ผู้เป็นที่รักของเหล่าผีในโลกสยองขวัญ
littleyumyum
## #นั่นผีนะครับแซน 1

ในตรอกทางเดินอันมืดมิดชวนน่าขนลุก ร่างร่างหนึ่งกำลังเดินถือถุงที่ใส่อะไรบางอย่างผ่านตรอกไปอย่างช้าๆ ก่อนที่เสียงของเขาจะพูดขึ้นมากับอากาศอันว่างเปล่าอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ขอโทษด้วยนะครับคุณลุง วันนี้ผมเลิกงานค่อนข้างดึก นี่โจ๊กที่คุณลุงฝากซื้อนะครับ"
แสงของดวงจันทร์ค่อยๆสอดส่องเข้ามาในตรอกอันมืดมิด เผยให้เห็นใบหน้าอันน่ารักของคนคนหนึ่ง ดวงตาของเขานั้นเต็มไปด้วยความจริงใจชวนให้รู้สึกอยากเข้าใกล้ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
ถุงพลาสติกในมือบางที่ยื่นไปในอากาศอันว่างเปล่านั้นมีถ้วยโจ๊กร้อนๆอยู่ถ้วยหนึ่ง มันเป็นอาหารแช่แข็งที่สามารถหาซื้อได้ตามร้านสะดวกซื้อปกติทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษ
แต่แทนที่ถุงโจ๊กนั้นจะร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงเมื่อร่างบางปล่อยมือ มันกลับลอยอยู่ในอากาศอันว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด
หากเป็นคนอื่นๆมาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วล่ะก็ พวกเขาคงจะต้องวิ่งหนีไปด้วยความหวาดกลัวแน่ๆ แต่กับ'แซน'แล้ว เขาทำเพียงยืนนิ่งๆราวกับคุ้นชินกับมันไปแล้วเพียงเท่านั้น
แน่ล่ะ ก็เขาเห็นอะไรแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้วนี่นา
ในสายตาคนอื่นที่ตรงหน้าของแซนนั้นเป็นเพียงอากาศอันว่างเปล่า แต่ในสายตาของเขา กลับมีร่างของชายชราร่างหนึ่งยืนส่งยิ้มให้เขาอยู่
"ขอบคุณมากๆเลยนะหนูแซน ส่วนเงินที่เอาไปก็ไม่ต้องคืนลุงแล้วล่ะ หนูเก็บเอาไว้เถอะ"
"แต่-"
"ถ้าไม่อยากคืนล่ะก็ งั้นคราวหน้าลุงฝากซื้ออะไรอร่อยๆมาฝากบ้างก็แล้วกันนะ ลุงก็อยู่แถวนี้แหละ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนเลยต้องพยักหน้าตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้
เงินที่คุณลุงคนนี้ฝากให้เขาไปซื้อโจ๊กนั้นเป็นเงินที่อีกฝ่ายเก็บไว้ตามที่ต่างๆในบ้านตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ และเนื่องจากอยู่ตัวคนเดียวมาตลอด พอคุณลุงตาย บ้านนั้นก็เลยกลายเป็นบ้านร้างในตรอกมืดๆแห่งนี้ไปในที่สุด
แต่ที่แซนค่อนข้างลำบากใจก็คือ เงินที่อีกฝ่ายให้เขามานั้นมันมีมากถึงสองพันเลยทีเดียว แต่คุณลุงกลับฝากเขาซื้อโจ๊กแค่ถ้วยเดียวเพียงเท่านั้น เขาจึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่
สองพันสำหรับเขานั่นคืออยู่ได้เป็นเดือนเลยนะ!
แซนเป็นเด็กที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขาไม่เคยรู้จักหรือเห็นหน้าพ่อแม่ของตัวเองเลยด้วยซ้ำ แม้ตอนเด็กๆจะรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่พอมีเหล่าผีและวิญญาณมาคอยปลอบ เขาจึงค่อยๆรู้สึกดีขึ้น
แม้คนอื่นๆจะมองไม่เห็น แต่สำหรับแซน วิญญาณเหล่านั้นถือเป็นครอบครัวของเขา
แซนสามารถมองเห็นผีและวิญญาณได้ตั้งแต่ที่เขายังเป็นเด็ก ในตอนนั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นวิญญาณจนทำให้เผลอเข้าไปทักและพูดคุยด้วยบ่อยๆ และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวเขาไม่มีเพื่อนคบเพราะถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด
แต่แซนก็ไม่เสียใจหรอกนะ เพราะรอบตัวของเขายังคงมีเหล่าผีๆที่วนเวียนมาคุยเล่นด้วยกันบ่อยๆอย่างไม่ขาดสาย แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่บางครั้งผีที่มาวนเวียนอยู่รอบตัวเขาบางตนจะเป็นวิญญาณร้าย แต่พอผ่านไปสักพัก วิญญาณเหล่านั้นก็กลับกลายเป็นวิญญาณที่ดีขึ้นมาเองอย่างน่าประหลาด ทั้งวิญญาณแต่ละตนเองก็ยังดูจะเอ็นดูเขาเป็นพิเศษเสียด้วย
แซนเคยถามเหล่าวิญญาณรอบตัวถึงเรื่องนี้มาก่อนเช่นกัน ซึ่งอีกฝ่ายก็บอกว่าออร่ารอบๆตัวของเขานั้นมันแปลก เพราะมันสามารถทำให้เหล่าวิญญาณทุกตนรู้สึกสบายใจและได้ปล่อยวางกับเรื่องราวต่างๆในอดีต
แซนก็ไม่ค่อยเข้าใจเช่นเดียวกัน แต่เอาเป็นว่าวิญญาณที่อยู่รอบๆตัวของเขานั้นนิสัยดีทุกตนเลยก็พอ
นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องประหลาดเกี่ยวกับตัวเขาอีกเรื่อง นั่นก็คือของทุกอย่างที่เขาต้องการมอบให้กับเหล่าวิญญาณ แซนก็สามารถส่งให้กับมือได้เลย ไม่จำเป็นต้องจุดธูปหรือทำพิธีอะไรเลยด้วยซ้ำ
แม้ในตอนแรกๆจะยังดูงุนงง แต่พอผ่านไปหลายปี แซนก็เริ่มชินกับมันไปเองโดยอัตโนมัติ
สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่แซนอาศัยอยู่ตั้งแต่เด็กนั้นมีสภาพทางการเงินไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ดังนั้นเขาเลยไม่มีโอกาสได้ไปเรียนที่โรงเรียนเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ อาศัยหนังสือต่างๆที่พอมีอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในการเรียนรู้ด้วยตัวเองแทน
การอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าของแซนนั้นจำเป็นจะต้องทำงานได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการทำความสะอาดปัดกวาดเช็ดถู ซักผ้า ทำอาหาร หรือแม้กระทั่งเย็บเสื้อผ้าให้กับตนเอง เขาล้วนผ่านมันมาทุกอย่างแล้ว
และเมื่อแซนอายุได้สิบหกปีที่ตามกำหนด เขาก็จำเป็นที่จะต้องออกไปจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าและไปใช้ชีวิตของตัวเอง เพราะที่นี่นั้นจะไม่ดูแลเด็กที่อายุเกินสิบหกปีไปแล้ว แซนจึงได้เริ่มทำงานพิเศษต่างๆหาเลี้ยงตนเองตั้งแต่ตอนนั้น
จนตอนนี้แซนก็อายุยี่สิบปีแล้ว เขามีห้องเช่าและเงินเก็บเล็กๆเป็นของตัวเอง ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่กับเหล่าวิญญาณรอบตัวไปวันๆ บางทีก็มีรับจ้างทำงานจากเหล่าวิญญาณบ้าง ซึ่งของตอบแทนส่วนมากก็จะเป็นเงินเก็บจำนวนหนึ่งที่วิญญาณเหล่านั้นเคยเก็บไว้ตามที่ต่างๆตอนที่ตัวเองยังมีชีวิตอยู่
อันที่จริง เขาควรจะได้อยู่อย่างสงบกว่านี้ ถ้าหากในปีก่อน เรื่องประหลาดที่ทำให้โลกเปลี่ยนไปนั้นไม่ปรากฏขึ้นมา
แซนยังคงจำวันนั้นได้ดี วันที่ท้องฟ้าของโลกทั้งใบเปลี่ยนเป็นสีแดงสดราวกับเลือด ก่อนที่มันจะค่อยๆจางหายไปในวันรุ่งขึ้น
ทุกอย่างควรจะกลับมาเป็นวันธรรมดาๆเหมือนเดิม แต่ไม่เลย ในวันถัดมา ผู้คนบนโลกหลายล้านคนก็กลับมีสัญลักษณ์ประหลาดรูปสามเหลี่ยมสีดำสนิทปรากฏอยู่บนบริเวณหลังมือขวา
ไม่มีใครรู้ว่าสัญลักษณ์เหล่านี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตาม สัญลักษณ์ที่ปรากฏขึ้นนั้นจะไม่มีวันลบออกได้ ซึ่งบางคนก็ถึงขั้นไปผ่าตัดเอาออกเลยด้วยซ้ำ แต่ก็น่าเศร้าที่สัญลักษณ์เหล่านั้นก็จะปรากฏขึ้นมาใหม่อยู่ดี
และในสามวันหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดง เหล่าผู้คนนับสิบล้านที่มีสัญลักษณ์ประหลาดบนหลังมือก็พลันหายตัวไปพร้อมๆกันอย่างไร้ร่องรอย สร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้คนทั่วโลกเป็นอย่างมาก เพราะไม่ว่าจะพยายามหามากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่สามารถหาคนเหล่านั้นได้พบ
แต่หลังจากที่เวลาผ่านไปอีกเจ็ดวัน คนที่หายตัวไปเหล่านั้นก็กลับมาอย่างน่าอัศจรรย์ มันควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดี หากคนที่กลับมานั้นกลับมาครบ และไม่นำข่าวร้ายกลับมาด้วย
ใช่แล้ว จากจำนวนของคนที่หายตัวไปหลายสิบล้านคน คนที่กลับมานั้นเหลือเพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น
นอกจากนี้ ผู้ที่กลับมายังบอกเล่าเรื่องราวที่ตัวเองไปพบเจอมาด้วยสีหน้าหวาดผวา บางคนถึงกับมีอาการทางจิตไปเลยก็มี และจากการรวบรวมข้อมูลของรัฐบาล ทำให้พอจะสรุปได้ว่าโลกที่คนเหล่านั้นไปพบเจอมานั้นเป็นโลกอีกใบหนึ่งที่มีไว้เพื่อทำภารกิจและเอาชีวิตรอด
โดยโลกสยองขวัญที่หลายคนไปพบเจอนั้นบ้างก็เป็นโลกเดียวกัน บ้างก็เป็นโลกที่ต่างกัน แต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันก็คือ ในโลกเหล่านั้นมักเต็มไปด้วยสิ่งที่ชวนขนลุกมากมาย ไม่ว่าจะเป็นผี วิญญาณ หรือแม้กระทั่งสัตว์ประหลาด
ภารกิจหลักของผู้ที่เข้าไปนั้นเป็นภารกิจเดียวกันนั่นคือเอาชีวิตรอดให้ได้ภายในเจ็ดวัน และนอกจากภารกิจหลักแล้ว มันยังมีภารกิจรองของแต่ละคนที่จะได้รับแตกต่างกันไปด้วยเพื่อช่วยให้พวกเขามีชีวิตรอดได้ง่ายขึ้น
ซึ่งหากทำภารกิจอยู่รอดให้ครบเจ็ดวันได้สำเร็จก็จะได้กลับมาในโลกความเป็นจริงอีกครั้ง แต่ถ้าหากล้มเหลว นั่นก็อย่างที่เห็น พวกเขาเหล่านั้นจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก หรือก็คือ หากตายที่นั่น ก็จะเท่ากับตายในโลกความเป็นจริงไปด้วย
ผู้คนที่ได้กลับมานั้น สัญลักษณ์บนมือขวาของพวกเขาจะหายไปเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น และสัญลักษณ์นั่นจะปรากฏขึ้นมาอีกทีก็ต่อเมื่อถึงเวลาของคนคนนั้นอีกครั้ง
มันควรเป็นเหตุการณ์ที่น่าหวาดผวาสำหรับเหล่ามนุษย์มากกว่านี้ หากใครบางคนไม่ได้มีพลังวิเศษที่เป็นพลังจากภารกิจติดตัวกลับมาด้วยจนทำให้เขานั้นมีพลังเหนือมนุษย์
และนั่นก็เป็นจุดเปลี่ยน คนที่ถูกดึงเข้าไปในโลกสยองขวัญแล้วกลับมาพร้อมพลังนั้นมีมากขึ้นเรื่อยๆจนทำให้โลกที่เคยสงบสุขเปลี่ยนไป ผู้คนหันมานับถือกันที่พลังและความแข็งแกร่งแทน การเตรียมตัวสำหรับเข้าสู่โลกสยองขวัญนั้นก็กลายเป็นเรื่องปกติที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป มันราวกับว่าได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของคนในยุคนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ
แต่ถึงอย่างนั้น ในหนึ่งปีที่ผ่านมา แซนก็ยังไม่เคยเข้าไปในโลกสยองขวัญเลยสักครั้ง แม้ว่าจะมีคนเคยเข้าไปหลายครั้งแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นและยังคงใช้ชีวิตตามปกติของตนเองต่อไปเรื่อยๆ
แน่ล่ะ จะให้เขาไปสนใจเรื่องอื่นได้ยังไงกัน แค่ทำงานหาเลี้ยงตนเองตั้งแต่เช้าถึงมืดก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ยิ่งยุคที่เศรษฐกิจไม่ค่อยจะดีจนของแพงขึ้นแบบนี้อีก
"ถ้าอย่างนั้น ไว้ผมจะซื้อโจ๊กมาฝากอีกนะครับ" แซนเอ่ยลากับวิญญาณของคุณลุงตรงหน้าพลางก้มหัวให้อีกฝ่ายไปครั้งหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเดินกลับที่พักของตัวเอง
นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว เขาต้องรีบกลับไปนอนพักเอาแรงเพื่อตื่นแต่เช้ามาทำงานของวันถัดไปอีก
งานของแซนที่ทำเป็นประจำก็ไม่มีอะไรพิเศษ ตอนเช้าเขาต้องตื่นตั้งแต่ตีสามครึ่งขึ้นมาเตรียมตัวไปช่วยคุณป้าหน้าปากซอยทำข้าวแกงขายในตอนเช้า แม้จะเช้าไปสักหน่อย แต่คุณป้าคนนี้ก็ใจดีมาก อีกฝ่ายให้ค่าจ้างกับเขามาเยอะพอสมควร
ช่วงสายๆ แซนก็ต้องไปเป็นเด็กล้างจานให้กับร้านอาหารแห่งหนึ่งจนถึงเย็น และหลังจากนั้น เขาก็ต้องไปล้างจานที่ร้านอาหารอีกแห่งจนดึกอย่างวันนี้ ซึ่งร้านสุดท้ายนั้น เขาจะได้เลิกเร็วหรือช้านั้นก็ต้องขึ้นอยู่กับลูกค้าในแต่ละวันด้วย หากวันไหนลูกค้าน้อย เขาก็จะได้กลับบ้านไวหน่อย แต่ถ้าหากวันไหนลูกค้าเยอะอย่างเช่นวันนี้ กว่าจะได้กลับก็เกือบเที่ยงคืนนั่นแหละ
เมื่อกลับถึงห้องเช่าและเปิดประตูเข้าไป แซนก็พบกับวิญญาณของหญิงสาวสามคนลอยไปมารอเขาอยู่ในห้อง
แซนเผยยิ้มอ่อนโยนออกมา วิญญาณของหญิงสาวทั้งสามคนนี้นั้นอยู่กับเขามาตั้งแต่ที่เขายังอาศัยอยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้ว พวกเธอไม่ต่างไปจากครอบครัวของเขาเลย
"น้องแซนกลับมาแล้ว วันนี้ก็เหนื่อยหน่อยนะครับ มา รีบอาบน้ำนอนไวๆดีกว่า เดี๋ยวปวดเมื่อยตรงไหนน้าจะช่วยนวดให้" วิญญาณสาวคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างใจดี
ใช่แล้ว แซนกับวิญญาณสาวทั้งสามนั้นอยู่กันแบบครอบครัวจริงๆ เขามักจะเรียกพวกเธอว่าน้า และพวกเธอก็มองเขาไม่ต่างไปจากลูกหลานคนหนึ่งเช่นกัน
"ไม่เป็นไรครับคุณน้า แค่คุณน้าช่วยออกไปหาข่าวเรื่องงานมาให้ ผมก็รู้สึกขอบคุณจะแย่แล้วครับ"
เนื่องจากแซนไม่ได้ซื้อโทรศัพท์มาใช้เพราะไม่ค่อยมีเงิน ดังนั้นข่าวสารเรื่องเกี่ยวกับที่ไหนมีรับสมัครพนักงานบ้างก็มักจะมาจากเหล่าน้าๆของเขาเสมอ
"โถ น้องแซนคนดีของน้า" วิญญาณสาวพุ่งเข้ามากอดคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู ก่อนที่พวกเธอจะชะงักไปเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง "เอ๊ะ! น้องแซน รอยบนหลังมือของหนูนี่มัน.."
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนจึงยกมือขึ้นมาดูทันที ก่อนจะพบว่าบนหลังมือขวาของเขานั้นค่อยๆปรากฏสัญลักษณ์รูปสามเหลี่ยมสีดำขึ้นมาชัดขึ้นเรื่อยๆ
แซนเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง
สัญลักษณ์นี่..
เขากำลังจะได้เข้าไปในโลกสยองขวัญอย่างนั้นหรอ!?
_________________________
เย่ ตอนแรกมาแล้วค่ะ อาจจะข้อมูลเยอะไปหน่อยเพราะต้องการให้คนอ่านเข้าใจพื้นฐานของโลกนี้ แต่มันไม่ได้จำยากเกินไปใช่มั้ยคะ แหะๆ
เปิดตัวลูกรักคนใหม่ น้องแซนเองค่ะ! เราขอฝากน้องไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของเหล่ามัมหมีทั้งหลายด้วยนะคะ น้องขยันทำงานและนิสัยดีมากๆ !
ฝากแท็กด้วยน้าตัวเองง #นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 2

แซนยังคงจ้องมองรอยสัญลักษณ์ประหลาดบนหลังมืออย่างตกใจ
แซนไม่เคยได้เข้าไปในโลกสยองขวัญเลยสักครั้งตั้งแต่ที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นจนมันผ่านมาเป็นปีแล้ว แต่จู่ๆเขาก็จะได้เข้าไปในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้วน่ะหรอ!?
