โฉมสะคราญ กับ มารอมตะ
NORATHEP_Lokum
## ยินดีต้อนรับสู่การสร้างผลงานบน WEBNOVEL

แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


## อรัมภบท

อรุณรุ่งอาบไล้ห้วงนภาเรืองรองดั่งแสงทองอล่าม  ชุบทั่วปฐพีให้ฟื้นตื่นจากนิทรารมณ์อันแสนหวาน
ดาวประกายพฤษ์ที่ส่องกระจ่างกลางฟ้าบูรพา  เปล่งแสงเจิดจรัสดั่งเนตรสวรรค์สอดส่องสรรพชีวิตที่เริ่มดำเนินไปในหล้า
เหล่าปักษาโผผิน  บุปผชาติแย้มกลีบรับไอน้ำค้างโรยละออง …
ถนนปูอิฐแดงยังฉ่ำชื่นเยียบเย็น  ดั่งเฝ้ารอคอยผู้สัญจรที่จะเพิ่มไออุ่นให้ในไม่กี่อึดใจ
ความเงียบเหงาไม่อาจดำเนินได้เนิ่นนานไปในมหานครลั่วหยาง  มิเช่นนั้นฉายาระบือนามของเมือง  อาจระคายเคืองลงได้
กับสมญา ' ศูนย์กลางแห่ง9ทวีป ' หาได้ประโคมอ้างเกินเลยไปแม้แต่น้อย…
ภายในมหานครล้วนคราคร่ำไปด้วยผู้คนหลากเชื้อชาติ  หลายเผ่าพันธ์  มากมายแรงปราถนา  พ่อค้าวาณิชนับสิบนับร้อยภาษาเดินทางมาไม่เว้นวัน  ศิลปินสำแดงสุนทรีย์อยู่ทุกมุมเมือง  คณิกางามระยับจับตาพร่างพรายโลกีย์อยู่ในเคหาส์รโหฐาน
…สามมารถยกย่องนครลั่วหยางเป็นแดนศิวิไลได้อย่างภาคภูมิยิ่ง
แม้อรุณเพิ่งเริ่มทอแสงแรกวัน  เหล่าร้านน้อยใหญ่ได้ทยอยกันเปิดขี้นคึกคัก  กระทั้งร้านขายโจ๊กข้างทางยังก่อควันนวล  โชยกลิ่นหอมกรุ่น
มีผู้แรมทางชาวอาหรับห้าคนนั่งซดโจ๊ก  เคล้าคลอเข้ากับเสียงกระพวนผูกคออูฐ  ที่คล้ายกับมันกำลังเร่งเร้าเจ้านายให้คืนสู่ท้องทะเลทรายอันเป็นที่รักเสียที
แต่ดูเหมือนทั้งอูฐทั้งชายแรมทางคงต้องพักค้างคาอยู่ร้านโจ๊กอีกนาน  เพราะท้องถนนพลันปรากฏกลุ่มทหารสวมเกาะเหล็กนับร้อย  วิ่งนำขบวนแยกเป็นสองฝั่งมุ่งตรงสู่ประตูเมืองทิศใต้
ใจกลางขบวนที่ทหารรายล้อม  มีองครักษ์ในชุดแพรน้ำเงินควบขับอาชานำหน้ารถม้าห้าสิบกว่าคน  ส่วนด้านหลังยังมีองครักษ์อีกร้อยคน  คอยปกปักรักษารถม้าสีทองตระการตา
เหล่าผู้คนที่มองเห็นรถม้าคันนั้น  ต่างทรุดเข่าลงพื้นแสดงความเคารพนบนอบดั่งเห็นเทพเจ้าลงมาเยือนแดนดิน
" แม่จ้าว…! เป็นพระนางจริงๆ  จักรพรรดิณีอู่เจ๋อเทียน ( บูเช็คเทียน )..."  ชาวอาหรับผู้หนึ่งร้องลั่น  พลางรีบดึงเหล่าสหายให้คุกเข่าถวายการคารวะ
ตราบจนขบวนชาววังหลายร้อยชีวิตผ่านประตูทิศใต้  มุ่งสู่หนทางไปยังเชิงเขาหลงเมินที่ห่างออกไป 6 ลี้  ( 12 กิโลเมตร )...
…  คำเล่าขานถึงโองการณ์สวรรค์  ได้ดึงดูดให้อิสตรีผู้พลิกฟ้าคว่ำจารีต  ขึ้นครองราชตั้งราชวงศ์อู่โจวแทนต้าถัง  บ่ายขบวนมายังหุบเขาของเหล่าบรรชิต  ที่ซึ่งศรัทธาได้พัดพาเอาช่างสลักหิน  มาสร้างสรรค์พุทธปฏิมานับร้อยนับพันรายล้อมรอบเชิงผากว้างใหญ่
ในบรรดาพุทธปฏิมาน้อยใหญ่  มีคำล่ำลือว่ามีพระพุทธรูปหนึ่งเดียว  ที่มีพระพักตร์ประพิมพ์ประพายเหมือนองค์จักรพรรดินีไม่ผิดเพี้ยน…
…นั้นคือนิมิตแห่งฟ้าอย่างนั่นรึ ?...
ความครางแครงไม่อาจอยู่ในพระทัยจอมนางได้นานนัก  ดำริแรกของพระนางคือการปลอมแปลงตนปกปิดฐานะ  เดินทางอย่างคนสามัญไปสัการะปฏิมาสลักในหมู่ถ้ำ
ทว่าสิ่งที่หัวหน้าองครักษ์นางตอบรับ  คือรถม้าทรงสีทองอล่าม  กับกองมหารที่พลั้งพร้อมศาสตราวุธสี่ร้อย  โดยมีกององครักษ์หญิงอีกสองร้อยควบม้าพ่วงพีเคียงข้างพระนางไม่ห่าง…
" พี่ซาปา !  ท่านปลอมแปลงตนได้เอิกเริกดียิ่ง !  หากคาดไม่ผิดหนทางข้างหน้าคงมีผู้คนมารอรับข้าพเจ้าอีกใช่หรือไม่ ? "...เสียงเยียบเย็นที่รอดผ่านม่านหน้าต่างถักใยทอง  แม้จะฟังดูทรงอำนาจเปี่ยมพลัง  แต่ยังแฝงความหยอกเย้าอยู่หลายส่วน
" พระย่ะคะฝ่าบาท !  ยังมีผู้มารับเสด็จอีกจำนวนหนึ่ง   แต่ไม่อาจนับพวกมันเป็นผู้คนได้ !..."   นางตอบด้วยรอยยิ้มเบาบางประดับมุมปาก  แม้จะก้มศรีษะนอบน้อมหากแววตากลับซุกซน  เฉกเช่นพี่สาวยอกล้อญาติผู้น้องก็ไม่ปาน
โดยผู้อยู่ภายในรถม้าก็ดูเหมือนจะพึงพอใจกับองครักษ์เจ้าปัญญาของนางไม่น้อย  พระนางส่งเสียงหัวร่อเบาๆ  พลางส่งสุรเสียงเริงรื่นตามต่อ
" ถ้าไม่นับว่าเป็นผู้คน  คงเป็นบรรพชิตจากวัดเสี้ยวลิ้มยี้ใช่หรือไม่ "
" ฝ่าบาททรงปรีชายิ่งนัก  คาดการณ์ดั่งทอดพระเนตรเห็นอนาคต "
" เหตุใดต้องเปล่าเปลืองเวลาครุ่นคิดด้วยพี่ซาปา  ในเมื่อเชิงผาหลงเมินอยู่ห่างจากวัดเสี้ยวลิ้มยี้เพียงยี่สิบลี้  ด้วยวรยุทธของบรรชิตเหล่านั้น  ย่อมใช้เวลาเพียงสองชั่วยามก็มาตระเตรียมตั้งแถวรอรับแล้วใช่หรือไม่ ? "....
