ศิลปะการต่อสู้นิรันดร์
Shadow on the Moon
## บทที่ 1 ลูกโลหะลึกลับ

ยีนเป็นเขตหวงห้ามของมนุษยชาติ เป็นอาณาเขตของเทพเจ้า หากใครครอบครองความลับของยีนได้ ก็เท่ากับได้ครอบครองพลังของเทพเจ้า!
—เมิ่งเต๋อซือเท่อ
...
ที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยจงไห่ หลินเฟิงผู้มีสีหน้าซีดเซียวกำลังอุ้มหนังสือพันธุศาสตร์ชีวภาพเล่มหนึ่งอ่านอย่างละเอียด แทบทุกเล่มของหนังสือพันธุศาสตร์ชีวภาพจะมี "คำคม" นี้อยู่ตอนต้น เป็นคำพูดของศาสตราจารย์เมิ่งเต๋อซือเท่อ นักวิชาการผู้มีชื่อเสียงและผู้บุกเบิกพันธุศาสตร์ชีวภาพ นี่คือ "ทฤษฎีศิลปะการต่อสู้ทางพันธุกรรม" อันโด่งดัง
"ทฤษฎีศิลปะการต่อสู้ทางพันธุกรรม" ของศาสตราจารย์เมิ่งเต๋อซือเท่อเชื่อว่า ร่างกายมนุษย์เป็นขุมทรัพย์อันไร้ขีดจำกัด ซ่อนพลังมหาศาลไว้ภายใน แต่ด้วยเหตุผลบางประการ พลังเหล่านี้ถูกพันธนาการไว้ ในยีนของมนุษย์มี "ล็อค" ที่มองไม่เห็นมากมาย กักขังพลังทั้งหมดในยีนของมนุษย์ไว้ มีเพียงการทำลายล็อคพันธุกรรมเท่านั้น มนุษย์จึงจะมีพลังดั่งซูเปอร์แมน
"ยีนสามารถกลายพันธุ์ได้ สามารถเปลี่ยนแปลงได้ ผู้เชี่ยวชาญวิถีการต่อสู้ถึงขั้นสามารถทำลายล็อคพันธุกรรม จัดเรียงยีนใหม่ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ได้ แต่ทั้งหมดนี้จำเป็นต้องมีพื้นฐานจาก 'ยีนพื้นฐาน' ที่แข็งแกร่งใช่หรือไม่?"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว เขาพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง
แต่หลังจากพลิกอ่านหนังสือเกี่ยวกับยีนหลายเล่ม เขาก็ปิดหนังสือด้วยความผิดหวัง ส่ายหน้าพลางพึมพำเบาๆ ว่า: "สุดท้ายก็ยังหาวิธีไม่ได้สินะ ทฤษฎีศิลปะการต่อสู้ทางพันธุกรรมเน้นย้ำว่าต้องมียีนพื้นฐานที่แข็งแกร่ง จึงจะสามารถทำลายล็อคพันธุกรรมผ่านการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ แล้วจัดเรียงยีนใหม่ได้ จริงๆ แล้วไม่มีวิธีให้คนทำลายล็อคพันธุกรรมในเวลาอันสั้นเลยหรือ? ไอ้ก็...ไอ้ก็..."
หลินเฟิงไอออกมาอย่างรุนแรง ถ้ามีคนได้ยินคำพูดของเขา คงคิดว่าหลินเฟิงใจร้อนเกินไป ผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้นั้นหายากแค่ไหน? ทุกคนที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ล้วนมีสถานะอันทรงเกียรติ เป็นเสาหลักของสังคมมนุษย์ อย่าว่าแต่ในเวลาอันสั้นเลย แค่ใช้เวลาทั้งชีวิตทำลายล็อคพันธุกรรมได้ก็น่ายินดียิ่งแล้ว
แต่ที่หลินเฟิงร้อนใจเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะใจร้อน แต่มีเหตุผลของมัน หลินเฟิงเป็นโรคประหลาดมาตั้งแต่เด็ก เรียกว่าภาวะอวัยวะล้มเหลวแบบไม่ทั่วไป
นี่ไม่ใช่ภาวะอวัยวะล้มเหลวธรรมดา แต่เป็นโรคประหลาดที่หายากมาก โรคนี้จะไม่แสดงอาการทันที แต่จะค่อยๆ กำเริบ ทำให้อวัยวะทั่วร่างกายค่อยๆ ล้มเหลว จนกระทั่งเสียชีวิต ตามการวินิจฉัยของแพทย์ หลินเฟิงจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างมากถึงอายุ 23 ปีเท่านั้น
ตอนนี้หลินเฟิงอายุ 20 ปี นั่นหมายความว่าเขาเหลือเวลาอีกแค่สามปีเท่านั้น
โรคประหลาดนี้เป็นโรคแต่กำเนิด ยีนที่ถ่ายทอดของหลินเฟิงเกิดการกลายพันธุ์บางอย่าง จนสุดท้ายเป็นโรคนี้ ดังนั้น การรักษาด้วยยาทั่วไปจึงไม่ได้ผลใดๆ เลย มีเพียงการจัดเรียงยีนใหม่จากรากฐานเท่านั้น จึงจะมีโอกาสรักษาโรคประหลาดของหลินเฟิงได้
แม้ว่าการจัดเรียงยีนใหม่จะสามารถรักษาโรคประหลาดของหลินเฟิงได้ แต่ด้วยเทคโนโลยีในปัจจุบัน ก็ไม่มีทางทำการจัดเรียงยีนใหม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการรักษา มีเพียงวิธีเดียว นั่นคือการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เพื่อทำลายล็อคพันธุกรรม เมื่อทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ยีนก็จะสามารถจัดเรียงใหม่ได้ ตอนนั้นโรคประหลาดของหลินเฟิงก็จะหายเองโดยไม่ต้องรักษา และยังจะได้รับพลังอันยิ่งใหญ่อีกด้วย
แม้ว่าโลกนี้จะมีเทคโนโลยีที่ก้าวหน้ามาก แต่ความเข้าใจของมนุษย์ต่อโลกทั้งใบกลับมีน้อยนิด อาณาเขตของมนุษย์ครอบคลุมเพียงหนึ่งส่วนสิบของพื้นที่ทั้งหมดในโลกเท่านั้น
ส่วนพื้นที่อีก 90% นั้นเป็นอาณาจักรของสัตว์ร้ายจากเขตนอก มนุษย์จะอยู่อย่างสงบสุขได้ก็ต่อเมื่อพึ่งพาเทคโนโลยีและนักสู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ นักสู้จึงมีสถานะสูงในสังคม โดยเฉพาะผู้ที่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมจนกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ พวกเขาคือเทพผู้พิทักษ์ของสังคมมนุษย์ มีสถานะสูงส่งและได้รับความเคารพนับถือจากผู้คนนับหมื่น
แต่ผู้ที่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมและกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์นั้นหายากมาก อาจมีเพียงหนึ่งในหลายหมื่นหรือหลายแสนคนเท่านั้นที่จะมีโอกาสทำได้
หลินเฟิงเป็นโรคประหลาดมาตั้งแต่เด็ก พันธุกรรมของเขาอ่อนแอมาแต่กำเนิด อย่าว่าแต่จะทำลายล็อคพันธุกรรมเลย แม้แต่คนธรรมดาก็ยังสู้ไม่ได้ แล้วจะฝึกศิลปะการต่อสู้เพื่อทำลายล็อคพันธุกรรมได้อย่างไร?
ทุกๆ ระยะเวลาหนึ่ง หลินเฟิงจะมาที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยจงไห่ พยายามค้นหา "ทางลัด" ในการทำลายล็อคพันธุกรรมจากหนังสือ แต่ในโลกนี้ นอกจากพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ที่เหนือชั้นแล้ว จะมีทางลัดอะไรอีกเล่า?
แม้หลินเฟิงจะผิดหวัง แต่เขาก็ยังคงค้นหาหนังสือเกี่ยวกับพันธุกรรมในห้องสมุด แม้จะมีความหวังเพียงน้อยนิดในทางทฤษฎี เขาก็จะไม่ยอมแพ้
หลินเฟิงพบหนังสือเล่มใหญ่อีกเล่ม ดูเหมือนจะเป็นหนังสือความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับพันธุกรรม ในห้องสมุดมีหนังสือประเภทนี้หลายสิบเล่มถ้าไม่ถึงร้อย
และมุมมองแปลกๆ บางอย่างในหนังสือทำให้หลินเฟิงต้องส่ายหัว นี่มันหนังสือความรู้ทั่วไปที่ไหนกัน ต่างอะไรจากหนังสือข้างถนนข้างนอก? ไม่รู้ว่าหนังสือแบบนี้มาอยู่ในห้องสมุดมหาวิทยาลัยจงไห่ได้อย่างไร
หลินเฟิงพลิกอ่านต่อไปอีกสองสามหน้า ไม่พบเบาะแสอะไรที่มีประโยชน์ จึงปิดหนังสือและกำลังจะวางกลับชั้น แต่หางตาของเขาเหลือบไปเห็นลูกบอลโลหะขนาดเท่ากำปั้นทารกซ่อนอยู่หลังชั้นหนังสือ
หลินเฟิงหยิบลูกบอลโลหะลงมาจากชั้น ดูเหมือนจะเป็นลูกบอลกลวง ไม่หนักเท่าไหร่ แต่สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบ
"ใครเอาลูกบอลโลหะมาวางไว้บนชั้นหนังสือกันนะ?"
หลินเฟิงมองดู เขาไม่เคยเห็นลูกบอลโลหะแบบนี้มาก่อน ดูไม่เหมือนของเล่นเด็ก และไม่รู้ว่าใครเอามาวางไว้บนชั้น ดูเหมือนจะอยู่ที่นี่มานานแล้ว เพราะมีฝุ่นจับเต็มไปหมด
ลูกบอลโลหะเรียบลื่นทั้งลูก มีเพียงรอยแยกวงกลมตรงกลาง ดูเหมือนจะแกะออกได้ หลินเฟิงใช้มือทั้งสองข้างออกแรงแกะเบาๆ
"แป๊ก"
มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้น จากนั้นลูกบอลโลหะก็เริ่มเปล่งแสงสีขาว แล้วเกิดการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจ ค่อยๆ กลายเป็นโลหะเหลวสีเงิน และโลหะเหลวนั้นก็ไหลมาปกคลุมฝ่ามือของหลินเฟิงทันที เขาตกใจรีบสะบัดมือ แต่ก็สลัดไม่ออก
ฝ่ามือของหลินเฟิงเริ่มปวดแสบปวดร้อนอย่างรุนแรง จากนั้นโลหะเหลวเหล่านั้นก็ไหลเข้าไปในร่างผ่านแผลที่ฝ่ามือ หลินเฟิงรู้สึกปวดแสบปวดร้อนไปทั้งตัว เหงื่อไหลโซมกาย และต้องพิงชั้นหนังสือไว้
เด็กสาวหน้ากลมที่กำลังเลือกหนังสืออยู่บนชั้นสังเกตเห็นความผิดปกติของหลินเฟิง เธอรีบเข้ามาประคองเขาไว้และถามเบาๆ ว่า "เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?"
จิตสำนึกของหลินเฟิงดูเหมือนจะว่างเปล่าไป เขาไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ทั้งตัวรู้สึกปวดแสบปวดร้อน อีกทั้งยังอ่อนเพลียไร้เรี่ยวแรง ผ่านไปสักพักจึงค่อยรู้สึกดีขึ้น
"ผมไม่เป็นไร ขอบคุณครับ"
หลินเฟิงรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว หลังจากขอบคุณเด็กสาวหน้ากลม เขาก็รีบออกจากห้องสมุดไป แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าลูกกลมโลหะเมื่อครู่คืออะไรกันแน่ แต่การที่มันเข้าสู่ร่างกายของเขาด้วยวิธีประหลาดแบบนี้ คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ จำเป็นต้องรีบหาคำตอบให้ได้
...
หลินเฟิงไม่ได้พักในหอพักของมหาวิทยาลัย แต่เช่าอพาร์ตเมนต์อยู่นอกมหาวิทยาลัย อาศัยอยู่คนเดียว เขารีบกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ จากนั้นยื่นฝ่ามือออกมา บนฝ่ามือยังมีรอยแผลเล็กๆ อยู่
แม้ว่าความเจ็บปวดรุนแรงในร่างกายจะหายไปแล้ว แต่หลินเฟิงกลับรู้สึกได้อย่างเลือนราง ว่าในร่างกายเหมือนมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา ดังนั้น เขาจึงเอ่ยเสียงเบาด้วยสัญชาตญาณว่า "ออกมาสิ"
เหตุการณ์มหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น พร้อมกับเสียงของหลินเฟิง ลูกกลมโลหะที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วบนฝ่ามือของเขา
หลินเฟิงรู้สึกแปลกประหลาดมาก เมื่อลูกกลมโลหะปรากฏบนฝ่ามือ ราวกับว่าเขากับมันมีความเชื่อมโยงทางสายเลือด จากนั้นเมื่อหลินเฟิงนึกในใจ ลูกกลมโลหะก็เริ่มเปลี่ยนรูปร่าง สักพักก็กลายเป็นโทรศัพท์มือถือ แล้วก็เปลี่ยนเป็นนาฬิกาข้อมือ สวมอยู่บนข้อมือของหลินเฟิง
ลูกกลมโลหะนี้สามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามความคิดของหลินเฟิง
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่ประโยชน์ที่แท้จริงของลูกกลมโลหะ หลินเฟิงสูดหายใจลึก มองดู "นาฬิกาข้อมือ" บนมือ แล้วพูดเบาๆ ว่า "เริ่มทำงานสิ"
"เครื่องผสานยีนเริ่มทำงาน"
"อื้ม"
พร้อมกับนาฬิกาข้อมือในมือหลินเฟิงสั่นเบาๆ แสงสีขาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา และรวดเร็วกลายเป็นหน้าจอแสงในอากาศ
ร่างกาย: 0.92
พละกำลัง: 0.81
ความคล่องตัว: 0.78
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว สามารถฝึกฝนต่อเนื่องจนถึงระดับเชี่ยวชาญ)
การผสานยีน: ไม่มี
ความจุดีเอ็นเอ: ไม่มี
บนหน้าจอแสงปรากฏข้อมูลชุดประหลาดเช่นนี้ แต่แปลกที่หลินเฟิงเพียงแค่มีสมาธิก็สามารถ "เข้าใจ" ข้อมูลทุกรายการได้
เช่น ร่างกาย พละกำลัง ความคล่องตัว นี่คือสภาพร่างกายปัจจุบันของหลินเฟิง เพียงแต่แสดงออกมาเป็นตัวเลขที่เห็นได้ชัดเจน โดยผู้ใหญ่ปกติจะมีค่าเป็น 1
ดังนั้น หากดูจากตัวเลขแล้ว สภาพร่างกายของหลินเฟิงในตอนนี้แทบจะเรียกว่าแข็งแรงไม่ได้เลย ซึ่งก็ตรงกับความเป็นจริง เพราะอวัยวะของหลินเฟิงเสื่อมถอยมาตลอด สมรรถภาพร่างกายของเขาจึงด้อยกว่าคนปกติทั่วไปมาก
ส่วนทักษะ ดูเหมือนจะรวมเฉพาะเทคนิคการต่อสู้ ปัจจุบันหลินเฟิงมีเพียงหมัดขั้นพื้นฐาน ซึ่งฝึกตั้งแต่เด็กเพื่อหวังจะทำลายล็อคพันธุกรรมและรักษาโรคประหลาด
ที่สำคัญที่สุดคือการผสานยีนและความจุดีเอ็นเอ สองอย่างนี้สำคัญที่สุด การผสานยีนหมายถึงความสามารถในการผสานยีน ซึ่งก็คือหน้าที่ของลูกกลมโลหะ ที่สามารถผสานยีนของสิ่งมีชีวิตอื่น ส่วนความจุดีเอ็นเอก็ง่ายๆ คือจำนวนยีนที่ร่างกายของหลินเฟิงสามารถรองรับได้ในปัจจุบัน
"ความรู้ทั่วไป" เหล่านี้ปรากฏขึ้นในสมองของหลินเฟิงโดยธรรมชาติผ่านเครื่องผสานยีน ราวกับว่าเขารู้ความรู้เหล่านี้มาตั้งแต่แรก
หลินเฟิงสูดหายใจลึก เขาพยายามทำใจให้สงบ เรื่องนี้กะทันหันเกินไป แต่เขายังคงรักษาสติได้
หน้าที่หลักของเครื่องผสานยีนคือการผสานยีนของสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เข้ากับตัวเอง และได้รับความสามารถจากยีนที่ผสานนั้น สิ่งที่ดูเหมือนจะมีแต่ในนิยายวิทยาศาสตร์แฟนตาซีกลับปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเฟิง
ปัจจุบันวงการวิทยาศาสตร์มีการวิจัยเกี่ยวกับยีนอย่างจำกัด เช่น การผสานยีน การจัดเรียงพันธุกรรม แต่ไม่มีการทดลองใดที่สำเร็จ มีแต่ในทฤษฎีเท่านั้น เครื่องผสานยีนนี้ต้องเป็น "วัตถุเทวะ" ที่เหนือกว่าเทคโนโลยีในโลกปัจจุบันแน่นอน
การผสานยีนของสิ่งมีชีวิตอื่น เป็นสิ่งที่วิทยาศาสตร์สมัยใหม่ใฝ่ฝันมาโดยตลอด และทำให้หลินเฟิงเห็นความหวัง หากยีนของเขาแข็งแกร่งขึ้น จะมีโอกาสทำลายล็อคพันธุกรรมและรักษาโรคประหลาดของเขาได้หรือไม่?


## บทที่ 2 หลงเหอจีอิ้น

อย่างไรก็ตาม หลินเฟิงไม่ได้ดีใจมากนัก เขายังคงรักษาความสงบตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเริ่มทำความเข้าใจฟังก์ชันต่างๆ ของเครื่องผสานยีนอย่างละเอียด
หลังจากที่หลินเฟิงศึกษาเป็นเวลาหลายชั่วโมง เขาได้ข้อสรุปหลายประการ
ประการแรก การผสานยีนไม่สามารถผสานยีนของสิ่งมีชีวิตชนิดเดียวกันได้ เช่น หลินเฟิงเป็นมนุษย์ เขาจึงไม่สามารถผสานยีนของมนุษย์คนอื่นได้ เพราะโดยพื้นฐานแล้วพวกเขาล้วนมียีนมนุษย์เหมือนกัน
ประการที่สอง ไม่สามารถผสานยีนพืชได้
ประการที่สาม ยีนที่จะผสานต้องไม่แข็งแกร่งเกินไปจนเหนือกว่ายีนหลัก มิฉะนั้นจะทำให้ยีนกลับกลายเป็นนาย ทำให้หลินเฟิงกลายเป็นสัตว์ประหลาด หรือยีนล่มสลาย กล่าวคือ หลินเฟิงสามารถผสานได้เฉพาะยีนของสิ่งมีชีวิตอื่นที่อ่อนแอกว่ายีนของเขาเท่านั้น แน่นอนว่า "ความแข็งแกร่งของยีน" นั้นจะถูกตัดสินโดยเครื่องผสานยีน
หากเป็นไปตามเงื่อนไขเหล่านี้ หลินเฟิงก็สามารถผสานยีนของสิ่งมีชีวิตอื่นได้ทุกเมื่อ เพื่อปรับปรุงสภาพทางพันธุกรรมของเขา แต่ก็ยังมีความเสี่ยง แม้แต่ความมหัศจรรย์ของเครื่องผสานยีน หลินเฟิงก็ยังไม่แน่ใจ
หลินเฟิงคิดอยู่นาน เขาเหลือเวลาชีวิตเพียงสามปี ขณะนี้วิธีการรักษาใดๆ ก็ไม่สามารถรับมือกับโรคประหลาดของเขาได้ ดังนั้น บางทีเครื่องผสานยีนอาจเป็นโอกาส แม้จะมีอันตรายเขาก็ต้องลอง
แล้วจะผสานยีนของสิ่งมีชีวิตชนิดใดก่อนดี?
หลินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบเปิดตู้เย็น หยิบเนื้อหม่างหนิวแช่แข็งออกมา หม่างหนิวนี้แต่เดิมก็เป็นสัตว์ร้ายจากเขตนอก มีพละกำลังมหาศาล แต่มีสติปัญญาค่อนข้างต่ำ สุดท้ายถูกมนุษย์ฝึกจนเชื่อง จนสามารถเลี้ยงในฟาร์มได้ เนื้อของมันมีรสชาติอร่อย นุ่มละมุนลิ้น และมีคุณค่าทางโภชนาการสูงมาก หลินเฟิงก็ชอบกิน จึงมักเก็บเนื้อหม่างหนิวไว้ในตู้เย็นเสมอ
หม่างหนิวนี้ก็ถือว่าเป็นสัตว์ร้าย แม้จะเป็นสัตว์ร้ายที่ธรรมดาที่สุด แต่ถ้าสามารถผสานยีนของมันได้ แค่พละกำลังก็จะทำให้หลินเฟิงเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ดังนั้น หลินเฟิงจึงพูดเบาๆ ว่า: "สกัดยีนหม่างหนิว"
"สกัดยีนหม่างหนิวสำเร็จ สามารถผสานกับยีนมนุษย์ได้ ต้องการผสานทันทีหรือไม่?"
หลินเฟิงลังเลเล็กน้อย แต่ก็รีบกัดฟันพูดว่า: "ผสาน"
"เริ่มผสานยีนหม่างหนิว ใช้เวลาหนึ่งนาที"
"ตูม"
เมื่อเครื่องผสานยีนเริ่มผสานยีนหม่างหนิว หลินเฟิงรู้สึกว่าทั้งร่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับถูกรถบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งชนกระเด็น แล้วถูกบดขยี้บนพื้นอย่างรุนแรง
เขาเหมือนได้ยินเสียงเลือดที่ไหลเชี่ยวกรากในเส้นเลือด ในความทรงจำของเขาปรากฏภาพหม่างหนิวตัวใหญ่สีดำสนิทกำลังวิ่งเร็วปราดเปรียวอยู่บนทุ่งร้าง
แม้ว่าการผสานยีนจะใช้เวลาเพียงหนึ่งนาที แต่หลินเฟิงกลับรู้สึกราวกับผ่านไปทั้งชีวิต ช่างยาวนานเหลือเกิน เมื่อเขาได้สติกลับมา พบว่าร่างกายดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ไม่สิ ยังมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ ภายนอกอาจไม่เปลี่ยน แต่ภายในร่างกาย ในส่วนลึกของสายเลือด หลินเฟิงรู้สึกราวกับตัวเองกลายเป็นหม่างหนิวที่กำลังวิ่งอย่างอิสระในทุ่งร้าง
"การผสานยีนจะไม่ทำให้กลายเป็นหม่างหนิวจริงๆ หรอกนะ?"
หลินเฟิงยิ้มเยาะตัวเอง ยีนหม่างหนิวเพียงแค่ผสานกับยีนของเขาเท่านั้น ยีนหลักยังคงเป็นยีนของหลินเฟิง ดังนั้น หากไม่มีปัญหาอะไร เขาก็ไม่มีทางที่จะกลายเป็นหม่างหนิวจริงๆ ได้
เมื่อการผสานยีนเสร็จสมบูรณ์แล้ว หลินเฟิงจึงเปิดหน้าจอแสงขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อตรวจสอบคุณสมบัติร่างกายของเขา
ร่างกาย: 1.66
พละกำลัง: 1.54
ความคล่องตัว: 1.34
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อเนื่องสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ)
การผสานยีน: ยีนหม่างหนิว (ผสาน 10%, ยีนกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว โปรดระวังการรับสารอาหาร)
ความจุดีเอ็นเอ: 6%
เมื่อเห็นคุณสมบัติต่างๆ ของตัวเอง หลินเฟิงผู้ที่มักจะใจเย็นก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น ไม่แปลกใจเลยที่เขารู้สึกว่ามีพลังไหลเวียนออกมาจากส่วนลึกของร่างกายไม่หยุด ที่แท้ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นความจริง หลังจากที่เขาผสานยีนหม่างหนิวผ่านเครื่องผสานยีน ร่างกาย, พละกำลัง, และความคล่องตัวล้วนได้รับการพัฒนาขึ้นเกือบทั้งหมด
และยีนหม่างหนิวยังไม่ได้ผสานเข้ากับยีนของหลินเฟิงถึง 100% ดังนั้น เมื่อยีนหม่างหนิวค่อยๆ ผสานต่อไป คุณสมบัติร่างกายต่างๆ ของหลินเฟิงก็จะพัฒนาขึ้นเรื่อยๆ
แน่นอนว่าก็ไม่ได้ไม่มีผลข้างเคียง หลินเฟิงรู้สึกหิวอย่างรวดเร็ว หิวมากๆ ความรู้สึกหิวนั้นทรมานเหลือเกิน ตอนนี้แม้แต่วัวทั้งตัวอยู่ตรงหน้าหลินเฟิง เขาอาจจะกินมันหมดทั้งตัวก็ได้
นี่คือผลหลังจากการผสานยีน เนื่องจากยีนต้องเติบโต คุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นของหลินเฟิงก็ไม่ได้เกิดขึ้นลอยๆ ทั้งหมดนี้ต้องการสารอาหารจำนวนมาก
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเอาของในตู้เย็นออกมากินจนหมด แต่ก็ยังไม่พอ เขาจึงหยิบสารอาหารขั้นสูงสีขาวออกมาอีกหลายขวด
นี่เป็นของระดับสูง แค่ขวดเล็กๆ หนึ่งขวดก็มีสารอาหารเทียบเท่ากับอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงหลายอย่าง คนทั่วไปไม่มีปัญญาซื้อกินหรอก หลินเฟิงมีไว้ก็เพราะป่วยมาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากอวัยวะเสื่อมสภาพอาจจะทำให้เบื่ออาหาร ที่บ้านจึงเตรียมสารอาหารขั้นสูงพวกนี้ไว้ให้เขาตลอด
สารอาหารพวกนี้สามารถกินได้โดยตรง หรือฉีดก็ได้ หลินเฟิงฉีดสารอาหารสามขวดเข้าร่างกายทันที เมื่อเทียบกับการกินโดยตรง การฉีดย่อมได้ผลเร็วกว่าแน่นอน
แน่นอน หลังจากฉีดสารอาหารขั้นสูงสามขวด ความรู้สึกหิวในใจของหลินเฟิงก็ดูเหมือนจะลดลงไปมาก ทั่วทั้งร่างกายของเขารู้สึกอบอุ่น ราวกับแช่อยู่ในน้ำพุร้อน ทุกเซลล์ในร่างกายต่างเต้นระบำด้วยความสุข รู้สึกสบายมาก
ดังนั้น หลินเฟิงจึงค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ความรู้สึกอบอุ่นนี้ ล้มตัวลงบนเตียงและหลับใหลไป
ในความฝัน หลินเฟิงกลายเป็นหม่างหนิวตัวหนึ่ง วิ่งไปไม่หยุดในทุ่งร้าง ตามกองทัพหม่างหนิวอันยิ่งใหญ่ ควบแล่นไปบนทุ่งร้าง ทุกที่ที่พวกมันไป สัตว์ร้ายทั้งหลายต่างต้องหลบหนีไปไกล
หม่างหนิวตัวเดียวอาจไม่น่ากลัว แต่เมื่อรวมกันเป็นหมื่นตัว หนึ่งแสนตัว นั่นคือพลังที่ไม่มีใครต้านทานได้
แต่แล้ววันหนึ่ง มีผู้แข็งแกร่งที่เป็นมนุษย์หลายคนเหาะมา หนึ่งในนั้นเป็นชายคนหนึ่งที่เพียงแค่แกว่งดาบเบาๆ ทันใดนั้น ทั้งฟ้าและดินก็ราวกับมีดาบยักษ์ปรากฏขึ้น ผ่าภูเขาออกเป็นสอง แผ่นดินสั่นสะเทือน กระบี่'ฉีอาละวาด สังหารฝูงหม่างหนิวจนหมดสิ้น
"ฉัว"
หลินเฟิงสะดุ้งตื่นจากความฝัน เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผากของเขา
"ความฝัน? หรือว่าเป็นความทรงจำที่หลงเหลือจากยีนหม่างหนิว?"
หลินเฟิงพึมพำเบาๆ "ความฝัน" ตอนนั้นช่างสมจริงเหลือเกิน สมจริงจนแม้ตื่นขึ้นมาแล้ว เขาก็ยังจำได้ บางทีมันอาจไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความทรงจำที่เกิดขึ้นจริง
การผสานยีนหม่างหนิว ทำให้ได้รับความทรงจำบางส่วนของหม่างหนิว บางทีหม่างหนิวตัวนี้อาจถูกสังหารโดยมนุษย์ผู้แข็งแกร่งที่เหาะมาในความทรงจำนั้น
"เหาะเหินเดินอากาศ กระบี่'ฉีมหึมา นี่คือผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคยีนส์ใช่ไหม?"
หลินเฟิงรู้สึกตื่นเต้น เขาได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมมาตั้งแต่เด็ก ตามตำนานพวกเขามีพลังมหาศาล ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์ สามารถเหาะเหิน ผ่าภูเขา ทำลายพื้นพิภพ ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ในเขตนอกพวกเขาสังหารอสูรกายที่ใหญ่กว่าตึก ปกป้องชีวิตที่สงบสุขของมนุษยชาติ
แต่คนธรรมดาแทบไม่มีโอกาสได้เห็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ลงมือ ในเมืองไม่อนุญาตให้พวกเขาใช้พลัง จากความทรงจำเมื่อครู่ หลินเฟิงก็พอจะเข้าใจเหตุผล พลังทำลายล้างของพวกเขานั้นมหาศาลเกินไป หากต่อสู้ในเมือง ทั้งเมืองอาจถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย
หลินเฟิงมองข้อมือของตัวเอง บนข้อมือของเขายังมีเครื่องผสานยีนที่กลายเป็นนาฬิกาข้อมือ หลังจากหลับไปหนึ่งคืน เขารู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง แตกต่างจากสภาพอ่อนแอในอดีตราวฟ้ากับเหว
"ไม่รู้ว่าการผสานยีนสำเร็จหรือยัง?"
หลินเฟิงรีบเปิดแผงหน้าปัดคุณสมบัติเพื่อตรวจสอบสภาพร่างกายของเขา
ร่างกาย: 4.36
พละกำลัง: 4.12
ความคล่องตัว: 3.34
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว สามารถฝึกฝนต่อเนื่องจนถึงระดับเชี่ยวชาญ)
การผสานยีน: ยีนหม่างหนิว (ระดับการผสาน 35%, ยีนยังคงเติบโตอย่างรวดเร็ว โปรดระวังการรับสารอาหารให้เพียงพอ)
ความจุดีเอ็นเอ: 6%
หลินเฟิงเบิกตากว้าง สมรรถภาพร่างกายของเขาได้ก้าวกระโดดขึ้นอย่างมีคุณภาพ ทั้งร่างกายและพละกำลังแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปถึงสี่เท่า ส่วนความคล่องตัวด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังสูงกว่าคนทั่วไปถึงสามเท่า
ต้องรู้ไว้ว่า นี่เป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงในเวลาแค่คืนเดียวเท่านั้น และดูจากระดับการผสานยีนที่เพียง 35% นั่นหมายความว่ายีนยังคงเติบโตต่อไป คุณสมบัติของเขายังสามารถเพิ่มขึ้นได้อีก
หลินเฟิงกำมือแน่น เขารู้สึกเหมือนมีพลังไม่มีวันหมด และในร่างกายก็เหมือนมีพลังไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยจากการที่สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว หลินเฟิงยังต้องใช้เวลาสักพักเพื่อค่อยๆ ปรับตัวกับการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย
"ไม่รู้ว่าหลังจากผสานยีนหม่างหนิวแล้ว จะสามารถรักษาโรคประหลาดของฉันได้หรือเปล่า?"
สิ่งที่หลินเฟิงกังวลที่สุดยังคงเป็นโรคประหลาดของเขา แต่ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์เฉพาะทาง เขาจึงไม่สามารถตรวจสอบอาการของโรคได้
หลินเฟิงศึกษาเครื่องผสานยีนต่อไปอีกสักพัก เครื่องผสานยีนนี้ชัดเจนว่าล้ำหน้าเทคโนโลยีสมัยใหม่ไปมาก ไม่ว่าใครจะเป็นคนวางมันไว้บนชั้นหนังสือ แต่เมื่อหลินเฟิงได้มันมาแล้ว มันก็เป็นของเขา ดังนั้น ต้องไม่เปิดเผยมันอย่างไม่ระมัดระวัง หลินเฟิงนึกในใจ เครื่องผสานยีนในมือก็หายวับไปในทันที กลืนเข้าไปในร่างกายของเขา และจะปรากฏขึ้นมาใหม่ได้เมื่อต้องการ
"กรึ๊บ"
ท้องของหลินเฟิงส่งเสียงประท้วงอีกครั้ง เขารู้สึกหิวอีกแล้ว แต่ในห้องเช่าของเขาก็ไม่มีสารอาหารเหลวเหลืออยู่แล้ว จึงต้องไปกินข้าวให้อิ่มก่อน เพราะยีนหม่างหนิวที่เขาผสานยังคงเติบโตอย่างรวดเร็ว ต้องการสารอาหารจำนวนมาก โชคดีที่ตอนนี้ถึงเวลาเที่ยงแล้ว โรงอาหารของมหาวิทยาลัยก็เปิดแล้ว หลินเฟิงจึงลุกออกจากห้องเช่า เดินไปยังโรงอาหารของมหาวิทยาลัย
โรงอาหารของมหาวิทยาลัยจงไห่ใหญ่มาก ตอนนี้มีนักศึกษามากมายมารับประทานอาหาร ปกติแล้วหลินเฟิงไม่ค่อยมากินที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย เขาป่วยมานาน ไม่ค่อยอยากอาหารธรรมดา ยิ่งเป็นอาหารจานใหญ่ในโรงอาหารมหาวิทยาลัยยิ่งไม่ต้องพูดถึง
แต่วันนี้ท้องของเขาหิวมาก รู้สึกว่าพอได้กลิ่นอาหารจากโรงอาหาร ทั้งร่างก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
หลินเฟิงมองดูอาหารมากมายในโรงอาหาร เขารู้ว่าตอนนี้ร่างกายต้องการสารอาหารจำนวนมาก จึงสั่งเนื้อสัตว์ดุร้ายที่มีคุณค่าทางอาหารสูงโดยเฉพาะ เป็นปริมาณเกือบสามถึงสี่เท่าของคนปกติ แล้วนำทั้งหมดมาวางบนโต๊ะ เขาไม่รีรอ ภายใต้แรงขับของความหิว ก็เริ่มกินอย่างตะกละตะกลาม
"หลินเฟิง นายมากินที่โรงอาหารด้วยเหรอ?"
ขณะที่หลินเฟิงกำลังกินอย่างตะกละตะกลาม กำจัดอาหารตรงหน้า ก็มีเสียงคุ้นหูดังมา เขาเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นชวีเฉิน สาวงามแห่งชมรมวิชายุทธ


## บทที่ 3 พลังวัวกระทิง

ชวีเฉินสวมชุดศิลปะการต่อสู้สีขาวขลิบดำ รูปร่างสูงโปร่ง ดูสง่างามเปี่ยมด้วยพลัง เมื่อเธอเดินเข้าโรงอาหารก็ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย หลินเฟิงก็เป็นสมาชิกชมรมวิชายุทธเช่นกัน แต่เขาถูกน้องสาวบังคับให้เข้าร่วม จริงๆ แล้วเขาไม่มีความสนใจในชมรมวิชายุทธเลย เพราะด้วยสภาพร่างกายของเขาก่อนหน้านี้ ทำให้ไม่สามารถฝึกศิลปะการต่อสู้ได้
แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยได้ไปที่ชมรมวิชายุทธ แต่ชวีเฉินเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวเขา ทำให้ทั้งสองคนรู้จักกันดี
"ชวีเฉิน ทำไมฉันถึงมาโรงอาหารไม่ได้ล่ะ?"
"ไม่มีอะไรหรอก แค่รู้สึกว่าคุณไม่ค่อยมากินข้าวที่โรงอาหารเท่าไหร่"
ชวีเฉินยิ้มน้อยๆ ทำเอาหลายคนตาเป็นประกาย พากันซุบซิบนินทาถึงโชคดีของหลินเฟิงที่ได้นั่งโต๊ะเดียวกับสาวสวยในดวงใจ
"ชวีเฉิน เมื่อกี้ฝึกเหนื่อยใช่ไหม นี่เนื้อหิมะที่ผมสั่งให้คุณ จะได้ชดเชยพลังงานที่เสียไปตอนเช้า"
ขณะที่ชวีเฉินกับหลินเฟิงกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ก็มีนักเรียนหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา หลินเฟิงก็รู้จัก เขาคือตู้เฉียง รองประธานชมรมวิชายุทธ
ตู้เฉียงเป็นรองประธาน ส่วนชวีเฉินเป็นประธาน ตู้เฉียงคอยติดตามจีบชวีเฉินมาตลอด เรื่องนี้ทุกคนในชมรมวิชายุทธรู้กันดี หลินเฟิงก็รู้เช่นกัน แต่เขาก็รู้ว่าชวีเฉินไม่ได้รู้สึกอะไรกับตู้เฉียงเลย ปฏิเสธเขามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ตู้เฉียงก็ยังคงเกาะติดชวีเฉินเหมือนปลาเกาะแก้ว
ชวีเฉินขมวดคิ้วพูดว่า: "รุ่นพี่ตู้ ไม่ต้องหรอกค่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ ทานเถอะ"
"ตู้เฉียง ฉันบอกว่าไม่ต้องไง!"
ชวีเฉินรู้สึกโมโห แต่เพราะอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย เธอจึงไม่อยากระเบิดอารมณ์ใส่ตู้เฉียง
หลินเฟิงมองดูชวีเฉินกับตู้เฉียง แต่ไม่ได้พูดอะไร เขายังคงกินอาหารบนโต๊ะอย่างไม่รีบร้อน เขารู้สึกว่าท้องของเขาเหมือนหลุมไร้ก้น อาหารที่กินเข้าไปย่อยอย่างรวดเร็ว จากนั้นสารอาหารจำนวนมากก็เข้าสู่ร่างกายส่วนลึก กลายเป็นกระแสอุ่นๆ หล่อเลี้ยงให้ยีนหม่างหนิวเติบโตอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่คุณสมบัติทางร่างกายทุกด้านของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว
ตู้เฉียงไม่สนใจท่าทีเย็นชาของชวีเฉิน แต่เมื่อเห็นหลินเฟิง ในใจก็รู้สึกไม่พอใจ จึงเดินไปข้างๆ หลินเฟิง แกล้งตบไหล่เขาแล้วพูดว่า: "หลินเฟิง นายก็กินเสร็จแล้ว หลีกทางหน่อยสิ"
พละกำลังของตู้เฉียงแข็งแกร่งแค่ไหน? เขาเป็นรองประธานชมรมวิชายุทธ เป็นนักรบระดับสาม ห่างจากการเป็นนักสู้มืออาชีพแค่หนึ่งระดับเท่านั้น
เขารู้ว่าหลินเฟิงร่างกายไม่แข็งแรง จึงตั้งใจจะไล่หลินเฟิงไป
"หืม?"
หลินเฟิงแทบจะเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ ยกไหล่ขึ้นแล้วเอนตัวไปด้านหลังเบาๆ ตู้เฉียงรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ส่งมา ทำให้เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะล้ม ตู้เฉียงแสดงสีหน้าโกรธเคือง เตรียมจะก้าวไปผลักหลินเฟิงอีกครั้ง
"ตู้เฉียง นายจะทำอะไร?"
ชวีเฉินสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบลุกขึ้นดุตู้เฉียง
ตู้เฉียงมีสีหน้าเย็นชา เขามองหลินเฟิงอย่างสงสัย เมื่อครู่เขาเสียเปรียบ แต่กลับจัดการคนป่วยคนนี้ไม่ได้
"ชวีเฉิน อย่าโกรธเลย ผมไปก็ได้"
พูดจบ ตู้เฉียงก็จ้องมองหลินเฟิงอย่างเย็นชา เขาไม่รู้ว่าเมื่อครู่หลินเฟิงตั้งใจหรือไม่ แต่เขาจำได้ ถ้าอีกฝ่ายยังกลับมาชมรมวิชายุทธ เขาก็มีวิธีจัดการหลินเฟิง
"หลินเฟิง นายไม่เป็นไรใช่ไหม? ตู้เฉียงช่างเกินไปจริงๆ รู้อยู่ว่านายร่างกายอ่อนแอ..."
ชวีเฉินแสดงความเป็นห่วง แต่พูดยังไม่ทันจบก็ถูกหลินเฟิงห้ามไว้ หลินเฟิงโบกมือพูดว่า: "ผมไม่เป็นไร"
"อ้อใช่ หลินเฟิง บ่ายนี้นายมีเรียนไหม?"
ชวีเฉินถามขึ้นมาทันที
"ดูเหมือนจะมีแค่วิชาเลือกหนึ่งคาบ"
"วิชาเลือกไปเมื่อไหร่ก็ได้ บ่ายนี้ชมรมวิชายุทธเชิญนักรบมืออาชีพระดับเจ็ดมาสอนศิลปะการต่อสู้ให้พวกเรา นี่เป็นโอกาสที่หายาก นายมาชมรมวิชายุทธด้วยกันนะ"
หลินเฟิงคิดสักครู่ แล้วพยักหน้าพูดว่า: "ได้ บ่ายนี้ไปชมรมวิชายุทธ"
"ดีจังเลย ไปด้วยกันนะ"
ชวีเฉินดีใจมาก เดินออกจากโรงอาหารพร้อมกับหลินเฟิง มุ่งหน้าไปยังชมรมวิชายุทธของโรงเรียน
เมื่อหลินเฟิงและชวีเฉินมาถึงชมรมวิชายุทธ พบว่าข้างในมีคนมาแล้วกว่าร้อยคน บรรยากาศคึกคักมาก บนเวทีต่อสู้มีร่างคุ้นตาอยู่ เมื่อเห็นหลินเฟิงก็กระโดดลงมาจากเวที
"พี่ วันนี้ทำไมถึงยอมมาที่ชมรมวิชายุทธล่ะ เป็นเพราะพี่ชวีเฉินใช่ไหม?"
คนที่พูดคือหลินซีน้องสาวของหลินเฟิง เธอก็เป็นสมาชิกชมรมวิชายุทธเช่นกัน หน้าตาน่ารักสดใส เต็มไปด้วยพลังของวัยรุ่น พร้อมกับชวีเฉิน ได้รับการยกย่องว่าเป็นสองนางฟ้าแห่งชมรมวิชายุทธ
ใบหน้าของชวีเฉินเริ่มแดงเล็กน้อย หลินเฟิงยิ้มบางๆ พูดว่า "ได้ยินว่าวันนี้มีนักสู้มืออาชีพระดับเจ็ดมาสอน ผมก็เลยต้องมาดูหน่อย"
"พี่ นั่นคือท่านเล่ยเซิงนักสู้มืออาชีพระดับเจ็ด ที่ได้รับเชิญมาสอนที่ชมรมวิชายุทธของพวกเรา"
หลินซีชี้ไปที่ชายร่างกำยำบนเวที นั่นก็คือเล่ยเซิง แต่ตอนนี้เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น หลับตาไม่พูดอะไร และไม่มีใครกล้าเข้าไปรบกวน
ศิลปะการต่อสู้สมัยใหม่พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว มีการแบ่งระดับอย่างละเอียด แบ่งเป็นเก้าระดับตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงระดับเก้า ระดับหนึ่งถึงสาม จริงๆ แล้วเรียกว่านักสู้สมัครเล่น คนทั่วไปส่วนใหญ่สามารถไปถึงระดับนี้ได้ อย่างมากก็แค่เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง จัดการกับพวกนักเลงได้เท่านั้น
แต่เมื่อขึ้นถึงระดับสี่ ก็จะเข้าสู่ระดับมืออาชีพ และระดับสี่ยังมีเกณฑ์บังคับอีกอย่าง นั่นคือต้องมีพละกำลังถึง 500 กิโลกรัม
นั่นหมายความว่า หากต้องการเป็นนักสู้มืออาชีพระดับสี่ จะต้องผ่านการทดสอบ ออกแรงได้มากกว่า 500 กิโลกรัม
ระดับสี่ถึงเก้า ต้องผ่านการรับรองจากสถาบันศิลปะการต่อสู้ที่เป็นทางการ ได้รับใบรับรองจึงจะถือว่าเป็นนักสู้มืออาชีพ ประโยชน์ที่สำคัญที่สุดของการเป็นนักสู้มืออาชีพคือสามารถสมัครเข้าทำงานในเขตนอกได้ เช่น บริษัทการค้าขนาดใหญ่ที่ต้องการบุกเบิกในเขตนอก จำเป็นต้องใช้นักสู้มืออาชีพเท่านั้น แม้เขตนอกจะอันตราย แต่ก็หมายถึงโอกาส เฉพาะนักสู้มืออาชีพเท่านั้นที่มีคุณสมบัติไปทำงานบางอย่างในเขตนอกได้
ดังนั้น ใบรับรองนักสู้มืออาชีพจึงหายากมาก คนทั่วไปจำนวนมากต้องฝึกฝนหลายปีจึงได้รับใบรับรองนักสู้มืออาชีพ แล้วไปทำงานในบริษัทใหญ่ ถูกส่งไปประจำที่เขตนอก รายได้ก็ค่อนข้างสูง
ในชมรมวิชายุทธทั้งหมด มีเพียงชวีเฉินคนเดียวที่มีความสามารถระดับสี่และได้รับใบรับรองนักสู้มืออาชีพ แม้ชวีเฉินจะเป็นผู้หญิงและพูดจาเบาๆ แต่เธอเป็นอัจฉริยะในการฝึกฝนอย่างแท้จริง ความฝันของเธอคือการเป็นนักสู้มืออาชีพ และแม้กระทั่งทำลายล็อคพันธุกรรมเพื่อเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์
เหนือระดับเก้าขึ้นไปคือผู้ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ นั่นเป็นอีกระดับหนึ่ง แม้แต่นักสู้มืออาชีพ คนส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าคิดฝันว่าจะสามารถทำลายล็อคพันธุกรรมเพื่อกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ได้
เมื่อเห็นหลินเฟิงคุยกับสองนางฟ้าแห่งชมรมวิชายุทธอย่างสนุกสนาน สมาชิกชมรมหลายคนต่างอิจฉาริษยา โดยเฉพาะตู้เฉียงที่อยู่ในกลุ่มคน ดวงตาเผยแววเย็นชา
ไม่นาน คนในชมรมวิชายุทธก็มากันมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายมีคนมาที่ชมรมราวสองร้อยคน เมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้ว ชวีเฉินในฐานะประธานชมรมวิชายุทธก็ขึ้นไปบนเวที ประกาศเสียงดัง "วันนี้ชมรมวิชายุทธของเรามีเกียรติได้เชิญท่านเล่ยเซิง นักสู้มืออาชีพระดับเจ็ดมาสอน ขอเชิญทุกคนต้อนรับ"
เสียงปรบมือดังกึกก้อง เล่ยเซิงที่หลับตาพักผ่อนอยู่ก็ลืมตาขึ้นทันที เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบกวาดมองผ่านนักเรียนทุกคน
"พวกเธอทุกคนฝึกศิลปะการต่อสู้ ต่างรู้ถึงความแตกต่างระหว่างวิชายุทธและเทคนิคการต่อสู้ วิชายุทธฝึกร่างกาย สามารถค่อยๆ เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง จนทำลายล็อคพันธุกรรมกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ ส่วนเทคนิคการต่อสู้คือเทคนิคการใช้พลัง เทคนิคการต่อสู้ วันนี้ฉันจะสอนเกี่ยวกับเทคนิคการต่อสู้เป็นหลัก โดยยกตัวอย่างพลังวัวกระทิง"
"พลังวัวกระทิงเป็นวิชายุทธ์ฮิงอี้แบบดั้งเดิม ซึ่งก็คือเทคนิคการต่อสู้ที่สร้างขึ้นจากการเลียนแบบสัตว์ร้าย เทคนิคการต่อสู้นี้มีพลังมหาศาลและดุดัน เป็นเทคนิคที่ใช้แรงทำลายวิธี แม้จะมีเพียงสามท่าเท่านั้น แต่แต่ละท่าล้วนมีแก่นแท้ของวัวกระทิงอยู่ในนั้น การรู้ท่าเป็นเพียงขั้นเริ่มต้น การใช้ได้คล่องแคล่วและรู้จักรับมือกับท่าต่างๆ นั่นคือความชำนาญ และการที่สามารถใช้ท่าได้อย่างคล่องแคล่วจนเกิดผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน รับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้ นั่นถึงจะเรียกว่าเชี่ยวชาญ"
"แน่นอน วันนี้สิ่งที่ผมจะพูดถึงไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเรื่องของเจตนาแท้! เหนือความเชี่ยวชาญขึ้นไปยังมีเจตนาแท้ อย่างเช่นพลังวัวกระทิง เมื่อเข้าใจเจตนาแท้แล้ว ตัวคุณทั้งหมดจะกลายเป็นเหมือนวัวกระทิงตัวจริง ในตอนนั้นพลังวัวกระทิงถึงจะเรียกได้ว่าบรรลุเป้าหมาย สามารถปลดปล่อยพลังที่ไม่เคยมีมาก่อนออกมาได้!"
เล่ยเซิงพูดอย่างกระตือรือร้น ส่วนใหญ่พูดถึงวิธีเข้าใจเจตนาแท้ของเทคนิคการต่อสู้ เทคนิคการต่อสู้จะต้องเข้าใจเจตนาแท้ถึงจะใช้ได้อย่างลื่นไหล แสดงว่าได้เรียนรู้เทคนิคนี้อย่างสมบูรณ์ และสามารถแสดงบทบาทที่น่าอัศจรรย์ในการต่อสู้
หลินเฟิงฟังอย่างตั้งใจ เพราะเทคนิคการต่อสู้พลังวัวกระทิงนี้เป็นการเลียนแบบวัวกระทิง หลังจากฝึกท่าง่ายๆ เหล่านั้นแล้ว เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนจมดิ่งลงไปในนั้น ในส่วนลึกของร่างกายมีความรู้สึกกระวนกระวายแฝงอยู่
"เอาละ ทุกคนลองฝึกซ้อมด้วยตัวเองได้"
เล่ยเซิงพูดจบก็นั่งลงข้างๆ อีกครั้ง ไม่พูดอะไรอีก ดูเหมือนจะเย็นชาไปบ้าง ส่วนหลายคนก็เพิ่งได้ยินเรื่องเจตนาแท้เป็นครั้งแรก ต่างรู้สึกแปลกใหม่ พากันฝึกท่าต่างๆ
ในตอนนี้ ตู้เฉียงเห็นหลินเฟิงดูเหมือนกำลังหลับตาฝึกท่าอยู่ ในหัวของเขาก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที จึงพูดเสียงดังว่า "ผมเพิ่งฝึกพลังวัวกระทิงได้ความเข้าใจบางอย่าง ไม่เอาเป็นว่าให้ผมลองประลองกับสมาชิกคนอื่นดูสักหน่อย จะได้ช่วยให้ทุกคนเข้าใจพลังวัวกระทิงได้ดีขึ้น"
ทุกคนต่างพยักหน้าเห็นด้วย ชวีเฉินรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง โดยเฉพาะสายตาของตู้เฉียงที่มองไปที่หลินเฟิงเป็นระยะ ยิ่งทำให้ชวีเฉินรู้สึกกังวล แต่เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ตู้เฉียงก็ตะโกนเสียงดังว่า "หลินเฟิง เมื่อกี้เห็นนายฝึกท่าได้ไม่เลว มาลองประลองพลังวัวกระทิงกับผมสักหน่อยไหม?"
ทุกคนเงียบลงทันที หลินเฟิงแทบไม่มีตัวตนในชมรมวิชายุทธ และทุกคนก็รู้ว่าหลินเฟิงร่างกายไม่แข็งแรง ผอมบาง แต่กลับสนิทสนมกับชวีเฉิน ย่อมทำให้ตู้เฉียงที่พยายามจีบชวีเฉินอยู่ไม่พอใจ
ครั้งนี้ตู้เฉียงมีเจตนาซ่อนเร้น
"ตู้เฉียง ถ้าจะประลอง ฉันจะประลองกับนาย"
หลินซียืนขึ้นมาทันที เธอรู้ดีถึงอาการป่วยของพี่ชายหลินเฟิง จะยอมให้ตู้เฉียงสมใจได้อย่างไร?
ชวีเฉินก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าไม่พอใจ แต่ตู้เฉียงกลับจ้องหลินเฟิงแน่วแน่พลางพูดว่า "หลินเฟิง ถ้าแค่ประลองท่ายังไม่กล้า แล้วจะฝึกวิชายุทธทำไม รีบออกจากชมรมวิชายุทธไปซะ"
ตู้เฉียงตวาดเสียงดัง เห็นได้ชัดว่าวันนี้ถึงหลินเฟิงจะไม่ยอมประลองกับเขา เขาก็ต้องทำให้หลินเฟิงอับอาย ถ้าสามารถบีบให้หลินเฟิงออกจากชมรมวิชายุทธได้ก็ยิ่งดี
"ได้ ผมจะลอง!"
หลินเฟิงที่จมอยู่ในความรู้สึกประหลาดของพลังวัวกระทิง รู้สึกกระวนกระวายในใจ ราวกับต้องระบายออกมา ดังนั้น เขาจึงลืมตาขึ้นและตอบรับตู้เฉียง


## บทที่ 4 กลับบ้าน

"พี่ อย่าทำเป็นเก่งไปหน่อยเลย"
"ไม่ต้องห่วง ไม่เป็นไร"
หลินเฟิงตบไหล่หลินซีเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขึ้นเวที ทั้งชมรมวิชายุทธเงียบกริบ พวกเขารู้สึกว่าหลินเฟิงที่ก้าวขึ้นเวทีในตอนนี้ ดูไม่เหมือนคนป่วยขี้โรคอย่างที่เคยเป็นเลย
ตู้เฉียงก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเล็กน้อย แต่เขาก็มั่นใจในพละกำลังของตัวเอง เขาเป็นนักรบระดับสาม สมรรถภาพร่างกายใกล้จะถึงระดับนักสู้มืออาชีพแล้ว ดังนั้น การจัดการกับหลินเฟิงที่ดูอ่อนแอจะเป็นเรื่องยากอะไร?
"ดีมาก หลินเฟิง ดูให้ดีล่ะ ก้าววัวโต้ภูเขา!"
นี่คือท่าแรกของพลังวัวกระทิง ตู้เฉียงก็มีพรสวรรค์อยู่ไม่น้อย ในเวลาสั้นๆ เขาสามารถใช้ท่าของพลังวัวกระทิงได้แล้ว และดูเหมือนจะคล่องแคล่วมากด้วย
แต่ในสายตาของหลินเฟิง ท่าก้าววัวโต้ภูเขาของตู้เฉียงมีแต่รูปลักษณ์ภายนอก ไร้ซึ่งจิตวิญญาณภายใน เป็นแค่ของเลียนแบบเท่านั้น
หลินเฟิงค่อยๆ หลับตาลง เขากำลังรู้สึกถึงความปั่นป่วนในร่างกาย ความปั่นป่วนนี้ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ระเบิดออกมาในร่างกายราวกับภูเขาไฟปะทุ
"โครม"
หลินเฟิงลืมตาขึ้น แต่ตอนนี้ดวงตาของเขากลับเหมือนสัตว์ร้าย เต็มไปด้วยความดุร้าย เขาออกหมัดโดยธรรมชาติ เป็นท่าก้าววัวโต้ภูเขาเช่นกัน
ในขณะนั้น หลินเฟิงราวกับกลายร่างเป็นวัวกระทิงตัวจริง เมื่อเขาใช้ท่าก้าววัวโต้ภูเขา ตู้เฉียงก็รู้สึกเหมือนเห็นวัวกระทิงดุร้ายกำลังเหยียบย่ำเขาอย่างรุนแรง
"โครม"
สีหน้าของตู้เฉียงเปลี่ยนเป็นตกตะลึง ใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด ทั้งร่างของเขาราวกับถูกหัวรถจักรชน ทั้งจากภายนอกและภายใน แขนหักในทันทีส่งเสียงดังกร๊อบ ทั้งร่างถูกกระแทกกระเด็นออกไปนอกเวที หมดสติไปในทันที
หมัดเดียว ตู้เฉียงพ่ายแพ้!
ในขณะนั้น ภายในชมรมวิชายุทธเงียบกริบ พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อว่าคนที่ยืนอยู่บนเวทีคือหลินเฟิงที่ปกติดูอ่อนแอและขี้โรคคนเดิม
"พี่ เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"หลินเฟิง เป็นยังไงบ้าง?"
หลินซีและชวีเฉิน สองสาวงามรีบวิ่งขึ้นเวทีมาถามไถ่อาการของหลินเฟิง หลินซีก็พอเข้าใจได้ แต่ชวีเฉินนั้น แม้แต่คนโง่ก็มองออกว่าเธอมีใจให้หลินเฟิงไม่ธรรมดา
สิ่งนี้ทำให้สมาชิกชมรมวิชายุทธมากมายรู้สึกท้อแท้ และแน่นอนว่าหลายคนก็อิจฉา มองดูตู้เฉียงรองประธานชมรมที่นอนสลบอยู่บนพื้น หลินเฟิงดูเหมือนจะมีปัญหาหรือ?
คนที่มีปัญหาจริงๆ คือตู้เฉียงต่างหาก!
"เร็ว เร็วเข้า พาพี่ตู้เฉียงส่งโรงพยาบาล"
มีคนตื่นตัวและรีบพาตู้เฉียงไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนอย่างทุลักทุเล กิจกรรมของชมรมวิชายุทธครั้งนี้ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้แล้วอย่างเห็นได้ชัด มีคนบาดเจ็บ และยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก
"ฉึก"
เล่ยเซิงนักสู้มืออาชีพที่ดูเย็นชามาตลอดราวกับค้นพบบางสิ่ง เงยหน้าขึ้นจ้องมองหลินเฟิงแน่วนิ่งพลางถามว่า: "เจ้าเข้าใจถึงจิตแท้วัวกระทิงแล้วหรือ?"
"จิตแท้วัวกระทิง? ข้าก็ไม่แน่ใจ เพียงแต่รู้สึกว่าในชั่วขณะนั้น ราวกับตัวข้าได้กลายเป็นวัวกระทิง..."
หลินเฟิงไม่แน่ใจว่าสิ่งที่พูดออกมาคือจิตแท้หรือไม่ แต่ในช่วงเวลานั้น เขารู้สึกว่าตัวเองได้กลายเป็นวัวกระทิงจริงๆ สมองเต็มไปด้วยความคิดบ้าคลั่งและรุนแรง แม้ตอนนี้เขายังรู้สึกไม่สบายตัวอยู่
"ใช่แล้ว นั่นคือจิตแท้วัวกระทิง ไม่คิดว่าเจ้าจะเข้าใจถึงจิตแท้วัวกระทิงได้ ไม่แปลกที่สามารถชกหมัดเมื่อครู่ได้"
เล่ยเซิงส่ายหน้าแล้วยื่นนามบัตรให้หลินเฟิงพลางกล่าว: "นี่คือนามบัตรของข้า เจ้ามีพรสวรรค์ในการฝึกวิชายุทธมาก หากสนใจ สามารถมาหาข้าที่สโมสรเฟิงหยวนได้"
หลินเฟิงรับนามบัตรไว้ เล่ยเซิงก็จากชมรมวิชายุทธไปทันที ส่วนเขาก็ถูกน้องสาวพยุงกลับไปที่ห้องเช่า
หลังจากน้องสาวกลับไป หลินเฟิงรีบเปิดดูแผงหน้าปัดคุณสมบัติ และแน่นอน ในช่องทักษะมีการเปลี่ยนแปลงใหม่
"ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อเนื่องสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ), พลังวัวกระทิง (บรรลุเป้าหมาย, เข้าใจจิตแท้วัวกระทิง)"
เมื่อนึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่อีกครั้ง โดยเฉพาะตอนที่เขาใช้พลังวัวกระทิงในห้องเช่า เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงความรุนแรง ราวกับได้กลายเป็นวัวกระทิง นี่คือจิตแท้วัวกระทิง แต่เขากลับไม่สามารถควบคุมได้อย่างคล่องแคล่ว ดูเหมือนจะมีความรู้สึกสูญเสียการควบคุม
"นี่คือผลข้างเคียงของการผสานยีนหรือ?"
หลินเฟิงมีข้อสงสัย การที่เขาสามารถเข้าใจจิตแท้วัวกระทิงได้เร็วขนาดนี้ คงเกี่ยวข้องอย่างแนบแน่นกับการที่เขาผสานยีนหม่างหนิว เพราะคนอื่นต้องการเข้าใจจิตแท้วัวกระทิงนั้นยากมาก แต่เขาผสานยีนหม่างหนิวแล้ว ในแง่หนึ่งเขาก็คือ "วัวกระทิง" ตัวจริง เมื่อเขาเป็นวัวกระทิง การเข้าใจจิตแท้วัวกระทิงจะไม่ง่ายหรือ?
เจตนาแท้ของเทคนิคการต่อสู้นั้นสำคัญมาก สามารถปลดปล่อยพละกำลังได้หลายเท่าของตัวเอง น่ากลัวมากในการต่อสู้ แต่หลินเฟิงก็ต้องควบคุมผลข้างเคียงของการผสานยีนให้ดี ต้องไม่ให้อารมณ์รุนแรงของยีนหม่างหนิวมีอิทธิพล มิฉะนั้นเขาอาจกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ควบคุมไม่ได้จริงๆ
การผสานยีนอาจมีข้อดีมากมาย แต่ก็ยังมีผลข้างเคียงบางอย่าง ต้องใช้เจตจำนงที่แข็งแกร่งมากเพื่อปราบปรามเจตจำนงของยีนอื่น
แต่หลินเฟิงก็คิดวิธีหนึ่งได้ เขาเริ่มฝึกฝนพลังวัวกระทิงอย่างจริงจัง ปรับตัวกับอารมณ์รุนแรงต่างๆ ของพลังวัวกระทิง เพื่อค่อยๆ ปราบปรามอารมณ์รุนแรงของวัวกระทิงที่หลงเหลืออยู่ในร่างกาย
......
วันที่สองเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หลินเฟิงและหลินซีมีเรียนไม่มากในวันหยุด โดยปกติทั้งสองคนจะกลับบ้านสักครั้ง
แต่เช้าตรู่ หลินซีก็มาหาหลินเฟิงที่ห้องเช่าของเขา เมื่อวานหลินเฟิงเอาชนะตู้เฉียงบนเวทีต่อสู้ได้ ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจมาก โดยเฉพาะหลินซีที่รู้ว่าหลินเฟิงมีโรคประหลาด จึงรู้สึกเป็นห่วงอยู่ในใจ
"พี่ ร่างกายพี่ไม่เป็นไรจริงๆ นะ?"
"แน่นอนว่าไม่เป็นไร ไม่งั้นจะเอาชนะตู้เฉียงได้ยังไง?"
หลินเฟิงพูดพร้อมรอยยิ้ม หลังจากที่เขาได้รับเครื่องผสานยีนและผสานยีนหม่างหนิวแล้ว ทุกวันเขารู้สึกเหมือนมีพลังไม่มีวันหมด ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาก
"ฉันลืมถามไปเลย เมื่อวานพี่เอาชนะตู้เฉียงได้ยังไงกันแน่?"
หลินซีรู้สึกอยากรู้มาก แต่เมื่อวานเป็นห่วงร่างกายของหลินเฟิงจึงไม่ได้ถาม
หลินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เรื่องนี้สักวันต้องบอกครอบครัว แต่เรื่องเครื่องผสานยีนบอกไม่ได้ ดังนั้นหลินเฟิงจึงพูดคลุมเครือว่า "ช่วงนี้ฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ผลดี แต่ก็มีข้อสงสัยหลายอย่าง ต้องกลับไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดดูก่อน"
"ใช่ๆ รีบกลับไปตรวจร่างกายอย่างละเอียดเถอะ ร่างกายพี่ต้องไม่มีปัญหาอะไรนะ"
หลินซีรู้สึกกังวล จึงออกจากโรงเรียนพร้อมกับหลินเฟิง นอกโรงเรียนมีรถยนต์หรูสีดำคันหนึ่งจอดรออยู่แล้ว นี่เป็นรถประจำตำแหน่งที่พ่อแม่ของหลินเฟิงส่งมารับส่งหลินเฟิงและหลินซีกลับบ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์
เมื่อเข้าไปในรถ รถก็ค่อยๆ เคลื่อนตัว หลินเฟิงมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง แต่ในใจค่อยๆ สงบลง จริงๆ แล้วเขายังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง เขาไม่แน่ใจเลยว่าโรคประหลาดของเขาจะรักษาได้ด้วยยีนที่ผสานหรือไม่
ไม่นานนัก รถค่อยๆ แล่นเข้าไปในหมู่บ้านหรู และจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง หลินเฟิงและหลินซีลงจากรถ เดินตรงเข้าบ้าน
"พ่อ แม่"
เมื่อเข้าไปในบ้าน ก็เห็นชายวัยกลางคนใส่แว่นตากรอบทอง ดูภูมิฐาน นี่คือหลินสง พ่อของหลินเฟิงและหลินซี
หลินสงสร้างตัวจากศูนย์ ก่อตั้งหลินชี่กรุ๊ปที่ยิ่งใหญ่ เป็นกลุ่มบริษัทชั้นนำในเมืองจงไห่ นับว่าเป็นมังกรในวงการธุรกิจ
ส่วนลั่วซิ่วถิง แม่ของพวกเขา ก็เป็นนักออกแบบเสื้อผ้าชื่อดัง ก่อตั้งกลุ่มบริษัทแฟชั่น แต่ภายหลังได้ควบรวมกับหลินชี่กรุ๊ป แต่เธอยังคงเป็นที่ปรึกษาด้านแฟชั่น
ครอบครัวแบบนี้ไม่ขาดเงิน และด้วยเหตุนี้ แม้หลินเฟิงจะเป็นโรคประหลาด แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังมีชีวิตที่ดี
ทุกสุดสัปดาห์ หลินสงและลั่วซิ่วถิงจะวางมือจากงานที่ยุ่ง กลับมาอยู่กับลูกชายหลินเฟิงในวันหยุด เพราะพวกเขารู้ว่า หลินเฟิงอาจมีเวลาเหลืออยู่ไม่มาก
"พ่อแม่คะ รีบให้หมอหลิวมาตรวจพี่สามเร็วค่ะ"
หลินซีพูดอย่างร้อนใจทันทีที่กลับถึงบ้าน
"หลินเฟิงเป็นอะไรหรือ?"
หลินสงและลั่วซิ่วถิงรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที พวกเขารู้ว่าโรคประหลาดของลูกชายอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันได้ตลอดเวลา ดังนั้นที่บ้านจึงสร้างห้องพยาบาลมืออาชีพไว้โดยเฉพาะ พร้อมหมอประจำ เพื่อตรวจร่างกายลูกชายได้ทุกเมื่อ
หลินซีเล่าเรื่องคร่าวๆ ให้ฟัง บิดามารดาสกุลหลินมองหน้ากัน ในดวงตาฉายแววไม่อยากเชื่อ แต่ก็มีความกังวลอยู่บ้าง
"เฟิงเอ๋อร์ ลูกฝึกวิชายุทธได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน จะไม่ใช่เพราะร่างกายมีปัญหาอะไรใช่ไหม? พ่อจะรีบเรียกหมอหลิวมาตรวจที่ห้องพยาบาลเดี๋ยวนี้"
ทุกคนในครอบครัวต่างรู้สึกกังวล
"พ่อ แม่ ผมคงไม่เป็นไรหรอก รู้สึกสบายดี อ้อ พี่ใหญ่ยังไม่กลับมาเหรอครับ?"
"พี่ชายเจ้ายุ่งกับงาน บริษัทใหญ่โตขนาดนั้นต้องให้เขาดูแล"
หลินสงอธิบายสั้นๆ ตระกูลหลินมีบุตรชายสามคนและบุตรสาวหนึ่งคน คนโตหลินหยงได้รับการฝึกฝนจากหลินสงให้เป็นทายาทบริษัท คอยช่วยหลินสงดูแลบริษัทมาตลอด
คนที่สองหลินไห่เข้ากองทัพ และได้ยศพันโท ได้รับความชื่นชอบจากนายพลท่านหนึ่ง ถือว่าปักหลักในวงการทหารได้แล้ว นับเป็นความภาคภูมิใจของทั้งบิดาและมารดา
คนที่สามคือหลินเฟิง คนสุดท้ายคือหลินซี
ในตระกูลหลิน พี่ชายคนโตและคนที่สองล้วนเป็นความภาคภูมิใจของตระกูล ส่วนหลินซีแม้อายุยังน้อย แต่ก็มีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้พอสมควร อนาคตมีโอกาสสูงที่จะเป็นนักสู้มืออาชีพ และด้วยการสนับสนุนของตระกูลหลิน ความสำเร็จก็คงไม่น้อย
มีเพียงหลินเฟิงที่เป็นโรคประหลาดมาตั้งแต่เด็ก แม้จะได้รับความรักจากทั้งครอบครัว แต่ก็ไม่มีทางรักษาโรคประหลาดของเขาได้ ตอนนี้บิดามารดาสกุลหลินขอเพียงให้หลินเฟิงมีความสุขกับชีวิตที่เหลืออยู่อีกไม่กี่ปี
หมอหลิวรีบมาทันทีที่ได้รับโทรศัพท์ เขาตรวจดูหลินเฟิงคร่าวๆ แต่ดูไม่ค่อยแน่ใจ จึงพูดว่า "พาคุณชายเฟิงเข้าห้องพยาบาลเถอะ จะได้ตรวจอย่างละเอียด"
ดังนั้น ทุกคนในครอบครัวจึงพาหลินเฟิงเข้าห้องพยาบาล ห้องพยาบาลนี้มีอุปกรณ์ที่ทันสมัยที่สุด แค่สร้างห้องพยาบาลห้องเดียวก็ใช้เงินหลายร้อยล้าน มีเพียงตระกูลหลินที่ร่ำรวยเท่านั้นถึงจะสร้างห้องพยาบาลเฉพาะสำหรับรักษาหลินเฟิงได้
หลินเฟิงรู้สึกกังวลใจ แม้เขาจะผสานยีนหม่างหนิวแล้ว และรู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงกว่าที่เคยเป็นมา แต่เขาก็ไม่มั่นใจเกี่ยวกับโรคประหลาดที่เป็นมาตั้งแต่เด็ก
เมื่อการตรวจแต่ละอย่างดำเนินไป สีหน้าของหมอหลิวก็ยิ่งดูเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ สมาชิกตระกูลหลินทุกคนต่างพลอยรู้สึกตื่นตระหนกไปด้วย


