Final Club Chemical Memory
jamewcollin
## แมนฮัตตัน  Manhattan

สองเดือนก่อนหน้า เสียงข้อมือนาฬิกากำลังเดินถอยหลัง ปัจจุบันเดือนธันวาคมในนครนิวยอร์ก ในโมงยามแห่งความผ่อนคลาย หกเดือนหลังจากที่พัฒน์ย้ายมาอยู่ที่นี่
อาคารโรงพยาบาลภายนอกสีเทากับสีน้ำตาลของอิฐบางจุดของอาคาร กำลังกักเก็บเล่าถึงความเจ็บป่วย และความหวังต่อการมีชีวิตรอด สายสัมพันธ์ครอบครัวสิ่งที่ทำให้คุณค่าต่อชีวิตถูกรวมอยู่ที่นี่ และน้ำตาของผู้คนที่ในพื้นที่เดียวก็มากพอที่จะเก็บรวมสร้างความทรงจำที่เจ็บปวด
พัฒน์คือวิญญาณน้อย ๆ ที่รับภาระเรือนกาย หลังจากที่ผ่าตัดสมองแล้ว เขายังต้องทำการรักษาเคมีบำบัดกับโรงพยาบาลในเมืองนี้ต่อ ผลข้างเคียงของการรักษาเคมีบำบัด คือการเติบโตในสมองและโครงข่ายข้อมูลมีปัญหาเขาต้องเรียนรู้คำที่จะสร้างคำที่จะพูดไว้ใช้เพื่อการสื่อสาร เวลาพัฒน์จะพูดหรืออธิบายอะไรเขาไม่สามารถสบตากับคนได้ เพราะมันจะดึงดูดความสนใจจากเขา ปลายประสาทหยุดเติบโตชั่วขณะเขาไม่ค่อยรู้สึกถึงปลายมือปลายเท้า เวลาพัฒน์เดินไปไหนมาไหนในเมืองเหมือนรู้สึกว่าตัวเองลอยอยู่ตลอดเวลา พัฒน์ไม่สามารถมองตาคนเวลาพูดคุยได้เพราะมันดึงดูดข้อมูลและรบกวนการประมวลผลการอธิบายของเขา เขาหันหลังเดินตรงบนทางยาวผนังสีเขียว เพดานสีขาว ไฟส่องนำพาเขาเดินตรงไปที่ลิฟต์ ระบบรอกพากล่องเหล็กบรรจุร่างกายพัฒน์ลงมาชั้นล่างเข้าสู่โถงทางเดิน ประตูสีเทาข้างหน้าค่อย ๆ แง้มออกเบาช้า ย่างก้าวออกมาจากกล่อง ออกจากสถานที่เป็นซึ่งความหวังต่อการเจ็บป่วยและการทุกข์ทรมานทางร่างกาย ลมหายใจพัฒน์ร้อนและตื่นตัว ควันอากาศที่ออกมาจากร่างกาย กำลังเคลื่อนตัว ออกนอกตัวอาคารหวนนึกไปข้อมูลในอดีตที่เคยมีช่วงเวลาที่ได้หายใจจากโรงพยาบาล ตอนนี้การมาโรงพยาบาลคือการมีความหวังสำหรับตัวเอง
เขายืนนิ่งคอแหงนมอง ภายใต้ฟ้าครามแสดงดาวแพรวพรายยามค่ำฟ้าดูมืดแต่จุดดาวเคราะห์ข้างบนยังเปล่งประกาย พัฒน์ยืนคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าโรงพยาบาลหันหลังจากสิ่งที่ทำ ควันสีขาวขมุกขมัวอุ่นลอยอยู่ด้านบนอาคารและบนใบหน้าเขา การมองไปทางอื่นไม่มีความหมายสำหรับเขา หลังจากรักษาในวันนี้เสร็จ การเอามือล้วงกระเป๋าเสื้อและเช็คตารางเวลาเรียนแล้วจะเดินกลับที่พักโดยใช้เส้นทางผ่านถนนบรูคลิน ย่านนั้นเต็มไปด้วยคนเป็นความเบาบางของชีวิตยังคงอยู่ทุกที่ เมื่อเขาเห็นแววตาของคนที่นี่ความสิ้นหวังกระจายผ่านแววตาและข่าวสาร การคืบคลานของภาวะหมดหวังกระจายอยู่ในทุกวิญญาณของเมืองนี้ เสื้อผ้าที่หลากหลายปกคลุมร่างกายและเมืองนี้ห่อหุ้มวิญญาณที่หลากหลายเหล่านั้น ลมหายใจถอนออกเฮือกใหญ่ การเติบโตของตัวเขาเองพบว่าความหวังและเรื่องราวที่ผ่านมา เป็นปัจเจกแต่ถูกลดคุณค่าด้วยจำนวนประชากรที่ล้นต่อการบริโภคทรัพยากร พัฒน์คิดไปมาเรื่องปัญหาที่เกิดขึ้นรอบตัวมนุษย์และตัวเขาเองบ่อยครั้ง ช่วงเวลาที่อยู่ในป่าคอนกรีตนี้สำหรับพัฒน์ที่นี่เป็นเพียงความทรงจำของเสียงเต็มไปด้วยรถและคนผู้คลั่งความอิสระ ที่จะพูดและแสดงออก ที่ระบบเผด็จการไม่มีให้คนเหล่านั้นคือความสามารถที่จะแสดงออกอย่างไร้ข้อจำกัด
พัฒน์รู้ตัวว่าตัวเองเป็นคนเหลืองในนิวยอร์ก ล่าสุดมีคนถูกคนแปลกหน้าใช้คัตเตอร์กรีดบนใบหน้าที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินเมื่อสองสัปดาห์ก่อนสำหรับพัฒน์ การเป็นคนช่างวุ่นวายและอันตราย หมกมุ่นแต่การทำร้ายกันเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ตัวเองทั้งความถูกต้องในบทสนทนา กับทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกนี้มีคนที่อยากถูกทุกอย่างที่ตัวเองทำ สำหรับพัฒน์ความทุกข์ต่างหากที่เป็นชีวิต ทุกอย่างจะแย่ลงเราจะเจ็บป่วยและสูญเสียคนรัก การมีชีวิตอยู่ของพัฒน์คือการเรียนรู้ที่จะประเมินสถานการณ์ หาความเป็นไปได้และแก้ปัญหาพร้อมที่จะผิดหวังและเต็มไปด้วยเรื่องตลกของความผิดพลาด พัฒน์อยู่ในเมืองแห่งโอกาสด้วยวิธีคิดนั้น เวลาส่วนใหญ่จะใช้ไปกับหน้าจอคอมพิวเตอร์และเรียนรู้ที่จะต่อยอดปัญญาประดิษฐ์ พัฒน์รู้ว่าความรุ่งเรืองของมนุษย์เกิดจากความฉลาด และความวุ่นวายก็เกิดจากการรับรู้ขอบเขตของตัวเอง
ทุกครั้งที่เดินเมื่อพัฒน์ก้มหน้าสายตากวาดไปทั่วฟุตบาทที่เต็มไปด้วยคราบหมากฝรั่งและฝาท่อเหล็กเขาตระหนักถึงลมที่ออกจากท่อระบายน้ำ พัฒน์ต้องกลับไปเรียนปัญญาประดิษฐ์และฟังเพลงที่พัฒน์ใช้โปรแกรมสร้างด้วยตัวเอง และฟังข้อมูลที่ตัวเองสร้าง  ความเพลิดเพลินต่อคุณค่าของพัฒน์เปลี่ยนไปตั้งแต่ได้เรียนอัลกอริทึม เขาได้รับความหมายต่อประวัติศาสตร์ของเทคโนโลยีคือการเรียนรู้ที่จะใช้ความฉลาดเพื่อการร่นระยะเวลา และทำบางอย่างที่มนุษย์ทำไม่ได้ เพื่อให้มนุษย์ใช้ชีวิตง่ายขึ้น เขาไอครอกใหญ่เหมือนหญิงชราใกล้ลมหายใจเฮือกสุดท้าย ผลข้างเคียงของการทำเคมีบำบัดทำให้พัฒน์มีอาการไอและหลอดลมฉีกพัฒน์หายช้าจากการพักผ่อนไม่เพียงพอและภูมิคุ้มกันต่ำลง
สองวันถัดมาขณะที่ทุกคนจำนวนมากกำลังเข้าหอประชุมใหญ่ในการสัมมนาที่หอประชุมเดล คาร์เนกีในมหาวิทยาลัยเอ็มไอที
ในห้องประชุมมีเครื่องทำความร้อนมันทำงานและอุ่น พัฒน์เดินตรงเข้ามาที่นั่งมีกระเป๋า  อยู่ด้านข้างคือเพื่อนมหาลัยคนเดียวของพัฒน์ เธอทักทายพัฒน์ด้วยภาษามือ "ไง"
พัฒน์ที่ใส่หมวกไหมพรมถอดหมวกและนั่งข้าง ๆ อิดิธ "ไง สบายดีมั้ย"
อิดิธอ่านปากได้ เธอเป็นเพื่อนที่มหาวิทยาลัยที่มีเป็นผู้พิการทางการได้ยินแต่เธออ่านรูปทรงกล้ามเนื้อการออกเสียงบนใบหน้า และมีความสามารถทางการสื่อสาร เธอเรียนหลายภาษาทั้งภาษาที่ยังใช้อยู่และภาษาที่ตายไปแล้ว ข้อพิสูจน์ความเก่งของเธอคือเธอผ่านการคัดเลือกของมหาลัยและได้ทุนการศึกษาเต็มจำนวนจากที่นี่ "ใช่ สบายดี การรักษาเป็นไงบ้าง"
"มันเจ็บปวด แต่ก็อดทนได้ เขาพูดเป็นไงบ้าง" พัฒน์ตอบและถามเป็นภาษามือ
"เขาเจ๋งดีนะ" บทสนทนาถูกขั้นด้วยความน่าสนใจของการที่จะเริ่มสอน ชายร่างบางยืนอยู่ด้านบนเวทีกำลังจะเสวนา
เรื่องราวของพัฒน์กำลังลัดเลาะตัวตนอยู่หน้าเวทีในพื้นที่ของนักวิชาการ บนเวทีคือชายสวมแว่นตัวผอมสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกับสูทสีดำทับหน้าผากสูงผู้เติบโตในอิสราเอล ยูวัล โนอาห์ แฮรารี่เป็นผู้ให้เสวนาหัวข้อ " วิธีการอยู่รอดในศตวรรษที่ 21"ในหอประชุม ห้องเรียนขนาดใหญ่จำนวนผู้ฟังสามพันคนและจำนวนนักศึกษา อาจารย์กับผู้นำความรู้กำลังรอฟังการบรรยาย
"ราวกับมนุษย์ศตวรรษที่ 21 การทำงานของอาชีพและอาชีพใหม่จะลดคุณค่าอาชีพเก่าทันที การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมผ่านความฉลาดของมนุษย์ที่พร้อมกับเทคโนโลยี เกิดเป็นมนุษย์ที่ไร้ค่าและผู้นำเทคโนโลยีผู้ก่อให้เกิดความเปลี่ยนแปลง ระบบอุตสาหกรรมหลักไม่ได้อยู่ที่สหรัฐหรืออยู่ที่ญี่ปุ่น แต่อยู่ที่ปัญญาประดิษฐ์ เป็นพลังของปัญญามนุษย์เพื่อออกแบบความฉลาดของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตที่เคยเศร้ากับการตัดสินใจ หลังจากที่ปัญญาประดิษฐ์ทำให้เราเห็นรูปแบบของผลลัพธ์ การตัดสินใจมากกว่าความหมายเพียงครั้งเดียว ระบบชีวภาพสร้างสวรรค์และนรก ว่าสวรรค์เป็นยังไงและนรกเป็นยังไง เราเจออะไรก่อนการแทนที่ไม่ได้และถูกแทนที่แค่ร่างกาย คือการทำงานและร่วมทำงานกับระบบชีวภาพ ก่อนหน้านี้วิถีชีวิตธรรมชาติตีกรอบด้วยการคัดเลือกทางธรรมชาติ หลังจากนี้ชีวิตเราจะเปลี่ยนไปผ่านการออกแบบที่ฉลาดล้ำโดยพวกเราจะเป็นส่วนหนึ่งของการก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ของมนุษย์ ยิ่งเราใช้เครื่องมือที่เลิศเลอขนาดไหนเราก็เป็นโฮโมเซเปียนส์ที่สร้างนรกและสวรรค์ขึ้นมาในยุคสมัยของตัวเอง ปัญญาประดิษฐ์คือต่างออกไปสิ่งนี้ไม่ได้ทำร่นระยะเวลาของการทำงานของมนุษย์ แต่เป็นการถอยร่นความหมายของการเป็นมนุษย์ นั้นคือคอมพิวเตอร์ที่ไร้ขอบเขตของการเรียนรู้ ในนั้นเป็นที่รวมความฉลาดมนุษย์และไร้ขอบเขตของความฉลาด มนุษย์จะเป็นเพียงแมลงวัน กับไอน์สไตน์ มนุษย์จะกลับไปเป็นลิงที่พัฒนาไม่ทันปัญญาประดิษฐ์ เพราะความฉลาดที่มอบให้แก่คอมพิวเตอร์ มนุษย์จะถูกผลักไปที่ชายขอบของความฉลาด สติปัญญาสูงสุดจะเป็นเพียงนามธรรมของการใช้ประโยชน์ ระหว่างระดับตัวบุคคล ระดับวิทยาศาสตร์ และระดับการเมืองทุกระดับ นั้นเป็นเหตุผลให้วันหนึ่งเราจะหลอมรวมกับความฉลาดที่มนุษย์เป็นคนสร้าง"
พัฒน์นั่งฟังอยู่ด้านหน้าสุดเวที น้ำหนักตัวแตะเก้าอี้ กระดูกโกลนหูรับเสียง สมองกำลังทำงานประมวลผลข้อมูลความรู้สึกของข้อมูลกับการหาความเป็นไปได้ทางความรู้ พัฒน์ตบมือหลังตีความเสร็จพร้อมกับที่ทุกคนกำลังให้การตบมือกับคนบนเวที พัฒน์รีบเดินขึ้นไปหลังเวทีเตรียมตัวพูดในหัวข้อถัดไปในการออกแบบข้อมูลเพื่อสร้างอวัยวะ โปรแกรมที่สามารถเขียนโปรแกรมตัวเองในการออกแบบรูปทรงอวัยวะจากข้อมูลทางสาธารณสุขได้ เพื่อออกแบบอวัยวะให้เข้ากับพฤติกรรมและเป้าหมายของเจ้าของร่างกาย อย่างน้อยเรื่องทั้งหมดที่พัฒน์ทำก็ทำให้ชีวิตอื่นตายช้าลงอยู่กับร่างกายนานขึ้นต่อเวลากับครอบครัว
เขาพูดจบด้านหลังเวที ขณะกำลังฝ่าฝูงคน ศาสตราจารย์ผู้เป็นพิธีกรเดินตรงเข้ามาหาพัฒน์
"คุณไปเจอที่ห้องที่ปรึกษาอีกสิบนาที ห้องอาจารย์ที่ปรึกษา" ศาสตราจารย์พูดย้ำ
ในเวลาถัดมาในห้องสีเรียบ ชายตัวใหญ่นั่งอยู่หลังโต๊ะ คนตรงหน้าผายมือไปที่เก้าอี้ว่างเปล่า สื่อสารเพื่อให้พัฒน์นั่งลง
"ทำไมคุณถึงอยากลาออก" อาจารย์ที่ปรึกษาใช้เสียงเรียบถามถึงประเด็นของเขา
พัฒน์นิ่งเงียบก่อนจะตอบ "ผมไม่รู้… บางทีผมอาจจะจ่ายค่ารักษาไปหมดแล้ว"
"ขอทุนสิ คุณมีเรื่องเล่ามั้ย"
พัฒน์คิดครู่หนึ่ง และเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง นึกถึงเรื่องที่ตัวเองเคยทำกับคนในคิปป์ทีม เขากลัวความเงียบที่กลั่นจากเสียงน่าอึดอัด
"พัฒน์" อาจารย์ทักเตือนสติพัฒน์
"มะ… ไม่ครับ" พัฒน์ตอบ
อาจารย์หยิบกระดาษการประเมินผลเกรดของพัฒน์ขึ้นมาในวิชาหน่วยเอส
"คุณเป็นนักชีวะที่เก่งที่สุดตั้งแต่เราเคยมีมา คุณอาจจะได้รางวัลโนเบลหรือทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้หลังจากนี้ ลองเก็บไปคิดดู" พวกเราไม่ได้คำตอบเหมือนที่อาจารย์ที่ปรึกษาถามเขา ไม่มีใครรู้คำตอบจากพัฒน์ ระหว่างที่ความคิดกำลังหมุนตัวอยู่ข้างนอก จุดรวมสายตากำลังทอดกายไปบนก้อนเมฆลอยตัวบนสีควันอ่อน ๆ ในหัวพัฒน์เต็มไปด้วยความทรงจำ มันเป็นจุดทิ้งดิ่งสำหรับผู้โหยหาอดีตระหว่างสายตามองออกไปที่อากาศสีเทาข้างนอก พ่อเหมือนเป็นสายรุ้งสีดำ พัฒน์เกลียดพ่อแต่รักเขา เรามักจะเกลียดคนที่รักเงาอดีตของพวกเขาทำให้ใจสลาย พ่อทำตัวสดใสแต่มืดมน ทุกคนยังมีชีวิตและยิ้มร่าในความฝันเมื่อตื่นมาพบความผิดหวังที่มนุษย์เรียกร้องต่อความสุขในชีวิต พัฒน์กร่ำทุกข์และความทรงจำของที่บ้านมากเกินไป พื้นที่ในความคิดมักจะถูกรุกรานผ่านความว่างเปล่า เขาแค่ยับยั้งได้ผ่านการเข้าสู่ภาวะลื่นไหลของการกระทำ ทำบางอย่างไปเรื่อย ๆ เพื่อหยุดความว่างเปล่าของชีวิต กลายเป็นความยุ่งเหยิงที่น่าหลงใหลจิตใจไม่มีเอกภาพพลางแต่จะขุดหลุมให้ความคิดตกลงไป
ในขณะเดียวกัน เขตปกครองจีน เขตบริหารพิเศษฮ่องกง เสียงความแออัดและการถูกกดขี่ของแรงงานที่นี่หนาแน่นไปกับความสิ้นหวังของผู้อาศัยที่นี่ ชายเอเชียสวมสูทสีเทาผ้าเงาเดินเข้ามาตรวจดูในแล็บวิจัยนอกกฎหมายในประเทศ ที่นี่สามารถเปิดได้ถ้ามีเส้นสายมากพอ คนแบบนี้พวกเขาจะทำอะไรตรงไหนก็ได้ กลุ่มเครือข่ายที่สนับสนุนลีดูซัมคือลูกค้าขนาดใหญ่ของเอเชียแปซิฟิก เป็นเรื่องน่าเศร้าเคล้าน้ำตาแห่งยุคที่สหภาพแรงงานที่นี่ไม่ได้ช่วยแรงงานแต่เป็นส่วนหนึ่งของการผูกขาดแรงงานในภาวะผู้นำชาตินิยม
"เราพยายามเต็มที่แล้ว" นักวิจัยชุดกาวน์สีขาวยืนคุยโทรศัพท์ เขาสะดุ้งตัวตกใจหลังเสียงเปิดประตูด้วยความร้อนรน "แน่นอนว่าเรา… เดี๋ยวโทรกลับ" คนสวมชุดกาวน์หลายหันไปมองเพียงเหลือบตา ทุกคนกังวลกับเจ้าของเสียงนั้น มีแค่หัวหน้านักวิทยาศาสตร์ที่เป็นตัวแทนพูดคุย ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตากลัวอำนาจนี้
"คุณลีดูซัม คือ… เราดูตรงที่คุณขอมาแล้ว แต่ดูมันจะสะอึกนิดหน่อย" นักวิทยาศาสตร์พูดเกริ่น ฝีเท้าของลีทำให้คนทำงานที่เหลือในบริเวณนั้นถอยออก
กรามที่ใหญ่บนใบหน้า เสียงฟันเคาะขูดกันภายในปากเขาแสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก "สะอึกเหรอ?" ลีดูซัมรับฟังรายงานของนักวิทยาศาสตร์ นักชีววิทยาหัวหน้างานอาวุโส หัวหน้าวิศวกรรมชีวเคมีแต่ละทีมที่เข้ามาแจ้ง
"ใช่ครับ ในการพิมพ์อวัยวะนี้มันเป็นไปไม่ได้"
"เดี๋ยว เป็นไปไม่ได้เหรอ?" ลีดูซัมพยายามเปลี่ยนผ่านการรับอวัยวะ และปลูกถ่ายการพยายามพิมพ์อวัยวะเองทำให้เจอคอขวดของข้อมูลที่การทำงานทางชีวภาพหลายหน่วยงานยังทำไม่ได้ เขาเจอทั้งชนักของสินค้าขาดตลาดและถ้ากลับไปซื้อขายอวัยวะแบบเดิมราคาจะยิ่งพุ่งขึ้นสูง และความเสี่ยงสูงเหมือนเดิม "หยาง มันเป็นไปแล้ว ตรงหน้านี้ของ่าย ๆ แค่ทำให้มันตรงกับร่างกาย" ลีดูซัมกำลังโน้มน้าวอย่างกดดันไปที่ลูกจ้างนักวิทยาศาสตร์ ผ่านการผายมือไปที่ผลงานที่พัฒน์เคยทำ
"เราพยายามแล้ว แต่บอกตรง ๆ มันเป็นไปไม่ได้ มันเกิดภาวะต้านทานกับร่างกายมากสุดที่จะตรงได้แค่ ยี่สิบสองเปอร์เซ็นต์" หยางพูดอย่างถ่อมตนและจนตรอกต่อปัญหาตรงหน้า
"อิชิอินั้นยังทำได้เลย! ทั้งที่มีแค่เรือประมงเก่า ๆ ทำจากเศษหมึกชีวภาพด้วย!" ลีดูซัมตะคอกไปยังหยางที่เป็นหัวหน้าหัวกะทิของทีมพัฒนาแล็บวิจัยอวัยวะใหม่ของเขา เสียงหายใจแรงขุ่นเคืองต่อผลลัพธ์ที่ได้จากการทุ่มเงินไปมหาศาลด้วยความต้องการสินค้าระลอกนี้
"ต้องขอโทษด้วย… ผมไม่ใช่อิชิอิ" หยางพูดพร้อมเอียงตัวไปกับการกังวลที่ชีวิตเขาอาจจะถูกคุกคาม
"เด็กนั้นควรให้บางอย่างกับฉัน" ลีดูซัมพูดไปพลางนึกหาวิธีจัดการปัญหานี้


## เด็กสีฟ้า  Blue Boy

ตอนนี้ซิลิคอนอยู่ในช่วงเติบโต พัฒน์น่าจะเอาเงินลงทุนไปกับการส่งข้อมูลระดับโมเลกุล ของคาร์บอนชนิด กราฟีนเพื่อส่งข้อมูลระดับอะตอมความฉลาดของวัตถุดิบยังไม่สามารถทำให้เป็นจักรกลเพื่อตอบสนองอุตสาหกรรม แต่เขาไม่สามารถสร้างมันซ้ำ หรือทำให้มันเยอะได้ เป็นเรื่องเทคนิค ปีเตอร์ ธีลโค้ชของเทคโนโลยีบริษัทในซิลิคอนวัลเลย์ผู้ลงทุนยุคแรกของเฟซบุ๊ค พูดว่าทุกบริษัทที่เกิดขึ้นมีเป้าหมายต้องผูกขาดเท่านั้น นั้นไม่ต่างจากความคิดของชาติ
เขาต้องเติบโตมากกว่าซิลิคอน มากกว่ากฎของมัวร์ การพัฒนาของคลื่นความถี่พื้นฐานถึงสุดปลายทางที่ควอนตัม ถึงจะเติบโตเราต้องเข้าใจเรื่องการส่งสัญญาณระดับโฟตอน การส่งสัญญาณระดับโมเลกุล การส่งสัญญาณของโปรตีน หรือการส่งสัญญาณของดีเอ็นเอ พวกเราต้องหาทรัพยากรและแหล่งที่มาทั้งหมดของความเป็นไปได้ของทรัพยากร ซิลิคอนวัลเลย์จะเกิดขึ้นใหม่หลังคำถามทางเทคโนยี ราคาของคำถามจะเกิดมูลค่าของปัญหา พวกเขาจะเจอปัญหาของกฎของมัวร์ และเจออุปสรรคของปัญญาประดิษฐ์ที่ฉลาดขึ้นเรื่อย ลิงรู้ว่าตัวเองเป็นลิง สุนัขไม่รู้ว่าตัวเองเป็นสุนัข เขาต้องใช้เวลาสักระยะกว่า พวกเขาแค่ต้องเชื่อมต่อกับความฉลาดของตัวเองเขาเองให้ได้แล้วก็เร็วขึ้น เมื่อเป็นนักฟิสิกส์จะอยู่กับข้อมูลและพลังงาน พัฒน์ต้องเข้าถึงความฉลาดของการมีชีวิต เขาคิดแบบนั้น
พัฒน์เดินตรงกลับมาที่ห้องมาเขียนโน๊ตในกระดานที่ห้องเรื่อง 'ข้อสนับสนุน และข้อต่อต้าน' ของการตัดสินใจเรื่องการลาออกจากมหาวิทยาลัย
โน๊ตบนกระดานในห้องพัฒน์
ข้อสนับสนุน
1.ต้องอยู่ในระบบทุนนิยม อยู่แบบผู้บริโภค? ทำระบบของตัวเอง?
2.มีรูปแบบการส่งข้อมูลที่มากว่าไบนารี่จำกัดอยู่แค่ในซิลิคอนวัลเลย์ ควอนตัมคือข้อจำกัดของระบบการส่งข้อมูล 50 คิวบิท
3.ระบบพลังงานหมุนเวียนยังไม่ได้ถูกติดตั้งให้ใช้กับมนุษย์ทุกคน
4.ร่างกาย กับพลังงานยังไม่ฉลาดมากพอและมีขอบเขตมากเกินไป
5.จะใช้ความฉลาดของคอมพิวเตอร์รูปแบบไหนมาแก้ปัญหาของมนุษย์
ข้อต่อต้าน
1.โลกหมุนด้วยระบบอุตสาหกรรมกลุ่มเงินและความเชื่อเรื่องเล่าของรัฐแต่ละรัฐ
2.เงินเฟ้อเกินค่าทอง ไม่สัมพันธ์กับงบคลัง คลังไม่สัมพันธ์กับค่าทองตั้งแต่แฮมเบอร์เกอร์
3.ธนาคารกลางไม่สามารถรักษาความสมดุลของการกระจายทรัพยากร
4.โลกนี้ไม่มีพระเจ้า
พัฒน์เคยเข้าร่วมฟังเสวนาของกูเกิล เรื่องการเลือกระดับของเงินที่อยากได้มาจากขนาดของปัญหาและตอนนี้พัฒน์ก็มีเงินแค่ สามร้อยล้านบาทเป็นไปได้ที่จะตั้งบริษัทที่นี่ได้ แต่ก็มีหลายเรื่องที่ต้องจัดการ การปวดหัวถึงความเป็นไปได้เป็นความยุ่งเหยิงที่สวยงามกว่าการทุกข์ระทมต่อความเจ็บปวดจากการเสียใจในอดีต ตัวพัฒน์เองเข้าใจดีว่ามุมมองของความหมายปัจจุบัน ถูกทำให้ช้าลงผ่านความบกพร่องและขอบเขตของร่างกายชีวภาพกับความหมายทางสังคม มนุษย์ไม่เคยเข้าถึงความจริงเลยต่างหาก การคิดยังคงดำเนินต่อ เวลาเข้าสู่ช่วงเวลาที่ลื่นไหลเขาแทบจะไม่ได้รับรู้ถึงตัวตน เวลาหรือคิดว่าตรงหน้าเป็นการทำงาน การลงมือเป็นเพียงกระโดดลงไปในสนามเด็กเล่นเพื่อเป็นการท่องเที่ยวพิสูจน์ผลลัพธ์ทางความคิด
เสียงนาฬิกาแจ้งเตือนดังขึ้น "กริ๊งงง ๆ กริ๊งงง ๆ กริ๊งงง ๆ "
พัฒน์ต้องไปทำงานพิเศษต่อ พัฒน์ยังหาวิธีการเอาเงินสดที่ตัวเองมีเข้าระบบไม่ได้ เขาต้องทำงานเพื่อมีเงินหมุนเวียนในบัญชี พัฒน์ทำงานในร้านอาหารจีน ในไชน่าทาวน์ พัฒน์ทำงานเป็นพนักงานรับและจ่ายเงินเพื่อต้อนรับลูกค้า การทำงานที่นี่ทำให้ได้ยินเสียงภาษาไทยบ้าง หรือแม้แต่คนเอเชียที่นี่ก็หลากหลาย ความต่างของสีผิวก็ยังทำให้ทุกคนเป็นมนุษย์เหมือนกัน หิว  คิดถึงอาหารและลิ้มรสชาติของสิ่งที่ตัวเองต้องการ
พัฒน์ทำงานที่นี่ถึงสี่ทุ่มครึ่ง พนักงานห้าคนหลังจากที่ทำงานครัวและทำความสะอาดเสร็จ จะมีการทานอาหารร่วมกัน พัฒน์ไม่ได้กินมากนักในมื้อนี้และวันนี้ วันนี้ทุกคนต่างคุยเรื่องบ้านเกิดและการมาอยู่ที่นี่อีกเหมือนเคย ทั้งยังส่งเงินให้กับครอบครัวในประเทศตัวเอง ที่นี่มีคนไทยทำงาน สามคนและคนจีนหนึ่งคนและคนเกาหลีอีกหนึ่งคน
ในห้องครัวทุกคนเตรียมอาหารทานกัน พัฒน์มาช่วยเตรียมอาหารด้วย
"เขากำลังจะลาออกจากเอ็มไอที" บุญพูดกับน้อย
"ดีนะ เขาจะได้เหมือนพวกเรา ลาออกจากมหาลัยที่ไทยแล้วมาทำงาน ดูเหมือนหนังสือมีผลกับเขามากนะ" น้อยตอบ บุญโดยที่มีพัฒน์อยู่ด้วย กลับกลายเป็นว่าคนสองคนสร้างบทสนทนาเกี่ยวกับอีกคนหนึ่งโดยที่ก้มหน้าก้มตาทำอาหาร
พัฒน์ที่หันหลังหั่นผักอยู่ เอียงตัวหันกลับมาตอบ "ครับ"
"ดีเลย ช่วยหยิบจานนั้นไปด้วยสิ" บุญพูดขอร้องพัฒน์
บนโต๊ะอาหารเวลาพักของพนักงาน
"น้ำซุปผัดไทยเหรอ วัฒนธรรมนี่นำหน้าไปฉลาดมากแต่แสบคอ! ข้นชะมัด" วัดชายที่เป็นหัวหน้าพ่อครัวนั่งหัวโต๊ะพูดถึงอาหารที่พัฒน์เอามาวาง "มือตกไปเยอะนะ" วัดพูดตำหนิไปทางบุญ
"แล้วพัฒน์เรียนคอมพิวเตอร์เป็นยังไงบ้าง"
"คะ… ครับ" พัฒน์รู้สึกตัวตอบ "กำลังไปได้ดีเลยครับ ผมเพิ่งได้เป็นกำลังหลักของโปรเจคชื่อ..."
ทันใดนั้น เสียงครื้นเครงของ พนักงานเสิร์ฟอายุคราวเดียวกับพัฒน์ก็เข้ามา เขาเดินเข้ามาจากด้านหลังของคนที่จะฟังพัฒน์พูด ทุกคนหันไปสนใจผู้ชายไทยกับคนเกาหลีอีกหนึ่งคน พัฒน์ได้แต่เคี้ยวอาหาร แววตาของการอยากพูดเรื่องตัวเองหายไปพร้อมกับความสนใจที่คนอื่นลดลง และเพิ่มที่พี่บอยกับนัมทุกคนบนโต๊ะดูภูมิใจกับบอย มากกว่าพัฒน์
บอยเขยิบเก้าอี้และนั่งตรงข้ามพัฒน์
น้อยเกริ่น "คุณวัดรู้รึยัง"
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ"
"บอยพึ่งจะได้ทุนจากยูเอ็น" วัดบอกเรื่องเกี่ยวกับบอยให้กับบุญและคนในโต๊ะฟัง
"สุดยอดมาก" บุญชมเพิ่ม
"นัมกำลังทำเพลงแร็ปส่งประกวดและเอาลงยูทูป" น้อยพูดถึงนัม นัมถอดเสื้อกันหนาวและพาดไว้ทาบกับที่พิงหลังเก้าอี้ "ส่วนวัดเชฟหลักของปีนี้" น้อยผายมือไปทางวัด
"ใช่… เอ่อ" พี่วัดรู้สึกถ่อมตัวแต่เขาก็พึ่งเข้ามาเป็นหัวหน้าเชฟได้สองปีหลังจากเป็นพนักงานครัวมากห้าปี
"ทุกคนในโต๊ะนี้มีแต่คนดี มีความสามารถ" น้อยพูดแต่ไม่ได้หันมามองทางพัฒน์
พัฒน์รับรู้ว่าเขาไม่ได้ถูกยอมรับบนโต๊ะนี้ สำหรับพัฒน์ทุกคนบนโต๊ะนี้ชอบพูดบทสนทนาซ้ำ เรื่องเดิม ร้านอาหารเดิม ซุบซิบ ข่าวการเมืองแล้ววนไปเรื่อย ๆ โดยที่ยังคงปล่อยให้เรื่องราวนั้นเกิดขึ้น ทุกคนแค่คิดว่าการพูดถึงปัญหาเป็นการแก้ปัญหา เปล่าเลยทุกคนแค่อยากรู้สึกว่าตัวเองแก้ปัญหาโดยการพูดถึง แต่ละคนบนโต๊ะนี้คิดกันแล้วว่าฉันทำงานในอาชีพของฉันแล้วระบบจะดูแลฉันเอง พวกเขาชอบเรื่องจริงที่ทำให้เกิดความสงบมากกว่าความจริงที่จะทำให้เกิดความวุ่นวาย
"แล้วพัฒน์หล่ะ เรื่องการทำคอมพิวเตอร์ของเธอล่ะ" น้อยถามอีกครั้ง
พัฒน์รู้สึกว่าบทสนทนากลับมาที่เดิมอีกรอบ พวกเขาไม่ได้ยิ้มตอนพูดถึงพัฒน์
"เอ่อ ตอนนี้มันกำลังไปได้ดีมาก ๆ ผมเป็นส่วนหนึ่งของแล็บวิจัยที่เยี่ยมที่สุดในบอสตัน นั้นอาจจะหมายถึง ยอดเยี่ยมที่สุดในประเทศ และผมเป็นหัวหน้าโปรเจคหรืออยู่ตำแหน่งวิจัยและก็ได้ทุนสนับสนุนโครงการนั้นซึ่งอันที่จริงผมเป็นสมาชิกที่เด็กที่สุดในแล็บนั้นเลย"
"นี่ฉันอยากรู้ว่าเขาตัดสินยังไงกับเทคโนโลยี? มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับคำถามเชิงจริยธรรมไม่ใช่เหรอ?"
"ไม่" พัฒน์ตอบ
"แล้วแล็บวิจัยนั้นจะจ้างเธอเหรอ" วัดถามพัฒน์อย่างตรงไปตรงมา ใคร ๆ ต่างอยากได้สิทธิและประกันสังคมที่นี่
"ไม่ครับ มันไม่ใช่แล็บวิจัยแบบนั้น มันเป็นแค่เด็กมหาวิทยาลัยรวมตัวกัน แต่ว่ามันก็เป็นก้าวสำคัญในการทำงานของผม"
"งั้นเธอคงน่าจะนึกออกนะว่ามันก็แค่งานช่วยอาจารย์น่ะ" วัดตอบก่อนเปลี่ยนหัวข้อพูดคุยไปทางนัม "โอ้ นัมน่าจะเล่าให้เราฟังเรื่องเอ็มวีที่ไปถ่ายอาทิตย์นี้นะ ที่ทำให้ได้ยอดหมื่นคนดูมานะ"
"ผมถ่ายที่สะพานบรูคลินเป็นลองเทคไม่มีตัดต่อ แล้วก็บูม! หมื่นวิว!" นัมพูดด้วยความตื่นเต้น
"สถิติใหม่เลยนะเนี่ย!" วัดชมนัม
การพูดถึงเรื่องพวกนี้ทำพัฒน์หน่ายเพิ่มขึ้นไปอีก "มันก็แค่ดิวิชั่น3"
ทุกคนในโต๊ะอึ้ง เงียบสายตาทั้งสี่คู่มองมายังพัฒน์
"ก็แค่ทีมเล่นดนตรีในบอสตัน ไม่ได้อยู่ในดิวิชั่นสอง แค่ดิวิชั่น3" พัฒน์พูด
"นี่เธอมีเพื่อน บ้างรึเปล่าพัฒน์" วัดกอดอกและมองตรงไปทางพัฒน์
"ไม่ครับ"
"ทำไมล่ะ?"
"ไม่รู้สิครับ ผมแค่ไม่เห็นประโยชน์ในการมีเพื่อน" พัฒน์ตอบเขาไม่ได้มีใครรู้จักเขาจริง ๆ เพื่อที่จะเล่าเรื่องชีวิตให้ฟัง
"ถ้าอย่างนั้นเธอทำชมรมกับใครล่ะ สตีฟ จ๊อบกับ สตีฟ วอซเนียกเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเรียนนี่ถูกมั้ย?"
"พาลเมอร์ ลัคกี้ก็ไม่เคยมีเพื่อนเลยจนกระทั่งชวนเพื่อนมาเล่นเกมเขา"
"อ้อ นั้นเองเป็นแบบอย่างความสำเร็จของเธอสินะ" วัดถาม
"ผมคิดว่าการเป็นนักนวัตกรรมที่ยอดเยี่ยมที่สุดในศตวรรษที่ยี่สิบคือแบบอย่างของความสำเร็จทุก ๆ คน"
"ตายอย่างอนาถเพราะปฎิเสธการรักษา และโดนไล่ออกจากบริษัทตัวเองตอนอายุสามสิบไม่ใช่แบบอย่างความสำเร็จสำหรับฉัน" วัดพูด
"ผมยอมตายอย่างอนาถตอนอายุห้าสิบหกแต่มีคนพูดถึงผมตอนกินข้าวดีกว่ารวยฉิบหายแต่ต้องอยู่อย่างเหงา ๆ จนอายุเก้าสิบแต่ตายโดยไม่มีใครจำผมได้สักคน" พัฒน์พูดด้วยเสียงมั่นใจมองไปทางวัด
"แต่ต้องมีเพื่อนสักคนที่จดจำเธอ นั่นแหละประเด็น" วัดบอก
"แล้วแถวนี้มีใครเป็นเพื่อนกับฌอน ปาร์คเกอร์บ้างครับ นั่นแหละประเด็น"
"บอยกับนัมมีเพื่อนมากมายและสิ่งนั้นทำให้เขาได้ประโยชน์มาก" วัดพยักหน้าชี้ชวนหันไปทางบอยกับนัม
"อ้ออย่างนั้นสักวัน เขาคงได้เป็นประธานการประชุมสันติภาพโลก งั้นสินะครับ"
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แกคิดว่าแกแน่กว่าเราเหรอ!" บอยถามพัฒน์
"เข้าใจเร็วดีนี่ พ่อทูตสันติภาพ" พัฒน์ประชด
นัมถามพัฒน์กลับ "ฉันขอถามแกสักคำสิ ถ้าแกคิดว่าได้ทุนจากยูเอ็นตลกมาก แกก็ลองขอดูสิ"
"นั่นแหละประโยคที่นายไม่มีวันได้ยินจากผู้ช่วยรัฐมนตรี" วัดประชดพัฒน์
"ใครอยากได้ของหวานบ้าง" น้อยเอ่ยแทรกเพื่อลดอุณหภูมิอารมณ์ที่ฉุนเฉียวเหนือจานอาหาร
"และไม่มีวันได้ยินจาก ซีอีโอสตาร์บัคส์ใช่มั้ย?" บุญพูดกับพัฒน์อย่างประนีประนอม
พัฒน์เงียบและลุกออกจากโต๊ะ พัฒน์แวะมองแววตาที่เคยเปล่งประกายเหล่านี้ ความรับผิดชอบทางการเงินที่มากขึ้นทำให้คนเหล่านี้กลัวทั้งการมีเงินและการสูญเงินมากขึ้น สหรัฐกลับกลายเป็นเหมือนโรงเรียนสร้างความกลัวที่ยังไม่มาถึงคนถูกกรอกข้อมูล พวกเขาเหล่านั้นจึงยึดติดกับภาพของฆาตกรหรือหุ่นยนต์นักฆ่าแทนที่จะมองเห็นถึงตัวเลขสกุลเงิน เศรษฐกิจ หนี้เสียทั้งหมดเป็นเพียง 'กระดาษที่ค่อย ๆ บาดเราจนตาย' เขาหยิบจานของตัวเองนำไปวางไว้ในซิงค์ล้างจาน และเดินออกมานอกร้านอาหาร
สายตาพัฒน์สาดส่องไปที่เหล่าคนที่แทรกตัว วิ่งวุ่นอยู่ในเมือง เห็นประเทศนี้มั้ยคนชนชั้นล่างทำงานหนักทุกวันแต่คนรวยมีเวลาว่างกินของดี ๆ ทุกวัน ความรวยทำให้คุณสำคัญไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี เงินคืออำนาจและจะอยู่ข้างคนที่มีเสมอ ถ้าคุณบริโภคมากพอคุณจะได้ทุกอย่างมากพอด้วย โลกนี้ไม่ได้พูดถึงคนเหล่านี้แม้แต่จะพูดเพื่อนชื่นชมหรือยอมรับอย่างเป็นมนุษย์ พวกเขาแค่ต้องเดินตามถนนล่องหนที่ชนชั้นนำขีดไว้ให้ ประเทศสหรัฐอเมริกาไม่ต่างจากประเทศบ้านเกิดของผม อับแสง เงียบงัน เสียงที่กระชุ่มกระชวยได้คือคนที่สะสมอำนาจมากพอ ความหวังที่คนเหล่านี้จะไต่เต้าได้เหมือนที่ต้องซื้อของบางอย่างเพื่อคิดว่าจะพามันไปสู่เป้าหมายทางสังคมได้ซึ่งคนที่จะคอยแทะเล็มส่วนแบ่งเงินในกระเป๋าเงินของคุณก็คือคนรวยเหล่านั้น พัฒน์คิดเรื่องเหล่านี้ไปกับจังหวะของตัวโน้ตดนตรีอิสระในเพลงใต้ดินเกาหลี เป็นเพลงที่คิมยอง ซูเคยแนะนำพัฒน์ตอนเด็ก
พัฒน์ดูเวลาในโทรศัพท์มือถือ เขาต้องกลับห้องไปเรียนออนไลน์ของหลักสูตรมหาลัยวิทยาลัยสแตนฟอร์ดเพิ่มความรู้ของเอ็มไอทีไม่เพียงพอต่อเป้าหมายและการสร้างทักษะย่อย มนุษย์เป็นเหมือนโรคยังไงก็จะหาทางและมีชีวิตรอดมาได้ สิ่งที่เกิดขึ้นในภูเก็ต เขาคิดว่าการช่วยคนเป็นการมีคุณธรรมจะทำให้ข้างในตัวเองเปลี่ยนไปหรือทำให้เกิดบางอย่างได้แต่ทั้งหมดเกิดจากพื้นฐานของอารมณ์อ่อนไหวของมนุษย์ ทั้งหมดเป็นเพียงแค่เด็กที่สวดอ้อนวอนอยากให้โลกนี้ดีขึ้น พัฒน์โกหกทั้งคนอื่นและทำร้ายคนอื่น พัฒน์กำลังทำตัวออกห่างจากคนอื่นเพื่อหาความหมายในตัวเอง บางสิ่งที่เขาทำเป็นเพียงแค่เรื่องสยองขวัญของคนอื่นแต่บางส่วนของพัฒน์ยังคงอยู่ภายในไม่ได้หายไป เวลาจะค่อย ๆ ฆ่าพัฒน์กัดกินจากข้างในและตัวเขาเองก็รับรู้ถึงทุกทางของอารมณ์ที่เข้ามาว่าเอ่อล้นไปด้วยความกลัว เขาเองแค่รอเวลาว่าความกลัวการตายของตัวเองกำลังจะลิ้มแทะตัวตนไปอีกแค่ไหน เขากู่ร้องความช่วยเหลือภายในแปลเปลี่ยนเป็นความฝัน
มันจะเป็นเพียงแค่การแตกออกของตัวตนอีกครั้ง เขากำลังใจเสาะและเล่นซ่อนหากับพื้นที่ปลอดภัยของตัวเอง ที่มีอยู่แค่ในความทรงจำมีสิ่งที่ยืนยันถึงมันน้อยนักการจำได้ถึงแต่ละช่วงเวลาทั้งสร้างคุณค่าและลดคุณค่าต่อความหมายตัวตนไปพร้อม ๆ กัน พัฒน์ไม่สามารถล้างสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเขาเองได้ ในโลกนี้เด็กแบบพวกเขาแทบจะไม่มีพื้นที่ที่ปลอดภัย เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนสัตว์ประหลาด เขาพยายามจะทำสิ่งที่ดีมาตลอดแต่มันกลับจบด้วยความเจ็บปวด สำหรับพัฒน์เขายังอยู่ในช่วงไม่รู้ว่าสิ่งไหนถูกต้อง เขาคิดว่าเรื่องทุกอย่างแย่เพราะเขามาตลอด พัฒน์มีความต้องการจะเปลี่ยนแปลงอดีตแต่ความต้องการที่จะเปลี่ยนแปลงอดีตก็กลับมาขยำเคี้ยวตัวตนเขาอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับโลกนี้ผิดไปหมดแล้วไม่มีใครเลือกที่จะพูดสิ่งที่ถูกต้อง เขาแค่ทำในเรื่องที่พยายามจะถูกต้องมาตลอด แต่การทำสิ่งที่ถูกต้องทำให้เขาต้องยอมรับความเจ็บปวดของการกระทบกับชีวิตของคนอื่นตลอด ภายในลูกบอลของตัวตนพัฒน์กำลังจะจมในแอ่งน้ำตาของตัวเอง ที่เขาไม่ร้องไห้ออกมาอีกตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
พัฒน์เหม่อคิดถึงเรื่องในความทรงจำก่อนเดินออกจากหน้าร้านและเดินตรงกลับที่พักแคบ ๆ ในนิวยอร์ก พัฒน์เอาเงินสดของตัวเองอยู่ใต้พื้นห้องพักของตัวเอง อีกหนึ่งร้อยเมตรแมนชั่นที่มุมถนนและห้องพักที่ชั้นสามนั้นอยู่ปลายสายตา
ทันใดนั้น บรึ้มมม!! เสียงของแสงไฟลุกวาว เป็นก้อนกลมออกมาจากห้องที่พัฒน์พักกริ่งแจ้งเตือนไฟไหม้ของอาคารดังด้านใน ม่านตาพัฒน์ขยายเหงื่อร้อนออกทั่วตัว เขาสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นใจเขาเต้นรัวเรียกร้องหาคำตอบก่อนที่คำตอบจะเข้ามาเป็นเสียงโทรศัพท์มือถือของเขา
"กริ๊ง...กริ๊ง..." มีสายเรียกโทรเข้ามา พัฒน์เปิดฝาพับโทรศัพท์มือถือรับสาย
"ว่าไง"
เสียงที่คุ้นเคยพูดด้วยภาษาเกาหลี "พ่อหนุ่มอิเกีย ที่กำลังจะเป็นอดีตนักศึกษาเอ็มไอที ครั้งสุดท้ายที่เราพูดคุยกันนายบอกว่าจะทำอย่างน้อย หนึ่งปี นายผิดสัญญา พวกนายต้องคืนเงินมาทั้งหมดภายในสองสัปดาห์" สายจากลีดูซัมวางสายลง
ใบหน้าที่กังวลของพัฒน์สะท้อนแสงสีเหลืองก่อนปลายหางตาจะเห็นแม่ของเด็กห้องด้านซ้ายยืนอยู่หน้าอาคารกำลังจะเข้าไปแต่ถูกห้ามจากคนในอาคารที่เคลื่อนตัวออกมาข้างนอก เธอตะโกนขอให้คนไปช่วยพัฒน์รู้จักใบหน้านั้นดี ถึงแม้เสียงไซเรนจะอยู่ห่างไกลออกไปแต่เขาตระหนักดีว่านั้นอาจจะไม่ทันต่อชีวิตเด็กแน่ ๆ
พัฒน์ปาโทรศัพท์มือถือเข้าข้างทางและรัวเท้าก้าวเข้าไปในอาคารเด็กที่หลับอยู่ไม่ได้ร้องไห้ต่อการเจ็บปวดและผนังหลอดลมที่ใกล้จะไหม้ เขารีบเอาไหล่ชนประตูของห้องข้าง ๆ ปึ้ง!! ปึ้ง!!  บานพับประตูหลุดออกผนังด้านขวาเป็นรูช่องใหญ่จากห้องของตัวเอง เขาเห็นเงินอยู่ในพื้นไม้ในห้องเปิดอยู่หางตาเหลือบมองไปทางเงินเพียงครู่เดียวก่อนเดินตามหาเด็กในห้องจนเจอเด็กห้าขวบขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เด็กหลับอยู่และเริ่มไอตอนหลับ เด็กนี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังจะตาย อ้อมแขนพัฒน์อุ้มเด็กลงไปก่อนที่จะเกิดการระเบิดของการรั่วไหลของแก๊ส เขารีบออกมาจากประตูและลงบันไดสู่ชั้นหนึ่ง "บรึ้มมม!!!" เสียงระเบิดจากแก๊สของเปลวไฟไล่หลัง
พัฒน์ออกมาจากบันไดของอาคารเจอกับแววตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำตา เขาแค่รู้ว่าการสูญเสียคนที่รักดึงดูดและรั้งท้ายต่อความเศร้า เขาไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้าเป็นเหมือนตัวเองคำตอบของผลลัพธ์อยู่ในอ้อมแขนของพัฒน์ที่มอบให้กับแม่ตรงหน้าเธอดีใจและอุ้มลูกตัวเอง
"ขอบคุณพระเจ้า" เธอพูดกับตัวเองพลางกอดลูกไปด้วยกับชายตาเห็นพัฒน์เดินห่างไป ไฟที่ติดมาที่ชายเสื้อกันหนาวด้านหลังตัวเอง เขารู้ตัวก่อนที่คนอื่นจะทักให้ถอดชุดกันหนาวกระทืบไฟก่อนที่จะไฟลามไปตามจุดอื่น หลังจากนั้นหยิบเสื้อขึ้นมาโดยหันหลังให้กับผู้หญิงกับเด็กที่ตัวเองช่วย
"คุณเป็นฮีโร่เหรอ" คำถามตามมาจากหญิงที่อุ้มลูก
"อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ! ขอร้องอย่าพูดคำนั้น" เขาตอบอย่างทันที พัฒน์รู้ว่าเขาไม่เหมาะกับคำแบบนั้นมือซ้ายก้มตัวหยิบโทรศัพท์บนพื้นซีเมนต์ หักทิ้งเป็นสองท่อนปาเศษซากการติดต่อเข้าไปในถังขยะเหล็กรูปทรงกระบอก


