เพื่อนรักอยากเป็นแม่เลี้ยงของฉัน
Vesper Night
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

ที่บ้านฉันก็ยากจนมาก ไม่มีใครรู้ว่าฉันเป็นลูกนอกสมรสของหวานกั๋วผิง มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมือง
เพราะเขาไม่ยอมรับฉันเลย
แม่ของฉันเคยเป็นแม่บ้านที่บ้านของหวานกั๋วผิง เมื่อหลายปีก่อนเขาหลงในความงามของแม่ บังคับให้แม่ขึ้นเตียง จนแม่ตั้งท้อง
แต่เขากลัวภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายจะรู้ กลับกล่าวหาว่าแม่แอบมีสัมพันธ์กับคนรับใช้ในบ้าน บอกว่าแม่ไม่รักนวลสงวนตัว แล้วไล่แม่ที่ท้องแก่ออกจากบ้านหว่านเจีย
แม่ร้องไห้ไม่ออก ได้แต่เลี้ยงดูฉันคนเดียว
หลังจากนั้นไม่กี่ปี ทางบ้านหว่านเจียแอบส่งเงินมาให้ แต่แม่ที่ดื้อรั้นไม่ยอมใช้เงินแม้แต่บาทเดียว สุดท้ายก็ป่วยตาย
เพราะเรื่องที่แม่ต้องเผชิญนี่แหละ ฉันจึงไม่เคยแต่งตัว คิดว่าผู้ชายทุกคนล้วนเป็นคนตัณหากลัด อยากให้ตัวเองยิ่งดูน่าเกลียดยิ่งดี
ฉันอยู่ในวัยสาวเต็มตัว แต่ไม่มีท่าทางเป็นผู้หญิงเลย ผมเผ้ารุงรัง ตัวอ้วนท้วม เพื่อนก็มีไม่กี่คน ไม่ต้องพูดถึงแฟนเลย
ปีนั้นฉันเรียนปี 3 มีผู้ชายคนหนึ่งอายุพอๆ กับฉัน แอบมาหาฉัน บอกว่าภรรยาของหวานกั๋วผิงเสียชีวิตแล้ว
เขาบอกว่าจะพาฉันกลับบ้านหว่านเจีย ให้ฉันได้เป็นคุณหนู
ผู้ชายคนนั้นคือวันฟาง น้องชายต่างมารดาของฉัน เขาบอกว่ารู้เรื่องทั้งหมดของแม่ลูกเรา และเป็นคนส่งเงินมาให้บ้านเราหลายปีมาแล้ว
ตอนแรกฉันไม่รู้สึกดีกับเขาเลย แต่พอคิดว่าเขากับหวานกั๋วผิงเป็นคนละคนกัน ก็เริ่มลังเล
อีกอย่างวันฟางเรียกฉันว่าพี่สาวตลอด พูดจาจริงใจ ทำให้ฉันรู้สึกซาบซึ้ง
"เธอเป็นเด็กดี ดีกว่าพ่อเธอมาก แต่ฉันชินกับการอยู่คนเดียวแล้ว บ้านของพวกเธอ ไม่เป็นไรหรอก"
"พี่สาว ที่จริงพ่อก็เสียใจมากนะ แต่ติดที่ต้องเกรงใจแม่ ตอนนี้แม่ไม่อยู่แล้ว พ่อก็อยู่คนเดียว เขาเคยบอกว่ายินดีรับพี่กลับบ้าน ที่บ้านเรายังมีพี่สาวอีกคนนะ เธอก็ตั้งตารอพี่กลับบ้านเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นการชดเชยหรือความผิด ให้ผมกับพ่อได้ไถ่บาปเถอะนะ"
วันฟางพูดอย่างจริงใจ แต่ฉันก็ยังปฏิเสธ
ความแค้นหลายปีนี้ ไม่มีทางที่จะให้อภัยได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ
พูดตามตรง ฉันก็อยากได้ความรักจากครอบครัว อยากได้ความรักจากพ่อ อยากรู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัว แต่เมื่อนึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้นของแม่ก่อนตาย ฉันไม่มีทางให้อภัยคนคนนั้นได้ชั่วชีวิต
"ผมจะมาหาพี่อีกนะ พี่สาว"
วันฟางจับมือฉันอย่างจริงจัง แล้วยังฝากเบอร์โทรไว้ด้วย
หลายปีมานี้ เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ไม่รังเกียจฉัน และจับมือฉัน ถึงแม้เขาจะเป็นน้องชายฉัน แต่ความจริงใจและความอบอุ่นนี้ทำให้ฉันรู้สึกดีอย่างไม่คาดคิด
สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ หลังจากวันฟางมาหาฉันวันรุ่งขึ้น มู่ชิงหาน นางงามประจำมหาวิทยาลัยก็มาทักทายฉันเอง
ฉันกำลังตักข้าวในโรงอาหาร เธอยังซื้อน้ำมาให้ฉันดื่ม ไม่สนสายตาคนอื่น ยิ้มแย้มนั่งกินข้าวด้วยกันกับฉัน
เธอบอกว่าเคยเห็นฉันในห้องสมุด บอกว่าฉันอ่านหนังสือตั้งใจมาก เธอชอบเป็นเพื่อนกับคนที่รักการอ่านหนังสือ
มู่ชิงหานพูดจาไพเราะ หน้าตาดี ทำให้ฉันที่มักจะรู้สึกด้อยนี่ทั้งชื่นชมทั้งดีใจ
ไม่นาน ฉันก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกับเธอ แต่เวลาอยู่กับเธอ ผู้ชายรอบตัวก็เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาด
พวกเขามักจะวนเวียนอยู่รอบๆ เธอ ส่วนฉันยืนอยู่ข้างๆ เหมือนตัวตลกที่ไม่มีใครต้องการ
แต่ชิงหานไม่เคยทอดทิ้งฉัน ไม่เคยปล่อยให้ฉันอึดอัดเวลาอยู่คนเดียว EQ สูงของเธอไม่เพียงแต่ชนะใจฉัน แต่ยังชนะใจผู้ชายอีกมากมาย
ฉันก็ยิ่งไว้ใจชิงหานมากขึ้น ดังนั้นเมื่อเธอถามถึงครอบครัวฉัน ฉันก็เล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองให้เธอฟังอย่างไม่ปิดบัง
เธอฟังจนน้ำตาคลอ กอดฉันร้องไห้ เช็ดน้ำตาให้ฉัน แล้วบอกฉันอย่างจริงจังว่า "เธอควรกลับไปที่บ้านหว่านเจีย กลับไปเป็นคุณหนูอย่างที่ควรจะเป็น!"


