นกน้อยทำรังแต่พอตัว (小鸟够了)
Khalista_
## บทที่ 1 ผมเป็นนกติ๊ดครับผม

นกน้อยทำรังแต่พอตัว
บทที่ 1
ผมเป็นนกติ๊ดครับผม
ยามเหมันตฤดูมาเยือน ความหนาวเย็นน่าสะพรึงโหมกระหน่ำโรมรันไปทั่วบริเวณป่าชั้นในของเกาะอันดาที่ยามนี้แห้งแล้งไร้ซึ่งใบไม้เขียวขจีอย่างที่เคย ดินแดนที่ไร้ซึ่งผู้คน ฝูงสัตว์น้อยใหญ่ต่างอพยพหลบหนีไปจากดินแดนแห่งนี้เมื่อนานแสนนานมาแล้ว ด้วยบรรยากาศที่เปลี่ยนแปลงสุดขั้วในช่วงฤดูผันผวนของดาวบลูสกาย ดาวบลูสกายเป็นดาวในเขตการปกครองชั้นต่ำ บริเวณชายแดนทางเหนือของจักรวรรดิเคลาสเทียร์ ดาวดวงนี้ถือเป็นดาวตกสำรวจ หรือจะเรียกว่าไม่มีอะไรดึงดูดใจให้มาสำรวจก็เป็นได้ ด้วยอารยธรรมในปัจจุบัน การสำรวจจะทำเพื่อเสาะหาทรัพยากร หรือบุกเบิกดวงดาวใหม่ที่ยังไม่มีใครครอบครองหรือย่างกายมาก่อน แต่ดาวบลูสกายเป็นดวงดาวรกร้างที่เคยมีการดับสูญหลายครั้ง และเคยมีการอพยพย้ายถิ่นฐานเมื่อหลายพันธุ์ปีก่อน ว่ากันว่าเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีรูปลักษณะภายนอกใกล้เคียงกับชาวดาวเคลาสเทียร์ในปัจจุบัน บางคนก็เชื่อกันว่าพวกเขาอาจเป็นบรรพบุรุษของชาวเคลาสเทียร์บางส่วนด้วย
ณ เวลานี้ดาวบลูสกายแห่งนี้มีเพียงสัตว์เท่านั้นที่อาศัยอยู่อย่างเบาบาง และมีเพียงนกบางชนิดที่กลับมายังป่าแห่งนี้บ้างเป็นครั้งคราวยามวสันต์มาเยือน แต่ครานี้ท่ามกลางหิมะหนาแสนหนาวเหน็บกลับมีเจ้านกติ๊ดสีขาวตัวน้อย ที่มีลวดลายบริเวณดวงตากลมโตเป็นสีดำแปลกตา เดินเตาะแตะ ไม่ยอมใช้ปีกบินเช่นนกตัวอื่น ๆ สร้างความประหลาดใจให้ผู้คนที่พบเห็นไม่น้อย ติดตรงที่ ณ ป่าแห่งนี้ นอกจากนกน้อยตัวจิ๊ว ก็ไม่มีผู้ใดอีก คงไม่ต้องกลัวผู้ใดมาครหาเรื่องที่เป็นนก กลับเดินมากกว่าบินเป็นแน่
แต่ใช่ว่าเจ้านกน้อยจะไม่พยายามโผบิน เพียงแต่นี่ก็นับเป็นอีกครั้งที่นกน้อยจางเฉี่ยนผู้โดดเดี่ยว ณ ป่าแห่งนี้ ล้มเหลวกับการฝึกบิน ปีกน้อย ๆ ตกกระแทกพื้นเข้าอย่างจังครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดแผลถลอกตามตัวนับไม่ถ้วน แต่ถึงกระนั้นเจ้านกน้อยก็ทำได้เพียงข่มความเจ็บปวดแหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยความเศร้าใจในโชคชะตาแสนอาภัพของตน
แม้จะพยายามสักเท่าใด ปีกน้อย ๆ นี้ ก็เหมือนจะไม่ให้ความร่วมมือเลยแม้เพียงนิด แล้วจะทำเช่นไรได้เล่า นอกจากถอดถอนใจ และพยายามต่อไปเท่านั้น เพราะหากเขายังไม่รีบบินให้ได้เร็ว ๆ ละก็ คงไม่วายอดตายเป็นแน่ วัฏจักรชีวิตมักจะโหดร้ายกับผู้ที่อ่อนแอเสมอ
ก่อนหน้านี้หนึ่งสัปดาห์จางเฉี่ยนเป็นเพียงนักศึกษาของสถาบันการศึกษาอคาเรียธรรมดา ๆ คนหนึ่ง ที่กำลังเดินทางข้ามดวงดาวไปฝึกงานกับนักวิจัยชื่อดังอย่างดอกเตอร์ เกรย์ ฮิวสตัน นักวิจัยเรื่องสัตว์อสูรวิญญาณผู้โด่งดัง ที่จางเฉี่ยนเป็นแฟนคลับอยู่ แต่แทนที่จะถูกส่งไปยังดาวกรีนวิชตามกำหนดการเดิมที่ได้รับมา กลับถูกส่งมาอยู่ดาวกันดารดวงนี้เสียได้ โดยเจ้าหน้าที่อ้างว่าเป็นคำสั่งของดอกเตอร์เกรย์ที่ต้องการให้จางเฉี่ยนมาสำรวจที่ดาวดวงนี้เพื่อทำวิจัยต่อไป เจ้านกน้อยรอแล้วรอเล่า รอมาเป็นอาทิตย์ก็ยังไร้การติดต่อจากดอกเตอร์ เกรย์ แถมชีวิตเจ้ากรรมเหมือนเล่นตลก พลังสัตว์อสูรวิญญาณดันมาตื่นในตอนที่ไม่มีใคร แถมยังเป็นแค่นกติ๊ดตัวจิ๋วเท่านั้น คงต้องรออีกสักพักถึงจะกลายร่างเป็นคนเช่นเดิมได้
จางเฉี่ยนซุกหน้าลงกับหิมะขาวหางชี้ขึ้นฟ้าอย่างหมดอาลัยตายอยาก ระหว่างครุ่นคิดไว้อาลัยให้กับชีวิตแสนเศร้าของตนเอง เมื่อ 1 ปีก่อน เพราะพ่อแม่เสียไปตั้งแต่อายุ 5 ขวบ จางเฉี่ยนจึงตกไปอยู่ในความดูแลของลุงที่คนขึ้นมาเป็นผู้ดูแลตระกูลแทนคุณปู่ที่ชราลง ตระกูลจางเฉี๋ยนเป็นตระกูลเก่าแก่สืบทอดสายเลือดผู้มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณที่แข็งแกร่งมาจากรุ่นสู่รุ่น แต่เมื่อเติบโตมากลับไล่พลังของสัตว์อสูรวิญญาณ รอจนจางเฉี่ยนอายุได้ 18 ปี ก็ยังคงไม่มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณ เหมือนคนอื่น ๆ ในตระกูลเสียที แถมพี่ชายที่เรียกได้ว่าเป็นญาติเพียงคนเดียวของตนก็ยังหายสาบสูญ จางเฉี่ยนน้อยผู้ไร้ญาติขาดมิตรจึงถูกไล่ออกจากตระกูล ผู้คนในตระกูลที่หวังเห็นสภาพน่าสังเวรของเขากลับหารู้ไม่ว่าในตอนนั้นเจ้าเด็กน้อยที่พวกเขาสังเวชจะรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ออกจากตระกูลบ้า ๆ นี่ไปเสียที เพราะมีความฝันที่อยากจะเป็นนักวิจัยเหมือนเช่นพ่อ แม่ ถึงขั้นไปเปลี่ยนชื่อจะได้ตัดขาดจากตระกูลได้อย่างสมบูรณ์ แม้จะลำบากหน่อยที่ไม่มีเงินก็ตามที ส่วนสิ่งที่นำติดตัวออกมาจากตระกูลได้ก็มีเพียงงานวิจัยของพ่อและแม่ที่ถูกเก็บรักษาเอาไว้ในจี้ห้อยคอของจางเฉี่ยน ไม่งั้นแม้แต่งานวิจัยพวกนี้คนในตระกูลพวกนั้นก็คงเอาไปเช่นเดียวกับมรดกอื่น ๆ ที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้จางเฉี่ยนกับพี่ชายเป็นแน่
เฮ้อ ชีวิตนี่มันช่างน่าเหนื่อยใจจริง ๆ
กลับมาสู่สภาพปัจจุบันของนกน้อยจางเฉี่ยน แล้วทำไมพอได้มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณกับเขาทั้งที ทำไมไม่เป็นสัตว์ตัวใหญ่ ๆ ละโว้ย มาเกิดเป็นนกประหลาด ๆ แบบนี้ทำไมกันเนี่ยยย...
ในตอนแรกที่นกน้อยได้รู้ว่าแท้จริงแล้วตนเองมีพลังสัตว์อสูรวิญญาณ สามารถกลายร่างเป็นสัตว์ได้ก็กระโดดโลดเต้นด้วยความลิงโลดว่าอย่างน้อยตนก็มีพลัง จะได้ไม่ถูกพวกเพื่อนที่อคาเรียค่อนแคะว่า เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา ริอยากจะเป็นนักวิจัยสัตว์อสูรวิญญาณ หวังสูงเกินไปหน่อยมั้ง แม้จะไม่ได้มีการห้ามหรือกีดกันมนุษย์ธรรมดาในด้านการศึกษา แต่ก็ยังคงมีการแบ่งแยกทางด้านจิตใจอยู่มากทีเดียว ยิ่งจางเฉี่ยนทำอันดับในสถาบันได้ค่อนข้างดีตั้งแต่ตอนเข้าเรียน ก็ยิ่งมีคนไม่ชอบมากเท่านั้น
เฮ้อ...ชีวิตจะมีเรื่องดี ๆ สักครั้งได้มั้ยเนี่ย
นกน้อยยกร่างตนเองขึ้นมาจากหิมะ เอาเถอะไหน ๆ ก็ไหน ๆ มาลองกันอีกสักตั้ง สงสัยชาติก่อนกินไก่เยอะเกินชาตินี้ถึงได้มาเกิดเป็นนก ที่บินไม่ได้แบบนี้ หรือไขมันของเขามันจะข้ามชาติตามมาด้วยนะ ไม่ได้การต้องรีบออกกำลังกายลดหุ่นซะแล้ว