ทุกถ้อยคำของพระนางถูกตอบรับด้วยการพยักหน้ารับของหัวหน้าองครักษ์  พร้อมกับที่ใจนางหวนนึกไปถึงเหล่าสมณะยอดฝีมือที่เคยสร้างชื่อระบือเมือง  เมื่อครั้งบุกเข้าไปช่วยฮ่องเต้ถังไท้จงออกจากวงล้อมข้าศึก  นับจากนั้นวัดเสี้ยวลิ้มยี้จึงถูกเกื้อกูล  เถลิงเกียรติให้เป็นอารามหลวงคู่บารมีต้าถัง
กระทั้งมาถึงยุคของพระนางอู๋เจ่อเทียน  ซึ่งมีนโยบายเปิดกว้างทั้งทางการค้าและการนับถือศาสนา  สมณะแห่งพุทธจึงลดทอนบทบาทลงไปไม่น้อย
เมื่อมีโอกาสคุ้มครองประมุขแห่งราชวงศ์  เหล่าบรรพชิตนักสู้จึงอาสาปกปักพระนางอย่างไม่รั้งรอ
" เมื่อเจ้าเชื้อเชิญแขกเรื่อมา  เหตุใดไม่ไปดูแลเล่า  ข้าไม่ปราถนาจะเมียงมองนักบวชหัวโล้นเท่าใดนักหรอก.."
น้ำเสียงราบเรียบของพระนางดุจดั่งวาจาประกาศิต  จนหัวหน้าองครักษ์ชักสีหน้าเคร่งขรึมรีบตอบรับรวดเร็วยิ่ง
" รับบัญชาพระย่ะค่ะ ! "
ซุ่มเสียงตอบรับไม่ทันจาง  ม้าพ่วงพีก็ถูกนางกระตุ้นให้วิ่งนำหน้าขบวนไป โดยเหล่าองครักษ์และทหารเดินเท้าต่างผงกหัวรับรู้ขณะนางควบขับอาชาผ่าน
หญิงสาวร่างสูงระหงในชุดองครักษ์อย่างชายชาญ  เผ่นโผนอาชาไปราวสายลมหอบ  บุคคลิกนางองอาจผ่าเผย  สอดรับกับใบหน้าคมคาย  จมูกโด่งเป็นสัน  ดวงตาลึกซึ่งสีน้ำตาลเข้ม  ริมฝีปากบางเฉียบบ่งบอกถึงความเด็ดขาด  แกร่งกล้า
เพียงมองผ่านๆยังรู้สึกว่านางเหมาะสมกับการเป็นนักรบกล้า  มากกว่าจะเป็นเจ้าสาวในห้องหอ
แม้นางจะมีอายุล่วงเข้าหกสิบสาม  หากยังเปี่ยมพลังราวดรุณีเยาว์วัย  ชื่อ 'กู่ลี่ซาปา ' ที่นางไม่เคยคิดจะเปลี่ยนเป็นชื่อแบบชาวต้าถัง ดูจะไม่มีความหมายให้ใครเรียกขาน  เพราะผู้คนต่างเรียกนางเป็นท่านหัวหน้าเป็นเสียงเดียว
แม้แต่เหล่าบรรชิตแห่งเสี้ยวลิ้มยี้  ยังเรียกนางว่าท่านหัวหน้า  ตั้งแต่นางยังไม่ลงจากหลังม้าด้วยซ้ำ
" ต้องรบกวนท่านมากแล้ว  ไต้ซือทุกท่าน ! "...
หัวหน้าองครักษ์ประสานมือคารวะ  หลังลงจากหลังม้า  แล้วกล่าวทักทายนอบน้อมกับเหล่าบรรพชิตยี่สิบกว่ารูปที่ยืนประนมมือเรียงแถว  ดั่งกำลังรอคอยการทำวัตรเย็นอยู่ก็ไม่ปาน
" อามิตตา พุทธะ !... สถานที่ตระเตรียมพร้อมแล้วท่านหัวหน้า ! "...ไต้ซือวัยกลางคนร่างกำยำหน้าดำคล้ำ  กล่าวรวบรัดก่อนทุกผู้คนจะพากันยืนสงบนิ่ง  รอคอยเก๋งเทียมม้าสีทองอล่าม  เยาะย่างมาตามทาง
กระทั้งรถทรงพระนางมาหยุดเทียบ ณ ลานกว้าง  พร้อมเหล่าทหารนับร้อยวิ่งกรูมาตั้งแถวเรียงทอดยาวจากลานหิน  ลงไปยังบันไดทางเดิน  ไปถึงยังเชิงผาที่มีพระหินสลักอยู่เรียงราย
หัวหน้าองครักษ์รีบรุดไปยืนรอหน้าประตูรถทรง  นางค่อยๆยกแขนขึ้นสูง  รอคอยให้นางพญาได้ยึดเกาะเมื่อขยับย่างออกจากเก๋ง
แล้วทุกชีวิตพลันต้องจับจ้องเป็นตาเดียว  ขณะหญิงทรงอำนาจที่สุดในใต้หล้าแหวกม่านไข่มุกที่ห้อยระย้า  ขยับย่างลงมาดั่งเทพธิดาลอยละล่องลงจากแมนสรวงมาโปรด
พระนางสวมใส่อาภรณ์วิจิตรตระการสีเหลืองอล่าม  เลื่อมด้วยไข่มุกปักเป็นลายหงส์สยายปีกโบยบิน  ทรงเครื่องประดับมรกตล้อมเพชรห้อยอยู่หว่างเนินอกอิ่ม สวมมงกุฎทองล้อมทับทิมทอประกายวับวาว  หากยังไม่เจิดจรัสพราวพรายเท่าดวงตากลมโตของจอมนาง
เป็นดวงตาที่เปล่งประกายสุกปลั่ง  แฝงความฉลาดลึกล้ำ  ดั่งมองเห็นแสงดาวเรืองโรจน์ในห้วงห้าวราตรีกาล
แม้พระนางจะล่วงเลยวัยถึงอายุหกสิบกว่า  แต่บุคคลิกยังสง่างามสูงศักดิ์  เดินหลังตรง  เอวคอดกิ่ว  พระพักต์เปล่งปลั่งเปี่ยมราศี  ริมฝีปากอวบอิ่มที่แต้มชาดแดงระเรื่อ  ระบายยิ้มอบอุ่นดั่งบุปผาขยับกลีบไหวท่ามกลางสายลมอรุณ
" ไหนเล่าพี่ซาปา ?...พระสลักองค์นั้นอยู่ที่ใด  รีบพาข้าไปเถิด ! "
"  รับบัญชาพระเจ้าคะ ! "
หัวหน้าองครักษ์รีบคำนับนอบน้อม  พลางเดินค้อมหลังน้อยๆ  ประคองแขนจอมนางแนบข้าง  ทั้งคู่เดินเชื่องช้าผ่านเหล่าทหารในชุดเกราะที่ยืนเรียงแถวคุ้มกันไปถึงเชิงผา
พระนางกับองครักษ์คู่ใจ  เดินลงบันไดหินด้วยความรู้สึกชุ่มชื่นไปกับธรรมชาติ  แมกไม้เริงไหวในสายลมอ่อนๆ  ลำธารใสไหลเรียบเชิงผา  นำพาความรื่นรมณ์จนพระนางคิดอยู่ให้เนินนานสักหลายชั่วยาม
ท่ามกลางอารมณ์ผ่อนคลายเบาสบาย  โดยมีเหล่าองครักษ์หญิงร้อยกว่านาง  กระจายลงนั่งคุกเข่าตั้งเป็นแนวปกปักชั้นในสุด
โดยกึ่งกลางพวกนาง  ยังมีโต๊ะประดับมุกวางเรียงไว้ด้วยถาดผลไม้  และขวดแก้วเจียรไนบรรจุเหล้าองุ่นสีสดใส
" พวกเจ้านี่น้า !...ผู้คนมาสักการะพระ  จะไม่จัดเตรียมข้าวของพะรุงพะรังเช่นนี้หรอก "
จอมนางกล่าวด้วยรอยยิ้มหัว  หากยังคงเดินดุ่มไปนั่งยังเก้าอี้บุขนสัตว์สีขาวสะอาดตา
