รักต่างโลก
rustic_bloom
## ไปสู่อีกโลกหนึ่ง

ตอนที่ฉันกำลังจะปราบวายร้ายหลัก Left and Right โดย Charlie Puth และ Jung Kook เริ่มเล่นเป็นแบ็คกราวด์และฉันก็ถูกบังคับให้กลับไปสู่โลกแห่งความเป็นจริงในจักรวาล
ฉันตื่นขึ้นอย่างหงุดหงิด "ฉันรักคุณ Baby Star Candy และ Charlie แต่พวกคุณช่วยปลุกฉันได้ไหม ตอนที่ฉันกำลังมีการต่อสู้ที่สำคัญอย่างยิ่งในอีกมิติหนึ่ง"
ความฝันส่วนใหญ่ของฉันคือการผจญภัยในอีกมิติหนึ่ง ความฝันเหล่านี้เกิดจากนิยายไซไฟและการ์ตูนจำนวนมหาศาลที่ฉันอ่านมาตลอดชีวิต และฉันจะอ่านต่อไปตราบที่ยังมีชีวิต
ฉันมักจะเป็นหนึ่งในคนแรกในแถวตอนเที่ยงคืนเพื่อเข้าร่วมงานเผยแพร่ขนาดใหญ่เช่น Stranger Things แต่ฉันอ่านหนังสือจากซีรีส์ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักเช่นกัน ฉันชอบโลกแฟนตาซีที่สร้างขึ้นระหว่างหน้าต่างๆ และฉันมักจะนึกภาพตัวเองแทนที่ตัวละครหญิงหลักบางตัว หรือแม้แต่ตัวละครชาย
เมื่อตื่นนอนเต็มที่ ฉันก็ย้อนดูฉากสุดท้ายของความฝันสองสามฉากในตอนเย็นของวันนี้ ฉันก็ลืมมันไปหมดแล้ว
"สักวันฉันจะอยู่กับพวกนายจริงๆ" ฉันพูดพร้อมกับยื่นมือขึ้นไปบนเพดานหาเพื่อนร่วมทีมผู้กล้าหาญที่อาจรอฉันอยู่ในอีกมิติหนึ่ง นั่นคือเมื่อประตูห้องของฉันเปิดออกและแม่ของฉันก็เข้ามา
"ทำอะไรน่ะเพ็ญศรี" ฉันไม่รู้ว่าเธอหมายถึงท่าแปลกๆ ของฉันหรือว่าฉันตื่นสายเหมือนเคย ฉันเลยตัดสินใจถาม
"คุณหมายถึงมือของฉันหรือเวลาตื่นของฉัน"
เธอกลอกตาสีน้ำตาลโตของเธอแบบ 360 องศา
"ฉันหมายความว่าถ้าคุณไม่ลงมาข้างล่างภายในสิบนาที ฉันพร้อมที่จะไปโรงเรียนโดยสมบูรณ์ ฉันจะไปโดยไม่มีคุณ และคุณกำลังเดินไปโรงเรียน" น้ำเสียงของเธอไม่มีการเสียดสีแม้แต่น้อย
"ได้ค่ะหัวหน้า" โบกมือลาจากลาเพื่อไหว้แม่แทน แต่แม่จากไปแล้ว
สิบนาทีก็เกินพอแล้วสำหรับฉันในการเตรียมตัวไปโรงเรียน ฉันอาบน้ำด้วยความเร็วเหนือเสียงและหลังจากเป่าผมให้แห้งครึ่งหนึ่งแล้ว ดึงผมสีน้ำตาลที่เป็นลอนเป็นลอนเป็นมวยผมยุ่ง ฉันไม่เคยมีคนดูแลการแต่งตัวของฉัน ฉันกำลังจะไปโรงเรียนโดยไม่ได้ทำภารกิจเพื่อช่วยโลก
'เธอช่างน่ารักอะไรอย่างนี้' คือสิ่งที่คุณต้องนึกถึงฉันในตอนนี้ แต่ฉันไม่ใช่
สวัสดี. ผมชื่อ เพ็ญศรี แสงทอง และผมเป็นคนเนิร์ด อย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่ผมถูกเรียกเสมอ ฉันเข้าสังคมงุ่มง่าม ไม่สวย และไม่ทันสมัย
