มพราวทันใด
อาหมิงจู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนวูบวาบจึงเงยหน้าขึ้นก็พบกับสายตาแปลกประหลาดของคุณหนูตนที่จ้องมองมา นางเริ่มรู้ตัวทันที
"มะ…ไม่ได้นะเจ้าคะคุณหนู!…ข้า…ข้า…คุณหนูจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ!!" อาหมิงลุกลนรีบกอดแขนคุณหนูของตนแน่น
"เธอรู้เหรอว่าฉันต้องการอะไร?" เมื่อได้ยินประโยคนั้นอาหมิงก็ขนลุกวาบไปทั่วร่าง รีบส่ายหน้าเป็นพัลวัน
"ไม่ได้เจ้าค่ะ ข้าจะไม่ยอมจากคุณหนูไปไหนแน่ ๆ " อาหมิงยืนยันหนักแน่น น้ำตาเริ่มคลอเบ้า
"ห๊ะ!…อะไรนะ? เธอพูดอะไรฉันไม่เข้าใจ?" สาวใช้ชะงักงันน้ำตาเหือดแห้งไหลกลับเข้าไปหมด ค่อย ๆ เงยหน้ามองนายสาวของตนก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจเช่นกัน
"คุณหนูกำลังพูดถึงอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงตบหน้าผากตัวเองดังเผียะ พร้อมกับอุทาน "ปัดโธ่!"
"ท่านตากับท่านยายสอนฉันว่าไม่ควรยืมของ ๆ ใครที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่ว่าตอนนี้ฉันคงจะต้องทำผิดใหญ่หลวงด้วยการยืมของ ๆ เธอมาก่อนซะแล้วน่ะสิ"
.........…
ทั้งศาลาเงียบกริบไปตามกัน
คนที่งงงวยที่สุดก็คงจะเป็นอาหมิง นางขมวดคิ้วมุ่นจนแทบชนกันแล้วเอ่ยถามเสียงยานอย่างไม่เชื่อหู "ท่านตาท่านยายหรือเจ้าคะ? แล้วยืมของ?…อะไรที่ว่าทำผิดใหญ่หลวง?..."
เฮ่อซินหมิงโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ "โอ๊ย! เอาเถอะ ๆ เอาเป็นว่าฉันขอยืมของเธอมาก่อนแล้วกัน เดี๋ยวจะคืนให้อย่างแน่นอน สัญญาเลย"
นิ้วก้อยเล็ก ๆ ชูมาตรงหน้าของอาหมิง นางสบสายตาที่จริงจังของนายสาวตนแล้วก็อดหัวเราะมิได้
"คุณหนูไม่จำเป็นต้องยืมของข้าหรอกเจ้าค่ะ ถ้าท่านต้องการข้าก็ให้ท่านได้…" พานนึกไปถึงเมื่อครู่ที่ตนคิดว่าคุณหนูจะวางตัวนางเป็นเดิมพัน คำพูดจึงจบลงเพียงเท่านี้
"ฉันจะคืนให้สองเท่าเลย ถ้ามีคืนอะนะ แต่ว่าตอนนี้เธอมีอะไรติดตัวบ้างเนี่ย"
อาหมิงครุ่นคิด มีเพียงปิ่นปักผมทำจากไม้ดำราคาไม่สูงมากที่มารดาของนางปักให้ตอนครบสิบห้าปีเมื่อปีที่แล้วเท่านั้น นางก็ไม่มีของมีค่าอันใดอีก
อาหมิงถอดปิ่นบนหัวออกยื่นให้กับคุณหนูของตนอย่างไม่ลังเล
เฮ่อซินหมิงรับของในมือคนข้างกายตนมาด้วยใบหน้าปลื้มปริ่มปนเกรงใจ หันมาวางปิ่นนั้นลงตรงหน้าคุณชายชุดขาวที่กำลังมองสาวใช้ของตนด้วยแววตาครุ่นคิด
นางช่างเป็นบ่าวที่จงรักภักดีต่อนายของตนยิ่งนัก มอบของล้ำค่าของตัวเองให้กับเจ้านายตนโดยไม่มีอาการอิดออดเสียดายแม้แต่น้อย
เขาหัวเราะคำหนึ่งแล้วเอ่ย "ข้าวางของเดิมพันเป็นตำลึงก้อนนี้เช่นเดิม"
เฮ่อซินหมิงถกแขนเสื้อตัวเองขึ้นทั้งสองข้างด้วยท่าทางราวกับนักเลงที่พร้อมจะไปต่อยตี "มา…เริ่ม!"
"เชิญท่านก่อน ๆ " เธอรีบเอ่ยก่อนที่เขาจะทันอ้าปาก ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ แล้วหยิบลูกเต๋าทั้งสามลูกขึ้นโยนลงไปในถ้วย
แกร๊ง!
ทุกคนชะโงกหัวเข้ามาเช่นเดิม เมื่อเห็นผลทุกคนก็ต้องเบิกตาโพลงแล้วมองไปยังสาวน้อยผู้น่าสงสารด้วยแววตาเศร้าสลดแกมขบขัน
ดูแม่นางผู้นี่สวรรค์ไม่เข้าข้างเอาเสียเลย ถ้านับลูกสุดท้ายที่มีจำนวนไม่เหมือนทั้งสองลูกเขาก็ได้ไปหกแต้มแล้ว
เฮ่อซินหมิงไม่มีอาการร้อนใจเธอยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ หยิบลูกเต๋าในถ้วยทั้งสามลูกมาไว้ในกำมือก่อนจะเขย่าไปมาท่ามกลางสายตางุนงงของคนทั้งหลายด้วยที่ไม่เข้าใจในการกระทำของนาง แต่ทุกคนก็เริ่มคาดเดาชะตากรรมของนางได้แล้วว่าโอกาสครานี้มีน้อยกว่าครั้งแรกเสียอีก
แกร๊ง!
มีบางคนเท่านั้นที่ยื่นคอเข้าไปดูผลแต้มในถ้วย เมื่อพวกเขาเห็นแต้มที่ออกก็เขย่าคนที่อยู่ข้างกายให้ดูกันอย่างโกลาหล
"จะ…เจ้า! เจ้าดู!!"
"โอ้!…เป็นไปได้อย่างไร!"
"นี่ ๆ เห็นเช่นที่ข้าเห็นหรือไม่!"
นางทอยได้ สี่ ห้า หก นั่นถือว่าชนะขาดลอย!!
เสียงโห่ร้องอย่างยินดีและประหลาดใจดังกึกก้อง อาหมิงที่นั่งหงอยเมื่อครู่เผลอกรีดร้องสุดเสียงด้วยความดีใจยิ่ง ชายหนุ่มที่นั่งฝ่ายตรงข้ามส่งยิ้มมาให้เช่นเดิมทว่าแววตากลับฉายแววชื่นชมสาวน้อยวาสนาดีตรงหน้า
"คุณหนู!!! คุณหนูเจ้าค้าาาา!!! คุณหนูชนะเจ้าค่าาาา!!!" อาหมิงกรีดร้องแข่งกับชาวบ้าน เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างตบหลังอีกฝ่ายอย่างเบิกบาน
"ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ "
"แม่นาง…นี่ของเดิมพันของข้า" มือหนาผายไปยังก้อนตำลึงทองที่วางส่องประกายอยู่ คุณหนูตัวน้อยหยิบมันขึ้นมาด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
"นี่ปิ่นของเธอ อาหมิง" อาหมิงรับปิ่นในมือของนายสาวมาด้วยความซาบซึ้งยิ่ง
"เกมนี่มันสนุกจริง ๆ ท่านจะเล่นกับฉันอีกสักหน่อยได้ไหม?" เธอเอ่ยถามคนตรงหน้าอย่างกระตือรือร้น
ชายหนุ่มมีหรือจะปฏิเสธได้ เขาเองก็ชักจะอยากรู้แล้วเช่นกันว่านางจะดวงดีไปได้ถึงเพียงไหน "ตกลง"
"ของเดิมพันของฉันเอาเป็นตำลึงทองก้อนนี้ต่อก็แล้วกัน" ทุกคนต่างงุนงงนัก หากแพ้ขึ้นมามิเท่ากับว่าเล่นเสียเปล่าหรอกหรือ? ถ้าเป็นพวกเขาได้กำตึงทองก้อนนั้นไปก็บุญโขแล้ว
"เจ้าแน่ใจรึ ว่าจะใช้ตำลึงทองก้อนนั้นวางเดิมพัน?" แม้แต่เขาเองก็สงสัยเช่นกัน
"แน่ยิ่งกว่าแน่! " ทุกคนในที่นั้นต่างคิดไปทางเดียวกัน นี่นางเอาความมั่นใจมาจากไหน คิดว่าสวรรค์เข้าข้างตนเองทุกครั้งหรืออย่างไรกัน?
"อย่ามัวชักช้า!! เริ่ม!!" เสียงหวานใสเอ่ยอย่างฮึกเหิม ทว่าก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงคมกริบที่ทะลุผ่านผู้คนมาจากทางด้านหลัง แต่เวลานี้เธอต้องมีสมาธิอยู่กับเรื่องสนุกตรงหน้าก่อน
...........................................
เรื่องสนุกยิ่งกว่าจะมาต่อจากนี้ต่างหากเจ้าค่าาาา!! เอ๊ย ๆ ๆ อย่าพูดมาก ๆ เดี๋ยวน้องรู้สึกตัวทัน o0o!!
คอมเมนต์ได้นะเจ้าค้าาาา ขอบพระคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านเจ้าค่าาาา


## ผู้เล่นคนใหม่

"แน่ยิ่งกว่าแน่! " ทุกคนในที่นั้นต่างคิดไปทางเดียวกัน นี่นางเอาความมั่นใจมาจากไหน คิดว่าสวรรค์เข้าข้างตนเองทุกครั้งหรืออย่างไรกัน?
"อย่ามัวชักช้า!! เริ่ม!!" เสียงหวานใสเอ่ยอย่างฮึกเหิม ทว่าก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงคมกริบที่ทะลุผ่านผู้คนมาจากทางด้านหลัง แต่เวลานี้เธอต้องมีสมาธิอยู่กับเรื่องสนุกตรงหน้าก่อน
เขาใช้เหรียญอีแปะหนึ่งพวงวางเดิมพัน แล้วการเล่นที่แสนลุ้นระทึกก็ได้เริ่มต้นอีกครั้ง...…
......….
"ฉันชนะแล้ว!!"
.........…
"วะฮู้!! ชนะอีกแล้วจ้าาาา"
.........…
"โอ้เย่! อัจฉริยะถือกำเนิดแล้ววววว!!"
.........…
"อ๊ากกกกก! สี่ห้าหก! ชนะแล้วววว!!!"
เสียงโห่ร้องอย่างบ้าระห่ำของแม่นางน้อย และเสียงตื่นเต้นของชาวบ้านดังไม่แพ้กัน ทุกคนต่างประหลาดใจในความโชคดีของสาวน้อยผู้นี้ยิ่งนัก
จะเป็นไปได้อย่างไร? มีคนโชคดีถึงเพียงนี้เลยรึ!?!
ในยามนี้ข้างกายของหญิงสาวมีข้าวของมีค่าราคาแพงมากมาย จนทุกคนมองคนที่กำลังนั่งทอยเต๋าอย่างเมามันอย่างไม่เชื่อสายตา
จนกระทั่ง… "แม่นาง…ข้าไม่เหลืออันใดอีกแล้ว ข้าเหลือเพียงแค่อาภรณ์ที่สวมใส่อยู่เท่านั้น…" เสียงโอดครวญของชายหนุ่มทำเอาชาวบ้านที่อยู่ในที่นั้นสงสารขึ้นมา
นั่นสิ คุณชายถึงกับใช้เสื้อคลุมเนื้อดีที่สวมอยู่มาวางเดิมพัน ช่างน่าสงสารคุณชายผู้นี้จริง ๆ ที่ต้องมาเจอกับแม่นางวาสนาดีที่กำลังบ้าคลั่งเช่นนี้
"ว้า…น่าเสียดายจัง กำลังสนุกเลย…แต่เอาเถอะ ไว้ครั้งหน้าค่อยมาเล่นกันใหม่ก็ได้" ยะ…ยังจะมีครั้งหน้าอีกหรือ? ชาวบ้านทุกคนต่างขนลุกขนพอง นางใช้ของมีค่าที่เดิมพันได้มาวางเดิมพันต่อทุกครั้ง ดูแล้วแม่นางผู้นี้มิได้มีใจที่เอารัดเอาเปรียบผู้อื่น
"ถ้างั้นมีใครอยากมาเล่นกับฉันต่อมั้ย?" เธอหันไปเอ่ยด้วยแววตาเป็นประกาย ดูน่าหวาดกลัวยิ่ง ทุกคนต่างเงียบและถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวอย่างพร้อมเพรียง
"อืม…ถ้างั้นเดี๋ยวค่อยมาเล่นใหม่คราวหน้าละกัน อาหมิงไปกันเถอะ" สาวใช้ตัวน้อยผงกศรีษะรับคำกำลังจะเก็บข้าวของ
"ช้าก่อน"
เสียงดุดันเต็มไปด้วยพลังอำนาจและแรงกดดันมหาศาลทำให้ชาวบ้านทุกคนเหงื่อตกตัวแข็งค้างกันไปตาม ๆ กัน ต่างถอยเปิดทางให้คนผู้หนึ่งก้าวเข้าไปในภายในโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบสายตาแม้สักคน
แม้แต่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามยังลุกขึ้นด้วยท่าทางนอบน้อมทว่าไร้ความหวาดกลัวเหมือนชาวบ้านผู้อื่นราวกับรู้จักกับคนผู้นั้นเป็นอย่างดี
ด้วยความสงสัยเฮ่อซินหมิงจึงหันหลังไปดู ดวงตากลมโตสุกใสจึงปะทะเข้ากับสายตาคมเข้มดุดัน
อะฮ้า!…คนนี้ที่จ้องเธอเมื่อกี๊นี่เอง!
เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางสง่างามน่าเกรงขามราวกับพญาเสือดำ อาภรณ์ผ้าไหมราคาแพงสีดำขลับราวกับท้องนภายามราตรีสวมทับร่างสูงใหญ่ราวขุนเขาที่แข็งแกร่งขับเน้นให้ผิวสีน้ำผึ้งราวกับเนื้อดินละเอียดดูผ่องใสราวกับแสงอาทิตย์ที่สะท้อนทราย
เมื่อมองขึ้นสูงก็สบกับดวงตาสีเข้มแข็งกร้าวอำมหิตราวกับไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา คิ้วดาบเข้มพาดเฉียงทำให้ดวงตานั้นยิ่งดูดุดันมากขึ้นไปอีก จมูกที่โด่งเป็นสันอยู่เหนือริมฝีปากบางเฉียบสีอ่อน เรือนผมสีดำสนิทถูกครอบเกล้าไว้เหนือหัวดูสูงศักดิ์จนคุณชายอาภรณ์ขาวดูหมองลงในพริบตา
ตั้งแต่เขาเดินมาจนถึงศาลาทุกคนต่างก้มหน้าก้มตากันหมด มีแต่แม่นางผู้นั้นที่จ้องเขาตาโตไม่กะพริบราวกับคนไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใด
เขาสาดสายตาดุดันส่งกลับไปแต่ดวงตากลมโตนั้นยังกล้าจ้องตาเขาเป๋งราวกับไม่รู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่เขาจงใจส่งไปแม้แต่น้อย
ทว่าเมื่อเห็นนางไม่เอ่ยอันใดเขาก็ยกยิ้มมุมปากเหี้ยมเกรียม 'คงกลัวจนมิกล้าเหิมเกริมแล้วสินะ'
"ท่านจะมาเล่นต่อใช่ไหม! มา ๆ ๆ ดีเลย กำลังหาคนเล่นอยู่พอดี คุณชายท่านนั้น…ฉันขอบคุณมาก ไว้คราวหน้าเราค่อยมาเล่นกันใหม่...ฉันวางเดิมพันเป็นตำลึงทองนี่แล้วกัน…"
"......…."
หางตาคมเข้มกระตุกดวงตาฉายแววอำมหิตขึ้นพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวแอบได้ยินเสียงขบฟันดังกรอด ๆ ของใครบางคนก็ลอบยิ้มเยาะขึ้นมา ทว่าเมื่อเห็นสายตาที่ตวัดมาของผู้ที่กำลังนึกถึงเขาก็รีบกระแอมไอกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว
เฮ่อซินหมิงมองคนที่ยืนอยู่ด้วยสายตางุนงง "ท่านจะเล่นรึเปล่า?"
ร่างสูงใหญ่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเธออย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าใดนัก ร่างหญิงสาวตรงหน้าอยู่ใต้เสื้อคลุมผืนหนาสีเขียวอ่อน มีรอยปะเย็บเต็มไปหมดจนหนาเตอะทว่าเนื้อผ้าไม่มีความแข็งกระด้างอย่างที่ผ้าธรรมดาควรจะเป็น นั่นแสดงว่านางคงเป็นคนมีชาติตระกูลที่เหนือกว่าชาวบ้านธรรมดาพวกนี้
แต่ไม่มีทรัพย์สมบัติมีค่าติดตัวเลยอย่างนั้นรึ?
ฮึ! ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเสียงต่ำ ก่อนจะล้วงก้อนตำลึงทองของเขาออกมาวางไว้ข้างกับก้อนตำลึงทองของนาง
"ท่าน…"
"เจ้าก่อน" เขาชิงพูดก่อนที่นางจะเอ่ยจบ เขาสังเกตุทุกครั้งนางจะเอ่ยปากให้ฝ่ายตรงข้ามเริ่มก่อนทุกครา ถ้าหากนางเริ่มก่อนบ้างจะเป็นเช่นไร
เฮ่อซินหมิงอุบอิบแต่ก็หยิบลูกเต๋าทั้งสามลูกขึ้นมากำไว้ในมือ เขาจับตามองไปยังมือเล็กนั้น เห็นนางเขย่ามือไปมาอยู่นานก่อนจะโยนลงไปในถ้วย
แกร๊ง!
ได้สี่แต้ม! ทุกคนต่างรอลุ้นคุณชายผู้มาใหม่ว่าจะสามารถล้มผู้ชนะได้หรือไม่
นางไม่มีกำลังภายในร่างกายก็ดูอ่อนแอไม่น้อย แต่เป็นเพราะเหตุใดถึงชนะคนของเขาได้เช่นนั้นกัน? แล้วเหตุใดนางต้องเขย่าลูกเต๋าก่อนทุกครา
เฮ่อซินหมิงหันไปมองชายหนุ่มตาแป๋วด้วยสายตาคาดเดา ผู้ชายคนนี้ให้เธอเล่นก่อนทำไมนะ หรือว่าเป็นเซียนทอยเต๋าที่จะมาจับไต๋เธอ...…
แต่เขาคงจับไม่ได้หรอก…เพราะเธอไม่ได้ขี้โกงนี่นา…
สาวน้อยหัวเราะเสียงใสออกมาไม่ดังมากแต่ก็เรียกสายตางงงวยของผู้คนให้หันมามอง หัวเราะอะไร? อีกฝ่ายยังมิทันได้ทอยเต๋าเลย
เขาตวัดสายตามองแม่นางน้อยตรงหน้าด้วยแววตาดุดันก่อนจะหยิบลูกเต๋าขึ้นมาแล้วโยนลงไปในถ้วยอย่างไม่ใส่ใจ
แกร๊ง!
.............................................
โอ๊ยโหยว! จะเป็นอย่างไรหนออออ


## กระตุกหนวดเสือ

เฮ่อซินหมิงหันไปมองชายหนุ่มตาแป๋วด้วยสายตาคาดเดา ผู้ชายคนนี้ให้เธอเล่นก่อนทำไมนะ หรือว่าเป็นเซียนทอยเต๋าที่จะมาจับไต๋เธอ...…
แต่เขาคงจับไม่ได้หรอก…เพราะเธอไม่ได้ขี้โกงนี่นา…
สาวน้อยหัวเราะเสียงใสออกมาไม่ดังมากแต่ก็เรียกสายตางงงวยของผู้คนให้หันมามอง หัวเราะอะไร? อีกฝ่ายยังมิทันได้ทอยเต๋าเลย
เขาตวัดสายตามองแม่นางน้อยตรงหน้าด้วยแววตาดุดันก่อนจะหยิบลูกเต๋าขึ้นมาแล้วโยนลงไปในถ้วยอย่างไม่ใส่ใจ
แกร๊ง!
เขายังไม่ทันได้ชะโงกหน้าไปดูผลก็มีหัวคนผู้หนึ่งพุ่งเข้ามาก่อนพร้อมกับหัวผู้คนมากมายที่พยายามยื่นเข้ามาดูด้วย ชายหนุ่มมองสาวน้อยผมสองจุกตรงหน้าด้วยสายตาเอือมระอา
"ฮ้า!…ได้สี่เท่่ากันเลยแฮะ ท่านคงต้องทอยใหม่แล้วล่ะ" รอยยิ้มเบิกบานไร้ความเสแสร้งของนางทำให้เขาลดความอำมหิตในดวงตาลงไปโดยไม่รู้ตัว
มือหนาเรียวหยิบลูกเต๋าขึ้นมาอีกครั้ง เขาลองเขย่ามือไปมาบ้างเช่นที่นางทำ แต่ก็ไม่รู้สึกอันใดนอกจากลูกเต๋าที่กลิ้งไปมาอยู่ในมือ
เฮ่อซินหมิงมองมือนั้นด้วยสายตาครุ่นคิด ถ้ามือใหญ่ลูกเต๋าก็จะกลิ้งได้ใช่รึเปล่านะ? เธอมองมือของตัวเองแล้วพยายามทำความเข้าใจ มือนี่เล็กกว่าก็เลยกำลูกเต๋าได้ไม่มิดสินะ?
เขาเห็นนางมองมือตนเองทั้งสองข้างอย่างตั้งอกตั้งใจราวกับลืมเรื่องที่กำลังดูเขาทอยเต๋าไปเสียแล้ว ชายหนุ่มสงสัยขึ้นมา
หรือมือของนางจะมีอันใดซ่อนอยู่?
เขาแบ่งสมาธิไปทั้งเรื่องที่กำลังทอยเต๋าและเรื่องมือของนางจนเผลอโยนลูกเต๋าลงไปในถ้วยอย่างไม่ตั้งใจ ปรากฏว่ามีลูกเต๋าหนึ่งลูกกระเด็นออกจากถ้วยไปตกอยู่ในถ้วยของอีกฝ่าย
แกร๊ง!...แกร๊ก!
ชายหนุ่มหน้าคล้ำมองมือตนเองด้วยความโมโห ทุกคนที่กำลังรอลุ้นด้วยความระทึกต่างใจดิ่งวูบลง ถ้ามีลูกเต๋ากระเด็นออกจากถ้วยก็จะถือว่าแพ้ในทันที
เฮ่อซินหมิงยิ้มพราวหัวเราะด้วยเสียงประหลาด ก่อนจะยื่นมือหยิบก้อนตำลึงทองนั้นมาโยนไว้กับกองของเดิมพันที่ได้มา
"เอาอีกตา" นี่ไม่ใช่คำพูดของสาวน้อยที่นั่งยิ้มหน้าบานอยู่ แต่มาจากปากของคนที่ยามนี้ใบหน้าเหี้ยมเกรียมดำมืดราวกับปีศาจร้าย
เขานั้นได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ใครพบเห็นก็ต้องตัวสั่นไปตาม ๆ กัน ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดาไปจนถึงบัณฑิตผู้รอบรู้และจอมยุทธ์ผู้เก่งกล้าทว่าเมื่อมาเจอกับเขาโชควาสนาก็ต้องดับวูบ ส่วนใหญ่นั่นเป็นเพราะความโหดเหี้ยมอำมหิตไม่เห็นใครอยู่ในสายตาของเขา เพียงเห็นหน้าเขาทุกคนก็หวาดกลัวจนความสามารถที่มีหดหายไปหมด ชื่อเสียงของเขานั้นเกรียงไกรไปทั่วทั้งสี่แคว้นใหญ่ หากเอ่ยนามใต้หล้านี้ไม่มีใครไม่รู้จัก
แต่สตรีผู้นี้ตาบอดหรืออย่างไร?!? ถึงยังทำกริยาเช่นนี้ได้อยู่!?!
เขาแค่นหัวเราะอย่างไม่สบอารมณ์แต่มุมปากถูกยกขึ้นน้อย ๆ ด้วยความรู้สึกสนใจคนตรงหน้าขึ้นมา ทว่าเมื่อผู้อื่นเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นกลับเหงื่อตกกันถ้วนหน้า
"ได้เลย! มา…ไหนดูซิ จะเอาอะไรเป็นของเดิมพันดีน้าาาา…" มือบางกวาดหาของไปทั่วกองนั้นก่อนจะหยิบได้ตั๋วเงินมากำหนึ่ง เฮ่อซินหมิงวางตั๋วเงินลงระหว่างถ้วยทอยเต๋าของเธอกับเขาแล้วส่งยิ้มเจิดจ้าให้ฝ่ายตรงข้าม
ชายหนุ่มอาภรณ์ดำวางก้อนตำลึงทองก้อนเดียวข้างตั๋วเงินของนาง เห็นมือเล็ก ๆ ยื่นมาตรงหน้าเขาในมือนั้นมีลูกเต๋าที่เขาทำตกลงไปในถ้วยของนางอยู่
มือขาวนวลนิ้วเรียวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเขาช่างบอบบางราวกับว่าถ้าหากเขาจับมือนั้นคงจะแหลกได้ในพริบตา ดวงตาคมเข้มจ้องฝ่ามือนั้นอย่างครุ่นคิด เขาไม่อยากเชื่อว่ามือเพียงแค่นี้จะสามารถทอยเต๋าได้ชัยชนะทุกครา ในมือนี่มีสิ่งใดซ่อนอยู่หรือไม่?
"นี่ลูกเต๋าที่ท่านทำตกลงมาในถ้วยของฉันไง" แปลกแฮะ…ตัวเองโยนกระเด็นมาเองแท้ ๆ ลืมไปแล้วหรอเนี่ย?
เขาชะงักงันมองแม่นางตรงหน้าด้วยสายตาดุดันแล้วเอื้อมมือไปหยิบลูกเต๋าในมือของนางมารวมกับลูกเต๋าอีกสองลูกที่อยู่ในถ้วยของเขา
"เจ้าก่อน" เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
เฮ่อซินหมิงเบ้ปากหยิบลูกเต๋ามาแต่โดยดี เธอเขย่าลูกเต๋าไปมาเช่นเดิมทั้งที่ลูกเต๋าสี่เหลี่ยมทั้งสามลูกแทบจะทะลักออกจากนิ้วอยู่แล้ว
แกร๊ง!
"อ๊ากกกกก!! ชนะแล้วววว สี่ ห้า หก ชนะแล้วววว!!!"
ทุกคนโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นและไม่อยากเชื่ออีกเช่นเคย นางทอยได้อีกแล้วหรือนี่!!
มุมปากของชายหนุ่มกระตุกวาบ เขายังไม่ทันได้ทอย ก็แพ้แล้วรึ!!
ฝ่ามือหนากำเข้าหากันแน่นจนได้ยินเสียงกระดูกลั่น ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวที่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ ยิ้มกับอาการยามนี้ของนายตน แต่ก็แอบเป็นห่วงแม่นางที่กำลังชูสองแขนขึ้นสูงอ้าปากกว้างแหกปากร้องอย่างสะใจเกินหน้าเกินตาผู้นั้น
นางรู้ตัวหรือไม่ว่าตัวเองอาจจะโดนเชือดคออยู่แล้ว…
เฮ่อซินหมิงกอบของเดิมพันตรงหน้ามาวางไว้กับพวกพ้องของมัน แล้วหันไปยิ้มสดใสให้กับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"ท่านจะเล่นต่อหรือเปล่า"
ปั่ก! ตำลึงทองสามก้อนถูกกระแทกลงกับพื้นเบื้องหน้าคนทั้งสอง เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างหยิบก้อนตำลึงทองฝ่ายตนไปวางไว้สี่ก้อน มองกลับไปยังชายหนุ่มอย่างท้าทายแต่ไร้ความโอ้อวด เขามองนางด้วยสายตาคมกล้าทว่าไร้แววอำมหิต
เธอกำลังจะหยิบลูกเต๋าก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น "ข้าเริ่มก่อน" หญิงสาวพยักหน้าให้อย่างยินดี
ชายหนุ่มกำลูกเต๋าแน่นก่อนจะโยนลงไปในถ้วยด้วยแรงที่พอเหมาะ ลูกเต๋าหมุนกลิ้งไปรอบถ้วยอย่างน่าใจหาย ทุกคนกลั้นหายใจด้วยความลุ้นระทึก
เมื่อลูกเต๋าหยุดความเคลื่อนไหวก็ปรากฏผลแต้ม เขาทอยได้ห้าแต้ม! ไหนดูว่าแม่นางคนนี้จะยังชนะได้อยู่หรือไม่
เฮ่อซินหมิงทำตาโต มือหยิบลูกเต๋าขึ้นมาเขย่าแล้วโยนลงไปในถ้วย แกร๊ง! นางได้หกแต้ม ชนะอีกแล้ว!
"เย่!!!" เสียงนางร้องแข่งกับชาวบ้านที่อยู่รอบศาลา ชายหนุ่มสีหน้าแข็งกร้าวเมื่อมองไปยังลูกเต๋าทั้งสองถ้วย
เขาไม่ยอมแพ้แข่งเล่นกับนางไปหลายตา แต่...
"วะฮู้!! ฉันชนะ!!"
........
"โอ้เย่!!! เซียนทอยเต๋าถือกำเนิดแล้วววว!"
........
"อ๊ากกกก!! ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ !! "
เสียงแหกปากตะโกนของนางที่ไม่สมกับเป็นกุลสตรีและเสียงโห่ของชาวบ้านดังก้องสนั่นทั้งศาลาหลังเล็ก เขาที่อยู่ในวงล้อมคนเหล่านั้นแก้วหูจะแตกก็ครานี้
โดยเฉพาะเสียงร้องอย่างสาแก่ใจยิ่งของสตรีตรงหน้า
ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวขบขันในท่าทางของสาวน้อยยิ่งนัก เมื่อนางชนะก็ยกสองมือขึ้นสูงผุดลุกผุดนั่งแหกปากตะโกนด้วยคำพูดแปลกประหลาด ท่าทางเช่นนั้นเขาไม่เคยเห็นผู้ใดแสดงออกมาก่อนแม้แต่บุรุษชาวบ้านธรรมดา
สายตาพลันเหลือบไปเห็นมือของนายตนเอื้อมไปแตะกระบี่ที่เอว เขาหางตากระตุกวาบ นายท่านไม่เคยถูกผู้ใดทำกริยาเช่นนั้นใส่มาก่อน แม่นางผู้นั้นวาสนาคงสิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้แล้วเป็นแน่...…