นกน้อยตัวกลมทำท่าทางประหลาดเด้งขึ้นเด้งลง หวังลดน้ำหนักตัวลงแต่กลายเป็นจะหน้ามืดเสียก่อน ดินแดนเหมันต์แห่งนี้ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน แถมนกตัวนี้กินอะไรเป็นอาหารได้บางก็มิอาจรู้ได้ แต่ตนไม่ยอมกินไส้เดือนเป็นอาหารแน่ แต่ถ้าไม่มีอะไรกินจริง ๆ จะยอมกินก็ได้...
ดินแดนเหมันต์ที่เงียบสงบไร้แววของเผ่าพันธุ์อื่น นอกจากจางเฉี่ยน อยู่ ๆ ก็เกิดเสียงแตกฮือของฝูงนกทั่วทั้งบริเวณ เหล่านกน้อยใหญ่บินแตกฮือออกจากรังพร้อมกับเสียงร้องแตกตื่นอย่างวุ่นวายอลหม่านผิดวิสัยของนกแทบนี้ เจ้านกน้อยจางเฉี่ยนพยายามกระพือปีกบินตามกระแสของนกเหล่านั้น แต่ก็ไร้ค่า เพียงพริบตาเดียวความอลหม่านเมื่อครู่ก็สงบลงพร้อมกับฝูงนกทั่วทั้งผืนป่าที่บินจากไปอย่างกะทันหัน
ป่าเหมันตฤดูแห่งนี้ยามปกตินั้นเงียบสงบราวกับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด ๆ คราวนี้กลับเงียบจนคนฟังรู้สึกวังเวง ความอ้างว้างนี่มันอะไรกัน เหตุใดถึงรู้สึกเหมือนป่าแห่งนี้นอกจากตนแล้ว ไม่มีผู้อื่นอีก แม้กระทั่งแมงมุมที่สร้างรังรวมตัวกันมากมายเพื่อหนีหนาว กลับทิ้งรังไปไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียว
...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมไม่มีใครอยู่เลยละ มันแปลกเกินไปแล้ว...
จางเฉี่ยนพยายามจินตนาการถึงร่างมนุษย์ของตนเอง ออกแรงเบ่งพลังเพื่อกลายร่าง นี่เป็นวิธีกลายร่างที่นกน้อยเรียนรู้ได้โดยบังเอิญ แต่ก็ออกจะยากหน่อย ๆ นะ ถ้าปวดท้องจะขี้ออกมาด้วยไหมนะ เบ่งขนาดนี้
นกน้อยที่บัดนี้กลายร่างเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาจิ้มลิ้ม ผมสีดำเงา ผิวขาวกระจ่างใส น่ารัก ไม่ว่าจะอยู่ในร่างนกติ๊ดตัวน้อย หรือร่างมนุษย์ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก ด้วยในวัยของรูปร่างที่ปรากฏอยู่นี้ก็ถือว่าเป็นเด็กหนุ่มที่ตัวเล็กกว่าปกติอยู่บ้าง
...นี่สินะ เหตุผลที่พอมีพลังสัตว์อสูรวิญญาณทั้งทีกลับเป็นนกพันธุ์เล็ก เพราะตัวเล็กมาตั้งแต่ตอนเป็นมนุษย์แล้ว...
สองขาก้าวเดินย่ำไปบนหิมะหนาอย่างระแวดระวังป่าเหมันต์ที่ไร้ซึ่งผู้คนแห่งนี้ มิได้ปลอดภัยเลยแม้แต่น้อย เมื่อป่าแห่งนี้เป็นที่ซ่องซุ่มอย่างดีของเหล่าสัตว์อันตรายที่แม้จะมีสัตว์อาศัยอยู่น้อยแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีอยู่เลย
สองเท้าก้าวเดินไปเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ แม้จะอยากกลับให้ถึงบ้านพักโดยเร็วแต่จากเหตุการณ์ฝูงนกแตกฮือเมื่อครู่ก็อดทำจางเฉี่ยนระแวดระวังมากกว่าเดิมไม่ได้ ร่างเล็กค่อย ๆ เดินไปตามทางที่คุ้นเคยเรื่อย ๆ อีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงบ้านหลังน้อยที่เขาใช้หลบหนาวและซุกหัวนอนแล้ว
ก้าวแล้ว ก้าวเล่า จนเท้าบางสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่ให้สัมผัสลื่น ๆ ประหลาดเท้า ต่างจากพื้นหิมะนุ่มเย็น จางเฉี่ยน ก้มลงมองสิ่งที่ตนกำลังเหยียบด้วยใจที่หวาดหวั่น ใต้ฝ่าเท้าของนกน้อยในร่างมนุษย์ปรากฏสิ่งมีชีวิตขนาดเท่าลูกหมาชิวาว่า ตัวสีดำด้าน หายใจหอบถี่ด้วยความยากลำบาก บริเวณท้องมีบาดแผลใหญ่ที่ยังคงมีเลือดสีแดงขุ่นคล้ายยางไม้ ไหลออกมาจนหิมะขาวค่อย ๆ แปลเปลี่ยนเป็นสีแดงของเลือดสัตว์
"!?"
จางเฉี่ยนก้มลงอุ้มเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยตรงหน้าเข้าแนบอก อย่างอดสงสารไม่ได้ ก่อนออกวิ่งกลับบ้านพักหลังเดียวบนดาวดวงนี้ของตนด้วยความเร็ว เนื่องกลัวว่าผู้ที่ทำร้ายเจ้าตัวน้อยจะยังคงอยู่แถวนี้ ลมหายใจที่โรยรินของสิ่งมีชีวิตตัวน้อยตรงหน้าสร้างความเจ็บปวดให้กับจางเฉี่ยนผู้เป็นคนรักสัตว์อย่างถึงที่สุด
…ใครกันมันช่างกล้าทำกับสัตว์ตัวเล็กเท่าลูกหมาเช่นนี้ได้ คอยดูนะถ้าเจอพ่อจะตีให้ แต่อย่าเจอเลยนะ เค้าไม่สู้คน…
จางเฉี่ยนอุ้มเจ้าสัตว์ตรงหน้ากลับบ้านหลังน้อยที่ซุกหัวนอนของตน วางเจ้าตัวน้อยลงบนเตียงแคบขนาดสามฟุต อย่างเบามือ ลงมือค้นหาหินพลังงานเวทที่มีเวทรักษาแฝงอยู่ที่นำติดตัวมาด้วยเผื่อกรณีฉุกเฉิน ในยุคแห่งสหพันธ์ดวงดาวพลังงานต่าง ๆ ล้วนมาจากหินพลังงานเวทที่จะมีคุณสมบัติต่าง ๆ กันไป โดยหินพลังงานเวทจะสามารถหาได้จากการขุดเหมือง แต่ด้วยปริมาณของหินพลังงานเวทในปัจจุบัน ส่งผลให้มีราคาที่ค่อนข้างสูง เนื่องจากทรัพยากรที่มีจำกัดมากขึ้นทุกที หินที่จางเฉี่ยนพกมาก็เป็นเพียงหินพลังงานเวทระดับต่ำที่เขาพอจะหาซื้อได้จากเงินเก็บอันน้อยนิดเท่านั้น และเพื่อช่วยเจ้าตัวน้อยตรงหน้า ตนก็ไม่ห่วงหินพลังเวทเลยแม้แต่น้อย หวังว่าเจ้าตัวเล็กจะหายดีโดยเร็ว เมื่อหินพลังงานเวทเริ่มทำงานบาดแผลตามตัวของมังกรน้อยก็ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับแต่ด้วยระดับของหินพลังเวทระดับต่ำ แต่บาดแผลค่อนข้างรุนแรงคงจะใช้เวลาไม่ต่ำกว่า 2 สัปดาห์แผลจึงจะหายสนิท แม้หินพลังงานเวทจะสามารถรักษาบาดแผลตามร่างกายได้ แต่ไม่อาจฟื้นฟูพลังวิญญาณในร่างกายได้ และเพราะสูญเสียพลังไปมากแม้แผลภายนอกจะดูดีขึ้น แต่ก็ส่งผลให้เจ้าของร่างน้อยบนเตียงซอมซ่อยังคงหลับใหลด้วยความเหนื่อยล้า และอ่อนแรง แต่แค่นี้ก็ทำให้จางเฉี่ยนวางใจไปได้เปาะหนึ่ง
นกน้อยในร่างมนุษย์จ้องมองพินิจพิเคราะห์สัตว์ตัวน้อยตรงหน้า ที่มีรูปร่างหน้าตาต่างจากสิ่งมีชีวิตที่เขาเคยพบเจอมาในชีวิตนี้
เจ้าตัวเล็กทั่วทั้งตัวมีสีดำด้านคล้ายหินออบซิเดียน มีสี่ขา อุ้งเท้าอวบทุกข้างมีกรงเล็บน้อย ๆ พุบเข้าออกได้เหมือนอุ้งเท้าแมว มีเกล็ดสีดำตามตัว มีปีกสองข้างอยู่บนหลังคล้ายกับปีกค้างคาว ขนาดตัวเล็กเท่าหมาชิวาว่า แต่กลับดูอ้วนกลมน่ารัก น่าชัง
...นี่มัน เหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ...
จางเฉี่ยนรู้สึกคุ้นเคยกับรูปลักษณ์ของเจ้าสัตว์ชนิดนี้เป็นอย่างมาก อยู่ ๆ ในสมองน้อย ๆ ของจางเฉี่ยนก็ปรากฏภาพสัตว์หายากที่น่าจะสูญพันธ์ไปแล้ว
...นี่ นี่มันมังกรจิ๋วย่อส่วนนี่บ้าไปแล้ว...
จางเฉี่ยนรู้สึกหน้ามืดวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย แค่อยู่ ๆ พลังสัตว์อสูรวิญญาณตื่นขึ้นมาแล้วเป็นแค่นกติ๊ด ยังพีคไม่พออีกหรอ ยังจะมีมังกรอีกคุณพระ แล้วแบบนี้เขาจะทำยังไงกับเจ้ามังกรตัวน้อยบนเตียงเก่า ๆ ของเขาดีละเนี่ย
----
จางเฉี่ยน: ฝากตัวด้วยคับ


