ธิดาคนโตผู้เป็นที่รักของทุกคน โชคชะตาของนางเปี่ยมล้นด้วยความสุข
ฟังเสียงฝนริมน้ำ
## บทที่ 1 ลูกน้อยสุดที่รักของทุกคนได้ถือกำเนิดแล้ว

ในคืนที่พระจันทร์สว่างและดวงดาวเลือนราง เสียงร้องไห้อ่อนหวานของทารกน้อยดังขึ้นในห้องคลอด ราวกับเสียงครวญครางของลูกแมว ทำให้จวนเจิ้นกั๋วกงคึกคักขึ้นมาทันที
จวนเจิ้นกั๋วกงเป็นตระกูลแม่ทัพที่มีสี่รุ่นอาศัยอยู่ร่วมกัน สืบทอดมานับพันปีไม่เคยมีธิดาเกิดมาเลย ในยุคที่มีจักรพรรดินีปกครองและส่งเสริมความเท่าเทียมทางเพศของราชวงศ์เฟิ่งชี นี่ถือเป็นเรื่องแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
แม้ว่าคุณชายทุกคนในจวนจะมีรูปโฉมงดงามและมีความสามารถในการต่อสู้เป็นเลิศ แต่ก็ยังหนีไม่พ้นคำนินทา ถึงขนาดได้รับความสนใจจากจักรพรรดินีหลายพระองค์ กลายเป็นเรื่องขบขันยามว่างของขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊
"ภรรยาของหลานชายคนโตได้ให้กำเนิดหลานสาวคนแรก นับเป็นผู้มีบุญคุณต่อตระกูลเรา ต้องให้รางวัลอย่างงาม!"
ท่านปู่ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลจวนเจิ้นกั๋วกงตื่นเต้นจนใบหน้าแดงก่ำ เคาะไม้เท้าดังกุกๆ พลางสั่งงานลูกชายทั้งสี่คนไม่ให้ชักช้า ให้รีบไปแจ้งข่าวดีที่วังหลวงและจวนของมิตรสหาย
"คุณหนูโดยชอบธรรมมาถึงแล้วเจ้าค่ะ เชิญท่านปู่และท่านผู้เป็นพ่อแม่ทั้งหลายชมหน้าหลานเจ้าค่ะ"
แม่นมของภรรยาหลานชายคนโตอุ้มคุณหนูที่เพิ่งเกิดออกมาจากห้องคลอดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เดินมายังห้องโถงด้านหน้า
"โอ้ หลานรักของข้า หลานสาวของเราช่างน่ารักจริงๆ!"
แม่นมยังเดินไปไม่ถึงที่นั่งของท่านปู่ ท่านเจิ้นกั๋วกงและภรรยาที่รออยู่ก่อนแล้วก็รีบเข้าไปรับตัวทารกน้อยที่ห่อด้วยผ้าฝ้ายมาอุ้มไว้ในอ้อมกอด ไม่ยอมปล่อย
ในผ้าห่อนั้นมีทารกน้อยผิวขาวนวลดั่งหยกสลัก หลับตาพริ้ม ริมฝีปากเม้มเบาๆ ราวกับได้ยินเสียงชมของภรรยาท่านเจิ้นกั๋วกง มุมปากน้อยๆ ก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหวานๆ
ท่านเจิ้นกั๋วกงและภรรยาถึงกับชะงักหายใจ เพียงแค่มองครั้งเดียว หัวใจก็อ่อนยวบจนแทบละลาย อยากจะอุ้มหลานสาวไว้ตลอดไปไม่ยอมปล่อย
"ไอ้ลูกบ้า อย่ามัวแต่ชักช้า รีบเอามาให้ข้าดูเร็วๆ"
ท่านปู่รอไม่ไหวแล้ว เกือบจะเอาไม้เท้าแทงจมูกท่านเจิ้นกั๋วกง
"เฮ่ๆ ท่านปู่ดูสิครับ หลานยิ้มแล้ว"
ท่านเจิ้นกั๋วกงไม่อยากปล่อยมือ อุ้มหลานสาวค่อยๆ เดินไป พลางยิ้มเหมือนคนบ้า
"โอ้ หลานรักของทวด ทวดคอยเฝ้ารอทั้งกลางวันกลางคืน ในที่สุดก็ได้พบเจ้าเสียที"
ท่านปู่ใช้นิ้วที่เหี่ยวย่นลูบผ้าห่อเบาๆ มองใบหน้าขาวนวลของทารกน้อย น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่
"ทวด ทวด ให้พวกเราดูน้องสาวบ้างสิครับ"
เด็กชายเจ็ดคนตัวสูงบ้างเตี้ยบ้างวิ่งเข้ามาในห้องโถงอย่างตื่นเต้น แย่งกันมายืนรอบๆ ตัวท่านเจิ้นกั๋วกง เขย่งเท้ายืดคอมองเข้าไปในผ้าห่อ
"ไปๆๆ พวกเจ้าเด็กเลว อย่าทำให้น้องตกใจ"
ท่านเจิ้นกั๋วกงโบกมือไล่อย่างรำคาญ ไม่พอใจพวกเด็กซนเหมือนลิง สองมือกอดผ้าห่อแน่น กลัวว่าจะรบกวนความฝันอันแสนหวานของหลานสาว
"คิกๆๆ ขอดูแค่ครั้งเดียวนะครับ แค่ครั้งเดียว ได้ไหมครับ?"
เด็กๆ ไม่ยอมแพ้ ยังคงยืนล้อมรอบท่านเจิ้นกั๋วกงไม่ยอมไป
"ท่านพ่อ ให้พวกเขาดูสักครั้งเถอะครับ ถ้าไม่ให้ดู พวกเขาก็จะไม่ยอมไป จะอยู่วุ่นวายในห้อง"
ทายาทราชวงศ์แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ผู้เป็นบิดาของทารกน้อย ยิ้มพลางส่ายหน้า เดินมาที่หน้าท่านเจิ้นกั๋วกง ก้มลงมองลูกสาวคนโตสุดที่รัก ดวงตาอ่อนโยนราวกับจะมีน้ำหยดออกมา
"ได้ๆๆ ดูได้ครั้งเดียว แค่ครั้งเดียวเท่านั้น"
ท่านเจิ้นกั๋วกงไม่อยากขัดใจลูกชายคนโต จึงจำใจยอมตามคำขอ เอียงตัวนั่งข้างท่านปู่ กอดทารกน้อยแน่น ให้เด็กๆ ที่ส่งเสียงดังเข้าแถวเรียบร้อย เดินผ่านมาดูน้องทีละคน
"น้องสาวน่ารักจัง ขาวนุ่มเหมือนขนมสำลี"
"น้องสาวสวยจัง หน้าขาวเหมือนไข่ต้มปอกเปลือก"
"น้องสาวหอมจัง นุ่มนิ่มหอมหวาน อยากอุ้มจัง"
เด็กๆ เข้าแถวเรียบร้อย ผลัดกันเดินผ่านหน้าท่านเจิ้นกั๋วกง คำพูดใสซื่อของพวกเขาทำให้ผู้ใหญ่ในห้องยิ้มแย้มมีความสุข สตรีทั้งหลายต้องใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากหัวเราะไม่หยุด


## บทที่ 2 ถูกสับเปลี่ยนตัว

ภายในท้องพระโรงเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข เสียงหัวเราะดังไม่ขาดสาย ไม่มีใครสังเกตเห็นร่างที่แอบย่องออกจากประตูหลังของจวนเจิ้นกั๋วกงพร้อมตะกร้าใบหนึ่ง ก่อนจะมุดเข้าไปในรถม้าคันเล็กที่จอดรออยู่
"แป๊ะ"
ในความมืดของราตรี เสียงแส้ดังขึ้นเบาๆ ม้าที่ลากรถพ่นลมหายใจแรง ยกขาหน้าขึ้น วิ่งไปอย่างรวดเร็ว
รถม้าควบไปตามถนนที่เงียบสงัด เสียงกีบม้ากระทบพื้นดังกังวานถึงหัวใจ สาวใช้ที่กอดตะกร้าอยู่ในรถสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
"คุณหนูโดยชอบธรรม อย่าได้โทษว่าข้าใจร้ายเลย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเสี่ยอีเหนียงผู้ชั่วร้าย นางทนไม่ได้ที่ฮูหยินคลอดลูกสาวแล้วได้รับความโปรดปราน จึงจับพ่อแม่พี่น้องของข้าขังไว้ บังคับให้ข้าต้องทำเช่นนี้"
รถม้าควบมาถึงประตูตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองจิงตู คนขับรถแสดงป้ายคำสั่งของจวนเจิ้นกั๋วกง ผ่านประตูเมืองออกมาได้อย่างราบรื่น แล้วมุ่งหน้าไปทางใตต่อไปโดยไม่หยุดพัก
ยามรุ่งสาง รถม้าได้เดินทางห่างจากเมืองจิงตูไปหลายสิบลี้ จอดอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเว่ยสุ่ยที่ไหลจากเหนือลงใต้ผ่านเทือกเขาฉีเหลียน สาวใช้ตัวสั่นเทากอดตะกร้าลงจากรถ เดินไปยังที่ลึกของแม่น้ำอย่างลังเลภายใต้การเร่งเร้าของคนขับรถ
"คุณหนูโดยชอบธรรม บ่าวผิดต่อท่านเหลือเกิน บ่าวละอายใจนัก ชาติหน้าขอชดใช้เป็นวัวเป็นม้าเพื่อทดแทนความผิดในชาตินี้"
สาวใช้กอดตะกร้าแน่น สุดท้ายก็ไม่กล้าลงมือฆ่าทารกด้วยตัวเอง จึงฉวยโอกาสตอนที่คนขับรถไม่ทันระวัง วางตะกร้าลงบนผิวน้ำ ปล่อยให้ลอยไปตามกระแสน้ำ
"ฉึก ฉึก"
จากป่าริมฝั่งแม่น้ำ มีลูกธนูเย็นเยียบสองดอกพุ่งออกมา คนขับรถและสาวใช้ยังไม่ทันรู้ตัว ก็ถูกลูกธนูทะลุหัวใจ ตายคาที่
จากในป่ามีชายชุดดำปิดหน้าสองคนเดินออกมา โยนศพคนขับรถลงแม่น้ำ ตัดแอกรถ ปล่อยม้า จุดไฟเผารถ จัดการทำลายหลักฐานอย่างรวดเร็ว ทั้งสองสบตากันแล้วขึ้นหลังม้า หายเข้าไปในป่า
********
"อุแว้ อุแว้"
จากในตะกร้าที่ลอยไปตามกระแสน้ำแม่น้ำเว่ยสุ่ย ดังเสียงร้องไห้อ่อนแอของทารก เด็กหญิงทารกที่ห่อด้วยผ้าห่ม ฟังเสียงน้ำไหลซ่าๆ ข้างหู ทำปากบู้ด้วยความน้อยใจ ลูบท้องน้อยที่หิวแบนราบ น้ำตาคลอ
"โอ้ เจ้านายผู้น่าสงสาร เพิ่งกลับชาติมาเกิดก็เจอพ่อแม่ที่ไว้ใจไม่ได้ ลูกสาวแท้ๆ ถูกสับเปลี่ยนตัวยังไม่รู้ตัว"
มีแสงทองวาบที่หว่างคิ้วของทารกหญิง แล้วลูกนกตัวเล็กเท่าฝ่ามือ ขนฟูๆ ก็ปรากฏขึ้นในตะกร้าอย่างไร้ร่องรอย
ลูกนกกะพริบตาดำขลับที่แวววาว ก้มมองเจ้านายตัวน้อยที่ทำหน้าน้อยใจ น้ำตาคลอ อดรู้สึกลำบากใจไม่ได้
เจ้านายหิวแล้ว แถวนี้จะมีบ้านไหนให้หานมมาให้ดื่มได้บ้างนะ
"อิอ้า อิอ้า"
ทารกหญิงเห็นลูกนก ดวงตาที่เปียกชื้นก็เปล่งประกายขึ้นทันที มือน้อยๆ สีชมพูยื่นออกมาจากผ้าห่ม ลูบขนของมันเบาๆ
แม้ว่านางเพิ่งเกิด ยังเล็กเกินกว่าจะพูดได้ แต่ลูกนกก็ยังฟังความหมายที่นางต้องการสื่อจากเสียงอ้อแอ้แปลกๆ นั้นได้
"เจ้านายอย่าเพิ่งร้อน ริมฝั่งข้างหน้านั่น ดูเหมือนจะมีหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ อินเอ๋อร์จะควบคุมตะกร้าให้ดี พวกเราลอยไปตามน้ำ บางทีอาจพบบ้านที่เหมาะสมให้พักอาศัย"
"คิกๆ คิกๆ"
ทารกหญิงเข้าใจความหมายของมัน ใบหน้าน้อยๆ ขาวอมชมพูยิ้มจนตาหยี น่ารักที่สุด
"เฮ้อ เจ้านายผู้น่าสงสาร"
ลูกนกก้มมองใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามราวกับหยกแกะสลัก อดบ่นไม่ได้
"เกิดในจวนเจิ้นกั๋วกง ควรจะได้เติบโตอย่างทะนุถนอม มีชีวิตที่รุ่งโรจน์ น่าเสียดายที่พ่อแม่ไว้ใจไม่ได้ ต้องมาระเหเร่ร่อน ไม่รู้ว่าจะถูกครอบครัวยากจนไหนรับเลี้ยง ชะตาชีวิตต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร"
"อิอ้า อิอ้า"
ทารกหญิงเข้าใจคำบ่นของมัน มือน้อยๆ สีชมพูลูบขนฟูๆ เบาๆ ราวกับกำลังปลอบใจ
เมื่อฟ้าลิขิตมาเช่นนี้ พวกเราก็ปล่อยให้เป็นไปตามกระแสน้ำเถิด!