## ผู้หญิงบ้า

ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวขบขันในท่าทางของสาวน้อยยิ่งนัก เมื่อนางชนะก็ยกสองมือขึ้นสูงผุดลุกผุดนั่งแหกปากตะโกนด้วยคำพูดแปลกประหลาด ท่าทางเช่นนั้นเขาไม่เคยเห็นผู้ใดแสดงออกมาก่อนแม้แต่บุรุษชาวบ้านธรรมดา
สายตาพลันเหลือบไปเห็นมือของนายตนเอื้อมไปแตะกระบี่ที่เอว เขาหางตากระตุกวาบ นายท่านไม่เคยถูกผู้ใดทำกริยาเช่นนั้นใส่มาก่อน แม่นางผู้นั้นเผลอกระตุกหนวดเสือเข้าวาสนาคงสิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้แล้วเป็นแน่...…
ปั่ก! กระบี่เล่มยาวถูกวางลงระหว่างคนทั้งสองพร้อมกับเสียงต่ำของชายหนุ่ม "ข้าขอตาสุดท้าย"
เมื่อคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเห็นนายของตนจะใช้กระบี่เป็นเดิมพันเช่นนั้นก็รีบเข้ามาห้ามปราม "นายท่าน…" คำพูดยังไม่ทันออกจากปากก็เห็นสายตาคมกริบตวัดมาพร้อมกับพยักหน้าน้อย ๆ เขาจึงได้แต่อึกอักแล้วถอยห่างออกไป
นายท่านไม่มีทางทำสิ่งใดโดยไร้เหตุผล…
"ไม่มีปัญหา…จัดไป!!" เฮ่อซินหมิงเอ่ยอย่างกระตือรือร้น เมื่อเห็นสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าก็ขมวดคิ้ว
"นี่อะไรน่ะ?"
คิ้วหนาเข้มข้างหนึ่งเลิกขึ้นสูง "กระบี่ของข้า"
"เอาไปทำอะไรได้เนี่ย?…" นางยื่นหน้าเข้าไปดูของสิ่งนั้นใกล้เสียจนแทบจะชนกับจมูก ถ้ารูปร่างแบบนี้จะเป็นอะไรได้หว่า? แล้วเอาไปใช้ทำอะไรด้วยสิ หืม?…นี่มันทองรึเปล่าติดอยู่กับไม้ใช่ไหมนะ?
เขากัดฟันแน่นดวงตาฉายแววโหดเหี้ยม นี่นางหมายความกระบี่เขาเช่นไร!?!
ไม่มีใครคาดคิดมือบางหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือด้วยความสนใจ "เอ๋! หรือว่ามันคือไม้เท้าใช่ไหม? เหมือนที่คุณตาทำไม้เท้าให้ฉันใช้รึเปล่าน้าาา…" เธอสัมผัสไปทั่วกระบี่ไปจนถึงด้ามจับ
"อุ๊ย! มันถอดออกได้ด้วย!?!"
แชร๊ง! แสงสะท้อนวาบพร้อมกับกระบี่คมกริบถูกดึงออกมา ทุกคนต่างอุทานด้วยความตื่นตะลึงเมื่อเห็นกระบี่ที่ดูวิเศษเช่นนั้น
ดวงตาชายหนุ่มเข้มขึ้นรีบคว้ากระบี่และฝักกลับคืนมาทันที ในใจพร่ำด่าผู้หญิงบ้าตรงหน้าไปพร้อมกับเสียบกระบี่เข้าฝักแล้วเอ่ยเสียงเข้ม "ข้าเลิกเล่นแล้ว"
"อ้าว! อะไรเนี่ย ยังไม่ทันได้เล่นเลย ท่านจะเอาไม้เท้านั่นมาวางเดิมพันไม่ใช่หรอ? มันดูเท่ดีนะทำไมไม่เอามาเล่นก่อนล่ะ!"
นังผู้หญิงบ้าคนนี้! บอกกระบี่เขาว่าเป็นไม้เท้าเช่นนั้นรึ! ประเดี๋ยวเถิดหากนางพูดคำว่าไม้เท้าหรือให้นำกระบี่เขาไปเล่นอีกคำเดียวได้หัวหลุดจากบ่าแน่!
ชายหนุ่มรีบสาวเท้าออกจากศาลาไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเงาสีดำที่พุ่งผ่านตามไป ชายหนุ่มอาภรณ์ขาวหัวเราะด้วยความขบขันกับท่าทางของนายตนยิ่ง
นี่นายท่านของเขารู้จักกลัวด้วยรึ? ฮ่า ๆ ๆ น่าสนใจยิ่งนัก
เขาผิวปากเดินเอื่อยเฉื่อยตามร่างนั้นไปอย่างอารมณ์ดี วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริง ๆ
"ว้า! น่าเสียดาย ไม่มีใครอยากเล่นด้วยแล้วแฮะ" เห็นคุณหนูอารมณ์แจ่มใสเช่นนี้จินหมิงก็พลอยยิ้มตามไปด้วย
"ข้าไม่รู้มาก่อนว่าคุณหนูเล่นทอยเต๋าเก่งถึงเพียงนี้ เหตุใดคุณหนูไม่บอกข้าก่อนล่ะเจ้าคะ ตอนแรกก็ตกอกตกใจหมด"
"แหม…ฉันก็เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะ ถ้ารู้แบบนี้คงไปนั่งเล่นพนันกับลุงแถวบ้านไปนานละ ฮ่า ๆ ๆ "
จินหมิงชะงักพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของคุณหนู แต่ไม่ทันได้คิดสิ่งใดก็ได้ยินเสียงหวานสดใสเอ่ยขึ้นก่อน
"เราเอาของพวกนี้ไปแจกให้ชาวบ้านกันดีกว่า" อาหมิงค้างไปชั่วขณะก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ "ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?"
"ฉันบอกว่าเราเอาของพวกนี้ไปแจกให้ชาวบ้านกันเถอะ" อาหมิงทั้งงุนงงและปลื้มปีติในตัวคุณหนูผู้มีจิตใจเมตตาของตนยิ่ง
"ได้เจ้าค่ะ" นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มสุขใจ
"หยี่เฉิง…ที่ศาลาเขาทำสิ่งใดกัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามคนที่เพิ่งเดินเอื่อยเฉื่อยลอยมา จิ้นหยี่เฉิงขมวดคิ้วคลายแขนที่กอดอกไว้แล้วเอียงคอหันกลับไปมองด้านหลัง "ข้าก็ไม่ทราบขอรับ นายท่าน"
เมื่อหันกลับมาก็พบกับสายตาเข้มคมกริบจึงรีบเอ่ยต่อ "ข้าจะไปสืบดูขอรับ"
เขาพ่นหายใจแรงด้วยความขัดใจ ยังต้องให้เขาบอกให้อีกรึ! นับวันจะยิ่งเป็นนายแทนเขาขึ้นทุกที!
"ซิ่วถง"
ลมพัดผ่านวูบหนึ่งปรากฏเงาร่างในชุดดำทะมึน ใบหน้านั้นเย็นชาไร้ความรู้สึกทว่าเมื่อมาหยุดอยู่ด้านหลังของชายหนุ่มผู้นี้ก็ก้มหัวอย่างเคารพยิ่ง
"สตรีผู้นั้น…" เสียงทุ่มต่ำเอ่ยพลางครุ่นคิดไปถึงคนที่กำลังกล่าวถึง ชายด้านหลังเมื่อไม่ได้ยินนายของตนพูดอะไรต่อก็กระชับกระบี่ในมือกำลังจะถอยกายออกไป
"เดี๋ยว" ร่างกายเขาหยุดกึก เงยหน้ามองผู้เป็นนายที่หมุนกายมา "เจ้าจะทำอันใด?"
"สังหารสตรีผู้นั้นขอรับ" เมื่อเขาพูดจบก็ก้มหัวนิ่งความเงียบเข้ามาเยือนโดยพลัน นานนักกว่าคนตรงหน้าจะเอ่ยปาก
"ไปสืบตัวตนของสตรีผู้นั้น" สืบตัวตน? ปกติเมื่อนายท่านเอ่ยถึงใครคนผู้นั้นก็จะไร้วิญญานอยู่ในใต้หล้านี้ทันที
ซิ่วถงได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ก่อนจะก้มหัวแล้วหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย
ผ่านไปหนึ่งถ้วยชาก็เห็นร่างในชุดสีขาวเดินใกล้เข้ามา เขาก้มหัวคราหนึ่งก่อนจะเอ่ย "แม่นางคนเมื่อครู่กำลังแจกของที่เดิมพันได้ให้กับชาวบ้านขอรับ"
หืม?…แจกของเดิมพันให้ชาวบ้าน?
"ทุกอย่างเลยรึ?"
"น่าจะใช่ขอรับ"
สตรีผู้นั้นช่างน่าประหลาดเสียจริง ตอนที่เล่นลูกเต๋าชนะก็ทำท่าทางสะใจราวกับลิงค่าง พอได้ของเดิมพันมาเกิดหน้ามืดหรือไรจึงนำมาแจกทานเช่นนี้
เขาต้องไปดูให้เห็นกับตา...…


## อาการกำเริบ

ผ่านไปหนึ่งถ้วยชาก็เห็นร่างในชุดสีขาวเดินใกล้เข้ามา เขาก้มหัวคราหนึ่งก่อนจะเอ่ย "แม่นางคนเมื่อครู่กำลังแจกของที่เดิมพันได้ให้กับชาวบ้านขอรับ"
หืม?…แจกของเดิมพันให้ชาวบ้าน?
"ทุกอย่างเลยรึ?"
"น่าจะใช่ขอรับ"
สตรีผู้นั้นช่างน่าประหลาดเสียจริง ตอนที่เล่นลูกเต๋าชนะก็ทำท่าทางสะใจราวกับลิงค่าง พอได้ของเดิมพันมาเกิดหน้ามืดหรือไรจึงนำมาแจกทานเช่นนี้
เขาต้องไปดูให้เห็นกับตา...…
เมื่อมาถึงศาลาที่เดิมก็เห็นชาวบ้านจำนวนมากล้อมรอบศาลาอยู่แต่ไม่เห็นเงาของสตรีผู้นั้นเลยสักนิด ทว่าได้ยินเสียงสดใสดังขึ้นจากภายในนั้นเขาก็หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ
"มาเร็ว! จะหมดแล้วนะ ใครที่ยังไม่ได้มาเอาก็รีบมาเร็ววววว!"
"ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณ!" เสียงขอบคุณคลาคล่ำไปทั่วเฮ่อซินหมิงส่งยิ้มให้ทุกคนอย่างจริงใจ ชาวบ้านเริ่มบางตาลงเรื่อย ๆ ของที่นางได้มาก็หมดแล้วเช่นกัน
"เฮ้อ! แค่เห็นชาวบ้านหัวเราะยิ้มได้ก็หายเหนื่อยแล้วเนอะ" เฮ่อซินหมิงนั่งอยู่ที่ขั้นบันไดศาลาพิงเสาด้วยท่าทางผ่อนคลาย
"เอ๊ะ! อาหมิง คนนั้นมารับของด้วยรึเปล่า" เธอชี้นิ้วไปยังชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำที่เพิ่งเล่นทอยเต๋าด้วยกันก่อนจะมองหารอบกาย
"เหลือตำลึงทองก้อนสุดท้ายพอดี" เธอกำลังจะวิ่งไปก็โดนสาวน้อยข้างกายดึงตัวไว้ก่อน
"คุณหนูนั่งพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะนำไปให้เอง" นางส่งยิ้มแล้วหยิบของในมือไป เฮ่อซินหมิงยิ้มกลับแล้วตะโกนเสียงดังตามหลัง
"ขอบใจนะ!"
มองตามหลังอาหมิงไปนางก็ยิ้ม เมื่อหันกลับมาก็เห็นเด็กสาวตัวน้อยยืนมองเธออยู่ เธอนึกถึงทองก้อนสุดท้ายเมื่อกี๊ขึ้นมา แต่จะทำยังไงได้ ถ้างั้นให้อย่างอื่นแทนก็แล้วกัน
"หนูน้อย เอานี่ไปสิ" เธอถอดชุดคลุมของเธอออกแล้วพับยื่นให้คนที่ยืนตาแป๋วอยู่ เมื่อเด็กน้อยเห็นก็ยิ้มสดใสแล้วยื่นมือเล็ก ๆ มารับไปอย่างดีใจยิ่ง "ขอบคุณเจ้าค่ะ พี่สาว"
เฮ่อซินหมิงลูบหัวสองจุกน้อย ๆ ด้วยความเอ็นดู "อาจจะตัวใหญ่กว่าเธอในตอนนี้ แต่ต่อไปต้องใส่ได้พอดีแน่"
เด็กสาวตัวน้อยยิ้มรับแล้ววิ่งไปหาแม่ที่ยืนรดน้ำผักอยู่หน้าบ้าน สาวน้อยโผเข้ากอดแม่แล้วยื่นเสื้อคลุมให้แม่ดู ทั้งสองพูดคุยกันแล้วหันมาพยักหน้าขอบคุณเธอ เฮ่อซินหมิงยิ้มโบกมือเป็นเชิงไม่เป็นไร สองแม่ลูกพูดคุยกันอีกพักหนึ่งก่อนจะเดินจูงมือกันเข้าไปในบ้านที่มีพ่อนั่งจักสานบางอย่างอยู่ เด็กสาวโผเข้าไปกอดพ่อ ทั้งพ่อแม่ลูบหัวลูกของตนอย่างรักใคร่ เธอมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม
เฮ่อซินหมิงจินตนาการถึงชายหญิงที่ไร้หน้าตากำลังพูดคุยกับเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรัก กอดกันด้วยความอบอุ่น จูงมือเดินไปด้วยกันยามยากลำบาก
ความรู้สึกที่มีพ่อแม่มันเป็นยังไงนะ?
สายลมเย็นพัดผ่านมาหนาวเย็นไปจนถึงขั้วหัวใจ...….
"คุณชาย นี่เจ้าค่ะ" จินหมิงยื่นก้อนตำลึงทองไปให้กับชายหนุ่มที่กำลังยืนกอดอกขมวดคิ้วอยู่
"เอามาให้ข้าทำไม?" เสียงทุ้มเอ่ยเรียบเย็น จินหมิงเอียงคอสงสัย "ท่านมิได้มารอรับของหรือเจ้าคะ?"
รับของที่คุณหนูของนางแจกทานน่ะรึ!?! นำขำสิ้นดี!
เขากัดฟันกรอดด้วยไม่รู้จะเอ่ยคำใด เขาก็แค่อยากมาดูว่าจะมีคนบ้าที่ไหนเอาของมีค่ามากมายเช่นนั้นมาแจกอย่างไม่รู้คุณค่ากัน สายตาพาลหันไปหาสตรีบ้าที่คิดว่าคนอย่างเขามารับของแจกทาน
สายลมพัดผ่านวูบหนึ่งจินหมิงเงยหน้าขึ้นก็ไร้เงาร่างของคุณชายชุดดำเสียแล้ว เห็นเพียงเงาดำแวบผ่านหลังตนไปนางจึงหมุนกายไปดู ทันเห็นร่างบอบบางล้มลงสู่อ้อมแขนของใครบางคนพอดี
ใบหน้าสาวใช้ซีดเผือดราวกระดาษ "คุณหนู!!!"
นางรีบวิ่งกลับมาที่ศาลา มองร่างที่อยู่ในอ้อมแขนบัดนี้กายคุณหนูสั่นเทาไม่หยุด ใบหน้าซีดจนแทบจะเป็นสีเทาลมหายใจมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาราวกับคนที่จมอยู่ในธารน้ำแข็ง
"เสื้อคลุม! เสื้อคลุมของคุณหนูหายไปไหน!?!" จินหมิงตื่นตระหนกหันซ้ายหันขวามองหาเสื้อคลุมสีเขียวแต่ก็ไร้วี่แวว
เสียงผ้าสะบัดพลิ้วคราหนึ่งก็เห็นผ้าผืนสีดำโอบห่อร่างกายบอบบางของนายสาวตน คุณชายได้ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกจนเหลือเพียงชุดสีดำที่สวมทับกับชุดสีขาวข้างใน
"เหตุใดนางจึงตัวเย็นเยี่ยงนี้!?!" เขารู้สึกเหมือนว่าคนในอ้อมแขนคล้ายจะเป็นน้ำแข็งเย็นจัดขึ้นทุกที
"คุณหนูคงจะอาการกำเริบเจ้าค่ะ คุณหนูจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเมื่อต้องลมเย็นหรือสิ่งของที่เย็น"
เขาไม่รอช้ารีบอุ้มร่างนั้นขึ้นเพื่อเข้าไปในศาลาก่อน เขาแทบไม่ต้องออกแรงอันใดมากมายเลยเพราะร่างนี้ช่างเบาราวกับขนนก
นางผอมขนาดนี้เชียว!?
"ข้าจะไปขอน้ำร้อนกับถ่านไฟมาเจ้าคะ" จินหมิงรีบวิ่งตรงไปยังบ้านเรือนที่อยู่ไม่ไกลทันที
เขาไม่กล้าวางร่างนั้นลงนอนกับพื้นจึงได้แต่ห่อร่างนั้นด้วยเสื้อคลุมของเขาให้มิดชิด ร่างนั้นหนาวสั่นไปทั้งตัว ความเย็นแผ่ลามเข้ามาตามแขนเขาจนเส้นเลือดแทบจะจับตัวกันเป็นน้ำแข็ง ชายหนุ่มรีบปล่อยพลังปราณเพื่อป้องกันความเย็นนั้นแล้วจับชีพจรของสตรีที่อยู่ในอ้อมแขน
ชีพจรของนางแทบไม่มีแรงกระเพื่อม นางเหมือนคนที่ติดอยู่ในแดนน้ำแข็งแล้วกำลังจะตาย ยามนี้ใจเขาร้อนรนนัก
"มาแล้วเจ้าค่ะ!" จินหมิงไม่เอ่ยมากความรีบวางอ่างไฟไว้ใกล้กับคุณหนูตนแล้วรีบใช้ผ้าสีขาวชุบน้ำร้อนจัดด้วยความตื่นกลัวจนลืมความร้อนไปหมด
"เอ่อ…คุณชาย ข้าขอเช็ดตัวคุณหนูของข้าหน่อยเจ้าค่ะ" เขาตวัดสายตาคมกริบไปยังสาวใช้
จะให้นางนอนที่พื้นเย็นนี่รึ!
เขาหันไปหาคนสนิทที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ "เสื้อคลุมเจ้า" จิ้นหยี่เหิงทำหน้างุนงงเหมือนยังไม่เข้าใจ แต่เมื่อสายตานั้นเริ่มมีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้น เขาก็เข้าใจทันที
"ได้ขอรับ"
จิ้นหยี่เหิงรีบถอดเสื้อคลุมตัวเองปูพื้น คุณชายชุดดำวางร่างนั้นลงไปแล้วหันไปพยักหน้าให้จินหมิง นางเองไม่รอช้ารีบใช้ผ้าชุบน้ำร้อนเช็ดไปตามเนื้อตัวที่อยู่ใต้เสื้อคลุมทันที
"นางเป็นโรคอะไร เคยให้หมอมาตรวจรึไม่?" เขาเอ่ยห้วนสั้น
จินหมิงเอ่ยตอบแต่มือยังไม่หยุดการเคลื่อนไหว "เคยแต่หมอชาวบ้านธรรมดาเจ้าค่ะ  พวกเขาบอกว่าอาจจะเป็นไข้หนาวสั่น"
ชายทั้งสองขมวดคิ้วก่อนจิ้นหยี่เหิงจะเห็นคุณชายหันมามองหน้าตน เขาพยักหน้าแล้วแตะปลายนิ้วลงบนแขนซีดขาว คิ้วสองข้างขมวดจนแทบชนกัน
เขาสบตานายของตนด้วยสายตาเคร่งเครียด
...........