รอยยิ้มผ่อนคลายของพระนางคล้ายวูบดับลงฉับพลัน  เมื่อสายตานางแหงนเงยขึ้นไปพบพระพุทธรูปหินสูงตระหง่าน
เพราะพระพุทธรูปหินองค์นั้น  มีพระพักต์งดงามละม้ายเหมือนพระนางไม่ผิดเพี้ยน  ทั้งโครงหน้า  คิ้ว คาง จมูก ปาก  ล้วนถอดแบบมาจากพระนาง  เพียงแต่ดูอ่อนวัยกว่าตัวจริงหลายสิบปี
ยิ่งมองพระนางยิ่งขมวดคิ้วขุ่น  ในใจรู้แน่แท้ว่านี่ไม่ใช้เรื่องบังเอิญ….ผู้แกะสลักย่อมต้องรู้จักพระนางเมื่อครั้งยังเป็นดรุณีน้อยแล้ว…
" ผู้ใดแกะสลักพระรูปนี้ ! "
พระนางถามเบาๆกับหัวหน้าองครักษ์  กระทั้งองครักษ์สาวได้โบกมือไปมา  จึงมีเหล่าบรรพชิตที่อยู่หลังโขดหิน  รีบกุลีกุจรออกมาหา
มีพระสี่รูปสวมใส่จีวรสีเทาอย่างศิษย์สายพะบู๊ของวัดเสี้ยวลิ้มยี้  กำลังคุมตัวชายซ่อมซ่อผมยาวรุงรังเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าพระนาง
" เรียนองค์จักรพรรดินี  ช่างผู้สลักเสลาองค์ปฏิมาเป็นผู้มีสติฟั่นเฟื่อนนัก  พระนางโปรดอย่าได้ถือโทษลงทัณฑ์มันเลย "  ไต้ซือชรากล่าวยานคาง  พลางประนมมือหว่างอกดั่งเทศนาสั่งสอนผู้คน
อู่เจ่อเทียนเพียงปลายตามองเยียบเย็น  สังเกตุช่างสลักที่ถูกว่าฟั่นเฟือนนั้นไม่วางตา
ชายผู้นั้นร่างสูงใหญ่  ไหล่กว้าง  แขนขายาว  แม้จะถูกจับมัดมือไคว่หลัง  ยังดูสูงระดับอกกับเหล่าหลวงจีนที่ยืนกุมตัวอยู่ด้านข้าง
เสียแต่ผมเพ้ามันกระเซอะกระเซิง  ทำให้รกเรื้อมาปกปิดใบหน้าไว้จนสิ้น
" ช่างสลัก  เหตุใดเจ้าสลักพระพุทธรูปเป็นใบหน้าของพระนาง  เจ้าเคยพบเจอพระนางอย่างนั้นรึ ? "  หัวหน้าองครักษ์เอ่ยถามดั่งรู้ใจจ้าวนาง
คำถามของนางถูกตอบรับด้วยเสียงหัวเราะ ฮิ ฮิ ฮะ ฮะ…ราวคนเสียสติ  ทำเอาพระนักสู้ต้องออกแรงกดไหล่  จนตัวมันโอนเอนไป !...
หากพระนางกลับโบกมือเบาๆ  ให้บรรพชิตอย่าได้ลงไม้ลงมือ  ชายวิกลจริตจึงสามารถเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยตอบพระนางด้วยเสียงระรื่น
" ข้าพเจ้าหาได้สลักท่านหรอกท่านป้า !....ข้าสลักโฉมสะคราญล่มเมืองต่างหาก  ที่ต้องห่อหุ้มนางไว้ด้วยโครงรูปพุทธองค์  เพราะจะได้กล่อมเกลาใจนางไม่ให้ล้างผลาญชีวิตผู้คนมากไปกว่านี้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า…"
ถ้อยคำเสียดเย้ยของมัน  บันดาลโทสะในใจของหัวหน้าองครักษ์พลุ่งพล่าน  นางตวาดกร้าว  พลางเผ่นโผนมาพร้อมดาบโค้งคมวาวในมือ
" สามห้าวนัก !... เจ้าอยากหัวหลุดจากบ่าหรือไร ? "
เพลงดาบนางว่องไวดั่งสายฟ้าฟาด  วาจาไม่ทันจาง  ปลายดาบคมกริบพลันบรรลุถึงต้นคอมันด้วยความเดือดดาล
ทว่าชายฟั่นเฟื่อนเพียงสะบัดผมวูบเดียว  แขนนางพลันชาสะท้าน  ดาบในมือปลิวกระเด็นดั่งเศษโลหะล่วงหลุดจากเต้าหลอม
ห้วหน้าองครักษ์ชะงักค้าง  ทั้งงงงัน  ทั้งเจ็บสะท้านที่ข้อแขน  จนนางต้องถอยร่นไปหลายก้าว
" ท่าน กู่ลี่ซาปา !...ยิ่งอายุมากท่านยิ่งเผ็ดร้อนนัก  ฮ่า ฮ่า ฮ่า "
คำกล่าวมันทำเอานางตื่นตะลึง  เขม่นมองใบหน้าของชายฟั่นเฟื่อนอย่างไม่เชื่อสายตา
" เป็นไปไม่ได้…เป็นเจ้าได้อย่างไร.! "
เสียงนางสั่นเครือ  ร่ำร้องราวประสบภูตพรายหลอกหลอน
" เป็นเจ้าได้อย่างไร !...มารกระบี่ท่องเมฆา ...? "
คำกล่าวก้องของนางทำเอาทุกผู้คนตาเหลือกโพลง  แม้แต่หลงจีนเส้าหลิมยังผงะถอยห่าง
สมญานามนั้นดั่งมีมนอาถรรพ์  กระเดื่องดังในใต้หล้ามายาวนาน  จนเป็นดั่งคำศักดิ์สิทธิ์  เหมือนเป็นผู้ไร้พ่ายในแดนดิน
" เป็นไปได้อย่างไร ?.. เป็นท่านจริงๆรึ ?...พี่ชุนชิว !..พี่ชุนชิว !..."
พระนางร่ำร้องดั่งเด็กน้อย  ขณะลุกขึ้นมองจ้องมันอย่างไม่เชื่อสายตา
" เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร !...เหตุใดท่านไม่แก่เฒ่าไปเลย !...หรือท่านกลายเป็นเซียนวิเศษไปแล้ว ! "
พระนางรีบวิ่งตรงไปหาชายซอมซ่อ  ด้วยหัวใจสั่นระรัว  ร้อนผะผ่าวไปทั้งร่างดั่งสาวแรกรุ่น  พระนางรีบลงคุกเข่า  สองมือตรงเข้าประคองใบหน้าชายหนุ่มสุดทะนุทะนอม  นางละทิ้งความองอาจแห่งจักรพรรดินีไปสิ้น  ที่หลงเหลือเพียงหญิงสาวเปลี่ยวเหงาได้ประสบกับใจที่ขาดหายไปแรมปี
แววตาพระนางทอประกายวับวาวราวพบสมบัติเลอล้ำมากกว่าเมืองหลวงทั้งเมือง
" นี่เจ้าจะจ้องให้ข้าละลายไปเลยรึ  น้องชายแซ่อู่ "..
" เป็นท่าน !  เป็นท่านจริงๆ !...ฮือ ฮือ ฮือ "...
เสียงพระนางเครือเคล้าไปกับหยาดน้ำตาใสหลั่งลงอาบแก้ม  ในใจผุดพลายภาพอดีตนับร้อยนับพันดั่งเพิ่งประสบอยู่ต่อหน้า…
จะมีอิสตรีใดหลงลืมรักแท้หนึ่งเดียวในชีวิตได้….