## บทที่ 3 หมู่บ้านหวัวหนิว

"ฮ่าๆ ท่านเจ้านาย คุณคิดง่ายจังเลยนะ"
ลูกนกน้อยหัวเราะขำ กระพือปีกน้อยๆ อันบอบบาง ร่อนเหนือผิวน้ำ ควบคุมตะกร้าให้ลอยไปยังหมู่บ้านที่อยู่ใกล้ๆ
**********
หมู่บ้านหวัวหนิว ตั้งอยู่เชิงเขาฉีเหลียน เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบมีเพียงสิบกว่าครัวเรือน
ชาวบ้านส่วนใหญ่ดำรงชีพด้วยการล่าสัตว์บนภูเขาและตัดฟืน ส่วนผู้ชายที่ว่ายน้ำเก่ง เมื่อถึงวันที่อากาศแจ่มใส ก็จะทอดแหจับปลาในน้ำตื้น ขุดหาปลาช่อน จับปู เพื่อปรับปรุงคุณภาพชีวิต
แสงอรุณเริ่มสาดส่อง รัศมีสีแดงสดใสทาบทาบขอบฟ้า ริมน้ำใส แม่บ้านขยันขันแข็งทำอาหารเช้าเสร็จแล้ว พูดคุยหัวเราะกันเป็นกลุ่มเล็กๆ ถือถังน้ำมาตักน้ำ ล้างจาน ซักผ้า
"อุแว้ๆ อุแว้ๆ"
เสียงร้องไห้อ่อนๆ ของทารกลอยมาตามลม หลี่ซิ่วเอ๋อที่กำลังซักผ้าอยู่บนก้อนหินริมน้ำคนเดียว หัวใจสั่นสะท้าน มองไปตามเสียงร้อง เห็นตะกร้าไม้ไผ่ลอยมาตามน้ำ มองเห็นร่างเล็กๆ ที่ห่อด้วยผ้าห่มอยู่ข้างใน
"พ่อเด็ก รีบมาเร็ว มีเด็กลอยมาในน้ำ รีบไปช่วยเอาตะกร้ามา"
หลี่ซิ่วเอ๋อตะโกนเรียกสามีโดยสัญชาตญาณ หัวใจบีบรัดด้วยความเป็นห่วงเด็กที่ลอยมาจากที่ไหนไม่รู้
"ตูม!"
เสียงตอบรับคือเสียงของซูหูสามีเธอที่ได้ยินเสียงเรียก วิ่งออกมาจากกำแพงบ้านที่อยู่ใกล้ริมน้ำที่สุด กระโดดลงน้ำทันทีโดยไม่ลังเล
น้ำในแม่น้ำช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงเย็นเฉียบจนแทบแข็ง ซูหูไม่สนใจความเย็น ว่ายน้ำสุดแรงมุ่งไปที่ตะกร้า
ยังมีคนดีอยู่เยอะจริงๆ!
ลูกนกน้อยดวงตาดำสนิทเป็นประกายด้วยความซาบซึ้ง กระพือปีกน้อยๆ อันบอบบาง ควบคุมตะกร้าให้เคลื่อนเข้าใกล้ซูหูอย่างรวดเร็ว
"กลืกๆ..."
ซูหูโผล่หัวขึ้นจากน้ำ ถ่มน้ำเย็นออกมาสองสามอึก มือขวาดันตะกร้าจากด้านหลัง หมุนตัวว่ายกลับ
ลูกนกน้อยร่อนอยู่เหนือผิวน้ำ แอบช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ
ซูหูรู้สึกได้ถึงลมเย็นที่พัดผ่าน เขาว่ายน้ำเร็วขึ้นมาก
"ฮัดเช้ย!"
ซูหูสั่นเทิ้มเพราะลมเย็น จามออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
โชคดีที่มีลมเย็นช่วย ว่ายน้ำเร็วขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็กลับถึงริมฝั่ง อุ้มตะกร้าลุยน้ำตื้นขึ้นมา วิ่งขึ้นฝั่ง
"พ่อเด็ก น้ำเย็น รีบกลับบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว"
หลี่ซิ่วเอ๋อเห็นสามีกลับมาอย่างปลอดภัย ดีใจมาก เห็นเขาตัวเปียกโชก กลัวว่าจะหนาวเป็นหวัด รีบเก็บเสื้อผ้าที่ยังซักไม่เสร็จ จูงเขาวิ่งกลับบ้าน
"น่าสงสาร เป็นเด็กผู้หญิง"
ซูหูปล่อยให้ภรรยาจูงไป มองทารกน้อยผิวขาวนวลในตะกร้า รู้สึกสงสาร และโกรธพ่อแม่ที่ทอดทิ้งเธอโดยไม่รู้ตัว
"ครอบครัวไหนช่างโหดร้ายไร้มนุษยธรรม เด็กเพิ่งเกิด ใจร้ายโยนทิ้งแม่น้ำ ปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม"
"ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ คงเป็นลูกตระกูลใหญ่"
ผู้หญิงจะสังเกตเห็นเรื่องเสื้อผ้าและรูปลักษณ์ภายนอกได้ไวกว่า หลี่ซิ่วเอ๋อเหลือบมองผ้าห่มไหมที่ห่อทารกน้อย พอเดาที่มาของเด็กได้คร่าวๆ
***
สองสามีภรรยาวิ่งกลับมาที่บ้านดินหลังเล็ก ซูหูอุ้มตะกร้าเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน พอก้าวข้ามธรณีประตู ความเย็นที่ปะทะหน้าทำให้สั่นสะท้าน หันกลับมากำชับภรรยา
"ในบ้านอากาศเย็น เด็กแรกเกิดกลัวหนาว เธอไปเอาถ่านไฟจากครัวมา วางไว้ในห้อง อุ่นเตียงหน่อย อย่าให้เด็กหนาว"
"รู้แล้ว คุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ ฉันก่อไฟเสร็จแล้วจะมา"
หลี่ซิ่วเอ๋อรับคำทันที หมุนตัวเดินไปที่ครัว ไม่นานควันสีเทาก็ลอยออกมาจากปล่องไฟ
ซูหูเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ หลี่ซิ่วเอ๋อถือถาดใส่ฟืนที่กำลังลุกไหม้เข้ามาในห้อง วางไว้ข้างเท้าเขา


## บทที่ 4 ชอบน้องสาวตัวน้อย

"จะทำยังไงกับเด็กคนนี้ล่ะ?"
ซูหูถูมือทั้งสองข้างเพื่อให้ความอบอุ่น พลางเขี่ยเตาถ่านให้เข้าใกล้เตียงมากขึ้น
"คุณเป็นหัวหน้าครอบครัว คุณตัดสินใจเถอะ"
หลี่ซิ่วเอ๋อหยิบผ้าขนหนูสะอาดจากชั้นวางอ่างล้างหน้าที่ประตู มาเช็ดผมให้เขา
"สภาพครอบครัวเราแบบนี้ จะเลี้ยงเด็กอีกคนมันยากนะ!"
ซูหูชำเลืองมองทารกหญิงตัวน้อยที่นอนอย่างว่าง่ายในตะกร้า ไม่ร้องไห้ไม่งอแง กอดลูกนกน้อยไว้ เบิกตาโตมองไปรอบๆ อย่างสงสัยใคร่รู้ เขาอดถอนหายใจไม่ได้
"แม่คะ น้องชายหิวแล้ว กินข้าวเช้าได้เมื่อไหร่คะ?"
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่นั้น เด็กหญิงผมเปียสองข้างคนหนึ่งอายุราวเจ็ดแปดขวบ รูปร่างไม่สูงนัก เดินออกมาจากห้องข้างๆ มือขวาจูงเด็กชายอายุประมาณสี่ขวบ
เสื้อผ้าของเด็กทั้งสองเต็มไปด้วยรอยปะชุน ผอมแห้งตัวเหลือง ดูเหมือนขาดสารอาหาร การเจริญเติบโตช้า
"ข้าวอุ่นอยู่บนซึ้งนั่นแหละ แม่จะไปตักมาให้"
หลี่ซิ่วเอ๋อยิ้มอย่างเอ็นดูให้กับลูกทั้งสอง ก้าวข้ามธรณีประตูเดินไปที่ครัวอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็กลับมาพร้อมถาดอาหาร
"พ่อจ๋า กินข้าวกันเถอะ"
เธอเรียกสามีและลูกๆ ขึ้นแคร่ ส่งขนมปังก้อนเดียวที่มีให้สามี แบ่งมันเทศต้มสองหัวใหญ่เล็กให้ลูกสองคน ส่วนตัวเองถือชามข้าวโพดบดผสมผักป่า ค่อยๆ ตักเข้าปากทีละน้อย
"อุแว้ๆ อุแว้ๆ"
ทารกหญิงได้กลิ่นอาหาร จมูกเล็กๆ ขยับ อ้าปากร้องไห้เบาๆ
"คงหิวแล้วล่ะ"
หลี่ซิ่วเอ๋อรู้สึกปวดใจ วางชามลง เดินไปที่ตะกร้า อุ้มทารกหญิงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ลองตักข้าวโพดบดป้อนเข้าปากเธอ
"จ๊วบ จ๊วบ..."
ทารกหญิงกินอย่างเอร็ดอร่อย ทำปากจ๊วบจ๊าบอย่างติดใจ ยิ้มจนตาหยี
"เด็กคนนี้ดีจัง กินข้าวโพดบดได้ เลี้ยงง่าย"
ซูหูดูแล้วขำ ใช้ตะเกียบคีบเศษขนมปังมาแกว่งตรงหน้าทารกหญิง
"อิอ้าๆ อิอ้าๆ"
ทารกหญิงโบกมือไม้ ดูเหมือนจะสนใจเศษขนมปังมาก
"อย่าแหย่ เด็กแรกเกิดกระเพาะอ่อน กินได้แต่อาหารเหลว"
หลี่ซิ่วเอ๋อแกล้งทำโกรธ ตบมือซูหูเบาๆ แล้วป้อนข้าวโพดบดให้ทารกหญิงต่อ
"แม่คะ น้องคนนี้เป็นเด็กที่เก็บมาเหรอคะ?"
เด็กหญิงวัยแปดขวบเริ่มรู้ความแล้ว เห็นพ่อแม่เล่นกับทารกหญิง อดสงสัยไม่ได้ รีบกลืนมันเทศเข้าปาก เข้ามาใกล้แม่ ชะโงกหน้ามองเธออย่างพินิจ
"ใช่จ้ะ แม่เห็นน่าสงสาร ให้พ่อกระโดดลงน้ำไปช่วยขึ้นมา"
หลี่ซิ่วเอ๋อได้ยินลูกสาวถามเช่นนั้น พลันรู้สึกไม่สบายใจ กลัวว่าเด็กจะไม่พอใจ ตำหนิที่พวกเขายุ่งเรื่องของคนอื่น เก็บทารกที่ไม่รู้ที่มาที่ไปมาเลี้ยง ทำให้ครอบครัวที่ยากจนอยู่แล้วต้องลำบากยิ่งขึ้น
"น้องสาวน่ารัก โต้วโต้วชอบ"
ก่อนที่เด็กหญิงจะตอบ เด็กชายที่ซบไหล่แม่อยู่ก็พูดขึ้นมาก่อน ยื่นมือน้อยๆ อย่างตื่นเต้น อยากลูบแก้มเล็กๆ ที่ดูนุ่มนิ่มหอมหวาน
"โต้วโต้วชอบน้องสาวเหรอ?"
หลี่ซิ่วเอ๋อตาเป็นประกาย ลูบผมลูกชายอย่างดีใจ รู้สึกภูมิใจที่ลูกชายเริ่มโต
"อื้ม โต้วโต้วชอบน้องสาว"
เด็กชายกะพริบตาโต พูดแสดงความคิดเห็นอย่างชัดเจน
"หนูก็ชอบค่ะ น้องสาวดีกว่าน้องชาย มีเพื่อนเล่น โตขึ้นก็ช่วยแม่ทำงานได้"
เด็กหญิงเห็นน้องชายพูดก่อน ชำเลืองมองเขาอย่างไม่พอใจ รีบแสดงท่าทีชื่นชอบต่อหน้าพ่อแม่บ้าง กลัวว่าจะทำให้พ่อแม่โกรธ คิดว่าเธอคับแคบ ไม่ตรงไปตรงมาเหมือนน้องชาย
"เจียเระโตแล้ว รู้ความแล้ว แม่ดีใจจัง"
หลี่ซิ่วเอ๋อที่กังวลใจอยู่ ได้ยินคำพูดของลูกสาวก็โล่งอก ลูบผมลูกสาวอย่างรักใคร่ อีกครั้งที่รู้สึกภูมิใจที่ลูกสาวเริ่มเติบโต


## บทที่ 5 ยากจนข้นแค้น

หลี่ซิ่วเอ๋อป้อนข้าวบดครึ่งชามให้ทารกหญิงตัวน้อย เด็กน้อยอิ่มอกอิ่มใจขยับปากเคี้ยวตุ้ยๆ หาวหวอด ดวงตาที่เปียกชื้นเริ่มหนักอึ้ง อยากจะหลับโดยไม่รู้ตัว
"เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ ไม่ร้องไห้ไม่งอแง กินอิ่มก็นอน ทำให้คนรักจากใจจริง"
หลี่ซิ่วเอ๋อกอดทารกน้อยเบาๆ สัมผัสความอ่อนนุ่มที่คิดถึงของเด็กทารก ดวงตาอ่อนโยนจนแทบจะหยดน้ำตา
"ถ้าชอบก็เลี้ยงไว้สิ"
ซูหูได้ยินแล้วยิ้ม มองภรรยาด้วยความเอ็นดู "ก็แค่เพิ่มปากกินข้าวอีกคน อย่างมากฉันก็ต้องขยันหน่อย ขึ้นเขาตัดฟืนเพิ่ม เอาไปขายในเมือง ฤดูหนาวกำลังจะมาถึง ฟืนขายดี ได้เงินเพิ่มอีกหน่อย"
"ไปเมืองทีต้องเดินตั้งเจ็ดแปดลี้"
หลี่ซิ่วเอ๋อรู้สึกสงสาร "อากาศหนาว อาการบาดเจ็บเก่าที่ขาของคุณมักจะกำเริบ เดินมากเข่าก็จะปวด อย่าไปเมืองเลย ขายให้คนรวยฝั่งตรงข้ามแม่น้ำก็พอ"
ซูหูขยับปากเคี้ยวๆ ส่ายหัว "บ้านคนรวยฝั่งตรงข้ามนั่น ต่างก็มีคนรับซื้อฟืนประจำอยู่แล้ว กดราคาต่ำมาก ขายได้ไม่กี่เหรียญหรอก"
"แต่ว่าขาของคุณ" หลี่ซิ่วเอ๋อแสดงความกังวล แขนที่อุ้มผ้าห่มสั่นเบาๆ
"ฮู้..."
ทารกน้อยที่นอนง่วงๆ ในอ้อมกอดของหลี่ซิ่วเอ๋อ ได้ยินบทสนทนาของสามีภรรยา ลืมตาที่เปียกชื้นขึ้นมา มองไปรอบๆ บ้านใหม่ที่ยากจนข้นแค้น พ่อแม่บุญธรรมที่หน้าเป็นกังวล พี่น้องสองคนที่ผอมแห้ง แล้วถอนหายใจเบาๆ
"นายท่าน ในป่าห่างจากกำแพงบ้านร้อยเมตร มีโสมเฒ่าอายุร้อยปีอยู่ต้นหนึ่ง"
ลูกนกน้อยที่เชื่อมใจกับเธอ ใช้ประสาทสัมผัสที่ไวเฉียบแผ่ขยายออกไป ได้กลิ่นโสมชัดเจน รีบรายงานให้นายท่านทราบอย่างตื่นเต้น
"คิกๆๆ"
ทารกน้อยได้ยินเสียงส่งผ่านจิตของลูกนก คิ้วตางดงามคลายออก ยิ้มจนตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
"ดูสิ เด็กคนนี้ยิ้มอีกแล้ว เป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ"
หลี่ซิ่วเอ๋อเปลี่ยนความสนใจทันที สายตาอ่อนโยนจับจ้องใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามนุ่มนิ่มของทารกน้อย มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ
"ถ้านี่เป็นลูกสาวแท้ๆ ของเราก็ดีสิ"
ซูหูก็เบนสายตามามอง มือหยาบกร้านยื่นออกมาโดยไม่รู้ตัว อยากจะบีบแก้มเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยคอลลาเจน ผิวเนียนนุ่มชมพูของทารกน้อย
"อย่าแตะ มือคุณหยาบขนาดนั้น จะทำให้ผิวเด็กถลอก"
หลี่ซิ่วเอ๋อไวพอ ตบมือเขาปัวะ แสร้งทำเสียงโกรธ
"เฮ่ๆ ลืมไปเรื่องนี้" ซูหูชักมือกลับ เกาหัวท้ายทอย ยิ้มโง่ๆ อย่างซื่อๆ
"อิยะยะ อิยะยะ"
ทารกน้อยซาบซึ้งกับการปกป้องลูกของหลี่ซิ่วเอ๋อ ปล่อยลูกนกน้อย ชี้มือน้อยๆ ขาวนุ่มไปทางป่านอกกำแพงบ้าน ตัวน้อยๆ พยายามดิ้นออกไปข้างนอก กระตุ้นให้เธอเดินออกไปอย่างไม่หยุด
"เอ๊ะ เด็กคนนี้ อยากทำอะไร"
หลี่ซิ่วเอ๋อและสามีงุนงง ไม่เข้าใจภาษาทารกของเธอ
"จิ๊บๆ จิ๊บๆๆ"
ลูกนกน้อยช่วยแอบๆ กระพือปีกน้อยๆ บอบบาง บินวนเหนือศีรษะทารกน้อย ทำท่าจะบินออกไป
"น้องอยากออกไปเล่น"
โต้วโต้ววัยสี่ขวบ เอาใจเขามาใส่ใจเรา เข้าใจความหมายของทารกน้อย
เขาก็อยากออกไปเล่นเหมือนกัน
"อิยะยะ อิยะยะ"
ทารกน้อยดูเหมือนจะตอบรับเขา พยักหน้าไม่หยุด ตัวน้อยๆ ยังคงพยายามดิ้นออกไปข้างนอก กำเสื้อหลี่ซิ่วเอ๋อแน่นไม่ยอมปล่อย ต้องการให้เธอเดินตามใจตัวเอง
"ไป ตามเธอไปดูว่ามีอะไรข้างนอก"
ซูหูรู้สึกถึงความผิดปกติ ยกขาลงจากเตียง สวมรองเท้า เปิดประตูออกไปก่อน
"พวกเราไปด้วย"
เฉียวเจี่ยและโต้วโต้วด้วยนิสัยเด็กๆ กลัวจะตามไม่ทัน รีบกระโดดลงจากเตียง สวมรองเท้าวิ่งไปที่ประตูรั้ว