ฉันชอบหนังสือ โดยเฉพาะการ์ตูนมากกว่าผู้คน และฉันก็ชอบรายการทีวีที่ฉันดูเป็นพิเศษ ถ้าสิ่งเหล่านี้ไม่ทำให้ฉันเนิร์ดพอ ฉันก็ใส่เหล็กดัดฟันและสเปกด้วย
โรงเรียนมัธยมบ่อน้ำยูเนี่ยน ที่เดียวในโลกที่ฉันรักอย่างแท้จริง สังเกตการเสียดสี ฉันเบื่อโรงเรียน จริง ๆ แล้วฉันเบื่อคนที่นี่มากกว่า แต่พวกเขามีอยู่เพราะโรงเรียนโง่ ๆ นี้มีอยู่เพื่อให้เหตุผลกับคำพูดของฉัน
ฉันสวดอ้อนวอนในใจว่าอย่าเจอคนที่เจาะจงในโรงเรียน และฉันก็มีความสุขเมื่อไปถึงล็อกเกอร์โดยไม่ได้เจอพวกเขา
ฉันเปิดล็อกเกอร์เพื่อหยิบการ์ตูนไซไฟสองสามเรื่องมาอ่านในชั้นเรียนประวัติศาสตร์ โดยไม่รู้ว่าอะไรถูกเก็บไว้ในล็อกเกอร์ของฉัน มีรูปภาพของ Vecna ​​ตัวละคร Stranger Things ตัวหนึ่ง ซึ่งเป็นวายร้ายที่เท่และน่าสงสัยสุดๆ แต่หัวของ Vecna ​​เป็นของฉันจริงๆ มันเป็น Photoshop ราคาถูก แต่ฉันก็ยังชอบมัน มันคงเป็นเรื่องโกหกถ้าฉันบอกว่าฉันไม่ได้จินตนาการว่าตัวเองเป็นเขา
ด้านหลังภาพเขียนว่า 'ในที่สุดเราก็พบใครบางคนที่แข่งขันกับความอัปลักษณ์ของคุณ จากกิตติศักดิ์และแก๊งค์' ไอ้โง่พวกนี้แทบไม่ต้องเขียนชื่อเลย ฉันรู้ว่ามันเป็นพวกเขาอยู่แล้ว ฉันไม่รู้มาก่อนว่าคนพาลจะน่ารักได้ขนาดนี้ ภาพนี้สำหรับฉันเป็นของขวัญที่สมบูรณ์แบบ
ฉันเดินไปเรียนวิชาประวัติศาสตร์อย่างมีความสุข โดยวางรูปภาพไว้ระหว่างหนังสือของฉันอย่างระมัดระวัง ฉันจัดกรอบมันโดยสิ้นเชิง!
"อรุณสวัสดิ์ เนิร์ด" ศักดิ์สิทธิ์ชิต.... เห็ดเอก ความเย็นทั้งหมดที่ฉันรักษาไว้จนกระเด็นออกไปนอกหน้าต่าง
"เช้า กิตติศักดิ์. มอนิ่งแก้ว" ฉันทักทายคนพาลหลักของฉันรวมถึงเหตุผลหลักว่าทำไมฉันถึงหมกมุ่นอยู่กับโลกการ์ตูนและแฟนตาซี ใจฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งขณะที่พวกเขายืนใกล้ฉันมาก
"วันนี้คุณดูน่ารักมาก แต่งตัวไปโรงเรียนเหรอ?" แก้วชอบล้อเลียนแฟชั่นที่ไม่มีตัวตนของฉัน
"งานคณิตศาสตร์ของเราอยู่ที่ไหน" กิตติศักดิ์ตรงไปตรงที่แตกต่างจากแก้ว พวกเขาห้าคนในแก๊งอันธพาล และฉันทำงานที่ได้รับมอบหมายทั้งหมดของพวกเขาเสมอ
ฉันมอบหมายงานให้พวกเขาโดยหวังว่าพวกเขาจะปล่อยให้ฉันไปอย่างสงบสุข
"อันที่ห้าอยู่ที่ไหน" กิตติศักดิ์ถามอย่างโกรธจัด เขาหมายความว่าอย่างไรโดยที่? ฉันได้ทำทั้งห้าและของฉัน
"มันต้องอยู่ที่นั่น" ฉันเริ่มประหม่าและกลัว
เขานับพวกเขาต่อหน้าฉัน พวกเขาแค่สี่คนจริงๆ ฉันไม่ได้นับพวกเขาเพราะวันนี้ฉันมาโรงเรียนอย่างเร่งรีบ ฉันทำอะไรตอนนี้?