## บทที่ 2 ลูกมังกรกับแกงกะหรี่ไก่สไปซี่

นกน้อยทำรังแต่พอตัว
บทที่ 2
ลูกมังกรกับแกงกะหรี่ไก่สไปซี่
ณ ป่าเหมันต์ เกาะอันดา ดาวบลูสกาย สถานที่ซึ่งถูกเรียกขานตามฤดูที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างผันผวน โดย จางเฉี่ยน มนุษย์หนึ่งเดียวบนดาวดวงนี้
บ้านหลังน้อยในฤดูเหมันต์ของจางเฉี่ยนตั้งอยู่กลางป่าลึก หลบเลี่ยงจากสายตาผู้คน และสัตว์อื่น ภายในบ้านมีเครื่องใช้ต่าง ๆ เพียงพอสำหรับการอยู่อาศัย ข้าวของเหล่านี้จางเฉี่ยนให้หุ่นยนต์พ่อบ้านหนึ่งเดียวของตนนำใส่ระบบมาด้วย เพราะทั้งชีวิตของจางเฉี่ยนก็มีเพียงเท่านี้ ในการฝึกงานครั้งนี้จางเฉี่ยนต้องอยู่ฝึกงานที่ดาวดวงอื่นเป็นเวลากว่า 3 เดือน เจ้าตัวเลยตัดสินใจยกเลิกสัญญาเช่าหอที่ดาวเคลาสเทียร์ ด้วยเหตุผลที่ว่าทำไมต้องเสียเงินทิ้งไปเปล่า ๆ ตั้ง 3 เดือนด้วยล่ะ ถ้าต้องเสียค่าหอขนาดนั้นเอามาเป็นค่ากินยังดีสะกว่า ดีจริง ๆ ที่ตัดสินใจใช้เงินเก็บก้อนโตซื้อหุ่นยนต์พ่อบ้านมาด้วย ตนจึงสามารถแบกทุกอย่างมาด้วยได้แบบนี้ ไม่งั้นเจ้านกน้อยคงไม่รอดผ่านค่ำคืนหนาวเหน็บคืนแล้วคืนเล่า ในดาวแสนจะกันดารแห่งนี้มาได้แน่แท้
หลังจากกลับมาจากฝึกบิน ที่ดูจะไม่มีประโยชน์สักเท่าไรนัก จางเฉี่ยนก็พบว่าเจ้ามังกรตัวน้อยที่ตนเก็บได้เมื่อหลายวันก่อน ในที่สุดก็ฟื้นแล้ว เมื่อมังกรน้อยเห็นจางเฉี่ยนดวงตาสีทองประกายก็หรี่ลงเล็กน้อย
จางเฉี่ยนตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้น และดีใจ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมีหยาดน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่อาจห้ามไหวแข้งขาอ่อนยวบด้วยความเบาใจ โล่งใจ และตื้นตัน
....พระเจ้าช่วย คิดว่ามังกรน้อยจะตายเพราะการรักษาจากหินพลังเวทห่วย ๆ ที่ตนตระหนี่ซื้อมา ถ้ารู้ว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์เช่นนั้น ตนคงยอมควักเงินเก็บทั้งหมดเพื่อซื้อหินพลังเวทรักษามาเพื่อเจ้าตัวน้อยนี้ซะเลย โล่งไปที ที่หินพลังเวทระดับต่ำก่อนนั้นยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง
จางเฉี่ยนถลารุกวิ่งเข้าไปกอดเจ้ามังกรน้อย ด้วยน้ำตาอาบหน้า "มังกรน้อยแกยังไม่ตาย"
มังกรน้อยแสดงสีหน้าเหยเกออกมาว่า 'เจ้าบ้านี่ใครกัน กล้ามากอดเขา ไม่กลัวตายเลยรึไงกัน แล้วมังกรน้อยนี่มันใครกัน'
หลังจากจางเฉี่ยนสามารถสงบสติของตนเองลงได้ก็เอ่ยถามสัตว์น้อยในอ้อมแขนของตน แม้ว่าเจ้าตัวน้อยจะมีท่าทีขัดขืนเขาอยู่บ้างก็ตามที "แกหลงกับแม่สินะมังกรน้อย บ้านแกอยู่ไหนล่ะ แกเข้าใจที่ฉันพูดไหมนะ แกเป็นเด็กหลงสินะ"
'แกน่ะสิเด็กหลง แล้วตกลงว่ามังกรน้อยนี่มันใครกัน' มังกรดำยังคงไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า และที่ไม่เข้าใจมากกว่าคือเจ้าเด็กที่กำลังกอดตนอยู่นี่มันเป็นใครกัน
"ไม่เป็นไรนะ แกอยู่กับฉันก่อนก็ได้นะ ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน ฉันถูกส่งมาฝึกงานที่นี่ คงอยู่ที่นี่ไปอีกสักพักมังกรน้อยแกอย่าทิ้งฉันน่า" จางเฉี่ยนใช้ใบหน้าซุกไซร้ ลูกสัตว์ตัวน้อยในอ้อมแขนอย่างรักไคล้
ตั้งแต่ถูกส่งมาอยู่ที่นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว จางเฉี่ยนยังคงไม่ได้รับการติดต่อใด ๆ จากดอกเตอร์เกรย์ ว่าตกลงแล้วจะให้ตนมาทำอะไรที่นี่กันแน่ หากจะหาทางกลับไปเองจางเฉี่ยนคงต้องรออีกเป็นเดือนกว่าจะมีเที่ยวบินโดยสารระหว่างดวงดาวแวะมาที่ดวงดาวแห่งนี้ ซึ่งก็ต้องรอไปอีก 3 อาทิตย์ อยู่คนเดียวก็คงอยู่ได้ แต่ถ้ามีสัตว์เลี้ยงมาอยู่ด้วยคงดีกว่าเป็นกอง เขาจะได้เลิกคุยกับตัวเองจนเหมือนคนบ้าสักที
โครกคราก โครก.... เสียงท้องร้องของลูกมังกรน้อยดังขึ้น คัดจังหวะความคิดปลื้มปีติของมนุษย์เพ้อเจ่ออย่างจางเฉี่ยนลงทันที
เจ้าตัวน้อยคงหิวแล้วสินะ ตามความคิดของคนปกติมังกรคงจะเป็นสัตว์กินเนื้อสินะ ดีจริง ๆ ที่ซื้อเนื้อเก็บเอาไว้ด้วย นี่สินะข้อดีของพวกบ้าแบกของ ถึงแม้จะใช้หุ่นยนต์พ่อบ้านแบกก็เถอะ
จางเฉี่ยนเดินไปหยิบเนื้อสัตว์ที่ถูกเก็บเอาไว้ในหินเวทมิติของหุ่นยนต์พ่อบ้าน หินเวทมิตินี้สามารถคงสภาพของสิ่งของ เอาไว้ได้อย่างดี หมดปัญหากวนใจเรื่องอาหารเสีย สรรพคุณทางอาหารครบถ้วน สามารถเสริมสร้างพลังงานให้กับเจ้าตัวน้อยได้อย่างเต็มที่
"นี่ เนื้อสด ลองกินดูสิ มังกรน้อย" จางเฉี่ยนนำเนื้อออกมาจากหินเวทมิติ นำมาวางตรงหน้ามังกรน้อยโดยไม่วายใช้เสียงสองคุณกับเจ้าตัวจิ๋ว ตามวิถีคนรักสัตว์
"อ๊าว อ๊าว" ใครชื่อมังกรน้อยกัน แล้วฉันไม่กินเนื้อดิบ ๆ แบบนี้หรอกนะ เดี๋ยวนะเสียงร้องแบบนี้มันอะไรกัน
สิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่ร้องโวยวายเมื่อครู่ ก้มมองไปยังฝ่ามือของตน ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นอุ๋งเท้าอ้วนป้อม ของมังกรขนาดเล็ก น่ารักตามสายพันธุ์มังกรของตน
นี่...นี่มัน เขาอยู่ในร่างวัยเด็กหรือนี่ "อ๊าว อ๊าว อ๊าว" มังกรน้อยโวยวายแสดงท่าทีไม่พอใจ จนคนที่ไม่เข้าใจภาษาสัตว์อย่างจางเฉี่ยนคิดว่า ที่มังกรน้อยโวยวายเป็นเพราะไม่พอใจในอาหารที่ตนเอาให้สินะ โดยหารู้ไม่ว่าที่มังกรน้อยไม่พอใจเป็นเพราะตนเองกลับไปอยู่ในร่างวัยเด็กอย่างน่าอดสู่ เกินจะรับไว้
นี่สินะเหตุผลที่เจ้าเด็กนี่ เรียกเขาว่ามังกรน้อย เฮ้อ เขาคงเจ็บหนักมากจริง ๆ ถึงได้มาอยู่ในร่างนี้ ถ้ามีใครมาเห็นว่าจอมพลซีเรียสแห่งกองทัพจักรวรรดิมาอยู่ในสภาพนี้ละก็ ไอ้พวกเพื่อนเวรพวกนั้นคงล้อกันใหญ่
"แกเป็นมังกรแต่ไม่กินเนื้องั้นเหรอ หรือแกไม่กินเนื้อดิบนะ" จางเฉี่ยนคิดหนักเพราะไม่เคยเลี้ยงสัตว์มาก่อนไม่รู้ว่าจะเอาอะไรให้เจ้าตัวน้อยกินดี เครียดละสิ
จางเฉี่ยนตัดสินใจนำเนื้อเหล่านั้นไปต้มน้ำร้อนให้สุกแล้วนำมาให้มังกรน้อยกินอีกครั้ง
ก่อนจะไปทำอาหารเย็นของตนเองบ้าง วันนี้จางเฉี่ยนนำแกงกะหรี่ ที่ตนทำไว้เมื่อวานมาอุ่นทานกับข้าวสวยร้อน ๆ และทอดไก่ชิ้นโต ๆ ลงไป เนื้อไก่ที่ชุ่มฉ่ำ กัดลงไปหนึ่งคำผ่านแป้งกรุบกรอบที่ห่อหุ้มด้านนอกทะลุไปเจอกับเนื้อไก่ทอดฉ่ำน้ำ แกงกะหรี่สูตรพิเศษที่เริ่มฝึกทำตามในสมุดบันทึกของแม่ที่จางเฉี่ยนมักเปิดอ่านจากจี้ที่คอ จะเรียกว่าโชคดีดีไหมนะ
ในวันแรกที่จางเฉี่ยนมาถึงดวงดาวแห่งนี้ ที่นี่ยังไม่เปลี่ยนเป็นฤดูหนาวเฉกเช่นตอนนี้ และจางเฉี่ยนก็ได้ค้นพบพืชหลากหลายชนิดอย่างน่ามหัศจรรย์ที่ปรากฏอยู่ในบันทึกหนึ่งของแม่ที่ตนมักจะอ่านมาตลอด ลองผิดลองถูกอยู่นานจนสามารถทำแกงกะหรี่สูตรนี้ออกมาได้ แกงนี้มีรสเผ็ดนิด ๆ ผักต่าง ๆ ละลายให้ลดหวาน คุกลิ่นผงกะหรี่อ่อน ๆ ไม่ฉุนจัดจนเกินไป เพียงแค่ได้กลิ่นก็เรียกน้ำลายจนแถบทนไม่ไหว