## บทที่ 5 พลังของหลินเฟิง

"คุณหมอหลิว มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?"
หลินสงและลั่วซิ่วถิงต่างก็กังวลใจ พวกเขาจ้องมองสีหน้าของคุณหมอหลิวอย่างเคร่งเครียด
คุณหมอหลิววางรายงานการตรวจลง พูดด้วยสีหน้าประหลาดว่า "มีความผิดปกติ ผิดปกติมากจริงๆ ตามผลการตรวจ อวัยวะของคุณชายเฟิงยังคงเสื่อมถอยเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลง แต่ร่างกายของคุณชายเฟิงกลับมีการเปลี่ยนแปลงอย่างมาก โดยเฉพาะเซลล์ต่างๆ ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยพลังชีวิต นี่มันผิดปกติมากๆ"
คุณหมอหลิวพูดๆ หยุดๆ อธิบายวกวนไปมา ใช้คำศัพท์เฉพาะทางมากมาย ทำให้คนฟังงงไปหมด แต่หลังจากที่คุณหมอหลิวอธิบายอย่างละเอียด ทุกคนก็เข้าใจแล้ว
อาการป่วยของหลินเฟิงยังไม่หาย อวัยวะยังคงเสื่อมถอย แต่ร่างกายของหลินเฟิงตอนนี้กลับไม่เหมือนคนป่วย เซลล์มีพลังชีวิตสูง ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยพละกำลัง พูดง่ายๆ คือตอนนี้หลินเฟิงแข็งแรงมาก
เรื่องนี้มันผิดปกติอยู่แล้ว หลินเฟิงเป็นคนไข้อาการหนัก แต่ก่อนร่างกายอ่อนแอมาก สู้ผู้ใหญ่ไม่ได้ แต่ตอนนี้กลับแข็งแรงกว่าผู้ใหญ่หลายเท่า จะไม่ให้คุณหมอหลิวรู้สึกสับสนได้อย่างไร?
หลินสงครุ่นคิดแล้วพูดว่า "คุณหมอครับ ก็คือว่าโรคของเฟิงเอ๋อร์ยังไม่หาย แต่ร่างกายกลับแข็งแรงมาก ผิดหลักความเป็นจริงใช่ไหม?"
"เอ่อ... ใช่ครับ เป็นอย่างนั้น"
คุณหมอหลิวลังเลพูดไม่ชัดเจน ก็เพราะเหตุผลนี้นี่แหละ เขาจะพูดได้อย่างไรว่าหลินเฟิงเป็นคนขี้โรค ไม่มีทางที่จะมีร่างกายแข็งแรงขนาดนี้ได้
"คุณหมอครับ ถ้าเฟิงเอ๋อร์ฝึกศิลปะการต่อสู้จนประสบความสำเร็จล่ะครับ?"
"ฝึกศิลปะการต่อสู้จนสำเร็จ? ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็อาจจะเกิดกรณีแบบนี้ได้..."
คุณหมอหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง นึกถึงความเป็นไปได้นี้ แล้วเขาก็เข้าใจ ตระกูลหลินมีอิทธิพลมาก อาจจะหาวิธีบางอย่างให้หลินเฟิงพัฒนาศิลปะการต่อสู้อย่างก้าวกระโดด นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
"ได้ครับ คุณหมอ ขอบคุณที่มาครับ"
หลังส่งคุณหมอหลิวกลับไป ทุกคนในครอบครัวก็มารวมตัวกันรอบๆ หลินเฟิง แม้ว่าครอบครัวจะไม่ได้ถาม แต่หลินเฟิงก็อธิบายเองว่า "ช่วงนี้ผมฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ผลดีจริงๆ รู้สึกว่าทั้งร่างกายเต็มไปด้วยพละกำลัง มีพลังงานเต็มเปี่ยมทุกวัน เหมือนผมไม่ใช่คนป่วยเลย"
แต่หลินเฟิงรู้ดีว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตา เขายังคงเป็นคนไข้อาการหนัก และรักษาไม่หาย ดูเหมือนว่าการผสานยีนหม่างหนิวก็ไม่สามารถรักษาโรคประหลาดของเขาได้
อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของเครื่องผสานยีนทำให้หลินเฟิงมีความหวังในการฝึกศิลปะการต่อสู้อีกครั้ง ขอเพียงแค่สามารถฝึกได้ อาศัยเครื่องผสานยีน เขาก็จะสามารถพัฒนาตัวเองทีละขั้น จนกระทั่งทำลายล็อคพันธุกรรม กลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ได้ ตอนนั้นโรคประหลาดของเขาก็จะหายเองตามธรรมชาติ
เขามีเวลาสามปี สามปีในการทำลายล็อคพันธุกรรมและกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ หลินเฟิงไม่รู้ว่าเคยมีใครทำได้หรือไม่ แต่เขาไม่มีทางเลือก เขาต้องทุ่มเททุกอย่างและพยายามทำให้ได้
หลินสงมีรอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก มองหลินเฟิงอย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า "เฟิงเอ๋อร์ การที่ลูกฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ก็ดีแล้ว แต่ก่อนลูกฝึกมาตลอดแต่ไม่มีความคืบหน้า ตอนนี้ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จแล้ว พ่อกับแม่สนับสนุนการฝึกของลูกอย่างเต็มที่ ถ้าลูกต้องการอะไรในการฝึก บอกทางบ้านได้เลย ทางบ้านจะสนับสนุนอย่างเต็มที่แน่นอน!"
บางทีหลินสงอาจจะเดาได้ว่าการพัฒนาศิลปะการต่อสู้ของหลินเฟิงที่ก้าวกระโดดนั้นคงมีเหตุผลอื่นแอบแฝงอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เขาแค่ห่วงใยหลินเฟิงเท่านั้น ขอแค่หลินเฟิงมีความสุข เขาก็พร้อมจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ เพราะบางทีหลินเฟิงอาจจะมีเวลาเหลือแค่สามปีเท่านั้น
ส่วนเรื่องที่จะทำลายล็อคพันธุกรรมให้ได้ภายในสามปีเพื่อก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์นั้น หลินสงไม่กล้าแม้แต่จะคิด ถ้าการทำลายล็อคพันธุกรรมง่ายขนาดนั้น คงมีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์เดินเกลื่อนถนนไปหมดแล้ว
บิดามารดาสกุลหลินกำชับอีกสักพัก จากนั้นก็ให้หลินเฟิงพักผ่อนในห้องพยาบาล ในห้องพยาบาลมีอุปกรณ์รักษาพยาบาลที่ดีที่สุด ทุกครั้งที่หลินเฟิงรู้สึกไม่สบาย ก็จะมาพักที่ห้องพยาบาลนี้
เมื่อเห็นว่าพ่อแม่ออกจากห้องพยาบาลไปแล้ว หลินเฟิงก็ลุกขึ้นจากเตียง เขากำมือทดสอบแขน รู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง การตรวจร่างกายที่บ้านครั้งนี้ทำให้เขาเข้าใจสภาพร่างกายของตัวเองอย่างละเอียด อุปกรณ์ตรวจสอบทั่วไปไม่สามารถตรวจพบสภาพยีนของเขาได้ ความจริงแล้วยีนของเขาได้ผสานรวมกับยีนหม่างหนิวแล้ว จึงทำให้สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ยีนหม่างหนิวยังเติบโตไม่เต็มที่ ในห้องพยาบาลมีสารอาหารขั้นสูงจำนวนมาก หลินเฟิงจึงฉวยโอกาสนี้ทำให้ยีนหม่างหนิวเติบโตอย่างสมบูรณ์ในเวลาอันสั้นที่สุด
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเริ่มฉีดสารอาหารเข้าร่างกายโดยตรง หนึ่ง สอง สาม...
หลินเฟิงฉีดสารอาหารติดต่อกันห้าหลอด เขารู้สึกว่าร่างกายเหมือน "กระหาย" มาก ดูดซึมสารอาหารอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่ร่างกายที่ผอมบางของเขาก็ค่อยๆ แข็งแรงขึ้น
แน่นอน นี่เป็นเพียงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย เมื่อสวมเสื้อผ้าก็มองไม่ออก แต่หลินเฟิงสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของเขาได้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
แต่ก่อนเมื่อฉีดสารอาหาร หลินเฟิงมักจะหลับไป เพราะตอนนั้นร่างกายของเขาอ่อนแอมาก ไม่สามารถรับสารอาหารมากได้ ดังนั้นร่างกายจึงป้องกันตัวเองด้วยการหลับ
แต่ตอนนี้ร่างกายของหลินเฟิงแข็งแรงกว่าคนปกติประมาณสี่เท่า ดังนั้นร่างกายจึงถือว่าแข็งแรงมาก แม้จะฉีดสารอาหารขั้นสูงติดต่อกันห้าหลอด ก็แค่รู้สึกอิ่มแน่นเท่านั้น ไม่ได้หลับในทันที
หลังผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หลินเฟิงลืมตาขึ้น เขานึกในใจ เครื่องผสานยีนบนข้อมือก็ปรากฏขึ้นทันที พร้อมฉายภาพข้อมูลต่างๆ ของหลินเฟิงในปัจจุบัน
ร่างกาย: 8.41
พละกำลัง: 8.18
ความคล่องตัว: 6.56
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อเนื่องสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ), พลังวัวกระทิง (บรรลุเป้าหมาย, เข้าใจจิตแท้วัวกระทิง)
การผสานยีน: ยีนหม่างหนิว (ผสาน 100%, ผสานสมบูรณ์แล้ว)
ความจุดีเอ็นเอ: 6%
สมรรถภาพร่างกายของหลินเฟิงได้เปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ร่างกายและพละกำลังแทบจะแข็งแกร่งกว่าผู้ใหญ่ทั่วไปแปดเท่า ความคล่องตัวก็มากกว่าหกเท่า
นี่คือการพัฒนาแบบไหนกัน? เพียงแค่สองสามวัน ร่างกายของหลินเฟิงก็มีการพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ สมรรถภาพร่างกายระดับนี้สามารถเทียบชั้นกับนักสู้มืออาชีพระดับสูงได้แล้ว
หลินเฟิงเดินมาที่เครื่องวัดพละกำลังในห้องพยาบาล แม้ว่าข้อมูลร่างกายของเขาจะดูยอดเยี่ยม แต่มันก็เป็นเพียงตัวเลขชุดหนึ่งเท่านั้น เขาอยากจะลองดูด้วยตัวเองว่าตอนนี้พละกำลังของเขาแข็งแกร่งแค่ไหน
ดังนั้น เขาจึงสูดหายใจลึก ย่อตัวลงเล็กน้อย จากนั้นก็เกร็งเอว รวบรวมพลังทั้งหมดไว้ที่หมัดขวา แล้วต่อยเครื่องวัดอย่างแรง
"ปัง"
เสียงดังทึบ หลินเฟิงรีบมองตัวเลขบนเครื่องวัดพละกำลัง
"895 กิโลกรัม!"
นี่มันพละกำลังที่ใกล้ 900 กิโลกรัมเชียวนะ แม้แต่หลินเฟิงเองก็ตกใจ จริงๆ แล้วเมื่อเห็นว่าร่างกายและพละกำลังของเขาเป็น 8 เท่าของคนทั่วไป เขาก็พอจะคาดเดาได้แล้ว โดยทั่วไปผู้ใหญ่ปกติจะออกแรงได้ประมาณ 100 กิโลกรัม ด้วยสมรรถภาพร่างกายของหลินเฟิงในตอนนี้ การออกแรงได้เกือบ 900 กิโลกรัมจึงเป็นเรื่องปกติ
มาตรฐานขั้นต่ำของนักสู้มืออาชีพ หรือนักรบระดับสี่ คือต้องมีพละกำลังถึง 500 กิโลกรัม แค่จุดนี้ หลินเฟิงก็มีพละกำลังเกือบสองเท่าของมาตรฐานแล้ว
อย่างไรก็ตาม นี่ยังไม่ใช่สภาวะที่แข็งแกร่งที่สุดของหลินเฟิง นักสู้ย่อมต้องมีเทคนิคการต่อสู้ เมื่อครู่หลินเฟิงแค่โจมตีธรรมดา เขายังไม่ได้ใช้เทคนิคการต่อสู้เลย
ดังนั้น หลินเฟิงจึงสูดหายใจลึกอีกครั้ง ในสมองของเขาปรากฏภาพวัวกระทิงที่ดุร้าย ในขณะนี้ หลินเฟิงราวกับกลายร่างเป็นวัวกระทิงที่โหดร้าย
"พลังวัวกระทิง!"
"ปัง"
ครั้งนี้เสียงดังกว่าครั้งก่อน แม้แต่เครื่องวัดพละกำลังก็ยังสั่น จากนั้นเครื่องวัดพละกำลังก็แสดงตัวเลข "1,920 กิโลกรัม"
"ฮึ่ย"
หลินเฟิงสูดลมหายใจเฮือก 1,920 กิโลกรัม นี่มันเกือบจะเป็นสองเท่าของพละกำลังเดิม พลังวัวกระทิงสามารถเพิ่มพละกำลังของเขาได้เป็นสองเท่า มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ ไม่แปลกเลยที่ในชมรมวิชายุทธ เขาสามารถต่อยตู้เฉียงที่มีฝีมือไม่ธรรมดาจนสลบไปได้
แน่นอน คนทั่วไปที่ฝึกเทคนิคการต่อสู้คงไม่แข็งแกร่งขนาดนั้น แต่หลินเฟิงได้ผสานยีนหม่างหนิว และบังเอิญเข้าใจจิตแท้วัวกระทิง พลังวัวกระทิงที่แสดงออกมาจึงแตกต่างอย่างมาก
พละกำลัง 1,920 กิโลกรัม หลินเฟิงก็ไม่รู้ว่าอยู่ในระดับไหน เพราะการทดสอบนักสู้มืออาชีพนอกจากจะมีมาตรฐานขั้นต่ำ 500 กิโลกรัมแล้ว ในการแข่งขันจัดอันดับก็ต้องทดสอบการต่อสู้จริง แข่งขันด้วยการต่อสู้จริง ไม่ได้แข่งขันด้วยตัวเลข
บางคนอาจจะมีพละกำลังไม่มาก แต่มีความเร็วสูง ก็ยังสามารถรับมือกับคู่ต่อสู้ได้ ตัวอย่างของการใช้ความอ่อนเอาชนะความแข็งแกร่งในแวดวงนักรบมีมากมายนับไม่ถ้วน
หลินเฟิงก็ไม่เคยต่อสู้กับนักสู้มืออาชีพมาก่อน ดังนั้นเขาจึงได้แต่คาดเดาคร่าวๆ ในใจว่าตอนนี้เขาน่าจะไม่ด้อยไปกว่านักรบระดับเจ็ด หรืออาจจะแข็งแกร่งกว่าด้วยซ้ำ
หลินเฟิงเหมือนก้าวกระโดดขึ้นไปสู่จุดสูงสุดในทันที กลายเป็นนักสู้มืออาชีพระดับสูงในพริบตา ดูเหมือนความฝันแต่หลินเฟิงรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากเครื่องผสานยีน
"เครื่องผสานยีนยังสามารถผสานยีนอื่นๆ ได้อีก แม้ว่าความจุดีเอ็นเอตอนนี้จะเพิ่งถึงแค่ 6% แต่ก็ต้องผสานยีนที่เหมาะสมที่สุด ต้องพิจารณาอย่างละเอียด และควรเลือกเทคนิคการต่อสู้ที่สอดคล้องกัน เพื่อให้เข้าใจถึงเจตนาแท้ของศิลปะการต่อสู้"
หลินเฟิงเริ่มวางแผนการผสานยีนในอนาคต ความจุดีเอ็นเอของเขายังเหลืออีกมาก สามารถผสานยีนได้อีกหลายอย่าง แต่ไม่สามารถผสานไปมั่วๆ ได้ เช่น การผสานยีนแมวหรือหมา จะมีประโยชน์อะไร? เป็นการเสียความจุดีเอ็นเอไปเปล่าๆ
และเมื่อการผสานยีนบางอย่างสามารถทำให้เข้าใจเจตนาแท้ของศิลปะการต่อสู้ได้ การผสมผสานทั้งสองอย่างย่อมดีกว่า สิ่งนี้ต้องใช้เวลาในการคัดเลือกอย่างช้าๆ หลินเฟิงก็ไม่รีบร้อน เมื่อมีเครื่องผสานยีน เขาจะลดระยะเวลาในการฝึกฝนร่างกายของนักสู้ทั่วไป ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็สามารถบรรลุถึงระดับที่นักสู้ทั่วไปต้องใช้เวลาหลายปีหรือสิบกว่าปี
ด้วยเหตุนี้เอง หลินเฟิงจึงยิ่งต้องคัดเลือกยีนที่จะผสานอย่างพิถีพิถัน
...
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ หลินซีก็ลากหลินเฟิงมาที่สวน พูดอย่างลึกลับว่า "พี่คะ คืนนี้ว่างไหม? วันนี้ในเมืองมีงานแสดงแฟชั่น พี่ไปเดินเที่ยวกับหนูหน่อยนะ"
หลินเฟิงมองหลินซีแวบหนึ่ง แล้วถามขึ้นทันทีว่า "บอกมาสิ นอกจากเธอแล้วใครจะไปอีก?"
"มีพี่ชวีเฉินด้วยค่ะ"
หลินซีรู้ว่าปิดบังหลินเฟิงไม่ได้ จึงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
"บอกมา นี่เป็นความคิดของเธอหรือของชวีเฉิน?"
"พี่ ไม่เข้าใจความรู้สึกของพี่ชวีเฉินหรือ? นี่เป็นความคิดของหนูเอง แต่พี่ชวีเฉินก็ตกลงด้วย พี่คะ ไปกับหนูสักครั้งนะ หนูสัญญากับพี่ชวีเฉินไปแล้วว่าพี่จะต้องไป"
หลินเฟิงเงียบไป ที่จริงเขารู้ดีว่าชวีเฉินมีใจให้เขา แต่เพราะโรคประหลาดของเขา เขามีเวลาแค่สามปี เขาไม่อยากทุ่มเทความรู้สึกใดๆ มิฉะนั้นหลังจากสามปีผ่านไป จะเหลือเพียงความเศร้าและความเจ็บปวดไม่สิ้นสุด
"หลินซี เธอควรรู้สถานการณ์ของพี่ พี่กับชวีเฉินไม่มีทาง..."
"พี่คะ คิดมากไปทำไม? ไม่ว่าสถานการณ์ของพี่จะเป็นยังไง การมีความสุขเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เอาล่ะ หนูถือว่าพี่ตกลงแล้วนะ หนูจะไปรับพี่ชวีเฉินก่อน เดี๋ยวเราเจอกันที่ร้านกาแฟซิงกวงที่เฉิงเป่ย แล้วค่อยไปดูงานแสดงด้วยกัน"
พูดจบ หลินซีก็ไม่สนใจว่าหลินเฟิงจะตกลงหรือไม่ เธอหมุนตัวเดินจากไปทันที
หลินเฟิงส่ายหัว แต่เขาก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า นั่งรถของบ้าน มุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟซิงกวงที่เฉิงเป่ย


## บทที่ 6 เหตุการณ์ไม่คาดคิด

ที่ร้านกาแฟสตาร์ไลท์ หลินเฟิงนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่างคนเดียว เขาสั่งกาแฟหนึ่งแก้ว ฟังเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ในร้าน มองผู้คนที่สัญจรไปมาไม่ขาดสายนอกหน้าต่าง จิตใจกลับรู้สึกสงบอย่างประหลาด
หลายปีมานี้ หลินเฟิงแทบไม่ได้ออกจากบ้านเลย เขาเองก็ไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเองกลายเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบเข้าสังคม แต่ตอนนี้ที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟ ความรู้สึกกลับแตกต่างไปมาก
บางทีอาจเป็นเพราะในใจมีความหวัง เมื่อคนเรามีความหวัง มองอะไรก็ดูดีไปหมด
นั่งอยู่ในร้านกาแฟได้ครึ่งชั่วโมง โทรศัพท์ของหลินเฟิงก็ดังขึ้น เป็นสายจากน้องสาวหลินซี
"หลินซี เธออยู่ไหนแล้ว?"
"พี่คะ หนูกับพี่ชวีเฉินเพิ่งออกจากหอ ไอ้ตู้เฉียงนั่นน่ารำคาญจริงๆ ไปดักรอที่หน้าหอพี่ชวีเฉิน พยายามตามตื๊อพี่เขา"
"พวกเธอไม่เป็นไรใช่ไหม ให้พี่ไปรับไหม?"
"ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่ชวีเฉินจัดการได้ พี่รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวพวกหนูก็ถึงแล้ว"
วางสายแล้ว หลินเฟิงก็เอนหลังพิงเก้าอี้ ตั้งใจฟังเสียงเปียโนที่สาวชุดขาวกำลังบรรเลงอยู่ในร้าน
"คุณลูกค้าคะ กาแฟของคุณเย็นแล้ว ต้องการเปลี่ยนแก้วใหม่ไหมคะ?"
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง พนักงานร้านเดินมาถามหลินเฟิง กาแฟบนโต๊ะเย็นชืดแล้ว แต่เขายังไม่ได้จิบสักอึก
"เปลี่ยนให้แก้วนึง"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว ทำไมหลินซีกับชวีเฉินยังไม่มาอีก เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหลินซี
"ขออภัย เบอร์ที่ท่านเรียกปิดเครื่องอยู่"
"ปิดเครื่อง?"
หลินเฟิงรู้สึกแปลกใจ ปกติน้องสาวแทบไม่เคยปิดเครื่อง หรือว่าแบตหมด? หลินเฟิงคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หาเบอร์ชวีเฉิน เขาลังเลแล้วก็กดโทรออก
"ขออภัย เบอร์ที่ท่านเรียกปิดเครื่องอยู่"
เสียงแจ้งปิดเครื่องเหมือนกันทำให้หลินเฟิงสะดุ้งตื่น ทั้งหลินซีและชวีเฉินปิดเครื่องพร้อมกัน มันดูไม่ค่อยปกติ ถ้าเป็นเรื่องบังเอิญก็บังเอิญเกินไปแล้ว
ในการคุยกับหลินซีก่อนหน้านี้ หลินเฟิงได้ยินหลินซีพูดถึงตู้เฉียงที่ตามตื๊อชวีเฉิน หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
คิดถึงตรงนี้ หลินเฟิงก็ไม่มีอารมณ์จะนั่งรอในร้านกาแฟต่อ เขาให้คนขับรถพาไปมหาวิทยาลัยจงไห่ทันที
ไม่นาน หลินเฟิงก็มาถึงมหาวิทยาลัยจงไห่ ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เขาเห็นรถสปอร์ตสีแดงของน้องสาวหลินซีจอดอยู่ริมถนน
"รถอยู่ที่นี่แต่ยังไม่ได้ขับไป? เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว เป็นไปไม่ได้!"
หลินเฟิงรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาทันที เขานึกถึงตู้เฉียง จึงรีบมุ่งหน้าไปที่หอพักของตู้เฉียงทันที
ที่หอพักชายของมหาวิทยาลัยจงไห่ เพื่อนร่วมห้องของตู้เฉียงต่างรู้สึกแปลกใจ วันนี้ตู้เฉียงไม่ได้ไปสารภาพรักกับชวีเฉินหรอกหรือ? ทำไมกลับมาเร็วขนาดนี้ และดูสีหน้าซีดเซียว เหงื่อท่วมตัวของเขาแล้ว ช่างดูแปลกประหลาด
แต่เพื่อนร่วมห้องไม่มีใครถาม ตู้เฉียงเป็นคนหยิ่งยโส ไม่ค่อยมีเพื่อนในหอพัก ส่วนใหญ่เป็นพวกชอบอยู่คนเดียว เห็นสภาพตู้เฉียงแบบนี้ คงสารภาพรักไม่สำเร็จ พวกเขาไม่อยากไปแตะต้องเรื่องซวยๆ แบบนี้
ความจริงเรื่องของตู้เฉียง เพื่อนร่วมห้องรู้กันดี ตู้เฉียงตามจีบชวีเฉินหนึ่งในสองสาวงามแห่งชมรมวิชายุทธ แต่ชวีเฉินไม่เคยสนใจตู้เฉียงเลย แม้แต่คนโง่ก็รู้ว่าชวีเฉินมีใจให้หลินเฟิงจากคณะชีววิทยา
ตอนนี้ตู้เฉียงไปบังคับสารภาพรัก จะมีผลดีออกมาได้ยังไง?
ตู้เฉียงนั่งเงียบอยู่บนเตียง สีหน้าซีดขาว ริมฝีปากถึงกับเขียวคล้ำ เรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ตู้เฉียงไม่ได้รู้สึกเสียใจหรือเสียดาย มีแต่ความหวาดกลัว
เขาไม่คิดเลยว่าจ้าวผิงจะบ้าคลั่งขนาดนั้น แต่เดิมวันนี้ตู้เฉียงไปสารภาพรักกับชวีเฉิน เขายังพาจ้าวผิงเพื่อนสนิทไปด้วย
ถึงอย่างไรท่านชายจ้าวก็เป็นคนที่มีน้ำหนักที่สุดในกลุ่มเพื่อน และจ้าวผิงก็กำลังตามจีบหลินซีด้วย ดังนั้นวันนี้ตู้เฉียงจึงไปที่หน้าหอของชวีเฉินเพื่อสารภาพรัก แต่ชวีเฉินกลับแสดงท่าทีปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด
นี่ทำให้ตู้เฉียงรู้สึกเสียหน้ามาก เพราะมีคนเห็นเหตุการณ์มากมาย
หลังจากที่ชวีเฉินและหลินซีออกจากหอพักไป จ้าวผิงก็เสนอแผนชั่วร้าย ให้จับตัวชวีเฉินและหลินซีมาสนุกด้วยกัน ตู้เฉียงคิดว่าจ้าวผิงแค่พูดเล่น แต่เมื่อออกมานอกมหาวิทยาลัย จ้าวผิงก็สั่งให้บอดี้การ์ดจับตัวหลินซีและชวีเฉินจริงๆ
ตู้เฉียงตกใจมาก เขาไม่คิดว่าจ้าวผิงจะทำจริงและบ้าคลั่งขนาดนี้ ไม่พูดถึงชวีเฉิน แค่หลินซีคนเดียว ตู้เฉียงก็รู้ว่าเขาไม่กล้ายุ่ง ถึงแม้จะดูเหมือนว่าเขากับหลินเฟิงแย่งชิงความรักกัน แต่เขาเป็นคนของตระกูลหลิน เขาจะกล้าร่วมมือกับจ้าวผิงทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร
ดังนั้น ตู้เฉียงจึงไม่กล้าอยู่กับจ้าวผิงอีกต่อไป เขารีบกลับหอพักทันที แต่เขาก็ยังกลัว เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเขา ถ้าชวีเฉินและหลินซีเป็นอะไรไป จ้าวผิงอาจจะไม่เป็นไรเพราะฐานะไม่ธรรมดา แต่เขาจะต้องซวยแน่ๆ
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้..."
ตู้เฉียงมองด้วยสายตาเลื่อนลอย เขารู้สึกไร้พลังเป็นครั้งแรก
"โครม"
ทันใดนั้น ประตูหอพักก็ถูกเตะเปิดออก หลินเฟิงกวาดตามองด้วยสายตาคมกริบ และเห็นตู้เฉียงที่หน้าซีดอยู่ในห้อง เขาคว้าตัวตู้เฉียงทันทีและถามเสียงเย็น "ตู้เฉียง น้องสาวฉันกับชวีเฉินอยู่ไหน?"
ถึงแม้ตู้เฉียงจะกลัว แต่เมื่อเห็นหลินเฟิง เขาก็รู้สึกโกรธ จึงหัวเราะเย็นชาและพูดว่า "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน?"
"ไม่พูดงั้นเหรอ?"
หลินเฟิงไม่พูดเปลืองกับตู้เฉียง เขาต่อยหน้าตู้เฉียงทันที เลือดไหลเต็มปากและฟันหลุดไปหลายซี่ และพลังงานที่แผ่ออกมาจากตัวหลินเฟิงนั้นน่ากลัวมาก ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง คนอื่นๆ ในหอพักต่างก็เงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไร
"พูดมา พวกเขาอยู่ที่ไหน?"
น้ำเสียงของหลินเฟิงเย็นชามาก เย็นจนน่ากลัว ตู้เฉียงรู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง สายตาของหลินเฟิงดูเหมือนจะฆ่าคนได้ ในที่สุดตู้เฉียงก็ทนไม่ไหว
"ฉันจะพูด ฉันจะพูดทั้งหมด หลินเฟิง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันจริงๆ เป็นจ้าวผิง เขาตามจีบน้องสาวนายหลินซีมาตลอด แต่หลินซีไม่เคยให้โอกาสเขา จ้าวผิงโกรธมาก วันนี้เลยจับตัวหลินซีไป แล้วก็จับชวีเฉินไปด้วย นายรีบไปช่วยพวกเขาเถอะ"
เมื่อได้ยินว่าหลินซีและชวีเฉินถูกจับตัวไป หลินเฟิงอยากจะฆ่าตู้เฉียงให้ตาย แต่เขายังคงรักษาความสงบไว้ได้ และถามต่อว่า "จ้าวผิงเป็นใคร?"
"จ้าวผิงเป็นเพื่อนร่วมชั้นของน้องสาวนายหลินซี ได้ยินว่าครอบครัวเขามีอิทธิพลมาก และทำอะไรก็ไม่เกรงใจใคร แต่ฉันไม่คิดจริงๆ ว่าเขาจะกล้าขนาดนี้ กล้าจับตัวน้องสาวนายกับชวีเฉินไป"
"จ้าวผิงไปไหน?"
"ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้ทะเบียนรถของจ้าวผิง"
ตู้เฉียงกลัวจริงๆ จึงพูดทุกอย่างที่รู้ออกมาโดยไม่ลังเล
หลินเฟิงโยนตู้เฉียงลงพื้นแล้วเดินออกไปทันที ไม่ว่าตู้เฉียงจะมีส่วนร่วมในเรื่องนี้หรือไม่ ถ้าน้องสาวหลินซีและชวีเฉินเป็นอะไรไป เขาจะทำให้ตู้เฉียงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต!
หลินเฟิงออกจากมหาวิทยาลัย เขารู้ว่าเรื่องนี้ใหญ่เกินไป เขาคนเดียวทำไม่ได้ ยิ่งตอนนี้น้องสาวตกอยู่ในอันตราย ก็ยิ่งต้องขอความช่วยเหลือจากครอบครัว
ดังนั้น เขาจึงรีบโทรหาพ่อหลินสงทันที "พ่อครับ เกิดเรื่องแล้ว น้องถูกจับตัวไป คนที่จับชื่อจ้าวผิง เป็นเพื่อนร่วมชั้นของน้อง พ่อช่วยตรวจสอบประวัติเขาหน่อย แล้วก็ ผมรู้ทะเบียนรถของจ้าวผิง พ่อช่วยให้คนตรวจสอบว่าตอนนี้รถของจ้าวผิงอยู่ที่ไหน?"
วางสายแล้ว หลินเฟิงก็รอเงียบๆ
ผ่านไปสามนาที โทรศัพท์ของหลินเฟิงก็ดังขึ้น เป็นโทรศัพท์จากพ่อ
"เฟิงเอ๋อร์ ตอนนี้ลูกอยู่ที่มหาวิทยาลัยอย่าเพิ่งไปไหน อย่าใจร้อน พ่อหารถของจ้าวผิงเจอแล้ว พ่อจะส่งคนไปช่วยหลินซี"
น้ำเสียงของหลินสงในโทรศัพท์เคร่งเครียดมาก นอกจากกลัวว่าหลินเฟิงจะใจร้อนทำเรื่องผิดพลาด ก็คงมีเรื่องอื่นด้วย
"พ่อครับ จ้าวผิงมีฐานะพิเศษใช่ไหม?"
"เฟิงเอ๋อร์ เรื่องนี้ลูกไม่ต้องยุ่ง พ่อจะจัดการเอง"
"พ่อครับ หลินซีเป็นน้องสาวผม เขาตกอยู่ในอันตราย ผมไม่อาจไม่สนใจได้ ตอนนี้น้องตกอยู่ในอันตราย ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร เราก็ต้องช่วยน้องก่อน พ่อครับ บอกที่อยู่ของจ้าวผิงให้ผมหน่อย"
ปลายสายเงียบไปนาน ในที่สุดหลินสงก็บอกที่อยู่ให้หลินเฟิง
หลินเฟิงวางสายทันทีและบอกคนขับรถว่า "รีบไปวิลล่าป่ามืดให้เร็วที่สุด"
รถยนต์พุ่งออกไปทันที หลินเฟิงนั่งอยู่ในรถ แต่สายตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งนับหมื่นปี และในใจก็มีความรู้สึกโหดร้ายกำลังก่อตัวขึ้น
"ต้องไม่เป็นอะไร..."


## บทที่ 7 การช่วยเหลือ

ในห้องหรูหราที่วิลล่าป่ามืด ชวีเฉินและหลินซีถูกมัดทั้งตัว มองดูชายหนุ่มในชุดลำลองสีแดงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาหวาดกลัว
"จ้าวผิง นายรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่? รีบปล่อยพวกเราเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นถ้าครอบครัวฉันรู้เรื่อง นายจะต้องแย่แน่!"
แม้หลินซีจะตกใจ แต่เธอยังคงสงบสติได้มากกว่าชวีเฉิน
จ้าวผิงถือแก้วไวน์แดงในมือ ไวน์สีแดงเข้มดั่งเลือดส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เขาหลับตาลงด้วยความเคลิบเคลิ้มก่อนจะพูดพร้อมรอยยิ้ม: "หลินซี ฉันสืบประวัติเธอมาหมดแล้ว ก็แค่หลินชี่กรุ๊ปเท่านั้นเอง แค่นี้ไม่ทำให้ฉันกลัวหรอก ในสายตาคนอื่นหลินชี่กรุ๊ปอาจจะยิ่งใหญ่ แต่สำหรับฉันมันไม่ได้มีค่าอะไรเลย ฮ่ะๆ วันนี้ต่อให้ฉันทำอะไรเธอ ครอบครัวเธอจะทำอะไรฉันได้? ฮ่าๆๆ..."
ดวงตาของจ้าวผิงเผยแววคลั่ง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าหลินซี เขาค่อยๆ บีบใบหน้าของเธอแล้วสูดหายใจลึก ราวกับรู้สึกมึนเมา
"ช่างน่าหลงใหลจริงๆ หลินซี โอ้ หลินซี จริงๆแล้วฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะใช้วิธีนี้หรอก แต่เธอช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียเหลือเกิน ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็จำเป็นต้องใช้วิธีแบบนี้แล้ว"
พูดจบ จ้าวผิงก็หันไปมองชวีเฉินพร้อมยิ้มเย็นชา: "แล้วก็ชวีเฉินด้วย ฮึ ตู้เฉียงไอ้ขี้ขลาดนั่น ใกล้จะได้แล้วแท้ๆ แต่ดันไม่กล้า ก็ดีเหมือนกัน ถึงฉันจะไม่ชอบผู้หญิงแบบเธอ แต่ก็ถือว่าเป็นสาวสวยคนนึง ฉันจะได้สนุกด้วยเลย"
"จ้าวผิง หยุดเดี๋ยวนี้ ฉันเป็นนักสู้มืออาชีพ อยู่ภายใต้การคุ้มครองของสมาคมนักรบอาชีพ นายอย่าทำอะไรบ้าๆ"
ชวีเฉินก็พยายามหาทางออก สมาคมที่เธอพูดถึงคือองค์กรสำหรับนักสู้มืออาชีพ โดยปกตินักสู้มืออาชีพทุกคนจะเข้าร่วมสมาคมนี้
หากมีอะไรเกิดขึ้นกับนักสู้มืออาชีพ สมาคมศิลปะการต่อสู้อาชีพจะให้ความสนใจ ชวีเฉินเป็นนักรบระดับสี่และมีใบรับรองนักสู้มืออาชีพ เธอเป็นสมาชิกของสมาคมนักรบอาชีพ
"สมาคมนักรบอาชีพ? แค่นักสู้ระดับต่ำ จะทำอะไรฉันได้?"
ดูท่าทางไม่เกรงกลัวของจ้าวผิง เรื่องแบบนี้คงไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำ
และสถานะของจ้าวผิงต้องไม่ธรรมดาแน่ ในห้องยังมีชายวัยกลางคนอีกคนที่ก้มหน้านิ่งเหมือนพระนั่งสมาธิ ไม่สนใจการกระทำของจ้าวผิงเลย
แต่ชวีเฉินรู้ว่าคนผู้นี้น่ากลัวแค่ไหน เธอและหลินซีถูกเขาจับได้ แม้เธอจะเป็นนักรบระดับสี่ แต่ก็ไม่สามารถต่อต้านได้เลย
คนผู้นี้ต้องเป็นนักรบระดับหกขึ้นไป หรืออาจจะแข็งแกร่งกว่านั้น!
การมีนักสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้เป็นบอดี้การ์ด สถานะของจ้าวผิงต้องไม่ธรรมดาแน่ ไม่แปลกที่เขาจะกล้าทำอะไรโดยไม่เกรงกลัว แต่ชวีเฉินและหลินซีก็ไม่อาจปล่อยให้จ้าวผิงทำตามใจชอบได้
"จ้าวผิง ไอ้บ้า ถ้าพี่ชายฉันรู้เรื่องนี้ เขาต้องฆ่านายแน่"
หลินซีร้องไห้ออกมา มือของจ้าวผิงเริ่มจากแก้มของเธอแล้วไล่ลงมาตามลำคอขาวเนียน แล้วหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอิ่มของหลินซี
หลินซีไม่เคยถูกดูถูกเช่นนี้มาก่อน
"พี่ชายของเธอน่ะเหรอ? พี่ใหญ่หลินหยง ก็แค่นักธุรกิจเท่านั้น พี่รองหลินไห่ ก็แค่นายทหารยศพันโท จะทำอะไรได้? ส่วนพี่สาม ฮ่าๆ ก็แค่คนป่วย เธอหวังให้เขามาช่วยเหรอ?"
จ้าวผิงหัวเราะบ้าคลั่ง พฤติกรรมยิ่งเลยเถิดมากขึ้น
"ฉีก!"
จ้าวผิงฉีกเสื้อผ้าของหลินซี เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่สว่างจ้า จ้าวผิงดูเหมือนจะตื่นเต้นมากขึ้น ส่วนหลินซีน้ำตาไหลอาบแก้ม ในตอนนี้ เธอสิ้นหวังจริงๆ
"ช่วยด้วย..."
"ตอนนี้ไม่มีใครช่วยเธอได้หรอก"
จ้าวผิงเลียริมฝีปาก สีหน้าวิปริตของเขาทำให้หลินซีกลัวมาก แต่ทั้งตัวของเธอถูกมัดไว้ ไม่สามารถขยับได้เลย วันนี้เธอจะต้องถูกสัตว์ร้ายอย่างจ้าวผิงทำร้ายจริงๆหรือ?
ชวีเฉินก็บิดตัวอย่างบ้าคลั่ง เธอไม่ยอมให้หลินซีถูกล่วงละเมิด แต่ถึงแม้เธอจะเป็นนักสู้มืออาชีพ ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากเชือกพิเศษที่มัดร่างกายได้
"จ้าวผิง ไอ้บ้า หยุดเดี๋ยวนี้นะ..."
ชวีเฉินตะโกนด้วยความโกรธ แต่จ้าวผิงไม่สนใจเลย ยังคงฉีกเสื้อผ้าของหลินซีต่อไป
ในห้องเหลือเพียงเสียงหัวเราะชั่วร้ายของจ้าวผิง และเสียงร้องไห้ด่าทอของผู้หญิงสองคน
ทันใดนั้น บอดี้การ์ดที่นั่งหลับตาเหมือนพระนั่งสมาธิก็ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
"ใครน่ะ?"
บอดี้การ์ดพุ่งไปที่ประตูใหญ่ทันที แต่ก็สายไปแล้ว ประตูถูกเตะพังด้วยแรงมหาศาล ทั้งที่เป็นประตูเหล็ก แต่กลับถูกเตะพังในทีเดียว ตามด้วยร่างหนึ่งที่พุ่งเข้ามาเหมือนสายฟ้า
"หลินซี!"
หลินซีและชวีเฉินต่างเงยหน้ามองไปที่ประตู พวกเธอเห็นร่างๆหนึ่ง ร่างที่ทำให้พวกเธอดีใจจนน้ำตาไหล
"พี่ชาย..."
หลินซีร้องไห้ด้วยความดีใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าคนแรกที่มาถึงจะเป็นพี่ชายคนที่สามอย่างหลินเฟิง
"หลินเฟิง ระวัง!"
ท่ามกลางควันฝุ่นที่ปกคลุม ร่างหนึ่งได้เคลื่อนเข้ามาใกล้หลินเฟิงอย่างเงียบกริบ นั่นคือบอดี้การ์ดของจ้าวผิง ชวีเฉินก็ถูกบอดี้การ์ดของจ้าวผิงจัดการด้วยท่าเดียวเช่นกัน
จ้าวผิงถูกขัดจังหวะจนหมดอารมณ์ เขาพูดด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว "จับตัวมันไว้ ข้าจะหักขาทั้งสองข้างของมัน แล้วให้มันลืมตาดูว่าข้าจะเล่นงานหลินซีกับแฟนของมันยังไง ฮ่าๆ"
จ้าวผิงเริ่มมีอาการ "วิปลาส" แล้ว เขารู้สึกโกรธแค้นที่หลินเฟิงมาทำลายแผนการของเขา เขาต้องทำให้หลินเฟิงได้รับความอับอายให้ได้
"ไสหัวไป!"
หลินเฟิงวิ่งเข้าไปในห้อง สิ่งแรกที่เห็นคือน้องสาวหลินซีในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย เรื่องนี้แทบจะทำให้หลินเฟิงคลั่ง ความรู้สึกโหดร้ายในสมองของเขาดูเหมือนจะควบคุมไม่ได้ และระเบิดออกมาในทันที
"โครม"
สมองของหลินเฟิงว่างเปล่า อารมณ์โหดร้ายผลักดันให้เขาพุ่งหมัดออกไปในทันที พลังอันดุดันราวกับวัวป่าตัวจริง
"ก้าววัวโต้ภูเขา!"
หลินเฟิงซัดหมัดอย่างรุนแรง ปลดปล่อยพลังเกือบสองพันกิโลกรัมออกมาในทันที สองพันกิโลกรัมก็คือสองตัน เมื่อปลดปล่อยออกมาในทันที นี่มันพลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน? บอดี้การ์ดที่เคยเย็นชา ตอนนี้สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"โครม"
เสียงดังทึบ บอดี้การ์ดถูกพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ซัดกระเด็น ก่อนจะร่วงลงพื้นอย่างหนัก แขนของเขาถูกทุบจนแหลกละเอียด ศีรษะกระแทกพื้นจนเละเป็นโคลนเลือด ตายสนิทไม่มีทางฟื้น
หนึ่งท่า บอดี้การ์ดตาย!
ทั้งห้องพลันเงียบกริบ จ้าวผิงที่เมื่อครู่ยังมีสายตาบ้าคลั่งถึงกับชะงักงัน จากนั้นเมื่อมองดูหลินเฟิงที่ดุดัน ความบ้าคลั่งในดวงตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
บอดี้การ์ดของเขาเป็นนักรบมืออาชีพเจ็ดดาว นั่นคือนักรบระดับสูงตัวจริง! ในเมืองขนาดกลางหลายแห่ง นักรบระดับเจ็ดสามารถยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง และกลายเป็นผู้มีชื่อเสียงในท้องถิ่นได้
แต่ตอนนี้ นักรบที่แข็งแกร่งขนาดนี้กลับรับหมัดเดียวของหลินเฟิงไม่ได้ ถูกซัดตายคาที่ หลินเฟิงยังจะเป็นคนป่วยที่ไหนกัน? นี่มันชัดๆ ว่าเป็นสัตว์ร้ายที่ดุดันต่างหาก!
หลินเฟิงฆ่าคนแล้ว ถ้าเป็นปกติ เขาอาจจะรู้สึกคลื่นไส้ รู้สึกกลัว รู้สึกปรับตัวไม่ได้ แต่ในตอนนี้ เขากลับไม่มีแม้แต่ความคิดที่จะมองศพบนพื้นสักครั้ง
หลินเฟิงก้าวยาวๆ มาหยุดตรงหน้าจ้าวผิง ตบหน้าเขาอย่างแรง จ้าวผิงกลิ้งไปกับพื้นหลายตลบ ฟันหลุดออกมาพร้อมเลือด
"นายฆ่าฉันไม่ได้ นายฆ่าฉันไม่ได้... ถ้าฆ่าฉัน หลินชี่กรุ๊ปทั้งหมดต้องพังไปด้วย!"
ตอนนั้น จ้าวผิงกรีดร้องด้วยความกลัว เขาไม่อยากตายที่นี่
หลินเฟิงตาแดงก่ำ เขาคว้าตัวจ้าวผิงขึ้นมาราวกับจับไก่ แล้วเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง จนจ้าวผิงมึนงง แต่ยังไม่พอ หลินเฟิงเหยียบลงบนขาทั้งสองข้างของจ้าวผิง
"กร๊อบ"
จ้าวผิงร้องลั่นเหมือนหมูถูกเชือด ขาทั้งสองข้างถูกหลินเฟิงเหยียบจนหัก แต่หลินเฟิงยังไม่หยุด เขามองเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นของน้องสาวหลินซี แล้วยิ้มเย็น ก่อนจะเตะเข้าที่หว่างขาของจ้าวผิง
พละกำลังของหลินเฟิงช่างน่ากลัวเหลือเกิน การเตะครั้งนี้ทำให้หว่างขาของจ้าวผิงแหลกทันที จ้าวผิงร้องด้วยความเจ็บปวดแล้วก็หมดสติไป
"พี่..."
หลินซีเรียกหลินเฟิง หลินเฟิงจึงโยนจ้าวผิงทิ้งไว้บนพื้นราวกับโยนซากหมา เขารีบเดินไปปลดเชือกที่มัดหลินซีและชวีเฉิน แล้วเอาเสื้อคลุมร่างของหลินซี
"ไม่เป็นไรแล้ว ทุกอย่างจบแล้ว"
ความโกรธแค้นในใจหลินเฟิงค่อยๆ จางหาย ส่วนชวีเฉินที่อยู่ข้างๆ กัดฟันพูดว่า "หลินเฟิง เรื่องนี้เป็นความผิดฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะตู้เฉียงมาวุ่นวายกับฉัน ก็คงไม่ลามไปถึงหลินซี"
"เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดเธอ ทั้งตู้เฉียงและจ้าวผิง ฉันจะไม่ปล่อยไว้"
หลินเฟิงมองจ้าวผิง ตอนนี้จ้าวผิงแค่สลบไป ถึงไม่ตาย แต่ต่อไปนี้คงเป็นหมันแล้ว และขาทั้งสองข้างจะฟื้นได้หรือไม่ก็ยากจะบอก
ไม่นาน มีคนจากวิลล่าป่ามืดมาถึงมากมาย เป็นคนที่หลินสงส่งมา แต่เมื่อพวกเขาเห็นภาพตรงหน้า ต่างก็ตกตะลึง โดยเฉพาะบอดี้การ์ดของจ้าวผิง ที่ถูกชกตายด้วยหมัดเดียว
"คุณชายเฟิง จ้าวผิงคนนี้ห้ามฆ่า ประธานสั่งให้พวกเราพาจ้าวผิงกลับไปก่อน"
"งั้นก็พากลับไปเถอะ"
หลินเฟิงโบกมือ แล้วพาหลินซีและชวีเฉินออกจากวิลล่าป่ามืด ชวีเฉินยืนยันจะกลับหอพักที่มหาวิทยาลัย หลินเฟิงจึงให้คนไปส่งชวีเฉินกลับมหาวิทยาลัยก่อน แล้วจึงพาหลินซีกลับบ้าน
ตอนนี้ที่บ้าน ทั้งบิดาสกุลหลิน มารดาสกุลหลิน และแม้แต่พี่ชายคนโตหลินหยง ต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่บ้าน ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียด บรรยากาศหนักอึ้ง


## บทที่ 8 บ้านจ้าว

เมื่อหลินเฟิงพาน้องสาวกลับมา ทุกคนในครอบครัวต่างลุกขึ้นยืน หลินซีวิ่งเข้าไปกอดแม่ลั่วซิ่วถิงและร้องไห้
ลั่วซิ่วถิงเห็นลูกสาวถูกรังแก จึงพูดด้วยความโกรธว่า "เฟิงเอ๋อร์ คนที่รังแกหลินซีอยู่ไหน?"
"ผมพามาด้วยแล้วครับ"
พูดจบ หลินเฟิงก็โบกมือ คนข้างหลังก็เข้ามาทันที สองคนหามจ้าวผิงมาทิ้งไว้บนพื้น เมื่อเห็นจ้าวผิงที่เต็มไปด้วยเลือดและไม่ขยับเขยื้อน หลินสงตกใจรีบถามว่า "เขาตายแล้วหรือ?"
"ยังไม่ตาย แต่ก็พิการแล้ว"
หลินสงสูดหายใจลึก เขามองดูลูกสาวแล้วก็มองดูจ้าวผิงที่นอนอยู่บนพื้น สุดท้ายก็ครุ่นคิดแล้วพูดว่า "พาเขาไปห้องพยาบาลก่อน ห้ามเลือดและรักษาเบื้องต้น อย่าให้เขาตาย"
จ้าวผิงถูกพาตัวไป บรรยากาศในห้องโถงยิ่งเงียบลง ความจริงหลินสงและคนอื่นๆ คงรู้เรื่องที่หลินเฟิงช่วยหลินซีแล้ว แต่พวกเขากลับไม่ถาม กลับทำหน้าวิตกกังวล
"พี่ใหญ่ พี่สืบรู้อะไรมาบ้าง?"
หลินหยงเป็นชายหนุ่มรูปร่างไม่สูง ใส่แว่นตากรอบทอง ดูมีความเป็นนักปราชญ์ บุคลิกคล้ายกับพ่อหลินสงมาก
เขามองดูหลินเฟิงแล้วยิ้มขื่นพูดว่า "น้องสาม นายดุดันเกินไปแล้ว ทำร้ายเขาจนเป็นแบบนี้ จริงๆ แล้วพี่ก็อยากฆ่าเขาเหมือนกัน แต่จ้าวผิงคนนี้มีฐานะไม่ธรรมดา เขาเป็นลูกชายประธานตงไห่กรุ๊ป"
"ตงไห่กรุ๊ป? ผมเคยได้ยิน เป็นหนึ่งในร้อยบริษัทชั้นนำของประเทศ ในการจัดอันดับอยู่สูงกว่าหลินชี่กรุ๊ปของเรานิดหน่อย แต่จะนับว่าเป็นอะไรล่ะ ตงไห่กรุ๊ปจะมาขัดขวางหลินชี่กรุ๊ปของเราได้หรือ?"
"น้องสาม นายเข้าใจผิดแล้ว ถ้าพูดถึงขนาดของบริษัท หลินชี่กรุ๊ปของเราก็ไม่ได้ด้อยกว่าตงไห่กรุ๊ป แม้แต่การทำสงครามธุรกิจ เราก็มั่นใจว่าสู้กับตงไห่กรุ๊ปได้ แต่จุดสำคัญไม่ได้อยู่ที่ตงไห่กรุ๊ป แต่อยู่ที่บ้านจ้าวของตงไห่กรุ๊ป"
"บ้านจ้าวมีอะไรพิเศษหรือ?"
หลินเฟิงฟังออกว่าเบื้องหลังของจ้าวผิงไม่ได้มีแค่ตงไห่กรุ๊ปเท่านั้น
"ให้พ่อพูดเองดีกว่า"
หลินสงหยุดชั่วครู่แล้วพูดเสียงหนักแน่นว่า "คนอื่นในบ้านจ้าวก็ไม่มีอะไร แต่อาของจ้าวผิงมีฐานะพิเศษมาก"
"นักการเมืองหรือ?"
"ไม่ใช่ น่ากลัวกว่านักการเมืองอีก ถ้าแค่นักการเมือง พวกเราใช้อิทธิพลทางเศรษฐกิจที่แข็งแกร่ง ก็ไม่ต้องกลัวบ้านจ้าวหรอก"
"งั้นเป็นคนในกองทัพ?"
"ก็ไม่ใช่ คนในกองทัพก็มีข้อจำกัด เรื่องแบบนี้พวกเขาช่วยจ้าวผิงไม่ได้หรอก"
"แล้วเป็นคนแบบไหนที่ทำให้พี่ใหญ่กับพ่อต้องระวังขนาดนี้?"
"จ้าวตงเซิ่งอาของจ้าวผิง เป็นนักสู้"
"นักสู้มืออาชีพ?"
"ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้แล้ว!"
หลินเฟิงเงียบไป ผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ บ้านจ้าวมีผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์!
แม้ว่าในยุคนี้ แทบทุกคนจะรู้จักผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ หลินเฟิงเองก็ฝันที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์เพื่อรักษาโรคประหลาดของเขา แต่หลินเฟิงก็ยังไม่เคยเห็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ตัวจริง ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์เหล่านี้ดูเหมือนจะลึกลับมาก ปกติไม่ค่อยปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน
"พี่ใหญ่ พ่อ ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์จะปกป้องจ้าวผิงได้เหรอ? เรื่องที่จ้าวผิงทำ ส่งให้ตำรวจ แล้วเราก็รวบรวมหลักฐานให้เร็ว อย่างน้อยก็ต้องติดคุกสิบปี"
หลินเฟิงไม่อยากปล่อยจ้าวผิงไปง่ายๆ
หลินสงยิ้มขื่นพูดว่า "เฟิงเอ๋อร์ ลูกยังจะให้จ้าวผิงติดคุกอีกหรือ? มันเป็นไปไม่ได้หรอก ด้วยพลังงานของบ้านจ้าว แม้จะเข้าคุก ปีหนึ่งครึ่งก็สามารถช่วยจ้าวผิงออกมาได้แล้ว"
"และตอนนี้ลูกทำให้จ้าวผิงพิการแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เราจะหาเรื่องจ้าวผิง แต่เป็นบ้านจ้าวที่จะมาหาเรื่องเราแล้ว"
หลินสงรู้สึกจนปัญญา เมื่อได้ยินว่าลูกสาวถูกจับและเกือบจะถูกล่วงละเมิด เขาก็โกรธจัด อยากจะเฉือนเนื้อจ้าวผิงเป็นพันชิ้น
แต่เหตุผลบอกเขาว่าทำแบบนั้นไม่ได้
ตอนนี้หลินเฟิงทำให้จ้าวผิงพิการแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่สามารถจบลงด้วยดีได้ ความแค้นระหว่างสองฝ่ายได้เกิดขึ้นแล้ว บ้านจ้าวไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ
"พ่อ งั้นเราต้องก้มหัวให้บ้านจ้าวด้วยหรือ?"
"แม้จะก้มหัวให้ก็ไม่ได้ดีอะไร ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลจ้าวก็เพิ่งโทรมาเมื่อกี้ ฮึๆ นั่นมันการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง พวกเขาคิดว่าบ้านหลินเราไม่มีทางสู้เลยหรือไง?"
หลินสงได้ตัดสินใจในใจแล้ว
"พ่อ คุณจะทำยังไงต่อไป?"
หลินเฟิงจ้องมองหลินสงด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
หลินสงได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ พูดว่า: "เฟิงเอ๋อร์ พ่อรู้ว่าลูกอยากฆ่าจ้าวผิง แต่เขาตายไม่ได้ ไม่งั้นเราจะไม่มีทางออกเลย ความแค้นนี้ เราต้องอดทนไว้ก่อน พ่อจะส่งจ้าวผิงกลับบ้านจ้าว ถึงยังไงเขาก็พิการแล้ว ได้รับการลงโทษที่สมควรแล้ว"
"พ่อ ผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์น่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?"
"เฟิงเอ๋อร์ จำไว้นะ ผู้ที่ครอบครองโลกนี้จริงๆ ไม่ใช่นักการเมือง ไม่ใช่พ่อค้า แต่เป็นนักสู้ที่ไม่ใช่มนุษย์! อย่างเช่นนักสู้ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ หลังจากพวกเขาลงนามในข้อตกลงบางอย่างและปฏิบัติตามข้อตกลง พวกเขายังมีสิทธิพิเศษในการฆ่าคนได้ด้วย!"
"ที่พ่อสนับสนุนพี่รองหลินไห่ของลูกให้เข้ากองทัพอย่างเต็มที่ ก็เพราะการเข้ากองทัพจะทำให้เขาได้รับทรัพยากรที่ดีที่สุด แม้ว่าในกองทัพอาจจะมีอันตราย แต่เขาเป็นคนเดียวในครอบครัวเราที่มีความหวังเล็กๆ ที่จะทำลายล็อคพันธุกรรมและกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ได้"
"แม้ว่าเขาจะไม่ได้กลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ แต่การได้เป็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงในกองทัพที่มีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์อยู่ใต้บังคับบัญชา นั่นแหละคือรากฐานที่แท้จริงของการดำรงอยู่ของตระกูลหลินเรา!"
หลินเฟิงรู้สึกตกใจมาก ก่อนหน้านี้พ่อไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้กับเขาเลย เขาคิดว่าที่พี่รองไปกองทัพก็เพราะพี่รองชอบกองทัพ และที่พี่รองเลื่อนตำแหน่งเร็วก็เพราะได้รับการยอมรับจากผู้บังคับบัญชา ที่แท้ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตระกูลหลินสนับสนุนพี่รองอย่างเต็มที่อยู่เบื้องหลัง
นี่คือแผนการสำคัญของตระกูลหลิน มีเพียงพี่ใหญ่หลินหยงกับพ่อแม่เท่านั้นที่รู้ หลินเฟิงป่วยเป็นโรคประหลาดตั้งแต่เด็ก พ่อแม่จึงไม่อาจบอกเรื่องแบบนี้กับหลินเฟิงได้ ส่วนหลินซี เป็นเพียงเด็กผู้หญิงและยังอายุน้อย จึงยิ่งไม่มีทางรู้ความลับเหล่านี้
"พ่อ ผมเข้าใจแล้ว ทำทุกอย่างตามที่พวกคุณคิดเถอะ"
หลินเฟิงรู้สึกหมดอารมณ์ขึ้นมาทันที ก่อนหน้านี้เขาโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ช่วยน้องสาวไว้ได้ คิดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษของบ้าน คิดว่าตัวเองสามารถรับมือกับทุกอย่างได้
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาทำอะไรไม่ได้เลย
"เฟิงเอ๋อร์ เรื่องวันนี้ลูกทำได้ดีมากแล้ว อย่างน้อยหลินซีก็ไม่ได้ถูกรังแก เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ พ่อจะรีบโทรหาพี่รองของลูก เรื่องนี้มีแต่พี่รองของลูกเท่านั้นที่จะแก้ไขได้ หวังว่าพี่รองของลูกจะมีความสำคัญพอในสายตาของท่านผู้นั้น ไม่งั้น ตระกูลหลินเราคงจะลำบากแล้ว"
หลินสงโบกมือ การประชุมครอบครัวจึงจบลง แม่พาหลินซีขึ้นไปพักผ่อน หลินเฟิงก็เดินไปสูดอากาศเย็นๆ ในสวนคนเดียว
ลมเย็นพัดมาปะทะใบหน้า ดูเหมือนจะทำให้หลินเฟิงใจเย็นลงอย่างสิ้นเชิง ก่อนหน้านี้เขาไม่มีความกังวลใดๆ ทุกวันสนใจแต่อาการป่วยของตัวเอง ส่วนเรื่องในบ้าน เขาแทบจะไม่สนใจเลย
แต่ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่า บ้านหลินที่ดูยิ่งใหญ่นั้น แท้จริงแล้วช่างเปราะบางเหลือเกิน
"น้องสาม"
พี่ใหญ่หลินหยงเดินเข้ามา
"พี่ใหญ่ ทำไมพี่มาที่นี่ล่ะ?"
หลินเฟิงมีความประทับใจต่อพี่ใหญ่หลินหยงว่าเป็นคนสุภาพเรียบร้อย นิสัยและอารมณ์ดี แต่รู้สึกว่าขาดความคมกล้าไปนิด
หลินหยงคลายเนคไทที่คอ เขาถอนหายใจยาวๆ แล้วพูดว่า "น้องสาม บางครั้งพี่ก็อิจฉาเธอจริงๆ ที่ไม่ต้องกังวลอะไร ไม่ต้องปวดหัวกับเรื่องวุ่นวายต่างๆ ทุกวัน"
"พี่ใหญ่มีอำนาจรองจากประธานเพียงคนเดียว ดูแลบริษัทใหญ่โตขนาดนี้ยังไม่มีความสุขอีกหรือ?"
"ฉันจะมีความสุขได้ยังไง? ฉันต้องดื่มเหล้าจนดึกดื่นทุกคืน ต้องยิ้มแย้มให้ทุกคนที่เจอ ต้องระมัดระวังตัวในทุกย่างก้าว อย่าคิดว่าหลินชี่กรุ๊ปแข็งแกร่งนัก ความจริงแล้วถ้าก้าวพลาดแค่ก้าวเดียว ก็จะเหมือนดอกไม้ที่บานแค่คืนเดียว พังพินาศในพริบตา ตอนนี้สิ่งที่ฉันหวังที่สุดคือให้น้องรองสามารถทำลายล็อคพันธุกรรมในกองทัพได้ กลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ ถ้าเป็นอย่างนั้นชีวิตฉันก็จะสบายขึ้นมาก"
"ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์สำคัญขนาดนั้นเลยหรือ?"
"จะไม่สำคัญได้ยังไง? บอกเธอแบบนี้แล้วกัน ในบริษัทชั้นนำ 100 อันดับแรกของประเทศ กว่า 50% เป็นบริษัทครอบครัวที่มีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์คอยคุ้มครอง หรือไม่ก็เชิญผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์มาเป็นที่พึ่ง เข้าใจไหม? บางครั้งธุรกิจไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจล้วนๆ แต่เป็นการประลองกำลังเบื้องหลัง และผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ แค่ชื่อของพวกเขาก็คืออำนาจที่ไร้เทียมทานแล้ว!"
หลินเฟิงเงียบไป วันนี้เขาได้รู้ "ความลับ" ที่แท้จริงของครอบครัว ที่แท้ครอบครัวฝากความหวังทั้งหมดไว้กับพี่รองหลินไห่
"พี่รองจะกลับมาเมื่อไหร่?"
สำหรับพี่รองหลินไห่ ความทรงจำของหลินเฟิงจางไปมากแล้ว เพราะหลินไห่เข้ากองทัพตั้งแต่อายุ 16 ปี และอยู่มา 8 ปีแล้ว ยังไม่เคยกลับบ้านเลย
"น้องรองครั้งนี้น่าจะกลับมา ถ้าเขาไม่กลับ บ้านจ้าวคงไม่ยอมเลิกราง้ายๆ แน่ น้องสาม เธอไปพักผ่อนเถอะ เรื่องพวกนี้เธอไม่ต้องกังวล มีพี่กับพี่รองอยู่ เธอแค่ตั้งใจรักษาตัว ขอแค่อาการป่วยของเธอหาย นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว"
หลินหยงตบไหล่หลินเฟิงเบาๆ จากนั้นก็หันหลังกลับขึ้นไปพักผ่อนบนชั้นบน
"ผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์..."
หลินเฟิงพึมพำเบาๆ ในตอนนี้ ความเชื่อมั่นในใจของเขายิ่งแน่วแน่ขึ้น ถึงแม้จะไม่ใช่เพื่อรักษาโรค เขาก็ต้องทำลายล็อคพันธุกรรมให้ได้ เพื่อก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์!