## บทที่ 2 ฉบับปรับปรุง

ฉันไม่คิดว่ามู่ชิงหานจะพูดแบบนี้
"ฉันไม่กลับไปหรอก เขาไม่เคยยอมรับฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ฉันจะกลับไปทำไม ฉันไม่ได้หน้าด้านขนาดนั้น"
มู่ชิงหานปลอบใจว่า "นี่มันเป็นสิ่งที่เธอสมควรได้รับ แล้วเธอกับแม่ก็ต้องทนทุกข์มามากแล้ว ถ้าไม่ทำเพื่อตัวเอง ก็ควรให้พ่อของเธอได้รับผลกรรมบ้าง"
พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น ใจฉันก็เริ่มสั่นคลอน ฉันก็คิดว่าถ้าไม่เรียกร้องอะไรเลย ก็คงจะง่ายเกินไปสำหรับคนที่เรียกว่าพ่อคนนี้
ในตอนนั้นเอง มีหนุ่มหล่อคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายพวกเรา
ฉันจำได้ทันทีว่าเขาคือฮั่วหมิงห้าว ลูกเศรษฐีชื่อดังของโรงเรียน เพลย์บอยที่ทั้งรวยทั้งมีอิทธิพล หน้าตาดี มีเรื่องชู้สาวเล่าลือไปทั่วมหาวิทยาลัย
ตั้งแต่รุ่นน้องยันรุ่นพี่ ผู้หญิงสวยๆ ไม่มีใครรอดพ้นเงื้อมมือเขา แม้แต่อาจารย์สาวสวยหลายคนก็เคยถูกเขาหลอก
แน่นอนว่า คนแบบเขาไม่มีทางมาเกี่ยวข้องอะไรกับฉัน
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเขามาจีบมู่ชิงหานอีกแล้ว ฉันเลยหลีกทางให้หนุ่มสาวโดยสัญชาตญาณ แต่ใครจะรู้ว่าฮั่วหมิงห้าวกลับเดินมาหาฉัน
ฉันถอยหลังอีกก้าว เขาก็ขยับเข้ามาใกล้อีก
"ยังไง เธอเกลียดฉันเหรอ?"
รอยยิ้มของฮั่วหมิงห้าวดูดีมาก
หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมา "คุณจะทำอะไร คนที่คุณจะไปทักอยู่ตรงโน้นไม่ใช่เหรอ?"
ฮั่วหมิงห้าวมองไปทางมู่ชิงหานที่อยู่ในกลุ่มผู้ชาย แล้วยิ้มบางๆ "เธอมีอะไรน่าทักด้วย แค่สวยแต่รูปจูบไม่หอม ฉันชอบคุยกับคนที่น่าสนใจมากกว่า"
คนที่น่าสนใจ?
นี่เขากำลังชมฉันหรือว่ากำลังเยาะเย้ยฉันกันแน่?
ฉันเคยโดนเยาะเย้ยมามากเกินไปแล้ว ตอนนี้แยกไม่ออกว่าอันไหนคือคำชม ไม่กล้าฝันไปไกล
"ถ้าอยากหัวเราะเยาะฉันก็หัวเราะไปสิ แล้วก็ไปซะที"
"ฮ่าๆๆ เธอน่าสนใจจริงๆ ฉันชื่อฮั่วหมิงห้าว เธอชื่ออะไร?"
"ฉัน..." หัวใจฉันเต้นระรัว พยายามควบคุมความรู้สึก สำหรับผู้หญิงที่ไม่เคยมีแฟนและขี้อายอย่างฉัน หนุ่มหล่อแบบนี้มันเกินระดับไปมาก
"ฉันชื่อโจวซิน"
ชื่อที่ธรรมดามาก
"อ๋อ ชื่อเพราะดีนะ"
ฮั่วหมิงห้าวคุยกับฉันอีกนาน เขาเป็นฝ่ายหาเรื่องคุยตลอด ฉันแค่คอยตอบ ความมั่นใจ ความสงบนิ่ง และรอยยิ้มของเขา ค่อยๆ ละลายหัวใจฉันไปทีละนิด
ใช่แล้ว เขาไม่ได้ไปหามู่ชิงหาน ดูเหมือนเขาจะไม่สนใจเธอจริงๆ แม้แต่ตอนที่มู่ชิงหานทักเขาก่อน เขาก็พูดแค่ไม่กี่ประโยค แล้วหันมามองฉันแทน
ในชั่วพริบตา ข่าวลือที่ว่าฮั่วหมิงห้าวไล่จีบฉันเป็ดขี้เหร่ก็แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียน
หลายคนพูดว่าฮั่วหมิงห้าวเปลี่ยนรสนิยม กินของดีมามากแล้วอยากลองกินอาหารธรรมดาบ้าง
ฉันก็โดนคำพูดพวกนี้กระทบจิตใจ
สาวๆ ที่ตามจีบฮั่วหมิงห้าวหลายคนก็เริ่มมารังแกฉัน พวกเธอคอยดักทางฉัน จงใจชนฉัน ดึงผมฉัน กรีดกระเป๋าฉัน แถมยังด่าและสาปแช่งฉัน ฉันไม่กล้าต่อต้านเลย
"แกหมูอ้วนคนนี้ มันคู่ควรกับฮั่วหมิงห้าวตรงไหน!"
"ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเหรอ ไม่รู้จักอายจริงๆ!"
"อย่าเข้าใกล้หมิงห้าวของพวกเราได้มั้ย!"
จริงๆ แล้วฉันไม่เคยตกลงอะไรกับฮั่วหมิงห้าวเลย เขาต่างหากที่มาหาฉันเอง ฉันพยายามหลีกเลี่ยงอย่างเต็มที่แล้ว
จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งถือถาดอาหารเดินมาทางฉัน ขู่ฉันอย่างดุร้าย "ไอ้หมูอ้วน อย่าบอกนะว่าฉันไม่ได้เตือน ฮั่วหมิงห้าวไม่ใช่คนที่แกจะแตะต้องได้ หน้าตาแบบแกยังคิดจะเข้าตระกูลเศรษฐีอีกเหรอ? เลิกฝันไปเถอะ!"
เห็นฉันไม่สนใจ เธอคงรู้สึกเสียหน้า เลยคว่ำถาดอาหารใส่หัวฉัน!