แซนรู้สึกกังวลขึ้นมา เขาได้ยินถึงความน่ากลัวในโลกสยองขวัญมาเยอะ แม้ตัวเขาจะไม่ได้กลัวผีก็ตาม แต่การที่มีโอกาสถูกฆ่าตายที่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก
"ไม่เป็นไรนะน้องแซน คนเก่งของน้าต้องผ่านมันไปได้อยู่แล้ว แล้วน้าจะรอหนูอยู่ที่นี่นะจ๊ะ" วิญญาณสาวตนหนึ่งพยายามเอ่ยตอบคนร่างเล็กที่มีสีหน้ากังวลอย่างอ่อนโยน
เธอไม่กังวลเท่าไหร่หรอกเมื่อถึงเวลาที่หลานของเธอจะได้เข้าไปในนั้น ด้วยออร่าที่อยู่รอบๆตัวบวกกับนิสัยที่น่ารักของน้องแซน ไม่มีผีตนไหนที่จะกล้าทำร้ายหลานเธอได้ลงแน่ๆ
ที่เธอมั่นใจขนาดนี้ก็เพราะในตอนแรก เธอเองก็เคยเป็นวิญญาณอาฆาตมาก่อนเช่นกัน ที่ดินที่เป็นที่ตั้งของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่น้องแซนอยู่นั้นเคยเป็นโรงงานร้างมาก่อน และเธอก็ถูกลวงไปฆ่าข่มขืนที่นั่น นั่นจึงทำให้เธอยังต้องวนเวียนอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหนด้วยความแค้น
แต่พอได้มาเจอกับน้องแซน ความอาฆาตแค้นในตัวของเธอก็กลับลดลงไปอย่างน่าอัศจรรย์ ยิ่งได้ทำความรู้จักและได้เข้าไปพูดคุย มันก็ทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูและปล่อยวางทุกอย่าง ก่อนจะผันตัวมาเป็นคุณน้าให้กับเด็กคนนี้อย่างเต็มตัว
ถึงความจริงเธอจะอยากเป็นแม่มากกว่าก็เถอะ
ส่วนวิญญาณอีกสองดวงที่อยู่ข้างๆเธอก็เช่นเดียวกัน พวกเธอล้วนแล้วแต่เคยเป็นวิญญาณร้ายที่เต็มไปด้วยความอาฆาต วนเวียนอยู่ในที่เดิมๆด้วยความแค้นที่สุมอยู่เต็มอก จนได้มาเจอกับน้องแซนแล้วเปลี่ยนไปนั่นแหละ
นอกจากนี้ พอพวกเธอได้เปลี่ยนเป็นวิญญาณที่ดีและปล่อยวางความแค้นลง พวกเธอก็สามารถที่จะไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ ไม่ยึดติดกับสถานที่ที่ตัวเองเคยตายอีกต่อไป พวกเธอสามตนเลยตัดสินใจตามมาดูแลน้องแซนต่อที่ห้องเช่าจนถึงทุกวันนี้
"ผมแค่กังวลนิดหน่อย.." แซนตอบไปตามความจริง เรื่องที่มีความตายเข้ามาเกี่ยวข้องกับชีวิตตัวเองแบบนี้ ใครบ้างที่จะไม่รู้สึกกังวล
แต่เมื่อคิดถึงรางวัลที่จะได้จากการเข้าไปทำภารกิจในโลกนั้นอย่างพลังพิเศษที่จะได้ติดตัวกลับมา แซนก็ฮึดสู้ขึ้นอีกครั้ง
หากเขามีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งแล้วล่ะก็ เขาก็จะสามารถใช้ความสามารถนั้นหาเงินและไม่จำเป็นต้องทำงานหนักอย่างทุกวันนี้ได้
แซนแค่อยากจะมีวันพักผ่อนของตัวเองบ้างก็เท่านั้น
ร่างบางเผยยิ้มมุ่งมั่น "คุณน้ารอผมอยู่ที่นี่แค่เจ็ดวันนะครับ แล้วผมจะต้องกลับมาแน่นอน!"
วิญญาณสาวทั้งสามเผยยิ้มเอ็นดู "งั้นพวกน้าจะเป็นกำลังใจให้นะจ๊ะ"
…
"..ดังนั้น หนูแซนก็เลยจะมาขอลาสักเจ็ดวันใช่มั้ยจ๊ะ"
หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามอย่างใจดี เธอเป็นคุณป้าร้านขายข้าวแกงที่แซนมาช่วยทำงานให้ทุกเช้านั่นเอง
เนื่องจากแซนจำเป็นที่จะต้องเข้าไปในโลกสยองขวัญ ซึ่งเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะได้เข้าไปและกลับออกมาเมื่อไหร่ เขาจึงมาบอกกับคุณป้าคนนี้เอาไว้ก่อน ส่วนที่ทำงานอีกสองที่นั้น เขาก็ไปลามาแล้วเช่นกัน เพียงแค่แสดงสัญลักษณ์บนหลังมือให้ดู นายจ้างทุกคนก็สามารถเข้าใจได้ในทันที
"ประมาณนั้นเลยครับ แต่ถ้าเกิดผมไปมากกว่าเจ็ดวันขึ้นมาก็ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ" แซนพูดพลางก้มหัวปลกๆให้คนตรงหน้าอย่างน่าเอ็นดู
"โอ๊ย ไม่เป็นไรเลยจ้ะ ป้าก็แค่เสียดายที่เด็กขยันๆอย่างเราจะไม่ได้มาช่วยงานตั้งหลายวัน" หญิงวัยกลางคนโบกมือไปมาอย่างไม่คิดมาก "ป้าขอให้เราโชคดีนะจ๊ะ"
"ขอบคุณมากๆเลยครับ" แซนก้มหัวพร้อมเอ่ยลาคุณป้าคนนี้อีกครั้ง ก่อนจะเดินจากมา
หลังจากที่เมื่อคืนมีสัญลักษณ์ปรากฏขึ้นมา เช้าวันถัดไป แซนจึงจัดการไปลางานที่เขาทำทั้งสามที่เอาไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ
ก็นะ การเข้าโลกสยองขวัญนั้นจะพาแต่ละคนเข้าไปในระยะเวลาที่แตกต่างกันคล้ายกับการสุ่ม แต่ส่วนมากแล้วก็จะไม่เกินสามวันหลังจากที่สัญลักษณ์บนหลังมือปรากฏ และเนื่องจากไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกวาร์ปไปเมื่อไหร่ เขาจึงมาลางานเอาไว้ก่อน
ลองคิดดูสิ ถ้าเกิดเขาช่วยทำข้าวแกงอยู่ดีๆแล้วก็ถูกวาร์ปไปอย่างกะทันหัน คุณป้าจะต้องยุ่งมากแน่ๆ
ดังนั้นวันนี้ แซนก็เลยกลายเป็นคนว่างงานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาตัดสินใจเดินไปในเมืองและหาร้านหนังสือเพื่อเข้าไปหาข้อมูล เพราะแซนไม่มีโทรศัพท์เอาไว้หาเรื่องราวเกี่ยวกับโลกสยองขวัญ ร้านหนังสือที่อยู่ใจกลางเมืองจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้
ตั้งแต่ช่วงสายๆไปจนถึงเกือบเที่ยง แซนไล่ดูข้อมูลต่างๆในหนังสือไปจนถึงข้อมูลบนหน้าจอโฆษณาขนาดยักษ์ที่ติดอยู่บนตัวตึกอย่างตั้งใจ เขาจึงพอรู้อะไรเพิ่มเติมขึ้นมาบ้าง
ความรู้ใหม่อย่างแรกที่แซนเพิ่งได้มาเลยก็คือ หากอยากได้พลังพิเศษ เขาจำเป็นที่จะต้องทำภารกิจรองของตัวเองให้สำเร็จ เพราะภารกิจหลักจะมีเนื้อหาเหมือนกันทุกคนอยู่แล้ว นั่นคือต้องเอาชีวิตรอดในโลกสยองขวัญเป็นเวลาเจ็ดวัน ส่วนภารกิจรองของแต่ละคนก็จะได้รับแตกต่างกันไป
ซึ่งพลังพิเศษที่ได้มานั้นก็จะขึ้นอยู่กับภารกิจของแต่ละคนด้วย อย่างบางคนได้ภารกิจให้ว่ายลงไปหาเบาะแสในบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยวิญญาณร้าย ซึ่งหากทำสำเร็จ พลังที่เขาคนนั้นได้ก็จะเป็นพลังที่เกี่ยวกับน้ำ เป็นต้น
โดยความแข็งแกร่งของพลังพิเศษที่ได้ก็จะขึ้นอยู่กับความยากง่ายของภารกิจรองด้วย ยิ่งเป็นภารกิจที่ยากและอันตรายถึงชีวิตมากเท่าไหร่ พลังที่ได้ก็จะยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น
ซึ่งภารกิจรองที่แต่ละคนจะได้นั้น คนที่เข้าไปในโลกสยองขวัญจะต้องไปรับภารกิจรองจากผู้คนในโลกทางฝั่งนั้นเอาเอง มันจะไม่มีบอกตั้งแต่แรกเหมือนภารกิจหลัก
ความรู้ใหม่อย่างที่สอง หากใครต้องการเพียงแค่ทำภารกิจหลักเอาชีวิตของตัวเองให้รอดและกลับไปโลกความจริงโดยไม่ต้องการพลังพิเศษ คนคนนั้นก็สามารถหันไปขอความช่วยเหลือจากคนที่เคยมีประสบการณ์ในโลกสยองขวัญมาแล้วหลายครั้งได้ แต่นั่นก็ต้องขึ้นอยู่กับนิสัยของแต่ละคนด้วย เพราะผู้มีประสบการณ์บางคนก็มักจะชอบหลอกใช้คนอื่นให้ไปตายแทนหรือทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ แต่ถ้าเจอคนดีจริงๆก็ถือว่าโชคดีไป
ซึ่งผู้ที่ถูกดึงไปในโลกสยองขวัญนั้นก็จะถูกเรียกสั้นๆว่า'ผู้เข้าร่วม' มันเป็นชื่อที่ทุกคนต่างก็เข้าใจได้ในทันที นอกจากข้อมูลสำคัญๆสองอย่างนี้ มันก็ยังมีข้อมูลยิบย่อยอีกมากที่แซนเห็นผ่านๆตาแล้วจำได้บ้างไม่ได้บ้างอยู่ด้วย ยกตัวอย่างเช่น ให้ทำตามกฎของสถานที่อย่างเคร่งครัด หรือ หลังเที่ยงคืนถึงตีสามของทุกวันเป็นเวลาที่ไม่ควรออกจากห้อง อะไรทำนองนี้
นอกจากนั้นก็จะเป็นคำเตือนที่ให้ระวังเหล่าวิญญาณร้ายให้ดีๆ ซึ่งแซนที่สนิทกับเหล่าวิญญาณอยู่แล้วก็ไม่ได้คิดมากอะไร เขาทำเพียงจดจำคำเตือนแต่ละข้อไว้ในใจเงียบๆด้วยความไม่ประมาทก็เท่านั้น
ดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะเตรียมข้อมูลพร้อมสำหรับการเข้าไปในโลกสยองขวัญครั้งแรกของตัวเองเรียบร้อยแล้วสินะ..
จะว่าไป นี่ก็เกือบเที่ยงแล้ว เขาควรไปหาอะไรกินรองท้องก่อนกลับห้องเช่าสักหน่อยดีกว่า
เมื่อคิดได้แบบนั้น แซนก็พยักหน้าหงึกหงักกับตัวเอง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปที่ร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในเมือง แล้วกลับออกมาพร้อมห่อขนมปังหนึ่งห่อและน้ำขวดหนึ่งในมือ
ในความคิดของแซน ขนมปังเป็นเมนูที่ถูกและทำให้อิ่มที่สุดแล้วที่เขาพอจะหาได้ในร้านสะดวกซื้อ ราคาของพวกมันส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยเกินยี่สิบบาทกันทั้งนั้น
ร่างบางเดินกินขนมปังระหว่างทางเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี เขายังคงไม่ลืมว่าเย็นนี้จะต้องซื้อโจ๊กไปฝากวิญญาณคุณลุงคนนั้นหรอกนะ แต่ว่านี่ยังไม่เที่ยงเลย แซนจึงตั้งใจว่าจะกลับไปนอนให้เต็มอิ่มสักงีบก่อนแล้วค่อยออกมาซื้ออีกรอบ
แต่ในขณะที่เขากำลังเดินผ่านตรอกไปยังห้องเช่าของตัวเอง จู่ๆภาพบรรยากาศรอบตัวของเขาก็เริ่มบิดเบี้ยว ก่อนที่จะเปลี่ยนไปเป็นสถานที่ที่แซนไม่คุ้นเคยไปอย่างกะทันหัน
แซนรู้สึกตื่นตระหนก
เดี๋ยวก่อน ที่นี่ที่ไหน!?
แต่ทันใดนั้น แซนก็พลันนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ที่นี่..หรือว่าจะเป็นโลกสยองขวัญ!?
เขาก้มลงมากที่หลังมือของตัวเองทันที ก่อนจะพบว่าสัญลักษณ์สามเหลี่ยมสีดำนั้นได้เปลี่ยนเป็นสีแดงสดราวกับเลือด และในสามเหลี่ยมนั้นก็มีตัวเลขสีดำที่กำลังนับถอยหลังเป็นเวลาเจ็ดวันอยู่
เมื่อเห็นแบบนั้น แซนก็เข้าใจได้ในทันที ตอนนี้เขาได้เข้ามาอยู่ในโลกสยองขวัญแล้วจริงๆ..
แซนเริ่มหันไปสำรวจรอบๆตัว เขาพบว่าตอนนี้ตัวเองกำลังยืนอยู่ในสวนหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่ง โชคดีที่ตอนนี้ยังคงเป็นตอนกลางวัน เขาจึงสามารถมองสำรวจไปบริเวณรอบๆได้อย่างรวดเร็ว
คฤหาสน์หลังนี้เป็นคฤหาสน์ที่ดูเก่าแก่เป็นอย่างมาก และถึงแม้จะเก่าแก่ แต่ก็ยังคงดูงดงามอย่างน่าประหลาด ตัวของคฤหาสน์นั้นเน้นการตกแต่งด้วยสีทึบเป็นหลัก แม้แต่ดอกกุหลาบที่อยู่ในสวนก็ยังเป็นสีดำทั้งหมด
แซนไม่ได้คิดอะไรมากกับการตกแต่งของคฤหาสน์หลังนี้ ก็คนเรามีความชอบไม่เหมือนกันนี่เนอะ เจ้าของคฤหาสน์อาจจะชอบการตกแต่งแบบนี้ก็ได้
"เฮ้! นายคนนั้นน่ะ มือใหม่หรอ มารวมตัวกันตรงนี้ก่อนเร็ว!"
แซนเผลอสะดุ้งเมื่อจู่ๆเสียงตะโกนของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง และเมื่อเขาหันไปมอง เขาก็พบว่านอกจากเขาแล้ว ในโลกสยองขวัญแห่งนี้ยังมีผู้เข้าร่วมอยู่อีกราวๆสิบกว่าคนเลยทีเดียว
แซนรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา มีผู้เข้าร่วมมาที่โลกเดียวกับเขาตั้งหลายคนแหนะ!
เขารีบเดินเข้าไปรวมกลุ่มทันที ในกลุ่มนั้นมีทั้งชายและหญิงที่อายุแตกต่างกันหลายคนคละกันไป ทุกคนในกลุ่มดูมีประสบการณ์กันมาก่อนแล้วทั้งนั้น คงมีแต่แซนคนเดียวที่จะยังดูมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่
ชายหนุ่มคนแรกที่เอ่ยทักแซนพูดขึ้นอย่างใจดี อีกฝ่ายดูเป็นวัยรุ่นที่มีนิสัยร่าเริงเป็นกันเองคนหนึ่ง "มือใหม่หรอเราน่ะ ไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเลยหรอ"
แซนพยักหน้าตอบรับหงึกหงัก "ใช่ครับ นี่เป็นครั้งแรกของผมเลย"
"โอ้.." ชายหนุ่มที่คุยกับแซนมีท่าทางแปลกใจเล็กน้อย "งั้นก็สู้ๆนะ ไม่ต้องกังวล ที่จริงแล้วมันก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิดหรอก แค่เกาะกลุ่มกันไว้และไม่ทำอะไรเสี่ยงๆ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้วล่ะ"
เมื่อเห็นว่าแซนยังคงตั้งใจฟัง ชายคนนั้นก็เล่าต่อ
"ก่อนที่ภารกิจจะเริ่ม พวกเราจะมีเวลาเตรียมตัวกันประมาณสิบนาที หลังจากนั้นก็จะมีเอ็นพีซี- เอ่อ คนในโลกนี้มาพาพวกเราเข้าไป แต่ตอนนี้พวกเราก็สามารถหาเบาะแสได้แล้วนะ"
"..เบาะแส?"
แซนเอ่ยขึ้นอย่างงุนงง ดูเหมือนว่าหลังจากที่เขาเข้ามาที่โลกแห่งนี้ มันก็มีแต่เรื่องที่เขายังไม่เคยรู้มาก่อนผุดขึ้นมาเต็มไปหมด เพราะข้อมูลที่เขาได้มาเมื่อเช้านั้นก็มีแต่ข้อควรระวังและคำเตือนเสียส่วนใหญ่ น้อยมากที่จะเจอรายละเอียดแบบนี้
"หากเรารู้เบาะแสว่ามีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นที่นี่ มันก็จะทำให้ของรางวัลจากภารกิจรองดีขึ้น" ชายคนเดิมพูดกระซิบ "อย่างดอกกุหลาบตรงนั้นก็อาจจะมีเบาะแสอะไรบางอย่างก็ได้นะ เราไปดูด้วยกันดีมั้ย"
แซนหันไปมองดอกกุหลาบอันงดงามสีดำในสวนตามที่อีกฝ่ายบอก ก่อนจะส่ายหน้าหวือ
ไม่เอาอ่ะ ดอกกุหลาบสีดำนั่นดูแพงมากเลยนะ เขาไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วยหรอก หากเข้าไปดูใกล้ๆแล้วทำมันเสียหาย เขาจะเอาที่ไหนไปชดใช้!
"นายไม่เอา งั้นฉันฝากนายไปเด็ดมาให้ดอกหนึ่งได้รึเปล่า ถือว่าเป็นค่าข้อมูลก็ได้ แค่ดอกไม้ดอกเดียวไม่เป็นอะไรหรอกน่า เดี๋ยวฉันขอไปหาเพื่อนทางนั้นก่อน"
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนก็พลันรู้สึกลังเลขึ้นมา เคยมีคำเตือนบอกว่าผู้เข้าร่วมในโลกสยองขวัญบางคนไว้ใจไม่ได้ แล้วคนตรงหน้าเขานี่ไว้ใจได้รึเปล่านะ?
__________________________
น้องง อย่าเลย อย่าไปเชื่อคนแปลกหน้าเลยดีกว่า (แต่ถ้าน้องเด็ดหมดสวนขึ้นมาจริงๆ ผีที่ไหนจะไปกล้าดุน้อง 555555)
สารภาพว่าแนวนี้แอบแต่งยากค่ะ ตอนเรื่องของน้องเรนเราก็แบบงูๆปลาๆมาก แต่เรามองว่ามันเป็นการท้าทายความสามารถอย่างหนึ่งของเราด้วย เพราะฉะนั้นเราจะสู้ค่ะ!
เรื่องนี้แต่ละตอนอาจจะไม่ได้ยาวถึงสามพันคำแบบเรื่องที่แล้วนะคะ อาจจะแค่สองพันกว่าคำเท่านั้นค่ะ (การบังคับตัวเองให้แต่งให้ได้สามพันคำต่อตอนนี่มันยากจริงๆนะ;-;;)
#นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 3

"ผ..ผม.."
"ถ้ามันเป็นแค่ดอกกุหลาบดอกเดียว แล้วทำไมคุณไม่ไปเด็ดเอาเองล่ะครับ"
ยังไม่ทันที่แซนจะได้ตอบอะไรกลับไป จู่ๆเสียงทุ้มที่ฟังดูอ่อนโยนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เขาจึงหันกลับไปมองตามเสียงโดยอัตโนมัติทันที ก่อนจะต้องเบิกตากว้างออกมาอย่างตกตะลึง
คนคนนี้..หน้าตาดีมาก!
อีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่มีใบหน้าหล่อเหลาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะดวงตาคมกริบแต่ดูอ่อนโยนสีน้ำตาลอ่อนนั่นก็ยังมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด
คนคนนี้เป็นดารารึเปล่าเนี่ย!?
แซนแอบคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่าง ก่อนจะต้องส่ายหัวปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป แล้วกลับมาให้ความสนใจกับสิ่งที่ผู้มาใหม่พูดขึ้นมาแทน
มันก็จริงตามที่อีกฝ่ายพูดนะ ถ้าเป็นดอกกุหลาบธรรมดาๆจริง แล้วทำไมถึงต้องให้เขาไปเด็ดล่ะ? ทั้งๆที่สวนก็อยู่ไม่ไกลเลยแท้ๆ..
"คุณคงเป็นมือใหม่ ถ้าเป็นไปได้ อย่าไปเชื่อใจใครง่ายๆจะดีกว่านะครับ" ชายคนนั้นหันมาพูดกับเขาด้วยใบหน้ายิ้มๆ แซนเลยพยักหน้าหงึกหงักตอบกลับไปอย่างขอบคุณ
ว่าแล้วเชียวว่าคนคนนั้นเชื่อถือไม่ได้จริงๆด้วย..