## บทที่ 9

"เฮ้!"
แต่เช้าตรู่ หลินเฟิงก็เริ่มฝึกฝนพลังวัวกระทิงในสวนหลังบ้าน
พลังวัวกระทิงนี้เป็นวิชายุทธที่แท้จริง นอกจากจะช่วยเสริมสร้างร่างกายโดยเฉพาะการฝึกฝนภายในแล้ว ยังรวมถึงเทคนิคการต่อสู้ต่างๆ ถือเป็นการผสมผสานระหว่างวิชายุทธและเทคนิคการต่อสู้เข้าด้วยกัน
ที่จริงแล้ววิชายุทธในปัจจุบันส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ คือผสมผสานกับเทคนิคการต่อสู้
เมื่อหลินเฟิงเริ่มใช้พลังวัวกระทิง ทั่วทั้งร่างโดยเฉพาะภายในร่างกายเกิดเสียงแปลกๆ ราวกับเสียงร้องของวัวกระทิง อวัยวะภายในของเขาแข็งแกร่งขึ้นภายใต้อิทธิพลของพลังวัวกระทิง
นี่คือวิธีฝึกฝนภายใน! เมื่อเทียบกับการฝึกนอกทั่วไปแล้ว วิชายุทธที่มีวิธีฝึกฝนภายในถือว่าไม่เลวเลย แน่นอนว่าพลังวัวกระทิงก็ไม่ถือว่าเป็นวิทยายุทธขั้นสูงอะไร
หลังจากฝึกพลังวัวกระทิงเสร็จ หลินเฟิงก็เปิดหน้าจอเครื่องผสานยีนเพื่อตรวจสอบสภาพร่างกายของเขา
ร่างกาย: 8.46
พละกำลัง: 8.21
ความคล่องตัว: 6.56
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อไปสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ), พลังวัวกระทิง (บรรลุเป้าหมาย, เข้าใจจิตแท้วัวกระทิง)
การผสานยีน: ยีนหม่างหนิว (ผสานสมบูรณ์ 100%, ผสานโดยสมบูรณ์แล้ว)
ความจุดีเอ็นเอ: 6%
"เอ๊ะ? ดูเหมือนร่างกายและพละกำลังจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อยนะ?"
หลินเฟิงสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อย เขาจำได้แม่นว่าเดิมทีร่างกายของเขาอยู่ที่ 8.41 แต่ตอนนี้กลับเป็น 8.46 ส่วนพละกำลังเดิมอยู่ที่ 8.18 ตอนนี้กลับกลายเป็น 8.21
แม้จะเพิ่มขึ้นไม่มากนัก อย่างมากก็แค่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่ยีนหม่างหนิวของเขาก็เติบโตเต็มที่แล้ว การเพิ่มขึ้นของร่างกายและพละกำลังนี้ไม่น่าจะมาจากยีนหม่างหนิว
นอกจากยีนหม่างหนิวแล้ว ช่วงนี้หลินเฟิงก็ฝึกฝนพลังวัวกระทิงอย่างต่อเนื่อง
"หรือว่าพลังวัวกระทิงช่วยเพิ่มร่างกายและพละกำลังของฉัน? ใช่แล้ว พลังวัวกระทิงก็เป็นวิชายุทธ มีวิธีฝึกฝนภายใน คนทั่วไปก็สามารถเพิ่มพูนสมรรถภาพร่างกายด้วยการฝึกฝนวิชายุทธ ฉันก็ย่อมสามารถเพิ่มพูนสมรรถภาพร่างกายด้วยวิชายุทธได้เช่นกัน!"
หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ นี่ถือเป็นความโชคดีที่ไม่คาดคิด เขาเคยมองข้ามเรื่องนี้ไป แม้ว่าเมื่อเทียบกับการเพิ่มพูนโดยตรงจากการผสานยีนแล้ว การเพิ่มพูนสมรรถภาพร่างกายด้วยการฝึกฝนวิชายุทธอาจดูเล็กน้อยมาก แต่ก็มีความหมายที่แตกต่างกัน สมมติว่าในอนาคตความจุดีเอ็นเอของหลินเฟิงถึงขีดจำกัด ไม่สามารถผสานยีนอื่นได้อีก เขาก็ยังสามารถพัฒนาตัวเองด้วยวิชายุทธได้
"น้องสาม รีบเข้ามาเร็ว คนของบ้านจ้าวมาแล้ว"
พี่ใหญ่หลินหยงมีสีหน้าเคร่งเครียด หลินเฟิงก็หยุดฝึกยุทธ เดินตามหลังพี่ใหญ่เข้าไปในห้องรับแขก
ตอนนี้ในห้องรับแขกมีคนมาเพียงสามคน ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนในชุดดำ ที่น่าแปลกคือเขาโกนหัวล้าน แต่หลินเฟิงหันหลังให้อีกฝ่าย จึงมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน
หลินเฟิงมองเห็นบิดาของเขา หลินสง ที่นั่งอยู่ตรงข้าม ดูเหมือนกำลังแบกรับความกดดันมหาศาล จนมีเหงื่อผุดพราวเต็มหน้าผาก
"พ่อ"
หลินเฟิงและหลินหยงรีบเข้าไปหา
"เจ้าเป็นคนทำให้หลานชายข้า จ้าวผิง พิการใช่ไหม?"
"ฉึก"
ทันทีที่ชายชุดดำเอ่ยปาก หลินเฟิงก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล โดยเฉพาะสายตาอันคมกริบ ราวกับดาบคมกล้า จนหลินเฟิงไม่กล้าแม้แต่จะสบตา
น่ากลัวเหลือเกิน เพียงแค่สายตาเท่านั้น
"ผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์?"
หลินเฟิงเข้าใจทันที ชายชุดดำคนนี้ต้องเป็นลุงใหญ่ของจ้าวผิง จ้าวตงเซิ่ง ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์แห่งบ้านจ้าว!
หลินเฟิงเคยแค่ได้ยินเรื่องของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ แม้แต่เด็กๆ ก็รู้จักผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ แต่การได้พบกับผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์จริงๆ นี่เป็นครั้งแรกของหลินเฟิง
จะพรรณนาถึงผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์อย่างไรก็ไม่เกินจริง จ้าวตงเซิ่งเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อน แค่สายตาเพียงหนึ่งก็ราวกับกลายเป็นสัตว์ร้าย ทำให้ร่างกายของหลินเฟิงสั่นสะท้านไปทั้งตัว
ในตอนนี้ ในใจของหลินเฟิงราวกับมีวัวกระทิงกำลังคำราม ค่อยๆ หลุดพ้นจากการกดดันด้วยพลังของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ เขาพูดเสียงทุ้มว่า "ท่านเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้แล้ว ท่านคงรู้ว่าจ้าวผิงทำอะไรไว้บ้าง ถูกผิดอย่างไร ท่านไม่รู้จริงๆ หรือ?"
แม้จะเป็นเพียงการพูด แต่การพูดประโยคนี้ออกมา หลินเฟิงรู้สึกเหมือนใช้แรงทั้งตัว ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมหน้าผากของพ่อถึงมีเหงื่อ ภายใต้สายตาของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ แม้แต่การพูดก็เป็นเรื่องหรูหรา
จ้าวตงเซิ่งรู้สึกประหลาดใจ หลินเฟิงสามารถหลุดพ้นจากการกดดันด้วยพลังของเขาได้ ไม่ใช่ว่าหลินเฟิงเป็นคนป่วยหรอกหรือ?
อย่างไรก็ตาม จ้าวตงเซิ่งไม่ได้สนใจ เขาหัวเราะดังลั่น "ข้าไม่สนใจว่าใครถูกใครผิด ข้าไม่มีลูก จ้าวผิงก็เหมือนลูกชายของข้า ข้าต่อสู้กับสัตว์ร้ายในเขตนอกจนเอาชีวิตเข้าแลก ครอบครัวของข้าก็ควรได้รับการปกป้อง แต่ตอนนี้ล่ะ? จ้าวผิงกลับถูกทำให้พิการ ใครทำให้จ้าวผิงพิการ ข้าก็ต้องทำให้คนผู้นั้นพิการเช่นกัน และพวกเจ้าทั้งบ้านหลิน ก็ต้องตายตามจ้าวผิงไปด้วย!"
เมื่อจ้าวตงเซิ่งพูด ก็ราวกับมีพลังอันชั่วร้ายแผ่ออกมา จ้าวตงเซิ่งคงฆ่าสัตว์ร้ายในเขตนอกมามากมายเหลือคณานับ ถึงได้สะสมพลังอันชั่วร้ายที่น่ากลัวเช่นนี้
หลินเฟิงพอจะรู้มาบ้างว่า ครอบครัวของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ดูเหมือนจะได้รับการคุ้มครองพิเศษบางอย่าง แต่เขาก็ไม่คิดว่าจ้าวตงเซิ่งจะเผด็จการถึงขนาดนี้ พูดออกมาก็จะให้บ้านหลินตายตามไปด้วย
หลินเฟิงไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร กฎหมาย? ต่อหน้ากฎหมาย ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ล้วนมีสิทธิพิเศษ ศีลธรรม? ถ้าศีลธรรมใช้ได้ผล จ้าวตงเซิ่งก็คงไม่มาที่บ้านหลินวันนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์อย่างจ้าวตงเซิ่ง หลินเฟิงรู้สึกถึงความไร้พลังอย่างลึกซึ้ง นี่คือความแข็งแกร่งที่มาจากพลังอันเด็ดขาด ดูเหมือนจะพลิกความเข้าใจที่เขามีมาตลอด
เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่งเช่นนี้ หลินเฟิงและทั้งบ้านหลินก็ไม่มีพลังจะต่อต้าน
"ฮ่าๆ จ้าวตงเซิ่ง เจ้าช่างเผด็จการเกินไปแล้ว!"
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะดังลั่นก็ดังเข้ามา ดูเหมือนจะทำลายบรรยากาศอันหนักอึ้งในทันที
ทุกคนมองไปที่ประตู มีร่างสองร่างเดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้ามาจากประตูใหญ่ หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มที่ดูอ่อนวัยกว่า สวมเครื่องแบบนายพันเอก รีบเดินมาหาหลินเฟิง
"น้องสาม พี่ใหญ่ พ่อ แม่ ทุกคนไม่เป็นอะไรใช่ไหม"
หลินไห่ นี่คือพี่ชายคนที่สองของหลินเฟิง เขากลับมาแล้ว
"พี่รอง"
"ไอ้รอง ในที่สุดก็กลับมาแล้ว"
เมื่อเห็นหลินไห่กลับมา ทั้งบิดาและมารดาสกุลหลินต่างก็โล่งอกโล่งใจ
"พ่อ แม่ ท่านนายพลหลงก็มาด้วย"
หลินไห่รีบหลบให้ทาง ด้านหลังเขามีทหารยศนายพลจัตวาคนหนึ่ง ก็คือท่านนายพลหลงที่หลินไห่พูดถึง
บิดาสกุลหลินตกใจ รีบลุกขึ้นยืนพูดว่า "ท่านนายพลหลง ทำไมต้องลำบากมาด้วยตัวเองด้วย"
ท่านนายพลหลงผู้นี้ก็คือนายทหารที่เห็นความสามารถของหลินไห่ และยังเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ ที่หลินสงมั่นใจในตัวหลินไห่ก็เพราะมีท่านนายพลหลงผู้นี้อยู่เบื้องหลัง
"หลินไห่บอกว่าครอบครัวของพวกคุณมีปัญหาเล็กน้อย เกี่ยวกับจ้าวตงเซิ่ง ผมจะไม่มาด้วยตัวเองได้อย่างไร จ้าวตงเซิ่ง ปกติคุณจะทำตัวเป็นอันธพาลก็ช่างเถอะ แต่คุณคิดจะละเมิดข้อตกลงของผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์หรือ"
จ้าวตงเซิ่งเมื่อเห็นท่านนายพลหลง สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังแค่นเสียงเย็นชาว่า "ท่านนายพลหลง เรื่องนี้ทางทหารของพวกท่านไม่มีสิทธิ์เข้ามายุ่งนะ"
"ทำไมจะยุ่งไม่ได้ หลินไห่เป็นนายพันเอกของทางเรา บ้านหลินก็เป็นครอบครัวที่สนับสนุนกองทัพ คุณเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์แท้ๆ แต่กลับรังแกครอบครัวทหารแบบนี้ ถึงคณะกรรมการทหารสูงสุดรู้เข้าก็คงไม่นิ่งดูดาย"
"คณะกรรมการทหารสูงสุด? ท่านนายพลหลง อย่าเอาทางทหารของพวกท่านมาขู่ผม ในเมื่อท่านนายพลหลงมาแล้ว ก็นั่งคุยกันดีๆ ผมตั้งใจกลับมาจากเขตนอก ไม่ควรให้คำอธิบายอะไรผมบ้างหรือ"
"คุณต้องการคำอธิบายอะไร คุณลงนามในข้อตกลงของผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ จริงอยู่ที่คุณมีสิทธิพิเศษ แต่ก็แค่คุณเท่านั้นที่มีสิทธิพิเศษ หลานชายของคุณจ้าวผิงไม่มีสิทธิพิเศษ เขาลักพาตัวลูกสาวตระกูลหลินและมีเจตนาชั่วร้าย พอจะติดคุกได้เกินสิบปี นี่แหละคำอธิบายที่จะให้คุณ เป็นไง"
"ท่าน... ท่านนายพลหลง ถึงท่านจะเป็นคนของทางทหาร แต่ผมก็ไม่กลัวท่านหรอก"
"ใช่ คุณไม่กลัวผมจริงๆ นั่นแหละ คุณก็มีอำนาจหนุนหลังนี่นา ครั้งนี้ผมมาในฐานะส่วนตัว อยากลองวัดฝีมือกันไหม"
ดวงตาของจ้าวตงเซิ่งวาบไปด้วยความโกรธ เขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ ท่านนายพลหลงก็เป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์เช่นกัน และยังแข็งแกร่งกว่าเขามาก ถ้าจะวัดฝีมือกันจริงๆ เขาก็แค่หาเรื่องอับอายตัวเอง
"ท่านนายพลหลง ท่านจะยุ่งกับเรื่องนี้จริงๆ หรือ"
จ้าวตงเซิ่งจ้องท่านนายพลหลงเขม็ง พูดเสียงเครียด
"แน่นอน เรื่องนี้ผมต้องยุ่งแน่นอน!"
บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนตึงเครียดราวกับศรกับธนู บรรยากาศกดดันอย่างมาก
หลังจากผ่านไปสองสามนาที จ้าวตงเซิ่งจึงค่อยๆ เอ่ยปากว่า "ได้ ท่านนายพลหลง วันนี้ข้าจะให้เกียรติท่าน"
พูดจบ จ้าวตงเซิ่งก็ลุกขึ้นเดินจากไปทันที
บิดาสกุลหลินและมารดาสกุลหลินที่อยู่ในห้องรับแขกถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แรงกดดันจากผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์นั้นมากมายเหลือเกิน ถึงแม้หลินสงจะเก่งกาจในวงการธุรกิจ พูดจาคล่องแคล่ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ การได้เอ่ยปากพูดก็เป็นเรื่องที่หรูหราเกินไป
"ท่านนายพลหลง จ้าวตงเซิ่งจะยอมแพ้ง่ายๆ หรือ?"
หลินสงยังคงกังวลอยู่
ท่านนายพลหลงครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า "จ้าวตงเซิ่งต้องไปเขตนอก เขาไม่สามารถอยู่ที่จงไห่ได้ตลอด เขาจะต้องกลับไปเขตนอกในเร็วๆ นี้ แต่บ้านจ้าวจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ พวกเขาอาจจะใช้อิทธิพลทางธุรกิจหรือทางราชการมากดดันบ้านหลิน พวกท่านต้องเตรียมพร้อมรับมือ"
หลินสงถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางกล่าวว่า "นี่ก็ถือว่าเป็นโชคร้ายกลายเป็นดีแล้ว ขอเพียงจ้าวตงเซิ่งไม่เข้ามายุ่งโดยตรง หลินชี่กรุ๊ปก็ยังรับมือได้"
"ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก อิทธิพลของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์นั้นมีมาก บ้านจ้าวสามารถอาศัยอิทธิพลได้มากมาย แต่พวกท่านวางใจได้ ข้าจะบอกเพื่อนเก่าบางคนให้ช่วยปกป้องหลินชี่กรุ๊ปของพวกท่าน"
"ขอบคุณท่านนายพลหลงมากครับ ไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี"
ครั้งนี้ท่านนายพลหลงเดินทางมาจงไห่ด้วยตนเอง แสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับหลินไห่มากแค่ไหน
"ฮ่าๆ ไม่ต้องขอบคุณข้า อยากขอบคุณก็ขอบคุณที่พวกท่านมีลูกชายที่ดี เอาละ ข้าขอตัวก่อน ไม่รบกวนการพบหน้ากันของครอบครัวท่าน แต่บ่ายนี้ข้าต้องพาหลินไห่กลับแล้ว เขายังมีภารกิจพิเศษที่ต้องทำ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องของพวกท่านเร่งด่วน ข้าก็ไม่อยากให้เขากลับมา"
พูดจบ ท่านนายพลหลงก็จากไปทันที แสดงให้เห็นถึงความเข้าอกเข้าใจอย่างมาก
ดังนั้น ครอบครัวจึงได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา หลินไห่ไม่ได้กลับมาเป็นเวลาแปดปี ครั้งนี้ในที่สุดก็ได้กลับมา แต่ก็อยู่ได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง
หลินสงได้สอบถามเรื่องราวบางอย่างของหลินไห่ในกองทัพ หลินไห่ไม่ได้ตอบอย่างละเอียด แค่บอกว่าท่านนายพลหลงให้ความสำคัญกับเขามาก ตอนนี้เขากำลังปฏิบัติภารกิจลับ หากสำเร็จ อาจจะได้ความดีความชอบครั้งใหญ่
หลินไห่ไม่ได้พูดมาก แม้ว่าเขาจะคุยกับหลินเฟิงน้อย แต่ก็ห่วงใยหลินเฟิงมาก เขาก็กำลังหาทางรักษาอาการป่วยของหลินเฟิงในกองทัพ
ครอบครัวมีความสุขด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้นานนัก หลินไห่ก็ต้องจากไป กลับไปกองทัพพร้อมกับท่านนายพลหลง
มองดูเงาร่างอันน่าเกรงขามของหลินไห่ที่จากไป หลินเฟิงรู้สึกเศร้าใจอยู่ลึกๆ
แม้ว่าพ่อจะไม่ได้พูดอะไร แต่พี่ใหญ่รวมทั้งพ่อและแม่ต่างก็เงียบลงเมื่อเห็นหลินไห่จากไป ที่จริงหลินเฟิงก็พอจะเดาได้
คงเป็นเพราะภารกิจที่หลินไห่ต้องปฏิบัติในกองทัพนั้นไม่ธรรมดา
หรือพูดอีกอย่างก็คือ อาจจะต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน มิฉะนั้น แค่นายพลจัตวาคนหนึ่ง ทำไมท่านนายพลหลงถึงต้องมาด้วยตัวเอง ถึงขนาดยอมเสี่ยงขัดใจผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์อย่างจ้าวตงเซิ่ง?
แต่หลินเฟิงเข้าใจดี น้องชายคนรองไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้บ้านหลินไม่มีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์สักคน? ไม่มีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์คอยคุ้มครอง ก็ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน มิฉะนั้นแค่เรื่องกับบ้านจ้าววันนี้ บ้านหลินก็คงแย่แล้ว


## บทที่ 10 พลาดโอกาส

ที่คฤหาสน์ตระกูลจ้าว เจ้าเป่ยเซิงบิดาของจ้าวผิงประธานตงไห่กรุ๊ปกำลังมีสีหน้าหม่นหมอง เขาอดไม่ได้ที่จะถามจ้าวตงเซิ่งว่า "พี่ใหญ่ จะปล่อยเรื่องนี้ไปแบบนี้เลยหรือ? จ้าวผิงเป็นลูกชายคนเดียวของผม เป็นหลานชายคนเดียวของพี่ ถึงเขาจะไม่เอาไหนแค่ไหน แต่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลจ้าว ตอนนี้จ้าวผิงพิการแล้ว จะให้วงศ์ตระกูลจ้าวสิ้นสูญไปเลยหรือ?"
เจ้าเป่ยเซิงอารมณ์พลุ่งพล่าน แม้ว่าชีวิตของจ้าวผิงจะปลอดภัยแล้ว แต่อวัยวะสำคัญกลับพิการ เขามีลูกชายแค่คนเดียว จะไม่โกรธได้อย่างไร?
จ้าวตงเซิ่งขมวดคิ้วพูดว่า "ฉันบอกให้นายดูแลสั่งสอนจ้าวผิงให้ดี แต่นายไม่ฟัง ตอนนี้เป็นไงล่ะ? เจอของแข็งเข้าไปแล้ว พูดตามตรง ท่านนายพลหลงเป็นบุคคลสำคัญของกองทัพ และมีพลังเหนือกว่าฉันด้วย หึ! ถ้าเขาตั้งใจจะปกป้องบ้านหลิน ฉันก็ทำอะไรบ้านหลินไม่ได้จริงๆ"
"พี่ใหญ่ จริงๆ แล้วไม่มีทางแก้ไขเลยหรือ?"
"ทางแก้ก็มีอยู่แน่นอน ถึงฉันจะออกมือไม่ได้ แต่ตงไห่กรุ๊ปของนายจะเป็นแค่ตัวประดับหรือไง? ฉันมีข้อตกลงกับผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ ไม่สามารถทำร้ายคนธรรมดาได้ตามใจชอบ ถ้าเป็นคนทั่วไปก็ไม่เป็นไร ฉันฆ่าได้ง่ายๆ ก็ไม่มีใครกล้ามายุ่ง แต่บ้านหลินมีพื้นหลังทางทหาร นั่นมันยุ่งยาก อย่างไรก็ตาม ตงไห่กรุ๊ปของนายสามารถทุ่มสุดตัวได้ ระดมทรัพยากรทางสังคมทุกอย่างมาต่อต้านหลินชี่กรุ๊ป"
"พี่ใหญ่ หลินชี่กรุ๊ปก็มีขนาดไม่เล็ก ผมคนเดียวกับตงไห่กรุ๊ป คงยากนะครับ"
"หึ! มีฉันอยู่ นายยังกลัวหลินชี่กรุ๊ปแค่นี้หรือ? วางใจเถอะ ฉันจะบอกเพื่อนๆ บางคน พวกเขาจะช่วยนายในด้านธุรกิจ จำไว้ ต้องทำอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา ห้ามใช้วิธีลับๆ ล่อๆ และห้ามไปหาเรื่องคนตระกูลหลินเด็ดขาด เข้าใจไหม? แค่นายสามารถเอาชนะหลินชี่กรุ๊ปในทางธุรกิจอย่างเปิดเผย พอไม่มีหลินชี่กรุ๊ป ตระกูลหลินก็อยู่ในกำมือนายแล้ว ส่วนอาการบาดเจ็บของจ้าวผิง ฉันจะลองไปหาทางที่เขตนอก ถ้าได้เลือดสัตว์ร้ายเทียนเสอให้จ้าวผิงดื่ม อาการของเขาก็จะหายเป็นปกติ และวงศ์ตระกูลจ้าวก็จะไม่สิ้นสูญ"
"จริงหรือครับ? พี่ใหญ่วางใจได้ ผมจะใช้ตงไห่กรุ๊ปทุ่มสุดกำลังต่อต้านหลินชี่กรุ๊ป!"
"พอเถอะ จริงๆ แล้วฉันกำลังปฏิบัติภารกิจบางอย่างอยู่ ตอนนี้จัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ฉันต้องรีบกลับไป ต่อไปควบคุมจ้าวผิงให้ดีๆ ตอนนี้แค่เกี่ยวพันถึงท่านนายพลหลง ถ้าต่อไปเขาไปก่อเรื่องกับคนที่ไม่ควรยุ่งด้วย แม้แต่ฉันก็ช่วยเขาไม่ได้"
"ครับๆ ผมจะควบคุมจ้าวผิงให้ดี พี่ใหญ่วางใจได้"
พูดจบ จ้าวตงเซิ่งก็ออกจากคฤหาสน์ตระกูลจ้าว แต่ในดวงตาของเจ้าเป่ยเซิงกลับมีประกายเย็นชาวูบหนึ่ง
...
เรื่องของตระกูลจ้าวยังไม่จบ หลินเฟิงก็ได้ยินข่าวลมบางอย่าง ตงไห่กรุ๊ปของตระกูลจ้าวกำลังร่วมมือกับบริษัทอื่นๆ เริ่มกดดันหลินชี่กรุ๊ป
ไม่ค่อยได้เห็นพี่ชายและพ่อในช่วงไม่กี่วันนี้ แม้ว่าหลินชี่กรุ๊ปจะมีกำลังมาก แต่เมื่อเผชิญกับการต่อต้านเต็มกำลังของตงไห่กรุ๊ป ก็มีความกดดันมาก แต่หลินเฟิงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก
สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือฝึกวิชายุทธ ฝึกอย่างบ้าคลั่ง! ครั้งนี้เขาได้เห็นกับตาถึงความแข็งแกร่งของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์อย่างจ้าวตงเซิ่งและท่านนายพลหลง โดยเฉพาะจ้าวตงเซิ่ง เพียงแค่สถานะผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ของเขา ก็เกือบทำให้บ้านหลินล่มสลาย
ไม่ว่าจะเป็นจักรวรรดิธุรกิจที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน หรือตระกูลที่รุ่งเรืองเพียงใด ดูเหมือนจะไม่อาจต้านทานผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ได้เลย
หลินเฟิงใช้เวลาหลายวันในการคัดเลือก เขาได้ตัดสินใจเลือกยีนชนิดที่สองที่จะผสาน นั่นคือยีนยูนิคอร์น
ยูนิคอร์นนี้เป็นสัตว์ร้ายตัวจริง แม้แต่อิทธิพลของบ้านหลินก็ต้องพยายามอย่างหนัก กว่าจะได้เนื้อและเลือดของยูนิคอร์นมาชิ้นหนึ่ง พ่อก็ไม่ได้ถามหลินเฟิงว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร แค่สนับสนุนอย่างไม่มีเงื่อนไข ซึ่งทำให้หลินเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
หลินเฟิงเลือกยูนิคอร์นก็มีเหตุผล มันไม่ได้นับว่าแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาสัตว์ร้าย แต่มีชื่อเสียงในด้านพละกำลังมหาศาล และเป็นสัตว์ร้ายที่ดุร้ายมาก
ตอนนี้หลินเฟิงมีจุดเด่นด้านพละกำลัง ดังนั้นเขาจึงต้องใช้ข้อได้เปรียบนี้ให้มากที่สุด เพื่อเพิ่มพละกำลังให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
การผสานยีนยูนิคอร์นเป็นไปอย่างราบรื่น หลินเฟิงใช้เวลาหลายวัน ใช้สารอาหารขั้นสูงทำให้ยีนยูนิคอร์นเติบโตอย่างสมบูรณ์ ร่างกายของหลินเฟิงได้รับการพัฒนาขึ้นในทุกด้าน
ร่างกาย: 19.56
พละกำลัง: 18.85
ความคล่องตัว: 11.34
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อเนื่องสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ), พลังวัวกระทิง (บรรลุเป้าหมาย, เข้าใจเจตนาแท้วัวกระทิง)
การผสานยีน: ยีนหม่างหนิว (ผสาน 100%, ผสานสมบูรณ์แล้ว), ยีนยูนิคอร์น (ผสาน 100%, ผสานสมบูรณ์แล้ว)
ความจุดีเอ็นเอ: 16%
ร่างกายและพละกำลังของหลินเฟิงมีความก้าวหน้าอย่างมาก และความจุดีเอ็นเอดูเหมือนจะใช้ไปสิบเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้ความจุดีเอ็นเอถึง 16% แล้ว ถ้าผสานยีนที่แข็งแกร่งกว่านี้ต่อไป ความจุดีเอ็นเออาจจะถึงขีดจำกัดเร็วๆ นี้
สำหรับพลังหมัดเปล่าของหลินเฟิงตอนนี้ ถึง 2,000 กิโลกรัมแล้ว นั่นคือพละกำลังสองตัน นี่เป็นเพียงพละกำลังธรรมดา ถ้าใช้พลังวัวกระทิง พละกำลังจะน่ากลัวยิ่งขึ้น หลินเฟิงได้ทดสอบแล้ว การโจมตีที่แรงที่สุดสามารถถึง 3,200 กิโลกรัม ประมาณสามตันกว่า
จริงๆ แล้วหลินเฟิงก็รู้สึกถึงปัญหาบางอย่าง เมื่อเขาใช้พลังวัวกระทิง การระดมพละกำลังทั้งร่างดูเหมือนจะไม่คล่องตัวเหมือนแต่ก่อน หลินเฟิงคาดว่า อาจเป็นเพราะยีนหม่างหนิวกับยีนยูนิคอร์นมีความแตกต่างกัน หลินเฟิงเข้าใจเจตนาแท้วัวกระทิง แต่ไม่ได้ฝึกวิชายุทธที่เกี่ยวกับยูนิคอร์น อาจทำให้การระดมพละกำลังไม่คล่องตัวเท่าที่ควร
นี่คือปัญหา ตอนนี้เพิ่งผสานยีนแค่สองชนิด วันหน้าเมื่อผสานสาม สี่ หรือมากกว่านั้น จะเกิดอะไรขึ้น?
ปัญหานี้ หลินเฟิงยังแก้ไม่ได้ในตอนนี้ แต่เขารู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับวิชายุทธ การรวบรวมพละกำลังทั้งร่าง ใช้พละกำลังให้ถึงขีดสุด นี่คือบทบาทของวิชายุทธ แต่ตอนนี้วิชายุทธที่หลินเฟิงหาได้มีจำกัดมาก ไม่มีวิชายุทธที่เหมาะสมที่จะใช้ข้อได้เปรียบในตัวเขา
วิทยายุทธขั้นสูงบางอย่างอยู่ในมือของรัฐบาล, กองทัพ, ตระกูลขุนนาง, นักสู้ระดับสูง, สำนัก หรือสถาบันเท่านั้น แม้แต่หลินชี่กรุ๊ปจะมีเงินมากแค่ไหน ก็ไม่สามารถซื้อวิทยายุทธขั้นสูงได้
ช่วงนี้ หลินเฟิงกำลังพิจารณาอย่างละเอียดถึงเส้นทางที่เขาจะเดินต่อไป
"พี่ มีเรื่องหนึ่งอยากบอก"
พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์อีกแล้ว น้องสาวหลินซีมีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ ดูเหมือนอยากพูดแต่ก็ลังเล
"หลินซี มีอะไรหรือ พูดมาตรงๆ เลย"
หลินซีพูดอึกๆ อักๆ ในที่สุดก็เอ่ยปาก: "พี่คะ พี่ชวีเฉินจะออกจากมหาวิทยาลัยจงไห่แล้วค่ะ"
"ออกจากมหาวิทยาลัยจงไห่? ทำไมล่ะ?"
ร่างของหลินเฟิงแข็งทื่อ น้ำเสียงก็เร่งรีบขึ้น
"พี่คะ จริงๆ แล้วจุดประสงค์ที่พี่ชวีเฉินมามหาวิทยาลัยจงไห่ก็เพื่อใช้ชมรมวิชายุทธเป็นฐาน เพื่อให้ได้วิธีฝึกฝนภายในวิชายุทธ แล้วก็จะได้เป็นนักสู้มืออาชีพ เป้าหมายของพี่ชวีเฉินคือการเข้าสถาบันขั้วโลก ด้วยพรสวรรค์ของพี่ชวีเฉิน จริงๆ แล้วเมื่อครึ่งปีก่อนก็เข้าสถาบันขั้วโลกได้แล้ว แต่พี่ชวีเฉินก็ยังคงอยู่ที่นี่ เพราะเธอกำลังรอ"
"รออะไร?"
"รอคำตอบจากพี่หนึ่งคำ"
หลินเฟิงเงียบไป ชวีเฉินเป็นผู้หญิงที่ดี เขารู้ดี ตลอดเวลาที่ผ่านมา ถ้าบอกว่าเขาไม่รู้สึกอะไรเลยคงเป็นไปไม่ได้ แต่โรคประหลาดของเขาทำให้เขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับทุกสิ่งนี้
"แสดงว่าชวีเฉินจะลาออกเพื่อเข้าสถาบันขั้วโลกแล้วสินะ?"
"ใช่ค่ะ พี่ชวีเฉินอยากพบพี่ก่อนจะไป คืนนี้ ที่ร้านกาแฟสตาร์ไลท์เหมือนเดิม"
หลินเฟิงเงียบไปนาน แต่ก็ยังไม่ตอบอะไร
"พี่คะ พี่ชวีเฉินรอพี่มานานขนาดนี้ ถึงพี่จะไม่ชอบเธอ ก็น่าจะให้คำอวยพรเธอสักคำนะคะ"
หลินเฟิงสูดหายใจลึก แล้วรีบผลักประตูเดินออกจากคฤหาสน์
...
ที่ร้านกาแฟสตาร์ไลท์ เสียงดนตรีไพเราะ บรรยากาศสวยงาม คู่รักหลายคู่กำลังกระซิบกระซาบบอกรักกัน
หลินเฟิงเดินเข้ามา เขาเห็นร่างคุ้นตาที่นั่งริมหน้าต่างในทันที
วันนี้ชวีเฉินสวยมาก ในชุดกระโปรงยาวสีขาว ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่ง ประกอบกับการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตลอด ทำให้มีเสน่ห์โดดเด่น แม้แต่แสงไฟสว่างจ้าในร้านกาแฟก็ไม่อาจบดบังเสน่ห์ของเธอได้
หลินเฟิงนั่งลงตรงข้ามชวีเฉิน ชวีเฉินยิ้มน้อยๆ พูดว่า: "วันนั้นฉันยังไม่ได้ขอบคุณที่คุณช่วยชีวิตฉันเลย"
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก จริงๆ แล้วคุณช่วยผมในชมรมวิชายุทธมามากเหมือนกัน"
ทั้งสองคุยกันไม่มาก ในดวงตาสดใสของชวีเฉินมีความเศร้าแฝงอยู่เล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้แสดงออกมา
"อ้อ ยังไม่ได้แสดงความยินดีเลย ที่คุณผ่านการคัดเลือกของสถาบันขั้วโลก"
นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีจริงๆ สถาบันขั้วโลกเป็นหนึ่งในสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำของโลก ผู้ที่จบจากที่นั่นล้วนเป็นนักสู้มืออาชีพระดับสูง อย่างน้อยก็ได้เป็นผู้กำกับสถานีตำรวจ แต่ข้อกำหนดก็สูงมาก นักศึกษาใหม่ต้องเป็นนักสู้มืออาชีพก่อนอายุ 20 ปี ข้อจำกัดนี้กั้นคนไว้มากมาย ชวีเฉินปีนี้อายุแค่ 19 และเป็นนักสู้มืออาชีพระดับสี่ จึงเข้าเกณฑ์การรับสมัครของสถาบันขั้วโลกพอดี
"ใช่ จริงๆ แล้วครึ่งปีก่อนฉันก็ควรไปแล้ว แต่..."
หยุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาของชวีเฉินค่อยๆ สว่างขึ้น เธอจ้องหลินเฟิงแน่วแน่แล้วถามว่า: "หลินเฟิง จริงๆ แล้วหลินซีเล่าเรื่องอาการป่วยของคุณให้ฉันฟังแล้ว วันนี้ฉันไม่ถามอะไรทั้งนั้น ขอถามแค่คำเดียว คุณเคยชอบฉันไหม?"
หลินเฟิงอ้าปากค้าง สายตาที่กระตือรือร้น กล้าหาญ จริงใจ และความคาดหวังของชวีเฉินทำให้เขาไม่รู้จะทำอย่างไร
ผ่านไปนาน หลินเฟิงหลับตาพูดว่า: "เคย"
ชวีเฉินยิ้ม รอยยิ้มของเธอช่างงดงาม ไร้เดียงสา แม้แต่ไข่มุกที่สว่างที่สุดก็ไม่อาจเทียบรอยยิ้มของชวีเฉินในตอนนี้ได้
"คุณหลับตาสิ"
ชวีเฉินพูด
หลินเฟิงค่อยๆ หลับตา จากนั้น ความนุ่มนวลก็แตะที่ริมฝีปากของเขา
เวลาดูเหมือนจะหยุดนิ่งในขณะนั้น เมื่อหลินเฟิงลืมตา ชวีเฉินก็ออกจากร้านกาแฟไปแล้ว เหลือไว้เพียงเงาร่างอันงดงาม
หลินเฟิงกำมือแน่น ในใจเหมือนมีเสียงเรียกร้องให้เขาไป แต่สุดท้ายเขาก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ไม่ได้ลุกขึ้นไปตามชวีเฉิน
"แล้วพบกันใหม่ถ้ามีโอกาส"
หลินเฟิงพึมพำเบาๆ เขารู้ว่าเขาพลาดความรักไป พลาดผู้หญิงที่ดีไป
แล้วพบกันใหม่ถ้ามีโอกาส ถ้าเขาไม่ตายในอีกสามปีข้างหน้า...


## บทที่ 11 ออกจากจงไห่

ในที่สุดชวีเฉินก็จากไป เข้าสู่สถาบันขั้วโลก เรื่องนี้ได้สร้างความตื่นเต้นให้กับชมรมวิชายุทธ เพราะสถาบันขั้วโลกเป็นหนึ่งในสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำของโลก การได้รับคัดเลือกเข้าเรียนที่นั่นถือเป็นการการันตีอนาคตที่สดใส
สำหรับตู้เฉียง หลินเฟิงก็ไม่ได้ปล่อยเขาไป ตระกูลหลินใช้วิธีการเล็กๆ น้อยๆ จนทำให้เขาถูกไล่ออกจากการเป็นนักศึกษา แต่ไม่ได้ประกาศสาเหตุแต่อย่างใด
แต่ตู้เฉียงรู้ดี เขาทั้งแค้นใจและจนปัญญา สุดท้ายก็ต้องหลบหน้าออกจากมหาวิทยาลัยจงไห่ไป
หลังจากชวีเฉินจากไป หลินเฟิงกลายเป็นคนเงียบขรึมมากขึ้น เขาฝึกฝนวิชายุทธอย่างบ้าคลั่ง แต่น่าเสียดายที่วิชายุทธพื้นฐานในชมรมไม่ค่อยมีประโยชน์กับเขาเท่าไหร่
เขาใช้อิทธิพลของบ้านหลินขอให้พ่อซื้อวิชายุทธจากหลายช่องทาง แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ส่วนใหญ่ก็คล้ายๆ กับพลังวัวกระทิง เป็นเพียงวิชายุทธธรรมดาๆ
สาเหตุที่หลินเฟิงต้องการวิชายุทธขั้นสูง เป็นเพราะเขารู้สึกว่าร่างกายของเขามีปัญหาบางอย่าง ไม่ใช่โรคแปลกประหลาด แต่เป็นปัญหาจากการผสานยีน
ไม่ใช่ว่ายีนกำลังล่มสลาย แต่เป็นเรื่องการควบคุมพลังในร่างกาย หลินเฟิงรู้สึกว่าเขายังทำได้ไม่ดีพอ พูดง่ายๆ คือเขาไม่สามารถควบคุมพลังทั้งหมดในร่างกายได้ ไม่อย่างนั้นหลังจากผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายถึงสองชนิด เป็นไปไม่ได้ที่จะมีพละกำลังแค่สองตันเท่านั้น
อีกทั้งความเร็วและสภาพร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งมาก แต่ดูเหมือนเขาจะไม่สามารถใช้ข้อได้เปรียบเหล่านี้ได้อย่างเต็มที่ นี่แสดงให้เห็นชัดว่าร่างกายมีปัญหาบางอย่าง เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์
ดังนั้น หลินเฟิงจึงกลัวว่าจะเกิดปัญหาหากผสานยีนต่อไป เขาจึงหยุดการผสานยีน แต่หวังว่าการฝึกฝนวิชายุทธและการฝึกฝนอย่างหนักจะช่วยให้เขาควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์
การฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งในช่วงนี้ก็ได้ผลบ้าง แต่ไม่ชัดเจนนัก หลินเฟิงค้นพบจากอินเทอร์เน็ตว่ามีวิชายุทธขั้นสูงบางอย่างที่สามารถเพิ่มความเข้าใจและการควบคุมร่างกาย แต่น่าเสียดายที่วิชายุทธขั้นสูงเหล่านี้อยู่ในการควบคุมของรัฐบาล กองทัพ สถาบันการศึกษา และองค์กรใหญ่หรือตระกูลที่มีอิทธิพล
ชวีเฉินอยากเข้าสถาบันขั้วโลกมาตลอด เพราะในสถาบันมีวิชายุทธขั้นสูงมากมาย และสร้างผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์มาแล้วนับไม่ถ้วน จึงกลายเป็นหนึ่งในสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำของโลก
หลินเฟิงคิดอยู่นาน ตอนนี้เขาตัดสินใจเดินบนเส้นทางวิชายุทธแล้ว การอยู่ที่มหาวิทยาลัยจงไห่ต่อไปก็เสียเวลาเปล่า ดังนั้นเขาจึงต้องตัดสินใจ
...
ตอนกลางคืน หลินเฟิงกลับบ้าน ช่วงนี้พี่ชายและพ่อต่างก็ยุ่งมาก ทุกวันกว่าจะกลับบ้านก็ดึกมาก
"พ่อครับ บริษัทไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"
หลินเฟิงถามด้วยความกังวล
"ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร แค่ตงไห่กรุ๊ปร่วมมือกับบริษัทอื่นอีกไม่กี่แห่งโจมตีธุรกิจบางส่วนของหลินชี่กรุ๊ป เสียหายไปบ้างแต่ก็ไม่ถึงรากฐานของเรา ฮึ! ฉันอาจไม่มีความสามารถอื่น แต่ผ่านการต่อสู้ในวงการธุรกิจมานับไม่ถ้วน จากศูนย์จนมีทุกวันนี้ จะกลัวอะไรตงไห่กรุ๊ป?"
หลินสงดูมั่นใจ แต่หลินเฟิงเห็นพ่อออกแต่เช้ากลับดึกทุกวัน ทั้งคนดูแก่ลงไปไม่น้อย เห็นได้ชัดว่าหลินชี่กรุ๊ปก็มีความกดดันสูง
โดยเฉพาะนี่เป็น "สงครามธุรกิจ" ระยะยาว ไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขได้ในชั่วข้ามคืน หากเกิดวิกฤต หลินชี่กรุ๊ปที่ยิ่งใหญ่ก็อาจพังทลายลงได้
"อ้อ เฟิงเอ๋อร์ ลูกมีอะไรจะพูดใช่ไหม?"
หลินสงปรับแว่นมองหลินเฟิง
"ครับ มีเรื่องหนึ่ง พ่อครับ ช่วงนี้ผมคิดมามาก ผมอยากลาออกจากมหาวิทยาลัยจงไห่ ผมต้องการเดินบนเส้นทางวิชายุทธ!"
หลินเฟิงพูดถึงการตัดสินใจของเขา นี่คือการตัดสินใจสุดท้ายหลังจากที่เขาคิดอย่างรอบคอบในช่วงที่ผ่านมา
การลาออกเป็นเรื่องใหญ่ แต่หลินสงดูเหมือนไม่ตกใจ สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
"เฟิงเอ๋อร์ ลูกคิดดีแล้วหรือว่าจะเดินบนเส้นทางวิชายุทธอย่างไร?"
หลินเฟิงคิดได้อย่างชัดเจนแล้วว่า สถาบันวรยุทธ์ที่ยิ่งใหญ่ทั้งสามแห่งมีเงื่อนไขการรับสมัครที่แตกต่างกัน สถาบันขั้วโลกรับนักเรียนที่มีพรสวรรค์ด้านวิชายุทธโดดเด่น แม้แต่สามัญชนก็สามารถเข้าเรียนได้
แต่เดิมสถาบันขั้วโลกเป็นตัวเลือกแรกของหลินเฟิง แต่สถาบันขั้วโลกรับเฉพาะคนอายุไม่เกิน 20 ปี และต้องมีใบรับรองนักสู้มืออาชีพระดับสี่เท่านั้น หลินเฟิงมีความสามารถระดับนักสู้มืออาชีพ แต่ปีนี้เขาอายุ 20 ปีแล้ว เกินข้อจำกัดด้านอายุของสถาบันขั้วโลก
นอกจากสถาบันขั้วโลกแล้ว ในสามสถาบันวรยุทธ์ยังมีสถาบันเมืองศักดิ์สิทธิ์และวิทยาลัยหมื่นประเทศ สถาบันเมืองศักดิ์สิทธิ์แทบจะไม่รับนักเรียนจากภายนอก เพราะก่อตั้งโดยกองทัพและรัฐบาล จะเปิดรับเฉพาะบุคลากรพิเศษจากกองทัพหรือรัฐบาลเท่านั้น ในอนาคตหลินไห่พี่ชายคนรองของเขามีโอกาสเข้าสถาบันเมืองศักดิ์สิทธิ์ผ่านทางกองทัพ
ที่เหลือก็มีแต่วิทยาลัยหมื่นประเทศ เงื่อนไขการรับสมัครของวิทยาลัยหมื่นประเทศง่ายมาก นั่นคือเงิน นักเรียนแต่ละคนต้องจ่ายค่าเล่าเรียน 10,000 ล้านถึงจะเข้าเรียนได้
ดังนั้น วิทยาลัยหมื่นประเทศจึงเป็นที่เรียนของลูกหลานพ่อค้าร่ำรวยและตระกูลขุนนางเท่านั้น นี่เป็นสถาบันเดียวที่หลินเฟิงมีโอกาสเข้าเรียน น่าเสียดายที่ค่าเล่าเรียน 10,000 ล้านนั้นสูงเกินไป หลินเฟิงจึงต้องขอความช่วยเหลือจากครอบครัว
หลินเฟิงไม่พูดอะไร บรรยากาศเงียบงัน ตอนนี้ครอบครัวกำลังมีปัญหา หลินชี่กรุ๊ปถูกตงไห่กรุ๊ปโจมตีอย่างหนัก ทุกบาททุกสตางค์ล้วนสำคัญยิ่ง
"เฟิงเอ๋อร์ ดูนี่สิว่าอะไร?"
ทันใดนั้น หลินสงก็หยิบเอกสารที่ดูคล้ายใบรับรองออกมา หลินเฟิงรับมาดู แล้วสีหน้าของเขาก็แข็งค้าง ราวกับร่างกายชะงักงัน
"จดหมายตอบรับจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ!"
นี่คือจดหมายตอบรับจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ ลงวันที่หนึ่งสัปดาห์ก่อน
"พ่อครับ คุณ..."
หลินเฟิงไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ในขณะนี้ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง ไม่ว่าอย่างไร ครอบครัวก็คือครอบครัว
หลินสงยิ้มพลางพูดว่า "ไม่เป็นไร แค่ 10,000 ล้านเท่านั้นเอง ถึงตอนนี้บริษัทจะมีปัญหา แต่เงิน 10,000 ล้านก็ยังหาได้ ในเมื่อลูกตัดสินใจจะเดินทางสายวิชายุทธแล้ว พวกเราทั้งครอบครัวก็จะสนับสนุนอย่างเต็มที่! มีจดหมายตอบรับนี้ ปีนี้เมื่อไหร่ก็ไปรายงานตัวที่วิทยาลัยหมื่นประเทศได้ นี่ยังมีบัตรใบหนึ่ง ข้างในมีเงิน 10 ล้าน ต่อไปพ่อจะโอนให้เดือนละ 1 ล้าน เป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน"
"พ่อครับ มากเกินไปแล้ว"
"ไม่มาก พ่อรู้ดีว่าวิทยาลัยหมื่นประเทศเป็นยังไง ที่นั่นอะไรๆ ก็ต้องใช้เงิน ไม่มีเงินแทบจะก้าวไปไหนไม่ได้ น่าเสียดายที่ถ้าไม่มีเรื่องตงไห่กรุ๊ป พ่อคงช่วยได้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้ก็ได้แค่นี้"
หลินสงรู้สึกปลื้มใจมาก โรคประหลาดของหลินเฟิงเป็นเหมือนก้อนหินที่ทับอยู่ในใจเขาตลอด เมื่อก่อนหลินเฟิงหดหู่ ไม่มีความก้าวหน้าในวิชายุทธ เขาได้แต่มองดูหลินเฟิงค่อยๆ เดินเข้าใกล้ความตาย
ตอนนี้หลินเฟิงลุกขึ้นมาต่อสู้ ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ เขาก็ดีใจ
"พ่อครับ ผมจะไม่ทำให้พ่อผิดหวัง สามปี ผมต้องทำลายล็อคพันธุกรรมให้ได้ และก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์!"
หลินเฟิงกำมือแน่น นี่คือคำสัญญาที่เขาให้กับครอบครัว และเป็นเสียงตะโกนจากส่วนลึกในใจ
"เฟิงเอ๋อร์ ไปวิทยาลัยหมื่นประเทศแล้วก็อย่ากดดันตัวเองมากนัก มีปัญหาอะไรก็โทรหาพ่อหรือแม่ จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกก็ยังมีพวกเรา มีบ้านหลังนี้!"
หลินเฟิงพยักหน้าหนักแน่น
หลังจากนั้น หลินเฟิงก็จัดการเรื่องลาออก และใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์อยู่กับครอบครัว
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา หลินเฟิงไม่ให้ครอบครัวมาส่ง แต่เดินทางมาสถานีรถไฟความเร็วสูงคนเดียว
"ลาก่อน จงไห่"
หลินเฟิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่าง ความทรงจำมากมายผุดขึ้นในสมอง ผู้คนที่คุ้นเคย ทิวทัศน์ที่คุ้นตา เรื่องราวที่คุ้นเคย การจากไปครั้งนี้ อาจจะได้ชีวิตใหม่ หรืออาจจะเป็นการจบสิ้น...


## บทที่ 12 ช่วยชีวิต

บนรถไฟความเร็วสูง หลินเฟิงนั่งเงียบๆ อยู่ที่ที่นั่งของตน แม้รถไฟจะวิ่งด้วยความเร็วสูง แต่ผู้โดยสารภายในกลับรู้สึกนั่งได้อย่างมั่นคง
หลินเฟิงไม่เลือกเครื่องบิน แต่เลือกรถไฟความเร็วสูงแทน นับตั้งแต่ฝึกวิชายุทธ์ หลินเฟิงก็กลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ควบคุมไม่ได้ขึ้น เครื่องบินบินอยู่บนท้องฟ้า หากเกิดอุบัติเหตุขึ้น แม้แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ก็ต้องตายแน่นอน แต่รถไฟความเร็วสูงนั้นต่างกัน ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินอะไรขึ้น เขายังสามารถหนีออกมาได้ทันที
ข้างๆ หลินเฟิงมีสาวน้อยสองคนแต่งตัวทันสมัย พวกเธออายุไม่มาก ดูเหมือนจะเป็นนักเรียน ตอนนี้เป็นเดือนสิงหาคมแล้ว นักเรียนจำนวนมากที่จะไปเรียนต่อต่างถิ่นก็เริ่มทยอยออกเดินทางไปรายงานตัว
สาวน้อยทั้งสองดูเป็นคนเป็นกันเอง พวกเธอยื่นขนมที่อยู่ตรงหน้าให้หลินเฟิงพร้อมพูดว่า "หนุ่มหล่อ กินขนมไหมคะ?"
"ขอบคุณครับ ผมไม่กิน"
หลินเฟิงปฏิเสธความหวังดีของสาวน้อยทั้งสอง แต่พวกเธอก็ยังถามต่อว่า "หนุ่มหล่อจะไปไหนคะ? เยียนตูเหรอ?"
รถไฟขบวนนี้มีปลายทางที่เยียนตู ไม่แปลกที่พวกเธอจะคิดแบบนั้น
"ไม่ใช่ครับ ผมจะไปสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ"
หลินเฟิงไม่ได้ปิดบัง เขาเดินทางครั้งนี้ก็จะไปสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจริงๆ เพราะวิทยาลัยหมื่นประเทศอยู่ที่นั่น
"ว้าว บังเอิญจัง พวกเราก็จะไปสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเหมือนกัน ได้ยินว่าสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเป็นเมืองใหม่ที่ทันสมัยที่สุด เป็นศูนย์กลางของกลุ่มเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ มีประชากรรวมสามร้อยล้านคน จิ๊ะๆ ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง"
สาวน้อยทั้งสองคนตาเป็นประกายทันทีที่พูดถึงสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ สามเหลี่ยมปากแม่น้ำเป็นเมืองใหม่จริงๆ เมื่อเทียบกับเมืองประวัติศาสตร์อื่นๆ ของประเทศฮัวที่มีอายุหลายร้อยปีหรือพันปี สามเหลี่ยมปากแม่น้ำก่อตั้งมาเพียงร้อยกว่าปีเท่านั้น
แต่เพราะตั้งแต่แรกก็ถูกกำหนดให้เป็นศูนย์กลางของกลุ่มเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ ดังนั้น ตอนนี้สามเหลี่ยมปากแม่น้ำจึงเป็นสถานที่ที่มีเศรษฐกิจพัฒนาสูง พูดว่าเป็นเมืองที่พัฒนาที่สุดในประเทศฮัว หรือแม้แต่ในเอเชียก็ไม่เกินไป
"อ้อใช่ หนุ่มหล่อไปเรียนที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำเหรอคะ?"
"อืม"
"พวกเราก็ไปเรียนเหมือนกัน พวกเราสอบติดมหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมสามเหลี่ยมปากแม่น้ำค่ะ แล้วหนุ่มหล่อล่ะคะ?"
เมื่อเจอกับคำถาม "ไม่ยอมแพ้" ของสาวน้อยทั้งสอง ครั้งนี้หลินเฟิงไม่ตอบ แต่หลับตาลง
เมื่อเห็นว่าหลินเฟิงดูเหมือนไม่สนใจ สาวน้อยทั้งสองก็รู้สึกผิดหวัง นานๆ ทีจะได้เจอหนุ่มหล่อที่อายุพอๆ กับพวกเธอ แต่กลับดูเย็นชา
"แชะ"
หลินเฟิงถึงกับไม่ทันสังเกตว่า สาวน้อยข้างๆ แอบถ่ายรูปเขาไว้ และยังทำหน้าภูมิใจ จากนั้นก็รีบโพสต์ลงเพื่อนในวงกลม พร้อมระบุว่า: หนุ่มหล่อสุดเย็นชาที่เจอบนรถไฟไปสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ
หลินเฟิงมีบรรยากาศเย็นชารอบตัว ราวกับกันคนออกห่างพันลี้ แต่หน้าตาก็ไม่เลวจริงๆ แม้แต่ตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยจงไห่ ก็มีสาวๆ หลายคนแอบจับตาดูหลินเฟิง แต่นอกจากชวีเฉินแล้ว ก็ไม่มีสาวคนไหนเข้าถึงหัวใจของหลินเฟิงได้เลย
"เสี่ยวเย่ เดี๋ยวส่งรูปให้ฉันด้วยนะ หล่อมากเลย น่าเสียดายที่ไม่รู้ว่าหนุ่มหล่อเรียนมหาวิทยาลัยไหนในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ เดี๋ยวต้องลองถามในเพื่อนในวงกลมดูแล้ว บางทีอาจมีคนรู้จักหนุ่มหล่อคนนี้ว่าเรียนมหาวิทยาลัยไหน"
สาวน้อยทั้งสองดีใจในใจ
หลังจากรถไฟความเร็วสูงวิ่งมาหกชั่วโมง ในที่สุดก็ค่อยๆ จอด หลินเฟิงก็ลืมตาขึ้นนานแล้ว มาถึงสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแล้ว
สาวน้อยทั้งสองก็เหนื่อยแล้ว ดูงัวเงียเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าถึงจุดหมายแล้วก็ตื่นขึ้นมา
"ในที่สุดก็ถึงแล้ว"
"เหนื่อยจริงๆ เลย"
"หนุ่มหล่อจะไปไหนคะ ดูซิว่าเราไปทางเดียวกันไหม ไปแท็กซี่ด้วยกันไหม?"
หลินเฟิงส่ายหัวพูดว่า "ไม่เป็นไรครับ"
พูดจบ เขาก็หยิบกระเป๋าลงจากรถไฟไปเลย
นอกสถานีรถไฟ ผู้คนพลุกพล่าน รถราสัญจรไปมาไม่ขาดสาย หลินเฟิงก็มาสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเป็นครั้งแรก แม้ว่าสามเหลี่ยมปากแม่น้ำจะมีสำนักงานของหลินชี่กรุ๊ป แต่เขาก็ไม่อยากรบกวนครอบครัว เพราะตอนนี้หลินชี่กรุ๊ปต้องรับมือกับตงไห่กรุ๊ป ก็ยุ่งจนหัวหมุนแล้ว เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้เขาแก้ไขเองได้
นอกสถานีรถไฟมีป้ายรถเมล์ แต่หลินเฟิงไม่คุ้นเคยเส้นทาง จึงต้องเดินออกไปข้างนอก เขาตั้งใจจะนั่งแท็กซี่ไปวิทยาลัยหมื่นประเทศโดยตรง
อย่างไรก็ตาม ขณะที่หลินเฟิงกำลังจะเรียกแท็กซี่ สายตาอันว่องไวของเขาก็เห็นรถสปอร์ตสีเหลืองคันหนึ่งที่กำลังพุ่งด้วยความเร็วสูงบนถนนห่างออกไปหลายร้อยเมตรข้างหน้า
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง รถสปอร์ตสีเหลืองวิ่งเร็วมาก และพุ่งตรงเข้ามาที่สถานีรถไฟ
"เสียการควบคุมแล้ว?"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว เขาเห็นว่ามีคนมากมายในสถานี แต่ไม่มีใครตระหนักถึงอันตราย เมื่อเห็นแล้ว หลินเฟิงก็ไม่อาจนิ่งเฉย
ดังนั้น หลินเฟิงจึงสูดหายใจลึก แล้วเหยียบเท้าลงอย่างแรง ทำให้พื้นนอกสถานีรถไฟสั่นสะเทือนเล็กน้อย จากนั้นหลินเฟิงก็พุ่งไปข้างหน้าราวกับกระสุนปืน
"เฮ้ย ซุปเปอร์แมนเลย"
ชายใส่แว่นคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากหลินเฟิง เมื่อเห็นการกระทำของหลินเฟิง ก็ถึงกับตะลึง
"ฉันควบคุมไม่ได้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันขับรถ..."
ในรถสปอร์ตสีเหลือง ชายหนุ่มผมย้อมสีส้มคนหนึ่งก็ตกตะลึง ตอนนี้ความเร็วรถกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะเกิดความผิดปกติ เขาไม่สามารถควบคุมมันได้อีกต่อไป
เมื่อเห็นว่ารถกำลังจะชนป้ายรถเมล์ เขาก็ไม่สนใจอะไรอีก ออกแรงกระโดดออกจากรถทันที แล้วกลิ้งไปบนพื้นหลายตลบ ดูสภาพค่อนข้างโทรม
ส่วนรถสปอร์ตที่ควบคุมไม่ได้ก็พุ่งเข้าหาชานชาลาอย่างบ้าคลั่ง มีคนเริ่มกรีดร้องด้วยความตกใจและวิ่งหนีกระจัดกระจาย แต่ยังมีหญิงสาวสองคนที่ดูเหมือนจะตกใจจนตัวแข็ง ยืนนิ่งอยู่บนชานชาลา
"เสี่ยวเย่ พวกเราจะตายแล้วเหรอ?"
หญิงสาวทั้งสองคนตกใจจนขาอ่อน วิ่งไม่ออก ในขณะที่รถสปอร์ตที่ส่งเสียงคำรามกำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วน่าสะพรึงกลัว กำลังจะชนทั้งสองคนและก่อให้เกิดโศกนาฏกรรม
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมเสียงลมพัดแรง พุ่งมาอยู่ตรงหน้าหญิงสาวทั้งสอง
"ก้าววัวโต้ภูเขา!"
หลินเฟิงปรากฏตัวราวกับเทพเจ้าลงมา เขาตะโกนก้อง ราวกับกลายร่างเป็นวัวป่าตัวใหญ่ กล้ามเนื้อทั่วร่างพองขึ้นในทันที พละกำลังระเบิดออกมาในพริบตา
"โครม"
รถสปอร์ตที่ควบคุมไม่ได้ปะทะกับหมัดของหลินเฟิงอย่างรุนแรง เนื้อหนังมังสาจะแข็งแกร่งเท่ากับเกราะเหล็กได้อย่างไร? ทุกคนอ้าปากค้าง ไม่อยากเห็นภาพโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น
แต่โศกนาฏกรรมกลับไม่เกิดขึ้น หลังจากหลินเฟิงซัดหมัดนี้ออกไป รถสปอร์ตที่ควบคุมไม่ได้ก็เหมือนถูกพลังมหาศาลที่ไม่มีอะไรต้านทานได้บีบอัด จนทั้งคันแตกเป็นชิ้นส่วนอะไหล่ ตัวรถถูกดันถอยหลังไปเป็นร้อยเมตรก่อนจะหยุดลง
"เอ่อ..."
"ที่รัก เร็ว...เร็วมาดูซูเปอร์แมนนี่!"
ทุกคนต่างตะลึง ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นตรงหน้า
"ซูเปอร์แมนอะไรกัน? นี่มันนักสู้มืออาชีพที่แข็งแกร่งต่างหากล่ะ!"
"เก่งจริงๆ เคยได้ยินมาว่านักสู้มืออาชีพแข็งแกร่งมาก แต่ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ รถสปอร์ตที่วิ่งเต็มกำลัง ต่อยทีเดียวก็กลายเป็นอะไหล่"
ในสังคมสมัยใหม่ หลายคนรู้ถึงความแข็งแกร่งของนักสู้มืออาชีพ แต่ส่วนใหญ่เห็นแค่ในทีวี เป็นแค่ตัวเลขข้อมูล ไม่มีความรู้สึกที่เห็นได้ชัดเจน
แต่ตอนนี้ได้เห็นคนต่อยรถสปอร์ตที่พุ่งมาจนแตกเป็นชิ้นๆ ด้วยตาตัวเอง นี่แหละคือความรู้สึกที่เห็นได้ชัดเจนที่สุด
"ไม่เป็นไรนะ?"
หลินเฟิงหันหน้ากลับไป พบว่าสาวสองคนที่ยังคงยืนงงอยู่นั้น ก็คือสาวๆ ที่นั่งข้างเขาบนรถไฟก่อนหน้านี้นั่นเอง
"อ๊ะ... นี่คุณเหรอ?"
"พวกเราไม่เป็นไร ขอบ... ขอบคุณนะคะ"
สาวทั้งสองคนพูดติดอ่าง อารมณ์ยังไม่คงที่ เพิ่งรอดตายมาหมาดๆ ไม่คิดว่าคนที่ช่วยพวกเธอจะเป็นหนุ่มหล่อเย็นชาคนนั้น นี่มันเรื่องน่ายินดีสุดๆ เลย
ในตอนนั้น เจ้าของรถได้เดินมาหาหลินเฟิง เขามองสำรวจหลินเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะชมว่า: "เก่งมากเลยพี่ ต่อยรถสปอร์ตผมพังด้วยหมัดเดียว แถมยังไม่เป็นอะไรเลย นี่ต้องเป็นนักสู้มืออาชีพระดับสูงแน่ๆ แถมยังอายุน้อยขนาดนี้ คุณไม่ได้เป็นนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศใช่ไหม?"
"คุณรู้ได้ยังไง?"
หลินเฟิงไม่คิดว่าหนุ่มผมสีส้มตรงหน้านี้จะรู้จักวิทยาลัยหมื่นประเทศด้วย
"ฮ่าๆ เป็นนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศจริงๆ ด้วย เป็นนักเรียนใหม่ใช่ไหม? ผมก็เป็นนักเรียนใหม่เหมือนกัน ตอนนี้กำลังจะไปลงทะเบียนที่วิทยาลัยหมื่นประเทศใช่ไหม? ไปๆ ไปด้วยกัน"
ชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะขึ้นมาทันที จากนั้นก็โทรศัพท์ และสอบถามสถานการณ์จากสาวทั้งสองคน พร้อมยื่นนามบัตรให้พลางพูดว่า: "พวกคุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ถ้ามีปัญหาอะไรโทรไปที่เบอร์ในนามบัตรได้เลย จะมีคนมาจัดการให้ เอาล่ะ ตอนนี้ผมกับพี่คนนี้ต้องไปรายงานตัวที่วิทยาลัยหมื่นประเทศแล้ว ลาก่อน"
ไม่นาน มีรถสปอร์ตคันใหม่ขับมาที่สถานี พร้อมกับพนักงานกว่าสิบคนมาจัดการอุบัติเหตุครั้งนี้ ทั้งหมดเป็นการจัดการของหนุ่มผมสีส้มคนนั้น
หลินเฟิงรู้สึกลังเล แต่หนุ่มผมสีส้มก็พูดว่า: "ขึ้นมาเถอะ เมื่อกี้ผมแค่อยากลองขับด้วยตัวเอง ไม่คิดว่าจะเกิดปัญหา คราวนี้ผมจะใช้ระบบขับอัตโนมัติแน่นอน ไว้ใจได้"
รถยนต์สมัยใหม่ส่วนใหญ่เป็นระบบขับอัตโนมัติ ปลอดภัยมาก การควบคุมด้วยมือถูกยกเลิกไปแล้ว มีแค่รถสปอร์ตระดับสูงสุดเท่านั้นที่ยังมีฟังก์ชันควบคุมด้วยมือ อุบัติเหตุเมื่อครู่เกิดขึ้นเพราะหนุ่มผมสีส้มควบคุมด้วยมือ จึงเกิดปัญหาขึ้น
แม้หลินเฟิงจะรู้สึกไม่พอใจกับความประมาทของเจ้าของรถ แต่ก็เห็นว่าเขาเป็นคนตรงไปตรงมา จึงไม่ได้ถือสาอะไร ขึ้นรถไปเลย แล้วรีบออกจากสถานี
สาวสองคนที่ยังตกใจจนงงๆ ดูเหมือนจะยังไม่ได้สติ หนึ่งในพนักงานพูดว่า: "คุณทั้งสอง พวกเราเป็นคนที่คุณจางเส้าส่งมาจัดการเรื่องอุบัติเหตุครั้งนี้ ถ้าคุณมีความต้องการอะไร บอกพวกเราได้ เราจะจัดการให้ทั้งหมด"
ทั้งสองคนดูเหมือนยังคงฝันอยู่ พวกเธอปฏิเสธความช่วยเหลือจากพนักงาน จริงๆ แล้วพวกเธอไม่ได้บาดเจ็บอะไร แค่ตกใจนิดหน่อยเท่านั้น
"เมื่อกี้พวกเขาพูดถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศเหรอ?"
"น่าจะใช่นะ หนุ่มหล่อคนนั้นก็เป็นนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศด้วย"
"วิทยาลัยหมื่นประเทศเนี่ยนะ นั่นมันที่ที่มีแต่คนรวยเข้าได้นะ ก่อนหน้านี้คิดว่าพวกลูกคุณหนูจากวิทยาลัยหมื่นประเทศล้วนแต่เป็นพวกคนเลวทั้งนั้น แต่หนุ่มหล่อคนนี้ดูดีนะ"
"ดีนะที่ฉันถ่ายรูปเอาไว้ ต้องเอาไปอวดในเพื่อนๆ ให้ได้ เรื่องครั้งนี้ตื่นเต้นจริงๆ"
สาวทั้งสองคนรู้สึกดีใจในใจ จากนั้นก็เดินออกจากสถานีไปอย่างมีความสุข


## บทที่ 13 วิทยาลัยหมื่นประเทศ

ในรถ หลินเฟิงและชายผมสั้นสีส้มนั่งอยู่เบาะหลัง ชายผมส้มแนะนำตัวว่า "พี่ครับ ผมชื่อจางฉีจี๋ เป็นนักรบอาชีพระดับสี่! ต่อไปเราก็จะเป็นเพื่อนร่วมสถาบันกันแล้ว"
หลินเฟิงตอบเรียบๆ "หลินเฟิง ไม่มีขั้น"
"ไม่มีขั้น? พี่ล้อผมเล่นใช่ไหม? เข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศได้แล้ว จะไม่มีขั้นได้ยังไง?"
จางฉีจี๋ตาโต เขาดูไม่ค่อยเชื่อ
หลินเฟิงส่ายหน้าพลางตอบว่า "ผมไม่มีขั้นจริงๆ เพราะผมไม่เคยไปสอบวัดขั้น ตอนนี้ผมยังไม่มีใบรับรองนักสู้มืออาชีพด้วยซ้ำ"
จางฉีจี๋ได้ยินก็ชะงักไปนิด แต่แล้วสีหน้าก็จริงจังขึ้นมา พยักหน้าหนักๆ พูดว่า "ผมเข้าใจแล้ว พี่ต้องเป็นอัจฉริยะที่มุ่งมั่นในศิลปะการต่อสู้ ไม่สนใจสิ่งภายนอกแน่ๆ! ตอนที่พี่ต่อยรถสปอร์ตของผมพังนั่นเท่มาก ต้องมีพลังระดับนักสู้ขั้นสูงแน่ๆ แค่ไม่รู้ว่าขั้นไหนแน่"
"แต่ไม่ว่ายังไง พี่ก็ต้องเป็นระดับสูงแน่ๆ ระดับสูงเชียวนะ! ฮ่ะๆ ผมไม่อยากเข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศเลย อยู่ข้างนอกมีเงินใช้ไม่หมด มีสาวให้จีบไม่หวาด ไปทรมานตัวที่วิทยาลัยหมื่นประเทศทำไม? แต่พ่อผมไม่ยอม จะให้ผมเข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศให้ได้ ตอนแรกผมกังวลว่าเข้าไปแล้วจะมีปัญหา แต่มีพี่เป็นผู้เชี่ยวชาญอยู่ด้วย คงปลอดภัยแน่ หลินเฟิง ผมเรียกพี่ว่าพี่เฟิงได้ไหม? พี่คอยดูแลผมในสถาบัน พอออกจากสถาบัน อยู่ในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ พี่อยากเล่นอะไรก็ได้ ฮ่ะๆ ผมเป็นเจ้าถิ่นตัวจริงนะ"
หลินเฟิงรู้สึกอึ้ง มองดูท่าทางของจางฉีจี๋ เป็นลูกคุณหนูหรือลูกเศรษฐีรุ่นที่สองแท้ๆ โอกาสเข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศ คนอื่นอิจฉากันจะแย่ แต่เขากลับทำหน้าเบื่อหน่าย
อย่างไรก็ตาม จางฉีจี๋พูดตรง ใจกว้าง ทำให้หลินเฟิงไม่รู้สึกรำคาญ เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ พูดว่า "เธอเป็นเจ้าถิ่น งั้นช่วยแนะนำวิทยาลัยหมื่นประเทศให้ฉันหน่อยสิ"
"ไม่มีปัญหาแน่นอน แต่กำลังจะถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศแล้ว รอเข้าสถาบันแล้วค่อยเล่าให้ฟังละเอียด ถึงผมจะไม่เคยเข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่เรื่องข้างในไม่มีอะไรที่ผมไม่รู้ ผมศึกษามาอย่างดีเลย"
ไม่นาน รถค่อยๆ จอด หลินเฟิงและจางฉีจี๋ลงจากรถ สิ่งแรกที่เห็นคือรูปปั้นขนาดใหญ่
รูปปั้นนี้สูงกว่ายี่สิบเมตร เป็นรูปปั้นทองแดง แกะสลักเป็นชายวัยกลางคน ชูกำปั้นขึ้นฟ้า แผ่รัศมีอำนาจน่าเกรงขาม
แม้แต่หลินเฟิงก็ยังรู้สึกชะงักกับพลังของรูปปั้นทองแดงนี้ แม้แต่จางฉีจี๋ที่ปกติพูดไม่หยุดก็ยังต้องหุบปาก ได้แต่แนะนำเสียงเบาว่า "พี่เฟิง ตะลึงใช่ไหมครับ? นี่คือผู้ก่อตั้งวิทยาลัยหมื่นประเทศ หนึ่งในนักบุญเก้าท่านของโลก ปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทาน!"
"ปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทาน?"
หลินเฟิงก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังทันที แม้เขาจะไม่ได้ฝึกศิลปะการต่อสู้ แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทาน ท่านคือผู้แข็งแกร่งที่ลุยฝ่าศพของเหล่าผู้ร้ายจากเขตนอกขึ้นมา เป็นยอดฝีมือสูงสุดในหมู่นักสู้
แม้ตอนนี้โลกจะมีผู้แข็งแกร่งมากมาย แต่ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่า "นักบุญ" ก็มีเพียงเก้าคนเท่านั้น และปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานก็เป็นหนึ่งในผู้โดดเด่นที่สุด
"ปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานเลยนะ ได้ยินว่าตอนท่านยังอ่อนแอ ท่านก็เป็นลูกคุณหนูเหมือนผมนี่แหละ วันๆ เอาแต่เพลิดเพลิน ฮ่ะๆ ใครจะคิดว่าพอลุกขึ้นมาก็หยุดไม่อยู่ สุดท้ายได้เป็นหนึ่งในนักบุญเก้าท่าน บางทีสักวันผมอาจจะตื่นขึ้นมา แล้วก็ผงาดขึ้นเหมือนปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานก็ได้"
จางฉีจี๋มองรูปปั้นของปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานพลางยิ้มเขิน เรื่องราวการผงาดขึ้นของนักบุญแต่ละท่านล้วนถูกศึกษาวิเคราะห์กันไม่รู้จบ คนมากมายสามารถมองเห็นเงาของตัวเองในนั้น
ที่จริงแล้ว นักบุญเก้าท่านได้กลายเป็นสัญลักษณ์ทางจิตวิญญาณของมนุษยชาติ เป็นตัวแทนของจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของมนุษย์! การที่วิทยาลัยหมื่นประเทศมีสถานะอันแข็งแกร่งเช่นนี้ กลายเป็นหนึ่งในสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำของโลก บทบาทของปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานก็สำคัญมาก
ทั้งสองเดินเข้าสถาบัน ตามการนำทางของจางฉีจี๋ไปยังฝ่ายรับสมัคร ทั้งสองมีจดหมายตอบรับ หลังจากยืนยันลายนิ้วมือและม่านตาของทั้งสอง ตรวจสอบตัวตนที่แท้จริงแล้ว ก็มอบบัตรประจำตัวให้ทั้งสอง นับจากนี้ทั้งสองก็เป็นนักเรียนของวิทยาลัยหมื่นประเทศแล้ว
วิทยาลัยหมื่นประเทศมีคนไม่มาก แค่ไม่กี่ร้อยคน แต่พื้นที่กว้างมาก ทั้งสองเดินไปสักพักก็ยังไม่เห็นนักเรียนเลย ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงหอพักตามแผนที่
หอพักของวิทยาลัยหมื่นประเทศเป็นห้องเดี่ยวมาตรฐาน แค่มีบัตรประจำตัวก็เลือกได้ตามใจชอบ จางฉีจี๋และหลินเฟิงเลือกห้องติดกัน
"ผิดหวังไหม?"
จางฉีจี๋ขยิบตาถาม
หลินเฟิงพยักหน้าอย่างจริงจัง "ก็ผิดหวังนิดหน่อย"
ในจินตนาการของหลินเฟิง วิทยาลัยหมื่นประเทศควรจะเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้แข็งแกร่งมากมาย อัจฉริยะมากมายเหมือนสายฝน และคึกคักมาก แต่เมื่อมาถึงที่นี่จริงๆ เขากลับแทบไม่เห็นเงาคนสักกี่คน และตั้งแต่เข้ามาในโรงเรียนจนถึงตอนนี้ แทบไม่มีใครมาต้อนรับพวกเขาเลย ราวกับว่าโรงเรียนไม่ได้ให้ความสำคัญกับพวกเขาเลย
และแม้แต่ตารางเรียนพื้นฐานก็ยังไม่มี พวกเขาต้องค่อยๆ ทำความคุ้นเคยกับโรงเรียนทีละขั้น
จางฉีจี๋พูดพร้อมรอยยิ้มว่า "พี่เฟิง วิทยาลัยหมื่นประเทศนี้แตกต่างจากสถาบันทั่วไป เมื่อคุณได้รับบัตรประจำตัวแล้ว คุณก็เป็นสมาชิกของวิทยาลัยหมื่นประเทศแล้ว จริงๆ แล้ววิทยาลัยหมื่นประเทศไม่มีหลักสูตรที่แน่นอน บางครั้งมีผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมมาสอน ต้องลงทะเบียนด้วยตนเอง และต้องจ่ายคะแนนสถาบัน"
"อ้อใช่ คะแนนสถาบันสามารถแลกด้วยเงินตราแห่งความจริง หนึ่งล้านแลกหนึ่งจุดคะแนนสะสม แม้แต่หลักสูตรที่ถูกที่สุดก็ต้องใช้หนึ่งแต้มคะแนนต่อหนึ่งคาบ ฮ่าๆ ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ เงินคือทุกอะไร ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องใช้เงิน แน่นอน ที่นี่พูดถึงจุดคะแนนสะสม จริงๆ ก็คือเงินนั่นแหละ มันต่างกันตรงไหนล่ะ?"
"ที่นี่ไม่มีหลักสูตรที่แน่นอน ดังนั้นก็ไม่มีอาจารย์ประจำ ถ้าอยากจะขอให้อาจารย์สอน ไม่มีปัญหา ใช้จุดคะแนนสะสม ถ้าอยากฝึกวิทยายุทธขั้นสูง ไม่มีปัญหา ใช้จุดคะแนนสะสมซื้อ สรุปคือ ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ มีเงินก็ไปได้ทุกที่ ฝึกศิลปะการต่อสู้ได้ผลเป็นสองเท่า ไม่มีเงินก็ก้าวไปไหนไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ไม่มีเงินก็ไม่ต้องเข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศหรอก เพราะค่าสมัครก็สิบพันล้านแล้ว"
หลังจากฟังคำพูดของจางฉีจี๋ หลินเฟิงแทบจะตาค้าง วิทยาลัยหมื่นประเทศนี้เป็นการฝึกแบบ "ปล่อยเลี้ยง" อย่างสมบูรณ์ ทุกอย่างต้องพึ่งพาตัวเองทั้งหมด
วิชายุทธ, อาจารย์, อุปกรณ์, ทรัพยากรต่างๆ ที่นักสู้ต้องการ ในวิทยาลัยหมื่นประเทศมีครบทุกอย่าง แต่ทุกอย่างต้องใช้เงินเป็นเงื่อนไข ตามที่จางฉีจี๋บอก ตอนนี้หลินเฟิงมีเงินหนึ่งพันหนึ่งร้อยล้าน แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศแลกได้แค่สิบเอ็ดแต้มคะแนนเท่านั้น
"เธอรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน?"
"ฉันเคยได้ยินคนพูดถึงเรื่องวิทยาลัยหมื่นประเทศมาก่อน ดังนั้น คนที่อยู่ที่นี่แบบขอไปที ก็ขอไปที คนที่พยายามจะก้าวหน้าก็ก้าวหน้าได้ แต่เงินก็ต้องจ่ายไม่น้อย จุ๊ๆ ฉันเคยเห็นการทำธุรกิจมามาก แต่แบบวิทยาลัยหมื่นประเทศนี่ ลงทุนน้อยกำไรมาก แถมยังมีคนแย่งกันเอาเงินมาให้อีก ฉันยังไม่เคยเห็นธุรกิจแบบนี้มาก่อนเลย อ้อใช่ ถ้าคุณอยากรู้รายละเอียด ก็ใช้บัตรประจำตัวเข้าเว็บของโรงเรียนสิ ข้างในมีคู่มือนักศึกษาใหม่ สามารถทำความเข้าใจสถานการณ์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศได้คร่าวๆ"
พูดจบ จางฉีจี๋ก็นอนเอกเขนกบนเตียงของหลินเฟิงพร้อมหรี่ตา ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หลินเฟิงรีบใช้บัตรประจำตัวเข้าสู่เครือข่ายเสมือนจริง ไม่นานเขาก็เข้าสู่เว็บของโรงเรียน
เว็บของโรงเรียนนี้สมบูรณ์มาก แบ่งเป็นหมวดหมู่ แม้แต่หลักสูตรการสอนก็อยู่บนนั้น เช่น พรุ่งนี้มีคาบเรียนหนึ่ง เป็นการบรรยายโดยผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรม บนนั้นมีข้อมูลละเอียดของอาจารย์ผู้บรรยายท่านนี้ ถ้าต้องการฟังบรรยาย ก็ต้องซื้อหลักสูตรนี้ล่วงหน้า จ่ายหนึ่งแต้มคะแนน
นอกจากนี้ ยังมีที่สำหรับซื้อวิชายุทธ, เทคนิคการต่อสู้ และอาวุธต่างๆ หลินเฟิงเข้าไปดูคร่าวๆ ก็ถึงกับอึ้ง วิชายุทธและเทคนิคการต่อสู้พวกนี้ส่วนใหญ่ต้องใช้แต้มคะแนนสิบแต้มขึ้นไป บางอย่างถึงหลายสิบ หลายร้อยแต้มด้วยซ้ำ
แน่นอน วิชายุทธที่ต้องใช้แต้มคะแนนมากเกินไป หลินเฟิงไม่แม้แต่จะดู เอาไว้มีเวลาค่อยดูทีหลังแล้วกัน
จากนั้นก็มีฟอรั่มของสถาบัน ซึ่งเป็นที่แลกเปลี่ยนระหว่างนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่หัวข้อที่มีการพูดถึงมากที่สุดล้วนเป็นเรื่องของบุคคลที่มีชื่อเสียงในสถาบัน
เช่น คนนั้นคนนี้ทำภารกิจอะไรสำเร็จ ได้แต้มคะแนนเท่าไหร่ ใครบ้างที่ผ่านห้องต่อสู้เสมือนจริง ได้อันดับดีๆ เป็นต้น แม้หัวข้อจะสับสนวุ่นวาย ทำให้ตาลายไปหมด แต่จากการค้นหาข้อมูลในฟอรั่มเหล่านี้ทีละเรื่อง หลินเฟิงก็พอจะเข้าใจวิทยาลัยหมื่นประเทศได้ลึกซึ้งขึ้น
ที่แท้วิทยาลัยหมื่นประเทศไม่ได้ใช้เงินแลกแต้มคะแนนเพียงอย่างเดียว ยังสามารถรับภารกิจเพื่อรับแต้มคะแนนได้ด้วย แต่ภารกิจเหล่านี้มีข้อจำกัดด้านพละกำลัง และพละกำลังนี้ก็คืออันดับในห้องต่อสู้เสมือนจริง ยิ่งอันดับสูงก็ยิ่งง่ายที่จะได้รับภารกิจ และสามารถหาแต้มคะแนนได้มากขึ้น
หลินเฟิงเพียงแค่ทำความเข้าใจคร่าวๆ ไม่ได้คิดจะไปรับภารกิจจริงๆ เขาเพิ่งมาถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศ ยังไม่ใช่เวลาที่จะรับภารกิจ ต้องทำความเข้าใจวิทยาลัยหมื่นประเทศก่อน และวางแผนการพัฒนาตัวเองด้วย
"ตอนนี้ฉันต้องทำความเข้าใจพละกำลังของตัวเองก่อน ห้องต่อสู้เสมือนจริงดูเหมือนจะเป็นที่ที่ดี ไม่มีอันตรายถึงชีวิต และยังสามารถใช้พลังของตัวเองได้อย่างเต็มที่ อีกทั้งยังรู้ระดับพละกำลังของตัวเองได้อย่างแม่นยำ ถ้าได้อันดับดีก็จะเป็นประโยชน์ต่อการรับภารกิจในอนาคตด้วย"
หลินเฟิงตัดสินใจทันที จะไปที่ห้องต่อสู้เสมือนจริง
จางฉีจี๋เห็นว่าหลินเฟิงเข้าใจมากพอแล้ว จึงลุกขึ้นพูดทันที: "พี่เฟิง พวกเราเพิ่งมาถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศ จะออกไปสนุกกันก่อนไหม?"
"ไม่ต้องหรอก ฉันอยากไปห้องต่อสู้เสมือนจริงก่อน"
"ห้องต่อสู้เสมือนจริง? นั่นมันที่โปรดปรานของพวกนักสู้สุดโหดนะ จิ๊ะๆ ผมก็รู้อยู่แล้ว พี่เฟิงมาถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศที่แรกที่จะไปต้องเป็นห้องต่อสู้เสมือนจริงแน่ๆ ได้ ผมก็จะไปลองด้วย หวังว่าอันดับจะไม่ท้ายตารางนะ"
หลินเฟิงไม่คิดว่าจางฉีจี๋จะสนใจห้องต่อสู้เสมือนจริงด้วย จริงๆ แล้วก็เข้าใจได้ ห้องต่อสู้เสมือนจริงไม่ใช่ระบบธรรมดา แต่เป็นเทคโนโลยีล่าสุดที่เป็นความลับสุดยอด แม้แต่มหาเศรษฐีที่มีอิทธิพลมากและเงินมากมายก็ไม่สามารถมีระบบนี้ได้ ระบบเสมือนจริงแบบนี้ที่ให้ความรู้สึกเหมือนจริง จางฉีจี๋อยากจะลองสัมผัสด้วยตัวเองมานานแล้ว
ดังนั้น ทั้งสองคนจึงออกจากหอพักทันที มุ่งหน้าไปยังห้องต่อสู้เสมือนจริง