## บทที่ 1
พยากรณ์ก่อนกาล

… คุณหนูรองแห่งบ้านสกุลอู่ในวัยสิบสี่  เลื่องลือถึงความงดงาม  พอๆกับสติปัญญาปราดเปรื่องกว่าหญิงใดในเมืองหยางโจว
นางเป็นดั่งอัญมณีเลอค่าส่งเสริมให้สกุลอู่เด่นล้ำ  ดั่งดวงดาวเปล่งประกายแสง
ผิดแต่คุณหนูอู่หาได้ปราถนาเป็นกุลสตรีในห้องหอ  นางชมชอบแต่งกายเยี่ยงบุรุษเพศ  ฝักใฝ่การร่ำเรียนวิชาการเมือง  การทหาร  มักเดินเตลิดเตร่เที่ยวสนทนากับผู้รู้อยู่เป็นนิจ
ยิ่งในยามวาระสำคัญ  ที่นางรู้ข่าวว่าสมณะเสวี่ยนจั้ง ( พระถังซัมจั๋ง ) จะมาเทศนาที่วัดเทียนหลง  มีรึนางจะไม่รีบเร่งออกจากหมู่ตึกสกุลอู่ตั้งแต่ยามเช้าตรู่
นางสวมใส่อาภรณ์บุรุษสีขาวสะอาดตา  รวบผมตึงปักปิ่นหยกเขียวขจีดั่งตากวางสะท้อนแสงในราตรี
คุณหนูอู่เร่งฝีเท้าบ่ายหน้าไปยังทิศเหนือ  เดินฝ่าตลาดซึ่งผู้คนเริ่มออกมาคร่าคร่ำ  โดยมีสองสาวใช้วิ่งกระหืดกระหอบติดตามมาอย่างกระชั้นชิด
" ช้าๆหน่อยเถอะคุณหนู  พวกข้าน้อยหาได้มีแแข้งขาแข็งแรงดั่งคุณหนูหรอก "  สาวใช้ร่างอ้วนอุ้ยอ้ายขยับปากอิ่มกล่าวฉอดๆ  ทั้งที่มีหยาดเหงื่อเปื้อนใบหน้า
" คิก คิก คิก … หากเจ้าเมื้อยล้า  ก็พักผ่อนดื่มน้ำชาก่อนเถิด  ประเดี๋ยวข้าเสร็จธุระ  แล้วจะรีบกลับไปรับทานมื้อเที่ยงกับบิดาแน่ๆ "  ดรุณีน้อยเบิกยิ้มร่า  กล่าวด้วยดวงตาทอประกายวับวาวราวอยากเรียนรู้โลกทั้งใบ
จะมีเพียงสองสาวใช้จ้าวเนื้อที่ทุกข์ทนกับการเร่งฝีเท้าตามนางไม่ลดละ
" จะให้ทำเช่นนั้นได้อย่างไรเล่าคุณหนู  หากเกิดอะไรขึ้นกับคุณหนู  สองชีวิตบ่าวยังไม่อาจรับไหวหรอกคุณหนู "  สาวใช้ร่างอ้วนอีกคนกล่าวด้วยอาการหวาดหวั่นจนปากสั่นระริก
" ที่แท้พวกเจ้าหวาดกลัวนี่เอง  จึงยอมเปลืองเรี่ยวแรงตามข้ามา…นี่ช่างแตกต่างกับสมณะเสวี่ยนจั้งเหลือเกิน  รู้มั้ยว่าท่านต้องเดินเท้าเพียงลำพัง  ข้ามทะเลทรายหลายพันหลายหมื่นลี้  กว่าจะได้ธรรมะมาสั่งสอนผู้คน…พวกเจ้าไม่ตื่นเต้นบ้างหรอกหรือ  ที่จะได้ฟังเรื่องราวแปลกประหลาดจากแดนไกล ? "...
สองสาวใช้หันมองหน้ากันด้วยอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  การสดับฟังเทศนาของบรรพชิตดูจะห่างไกลจากวิถีพวกนางมากนัก
เคึ๊ยก  เคึ๊ยก  เคี๊ยก …. " เด็กน้อยเจ้าเองก็ไม่แตกต่างจากสองแม่นางนี้นักหรอก  "...  มีเสียงชราหัวเราะแหบพร่าเสียดแทรกมาในสายลม  เจาะจงพูดกระทบเข้าข้างหูให้นางฟังชัดถนัดถนี่
ทำเอาเด็กสาวชะงักเท้า  หันมองไปรอบๆหาที่มาของเสียง
" สองแม่นางนั้นเร่งรีบมาเพราะความหวาดกลัวความผิด  ส่วนเจ้ามีแต่ความซุกซนผลักไสมา  เจ้าแค่อยากเห็นสมณะที่เดินทางมายาวไกล  อยากได้ยินเรื่องพิสดารชวนฝันจากแดนชมพูทวีป  มากกว่าพึงพอใจในรสพระธรรมอันเที่ยงแท้หรอก ! "
วาจาเยียบเย็นยังฟังชัดถนัดหู  ราวกับผู้เฒ่ามากล่าวอยู่ใกล้ๆ  ต้องนับมันเป็นผู้มีพลังวัตรลึกล้ำอย่างที่เด็กสาวไม่เคยพบพาน
ทว่าคุณหนูอู่หาได้แสดงอาการแปลกประหลาดใจสักน้อยนิด  นางยังยิ้มเบิกบาน  มองหาเล่าผู้คนที่เดินตามถนนด้วยความอยากรู้อยากเห็น  ในใจนึกอยากเห็นคนที่มีวิชาประหลาดขึ้นมาทันตา
" ท่านมีวิชาอ่านใจผู้คนหรือไร  ถึงได้กล่าวได้แม่นยำนัก ! "...ดรุณีน้อยกล่าวเลื่อนลอยกับอากาศ  โดยไม่รู้แน่ชัดว่าควรสนทนากับผู้ใดกันแน่
" เอ๊ะ !...คุณหนู  นี่ท่านพูดกับใครกัน ? "...สองสาวใช้รีบขยับเข้าใกล้อย่างงุนงง
" นี่พวกเจ้าไม่ได้ยินเสียงอย่างนั้นรึ ? "
" เสียงอันใดกันคุณหนู ? "...
คำถามงวยงงของพวกนาง  ถูกกลบฝังไปกัยเสียงดนตรีครึกครื้น  ที่มาพร้อมเหล่าขบวนนักแสดงปาหี่เร่เจ็ดแปดนาย
พวกมันล้วนทาหน้าขาว  สวมเสื้อผ้าหลากสีสัน  ในมือมีฆ้อง  มีกลองม้าล่อ  บ้างเป่าขลุ่ย  บางคนรัวกระดิ่ง  ย้ำกรับไม้  ร่ายรำเป็นขบวนเข้ามาวนเวียนล้อมรอบคุณหนูอู่โดยไม่ทันตั้งตัว
นักแสดงเร่ทั้งแปดต่างเริงระบำ  ส่งเสียงเซ็งแซ่  ร่ายไหวบดบังคุณหนูอู่จนสองสาวใช้มองตามด้วยอารมณ์หลากหลายปนเป  พวกนางทั้งรื่นรมณ์ทั้งประหลาดใจ  เหนืออื่นใดคือเสียงดนตรีเริงใจที่ดึงดูดพวกนางไว้สิ้น
ตราบกระทั้งขบวนพวกมันเคลื่อนจากไป  พวกนางจึงมีอันตกตะลึงตาค้าง  เมื่อไม่เห็นคุณหนูของพวกนางอยู่ยังที่เดิม
" แย่แล้ว !... คุณหนูเล่า ? …"
" คุณหนู !...คุณหนู !..."...
ทั้งสองตะโกนร้องสุดเสียง  ท่ามกลางคนสัญจรนับร้อยที่หันมองพวกนางด้วยอาการตื่นตระหนกตาม…
" คุณหนูแห่งตระกูลอู่ถูกลักพาตัวแล้ว "....