'กลิ่นน่าอร่อยนี่มันอะไรกัน' นายพลซีเรียสในคราบลูกมังกรตัวน้อย ทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นฉุนจากแกงกะหรี่ของจางเฉี่ยน เป็นกลิ่นฉุนที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน ก่อนเจ้าตัวน้อยจะกระโดดจากเตียงไปชะโงกดูในหม้อบนเตาที่เป็นที่มาของกลิ่นประหลาดนี่
'นี่มันอะไรกัน หน้าตาแบบนี้ ยังกล้าเรียกว่าของกินอีกเหรอ แต่กลิ่นนี้มันจะหอมเกินไปแล้ว'
แกงกะหรี่ค้างคืนของจางเฉี่ยนแม้หน้าตาจะดูน่าหยะแหยงไปบ้าง แต่รสชาติ ไม่ธรรมดาเลย โดยเฉพาะกับคนของจักรวรรดิที่แทบจะทั้งชีวิตกินแต่อาหารสังเคราะห์
จางเฉี่ยนวางจานแกงกะหรี่ของตนไว้บนโต๊ะอาหาร แต่เพราะไม่ทันระวังอยู่ ๆ จอมพลมังกรน้อยที่ไม่อาจทนกลิ่นยั่วยวนของแกงกะหรี่ และไก่ทอดที่ดูชุ่มช่ำในจานได้อีกต่อไปก็อ้าปากน้อย ๆ โชว์ฟันเรียงสวยตวัดลิ้นหนาชิมแกงกะหรี่ของจางเฉี่ยนในทันที
"แพร่บ แพร่บ" รสชาติที่มันกระแทกใจนี่มันอะไรกัน ความกลมกล่อม เข้มข้น ความรู้สึกแสบ ๆ ที่ปากที่ไม่เคยรู้จักจากอาหารสังเคราะห์มาก่อนนี่มันอะไรกัน
จากแลบลิ้นชิมเพียงเล็กน้อย กลับกลายเป็นกินอย่างตระกละตระกลามจนเกลี้ยงจานภายในไม่กี่คำ หากมีใครมาบอกว่าเจ้ามังกรซกมกตัวนี้แท้จริงแล้วเป็นถึงจอมพลของกองทัพแห่งจักรวรรดิเคลาสเทียร์ละก็ คงไม่มีใครเชื่อเป็นแน่
แกงกะหรี่สูตรพิเศษ อาหารเย็นของจางเฉี่ยนถูกสัตว์ร้ายตัวจิ๋วขโมยกิน ก่อนที่เจ้าตัวจะทันได้รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ
"มังกรน้อยแกทำอะไรน่ะ แกกินเข้าไปได้ยังไงกัน" จางเฉี่ยนโวยวายขึ้น เมื่อหันมาเห็นมังกรน้อยกินอาหารของตนจนหมด
'อ๊าว อ๊าว' ฉันไม่กินเนื้อต้มจืด ๆ นั้นหรอกนะ มีของอร่อยขนาดนี้ ทำไมไม่ให้กินหะ
มังกรตัวจิ๋ว ร้องตอบเป็นวรรค เป็นเวน แต่จางเฉี่ยนก็ไม่อาจเข้าใจสิ่งที่เจ้าตัวน้อยต้องการจะสื่อเลยแม้แต่น้อย
"เอาละ ๆ ช่างเถอะ ฉันไม่ว่าแกแล้ว แต่แกไม่เป็นไรใช่ไหม กินของแบบนั้นเข้าไป" จางเฉี่ยนเอ่ยถามอย่างอดห่วงไม่ได้ ตนไม่รู้ว่ามังกรกินอะไรได้บ้าง อาหารพวกนี้เป็นสูตรที่พ่อกับแม่ของตนได้มาระหว่างการทำวิจัย แต่ก็ยังไม่เคยมีใครลองทำมาก่อน เนื่องด้วยขาดแคลนวัตถุดิบในการทำ ตนเองเมื่อก่อนก็ทำได้เพียงจินตนาการตามบันทึกเล่านั่น จนกระทั่งได้มาพบ จะเรียกว่าเป็นผู้ที่ได้ลิ้มรสชาติอาหารโบราณคนแรกในยุคนี้เลยก็ว่าได้ และเพราะเหตุนี้ เขายังไม่รู้ถึงข้อดี ข้อเสีย หรือผลกระทบต่าง ๆ ของอาหาร ยิ่งกับมังกรที่บาดเจ็บอยู่แบบนี้
ถ้าเจ้ามังกรน้อยเกิดกินแล้วเป็นอันตรายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ
'อ๊าว อ๊าว' ไม่เป็นอะไรหรอกน้า เห็นฉันเป็นสัตว์รึยังไงกัน
จอมพลมังกรน้อยโวยวายอย่างไม่ยอมใคร ประหนึ่งว่าจางเฉี่ยนจะฟังสิ่งที่ตนเองพูดรู้เรื่องได้
จางเฉี่ยนเดินไปยังโต๊ะอาหาร เก็บจานอาหารที่ถูกลูกมังกรบางตัวกินไปจนหมด โดยไม่ทันได้สังเกตถึงพฤติกรรมของลูกมังกรบางตัวที่ตอนนี้กำลังใช้สองขาหน้าเกาะอยู่บริเวณปากหม้อแกงกะหรี่ ก่อนปีนขึ้นปากหม้อพร้อมกางปีกเพื่อทรงตัว แต่เพราะปีกที่ได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้ายังไม่หายดี จึงทรงตัวได้ไม่ดีจนพลัดตกลงไปยังหม้อแกงกะหรี่ ที่มีซุปแกงกะหรี่เหลืออยู่ถึงครึ่งหม้อ
จางเฉี่ยนได้ยินเสียงโครมครามจากบริเวณครัวจึงรีบวิ่งเข้าไปดู จนพบเข้ากับภาพลูกมังกรในหม้อแกงกะหรี่
"แกทำอะไรกันน่ะ" จางเฉี่ยนโวยวายด้วยความแตกตื่น
'อ๊าว อ๊าว อ๊าว' ก็หาของกินน่ะสิ จานแค่นั้นจะอิ่มได้ยังไงกัน
การอยู่ในร่างสัตว์อสูรวิญญาณนั้น จะต้องการพลังงานมากกว่าอยู่ในร่างมนุษย์ธรรมดา แม้ว่าจะเป็นร่างวัยเด็กก็ตาม ยิ่งมีพลังสัตว์อสูรวิญญาณมากเท่าไร ก็ยิ่งต้องการพลังงานมากขึ้นเท่านั้น และแน่นอนสัตว์อสูรวิญญาณสายพันธุ์มังกรอย่างจอมพลซีเรียส หากเขาบอกว่าตนเป็นสอง คงไม่มีใครกล้าอ้างว่าตนเป็นหนึ่งเป็นแน่
จางเฉี่ยนอุ้มเจ้าตัวตะกละตรงหน้า ไปอาบน้ำล้างคราบแกงกะหรี่ที่ติดอยู่ทั่วตัว สภาพตอนนี้ของมังกรน้อยเรียกได้ว่าเหมือนพึ่งไปอาบแกงกะหรี่มาจะถูกกว่า แม้ว่าเจ้าตัวเล็กจะกินส่วนที่อยู่ในหม้อไปหมดแล้วก็ตามที
ในตอนแรกมังกรน้อยซีเรียสก็มีท่าทีขัดขืนจนแกงกะหรี่ที่ติดตามตัวกระจายเลอะเทอะไปทั่วบริเวณ กว่าจะหมดแรงและยอมให้จางเฉี่ยนอุ้มไปอาบน้ำแต่โดยดี
'จะยอมให้อุ้มก็ได้ ถือว่าเป็นแฟนเซอร์วิซ แทนอาหารอร่อย ๆ ละกัน'
มังกรน้อยถูกว่างลงบนอ่างล้างหน้าในห้องน้ำอย่างเบามือ จางเฉี่ยนค่อย ๆ นำน้ำมาล้างหน้าและอุ๋งเท้าป๋อมให้กับมังกรน้อยจนสะอาดหมดจด ก่อนจะแกะผ้าพันแผลที่พัดเอาไว้บางส่วนที่โดนแกงกะหรี่ออก
"มังกรน้อย แกเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีพลังรักษาตัวเองงั้นเหรอ แผลของแกหายหมดแล้วนิ" จางเฉี่ยนรู้สึกมหัศจรรย์กับการรักษาตัวของมังกรเป็นอย่างมาก แม้ว่าหินพลังงานเวทจะสามารถช่วยในการรักษาบาดแผลตามร่างกายได้ แต่ต่อให้เป็นหินพลังงานเวทระดับสูง ด้วยบาดแผลมากมาย และอาการที่สาหัสขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะหายไปได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้อย่างน้อย ๆ ก็ต้องใช้เวลากว่าสัปดาห์ ไม่ต้องพูดถึงหินพลังงานเวทระดับต่ำที่จางเฉี่ยนใช้ในการรักษามังกรน้อยเลย บาดแผลหายได้ใน 3 สัปดาห์ก็เป็นการรักษาที่ต้องเปิดการใช้งานของหินพลังงานเวทระดับต่ำขั้นสูงสุดเท่านั้น ซึ่งนั้นเป็นไปไม่ได้
'อ๊าว อ๊าว' พูดเรื่องอะไรกัน ใครมันจะไปมีพลังแบบนั้นกัน
จอมพลมังกรน้อยตอบไปอย่างขยาดในความไร้ความรู้ของคนตรงหน้า ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะหัวของจางเฉี่ยนเอาไว้ ทันใดนั้นกระจกก็สะท้อนภาพที่ทำเอาตนเองก็ตื่นตะลึกไปแพ้กับมนุษย์ที่ตนดูแคลนไปเมื่อครู่
บาดแผลมากมายที่เคยมีอยู่ตามร่างกาย บัดนี้กลับรักษาหายสนิท ไม่มีแม้กระทั่งรอยแผลเป็น ทั้ง ๆ ที่ก่อนจะกินอาหารประหลาด ๆ นั้นเข้าไป ปีกของเขายังบินไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แค่เดินไปมายังเจ็บอยู่เลย ถึงแม้จะกระโดดขึ้นหม้อได้อะนะ
ก่อนจะกางปีกบิน เพื่อตอกย้ำว่าแผลทั้งหมดหายไปแล้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
ซีเรียสบินวนในห้องน้ำสองสามรอบเพื่อตอกย้ำว่านี่คือเรื่องจริง กินจะบินไปเกาะหัวของจางเฉี่ยนอีกครั้ง
"นี่ มังกรน้อย ลงมาก่อนสิ อยู่แบบนี้มันหนักนะ" จางเฉี่ยนพูดพร้อมเอื้อมมือขึ้นไปเหนือหัวเพื่ออุ้มเจ้าตัวอ้วนลงมา แต่กลับถูกมังกรน้อยบนหัวขู่เอาสะนี่ ทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ
"ครับ ๆ แกนี่เอาแต่ใจจังเลยนะ เป็นจอมพลรึไงกันนะ ท่านจอมพลมังกรน้อย ข้าผิดไปแล้ว" จางเฉี่ยนเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนใส่ลูกมังกรตรงหน้า โดยหารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วมังกรตรงหน้าตนนั้นเป็นจอมพลของจักรวรรดิจริง ๆ