## บทที่ 14 ห้องต่อสู้เสมือนจริง

ห้องต่อสู้เสมือนจริงสามารถรองรับผู้ท้าทายได้พร้อมกันถึงสิบคน และไม่จำเป็นต้องใช้แต้มคะแนน ดังนั้นจึงมีคนต่อแถวยาวอยู่หน้าห้อง นับเป็นหนึ่งในสถานที่ที่คึกคักที่สุดของวิทยาลัยหมื่นประเทศ
เมื่อหลินเฟิงและจางฉีจี๋มาต่อแถวที่หน้าห้องต่อสู้เสมือนจริง ก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากใคร เพราะทั้งสองคนก็แค่นักเรียนใหม่เท่านั้น
หลายคนยังคงสนทนากันอย่างสนุกสนาน
"หลิวเฟิง ครั้งที่แล้วเธออยู่อันดับที่ 21,800 ครั้งนี้น่าจะขยับขึ้นไปได้อีกหลายสิบอันดับสินะ?"
"พูดยาก ถึงแม้ว่าช่วงนี้ฉันจะพัฒนาขึ้นมาบ้าง แต่คนในสถาบันหลายคนก็พัฒนาขึ้นเหมือนกัน พูดยากจริงๆ แล้วอีกปีเดียวฉันก็จะครบห้าปีแล้ว ไม่มีความหวังที่จะทำลายล็อคพันธุกรรม ตอนนั้นก็ต้องออกจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ ฉันแค่หวังว่าก่อนจะออกไป จะสามารถยกระดับอันดับของตัวเองให้เข้าไปอยู่ในสองหมื่นอันดับแรกก็พอใจแล้ว"
"ใช่ การจะขึ้นไปอยู่ในสองหมื่นอันดับแรกนั้นยากจริงๆ อย่าว่าแต่จะทำลายล็อคพันธุกรรมเลย ไม่รู้ว่าคนที่สามารถขึ้นไปติดร้อยอันดับแรกในห้องต่อสู้เสมือนจริงได้อย่างรวดเร็วนั้นฝึกศิลปะการต่อสู้กันยังไง?"
"ดูสิ พี่ลัวอี้เตาออกมาแล้ว ได้ยินว่าวิชาดาบของเขาเก่งมาก ครั้งที่แล้วอยู่อันดับที่ 20,003 ครั้งนี้ต้องเข้าสองหมื่นอันดับแรกได้แน่ๆ"
"พี่ลัวอี้เตาเก่งจริงๆ ได้ยินว่าได้ใบรับรองระดับเจ็ดอาชีพมานานแล้ว ตอนนี้น่าจะมีพละกำลังระดับแปดแล้วล่ะ?"
จุดสนใจของทุกคน พี่ลัวอี้เตาผู้นั้นไว้ผมสั้น สะพายดาบไว้ด้านหลัง ทั้งตัวดูคมกริบและแข็งแกร่ง
มีคนเข้าไปถามเบาๆ จากนั้นก็มีเสียงอุทานชื่นชม ส่วนลัวอี้เตาก็ยิ่งเชิดหน้าขึ้นสูง ดูมั่นใจมาก
"พี่ลัวอี้เตาเพิ่งท้าทายสำเร็จ ได้อันดับที่ 19,991 เก่งจริงๆ เข้าสองหมื่นอันดับแรกได้แล้ว"
"จิ๊ะๆ ในประวัติศาสตร์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศมีนักเรียนทั้งหมดรวมกันประมาณ 23,000 คน พี่ลัวอี้เตาสามารถติดอันดับสองหมื่นอันดับแรกได้ เก่งจริงๆ ได้ยินว่าพี่ลัวอี้เตาเพิ่งมาอยู่วิทยาลัยหมื่นประเทศได้สามปีเท่านั้น ต่อไปต้องก้าวหน้าได้อีกแน่นอน"
หลินเฟิงและจางฉีจี๋ก็เห็นลัวอี้เตา แม้ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องสองหมื่นอันดับแรกสักเท่าไหร่ แต่จากคำพูดของทุกคนก็พอจะรู้ว่านั่นต้องเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก
"พี่เฟิง เดี๋ยวพี่ต้องพยายามทำอันดับที่ดีๆ นะ"
จริงๆ แล้วไม่ต้องให้จางฉีจี๋เตือน หลินเฟิงก็จะทำเต็มที่อยู่แล้ว เขาต้องการรู้ว่าพละกำลังของเขาตอนนี้อยู่ในระดับไหนกันแน่
ไม่นานก็ถึงคิวของหลินเฟิงและจางฉีจี๋ เมื่อเห็นทั้งสองคนเข้าไปในห้องต่อสู้เสมือนจริง นักเรียนที่อยู่ด้านหลังต่างก็แปลกใจ
"เหมือนไม่เคยเห็นสองคนนี้มาก่อน?"
"น่าจะเป็นนักเรียนใหม่มั้ง ครั้งแรกที่เข้าห้องต่อสู้เสมือนจริง คงได้อันดับบ๊วยแน่ๆ"
"ก็ไม่แน่นะ ได้ยินว่ารุ่นนี้มีคนเก่งมาหกคน ครั้งแรกที่เข้าห้องต่อสู้เสมือนจริงก็เข้าไปอยู่ในสองหมื่นอันดับแรกได้เลย พวกนักเรียนใหม่เรียกพวกเขาว่าหกอัจฉริยะอะไรนั่น น่าขัน แค่นักเรียนใหม่ กล้าให้คนเรียกว่าอัจฉริยะ ช่างหลงตัวเองจริงๆ"
"ใช่ เรื่องนี้ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน ช่วงนี้เป็นที่ฮือฮามาก ภายใต้การนำของหกอัจฉริยะ พวกนักเรียนใหม่พวกนี้ก็พลอยหยิ่งผยองไปด้วย ถึงขั้นกล้าท้าทายพวกเรารุ่นพี่ หึ ก็แค่รุ่นพี่ทั่วไปไม่อยากไปยุ่งกับพวกเขาเท่านั้นแหละ"
"แต่ฉันได้ยินว่าพวกรุ่นพี่ที่เก่งๆ บางคนก็เริ่มไม่พอใจหกอัจฉริยะพวกนั้นแล้ว ฮิๆ รอดูเถอะ ช่วงนี้ต้องมีเรื่องสนุกให้ดูแน่ๆ"
หลินเฟิงและจางฉีจี๋แน่นอนว่าไม่รู้เรื่องที่คนพวกนี้พูดคุยกัน พวกเขาทั้งสองคนต่างก็เข้าไปในห้องต่อสู้เสมือนจริงและแยกกันไปคนละทาง หลินเฟิงมาถึงห้องที่ค่อนข้างแคบ บนผนังรอบด้านเต็มไปด้วยเครื่องสแกน
"ติ๊ด กรุณาถือบัตรประจำตัวไว้ในมือ"
หลินเฟิงถือบัตรประจำตัวไว้ในมือ จากนั้นการสแกนก็ผ่าน
"ติ๊ด การสแกนตัวตนผ่านแล้ว กรุณาเข้าสู่แท่งจำลอง"
ในห้องเล็กๆ หลินเฟิงเห็นสิ่งที่ดูเหมือนตู้กระจกขนาดใหญ่ ซึ่งน่าจะเป็นแท่งจำลอง เขาจึงเข้าไปนอนตามคำแนะนำ
"ฉึก"
ทันทีที่เขานอนลงไป ร่างกายของเขาก็เหมือนทะลุผ่านมิติมากมายในพริบตา ในที่สุดรอบข้างก็มืดลง และเขาก็ยืนอยู่บน "เวที" ที่งดงามตระการตา
"นี่คือเทคโนโลยีเสมือนจริงเหรอ? มหัศจรรย์จริงๆ"
หลินเฟิงรู้สึกทึ่งมาก แม้ว่าภายนอกจะมีข่าวลือมานานแล้วว่าเทคโนโลยีเสมือนจริงพัฒนาจนสมบูรณ์แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้นำออกมาใช้ในภาคประชาชน เทคโนโลยีเสมือนจริงยังคงอยู่ในการควบคุมของกองทัพและรัฐบาล รวมถึงองค์กรขนาดใหญ่อย่างวิทยาลัยหมื่นประเทศ
สภาพแวดล้อมรอบข้างดูสมจริงมาก ดูเหมือนของจริงมาก อย่างน้อยหลินเฟิงก็ไม่สามารถแยกแยะความจริงเทียมได้
"กรุณาเลือกคู่ต่อสู้"
ตรงหน้าหลินเฟิงปรากฏเงาร่างมากมาย พร้อมกับอันดับด้านหน้า ห้องต่อสู้เสมือนจริงนี้บันทึกข้อมูลนักเรียนเกือบทั้งหมดของวิทยาลัยหมื่นประเทศตั้งแต่ก่อตั้ง รวมทั้งหมด 23,681 คน แน่นอนว่ายังไม่รวมหลินเฟิงและจางฉีจี๋
ทั้ง 23,681 คนนี้ ส่วนใหญ่ถูกบันทึกในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุดของพวกเขา ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ สามารถอยู่ได้จนถึงอายุ 25 ปีเท่านั้น หากอายุ 25 ปีแล้วยังไม่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ก็ต้องออกจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ ดังนั้น คนส่วนใหญ่ในห้องต่อสู้เสมือนจริงจึงออกจากวิทยาลัยหมื่นประเทศไปแล้ว
เพราะนักเรียนที่ยังอยู่ในวิทยาลัยมีเพียงไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น
อันดับท้ายๆ ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ หลินเฟิงคิดสักครู่ ก็ตัดสินใจว่าควรทำความคุ้นเคยกับพละกำลังของนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศก่อน จึงพูดว่า "ท้าประลองหลี่เวย"
หลี่เวยคนนี้เป็นเพียงคนที่หลินเฟิงเห็นผ่านตาโดยบังเอิญ อยู่อันดับที่ 23,673 น่าจะเป็นนักเรียนที่กำลังศึกษาอยู่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ
พอหลินเฟิงพูดจบ รอบข้างก็มืดลงเล็กน้อย และเงาร่างของหลี่เวยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเฟิงอย่างรวดเร็ว
หลี่เวยใช้ดาบ และทันทีที่ปรากฏตัว เขาก็ไม่พูดอะไรเลย ฟันดาบเข้าใส่ทันที
"ฉึก"
ดาบเร็วมาก และแม่นยำมาก เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าหลินเฟิง
"โครม"
แต่หลินเฟิงก็ไม่หลบ เขาชกหมัดออกไปตรงๆ ร่างของหลี่เวยก็แตกกระจายเหมือนฟองอากาศในทันที
"ท้าประลองสำเร็จ หลินเฟิง ขณะนี้อันดับที่ 23,673 คุณสามารถเลือกที่จะท้าประลองต่อหรือออกจากห้องต่อสู้เสมือนจริง"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว ความรู้สึกแรกของเขาคืออ่อนแอ หลี่เวยคนนี้อ่อนแอเกินไป วิทยาลัยหมื่นประเทศไม่ใช่หนึ่งในสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำของโลกหรอกหรือ? ที่นี่ควรจะมีอัจฉริยะมากมาย ยอดฝีมือมากมาย ใครๆ ก็ควรจะเก่งกาจทั้งนั้น ทำไมถึงอ่อนแอขนาดนี้?
ที่จริงหลินเฟิงเข้าใจผิด ไม่ใช่ว่าทุกคนในวิทยาลัยหมื่นประเทศจะแข็งแกร่ง อย่างจางฉีจี๋และหลี่เวย แค่เข้ามาเพื่อเสริมประวัติและผ่านวันไปเรื่อยๆ จะแข็งแกร่งได้อย่างไร?
แต่ดาบเมื่อครู่ของหลี่เวยก็แข็งแกร่งจริงๆ น่าจะเป็นวิชาดาบระดับสูง น่าเสียดายที่พละกำลังอ่อนแอเกินไป พละกำลังโดยรวมแย่เกินไป จะต้านหมัดเดียวของหลินเฟิงได้อย่างไร?
หลินเฟิงมีมาตรฐานในใจแล้ว จึงรีบเลื่อนดูขึ้นไปด้านบน
"ท้าประลองเล่ยอี้หมิงต่อ!"
ห้องต่อสู้เสมือนจริงก็สร้างเงาร่างของเล่ยอี้หมิงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ครั้งนี้หลินเฟิงท้าทายก้าวกระโดดขึ้นไปไกล เล่ยอี้หมิงอยู่อันดับที่ 2,009 ถือว่าเป็นยอดฝีมือในวิทยาลัยหมื่นประเทศ อย่างน้อยรุ่นพี่หลายคนก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะเล่ยอี้หมิงได้


## บทที่ 15 การจัดอันดับ

เล่ยอี้หมิงก็ใช้ดาบเช่นกัน ที่จริงแล้วในเขตนอก นักสู้จำนวนมากใช้ดาบ เพราะดาบนั้นแข็งแกร่งและดุดัน เหมาะสำหรับจัดการกับสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ได้อย่างยอดเยี่ยม
ทันทีที่เล่ยอี้หมิงปรากฏตัว ดาบในมือของเขาก็ฟันเข้าใส่หลินเฟิง ราวกับแสงฟ้าแลบ ดูเหมือนจะมีเสียงฟ้าร้องตามมาด้วย นี่ต้องเป็นเทคนิคการต่อสู้ขั้นสูงอย่างแน่นอน
เสียงลมหวีดหวิวดังก้องข้างหูของหลินเฟิง รวมถึงแรงกดดันมหาศาล ทำให้หลินเฟิงแทบจะหายใจไม่ออก พอเล่ยอี้หมิงลงมือ หลินเฟิงก็รู้ว่าเขาแข็งแกร่งกว่าหลี่เวยที่เขาท้าประลองก่อนหน้านี้มากนัก
ไม่ว่าจะเป็นความเร็ว พละกำลัง หรือความเข้าใจในเทคนิคการต่อสู้ ล้วนเหนือกว่าหลี่เวยอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม หลินเฟิงยังคงใช้หมัดเดียว เมื่อกำปั้นของเขาพุ่งออกไป อากาศรอบข้างดูเหมือนจะบิดเบี้ยว นี่เป็นปรากฏการณ์พิเศษที่เกิดจากการบีบอัดอากาศจนถึงขีดสุด
แสดงให้เห็นว่าหมัดนี้ของหลินเฟิงทรงพลังแค่ไหน
"ปัง"
กำปั้นของหลินเฟิงแข็งแกร่งมาก และร่างกายก็แข็งแรง แม้ว่ากระบี่'ฉีของฝ่ายตรงข้ามจะฟันลงบนมือของเขา เพียงแค่ทำให้กำปั้นของเขามีเลือดไหล บาดเจ็บเล็กน้อย แต่ไม่สามารถทำอันตรายถึงชีวิตต่อหลินเฟิงได้
ในทางกลับกัน เล่ยอี้หมิงกลับถูกพลังหมัดของหลินเฟิงทำลายจนแตกกระจาย เงาที่รวมตัวกันสลายในทันที ชนะการท้าประลอง!
"ท้าประลองสำเร็จ หลินเฟิง ขณะนี้อันดับที่ 20,003 คุณสามารถเลือกที่จะท้าประลองต่อหรือออกจากห้องต่อสู้เสมือนจริง"
หลินเฟิงหรี่ตาเล็กน้อย เล่ยอี้หมิงคนนี้ไม่ใช่คนอ่อนแอ ในห้องต่อสู้เสมือนจริงอันดับที่ 20,003 เกือบจะติดอันดับภายใน 20,000 แล้ว
แต่หลินเฟิงเมื่อครู่เพียงแค่วอร์มเท่านั้น แม้ว่าการที่เขาต่อสู้มือเปล่ากับนักสู้ที่มีอาวุธเหล่านี้จะดูเสียเปรียบ แต่ที่นี่คือห้องต่อสู้เสมือนจริง ทุกอย่างเป็นเพียงภาพจำลอง มือของเขาที่บาดเจ็บเมื่อครู่ตอนนี้ฟื้นฟูสมบูรณ์แล้ว ขอเพียงชนะการท้าประลอง ก็จะกลับสู่สภาวะที่ดีที่สุด
"ท้าประลองลวู่เคอตี้ต่อ!"
ครั้งนี้หลินเฟิงก็มีการก้าวกระโดดครั้งใหญ่ ท้าประลองลวู่เคอตี้ที่อันดับ 19,000
จริงๆ แล้วผ่านการต่อสู้สองครั้ง หลินเฟิงก็มีความมั่นใจบ้างแล้ว เขาได้ค้นหาในอินเทอร์เน็ต นักรบอาชีพระดับห้าบางคน โดยพื้นฐานแล้วสามารถออกแรงได้เพียง 800 กิโลกรัม
อาชีพระดับหกคือ 1,100 กิโลกรัม อาชีพระดับเจ็ดประมาณ 1,400 กิโลกรัม อาชีพระดับแปดคือ 1,700 กิโลกรัม และอาชีพระดับเก้าคือ 2,000 กิโลกรัมขึ้นไป
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการประมาณการคร่าวๆ เพราะความแตกต่างระหว่างนักสู้มืออาชีพนั้นมีมาก แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นในกรณีที่ไม่ได้ใช้เทคนิคการต่อสู้ เป็นเพียงพละกำลังที่ร่างกายสามารถออกแรงได้ ตั้งแต่อาชีพระดับสี่เป็นต้นไป โดยพื้นฐานแล้วจะเพิ่มขึ้นทีละ 300 กิโลกรัม
แต่หลินเฟิงแตกต่าง เขาได้ผสานพื้นฐานของสัตว์ร้ายสองชนิด แม้ว่าจะยังไม่ได้ควบคุมพละกำลังทั้งหมดของร่างกายอย่างสมบูรณ์ แต่ก็สามารถออกแรง 2,000 กิโลกรัมได้อย่างง่ายดาย
ตามที่พูดแบบนี้ เขาไม่ได้เทียบเท่ากับนักรบอาชีพระดับเก้าแล้วหรือ?
เพราะหลินเฟิงไม่แน่ใจในระดับพละกำลังของตัวเอง จึงมาที่ห้องต่อสู้เสมือนจริง ครั้งนี้เขาจะท้าประลองลวู่เคอตี้ ซึ่งอยู่อันดับ 19,000 ในตอนที่ท้าประลองได้รับใบรับรองอาชีพระดับเจ็ดแล้ว
พละกำลังของลวู่เคอตี้แข็งแกร่งจริงๆ น่าเสียดายที่พละกำลังของหลินเฟิงแข็งแกร่งกว่า เขาถึงขั้นไม่ต้องใช้พลังวัวกระทิง ใช้เพียงพละกำลังร่างกายล้วนๆ ก็เอาชนะลวู่เคอตี้ได้
ดังนั้น หลินเฟิงจึงท้าประลองต่อ อันดับ 16,000, 14,000, 12,000, 10,000...
จากอาชีพระดับเจ็ดถึงอาชีพระดับแปด ในที่สุด หลินเฟิงก็เข้าสู่อันดับภายใน 10,000 และครั้งนี้ เขาก็ได้ท้าประลองกับนักรบอาชีพระดับเก้าในที่สุด
"อันดับ 7,000 อาชีพระดับเก้า โอวหยางเทียน!"
โอวหยางเทียนเป็นชายที่สวมชุดศิลปะการต่อสู้สีขาว สีหน้าเย็นชา ถือดาบสั้น เป็นดาบสองคมที่สั้นกว่าดาบทั่วไป
"ฉึก"
พอดาบออก หลินเฟิงก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนถูกคมดาบอันคมกริบปกคลุม ดาบนี้ทำให้เขารู้สึกว่าไม่สามารถต้านทานได้
"ก้าววัวโต้ภูเขา!"
ในสมองของหลินเฟิงปรากฏภาพวัวกระทิงตัวหนึ่ง ทั้งร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร หมัดหนึ่งพุ่งออกไป พลังอันบ้าคลั่งดูเหมือนจะทำลายทุกสิ่งรอบข้าง
ด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า หลินเฟิงท้าประลองไปเรื่อยๆ แทบจะไม่มีคู่ต่อสู้คนใดเลย
"ฉึก"
ครั้งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างออกไป หลินเฟิงรู้สึกเจ็บที่คอ ฉากรอบตัวพังทลายลงทันที จากนั้นหลินเฟิงก็ลืมตาขึ้นมา พบว่าตัวเองนอนอยู่ในแท่งจำลอง
"ฉันแพ้เหรอ?"
หลินเฟิงยังคงงุนงงอยู่ เมื่อครู่เขาเพิ่งจะรู้สึกว่าตัวเองไร้เทียมทาน ราวกับว่าจะสามารถเอาชนะทุกคนได้ด้วยพลังอันทรงพลังของเขา แต่ดาบของโอวหยางเทียนเมื่อครู่นี้ ราวกับแทงมาจากเงามืด เขาถึงกับมองไม่เห็นเส้นทางของดาบ ก็พ่ายแพ้เสียแล้ว
ถ้าหากเป็นการต่อสู้จริง ตอนนี้หลินเฟิงอาจตายไปแล้ว
ศิลปะการต่อสู้ ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น!
"ดาบเมื่อครู่นี้ จะต้องเป็นวิชาดาบขั้นสูงแน่ๆ ศิลปะการต่อสู้ไม่สามารถอาศัยแค่กำลังดิบได้ ฉันมีเครื่องผสานยีน แต่ก็ไม่ควรดูถูกศิลปะการต่อสู้!"
หลินเฟิงรู้สึกได้ชัดเจนว่า พละกำลังของโอวหยางเทียนสู้เขาไม่ได้ แม้แต่ความเร็วก็ไม่ได้นับว่าเร็วมาก แต่กลับสามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย บางทีนี่อาจจะเป็นประโยชน์ของศิลปะการต่อสู้
หลังจากพ่ายแพ้ในการท้าทาย หลินเฟิงก็เดินออกจากแท่งจำลอง
นอกห้องต่อสู้เสมือนจริง จางฉีจี๋ออกมาก่อนแล้ว เมื่อเห็นหลินเฟิง จางฉีจี๋รีบถามว่า "พี่เฟิง ใช้เวลานานขนาดนี้ ต้องได้อันดับดีแน่ๆ สิครับ?"
"แล้วนายล่ะ?"
หลินเฟิงย้อนถาม
"ผมสู้แม้แต่คนอันดับสุดท้ายยังไม่ได้เลย ตอนนี้อยู่อันดับบ๊วย" จางฉีจี๋ทำหน้าเศร้า ความสามารถของเขาแย่จริงๆ เพิ่งจะเป็นนักรบอาชีพระดับสี่ บางทีแม้แต่ระดับสี่ก็อาจจะเป็นแค่การสะสมทรัพยากรต่างๆ จะมีพลังต่อสู้อะไรได้?
"อ้อใช่ พี่เฟิง อันดับของพี่ต้องสูงมากแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ?"
หลินเฟิงลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตอบว่า "ไม่สูงหรอก อันดับแปดพัน"
"อะไรนะ แปดพัน?"
จางฉีจี๋ตกใจมาก อุทานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ คนรอบข้างได้ยินกันหมด จึงหันมามองที่หลินเฟิงกับจางฉีจี๋พร้อมกัน
อันดับแปดพัน มันช่างน่าตกใจจริงๆ แม้แต่หกยอดอัจฉริยะตอนที่ท้าทายครั้งแรก ก็อาจจะสู้ผลงานของหลินเฟิงไม่ได้
"ถ้าเป็นอันดับแปดพันจริง งั้น...งั้นอย่างน้อยก็ต้องมีฝีมือระดับแปดหรือเก้าสิ!"
จางฉีจี๋พึมพำเบาๆ ทั้งคนถูกกระทบกระเทือนจิตใจ แม้ว่าอายุเขาจะน้อยกว่าหลินเฟิงหนึ่งปี แต่ก็แค่หนึ่งปีเท่านั้น ตอนนี้เขาเพิ่งจะเป็นระดับสี่ แต่หลินเฟิงอาจจะเป็นระดับเก้าแล้ว
"เฮ้ สองคนนี้เป็นนักเรียนใหม่ใช่ไหม? อันดับแปดพันเนี่ยนะ หนึ่งหมื่นแปดพันยังไม่มีทางเลย"
"ใช่ ไม่เคยเห็นสองคนนี้มาก่อน น่าจะเป็นนักเรียนใหม่ ถ้านักเรียนใหม่ได้อันดับแปดพัน งั้นฉันก็ต้องได้อันดับแปดสิบสิ?"
"แม้แต่หกยอดอัจฉริยะนักเรียนใหม่ที่ว่ากัน ก็ไม่มีทางท้าทายถึงอันดับแปดพันได้หรอก"
หลินเฟิงไม่ได้สนใจคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนเหล่านี้ แต่จางฉีจี๋กลับหน้าแดง ดูเหมือนจะไม่พอใจมาก อยากจะโต้เถียง แต่ถูกหลินเฟิงห้ามไว้
"ไปกันเถอะ"
สำหรับการโต้เถียงที่ไร้ประโยชน์แบบนี้ หลินเฟิงไม่สนใจเลย
แม้ว่าหลินเฟิงกับจางฉีจี๋จะจากไปแล้ว แต่ก็ยังมีคนบางคนที่สงสัยอยู่ ดังนั้น มีคนเข้าไปในห้องต่อสู้เสมือนจริงอีกครั้ง แอบท้าทายนักสู้อันดับแปดพัน
ดังนั้น ท่ามกลางเสียงตกใจและร้องโหยหวนต่างๆ ข่าวของหลินเฟิงก็แพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กระจายไปทั่ววิทยาลัยหมื่นประเทศ


## บทที่ 16 การเลือกวิชายุทธ

"พี่เฟิง ผมรู้ว่าพี่เก่งมาก แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้ ครั้งแรกที่เข้าห้องต่อสู้เสมือนจริงก็ได้อันดับ 8,000 เก่งกว่าพวกอัจฉริยะรุ่นใหม่ทั้งหกคนนั้นเยอะเลย ฮ่าๆ พี่เฟิงนี่แหละคืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของรุ่นใหม่!"
ที่จริงหลินเฟิงไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก แต่จางฉีจี๋ที่อยู่ข้างๆ กลับดูตื่นเต้นมาก สำหรับการเป็นอัจฉริยะรุ่นใหม่อะไรนั่น หลินเฟิงไม่มีความสนใจ เขามาที่วิทยาลัยหมื่นประเทศมีเป้าหมายเดียวคือการทำลายล็อคพันธุกรรม และก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์
ถ้าไม่สามารถบรรลุเป้าหมายนี้ได้ ต่อให้เขาแข็งแกร่งแค่ไหน มีชื่อเสียงมากแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์ อีกสามปีเขาก็จะตายด้วยโรคประหลาด และจะไม่มีใครจำเขาได้อีก
"พี่เฟิง วันนี้ผมไม่รบกวนพี่แล้วนะ ฮ่าๆ อีกไม่กี่วันเราออกไปฉลองกันดีๆ ถือว่าเป็นการต้อนรับพี่เฟิง"
จางฉีจี๋หันหลังจากไปอย่างมีความสุข เขามาที่วิทยาลัยหมื่นประเทศก็เพื่อมาใช้ชีวิตไปวันๆ การได้ "เกาะ" อัจฉริยะตัวจริงอย่างหลินเฟิง ทำให้เขาตื่นเต้นมาก ถึงแม้จางฉีจี๋จะดูมีอิทธิพลในเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ มีคนที่มีอิทธิพลมากกว่าเขาอีกมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นในวิทยาลัยหมื่นประเทศแข่งขันกันด้วยศิลปะการต่อสู้ จางฉีจี๋ในวิทยาลัยหมื่นประเทศถือว่าไม่มีตัวตนเลย ไม่มีความโดดเด่นอะไร
หลินเฟิงส่ายหัว ไม่สนใจจางฉีจี๋อีก
หลังจากกลับถึงหอพัก เขาค่อยๆ ทบทวนคนทั้งหมดที่เขาท้าประลองในห้องต่อสู้เสมือนจริง จริงๆ แล้วด้วยความสามารถของเขา ถ้าไม่ได้ท้าประลองแบบข้ามขั้น อันดับคงจะสูงกว่านี้มาก แต่สำหรับหลินเฟิงแล้วมันไม่มีความหมาย เขาแค่อยากทดสอบขีดจำกัดความสามารถของเขาในตอนนี้
และหลังจากการท้าประลองครั้งนี้ หลินเฟิงก็พอรู้ความสามารถของตัวเอง จริงๆ แล้วก็ถือว่าอยู่ในระดับนักสู้มืออาชีพขั้นแปดหรือแม้แต่ขั้นเก้า ถ้าในการทดสอบระดับ ได้เจอนักสู้มืออาชีพที่ค่อนข้างอ่อน ก็มีโอกาสสูงที่จะได้เป็นนักสู้มืออาชีพขั้นเก้า
อย่างไรก็ตาม หลังจากการท้าประลองหลายครั้ง หลินเฟิงก็พบจุดอ่อนของตัวเอง โดยเฉพาะตอนต่อสู้กับโอวหยางเทียน กระบี่ประหลาดนั้นทิ้งความประทับใจให้เขาอย่างลึกซึ้ง
วิชายุทธ ตอนนี้สิ่งที่หลินเฟิงขาดคือวิชายุทธขั้นสูงและเทคนิคการต่อสู้ แค่พลังวัวกระทิงยังไม่เพียงพอ ยิ่งไปกว่านั้นพลังวัวกระทิงไม่สามารถควบคุมร่างกายทั้งหมดได้ ไม่สามารถระดมพละกำลังทั้งหมดในร่างกายได้
อย่างน้อยพันธุกรรมสัตว์ร้ายตัวที่สองที่หลินเฟิงผสาน พันธุกรรมของยูนิคอร์น พละกำลังนั้นดูเหมือนจะยังซ่อนอยู่ในร่างกาย แม้แต่พลังวัวกระทิงก็ไม่สามารถระดมพละกำลังส่วนนี้ออกมาได้
"วิชายุทธขั้นสูงในที่อื่นอาจจะหายาก แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศไม่เหมือนกัน สามารถใช้แต้มคะแนนซื้อได้"
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเปิดเว็บเสมือนจริงของโรงเรียนทันที เริ่มดูวิชายุทธและเทคนิคการต่อสู้ต่างๆ จะดีที่สุดถ้าเป็นวิชายุทธที่รวมเทคนิคการต่อสู้เข้าด้วยกัน
และหลินเฟิงรู้ดีว่าตอนนี้เขาต้องการวิชายุทธแบบไหนมากที่สุด คือวิชาที่สามารถควบคุมพละกำลังทั้งหมดในร่างกายของเขาได้อย่างสมบูรณ์ และปลดปล่อยศักยภาพของเขาได้สูงสุด
มีเพียงแบบนี้เท่านั้น หลินเฟิงจึงจะสามารถผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายอื่นๆ ต่อไปได้ และเพิ่มพูนสมรรถภาพร่างกายอย่างต่อเนื่อง
วิทยาลัยหมื่นประเทศรวบรวมวิชายุทธและเทคนิคการต่อสู้มากมาย ในนั้นวิชายุทธระดับมืออาชีพมีมากมายเหมือนวัวตัว วิชายุทธระดับมืออาชีพเหล่านั้น หลินเฟิงแทบไม่ได้มอง ที่เรียกว่าวิชายุทธระดับมืออาชีพ ไม่ได้หมายความว่าเป็นวิชาที่นักสู้มืออาชีพฝึกฝน แต่เป็นวิชายุทธที่นักสู้มืออาชีพคิดค้นขึ้น อาจจะผู้คิดค้นเหล่านี้ยังไม่ได้ทำลายล็อคพันธุกรรม ฝึกฝนวิชาเหล่านี้จะมีประโยชน์อะไร?
สำหรับหลินเฟิงที่มุ่งมั่นจะทำลายล็อคพันธุกรรม มีเพียงวิชายุทธที่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมและก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์เท่านั้นที่เขายอมรับได้
อย่างไรก็ตาม วิชายุทธประเภทนี้มักจะแพงมาก อย่างน้อยต้องใช้แต้มคะแนนหลายสิบแต้ม หนึ่งแต้มคะแนนเท่ากับหนึ่งล้าน หลายสิบแต้มคะแนนก็คือหลายร้อยล้าน
นี่ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน วิชายุทธที่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ถ้าไม่ได้อยู่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ มหาเศรษฐีธรรมดาถึงจะมีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้
แน่นอน ไม่มีวิชายุทธก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำลายล็อคพันธุกรรมไม่ได้ เพราะในประวัติศาสตร์ ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์คนแรกที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ก็ไม่มีวิชายุทธให้ฝึกฝน แต่ไม่มีวิชายุทธ ก็เหมือนกับไม่มีคนชี้แนะ การจะทำลายล็อคพันธุกรรมย่อมยากลำบากอย่างยิ่ง
เวลาที่เหลือของหลินเฟิงไม่มากแล้ว คิดให้ดีที่สุด จริงๆ แล้วเหลือเวลาไม่ถึงสามปี ดังนั้น เขาต้องคว้าทุกโอกาส ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เพื่อทำลายล็อคพันธุกรรมและก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ภายในสามปี
ดังนั้น แม้แต่วิชายุทธธรรมดา หลินเฟิงก็ไม่สนใจ โดยเฉพาะหลินเฟิงยังมีข้อกำหนด เช่น ต้องเป็นวิชายุทธที่สามารถควบคุมร่างกายได้อย่างทะลุปรุโปร่งเท่านั้น
"เจี๋ยกู่เฉวียน"
นี่เป็นวิชายุทธที่เน้นการฝึกฝนกระดูกโดยเฉพาะ ถือว่าเป็นแนวทางที่แตกต่าง แต่น่าเสียดายที่หลินเฟิงก็ยังไม่พอใจนัก จึงเลือกดูต่อไป
"เสวี่ยหยวนมี่จว๋า"
หลินเฟิงพิจารณาอย่างละเอียด ราคาค่อนข้างสูง ต้องใช้แต้มคะแนนถึงห้าสิบสามแต้ม นี่เป็นวิชายุทธขั้นสูงที่เน้นการฝึกฝนและศึกษาเลือดของนักสู้ พยายามใช้เลือดเป็นสื่อกลางเพื่อไขความลับของพันธุกรรม เพื่อทำลายล็อคพันธุกรรมและก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์
วิชายุทธนี้ทำให้หลินเฟิงรู้สึกสนใจ แต่น่าเสียดายที่มันเป็นวิชาที่เน้นการฝึกฝนและศึกษาเลือดโดยเฉพาะ ไม่สามารถช่วยให้เขาควบคุมสภาพร่างกายทั้งหมดได้
ดังนั้น หลินเฟิงจึงพลิกดูต่อไป
วิชายุทธขั้นสูงของวิทยาลัยหมื่นประเทศนั้นสูงส่งจริงๆ หลินเฟิงพลิกดูต่อไป มีทั้งหลงปานกง, เสินเซียงกง, เลี่ยหู่กง และอื่นๆ ทั้งหมดนี้เป็นวิชายุทธ์ฮิงอี้ ล้วนถูกสร้างขึ้นโดยผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้แล้ว
ยังมีเลี่ยหยางจิง, เมี่ยนสุ่ยจิง, หานปิงจว๋า และอื่นๆ วิชายุทธแปลกๆ มากมายผุดขึ้นมาไม่หยุด แต่ไม่มีวิชาไหนที่ทำให้หลินเฟิงพอใจเป็นพิเศษ
จนกระทั่งหลินเฟิงเห็นวิชายุทธที่มีราคาร้อยแต้มคะแนน
"การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า วิชายุทธที่สร้างโดยปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทาน ใช้ร้อยแต้มคะแนนสามารถซื้อชั้นที่หนึ่งได้"
เมื่อเห็นวิชายุทธนี้ หลินเฟิงก็ไม่สามารถละสายตาไปได้
ปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทาน นั่นคือผู้ก่อตั้งวิทยาลัยหมื่นประเทศ หนึ่งในนักบุญเก้าท่านของโลก วิชายุทธที่ท่านสร้างขึ้นจะธรรมดาได้อย่างไร?
หลินเฟิงรีบตรวจสอบรายละเอียดของการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าอย่างละเอียด นี่เป็นวิชายุทธที่เน้นการฝึกฝนร่างกายเป็นหลัก มุ่งเน้นการควบคุมร่างกายทั้งหมด พัฒนาศักยภาพของร่างกาย และปลดปล่อยพลังที่ไม่เคยมีมาก่อน เป็นวิชายุทธที่แข็งแกร่งที่สุด
เมื่อฝึกฝนชั้นที่หนึ่งสำเร็จ ก็จะสามารถเพิ่มพละกำลังได้หนึ่งเท่า เช่น ตอนนี้หลินเฟิงสามารถปลดปล่อยพลังได้สองตัน หากฝึกการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า ก็จะสามารถออกหมัดด้วยพลังสี่ตัน
ยังมีชั้นที่สอง ที่จะเพิ่มพละกำลังได้สองเท่า ระดับสามเพิ่มพละกำลังได้สามเท่า ไปเรื่อยๆ ตามลำดับ มีข่าวลือว่าชั้นที่เก้าสามารถเพิ่มพละกำลังได้ถึงเก้าเท่า
นี่ช่างน่าสะพรึงกลัวที่สุด วิชายุทธแบบนี้ หลินเฟิงไม่เคยได้ยินมาก่อนด้วยซ้ำ
และที่สำคัญกว่านั้นคือวิชายุทธนี้เน้นการฝึกฝนร่างกายมากที่สุด พัฒนาศักยภาพของร่างกาย ต้องควบคุมร่างกายทุกส่วนอย่างสมบูรณ์ สามารถแก้ไขจุดด้อยที่หลินเฟิงไม่สามารถควบคุมพลังในร่างกายได้อย่างสมบูรณ์
"นี่แหละวิชายุทธที่ใช่ การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า!"
หลินเฟิงตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายวาบหนึ่ง วิชายุทธนี้เหมือนถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ จุดแข็งที่สุดของเขาคือการผสานพันธุกรรม พลังของเขานั้นยากจะจินตนาการ หากมีวิชายุทธการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าช่วยเสริม สุดท้ายหลินเฟิงจะแข็งแกร่งแค่ไหน แม้แต่เขาเองก็ไม่อาจจินตนาการได้
อย่างไรก็ตาม การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าในฐานะวิชายุทธที่สร้างโดยปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทาน ราคาก็แพงลิ่วถึงขีดสุด เพียงแค่ชั้นที่หนึ่งก็ต้องใช้ร้อยแต้มคะแนน
นี่เป็นเพียงชั้นที่หนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าทั้งหมด แพงกว่าวิชายุทธที่สมบูรณ์ส่วนใหญ่มากมาย
และนี่เป็นเพียงชั้นที่หนึ่งเท่านั้น หลินเฟิงตรวจสอบดูแล้ว ชั้นที่สองของการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าต้องใช้พันคะแนน ระดับสามต้องใช้หมื่นคะแนน
เมื่อเห็นถึงตรงนี้ หลินเฟิงได้แต่อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก


## บทที่ 17 ภารกิจ

การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าสามารถซื้อขายได้เพียงสามระดับแรกเท่านั้น แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังน่าดึงดูดใจมากกว่าวิชายุทธใดๆ น่าเสียดายที่แค่ราคาอันสูงลิบลิ่วก็ทำให้คนต้องถอยกรูดแล้ว
ระดับแรกต้องใช้ร้อยคะแนน ซึ่งเทียบเท่ากับหนึ่งร้อยล้านหยวน ระดับที่สองต้องใช้พันคะแนน เทียบเท่าหนึ่งพันล้านหยวน และระดับที่สามต้องใช้หมื่นคะแนน เทียบเท่าหนึ่งหมื่นล้านหยวน
แม้ว่านักเรียนในวิทยาลัยหมื่นประเทศจะมาจากตระกูลร่ำรวยและมีภูมิหลังไม่ธรรมดา แต่ราคาเช่นนี้ก็ยังทำให้พวกเขาต้องตกตะลึง
และที่สำคัญคือระดับที่สูงกว่านั้นไม่มีขายด้วย
หลินเฟิงอยากจะเลือกวิชายุทธอื่น แต่เมื่อค้นหาดูแล้วก็พบว่ามีเพียงการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าเท่านั้นที่เหมาะกับเขา ดังนั้นหลินเฟิงจึงตัดสินใจเด็ดขาด เลือกการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า
แม้จะได้แค่ระดับแรก แต่ก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว เมื่อเขาสามารถควบคุมพลังทั้งหมดในร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ สามารถเพิ่มพละกำลังได้อีกเท่าตัว รวมกับการผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายต่างๆ แค่ระดับแรกของการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าก็สามารถเทียบเท่ากับวิชายุทธระดับสูงใดๆ ได้แล้ว
อย่างไรก็ตาม ร้อยคะแนนก็เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ
ตอนนี้ในบัญชีธนาคารของหลินเฟิงมีเงินอยู่สิบเอ็ดล้านหยวน แม้จะแลกเป็นคะแนนทั้งหมดก็ได้เพียงสิบเอ็ดคะแนนเท่านั้น จริงๆ แล้วเขาสามารถโทรขอเงินจากครอบครัวได้ แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของหลินชี่กรุ๊ปในตอนนี้ที่กำลังถูกตงไห่กรุ๊ปกดดัน การเงินก็ตึงตัวมาก ในช่วงเวลานี้เขาไม่ควรสร้างภาระให้ครอบครัวเพิ่ม
เมื่อไม่สามารถขอจากครอบครัวได้ ก็ต้องพึ่งตัวเอง โชคดีที่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศนอกจากจะใช้เงินแลกคะแนนแล้ว ยังสามารถรับภารกิจเพื่อหาคะแนนได้อีกด้วย
ดังนั้นหลินเฟิงจึงเปิดดูกระดานภารกิจ บนนั้นมีภารกิจมากมายเต็มไปหมด ส่วนใหญ่เป็นภารกิจในเขตนอก เช่น คุ้มกันสิ่งของบางอย่างไปยังเขตนอก หรือคุ้มครองบางคนไปยังเขตนอก
ผู้ที่สามารถลงประกาศภารกิจในวิทยาลัยหมื่นประเทศได้ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่แน่นอน ดังนั้นภารกิจเหล่านี้จึงไม่ใช่เรื่องง่าย ภารกิจในเขตนอกมีอันตรายจริงๆ แม้แต่อัตราการเสียชีวิต แม้แต่นักสู้มืออาชีพระดับสูง หากโชคไม่ดีเจอสัตว์ร้ายที่น่ากลัวในเขตนอก ก็อาจเสียชีวิตได้
วิทยาลัยหมื่นประเทศมีอัตราการเสียชีวิตทุกปี นักเรียนที่เสียชีวิตระหว่างปฏิบัติภารกิจ ทางสถาบันจะไม่จ่ายค่าชดเชยใดๆ นี่ก็เป็นเส้นทางที่จำเป็นต้องผ่านเพื่อทำลายล็อคพันธุกรรม
จนกระทั่งถึงระดับหนึ่ง ก็จำเป็นต้องต่อสู้เอาชีวิตเป็นเดิมพัน นักเรียนหลายคนจะสมัครใจไปเขตนอกเพื่อต่อสู้กับสัตว์ร้ายที่น่ากลัว เพื่อทำลายล็อคพันธุกรรมในช่วงเวลาระหว่างความเป็นความตาย
ภารกิจในเขตนอกเหล่านี้ให้คะแนนสูง แต่หลินเฟิงยังไม่คิดจะไปเขตนอกในตอนนี้ ดังนั้นภารกิจเขตนอกจึงต้องยกเลิกไป
ในประเทศ โดยเฉพาะในเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำก็มีภารกิจ แต่ภารกิจเหล่านี้ให้คะแนนน้อยมาก เช่น ช่วยตำรวจจับผู้ร้าย ได้เพียงหนึ่งคะแนน
หรืออย่างการไปสอนที่สำนักยุทธบางแห่งเป็นระยะเวลาหนึ่ง สองคะแนน
คุ้มครองบางคนเป็นระยะเวลาหนึ่ง หนึ่งคะแนน
โดยพื้นฐานแล้วภารกิจเหล่านี้มีเพียงไม่กี่คะแนน ภารกิจที่ให้มากกว่าสิบคะแนนมีน้อยมาก เพราะหนึ่งคะแนนเท่ากับหนึ่งล้านหยวน ไม่มีใครจะเสียเงินลงประกาศภารกิจที่ไม่สำคัญในวิทยาลัยหมื่นประเทศ
"เอ๊ะ? ภารกิจนี้ไม่เลว คุ้มครองสมาชิกหลักของไป๋เจียเป็นเวลาสามวัน ห้าคะแนน หากสามารถฆ่าผู้ร้ายได้ จะได้รับห้าสิบคะแนน!"
หลินเฟิงถูกดึงดูดด้วยภารกิจนี้ทันที โดยทั่วไปภารกิจคุ้มครองจะได้เพียงหนึ่งหรือสองคะแนน และมักจะใช้เวลานาน แต่ภารกิจนี้เพียงแค่คุ้มครองสามวันก็ได้ถึงห้าคะแนน
ผลตอบแทนสูง นั่นหมายความว่าอาจมีความเสี่ยงสูง ภารกิจนี้ต้องมีความยากมาก และการฆ่าผู้ร้ายยังได้ถึงห้าสิบคะแนน ห้าสิบคะแนนนี้คืออะไร? นั่นเท่ากับห้าสิบล้านหยวน
ตามกฎของวิทยาลัยหมื่นประเทศ การลงประกาศภารกิจในวิทยาลัย ทางสถาบันจะเก็บค่าธรรมเนียมครึ่งหนึ่ง นั่นหมายความว่าภารกิจนี้ไป๋เจียต้องเตรียมค่าจ้างอย่างน้อยหนึ่งร้อยล้านหยวน
หลินเฟิงไม่ได้รับภารกิจนี้ทันที แต่ดูรายละเอียดของภารกิจต่อ
ที่แท้ผู้ร้ายในภารกิจนี้เป็นนักสู้ที่น่ากลัวที่สงสัยว่าอยู่ในอาชีพระดับแปด และเพิ่งกลับมาจากเขตนอก โดยทั่วไปนักสู้ที่กลับมาจากเขตนอกจะน่ากลัวมาก พวกเขาต่อสู้กับสัตว์ร้ายเป็นเวลานาน พลังการต่อสู้ย่อมไม่อาจเทียบกับนักสู้ที่เติบโตในสภาพแวดล้อมที่สงบสุขได้
ผู้ร้ายชื่อหลงเว่ย์ผิง ตอนที่เขาไปเขตนอกครั้งแรก เป็นเพียงนักสู้อาชีพระดับสี่เท่านั้น และถูกบริษัทหนึ่งเลือกให้เป็นยาม
ในภารกิจหนึ่ง ฐานของบริษัทถูกโจมตี คนในนั้นตายหมด หลงเว่ย์ผิงก็หายตัวไป ในสถานการณ์เช่นนี้ โดยทั่วไปหลงเว่ย์ผิงก็ถือว่าเสียชีวิตแล้ว
ใครจะคิดว่า หลังจากผ่านไปห้าปี หลงเว่ย์ผิงกลับมาจากเขตนอก และมีพลังความสามารถเพิ่มขึ้นจนน่าตกใจ
หลังจากหลงเว่ย์ผิงกลับมา เขาพบว่าภรรยาและลูกสาวของเขาเสียชีวิตในอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังจากการสืบสวนของหลงเว่ย์ผิง พบว่าลูกชายของเศรษฐีคนหนึ่งหมายปองลูกสาวของเขา และหลังจากใช้วิธีการต่างๆ ไม่สำเร็จ จึงจ้างคนให้ขับรถชนภรรยาและลูกสาวของหลงเว่ย์ผิงจนเสียชีวิต
หลงเว่ย์ผิงโกรธจัด จึงสังหารครอบครัวเศรษฐีทั้งหมด โดยปกติแล้วเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะนักสู้มีอภิสิทธิ์พิเศษ ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้เป็นความผิดของครอบครัวเศรษฐี แม้หลงเว่ย์ผิงจะฆ่าพวกเขาทั้งหมดก็จะไม่ถูกลงโทษ
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลงเว่ย์ผิงฆ่าคนมากเกินไปในเขตนอกหรือได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ ทำให้เขากลายเป็นคนบ้าคลั่งและกระหายเลือด เขาเริ่มมุ่งเป้าไปที่เศรษฐีและผู้มีอำนาจทั้งหมด สังหารไปแล้วเจ็ดตระกูล คร่าชีวิตไปหลายสิบคน
เหตุการณ์นี้ส่งผลกระทบร้ายแรงมาก ผู้บัญชาการตำรวจสามเหลี่ยมปากแม่น้ำถูกเปลี่ยนตัวไปหลายคน แต่ก็ไม่สามารถจับกุมหลงเว่ย์ผิงได้ เมื่อเร็วๆ นี้หลงเว่ย์ผิงได้ลงมือ อีกครั้ง รัฐบาลส่งนักสู้มืออาชีพระดับเก้าที่แข็งแกร่งหลายคนไปล้อมสังหารหลงเว่ย์ผิง แต่เหล่าเศรษฐีต่างหวาดกลัว เพราะแค่ตำรวจธรรมดาและนักสู้ทั่วไปที่พวกเขาจ้างมา ไม่สามารถต้านทานหลงเว่ย์ผิงได้
ดังนั้น เศรษฐีเหล่านี้จึงทยอยประกาศภารกิจในวิทยาลัยหมื่นประเทศ
หลินเฟิงอ่านต่อไป จริงๆ แล้วมีภารกิจคุ้มครองหลายอันเหมือนกัน แต่ที่ให้ผลตอบแทนดีที่สุดคือของตระกูลไป๋
"คุ้มครองสมาชิกหลักของตระกูลไป๋ ใช้เวลาแค่สามวันก็ได้ห้าแต้มคะแนน ไม่เลวเลย ในสามเหลี่ยมปากแม่น้ำมีเศรษฐีมากมาย โอกาสที่จะเจอหลงเว่ย์ผิงน้อยมาก แม้จะเจอหลงเว่ย์ผิง ด้วยพละกำลังของฉัน ก็ไม่ต้องกลัว"
จริงๆ แล้วหลินเฟิงอยากไปไล่ล่าหลงเว่ย์ผิง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีภารกิจแบบนั้น ในใจลึกๆ เขาแอบหวังว่าหลงเว่ย์ผิงจะปรากฏตัว แต่เขาก็รู้ว่าโอกาสแบบนั้นน้อยมาก
หลินเฟิงตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขารับภารกิจคุ้มครองตระกูลไป๋ทันที
"หลินเฟิง อันดับ 8,000 ในห้องต่อสู้เสมือนจริง เข้าเงื่อนไขการรับภารกิจ รับภารกิจสำเร็จ กรุณารีบไปที่ตระกูลไป๋เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ!"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว น่าแปลกที่ภารกิจนี้ประกาศมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่มีใครรับ ที่แท้ก็มีข้อจำกัด อย่างน้อยต้องเป็นนักเรียนที่อยู่ในอันดับหนึ่งหมื่นของห้องต่อสู้เสมือนจริงถึงจะรับภารกิจนี้ได้ หลินเฟิงพอดีเข้าเงื่อนไขนี้
"ก็ถูก ถ้าใครก็รับได้ ตระกูลไป๋จะไม่ขาดทุนหรอกหรือ?"
ตระกูลไป๋ก็ไม่ได้โง่ขนาดนั้น พวกเขาย่อมมีเงื่อนไขบางอย่าง อันดับหนึ่งหมื่นในห้องต่อสู้เสมือนจริง พละกำลังพื้นฐานอยู่ในระดับอาชีพระดับแปดขึ้นไป แม้จะสู้หลงเว่ย์ผิงไม่ได้ แต่ก็ต้านทานได้สักพัก พอที่จะคุ้มครองตระกูลไป๋ได้
หลังจากรับภารกิจ หลินเฟิงก็เตรียมไปที่ตระกูลไป๋ แต่พอเขาเพิ่งเปิดประตู ก็พบว่าจางฉีจี๋ยืนอยู่หน้าประตู
"พี่เฟิง ดูเร็ว พี่ดังแล้ว"
จางฉีจี๋หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา บนนั้นมีข่าวหนึ่ง เนื้อหาคือเรื่องที่วันนั้นหลินเฟิงใช้หมัดเดียวทำลายรถที่ควบคุมไม่ได้ของจางฉีจี๋ ช่วยชีวิตสาวน้อยสองคน และยังมีวิดีโอประกอบด้วย
วิดีโอนี้ขึ้นเป็นข่าวฮอต แฟนคลับสาวๆ มากมายต่างคาดเดาตัวตนของหลินเฟิง หมัดนั้นของเขาทั้งทรงพลังและน่าตื่นตาตื่นใจมาก
หลินเฟิงส่ายหัว เขาไม่อยากได้ชื่อเสียงแบบนี้
"พี่เฟิง พี่จะไปไหนครับ?"
"ฉันรับภารกิจมา ต้องคุ้มครองสมาชิกหลักของตระกูลไป๋สามวัน ฉันต้องรีบไป"
"ตระกูลไป๋? ใช่ตระกูลไป๋ที่เขตถังซานทางเหนือของเมืองไหมครับ?"
"ยังไง นายรู้จักเหรอ?"
หลินเฟิงเห็นสีหน้าแปลกๆ ของจางฉีจี๋ จึงหยุดชะงัก
"ฮ่าๆ รู้จักสิครับ ตระกูลไป๋มีชื่อเสียงมาก ใจป้ำมาก พวกเขาประกาศภารกิจ ต้องเป็นเรื่องของหลงเว่ย์ผิงแน่ๆ พี่เฟิง ให้ผมไปส่งนะ ผมคุ้นเคยกับตระกูลไป๋"
หลินเฟิงลังเลครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า การนั่งรถไปคนเดียวก็ลำบากจริงๆ
ดังนั้น หลินเฟิงจึงขึ้นรถของจางฉีจี๋ ออกจากวิทยาลัยหมื่นประเทศไป


## บทที่ 18 ตระกูลไป๋เจีย

บนรถ หลินเฟิงได้สอบถามจางฉีจี๋เกี่ยวกับเรื่องของตระกูลไป๋อย่างละเอียด
และจางฉีจี๋ก็รู้เรื่องราวของตระกูลไป๋เป็นอย่างดี
ตระกูลไป๋ถือเป็นหนึ่งในตระกูลธุรกิจชั้นนำของเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ แต่ไม่มีความเกี่ยวข้องกับศิลปะการต่อสู้ เป็นตระกูลธุรกิจล้วนๆ ทรัพย์สินของตระกูลยังมากกว่าตระกูลของจางฉีจี๋เสียอีก
แม้ว่าตระกูลไป๋จะไม่ใช่ตระกูลศิลปะการต่อสู้ ไม่มีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมคอยคุ้มครอง แต่ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับทางทหารและรัฐบาล ทำให้ธุรกิจเติบโตอย่างมาก
"ในเมื่อมีความสัมพันธ์กับทางทหารและรัฐบาล เมื่อเผชิญกับการคุกคามของหลงเว่ย์ผิง รัฐบาลและทหารจะไม่เข้ามาจัดการหรือ?"
หลินเฟิงถามด้วยความสงสัย
"ฮ่ะๆ จะไม่จัดการได้ยังไง? ทางทหารต้องส่งผู้เชี่ยวชาญมาแน่นอน แต่ครั้งนี้เรื่องของหลงเว่ย์ผิงไม่ได้เกี่ยวข้องแค่หนึ่งหรือสองตระกูล แม้แต่กำลังตำรวจก็ยังไม่พอ แล้วจะพูดถึงนักสู้อาชีพระดับแปดขึ้นไปทำไม? แต่ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลไป๋กับทางทหาร ทางทหารต้องส่งนักสู้ระดับสูงมาอย่างน้อยหนึ่งคนแน่นอน"
"บวกกับยังมีตำรวจและนักสู้ระดับสูงที่ตระกูลไป๋จ้างมาจากสังคมภายนอก ดังนั้นตระกูลไป๋จึงแทบจะไม่มีทางพลาดเลย คุณมาครั้งนี้ก็แค่มาเป็นตัวเลขเท่านั้น"
"แค่มาเป็นตัวเลขก็ทุ่มเงินอย่างน้อย 10 ล้านเลยเหรอ?"
หลินเฟิงเริ่มรู้สึกถึงความ "รวย" ของตระกูลไป๋บ้างแล้ว ต้องรู้ว่าการขอให้วิทยาลัยหมื่นประเทศประกาศภารกิจคุ้มครอง เพียงแค่มีคนรับภารกิจ ภายในเวลาสามวันก็จะได้รับห้าจุดคะแนนสะสม และตระกูลไป๋ต้องจ่ายค่าจ้างอย่างน้อย 10 ล้านหยวน
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลรวยทั่วไปจะทำได้
ส่วนเรื่องการฆ่าหลงเว่ย์ผิง ไม่ต้องพูดถึงว่าจะสามารถฆ่าเขาได้หรือไม่ แค่โอกาสที่หลงเว่ย์ผิงจะมาที่ตระกูลไป๋ก็น้อยมากแล้ว ถ้าเขามาจริง แค่สามารถต้านทานหลงเว่ย์ผิงได้สักพัก เงิน 10 ล้านนี้ก็ไม่เสียเปล่า
"จางฉีจี๋ ที่คุณรู้เรื่องตระกูลไป๋มากขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่เพราะพวกคุณเป็นตระกูลในเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำเหมือนกันใช่ไหม?"
หลินเฟิงเริ่มสงสัยบ้าง พอจางฉีจี๋ได้ยินว่าเขาจะไปตระกูลไป๋ ก็กระตือรือร้นขนาดนี้ เรื่องคงไม่ง่ายอย่างที่จางฉีจี๋พูด
แน่นอน จางฉีจี๋หัวเราะแห้งๆ สองที แล้วพูดเสียงอ่อยๆ ว่า: "จริงๆ แล้วผมกับคุณหนูสามของตระกูลไป๋มีการหมั้นหมายกันแล้ว ฮ่ะๆ ผมถือโอกาสไปเยี่ยมคู่หมั้นด้วย ไม่ได้หรือ?"
หลินเฟิงเข้าใจแล้ว ที่แท้ก็มีเรื่องบังเอิญแบบนี้ด้วย แต่ด้วยนิสัยเสเพลของจางฉีจี๋ แค่เพื่อไปดูผู้หญิงคนหนึ่ง แม้จะมีสถานะเป็นคู่หมั้น เขาก็ยังไม่ค่อยเชื่อ
หลังจากจางฉีจี๋อธิบาย หลินเฟิงก็ค่อยๆ เข้าใจ แต่เดิมจางฉีจี๋รู้สึกต่อต้านการแต่งงานแบบคลุมถุงชนระหว่างตระกูลแบบนี้ และไม่เต็มใจเลย แต่พอได้เห็นไป๋ จิ้ง คุณหนูสามของตระกูลไป๋ในครั้งแรก เขากลับตกหลุมรักเธอทันที
นับแต่นั้น จางฉีจี๋ถึงกับยอมเลิกใช้ชีวิตฟุ่มเฟือยสุรุ่ยสุร่ายเหมือนแต่ก่อน เพียงเพื่อให้ไป๋ จิ้งมีความประทับใจที่ดี
หลินเฟิงรู้สึกแปลกใจ ผู้หญิงแบบไหนกันที่สามารถทำให้เด็กเสเพลอย่างจางฉีจี๋กลับตัวกลับใจได้?
คฤหาสน์ของตระกูลไป๋อยู่ใจกลางเมือง มีพื้นที่กว้างขวาง ที่นี่เป็นกลุ่มคฤหาสน์ แต่ผู้พัฒนาก็คือตระกูลไป๋ ดังนั้นคฤหาสน์ของตระกูลไป๋จึงดูเหมือนเป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่มากกว่า
เมื่อรถของจางฉีจี๋ค่อยๆ จอดหน้าคฤหาสน์ตระกูลไป๋ ก็มีตำรวจหลายนายเข้ามาสอบถามทันที รอบๆ คฤหาสน์ตระกูลไป๋ มีตำรวจทั้งที่เห็นได้ชัดและแอบซ่อนอยู่คอยเฝ้าระวัง และยังมีสายตาคมกริบหลายคู่จับจ้องความเคลื่อนไหวหน้าคฤหาสน์
ดูเหมือนว่าจะเป็นจริงตามที่จางฉีจี๋พูด มาตรการป้องกันของตระกูลไป๋พร้อมมากแล้ว การที่เขามาที่นี่ก็แค่มาเดินผ่านๆ เพื่อรับแต้มคะแนนฟรีเท่านั้น
"พวกเราเป็นคนของวิทยาลัยหมื่นประเทศ มาเพื่อคุ้มครองตระกูลไป๋โดยเฉพาะ"
"วิทยาลัยหมื่นประเทศ?"
ตำรวจสอบถามอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายหลังจากยืนยันตัวตนของหลินเฟิงและจางฉีจี๋แล้ว จึงปล่อยให้ทั้งสองเข้าไป
เมื่อเข้าไปในตระกูลไป๋ หลินเฟิงพบว่าในห้องรับแขกมีคนจำนวนมาก คนที่นั่งอยู่บนโซฟาน่าจะเป็นสมาชิกหลักของตระกูลไป๋ มีผู้หญิงสามคน ผู้ชายสองคน และผู้อาวุโสชายหญิงอีกสองคน น่าจะเป็นผู้นำของตระกูลไป๋
นอกจากสมาชิกหลักของตระกูลไป๋แล้ว รอบๆ ยังมีตำรวจติดอาวุธครบมือ และบอดี้การ์ดชุดดำจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม สิ่งที่หลินเฟิงให้ความสำคัญที่สุดคือชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนตัวตรงสวมแว่นดำข้างๆ ท่านผู้อาวุโสไป๋ ดูท่าทางการยืนก็รู้ว่าเป็นทหาร และหลินเฟิงยังรู้สึกถึงกลิ่นอายอันตรายจางๆ จากตัวเขา
นี่คือความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดหลังจากที่หลินเฟิงได้ผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายสองชนิด
"ฉีจี๋ วิทยาลัยหมื่นประเทศส่งแกมาคนเดียวเหรอ?"
ท่านผู้อาวุโสไป๋รู้จักจางฉีจี๋เป็นอย่างดี และรู้ถึงสถานการณ์ของเขา จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ตระกูลไป๋จะมีเงินมาก แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ ส่งจางฉีจี๋มาจะมีประโยชน์อะไร?
จางฉีจี๋รีบส่ายหัวพลางกล่าว "ลุงไป๋ เข้าใจผิดแล้วครับ ไม่ใช่ผม แต่เป็นเพื่อนผม หลินเฟิง! เขาเก่งกว่าผมมาก แม้จะเพิ่งเข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่พลังก็แข็งแกร่งมาก และเขาก็เป็นคนรับภารกิจนี้"
"นักเรียนใหม่?"
ท่านผู้อาวุโสไป๋ยังคงมีความกังวล เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยเชื่อมั่นในพลังของนักเรียนใหม่วิทยาลัยหมื่นประเทศ เพราะครั้งนี้อาจต้องเผชิญหน้ากับอาชญากรอย่างหลงเว่ย์ผิง แต่เมื่อวิทยาลัยหมื่นประเทศได้ประกาศภารกิจแล้ว และมีคนรับไปแล้ว เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้
"หลินเฟิง ตระกูลไป๋ขอต้อนรับ สามวันนี้ต้องรบกวนเธอแล้ว"
"ท่านผู้อาวุโสพูดมากไป นี่เป็นหน้าที่ของผม"
หลินเฟิงตอบอย่างเรียบๆ จากนั้นเขาก็มองสำรวจทั้งชั้นบนชั้นล่าง มองหาจุดอ่อนในการป้องกัน แต่พบว่าทุกจุดอับ ทุกจุดอ่อนแอล้วนมีคนดูแลอยู่ ไม่จำเป็นต้องให้เขากังวลเลย
เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว หลินเฟิงก็ดีใจที่จะได้แต้มคะแนนห้าคะแนนฟรีๆ จึงนั่งลงพักผ่อนข้างๆ หลับตาพักสายตา
จางฉีจี๋ถือโอกาสนี้เข้าไปใกล้ไป๋จิ้ง น้องสาวคนเล็กในสามพี่น้องตระกูลไป๋
"จิ้งจิ้ง หลายวันมานี้คงกลัวมากสินะ? แต่ตอนนี้เธอวางใจได้แล้ว มีพี่เฟิงอยู่ ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน ถึงหลงเว่ย์ผิงจะมา เขาก็ต้องมาแล้วไม่ได้กลับ"
จางฉีจี๋พูดอย่างมั่นใจพลางตบอก เขามีความเชื่อมั่นในตัวหลินเฟิงมาก
"พรืด"
ทันใดนั้น คุณหนูรองแห่งตระกูลไป๋ก็หัวเราะออกมา เธอมองหลินเฟิงที่กำลังหลับตาพักผ่อนแล้วพูดว่า "จางฉีจี๋ เพื่อนที่นายคบเป็นยังไง พวกเราไม่รู้หรือไง? แค่คนมารับเงินเปล่าๆ ไม่รู้ว่าเขารับภารกิจมาได้ยังไง"
จางฉีจี๋ขมวดคิ้ว เขารู้ว่าภาพลักษณ์ของเขาในตระกูลไป๋ไม่ดี นี่เป็นกรรมที่เขาก่อไว้เอง แต่เพื่อไป๋จิ้ง เขาก็พยายามปรับปรุงตัวอย่างหนัก
ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูรองตระกูลไป๋ยังสงสัยในตัวหลินเฟิง นี่เป็นสิ่งที่จางฉีจี๋ทนไม่ได้ ดังนั้น จางฉีจี๋จึงอดไม่ได้ที่จะโต้แย้งว่า "ฮึ พี่เฟิงไม่ใช่คนมารับเงินเปล่าๆ หรอก ถ้าหลงเว่ย์ผิงกล้ามาจริง พวกเธอต้องขอบคุณฉันกับพี่เฟิงให้ดีๆ"
คุณหนูรองตระกูลไป๋หัวเราะเยาะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ
ไป๋จิ้งก็มองหลินเฟิง นิสัยของเธอค่อนข้างอ่อนโยน พูดเบาๆ ว่า "ฉีจี๋ ยังไงก็ต้องขอบคุณนายนะ แต่ว่าหลงเว่ย์ผิงต่อสู้กับสัตว์ร้ายในเขตนอก แม้แต่พันเอกโอวหยางที่ทางกองทัพส่งมาคุ้มครองพวกเรา ก็ยังไม่กล้าพูดว่าจะเอาชนะหลงเว่ย์ผิงได้แน่ๆ"
พันเอกโอวหยางที่ไป๋จิ้งพูดถึงก็คือชายใส่แว่นดำที่อยู่ข้างท่านผู้อาวุโสไป๋นั่นเอง เขาเป็นคนที่ทางกองทัพส่งมาคุ้มครองท่านผู้อาวุโสไป๋โดยเฉพาะ
"จิ้งจิ้ง ครั้งนี้เชื่อฉันเถอะ อีกอย่าง คนของกองทัพมาคุ้มครองท่านผู้อาวุโสไป๋โดยเฉพาะ ถ้าเกิดอันตราย เขาจะคุ้มครองพวกเธอได้เหรอ? แต่ถ้ามีพี่เฟิงอยู่ เห็นแก่หน้าฉัน พี่เฟิงต้องทุ่มเทปกป้องพวกเราอย่างเต็มที่แน่นอน"
ไป๋จิ้งก็ไม่ได้โง่ เธอครุ่นคิดสักครู่ ก็เป็นเหตุผลที่ถูกต้อง ทางกองทัพให้ความสำคัญแค่ท่านผู้อาวุโสไป๋คนเดียว ความปลอดภัยของคนอื่นในตระกูลไป๋จะเกี่ยวอะไรกับทางกองทัพ? ถ้าเกิดอันตรายขึ้นจริง ทางกองทัพก็จะปกป้องแค่ท่านผู้อาวุโสไป๋เท่านั้น
"ขอบคุณนะ ฉีจี๋ แต่ก็หวังว่าสามวันนี้จะผ่านไปอย่างปลอดภัย"
ไป๋จิ้งอธิษฐานเบาๆ สามวัน นี่ก็เป็นเวลาที่รัฐบาลส่งผู้แข็งแกร่งมาล้อมจับหลงเว่ย์ผิง ไม่ว่าอย่างไร ภายในสามวันจะต้องจับหรือฆ่าหลงเว่ย์ผิงให้ได้
ดังนั้น พวกเขาแค่ต้องผ่านไปให้ได้สามวันก็พอ