## บทที่ 6 โสมร้อยปี

"เอ๊ะๆ พวกเธอสองคนใส่รองเท้าให้เรียบร้อยก่อนออกไปนะ"
หลี่ซิ่วเอ๋อถอนหายใจอย่างจนปัญญา อุ้มทารกน้อยเดินออกจากบ้าน ปิดประตูหน้าต่างให้เรียบร้อย
*******
ทั้งครอบครัวเดินตามทิศทางที่ทารกน้อยชี้ ออกจากกำแพงบ้านเข้าไปในป่าเขา เดินตามเส้นทางคดเคี้ยวขึ้นไปบนภูเขาไม่ถึงร้อยเมตร นกน้อยที่นำทางอยู่ข้างหน้าส่งเสียงร้องใสแจ๋วบินลงมาจากกิ่งไม้ มาจับอยู่ที่หน้าเนินดินที่ไม่สะดุดตา
ที่หน้าเนินดินในกอหญ้าแห้งเหลือง มีผลไม้ป่าเหี่ยวๆ ขนาดเท่าถั่วเหลืองอยู่หลายเม็ด หากไม่ตั้งใจมองหา ใครก็คงไม่สังเกตเห็นผลไม้ป่าที่ไม่สะดุดตานี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าใต้ผลไม้ป่านั้นจะมีสิ่งมหัศจรรย์ซ่อนอยู่
"จิ๊บๆ....."
นกน้อยลงจับที่กอหญ้า คาบผลไม้ป่าเหี่ยวๆ กลืนลงไปทีละเม็ด ดวงตาสีดำเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น
ผลของโสมร้อยปี สำหรับลูกนกที่เพิ่งเกิดแล้ว นับเป็นยาบำรุงชั้นเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย
"อี๋ย่าย่า"
นิ้วมือขาวนุ่มนิ่มของทารกน้อย ชี้ไปที่พื้นดินใต้ผลไม้ป่าไม่หยุด
"ข้าจะดูว่านางชี้อะไร"
ซูหูย่อตัวลง แหวกกอหญ้าออก ใช้มือหยาบกร้านกำดินขึ้นมาดมที่จมูก
ดินชุ่มด้วยน้ำค้างยามเช้า ชื้น ร่วนซุย ดมแล้วก็ไม่ต่างจากดินทั่วไป
"จิ๊บๆ"
นกน้อยเห็นว่าเขาไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริง จึงกระโดดเข้ามา ใช้จะงอยปากแหลมๆ คุ้ยดิน เผยให้เห็นรากที่ซ่อนอยู่ใต้กอหญ้า
"พ่อ ไม่ใช่ให้ท่านดมดิน ข้างล่างมีของ"
หลี่ซิ่วเอ๋อนึกขึ้นได้ทันที เข้าใจความหมายของนกน้อย "ขุดดูสิ"
"ได้เลย!"
ซูหูหน้าแดง เกาหัวอย่างเก้อเขิน ยิ้มโง่ๆ
ด้วยการขึ้นเขาตัดฟืน ล่าสัตว์ และทำงานหนักมาตลอด มือทั้งสองข้างของเขาแข็งราวกับตะขอเหล็ก
ถอนหญ้าแห้งที่กีดขวางออก เขาใช้มือทั้งสองสลับกันขุด ไม่นานก็ขุดหลุมลึกไม่เท่ากันสองหลุมที่ข้างราก เผยให้เห็นรากโสมที่ฝังอยู่ในดิน
"โอ้ย เฉียวเจี่ย ช่วยพยุงแม่หน่อย ขาแม่อ่อน"
หลี่ซิ่วเอ๋อเห็นโสมที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา หัวใจเต้นเร็วขึ้น ตาพร่ามัว แทบจะยืนไม่อยู่
"แม่ ระวังด้วย"
เฉียวเจี่ยรีบก้าวเข้าไปประคองแขนมารดา
"เฉียวเจี่ย เจ้าวิ่งเร็ว กลับบ้านไปเอาพลั่วเล็กมา"
ซูหูมองลูกสาวคนโตที่รู้ความด้วยแววตาจริงจัง กำชับอย่างละเอียด "เอาตะกร้าผักมาด้วย ระหว่างทางถ้าเจอคนนอกอย่าพูดมาก ห้ามบอกใครว่าพ่อแม่อยู่ที่นี่"
"อืม เฉียวเจี่ยรู้แล้ว"
เฉียวเจี่ยพยักหน้าอย่างรู้ความ ปล่อยแขนมารดา วิ่งลงเขาไป
"ขอบคุณพระพุทธเจ้า ขอบคุณสวรรค์ ที่ประทานลูกสาวที่น่ารักและมีบุญวาสนาให้พวกเรา"
หลี่ซิ่วเอ๋อสงบจิตใจลง อุ้มทารกน้อยที่หัวเราะคิกคักด้วยใบหน้างดงามราวภาพวาด จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกตรัสรู้ขึ้นมา พนมมือ โค้งคำนับไปทางวัดฝอซั่ว
"ตั้งชื่อให้เด็กน้อยกันเถอะ"
ซูหูหยุดขุดดิน เงยหน้า มองภรรยาอย่างอ่อนโยน "เมื่อตัดสินใจรับเลี้ยงนาง ก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวเราแล้ว ต้องมีชื่อสิ"
"อืม ควรคิดชื่อดีๆ ให้เด็กน้อย"
หลี่ซิ่วเอ๋อสบตาอ่อนโยนของสามี รู้สึกอบอุ่นในใจ อุ้มเด็กน้อยผู้นำโชคที่สวรรค์ประทานมาให้ ยิ่งดูยิ่งชอบ
"เมื่อเป็นของขวัญจากสวรรค์ ก็เรียกว่าเทียนซื่อเถอะ"
ซูหูนึกถึงคำขอบคุณของภรรยาเมื่อครู่ จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ หัวเราะร่าอย่างมีความสุข
ไม่เอานะ!
น่าเกลียดเกินไป!
ทารกน้อยและนกน้อยสั่นพร้อมกัน พากันส่ายหน้า
"ท่านนี่ ตั้งชื่ออะไรกัน"
หลี่ซิ่วเอ๋อเห็นสีหน้ารังเกียจของคนและนก อดหัวเราะไม่ได้ "จะมีเด็กผู้หญิงคนไหนชื่อแบบนี้"


## บทที่ 7 เจ้หยก

"เฮ้ เธอตั้งชื่อให้เถอะ เธอเรียนหนังสือมา ต้องตั้งชื่อได้ไพเราะแน่ๆ"
ซูหูเป็นผู้ชายหยาบกร้าน แต่รู้จักเอาใจภรรยาเป็นอย่างดี ไม่งั้นตอนที่บ้านจนมากๆ คงไม่ได้แต่งงานกับสาวสวยที่สุดจากหมู่บ้านข้างๆ
"พี่สาวคนโตมีคำว่าเฉียว แปลว่าผู้หญิงที่ฉลาดและคล่องแคล่ว"
หลี่ซิ่วเอ๋อฟังแล้วถูกหู มองสามีด้วยสายตาเขินอาย "ลูกน้อยคนนี้เกิดมาไม่ธรรมดา งดงามประดุจทองและหยก เรียกว่าเจ้หยกดีไหม"
ไม่เอา!
ธรรมดาเกินไป!
ทารกน้อยและลูกนกน้อยสั่นพร้อมกัน อดไม่ได้ที่จะบ่น
"เอ่อ เอ่อ"
หลี่ซิ่วเอ๋อสังเกตเห็นความไม่พอใจของคนและนก จึงกระแอมเบาๆ แล้วพูดเสียงนุ่มนวล "ลูกยังเล็ก เรียกชื่อเล่นว่าเจ้หยกไปก่อน พอโตขึ้น ได้เรียนหนังสือ รู้จักตัวอักษร ค่อยตั้งชื่อจริงที่ชอบเอง"
"อุ๊อุ"
ทารกน้อยเข้าใจแล้ว หัวเราะด้วยความพอใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว น่ารักที่สุด
"เจ้หยก ชื่อนี้ดี เรียกง่าย"
ซูหูไม่ทันสังเกตเห็นปฏิกิริยาแอบๆ ของคนและนก เลียหน้าประจบภรรยา ทำให้หลี่ซิ่วเอ๋อหน้าแดงถึงใบหู
"พ่อแม่ เอาพลั่วเล็กกับตะกร้ามาแล้ว"
เฉียวเจี่ยวิ่งเร็ว ในขณะที่สองคนคุยกัน เธอก็วิ่งกลับมาจากลานบ้านแล้ว หอบหายใจด้วยความตื่นเต้น แก้มแดงระเรื่อจากการวิ่ง
"ที่รัก พาลูกๆ ไปยืนห่างๆ หน่อย ระวังดินกระเด็นใส่"
พอมีพลั่วเล็ก ซูหูก็ขุดหลุมได้คล่องขึ้น ขุดอย่างรวดเร็ว ดินกระเด็นไปทั่ว
"ดูให้ดีๆ อย่าทำรากเสียหาย" หลี่ซิ่วเอ๋อเตือนด้วยความเป็นห่วง
"วางใจได้"
ซูหูตบอกรับรอง "ก่อนแต่งงานกับเธอ ตอนที่ผมไปล่าสัตว์บนเขากับปู่ เคยขุดโสมได้หนึ่งต้น ไม่ใหญ่เท่านี้ แค่เท่านิ้วก้อย ตอนนั้นปู่สายตาไม่ดี ผมขุดคนเดียว ไม่ทำรากเสียหายเลยสักราก"
"ได้ คุณขุดเถอะ พวกเราจะยืนดูอยู่ข้างๆ"
หลี่ซิ่วเอ๋อวางใจแล้ว จูงมือเฉียวเจี่ยและโต้วโต้วถอยหลังไปหลายก้าว เมื่อโสมร้อยปีที่มีขนาดเท่าแขนทารกน้อยค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
โสมร้อยปี จะมีค่าเท่าไหร่กันนะ!
สวรรค์เมตตา ครอบครัวของพวกเขาไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีกต่อไปแล้ว
********
"ที่รัก ผมอยากไปอำเภอสักหน่อย จะได้ขายโสมตอนที่รากยังสดๆ อยู่ ได้ราคาดี"
หลังจากขุดโสมเสร็จ เก็บไว้ในตะกร้าอย่างดี ซูหูอาศัยประสบการณ์ที่เคยไปขายโสมกับปู่ อยากออกเดินทางไปขายโสมที่อำเภอฟู่หรงซึ่งอยู่ใกล้หมู่บ้านหวัวหนิวที่สุด
"ซีเฉินดึกแล้ว ถ้าคุณไปอำเภอฟู่หรงตอนนี้ อย่างเร็วก็บ่าย ไปกลับสิบกว่าหลี่"
หลี่ซิ่วเอ๋อเป็นห่วง เธอกังวลเรื่องอาการบาดเจ็บที่ขาเก่าของสามี กลัวว่าถ้าเดินมากเข่าจะปวด อากาศหนาวแบบนี้จะทรมาน
"ไม่เป็นไร ฝั่งแม่น้ำตรงข้ามมีรถลาไปอำเภอ นั่งครั้งละสามเหรียญ ผมนั่งรถลาไป เที่ยงก็ถึงอำเภอฟู่หรง เย็นก็กลับมาได้" ซูหูมีแผนของตัวเอง ยืนยันจะไป
"แม่ หนูอยากไปอำเภอฟู่หรงกับพ่อด้วย"
เฉียวเจี่ยพูดแทรกขึ้นมาอย่างเกรงๆ มองพ่อแม่ด้วยความหวัง
"หนูก็จะไปด้วย"
โต้วโต้วเป็นน้องที่ติดพี่สาว พี่ไปไหน เขาก็อยากไปด้วย
"อี๋ย่าย่า"
ทารกน้อยก็โบกมือน้อยๆ อย่างร่าเริง ดวงตากลมโตดำเหมือนองุ่นดำเป็นประกาย แสดงว่าสนใจมาก
"เจ้หยกก็อยากไปด้วยหรือ" หลี่ซิ่วเอ๋อถามโดยไม่รู้ตัว
ในใจเธอ ทารกน้อยตอนนี้ก็เหมือนเด็กโชคลาภที่สวรรค์ประทานมาให้ครอบครัวของพวกเขา
ถ้ามีทารกน้อยไปด้วย การไปขายโสมที่อำเภอฟู่หรงครั้งนี้ต้องราบรื่นแน่นอน


## บทที่ 8 ขายโสม

"เมื่อเด็กๆ อยากไป เธอก็ไปด้วยเถอะ" ซูหูพูดด้วยความดีใจ
พูดตามตรง เขาไม่มีความมั่นใจเลยที่จะไปขายโสมที่อำเภอฟู่หรงคนเดียว มีภรรยาและลูกๆ ไปด้วยก็จะทำให้กล้าขึ้นบ้าง
"ตกลง งั้นก็ตัดสินใจแล้ว กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเราออกเดินทางกันเลย"
หลี่ซิ่วเอ๋อรู้สึกตื่นเต้น ตั้งแต่แต่งงานมาอยู่หมู่บ้านหวัวหนิว เธอไปอำเภอได้ไม่กี่ครั้ง ถือโอกาสขายโสมครั้งนี้ เธอก็อยากไปเดินเที่ยวดูตลาดที่คึกคักบ้าง
"ไปเที่ยวอำเภอกันแล้ว!"
ซูเฉี่ยวเอ๋อกับโต้วโต้วได้รับอนุญาตจากพ่อแม่ วิ่งลงเขาอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะใสๆ ทำให้ใครได้ยินก็รู้สึกสบายใจ
"ขายโสมได้เงินแล้ว จะซื้อผ้าลายดอกมาตัดเสื้อผ้าใหม่ให้เด็กๆ" หลี่ซิ่วเอ๋อพูดพลางอุ้มลูกสาวคนเล็กด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข
"เธอก็ตัดชุดใหม่ให้ตัวเองด้วย อย่าเสียดายเลย ฉันมีลางสังหรณ์ว่า มีเจ้หยกอยู่ด้วย ครอบครัวเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ"
ซูหูถือตะกร้า มองอนาคตที่จะมีกินมีใช้อย่างเต็มตาด้วยความหวัง
"อืม จะดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน"
หลี่ซิ่วเอ๋อก้มมอง แอบมองทารกน้อยที่หลับตาง่วงนอน รู้สึกอ่อนโยนในใจ
********
สามีภรรยากลับถึงบ้าน หลี่ซิ่วเอ๋อหยิบเสื้อผ้าที่ค่อนข้างใหม่ที่ปกติจะใส่แต่ตอนปีใหม่ออกมาจากตู้ ให้ทุกคนในครอบครัวเปลี่ยน
ก่อนออกเดินทาง เธอยังเปลี่ยนผ้าห่มไหมที่ห่อเจ้หยกเป็นผ้าห่มผ้าฝ้ายหยาบของบ้านเธอเอง ปิดประตูหน้าต่างอย่างระมัดระวัง ใส่กุญแจ แล้วจึงแบกตะกร้าไม้ไผ่คนละใบกับสามี พาลูกๆ นั่งเรือข้ามแม่น้ำ แล้วนั่งรถลาไปอำเภอฟู่หรง
*******
เทือกเขาฉีเหลียนกว้างใหญ่ไพศาล ภูเขาต่อเนื่องกันไป ถนนขรุขระไม่เรียบ จากฝั่งแม่น้ำเดินออกจากต้า ซาน ต้องเลี้ยวสิบกว่าโค้งบนถนนแคบๆ ในภูเขา ถึงจะถึงอำเภอฟู่หรง
อำเภอฟู่หรงเป็นอำเภอที่ใหญ่ที่สุดในระยะสิบหมู่บ้าน แม้จะไม่ได้เจริญมากนัก แต่เพราะตั้งอยู่ที่เชิงเขาของวัดฝอซั่วที่มีชื่อเสียง มีนักแสวงบุญมาไม่ขาดสาย ทำให้อำเภอเล็กๆ นี้มีโอกาสทางการค้าที่รุ่งเรือง
ซูหูพาลูกๆ มาถึงอำเภอฟู่หรง ในใจมีแผนอยู่แล้ว ร้านยาที่มีชื่อเสียงที่สุดในอำเภอก็คือร้านยาคงซ่านตังที่เปิดมาร้อยปี
ในตะกร้ามีโสมร้อยปีซ่อนอยู่ ในใจมีเรื่องกังวล เขาไม่มีอารมณ์จะเดินเที่ยว พอลงจากรถลาก็พาภรรยาและลูกๆ ตรงไปที่ร้านยา
"ลูกค้าคะ มาแล้วเหรอคะ จะซื้อยาหรือตรวจโรคดีคะ?"
พอทั้งครอบครัวก้าวข้ามธรณีประตูร้านยา ลูกมือหนุ่มก็ยิ้มต้อนรับอย่างสุภาพ
"ขอถามหน่อยค่ะ ที่นี่ขายโสมราคาเท่าไหร่คะ?"
หลี่ซิ่วเอ๋อคิดแวบหนึ่ง ไม่ได้บอกจุดประสงค์ทันที แต่ถามอ้อมๆ เพื่อสำรวจราคาโสมในตลาด
"ป้าจะซื้อโสมหรือขายโสมครับ?"
ลูกมือหนุ่มฉลาด เดาจุดประสงค์ของสามีภรรยาได้จากการแต่งกายภายนอก
"ขายโสม"
ซูหูซื่อตรง ไม่รู้จักโกหก เปิดเผยความจริงออกมาทันที
"แค่ก แค่ก"
หลี่ซิ่วเอ๋อเหยียบเท้าเขาด้วยความโมโห
"ขายโสมเหรอครับ พี่ชายมาถูกที่แล้วครับ ร้านคงซ่านตังของเราเป็นร้านเก่าแก่ร้อยปี รับรองความน่าเชื่อถือ ขายให้เรารับรองไม่ขาดทุนครับ"
ลูกมือหนุ่มเห็นว่ามีธุรกิจเข้ามา รอยยิ้มก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้น
"คุณบอกราคาคร่าวๆ มาก่อน ถ้าเราเห็นว่าเหมาะสม ค่อยคุยรายละเอียดกัน"
เมื่อเทียบกับความซื่อตรงของซูหู หลี่ซิ่วเอ๋อมีหัวการค้าอยู่บ้าง ไม่ยอมให้ใครเอาเปรียบง่ายๆ
ลูกมือดูลำบากใจ "เรื่องนี้น่ะ ไม่เห็นโสมก็บอกยาก"
หลี่ซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว ไม่พอใจ "ทำไมจะบอกไม่ได้ล่ะ หรือว่าจะขึ้นราคาตามใจชอบ"
"ป้าครับ อย่าโกรธนะครับ ร้านคงซ่านตังของเราไม่ทำเรื่องหลอกลวงลูกค้าแน่นอนครับ"
ลูกมือหนุ่มรับมือไม่ไหว สายตาขอความช่วยเหลือมองเข้าไปในห้องโถงด้านในไม่หยุด