เสียงตะโกนกู่ร้องจนลั่นตลาด…
…ทางทิศเหนือของเมืองหยางโจว   เลยจากประตูเมืองอุดรไปสองลี้  มีเนินป่าละเมาะอุดมไปด้วยต้นไม้สูงตระหง่านรกครึ้ม
กระต่ายป่าที่แทะเล็มผลสาลี่ที่ร่วงล่นคาต้น  มันมีอันต้องกระตุกแตกตื่น  เมื่อประสบกับเงาร่างทะมึนวิ่งตะบึงผ่านแนวป่าไปราวพายุโหม
ชายชราผู้เร่งร้อนนั้นมีร่างกายผ่ายผอม  ใบหน้ายาวกลามใหญ่จมูกงองุ้ม  ดวงตาเล็กหยีเป็นเส้นเรียว  ใต้คางมีเคราดำรกครึ้ม  มันสวมใส่ผ้าฝ้ายเนื้อหยาบขาดวิ่นดั่งยาจกเข็ญใจ  หากท่าร่างวิชาตัวเบากลับพลิ้วไหวราวยอดฝีมือเรืองนามในยุทธภพ
มันทุ่มเทท่าร่างโลดแล่นไปโดยใช้เพียงฝ่าเท้าแตะยอดหญ้า  ก็ลอยละล่องดั่งเหินบิน  แม้จะแบกถุงผ้าใบใหญ่ไว้บนหลัง  ก็ยังรุดหน้าไปไวพอๆกับสายลมผ่าน
" เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…คุณชายอู่  เกรงว่าการฟังธรรมของท่านคงต้องล่าช้าไปเล็กน้อยแล้ว  เคี๊ยก เคี๊ยก เครี๊ยก …"  มันกล่าวเคล้าเสียงหัวเราะแหบแห้ง  กับถุงผ้าที่มันหอบหิ้วอยู่บนหลัง
ซึ่งแน่นอนว่าที่อยู่ในถุงผ้าคือคุณหนูอู่  ที่ถูกสกัดจุดกั้นชีพจร  จนไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว
เพียงพริบตาคุณหนูอู่พลันถูกขอทานเมื่อแรกพบ  ใช้ดัชนีปาดเข้าใส่สิบเอ็ดจุด  แล้วใช้ถุงผ้าขนาดเท่าตัวคนเข้าครอบคลุมนาง  จากนั้นมันจึงพานางโลดแล่นขึ้นทางเหนือ  สู่แนวป่ารกครึ้ม
ตลอดทางดรุณีน้อยรู้สึกเลื่อนลอยดั่งเคลิ้มฝัน  ยังไม่ทันเห็นหน้าขอทานเฒ่าถนัดถนี่ก็ถูกมันลงมือจนตัวแข็งทื่อ  ซ้ำยังถูกมันพาโลดแล่นดั่งไร้น้ำหนัก  เคลื่อนผ่านว่องไวไปในแนวไพร
กระทั้งนางถูกปล่อยลงกับพื้น  และเมื่อถุงผ้าถูกเปิดออก  จึงได้พบกับกลุ่มชายแปลกประหลาดที่รายล้อม
นางถลึงเหลือกมองด้วยใจสั่นสะท้าน  แต่ยังสู้เก็บอาการ  เชิดปากอิ่ม  มองตาขวาง  ไม่มีความหวาดกลัวให้เห็นแม้แต่น้อย
" เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…ข้าพเจ้าเชิญคุณชายใหญ่สกุลอู่มาแล้วท่านหยวน "  ขอทานเฒ่ากล่าวกึกก้องกับผู้คนนับสิบที่ยืนรายล้อม
ซึ่งผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้านางส่วนใหญ่  ล้วนแต่งกายด้วยชุดปราณีตหรูหรา  ดูเหมือนพวกมันจะเป็นบุตรหลานคหบดีผู้มั่งคั่ง  ซึ่งแตกต่างจากชายแปดเก้าคนที่ยืนอยู่หลังขอทานเฒ่า  ที่มีสภาพเป็นกระยาจกเข็ญใจเหมือนคนจับนางมาไม่มีผิด
" ฮี ฮี ฮี…เจ้าไม่คิดใช้มั้ยว่าจะมีวันนี้  คุณชายอู่…ฮี ฮึ ฮึ…ข้าจะจับเจ้าแก้ผ้าแขวนประจานตรงธารน้ำ  รอให้องค์หญิงเหวินเฉินผ่านทาง  ดูซิว่าเจ้าจะกล้าเสนอหน้าไปพบองค์หญิงอีกหรือไม่…โอ๊ะ โอ๊ะ..! "....ท้ายเสียงมันร้องตกใจ  เพราะผู้กล่าววาจาเอาแต่หันหลัง  แหงนหน้าภาคภูมิพูดปาวๆ
แต่พอหันกลับมาพบดรุณีน้อย  มันถึงกลับตะลึงตาค้าง
" นี่เจ้านำใครมา ?... มันไม่ใช้คุณชายอู่ ! "  ชายหนุ่มใบหน้าเกลี้ยงเกลาออกจะเจ้าเนื้อ  ยืนกล่าวเฉียบขาดอยู่กลางบุตรหลานคหบดีนับสิบ
" อ้าว !...จะผิดได้ยังไง !...ข้าดักรอมันที่หมู่ตึกตระกูลอู่อยู่ครึ่งค่อนวัน  ซ้ำยังมีคนรับใช้ติดตามมา  จะไม่ใช่คุณชายอู่ได้ยังไง…ท่านดูดีๆเถิด ! "  ขอทานมอซอกล่าวละล่ำละลัก  พร้อมตบฝ่ามือคลายจุดให้นางทั้งสิบเอ็ดจุดในพริบตา
" สายตาข้ายังไม่ฝ่าฝางหรอกเจ้าขอทานโฉด  ข้ารู้จักอู่เซียงมาตั้งแต่แปดขวบ  มีรึจะจำมันไม่ได้ "...คุณชายหยวนเชิดหน้ากล่าวเหยียดๆ  พร้อมกับหลี่ตามองขอทานอัปลักษณ์ด้วยความรังเกียดเดียดฉันท์
" ไม่ผิด…ไม่ผิด…!...มันเป็นมังกรฟ้าในหมู่มวลมนุษย์…แต่ !...เสียดายนัก…เสียดายจริงๆ !..."  มีชายชราหน้าเหี่ยวย่นพุ่งพวดออกมาจากกลุ่มคน  มันรนรานชะโงกหน้ามองเด็กสาวด้วยแววตาลุกวาว
" ท่านกล่าววาจาประหลาดใดซินแซเทียนกัง  มันไม่ใช้อู่เซียงชัดๆ  จะว่าไม่ผิดได้ยังไง ? "...  คุณชายหยวนหันมาถามซินแซคนสนิทด้วยคิ้วขมวดขุ่น
" ที่ว่าไม่ผิดเพราะลักษณะมันเลิศล้ำดั่งเทวราชในหมู่คน  เนตรเฉิดฉันราวดวงดาวจรัสแสง  หน้าผากโค้งผุดผาดเหมือนราชสีห์ทรงอำนาจ  เค้าโครงหน้าแกร่งกล้าประหนึ่งพญามังกรท่องฟ้า  ไหล่เอวเลื่อนไหลทรงพลังคล้ายหงษาขยับย่าง  รูปลักษณ์มันล้ำเลิศเหนือผู้ใด  เกิดมาเพื่อเป็นจ้าวชีวิตปวงชนทั้งมวล "
ยิ่งฟังวาจาซินแซ  คุณชายหยวนยิ่งมีอาการหน้านิ่วคิ้วขมวด  เขม้นมองเด็กสาวด้วยเพลิงริษยาแน่นอก
แตกต่างจากเหล่ากระยาจกทั้งเก้า  ที่ถลึงเหลือกตามองนาง  ดั่งพบขุมทรัพย์ล้ำค่าเข้าแล้ว
" หากมันเลิศเลอเพียงนั้น  แล้วท่านจะส่ายหัวเสียดายอันใด ? "  คุณชายหยวนหลี่ตาถาม  ด้วยอารมณ์เย้ยหยันพราวพราย
" ต้องเสียดายยิ่งคุณชายหยวน  เพราะธาตุที่ส่งเสริมบารมีล้วนอยู่ในธาตุหยิน  อันมีเพียงอิสตรีจึงจะบริบูรณ์  หากมันเป็นสตรีเพศคงได้ขึ้นครองไต้หล้าเป็นแน่ "....
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า…ซินแซเทียนกัง  ท่านแก่เฒ่าจนเรอะเลือนไปแล้วรึ ?...อิสตรีอ่อนแอไหนเลยจะขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้  ช่างน่าขันเสียจริง !..."  คุณชายหยวนกล่าวครึกครื้น  ไปกับเสียงหัวเราะครืนของกลุ่มคนหลายสิบ
หากซินแซเทียนกังยังเอาแต่ส่ายหัว  ปากบ่นงึมงำๆ ว่าเสียดาย ๆ  คล้ายไม่ได้ยินเสียงเยาะเย้ยสักนิด
" วิเศษแท้พี่น้องข้า  พวกเราพบขุมทรัพย์เข้าแล้ว !...ถ้ามันมีลักษณะเลิศเลอปานนี้  คนที่บ้านมันย้อมต้องยินยอมขนเงินทองมาแลกตัวมันแน่ …เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก  "  ขอทานเฒ่าปาดเข้าตะปบไหล่ดรุณีน้อยไว้  ขณะกู่ร้องเริงร่า  ชวนให้เหล่าบริวาณขอทานหัวร่อคึกๆ คัก ๆ พึงพอใจ
" ขอทานโฉด !...อย่าเอามือโสโครกมาแตะต้องข้า ! "  ดรุณีน้อยตวาดแว้ด  หากไม่อาจดิ้นหลุดจากเงื้อมือทรงพลังของมันพ้น
" เจ้าทำเช่นนั้นไม่ได้นะ  หากเจ้าเรียกค่าไถ่เด็กน้อยนี่  ย่อมเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น  แล้วอู่เซียงมันต้องระวังตัว  จนไม่อาจจับตัวมันได้แน่ ! "...คุณชายหยวนขัดคำมันด้วยอารมณ์เคืองขุ่น
" เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก  จะจับอู่เซียงได้หรือไม่  หาใช่ปัญหาของข้าสักน้อยนิด  พวกเราเป็นเพียงกระยาจกเข็ญใจ  จะอย่างไรเพียงมองหาเศษเงินปะทังชีพ  หากท่านไม่ให้เรียกค่าไถ่จากบ้านมัน  หรือท่านจะออกหน้าจ่ายแทนใช่หรือไม่ "  ขอทานเฒ่ากล่าวด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เจ้ากล  พร้อมกับเหล่าขอทานทั้งเก้ากระชับไม้เท้าในมือ  เข้ามายืนตั้งแถวขวางด้วยทีท่าแข็งขัน
" นี่พวกเจ้าคิดข่มขู่รีดทรัพย์ข้าอย่างนั้นรึ ! "...