## กว่าจะเชื่อ

แสงอาทิตย์สาดส่องลอดผ่านผ้าม่านสีเทาหม่น สายลมอ่อน ๆ ไหลเข้ามาตามรอยแยกของผ้าม่านเข้ามากระทบกับร่าง ๆ หนึ่งที่นอนอยู่บนเตียงเล็กสีขาวสะอาด
ดวงตางามค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างงัวเงีย ก่อนจะยันกายขึ้นจากเตียงนอนแล้วยกแขนทั้งสองขึ้นสูงอ้าปากหาวเสียงดัง
"ฮ้าววววววววววว"
เฮ่อซินหมิงนั่งหลับตาสัปหงกอีกครู่หนึ่งจนเกือบหงายหลังตกเตียง เธอต้องรีบผวาตื่นทันที "เอ๊อะเอ๊ยยยย!"
เมื่อปรับสายตาให้ตื่นเต็มที่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นภาพตรงหน้าที่แปลกไป 'ฉันอยู่ที่ไหนอีกเนี่ย…หรือว่าจะไปโผล่ที่บ้านใครอีกรึเปล่า?'
ลองลูบคลำใบหน้าและดูเนื้อตัว 'ยังแฮะ ก็ยังอยู่ในร่างของคุณหนูฉีอันหนิงอะไรนั่นอยู่นี่นา แต่ที่ห้องของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นแบบนี้นี่?'
เธอค่อย ๆ ลงจากเตียงช้า ๆ ไปที่ประตู ทว่ากลับมีเสียงก้าวเท้าเดินมาจากภายนอกดูเหมือนกำลังตรงมาที่ห้องของเธอ อาหมิงรีบกระโดดกลับขึ้นเตียงเหมือนเดิมพร้อมกับประตูที่เปิดออก
"คุณหนู!!"
เฮ่อซินหมิงถอนหายใจอย่างโล่งอกใจที่เต้นโครมครามเหมือนคนแอบซุ่มลับ ๆ ล่อ ๆ เมื่อครู่ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ ที่แท้ก็เป็นจินหมิงนี่เอง
"คุณหนู ท่านดีขึ้นหรือไม่ ทานอาหารเช้าก่อนเถิดเจ้าค่ะ"
หืม? อาหาร!..."ว้าว!กำลังหิวอยู่พอดี ทำไมรู้สึกเหมือนไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลย หิวจะตายอยู่แล้ว"
เมื่อสำรับถูกวางลงบนโต๊ะ เฮ่อซินหมิงก็จัดการสวาปามทั้งหมดไปด้วยความเอร็ดอร่อยและหิวโซ แต่พอกินไปก็นึกขึ้นได้จึงถามจินหมิงทั้งที่ข้าวเต็มปาก
"อืม…อี้…อำไออั๋นอึ๋งอาอู่อี้อี้อ่ะ"
"หะ…ว่าอย่างไรนะเจ้าคะ?" เห็นคุณหนูของตนรีบเคี้ยวข้าวสองสามทีแล้วกลืนลงคอหมดทั้งคำพร้อมทั้งยังเอากำปั้นมาทุบอกสี่ห้าที นางกำลังจะทัดทานแต่ไม่ไวเท่าอีกฝ่าย
"ถามว่า…ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ"
จินหมิงขมวดคิ้วมุ่น ครั้งที่คุณหนูหมดสติไปตอนนั้นเมื่อตื่นมาก็ถามคล้ายกันว่าที่นี่ที่ใด หรือคุณหนูจะความจำเสื่อมอีกแล้ว?
"คุณหนูไม่รู้หรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงตักข้าวเข้าปากไปก็พูดไป "ก็น่าจะรู้อยู่นะ...แต่ลืมไปแล้ว...เอ๊ะเดี๋ยวนะ!?!"
ฝ่ามือเล็กบางรีบยกขึ้นห้ามคำพูดที่กำลังจะออกจากปากของจินหมิง นางสะดุดกึกแล้วเงียบลงเพื่อให้คุณหนูได้คิดทบทวน
ผ่านไปนานครู่ใหญ่ก็มีเสียงเรอดังสนั่น "เอร่อออออออออออออ! อุบ! เอร่ออออ!…เฮ้อ โอเค พูดต่อได้"
คุณหนูทำหน้าจริงจังยิ่งนักแต่นางนั้นกลับไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไรดีในตอนนี้ "ไหนลองเล่ามาซิ?"
"เมื่อวานนี้หลังแจกของเสร็จจู่ ๆ คุณหนูก็ล้มลงไปเลยเจ้าค่ะ ดีที่ได้คุณชายชุดดำผู้นั้นช่วยเหลือจึงได้พาคุณหนูไปที่ศาลาใกล้ ๆ ข้าจึงเช็ดตัวให้คุณหนูแล้วไม่รู้ว่าคุณชายทั้งสองท่านนั้นคุยสิ่งใดกัน คุณชายชุดดำก็ลองถ่ายพลังลมปราณเข้าช่วย แต่ว่า..."
ตอนที่จินหมิงพูดถึงเรื่องทอยเต๋าขึ้นมาในหัวของเธอก็เหมือนมีสายฟ้าฟาด ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ไหลบ่ามาทั้งหมด แต่ความรู้สึกสุดท้ายคือหนาว ๆ ยังไงก็ไม่รู้ แล้วเธอก็สลบไปเลยหรอ? บ้าไปแล้ว…ใครบ้านไหนโดนลมแล้วสลบกัน!?! หรือเป็นลมพิษ?...ไม่น่า ตอนนั้นไม่ได้กลิ่นอะไรแปลก ๆ เลย
เห็นจินหมิงหยุดไปนานเธอจึงเอ่ยเร่งอีกฝ่าย "อะไรต่อล่ะ รีบเล่าเร็ว ๆ เข้าซิ"
"แต่พอคุณชายถ่ายพลังลมปราณเข้าร่างคุณหนู ก็มีน้ำแข็งผุดออกมาจากตัวคุณหนูเต็มไปหมด ทั้งยังลามแผ่กระจายเป็นวงกว้างที่พื้นศาลา แล้วในตอนนั้นคุณชายชุดดำก็ถูกพลังของตัวเองตีกลับเจ้าค่ะ"
"มีน้ำแข็ง?...ผุดออกมา...จากตัวฉัน??...อะฮ่า ๆ ๆ จะบ้ารึไง ตอนนั้นเธอสลบไปกับฉันด้วยหรือเปล่าเนี่ย"
เห็นคุณหนูของตนมองเหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่นที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องตลก อาหมิงก็หน้าซีดเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "คุณหนู!! ข้าพูดความจริง ข้าไม่เคยเห็นท่านเป็นเช่นนั้นมาก่อน มันน่ากลัวมากจนข้าคิดว่าคุณหนูจะถูกน้ำแข็งแช่แข็งตายไปแล้ว หากคุณชายไม่รีบผละมือออกจากท่านคงจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้วเช่นกัน!!"
ดวงตาของนางเริ่มแดงก่ำ นางรู้ดีว่าคุณหนูไม่ได้ป่วยเป็นไข้หนาวสั่นธรรมดา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เกินความคาดหมายของนางยิ่งนัก
จินหมิงที่เล่าเรื่องราวโดยไม่มีทีท่าหยอกเล่นทำเอาเฮ่อซินหมิงขนลุกขนพองหน้าเจื่อนลงไปด้วย จินหมิงพูดจริงใช่ไหม? ทำไมมันดูน่ากลัวอย่างนี้ "แต่มันก็ดู...จะเกินไปสักหน่อยนะ"
สีหน้าก้ำกึ่งระหว่างเชื่อกับไม่เชื่อของคุณหนูทำเอาอกของอาหมิงจะระเบิด "เสื้อคลุมของคุณหนูอยู่ไหนเจ้าคะ"
เสียงที่เริ่มสงบความพลุ่งพล่านลงแต่แฝงความเย็นเยียบทำให้อาหมิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นเด็กที่โดนสอบสวนเพราะทำของสำคัญหายไป
"ฉัน…เอาให้เด็กคนหนึ่งไปแล้ว" จินหมิงนิ่งงันก่อนจะลากผ้าห่มสีน้ำขาวบนเตียงมาคลุมรอบกายของนายตน แต่ควรจะเรียกว่ามัดผ้าห่มกับร่างของนายตนเสียมากกว่าเพราะขณะนี้คุณหนูฉีอันหนิงได้กลายเป็นก้อนซาลาเปาน้อยไปแล้ว
เฮ่อซินหมิงเอียงตัวไปมาและขยับได้แค่เข่าถึงเท้าเท่านั้น เธอขยับไปมาด้วยความอึดอัด "มันจะไม่เกินไปหน่อยหรอ อาหมิง" เสียงที่เริ่มอ่อนลงทำให้นางคิดอยากจะแก้มัดให้หลวมหน่อย
"ไปกันเถิดเจ้าค่ะ" เสียงที่เด็ดขาดนั้นแสดงให้เห็นว่าจินหมิงคงไม่ยอมใจอ่อนให้เธออีกแล้ว เฮ่อซินหมิงเบ้ปากแต่ก็เดินตามแต่โดยดี
เมื่อออกมาถึงนอกห้องก็เห็นห้องอีกหลายห้องทางฝั่งที่เธอเพิ่งออกมา "ที่นี่ที่ไหน?"
"โรงหมอของหมู่บ้านเหอหลิงเจ้าค่ะ" ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วบริเวณด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนออกมาจากโรงหมอ จินหมิงได้นำทางคุณหนูตนมายังศาลาที่เกิดเหตุ
"คุณหนูลองไปดูสิเจ้าคะ"
เฮ่อซินหมิงค่อย ๆ เดินขึ้นบันได สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วเท้าแตะถูกพื้นศาลาคือความเย็นชื้น กลางศาลาขนาดไม่ใหญ่มากมีรอยสีที่เข้มกว่าพื้นที่อื่นอยู่ตรงกลาง เมื่อลองใช้เท้าเหยียบทั้งสองข้างก็รู้สึกถึงความชื้นแฉะเหมือนไม้บวมน้ำ
'สิ่งที่อาหมิงเล่ามาเกิดขึ้นจริง ๆ หรอ? แล้วทำไมโดนขนาดนั้นฉันถึงยังไม่ตายล่ะ?'
......


## คนละเรื่องเดียวกัน

"คุณหนูลองไปดูสิเจ้าคะ"
เฮ่อซินหมิงค่อย ๆ เดินขึ้นบันได สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วเท้าแตะถูกพื้นศาลาคือความเย็นชื้น กลางศาลาขนาดไม่ใหญ่มากมีรอยสีที่เข้มกว่าพื้นที่อื่นอยู่ตรงกลาง เมื่อลองใช้เท้าเหยียบทั้งสองข้างก็รู้สึกถึงความชื้นแฉะเหมือนไม้บวมน้ำ
'สิ่งที่อาหมิงเล่ามาเกิดขึ้นจริง ๆ หรอ? แล้วทำไมโดนขนาดนั้นฉันถึงยังไม่ตายล่ะ?'
"เจ้าหายดีแล้วรึ?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น เมื่อเฮ่อซินหมิงหันไปมองก็เห็นชายหนุ่มอาภรณ์เนื้อดีสีดำกำลังก้าวเดินเข้ามา เธอพยักหน้ารับ
ชายหนุ่มเข้ามาหยุดยืนในศาลาด้วยกัน สายตาคมจ้องไปยังรอยน้ำที่พื้นไม้ก่อนจะหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยสายตาค้นหา เมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องแต่วันนี้กลับเป็นปกติอย่างนั้นรึ?
หลังจากที่เขากับคนสนิทคาดเดาได้ว่าไม่ใช่โรคธรรมดาเขาจึงอยากลองดูด้วยตนเองว่าพลังปราณจะสามารถควบคุมความเย็นได้หรือไม่ แต่เมื่อถ่ายทอดลมปราณไปยังร่างนางแล้ว นอกจากร่างกายนั้นจะต่อต้านพลังจากภายนอกแล้วยังแผ่กระจายความเย็นจัดจนกลายเป็นน้ำแข็ง หากเขาไม่รีบสะกัดกั้นพลังตนก็คงจะกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้ว ด้วยเหตุนั้นเลยทำให้พลังสะท้อนกลับมาที่ตัวเขา ดีที่เขามีวรยุทธ์และพลังปราณพอใช้ได้จึงไม่สาหัสหนักหรือธาตุไฟเข้าแทรกเสียก่อน
ชายหนุ่มเผลอไอออกมาเสียงระคายคอคำหนึ่งเขารีบกดกลิ่นคาวและความแสบร้อนลงไป แต่ก็ไม่พ้นหูของอาหมิงไปได้
"ท่านเป็นอะไรมากหรือเปล่า?" เธอถามเสียงแผ่ว ได้ยินว่าคุณชายผู้นี้คิดอยากจะช่วยนางจึงได้รับบาดเจ็บ
"เจ้ายังรู้สึกหนาวอยู่หรือไม่?"
เฮ่อซินหมิงทำหน้าเบ้ก่อนจะเอียงตัวซ้ายขวาดูเหมือนหัวไชเท้ายักษ์ "ท่านไม่เห็นหรอ...ขนาดนี้ใครหนาวได้ก็บ้าแล้ว"
เขาหลุดหัวเราะด้วยเสียงในลำคอฟังดูน่ากลัวยิ่ง "ดีแล้ว"
"ดีตรงไหน!?!" ใบหน้าเล็ก ๆ เริ่มเป็นยับย่น "แบบนี้จะเดินจะวิ่งก็ลำบากยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องกินเลย! ถ้าถูกมัดซะแบบนี้แล้วจะกินข้าวยังไงเนี่ย ยิ่งกว่าตาบอดเสียอีก"
เขาหลุดยิ้มออกมา หากเป็นผู้อื่นคงห่วงว่าตนเองจะดูไม่งามและดูตลกในสายตาผู้อื่น แต่นางกลับห่วงแต่เรื่องกิน เป็นคุณหนูบ้านไหนกันถึงไม่รู้จักรักษาภาพลักษณ์ตนเองเสียบ้าง
คิดถึงตรงนี้ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าซิ่วถงมารายงานในเช้าวันนี้เรื่องที่เขาให้ไปสืบหาตัวตนของสตรีผู้นี้ ทว่าน่าประหลาดนักที่คนที่เก่งที่สุดในการอำพรางหลบซ่อนสืบข่าวสารเช่นซิ่วถงกลับไม่ได้ข้อมูลใดมาสักอย่าง
สายตาคมกริบตวัดมองสาวน้อยหน้าย่นที่กำลังพยายามจะมุดแขนตัวเองออกจากผ้าห่มสีขาวอย่างทุลักทุเล เขาเอ่ยถามไปได้เพียงครึ่งเดียว
"เจ้าชื่อ…"
เพี๊ยะ!!
เสียงเนื้อปะทะกันดังลั่นศาลา จิ้นหยี่เหิงกับจินหมิงที่ยืนอยู่นอกศาลากันคนละฟาก แม้จะอยู่ไกลถึงห้าจั้งก็ยังได้ยินเสียงนั้นได้อย่างชัดเจนเต็มสองรูหู ทั้งสองผวาเฮือกมองไปยังภายในศาลา เห็นใบหน้าของคุณชายชุดดำหันไปอีกฝั่งแล้วยังมีมือเล็ก ๆ ของสาวน้อยที่ค้างอยู่กลางอากาศ
จิ้นหยี่เหิง 'ดูท่าคุณชายผู้ปากเสียของข้าคงพูดจาไม่เข้าหูคุณหนูผู้นั้นเสียแล้ว'
จินหมิง 'คุณชายต้องคิดอะไรมิดีมิร้ายเป็นแน่ ดีที่คุณหนูรู้จักใช้กำลังบ้าง'
ภายในศาลา
"โอ๊ะ!! ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตบหน้าท่านนะ ฉันแค่จะเอาแขนออกจากผ้าห่มเฉย ๆ แต่ว่า...แต่มือก็เลยพุ่งไปทางนั้นพอดี...นี่ เจ็บรึเปล่า? ขอโทษนะ คือ…ฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วอีกอย่างท่านจะเอาหน้ามาทางนั้นทำไมเล่า ดีที่ไม่ใกล้กว่านี้ไม่งั้นมีหวังตาบอดแน่ แต่ตอนนี้ท่านเจ็บมากรึเปล่า? ฉันขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ "
ชายหนุ่มที่ค่อย ๆ หันหน้ามาช้า ๆ สายตานั้นเต็มไปด้วยไฟลุกโชนจนราวกับรอบศาลาเกิดเพลิงไหม้โหมกระหน่ำ
"นายท่าน ได้เวลาอาหารเย็นแล้วขอรับ" ต้องรีบพานายท่านออกไปให้ห่างจากคุณหนูให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นคุณหนูน่ารักคงได้กลายเป็นเนื้อสับแน่
"คุณหนู ได้เวลากลับกันแล้วเจ้าค่ะ" ต้องรีบพาคุณหนูออกไปจากชายอันตรายผู้นี้ให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้นคงได้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่
จิ้นหยี่เหิงกึ่งวิ่งกึ่งลากเขาตลอดทางจนมาไกลแทบสุดหมู่บ้าน ชายหนุ่มซัดพลังใส่คนสนิทแล้วเบี่ยงตัวออกจากการจับกุมอย่างว่องไว
"เจ้า! บังอาจนัก!!!"
จิ้นหยี่เหิงที่เพิ่งหลบสายพลังรีบเข้ามาคุกเข่าต่อหน้านายตน "ขออภัย นายท่านโปรดลงโทษ"
ชายหนุ่มที่เลือดขึ้นหน้าชี้นิ้วไปยังบ่าวตนด้วยความเดือดดาล เสียงลอดไรฟันดูน่าใจหายยิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายมีเส้นเลือดปูดโปนชัดเจน
"เป็นเพราะเจ้า!!!"
"ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยสมควรตายขอรับ" เขาก้มตัวคุกเข่าลงกับพื้นราวกับผู้ที่ทำผิดมหันต์สมควรได้รับการลงโทษ
ชายหนุ่มก้มมองบ่าวเบื้องล่างด้วยสายตาคุกรุ่น ก่อนจะคำรามเสียงสนั่นป่าพร้อมกับซัดพลังรุนแรงเข้าใส่ก้อนหินยักษ์จนระเบิดเป็นจุล
พร้อมกันนั้นมีเสียงไอแรง ๆ หลายทีดังขึ้น จิ้นหยี่เหิงรีบตรงเข้าไปหานายตนทันที "นายท่านโปรดระงับอารมณ์ ท่านเพิ่งจะถูกพลังสะท้อนกลับยามนี้ไม่ควรกระทำการบุ่มบ่ามหรือมีโทสะขอรับ"
สิ้นเสียงราวกับรอบกายอุณหภูมิสูงขึ้นเป็นเท่าตัว แผ่นหลังของเขาเริ่มมีเหงื่อกาฬแตกพลัก แต่เมื่อเห็นสีหน้าของนายตนที่เริ่มสงบลงได้เขาก็หายใจหายคอโล่งขึ้น
"เจ้าทำให้ข้าเสียแผน เจ้าต้องชดใช้" เสียงที่ยังหลงเหลือแรงโทสะเล็กน้อย ไม่ทำอันใดเขามากนัก ทว่ากลับเป็นประโยคที่ทำให้เขาขมวดคิ้วมุ่น
"แผน?...แผนอะไรขอรับ?"
ชายหนุ่มอาภรณ์ดำแสยะยิ้มร้ายกาจก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ "ซิ่วถง" เงาดำวูบหนึ่งปรากฏที่ข้างกายนายตน
"เจ้าไม่ต้องสืบเรื่องสตรีผู้นั้นแล้ว...จิ้นหยี่เหิง เจ้าจงไปสืบเรื่องของสตรีผู้นั้นมา หากทำไม่สำเร็จ…" คุณชายไม่เอ่ยแต่หัวเราะเสียงต่ำออกมาคำหนึ่งแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป
โธ่…สวรรค์ เขาอุตส่าห์ช่วยเหลือคุณหนูตัวน้อยให้รอดพ้นจากกรงเล็บเสือ แต่เหตุใดถึงต้องทำเช่นนี้กับเขาด้วยเล่า ซิ่วถงที่ว่ามีความสามารถด้านนี้หนักหนายังสืบเรื่องของนางไม่ได้ แล้วเขาที่เป็นกระต่ายน้อยบังหน้าจะไปสืบเรื่องลับ ๆ ได้อย่างไรกัน…
นายท่านจงใจกลั่นแกล้งบ่าวที่แสนดีอย่างเขาชัด ๆ !