## บทที่ 9 มีลู่ทาง

"ฮ่ะฮ่ะ"
ผู้จัดการร้านยาคงซ่านตังที่นั่งอยู่ในห้องด้านในได้ยินเสียงจากด้านนอก จึงเลิกม่านขึ้น ลูบเคราสีขาวแซมของตน ยิ้มตาหยีต้อนรับสายตาที่จ้องมองอย่างดุดันของหลี่ซิ่วเอ๋อ
"แขกทั้งสอง หากตั้งใจจะขายโสม เชิญเข้ามานั่งด้านในเถิด"
"ได้ พวกเราไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่อง แต่มาเจรจาธุรกิจด้วยความจริงใจ"
หลี่ซิ่วเอ๋อชายตามองผู้จัดการชราที่มีใบหน้าผอมเรียว เห็นว่าเขามีบุคลิกไม่ธรรมดา อัธยาศัยดี จึงดึงแขนเสื้อของซูหูแล้วพยักหน้าให้
"อืม"
ซูหูเคยชินกับการฟังคำภรรยา จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องด้านใน หลี่ซิ่วเอ๋อพาลูกทั้งสามตามไปติดๆ
เมื่อสามีภรรยาเข้าไปในห้องด้านใน พวกเขาตกใจกับการตกแต่งภายในที่สง่างามและมีรสนิยม ดูดีกว่าห้องโถงด้านนอกหลายระดับ ทำให้พวกเขาเข้าใจว่านี่คือห้องรับรองแขกสำคัญ จึงยืดหลังตรงโดยไม่รู้ตัว กลัวว่าจะถูกดูถูก
ผู้จัดการชราเชิญให้พวกเขานั่งที่โต๊ะน้ำชา สั่งให้ลูกมือชงชา ลูกมือหนุ่มชงชาอย่างคล่องแคล่วแล้วยกมาเสิร์ฟ พร้อมกับนำขนมมาวางไว้ตรงหน้าเด็กทั้งสอง
โต้วโต้วตัวเล็ก เห็นขนมก็ยื่นมือจะหยิบ
"โต้วโต้ว ห้ามกินส่งเดช"
เฉียวเจี่ยรู้ความ รีบห้ามทันที พูดด้วยแก้มป่องๆ
"ฮ่ะฮ่ะ น้องชาย ขนมนี้เตรียมไว้สำหรับเด็กทั้งสองโดยเฉพาะ กินได้ไม่เป็นไร"
ผู้จัดการชราดวงตาวาววับ ลูบเคราพลางยิ้มตาหยี พูดกับซูหู แต่สายตาอันเฉลียวฉลาดกลับจับจ้องที่หลี่ซิ่วเอ๋อ
เขาแก่จนเจนโลก มองออกแล้วว่าในครอบครัวนี้ หลี่ซิ่วเอ๋อต่างหากที่เป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจที่แท้จริง
"เฉียวเจี่ย หยิบขนมไป พาน้องไปเล่นที่สวนหลังบ้าน"
แน่นอน หลี่ซิ่วเอ๋อครุ่นคิดครู่หนึ่ง ลูบศีรษะเฉียวเจี่ย สั่งเบาๆ
เธอให้เด็กทั้งสองไปที่สวนหลังบ้าน ก็เพื่อให้พวกเขาหลีกเลี่ยงการสนทนาที่กำลังจะเกิดขึ้น เกรงว่าเด็กทั้งสองจะได้ยินเรื่องลับแล้วออกไปพูดเพ้อเจ้อ
********
"แขกทั้งสอง เรื่องราคาโสมนั้น ข้าไม่ขอปิดบัง ไม่มีมาตรฐานที่แน่นอน"
ผู้จัดการชรามองเด็กทั้งสองจากไป ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ชุ่มคอ แล้วเริ่มโหมดเจรจาต่อรอง
"ราคาโสมแต่ละราก ขึ้นอยู่กับรูปลักษณ์และอายุที่แตกต่างกัน ตั้งแต่ไม่กี่เหลียงจนถึงหลายร้อยเหลียง หากเป็นโสมที่เพิ่งขุดใหม่ รากและลำต้นยังสด ราคาจะสูงกว่าเล็กน้อย"
"ผู้จัดการ สิ่งที่ท่านพูดมาพวกเรารู้กันดี"
หลี่ซิ่วเอ๋อดวงตาวาววับ ไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย "ท่านบอกมาตรงๆ เถอะ โสมเฒ่าอายุร้อยปี รูปทรงสมบูรณ์ ปกติท่านรับซื้อในราคาเท่าไหร่"
"โสมเฒ่าอายุร้อยปี?"
ผู้จัดการชราตกใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าสามีภรรยาที่ดูธรรมดาคู่นี้ จะโชคดีถึงขนาดขุดได้โสมเฒ่าอายุร้อยปี
"หากเป็นโสมเฒ่าอายุร้อยปีจริง เริ่มต้นที่หนึ่งร้อยเหลียง ถ้ารูปทรงสมบูรณ์ รากครบ พวกเรายินดีให้ราคาเพิ่ม"
หนึ่งร้อยเหลียง!
ซูหูเมื่อได้ยินคำพูดของผู้จัดการชรา หัวใจกระตุกวูบ หยุดหายใจไปชั่วขณะ
ค่าใช้จ่ายในการดำรงชีพของครอบครัวพวกเขาทั้งปี ไม่เกินสองสามเหลียง หนึ่งร้อยเหลียง พอให้พวกเขากินอยู่สบายได้ยี่สิบปี
ด้วยความคิดเช่นนี้ สายตาของเขาจึงเผยแววร้อนรนออกมาโดยไม่รู้ตัว อยากจะขายโสมออกไปโดยเร็ว เอาเงินหนึ่งร้อยเหลียงใส่กระเป๋าให้แน่น
มีทีท่าดี!
ผู้จัดการชราเหลือบตามอง สังเกตสีหน้าของเขา ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์วาบหนึ่ง
"ภรรยา เจ้าว่าไง"
ซูหูเห็นภรรยาไม่มีปฏิกิริยา จึงยื่นมือผลักไหล่หลี่ซิ่วเอ๋อเบาๆ
เมื่อได้ยินเรื่องเงินหนึ่งร้อยเหลียง ในใจของหลี่ซิ่วเอ๋อก็ปั่นป่วนดุจคลื่น นึกถึงชีวิตยากจนข้นแค้นตลอดสิบปีที่แต่งงานมา รสชาติทั้งหวาน เปรี้ยว ขม เค็ม นับสิบรสผลัดกันผ่านเข้ามาจนครบ


## บทที่ 10 ส่งของขวัญให้ตัวปลอม

โชคดีที่เธอยังมีสติดีอยู่ ไม่ได้ถูกเงินร้อยตำลึงทำให้มึนงง เมื่อใจเย็นลงก็คิดได้ว่าการเจรจาเพิ่งเริ่มต้น ยังมีช่องทางต่อรองราคาได้อีก
"พ่อ เอาโสมออกมาให้ผู้จัดการดูหน่อย โสมของเราเป็นโสมร้อยปีที่หายากมาก ถ้าเอาไปขายที่เมืองจิงตู ราคาต้องเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าแน่"
"อืม"
ซูหูได้ยินคำพูดของภรรยา จึงยื่นมือเข้าไปในตะกร้าหลัง ค่อยๆ หยิบโสมร้อยปีที่มีขนาดเท่าแขนเด็กทารก มีครบทั้งสี่แขนขาและรากสมบูรณ์ออกมา
"ฮื่อ..."
คราวนี้ถึงคราวที่ผู้จัดการเฒ่าต้องกลั้นหายใจบ้าง มือขวาที่ถือถ้วยชาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น
"อี๋ย่าย่า"
ทารกน้อยใช้ดวงตากลมโตสีดำสนิทมองผู้จัดการเฒ่า ตบมือหัวเราะคิกคัก ท่าทางเหมือนกับผู้จัดการเฒ่าที่กำลังคิดคำนวณอย่างเจ้าเล่ห์ไม่มีผิด
"เจ้าหยก หิวแล้วหรือ อยากกินขนมไหม"
ซูหูถูกดึงความสนใจไปที่ทารกน้อยน่ารักทันที เขาก็พูดแทรกการเจรจาต่อรองไม่ได้อยู่แล้ว จึงเปลี่ยนเป้าหมายมาเล่นกับทารกน้อยแทน เพื่อเพลิดเพลินกับความสุขในครอบครัวที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
"อี๋ย่า"
ทารกน้อยกะพริบตาโตแล้วพยักหน้า แสดงความต้องการอย่างชัดเจน
"พ่อจะแช่น้ำให้กินนะ"
คราวนี้ซูหูเข้าใจภาษาทารกของเธอได้อย่างแม่นยำ เขาหยิบขนมเกาลัดนุ่มๆ ชิ้นหนึ่งมาแช่น้ำร้อนให้อ่อนนุ่ม แล้วป้อนเข้าปากทารกน้อย
"จ๊วบ จ๊วบ..."
ทารกน้อยกินอย่างมีความสุข ขนมเกาลัดนุ่มๆ อร่อยกว่าข้าวต้มที่ผสมผักป่าหลายเท่า
"ราคาเดียว สองร้อยตำลึง"
ขณะที่พ่อลูกกำลังกินกันอย่างมีความสุข ผู้จัดการเฒ่าก็ฟื้นจากความตกตะลึงและตื่นเต้น ด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่พลาดโอกาสนี้ เขาจึงเพิ่มราคาขึ้นเป็นสองเท่าทันที
พูดจบ เขายังอธิบายเพิ่มเติมว่า: "ถ้าไม่ใช่เพราะจวนเจิ้นกั๋วกงมีธิดาคนใหม่ และเจ้านายของเราต้องการซื้อโสมคุณภาพดีเพื่อส่งเป็นของขวัญแสดงความยินดี ข้าก็คงไม่กล้าเสนอราคาสูงขนาดนี้"
ส่งของขวัญให้คนปลอมนั่นหรือ?!
ผู้จัดการเฒ่าไม่พูดก็ยังดี พอพูดถึงจวนเจิ้นกั๋วกง ทารกน้อยก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ ดวงตาใสแจ๋วเริ่มมีน้ำตาคลอ ร้องไห้เบาๆ
เสียงร้องไห้เบาๆ นุ่มๆ เหมือนลูกแมว กระทบหัวใจของซูหูและหลี่ซิ่วเอ๋อ ทำให้สามีภรรยาตกใจจนหัวใจสั่น อดรู้สึกสงสารไม่ได้
"เอ๊ะ เอ๊ะ ลูกรัก ร้องไห้ทำไม ขนมเกาลัดไม่อร่อยหรือ ไม่กินก็ได้"
ซูหูเหงื่อผุดที่หน้าผากทันที รีบปลอบทารกน้อยอย่างทำอะไรไม่ถูก
"ผู้จัดการ โสมนี้เป็นเจ้าหยกลูกสาวเราเป็นคนหา ถ้าเธอไม่ยอมขาย พวกเราสองสามีภรรยาก็ตัดสินใจแทนไม่ได้"
เมื่อเทียบกับซูหูที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก หลี่ซิ่วเอ๋อกลับมีความคิดซับซ้อนกว่า เธอเข้าใจผิดคิดว่าทารกน้อยฉลาด ไม่พอใจที่ผู้จัดการให้ราคาต่ำ จึงร้องไห้แสดงความไม่พอใจ
"สามร้อยตำลึง ไม่มีมากกว่านี้แล้ว"
ผู้จัดการเฒ่ามองทารกน้อยที่กำลังร้องไห้ด้วยความครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แล้วเพิ่มราคาอีกร้อยตำลึงอย่างรวดเร็ว
"ฮือ ฮือ..."
คำตอบที่ได้คือเสียงร้องไห้เบาๆ นุ่มๆ ของทารกน้อย
"สี่ร้อยตำลึง!"
ผู้จัดการเฒ่าเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก
"ฮือ ฮือ..."
ทารกน้อยยังคงร้องไห้ด้วยความน้อยใจ
"ห้าร้อยตำลึง!"
ผู้จัดการเฒ่าตาสั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ตัดสินใจเพิ่มราคาอีกร้อยตำลึง
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านายต้องการซื้อโสมคุณภาพดีเพื่อส่งของขวัญให้จวนเจิ้นกั๋วกงอย่างเร่งด่วน เขาก็ไม่กล้าตัดสินใจเองให้ราคาสูงขนาดนี้
พอได้ยินราคาห้าร้อยตำลึง ซูหูและภรรยาถึงกับตาโต แม้แต่ทารกน้อยก็แอบคิดว่า คราวนี้คนแก่ยอมเสียเลือดจริงๆ เจ็บปวดจนแทบจะเป็นลม
คิดถึงว่าพ่อแม่บุญธรรมยากจน หาเงินได้ยาก เธอจึงกดความน้อยใจในใจไว้ หุบปากน้อยๆ หยุดร้องไห้