## บทที่ 3 มังกรน้อยกับการไลฟ์ครั้งแรกบนดาวบลูสกายของจางเฉี่ยน

แม้ว่าบาดแผลต่าง ๆ ตามร่างกายจะหายจนสามารถกลับมาบินได้อีกครั้ง แต่ซีเรียสยังไม่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ หรือมังกรโตเต็มวัยได้ ตอนนี้แม้แต่พูดก็ยังไม่ได้เช่นกัน นี่ก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วตั้งแต่ที่ได้มาอาศัยอยู่กับเจ้าเด็กขี้เหงาที่มองมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เป็นถึงจอมพลแห่งจักรวรรดิเป็นสัตว์เลี้ยง หรือเจ้าเด็กนี่จะไม่รู้จักสัตว์อสูรวิญญาณกันนะ หรือเพราะอาศัยอยู่ที่ดาวกันดารแบบนี้ ไม่สิเจ้าเด็กนี่บอกว่าถูกส่งมาฝึกงาน แต่วัน ๆ ก็ไม่เห็นทำอะไร นอกจากออกไปเก็บของแปลก ๆ มาจากป่าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นฤดูใบไม้ผลิ เพียงชั่วข้ามคืน แล้วก็มาคอยตามเกาะแกะกับเขาอยู่ได้ น่ารำคาญจริง ๆ
ซีเรียสใช้ดวงตาสีเหลืองทองกลมโตของลูกมังกรจ้องมองการกระทำประหลาด ๆ ของจางเฉี่ยนผู้ซึ่งได้รับฉายาว่าเจ้าเด็กขี้เหงาในสายตาของท่านจอมพลไปเรียบร้อยแล้ว
จางเฉี่ยนกำลังหามุมภายในบ้านพักหลังน้อยของตนเพียงที่จะไลฟ์ขิงข่า เหมือนที่ชอบทำตอนอยู่ที่ดาวเคลาสเทียร์ เหตุผลที่จางเฉี่ยนมักจะไลฟ์แม้จะมีคนดูแค่ไม่กี่คนเพราะอยากมีเพื่อนคุย ตอนที่อาศัยอยู่ในตระกูล จางเฉี่ยนก็เป็นเหมือนอากาศธาตุสำหรับคนในตระกูล พอย้ายออกมา และเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังกลายเป็นอากาศธาตุของคนในคณะอีก ก็คงมีแค่คนในไลฟ์ที่ตามดูเขาอยู่ไม่กี่คนนี้แหละที่พอจะเป็นเพื่อนคุยให้ได้บ้าง
เห้อ จางเฉี่ยนถอนหายใจออกมาเมื่อขึ้นถึงชีวิตที่แสนอเนจอนาถของตน ถ้าไม่ได้เจอมังกรน้อย การที่ต้องรออยู่ดาวดวงนี้ตัวคนเดียวคงเหงาไม่น้อย
หลังจากจางเฉี่ยนหยุดไลฟ์มาเกือบเดือนเพราะต้องเตรียมตัวสำหรับการมาฝึกงาน และตั้งแต่มาอยู่ที่ดาวแห่งนี้จางเฉี่ยนก็ยังไม่เคยไลฟ์เลยแม้แต่ครั้งเดียว นี่แหละจะเป็นครั้งแรกที่จางเฉี่ยนจะไลฟ์อวดของที่ไปเก็บมาจากดาวบลูสกาย ก็ไม่รู้หรอกนะว่าห้ามไลฟ์รึเปล่า แต่ถ้าไม่เปิดเผยว่าอยู่ที่ดาวดวงไหนก็คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ว่าแล้วก็เริ่มไลฟ์กันเลยดีกว่าคิดถึงเพื่อน ๆ ในไลฟ์จะแย่แล้ว
"สวัสดีครับทุกคน กลับมาเจอกันอีกแล้วหลังจากไปได้เจอกันนานมาก" จางเฉี่ยนเริ่มเปิดไลฟ์พร้อมกับทักทายผู้คนในไลฟ์ของตนที่มีอยู่ 3 คนถ้วน สามคนนี้เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนประจำไลฟ์ของเขาเลยก็ว่าได้ เพราะไม่ว่าในไลฟ์จะมีคนดูหรือไม่มี สามคนนี้ก็จะอยู่เป็นเพื่อนเสมอ
[ฉันผู้มาก่อนการณ์] : เฉี่ยนเฉี่ยนหายไปเกือบเดือนเลย ไม่มีคนนั่งทำงานเป็นเพื่อนเลยเนี่ย งอล
[สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : ฝึกงานเหนื่อยมากไหม หายไปเป็นเดือนเลย
[รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : เฉี่ยนเฉี่ยนวันนี้จะมีอะไรแปลก ๆ ให้ดูไหม
สามคนนี้เป็นเหมือนเพื่อนแท้ในไลฟ์ของจางเฉี่ยนเลยแหละ แม้ว่าจะไม่เคยเห็นหน้ากันก็ตาม การไลฟ์ของจางเฉี่ยน ปกติก็จะไลฟ์พูดคุยเกี่ยวกับชีวิตในช่วงนั้น หรือไม่ก็อวดเกี่ยวกับเนื้อหาที่อ่านเจอในงานวิจัยบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ
"พอดีมีปัญหาหลาย ๆ อย่างครับเลยไม่ได้ไลฟ์นานเลย ตอนนี้ผมมาอยู่ที่ดาวดวงใหม่เพราะเรื่องการฝึกงาน แต่ก็ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยครับ ตอนนี้ผมก็รอการติดต่ออยู่เหมือนกัน" จางเฉี่ยนบ่นไปเรื่อยตามประสาเด็กช่างพูด เบื่อจะพูดคนเดียวแล้วครับ
"วันนี้ผมมีของมาอวดทุกคนด้วยครับ ทุกคนจำเรื่องเกี่ยวกับวัตถุดิบที่อยู่ในงานวิจัยของพ่อแม่ผมได้ไหมครับ ที่ดาวที่ผมฝึกงานอยู่มีวัตถุดิบพวกนั้นด้วยครับ ผมก็เลยจะถือโอกาสมาชวนทุกคนทำอาหารเย็นด้วยกันดีกว่า" ก่อนที่กล้องจะแพลนไปยังวัตถุดิบมากมายที่จางเฉี่ยนจัดใส่ถาดเอาไว้ก่อนแล้ว
หนึ่งในสิ่งที่จางเฉี่ยนมักทำเวลาไลฟ์คือการทำอาหาร โดยส่วนใหญ่ก็เป็นการมิกซ์อาหารสังเคราะห์ตามบันทึกของพ่อกับแม่ กินได้บ้าง ไม่ได้บ้างปะปนกันไป และนี้จะเป็นครั้งแรกที่จางเฉี่ยนจะไลฟ์ทำอาหารจากวัตถุดิบจากธรรมชาติจริง ๆ
[ฉันผู้มาก่อนการณ์] : เฉี่ยนเฉี่ยนไปฝึกงานที่ดาวไหนเนี่ยถึงได้มีวัตถุดิบธรรมชาติเยอะขนาดนี้
[รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : นี่มันสุดยอดการค้นพบเลยนะ เฉี่ยนเฉี่ยนน้อย
[สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : เฉี่ยนเฉี่ยนวันนี้จะทำอะไรเหรอ อยากชิมอาหารของเฉี่ยนเฉี่ยนแล้ว
"วันนี้ผมจะมาพาทุกคนทำเมนูง่าย ๆ อย่างสเต๊ก และมันบดนะครับ ผมก็ทำครั้งแรกเหมือนกัน เรียนรู้ไปด้วยกันนะครับ"