"ชิ ทำเสียเรื่องหมด"
ชายคนแรกที่ขอให้แซนไปเด็ดดอกกุหลาบบ่นออกมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะเดินจากไปด้วยท่าทางฉุนเฉียว แต่น่าแปลกที่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ไปโมโหใส่คนที่มาเตือนเขาเสียอย่างนั้น
ราวกับ..กำลังกลัว?
หรือว่าคนใจดีที่มาเตือนเขาคนนี้เป็นคนดังหรอ? ทำไมคนอื่นๆดูจะรู้จักกันหมดเลยล่ะ?
แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรต่อ จู่ๆบรรยากาศรอบตัวของพวกเขาก็พลันเปลี่ยนไป แม้จะยังเป็นตอนกลางวันเหมือนเดิม แต่บรรยากาศกลับดูน่ากลัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
แซนสังเกตว่าคนอื่นๆเงยหน้าขึ้นไปมองบนอากาศกัน เขาเลยเงยหน้าขึ้นไปมองตาม ก่อนที่จะพบตัวอักษรสีเลือดค่อยๆปรากฏขึ้นมาในอากาศ
'ภารกิจหลัก : เอาชีวิตรอดให้ได้เป็นเวลาเจ็ดวัน'
และเพียงพริบตาเดียว ชุดที่พวกเขาทุกคนใส่อยู่ก็พลันเปลี่ยนไป มันกลายเป็นชุดเครื่องแบบสีดำที่ดูคล้ายกับเครื่องแบบแม่บ้านและพ่อบ้านของทางตะวันตกในยุคเก่าๆ นอกจากนี้ ตรงบริเวณอกขวาก็ยังมีเข็มกลัดที่มีชื่อเล่นและตัวเลขบ่งบอกอายุของเขาติดอยู่ด้วย
แซนก้มลงสำรวจตัวเอง ไม่เพียงแค่ชุดเท่านั้นที่เปลี่ยนไป แต่ขนมปังและขวดน้ำในมือของเขาก็หายไปด้วยเช่นกัน
ร่างบางเบะปาก
เขายังกินไม่หมดเลยนะ..
แซนรู้สึกเสียดายขึ้นมาทันที หากรู้แบบนี้เขาน่าจะรีบกินให้หมดไปตั้งแต่แรกเลยดีกว่า
แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ ภารกิจเอาชีวิตรอดนั้นได้เริ่มขึ้นแล้ว สีหน้าของคนอื่นๆก็ดูจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
และในทันใดนั้นเอง หญิงวัยกลางคนหน้าตาเคร่งขรึมในชุดแม่บ้านสีดำคนหนึ่งก็เดินออกมาจากประตูของคฤหาสน์ ก่อนจะไล่มองพวกเขาทีละคนด้วยสายตาเรียบนิ่ง
"ตอนนี้พวกคุณทุกคนถูกเลือกให้มาเป็นพ่อบ้านและแม่บ้านในคฤหาสน์แห่งนี้แล้ว กรุณาตั้งใจทำหน้าที่ของตนเองให้เต็มที่" หญิงวัยกลางคนคนนั้นยังคงกวาดสายตามองผู้เข้าร่วมทีละคนอย่างเคร่งขรึม แต่เมื่อเธอหันมาสบตากับแซน เธอก็พลันชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาที่จ้องมองมาดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ส่วนตอนนี้ โปรดตามฉันมาค่ะ ฉันจะพาทุกคนไปแจกแจงหน้าที่ที่ต้องทำ"
แซนเดินตามคุณป้าแม่บ้านคนนั้นไปอย่างเชื่อฟังพร้อมกับผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ แต่คุณป้าแม่บ้านก็ดูเป็นคนใจดีนี่นา แค่น่าจะเป็นคนเคร่งครัดในหน้าที่ก็เท่านั้น
แต่ดูเหมือนว่าการมาทำภารกิจในโลกสยองขวัญจะต้องสวมบทบาททำหน้าที่ต่างๆเพื่อผ่านภารกิจสินะ และแน่นอนว่าการได้มาเป็นพ่อบ้านหรือคนทำความสะอาดแบบนี้นั้นเข้าทางของแซนมากเลยทีเดียว
เขามั่นใจเรื่องปัดกวาดเช็ดถูของตัวเองมากเลยนะ!
คนที่ต้องคอยทำหน้าที่ต่างๆตั้งแต่เด็กๆนั้นยืดอกด้วยความภูมิใจ
หลังจากที่เดินตามคุณป้าแม่บ้านเข้าไปในคฤหาสน์ อีกฝ่ายก็พาพวกเขาเข้าไปดูที่พักซึ่งแบ่งแยกเป็นฝั่งของชายและหญิง ซึ่งในแต่ละฝั่งก็จะมีห้องนอนแยกเป็นห้องเดี่ยวของตัวเอง
เห็นคนอื่นๆคุยว่าห้องมันเล็กกว่าที่คิดเอาไว้มาก แต่สำหรับแซนแล้ว ห้องเหล่านี้ใหญ่กว่าห้องเช่าของเขาเสียอีก
ถ้ามีงานแบบนี้ในโลกความจริงก็ดีสิ แค่ทำความสะอาดตามที่ต่างๆก็มีที่พักให้อยู่ฟรีแล้ว ทั้งยังไม่ต้องคอยเดินทางไปมาเพราะเปลี่ยนงานระหว่างวันแบบเขาด้วย
อันที่จริง แซนก็ตั้งใจกับหน้าที่ที่ได้รับเกินไปหน่อย เพราะในโลกสยองขวัญแห่งนี้ เป้าหมายของภารกิจนั้นย่อมไม่ใช่การมาทำตามบทบาทเฉยๆอยู่แล้ว
และเมื่อพาไปดูห้องพักเสร็จแล้ว คุณป้าแม่บ้านก็พาพวกเขาไปยังจุดต่างๆในคฤหาสน์เพื่อบอกหน้าที่ที่แต่ละคนต้องทำ ซึ่งจากที่แซนสังเกต ดูเหมือนว่าคุณป้าแม่บ้านจะแบ่งคนออกไปเป็นคู่ๆเพื่อทำหน้าที่เดียวกัน อย่างบางคู่ก็ได้หน้าที่ทำความสะอาดห้องน้ำ ส่วนบางคู่ก็ได้หน้าที่ตัดหญ้าในสวน
และหลังจากที่หน้าที่ของแต่ละคนถูกมอบหมาย พวกเขาก็ต้องเริ่มทำงานกันในทันที ทำให้กลุ่มคนที่เดินตามคุณป้าแม่บ้านเริ่มเหลือน้อยลงเรื่อยๆ ซึ่งแซนเองก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่เหมือนกันว่าตัวเองจะได้หน้าที่อะไร
ผ่านไปอีกครูหนึ่ง ผู้เข้าร่วมที่เดินตามคุณป้าแม่บ้านก็เหลือเพียงแค่สี่คนเท่านั้น มีแซน มีหญิงสาวที่ยังดูวัยรุ่นอยู่สองคน และคนสุดท้ายก็คือคุณคนใจดีที่มาช่วยเตือนเขาคนนั้น
"หน้าที่ของพวกคุณสองคนคือจัดการทำความสะอาดห้องอาหารแห่งนี้ให้เรียบร้อยอยู่เสมอ ตั้งแต่กระจกจนถึงพื้นห้อง" เมื่อมาถึงห้องอาหารอันใหญ่โตหรูหรา คุณป้าแม่บ้านก็หันไปพูดกับหญิงสาวสองคนนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
เมื่อได้ยินว่าตนเองได้รับหน้าที่อะไร หนึ่งในสองคนนั้นก็ชักสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พูดประท้วงอะไรออกไป หญิงสาวอีกคนก็รีบดึงแขนเพื่อนของตนเองเอาไว้เสียก่อน
"ส่วนพวกคุณสองคน.." หญิงวัยกลางคนหันมามองแซนกับชายหนุ่มอีกคน "ทำอาหารหรือของว่างเป็นรึเปล่า?"
แซนพยักหน้าหงึกหงัก "ทำเป็นครับ!"
จากประสบการณ์การทำงานพิเศษมาอย่างโชกโชน แซนก็เคยทำงานในร้านเบเกอรี่หรือร้านอาหารมาก่อนเช่นกัน และด้วยความที่เป็นคนเรียนรู้ได้ไว เขาจึงสามารถจดจำและทำตามได้อย่างรวดเร็ว
"ผมก็พอทำได้ครับ" เสียงทุ้มของคุณคนใจดีคนนั้นก็ตอบกลับมาเช่นกัน แซนเลยแอบเหลือบมองป้ายชื่อของอีกฝ่ายครั้งหนึ่ง
ชื่อ'เวย์'หรอกหรอ?
ทั้งยังอายุตั้งยี่สิบสี่ เป็นพี่เขาสี่ปีเลยสินะ
"ดี" คุณป้าแม่บ้านพยักหน้าพอใจ "งั้นพวกคุณสองคนรับหน้าที่ให้เป็นลูกมือของแม่ครัวทำอาหารมื้อต่างๆให้กับนายหญิงก็แล้วกัน"
แม้ภายนอกแซนจะพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง แต่ในใจของเขาก็ยังแอบรู้สึกแปลกใจอยู่เล็กน้อย เพราะคนอื่นๆดูจะได้งานที่หนักๆกันหมดอย่างทำสวนหรือทำความสะอาดห้องน้ำ ล่าสุดก็มีหญิงสาวอีกสองคนที่ได้รับหน้าที่ทำความสะอาดห้องอาหารทั้งห้อง ซึ่งต่างจากเขาที่ได้ทำแค่เป็นลูกมือในการทำอาหารแต่ละมื้อเท่านั้น
และไม่ใช่แค่แซนที่แปลกใจ แม้แต่เวย์เองก็ยังรู้สึกแปลกใจอยู่เช่นกัน เพราะตั้งแต่มาที่โลกสยองขวัญหลายสิบครั้ง บทบาทที่เขาเคยได้รับแต่ละครั้งก็ไม่มีครั้งไหนที่ดูง่ายเท่าครั้งนี้มาก่อน
ร่างสูงเหลือบมองสายตาของหญิงวัยกลางคนที่ดูจะอ่อนลงยามที่หันไปมองคนตัวเล็กข้างตัว
ดูเหมือนว่าคนคนนี้จะมีอะไรบางอย่างพิเศษกว่าที่เขาคิด..
หลังจากที่แจกแจงหน้าที่ของแต่ละคนเสร็จ หัวหน้าแม่บ้านคนนั้นก็เดินจากไป ส่วนแซนกับเวย์ก็มารอเหล่าแม่ครัวกันอยู่ในครัว ในขณะที่หญิงสาวอีกสองคนนั้นต้องแยกไปทำความสะอาดห้องอาหารตามหน้าที่ของตนเอง
แต่เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไปจนหมด ในห้องครัวที่มีคนเพียงสองคนนั้นก็ดูจะเงียบลงไปถนัดตา
แซนพยายามชวนคุย "ร..เรื่องก่อนหน้า ขอบคุณมากๆเลยนะครับ"
เขาเอ่ยขอบคุณจากใจจริง พอมาคิดๆดูแล้ว ในโลกสยองขวัญแบบนี้ เขาก็ไม่ควรเชื่อใจใครและไปแตะสิ่งของสุ่มสี่สุ่มห้าจริงๆนั่นแหละ
เวย์ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า "ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่..นี่เป็นครั้งแรกที่เข้ามาในโลกสยองขวัญจริงๆหรอ"
แซนพยักหน้ารับ "ใช่ครับ นี่เป็นครั้งแรกของผมเลย แล้วคุณ.."
ร่างสูงเผยยิ้มเอ็นดู "ถ้าไม่รังเกียจ จะเรียกผมว่าพี่เวย์ก็ได้นะครับ"
แซนที่ได้รับรอยยิ้มละมุนของคนตรงหน้าไปในระยะประชิดก็แทบจะตาพร่า เขาพยักหน้าตอบตกลงไปในทันที ถึงจะบอกว่าในโลกนี้ห้ามไว้ใจใครง่ายๆก็เถอะ แต่ว่าพี่เวย์ก็มาช่วยเขาเอาไว้นี่นา ดังนั้นอีกฝ่ายต้องเป็นคนดีอย่างแน่นอน!
..รึเปล่านะ?
"ถ้าอย่างนั้นพี่ขอเรียกเราว่าแซนได้มั้ยครับ?"
"ได้ครับ" แซนพยักหน้าหงึกหงัก เรื่องคำเรียกอะไรพวกนี้เขาไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว
เวย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เผยยิ้มพอใจออกมา "พี่เคยเข้าไปในโลกสยองขวัญหลายรอบแล้วล่ะครับ เลยพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง"
แซนที่ได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้างอย่างตื่นเต้น นี่เขากำลังเจอกับผู้เชี่ยวชาญตัวจริงเข้าแล้วสินะ!
ถึงแม้จะอยากถามออกไปแค่ไหนว่าโลกสยองขวัญโลกอื่นๆเป็นยังไงบ้าง แต่แซนกลับไม่กล้าถามขึ้นมาเสียอย่างนั้น
ก็พวกเขายังไม่สนิทกันขนาดนั้นนี่นา จะให้ถามออกไปเลยก็ดูจะแปลกๆไปหน่อย..
เวย์อมยิ้มมองท่าทางของคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู แค่มองจากท่าทางดูก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนยังไง ทั้งยังแววตาใสซื่อจริงใจนั่นอีก แซนไม่ใช่คนที่เขาต้องระวังในโลกนี้เลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่อีกฝ่ายนั่นแหละที่ต้องระวังคนอื่น ท่าทางดูหลอกง่ายเสียขนาดนี้ คงเป็นเป้าหมายของคนที่ชอบหลอกใช้คนอื่นอยู่แน่ๆ
อันที่จริง เวย์เองก็ไม่ใช่คนดีอะไร ออกจะเป็นคนเฉยชากับทุกอย่างเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะหน้าที่การงาน ทำให้เขาต้องคงภาพลักษณ์ใจดีและอ่อนโยนอยู่เสมอจนเผลอทำมันจนติดเป็นนิสัยไปแล้ว
แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไรต่อ เสียงกรีดร้องของใครบางคนก็ดังมาจากทางสวนด้านนอกหน้าต่างจนแซนถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจ
"กรี๊ดดดดด!!"
โดยไม่รอช้า ทั้งเขาและพี่เวย์รีบวิ่งออกไปดูด้านนอกตามเสียงทันที ก่อนจะพบกับผู้เข้าร่วมหญิงคนหนึ่งที่กำลังกรีดร้องออกมาอย่างขวัญเสีย ในขณะที่สนามหญ้าตรงหน้าของเธอนั้น..
..มีศรีษะของมนุษย์ที่เปื้อนเลือดอยู่ที่พื้น
__________________________
หวาา มาตอนแรกก็มีคนตายเลยค่ะ เอาตั้งแต่วันแรกเลย 5555555
ส่วนคุณคนนั้นน่ะ เอ็นดูลูกเลามากเกินไปเปล่า มันชักจะแปกๆละน้าาา แต่ก็อย่างว่าแหละ ลูกเราน่ารัก ใครๆก็เป็นเอ็นดู
พระเอกยันก็มีแล้ว พระเอกโบ้ก็มีแล้ว คราวนี้เราเลยอยากแต่งคูมพระเอกไมโครเวฟ(ปลอม)บ้างค่ะ มันดีต่อจัยย><
#นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 4

TW : มีฉากบรรยายศพนิดหน่อย ใครที่กินข้าวอยู่เลื่อนผ่านก่อนได้ค่ะ
เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า แซนก็ถึงกับเบิกตากว้างออกมาอย่างตกใจ
ศีรษะของมนุษย์ที่อยู่ที่พื้นนั้นแม้จะเต็มไปด้วยเลือด แต่แซนก็ยังพอเห็นใบหน้าของผู้ตายได้อย่างชัดเจน
ดูเหมือนว่าคนที่ตายน่าจะเป็นคนในโลกสยองขวัญ เพราะหากเป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วม แซนก็ต้องรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง ด้วยความที่มีความจำที่ค่อนข้างดี กวาดตามองเพียงครู่เดียวเขาก็สามารถจดจำทุกคนได้แล้ว
หญิงสาวที่ตะโกนกรีดร้องออกมานั้นยืนตัวสั่นก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว ในขณะที่แซนนั้นทำเพียงยืนมองภาพตรงหน้าด้วยท่าทางปกติ
จากประสบการณ์การเห็นผีและวิญญาณมาตั้งแต่เด็ก ภาพสยองขวัญทุกประเภทนั้นแซนล้วนเคยผ่านมาหมดแล้ว พอได้มาเห็นอะไรแบบนี้ก็เลยไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเท่าไหร่
คนตัวเล็กรีบเดินเข้าไปพยุงผู้เข้าร่วมหญิงคนนั้นให้ลุกขึ้นยืนอย่างใจดี หญิงสาวคนนั้นจึงพยักหน้าขอบคุณมาให้ หากแต่ร่างกายของเธอก็ยังคงมีอาการสั่นกลัวอยู่ดี
และเพียงไม่นาน ผู้เข้าร่วมคนอื่นๆก็เริ่มวิ่งมาที่นี่เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน ไม่เว้นแม้แต่คุณป้าที่น่าจะเป็นหัวหน้าแม่บ้านก็ด้วย เธอมาพร้อมกับหญิงสาวในชุดแม่บ้านอีกสองคนที่มีใบหน้าเรียบนิ่งและไม่มีป้ายชื่อ บ่งบอกว่าพวกเธอสองคนไม่ใช่ผู้เข้าร่วมเหมือนกับพวกเขา
"ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีศพ" หญิงวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าแม่บ้านพูดขึ้นมาเสียงเย็นขณะกวาดตามองผู้คนโดยรอบด้วยสายตาเรียบนิ่ง ท่าทางของเธอดูไม่ได้หวาดกลัวศพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "ใครเป็นคนเจอศพคนแรก"
"ฉ..ฉันค่ะ" หญิงสาวที่สามารถยืนได้ด้วยตัวเองแล้วเอ่ยตอบ ในขณะที่แซนก็กลับมายืนอยู่ที่เดิมแล้วฟังที่เธอเล่าอย่างตั้งใจ "ฉันเพิ่งได้รับหน้าที่ให้ดูแลสวน และตอนที่ฉันกำลังตัดตกแต่งพุ่มไม้ตรงนี้อยู่ตามปกติ อยู่ๆก็มีหัวคนร่วงออกมาจากพุ่มไม้ค่ะ"
เมื่อแซนได้ยินแบบนั้นก็เกิดสงสัย ถ้ามีแค่ส่วนหัวร่วงออกมาจากพุ่มไม้ เป็นไปได้มั้ยว่าส่วนอื่นๆของร่างกายก็อาจอยู่ในพุ่มไม้นั้นด้วย
และดูเหมือนว่าคุณแม่บ้านก็กำลังคิดแบบเดียวกับเขาอยู่เช่นกัน เธอส่งสัญญาณให้หญิงสาวในชุดแม่บ้านอีกสองคน ก่อนที่พวกเธอสองคนนั้นจะพยักหน้ารับและเดินดุ่มๆเข้าไปแหวกพุ่มไม้ออก เผยให้เห็นร่างของมนุษย์ที่ถูกหั่นเป็นท่อนๆไว้เสียเละเทะ เลือดสีแดงสดและสิ่งปฏิกูลต่างๆสาดกระจายอยู่เต็มไปหมด
เหล่าผู้เข้าร่วมคนอื่นๆที่ได้มาเห็นภาพตรงหน้าต่างก็พากันหน้าถอดสีด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับอาเจียนออกมาด้วยความขยะแขยง
แต่ในขณะที่แซนยืนจ้องภาพตรงหน้าอยู่นั้น จู่ๆมือหนาของใครบางคนก็ยกขึ้นมาปิดตาให้เขาจนภาพด้านหน้ากลายเป็นมืดสนิท
..พี่เวย์?