## ความเจ็บปวดแลกรอยยิ้ม

แสงอาทิตย์ยามเที่ยงวันส่องลงมาแรงกล้า ท่ามกลางเสียงธรรมชาติในป่ามีเสียงของฝีเท้าสองคู่วิ่งอย่างทุลักทุเลมาตามทางเดินเส้นเล็ก จินหมิงดึงก้อนขาว ๆ ซึ่งก็คือนายของตนตะบึงไปโดยไม่สนใจเสียงร้องของผู้เป็นนายเลยแม้แต่น้อย
"อาหมิง…อาหมิง…ฉัน…ไม่ไหวแล้ว! ขอพัก…ขอพักก่อนแป๊บนึง!!"
เสียงหอบแฮ่กของเฮ่อซินหมิงที่คล้ายกับวัวดูเหมือนจะไม่เข้าหูคนตรงหน้าสักนิด "อีกนิดเดียวเจ้าค่ะคุณหนู! ใกล้จะถึงแล้ว! คุณหนูอดทน…ว๊ายยยย!!"
จู่ ๆ อาหมิงก็ถูกกระชากล้มโครมลงไปด้วยกันกับคุณหนูของตน เฮ่อซินหมิงที่ถูกลากวิ่งไม่ดูฟ้าดูดินแบบนี้เท้าก็ไปสะดุดก้อนหินเข้าทำให้ล้มคว่ำลงกับพื้น จินหมิงที่มือปลาหมึกไม่ยอมปล่อยผ้าห่มก็พลอยร่างฟาดพื้นไปด้วย
ทั้งคู่นอนหอบกันอย่างจะเป็นจะตาย อย่าว่าแต่เจ้าของร่างคุณหนูฉีอันหนิงที่ไม่เคยก้าวออกจากเรือนเลย แม้แต่เธอที่ตาบอดมาแต่กำเนิดก็ยังไม่เคยซอยเท้าจนขาหมุนแบบนี้มาก่อน
"ทำไมต้องวิ่งป่าราบขนาดนี้ด้วยเนี่ย…อาหมิง" เฮ่อซินหมิงที่พลิกตัวนอนหงายทว่าร่างก็ยังไม่หลุดออกจากผ้าห่ม เธอรู้สึกว่าตอนนี้เหงื่อเปียกโชกไปทั่วแผ่นหลัง
"คุณชายท่านนั้นทำอะไรคุณหนูหรือเจ้าคะ" จินหมิงตอบด้วยน้ำเสียงคลางแคลงใจ
เฮ่อซินหมิงได้ยินก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น "ทำอะไร?"
สาวใช้ตัวน้อยชะงักเลิกคิ้วขึ้นแล้วรีบลุกขึ้นนั่งหันไปทางเจ้านายตน "ก็ที่ในศาลาอย่างไรล่ะเจ้าคะ"
เห็นใบหน้าคุณหนูฉายแววรู้สึกผิดแกมขำก่อนจะยื่นแขนข้างหนึ่งที่หลุดออกจากพันธนาการผ้าห่มขึ้น
"ฉันน่ะสิ…จะเอาแขนออกจากผ้าห่ม แต่คุณชายคนนั้นก็เผอิญมาอยู่ในทิศทางที่มือฉันพุ่งออกมาพอดี...มือก็เลยตบฉาดเข้าให้ แหม…แหะ ๆ แต่ว่าฉันก็ขอโทษไปแล้วนะ"
รอยยิ้มแห้ง ๆ ของคุณหนูทำเอาจินหมิงพูดไม่ออกร่างกายค้างนิ่งราวหินสลัก
นี่แสดงว่า…เป็นคุณหนูอันหนิงที่ไปตบหน้าคุณชายผู้นั้นเองน่ะหรือ?!?
"นี่…" เฮ่อซินหมิงยื่นแขนข้างที่เป็นอิสระไปดึงแขนเสื้ออีกฝ่ายเบา ๆ ทว่าคนตรงหน้าก็ยังคงทำหน้าบิดเบี้ยว
"นี่ ๆ " แรงดึงของเสื้อที่มากขึ้นทำให้สติของจินหมิงกลับมา "โอ๊ย! คุณหนูนี่ก็..."
เฮ่อซินหมิงลุกขึ้นยืน มือข้างขวาปัดเศษฝุ่นดินและใบไม้ที่ผ้าห่มออกก่อนจะยื่นส่งให้กับอาหมิง นางยื่นมือรับแล้วลุกขึ้นยืนพลางส่งสายตาแปลกประหลาดมาให้คุณหนูตน
"ไปกันเถิดเจ้าค่ะ"
ทั้งคู่เดินมาอีกชั่วครู่ก็พบกับกำแพงเก่าที่ทอดยาว เฮ่อซินหมิงเพิ่งนึกขึ้นได้รีบถามคนข้างกายด้วยความตื่นตระหนก
"อาหมิง!…กำแพงรูปฉันมันหายไปไหนแล้ว ทำไมไม่เห็นแล้วล่ะ!"
จินหมิงหัวเราะ "ก็อยู่ตรงหน้าคุณหนูนี่อย่างไรล่ะเจ้าคะ" เพื่อยืนยันคำพูดจินหมิงก้าวเท้าเข้าไปใกล้กำแพงและใช้ทั้งสองมือดันกำแพงเบา ๆ ทันใดนั้นกำแพงที่ดูแนบสนิทกันก็เผยรอยแยกออกมาให้เห็น
"โอ้ว้าว! สุดยอดไปเลย เธอจำได้ยังไงเนี่ย ดูแบบนี้ก็แทบมองไม่เห็นรอยอะไรเลย"
จินหมิงส่งยิ้มกว้างให้ก่อนจะเบี่ยงตัวไปด้านข้าง "เชิญคุณหนูเจ้าค่ะ"
เมื่อทั้งสองก้าวมุดกำแพงรูปตัวคนเข้ามานางก็กลับไปจัดการดันกำแพงให้เข้าที่อย่างแนบเนียนตามเดิม สองนายบ่าวเยื้องย่างด้วยสีหน้าสดชื่นท่ามกลางป่าไผ่สีเขียวขจี สายลมพัดผ่านใบไผ่แห้งสีทองให้โปรยปรายลงมาดูงดงามและสบายอุราอย่างยิ่ง คนทั้งสองผ่อนฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว
มาถึงหน้าเรือนหลังเล็กที่จินหมิงแสนคุ้นเคย นางอมยิ้มทอดสายตาไปทั่วเรือน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คุณหนูได้ออกไปเที่ยวเล่นภายนอก นางไม่นึกฝันเลยว่าจะมีสักวันที่คุณหนูของนางได้ย่างก้าวออกจากเรือนหลังนี้
แต่ทว่าการออกไปเที่ยวเล่น กลับต้องแลกด้วยอาการป่วยที่กำเริบอย่างหนักอย่างที่นางไม่เคยคาดคิดหรือพบเจอมาก่อน...
มุมปากที่ยกยิ้มค่อย ๆ ตกลง ใบหน้านวลผ่องหม่นหมองลงทันที
ทั้งสองเรื่องล้วนเป็นสิ่งที่เพิ่งเคยเกิดขึ้นทั้งสิ้น ถ้าเช่นนั้นแล้ว หากคุณหนูอยู่แต่ในเรือนจะไม่มีเหตุการณ์อาการกำเริบเช่นนั้นใช่หรือไม่?
"เฮ้อ…ดีจริง ๆ เลยที่ได้ออกไปเที่ยวเล่นแบบนี้บ้าง เป็นครั้งแรกของฉันเลยนะเนี่ย ขอบใจเธอมากนะอาหมิง ฉันมีความสุขจริง ๆ "
รอยยิ้มเจิดจ้าสะท้อนกับแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาทำให้ร่างเล็กบอบบางนั้นเต็มไปด้วยพลังชีวิต ราวกับต้นไผ่น้อยที่ยืนหยัดต่อพายุโหมกระหน่ำ ราวกับต้นไผ่น้อยที่โอนเอนไปตามสายลมแสงแดดอย่างอิสระเสรี
ไม่เหมือนแต่ก่อนที่คุณหนูของตนสูงส่งราวกับดอกบัวพ้นน้ำ เรียบร้อยอ่อนหวานราวกับดอกบัวชูช่อสง่า
จินหมิงรู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เมื่อเป็นเช่นนี้นางควรจะทำเยี่ยงไร?...
"ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เช้าแล้ว ชักจะหิวชะมัด" มือน้อย ๆ ลูบท้องพร้อมกับเสียงขานรับยืนยันที่ดังลั่นออกมาจากผ้าห่ม
จินหมิงสะดุ้งจากภวังค์รีบเอ่ยทันที "คุณหนูไปรอในเรือนก่อน ข้าจะไปนำสำรับอาหารมาให้นะเจ้าคะ"
"อย่าลำบากคนเดียวเลยน่า…เห็นว่ามันไกลมากเลยไม่ใช่หรอ ฉันจะไปด้วยดีกว่า เผื่อวันหลังจะได้ไปเองได้"
"ไม่ได้นะเจ้าคะ!!! ไม่ได้เด็ดขาด ท่านไปเดินเล่นหลังจวนได้แต่ไปหน้าจวนคงต้องเจอศึกหนักแน่ ให้ข้าไปเช่นเดิมดีกว่า" ไม่รอช้าอาหมิงรีบพุ่งออกไปจากเรือนทันทีด้วยเกรงว่าคนข้างหลังจะทันมองเห็นทิศทางที่นางวิ่งผ่าน
ในพริบตาร่างนั้นก็หายลับไปในป่าไผ่ทิศตรงข้ามกับที่เพิ่งเดินมา "โห! อยากวิ่งเร็ว ๆ แบบนั้นได้บ้างจัง…"
"นั่นใครวิ่งป่าราบมาทางนั้นแน่ะ" เสียงห้วนแหลมของบ่าวคนหนึ่งที่กำลังนั่งจับจีบขนมอยู่เอ่ย คนในระแวกนั้นหันไปมองด้วยความสงสัย
"นั่นมันจินหมิงลูกสาวป้าจินอู๋มิใช่รึ ที่คอยดูแลคนสติฟั่นเฟือนอยู่หลังจวนน่ะ"
"งานแบบนั้นคงมีแต่คนซื่อบื้ออย่างนางทำได้เท่านั้นแหละ ฟั่นเฟือนกับซื่อบื้อ ดูแล้วเหมาะสมกันดีออก " ทั้งกลุ่มหัวเราะออกมาครืนใหญ่
ร่างที่ไกลลิบเมื่อครู่เพียงชั่วอึดใจก็มาถึงโรงครัวที่มีบ่าวมากมายกำลังทำงานกันขวักไขว่ นางนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็กแล้วยกมือทาบอกหายใจหอบแรงราวกับวัวกระทิง สายตายังลอกแลกมองไปยังทิศที่เพิ่งวิ่งมา
"จินหมิง เจ้าเป็นอะไรเหตุใดวิ่งเสียฝุ่นตลบ คนฟั่นเฟือนผู้นั้นกำลังอาละวาดหรือไร?" ตามด้วยเสียงขำพรืดของบ่าวสาวที่นั่งอยู่บนตั่งกำลังจีบขนม
เห็นจินหมิงไม่เอ่ยตอบ พวกนางก็ไม่ซักไซร้อะไรต่อ เสียงหอบหายใจนั้นราวกับคนที่กำลังจะขาดใจรอมร่อ
ผ่านไปหนึ่งถ้วยชาเมื่อลมหายใจเข้าสู่ภาวะปกตินางก็เข้าไปภายในครัวที่มีแม่ครัวกำลังทำอาหารกันอย่างขะมักเขม้น
สายตากวาดไปมาก่อนจะเดินตรงไปยังร่าง ๆ หนึ่งที่นั่งล้างผักอยู่ผู้เดียว
"ท่านแม่"
"หืม…อ้าว! อาหมิงนั่นเอง มีอะไร" เสียงที่ขึงขังขั้นทำเอาใจอาหมิงหดเล็กลง
"คือ…เมื่อวานท่านแม่ได้ไปหาคุณหนูที่เรือนหรือไม่เจ้าคะ?" น้ำเสียงที่ค่อย ๆ แผ่วลงทำให้คิ้วหนาเลิกขึ้น จินอู๋ถามกลับด้วยเสียงต่ำดุดัน
"ทำไม!"


## วัน(ไม่)ปกติ

"ท่านแม่"
"หืม…อ้าว! อาหมิงนั่นเอง มีอะไร" เสียงที่ขึงขังขั้นทำเอาใจอาหมิงหดเล็กลง
"คือ…เมื่อวานท่านแม่ได้ไปหาคุณหนูที่เรือนหรือไม่เจ้าคะ?" น้ำเสียงที่ค่อย ๆ แผ่วลงทำให้คิ้วหนาเลิกขึ้น จินอู๋ถามกลับด้วยเสียงต่ำดุดัน
"ทำไม!"
"ปะ…เปล่านะท่านแม่ ข้าก็แค่…คิดว่าท่านอาจเป็นห่วงคุณหนู..." จินหมิงหัวใจเต้นรัว โชคดีที่ท่านแม่ของนางไม่ได้ไปเยี่ยมคุณหนูเมื่อวานนี้ ไม่เช่นนั้นคงได้เจอกับเรือนที่ว่างเปล่าแน่ นางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ถึงอย่างไรนางก็ผิดอยู่ดีที่ทำให้คุณหนูต้องอาการกำเริบเช่นนั้น หากนางไม่ใจอ่อนยอมพาคุณหนูไปเดินเล่นคงไม่เกิดเหตุการณ์อันตรายเช่นนั้นเป็นแน่
"เอ่อ…อันที่จริงแล้ว…"
"แม่ก็ห่วงคุณหนูอันหนิงอยู่หรอก แต่เมื่อวานมีแขกคนสำคัญมาพักที่จวนน่ะสิ ในครัวจึงยุ่งกันตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"
แขกคนสำคัญรึ?
"ใครหรือเจ้าคะ?"
จินอู๋วางผักที่ล้างแล้วใส่กะละมังไม้เพื่อเสด็จน้ำ จินหมิงรีบช่วยมารดาของตนทันที "ได้ยินว่าเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ เจ้าลองไปถามบ่าวที่เรือนรับรองหรือเรือนหลักดูสิ"
"คุณชายรองแห่งตระกูลไป๋รึ? ถ้าเช่นนั้นก็เป็นคุณชายไป๋เฟิงสิท่านแม่" จินหมิงเอ่ยถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"แม่ก็ไม่รู้…ลองไปถามบ่าวคนอื่นดูสิ"
"ท่านแม่ คุณชายไป๋เฟิงที่มีข่าวร่ำลือว่ามีวรยุทธ์สูงส่ง แต่ไม่ชอบอยู่ในกฏเกณฑ์ ชอบเที่ยวเล่นไปตามหอคณิกาใช่ไหมเจ้าคะ" นางถามต่อด้วยความสงสัย
"อืมมม…" จินอู๋ครางเสียงต่ำเจือน้ำโห
"แต่ท่านแม่...แล้วคุณชายไป๋เฟิงจะมาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ?"
จินหมิงยังคงฉงนใจ แต่เมื่อเห็นมารดาของตนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาจากกองผักช้า ๆ ด้วยสายตาพิฆาต นางก็รู้ตัวทันทีว่ากำลังจะเกิดฟ้าผ่า
"สายป่านนี้แล้วหรือนี่! ข้าไปก่อนนะท่านแม่ คุณหนูคงหิวแย่แล้ว!!" เพียงพริบตาเจ้ากระต่ายน้อยที่กำลังจะโดนจับกินก็กระโจนหายลับไปจากสายตา จินอู๋คำรามลั่นครัวด้วยแรงโทสะ "อาหมิง!!!"
จินหมิงสะดุ้งรีบคว้าตะกร้าสำรับอาหารแล้วโกยอ้าวออกจากครัวไปอย่างว่องไว
นางหอบแฮกวิ่งโซเซข้ามสะพานผ่านสระบัวอันกว้างใหญ่ก่อนจะไปหลบอยู่หลังต้นสนใหญ่ของอีกฝั่งหนึ่ง นางหอบหายใจเหนื่อยยิ่งกว่าตอนขาไปเสียอีก
"คุณชายขอรับ นี่คือสระบัวใหญ่ของจวนมหาเสนาบดี มีดอกบัวกว่าร้อยสายพันธุ์ ทั้งยังมีศาลานั่งเล่นตรงกลางสระด้วย ในเวลาแดดร้อนเมื่อมาพักที่ศาลานี้จะสดชื่นมากเลยขอรับ"
จินหมิงหัวใจกระตุกวาบรีบยกมือปิดปากที่กำลังหอบเสียงดัง นางนั่งนิ่งหลังต้นไม้ด้วยท่าทางแข็งทื่อ สะพานนั่นอยู่ห่างจากนางไม่ใกล้ไม่ไกล ดังนั้นนางจึงได้ยินเสียงนั้นชัดทุกคำ
"จริงรึ ดูท่าข้าคงต้องมาเยี่ยมจวนมหาเสนาบดีบ่อย ๆ เสียแล้ว" น้ำเสียงที่ไม่ค่อยชัดเจนทว่านางคาดว่าคงจะเป็นเสียงของคุณชายไป๋เฟิง
"ที่นี่ทิวทัศน์ก็สวย ดอกไม้ก็งามนัก" สายตาดอกท้อเบนไปมองสตรีมากมายในอาภรณ์สีสันสดใสดูราวกับดอกไม้นานาพรรณ เหล่าคุณหนูที่อุตส่าห์ลงทุนเดินผ่านไปมายิ้มด้วยท่าทางเอียงอาย
จินหมิงฉวยโอกาสที่คนกลุ่มนั้นกำลังสนใจไปทางเหล่าคุณหนูรีบลุกออกจากที่ซ่อนวิ่งตรงเข้าไปในป่าไผ่ทันทีโดยไม่เหลียวหลังกลับ
สายลมพัดผ่านทำให้ไผ่เสียดสีกันช่วยกลบเสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งไปได้มาก แต่ทว่ายังไม่รอดพ้นหูของผู้มีวรยุทธ์ไม่น้อยหน้าใครเช่นเขา
ชายหนุ่มโบกมือเบา ๆ ให้กับสตรีที่อยู่ทั่วสวนแห่งนี้ก่อนจะหันมามองฝั่งตรงข้ามที่เป็นป่าไผ่รกทึบต่างจากฝั่งนี้มากนัก
"ที่นั่นเป็นป่าไผ่ของจวนมหาเสนาบดีหรือ?"
พ่อบ้านหันมองตามก่อนจะตอบรับ "ขอรับ ทว่าถูกทิ้งรกร้างมานานแล้ว ท่านลองไปที่ศาลานั้นก่อนเถิดขอรับ"
ชายวัยกลางคนเดินนำทางไปตามสะพานที่มีหลากหลายเส้นทางตรงไปยังศาลาหลังใหญ่กลางสระ ชายหนุ่มมีสีหน้าฉาบรอยยิ้มเอ่ยเบา ๆ
"ป่านั่นช่างน่าสนใจเสียจริง"
ในที่สุดนางก็มาถึงเรือนของคุณหนูเสียที เหตุใดวันนี้นางรู้สึกอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ตั้งแต่เช้า ขืนเป็นเช่นนี้ทุกวันนางคงหัวใจวายแน่
"คุณหนูเจ้าคะ สำรับอาหารมาแล้วเจ้าค่ะ" ร่างบอบบางเดินตรงเข้าไปในห้องส่วนตัวที่มีโต๊ะกลมตั้งอยู่กลางห้องกำลังจะเปิดฝาตะกร้าสำรับทว่ากลับรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ
เหตุใดจึงเงียบนัก?
หากปกติเงียบเช่นนี้นางคงจะคิดว่าคุณหนูอาจจะยืนชมวิวอยู่ที่หน้าต่างไหนสักที่ แต่ไม่รู้เหตุใดครั้งนี้จึงรู้สึกผิดปกตินัก
หรือคุณหนูจะแอบหนีออกไป!
จินหมิงตื่นตระหนกวิ่งไปตามหาทั่วทั้งเรือนทว่าก็ไร้ร่องรอยของคุณหนูที่กำลังตามหา
คุณหนูหายไปไหนแล้ว!!


## ฉีฟางเจียวฮวา

เหตุใดจึงเงียบนัก?
หากปกติเงียบเช่นนี้นางคงจะคิดว่าคุณหนูอาจจะยืนชมวิวอยู่ที่หน้าต่างไหนสักที่ แต่ไม่รู้เหตุใดครั้งนี้จึงรู้สึกผิดปกตินัก
หรือคุณหนูจะแอบหนีออกไป!
จินหมิงตื่นตระหนกวิ่งไปตามหาทั่วทั้งเรือนทว่าก็ไร้ร่องรอยของคุณหนูที่กำลังตามหา
คุณหนูหายไปไหนแล้ว!!
"อ๊าาาา!!"
จินหมิงสะดุ้งวาบหัวใจตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงอยู่ไม่ไกล หรือคุณหนูจะอาการกำเริบอีกแล้ว! นางรีบพุ่งออกไปนอกประตูอ้อมเรือนหลังเล็กก็พบกับร่างที่คุ้นเคยกำลังนั่งอยู่ที่พื้นใต้หน้าต่างของห้องนอน
"คุณหนู! ท่านเป็นอะไรหรือไม่!" นางพุ่งเข้าไปดึงร่างนั้นขึ้นด้วยความตื่นตกใจยิ่ง
"นี่มันตัวอะไรเนี่ย! ตัวเล็กแต่กัดเจ็บชะมัด ต้องเป็นมดแน่ ๆ ใช่มั้ยอาหมิง!" คุณหนูยื่นนิ้วชี้ที่มีมดสีแดงรุมกัดอยู่สองสามตัวมาให้ดู อาหมิงสะดุ้งรีบสะบัดมือปัดมดที่กำลังกัดเนื้อของคุณหนูอย่างแรงจนมือของเฮ่อซินหมิงสะบัด
"โอ๊ย! นี่มันเจ็บกว่าโดนมดกัดเสียอีก ทำไมต้องรุนแรงกันด้วยเล่า" เฮ่อซินหมิงลูบมือตัวเองที่เจ็บจากมดและอาหมิง
จินหมิงยังใจเต้นไม่หาย "โธ่คุณหนู…เหตุใดท่านไม่ปัดมดออกล่ะเจ้าคะ จะให้ดีก็ควรอย่าไปยุ่งกับมดพวกนี้เลยดีกว่าเจ้าค่ะ"
"ก็ฉันมาเปิดหน้าต่างน่ะสิ พอก้มหน้าลงมาก็เห็นตัวอะไรขยับยั้วเยี้ยก็เลยกระโดดลงมาดู มันสุดยอดมากเลยนะ! เหล่ามดตัวน้อยขนช่วยกันขนอาหารอย่างขยันขันแข็ง เดินกันอย่างเป็นระเบียบ ดูแล้วเพลินมากเลยล่ะ"
คุณหนูยิ้มกว้างแล้วหันไปมองเหล่ามดต่อด้วยสีหน้าสนอกสนใจ จินหมิงรู้สึกอัปจนคำพูดยิ่งนัก
"ดูมดพวกนั้นขนอาหารเข้ารังสิ น่ารักกันจริง ๆ ...พูดถึงอาหารก็หิวขึ้นมาเลยแฮะ" สีหน้าคุณหนูเริ่มบิดเบี้ยวเมื่อมองไปยังแมลงที่เหล่ามดกำลังพยายามช่วยกันดึงเข้ารัง
จินหมิงสบโอกาสรีบพูดต่อทันที "ถ้าเช่นนั้นก็ไปทานอาหารเถิดเจ้าค่ะ ข้านำสำรับมาแล้ว"
ทั้งสองเดินอ้อมเรือนมาหน้าประตูในขณะที่เดินมาด้วยกันนางก็สังเกตุเห็นเท้าเล็ก ๆ นวลผ่อง "คุณหนูไม่ได้ใส่รองเท้าหรือเจ้าคะ!?"
เฮ่อซินหมิงเลิกคิ้วอย่างงุนงง "ก็แหงสิ ฉันปีนออกหน้าต่างนะ"
โธ่เอ๋ย...จินหมิงรู้สึกจี๊ดขึ้นมาในหัว คุณหนูที่กระตือรือร้นสดใสร่าเริงแบบนี้ช่างน่าเป็นห่วงเสียจริง...
"ในนั้นมันคืออะไรน่ะ? ทำไมไม่มีกลิ่นของอาหารเลย " เฮ่อซินหมิงเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามานห้องก็ต้องเอ่ยทักอย่างแปลกใจ
จินหมิงขมวดคิ้ว นางจำได้ว่านั่นคือตะกร้าที่นางส่งอาหารเป็นประจำแต่จะว่าไปนางก็ยังไม่ทันได้ตักอาหารอะไรมาเลย...
แย่แล้ว! นี่นางลืมตักอาหารมาหรือนี่! นางอยากจะบ้าตายนัก วันนี้เป็นวันซวยอะไรกัน!...
เห็นคุณหนูพุ่งไปที่ตะกร้าแล้วเปิดฝาออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้านั้นอ้าปากค้างยืนตะลึงแข็งทื่อราวหินสลัก
คุณหนูคงจะผิดหวังเป็นแน่... "เอ่อ…คุณหนูเจ้าคะ ข้าอภัย…คือข้า…"
"นี่มันอะไรเนี่ย! ถึงว่าได้กลิ่นหอม ๆ จากไหน อาหมิง…ขอบใจจริง ๆ ที่เอาของแบบนี้มาให้ ฉันจะกินให้อร่อยเลย"
หะ…หา? หมายความว่าอย่างไร?
เห็นดวงตากลมโตนั้นสุกสกาวยิ่งทำให้นางขมวดคิ้วมากขึ้น นางเดินขึ้นหน้าชะโงกหัวมองเข้าไปในตะกร้า เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายในก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
นี่มัน!?!...ขนมทั้งนั้น!…มีแต่ขนมเต็มตะกร้าเลย!
ขนมรูปดอกไม้สวยงามหลากสีสัน ดูท่าจะเป็นขนมฉีฟางเจียวฮวาที่จวนมหาเสนาบดีนั้นชอบทำขึ้นในการต้อนรับแขกและงานพิธีมงคลต่าง ๆ ในตามความจริงแล้วก็เป็นแค่ขนมถั่วกวนธรรมดาทว่ามีกลิ่นและรสชาติที่ไม่มีใครเหมือนทั้งยังมีหลากสีสัน สีเหลืองจากถั่วกวนธรรมชาติ สีชมพูก็เป็นถั่วกวนกุหลาบ สีเขียวทำด้วยถั่วกวนใส่ใบชา สีส้มทำด้วยถั่วกวนเคี่ยวกับส้ม แต่ละอย่างต่างมีรสชาติเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง แม้จะดูไม่อาจเข้ากันได้แต่เมื่ออยู่ด้วยกันกลับมีรสชาติที่แปลกใหม่และกลมกล่อมกันอย่างน่าเหลือเชื่อ ขนมนี่ถือว่าเป็นของขึ้นชื่อของจวนมหาเสนาบดีเลยทีเดียว
เหล่าฮูหยินหรือคุณหนูในจวนต่างได้กินขนมฉีฟางเจียวฮวาทุกวันจนเบื่อ ทว่าคุณหนูสิบเอ็ดฉีอันหนิงกลับไม่เคยมีโอกาสได้ลองชิมแม้สักครั้ง
"อร่อยจังเลย…ฉันยังไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน นี่มันคืออะไรกัน สุดยอดจริง ๆ " คุณหนูหยิบขนมเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เมื่อนางกินก็จะหลับตาพริ้มราวกับกำลังบินขึ้นสวรรค์
"มันคือขนมฉีฟางเจียวฮวาเจ้าค่ะ"
ใบหน้าเรียวที่กำลังเคี้ยวขนมอยู่ทำให้แก้มทั้งสองตุ่ยขึ้นมาราวกับกระรอกน้อยที่เก็บอาหารไว้สองข้างแก้ม เฮ่อซินหมิงขมวดคิ้วเอ่ยทั้งที่ขนมเต็มปาก "ขนมอะไรชื่อแปลกชะมัด"
จินหมิงหัวเราะเบา ๆ แล้วเอ่ยตอบ "ฉีฟางเจียวฮวา ขนมถั่วกวนของตระกูลฉีที่หอมหวานละมุนลิ้นงดงามราวกับดอกไม้ นี่เป็นขนมที่มีแค่จวนมหาเสนาบดีเท่านั้นที่ทำออกมากลมกล่อมและหอมหวานเช่นนี้ได้เจ้าค่ะ"
"อร่อยขนาดนี้ไม่เปิดร้านขายไปเลยล่ะ ต้องรวยแน่ ๆ "
จินหมิงหัวเราะอีกครา "แขกที่มาเยี่ยมเยียนจวนท่านมหาเสนาบดีต่างติดใจในรสชาติของขนมนี้ จนต้องส่งเครื่องบรรณาการของมีค่าเพื่อมาแลกกับขนมฉีฟางเจียวฮวา เพียงเท่านี้ก็ยิ่งกว่าเปิดร้านขายเสียอีกเจ้าค่ะ"
"ขนาดนั้นเชียว…แหม ถ้างั้นต่อไปเธอก็เอามาให้ฉันกินบ่อย ๆ ด้วยสิ มันอร่อยมากเลย" จินหมิงใจกระตุกวาบใบหน้าซีดเผือด เอ่ยด้วยเสียงหวาดหวั่นเพราะกลัวจะทำให้คุณหนูของตนต้องเสียใจ
"ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู อันที่จริงข้าไม่รู้ว่าของข้างในตะกร้าจะเป็นฉีฟางเจียวฮวา ขนมนี่น่าจะเป็นของที่จะนำไปให้แขกวันนี้เจ้าค่ะ"
ขนมฉีฟางเจียวฮวาสีชมพูที่เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายกำลังจะถูกส่งเข้าปากหยุดชะงัก...…