## บทที่ 19 3 วัน

จางฉีจี๋คุยกับไป๋จิ้งอย่างออกรสชาติ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ โดยไม่สนใจว่าที่นี่มีอันตราย สำหรับเขาแล้ว การได้อยู่กับไป๋จิ้งสักพัก อันตรายแค่ไหนก็ไม่กลัว
หลินเฟิงลืมตาขึ้นมาเป็นครั้งคราว เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของจางฉีจี๋ มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ตั้งแต่รู้จักจางฉีจี๋มา นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเขากระตือรือร้นขนาดนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะมีใจให้ไป๋จิ้งจริงๆ ไม่เช่นนั้นกับนิสัยเสเพลของจางฉีจี๋ คงไม่ทำแบบนี้แน่
ไป๋จิ้งก็มีหน้าตาที่สวยงามจริงๆ ทั้งยังมีบุคลิกที่สง่างาม และนิสัยอ่อนโยน ถ้าทั้งสองคนได้ครองคู่กัน ก็นับว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมกันจริงๆ
เมื่อเห็นไป๋จิ้ง ในความคิดของหลินเฟิงก็ค่อยๆ ปรากฏภาพของชวีเฉิน ไม่รู้ว่าตอนนี้ชวีเฉินไปอยู่ที่สถาบันขั้วโลกเป็นอย่างไรบ้าง? ต้องรู้ว่าการแข่งขันในสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำระดับโลกทั้งสามแห่งนั้นดุเดือดมาก ไม่รู้ว่าชวีเฉินจะรับมือไหวหรือไม่
อย่างไรก็ตาม ความคิดเหล่านี้แค่ผ่านเข้ามาในหัวของหลินเฟิงแวบเดียวเท่านั้น เขารีบสลัดความคิดสับสนเหล่านี้ทิ้งไป ถ้าเขาไม่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ก็ไม่สามารถตัดสินใจอะไรได้เลย ตอนนี้เป้าหมายของเขาคือการทำลายล็อคพันธุกรรมและก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ ส่วนเรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากันทีหลัง
เวลาผ่านไปทีละนิด หนึ่งวัน สองวัน...
เหลืออีกแค่คืนสุดท้าย ช่วงเวลาที่ผ่านมานั้นสงบมาก ตระกูลไป๋ไม่ได้เจอปัญหาอะไรเลย
อย่างไรก็ตาม มีข่าวว่ายังจับหลงเว่ย์ผิงไม่ได้ แต่ผู้เชี่ยวชาญอาชีพระดับเก้าหลายคนนั้นได้พบร่องรอยของหลงเว่ย์ผิงแล้ว ดูเหมือนว่าการจับกุมหลงเว่ย์ผิงอย่างสมบูรณ์คงไม่ไกลแล้ว
จิตใจของหลินเฟิงว่างเปล่า สองวันนี้เขาล้วนรับรู้ถึงสภาพภายในร่างกายของตัวเอง เขามีเจตนาแท้วัวกระทิง ดังนั้นจึงสามารถรู้สึกถึงพลังของยีนหม่างหนิวได้อย่างชัดเจน
แต่ยีนยูนิคอร์นที่เขาผสาน หลินเฟิงกลับไม่เคยรู้สึกถึงกลิ่นอายของยูนิคอร์นเลย แม้แต่ผลกระทบเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่มี
นี่เป็นเรื่องที่ผิดปกติมาก ถ้าไม่สามารถรู้สึกถึงมันได้ตลอด นั่นก็หมายความว่าหลินเฟิงยังไม่ได้ควบคุมพลังของยีนยูนิคอร์น แม้จะผสานยีนแล้ว แต่พลังของยีนก็ยังคงซ่อนอยู่ในร่างกายของหลินเฟิง เขาไม่มีทางเรียกใช้มันได้เลย
ถ้าไม่สามารถเรียกใช้พลังของยีนยูนิคอร์นได้ แม้จะผสานยีนต่อไป จะมีความหมายอะไร? คงไม่มีทางทำลายล็อคพันธุกรรมได้ตลอดไป นี่ก็คือเหตุผลที่หลินเฟิงอยากซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าอย่างเร่งด่วน
เมื่อมีการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า การที่พลังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวนั้นเป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือมันจะทำให้หลินเฟิงควบคุมพลังยีนทั้งหมดที่ผสานในร่างกายได้ ด้วยวิธีนี้หลินเฟิงจึงจะสามารถใช้เครื่องผสานยีนเพื่อผสานยีนต่อไปได้ และในอนาคตจึงจะมีโอกาสทำลายล็อคพันธุกรรม
จิตใจของหลินเฟิงว่างเปล่ามาก ตอนนี้เขาได้หลอมรวมเข้ากับเจตนาแท้วัวกระทิงอย่างสมบูรณ์ ราวกับว่าได้กลายเป็นวัวกระทิงตัวจริง ที่กำลังวิ่งอยู่ในทุ่งร้าง
ความรู้สึกนี้ช่างวิเศษจริงๆ
ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว ด้านนอกคฤหาสน์เงียบมาก มีเพียงเสียงลมที่พัดกระทบหน้าต่างเบาๆ
ทันใดนั้น หลินเฟิงในสภาวะจิตว่างเปล่านี้ ราวกับรู้สึกถึงกลิ่นอายอำมหิตที่กำลังเข้ามาใกล้ ร่างกายของเขาผ่านการผสานยีนหม่างหนิว ทำให้สมรรถภาพร่างกายเพิ่มขึ้นทุกด้าน หากพูดถึงสมรรถภาพร่างกายอย่างเดียว แน่นอนว่าแข็งแกร่งกว่านักรบอาชีพระดับเก้า
"มีคน!"
หลินเฟิงลืมตาขึ้นทันที พอเขาเอ่ยปาก ทุกคนก็ตื่นตระหนกขึ้นมา โดยเฉพาะพันเอกโอวหยางที่อยู่ข้างท่านผู้อาวุโสไป๋ ยิ่งเกร็งตัวขึ้นทันที สายตากวาดมองไปรอบๆ นอกห้องรับแขก
"ออกไปดูหน่อยไหม?"
ตำรวจในห้องรับแขกมองหน้ากันไปมา มองดูหลินเฟิงกับพันเอกโอวหยาง สุดท้ายก็กัดฟันค่อยๆ เปิดประตูห้องรับแขก
นอกประตู ลมพัดแรง มีเสียงฝนตกปรอยๆ แต่กลับไม่เห็นเงาคนเลย แม้แต่ตำรวจที่เรียกตำรวจที่แอบคุ้มกันอยู่ข้างนอกมา ก็ไม่พบอะไร
"ไม่พบอะไร"
ตำรวจจ้องหลินเฟิงอย่างดุดัน
ท่านผู้อาวุโสไป๋มองพันเอกโอวหยางที่อยู่ข้างๆ แล้วถามเบาๆ ว่า: "พันเอกโอวหยาง ท่านพบอะไรหรือไม่?"
พันเอกโอวหยางลังเลครู่หนึ่ง แม้แต่มองหลินเฟิงแวบหนึ่ง แต่ก็ส่ายหัวพูดว่า: "ผมก็ไม่พบอะไร"
เมื่อได้ยินคำพูดของพันเอกโอวหยาง ทุกคนก็ผ่อนคลายลง คุณหนูรองตระกูลไป๋ถึงกับกลอกตาพูดว่า: "ถ้าไม่มีอะไรก็อย่าทำให้คนตกใจไปทั่ว"
จางฉีจี๋รีบพูดว่า "พี่เฟิงไม่พูดเรื่องเหลวไหลหรอก ต้องมีคนแอบเข้ามาใกล้แน่ๆ"
"เขาจะเก่งกว่าพันเอกโอวหยางได้ยังไง?"
แม้จางฉีจี๋อยากจะโต้แย้ง แต่คิดดูแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก พันเอกโอวหยางเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ทางกองทัพส่งมา แม้หลินเฟิงจะเป็นอัจฉริยะของวิทยาลัยหมื่นประเทศ ก็ไม่กล้าพูดว่าจะเอาชนะผู้เชี่ยวชาญของกองทัพได้
เผชิญกับความไม่พอใจของทุกคน หลินเฟิงยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน ดูสงบนิ่ง เมื่อเขารับงานนี้แล้ว ก็จะไม่รับเงินเปล่าๆ
ความรู้สึกเมื่อครู่ของเขาไม่ผิดแน่ หลังจากที่ผสานยีนหม่างหนิวแล้ว การรับรู้ของหลินเฟิงก็ไวมาก เมื่อครู่มีคนเข้ามาใกล้ห้องรับแขกจริงๆ
อาจจะเป็นคนที่แอบคุ้มครองอยู่ หรือไม่ก็เป็นสัตว์ แต่การระมัดระวังไว้ก่อนย่อมไม่ผิด
"ฉันว่าวันนี้คงไม่มีอะไรหรอก นี่ก็คืนสุดท้ายแล้ว ฉันต้องขึ้นไปนอนแล้ว"
คุณหนูรองตระกูลไป๋ยืดตัวบิดขี้เกียจ สองวันมานี้ต้องให้สมาชิกหลักของตระกูลไป๋อยู่ในห้องรับแขก แถมยังมีคนเยอะขนาดนี้ จะพักผ่อนให้ดีได้ยังไง?
ตอนนี้คุณหนูรองตระกูลไป๋ทนไม่ไหวอีกต่อไป อยากกลับห้องไปพักผ่อน
ทุกคนก็คิดว่าคงไม่มีอะไรแล้ว จิตใจเริ่มผ่อนคลาย แต่การรับรู้อันไวของหลินเฟิงกลับรู้สึกอีกครั้งว่า เหมือนมีคนเข้ามาใกล้
และครั้งนี้เขาถึงกับรู้สึกถึงพลังเลือดอันทรงพลังของอีกฝ่าย
"มีคนมา!"
"จะหลอกฉันอีกเหรอ?"
คุณหนูรองตระกูลไป๋หัวเราะเยาะ แต่เสียงยังไม่ทันขาด จากทางบันไดในห้องรับแขก ร่างหนึ่งก็พุ่งทะลุกำแพงเข้ามา
"โครม"
พร้อมกับกำแพงที่ถูกพังทลาย เงาดำราวกับผีสางพุ่งเข้าหาคุณหนูรองตระกูลไป๋ในพริบตา
ทุกคนตกตะลึง ถึงขั้นไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ในชั่วขณะนั้น
เงาดำเข้าใกล้คุณหนูรองตระกูลไป๋ในชั่วลมหายใจ จากนั้นก็กางนิ้วออกคว้า คุณหนูรองตระกูลไป๋มีสีหน้าหวาดกลัว แต่ก็ไม่มีประโยชน์ เห็นศีรษะของคุณหนูรองตระกูลไป๋ราวกับแตงโม ถูกเงาดำบีบแตกในพริบตา เลือดและสมองกระเด็นเกลื่อนพื้น
"กรี๊ด... ยิง ยิงเดี๋ยวนี้"
"พี่รอง!"
"หลงเว่ย์ผิง เขา... เขามาจริงๆ!"
สถานการณ์วุ่นวาย ไม่มีใครคิดว่าที่หลินเฟิงพูดจะเป็นความจริง หลงเว่ย์ผิงมาจริงๆ และพอมาก็ลงมือทันที ฆ่าคุณหนูรองตระกูลไป๋
เมื่อคุณหนูรองตระกูลไป๋ตาย ตำรวจและบอดี้การ์ดก็ตื่นตัว ตำรวจยิงกันอย่างบ้าคลั่ง ส่วนบอดี้การ์ดก็พุ่งเข้าใส่หลงเว่ย์ผิงอย่างไม่คิดชีวิต
แต่เมื่อเผชิญกับผู้เชี่ยวชาญวิถีการต่อสู้อาชีพระดับแปดขั้นสูงสุด สิ่งเหล่านี้ล้วนไร้ประโยชน์
หลงเว่ย์ผิงระเบิดพลังเลือด รอบตัวเขาราวกับมีเงาสีเลือดปรากฏ ทั้งร่างกลายเป็นเงาในพริบตา ชั่วพริบตาก็สังหารบอดี้การ์ดและตำรวจกว่าสิบคน แล้วพุ่งเข้าหาไป๋จิ้งอย่างรวดเร็ว
จางฉีจี๋กัดฟัน รีบยืนขวางหน้าไป๋จิ้งไว้ เขาก็เป็นนักรบระดับสี่ ในเวลาเช่นนี้ก็ต้องก้าวออกมา
แต่พันเอกโอวหยางที่อยู่ใกล้ที่สุดกลับไม่ขยับเขยื้อน ดูเหมือนไม่มีท่าทีจะออกมือ เหมือนที่จางฉีจี๋พูด พันเอกโอวหยางต้องการปกป้องแค่ท่านผู้อาวุโสไป๋เท่านั้น ความปลอดภัยของคนอื่นในตระกูลไป๋ไม่เกี่ยวกับเขา!


## บทที่ 20 หลินเฟิงลงมือ

"ฉีจี๋ เธอ..."
ไป๋จิ้งเห็นจางฉีจี๋พุ่งเข้ามาขวางหน้าเธอทันที หัวใจเธอรู้สึกซาบซึ้งจริงๆ ลึกๆ แล้วเธอไม่พอใจกับการแต่งงานระหว่างตระกูลครั้งนี้มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อจางฉีจี๋เป็นลูกคุณหนูที่เอาแต่ใจตัวเอง วันๆ เอาแต่จีบสาวและแข่งรถอย่างสนุกสนาน
ดังนั้น แม้ว่าจางฉีจี๋จะมีการเปลี่ยนแปลงที่ดีขึ้นในช่วงหลัง เธอก็ยังคงไม่ค่อยให้หน้าเขาเท่าไหร่
แต่ไป๋จิ้งไม่คิดว่าในยามคับขัน จางฉีจี๋จะกล้าเสี่ยงชีวิตปกป้องเธอ เมื่อเผชิญหน้ากับหลงเว่ย์ผิงที่โหดร้าย นักรบอาชีพระดับสี่อย่างจางฉีจี๋จะทำอะไรได้?
ความจริงจางฉีจี๋ก็กลัวมากเหมือนกัน แต่เขาเชื่อมั่นว่าหลินเฟิงจะช่วยเขา เขาถึงกับพึมพำเบาๆ ว่า: "พี่เฟิง รีบลงมือสิ ไม่งั้นผมแย่แน่"
"โครม"
หลินเฟิงลงมือจริงๆ เขาไม่อาจทนดูจางฉีจี๋ตายต่อหน้าต่อตาได้ และเมื่อลงมือก็ใช้กำลังเต็มที่ ราวกับวัวกระทิงที่บ้าคลั่ง กระโจนข้ามไปหลายก้าวในพริบตา แล้วซัดหมัดออกไป
หลินเฟิงใช้พลังวัวกระทิง พละกำลังสามารถถึงกว่าสามตัน ดังนั้นแรงกดดันจึงรุนแรงมาก แม้แต่จางฉีจี๋และไป๋จิ้งที่ยืนอยู่ห่างๆ ก็รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก แล้วหลงเว่ย์ผิงจะเป็นอย่างไร?
ในจังหวะคับขัน หลงเว่ย์ผิงหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ยื่นกรงเล็บออกมา รอบตัวเขามีสีเลือดเหมือนน้ำแป้ง กลิ่นอายสังหารพลุ่งพล่าน ไม่รู้ว่าเขาฆ่าสัตว์ร้ายมามากแค่ไหนถึงมีกลิ่นอายสังหารน่ากลัวขนาดนี้ นักสู้ที่มีเจตจำนงอ่อนแอหน่อยคงไม่กล้าแม้แต่จะยืนอยู่ต่อหน้าหลงเว่ย์ผิง
"โครม"
ทั้งสองปะทะกันหนึ่งครั้ง พละกำลังของหลินเฟิงเหนือกว่า แต่พลังดันของหลงเว่ย์ผิงแปลกประหลาด มันพุ่งเข้าใส่ร่างของหลินเฟิงอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขาต้องถอยหลังไปหลายก้าว ดูเหมือนทั้งสองคนจะมีฝีมือพอๆ กัน
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น พละกำลังของหลินเฟิงไม่ต้องสงสัยเลยว่าถึงระดับนักสู้ระดับเก้าแล้ว และที่แข็งแกร่งกว่านั้นคือร่างกายของเขา แม้แต่การโจมตีสุดกำลังของหลงเว่ย์ผิง เขาก็รับไหว
ตอนนี้สิ่งที่หลินเฟิงขาดก็คือวิทยายุทธขั้นสูงและประสบการณ์การต่อสู้เอาชีวิตเท่านั้น หลงเว่ย์ผิงแข็งแกร่งกว่าในสองด้านนี้ เขามีประสบการณ์การต่อสู้เอาชีวิตมากมาย และมีวิทยายุทธขั้นสูงที่แปลกประหลาด แม้พละกำลังและร่างกายจะสู้หลินเฟิงไม่ได้ แต่ก็ยังสามารถสู้ได้อย่างสูสี
พลังการปะทะของนักสู้ระดับสูงสองคนช่างรุนแรงเพียงใด? เพียงแค่แรงกระเพื่อมก็ทำให้ห้องโถงยับเยิน พื้นแตกเป็นรอยร้าวเหมือนใยแมงมุมไปทั่ว
หลินเฟิงใช้หางตามองพันเอกโอวหยางแล้วตะโกนว่า: "พันเอกโอวหยาง ยังไม่มาช่วยอีกหรือ?"
จริงๆ แล้วตอนนี้แม้หลินเฟิงจะสู้กับหลงเว่ย์ผิงได้สูสี แต่ก็ยังเอาชนะไม่ได้ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เขากลัวว่าหลงเว่ย์ผิงจะหนีไป
อย่างไรก็ตาม นี่เท่ากับห้าสิบแต้มคะแนน แค่ฆ่าหลงเว่ย์ผิงได้ก็จะได้ห้าสิบแต้มคะแนน นี่เป็นเรื่องดีที่หลินเฟิงไม่เคยคิดฝันมาก่อน แต่กลับได้พบเจอจริงๆ
โชคดีที่ก่อนหน้านี้หลินเฟิงได้ต่อสู้ในห้องต่อสู้เสมือนจริงมาหลายครั้ง เพิ่มประสบการณ์การต่อสู้ และร่างกายก็แข็งแกร่งกว่าหลงเว่ย์ผิงจริงๆ จึงสามารถสู้ได้อย่างสูสี ไม่เช่นนั้นตอนนี้เขาคงตกอยู่ในอันตรายแล้ว
เพราะผู้เชี่ยวชาญวิถีการต่อสู้ทุกคนล้วนผ่านการฝึกฝนในการต่อสู้เอาชีวิตมาทั้งนั้น นักสู้บนเวทีในยุคสงบสุขนั้นสู้นักสู้ที่ต่อสู้กับสัตว์ร้ายในเขตนอกไม่ได้เลย
ไป๋จิ้งและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ต่างตะลึงงัน พวกเขาไม่คิดเลยว่าหลินเฟิงจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ จางฉีจี๋ไม่ได้โม้เลย
จางฉีจี๋ภูมิใจมาก ยิ้มพลางพูดว่า: "จิ้งจิ้ง เป็นไงล่ะ พี่เฟิงเก่งใช่ไหม? ผมไม่ได้โกหก พี่เฟิงเป็นอัจฉริยะตัวจริง!"
ไป๋จิ้งมีแต่ความกังวล เธอมองท่านผู้อาวุโสไป๋พลางพูดว่า: "พ่อคะ แค่หลินเฟิงคนเดียวคงยากที่จะจับหลงเว่ย์ผิงได้"
ท่านผู้อาวุโสไป๋แน่นอนว่าเข้าใจความหมายของลูกสาว เขาครุ่นคิดสักครู่ แล้วพูดกับพันเอกโอวหยางที่อยู่ข้างๆ ว่า: "พันเอกโอวหยาง ตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการฆ่าหลงเว่ย์ผิง ขอให้ท่านช่วยหลินเฟิงฆ่าหลงเว่ย์ผิงด้วย"
พันเอกโอวหยางก็กำลังจับตาดูสถานการณ์การต่อสู้ ตอนนี้เป็นโอกาสที่จะฆ่าหลงเว่ย์ผิงจริงๆ แค่ฆ่าหลงเว่ย์ผิงได้ ภารกิจของเขาก็จะเสร็จสิ้นก่อนกำหนด ไม่ต้องคอยอยู่เฝ้าท่านผู้อาวุโสไป๋อีกต่อไป
"ได้"
พันเอกโอวหยางก็ลงมือด้วย หมัดของเขาเหมือนจ้าวหลงทะยานขึ้นฟ้า มีเสียงคำรามของมังกรดังแว่ว อากาศรอบๆ ถูกบีบอัดถึงขีดสุดในพริบตา
"กลวิชามวยที่แข็งแกร่ง อีกทั้งยังเป็นวิทยายุทธขั้นสูง!"
หลินเฟิงเงยหน้ามองพันเอกโอวหยาง กลวิชามวยของอีกฝ่ายเน้นที่การควบคุมและกดดัน เมื่อเข้าร่วมสนามรบ ก็สามารถกดดันหลงเว่ย์ผิงได้ทันที
เพราะตอนนี้หลงเว่ย์ผิงต้องเผชิญหน้ากับผู้เชี่ยวชาญวิถีการต่อสู้สองคนที่ไม่ด้อยไปกว่าเขาเลย
หลงเว่ย์ผิงคำรามด้วยความโกรธ พลังเลือดในร่างของเขาระเบิดออกมาราวกับจะแตกกระจาย ทั้งร่างกระโดดถอยหลัง เขาต้องการหลบหนี
"จะหนีไปไหน"
พันเอกโอวหยางเคลื่อนไหวราวกับภูตผี เพียงชั่วพริบตาก็ปรากฏตัวอยู่ด้านหลังหลงเว่ย์ผิง ขวางเส้นทางถอยหลังของเขาไว้ทันที แม้ดูเหมือนพันเอกโอวหยางจะไม่มีพละกำลังมากนัก พลังโจมตีก็ไม่สูง แต่ทักษะร่างกายของเขานั้นเหมือนผี จนหลินเฟิงยังมองไม่เห็นเงา
อย่างไรก็ตาม พันเอกโอวหยางสามารถเพียงแค่ยับยั้งหลงเว่ย์ผิงได้เท่านั้น การจะเอาชนะหรือสังหารหลงเว่ย์ผิง ยังต้องพึ่งหลินเฟิง
ดวงตาของหลงเว่ย์ผิงแดงก่ำ แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เมื่อถูกขัดขวางการถอยหลัง เขาจึงต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อรับมือ ทำให้เผยจุดอ่อนออกมา
"โอกาสดี"
ดวงตาของหลินเฟิงเป็นประกาย จากนั้นเขาก็สูดหายใจลึก
"มู้"
ทันใดนั้น ราวกับวัวกระทิงยักษ์วิ่งทะยานมาจากทุ่งร้าง เหยียบย่ำลงมา
"ก้าววัวโต้ภูเขา!"
หมัดนี้ หลินเฟิงแสดงออกมาอย่างเต็มที่ และเขาได้หลอมรวมจิตสำนึกเข้ากับแก่นแท้วิชาการต่อสู้อย่างสมบูรณ์ ในตอนนี้ราวกับว่าเขาได้กลายร่างเป็นวัวกระทิงยักษ์จริงๆ
"โครม"
หลินเฟิงซัดหมัดอย่างรุนแรงเข้าที่หน้าอกของหลงเว่ย์ผิง ทั้งคฤหาสน์สั่นสะเทือน หน้าอกของหลงเว่ย์ผิงยุบลงไปทันที ร่างทั้งร่างลอยละล่องเหมือนว่าว ก่อนจะร่วงลงกระแทกพื้นอย่างหนัก
"ข้า...ข้าไม่ยอม!"
หลงเว่ย์ผิงไม่มีทางรอดแล้ว ชายผู้บ้าคลั่งคนนี้ เพราะความตายของภรรยาและลูกสาว จึงแก้แค้นอย่างบ้าคลั่ง สุดท้ายก็เดินมาถึงจุดจบ
เขาก็เป็นคนที่น่าสงสารคนหนึ่ง!
...
หลงเว่ย์ผิงตายแล้ว แต่เรื่องยังไม่จบ เจ้าหน้าที่ตำรวจรีบโทรศัพท์ไปหานักรบอาชีพระดับเก้าหลายคนนั้น ให้พวกเขามายืนยันตัวตนของหลงเว่ย์ผิง
ไม่นานคนก็มาถึง หลังจากรับทราบสถานการณ์แล้ว พวกเขามองหลินเฟิงด้วยความประหลาดใจ ยากที่จะเชื่อว่าหลงเว่ย์ผิงถูกหลินเฟิงสังหาร
อย่างไรก็ตาม หลินเฟิงเป็นนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศ แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ยังเกรงกลัววิทยาลัยหมื่นประเทศ แล้วพวกเขาจะไม่เกรงกลัวได้อย่างไร
ดังนั้น ตัวตนของหลงเว่ย์ผิงจึงถูกยืนยันอย่างรวดเร็ว และคนที่สังหารก็คือหลินเฟิง แต้มคะแนนห้าสิบแต้มก็จะได้รับอย่างราบรื่น บวกกับแต้มคะแนนห้าแต้มจากภารกิจปกป้องไป๋เจียเหรินสามวัน รวมทั้งหมดก็ห้าสิบห้าแต้ม ผลตอบแทนครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่ามาก
"ท่านผู้อาวุโสไป๋ ข้าต้องกลับไปรายงานภารกิจที่สถาบันแล้ว ลาก่อน"
หลินเฟิงกำลังจะจากไป แต่ท่านผู้อาวุโสไป๋กลับรั้งตัวเขาไว้พลางกล่าวว่า "หลินเฟิง หากไม่ใช่เพราะเจ้า คราวนี้ตระกูลไป๋ของพวกเราคงจะอันตรายมาก ครั้งนี้เจ้าสังหารหลงเว่ย์ผิง และยังเหนื่อยมาหลายวัน พวกเราขอเพิ่มค่าจ้างให้เจ้าอีกยี่สิบล้านเพื่อแสดงความขอบคุณ"
"ยี่สิบล้าน?"
หลินเฟิงคิดสักครู่ก็เข้าใจ นี่คือตระกูลไป๋กำลังแสดงไมตรีต่อเขา เพิ่มเงินให้ยี่สิบล้าน เพื่อว่าต่อไปหากตระกูลไป๋มีปัญหาคล้ายกันนี้อีก ก็ไม่จำเป็นต้องผ่านวิทยาลัยหมื่นประเทศ สามารถติดต่อหลินเฟิงโดยตรงได้
ตอนนี้หลินเฟิงก็กำลังต้องการเงินพอดี จึงไม่ได้ปฏิเสธ
"งั้นก็ขอบคุณท่านผู้อาวุโสไป๋ นี่คือช่องทางติดต่อของข้า หากมีเรื่องคล้ายกันนี้อีก ก็สามารถตามหาข้าได้"
พูดจบ หลินเฟิงก็ลาตระกูลไป๋ แล้วออกจากตระกูลไป๋พร้อมกับจางฉีจี๋


## บทที่ 21 ซื้อวิชายุทธ

ทั้งสองคนกลับมาถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศอย่างรวดเร็ว หลินเฟิงรีบส่งภารกิจทันที
"ภารกิจสำเร็จ ได้รับแต้มคะแนน 55 คะแนน และผู้มอบภารกิจได้เพิ่มคะแนนพิเศษอีก 20 คะแนน รวมทั้งหมด 75 คะแนน"
หลินเฟิงได้รับคะแนน 75 คะแนนจากภารกิจเดียว จางฉีจี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตาถลน แม้เขาจะเป็นลูกเศรษฐีและเคยเห็นเงินจำนวนมากมาก่อน แต่การที่นักเรียนคนหนึ่งสามารถทำเงินได้เกือบ 75 ล้านในเวลาแค่สามวัน มันช่างรวดเร็วยิ่งกว่าการปล้นเสียอีก
"ไม่แปลกใจเลยที่ทุกคนอยากเป็นนักสู้ นักสู้ระดับสูงมีความสามารถในการหาเงินที่น่ากลัวขนาดนี้ แล้วพวกผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ล่ะ?"
จางฉีจี๋รู้ว่าตัวเองไม่มีทางเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ได้แล้ว แต่เขาได้สร้างมิตรภาพที่ดีกับหลินเฟิง ในสายตาของเขา หลินเฟิงมีโอกาสสูงที่จะทำลายล็อคพันธุกรรมและก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์
แต่หลินเฟิงกลับไม่ได้ดีใจมากนัก เดิมเขามีคะแนน 11 คะแนน ตอนนี้ได้เพิ่มอีก 75 คะแนน รวมทั้งหมดก็ 86 คะแนน
แม้ว่าคะแนนนี้จะมากแล้ว แต่ก็ยังห่างจาก 100 คะแนนที่ต้องใช้แลกชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าอยู่พอสมควร หากทำแค่ภารกิจทั่วไป คงต้องทำอีก 5-6 ภารกิจถึงจะพอ และยังต้องใช้เวลานานมาก ซึ่งตอนนี้สิ่งที่หลินเฟิงขาดคือเวลา เขาต้องใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่า ไม่สามารถสูญเปล่าได้
เมื่อเห็นหลินเฟิงดูไม่ค่อยดีใจและขมวดคิ้ว จางฉีจี๋จึงถาม "พี่เฟิง เป็นอะไรหรือครับ? ได้คะแนนมากขนาดนี้แล้วยังไม่ดีใจอีกหรือ?"
จริงๆ แล้วครั้งนี้ก็เป็นเพราะโชคดี ต่อให้หลินเฟิงอยากเจอภารกิจแบบนี้อีกก็คงยาก
"ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจ แต่ฉันอยากแลกวิชายุทธหนึ่งอย่าง แต่ยังขาดคะแนนอยู่"
หลินเฟิงตอบตามตรง ไม่ได้ปิดบัง
"วิชายุทธอะไรถึงแพงขนาดนั้น?"
"ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้า"
จางฉีจี๋จึงรีบค้นหาข้อมูลทันที เมื่อเขาอ่านคำอธิบายของการฝึกร่างกายคูณเก้า เขาก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
"วิชายุทธที่ใช้ 100 คะแนน และนี่เป็นแค่ชั้นแรกเท่านั้น จิ๊! ปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานนี่หาเงินง่ายยิ่งกว่าปล้นอีก"
จางฉีจี๋ส่ายหัว แต่ก็ยังถามว่า "พี่เฟิง ยังขาดอีกกี่คะแนนครับ?"
"ขาดอีก 14 คะแนน"
หลินเฟิงมองจางฉีจี๋อย่างสงสัย หรือว่าจางฉีจี๋มีวิธีแก้ปัญหา?
"ขาดแค่ 14 คะแนนเองหรือ?"
สีหน้าของจางฉีจี๋ผ่อนคลายลง จากนั้นก็ยิ้มพลางพูดว่า "พี่เฟิง ไม่ต้องกังวลครับ ผมมีคะแนน 20 คะแนนที่ทางบ้านให้มาใช้ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ ผมอยู่ที่นี่ก็แค่ขอไปวันๆ คะแนนมากขนาดนี้ให้ผมมาก็ไม่มีประโยชน์ ผมจะโอนให้พี่ 15 คะแนน พี่เอาไปซื้อชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าก่อนเถอะครับ"
หลินเฟิงรู้สึกซาบซึ้ง 15 คะแนนไม่ใช่จำนวนน้อย มันเทียบเท่ากับเงิน 15 ล้านหยวน แม้จางฉีจี๋จะพูดเหมือนเรื่องเล็ก แต่ถึงแม้จะเป็นจางฉีจี๋ ทางบ้านก็คงไม่ได้ให้เงินมากมายขนาดนั้นทุกเดือน อย่างมากก็แค่ไม่กี่คะแนน
เป็นไปได้ว่านี่อาจเป็นเงินเก็บส่วนตัวของจางฉีจี๋ ในฐานะลูกเศรษฐี เขาก็พอจะมีเงินจำนวนนี้
"ฉีจี๋ ขอบใจมาก"
หลินเฟิงสูดหายใจลึก จ้องมองจางฉีจี๋อย่างแน่วแน่ เขาไม่ได้ปฏิเสธ เพราะตอนนี้เขาต้องการคะแนนจริงๆ
"ฮ่าๆ พี่เฟิง พี่มีอนาคตที่สดใส ต่อไปในสถาบันช่วยดูแลผมด้วยก็พอครับ มีพี่เฟิงคอยดูแล ผมก็เดินได้อย่างสง่าผ่าเผยแล้ว"
ทั้งสองคนมองหน้ากันและยิ้ม จากนั้นจางฉีจี๋ก็รีบโอนแต้มคะแนนสิบห้าคะแนนให้หลินเฟิง
หลังจากโอนแต้มคะแนนแล้ว จางฉีจี๋ก็ขอตัวกลับ เขาต้องกลับห้องไปนอนพักผ่อนให้เต็มที่ เพราะในช่วงสองวันที่อยู่ที่ตระกูลไป๋ เขาแทบไม่ได้พักเลย
หลินเฟิงเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าออนไลน์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศทันที และรีบค้นหาชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้า ด้วยแต้มคะแนนสิบห้าคะแนนจากจางฉีจี๋ ตอนนี้หลินเฟิงมีแต้มคะแนนหนึ่งร้อยเอ็ดคะแนน ซึ่งเพียงพอที่จะซื้อชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าได้แล้ว
"ซื้อ!"
หลินเฟิงซื้อชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าทันที ในทันใดนั้น แต้มคะแนนหนึ่งร้อยของเขาก็หายไป และหลังจากซื้อแล้ว เขายังสามารถเห็นจำนวนการซื้อด้านล่างได้อีกด้วย
"ยอดซื้อสามพันหกร้อยหนึ่งครั้ง? นั่นหมายความว่า ก่อนหน้าฉันมีคนซื้อการฝึกร่างกายคูณเก้าไปแล้วสามพันหกร้อยคน?"
หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจ แต่เมื่อคิดดูดีๆ ก็ไม่ได้แปลกอะไร แม้การฝึกร่างกายคูณเก้าจะมีราคาแพง แต่ก็ไม่อาจปิดบังความจริงที่ว่ามันเป็นวิชายุทธที่สร้างโดยผู้ศักดิ์สิทธิ์ เพียงแค่จุดนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้หลายคนสนใจแล้ว
อย่างไรก็ตาม แม้จะมีผู้ซื้อมากมาย แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะสามารถฝึกฝนได้สำเร็จ
"ติ๊ง วิชายุทธชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าที่ท่านซื้อได้ถูกส่งไปยังกล่องจดหมายส่วนตัวของท่านแล้ว โปรดตรวจสอบ"
หลินเฟิงรีบเปิดกล่องจดหมายส่วนตัวของเขาในวิทยาลัยหมื่นประเทศทันที ในนั้นมีคาถาของชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าปรากฏอยู่อย่างชัดเจน รวมถึงภาพประกอบด้วย นับว่าเป็นเอกสารที่มีทั้งภาพและคำอธิบายครบถ้วน
อย่างไรก็ตาม ยังมีคำเตือนบางอย่าง เช่น ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าจำกัดให้เฉพาะผู้ซื้อฝึกฝนเท่านั้น หากไม่ได้รับอนุญาตจากปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทาน ห้ามถ่ายทอดให้ผู้อื่นโดยเด็ดขาด และยิ่งไม่สามารถเผยแพร่ออกไปได้
มิฉะนั้น หากตรวจพบ ก็เตรียมรับความโกรธของผู้ศักดิ์สิทธิ์ได้เลย
ไม่มีใครโง่พอที่จะไปทำให้ผู้ศักดิ์สิทธิ์โกรธ และด้วยเหตุนี้เอง วิชายุทธขั้นสูงในสถาบันชั้นนำทั้งสามแห่งจึงแทบไม่มีการรั่วไหลออกไปภายนอก
เมื่อได้รับการฝึกร่างกายคูณเก้า หลินเฟิงก็เริ่มลองฝึกฝนทันที
การฝึกร่างกายคูณเก้าแตกต่างจากพลังวัวกระทิง ไม่ใช่การรับรู้เจตนาแท้อะไร และไม่ใช่การฝึกท่าทางเฉพาะ แต่ต้องค้นหา "จิตสำนึก" ภายในร่างกายของตัวเองก่อน ผ่านจิตสำนึกเพื่อทำความเข้าใจกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นทุกส่วนในร่างกาย
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถควบคุมพลังทั้งหมดในร่างกายได้ จากนั้นจึงจะสามารถฝึกฝนขั้นต่อไปได้
"จิตสำนึก?"
หลินเฟิงรู้สึกลำบากใจ ความจริงแล้วไม่ใช่แค่หลินเฟิงเท่านั้นที่ลำบากใจ นักสู้ทุกคนที่ฝึกการฝึกร่างกายคูณเก้าต่างก็ลำบากใจ นักสู้ส่วนใหญ่ติดอยู่ที่ด่านนี้ พวกเขาไม่สามารถค้นพบ "จิตสำนึก" ของตัวเองได้ จึงไม่สามารถฝึกการฝึกร่างกายคูณเก้าให้สำเร็จได้
ดังนั้น แม้ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าจะมียอดซื้อสามพันหกร้อยครั้ง ดูเหมือนจะมีคนฝึกมาก แต่คนที่ฝึกสำเร็จจริงๆ กลับมีน้อยมาก หลินเฟิงมั่นใจว่ายอดซื้อชั้นที่สองของการฝึกร่างกายคูณเก้าจะต้องลดลงอย่างมาก เพราะแม้แต่ชั้นแรกยังฝึกไม่สำเร็จ แล้วจะไปซื้อชั้นที่สองทำไม?
หลินเฟิงไม่ท้อแท้ แต่เตรียมจะลองฝึกตามคาถาของการฝึกร่างกายคูณเก้า
อันดับแรกคือหลับตา ทำจิตใจให้สงบ แล้วรวมสมาธิไปที่สมอง "ค้นหา" "จิตสำนึก" ของตัวเอง
เมื่อหลินเฟิงทำตามขั้นตอนในคาถา ค่อยๆ รวมสมาธิ ความคิดของเขาก็ล่องลอยไป ราวกับบินออกจากห้องไปสู่ทุ่งร้าง กลายร่างเป็นวัวกระทิง กำลังวิ่งอย่างอิสระในทุ่งร้าง
หลินเฟิงจมดิ่งลงไปในความรู้สึกประหลาดนี้อย่างสมบูรณ์ นี่คือจิตแท้วัวกระทิง เขาเคยสัมผัสมาก่อน แต่ครั้งนี้ดูเหมือนจะแตกต่างออกไป ตามคาถาของการฝึกร่างกายคูณเก้า การที่เขากลายร่างเป็นวัวกระทิงดูเหมือนจะง่ายมาก
และในขณะที่วัวกระทิงวิ่งไปเรื่อยๆ ก็ได้พบกับยูนิคอร์นตัวหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฟิง "ฝัน" เห็นยูนิคอร์น ความรู้สึกนี้เสมือนจริงมาก วัวกระทิงหนึ่งตัวและยูนิคอร์นหนึ่งตัว ตั้งแต่พบกันครั้งแรกก็ราวกับมีความแค้นฝังลึก เริ่มต่อสู้กันอย่างบ้าคลั่ง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ วัวกระทิงและยูนิคอร์นก็หายไปพร้อมกันอย่างกะทันหัน และหลินเฟิงก็ตื่นขึ้นมาจากความมืดอย่างฉับพลัน


## บทที่ 22 การควบคุมอย่างสมบูรณ์

"จิตสำนึก นี่คือจิตสำนึกหรือ?"
หลินเฟิงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จิตสำนึกของเขาจะเป็นหม่างหนิวและยูนิคอร์นได้อย่างไร?
"แม้ว่าผมจะผสานยีนหม่างหนิวและยีนยูนิคอร์น แต่มันเป็นเพียงการผสานเท่านั้น ยีนของผมต่างหากที่เป็นตัวหลัก ดังนั้น ผมเป็นไปไม่ได้ที่จะกลายเป็นหม่างหนิว และเป็นไปไม่ได้ที่จะกลายเป็นยูนิคอร์น ผมก็คือผม!"
หลินเฟิงไม่เชื่อว่าหม่างหนิวและยูนิคอร์นจะเป็นจิตสำนึกของเขา ไม่อย่างนั้นตอนนี้ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ ในร่างกาย? ตามที่การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าระบุไว้ เมื่อพบ "จิตสำนึก" ของตัวเองแล้ว จะสามารถรู้สึกถึงทุกนิ้วของเนื้อและกระดูก แม้แต่เสียงเลือดที่ไหลในเส้นเลือดก็ยังสามารถ "ได้ยิน"
นั่นคือการควบคุมร่างกายตนเองอย่างสมบูรณ์! ตอนนี้หลินเฟิงไม่มีความรู้สึกแบบนั้น ดังนั้น เขาจึงยังไม่ได้พบ "จิตสำนึก" ของตัวเอง
ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว แต่หลินเฟิงไม่ท้อแท้ ไม่แม้แต่จะกินข้าว เขาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อค้นหา "จิตสำนึก" ของตัวเอง
ค่อยๆ หลินเฟิงรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นหม่างหนิว สักพักก็รู้สึกเหมือนกลายเป็นยูนิคอร์น พลังงานรอบตัวเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดุร้ายและรุนแรง กลิ่นอายเฉพาะตัวของสัตว์ร้ายค่อยๆ แผ่ซ่านออกมา
โชคดีที่ในหอพักมีแค่หลินเฟิงคนเดียว ไม่อย่างนั้นคนอื่นคงตกใจกลัวแน่นอน
ไม่เพียงแค่พลังงานเท่านั้น แม้แต่สีหน้าของหลินเฟิงก็เริ่มดูน่ากลัวขึ้น ความจริงแล้วสถานการณ์ของหลินเฟิงอันตรายมาก เขาใช้เครื่องผสานยีนผสานยีนเข้าไป แต่ไม่เคยสามารถควบคุมยีนหม่างหนิวและยีนยูนิคอร์นได้อย่างสมบูรณ์ โดยเฉพาะยีนยูนิคอร์นที่แอบซ่อนตัวอยู่ลึกในร่างกายของหลินเฟิง
หากในอนาคตยังคงผสานยีนสัตว์ร้ายอื่นๆ เข้าไปอีก โอกาสที่มากที่สุดของหลินเฟิงจะไม่ใช่การทำลายล็อคพันธุกรรม แต่จะกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงเป็นพันธุกรรมสัตว์ร้ายอย่างสมบูรณ์ กลายเป็นสัตว์ประหลาด
ยิ่งคิดหลินเฟิงยิ่งรู้สึกน่ากลัว เขารู้สึกว่าการซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง อย่างน้อยก็ทำให้เขาเห็นว่าภัยแฝงในร่างกายของเขานั้นน่ากลัวแค่ไหน
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง...
หลินเฟิงจำไม่ได้แล้วว่าผ่านไปกี่ครั้ง เขาพยายามค้นหา "จิตสำนึก" ของตัวเองมาตลอด แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ ราวกับว่าจิตสำนึกของเขาหายไปแล้ว เหลือเพียงจิตสำนึกของหม่างหนิวและยูนิคอร์นเท่านั้น
แต่หลินเฟิงก็ยังไม่ท้อแท้ พยายามอีกครั้งแล้วครั้งเล่า ในความเลือนราง เขาเหมือนย้อนกลับไปสู่วัยเด็ก กลับไปที่บ้าน มีพี่ชาย มีน้องสาว และครอบครัว จากแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของพวกเขา หลินเฟิง "เห็น" เด็กชายตัวน้อยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้
เด็กชายตัวน้อยช่างไร้ที่พึ่งและอ่อนแอเหลือเกิน ดูเหมือนจะเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ
"คุณหมอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ต้องรักษาเฟิงเอ๋อร์ให้หายให้ได้"
นั่นคือเสียงของพ่อหลินสง
"เฟิงเอ๋อร์ ลูกต้องหายดีแน่นอน อย่ายอมแพ้นะลูก"
นั่นคือเสียงอ่อนโยนของแม่ลั่วซิ่วถิง
"น้องสาม เข้มแข็งหน่อยนะ ทั้งครอบครัวกำลังดูเธออยู่"
"น้องสาม พี่ซื้อรถแข่งของเล่นที่เธอชอบมาให้ พอเธอหายดีแล้วเราจะมาแข่งกัน ดูซิว่ารถของใครจะเร็วกว่ากัน?"
นั่นคือเสียงของพี่ใหญ่หลินหยงและพี่รองหลินไห่
"พี่คะ อย่าหลับนะ ต้องหายดีให้ได้นะคะ..."
น้องสาวจับมือหลินเฟิงและเขย่าไม่หยุด
หลินเฟิงเหมือนจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่ตอนนี้เขานึกขึ้นได้ นี่คือภาพที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเขา ไม่มีวันลืมเลือน
หลินเฟิงเคยเกือบเสียชีวิตตอนอายุสิบเอ็ดขวบ อาการล้มเหลวของอวัยวะที่ไม่ปกติของเขาอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมาก สุดท้ายด้วยความพยายามไม่ลดละของครอบครัว หลินเฟิงไม่ยอมแพ้ต่อการรักษา และในที่สุดก็รอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์
"นี่แหละคือตัวผม ผมคือหลินเฟิง!"
หลินเฟิงคำรามด้วยความโกรธ ภาพรอบตัวแตกสลายในพริบตา พร้อมกันนั้นเขาก็แปรเปลี่ยนร่างเป็นวัวกระทิงและยูนิคอร์น แล้วก็กลายเป็นเด็กชายร่างกายอ่อนแอที่นอนป่วยอยู่บนเตียง แต่กลับมีเจตจำนงอันแน่วแน่
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ วัวกระทิงและยูนิคอร์นก็หายไป เหลือเพียงเด็กชายร่างกายอ่อนแอที่ลุกขึ้นยืนจากเตียงอย่างเข้มแข็ง
"โครม"
หลินเฟิงลืมตาขึ้น ภาพในความคิดหายวับไปในพริบตา
ราตรียังคงเหมือนเดิม รอบข้างเงียบสงัด แต่จิตใจของหลินเฟิงกลับไม่สงบนัก
"จิตสำนึก แท้จริงแล้วนี่คือการค้นหาตัวตนที่แท้จริงนั่นเอง!"
หลินเฟิงพึมพำเบาๆ เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าคือการค้นหา "ตัวตน" ที่แท้จริง เมื่อควบคุมจิตสำนึกได้อย่างสมบูรณ์ ก็จะสามารถควบคุมร่างกายได้
หลินเฟิงนึกในใจ เขาได้ยินเสียงเลือดที่ไหลเวียนในเส้นเลือดราวกับคลื่นในแม่น้ำที่ซัดสาด และปลดปล่อยพลังอันแข็งแกร่ง เขารู้สึกได้ถึงพลังระเบิดที่แฝงอยู่ในเนื้อหนังทุกส่วน ไม่ว่าจะเป็นพลังจากยีนวัวกระทิง พลังจากยูนิคอร์น หรือพลังของหลินเฟิงเอง ตอนนี้ทั้งหมดกลายเป็นพลังที่หลินเฟิงสามารถควบคุมได้ นี่คือพลังที่เป็นของหลินเฟิงโดยเฉพาะ!
ในขณะนี้ แม้ไม่ต้องใช้เครื่องวัด หลินเฟิงก็รู้ว่าเขาสามารถใช้พลังร่างกายล้วนๆ สร้างแรงกระแทกเกินสี่ตันได้ เขาได้ควบคุมพลังของยีนวัวกระทิงและยีนยูนิคอร์นอย่างสมบูรณ์แล้ว นี่คือการควบคุมร่างกายอย่างสมบูรณ์!
จากนั้น หลินเฟิงยังเรียกดูเครื่องผสานยีนเพื่อตรวจสอบข้อมูลร่างกายของเขา
ร่างกาย: 19.56
พละกำลัง: 18.85
ความคล่องตัว: 11.34
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อไปสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ), พลังวัวกระทิง (บรรลุเป้าหมาย, เข้าใจจิตแท้วัวกระทิง)
การผสานยีน: ยีนวัวกระทิง (ผสานสมบูรณ์ 100%, ผสานสำเร็จสมบูรณ์), ยีนยูนิคอร์น (ผสานสมบูรณ์ 100%, ผสานสำเร็จสมบูรณ์)
ความจุดีเอ็นเอ: 16%
ข้อมูลร่างกายไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่หลินเฟิงได้เปลี่ยนแปลงอย่างแท้จริงแล้ว ตอนนี้เขาถึงจะเรียกได้ว่าเป็นสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์ พลังในร่างกายได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์
หากตอนนี้เขาได้เจอกับหลงเว่ย์ผิงอีกครั้ง หลินเฟิงสามารถใช้หมัดเดียวทำลายหลงเว่ย์ผิงได้ ไม่เกี่ยวกับความลึกซึ้งของวิชายุทธ เป็นเพียงการบดขยี้ด้วยพลังล้วนๆ
อย่างไรก็ตาม เพราะหลินเฟิงค้นพบจิตสำนึกของตัวเอง เขาจึงรู้สึกได้ชัดเจนว่าอวัยวะภายในร่างกายกำลังเสื่อมถอยอย่างต่อเนื่อง และยังเร่งความเร็วขึ้นด้วย
แม้แต่เซลล์ก็ค่อยๆ สูญเสียพลังชีวิต นี่คือการสูญเสียพลังชีวิตที่ไม่สามารถย้อนกลับได้ เว้นแต่จะมีการจัดเรียงพันธุกรรมใหม่
"ดูเหมือนสถานการณ์จะแย่ลง แต่เดิมหมอวินิจฉัยว่าผมมีชีวิตเหลืออีกสามปี แต่ด้วยความเร็วที่อวัยวะเสื่อมถอยในตอนนี้ อาจจะเหลือแค่สองปีครึ่ง หรือน้อยกว่านั้น ผมก็จะตายเพราะอวัยวะเสื่อมสภาพทั้งหมด"
หลินเฟิงรู้สึกเร่งด่วนในใจ สามารถรู้สึกได้ชัดเจนถึงพลังชีวิตที่ค่อยๆ สูญเสียไปทีละน้อย การมองดูตัวเองค่อยๆ เข้าใกล้ความตาย ช่างโหดร้ายเหลือเกิน
แต่หลินเฟิงต้องอดทน เขาต้องเข้มแข็ง เพราะเขารู้ดีว่ามีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่จะช่วยตัวเองได้
การค้นพบจิตสำนึกของตัวเอง นี่เป็นเพียงก้าวแรกของการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า แม้จะเป็นก้าวสำคัญ แต่ยังห่างไกลจากการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าให้สำเร็จ
การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าสามารถเพิ่มพลังโจมตีได้หนึ่งเท่าหรือมากกว่า สาเหตุที่แท้จริงก็คือพลังหมุนวน! ชั้นแรกของการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าต้องการให้รวบรวมพลังหมุนวนหนึ่งสาย นี่คือพลังดันที่เป็นเอกลักษณ์ของการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า
อย่างไรก็ตาม การรวบรวมพลังหมุนวนนั้นยากมาก แม้แต่การค้นหาจิตสำนึกของตัวเอง การควบคุมพลังทั่วร่าง ก็เป็นเพียงการวางรากฐานสำหรับการรวบรวมพลังหมุนวนเท่านั้น
แม้ตอนนี้จะดึกแล้ว แต่หลินเฟิงยังคงมีจิตใจเบิกบาน กำลังวังชาเต็มเปี่ยม เขาจึงไม่ได้พักผ่อน แต่พยายามต่อไป เริ่มลองรวบรวมพลังหมุนวน


## บทที่ 23 พลังหมุนวน

พลังหมุนวน ในความหมายที่เคร่งครัดแล้ว มันไม่ใช่ "พลัง" ที่แท้จริงด้วยซ้ำ เพราะในระดับนักสู้มืออาชีพนั้น ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "พลัง" อยู่จริง
นักสู้มืออาชีพทั้งหลายต่างอาศัยสมรรถภาพทางร่างกายของตนเอง เป็นพละกำลังทางกายภาพล้วนๆ ในการต่อสู้ ส่วนเทคนิคการต่อสู้ขั้นสูงนั้น เป็นเพียงทักษะในการปลดปล่อยพลังทั้งหมดของร่างกายออกมาในรูปแบบพิเศษ เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่ชัดเจน
แม้ว่านักสู้จะไม่มีพลังใดๆ แต่พลังหมุนวนก็ไม่ใช่สิ่งที่ฝึกฝนไม่ได้ ตรงกันข้าม หลักการของพลังหมุนวนนี้สามารถใช้ได้ทั้งในทางทฤษฎีและในทางปฏิบัติ
กุญแจสำคัญอยู่ที่พื้นฐานอย่างหนึ่งของการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า นั่นคือการควบคุมร่างกายทั้งหมด!
ผ่านการควบคุมร่างกายทั้งหมด แล้วควบคุมพลังทั้งหมดของร่างกาย ก่อให้เกิดวิธีการปล่อยพลังแบบพิเศษ นั่นก็คือพลังหมุนวน ในการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า วิธีการปล่อยพลังพิเศษนี้จะสามารถรวมตัวเป็นพลังหมุนวนได้
ตาเปล่ามองไม่เห็น แต่สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจน ราวกับมีอยู่จริง
"พลังหมุนวนหรือ?"
หลินเฟิงเข้าใจหลักการของพลังหมุนวนในการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าแล้ว เมื่อสามารถรวมพลังหมุนวนได้หนึ่งสาย ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าจึงจะถือว่าบรรลุเป้าหมาย
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเริ่มทำตามขั้นตอนในการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า ค่อยๆ พยายามรวมพลังหมุนวนทีละขั้น แม้จะสามารถควบคุมพลังทั้งหมดของร่างกายได้ แต่การรวมพลังที่มองไม่เห็นให้เป็นรูปเกลียวและปลดปล่อยออกมานั้น เป็นเรื่องยากมาก และหากไม่ระวังก็อาจทำให้ร่างกายบาดเจ็บได้
โดยทั่วไปเมื่อนักสู้บาดเจ็บ ต้องใช้เวลาพักฟื้นสิบวันถึงครึ่งเดือน แต่ร่างกายของหลินเฟิงนั้นแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปถึงยี่สิบเท่า หากพูดถึงสมรรถภาพทางร่างกาย หลินเฟิงไม่เชื่อว่าจะมีนักสู้มืออาชีพกี่คนที่จะเทียบเขาได้ แม้แต่นักรบอาชีพระดับเก้าทั่วไป อย่างมากก็ออกแรงได้แค่สองตัน
ส่วนหลินเฟิงนั้น หลังจากควบคุมพลังทั้งหมดของร่างกายได้แล้ว แม้จะไม่ได้ทดสอบอย่างละเอียด แต่เขาก็ประเมินได้ว่า แม้จะใช้เพียงพละกำลังทางกายภาพล้วนๆ เขาก็สามารถออกแรงได้มากกว่าสี่ตันอย่างง่ายดาย เหนือกว่านักรบอาชีพระดับเก้าทั่วไปมาก
แน่นอน ไม่ได้หมายความว่าหลินเฟิงจะไร้เทียมทาน ความจริงแล้วนักสู้มืออาชีพทั่วไป แม้แต่นักสู้ระดับเก้า ชั่วชีวิตก็ไม่มีทางทำลายล็อคพันธุกรรมจนกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ได้ ทุกคนที่สามารถกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ได้ ล้วนมีสมรรถภาพทางร่างกายที่โดดเด่นมาก บางคนมากกว่านักรบอาชีพระดับเก้าทั่วไปถึงสองหรือสามเท่า
แน่นอน นักสู้แบบนี้มีน้อยมาก มีเพียงพวกเขาเท่านั้นที่มีความหวังเล็กๆ ที่จะทำลายล็อคพันธุกรรมและกลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ได้ และด้วยสมรรถภาพทางร่างกายของหลินเฟิงในตอนนี้ เขาก็ได้กลายเป็นหนึ่งในนักสู้ที่โดดเด่นส่วนน้อยเหล่านี้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ในอนาคตหลินเฟิงยังสามารถผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายได้อีก เพิ่มพูนสมรรถภาพทางร่างกายอย่างต่อเนื่อง เหนือกว่านักสู้มืออาชีพทั้งปวง!
"พรวด"
จู่ๆ หลินเฟิงก็รู้สึกเจ็บที่ร่างกาย ตามด้วยเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก เขาพยายามรวมพลังหมุนวนเป็นครั้งแรกก็บาดเจ็บเสียแล้ว
แต่ไม่นาน เขาก็รู้สึกได้ว่าเซลล์ในร่างกายกำลังซ่อมแซมตัวเองอย่างรวดเร็ว บาดแผลที่เพิ่งได้รับกำลังฟื้นตัวอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
นี่คือข้อดีของการมีร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือธรรมดา แต่ก่อนหลินเฟิงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือธรรมดาของเขามีประโยชน์อะไรบ้าง จนกระทั่งเขาค้นพบจิตสำนึกของตัวเอง ควบคุมร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ จึงเข้าใจถึงความน่ากลัวของร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือธรรมดา
นี่เป็นคุณสมบัติที่น่ากลัวยิ่งกว่าพละกำลังอันน่าสะพรึงของหลินเฟิงเสียอีก ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือธรรมดานี้ หลินเฟิงสามารถทนต่อการโจมตีด้วยพลังมหาศาลได้ อีกทั้งยังมีพลังฟื้นฟูและความอดทนที่น่าตกใจ เหมือนอย่างตอนนี้ เขาล้มเหลวในการรวมพลังหมุนวน คนทั่วไปต้องใช้เวลาพักฟื้นอย่างน้อยสิบวันถึงครึ่งเดือน แต่เขาล่ะ? เพียงชั่วครู่ อาจจะสามนาทีหรือห้านาที อาการบาดเจ็บก็ฟื้นตัวเกือบสมบูรณ์
ร่างกายที่น่ากลัว พลังฟื้นฟูที่น่ากลัว!
อย่างไรก็ตาม นี่ก็ให้ความได้เปรียบที่ไม่มีใครเทียบได้แก่หลินเฟิงในการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า เขาสามารถพยายามรวมพลังหมุนวนได้ครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งแรกไม่สำเร็จก็ลองครั้งที่สอง สองครั้งไม่สำเร็จก็ลองครั้งที่สาม สามครั้งไม่สำเร็จก็ลองครั้งที่สี่
สิบครั้ง ร้อยครั้ง หรือแม้แต่พันครั้งก็ได้ หลินเฟิงไม่เชื่อว่าเขาจะรวมพลังหมุนวนไม่สำเร็จ
ความจริงพิสูจน์ว่าไม่จำเป็นต้องพยายามถึงร้อยครั้ง พลังหมุนวนนั้นยากจริงๆ แต่หลังจากที่หลินเฟิงพยายามสามสิบครั้ง ในที่สุด ร่างกายของเขาก็สั่นเบาๆ จากนั้นเมื่อออกหมัด อากาศรอบข้างดูเหมือนจะถูกอัดแน่นถึงขีดสุด ทั้งห้องสั่นสะเทือน
พลังหมุนวน สำเร็จแล้ว!
"น่าอัศจรรย์จริงๆ ในตอนที่ปล่อยพลังหมุนวนออกมา พลังโจมตีของฉันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจริงๆ มันช่าง...เหลือเชื่อ สมแล้วที่เป็นวิชายุทธที่ผู้ศักดิ์สิทธิ์สร้างขึ้นมา!"
หลินเฟิงไม่อาจซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้า ความรู้ของผู้ศักดิ์สิทธิ์นั้นเหนือกว่าเขามากนัก แม้ว่าเขาจะฝึกพลังหมุนวนได้สำเร็จ และผ่านชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้า แต่เขาก็ไม่สามารถคิดค้นชั้นที่สองได้
ชั้นแรกก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้ว ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าชั้นที่สองและระดับสามจะน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน?
หลินเฟิงฝึกการฝึกร่างกายเก้าเท่าทั้งคืน ตอนนี้ในที่สุดก็บรรลุเป้าหมายแล้ว และฟ้าก็สว่างแล้ว เขาลุกขึ้นเตรียมไปกินอาหารเช้า ทันใดนั้น เครื่องสื่อสารของเขาก็สั่นอย่างรุนแรง
"พี่เฟิง ช่วยผมด้วย ที่ลานกว้างของสถาบัน"
หลินเฟิงเห็นว่าผู้ส่งข้อความคือจางฉีจี๋ จางฉีจี๋กำลังมีปัญหาหรือ?
หลินเฟิงรีบลุกขึ้นทันที ไม่กินอาหารเช้าแล้ว รีบมุ่งหน้าไปยังลานกว้างของสถาบันโดยตรง ไม่ว่าอย่างไร จางฉีจี๋คือเพื่อนคนเดียวของเขาในวิทยาลัยหมื่นประเทศ จางฉีจี๋ต้องไม่เป็นอะไร
...
ที่ลานกว้างของวิทยาลัยหมื่นประเทศ ตอนนี้มีนักเรียนมากมายมารวมตัวกัน แต่ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนที่มาดูเรื่องสนุก
ท่ามกลางฝูงชน จางฉีจี๋ถูกนักเรียนคนหนึ่งเหยียบไว้ ใบหน้าเขียวช้ำแดงก่ำ บวมเป็นหน้าหมูไปแล้ว ดูน่าสงสารมาก
"เฟิงซิว นายทำเกินไปแล้ว พวกเราแพ้จริง แต่นายก็ควรปล่อยจางฉีจี๋ไปได้แล้ว"
คนที่พูดเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ดูอายุไม่มาก แต่มีความนิ่งเฉย ตอนนี้สีหน้าเขาก็ไม่ดีเช่นกัน
"ฉันทำเกินไปแล้วยังไง? ฮ่าๆ อัจฉริยะทั้งหกของนักเรียนใหม่บ้าบออะไร แค่พวกแกที่ยังเข้าอันดับหนึ่งหมื่นในห้องต่อสู้เสมือนจริงยังไม่ได้ ก็กล้าเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะ? ตอนนี้โดนฉันสั่งสอนสักหน่อย ก็ถือว่าเป็นโชคดีของพวกแกแล้ว จะได้ไม่ออกไปทำให้วิทยาลัยหมื่นประเทศของเราขายหน้า"
เฟิงซิวพูดอย่างยโสโอหัง พร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน
ส่วนนักเรียนใหม่ฝั่งตรงข้ามก็กำหมัดแน่น ด้วยท่าทางโกรธแค้น
จริงๆ แล้วเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะจางฉีจี๋ เดิมทีจางฉีจี๋ได้ "โฆษณา" เรื่องที่หลินเฟิงทำภารกิจสำเร็จ สังหารหลงเว่ย์ผิงในโรงอาหาร และยังรวมถึงวิดีโอที่หลินเฟิงช่วยคนด้วยการต่อยรถสปอร์ตแตกที่สถานีรถไฟจนกลายเป็น "คนดังบนโลกออนไลน์" ในช่วงเวลานี้ หลินเฟิงแทบจะเป็นตัวแทนของวิทยาลัยหมื่นประเทศไปแล้ว
แต่หลินเฟิงเป็นนักเรียนใหม่ ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ นักเรียนใหม่และนักเรียนเก่ามีความขัดแย้งกันมาตลอด มักจะเป็นนักเรียนใหม่ที่ถูกนักเรียนเก่ารังแก
ดังนั้น เมื่อเห็นนักเรียนใหม่โดดเด่นขนาดนี้ นักเรียนเก่าก็ทนไม่ได้ ทั้งสองฝ่ายจึงเกิดการโต้เถียง และพัฒนาไปสู่การ "ประลองกำลัง" ระหว่างนักเรียนใหม่กับนักเรียนเก่า
อัจฉริยะทั้งหกของนักเรียนใหม่แน่นอนว่าไม่ยอมอ่อนข้อ แต่หลังจากการต่อสู้ อัจฉริยะทั้งหกของนักเรียนใหม่ก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบ สู้นักเรียนเก่าไม่ได้เลย
โดยเฉพาะเฟิงซิวคนนี้ มีอันดับที่แปดร้อยในห้องต่อสู้เสมือนจริง ยกเว้นพวกอัจฉริยะตัวจริงที่ไปเขตนอกแล้ว เฟิงซิวแทบจะเรียกได้ว่าเป็น "มือหนึ่ง" ของวิทยาลัยหมื่นประเทศในตอนนี้
นักเรียนใหม่แม้แต่อัจฉริยะทั้งหกก็พ่ายแพ้แล้ว ถึงแม้จะโกรธแค้น แต่ก็ได้แต่โกรธโดยไม่กล้าพูดอะไร
ทันใดนั้น เสียงที่สงบนิ่งก็ดังขึ้น: "งั้นฉันก็จะสั่งสอนแกสักหน่อย เผื่อแกจะออกไปทำให้วิทยาลัยหมื่นประเทศขายหน้า"
"มาแล้ว พี่เฟิง ช่วยผมด้วย!"
จางฉีจี๋ได้ยินเสียงนี้ ในใจก็ดีใจมาก