"มันไม่น่ามองหรอกครับ เราอย่ามองเลยดีกว่า เดี๋ยวแซนจะเก็บเอาไปนอนฝันร้ายเอานะครับ" เสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบข้างหูเขาจากทางด้านหลังอย่างอบอุ่น
"ข..ขอบคุณครับ" แซนเอ่ยขอบคุณพลางยิ้มแห้ง อันที่จริง เขาไม่ได้หวาดกลัวภาพตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่ถ้าจะให้บอกไปว่าตัวเองคุ้นชินกับการเห็นศพก็คงจะดูแปลกๆ พี่เวย์คงได้คิดว่าเขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องกันพอดีน่ะสิ!
"วันนี้ทุกคนเลิกทำงานได้ ให้แยกย้ายกลับไปพักที่ห้องของตัวเองและห้ามออกมาจากโซนที่พักจนกว่าจะถึงพรุ่งนี้เช้า" แม้จะมองไม่เห็น แต่แซนก็ยังได้ยินเสียงของคุณแม่บ้านออกคำสั่งเด็ดขาดได้อย่างชัดเจน
แซนรู้สึกสงสารคุณแม่บ้านขึ้นมา แค่พวกเขามาทำงานวันแรกก็มีศพเกิดขึ้นแล้ว เธอจะต้องรู้สึกเครียดมากแน่ๆ ไหนจะมีคนร้ายที่ไม่ทราบตัว ไหนจะยังต้องคอยจัดการความเรียบร้อยในคฤหาสน์อีก
แซนถูกพลิกตัวให้หันหลังกลับ ก่อนที่มือที่ปิดตาของเขาจะค่อยๆคลายออกจนเขาสามารถกลับมามองเห็นภาพรอบตัวได้อีกครั้ง
"ไปเร็วครับ กลับที่พักกัน ไม่ต้องหันกลับไปมองข้างหลังแล้วนะครับแซน" เสียงทุ้มอ่อนโยนของพี่เวย์พูดขึ้นอีกครั้ง แซนจึงทำตัวเป็นเด็กดีพยักหน้าตอบรับหงึกหงักอย่างเชื่อฟัง
เอาเถอะ ที่พี่เวย์ทำก็แค่ไม่ต้องการให้เขาเห็นภาพน่ากลัวๆนี่นา เห็นอีกฝ่ายหวังดีกับเขาขนาดนี้ แซนก็อดรู้สึกดีใจขึ้นมาไม่ได้ เพราะปกติมีแต่เหล่าวิญญาณที่ใจดีกับเขา น้องมากที่จะเจอคนที่ใจดีกับเขาแบบนี้
กลุ่มของผู้เข้าร่วมพากันเดินกลับโซนที่พักของพวกเขาเงียบๆ แต่ละคนมีสีหน้าไม่ค่อยดีนักจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เพราะครั้งนี้ยังโชคดีที่คนที่ตายเป็นคนในโลกสยองขวัญอยู่แล้ว แต่ถ้าหากครั้งต่อไปมันเป็นพวกเขาขึ้นมาล่ะ?
แค่คิด สีหน้าของแต่ละคนก็ยิ่งย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม
เมื่อกลับมาถึงโซนที่พัก เหล่าผู้เข้าร่วมก็ทยอยแยกย้ายกันเข้าห้องของตัวเองไปในทันที แซนเองก็เช่นกัน ถึงแม้ว่าในความเป็นจริง เขาจะอยากลองสำรวจบริเวณรอบๆดูสักหน่อยก็เถอะ
ตามคำแนะนำที่เขาได้อ่านมา ส่วนมากแล้วจะห้ามการออกไปเพ่นพ่านในตอนกลางคืนมากกว่า แต่นี่ยังเป็นช่วงกลางวันอยู่นี่นา ถ้าอย่างนั้นก็ไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก..ใช่มั้ย?
เพราะเท่าที่แซนรู้ หากอยากได้ภารกิจรอง พวกเขาแต่ละคนจะต้องไปไล่ถามคนในโลกนี้แต่ละคนเอาเองว่ามีอะไรให้ช่วยรึเปล่า แต่จะได้ภารกิจจากผีหรือจากคนก็ต้องคอยดูกันอีกที
"อ..เอ่อ ถ้าอย่างนั้น ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะครับ" แซนเอ่ยลาพี่เวย์ที่มายืนส่งเขาหน้าห้อง
ร่างสูงยิ้มตอบอย่างอ่อนโยน "ได้ครับ"
แซนที่ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนจากคนตรงหน้าอีกครั้งก็พลันรู้สึกเลิ่กลั่กขึ้นมา รอยยิ้มของพี่เวย์ดูดีเกินไป ถ้าได้รับรอยยิ้มแบบนี้ทุกวัน ใจของเขาคงรับไม่ไหวแน่ๆ!
แซนตัดสินใจเอ่ยลาพี่เวย์อีกครั้งก่อนปิดประตูห้องลง มือบางยกมือขึ้นกุมแก้มร้อนๆทั้งสองข้างของตัวเองเอาไว้ด้วยความเขินอาย
แย่แล้ว ไม่มีใครเคยบอกพี่เวย์เลยหรอว่าตัวเองน่ะหน้าตาดีมาก แล้วการที่มาแจกรอยยิ้มอ่อนโยนไปทั่วแบบนี้ มันทำให้คนอื่นรู้สึกหวั่นไหวนะ!
แซนพยายามส่ายหัวปัดภาพรอยยิ้มของพี่เวย์ทิ้งไป ก่อนจะกลับมาตั้งใจหาวิธีออกจากโซนที่พักแทน
ตอนนี้ก็เป็นช่วงเวลาบ่ายๆจนเกือบเย็นแล้ว เพราะตอนที่แซนและผู้เข้าร่วมคนอื่นๆมาถึงก็เป็นช่วงเที่ยงๆ หลังจากนั้นตอนที่คุณป้าแม่บ้านพาไปดูห้องพักและแจกแจงหน้าที่ก็กินเวลาไปอีกหลายชั่วโมง เพราะคฤหาสน์หลังนี้กว้างมาก แค่เดินไปยังที่ต่างๆก็กินเวลาไปหลายนาทีแล้ว
แต่อันที่จริง ผู้เข้าร่วมที่กลับมายังโซนที่พักนั้นยังกลับมาไม่ครบเลยด้วยซ้ำ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะที่เกิดเหตุอยู่บริเวณสวนข้างห้องอาหาร ดังนั้นบางคนที่ได้รับหน้าที่ให้ทำงานอยู่อีกฟากของคฤหาสน์ก็คงจะยังไม่รู้จนกว่าแม่บ้านหรือผู้เข้าร่วมคนอื่นๆจะไปบอกนั่นแหละ
เพราะฉะนั้น ช่วงนี้ยังถือว่าเป็นช่วงที่ปลอดภัยอยู่ที่จะออกไปหาภารกิจรองข้างนอกสักครู่หนึ่งก่อน
แซนสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อยๆแง้มประตูออกไปใหม่อีกครั้ง ในตอนนี้พี่เวย์ไม่ได้อยู่ที่หน้าห้องของเขาแล้ว แซนเดาว่าอีกฝ่ายคงเข้าห้องของตัวเองไปแล้วนั่นแหละ
แซนไม่ได้กลัวผีอยู่แล้ว ดังนั้นโลกสยองขวัญสำหรับเขาจึงไม่น่ากลัวเท่าในความคิดของคนอื่นๆ ที่เขาต้องระวังก็มีเพียงแค่อย่าไปเผลอทำอะไรสุ่มเสี่ยงที่มีแนวโน้มว่าจะอันตรายถึงชีวิตก็เป็นพอ
ซึ่งการออกไปข้างนอกของแซนในครั้งนี้ก็ยังไม่ถือว่าเป็นการกระทำที่เสี่ยงเกินไปนัก อีกทั้งแซนก็ไม่ได้จะไปไหนไกล เขาเพียงแค่จะหาคนในโลกสยองขวัญแถวๆนี้เพื่อรับภารกิจรองก็เท่านั้น แต่ถ้าหาไม่ได้จริงๆ เอาไว้พรุ่งนี้ก่อนและหลังทำงานก็ค่อยๆเดินหาเอาใหม่ก็ยังไม่สาย
ร่างบางหันมองซ้ายมองขวาครั้งหนึ่ง แล้วเดินออกจากโซนที่พักไปอย่างเงียบๆ
…
อีกด้านหนึ่ง เวย์ไม่ได้เดินเข้าห้องของตัวเองไปอย่างที่แซนคิด แต่เขากำลังเดินย้อนกลับไปยังจุดที่เกิดเหตุต่างหาก ใบหน้าหล่อเหลายามที่อยู่คนเดียวตอนนี้เปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งไร้อารมณ์ ผิดกับภาพลักษณ์อันอ่อนโยนในยามที่อยู่กับคนอื่นๆไปโดยสิ้นเชิง
แต่เมื่อมาถึงสวนที่มีเหล่าแม่บ้านกำลังทำความสะอาดคราบต่างๆอยู่ ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งก็เปลี่ยนกลับมาเป็นใบหน้าอันอ่อนโยนอีกครั้ง
หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนที่ยืนคุมงานอยู่หันมาหรี่ตามองผู้มาใหม่ทันทีด้วยสายตาน่าขนลุก "ฉันแจ้งไปแล้วนะคะว่าให้อยู่แต่ในโซนที่พัก"
เวย์ยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้า เขาพูดตอบกลับไปอย่างไหลลื่นไร้ซึ่งพิรุธใดๆ "พอดีตอนที่ผมวิ่งมาดูเหตุการณ์ที่นี่ เข็มกลัดป้ายชื่อของผมน่าจะตกอยู่ในพุ่มไม้แถวนี้ด้วย ผมขอหามันสักครู่ได้มั้ยครับ"
ร่างสูงไม่พูดเปล่า เขายังชี้ไปบริเวณอกขวาที่ไม่มีป้ายชื่อติดอยู่ด้วยให้เห็นอีกด้วย
หัวหน้าแม่บ้านจ้องหน้าของเวย์นิ่งราวกับกำลังจับผิด "ถ้าอย่างนั้นก็หาสิคะ ฉันจะยืนดูคุณอยู่ตรงนี้"
เวย์พยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนที่เขาจะทำท่าหาของบางอย่างบนพื้นอย่างจริงจัง ทว่าสายตาคมกริบกลับกวาดมองไปยังบริเวณที่เคยมีศพแล้วจดจำภาพเหล่านั้นเอาไว้อย่างรวดเร็ว
ความลับหนึ่งของโลกสยองขวัญที่คนอื่นๆยังไม่ค่อยรู้กันนั่นก็คือ ทุกคนสามารถออกจากโลกสยองขวัญก่อนครบเจ็ดวันได้ถ้าทำตามเงื่อนไขบางอย่าง
ซึ่งเงื่อนไขที่ว่านั่นก็คือจะต้องไขปริศนาของโลกสยองขวัญแต่ละใบให้สำเร็จ แล้วพวกเขาทุกคนที่ยังรอดชีวิตก็จะสามารถกลับไปในโลกความเป็นจริงได้ในทันที
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้ที่เป็นคนไขปริศนาจะได้รับรางวัลหรือพลังที่ดีกว่าการทำภารกิจรองให้สำเร็จเสียอีก
และนั่นก็เป็นเป้าหมายของเวย์ตั้งแต่แรก
หลังสำรวจและเก็บรายละเอียดต่างๆจนพอใจในระดับหนึ่ง เวย์ก็ทำท่าทางคว้าอะไรบางอย่างที่พื้นขึ้นมา ก่อนที่เข็มกลัดที่เป็นป้ายชื่อจะปรากฏขึ้นมาในมือของเขาอย่างแนบเนียน
"ผมเจอแล้ว ขอโทษที่รบกวนนะครับ" เวย์กล่าวขึ้นยิ้มๆ "อ้อ..พอดีเพื่อนร่วมงานของผมที่ชื่อแซน.."
ระหว่างที่พูด เวย์ก็คอยสังเกตท่าทีของหญิงวัยกลางคนไปด้วย และก็ไม่ผิดไปจากที่เขาคาดนัก เพราะหัวหน้าแม่บ้านดูจะชะงักขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น
"ผมเห็นน้องเขาบ่นหิวๆน่ะครับ น่าจะยังไม่ได้ทานอะไรเลย ไม่ทราบว่าคุณแม่บ้านพอจะมีของว่างเล็กๆน้อยๆให้น้องบ้างรึเปล่าครับ?"
หญิงวัยกลางคนเปลี่ยนท่าที น้ำเสียงของเธอดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ตามมาสิ"
เวย์เผยยิ้มอ่อนโยนออกมามากกว่าเดิม
..ดูเหมือนว่าเด็กใสซื่อคนนั้นจะมีอะไรบางอย่างที่พิเศษกว่าที่เขาคิดจริงๆ
…
ทางด้านของแซน เขาก็ได้แต่เดินคอตกกลับมาที่ห้อง เพราะหลังจากที่เขาไปเดินหาคนให้ภารกิจรองในบริเวณรอบๆจนทั่ว เขาก็ยังไม่พบแม้แต่คนหรือผีสักตนเลยด้วยซ้ำ
ใบหน้าน่ารักยู่ลงอย่างขัดใจ หรือบริเวณที่พักเป็นบริเวณที่ปลอดภัยสำหรับผู้เข้าร่วม ดังนั้นภารกิจรองจึงต้องไปหาที่อื่นเอารึเปล่า?
แต่ทันใดนั้นเอง สายตาของแซนก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ห้อยอยู่หน้าประตูห้องของเขา เขารีบเดินเข้าไปใกล้ๆแล้วหยิบมันขึ้นมาดูทันที
ถุงในมือของแซนเป็นถุงสีชมพูที่ถูกตกแต่งด้วยโบอย่างน่ารัก เมื่อเปิดเข้าไปดูข้างใน เขาก็พบกับมาการองสีสันน่ากินอัดแน่นอยู่เต็มถุง
และไม่พอเพียงเท่านั้น ข้างๆถุงยังมีกระดาษใบหนึ่งแปะอยู่อีกด้วย
'พี่คิดว่าแซนน่าจะหิวก็เลยไปขอของว่างจากคุณแม่บ้านมาให้ ทานให้อร่อยนะครับ - เวย์'
เพียงแค่อ่านข้อความสั้นๆนั้น มันก็ทำให้แซนเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาเผลอลืมความหงุดหงิดก่อนหน้าไปจนสิ้น
พี่เวย์ใจดีจัง! อีกฝ่ายไปขอของว่างมาให้เขาได้ด้วย!
แต่ทันใดนั้น แซนก็พลันชะงัก
เดี๋ยวนะ..แสดงว่าพี่เวย์ก็ออกไปนอกโซนที่พักมาหรอ?
__________________________
น้องค้าบ เก็บอาการหน่อย คือน้องโดนตกแบบจริงจังมากนะ 555555
แต่ก็เข้าใจน้องหน่อยเนอะ  ตลอดชีวิตไม่ค่อยมีใครมาทำดีด้วย จะมีก็แต่เหล่าผี พอมาเจอคนใจดีอ่อนโยนแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ใจเหลว โดยเฉพาะยิ่งเป็นคนหร่อๆ -แค่กๆ //ท่องไว้ว่านั่นว่าที่แฟนลูก
จริงๆวันนี้ไปเที่ยวกับเพื่อนมาค่ะ แต่ไม่อยากลาก็เลยพยายามกลับมาแต่งให้เสร็จ ทำให้มาลงช้ากว่าปกติไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะ
#นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 5

TW : มีฉากบรรยายหน้าตาของผี
ถ้าพี่เวย์ออกไปข้างนอกจริง นั่นก็คงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้นั่นแหละ อีกฝ่ายเคยบอกเขาว่าตัวเองผ่านโลกสยองขวัญมาหลายโลกแล้วนี่นา บางทีพี่เวย์อาจจะกำลังออกไปหาภารกิจรองก็ได้
แต่ที่บอกว่าไปขอของว่างจากคุณป้าแม่บ้านมาให้เขานี่เรื่องจริงหรอ?
ดูเหมือนว่าคุณป้าแม่บ้านจะใจดีอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ..
แซนยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เขาหยิบมาการองในถุงขึ้นมาเคี้ยวหงุบหงับอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ภายในห้องของตัวเองเงียบๆ
หลังจากจัดการขนมที่ได้มาจนหมด แซนก็เลือกที่จะอาบน้ำและเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำราวกับที่นี่ไม่ใช่โลกสยองขวัญอันน่ากลัว เขาคิดเพียงแค่ว่านานๆทีจะได้มีโอกาสนอนได้เต็มอิ่มสักครั้ง เขาก็ต้องตักตวงช่วงเวลาแบบนี้ให้มากๆหน่อย
เนื่องจากในชีวิตจริงของแซน กว่าจะทำงานเสร็จและกลับถึงบ้านก็ปาไปเที่ยงคืนกว่าแล้ว อีกทั้งวันถัดไปเขาก็ต้องตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปทำงานตั้งแต่ตีสามครึ่ง เวลานอนของเขานั้นเรียกได้ว่าน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย มันเป็นเวลาพักผ่อนที่น้อยเกินไปสำหรับคนที่ทำงานหนักมาทั้งวันจริงๆ
และเพียงแค่หัวแตะหมอน แซนก็ผล็อยหลับสนิทไปอย่างง่ายดาย
…
ก๊อกๆ! ก๊อกๆ!
กลางดึก แซนก็ต้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงใครบางคนกำลังเคาะประตูห้องของเขาอยู่ ร่างบางขยี้ตาไล่ความง่วงงุนออกไปครั้งหนึ่งก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องด้วยความงัวเงีย
แต่เมื่อประตูเปิดออก แซนก็พบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด เส้นผมสีดำรุงรังของเธอยาวลงจนปกปิดใบหน้าไปจนหมดจนดูน่ากลัว ยิ่งเมื่อรวมกับผิวที่ซีดขาวราวกับคนตายนั่นอีก แซนก็สามารถรับรู้ได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าของเขาไม่ใช่มนุษย์
แต่ถึงแม้จะรู้แบบนั้นแล้ว แซนก็ยังคงมีท่าทางปกติ เขาไม่ได้ดูหวาดกลัวร่างตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังเอ่ยถามผีสาวออกไปด้วยน้ำเสียงเชื่องช้าเพราะความง่วงงุนอีกด้วย
"มีอะไรรึเปล่าครับ?"
เมื่อเห็นท่าทางของแซน ผีสาวก็คล้ายจะชะงักไปเล็กน้อย อันที่จริง เธอไม่ได้คิดมาก่อนด้วยซ้ำว่าที่นี่จะกล้ามีคนมาเปิดประตูให้กับเธอด้วย
"..ตา..ของ..ฉัน"
น้ำเสียงเย็นเยียบน่าขนลุกเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา ก่อนที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเส้นผมจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นจนเผยให้เห็นบริเวณดวงตาทั้งสองข้างที่กลวงโบ๋ เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกจากเบ้าตาของเธอลงมาจนดูน่าสยดสยอง
แซนที่เห็นแบบนั้นก็พลันชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกตาสว่างขึ้นมานิดหน่อย ก่อนจะตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อออกมาซับเลือดให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างใจดี
เขาลืมไปได้ยังไงว่าตัวเองสามารถขอภารกิจรองจากพี่สาวคนนี้ได้!
"เอาผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ซับเลือดไปก่อนนะครับพี่สาว แล้วพี่จะให้ผมช่วยหาตาของพี่ใช่รึเปล่าครับ?" แซนเอ่ยถามขึ้นมาอย่างใคร่รู้ ในตอนนี้ความง่วงงุนของเขาพลันหายไปจนหมดสิ้นตั้งแต่ที่คิดถึงรางวัลของภารกิจรองแล้ว!