## คุณชายรองตระกูลไป๋

"อร่อยขนาดนี้ไม่เปิดร้านขายไปเลยล่ะ ต้องรวยแน่ ๆ "
จินหมิงหัวเราะอีกครา "แขกที่มาเยี่ยมเยียนจวนท่านมหาเสนาบดีต่างติดใจในรสชาติของขนมนี้ จนต้องส่งเครื่องบรรณาการของมีค่าเพื่อมาแลกกับขนมฉีฟางเจียวฮวา เพียงเท่านี้ก็ยิ่งกว่าเปิดร้านขายเสียอีกเจ้าค่ะ"
"ขนาดนั้นเชียว…แหม ถ้างั้นต่อไปเธอก็เอามาให้ฉันกินบ่อย ๆ ด้วยสิ มันอร่อยมากเลย" จินหมิงใจกระตุกวาบใบหน้าซีดเผือด เอ่ยด้วยเสียงหวาดหวั่นเพราะกลัวจะทำให้คุณหนูของตนต้องเสียใจ
"ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู อันที่จริงข้าไม่รู้ว่าของข้างในตะกร้าจะเป็นฉีฟางเจียวฮวา ขนมนี่น่าจะเป็นของที่จะนำไปให้แขกวันนี้เจ้าค่ะ"
ขนมฉีฟางเจียวฮวาสีชมพูที่เหลือเพียงชิ้นสุดท้ายกำลังจะถูกส่งเข้าปากหยุดชะงัก
เฮ่อซินหมิงที่กำลังอ้าปากค้างสะดุดกึกค่อย ๆ วางขนมนั้นกลับลงในตะกร้าแล้วเอ่ยถามจินหมิงอย่างมีความหวัง "ขนมนี่เขาทำได้ตลอดเวลาใช่ไหม?"
"ถูกจัดใส่ตะกร้าเช่นนี้ เขาคงจะนำไปให้แขกเร็ว ๆ นี้แล้วเจ้าค่ะ" ไม่รู้ว่าหากฮูหยินทราบเข้าจะเกิดเรื่องอะไรหรือไม่ เพราะแขกที่จะนำขนมฉีฟางเจียวฮวาไปมอบให้คงเป็นคุณชายไป๋เฟิงเป็นแน่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูจากด้านนอกทำเอาใจของทั้งนายบ่าวโลดขึ้นสูง
.........…
"เมื่อไหร่ฉีฟางเจียวฮวาจะมาเสียที!" พ่อบ้านของจวนมหาเสนาบดีที่กำลังรับรองแขกอยู่หันไปเอ่ยถามเสียงเข้มกับบ่าวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
"อันที่จริงก็น่าจะส่งมาตั้งนานแล้วนะขอรับ แต่ไม่ทราบว่า…"
"เจ้าก็รีบไปตามสิ มัวยืนบื้อทำอันใด!" ชายวัยกลางคนเอ็ดใส่ชายหนุ่มหน้าตาธรรมดา เขาตกใจรีบวิ่งข้ามสะพานไปอีกฝั่งทันที
พ่อบ้านเหวินจางหันมาส่งยิ้มนอบน้อมให้กับคุณชายที่มองมาด้วยท่าทางนอบน้อม หากคุณชายไม่เอ่ยถามถึงขนมฉีฟางเจียวฮวาก็รอดไป...
"มีหลายครั้งที่ท่านพ่อของข้านำเครื่องเคลือบล้ำค่ามากมายมาแลกกับขนมของที่นี่ โชคดีที่วันหนึ่งข้ากลับบ้านพอดีกับที่ทางจวนมหาเสนาบดีส่งขนมนั่นไปพอดีทำให้ข้ามีโอกาสได้ชิมอยู่คราหนึ่ง รสชาติมันช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก แต่ข้าจำชื่อของขนมนั้นไม่ได้เสียแล้ว พ่อบ้านเหวินรู้หรือไม่ว่าขนมนั้นมีชื่อว่าอะไร?"
คุณชายไป๋เฟิงเอ่ยถามอย่างครุ่นคิดทว่าเหวินจางกลับรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมากะทันหัน "อันที่จริงในวันนี้..."
"พ่อบ้านเหวิน! พ่อบ้านเหวินแย่แล้ว! ฉีฟางเจียวฮวาหายไปขอรับ!" บ่าวคนเมื่อครู่วิ่งกลับมาตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นตระหนก พ่อบ้านเหวินสีหน้ามืดครึ้มลง
"ฉีฟางเจียวฮวา? ใครรึ?" คุณชายไป๋เฟิงถามอย่างใคร่รู้ พ่อบ้านจวนมหาเสนาบดีถึงกับเข่าแทบทรุด
"ขออภัยคุณชายรองไป๋ ฉีฟางเจียวฮวาคือชื่อของขนมที่ท่านถามข้าน้อยเมื่อครู่ขอรับ"
ฉีฟางเจียวฮวาขึ้นชื่อว่าเป็นขนมล้ำค่า แต่ละขั้นตอนต้องทำอย่างประณีตพิถีพิถันไม่ต่างจากการดูแลดอกไม้ที่บอบบาง ใช้เวลาในการทำไม่ต่ำกว่าชั่วยามกว่า หากทำตอนนี้คาดว่าคุณชายคงได้ทานพร้อมอาหารเย็นเป็นแน่ ตอนนี้เขารู้สึกเดือดดาลยิ่งนัก หากเป็นเยี่ยงนี้แล้วคุณชายไป๋เฟิงเกิดมีโทสะขึ้นมาเขาจักทำเยี่ยงไร
"บังอาจนัก! กล้ามาขโมยขนมฉีฟางเจียวฮวา ต้องเป็นคนในจวนแน่ เจ้าจงไปตามจับมาว่าใครมันช่างกล้านัก!"
บ่าวโค้งตัวให้ก่อนจะวิ่งกลับไปในทางเดิมเพื่อไปเรียกทหารช่วยกันตามจับเจ้าหัวขโมย พ่อบ้านเหวินหันกลับมาโค้งตัวลงต่ำเพื่อจะเอ่ยขอโทษคุณชาย
"คุณชายรองไป๋ ข้าน้อยต้องขอ...อ้าว! คุณชายขอรับ!!" คุณชายหายตัวไปไหนเสียแล้ว เขาเพียงหันไปพูดกับเจ้าจิวจื่อเพียงครู่เดียวหันกลับมาก็ไร้ร่องรอยของคุณชายไป๋เฟิงเสียแล้ว นี่สินะวิชาตัวเบาแสนร้ายกาจของคุณชายรองไป๋เฟิงแห่งตระกูลไป๋
แต่ตอนนี้เขาคงต้องไปตามหาคุณชายไป๋เฟิงเสียก่อน...
เพียงไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาศาลากลางน้ำก็ไร้ร่องรอยของผู้คน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้จินหมิงสะดุ้งรีบพุ่งตรงไปยังประตูหน้าเรือนทันที ยามนี้ใจนางเต้นตูมตามด้วยความตื่นตระหนก
หากใครคิดจะทำอันใดคุณหนูละก็...ข้ามศพนางไปก่อนเถิด!
จินหมิงเปิดประตูด้วยท่าทางราวกับเตรียมพร้อมจะสู้ ทว่าเมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าห้องก็ถึงกับหน้าเหวอเกือบจะงับประตูเข้าหากัน ทว่ากลับมีพัดยาวสีขาวเงินมากั้นไว้อย่างรวดเร็ว
"อะไรกัน…ปิดประตูใส่หน้าแขกเช่นข้า เจ้าทำเช่นนี้ไม่กลัวจะโดนโบยหรือ?" เสียงทุ้มรื่นหูนั้นทำให้จินหมิงยิ่งตกใจหน้าซีดยิ่งกว่าเก่า รีบก้มหมอบลงกับพื้นทันที
"ขออภัยคุณชายรองไป๋เฟิงที่ข้าน้อยเสียมารยาท ขอท่านโปรดอภัยให้แก่ข้าน้อยด้วยเถิด" ท่านผู้นี้คงเป็นคุณชายไป๋เฟิงเป็นแน่ แล้วเหตุใดถึงมาที่เรือนแห่งนี้ได้? แล้วมาที่นี่ด้วยเหตุผลใดอีกต่างหาก?
หรือเป็นเพราะฉีฟางเจียวฮวา?!?...คงจะไม่ใช่อย่างแน่นอน!?!
"เอาเถอะ ๆ ข้าไม่ถือโทษบ่าวตัวน้อยเช่นเจ้าหรอก ว่าแต่เจ้าอยู่กับใครที่นี่รึ?" จินหมิงสะดุ้งเงยหน้าขึ้นเห็นคุณชายกำลังจ้องมองเข้าไปด้านในห้องราวกับสามารถมองผ่านทะลุกำแพงและฉากกั้นเข้าไปได้
"อะ…เปล่านะเจ้าคะ! เอ่อ…ไม่สิ! ที่นี่เป็นเรือนของคนสติฟั่นเฟือนที่ข้าต้องมารับหน้าที่คอยดูแลไม่ให้ออกไปก่อเรื่องน่ะเจ้าค่ะ คุณชาย…ข้าว่าท่านรีบออกไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ หากเกิดอันตรายขึ้นมาข้า…"
"ที่จวนมหาเสนาบดีมีคนสติฟั่นเฟือนซ่อนไว้ด้วยรึ? น่าสนใจดีนี่ ข้าต้องไปดูให้เห็นกับตาเสียหน่อย" ชายหนุ่มเอ่ยจบก็ยิ้มแล้วสาวเท้าเข้าไปด้านในทันที
จินหมิงผวารีบลุกพรวดไปกางแขนขวางกั้นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ทันที "ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านเป็นถึงแขกคนสำคัญของจวนมหาเสนาบดี หากท่านเป็นอันตรายขึ้นมาข้าจะทำอย่างไร อีกอย่าง…"
"ข้าจะรับผิดชอบชีวิตของข้าเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่าง…แค่คนสติไม่ดีคนเดียวจะทำอันใดข้าได้เชียวหรือ?"


## โชคดี?

จินหมิงผวารีบลุกพรวดไปกางแขนขวางกั้นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ทันที "ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านเป็นถึงแขกคนสำคัญของจวนมหาเสนาบดี หากท่านเป็นอันตรายขึ้นมาข้าจะทำอย่างไร อีกอย่าง…"
"ข้าจะรับผิดชอบชีวิตของข้าเอง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง อีกอย่าง…แค่คนสติไม่ดีคนเดียวจะทำอันใดข้าได้เชียวหรือ?"
จินหมิงนิ่งงัน ชายหนุ่มยิ้มมุมปากก่อนจะจับแขนของบ่าวสาวตัวน้อยให้เปิดทางแก่เขา นางสะดุ้งรู้สึกตัวกำลังจะห้ามอีกคราแต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อร่างสูงก้าวเท้าเข้าไปในห้องส่วนตัวของคุณหนู
แย่แล้ว!
เท่าที่เห็นสภาพห้องก็เรียบร้อยดูเหมือนที่อยู่อาศัยของคนปกติทว่าซอมซ่อกว่ามาก นี่คงไม่ใช่เรือนของคุณหนูคนใดหรอกกระมัง
เขาก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ๆ หนึ่ง ก่อนสายตาจะสะดุดกับร่างในชุดหนาเตอะที่นั่งบนเก้าอี้หมอบหน้าลงกับโต๊ะ ทั้งบนโต๊ะยังมีตะกร้าอาหารอยู่ด้วย เมื่อเขาเดินเข้าไปดูก็เห็นว่ามีขนมฉีฟางเจียวฮวาเหลืออยู่หนึ่งชิ้น ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ
ที่แท้หัวขโมยก็อยู่นี่เอง
ชายหนุ่มยื่นมือไปแตะที่ไหล่ของสตรีตรงหน้าด้วยความระมัดระวัง ฉับพลันร่างนั้นก็กระเด้งขึ้นพร้อมกับส่งเสียงดัง
"แฮ่!!"
เขาสะดุ้งสุดตัวเกือบจะตวัดพัดในมือใส่คนตรงหน้า แต่เมื่อเห็นใบหน้าของสตรีผู้นั้นก็หยุดได้ทันท่วงที ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักนั้นกำลังทำหน้าตาทะเล้นแลบลิ้นแบมือข้างหัว ดูแล้วช่างน่าขำเป็นที่สุด
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ " ชายหนุ่มหัวเราะร่าอย่างขบขัน เขาไม่เคยเจอสตรีผู้ใดทำท่าทางเช่นนั้นมาก่อน
"ท่านเป็นใครเนี่ย! ก็นึกว่าอาหมิงซะอีก" โธ่! กะว่าจะให้อาหมิงตกใจเข้ามาดูว่านางเป็นอะไรแล้วก็หลอกเสียหน่อย แต่ทำไมถึงเป็นตานี่ได้ล่ะ
"อาหมิงทำไมไม่เดินเข้ามาหาฉันก่อนล่ะ แล้วคนนี้เป็นใครกัน?" เฮ่อซินหมิงเดินไปหยุดข้างกายบ่าวคนสนิท จินหมิงกลืนน้ำลายเอื้อกด้วยเกรงว่าหากเอ่ยอันใดออกไปอาจทำให้คนใดคนหนึ่งต้องรู้สึกไม่ดี
"เอ่อ…คือว่า…คือท่านผู้นี้เป็นแขกของจวนมหาเสนาบดีเจ้าค่ะ เป็นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ หรือก็คือคุณชายรองไป๋เฟิง"
เขาที่เพิ่งหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาเล็ดยืนส่งยิ้มให้สาวน้อยหน้าตาน่ารัก หากนางรู้ว่าเขาเป็นใครจะมีปฏิกริยาเยี่ยงไรหนอ
"อ๋อ…คนไม่รู้จักนี่เอง แล้วท่านมาทำอะไรที่นี่ล่ะ ท่านคุณชายไป๋เฟิง" น้ำเสียงซื่อตรงนั้นทำเอาเขาถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก
ชื่อเสียงของเขาเลื่องระบือไปไกลทั่วหล้า แต่มีนางคนนี้ที่ไม่รู้จักเขาอย่างนั้นหรือ? ดูเหมือนเป็นการหยามหน้าเขายิ่ง แต่ไม่รู้เหตุใดกับทำให้เขารู้สึกสนใจแม่นางผู้นี้ขึ้นมา
"ข้าก็แค่มาเดินเล่นแล้วเผอิญหลงมา จึงได้รู้ว่ามีเรือนอยู่ที่ท้ายจวนมหาเสนาบดีอีกด้วย ไม่ทราบว่าเป็นเรือนของใครหรือ?"
คนอย่างคุณชายไป๋คงไม่มีทางเดินหลงทางได้ เมื่อครู่นางได้ยินเสียงเขาอยู่กับพ่อบ้านเหวิน ดูท่าเขาคงจะลอบมาโดยที่พ่อบ้านเหวินไม่รู้แน่
จินหมิงครุ่นคิดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมทว่าต่างจากผู้เป็นนาย "จริงหรอ? นั่นสินะ ที่แบบนี้ก็คงหลงทางได้อยู่ ถ้าสติไม่ค่อยมีหรือความจำไม่ค่อยดีอย่างฉันเนี่ย ส่วนจวนนี้ก็เป็นของผู้หญิงคนนี้เองแหละ ถ้าอย่างนั้นท่านก็พักสักครู่ก่อนแล้วค่อยให้อาหมิงพาไปส่งก็แล้วกัน"
รอยยิ้มของชายหนุ่มค้างแข็งคิดทบทวนกับประโยคแรกเมื่อครู่ นี่หมายความว่าอย่างไร?
ทว่ารอยยิ้มที่จริงใจสดใสของคนตรงหน้าทำให้เขาไม่ถือสากับคำพูดนางเท่าใด จึงหันไปเอ่ยถึงเจ้าตัวปัญหาที่ทำให้จวนวันนี้วุ่นวาย
"นี่คือสิ่งใดหรือ? ดูท่าทางน่าอร่อยยิ่ง" เขาหันไปเอ่ยกับสาวน้อยด้วยรอยยิ้ม
เฮ่อซินหมิงยิ้มกว้างเอ่ยอย่างซื่อตรง "เห็นอาหมิงบอกว่าชื่อขนม ฉีอะไรฮวาสักอย่างนี่แหละ แต่ว่ามันอร่อยมากเลย ฉันก็เพิ่งจะเคยกินขนมนี้เป็นครั้งแรกเหมือนกัน"
"แล้วท่านซื้อมาจากที่ใดหรือ?" เขาถามต่อ
"ไม่ได้ซื้อหรอก แต่อาหมิงไปเอาอาหารมาให้ฉันที่นี่แต่ไม่รู้ทำไมถึงเป็นขนมอร่อยนี่ได้ โชคดีของฉันเลยล่ะ"
สีหน้าเต็มไปด้วยความสุขของนางทำให้เขายิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี แสดงว่าเขาเป็นผู้ให้โชคนางนะนี่
"เอ่อ…อันที่จริง ขนมนี่คงจะเป็นฉีฟางเจียวฮวาที่บ่าวจะนำไปให้คุณชายเจ้าค่ะ แต่ว่าคนในครัวใช้ตะกร้าของข้าไปใส่ อีกอย่างในตอนนั้นข้าก็กำลังหนีท่านแม่ก็เลยหยิบตะกร้ามาด้วย พอเปิดมาถึงรู้ว่าไม่ใช่อาหารแต่เป็น…"
จินหมิงมองใบหน้าหล่อเหลานั้นด้วยความรู้สึกผิดยิ่ง หมอบลงแทบพื้นแล้วเอ่ย "ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ขอคุณชายโปรดลงโทษข้าน้อยด้วย แต่คุณหนูไม่รู้อันใดทั้งสิ้นอย่าได้ไปถือโทษคุณหนูเลยนะเจ้าคะ"
"คุณหนูรึ?" เขาหันกลับไปมองสาวน้อยที่ยืนทำตาแป๋ว
"เจ้าเป็นบุตรสาวอีกคนของจวนมหาเสนาบดีรึ?"
"อืม…ดูเหมือนว่าจะใช่ ชื่อว่าฉีอันหนิง เป็นลูกสาวคนที่สิบเอ็ดน่ะ" นางเอ่ยตอบอย่างไร้ความขุ่นเคืองใด ๆ ทั้งสิ้น ช่างน่าแปลก เป็นถึงบุตรสาวของมหาเสนาบดีแต่กลับมาอยู่อย่างขัดสนและโดดเดี่ยวในที่แบบนี้ แม้แต่ฉีฟางเจียวฮวาที่เป็นขนมประจำตระกูลยังไม่เคยได้กิน เพราะเหตุใดกันหนอ?
"ถือว่าเจ้าโชคดีนักที่ได้เจอกับข้า" เขาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ทว่าใบหน้าของคนตรงหน้ากลับบิดเบี้ยวถามด้วยความงุนงง
"โชคดียังไง?"
เขายังไม่ทันได้เอ่ยต่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายกำลังมุ่งตรงเข้ามา ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะก้าวเท้าถอยไปยืนด้านหลังของคุณหนูตัวน้อย
"เจอตัวแล้วเจ้าหัวขโมย!!"


## ตัดสินโทษ

"ถือว่าเจ้าโชคดีนักที่ได้เจอกับข้า" เขาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ทว่าใบหน้าของคนตรงหน้ากลับบิดเบี้ยวถามด้วยความงุนงง
"โชคดียังไง?"
เขายังไม่ทันได้เอ่ยต่อก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามากมายกำลังมุ่งตรงเข้ามา ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยก่อนจะก้าวเท้าถอยไปยืนด้านหลังของคุณหนูตัวน้อย
"เจอตัวแล้วเจ้าหัวขโมย!!"
พ่อบ้านเหวินจางพุ่งเข้ามาทางประตูด้วยสีหน้าแดงก่ำดังสีตับหมู เบื้องหลังมีบ่าวที่คอยติดตามพ่อบ้านอย่างจิวจื่อวิ่งตามเข้ามาพร้อมกับทหารอีกหกนาย
"เจ้า!! บังอาจนัก กล้าขโมยฉีฟางเจียวฮวาเชียวรึ!! วันนี้ข้าจะจับนางหัวขโมยนี่ไปโบยเสียให้ขาหัก!!" พ่อบ้านชี้นิ้วป้อมมาทางเฮ่อซินหมิง
จินหมิงที่หมอบอยู่แทบพื้นตะลีตะลานลุกขึ้นมายืนบังหน้าผู้เป็นนายเอาไว้ "ไม่ใช่นะเจ้าคะพ่อบ้านเหวิน ข้า…"
"ทหาร!!" พ่อบ้านเหวินที่อารมณ์เดือดดาลราวกับไม่ได้ยินเสียงใด ๆ ทั้งสิ้น สั่งทหารข้างหลังให้มาจับสตรีตัวน้อยที่ยืนนิ่งอยู่ด้วยท่าทางทรงอำนาจยิ่ง
ทหารทั้งหกนายดาหน้าเข้ามาหาสาวน้อยทั้งสองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก จินหมิงกัดฟันแน่นกางแขนบังหน้านายสาวราวกับแม่ไก่กำลังปกป้องไข่ของตน
"ใครบังอาจแตะต้องคุณหนูสิบเอ็ดของข้า!! จะต้องเจอดีแน่!!" คำพูดเกรี้ยวกราดออกจากร่างคนตัวเล็ก ๆ แต่ก็ทำให้ทหารทั้งหมดสะดุดยืนอยู่กับที่แล้วมองหน้ากันอย่างหวาดเกรง
"อย่าไปฟังคำพูดโป้ปดของนางบ่าวนี่! นางเองก็คงเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยเช่นกัน!" พ่อบ้านยิ่งมีโทสะมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อเห็นคนตรงหน้าแอบอ้างใช้ฐานะของคุณหนูสิบเอ็ดฉีฟางหรงมาปลอมเป็นสตรีอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลัง
เหล่าทหารสาวเท้าเข้ามาราวกับฝูงหมาป่าล้อมลูกแกะ สาวน้อยร่างบอบบางทั้งสองและทหารร่างหนาตันทั้งหกเช่นนี้ช่างเป็นภาพที่ดูไม่ดีเอาเสียเลย
ไป๋เฟิงลอบสังเกตุอากัปกริยาของสองนายบ่าวอยู่ห่าง ๆ ทว่าเมื่อเห็นทหารกำลังจะเอื้อมมือใหญ่มาจับแขนเล็กดังกิ่งไม้ของทั้งสองแล้วเขาก็ก้าวขึ้นหน้าพร้อมเอ่ยเสียงก้อง
"พ่อบ้านเหวินจาง ท่านอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามนักเลย ไม่ใช่ว่าขนมนี่ข้าจะไม่ได้กินเสียหน่อย…" เขากรีดนิ้วหยิบขนมชิ้นสุดท้ายในตะกร้าขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มให้กับพ่อบ้าน
"คุณชายไป๋ ข้าน้อย…" พ่อบ้านเหวินยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใด ไป๋เฟิงก็ก้าวขึ้นมายืนข้างสาวน้อยในอาภรณ์หนาสีเขียวหม่นพร้อมกับวางมือลงที่ไหล่บอบบางของนาง
"คุณหนูฉีอันหนิง ท่านกินสิ" เขายื่นขนมมาใกล้กับริมฝีปากสีแดงระเรื่อพร้อมกับส่งสายตาหวานหยด
เฮ่อซินหมิงสบสายตานั้นอย่างงุนงง เมื่อเห็นแววตาที่ส่งมาของคุณชายไป๋นางก็เกิดขนลุกขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ อ้าปากกัดขนมไปครึ่งหนึ่ง หัวคิ้วเรียวงามขมวดมุ่น
ชายหนุ่มยกยิ้มก่อนจะกินขนมอีกครึ่งชิ้นลงไป เหล่าผู้ที่มาตามจับขโมยถึงกับยืนอึ้งอย่างทำสิ่งใดไม่ถูก
นี่แสดงว่าคุณชายไป๋ก็ยังได้ทานฉีฟางเจียวฮวาใช่หรือไม่?
"ฉีฟางเจียวฮวา…รสชาติช่างเยี่ยมยอดนัก" ถ้อยคำถัดมาช่วยยืนยันว่าในสุดท้ายเขาก็ยังได้กินฉีฟางเจียวฮวา พ่อบ้านเหวินอึกอักด้วยเพราะคนตรงหน้าเป็นถึงแขกคนสำคัญของจวนมหาเสนาบดี หากเขาทำให้คุณชายไม่พอใจขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร
"คุณชายไป๋ขอรับ แต่ว่าสตรีผู้นี้ก็ยังขโมยฉีฟางเจียวฮวาอันล้ำค่าอยู่ดี ข้าคิดว่า…"
"นางขโมยขนมของข้า เช่นนั้นข้าจะเป็นคนลงโทษนางเอง" ชายหนุ่มเอ่ยตัดบท พ่อบ้านเหวินและทหารทั้งหลายต่างสบตากันด้วยความไม่แน่ใจ
"ที่เรือนนี้อากาศดีนัก ข้าจะขอชมวิวสูดอากาศอยู่ที่นี่สักครู่ พวกเจ้ากลับกันไปก่อนเถิด" ชายหนุ่มเอ่ยจบก็นั่งลงบนเก้าอี้แล้วทอดสายตาไปยังป่าไผ่นอกหน้าต่างด้วยรอยยิ้มราวกับอยู่เรือนของตัวเอง พ่อบ้านเหวินถึงแม้อยากจะทำหน้าที่ของตนเพียงใด แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้เขาขัดใจคุณชายคงไม่ดีกระมัง
คนทั้งหมดโค้งตัวทำความเคารพกับคุณชายรองไป๋ก่อนจะล่าถอยกันออกไปเงียบ ๆ เมื่อเฮ่อซินหมิงเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นมากับคนที่นั่งเก้าอี้ด้วยท่าทางสำราญใจ
"ในเมื่อข้าทำผิดก็ขอรับโทษจากคุณชาย" นางคุกเข่าทั้งสองข้างลงแล้วเงยหน้าขึ้นมองคุณชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ จินหมิงเห็นก็รีบเข้ามาพยายามฉุดผู้เป็นนายให้ยืนขึ้น
"คุณหนูไม่ผิดเจ้าค่ะ ข้าเองที่นำตะกร้ามาโดยมิได้ตรวจสอบให้ดี ดังนั้นข้าจะขอรับโทษนี้เอง"
"ไม่ ๆ ๆ ! ฉันต่างหาก เป็นฉันที่กินขนมทั้งหมดเอง เธอไม่ผิดเพราะเธอไม่รู้นี่ว่าข้างในตะกร้าจะเป็นขนมนั่น"
"แต่คุณหนูเองก็ไม่รู้นี่เจ้าคะ ว่าจะเป็นขนมที่ทางครัวจะนำไปให้แขก"
"นั่นสินะ...…แต่ว่า!!!..."
นายบ่าวทั้งสองต่างทะเลาะแย่งกันรับผิด ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างขบขัน มือเรียวเอื้อมไปยังกาน้ำชาที่วางบนโต๊ะกำลังจะเทใส่จอกเล็ก ทว่าสิ่งที่ออกมากลับเป็นเพียงแค่น้ำเปล่าเย็นชืด
ขัดสนถึงขนาดไม่มีชาดื่มเลยรึ? ชีวิตนางรอดมาจนถึงตอนนี้ได้อย่างไรกัน?
เสียงวี้ดแว้ดดูท่าทางไม่จบสิ้นทำให้เขาต้องเข้าห้ามศึกนี้ด้วยตัวเอง "พวกเจ้าหยุดกันก่อนเถิด อย่างไรก็ต้องรับโทษจากข้ากันอยู่แล้ว ข้าจะบอกพวกเจ้าเองว่าทำผิดอะไรบ้าง"
นกน้อยทั้งสองหยุดเงียบแล้วจ้องมองมายังร่างในอาภรณ์สีขาวสะอาดด้วยดวงตากลมโต ก่อนจะคุกเข่านั่งลงข้างกันราวกับนั่งอยู่หน้าศาลตัดสินคดี
"เจ้าชื่ออะไร?"
"จินหมิงเจ้าค่ะ"
"จินหมิง…โทษของเจ้าไม่หนักหนา เพราะคนในครัวนำตะกร้าของเจ้ามาใช้ดังที่เจ้าบอกในตอนแรก ดังนั้นจึงไม่มีความผิดมากนัก"
จินหมิงคิดตามก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ทว่าหัวคิ้วยังคงขมวดมุ่นด้วยความงุนงง
"แต่ว่า…คุณหนูฉีอันหนิง เจ้ามีความผิดหนักหนานัก กินขนมทั้งหมด…ไม่สิ กินขนมไปเกือบทั้งหมดทั้งที่ไม่รู้ว่าตนเองจะโชคดีถึงเพียงนั้น…"
จินหมิงได้ยินก็รีบแย้งขึ้นทันที "แต่ว่า…"
"ข้ายังพูดความผิดของคุณหนูเจ้ายังไม่จบ อีกอย่างที่เป็นโทษหนักที่สุดก็คือ…" ชายหนุ่มยิ้มทอดสายตามองไปยังใบหน้าจิ้มลิ้ม
"เจ้าทำให้ข้ารู้สึกชอบเจ้าขึ้นมา ดังนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบ…"