## คลื่นลูกโต  High Roll

สถานที่จัดสนามแข่งรถทามิย่า จังหวัดเกียวโต ประเทศญี่ปุ่น โชนั่งอยู่บนเก้าอี้สนามกีฬาเก้าอี้สูงกับแววตาอ่อนล้าเขาจับจ้องรถในสนามแข่ง ใส่หมวกแก๊ปและที่วางแขนมีแก้วน้ำอัดลมตั้งอยู่ เด็กนับสิบที่นี่แข่งกันประกอบรถจากพลาสติกและต่อกับแบตเตอรี่หาทางทำให้รถตัวเองทำงานไวที่สุด รถในสนามแข่งความเร็วคละกันไปมาการแข่งของที่นี่ไม่ได้แข่งกันที่ความเร็วรถอย่างเดียว แต่เป็นความทนของแบตเตอร์รี่และการตกแต่งของรถ รถบางคันสามารถเร่งไฟให้แรงได้ความท้าทายของการแข่งรถทามิย่าคือความสามารถในการน็อครอบได้ กับรถคันไหนที่ออกจากสนามก่อนแพ้ รถที่ดีที่สุดของการแข่งขันไม่ใช่รถที่เร็วที่สุด รถที่ดีที่สุดของที่นี่คือรถที่อยู่ในรางและเร็วที่สุด
โชเป็นหนึ่งในตัวตนที่เป็นรถแข่งที่อยู่ในรางต่อให้เร็วที่สุด ทุกคนก็แค่อยู่ในราง โชติดอยู่กับประเทศญี่ปุ่นด้วยภาษาญี่ปุ่นและความรู้ของที่นี่ การแข่งขันที่ผู้แข่งไม่สามารถกำหนดของตัวเองได้นั้นน่าเบื่อสำหรับโช
"ปี๊ด!!" เสียงนกหวีดดังด้วยลมหายใจออกจากโช สนามนี้ได้ผู้ชนะแล้ว เสียงเชียร์ที่นี่มีทั้งคนที่สุขงอมอย่างกระปรี้กระเปร่าและเสียใจต่อความช้าของตัวเอง มีพนักงานสนามแข่งขันเข้ามาทักผู้คุยกับโชจากด้านซ้ายของเก้าอี้ว่ามีคนมาตามหาและชี้ไปที่ประตูทางเข้างาน มีชายสองคนเข้ามาที่สนามทามิย่าและรออยู่ที่หน้าประตู แสงข้างนอกสะท้อนด้านหลังชายร่างใหญ่เป็นคนเกาหลีสวมสูททั้งสองคน โชมองจากที่นั่งสูงแสงที่ย้อนเข้ามาไม่สามารถมองเห็นได้แต่เขาก็รับรู้ว่าการพูดคุยที่กำลังจะเกิดขึ้นมาจากผลลัพธ์ที่ตัวเองเคยทำ
ร้านพิซซ่าเดลิเวอรี่ เมืองพัทยา จังหวัดชลบุรี ประเทศไทย
พิซซ่าและความหอมของแป้งที่อบจากเตา ถาดวงกลมกำลังเอาพิซซ่าวางไว้ในกล่องกระดาษ พนักงานนำเก้าอี้พลาสติกอันเล็กมาวางไว้ตรงกลางแป้งกรอบแป้นนั้น เพื่อให้ฝากระดาษกล่องแข็งแรงไม่ลงมาทับหน้าพิซซ่า กล่องพิซซ่าสามกล่องนั้นซ้อนทับกันและถูกวางในช่องส่งอาหาร ไมล์เป็นพนักงานขับรถส่งอาหารที่นี่ ราวกับเขาใช้ประโยชน์ของการขับรถได้แค่ที่นี่ ทั้งสนามแข่งหรือผู้สนับสนุนในประเทศแบบนี้ ไมล์ต้องรอไปแข่งระดับจังหวัดก่อนถึงจะเป็นตัวแทนระดับประเทศได้ กว่าจะถึงเวลานั้น กลุ่มคนมีเงินและทีมดีพร้อมกับผู้สนับสนุนเงินหนาพวกนั้นจะได้ซ้อมมากกว่านั้นเป็นกฎการสะสมชั่วโมง ไมล์ได้แค่ฝึกฝนผ่านการขับรถส่งพิซซ่า
"อย่าเป็นตัวเองหล่ะ" พนักงานครัวแจ้งคำสั่งซื้ออาหารของไมล์ให้นำไปส่ง
ไมล์รับกล่องพิซซ่าสามกล่อง มองกระดาษสถานที่ลูกค้าพร้อมนึกสงสัย "ทำไมไม่ให้พี่วิทไปส่ง" หันไปทางพี่วิดกำลังนั่งไถหน้าจอสี่เหลี่ยมโทรศัพท์มือถืออยู่ด้านข้างจุดพักพนักงาน เขาทำหน้าที่ส่งอาหารเหมือนกับไมล์
ในขณะเห็นว่าไมล์ดูยึกยักและคิดมาก "เขาเจาะจงว่าเป็นเธอ" เธอตอบก่อนไมล์จะถาม
ไมล์ได้แต่สงสัย เขาแค่เลือกจะรับรู้ ในมือถือกล่องพิซซ่าสามกล่องวางทั้งสามถาดเข้าไปในรถ ไมล์เปิดประตูเขานั่งอยู่ในกระป๋องเหล็กสีแดงเคลือบเงา ความเร็วและความเข้าใจเครื่องยนต์ของไมล์ทำให้เขามีความมั่นใจแค่เรื่องเดียวในที่นี้ การนั่งหลังพวงมาลัยหลวม ๆ และมีสิ่งที่ตัวเองรู้จักอยู่ในมือเป็นเพียงความสนุกเดียว ความเร็วของรถทำให้เวลารอบตัวของไมล์หยุดเคลื่อน เขาไม่ได้รับรู้ถึงเวลาและตัวเองเมื่ออยู่หลังพวงมาลัย
"ช้ากว่านั้นไมล์" พนักงานแคชเชียร์เตือนเรื่องความเร็วการส่งอาหารตอนรถออกไปแล้ว ล้อกำลังหมุนเครื่องยนต์เคลื่อนตัว คนบนรถคิดถึงความเร็วกว่าที่ตัวเองคิด จากระยะทางไมล์ไปถึงอีกฝั่งของเมืองได้ภายในแปดนาที ในขณะที่ปลายทางมีคนสวมสูทสองคนนั่งรอข้างหน้าทางเข้าอาคารชายเกาหลีทั้งสองรอไมล์อยู่
เมื่อถึงจุดหมายไมล์เปิดประตูรถออกจากกล่องเหล็กหยุดเคลื่อนไหว หยิบพิซซ่าทั้งสามถาดออกมาพร้อมเดินไปโรงแรมในพัทยา ชายร่างใหญ่สวมสูททั้งสองคนปรากฏตัวบอดี้การ์ดของลีดูซัมเป็นการเจอที่เขารู้ทันทีว่าจะเกิดอะไรขึ้น กล่องพิซซ่าตกลงที่พื้นไมล์รีบวิ่งกลับเข้าไปในรถยนต์ของตัวเอง แต่ไม่ทันเสียแล้วด้านหลังรถมีชายเกาหลีอุ้งมือรับน้ำหนักปืนชี้มาทางร่างกายผู้เป็นเจ้าของรถยนต์พร้อมพูดทักทาย
เรือนจำจังหวัดนนทบุรี ประเทศไทย
เสียงออด และเสียงโซ่ และประตูลูกกรงเสียงดังไปมาที่นี่ เป็นเวลา แออัดและไม่สะอาด ข้อหาค้าเบียร์ผิดกฎหมาย จากการทำสิ่งมึนเมาขายในครัวเรือน เบนแค่อยากทำแอลกอฮอล์กินในงานปาร์ตี้ของตัวเอง เสียงก้าวเท้าของเบนเดินออกมาจากห้องขังสองเดือน เข้ามาในตอนเช้าในห้องก่อนการถูกปล่อยตัว เขานั่งลงให้สัมภาษณ์ตรงข้ามเจ้าหน้าที่ข้าราชการรัฐ
"อรุณสวัสดิ์" เสียงพนักงานผู้นั่งตรงข้ามเบน
"อรุณสวัสดิ์ครับ" เบนตอบ
"ช่วยทวนชื่อตัวเองเพื่อการบันทึกข้อความด้วยค่ะ"
"เบนจามิน วอลเตอร์ครับ"
"ขอบคุณมากคุณเบนจามิน เป้าหมายของการสนทนาครั้งนี้คือการประเมินว่า ถ้าปล่อยตัวคุณ คุณจะทำผิดกฎหมายอีกหรือไม่ การกระทำเหตุผิดกฎหมายมีครั้งนี้เป็นครั้งแรกในการค้าของผิดกฎหมาย คุณช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ยว่าเกิดขึ้นได้ยังไง"
"อย่างที่คุณบอกครับ ผมไม่เคยถูกจับ"
เจ้าหน้าที่คนที่สองจับกระดาษและตรวจสอบข้อความที่ต้องถามเพิ่มตามตัวอักษร "คุณเบนจามิน พวกเราพยายามจะหาเหตุผลว่าทำไมคุณถึงกระทำเรื่องผิดกฎหมาย หรือเหตุผลที่คุณถูกจับในครั้งนี้"
เบนนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "พ่อผมเสีย แม่ผมแต่งงานใหม่ น้องชายบุญธรรมถูกยิงที่โรงเรียน ผมธาตุไฟแตกเข้าสู่รูปแบบพฤติกรรมทำลายตัวตน"
"ถ้าคุณถูกปล่อยตัว คุณจะกลับเข้าสู่รูปแบบพฤติกรรมเหมือนเดิมอีกมั้ย"
"ผมว่าพ่อผมตายได้ครั้งเดียว แม่ผมอาจจะแต่งงานใหม่อีกหลายรอบเพื่อทำให้ผมไม่พอใจได้"
"แล้วคุณเบนจามินคิดว่าคิดว่าจะทำอะไรหลังจะถูกปล่อยตัวไป" เจ้าหน้าที่คนที่สามสอบถาม
เบนนั่งนิ่งถูกตัดสินเขาบอกคำตอบของตัวเองไปก่อนออกจากห้อง เบนเดินตรงไปที่ห้องรับของส่วนตัว หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จของส่วนตัวที่อยู่ในซองสีน้ำตาลคือกุญแจรถเบนคิดถึงรถตัวเองที่อยู่ที่บ้าน เท้าก้าวของเบนเดินออกจากเรือนจำไปสู่ลานจอดรถ แสงข้างนอกสีฟ้าสะท้อนกับอาคารสีครีม
เบนเดินตรงเข้าไปที่คุ้นตา รถที่จอดรออยู่ตรงหน้าเขาคาดหวังว่าจะเป็นไมล์ที่ให้มารับ เบนสมหวังกับความคิดที่ไมล์มารับ แต่ความสมหวังนั้นมาพร้อมกับความตระหนก ปรากฏว่าในรถนั้นมีคนอื่น และคนอื่นนั้นคือคนเกาหลีอีกสองคนอยู่ข้างใน เบนเห็นแต่ไกลเมื่อเดินมาครึ่งอีกครึ่งก้าว เขาหยุดนิ่งและหมุนตัวกลับไปที่ทางออกลานจอดรถวิ่งหนีท่ามกลางรถและกรวดหินของลานจอด รถสีแดงของไมล์มาดักหน้าทางออกลานจอด เบนตกใจและรับรู้ถึงความกลัวในตัวเองเขาหายใจถี่และหอบจากการวิ่ง
กระจกประตูด้านข้างรถยนต์เลื่อนลง ปลายกระบอกปืนภายในรถชี้มาทางเบน อุ้งมือลีดูซัมโอบอุ้มตะกั่วกับดินปืนและนิ้วชี้อยู่ในลั่นไก
"ขึ้นมาบนรถ" ลีดูซัมพูดภาษาเกาหลี
"ผมขอโทษพี่เบน" ไมล์ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยพูดด้วยความเสียใจ
เบนขึ้นมานั่งด้านหน้ารถ ข้างหลังคือลีดูซัมที่ถือปืน พร้อมหันไปทางศีรษะคนทั้งสอง ลีดูซัมแจ้งจุดประสงค์ของการเจอเช่นเดียวกับที่แจ้งให้พัฒน์ โช และไมล์
เบนได้แต่ถอนหายใจอยู่เบาะหน้า เขารับรู้ว่าสิ่งนี้ปฏิเสธไม่ได้ เวลาถอยหลังของสิบสี่วันเริ่มต้นขึ้น


## บัตรผ่าน  The Wild Card

วันพฤหัสบดีของสัปดาห์ที่แรก เหลือเวลาอีกสิบเอ็ดวัน ที่โรงงานโกดังคอนเทนเนอร์ ในภูเก็ต ประเทศไทย
พัฒน์ยืนกำลังครุ่นคิดเอามือจับคางหันหน้าเข้าทุกคนนั่งอยู่ในโรงรถ โทนี่ ยามาซากิ ลิน ลาพาธี พอล ไมล์ ฟามิเนะ ไดโตะ โชและเบนจามิน วอลเตอร์
"ลินบอกว่าเขาเรียกเราว่าชมรมสุดท้าย คิดได้ไง ทำไม่เอาที่ผมคิด" ไมล์อารมณ์เสีย หงุดหงิดใส่พัฒน์
"มันเป็นความร่วมมือ ชื่อบิกแบงหรือคิปป์ทีมล่ะ เรียกอย่างนั้นดูถูกกัน ผมเจ็บกระดองใจเลยรู้มั้ย เราต่างเรียกว่า 'ภารกิจคิปป์ทีม' เราเรียกแบบนั้นตอนทำ ถ้านายอยากเรียกอย่างอื่นละก็" โชออกความเห็นด้วยภาษาญี่ปุ่นพร้อมอารมณ์เสียท้ายประโยค
โทนี่ลุกจากเก้าอี้ "ถามจริง พวกพี่ทำอะไรเจ๋ง ๆ ทำไมไม่บอกผม ผมได้แต่คิดว่าผมรู้จักพี่ซะอีก" เขาเดินเข้าใกล้พัฒน์ "พอกันที" โทนี่เดินออกจากโรงรถเก่านั้นไปทางประตู
พัฒน์รับรู้และก็กลับมาพูด"โอเค กลับมาเรื่องเดิม จากที่เราทำมาบวกดอกเบี้ยลีดูซัมต้องการให้พวกเราทำอวัยวะต่อ ไม่ก็คืนเงินให้ทั้งหมด หักลบกันคนละประมาณ 210 ล้านได้ คนละ สองร้อยล้านใครมีถึงมั่ง"
ทุกคนเงียบพัฒน์คิดถอนหายใจ "ขาดกันคนละเท่าไหร่" ยังไม่มีใครตอบทันทีพัฒน์มองไปที่ไมล์ "นายขาดเท่าไหร่"
ไมล์เอามือกุมขมับตัวเอง "หนึ่งร้อย… หนึ่งร้อยล้าน"
ลินถาม "นายใช้เหลือ 100 ล้านเหรอ"
"ใช่พี่ลิน จะสอนเงินสี่ด้านผมเหรอ พี่ไม่รู้หรอก ว่าเริ่มจากศูนย์มันเป็นยังไง"
พัฒน์พยักพน้ารับรู้จำนวนเงินของไมล์ "โชหล่ะ"
"คิดดอกด้วยของผมขาด 80 ล้าน" โชตอบเป็นภาษาญี่ปุ่น
เบนตอบ "บ้านหลังนั้นสวยนี่.. ของฉันลบห้าสิบล้าน"
ทุกคนหันไปมองหน้าเบน
"ธุรกิจโรงแรมก็งี้แหละเพื่อน" เบนตอบ
พัฒน์ "ผมติดอยู่ 20 ล้าน สรุปว่าเราติดอยู่ 450 ล้าน"
เบนพูดขึ้น "มันไม่ได้หาเราเจอเองมีคนช่วยมันอยู่"
ไมล์ถาม "โจรอีกคนเหรอ"
พัฒน์ตัดเข้าประเด็น "คนที่เรารู้จักไม่มีใครละเมิดกฎข้อที่หนึ่งแน่ ที่เรารู้ก็คือเราต้องหางาน งานที่จ่ายดี"
"พวกเรามาไกลเกินกว่าทำงานที่ไหนในประเทศนี้แล้ว" เบนตอบ
โชนึกบางอย่างออกและพูดขึ้นมา "ทำไมเราไม่ทำอวัยวะอื่นคืนไปหล่ะ"
"นั้นเป็นทางเลือกสอง" พัฒน์ตอบ "นั่นแหละเราเลยเรียกลิน"
ลินที่มองเหม่อสีฟ้าตัดกันที่นอกหน้าต่างอยู่ด้านนอก หันมาทางพัฒน์ ลินรู้ตัวตนของลินไม่อยากถูกเปิดเผยกับบริษัท ลินต้องการชีวิตธรรมดา การมาช่วยพัฒน์คือส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือและทำให้ความธรรมดายังอยู่กับตัวตนลิน
โชถามพัฒน์ที่ยืนอยู่ด้านหน้า "ดี เราจะทำอะไร?"
พัฒน์นิ่งคิดครู่หนึ่ง ทันใดนั้น "หัวใจ!" เบนตอบ ทุกคนสายตาหันไปมองคำตอบที่ออกจากคนพูด
"งั้นก็หัวใจ" พัฒน์พยักหน้ารับรู้ "เวลาไม่คอยท่า ลงมือทำกันเถอะ"
โชกับไมล์ทำหน้ากังวล
ไมล์เดินเข้าไปใกล้เบน "ที่นี่เราก็ใช้มุก ผมสามารถทำใจได้แล้วสินะ" ไมล์พร้อมยิ้มกริ่มสนุก เบนแสดงคำตอบผ่านสีหน้า ว่าเรื่องนี้อาจจะไม่ตลก เพราะคนที่ต้องทำงานหนักคือพัฒน์ โช ลิน และเบน
ตั้งแต่วันพฤหัสทุกคนทำงานสี่วันต่อเนื่อง เอาชั่วโมงนอนของทุกคน สี่คนมัดรวมกันได้แปดชั่วโมง
"ผมทำอย่างนี้มาตั้งแต่สิบสองขวบแล้วนะ พี่มันละเอียดลออเกินไป พี่ต้องหาอุณหภูมิต่อการเต้น แรงพลังงานจลน์ในอวัยวะ ไม่งั้นหัวใจไม่สามารถเต้นได้แน่" โชตะคอกเบนเรื่องความสามารถทางเคมีและสิ่งที่ทำอยู่
"เอาหน่า ๆ คนพวกนี้ไม่อยากได้ชีวิต เราแค่อยากได้ไฟล์การเรียงเซลล์" เบนตอบก่อนลุกไปดูวิวข้างนอกหน้าต่าง
ลินเรียก "โช" พร้อมกับหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้โชดู
โชยืนดูข้อมูลการคำนวณอุณหภูมิต่ออวัยวะ และการพลังงานไฟฟ้ากับข้อมูลส่งให้ดู "โอเค" โชเห็นว่าปัญหานี้ถูกแก้แล้วผ่านลิน
"อาจจะใช้ได้" ลินตอบ
พัฒน์หันหน้าออกไปนอกหน้าต่าง "วิเศษ จำฉากใน 'เวสต์เวิลด์' ที่ยูล บรีนเนอร์ ก่อนถูกเปิดหน้ากากได้มั้ย" เขากล่าวกว้าง ๆ มีแค่เบนที่หันไปทางพัฒน์ ลิน ตั้งใจทำงานเพ่งที่หน้าจอ กับโชใส่หูฟังทำงานต่อหลังจากคำถามเมื่อกี้
"ได้ มือปืนที่ข้างในเป็นหุ่นยนต์ 'ผมมีคำถามคำถามที่ไม่ควรจะถาม' ฉันร้องไห้ทุกครั้ง" เบนเล่าถึงสิ่งที่เคยดู
"ทำไม" ลินสงสัยถามที่พัฒน์เอ่ยเรื่องนี้ขึ้นขณะหาทางสร้างโครงสร้างเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจ
พัฒน์เดินตรงเข้ามาที่หน้าจอของตัวเอง เข้ามาเปิดไฟล์ข้อมูลในคอมพิวเตอร์หันหน้าจอไปยังเบน โช ลิน และนั่งเอนหลังพิงเบาะ  "ความเป็นไปได้เดียว เยื่อหุ้มเซลล์กับลิ้นหัวใจหน้าเกินไปสองมิล ไม่มีจุดชัดเจนเลย แม้แต่กับโครงสร้างกล้ามเนื้อหัวใจ ในจักรวาลที่เราอาศัยอยู่มันเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้" เขาถอนหายใจหลังพูดเสร็จสิ่งนี้ทำทุกคนหนักใจ
พัฒน์กับเบนเดินออกไปเดินเล่นข้างนอก ทั้งสองคิดว่าการออกไปสูดอากาศหายใจอาจเป็นทางเดียวที่น่าจะคิดอะไรออกหลังจากที่ทำงานจนกระทั่งเจอรากของปัญหา
ท่าเรือคอนกรีตแนวนอนยาว วางตัวชี้เข้าไปในที่ทะเล ก้าวเท้าทั้งสองกำลังคำนึงถึงเรื่องราวและการแก้ปัญหา แววตาสองคู่แทบจะไม่ได้มองไปยังสีฟ้าผู้เคลื่อนไหว ที่เป็นต้นเหตุของเสียงคลื่นรอบตัว
พัฒน์ถามเบน "นายจะโทรหาใครได้อีก คนที่ทำวิจัยเรื่องอิมมูนหล่ะ"
เบน "เอกเหรอ คุยแล้ว"
"ได้เรื่องมั้ย"
"ไอเดียเพียบ แต่ทำจริงไม่ได้ เขากำลังลุ้นเทคโนโลยีเพื่อเพิ่มจำนวนการทดลองผ่านเอไอแบบใหม่"
"น่าสนใจมาก"
"เขาทำอะไรก็ได้ในการทดสอบข้อมูล กี่ครั้งก็ได้" ทั้งสองคนเงียบ
"พิมพ์เงิน 450 ล้านหล่ะ" เบนเสนอไอเดีย
"หลอกตัวเองแล้วมั้ง" พัฒน์ประชดด้วยเสียงค่อย
"ใช่ เรากำลังหลอกตัวเอง" เบนตอบ "รู้ไหมเรายังไม่ได้นึกถึงอะไร"
"อะไร" พัฒน์ถาม
"มอบตัว" เบนตอบ "ลีดูซัมจะมาทำอะไรเราได้"
"ก็เอาสิ โทรเรียกตำรวจบอกเขาว่า เราเป็นตัวการค้าอวัยวะในเอเชีย เราถูกขังคุก 20 ปีเป็นการสั่งสอนเขา ผมว่าแม่คงรอพี่ได้" พัฒน์ประชดกลับไปที่เบน
"นายทำเรื่องนี้ได้ดีนะรู้มั้ย"
"แล้วพี่อ่ะ ธุรกิจโรงแรมอ่ะ เป็นไงบ้าง"
"ห่วย"
"แฟนพี่หล่ะ"
"ก็ห่วย"
"ไม่รู้สิ ผมหยุดคิดไม่ได้ เป็นซะยังงี้ ไปที่ไหนผมก็คิดเรื่องที่จะพิมพ์อวัยวะ เป็นสิ่งที่ผมทำ ผมทำมาตลอด ผมรักมัน" พัฒน์ถอนหายใจ "ไม่รู้สิ น่าตลกนะ ว่าไหม ฟังนะ โลกนี้มันบ้าและพี่ก็…" พัฒน์สังเกตเห็นสีหน้าของเบนที่นิ่งคิด เขาแทบไม่ได้ฟังในสิ่งที่พัฒน์พูด เบนแสดงสีหน้านึกบางอย่างออก "พี่นึกออกแล้วเหรอเนี่ย"
"นายไม่ชอบแน่" เบนตอบ
พัฒน์เต็มไปด้วยแววตาสงสัย
เบนกลับมาแล็บที่โรงงาน ที่หน้าจอนำเสนองาน
"ทุกคน นี่ทางเลือกนี้เป็นทางเลือกเดียว อาคารซูเปอร์คอมพิวเตอร์ ของบริษัท เอชเอชเอ็ม ฮาร์ดแวร์ เทคโนโลยี นี่เป็นบริษัทเดียวที่ได้มีซูเปอร์คอมพิวเตอร์ถึงสามตัวในโมร็อกโก อาคารนี้ซ่อนอยู่ใต้โรงไฟฟ้าภายใต้การคุ้มกันของทหาร อยู่ในคุ้มกันแน่นหนา เปลี่ยนกะของหน่วยรักษาความปลอดภัยตลอดเวลา นี่เป็นหนึ่งในสามของบริษัทเทคโนโลยีที่สามารถมีซูเปอร์คอมพิวเตอร์สามตัว ทางเดียวที่จะดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดได้คือผ่านสถานีคอมพิวเตอร์กลาง" ภาพบนหน้าจอแสดงให้เห็นภายใต้อาคารลักษณะเหมือนแท็งค์น้ำขนาดใหญ่สามปริมาตรทรงกลม เหมือนเครื่องซักผ้าที่มีน้ำหมุนอยู่ภายในตลอดเวลาเพื่อลดความร้อน.."แล้วลินไปไหนล่ะ"
"พี่ลินกลับปารีสไปแล้วเขาฝากบอกว่า 'ฉันไปก่อนนะ มีงานต้องไปทำ นี่เลยเวลาวันลาพักร้อนแล้ว มีอะไรโทรมา'" ไมล์ตอบและทำเสียงแบบลินตอนที่เป็นประโยคของลิน
"ทำไมนายต้องทำเสียงเป็นลินด้วยวะ" เบนถามไมล์ และโชก็มองหน้าไมล์ พัฒน์ปวดหัวกับการพยายามอยากช่วยของไมล์
"เอาเถอะ มันเป็นเรื่องเล่าไงพี่ ผมแค่อยากทำตัวเป็นประโยชน์บ้าง"
พัฒน์และเบนมองหน้าไมล์ โดยที่ไมล์ยังไม่รู้ว่ามีหน้าที่ที่สำคัญที่ต้องทำ
"โอเค ข่าวร้ายคือ ระบบรักษาความปลอดภัยระดับเก็บรักษาหัวรบนิวเคลียร์ ทุกประตูทางเข้าใช้รูปมากกว่าหน้ายิ้ม การจะเข้าไปทุกประตู ต้องใช้รหัสที่เปลี่ยนใหม่ทุกสิบสองชั่วโมง สิ่งที่ดูจะผ่านเข้าไปได้คือท่อหมุนเวียนน้ำ ที่ประตูระบายน้ำจะไม่เปิดถ้าเป็นเหล็กหรือขนาดใหญ่เกิน"
"โดยที่ไม่สามารถปลอมแปลงตัวตนได้ และไม่สามารถขอประกันตัวได้ถ้าติดคุกประเทศโมร็อกโก" พัฒน์พูดต่อ
"สิ่งที่สำคัญกว่านั้น ทางท่อระบายน้ำปล่อยทำให้กระแสน้ำหมุนแรงตลอดเวลา และข้างในช่องลมกว้างแค่หกนิ้ว ฐานรากคอนกรีตหนาสิบสองฟุต"
"ท่อสายไฟฟ้า?" โชถาม
เบนหันไปตอบโช "คำเดียวเลย คุณเข้าสถานีไม่ได้ นอกจากคุณมีประวัติอยู่ในระบบ" เบนกดปุ่มสไลด์ "ข้อมูลบุคคลในระบบ ออฟไลน์ อยู่ในช่องของเหลวเย็น นี่เลยถึงหมุน"
"ของเหลวเย็น? มันอยู่ใต้น้ำเหรอ?" ไมล์ถามซ้ำ
"ใช่" พัฒน์ตอบ
"โอเค"
"งั้นหมายความว่าเราคนหนึ่ง ต้องเข้าไปในถังหมุนสามถัง เปลี่ยนแผ่นดิสประวัติที่ถังแรก ถังที่สองเปลี่ยนข้อมูลกลาง ถังที่สามเปลี่ยนการประมวลผล อีกคนสามารถเข้าใช้คอมพิวเตอร์โดยไม่ถูกจับแล้วเอาไฟล์ออกมา" พัฒน์คิดและหันหน้าไปทางเบน "นั้นเป็นทางเดียว"
"นั้นเป็นทางเดียว" เบนตอบ "มีคำถามมั้ย"
"แสดงว่าต่อให้เข้าไปโดยปลอมตัว ถ้าการประมวลข้อมูลเกินเวลา เราจะถูกจับ พวกเราจะติดคุกโมร็อกโกและออกมาอีกสิบปีข้างหน้า โอเคถ้างั้นความปลอดภัยขั้นต้นก็ไม่เป็นปัญหา" โชเสริม
"ผมเข้าทางนั้นได้มั้ย มันคืออะไร" พัฒน์ชี้ไปทางด้านหนึ่งของปริมาตรทรงกลมลูกแรก
"นั้นคือประตูซ่อมบำรุงเปิดได้จากข้างในเท่านั้น ถ้าคุณเปิดมันจากด้านนอก คุณจะเจอกับแรงดันน้ำปริมาตรสองแสนหนึ่งหมื่นแกลลอน"
"แล้วน้ำมาจากไหน"
"น้ำทะเลที่เอาเกลือออกแล้วผ่านท่อเข้าโรงไฟฟ้า ระบบถูกออกแบบให้ปิดอัตโนมัติถ้ามีโลหะเสียบเข้าไปในท่อ"
"ถังออกซิเจนเข้าไปไม่ได้" พัฒน์ตอบ
"ใช้เวลาเท่าไหร่ในการว่ายจากท่อไปประตูช่าง?" โชถาม
"สองนาที ด้วยแรงพัดของน้ำเต็มกำลัง"
"แล้วข้อดีหล่ะ" ไมล์ถาม
"ในการประมวลผลทั้งหมดของข้อมูลที่ทำได้ สามารถจำลองรูปแบบข้อมูลเชิงชีวภาพและการพิมพ์ หกถึงสิบอวัยวะจากที่เราเคยทำมา ในสามสิบวินาที หมายความว่าแต่ละไฟล์มีมูลค่าอย่างน้อยแปดสิบล้านบาทถึงหนึ่งร้อยยี่สิบล้านบาท แต่จากข้อมูลที่เราทำมาตลาดและความต้องการตลาดพุ่งขึ้นสูงมากกว่าเดิมสองเท่า ในราคาปัจจุบันอยู่ที่ ร้อยหกสิบล้านถึงสองร้อยสี่สิบล้านบาท ถ้าเอาไฟล์ทั้งหมดไปขายจะอยู่ที่อย่างต่ำหนึ่งพันหกร้อยล้านบาท เราจะเอาเงินกลับมาแบ่งทุกคนเท่ากัน ตัดสินใจดูละกัน"
โชอึ้งกับมูลค่าปัญหาและราคาในการแก้
ไมล์ยกมือถาม "ผมมีคำถาม"
เบนพยักหน้ารับข้อสงสัย
"พี่กำลังจะบอกว่า เราสามารถเข้าไปในแท็งค์น้ำ และมีอีกคนหนึ่งผ่านทุกประตูรักษาความปลอดภัย และคนที่อยู่ข้างใต้น้ำที่ไม่มีประตูทางออก และมีทั้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านบน พร้อมปืน ถ้าคนในน้ำไม่สามารถเปลี่ยนแผ่นดิสได้ทัน"
"ใช่ คนหนึ่งจะตายในน้ำ และอีกคนหนึ่งจะโดนจับด้านบน แต่ในแท็งค์น้ำไม่มีกล้องนะ" พัฒน์ตอบ
"ขอโทษที่ไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น" เบนกล่าวไปทางไมล์
"โอเค หมายความว่า ถึงแม้เราจะทำทั้งหมดได้ เราจะเดินออกมาโดยที่ได้ไฟล์มูลค่าหนึ่งพันหกร้อยล้านได้โดยที่ไม่โดนจับเลยเนี่ยนะ" ไมล์สงสัย
เบนนิ่งคิดอยู่ครู่และตอบ "ใช่"
ไมล์หยิบหมากฝรั่งมาเคี้ยวพร้อมกับหยิบหูฟังใส่และฟังเพลงต่อ เขากลุ้มใจกับและถอนหายใจกับการทำเรื่องนี้ พัฒน์เคี้ยวช็อกโกแลตเอ็มแอนด์เอ็มด้วยความเครียด พัฒน์หวังว่าเรื่องนี้จะจบลงหลังจัดการเรื่องพวกนี้ได้