ถ้อยคำตวาดก้องของคุณชายหยวน  ทำให้เหล่าคุณชายเจ้าสำอางค์ต่างชักกระบี่งามวิจิตรออกจากฝักตรงหว่างเอว  ขึ้นมากำกระชับพร้อม
" พ่อค้ากับกระยาจกอย่างนั้นรึ !...ช่างสมควรหักล้างแตกหักกันโดยแท้  "  ดรุณีน้อยตวัดครุ่นคิด  ปะติดปะต่อต้นสายปลายเหตุก่อนเหตุการณ์จะยากรับมือ
ทว่านางยังไม่ทันคิดทางออกได้หมดจรด  ซินแซชราพลันเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างสถานการณ์ที่เริ่มครุกกรุ่นนี้
" พวกท่านอย่าได้ร้อนรนไป  เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้  ให้ข้าพเจ้าจ่ายแทนคุณชายดีหรือไม่ ? "...ซินแซเทียนกังกล่าวด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น  ช่วยลดทอนอุณหภูมิลงมาไม่น้อย
" ท่านต้องการค่าไถ่เด็กน้อยผู้นี้เท่าใดกันรึ  ท่านหัวหน้าพรรค  ! "...
พอกลิ่นเงินโชยจากปากซินแซชรา  ขอทานเฒ่ามีอันตาลุกวาว  ผุดยิ้มบาดแหลมยิ่งกว่าอาวุธมีคม
" ห้าร้อยตำลึงทอง "
ทันทีที่ขอทานเฒ่าบ่งบอกจำนวนเงิน  ทุกผู้คนต่างเหลือกตาพอง  จะมีเพียงคุณหนูอู่ที่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์เจ้ากล  นางคล้ายจะเห็นทางรอดอยู่ตรงความโลภในใจคนนั้นเอง
" คิก คิก คิก  เหตุใดท่านหัวหน้าพรรคมักน้อยนักเล่า  ค่าไถ่ข้าพเจ้าสมควรสูงล้ำเท่าห้าพันตำลึงทองได้ละมั้ง "  นางกล่าวด้วยเสียงสดใส  ซอกซอนความละโมบเข้าไปในใจอันชุบโชคกิเลสตัณหาให้ลุกโพลง
" เหลวไหล !..เด็กน้อยเช่นเจ้าจะมีใครจ่ายเงินทองให้มากขนาดนั้น "  คุณชายหยวนตวาดโต้ด้วยอารมณ์พลุ่นพล่านกว่าเก่า
" ย่อมต้องมีซิท่านพี่หยวนจงเซิน  บิดาข้าพเจ้าเป็นถึงสหายขององค์ฮ่องเต้องค์ก่อน  มารดาข้าเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์เซีย  พี่ชายข้าเป็นคหบดีใหญ่ค้าขายกับชาวตะวันตกจนเลื่องลือทั้งแผ่นดิน  กับอีแค่ห้าพันตำลึงทองยังนับว่าน้อยไป "  นางกล่าวฉะฉานไร้ความหวาดเกรงใดๆ  ทำเอาผู้คนเลื่อมใส่ในกำลังขวัญอยู่ไม่น้อย
" เจ้าผายลมสุนัขอันใดเด็กน้อย  ตระกูลอู่มีบุตรชายเพียงสองคน  คนเล็กยังเป็นทารกแบเบาะ  ส่วนบุตรคนรองเป็น..เป็น.. "   คุณชายหยวนชะงักค้าง  พลางจ้องมองนางตาถล่น …
" ใช่แล้ว !..เป็นท่านจริงๆ  เป็นท่านไม่ผิดเพี้ยนแล้ว "  ซินแซเทียนกังกล่าวเสียงสั่นเครือ  พร้อมกับคุกเข่าลงต่อหน้านาง
ทำเอาขอทานเฒ่าสะดุ้งเฮือก  ปล่อยนางหลุดมือด้วยความตกใจ  พร้อมเพรียงกับคุณชายหยวนตรงปรี่ชักกระบี่เข้าไปหานาง
" เจ้าคือ อู่จ้าว…บุตรคนรองแห่งสกุลอู่ ! "....มันดุ่มเดินเข้าหานาง  มุ่งหมายตะปบนางไว้ในอุ้งมือ
ทว่าขอทานเฒ่าพลันยื่นมือเข้าขวางไม่ให้มันบรรลุถึง
" คุณชายหยวนอย่าเพิ่งบุ่มบ่ามไป  สมบัติล้ำค่าเช่นนี้  จะหยิบฉวยง่ายดายได้อย่างไร ? "
" ไอ้ขอทานโสโครก  !...นี่ค่าจ้างเจ้า !...แล้วรีบไสหัวไป  "  คุณหยวนตวาดแว้ด  พร้อมล้วงอกเสื้อหยิบถุงเงินยื่นส่งให้
" เหมือนจะขาดไปสี่พันห้าร้อยตำลึงทองนะคุณชายหยวน ! "  ขอทานซอมซ่อเพียงใช้ไม้เท้าสะกิดถุงเงิน  ก่อนจะกล่าววาจายั่วเย้าไปกับรอยยิ้มยียวน
" เราตกลงราคากันที่ห้าร้อยตำลึงมิใช่รึ ? "
" นั้นมันราคาคุณชายใหญ่  ไม่ใช่เด็กสาวฮ่องเต้สักหน่อย  เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…!"  ขอทานเฒ่ากล่าวทั้งที่ไม่เชื่อคำพยากรณ์  แต่มูลค้าที่เพิ่มขึ้นขนาดนี้มีรึมันจะไม่ฉกฉวยไว้
" อย่าไปเสียเวลากับขอทานโฉดนี่เลยพี่หยวน ! "  ชายภูมิฐานในชุดแพรสีแดงเข้มที่อยู่ในกลุ่มลูกคหบดี  ปรี่เข้ามาพร้อมตวัดกระบี่ปาดเข้าใส่
ทว่าขอทานเฒ่าผู้เจนโลก  ไหนเลยจะเสียทีให้เพลงกระบี่อ่อนด้อยนี้ได้…มันเพียงโยกไหล่หลบ  กระบี่ของชายชุดแพรก็เบียงเบนไม่ถูกกาย  ซ้ำมันยังส่งแรงหมัดพวยพุ่งใส่เข้าที่ชายโครง  จนชายชุดแพรเสถลาลงไปกระแทกพื้น
" เจ้าโสโครก !...กล้าลงไม้ลงมืออย่างนั้นรึ ! "  คุณชายหยวนร้องกร้าว  พร้อมตวัดกระบี่ถาโถมใส่
เช่นเดียวกับชายสำอางค์สิบกว่านายรอบข้าง  ได้ชักกระบี่พุ่งเข้าหา  โดยเหล่าขอทานทั้งหมดต่างหวดไม้เท้าเข้าปะทะอย่างดุดัน
กระบี่กับไม้เท้าโรมรันพันตูดั่งพายุคะนองคลั่ง  แม้ฝ่ายบุตรพ่อค้าจะมีฝีมืออ่อนด้อยกว่า  แต่จำนวนคนที่มากกว่าขอทานเท่าตัว  ทำให้การต่อสู้เป็นไปอย่างคู่คี่ก้ำกึ่ง