## บทที่ 11 ชามหมูตุ๋นน้ำแดง

โอ้โห เด็กน้อยที่น่ารำคาญ ในที่สุดก็หยุดร้องไห้แล้ว
ผู้จัดการร้านใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก หายใจลึกๆ หลายครั้ง ความรู้สึกกังวลใจค่อยๆ ผ่อนคลายลง
"ท่านต้องการธนบัตรเงินหรือเงินสด"
เขากลัวว่าคู่สามีภรรยาซูหูจะเปลี่ยนใจ รีบเรียกลูกน้องให้เก็บโสมไป และเห็นกับตาว่าเก็บไว้ในกล่องหยกขาวพิเศษ จึงมีอารมณ์ที่จะถามถึงวิธีการชำระเงิน
"เอาทั้งสองอย่าง"
หลี่ซิ่วเอ๋อรู้สึกตัวก่อน คิดครู่หนึ่ง ลังเลถาม "รบกวนช่วยให้ธนบัตรเงินสี่ร้อยห้าสิบตำลึง แล้วเปลี่ยนที่เหลือห้าสิบตำลึงเป็นเศษเงินที่มีน้ำหนักเบา สะดวกแยกพกพาได้ไหม?"
"ไม่มีปัญหา เชิญรอสักครู่ ข้าจะสั่งคนไปชั่งเศษเงินให้"
ร้านยาคงซ่านตังเป็นร้านเก่าแก่ร้อยปี มีฐานะมั่นคง อย่าว่าแต่เศษเงินห้าสิบตำลึงเลย แม้แต่ห้าร้อยตำลึงก็สามารถหยิบออกมาได้ทันที
"ขอบคุณผู้จัดการ"
หลี่ซิ่วเอ๋อถอนหายใจเบาๆ เศษเงินห้าสิบตำลึง เธอกับสามีแยกใส่กระเป๋าเสื้อชั้นในคนละครึ่ง ไม่สะดุดตา ป้องกันคนนอกเพ่งเล็ง และสะดวกในการใช้
"คุณพี่คนนี้ ข้ามีคำขอที่ไม่สมควร ถ้าภายหลังท่านหาโสมคุณภาพดีได้อีก และต้องการขาย จะพิจารณาร้านยาคงซ่านตังของเราก่อนได้ไหม"
ผู้จัดการร้านสั่งลูกน้องนำเศษเงินมาให้คู่สามีภรรยาเก็บให้เรียบร้อย ก่อนจะส่งพวกเขาออกประตูใหญ่ กลอกตาไปมา แล้วเผยแววฉลาดออกมา
"เรื่องราคา ข้าขอรับรองว่า จะยุติธรรมแน่นอน ไม่ทำให้ท่านเสียเปรียบ"
"ได้"
ซูหูถูกเงินห้าร้อยตำลึงทำให้มึนงง เดินไปก็รู้สึกเบาหวิว หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น จะไม่ตกลงได้อย่างไร
"ดีมาก ข้าแซ่หม่า หวังว่าจะได้พบท่านทั้งสองอีก"
ผู้จัดการร้านถึงตอนนี้ ความรู้สึกเสียดายจึงหายไปหมด สุภาพส่งครอบครัวออกประตูใหญ่ "ครั้งหน้าท่านทั้งสองมา ไปห้องในหาข้าได้เลย ไม่ต้องแจ้งล่วงหน้า"
"ดี ขอบคุณพ่อค้าหม่าที่มาส่ง โปรดอยู่ที่นี่เถิด"
ซูหูค้อมตัวอย่างสุภาพ พาครอบครัวออกจากร้านยาคงซ่านตัง
***********
พกเงินห้าร้อยตำลึงไว้ ซูหูดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ รู้สึกว่าตัวเองก็เป็นคนรวยแล้ว เดินอย่างองอาจ หลังตรงดั่งไม้บรรทัด
มือหนึ่งจูงลูกสาว อีกมือจับลูกชาย เมื่อผ่านร้านอาหารชื่อดังในอำเภอฟู่หรง เขาหยุดฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว ลังเลว่าจะเข้าไปกินดีหรือไม่
"พ่อ อย่าอวดรวย ข้างถนนมีขโมยเยอะ ระวังหน่อย"
หลี่ซิ่วเอ๋อเห็นความคิดของเขา ดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ เตือนเสียงเบา
"พูดถูก ข้าประมาทไป"
คำพูดนี้เหมือนน้ำเย็นราดหัว ทำให้สมองที่ร้อนของซูหูเย็นลงมาก หน้าแดง รีบเปลี่ยนเรื่อง "วันนี้โชคดีที่เจ้หยกมาด้วย ไม่งั้นคงขายไม่ได้ราคาขนาดนี้"
หลี่ซิ่วเอ๋อมีแววตาอ่อนโยน กอดทารกน้อยแน่นขึ้น "ใช่แล้ว เจ้หยกเป็นเด็กโชคลาภที่สวรรค์ประทานมาให้พวกเรา ต้องรักเจ้หยกให้มากๆ"
"ฮ่าๆ"
ซูหูอารมณ์ดี รู้สึกองอาจ "ไป ข้างหน้ามีร้านอาหารเล็กๆ พาลูกๆ ไปกินของดีกัน อาหารหรูๆ กินไม่ไหว แต่หมูตุ๋นกินได้เต็มที่"
"ฮิๆ นี่แหละความสามารถของเธอ แค่หมูตุ๋นชามเดียว ดูสิทำหน้าภูมิใจขนาดไหน" หลี่ซิ่วเอ๋อยิ้มจนปิดปากไม่อยู่
******
ครอบครัวมาถึงร้านอาหารเล็กๆ หาที่นั่งที่เหมาะสม ซูหูสั่งหมูตุ๋นชามใหญ่หนึ่งชาม เพิ่มอาหารร้อนสองจาน ข้าวสี่ชาม โจ๊กข้าวฟ่างอุ่นๆ หนึ่งชาม
เห็นลูกๆ กินอย่างตะกละตะกลาม ปากมันเยิ้ม เขาทั้งเศร้าใจทั้งดีใจ แอบตั้งใจว่า ต้องให้ภรรยาและลูกๆ มีชีวิตที่ดี ไม่ให้เป็นเหมือนก่อนหน้านี้อีก พอใจกับความธรรมดา ใช้ชีวิตไปวันๆ


## บทที่ 12 ถ้าลูกสาวบอกว่าได้ก็ได้

ด้วยความคิดที่แปลกไป เขาถือชามข้าวครึ่งชาม เลื่อนเก้าอี้เข้าไปใกล้หลี่ซิ่วเอ๋อ "กินข้าวเสร็จแล้ว พาพวกเธอไปร้านเครื่องประดับกัน จะซื้อเครื่องประดับสวยๆ ให้แม่ลูกสามคน ตอนนี้เรามีเงินแล้ว ไม่จำเป็นต้องลำบากตัวเองอีก"
"อืม"
หลี่ซิ่วเอ๋อกำลังป้อนข้าวต้มให้ทารกน้อย เมื่อได้ยินคำพูดจริงใจของเขา หัวใจก็อบอุ่น เหลือบตามองเขาด้วยแววตาเปี่ยมสุข
"ภรรยา เธอก็กินสิ ไม่กินเดี๋ยวข้าวก็เย็นหมด"
ดวงตาของซูหูเป็นประกาย แอบมองใบหน้าด้านข้างอันงดงามของภรรยา หัวใจพองโตด้วยความรัก
"ขยับไปนั่งตรงโน้นหน่อย เดี๋ยวลูกๆ เห็นแล้วจะหัวเราะเอา"
สายตาที่จ้องมองใบหน้าเธอร้อนแรงเกินไป หลี่ซิ่วเอ๋อหูแดง ทั้งอายทั้งโกรธเล็กน้อย พูดเสียงเบา
"ฮ่ะๆ..."
ซูหูลูบจมูกหัวเราะเขินๆ ดึงเก้าอี้กลับไปที่เดิม
*******
หอเก็บสมบัติ ร้านเครื่องประดับที่มีชื่อเสียงที่สุดในอำเภอฟู่หรง
ซูหูออกแรงเล็กน้อย ลากหลี่ซิ่วเอ๋อที่ไม่เต็มใจเข้าประตูใหญ่ เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์ขายเครื่องเงิน
"อย่าซื้อเลย เครื่องประดับที่นี่แพงมากนะ"
หลี่ซิ่วเอ๋อเข้าร้านมาแล้วก็ยังไม่พอใจ กลัวว่าเงินทองที่หามาได้ยากจะหมดไป
"อี๋ย่าย่า"
ทารกน้อยชอบเครื่องเงินเป็นประกายมาก โผล่ครึ่งตัวออกมาจากอ้อมกอดของหลี่ซิ่วเอ๋อ มือน้อยๆ ขาวนุ่มชี้ไปที่ต่างหูเงินคู่หนึ่ง แล้วหันมาชี้ที่หน้าอกตัวเอง
"ดูสิ เด็กน้อยผู้นำโชคของเราก็บอกให้ซื้อแล้ว"
ซูหูได้เหตุผล ยืดหลังตรง รีบเรียกพนักงานให้ห่อต่างหูที่ทารกน้อยชอบ เหลือบเห็นเฉียวเจี่ยและโต้วโต้วมองด้วยความอิจฉา ก็ยิ่งโบกมือใหญ่ ตบเคาน์เตอร์ดังโป๊กๆ
"ยังมีเด็กอีกสามคน คนละหนึ่งล็อคเงิน ห่อให้ดีๆ เอากลับบ้าน"
"พ่อ"
หลี่ซิ่วเอ๋อฟังแล้วใจเต้น เหยียบเท้าเขาแรงๆ
"เจ้หยกบอกว่าซื้อไหม?" ซูหูไม่สนใจเท้าที่เจ็บ หันไปขอการสนับสนุนจากเด็กน้อยผู้นำโชค
"อี๋ย่าย่า"
ทารกน้อยตบมือ ยิ้มจนตาหยี
"ลูกสาวบอกว่าได้ก็ได้"
ซูหูยกมุมปากอย่างภูมิใจ จ่ายเงินด้วยท่าทางองอาจ เก็บกล่องที่บรรจุต่างหูหนึ่งคู่และล็อคเงินสามอันไว้ในตะกร้าอย่างดี
"ซื้อผ้าฉันเป็นคนตัดสินใจ ห้ามคุณมายุ่ง"
ใช้เงินไปยี่สิบตำลึงในชั่วพริบตา หลี่ซิ่วเอ๋อเจ็บจนตาสั่น แก้มป่องด้วยความโกรธ วิ่งออกจากหอเก็บสมบัติ
"ฮ่ะๆ ภรรยา เธอโกรธก็ยังสวย"
ซูหูรู้สึกสบายใจ พูดหวานเหมือนทาน้ำผึ้ง ตามหลังภรรยาไป
"หุบปาก!"
หลี่ซิ่วเอ๋อทั้งอายทั้งโกรธ ถ่มน้ำลายใส่เขาที
"ฮ่ะๆ"
ซูหูไม่รู้สึกละอาย กลับภูมิใจ เช็ดหน้าลวกๆ แล้วเดินตามต่อไปอย่างไม่รีบร้อน
***********
ครอบครัวเลี้ยวผ่านตรอก เดินผ่านหน้าโรงเรียน ได้ยินเสียงเด็กๆ อ่านหนังสือพร้อมกันดังลอดกำแพงมา
เฉียวเจี่ยที่จูงน้องชายเดินตามพ่อแม่อยู่ข้างๆ หยุดกะทันหัน หันไปมองกำแพงสูง ดวงตาเต็มไปด้วยความปรารถนา
"เฉียวเจี่ย ขายโสมได้แล้ว บ้านเรามีเงินแล้ว แม่จะส่งลูกไปเรียนหนังสือ"
หลี่ซิ่วเอ๋อสังเกตเห็นความรู้สึกของลูกสาว รู้สึกสงสาร เดินกลับไปสองก้าว กอดร่างผอมบางของลูกสาวไว้
"แม่พูดจริงหรือ? หนูได้เรียนหนังสือจริงๆ หรือ?"
ดวงตาที่มัวหมองของเฉียวเจี่ยเปล่งประกายทันที เต็มไปด้วยความสดใสที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลี่ซิ่วเอ๋อมองอย่างมุ่งมั่น "แน่นอน พรุ่งนี้แม่จะไปหาผู้ใหญ่บ้าน จัดการเรื่องให้ลูกไปเรียน ให้ลูกข้ามแม่น้ำไปเรียนที่โรงเรียนฝั่งตรงข้ามกับเด็กๆ ในหมู่บ้าน"
"แม่คะ หนูขออุ้มน้องสาวได้ไหมคะ?"
เฉียวเจี่ยน้ำตาคลอ เงยหน้ามองทารกน้อยในอ้อมกอดแม่อย่างเกรงๆ


## บทที่ 13 กลับบ้านด้วยของเต็มมือ

"ได้ ระวังหน่อย อย่าทำน้องสาวตกลงมา"
แม่ลูกใจเดียวกัน หลี่ซิ่วเอ๋อเข้าใจความรู้สึกของลูกสาว จึงก้มตัวลงวางทารกน้อยลงในอ้อมแขนของเธออย่างนุ่มนวล
"น้องสาวจ๋า ขอบคุณนะ"
เฉียวเจี่ยไม่เคยยินดีต้อนรับน้องสาวคนเล็กเข้ามาในครอบครัวและเป็นญาติของเธออย่างจริงใจเท่าครั้งนี้มาก่อน
เด็กหญิงวัยแปดขวบ ดูเหมือนจะโตขึ้นในชั่วพริบตา เข้าใจความรู้สึกขอบคุณของพ่อแม่ที่มีต่อน้องสาวคนเล็ก และตั้งใจแน่วแน่ในใจว่าต่อไปจะรักและดูแลน้องสาวที่สวรรค์ประทานมาให้เหมือนที่พ่อแม่ทำ
"เฉียวเจี่ยต้องไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน ต้องซื้อเครื่องเขียนให้หน่อยแล้ว"
ซูหูเห็นการเติบโตของลูกสาว ก็รู้สึกดีใจ เงินที่เก็บไว้ในอกเสื้อก็มีประโยชน์อีกครั้ง
"ไม่ต้องซื้อเยอะหรอก เธอยังเด็ก เขียนหนังสือไม่ได้เท่าไหร่หรอก"
พอหลี่ซิ่วเอ๋อได้ยินว่าเขาจะซื้ออีกแล้ว เส้นเลือดที่หางตาก็กระตุก ค้านออกมาโดยอัตโนมัติ
"ซื้อให้เฉียวเจี่ย พ่อไม่เสียดายหรอก"
ซูหูสังเกตเห็นสีหน้าที่ตื่นตระหนกของเฉียวเจี่ย รีบก้าวเข้าไปสองก้าว รับประกันอย่างองอาจ
"พ่อใจดีจัง"
เฉียวเจี่ยเงยหน้ามองเขา ไม่อาจซ่อนความดีใจ
"เธอก็ทำตัวเป็นคนดีต่อหน้าลูกๆ ไปเถอะ ฉันไม่สนแล้ว"
หลี่ซิ่วเอ๋อขำจนโมโห ส่งสายตาดุใส่สามี อุ้มลูกสาวคนเล็กกลับมา แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างโกรธๆ
"แม่ของเจ้าก็เป็นแบบนี้แหละ ปากร้ายใจดี พอถึงร้านหนังสือ พ่อจะซื้อให้"
ซูหูมองภรรยาเดินจากไป ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ จูงมือลูกคนละข้าง พ่อลูกสามคนเดินตามหลังไปอย่างไม่เร่งรีบพลางกระซิบกระซาบกัน
เฉียวเจี่ยดวงตาเป็นประกาย: "เฉียวเจี่ยเข้าใจค่ะ เฉียวเจี่ยจะไม่โกรธแม่"
"โต้วโต้วก็อยากเรียนหนังสือ"
โต้วโต้วได้ยินว่าพี่สาวจะไปเรียนที่โรงเรียน ไม่อยากแยกจากพี่สาว เด็กน้อยวัยสี่ขวบ ห่อปากน้อยๆ ดึงแขนเสื้อของซูหู เขย่าแรงๆ
"ได้ รอโต้วโต้วของเราโตขึ้น ก็จะได้ไปเรียนที่โรงเรียนเหมือนกัน"
ซูหูก้มตัวลง อุ้มลูกชายขึ้นมา แกล้งเอาหนวดเคราหยาบๆ ถูใบหน้านุ่มนิ่มของลูก
"เจ็บๆ"
ใบหน้านุ่มนิ่มของโต้วโต้วถูกเคราทิ่มแทงจนเจ็บ พยายามเอนตัวหนี หลบหนีการทรมานจากเครา
"ฮ่าๆๆ"
ซูหูหัวเราะดังลั่น อารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
*******
การเที่ยวอำเภอฟู่หรงครั้งนี้ ไม่เป็นไปตามใจหลี่ซิ่วเอ๋อ ภายใต้การสนับสนุนของลูกทั้งสาม ซูหูได้รับชัยชนะอย่างท่วมท้น
ซื้อของมากมายที่ร้านตัดเสื้อและร้านหนังสือ แล้วพาแม่ลูกสามคนไปที่ถนนด้านหลัง ซื้อข้าวสารและน้ำมันจำนวนไม่น้อย ซื้อหมูสามชั้นสองชั่ง
ยามเย็น ครอบครัวกลับบ้านด้วยของเต็มมือ นั่งรถลาเพื่อกลับไปอีกฝั่งของแม่น้ำ รอจนกระทั่งค่ำมืด พระจันทร์ขึ้น จึงข้ามแม่น้ำกลับบ้าน
เฉียวเจี่ยและโต้วโต้วตื่นเต้นเกินไป บนรถลาไม่รู้สึกเหนื่อยเลย หัวเราะเล่นกันอย่างมีความสุข พอกลับถึงบ้านก็หมดแรงทันที อาหารเย็นยังไม่ทันเสร็จ ก็ล้มตัวลงนอนบนแคร่ในห้องโถง หลับสนิท
ซูหูและหลี่ซิ่วเอ๋อรู้สึกขำ อุ้มเด็กทั้งสองกลับห้องของพวกเขา ดึงผ้าห่มมาห่มให้
เที่ยวมาทั้งวัน ทั้งสองคนก็เหนื่อย กินข้าวเย็นเสร็จ ต่างคนต่างอาบน้ำแล้วเข้านอน
เจ้หยกยังเล็ก หลี่ซิ่วเอ๋อไม่วางใจให้นอนคนเดียว จึงวางเธอไว้ด้านในของผ้าห่ม ใกล้หน้าต่าง ติดกำแพง เพื่อป้องกันไม่ให้ตกเตียง
*******
ในคืนเงียบสงัด พระจันทร์ลอยเด่น แสงดาวริบหรี่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้อง ปกคลุมร่างทารกน้อย
พลังวิญญาณเข้มข้น ไหลผ่านแสงดาวเข้าสู่ร่างของทารกน้อย ไหลเวียนไปตามแขนขา บำรุงเส้นลมปราณหลักแปดสาย รวมตัวที่ตันเถียน
เจ้าของร่างชาติก่อนสิ้นใจเพื่อปกป้องมนุษย์ ชาตินี้ได้รับความเมตตาจากสวรรค์ ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนอย่างตั้งใจ แค่นอนหลับก็สามารถดูดซับพลังวิญญาณแห่งสวรรค์และดินได้!
ช่างน่าอิจฉาสำหรับทุกคนในโลกนี้จริงๆ!