## วิหารข้อมูล  Sanctuary

บนเครื่องบินขนส่งเครื่องบิน
"พี่ผมเสียใจที่พลาดเรื่องที่นิวยอร์กด้วย" ไมล์คุยกับพัฒน์ขณะใส่ชุด
"เก็บไว้เป็นบทเรียน" พัฒน์หันข้างและแต่งตัวอยู่ เขาเข้าใจคำขอโทษ แต่พัฒน์ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกมายังไง พัฒน์กับไมล์ใส่ชุดกันลม ไมล์ใส่หมวกกับที่ปิดกั้นอากาศ
ไมล์หันหน้าถามโชตอนกำลังขึ้นเครื่องขนาดเล็ก "เอาเครื่องลงได้มั้ย"
"มันเหมือนกันดั้ม" โชตอบ ไมล์รับรู้และพยักหน้า พัฒน์ถามไมล์ตอนเครื่องลำเล็กที่เขาทั้งสองคนนั่งกำลังจะถอยตัวลง
"นายเคยขับเครื่องแบบนี้เหรอ"
"ไม่"
ต่อหน้าโช คือทั้งสองคนอยู่บนเครื่อง ประตูท้ายเครื่องกำลังเปิดออก โชเอาหน้ากากออกซิเจนมาครอบผิวหน้าตัวเองด้วยมือซ้ายและทำท่าวันทยหัตถ์ด้วยมือขวา ตะเบ๊ะ ส่งทั้งสองประตูท้ายเครื่องกำลังเปิดรับแสงสีฟ้ากับก้อนเมฆด้านนอก ยานขับเคลื่อนขนาดสองคนนั่ง แท่งตรงปีกตรงขนาบข้างกับตัวลำถอยออก เมฆสีขาวข้างนอกกำลังกว้างขึ้นเปิดรับยานขับเคลื่อนลำเล็ก กำลังถอยไป ราวกับโดนนิ้วเขี่ยด้วยความเร็วของอากาศ
โน๊ตทริปหยุดพักร้อนวัยเด็กของพัฒน์
พัฒน์เรียนรู้วิธีการใช้ชีวิตมาจากพ่อ พัฒน์เคยถูกม้าเตะตอนอายุหกขวบ หนึ่งปีถัดมา ตอนไปชายหาดที่หัวหิน พ่อของเขาหยิบเหรียญเงินออกมาแล้วโยนไปใต้ท้องม้าจากนั้นก็บอกเขาว่า "ถ้าหยิบเหรียญนั้นขึ้นมาได้ ลูกก็เก็บมันเข้ากระเป๋าได้เลย" พัฒน์ไม่อยากถูกม้าเตะแต่ก็อยากได้เงิน พัฒน์ตัดสินใจเสี่ยง ก้มลงไปหยิบเหรียญขึ้นมา และพบว่าม้าไม่ได้พยายามเตะเขาเลย เหตุการณ์นี้ให้พัฒน์เรียนรู้การรับรู้ความกลัว และหาพื้นที่สงบภายในใจ เพื่อคว้าสิ่งที่ต้องการมาครอง พัฒน์เรียนรู้ที่จะจัดการความกลัวกับตัวเองมาตั้งแต่ตอนนั้น ก่อนที่จะถูกระบบการศึกษาพรากตัวตนและจำกัดสิ่งที่ทำได้ให้เหลือเป็นเลขทศนิยมสองหลักในวัฒนธรรมกระดาษ
"พี่โดดร่มเป็นเหรอ?" ไมล์ถาม
สายตาเขามองข้างนอกสีฟ้าผ่านข้างหลัง "แค่ก้มเก็บเหรียญ" พัฒน์พูดเบา ๆ พึมพำกับตัวเอง
ที่นั่งพัฒน์ดีดตัวออกจากเครื่อง
พัฒน์ร่อนตัวลงดาดฟ้าอาคาร และรีบตรงไปที่หลุมระบบหมุนเวียนน้ำ เขาหลับอยู่ที่คอนกรีตด้านบน
พัฒน์แปะแผ่นออกซิเจนเหลวที่คอด้านขวา ใส่ฟันยางเพื่อกันแรงดันน้ำเข้า กับตัวหนีบจมูก
พัฒน์กดนาฬิกาข้อมือ เวลา 180 วินาทีเริ่มถอยหลัง เริ่มปฎิบัติการ
พัฒน์กระโดดลงจากท่อยาว ลงมาไดรฟ์ทั้งสามแผ่นอยู่ในใต้ชุดว่ายน้ำ อยู่ใต้ปลอกแขน
ร่างกายร่วงหล่นปะทะกับมวลสีฟ้าแห่งความไม่รู้ ขนาด 4,000 แกลลอน ตรงยาวลงมาตามท่อน้ำ แรงดันดูดพัฒน์สู่กระแสน้ำในกลางกำลังแหวกว่ายในแหวนของน้ำขนาดใหญ่
น้ำที่วนในวงแหวนขนาดใหญ่ ปิดลง กระแสน้ำ เพื่อลดความร้อนหยุด พัฒน์ต้องรีบว่ายไปแต่ละจุดของรหัสที่ใส่ดิสในน้ำแต่ละชั้นเพื่อให้ทันในเวลา พัฒน์ว่ายตรงและหา หมายเลขแรก และเอาแผ่นดิส แรกไปใส่กับหมายเลขนั้น แผ่นที่สองสีอื่น พัฒน์เก็บ ไว้ด้านหลังและตรงไปว่ายไปที่จุดที่สอง เปลี่ยนแป่นที่สองและหลบแขนกลได้อย่างหวุดหวิด พัฒน์ดำลงไปชั้นที่สาม ชั้นสุดท้าย ประจุอิออนเริ่มปล่อย
ในขณะที่เบนรอ ข้อมูลชุดสุดท้ายพร้อมเวลาจะหมดลง
เหลือเวลาอีก 19 วินาที
แขนกลมีหน้าที่สับเปลี่ยนแผ่นดิสชนเข้าลำตัวพัฒน์ ทั้งแผ่นดิสเดิม ที่หยิบมาและแผ่นดิสใหม่ปะปนกัน ในนี้ไม่มีสี ฟันยางหลุด และแผ่นออกซิเจนก็หลุดไปด้วยร่างกายเขาเอ่อลอยไปตามน้ำ ที่นี่ไม่มีอากาศให้พัฒน์ได้หายใจอีกต่อไป ผิวตาขาวพัฒน์เริ่มแดงจากการได้รับความร้อนและแรงดันน้ำ น้ำพยายามเข้าไปแทนที่ทั้งจมูกและปาก เขาว่ายและเอื้อมตัว ว่ายเข้าไปตรงจุดที่ แผ่นดิสทั้งสี่ตกอยู่ ตอนนี้ มีเพียงแค่ สีสองอันที่คล้ายกัน อีกสองสี เข้มกว่าและอ่อนกว่า ถ้าเลือกถูก เบนจะรอดและถูกจับ พัฒน์หลบแขนเหล็กที่หมุนในน้ำอีกครั้ง เขารีบใส่แผ่นดิส ระหว่างที่เบนกำลังรอ และยังไม่ได้รับสัญญาณ ในช่วงวินาทีสุดท้าย เบนกด "Enter" เพื่อรันข้อมูลชุดสุดท้าย
ฝั่งพัฒน์หยิบแผ่นดิสไปเสียบพอดี
ข้อมูลประมวลผลได้ ใช้เวลา 10 วินาที
พัฒน์ที่ทรมานและหมดเรี่ยวแรงอยู่ในน้ำ ต้องเปิดประตูระบายน้ำฉุกเฉินด้านข้าง เขาเอื้อมแขนซ้ายวาดไปสู่ที่จับสีแดง เพื่อเปิดประตูทางออกนั้น ทันใดนั้นความมืดของสติช่วงชิงเขาไปเสียก่อน ร่างกายพัดพาพัฒน์ไปด้วยความหนืด สีฟ้าเหล่านี้ทำให้ร่างกายเขาเหมือนลอยอยู่ในอวกาศ แรงโน้มถ่วงสูญ แรงบีบสูง กำลังพาร่างกายพัฒน์วนไปในกระแสน้ำ เขาไม่แม้แต่จะสามารถหาทางออกให้ตัวเองได้ เมื่อการหลับใหลควบคุมทุกอย่าง
เบนดูนาฬิกา ข้อมูลประมวลผลเสร็จแล้ว
"ท่อเปิดน้ำยังไม่เปิดออก" โชดูหน้าจอ ท่อระบบน้ำกำลังหมุนวน ร่างกายพัฒน์ถูกพัฒน์วนไปกับความหนักสีฟ้า ปอดพัฒน์เต็มไปด้วยน้ำและอิออน ออกซิเจนไม่สามารถเข้าปอดและเส้นเลือดได้ และสูบฉีดไปยังส่วนต่าง ๆ ของร่างกายได้ พัฒน์มืดบอดและหมดสติลงเขากำลังลอยไปกับการหมดการหายใจ
"อะไรนะ!" เบนหวั่นใจ รีบกดเปลี่ยนสายโทรหาลิน
"ตรู๊ด… ตรู๊ด… ตรู๊ด…" เบนกำลังรอสายจากลิน
ลินกำลังหันพูดคุยกับเพื่อนที่ทำงานในออฟฟิศ บทสนทนากำลังสิ้นสุดลง โทรศัทพ์มือถือที่วางข้างคอมพิวเตอร์สั่น ลินหันตัวกลับมามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ใส่หูฟังเอียร์พอร์ด และลินยังไม่ได้มองเห็นมือถือ เสียงครืด ของการสั่นมือถือดังขึ้น หน้าจอมือถือขึ้นสีเขียว ตัวอักษรเขียนว่า "กอลร์ฟินเดล" หางตาลินเห็นหน้าจอมือถือเล็กด้านขวามือข้างคีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์ มือขวาลินรีบหยิบมือถือกดรับ แนบข้างใบหู
"ว่าไงเบน" ลินตอบ
"หนึ่งสิ่งแบบไม่ถามเหตุผล" เบนตอบเป็นการร้องขอเรื่องอะไรก็ได้ที่พวกเขาจะไม่ถามที่มาของการร้องขอกันและอีกคนจำเป็นต้องทำเหมือนกันในอนาคตถ้าอีกคนร้องขอ จะไม่ถามเหตุผล
"หนึ่งสิ่งแบบไม่ถามเหตุผล" ลินทวนซ้ำ
"ระบบความปลอดภัยของบริษัท เอชเอชเอ็ม ฮาร์ดแวร์ดีพบลูหมายเลขที่สี่เปิดประตูระบายน้ำ ถังเก็บน้ำ"
"อะไรนะ! เกิดอะไรขึ้น! ยังไง" ลินตกใจและมีคำถามในหัวมากมาย
"…" เบนเงียบตอบ ลินรู้โดยอัตโนมัติ
"โอเค ห้าวินาที" หน้าจอบนหน้าจอคอมของลิน ขึ้นทันทีสี่หน้าต่างข้อมูล และโค้ดที่ต้องเขียนเพื่อเข้าระบบความปลอดภัย
เวลาของการดำมืดแต่ละช่วงเวลาของพัฒน์กำลังพาร่างกายพัฒน์ล่องไปสู่การดับลงของแต่ละอวัยวะ หากน้ำเข้าสู่กระแสเลือด และเอาออกไม่ทัน การทำงานของกลุ่มอวัยวะจะดับลงเหมือนน้ำท่วม ตับ ไต ร่างกายพัฒน์ต้องการอากาศแต่เขากำลังอยู่ในความมืด
เบนดูนาฬิกาข้อมูลเมื่อผ่านไป 10 วินาทีหลังจากคุยกับลิน ตอนนี้พัฒน์อยู่ในน้ำโดยไม่มีอากาศมากกว่า 45 วินาที ยิ่งน้ำท่วมข้างในร่างกายมากเท่าไหร่ ความทรมานนั้นแม้แต่ตัวเองก็ไม่สามารถรับรู้ พัฒน์กำลังจะตาย
"ลิน!!" เบนเตือนลินถึงความเร่งด่วนของชีวิต ลินยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นก็สามารถรับรู้ และเร่งมือกับความเร่งด่วนนั้นบนคีย์บอร์ดตรงหน้าของตัวเอง
"ห้าวินาที!" ลินตอบโดยต้องการต่อเวลา หัวหน้าลินที่ยืนคุยอยู่ข้างหลังของลิน กำลังเดินเข้ามามองและสงสัยถึงความคร่ำเครียดของเธอ ก้าวเท้ารองเท้าหนังคัทชูของหัวหน้าใกล้เข้ามา ที่นั่งความสงสัยต่อการดึงดูดการกระทำของลิน คิ้วของหัวหน้าขมวดปม
"เรียบร้อย" ลินตอบกลับ
ประตูน้ำฉุกเฉิน ในดีพบลูเปิดออก ร่างพัฒน์ถูกส่งไปพร้อมกับความดำมืดไร้สติ
ทางด้านลิน กดวางสายจากเบน และหันไปมองหัวหน้า
"คุณกำลังอะไร?" หัวหน้าเอียงตัวเข้ามาถาม
"เอ็มวีเพลง"
"อะไรนะ?" หัวหน้าลินถามซ้ำ เขาสับสนที่ลินพูด
"คุณแนะนำให้ฉันหางานอดิเรก ฉันพบว่าเสียงของอวัยวะสามารถทำเป็นดนตรีได้ เหลือแค่ทำภาพ มันช่วยให้ทำงานได้ดีขึ้น หวังว่าคุณจะเข้าใจนะ"
หัวหน้าลินดูประทับใจไอเดีย และเพื่อการทำงานที่มีสมาธิ เขาไม่ได้พูดอะไรกับลิน เบะปากยักไหล่แสดงความเข้าใจและเดินถอยกลับไป "ดีนะ ไว้เราเก็บชื่อคุณไว้เลื่อนตำแหน่งในไตรมาสหน้านะ" ลินพยักหยักหน้าตอบ หมุนเก้าอี้กลับมามองที่หน้าจอคอม ถอนหายใจและมองที่มือถือที่วางลงไปอยู่ข้างคีร์บอร์ตคอมพิวเตอร์ เธอเป็นห่วงกับเรื่องที่เกิดขึ้น
พัฒน์ออกมาจากท่อ ร่างกายร่วงหล่นบริเวณปากทางท่อ กำลังรอความตายหากขาดการกระตุ้นทางการหายใจให้ปอดทำงาน นำอากาศเข้าไปในร่างกาย หัวใจพัฒน์หยุดเต้นในการปั๊มน้ำไปสามสิบวินาที ไม่มีอากาศเข้าไปในร่างกายมา สองนาทีครึ่ง ร่างกายเขาไม่สามารถกู่ร้องความช่วยเหลือนั้นได้ เขากำลังเข้าสู่ห่วงการไร้สติเหมือนแม่ เขากำลังจะกลายเป็นผัก อวัยวะแต่ละอวัยวะ จะเริ่มดับไฟตัวเองในการทำงาน และพัฒน์จะหายไปในการบทสนทนาของปัจจุบัน
เบนรีบวิ่งตรงเข้ามาผ่านจุดระบายน้ำฉุกเฉิน เห็นร่างพัฒน์นอนอยู่บน ซีเมนต์สีเหลือง ร่างกายกำลังไร้วิญญาณ เบนรีบก้าวเท้าตรงเข้าไปที่ร่างนั้น อะไรที่เกี่ยวกับความฝันจุดยืนของพัฒน์ความหวังของชีวิตนั้นริบหรี่ลง เขารีบพลิกร่างกาย รีบปัดมือยกคางพัฒน์ประสานมือวางลงไปที่กระดูกชิ้นกลางหน้าอก รีบกดปั๊มให้หัวใจเริ่มสูบฉีดเส้นเลือดและรับอากาศเข้า
"หนึ่ง สอง สาม… …สิบสาม สิบสี่ สิบห้า" เบนพูดออกมา ทุกครั้งที่กดเพื่อให้ชีวิตกลับมา เขานับเลข
อีกครั้ง อีกรอบ "สิบสาม สิบสี่ สิบห้า" พัฒน์ยังไม่ตื่น
รอบที่สาม "สิบเอ็ด สิบสอง สิบสาม สิบสี่ สิบห้า " ความท้อใจของเบนครอบคลุมจิตใจเขาเอง การช่วยเหลือเริ่มหวังลดลงทุกครั้งที่กดลงบนหน้าอก
รอบที่สี่ "หนึ่ง! สอง! สาม! ตื่นสิพัฒน์ ตื่นสักทีสิ" เบนหายใจรัว ออกแรงกดที่หัวใจต่อร่างที่ยังไม่หายใจ
ความว่างเปล่าเข้าครอบคลุมชีวิตพัฒน์ นิ่งเงียบยาวนานรอคอยราวกับหนึ่งชั่วโมงของเบน
"แค่ก ๆ แค่ก" ไอน้ำออกปากกับจมูก พัฒ์หายใจเฮือกใหญ่เอาอากาศเข้าร่างกาย ออกซิเจนแทรกตัวถูกส่งต่อเข้าไปในกระแสเลือด น้ำถูกผลักออกมาจากลำคอเขาตื่นขึ้นแล้ว เบนตกใจ "โคตรเหลือเชื่อ! เกิดอะไรขึ้น! อยากบอกนะว่าพี่จูบผม"
เบนเหนื่อยหอบ โล่งใจที่พัฒน์ยังคงเป็นพัฒน์ พยักหน้า "เราได้มาแล้ว" ในมือเบนถือทรัมไดรฟ์นั้นคือการแก้ไขปัญหาทั้งหมด
พัฒน์โล่งใจ สบายใจที่ได้ยินแบบนั้น มองหน้าเบนแล้วถอนหายใจ
"ฮูเร่ เย้ พวกเราเก่งมาก พรุ่งนี้ขอพักหนึ่งวันนะ เมื่อกี้ผมพึ่งได้ขี่หลังโยดาบนดาวลี้ภัยหลังการกวาดล้างเจได ผมไม่รู้ว่าเขาจะสอนอะไร… แต่หลังจากนี้ผมน่าจะลองทำไลท์เซเบอร์ดู" พัฒน์พูดเสียงเหนื่อย เขาแค่อยากอธิบายภาพพริบตาที่เขาได้เห็น
เบน "เรายังทำภารกิจไม่เสร็จ"
เบนหันหน้าเปิดโน๊ตบุ๊คที่เอามาด้วยแล้วเสียบ ทรัมไดรฟ์ด้านข้างคอมพิวเตอร์ ข้อมูลเริ่มอ่านและแสดงผลที่หน้าจอ พัฒน์เอียงตัวดู สายตาสองคู่กำลังรอการประมวลผลของข้อมูลหน้าจอสี่เหลี่ยมนั้น "งั้นขอให้พลังรอก่อน" ไฟล์รูปทรงหัวใจแบบชีวภาพ เสร็จพร้อมกับไฟล์แบบอื่นของอวัยวะ ของอวัยวะอื่นทั้งตับ ไต ปอดและตา


## กำเนิดโศกนาฎกรรม  Birth of Tragedy

ทั้งสี่คนประชุมกลับมาประชุมที่โรงงานในจังหวัดภูเก็ต ประเทศไทย การถกเถียงแบบธรรมดาทำให้ภาษาพวกเขาพามาสุดได้แค่นี้
"ฉันว่ามีคนหนึ่งที่ตอบคำถามพวกนี้ได้" เบนนึกถึงรายชื่อหนึ่งออกมา
"ใคร ไฟล์ทหรือด็อคเหรอ" โชสงสัย
"ไม่… เมล" เบนตอบ
ทั้งโชและพัฒน์ถอนหายใจสีหน้ากังวล ยกเว้นไมล์คนเดียวที่ไม่รู้จักไมล์เข้ามาที่หลังสุดของคิปป์ทีม
"ใครเหรอ?" ไมล์หันหน้าถามไปทางเบน
"เขาเป็นเหมือนบียอนเซ่ของวงการวิศวพันธุกรรม" เบนเอียงคอหันหน้าตอบไปทางไมล์
พัฒน์หงุดหงิดที่สุดกับชื่อนี้ "ช่างแม่งคนนั้นดิ"
"อยากกินไข่เจียว ก็ต้องตอกไข่สิ" เบนเตือน
พัฒน์โมโหเมลที่สุดในเรื่องนี้
ข้อเท็จจริงอีกนิดหนึ่ง
ทุกคนมีครูที่แย่ที่สุดในชีวิต สำหรับพัฒน์นั้นคือเมล เมลเคยเข้ามาสอนวิชาการวางรากของดีเอ็นเอ ปกติเวลาสอนหนังสือให้กับความต่างของวัยเราจะต้องปรับภาษาให้กับผู้ฟัง แต่เมลเอาแต่พูดศัพท์วิชาการอย่างกับทุกคนเรียนปริญญาเอก ทุกคนที่ฟังเมลสอนเหมือนฟังคนเมาพูดในช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ทุกข์ใจและสิ่งที่เมล แทงใจดำที่สุด คือการพูดถึงปริมาณทรัพยากรพลังงานในประเทศไทยไม่มีเพียงพอสำหรับรองรับโครงสร้างอุตสาหกรรมครั้งที่สามสี่และห้า ทั้งยังผูกขาดต่อพลังงานฟอสซิลและถ่านหิน ถ้าคนในประเทศที่มีพลังงานทางเลือกเกินแปดชนิดมากพอมาเห็น ก็ไม่ต่างจากคนทำงานธนาคารยุคโมบายแบงก์กิ้งมาเห็นโฮโมเซเปียนส์รวมตัวกันจุดไฟได้ เมลเสนอให้ทำเตาปฏิกรณ์ขนาดเล็กเพื่อรองรับการไฟฟ้าเพื่อการเก็บข้อมูลการวิจัยและสามารถนำพลังงานไฟฟ้าไปขายได้ เตาปฏิกรณ์วิจัยที่ระเบิดมีรากฐานความคิดจากไอเดียของเมล และเป็นจุดจบของคิปป์ทีมหลังจากที่มันเกิดระเบิดขึ้น
พัฒน์ยกนิ้วชี้หน้าเบนโชและไมล์พูดทีละประโยค "หยุดพูดถึงไอ้หัวขวดนั้น! หยุดพูดถึงไอ้หัวขวดนั้นสักที! ไม่ต้องสนใจหมอนั้น!" ทั้งไมล์และโชเงียบ เบนอึกอักและเข้ามาแตะไหล่พัฒน์ เรียกพัฒน์ออกไปคุยข้างนอก และปล่อยให้โชกับไมล์รออยู่ในห้อง
"แล้วใครจะไป หัวก้อยหรือไม้สั้นไม้ยาว"
พัฒน์ไม่พอใจเขาไม่อยากแม้แต่จะพูดเรื่องที่ตัวเองคิดมันออกมา พัฒน์ไม่ได้ตอบอะไรแต่เบนก็รู้ว่าพัฒน์สะดวกใจกับหัวก้อยมากกว่า คำตอบคือการเลือกที่จะไม่ตอบ จะปฏิเสธที่จะตอบโดยการเลือกอีกอย่างเสมอ
"โอเค โชหรือไมล์" เบนถาม
พัฒน์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งเขารู้คำตอบของตัวเอง
"งั้นโชอยู่ฝั่งฉัน" เบนรู้คำตอบจากพัฒน์ "คิดว่าเมลจะว่าไง"
ทั้งสองคนเดินกลับเข้าไปในห้องและใช้เหรียญของเบนโยนหัวก้อย คำตอบของเหรียญ พาสองคนไปอยู่บนเครื่องบิน
อุโมงค์เหล็กสีขาวบนฟ้า พัฒน์นั่งริมหน้าต่าง
ไมล์เลือกที่จะนั่งเครื่องไปก่อนและเจอกันที่นัดในเมือง พัฒน์มองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ที่ที่เราไม่เคยมองเห็นความจริง มันเป็นเพียงข้อตกลงทางภาษา สร้างฝ่ายและยังคงทำให้เรามีกลุ่มก้อน ที่เปล่าเปลี่ยวร่วมกัน ผ่านความโศกเศร้าผ่านความตาย ฝนตกในตัวเขาและถูกความร้อนของน้ำตาแผดเผาภายในจนตาย
พัฒน์ตกอยู่ในภวังค์ของความกระหายใคร่รู้ ไม่ตายแต่ก็ไม่รู้สึกถึงชีวิต ทุกอย่างเป็นแค่ภารกิจที่เขาเลือกจะทำก่อนตาย เขาสามารถทำนายถึงอากาศภายในตัวเองได้ว่าจะเหมือนข้างนอก มันทั้งเหน็บหนาวและเป็นสีเทาจนกระทั่งลมหายใจสุดท้าย เสียงล้อหมุนกางลงจอดจากตัวเครื่อง พัฒน์เดินออกจากนอกเครื่อง แสงสีเหลืองข้างนอกกับอาคารสีทราย เขามองเห็นพร้อมกับการหายใจในดินแดนของพระเจ้า
ดวงอาทิตย์ส่องแสงระยิบระยับ ให้ความอบอุ่นตอนอากาศหนาวและแผดเผาอย่างไร้ปรานีนอกพื้นผิวโลหะสีอ่อนสะท้อนฟันฝ่าเมฆไอน้ำสีเทาที่กำลังม้วนตัวกลับไปเป็นเม็ดฝน คลื่นภูเขาของไอน้ำห่อเครื่องบินอยู่ พัฒน์นั่งที่ริมติดหน้าต่างเครื่องบินอยู่เหนือคาบสมุทรอาหรับ กำลังมุ่งตรงไปที่ดินแดนของพระเจ้า
บนเครื่องบิน พัฒน์คือละอองดาวในจานอาหารวงโคจรโลก นิวตันเรียกแสงสีรุ้งว่าสเปกตรัมพัฒน์เรียกสายรุ้งว่าการหักเห พวกเราไม่มีใครเคยสามารถจับสายรุ้งได้และวิ่งไล่จับมันเสมอในตอนเด็ก พอรู้ตัวปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นไม่สามารถเข้าถึงได้แม้แต่การสัมผัส พัฒน์อยากฟื้นความทรงจำที่สูญเสียไปในวัยเด็ก แต่มันว่างเปล่าเกินไปและถูกเปิดพื้นที่ต่อการบิดเบือน สิ่งที่เขาเลือกได้คือการเชื่อมโยงและใช้ความสามารถบูรณาการณ์โครงสร้างการลงมือทำให้เกิดปรากฏการณ์ที่เขาต้องการ แน่นอนไม่ใช่ทุกอย่างที่จะทำได้ และพัฒน์แทบจะไม่เคยได้สิ่งที่เขาต้องการ แต่พัฒน์เรียนรู้เพื่อกระจายความรับผิดชอบของตัวเอง พัฒน์เป็นแบบนี้มาตลอด ข้างในเขาตายไปแล้ว ตายตั้งแต่คนที่เขารักไม่สามารถกลับมาพูดคุยได้
พัฒน์ส่องแสงอย่างสงบบนเครื่องบิน ท่ามกลางท้องฟ้าสีขาว แววตาสะท้อนแสงด้านนอกมองข้างนอกนั้นกลับมาเป็นภาพในกระแสสื่อประสาทเขาเห็นวิวกลุ่มในสมอง นั่นคือมหัศจรรย์ของความเป็นจริง
ประเทศอิสราเอล เมืองเยรูซาเลม
ในห้องทำงานของผู้อำนวยการระบบสุขภาพของรัฐ สีอาคารและอากาศเป็นสีฝุ่นสีเหลืองทราย ทุกอย่างเหมือนความร้อนที่นี่
"เสียสติทั้งคู่ ฟังให้ดีนะ บ้าบอคอแตก ฉันรู้เรื่องโครงสร้างโปรตีนมากกว่าใคร ฉันเป็นผู้ประดิษฐ์ ไม่มีทางที่จะทำได้ มันมีทั้งระบบเลือด การปลูกถ่าย มันมีอิมมูน มันมีอวัยวะวัสดุอื่น มันมีพลังงานไฟฟ้า มีเรื่องมากพอที่จะทำให้ตายได้ตลอดเวลาหลังผ่าตัด โอเค ๆ ปัญหาของคนส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่ามันจะเกิดขึ้น จนกระทั่งมันเกิดขึ้น มันไม่ใช่ความเขลาหรือความอ่อนแอแค่เป็นธรรมชาติของมนุษย์" เมลตอบหลังจากได้ยินเรื่องที่พัฒน์เล่าให้ฟัง เมลพูดขณะหันหลังให้กับโต๊ะทำงานและพัฒน์ขณะชงชา เขาหันตัวกลับมาเอาแก้วเซรามิกด้วยความร้อนอบอุ่นมาวางไว้บนโต๊ะตรงหน้าพัฒน์
พัฒน์นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะทำงานของเมล "คุณรู้ได้ไง" พัฒน์ถามเรื่องการค้าอวัยวะที่พัฒน์เคยทำ
"ทุกคนในวงวิชาการรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นบ้าง ใครจะเชื่อว่าเด็กอย่างแกจะโตขึ้นมาพิมพ์อวัยวะขาย ในประเทศแบบนั้นกับของแค่นั้น แทนที่จะมอบตัวแกกลับมาหาฉันเนี่ยนะ" เมลพูด
"ผมไม่ได้กะจะรวย ผมอยากต่อชีวิต คุณอ่านเอกสารผมหรือยัง"
"มันยาวตั้ง 7,000 หน้า ไบเบิลเล่าเรื่องมนุษยชาติน้อยกว่านั้นอีก โลกนี้เต็มไปด้วยคนที่อยากรุมทึ้งแกนะพัฒน์" ทั้งสองพูดคุยผ่านการออกมาเดินเล่นและขับรถตรงไปที่บาร์
"ริชาร์ด เมล ศาสตร์จารย์ระดับสูงในวงการพันธุวิศวกรรมรางวัลโนเบล แต่กระนั้น คุณลงทุนสร้างวัสดุและการส่งข้อมูลของเซลล์เพราะแค่อ่านแถลงการณ์เกี่ยวกับสถานการณ์การเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ 'โฮโมดีอุส'เนี่ยนะ"
"แหม ถ้าพูดแบบนั้นฉันคงต้องทำตัวขี้สงสัยบ้างแล้ว นีล ฮาร์บิลสันติดเสาอากาศอยู่กับกะโหลก ทดแทนภาวะตาบอดสีทั้งยังใช้เพื่อได้ยินเสียงของความถี่แสงทั่ว ทำให้ระบุสีของวัตถุ พวกเราปฏิเสธการรับรู้ว่าการแก้ไขยีน การฝังแผ่นชิปและเลือดสังเคราะห์และปฎิเสธการผ่าตัดเพื่อเพิ่มศักยภาพของสมอง สังคมเห็นพ้องกับการทำศัลยกรรมตกแต่งมากกว่าการทำความเข้าใจเครื่องกำหนดการเต้นของหัวใจ (Heart Pacemaker) ประสาทหูเทียม (Cochlear Hearing Implants) และลูกตาเทียม (Bionic Eyes) 11 ล้านคนที่เสียชีวิตจากภาวะอวัยวะล้มเหลว มนุษย์ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงถ้าไม่ได้เห็นขอบเขตของการเป็นมนุษย์ ตอนนี้มีคนหนึ่งแสนหกพันคนที่มีชีวิตจากการปลูกถ่ายอวัยวะและสามล้านคนทั่วโลกใช้เครื่องกำหนดการเต้นของหัวใจ พวกเราเปลี่ยนแปลงเรียบร้อยแล้ว"
"การเปลี่ยนแปลง?"
"มีการตัดสินใจว่าโครงสร้างทางชีวภาพของมนุษย์ต้องเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ขนาดไหนก็ตาม ต้องโง่และบ้า เราไม่ได้ล้มเหลวเพื่อล้มเหลว เราล้มเหลวเพราะมันต้องล้มเหลว เอลรอนด์เป็นโครงการ เก็บข้อมูลการปลูกถ่ายอวัยวะของมนุษย์ทั้งหมดทั่วโลก"
"คุณต้องการเท่าไหร่" พัฒน์ถาม
เมลดึงเกียร์รถและหยุดรถ หันหน้ามาตอบพัฒน์ว่า "มันไม่ได้เกี่ยวกับเงิน มันเกี่ยวกับการส่งข้อความ"
"เนื่องจากทุกคนสันนิษฐานว่าการเปลี่ยนแปลงอวัยวะที่พูดกันคือฉากบังหน้าอะไรสักอย่างแน่ ๆ เมื่อการเปลี่ยนแปลงอวัยวะ หมายถึงการเปลี่ยนแปลงอวัยวะ"
"แล้วการพัฒนาไปสู่ความฉลาดล่ะ"
"นั่นแหละปัญหา เป็นเรื่องมุมมองของข้อมูล มีความเป็นไปได้เยอะมาก จนไม่รู้ว่าเราจะไปในทิศทางไหน ธุรกิจค้าอวัยวะในเยอรมนี ตัวอย่างอวัยวะเทียมต่าง ๆ ที่เกิดในคาบสมุทรเอเชียขณะเดียวกันโรคในการติดเชื้อแบคทีเรียไวรัสและโรคความเสื่อมของเซลล์ ก็ทำให้เราแค่ทำเท่าที่ทำได้ นี่เป็นทางเดียวที่จะไถ่บาปจากพระเจ้า" เมลหมายถึงทั้งข้อมูลและงานวิจัย
พัฒน์เข้าใจเรื่องที่เมลพูด เขาเอียงตัวยืนหันหน้าเข้าเมลในบาร์กาแฟ "ผมรู้ ทุกชีวิตที่ช่วยเป็นชีวิตที่สำคัญ ทำไมคุณไม่ให้ผมมาสักที"
เมลเห็นคนที่อยู่ในบาร์ หันมามองทางพัฒน์ "แกชิ่งคนตามตูดทิ้งก่อนสิ ที่อยู่ที่บาร์" เมลคิดจะให้ข้อมูลนั้นกับพัฒน์อยู่แล้ว ข้อมูลที่อยู่กับเขาต่อยิ่งไม่มีความหมายถ้ามันไม่ได้ถูกนำไปใช้ "เจอกันที่ร้านกาแฟตรงข้ามในอีกครึ่งชั่วโมง"
"แถวนี้เหรอ" พัฒน์ถามซ้ำ
"ที่อันตรายสุดปลอดภัยที่สุด"
"ตามนั้น" พัฒน์ตอบ
"แกจบประโยคเหมือนก็อตฟาเธอร์มั้ย" เมลกำลังคิดหาวิธีเบี่ยงความสนใจ
"อะไรนะ! ซีนไหนหล่ะ" พัฒน์ถามทั้งสองพูดคุยกันนิดหน่อยก่อนที่เรื่องจะเกิดขึ้น
ชายที่ไล่ตามพัฒน์ทั้งสองชายหางตาไปที่พัฒน์อีกครั้ง เสียงดังเอะอะโวยวายระหว่างเมลดังขึ้น "ไอ้เฮงซวยเอ๊ย! แกมันไร้ค่า ไม่มีใครอยากยุ่งกับคนอย่างแกหรอก" เมลตะโกนใส่พัฒน์พร้อมฉุกตัวเองออกมาจากโต๊ะและเดินหันหลังให้พัฒน์ บังสายตาของชายสวมสูทที่ลุกลี้ลุกลนต่อการมองหาพัฒน์ "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ" เมลเดินตรงเข้ามาทำท่าเหมือนพูดคุยและพร่ำบ่น แต่จริง ๆ เขาทำเพื่อเพิ่มเวลาให้พัฒน์ ทันใดนั้นเองหลังจากชายสวมสูทเอเชียสองคนรู้ตัวว่าถูกเบี่ยงเบนให้สนใจอย่างอื่น พัฒน์เอียงตัวจากระเบียงประเมินความสูงและถีบเท้ากระโดดลงจากชั้นสองลงไปทางระเบียง เสียงตัวพัฒน์กระแทกเสียงดัง ชายเอเชียใส่สูททั้งสองได้ยิน รีบวิ่งตามและออกจากความสนใจจากบทสนทนาของเมลชายเอเชียร่างใหญ่มั้งสอง รีบพุ่งพรวดลงบันไดไปชั้นหนึ่ง เขาทั้งสองต้องการตัวพัฒน์มากกว่าเมล
มีคนหนึ่งที่รออยู่ข้างล่าง เขากระชากคอเสื้อพัฒน์ให้ลุกขึ้นมาจากการล้มลงในการกระโดดลงมาจากชั้นสอง พัฒน์หายใจหอบก้มหน้า "แกไม่ได้คิดจะระเบิดตัวเองใช่มั้ย" ชายสวมสูทประชดประชันเยอะเย้ยระหว่างจับตัวพัฒน์
พัฒน์เงยหน้าเอาศีรษะเสยคาง พลั่ก!! คนที่จับตัวพัฒน์หงายหลังไปด้านช้าง ชายที่คิดจะจับกุมล้มไปขอบถนน พัฒน์พุ่งสู่ความยุ่งเหยิงของฝูงชนตรงหน้า ร่างกายแทรกตัวพร้อมเสียงหอบ เขาเร่งการขยับของร่างกายวิ่งดิ้นรนหนีความตาย การเบียดตัวด้วยความเร็วและการหนีคนอื่น พัฒน์ฝ่าฝูงชน มีชายคนหนึ่งวิ่งตรงเข้าใกล้พัฒน์มาเรื่อย ๆ อีกเพียงไม่กี่เอื้อมมือก็สามารถคว้าเสื้อพัฒน์ได้ พัฒน์สังเกตโถแจกันทรงสูงขนาดใหญ่และเหวี่ยงฟาดเข้าหน้าของชายสูทขาวล้มลงไปวูบลงกันพื้นอิฐ พัฒน์รีบหมุนตัววิ่งต่อ หาทางข้างหน้าและก้าวยาวสลับชิดอย่างรวดเร็วไปกับการหายใจถี่มากขึ้น เขาวิ่งตรงและชายตาเห็นบางอย่างที่น่าจะใช้ได้ เหมือนเป็นเครื่องดีดไม้ขนาดยาวข้างทาง มีอีกเสียงฝีเท้าที่วิ่งไล่หลังตามเข้ามา พัฒน์เอียงตัวหันหลังง้างด้วยมือขวาและจับอีกข้างเหมือนไม้เบสบอลในชั่วขณะ แรงเหวี่ยงเครื่องไม้ไปยังใบหน้าของอีกคนหนึ่งที่ตามมาจากร้านกาแฟ "เปรี้ยง!!" ไม้โปร่งตีเข้าที่กรามบนใบหน้า ความเจ็บปวดทำชายคนนั้นล้มลง พัฒน์เห็นร่างชายตรงหน้าร่วงติดพื้น ถอนหายใจและโยนเศษไม้ทิ้ง เขาเริ่มล้าในชั่วขณะอย่างต่อเนื่องพร้อมหมุนตัววิ่งตรงออกจากพื้นที่บริเวณนั้น มีคนพยายามวิ่งไล่จับเขาอีก
พัฒน์รัวเท้าเข้าฝูงชน เขาติดอยู่ในกับดักฝูงมนุษย์กับกำแพงสีทราย กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาคารสีทราย อาคารซีเมนต์ที่นี่กลืนเขาเป็นส่วนหนึ่งของเมือง ถนนในเมืองเหมือนเลือดที่สูบฉีดคนเข้าสู่อาคาร ตอนนี้เม็ดเลือดอย่างพัฒน์กำลังดิ้นรนอยู่ในเมืองอย่างหืดหอบและมุ่งหมายจะรอดชีวิต พัฒน์กำลังหาทางออกเส้นทางที่มีถนนที่เส้นทางของถนนกับบ้านเรือน อาคารที่เบียดกันกับถนน หลังคาสีน้ำตาลแดงทำให้ร่างกายที่สิ่งอยู่ดูเป็นเพียงแค่จุดที่ขยับเขยื้อนหาทางซอกแซกไปในเมือง ตอนนี้เขาเป็นหนึ่งของการอยากมีชีวิตรอดฝนระบบสีครีมทราย แรงเท้าพัฒน์ถีบเร่ง แทรกตัวทิ้งจังหวะเข้าไปในผู้คน เขาผลีตัวเข้าอาคารร้านอาหารเขาคิดว่าการซ่อนตัวสักครู่ช่วยให้หายเหนื่อยและล่อคนอื่นได้ หลังจากนั้นมีชายอีกสามคนกำลังตามเขาอยู่ บรรยากาศหน้าร้านเต็มไปด้วยคนพูดคุย และมีแต่ฝูงมนุษย์อลหม่านขวางหน้าร้าน ร้านอาหารสีทรายลวดลายสีแดงนี่อาจเป็นทางเดียวที่กลบเกลื่อนความชุลมุนแล้วสามารถกลับไปหาเมลได้เขาคิดและพยายามใจเย็นตอนเข้าไปและทำตัวกลมกลืนกับคนในห้องครัว
จนกระทั่งชายอีกสามคนที่ยังคงตามเขา หยุดอยู่ตรงหน้าร้าน คำพูดเร็วปรึกษากันก่อนจะแยกทาง เมื่อเริ่มออกจากหน้าร้านเพียงเพราะความเงียบและการกระจายการค้นหา ทันใดนั้น เสียงเอะอะในร้านดังขึ้นจากหัวหน้าพ่อครัวที่เดินตรงมาทางพํฒน์กำลังไล่เขาออกเป็นภาษาอาหรับ รวดเร็ว เสียงดังทำให้คนรู้สึกอับอายได้คนครัวทุกคนที่รู้ดีว่ามันเป็นปกติที่ต้องไล่คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากครัว แต่ช่วงเวลานี้มันเป็นช่วงเวลาที่แปลกที่สุดในชีวิตพัฒน์ พัฒน์เจรจาอย่างลุกลี้ลุกลน แต่เสียงตะคอกกลับของหัวหน้าพ่อครัวกำลังตั้งใจตะเพิดเขาและไล่พัฒน์ออกอย่างเสียงดัง พัฒน์สื่อสารและรีบหยิบเงินในกระเป๋าให้ "ห้านาที ห้านาที ขอผมรอที่นี่ ห้านาที" พัฒน์พูดภาษาอังกฤษ
หัวหน้าพ่อครัวปฏิเสธ "ไม่ ไม่ ไม่ แกนั่นแหละออกไป ที่นี่กำลังทำอาหารอยู่" เขาพูดภาษาอาหรับอีก ที่พัฒน์ยังไม่เข้าใจตอนนี้ แต่เสียงตะโกนที่ไล่ขึ้นเรื่อย ๆ ดังขึ้น จนทำให้คนข้างนอกร้านอาหารรู้ว่ามีบางอย่างผิดแปลกเกิดขึ้นที่นี่ และคนที่รู้สึกผิดแปลกต่อการหายตัวของพัฒน์ไปตรงแยกนั้น และสะดุดกับเสียงโมโหในร้านอาหารด้วย ก็คือชายสวมสูทอีกสองคนที่ตามหาพัฒน์ เอะใจกับร้านอาหารหนึ่งในนั้นเรียกอีกคนหนึ่งให้เข้าไปด้วย ตอนนี้น้ำหนักของร่างกายทั้งสามที่สวมสูท ทิ้งน้ำหนักและให้ความสนใจที่ร้านอาหาร เดินตรงเข้ามาทางประตูครัว ผลักคนห้าม และอีกไม่กี่สิบก้าวจะถึงตัวพัฒน์
ทันทีพัฒน์ที่พยายามเจรจารู้ว่าความอันตรายใกล้เข้ามา พร้อมกับประตูที่เชื้อเชิญเรื่องร้ายเปิดออก เขารู้ดีว่าต้องทำบางอย่างเพื่อหนีให้ได้สัญชาตญาณเขาบอกให้เดินตรงออกไปทางหลังครัว ตรงหน้าของพัฒน์ คนแรกที่เห็นพัฒน์ในครัวเดินตรงเข้ามา พัฒน์รีบเข้าประชิดตัวก่อนคนพวกนี้จะหยิบปืนมือซ้ายหยิบจานทาบหูคนตรงหน้าขณะเอียงตัวหลบและทุบด้วยสันกำปั้นเข้าหูซ้าย เพล้ง!! คนแรกฟุบตัวล้มลงตัวล้มลง พัฒน์หยิบค้อนทุบเนื้อจากครัวด้วยความเร็วของสิ่งของปลายตา และตีเฉียงยกขึ้นเหวี่ยงแรงด้วยมือขวา โดนซี่โครงกับซ้ายของคนที่สองที่กำลังหยิบปืน กระดูกมือของชายสวมสูทคนที่สองแตก พร้อมกับเอียงตัว เขาตีด้วยค้นทุบเนื้ออีกครั้งเข้าที่ไหล่ข้างขวาเพื่อไม่ให้เล็งปืนได้ ชายคนที่สามพุ่งพรวดเข้ามา พัฒน์รีบวางค้อน ปลายเท้าจิกเกร็งเขาตัดสินใจหยิบเครื่องทอดน้ำมันฉับพลันจากข้างตัวเทเข้าที่ใบหน้าของอีกฝั่ง "อ๊ากกก!!!" เสียงจากลั่นในลำคอความเจ็บปวดทรมานของความร้อนที่น้ำมันทอดผิวหนัง กลบเสียงโครมครามในครัว ความเจ็บปวดของผิวไหม้ทำให้คนที่สามล้มคุกเข่าด้วยเสียงโหยหวนจะเรียกคนพวกนี้มาเพิ่ม พัฒน์รีบวิ่งออกทางประตูหลังร้านด้วยแรงถีบฝีเท้า เขารีบวิ่งเอียงตัวด้านข้างในซอยแคบแลดูว่าจะแคบขึ้นเรื่อย ๆ ปลายแนวบีบของกำแพงเป็นแสงข้างนอกเป็นถนนกับรถที่กำลังผ่านอยู่ ฝีเท้าพัดเร่งขึ้นเรื่อย ทางแคบลง เขาต้องรีบออกจากแนวทางแคบนี้ให้ได้ ก็จะมีคนยิงมาทางนี้ มีอีกสองเสียงฝีเท้ากำลังเดินผ่านครัวมาอยู่ แนวทางแคบยาวจะทำให้ไม่สามารถหลบกระสุนได้ เหลืออีกเพียงห้าก้าวที่พัฒน์ต้องถีบตัวกับระยะเอียงที่ต้องดันตัวเองออกในระยะแนบไหล่และหน้าหลัง ลมหายใจหอบหวังว่าเขาจะออกทัน มือปืนอีกสองคนตามพัฒน์มาได้ และหยิบปืนออกจากเสื้อสูท "ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!" เสียงปืนไล่หลัง มาจากสองกระบอก พัฒน์ลั่นตัวเองเร่งรีบไปกับเสียงหัวใจ เหลือทางออกอีกเพียงสองคืบ และดันหน้าตัวเองออกจากทางแคบ ลมหายใจที่อึดอัดมีเสียงปืนไล่หลังและลูกกระสุนพึ่งจะดีดกับกำแพง และเหนือศีรษะเพียงไม่กี่เซนติเมตร เขาหลุดพรวดออกมาจากตรอกแคบนั้นได้ เหมือนข้างนอกเป็นบรรยากาศปกติของตลาดเต็มไปด้วยคนเดินและถนน แต่สองคนข้างหลังยังคนไล่หลังอยู่ รถไหลเอื่อย ๆ คันหนึ่งจอด และคนขับเปิดประตูให้พัฒน์ ใบหน้าคุ้นเคยปรากฏเป็นไมล์ "ขึ้นมา" พัฒน์รีบแทรกตัวขึ้นไปบนรถยนต์ นั่งด้านหลังคนขับ และแผ่หลังลงกับเบาะโน้มคอและหัวหลบกระสุนที่ยังไม่ถูกยิง ดูเหมือนมาเฟียอีกสองคนจะหลุดมาได้จากซอยแคบนั้น แต่ก็ไม่เห็นพัฒน์แล้ว พัฒน์กับไมล์รับรู้ว่าเราน่าจะรอดจากสถานการณ์นี้ได้อย่างฉิวเฉียดเรียบร้อยแล้ว
พัฒน์ถอนหายใจกับตัวเอง "แด่การหลบกระสุน" พัฒน์พูดด้วยเสียงหอบกับการพึงพอใจในการรอดชีวิตมาได้
"แด่การหลบกระสุน" ไมล์พูดซ้ำพร้อมกับขับรถอย่างใจเย็น แสงสีเหลืองหมดลง พัฒน์กลับไปเอาเอกสารทั้งหมดรวบรวมเพื่อเป็นออกแบบโครงข่ายของข้อมูลควอนตัมชีวภาพในความละเอียดที่มากขึ้น และส่งไฟล์อวัยวะหัวใจก่อนวันกำหนด