## รับผิดชอบ

"เจ้าทำให้ข้ารู้สึกชอบเจ้าขึ้นมา ดังนั้นเจ้าต้องรับผิดชอบ…"
"........"
"........"
สายลมพัดผ่านใบไผ่เกิดเป็นเสียงดังซ่า ๆ ภายในเรือนที่มีการโต้งเถียงกันเงียบกริบลงฉับพลัน ใบหน้าสองนายบ่าวค้างนิ่งแม้แต่ตาก็ไม่กะพริบราวกับรูปปั้น
"อ๊าฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !!!" เสียงระเบิดหัวเราะลั่นเรือนทำให้คุณชายถึงกับสะดุ้งจนถ้วยน้ำชาในมือเกือบหลุดออกจากนิ้ว จินหมิงถึงกับตกใจตื่นจากภวังค์เอนล้มไปกองกับพื้น
เสียงหัวเราะราวจะขาดใจนั้นยังไม่หยุด ร่างบอบบางที่หัวเราะจนตัวสั่นล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นอย่างไม่อายฟ้าดิน ผ่านไปนานกว่าเจ้าตัวจะลุกขึ้นมาจากพื้นได้ เฮ่อซินหมิงเช็ดน้ำตาที่เริ่มท่วมจนคลอด้วยแขนเสื้อ ใบหน้าขาวจนแทบซีดนั้นซับสีเลือดจนแทบแดงก่ำ
ชายหนุ่มนั้นฉงนใจยิ่งนัก สตรีที่ถูกชายหนุ่มบอกว่าชอบนั้นจะต้องแสดงท่าทางเอียงอายยิ้มขวยเขินมิใช่รึ? นางผู้นี้ช่างแปลกเสียจริง
"เจ้าหัวเราะอันใด?"
"ท่านต้องบ้าไปแล้ว ดูท่าจะติดเชื้อเสียสติของฉันไปแล้วแน่ ๆ อะฮ่า ๆ ๆ " เสียงหัวเราะก้องกังวานขึ้นอีกครั้ง เขาถึงกับทำสีหน้าต่อไปไม่ถูก
"อะแฮ่ม…จะอย่างไรก็ตามเจ้าก็ต้องรับผิดชอบอยู่ดี" เขาสะบัดกางพัดสีขาวขึ้นมาพัดตนเองสมกับเป็นคุณชายผู้สูงสง่า
"แล้วจะให้รับผิดชอบยังไงล่ะ?" เฮ่อซินหมิงถาม
นิ้วเรียวรวบพัดเข้าหากันแล้วเคาะพัดสีขาวเงินลงบนมืออีกข้างหนึ่งทำท่าทางครุ่นคิดหนัก "รับผิดชอบอย่างไรดีหนอ?"
เฮ่อซินหมิงพานครุ่นคิดตามไปด้วย "อ๋อ! เอาอย่างนี้เป็นไง ฉัน…เอ๊ย!…ข้าจะนั่งคุกเข่าอยู่อย่างนี้ไปสัก…สองชั่วยาม...เดี๋ยวสิ! นานไปรึเปล่านะ?…หนึ่งชั่วยาม!! หนึ่งชั่วยามแล้วกัน…"
เห็นสีหน้าของคุณชายยังไม่มีท่าทีสนใจ นางจึงพูดต่อ "ถ้างั้นเพิ่มยกมือทั้งสองข้างด้วยก็ได้!...ได้ไหมล่ะ?" นางเอ่ยจบก็ยกแขนทั้งสองข้างชูขึ้นสูง ผ่านไปนานทว่าคุณชายกลับทำหน้าเหมือนคนเหนื่อยใจยิ่งนัก
"ท่านรีบบอกมาเร็ว ๆ ซี่! ข้าเมื่อยแขนจะตายอยู่แล้ว!!" เสียงโอดครวญของสาวน้อยทำให้เขายิ้มร่าอย่างอารมณ์ดียิ่ง
"วันพรุ่งนี้ข้าว่าจะออกไปเที่ยวเล่นเสียหน่อย ดังนั้นเจ้าต้องไปกับข้า" จินหมิงที่คุกเข่าอยู่ใกล้ ๆ สะดุ้งเฮือกคิดอยากจะเอ่ยคัดค้าน
ขวับ! ราวกับมีหูและหางงอกออกมาจากคุณหนูตัวน้อยดวงตานั้นส่องประกายแวววับ "จริงเหรอ! ไปที่ไหนล่ะ!"
"เมืองฮุ่ยเหวินนี้เอง ดูท่าเจ้าจะยังไม่เคยได้ออกไปไหนเลยสิท่า" เขายิ้มอย่างรู้ทัน
"อันที่จริงเมื่อวานนี้…"
จินหมิงสะดุ้งรีบเอ่ยขัดขึ้นทันที "คุณหนูเจ้าคะ! ท่านวางแขนลงแล้วลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ดีกว่าเจ้าค่ะ หากนั่งอยู่พื้นเย็นนานเช่นนี้ประเดี๋ยวอาการกำเริบขึ้นมาจะแย่เอานะเจ้าคะ"
คุณชายรองสกุลไป๋ขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงข้องใจ "อาการกำเริบ? เจ้าป่วยอยู่เช่นนั้นหรือ?"
เฮ่อซินหมิงลดมือลงแล้วเหวี่ยงแขนไปมาคลายความเมื่อยล้าแล้วลุกจากพื้นขึ้นนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับคุณชายไป๋เฟิงพลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ดูเหมือนจะป่วยเป็นโรคประหลาด ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร"
ชายหนุ่มเบนสายตาไปมองบ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างกายสตรีตรงหน้าแทน จินหมิงก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวล "เวลาเจอกับอากาศเย็นหรือลมเย็น คุณหนูมักจะอาการกำเริบเจ้าค่ะ ข้าน้อยเกรงว่าหากให้คุณหนูออกไปข้างนอกอาการอาจจะกำเริบขึ้นอีก"
"โรคอะไรกัน?"
จินหมิงถอนหายใจ "ข้ากับท่านแม่เคยให้หมอชาวบ้านธรรมดามาตรวจคุณหนูดูสองสามคน พวกเขาต่างบอกว่าอาจจะเป็นเพียงไข้หนาวสั่นธรรมดาเท่านั้น"
แค่ฟังสิ่งที่นางพูดเขาก็รู้ได้ทันทีว่าตัวจินหมิงเองก็ไม่เชื่อคำพูดของหมอเท่าใดนัก แสดงว่าคงมีอาการอย่างอื่นมากกว่านั้นเป็นแน่ ชายหนุ่มกำลังจะเอ่ยถามว่าเหตุใดจึงไม่เชิญหมอที่เก่งกาจมาช่วยตรวจดูให้ ฐานะบุตรีของมหาเสนาบดีเช่นนางก็ยังสามารถให้หมอหลวงมาตรวจดูรักษาอาการได้เช่นกัน แต่ทว่าเมื่อเห็นสภาพความเป็นอยู่เช่นนี้แล้วเขาก็สงสัยยิ่งกว่าเดิม ทว่าหากถามพวกนางคงไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนแน่
"ถ้าเพียงไข้หนาวสั่นธรรมดาก็ไม่เห็นจะต้องวิตกกังวลมากเกินไปเลย" เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนัก มืออีกข้างกางพัดออกแล้วพัดให้กับคุณหนูที่นั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้ม จินหมิงเห็นก็รีบห้ามทันที
"คุณชายไป๋! ไม่ได้เจ้าค่ะ หากต้องลมเย็นมากอาการคุณหนูอาจกำเริบหนักถึงขั้นร่างกายเย็นจัดจนมีน้ำแข็งผุดออกมาอีกเจ้าค่ะ!"
หืม? มือนั้นหยุดชะงักแล้วรวบพัดเก็บเข้าแขนเสื้อ หนาวจัดจนน้ำแข็งผุดเลยรึ? โรคไข้หนาวสั่นอะไรกัน?
"เจ้าพูดเกินหรือเปล่า หนาวจนน้ำแข็งผุดเลยรึ?" เขาแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่เชื่อนัก แต่ผิดคาดนักที่บ่าวตัวน้อยยังไม่มีท่าทีร้อนรน
"เป็นความจริงเจ้าค่ะ"
คำตอบที่จริงจังเช่นนี้ทำเอาเขาเล่นต่อไปไม่ได้ ดูท่าวันนี้คงต้องไปสืบเรื่องราวของคุณหนูผู้นี้จากคนอื่นเสียแล้ว
"เอาเถิด เช่นนั้นวันนี้เชิญคุณหนูสิบเอ็ดพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ข้าจะพาเจ้าไปหาท่านหมอที่เก่งกาจในเมืองด้วยแล้วกัน" หากเขาบอกแค่ไปเที่ยวเล่น บ่าวที่เป็นห่วงนายตนเองมากเช่นนี้คงไม่มีทางยอมให้ไปแน่ แต่ถึงอย่างไรก็ห้ามเขาไม่ได้หรอก
ชายหนุ่มส่งสายตามีรอยยิ้มให้กับเฮ่อซินหมิง หากเป็นสตรีอื่นคงยิ้มบิดไปมาด้วยท่าทางขวยเขินแต่เมื่อเธอเห็นแล้วกลับรู้สึกขนลุกซู่
มองแบบนี้มันน่าขนลุกชะมัด!...บรื๋อ!!!
ไป๋เฟิงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วชะโงกตัวเข้าหาเฮ่อซินหมิงจนหน้าห่างกันไม่ถึงสิบชุ่น เขายิ้มอย่างทรงเสน่ห์จ้องเข้าไปในดวงตาสุกใสของสตรีตรงหน้า ทว่าสิ่งที่เห็นคือแววตานิ่งเฉยราวกับกำลังงุนงง
ไป๋เฟิงยืดตัวขึ้นแล้วถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย นางควรจะต้องแสดงท่าทางเขินอายบ้างสิ ถูกบุรุษรูปงามเช่นเขาบอกชอบก็แล้ว แต่ยังไม่มีทีท่าบิดม้วนเช่นสตรีคนอื่น
"จวนได้เวลาทานอาหารเย็นกับท่านมหาเสนาบดีแล้ว ข้าขอตัวก่อน" ไป๋เฟิงโค้งหัวให้กับนางราวกับเคารพนางในฐานะคุณหนูคนหนึ่งจริง ๆ ทั้งเฮ่อซินหมิงและจินหมิงต่างมองคุณชายตรงหน้าด้วยสายตาที่แปลกไป...


## หยั่งเชิง

ฝีเท้าไร้สุ้มเสียงและรองเท้าสีขาวสะอาดไร้ฝุ่นดินติดแม้แต่น้อยเมื่อเดินไปตามทางเดินพื้นดินเช่นนี้ นั่นทำให้เห็นว่าผู้ที่กำลังก้าวย่างอยู่นั้นมีวรยุทธ์สูงส่งเพียงใดแม้จะเหยียบย่ำลงบนใบไผ่แห้งสีทองบนพื้น
พ่อบ้านเหวินที่เพิ่งมารอได้ไม่นานเมื่อเห็นร่างในอาภรณ์สีขาวสง่าเดินออกมาจากป่าเข้ามาใกล้ก็ร้องเรียกขึ้น "คุณชายไป๋ขอรับ นายท่านเชิญไปรับประทานอาหารร่วมกันขอรับ"
คุณชายรองตระกูลไป๋เดินยิ้มอย่างสบายอุราในหัวนึกถึงใบหน้าจิ้มลิ้มดวงตากลมโตเป็นประกายของใครบางคนที่เพิ่งไปพบมาเมื่อครู่ รอยยิ้มเจิดจ้าน่าหลงใหลนั้นทำให้ใครที่เห็นต่างก็ต้องยิ้มไปตามกัน ทว่าเมื่อนึกถึงท่าทางที่ไร้ความเป็นกุลสตรีทั้งยังดูไร้สมองเช่นนั้นทำให้ชายหนุ่มถึงกับหลุดหัวเราะลั่นออกมา
พ่อบ้านเหวินจางและจิวจื่อที่เดินตามหลังมองหน้ากันด้วยความแปลกใจ จิวจื่อที่เป็นคนช่างสงสัยจึงเอ่ยถามขึ้น "คุณชายไป๋ลงโทษหัวขโมยผู้นั้นแล้วใช่หรือไม่ขอรับ" เห็นคุณชายหัวเราะแบบนี้เจ้าหัวขโมยคงโดนจัดการจนเข็ดหลาบไปแล้วเป็นแน่
ไป๋เฟิงที่เดินนำหน้าอมยิ้มมุมปาก "แน่นอน"
จิวจื่อยิ้มอย่างโล่งอกเข้ามากระซิบเสียงเบากับพ่อบ้าน "เช่นนี้พ่อบ้านก็ไม่ต้องเหนื่อยแล้วใช่ไหมขอรับ"
เหวินจางมองไปยังร่างที่เยื้องย่างอยู่เบื้ิองหน้า ได้ยินคุณชายเอ่ยเช่นนั้นเขาเองก็วางใจ ทว่ากลับไม่ไว้ใจเสียทีเดียว เสียงหัวเราะเมื่อครู่ดูเหมือนกับคนที่เพิ่งเจอเรื่องสุขใจมา
บางทีเขาอาจคิดมากไปเองก็เป็นได้?
.....................
ยามสิบดวงอาทิตย์คล้อยลงต่ำระหว่างภูเขาสูง แสงแดดยามเย็นไม่ร้อนจนเกินไปทำให้สะท้อนสีสันของดอกไม้นานาพรรณในสวนแห่งนี้ดูเปล่งประกายขึ้นมา
ชายหนุ่มในอาภรณ์สีขาวสะอาดก้าวย่างมาตามทางเดินปูด้วยหินแม่น้ำตามหลังพ่อบ้านใหญ่จวนมหาเสนาบดี สายตาของเขากวาดไปทั่วสวนดอกไม้ด้วยสีหน้าแช่มชื่น ก่อนจะไปหยุดยังศาลาหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางสวน ภายในนั้นมีโต๊ะไม้สีดำสนิทขนาดไม่ใหญ่มากอยู่ตัวหนึ่งตั้งอยู่กลางศาลา บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิดเต็มโต๊ะจนดูไม่เหมือนกับทานกันแค่สองคน ทว่ามีเพียงเก้าอี้สองตัวเท่านั้น
ฝั่งหนึ่งของโต๊ะมีชายวัยกลางคนนั่งรออยู่ ใบหน้านั้นยังดูราวกับชายวัยฉกรรณ์ ดวงตาสีดำนิ่งสนิทปิดบังสิ่งที่อยู่ภายในแววตาได้เป็นอย่างดี ปากเขายิ้มน้อย ๆ เหมือนชายที่มีเมตตากับทุกสรรพสิ่ง ร่างสูงนั่งเหยียดหลังตรงอย่างผึ่งผาย
คนแบบนี้ช่างน่ากลัวยิ่งนัก...ทว่าเขาเองก็อาจรับมือได้ไม่ยาก
"ให้ท่านมหาเสนาบดีมารอ ข้าน้อยเสียมารยาทยิ่ง" ไป๋เฟิงโค้งตัวคารวะอย่างนอบน้อมมุมปากยิ้มน้อย ๆ
"มาแล้วหรือ? เข้ามาเลย…ไม่ต้องมากพิธีกับข้าหรอก จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เคยเจอเจ้ายังกระโดดไล่ตามกระต่ายน้อยของแม่เจ้าอยู่เลย ฮ่า ๆ ๆ "
"จริงรึขอรับ? ข้าจำไม่ได้เลย" ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีมารยาทก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่าย
"ตอนนั้นเจ้ายังอายุไม่ถึงสิบปี แต่ตัวยังไม่ถึงเข่าข้าเลย ไม่คิดว่าโตมาเจ้าจะโตได้ถึงขนาดนี้" ดวงตาของชายวัยกลางคนคิดไปถึงยามเก่าก่อน
"ข้าเองก็เคยกังวลเช่นกันว่าจะตัวเล็กกว่าสตรี แต่พออายุมากขึ้นข้าก็เริ่มสูงขึ้นแล้วขอรับ" เขาเองก็พานนึกไปถึงสมัยก่อนด้วยเช่นกัน
"เอาล่ะ มาทานอาหารกันดีกว่า"
เมื่อทานไปได้สักระยะชายหนุ่มก็วางตะเกียบลง มหาเสนาบดีเห็นดังนั้นจึงเอ่ยขึ้น "ดูเหมือนเจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าอย่างนั้นหรือ?"
ไป๋เฟิงยกสองมือคารวะ "ท่านมหาเสนาบดีช่างหลักแหลมยิ่งนัก"
ชายวัยกลางคนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างเป็นมิตร "เจ้าลองว่ามา"
เมื่อเห็นท่าทีของคนตรงหน้าไป๋เฟิงก็ยิ้มมุมปาก หากเอ่ยถึงบุตรีคนหนึ่งของท่านมหาเสนาบดี เขาจะมีปฎิกริยาเช่นไร?
"วันนี้ข้าได้พบกับคุณหนูสิบเอ็ด ข้ารู้สึกถูกชะตากับนางมาก ดังนั้นข้าอยากขอท่านผู้เป็นบิดาของนางให้ข้าได้พานางออกไปเที่ยวเล่นสักวันขอรับ"
"ฟางหรงน่ะหรือ? ไม่มีปัญหา นางคงจะดีใจเป็นแน่ ฮ่า ๆ ๆ " มหาเสนาบดีหัวเราะชอบใจ
นี่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้หรือจำไม่ได้จริง ๆ กัน?
ไป๋เฟิงมุมปากยิ้มแต่ภายในใจกลับมีคำถามขึ้นมา คนเช่นนี้ก็ต้องพูดไปตรง ๆ คนอย่างไป๋เฟิงไม่สนใจใครอยู่แล้ว เขาต้องการสิ่งใดก็ต้องได้เท่านั้น
"ข้าหมายถึงคุณหนูสิบเอ็ดฉีอันหนิงขอรับ เมื่อตอนบ่ายนี้ข้าเพิ่งได้ไปพบกับนางมา พอได้พูดคุยกันข้าก็รู้สึกถูกชะตายิ่งนัก ดังนั้นวันพรุ่งนี้ข้าขอพา หนิงหนิง ไปชมเมืองสักหน่อยนะขอรับ คิดว่าคนมีจิตใจเมตตาเช่นท่านมหาเสนาบดีคงไม่มีปัญหา?"
คนเป็นพ่ออย่างมหาเสนาบดีฉีกุ้ยเหวิน คงไม่เคยเรียกบุตรสาวผู้นั้นอย่างสนิทสนมเช่นเขาเป็นแน่ คิดแล้วเขาก็ยิ้มปริ่มอย่างภาคภูมิใจ
ใบหน้าที่อ่อนโยนเมื่อครู่เริ่มไร้สีเลือดรอยยิ้มแข็งกระด้าง เขานิ่งค้างไปนานโดยไม่มีคำตอบใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ไป๋เฟิงเองก็ไม่รีบร้อน เขานั่งจิบสุราอย่างเพลิดเพลินใจ
เรื่องเช่นนี้คนตรงหน้าย่อมต้องคิดหนัก จู่ ๆ หากปรากฏคุณหนูสิบเอ็ดอีกคนขึ้นกลางเมืองพวกชาวบ้านจะร่ำลือกันไปอย่างไร ชื่อเสียงของท่านมหาเสนาบดีคงกระฉ่อนไปเร็วรี่ยิ่งกว่าตอนสร้างความดีความชอบเสียอีก
น่าสนุกจริง ๆ ...
"ท่านพ่อให้ข้ามาพำนักที่จวนของท่านเพียงไม่กี่วันเท่านั้น หากเกิดฝนฟ้าคะนองในช่วงนี้เข้าคงไม่ดีเท่าไหร่นัก หากท่านเงียบก็ถือว่าท่านตกลงแล้วนะ" ไป๋เฟิงส่งยิ้มกว้างให้ก่อนจะลุกขึ้นโค้งคารวะแล้วก้าวเท้าออกจากศาลาไปอย่างอารมณ์ดี
ในเมื่อเขาเป็นไพ่ตัวสำคัญที่มหาเสนาบดีกำลังต้องการ เช่นนั้นเขาขอใช้สิทธิ์อันทรงเกียรติ์นี้ให้คุ้มค่าหน่อยก็แล้วกัน