" ฉันสัญญาพวก; ฉันทำมาหมดแล้ว ฉันคงลืมมันไปที่บ้านแล้วล่ะ" ถึงตอนนี้ฉันก็ก้าวถอยหลังอย่างช้าๆ แต่มันไม่มีประโยชน์เพราะแก้วรีบคว้าผมของฉันไว้
"ฟังผู้หญิงเลว เราไม่ให้ของขวัญและปฏิบัติต่อคุณอย่างดีเพื่อที่คุณจะได้ลืมงานที่ได้รับมอบหมายจากที่บ้าน" มันไม่เคยล้มเหลวที่จะทำให้ฉันประหลาดใจว่าเธอสามารถเปลี่ยนร่างได้เร็วแค่ไหน "วันนี้เป็นเส้นตาย คุณจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งกลับบ้านและรับงานที่ได้รับมอบหมายจากเรา"
เธอยังคงดึงผมของฉัน เหล็กไนที่ทนไม่ได้และความเจ็บปวดก็ไหลผ่านรากไปแล้ว น้ำตากำลังจะไหลลงมาตามตา แต่เช่นเคย ฉันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ปล่อยให้มันหลุดลอยไป
เสียงกริ่งช่วงแรกดังขึ้น และในที่สุดเธอก็ปล่อยผมของฉัน
"เราให้เวลาคุณสามสิบนาที เฮเซล ถ้าเราไม่มีงานมอบหมายบนโต๊ะของเราภายในช่วงที่สอง ให้ฉันเตือนคุณว่าในช่วงที่สาม เรามีห้องปฏิบัติการเคมีด้วยกัน และแก้วก็ยังอ่อนแอมากในทางเคมี"
ฉันรู้ว่ากิตติศักดิ์พยายามจะพูดอะไร ครั้งสุดท้ายที่เราทำแล็บด้วยกัน แก้ว 'บังเอิญ' โดนกรดซัลฟิวริกเข้มข้นในเสื้อกาวน์ของฉันจนเกือบไหม้ขาของฉัน
พวกเขาไปที่ชั้นเรียน แต่ไม่มีใครดึงข้อกำหนดของฉันและผลักฉันลงบันไดก่อน
ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันถูกผลักลงบันไดแบบนั้น แต่เนื่องจากฉันต้องไปเอางานของพวกเขามา ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะผลักฉันในตอนนั้น ฉันถูกจับโดยไม่ทันตั้งตัว
ฉันรู้สึกได้ว่ากระดูกกำลังสั่นอยู่ในตัวฉัน และข้อศอกของฉันก็กระแทกเข้ากับขอบบันได ฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะคว้าบางสิ่งบางอย่างเพื่อหยุดการตก แต่เช่นเดียวกับจิลล์ที่ร่วงลงมาจากเนินเขาที่ไม่สามารถควบคุมได้ ของฉันก็เช่นกัน
ผมเป็นอัมพาตไปแล้วด้วยความตกใจและอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านอย่างกะทันหันและหมดหวังทั้งหมด ผมปล่อยให้ตัวเองล้มลงจนกระแทกพื้น ฉันรู้สึกราวกับว่าชีวิตเพิ่งฉายแสงต่อหน้าต่อตาในขณะที่ฉันพยายามกลั้นหายใจ ความเจ็บปวดที่แหลมคมดังก้องไปทั่วร่างกายของฉัน และฉันค่อนข้างแน่ใจว่ากระดูกแขนหักครึ่งพร้อมกับซี่โครงสองสามซี่
ฉันแทบจะไม่เห็นอะไรเลยหากไม่มีสเปกของฉันและเพราะว่าปวดหัวอย่างแรงเนื่องจากการหกล้ม แต่ฉันไม่มีเวลากังวลเกี่ยวกับตัวเอง ฉันรีบลุกขึ้นและหลังจากสะดุดไปสองสามครั้ง ในที่สุดฉันก็เริ่มวิ่ง ฉันมีเวลาแค่สามสิบนาที
ฉันสามารถเห็นผู้คนจ้องมองมาที่ฉันแม้ตาพร่ามัว ขณะที่ฉันเดินผ่านถนน มีคนสองสามคนถามฉันว่าฉันสบายดีไหมเมื่อพวกเขาผ่านไป พวกเขาบอกว่าหัวของฉันมีเลือดออก แต่ฉันไม่สนใจเรื่องนั้น ฉันต้องกลับบ้านและรับงานด่วน