เมื่อเห็นการกระทำของแซน กลับเป็นฝ่ายผีสาวเสียเองที่เป็นฝ่ายชะงักไปด้วยความคาดไม่ถึง หากเธอมีลูกตาอย่างคนปกติ บนใบหน้าของเธอคงมีแต่เครื่องหมายคำถามอย่างงุนงงเป็นแน่
ตั้งแต่ที่เธอตายและกลายเป็นวิญญาณ เธอก็ไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีแบบนี้จากใครมาก่อน แต่พอได้เห็นการกระทำของเด็กคนนี้ ในใจของเธอก็พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
แม้จะเป็นวิญญาณที่ไม่มีตา แต่เธอก็ยังสามารถมองเห็นภาพรอบๆตัวได้ถึงจะไม่ค่อยชัดเจนก็ตาม อีกทั้งภาพที่เธอเห็นก็ยังเป็นเพียงภาพขาวดำ นั่นจึงทำให้เธอไม่สามารถหาลูกตาของตัวเองเจอได้สักที
ผีสาวตัดสินใจผงกหัวตอบรับคำพูดของแซน
"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เดี๋ยวผมช่วยหาตาของพี่สาวให้เอง พี่จำได้รึเปล่าครับว่าครั้งสุดท้ายที่พี่มองเห็น พี่อยู่ตรงส่วนไหนของคฤหาสน์"
ผีสาวผงกหัวให้แซนอย่างช้าๆอีกครั้ง "..ตาม..มา"
และทันใดนั้นเอง ในอากาศตรงหน้าของแซนก็พลันปรากฏตัวอักษรสีเลือดขึ้นมา
'ภารกิจรอง : ช่วยผีสาวตามหาลูกตาทั้งสองข้างที่หายไป'
แซนเผยยิ้มกว้าง เขาเดินตามหลังผีสาวออกไปนอกโซนที่พักอย่างร่าเริง
เขาได้ภารกิจรองมาแล้ว!
แต่ยิ่งเดินตามผีสาวไปไกลมากขึ้นเท่าไหร่ แซนก็ยิ่งรู้สึกแปลกใจมากขึ้นเท่านั้น เพราะทางที่เขากำลังเดินไปอยู่นี้ มันเป็นทางเดียวกับทางที่ใช้ไปยังสวน สถานที่เดียวกันกับที่มีคนพบศพเมื่อตอนบ่าย
อย่าบอกนะว่าพี่สาวที่เดินนำหน้าเขาก็ตายที่สวนแห่งนี้หรอ!?
แซนขมวดคิ้วกับข้อมูลที่เพิ่งได้รับ สวนแห่งนี้มีอะไรบางอย่างแปลกๆแล้วรึเปล่า ทำไมคนสองคนถึงได้มาตายที่เดียวกันได้ล่ะ?
เดินตามไปอีกครู่หนึ่ง พี่สาวที่เดินนำทางเขาก็หยุดลง ซึ่งตรงจุดที่พี่สาวหยุดเดินนั้น แซนก็สามารถจำมันได้แม่น
มันเป็นจุดเดียวกันกับที่มีคนพบศพเมื่อตอนบ่าย..
"พี่สาว..มั่นใจนะครับว่าเป็นตรงนี้?" แซนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงลังเล แต่เมื่อเห็นการพยักหน้ายืนยันของอีกฝ่าย เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าที่คฤหาสน์แห่งนี้อาจมีอะไรแปลกๆ
บางที ในโลกสยองขวัญอาจจะมีปริศนาอะไรบางอย่างให้ผู้เข้าร่วมไขด้วยรึเปล่านะ? ทำไมทุกอย่างมันดูมีเงื่อนงำเต็มไปหมดเลยล่ะ..
"ถ..ถ้าอย่างนั้น รอผมสักครู่หนึ่งนะครับ เดี๋ยวผมจะลองหาให้ก่อน แต่ถ้าหากไม่เจอก็ค่อยว่ากันอีกที โอเคมั้ยครับ?"
หลังคำถามของแซน ผู้เป็นผีสาวก็พยักหน้าหงึกหงักตอบรับอย่างว่าง่าย
แซนไม่ได้คิดมากกับการพูดน้อยของพี่สาวตรงหน้าอยู่แล้ว เพราะเขาเข้าใจดีว่าวิญญาณบางตนก็ไม่ได้มีพลังมากมายอะไร ทำให้บางครั้งก็อาจจะพูดสื่อสารออกมาไม่ได้เท่าที่ควร
แต่เมื่อแซนกวาดตามองออกไปบริเวณรอบๆ เขาก็ถึงกับต้องยกมือตบหน้าผากของตัวเองเสียงดังเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
จะมาช่วยพี่สาวหาของทั้งที ทำไมเขาถึงไม่ยอมเอาไฟฉายมาด้วยกันนะ!
แซนส่ายหัวอย่างอ่อนใจ จะให้เดินกลับไปเอาไฟฉายก็คงกินเวลาไปอีกพักใหญ่ๆเลย แต่ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้วทั้งที ลองหาๆดูก่อนก็ไม่เสียหาย
โชคดีที่แสงจากพระจันทร์ในคืนนี้ค่อนข้างสว่าง หลังจากที่สายตาของเขาคุ้นชินกับความมืดแล้ว แซนก็สามารถมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ชัดขึ้น
แซนเริ่มหาจากบริเวณพุ่มไม้ก่อนเป็นอันดับแรก ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่าย ศพที่พวกเขาเจอนั้นถูกหั่นเป็นท่อนแล้วทิ้งไว้ในพุ่มไม้ เป็นไปได้มั้ยว่าศพของพี่สาวก็อาจจะถูกทำแบบเดียวกัน?
แต่คนที่ลงมือฆ่านี่ก็โหดเหี้ยมจริงๆ ฆ่าแล้วหั่นศพยังไม่พอ ยังจะเอาศพมาทิ้งไว้ในสวนอีก ในคฤหาสน์หลังนี้มีคนที่โหดเหี้ยมแบบนั้นด้วยหรอ?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แซนก็พลันรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมา
ในโลกนี้ คนที่เขาควรจะระวังและอยู่ห่างให้มากที่สุดเพื่อความปลอดภัยในชีวิตของตนเองก็คือฆาตกรคนนั้นสินะ..
..แต่ทำไงได้ ตอนนี้เขาก็น่าจะเข้ามาเกี่ยวไปเต็มๆแล้วนี่นา แถมยังอยู่ในสถานที่เกิดเหตุด้วยอีก
แซนเริ่มรู้สึกเลิ่กลั่ก
เอาเป็นว่า รีบหาลูกตาให้พี่สาวแล้วกลับห้องไปนอนไวๆดีกว่า!
แต่ในทันใดนั้นเอง ยังไม่ทันที่จะได้เริ่มหา แซนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินมาที่นี่อย่างรวดเร็ว
คนตัวเล็กพลันรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
และในเมื่อไม่รู้ว่าคนที่มาใหม่นั้นมาดีหรือมาร้าย แซนจึงเลือกเข้าไปซ่อนตัวในพุ่มไม้หนาๆข้างตัว ก่อนจะยกมือปิดปากของตัวเองและพยายามเงียบเสียงให้ได้มากที่สุด
ส่วนวิญญาณของพี่สาวนั้น ร่างของเธอก็ค่อยๆกลายเป็นโปร่งใสราวกับกำลังล่องหน แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น แซนก็ยังสามารถมองเห็นร่างของเธอได้อยู่ดี
แซนเบะปาก บางทีหากเขามีพลังการล่องหนแบบเธอได้บ้างก็คงจะดี..
นอกจากนี้ เขายังเห็นด้วยว่าท่าทางของเธอดูจะเป็นห่วงเขาเป็นอย่างมาก
ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าอันหนักแน่นที่น่าจะเป็นของผู้ชายดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนที่ร่างของอีกฝ่ายจะหยุดลงที่พุ่มไม้ใกล้ๆกับตรงจุดที่เขาซ่อนอยู่
หรือว่าจะเป็นฆาตกรที่ฆ่าพี่สาวและคนเมื่อตอนบ่ายคนนั้น!?
ยิ่งคิดได้แบบนั้น หัวใจของแซนก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างลุ้นระทึก ร่างบางเผลอกลั้นใจเมื่อเห็นว่าร่างของชายตรงหน้าหันมองมาตรงพุ่มไม้ที่เขาอยู่ครู่หนึ่ง
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นฆาตกรรึเปล่า แต่แบบนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
แม้ว่าแซนจะไม่ได้กลัวผี แต่ถ้าหากอีกฝ่ายเป็นฆาตกรที่มนุษย์ขึ้นมาล่ะก็ เขาจะเอาแรงที่ไหนไปสู้!
แซนไม่สามารถมองเห็นร่างของอีกฝ่ายได้ชัดนักเพราะความสูงของคนคนนั้น เขาเลยเห็นเพียงแค่เงาอันเลือนรางเท่านั้น
ชายคนนั้นย่อตัวลงมองพุ่มไม้ที่อยู่ใกล้ๆเขาราวกับต้องการจะหาอะไรบางอย่าง และถ้าแซนจำไม่ผิด พุ่มไม้นั่นเป็นพุ่มเดียวกับที่พวกเขาเจอศพเมื่อตอนบ่าย..
"เหอะ เล่นเก็บหลักฐานไปหมดแบบนี้ สืบยากซะแล้วสิ"
"..!!"
สิ้นเสียง แซนก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเสียงที่เขาได้ยินจากร่างของผู้ชายตรงหน้ากลับเป็นเสียงของคนที่เขาคุ้นเคยไปเสียอย่างนั้น
พ..พี่เวย์!?
แม้จะเป็นเสียงเดียวกัน แต่น้ำเสียงที่แซนได้ยินนั้นต่างออกไปจากเวลาปกติไปเป็นอย่างมาก มันไม่ได้เป็นเสียงที่นุ่มละมุนชวนให้รู้สึกอบอุ่นแบบที่เขาเคยได้ยิน เพราะน้ำเสียงที่เขากำลังได้ยินนั้นทั้งเรียบนิ่งและเย็นชาจนดูน่ากลัว
น..นั่น..
พี่เวย์จริงๆหรอ..?
__________________________
น้องง น้องคือเป็นเด็กดีมากๆ ความเอาผ้าเช็ดหน้าซับเลือดให้ผี คือถ้าเป็นเรานะจะไม่เดินไปเปิดประตูตั้งแต่แรกแล้ว จิง อีกอย่าง ถ้าเห็นหน้าตาผีในระยะประชิดแบบนั้น เราคงช้อคก่อน 5555555555
ทางด้านพี่เวย์ตอนนี้จะมาดีหรือมาร้ายก็ต้องมาลุ้นกันอีกที แต่ว่าเราบอกเลยว่าพี่เวย์เป็นพระเอกแน่นอนค่ะ ส่วนก่อนที่จะได้เป็นพระเอกนั้นจะโดนมัมหมีหรี่ตามองอีกกี่รอบก็ต้องรอดูที่การกระทำกันไปนะคะ 5555
#นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 6

เวย์ยกมือขยี้กลุ่มผมสีน้ำตาลของตัวเองอย่างหงุดหงิด
เขาอุตส่าห์เสี่ยงออกมาหาหลักฐานตอนกลางคืนเพิ่มเติมแท้ๆ แต่พวกแม่บ้านเหล่านั้นกลับเก็บกวาดไปหมดจนแทบไม่เหลือร่องรอย โชคดีที่ตอนกลางวันเขายังพอได้หลักฐานบางอย่างกลับมาบ้าง
เวย์ก้มมองกระดุมเม็ดหนึ่งในมือ เขาเก็บมันมาได้เมื่อตอนที่แกล้งทำเป็นหาป้ายชื่อในที่เกิดเหตุ มันเป็นกระดุมเสื้อของพ่อบ้านแบบเดียวกับที่เขาและผู้เข้าร่วมคนอื่นๆใส่
เวย์มั่นใจว่ามันไม่ใช่กระดุมของศพที่ตายแน่นอน เพราะถึงแม้จะเป็นผู้ชายเหมือนกัน และศพนั้นก็ถูกหั่นเป็นท่อนๆ แต่พอลองสังเกตดีๆก็จะพบว่ากระดุมบนเสื้อที่ฉีกขาดของศพนั้นยังอยู่ครบ
ดังนั้น นี่อาจเป็นหนึ่งในหลักฐานที่จะทำให้สาวไปถึงตัวฆาตกรได้ ในตอนนี้ เวย์พอจะเดาได้แล้วว่าฆาตกรคนนี้เป็นผู้ชาย แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจแบบเต็มร้อย เพราะบางที ฆาตกรอาจเป็นผู้หญิงที่นำชุดพ่อบ้านมาใส่ชั่วคราว หรืออีกฝ่ายอาจจะจงใจทิ้งหลักฐานปลอมเอาไว้ก็ได้
ปริศนาที่ซับซ้อนไปหมดในโลกนี้ทำเอาเวย์รู้สึกหงุดหงิด นอกจากจะไม่แน่ใจว่าฆาตกรคนนี้จะเป็นบอสของโลกรึเปล่า หลักฐานในที่เกิดเหตุก็ยังจะไม่เหลือให้สืบต่ออีก
อันที่จริง หากเป็นในโลกอื่นๆ เวย์คงไม่รีบร้อนและหาภารกิจรองทำสักภารกิจก่อนแล้วค่อยลงมือไขปริศนาอย่างจริงจัง แต่พอมาเป็นโลกนี้ เขากลับตัดสินใจที่จะละทิ้งภารกิจรองและพยายามไขปริศนาให้ได้เร็วที่สุดแทน
เวย์ต้องการให้ทุกคนออกไปจากโลกนี้ให้เร็วที่สุด
ส่วนหนึ่งก็คงเป็นเพราะเด็กใสซื่อคนนั้น..
แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆที่พวกเขาได้รู้จักกัน แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้เขาพอจะรู้จักนิสัยจริงๆของแซนพอสมควรแล้ว อีกฝ่ายเป็นคนที่จริงใจเป็นอย่างมาก คิดอะไรก็แสดงออกมาบนสีหน้าจนน่าเอ็นดูไปหมด
เวย์เผลอหลุดยิ้มอ่อนโยนออกมา
และเพราะแบบนั้น เวย์เลยไม่อยากให้แซนต้องอยู่ในโลกสยองขวัญแบบนี้นานๆ เพราะในโลกใบนี้ ยิ่งใกล้ครบกำหนดเจ็ดวันมากเท่าไหร่ มันก็จะยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น และเขาก็ไม่ต้องการให้เด็กคนนั้นต้องมาเสี่ยงชีวิตหรือตายที่นี่ แม้แซนจะมีอะไรบางอย่างที่ทำให้แม่บ้านคนนั้นมีท่าทางอ่อนลง แต่นั่นก็ไม่สามารถรับประกันได้อยู่ดีว่าอีกฝ่ายจะปลอดภัย
ทั้งๆที่ที่ผ่านมา เวย์ไม่เคยทำอะไรเพื่อใครในโลกสยองขวัญเลยแท้ๆ
ร่างสูงส่ายหัวปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับที่พักของตัวเองเงียบๆ และเฝ้ารอโอกาสที่จะได้หาหลักฐานเพิ่มอีกครั้ง
…
ลับหลังของร่างสูง แซนก็ค่อยๆออกมาจากพุ่มไม้อย่างทุลักทุเล
พี่เวย์นี่สมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านโลกสยองขวัญมาหลายโลกจริงๆ ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับ อีกฝ่ายก็ลงทุนเสี่ยงออกมาหาหลักฐานด้วยตัวเองคนเดียวเลยนะ!
ส่วนน้ำเสียงเย็นๆของพี่เวย์ แซนคิดว่าเขาคงจะแค่หูฝาดไป เพราะหลังจากที่จ้องมองพี่เวย์ดีๆอีกครั้ง อีกฝ่ายก็ยังคงมีรอยยิ้มละมุนอยู่บนใบหน้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
พี่เวย์ต้องเจอหลักฐานอะไรบางอย่างแล้วแน่ๆถึงได้ยิ้มดีใจแบบนั้น
แซนค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าในโลกใบนี้จะต้องมีปริศนาให้แก้ไขอยู่แน่นอน และพี่เวย์ก็กำลังทำมันอยู่เช่นกัน หรือบางทีมันอาจเป็นภารกิจลับที่ผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นที่จะรู้?
แซนเริ่มตื่นเต้น นี่เขามารู้ความลับสุดยอดเข้าแล้วสินะ!
ผีสาวที่ล่องหนอยู่เริ่มปรากฏกายขึ้นมาอีกครั้งข้างๆคนตัวเล็ก แซนจึงเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เขาควรหาลูกตาให้กับพี่สาวคนนี้ก่อน
"อะ..ขอโทษด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะรีบหาให้เดี๋ยวนี้เลยครับ!"
ไม่ว่าเปล่า แซนได้ทำตามที่พูดจริงๆโดยการมุดหัวเข้าไปหาในพุ่มไม้ต่างๆอย่างจริงจัง หลังจากจับๆคลำๆที่พื้นแถวนั้นอยู่ประมาณเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุด เขาก็สามารถหาลูกตาทั้งสองข้างให้พี่สาวได้จนครบ
"เจอแล้ว!" แซนชูลูกตาทั้งสองข้างขึ้นมาก่อนจะเผยยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
กว่าจะหาลูกตาทั้งสองข้างของพี่สาวเจอก็ใช้เวลานานเอาเรื่อง เพราะมันไม่ได้อยู่บนพื้นดินหรือในพุ่มไม้ตามปกติ แต่กลับถูกดินฝังกลบไปจนเกือบหมด
หากแซนไม่เอะใจตอนที่คลำเจอหลุมดินนุ่มๆ ป่านนี้เขาก็ยังคงหาไม่เจอหรอก
ใบหน้าน่ารักของแซนในตอนนี้เปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบดิน ส่วนกลุ่มผมสีดำของเขาก็มีแต่เศษใบไม้ติดอยู่เต็มไปหมดราวกับลูกแมวที่แอบเข้าไปเล่นซนในสวน มองดูแล้วน่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก
ผีสาวมองสภาพของเด็กตรงหน้าอย่างเอ็นดู
อีกฝ่ายอุตส่าห์ลงทุนทำเพื่อเธอขนาดนี้ และจะไม่ใช้เธอรู้สึกเอ็นดูได้ยังไงกัน
"ผมหาตาให้พี่สาวเจอแล้วครับ!" แซนเอ่ยขึ้นอย่างดีใจขณะที่ยื่นลูกตาทั้งสองข้างไปให้พี่สาวตรงหน้า แต่เขาก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าตัวเขาและลูกตาทั้งสองข้างนั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินเต็มไปหมด
ไม่ได้การแล้ว ถ้าให้พี่สาวไปทั้งแบบนี้ ดินได้เข้าตากันก่อนพอดี ต้องไปหาที่ล้างก่อน!
"ด..เดี๋ยวผมไปล้างตาให้พี่สาวก่อนดีกว่าครับ ตอนนี้มันเลอะมากๆเลย!"
พูดจบ แซนก็ไม่ปล่อยให้ผีสาวต้องรอนาน เขาวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาก๊อกน้ำข้างๆสวนอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะลงมือล้างลูกตาให้อีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม
ถึงจะไม่มั่นใจก็เถอะว่าลูกตาทั้งสองข้างนี้จะเป็นของพี่สาวจริงๆรึเปล่า แต่ถ้าไม่ใช่จริงๆค่อยมาหาเอาใหม่วันอื่นก็ยังไม่สาย ตอนนี้ทำให้พี่สาวมีตาไว้มองเห็นรอบข้างชัดๆก่อนดีกว่า
หลังขัดๆถูๆจนสะอาด แซนก็วิ่งเอาลูกตาทั้งสองข้างไปให้พี่สาวที่ยืนรออยู่อย่างกระตือรือร้น
หากจะถามว่าทำไมแซนถึงดูไม่กลัวลูกตาของมนุษย์ ก็อย่างที่เขาเคยบอก เขาเห็นอะไรสยองๆพวกนี้มาจนชินแล้ว แม้จะเป็นชิ้นส่วนจากร่างกายของมนุษย์ก็ตาม แต่แซนก็ไม่ได้รู้สึกกลัวมันอยู่ดี
ผีสาวยืนอมยิ้มกับท่าทางน่าเอ็นดูของเด็กตรงหน้า ตอนนี้มันราวกับว่าเธอโดนอีกฝ่ายตกเข้าอย่างเต็มเปา
และเมื่อเธอได้รับลูกตาคืนมา หญิงสาวก็ค่อยๆใส่ลูกตากลับเข้าไปในดวงตากลวงโบ๋ของเธออีกครั้ง แม้ภาพตรงหน้ามันอาจจะดูน่าสยองไปหน่อยสำหรับใครบางคน แต่สำหรับแซน เขากำลังยืนลุ้นเรื่องภารกิจอยู่อย่างเงียบๆต่างหาก
หากภารกิจสำเร็จ นั่นก็แสดงว่าลูกตาคู่นั้นเป็นของพี่สาวจริงๆ แต่ถ้าไม่ แซนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาหาลูกตาให้พี่สาวใหม่
'ภารกิจรอง : สำเร็จ'
'รางวัลจะได้รับหลังภารกิจหลักสำเร็จ'
ทันทีที่เห็นตัวอักษรสีเลือดอันคุ้นเคย แซนก็พลันยิ้มกว้างออกมาทันที ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค่อยๆจางลงเมื่อเห็นข้อความบรรทัดที่สอง
ให้หลังภารกิจหลักสำเร็จ นั่นก็คือหลังจากที่กลับไปในโลกความเป็นจริงแล้วไม่ใช่หรอ?