## บทที่ 3

ในวินาทีที่เกือบสายเกินไป จู่ๆ ก็มีเงาดำทะมึนโผล่มากอดฉันเอาไว้
ความรู้สึกปลอดภัยที่ไม่เคยมีมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ที่แท้ก็คือฮั่วหมิงห้าว
เขาใช้แขนและศีรษะบังอาหารทั้งหมดเอาไว้ น้ำมันจากอาหารสาดใส่เขาเต็มตัว ดูยับเยินไปหมด
คนที่เคยเท่สุดๆ ในโรงเรียนมาแปดปี กลับต้องมาอยู่ในสภาพน่าอายแบบนี้
"คุณ...คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ ขอโทษนะคะ..." ฉันขอโทษเขาโดยอัตโนมัติ
แต่เขากลับพูดอย่างจริงจังว่า "เธอไม่ได้ทำอะไรผิด จะขอโทษทำไม"
จากนั้นก็จ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน ทำเอาเธอตกใจ "พี่หมิงห้าวคะ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจจะสาดใส่พี่!"
"แล้วเธอตั้งใจจะสาดใส่ใครล่ะ? โจวซินเป็นเพื่อนสนิทของผม รังแกเธอก็เท่ากับรังแกผม ขอโทษเธอเดี๋ยวนี้!"
คำว่า 'ขอโทษ' ของฮั่วหมิงห้าวดังกึกก้องไปทั่ว เสียงหนักแน่นจนทุกคนรอบข้างต่างพากันมามุงดูพวกเรา
ผู้หญิงคนนั้นถูกท่าทางของฮั่วหมิงห้าวขู่จนกลัว จำใจก้มหัวขอโทษฉัน
ฮั่วหมิงห้าวจู่ๆ ก็จับมือฉันพลางพูดว่า "ผมบอกให้พวกเธอรู้ไว้เลย โจวซินเป็นแฟนผม แถมผมยังเป็นฝ่ายตามจีบเธออย่างไม่ลดละด้วย! ต่อไปนี้ช่วยระวังปากด้วย อย่าพูดจาไร้สาระ!"
ในเวลาเดียวกัน วันฟางก็เดินมาห่วงใยฉัน ก้มลงปลอบใจ "พี่สาวครับ พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง เป็นหนุ่มหล่อขวัญใจสาวๆ คนใหม่ของมหาวิทยาลัย ไม่เพียงแต่หน้าตาดี ยังเป็นที่หนึ่งในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย จึงเป็นที่สนใจอย่างมาก
จู่ๆ มีหนุ่มหล่อสองคนมาปกป้อง ฉันรู้สึกประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน รอบข้างก็เกิดเสียงฮือฮา
โลกนี้เป็นอะไรไป?
หนุ่มหล่อสองคนมาวนเวียนอยู่รอบเป็ดน้อยขี้เหร่อย่างฉัน?
แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อ
ก่อนที่ฉันจะทันตอบวันฟาง ฮั่วหมิงห้าวก็จูงมือฉันเดินจากไป เหลือบมองวันฟางราวกับมองคู่แข่ง ส่วนฉันก็ยังช็อกกับคำพูดของฮั่วหมิงห้าวจนคิดอะไรไม่ออก