เมื่อฉันเห็นบ้านของฉันในที่สุด ฉันก็น้ำตาไหล ในที่สุดฉันก็ร้องไห้ได้แล้ว ฉันสามารถร้องไห้ได้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ ฉันไม่เสียเวลารีบวิ่งไปที่ห้อง เกือบหัวใจวายเมื่อเห็นใครบางคนนั่งอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือของฉันพร้อมกับงานมอบหมายในมือ
ฉันรีบคว้าร่มจากด้านหลังประตูเพื่อป้องกันตัวเอง แต่เมื่อเห็นว่าเขาอายุเท่าไหร่ ฉันจึงสงสัยว่าจำเป็นจริงๆ หรือไม่
"คุณทำอะไรกับงานของฉัน" สิ่งเดียวที่ฉันสนใจในตอนนี้คืองานในมือของเขา ที่ฉันต้องไปโรงเรียนภายใน 15 นาทีนับจากนี้
"ฉันจะกินมัน เพราะคุณจะไม่ต้องการมันอีกต่อไป" เขาฟังดูเก่าเท่าที่เขาดู เขาหมุนมือและเช่นเดียวกับที่งานมอบหมายหายไปจากมือของเขาและมีแอปเปิ้ลแทน
"ยังไงก็ไม่ใช่ของคุณ" ฉันตกใจมากเมื่อเขาเริ่มกินแอปเปิ้ล
"ใช่ แต่มันคือเพื่อนของฉัน และฉันต้องไปโรงเรียนในอีกไม่กี่นาที" ฉันกล้าสู้กับทุกๆ คน ยกเว้นพวกอันธพาล ดังนั้นหลังจากได้เห็นกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของเขาแล้ว ฉันก็เดินไปหาเขาแล้ววางปลายร่มไว้ต่อหน้าต่อตาเขา
"เอากลับคืนมา ไม่อย่างนั้นเจ้าจะกินลูกตาของเจ้าเป็นรายต่อไป" ฉันขู่.
เขาเคี้ยวแอปเปิลต่อไปโดยไม่มีอาการกลัว
"พวกที่ถ่มน้ำลายใส่ปิ่นโต ทุบตี ทำให้ช้ำ ฝันร้าย เรียกว่าเพื่อนไม่ได้ เพ็ญศรี"
เขารู้ทั้งหมดนั้นได้อย่างไร? ชายชราคนนี้คืออะไร?
"ฉันไม่สนใจสิ่งที่คุณพูด แค่นำงานคืนมาให้ฉันแล้วฉันจะไม่รายงานคุณต่อตำรวจ" ฉันหมดเวลาและไม่มีอะไรต้องคิดหรือทำอย่างอื่นนอกจากการได้งานคืน
"ไม่เป็นอะไร. ฉันจะให้สองตัวเลือกแก่คุณที่นี่ ไม่ว่าฉันจะสามารถนำงานกลับมาหรือพาคุณไปที่อื่นแทนได้ และคุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องเพื่อนของคุณเป็นเวลานาน" เขาพูดแบบนี้เพื่อฆ่าเวลาของฉันหรือว่าเขาจริงจัง?
"พาฉันไป? ที่ไหน?" ฉันดึงร่มกลับ เขาไม่ดูอันตรายอีกต่อไป
"ไปยังที่ที่คุณควรอยู่ตอนนี้"
ตอนนี้ฉันควรจะอยู่ที่ไหน? รอ! ที่ที่ฉันควรจะอยู่ตอนนี้คืออีกมิติหนึ่ง เป็นตัวละครหลักที่จะกอบกู้โลกจากเหล่าวายร้ายผู้ยิ่งใหญ่ ฉันเบิกตากว้างเมื่อการรับรู้กระทบตัวฉัน ฉันอ้าปากค้างเสียงดังและไม่เสียเวลาคุกเข่าต่อหน้าเขา
"ฉันขอโทษที่ไม่รู้จักคุณพระเจ้า แค่ว่าฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อน" ฉันขอโทษ. เขาไอ มันฟังดูเจ็บปวดออกมาจากปอดที่อาจจะหมดแรง
"ฉันไม่ใช่พระเจ้าเพ็ญศรี" เขาพูดเกือบหัวเราะ
ฮา. คุณไม่สามารถหลอกฉันได้ ฉันรู้ดีว่าคุณเป็น ใครจะรู้ว่าฉันขออะไรกับพระเจ้าเท่านั้น และแม้ว่าพวกเขาทำใครจะมีอำนาจในการเปลี่ยนการบ้านวิชาคณิตศาสตร์เป็นแอปเปิ้ลและบอกฉันว่าพวกเขาสามารถนำไปยังมิติอื่นได้?
"นั่นเป็นเพราะฉันเป็นนักมายากล คุณเชื่อเรื่องเวทมนตร์ใช่ไหม"
รอ! คนแก่คนนี้เพิ่งอ่านใจฉันเหรอ?