แซนหน้ายู่ เขาก็คิดว่าจะได้พลังอะไรสักอย่างมาช่วยให้เขาอยู่รอดในโลกนี้ได้มากขึ้นเลยเสียอีก
แต่ก็เอาเถอะ ภารกิจรองก็สำเร็จไปแล้ว ต่อจากนี้เขาจะทำหน้าที่ของตัวเองในคฤหาสน์หลังนี้ต่อไปอย่างเงียบๆจนกว่าจะครบเจ็ดวันก็แล้วกัน
"..ขอบคุณมากนะ"
ผีสาวเอ่ยขอบคุณแซนอย่างจริงใจ ใบหน้าของเธอในตอนนี้กลับมาดูคล้ายกับมนุษย์อีกครั้ง แถมยังเป็นใบหน้าที่งดงามมากเสียด้วย นอกจากนี้ หากสังเกตดีๆ วิญญาณสาวตนนี้สามารถพูดได้คล่องกว่าเดิมมาก ราวกับว่าพลังของเธอนั้นกำลังค่อยๆถูกฟื้นฟูกลับมาทีละนิด
"ไม่เป็นไรเลยครับ ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวกลับไปอาบน้ำก่อนนะครับ แหะๆ"
แซนเอ่ยพูดพลางยิ้มแห้ง ตอนนี้ตัวของเขานั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยเศษดินโคลนและเศษใบไม้เต็มไปหมด แม้จะยังอยู่ในชุดนอน แต่เขาก็กลับไปนอนต่อในสภาพนี้ไม่ลงจริงๆ
เมื่อเรื่องทุกอย่างจบลง แซนก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับมาที่ห้องของตัวเอง ก่อนจะจัดการอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายเสียใหม่ แล้วกลับไปนอนต่อที่เตียงของเขาราวกับว่าที่ผ่านมานั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทางด้านผีสาวที่ถูกแซนช่วยเอาไว้ เธอก็ตัดสินใจที่จะตามดูแลอีกฝ่ายอย่างห่างๆ ในใจของเธอนั้นมองแซนด้วยความเอ็นดูราวกับเป็นลูกแท้ๆเลยทีเดียว
…
เช้าวันต่อมา แซนก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น เพราะถึงแม้เมื่อคืนเขาจะต้องตื่นขึ้นมาทำภารกิจรองกลางดึก แต่เวลาที่เขาได้นอนพักผ่อนนั้นก็ถือว่ามากกว่าวันที่เขาต้องไปทำงานในโลกจริงอยู่มาก
แซนเปิดประตูห้องของเขาออกและเตรียมไปทำงานอย่างอารมณ์ดีเนื่องจากที่ทำภารกิจรองสำเร็จ แต่เมื่อเขาเปิดประตูออกมา เขาก็ต้องชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนยืนรอเขาอยู่หน้าห้องอยู่ก่อนแล้ว
"..พี่เวย์?"
คนถูกเรียกหันมามองตามเสียง ก่อนจะเผยยิ้มละมุนออกมาเสียจนแซนรู้สึกตาพร่า "พี่กำลังรอแซนอยู่พอดี เดินไปห้องครัวด้วยกันนะครับ"
"ด..ได้ ได้เลยครับ"
แซนพยักหน้าหงึกหงักพลางพูดตอบกลับไปด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ยิ่งได้เห็นรอยยิ้มพี่เวย์ใกล้ๆแบบนี้ เขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกมากกว่าเดิม
ใบหน้าน่ารักเริ่มขึ้นสีแดงจางๆอย่างไม่อาจห้าม
เวย์ที่เห็นแบบนั้นก็เผลอหลุดหัวเราะเสียงทุ้มออกมาด้วยความเอ็นดู สายตาที่มองไปยังคนตัวเล็กดูอ่อนลงโดยที่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้สึกตัว
"ขนมเมื่อวาน..แซนชอบมั้ยครับ"
"อื้อ ผมชอบครับ อร่อยมากเลย ขอบคุณพี่เวย์มากๆเลยนะครับที่อุตส่าห์เอามาให้" เมื่อคิดถึงมาการองเมื่อวาน แซนก็อดรู้สึกหิวขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้
ตั้งแต่แซนเกิดมา เขาก็ยังไม่เคยกินอะไรที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน เขาเคยเห็นพวกขนมแบบนี้แค่ในหนังสือหรือตามร้านขนมเท่านั้น แต่ก็ไม่เคยซื้อกินหรอก เพราะราคาของพวกมันก็ไม่ใช่ว่าจะถูกๆเสียเมื่อไหร่
"ถ้าอย่างนั้น.." เวย์พูดพลางโน้มตัวลงเข้าไปใกล้ๆคนข้างตัวราวกับจะแกล้ง ก่อนจะกระซิบเสียงเบาด้วยใบหน้ายิ้มๆ "..เดี๋ยวพี่จะไปแอบคุณแม่บ้านเอาขนมมาให้แซนบ่อยๆดีมั้ยครับ?"
"ครับ..ดี.." แซนที่ถูกรอยยิ้มของคนตรงหน้าชักจูงก็เผลอพูดตามไปอย่างไม่ทันได้คิด ก่อนจะมาเพิ่งนึกความหมายของประโยคเมื่อครู่ได้ทีหลัง "เอ๊ย! ไม่ครับ ไม่เป็นไรเลยครับพี่เวย์"
ถ้าพี่เวย์แอบคุณแม่บ้านเอาขนมมาให้เขา นั่นก็เท่ากับว่าอีกฝ่ายจะไปแอบขโมยมาน่ะสิ!
ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ!
เวย์หลุดหัวเราะกับท่าทางน่าเอ็นดูของแซนขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปห้องครัวของคฤหาสน์ด้วยกัน บรรยากาศรอบๆนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายความอบอุ่นอย่างประหลาด
ทางฝ่ายของผีสาวตาโบ๋ที่กลายเป็นผีสาวแสนสวยก็ได้แต่มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแล้วกำผ้าเช็ดหน้าที่ลูกแซน- น้องแซนให้มาจนยับยู่ยี่ด้วยความอิจฉา
หนอย..เจ้าผู้ชายคนนั้นคิดจะล่อลวงลูก- แค่ก! น้องชายของเธอด้วยหน้าตาหล่อๆนั่นหรอ!?
เธอไม่ยอมหรอกนะ น้องแซนของเธอเพิ่งจะสามขวบเท่านั้น!
___________________________
เห่ยย นายคนนั้นน่ะเอ็นดูลูกเรามากไปป่าววว มันเกินไปมุ้ยยย
ส่วนน้องแซน หนูโดนพิเขาล่อลวงแบบถอนตัวไม่ขึ้นไปแล้วลูกเอ้ย พี่เวย์อย่างนั้นพี่เวย์อย่างนี้ พี่เขายิ้มให้ก็เขินหน้าแดงไปหมด คนเป็นมัมหมีแบบเราน่ะมันใจเจ่บ
ทุกคน นี่เพิ่งจะตอนที่หกเท่านั้นนะ แต่ทุกคนสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาหารหมาแล้วใช่มั้ยคะ 5555555
#นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 7

TW : มีฉากบรรยายศพที่ค่อนข้างน่าสยองอยู่ท้ายตอนนะคะ!
หลังจากที่แซนกับพี่เวย์มาถึงห้องครัวที่เป็นที่ทำงานของพวกเขา พวกเขาก็ได้รับแซนวิชจากคุณแม่ครัวที่ทำงานกันอยู่ในครัวคนละชิ้นเป็นมื้อเช้า ก่อนที่งานหลักในคฤหาสน์แห่งนี้ของเขาและพี่เวย์จะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
งานของพวกเขาก็ไม่มีอะไรมากหรอก เพราะหน้าที่หลักในการปรุงก็จะเป็นของแม่ครัวอยู่แล้ว ส่วนแซนก็จะได้ทำเพียงแค่ช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆเช่นการล้างวัตถุดิบ หรือการหันเนื้อหั่นผักชนิดต่างเตรียมไว้เฉยๆเพียงเท่านั้น
มันเป็นงานที่สบายเสียจนแซนยังรู้สึกงุนงง แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก บางที่ที่ครัวอาจจะกำลังขาดผู้ช่วยอยู่ก็ได้ เขาถึงได้มาทำงานแบบนี้
นอกจากหั่นและล้างวัตถุดิบ แซนก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นทำอีก ส่วนทางด้านของพี่เวย์นั้นก็ไม่ได้ต่างจากเขาเท่าไหร่นัก หน้าที่ของอีกฝ่ายมีเพียงแค่ผสมส่วนผสมและเครื่องปรุงต่างๆที่แม่ครัวปรุงเอาไว้ให้เข้ากัน และต้องคอยดูเตากับหม้อเป็นระยะก็เท่านั้น
แม่ครัวหลักในครัวนี้มีกันอยู่สามคน แต่ละคนก็ต่างมีหน้าที่เป็นของตัวเอง เช่นบางคนทำซุป บางคนทำสลัด ส่วนอีกคนก็ทำเมนูเนื้อ อะไรแบบนี้ ทั้งบรรยากาศภายในครัวก็ยังไม่ดูเคร่งเครียดอย่างที่แซนเคยกังวล เพราะแม่ครัวทั้งสามนั้นใจดีกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก
ตัวอย่างเช่นในตอนนี้..
"น้องแซน เดี๋ยวเสร็จตรงนี้ก็เลิกงานช่วงเช้าได้แล้วล่ะจ้ะ เรากลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนได้เลยนะ เดี๋ยวช่วงเที่ยงๆค่อยมาใหม่ก็ได้" แม่ครัวคนหนึ่งเอ่ยพูดกับแซนอย่างใจดี สายตาของเธอที่มองมานั้นมีแต่ความเอ็นดู
"ส่วนมีดนั่น น้องแซนก็ใช้มีดนั้นไปเลยก็แล้วกันนะจ๊ะ พี่ว่ามันเหมาะกับเราที่สุดแล้ว"
"..ครับ" แซนยิ้มแห้งตอบกลับพี่สาวที่เป็นแม่ครัว ก่อนจะก้มมองมีดเด็กที่ทำจากพลาสติกสีสันสดใสในมือของตนเองอย่างอ่อนใจ
นี่พวกพี่ๆแม่ครัวเห็นเขาเป็นเด็กขนาดนั้นเลยหรอ?
เขาอายุยี่สิบแล้วนะ!
ทางด้านของเวย์ เขาก็แอบลอบมองท่าทางปลงตกของคนตัวเล็กอย่างเอ็นดู
แม้จะเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน แต่ยิ่งเวย์ได้รู้จักกับแซนมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น ดวงตาใสซื่อและจริงใจที่หาได้ยากในโลกสยองขวัญนั้นสามารถดึงดูดเขาได้ตั้งแต่ครั้งแรก
นอกจากนี้ ความจริงใจของแซนไม่ได้ดึงดูดเพียงแค่เขาเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าจะดึงดูดเหล่า'ผี'ในคฤหาสน์แห่งนี้ด้วยเช่นกัน
ถูกต้องแล้ว..เหล่า'ผี'
จากการทำภารกิจในโลกสยองขวัญมาหลายโลก หนึ่งในพลังระดับสูงที่เวย์ได้มาจากภารกิจก็คือพลังในการมองออร่าของแต่ละคน ซึ่งพลังนี้ก็สามารถทำให้เวย์สามารถแยกได้ในทันทีว่าใครเป็นคน ใครเป็นผี และคนคนนั้นเป็นคนที่มีความคิดดีหรือเลวมากเท่าไหร่
หากเป็นออร่าของคนจะแบ่งเป็นสีขาว สีดำ และสีเทา ยิ่งคนคนนั้นเป็นคนชั่วมากแค่ไหน ออร่ารอบๆตัวก็จะยิ่งเป็นสีดำสนิทมากขึ้นเท่านั้น ส่วนออร่าของตัวเวย์เองก็ไม่ได้เป็นสีขาว แต่สีของมันนั้นเป็นสีเทาเข้มจนเกือบดำต่างหาก
ก็อย่างที่บอก เขาไม่ได้เป็นคนดีขนาดนั้น
แต่สำหรับแซน ออร่าของอีกฝ่ายส่วนมากนั้นเป็นสีขาวสะอาดจนน่าตกใจ แม้จะมีสีเทาอ่อนๆเจือปนบ้าง แต่นั่นก็เป็นปกติของมนุษย์ ไม่สิ ออร่าแบบนี้ถือว่าหาได้ยากมากๆแล้วต่างหากในช่วงอายุเท่านี้
ส่วนสำหรับเหล่าผี ออร่าของผีแต่ละตนนั้นจะเป็นสีแดง หากเป็นสีแดงอ่อนก็จะถือว่าเป็นผีและวิญญาณที่ดี แต่หากออร่ารอบๆตัวเป็นสีแดงเข้มมากขึ้นเท่าไหร่ ก็แสดงว่าวิญญาณตนนั้นก็จะยิ่งเป็นวิญญาณร้ายมากขึ้นเท่านั้น
และแม่ครัวทั้งสามที่เขาและแซนมาเป็นผู้ช่วยให้นั้น ต่างก็มีออร่ารอบๆตัวเป็นสีแดงกันทั้งหมด บ่งบอกว่าพวกเธอทั้งสามนั้นไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว
หัวหน้าแม่บ้านคนนั้นก็เช่นกัน เธอไม่ใช่มนุษย์ อีกทั้งออร่ารอบๆตัวของเธอยังเป็นสีแดงเข้มเสียด้วย แต่น่าแปลกที่สีของออร่าของเธอดูจะอ่อนลงตอนที่อยู่ใกล้ๆแซนเป็นพิเศษ
แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่เคยรับรู้เรื่องนี้มาก่อน ดูจากการที่ยืนคุยกับเหล่าแม่ครัวโดยที่ไม่ได้รับรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นผีนั่น
เวย์ไม่แปลกใจเท่าไหร่หากจะมีคนที่รู้สึกเอ็นดูแซนแบบเขา แต่กับเหล่าผี เขาค่อนข้างที่จะแปลกใจอยู่นิดหน่อย เพราะเหล่าผีในความทรงจำของเวย์คือสิ่งที่จะคอยมาพรากชีวิตของผู้เข้าร่วมไปทีละคนอย่างไม่ปราณีมากกว่า
และเพราะแบบนั้น เวย์จึงต้องการไขปริศนาให้โลกสยองขวัญแห่งนี้จบลงเร็วๆ แซนไม่เหมาะกับที่นี่ อีกทั้งตัวเขาเองก็ไม่ต้องการให้แซนเป็นอันตรายเช่นกัน
เอาไว้ไปทำความรู้จักกันมากกว่านี้ในโลกความเป็นจริงก็ยังไม่สาย..
รอยยิ้มอ่อนโยนถูกเจ้าตัวเรียกขึ้นมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง "แซนครับ ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับกันก่อนดีมั้ยครับ"
ทางด้านของแซนที่คุยกับเหล่าแม่ครัวอยู่ก็หันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะพยักหน้ารับตอบกลับไปอย่างว่าง่าย
"ได้เลยครับพี่เวย์ ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" ประโยคแรกแซนพูดกับพี่เวย์ตามปกติ ส่วนประโยคหลังเขาหันไปพูดกับเหล่าแม่ครัวทั้งสาม
แซนเดินไปหาพี่เวย์ที่กำลังถอดผ้ากันเปื้อนออก เขาไม่อยากจะโม้หรอกนะว่าพี่เวย์ตอนถกแขนเสื้อขึ้นแล้วใส่ผ้ากันเปื้อนน่ะดูดีมากๆ ดูดีราวกับเป็นดาราที่หลุดออกมาจากทีวีเลยล่ะ!
เอ๊ะ..?
จะว่าไป..หน้าตาของพี่เวย์นี่ก็ดูคุ้นๆอยู่รึเปล่านะ? เหมือนกับว่าเขาเคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยยังไงยังงั้น แต่จะเป็นไปได้ยังไงกัน ถ้าเขาเคยเจอคนหน้าตาดีแบบพี่เวย์มาก่อน เขาก็ต้องจำได้แม่นอยู่แล้วสิ!
"แซนครับ แล้วเราจะไม่ถอดผ้ากันเปื้อนหรอ?" แซนพลันหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงของพี่เวย์ทักขึ้นด้วยน้ำเสียงขำๆ
แซนก้มมองตัวเองตามที่อีกคนบอก ก่อนจะยิ้มแห้งออกมาเมื่อผ้ากันเปื้อนยังอยู่บนตัวเขาจริงๆ "จริงด้วย เดี๋ยวผม-"
"ถ้าอย่างนั้นแซนหันหลังมาสิครับ เดี๋ยวพี่ช่วยถอดให้" ร่างสูงพูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มๆ
แม้รูปประโยคจะดูแปลกๆไปสักหน่อย แต่แซนก็หันหลังให้อีกฝ่ายอย่างไม่คิดอะไร และเพียงครู่เดียว ผ้ากันเปื้อนบนตัวเขาก็ถูกถอดออกไปแขวนไว้ที่ผนัง
"ไปครับ กลับไปพักกันก่อนดีกว่า หรือว่าแซนมีที่ที่อยากไปมั้ยครับ เดี๋ยวพี่เดินไปเป็นเพื่อน"
เมื่อได้ยินแบบนั้น แซนก็เงยหน้าขึ้นมองพี่เวย์อย่างงุนงง ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับโลกสยองขวัญก็ตาม แต่เขาก็พอจะรู้ว่าที่นี่มันอันตรายและไม่ควรจะเดินไปที่ต่างๆแบบสุ่มสี่สุ่มห้า
แต่นี่พี่เวย์กำลังชวนเขาไปเดินเล่น..
..ในโลกสยองขวัญ!?
หรือว่าเพราะพี่เวย์เป็นผู้เชี่ยวชาญ อีกฝ่ายก็เลยไม่กลัวอย่างนั้นหรอ?
แต่ทันใดนั้นเอง แซนก็พลันนึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างออก
บางทีพี่เวย์อาจจะกำลังสืบหาอะไรบางอย่างเพื่อทำภารกิจรองหรือภารกิจลับของตัวเองอยู่ก็ได้ ดังนั้นก็เลยอยากไปสำรวจที่ต่างๆเพื่อหาหลักฐานสินะ!
ว่าแต่..แล้วเขาควรจะบอกให้ไปที่ไหนดีล่ะ?
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แซนก็ตัดสินใจพูดตอบกลับไป "ผมยังไงก็ได้ครับ พี่เวย์อยากพาผมไปที่ไหน ผมก็ไปได้หมดเลยครับ"
เวย์ที่ได้ยินคำตอบน่าเอ็นดูนั่นก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมา "อย่างนั้นเองหรอครับ งั้นถ้าพี่อยากพาแซนไปที่ห้อง แซนก็จะไม่ปฏิเสธพี่หรอครับ?"
"อ..เอ๊ะ!?" ร่างบางพลันมีสีหน้าเหรอหราขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่
ป..ไปห้อง!?
"พี่ล้อเล่นครับ" เวย์เอ่ยขึ้นยิ้มๆพลางเหลือบมองเหล่าแม่ครัวที่มองมาทางนี้พร้อมกับกำมีดในมือแน่น "ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวพี่พาแซนเดินหาภารกิจรองทำดีกว่า พอกลับไปที่โลกจริง แซนจะได้มีพลังดีๆกลับไปด้วยไงครับ"
"คือ..ไม่เป็นไร-"
"แซนไม่ต้องเกรงใจพี่นะ มา ตามมาเร็วครับ" ยังไม่ทันที่แซนจะได้ปฏิเสธอะไร พี่เวย์ก็โน้มตัวลงมาจับมือเขาแล้วพาเดินออกไปจากห้องครัวทันที
แซนยิ้มแห้ง ที่พี่เวย์เสนอมามันก็ดีนะ ถ้าไม่ติดว่าเขาดันทำภารกิจรองเสร็จไปแล้วนี่สิ..