## ไม่ธรรมดา

"ท่านพ่อให้ข้ามาพำนักที่จวนของท่านเพียงไม่กี่วันเท่านั้น หากเกิดฝนฟ้าคะนองในช่วงนี้เข้าคงไม่ดีเท่าไหร่นัก หากท่านเงียบก็ถือว่าท่านตกลงแล้วนะ" ไป๋เฟิงส่งยิ้มกว้างให้ก่อนจะลุกขึ้นโค้งคารวะแล้วก้าวเท้าออกจากศาลาไปอย่างอารมณ์ดี
ในเมื่อเขาเป็นไพ่ตัวสำคัญที่มหาเสนาบดีกำลังต้องการ เช่นนั้นเขาขอใช้สิทธิ์อันทรงเกียรตินี้ให้คุ้มค่าหน่อยก็แล้วกัน
...........
"ช้าก่อน"
เสียงเรียบนิ่งเอ่ยขัดเท้าของเขาให้หยุดชะงัก ชายหนุ่มยิ้มหมุนกายกลับมาเผชิญหน้ากับมหาเสนาบดีอย่างไม่กลัวเกรง
"ถ้าเช่นนั้นข้าขอฝากลูกหนิงไว้กับเจ้าด้วย เจ้าพานางไปเที่ยวเล่นได้อิสระ ขอแค่นางปลอดภัยก็พอ" สีหน้าที่เต็มไปด้วยความห่วงใยจากผู้เป็นพ่อนั้นทำเอาไป๋เฟิงกระตุกยิ้มเย็น
"ได้ขอรับ อยู่กับข้ารับรองว่านางจะปลอดภัยแน่นอน ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ" ชายหนุ่มโค้งตัวคารวะอย่างอ่อนน้อม ก่อนจะส่งยิ้มกว้างให้กับท่านมหาเสนาบดีก่อนจะหมุนกายเดินออกไป
เจ้าหนุ่มนี่ร้ายกาจไม่เบา เพิ่งเจอก็มาข่มขู่ใส่กันเสียแล้ว
ฉีกุ้ยเหวินหัวเราะเบา ๆ อย่างชอบอกชอบใจ มือหนายื่นไปคว้าจอกสุรามาก่อนจะลูบคลำขอบมนช้า ๆ
แต่เช่นนี้ก็ดี…คุณชายรองแห่งตระกูลไป๋คงอยากจะอยู่ที่จวนของเขาไปอีกหลายวัน ไพ่ตัวนี้คงจะไม่หลุดมือเขาไปแน่
สุราถูกยกขึ้นดื่มจนหมดจอกทว่าเมื่อนึกถึงชื่อของใครคนหนึ่งที่ไม่เคยเห็นหน้าเข้ามุมปากก็กดลึกแววตามืดสนิทลงทันใด
............…
"อาหมิง!...อาหมิง!"
เสียงเรียกลั่นเรือนทำเอาจินหมิงที่กำลังเช็ดถูทางเดินอยู่รีบตะเกียกตะกายจากพื้นสาวเท้าเข้าไปในห้องอย่างว่องไว
"มาแล้วเจ้าค่ะ! คุณหนูมีอะไรหรือ? เรียกเสียหลังคาแทบถล่ม" เฮ่อซินหมิงหัวเราะก๊ากก่อนจะมานั่งลงบนเก้าอี้แล้วผายมือให้อีกฝ่ายนั่งลงตรงกันข้าม
"มีเรื่องอยากจะถามน่ะสิ"
"อะไรหรือเจ้าคะ?"
เฮ่อซินหมิงเรียบเรียงคำพูดก่อนจะถามด้วยสีหน้าสงสัยยิ่ง "เจ้ารู้จักคุณชายไป๋อะไรนั่นหรือเปล่า?"
จินหมิงครุ่นคิดแล้วตอบตามความจริง "รู้เพียงแค่ผิวเผินหรือเรื่องที่ทุกคนรู้กันทั่วไปเจ้าค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นเล่าให้ฟังหน่อยสิ"
"ที่ข้าได้ยินมาก็คือ คุณชายไป๋เฟิงเป็นคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ที่โด่งดังมาก แต่คนนอกส่วนใหญ่ไม่มีใครรู้ว่าตระกูลไป๋นี้พวกเขาทำธุรกิจใดถึงร่ำรวยเป็นตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมาหลายร้อยปี แต่ดูแวะข้องเกี่ยวกับใต้เท้าหรือขุนนางหลายคนรวมถึงหลายตระกูลอีกด้วย ส่วนตัวของคุณชายรองไป๋เฟิงเท่าที่ข้าได้ยินมาก็คือเป็นคนที่มีวรยุทธ์สูงส่งเกินใคร แต่ไม่ชอบอยู่ในกฎเกณฑ์ ชอบความอิสระ และยังชอบเที่ยวไปตามหอคณิกาอีกด้วยเจ้าค่ะ"
ขณะที่ฟังเฮ่อซินหมิงพยักหน้าตามช้า ๆ เมื่อฟังจินหมิงพูดจบก็เอ่ยขึ้น "ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่แฮะ"
"แต่ว่าชื่อเสียงของคุณชายรองไป๋เลื่องลือไปไกลหลายแคว้นเลยนะเจ้าคะทั้งเรื่องหน้าตาหรือความเก่งกาจ มีหลายตระกูลที่อยากจะสานสัมพันธ์กับตระกูลไป๋ทว่ายังไม่มีใครทำสำเร็จ"
"ฟังแล้วก็ดูมีอะไรขึ้นมาหน่อย ถ้าเขาเป็นคุณชายรองแสดงว่ามีพี่น้องด้วยใช่ไหม?" จินหมิงนึกทบทวนในหัวก่อนจะตอบไปอย่างไม่ปิดบัง
"เจ้าค่ะ มีคุณชายใหญ่ ไป๋ซาน อายุยี่สิบสี่ห่างจากคุณชายไป๋เฟิงเพียงสามปี ว่ากันว่าเป็นคนยึดมั่นในกฎเกณฑ์ เจ้าระเบียบ ทั้งยังช่วยบริหารงานของตระกูลได้เป็นอย่างดี ตรงข้ามกับคุณชายรองเลยเจ้าค่ะ แต่ทว่าเป็นโรคประจำตัวทำให้วรยุทธ์สู้คุณชายรองไม่ได้ แล้วมีคุณชายสาม ไป๋อวิ๋น เพิ่งจะอายุเพียงสิบเจ็ดปีแต่ก็มีชื่อเสียงเลื่องลือไม่แพ้กับพี่ชายทั้งสอง ว่ากันว่าคุณชายสามนั้นเก่งในด้านเดินหมากจนแม้แต่พี่ทั้งสองยังมิอาจเทียบได้เลยเจ้าค่ะ"
โอะโห…แต่ละคน...…ไม่ธรรมดาทั้งนั้นเลยแฮะ
เมื่อคิดไปคิดมาเฮ่อซินหมิงก็เพิ่งนึกขึ้นได้ "แล้วข้าล่ะ?"
จินหมิงเลิกคิ้วสงสัย "ทำไมหรือเจ้าคะ?"
"ข้าอายุเท่าไหร่?"
จินหมิงตอบอย่างไม่ลังเล "สิบหกเจ้าค่ะ"
โอ้!…เจ้าของร่างนี้อายุเท่าเธอเลย ถามเรื่องคนอื่นอย่างนี้ชักจะอยากรู้เรื่องของตัวเอง…หมายถึงเรื่องของสาวน้อยร่างนี้ซะแล้วสิ
"แล้วเรื่องราวของข้าล่ะ?" เป็นถึงบุตรสาวมหาเสนาบดี คงจะมีเรื่องราวน่าสนใจบ้างล่ะ
"ถ้าให้บอกตามตรง คุณหนูเป็นโรคประจำตัวทำให้ออกไปไหนไม่ได้ อีกทั้งคุณหนูเองยังชอบเก็บตัวอยู่แต่ในเรือนไม่ออกไปไหน ทุกวันก็จะชอบยืนมองวิวจากหน้าต่าง หรือมานั่งนิ่ง ๆ อยู่ที่โต๊ะ หากมากหน่อยก็จะชวนข้าคุยเรื่องสัพเพเหระ แต่ไม่เคยถามถึงเรื่องคนอื่น ครอบครัว หรือแม้แต่ เรื่องของตัวเอง เจ้าค่ะ"
นี่มันน่าหดหู่ใจชะมัด...อยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ ทั้งวันแบบนั้นมาตั้งสิบหกปีเลยเรอะ!
นี่มันไม่ธรรมดาเกินไปแล้วมั้ง!?!
"ถ้าอย่างนั้นถือว่าตอนนี้ข้าได้เปลี่ยนแปลงตัวเองก็แล้วกัน เจ้ารู้เรื่องราวของข้าบ้างไหม?" จินหมิงที่ได้ยินคำถามขมวดคิ้วจ้องผู้เป็นนายเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบ
"คุณหนูเป็นบุตรของท่านมหาเสนาบดีกับฮูหยินสี่ที่หายตัวไป ตั้งแต่เกิดคุณหนูก็มาอยู่ที่นี่และเลี้ยงดูโดยท่านแม่ของข้ามาพร้อมกับข้าเจ้าค่ะ"
เงียบไปนานชั่วอึดใจเฮ่อซินหมิงเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ "หมดแล้วเหรอ?"
"เจ้าค่ะ"
แค่นี้!?!…ถ้างั้นฉันรู้ก็เหมือนไม่รู้น่ะสิ! "แล้วแม่ของข้าเป็นใคร เจ้ารู้หรือเปล่า?" จินหมิงส่ายหน้าช้า ๆ หน้าตาเริ่มหมองหม่นลง
"นี่!…อย่าเพิ่งเศร้าสิ ฉันแค่ถามเฉย ๆ อย่าทำหน้าแบบนั้น มันทำให้ฉันจะเศร้าไปด้วยนะ"
ใบหน้านั้นราวกับกำลังมีน้ำเอ่อล้นออกมาจากดวงตา เฮ่อซินหมิงรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องทันที "นอน ๆ ๆ ตอนนี้ชักจะง่วงขึ้นมาซะแล้ว เจ้ารีบไปนอนดีกว่าอย่าเศร้าก่อนนอนเลย เดี๋ยวจะฝันร้ายนะ"
"เจ้าค่ะ"
สาวน้อยจากต่างภพรีบขึ้นเตียงแล้วเอนกายลงนอนทันทีโดยลืมบทลงโทษที่ตนเองโดนวันนี้ไปเสียหมด
............…


## ไม่รู้สักอย่าง

ทิวทัศน์นอกหน้าต่างวันนี้ก็ยังคงมีแต่ป่าไผ่เช่นเดิม ไม่รู้ว่าฉีอันหนิงอยู่มากับวิวแบบนี้ได้ยังไงมาตั้งสิบหกปี
แต่เธอก็ตาบอดมาตั้งสิบหกปีเหมือนกันนี่นา?...
อย่างน้อยเจ้าของร่างนี้ยังมีดวงตามองเห็น โชคดีขนาดนี้ทำไมไม่ออกไปสำรวจโลกกว้างให้สะใจไปเลย...แต่ฟังเรื่องราวชีวิตของนางมาก็ดูน่าสงสาร เช่นนั้นเฮ่อซินหมิงคนนี้จะออกไปทำสิ่งที่นางไม่เคยได้ทำให้แทนเอง
"คุณหนู!…อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ" เสียงสดใสนอกห้องของจินหมิงทำให้ความกระตือรือร้นในใจของสาวน้อยจากต่างภพยิ่งพองฟูขึ้น
"เย่! อาหารเช้าเป็นสิ่งสำคัญ! ต้องกินให้อิ่มแปล้ไปเล้ย!" เฮ่อซินหมิงรีบไปเปิดประตูให้อีกฝ่ายอย่างว่องไว จินหมิงชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่งแต่เมื่อเห็นคุณหนูตนกลับไปนั่งบนเก้าอี้เรียบร้อยก็ยิ้มหน้าบาน
"วันนี้สดใสจังเลยเจ้าค่ะ"
"แน่อยู่แล้ว ข้าคิดว่าจะออกไปทางลัดเดิมสักหน่อย" สีหน้าตื่นเต้นนั้นทำเอาจินหมิงใจหดเล็กลง
"ไม่…"
"ทางลัดเดิมคือที่ใดกันหนอ?" เสียงทุ้มสดใสของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าห้อง
"อ้าว!…ท่านคุณชายรองไป๋ มาทำอะไรที่นี่กันเนี่ย"
สีหน้ากระตือรือร้นและใสซื่อแบบนั้นทำเอาไป๋เฟิงหัวเราะร่า "เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าต้องรับผิดชอบบทลงโทษของข้า?"
เฮ่อซินหมิงตาลุกวาว "จริงสิ! ข้ากำลังถูกทำโทษ ถ้างั้นเอาไว้หลังกินข้าวก็แล้วกันนะ ตอนนี้หิวจัดจนเดินแทบไม่ไหวแล้ว"
ดูนางไม่เหมือนคนที่สำนึกผิดกับความผิดสักนิด ทั้งยังเอาไว้หลังกินข้าวเสียด้วย ชายหนุ่มส่ายหน้าอ่อน ๆ แล้วก้าวไปนั่งตรงข้ามกับสาวน้อยร่างเล็ก
จินหมิงวางถ้วยชามที่มีข้าวสวยเย็นชืดถ้วยหนึ่งกับต้มจืดและผัดผักลงบนโต๊ะตัวเล็ก เมื่อเฮ่อซินหมิงเห็นก็คว้าชามข้าวแล้วตักทุกอย่างราดข้าวโกยเข้าปากอย่างหิวโหย
ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าเหยเกของชายหนุ่มนางก็เอ่ยถามขึ้น " มีอะไรหรือ? ท่านยังไม่ได้ทานข้าวมาใช่หรือไม่"
ชายหนุ่มหลุดหัวเราะอย่างฝืดเฝือน "อาหารแบบนี้มันอะไรกัน เขาเอาอาหารกระต่ายมาให้เจ้าทานรึ!?!"
"อาหารกระต่ายอะไร? นี่มันอาหารคนชัด ๆ ชาวบ้านเขาก็กินกันแบบนี้แหละ" เฮ่อซินหมิงเถียงกลับ
กำลังจะใช้ตะเกียบโกยข้าวเข้าปากแขนก็รู้สึกหนักอึ้งเพราะคนตรงหน้ายื่นมือมาจับแขนนางไว้
"ไม่ต้องกินแล้ว ไปกันเลยดีกว่า" ชายหนุ่มดึงร่างนั้นให้ลุกขึ้นจากโต๊ะแล้วลากออกไปจากเรือน
"ไม่!…ยังกินข้าวไม่ทันอิ่มเลย ข้าจะไปไหนไม่ได้! ปล่อยข้านะ!!!" เสียงเริ่มออกไปไกลขึ้นทุกที จินหมิงที่ยืนอึ้งรีบเก็บสำรับแล้ววิ่งตามออกไปทันที
......
"นี่ก็เป็นบทลงโทษใช่ไหม? ไม่ให้กินข้าวเช้าเนี่ย แบบนี้มันจะทารุณกันเกินไปแล้วนะ!"
เสียงแว๊ด ๆ ที่ดังตลอดระยะทางทำให้เขาสุขใจไม่เบา " ก็เจ้าต้องรับผิดชอบ...เจ้าเป็นคนบอกเองว่า เจ้าทำผิดเจ้าจะรับผิดชอบ ไม่ใช่หรือ?"
เสียงนั้นเงียบลงไปสักครู่หนึ่งก็ดังขึ้นอีก "แต่ว่า…"
"หากเจ้ายังพูดต่อ คงพลาดโอกาสชื่นชมวิวตามทางแล้วนะ"
เสียงนั้นเงียบลงไปในทันที ดวงตากลมโตนั้นหันไปมองรอบทิศทางอย่างพิศวง "ที่นี่ที่ไหน?!?"
"ในจวนมหาเสนาบดีนั่นแหละ ต่างกับที่เรือนเจ้าลิบลับใช่หรือไม่" ใบหน้านั้นพยักหงึกหงักอย่างตื่นเต้น สายตากวาดไปมองรอบตัวราวกับเด็กน้อยจะได้ออกไปเที่ยว ดูไม่มีความรู้สึกเศร้าสร้อยน้อยใจเลยสักนิด
"ทำไมถนนถึงลอยบนน้ำได้ล่ะ?"
"ก็สะพานอย่างไรเล่า?" ดูท่านางคงไม่เคยก้าวเท้าออกไปไหนเลยจริง ๆ
"นั่นอะไรลอยอยู่บนผิวน้ำ!?!"
"ดอกบัวกับใบบัว เจ้าไม่รู้จักรึ?"
เฮ่อซินหมิงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าช้า ๆ "ดอกบัวที่เขาว่าเกิดมาจากโคลนตมใต้น้ำ แล้วเติบโตขึ้นจนเหนือผิวน้ำใช่ไหม? ดูเป็นดอกไม้ที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ เลยเนอะ"
ใบหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมหรือเครื่องประดับหรูหราราคาแพง มีเพียงรอยยิ้มสดใสเท่านั้นที่ประดับอยู่บนใบหน้าแต่กลับเจิดจ้าผุดผ่องยิ่งกว่าสตรีที่เขาเคยพบพานมาเสียอีก
"ถูกต้อง"
ทั้งสองเดินเคียงกันมาโดยมีจินหมิงตามหลังห่างไปสองจั้ง บรรญากาศเช่นนี้จินหมิงเพิ่งจะเคยเห็นกับคุณหนูตนเป็นครั้งแรกจึงยิ้มตามไปด้วย
เดินมาเกือบครึ่งชั่วยามก็เริ่มเห็นบ่าวที่เดินผ่านไปมาเข้าออกตามตรอกซอกซอยในจวนที่กว้างขวางแห่งนี้ เฮ่อซินหมิงเห็นท่าทางนอบน้อมก้มหน้าลงต่ำเดินกันอย่างเป็นระเบียบเช่นนี้จึงสงสัย "พวกเขาเป็นอะไรน่ะ?"
"เป็นบ่าวรับใช้อย่างไรเล่า?" เขาตอบด้วยความงุนงง สตรีผู้นี้แปลกพิลึกเกินไปแล้ว ราวกับนางเป็นคนหลังเขามาจากไหนถึงไม่รู้จักแม้กระทั่งดอกบัว ดูท่วงท่าการเดินก็ไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยสักนิด เหมือนเด็กน้อยที่กำลังหัดเดินมากกว่า
เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วมองคนที่เดินนำหน้าไปหนึ่งก้าวอย่างสนอกสนใจ "จวนของบิดาเจ้ากว้างใหญ่มาก หากเราไม่รีบละก็ กว่าจะถึงหน้าประตูจวนคงมืดค่ำกันพอดี"
"ไกลขนาดนั้นเชียว?!" หวา!...ต้องรีบหน่อยซะแล้วสิ
เฮ๋อซินหมิงยกกระโปรงสีเขียวอ่อนขึ้นมาเกือบถึงเข่าแล้วก้าวเท้ายาว ๆ ไปอย่างเร่งรีบ ชายหนุ่มหยุดเดินหัวเราะอย่างขบขัน
"ดูนายของเจ้าสิ นางไม่เคยฝึกเรื่องการทำตัวให้เป็นคุณหนูหรืออย่างไร?"
จินหมิงรีบตอบเต็มเสียง "เคยสิเจ้าคะ คุณหนูของข้าได้เรียนเรื่องมารยาทการวางตัว และคุณหนูก็ทำได้เป็นอย่างดี ดีกว่าคุณหนูคนอื่นด้วยซ้ำ..."
"เจ้าดูเหมือนโกหก แต่ก็ดูไม่ได้พูดปด" เขาเอ่ยอย่างฉงนใจ
จินหมิงหน้าตาเริ่มงุนงงเมื่อมองไปยังนายของตน แต่ก็ตอบชัดถ้อยชัดคำ "ข้าน้อยพูดความจริงเจ้าค่ะ แต่ว่า…ตอนนี้ข้าน้อยก็ไม่รู้แล้ว"
ชายหนุ่มอมยิ้มหน้าบาน 'ดูท่าการพานางไปเดินเที่ยวในเมืองคงสนุกเป็นแน่'


## คุณชายชุดขาว

"ดูนายของเจ้าสิ นางไม่เคยฝึกเรื่องการทำตัวให้เป็นคุณหนูหรืออย่างไร?"
จินหมิงรีบตอบเต็มเสียง "เคยสิเจ้าคะ คุณหนูของข้าได้เรียนเรื่องมารยาทการวางตัว และคุณหนูก็ทำได้เป็นอย่างดี ดีกว่าคุณหนูคนอื่นด้วยซ้ำ..."
"เจ้าดูเหมือนโกหก แต่ก็ดูไม่ได้พูดปด" เขาเอ่ยอย่างฉงนใจ
จินหมิงหน้าตาเริ่มงุนงงเมื่อมองไปยังนายของตน แต่ก็ตอบชัดถ้อยชัดคำ "ข้าน้อยพูดความจริงเจ้าค่ะ แต่ว่า…ตอนนี้ข้าน้อยก็ไม่รู้แล้ว"
ชายหนุ่มอมยิ้มหน้าบาน 'ดูท่าการพานางไปเดินเที่ยวในเมืองคงสนุกเป็นแน่'
"คุณหนูฉี รอข้าด้วย!" ชายหนุ่มก้าวยาว ๆ ไม่กี่ก้าวก็ตามหลังสาวน้อยที่เดินนำไปไกลลิ่วได้ทัน
เมื่อทั้งสามเดินผ่านสวนดอกไม้ขนาดใหญ่มาจนถึงส่วนกลางของจวนก็พบกับเรือนหลายหลังที่ตั้งอยู่ไม่ห่างและไม่ใกล้กันมาก ราวกับเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคนหลายคน บริเวณรอบเรือนมีสนามหญ้าและแปลงดอกไม้ถูกจัดไว้อย่างสวยงามยิ่ง
อีกทั้งหน้าเรือนแต่ละหลังยังมีสตรีนั่งเล่นอยู่ตามสนามหญ้า ชิงช้า หรือคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างสนุกสนาน ดูแล้วเพลินตายิ่ง
เมื่อเฮ่อซินหมิงเห็นก็รู้ได้ทันทีว่าเรือนแถวนี้เป็นเรือนของคุณหนูแต่ละคนเป็นแน่ นึกย้อนไปถึงบ้านทรุดโทรมที่ตนเองอาศัยอยู่
'บ้านแถวนี้สร้างอย่างประณีตงดงาม มีสวนเล็ก ๆ บ้านหลังนั้นคับแคบทรุดโทรม แต่มีป่าไผ่ทั้งผืนเป็นพื้นที่ให้วิ่งเล่นได้ด้วย'
นางยิ้มแป้นอย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มที่เดินตามหลังเมื่อหันไปสบสายตาของสตรีหลายคนที่มองมาเขาก็ส่งยิ้มกลับทักทายพวกนางอย่างเป็นมิตร
เดินไปอีกสองเค่อก็มาถึงประตูไม้สีแดงบานใหญ่ดูแข็งแกร่งและแสดงถึงอำนาจได้เป็นอย่างดี ทั้งสองข้างประตูมีองครักษ์ใบหน้าเย็นชายืนเฝ้าอยู่
เมื่อทั้งสองเห็นชายหนุ่มที่เดินมาก็หันไปเปิดประตูหนานั้นทันที สาวน้อยในอาภรณ์สีเขียวหม่นกระโดดโลดเต้นอย่างกระตือรือร้นรีบวิ่งไปรออยู่หน้าประตูด้วยใจที่เต้นรัว
ประตูที่ค่อย ๆ แง้มออกเกิดเป็นแสงอาทิตย์สะท้อนแทรกออกมา สาวน้อยหรี่ตาครู่หนึ่งก่อนจะตาโตอ้าปากกว้างด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
"นี่มันวิเศษไปเลย! คนเดินเต็มไปหมด แถมสองข้างทางยังมีอะไรก็ไม่รู้วางเรียงระยิบระยับไปหมดเลย!!" เฮ่อซินหมิงกำลังจะกระโจนข้ามธรณีประตูก็ต้องสะดุดกึกเมื่อมีแรงกระชากจากด้านหลัง
"เจ้าอย่าใจร้อนมากนัก หากรีบไปแล้วพลัดหลงกับข้า เจ้าจะลำบากเอาได้" เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นสาวน้อยตาลุกวาวร้องอุทานราวกับหมาน้อยอดอยากได้อาหาร
"ถ้างั้นเรารีบไปกันเถอะ!" เฮ่อซินหมิงเอ่ยแล้วก้าวเดินนำคนทั้งสองออกไปด้วยสีหน้าสดใสยิ่งกว่าตะวันที่อยู่บนท้องฟ้า
แคว้นฮุ่ยเหวินถือเป็นแคว้นใหญ่ที่มั่งคั่งร่ำรวยจากการค้าขายเพราะเป็นแคว้นที่ตัดผ่านระหว่างแคว้นจิ้งฉวี่ แคว้นฟู่จิน แคว้นต้าหย่ง และหุบเขาหนิงหลง ดังนั้นไม่ว่าพ่อค้าคหบดีใหญ่ต้องการจะไปทำการค้าข้ามแคว้นใดก็ต้องผ่านทางแคว้นฮุ่ยเหวินก่อน แคว้นนี้จึงมีสินค้ามากมายของทุกแคว้นมารวมกัน แคว้นฮุ่ยเหวินจึงถือว่าเป็นจุดศูนย์กลางของการค้าขายกันเลยทีเดียว
"อาหมิง ดูนี่สิ มันคืออะไร? น่ากินจังเลย ใช่ของกินรึเปล่านะ?" นิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังร้านแรกที่มีขนมหลากสีสัน จินหมิงเห็นแล้วก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเกรง ๆ "ผลไม้อบแห้งเจ้าค่ะ...คุณหนู…แต่ว่าเราไม่มี…"
"เจ้าอยากกินใช่หรือไม่…เลือกสิ" คุณชายรองไป๋เอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่าจินหมิงกลับสะดุ้งด้วยความกังวล
"คุณชายไป๋เจ้าคะ…คือว่าคุณหนูของข้า…"
"ข้าจะจ่ายให้เองเจ้าไม่ต้องห่วง เจ้าก็ไปเลือกมาด้วยสิ" เขาตอบอย่างจริงใจ จินหมิงได้แต่ขอบคุณแต่ไม่กล้ารับน้ำใจนี้
"อื้ม!…อร่อยจัง อันนี้มันเปรี้ยว ๆ ส่วนอันนี้มันหวาน ๆ อาหมิงลองกินดูสิ" จินหมิงยังไม่ทันปฏิเสธก็ถูกผลไม้อบแห้งอุดปากเสียก่อน นางจึงได้แต่เคี้ยวผลไม้ชิ้นนั้นและส่งยิ้มกลับไปให้ผู้เป็นนาย "อันนี้หวานอร่อยดีเจ้าค่ะ"
เมื่อกินไปได้ครบทุกสีเฮ่อซินหมิงก็เพิ่งนึกขึ้นได้ "ตายละ! ท่านจ่ายให้ข้าแต่ข้าลืมแบ่งท่านเลย อย่าถือสาข้าเลยนะ ท่านลองกินก่อนสิ"
ถุงกระดาษถูกยื่นมาตรงหน้าชายหนุ่ม เขาเหล่สายตามองไปทางสาวรับใช้ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงน้อยใจ "เจ้าก็ป้อนข้าเหมือนที่ข้าเคยป้อนให้เจ้าสิ"
เฮ่อซินหมิงเหลือบตามองบนครุ่นคิดก่อนจะตอบออกมา "ก็ได้"
ชายหนุ่มยิ้มร่าก่อนจะโค้งตัวลงอ้าปากขณะที่สาวน้อยยื่นผลไม้มาให้ ชายหนุ่มมองดวงตากลมโตนั้นด้วยความสุขใจทว่ารสชาติที่ไหลลงคอเมื่อเริ่มเคี้ยวนั้นทำเอาเขารีบหันหลังแล้วแทบคายทิ้ง
"อะฮ่า ๆ ๆ " เสียงหัวเราะลั่นอย่างสะใจของคุณหนูฉีอันหนิงทำให้เขาไม่กล้าคายของในปากออก แต่สีหน้าที่บิดเบี้ยวนั้นก็ทำให้รู้ว่าผลไม้อบแห้งชิ้นนั้นรสชาติเป็นเช่นไร
ใบหน้าชายหนุ่มแดงก่ำเมื่อหันกลับมา รสชาติเปรี้ยวสุดขั้วขึ้นสมองนั้นยังติดอยู่ทั่วปากเช่นเดียวกับเสียงหัวเราะลั่นนั้น
"โอ๊ะ! นั่นอะไร อาหมิงไปดูกันเร็ว!" ความสนใจถูกเปลี่ยนทิศทางในทันทีเมื่อสายตาหันไปเห็นของกินที่ร้านถัดไป คุณชายไป๋ที่น่าสงสารได้แต่ทำหน้าตาบิดเบี้ยวเดินตามสองสาวต้อย ๆ
ผ่านมาหลายร้านที่มีแต่ของกินทำเอาชายหนุ่มต้องลอบถามสาวใช้ที่ยืนรอเจ้านายเลือกซาลาเปาอยู่ด้วยความใคร่รู้
"เจ้านายเจ้าจะไม่ไปร้านขายเครื่องประดับ ร้านเสื้อผ้าเลยรึ?"
จินหมิงยิ้มอ่อน ๆ พร้อมกับส่ายหัว "ข้าก็ไม่ทราบ ท่านก็ลองชวนคุณหนูไปสิเจ้าคะ"
เมื่อเขายื่นเหรียญอีแปะให้กับพ่อค้าเสร็จก็พูดกับเฮ่อซินหมิง "ข้ามีร้านนึงน่าสนใจ เจ้าอยากไปหรือไม่?"
"ร้านอะไรล่ะ?" เฮ่อซินหมิงมองอาหารในอ้อมแขนด้วยสายตาเปล่งประกายโดยไม่มองไปยังคนถามเลยด้วยซ้ำ
"เจ้าตามข้ามา"
......….
"ข้าว่าอันนี้เหมาะกับเจ้านะ" กำไลสีเงินส่องประกายวิบวับถูกยื่นมาเบื้องหน้า เฮ่อซินหมิงที่คาบซาลาเปาอยู่ในปากยังไม่ทันได้เอ่ยอะไรก็มีเสียงขัดขึ้น
"ไม่เจ้าค่ะ คุณหนูผิวขาวต้องเส้นนี้ถึงจะเหมาะเจ้าค่ะ"
"ถ้าเช่นนั้น…เส้นนี้เล่า เป็นไข่มุกเม็ดใหญ่เชียว"
"แบบนั้นข้อมือคุณหนูหักพอดีเจ้าค่ะ ข้าว่าสร้อยไหมถักเส้นนั้นก็ดูดีนะเจ้าคะ"
"สายตาเจ้าไม่ดีเลยนะ สร้อยคนจนแบบนั้นจะใส่ทำไม ข้าว่านี่ดีกว่า"
เสียงถกเถียงกันของทั้งสองฝ่ายดังกลบฝีเท้าที่เริ่มเดินเตาะแตะไปทางอื่น เฮ่อซินหมิงที่ทำจมูกฟุดฟิดค่อย ๆ เดินตามกลิ่นหอมนั้นไปอย่างหลงใหล
สองเท้าของนางพามาหยุดอยู่หน้าร้านขนมน้ำตาลปั้นที่มีชายวัยชรากำลังวาดน้ำตาลให้เป็นลายเส้นสวยงาม เฮ่อซินหมิงร้องอย่างตื่นตาตื่นใจดังไม่แพ้กับเด็ก ๆ ที่ยืนห้อมล้อมแผงร้านของชายชรา
ชายเสื้อสีขาวที่โผล่เข้ามาในสายตา นางกระตุกชายแขนเสื้อสีขาวนั้นดึงให้มาดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "ท่านดูสิ!"
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับนางจึงหันไปมองด้วยความฉงนใจ ทว่าคนในอาภรณ์สีขาวที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คุณชายรองไป๋เฟิง
"อ้าว!…คุณชายทอยเต๋านี่นา!?!"