## ผู้เดินทาง  Pilgrim

ที่ภูเก็ต บ้านของพัฒน์ สามสัปดาห์ถัดมาหลังจากส่งข้อมูลให้กับลีดูซัม บริเวณชานไม้หน้าประตูพัฒน์
"ฟังนะ แล้วเจอกันอีกสองชั่วโมง ขอบคุณมาก" พัฒน์ใส่เสื้อฮู้ดสีเทาทับเสื้อยืด กางเกงยีนเป็นชุดอยู่บ้าน แววตาสุดท้ายในบทสนทนาแทนคำบอกลาทั้งสองระหว่างพัฒน์กับไมล์ พัฒน์กลับเข้ามาในบ้านเดินผ่านบ้านที่ว่างเปล่า เปิดเข้ามาในห้อง อุ้งมือปล่อยวางกุญแจห้องบนโต๊ะ หยิบซองจดหมายมาดู เขาถอนหายใจเบา ๆ พูดคุยรับทราบและเรียกเบน ก่อนที่ทุกคนจะหายไปจากระบบ ทั้งสี่คนต้องเปลี่ยนงาน สถานที่พัก ประวัติ เลขประกันสังคม
ในมือเขาคือซองกระดาษ "ความทรงจำทางเคมี (Chemical Memory)" เป็นของชิ้นสุดท้ายของพินัยกรรมจากที่บ้าน
ฝ่ามือทั้งสองกำลังถือกระดาษเชื่อมโยงตัวตนต่อสายสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ บางทีเรื่องราวของเขาอาจอยู่ในนั้นมากกว่านี้นิ้วโป้งและนิ้วชี้เลื่อนแกะซองกระดาษสีน้ำตาล ข้างในเป็นโน๊ตกระดาษสีขาว ถูกพับอยู่สามทบ มือและการทำงานของกล้ามเนื้อ ค่อย ๆ คลี่กระดาษนั้นออก แววตาพัฒน์สาดส่องตัวอักษร ช่วงเวลาที่ได้อ่านลายมือที่แม่เขียนไว้ ราวกับได้สัมผัส บทสนทนากับแม่อีกครั้ง อักษรสีดำบนแผ่นกระดาษสีขาว เป็นการท่องเวลาไปในช่วงเวลาที่แม่สามารถใช้มือเขียนได้ ในกาลเวลาที่แม่ยังคงอยู่ พัฒน์กำลังตีความตัวอักษรภาษาไทย มาเกินครึ่งหนึ่งของข้อความ เขารับรู้และคิดถึงช่วงเวลาต่าง ๆ บทสนทนาทางตัวอักษรใกล้จบลง พัฒน์ทั้งตื่นเต้นและตกใจกับคำพูด สอดคล้องไปกับการดีใจและการเศร้าใจที่ไม่สามารถกลับไปใช้ช่วงเวลานั้นได้ ข้อความตัวอักษรหมดลง พัฒน์พับซองเก็บในกระดาษ ในมือซ้ายความจริงเหมือนกาพย์กลอน คนส่วนใหญ่ไม่ชอบฟังกาพย์กลอน
มือขวาล้วงหยิบไม้ขีดในกระดาษพับโฆษณา นิ้วมือขวาเลือกก้านไม้ขีดแล้วใช้ปลายเล็บนิ้วโป้งดีดหัวไม้ขีด พรึ่บ! ไฟถูกจุดขึ้น เขาเผาจดหมายพินัยกรรมอันสุดท้ายไป เพื่อเป็นการระลึกถึงและเป็นการใช้อิสรภาพการตีความต่อข้อมูลในความทรงจำ เขาต้องการนึกถึงแม่ในรูปแบบของตัวเอง จดหมายมีความหมายในชั่วขณะและตอนนี้ก็กลายเป็นเถ้าสีดำ เหมือนที่ร่างกายแม่เป็นทุกอย่างอยู่บนความทรงจำสีฟ้าที่ว่างเปล่าระหว่างท้องฟ้ากับทะเล
ตอนนี้พัฒน์อยู่หน้าคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ มันวางอยู่บนโต๊ะไม้ที่บ้าน
ในคืนไร้พระจันทร์ ความจริงคือสิ่งที่พูดกับตัวเอง และความจริงก็คือผมยังไม่รู้ว่ามันจะได้ผลยังไง หรือบางทีมันอาจจะได้ผล ในที่สุดฉันก็ได้ใช้ชีวิตอยู่เพื่อตัวผมเอง ค้นหาความจริงของตัวผมเอง แล้วคุณรู้อะไรมั้ย มันไม่มีความหมายอะไรแล้ว มันรู้สึกดีเหมือนกัน หาต้นตอของปัญหาที่สามารถรับมือได้ ถ้าไม่สามารถหยุดยั้งบางสิ่งได้ ก็จงควบคุมทิศทางของมันสายตาคู่นั้นกำลังมองหน้าจอสีฟ้าขนาดเล็กตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนตัวเองล้มเหลว เขาอยู่ภายในกรงขังที่ชื่อว่าบ้าน อย่างสงบสุขเยือกเย็น และวางใจราวกับอยู่ทุกคนในครอบครัวยังใช้ชีวิตอยู่ บ้านเป็นเหมือนคุกสำหรับพัฒน์ เขายังคงเป็นนักโทษสำหรับการไถ่บาปของตัวเอง
เสียงอึกทึกของโลกภายนอกหลั่งไหลเข้าออกตามซี่ลูกกรง อันที่จริงนักโทษคนนั้นนับว่าเป็นอิสระ เขาสามารถมีส่วนร่วมกับทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นภายนอกไม่อาจจะเล็ดลอดจากเขาไปได้ เขาจะออกจากกรงก็ได้ ซี่ลูกกรงห่างกันหลายเมตร เขาไม่ใช่นักโทษด้วยซ้ำ ที่จริงแล้วมันเรียบง่ายแต่เราดึงดันให้มันซับซ้อน ในทะเลที่ลมโหมกระหน่ำเราจะมองไม่เห็นหลายสิ่งเมื่อความกระจ่างของชีวิตคือความสามารถของการจัดการทรัพยากรของตัวเอง
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือโปรแกรมการเข้าถึงการพิมพ์อวัยวะแต่ละจำนวนมากอย่างละเอียดและวิธีการพิมพ์เพื่อให้คนได้เข้าถึงทั่วโลก ในแปลงข้อมูลของดีเอ็นเอตัวเองกลับไปสู่อัลกอริทึมอวัยวะทั้งหมดยี่สิบหกชิ้น ทั้งวิธีการพิมพ์ และวัสดุมีอธิบายในแต่ละไฟล์ ราคาพวกนี้จะไม่ขึ้นจนกว่าไม่ถูกขึ้นตามราคาตลาดโลกและรัฐบาล ทุกประเทศจะเข้าถึงราคากลาง เว้นแต่ว่ามีคนแบ่งปันการพิมพ์ระบบอวัยวะมากขึ้น สกุลเงินที่อยู่ในมือต้องเป็นของทุกคนเพื่อการเข้าถึงได้ และความเสมอภาคของการเป็นมนุษย์ นั้นเป็นจุดมุ่งหมายของสกุลเงินกลางเป็นสกุลเงินเข้ารหัส เพื่อความรู้และเพื่อความเสมอภาค
ก๊อก!! ก๊อก!!
พัฒน์เดินไปเปิดประตูห้อง เบนเข้ามาในห้องเดินมาที่โซฟา
เขากลับมานั่งเก้าอี้อยู่หน้าจอสีฟ้า กรอบสี่เหลี่ยมขนาดสิบสองนิ้ว ไฟสี่เหลี่ยมจำนวนล้านพิกเซล พร้อมเปลี่ยนสีไปมาผ่านการคลิกข้อมูลลงไป ข้อมูลที่เข้ามาผ่านจอสี่เหลี่ยมจอแล็ปท็อปตรงหน้ากับข้อมูลภาพสี่เหลี่ยมที่เข้ามาในสมอง ข้อมูลยึดโยงกันเพื่อหาอิสระของข้อมูลในการคิดของพัฒน์
"นายจะทำอันนี้จริง ๆ เหรอ" เบนถามพร้อมมามองที่หน้าจอข้อมูลการเปิดให้ดาวน์โหลดอัลกอริทึมอวัยวะและรูปแบบการพิมพ์ไฟล์ทั้งหมด แยกแต่ละไฟล์แยกแต่ละอวัยวะ แปดไฟล์ หัวใจ ปอด กระจกตา ตับ ไต กะโหลกศีรษะ ใบหู ลิ้นหัวใจ
"กดปุ่มเดียว ดาวน์โหลด เหมือนหนังสือเล่มละเหรียญ เมื่อกดปล่อยไปแล้วมันจบ แค่นั้น มั่นใจนะว่าจะทำ?"
"ใช่" พัฒน์ตอบเสียงนิ่งอย่างมั่นใจ
"เปิดประมูลหนึ่งล้านเหรียญเป็นไง!" เบนเสนอทีเล่นทีจริง
พัฒน์หันมามอง "นายทุนหน้าเลือด แค่เหรียญเดียวแฟร์ดี หลังจากนั้นเราหารแบ่งเท่ากัน โช ไมล์ ทุกคน"
เบนถอนหายใจ เอามือลูบหน้าตัวเอง "แค่กดปุ่มแล้วทุกอย่างจบ เราต้องเปิดศึกกับยูเอ็น นักธุรกิจในวงการสาธารณสุขทุกประเทศ"
พัฒน์นึกคิดก่อนตัดสินใจโลกนี้เป็นแบบไหนกัน โลกที่เศร้าเมื่อผู้ใหญ่เสียชีวิต หรือโลกที่เศร้าเมื่อเด็กเสียชีวิต ความหวังและความรู้พวกเราเลือกเชื่อในสิ่งไหนกัน เมื่อโลกเต็มไปด้วยสงครามเต็มไปหมด โลกที่ละเลยเด็กอย่างพัฒน์ โลกเป็นสถานที่แบบไหนกัน บนโลกที่มีสถานที่ดับความหวังคือโรงเรียนและวิทยาลัย โลกที่ต้องสร้างตัวตนจากบาดแผลและลิดรอนความเป็นมนุษย์จากพัฒน์เข้าไปทุกที
สันมือพัฒน์ วางลงบนพื้นที่ก่อนแป้นพิมพ์ นิ้วกลางขวาเอื้อม ฝ่ามืออยู่ข้างบนปุ่มตัวอักษร กดปุ่มลงบน 'Enter' ข้อมูลทั้งหมดกำลังถูกอัปโหลดขึ้นไปที่เว็บไซต์ สายตาสองคู่มองแถบการอัปโหลดข้อมูล บนหน้าจอ ทุกอย่างไฟล์โปรแกรมการเข้าถึงไฟล์อวัยวะต่าง ๆ กำลังถูกออนไลน์ พัฒน์เอนหลังตัวสัมผัสเบาะนั่ง กอดอกจ้องหน้าจอแล็ปท็อป เขาหันหน้าไปหันหาเบน เห็นเบนกำลังหยิบโทรศัพท์มือถือ นิ้วมือเบนกำลังเลื่อนดูรายชื่อแล้วกดโทรออก
"พี่ทำอะไร?" พัฒน์ถาม
เบนชายตามองมาทางพัฒน์ ระหว่างรอการรับสายจากปลายสายการติดต่อ "โทรหากำลังเสริม" เขาพูด
ในสายการพูดคุยระหว่างเบนกับปลายสายคือนักค้นคว้าเทคโนโลยีเบนได้เจอเขาในปาร์ตี้ที่นิวยอร์ก พัฒน์จ้องมองกับฟังเสียงการเรียบเรียงบทสนทนานั้นอยู่ด้วย หลังจากเบนพูดคุยเสร็จ "ให้อีลอน ทวีตบนทวิตเตอร์" เบนตอบก่อนที่พัฒน์จะถามเพิ่ม เบนส่งลิงก์ทวิตเตอร์ให้ผ่านข้อความให้เขาเรียบร้อย
"เขามีผู้ติดตามทั้งหมดกี่คน?" พัฒน์ขมวดคิ้วสงสัย ใบหน้านั้นกำลังรอคำตอบอยู่
"ก็ทั้งโลกแหละ มนุษย์ทุกคนเท่านั้นเอง"
โลกที่ไม่มีแต่ความรู้ มันเป็นความสิ้นหวังไร้ที่สิ้นสุด มันไม่น่าอยู่และจะหลงเหลือเพียงความเชื่อเพื่อห้ำหั่นกัน ตอนนี้พัฒน์เป็นเหมือนทะเลทั้งคำรามและสร้างสรรค์เขาเลือกให้คนทุกคนเข้าถึงอวัยวะออนไลน์นั้นเป็นทางเดียวที่จะทำให้สิ่งเลวร้ายมีความหมายบางอย่าง ฝังมันลงไปและถมมันไปด้วยสิ่งที่ดี
โพสอิทแปะหน้าจอคอมพิวเตอร์
"เส้นทางที่ดีที่สุดจึงต้องเป็นเส้นทางใหม่ที่ไม่เคยมีใครเหยียบย่างมาก่อนต่างหาก ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกใหม่"


## อนุภาค  Particle

ที่ซ่อนตัวครั้งแรกในวัยเด็กคือโรงรถของบ้านเบน คราวนี้พวกเราทั้งสองอยู่ซ่อนตัวอยู่ในพาโล อัลโต สหรัฐอเมริกา
สามวันหลังจากเครื่องบินลงบนดินแดนเสรีมีแค่พัฒน์กับเบนอยู่ที่นี่ ไมล์ไปฮาวาย ขณะที่โชอยู่นิวยอร์ก ในพื้นที่ของนกอินทรี พวกเรารู้ว่าถ้าอยู่ที่นี่เราจะไม่ตายฟรีอย่างน้อยก็จะมีเจ้าหน้าที่ติดต่อญาติ "แหงล่ะ ถ้ามีอะนะ" แต่ถ้าอยู่ในประเทศไทยการหายตัวไปจากการอุ้มหายเป็นเรื่องปกติในภาคใต้มีมากเป็นพิเศษ แถมคนยังไม่ชอบการพูดถึงคนตายที่หายไปดื้อ ๆ เพราะคนที่พูดอาจจะหายไปด้วยในวันถัดมา
การมาอเมริกาแค่ไม่ตายฟรีแต่เราทุกคนต้องตายอยู่ดี สำนักงานข่าวเทคโนโลยีของที่นี่ลงถึงชมรมสุดท้ายมากกว่าในไทยเสียด้วยซ้ำ ในประเทศไทยตั้งแต่พัฒน์เกิดจนโตมาข่าวยังเป็นเนื้อหาเดิมคนเสียสติ ฆาตกร ดาราคบคนไหน เลิกกับคนไหน  จริง ๆ สำหรับพัฒน์แค่ดูวัฒนธรรมข่าวและการหาค่าเปอร์เซ็นต์ เวลาและเนื้อหาสิ่งที่ถูกพูดถึงก็รู้แล้วว่าประเทศไหนจะเจริญหรือไม่เจริญแน่นอนว่าอารยธรรมไม่สามารถตัดสินได้ว่าอันไหนจะดีหรือไม่ดีแค่ที่ผ่านมาการเปลี่ยนแปลงทำให้คนมีงานทำ มีที่ทางของตัวเองของคนที่เติบโต ดาวเคราะห์โลกไม่ได้เปราะบาง เพียงแต่มนุษย์ต่างหากตายง่ายและตายได้และคิดจะให้คนอื่นตายหรือจบลงที่ตัวเองตาย
มนุษย์ก็เป็นส่วนหนึ่งของอารยธรรมเจ็บปวดเปราะบาง ซับซ้อน อ่อนแอ พัฒน์คิดเรื่องนี้จุดรวมสายตารวมอยู่ที่จอสี่เหลี่ยมสีฟ้าพิงโซฟา ในอุ้งมือของเบน ชามเซรามิกสีฟ้า ภายในชามอิ่มเอมไปด้วยคอนเฟลกที่ถูกกอดแน่นด้วยนมสีขาว เบนยืนพิงตัวอยู่ชั้นวางโซนครัว ดูโทรทัศน์ไปพร้อมกับพัฒน์ ได้กระเพื่อมแรงกดดันทางสังคมก่อตัวขึ้นในการตามตัวพัฒน์
"นายดูทีวีบ้างหรือเปล่า มีแต่ข่าววิจารณ์นายทั้งนั้นเลย" เบนพูดก่อนหยิบรีโมทโทรทัศน์กดปุ่มเปิดโทรทัศน์ให้พัฒน์ดู
เสียงในทีวีและพิธีกรสาวผมบลอนด์ผู้อยู่ในทีวีพูดถึงพัฒน์ "คนคนนี้เป็นบ้าหรือเปล่า เขาพยายามจะขายอวัยวะให้กับคนทั้งโลกวันนี้เราอยู่กับทนายจำเลย คริสโตเฟอร์ ลูท์ นักบุญที่ช่วยให้ของตลาดมืดเปิดค้าเสรี คริสโตเฟอร์ ลูท์ คุณจะว่าความให้พัฒน์ ณ อยุธยามั้ย"
"ผมขอพูดนะ เหมือนเคยเมดิสัน ขอบคุณที่ต้อนรับ แน่นอนผมจะว่าความให้ พัฒน์ ณ อยุธยา ฟังนะ เขาไม่ได้เป็นพ่อค้าแต่ไม่ได้แปลว่าเขาขายไม่ได้"
เมดิสันพูดแทรก "คริสโตเฟอร์ จุดเด่นของนวัตกรรมคือต้องทำอะไรบ้า ๆ แต่นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ" นักข่าวในทีวีต่อยอดหัวข้อคำถาม
"ความจริงคือสิ่งที่ผลักดันออกมาเป็นสิ่งของให้เราใช้ทุกวันนี้เป็นเรื่องบ้ามาก่อน เพราะมันเป็นสถานการณ์ทางเศรษฐกิจประหลาดที่สุดในโลก" ลูท์ตอบ
"เดี๋ยวก่อน ๆ คุณคริสโตเฟอร์ คุณจะบอกว่าการค้าอวัยวะเป็นนวัตกรรมที่ยอมรับได้เหรอ" เมดิสันแดกดันด้วยคำถาม
พัฒน์อารมณ์เสียที่จะนั่งมองจอสีฟ้าโดยที่มีแต่คนเอาแต่ตัดสินตัวเขาโดยที่ไม่ได้ถามเขาเองเลยสักครั้ง "ผมเบื่อที่โดนคนตัดสิน"
เบนที่ยืนอยู่ข้างโซฟา เดินหันหลังไปทางห้องครัว "นายต้องจ้าง คริสโตเฟอร์ ลูท์เขาเป็นทางออกเดียว" เสียงของเบนไล่หลังมา
พัฒน์ก้มหน้าด้วยทิศทางอารมณ์ของความกังวลกับผลกระทบทางกฎหมาย
"บริสุทธิ์จนกว่าศาลจะตัดสิน" เสียงบนหน้าจอจากทนายสวมสูทคริสโตเฟอร์ ลูท์
พัฒน์ว่างเปล่ากว่าทุกครั้ง เขาเดินหยิบไอศกรีมถังสี่ร้อยกรัมจากตู้เย็น เปิดประตูออกไปที่สวนหลังบ้านนั่งบนเก้าอี้พับมองท้องฟ้าข้างนอกนั่งกินไอศกรีมครู่หนึ่งก่อนที่จะใช้อุ้งมือพัฒน์หยิบโทรศัพท์แบบพับขึ้นมา มือถือกดโทรนัดหมายกับเลขาสำนักงานกฎหมายคริสโตเฟอร์ ลูท์ เสียงในหัวพัฒน์เป็นความวุ่นวาย
ที่สำนักงานกฎหมายในแคลิฟอร์เนีย "คุณพัฒน์คะ คุณคริสโตเฟอร์พร้อมพบคุณแล้ว"
พัฒน์เดินเข้าไปในห้อง เด็กห้องส่งจดหมายเดินผ่านและเห็นเด็กเอเชียเข้าไปพูดคุย
ในห้องส่งจดหมาย ของสำนักงานกฎหมายของลูท์
"เห็นคนเอเชียนั้นมั้ย เข้าไปในห้องคริส เด็กนั้นร้องไห้ก่อน สิบเอ็ดโมงแล้วกลับบ้านที่ฮ่องกงแน่" พอลพูดกับจาเรดและกิลด์
"พนันเท่าไหร่" จาเรดเงยหน้าถามระหว่างเตรียมเอกสารในรถเข็น
"เด็กนั้นมารับคำปรึกษา" กิลด์รู้คำตอบเขาตอบอย่างใจเย็นขณะก้มหน้าจัดเอกสารบนโต๊ะ
ทั้งพอลกับจาเรดอึ้งกับคำตอบ พอลฉุกถาม "เด็กนั้นทำอะไรสตาร์ทอัพหรือแค่โชคร้าย"
"เคส1930046" กิลด์ตอบ
"คดีนั้นฟ้องโดยสหประชาชาติ หวังว่าคริสโตเฟอร์จะช่วยได้นะ" จาเรดเงยหน้าขึ้นมาสนใจ
"จริงเหรอ" พอลเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะนึกบางอย่างขึ้นได้ "น้าแซมที่เป็นศัลยแพทย์พูดว่าอัลกอริทึมที่เด็กนั้นทำ… ถ้าสตาร์วอร์ฝีมืออย่างกับโยดา หรือ… ดาร์ธเวเดอร์ ทุกคนเด็กนั้นรันวงการอวัยวะทดแทนพัฒนาในรอบห้าสิบปี นั้นเป็นก้าวแรกของมนุษยชาติให้เกียรติเขาหน่อย" พอลพูดขณะดูผ่านห้องจดหมายมองไปยังห้องของคริสโตเฟอร์ ลูท์
กลางบทสนทนาของห้องที่เทาขาว เรียบง่ายและรับแสงจากด้านนอกโต๊ะจากไม้ต้นโอ๊คประเทศบราซิล พัฒน์นั่งตรงข้ามกับลูท์
"มีคำพูดจากเพื่อนบอกว่า ห้ามยอมรับอะไร ปฏิเสธทุกอย่าง แย้งทุกข้อกล่าวหา พวกเขาคือคนที่ควรโดนสอบสวน ไม่ใช่ผม โปรแกรมผมไม่ได้เชื่อมต่อกับข้อมูลรัฐไหนด้วยซ้ำ ผมไปเอ็มไอที แล้วแอบเข้าไปเอางานวิจัยในวันหยุดงั้นเหรอ" พัฒน์ยืนกร่านโมโหเรื่องนี้
"ไม่น่าใช่ แล้วพวกเขามีหลักฐานอะไร" ลูท์ตอบและถามในขณะที่เขารวบรวมสติเพื่อหาทางออก
"เอกสาร" พัฒน์ตอบ
"เอกสารเหรอ เอกสารอะไร"
"ผมบอกไม่ได้"
"เพราะอะไร เป็นความลับเหรอ"
"ผมทำเพราะผมอยากช่วยชีวิต โครงการนี้เริ่มหลังจากที่ผมค้นพบว่าเป็นเนื้องอก 16 มิถุนายน สิ่งที่พวกเขาเรียกว่าการค้าอวัยวะข้ามรัฐ"
"และผมเดาว่างานของคุณคือการเขียนโปรแกรมใช่มั้ย หลายคนในประเทศนี้รู้สึกว่ายูเอ็นมีสิทธิ ทำได้ได้ทุกอย่างที่จำเป็น เพื่อรักษาสันติภาพและทรัพยากร ผมก็มีคนสูญเสียไปจากโรคไต"
พัฒน์รับทราบถึงสถานะของลูท์
"หลายคนดูเรื่องโซเชียลเน็ตเวิร์ค ในคืนวันพฤหัสบดี และได้ยินเนิร์ดพูดว่า 'การเข้าถึงข้อมูลอย่างอิสระเป็นเรื่องดี' ก่อนที่เขาจะขายข้อมูลส่วนตัวและเอาเงินจากการโฆษณา มันไม่ใช่แบบนั้น"
"อย่างที่วินสตัน เชอร์ชิลกล่าวประวัติศาสตร์ถูกจารึกโดยผู้ชนะ" ลูท์พูด
"เชอร์ชิลไม่ได้พูดคำนั้น แฮร์มัน เกอริง ต่างหากสิ่งที่เขาพูดคือ 'ประวัติศาสตร์จะต้องจารึกเราไม่ว่าจะในฐานะรัฐบุรุษผู้ยิ่งใหญ่หรือวายร้ายที่แย่ที่สุด'" พัฒน์ขยายความ
"โปรแกรมของคุณเป็นตัวตัดสินเหรอ รัฐบุรุษหรือวายร้าย" ลูท์ถาม "คุณทำโปรเจคนี้มานานเท่าไหร่แล้วพัฒน์"
"สี่ปี" พัฒน์ตอบ
"สี่ปีและเอามันให้คนอื่นใช้ ไปพร้อม ๆ กับข้อกล่าวหาเหล่านี้ ผมนึกภาพออกที่คนหนุ่มไฟแรงอย่างคุณจมอยู่กับปรากฏการณ์แย่ ๆ มาหลายปี หงุดหงิดกับระบบสาธารณสุข เห็นโอกาสในการเผยแพร่สิ่งที่ดีมากกว่า อาจจะล้ำเส้นแต่ผมเดาว่านี่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดที่คุณเคยมีส่วนร่วม"
"ผมไม่ได้ทำ" พัฒน์โกหก
"หรืออาจารย์คนหนึ่งที่ไฟแรงพอ ๆ กันอาจชักจูงให้ทำอะไรบางอย่าง คุณควรบอกผมซะตั้งแต่ตอนนี้"
"ไม่จริง"
"สิ่งที่ผมทำคือฝีมือผม ผมลงมือคนเดียว"
"แล้วคุณเผยแพร่จริง ๆ ใช่มั้ย"
"เปล่า" พัฒน์เถียงทันที
"คุณต้อง…"
"ผมย้ายที่มัน ผมแค่ใส่มันไว้ในออนไลน์ ถ้าพวกเขามีวิธีทำลายข้อมูล พวกเขาคงจะ…" พัฒน์พูดแทรก
"ทุกคนต่างมีข้ออ้างภาษาถูกสร้างขึ้นเพื่อเลือกข้าง ทำไมคุณถึงปล่อยมันออนไลน์" ลูท์ถาม
"92 เปอร์เซ็นต์ของข้อมูลทั่วโลก เกิดขึ้นในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ยูเอ็นจ้างบริษัทนอกให้ตรวจสอบไฟล์ผม และก็ฟ้องร้องผม พวกเขาเป็นใคร"
"เจ้าหน้าที่อิสระ แต่จิมก็อยู่ในคณะกรรมการของพวกเขา ระหว่างโครงการการตรวจสอบข้อมูลอันตรายต่อรัฐของสหรัฐ พวกเขาทำลายเอกสารนั้นมาได้ พวกเขาเลยเล่นงานตัวเผยแพร่คือคุณ ทำให้คุณเป็นผู้ร้ายจับต้องอะไรก็ผิด ผมคาดว่ายูเอ็นจะบอกว่านี่คือการละเมิด รัฐบัญญัติการการค้าเสรีและการละเมิดกฎหมายการค้าอวัยวะ ไม่รู้ว่ามีอีกมั้ย"
"และถ้าเขาดำเนินคดีผม ผมจะต้องติดคุกนานแค่ไหน" พัฒน์ถาม
"ไม่รู้สิยี่สิบปี อาจจะมากกว่านั้น" ลูท์ตอบ
พัฒน์ก้มส่ายหน้าเบา ๆ คร่ำเครียด เขากลืนน้ำลายเอื้อกเหงื่อตกด้านในเสื้ออย่างกับที่นี่รับแดดจากทะเลทราย "ผมไม่ได้ค้าอวัยวะ ทักษะการแพทย์ของผมหยุดที่ปฐมพยาบาลลูกเสือ"
"พวกเขาอาจจะรู้แล้ว เขาไม่ได้ให้วีซ่าสำหรับอาชญากร นายต้องทำให้คนประเทศนี้รักนาย"
"มนุษย์เกิดก่อนกำแพงเขตแดนของคุณที่พึ่งสร้าง" พัฒน์มองว่าตัวเองเป็นมนุษย์บนโลกมากกว่าที่จะต้องพึ่งพารัฐใดรัฐหนึ่ง
"ขอถามอะไรหน่อย ขายไฟล์ไปทั้งหมดได้เงินเท่าไหร่"
"ที่ผมทำทั้งหมดประมาณหกสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ"
"มีเงินเก็บ หรือมรดกไหม"
พัฒน์ส่ายหน้าพร้อมตอบ "ไม่มี"
"เราควรตกลงค่าตัวผมนะ"
"เท่าไหร่" พัฒน์ถาม
"เริ่มที่สามหมื่นและถ้าขึ้นศาล เพิ่มศูนย์อีกตัว ไม่มีอะไรทำให้พวกเขามีความสุข กว่าการที่ได้รู้ว่าคุณนั่งคุยกับผมอยู่ตรงนี้ พวกเขาต้องการแบบนั้นพัฒน์ ทำให้คุณหมดตัว คุณอยากได้คำแนะนำฟรี ๆ จากผมไหม คุณไม่มีปัญหาทางกฎหมายหรอก คุณมีปัญหาเรื่องการมองเห็นความจริง ผมรับงานนี้ ผมค่าตัวเป็นแสนเพราะผมชนะคดีที่ไม่มีวันชนะ"
"แสนเหรียญเลยเหรอ"
"เราจะหาทางออกกัน ผมจะให้คุณในราคาพิเศษในฐานะที่โปรแกรมคุณเหนือเมฆมากในการช่วยชีวิต"
"โอเค แล้วแผนคืออะไร" พัฒน์ถาม
"ตอนนี้องค์กรพูดอย่าง คุณพูดอย่าง"
"ยูเอ็นน่าเชื่อถือกว่า" พัฒน์พูด
"ไม่ ๆ พัฒน์ ยูเอ็นคือยูโทเปีย เราต้องเริ่มแก้ต่างให้คุณ ถ้าสู้ด้วยเรื่องในเวอร์ชันของคุณ"
"ซึ่งก็คือความจริง!"
"เราต้องเปลี่ยนมุมมองที่สังคมมีต่อยูเอ็น เลิกมองว่าเป็นรัฐบาลโลกแต่เห็นว่าอย่างที่เป็น เป็นการลดมาตรฐานชีวิตของมนุษย์ นั้นคือการเปลี่ยนความคิดครั้งใหญ่ หาคนให้การเข้าข้างคุณต้องมีคนที่ยูเอ็นเคยฟ้องในอดีต"
พัฒน์รับรู้ว่าคริสโตเฟอร์มีความสามารถทางกฎหมาย
"ผมจะร่างสัญญาก่อน คุณมาหาถูกคนแล้ว" ลูท์สบายใจ ไหล่ผายออกด้วยท่าทีผ่อนคลายก่อนจะลุกออกไป
"ขอบคุณคริสโตเฟอร์" พัฒน์พูดไล่หลัง
"ลูท์" ลูท์หันมาพูดเป็นชื่อที่เขาสะดวกใจให้พัฒน์เรียก
สองเดือนถัดมาภายในอาคารศาล สภาคองเกรส ในวอชิงตัน ดีซี
พัฒน์ถูกพาตัวเข้ามาเขาพยายามรักษาระดับฝีเท้าในช่วงแห่งความสับสน นำหน้าโดยตำรวจชุดดำสองนายด้านหน้า เดินตรงไปที่ห้องด้านใหญ่ มีประตูไม้อยู่ด้านซ้ายกลางทางสีขาว ที่นี่มีเจ้าหน้าที่ควบคุมอยู่ทุกประตูสำคัญ หลังประตูเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากรอฟังคำอธิบายและการตัดสินของปรากฏการณ์การค้าอวัยวะผ่านอัลกอริทึมของพัฒน์
"ถึงแล้วค่ะ อยู่ด้านซ้ายนี่เอง" ผู้ช่วยหญิง ลูท์
พัฒน์ใส่สูทสีน้ำเงินเข้ม เนกไทสีแดงลายพาดเส้นขาวเฉียง พัฒน์เกร็ง ด้านหลังคือคริสโตเฟอร์ ลูท์ พัฒน์ชายตาไปที่ประตูด้านซ้ายทางเดินข้างหน้าที่อีกแปดก้าวหลังประตูไม้ข้างหน้าทุกอย่างและเสียงแฟลชกำลังรอพัฒน์อยู่
"ฉันชอบเนกไทคุณนะ"
พัฒน์หายใจเข้าเฮือกใหญ่ ขณะเดินและกำลังเลี้ยวซ้ายไปหน้าประตู "ขอบคุณครับ ผมผูกเองกับมือ" พัฒน์อยู่หน้าประตู เขาระส่ำกับสถานการณ์ตรงหน้า "โอเค" ผู้ช่วยหญิงหันหน้ามาตอบพัฒน์พร้อมเปิดประตู เสียงชัตเตอร์ด้านในห้องประชุม และตำรวจยืนข้างประตูหันหน้าให้พัฒน์ กับตำรวจที่ประกบด้านหลังอีกสองคน ตรงหน้าพัฒน์ทั้งทางเดินมีคนสวมสูทจำนวนมากหยิบมือถือพร้อมกับถ่ายรูป เสียงแฟรชจากกล้องดิจิตอลและไฟชัตเตอร์ สะท้อนแววตาพร่างพราวและทำให้พัฒน์กังวล แต่ขาก็ยกตัวพาตัวเองเข้าไปในทางเดินพรมสีน้ำเงิน
แผ่นหลังพัฒน์นำด้วยสูทสีน้ำเงิน ผู้ช่วยหญิง และคริสโตเฟอร์ ลูท์ พัฒน์เหมือนจมในฝูงคนแต่ถูกสนใจด้วยข่าวและกล้องวิดีโอบันทึก เขาเดินตรงปลายทางเดิน ต่อหน้าพูดตัดสิน เอื้อมมือซ้ายจับพนักพิงเก้าอี้ไม้สน พัฒน์นั่งลงต่อหน้านักข่าวที่ถ่ายรูปเขา "ปึง! ปึง! ปึง!" เสียงทุบค้อนของผู้ตัดสิน ทำให้ฝูงนักข่าว ผู้ต้องการรูปภาพและจำนวนกล้องตรงหน้าพัฒน์แหวกว่ายออกเป็นกลุ่มไปทางด้านข้าง และนั่งเรียงหน้ากระดาน ตรงหน้าพัฒน์คือผู้ตัดสิน การรวมตัวกันขององค์กรอิสระและสมาชิกวุฒิสภา ด้านหลังคนเหล่านี้คือกำแพงหินอ่อน พร้อมป้ายสหประชาชาติคนที่นั่งเรียงกันด้านหลังของคนเหล่านี้คือตัวแทนทั้งทนายผู้ช่วยและบอดี้การ์ด คนเหล่านี้รู้ว่าพัฒน์เป็นใครผ่านป้ายด้านหน้าไมค์โครโฟน 'พัฒน์ ณ อยุธยา'
"คุณพัฒน์ ขอบคุณที่มา" ประธานคณะกรรมการการตัดสินอยู่ตรงหน้าพัฒน์ เขาพูดใส่เครื่องขยายเสียง "สามชั่วโมงที่ผ่านมา เราสอบถามบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการคุณไปหลายคน เกี่ยวกับความปลอดภัยของผู้ใช้ ขณะที่เหล่าสุภาพบุรุษจาก เฟซบุ๊ค กูเกิล และแอมะซอน ได้ยอมรับว่าตนเคยทำเรื่องเลวร้ายไปบ้างในอดีต ดังที่ผมกล่าวไป สุภาพบุรุษเหล่านั้นก็ได้ให้คำมั่นกับเรา ว่าความผิดเช่นนั้น เป็นเพียงเรื่องในอดีตแล้ว และพวกเขาคือคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ใช้ แต่เพื่อนร่วมงานของผมท่านคาวาซากิ วุฒิสมาชิกจากรัฐฮาวายที่ยิ่งใหญ่เสนอว่าคุณอาจจะมีมุมมองอื่น ท่านวุฒิสภาครับ"
"ขอบคุณค่ะ ท่านประธานฮอลเตอร์ คุณพัฒน์กับบริษัทของเขาไบโอคิปป์ กำลังพัฒนาโครงการนำร่องเพื่อมอบระบบอวัยวะที่เหมาะแก่ร่างกายให้กับประชาชนของฉัน ในเกาะเมาวี ฉันขอให้พวกเขาส่งคำแถลงการณ์ที่นี่วันนี้" เธอตอบและพยักหน้าไปทางพัฒน์ สิ่งนี้เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่คริสโตเฟอร์ ลูท์ทำการบ้านและทำงานร่วมกับพัฒน์ในการเอาใจสาธารณประโยชน์แก่รัฐฮาวาย "คุณพัฒน์" เธอกล่าวพูดเชื้อเชิญให้พัฒน์พูดต่อ
"ครับ" พัฒน์กลืนน้ำลายเอื้อก ยิ้มครึ่งหน้า แต่แววตาพัฒน์กำลังเครียด เขานึกคำพูดไม่ออก
"คุณพัฒน์ ตอนนี้ได้เวลาของแถลงการณ์นั้นแล้ว" คาวาซากิเตือนพัฒน์ผ่านเครื่องขยายเสียง ลำโพงในห้องบอกเตือนพัฒน์อีกครั้ง
"โอเค" พัฒน์ลุกลี้ลุกลน และเอามือหยิบซองกระดาษเพื่อเตรียมบทปราศรัย "สวัสดี ผมพัฒน์ ณ อยุธยา ผู้ก่อตั้งไบโอคิปป์ ผมภูมิใจที่ได้กล่าวว่าเรากำลังดำเนินงานกับท่านวุฒิสมาชิกคาวาซากิ ในการพัฒนาขั้นแรกเพื่อมอบอวัยวะแก่ผู้ที่ต้องการการปลูกถ่าย ให้โลกใบนี้" พัฒน์ตัดใจที่จะพูดตามกระดาษ "พูดง่าย ๆ มันคือโปรแกรมแบบ… ผมยินดีเพราะว่านี่คือการใช้อวัยวะทดแทนที่ทำงานได้จริงโดยเป็นระบบที่ปลอดภัย… คือว่าหลายคน คนประมาณนี้น่ะนะ คุณอยากจะคุมพวกเขาให้อยู่แต่คุณทำไม่ได้เฟซบุ๊กถือครองโครงข่ายโซเชียลมีเดียถึง 80 เปอร์เซ็นต์ กูเกิลเป็นเจ้าของ 92 เปอร์เซ็นต์ของระบบสืบค้น และเว็บบริการของแอมะซอนใหญ่กว่าคู่แข่งของเขาสี่ลำดับมามัดรวมกันซะอีก ไม่มีใครรอดและพวกเขาตามรอยการเคลื่อนไหวของเรา พวกเขาเฝ้าดูทุกช่วงเวลาในชีวิตเรา และพวกเขาใช้ข้อมูลเราเอาไปทำกำไรคุณอยากถามอะไรเขาก็ถามไปเถอะ แต่พวกเขาจะไม่เปลี่ยนไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนบริษัทเหล่านี้คือพระราชาและพวกเขาปกครองเหล่าอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่กว่าประเทศใด ๆ ในประวัติศาสตร์ของมนุษย์ พวกเขาชนะแล้ว เราแพ้"
"แล้วคุณมาที่นี่ทำไม" ประธานฮอลเตอร์ถาม
"เพราะว่าลองดูสิว่าเราอยู่ที่ไหน ถูกมั้ยเราอยู่ในสภาของรัฐบาลสหรัฐ รัฐบาลที่ถูกก่อตั้งโดยประชาชนที่ยุคหนึ่งถูกปกครองโดยราชาที่พวกเขาโค่นไม่ได้ แล้วพวกเขาทำยังไง ใช่ พวกเขาเริ่มต้นใหม่ พวกเขามาที่นี่ โลกใบใหม่แห่งนี้ โลก 2.0 รุ่น 1776 และวิธีที่เราจะชนะได้คือการสร้างโครงสร้างระบบสุขภาพ ที่เป็นประชาธิปไตยแบบกระจายศูนย์ขึ้นมาใหม่ เป็นโครงสร้างที่จะทำให้บริษัทเหล่านี้จะปฏิบัติแบบเดิมไม่ได้อีกตลอดกาล เป็นโครงสร้างที่ผู้ใช้ทุกคน ได้ปกครองข้อมูลของตัวเอง ไม่ใช่ราชา ผมขอให้คำมั่นว่าจะช่วยคุณล้มทรราชด้วยการสร้างข้อมูลที่เป็นของประชาชน โดยประชาชนและเพื่อประชาชน ขอพระเจ้าอวยพร"
ข้อพิพาททางกฎหมายของพัฒน์อยู่ทั้งบนสื่อออนไลน์และโทรทัศน์หลายช่องในอเมริกา เป็นอีกครั้งที่พัฒน์รอดชีวิต ย่อมกลายเป็นพยานต่ออดีตของตัวเอง พัฒน์ไม่ได้เลือกกลบฝังความผิด ถ้าไม่พร้อมยอมรับอดีต พัฒน์จะไม่สามารถมีอนาคตได้ พัฒน์เลือกที่จะถักทออนาคตเพื่อชีวิตของคนอื่น ที่เต็มไปด้วยบาดแผลและความเจ็บปวดพร้อมที่จะล้มลงนอนสักที่หนึ่งในจิตใจ เราต่างยังไม่รู้ถึงการตัดสินของศาลแต่เรารู้ดีว่านี่เป็นอีกวันหนึ่งของการเปลี่ยนผ่านครั้งสำคัญในประวัติศาสตร์


## กฎห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์  51% Rule

"เห็นได้ชัดว่าชาวจีนปลูกฝังกันมาว่า วิทยาศาสตร์นั้นน่าตื่นเต้นและมีความสำคัญ และนั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมโดยรวมแล้วพวกเขาจึงจบการศึกษาด้านวิศวกรรมมากกว่าเราถึงสี่เท่า และนั้นเพิ่งเกิดขึ้นแค่ในช่วงวลา 20 ปีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง"
ทีมงานถามคำถามบางอย่าง
"ผมไม่คิดว่าผมจะเห็นได้ในช่วงชีวิตผม ทุกวันนี้ไม่มีโค้ดบรรทัดเดียวมีค่ายาวนานสักสี่หรือห้าปี เพราะระบบปฏิบัติการทุกวันนี้ตกรุ่นภายในห้าปี พวกเขาต้องขยายความเป็นไปได้ให้ลูกค้า ถึงจะทำให้ธุรกิจใหญ่ขึ้นได้" บิล เกตส์ตอบ
สารคดีก้าวกระโดดของเด็กเนิร์ด ซีเอ็นบีซี มิถุนายน 2019
บริษัทไบโอคิปป์ ของพัฒน์ได้ลงนิตยสารฟอร์บ เขาเป็นหนึ่งในบริษัทหลักล้านเหรียญสาขาเทคโนโลยีชีวภาพที่น่าจับตามองในหกเดือนถัดมา พัฒน์อยู่ในคอลัม '30 under 30' นักชีวภาพผู้ก่อตั้งองค์กรที่น่าจับตามอง ตอนนี้กลับมาที่วาเลนเซียแคลิฟอร์เนีย เป็นที่ที่ซอฟต์แวร์ทั้งหมดของบริษัทอยู่ที่นี่ มีโชเป็นคนดูแลฮาร์ดดิสก์ การ์ดจอ ระบบการกระจายไฟและ ระบายความร้อนทั้งหมด ก่อนหน้าเหตุการณ์ทั้งหมดสำหรับพัฒน์เป็นแค่ทหาร เป็นคนทำตามคำสั่ง คำสั่งของคนอื่นคำสั่งจากคนที่รักและผูกเงื่อนทางความคิดของคนอื่นต่อตัวเอง พื้นที่เล็ก ๆ ตรงหน้าในทุก ๆ วันจะเป็นตัวที่ทำให้เขาได้ควบคุมได้ทั้งเรือที่ภูเก็ต คอนเทนเนอร์ บาดแผลที่ใบหูข้างซ้าย แผลเป็นที่ผิวหนังศีรษะทั้งหน้าจอโค้ด เครื่องพิมพ์สามมิติ เหมือนเขาเที่ยวรอบโลกแล้วทุกอย่างเปลี่ยนไป ทุกอย่างรอบตัวเปลี่ยนไปเร็วขึ้น ชั้นหนาของความหมายซ้อนทับกันทำให้ความคิดของพัฒน์ซับซ้อนขึ้นไปอีก ในโลกหนึ่งที่มีแต่การขยายความหมาย หินบนโต๊ะคือวัฒนธรรมของที่นี่การคิดคือวัฒนธรรม พัฒน์เอื้อมมือหยิบตัวหมากสีขาวทางด้านขวาของกระดานไม้ และวางตัวหมากทรงรีเม็ดข้าวจับเม็ดหมากนั้นและพะวงต่อการวางครั้งถัดไป เบนชื่นชมคำแถลงการณ์ของพัฒน์
"นายมัวกังวลอะไรอยู่ มองกระดานจนประกันสังคมจะหมดอายุล่ะ" เบนถาม
"ฉันกำลังคิดอยู่" พัฒน์ตอบ
"คิดให้เร็ว ๆ หน่อย"
พัฒน์หยิบตัวหมากสีขาววางไว้ข้างหน้า เบนครุ่นคิดกับการวางหมากของพัฒน์และหยิบหมากสีดำด้าน
ข้างมาวางบนกระดาน พัฒน์มองบนกระดานคำนวณความเป็นไปได้ของทิศทางการเล่นบนกระดานอยู่
"ทำไมเราถึงเล่นหมากล้อมทั้ง ๆ ที่รู้ว่าปัญญาประดิษฐ์ชนะได้อยู่ดี" พัฒน์ก้มหน้าพูด สายตาจดจ่อบนกระดานเพื่อคำนวณการเดินถัดไป
"เพราะมันเป็นวัฒนธรรม มนุษย์สร้างวัฒนธรรม ทำไมนายไม่เดิน ยังไงพวกเราก็ทำลายวัฒนธรรมอยู่ดี" เบนพูดถึงการโปรเจคที่พัฒน์กับโชทำอัลกอริทึมที่สามารถเขียนโปรแกรมให้ตัวเองออกแบบอวัยวะกับข้อมูลร่างกาย พฤติกรรมและจากข้อมูลสาธารณสุข ซอฟต์แวร์ที่นี่รันระบบอัลกอริทึมอวัยวะ และพัฒนาดีพเลิร์นนิ่งกับโครงข่ายปัญญาประดิษฐ์ไปด้วย
พัฒน์ยิ้มและหยิบหมากสีขาวที่ตัวเองเลือกแล้ววางเพื่อให้เกมดำเนินต่อ "แต่คอมพิวเตอร์ชนะวัฒนธรรม"
เบนวางหมากล้อมสีขาวของตัวเอง พร้อมกับมองหน้าพัฒน์ที่กำลังครุ่นคิด "ใช่เราไม่ได้เล่นเพื่อที่จะชนะ" เบนพูดขัด "พัฒน์ นายควรฟังที่ฉันพูดบ้าง"
"ดูเหมือนมีคนไม่อยากชนะ"
"ถ้าจะให้ฉันพูดเรื่องการแพ้ชนะ มันเริ่มมาจากทฤษฎีของเกม" เบนพยายามจะตั้งใจพูด
"ขอร้องเบน อย่าฝืนฝอย" พัฒน์จ้องหน้าครู่เดียวก่อนกลับมามองเกมบนกระดาน
"ฉันแค่จะบอกว่าสามปีแล้ว นายยังคงปาร์ตี้แล้วกลับไปอยู่กับที่ทำงานและสี่หน้าจอแอลอีดีแสดงผล"
"สามหน้าจอ" พัฒน์เงยหน้าพร้อมชูสามนิ้วจ้องหน้าเบนครู่เดียวก่อนกลับไปมองกระดานและเดินหมากอีกครั้ง
เบนถอนหายใจพร้อมกับถือแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มจ้องมองหน้าพัฒน์ "สามหรือสี่หน้าจอนี่แหละ พี่ควรนอนให้ถึงสี่ชั่วโมงบ้างนั้นเสียสุขภาพ"
"ไม่เกี่ยวกันเลย กินกาแฟต่างหากเสียสุขภาพ" พัฒน์วางตัวหมากตัวสุดท้ายของเกมโกะไม่ได้แพ้ชนะที่ตอนกินหมากฝ่ายตรงข้ามอย่างเดียวแต่แพ้ชนะอยู่ที่พื้นที่และการนับคะแนนขั้นตอนสุดท้าย ที่จะวัดผลแพ้ชนะคือการเริ่มนับคะแนน เบนชนะคะแนนตัวหมากแต่พื้นที่บนกระดานกับคะแนนตัวหมากรวมทำให้พัฒน์ชนะ พัฒน์ตอบรับสายตาตรงหน้า เบนพร้อมกับพูดหลังคำนวณคะแนนบนกระดานไม้ "ชนะ" พัฒน์ตอบพร้อมเริ่มเก็บตัวหมากบนกระดาน
"เธอชื่อลิซ่าลูกของสตีฟ" เบนเอ่ยถึงชื่อที่โชเป็นคนตั้ง
"ผมรู้ว่าลิซ่านั้นหมายถึงอะไร ช่วงนี้ธาตุไฟแตกหน่ะ ขอโทษที่ไม่ค่อยได้บอกใคร"
"ฉันดูไม่ออกเลยล่ะ" เบนประชด
"เคยเจออะไรมั้ย ที่จบไปแล้ว ผมมันกบในกะลาชัด ๆ เหตุผลเดียวที่ยังไม่บ้า คงเพราะพี่มาอยู่แถวนี้ มันช่วยได้เยอะ พี่กลับผมก็ลงมาทำนู่นนี่นั่นมนุษย์ตายได้ตลอดแหละ ผมปกป้องสิ่งสำคัญในชีวิตผมไม่ได้ ผมต้องปกป้องสิ่งเดียวที่ชีวิตนี้ขาดไม่ได้ คือเครื่องจักรเหล่านี้ และการเขียนเรื่องพวกนี้มันเป็นเครื่องจักรและเป็นส่วนหนึ่งของผม"
"ทางหนีปัญหา?" เบนพยายามให้พัฒน์รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
"อาจจะ"