## บทที่ 24 ชัยชนะอย่างง่ายดาย

ฝูงชนแยกออก หลินเฟิงเดินเข้ามา เขาเห็นจางฉีจี๋ถูกเฟิงซิวเหยียบไว้ใต้เท้าในทันที สายตาของเขาเย็นชาขึ้นมาทันที
"เจ้าคือหลินเฟิง อัจฉริยะอันดับหนึ่งของนักเรียนใหม่หรือ?"
เฟิงซิวจ้องมองหลินเฟิงอย่างละเอียด แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
"ถ้าในหมู่นักเรียนใหม่ไม่มีคนอื่นชื่อหลินเฟิงแล้ว ก็คงเป็นข้านี่แหละ"
หลินเฟิงรู้สึกแปลกใจเช่นกัน เขาเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งตั้งแต่เมื่อไหร่? ต้องรู้ว่าตั้งแต่เขามาถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศ นอกจากจางฉีจี๋แล้ว เขาแทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับนักเรียนคนอื่นเลย
หลินเฟิงไม่รู้ว่า แม้เขาจะอยู่อย่างสันโดษและคบหาแต่จางฉีจี๋ แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศก็มีตำนานของเขามานานแล้ว และชื่อเสียงก็โด่งดังมาก
หลังจากวิดีโอช่วยคนครั้งนั้นออกมา หลินเฟิงก็กลายเป็น "คนดัง" เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่นักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศ หมัดทรงพลังของเขานั้น ทำให้ผู้คนมากมายพยายามทดลองชกรถยนต์ตามเขา
แต่ผลลัพธ์คือพวกเขากลับถูกรถชนบาดเจ็บ หลังจากการทดลอง นักเรียนเหล่านี้จึงรู้ว่าไม่ใช่นักสู้มืออาชีพทุกคนจะสามารถชกรถเบนซ์ที่กำลังแล่นได้ด้วยหมัดเดียว
ต่อมาก็คือการที่หลินเฟิงเข้าห้องต่อสู้เสมือนจริงครั้งแรกก็ได้อันดับ 8,000 ในขณะที่จนถึงตอนนี้ อันดับที่ดีที่สุดของนักเรียนใหม่ก็ยังอยู่นอก 10,000
สุดท้ายก็คือการประกาศของจางฉีจี๋ว่าหลินเฟิงสังหารหลงเว่ย์ผิง นั่นเป็นตัวอย่างที่มีชีวิตจริง เป็นผลงานที่นองเลือด ดังนั้น แม้หลินเฟิงจะแทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับนักเรียนคนอื่นในสถาบัน แต่ก็ครองตำแหน่งอัจฉริยะอันดับหนึ่งของนักเรียนใหม่อย่างมั่นคง
เป้าหมายที่แท้จริงของเฟิงซิวคือหลินเฟิง ในสายตาของเขา นักเรียนใหม่ที่อยู่อันดับแค่ 8,000 ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ตอนนี้เขาอยู่อันดับ 800 ในห้องต่อสู้เสมือนจริง อันดับสูงกว่าหลินเฟิงไม่รู้กี่เท่า
จางฉีจี๋โฆษณาเกินจริง ทำให้รุ่นพี่ไม่พอใจมานานแล้ว เฟิงซิวก็ต้องการสั่งสอนนักเรียนใหม่ให้รู้ว่า วิทยาลัยหมื่นประเทศยังคงเป็นของอัจฉริยะรุ่นพี่ นักเรียนใหม่ต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง
ที่จริงสำหรับการแข่งขันชิงดีชิงเด่นเช่นนี้ หลินเฟิงไม่อยากมีส่วนร่วมเลย เขามีเวลาจำกัด ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่นิดเดียว การแข่งขันชิงดีชิงเด่นแบบนี้ในสายตาเขาเป็นการเสียเวลาล้วนๆ
อย่างไรก็ตาม เมื่อเกี่ยวข้องกับจางฉีจี๋ และจางฉีจี๋ก็ถูกทำร้ายจนสาหัสเพราะเขา หลินเฟิงก็ไม่รังเกียจที่จะสู้สักตั้ง ด้วยพละกำลังของเขาในตอนนี้ นอกจากผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ปลดล็อคพันธุกรรมแล้ว เขาไม่มีอะไรต้องกลัวจริงๆ
"ปล่อยเขา มาสู้กับข้า ถ้าชนะ เจ้าจะขออะไรก็ได้ ถ้าแพ้ ก็ต้องขอโทษจางฉีจี๋ และสมัครออกจากวิทยาลัยหมื่นประเทศไปอยู่เขตนอก"
"หืม? สมัครไปเขตนอก?"
เมื่อได้ยินหลินเฟิงพูดเช่นนี้ เฟิงซิวกลับรู้สึกแปลกใจ การไปเขตนอกนั้นอันตรายมาก เขาเองก็เพราะกลัวตาย กลัวอันตราย จึงลังเลที่จะไปทำภารกิจในเขตนอก ธรรมชาติแล้ว คนที่มีทัศนคติแบบนี้ ชาตินี้ก็อย่าหวังจะปลดล็อคพันธุกรรมได้
อย่างไรก็ตาม เฟิงซิวไม่เชื่อว่าเขาจะแพ้ ดังนั้น เขาจึงตอบตกลงทันที: "ได้ ตามเงื่อนไขของเจ้า แต่ถ้าเจ้าแพ้ ก็ต้องสมัครไปเขตนอกเหมือนกัน"
"พี่เฟิง อย่าตกลงนะครับ การไปเขตนอกเท่ากับไปตาย"
จางฉีจี๋แต่เดิมดีใจมากที่หลินเฟิงมา เขารู้สึกมีหน้ามีตามาก แต่ตอนนี้ ถ้าเพราะเขา สุดท้ายหลินเฟิงแพ้แล้วต้องสมัครไปเขตนอก นั่นเป็นเรื่องที่อันตรายถึงชีวิต
หลินเฟิงมองจางฉีจี๋แวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าพูดว่า: "ข้าตกลง ที่จริงข้าก็ตั้งใจจะสมัครไปเขตนอกอยู่แล้ว"
"ฮ่าๆ อันดับ 8,000 แล้วคิดจะไปเขตนอก อยากไปตายหรือ?"
เฟิงซิวหัวเราะลั่น
สีหน้าของหลินเฟิงยังคงเหมือนเดิม สายตาคมกริบจ้องมองเฟิงซิว ทำให้รอยยิ้มของเฟิงซิวดูอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายจำต้องหุบยิ้ม เตะจางฉีจี๋ออกไป
"ก่อนที่เจ้าจะไปเขตนอก ข้าจะสั่งสอนเจ้าสักยก เผื่อจะได้ไม่ต้องไปตายเปล่าที่เขตนอก สัตว์ร้ายในเขตนอกไม่รู้จักเหตุผลหรอกนะ"
แววตาของเฟิงซิววาบขึ้นด้วยประกายเย็นเยียบ จากนั้นในร่างกายก็มีเสียงดังตึงตังราวกับฟ้าร้อง ออกหมัดใส่ ราวกับมีเสียงฟ้าคำรามดังก้อง นี่คือวิชาการต่อสู้ชั้นสูง เรียกว่าพลังปราณสายฟ้า มีค่า 60 แต้มคะแนน นับว่าเป็นวิชายุทธขั้นสูงทีเดียว
เมื่อเฟิงซิวออกหมัด แรงดันอากาศราวกับถูกบีบอัดถึงขีดสุด และอากาศก็ดูเหมือนจะสั่นสะเทือน เมื่อโจมตีถูกร่างกายคน ก็จะมีพลังการสั่นสะเทือนที่น่ากลัว
และพละกำลังของหมัดนี้ก็แรงมากๆ หลินเฟิงคาดการณ์ว่าน่าจะเกินสามตัน ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินเฟิงคงต้องใช้พลังวัวกระทิงสู้กันตรงๆ และอาจจะเสียเปรียบด้วย
แต่ตอนนี้ หลินเฟิงกลับยืนนิ่ง เพียงแค่ออกหมัดธรรมดาๆ
"ผัวะ"
เพียงแค่หมัดเดียวที่ออกไปอย่างง่ายดาย หลินเฟิงก็สามารถสร้างเสียงระเบิดของพลังงานได้ พลังทั้งหมดในร่างกายของหลินเฟิงพุ่งทะยานออกมา แม้แต่เซลล์แต่ละเซลล์ก็ยังเต้นระบำ พลังในเนื้อและเลือดทุกนิ้วระเบิดออกมา โดยไม่ต้องใช้ท่าไม้ตายใดๆ แม้แต่พลังวัวกระทิงก็ยังไม่ได้ใช้ เป็นเพียงหมัดธรรมดาๆ เท่านั้น
"ตูม"
การปะทะกันอย่างดุเดือด หมัดทั้งสองชนเข้าด้วยกัน
ในทันใดนั้น ใบหน้าของเฟิงซิวก็แดงก่ำ ร่างกายทั้งหมดสั่นสะท้าน ราวกับว่าเขากำลังพยายามควบคุมบางสิ่งบางอย่างอย่างสุดความสามารถ แขนของเขาถูกดึงกลับอย่างรวดเร็ว
คนที่มีสายตาดีสามารถเห็นแขนของเฟิงซิวที่กำลังสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เพียงหมัดเดียว ผลแพ้ชนะก็ปรากฏชัดแจ้ง!
บรรยากาศในสถานที่นั้นเงียบสงัด ทุกคนดูเหมือนจะไม่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น เฟิงซิวเป็นนักรบอาชีพระดับเก้าตัวจริง และยังฝึกพลังปราณสายฟ้า อยู่ในอันดับ 800 ในห้องต่อสู้เสมือนจริง เป็นหนึ่งในนักสู้มืออาชีพที่โดดเด่นที่สุด
ยกเว้นเหล่าอัจฉริยะที่ได้สมัครไปยังเขตนอกและตั้งใจที่จะทำลายล็อคพันธุกรรมเพื่อก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์แล้ว ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเฟิงซิวได้จริงๆ
แต่ตอนนี้ เฟิงซิวพ่ายแพ้แล้ว และยังแพ้ให้กับนักเรียนใหม่ที่มีอันดับเพียง 8,000 นี่เป็นไปได้อย่างไร?
เฟิงซิวยังไม่ยอมแพ้ หลินเฟิงจึงไม่หยุด เขาโจมตีก่อน ยังคงเป็นหมัดธรรมดาๆ ที่พุ่งออกไป เขายังคงไม่ได้ใช้พลังวัวกระทิง และไม่ได้ปลดปล่อยพลังหมุนวน มิฉะนั้นหากไม่ระวัง เฟิงซิวอาจถูกเขาชกตายด้วยหมัดเดียว
เฟิงซิวรู้สึกตกใจอย่างมาก แต่มือขวาของเขาไม่สามารถออกแรงได้แล้ว เขาจึงต้องกัดฟันใช้มือซ้ายรับการโจมตี
"ตูม"
เป็นการปะทะกันอย่างดุเดือนอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ เฟิงซิวที่มีพลังน้อยลงอย่างเห็นได้ชัดในมือซ้าย แขนของเขาส่งเสียงดังกรอบแกรบ จากนั้นทั้งร่างก็ถอยหลังไปห้าหกก้าวอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนที่จะหยุดลงในที่สุด
แต่เฟิงซิวมีสีหน้าซีดขาว แขนทั้งสองข้างไม่สามารถขยับได้แล้ว เขาแพ้แล้ว และแพ้อย่างย่อยยับ แขนซ้ายต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบถึงสิบห้าวันจึงจะฟื้นตัว
"จะสู้ต่อไหม?"
หลินเฟิงมีสีหน้าเรียบเฉย ในสายตาของเขา เฟิงซิวอ่อนแอเกินไป แม้จะใช้วิชายุทธก็ยังออกแรงได้เพียงสามตันกว่าเท่านั้น แต่เขาเพียงแค่ออกหมัดธรรมดาก็มีพลังมากกว่าสี่ตัน
ความแตกต่างชัดเจนมาก เหมือนฟ้ากับดิน
"ข้าแพ้แล้ว!"
เฟิงซิวกัดฟันพูด แต่ก็ยอมรับความพ่ายแพ้ของตัวเอง
"เมื่อแพ้แล้วก็ขอโทษจางฉีจี๋ซะ และภายในสามวัน ข้าหวังว่าจะได้ยินข่าวการสมัครไปเขตนอกของเจ้า"
สีหน้าของเฟิงซิวซีดขาวลงอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดจะไปเขตนอกเลย โดยเฉพาะในสภาพที่บาดเจ็บเช่นนี้ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของหลินเฟิง หัวใจเขาก็หดเกร็ง หากเขาไม่ไป เขาไม่เชื่อว่าหลินเฟิงจะปล่อยเขาไปง่ายๆ
ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ การจัดการใครสักคนนั้นง่ายเกินไป
"จางฉีจี๋ ขอโทษด้วย ไม่น่าล่วงเกินเจ้าเช่นนี้!"
"ฮ่าๆ ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร"
จางฉีจี๋ยิ้มแยกเขี้ยว ไม่ว่าอย่างไรเฟิงซิวก็เคยเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวิทยาลัยหมื่นประเทศ บัดนี้เขามาขอโทษ ความโกรธในใจของเขาก็หายไปนานแล้ว
"ข้าจะไปเขตนอกแน่นอน แต่ขอให้ข้ารักษาอาการบาดเจ็บให้หายก่อนได้หรือไม่"
"ได้ พอดีอีกไม่นานข้าก็จะสมัครไปเขตนอกเช่นกัน"
หลินเฟิงก็ไม่ได้กดดันมากเกินไป แค่เฟิงซิวสมัครไปเขตนอก ผลลัพธ์ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นความหมายของเขาก็ชัดเจน เฟิงซิวอย่าคิดใช้วิธีอื่นประวิงเวลา เพราะอีกไม่นานเขาก็จะสมัครไปเขตนอกเช่นกัน
"ไป"
เฟิงซิวกัดฟัน นำพารุ่นพี่ออกไปจากลานกว้าง


## บทที่ 25 เพื่อนรักที่ดี

หลังจากรุ่นพี่จากไป เหล่านักเรียนใหม่ก็เปล่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ส่วนที่เรียกว่าอัจฉริยะทั้งหกของรุ่นใหม่นั้น แม้ก่อนหน้านี้จะมีความคิดที่จะประลองกับหลินเฟิง แต่ตอนนี้ต่างก็เงียบกริบไปตามๆ กัน
หลินเฟิงต่างหากที่เป็นอัจฉริยะตัวจริง ส่วนพวกเขาไม่ใช่อะไรนอกจากตัวตลกเท่านั้น
หลินเฟิงก้าวไปข้างหน้าพยุงจางฉีจี๋ที่นอนอยู่บนพื้นให้ลุกขึ้น จางฉีจี๋เจ็บจนต้องขบฟันกัดริมฝีปาก แต่ก็ยังคงตื่นเต้น เขาหัวเราะพลางพูดว่า "ผมรู้ว่าพี่เฟิงต้องมาแน่ๆ ฮ่าๆ แม้แต่เฟิงซิวยังพ่ายแพ้ ต่อไปผมจะเดินอย่างสง่าผ่าเผยในสถาบัน ใครจะกล้ามายุ่งกับผมอีก?"
เมื่อเห็นท่าทางไร้เดียงสาของจางฉีจี๋ หลินเฟิงส่ายหน้าอย่างจนใจพลางพูดว่า "ดูท่าทางนายแบบนี้ คงไม่จำเป็นต้องไปห้องพยาบาลแล้วล่ะ"
"ต้องไปสิ ทำไมจะไม่ไป? ไอ้เฟิงซิวมันลงมือไม่เบาเลย ถ้าหน้าเป็นแผลเป็นจะยุ่งเลย รีบพาผมไปโรงพยาบาลเร็ว"
ดังนั้น หลินเฟิงจึงแยกตัวออกจากฝูงชน พยุงจางฉีจี๋ไปที่ห้องพยาบาล แต่เพิ่งเดินมาได้ครึ่งทาง จางฉีจี๋ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง ถามด้วยท่าทางขึงขังว่า "พี่เฟิง พี่จะไปเขตนอกจริงๆ เหรอ?"
"ใช่ ได้ยินว่านักเรียนที่เก่งที่สุดของวิทยาลัยหมื่นประเทศต่างก็สมัครไปเขตนอกกันหมด เป้าหมายของฉันคือทำลายล็อคพันธุกรรม กลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ ถ้าไม่ไปเขตนอกต่อสู้กับสัตว์ร้าย สัมผัสกับความเป็นความตาย จะทำลายล็อคพันธุกรรมได้อย่างไร?"
หลินเฟิงได้รวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องราวของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์มานานแล้ว การทำลายล็อคพันธุกรรมไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกินข้าวดื่มน้ำ ไม่จำเป็นต้องพูดคำโอ้อวด และไม่จำเป็นต้องทำตามขั้นตอนโดยคิดว่าแค่ฝึกฝีมือการต่อสู้ ฝึกฝนร่างกายก็จะสำเร็จได้
ความจริงแล้ว เกือบร้อยละ 99 ของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ ล้วนแต่ทำสำเร็จในระหว่างการต่อสู้กับสัตว์ร้าย ในช่วงเวลาระหว่างความเป็นความตาย ในสถานการณ์คับขัน จึงจะสามารถปลดปล่อยศักยภาพทั้งหมดของร่างกาย และทำลายล็อคพันธุกรรมได้
ในสภาพแวดล้อมที่สงบสุข แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายล็อคพันธุกรรม แม้แต่สถาบันวรยุทธ์ชั้นนำสามแห่งของโลก นักเรียนที่อยู่ในสถาบันก็เพียงแค่วางรากฐาน เพิ่มพูนความแข็งแกร่ง ทุกอย่างล้วนเป็นการเตรียมตัวเพื่อไปเขตนอก
ตอนนี้พลังของหลินเฟิงได้เพิ่มขึ้นมากพอสมควรแล้ว หลังจากผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายสองชนิด บวกกับฝึกชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าสำเร็จ นักสู้มืออาชีพระดับเก้าธรรมดาก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินเฟิงอีกต่อไป
หากหลินเฟิงต้องการทำลายล็อคพันธุกรรม ก็มีทางเลือกเดียวคือสมัครไปเขตนอก
จางฉีจี๋สูดหายใจลึก ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า "พี่เฟิง ดูเหมือนพี่ตัดสินใจแล้ว ด้วยพลังของพี่เฟิงในตอนนี้ การไปเขตนอกก็ไม่มีปัญหา แต่ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม ในเขตนอกมีสัตว์ร้ายมากมายนับไม่ถ้วน ทุกปีมีนักสู้มืออาชีพตายไปไม่รู้กี่คน แม้แต่นักสู้ระดับเก้าก็ไม่ปลอดภัย บริษัทของครอบครัวผมก็มีธุรกิจในเขตนอก ทุกปีมีนักสู้มืออาชีพตายเป็นจำนวนมาก ดังนั้น การไปเขตนอกต้องเตรียมตัวให้พร้อม"
"เช่น ชุดป้องกัน อาวุธ และอื่นๆ ต้องเตรียมให้พร้อม พี่เฟิง พี่ต้องซื้อของเยอะ ซึ่งต้องใช้แต้มคะแนนเยอะมาก ผมใช้ชีวิตกินเที่ยวเล่นมาหลายปี ตัวเองแทบไม่ได้เก็บเงินไว้เลย ตอนนี้มีเงินเหลืออยู่ 85 ล้านหยวน ประมาณ 85 แต้มคะแนน ผมจะโอนให้พี่ทั้งหมด เพื่อให้พี่เตรียมตัว"
หลินเฟิงอ้าปากจะปฏิเสธ แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากกลับพูดอะไรไม่ออก
สุดท้ายได้แต่พยักหน้าหนักๆ พูดว่า "น้องชายที่ดี ฉันติดค้างนาย"
"ฮ่าๆ พวกเราเป็นพี่น้องกัน จะพูดเรื่องติดค้างอะไรกัน จริงๆ แล้วผมก็แค่ลงทุน พี่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ ถ้าบอกว่าขาดเงิน ไม่รู้ว่าจะมีกี่กลุ่มอำนาจที่แย่งกันส่งเงินมาให้ ถ้าในอนาคตพี่ทำลายล็อคพันธุกรรมสำเร็จ กลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ ผมไม่เพียงแต่จะเดินอย่างสง่าในวิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่ยังจะเดินอย่างสง่านอกวิทยาลัยด้วย ฮ่าๆ ตอนนั้นขอแค่พี่อย่าลืมผมก็พอ"
แม้จางฉีจี๋จะพูดอย่างไม่ใส่ใจ แต่หลินเฟิงรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ
ก่อนหน้านี้จางฉีจี๋ก็ให้เขา 15 แต้มคะแนน ตอนนี้ให้อีก 85 แต้มคะแนน รวมเป็น 100 แต้มคะแนน ประมาณ 100 ล้านหยวน
นี่ไม่ใช่จำนวนเงินเล็กน้อย บริษัทใหญ่ๆ อื่นๆ อาจจะคิดว่าหลินเฟิงตอนนี้เป็นอัจฉริยะ แต่อัจฉริยะจะต้องทำลายล็อคพันธุกรรมได้แน่หรือ? นั่นไม่แน่นอน ตรงกันข้าม อัตราการตายของอัจฉริยะกลับสูงมาก เพราะอัจฉริยะทุกคนต้องการทำลายล็อคพันธุกรรม ในเขตนอกจึงไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น แม้กระทั่งยินดีที่จะไปยังสถานที่อันตราย อัตราการตายจึงสูงมาก
แต่ถึงกระนั้น ผู้ที่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมและกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ก็มีน้อยมาก บางทีการ "ลงทุน" ของพวกเขาอาจสูญเปล่า จะมาง่ายๆ อย่างที่จางฉีจี๋พูดได้อย่างไร?
เป็นหนี้บุญคุณใหญ่หลวงเสียจริง!
แต่หลินเฟิงก็ต้องการแต้มคะแนนจริงๆ ตอนนี้เขาทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่การเตรียมตัวทำลายล็อคพันธุกรรม ดังนั้นเขาจึงได้แต่จดจำความช่วยเหลือของจางฉีจี๋ไว้ในใจเงียบๆ
หากวันหนึ่งเขาสามารถทำลายล็อคพันธุกรรมและก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ได้ การตอบแทนจางฉีจี๋เป็นร้อยเท่า พันเท่า หมื่นเท่าจะเป็นไรไป? แต่ถ้าเขาตาย ทุกอย่างก็จบ ไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเริ่มรวบรวมข้อมูลรายละเอียดเกี่ยวกับเขตนอก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแบ่งระดับพลังของสัตว์ร้ายในเขตนอก ซึ่งจำเป็นต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจนที่สุด
สิ่งที่มีจำนวนมากที่สุดในเขตนอกคือสัตว์ร้าย จำนวนมากมายนับไม่ถ้วน เกินกว่าจำนวนมนุษย์หลายเท่า สัตว์ร้ายธรรมดาก็สามารถเทียบชั้นกับนักรบอาชีพระดับสี่ได้ นี่คือเหตุผลว่าทำไมการเข้าไปในเขตนอกจึงต้องมีพลังระดับนักสู้มืออาชีพเท่านั้น
นั่นเป็นเพียงสัตว์ร้ายธรรมดา ยังมีสัตว์อสูรชั้นยอดที่เทียบชั้นกับนักรบมืออาชีพเจ็ดดาว และยังมีจ้าวสัตว์ร้ายที่น่าหวาดกลัวซึ่งเทียบชั้นได้กับนักสู้ระดับเก้าขั้นสูงสุด
ยิ่งไปกว่านั้นยังมีราชาสัตว์อสูรในตำนาน ที่ถือว่าไร้เทียมทานในระดับนักสู้มืออาชีพ มีเพียงผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้เท่านั้นที่จะสามารถสังหารราชาสัตว์อสูรเหล่านี้ได้
ส่วนที่อยู่เหนือกว่าสัตว์ร้าย เทียบชั้นกับผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ก็คือปีศาจ โดยทั่วไปแล้วจะพบปีศาจได้ยากในเขตชายขอบของเขตนอก แต่กลับมีสัตว์ร้ายจำนวนมากที่อันตรายมาก
นักสู้มนุษย์เมื่อต่อสู้กับสัตว์ร้ายระดับเดียวกัน จริงๆ แล้วมีข้อได้เปรียบอยู่บ้าง เพราะนักสู้มนุษย์มีอาวุธและมีฝีมือการต่อสู้ แต่ในความเป็นจริงมักไม่เป็นเช่นนั้น นักสู้มนุษย์มักจะสูญเสียอย่างหนัก
นี่เป็นเพราะสัตว์ร้ายส่วนใหญ่มักเคลื่อนที่เป็นฝูง การเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์ร้ายจำนวนมากเป็นเรื่องที่เป็นไปได้อย่างยิ่ง
เมื่อเข้าใจสถานการณ์ของสัตว์ร้ายในเขตนอกแล้ว หลินเฟิงก็อยากจะทดสอบพลังของตัวเอง ก่อนที่จะไปเขตนอก การประเมินพลังของตัวเองให้แม่นยำเป็นสิ่งจำเป็นมาก เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น
สถานที่ที่ดีที่สุดในการทดสอบพลังก็คือห้องต่อสู้เสมือนจริง
เมื่อหลินเฟิงมาถึงด้านนอกห้องต่อสู้เสมือนจริง มีนักเรียนจำนวนมากกำลังเตรียมตัวเข้าห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงจึงเงียบๆ ต่อแถวอยู่ท้ายสุด
แต่หลินเฟิงลืมไปว่าตอนนี้เขาไม่เหมือนเดิมแล้ว ตอนนี้เขากลายเป็น "อันดับหนึ่ง" ของสถาบันไปแล้ว ดังนั้น จึงมีคนจำหลินเฟิงได้ทันที
"นั่นพี่หลินเฟิง เขาก็จะมาลองห้องต่อสู้เสมือนจริงด้วย"
"ได้ยินว่าครั้งแรกที่พี่หลินเฟิงมาห้องต่อสู้เสมือนจริง ได้อันดับ 8,000 เลย เก่งจริงๆ และในเวลาสั้นๆ พลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อเร็วๆ นี้ยังเอาชนะพี่เฟิงซิวที่อันดับ 800 ได้อีก"
"ไม่รู้ว่าครั้งนี้พี่หลินเฟิงจะท้าทายห้องต่อสู้เสมือนจริง จะได้อันดับเท่าไหร่ จะเข้าร้อยอันดับแรกได้ไหม?"
นักเรียนเหล่านี้ต่างอยากเห็นอันดับสุดท้ายของหลินเฟิงในห้องต่อสู้เสมือนจริง จึงพากันสละที่ให้หลินเฟิงไปห้องต่อสู้เสมือนจริงก่อน
หลินเฟิงไม่คิดว่าการมีชื่อเสียงจะมีสิทธิพิเศษแบบนี้ เขาจึงไม่เกรงใจ เดินไปยังตำแหน่งหน้าสุดเลย ถ้าต้องรอต่อแถวทีละคน อย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองชั่วโมงกว่าจะถึงคิวเขา แต่ตอนนี้สามารถประหยัดเวลาได้มาก เขาจึงไม่เกรงใจ
เมื่อหลินเฟิงเข้าไปในห้องต่อสู้เสมือนจริง ข่าวนี้ก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็วในวิทยาลัยหมื่นประเทศ หลายคนสงสัยในพลังที่แท้จริงของ "อันดับหนึ่ง" ของสถาบัน
ดังนั้น ภายนอกห้องต่อสู้เสมือนจริง ในเวลาเพียงสิบกว่านาที มีคนมารวมตัวกันสองถึงสามร้อยคน ต่างยืน "ดู" อยู่นอกห้องต่อสู้เสมือนจริง รอคอยผลลัพธ์อย่างเงียบๆ


## บทที่ 26 บุกห้องต่อสู้เสมือนจริงอีกครั้ง

"มองไม่เห็นสถานการณ์ในห้องต่อสู้เสมือนจริงจากข้างนอกเหรอ?"
"โอกาสดีๆ แบบนี้ นอกจากรุ่นพี่ที่ไปเขตนอกแล้ว ตอนนี้ในสถาบันก็มีแค่รุ่นพี่หลินเฟิงที่แข็งแกร่งที่สุด น่าเสียดายที่มองไม่เห็นภาพการต่อสู้ของรุ่นพี่หลินเฟิง"
"จริงๆ ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทาง สถานการณ์การต่อสู้ในห้องต่อสู้เสมือนจริง ดูได้ด้วยแต้มคะแนน 1 แต้มต่อการต่อสู้ 1 ครั้ง"
ต้องบอกว่า ผู้บริหารวิทยาลัยหมื่นประเทศต้องเป็นพ่อค้าแน่ๆ ทำอะไรในวิทยาลัยหมื่นประเทศก็ต้องใช้เงิน แม้แต่การดูเรื่องสนุกๆ แบบนี้ก็ต้องจ่าย และราคาก็ไม่ถูกด้วย
การต่อสู้หนึ่งครั้งใช้แต้มคะแนนหนึ่งแต้ม นั่นคือหนึ่งล้านหยวน ใช้เงินหนึ่งล้านดูการต่อสู้หนึ่งครั้ง ถ้าอยู่นอกสถาบัน อาจมีคนคิดว่านี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อ แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ โดยเฉพาะในสถานการณ์แบบนี้ นักเรียนหลายคนไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน พวกเขายินดีจ่ายหนึ่งล้านเพื่อดูการต่อสู้ของอัจฉริยะระดับสูงสุด
ดังนั้น นักเรียนคนหนึ่งจึงเดินออกไปข้างหน้า ใช้บัตรประจำตัวรูดแต้มคะแนนหนึ่งแต้มทันที จอใหญ่ด้านนอกห้องต่อสู้เสมือนจริงก็ค่อยๆ ปรากฏเงาร่างของหลินเฟิง
"ดูเร็ว รุ่นพี่หลินเฟิง"
"รุ่นพี่หลินเฟิงท้าทายรุ่นพี่ลั่วเหอที่อันดับ 500 ในทันที"
"รุ่นพี่ลั่วเหอจบไปแล้ว ได้ยินว่าตอนอยู่ในสถาบัน เขาก็เคยขอไปเขตนอก ฆ่าสัตว์ร้ายไปหลายตัว น่าเสียดายที่อายุถึง 25 ปีก็ยังไม่สามารถทำลายล็อคพันธุกรรมได้ จึงจากสถาบันไปอย่างหมดอาลัย"
หลินเฟิงอยู่ในห้องต่อสู้เสมือนจริง เขาไม่รู้เลยว่าภาพการต่อสู้ของเขากำลังถูกคนนับร้อยดูอยู่ข้างนอก
เขาท้าทายลั่วเหอที่อันดับ 500 จริงๆ อีกฝ่ายก็เป็นอาชีพระดับเก้า และมีผลงานไม่ธรรมดา พลังเหนือกว่าเฟิงซิวมาก และลั่วเหอยังเป็นนักสู้ที่เคยไปต่อสู้กับสัตว์ร้ายในเขตนอก เป็นหินลองของที่ดีที่สุด
"ก้าววัวโต้ภูเขา!"
หลินเฟิงไม่กล้าประมาท ทันทีที่เริ่มเขาก็ใช้พลังวัวกระทิงออกมา พลังทั้งร่างพุ่งทะยาน ยิ่งใหญ่มโหฬาร ราวกับวัวป่าที่วิ่งบ้าคลั่ง พุ่งเข้าใส่ลั่วเหอ
พลังวัวกระทิงเป็นวิชายุทธแรกที่หลินเฟิงเรียนรู้ แต่ก็เป็นเพียงวิชายุทธธรรมดา ตอนแรกที่หลินเฟิงยังมีพลังน้อย สามารถเพิ่มพลังได้เป็นสองเท่า
แต่ตอนนี้ เมื่อหลินเฟิงสามารถควบคุมร่างกายทั้งหมดได้ พลังกายล้วนๆ ของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก สามารถออกแรงได้มากกว่าสี่ตันได้อย่างง่ายดาย ดังนั้น ตอนนี้เมื่อใช้พลังวัวกระทิง พลังโจมตีของหลินเฟิงจะอยู่ที่ประมาณห้าตัน การเพิ่มพลังไม่มาก แต่พลังก็ไม่น้อย
โดยทั่วไปอาชีพระดับเก้าจะมีพลังแค่สองตัน เมื่อใช้วิชายุทธเพิ่มพลัง โดยพื้นฐานจะถึงสามตันขึ้นไป ถ้าถึงสี่ตันก็ถือว่าแข็งแกร่งมากแล้ว
ลั่วเหอเป็นยอดฝีมือในหมู่อาชีพระดับเก้า เขาก็โดดเด่นด้านพละกำลัง และเมื่อใช้วิชายุทธ ยังสามารถมีพลังถึงสามพันห้าร้อยกิโลกรัม นี่น่ากลัวมากแล้ว แต่เมื่อเจอหลินเฟิง กลับต้านทานไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียว ร่างถูกทำลายในทันที
ท้าทายสำเร็จ!
"อ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ?"
หลินเฟิงรู้สึกแปลกใจ เขาให้ความสำคัญกับลั่วเหอมาก เพราะเป็นผู้แข็งแกร่งที่สามารถต่อสู้กับสัตว์ร้ายในเขตนอกได้ แต่กลับรับหมัดเดียวของหลินเฟิงไม่อยู่
ความจริงไม่ใช่ว่าลั่วเหออ่อนแอ แต่หลินเฟิงแข็งแกร่งเกินไป ตั้งแต่เขาค้นพบจิตสำนึก สามารถควบคุมพลังทั้งร่างได้ นั่นคือการผสานพลังจากพันธุกรรมสัตว์ร้ายสองชนิด ทำให้คุณสมบัติร่างกายโดยรวมถึงระดับที่ยากจะจินตนาการได้
ดังนั้น การเอาชนะลั่วเหอจึงง่ายดายมาก
การเอาชนะลั่วเหอ สร้างความตื่นตะลึงให้กับนักเรียนข้างนอก พวกเขารู้มานานแล้วว่าพลังของหลินเฟิงแข็งแกร่งมาก แต่คนส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นกับตา วันนี้เมื่อเห็นสถานการณ์ในห้องต่อสู้เสมือนจริง หลายคนต้องสูดลมหายใจเฮือก
ลั่วเหอยังรับหมัดเดียวไม่อยู่ และดูเหมือนหลินเฟิงยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ ถ้าใช้พลังเต็มที่ หลินเฟิงจะแข็งแกร่งแค่ไหน?
"รุ่นพี่หลินเฟิงคงจะมีพลังระดับร้อยอันดับแรกแล้วมั้ง?"
ร้อยอันดับแรก นั่นคือเกียรติยศของวิทยาลัยหมื่นประเทศ แม้แต่ในแวดวงนักรบก็ได้รับความสนใจอย่างมาก ผู้ที่สามารถเข้าถึงร้อยอันดับแรกได้ ล้วนเป็นนักสู้มืออาชีพที่แข็งแกร่งที่สุด สามารถฆ่าสัตว์อสูรชั้นยอดได้อย่างง่ายดาย แม้แต่จ้าวสัตว์ร้ายก็สามารถต่อกรได้
ดังนั้น นักสู้ร้อยอันดับแรกของสถาบันวรยุทธ์ทั้งสาม โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นกำลังสำคัญในหมู่นักสู้มืออาชีพในเขตนอก เป็นผู้แข็งแกร่งที่มีความหวังมากที่สุดในการทำลายล็อคพันธุกรรม!
หลินเฟิงเพิ่งเข้ามาที่วิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่กลับสามารถติดอันดับร้อยอันดับแรกได้เลย? แม้แต่ในสามสถาบันใหญ่ก็ยังหาได้ยาก ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาของวิทยาลัยหมื่นประเทศ มีเพียงไม่กี่คนที่มีพลังแบบนี้ และทุกคนล้วนมาจากตระกูลนักรบที่มีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์คอยสั่งสอนตั้งแต่เด็ก
ภาพมืดลง การต่อสู้ครั้งแรกของหลินเฟิงจบลงแล้ว ต่างจากความลังเลก่อนหน้านี้ ครั้งนี้มีคนใช้แต้มคะแนนหนึ่งแต้มเพื่อดูภาพการต่อสู้ของหลินเฟิงอีกครั้งแทบจะในทันที
ครั้งนี้หลินเฟิงท้าทายเหว่ยกังผู้อยู่อันดับที่ 136!
เหตุผลที่หลินเฟิงท้าทายเหว่ยกังนั้นง่ายมาก เพราะในข้อมูลแนะนำของเหว่ยกังมีการระบุอย่างโดดเด่นว่า เขาเคยสังหารจ้าวสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งมาก่อน
สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก แม้ดูเหมือนว่านักสู้มนุษย์จะได้เปรียบในระดับเดียวกัน แต่สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองมักมีสายเลือดที่แข็งแกร่งถึงขีดสุด โดยเฉพาะพวกที่มีสายเลือดอันทรงพลัง ยิ่งน่ากลัวมาก แม้แต่นักรบอาชีพระดับเก้าหลายคนก็ยังไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ได้
มนุษย์ที่สามารถสังหารสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองได้ด้วยตัวคนเดียว ล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังและแข็งแกร่งมาก
หลินเฟิงต้องการทดสอบพลังของตัวเอง ดังนั้นเมื่อเห็นว่ามีคนที่สามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองได้ เขาจึงท้าทายทันที
เหว่ยกังเป็นชายหนุ่มที่มีหน้าตาธรรมดา หรือจะพูดว่าค่อนข้างน่าเกลียดก็ได้ เขามีร่างกายกำยำ ใบหน้าเต็มไปด้วยตุ่ม ดูดุดันมาก
"ฉิว"
ทันทีที่เหว่ยกังปรากฏตัว เขาก็ฟันดาบออกมาทันที คมดาบอันยิ่งใหญ่แทบจะล็อคร่างของหลินเฟิงไว้ ทำให้เขารู้สึกว่าไม่ว่าจะหลบอย่างไรก็หลบไม่พ้น
"มีดฟ้าผ่าคันศร?"
หลินเฟิงจำได้ทันทีว่านี่คือมีดฟ้าผ่าคันศรอันโด่งดังในวิทยาลัยหมื่นประเทศ มีราคาสูงถึง 80 แต้มคะแนน เป็นผลงานของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์
หัวใจของวิชาดาบนี้ก็ง่ายมาก นั่นคือความเร็ว ความเร็วที่ไม่มีใครเทียบได้ เร็วราวกับแสง
แน่นอน ความเร็วดาบของเหว่ยกังไม่อาจถึงความเร็วแสงได้ แต่ในสายตาของคนอื่น ดาบของเหว่ยกังเป็นเพียงประกายดาบ เร็วจนมองไม่เห็นเส้นทาง
หลินเฟิงไม่ได้ช้า แถมยังค่อนข้างเร็วด้วยซ้ำ เพราะค่าความว่องไวของเขาก็สูง แต่เมื่อเผชิญกับดาบนี้ เขาก็หลบไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่หลินเฟิงรู้สึกถึงอันตราย
อย่างไรก็ตาม นี่ก็ทำให้เลือดในตัวหลินเฟิงเดือดพล่าน นี่แหละคือการต่อสู้ที่เขาต้องการ นี่แหละคือคู่ต่อสู้ที่เขาต้องการ!
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลินเฟิงตะโกนเสียงดัง: "ทำลาย!"
เป็นเพียงหมัดเดียว แต่นี่ไม่ใช่หมัดธรรมดา เพราะหลินเฟิงใช้พลังหมุนวน
ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้ามีพลังหมุนวนเพียงหนึ่งสาย และนี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฟิงใช้มัน แม้จะเป็นร่างกายเสมือน แต่โปรแกรมเสมือนจริงนี้ไม่ธรรมดาเลย หลินเฟิงเพียงแค่คิด ก็รู้สึกถึงพลังในร่างกายที่ระเบิดออกมาเหมือนภูเขาไฟในทันที ร่างกายของเขาราวกับจะระเบิดออก
พลังหมุนวนพุ่งออกมา หมัดที่ชกออกไปราวกับมีพลังที่ "หมุนวน" บีบอัดอากาศจนถึงขีดสุด ปะทะกับประกายดาบของเหว่ยกังกลางอากาศ
"โครม"
พลังสองสายปะทะกัน คลื่นพลังพัดกระจายไปทั่ว แม้แต่ร่างของหลินเฟิงก็ถูกคลื่นพลังกลืนหายไป บนจอภาพขนาดใหญ่ด้านนอก มีแสงสว่างจ้าวาบขึ้น
"ใครชนะ?"
"ท้าทายล้มเหลวแล้ว?"
"นี่คือพลังของนักสู้มืออาชีพจริงๆ หรือ?"
นักเรียนด้านนอกต่างมีสีหน้างุนงง พวกเขาถูกภาพการต่อสู้เมื่อครู่ทำให้ตะลึง


## บทที่ 27 100 อันดับแรก

ภาพกระพริบวูบหนึ่ง หลินเฟิงยังคงยืนอยู่ในห้องต่อสู้เสมือนจริง ส่วนร่างของเหว่ยกังได้หายไปแล้ว
"เหว่ยกังแพ้แล้ว เป็นไปได้ยังไง?"
"น่ากลัวจริงๆ รุ่นพี่เหว่ยกังฝึกมีดฟ้าผ่าคันศรมาแล้ว แต่ก็ยังพ่ายแพ้"
"หมัดที่รุ่นพี่หลินเฟิงใช้เมื่อกี้ดูคุ้นตามาก เหมือนจะเป็นท่าของชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้านะ"
"หมายถึงพลังหมุนวนเหรอ?"
"ใช่เลย เมื่อกี้เหมือนมีพลังที่ไม่มีใครต้านทานได้ระเบิดออกมา คนที่ฝึกชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าได้สำเร็จนั้นหายากยิ่งกว่าขนเพชรเลยนะ"
นักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศพวกนี้มีสายตาที่แหลมคมอยู่เหมือนกัน ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าของหลินเฟิงคงปิดบังได้ไม่นาน แม้ว่าคนที่ฝึกการฝึกร่างกายคูณเก้าจะมีไม่น้อย แต่คนที่ฝึกสำเร็จจริงๆ นั้นนับได้ด้วยนิ้วมือ แต่ลักษณะท่าทางคร่าวๆ นั้นก็ยังพอรู้กัน
ยิ่งไปกว่านั้น ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้ามีแค่ท่าเดียว การฝึกร่างกายคูณเก้าไม่ได้เอาชนะด้วยท่าทาง แต่อาศัยการระเบิดพลังหมุนวน ชนะด้วยพละกำลังล้วนๆ
หลินเฟิงยืนอยู่ในห้องต่อสู้เสมือนจริง นึกถึงการต่อสู้เมื่อครู่ จริงๆ แล้วเขาเกือบแพ้อยู่แล้ว เขาประเมินมีดฟ้าผ่าคันศรต่ำไป ถ้าพละกำลังของเขาด้อยกว่านี้อีกนิด มีดฟ้าผ่าคันศรของเหว่ยกังก็จะฟันคอของหลินเฟิงขาดในพริบตา นี่เป็นวิชาดาบสังหารที่น่ากลัวมาก
เหว่ยกังมีพลังแข็งแกร่งมาก แม้แต่หลินเฟิงยังรู้สึกว่าเหว่ยกังไม่ควรอยู่อันดับร้อยกว่า
แต่เมื่อเขาชนะแล้ว เขาก็ต้องท้าทายต่อไป และครั้งนี้ หลินเฟิงท้าทายต้วนเทียนผู้อยู่อันดับที่เก้าสิบเก้า
"จะท้าทายร้อยอันดับแรกจริงๆ เหรอ เราจะได้เห็นการเกิดขึ้นของปาฏิหาริย์กับตาหรือนี่?"
"ไม่น่าเชื่อ มันไม่น่าเชื่อจริงๆ กล้าท้าทายร้อยอันดับแรกเลยเหรอ"
ในห้องต่อสู้เสมือนจริง ทุกคนต่างเบิกตากว้าง แม้แต่ลมหายใจก็กลั้นเอาไว้ บรรยากาศเงียบกริบ
การท้าทายร้อยอันดับแรก เหตุการณ์ยิ่งใหญ่แบบนี้แม้แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศก็หาดูได้ยาก โดยพื้นฐานแล้วคนที่มีคุณสมบัติท้าทายร้อยอันดับแรกได้ ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่กลับมาจากเขตนอก
นักเรียนใหม่ท้าทายร้อยอันดับแรก ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น แต่ครั้งล่าสุดก็เป็นรุ่นพี่อัจฉริยะเมื่อร้อยปีก่อนแล้ว ถ้าหลินเฟิงทำสำเร็จ การเป็นหนึ่งในร้อยอันดับแรกในฐานะนักเรียนใหม่ นั่นจะเป็นคนแรกในรอบร้อยปีของวิทยาลัยหมื่นประเทศอย่างแน่นอน!
อย่างน้อยก็สร้างสถิติที่ไม่เล็กของวิทยาลัยหมื่นประเทศในรอบร้อยปี
ในห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงจ้องมองต้วนเทียนตรงหน้า แค่เงาเสมือนจริงก็ทำให้หลินเฟิงรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล หลินเฟิงไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย จริงๆ แล้วการท้าทายเหว่ยกังก็ทำให้หลินเฟิงรู้สึกกดดันบ้างแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการท้าทายต้วนเทียนที่อยู่อันดับเก้าสิบเก้า
และครั้งนี้ หลินเฟิงต้องใช้พลังเต็มที่ด้วย
"โครม"
ต้วนเทียนลงมือแล้ว เช่นเดียวกับหลินเฟิง ต้วนเทียนไม่ได้ใช้อาวุธใดๆ เป็นผู้เชี่ยวชาญการใช้หมัดเช่นกัน อาศัยพละกำลังร่างกายในการต่อสู้
อีกฝ่ายออกหมัดมา สีหน้าของหลินเฟิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยทันที เพราะเขารู้สึกถึงแรงกดดันที่รุนแรงมาก
"มีพลังอย่างน้อยห้าตันขึ้นไป พละกำลังจากร่างกายล้วนๆ นอกจากฉันที่หลอมรวมพันธุกรรมสัตว์ร้าย ยังมีคนที่มีพละกำลังร่างกายแข็งแกร่งขนาดนี้ด้วยหรือ?"
หลินเฟิงตกใจจริงๆ ความจริงที่เขาไม่รู้คือ ในโลกนี้คนธรรมดาย่อมไม่มีทางมีพลังน่ากลัวขนาดนี้ได้ แต่ต้วนเทียนไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นอัจฉริยะที่ได้รับพรจากสวรรค์
พ่อแม่ของต้วนเทียนล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ นั่นหมายความว่าเขาสืบทอดพันธุกรรมที่ไม่ใช่มนุษย์มาจากพ่อแม่ โดยทั่วไปแล้ว เมื่อทำลายล็อคพันธุกรรมได้แล้วจะมีโอกาสให้กำเนิดบุตรน้อยมาก ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้กับมนุษย์ธรรมดามีโอกาสให้กำเนิดบุตรไม่ถึง 10% แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ด้วยกันเอง โอกาสให้กำเนิดบุตรก็มีเพียง 30% เท่านั้น
แต่เมื่อให้กำเนิดบุตรได้แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าทั้งพ่อและแม่ต่างก็ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ทายาทก็จะสืบทอดพันธุกรรมที่ไม่ใช่มนุษย์จากพ่อแม่ ตั้งแต่เกิดมาก็แตกต่างจากคนทั่วไป บางครั้งอาจเกิดการกลายพันธุ์ มีพลังพิเศษ
คนแบบนี้มีน้อยมาก คนธรรมดาอาจไม่มีโอกาสได้พบคนแบบนี้ตลอดชีวิต แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ หนึ่งในสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำของโลก การพบคนแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก
ยิ่งไปกว่านั้น ห้องต่อสู้เสมือนจริงได้บันทึกข้อมูลนักเรียนทั้งหมดของวิทยาลัยหมื่นประเทศไว้ ต้วนเทียนก็เป็นอัจฉริยะคนหนึ่ง พ่อแม่ของเขาล้วนทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ดังนั้น ตั้งแต่วินาทีที่เกิดมา ต้วนเทียนก็ถูกกำหนดให้ไม่ธรรมดา
แน่นอน ไม่ว่าต้วนเทียนจะไม่ธรรมดาแค่ไหน พละกำลังทางร่างกายล้วนๆ ก็ไม่อาจถึงสี่ตันขึ้นไปได้ เขาน่าจะฝึกกลวิชามวยบางอย่าง ทำให้พละกำลังเพิ่มขึ้นมาก จึงสามารถถึงห้าตันได้
ด้วยพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัว บวกกับเทคนิคการต่อสู้ต่างๆ ต้วนเทียนจึงสามารถติดอันดับร้อยอันดับแรกได้
อย่างไรก็ตาม วันนี้ต้วนเทียนได้เผชิญกับการท้าทายของหลินเฟิง ในแง่พละกำลัง เขาไม่กลัวใครทั้งนั้น และรูปแบบการต่อสู้แบบนี้ของต้วนเทียนก็เป็นสิ่งที่หลินเฟิงถนัด เขาชอบที่จะเผชิญหน้ากับต้วนเทียนมากกว่าคนแบบเหว่ยกัง
"พลังหมุนวน"
หลินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งหมัดออกไปทันที พลังหมุนวนระเบิดออกมา พละกำลังกว่าแปดตันพุ่งทะยานออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิด
เมื่อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าสำเร็จ หลินเฟิงก็สามารถปลดปล่อยพละกำลังที่เหนือความคาดหมายได้ ถ้ายังคงใช้พลังวัวกระทิง แม้จะค้นพบจิตสำนึกของตัวเองแล้ว ก็ไม่อาจเอาชนะต้วนเทียนได้ อาจถึงขั้นถูกต้วนเทียนเอาชนะ
แต่ตอนนี้ เมื่อพละกำลังทั้งสองฝ่ายระเบิดออกมา นี่คือการปะทะกันด้วยกำลังล้วนๆ ใครมีพละกำลังมากกว่าก็จะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้
และอย่างไม่ต้องสงสัย พละกำลังของหลินเฟิงแข็งแกร่งกว่าอย่างชัดเจน เขาเอาชนะต้วนเทียนได้อย่างง่ายดายราวกับพายุพัดใบไม้แห้ง บดขยี้ร่างของต้วนเทียนจนแตกกระจาย
"การท้าทายสำเร็จ! ขอแสดงความยินดีที่คุณได้เป็นหนึ่งในร้อยนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศ!"
ห้องต่อสู้เสมือนจริงสั่นสะเทือนเบาๆ ทุกครั้งที่มีนักเรียนระดับร้อยอันดับแรกคนใหม่เกิดขึ้น ห้องต่อสู้เสมือนจริงจะสั่นสะเทือน
"ร้อยอันดับแรก?"
หลินเฟิงกลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรแตกต่าง แม้กระทั่งรู้สึกว่าการเอาชนะต้วนเทียนง่ายกว่าการเอาชนะเหว่ยกังเสียอีก แน่นอนว่านี่เป็นผลมาจากรูปแบบการต่อสู้ที่แตกต่างกัน ทำให้เกิดผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน รูปแบบการต่อสู้ของต้วนเทียนแทบจะถูกหลินเฟิงคุมเกมได้ทั้งหมด
ถ้าหลินเฟิงเจอคนที่มีพละกำลังมากกว่า หลินเฟิงก็อาจจะถูกคุมเกมได้อย่างสมบูรณ์เช่นกัน
บางทีหลินเฟิงอาจรู้สึกว่าการติดร้อยอันดับแรกดูเหมือนไม่ได้หมายความอะไร แต่นอกห้องต่อสู้เสมือนจริง ตอนนี้เสียงฮือฮาและตกตะลึงดังขึ้นทั่ว
ร้อยอันดับแรก! มีนักเรียนร้อยอันดับแรกคนใหม่เกิดขึ้น และเป็นนักเรียนใหม่ด้วย! นี่ช่างเหลือเชื่อจริงๆ หลินเฟิงทำสำเร็จจริงๆ ในรอบร้อยปี หลินเฟิงเป็นนักเรียนใหม่คนแรกที่สามารถเข้าสู่ร้อยอันดับแรกได้!
เฟิงซิวที่เคยถูกหลินเฟิงเอาชนะยังคงแค้นเคืองหลินเฟิงอยู่บ้าง ถึงขั้นคิดหาวิธีหลีกหนีจากหลินเฟิง แต่ตอนนี้ เมื่อได้ยินว่าหลินเฟิงได้เข้าสู่ร้อยอันดับแรกแล้ว ความคิดทั้งหมดของเขาก็หายไปสิ้น
"ช่างเถอะ ยังไงก็ตามหลินเฟิงไปเขตนอกอย่างว่าง่ายดีกว่า"
เฟิงซิวรู้สึกขมขื่นในใจ เขาไปหาเรื่องนักเรียนใหม่ที่เหมือนปีศาจอัจฉริยะคนนี้ทำไมกัน? นี่ยังเป็นนักเรียนใหม่อยู่หรือ? น่ากลัวยิ่งกว่านักเรียนเก่าที่ผ่านการต่อสู้ในเขตนอกกลับมาเสียอีก
อย่างไรก็ตาม ทุกคนต่างสงสัยว่า การท้าทายครั้งต่อไป หลินเฟิงจะเลือกท้าทายใคร?


## บทที่ 28 ราชาปีศาจ

"ถึงขีดจำกัดแล้ว"
ในห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงพึมพำเบาๆ เขารู้ดีว่าที่จริงเมื่อครู่เขาก็ถึงขีดจำกัดแล้ว การต่อสู้กับต้วนเทียนที่อยู่อันดับ 99 เขาก็ต้องใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ และเหนือกว่าต้วนเทียนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
หากต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่อันดับสูงกว่า สถานการณ์คงไม่น่าสวยงามแน่
แน่นอน บางทีถ้าเขาเลือกอย่างระมัดระวัง การไต่อันดับให้สูงขึ้นก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่นั่นจะมีความหมายอะไร? เขามาที่นี่เพื่อทดสอบความสามารถที่แท้จริงของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อมาอวดโอ้
ดังนั้น ขณะที่หลินเฟิงกำลังจะออกจากห้องต่อสู้เสมือนจริง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นนักเรียนร้อยอันดับแรกเหล่านั้น
ร้อยอันดับแรก ย่อมเป็นศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของวิทยาลัยหมื่นประเทศ แน่นอน เมื่อทำลายล็อคพันธุกรรมแล้ว ก็ไม่สามารถใช้ห้องต่อสู้เสมือนจริงได้อีก
ในสายตาของหลินเฟิง ความสามารถของต้วนเทียนนั้นแข็งแกร่งมากแล้ว แต่ต้วนเทียนยังอยู่อันดับที่ 99 แล้วคนที่อยู่อันดับหนึ่งจะแข็งแกร่งขนาดไหน?
ที่จริงผู้ที่อยู่อันดับหนึ่งในห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงเคยได้ยินมาก่อน นั่นถือเป็นตำนานในประวัติศาสตร์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศ ครองตำแหน่งอันดับหนึ่งในห้องต่อสู้เสมือนจริงมานานกว่ายี่สิบปี
แม้แต่มีคนทำนายว่า เขาจะสามารถครองตำแหน่งอันดับหนึ่งต่อไปได้อีกร้อยปี!
"ราชาปีศาจ ตงฟงเซิง!"
ดวงตาของหลินเฟิงเปล่งประกายวาบขึ้น อันดับหนึ่งในห้องต่อสู้เสมือนจริง ครองตำแหน่งอันดับหนึ่งมายี่สิบปี ผู้ที่นักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศขนานนามว่าราชาปีศาจ ตงฟงเซิง!
"ขอดูหน่อยว่า เจ้าแข็งแกร่งแค่ไหน?"
อย่างไรเสียหลินเฟิงก็ไม่คิดจะไต่อันดับต่อแล้ว ถือโอกาสนี้ดูฝีมือของราชาปีศาจสักหน่อย
"ท้าประลองตงฟงเซิง!"
หลินเฟิงพูดกับระบบอัจฉริยะของห้องต่อสู้เสมือนจริงทันที
ด้านนอกห้องต่อสู้เสมือนจริง จอภาพขนาดใหญ่กลับดับลงทันที ไม่มีภาพปรากฏ
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ทำไมไม่มีภาพแล้ว?"
"ไม่มีใครออกมานี่ พี่หลินเฟิงยังท้าประลองอยู่"
หลายคนงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ทันใดนั้น คนที่กำลังจะใช้แต้มคะแนนเพื่อดูการต่อสู้ก็ตกใจจนร้องออกมา: "ต้อง...ต้องใช้แต้มคะแนนสิบแต้มถึงจะดูได้!"
"สิบแต้ม? นั่นมันต้องเป็นการท้าประลองราชาปีศาจเท่านั้นไม่ใช่หรือ?"
"หรือว่าพี่หลินเฟิงจะท้าประลองราชาปีศาจ?"
"ราชาปีศาจเชียวนะ ครั้งสุดท้ายที่มีคนท้าประลองนานแค่ไหนแล้ว? น่าจะสามปีก่อนมั้ง ตอนนั้นรุ่นพี่ที่พยายามทำลายล็อคพันธุกรรมไปท้าประลอง ก็ยังพ่ายแพ้กลับมา พี่หลินเฟิงกล้าท้าประลองราชาปีศาจได้ยังไง?"
เมื่อได้ยินชื่อราชาปีศาจ นักเรียนหลายคนก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์ นี่ไม่ใช่คนธรรมดา ราชาปีศาจเป็นตำนานของวิทยาลัยหมื่นประเทศ และเป็นความภาคภูมิใจของวิทยาลัยหมื่นประเทศ
แม้ว่าราชาปีศาจจะทำลายล็อคพันธุกรรมและจบการศึกษาจากวิทยาลัยหมื่นประเทศไปนานแล้ว แต่สถิติและปาฏิหาริย์มากมายที่ราชาปีศาจสร้างไว้ในวิทยาลัยหมื่นประเทศ ก็ไม่มีใครสามารถทำลายได้ ราชาปีศาจกลายเป็นตำนานและสัญลักษณ์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศไปแล้ว
แม้จะมีคนมากมายที่อยากเอาชนะราชาปีศาจ แต่ก็ไม่มีใครประสบความสำเร็จ
ราชาปีศาจมีความสนใจและกระแสมากขนาดนี้ วิทยาลัยหมื่นประเทศจะปล่อยโอกาสทำเงินแบบนี้ไปได้อย่างไร? ดังนั้น ทุกครั้งที่มีคนท้าประลองราชาปีศาจ นั่นจึงเป็นเหตุการณ์ที่สร้างความตื่นเต้น ผู้ที่ต้องการชมจะต้องจ่ายแต้มคะแนนสิบแต้ม
นั่นคือเงินนับล้าน เพียงเพื่อดูการต่อสู้เสมือนจริงครั้งเดียว
"สิบแต้มมันแพงเกินไป พวกเราคนละหนึ่งแต้มกันดีกว่า"
แต่นักเรียนเหล่านี้ก็ยังอดใจไม่ไหว แม้จะแพงไปหน่อย แต่ขอแค่ได้ดูก็พอ ยิ่งไปกว่านั้นยังสามารถระดมแต้มคะแนนกันได้
ไม่นาน สิบแต้มก็ระดมครบ จอภาพขนาดใหญ่ด้านนอกห้องต่อสู้เสมือนจริงก็แสดงภาพของหลินเฟิงอีกครั้ง โชคดีที่ตอนนี้การต่อสู้ยังไม่เริ่ม พวกเขายังสามารถชมการต่อสู้ระหว่างมังกรกับเสือครั้งนี้ได้
...
ภายในห้องต่อสู้เสมือนจริง เมื่อเสียงของหลินเฟิงดังขึ้น สภาพแวดล้อมรอบข้างก็เริ่มเปลี่ยนแปลง จนในที่สุดก็กลายเป็นทุ่งร้างกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
ทุ่งร้างเต็มไปด้วยทัศนียภาพอ้างว้าง ที่จริงแล้วนี่คือการจำลองบางพื้นที่ในเขตนอก จะปรากฏการเปลี่ยนแปลงสภาพแวดล้อมการต่อสู้แบบนี้ก็ต่อเมื่อท้าทายราชาปีศาจเท่านั้น
และร่างของราชาปีศาจก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
ราชาปีศาจตงฟงเซิง ชายหนุ่มที่มีใบหน้าเย็นชา สวมชุดเกราะโลหะผสมสมัยใหม่ ใบหน้าดูหล่อเหลาอย่างยิ่ง แต่เย็นชาราวกับน้ำแข็งนับหมื่นปี ทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวเหน็บ
ความเย็นชา นี่คือลักษณะที่แท้จริงของราชาปีศาจ ราชาปีศาจก็เป็นสายเลือดที่เกิดจากผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์สองคนที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ และราชาปีศาจยังปลุกพลังพิเศษน้ำแข็งไฟ ผสานพลังพิเศษนี้เข้ากับร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นสมรรถภาพร่างกายหรือเทคนิคการต่อสู้ล้วนถึงขั้นสูงสุด
หลินเฟิงให้ความสำคัญกับการต่อสู้ครั้งนี้มาก ทันทีที่ราชาปีศาจปรากฏตัวก็ทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่ไม่มีอะไรเทียบได้
"พลังหมุนวน!"
หลินเฟิงลงมือก่อน เขาซัดหมัดออกไป พลังหมุนวนระเบิดออกมา และจิตแท้วัวกระทิงก็ระเบิดออกมาด้วย เขาราวกับกลายร่างเป็นวัวกระทิงตัวหนึ่ง
และในจิตแท้นั้น ราวกับมียูนิคอร์นอยู่ตัวหนึ่ง ในขณะนี้หลินเฟิงได้แสดงพลังของพันธุกรรมสัตว์ร้ายทั้งสองชนิดในร่างกายออกมาอย่างเต็มที่
มีเสียงคำรามดังขึ้นในความว่างเปล่า เพียงแค่หมัดเดียวนี้ก็ทำให้นักสู้อาชีพระดับเก้าจำนวนมากต้องตะลึง ไม่สามารถต้านทานได้
ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้า, พันธุกรรมสัตว์ร้าย, จิตแท้วัวกระทิง ฯลฯ แต่ละอย่างล้วนแข็งแกร่งมาก แล้วจะเป็นอย่างไรเมื่อรวมทั้งสามอย่าง?
หมัดนี้ หลินเฟิงใช้พละกำลังกว่าแปดตัน แม้แต่ใกล้เก้าตัน แม้แต่ตึกใหญ่ เขาก็น่าจะทำลายมันได้
สำหรับพละกำลังของตัวเอง หลินเฟิงยังมั่นใจมาก
อย่างไรก็ตาม ราชาปีศาจดูเหมือนไม่สะทกสะท้านต่อหมัดอันน่ากลัวของหลินเฟิง จนกระทั่งแรงหมัดปกคลุมราชาปีศาจ เขาจึงเงยหน้าขึ้น ดวงตาเปล่งประกายราวกับเพชร
"โครม"
ราชาปีศาจลงมือแล้ว เขาก็ซัดหมัดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ แต่บนนั้นกลับมีพลังพิเศษน้ำแข็งและไฟปกคลุมอยู่ พลังพิเศษน้ำแข็งสีขาวและพลังพิเศษเปลวไฟสีแดงเพลิง ราวกับแสงสองดวง ติดตามหมัดของราชาปีศาจ ปะทะกับหลินเฟิง
"ปัง"
ไม่มีความบังเอิญหรือโชคช่วยใดๆ ร่างของหลินเฟิงในชั่วขณะนั้นราวกับถูกพลังที่ไม่มีใครต้านทานได้บดขยี้ และร่างกายก็แข็งทื่อไปหมด ทั้งยังรู้สึกราวกับมีเปลวไฟเผาไหม้
เขาแทบจะแตกกระจายในทันที ร่างกายเสมือนจริงไม่สามารถทนต่อพลังของราชาปีศาจได้เลย
หมัดเดียว หลินเฟิงพ่ายแพ้!
...
"พ่ายแพ้สมตามคาด ราชาปีศาจก็คือราชาปีศาจ เก่งจริงๆ!"
"ในที่สุดก็ได้เห็นความเก่งกาจของราชาปีศาจอีกครั้ง แต่รุ่นพี่หลินเฟิงก็เก่งนะ เพิ่งเป็นแค่นักเรียนใหม่เท่านั้น หากไปฝึกฝนในเขตนอกสักสองสามปี บางทีอาจจะท้าทายราชาปีศาจได้อีกครั้ง"
"ฮ่าๆ พูดง่ายนะ คนที่เคยท้าทายราชาปีศาจ ล้วนทำลายล็อคพันธุกรรมได้แล้ว แต่ก่อนที่จะทำลายล็อคพันธุกรรม ก็ยังไม่สามารถเอาชนะราชาปีศาจได้ ฉันว่าราชาปีศาจเกือบจะเป็นอันดับหนึ่งในบรรดาผู้ที่ต่ำกว่าผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์แล้ว ไม่มีใครสามารถเอาชนะเขาได้"
"นั่นยังไม่แน่..."
หลายคนเริ่มถกเถียงกัน ราชาปีศาจเป็นบุคคลที่สร้างกระแสจริงๆ ทุกครั้งที่มีคนท้าทายราชาปีศาจ ก็จะก่อให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ในหมู่ผู้คน
ในตอนนี้ ในห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงก็ลุกขึ้นจากแท่งจำลอง ในดวงตาของเขาไม่มีความท้อแท้ ไม่มีความหดหู่ แต่กลับมีจิตวิญญาณนักรบที่ไม่มีที่สิ้นสุด
"ไม่คิดว่า ในระดับต่ำกว่าผู้ที่ไม่ใช่มนุษย์ จะมีคนแข็งแกร่งขนาดนี้?"
หลินเฟิงรู้สึกประหลาดใจจริงๆ ความแข็งแกร่งของราชาปีศาจเกินความคาดหมายของเขา แม้จะสามารถผสานพันธุกรรมสัตว์ร้าย เขาก็ยังไม่แน่ว่าจะสามารถเอาชนะราชาปีศาจได้
"ดูเหมือนว่า ฉันยังห่างไกลมาก การไปเขตนอกเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว"
การที่หลินเฟิงพ่ายแพ้ต่อราชาปีศาจ ก็ถือเป็นการเตือนสติอย่างหนึ่ง อย่าคิดว่าสามารถเป็นนักเรียนร้อยอันดับแรกแล้วจะเก่งกาจ ยังมีคนที่เก่งกว่าเขา และคนที่เก่งกว่าเขา ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถทำลายล็อคพันธุกรรมได้
แม้จะพ่ายแพ้ แต่กลับให้แรงผลักดันอันไม่มีที่สิ้นสุดแก่หลินเฟิง


## บทที่ 29 การเตรียมตัว

เมื่อออกจากห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงรู้สึกตกใจเมื่อเห็นฝูงชนมากมายที่ยืนรออยู่ข้างนอก
แม้ว่าหลินเฟิงจะพ่ายแพ้ต่อราชาปีศาจ แต่เขาก็ยังเป็นหนึ่งในนักเรียนร้อยอันดับแรก ทุกคนต่างให้ความเคารพเขา เรียกเขาว่า "รุ่นพี่" อย่างสนิทสนม
แต่ความจริงแล้ว หลินเฟิงเป็นเพียงนักเรียนใหม่เท่านั้น พวกเขาต่างหากที่เป็นรุ่นพี่ของเขา
หลินเฟิงไม่ได้อยู่นาน เขาออกจากห้องต่อสู้เสมือนจริงทันที แต่เรื่องที่เขาได้เป็นหนึ่งในร้อยอันดับแรกก็แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว บางคนถึงกับกล่าวว่าหลินเฟิงคือผู้แข็งแกร่งที่สุดในวิทยาลัยหมื่นประเทศในตอนนี้!
แต่หลินเฟิงไม่ได้สนใจชื่อเสียงเหล่านี้ เขาตัดสินใจที่จะรีบไปยังเขตนอกโดยเร็ว ดังนั้นเขาจึงเริ่มเตรียมตัวแล้ว ในห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงสังเกตเห็นว่าหลายคนใช้ดาบ
จากนั้นเขาก็ค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตและสอบถามในฟอรัมของสถาบัน ในที่สุดเขาก็เริ่มเข้าใจ ในเขตนอก การต่อสู้กับสัตว์ร้ายโดยใช้ดาบย่อมมีประสิทธิภาพสูงกว่าการใช้หมัดเปล่าอย่างแน่นอน นี่คือเหตุผลที่ทำไมนักสู้ในเขตนอกจำนวนมากจึงใช้ดาบรบ
แม้ว่าหลินเฟิงจะเชี่ยวชาญกลวิชามวยเป็นหลัก และการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าก็เป็นการฝึกหมัด แต่เมื่อจะไปเขตนอก ก็ต้องเตรียมพร้อมให้ดี ยิ่งไปกว่านั้น การเรียนรู้วิชาดาบเพิ่มอีกหนึ่งอย่างก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย
ดังนั้น หลินเฟิงจึงตัดสินใจแลกแต้มคะแนนแปดสิบคะแนนเพื่อแลกเปลี่ยนวิชามีดฟ้าผ่าคันศร นี่เป็นเทคนิคการต่อสู้ด้วยดาบล้วนๆ และเป็นหนึ่งในเทคนิคการต่อสู้ระดับสูงสุดของวิทยาลัยหมื่นประเทศ
ในห้องต่อสู้เสมือนจริง หลินเฟิงได้เห็นความร้ายกาจของมีดฟ้าผ่าคันศรมาแล้ว ดังนั้น เมื่อเขาต้องการเลือกวิชาดาบสักอย่าง เขาจึงเลือกวิชาเพลงดาบสายฟ้าสายฟ้าอาร์ค
วิชาเพลงดาบสายฟ้าสายฟ้าอาร์คนี้ค่อนข้างยากที่จะฝึก เน้นที่ความเร็วล้วนๆ ใช้ความเร็วเอาชนะ หลินเฟิงลองฝึกคร่าวๆ แล้วรู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่จะฝึกให้สำเร็จได้ในเวลาอันสั้น จึงต้องวางไว้ก่อน แล้วค่อยไปฝึกช้าๆ ในเขตนอก
นอกจากวิชาดาบแล้ว ยังต้องมีดาบรบด้วย
ดาบรบนั้นราคาถูกมาก ในห้างสรรพสินค้าของวิทยาลัยหมื่นประเทศมีดาบรบจำหน่ายมากมาย แม้แต่ดาบรบตัดอนุภาคก็มีขาย และราคาก็ไม่แพง ใช้แต้มคะแนนเพียงหนึ่งคะแนนเท่านั้น
"ดีเลย นี่แหละที่ต้องการ"
หลินเฟิงเห็นดาบรบตัดอนุภาคสีแดงเพลิงเล่มหนึ่ง จึงเลือกดาบเล่มนั้นทันที
ไม่นานดาบรบก็ถูกส่งมาถึงมือหลินเฟิง นี่คือดาบรบตัดอนุภาคที่ต้องใช้หินพลังงานในการเติมพลัง แต่ตอนซื้อดาบมาก็แถมหินพลังงานมาสองก้อน สามารถต่อสู้ได้เป็นเวลานานทีเดียว
หลินเฟิงชักดาบออกมา ดาบสีแดงเพลิงคมกริบ และยังมีผลพิเศษ "การสั่นสะเทือน" อย่างไม่ต้องสงสัยว่าเป็นอาวุธสังหารที่น่ากลัวมาก
"ดีมาก ถ้าฝึกวิชาเพลงดาบสายฟ้าสายฟ้าอาร์คสำเร็จ การต่อสู้กับสัตว์ร้ายในเขตนอกก็จะไม่เสียเปรียบแล้ว"
หลินเฟิงพอใจมาก
อย่างไรก็ตาม หลังจากใช้แต้มคะแนนไปมากมาย เขาเหลือแต้มคะแนนเพียงไม่กี่คะแนน เดิมทีเขาตั้งใจจะซื้อเกราะสักชุด แต่แต้มคะแนนไม่พอแล้ว
"ช่างเถอะ ไปเขตนอกก่อน ด้วยพลังของฉัน ความปลอดภัยยังมีการรับประกัน เมื่อหาแต้มคะแนนได้มากพอ อยากซื้ออะไรก็ซื้อได้"
หลินเฟิงเตรียมพร้อมแล้ว ตอนนี้เขาจะไปเขตนอก จริงๆ แล้วมีสองวิธี
วิธีแรกคือผ่านยานของวิทยาลัยหมื่นประเทศ โดยสารไปจนถึงฐานทัพในเขตนอกของวิทยาลัยหมื่นประเทศ นักเรียนส่วนใหญ่ใช้วิธีนี้ไปเขตนอก
ข้อดีของวิธีนี้คือปลอดภัยมาก ยานมีระบบควบคุมการยิง มีอาวุธที่ทรงพลัง และมีผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้จากสถาบันคอยดูแล การเดินทางไปยังฐานทัพของวิทยาลัยหมื่นประเทศจะปลอดภัยมาก แต่ข้อเสียก็ชัดเจน ค่าโดยสารต้องใช้แต้มคะแนนถึงสิบคะแนน
สำคัญคือตอนนี้หลินเฟิงมีแต้มคะแนนไม่ถึงสิบคะแนนด้วยซ้ำ
วิธีที่สองคือรับภารกิจไปเขตนอกในสถาบัน ซึ่งก็สามารถไปถึงเขตนอกได้เช่นกัน วิธีนี้ไม่เพียงไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ แต่ยังได้รับแต้มคะแนนเป็นรางวัลอีกด้วย
แน่นอน วิธีนี้ก็มีความเสี่ยง เพราะเป็นภารกิจคุ้มกัน หากเจอกับอันตรายระหว่างทาง ก็จำเป็นต้องลงมือ แม้ว่าเส้นทางการค้าไปยังเขตนอกจะค่อนข้างแน่นอนแล้ว แต่บางครั้งก็มีขบวนการค้าที่โชคร้ายเจอกับสัตว์ร้าย ทำให้เกิดความเสียหายอย่างหนัก หรือแม้กระทั่งเป็นอันตรายถึงชีวิต
ในขบวนการค้าไม่มีผู้แข็งแกร่งที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้
หลินเฟิงไม่ได้คิดนาน เขาตัดสินใจเลือกแบบที่สองอย่างเด็ดขาด อย่างไรเสียเขาไปเขตนอกก็เพื่อฝึกฝน ต่อสู้กับสัตว์ร้าย ขัดเกลาตัวเอง แล้วจะกลัวอันตรายทำไม?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังประหยัดจุดคะแนนสะสมได้ ตอนนี้หลินเฟิงแข็งแกร่งจริงๆ เขาก็ไม่อยากสร้างภาระให้ครอบครัวอีกแล้ว
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเริ่มหาภารกิจที่ต้องไปเขตนอกในฟอรั่ม
จริงๆ แล้วภารกิจไปเขตนอกมีเยอะ แต่หลินเฟิงพยายามเลือกภารกิจที่จุดหมายอยู่ใกล้กับฐานของวิทยาลัยหมื่นประเทศ เขาคัดออกภารกิจส่วนใหญ่อย่างรวดเร็ว
"เจอแล้ว"
ดวงตาของหลินเฟิงเป็นประกาย ในฟอรั่มเพิ่งมีการประกาศภารกิจใหม่ ต้องการรับสมัครนักศึกษาวิทยาลัยหมื่นประเทศสองคน ควรมีระดับเจ็ดอาชีพขึ้นไป เพื่อคุ้มกันสินค้าจำนวนหนึ่งไปยังฐานภูเขามังกรในเขตนอก
และบังเอิญฐานของวิทยาลัยหมื่นประเทศในเขตนอกก็อยู่ที่ภูเขามังกรพอดี
"รับเลย"
หลินเฟิงไม่ลังเลเลย แต่ภารกิจนี้ต้องการนักศึกษาวิทยาลัยหมื่นประเทศสองคน หลินเฟิงคิดสักครู่ ก็ติดต่อเฟิงซิวทันที
"เฟิงซิว รีบรับภารกิจไปเขตนอกเร็ว จุดหมายคือฐานภูเขามังกร ฉันรับไปแล้ว ค่าตอบแทนสามแต้มคะแนน"
เฟิงซิวได้ยินแล้วงงนิดหน่อย แต่ตอนนี้เขายอมรับและเกรงกลัวหลินเฟิงแล้ว ไม่กล้าปฏิเสธ จึงรับภารกิจนี้ตามที่หลินเฟิงบอก
เวลาออกเดินทางคือสองวันข้างหน้า มีเวลาเตรียมตัวเพียงพอ
...
ในเวลาสองวัน หลินเฟิงก็เริ่มต้นวิชามีดฟ้าผ่าคันศรได้สำเร็จ แต่เพียงแค่เริ่มต้นเท่านั้น ประกอบกับดาบรบ ก็แค่พอใช้ได้เท่านั้น
แต่แค่นี้ก็พอแล้ว วิชาดาบแบบนี้ต้องค่อยๆ พัฒนาในการต่อสู้และการฆ่าฟันจริง
เห็นเวลาไปเขตนอกใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หลินเฟิงจึงไปหาจางฉีจี๋เพื่อบอกลา
จางฉีจี๋รู้สึกซาบซึ้ง พาหลินเฟิงไปเที่ยวในเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำทั้งคืน จางฉีจี๋เมาในบาร์ พูดจาไร้สาระ แต่ก็พอจะรู้จากคำพูดของจางฉีจี๋ว่า ลูกคุณหนูคนนี้จริงๆ แล้วมีความทุกข์ในใจ เขาก็อยากเป็นเสาหลักของตระกูล แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีความสามารถแบบนั้น
หลินเฟิงตบหัวจางฉีจี๋ พาเขากลับหอพักในสถาบัน
ไม่ว่าอย่างไร จางฉีจี๋ก็เป็นพี่น้องของเขา เมื่อเขาทำลายล็อคพันธุกรรมได้ในอนาคต กลายเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ ก็คงไม่เป็นไรที่จะดูแลจางฉีจี๋บ้าง
จางฉีจี๋ที่หลับอยู่ยังเรียกชื่อไป๋ จิ้ง เห็นได้ว่าจางฉีจี๋จริงจังกับไป๋ จิ้งมาก
"พี่น้อง ไปล่ะ ถ้ามีโอกาสค่อยเจอกันใหม่!"
หลินเฟิงกระซิบข้างหูจางฉีจี๋ จริงๆ แล้วในใจเขาตัดสินใจแล้วว่า การไปเขตนอกครั้งนี้ จะต้องทำลายล็อคพันธุกรรมให้ได้ ถ้าไม่สำเร็จ บางทีเขาอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย
ไม่นาน ฟ้าก็สว่าง หลินเฟิงมองจางฉีจี๋อีกครั้ง แล้วจัดของออกเดินทางพร้อมกับเฟิงซิว ออกจากสถาบันไป