## นายท่านชุดดำ

สองเท้าของนางพามาหยุดอยู่หน้าร้านขนมน้ำตาลปั้นที่มีชายวัยชรากำลังวาดน้ำตาลให้เป็นลายเส้นสวยงาม เฮ่อซินหมิงร้องอย่างตื่นตาตื่นใจดังไม่แพ้กับเด็ก ๆ ที่ยืนห้อมล้อมแผงร้านของชายชรา
ชายเสื้อสีขาวที่โผล่เข้ามาในสายตา นางกระตุกชายแขนเสื้อสีขาวนั้นดึงให้มาดูสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "ท่านดูสิ!"
เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับนางจึงหันไปมองด้วยความฉงนใจ ทว่าคนในอาภรณ์สีขาวที่อยู่ตรงหน้ากลับไม่ใช่คุณชายรองไป๋เฟิง
"อ้าว!…คุณชายทอยเต๋านี่นา!?!"
คนในอาภรณ์สีขาวหยุดชะงักจ้องมองนางด้วยสายตาแปลกใจก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงยินดียิ่ง "แม่นางน้อยเมื่อวันก่อน คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกับท่านอีก อาการของท่านดีขึ้นหรือไม่ขอรับ?"
"อืม…ดีขึ้นมากแล้ว แต่ก็ยังต้องใส่เสื้อผ้าหลายชั้นอยู่ดี ว่าแต่ท่านอยู่แถวนี้หรอ?"
ชายหนุ่มหัวเราะแล้วตอบ "เปล่าขอรับ นายท่านของข้ามาพักที่โรงเตี๊ยมไม่ไกลจากที่นี่..." จิ้นหยี่เฉิงครุ่นคิดแวบหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเบิกบาน "นายท่านของข้าอยากเจอคุณหนู ท่านจะมากับข้าสักครู่ได้ไหมขอรับ"
"อยากเจอ?" หรือเราไปทำอะไรผิดหูผิดตาหรือเปล่าหว่า?...แต่ดูจากแววตาของผู้ชายคนนี้ก็ดูไม่มีเรื่องอันตรายอะไรนะ
"ได้สิ"
จิ้นหยี่เฉิงยิ้มรับ "เชิญทางนี้ขอรับ"
ทั้งสองเดินมาในอีกเส้นทางหนึ่งที่มีคนเดินผ่านไปมาน้อยลง ชายหนุ่มได้โอกาสก็ถามขึ้น "ข้าสงสัยนักว่าเหตุใด สาวน้อยผู้นั้นถึงเรียกท่านว่าคุณหนูทั้งยังดูเคารพท่านมาก ท่านเป็นคุณหนูจากตระกูลใดหรือ?"
เฮ่อซินหมิงเองก็ไม่ได้คิดว่าต้องปิดบังเรื่องของสตรีผู้นี้ และอีกอย่างนางก็ไม่ค่อยรู้ประวัติส่วนตัวของฉีอันหนิงมากนักจึงเอ่ย "ตระกูลฉีมั้งนะ?...ข้าเป็นบุตรสาวของมหาเสนาบดีน่ะ"
เมื่อจิ้นหยี่เฉิงได้ยินก็เบิกตาโพลงแทบไม่อยากเชื่อหูทั้งสองของตัวเอง "มหาเสนาบดี?…ท่านมหาเสนาบดีฉีกุ้ยเหวินของแคว้นฮุ่ยเหวินหรือขอรับ?!?"
นั่นสิ…ลืมถามอาหมิงไปเลยว่าท่านมหาเสนาบดีคนนี้ชื่ออะไร "อืม…น่าจะใช่ เป็นลูกสาวคนที่สิบเอ็ดน่ะ"
หากนายท่านรู้เข้าคงตกตะลึงไม่แพ้เขาแน่ เป็นถึงบุตรีของมหาเสนาบดีแต่ดูจากอาภรณ์แล้วเหมือนคุณหนูจากตระกูลตกอับมากกว่า
หรือบางทีนางอาจล้อเขาเล่นก็เป็นได้...…?
แต่ความจริงใจในแววตานั้นไม่อาจโกหกกันได้เช่นกัน
"แล้วเจ้าเรียกคนนั้นว่านายท่าน เขาก็เป็นคุณชายหรือ?" เฮ่อซินหมิงถามกลับ
จิ้นหยี่เฉิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ "เรามาใกล้จะถึงแล้ว…ข้าว่าท่านลองถามนายท่านของข้าเองดีกว่าขอรับ"
"งั้นเหรอ…เอางั้นก็ได้ ว่าแต่เจ้าก็เป็นคุณชายหรอ?"
ชายหนุ่มรีบเอ่ยทันใด "เปล่าขอรับ ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวรับใช้เท่านั้น"
เฮ่อซินหมิงตาลุกวาวอย่างนับถือ "ดูท่าทางเจ้าไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่เป็นบ่าวรับใช้เองหรอ? เจ้าดูเหมือนคุณชายผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งเลยนะเนี่ย!"
เขายิ้มน้อย ๆ น้ำเสียงมีความอ่อนน้อมมากขึ้น "ข้าน้อยมิกล้า"
"แล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะ"
ในเมื่อนางไม่ปิดบังตัวเองกับเขา เขาก็ควรจะแสดงความจริงใจกลับไปบ้าง "ข้าน้อยจิ้นหยี่เฉิงขอรับ"
ทว่าเขาเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้จึงถามอย่างเป็นกังวล "ท่านมาแถวนี้คนเดียวหรือขอรับ"
เฮ่อซินหมิงชะงักก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ "อันที่จริงอาหมิงก็มาด้วยเหมือนกัน แต่ว่า...ข้าได้กลิ่นขนมนั่นก็เลยเดินตามกลิ่นมาน่ะ แต่อาหมิงอยู่กับคุณชายไป๋เฟิงคงไม่เป็นอะไรหรอก"
เขาถามเพราะหมายถึงตัวนางแต่กลับบอกว่าสาวรับใช้จะไม่เป็นอะไรเนี่ยนะ นี่นางไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยหรือ?
ว่าแต่... "คุณชายไป๋เฟิงหรือขอรับ?"
"อืม…ข้าเพิ่งรู้จักเขาเมื่อวานนี้เอง เพราะว่าข้ากินขนมของเขาไปเกือบหมดก็เลยโดนลงโทษให้ออกมากับเขาน่ะ"
ได้ข่าวมาว่าคุณชายรองแห่งตระกูลไป๋ไปพักที่จวนมหาเสนาบดี ดูท่านางคงจะเป็นคุณหนูในจวนนั้นจริง ๆ แต่ชื่อของนาง เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าท่านมหาเสนาบดีแคว้นฮุ่ยเหวินมีบุตรีชื่อนี้ด้วย
เมื่อเห็นอาคารไม้หลังไม่ใหญ่มากเข้ามาในสายตาเขาก็เอ่ย "ถึงแล้วขอรับ นายท่านพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมนี้ขอรับ"
"ดูไม่ค่อยมีคนเลยนะ" เมื่อเดินเข้ามาข้างในก็พบกับโต๊ะเก้าอี้สำหรับทานอาหารจำนวนไม่มาก แต่คนยิ่งน้อยมากกว่า
"นายท่านของข้าไม่ชอบเสียงดังวุ่นวายน่ะขอรับ"
จิ้นหยี่เฉิงเดินนำทางขึ้นบันไดไปชั้นสองแล้วเลี้ยวซ้ายไปหยุดอยู่หน้าห้องหนึ่งพลางเคาะประตู "นายท่าน ข้าเองขอรับ"
"เข้ามา"
ชายหนุ่มลอบยิ้มในใจแล้วเปิดประตูให้เฮ่อซินหมิงเข้าไป ภายในห้องที่สะอาดเรียบร้อยข้าวของวางเป็นระเบียบ ในห้องมีเพียงชายในอาภรณ์สีดำที่ยืนกอดอกหันหลังอยู่ข้างหน้าต่าง
พลันนั้นชายในอาภรณ์สีดำสนิทก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันมา "เรื่องที่ข้าให้เจ้าไปสืบ…"
สายตาคมปลาบหันมาสบตาสุกใสเป็นประกายของคนร่างเล็กในอาภรณ์สีเขียวพอดี เขาเบิกตาโพลงอย่างตื่นตระหนกและตกใจยิ่ง
"เจ้า!!!…เจ้ามาได้อย่างไร!?!"
"จิ้นหยี่เฉิงพาข้ามา ไม่ใช่ว่าท่านอยากพบข้าหรอกหรือ?"
ชายหนุ่มสะดุดกึกสายตาค่อย ๆ เบนไปหาบ่าวของตนด้วยแววตาที่เริ่มดำมืดคมคริบมากขึ้นเรื่อย ๆ หากสายตาฆ่าคนได้เขาคงจะตายไปหลายสิบครั้งแล้ว
จิ้นหยี่เฉิงเก็บซ่อนแววตามีรอยยิ้มเริงร่า น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นฟังดูเหมือนคนใจบุญจนปัญญา "ข้าน้อยกำลังไปทำงานที่นายท่านมอบหมายไว้ ทว่าเผอิญเจอกับคุณหนูฉีที่พลัดหลงกับสาวใช้ของตนและคุณชายรองตระกูลไป๋เข้าพอดี ข้าเลยพามาหานายท่านขอรับ"
"คุณหนูฉี?"
"ขอรับ นางคือคุณหนูฉีอันหนิงบุตรีคนที่สิบเอ็ดของมหาเสนาบดีแคว้นฮุ่ยเหวินขอรับ" เมื่อเอ่ยจบ ดังคาด คุณชายคงมีความคิดเช่นเดียวกับเขาเป็นแน่
"เจ้ากับไป๋เฟิงเป็นอะไรกัน" เขาถามนางเสียงเข้ม เฮ่อซินหมิงกำลังจะเอ่ยตอบก็มีเสียงยียวนคุ้นหูขัดขึ้นมาเสียก่อน
"ไม่ยักรู้ว่าองค์รัชทายาทแคว้นต้าหย่งอยู่ที่นี่ ข้าจะได้เชิญไปเที่ยวที่หอคณิกากับข้าเสียหน่อย"


## ปะทะฝีปาก

"คุณหนูฉี?"
"ขอรับ นางคือคุณหนูฉีอันหนิงบุตรีคนที่สิบเอ็ดของมหาเสนาบดีแคว้นฮุ่ยเหวินขอรับ" เมื่อเอ่ยจบ ดังคาด คุณชายคงมีความคิดเช่นเดียวกับเขาเป็นแน่
"เจ้ากับไป๋เฟิงเป็นอะไรกัน" เขาถามนางเสียงเข้ม เฮ่อซินหมิงกำลังจะเอ่ยตอบก็มีเสียงยียวนคุ้นหูขัดขึ้นมาเสียก่อน
"ไม่ยักรู้ว่าองค์รัชทายาทแคว้นต้าหย่งอยู่ที่นี่ ข้าจะได้เชิญไปเที่ยวที่หอคณิกากับข้าเสียหน่อย"
ฉับพลันที่จบประโยคก็ปรากฎเงาร่างสีขาวพลิ้วเข้ามาจากหน้าต่างบานที่เมื่อครู่ชายอาภรณ์ดำยืนอยู่ ใบหน้ายิ้มกริ่มนั้นมองสบตากับคนที่ถูกเรียกว่าเป็นองค์รัชทายาทก่อนจะเบนสายตามายิ้มกว้างให้กับสาวน้อยที่ยืนอยู่กลางห้อง
"อันหนิง แถวนี้เปล่าเปลี่ยวอันตราย เจ้ามาเที่ยวชมพอแล้วก็กลับกันเถิด"
"คุณชายไป๋หาข้าเจอได้ยังไงน่ะ"
"การที่เจ้าบุกรุกห้องของผู้อื่นเช่นนี้นับว่ายังสมกับเป็นคุณชายอยู่อีกหรือ?"
"ไม่ต่างจากเจ้าที่ลักพาตัวคนของข้ามาหรอก"
จู่ ๆ บรรยากาศก็เกิดตึงเครียดขึ้นมากะทันหัน เฮ่อซินหมิงที่ยังงุนงงก็ยังไม่กล้าปริปากพูดสิ่งใด ในขณะนั้นพร้อมกับประตูที่ถูกผลักออกพอดี
"คุณหนูเจ้าคะ!!"
"อาหมิงก็มาด้วยหรอ โชคดีจัง…"
"คุณหนูมาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ ท่านหายตัวไปข้าก็กลัวแทบแย่" สีหน้าจินหมิงที่ซีดเผือดบัดนี้เริ่มมีเลือดฝาดซับขึ้นมา
เฮ่อซินหมิงหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะเอ่ย "คือ…ข้าได้กลิ่นหอม ๆ ก็เลยเดินตามกลิ่นนั้นไปจากนั้นก็ได้เจอกับจิ้นหยี่เฉิงหรือก็คือผู้ชายคนนั้นเข้า เขาก็เลยพาข้ามาหาคุณชายท่านนี้น่ะ เขาบอกว่าอยากพบกับข้า"
"ไม่ทราบว่าองค์รัชทายาทมีเรื่องใดกับคนของกระหม่อมหรือพะยะค่ะ" หึ!…เจ้าปลาไหลไป๋เฟิง ทีเรื่องเช่นนี้กลับรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
"หากนางเป็นบุตรสาวของมหาเสนาบดีฉีกุ้ยเหวิน แล้วจะเป็นคนของเจ้าไปได้อย่างไร" เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม แต่ไม่กระทบกระเทือนสีหน้าของไป๋เฟิงเลยแม้แต่น้อย
"นางทำผิดที่กินขนมของกระหม่อมไปโดยไม่รู้ กระหม่อมจึงต้องแสร้งเอาผิดนางและทำโทษนางด้วยการพามาเที่ยวเล่นในเมืองพะยะค่ะ กระหม่อมจึงต้องดูแลนาง ดังนั้นวันนี้นางจึงเป็นคนของกระหม่อม"
เมื่อฟังจบคนทั้งห้องต่างขมวดคิ้วตามกันด้วยความงุนงง ทว่าชายชุดดำกลับยิ้มเยาะแล้วเอ่ยอย่างเหี้ยมเกรียม
"หากเช่นนั้นข้าก็พูดได้ว่านางเป็นคนของข้าเช่นกัน" คนทั้งห้องยิ่งขมวดคิ้วชิดกันมากกว่าเก่า
"ขอฟังเหตุผลขององค์รัชทายาท"
"ข้าเคยช่วยใช้กำลังภายในกับอาการป่วยที่กำเริบของนาง ดังนั้นนางจึงติดหนี้บุญคุณของข้า นางต้องชดใช้หนี้บุญคุณให้กับข้า"
อะโหย…คนอย่างเฮ่อซินหมิงต้องทำคุณไถ่โทษ และยังมีหนี้บุญคุณต้องชำระอีก สิ่งที่ตากับยายสอนว่าไม่ควรทำวันนี้กลับโดนไปแล้ว
รอยยิ้มของไป๋เฟิงแข็งค้างไปชั่วขณะไม่อาจเอ่ยอะไรได้อีก เฮ่อซินหมิงหันไปถามกับชายอาภรณ์ดำที่กลายเป็นเจ้าหนี้ของนาง "องค์รัชทายาท อยากให้ข้าชดใช้หนี้บุญคุณครั้งนั้นอย่างไรหรือ?"
"ชื่อของข้าคือหลี่เพ่ยหยาง เจ้าเรียกชื่อของข้าก็พอ" ไป๋เฟิงตากระตุก บนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มมีรอยยิ้มเยาะเย้ยแฝงอยู่
ไป๋เฟิงคาดหวังว่าคุณหนูฉีคงจะไม่กล้าเอ่ยนามตรง ๆ ขององค์รัชทายาทเป็นแน่ แต่…
"ได้ หลี่เพ่ยหยาง ท่าอยากให้ข้าชดใช้หนี้บุญคุณครั้งนี้ยังไงล่ะ" เพล้ง! เหมือนจะมีเสียงของตกแตกมาจากที่ไหนสักแห่ง
ไป๋เฟิงไม่ยอมแพ้ แต่ไหนแต่ไรองค์รัชทายาทฝีปากไม่เคยสู้เขาได้อยู่แล้ว "วันนี้กะทันหันนัก หนิงเอ๋ออาจจะยังปรับตัวไม่ค่อยได้ ข้าว่าเรากลับก่อนดีกว่า เจ้าไม่รู้ว่าหากยิ่งอยู่นานประเดี๋ยวเจ้าอาจจะถูกตัดหัวโดยไม่รู้ตัวได้จากคนใจดำอำมหิต"
"เจ้าว่าใคร!!!"
"ข้าก็ไม่ได้พูดชื่อของท่านออกมาสักหน่อย จะร้อนตัวไปทำไมเล่า วันนี้ข้าต้องพาคนของข้ากลับไปแล้ว ขอให้องค์รัชทายาทสุขกายสบายใจ"
"เจ้า!!!"
"ไปกันเถิดหนิงเอ๋อ ที่นี่ห้องหับคับแคบอบอ้าวนักอยู่แล้วยิ่งร้อน เราไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ป่าไผ่ของเจ้ากันดีกว่า"
"ไป๋เฟิง!!!"
"ไปกันเถิดหนิงเอ๋อ" เขาอมยิ้มมุมปากใช้มือข้างหนึ่งโอบไหล่นางไว้ส่วนอีกข้างก็กางพัดสีขาวของตนเองพัดให้นางอย่างนุ่มนวลแล้วค่อย ๆ ออกจากห้องไปเชื่องช้าราวกับเต่าเดิน
ใจขององค์รัชทายาทหลี่เพ่ยหยางลุกโชนขึ้นเป็นไฟ เขาคิดอยากจะเข้าไปแกะมือเหนียวนั่นออกนัก และแน่นอนว่าไม่มีทางที่เขาจะไม่กล้า
สายพลังรุนแรงพุ่งตรงไปยังแผ่นหลังสูงโปร่งของชายหนุ่มอาภรณ์สีขาวสะอาด ไป๋เฟิงที่รับรู้ได้ถึงพลังรุนแรงที่สามารถเอาชีวิตคน ๆ หนึ่งได้ เขากระชากร่างเล็กนั้นเข้ามาในอ้อมแขนแล้วพลิ้วกายหลบอย่างว่องไว
"อะไรกันองค์รัชทายาท ข้าไปทำอะไรให้ท่านถึงใจร้อนวู่วามคิดจะฆ่าข้าเช่นนี้ ความอำมหิตของท่านยังเหมือนเดิมเลยนะ"
"หากเจ้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว…ข้าจะตัดลิ้นเจ้าซะ!!"
"โธ่…องค์รัชทายาท หากท่านใจร้อนเช่นนี้แล้วข้าจะไม่พูดได้อย่างไร ข้าเตือนท่านเพราะหวังดีนะเนี่ย"
สีหน้าแววตาของคนตรงหน้าก็ยังทำเอาเฮ่อซินหมิงตาค้าง หากเจ้านี่ยังพล่ามต่อไปไม่แน่ว่าทั้งเขา นางและอาหมิงคงไม่รอดแน่
"นี่…ข้าว่าเจ้าน่ะพอได้แล้วนะ แล้วก็ปล่อยข้าได้แล้ว"
ไป๋เฟิงหันมามองคนในอ้อมแขนแล้วยิ้มร่า สีหน้าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที
"ได้สิ เจ้าว่าอย่างไรข้าก็ว่าอย่างนั้น เช่นนั้นเรารีบไปกันเถิด ก่อนที่จะหายใจไม่ออกตาย" นี่ก็ยังจะไปโยนระเบิดทิ้งทวนอีก เขาอยากตายจริง ๆ รึไง
เหตุการณ์ในวันนี้ทำเอานางรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที......…
สาวน้อยตาบอดในยุคปัจจุบัน ทะลุมิติมายังร่างของคุณหนูขี้โรคไร้ตัวตนอยู่ท้ายจวนที่แสนรกร้าง....แล้วทำไมล่ะ?ตอนนี้เธอมีดวงตาแล้วนี่! "ช่วยด้วย!คุณหนูเสียสติไปแล้ว!"