## หลักการเบอร์นูลี่  Bernoulli’s principle   

สองสัปดาห์ถัดมามา ในห้องสีเรียบ พัฒน์นั่งหันหลังให้ผ้าใบที่ถูกปัดแปรงเนื้อสีรูปต้นไม้ซ้อนกันในป่าหิมะ ตรงหน้าของพัฒน์คือพูดคุยกับนักบำบัดส่วนผู้จัดจ้างจากรัฐ
"พัฒน์ ฉันขอถามเธอบางอย่าง เธอยังมีฝันร้ายอยู่มั้ย" เมลฟี่ถาม
"ไม่"
"พวกเราพูดคุยกันมานาน ที่ฉันพอจะรู้ว่าเธอกำลังโกหก แต่วันนี้มีบางอย่างแตกต่างนิดหน่อย มีเรื่องพึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้เหรอ"
"ไม่"
"ตอนนี้เธอเป็นพลเมืองแล้ว จากประวัติของเธอ แพทย์แค่ต้องการรู้ว่าการรักษามีผลต่อสุขภาพจิตมั้ย มันเป็นองค์ประกอบหลักของให้อภัยโทษต่อตัวเอง ดังนั้นบอกฉันหน่อยเรื่องฝันร้ายครั้งล่าสุด"
พื้นผิวกำแพงสีนกพิราบ ที่นี่ทำให้ใจพัฒน์สงบขึ้นมาได้บ้าง "ผมไม่มีฝันร้าย" พัฒน์โกหก
เมลฟี่นักบำบัดถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอหยิบปากกาที่แนบกับสมุดโน๊ต
"ถามจริง เอาจริงเหรอ คุณจะโน๊ตนู่นนี่นั้น ทำไม มันเป็นเรื่องการก้าวร้าวภายในเหรอ"
"เธอไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด"
"โอเคครับ ผมขีดฆ่าเรื่องรายชื่อ พลอยเมื่อวันก่อน ไม่ต้องห่วงผมใช้กฎสามข้อของคุณ"
"โอเค กฎข้อแรก ไม่"
"พูดความจริง"
"โอเค กฎข้อที่สอง"
"อะไรคือกฎข้อที่สอง…" พัฒน์ถามกลับ
"นั้นเป็นกฎข้อสำคัญ"
"ห้ามทำร้ายใคร"
"แล้วอะไรคือกฎข้อที่สาม"
พัฒน์ไม่ได้ตอบ
"กฎทุกข้อที่เราสร้างเพื่อเติมเต็มความต้องการของสังคม กฎข้อที่สามล่ะ"
"หมอ รู้ตัวมั้ยว่าชอบถากถาง แน่นอน ผมทำตามกฎข้อที่สาม"
"โอเค สรุปคุณทำทุกอย่างถูกต้อง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยเรื่องฝันร้าย"
"อย่างที่ผมบอก ผมไม่มีฝันร้าย"
"นี่ วันหนึ่งคุณจะยอมเปิดใจ และจะเข้าใจว่ามีคนที่ต้องการช่วยคุณจริง ๆ และพวกเขานั้นไว้ใจได้"
"ผมไว้ใจคนอื่น" พัฒน์พูดเสียงแข็งโดยที่เขาไม่ได้สบตาดอกเตอร์เมลฟี่
"เหรอ งั้นเอามือถือมาให้ฉัน" เธอเอื้อมตัวไปรับมือถือจากพัฒน์ พัฒน์หยิบมือถือและยื่นให้ระหว่างโต๊ะตรงกลาง ดอกเตอร์เมลฟี่ เลื่อนมือถือเปิดเข้าไปที่รายชื่อผู้ติดต่อโทรศัพท์ "เบอร์ติดต่อไม่ถึงสิบเบอร์ โอ้ คุณยังไม่ยอมอ่านข้อความจากไมล์เลย คุณต้องหัดรักษามิตรภาพบ้าง ฉันเป็นคนเดียวที่คุณโทรตลอดทั้งอาทิตย์ น่าเศร้ามาก" ดอกเตอร์เมลฟี่พับมือถือเก็บและโยนส่งให้พัฒน์ พัฒน์รับมือถือและเก็บไว้ "เธอโดดเดี่ยว อายุยี่สิบเธอไม่มีทั้งประวัติไม่มีทั้งครอบครัว"
"หมอกำลังขยี้ผมใช่มั้ย เพราะมันไม่เป็นมืออาชีพอย่างแรงเลยรู้มั้ย คุณตะคอกลูกค้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน" ดอกเตอร์เมลฟี่อึ้งที่พัฒน์เริ่มเตือน เธอหยิบสมุดจดด้านข้างและหยิบปากกาขึ้นมาจด "โอเคคุณเริ่มที่จะจดอีกแล้ว นั้นเยี่ยมไปเลย" พัฒน์ประชดแดกดันและก็ถอนหายใจเบาครู่เดียว "โอเค ขอผมพักสักเดี๋ยว ผมกำลังพยายาม โอเคมั้ย นี่มัน… นี่มันเป็นเรื่องใหม่สำหรับผม ผมไม่มีเคยมีเวลาสักเสี้ยวนาทีที่จะรับมือกับอะไร ๆ เลยรู้มั้ย ผมรู้สึก… สงบหน่อยเดียวในเครื่องบิน และนอกเหนือจากนั้น ผมแค่เดินทางจากการต่อสู้ครั้งหนึ่งไปอีกครั้ง ทุกอย่างแค่เปลี่ยนที่"
"แล้วตอนนี้ เมื่อคุณหยุดต่อสู้แล้ว คุณต้องการอะไร"
พัฒน์นิ่งคิดเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "ความสงบ"
"นั้นคือเรื่องไร้สาระที่สุด"
"คุณเป็นจิตแพทย์ที่แย่ที่สุด"
"ฉันเคยเป็นแพทย์สนาม จึงเคยเห็นศพคนตายมามาก และฉันรู้วิธีจัดการคุณและหากคุณโดดเดี่ยวนั้นคือนรกส่วนตัวที่เงียบที่สุดและพัฒน์มันยากมากที่จะหนีพ้น ฉันรู้ว่าคุณเผชิญอะไรมามาก แต่คุณได้ชีวิตของคุณคืน คุณได้รับการอภัยทั้งหมดแล้วล้วนเป็นเรื่องดี"
"ที่จะทำเพื่อใคร?" พัฒน์ถามโดยที่เขารู้ว่าคนตรงหน้าก็ตอบไม่ได้ คนที่ตอบคำถามจากตัวเองได้ เต็มไปด้วยตัวเขาในแต่ละวัยที่โดดเดี่ยวคละเคล้าอายุในตัวเขา พัฒน์เข้าใจว่าการคุยกับนักบำบัดเป็นการคลำเพื่อหาที่ทางภายในใจและหาที่ทางภายในสังคม บทสนทนาจบลงพัฒน์รู้กับตัวเองดีว่าเขาถูกประกอบมาไม่ดี เขาว่างเปล่าเกินกว่าที่จะทำเพื่อตัวเอง ความตื่นเต้นของพัฒน์คือการพาตัวเองก้าวเข้าสู่การแก้ปัญหา
ทุกคนต่างมีบทสนทนาที่น่าเกลียดบนรถโดยสาร นี่เป็นหนึ่งในบทสนทนานั้น
เบนที่เช่าอพาร์ตเมนอยู่นอกรัฐแคลิฟอร์เนีย เขาไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกับพัฒน์และบ้านที่ภูเก็ต แม่เบนก็ไม่ต้อนรับในครั้งที่เบนพูดความจริงว่าเขาทำงานกับพัฒน์ เมษาอารมณ์โศกบังความหวังในตัวเบนลบเลือน จนเธอไม่ได้มีจุดเกาะในจิตใจ มีแค่ภาคกับคานเท่านั้นที่คอยช่วยพยุงทางอารมณ์ บนรถพัฒน์กำลังนั่งรถกลับจากท่าอากาศยานนานาชาติแคลิฟอร์เนียช่วงเวลาสั้น ๆ เบนสังเกตสร้อยไม้กางเขนที่ห้อยอยู่กับกระจกมองหลัง
"ทำไมคุณถึงยังเชื่อ ว่ายังมีพระเจ้าอยู่"
"ผมพิสูจน์ไม่ได้" แท็กซี่ตอบ "มันคงเหมือนลม คุณรู้สึกถึงมันได้แต่ไม่ถูกมองเห็น"
เรื่องลมสำหรับเบนคืออิเล็กตรอนและขอบเขตของความสามารถที่พื้นผิวเรตินารับภาพ เขาถอนหายใจก่อนพูด "แต่ศาสนาฮินดูมีพระเจ้าหลายองค์" เบนเกริ่น
"คนหลากหลายกันมารวมกันที่นี่" จิลตอบอย่างใจเย็น
"พระเจ้าคงรู้ตัวว่าตัวเองเป็นบ้า" เบนพูดเบา ๆ พร้อมที่จะหาทางออกจากบทสนทนา
จิลสังเกตท่าทางของเบนที่สะท้อนผ่านกระจกมองหลังก่อนเอ่ย "คุณคงต้องการกฎง่าย ๆ ในชีวิต"
"ไม่ ผมว่าทุกอย่างคือการทนทุกข์ และปลายทางของชีวิตคือการตาย ผมรู้สึกเหมือนได้รับภารกิจฆ่าตัวตาย"
"ดูนั้นสิ" จิลชี้มือหนึ่งข้างไปทางหน้าต่างด้านซ้ายเป็นพระอาทิตย์กำลังตกดินมันสวยงามเหมือนลูกท้อเนื้อหวานฉ่ำ "คุณคิดว่าอะไรทำให้เกิดสิ่งนั้น คุณคิดว่านั้นเป็นสิ่งบังเอิญเหรอ คุณคิดว่านั้นเป็นมายากลของแสงเหรอ คิดว่ามันฟลุคเหรอ ถ้าคุณเชื่อว่ามันฟลุค การเจริญพันธุ์ความเชื่อ สิ่งมีชีวิตแล้วสามารถเรียกทั้งหมดว่ามันฟลุคได้ เรามีแค่คำไม่กี่คำที่อธิบายสิ่งนี้ทั้งหมดได้อย่างเดียวคือ 'สุนทรีการดำรงอยู่ของพระเจ้า' พระเจ้าอยู่ในหลายรูปแบบของการออกแบบ นั้นคือสิ่งที่ผมเชื่อ ผมเชื่อในพระเจ้า แต่ถ้าไม่เชื่อในพระเจ้าทุกอย่างคงถึงสิ้นสุด"
เบนฟังและอยากพูดถึงการตีความทั้งหมด ทั้งสี่ล้อหยุดหมุน ถึงปลายทางเสียแล้ว มือซ้ายเปิดประตูออกเอี่ยวตัวจากรถยนต์ เบนหยิบเงินจากปกเสื้อจ่ายค่าห้องบำบัดเหล็กสีเหลืองเคลื่อนที่ได้และสามารถพาคุณไปสู่ที่หมายได้ ราวกับคุณสามารถพูดคุยกับพระเจ้าได้ที่นี่ เรียบง่าย ปรัชญาไม่ฟุ่มเฟือย คนพวกนี้อยู่ในสถานะระหว่างเพื่อนเก่าและผู้ให้คำปรึกษา เมื่อคุณมีคำถามเขาจะอธิบายมันให้คุณ ราวกับว่าพระเจ้าจะอธิบายทุกอย่างในรถแท็กซี่ แต่การอยู่ที่นี่ทำให้รู้สึกเงียบกว่าการอยู่ห้องกับคนอื่น เบนต้องติดเครื่องติดตาที่ข้อเท้า พอได้นั่งแท็กซี่หนึ่งเที่ยว บทสนทนาในแท็กซี่ราวกับเป็นคำสอนจากไบเบิลในหน้าที่ถูกฉีกจากต้นฉบับ รถไม่ได้เคลื่อนตัวผ่านศาสนาเสียด้วยซ้ำ แต่เวลานึกถึงความปลอดภัยคนกลับนึกถึงพระเจ้า ระหว่างที่เบนกำลังเดินเข้าอาคารเหยียบบันได และกำลังล้วงกุญแจเปิดประตูห้อง
"กริ๊งงง กริ๊งงง" เสียงโทรศัพท์เบนดังขึ้น เบนหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกง หน้าจอบอกตัวเลข 668x-xxx-xxxx ว่าเป็นเลขมาจากประเทศไทย ในอุ้งมือนั้นตัดสินใจกดรับ เพื่อรับความหวังว่าอาจจะเป็นแม่หรือคนในครอบครัวในไทย
"สวัสดี นั้นเบนจามิน วอลเตอร์ใช่มั้ย"
"คุณเป็นใคร แล้วเอาเบอร์ผมมาได้ยังไง"
"ผมเป็นคนดูแลคดีการค้าอวัยวะของผู้เสียหาย'ในภูเก็ต" ประชาตอบเบน เบนตั้งสติหยิบรีโมทปิดโทรทัศน์ และลุกขึ้นมาเอาโทรศัพท์แนบหู เขากลืนน้ำลายเอื้อก เบนไม่รู้ว่าตำรวจรู้เรื่องเกี่ยวกับเขามากแค่ไหน "สบายดีมั้ยที่นั่น ผมไม่คิดว่าคนที่ติดคุกในไทยแล้วที่นู่นเขาจะให้ผ่านวีซ่านะ"
"ผมต้องเรียกทนายมั้ย" เบนเหงื่อออกร้อนทั่วทั้งตัว
"ไม่ ไม่ ไม่ เราคุยแบบคนกันเอง เรื่องทำเบียร์หรือขโมยของจุกจิกผมเข้าใจได้ ผมอยากถามเรื่องเกี่ยวกับ 'พัฒน์' ส่วนอีกเรื่องคือความคือหน้าเรื่องคดี น้องชายทางกฎหมายของคุณ 'คริส' คือพวกเราสงสัย เหตุการณ์กราดยิงในโรงเรียนหลักฐานความรุนแรงที่เป็นอาวุธปืนพก ถูกขึ้นทะเบียนว่าเป็นของชาติ ถ้าคุณรู้ความเกี่ยวข้องว่าพัฒน์เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการทำการค้าอวัยวะ ผมต้องขอให้คุณเป็นพยาน ถ้ามีอะไรที่ผมพอจะช่วยคุณได้เรื่องประวัติของคุณเรายินดีช่วย"
เบนนิ่งเงียบเกินห้าวินาที
"คุณยังได้ยินอยู่มั้ย เบนจามิน" ประชาทักเตือน ในสัญญาณโทรศัพท์
เบนปะติดปะต่อพร้อมความกังวล ถูกแทรกด้วยความโกรธ โทรศัพท์ถูกไปที่ผนังห้อง สายสัญญาณตัดลง หน้าจอโทรศัพท์ร้าวไปกับความมืดที่ข้อมูลส่งออกมา เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ หมุนก๊อกน้ำและวักน้ำล้างหน้าหายใจไม่ทั่วท้องเหมือนมีคนมาต่อยข้างใต้กะบังลม ลมหายใจสั้นลง เบนพยายามหายใจแล้วตะโกนออกมาด้วยความโกรธ
"ฟัคคค!!" ทั้งสองมือจับด้านข้างกระจก กำและเขย่าไปกับการแผดเสียงที่ออกจากลำคอ เบนต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของตัวเองในเงาสะท้อน "ฟัค! ฟัค! ฟัค!" ทุกถ้อยคำคือจำนวนกำปั้นที่กระจายแรงจนเกิดรอยร้าวของแผ่นสะท้อนที่แสดงตัวตน กระจกแตกร้าวออกเป็นเสี่ยง ๆ เบนทุกข์เกินกว่าที่จะแทรกเงาของตัวเองลงไปในความหวังกับความโกรธ เขาพยายามแยกมันมาตลอด วันนี้อดีตหลอกหลอนจิตใจให้แตกละเอียด ยากที่จะเยียวยาเบนโหยหาการยอมรับจากการแตกร้าวของตัวเอง ทุกเสียงที่โห่ร้องและน้ำตาที่ไหลออกมาในจิตใจล้นออกมาในการโมโหครั้งนี้ เสียงโทรศัพท์จากประชายังคงดังขึ้นด้านนอกจากหน้าจอที่พังไปแล้ว เบนไม่ได้สนใจที่จะกดรับโทรศัพท์ที่พังข้างนอกห้องน้ำ แต่เสียงการเรียกเข้ายังคงย้ำเตือนประโยคที่เขาพึ่งได้ยิน น้ำตาอื้ออึงอยู่ในห้องน้ำ


## ฮัมมิ่งเบิร์ด  Hummingbird

สามเดือนถัดมาในโรงพยาบาลเอกชน ในบอสตัน สหรัฐอเมริกา
พัฒน์เดินเข้า ในอาคารสีขาวมีกระจกสะท้อนท้องฟ้ากับไฟในเมือง เขาเดินตามสิ่งที่ต้องการเข้าสู่หน้าห้องกล่องใบหนึ่งที่ถูกให้ความสำคัญผ่านโรงพยาบาล ห้องทำงานหัวหน้าแผนกศัลยกรรม ตรงข้ามพัฒน์คือที่ตอบสนองเป้าหมายบางอย่างกับเขาพัฒน์พูดในสิ่งที่ตัวเขาต้องการกับหน่วยงานเอกชน
"สิบชิ้นต่อเดือน ถ้าต้องการสิบสองชิ้นต่อสัปดาห์ หากมีการสนับสนุน สัปดาห์ละสองร้อยสิบล้านเหรียญจะช่วยได้มากถึงไตรมาสแรก ผู้ป่วยโรคไตร้อยสี่สิบสี่คนที่คุณจะช่วยได้ในสามเดือน"
"บอกก่อนสัปดาห์หน้า งานวิจัยทั้งหมดจะถูกส่งมาเพิ่มเดือนหน้า ทั้งสเต็มเซลล์ที่ได้มาจะได้กลับเป็นอวัยวะ ภายในห้าวัน"
"หมายความว่า อาทิตย์หน้าก็ทำได้เลยใช่มั้ย"
"ในความหมายนั้นก็ใช่ ผมต้องเปิดแล็บใหม่ ถ้าคุณต้องการ"
"ถามหน่อยได้มั้ยว่าทำไม?"
"สามที่แรกเต็มถึงเดือนที่หกปีหน้า"
เขาพยักหน้ายอมรับ เปิดกระดาษพลิกไปมา "คิปป์ทีม ชื่อดีนี่ โอเคงั้นไว้ฉันติดต่อไปนะ" ทั้งสองคนจับมือกัน เธอเดินมาส่งที่ประตู เปิดประตูให้พัฒน์ พัฒน์กำลังจะเดินออกจากห้อง ผู้จัดการ ทำหน้าครุ่นคิด ที่คำถามอยู่ที่ปาก "ฉันถามหน่อยได้มั้ย คุณทำได้ยังไง เอ่อ…ฉันหมายถึงคุณค้นพบคนเดียวเลยเหรอ?"
พัฒน์เอียงคอ หันใบหน้ากลับมา คนที่ต้องการคำตอบ "เราไม่เคยค้นพบคนเดียว" หลังจากนี้ สิ่งที่เขาทำอยู่คือการแก้ปัญหาระบบสุขภาพให้เร็วขึ้นในอีกห้าสิบปีของปัญหามนุษย์ส่งที่ยิ่งใหญ่สำหรับพัฒน์ไม่ใช่การศึกษาจากระบบรัฐหรือประเทศอื่นอีกต่อไป ถึงแม้ อีกสองสัปดาห์พัฒน์จะรับปริญญาของมหาวิทยาลัยเอ็มไอที จากการดิสรัปชันโครงสร้างสาธารณสุขขนาดใหญ่
ครู่เดียวพบว่าความเป็นมนุษย์ใกล้เข้ามา ผ่านการเดินเข้าด้วยชายผิวขาวร่างใหญ่ ชายคนนั้นตะโกนขึ้นจากด้านข้างซ้ายพัฒน์ระยะสองเมตร เสียงตะโกนออกจากปากร่างใหญ่นั้น "นี่มันประเทศของคนขาว!!" พัฒน์ตกใจจากเสียงคอเอียงหันมองดูความต้องการของประโยคนั้น "ออกจากประเทศนี้ไปใช้หัวกะโหลกคุณที่อื่น คุณไม่เหมาะกับที่นี่" คนสูงอายุพูดใส่พัฒน์เสียงดัง ทุกอย่างดูถูกต้องมากขึ้นเมื่อเราแก่ขึ้น พัฒน์คิดแบบนั้นกับการที่มีคนพูดแบบนี้ ทุกคนมีสิทธิพูดที่นี่ แต่คำพูดก็ไม่ได้ช่วยชีวิตคนทั้งหมดอยู่ดี เขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่เคยเอาแต่พูดต่อความรู้ หากปราศจากการพิสูจน์เราจะเป็นเพียงผู้นั่งคิด และมองโลกเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดของตัวเขาเองในหลายปีที่ผ่านมานี้ แทบจะไหลออกจากความหมายของคำว่าหยุดนิ่ง เมื่อการมีชีวิตคือการเปลี่ยนแปลงและแก้ปัญหาสำหรับเขา ประเทศไทยกับสหรัฐสอนเขาแบบนั้น หากอยู่กับปัญหาเดิมสนใจแต่เรื่องเดิมแสดงว่าเราไม่เคยคิดปัญหาอื่นเลยที่ใหญ่กว่าความต้องการของตัวตนแบบปัจเจก ทั้งหมดหลังจากการที่พัฒน์ย้ายมาอยู่ที่นี่ ความถูกต้องไม่จำเป็นสำหรับคนพูด ทุกคนเข้าถึงความถูกต้องในแบบของตัวเอง ความถูกต้องไม่ได้พาเขาออกจากปัญหา หรือหามุมมองต่อปัญหาได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่เกิดขึ้นเร็ว
สถานการณ์ตรงหน้า ความเป็นมนุษย์นี้เรื่องนี้ไม่ได้อยู่ในเรื่องที่เขาสนใจตั้งแต่แรก การลดคุณค่าของคำพูดจากคนอื่นเป็นเรื่องทั่วไปของมนุษย์ เราต่างลดคุณค่ากันและกันด้วยคำพูดเพื่อเติมเต็มความวิเศษของตัวเอง ครั้งนี้แค่เป็นอีกครั้งที่มีคนอยากแปะคำพูดในความคิดพัฒน์ ต่อความเป็นไปได้ของตัวเอง เขารู้ดีว่าความเป็นไปได้ของตัวเขาเองไม่ได้อยู่ที่คำพูดของคนอื่นตั้งแต่แรก พัฒน์ตอบด้วยใบหน้า จ้องมองด้วยสายตาที่โกรธเกรี้ยวนั้นราวกับความโกรธจะเปลี่ยนแปลงโลกกับคำพูด พัฒน์ไม่รู้ที่มาของความโกรธนี้ ประโยคพวกนี้ไม่ได้บอกว่าพัฒน์เป็นยังไง พัฒน์ไม่ได้ใช้ชีวิตบนคำพูดของคนอื่น
"กลับประเทศคุณไปซะ!!" ชายคนนั้นยังคงพูดต่อ พัฒน์ไม่ได้สนใจคนคนนั้นขนาดนั้น
ตรึ๊ง!! การแจ้งเตือนข้อความแสดงผลบนหน้าจอสี่เหลี่ยมบนโทรศัพท์พกพา นิ้วโป้งเลื่อนเปิดดูในข้อความนั้นแจ้งผลการตัดสินใจกับทางโรงพยาบาล หลักฐานการโอนสินทรัพย์ทางการเงินเพื่อการพัฒนาโครงการพิมพ์อวัยวะส่งโรงพยาบาลเอกชน และเขาต้องหาพื้นที่วิจัยมาก่อนจำนวนหกสิบสองล้านเหรียญ ข้อมูลที่พัฒน์รับผ่านไซแนปส์ที่ดวงตาเดินทางให้สมองเห็นในเวลา 1.3 มิลลิวินาที ข้อมูลจำนวนนั้นทำให้เขารู้ว่า การตอบโต้ของคนตรงหน้า กับความเป็นไปได้ที่ต้องทำอวัยวะต่อ เรื่องไหนที่เขาจะเลือกว่าจะอยู่กับปัจจุบันแค่ไหน แต่จริง ๆ แล้วเขาได้เลือกอนาคตของเขาเรียบร้อยแล้วพัฒน์เดินออกมาจากการตะโกนเพื่อพูดถึงความถูกต้องของตัวเองในการพูด
พาตัวเองล่องลอยผ่านร่างกายด้วยขาที่ก้าวเดิน ช่วงเวลาในการเดินในเมืองเริ่มต้น เดินเหยียบซีเมนต์ทางเดินมองท้องฟ้า ฟังเสียง ความตื่นตัวของพัฒน์ต่อความถี่ในเมือง ในหูเขาแทบจะได้ยินเสียงทุกอย่างราวกับว่าทุกเสียงอยากพูดคุยกับพัฒน์ทั้งเสียงในตัวเอง มันเป็นเรื่องที่ดีที่จะเดินไปด้วยและรับฟังเสียงในหัวกับเสียงดนตรีของเมืองไปด้วย จังหวะเพลงยังคลออยู่ในหูไปกับการรับฟังเสียงด้านในตัวเอง
พัฒน์ฟังเสียงภายนอกเพื่อตัดเสียงภายใน และบางทีโลกภายนอกของพัฒน์เป็นเหมือนคอนเสิร์ตตลอดเวลา แม้จะนั่งรถไฟฟ้าหรือเดินบนฟุตบาทในเมือง พัฒน์เกลียดไอเดียของชีวิตที่จะต้องมองไปในอุโมงค์แห่งชีวิตภายในกับมุมมองเรื่องราวต่ออดีต บางทีชีวิตก็เป็นมหาสมุทร เราไม่เคยเข้าถึงการเป็นตัวเอง ทั้งความจริงและความต้องการของตัวเองเลยสักครั้ง มีแค่บริบทของสถานการณ์สร้างให้พัฒน์ต้องทำบางอย่างตลอดเวลา
เมื่อเขาได้ลิ้มรสของชัยชนะในแต่ละเรื่องของทุกทุกวัน ในการสร้างเหตุการณ์จำนวนมากพอที่จะทำให้เขาได้ทำในสิ่งที่มีความหมายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเขาเอง สำหรับพัฒน์เขารู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปัจจุบันเป็นการรวบรวมเหตุการณ์จำนวนมากจากในอดีต ไม่มีใครอยากจากลากับคนที่ตัวเองรักหรือสิ่งที่ตัวเองได้ให้คุณค่า แต่เป็นการหาสิ่งที่สนใจมากกว่า สิ่งที่เขาทำออกจากการหาความสวยงามจากการจากลาคนที่ตัวเองรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เป็นการซื้อเวลาต่ออยู่อีกหน่อยในทุก ๆ ครั้งผ่านความทรงจำ เขารู้ถึงความรู้สึกนั้นดีเราใช้เวลาในกรวยแสงในอดีต อดีตไม่เคยวิ่งหนีจากความทรงจำ เวลาในอดีตยังคงอยู่ แต่มุมมองต่อเรื่องราวถูกปรับเปลี่ยนผ่านอารมณ์ในทุกทุกวัน ความรู้สึกที่อยากได้ความทรงจำทั้งหมดของคนที่รักกลับมามีชีวิตเกิดขึ้นบ่อยครั้งในความคิด ถึงแม้ตัวพัฒน์เองจะไม่ได้สนใจต่อความรู้สึกมากขนาดนั้น เขาแค่อยู่กับความรู้สึกและความสนใจเป็น บนถนนสีเทาที่ทุกคนต่างหลงทางได้ บางครั้งเขารู้ว่าจะไปที่ไหน แต่หลายครั้งเราก็ไม่รู้ว่าการไปที่ไหนที่ว่านั้น จะมีคุณค่ากับตัวเองจริงรึเปล่า เขาแค่ต้องอยู่กับความทรงจำของตัวเองและพาตัวเองไปสู่เป้าหมาย
เขาเดินข้ามทางม้าลายตรงเข้ามาประตูทางเข้าห้องโถงอาคารที่พักอาศัย ประตูกระจก กรอบอะลูมิเนียม เปิดเข้าสู่พื้นที่รับแขกของอาคาร ไฟสลัวฉายไปที่คนนั่งอยู่บริเวณโซฟาทางเข้า ใบหน้าที่คุ้นเคย กับการแต่งตัวหลวม ๆ ที่รู้จัก นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาล โค้ทตัวใหญ่สีน้ำตาลสีขุ่นเข้ากับแสงไฟที่นี่ และข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับสูทสีดำ หญิงสาวที่ในความทรงจำยกมือทักทายพัฒน์
"ผมนึกว่าพี่จะมาอีก สองสัปดาห์" พัฒน์ตอบกลับทักทายลิน เดินตรงเข้าไปคุยกับเธอ
ลินเดินตรงเข้ามา "ฉันเจออะไรบางอย่าง"
"ค้นพบการทำปัญญาประดิษฐ์ให้เป็นภูมิปัญญาได้แล้วเหรอ? หรือรู้ทำให้หุ่นยนต์รู้ตัวแล้วว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์?"
ลินครุ่นคิดก่อนที่จะพูด ใบหน้าสะท้อนสีที่ดูกังวล "ขึ้นไปคุยดาดฟ้าแล้วกัน" ลินเอียงตัวเปิดไหล่ผายไปทางลิฟต์ พัฒน์สื่อสารและรับรู้ พัฒน์เดินตรงไปที่ลิฟต์ เขายังไม่เข้าใจแต่ความกังวลเลียนแบบกันได้ผ่านพฤติกรรม ท่าทางพัฒน์กำลังสื่อสารกับลินผ่านภาวะไร้สำนึกเขาเคลื่อนไหวตัวช้าลงตามความช้าของการเดินของลิน แต่ยังไม่ได้กังวลตราบใดที่ลินยังไม่ได้พูด ลินเดินเข้ามาในกล่องเหล็ก เสียงครืดคราดของรอก รอลินเข้ามาในลิฟต์การก้าวเท้าเข้ามาในกล่องสีเทา ทำให้ใช้เวลาพูดคุยกลับเป็นความเงียบของบรรยากาศและเสียงลมหายใจที่ล้าจากลิน
"พี่เป็นยังไงบ้าง" พัฒน์พูดเริ่มจากหลายเรื่องที่อยากพูดคุย
"พึ่งจบ สัปดาห์ที่แล้ว เยล" ลินพูดช้าและผ่อนจังหวะในแต่ละคำที่เอ่ยออกมา
"จริงเหรอ? ปริญญาตรี?" พัฒน์ถามด้วยความดีใจ ท่าทางลินดูไม่ตื่นเต้นกับการเรียนจบ
"ตรึ๊ง!" ลิฟต์เปิดประตูจากตรงกลาง พัฒน์ยังรอคอยคำตอบจากลิน ลินเดินเข้าไปในลิฟต์ กดปุ่มเลขชั้นที่ยี่สิบสามชั้นบนสุด พัฒน์ก้าวเท้าเข้ามาในกล่องสี่เหลี่ยมสีเทา หันหน้าออกจากลิฟต์ทางประตู ยืนมองตรงไปข้างนอกพร้อมกับลิน เธอกดปุ่มข้างล่างเลยแถบตัวเลขใต้สุดเป็นสัญลักษณ์ปิดลิฟต์ "โท เศรษฐศาสตร์" ประตูลิฟต์ปิดลง เสียงรอกและปล่องท่อลิฟต์ สลิงกำลังดึงทั้งสองคนขึ้นสู่ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเรื่อย
แสงไฟสีแดงในกระจกสี่เหลี่ยม เหนือปุ่มกดลิฟต์ตัวเลขของทุกชั้น คือการแสดงผลแววตาของพัฒน์จับจ้องอยู่ที่การเปลี่ยนไปของตัวเลข การเพิ่มขึ้นของตัวเลขรอบหน่วยเวลาที่แสดงออกผ่านตัวเลขที่มากขึ้น และเวลาที่ผ่านไปยังคงไม่ได้พาพัฒน์ ให้รู้คำตอบของเรื่องหลายเรื่อง เราต่างใช้ชีวิตในวันถัดไปเป็นวันแรกของชีวิต ตัวเลขนี้เป็นเลขเดียวของรอบเวลาอายุของพัฒน์ยี่สิบเอ็ดและกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
"ตริ๊ง!" ประตูลิฟต์เปิดออก
พวกเขาสองคนเดินผ่านเหยียบ บันไดก้าวเดินขึ้นไปสูง เหยียบกรวดหินที่ถูกปูนซีเมนต์บนดาดฟ้า ควันที่ออกจากท่อใหญ่ด้านซ้ายลอยต่ำในชั้นที่สูงสุดของตึก ลินก้าวเดินไปสู่ริมดาดฟ้าอาคารดูริมสุดของทางเดิน ศอกวางอยู่บนความสูงของชานระเบียงอาคาร สายตาจับจ้องมองตรงลงไปพื้นถนนกับความขมุกขมัวในความสับสนพร้อมกับความแออัดของคนที่เดินและอาศัยในเมืองนี้ แสงจากเสาไฟแต่ละจุดราวกับเมืองเป็นเกมของคนผู้เป็นเจ้าของเมือง รถคันเล็กสีเหลืองหมุนกลิ้งด้วยล้อพาคนไปมา ทุกอย่างเมื่อมองจากมุมสูงราวกับเป็นโลกในวัยเด็ก เคลื่อนไหวไร้ทิศทาง น่าสนใจ และเต็มไปด้วยเรื่องประหลาดใจทุกครั้งในการจ้องมองและสังเกตสิ่งต่าง ๆ แสงของเมืองจะเปล่งประกาย
"ไม่ได้ถ่อมาที่นี่เพื่อคุยเจ๊าะแจ๊ะใช่มั้ย" พัฒน์เกริ่นถามก่อนเดินไปยืนข้าง ๆ
ลินมองสีเทาและแสงไฟด้านล่าง ส่วนพัฒน์มองตึกสูงตรงข้าม และท้องฟ้าสีฟ้าหม่นเปื้อนสีเทาก่อนจะหันหน้ามาตอบพัฒน์ "การกระทำของเราจะผลทางเวลาอยู่แล้วใช่มั้ย ถ้าเราผลักแท่งไม้โดมิโน่ ชิ้นแรกต่อให้เล็กแค่นิดเดียว" ลินชูมือขวาสัญลักษณ์เหมือนตัวอักษรซีในภาษาอังกฤษบอกขนาดแท่งไม้โดมิโน่ "อัตราส่วนที่เพิ่มขึ้นล้มชิ้นถัดไปที่มากกว่าครึ่งหนึ่งได้ ทุกชิ้น ขนาดชิ้นที่ 57 เท่าไหร่รู้มั้ย?"
พัฒน์คำนวณตัวเลขค่าเฉลี่ยการยกกำลังทันที "ประมาณ 345,896 กิโลเมตร" คำตอบเงียบและเบาไปกับความสงสัยที่ก่อตัวเป็นลูกบอลหิมะกลิ้งอยู่ในความคิดพัฒน์
"ใช่ ระยะจากโลกถึงดวงจันทร์" ลินตอบ และเหลือบดูนาฬิกาเหนือหลังข้อมือขวา "ตอนนี้คือชิ้นที่ 631 นายคือชิ้นที่ 29 เมื่อสามปีก่อน"
"พี่หมายความว่าไง?"
"หลังจากที่การพิมพ์อวัยวะชิ้นที่หนึ่งร้อยสามสิบสี่ แต่ละกลุ่มทั่วโลกพิมพ์อวัยวะทดลองกับคนทั้งผ่านกฎหมายและไม่ผ่านกฎหมาย" สายตาลินแกว่งไปแกว่งมาความกังวลที่หางตากลับจ้องมองพัฒน์
"ผมไม่ได้ทำงานแบบนั้น พวกเราไม่ได้ทำโปรเจคแบบนั้นแล้ว" พัฒน์แย้งกับสิ่งที่ลินพูด
ลินนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "พวกเราสร้างหายนะของความหมายการเป็นมนุษย์ งานนี้อยู่เหนือผลประโยชน์หลายประเทศ มันเป็นเรื่องความอยู่รอด"
"จากใคร?" พัฒน์ถาม
"หลังจากสงครามเย็นเราไม่ได้เห็นศัตรูเป็นคนอีกแล้ว ตอนนี้พวกมันกระจายไปทั่ว"
พัฒน์สงสัยพูดถึงพร้อมคำถาม ­"มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
"มันไม่เกี่ยวกับ 'ยังไง' มันเกี่ยวกับ 'ผลกระทบ' มันไม่ใช่แค่สงครามการค้า เราอยู่ในสงครามแบบอื่น คนไม่ได้ตายจากกระสุนเหมือนสงครามโลก แต่ตายจากการอดอยากและหนี้สาธารณะ ยิ่งรู้จักมันมากเท่าไหร่ จะยิ่งแพ้มากขึ้น อาจจะมากกว่า ขึ้นอยู่กับจะเรียกว่าอะไร ชิ้นถัดไปตัวที่ 781"
"เหลือเวลาอีกเท่าไหร่?" พัฒน์รอคำตอบ
ลินยกแขนขวา ชูมือขึ้นตอบด้วยเสียงสิ้นหวัง "ห้าวัน"
โน๊ตเรื่องเกี่ยวกับลิน
ถึงแม้พัฒน์และเบนจะเป็นคนก่อตั้งแต่คนที่ดูแลรูปแบบการศึกษาในโปรแกรมคิปป์ แต่การรวมกลุ่มและตารางสอนเกิดขึ้นได้คือลิน ลินเป็นโครงข่ายความรู้สึกของคนในกลุ่มขณะเดียวกันเป็นประธานชมรมยิงธนูตั้งแต่มัธยมต้น ความขัดแย้งในตัวลินพัฒนาไปสู่การแก้ปัญหาในเรื่องรูปแบบข้อมูลคอมพิวเตอร์ระบบเลขฐานสองหลังจากเกิดเหตุระเบิดขึ้นในคิปป์ทีม คนที่ทำให้ระบบการศึกษาของคิปป์ทีมยังดำเนินได้ต่ออีกสองปีคือเธอคนนี้ลินเป็นกระจกสะท้อนตัวพัฒน์เพียงแต่อายุมากกว่า ภายในลินเป็นหัวใจที่แข็งแกร่งและว่างเปล่า
พวกเขาทั้งสองคนเดินลงมาจากประตูดาดฟ้า บทสนทนาเร่งรีบแต่คำพูดคุยเป็นควันล่องลอยเป็นความร้อนออกจากร่างกาย "ทรัพยากรมนุษย์ที่ผูกขาดในทุนนิยม กับรัฐบาลทำให้คนอดอยาก อพยพ นายก็รู้เมื่อคนตายแล้วเขากลับมาไม่ได้" ลินพูดถึงเรื่องที่เราต่างรู้ภายในแววตาของความเศร้า คุณค่าของชีวิตที่ไม่ได้กลับมากับความหิวโหยที่ไม่เคยสัมผัสความอิ่ม การดิ้นรนของชีวิตเป็นรสชาติที่พวกเขาสองคนเคยเจอ
"ตอนนี้พี่ยังแก้ปัญหานี้ไม่ได้เหรอ?" พัฒน์ถาม
"ใช่ ปัญหานี้มาไกลกว่าแค่ช่วงอายุเวลาของเรา คนจะตายอีกมากขึ้นจากระบบที่ไม่มีอาหาร ในอนาคตพืชทุกชนิดปลูกบนโลกไม่ได้ 180 -300 ปีข้างหน้า ความร้อน ฝุ่นนั้นคือผลที่ตามมา เราได้รับการเรียนรู้ แต่แค่ความรู้แก้ปัญหาไม่ได้ มันต้องการความจำเพาะต้องมุมมองปัญหา"
"นั้นเลยเป็นเหตุผลให้พี่ต้องการ 'มัน'"
"ใช่ เรื่องนี้มันมากกว่าการมองขึ้นไปบนท้องฟ้า รอคอยดาวตก แล้วอวยพรให้ชีวิตดีขึ้น มันไม่มีดาวบนท้องฟ้าตั้งแต่แรก"
"บางทีมันอาจมีหลักฐานการเกิดขึ้น ระบบความจริงของเรื่องพวกนี้ เมื่อพบต้นตอแล้วอาจพบแนวทางการแก้ก็ได้"
"มันไม่ใช่ การแก้มันคือการชะลอผลกระทบ"
พัฒน์พยักหน้า เขาคิดว่านั้นคือสิ่งมนุษย์ทำการแก้ปัญหาและสร้างผลกระทบ และแก้ปัญหาที่ใหญ่ขึ้น ชีวิตเป็นการด้นสดสำหรับเขา พวกเราแต่ละคนถูกหลอกหลอนในอดีต จากความรู้สึก ความรัก ความคิดถึง มันปรุโปร่งจนทำให้ชีวิตมนุษย์ดูอ่อนแอ
"เราต้องเข้าถึงโครงสร้างอัลกอริทึม ที่แคลเทค" ลินพูดขึ้น
"แก้แค่ระยะเราใช่ไหม" พัฒน์ถามซ้ำ
"ใช่ ไม่ใช่การตีลูกไกล" ลินตอบอย่างเข้าใจสถานการณ์ "เหมือนคิปป์ทีม อยู่ด้วยกันเราแก้ได้มากกว่า"