## บทที่ 14 ออกล่าสัตว์บนภูเขา

ลูกนกน้อยเกาะอยู่ข้างหมอนของทารกหญิง ลืมตามองภาพมหัศจรรย์ตรงหน้า จู่ๆ ก็มีความคิดวาบขึ้นมา กระพือปีกน้อยๆ บินไปเกาะที่หน้าอกของเธอ นอนลงอย่างมีความสุข แบ่งปันพลังวิญญาณอันเข้มข้นที่หลั่งไหลเข้ามาตามแสงดาวอย่างไม่ขาดสาย
ลูกนกน้อยแอบคิดอุบายเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง
มันเป็นสัตว์เทพพิทักษ์ของนาย ย่อมไม่อาจช้ากว่าความเร็วในการฝึกฝนของนายได้
มิฉะนั้น เพียงพลังศักดิ์สิทธิ์อันอ่อนแอของมันในตอนนี้ จะปกป้องนายได้อย่างไร จะกลายร่างเป็นมนุษย์ภายในพันปีได้อย่างไร เพื่อปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนด้วยรูปโฉมอันงดงามและพลังการต่อสู้อันทรงพลัง กลายเป็นผู้พิทักษ์ที่ชอบธรรม
ลูกนกน้อยคิดอย่างมีความสุข ค่อยๆ หลับตาลง เข้าสู่ความฝันอันแสนงาม
สิ่งที่มันไม่รู้คือ ในวินาทีที่มันหลับตา ขนตาที่หนาและยาวของทารกหญิงสั่นไหวเบาๆ เปิดดวงตาที่พร่ามัว สายตาที่เจือน้ำตาตกลงบนลูกนกน้อยที่เกาะอยู่บนอก เต็มไปด้วยความรักความเอ็นดูอันไม่มีที่สิ้นสุด
อินเอ๋อร์ ขอบคุณเจ้า ที่มาเกิดใหม่พร้อมกับข้า
วันเดือนผ่านไป ขุนเขาเปลี่ยนแปลง มีเพียงเจ้าที่อยู่เคียงข้างข้า ไม่ทอดทิ้งกัน
*********
รุ่งเช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งจะสลัว ซูหูก็วุ่นวายอยู่ในลานบ้าน จัดเตรียมอุปกรณ์ล่าสัตว์ของเขา
ซองธนู, มีดล่าสัตว์, กับดักสัตว์, ท่อเป่า, บ่วงเชือก ทั้งหมดถูกขุดออกมาจากห้องเก็บฟืน เช็ดทำความสะอาดอย่างละเอียด รวบรวม ใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง
"พ่อของลูก เจ้าจะทำอะไร?"
หลี่ซิ่วเอ๋อทำอาหารเช้าเสร็จ เดินออกมาจากครัว เห็นเขาจัดเตรียมอุปกรณ์ล่าสัตว์ ใจหายวาบ เดินเข้าไปใกล้สองสามก้าว จับมือที่กำลังเช็ดมีดล่าสัตว์ของเขาไว้
"เฮ่ๆ ภรรยา เมื่อคืนข้าฝันดี"
ซูหูวางมีดล่าสัตว์ลงยิ้มโง่ๆ: "ฝันว่าล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้ตัวหนึ่ง เลี้ยงเหล้าเลี้ยงเนื้อคนทั้งหมู่บ้าน บรรยากาศนั้น คิดดูสิว่าคึกคักแค่ไหน"
"เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าขาเจ้าบาดเจ็บได้อย่างไร? ยังกล้าเข้าป่าล่าสัตว์อีก?"
ซูหูถูกหมาป่ากัดขาบาดเจ็บเมื่อสามปีก่อนตอนล่าสัตว์ โชคดีที่พรานที่ไปด้วยกันช่วยเหลือ ฆ่าหมาป่า แบกเขาลงเขา จึงรอดชีวิตมาได้
หลี่ซิ่วเอ๋อนึกถึงภาพสามีเลือดอาบ ลมหายใจรวยริน ในตอนนั้น หัวใจก็เจ็บปวดรวดร้าว หายใจไม่ออก
"ไม่ลืม"
ซูหูดวงตาหม่นลง มองไปที่หน้าต่างห้องโถง แล้วก็เปล่งประกายใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง: "ภรรยา อย่ากลัวไปเลย บ้านเรามีเด็กน้อยผู้นำโชคแล้ว โชคเปลี่ยนแล้ว มีฝูหวาคุ้มครอง เข้าป่าล่าสัตว์จะต้องปลอดภัยราบรื่น บางทีอาจจะล่าหมูป่าตัวใหญ่กลับมาได้จริงๆ"
"เงินขายโสมก็พอใช้ได้สักพัก"
หลี่ซิ่วเอ๋อน้ำตาคลอโดยไม่รู้ตัว: "ข้าไม่อยากให้เจ้าเป็นอะไรอีก ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป แม่ลูกสามคนเราจะอยู่กันอย่างไร"
"ภรรยา วางใจเถอะ เชื่อมั่นในเด็กน้อยผู้นำโชคของบ้านเรา ข้าจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน"
ซูหูกอดภรรยาอย่างทะนุถนอม ลูบหลังเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ระมัดระวังซ่อนความรู้สึกไม่มั่นใจในดวงตา
เรื่องความฝันนั้นเป็นเรื่องเหลวไหล เป็นข้ออ้างที่เขาแต่งขึ้นมาเพื่อจะเข้าป่าล่าสัตว์
ความคิดที่แท้จริงของเขาคือ อยากลุกขึ้นมาสู้ ไม่อยากใช้ชีวิตสบายๆ อีกต่อไป ปล่อยชีวิตไปวันๆ
เขาต้องการใช้สองมือของตัวเอง สร้างที่พึ่งให้ภรรยาและลูก ให้พวกนางมีชีวิตที่ดีรุ่งเรืองตามเขาไป
"เจ้านี่ ทำไมถึงดื้อนักนะ"
หลี่ซิ่วเอ๋อซุกอยู่ในอ้อมกอดสามี ทุบอกเขา ระบายความหวาดกลัวและไม่พอใจในใจ
แต่งงานกันมาสิบปี นางเข้าใจนิสัยของซูหูดี ปกติเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจที่สุด แต่กลับดื้อมาก เมื่อตัดสินใจอะไรแล้ว วัวแปดตัวก็ลากกลับไม่ได้
"เฮ่ๆ" ซูหูกอดภรรยายิ้มโง่ๆ
เขารู้ในใจดี ภรรยานิสัยอ่อนโยน จะไม่จงใจงอนเขา แค่รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย ปลอบหน่อยก็หาย


## บทที่ 15 ล่าหมูป่าตัวใหญ่

หมูป่าตัวใหญ่เหรอ?
มันยากตรงไหนล่ะ อยากล่าก็ล่าสิ!
ลูกนกน้อยยืนอยู่บนกิ่งไม้ท่ามกลางแสงอรุณรุ่ง แอบฟังบทสนทนาของสามีภรรยาคู่นั้น ดวงตาดำขลับกลอกไปมา ส่งเสียงร้องใสแจ๋ว กระพือปีกน้อยๆ บินเข้าไปในป่าลึก
***
ซูหูพร้อมอาวุธครบมือ เดินเข้าป่าด้วยความกระปรี้กระเปร่า ยังไม่ทันเข้าไปถึงหุบเหวภูเขาลึก ก็ได้ยินเสียงนกร้องด้วยความตกใจดังมาจากเชิงเขาไม่ไกลจากหมู่บ้าน
ฝูงนกที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ พากันบินขึ้นสูง เสียงดังวุ่นวายดังมาจากพงหญ้าเบื้องล่าง
"กุ๊กๆๆ"
ไก่ป่าตัวหนึ่งร้องเสียงแหลม วิ่งออกมาจากพงหญ้าอย่างไม่คิดชีวิต พุ่งตรงมาที่เขา
ซูหูไม่ทันชักมีดล่าสัตว์ จึงใช้มือเปล่าคว้าปีกไก่ป่าไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว กำแน่นไม่ยอมปล่อย
ไก่ป่าดิ้นรนสุดแรง กรงเล็บคมกรีดลงบนหลังมือเขา ทำให้ผิวหนังฉีกขาด เลือดซึมออกมา
ซูหูไม่สนใจความเจ็บปวด รีบชักมีดล่าสัตว์ออกมา ฟันเข้าที่คอมัน
ไก่ป่าร้องครวญครางเสียงแหลม ปีกกระตุกเกร็งสองสามที แล้วก็สิ้นลม
"ฮึ่ม..."
ซูหูเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอก ยังไม่ทันได้เก็บไก่ป่าใส่ตะกร้า ก็ได้ยินเสียงร้องแหลมดังมาจากที่ไม่ไกล นกทั้งหลายบินวนเวียนอยู่เหนือป่าด้วยความตกใจ
"ตึง ตึง ตึง"
พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีสัตว์ร้ายขนาดมหึมากำลังวิ่งมา ทำให้หัวใจสั่นระรัว
"แย่แล้ว มีสัตว์ป่า!"
ซูหูตกใจ สัญชาตญาณทำให้เขาโยนไก่ป่าทิ้ง วิ่งไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ที่สุด ใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นไปบนกิ่ง
"โฮก!"
หมูป่าตัวใหญ่เท่าคน แข็งแรงดั่งควาย ตาแดงก่ำ วิ่งบ้าคลั่งในป่าราวกับถูกไล่ต้อน
มันวิ่งออกมาจากพงหญ้าอย่างไม่คิดชีวิต บังเอิญพุ่งชนต้นไม้ที่ซูหูปีนอยู่พอดี เขี้ยวแหลมคมปักเข้าไปในลำต้น หัวหมูป่าบี้เบี้ยวจนแทบจำไม่ได้ กระดูกคอหัก ตายคาที่
"เอี๊ยดๆ"
ลำต้นไม้แตกร้าวจากล่างขึ้นบนเพราะแรงชนอย่างรุนแรง เรือนยอดใหญ่โตส่ายไหว
"โอ้แม่เจ้า ตกใจแทบตาย!"
ซูหูไม่ทันได้สงบใจที่ตกใจ รีบปีนลงมาจากต้นไม้อย่างลนลาน พอลงถึงพื้นก็ยังขาสั่น
เรื่องที่โกหกไปตอนเช้า กลับกลายเป็นความจริง
โชคดีเหลือเกิน!
เขาเอามือกุมอก พยายามกดความหอบให้สงบ จ้องมองหมูป่า สมองมึนงง ยืนงงอยู่นาน ยังไม่อยากเชื่อว่าโชคดีขนาดนี้ หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
********
ซูหูล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้ เลี้ยงเหล้าเลี้ยงเนื้อชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน หมู่บ้านหวัวหนิวคึกคักไปทั้งหมู่บ้าน
พระอาทิตย์ตกดิน กลิ่นหอมของเนื้อโชยมาจากครัวบ้านซูหู เด็กๆ ในหมู่บ้านได้กลิ่นก็วิ่งออกมาจากบ้าน มายืนล้อมรั้วบ้าน ชะเง้อมองเข้าไปข้างใน
ภรรยาชาวบ้านที่สนิทกับหลี่ซิ่วเอ๋อช่วยกันทำงานวุ่นวาย ช่วยเธอจัดการหัวหมู หาง เครื่องใน กระดูก แยกหม้อแยกเตา ต้มน้ำซุปตุ๋นเนื้อ
ลานหน้าบ้าน จัดโต๊ะสี่เหลี่ยมที่ยืมมาหกตัวเรียงกัน เต็มไปด้วยผู้ชายจากบ้านต่างๆ ที่ได้ยินข่าวมา
เนื้อหมูป่าตุ๋นเสร็จแล้ว หลี่ซิ่วเอ๋อเลือกเนื้อนุ่มๆ ใส่ชามแจกให้เด็กๆ แต่ละบ้านถือกลับไป
ส่วนกระดูกชิ้นใหญ่ที่เหลือ แบ่งเป็นหกส่วน ใส่อ่างวางบนโต๊ะ วางตะเกียบ ให้ผู้ชายดื่มเหล้ากินเนื้อกันตามสบาย
****
"ซูหู เก่งมากนะเจ้าหนู สามปีไม่ได้ล่าสัตว์ ออกล่าครั้งเดียวก็ได้หมูป่า"
ดื่มไปสามรอบ ผู้ใหญ่บ้านเมาได้ที่ ตบไหล่ซูหู ชูนิ้วโป้งชื่นชม