คุณชายหยวนที่ร่ำเรียนวิชากระบี่มาสิบกว่าปี  ใช้ท่วงท่าได้กล้าแกร่งกว่าใคร  มันใช้เพลงอาวุธสังหารรุกไล่ขอทานเฒ่าอย่างบ้าคลั่ง  จนขอทานเจ้าเล่ห์ยังรู้สึกแตกตื่นอยู่ไม่น้อย  มันได้แต่ปัดป่ายไม้เท้าตั้งรับเป็นพัลวัล
ฝุ่นตลบคละคลุ้งราวกับฝูงสัตว์ร้ายโจนเขี้ยวเล็บเข้าแลกชีวิต  จนไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเด็กสาวค่อยๆถอยห่างจากกลุ่มพวกมันไปทุกขณะ
แต่แล้วนางกลับต้องสะดุ้งตัวโยน  เมื่อถูกมือเหี่ยวย่นคว้าเข้าที่ข้อมือนาง…
" อย่าได้กลับทางเดิมแม่หนู  จงมุ่งไปทางตะวันออก  หมู่เมฆในฤดูใบไม้ผลิร่วมกับฤดูใบไม้ร่วงจะช่วยเกื้อกูลเจ้า ! "...ซินแซเทียนกังกล่าวแปลกประหลาด  พร้อมหยิบยื่นกริชโค้งสั้นของชาวเปอร์เซียส่งถึงมือนาง
" รับไปเถิด  รับไป  เจ้าต้องใช้มันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน  อย่างที่ผู้ใดก็ไม่กล้ากระทำ ! "
คำกล่าวสุดท้ายของซินแซทำใจนางระรัวเร้าไม่เป็นศัพธ์  ผนวกกับแววตาลุ่มลึกของเฒ่าชรา  ทำเอานางกระอักกระอ่วนไม่กล้าถามไถ่อันใด
ดรุณีน้อยรีบรับกริชสั้นแล้วออกวิ่งไปตามดวงตะวันสุดกำลัง
" ทรงพระเจริญหมื่นๆปี  หมื่นๆปี…"
เสียงซินแซเฒ่าตะโกนไล่หลัง  สะท้อนสะท้านใจเด็กสาวให้หวั้นไหวไปกับอนาคตสุดประมาณ…


## บทที่ 2
เมฆาในสายลม

ดวงอาทิตย์สาดแสงแรงกล้า  แผ่ไออบอ้าวจนดวงตาดรุณีน้อยเริ่มพร่าเรือน  จากรังสีอันร้อนละอุ
ดรุณีน้อยวิ่งกระหืดกระหอบมาเป็นเวลาเกือบสองชั่วยาม  นางทั้งเหนื่อยล้าทั้งหิวโหย  เหงื่อออกชุมเต็มแผ่นหลัง
" ฤดูร้อนอบอ้าวขนาดนี้  ตาเฒ่าหมอดูเอาอะไรมาพูดว่า  มีฤดูใบไม้ผลิรออยู่ ! "...เด็กสาวบ่นงึมงำขณะลดฝีเท้าเดินเชื่องช้าลง  เมื่อรู้สึกว่านางวิ่งมาไกลเกินไปแล้ว
ที่เลวร้ายคือท้องนางร้องโครกคราก  หิวแสบไส้ไปหมด  ดวงอาทิตย์ตรงหัวขนาดนี้  คงเลยยามอู่( เวลาเที่ยง ) มาได้สักพักแล้ว
" ตาเฒ่าหมอดูหมอเดา  หลอกลวงให้ข้าหลงทางแล้วมั้ง ! "...นางปาดเเหงื่อไปกับวาจาอ่อนล้า  ขณะเดินลากเท้าฝ่าพงไพร  จนดวงตางามซึ้งพลันเปล่งประกายเจิดจ้า  เมื่อเห็นบึงน้ำเขียวขจีอยู่เบื้องหน้า
ความกระปี่กระเป่ารี่ไหลรวดเร็วราวสายฟ้าแลบผ่าน  นางตะบึงวิ่งเข้าหาแหล่งน้ำ  ยกมือจ้วงน้ำใสดื่มด้วยความกระหาย
ความชุ่มชื่นเหมือนจะเพิ่มเป็นเท่าทวี  เมื่อนางได้กลิ่นปลาย่างหอมกรุ่น  ลอยมาเตะจมูก
มีกองไฟอยู่บนเนินทรายริมน้ำ  รอบๆไฟที่ลุกโชนมีปลาเสียบไม้อังอยู่ห้า-หกไม้  ถัดกองไฟยังมีห่อผ้ากับกังหันลมเด็กเล่นวางอยู่
" เป็นชาวป่ามาก่อไฟกินอาหารอย่างนั้นรึ ? "  เด็กสาวกล่าวร้องในใจ  พลางหันมองไปรอบๆ  โดยกระชับกริชไว้แน่นขณะเยื่องย่างเข้าใกล้กองไฟทีละน้อย ๆ
" วู้ว !...มีใครอยู่ที่นี่หรือไม่ ? "  ดรุณีน้อยกู่ร้องลั่น  ทั้งที่น้ำลายเริ่มสอด้วยกลิ่นปลาหอมกรุ่นโชยชายมาไม่หยุด
" ปลาท่านจะไหม้แล้วนะ  ดีนะที่ข้าพเจ้ามาพบเจอ  ของกินจะได้ไม่ต้องทิ้งคว้าง  ข้าพเจ้ายินดีช่วยเหลืออย่างยิ่ง "...นางกล่าวเลื่อนลอยกับอากาศ  แล้วรีบวิ่งเข้าหาปลาเผาอย่างหิวโหย
นางชักกริชเข้าเฉือนเนื้อปลา  แล้วจิ่มส่งเข้าปาก
" อืม !...หวานนุ่มละมุนลิ้นยิ่ง  ขนาดไม่ปรุงแต่งอะไรยังเลิศรสเพียงนี้…"  ดรุณีน้อยลิ้มรสไปชื่นชมไปไม่หยุดปาก  เพียงชั่วลัดนิ้วมือ  ปลาเผาตัวน้อยก็เหลือแต่กางติดไม้แห้งกรัง
ปลาตัวที่สองถูกดึงมากัดกินด้วยริมฝีปาก  โดยไม่ต้องใช้กริชให้เชื่องช้าอีก
แต่แล้วเด็กสาวพลันต้องชะงักการขบเคี้ยวทันใด  เมื่อเกิดซุ่มเสียงเจื้อยแจ่วมาจากหนองน้ำ…
" น้องชายเจ้าไปตายอดตายยากมาจากที่ใดกัน ? "
เสียงกังวานใสกวักเรียกให้เด็กสาวมองหา  จนได้พบชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆผุดตัวขึ้นจากบึงน้ำ  ในมือมันยังมีไม้เสียบปลาดิ้นกระตุกไปมาอยู่สองตัว
" ปลาตัวกระจ๋อยร่อยแค่นั้นไม่พอให้เจ้าอิ่มหน่ำหรอก …ดูนี่ซิข้าได้ปลาอวบอ้วนมาอีกสองตัว  รับรองว่าเพียงพอให้เราสองคนอิ่มพุงกางเชียว ฮ่า ฮ่า ฮ่า…"
ชายหนุ่มกล่าวเริงร่าพลางพวยพุ่งขึ้นจากน้ำ  ร่างมันลอยละลิ่วข้ามธารใสลงไปหยัดยืนยังพื้นตรงหน้านาง
" อ๊าก !...เจ้า !..เจ้า !..."