เขาพาฉันไปยังที่ที่ไม่มีคนแล้วจึงปล่อยมือ ยิ้มพลางพูดว่า "ดีนะที่เธอไม่ปฏิเสธ ไม่งั้นผมคงอายแย่"
ฉันหยิบทิชชู่ออกมาเช็ดคราบน้ำมันบนหัวให้เขา รีบกล่าวขอบคุณ "ขอบคุณนะคะ"
"เธอเป็นแฟนผมนี่นา จะให้ผมมองเธอถูกรังแกได้ยังไง"
ในตอนนั้นเอง มู่ชิงหานเพื่อนสนิทของฉันก็วิ่งตามมา
"ฉันรู้ว่าคุณพูดแบบนั้นเพื่อช่วยฉัน ฉันไม่ได้คิดจริงจังหรอกค่ะ"
"ใครบอกว่าผมหลอกเธอ ผมจริงจังนะ อีกอย่าง ผมก็พูดออกไปแล้ว ถ้าเธอปฏิเสธผม ผมก็อยู่ในโรงเรียนไม่ได้แล้ว"
ฮั่วหมิงห้าวไม่ให้โอกาสฉันปฏิเสธเลย พอเห็นมู่ชิงหานมาก็โบกมือลา "ซินซิน ผมไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ เดี๋ยวค่อยมาหา"
มองเงาร่างที่เดินจากไป สายตาฉันเต็มไปด้วยความอาลัย มู่ชิงหานเดินมาแซว "โอ้โห น่าอิจฉาจังเลย วีรบุรุษช่วยนางงาม! ซินซินของเราเสน่ห์แรงจริงๆ!"
"เธอก็ล้อฉันด้วย ฉันจะไปคู่ควรกับเขาได้ยังไง"
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่ในใจฉันก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะลดน้ำหนัก ต้องแต่งตัวให้ดูดีขึ้น ไม่ให้ฮั่วหมิงห้าวต้องอับอาย
ในเวลาเดียวกัน วันฟางก็ตามมาด้วย มาถามว่าฉันบาดเจ็บหรือเปล่า และยังเชิญฉันด้วยความจริงใจอีกครั้ง บอกว่าพรุ่งนี้เย็นเป็นงานวันเกิดครบ 50 ปีของหวังกั๋วหัว อยากชวนฉันไปร่วมงาน จะได้แนะนำให้รู้จักกับสมาชิกในตระกูล บอกว่าต่อไปฉันก็จะเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหว่านเจีย
มู่ชิงหานที่อยู่ข้างๆ ก็สนับสนุนให้ฉันตอบตกลง "ซินซิน ไปเถอะ ถึงยังไงเขาก็เป็นพ่อของเธอ บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนไปแล้ว แล้วเธอก็อยากรู้จักพี่น้องพวกนั้นไม่ใช่เหรอ? ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราไปด้วยกัน! คุณชายว่าน ฉันขอไปเป็นเพื่อนเพื่อนฉันได้ไหมคะ?"
วันฟางยิ้มต้อนรับ เขาจับมือฉันอย่างไร้เดียงสา ยิ้มอย่างมีความสุข "ได้สิครับ พี่สาวจะพาเพื่อนมากี่คนก็ได้"
เมื่อพวกเขาสองคนยืนยันหนักแน่นขนาดนี้ ถ้าไม่ตอบตกลงก็คงดูเรื่องมากเกินไป
น้องชายที่ไร้เดียงสาคนนี้ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรเลยจริงๆ


## บทที่ 4 (ฉบับปรับปรุง)

วันรุ่งขึ้นฉันตั้งใจใส่ชุดกระโปรงยาวไปร่วมงานวันเกิดของพ่อ มู่ชิงหานก็แต่งตัวเต็มที่ เธอสวมชุดราตรีเปิดหลังคอลึก พร้อมรูปร่างที่น่าอิจฉา ทำให้ใครๆ ต่างเหลียวมอง ส่วนฉันที่เดินอยู่ข้างๆ ดูเหมือนสาวอ้วนบ้านนอกไปเลย
พอมาถึงหน้างาน ยามก็กั้นเราไว้ ขอดูบัตรเชิญ มู่ชิงหานตะโกนว่า "นี่คือคุณหนูบ้านว่าน มางานวันเกิดพ่อของตัวเอง ยังต้องใช้บัตรเชิญด้วยหรือ?"
ยามมองสำรวจฉันแล้วหัวเราะเยาะ "คุณหนูบ้านว่านผมรู้จักดี ทั้งสองคนอย่ามาล้อเล่นเลย เชิญออกไปครับ"
ฉันกำลังจะเดินจากไป แต่มู่ชิงหานไม่ยอม ดูเหมือนจะตั้งใจทำเรื่องให้ใหญ่โต ชี้หน้ายามพูดเสียงแข็งว่า "ไปตามหวังกั๋วหัวมาถามดูสิว่าใช่หรือไม่! บอกให้รู้ไว้ ถ้าทำให้คุณหนูบ้านว่านไม่พอใจ ยามตัวเล็กๆ อย่างแกรับไม่ไหวหรอก!"
ความมั่นใจและบุคลิกของเธอ ดูเหมือนคุณหนูมากกว่าฉันเสียอีก
แขกเหรื่อต่างหันมามอง ในจังหวะนั้นเอง คุณหนูตัวจริงของบ้านว่านก็เดินเข้ามา ท่ามกลางผู้คนที่ห้อมล้อม ในชุดหรูหรา กับใบหน้างดงามตรึงตา ทุกคนต่างหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ
ฉันก็มองจนตะลึง นี่หรือคือคุณหนูจากตระกูลรวย?
วันฟางวิ่งออกมาจากฝูงชน จับมือฉันแล้วอธิบายกับทุกคนว่า "นี่คือพี่สาวคนที่สองของผม ทุกคนเชิญนั่งครับ พ่อผมกำลังจะออกมาแล้ว"
เมื่อคุณชายบ้านว่านยืนยันตัวตนของฉันเอง ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไร แต่ก็ยังมีเสียงซุบซิบไม่หยุด ไม่มีใครรู้ว่าเด็กสาวบ้านนอกที่แต่งตัวธรรมดา หน้าตาธรรมดาคนนี้เป็นใคร
"ผมผิดเองครับพี่สาว ผมควรซื้อเสื้อผ้าให้พี่" วันฟางขอโทษฉัน
"เสื้อผ้าฉันไม่ดีหรือไง? ถ้าคิดว่าทำให้บ้านว่านเสียหน้า ฉันก็ไปได้นะ"
จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าฉันไม่มีเงินซื้อเสื้อผ้า แค่อยากให้คนเห็นตัวตนที่แท้จริงของฉันเท่านั้น
"พี่สาว ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น พี่แต่งแบบนี้ก็ดีแล้ว ถ้าพี่ชอบก็พอ เป็นความผิดของยามที่ไม่มีหูตาต่างหาก ต่อไปผมจะสั่งสอนพวกเขาเอง"