## บทที่ 16 เด็กโชคลาภ

"เฮ้ๆ ไม่ปิดบังท่านหรอก โชคดีล้วนๆ เป็นเพราะโชคดีเท่านั้น"
ซูหูดื่มจนหน้าแดง มึนๆ พูดไม่ค่อยชัด "ไม่เชื่อถามพี่ต้าดูสิ พวกเขาเห็นกับตา หมูป่ามันวิ่งชนต้นไม้ตายเอง"
หลี่ต้าซานเป็นลูกชายผู้ใหญ่บ้าน เช้านี้พอได้ยินข่าว ก็รีบมากับนักล่าอีกสองคนในหมู่บ้าน ช่วยซูหูแบกหมูป่ากลับมา
ตอนนี้เห็นทุกคนมองมาที่ตน จึงพยักหน้าและยิ้มรับ "หู่จื่อโชคดีจริงๆ หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนั้น แม้แต่ในป่าลึกก็หายาก อย่าว่าแต่ที่เชิงเขาที่นักล่าชอบมาเลย"
"เฮ้ๆ"
ซูหูตาเป็นประกาย ตบอกอย่างภูมิใจ "พูดถึงเรื่องโชค ไม่มีใครสู้เจ้หยกของบ้านเราได้หรอก เจ้หยกถึงจะเป็นเด็กมีบุญจริงๆ สวรรค์เมตตา มีชะตาสูงส่ง"
"เจ้หยก? เมื่อไหร่แกมีลูกอีกคน?"
ผู้ใหญ่บ้านฟังงงๆ จึงถามแทนพวกผู้ชายที่เมาๆ ถึงความสงสัยในใจ
"เมื่อวานนี้เอง เพิ่งได้มา"
ซูหูหัวเราะเซ่อๆ "สวรรค์ประทานให้ครอบครัวเรา มีโชคดีของเจ้หยก ฉันถึงได้หมูป่าตัวใหญ่มาฟรีๆ"
**
"เจ้หยก ก็เด็กที่พวกเขาเก็บได้จากในน้ำเมื่อวานใช่ไหม?"
ซูหูพูดเสียงดัง ตบอกดังปังๆ พวกแม่บ้านแถวนั้นได้ยินชัด อดซุบซิบกันเบาๆ ไม่ได้
"เด็กคนนั้นจะมีบุญอะไร ฉันไม่เชื่อหรอก พ่อแม่แท้ๆ ยังไม่เอา จะมีชะตาสูงส่งได้ยังไง?"
"ใช่แล้ว โม้ไปเรื่อย!"
**
"ลูกเจ้หยกของฉันมีบุญจริงๆ นะ!"
หลี่ซิ่วเอ๋อฟังแล้วไม่พอใจ วิ่งออกมาจากครัว โบกทัพพีตะโกนเสียงดัง
"พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ช่าง ตั้งแต่เมื่อวานเจ้หยกก็เป็นคนในครอบครัวเราแล้ว ต่อไปห้ามใครนินทาลับหลังพูดไม่ดีเกี่ยวกับเจ้หยกของเรา ไม่งั้นข้าจะสู้ตายกับมัน"
"เอ่อ พี่สะใภ้สู่ อย่าไปสนใจพวกเขาเลย ล้วนแต่เป็นคนปากมากชอบนินทา ไม่ต้องไปถือสาหรอก"
"พี่สะใภ้หลิวก็เหมือนกัน กินเนื้อแล้วยังปิดปากไม่อยู่ พูดออกมาแต่ละคำทำให้คนโมโห"
สองแม่บ้านที่สนิทกันวิ่งออกมาจากครัว พยายามปลอบ คนละข้างจับแขนดึงกลับเข้าไป
"ที่เมียข้าพูดถูกแล้ว วันนี้ข้าซูหูขอถือโอกาสนี้ประกาศอย่างเป็นทางการว่า รับเจ้หยกเป็นลูกบุญธรรม"
ซูหูได้ยินเสียงโวยวายของพวกผู้หญิง จึงตบโต๊ะลุกขึ้น ออกหน้าให้เมีย
"ใครกล้านินทาลับหลัง พูดไม่ดีเกี่ยวกับเจ้หยกของเรา ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับข้าซูหู ข้าซูหูขอสาบานต่อฟ้า ใครกล้ารังแกเจ้หยก จะไม่ยกโทษให้เด็ดขาด"
"ฮ่าๆ พอเถอะ หู่จื่อ ผู้หญิงทะเลาะกัน คุ้มค่าที่เจ้าจะโมโหขนาดนั้นเหรอ นั่งลงเร็ว เรามาดื่มต่อกัน"
หลี่อื่อซาน ลูกชายคนที่สองของผู้ใหญ่บ้าน เห็นบรรยากาศไม่ดี สามีบ้านหลิวหน้าแดงก่ำ หายใจฟืดฟาดจ้องเมียตัวเอง กลัวว่าทั้งสองฝ่ายจะทะเลาะกันใหญ่ จบไม่สวย จึงต้องออกมาปลอบซูหู
หลี่อื่อซานเคยช่วยซูหูรอดจากปากหมาป่าเมื่อสามปีก่อน เป็นทั้งพี่น้องและผู้มีพระคุณ ซูหูจะไม่ให้หน้าใครก็ไม่ได้ไม่ให้หน้าเขา
"ได้ ฟังพี่ซันเอ้อร์"
ซูหูได้ยินหลี่อื่อซานพูดแบบนั้น ก็ยอมนั่งลง หยิบถ้วยเหล้าบนโต๊ะขึ้น กระดกคอดื่มเหล้าที่เหลือจนหมด
"ปัง!"
แล้วก็วางลงบนโต๊ะแรงๆ เสียงดังสะเทือนจนคนขนลุก
พวกแม่บ้านปากมากที่นั่งนินทากันอยู่มุมกำแพงรอแบ่งน้ำแกง ตกใจจนตัวสั่น ไม่กล้าพูดจาส่งเดช อีกต่อไป
**
หลังเหตุการณ์นี้ ความดุดันในการปกป้องลูกของสามีภรรยาตระกูลซูฝังลึกในใจคน ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ในหมู่บ้านหวัวหนิว ไม่มีใครกล้าวิพากษ์วิจารณ์ชาติกำเนิดของเจ้หยกต่อหน้าอีก
เมื่อเจ้หยกค่อยๆ โตขึ้น โชคลาภของบ้านซูหูก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ชีวิตความเป็นอยู่รุ่งเรืองขึ้น ชื่อเสียงการเป็นเด็กโชคลาภก็แพร่กระจายไปไกล จนทั่วหมู่บ้านในรัศมีสิบลี้


## บทที่ 17 หาหอยกาบน้ำจืดตัวใหญ่

เจ้าหยกมีฟันซี่แรกงอกตอนสามเดือน เรียกแม่ครั้งแรกตอนสี่เดือน คลานได้ตอนห้าเดือน เดินได้ตอนหกเดือน วิ่งได้ตอนเจ็ดเดือน อ่านหนังสือได้ตอนแปดเดือน ท่องกลอนได้ตอนเก้าเดือน เขียนหนังสือได้ตอนสิบเดือน ตอนสิบเอ็ดเดือนได้ตามซูหูเข้าป่าล่าสัตว์ครั้งแรกและขุดหลิงจือพันปีได้หนึ่งต้น พอครบหนึ่งขวบก็จับลูกเสือได้หนึ่งครอก
หลังจากที่ครอบครัวซูหูรับเด็กน้อยผู้นำโชคมาเลี้ยง ชีวิตก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ซื้อที่นาได้ สร้างบ้านใหม่ได้ เฉียวเจี่ยและโต้วโต้วก็ได้ไปเรียนหนังสือ
วันเวลาแห่งความสุขและความไร้เดียงสาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาก็ผ่านไปห้าปีแล้ว
****
วันที่ร้อนที่สุดของฤดูร้อน ยามเที่ยงวัน แดดแผดเผาราวกับไฟ คลื่นความร้อนโถมเข้าใส่ผู้คน
"กุลุกกุลัก..."
ในแม่น้ำที่มีคลื่นระลอกน้อยๆ มีหัวเล็กๆ โผล่ขึ้นมา เป็นเด็กหญิงตัวน้อยที่งดงามราวกับหยก ยิ้มแย้มพลางเช็ดหน้า บ้วนน้ำออกมาสองสามอึก อุ้มหอยแม่น้ำขนาดเท่าอ่างล้างหน้าว่ายน้ำเข้าฝั่งอย่างคล่องแคล่ว
"โอ้ยๆ คุณหนูของแม่ แดดร้อนจัดขนาดนี้ แป๊บเดียวไม่เห็นตัวก็แอบมาที่แม่น้ำแล้ว ระวังแดดเผาผิวนะ รีบกลับมาเร็ว"
หลี่ซิ่วเอ๋อยืนอยู่ในเงาของกำแพงบ้าน พัดพัดไปพลางมองไปที่ริมฝั่งแม่น้ำ เห็นเด็กหญิงตัวน้อยลุกขึ้นจากน้ำ ก็รีบเร่งให้รีบกลับมา
"แม่ ดูสิว่าหนูหาอะไรได้จากใต้น้ำ!"
เด็กหญิงตัวน้อยลุยน้ำวิ่งกลับมาจากริมฝั่ง รีบชูหอยแม่น้ำขนาดใหญ่ขึ้นอวดอย่างตื่นเต้น ดวงตาดำขลับเป็นประกายระยิบระยับ ช่างน่ารักเหลือเกิน
"กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน เปียกหมดแล้ว หน้าก็แดงไปหมดแล้ว"
เสียงเล็กๆ อ่อนหวานดังอยู่ข้างหู หลี่ซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าหัวใจอ่อนยวบ รับหอยแม่น้ำมา แม้จะดูเหมือนบ่น แต่แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยความเอ็นดู
"แม่ หนูอยากดื่มน้ำบ๊วย"
เด็กหญิงตัวน้อยกอดแขนเธอพลางออดอ้อนและเขย่าแขนแรงๆ
"เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนค่อยดื่ม"
หลี่ซิ่วเอ๋อปล่อยให้เธอห้อยแขนตัวเองไว้ เปิดประตูเข้าบ้าน เดินไปพลางบ่นไป: "เด็กผู้หญิงห้าขวบแล้ว ต้องระวังภาพลักษณ์หน่อย ไม่ใช่เหมือนเด็กผู้ชายพวกนั้น วันๆ เอาแต่ลงน้ำ ผิวดำเหมือนปลาดุกไปหมดแล้ว ไม่สวยเลย"
"คิกๆๆ แม่ เปรียบเทียบได้เหมาะมากเลย พี่ชายเจ้าวัวเหล็กบ้านข้างๆ ก็ดำเหมือนปลาดุกเลยใช่ไหมล่ะ"
เด็กหญิงตัวน้อยได้ยินแม่พูดแล้วขำ หัวเราะจนตาหยี เสียงหัวเราะใสกังวานราวกับกระดิ่งเงิน ดังก้องไปทั่วลานบ้าน
"ยังมีหน้าหัวเราะเยาะคนอื่นอีก"
หลี่ซิ่วเอ๋อขำจนโมโห เคาะหน้าผากเธอเบาๆ: "เจ้าก็จะดำเหมือนเขาแล้วนะ"
"ไม่จริงหรอก"
เด็กหญิงตัวน้อยซุกไซ้แขนเธออย่างออดอ้อน: "ชิงลั่วเป็นเด็กดีที่สวรรค์โปรดปราน จะไม่ถูกแดดเผาดำหรอก"
ซูฉิงลั่ว เป็นชื่อที่เด็กหญิงตัวน้อยตั้งให้ตัวเอง
ฉิง มาจากคำว่างามล้ำเมือง ลั่ว มาจากคำว่าตกหล่น มีความหมายว่าไข่มุกที่ตกหล่นในหมู่ชาวบ้าน
"รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ รอพ่อกลับมาแล้วค่อยจัดการหอยแม่น้ำ"
กลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของเด็กหญิงตัวน้อยโชยมาเข้าจมูก ดวงตาของหลี่ซิ่วเอ๋ออ่อนโยนจนแทบจะหยดน้ำ
"อื้มๆ ได้!"
เด็กหญิงตัวน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย วิ่งปรู๊ดเข้าห้องตัวเอง เสียงเล็กๆ อ่อนหวานมีเสียงขึ้นจมูกลอยออกมาจากหน้าต่าง: "แม่ อย่าลืมน้ำบ๊วยนะ"
"ได้ แม่จะต้มให้เดี๋ยวนี้"
หลี่ซิ่วเอ๋อยิ้มน้อยๆ อุ้มหอยแม่น้ำเดินไปที่ครัว ไม่นานก็มีควันลอยขึ้นมาจากครัว
**********
"จิ๊บๆ"
เสียงร้องใสๆ ของนกลอยมาตามลม นกเสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวตัวสีแดงสดไม่มีขนสีอื่นปนเลยสักเส้น กระพือปีกบินข้ามแม่น้ำที่มีคลื่นระลอกน้อยๆ บินวนเหนือลานบ้านสองสามรอบ แล้วเกาะลงบนขอบหน้าต่าง
"แป๊บเดียวไม่เห็นตัวก็แอบออกไปเล่นแล้ว ไปแกล้งใครที่โชคร้ายมาอีกล่ะ?"
ซูฉิงลั่วได้ยินเสียงนกร้อง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินมาที่ขอบหน้าต่าง ลูบขนนกเสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวที่นุ่มลื่นราวกับผ้าแพรไหม แซวมันอย่างขบขัน


## บทที่ 18 ราชาแห่งสัตว์ร้อยชนิด

เสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวมีนิสัยเหมือนเด็กน้อย ชอบเล่นในหุบเหวภูเขาลึก อาศัยบารมีอันสูงส่งของสัตว์เทพนกฟีนิกซ์ ออกคำสั่งนกและสัตว์ทั้งหลาย เป็นราชาแห่งสัตว์ร้อยชนิดอย่างแท้จริง
เทือกเขาฉีเหลียนเป็นสวนหลังบ้านของมัน อยากเล่นอะไรก็ได้เล่น ยามว่างเห็นสัตว์ตัวไหนไม่ถูกใจ ก็แอบคิดแผนเล็กๆ น้อยๆ แกล้งมันเล่นเพื่อความสนุก
ซูฉิงลั่วเข้าใจนิสัยเล็กๆ ของมันเป็นอย่างดี ปกติก็ไม่ได้ห้ามปราม ปล่อยให้มันเล่นอย่างอิสระ
"นายท่าน ข้าพบสถานที่ดีแห่งหนึ่ง คงจะขุดทองได้มากทีเดียว"
เสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวถูไถข้อมือของนางอย่างสนิทสนม รีบคายแร่สีเทาเข้มออกมาจากปาก กะพริบตาดำขลับ รอคำชมอย่างมีความสุข
"นี่คือ แร่ทองคำหรือ? จะไม่ใช่ของปลอมหรอกนะ?"
ดวงตาของซูฉิงลั่วเป็นประกาย หยิบแร่สีเทาเข้มที่ดูคล้ายหินธรรมดาขึ้นมา ชูขึ้นส่องแสงแดดพิจารณาอย่างละเอียด
"แน่นอนว่าเป็นของจริง สายตาของอินเอ๋อร์ในการแยกแยะสมบัติล้ำค่าของโลก ไม่เคยผิดพลาด" เสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ
"เก่งจังเลยเธอ คงจะพลิกทั่วเทือกเขาฉีเหลียนแล้วสินะ"
ซูฉิงลั่วฟังแล้วขำ มือนุ่มนิ่มลูบหัวเล็กๆ ของเสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวเบาๆ หัวเราะอย่างน่ารัก "เร็วเข้า บอกมาสิ คราวนี้เจอที่ดีที่ไหนอีกล่ะ?"
"ในหุบเขาลึก มีหุบเขาที่มีหมอกปกคลุมตลอดปี"
เสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวตื่นเต้นมาก "ที่ก้นหุบเขามีแม่น้ำลับ ตามแม่น้ำเข้าไปในถ้ำหิน ลงไปในถ้ำใต้ดิน จะเห็นเหมืองทองใต้ดิน จากร่องรอยในถ้ำ เคยมีคนขุดมาก่อน แต่เป็นเรื่องนานมาแล้ว"
"เหมืองทองใต้ดิน? น่าสนใจ!"
ดวงตาของซูฉิงลั่วเป็นประกาย แสดงท่าทีสนุกสนาน "ไฟแท้ของเฟิ่งหวงของเธอสกัดทองได้ไหม?"
"แน่นอน ไฟแท้ของเฟิ่งหวงเป็นไฟศักดิ์สิทธิ์ สามารถหลอมละลายทุกสิ่งในโลกได้" ลูกนกน้อยยืดอกอย่างภาคภูมิใจ พ่นประกายไฟใส่แร่
"ฉึ่ก ฉึ่ก"
แร่ทองคำขนาดเท่าก้อนกรวดถูกเปลวไฟร้อนห่อหุ้ม หดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด เม็ดหินกลายเป็นเถ้า เหลือเพียงเม็ดทองขนาดเท่าเมล็ดถั่ว
"เอ่อ เล็กจัง!"
ลูกนกน้อยมองเม็ดทองอย่างรังเกียจ เสียดายไฟแท้ของตัวเอง
มันยังเล็ก ยังเป็นทารกที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอ
ปริมาณไฟแท้ที่เก็บในตันเถียนเชื่อมโยงกับพลังศักดิ์สิทธิ์โดยตรง พลังศักดิ์สิทธิ์อ่อนแอ ปริมาณไฟแท้ที่ใช้ได้ก็น้อย เสียไปกับทองเม็ดเล็กๆ ช่างไม่คุ้มค่าเลย
"คิกคิก"
ท่าทางรังเกียจของมันทำให้ซูฉิงลั่วขำ เสียงหัวเราะใสกังวานดังออกมาจากริมฝีปาก
"เฮ้อ ไม่สนุกเลย ข้าออกไปเล่นละ"
ลูกนกน้อยตั้งใจจะอวดนายท่านที่พบเหมืองทอง แต่ความหวังช่างงดงาม ความจริงช่างโหดร้าย แร่ทองที่ขุดมาไม่สามารถสกัดได้ ไม่ต่างอะไรกับหินธรรมดา
สัตว์เลี้ยงน่ารักรับไม่ได้ กระพือปีกน้อยๆ อ่อนนุ่ม อยากจะบินหนีไป
"เฮ้ เฮ้"
ซูฉิงลั่วเห็นท่าทางหดหู่ของมัน ยิ้มจนตาหยี "อย่าท้อใจสิ อินเอ๋อร์ วันหลังฉันจะไปดูถ้ำเหมืองใต้ดินกับเธอ บางทีอาจจะขุดแร่ที่มีคุณภาพดีกว่านี้ได้"
"ดีเลย พวกเราไปพรุ่งนี้กันเลย"
ลูกนกน้อยเห็นนายท่านสนใจเหมืองทอง ดวงตาดำวาววับ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
"พรุ่งนี้ไม่ได้"
ดวงตาของซูฉิงลั่วหม่นลง "ได้ยินว่าช่วงนี้มีโจรออกอาละวาด แม่เข้มงวด ไม่ให้ไปวิ่งเพ่นพ่านที่ไหน"
"มีโจรจริงๆ ด้วย!"
เสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวออกไปเที่ยวทุกวัน รู้ข่าวสารดี "บ้านคนรวยฝั่งตรงข้ามแม่น้ำโดนโจรเข้าบ้าน ขโมยของดีไปหลายอย่าง คนบ้านนั้นแจ้งความ ขุนนางจากอำเภอมาหลายรอบแล้ว ก็ยังจับคนไม่ได้"