จางเฉี่ยนกางสูตรอาหารออกมาวางไว้ข้าง ๆ ก่อนจะนำเนื้อที่เก็บรักษาเอาไว้อย่างดีโดยหุ่นยนต์พ่อบ้านออกมา หมักทิ้งไว้ด้วยวัตถุดิบจากธรรมชาติ ที่เรียกว่าพริกไทยดำ ออริกาโน่ เกลือ และนม นมของดาวเคลาสเทียร์เป็นวัตถุดิบสังเคราะห์ที่มีความใกล้เคียงกับวัตถุดิบธรรมชาติมากที่สุดที่มนุษย์จะทำขึ้นมาได้ด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน ระหว่างรอเนื้อหมักเข้าที่ จางเฉี่ยนก็นำมันที่เก็บได้ตั้งแต่มาถึงดาวดวงนี้ที่เหลือจากการทำแกงกะหรี่ไปก่อนหน้า มาต้ม ลอกเปลือก และผสมนม พริกไทยและเกลือเล็กน้อย ของบางอย่างอาจจะขาดไปบ้างแต่ก็ตัด ๆ ทิ้งไป ใช้เท่าที่มีไปก่อน
ในความคิดของจางเฉี่ยนยังไงซะตนก็เป็นคนกินเอง ขาดนิดขาดหน่อยขอแค่อร่อยก็พอแล้ว
เมื่อเนื้อหมักได้ที่แล้วจางเฉี่ยนก็นำมาย่างด้วยไฟ จางเฉี่ยนย่างเนื้อไว้ค่อนข้างเยอะเพราะจะได้เอาไว้เป็นอาหารของท่านจอมพลมังกรน้อยแสนหยิ่งทะนงของตนด้วย
ตั้งแต่วันที่มังกรน้อยกินแกงกะหรี่ของจางเฉี่ยนจนหมด จางเฉี่ยนก็ได้สถาปนามังกรน้อยเป็นท่านจอมพลผู้เอาแต่ใจ และหยิ่งทะนงในทันที ถ้าไม่นับเวลาอาหารที่แสนจะขี้อ้อนอะนะ นิสัยอื่น ๆ ก็แทบไม่ต่างจากข่าวลือเกี่ยวกับท่านจอมพลของจักรวรรดิที่ว่าเป็นพวกเอาแต่ใจ และเย่อหยิ่งไม่สนใคร ช่างเหมือนกับเจ้ามังกรน้อยของเขาจริง ๆ แล้วดูเหมือนเจ้าตัวน้อยจะชอบเสียด้วย นิสัยเสียจริง ๆ เลยเจ้าตัวนี้
"เสร็จแล้วครับทุกคน เรามาลองทานกันดีกว่า วัตถุดิบอาจขาด ๆ ไปบ้าง แต่ก็คิดว่าน่าจะยังอร่อยอยู่นะครับ"
[สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : ตื่นเต้นจังเลยอยากชิมแล้ว กลิ่นหอมมาก
[รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : ฮือ ๆ กลิ่นดีมาก หิวแล้ว
เทคโนโลยีในการไลฟ์สตรีมในปัจจุบันสามารถส่งผ่านกลิ่น และรสชาติหรือแม้แต่การสัมผัสได้โดยสตรีมเมอร์จะเป็นผู้ตั้งค่าระบบด้วยตัวเอง และครั้งนี้จางเฉี่ยนก็ได้ตั้งค่าเป็นการรับรู้แบบบุคคลที่ 1 ทุกคนที่รับชมไลฟ์ของเขาจะได้ทั้งรูป รส กลิ่น เสียง เหมือนที่จางเฉี่ยนรู้สึก แต่จะอิ่มหรือหิวนั้น มาอาจรู้ได้
"ก่อนอื่นเรามาชิมสเต๊กกันก่อนดีกว่า" กัดเข้าไปคำแรกน้ำในเนื้อก็ทะลักออกมา ชุ่มฉ่ำ เนื้อสัมผัสของเนื้อมีความนุ่มนวล หอมกลิ่นพริกไทยดำอ่อน ๆ ต่อด้วยมันบดที่ให้สัมผัสนวล ๆ นม ๆ
[รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : อร่อย อร่อย อาหารธรรมชาติอร่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอ
[สวยกว่านี้ก็ไม่มีละน้อง] : อร่อยมาก ไหนบอกวัตถุดิบขาดไง ทำไมอร่อยขนาดนี้ละเฉี่ยนเฉี่ยนน้อย
[ฉันผู้มาก่อนการณ์] : เฉี่ยนเฉี่ยนน้อยทำไว้ตั้งเยอะแบ่งให้พวกพี่สาวได้ลองชิมของจริงบ้างสิ
[รอเลน เป็นทุกอย่างให้เธอแล้ว] : ใช่แล้ว ๆ พวกพี่สาวออกค่าส่งเองก็ได้นะเฉี่ยนเฉี่ยน
"ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้นะครับ แต่ดาวที่ผมอยู่ค่อนข้างห่างไกล หนึ่งเดือนจะมียานโดยสารระหว่างดวงดาวมาสักครั้ง ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมจะลองหาทางดู" จางเฉี่ยนตอบออกไปตามตรง ดาวกันดารมีเยอะแยะคงไม่รู้หรอกว่าดาวนี้คือดาวบลูสกาย
บอกตามตรงถ้าไม่ใช่เพราะเทคโนโลยีสุดล้ำที่ติดมากับหุ่นยนต์พ่อบ้าน ที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่าเป็นฟังก์ชันไร้สาระ อย่างฟังก์ชันตรวจจับและขยายสัญญาณ 100 เท่าละก็ เขาคงมานั่งไลฟ์แบบนี้ไม่ได้แน่
"แล้วก็สเต๊กที่เหลือผมไม่ได้เอาไว้กินคนเดียวครับ ผมมีสัตว์เลี้ยงด้วยแหละทุกคะ…" ยังไม่ทันที่จางเฉี่ยนจะพูดจบประโยคดี อยู่ ๆ มังกรน้อยก็กระโดดพุ่งไปยืนอยู่บนหัวของจางเฉี่ยน ก่อนจะใช่อุ๋งเท้าหน้าข้างซ้ายตีไปที่หัวของจางเฉี่ยนโทษฐานที่มาเรียกตนเองว่าสัตว์เลี้ยง
"โอ๊ย ๆ มังกรน้อย ขอโทษ ๆ อย่าตีสิ มาแนะนำตัวกับทุกคนกัน" จางเฉี่ยนอุ้มมังกรน้อยบนหัวมานั่งบนตักของตนเองพร้อมแนะนำมังกรน้อยกับทุกคนในไลฟ์
"นี่ครับทุกคน มังกรน้อยของผม ผลเรียกเจ้านี่ว่าท่านจอมพลครับ ดูสิครับทุกคนความเอาแต่ใจของมันแค่บอกว่าเป็นสัตว์เลี้ยงก็โดนตีสะแล้ว โอ๊ย ๆ" จางเฉี่ยนเอ่ยอย่างขำขัน โดยหารู้ไม่ว่าตนเองได้สร้างความแตกตื่นให้กับคนในไลฟ์อีกครั้ง
"งั้นวันนี้ผมไปก่อนนะครับ บาย ๆ" พร้อมกับจับอุ๋งเท้ามังกรน้อยมาบาย ๆ คนดูเช่นกัน
"เอาละมังกรน้อย ได้เวลาอาหารของเราแล้วมากินกันเถอะ" หนึ่งคน หนึ่งมังกรนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยหารู้ไม่ว่าตนเองได้ทิ้งระเบิดลูกใหญ่สู่เครือข่ายดวงดาวแห่งจักรวรรดิเคลาสเทียร์ไว้เรียบร้อย
ณ ศูนย์วิจัยจักรวรรดิเคลาสเทียร์ ดาวกรีนวิช
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันมังกรน้อยตัวเมื่อกี้คงไม่ใช่ท่านจอมพลของจักรวรรดิที่หายตัวไปก่อนหน้านี้หรอกนะ แล้วทำไมถึงไปอยู่กับเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยได้ละ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ไหนจะวัตถุดิบธรรมชาติเยอะแยะพวกนั้นอีก ในฐานะหนึ่งในนักวิจัยด้านวัตถุดิบธรรมชาติ รอเลน สเตลา ก็ตื่นเต้นมากที่ได้เห็นวัตถุดิบมากมายขนาดนั้น เรื่องนี้ต้องบอกหัวหน้าซะแล้ว