## ทิวทัศน์ของมอนเตวิเดโอ  Banda Oriental

ความทรงจำต้องการพื้นที่ของการตีความ
"ยิ่งลงไปลึกมากเท่าไหร่ ยิ่งบินสูงได้เท่านั้น"
เป็นการบรรจบกันระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
กาพย์กลอนแห่งความทรงจำ เกิดขึ้นจากสิ่งมีชีวิต หมักหมมกับบาดแผล ความทรงจำเป็นเคมีที่ดูดรวมความรู้สึก บริบท คลื่นเสียง รูปภาพ ล้อมรอบด้วยน้ำทะเลสีเทา ก่อนที่ปลายสายตาจะเป็นสีขุ่นสั่น และเป็นผืนดินติดอยู่กับเสียงคำรามจากแกนโลก กลายเป็นก้นบึ้งแห่งความลวงในเวลานี้เวลาจุดหยุดเดิน คืนนี้ไร้ความทรงจำ มวลอากาศชะงักงัน อากาศเหือดหาย พัฒน์หยิบยาขึ้นมากิน ยาจะทำให้ไม่อ่อนไหวกับความสวยงามของโลกใบนี้หรือเรื่องโหดร้ายของโลกใบนี้ เขาต่างมองเห็นความงามที่จริงของโลกใบนี้ผ่านเวลาทุกคืนเขาฝันเหมือนเดิมและหลังจากนั้นฝันร้ายก็เริ่มต้นตอนตื่นขึ้นมารับภาพ
ที่แคลเทค มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย ในอาคารวิศวกรรมหลัก พัฒน์กำลังเดินกับลินในทางเดินตรงไปห้องที่พัฒน์ยังไม่รู้ว่าต้องเจอกับอะไร
"ผมไม่ได้นอนบนเตียงในคืนที่ผ่านมา พี่ก็รู้ผมหลับไม่ได้ผมไม่สามารถหยุดสมองผมได้" พัฒน์พูดอย่างหวั่นใจ
"อย่ามาแหยพัฒน์" ลินเตือน
พวกเรากำลังเปิดไปสวนหลังบ้านของเทคโนโลยีของมนุษย์ 'แคลเทคกับมีเดียแล็บ'คือที่แบบนั้นมีแต่หัวกะทิในสนามเด็กเล่นของปัญญา
หลังประตูบานนั้น พัฒน์ได้เจอใบหน้าคุ้นหน้า ศาสตาจารย์วินเซนต์เป็นหนึ่งในคนที่เคารพและเคยมาสอนคิปป์ทีม พัฒน์เคยอ่านหนังสือที่ศาสตราจารย์เขียนตอนเรียนอยู่เอ็มไอที ศาสตราจารย์วินเซนต์นั่งอยู่ปลายห้องประชุม ในนี้เต็มไปด้วยนักวิทยาศาสตร์นั่งล้อมรอบโต๊ะวงลีขนาดใหญ่ ฝาผนังห้องเป็นไม้ มีรูปภาพผู้ค้นพบทางชีวภาพ สมัยใหม่ และนักชีวเคมีที่ได้รับรางวัลที่นี่ ไล่เรียงเป็นบุคคลที่แก้สมการที่พึ่งถูกแก้ได้เมื่อสี่ปีที่แล้ว แต่คนที่นั่งอยู่ในห้องทั้งหมดคือคนอื่นที่ไม่ได้อยู่ในรูป พวกเขามีอายุและอยู่ในการทำงานโปรเจคอื่น
"สวัสดีพัฒน์"
"ศาสตราจารย์วินเซนต์" พัฒน์พูดทักทาย คนที่มีความรู้ตรงหน้าคือคนที่มอบทุนให้พัฒน์ตอนเด็กแต่ที่บ้านตอนนั้นอารยาเป็นคนปฏิเสธ
หลังจากคำทักทายพัฒน์ถูกพาเข้าประเด็น ด้วยการชวนเดินเล่นในโซนวิจัยของวินเซนต์ไปพร้อมกับพัฒน์
"สาธารณชนไม่ยินดีให้มีงบการพัฒนาของมนุษย์ เมื่อเรายังดิ้นรนหาอาหารกิน โรคระบาด ไวรัสจะกลายเป็นโรคประจำภูมิภาคกับแบคทีเรียในปีนี้ ตอนนี้เราเหลือแค่ยารักษาโรค"
"ระบบสาธารณสุขเราดีกว่าเมื่อก่อนนะ" พัฒน์เถียง
"เหมือนชนเผ่าย่อยในแอมะซอน และการโรงงานยาในแม็กซิโก การรักษา… ไม่สามารถนำการระบาดได้"
"เราจะหาทางออก ศจ. เรามีทางออกเสมอ" พัฒน์ตอบ
"แก้ไขและปรับปรุงเป็นเรื่องปกติของอารยธรรม โชคชะตาที่ไม่อาจจะหลีกเลี่ยง ยีนเป็นของเรา"
"มันไม่ใช่แค่สิ่งของ มันคือชีวิต"
วินเซนต์มองตาพัฒน์ เขารู้ว่าเลือกทำสิ่งต่าง ๆ เพราะอยากยืดระยะเวลาของความหวัง ก่อนเดินหันหลังไปทางอื่นของแล็บ "ชั้นบรรยากาศโลก 80 เปอร์เซ็นต์เป็นไนโตรเจน เราไม่ใช้ไนโตรเจนหายใจ แต่เมื่อจุลชีพ โรคระบาดมันลุกลามออกซิเจนจะร่อยหรอผู้คนจะขาดอาหารและอากาศ และคนรุ่นลูกคุณ คือกลุ่มสุดท้ายที่ต้องดิ้นรน"
พัฒน์ฟังและเดินผ่านไปยังโครงการที่แล็บนี้กำลังทำอยู่ นอกจากการวิจัยจุลชีพและนาโนฟิสิกส์
"โอเค คุณบอกมาเลย คุณมีแผนอะไรช่วยโลก"
"เราไม่ได้จะช่วยโลก เราจะออกจากการเป็นมนุษย์"
"ควอนตัมโฟม" วินเซนต์พูดและพัฒน์ก็รับรู้ การข้ามสายพันธุ์ดีเอ็นเอมีมาก่อนหน้านี้อยู่แล้ว ในแต่ละช่วงเวลาก่อนที่โฮโมส่งต่อมาจนกระทั่งเป็นโฮโมเซเปียนส์ ทั้งไวรัสทำให้เกิดกรดนิวคลีอิกในร่างกาย เราต้องทำลายขีดจำกัดตลอด และผลักขอบเขตของบทสนทนาสมการที่จะทำให้สิ่งมีชีวภาพที่อยู่ในขอบเขตเวลาของเหตุและผลไม่สามารถใช้ภาษาทางเวลาแบบเส้นตรงเสียด้วยซ้ำ วินเซนต์พูดต่อ "ชิ้นส่วนสุดท้ายในการเข้าใจโครงสร้างนิวเครียส อะตอม นี่คือโปรเจคสุดท้ายของเรา"
"คุณจะส่งคนไปเป็นสิ่งมีชีวิตสี่มิติเพื่อหาความหวังเหรอ"
"ภารกิจโฮโมดีอุส" วินเซนต์พูดอย่างใจเย็น
"ชื่อท่าจะไม่รอด เราสามารถทำแบบนี้กับทุกคนได้เลยเหรอ" พัฒน์ถาม
"เราไม่ได้ออกแบบมนุษย์ทุกคน เราออกแบบผู้เหลือรอด พระเจ้าฟื้นจากความตาย" วินเซนต์พูด
"แน่นอน แต่เขาต้องตายก่อนฟื้น ไม่มีแรงโน้มถ่วงในการค้นคว้าโฟตอน การอยู่ในเบรนที่เราสามารถอยู่ได้ พื้นที่แหล่งที่มนุษย์สามารถอยู่ได้มีข้อจำกัดมากเกินไป ดาวเคราะห์ใกล้สุดห่างออกไปกว่า 1,000 ปี มนุษย์อายุสั้นเกินไป มันยิ่งกว่าไร้ความหวังคุณส่งพวกเขาไปที่ไหน"
"พัฒน์ ผมพูดไม่ได้ จนกว่าคุณจะแก้ปัญหาเรื่องของคุณ…"
พัฒน์ถูกกั้นความอยากรู้วินเซนต์ ยื่นแฟ้ม "มีนักนาโนฟิสิกส์ใช้อัลกอริทึมของคุณทำแอนแทร็กซ์"
ใบหน้าเขาขมวดคิ้ว กังวลกับผลกระทบที่แย่ของตัวเอง "แต่ผมไม่เคยทำเรื่องพวกนี้" พัฒน์ปฏิเสธ
"มันเลยระยะเวลาการระเบิดของการติดเชื้อแล้ว คุณต้องทำให้เขารับสารภาพ ไม่อย่างงั้นคุณอาจจะติดคุกแทน"
พัฒน์ต้องยอมรับแม้แต่เรื่องที่เขาไม่ได้ทำ นักวิทยาศาสตร์คนนั้นถูกจับแล้วอยู่ในคุกที่ปักกิ่ง
สามชั่วโมงถัดมา บนเครื่องบินเหนือยุโรป
ระหว่างที่พัฒน์เอียงหน้าออกไปนอกหน้าต่าง เขาคิดเรื่องตัวอักษรที่นักวิวัฒนาการสายวิวัฒนาการเคยบันทึกไว้มักเปรียบเปรยสิ่งมีชีวิตที่หลากหลายว่าเป็นดั่งต้นไม้ 'ความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิตจำพวกเดียวกัน บางทีก็เหมือนต้นไม้ใหญ่… หน่ออ่อนสีเขียวเหล่านั้นคือเผ่าพันธุ์ที่เรามีอยู่… กิ่งใหญ่แตกแขนงเป็นก้านย่อย ๆ ต่อเนื่องเป็นลำดับ ครั้งหนึ่งมันก็เคยเป็นเพียงหน่อน้อย ยามที่ไม้ต้นนี้เพิ่งแรกแย้มงอกงาม' มนุษย์ในปัจจุบันแตกหน่อมาจากคนรุ่นก่อนหน้า ในวันนี้ย่อมมีบรรพบุรุษร่วมกันตามจุดต่าง ๆ ในอดีตเคยแยกสายจากกัน พวกเขาย่อมไม่อาจจะย้อนกลับมาบรรจบกันได้อีก เฉกเช่นกิ่งก้านของต้นไม้ แต่แล้วอุปมาอุปไมยเรื่องต้นไม้ก็ไม่สามารถใช้เปรียบเทียบความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นได้ในปัจจุบัน ในระบบกลุ่มประชากรสมัยใหม่ได้เลย เป็นส่วนหนึ่งในเรื่องที่พัฒน์คิดในหนึ่งนาทีบนนกเหล็กกำลังปะทะกับก้อนเมฆ
"มันบ้าคลั่งใช่ไหม เสียงในหัวเธอ" ลินเอ่ยถาม
พัฒน์เอียงหัวนิดหน่อยพร้อมตอบด้วยการพยักหน้ายอมรับ พัฒน์เบื่อที่จะอยู่ในขอบเขตภาษามนุษย์ถึงแม้เลขจะเป็นภาษากลางเหมือนกัน
ลินคิดแวบเดียวประมวลพัฒน์ "จดโน๊ตช่วยได้นะ" ลินแนะนำ นั้นเป็นวิธีที่พัฒน์เคยได้ยิน
"ขอบคุณ ผมพึ่งรู้ว่ามันช่วยว่าให้ผมพูดยังไงกับใครได้"
"บางทีมันอาจจะเป็นหนังสือ" ลินรู้ว่าความคิดในหัวพัฒน์แล่นชนกันไปมา ลินหยุดคิดครู่เดียวและมองตาพัฒน์ก่อนจะแนะนำพัฒน์อย่างเห็นใจอีกครั้ง "ไว้เขียนเสร็จแกให้ฉันอ่านได้นะ"
พัฒน์พยักหน้าตอบ ลินยิ้มหัวเราะในลำคอกับสิ่งที่พัฒน์ส่งกลับมาพูดคุย เธอใช้มือซ้ายตบไหล่พัฒน์เบา ๆ "พวกเราแค่โตขึ้น" ลินยังคงเป็นผู้ให้กำลังใจต่อการถักทอของตัวพัฒน์เสมอ ลินใกล้เคียงกับคนในครอบครัวที่สุดทั้งเรื่องที่ลินเคยเจอ มีแค่พัฒน์รับรู้ พัฒน์ยิ้มรับคำชมและหันหน้ากลับหน้าต่างข้างนอกเมืองแสงไฟสีเหลืองอยู่ไกล ๆ พวกเขาใกล้ถึงสนามบินนานาชาติปักกิ่ง


## คำแถลงสีแดง  Blood Statement

พัฒน์กับลินเลือกที่จะไปสำรวจ ที่พักและแล็บที่ถูกปิดของซิกที่ถูกทำเป็นแอนแทร็กซ์เนื่องจากเชื้อแบคทีเรีย พัฒน์กับลินต้องใส่ชุดกันเชื้อโรค เข้าไปในที่วิจัยแห่งนั้น ที่นี่เหมือนที่ที่พัฒน์ เคยทำงาน เหมือนบนเรือ เหมือนในแล็บคอนเทนเนอร์ เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่จะช่วยชีวิต แต่ที่นี่แค่ตรงกันข้าม ที่นี่ทำบางอย่างเพื่อหาทางคร่าชีวิต และสร้างเงินที่นี่เป็นโศกนาฏกรรม ของการเป็นมนุษย์ รอยยิ้มและความหวังของที่นี่คือการปรับพันธุกรรม พัฒน์เสียใจกับการเห็นมนุษย์ใช้ความรู้เพียงเพื่อเติมเต็มตัวเลขในบัญชี เพื่อความมั่งคั่งชั่วคราว มันน่าลำบากใจในการสำรวจที่นี่ พัฒน์ไม่สามารถหาคำจำกัดได้ในพจนานุกรม เขากำลังสงสัยว่ามนุษย์ทำเรื่องต่าง ๆ ไปทำไม
"กริ๊ง ๆ กริ๊ง ๆ" คริสโตเฟอร์ ลูท์โทรมาเข้าโทรศัทพ์มือถือ พัฒน์กดรับ เขาได้ยินแต่เสียงโวยวาย ลินก็ได้ยินไกล ๆ
"โอเค ผมเข้าใจแล้ว ผลเป็นไงจะติดต่ออีกที" พัฒน์ตอบและกดวาง
"ปัญหาใหญ่เหรอ" ลินถามด้วยความเป็นห่วง
พัฒน์ส่ายหน้าตอบ "เขาบอกว่าถ้าโดนฟ้องจากยูเอ็นอีกรอบมันเกินไป ผมต้องทำให้เขารับสารภาพให้ได้" พัฒน์หลับตาครู่หนึ่งหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปในเรือนจำกลาง พัฒน์แง้มเปิดแฟ้มในมือตัวเองก่อนเดินเข้าไป คนข้างในชื่อ 'ซิก' พัฒน์กำลังเดินตรงทางยาว รายล้อมด้วยซี่ลูกกรงส่วนลินอยู่ข้างนอก
ในคุกกรุงปักกิ่ง พัฒน์เดินเข้ามา ในโต๊ะพูดคุย บรรยากาศรอบตัวเขาสงบนิ่ง ถูกควบคุมผ่านผู้ก่อเหตุตรงหน้า
"สวัสดี อิชิอิ ในที่สุดคุณก็มาหาผม"
พัฒน์ตกใจชะงักนิ่งไปครู่ "นายเป็นใคร" เขาถามอย่างใจเย็น
"มันไม่สำคัญว่าเราเป็นใคร สิ่งที่สำคัญคือแผนการของเรา ไม่มีใครสนใจว่าฉันเป็นใครจนกระทั่งฉันใส่หน้ากาก"
"ดูเหมือนนายจะเรียนได้ดีเลยนะ" พัฒน์นึกถึงข้อมูลเอกสารของซิกตรงหน้า
"สำหรับแกหน่ะ"
"นายวางแผนให้ตัวเองถูกจับเหรอ?"
"ถูกต้อง ฉันไม่ได้แคร์เรื่องเงินเสียด้วยซ้ำ ทั้งหมดเป็นแค่การเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ มนุษย์จะรุ่งเรืองหลังล้มตาย"
"งั้นดีใจด้วยที่นายถูกจับ แผนถัดไปของนายคืออะไร" พัฒน์ถาม
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ นี่คือแผนของเรา พวกเราทำงานด้วยกันได้ดีจะตาย ฉันหาตัวโน๊ตแรกของสมการนั้นตั้งนาน พอแกโผล่มาทุกอย่างก็ง่ายขึ้น แกเติมเต็มฉัน แกทำให้ฉันบริบูรณ์" สมการโครงสร้างโปรตีนคือสิ่งที่ซิกตามหา
"ไอ้หัวขวด!! พูดมันสักทีสิวะ!" พัฒน์ระเบิดความไม่พอใจกับคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไร
"สมัยนี้ถ้าอยากให้ผู้คนรับฟัง แค่เดินไปสะกิดไหล่คงไม่พอแล้วต้องเอาค้อนปอนด์ทุบหัว แล้วทีนี้พวกเขาก็จะหันมาสนใจเต็มที่ นี่คือผลงานของเราเพราะเรามีจุดประสงค์เดียวกัน"
"เราไม่มีจุดประสงค์เดียวกัน ฉันไม่อยากคบหานาย"
"ให้ตายสิ ระเบิดอีกสักครั้งสิ ฉันจะบอกแก ไม่มีใครรอดได้หรอก"
พัฒน์สงสัยกับเรื่องที่ทั้งหมดนี้ที่ซิกทำ พัฒน์รู้ว่าการทำเรื่องพวกนี้ยากเกินไปกว่าจะทำคนเดียว
"ไฟนั้นติดแล้ว แกไม่รู้หรอกการเป็นเด็กกำพร้ามันเป็นยังไง กำพร้าที่โตมาบนกองเงินกองทอง จะไปเข้าใจคนแบบพวกฉันได้ยังไง ความโกรธแค้นเข้ากระดูก เราไม่ได้เล่นเบสบอลที่บ้านเด็กกำพร้า ทุกฤดูหนาวมีเด็กตาย ใครอายุถึงวัยอวัยวะจะถูกขาย เงินจะเข้ากองทุนแล้วรัฐจะเข้ามารุมทึ่ง" ซิกส่ายหน้า "แกไม่เคยเข้าใจเลยว่ามันเป็นยังไง โลกนี้ไม่ได้ดีขึ้น มันแค่แสดงให้เห็นด้านที่แย่มากขึ้นเรื่อย ๆ นี่คือแบบที่เราเคยอยู่ เราอยู่บนความตายและยืนหยัดได้ เราเหมือนกัน"
"ฉันไม่เหมือนนาย" พัฒน์ตะคอกใส่ ตำรวจรีบเข้ามาห้ามพัฒน์ในทันทีพร้อมกันกับที่เขากระชากคอเสื้อซิก ขณะชั่วพริบตานั้นเองซิกเห็นโอกาสปืนที่แนบติดเข็มขัดตำรวจ ซิกรีบหยิบกลับมาไว้กับตัว ปลายปืนชี้มาทางพัฒน์และตำรวจส่ายไปมา ตำรวจอีกคนรีบเตือนซิกให้วางอาวุธด้วยปืนอีกกระบอกที่ชื้ไปทางซิก ซิกตื่นตูมเอียงตัวเข้ากับมุมหลังชิดกำแพง มือประสานกำมือคือลูกศรของท่อรังเพลิงปืนจ่อปลายคางตัวเองใต้ใบหน้าซิก เขากดลั่นไก "ปัง!!!" เสียงกระสุนทะลุใต้ใบหน้าผ่านสมองส่วนหน้า ซิกหลบหนีจากสิ่งที่ตัวเองก่อได้อย่างสมบูรณ์ เขาทิ้งพัฒน์ไว้กับความรู้สึกผิดที่มากขึ้น พัฒน์รู้ว่าสิ่งที่ซิกทำเห็นแก่ตัวอย่างน่าสงสาร โลกไม่เคยให้โอกาสคนแบบเราเติบโตครั้งที่สอง ไม่อยู่ในระบบก็ต้องนอนหลับเหมือนคนหนีปัญหา พัฒน์เข้าใจซิกว่าคนแบบนี้ไม่เคยหนีปัญหา โลกแค่เทความน่าผิดหวังให้พวกเราเยอะเกินไป จนตั้งคำถามว่าเราจะอยู่ที่นี่ไปทำไม ในหลุมลึกของมนุษย์ และการเป็นมนุษย์ที่ไร้ทิศทาง โลกของซิกเหมือนหลุมใต้น้ำที่แสงเข้าไม่ถึง เขาไม่สามารถเข้าใจคนแบบซิกได้ พัฒน์ละทิ้งความเข้าใจออกมาพร้อมเศษเลือดที่กระเซ็นมาที่รองเท้าโดยที่แม้แต่พัฒน์ก็ไม่ได้สังเกต
พัฒน์เดินออกมาจากพื้นที่ห้องสอบปากคำ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ต่อให้เรารู้ว่าเขาเป็นใครจริง ๆ เขาก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนผิดกันแน่ในเรื่องนี้กลุ่มคนที่ทำให้เรื่องนี้เกิดขึ้นหรือคนที่ลงมือทำให้มันเกิด เราไม่เคยขับอาชญกรก่อนที่จะลงมือ แต่เราจับวันหลังจากที่ลงมือ โดยไม่เคยพูดถึงว่าใครบ้างที่สร้างพวกเขา บางทีในเหตุการณ์นี้พัฒน์ก็เลือกที่จะโทษตัวเอง เขาไม่รู้จะรับผิดชอบการกระทำของตัวเองได้ยังไง พัฒน์เคยเห็นแววตาแบบนั้นบนใบหน้าของตัวเอง ในห้องน้ำที่กำลังล้างเลือดของชาติสายตาของคนที่สู้เพื่อทุกอย่างอย่างโดดเดี่ยวคือแววตานั้น รายละเอียดของเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เขาอยากลืม เรื่องนี้ยึดพื้นที่ความทรงจำ เป็นความทรมานต่อการขุดค้นตัวตน
พัฒน์อยู่บริเวณประตูทางออก ลินที่ยืนรออยู่ข้างนอกหลังจากรู้สถานการณ์และเรื่องของพัฒน์ ลินรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแม้แต่จะเป็นส่วนน้อยในเหตุการณ์วันนี้ของพัฒน์
"ผมทำอะไรลงไป" พัฒน์สงสัยในตัวเอง
"แกพยายามทำเรื่องดี มันแค่มีผลกระทบ" ลินสังเกตหน้าพัฒน์ "แกเป็นคนดีกว่านั้น" ลินพูด
"ขอโทษที่ทำพี่ผิดหวังอยู่เรื่อย" พัฒน์บอกลิน
"ไปเดินเล่นกันมั้ย" ลินชวนก่อนนิ่งคิด "แกไม่ได้เป็นหนี้คนพวกนี้ แกให้พวกเขาทุกอย่างแล้ว"
"ยังไม่ทุกอย่าง ยังไม่ใช่" พัฒน์ตอบลินและหันหลังขึ้นรถยนต์
พัฒน์เลือกที่จะขึ้นรถยนต์คนละคนกับลินให้เธอกลับก่อน พัฒน์กำลังนั่งรถที่เรียกรถยนต์จ้างส่วนตัว และกลับโรงแรม เขานึกถึงซิก ซิกเป็นตัวแทนของเลือดเนื้อและคนด้อยโอกาสกว่าตัวพัฒน์เอง
เครื่องยนต์ทำให้ล้อหมุน เป้าหมายทำให้คนขับรู้ทิศทาง พัฒน์บอกตำแหน่งที่จะไปเป็นภาษาจีน คนขับเหยียบคันเร่งและปรับพวงมาลัยทุกครั้งที่เจอแยก แต่พฤติกรรมของคนขับเกิดขึ้นจากแรงจูงใจจากเงิน และความคาดหวังในเงินที่พัฒน์มีอยู่ในกระเป๋า พัฒน์อยู่ระหว่างการไปถึงเป้าหมาย เขารับรู้มาตลอดว่าเงินทำให้ทุกอย่างเร็วขึ้นได้ โลกของซิกอาจจะไม่เคยพูดถึงเงินเสียด้วยซ้ำเกิดและโตจากนรกบนดิน เขาคิดเรื่องพวกนี้ระหว่างมองเมฆสีครึ้ม กับฝนตกที่เกาะหน้าต่าง กระจกสะท้อนภาพบนถนนในปักกิ่งกับเมืองที่กำลังเปียกจากการร้องไห้ของท้องฟ้าพัฒน์ยังชอบสังเกตวัฏจักรของชั้นบรรยากาศ
"มาท่องเที่ยวเหรอ พ่อหนุ่ม" ชายแก่คนขับคิดว่าพัฒน์เป็นคนจีน
"งานวิชาการมากกว่า น้ามีที่เที่ยวแนะนำมั้ยครับ"
"มี มี มีอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย หรือสนามกีฬาอยู่ คุณอยากเที่ยวแบบไหนหล่ะ"
"มีห้องสมุดมั้ย?" พัฒน์ถาม
ชายขับแท็กซี่พยักหน้าที่จะตอบ และกำลังจะเอ่ยถึงที่จะพาพัฒน์ไป แต่ประกายสีเหลืองส้มถูกจุดขึ้นจากเหนือเพลาล้อหลังด้านขวาในขณะที่รถยนต์พุ่งไปข้างหน้า "บรึ้ม!!" กล่องเหล็กกำลังเอียงจากแรงระเบิดและกำลังคว่ำ ท้องรถยนต์หงายขึ้นชี้ฟ้า พัฒน์เอียงตัวถ่ายเทน้ำหนัก พัฒน์ผิวหนังเหนือกะโหลกแตกเกิดแผลฉีกบริเวณหนังศีรษะภายในสมองกระทบกระเทือนหลายจุด  เขาค่อยเขยิบตัวจากเบาะเพื่อออกจากรถยนต์ในอีกด้านของหน้าต่าง เศษกระจกและเหล็กครูดของรถยนต์ที่ลากกับพื้นถนนต้อนรับเขาข้างนอก พอถึงจุดหนึ่งพัฒน์รู้ดีว่าจุดแวะของความเจ็บปวดแต่ละครั้งเป็นความผิดพลาดตัวเองในวัยเยาวน์หลังเห็นเลือดออกจากศีรษะ เขากำลังทำใจและค่อย ๆ คลานตัวเองออกมาจากตัวรถ แต่การระเบิดครั้งที่สองเกิดขึ้นเครื่องยนต์ที่อยู่ด้านบนทำให้พัฒน์ได้รับแรงกระแทกจากเสียงและความร้อน เขาหมดสติลงทั้ง ๆ ที่ติดอยู่ในรถและไฟไหม้กำลังจะตะคอกกับผิวหนังพัฒน์
ทันใดนั้นเสียงเท้าก้าวลงมาจากรถตู้ลงมาเสียงหนักแน่นที่เบาสำหรับพัฒน์ ได้นำผ้าสีดำมาคลุมศีรษะพัฒน์ และลากตัวพัฒน์ขึ้นมาในรถตู้ ราวกับทุกอย่างเป็นเรื่องตลกของคนที่กำลังจะสิ้นสติ ความสับสนครอบครองการมองเห็น เขาหลับด้วยบาดแผลและลิ่มเลือด สีแดงเปื้อนแปะเอียงแอ่งบนใบหน้า แผลกระซิบเลือดเรียกร้องให้ช่วยต่อการถูกลิดรอน เลือดที่คั่งในสมองศีรษะเจ็บแปลบและทำให้เขาหน้ามืดได้ตลอดมันยากที่จะรับรู้ แค่รู้สึกว่าตัวเองอยู่บนรถและโครงเหล็กของรถตู้ก็ขับเคลื่อนไปที่ที่ทั้งไม่รู้จักและไม่ต้องการ มันเกิดขึ้นแล้วการควบคุมไม่ได้และถูกควบคุม มันมืดบอดเหลือเกิน ถ้าเปรียบพระเจ้าเสมือนแสงตอนนี้ไม่มีความหวังที่จะเห็นพระเจ้านั้นเลย ที่นี่ไม่มีอะไรเลย เหมือนหลังจากนี้จะไม่มีคนรู้ว่าพัฒน์เคยอยู่ที่นี่


## ลำดับหน่วยเหตุการณ์  Memmex

การตื่นขึ้นครั้งแรก
ผิวหนังหน้าพัฒน์จุ่มน้ำ เขาลืมตาตื่นออกซิเจนออกจากหลอดลม ฟองตีเรียบเคียงเดินทางออกมาข้างนอกและขึ้นเหนือผิวน้ำ เขาถูกกดศีรษะลงไปในน้ำมีชายทั้งถือปืน และตะโกนพูดภาษาจีนแมนดารินเกี่ยวกับเชื้อโรคที่พัฒน์ทำ การปวดกระบอกตากับการสำลักน้ำของพัฒน์ เขาแทบไม่เข้าใจว่าความโกรธแค้นและการทรมานนี้ต้องการอะไรพัฒน์ถูกเอาหัวกดน้ำจนจำไม่ได้และหมดสติไปกับความเจ็บบนใบหน้าที่โดนชกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระบบของสมองกำลังพยายามเล่าเรื่องหลังวูบสีดำคั่นกลาง สมองกำลังพัดพาตัวตนพัฒน์ให้ปะติดปะต่อ เมื่อเราหลับตา ความรับผิดชอบของตัวตนกำลังสร้างเรื่องทั้งให้สบายใจ และน่าปวดใจ ความรู้สึกระงมทุกข์ของตัวเองเป็นสิ่งที่เขาอยากขายต่อ ชัดเจนว่าความทรงจำกำลังถูกซ้อนทับ ถูกหยิบใช้ในเวลาที่ไหลช้า ให้รวดเร็วขึ้นเสียงเพลงในหัวพัฒน์ยังคงถูกเล่นอย่างต่อเนื่อง แม้มันจะถูกฮัมเบา ๆ ความทรงจำกำลังตรวจสอบเสียงของตัวโน้ต มันกำลังตั้งวงออร์เคสตรา และเฉลิมฉลองไปกับความรู้สึกเศร้า ความเกี่ยวดองของตัวตนกำลังถูกแยกออกจากกันเป็นการตัดสินตัวเองในการแสวงหาความทรงจำ เขากำลังหลงทางในความทรงจำของตัวเอง ตอนแรกพัฒน์คิดว่าการตายทำให้เขากลัว แท้จริงเมื่อตายแล้วก็เหลือแค่กระดูก เขารู้ว่าเขาไม่มีชื่อตอนที่เขาไม่มีความทรงจำ
การตื่นขึ้นครั้งที่สอง
แสงไฟถี่แยงตาไปมา พัฒน์นอนกับเตียงและเจ็บที่ปอด ซี่โครงที่หักทิ่มเซลล์เนื้อเยื่อบริเวณด้านใน เขาทรมานกับการผ่าตัด แสงจากหลาดไฟสอดแทรกมุมมสายตามีคนพยายามผ่าตัดพัฒน์อยู่ เขาตกใจกับกระจกข้างหลอดไฟสะท้อนบาดแผลอยู่รอบตัว
"เราต้องทำให้เธอโคม่าก่อนคุณสโตค" เสียงแทรกพูดขึ้นของหมอรู้ว่าพัฒน์จะเกิดภาวะช็อกได้ สำหรับพัฒน์ได้ยินเท่านั้นกับภาพประกอบเบลอก่อนจะวูบหมดสติอีกครั้ง
การตื่นขึ้นครั้งที่สาม
พัฒน์สะดุ้งตื่น หายใจเฮือกใหญ่ ราวกับเป็นฝันร้ายระยะยาว เขาตื่นขึ้นมาเจอบรรยากาศ กระอักกระอ่วนพร้อมความทรมานของร่างกาย พัฒน์คลำและรู้สึกอึดอัดของท่ออาหาร และสายออกซิเจน เขาค่อย ๆ ใช่แผ่นมือจับท่อแต่ละท่อ เพื่อจะรีบดึงเพราะสติรู้ตัวทำให้เกิดความเจ็บปวดของการหายใจ ความโกลาหลของความทรงจำลุกลามต่อร่างกายและรอยแผล เซลล์ไม่ถูกรบกวนผ่านเสียง เสียงทุกเสียงจุกอยู่ที่คอหอยพัฒน์พยายามสื่อถึงความหมายโดยยากที่จะออกเสียง ความเจ็บปวดของร่างกายไร้ทิศทางเวลา พัฒน์สะลึมสะลือและลุกขึ้นประหลาดใจกับตัวเองในความตื่นตูมกับสถานการณ์ นี่เป็นการเต้นรำที่มองไม่เห็นซึ่งมอบพลังงานแก่ร่างกาย ไม่มีควันหรือเปลวไฟและมันสวยงามเมื่อทุกอย่างเป็นปกติ
มีเสียงตือนจากชายมีอายุร่างผอมใส่แว่น "ใจเย็นก่อน ศีรษะคุณกระแทก" อัลเลนพูด
"เกิดอะไรขึ้น!! เกิดอะไรขึ้นกับผม"
"คุณหลับไปสองสัปดาห์ ผมนึกว่าคุณจะไม่ฟื้นแล้ว คุณต้องไปโรงพยาบาลเพื่อรักษาอาการเลือดคั่งในสมอง คุณน่าจะรู้ปล่อยไว้คุณจะตายในไม่ช้า"
"ว่าไงนะ" พัฒน์กำลังช็อกของการเจ็บที่หน้าอก
พัฒน์สังเกตเห็นกล้องอยู่หัวมุมห้อง และอัลเลนก็รู้ว่าพัฒน์เห็นกล้องแล้ว
"ถูกต้อง ยิ้มได้เหมือนที่ออร์เวลล์บอกพี่ใหญ่จับตาดูเราอยู่ เราเคยเจอกันครั้งหนึ่งที่แล็บในแคนาดา"
"จริงเหรอ ผมจำไม่ได้ว่าเคยไปแคนาดา"
"ตอนนั้นคุณอาจจะยังจำไม่ได้"
"ที่นี่ที่ไหน"
"ที่นี่คือฝันร้าย ผมเรียกที่นี่ว่าโมบี้แล็บ มีคนทั้งมาและไป"
"แล้วที่นี่ทำงานยังไง" พัฒน์ถามทั้ง ๆ ที่สะลึมสะลือ
"มันเหมือนแล็บที่เคลื่อนที่ได้ ในอากาศผ่านฟรีพอร์ต ที่นี่ทั้งสามารถรับลูกค้าปลูกถ่ายที่มาสนามบิน และส่งกลับได้"
"แล้วสินค้าคืออะไร"
"คุณไง คุณเคยผลิตอวัยวะให้ที่นี่ ปาหินไปตรงไหนก็เจอแต่คนปลูกถ่ายอวัยวะ ที่นี่แค่ไว้ผ่าตัดเคลื่อนที่ มันไม่ผิดกฎหมายถ้ามันไม่เคยอยู่บนรัฐไหน ขอบเขตชาติถึงแม้จะยิงขึ้นตรงทะลุฟ้า แต่มันใช้ไม่ได้ผลถ้าคุณบินเหนือน่านน้ำ ไขว้ไปมาระหว่างประเทศ ที่นี่เคยทำงานให้กับสินค้าคุณ คนที่จับคุณมาอาจจะไม่ชอบคุณ คุณมีใครในใจมั้ย"
พัฒน์ส่ายหน้า เขาซวยแล้ว บางที่นี่อาจจะเป็นฝีมือลีดูซัม "ผมจะเผาที่นี่ให้ราบ พอแล้วผมอยากออกไป"
"กลับเข้ามาในกรง เราไม่รู้ว่าที่นี่ต้องการอะไร"
"คุณอยู่ที่นี่มานานเท่าไหนแล้ว"
"ก็นานพอควร" อัลเลนพูด
เสียงเปิดประตูของคอนเทนเนอร์เข้ามา ชายใส่สูทหน้าตาคุ้นหน้า ลีดูซัมเดินเข้ามารองเท้าหนังสีน้ำตาลคุ้นตา
"ยินดีต้อนรับอิชิอิผู้ยิ่งใหญ่ เขามีน้ำใจที่จะมาช่วยเรา" ลีดูซัมเกริ่นเขาตรบมือและเผยไหล่กางแขนต้อนรับ "ผู้วิวัฒนาการมนุษย์แห่งซิลิคอนวัลเล่ย์ เป็นเกียรติมาก ผมอยากให้คุณสร้างแบคทีเรียแบบที่เพื่อนคุณทำ"
ลูกน้องของลีดูซัมส่งรูปซิกและกระบวนการที่ซิกทำมาให้ดู เหมือนในแล็บของซิก
"ผมไม่ทำ" พัฒน์กล่าว
พัฒนถูกทรมานด้วยการเอาผ้าคลุมหน้าและเทน้ำเป็นถังย้อนขึ้นจมูก ปอดจะเต็มไปด้วยน้ำก่อนสำลักออกมา หน้าพัฒน์ที่อยู่ในผ้าคลุมแทบจะเห็นทุกอย่างของชีวิต ลีดูซัมให้พัฒน์ออกมาเห็นแล็บที่นี่ทั้งหมด เขาพาออกมาจากคอนเทนเนอร์ ที่นี่อยู่บนเครื่องบิน
"แกคิดยังไง"
"สิ่งที่ผมทำเต็มไปหมด"
"ที่นี่มีทุกอย่างที่แกต้องใช้ทำสิ่งที่แกเรียกว่าโปรแกรม แกเขียนวัสดุที่ต้องใช้มาได้และเริ่มงานได้ทันทีและพอเสร็จงานเมื่อไหร่ ฉันจะปล่อยแก" ลีดูซัมบอก 'มันไม่ปล่อยหรอก' พัฒน์รู้และบอกเรื่องนี้กับตัวเองในใจ เราไม่รู้คำตอบของพัฒน์ที่บอกลีดูซัมแต่เขาต้องอยู่ที่นี่ต่อไป โลกที่เคยเป็นแค่คำพูดกลายเป็นส่วนหนึ่งที่ติดตัวไปการเห็นแล็บที่ทุกอาวุธเชื้อโรค มีชื่อของพัฒน์อยู่ เขาเป็นส่วนหนึ่งของการฆ่าคนที่นี่และนี่ความเจ็บปวดในการยอมรับผลลัพธ์ในการมีชีวิตอยู่ของตัวเองมากกว่าการตื่นขึ้นทั้งสามครั้งรวมกันสายโซ่แห่งหายนะ