ในโลกนี้จะทำภารกิจรองสองรอบได้มั้ยนะ?
พี่เวย์เดินจูงมือเขาเดินในคฤหาสน์ไปเรื่อยๆด้วยท่าทางสบายๆราวกับที่นี่ไม่ใช่โลกสยองขวัญ แต่เมื่อพวกเขาเดินผ่านพื้นที่ตรงส่วนที่เป็นโถงของคฤหาสน์ พวกเขาทั้งคู่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นทั้งผู้เข้าร่วมและพ่อบ้านแม่บ้านในคฤหาสน์กำลังมุงดูอะไรบางอย่างอยู่
อะไรน่ะ? เกิดอะไรขึ้น?
ไม่รอช้า พี่เวย์พาเขาเดินฝ่าฝูงชนเข้าไปดูทันที แต่ยังไม่ทันที่แซนจะได้เห็นอะไร มือของพี่เวย์ก็เอื้อมมาปิดตาของเขาไว้อีกครั้ง
"มีคนตายครับ แต่แซนอย่ามองเลยดีกว่า" เวย์ที่มองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
ภาพตรงหน้าของพวกเขานั้นดูน่าสยดสยองเป็นอย่างมาก ปกติแล้ว ตรงโถงของคฤหาสน์จะมีรูปปั้นของเทพีที่ถือตรีศูลอยู่กลางห้อง โดยตรีศูลที่รูปปั้นถือนั้นเป็นตรีศูลที่เป็นอาวุธของจริง และในตอนนี้ มันก็มีร่างของมนุษย์ที่น่าจะร่วงมาจากที่สูงถูกตรีศูลนั่นแทงทะลุร่างอยู่ ส่งผลให้ทั้งเลือดและเครื่องในต่างๆสาดกระจายออกไปทั่วบริเวณ
เหล่าผู้เข้าร่วมบางคนถึงกับอาเจียนออกมากับภาพอันน่าสยดสยองตรงหน้า และจุดที่สำคัญที่สุด ศพที่ตายนั้นก็เป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมเช่นเดียวกับพวกเขา..
แม้แซนจะมองไม่เห็น แต่กลิ่นคาวเลือดที่โชยไปทั่วห้องก็ทำให้เขาพอจะเดาได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ยิ่งเมื่อรวมกับเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตระหนกรอบๆตัวเขานั่นอีก แซนเดาว่ามันจะต้องเป็นการตายที่น่าสยองมากแน่
และที่แซนได้ยินเสียงพูดจากคนรอบข้าง ดูเหมือนว่าคนที่ตายจะเป็นผู้เข้าร่วมเหมือนพวกเขาอีกด้วย
ทางด้านของเวย์ เขากวาดตามองเก็บรายละเอียดรอบๆอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าผู้ที่ตายจะร่วงลงมาจากชั้นสามของคฤหาสน์ เพราะระเบียงของชั้นสามนั้นตรงกับบริเวณที่รูปปั้นตั้งอยู่พอดี
แต่นี่มันตอนกลางวันแสกๆ เวย์เลยคิดว่าผู้ที่ลงมือฆ่าน่าจะเป็นคนมากกว่าผี แต่เรื่องนั้นก็ยังไม่อาจตัดสินได้ในตอนนี้ เขาต้องมีหลักฐานมากกว่านี้ก่อน
เหล่าแม่บ้านในโลกสยองขวัญเริ่มกันคนออกและทำความสะอาดพื้นที่กันอย่างเงียบๆ ท่าทางของแต่ละคนดูเฉยชากับศพของผู้เข้าร่วมเป็นอย่างมาก พวกเธอทำราวกับว่านั่นไม่ใช่ศพ แต่เป็นเพียงแค่สิ่งของชิ้นหนึ่งที่ต้องทำความสะอาดก็เท่านั้น
ก็แน่ล่ะ เพราะในสายตาของเวย์ แม่บ้านเหล่านั้นล้วนเป็นผีทั้งหมด
เห็นที ในคืนนี้เขาคงจะได้ออกมาหาหลักฐานกันอีกรอบเสียแล้ว
ร่างสูงเงยหน้าขึ้นไปมองบริเวณชั้นสามด้วยสายตาเรียบนิ่ง
ครู่หนึ่ง เงาสีดำพาดผ่านบริเวณระเบียงแล้วหายลับไปอย่างรวดเร็ว
___________________________
มาแล้วว แต่ตอนนี้พี่เวย์เบาได้เบานะคะ อะไรคือการหยอกน้องว่าจะชวนไปห้อง!
ส่วนน้องกับคุมผีแม่ครัวกะคือ 555555 ต้องเอ็นดูขนาดไหนก่อนถึงให้น้องจับแต่มีดพลาสติกอ่ะ ฟิลเต้อเด่กเร้กของเหล่าผีๆนี่เค้าใส่กันหนากันจริงๆนะคะ 5555
#นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 8

TW : มีฉากบรรยายรูปลักษณ์ของผีที่ค่อนข้างน่ากลัว
แม้ในวันนี้จะมีศพเกิดขึ้นเหมือนกับเมื่อวาน แต่ท่าทางของเหล่าแม่บ้านกลับดูเฉยชาอย่างน่าใจหาย พวกเธอมารวมตัวกันเพียงเพื่อทำความสะอาดคราบเลือดและศพ แล้วก็แยกย้ายจากไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันไม่มีการให้ทุกคนหยุดทำงานเหมือนเมื่อวานเลยด้วยซ้ำ
หรือเพราะวันนี้คนที่ตายเป็นผู้เข้าร่วม คนในโลกนี้ก็เลยไม่สนใจอย่างนั้นหรอ?
นี่มันจะแปลกเกินไปรึเปล่า?
แซนขมวดคิ้ว ถึงแม้เขาจะไม่ได้เห็นศพเพราะพี่เวย์ปิดตาเขาตอนที่ศพยังไม่ถูกเก็บกวาดเอาไว้ก็เถอะ แต่ว่าคราบเลือดที่กระจายอยู่รอบๆกับสีหน้าหวาดกลัวของคนอื่นๆที่ยังคงหลงเหลืออยู่ก็พอจะทำให้เขาเดาได้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นน่ากลัวมากแค่ไหน
แซนเงยหน้าขึ้นไปมองตรงระเบียงของคฤหาสน์แต่ละชั้น ก่อนจะพบว่าระเบียงที่น่าจะเป็นจุดที่ผู้เข้าร่วมที่ตายร่วงลงมานั้นน่าจะเป็นชั้นสามเพราะมันอยู่ใกล้ที่สุด
แซนย้อนนึกถึงครั้งที่คุณป้าแม่บ้านพาเหล่าผู้เข้าร่วมเดินไปที่ต่างๆเพื่อแจกแจงหน้าที่ หากจำไม่ผิด ที่ชั้นสามมีผู้รับผิดชอบงานที่นั่นมากถึงแปดคน แบ่งเป็นงานทำความสะอาดห้องน้ำสองคน ทำความสะอาดห้องดนตรีสองคน ดูแลสวนในร่มสองคน และสุดท้าย ทำความสะอาดโถงทางเดินอีกสองคน
แม้แซนจะความจำดีถึงขนาดที่พอจำหน้าของผู้เข้าร่วมเกือบทุกคนได้ แต่เรื่องที่ใครได้รับหน้าที่อะไรบ้าง เรื่องนี้แซนจำไม่ได้จริงๆ
ต้องโทษตัวเองด้วยที่ตอนนั้นเขามัวแต่ตื่นตาตื่นใจกับความใหญ่โตและหรูหราของคฤหาสน์หลังนี้จนไม่ได้สนใจคนอื่นๆเท่าไหร่นัก
"แซนครับ เราอยากไปสำรวจชั้นสามกับพี่รึเปล่า"
เวย์เอ่ยถามคนตัวเล็กขึ้นมาตรงๆ สำหรับเขา ชั้นสามในตอนกลางวันแบบนี้ยังไม่ดูอันตรายเท่าไหร่นัก เพราะนอกจากเขากับแซนแล้ว ก็ยังมีผู้เข้าร่วมคนอื่นๆที่ทำงานอยู่ชั้นสามด้วยเช่นกัน เพียงแต่ศพที่เกิดขึ้น เวย์เดาว่าน่าจะเป็นฝีมือของคนมากกว่า
"ได้ครับพี่เวย์ ผมก็ไม่ได้มีอะไรต้องไปทำอยู่แล้ว" แซนพยักหน้าหงึกหงักตอบรับไปอย่างว่าง่าย ถึงจะให้เขากลับห้องไปตอนนี้ เขาก็ไม่มีอะไรจะทำอยู่ดี ไม่สู้ไปสำรวจที่ชั้นสามกับพี่เวย์ดีกว่าเยอะ
อีกอย่าง เวลาที่อยู่กับพี่เวย์ แซนก็รู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนด้วย
เวย์อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู "ถ้าอย่างนั้น แซนต้องห้ามปล่อยมือพี่นะครับ โอเคมั้ย"
"อ..โอเคครับ"
แซนหลุบตามองต่ำ เอาอีกแล้ว รอยยิ้มของพี่เวย์จะมีพลังทำลายล้างเกินไปแล้วนะ! ถ้าอีกฝ่ายยังยิ้มแบบนี้ใส่เขาบ่อยๆอีกล่ะก็ เขาได้แย่แน่ๆ!
"ถ้างั้นก็ไปกันครับ"
เวย์พูดด้วยรอยยิ้มละมุนเต็มใบหน้า ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนมากอบกุมมือของแซนเดินไปด้วยกันอีกครั้ง ทิ้งผู้เข้าร่วมคนอื่นๆที่ยังยืนอยู่กับที่ด้วยความหวาดผวาเอาไว้ข้างหลัง
บรรยากาศมืดมนในคฤหาสน์คล้ายจะสว่างขึ้นมานิดหน่อยสำหรับคนทั้งคู่
…
ที่ชั้นสามนั้น แม้จะเป็นช่วงเช้า แต่บรรยากาศในชั้นนี้ก็ยังดูวังเวงชวนให้รู้สึกขนลุกอย่างประหลาด อากาศบริเวณโถงทางเดินเองก็มีความเย็นเยียบมากกว่าปกติ
แซนกวาดตามองไปรอบๆอย่างสำรวจ
ดูเหมือนว่าในชั้นสามนี้จะมีวิญญาณมากกว่าปกติมากเลยทีเดียว สังเกตได้จากบรรยากาศเย็นเยียบที่อยู่รอบๆตัวของพวกเขา
ซึ่งอันที่จริง แซนก็รู้สึกคุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้มากๆ
ก็นะ ในโลกความเป็นจริง ในห้องเช่าของเขาเองก็มีวิญญาณของคุณน้าอยู่ตั้งสามตน ส่งผลให้บรรยากาศให้ห้องของเขานั้นเย็บเยียบกว่าที่อื่นๆ แต่สำหรับแซนแล้ว เขากลับชอบบรรยากาศแบบนั้นเอามากๆ เพราะเดิมที ประเทศที่เขาอยู่นั้นก็มีอากาศที่ร้อนราวกับกำลังซ้อมตกนรกอยู่ ดังนั้นแซนที่ไม่มีเงินพอที่จะซื้อแอร์หรือพัดลมก็ต้องพึ่งพาเหล่าน้าๆของเขาที่เปรียบเสมือนเครื่องทำความเย็นเคลื่อนที่ไปแทนก่อน
ว่าแต่ เท่าที่แซนจำได้ ที่ชั้นสามนั้นมีผู้เข้าร่วมที่ทำงานอยู่ที่นี่มากถึงแปดคนเลยไม่ใช่หรอ? ทำไมมันถึงได้เงียบแปลกๆแบบนี้ล่ะ?
"ที่นี่มันเงียบไปรึเปล่าครับพี่เวย์ คนอื่นๆไปไหนกันหมดนะ?" แซนพูดพึมพำออกมาเบาๆขณะที่พวกเขาสองคนเดินไปตามทางเดินอันเงียบสงัด
ที่นี่ไม่มีแม้แต่แม่บ้านหรือผู้เข้าร่วมสักคนเลยด้วยซ้ำ แล้วผู้เข้าร่วมที่ได้รับหน้าที่ให้ทำความสะอาดโถงทางเดินก็ไม่เห็นจะมีเลยสักคน
อะไรกันเนี่ย อย่าบอกนะว่าผู้เข้าร่วมคนอื่นๆแอบโดดงานกันน่ะ?
แซนยู่ปากอย่างไม่ชอบใจ
"ชั้นสามก็กว้างออกขนาดนี้ คนอื่นๆคงทำความสะอาดอยู่ในห้องที่ตัวเองได้รับผิดชอบนั่นแหละครับ" เวย์หันมาตอบกลับคนข้างตัวยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสำรวจบรรยากาศรอบๆของบริเวณชั้นสามอีกครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้น ที่นี่ก็ดูแปลกๆอย่างที่แซนว่าจริงๆ
มันเงียบเกินไป..
มือหนากระชับมือที่จับมือกับคนข้างตัวแน่นขึ้น ในใจของเวย์พลันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่พาแซนมาที่นี่
ทั้งๆที่เป็นตอนกลางวัน แต่บรรยากาศในชั้นนี้กลับเย็นเยือกได้ขนาดนี้ นั่นบ่งบอกว่าวิญญาณที่อยู่ในชั้นนี้จะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ
เวย์ขมวดคิ้ว แต่หลังจากครุ่นคิดไปอีกครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินหยุดเดิน แล้วตั้งใจจะพาแซนกลับไปยังห้องพักก่อน
ตอนแรกเขาก็คิดว่ามันไม่มีอะไรนั่นแหละ แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว ถ้าแซนกลับไปพักที่ห้องน่าจะปลอดภัยมากกว่าอยู่กับเขาที่นี่
"แซนครับ พี่ว่าเรา.." แต่ยังไม่ทันที่เวย์จะพูดจบ เขาก็พลันชะงักไป
เพราะมือที่เขากำลังจับ..
..มันไม่ใช่มือของแซนอีกต่อไปแล้ว
ร่างสูงหันไปมองวิญญาณสาวที่อยู่ข้างตัวด้วยดวงตาแข็งกร้าวอย่างน่ากลัว แขนแกร่งยกขึ้นมาบีบคอของผีสาวข้างตัวอย่างรวดเร็วและไม่ปราณีจนฝ่ายผีต้องเป็นฝ่ายที่หน้าซีดเสียเอง
ท่าทางอันอบอุ่นอ่อนโยนของเวย์ในตอนนี้ไม่มีหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว แต่บรรยากาศรอบตัวของเขากลับกลายเป็นเย็นยะเยือกจนแม้แต่เหล่าวิญญาณยังต้องรู้สึกหวาดผวา
"เขาอยู่ไหน" เวย์เอ่ยถามวิญญาณตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"ฉ..ฉัน"
"ฉันถามว่าเขาอยู่ไหน!"
เมื่อไม่ได้รับคำตอบ น้ำเสียงที่เอ่ยถามก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้นมามากกว่าเดิม อีกทั้งร่างของผีสาวที่ถูกเวย์บีบคออยู่ก็เริ่มอ่อนแสงลงราวกับจะสามารถสลายไปได้ทุกเมื่อ
ผีสาวที่ถูกบีบคอทำหน้าราวกับจะร้องไห้ ทำไมไม่เห็นมีใครบอกเธอเลยล่ะว่าผู้ชายตรงหน้าเธอจะน่ากลัวได้ขนาดนี้!?
ใครก็ได้! ช่วยด้วย!!
…
ทางด้านของแซน เมื่อรู้สึกว่ามือที่จับกับพี่เวย์จู่ๆก็เย็นขึ้นอย่างประหลาด เขาก็รีบหันไปมองอย่างสงสัยทันที
มือพี่เวย์ไม่น่าจะเย็นแบบนี้นะ..
แต่เมื่อแซนหันไปมอง เขาก็ต้องเผลอชะงักไปเมื่อมือที่เขาจับอยู่นั้นไม่ใช่มือของพี่เวย์อีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับกลายเป็นมือของใครก็ไม่รู้ที่เต็มไปด้วยเลือดแทน
นอกจากนี้ สิ่งที่แซนกำลังจับก็มีเพียงแค่มือข้างหนึ่งที่ขาดออกจากตัวเท่านั้น ดูแล้วน่าสยดสยองเป็นอย่างมาก
แซนก้มมองมือเปื้อนเลือดของใครบางคนที่เขาจับอยู่ด้วยความงุนงง
เดี๋ยวก่อน ก่อนหน้านี้เขาจับมือกับพี่เวย์อยู่ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมอยู่ๆเขาถึงมาจับมือของใครก็ไม่รู้แบบนี้ไปได้ล่ะ!?
แซนกวาดตามองสำรวจไปรอบๆตัว แม้บรรยากาศที่นี่จะยังเป็นชั้นสามของคฤหาสน์อยู่เหมือนเดิม แต่รอบๆตัวของเขากลับเต็มไปด้วยหมอกสีขาวอันหนาทึบอยู่เต็มไปหมด
และที่สำคัญ ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว แล้วพี่เวย์ไปไหน? อีกฝ่ายจะเป็นอะไรไปรึเปล่า?
แม้ว่าพี่เวย์จะเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านโลกสยองขวัญมาหลายโลกแล้วก็เถอะ แต่แซนก็อดที่จะเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้
เมื่อคิดได้แบบนั้น แซนก็รีบยกมือเปื้อนเลือดขาดๆที่เขาจับอยู่ชูขึ้นเหนือหัว ก่อนจะตะโกนถามออกมาเสียงดังทันที
"เอ่อ ขอโทษนะครับ แต่ว่ามีใครทำมือหล่นบ้างมั้ยครับ!?"
ไม่ว่าเปล่า แซนยังโบกมือเปื้อนเลือดในมือของเขาไปมาด้วยท่าทางน่าเอ็นดูอีกด้วย
เมื่อไร้วี่แววของการตอบกลับ แซนก็ถอนหายใจออกมาพลางก้มมองมือเปื้อนเลือดที่เขาจับอยู่อย่างสำรวจอีกรอบ
มือข้างนี้ดูเล็กและบอบบาง ทั้งยังนุ่มมือราวกับได้รับการดูแลมาอย่างดี แม้มันจะเปื้อนเลือดอยู่จนชุ่ม แต่แซนก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าของมือข้างนี้จะต้องเป็นผู้หญิงอย่างแน่นอน
ว่าแต่ว่าใครมาทำมือหายเอาไว้กับเขาเนี่ย เขายังต้องรีบไปตามหาพี่เวย์อีกนะ!
แต่ทันใดนั้นเอง แซนก็พลันรู้สึกว่าบรรยากาศด้านหลังของเขานั้นจู่ๆก็เย็นยะเยือกขึ้นมาอย่างประหลาด เขาจึงหันไปมองด้านหลังทันทีแบบไม่ต้องคิด
ที่ด้านหลังของแซนนั้นมีร่างวิญญาณของเด็กสาวที่น่าจะอายุไม่เกินสิบห้าปียืนอยู่ในระยะประชิด ทั่วทั้งร่างของเธอนั้นมีรอยเย็บปะอย่างน่ากลัวราวกับชิ้นส่วนต่างๆของร่างกายเธอเคยถูกหั่นออกจากกันมาก่อน
และที่โดดเด่นที่สุดก็คงจะเป็นแขนข้างขวาที่ไร้ซึ่งมือนั่น
แซนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ
ที่แท้..มือเปื้อนเลือดข้างที่เขาถืออยู่ก็เป็นของน้องผู้หญิงคนนี้เองสินะ!