"ขอโทษ แต่ใช่ ฉันช่วยไม่ได้จริงๆ"
"ถ้าเจ้าไม่ใช่พระเจ้า ทำไมเจ้าถึงรู้ว่าข้าต้องการไปยังอีกโลกหนึ่งมาตลอด และเจ้าช่วยทำให้มันเกิดขึ้นได้ไหม" ฉันไม่สงสัยเลยด้วยซ้ำว่ามันเป็นความฝันหรือเป็นการแกล้งโดยคนพาลของฉันอย่างมีเหตุผล ฉันไม่สามารถละทิ้งโอกาสที่จะได้ใช้ชีวิตตามความฝันในที่สุดในฐานะตัวละครหลักของโลกประเภทนิยายวิทยาศาสตร์สุดเจ๋ง ในที่สุดฉันก็จะได้ช่วยโลกและค้นพบสิ่งดีๆ ด้วยตัวฉันเอง
"ที่ฉันไม่สามารถบอกคุณได้" ฉันเย้ยหยัน แต่ตราบใดที่เขาพาฉันไปที่นั่น ไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะบอกฉันว่าอย่างไรหรือไม่ ฉันรู้สึกตื่นเต้นเหลือเกิน
"แล้วฉันจะอยู่ในหนังสือการ์ตูนเล่มไหน ที่นักเขียนจะวาดฉันและฉันต้องทำตามที่เธอต้องการให้ทำ หรือฉันจะอยู่ในหนังสือที่อิสระกว่านี้ที่ฉันเขียนเรื่องราวของตัวเองได้" ฉันถาม
เขาเริ่มหัวเราะอีกครั้ง
"คุณไม่อยู่ในหนังสือเพ็ญศรี คุณจะอยู่ในโลกแห่งจินตนาการที่คุณสามารถลงมือทำได้ด้วยตัวเอง"
ดี! พูดถึงเรื่องความโชคดี ฉันกำลังจะขอบคุณจักรวาลที่รักสำหรับการดำรงอยู่ของพวกอันธพาลที่ขับไล่ฉันออกจากโรงเรียนในวันนี้ ดูเหมือนว่าทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยเหตุผล
"ฉันเลือกแนวเพลงได้ไหม? ฉันอยากจะอยู่ในโลกการ์ตูนแนวไซไฟแฟนตาซีที่เจ๋งจริงๆ และแม้ว่าฉันจะถูกวางผิดที่ ได้โปรดอย่าปล่อยให้มันเป็นเรื่องโรแมนติกแบบคิดโบราณ สิ่งนั้นทำให้ฉันประจบประแจงจากไขกระดูกของฉัน" ฉันยื่นข้อเสนอของตัวเอง
"รอ! แต่ถ้าฉันออกจากที่นี่ จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันที่นี่? ฉันจะอยู่ที่นั่นตลอดไปหรือไม่"
"ไม่. คุณจะได้รับหนึ่งร้อยวันที่จะอยู่ที่นั่น หลังจากผ่านไปร้อยวัน ในที่สุดคุณจะพบว่าตัวเองกลับมาที่นี่ และทุกคนจะไม่มีความทรงจำใดๆ เกี่ยวกับคุณที่ไม่ได้อยู่ที่นั่น ราวกับว่าคุณอยู่ที่นี่กับพวกเขาเสมอ จะไม่มีวี่แววว่าคุณจะหายตัวไป"
ฉันกระโดดด้วยความตื่นเต้น สิ่งเดียวที่จะรั้งฉันไว้จากการดำเนินชีวิตตามความฝันก็คือความรักที่ฉันมีต่อแม่ เธอจะต้องเสียใจอย่างแน่นอนถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่ แต่ได้ยินชายชราพูดว่าตอนนี้ไม่มีอะไรหยุดฉันได้อีกแล้ว
"แล้วฉันจะไปใช้ชีวิตร้อยวันทองที่นั่นเมื่อไหร่?" ฉันถาม.
"เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการ."