## ธรรมนูญแห่งมนุษย์  Constitution of Man

สองปีหลังจากเหตุการณ์ หลังจากการล้มลงของตัวโดมิโน่ 781 มันได้ผลกับทุกคนที่อยู่ในห่วงโซ่ ทั้งความงดงามและความตาย
เบนสะดุ้งตื่นบนเตียงด้วย อำนาจเครื่องมือที่ควบคุมชีวิตของแม่คือเทคโนโลยีของโรงพยาบาลกับอุปกรณ์การแพทย์ พวกเราลงโทษคนจนและยกระดับคนรวย ผ่านข้อมูลและนักวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยีจะเข้าถึงทุกคนแต่จะเข้าถึงคนรวยก่อนความเหลื่อมล้ำทางสาธารณสุขมากขึ้นเป็นความปกติ ผลลัพธ์ของการครอบครองสกุลเงินเดียวจะทำให้เข้าโรงพยาบาลที่ดีในประเทศนั้นได้ ตอนนี้เบน ภาคทั้งสองคนนั่งเก้าอี้ข้างเตียงผู้ป่วย และเมษาที่อยู่บนเตียง คานไปโรงเรียนในวันนี้หลังจากที่ไม่ได้ไปมาหนึ่งอาทิตย์
ผู้ป่วยในห้อง 1415 ทางร่างกายในห้องผิวสีครีม กับเครื่องช่วยหายใจ เมษาแม่ของเบนอยู่ในอาการโคม่า เมษาหลับอยู่และมีแค่เบนและภาคนอนไปการสะดุ้งตื่นของเสียงชีพจร ทั้งสองคนไม่ได้พักผ่อนเพียงพอ พวกเขากังวลกับการตื่นของเมษา เขากลัวเธอไม่เจอใครอยู่ในห้อง ทุกคนรู้ดีว่าความว้าเหว่ของสายสัมพันธ์กับความทรงจำจะเหลืออยู่แค่ไม่กี่ประโยคและคุณค่าของชีวิตตัวเองจะหายไป หากคนที่จำเรื่องของเราได้ไม่สามารถเล่าเรื่องของเราได้แล้วเบนคิดแบบนั้นขณะปวดตาและเจ็บหลังกับการนอนบนเก้าอี้
เบนไม่สามารถอ่อนข้อต่อความกลัวไปกับการผิดหวังได้ มือซ้ายเบนลูบหน้าพร้อมขยี้ตา บ้องตื้นชะมัดเบนเชื่อมโยงภาษาแล้วบอกกับตัวเอง เครื่องมือการแพทย์ทั่วไปได้แค่พยุงอาการ เป็นแบบนี้ต่อไปแม่อาจไม่ตื่นขึ้นมา เราไม่เคยเข้าถึงพันธุกรรมบำบัดเลยเสียด้วยซ้ำโรคบางโรคเกิดจากพันธุกรรม การรักษาด้วยความเข้าใจที่ยีนมั่นคงกว่าการผ่าตัดเพื่อพยุงอาการชั่วคราว เบนเป็นกำปั้นของความแค้นต่อระบบการแพทย์ ราวกับเป็นวัฒนธรรมแห่งบาป ความกังขาต่อความตายเป็นเข็มทิศมาตลอดของชีวิตเบนว่าใครควรถูกพิพากษาสิ่งที่เหลือต่อจากนั้นเป็นความคลางแคลงใจต่อระบบชีวภาพของตัวเอง บางทีการรักษาก็มาก่อนโรคและยาพิษก็อยู่ในพันธุกรรม ระบบทางเดินหายใจของเมษาไม่ได้ยืดเยื้อได้ขนาดนั้น
พวกเราแพ้ใจตัวเองได้ง่ายและพร้อมจ่ายราคาของชีวิต ค่ารักษาโรงพยาบาลเอกชนจะตามมาเวลาออกจากโรงพยาบาล หมอเดินเข้ามาจดเอกสารปลายเตียงแล้วก่อนจะพูดให้ภาคและเบนฟัง
"คุณพ่อดนัยอยู่ในโบสถ์ แค่กดปุ่มเรียกถ้าต้องการ" ที่นี่มีพระสำหรับศาสนาคริสต์
เบนเงยหน้ารับทราบพร้อมกับภาค ภาคนั่งกุมมือประสานทาบปาก ภาคพยายามยอมรับความจริง เบนสังเกตถึงความเครียดของภาค "นายกินอะไรครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"
"อะไร" ภาคสะดุ้งก่อนหันหน้าไปหาเบน
"อาหาร ได้กินอะไรบ้างมั้ย"
"ไม่เป็นไร" ภาคตอบ
"เอาน่าภาค ไปยืดเส้นยืดสาย สูดอากาศแล้วหาอะไรกิน" เบนสะดวกที่จะดูเมษาที่นี่เขากังวลกับภาค
"อยากกินแซนด์วิชเนี่ยนะ" ภาคถามย้ำกับเบน
"แค่คิดหน่ะ" เมษากำลังหลับอยู่ระหว่างเขาทั้งสอง แม่ดูไม่จืดเลยสำหรับเบน
"จำตอนผมเชิญโจ กับดิวมาวันเกิดแม่ได้มั้ย เรื่องเต้นตลกชะมัด เป็นคืนที่สนุกชะมัด"
"จำได้แค่ทั้งครอบครัวต้องทำความสะอาดที่นายทำเละทิ้งไว้ และเมษาต้องทิ้งงานวันเกิดตัวเองเพื่อไปส่งคนพวกนั้น"
เบนสำนึกผิด กลืนน้ำลาย "จริง ๆ นะภาคคุณจำเป็นต้องกินอะไรบ้าง แค่ไม่กี่นาทีแม่รอได้น่านี่มันสามวันมาแล้วนะ ไปกันเถอะ"
"เบน นายอยากกิน ก็ไปกิน"
"ซีซ่าสลัด พร้อมเบคอนไม่เอาเกรียม โอเคนะ เดี๋ยวกลับมา"
เบนหันหลังกลับไปจากภาคและเมษา ภาคกำลังเครียดเรื่องลมหายใจของเมษา เขานั่งรอสักพักกว่าตัวเองจะสะอึกและร้องไห้ออกมา ภาคละอายใจตัวเองกับความสุขที่เคยมี
เมษาไอครอกออกมา เธอตื่นขึ้นหลังจากที่แวะเวียนทริปหรรษาของการหลับ
ภาคโน้มตัวจากเก้าอี้มาที่เตียง "คุณ คุณ" ภาคเรียกเมษาพร้อมมือจับแขนเตือนสติเมษาและให้เธอรับรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้
"เบนเหรอ?" เมษายังไม่ได้สติเธอแค่ตื่นขึ้นเธอแค่รับรู้ผ่านเสียง
"ไม่เมษา นี่ฉันเอง" ภาคเรียกตัวเอง
"เบน" เมษาเรียกเบนอีกครั้ง ดวงตาเธอยังไม่เปิด ลมหายใจหอบกับความเสียหายของร่างกายเสียงเรียกเบนยาว
"ไม่เมษา นี่ฉ…" เสียงตู๊ดดด ยาวกับการดับสูญไปชีพจรของเมษาแทรกก่อนที่ภาคจะพูดจบประโยค
เมษาหลับตาลง เพียงครู่หนึ่งเหมือนหลับลง พร้อมกับคลื่นชีพจรที่นิ่งเงียบ ภาครับรู้การจากไปแบบที่ตัวเขาเองไม่พร้อม พยาบาลเปิดประตูเดินเข้ามาปิดเสียงเครื่องวัดชีพจรทันที นิ้วมือของพยาบาลตรวจการสูบฉีดเลือดจากหัวใจ นิ้วมือดังกลับมา ภาคมีคำถาม
"เธอไปแล้วเหรอ" ชายข้างเตียงผู้เฝ้ารอถาม
"เสียใจด้วยค่ะ เธอมีคำสั่งปฏิเสธการกู้ชีพ" พยาบาลพูดย้ำกับภาค "ลูกชายเขาอยู่ในอาคารรึเปล่า เราใช้อินเตอร์คอมได้"
"ไม่" ภาคตอบทันที เขารู้สึกว่าเบนไม่ได้ให้ความสำคัญกับเมษามากพอเสียด้วยซ้ำ
พยาบาลรับทราบและหันไปปิดเครื่อง "คุณภาค มีใครที่คุณอยากให้เราโทรหารึเปล่า"
"ไม่" ภาคถอนหายใจ
อีกสิบห้านาทีถัดมา เบนกลับมาเดินเข้าไปในห้องเปิดประตูเข้าไปทั้ง ๆ ที่ภาคนั่งอยู่อีกทางเดินหนึ่งของอาคาร เบนไม่เจอแม่ตัวเองในห้องนั้น เขาเดินไปหาพยาบาลที่แผนก "นี่คุณ" เบนไม่เจอใคร เขาหันตัวกลับมาเจอภาคนั่งอยู่ปลายทางในมือที่ถือถุงสลัด "ภาค! ภาค! ภาคแม่อยู่ไหน เกิดอะไรขึ้น"
"เมษาเสียแล้ว"
"อะไรนะ เมื่อไหร่ เกิดขึ้นได้ยัง…" เขาพูดไม่ทันจบประโยคแต่ก็รู้ว่าพวกเขาเหนื่อยเรื่องกายและใจเรื่องเมษาแล้ว เบนนั่งลงและนั่งข้างภาค "แม่ฟื้นรึเปล่า แม่ได้พูดอะไรบ้างมั้ย"
"เปล่า" ภาคเลือกที่จะตอบให้เขาแบบนี้ เบนถอนหายใจและเหม่อไปกับอดีต บทสนทนาสุดท้ายระหว่างเบนกับแม่เขาไม่ได้ยิน ชีวิตเป็นแบบนี้สินะ โคตรอึดอัดและน่ากลัว เบนโกรธมาก ๆ ความรู้ค่อย ๆ กัดกินชีวิตเขาเหมือนปรสิต ทุกสิ่งที่เบนเข้าไปยุ่งเกี่ยวเน่าเปื่อย กับถูกทำลาย เหมือนเบนไม่ได้เจ้าของร่างกายตัวเองความว่างเปล่าเป็นนักบินขับร่างกายเขาอยู่ ทุกที่ที่เบนไปความสูญเสียจะไปถึง เขาอยากทำตัวเองเหมือนก่อนหน้านี้คือการเอาตัวเองออกจากสมการ ปลีกวิเวกต่อไป
ในประเทศพม่า เมืองย่างกุ้ง มีคนมากมายบนโลกถูกกดขี่เพราะการล้มระบบทางการเงิน มันคือการที่ผู้มีอำนาจเอาเปรียบผู้ไร้อำนาจ ที่นี่คือกล่องดำของมนุษย์ โมเดลเพิ่มมูลค่าคือการให้ราคาของชีวิตและการเลือกให้ลดราคาของชีวิตคนอื่น
เด็กอายุสิบสี่ขวบทำงานเป็นผู้ใช้ผ้าห่อการดับสูญของความทรงจำ ร่างกายที่ว่างเปล่ามีเด็กคนนี้เป็นคนผูกผ้าและพาไปยังพิธีฌาปนกิจในวัดในเมืองหลวง โรคระบาด แปลว่าไม่มีใครเข้าไปช่วย แต่เป็นเรื่องของระบบที่คอยควบคุมชีวิตในโลกความเป็นจริง ทุกคนมีส่วนได้ส่วนเสียและทุกคนได้รับผลกระทบต่ออนาคต เทคโนโลยีที่คาดหวังว่าเป็นประโยชน์จากสังคม เท่าเทียมกัน ภูเขาลูกถัดไปของทรัพยากร เป็นทั้งกองศพและการเฝ้าระวังประตูของข้อมูล ไม่มีใครได้ประโยชน์จากเทคโนโลยีเพราะคอมพิวเตอร์สามารถแก้ปัญหาทุกอย่างในโลกนี้ยกเว้นการว่างงานที่มันเป็นต้นเหตุ ทุกอย่างผ่านเลยไป บางทีในอีกเวลาสามสิบปีข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ วันหนึ่งมนุษย์ไม่ใช่สิ่งที่ฉลาดที่สุดบนโลกนี้อีกต่อไป เด็กคนนี้ไม่เคยได้มีโอกาสคิดถึงสิ่งนั้น เพราะทุกวันเขาเพียงได้นำร่างเข้าสู่เตาเผา
ในโลกที่เชื่อมต่อกัน ทุกคนเป็นค่ารบกวนซึ่งกันและกัน ทั้งมีผลกระทบของข้อมูล เด็กอายุสิบสี่ขวบเป็นเพียงค่ารบกวนที่ส่งผลต่อความน่าเชื่อถือของตัวเอง เรากำลังอยู่ในลัทธินิยัตินิยมอัลกอริทึมกันอยู่ทุกวัน อัลกอริทึมกำลังบันทึกค่าของความต่างของรูปแบบการมีชีวิตด้วยตัวเลข ว่าเด็กคนนี้จะส่งผลทางเศรษฐกิจถูกกว่าหรือแพงกว่า จะผ่อนค่าเช่าบ้านถูกกว่าหรือน้อยกว่าจะมีความเสี่ยงอาชญากรรมความเสี่ยงมากแค่ไหน ในฐานข้อมูลของใครที่ไหนสักแห่งเรากำลังถูกให้คะแนน
เขาเก็บศพของการระบาดระลอกสาม ครั้งที่โรงพยาบาลและที่ฌาปนกิจสงเคราะห์ของรัฐเต็ม ห้องเย็นต้องใช้ตู้แช่คอนเทนเนอร์แทน เก็บร่างกายที่ร่วงหล่นมามากกว่าสองเดือน เขาต้องใช้ชีวิตเหมือนผู้ใหญ่ สวมชุดพีพีอี และหน้ากากพลาสติก เขากำลังทำสิ่งที่คิดว่าช่วยได้ตอนแรกก็กลัว พอยกหลายศพก็ไม่กลัวอีกแล้ว เขาเศร้าใจเวลาคนเสียชีวิต และสมาชิกครอบครัวพากันร่ำไห้ตอนนี้เขาชินแล้ว แสดงถึงอนาคตที่หมดหวัง ความกังวลต่ออนาคตทีไม่มีหลักจริยธรรม แก่นสำคัญของการเป็นมนุษย์คือการกล้าที่จะอ่อนแอ เมื่อกล้าที่จะอ่อนแอได้เราก็จะเข้าใจถึงความรู้สึกของผู้อื่นได้มากขึ้น ยิ่งเราอ่อนแอได้มากเท่าไหร่ยิ่งมีทิศทางต่อคำถามที่จะเห็นใจผู้อื่นในเทคโนโลยีได้มากขึ้น ทุกอย่างเกี่ยวกับในตัวเขากำลังจะตายมันจะเกิดจากการให้คำสั่งโปรแกรมทางสังคม สิ่งที่หล่อหลอมคือ'วัฒนธรรม' โลกนี้และสถานที่นี้ ดาวเคราะห์ดวงนี้มีปัญหา ที่นี่ไม่ได้ให้ทั้งความหวังและเต็มไปด้วยการดับสูญ
วันที่ 1 ในคอนเทนเนอร์
กลับมาที่ปัจจุบัน หลังจากการแพร่ระบาดสามสัปดาห์ จุดเริ่มต้นของค่ารบกวนอันหนักหน่วง พัฒน์ ยังอยู่ในห้องเหล็กคอนเทนเนอร์หุ้มด้วยพลาสติก เขานั่งก้มหน้าไปกับแสงสีฟ้าสะท้อนจากไฟกระทบทั่วทั้งใบหน้า หลังจากเขาข้ามภูเขาของความตายไม่สำเร็จ
"เขาต้องพลิกแผ่นดินตามหาคุณ แต่ไม่มีทางเจอหรอกในการสับเปลี่ยนนี้"
"นี่ ที่ได้เห็นเมื่อกี้"
"อัลกอริทึมคุณชุดแรกที่ปล่อยให้ฟรี แต่กระบวนการทำหมึกชีวภาพเป็นที่ที่ใครก็อยากลดต้นทุน ผลงานคุณทั้งนั้นพัฒน์ ผลงานชั่วชีวิตในมือของคนที่อยากขูดรีด ทำให้มีคนตาย มือคุณเปื้อนเลือด"
"จะทำไปทำไมกัน ยังไงมันก็ฆ่าผมอยู่ดี คุณ ใครสักคน ถึงไม่ฆ่าอีกสามเดือนผมก็ตาย"
"ถ้างั้น นี่ก็เป็นสามเดือนที่มีค่ามากใช่มั้ยล่ะ"
พัฒน์ว่าเขาจะไม่ได้คิดจะตายที่นี่ ถ้าพยายามติดต่อโลกภายนอกที่นี่จะระเบิด ถ้าทำอะไรไม่ชอบมาพากลที่นี่เราก็ตายได้ หันไปทางไหนก็สามารถตายได้ทั้งหมด ที่นี่มันอะไรกัน ออกแบบอย่างสมบูรณ์ ทุกอย่างกำลังหมุนรอบตัวพัฒน์และเกี่ยวกับพัฒน์มาตลอด ถ้ายังมีชีวิตอยู่มันก็ยังไม่ใช่จุดจบ เรายังหาจุดอื่นที่มีความหมายได้
วันที่ 3 ในคอนเทนเนอร์
พัฒน์นั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เขานั่งหน้าคอมมา 48 ชั่วโมงติด ทั้งยังนอนไม่พอแต่ก็เรียกให้อัลเลนมาดูโปรแกรม
"นั้นมันไม่เหมือนเชื้อโรค เท่าไหร่เลยนะ ยูแคเรียเหรอ" อัลเลนหยอกล้อ
"มันคือเพลง" พัฒน์ออกแบบอัลกอริทึมเพื่อแปลงเสียงเป็นเพลงพร้อมกับหันหน้าถาม "คุณพร้อมนะ"
"กดเพลย์เลย" อัลเลนพูดเงี่ยหูฟัง พัฒน์กดเปิดเพลงให้อัลเลนฟังและใช้เวลาประมวลผล "คลาสสิกเหรอ" อัลเลนถามเขารู้สึกเหมือนเพลงปลายปีหกศูนย์ พัฒน์พยักหน้า เขาอธิบายต่อว่าการทำรากฐานของการคำนวณจะช่วยหาค่าความเป็นไปได้ ที่จริงเขากำลังคำนวณตัวเลขภาคอื่นของแผนผังความเป็นไปได้ในหัวไปด้วย พัฒน์กด 'Enter' ฟังต่อ เวลาในห้องแล็บผ่านไปเร็วขึ้นเขายังหาค่าแปรปรวนของข้อมูลจุลชีวภาพและความอันตรายที่เลือกไม่ได้ เขาไม่ได้ต้องการทำและไม่ได้มีแรงจูงใจที่จะทำ
"ถ้าให้ผมร่วมวางแผนด้วย มันจะเสร็จเร็วกว่านี้นะ"
พัฒน์เริ่มต้นจากการออกแบบคุณค่าและวัฒนธรรม ทั้งสองอย่างออกแบบได้ ผ่านข้อมูลและการเดินทางของอิเล็กตรอนในสมองในหัวของพัฒน์ ที่จริงเขากำลังหาทางออกแบบข้อมูลโดยใช้ข้อมูลปลอมข้างบนเป็นเพลง
"นี่คือตั๋วออกจากที่นี่" พัฒน์ไม่ได้คิดจะตายที่นี่ในกล่องแคบ ๆ
วันที่ 6 ในคอนเทนเนอร์
อย่างน้อยพวกนี้ฮาร์ดแวร์จากกล่องดำของการผ่าตัด พัฒน์กำลังประกอบสายการใช้ข้อมูลเข้ากับกล่องดำทั้งสามกล่อง นี่แค่จะทำให้การประมวลผลเร็วขึ้น ยังไม่มีส่วนของการระบายความร้อนหรือการใช้ไฟฟ้าทั้งหมด
"คุณจะเอาสิ่งนั้นมาทำเชื้อโรคเหรอ"
"ถามได้เข้าเป้า" พัฒน์ตอบ
"แน่นอน"
"กล่องดำ จะประมวลผลสามล้านข้อมูลได้ภายในหนึ่งวินาที" พัฒน์เอาเข้าเชื่อมต่อกับคอมพิวเตอร์ อัลเลนมาดูที่หน้าจอ อย่างน้อยพัฒน์ก็ได้ข้อมูลร่างกายชีวะพื้นฐานจากคนไข้ที่นี่เป็นข้อมูลตั้งต้น "นี่มีข้อมูลของการผ่าตัดทั้งหมด รวมกับอัลกอริทึม ข้อมูลของการออกแบบสสาร จะทำตัวอย่างการอันตรายต่ำสุดพื้นฐานต่อร่างกายขึ้นมาได้"
"น่าทึ่งมาก"
ส่วนนี้ยังไม่ใช่ส่วนที่ยากที่สุดสำหรับพัฒน์ ไม่ว่าจะทำทางไหน งานนี้มันเร่งมาก ความหวังอยู่ที่ความรู้และความเข้าใจพันธุกรรม เขารู้ว่าเรื่องยากไม่ได้แปลว่าไม่ดี แต่นี่มันยากฉิบหายและโคตรจะดวงกุด พัฒน์สบถกับตัวเองนับร้อยครั้งกว่าจะหาทางออกของปัญหานี้ได้ ที่ผ่านมาเขาก็ทำเรื่องยากมาตลอด งานนี้ฉิบหายแน่ ปัญหาของมนุษย์หลายอันเป็นปัญหาที่เกิดมาพึ่งเคยเจอ ถ้าแก้ปัญหาบางอย่างได้ ก็จะเป็นการแก้ปัญหาเที่ยวเดียวจบ เหมือนเจอเพื่อนบนเครื่องบิน เที่ยวเดียวจบ พัฒน์ชอบปัญหาเที่ยวเดียวจบมันมากกว่าปัญหาทางวัฒนธรรม
อีกฝั่งหนึ่ง ปลายสัญญาณลูกน้องของลีดูซัมคอยเช็คภาพผ่านวิดีโอ
ลีดูซัมหลังจากคุยงานในแล็บตัวเองเดินผ่านมา แต่ไม่ได้ดูหน้าจอ "พวกนั้นทำอะไรกันอยู่"
"ทำงาน" คนรักษาความปลอดภัยพูดให้จบ ๆ ไป
เรื่องราวสำคัญของเอไอ
คำจำกัดความฉลาด มีวิธีโปรแกรมคอมพิวเตอร์สองวิธี วิธีหนึ่งก็คล้ายประกอบสูตรอาหาร เราสั่งให้คอมพิวเตอร์ "ทำนี่ ทำนี่ ทำนี่" และเราได้ใช้วิธีนั้นในการโปรแกรมคอมพิวเตอร์มาตั้งแต่ไหนแต่ไร และก็มีอีกวิธีหนึ่งคือวิธีป้อนข้อมูลมหาศาลให้คอมพิวเตอร์แล้วคอมพิวเตอร์จะเรียนรู้วิธีการจำแนกประเภทด้วยการเอาข้อมูลไปย่อย วิธีการนี้เพิ่งจะเป็นที่นิยมเมื่อไม่นานมานี้เอง เพราะก่อนหน้านี้เรามีข้อมูลไม่พอกระทั่งทุกคนมีสมาร์ตโฟนที่เก็บข้อมูลของเราได้เมื่อคนนับล้านใช้อินเทอร์เน็ต และกูเกิลกับเฟซบุ๊กมีข้อมูลกองเป็นภูเขาทันใดนั้นเองปรากฏว่าเราสามารถป้อนข้อมูลปริมาณมากให้อัลกอริทึมระบบการเรียนรู้ของเครื่องแล้วสั่งให้มันจำแนกประเภทข้อมูลนั้นได้ ซึ่งได้ผลดีมากพัฒน์ก็เลือกอย่างหลัง แต่แบบที่สองเพราะข้อมูลไม่มากพอบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่เลยเลือกขอครอบครองความเป็นส่วนตัวเพื่อเก็บข้อมูลผู้ใช้ให้ได้มากที่สุดแถมยังไม่มีใครเฝ้าประตูข้อมูล เป็นเครื่องมือประเมินแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ ในการต่อสู้ทางคณิตศาสตร์จะขัดขวางโอกาสบางอย่างของคนคนหนึ่งได้ อนาคตมาแล้วแค่กระจายไม่ทั่วถึง มุมมองต่อโลกของคุณเลยมีปัญญาประดิษฐ์ควบคุม
วันที่ 11 ในคอนเทนเนอร์
มีเขาวงกตอยู่ในทะเลทราย สร้างขึ้นจากทรายและหินเส้นทางวกวนยืดยาว กำแพงยาวนับร้อยไมล์และกว้างเป็นพันไมล์ เต็มไปด้วยทางวกวนและทางตัน ลองนึกภาพดูสิ ความยากลำบากที่คุณต้องเผชิญ ข้อมูลแต่ละอันคืนทรายแต่ละเม็ดผันผวนแปรปรวน และที่ทางออกของเขาวงกตนี้ ก็มีรางวัลที่รอให้ค้นพบที่คุณต้องทำคือหาทางออกไปให้ได้ คุณนึกภาพออกมั้ย กำแพงและประตูของมัน ความคดเคี้ยวไปมา การออกแบบเขาวงกตนั้น เขาวงกตของความคิดก็ครอบครองตัวพัฒน์ทั้งยามหลับและยามตื่น ที่นี่ไม่ได้มีหมึกชีวภาพเหลือขนาดนั้น บางอันก็หมดอายุแล้ว มีแต่ถุงไขมัน ไม่น่าเชื่อว่านอกจากลีดูซัมจะเอาที่นี่เป็นที่ผ่าตัดอวัยวะเคลื่อนที่แล้วยังใช้ดูดไขมันจากแขกที่ต้องการด้วย คนรวยนี่แม่งอะไรกันวะ
บทสนทนาระหว่างพัก
"ว่าแต่นายมาจากไหน"
"เมืองเล็ก ๆ ชื่ออาวิ อาโต้ น่าอยู่ทีเดียว"
"แล้วลูกเมียล่ะ"
"มี หนีจากนี่ได้จะกลับไปหา แล้วคุณล่ะพัฒน์"
พัฒน์ค่อย ๆ ส่ายหน้าเป็นคำตอบ
"เหรอ สรุปคือผู้ทำได้ทุกอย่างแต่ไม่รู้ว่าจะทำเพื่อใคร"
เสียงนาฬิกาเตือนดัง ไฟล์เข้ารหัสและได้ผลลัพธ์การคำนวณเรียบร้อยแล้ว
"มีวิธีเท่าไหร่ที่ทำให้มนุษย์สิ้นชีวิตได้"
"40…" พัฒน์พูดขณะตรวจสอบข้อมูลผลลัพธ์โปรแกรมบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
"40 เหรอ"
"40,000 จุลชีวะ ทำได้จากของในห้องวิทยาศาสตร์โรงเรียน"
"ราคามันคงสูงน่าดู นั้นดูเป็นข่าวร้ายต่อมนุษยชาติได้เลยนะนั้น" แน่นอนว่าอัลเลนไม่ได้พูดถึงเงินแต่ยิ่งข่าวร้ายที่สามารถทำได้ยิ่งเป็นผลต่อรองทางเศรษฐกิจ
พัฒน์ไม่ได้คิดจะยกอันนี้ให้ลีดูซัม แค่จะหาทางทำให้คนเฝ้าข้างนอกสลบก่อนจะหาทางออกจากเครื่อง กับการเข้ารหัสข้อมูลความช่วยเหลือส่งออกไปข้างนอก ด้วยปัญหาที่ล้นหลามที่สามารถทำให้พัฒน์ตายได้ตลอดเวลา เขาต้องใช้วิทยาศาสตร์แก้ปัญหาที่นี่
ปัญหาสามชั้น
1.เราเคยคิดว่าอนาคตจ้องเราอยู่ในดวงดาว ตอนนี้เรารู้แล้วว่ามันอยู่ในยีนของเรา การสร้าง 'แผนผัง' ของยีนจำนวนทั้งหมดซ่อนอยู่ท่ามกลางโครโมโซม 23 คู่ 2. สิ่งที่เรามีตอนนี้คือระบบถนนที่มีประมาณ 1,850 ยีน เราสามารถออกจากที่แห่งหนึ่งไปยังที่แห่งหนึ่งได้ แต่การเป็นมนุษย์เป็นงานหนักในบางครั้ง บางโอกาสอาจจะต้องลงจากเกวียนและเดินไปเอง 3. 'พจนานุกรมแห่งชีวิต' ซึ่งโดยหลักการแล้วจะครอบคลุมทุกอย่างที่จำเป็นในการสร้างตัวเราขึ้นมาเอง เมื่อทำได้สำเร็จเราจะได้มี 'คู่มือการใช้งาน' สำหรับมนุษย์คนหนึ่งที่ไม่ใช่ผ่านโฆษณาและวัฒนธรรม เพราะวัฒนธรรมเป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงยังไม่ใช่ภูมิปัญญาของมนุษย์


## บทที่ 15.2

วันที่ 12 ในคอนเทนเนอร์
แบทแมนจะมาเป็นศาลเตี้ยอีกทำไมกัน ในเมื่อเศรษฐีที่รวยที่สุดคือบรูซ เวย์น คนรวยแห่งเมืองก็อตแธมควบคุมศาลอยู่แล้ว
วันที่ 16 ในคอนเทนเนอร์
ทำให้ลินรู้ได้แล้วว่า ผมมีชีวิตอยู่ผ่านการส่งเมลสแปมที่เข้ารหัส แต่ลินอาจจะรู้ว่าเป็นผมหรือไม่เป็นผม การตีความฝั่งเดียวนั้นมันค่อนข้างกำกวม เอาเป็นว่าข้อความเข้ารหัสและบีบอัดไฟล์ แต่เรื่องที่ยากไม่ใช่ลินว่าข้อความนั้นเป็นผมหรือไม่เป็นผม เพราะต่อให้ข้อความออกไปได้ ลินก็น่าจะหาพิกัดปัจจุบันได้ยากกว่า
ในขณะที่สายตาข้างนอกมองผ่านวิดีโอ
เริ่มเรียกคนมามุงดูว่าสิ่งที่พัฒน์ทำอาจไม่ใช่สิ่งที่ลีดูซัมต้องการให้ทำ การฮือฮาอันนี้จะเข้าถึงหูลีดูซัมในอีกสองถึงสามวันถัดมาเขาโทรแจ้งลีดูซัมและโทรให้ลีดูซัมรู้ว่าพัฒน์ไม่ได้ทำตามสิ่งที่ลีดูซัมต้องการ
วันที่ 18 ในคอนเทนเนอร์
สำหรับพัฒน์ความรู้ไม่เคยถูกห้าม สิ่งที่น่าสนใจของวัฒนธรรมสิ่งมีชีวิต มนุษย์เป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตอนินทรีย์สสารและไม่มีรากเหง้าจิตวิญญาณ คือการสร้างวิญญาณและจิตใจ สิ่งที่มอบแสงสว่างต้องทนความร้อนของตัวเองได้ ต่อให้เขาอยู่ข้างนอกจิตวิญญาณเขาก็เหมือนถูกขังอยู่ในคุก พัฒน์กำลังประกอบเครื่องมือเป็นสิ่งที่น่าสนใจเพียงพอในเวลานี้เพื่อพาเขาออกจากที่นี่ พัฒน์ตายและเกือบตายเพราะความอยากรู้อยากเห็น ความตายน่าชิงชัง
"คุณเรียนพวกนี้มาจากไหน"
"ปัญญาประดิษฐ์ หรือว่าอัลกอริทึม" พัฒน์ถามจำเพาะคำถามที่อัลเลนถาม แต่เขาคำนวณทิศทางการตอบไม่ได้ เขานิ่งเงียบครู่หนึ่ง "บนเรือ เอ่อ…ผมหมายความว่าส่วนใหญ่ก็ต่างประเทศ"
"ที่ไทยไม่มีเหรอ"
พัฒน์ส่ายหน้าตอบ
"ไม่น่าล่ะ ชีวิตรันทด"
"เรื่องยากไม่ได้แปลว่ามันไม่ดีนี่" พัฒน์แดกดัน
"ก็ทำแตเรื่องยากมาตลอดใช่มั้ยล่ะ" อัลเลนเห็นด้วย
พัฒน์เอียงคอตอบ เรื่องที่ต้องทำยังมีอีกเยอะ มันแทบไม่ใช่การเรียงตัวข้อมูล นี่คือรูปแบบการกระทำในเวลาไม่ว่าจะหันไปทางไหนมีแต่ตายกับตาย
วันที่ 19 ในคอนเทนเนอร์
หลังจากที่นอนเต็มอิ่มงานก็คืบหน้ามากขึ้น ใบหน้าบวมบูดเริ่มลดลง หลังจากเมื่อวานพัฒน์เดินวนเป็นเลขแปดในห้องเหมือนผึ้งบ้า ความเจ็บปวดเป็นส่วนหนึ่งของความคิดส่วนใหญ่ที่จะตายก่อนเติบโต แต่ส่วนใหญ่ภาพหลอนจะเติบโตได้ถ้าอยู่ในห้องที่ไม่เข้าถึงแสงมาก ๆ เวลาจะถูกเลื่อนออกไป เราต้องปรับให้นาฬิกาของทั้งอัลเลนกับผมตรงกัน ผมใช้นาฬิกาลิมิเต็ด อิดิชั่นที่มีการ์ตูนดอร่า น่าจะมีคนไข้หรือคนที่เคยทำตกไว้ที่นี่ ปกติคนตาบอดก็จะเจ็ทแลคเพราะจมูกเรารับอิเล็กตรอนจากแสงอาทิตย์ แต่พอไม่ได้เข้าถึงแสงอาทิตย์เลย การรับรู้เวลาทั้งหมดก็แทบคลั่ง ในนี้ตื่นมาทุกครั้งเหมือนกันหมด แค่รูปแบบการคำนวณความเป็นไปได้ในหัวและในจอคอมพิวเตอร์มากขึ้น นี่ค่อนข้างมากกว่าละครน้ำเน่ากับไอศกรีมบนเตียง เพราะเวลาและแสงเหลือแค่การทำงานของเครื่องจักรบนข้อมือ นี่แม่งทำใจยากฉิบหาย ข่าวดีเดียวคือลินติดต่อมาได้ผ่านข้อความเข้ารหัส แต่ดูเหมือนตัวรับสัญญาณจะรับแค่ในเครื่องบิน หมายความว่าต่อให้รับข้อมูลได้แต่ยังไม่สามารถฝังตัวติดตามที่มาข้อมูลหรือยังใช้สัญญาณดาวเทียมไม่ได้ลินไม่มีทางหาผมเจอ ยินดีต้อนรับเราทุกคนกำลังจะตาย
วันที่ 25 ในคอนเทนเนอร์
ผมแทรกตัวไปในตลาดอวัยวะตั้งแต่มัธยมสี่ 'ชมรมสุดท้าย' ผมจะทำแบบผิดกฎหมายต่อก็ได้ ผมกำลังตรวจสอบการประมวลข้อมูลทั้งหมดอยู่ เสียงทุบประตู เปิดประตูเหล็กเสียงดัง ลีดูซัมใส่สูทเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดอีกสองคน ที่นี่เคยเป็นชีวิตพัฒน์ เขาไม่น่าต่อต้านอารยธรรมกลุ่มทุนผูกขาดเลย ตอนเด็ก ๆ ผมเคยรู้สึกว่าตัวเองพิเศษกว่านี้ แต่ในวัฒนธรรมเอเชียบอกให้ผมละทิ้งความเป็นปัจเจกและวัตถุนิยมกับเชื่อในระบบ แล้วเป็นไงล่ะ ระบบเคยให้อะไรกับผมบ้าง พัฒน์จ้องหน้าลีดูซัมตอนเดินเข้ามา ลีดูซัมเข้ามาตรวจสอบข้าวของต่าง ๆ ในแล็บทั้งผังและข้อมูล ลีดูซัมเพียงดูคร่าว ๆ เท่านั้น
"ปืน เชื้อโรค ของพวกนี้จะทำให้มีอำนาจมากขึ้น รู้มั้ยทำไมฉันเชื่อใจแก เพราะว่า แกเหมือนฉัน แกหาทางเอาชนะระบบตลอด น้าฉันที่รู้เรื่องเกี่ยวกับแกบอกว่าถ้าปล่อยแกโตไป ฉันไม่มีที่ยืนแน่" ลีดูซัมพูดพร้อมตบมือและเดินไปรอบ ๆ ขณะที่พัฒน์ยืนอยู่ตรงกลางกับอัลเลน "แต่เราก็ต้องการของต่อรองมากขึ้น ถ้าอยากจะอยู่เหนือระบบได้ คนเกาหลีจะรุ่งเรืองอีกครั้ง แกคิดว่าประเทศที่มีหัวรบ 8 ลูกกับ 45 ลูกอำนาจต่อรองทางเศรษฐกิจก็ต่างกันแล้ว วันหนึ่งฉันรู้แล้วว่าวิธีการควบรวมกลุ่มทุนสาธารณสุข คือการมีคนและความกลัวกับความโลภเป็นสินค้า และนั่นแหละเชื้อโรคเอาชนะมาตลอด" ลีดูซัมส่ายหน้าพร้อมกับเดินเทียบมาตบบ่าพัฒน์ "นี่มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เป็นเรื่องของธุรกิจ ฉันเป็นปีศาจที่โลกนี้ต้องมี"
"ผมกำลังทำอยู่" พัฒน์พูดด้วยสีหน้าสลด
"แกคิดว่าฉันโง่เหรอ ฉันรู้ว่าแกทำอะไรอยู่ ถ้าอยากส่งความช่วยเหลืออีก" ลีดูซัมหยิบปืนออกมาจากในสูทด้านหลังและจ่อไปที่ใต้คางพัฒน์ พร้อมใช้มืออีกด้านจับหลังคอ ใต้คางพัฒน์คือปากกระบอกปืน พวกใส่สูทที่ว่างเปล่าต้องการแค่เงิน
"ผมต้องการอีกหนึ่งสัปดาห์ มันยากผมอยากให้คุณเข้าใจ" พัฒน์พูดภาษาเกาหลี
ลีดูซัมปล่อยมือ และเขาหันหลังกลับไปคิด ครู่เดียว ลีดูซัมหันมาตบหน้าพัฒน์และให้ลูกน้องจับตัวพัฒน์กดศีรษะลงที่โต๊ะทดลอง ลีดูซัมเอาปืนจ่อหัวพัฒน์
"ไม่ ไม่ ไม่ แกคิดผิด โลกนี้ไม่ได้ต้องการเชื้อโรค ไวรัสราคาสูงกว่า" พัฒน์อธิบาย
"ฉันจะบอกว่าแกเรียกร้องความยุติธรรมได้มากกว่า คลังข้อมูลของแก วิญญาณของแก หรือร่างกายของแก ฉันแค่ทำให้แกเห็นว่าโลกนี้ทำงานยังไง" ลีดูซัมพูดขณะที่ปืนจ่อศีรษะพัฒน์ลำดับเหตุการณ์ของตลาดหุ้นจะยิ่งทำให้ราคาสินค้าสาธารณสุขจากบริษัทเอกชนสูงขึ้น "โทษของแกมันหนักหนามากกว่านั้น"
พัฒน์เรียนรู้สัจธรรมจากความผิดหวัง เขาหลับตาและพร้อมระนาบของความจริงกับการหายไปในความทรงจำ พัฒน์กล้ำกลืนที่จะพูดสิ่งที่ตัวเองคิด เขาพะงาบปากจะพูด
"เป็นฉันจะระวังคำพูดถัดไปให้ดี" ลีดูซัมเตือน
ทันใดนั้น "พรุ่งนี้!! พวกเราทำเสร็จให้ได้พรุ่งนี้" เสียงแทรกจากอัลเลน หลังจากพูดเสร็จก็มีลูกน้องลีดูซัมมาจับตัวอัลเลนไว้กับที่ ความไร้เดียงสาไม่อาจจะงดงามในพื้นที่ไร้ดินแดนแห่งการกดดันใกล้เข้ามา
พัฒน์ขอบคุณกับอัลเลนที่ช่วยตัวเองไว้เมื่อกี้ พรุ่งนี้เราจะออกจากที่นี่ ลินพึ่งติดต่อกลับมาได้ พรุ่งนี้ก่อนการเปลี่ยนเครื่องครั้งสุดท้าย จะมีเวลาสองชั่วโมงที่กระโดดออกมา เราต้องสกัดน้ำตาลจากอาหารทดแทน พัฒน์ชอบเคมี เราจึงรู้วิธีสร้างระเบิด ในเมื่อไม่มีเวลานั่งคำนวณจึงกะปริมาณเอา โดยปกติแล้วในอาหารจะมีไฮโดรคาร์บอนที่ติดไฟได้ แต่ที่นี่มีแต่อาหารทดแทน น้ำตาล 1 กิโลกรัมมี 4,000 แคลอรี่อาหาร 1 แคลอรี่อาหารเท่ากับ 4,184 จูล ในน้ำตาลที่อยู่ในอากาศบริสุทธิ์ และใช้ออกซิเจนเหลว 16.7 ล้านจูล เทียบเท่ากับแรงระเบิดไดนาไมต์แปดลูก มันเป็นธรรมชาติของการเผาไหม้ออกซิเจนบริสุทธิ์ พัฒน์พึมพำว่างานนี้อันตรายมาก
เราเทน้ำตาลไปในกระบอกภาชนะที่ทนทานที่สุดเท่าที่น่าจะหาได้ ก็คือกระบอกแก้วทดลองแบบหนา ความแข็งแรงของภาชนะสำคัญพอ ๆ กับระเบิด ภาชนะที่เปราะบางไม่มีทางสร้างลูกไฟที่ส่งแรงระเบิดขั้นเทพได้ ต้องเป็นภาชนะที่แกร่งพอเท่านั้นถึงจะกักความดันไว้จนกว่าสำแดงฤทธิ์ นั่นแหละถึงต่อให้พูดอย่างนั้นแต่เรามีแค่ห้ากรัมอาจจะพอระเบิดลูกกุญแจได้ แต่ที่เจ๋งของที่นี่คือไขมันต่างหาก
ไขมันทุกหยดจากที่นี่จะพาเราออกจากที่นี่พอเคี่ยวได้ที่ ไขมันจะลอยขึ้นมา คนไปเรื่อย ๆ พอไขมันจับตัวแข็งก็ตักชั้นบนที่เป็นกลีเซอรีนออกมา เติมกรดไนตริกลงไป ได้ไนโตรกลีเซอรีนแล้วถ้าเติมโซเดียมไนเตรตกับขี้เลื่อยก็จะได้ดินระเบิด ไดนาไมต์ ถ้ามีไขมันมากพอที่นี่จะเหลือเพียงแค่เศษเหล็ก
คนที่ครอบครองเชื้อโรคสามารถไล่ต้อน วัฒนธรรมกับเศรษฐกิจได้ เทคโนโลยีห่วยแตก เทคโนโลยีควรจะปลดปล่อยเราแต่ไม่เลยเหมือนเรื่องรถ มีคนคิดค้นขึ้นมาแล้วเราก็ไปไหนมาไหนได้ตามใจ แต่แล้วมันกลายเป็นเรื่องจำเป็นที่ต้องมีรถ แต่แทนที่จะเป็นอิสระกว่าเดิมเรากลับถูกจำกัดและบีบบังคับ ทุกเมืองในทุกสังคมจัดระเบียบโดยใช้เรื่องรถเป็นหลัก จนเราไม่สามารถซื้ออะไรกินได้โดยที่ไม่ต้องใช้รถ เราถูกบีบบังคับให้ทำแบบนั้น ทีวีก็ดูไม่มีพิษภัยจนเราเปลี่ยนมัน ติดตั้งกล้องทีวีวงจรปิดไว้ทุกที่เอาไว้เป็นเครื่องมือจับตาดูเรา เราขับรถเร็วก็ไม่ได้แม้ว่าเราจะรีบขับช้าเพราะอยากชมวิวก็ไม่ได้อีก เราเริ่มต้นจากการอยากเป็นผู้ควบคุมแต่ตอนนี้กลับกลายเป็นทาสของเทคโนโลยีที่เราสร้าง มนุษย์ถูกลดค่าลงกลายเป็นสินค้าวิศวกรรมเป็นเพียงฟันเฟืองในเครื่องจักรทางสังคม สูญเสียศักดิ์ศรี อิสระ และเสรีภาพ ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่คือเชื่อฟัง เรากำลังถูกเปลี่ยนเป็นหนูในกรง แคบ ๆ เย็น ๆ วิ่งวนอยู่ในเขาวงกต ที่มีชีสไร้ความหมายที่เราวิ่งตามหา สถานะทางสังคม การเลื่อนตำแหน่ง เงินทอง รถหรูขึ้น บ้านใหญ่โตขึ้น ทีวีหลายเครื่อง เบิกบานสำราญใจอยู่กับความบันเทิงแก้ไขด้วยการบำบัดและยาซาแน็ก จนคุณไม่อยากเป็นอิสระอีกต่อไป หรือถ้าคุณปรับตัวไม่ได้ก็ตายอย่างโดดเดี่ยวในโรงพยาบาลแผนกจิตเวชหรือคุก ทางเลือกเดียว ความหวังเดียวของเรา ทางเดียวที่เราจะเป็นอิสระได้ 'ก็คือระเบิดทุกอย่างทิ้งไปซะ'
นี่แหละคือทางออกของเรา เราจะออกจากที่นี่พรุ่งนี้
วันที่ 26 ในเครื่องบิน
เช้าวันที่ 26 เริ่มปฏิบัติการ
พัฒน์กับอัลเลนติดตั้งระเปิดจากไขมันถังใหญ่ ส่วนเสียงระเบิดที่เล็กที่สุดก็ดังกระทบร่างกาย ระเบิดน้ำตาลที่ระเบิดตัวล็อกประตูออก ประตูคอนเทนเนอร์เปิดออก พัฒน์รีบตรงไปที่ร่มชูชีพและหยิบให้อัลเลน อัลเลนตรงไปห้องเครื่องตรวจสอบระบบการลงจอด แค่เพียงอัลเลนเข้าไปชั่วครู่พัฒน์ที่กดเปิดประตูท้ายเครื่องได้ยินเสียงปืน "ปัง! ปัง! ปัง!" ดังมาจากในห้องเครื่อง เขารีบวิ่งไปตามเสียงแต่ถูกอัลเลนห้ามไว้ ลีดูซัมติดตั้งปืนเอาไว้ และที่นี่เป็นเครื่องบินไร้คนขับ เลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายกำลังทำให้ร่างกายตรงหน้าพัฒน์รวน หัวใจเต้นรัวกลัวความตายโหยหาการเร่งเร้าเพื่อหนีออกจากตรงนี้ แต่เขายังมองแววตาของชายที่ร่างกายกำลังจะดับ
"พัฒน์รีบไปเถอะ"
"รีบไปเถอะ ลุกเถอะน่า วางแผนมาแล้ว อย่าออกนอกแผน"
"มันต้องมีเราอยู่ตอนเขาพบศพ นี่แหละแผนของผม"
"นายต้องไปหาลูกเมีย ลุกขึ้นกลับบ้านกัน"
พวกเขาตายหมดแล้วอัลเลนคิดในหัว แววตาพร้อมกลั้นน้ำตาออกมาส่องไปยังพัฒน์ "ผมกำลังไปหาเขานี่ไง มันโอเค ผมได้ใช้เวลาที่ผมต้องการแล้ว" ระบบร่างกายของชายตรงหน้าพัฒน์กำลังดันเลือดออกจากร่างกาย ระบบอวัยวะแต่ละส่วนกำลังจะดับลง
พัฒน์พยายามทำใจยอมรับสถานการณ์ตรงหน้า "ขอบคุณที่ช่วยผม"
"อยู่ให้คุ้มนะ อยู่ให้คุ้ม" อัลเลนบอก อีกไม่กี่วินาทีเครื่องก็จะระเบิด
พัฒน์มองเห็นใบหน้าที่กำลังจะตาย เขารับรู้สีหน้าของอัลเลน เขาเหมือนโดนปล้นเรื่องเล่าของชีวิตตัวเองไป อัลเลนจะไม่สามารถจำเรื่องอะไรเกี่ยวกับพัฒน์ได้ เขาจะเป็นคนสุดท้ายที่จดจำอัลเลน ความหวังกำลังกลบหน้าอัลเลน พัฒน์ต้องทำใจยอมรับ ตัวพัฒน์เหวี่ยงออกมาก่อนที่เวลาบนเครื่องจะหมด เขาเดินออกจากห้องนักบินตรงเลยคอนเทนเนอร์และสินค้าบนเครื่องไป
ตัวเครื่องเหมือนแกนกระดาษชำระกำลังหมุนควงจากภายใน คอนเทนเนอร์ที่มีเชือกรัดอยู่ภายใต้พื้นผิวของการกระจายแรงเหวี่ยง มันไม่เดินกลิ้งเหมือนพัฒน์ ที่เดินตามพื้นที่โน้มถ่วงตรงออกมาทางประตูท้ายเครื่องที่เปิดอยู่ เขาหลับตาแน่นก่อนถอนหายใจก่อนจะกระโดดออกจากเครื่องมาเหมือนลิงอวกาศ วินาทีที่แรงลมเผชิญกับก้อนร่างกายปะทะหูและรับรู้การต้านของอากาศ ลมหายใจร่วงหล่นราวกับสายฝน แรงลมปะทะหน้า เสียงระเบิดของเครื่องดังไล่หลัง ร่มถูกกางหลังจากนั้นเหมือนหมวกสู้ลมนำพาเขาลงพื้นดินสีเหลืองอากาศร้อนและงูหางกระดิ่ง
วันที่ 27 หลังจากถึงพื้นดิน
ร่างกายพัฒน์ตกลงในอัลบูเคอร์คี รัฐนิวแม็กซิโก
พัฒน์ตื่นมาในที่ไกลผู้ไกลคนมือถือร่วงลงมากลิ้งแตกตอนพัฒน์พยายามกระตุกเสื้อชูชีพ  ตื่นซากร่มชูชีพที่เกี่ยวต้นไม้เหมือนเด็กปีนแล้วลงจากต้นไม้ไม่ได้ตอนเด็ก พัฒน์มีแผลช้ำเข้าที่เอว ถ้าไม่นับรวมกับที่พัฒน์ขวัญเสีย จิตใจที่ลอยเท้งเต้ง ถ้าไม่เจอใครจากนั้นคือจบ เขาเอาตัวเองลงมาจากต้นไม้ได้แต่ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตแถวนี้นอกตากงูหางกระดิ่งหรือต้นกระบองเพชร เขาพยายามเดิน ทุกเข้าที่ก้าวถลำไปด้วยความสั่นของหัวเข่า ทุกเท้าที่ย้ำไป เสื้อพัฒน์ที่เปื้อนเลือดกับความตื่นตระหนกของเสียงระเบิดในแก้วหูทำให้ต้องเดินไปทางเดียว จนกว่าจะเจอคน กางเกงเลอะเสื้อเต็มไปด้วยทราย ทรายแต่ละเม็ดกำลังเดินขบวนเข้ารองเท้าผ้าใบ ถ้าหยุดเดินจะเสียพลังงานเปล่า ขาล้าและอากาศที่หนาวแห้งใกล้เข้ามา ปากพัฒน์แห้งจนเป็นแผล
คืนแรกพัฒน์หักไฟแท่งไฟเรือแสงที่ติดมา เขาว่าเขาควรเจอคนตั้งหลายชั่วโมงก่อนแล้ว ตอนนี้นอนหลบอยู่ใกล้หิน อากาศก็หนาว คนที่รู้จักผมคงมีบางคนเป็นห่วงมากแน่ ๆ หรืออาจจะคิดว่าผมปาร์ตี้แล้วติดเกาะที่มีแต่หุ่นยนต์จนหาทางออกไม่ได้ หรือคิดว่าถูกหั่นเป็นชิ้น ๆ อยู่ในท่อ รายละเอียดของชีวิตที่เขาคิดอยู่ในหัวพร้อมสารละลายไฮโดรเจนเปอออกไซด์ที่แตกออกจากหลอดแก้วขนาดเล็กรวมกันกับสารละลายฟินิล ออกซาเลท เอสเทอร์เม็ดสีเหลืองเปล่งแสงออกมา เกิดเป็นพลังงานที่ไม่มีความร้อนพัฒน์ต้องนอนกับแท่งเรืองแสง กลไกการเรืองแสงทางชีวภาพนี้เคยเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งในวัยเด็กของพัฒน์ ตอนนี้มันแค่ย้ำเตือนสติชั่วคราวพัฒน์ก่อนที่จะปรือตาหลับลงบนพื้นทราย เขารู้ว่าต้องจุดไฟเพื่อให้ความอุ่น ผ้าห่มตอนนี้คือผ้าห่มฟอยล์ฉุกเฉินที่อัลเลนเตรียมไว้ให้ ตัวเขาถูกคลุมไปเหมือนเคบับเป็นอาหารแม็กซิกัน ที่นี่อากาศเย็นเร็วมาก ท้องฟ้าและดวงดาวห่มความคิดโกลาหลเขาในคืนนี้
วันที่ 28 บันทึกกลางทราย
ผมตื่นมาพร้อมกับเสียงเพลงไกล ๆ และเสียงเครื่องยนต์ที่ดังมาก ๆ เสียงนั้นมาเร็วว่า แต่กว่าผมจะตื่นและออกไปยืนที่ถนนรถคันนั้นก็ไปไกลแล้ว ตะโกนจนเสียงแหบ นั้นไม่ได้ช่วยอะไรเลย เราต้องเดินไปกับดินและหญ้าแห้ง ๆ เป็นเพื่อน มีแต่หินกับการเมื่อยนิ้วเท้าคุยกันเป็นเสียงเพลง ผมได้หยุดพักบ้าง แน่นอนเราไม่เจอน้ำเลย เจอแต่ทรายที่เทออกมาจากรองเท้าได้สองกำมือ คิดว่าผมคงทนได้อีกทีคือพรุ่งนี้ เสียงเพลงดิสโกกำลังเปิดอยู่ในหัวมีแสงพระอาทิตย์เป็นดีเจเปิดแผ่น ผมคิดว่าเราน่าจะเจอคนก่อนจะตาย หรือตายก่อนแล้วค่อยเจอคน หรืออาจจะทั้งสองอย่างพร้อมกัน
จริง ๆ แล้วต้นกระบองเพชรพวกนี้มีน้ำ แต่กว่าจะทุบก็ต้องเสียพลังงานเพิ่ม ดูชดเชยกันไม่พอ ผมต้องกินน้ำแต่แทบจะไม่สำคัญผมไม่อยากให้คนเจอศพที่มีฉี่เต็มปาก พัฒน์นอนลงกับพื้นเขาไม่รู้ว่าเขาจะเดินไหวต่ออีกจากนี้ได้เท่าไหร่ แค่นี้ก็ง่วงนอนมากพอแล้ว อยากหลับอีกสักพัก ปากแห้งกรังในหัวว่างเปล่า ดีเจหายไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะเดินต่อไปทำไม อะไรสำคัญ พัฒน์ลุกขึ้นและห่อตัวด้วยผ้าห่มฟอยล์เขาไหวอีกแค่สามเนินเท่านั้น ๆ อีกแค่สามเนิน อีกแค่สามเนิน พัฒน์ย้ำตัวเองขณะก้าว
เขาเดินเลยมา หลังจากเนินที่สอง ในที่สุดก็เจอปั๊มน้ำมันมันราวกับเป็นโอเอซิสในทะเลทราย พัฒน์รีบพุ่งตรงเข้าไปในร้านหยิบน้ำในตู้กิน และเอาหน้าแนบพลาสติกครอบเครื่องหมุนไส้กรอก มันอุ่นกว่าลมที่เย็นสิ่งนี้จะทำให้เขาไม่ตาย เขาขอใช้โทรศัพท์จากร้านโดยการสื่อสารที่รู้เรื่องมากกว่าที่เจ้าของร้านจะโทรหนึ่งเก้าหนึ่ง เจ้าของร้านบอกว่าโทรศัทพ์ที่มีสัญญาณมีตู้เดียวข้างนอก พัฒน์อธิบายเรื่องตัวเองจนได้ใช้ตู้โทรศัพท์ พัฒน์โทรไปยังเบอร์โทรศัทพ์ลิน เธอรับสาย เสียงของลินทำให้เขาหมดกังวลประสบการณ์ของพัฒน์กับลินเหมือนหนังสือลายน้ำ ต้องสังเกตเราถึงพบเจอ เสียงลมกลายเป็นขบวนพาเหรดของใบพัฒน์เฮลิคอปเตอร์ ขบวนความช่วยเหลือมาหาพัฒน์ พัฒน์จ้องมองรถและเฮลิคอปเตอร์ที่มาช่วยจากระยะไกล 'ขอบคุณพระเจ้าทุกองค์' เขาคิดในใจ ถึงแม้เขาจะไม่เชื่อแต่ทุกก้าวที่ผ่านมาได้ในพื้นที่แห้งแล้งทั้งหมดเขาสวดมันหลายบทและหลายศาสนา รวมทั้งการนับเลขที่ทำเป็นประจำเมื่อเกิดความกังวล
ลินมารับที่ท่าอากาศยาน ทั้งพัฒน์และลินนั่งเบาะหลังบนรถยนต์ ข่าวดีจะเป็นการเจอกับลินส่วนข่าวร้ายจากปากลินว่าการจู่โจมเชื้อโรคของซิกเป็นจริงมีคนตายไปมากกว่าหนึ่งพันรายแล้วเกือบสองเดือนมาแล้วตั้งแต่การล้มลงของโดมิโน่
"ผมทำพังทุกครั้ง" พัฒน์พูดขณะที่มองออกนอกกระจกรถไป ที่คลื่นลมสีขาวข้างนอก
"ไม่มีใครโทษแกพัฒน์" ลินเตือน
"ผมโทษ พี่ยังไม่หมดหวังในตัวผมอีกเหรอ" พัฒน์น้ำตาคลอคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา ชีวิตเขาเละเทะไปหมด
"ไม่เลย" ลินตอบ "เธอจะผ่านพ้นมันไปได้ เธอจะผ่านพ้นมันไปได้เสมอ บางทีแกอาจจะอยากได้คนระวังหลัง… แบบคู่หูที่ดี"
พัฒน์หันหน้าไปทางลิน ลินกลั้นหัวเราะ พัฒน์ถอนหายใจกับใบหน้าพึงพอใจนี้ ลินภูมิใจในตัวพัฒน์ที่ผ่านมาได้
"พี่เป็นคนฉลาดที่สุดเท่าที่ผมเจอมาแล้ว" พัฒน์มองลินก่อนจะกลับมาคิดถึงเรื่องที่ต้องทำในหัว "พอดีมีเรื่องต้องคิดหน่ะ"
"มีที่ไหนที่อยากไปก่อนมั้ย" ลินถาม
"เบอร์เกอร์คิง ผมอยากกินชีสเบอร์เกอร์ แล้วก็พี่นัดแถลงข่าวให้ผมที" บริษัทพัฒน์ยังอยู่ตอนนี้บอร์ดบริหารน่าจะพยายามทำตามให้ตรงกับไตรมาสที่ผ่านมา ตอนนี้มันสายเกินกว่าจะเสียใจแล้วโลกเปลี่ยนแปลงในสามเดือนที่ผ่านมา พจนานุกรมความเจ็บปวด และสารานุกรมบาดแผลสมบูรณ์ในตัวพัฒน์ พัฒน์แบกดวงวิญญาณและร่างกายอันบอบช้ำผ่านมาได้ กับในกระเป๋ากางเกงพัฒน์ที่มีทรัมไดรฟ์เป็นข้อมูลแห่งความเป็นความตายน่ากลัวอยู่