"หัวหน้าคะ ดิฉันมีอะไรอยากให้ดูค่ะ" รอเลนเดินไปหาหัวหน้าที่ยืนอยู่ไม่ไกลพร้อมเปิดไลฟ์ของเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยให้หัวหน้าของเธอดอกเตอร์เกรย์ ฮิวสตันได้ดู ทั้งเรื่องของวัตถุดิบธรรมชาติมากมายที่จางเฉี่ยนค้นพบ และถึงขั้นสามารถนำมาประกอบอาหารได้ ถึงแม้เจ้าตัวจะบอกว่าเป็นผลงานวิจัยของพ่อแม่ตนเองก็ตามที
แล้วไหนจะเรื่องของมังกรน้อยที่อยู่กับจางเฉี่ยน คนเดียวที่เธอนึกออกคือท่านจอมพลที่เป็นเพื่อนกับหัวหน้าของเธอที่มีพลังสัตว์อสูรวิญญาณเป็นมังกรดำหนึ่งเดียวของจักรวรรดิ หรือหากนั้นไม่ใช่ท่านจอมพล แต่เป็นมังกรจริง ๆ ก็ยิ่งแล้วใหญ่เพราะนั้นหมายความว่าเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยของเธอ ได้ค้นพบสัตว์ที่สูญพันธุ์ไปแล้วน่ะสิ
"เด็กคนนี้อยู่ที่ไหนกัน" เกรย์ถามด้วยความสนใจใคร่รู้ วัตถุดิบพวกนั้นน่าสนใจจริง ๆ แต่การที่ได้เห็นเพื่อนของตนมีสภาพเช่นนั้นก็อดขำไม่ได้ เกรย์แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่า มังกรดำในวิดีโอเป็นเพื่อนของตนแน่นอน เพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก และเห็นร่างมังกรวัยเด็กของเพื่อนมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง หรือจะเรียกว่าถูกเจ้ามังกรนั้น ประทุษร้ายมาหลายครั้ง รอดมาได้จนโตขนาดนี้ก็นับว่าตนทนทายาดมาทีเดียว
"ไม่ทราบเลยค่ะ ฉะ... เออ สตรีมเมอร์บอกว่าเป็นดาวห่างไกลที่หนึ่งเดือนจะมียานโดยสารระหว่างดวงดาวไปแค่ครั้งเดียว แล้วก็บอกว่าถูกส่งไปฝึกงานที่นั่นค่ะ" รอเลนบอกข้อมูลทุกอย่างที่เธอรู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนั้นให้หัวหน้าของเธอได้รับรู้
"รีบหาให้เจอว่าดาวดวงนั้นคือที่ไหน ที่นั่นต้องมีประโยชน์ต่อการวิจัยของพวกเรามากแน่ ๆ" เกรย์เอ่ยด้วยความตื่นเต้น แต่ที่ตื่นเต้นกว่าคือตนอยากจะไปเยอะแยะเจ้าเพื่อนนั้นซะหน่อย
"ค่ะ หัวหน้า" รอเลนตอบออกไปด้วยความตื่นเต้นในวัตถุดิบเหล่านั้นที่พวกเธอพยายามมาทั้งชีวิตเพื่อวิจัยขึ้นมา แต่ใครจะคิดว่าเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยจะกระบาลเป็นผู้คนพบซะนี่
"แล้วก็อย่าพึ่งเอาเรื่องนี้ไปบอกใครละ ติดต่อหาแอนเดียสที่สตาร์เทียร์ให้ช่วยปิดการมองเห็นของช่องนี้ไปสักพัก จะใช้เหตุผลอะไรก็ได้ ก่อนที่จะมีคนรู้เรื่องมากกว่านี้" เกรย์ออกคำสั่งกับรอเลน
แค่การค้นพบวัตถุดิบแค่อย่างหรือสองอย่างก็เป็นเรื่องใหญ่มากพอแล้ว แต่สตรีมเมอร์คนนี้กลับนำมาทำอาหารได้ เด็กคนนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ แถมเพื่อนเขาที่อยู่ ๆ ก็ขาดการติดต่อไปจนผู้คนวุ่นวายตามหากันไปทั้งจักรวรรดิ ยังไปอยู่กับเด็กคนนั้นอีก ไม่ตรวจสอบไม่ได้แล้ว ถึงใจจริง ๆ จะอยากหาเรื่องล้อเพื่อนมากกว่าก็ตามที
บนโลกออนไลน์ เครือข่ายของดาวจักรวรรดิ
แอคเคาท์ [ฉันผู้มาก่อนการณ์] หนึ่งในผู้ติดตามแฟนพันธุ์แท้ของจางเฉี่ยน เธอเป็นพวกที่มักจะทำงานนั่งโต๊ะตลอดเลยมักจะดูสตรีมหลาย ๆ ช่องและช่องของเฉี่ยนเฉี่ยนก็เป็นหนึ่งในช่องที่เธอชอบเพราะไม่มีพวกคอมเมนต์ขยะ อีกทั้งเฉี่ยนเฉี่ยนน้อยของเธอก็ยังน่ารัก พูดเพราะ แถมยังดูเอ๋อ ๆ อีก เรียกรวม ๆ ก็คือทำอะไรแม่ก็ว่าน้องน่ารักที่สุด สถาปนาตัวเองเป็นแม่เฉี่ยนเฉี่ยนละจ้า
[ฉันผู้มาก่อนการณ์] แชร์วิดีโอของ เฉี่ยนเฉี่ยนน้อย พร้อมแคปชัน
โอ้ย อาหารจากวัตถุดิบธรรมชาติมันอร่อยได้ขนาดนี้เลยเหรอ ไหนจะมีมังกรเป็นสัตว์เลี้ยงอีก เฉี่ยนเฉี่ยนน้อยจะสุดยอดเกินไปแล้ว
หยางหยางที่หนึ่งในดวงใจ : มังกรสูญพันธุ์ไปแล้วจะไปมีได้ยังไงกัน ประสาท
ฉันผู้มาก่อนการณ์ : ก่อนจะว่าคนอื่นช่วงไปดูวิดีโอก่อนจ้า
หยางหยางที่หนึ่งในดวงใจ : ไปดูมาแล้ว ขอกราบอภัย @ฉันผู้มาก่อนการณ์ ด้วย นอกจากจะเลี้ยงมังกรแล้วยังทำอาหารอร่อยอีก ตกฉันไปได้แล้วจ้า
ซินดี้นักชิมขั้นเทพ (สถาปนาตัวเอง) : ใด ๆ คือสตรีมเมอร์น่ารักมาก ท่านจอมพลมังกรน้อยก็น่าร้ากกกก
หลิวลู่ลม : กดติดตามแล้วหนึ่ง เมื่อไหร่สตรีมเมอร์จะสตรีมอีกนะ อยากให้ไลฟ์ทำอาหารอีกจังเลย
ซันเดย์ เดอะเบส : ใด ๆ คือตามดูย้อนหลังทุกไลฟ์เลยครับ สตรีมเมอร์น่ารักสุด
คอมเมนต์ใต้โพสต์ของ [ฉันผู้มาก่อนการณ์] ยังมีอีกมากมาย ทั้งคนที่สงสัยเกี่ยวกับมังกร สงสัยเกี่ยวกับอาหาร แต่ที่คนดูจะโฟกัสเป็นพิเศษคือความน่ารักของสตรีมเมอร์ที่ดูโก๊ะ ๆ น่ารัก พูดจาดี ทำให้หลายคนที่ได้ดูวิดีโอย้อนหลังของจางเฉี่ยนกดติดตามจางเฉี่ยนในทันที ส่งผลให้จากผู้ติดตามไม่กี่สิบคน เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพันกว่าคนเพียงช่วงข้ามคือเท่านั้น โดยคนที่เป็นเจ้าของช่องอย่างจางเฉี่ยนไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
นกน้อยทำรังแต่พอตัว