ฉันส่องกระจก แทบมองไม่เห็นเงาสะท้อนของตัวเอง แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกได้ถึงเลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะและลงหูของฉัน ฉันรู้สึกว่ากางเกงยีนส์ขาดที่หัวเข่าเมื่อฉันล้มลงบันได ฉันรู้สึกได้ถึงกระดูกที่เคล็ดและข้อต่อที่หักซึ่งฉันละเลยมาจนถึงตอนนี้
ฉันเป็นแบบนี้มาทั้งชีวิต ฉันถูกรังแกและถูกดูถูกมาตลอด ฉันอยากหนีจากโลกนี้มาโดยตลอด ซึ่งฉันเป็นเพียงคนอ่อนแอ ถูกขับไล่ที่ไม่อาจยืนหยัดเพื่อตัวเองได้ ในที่สุดฉันก็ได้รับโอกาสที่จะหลีกหนีจากสิ่งเหล่านี้ และได้เป็นในแบบที่ฉันอยากเป็นมาโดยตลอด
ฉันยิ้มแล้วหันไปทางเขา
"ฉันอยากออกไปเดี๋ยวนี้"


## ศัตรูสุดหล่อ

สิ่งแรกที่ฉันรู้สึกทันทีที่มีสติสัมปชัญญะเล็กน้อยคือปวดไปทั้งตัว รู้สึกเหมือนคุณนั่งอยู่ในท่าเดิมนานเกินไป บวกกับข้อต่อที่หักและศีรษะที่บาดเจ็บ มันถูกขยายเป็นร้อยครั้ง
ฉันถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยแสงที่ทำให้ตาพร่ามัว ฉันพยายามลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วและเข้าใจสถานการณ์ของฉัน แต่อาการปวดหลังที่แทงแน่นทำให้ฉันหยุดนิ่ง เกิดอะไรขึ้นกับฉันในตอนนี้?
ฉันมองไปรอบ ๆ ขณะที่ฉันนอนอยู่บนตำแหน่งเดียวกัน ฉันถูกมัดอยู่ในห้องเล็กๆ แหล่งกำเนิดแสงเพียงแหล่งเดียวมาจากสิ่งของประเภทเครื่องช่วยหายใจที่ตกลงมาที่ดวงตาของฉันโดยตรง แม้แต่ประตูก็ทึบไปหมด ทำให้ฉันไม่รู้เรื่องสถานการณ์ภายนอก
นั่นคือช่วงเวลาที่ฉันรู้ว่าฉันถูกย้ายไปยังอีกมิติหนึ่งแล้ว อย่างน้อยฉันควรถามตัวเองว่ามีโอกาสตายที่นี่หรือไม่ หรือฉันจะกลับไปไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับที่นี่
มีเพียงสิ่งเดียวที่ชัดเจนในตอนนี้ คือ ฉันถูกจับโดยศัตรู เอ้ย! ฉันเพิ่งสังเกตเห็นรอยมือเปื้อนเลือดในกำแพงหินของห้องนี้! นี่มันห้องอะไรกันแน่เนี่ย? นี่คงเป็นห้องที่ทรมานคนดี
ฉันมีปัญหามาก แต่เนื่องจากฉันเป็นตัวละครหลัก ฉันจะเอาตัวรอดได้ทุกอย่าง บางทีนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่เพื่อนร่วมทีมของฉันมาช่วยฉันและบอกฉันว่าพวกเขารอฉันมาตลอด
ขณะที่ฉันกำลังสร้างฉากแอคชั่นเจ๋งๆ เกี่ยวกับการหลบหนีในหัวของฉัน ประตูหินก็เปิดออกอย่างช้าๆ ร่างหนึ่งแหย่หัวไปที่ประตูอย่างวิตก และหลังจากนั้นไม่นานก็มีชายร่างใหญ่เข้ามาในห้อง
ฉันไม่ได้ล้อเล่น แต่เขาเป็นก้อนใหญ่และฉันรู้ว่าฉันไม่ควรพูดเรื่องนี้เกี่ยวกับศัตรูของฉัน แต่พระเจ้าเป็นก้อนใหญ่ที่หล่อเหลา ข้าพเจ้าสังเกตเขาอยู่ครู่หนึ่งด้วยความชื่นชมในความงามของเขา เขาสวมชุดสูทสุดเท่ที่เหล่านักรบสวม และไม่เหมือนฉันที่ชื่นชมความงามของเขาเพียงอย่างเดียว เขากำลังเจาะรูผ่านหัวของฉันขณะที่เขาจ้องมองฉันอย่างเคร่งขรึม
"คุณคือใคร?" เขาถาม. คำถามแรกที่ชัดเจน
ฉันเก็บเงียบ ฉันไม่สามารถบอกตัวตนของฉันกับศัตรูได้โดยไม่รู้อะไรเลย ฉันจะไม่ประมาทหากฉันต้องการชนะ
เขารอคำตอบของฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด
"ทำไมคุณถึงสัญจรไปมาในดินแดนของเรา? ใครส่งคุณมา"
ฉันอยากจะบอกว่าคนแก่ตัวเก๋าที่มีพลังเวทย์มนตร์ที่ยอดเยี่ยม แต่ฉันตัดสินใจที่จะไม่ทำ ในที่สุดพวกเขาจะรู้จักฉันในฐานะที่ฉันเป็นตัวละครหลัก
"คุณ..." เขาจะพูดอะไรบางอย่างด้วยความโกรธ แต่แล้วเขาก็ถูกขัดจังหวะโดยคนที่ดูเหมือนยาม? ยามของศัตรูฉันคิดว่า
"แกมมา นามแฝง อัลฟ่า อาทิตย์ ขอให้คุณอยู่ในห้องเก็บของทันที เขาต้องการเบต้าสิลาสที่นั่นเช่นกัน" ยามศัตรูกล่าว
อัลฟ่า เบต้า แกมม่า อะไรนะ? ดังนั้น ในทางวิทยาศาสตร์ อัลฟ่าคือการปลดปล่อยนิวเคลียสของฮีเลียม การแผ่รังสีบีตาคือการปลดปล่อยอิเล็กตรอนหรือโพซิตรอน และรังสีแกมมาเป็นคำที่ใช้สำหรับการปล่อยโฟตอนที่มีพลัง
นั่นหมายความว่า โลกนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับกัมมันตภาพรังสี และใครก็ตามที่เป็นอัลฟ่า เบต้า แกมมา พวกเขาเป็นภัยคุกคามหลักต่อโลก ยอดเยี่ยม! แม้ว่าฉันจะไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ดีที่สุด แต่อย่างน้อยฉันก็กำลังหาภารกิจให้สำเร็จ
ฉันยิ้มด้วยความรู้สึกถึงความสำเร็จนี้ ในขณะที่ศัตรูรูปหล่อคนนี้ ซึ่งฉันคิดว่าชื่อแกมมา เอเลียส มองฉันอย่างสงสัยก่อนจะออกจากห้องไป
ประตูปิดลงอีกครั้ง ทิ้งฉันไว้ในห้องเย็นโดยมัดมือไว้ ในชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าบางทีฉันควรจะกรีดร้อง แต่นั่นอาจทำให้เสียพลังงาน ฉันควรจะมีอะไรมากพอที่จะต่อสู้กับเหล่าวายร้ายกัมมันตภาพรังสีที่ชั่วร้ายเหล่านี้
ทุกอย่างน่าตื่นเต้นมาก โชคดีที่ตัวละครในการ์ตูนรู้สึกแบบนี้ทุกวัน มันเจ๋งและน่าตื่นเต้นมาก ความกลัวและความกลัวเป็นอารมณ์สุดท้ายที่มาถึงฉันในเวลานี้ ฉันมีความสุขมากที่ได้มาอยู่ที่นี่ ขอให้สิ่งนี้คงอยู่ตลอดไป แต่เห็นได้ชัดว่าไม่อยู่ในห้องขังที่โง่เขลานี้
ฉันชอบที่คำอธิษฐานของฉันได้รับคำตอบอย่างรวดเร็วในโลกนี้ ขณะที่ฉันคิดอย่างนั้น ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง และยามสองคนเข้ามาจับมือฉัน แล้วพาฉันไปข้างนอก
มีแถวและแถวของเซลล์ดังกล่าวปิดทั้งหมด แต่มีคนไร้เดียงสาจำนวนมากอยู่ข้างใน ฉันจะกลับมาเพื่อช่วยชีวิตคุณ พวกคุณก็แค่รออยู่ที่นั่นซักพัก
ช่วงเวลาที่ห้องขังที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดสิ้นสุดลง เราได้สัมผัสกับแสงแดดจ้า ซึ่งทำให้ฉันปวดหัวอย่างมากหลังจากที่ฉันมาจากการอยู่ในห้องขังที่มืดมิดนั้น เมื่อเดินจากตรงนั้นไปเล็กน้อย เราก็ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่
สำหรับฉันมันรู้สึกเหมือนเป็นวังจากเทพนิยาย คนร้ายเป็นเจ้าของสถานที่ที่สวยงามเช่นนี้ได้อย่างไร? ดูเหมือนพระราชวังจริงๆ มีทหารรักษาการณ์เป็นแถวเป็นแถวที่ฉันเอาชนะได้ภายในร้อยวันนี้