ในขณะเดียวกัน คุณหนูใหญ่ว่านซูฉีก็เดินเข้ามา จ้องมองฉันตาไม่กะพริบ ราวกับจะมองทะลุวิญญาณ
"เธอคือน้องสาวที่พ่อมีข้างนอกสินะ!"
ฉันไม่ตอบ แต่จ้องตากลับไป ไม่ว่าอย่างไร ก็ต้องไม่แพ้ในเรื่องบารมี ต้องไม่ยอมให้เธอข่มขู่
"หึ ก็ไม่เลว ในเมื่อมาแล้วก็เป็นครอบครัวเดียวกัน เข้ามาด้วยกันเถอะ เสี่ยวฟาง พาพี่สาวคนที่สองของเธอเข้าไป แล้วก็ไปบอกพ่อด้วย"
"ครับ พี่ใหญ่"
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกพี่ใหญ่ ฟังน่าเกลียดจะตาย"
วันฟางแลบลิ้น ยิ้มเขินๆ ให้ฉัน แล้วจูงฉันเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง
ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่สวยงามราวกับความฝัน เพชรพลอยระยิบระยับ ตกแต่งอย่างหรูหรา แขกที่มาล้วนเป็นเศรษฐีในวงการธุรกิจ บางคนฉันเคยเห็นในทีวีด้วยซ้ำ
อิทธิพลของตระกูลว่านเกินจินตนาการของฉันมาก ฉันรู้สึกเหมือนชาวบ้านที่หลงเข้ามาในวังหลวง โชคดีที่มีวันฟางคอยอยู่ข้างๆ ช่วยแก้สถานการณ์ให้ แม้ทุกคนจะแปลกใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าแสดงความไม่เคารพต่อฉัน
ในห้องจัดเลี้ยง ไฟสปอตไลท์พุ่งไปที่นักมายากลคนหนึ่ง เขาแสดงมายากลแปลงร่าง คนที่ออกมาจากกล่องคือว่านกั๋วหัว พ่อแท้ๆ ของฉันที่เคยเห็นแต่ในทีวี
การปรากฏตัวของว่านกั๋วหัวได้รับเสียงปรบมือกึกก้อง ชายวัยกลางคนที่ดูสง่าผ่าเผย น่าเกรงขาม สวมสูทราคาแพง ทักทายทุกคน เสียงปรบมือดังสนั่น
วันฟางรีบเดินเข้าไปชี้มาทางฉัน รอยยิ้มของว่านกั๋วหัวก็หยุดชะงัก ตัวฉันสั่นไปทั้งร่าง
เขาคือผู้ชายเลวคนนั้น ผู้ชายที่ฉันเกลียดมายี่สิบปี เขา... จะจำฉันได้ไหม?
มู่ชิงหานเป็นที่ยอมรับว่าเป็นนางงามประจำโรงเรียน ส่วนฉันเป็นตัวตลกประจำโรงเรียน

ไม่คิดว่าเธอเข้ามาใกล้ชิดฉันเพื่อจะแต่งงานกับพ่อของฉัน

แต่ไม่เป็นไร เพราะพ่อของฉันเป็นคนเลว

แต่หลังจากที่เธอจีบพ่อของฉันแล้ว เธอก็ไปจีบแฟนของฉันด้วย

ทำให้น้องชายของฉันถูกเข้าใจผิดว่าเป็นมือที่สาม และถูกพ่อฆ่าตายด้วยความเข้าใจผิด

มู่ชิงหาน! คืนชีวิตน้องชายฉันมา!