 

ยามเหมันตฤดูมาเยือน ความหนาวเย็นน่าสะพรึงโหมกระหน่ำโรมรันไปทั่วบริเวณป่าชั้นในของเกาะอันดาที่ยามนี้แห้งแล้งไร้ซึ่งใบไม้เขียวขจีอย่างที่เคย ดินแดนที่ไร้ซึ่งผู้คน ปรากฏนกติ๊ดสีขาวตัวน้อย ที่มีลวดลายบริเวณดวงตากลมโตเป็นสีดำแปลกตา เดินเตาะแตะ ไม่ยอมใช้ปีกบินเช่นนกตัวอื่น ๆ สร้างความประหลาดใจให้ผู้คนที่พบเห็นไม่น้อย ติดตรงที่ ณ ป่าแห่งนี้ กลับไร้แววของสิ่งมีชีวิต

มีเพียงเจ้านกตัวจิ๊วเป็นร่างสัตว์อสูรวิญญาณของเด็กหนุ่มนามว่า ‘จางเฉี่ยน’ ผู้ซึ่งเผชิญกับเรื่องราวชีวิตน้อย ๆ แสนรันทดของตนเองคราแล้วคราเล่า หนึ่ง สูญเสียพ่อแม่ผู้เป็นที่รัก สอง การหายตัวไปของพี่ชายผู้เป็นญาติเพียงหนึ่งเดียว (ที่นับว่าเป็นครอบครัว) สาม ถูกขับไล่ออกจากตระกูล เพราะไม่มีร่างอสูรวิญญาณ สี่ เรื่องนี้ดูเหมือนจะดีอยู่บ้าง ได้ฝึกงานกับดอกเตอร์มากความสามารถ แต่ในวันที่เดินทางกลับถูกส่งมาทิ้งยังดาวรกร้าง ไร้ผู้คน แถมอยู่ ๆ หลังจากรอมากว่า 18 ปีพลังสัตว์อสูรวิญญาณก็ดันตื่นขึ้น หากมีพลังเป็นสัตว์ใหญ่น่าเกรงขาม ก็คงดีไม่น้อย แต่ไหงพลังที่รอมากว่า 18 ปี กลับเป็นเพียงนกติ๊ดตัวจิ๊วแบบนี้กัน เรื่องราวชีวิตแสนเศร้าของตนนี่มันอะไรกันเนี่ย จะมีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นในชีวิตน้อย ๆ นี่บ้างไหมนี่

 

 

‘เจ้าเด็กขี้เหงา เลิกมาลูบพุงข้า แล้วไปเอาของกินมาเดี๋ยวนี้’

 

 

“ท่านจอมพลแกเห็นฉันเศร้าเลยมาปรอบสินะ แกนี่มันน่ารักจริง ๆ ”

 

 

 

 

 

 

 

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาทั้งฉาก ตัวละคร ผู้คน และสถานที่

ล้วนเป็นเพียงจินตนาการอันเพ้อเจ้อ ไร้ที่มาที่ไป และต้นสายปลายเหตุของผู้แต่งล้วน ๆ จ้า