## จุดจบของทฤษฎี  End of theory   

ปัญหารอบเดียว
คำว่าปัญหารอบเดียวของพัฒน์มาจากการขึ้นเครื่องบิน 'เพื่อนรอบเดียว' เพื่อนที่เจอกันบนเครื่องแต่ละครั้งเราจะพูดอะไรก็ได้ เพราะเราจะเป็นเพื่อนกันแค่ครั้งเดียวแล้วอาจไม่เจออีกแล้ว เขาคิดว่าปัญหาบนโลกที่มนุษย์เจอถ้าไม่ใช่ปัญหาทางความขัดแย้งวัฒนธรรม ทุกอย่างบนโลกที่ยังไม่ถูกค้นพบจะเป็น 'ปัญหารอบเดียว' หากแก้ได้ มนุษย์คนอื่นก็จะสามารถทำมันให้ดีขึ้นและไม่ต้องกลับมาแก้เรื่องเดิมอีก เราแค่พยายามทำดีขึ้น ปัญหาที่พัฒน์แก้แต่ทั้งหมดก็อยู่ในขอบเขตเศรษฐกิจและทรัพยากรบนโลกที่มีราคาตลาดทุนนิยม
สองเหตุการณ์ในเดือนตุลาคม
หนึ่งอาทิตย์หลังจากที่พัฒน์ต้องนอนโรงพยาบาล สามชั่วโมงก่อนแถลงข่าว วิธีคืนดีของพัฒน์กับเบน หนึ่งในข้อห้ามของคิปป์ทีมคือการห้ามต่อยกัน ถ้าใครต่อยกันจะไม่ได้มาเรียนในหลักสูตรและหลักสูตรจะยุติไปหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้พัฒน์กับเบนยืนอยู่ต่อหน้ากันที่ลานจอดรถร้านอาหารฟาสต์ฟู๊ด พัฒน์ใส่ชุดผู้ป่วยโรงพยาบาล พวกเขาสองคนมีเรื่องพูดกันไปบ้างแล้วก่อนจะออกมายืนอยู่ที่ลานจอดนี้ ทั้งเรื่องการยอมรับกับเบนเรื่องต่าง ๆ
"มั่นใจนะ ว่านี่เป็นความคิดนาย"
พัฒน์หยักหน้าตอบ ­"มั่นใจ! นี่คือความคิดของผมคนเดียว" พัฒน์ย้ำเตือนเบน
"นายบอกว่าให้ฉันต่อยนายเนี่ยนะ" เบนถามซ้ำ
พัฒน์หยักหน้าตอบกลาย ๆ
"โอเค ๆ" เบนง้างหมัดชั่วพริบตาพัฒน์ หมัดกำปั้นขวาเบนสัมผัสพุ่งตรงเข้าใบหน้า ผัวะ!!! หมัดเบนกระทบใต้ตาขวาพัฒน์ เบนถอยหลังสะบัดมือเจ็บหลังจากต่อย
พัฒน์สบถในใจนับไม่ถ้วน หนนี้เจ็บฉิบหาย "ใครเขาบอกให้ต่อยเข้าที่ตากันวะ"
เบนสงสารพัฒน์ที่เจ็บและเอามือกุมใต้ตา หลังจากพัฒน์พึ่งยอมรับเรื่องปืนทั้งสองไม่มีใครอยากโทษตัวเอง แต่พัฒน์ก็อยากทำแบบนี้ พัฒน์บอก "ต่อยอีก!!" เขาเสียใจกับตัวเองหลายเรื่องที่เขาเป็นทั้งโดมิโน่และความมืด ทั้งยังเป็นความล้มเหลว เขาพยายามยอมรับทุกอย่างด้วยความเจ็บปวด เบนไม่กล้าต่อยในขณะที่เห็นพัฒน์เอามือปิดหน้าข้างที่ปวด
ทันใดนั้น พัฒน์กำหมัดต่อยเข้าสีข้างเบน เบนยกแขนขึ้นเพราะคิดจะป้องกันกำปั้นพัฒน์เข้ากกหู ผัวะ! เบนถอยตัวชะงักเจ็บไปทั้งสีข้าง "ห่า!!" เบนสบถพร้อมความเจ็บตะโกนเสียงดัง "อะไรของนายวะ!"
"นี่คือท่อนฮุกไง จบได้ยังความเศร้าของพี่" พัฒน์ประชดประชัน สุดท้ายต่อยกันอีกคนละสองสามหมัดจนลงไปนั่งพัก ทั้งสองพึ่งรู้ว่าต่อยกับคนแล้วจะเหนื่อยขนาดนี้ เบนเข้าไปหยิบขวดเบียร์ยกขึ้นดื่ม เขาสองคนนั่งที่ฟุตบาท เบนยื่นอีกขวดหนึ่งให้พัฒน์
พัฒน์ปฏิเสธเบนด้วยการทำมือส่ายไปมานิดเดียว เขารู้ว่าเขาต้องอ่านแถลงให้นักข่าวในอีกไม่กี่ชั่วโมง
"นายจะทำยังไงกับบริษัท คงฉลุยอยู่แล้วสิ"
"เมื่อวานผมยังเกาหัวแกรก ๆ ก็คิดว่ามันผ่านไปด้วยดี" ตอนนี้มูลค่าบริษัทพัฒน์เกินหนึ่งพันล้านเหรียญเรียบร้อยแล้ว "ผมพยายามทำดี แต่มันยากฉิบหายผมไม่รู้ว่ามันจะดีสำหรับคนอื่นยังไง เอาเถอะ" พัฒน์ถอนหายใจหลังประโยค
เบนสังเกตความกังวลของพัฒน์ เขาชูขวดเบียร์ และให้กำลังใจพร้อมรอยแผล "แด่รอยแผล"
"แด่รอยแผล" พัฒน์พูดตามเบน
สามชั่วโมงถัดมา พัฒน์เดินเข้ามาในหอประชุมที่เต็มไปด้วยแสงแฟลชระยิบระยับ เขาเดินขึ้นเวทีและยืนอยู่ต่อหน้านักข่าวและสื่อนับร้อย ไมค์อยู่ตรงหน้าเขา ในมือคือโพยในสิ่งที่เขาควรพูด
กับอีกสองสามประโยคที่ทำให้พัฒน์ดูดี เขาอ่านมันด้วยการกวาดสายตาก่อนร่อนโพยจากฝ่ามือ ความจริงที่สำคัญคือแล้วทรัมไดรฟ์จุลชีวะที่พัฒน์เอามา พัฒน์เอาไปใช้กับอัลกอริทึมที่แล็บที่ห้องพัก เราสามารถหาวัสดุแทนหมึกชีวภาพได้แทนการผูกขาดของตลาดในแต่ละระลอกของระบบเศรษฐกิจและคลื่นเคพีไอ เขาแค่พยายามเอาสิ่งแย่มาทำประโยชน์ เขาคิดมาตลอดแค่โล่งใจครู่เดียว คิดว่าพวกเราจะไม่เป็นไร แสงเทียนบนโลกก็ริบหรี่เหลือเกิน อยากจะออกจากดาวเคราะห์สีฟ้าไปอยู่ดาวอังคารหรือเคปเลอร์ถ้าแก้ปัญหาความเร็วแสงได้หรือการสร้างรูหนอน เออร์เนส เฮมมิ่งเวย์ เคยเขียนไว้ว่า 'โลกนี้คือที่ที่น่าอยู่ และคุ้มค่าที่จะปกป้อง' พัฒน์เห็นด้วยกับประโยคหลังเขาหลับตาคิด ตัดสินใจเรื่องที่จะพูดถัดไปโดยการถักทออดีตไปสู่อนาคตที่ต้องการ เขาต้องด้นสดชีวิตตัวเองเสมอ ทำไงได้คู่มือมนุษย์ก็ยังไม่มีความรู้และภูมิปัญญาก็โคตรจะขาดแคลน เต็มไปด้วยคนโง่ที่บอกว่าตัวเองรู้แล้ว เขาไม่อยากเป็นคนแบบนั้น
"ผมชื่อพัฒน์ ณ อยุธยา เด็กที่เกิดในภูเก็ตของประเทศโลกที่สาม ครั้งแรกที่ผมคิดจะพิมพ์อวัยวะ ผมคิดว่ามันจะสามารถช่วยเหลือคนอื่นได้ คนที่ผมรัก" พัฒน์พูดด้วยแววตาน้ำตา เขากระตุกนิ่งคิดก่อนจะพูดต่อ "แต่ผมเห็นสิ่งที่ผมทำคร่าคนหนุ่มสาวจำนวนมาก พ่อผมสอนว่าเราปาหินลงน้ำได้ แต่เราไม่สามารถควบคุมคลื่นได้ การกระทำที่ขาดวิสัยทัศน์จะนำมาซึ่งผลลัพธ์การโกหกระยะยาว แต่ในเวลาวิกฤตเราต้องหาเส้นทางของตัวเอง ผมทำได้ดีมากกว่าหาเงินให้ตัวเอง" พัฒน์สูดหายใจเข้าก่อนจะพูดประโยคถัดไป "สิทธิบัตรเราจะมอบให้สหประชาชาติ ทุกโรงพยาบาลและผู้ป่วยจะเข้าถึงและเป็นสิทธิพื้นฐานในการพิมพ์อวัยวะของตัวเองในเวลาฉุกเฉินได้" เขาพูดออกไปแล้วนี่คือโลกที่พัฒน์อยากเห็น เขาไม่สามารถให้สิทธิบัตรกับพระอาทิตย์ได้ นั้นคือสิ่งที่จะเสียใจกับมันน้อยที่สุดเป็นการปาหินลงไปในน้ำครั้งใหญ่อีกครั้ง เสียงหิวโหยคำตอบตะโกนจากฝากฝูงนักข่าวตรงหน้า แสงแฟลชมากกว่าสี่ถึงห้าเท่ากะพริบรัวอย่างกับมีดาราฮอลลีวูดแก้ผ้าบนเวที เสียงกะพริบของเลนส์ทำให้พัฒน์ตื่นเต้นหัวใจกับการรัวชัตเตอร์ไปด้วย ภายหลังสิ่งที่พัฒน์ทำถือว่าเป็นก้าวครั้งใหญ่และครั้งสำคัญต่อรากฐานศักยภาพมนุษย์ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด


## อักขระร่วงหล่น  Ikaris Alphabet   

สามสัปดาห์ถัดมา ตอนนี้ผมอยู่ในเรือนั่งบนหลังคาของเรือท่องเที่ยว กลับจากเกาะพะงันกำลังลมทะเลปะทะหน้าเต็มไปด้วยภาพเขียนทะเลจากธรรมชาติประมาณสองชั่วโมง
ความโกลาหลทางอากาศ ท้องฟ้าราวกับถูกวาดด้วยพู่กันจากปลายน้ำหมึกที่เคยรุ่งเรือง ผมจ่ายราคาของการเป็นตัวเองไปแล้วในการยกอัลกอริทึมให้กับยูเอ็น แต่บอร์ดบริหารตัดสินใจจะขายราคาทุนกับรัฐบาลแทน หมายความว่าบริษัทผมจะได้เงินแค่ต่อยอดการแก้ปัญหาของมนุษย์ตราบเท่าที่มนุษย์จะมองว่าสิ่งนี้เป็นปัญหา ผมถูกไล่ออกจากบอร์ดบริหารแต่ยังเป็นผู้ถือหุ่นหลัก 51 เปอร์เซ็นต์ เบนอีก 10 เปอร์เซ็นต์ ตอนนี้ทั้งผมทั้งเบนถอนตัวจากการทำงาน เราสองคนอยู่แค่ในฐานะผู้ก่อตั้ง
เบนนั่งเอนหลังกับเก้าอี้สีขาว ยกแขนพยักนิ้วชี้เข้าหูตัวเองเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อสารกับพัฒน์ เขากลับถามดัง ๆ ย้อนเสียงลมที่กระทบหูตัวเอง "ฟังเพลงเหรอ หรือใส่เฉย ๆ"
พัฒน์หันหลังกลับมาตอบ "แค่คิดหน่ะ" เขาตอบทั้ง ๆ ที่ฟังเพลงอยู่เพลงช่วยให้พัฒน์คิดบางอย่างได้
พวกเราทั้งสองไม่อยากนั่งอยู่ที่ออฟฟิศให้เราค้นพบตัวตนของตัวเองในถังขยะ กระถางถุงพลาสติกเต็มไปด้วยแก้วสตาร์บัคส์ กระป๋องเบียร์และกล่องสินค้าไอบีเอ็ม ท่ามกลางความมืดและความเงียบงันของการรอความตาย ที่นั่นไร้ซึ่งตัวตนคือความอิสระของตัวเอง อิสระกลายเป็นความทรงจำที่ให้ผมรู้สึกถึงการเป็นมนุษย์ในตัวเองมากกว่านั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ ตอนนี้ผมกลายเป็นจุดเล็ก ๆ จุดหนึ่งบนโลกที่รายล้อมไปด้วยคนตกงานและตามการปฏิวัติทางเทคโนโลยีไม่ทัน ในประเทศท่องเที่ยว ที่นี่ยังคงไม่มีอะไรที่ผมต้องการ และอีก 90 เปอร์เซ็นต์ที่เหลืออยู่ของชิ้นเนื้อสมอง
วันหนึ่งเราจะลืมทุกอย่างที่เคยจำได้เป็นความรู้สึกอย่างแรกหลังจากกลับมาบ้านในภูเก็ต คนทั่วไปน้ำหนักสมอง หนึ่งพันห้าร้อยกรัม ของพัฒน์ตอนนี้มีอยู่ที่หนึ่งพันสามร้อยเจ็ดสิบแปดกรัม สมองกำลังจัดเรียงข้อมูลรสชาติและควบคุมการจับตะเกียบ ในการเอาเส้นอาหารผัดไทยจากกล่องกระดาษในมือซ้าย โดยทั้งหมดมีหนึ่งในความรู้สึกคือความปลอดโปร่งของการเอาเท้าแช่น้ำอุ่น ตอนนี้พัฒน์นั่งอยู่หน้าทีวีในห้องนั่งเล่น อีกสามสิบนาที เขาต้องประชุมพอดแคสต์วิชาการชีววิทยาและจุลชีวะ มีสื่อหลายสำนักได้นำข้อมูลการมีเนื้องอกในสมองอีกครั้งไปเป็นข่าวเพื่อลดความเชื่อถือในบอร์ดบริหาร
พัฒน์นั่งหน้าคอมพิวเตอร์ที่ต้องประชุมวิชาการโดยมีคณะก่อตั้งชมรมสุดท้าย ทั้งโชที่ทำบริษัทเอาท์ซอร์สอัลกอริทึม ซอฟต์แวร์จากพัฒน์ไปทำต่อต่อให้โชไม่ใช่หัวหน้าแผนกแต่ก็พอใจที่ได้อยู่ในบริษัทนั้น ไมล์ ลิน และเบน คนฟังนับแสนคนในแอปพลิเคชันแบบการเสวนาเปิด ที่ถูกบันทึกไว้
ทั้งเรื่องอาการและการกลับมาของเนื้องอกถูกพูดถึงในก่อนหน้านี้เรียบร้อยแล้ว ความหวังของการรักษาก่อนหน้าถูกพูดถึงผ่านกลุ่มแพทย์และวิธีการรักษาที่หลากหลาย ตอนนี้ทุกคนกำลังฟังไมล์บ่น
"พี่ผมว่าผมมีแผนแล้ว ถ้าพี่สร้างเตาปฏิกรณ์อันเท่าฝ่ามือได้ และทำให้เป็นส่วนหนึ่งของระบบอวัยวะ ให้พลังงานการรักษายีนของร่างกาย พี่ก็สามารถรักษาสมดุลในยีนได้และพี่ก็เป็นอมตะในการคงยีน" ไมล์ไปศึกษาเรื่องจุลชีววิทยาเพิ่มเพื่อพูดภาษาเดียวกันกับคนในชมรมสุดท้าย
"ฉันไม่เห็นว่าจะควบคุมได้ไง แกต้องใช้หาวิธีการส่งพลังงานไปที่แต่ละอวัยวะ การกักข้อมูลยีนแทบเป็นไปไม่ได้" พัฒน์ตอบคำถาม
"ใช่ พี่พูดมีประเด็น แต่ลองคิดตามนะ พี่จะเป็นไอรอนแมน มีเตาปฏิกรณ์ตรงหน้าอก" ไมล์เสนอ
พัฒน์พยักหน้า ยิ้มตลกตามไปกับไอเดียของไมล์ มันอาจจะไม่เป็นความจริงแต่มันก็เป็นความคิดที่ดี อีกไม่กี่วินาทีถัดมา พัฒน์ปิดสัญญาณและฉุกคิดขึ้นได้ ปรับการออนไลน์ปิดเป็นการพูดคุยส่วนตัวของคนในชมรมสุดท้าย ผู้ฟังข้างนอกนับแสนสัญญาณขาดหาย พิธีกรที่นำการพูดคุยงงกับการปรับขนาดวงสนทนาให้เล็กลง
"ไอเดียนี้ก็ไม่แย่นักหรอก" พัฒน์พูดลอย ๆ ลงไปในห้องแชท
"มันแย่ที่สุดในโลกเลยต่างหาก" เบนที่อยู่ในห้องแชทด้วยซ้ำเติม
"ไม่ใช่เรื่องไอรอนแมน แต่เรื่องที่ใช้สมดุลในยีน จะเป็นยังไงถ้าเราใช้ไวรัสทำให้ร่างกายติดเชื้อ" พัฒน์สงสัย
"เดี๋ยวนะ นายจะทำให้ร่างกายติดเชื้อเหรอ" เบนสับสน
"นั้นช่วยเราอีกแรงในการไม่กลับไปเป็นเนื้องอก" พัฒน์เสนอ
"แต่ร่างกายอาจจะช็อก" เบนบอกข้อเสีย
"และภูมิคุ้มกันร่างกายจะลดลง เราต้องการภูมิคุ้มกัน" ลินเตือน
"เราจะหยุดการทำงานของร่างกาย ให้เข้าในภาวะโคม่าก่อน ส่วนอื่นของร่างกายจะทำงานเป็นปกติ" พัฒน์ยอมรับความเป็นไปได้ โดยเอามาจากเรื่องที่ผ่านมา พัฒน์ถามโช "โช ช่วยเช็คอัลกอริทึมในไดรฟ์ที่ส่งไปให้แกสามารถทำไวรัสได้มั้ย"
"อาจจะได้ แต่ผมขอเตือนก่อนว่า การทำให้ร่างกายติดเชื้อไวรัสเป็นไอเดียที่แย่มาก ๆ" โชอธิบาย
"ใช่ แกทำได้มั้ย" พัฒน์ถามซ้ำ
"ได้" โชตอบ โชที่อยู่บริษัทในออสเตรเลียเอาข้อมูลประมวลผลในซอฟต์แวร์ดูหน้าจอสี่เหลี่ยมที่ประมวลผลเพิ่มอยู่
เบนรีบขับรถตรงมาบ้านพัฒน์ เปิดประตูตรงเข้ามาทางพัฒน์ในห้องนั่งเล่น
"นายทำอะไรของนายวะ นายเสียสติไปแล้วเหรอ" เบนว่า
"ผมพยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง นี่จะไม่ใช่เวลาจะมาห่วงเรื่องตัวเอง พี่มีหน้าไปบอกคนที่ตายจากสมการพี่มั้ย" พัฒน์บอก ข้อมูลในหน้าจอบนโต๊ะคอมพิวเตอร์บอกถึงสถานะต่อเนื่องของร่างกายกับอาการพัฒน์ไม่ได้อยู่ในจุดที่ต่อรองได้
"เราไม่ได้เตรียมรับกับเรื่องนี้" เบนใจเย็นลงและแนะนำ "มันสมองพาเรามาถึงไกลที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ"
"แต่มันไม่ไกลพอ เราติดอยู่ที่นี่ขอบเขตของเงิน และโลกนี้ก็ไม่มีอะไรเหลือ" พัฒน์หงุดหงิดที่เบนไม่เข้าใจ เขาไม่ค่อยได้พูดว่าจริง ๆ แล้วเขาโกรธเรื่องต่าง ๆ อยู่ตลอดเวลา
"ฉันกำลังโมโหทุกนาทีพอ ๆ กับนาย พัฒน์!!" เบนตะคอก "มีความเป็นไปได้มั้ยถ้ามีวิธีอื่น หรือนายก็แค่ยอมรับแผนการรักษา มันเป็นไปไม่ได้!"
"ไม่!! มันจำเป็น" พัฒน์สารภาพและจำนนต่อความจริง เขารับรู้ว่าต้องพาตัวเองเข้าสู่ภาวะหลับใหลเพื่อแก้ระบบอัตโนมัติของร่างกายตัวเอง
"มันต้องมีทางอื่นดิวะ ทางอื่นที่จะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ได้"
"ผมไม่มีเวลาแล้ว!! ผมไม่อยากนอนรอวันตายเหมือนแม่ นี่เป็นการตัดสินใจของผม"
ทั้งสองเงียบผงะอย่างนึกขึ้นได้
"ผมน่าจะอยู่ที่ไหน สักที่ในความทรงจำ ผมว่ามันไม่เป็นไร ผมเจอพ่อแม่บ่อยในความทรงจำ" พัฒน์พูดพร้อมกับสะอึกร้องไห้ เขาคิดว่าความเจ็บปวดไม่จำเป็นต้องถักทอทั้งชีวิต แต่นี่ก็อาจจะเป็นความทรมานครั้งสุดท้ายของตัวเอง พัฒน์รับทราบเรื่องนี้ดีในบทสนทนานี้
ในออสเตรเลีย โชที่นั่งหลับในโกดังฮาร์ดแวร์เพื่อประมวลผลข้อมูลอัลกอริทึมของพัฒน์ โชหลับรอในนี้จนข้อมูลประมวลผลความเป็นไปได้ที่เป็นทั้งทางออกเดียวของพัฒน์ และทางออกของการเป็นมนุษย์ ในการลดโอกาสเนื้องอกและการรักษา พันธุกรรม กฎของเมอร์ฟี่มันมีโอกาสที่จะพลาดได้ อุบัติเหตุคืออุปสรรคแรกของวิวัฒนาการ ช่วงที่ยังไม่เข้าใจพันธุกรรมและการรักษายีน มาจนถึงการแพทย์ที่ใช้ "ตรึ๊ง" ข้อมูลประมวลผลเสร็จใน 1,038 แบบ และโชส่งข้อมูลไปให้พัฒน์เลือกรูปแบบการรักษาผ่านไวรัสพันธุกรรม พัฒน์ต้องเข้ารับการรักษา โดยการที่ยังไม่ผ่าตัด และให้ตัวเองติดเชื้อไวรัส และส่วนที่แย่ที่สุดคือมีโอกาสรอบแค่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์จากการคำนวณ
สามสัปดาห์ถัดมา สถานีอนามัย ในนิวแม็กซิโก
ทั้งระยะเวลาการฟักตัวของไวรัสสามสัปดาห์ เราเลือกไวรัสตับที่มีผลต่อสมอง อาจจะเกิดผลข้างเคียงต่อตับได้ แต่ตับก็มีโอกาสปลูกถ่ายหลังจากมีภูมิคุ้มกัน การหลับของพัฒน์อยู่ในการดูแลขององค์กรกลาง เป็นข่าวที่มีผู้ช่วยรัฐบางส่วน มีสำนักข่าวเทคโนโลยีนำข่าวเข้ารับการรักษาของพัฒน์ไปลง ในขณะที่การเตรียมแล็บและการรักษาของพัฒน์ไม่ได้ทำการรักษากับคนมาก่อน ความเร่งรีบของผลลัพธ์ทำให้ความหวังริบหรี่ ในห้องสีขาว เต็มไปด้วยพลาสติกที่พัฒน์ใกล้จะหลับ
ข้อความที่พัฒน์ส่งให้คนในชมรมสุดท้ายทุกคนก่อนเข้าสู่ภาวะหลับ
"กฎของชาลส์ข้อสาม ความแปรผันของลักษณะจะมีโอกาสแก่การรอดชีวิต"
สมองเป็นเพียงโรงพยาบาล ที่มีคนไข้ในโรงพยาบาลเป็นคนเข้ามาเยี่ยมคุณอีกที คนไข้เหล่านั้นก็คือคนแวะเวียนเข้ามาในชีวิตซุกตัวอยู่หลังผ่านผ้าม่านดูร่า เยื่อหุ้มอันบอบบาง พัฒน์ใช้อาการป่วยและการไม่คงร่องรอย ก็คือความรู้สึกหดหู่และไร้ค่าที่สุดมันคือการทำความเข้าใจว่าโรคประจำตัวก็คือส่วนหนึ่งของการเป็นปัจเจกบุคคล พัฒน์ไม่รู้ว่าเขาเก่งชีวะมั้ย เขาไม่รู้ว่าเขาเก่งหรือไม่เก่ง มันเป็นแค่การบำบัดส่วนตัวด้วยการใช้ความรู้ของเขา ความหงุดหงิดต่อความไม่รู้เรื่องของครอบครัวก็ลดลง จะมัวเสียเวลาอยู่ไม่ได้ เขาเป็นนักปฏิบัติ เขาเต็มไปด้วยข้อเรียกร้อง นั้นเพราะเขาเรียกร้องจากตัวเองอยู่ตลอดเวลา มันผลักดันให้เขาหาคำตอบและก็สร้าง เขาไม่เคยปล่อยให้ตัวเองหรือมั่นใจเกินไป ผมกังวลว่ามผมจะไม่สำเร็จในหัวเขาเต็มไปด้วยเรื่องประโยคราวนี้
เขากำลังเข้าสู่สภาวะโคม่า ในร่างกายของพัฒน์ จมูกหายใจแผ่วเบา ร่างกายที่เป็นบ้านหลังสุดท้ายทรุดโทรมและกำลังพังทลายบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำ โครงข่ายของสมองการส่งกระแสไฟฟ้าและการทำงานของสายประสาทนิวรอนกำลังเชื่อมโยงข้อมูลน้อยลง
การสูบฉีดเลือดของหัวใจ ความสว่างของข้อมูลชีวภาพทยอยหรี่ลงเรื่อย ๆ เปลือกตาง่วงชวนไปสู่การหลับตา ภาพสุดท้ายของพัฒน์ตรงหน้าเป็นภาพของคือผู้หญิงที่เป็นความหวังสุดท้ายของตัวเขาเองในการแหวกว่ายสติที่เลือนลาง เรื่องราวปรากฏการณ์เคมีชีวภาพครั้งสุดท้ายกำลังจะหยุดลง เป็นวินาทีที่พัฒน์ได้ถึงขอบเขตของชีวิต ที่นี่ไม่ได้มีความหมายที่ก่อนหน้านี้ชีวิตที่วางไว้และสร้างความหมาย มุมมองต่อช่วงเวลาสุดท้าย ก็ยังไม่ได้สามารถทำให้ตัวพัฒน์เองเข้าใจชีวิต โอกาสที่ได้ทบทวนว่าทุกอย่างที่แลกไปกับการกระทำที่พัฒน์ต้องการ เขาเองยังไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดที่ผ่านมาจะคุ้มค่ามั้ยกับสิ่งที่เลือกทั้งหมดของชีวิตพัฒน์เป็นเพียงทรัพยากรของมุมมองต่อจิตวิทยา เพื่อสร้างเป้าหมายและเห็นใจกับมนุษย์ จนเกิดการแลกเปลี่ยนครั้งสุดท้าย กระแสไฟฟ้าในร่างกายจำนวนหนึ่งร้อยจูลต่อพื้นที่ออกซิเจนในร่างกาย ตัวเลขถอยลดลง พัฒน์ยังโหยหาภาพลวงตาที่คิดว่าตัวเองควบคุมได้ทุกสิ่ง แม้แต่ความตายที่ไม่มีใครคุมได้ แม้แต่ตัวพัฒน์เอง เสียงหัวใจไม่ใช่เต้นแผ่วรัว กล้ามเนื้อหัวใจพัฒน์เกร็งเป็นครั้งสุดท้าย การระบำของระบบหมุนเวียนเลือดกำลังจะปิดม่านลง ที่เส้นประสาทกำลังจะหยุดทำงาน ต้องลดความดันในสมองทันที หัวใจหยุดลง ม่านตากำลังขยาย ต้องให้ออกซิเจนเพิ่ม ร่างกายของพัฒน์ไม่ตอบสนองต่อคนตรงหน้า สมองไร้ปฏิกิริยา พัฒน์กำลังจะตายเขาไม่มีเวลาแล้ว ร่างพัฒน์กำลังจะล้มลงอับปางบนเตียงผู้ป่วย เวลาใกล้ความตายช่วงเวลาจะถูกยืดออกขณะที่เวลาชีวิตหดลง พัฒน์ใช้เวลาหลายปีเฝ้าดูและสร้างอนาคต พยายามทำบางอย่างแต่ไม่สามารถเห็นเวลาของตัวเองได้ พัฒน์เฝ้าหาห้วงเวลานี้ทุกครั้ง ทุกครั้งที่ชีวิตจบไปจะมีชีวิตใหม่ แต่ทั้งหมดกำลังจะจบลงตรงนี้ พัฒน์เชื่อว่าเขาจะตายตรงนี้ พัฒน์เต็มไปด้วยสารพัดแนวโน้มเขาเปี่ยมไปด้วยศักยภาพด้านความดี ทำสิ่งใดก็ล้ำเลิศ ไม่ใช่เพราะคลั่งความสำเร็จแต่เพราะกลัวความล้มเหลว นั้นทำให้พัฒน์เป็นคนพิมพ์อวัยวะที่เก่ง โลกที่เคยหมุนรอบพัฒน์กำลังทำอย่างอื่นกับความทรงจำครั้งสุดท้ายของเขา
ปรากฏการณ์เคมีครั้งสุดท้ายอยู่ในรูปแบบการเชื่อมโยงรูปภาพในสมองข้อมูลกำลังวิ่งเล่น กระโดดระหว่างกันผ่านไซแนปส์ ความทรงจำฝากร่องรอยทิ้งไว้ ทั้งเสียงหัวเราะและคราบน้ำตา ทั้งเวลาที่ดีและร้ายที่เราได้เห็นเป็นสนามเด็กเล่นของความคิด ที่ผ่านมาเขาไม่ชอบทำร้ายใครแต่บางครั้งก็ต้องแหกกฎเพื่อค้ำจุนเพื่อคุณธรรมที่ยิ่งใหญ่กว่า เหมือนการชดใช้ทางศีลธรรมของตัวเอง พัฒน์ยังไม่พร้อมที่จะตายแต่เขาก็ตอบตัวเองว่าไม่มีใครพร้อมที่จะตายเหมือนกัน เราไม่สามารถเลือกวาระเวลาได้ ความตายทำให้ชีวิตมีค่า ภาพสุดท้ายกำลังเดินทางและสร้างการยึดโยงครั้งสิ้นสุด การได้รู้ว่าชีวิตมีสิ้นสุด นานแค่ไหนก็สั้น เขาคงคิดว่าตัวเขาพร้อมที่จะไปแต่ดูดี ๆ พัฒน์กำลังยื้อหนึ่งห้วงขณะให้ยาวเป็นพัน ๆ เพียงเพิ่มเวลาฟังเสียงคลื่นทะเล จิตใจพัฒน์ปล่อยมือจากร่างกายของตัวเอง ชีวิตหยุดลง กับความคาดหวังว่าจะเจอคนที่เรารักทุกคนสุดหัวใจหลังจากนั้น ในแสงอาทิตย์อีกวันหนึ่งของดวงจิตขอเพียงได้พบกับจินตนาการที่อยู่พร้อมกับทุกคน ลมหายใจที่แผ่วลงหมุนเอื่อยไปกับโลกที่เอียงยี่สิบเอ็ดจุดห้าถึงยี่สิบสี่จุดห้า โลกไม่สามารถบอกถึงความคุ้มค่าของชีวิตหนึ่งที่เกิดใหม่ได้ พวกเราไม่เคยคิดว่าเด็กจะเติบโตมาเป็นไอน์สไตน์ หรือไอแซก นิวตันหนึ่งชีวิตที่เกิดมามีค่าตัวเลขความเป็นไปได้เป็นอนันต์ค่าความเป็นไปได้แลกความเป็นไปได้ และเขาก็สามารถเติบโตมาเป็นพัฒน์ได้ เด็กอาจจะถูกสอนว่าอย่าพึ่งแหกกฎของชีวิต หรือกฎของชีวิตสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ชีวิตที่เป็นมากกว่าชีวิต ทั้งหมดเป็นความจริงและแสนเจ็บปวด พัฒน์ครอบครองความสามารถการเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ และตายแบบมนุษย์ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาตายซ้ำแล้วซ้ำอีกทุก ๆ ครั้งที่เจอเลือกที่ยุ่งยากการละทิ้งตัวตนเกิดขึ้นบ่อยครั้งในภายใน พัฒน์เชื่อเรื่องนั้น เขาเข้าแทรกแซงธรรมชาติ เขาเชื่อเรื่องวงล้อเหตุและผลและกลับมาสู่การสูญเสียของตัวเองเหมือนเด็กที่พึ่งเกิดมาไม่มีอำนาจแต่มีค่าความเป็นไปได้ วิญญาณที่เปล่งเสียงจากร่างกายออกมา ทั้งยังคือสิ่งทรงกลมสถิตเสถียร ไม่ยื่นไปคว้าสิ่งภายนอก ไม่ย่อกลับมาภายใน ไม่แตกเป็นเสี่ยงออกไปและไม่ยุบลงมา แต่เปล่งแสงที่ส่องความจริง ทั้งสิ่งภายนอกและที่ภายใน สิ่งนั้นออกมาครั้งสุดท้ายลอยออกจากชีวภาพกลุ่มอวัยวะที่หยุดลง ความทรงจำเป็นเพียงของกำนัลจากร่างกาย ดวงดาววูบวาบเดียวกลายเป็นเรื่องเล่านิรันดร์
"ใจเอ๋ย หัวเราะร่าอยู่ภายใน ก่อนเราที่จะกลายเป็นดิน หมดสิ้นแล้วความคะนอง บทเพลงไพเราะ และวันพรุ่งนี้"
นาฬิกาของพัฒน์หยุดเดิน โลกกำลังลุกเป็นไฟ และอีกหนึ่งชีวิตจากไป ไม่มีอะไรยับยั้งได้ สิบแปดชั่วโมงที่ดำมืดว่างเปล่าภายใต้ร่างกาย
ในชั่วพริบตาแห่งทริปแดนสนธยาของร่างกายเวลากระจัดสั้นพัฒน์ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สูดหายใจเฮือกใหญ่ จากการคำนวณทั้งหมดเขาคิดว่าเวลาผ่านไปแค่สิบแปดชั่วโมง แต่เขาหลับไปสามสัปดาห์กับระยะเวลาการฟักตัวอีกสามสัปดาห์โดยรวมทั้งหมด กระบวนการดูแลต้องใช้เวลาไปมากกว่าหกสัปดาห์ของชีวิต ที่ตื่นขึ้นมาและอาจจะไม่พบชีวิต เหมือนการดำมืดทุกครั้งในการหลับ อาการและค่าของยีนคงที่ เขาชะลอระยะเวลาของเนื้องอกออกไปได้ ค่าแปรปรวนของการรักษาชีวิตนี้เต็มไปด้วยสมการ แค่พัฒน์ได้รับอนุญาตให้ตื่นขึ้นมาต่อ รับความทรมานจากอาการของร่างกายไร้ที่สิ้นสุด ความทรมานภายในตามหลอกหลอนชีวิต พัฒน์ลูกตากรอกรับข้อมูลอ่านข่าวการตายของตัวเองไปบนหนังสือพิมพ์ ที่ถูกนำมาไว้ในห้องผู้ป่วย
"นักชีววิทยาผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดที่สุดในยุคสมัยของเราหรืออาจจะยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล"
-เดอะเดลี่นิวส์
"นับตั้งแต่มนุษย์เริ่มความสามารถทางการแพทย์ และภายในร่างกาย บางทีอาจไม่มีผู้ศึกษาคนใดเคยมีแนวคิดอันล้ำหน้าถึงสิ่งที่อาจจะเป็นจริง ทั้งยังได้รับการยอมรับจากคนยุคสมัยนี้ด้วยเช่นกัน"
-นิวยอร์กไทม์
"ผู้มีบทบาทระดับกระทรวงสาธารณะสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศของเขา"
-เคมบริช ยูนิเวอร์ซิตี้ เพลส
"…เขาทำได้ยิ่งกว่าคนผู้ใดที่เคยมีชีวิตอยู่ โดยฝากผลงานอันยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษ และสร้างเส้นทางอันทรงคุณค่าแห่งความเป็นไปได้ของมนุษย์ทั้งปวง"
-เดอะโกรป
หลังจากมีการตรวจผลอาการเบื้องต้นทั้งหมด การรักษาด้วยไวรัสพันธุกรรมได้ผลถึงแม้จะมีความเสี่ยงสูง ก้อนเนื้อขนาดเล็กลง ถ้าชิ้นเนื้อใหญ่ขึ้นนั้นขึ้นเป็นทุกข์ทรมานที่ทนได้ พัฒน์คิดว่าการให้โลกนี้รู้ว่าเขาตายอาจจะมีประโยชน์กว่า 'ความคิดเป็นบทความที่เขียนโดยอวัยวะในตัวผม ผมเป็นเนื้องอกและผมก็ฆ่ามัน ผมทำลายทุกอย่างแม้กระทั่งตัวเอง ผมวาดภาพตัวเองร่ำความตายทุรนทุรายออก' นี่เป็นแค่อีกส่วนหนึ่งของการโทรศัพท์ในการอพยพวิญญาณจากรูปแบบความจำมาสู่ร่างกายม้วนเทปกรอย้อนเหตุการณ์ถอยหลังการสูญเสียตัวตนชั่วขณะเหมือนสูญเสียตัวระยะยาว
พยาบาลเข้ามาตรวจสอบอาการเบื้องต้นรอบที่สาม "อีกสองสัปดาห์ก็กลับไปใช้ชีวิตได้ แล้วคุณจะทำอะไรต่อ?" เธอถาม
พัฒน์ยังอยู่ในการปวดหัว กับรู้สึกแปลกเหมือนทั้งโล่งใจและผิดหวัง
"ไม่รู้สิ โฮโมดีอุสโปรเจคมั้ง"
พัฒน์ ณ อยุธยา เด็กเนิร์ดวัย 18 ปี รอดจากการเป็นมะเร็งสมองด้วยการหาเงินค่ารักษาจากการพิมพ์อวัยวะขายในตลาดมืดทั้งแย่งชิงพื้นที่ตลาดที่มีมูลค่ามหาศาลความหมกหมุ่นสุดขีดช่วยให้เขาเป็นต่อในตลาดที่ต้องอาศัยความรู้เกี่ยวกับชีววิทยาจนในที่สุดก็สร้างความวุ่นวายต่อตลาดสาธารณะสุขทั้งหมด...แต่แล้วการเปลี่ยนแปลงกติิกาของมนุษย์ก็ลุกลามเข้าสู่สงครามเชื้อโรคในชีวิตจริง