## บทที่ 19 น้ำบ๊วยดอง

"อ้าย จับคนร้ายไม่ได้ แม่ก็ยิ่งไม่สบายใจ ต้องไม่ยอมให้ฉันออกไปข้างนอกแน่ๆ" ซูฉิงลั่วเอามือเท้าคาง ถอนหายใจ
"งั้นก็รออีกสักพักแล้วกัน"
ลูกนกน้อยพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ "ยังไงเหมืองทองก็ไม่หนีไปไหน รอจับโจรได้ค่อยไปก็ไม่สาย"
"อ้าย ก็คงต้องทำแบบนั้นแหละ"
ซูฉิงลั่วก้มหน้างุด ไม่มีแรง "ดีนะที่อยู่ใกล้แม่น้ำ บางทีก็ยังแอบออกไปเล่นน้ำได้ ไม่งั้นต้องอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน เบื่อตายเลย"
"นายท่าน ข้าจะไปเดินเล่นในภูเขา เก็บสมุนไพรกลับมา"
เสี่ยวซุ่ยเหนี่ยวชอบเล่น อยู่นิ่งไม่ได้แม้แต่นาทีเดียว กระพือปีกเล็กๆ หาข้ออ้าง แล้วบินจากไป
"ไอ้คนไม่มีน้ำใจ รู้แต่จะแอบไปเล่นคนเดียว"
ซูฉิงลั่วมองตามลูกนกน้อยที่บินไปไกล แล้วปิดหน้าต่างอย่างหม่นหมอง
ในเมื่อไม่มีอะไรให้เล่น ก็นอนดีกว่า!
เธอก็ยังเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่โต การนอนช่วยให้กระดูกเติบโต การงีบกลางวันที่เหมาะสมจะช่วยให้ตัวสูงขึ้นได้
**
"เจ้หยก น้ำบ๊วยพร้อมแล้ว"
หลี่ซิ่วเอ๋อถือถาดน้ำบ๊วยที่ต้มเสร็จแล้วมาที่ห้องนอนของลูกสาวคนเล็ก แอบมองผ่านช่องหน้าต่างเห็นร่างน้อยที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วถือถาดกลับไปที่ครัว
เธอเทน้ำบ๊วยทั้งหม้อลงในถังไม้สะอาด ถือถังเดินไปที่บ่อน้ำ
น้ำบ๊วยที่แช่เย็นในน้ำบ่อจะเย็นชื่นใจ พอเจ้หยกตื่นมาจะได้ดื่มพอดี
เธอคิดในใจ มือก็รีบผูกเชือกกับถัง หย่อนลงไปในบ่อน้ำ ให้ลอยอยู่บนผิวน้ำ
หลังจากวางถังเสร็จ เธอก็กลับไปเก็บกวาดห้องครัว พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ก็หยิบเข็มด้ายมานั่งปักผ้าเช็ดหน้าในที่ร่มในลานบ้าน
ฝีมือปักผ้าของเธอดีมาก ฝีเข็มละเอียด สีสันสดใส เป็นที่ชื่นชอบของสาวชาวบ้านชั้นดี ก่อนที่เจ้หยกจะมาอยู่ที่บ้านนี้ เธอก็หาเลี้ยงครอบครัวด้วยการปักผ้าเช็ดหน้า
แม้ว่าช่วงหลังฐานะครอบครัวจะดีขึ้น แต่เธอก็ไม่ได้ทิ้งฝีมือนี้ ยามว่างก็ปักผ้าเช็ดหน้า ถุงใส่ของ ให้ลูกสาวคนโตและลูกชายที่ไปเรียนหนังสือได้ใช้สลับกัน
*********
ซูฉิงลั่วหลับไปจนถึงเย็น พอตื่นขึ้นมา ในครัวก็มีควันลอยขึ้นแล้ว หลี่ซิ่วเอ๋อกำลังเตรียมทำอาหารเย็น
พระอาทิตย์ตกดิน ซูหูกลับมาจากการล่าสัตว์กับพรานในหมู่บ้าน เดินลงเนินเขามาพร้อมกับเสียงพูดคุยหัวเราะ ทักทายชาวบ้านที่นั่งคุยกันใต้ต้นไทรเก่าหน้าหมู่บ้านอย่างเป็นกันเอง
"ลูกชายตระกูลซู วันนี้จับอะไรได้บ้าง?"
ผู้ใหญ่บ้านผมขาวโพลน เคาะกล้องยาสูบกับส้นเท้า เดินออกมาจากลานบ้านพร้อมกับเอามือไพล่หลัง มองเข้าไปในตะกร้าของซูหูด้วยสายตายิ้มแย้ม
"ไม่มากหรอกครับ ดักได้กระต่ายตัวหนึ่ง เอามาให้ท่านผู้ใหญ่ได้ลองชิม"
ซูหูปลดตะกร้าจากบ่า หยิบกระต่ายขนเทาออกมายัดใส่อ้อมแขนผู้ใหญ่บ้านอย่างรู้งาน
กระต่ายยังมีชีวิตอยู่ ขาขวาถูกหนีบจนหัก เจ็บจนตัวสั่นไม่หยุด
"ฮ่าๆ ลูกชายตระกูลซูนี่มีฝีมือจริงๆ"
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มจนปากแทบฉีก ไม่ลืมที่จะพูดเรื่องสำคัญ "เรื่องที่เฉียวเจี่ยจะไปเรียนที่เมืองได้ติดต่อเรียบร้อยแล้ว ที่หมิงสุ่ยเหวยหยวน โรงเรียนที่ดีที่สุดในเมืองของเรา"
"ขอบคุณท่านผู้ใหญ่มากครับ ที่ช่วยจัดการให้"
ซูหูดีใจจนพูดติดขัด "พรุ่งนี้ผมจะไปอำเภอฟู่หรงอีกรอบ ซื้อเหล้าดีๆ มาให้ท่านผู้ใหญ่"
"เราเป็นคนบ้านเดียวกัน ไม่ต้องมากพิธีขนาดนั้น"
ผู้ใหญ่บ้านถือกระต่ายพลางยิ้ม "ก็เพราะเฉียวเจี่ยเก่งนะ อายุแค่สิบสามก็สอบได้ซิ่วไฉ เป็นซิ่วไฉหญิงคนแรกของหมู่บ้านหวัวหนิวในรอบร้อยปี ถ้าสอบผ่านระดับอำเภอ ได้เป็นขุนนางหญิง ก็จะเป็นเกียรติของทั้งหมู่บ้านหวัวหนิวเรา"
"เฮ้ๆ ขอบคุณที่ท่านผู้ใหญ่พูดให้พร ถ้าเฉียวเจี่ยมีอนาคตที่ดี ก็ให้เขาดูแลท่านผู้ใหญ่นะครับ" ซูหูฟังแล้วดีใจจนยิ้มไม่หุบ


## บทที่ 20 เปิดเปลือกหอย

"ดึกแล้ว รีบกลับบ้านเถอะ ภรรยาคงทำอาหารเสร็จแล้ว รอคุณอยู่"
ผู้ใหญ่บ้านฟังแล้วพอใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นยิ้มเหมือนดอกเบญจมาศ
"ได้ๆ กลับเดี๋ยวนี้แหละ"
ซูหูรู้สึกดีใจ บอกลาผู้ใหญ่บ้านแล้วเดินเร็วๆ อยากจะรีบกลับไปบอกข่าวดีกับครอบครัว
****
"พ่อกลับมาแล้ว"
หลี่ซิ่วเอ๋อทำอาหารเย็นเสร็จแล้ว พัดวีอยู่ที่ประตูรั้ว รอสามีและลูกๆ กลับจากโรงเรียน เห็นเงาคุ้นตาเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จึงเปิดประตูรั้วต้อนรับ
"ที่รัก เรื่องเฉียวเจี่ยไปเรียนในเมืองมีทางออกแล้ว"
ซูหูวางตะกร้าสะพายหลังลงในลานบ้าน เห็นหอยน้ำจืดในโอ่งน้ำใหญ่ พูดได้แค่ครึ่งประโยค ก็ตาค้างด้วยความตกใจ: "พระเจ้า! หอยน้ำจืดนี่มาจากไหน? ตัวใหญ่ขนาดนี้!"
"เจ้หยกงมขึ้นมาจากใต้น้ำค่ะ"
หลี่ซิ่วเอ๋อได้ยินแค่ครึ่งประโยค ยังไม่ทันได้แสดงความดีใจ ก็เห็นเขาจ้องหอยน้ำจืดตาค้าง อดขำไม่ได้
"พ่อคะ ในหอยอาจมีไข่มุกนะคะ ตอนงัดระวังหน่อย อย่าทำไข่มุกแตก"
ซูฉิงลั่วตื่นแล้ว ได้ยินเสียงก็โผล่ครึ่งตัวออกมาจากหน้าต่าง ยิ้มกริ่มเท้าคางมองลงมาที่ลานบ้าน
"เจ้หยก นี่หนูจับมาจริงๆ เหรอ?"
ซูหูตาโตด้วยความไม่อยากเชื่อ สีหน้าแปลกๆ: "พ่อไม่เคยเห็นหอยน้ำจืดตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อน จะกลายเป็นปีศาจแล้วหรือเปล่า?"
"คุณนี่! พูดอะไรไม่คิด!"
หลี่ซิ่วเอ๋อมองเขาอย่างระอา: "ระวังจะทำให้เด็กๆ กลัว"
เรื่องผีสางปีศาจเป็นที่เล่าขานกันมากในหมู่บ้าน บางคนเชื่อสนิท เจอเรื่องประหลาดที่อธิบายไม่ได้ก็มักโยงไปเรื่องผีสาง ยิ่งพูดยิ่งน่ากลัว
หอยน้ำจืดขนาดเท่าอ่างล้างหน้า ไม่ใช่แค่ซูหูที่ไม่เคยเห็น พ่อเขา ปู่เขา และทวดของเขาก็ไม่เคยเห็น
พอเห็นหอยน้ำจืดตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่รู้ทำไม เขาก็นึกถึงเรื่องผีสางขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
"แม่คะ ไม่เป็นไร หนูไม่ขี้กลัวขนาดนั้นหรอก"
ซูฉิงลั่วตัวเล็กๆ คล่องแคล่ว วิ่งออกจากห้องมาที่โอ่งน้ำใหญ่
เด็กหญิงตัวน้อยแสนซน มองหอยที่จมอยู่ก้นโอ่ง ทำตาโต แลบลิ้นทำหน้าตลก พูดเสียงเด็กๆ น่ารักๆ ขู่มัน
"พ่อบอกว่าแกกลายเป็นปีศาจแล้ว ถ้าแกฟังภาษาคนรู้เรื่องจริงๆ ก็เปิดเปลือกหอยแล้วคายไข่มุกออกมาซะ ไม่ยอมฟัง เดี๋ยวทุบเปลือกแกแล้วเอาไปต้มกิน"
"ปุดๆ"
ฟองอากาศผุดขึ้นมาจากก้นโอ่ง หอยดูเหมือนจะสั่นนิดหน่อย เร็วจนแทบมองไม่เห็น
"นับสาม ถ้าไม่ยอมเปิดเปลือกเอง เดี๋ยวให้พ่อเอาค้อนมาทุบ"
ซูฉิงลั่วดวงตาเป็นประกายซุกซน ยื่นมือขาวเนียนลงไปในน้ำ ชูนิ้วทีละนิ้ว
"หนึ่ง สอง สาม"
"ปุดๆ"
ฟองอากาศผุดขึ้นมาเป็นสายยาวจากก้นโอ่ง หอยสั่นอย่างรุนแรง ดูเหมือนจะกลัวจนตัวสั่น
"โอ้พระเจ้า! พ่อ คุณพูดถูก มันกลายเป็นปีศาจจริงๆ"
หลี่ซิ่วเอ๋อขนลุก เหงื่อเย็นผุดซึม
"เจ้หยก ทำยังไงดี?"
ซูหูรู้สึกขนหัวลุก มองไปที่ลูกสาวตามความเคยชิน
ในความรู้ของเขาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ลูกสาวเป็นเด็กโชคลาภที่ได้รับความเมตตาจากสวรรค์ สิ่งที่ลูกสาวพูดไม่เคยผิด
"ให้โอกาสครั้งสุดท้าย"
ซูฉิงลั่วไม่สนใจความตื่นตระหนกของพ่อแม่ แสงทองวาบที่หว่างคิ้ว พลังกดดันที่มองไม่เห็นแทรกลงไปใต้น้ำ ครอบคลุมเปลือกหอยขนาดใหญ่: "เชื่อฟังดีๆ จะปล่อยให้กลับบ้าน"
"ปุดๆ"
หอยน้ำจืดถูกพลังกดดันที่มองไม่เห็นบีบบังคับ กลัวจนตัวสั่น เปลือกหอยค่อยๆ เปิดออกที่ก้นโอ่ง เผยให้เห็นไข่มุกขนาดเท่าไข่นกพิราบหลายสิบเม็ดข้างใน
1V1, นางเอกเก่งกล้า, เป็นที่รักของทุกคน, นิยายสบายใจ, การทำไร่ทำนา, การทำธุรกิจ, สัตว์เลี้ยงน่ารัก, ลูกน้อยน่ารัก, จักรพรรดินี, การฝึกตบะ, เทพเจ้าแห่งสงคราม, แฟนตาซีโรแมนติก

จวนเจิ้นกั๋วกงไม่มีทายาทหญิงมาร้อยปี ในที่สุดก็ได้หลานสาวที่รอคอยมานาน ควรจะได้รับการทะนุถนอมและมีชีวิตที่เพียบพร้อม แต่น่าเสียดายที่เพิ่งเกิดก็ถูกคนชั่วสลับตัว ต้องระเหเร่ร่อนในหมู่ชาวบ้าน และได้รับการเลี้ยงดูโดยครอบครัวพรานใจดี

นับตั้งแต่รับเด็กหญิงมาเลี้ยง ครอบครัวพรานก็เริ่มโชคดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ สัตว์ป่านานาชนิดเดินเข้ามาติดกับดักเอง โสมและหลิงจือหาได้ทั่วไป

สิบปีต่อมา จวนเจิ้นกั๋วกงก็ค้นพบความจริงว่าหลานสาวแท้ๆถูกสลับตัว จึงเดินทางไกลเพื่อรับเด็กหญิงกลับจวน

เมื่อกลับมาอยู่กับพ่อแม่แท้ๆ เด็กหญิงก็กลายเป็นที่รักของทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย ตั้งแต่คุณปู่ไปจนถึงพี่น้องในตระกูล ต่างก็ทะนุถนอมเธอไว้ในอุ้งมือ.......

เมื่อโตขึ้น หลินชิงลั่วมีความสามารถในการต่อสู้เป็นเลิศ งดงามไร้เทียมทาน ได้รับการจัดอันดับหนึ่งในตารางทรงลมจันทร์ เธอออกรบพร้อมกับพ่อและพี่ชาย ราวกับได้รับความช่วยเหลือจากเทพเจ้า กวาดล้างกองทัพศัตรู สร้างชื่อเสียงในฐานะเทพเจ้าแห่งสงคราม มีผู้ชื่นชมนับไม่ถ้วน
*****************
หัวหน้าเทียนจี: "คุณหนูงดงามไร้เทียมทาน ไม่มีใครในใต้หล้าจะเทียบได้ รู่เฟิงชื่นชมคุณหนูมานานแล้ว"

เส่ากู่จู่แห่งหุบเขายา: "คุณหนูหลินมีทักษะการแพทย์ยอดเยี่ยม ชางหลานยอมรับว่าสู้ไม่ได้ ขอติดตามตลอดชีวิต เพื่อศึกษาวิชาแพทย์ รักษาผู้คน"

องค์ชายองค์แรกแห่งแคว้นฉี: "ขอบคุณแม่นางที่ช่วยชีวิต หลิวอวิ๋นขอมอบกายถวายชีวิต"

หลินชิงลั่ว: หัวใจของนางถูกองค์ชายเล็กผู้ชอบเกาะติดครอบครองไปนานแล้ว ในสมองคิดถึง ในใจห่วงใย ล้วนเป็นเขาทั้งสิ้น ไม่มีที่ว่างให้คนอื่นอีกแล้ว
######
ธิดาคนโตผู้เป็นที่รักของทุกคน โชคชะตาของนางเปี่ยมล้นด้วยความสุข