## บทที่ 30 การออกเดินทาง

ที่จัตุรัสว่านเชิ่งในเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ เมื่อหลินเฟิงและเฟิงซิวปรากฏตัวที่นี่ มีผู้คนมากมายรวมตัวกันอยู่แล้ว และทุกคนล้วนเป็นนักสู้มืออาชีพ
ที่นี่คือจุดนัดพบสำหรับภารกิจคุ้มกัน เฟิงซิวยังรู้สึกไม่เต็มใจ เขาเป็นถึงนักรบอาชีพระดับเก้าและเป็นอัจฉริยะแห่งวิทยาลัยหมื่นประเทศ ไม่อยากปะปนกับพวกนักสู้มืออาชีพธรรมดาเหล่านี้
แต่ช่วยไม่ได้ที่หลินเฟิงยืนกรานจะรับภารกิจนี้ เขาจึงจำต้องยอมตาม
ทั้งสองเดินไปที่จุดลงทะเบียน แจ้งชื่อของตน จากนั้นก็มีหญิงสาวท่าทางองอาจคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับ
"ยินดีต้อนรับทั้งสองท่าน กรุณารอสักครู่ เราจะออกเดินทางตรงเวลา 9 นาฬิกา"
เฟิงซิวแสดงท่าทางหยิ่งผยอง ใครๆ ก็มองออก ส่วนหลินเฟิงแม้จะไม่ได้ดูหยิ่งผยอง แต่ภายนอกดูเย็นชามาก ทำให้หญิงสาวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
หญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ หญิงสาวคนนั้นเบ้ปาก พึมพำเบาๆ ว่า "หึ ก็แค่นักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศเท่านั้นเอง มีอะไรยิ่งใหญ่นักหนา"
"เสี่ยวโม่ อย่าพูดเพ้อเจ้อ"
หญิงสาวเตือนเบาๆ จากนั้นก็ขอโทษเฟิงซิวและหลินเฟิง
หลินเฟิงไม่ได้ถือสา เขายืนรออย่างเงียบๆ กับเฟิงซิวที่จัตุรัส
มีคนทยอยมาที่จัตุรัสอีกมากมาย ในนั้นมี "คนดัง" อยู่หลายคน ล้วนเป็นนักรบอาชีพระดับแปดที่มีชื่อเสียง ส่วนนักรบอาชีพระดับเก้า ในขบวนสินค้านี้มีเพียงสามคน
แน่นอน นี่ไม่รวมเฟิงซิวและหลินเฟิง ไม่มีใครคาดคิดว่านักรบอาชีพระดับเก้าจากวิทยาลัยหมื่นประเทศถึงสองคนจะมารับภารกิจที่ให้แค่สามแต้มคะแนนแบบนี้
เพราะแม้แต่ในวิทยาลัยหมื่นประเทศเอง ภารกิจนี้ก็แค่ต้องการนักรบมืออาชีพระดับเจ็ดเท่านั้น
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกคนมาครบเกือบหมดแล้ว
ตอนนี้ หญิงสาวคนเดิมเริ่มพูดเสียงดัง "ทุกท่านที่ควรมาก็มากันครบแล้ว ครั้งนี้เป็นการขนส่งสินค้าของบริษัทการค้าวู๋เหม่ยไปยังฐานภูเขามังกร มีกฎเพียงข้อเดียว นั่นคือต้องเชื่อฟังคำสั่ง โดยเฉพาะในเขตนอกที่อันตราย หากเจอสัตว์ร้าย ต้องเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด สำหรับผู้ที่ไม่เชื่อฟังคำสั่ง บริษัทมีสิทธิ์ไล่ออกจากทีมและปฏิเสธการจ่ายค่าตอบแทน!"
ทุกคนสีหน้าเรียบเฉย พวกเขารับภารกิจมามากมาย นักสู้หลายคนทำงานนี้เป็นอาชีพ ทุกครั้งที่พวกเขาคุ้มกันคนหรือสินค้าไปเขตนอก แม้บางครั้งอาจเจออันตราย แต่ค่าตอบแทนก็สูง คุ้มค่าที่จะเสี่ยง
แต่นักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศแทบไม่เคยร่วมภารกิจแบบนี้ เพราะนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศล้วนมีฐานะร่ำรวย ใครจะมารับภารกิจที่ให้ค่าตอบแทนน้อยนิดแบบนี้?
นี่คือสาเหตุที่แท้จริงที่ทำไมหลายคนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่หลินเฟิงและเฟิงซิวหลังจากรู้ตัวตนของพวกเขา
"เอาละ ถ้าทุกคนไม่มีข้อสงสัย เราก็ออกเดินทางกันเลย!"
มีรถหลายคันแล่นเข้ามาในจัตุรัส ล้วนเป็นรถบรรทุกขนาดใหญ่ ใช้พลังงานแสง สามารถบรรทุกสินค้าได้มากมาย ส่วนยานอวกาศ? ราคาแพงเกินไป บริษัทการค้าทั่วไปไม่มีทางใช้ยานอวกาศขนส่ง ไม่งั้นกำไรจากการไปเขตนอกหนึ่งเที่ยวก็ไม่พอจ่ายค่าขนส่งด้วยยานอวกาศ
หลินเฟิงและเฟิงซิวนั่งเข้าไปในรถคันหนึ่ง ภายในรถค่อนข้างกว้างขวาง เพราะมีรถกว่าสิบคัน ในรถ หลินเฟิงเห็นหัวหน้าทีมคุ้มกันของบริษัทการค้าที่เป็นผู้หญิงคนนั้น และเด็กสาวน่ารักที่ชื่อเสี่ยวโม่
"พี่ซวน เที่ยวนี้เราไปเขตนอก จะมีอันตรายไหมคะ? หนูได้ยินว่าเขตนอกอันตรายมาก"
เสี่ยวโม่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่ไปเขตนอก เธอทั้งอยากรู้อยากเห็นและหวาดกลัว
พี่ซวนยิ้มพลางพูดว่า "ไม่น่าจะมีอันตรายมากนัก เพราะครั้งนี้เราเชิญนักรบอาชีพระดับเก้ามาถึงสามคน พวกเขาเดินทางเส้นทางนี้บ่อย มีประสบการณ์มาก แม้จะเจอสัตว์ร้าย พวกเขาก็จัดการได้"
"นักรบอาชีพระดับเก้า เก่งจังเลย หนูจะเป็นนักรบอาชีพระดับเก้าได้เมื่อไหร่นะ"
"เสี่ยวโม่ แค่พยายาม เธอก็จะเป็นนักรบอาชีพระดับเก้าได้แน่นอน"
"พี่ซวนคะ หนูได้ยินว่าพี่เคยอยู่ที่สถาบันขั้วโลกมาก่อน ทำไมถึงออกมาล่ะคะ?"
สีหน้าของพี่สาวเสวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูหม่นหมองลง แต่เธอไม่ได้พูดอะไร
บรรยากาศในรถดูแปลกๆ หลินเฟิงและเฟิงซิวต่างรู้สึกประหลาดใจ ผู้หญิงที่ดูองอาจผู้นี้เคยเป็นนักเรียนของสถาบันขั้วโลกมาก่อน
การจะเข้าเป็นนักเรียนของสถาบันขั้วโลกนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย มีเพียงอัจฉริยะที่แท้จริงเท่านั้นที่จะเข้าได้ ไม่เหมือนวิทยาลัยหมื่นประเทศ แม้จะเป็นหนึ่งในสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำ แต่นักเรียนในวิทยาลัยหมื่นประเทศส่วนใหญ่ก็มีคุณภาพไม่ได้มาตรฐาน มีเงินก็เข้าได้ จะไม่มีคนอ่อนได้อย่างไร
และในบรรดาสามสถาบันวรยุทธ์ชั้นนำ สถาบันขั้วโลกมีชื่อเสียงมากที่สุด ส่วนวิทยาลัยหมื่นประเทศแม้จะมีชื่อเสียงใหญ่โต แม้จะไม่ถึงขั้นเสียชื่อเสียง แต่ก็มีชื่อเสียงในแง่ลบเสียมากกว่า
แม้แต่ในเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ ชื่อเสียงของวิทยาลัยหมื่นประเทศก็ไม่ค่อยดี เพราะมีลูกคุณหนูที่ไม่สนใจการเรียนมากเกินไป
"พี่สาวเสวียน" คนนี้สามารถเข้าวิทยาลัยหมื่นประเทศได้ แสดงว่าต้องมีพรสวรรค์ไม่เลว แต่ไม่รู้ว่าลาออกด้วยเหตุผลอะไร ดูเหมือนจะมีเรื่องราวอยู่เบื้องหลัง
เสี่ยวโม่อาจจะรู้ว่าพูดผิดไป จึงรีบพูดว่า "พี่ซวน ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหนก็เป็นอัจฉริยะ ไม่เหมือนพวกในวิทยาลัยหมื่นประเทศ ทุกคนล้วนเป็นลูกคุณหนู คนเลว ไม่สนใจการเรียน"
"อืม เด็กน้อย เธอพูดอะไรน่ะ?"
เฟิงซิวจ้องตาเขม็ง เด็กผู้หญิงคนนี้ยั่วโมโหพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฟิงซิวอัดอั้นตันใจมานานแล้ว
แม้แต่หลินเฟิงก็ขมวดคิ้ว เขาไม่อยากก่อเรื่อง แต่เสี่ยวโม่ดูเหมือนจะจงใจกลั่นแกล้งพวกเขาตั้งแต่แรก ทำให้เขารู้สึกรำคาญ
"ก็จริงนี่นา วิทยาลัยหมื่นประเทศล้วนแต่เป็นลูกคุณหนู ไม่งั้นพวกคุณจะมารับภารกิจของพวกเราได้ยังไง?"
เสี่ยวโม่บ่นพึมพำ ไม่กลัวเลยสักนิด
"เสี่ยวโม่!"
พี่สาวเสวียนตวาดเสียงดัง แม้เธอจะไม่ค่อยชอบนักเรียนจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่หลินเฟิงและเฟิงซิวก็รับภารกิจมาแล้ว จะเยาะเย้ยพวกเขาต่อหน้าก็ไม่ได้
"เด็กน้อย พวกเรารับภารกิจนี้ได้ นั่นคือโชคดีของพวกเธอ ฮึ ฉันไม่อยากเถียงกับเด็กอย่างเธอหรอก แต่ถ้าระหว่างทางเจอเรื่องอันตราย อย่ามาร้องไห้ให้พวกเราช่วยล่ะ"
"พวกคุณมีฝีมือพอจะช่วยพวกเราได้เหรอ? ไม่แน่พอเจอสัตว์ร้ายก็คงกลัวจนวิ่งไม่ออกแล้วล่ะมั้ง?"
เฟิงซิวอัดอั้นตันใจ เขาผู้เป็นอาชีพระดับเก้า อัจฉริยะแห่งวิทยาลัยหมื่นประเทศ บัดนี้กลับต้องมาทนรับอารมณ์จากเด็กน้อย แต่เขาก็ทำอะไรเด็กคนนี้ไม่ได้
"พี่เฟิง พวกเรา..."
"อย่าพูด"
หลินเฟิงขมวดคิ้ว ประสาทสัมผัสอันว่องไวของเขาดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง
"พี่เฟิง เกิดอะไรขึ้น?"
"ฟังให้ดี"
"ฟังอะไร?"
"มีเสียงฝีเท้า เยอะมาก"
สีหน้าของหลินเฟิงเคร่งขรึมขึ้น พี่สาวเสวียนแรกๆ ก็ไม่ได้ใส่ใจ แต่หลังจากเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ สีหน้าของเธอก็ซีดขาวขึ้นมาทันที
"สัตว์ร้าย มีสัตว์ร้ายมา! เสี่ยวโม่ อยู่บนรถ อย่าออกมา"
พี่สาวเสวียนลุกขึ้นทันที กระโดดลงจากรถ


## บทที่ 31 สัตว์ร้าย

รถหลายสิบคันหยุดลง มีผู้คนมากมายกระโดดลงมาจากรถ ล้วนเป็นนักสู้มืออาชีพ ในเขตนอก สัตว์ร้ายส่วนใหญ่มีความแปลกประหลาด พวกมันไม่กลัวอาวุธร้อน เว้นแต่จะเป็นอาวุธที่มีพลังทำลายล้างมหาศาล มิฉะนั้นการยิงใส่ตัวพวกมันก็แทบไม่ได้ผล
นี่คือเหตุผลที่นักสู้กลายเป็นกำลังหลักในการบุกเบิกเขตนอก
หลินเฟิงและเฟิงซิวก็กระโดดลงไปด้วย พวกเขาเห็นฝูงสัตว์ร้ายอยู่ข้างหน้า มันดูคล้ายสุนัขแต่ตัวใหญ่กว่ามาก ทั้งตัวมีสีเทาขาว มีจำนวนมากมายนับร้อยตัว
"เป็นหมาป่ากึ่งพันธุ์ สัตว์ร้ายธรรมดา"
เฟิงซิวมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์ร้ายพอสมควร ที่จริงหลายคนก็จำได้ว่านี่คือหมาป่ากึ่งพันธุ์ที่พบเห็นได้ทั่วไปในเขตนอก หมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดาส่วนใหญ่ก็เป็นแค่สัตว์ร้ายธรรมดา มีเพียงบางตัวที่แข็งแกร่งพอจะเทียบชั้นกับสัตว์อสูรชั้นยอด
แต่หมาป่ากึ่งพันธุ์ประเภทนี้มีไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นสัตว์ร้ายธรรมดา เพียงแต่มีจำนวนมาก จึงค่อนข้างยากที่จะรับมือ
"ไล่พวกมันไป"
หัวหน้าหน่วยคุ้มกันคือพี่สาวเสวียน แม้หญิงสาวคนนี้จะดูอายุน้อย แต่มีประสบการณ์มากมาย และเคยเข้าเรียนที่สถาบันขั้วโลก พลังของเธอต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
เมื่อได้ยินคำสั่งของเธอ นักสู้หลายคนก็หยิบอาวุธร้อนออกมา อาวุธเหล่านี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าหมาป่ากึ่งพันธุ์ แต่เพื่อขู่และไล่พวกมันไป
เมื่อเสียงดังสนั่นดังขึ้น อานุภาพของอาวุธร้อนก็ไม่เลว หมาป่ากึ่งพันธุ์เริ่มแสดงอาการตื่นตระหนก หลายตัวถอยหลังอย่างห้ามไม่อยู่
"โฮ่ว..."
ทันใดนั้น เมื่อได้ยินเสียงหอนของหมาป่า พวกหมาป่ากึ่งพันธุ์ที่กำลังตื่นตระหนกก็กลับมามีระเบียบอีกครั้ง และจ้องมองขบวนรถอย่างดุร้าย
สีหน้าของพี่สาวเสวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาของเธอมองไปที่กลางฝูงหมาป่ากึ่งพันธุ์ มีหมาป่าตัวใหญ่ตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าหมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดาถึงสามเท่า
"จ้าวฝูง ในฝูงหมาป่ามีจ้าวฝูงด้วย นี่มันยุ่งแล้ว"
สีหน้าของพี่สาวเสวียนไม่ค่อยดี จ้าวฝูงหรือจ้าวหมาป่า เป็นผู้นำของฝูงหมาป่า แม้หมาป่ากึ่งพันธุ์จะเทียบเท่ากับสัตว์ร้ายธรรมดาและดูเหมือนไม่แข็งแกร่งเท่าไร แต่พลังของจ้าวฝูงนั้นน่ากลัวมาก เทียบเท่ากับจ้าวสัตว์ร้าย
และจ้าวสัตว์ร้ายแต่ละตัวนั้นเทียบเท่ากับนักรบอาชีพระดับสูงสุด ในการต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง นักรบอาชีพระดับเก้าทั่วไปไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมันเลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีหมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดาอีกมากมาย หากเกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่ขึ้น มันจะต้องเป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก แม้จะชนะก็คงเป็นชัยชนะที่แลกมาด้วยความสูญเสีย
พี่สาวเสวียนสูดหายใจลึก เธอตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เธอเชิญนักรบอาชีพระดับเก้าที่แข็งแกร่งที่สุดสามคนในขบวนมา และถามพวกเขาว่า: "ท่านทั้งสามล้วนเป็นนักรบอาชีพระดับเก้าที่มีประสบการณ์มากมาย ไม่ทราบว่าจะสามารถจัดการกับจ้าวฝูงได้หรือไม่?"
ทั้งสามคนครุ่นคิดสักครู่แล้วตอบว่า: "หากเป็นพวกเราสามคนต่อสู้กับจ้าวฝูงโดยตรง น่าจะไม่มีปัญหา แต่จ้าวฝูงมีหมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดามากมายคอยคุ้มกัน พวกเราก็ยากที่จะล้อมฆ่ามันได้"
"เรื่องนี้ง่าย พวกเราจะบุกโจมตีหมาป่ากึ่งพันธุ์พร้อมกัน ท่านทั้งสามเพียงแต่มุ่งสมาธิไปที่การจัดการกับจ้าวฝูงก็พอ"
"ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเราไม่มีปัญหา"
ทั้งสามคนแสดงความมั่นใจ แม้จ้าวฝูงจะเป็นจ้าวสัตว์ร้าย แต่พวกเขาสามคนร่วมมือกันก็เคยฆ่าจ้าวสัตว์ร้ายมาก่อน
พี่สาวเสวียนจัดการวางแผนทันที เธอระดมนักสู้ส่วนใหญ่มาจัดตั้งเป็นหน่วยโจมตี เพื่อคุ้มกันนักรบอาชีพระดับเก้าทั้งสามคนไปล้อมฆ่าจ้าวฝูง
ส่วนคนที่เหลือยังคงอยู่ที่เดิมเพื่อปกป้องขบวนรถ
"หลินเฟิง เฟิงซิว ขอให้ท่านทั้งสองอยู่ที่นี่คุ้มครองขบวนรถด้วย และช่วยดูแลเสี่ยวโม่ด้วย เธอแค่ปากไม่มีหูรูด แต่ไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อท่านทั้งสองหรอก"
เมื่อพี่สาวเสวียนพูดเช่นนี้ หลินเฟิงก็พยักหน้าและกล่าวว่า: "นี่เป็นหน้าที่ของพวกเรา"
เมื่อพวกเขารับภารกิจแล้ว พวกเขาจะต้องปกป้องคนในขบวนรถให้ปลอดภัย
"ฮึ"
เฟิงซิวไม่ค่อยเต็มใจที่จะปกป้องเสี่ยวโม่ เด็กคนนี้ปากร้ายเกินไป แต่เมื่อมีหลินเฟิงอยู่ เขาก็พูดอะไรไม่ได้ ส่วนเสี่ยวโม่ก็เบ้ปาก ดูเหมือนไม่อยากให้หลินเฟิงกับเฟิงซิวปกป้อง แต่ตอนนี้พี่สาวเสวียนไปจัดการล้อมสังหารสัตว์ร้ายแล้ว ก็คงดูแลเธอไม่ได้
หลินเฟิงไม่ได้สนใจเสี่ยวโม่ จริงๆ แล้วพวกเขาอยู่ด้านหลังฝูงชน ก่อนที่หมาป่ากึ่งพันธุ์จะบุกเข้ามา ก็ไม่น่าจะมีอันตรายอะไร
ตอนนี้ พี่สาวเสวียนเริ่มจัดการให้นักสู้โจมตีหมาป่ากึ่งพันธุ์แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่หลินเฟิงได้เห็นการต่อสู้ระหว่างนักสู้กับสัตว์ร้าย เห็นได้ชัดว่าพี่สาวเสวียนมีประสบการณ์ในการต่อสู้แบบนี้มามาก
เธอรวบรวมนักสู้มืออาชีพสามสิบคน อย่างน้อยก็เป็นระดับห้าหกขึ้นไป ส่วนใหญ่เป็นระดับเจ็ด และมีนักรบอาชีพระดับเก้าอยู่สามคน
และนักสู้เหล่านี้ต่างถือดาบเหล็กกล้าหรือดาบต่อสู้อนุภาค การใช้ดาบต่อสู้กับสัตว์ร้ายนั้นได้เปรียบจริงๆ พวกหมาป่ากึ่งพันธุ์ก็ได้รับคำสั่งจากจ้าวหมาป่า กระโจนเข้าใส่นักสู้อย่างบ้าคลั่ง
แต่หมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดาเหล่านี้ไม่สามารถทำอันตรายอะไรนักสู้มากมายขนาดนี้ได้ ดังนั้น นักสู้จึงบุกคืบหน้าได้อย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็เข้าใกล้ตำแหน่งของจ้าวหมาป่าแล้ว
"ฆ่า!"
นักรบอาชีพระดับเก้าสามคนแยกตัวออกจากกลุ่มทันที ร่างพวกเขาพลิ้วหายไป แล้วพุ่งเข้าหาจ้าวหมาป่าอย่างรวดเร็ว แม้จะมีหมาป่ากึ่งพันธุ์นับไม่ถ้วนพยายามปกป้องจ้าวหมาป่า แต่จะต้านทานนักรบอาชีพระดับเก้าสามคนได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีนักสู้คนอื่นๆ คอยกำจัดหมาป่ากึ่งพันธุ์รอบๆ จ้าวหมาป่าไม่หยุด
จ้าวหมาป่าไม่ได้หนี แต่กลับแหงนหน้าคำรามก้อง จากนั้นร่างกายก็ใหญ่ขึ้นอีกรอบ และต่อสู้กับนักรบอาชีพระดับเก้าทั้งสามคนอย่างสูสี
และยังไม่เสียเปรียบแต่อย่างใด
"เฮ้ ก็แค่นี้เอง"
เฟิงซิวไม่ได้ใส่ใจ นักรบอาชีพระดับเก้าทั้งสามคนนั้น แม้จะมีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย แต่พละกำลังกลับไม่เท่าไหร่ เฟิงซิวมั่นใจว่าเขาสามารถสู้กับพวกเขาสองต่อหนึ่งได้
เพราะเฟิงซิวเป็นนักเรียนอัจฉริยะของวิทยาลัยหมื่นประเทศ และวิทยาลัยหมื่นประเทศสามารถฝึกวิทยายุทธขั้นสูงต่างๆ ได้ นักสู้นอกวิทยาลัยไม่โชคดีขนาดนั้น
เสี่ยวโม่รู้สึกโกรธ เธอกำหมัดแน่นพูดว่า "ฮึ ถ้าเก่งก็ลงไปสู้สิ! พี่สาวเสวียนกับพวกเขาต้องฆ่าจ้าวหมาป่าและไล่หมาป่ากึ่งพันธุ์พวกนี้ไปได้แน่ ไม่เหมือนพวกคุณชายจากวิทยาลัยหมื่นประเทศที่รู้แต่กินเที่ยวเล่น คงไม่เคยเห็นสัตว์ร้ายดุร้ายขนาดนี้มาก่อนสินะ?"
สีหน้าเฟิงซิวเครียดขึ้นมา แม้เขาจะไม่อยากลดตัวไปเถียงกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่ตอนนี้ก็โกรธจนแทบระเบิด ในฐานะนักรบยอดเยี่ยมระดับเก้า นักเรียนอัจฉริยะของวิทยาลัยหมื่นประเทศ ไปที่ไหนก็ได้รับความเคารพ แต่กลับมาถูกเด็กน้อยในขบวนรถเล็กๆ แขวะเข้าให้
ทำให้เฟิงซิวโกรธจนแทบระเบิด
ดังนั้น เฟิงซิวจึงเยาะเย้ยว่า "ดี งั้นก็ดูสิว่าพี่สาวเสวียนของเธอจะสามารถไล่สัตว์ร้ายพวกนี้ไปได้หรือเปล่า?"
ทั้งสองคนดูเหมือนจะเดิมพันกัน หลินเฟิงไม่ได้สนใจ เพราะเขารู้สึกได้อย่างไวว่า ในฝูงหมาป่ามีการเปลี่ยนแปลงแปลกๆ บางอย่าง แถมยังมีกลิ่นอายอันตรายบางอย่างด้วย
"มีอะไรไม่ชอบมาพากล?"
หลินเฟิงเงยหน้าขึ้นทันที สายตาของเขาจริงจังอย่างยิ่ง
"ระวัง ยังมีจ้าวหมาป่าอีก!"
หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะตะโกนดังๆ


## บทที่ 32 หมัดเดียวสังหาร

"อะไรนะ ยังมีจ่าฝูงอีกตัวหรือ?"
ทุกคนต่างตกตะลึง ฝูงหมาป่าหนึ่งฝูงจะมีจ่าฝูงสองตัวได้อย่างไร?
"ฉึก"
จ่าฝูงที่หลินเฟิงสังเกตเห็นกระโดดพรวดขึ้นสูง ร่างกายของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียวก็มีขนาดใหญ่กว่าหมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดาถึงสี่ห้าเท่า
นี่ไม่ใช่หมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดาอีกต่อไป นี่คือจ่าฝูงอย่างชัดเจน!
แม้ว่าหลินเฟิงจะเตือนได้ทันเวลา แต่นักรบอาชีพระดับเก้าทั้งสามคนก็ยังตอบสนองช้าไปนิด อีกทั้งจ่าฝูงร่างยักษ์นี้ยังเจ้าเล่ห์มาก โจมตีครั้งเดียวก็รวดเร็วราวกับสายฟ้า
"โครม"
นักรบอาชีพระดับเก้าสองคนร่วมมือกันชกใส่จ่าฝูงที่บุกเข้ามา แต่พละกำลังของจ่าฝูงกลับแข็งแกร่งเกินคาด เพียงแรงกระแทกครั้งเดียว นักรบอาชีพระดับเก้าทั้งสองก็รู้สึกชาไปทั้งตัว จนต้องถอยหลังไปหลายก้าว แขนทั้งสองข้างอ่อนแรงไร้เรี่ยวแรง เพียงการปะทะครั้งเดียวพวกเขาก็พ่ายแพ้แล้ว
"ถอย!"
ทั้งสามคนไม่กล้าปะทะอีก นี่มันจ่าฝูงถึงสองตัวนะ พวกเขารีบถอนกำลังจากการล้อมโจมตีจ่าฝูงตัวแรก แล้วกลับไปรวมกลุ่มกับนักสู้คนอื่น
พี่สาวเสวียนนำทีมนักสู้มืออาชีพสามสิบคน ตอนนี้ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก นักสู้สามคน สองคนบาดเจ็บเล็กน้อย แต่กลับถูกจ่าฝูงสองตัวจ้องมองอย่างดุร้าย
"โฮ่ว..."
จ่าฝูงเงยหน้าหอนขึ้นฟ้า พร้อมกันนั้นหมาป่ากึ่งพันธุ์ทั้งหมดก็หอนขึ้นพร้อมกัน และค่อยๆ รุกคืบเข้าหานักสู้
นักสู้หลายคนเริ่มเครียด นี่เป็นสถานการณ์ที่อันตรายมาก จ่าฝูงยังไม่ตาย แต่พวกเขากลับถูกล้อมไว้
"ทำไมฝูงหมาป่าถึงมีจ่าฝูงสองตัว?"
"โดยเฉพาะจ่าฝูงตัวที่ใหญ่ที่สุดนั่น คงจะแข็งแกร่งเกินกว่าเจ้าสัตว์ร้ายทั่วไปแล้วล่ะ"
"แย่แล้วล่ะ"
แม้ว่านักสู้เหล่านี้จะมีประสบการณ์มากมาย แต่เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้
พี่สาวเสวียนสีหน้าเคร่งเครียด เธอพูดทีละคำว่า: "ไม่ได้มีจ่าฝูงสองตัวหรอก มีแค่ตัวเดียว คือตัวที่ใหญ่ที่สุดที่เพิ่งโจมตีนักรบอาชีพระดับเก้าทั้งสามคนนั่นแหละ มันถึงจะเป็นจ่าฝูงตัวจริง! ช่างเจ้าเล่ห์จริงๆ ใช้หมาป่ากึ่งพันธุ์ที่แข็งแกร่งไม่แพ้เจ้าสัตว์ร้ายมาดึงความสนใจพวกเรา แล้วค่อยหาโอกาสโจมตี นี่มันวางแผนจะจับพวกเราทั้งหมดชัดๆ จ่าฝูงตัวนี้ฉลาดมาก พวกเราอันตรายแล้ว"
พี่สาวเสวียนอดมองหลินเฟิงที่เตือนเมื่อครู่ไม่ได้ แต่หลินเฟิงก็แค่นักรบมืออาชีพเจ็ดดาว จะช่วยอะไรได้? ตอนนี้แม้แต่นักรบอาชีพระดับเก้าสามคนยังต้านไม่อยู่
โดยเฉพาะจ่าฝูงตัวจริงนั่น ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เจ้าสัตว์ร้ายธรรมดา แต่เป็นเจ้ามอนสเตอร์สุดขั้ว อย่าว่าแต่ตอนนี้นักรบอาชีพระดับเก้าสองคนบาดเจ็บเลย ต่อให้ทั้งสามคนไม่บาดเจ็บ เผชิญหน้ากับจ่าฝูงที่น่ากลัวตัวนี้ก็ไม่แน่ว่าจะได้เปรียบ
เมื่อฝูงหมาป่าค่อยๆ รุกคืบเข้ามา ทุกคนต่างกลั้นหายใจ คนที่ยังคงป้องกันอยู่ด้านหลังยิ่งใจเต้นตึกตัก
แม้แต่เสี่ยวโม่ก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ดีเลย
เฟิงซิวมองเสี่ยวโม่แวบหนึ่ง แล้วมองไปที่ฝูงหมาป่า โดยเฉพาะจ่าฝูงร่างใหญ่โตนั่น แล้วหัวเราะเบาๆ พูดว่า: "แค่จ่าฝูงเท่านั้นเอง จะต้องระวังขนาดนั้นเลยหรือ?"
เสี่ยวโม่อดพูดไม่ได้ว่า: "พวก...พวกนายช่างน่ารังเกียจจริงๆ ไม่เห็นหรือว่าพี่ซวนกำลังตกอยู่ในอันตราย พวกเขากำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ข้างหน้า แต่พวกนายกลับยืนพูดจาเย็นชาอยู่ข้างหลัง"
"นี่มันเย็นชาที่ไหนกัน? แค่จ่าฝูงตัวเดียวมันไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย"
"ถ้านายเก่งนัก นายก็ไปฆ่าจ่าฝูงสิ!"
"ทำไมฉันต้องไป? พี่เสวียนก็สั่งแล้วไม่ใช่หรือ พวกเราแค่ป้องกันด้านหลังก็พอ"
"นาย..."
เสี่ยวโม่โกรธจนหน้าแดง แต่พูดอะไรไม่ออก เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังจะร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า สุดท้ายเธอก็เป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น
"เฟิงซิว ป้องกันด้านหลังให้ดี"
"พี่เฟิง ไม่จำเป็นต้องรีบไปช่วยพวกเขาหรอก ดูท่าทางพวกเขายังทนได้อีกพักใหญ่"
"เมื่อพวกเรารับงานมาแล้ว ก็ต้องช่วยกัน"
เห็นเฟิงซิวกับหลินเฟิงดูสบายๆ เสี่ยวโม่ที่อยู่ข้างๆ อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ ไม่พูดอะไร
"คุณชายจากวิทยาลัยหมื่นประเทศสองคนนี่ จะขึ้นไปตายหรือไง?"
เสี่ยวโม่พึมพำเบาๆ เสียงเบามาก เฟิงซิวไม่ได้ยิน
หลินเฟิงได้ยิน แต่เขาไม่สนใจ
"ปัง"
หลินเฟิงเหยียบเท้าลงไป ราวกับพื้นดินทั้งหมดสั่นสะเทือน จากนั้นพื้นดินก็ปรากฏหลุมขนาดใหญ่ ส่วนเขาพุ่งทะยานเข้าไปในฝูงหมาป่าราวกับกระสุนปืน
"นั่นคือ?"
"ดูเหมือนจะเป็นนักเรียนสองคนจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ"
"คุณชายจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ? ล้วนแต่เป็นพวกลูกคุณหนูทั้งนั้น เขาจะขึ้นไปตายเปล่าหรือ?"
"แรงสั่นสะเทือนเมื่อครู่แรงมาก คงไม่ธรรมดาแน่ บางทีอาจจะได้กำลังเสริมจริงๆ"
เมื่อเห็นหลินเฟิงพุ่งเข้าไปในฝูงหมาป่าโดยไม่มีแม้แต่ดาบรบ หลายคนต่างประหลาดใจ แต่ในใจก็ดูถูก วิทยาลัยหมื่นประเทศมีอัจฉริยะจริง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่พวกลูกคุณหนู ที่อาศัยทรัพยากรสะสมจนเป็นนักสู้มืออาชีพ จะมีประโยชน์อะไร?
พี่สาวเสวียนและคนอื่นๆ แน่นอนว่าเห็นหลินเฟิง แต่ตอนนี้พวกเขาต่างก็ช่วยตัวเองแทบไม่ไหว จึงไม่สามารถปกป้องหลินเฟิงได้
"โครม"
หลินเฟิงกระโดดเข้าไปในฝูงหมาป่า เขาซัดหมัดออกไป พลังหมัดอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออก หมาป่ากึ่งพันธุ์รอบทิศทางแทบจะยังไม่ทันเข้าใกล้หลินเฟิง ก็ถูกหมัดของเขาสั่นจนตายไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หลินเฟิงยังค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวอย่างมั่นคงมุ่งหน้าไปที่จ่าฝูง หมาป่ากึ่งพันธุ์ตัวแล้วตัวเล่ากระโจนเข้ามา แต่ก็ไม่เป็นผล
หลินเฟิงราวกับเทพสงคราม ไร้คู่ต่อสู้ในฝูงหมาป่า
"นี่..."
"นักรบอาชีพระดับเก้า? คงจะเป็นนักรบอาชีพระดับสูงสุดแน่ๆ"
"เก่งจริงๆ เขาต้องเป็นอัจฉริยะของวิทยาลัยหมื่นประเทศแน่ๆ ขบวนพ่อค้าถึงได้เชิญอัจฉริยะระดับนี้มา รู้อย่างนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว"
"แม้ว่าวิทยาลัยหมื่นประเทศจะมีลูกคุณหนูมากมาย แต่อัจฉริยะที่แท้จริงก็น่าหวาดกลัวมาก พลังของคนผู้นี้เหนือกว่านักรบอาชีพระดับเก้าทั่วไปมาก พวกเรามีความหวังแล้ว"
เมื่อเห็นฤทธิ์เดชของหลินเฟิงเช่นนี้ ใครจะไม่รู้ว่าพลังของหลินเฟิงอยู่ในระดับเก้า?
เสี่ยวโม่ตอนนี้ก็อ้าปากค้าง ท่าทางไม่อยากเชื่อ ทำให้เฟิงซิวอารมณ์ดีมาก เขาหัวเราะดังๆ พูดว่า: "เด็กน้อย ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าพวกเราเก่งแค่ไหน?"
เสี่ยวโม่ทำปากเบ้พูดว่า: "จะเก่งก็เก่งแต่คนอื่น ไม่ใช่นาย แล้วจะเก่งแค่ไหนก็สู้หมาป่าจ่าฝูงตัวนั้นไม่ได้หรอก"
"พี่เฟิงเก่งแน่นอน ส่วนฉัน แม้จะไม่ได้เก่งมาก แต่ก็เก่งกว่าพวกไร้ค่าที่พวกเธอเชิญมาตั้งเยอะ จ่าฝูง? ฮึๆ พี่เฟิงฆ่าจ่าฝูงไม่ต้องใช้หมัดที่สองหรอก"
"โม้"
เสี่ยวโม่แน่นอนว่าไม่เชื่อ หมาป่าจ่าฝูงตัวนั้นดูจากรูปร่างก็รู้ว่าไม่ธรรมดา แม้แต่นักรบอาชีพระดับเก้าที่เก่งจริงๆ ก็ไม่กล้าพูดว่าจะเอาชนะจ่าฝูงได้ด้วยหมัดเดียว
แต่เสี่ยวโม่จะไปรู้อะไรเกี่ยวกับความน่าสะพรึงกลัวของนักเรียนร้อยอันดับแรกของวิทยาลัยหมื่นประเทศ?
ตอนนี้ หลินเฟิงได้ฆ่าทะลวงมาถึงหน้าจ่าฝูงแล้ว และยังเป็นสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองถึงสองตัว
"โฮ่วๆๆ"
จ่าฝูงดูเหมือนจะรู้สึกถึงภัยคุกคามจากหลินเฟิง ดังนั้น จึงส่งเสียงคำรามต่ำ สายตาจ้องมองหลินเฟิงแน่วแน่
"ฉัว"
จ่าฝูงเคลื่อนไหวแล้ว และเป็นสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองทั้งสองตัวที่กระโจนเข้าใส่หลินเฟิงพร้อมกัน
"ระวัง!"
พี่สาวเสวียนอดไม่ได้ที่จะตะโกนเตือน เธอถึงกับรู้สึกตำหนิในใจ แม้ว่าหลินเฟิงจะมีพลังแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ควรประมาท ควรจะมารวมกลุ่มกับพวกเขาก่อน แล้วค่อยร่วมกันสังหารจ่าฝูง
"ก้าววัวโต้ภูเขา!"
หลินเฟิงซัดหมัดออกไป ราวกับวัวป่าที่วิ่งอยู่ในทุ่งร้าง พร้อมด้วยพลังมหาศาลห้าตัน ครอบคลุมสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองทั้งสองตัวเอาไว้
"บึ้ม"
เพียงหมัดเดียว ร่างกายอันใหญ่โตของสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองทั้งสองตัวก็ถูกหมัดของหลินเฟิงซัดกระเด็น กระแทกลงพื้นอย่างหนัก จ่าฝูงส่งเสียงครวญครางสองสามครั้ง จากนั้นก็ไม่ขยับเขยื้อนอีก เห็นได้ชัดว่าตายแล้ว
หลินเฟิงเก็บหมัด ท่าทางสบายๆ ราวกับเรื่องธรรมดา
"ที่เหลือ ฝากพวกคุณด้วย"
พูดจบ หลินเฟิงก็กลับไปที่กลุ่มคนด้านหลัง


## บทที่ 33 ฐานภูเขามังกร

หมาป่ากึ่งพันธุ์เป็นสัตว์ร้ายที่อยู่รวมฝูง เมื่อพวกมันพบว่าจ่าฝูงตาย พวกมันก็จะรีบถอยไปอย่างรวดเร็ว
ฝูงหมาป่ากึ่งพันธุ์จำนวนมากถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวก็เหลือเพียงซากศพของหมาป่ากึ่งพันธุ์จำนวนมาก กลิ่นคาวเลือดยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ
หลายคนเมื่อมองไปที่หลินเฟิง สายตาก็เปลี่ยนเป็นทั้งตกตะลึงและเคารพยำเกรง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ในเขตนอก นักสู้ที่มีพลังแข็งแกร่งย่อมได้รับความเคารพ
ดวงตาของพี่สาวเสวียนวาบขึ้นด้วยประกายแปลกๆ เธอเคยเป็นนักเรียนของสถาบันขั้วโลก เธอรู้ดีว่าการที่หลินเฟิงใช้หมัดเดียวสังหารจ่าฝูงหมาป่านั้นหมายความว่าอะไร
พลังระดับนี้ ในวิทยาลัยหมื่นประเทศก็ถือว่าอยู่ในระดับแนวหน้าอย่างแท้จริง แม้กระทั่งมีความหวังที่จะทำลายล็อคพันธุกรรมและก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์
บางที การที่หลินเฟิงเดินทางมาเขตนอกครั้งนี้ อาจเป็นเพราะต้องการท้าทายล็อคพันธุกรรมผ่านการฝึกฝนเป็นชีวิตเป็นตาย แต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจคือ ทำไมหลินเฟิงถึงรับภารกิจที่ให้ค่าตอบแทนน้อยนิดเช่นนี้
ไม่ว่าหลินเฟิงจะมีเหตุผลอะไรในการเข้าร่วมทีม พี่สาวเสวียนก็จะแสดงความขอบคุณต่อเขา หากไม่มีหลินเฟิง ครั้งนี้พวกเขาคงลำบากแน่
ดังนั้น พี่สาวเสวียนจึงเดินเข้าไปหาหลินเฟิงโดยตรง เพื่อแสดงความขอบคุณ
"ขอบคุณที่ช่วยลงมือ"
"ผมรับภารกิจมาแล้วก็ต้องลงมือช่วย ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ"
ข้างๆ นั้น ใบหน้าของเสี่ยวโม่แดงก่ำ ดูไม่สบายใจ เธอเห็นชัดเจนว่าครั้งนี้หลินเฟิงช่วยชีวิตทุกคนจริงๆ
เฟิงซิวหัวเราะเยาะพลางกล่าวว่า "มีพี่เฟิงลงมือ ย่อมแก้ปัญหาได้ทุกอย่าง วางใจได้ เมื่อมีพี่เฟิงอยู่ ตราบใดที่ไม่เจอราชาสัตว์อสูร ก็แทบจะไม่มีปัญหาอะไร"
"ฮึ่ม โม้อีกแล้ว"
เสี่ยวโม่กับเฟิงซิวไม่ถูกกันเลย แม้เธอจะรู้ว่าพลังของหลินเฟิงต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ แต่ก็รู้สึกว่าเฟิงซิวกำลังพูดเกินจริงไปหน่อย
พลังของหมาป่ากึ่งพันธุ์ไม่ได้แข็งแกร่งนัก แม้แต่สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครอง ก็ยังมีระดับสูงต่ำ บางตัวที่ดุร้าย แม้แต่นักรบยอดเยี่ยมระดับเก้าสิบแปดคนก็ยังสู้ไม่ได้
ส่วนราชาสัตว์อสูรนั้น มันคือหายนะอย่างแท้จริง หากปรากฏตัวขึ้น ขบวนรถทั้งหมดก็ต้องพบจุดจบ
"โม้เหรอ? พี่เฟิงเป็นหนึ่งในร้อยอันดับแรกของห้องต่อสู้เสมือนจริงในวิทยาลัยหมื่นประเทศของพวกเรานะ!"
เฟิงซิวมีสีหน้าเคารพบูชา แม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้ให้หลินเฟิง และยังรู้สึกไม่ยอมรับอยู่บ้าง แต่หลังจากที่หลินเฟิงบุกเข้าไปติดร้อยอันดับแรกในห้องต่อสู้เสมือนจริง เขาก็ยอมรับอย่างสิ้นเชิง
มิฉะนั้น ครั้งนี้เขาก็คงไม่ยอมเต็มใจตามหลินเฟิงมาเขตนอกจริงๆ
"ห้องต่อสู้เสมือนจริง นั่นคืออะไรเหรอ?"
เสี่ยวโม่เอียงหัว สีหน้างุนงง ส่วนพี่สาวเสวียนที่อยู่ข้างๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในฐานะที่เคยเป็นนักเรียนสถาบันขั้วโลก เธอย่อมรู้ว่าห้องต่อสู้เสมือนจริงคืออะไร นี่เป็นสิ่งที่สถาบันวรยุทธ์ชั้นนำทั้งสามแห่งมี และเธอก็รู้ดีว่าการติดร้อยอันดับแรกนั้นหมายความว่าอะไร
"การที่ท่านทั้งสองรับภารกิจนี้ เป็นเกียรติของพวกเรา หากท่านทั้งสองสามารถคุ้มกันพวกเราไปถึงฐานภูเขามังกรได้อย่างปลอดภัย พวกเราจะเพิ่มแต้มคะแนนให้ท่านละสิบแต้ม"
สิบแต้มคะแนน นั่นก็คือสิบล้าน สองคนก็คือยี่สิบล้าน นี่ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย โดยเฉพาะสำหรับบริษัทการค้าขนาดเล็ก การเดินทางไปเขตนอกครั้งนี้ อย่างมากก็ทำกำไรได้แค่หนึ่งถึงสองร้อยล้าน และยังต้องหักค่าจ้างนักสู้มืออาชีพที่เชิญมาอีก จริงๆ แล้วก็เหลือไม่มากนัก
"พี่สาวเสวียน"
เสี่ยวโม่ดูกระวนกระวายใจ แต่พี่สาวเสวียนโบกมือห้าม ไม่ให้เสี่ยวโม่พูด
หลินเฟิงมองพี่สาวเสวียนแวบหนึ่ง เขาไม่ได้จะปฏิเสธจริงๆ จึงพยักหน้าพลางกล่าวว่า "ตกลง"
"ฮิๆ เด็กน้อย แม้จะเพิ่มให้ยี่สิบล้าน พวกเธอก็ยังได้กำไรนะ"
เฟิงซิวพูดพลางหัวเราะ
ด้วยการรับประกันของหลินเฟิง พี่สาวเสวียนรู้สึกโล่งอกขึ้นมาบ้าง แม้จะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น 20 ล้าน แต่ก็คุ้มค่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาได้เผชิญหน้ากับฝูงสัตว์ร้ายมาแล้ว การมีหลินเฟิงซึ่งเป็นนักเรียนระดับท็อป 100 ของสถาบันว่านกั๋วอยู่ด้วย ก็เป็นการรับประกันความปลอดภัยที่ดี
การเดินทางหลังจากนั้นราบรื่นขึ้นมาก แม้ขบวนรถจะเจอสัตว์ร้ายบ้างเป็นครั้งคราว แต่เพียงแค่นักสู้มืออาชีพคนอื่นๆ ในขบวนก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย โดยไม่จำเป็นต้องให้หลินเฟิงลงมือ
ในที่สุด หลังจากผ่านไปสิบวัน ขบวนรถก็มาถึงฐานภูเขามังกร
ฐานภูเขามังกรมีขนาดใหญ่มาก และยังคึกคักมาก มันเป็นหนึ่งในฐานที่มีอยู่มากมายในเขตนอก และยังเป็นฐานที่ค่อนข้างปลอดภัยอีกด้วย
ด้วยเหตุนี้ การค้าจึงค่อนข้างรุ่งเรือง
นักรบอิสระหรือนักรบผจญภัย ต่างก็มาที่เขตนอกเพื่อแสวงโชค และฐานก็เป็นสถานที่พักผ่อนและเติมเสบียงของพวกเขา
เมื่อหลินเฟิงและคนอื่นๆ เดินเข้าไปในฐานภูเขามังกร ก็เห็นภาพเช่นนี้ ทุกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย บางครั้งมีคนแบกสัตว์ร้ายขนาดเท่าภูเขาลูกเล็กๆ มาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
ในตอนนี้หลายคนต่างอิจฉา พวกนี้ล้วนเป็นนักรบอิสระ สามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองได้ตัวหนึ่ง พอขายต่อก็ได้เงินอย่างน้อยสิบล้าน หรือบางทีอาจจะมากกว่านั้น
ดังนั้น นักสู้มืออาชีพ โดยเฉพาะนักสู้ที่ผจญภัยในเขตนอก ส่วนใหญ่จึงค่อนข้างร่ำรวย พวกเขาสามารถหาเงินได้มากมายเพียงแค่ล่าสัตว์ร้าย
และเงินก็สามารถนำมาซึ่งทรัพยากร เพิ่มพูนความแข็งแกร่งของพวกเขา เกิดเป็นวงจรที่ดี
แต่นักสู้ระดับสูงที่สามารถล่าสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองได้โดยลำพังนั้นมีน้อยมาก และในเขตนอกก็มักจะเจอกับอันตราย บางทีพรุ่งนี้อาจจะถูกสัตว์ร้ายกินเข้าไปก็ได้
หลังจากคุ้มกันขบวนการค้ามาถึงจุดหมายแล้ว พี่สาวเสวียนก็เริ่มจ่ายค่าตอบแทน
นักสู้บางคนจะคุ้มกันขบวนการค้ากลับไปยังเมืองสามเหลี่ยมปากแม่น้ำ ในขณะที่บางคนจะอยู่ที่ฐานภูเขามังกรเพื่อล่าสัตว์ร้ายหาเงิน
หลินเฟิงและเฟิงซิวต่างก็ได้รับค่าตอบแทน นอกจากแต้มคะแนน 3 คะแนนแล้ว ยังได้เงินอีก 10 ล้าน ซึ่งเท่ากับ 10 แต้มคะแนน การเดินทางครั้งนี้หลินเฟิงได้แต้มคะแนน 13 คะแนน
จริงๆ แล้วนี่ก็ถือว่าดีมากแล้ว เทียบเท่ากับการล่าสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองหนึ่งตัว
และนั่นยังไม่หมด เพราะหลินเฟิงได้ฆ่าหมาป่าสองตัว ทั้งคู่เป็นสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครอง ขบวนสินค้าได้ขนซากมาที่ฐานด้วย ขายได้ทั้งหมด 23 ล้าน หลินเฟิงได้ 60% ที่เหลือ 40% ให้กับขบวนรถ
ดังนั้น นี่จึงเป็นเงินอีกประมาณ 13.8 ล้าน พี่สาวเสวียนเพิ่มให้อีก 200,000 ให้เป็นตัวเลขกลมๆ รวมทั้งหมด 14 ล้าน ซึ่งเท่ากับประมาณ 14 แต้มคะแนน
นั่นหมายความว่า หลินเฟิงได้รับ 27 แต้มคะแนนจากการคุ้มกันเพียงครั้งเดียว ซึ่งใกล้เคียงกับ 30 ล้านแล้ว
นักสู้คนอื่นๆ ในขบวนต่างก็อิจฉา พวกเขาหนึ่งเที่ยวได้แค่ไม่กี่ล้านก็ถือว่าสุดแล้ว และยังต้องเสี่ยงชีวิตอีกด้วย
อย่างไรก็ตาม แม้พวกเขาจะอิจฉาหลินเฟิง แต่ก็รู้ว่านักสู้ระดับสูงแบบหลินเฟิงสามารถหาเงินได้เร็วในเขตนอก นักสู้ระดับสูงคนไหนในเขตนอกบ้างที่ไม่ร่ำรวย?
ได้รับ 27 แต้มคะแนน หลินเฟิงก็พอใจมาก
"เอาล่ะ พวกเราต้องไปรายงานตัวที่ที่พักของวิทยาลัยหมื่นประเทศแล้ว หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีก"
พี่สาวเสวียนยิ้มพลางพูดว่า "นักสู้ระดับสูงแบบคุณฉันจ้างไม่ไหวหรอก แล้วเจอกันใหม่นะ"
หลังจากบอกลาพี่สาวเสวียน หลินเฟิงก็ไปที่ที่พักของวิทยาลัยหมื่นประเทศพร้อมกับเฟิงซิว
มองดูเงาร่างของทั้งสองที่เดินจากไป เสี่ยวโม่บ่นพึมพำว่า "พี่เสวียน ถ้าพี่ไม่ได้เจอเรื่องนั้น ถ้าพี่ยังอยู่ที่สถาบันขั้วโลก พี่ก็ต้องไม่แพ้คนนั้นแน่ๆ"
พี่สาวเสวียนส่ายหน้า ถอนหายใจยาวพลางพูดว่า "เสี่ยวโม่ เธอไม่เข้าใจหรอก ถึงฉันจะยังอยู่ที่สถาบันขั้วโลก ก็ยังห่างไกลจากหลินเฟิงมาก ถ้าเขาไม่ตาย บางทีในอีกไม่กี่ปี ฐานภูเขามังกรอาจจะมีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์เพิ่มขึ้นอีกคนก็ได้"
"พี่ซวน พี่เชื่อว่าเขาจะสามารถทำลายล็อคพันธุกรรมได้เหรอ?"
เสี่ยวโม่เบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อ


## บทที่ 34 ฐานที่มั่น

วิทยาลัยหมื่นประเทศมีที่พักขนาดใหญ่และหาง่าย หลินเฟิงและเฟิงซิวก็พบที่พักได้อย่างรวดเร็ว
ภายในที่พักมีผู้คนเดินไปมา ดูค่อนข้างคึกคัก แต่ส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่ นักเรียนของวิทยาลัยหมื่นประเทศกลับมีน้อย
เมื่อหลินเฟิงและเฟิงซิวกำลังจะเข้าไปในที่พัก มีคนมาขวางทั้งสองคนไว้
"ที่นี่เป็นที่พักของวิทยาลัยหมื่นประเทศ บุคคลภายนอกห้ามเข้า"
"พวกเราเป็นนักเรียนของวิทยาลัยหมื่นประเทศ ได้รับอนุญาตให้มาที่เขตนอก"
"อ้อ มีคนขออนุญาตมาเขตนอกอีกแล้วหรือ? ขอดูบัตรประจำตัวของพวกคุณหน่อย"
คนที่ขวางหลินเฟิงและเฟิงซิวเป็นหญิงสาวร่างสูง หลังจากดูบัตรประจำตัวของทั้งสองแล้ว ก็พาทั้งสองเข้าไปในที่พัก
เฟิงซิวอดถามไม่ได้ว่า: "ทำไมผมถึงไม่เห็นนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศมากนัก? ผมจำได้ว่านักเรียนรุ่นพี่ที่ขออนุญาตมาเขตนอกก็มีเป็นร้อยคนแล้วนะ"
หญิงสาวมองหลินเฟิงและเฟิงซิวแวบหนึ่ง ส่ายหน้าพลางกล่าวว่า: "พวกคุณมาไม่ถูกเวลาเลย การขออนุญาตมาเขตนอกตอนนี้อันตรายมาก ที่ไม่เห็นนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศมากนัก เพราะพวกเขาไปร่วมสงครามกันหมดแล้ว"
"สงคราม? สงครามในเขตนอก?"
สีหน้าของเฟิงซิวเปลี่ยนไป ราวกับนึกอะไรบางอย่างได้
"ถูกต้อง เมื่อเร็วๆ นี้ฐานภูเขามังกรกำลังทำสงครามใหญ่กับสัตว์ร้าย และเป็นการตัดสินด้วย! ถ้าสำเร็จ ฐานภูเขามังกรจะสามารถขยับไปข้างหน้าได้เป็นระยะทางพันกิโลเมตร รวมถึงเหมืองแร่สามแห่ง ที่ราบสองแห่ง และป่าหนึ่งแห่ง ก็จะกลายเป็นดินแดนของมนุษย์เรา"
พูดถึงตรงนี้ ใบหน้าของหญิงสาวยังมีรอยยิ้มจางๆ
"พี่เฟิง ดูเหมือนเรามาไม่ถูกเวลาจริงๆ..."
เฟิงซิวพูดพลางยิ้มขื่น กลัวว่าหลินเฟิงจะไม่เข้าใจ เขาจึงอธิบายอย่างละเอียดอีกครั้ง
ดินแดนของมนุษย์จริงๆ แล้วครอบครองเพียงหนึ่งส่วนสิบของโลกทั้งหมด ที่เหลืออีกเก้าส่วนสิบถูกสัตว์ร้ายยึดครองเป็นเขตนอก และในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา เมื่อมนุษย์มีผู้แข็งแกร่งออกมามากมาย มนุษย์ก็เริ่มขยายดินแดนของตน
ฐานทัพหน้าแต่ละแห่ง จริงๆ แล้วก็เหมือนกับหัวสะพานที่ค่อยๆ รุกคืบ กลืนกินดินแดนในเขตนอก เพื่อแย่งชิงพื้นที่ในการอยู่รอดของมนุษย์
แม้ว่าโดยรวมแล้ว ดูเหมือนสัตว์ร้ายจะแข็งแกร่งมาก ครอบครองพื้นที่เก้าส่วน มีจำนวนมากกว่ามนุษย์มากมาย แต่สัตว์ร้ายไม่มีผู้ปกครองที่แข็งแกร่ง ส่วนใหญ่แยกกันเป็นเผ่าพันธุ์
ดังนั้น นักสู้มนุษย์จึงสามารถเอาชนะทีละส่วน รวมพลังโจมตีเผ่าพันธุ์สัตว์ร้ายทีละเผ่า แล้วได้รับทรัพยากรและที่ดินมากมาย
ที่ฐานภูเขามังกรเรียกว่าภูเขามังกร ก็เพราะว่าพื้นที่รอบๆ หนึ่งพันกิโลเมตร มองจากบนฟ้าแล้วเหมือนมังกรยักษ์ตัวหนึ่ง จุดประสงค์ของการมีอยู่ของฐานภูเขามังกรก็เพื่อยึดครองดินแดนนี้
ดูเหมือนตอนนี้ฐานภูเขามังกรได้เริ่มการตัดสินกับสัตว์ร้ายแล้ว เมื่อมีการตัดสิน ดูเหมือนจะได้ผลประโยชน์มากที่สุด แต่จริงๆ แล้ว การตัดสินต้องมีนักสู้ตายมากมาย แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมแล้ว ก็อาจจะล้มตายได้
สถานะทางสังคมของนักสู้สูงมาก นั่นก็เพราะการต่อสู้นองเลือดครั้งแล้วครั้งเล่าในเขตนอกจนได้มา
หญิงสาวพาทั้งสองคนลงทะเบียน จากนั้นถามว่า: "พวกคุณสองคนอยากเป็นนักรบอิสระหรือนักรบล่าสัตว์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศ?"
"สองอย่างนี้มีความแตกต่างอะไรหรือ?"
"แน่นอนว่ามีความแตกต่าง นักรบล่าสัตว์สามารถได้รับวงเงินเครดิตจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ โดยทั่วไปคือวงเงินเครดิตหนึ่งร้อยคะแนน และของในวิทยาลัยยังซื้อได้ลด 20% อีกด้วย นอกจากนี้ถ้าสมาชิกล่าสัตว์มีคะแนนความสามารถ เมื่อคะแนนความสามารถถึงระดับหนึ่ง การซื้อของภายในวิทยาลัยยังสามารถได้ส่วนลดเพิ่มเติมอีก แต่มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ทรัพยากรที่นักเรียนได้จากการล่าสัตว์ จะต้องส่งมอบ 30%"
"ส่วนนักรบอิสระ ก็ไม่ได้อิสระอย่างสมบูรณ์ ยังต้องฟังคำสั่งจากสถาบัน แต่ไม่มีวงเงินเครดิต ไม่ได้รับส่วนลดเมื่อซื้อของภายใน และต้องส่งทรัพยากรที่ได้จากการล่าสัตว์ให้สถาบันเพียง 20 เปอร์เซ็นต์"
หลินเฟิงและเฟิงซิวมองหน้ากัน แม้ว่าอัตราการส่งมอบจะต่างกันเพียง 10 เปอร์เซ็นต์ แต่เมื่อพิจารณาส่วนลดในการซื้อของภายใน และสิทธิประโยชน์ที่จะได้รับในอนาคต
อีกทั้งนักรบล่าสัตว์ยังได้รับการดูแลจากวิทยาลัยหมื่นประเทศมากกว่า
"พวกเราจะเป็นนักรบล่าสัตว์"
หลินเฟิงตัดสินใจ
"เลือกได้ฉลาด จริงๆ แล้วนักเรียนวิทยาลัยหมื่นประเทศที่มาถึงเขตนอก เกือบ 90 เปอร์เซ็นต์เลือกที่จะเป็นนักรบล่าสัตว์"
หญิงสาวยิ้มและรีบออกบัตรประจำตัวนักรบล่าสัตว์ให้ทั้งสองคน
"เรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่นี้ไปพวกคุณทั้งสองคือนักรบล่าสัตว์ของวิทยาลัยหมื่นประเทศประจำฐานภูเขามังกร พวกคุณต้องพกบัตรประจำตัวติดตัวไว้ตลอด นี่คือหลักฐานในการทำภารกิจและกำจัดสัตว์อสูรในฐานภูเขามังกร ด้วยบัตรนี้ ไม่ว่าคุณจะฆ่าสัตว์อสูรกี่ตัว ก็จะถูกบันทึกไว้ทั้งหมด และจะถูกแปลงเป็นแต้มคะแนนและค่าความดี"
จากนั้น หญิงสาวพาหลินเฟิงและเฟิงซิวมาที่แผนที่แผ่นหนึ่ง เธอชี้ไปที่แผนที่และพูดว่า: "นี่คือแผนที่รัศมี 1,000 กิโลเมตรของภูเขามังกรทั้งหมด เฉพาะสัตว์อสูรที่ถูกฆ่าในพื้นที่นี้เท่านั้นที่จะถูกแปลงเป็นแต้มคะแนน มิฉะนั้น คุณจะต้องลากซากสัตว์อสูรไปขายให้พ่อค้าเท่านั้น"
"ในพื้นที่นี้ สัตว์อสูรธรรมดาหนึ่งตัวจะได้เพียง 0.1 แต้มคะแนน นั่นหมายความว่า คุณต้องฆ่าสัตว์อสูรธรรมดาสิบตัวถึงจะได้หนึ่งแต้มคะแนน"
"การฆ่าสัตว์อสูรชั้นยอดหนึ่งตัวจะได้หนึ่งแต้มคะแนน ส่วนสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครอง หนึ่งตัวจะได้สิบแต้มคะแนน!"
หลินเฟิงขมวดคิ้วและถามเบาๆ: "แล้วราชาสัตว์อสูรล่ะ?"
"ราชาสัตว์อสูร?"
หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยและพูดต่อ: "แม้ว่าในพื้นที่นี้จะมีราชาสัตว์อสูร แต่มีจำนวนน้อยมาก และราชาสัตว์อสูรในระดับนักสู้มืออาชีพนั้นแทบจะไร้เทียมทาน ถ้าคุณโชคร้ายเจอราชาสัตว์อสูร ฉันมีคำแนะนำเดียว นั่นคือหนี ยิ่งหนีไกลยิ่งดี!"
"แล้วการฆ่าราชาสัตว์อสูรไม่ได้แต้มคะแนนเลยหรือ?"
หลินเฟิงยังคงถามไม่เลิก
"แน่นอนว่าได้แต้มคะแนน ถ้าสามารถฆ่าราชาสัตว์อสูรได้หนึ่งตัว จะได้ร้อยแต้มคะแนน!"
หญิงสาวรู้สึกว่าหลินเฟิงค่อนข้างทะเยอทะยาน แต่เมื่อคิดว่านักเรียนที่สามารถขอมาเขตนอกได้ล้วนเป็นคนเก่งของวิทยาลัยหมื่นประเทศ การมีความมั่นใจก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เมื่อพวกเขาได้ฝึกฝนในเขตนอกสักระยะ ก็จะรู้ว่าสัตว์อสูรเหล่านั้นน่ากลัวแค่ไหน อย่าว่าแต่นักล่าสัตว์อสูรเลย แม้แต่สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองก็ทำให้นักเรียนอัจฉริยะของวิทยาลัยหมื่นประเทศปวดหัวได้
"อ้อใช่ ตอนนี้พวกเราไปแนวหน้าได้หรือยัง?"
"แนวหน้า? ฉันไม่แนะนำให้พวกคุณไป พวกคุณสามารถกวาดล้างสัตว์อสูรในบริเวณไม่ไกลจากฐานได้ แน่นอนว่ายังมีสัตว์อสูรที่หลงเหลืออยู่อีกมาก การฆ่าพวกมันก็ได้แต้มคะแนนเหมือนกัน"
"เข้าใจแล้ว"
"อ้อใช่ ในบัตรประจำตัวของพวกคุณมีเครื่องติดต่อ ถ้าเจอเหตุฉุกเฉินสามารถขอความช่วยเหลือได้ และถ้าได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือ ก็ควรไปช่วยด้วย และที่สำคัญที่สุด ในช่วงสงคราม ผู้บัญชาการฐานภูเขามังกรสามารถเกณฑ์พวกคุณได้ ตอนนี้แนวหน้ากำลังทำสงครามอยู่ ยังไม่มีการเกณฑ์ครั้งที่สอง เมื่อพวกคุณได้รับข้อความเกณฑ์ ต้องรีบไปยังจุดนัดพบทันที มิฉะนั้นจะได้รับการลงโทษอย่างหนัก!"
หลินเฟิงและเฟิงซิวพยักหน้า แม้ว่าหญิงสาวจะพูดมากไปหน่อย แต่ก็ทำให้ทั้งสองเข้าใจสถานการณ์ของฐานภูเขามังกร ทั้งสองกลับไปที่หอพักที่ฐานจัดให้ เพื่อวางแผนให้ดีก่อน