ว่าแต่ ทำไมร่างวิญญาณของเธอถึงได้เป็นแบบนี้กันนะ มันราวกับว่าอีกฝ่ายเคยถูกฆ่าหั่นศพมาก่อนยังไงยังงั้น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ดวงตาของแซนก็พลันเบิกกว้าง
จริงด้วย! ศพของผู้ชายที่ถูกฆ่าในสวนก็ถูกหั่นเป็นชิ้น ร่างของพี่สาวตาโบ๋คนนั้นเองก็มีรอยราวกับเคยถูกหั่นมาแล้วด้วยเช่นกัน ไหนจะยังมีเด็กสาวคนนี้อีก!
นี่เขามาเจอกับฆาตกรที่ชอบฆ่าหั่นศพหรอกหรอ!?
"พี่ชาย หนูขอมือของหนูคืนได้รึเปล่าคะ"
วิญญาณเด็กสาวเอ่ยถามด้วยท่าทางน่ารัก หากไม่ติดว่าดวงตาที่เป็นตาดำของเธอนั้นเล็กจนตาขาวกินพื้นที่ไปเกือบหมดนั้นกำลังกลอกตาไปมา เธอก็คงจะดูน่ารักกว่านี้
"อะ..ได้สิครับ พี่กำลังถามหาอยู่เลยว่ามันเป็นของใคร" แซนส่งมือที่ขาดให้กับเด็กสาวตรงหน้าอย่างใจดี "ว่าแต่ เรารู้รึเปล่าว่าพี่จะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง พอดีพี่พลัดหลงกับเพื่อนมาน่ะครับ"
แซนถามวิญญาณตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ตอนนี้เขาพอจะเดาได้แล้วว่าตัวเองน่าจะหลุดเข้ามาในมิติซ้อนทับหรืออะไรบางอย่างของวิญญาณที่เหล่าน้าของเขาเคยเล่าให้ฟัง แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่รู้วิธีที่จะออกไปอยู่ดี
"รู้ค่ะ!"
เด็กสาวเผยยิ้มกว้างจนริมฝีปากเริ่มฉีกออกจากกันอย่างน่าสยดสยอง
"แต่ว่าพี่ชายต้องอยู่เล่นกับหนูก่อนนะ!"
แซนมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู แม้ร่างกายของเธอจะไม่อำนวยสักเท่าไหร่ แต่ความพยายามของเธอที่จะพูดคุยกับเขานั้นก็ดูน่ารักเอามากๆ
"ได้สิครับ ไหน..แล้วเราจะให้พี่เล่นอะไรหรอครับ?"
___________________________
พอน้องหายแปปเดียว พี่เวย์กะคือเทิร์นดาร์คบีบคอผีเลยจ้ะ ขนาดผียังกลัว น่ากลัวมากเว่อ 55555
ส่วนน้องแซน หนูลูก เจอผีน่ากลัวขนาดนั้นหนูยังเอ็นดู ขอล้องเรยนะ ถ้าเป็นเราคือวิ่งตั้งแต่เห็นมือขาดๆเปื้อนเลือดในมาอยู่มือแล้วค่ะ 5555555555
#นั่นผีนะครับแซน


## #นั่นผีนะครับแซน 9

TW : มีฉากบรรยายรูปลักษณ์ของผี
"ฉ..ฉัน เฮือก!"
ผีสาวที่กำลังอ้ำอึงพลันเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนกเมื่อมือที่บีบคอของเธออยู่นั้นออกแรงบีบมากกว่าเดิมจนร่างวิญญาณของเธอแทบจะสลายอยู่รอมร่อ
มนุษย์คนนี้นี่มันอะไรกันเนี่ย ทำไมอีกฝ่ายถึงได้มีพลังมากจนแทบจะทำลายวิญญาณของเธอได้ขนาดนี้!?
"ฉันจะถามเป็นครั้งสุดท้าย.."
เวย์จ้องมองผีสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งราวกับมองสิ่งของชิ้นหนึ่งที่เขาสามารถทำลายมันลงเมื่อไหร่ก็ได้
"..เขาอยู่ที่ไหน?"
"ฉ..ฉันตอบแล้ว! ฉันตอบแล้ว เขาถูกคุณหนูพาตัวไปค่ะ!"
ผีสาวเอ่ยตอบด้วยท่าทางร้อนรน เพียงแค่ดูก็รู้แล้วว่าคนตรงหน้าสามารถทำให้วิญญาณของเธอสลายไปได้จริงๆ เธอยังไม่อยากตายอีกรอบหรอกนะ!
เวย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับรับรู้ว่าในคฤหาสน์หลังนี้นอกจากแม่บ้านและนายหญิงของคฤหาสน์ ยังมีคนที่ถูกเรียกว่าคุณหนูอยู่อีกด้วย
อ่อ แต่ดูจากการที่อีกฝ่ายพาแซนไปแบบนี้ คุณหนูที่ว่านั่นก็อาจจะไม่ใช่คนแล้วล่ะ
"แล้วจะพาเขากลับมาได้ยังไง"
เวย์ยอมปล่อยมือออกจากคอของวิญญาณตรงหน้า ผีสาวพลันทรุดนั่งลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวทันที ก่อนที่เธอจะต้องจำใจตอบออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้
"ค..คุณหนูน่าจะพาเขาไปเล่นที่ห้องใต้หลังคาค่ะ เพราะคุณหนูชอบไปเล่นที่นั่นบ่อยๆ"
ผีสาวที่อยู่ในชุดแม่บ้านก้มหน้าตอบด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ
ฉันขอโทษนะคะคุณหนู! แต่ว่าครั้งนี้มันจำเป็นต้องตอบจริงๆค่ะ!
เวย์จ้องมองผีสาวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"..นำไป"
สิ้นเสียง ผีสาวก็กุลีกุจอลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วแล้วเดินนำมนุษย์น่ากลัวข้างหลังไปอย่างหวาดๆ
เวย์เดินตามวิญญาณตรงหน้าไปอย่างเงียบๆ แม้สิ่งที่วิญญาณตรงหน้าพูดเกี่ยวกับคุณหนูอะไรนั่นขึ้นมานั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับเบาะแสที่เชื่อมโยงไปถึงการแก้ไขปริศนาของโลกใบนี้ก็ตาม แต่สำหรับเขาในตอนนี้ การช่วยแซนถือเป็นเรื่องที่สำคัญมากกว่า
เวย์ก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้เป็นแบบนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็มีผู้เข้าร่วมหลายคนที่ถูกวิญญาณพาตัวไปเหมือนกันแท้ๆ แต่เขาก็ไม่เคยใส่ใจจะช่วยเหลือใครเท่านี้มาก่อน
ร่างสูงปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไป ก่อนจะมุ่งหน้าเดินตามผีสาวไปด้วยสีหน้าจริงจัง
..รอพี่ก่อนนะครับแซน
…
ส่วนทางด้านของแซนนั้น สถานการณ์ของเขาไม่ได้น่ากังวลแบบที่เวย์คิดเลยแม้แต่น้อย..
"พี่แซนแพ้อีกแล้ว คิกๆ พี่ต้องนั่งดูพวกหนูเล่นไปก่อนอีกแล้วล่ะค่ะ"
วิญญาณของเด็กสาวที่เคยมือขาดพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขำขัน พลางหันไปหัวเราะคิกคักกับเหล่าเพื่อนๆของเธออย่างสนุกสนาน
ถูกต้อง ที่แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงแค่แซนกับเธอสองคนเท่านั้น แต่ยังมีวิญญาณเด็กๆคนอื่นๆอีกสองสามตนอยู่ด้วยเช่นกัน
"โถ่ ทำไมพวกเราเล่นเก่งกันจังเลยครับ พี่ยังไม่เคยชนะสักรอบเลย" แซนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ตั้งแต่เล่นมาด้วยกันตาแรก เขายังไม่เคยชนะสักตาเลยนะ!
"ก็หนูบอกแล้วว่าให้พี่แซนระวังอย่าไปจับโดนตัวอื่น แต่นี่พี่ไปโดนตัวอื่นทุกรอบเลย พี่ก็แพ้สิคะ คิก!"
"ก็มันอยู่ติดกันแบบนั้นแล้วพี่จะหยิบได้ยังไงเล่า.." ร่างบางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแง่งอนพลางกวาดตามองโซ่พลาสติกอันเล็กๆสีสันสดใสที่กระจายเป็นหย่อมๆอยู่เต็มพื้นด้วยสายตาน้อยใจ
บางทีหมากเก็บอาจจะไม่ใช่ทางของเขา..
ถูกต้อง..สิ่งที่แซนและเหล่าเด็กๆกำลังเล่นกันอยู่ในตอนนี้ก็คือหมากเก็บนั่นเอง
ส่วนวิธีเล่นจะให้เขาอธิบายยังไงดีนะ จริงๆมันก็คือการโยนกลุ่มโซ่กลุ่มเล็กๆที่เรียกว่าหมากกลุ่มหนึ่งขึ้นไปในอากาศแล้วเก็บหมากอีกกลุ่มที่พื้นด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็ต้องใช้มือข้างเดิมรับหมากที่เราโยนขึ้นไปกลับมาไว้ในมืออีกรอบ
แต่ในระหว่างที่กำลังเก็บหมากที่พื้นจะต้องห้ามมือไปโดนหมากตัวอื่นที่เราไม่ได้ตั้งใจจะเก็บ และจนสุดท้าย หากใครสามารถเก็บหมากได้มากที่สุดก็จะเป็นฝ่ายชนะไป แต่กลับกัน หากแพ้รัวๆตั้งแต่ครั้งแรกที่เล่นอย่างแซนก็ต้องทำใจนั่งดูคนอื่นๆเล่นกันต่อไป
เนื่องจากตอนเด็กๆแซนต้องทำงานตลอด เขาไม่เคยมีโอกาสได้มาเล่นอะไรเด็กๆแบบนี้มาก่อนในชีวิต นี่จึงเป็นการเล่นหมากเก็บครั้งแรกของเขา ดังนั้นมันก็เลยออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก
เมื่อแพ้ แซนก็ไม่มีอะไรจะทำอีกนอกจากต้องมองดูเหล่าเด็กๆเล่นกันต่อไป ซึ่งเขาก็อาศัยช่วงเวลาเหล่านี้ลอบมองสำรวจเด็กๆทุกคนอีกรอบ
วิญญาณของเด็กๆเหล่านี้ดูน่าสงสารเป็นอย่างมาก จากการมองไปที่บาดแผลบนร่างกายของพวกเธอ ดูเหมือนว่าเด็กๆต่างก็ถูกฆาตกรรมโดยการฆ่าหั่นศพเป็นท่อนๆมาก่อน ซึ่งลักษณะของการฆ่านั้นก็เป็นแบบเดียวกับศพที่พวกเขาเจอในสวนราวกับว่าฆาตกรนั้นเป็นคนคนเดียวกัน
โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!
อีกฝ่ายลงมือฆ่าเด็กๆที่น่ารักเหล่านี้ไปได้ยังไงกันนะ..
ว่าแต่ หากฆาตกรคนนั้นเป็นมนุษย์แล้วยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังเพิ่งก่อเหตุฆ่าคนไปเมื่อวาน ถ้าอย่างนั้น..
วินาทีนั้น แซนก็พลันรู้สึกเย็นสันหลังวาบ
ย..อย่าบอกนะว่าเขาก็มีโอกาสได้เจอกับฆาตกรคนนั้นน่ะ!?
"พี่แซนคะ พี่แซน.." แซนพลันสะดุ้งและหลุดออกจากภวังค์ความคิดเมื่อได้ยินเสียงเล็กๆเรียกเขาจากด้านข้าง
เป็นวิญญาณเด็กสาวที่เคยมือขาดตนนั้น
เด็กสาวเผยยิ้มออกมาอย่างจริงใจ "ขอบคุณที่มาเล่นด้วยกันนะคะพี่แซน วันนี้หนูสนุกมากเลย แต่ว่าพี่ต้องไปทำงานแล้วใช่รึเปล่าคะ"
แซนพยักหน้าตอบอย่างใจดี "ใช่ครับ นี่ก็ใกล้เวลางานช่วงเที่ยงของพี่แล้ว เอาไว้ถ้ามีโอกาสค่อยมาเล่นด้วยกันใหม่ก็แล้วกันนะครับ"
"น่าเสียดายจัง.." วิญญาณเด็กสาวหลุบตาลงต่ำอย่างเศร้าสร้อย "..ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวหนูจะพาพี่แซนออกไปจากที่นี่เองค่ะ ตามหนูมานะ!"
"ได้เลยครับคนเก่ง" แซนเผยยิ้มเอ็นดูออกมา ก่อนจะเดินจับมือกับวิญญาณของเด็กสาวผ่านหมอกอันหนาทึบออกไป
ส่วนวิญญาณเด็กๆคนอื่นๆต่างก็แยกย้ายหายตัวกันไป บางตนก็เดินหายไปท่ามกลางสายหมอกตามปกติ แต่บางตนก็จากไปด้วยท่าทางแปลกๆอย่างการทำท่าสะพานโค้งแล้วเคลื่อนที่จากไปทั้งอย่างนั้นก็มี
แซนมองภาพเหล่านั้นแล้วส่ายหัวน้อยๆอย่างเอ็นดู วิญญาณเด็กวัยกำลังซุกซนก็เป็นแบบนี้แหละ ถึงจะชอบทำอะไรแปลกๆไปบ้าง แต่มันก็คือความสนุกของพวกเขาล่ะ
หลังเดินตามวิญญาณเด็กสาวมาไม่นาน แซนก็พบว่าตัวเขานั้นได้กลับมาอยู่ที่บริเวณโถงทางเดินของชั้นสามอีกครั้ง มันเป็นที่ที่เดียวกันกับที่เห็นพี่เวย์เป็นครั้งสุดท้าย
"หนูคงมาส่งได้เท่านี้ ต้องขอโทษด้วยนะคะที่ดึงตัวพี่แซนมาอย่างกะทันหัน"
"ไม่เป็นไรเลยครับ พี่รู้ว่าเราเหงา แต่ครั้งหน้ามาบอกกันก่อนก็ดีนะครับ พี่จะได้เตรียมตัวถูก"
เมื่อได้ยินแบบนั้น วิญญาณของเด็กสาวก็เผยยิ้มแห้งจนรอยแตกร้าวบนใบหน้าเริ่มปรากฏขึ้นมาอย่างน่ากลัว
"แหะๆ ได้เลยค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นก็บ๊ายบายนะครับ" แซนโบกมือลาเด็กสาว เขาต้องรีบไปตามหาพี่เวย์อีก ไม่รู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะตามหาเขาไปจนถึงไหนแล้ว แต่การที่อยู่เขาก็หายตัวมาแบบนี้ พี่เวย์คงจะรู้สึกกังวลมากแน่
อันที่จริง แซนก็อยากออกมาให้เร็วกว่านี้ แต่ด้วยข้อจำกัดของมิติทับซ้อนที่ต้องทำตามคำขอของผู้สร้างถึงจะออกมาได้ เขาจึงจำเป็นต้องอยู่เล่นกับเหล่าวิญญาณที่นั่นไปก่อน
"พี่แซนคะ!"
แต่ในขณะที่แซนกำลังจะเดินจากไป เสียงตะโกนจากวิญญาณเด็กสาวด้านหลังก็ทำเอาเขาชะงัก
"พี่ต้องระวังพ่อบ้านในคฤหาสน์หลังนี้ให้ดีๆนะคะ ถึงหนูจะจำไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร แต่ว่าเขาเป็นคนฆ่าหนูค่ะ!"
"..!!"
แซนพลันเบิกตากว้างออกมาอย่างตกตะลึงทันทีที่ได้ยินข้อมูลสำคัญจากเด็กสาวตรงหน้า มันเป็นสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอดก็จริง แต่แซนก็ไม่กล้าเอ่ยถามเธอไปตรงๆ เพราะจากคำบอกเล่าของเหล่าวิญญาณน้าๆในโลกความเป็นจริงทำให้แซนรู้ว่า ทุกครั้งที่เหล่าวิญญาณนึกถึงเรื่องตอนที่ตัวเองตาย พวกเขาจะรู้สึกเจ็บปวดราวกับกำลังตายแบบนั้นไปอีกครั้ง
อย่างถ้าวิญญาณตนนั้นตายจากการผูกคอตาย เวลาที่เธอนึกถึงหรือเอ่ยเล่าเรื่องราวตอนนั้น เธอก็จะรู้สึกทรมานเหมือนตัวเองกำลังผูกคอตายอีกครั้ง
แต่วิญญาณของเด็กสาวตรงหน้าเขากลับ..
แซนรีบเดินเข้าไปดูอาการเด็กสาวใกล้ๆอย่างเป็นห่วง ดูท่าว่าเด็กคนนี้จะเป็นห่วงเขาจริงๆถึงได้เอ่ยเตือนเขามาแบบนี้ทั้งๆที่รู้ว่าตนเองจะต้องรู้สึกทรมานราวกับกำลังจะตายอีกครั้ง
"โอเคครับ ขอบคุณเรามากๆ แต่ตอนนี้พอแล้วนะครับ ไม่ต้องไปนึกถึงมันแล้วนะ"
แซนพูดปลอบวิญญาณเด็กสาวตรงหน้าอย่างอ่อนโยนโดยไม่สนว่าใบหน้าของอีกฝ่ายนั้นบิดเบี้ยวและแตกร้าวขนาดไหน ลูกตาทั้งสองข้างของเธอกลอกขึ้นจนเห็นเพียงตาขาวก่อนจะกลิ้งหลุดออกจากเบ้าตาลงมาบนพื้น เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงมาอาบบนใบหน้าของเธออย่างน่าสยดสยอง ริมฝีปากที่เคยส่งยิ้มมาให้เขาก็ฉีกกว้างไปจนถึงใบหูอย่างน่ากลัว
มันราวกับว่าร่างวิญญาณของเด็กสาวตรงหน้ากำลังกลายสภาพเป็นศพที่ถูกหั่นเป็นท่อนๆอีกครั้ง เลือดสีแดงสดเริ่มไหลเปรอะพื้นพรมและเสื้อผ้าของแซนที่เข้าไปปลอบจนเปียกชุ่ม
แซนขมวดคิ้วเครียด เขาจดจำสิ่งที่เด็กสาวยอมทรมานตัวเองเพื่อเอ่ยเตือนเขาได้จนขึ้นใจ
ฆาตกรในโลกสยองขวัญที่ฆ่าหั่นศพคนนั้นเป็นผู้ชาย ทั้งยังเป็นพ่อบ้านที่ทำงานในคฤหาสน์หลังนี้อีกด้วย..
แต่ในขณะที่แซนกำลังพูดปลอบวิญญาณเด็กสาวนั่นเอง จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกเขาด้วยความตกใจจากทางด้านหลัง
"แซนครับ!!"
ร่างบางหันไปมองตามเสียงเรียกทันที ก่อนจะพบว่าเป็นพี่เวย์ที่กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาตกตะลึง
อะไรกัน..ทำไมพี่เวย์ถึงได้มองเขาแบบนั้นล่ะ!?
ทางด้านของเวย์ เขามองร่างบอบบางที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสดของแซนด้วยความตกตะลึง
วินาทีนั้น..มันราวกับว่าหัวใจของเขาได้หยุดเต้นไปชั่วขณะ
แซน!!!
__________________________
พี่ใจเย็นก่อนนะ นั่นไม่ใช่เลือดน้องจ้า 555555555
กะคือที่หายไปคือไปเล่นหมากเก็บกันมาจ้ะ เกมนี้ใครรู้จักก็คือคุณมีอายุพอสมควรแล้วนะคะ 55555555 ((ไม่อยากจะโม้ว่าเราเซียนหมากเก็บมากนะขอบอก))
เบาะแสเกี่ยวกับฆาตกรเริ่มทะยอยเข้ามาที่ละนิดแล้วค่ะ ว่าแต่ ฆาตกรจะเป็นคนหรือผีกันน้า มาลุ้นไปด้วยกันค่า
#นั่นผีนะครับแซน
‘แซน’เป็นเพียงคนธรรมดาๆคนหนึ่งที่สามารถมองเห็นและคุยกับเหล่าภูติผีวิญญาณได้ตั้งแต่เด็กๆ แต่แล้ววันหนึ่ง โลกทั้งโลกก็พลันเปลี่ยนไป ทุกคนต้องร่วมทำภารกิจในโลกสยองขวัญอย่างนั้นหรอ!?