ด้านในวังของศัตรูมีมากกว่าความสวยงาม พวกมันสวยงามมาก ทุกอย่างเป็นเหมือนชิ้นงานศิลปะที่พิศวง แต่แล้วอีกครั้งที่นี่ไม่ใช่แผ่นดิน ไม่ช้าเราก็อยู่นอกประตูไม้ขนาดใหญ่ที่มียามอยู่ข้างนอกด้วยดาบไขว้
"พวกเขามาถึงอัลฟ่าแล้ว" ทั้งสองตะโกนประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ
"ให้พวกมันเข้ามา" เสียงอันดังก้องไปรอบ ๆ และในไม่ช้าประตูก็เปิดออก
ห้องนั้นส่องแสงจากสวรรค์อย่างแท้จริง ต้องเป็นการปล่อยกัมมันตภาพรังสีที่ออกมาจากศัตรูของฉัน! ทางเดินปูพรมแดงสะอาดสะอ้านเป็นเส้นตรงนำไปสู่สิ่งที่ดูเหมือนเป็นบัลลังก์ซึ่งมีชายร่างใหญ่นั่งอยู่ ฉันสามารถเห็นโครงร่างจาง ๆ ของเขาในขณะที่ฉันอยู่ไกลเกินไป
มีผู้คนมากมายอยู่รอบ ๆ แต่งกายด้วยชุดราชวงศ์? เกือบจะเหมือนกับว่าแทนที่จะเดินทางไปต่างมิติ ฉันได้เดินทางย้อนเวลากลับไปแทน ทุกคนมองมาที่ฉันด้วยท่าทางแปลก ๆ ขณะที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ตัวร้ายหลักมากขึ้น
ด้านข้างพระที่นั่งมีบัลลังก์เล็กอีกสองบัลลังก์ โดยมีชายร่างใหญ่อีกสองคนเท่ากัน คนร้ายเหล่านั้นเป็นยักษ์หรือไม่? ทำไมพวกเขาดูใหญ่มาก?
หลังจากเดินได้ดี ในที่สุดฉันก็ใกล้พอที่จะเห็นแก๊งของวายร้ายตัวหลัก วายร้ายตัวหนึ่งที่ตัวเล็กกว่าแต่เป็นตัวเอกคือแกมมา และอีกคนที่ฉันคิดว่าน่าจะเป็นอนุภาคบีตา เบต้าก็เช่นกัน - เหมือนกับคนที่สามารถเป็นดาราหนังโป๊ได้อย่างง่ายดาย
ทำไมคนร้ายต้องหล่อขนาดนี้? มันคงง่ายกว่าสำหรับฉันถ้าพวกเขาเป็นแค่ Demogorgon ที่น่าเกลียด
ถึงตัวร้ายหลักแล้ว ขอชื่นชมเขาก่อน เขาเป็นคนรุ่งโรจน์อย่างแน่นอน เขาดูร้อนรนจนฉันอยากจะอบคุกกี้ให้เขา ใบหน้าของเขาฉันชอบมัน นัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเล ผิวสีน้ำตาลอ่อนอ่อนลง โหนกแก้มสูง กรามคม ใบหน้าเหลี่ยม และกรามแน่น เขาต้องอายุประมาณ 25 หรือ 26 ปี?
เมื่อดวงตาสีฟ้าโตของเขาสบตากับผม จู่ๆ เขาก็หลับตาลงในลักษณะที่ดูสบายตา? ฉันเห็นไหล่ของเขายกขึ้นขณะที่เขาดูเหมือนจะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
ดวงตาของเขาเปิดขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อปิดเมื่อครู่ที่แล้วขณะที่เขายืนขึ้น และเดินมาหาฉันอย่างรุ่งโรจน์ ยามที่คอยจับตัวฉันมาจนถึงตอนนี้ก็ปล่อยมือฉันและก้าวถอยหลัง กลัวอนุภาคอัลฟ่าอย่างแน่นอน
ดวงตาของเขาจับอารมณ์ที่ฉันไม่สามารถถอดรหัสได้จริงๆ แต่มันเป็นรอยยิ้มขนาดใหญ่ที่ฉาบบนใบหน้าของเขาในขณะที่เขาจับไหล่ของฉัน เขาดูมีความสุขเหมือนสุนัขที่มีสองหาง ทุกคนในห้องลุกขึ้นยืน ทุกสายตามองมาที่ฉัน
แล้วเราล่ะ? จากนั้นเขาก็ทำสิ่งที่ผิดปกติมาก เขาก้มหน้าลงที่คอของฉัน ดมฉัน เสียงคำรามขนาดใหญ่ดังก้องในห้องโถง ขณะที่เขาพูดสิ่งที่น่าสงสัย
"Mate."
จากนั้นเขาก็ทำสิ่งที่ผิดปกติมาก เขาก้มหน้าลงที่คอของฉัน ดมฉัน เสียงคำรามขนาดใหญ่ดังก้องในห้องโถง ขณะที่เขาพูดสิ่งที่น่าสงสัย
"Mate."