## บทที่ 35 สัตว์งวงช้าง

หลินเฟิงและเฟิงซิวเพิ่งมาถึงฐานภูเขามังกร พวกเขาไม่รู้สถานการณ์อะไรเลย จึงไม่อาจฟังคำพูดของหญิงสาวเพียงครั้งเดียวแล้วรีบร้อนออกไปต่อสู้กับสัตว์ร้าย
นั่นเป็นการกระทำที่โง่เขลา
ทั้งสองอยู่ในหอพัก และเข้าเน็ตเพื่อศึกษาสถานการณ์ภายในฐานภูเขามังกร
เมื่อมาถึงฐานภูเขามังกร ทั้งสองเข้าเว็บไซต์ของภูเขามังกร หลังจากป้อนบัตรประจำตัวแล้ว พวกเขาก็เข้าสู่เว็บไซต์ได้อย่างราบรื่น
ในเว็บไซต์ สิ่งแรกที่ทั้งสองเห็นคือกระดานจัดอันดับที่โดดเด่น นั่นคือกระดานจัดอันดับค่าความดี
กระดานจัดอันดับค่าความดีในระดับหนึ่งก็เหมือนกับกระดานจัดอันดับแต้มคะแนน การฆ่าสัตว์ร้ายธรรมดาหนึ่งตัวจะได้ค่าความดี 0.1 สัตว์อสูรชั้นยอดหนึ่งตัวจะได้ 1 ค่าความดี ส่วนจ้าวสัตว์ร้ายจะได้ 10 ค่าความดี
แทบจะเหมือนกับการได้แต้มคะแนน แต่ก็มีความแตกต่างบางอย่าง นั่นคือถ้ามีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมแล้วต้องการฆ่านักล่าสัตว์อสูรหรือราชาสัตว์อสูรหลายตัว บางครั้งอาจจะเกณฑ์คนไปล้อมโจมตี
ผู้ช่วยก็จะได้รับค่าความดีบางส่วนด้วย
ส่วนประโยชน์ของค่าความดีก็ง่ายๆ เมื่อซื้อทรัพยากรต่างๆ ภายในวิทยาลัยหมื่นประเทศจะได้ส่วนลด และผู้ที่มีค่าความดีสูงยังได้รับสิทธิพิเศษต่างๆ ในฐานภูเขามังกรด้วย
โดยสรุป ค่าความดีเป็นสิ่งที่ดี
และต้องมีค่าความดีถึงหนึ่งหมื่นจึงจะมีสิทธิ์ได้รับส่วนลด โดยส่วนลดจะเป็น 20%
ถ้าค่าความดีถึงหนึ่งแสน ส่วนลดจะเป็น 40%
ถ้าค่าความดีถึงหนึ่งล้าน ส่วนลดจะลดลงเหลือ 80% ทันที!
แต่การที่จะมีค่าความดีถึงหนึ่งล้านนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ เพราะค่าความดีนี้ใช้กับนักสู้มืออาชีพเท่านั้น เมื่อทำลายล็อคพันธุกรรมกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์แล้ว ก็จะมีกฎเกณฑ์อื่น
ต่ำกว่าผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ การจะได้ค่าความดีหนึ่งล้านต้องเป็นคนบ้าฆ่าที่น่ากลัวขนาดไหน? คงต้องฆ่าสัตว์ร้ายในพื้นที่หลงซานทั้งหมดจึงจะพอ
หลินเฟิงมองดู ตอนนี้อันดับหนึ่งของค่าความดีมีเพียง 130,000 ค่าความดีเท่านั้น และมีเพียงสามคนที่มีค่าความดีเกินหนึ่งแสน ที่เหลือทั้งหมดต่ำกว่าหนึ่งแสน
เฟิงซิวตกตะลึงจนพูดไม่ออก พึมพำเบาๆ ว่า: "80% นะ นั่นคือ 80% เลยนะ!"
หลินเฟิงมองเขาด้วยสายตาดูแคลนพลางพูดว่า: "ดูให้ดีว่าต้องใช้ค่าความดีเท่าไหร่ หนึ่งล้านค่าความดี คุณต้องฆ่าสัตว์ร้ายในฐานภูเขามังกรทั้งหมดถึงจะพอ อย่าว่าแต่หนึ่งล้านค่าความดีเลย แค่หนึ่งหมื่นค่าความดีก็ยากแล้ว"
จริงๆ แล้ว หนึ่งหมื่นค่าความดี นั่นหมายถึงต้องฆ่าสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองถึงพันตัว แค่คิดก็เป็นภารกิจที่ยากจะสำเร็จ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหนึ่งแสนค่าความดี
แน่นอน ในฐานภูเขามังกรมีสัตว์ร้ายจำนวนมาก และยังมีสัตว์ร้ายไหลเข้ามาจากภายนอกอย่างไม่หยุดยั้ง แทบจะฆ่าไม่หมด ดังนั้น ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีสัตว์ร้ายให้ฆ่า
"พี่เฟิง พวกเราเริ่มกวาดล้างกันเถอะ ผมทนรอไม่ไหวแล้ว"
แต่เดิมเฟิงซิวกลัวที่จะมาเขตนอก แต่เมื่อเห็นรางวัลในเขตนอกมากมายขนาดนี้ เขาก็รู้สึกสนใจ ด้วยรางวัลมากมายเช่นนี้ ภายใต้การสะสมทรัพยากร เขาเชื่อว่าตราบใดที่เขาไม่ตาย พละกำลังของเขาจะต้องก้าวกระโดดแน่นอน
นี่ก็คือเหตุผลที่มีอัจฉริยะมากมายเต็มใจมาเขตนอก
หลินเฟิงมาเขตนอกด้วยจุดประสงค์เดียว นั่นคือการทำลายล็อคพันธุกรรม แต่เขาได้รวบรวมข้อมูลมากมายทางอินเทอร์เน็ต เกี่ยวกับข้อมูลการทำลายล็อคพันธุกรรม
เขาเคยใช้แต้มคะแนนไปฟังการบรรยายของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่มีวิธีตายตัวในการทำลายล็อคพันธุกรรม การทำลายล็อคพันธุกรรมขึ้นอยู่กับแต่ละคน ไม่ใช่ว่าฝึกฝีมือการต่อสู้อะไร หรือมีทรัพยากรมากแค่ไหนก็จะสามารถทำลายล็อคพันธุกรรมได้
มิฉะนั้น มนุษย์คงมีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์เดินกันเต็มไปหมดแล้ว ไม่เหมือนตอนนี้ที่ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์มีจำนวนค่อนข้างน้อย
แต่มีความเข้าใจร่วมกันอย่างหนึ่ง นั่นคือการทำลายล็อคพันธุกรรมต้องอยู่ภายใต้แรงกดดันระหว่างความเป็นความตาย มีแรงกดดันมหาศาล จึงจะมีโอกาสทำลายล็อคพันธุกรรม และก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์
"ดี พวกเราไปกวาดล้างกันเดี๋ยวนี้"
หลินเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นก็ออกจากฐานภูเขามังกรทันที เดินไปยังด้านนอกฐาน
นอกฐานคือที่รกร้าง ไม่มีป่าไม้หนาทึบ ไม่มีทุ่งหญ้าเขียวขจี มีเพียงก้อนหินแตกกระจาย ดูรกร้างอย่างยิ่ง
บนพื้นยังเห็นร่องลึกเป็นหลุมบ่อ ดูก็รู้ว่าผ่านการต่อสู้อย่างดุเดือดมาแล้ว
ในระยะที่ใกล้กับฐานทัพ แทบจะไม่มีสัตว์ร้ายอยู่เลย พื้นที่นี้ถูกนักสู้กวาดล้างมาหลายรอบแล้ว ต้องเดินทางไปข้างหน้าต่อไปจนถึงใกล้แนวหน้า จึงจะมีโอกาสเจอสัตว์ร้าย
ทั้งสองวิ่งไปอย่างรวดเร็วเป็นเวลาสองชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็เห็นสัตว์งวงช้างกว่าสิบตัวอยู่ข้างหน้า
สัตว์งวงช้างเป็นหนึ่งในสัตว์ร้ายที่มีจำนวนมากที่สุดในฐานภูเขามังกร มันแข็งแกร่งกว่าหมาป่ากึ่งพันธุ์ โดยทั่วไปแล้วในการต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง หมาป่ากึ่งพันธุ์ธรรมดาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์งวงช้างธรรมดา
สัตว์งวงช้างมีร่างกายใหญ่โต จุดเด่นที่สุดคือการป้องกันที่แข็งแกร่ง หนังหนาเนื้อแน่น แต่มีพละกำลังมหาศาล เพียงแต่การเคลื่อนไหวค่อนข้างช้าและไม่คล่องแคล่ว
โดยทั่วไปต้องใช้นักสู้อาชีพระดับห้าขึ้นไปถึงจะสามารถรับมือกับสัตว์งวงช้างได้หนึ่งต่อหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นสัตว์งวงช้างมีจำนวนมาก จึงยากที่จะรับมือจริงๆ
แค่สัตว์งวงช้างสิบกว่าตัวนี้ แม้แต่นักสู้ระดับเก้าทั่วไปเจอเข้าก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป หากไม่ระวังอาจพลาดท่าถูกสัตว์งวงช้างฆ่าตายได้
แต่หลินเฟิงกับเฟิงซิวนั้นต่างออกไป ทั้งสองเป็นนักรบอาชีพระดับเก้าที่แข็งแกร่งที่สุด โดยเฉพาะหลินเฟิง ไม่สามารถมองเขาเหมือนนักรบอาชีพระดับเก้าชั้นยอดทั่วไปได้
"ดีมาก พี่เฟิง ลงมือกันเถอะ ดูซิว่าใครจะฆ่าได้มากกว่ากัน?"
เฟิงซิวดูตื่นเต้นและกระตือรือร้น แม้ว่าพละกำลังจะสู้หลินเฟิงไม่ได้ แต่ในบางด้านเขาก็อยากประลองกับหลินเฟิงดูบ้าง
"ได้ ลงมือ!"
หลินเฟิงพูดจบก็พุ่งตัวเข้าหาสัตว์งวงช้างราวกับสายฟ้า
เฟิงซิวก็ไม่ยอมน้อยหน้า ทั้งสองคนพุ่งเข้าไปในฝูงสัตว์งวงช้างคนละทิศทาง พวกสัตว์งวงช้างก็มีนิสัยดุร้าย เมื่อเห็นคนตัวเล็กๆ สองคนกล้าบุกเข้ามา พวกมันก็คำรามด้วยความโกรธและฟาดงวงลงมาอย่างแรง
"ฉัวะ"
แม้งวงของสัตว์งวงช้างจะมีพลังมหาศาล แต่หลินเฟิงก็ยื่นมือคว้างวงของมันไว้ได้โดยตรง
"เฮ้!"
หลินเฟิงออกแรงสะบัด สัตว์งวงช้างร่างยักษ์ถูกเขาจับงวงและฟาดลงพื้นอย่างแรง จากนั้นเขาก็ชักดาบต่อสู้อนุภาคออกมา
"วู้ด"
ฟันเพียงครั้งเดียว หัวของสัตว์งวงช้างก็แยกเป็นสองซีก
"มีดฟ้าผ่าคันศร!"
ในการสังหาร ดาบย่อมเหนือกว่ากำปั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีดฟ้าผ่าคันศรที่หลินเฟิงใช้นั้นโดดเด่นด้านความเร็ว แม้ว่าเขาเพิ่งจะเริ่มต้นฝึกมีดฟ้าผ่าคันศร ยังไม่ถึงขั้นเชี่ยวชาญ แต่ด้วยพละกำลังอันทรงพลังของหลินเฟิง ก็สามารถปลดปล่อยพลังที่ไม่มีใครเทียบได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเริ่มต้นใช้มีดฟ้าผ่าคันศรแล้ว ต่อไปก็ต้องใช้มันอย่างต่อเนื่อง อาศัยการสังหารไม่หยุดหย่อนจึงจะทำให้วิชาดาบก้าวหน้าได้
"วู้ด วู้ด วู้ด"
เห็นเพียงแสงวาบราวสายฟ้า ตามด้วยเลือดที่พุ่งกระเซ็น ไม่มีสัตว์งวงช้างตัวใดสามารถต้านทานดาบต่อสู้อนุภาคของหลินเฟิงได้อย่างมีประสิทธิภาพ
ในเวลาเพียงหนึ่งนาที หลินเฟิงก็สังหารสัตว์งวงช้างไปกว่าสิบตัว ขณะที่เฟิงซิวจัดการได้เพียงสามตัว ความแตกต่างที่มากมายทำให้เฟิงซิวรู้สึกท้อใจ
สัตว์งวงช้างทั้งหมดสิบสามตัว หลินเฟิงคนเดียวจัดการไปสิบตัว นั่นก็คือหนึ่งแต้มคะแนนและหนึ่งค่าความดี สำหรับหลินเฟิงแล้ว การหาแต้มคะแนนและค่าความดีช่างง่ายดายเหลือเกิน
"ช่างมันเถอะ ไม่แข่งแล้ว พี่เฟิง ที่แท้พี่ก็ฝึกมีดฟ้าผ่าคันศรด้วย นี่มันวิชาดาบแห่งการสังหารนะ ผมสู้ไม่ได้หรอก"
เฟิงซิวรู้สึกจนปัญญา การที่พละกำลังสู้หลินเฟิงไม่ได้ก็แย่พออยู่แล้ว ตอนนี้แม้แต่ความเร็วในการฆ่าสัตว์ร้ายธรรมดาก็ยังเทียบกับหลินเฟิงไม่ได้ ช่างน่าหดหู่จริงๆ
"สัตว์ร้ายยังมีอีกมาก พอให้เราสองคนฆ่าได้"
หลินเฟิงยิ้มเบาๆ ในที่สุดก็ได้เจอสัตว์ร้ายและมีผลงาน นี่ก็ถือเป็นนิมิตหมายที่ดี
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะออกตามหาต่อ ทันใดนั้น เครื่องติดต่อของทั้งสองก็มีสัญญาณขอความช่วยเหลือดังขึ้นมา


## บทที่ 36 ขอความช่วยเหลือ

"ขอความช่วยเหลือด่วน! พวกเราเจอสัตว์งวงช้างจำนวนมาก มีหัวหน้าสัตว์งวงช้าง 8 ตัว สัตว์งวงช้างชั้นยอดนับร้อย และสัตว์งวงช้างธรรมดาอีกนับไม่ถ้วน อันตรายมาก ขอให้นักสู้ที่อยู่ใกล้เคียง โดยเฉพาะผู้ที่มีค่าความดีเกิน 10,000 รีบมาช่วยด้วย"
ข้อความขอความช่วยเหลือนี้ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้หลินเฟิงและเฟิงซิวต่างตกตะลึง
"สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครอง 8 ตัว สัตว์อสูรชั้นยอดนับร้อย ชิ ชิ นี่มันเรื่องใหญ่แล้ว แล้วทำไมต้องการคนที่มีค่าความดีเกิน 10,000 ด้วยล่ะ?"
เฟิงซิวสงสัย ทำไมการช่วยคนต้องดูค่าความดีด้วย?
หลินเฟิงคิดสักครู่แล้วพูดว่า "อาจเป็นเพราะพวกเขาคิดว่ามีแต่นักสู้ที่มีค่าความดีเกิน 10,000 เท่านั้นที่จะมีพลังเพียงพอที่จะช่วยพวกเขาได้ แต่นี่เป็นโอกาสนะ การเจอสัตว์ร้ายมากขนาดนี้หายาก ถ้าฆ่าได้หมด นั่นหมายถึงแต้มคะแนนและค่าความดีจำนวนมหาศาล"
ใช่แล้ว นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก แน่นอนว่านี่สำหรับนักสู้ที่มีพลังพอเท่านั้น สำหรับนักสู้ที่อ่อนแอ นั่นคือปัญหาใหญ่ หากบุ่มบ่ามเข้าไปอาจถึงตายได้
"พี่เฟิง พี่จะไปช่วยพวกเขาเหรอ?"
"ใช่ สำคัญที่สุดคือเพื่อแต้มคะแนน"
เฟิงซิวไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ล้อเล่นหรือไง มีหลินเฟิงอยู่ จะมีอันตรายอะไร?
ดังนั้น ทั้งสองคนจึงรีบมุ่งหน้าไปยังพิกัดที่ระบุในข้อความขอความช่วยเหลือบนเครื่องติดต่อ
...
บนเนินเขาลาดชัน นักศึกษาสามคนจากวิทยาลัยหมื่นประเทศถูกล้อมอยู่บนเนินเขา
"พี่ลี่ ส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปแล้ว พวกเราจะทนได้อีกครึ่งชั่วโมง แต่ถ้าครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้วไม่มีใครมาล่ะ?"
"ถ้าครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้วไม่มีใครมา เราก็ต้องบุกฝ่าออกไปจนตายเท่านั้น"
พี่ลี่รู้สึกจนปัญญา พวกเขาทั้งสามคนล้วนเป็นนักรบอาชีพระดับสูงสุด พวกเขาไม่ได้ถูกเกณฑ์ไปแนวหน้า และฉวยโอกาสในช่วงสงครามแนวหน้าครั้งนี้ออกล่าในเขตทุรกันดาร
พวกเขาถึงกับจงใจวางเหยื่อล่อให้สัตว์งวงช้างจำนวนมากเข้ามา
แผนของพวกเขาสำเร็จ สัตว์งวงช้างมาแล้ว แต่น่าเสียดายที่โชคของพวกเขาดูจะแย่ไปหน่อย ที่มาไม่ใช่แค่สิบตัวแปดตัว แต่เป็นฝูงใหญ่
ดังนั้น พวกเขาจึงถูกล้อมอยู่บนเนินเขา อาศัยภูมิประเทศของเนินเขานี้ต้านทานอย่างยากลำบาก
สัตว์งวงช้างมากมายขนาดนี้ แค่มองดูก็ทำให้รู้สึกสิ้นหวัง แต่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่า ได้แต่รอ หวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์
เวลาผ่านไปทีละนิด ผ่านไปยี่สิบนาทีในพริบตา ทั้งสามคนต่างได้รับบาดเจ็บในระดับต่างๆ ไม่สามารถทนต่อไปได้อีกนาน
"พี่ลี่ พวกเราจะตายไหม?"
พี่ลี่สะท้านไปทั้งตัว ใช่แล้ว พวกเขามาจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ ล้วนเป็นยอดคนของวิทยาลัยหมื่นประเทศ ไม่เคยคิดว่าจะตาย ก่อนหน้านี้พวกเขาอยู่ในเขตนอกก็ราบรื่น ในเวลาเพียงหนึ่งปีสั้นๆ ก็สะสมแต้มคะแนนได้หลายร้อยถึงพันกว่าแต้ม
ดูเหมือนยังไม่เคยเจออันตราย แต่ตอนนี้ พวกเขาเจออันตรายแล้ว และยังเป็นอันตรายที่เกี่ยวกับชีวิตด้วย ที่นี่คือเขตนอก ไม่ใช่ห้องต่อสู้เสมือนจริง พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่ดุร้าย ไม่ใช่คู่ต่อสู้เสมือนจริง
ความตายดูเหมือนจะอยู่ตรงหน้า
ทั้งสามคนกลัวแล้ว หวาดกลัวแล้ว พวกเขาหวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ แต่ในใจก็รู้ดีว่า ตอนนี้นักสู้มืออาชีพส่วนใหญ่ไปแนวหน้ากันหมด แม้จะมีคนอยู่แนวหลัง จะมีผู้แข็งแกร่งที่ไหน?
แม้จะมีนักสู้มืออาชีพธรรมดามาสามห้าคน ก็ไม่มีทางช่วยพวกเขาได้ ครั้งนี้พวกเขาตกอยู่ในวิกฤตจริงๆ
"ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ พวกคุณอยู่ที่ไหน?"
ทันใดนั้น มีข้อความใหม่ปรากฏบนเครื่องติดต่อ
"มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว?"
"พี่ลี่ พวกเราจะรอดแล้ว"
สามคนดีใจจนตัวลอย พวกเขาเกือบจะสิ้นหวังแล้ว แต่กลับมีจังหวะพลิกผันขึ้นมาอีกครั้ง
ดังนั้น ทั้งสามคนจึงรีบส่งข้อความออกไปอีก
"พวกเราอยู่บนเนินเขาไม่ไกลจากพิกัดนั้น อ้อ ขอถามหน่อยว่าพวกคุณมีกี่คน?"
"สองคน"
สีหน้าของพี่ลี่หม่นลง แค่สองคนเท่านั้น แต่บางทีอาจจะเป็นผู้เชี่ยวชาญก็ได้?
ดังนั้น พี่ลี่จึงถามต่อว่า: "ทั้งสองคนมีค่าความดีเกินหนึ่งหมื่นแล้วหรือยัง? ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น แต่สถานการณ์ที่พวกเราเจออันตรายมาก ถ้าพวกคุณบุ่มบ่ามเข้ามา อาจจะทำให้พวกคุณเดือดร้อนได้"
"พวกเราเพิ่งมาถึงฐานจากสถาบันวันนี้ ยังไม่มีค่าความดี"
พี่ลี่และคนอื่นๆ ต่างเงียบกริบ พวกเขาตื่นจากความดีใจ เพราะเป็นมือใหม่ที่ไม่มีค่าความดี นักเรียนที่เพิ่งมาจากวิทยาลัยหมื่นประเทศสู่เขตนอกจะมีพลังแค่ไหนกัน?
แม้ว่าทั้งสองคนจะเป็นนักสู้อาชีพระดับเก้า และเป็นยอดฝีมือในวิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่ที่นี่คือเขตนอก นักสู้ระดับเก้ามีอยู่มากมาย แม้แต่พวกเขาสามคนที่เป็นผู้มีประสบการณ์ยังต้องจับกลุ่มกันถึงกล้าออกมาล่าสัตว์ร้ายในเขตนอก มือใหม่สองคนจะทำอะไรได้?
พี่ลี่ยิ้มขื่นบนใบหน้าซีดเซียว เขาส่งข้อความสุดท้าย: "ขอบคุณที่พวกคุณกล้าเสี่ยงอันตรายมาช่วยพวกเรา แต่ที่นี่อันตรายเกินไป พวกคุณช่วยพวกเราไม่ได้หรอก รีบหยุดเถอะ ไม่ต้องมาที่นี่แล้ว"
พูดจบ ทั้งสามคนมองหน้ากัน ความดีใจเมื่อครู่หายไปจนไม่เหลือร่องรอย
"พี่ลี่ จะตายก็ตายเถอะ ตอนที่พวกเรามาเขตนอก ก็เตรียมใจที่จะตายแล้ว"
"ใช่ พวกเราสามคนได้ตายด้วยกัน ก็ถือว่าไม่ผิดคำสัญญาที่ให้ไว้ตั้งแต่แรก"
"ฮ่าๆ แค่ความตายเท่านั้นเอง ถ้าจะตาย ก็ต้องฆ่าสัตว์ร้ายให้ได้มากๆ"
ทั้งสามคนต่างปลุกความดุดันขึ้นมา เมื่อรู้ว่าต้องตายแน่ พวกเขาจะกลัวอะไรอีก?
ในตอนนี้ หลินเฟิงและเฟิงซิวที่กำลังรีบมาช่วยกลับรู้สึกแปลกใจ ข้อความสุดท้ายของอีกฝ่ายบอกชัดเจนว่าไม่ให้พวกเขาไป
"คนที่ขอความช่วยเหลือนี่น่าสนใจดีนะ เฟิงซิว เร่งความเร็วหน่อย ไม่งั้นพวกเราคงได้แต่เก็บศพพวกเขา"
แต่เดิมสิ่งที่หลินเฟิงให้ความสำคัญที่สุดคือสัตว์ร้ายพวกนั้น เพราะสัตว์ร้ายพวกนั้นล้วนเป็นแต้มคะแนนจำนวนมาก เป็นค่าความดี แต่ตอนนี้ เขากลับสนใจสถานการณ์ของผู้ขอความช่วยเหลือมากกว่า
ไม่นาน ทั้งสองคนก็มองเห็นแต่ไกลว่าบนเนินเขา มีสัตว์งวงช้างจำนวนมากกำลังบุกโจมตีขึ้นไปบนเนินเขาอย่างบ้าคลั่ง นักสู้ที่ถูกสัตว์งวงช้างโจมตีมีสามคน น่าจะเป็นคนที่ส่งข้อความขอความช่วยเหลือ
"ยังดี พวกเขายังไม่ตาย"
แม้ว่าหลินเฟิงจะโล่งใจ แต่สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองแปดตัว สัตว์อสูรชั้นยอดนับร้อย และสัตว์ร้ายธรรมดาอีกนับไม่ถ้วน นี่ไม่ใช่กองกำลังที่ง่ายๆ เลย แม้แต่นักรบยอดเยี่ยมระดับเก้าสามสี่คนก็ไม่กล้าบุกเข้าโจมตีสัตว์ร้ายมากมายขนาดนี้
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมพี่ลี่ถึงสิ้นหวังเมื่อได้ยินว่าหลินเฟิงมีแค่สองคนและเป็นนักเรียนใหม่ที่เพิ่งมาถึงเขตนอก ปัญหาที่พวกเขาเจอ ไม่ใช่สิ่งที่มือใหม่สองคนจะแก้ไขได้
"เฟิงซิว นายไปคุ้มครองสามคนนั้น ฉันจะไปทำให้สัตว์ร้ายพวกนี้แตกฝูงก่อน"
"พี่เฟิง พี่จะไปทำให้สัตว์ร้ายมากมายขนาดนี้แตกฝูงคนเดียวเหรอ?"
แม้จะรู้ว่าหลินเฟิงมีพลังแข็งแกร่งมาก แต่การที่หลินเฟิงจะใช้กำลังคนเดียวไปบุกโจมตีสัตว์ร้ายมากมายขนาดนี้ แม้แต่เฟิงซิวก็รู้สึกว่ามันบ้าเกินไป
"วางใจเถอะ ถ้าไม่มั่นใจฉันก็ไม่ทำหรอก"
หลินเฟิงสูดหายใจลึก มือกำดาบรบ จากนั้นก็ใช้ขาข้างเดียวถีบพื้นอย่างแรง
"โครม"
ราวกับพื้นดินสั่นสะเทือน และหลินเฟิงก็พุ่งเข้าไปในฝูงสัตว์ร้ายราวกับกระสุนปืนที่ถูกยิงออกจากลำกล้อง


## บทที่ 37 หนึ่งคนหนึ่งดาบ

"พี่ลี่ ดูเร็ว มีคนมาช่วยพวกเราแล้ว"
"นี่คงเป็นคนที่กำลังจะมาช่วยพวกเราใช่ไหม ฉันไม่ได้บอกให้พวกเขารีบไปแล้วหรือไง"
พี่ลี่ส่ายหน้า สีหน้ายิ่งดูสิ้นหวังขึ้น พวกมือใหม่เหล่านี้ แม้จะมีพรสวรรค์ดีเยี่ยม แต่น่าเสียดายที่มั่นใจในตัวเองมากเกินไป กล้าบุกเข้าโจมตีสัตว์ร้ายมากมายขนาดนี้ พวกเขาคิดว่าสัตว์ร้ายพวกนี้ทำจากกระดาษหรือไง
บางที คงมีแต่นักเรียนระดับร้อยอันดับแรกเท่านั้นที่กล้าใช้ดาบเพียงคนเดียวบุกโจมตีสัตว์ร้ายพวกนี้
"ปัง"
หลินเฟิงกระโดดลงมากลางฝูงสัตว์ร้าย เขามองไปทางพี่ลี่และอีกสามคน จากนั้นก็เหวี่ยงดาบรบในมือเบาๆ
"ฉึก"
ดาบรบคมกริบ เมื่อรวมกับพละกำลังที่เหนือกว่าใครของหลินเฟิง แค่พละกำลังทางร่างกายอย่างเดียวก็มากกว่าสี่ตันแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อใช้ร่วมกับดาบต่อสู้อนุภาคที่คมกริบ?
ดังนั้น ทุกที่ที่หลินเฟิงผ่านไป ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ร้ายธรรมดาหรือสัตว์อสูรชั้นยอด ก็ไม่มีอะไรต้านทานดาบเดียวของหลินเฟิงได้ ในชั่วพริบตาเขาก็สังหารสัตว์ร้ายจนเป็นทางเลือด
แน่นอนว่านี่ดึงดูดความสนใจของจ้าวสัตว์ร้าย โดยเฉพาะจ้าวสัตว์ร้ายสามตัว นำสัตว์อสูรชั้นยอดกว่าสิบตัว ล้อมหลินเฟิงไว้จากทุกทิศทาง
สำหรับหลินเฟิงแล้วนี่ยังมีอันตรายอยู่บ้าง เขาไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ เขาก็เหนื่อยได้ เขาก็บาดเจ็บได้
แต่หลินเฟิงกลับรู้สึกตื่นเต้น หากต้องการทำลายล็อคพันธุกรรม ก็ต้องฝึกฝนในสถานการณ์เป็นตายอยู่เรื่อยๆ ในความเป็นความตายมีภัยใหญ่หลวง แต่ในความเป็นความตายก็มีโอกาสยิ่งใหญ่เช่นกัน
หลินเฟิงไม่ได้รู้สึกกดดันขนาดนี้มานานแล้ว แม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับหลงเว่ย์ผิง หลินเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกกดดันอะไร แต่ครั้งนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายมากมายขนาดนี้ หลินเฟิงรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล
"ฆ่า!"
หลินเฟิงเหยียบเท้าเดียว ราวกับหม่างหนิวที่บ้าคลั่ง ปล่อยพลังสังหารออกมา ในขณะเดียวกัน เขาถือดาบต่อสู้อนุภาค กลายเป็นเงาสีเลือดพุ่งออกไป
จ้าวสัตว์ร้ายสามตัวบุกเข้ามาแล้ว หลินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอนนี้ต้องฆ่าให้ตายในดาบเดียว ห้ามพัวพันต่อสู้เป็นอันขาด
"พลังหมุนวน!"
พละกำลังสองเท่าระเบิดออกมา พละกำลังกว่าแปดตันทั้งหมดรวมอยู่ที่ดาบต่อสู้อนุภาค เผชิญหน้ากับร่างกายมหึมาของหัวหน้าสัตว์งวงช้าง หลินเฟิงไม่หวั่นเกรง ฟันดาบลงไปอย่างดุดัน
"ฉึก"
พละกำลังที่น่าสะพรึงกลัว พร้อมคมดาบอันคมกริบ หลินเฟิงฟันดาบลงบนหัวของหัวหน้าสัตว์งวงช้างอย่างแรง หัวขนาดใหญ่แยกออกเป็นสองส่วนทันที
"ตึง"
ร่างมหึมาของหัวหน้าสัตว์งวงช้าง ราวกับเนินเขาเล็กๆ ล้มลงกระแทกพื้น ฝุ่นฟุ้งขึ้นมา
"ตายแล้ว?"
"แค่ดาบเดียวหัวหน้าสัตว์งวงช้างก็ตาย?"
"นี่...นี่ต้องเป็นนักสู้ระดับสูงสุดของฐานภูเขามังกรแน่ๆ เป็นนักเรียนร้อยอันดับแรกของวิทยาลัยหมื่นประเทศ! นี่เป็นมือใหม่จริงๆ หรือ?"
"อย่างน้อยฉันก็ไม่เคยเห็นคนนี้มาก่อน เป็นหน้าใหม่แน่นอน"
"พี่ลี่ พวกเรารอดแล้ว"
เมื่อเห็นดาบอันทรงพลังและดุดันของหลินเฟิง สามคนที่เดิมสิ้นหวังแล้ว ก็กลับมามีความหวังอีกครั้ง แม้คนที่มาจะเป็นมือใหม่ แต่พละกำลังก็ไม่ด้อยไปกว่านักเรียนร้อยอันดับแรกเลย
ผู้แข็งแกร่งระดับนั้น โดยทั่วไปแล้วจะเป็นผู้ที่อยู่ในห้าสิบอันดับแรกของกระดานเกียรติยศ หรือแม้แต่ยี่สิบอันดับแรก เป็นผู้แข็งแกร่งที่น่าหวาดกลัว มีผู้แข็งแกร่งแบบนี้อยู่ หากพวกเขาพยายามอีกสักหน่อย ก็อาจมีโอกาสรอดชีวิต
ดังนั้น ทั้งสามคนจึงปลดปล่อยพลังที่ซ่อนอยู่ออกมา เริ่มโต้กลับทันที ในตอนนี้ เฟิงซิวก็แอบเข้าไปในฝูงสัตว์ร้าย ฉวยโอกาสที่สัตว์ร้ายส่วนใหญ่ถูกหลินเฟิงดึงดูดความสนใจ เขาก็เข้าใกล้ไหล่เขาและรวมกลุ่มกับทั้งสามคนได้อย่างรวดเร็ว
"พวกคุณสามคนไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เฟิงซิวเห็นทั้งสามคนดูน่าสงสาร แต่ละคนล้วนบาดเจ็บ
พี่ลี่หอบหายใจ เมื่อครู่พวกเขาไม่รู้ว่าต้องต่อสู้กับการโจมตีของสัตว์ร้ายกี่ครั้ง และก็เหนื่อยมากจริงๆ แต่เขากลับส่ายหน้าพูดว่า "พวกเราไม่เป็นไร ขอบคุณที่มาช่วยพวกเรา"
"พวกเราได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือของพวกคุณถึงได้รีบมา ถ้าพวกคุณไม่เป็นอะไร ก็ตามฉันมา เราต้องไปช่วยพี่เฟิงกัน"
"พวกคุณเป็นคนใหม่จริงๆ เหรอ?"
"แน่นอน พวกเราเพิ่งมาถึงฐานภูเขามังกรวันนี้"
เมื่อได้ยินคำตอบของเฟิงซิว ทั้งสามคนก็เงียบลงอีกครั้ง พวกเขาแทบไม่อยากเชื่อว่านักสู้ที่สามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองได้ด้วยดาบเดียวนั้น เพิ่งมาถึงเขตนอกเท่านั้น
นั่นมันสัตว์งวงช้างระดับเจ้าผู้ครองนะ หนังหนาเนื้อแน่น พละกำลังมหาศาล ยากจะฆ่ายิ่งกว่าสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองทั่วไปเสียอีก
ดูเหมือนจะเห็นความสงสัยของทั้งสามคน เฟิงซิวก็พูดอย่างมั่นใจว่า "แม้พวกเราเพิ่งมาจากวิทยาลัยหมื่นประเทศ แต่พวกคุณรู้ไหมว่าพี่เฟิงเก่งแค่ไหน? เขาในฐานะนักศึกษาใหม่ สามารถติดอันดับร้อยอันดับแรกในห้องต่อสู้เสมือนจริงเชียวนะ!"
"สมแล้วที่เป็นนักศึกษาระดับท็อป 100!"
พี่ลี่และคนอื่นๆ ยิ่งตกตะลึงกว่าเดิม จริงๆ แล้วพวกเขาก็เดาได้บ้างแล้ว เพราะการมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ อันดับในห้องต่อสู้เสมือนจริงต้องไม่ต่ำแน่ ถ้าไม่ใช่ท็อป 100 ก็คงไม่ห่างจากนั้น
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจมากกว่าคือหลินเฟิงยังเป็นนักศึกษาใหม่ เพิ่งมาถึงวิทยาลัยหมื่นประเทศไม่ถึงปี?
ความจริงแล้วหลินเฟิงยิ่งน่าตกใจกว่าที่พวกเขาคิด เขาอยู่ที่วิทยาลัยหมื่นประเทศไม่เพียงแค่ไม่ถึงปี แต่ยังไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ
"แม้พี่เฟิงจะแข็งแกร่ง แต่สัตว์อสูรมีมากขนาดนี้ พวกเราก็ต้องช่วยแบ่งเบาภาระพี่เฟิงบ้าง ฉันจะจัดการสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองหนึ่งตัว พวกคุณสามคนรับผิดชอบถ่วงเวลาสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองสองตัว ได้ไหม?"
"ไม่มีปัญหา"
ในกลุ่มสัตว์งวงช้างมีสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองทั้งหมดแปดตัว ก่อนหน้านี้หลินเฟิงฆ่าไปหนึ่งตัว เหลืออีกเจ็ดตัว และหลินเฟิงคนเดียวก็ยังต้านอีกสองตัวอยู่
เฟิงซิวสามารถจัดการได้หนึ่งตัว พี่ลี่และอีกสามคนแม้จะบาดเจ็บ แต่การถ่วงเวลาสองตัวก็ไม่มีปัญหา นี่จะช่วยลดภาระของหลินเฟิงได้มาก
ดังนั้น ทั้งสี่คนจึงพุ่งเข้าไปในฝูงสัตว์อสูรอีกครั้ง ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับหลินเฟิง
หลังจากหลินเฟิงฆ่าสัตว์งวงช้างระดับเจ้าผู้ครองตัวหนึ่งแล้ว ดาบต่อสู้อนุภาคในมือเขาแทบไม่หยุดพัก ยังคงเก็บเกี่ยวชีวิตของสัตว์งวงช้างตัวอื่นๆ ต่อไป
เขาใช้มีดฟ้าผ่าคันศร ในระหว่างการสังหารอย่างต่อเนื่อง เขาใช้มีดฟ้าผ่าคันศรครั้งแล้วครั้งเล่า และเริ่มเข้าใจมีดฟ้าผ่าคันศรในแง่มุมใหม่ๆ
ด้วยเหตุนี้ มีดฟ้าผ่าคันศรจึงค่อยๆ ชำนาญขึ้น แสงดาบของเขาก็เร็วขึ้น เพราะแต่เดิมมีดฟ้าผ่าคันศรก็เน้นชนะด้วยความเร็วสัมบูรณ์อยู่แล้ว
"ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ"
หลินเฟิงไม่เคยรู้สึกสะใจขนาดนี้มาก่อน เขาสังหารทีละตัว จนทำให้สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองที่เหลือทั้งหมดโกรธจัด ดังนั้น จึงมีสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองอีกหลายตัวพุ่งเข้ามา
หลินเฟิงไม่ได้ถอย แต่กลับโจมตีก่อน
"ฆ่า!"
ดวงตาของหลินเฟิงค่อยๆ แดงก่ำขึ้น เขาปลุกความดุร้ายของยีนหม่างหนิวและยีนยูนิคอร์นขึ้นมา จึงไม่มีความกลัวแม้แต่น้อย
อาศัยพลังหมุนวนและมีดฟ้าผ่าคันศร หลินเฟิงได้สังหารสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองอีกสี่ตัวและสัตว์อสูรชั้นยอดอีกนับไม่ถ้วน
ตายในมือเขาไปแล้วห้าตัว สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองที่เหลืออีกสามตัวก็ถูกเฟิงซิวและอีกสามคนจัดการ หลินเฟิงติดอยู่ในฝูงสัตว์อสูร แน่นอนว่าก็ถูกโจมตีด้วย
ทั่วร่างโดนโจมตีไม่รู้กี่ครั้ง โดยเฉพาะสัตว์งวงช้างที่มีพละกำลังมหาศาล ไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไปจะเทียบได้ แต่ในตอนนี้ร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือธรรมดาของหลินเฟิงก็ค่อยๆ แสดงข้อได้เปรียบออกมา
ไม่ว่าจะเป็นพลังฟื้นฟูหรือความทนทาน หลินเฟิงล้วนเหนือกว่านักสู้ระดับเก้าทั่วไปมาก แม้แต่สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองเหล่านั้น ก็ยังสู้พลังฟื้นฟูและความทนทานของหลินเฟิงไม่ได้
ในแง่หนึ่ง หลินเฟิงก็คือสัตว์อสูรในร่างมนุษย์ที่น่าสะพรึงกลัว อยู่เหนือสัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองส่วนใหญ่
"ฮ่าๆ ถอยแล้ว พวกสัตว์งวงช้างถอยแล้ว"
"ในที่สุดก็รอดชีวิตมาได้ มันช่าง... เป็นปาฏิหาริย์จริงๆ!"
หลังจากต่อสู้กันหลายชั่วโมง ในที่สุด เมื่อสัตว์งวงช้างระดับเจ้าผู้ครองทั้งแปดตัวถูกสังหาร ฝูงสัตว์อสูรก็เริ่มถอยทัพ พี่ลี่และอีกสองคนที่รอดตายมาได้ ต่างนอนลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ และโห่ร้องด้วยความดีใจ
สำหรับพวกเขาแล้ว นี่คือปาฏิหาริย์ แต่พวกเขาก็รู้ว่าครั้งนี้ที่สามารถรอดพ้นจากอันตรายและสร้างปาฏิหาริย์ได้นั้น เป็นเพราะใคร ดังนั้น สายตาของทั้งสามคนจึงมองไปที่หลินเฟิงพร้อมกัน


## บทที่ 38 การผสานพันธุกรรมสัตว์งวงช้าง

หลินเฟิงเก็บดาบรบ ความบ้าคลั่งในดวงตาของเขาค่อยๆ จางหายไป รอบตัวเขามีซากศพของสัตว์งวงช้างกองเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
แม้ว่าหลินเฟิงจะเหนื่อยมาก แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง บางทีชีวิตแบบนี้อาจจะเป็นสิ่งที่เขาปรารถนา ซึ่งแตกต่างจากชีวิตที่จำเจในอดีตอย่างสิ้นเชิง
พี่ลี่และคนอื่นๆ เดินเข้ามาหา พร้อมกล่าวขอบคุณหลินเฟิง: "ขอบคุณท่านมาก ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากพวกท่าน พวกเราทั้งสามคนวันนี้คงจะแย่แน่"
พี่ลี่รู้สึกขอบคุณหลินเฟิงจากใจจริง พวกเขาทั้งสามคนตั้งใจจะล่อสัตว์ร้าย แต่กลับไม่คิดว่าจะก่อปัญหาใหญ่ ถ้าไม่ได้พบกับหลินเฟิง วันนี้พวกเขาคงจะตกอยู่ในอันตรายแน่นอน
หลินเฟิงเริ่มเก็บของรางวัลจากการต่อสู้ สัตว์ร้ายที่ถูกฆ่าในสนามรบเหล่านี้ จะมีคนจากวิทยาลัยหมื่นประเทศมาจัดการซากศพ เพราะหลินเฟิงและคนอื่นๆ ได้รับแต้มคะแนนมากมายแล้ว
หลินเฟิงคำนวณดู เขาฆ่าสัตว์ร้ายระดับเจ้าผู้ครองได้ห้าตัว ประมาณห้าสิบแต้ม บวกกับสัตว์อสูรชั้นยอดอีกห้าสิบกว่าตัว ก็ได้อีกห้าสิบกว่าแต้ม
ส่วนสัตว์ร้ายธรรมดานั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน สุดท้ายเมื่อหลินเฟิงตรวจสอบแต้มคะแนนของเขา พบว่าได้รับมากถึงหนึ่งร้อยยี่สิบกว่าแต้ม รวมกับแต้มที่มีอยู่เดิม ตอนนี้หลินเฟิงมีแต้มคะแนนถึงหนึ่งร้อยห้าสิบสามแต้มแล้ว
ค่าความดีก็มากถึงหนึ่งร้อยยี่สิบกว่าแล้ว นี่เป็นผลตอบแทนที่ยิ่งใหญ่ทีเดียว ต้องรู้ว่าหลินเฟิงเพิ่งมาถึงฐานภูเขามังกร แม้แต่หนึ่งวันก็ยังไม่ครบ
เฟิงซิวที่อยู่กับหลินเฟิงก็พลอยได้รับแต้มคะแนนไปด้วย
พูดถึงเรื่องการหาเงิน นักสู้มืออาชีพ โดยเฉพาะนักสู้มืออาชีพระดับสูง หาเงินได้เร็วจนน่าตกใจ หลินเฟิงใช้เวลาไม่ถึงวัน ก็หาเงินได้เกือบร้อยล้าน นี่มันน่ากลัวมาก
แน่นอน นักสู้มืออาชีพที่มีความสามารถระดับเดียวกับหลินเฟิงก็มีน้อย
"พวกท่านทั้งสามมีแผนอะไรต่อไป?"
"วันนี้พวกเราสูญเสียหนัก และบาดเจ็บกันทั้งหมด ตั้งใจจะกลับไปพักฟื้นที่ฐานสักระยะ"
หลินเฟิงพยักหน้าพูดว่า: "พอดีเลย พวกเราก็จะกลับแล้วเหมือนกัน ไปด้วยกันเถอะ"
จริงๆ แล้วพี่ลี่และอีกสองคนบาดเจ็บอยู่ แม้จะกลับไปที่ฐานก็ยังมีอันตราย การที่หลินเฟิงทำแบบนี้ ก็เท่ากับเป็นการคุ้มกันให้พวกเขากลับฐานอย่างปลอดภัย
พี่ลี่แน่นอนว่ารู้สึกซาบซึ้ง ดังนั้นทั้งห้าคนจึงเดินทางกลับฐานด้วยกัน
หลังจากกลับถึงฐาน ทั้งสองฝ่ายแลกเปลี่ยนวิธีการติดต่อกัน จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับที่พักเพื่อพักผ่อน
หลินเฟิงก็เหนื่อยมาทั้งวัน แต่เมื่อเห็นแต้มคะแนนหนึ่งร้อยห้าสิบสามแต้ม เขาก็รู้สึกดีใจ อย่างไรก็ตาม จากการต่อสู้เมื่อครู่ เขายังรู้สึกถึงข้อบกพร่องของตัวเอง
แม้ว่าเขาจะดูน่าเกรงขาม แต่ถ้าตอนนั้นเขาอยู่คนเดียว เมื่อถูกสัตว์งวงช้างล้อมรอบ เขาก็คงมีแต่ทางตายเท่านั้น
เดิมคิดว่าพละกำลังมากพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าในเขตนอกจะยังอันตรายขนาดนี้
โชคดีที่หลินเฟิงได้ควบคุมทุกส่วนของร่างกายแล้ว ตอนนี้จึงสามารถผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายได้อีก
ดังนั้น หลินเฟิงจึงหยิบเนื้อของสัตว์งวงช้างระดับเจ้าผู้ครองออกมา เขาตั้งใจจะผสานพันธุกรรมของสัตว์งวงช้าง สัตว์งวงช้างมีผิวหนังหนาและเนื้อแน่น พละกำลังมหาศาล พันธุกรรมของมันต้องมีพลังที่น่ากลัว ซึ่งเหมาะกับทิศทางการผสานของหลินเฟิงในตอนนี้พอดี
อย่างไรก็ตาม การผสานสัตว์งวงช้างแตกต่างจากสองครั้งก่อนหน้านี้ จริงๆ แล้วไม่ว่าจะเป็นสัตว์วัวป่าหรือยูนิคอร์น พวกมันล้วนไม่ใช่สัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งมากนัก แทบจะไม่มีโอกาสเกิดเป็นระดับเจ้าผู้ครองด้วยซ้ำ
ไม่เหมือนกับสัตว์งวงช้าง ที่สามารถกลายเป็นระดับเจ้าผู้ครองได้ง่าย นี่แสดงว่าพันธุกรรมของพวกมันแข็งแกร่งมาก เมื่อผสานเข้าไปแล้ว การเพิ่มพละกำลังของหลินเฟิงเป็นเรื่องหนึ่ง แต่การที่หลินเฟิงจะควบคุมพลังอันทรงพลังเช่นนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
หลินเฟิงไม่ได้ลังเลนานนัก เขาตรวจสอบค่าคุณสมบัติต่างๆ ของเขา
ร่างกาย: 19.56
พละกำลัง: 18.85
ความคล่องตัว: 11.34
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อไปสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ), พลังวัวกระทิง (บรรลุเป้าหมาย, เข้าใจเจตนาแท้วัวกระทิง), ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้า (บรรลุเป้าหมาย, รวบรวมพลังหมุนวนได้หนึ่งสาย), มีดฟ้าผ่าคันศร (คล่องแคล่ว)
การผสานยีน: ยีนหม่างหนิว (ผสานสมบูรณ์ 100%, ผสานสำเร็จอย่างสมบูรณ์), ยีนยูนิคอร์น (ผสานสมบูรณ์ 100%, ผสานสำเร็จอย่างสมบูรณ์)
ความจุดีเอ็นเอ: 16%
ข้อมูลทุกด้านของหลินเฟิงนั้นดีมาก โดยพื้นฐานแล้วได้ถึงจุดสูงสุดของนักสู้มืออาชีพทั่วไป แต่สำหรับหลินเฟิงที่ต้องการทำลายล็อคพันธุกรรมแล้ว นี่ยังไม่เพียงพอ
แม้จะไม่มีหลักฐานโดยตรงที่พิสูจน์ว่ายิ่งร่างกายแข็งแกร่งยิ่งง่ายต่อการทำลายล็อคพันธุกรรม แต่ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ส่วนใหญ่ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ ล้วนมีสภาพร่างกายที่แข็งแกร่งกว่านักสู้มืออาชีพทั่วไปมาก บางทีอาจมีความเชื่อมโยงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ตอนนี้หลินเฟิงไม่ได้ทำการวิจัย เขาก็ไม่มีเวลาที่จะศึกษาลึกซึ้ง เขาอยู่ในเขตนอก อาจเผชิญอันตรายได้ทุกเมื่อ ดังนั้น การเพิ่มพลังได้มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีความสามารถในการรักษาชีวิตมากขึ้นเท่านั้น
ดังนั้น หลินเฟิงจึงสั่งเครื่องผสานยีนทันที: "ผสานพันธุกรรมสัตว์งวงช้าง"
"เริ่มการผสาน"
หลินเฟิงสะท้านทั้งตัว ร่างกายของเขามีความรู้สึกคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน การผสานยีน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หลินเฟิงทำเช่นนี้ เขาคุ้นเคยดี
แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป เขารู้สึกราวกับมีพลังอันรุนแรง ถูกยัดเข้ามาในร่างกายของเขาอย่างรุนแรง
"อื้ม"
ในสมองของหลินเฟิงปรากฏภาพเงาของสัตว์ร้ายสามตัว ได้แก่ หม่างหนิว, ยูนิคอร์น และสัตว์งวงช้าง ราวกับกำลังคำรามใส่กัน และยังมีภาพเงาอีกหนึ่งที่เป็นภาพเงาของหลินเฟิงเอง
นี่คือจิตสำนึกของหลินเฟิง เขาได้ใช้จิตสำนึกของตนควบคุมสัญชาตญาณดั้งเดิมที่อยู่ลึกในยีนหม่างหนิวและยีนยูนิคอร์นไว้ก่อนหน้านี้แล้ว บัดนี้เมื่อผสานยีนสัตว์งวงช้างอีกครั้ง สัญชาตญาณดั้งเดิมของสัตว์ร้ายทั้งสามชนิดก็ถูกกระตุ้นขึ้น
แต่หลินเฟิงก็เริ่มใช้วิธีตามชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าทันที เริ่มใช้จิตสำนึกของตนควบคุมสัญชาตญาณดั้งเดิมของสัตว์ร้ายทั้งสามอีกครั้ง
เนื่องจากจิตสำนึกของหลินเฟิงแข็งแกร่งมาก ดังนั้น สัญชาตญาณดั้งเดิมของสัตว์ร้ายทั้งสามจึงถูกควบคุมลงอย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน ร่างกายของหลินเฟิงกลับมีความรู้สึกอยากอย่างรุนแรง ความรู้สึก "หิว"
หลินเฟิงหยิบสารอาหารขั้นสูงที่เตรียมไว้แล้วออกมาทันที ฉีดเข้าไปในร่างกาย
เมื่อฉีดสารอาหารเข้าไป ร่างกายของหลินเฟิงดูเหมือนจะค่อยๆ พองขึ้น แต่ก่อนร่างกายของเขาดูแค่กำยำ แต่ตอนนี้ค่อยๆ ใหญ่ขึ้นหนึ่งรอบ
แม้แต่ความสูงก็ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ทั้งร่างไม่ได้ดูกำยำอีกต่อไป แต่ดูแข็งแรง
หนึ่ง, สอง, สาม... จนกระทั่งฉีดสารอาหารขั้นสูงไปแปดหลอด หลินเฟิงจึงหยุด
หากเป็นคนธรรมดา แค่ฉีดสองสามหลอด ร่างกายก็อาจมีปัญหาใหญ่แล้ว แต่สำหรับหลินเฟิง สารอาหารมากมายขนาดนี้กลับถูกร่างกายดูดซึมได้เป็นอย่างดี
"การผสานยีนเสร็จสมบูรณ์!"
เมื่อเครื่องผสานยีนผสานยีนเสร็จ หลินเฟิงก็ถอนหายใจยาว
พลัง พลัง พลังที่ไร้เทียมทาน!
ตอนนี้เขารู้สึกสบายตัวไปทั้งร่าง ความรู้สึกแข็งแกร่งที่ไม่เคยมีมาก่อนเติมเต็มในใจ


## บทที่ 39 ผู้เก็บเกี่ยวสัตว์ร้าย

หลังจากผสานยีนของสัตว์งวงช้างเสร็จสิ้น หลินเฟิงสามารถรู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องในร่างกาย เหมือนกับมีไอร้อนกำลังหมุนวนอยู่ภายใน ซึ่งแตกต่างจากการผสานยีนสัตว์ร้ายสองครั้งก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะรุนแรงกว่ามาก
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเริ่มตรวจสอบคุณสมบัติต่างๆ ของร่างกายเขา
ร่างกาย: 29.86
พละกำลัง: 26.35
ความคล่องตัว: 14.13
ทักษะ: หมัดขั้นพื้นฐาน (คล่องแคล่ว, ฝึกฝนต่อไปสามารถยกระดับเป็นเชี่ยวชาญ), พลังวัวกระทิง (บรรลุเป้าหมาย, เข้าใจเจตนาแท้ของวัวกระทิง), ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้า (บรรลุเป้าหมาย, รวบรวมพลังหมุนวนหนึ่งสาย)
การผสานยีน: ยีนหม่างหนิว (ผสาน 100%, ผสานสมบูรณ์แล้ว), ยีนยูนิคอร์น (ผสาน 100%, ผสานสมบูรณ์แล้ว), พันธุกรรมสัตว์งวงช้าง (ผสาน 100%, ผสานสมบูรณ์แล้ว)
ความจุดีเอ็นเอ: 48%
ร่างกายของหลินเฟิงมีการพัฒนาขึ้นอย่างมาก เพิ่มขึ้นเกือบสิบจุด ซึ่งเป็นคุณสมบัติที่เพิ่มขึ้นมากที่สุดในบรรดาคุณสมบัติทั้งหมด นี่ก็เป็นเพราะลักษณะเฉพาะของสัตว์งวงช้าง ที่มีผิวหนังหนาและเนื้อแน่น มีพลังป้องกันที่น่าตกใจ
พละกำลังและความคล่องตัวเพิ่มขึ้นในระดับหนึ่ง แต่ความจุดีเอ็นเอกลับเพิ่มขึ้นถึง 48% ซึ่งทำให้หลินเฟิงขมวดคิ้ว ความจุดีเอ็นเอนี้เกี่ยวข้องกับจำนวนพันธุกรรมสัตว์ร้ายที่เขาจะสามารถผสานได้ในอนาคต ซึ่งสำคัญมาก สองครั้งก่อนที่เขาผสานยีนหม่างหนิวและยีนยูนิคอร์น รวมกันใช้ความจุดีเอ็นเอเพียง 16% เท่านั้น
ไม่คิดว่าตอนนี้เพียงแค่พันธุกรรมสัตว์งวงช้างตัวเดียว จะใช้ความจุดีเอ็นเอถึง 32% นั่นหมายความว่า ต่อไปยิ่งหลินเฟิงผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งมากขึ้น ก็จะยิ่งใช้ความจุดีเอ็นเอมากขึ้น
จนกระทั่ง ในอนาคตหลินเฟิงอาจจะสามารถผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายได้เพียงหนึ่งหรือสองชนิดก่อนที่จะทำลายล็อคพันธุกรรม
ก่อนหน้านี้หลินเฟิงไม่เคยคิดว่าความจุดีเอ็นเอจะถึงขีดจำกัดเร็วขนาดนี้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะมองโลกในแง่ดีเกินไป ไม่ใช่สัตว์ร้ายทุกตัวจะเหมือนยีนหม่างหนิวและยีนยูนิคอร์นที่ใช้ความจุดีเอ็นเอเพียงเล็กน้อย
หลินเฟิงอยากจะผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายที่ใช้ความจุดีเอ็นเอน้อยๆ แต่ให้พลังที่ดี แต่เขาไม่สามารถรู้ได้ว่าพันธุกรรมสัตว์ร้ายชนิดไหนใช้ความจุดีเอ็นเอน้อย ได้แต่ต้องลองเสี่ยงดวง
แต่ครั้งนี้โชคของเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก
ร่างกายแข็งแกร่งขึ้นมากในทันที พละกำลังก็เพิ่มขึ้นเกือบครึ่ง ตอนนี้หลินเฟิงยังไม่สามารถปรับตัวเข้ากับพลังของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์ เขาต้องใช้เวลาสักพักค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับพลังใหม่ของเขา
ดังนั้น หลินเฟิงจึงใช้เวลาทั้งวันไปที่ห้องทดสอบพละกำลัง เริ่มฝึกฝนพละกำลัง ความเร็ว และอื่นๆ จนกว่าจะปรับตัวเข้ากับคุณสมบัติต่างๆ ได้อย่างสมบูรณ์
"ปัง"
หลินเฟิงออกหมัดเต็มแรงใส่เครื่องวัดพลัง เครื่องวัดพลังแสดงตัวเลขพละกำลังเกิน 8,000 กิโลกรัม นั่นคือแปดตันเลยนะ
แค่อาศัยร่างกายล้วนๆ ก็สามารถมีพละกำลังถึงแปดตัน คิดแล้วก็น่ากลัว คงไม่มีนักสู้มืออาชีพคนไหนที่จะเหมือนหลินเฟิง ที่อาศัยเพียงพละกำลังจากร่างกายล้วนๆ ก็สามารถถึงขั้นน่ากลัวขนาดนี้
แม้แต่สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองที่แข็งแกร่ง ก็คงไม่มีพละกำลังน่ากลัวขนาดนี้ ตอนนี้หลินเฟิงก็คือสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์
และนี่ยังไม่ใช่ขีดจำกัดของหลินเฟิง เขาสูดหายใจลึก จากนั้นใช้พลังหมุนวน
"ปัง"
ครั้งนี้ เครื่องวัดพลังแสดงตัวเลข 16,000 กิโลกรัมทันที นั่นคือสิบหกตัน!
นั่นหมายความว่า ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้าของหลินเฟิง สามารถเพิ่มพละกำลังได้เป็นสองเท่าจริงๆ โดยไม่มีผลกระทบจากการที่ร่างกายของหลินเฟิงมีพละกำลังที่น่ากลัวเกินไปแต่อย่างใด
"เก่งจริงๆ นี่เป็นแค่ชั้นแรกของการฝึกร่างกายคูณเก้า ที่สามารถเพิ่มพละกำลังได้เพียงหนึ่งเท่า แล้วถ้าเป็นชั้นที่สองของการฝึกร่างกายคูณเก้าล่ะ?"
หลินเฟิงรู้สึกร้อนรุ่มในใจ แต่เดิมเขารู้สึกสิ้นหวังกับพลังพิเศษน้ำแข็งไฟของราชาปีศาจตงฟงเซิง นั่นคือพรสวรรค์ที่ไม่มีใครสามารถไล่ตามทัน
แม้แต่หลินเฟิงก็ไม่มีความหวังที่จะเอาชนะ แต่หลังจากที่เขาผสานพันธุกรรมสัตว์ร้ายชนิดที่สาม พลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด และการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าก็ยังได้ผล เขาจึงเริ่มมีแนวทางที่ชัดเจนขึ้นในใจ
พละกำลังคือรากฐานของเขา! เขาไม่มีพลังพิเศษ มีแต่พละกำลัง พละกำลังล้วนๆ ถึงแม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งแค่ไหนก็ตาม ถ้าพละกำลัง 8 ตันไม่พอ ก็ต้องเป็น 16 ตัน ถ้า 16 ตันไม่พอก็ต้องเป็น 32 ตัน
เมื่อพละกำลังมากถึงระดับหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นพลังพิเศษหรือกลเม็ดอะไรก็ไร้ประโยชน์ นั่นคือปาฏิหาริย์แห่งพละกำลังอันยิ่งใหญ่!
ในขณะนี้ หลินเฟิงได้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ถึงเส้นทางที่เขาจะเดินต่อไป เมื่อเขามีเครื่องผสานยีนที่วิเศษเช่นนี้ เขาจะต้องใช้มันให้คุ้มค่า เพื่อพัฒนาจุดแข็งของเขาอย่างต่อเนื่อง
และตอนนี้ สิ่งที่หลินเฟิงต้องทำคือกวาดล้างสัตว์ร้าย สะสมแต้มคะแนน พยายามให้ได้แต้มคะแนน 1,000 แต้มโดยเร็วที่สุด แล้วซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สอง
เมื่อถึงตอนนั้น หากเขาฝึกการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองสำเร็จ หรือแม้แต่ผสานพันธุกรรมชนิดที่สี่ ตอนนั้นเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน? แม้แต่หลินเฟิงเองก็ไม่กล้าจินตนาการ ราชาปีศาจจะเป็นอย่างไร? หลินเฟิงก็สามารถเอาชนะได้เช่นกัน มีเพียงแบบนั้นเท่านั้น หลินเฟิงจึงจะมีความมั่นใจมากขึ้นในการทำลายล็อคพันธุกรรม และก้าวขึ้นเป็นผู้ที่อยู่เหนือมนุษย์
เมื่อคุณสมบัติทางร่างกายทุกด้านถึงขีดจำกัด การทำลายล็อคพันธุกรรมก็จะง่ายขึ้น นี่คือความเข้าใจร่วมกันของแวดวงนักรบในปัจจุบันเกี่ยวกับการทำลายล็อคพันธุกรรม
หลินเฟิงไม่รู้วิธีทำลายล็อคพันธุกรรม ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทำมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือหาทุกวิถีทางเพื่อพัฒนาคุณสมบัติทางร่างกายของตนให้ถึงระดับที่ยากจะไล่ตาม หรือแม้กระทั่งถึงขีดจำกัด!
สามวันต่อมา หลินเฟิงติดต่อเฟิงซิวอีกครั้ง เริ่มกวาดล้างในพื้นที่หลงซานต่อไป
ใช่แล้ว กวาดล้าง นี่คือคำที่หลินเฟิงใช้!
ถ้าเป็นในอดีต หลินเฟิงอาจจะไม่กล้าใช้คำนี้ แต่ตอนนี้ หลังจากที่เขาผสานพันธุกรรมสัตว์งวงช้าง พลังของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แม้แต่สัตว์อสูรระดับเจ้าผู้ครองที่แข็งแกร่งที่สุด ก็ไม่สามารถต้านทานการโจมตีเพียงครั้งเดียวของเขาได้
บางที มีเพียงราชาสัตว์อสูรในตำนานเท่านั้นที่จะทำให้หลินเฟิงต้องระวัง แต่ในพื้นที่หลงซานตอนนี้ สัตว์อสูรระดับราชาได้หายไปนานแล้ว แม้ว่าจะมี ก็ต้องอยู่ในแนวหน้าอย่างแน่นอน
ดังนั้น ในพื้นที่หลงซานตอนนี้ จึงไม่มีสัตว์ร้ายใดที่สามารถคุกคามหลินเฟิงได้
ดังนั้น หลินเฟิงจึงเริ่มการกวาดล้างอย่างบ้าคลั่ง
วันแรก หลินเฟิงได้แต้มคะแนน 98 แต้ม
วันที่สอง หลินเฟิงได้แต้มคะแนน 119 แต้ม
วันที่สาม หลินเฟิงได้แต้มคะแนน 168 แต้ม
วันที่สี่ หลินเฟิงได้แต้มคะแนน 131 แต้ม
วันที่ห้า หลินเฟิงได้แต้มคะแนน 143 แต้ม
...
หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน แต้มคะแนนในบัตรประจำตัวของหลินเฟิงได้เกิน 4,000 แต้ม และค่าความดีก็ถึง 4,000 เช่นกัน
นี่เป็นตัวเลขที่น่าตกใจจริงๆ และในเวลาหนึ่งเดือน ทั้งฐานที่มั่นเขตหลงซานต่างรู้จักคนบ้าคนหนึ่งชื่อหลินเฟิง ที่กวาดล้างสัตว์ร้ายในเขตหลงซาน ราวกับเป็นผู้เก็บเกี่ยวสัตว์ร้าย สังหารสัตว์ร้ายอย่างบ้าคลั่ง
แต่นี่ยังไม่จบ หลินเฟิงดูเหมือนจะตั้งใจแน่วแน่ที่จะเก็บเกี่ยวสัตว์ร้ายอย่างต่อเนื่อง เพื่อสะสมแต้มคะแนนให้เพียงพอ ดังนั้น เขาจึงทำเช่นนี้วันแล้ววันเล่า เดือนแล้วเดือนเล่า ใช้เวลาเพียงสามเดือนสั้นๆ แต้มคะแนนก็ถึง 12,000 กว่าแต้ม และค่าความดีก็เกิน 10,000 อย่างราบรื่น
จนกระทั่งถึงตอนนี้ หลินเฟิงจึงหยุดพักชั่วคราว ค่าความดีเกิน 10,000 สามารถซื้อของในห้างสรรพสินค้าของวิทยาลัยหมื่นประเทศได้ลด 20% ดังนั้น ถึงเวลาที่จะซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองและชั้นที่สามแล้ว
ใช่แล้ว หลินเฟิงคิดที่จะซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าสามระดับแรกทีเดียว!


## บทที่ 40 ซื้อวิชายุทธระดับ 2

"ดูเร็ว นั่นไม่ใช่ผู้เก็บเกี่ยวสัตว์ร้ายที่เพิ่งปรากฏตัวในที่พักของเราหรือ?"
"ผู้เก็บเกี่ยวสัตว์ร้าย? ฉันก็เคยได้ยินเหมือนกัน ดูเหมือนพวกเขาจะทำงานเป็นคู่ คนที่ชื่อเฟิงซิวนั้นอาจจะด้อยกว่าหน่อย แต่ก็เป็นนักรบอาชีพระดับเก้าชั้นยอด ส่วนคนที่ชื่อหลินเฟิงนั่นสิถึงจะน่ากลัวจริงๆ เขาติดอันดับร้อยอันดับแรกในห้องต่อสู้เสมือนจริง!"
"ร้อยอันดับแรก? ที่พักของเราก็มีนักเรียนที่ติดร้อยอันดับแรกหลายคน แต่ดูเหมือนจะไม่น่ากลัวขนาดนั้นนะ ในเวลาสามเดือนนี้ หลินเฟิงกับเฟิงซิวกวาดล้างสัตว์ร้ายในพื้นที่หลงซานเกือบหมด นี่ไม่ใช่สิ่งที่นักเรียนร้อยอันดับแรกทั่วไปจะทำได้"
"ใช่ ดูที่กระดานเกียรติยศสิ คะแนนความสามารถของหลินเฟิงถึงหนึ่งหมื่นสองพันกว่าแล้ว นี่เพิ่งผ่านไปแค่สามเดือนเองนะ"
"หึ พลังของเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็เถอะ ก็แค่ขี้ขลาดคนหนึ่งเท่านั้น กล้าแต่จะหลบอยู่ข้างหลังแอบกวาดล้าง ถ้ามีฝีมือจริงก็ไปแนวหน้าสิ"
"นั่นก็จริง หลินเฟิงมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมถึงไม่กล้าไปแนวหน้าล่ะ?"
เมื่อหลินเฟิงกับเฟิงซิวกลับมาที่ที่พัก สายตามากมายก็จับจ้องมาที่พวกเขา พวกเขาไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงอีกต่อไป แต่กลับมีชื่อเสียงโด่งดัง ได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้เก็บเกี่ยวสัตว์ร้าย
ทุกครั้งที่กลับมาที่พัก ทั้งสองคนก็จะได้รับความสนใจอย่างมาก
แม้ว่าในนั้นจะมีคนที่อิจฉาริษยา แต่หลินเฟิงและเฟิงซิวก็ไม่ได้สนใจ โดยเฉพาะเฟิงซิว ประสบการณ์สามเดือนนี้สำหรับเขาแล้วเหมือนความฝันเลยทีเดียว
ในเวลาเพียงสามเดือน เขาสามารถหาแต้มคะแนนได้ถึงสามพันกว่า เขารู้ดีว่านี่เป็นเพราะหลินเฟิง แม้ว่าสัตว์ร้ายส่วนใหญ่จะถูกหลินเฟิงฆ่า แต่การติดตามหลินเฟิงก็มักจะมีสัตว์ร้ายที่หลุดรอดมาให้เฟิงซิวจัดการโดยไม่มีอันตราย ทำให้เขาได้แต้มคะแนนมากมาย
แม้แต่ทรัพยากรที่ซื้อด้วยแต้มคะแนนมากมายเหล่านี้ ก็ทำให้พลังของเฟิงซิวก้าวหน้าขึ้นได้ในเวลาอันสั้น
"พี่เฟิง บ่ายนี้เราจะไปที่ไหนกันดี?"
เฟิงซิวชอบความรู้สึกของการ "กวาดล้าง" แบบนี้แล้ว ไม่มีความท้าทายและอันตรายเลย แถมยังได้แต้มคะแนนมากมาย จะหางานดีๆ แบบนี้ได้จากที่ไหนอีก?
แต่ครั้งนี้ หลินเฟิงกลับส่ายหัวพูดว่า: "ครบสามเดือนแล้ว พักก่อน เอาแต้มคะแนนไปเพิ่มพลังบ้าง"
"ใช่ ต้องเพิ่มพลัง งั้นผมไม่รบกวนพี่เฟิงแล้ว"
เฟิงซิวรีบลาจากไป เขาก็ต้องการย่อยแต้มคะแนนมากมายเหล่านี้เพื่อเพิ่มพลังเช่นกัน
หลินเฟิงก็ไม่ได้สนใจคำวิจารณ์ของนักสู้คนอื่นในที่พัก ด้วยชื่อเสียงผู้เก็บเกี่ยวสัตว์ร้ายของเขาในตอนนี้ ก็ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่อง ดังนั้น เขาจึงออกจากห้องโถงไปยังห้องพักของตัวเองได้อย่างราบรื่น
ในห้องพัก สิ่งแรกที่หลินเฟิงทำคือตรวจสอบแต้มคะแนนของเขา
"หนึ่งหมื่นสองพันสามร้อยหกสิบสามแต้ม ค่าความดีก็ประมาณนี้ งั้นก็สามารถซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองและชั้นที่สามได้แล้ว"
หลินเฟิงหมายตาการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองและชั้นที่สามมานานแล้ว เขาพบว่าการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่านั้นเหมาะกับเขามาก บางทีแม้แต่ปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานที่คิดค้นการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าก็คงไม่ได้คาดคิดว่า จะมีคนที่สามารถพัฒนาการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าได้ถึงขีดสุดเช่นนี้
ถ้าหลินเฟิงสามารถฝึกการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองหรือแม้แต่ชั้นที่สามได้ ด้วยพละกำลังของเขาในตอนนี้ สามารถเพิ่มได้สูงสุดสามเท่า เมื่อเขาออกหมัด อาจจะมีพลังถึงสามสิบสองตันเลยทีเดียว
นี่มันน่ากลัวขนาดไหน?
แน่นอน ไม่ได้หมายความว่าพละกำลังที่แข็งแกร่งขึ้นจะทำให้พลังโดยรวมแข็งแกร่งขึ้นเสมอไป แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พละกำลังเป็นมาตรฐานสำคัญในการวัดพลัง ไม่ว่าคุณจะมีวิธีการอะไร เมื่อฉันต่อยลงไปหนึ่งหมัดด้วยพลังที่ไม่มีใครต้านทานได้ ใครจะสามารถหยุดยั้งได้?
"ได้ยินมาว่าผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ สามารถใช้พละกำลังได้มากกว่าร้อยตันในการโจมตีเพียงครั้งเดียว ไม่รู้ว่าถ้าฉันหลอมรวมพันธุกรรมและมีการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่า จะสามารถมีพละกำลังถึงร้อยตันได้หรือไม่?"
หลินเฟิงรู้สึกตื่นเต้นในใจ แม้ว่าเขายังไม่ได้ทำลายล็อคพันธุกรรม หรือแม้แต่มีสัญญาณใดๆ แต่เขาก็เริ่มเข้าใจรายละเอียดต่างๆ ของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้มากขึ้นเรื่อยๆ
ตามที่เล่าลือกันมา ผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้ แม้ไม่ใช้วิชายุทธ เพียงแค่พละกำลังร่างกายล้วนๆ ก็สามารถโจมตีด้วยพลังมากกว่าร้อยตันได้
สำหรับผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ที่แข็งแกร่งกว่านั้น อาจมีพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า แต่ไม่มีผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์คนใดที่ทำลายล็อคพันธุกรรมได้แล้วมีพละกำลังร่างกายต่ำกว่าร้อยตัน
พละกำลังร่างกายล้วนๆ ไม่ใช่รากฐานของผู้แข็งแกร่งที่ไม่ใช่มนุษย์ แต่มันก็เป็นหนึ่งในลักษณะเฉพาะของการทำลายล็อคพันธุกรรม อย่างน้อยหลินเฟิงก็ไม่เคยได้ยินว่ามีนักสู้มืออาชีพคนใดสามารถใช้พละกำลังถึงร้อยตันได้
แม้แต่ราชาปีศาจก็ยังไม่สามารถมีพละกำลังถึงร้อยตันได้
แต่หลินเฟิงมีความเป็นไปได้สูงที่จะทำลายข้อจำกัดด้านพละกำลังนี้ แน่นอน นี่เป็นเพียงความเป็นไปได้เท่านั้น หลินเฟิงยังมีเส้นทางอีกยาวไกลที่ต้องเดิน
ดังนั้น หลินเฟิงจึงรีบเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าของวิทยาลัยหมื่นประเทศ ใช้บัตรประจำตัว และเริ่มซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองและชั้นที่สาม
การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองต้องใช้คะแนน 1,000 แต้ม ชั้นที่สามต้องใช้ 10,000 แต้ม การซื้อทั้งสองชั้นต้องใช้คะแนน 11,000 แต้ม
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ค่าความดีของหลินเฟิงเกิน 10,000 แต้ม การซื้อสินค้าในวิทยาลัยหมื่นประเทศจะได้ส่วนลด 20% ดังนั้น สินค้าราคา 11,000 แต้มจึงใช้เพียง 8,800 แต้มเท่านั้น
"ซื้อเลย!"
หลินเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซื้อการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าทั้งสองชั้นทันที คะแนน 12,363 แต้มของเขาลดลงเหลือ 3,563 แต้ม
แม้คะแนนจะลดลงอย่างรวดเร็ว แต่หลินเฟิงไม่รู้สึกเสียดายเลย หากสามารถเพิ่มพลังของเขาได้อย่างมาก ไม่ใช่แค่หมื่นคะแนน แม้แต่แสนคะแนนเขาก็จะซื้อโดยไม่ลังเล
ถ้าไม่แปลงคะแนนให้เป็นพลัง มันก็เป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น
ไม่นาน กล่องจดหมายส่วนตัวของหลินเฟิงก็ปรากฏคู่มือการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าทั้งสองชั้น หลินเฟิงรีบเริ่มตรวจสอบทันที แน่นอนว่าเขาดูชั้นที่สองก่อน
การฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองนั้นเรียบง่ายและตรงไปตรงมา เพียงแค่รวบรวมพลังหมุนวนสองสาย และปล่อยพลังหมุนวนทั้งสองสายพร้อมกัน ก็จะสามารถเพิ่มพละกำลังได้สองเท่า
ชั้นที่สามก็เช่นเดียวกัน รวบรวมพลังหมุนวนสามสาย และปล่อยพลังหมุนวนทั้งสามสายพร้อมกัน ก็จะสามารถเพิ่มพละกำลังได้สามเท่า
และถ้าสามารถรวบรวมพลังหมุนวนสามสายได้สำเร็จ ก็สามารถเลือกใช้เพียงหนึ่งสาย หรือสองสายพร้อมกันได้ด้วย นี่ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ
อย่างไรก็ตาม แม้หลักการจะคล้ายกัน แต่การรวบรวมพลังหมุนวนสองสายนั้นยากมาก เพราะพลังหมุนวนไม่ใช่พลังที่มีอยู่จริง แต่เป็นพลังทั้งร่างที่ต้องใช้วิธีพิเศษจึงจะสามารถปล่อยพลังหมุนวนออกมาเพื่อเพิ่มพละกำลังได้
ไม่ใช่ว่าพลังหมุนวนถูกเก็บไว้ในที่ใดที่หนึ่งของร่างกาย แล้วต้องการใช้เมื่อไหร่ก็ใช้ได้เลย ไม่ใช่อย่างนั้นเลย ไม่มีพลังที่แท้จริง มันเป็นเพียงเทคนิคเท่านั้น
หลักการของพลังหมุนวนสองสายไม่ต่างจากพลังหมุนวนหนึ่งสาย เพียงแต่ต้องควบคุมร่างกายทั้งหมดให้สามารถปล่อยพลังหมุนวนสองสายเพื่อเพิ่มพละกำลังสองเท่า
ความยากอยู่ที่การรวบรวมพลังหมุนวนสองสาย และทำอย่างไรจึงจะเพิ่มพละกำลังได้สองเท่า? หากมีเพียงการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่หนึ่ง แม้จะรู้หลักการก็ยากที่จะรวบรวมพลังหมุนวนสองสายได้
แต่นี่คือวิทยายุทธ์สูงสุดที่ปรมาจารย์หมัดไร้เทียมทานค้นคว้ามาหลายปี จึงสมบูรณ์แบบอย่างแน่นอน ดังนั้น ในการฝึกฝนร่างกายเก้าเท่าชั้นที่สองและสาม หลินเฟิงจึงพบกุญแจสำคัญในการรวบรวมพลังหมุนวนสองและสามสาย
ในโลกต้าชัง ตัวตนที่แท้จริงมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือความเป็นนิรันดร์!
นิ้วทำลายดวงดาว หมัดสั่นสะเทือนจักรวาล เท้าเหยียบย่ำสวรรค์ ศิลปะการต่อสู้สามารถเข้าถึงเทพเจ้า!
นี่คือเส้นทางการก้าวขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่ของหลินเฟิง เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง!

====

######