เด็กสาวร้องเสียงลั่น  เหลือกตาถล่น  อ้าปากกว้างจนเนื้อปลาในปากร่วงหล่นลงพื้น
เพราะสิ่งที่โทงเทงอยู่หน้านาง  คือชายเปลือยเปล่า  ไม่มีใบไม้สักใบปกปิดร่างกาย
" เจ้าเป็นไรน้องชาย  กางปลาติดคอรึ ? "  มันร้องด้วยความห่วงใย  พลางเข้าไปนั่งย่องๆข้างนาง  ปล่อยให้ท่อนกลางกายห้อยต่องแต่งเรี่ยพื้น
เด็กสาวรีบหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย  ใบหน้าแดงระเรื่อจากเลือดฝาดที่ฉีดซ่านไปทั่ว  แต่ด้วยความฉับไวปัญญานางยังคงแสร้งไอ  พยักหน้ารับ
" เจ้านี่น้า !...เหตุใดต้องรีบร้อนรับทานด้วย  ปลายังมีอยู่เต็มสระน้ำ "  มันกล่าวอารมณ์ดีขณะลูบหลังนางเบาๆ
แรงสัมผัสที่ชายหนุ่มลูบหลังกระตุ้นให้เลือดลมนางร้อนผ่าว  หัวใจระทึกรัวอย่างไม่เคยเป็น  แม้จะก้มหน้าก้มตาสุดขวยเขิน  แต่ยังไม่วายชำเรืองมองกล้ามเนื้อแน่นที่ห่างแค่เอื้อม  ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
" เอ้า !...น้องชายดื่มน้ำเสียหน่อยเถิด  คงพอช่วยบรรเทาอาการเจ้าได้กระมั้ง ! "
กระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำถูกหยิบจากกองผ้าส่งยื่นมาให้นาง  พร้อมเพรียงกับที่ชายหนุ่มปักไม้เสียบปลาอังไฟไว้  จากนั้นมันจึงลุกตรงไปหยิบอาภรณ์ที่ถอดวางมาสวมใส่
โดยเด็กสาวได้แต่กระดกน้ำดื่มดับร้อนรุ่มเฮือกแล้วเฮือกเล่า
" เจ้าพลัดหลงกับสหายมาหรือไรน้องชาย  ดูเจ้าจะไม่ใช้ชาวไพรมาเก็บของป่ากระมั้ง ? "...ชายหนุ่มแย้มยิ้มถาม  ขณะมานั่งข้างกองไฟแล้วยื่นปลาเข้าเผารนความร้อน
ครานี้เด็กสาวสามารถมองมันได้เต็มสองตา  อาภรณ์ที่มันสวมใสได้ปกปิดแรงระทึกในใจนางไว้สิ้นแล้ว
" เจ้าก็ดูไม่ใช่ชาวป่า  ยังมาอยู่ในป่าได้  เหตุใดข้าพเจ้าจะไม่สามารถเล่า ! "
คุณหนูอู่จะอย่างไรก็เป็นทายาทคหบดีใหญ่  ไหนเลยจะยินยอมถูกซักไซ้  ตกเป็นรองฝ่ายเดียว  นั้นย่อมผิดหลักการค้าไม่น้อย
เสียดายที่ชายหนุ่มเบื้องหน้า  หาใช่พ่อค้าที่ต้องการกำลี่กำไล  มันเพียงพยักหน้าแย้มยิ้ม  ร้องดัง " อ้อ !..."  แล้วหยิบปลาส่งเข้าปากละเลียดกิน
เด็กสาวงงงันกับท่าทีของมันนัก  มันทั้งไม่ถามไถ่ชื่อแซ่  ไม่ซักไซ้ที่มาที่ไป  ท่าทีมันผ่อนคลายกัดกินเนื้อปลาสบายอารมณ์
มันเป็นคนประเภทไหนกันถึงวางใจคนแปลกหน้าได้ง่ายดายนัก
ดวงตาแวววาวของเด็กสาวเฝ้าสังเกตมันด้วยความสนเท่ใจ
ดูอาภรณ์ที่มันสวมใส่คล้ายเหล่านักพรตเต๋า  ผิดแต่เนื่อผ้าย้อมด้วยสีเขียวอ่อนดั่งหญ้าสด  ซ้ำร่างกายมันยังสูงใหญ่ไหล่กว้าง  แขนขายาว  คล้ายนักรบเหี้ยมหาญมากกว่าเป็นเต้าหยินมากนัก
แม้มันจะยังอยู่ในวัยเยาว์คะเนอายุน่าจะ20-21  แต่เค้าโครงหน้ามันคมคาย  จมูกโด่ง  คิ้วดกหนา  ดวงตาลึกซึ้งคู่นั้นมีสีเทาอ่อน  ดึงดูดให้นางจ่อมจมมองเข้าไปภายในอย่างลืมตัว
" ใบหน้าข้ามีอะไรติดอยู่อน่างนั้นรึ ?...เหตุใดเจ้าจ้องไม่วางตา ? "
คำถามที่ลอยเลื่อนมากับประกายตาสีเทาอ่อน  ทำเอาดรุณีน้อยต้องรีบเบือนสายตาหลบ  ทั้งที่แก้มขึ้นเลือดฝาดแดงระเรื่อ
" ต้องจ้องมองซิ !...ก็ข้าเพิ่งเคยพบพานคนไม่สำนึกบุญคุณคนมากที่สุดในแผ่นดิน ! "
" เป็นข้าพเจ้าไม่สำนึกบุญคุณท่านอย่างนั้นรึ? "
" ถูกต้อง !..ก็ข้าช่วยไม่ให้ปลาของเจ้าไหม้เกรียม  ไม่เห็นขอบคุณข้าสักคำ  ชื่อแซ่ผู้มีพระคุณก็ไม่สนใจถามไถ่ ? "...
" อ้อ !...เหตุใดข้าต้องขอบคุณเล่า  บางทีปลามันอาจชมชอบถูกฌาปนกิจให้มอดไหม้ก็ได้  ส่วนที่ไม่ถามชื่อแซ่เพราะอีกสักครู่เจ้าต้องบ่งบอกมาเองอยู่แล้ว "
" ชิ !..เหตุใดข้าต้องบอกขื่อแซ่เจ้าด้วย  เจ้าอาจเป็นโจรป่า  จับตัวข้าเรียกค่าไถ่ก็ได้ ! "
" หว้า !…สมเป็นผู้คนจากเมืองใหญ่โดยแท้  ระแวงระวังคนแปลกหน้าเสมอเลย !...ถ้าเช่นนั้นเราสองคนแยกย้ายกันในลักษณะนี้เถิด "....
มันกล่าวรวบรัดอารมณ์ดี  พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหยิบห่อผ้าสะพายไหล่  หยิบกังหันเด็กเล่นไว้มือหนึ่ง  อีกมือยังมีปลาเสียบไม้แทะกินอย่างเอร็ดอร่อย
ดรุณีน้อยเบิกตาโพลงด้วยความแตกตื่น  ผู้ช่วยเหลือนางออกจากป่า  กำลังจะจากไปแล้ว…
" เดี๋ยว !...เจ้าห้ามไปไหน ! "
" จะรั้งข้าไว้ทำไมคนแปลกหน้า  ไม่กลัวข้าจับตัวเจ้าแล้วรึ ? " มันถามด้วยสีหน้ายียวน  ทั้งที่ยังมีเนื้อปลาอยู่เต็มปาก
" เอ่อ !...คือ..คือ.."  เด็กสาวได้แต่อึกๆอักๆ  ไม่อาจนึกหาข้ออ้างเหนี่ยวรั้งมันสักคำ
" เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก…คุณหนูอู่ท่านอยู่นี่เอง ! "
เสียงหัวเราะแหบพร่าลอยมาตามลม  พร้อมร่างขอทานมอมแมมตะบึงออกมาจากแนวป่า  โดยมีเสียงร้องตะโกนลั่นมาจากด้านหลัง  ล้วนเป็นเหล่าขอทานวิ่งติดตามมาไม่ห่าง
ดรุณีน้อยรีบลุกพรวดจากที่  เมื่อเห็นเหล่าขอทานดาหน้ามา
" อ้าว !...สหายท่านมาแล้ว  เหตุใดถอยหนีมาเล่า ? "  ชายหนุ่มชุดเขียวถามหน้าระรื่น  ขณะที่เด็กสาวเข้ามายืนเกาะแขนอยู่แนบข้าง
" เจ้าฟั่นเฟือนไปแล้วรึไร  ข้าพเจ้าจะเป็นสหายกับขอทานได้อย่างไร !... "  นางกล่าวรนราน  พร้อมกับยึดเกาะแขนมันไว้จนแน่น
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า น้องอู่จ้าวกล่าวถูกต้องแล้ว  ขอทานยากไร้จะเป็นสหายกับท่านได้อย่างไร  ? "  เสียงคึกคะนองเลื่อนลอยมากับเงาร่างอวบอิ่มอาภรณ์แพรวพราวของคุณชายหยวน  ที่โจนทะยานมากับยี่สิบชายฉกรรจ์ในมือล้วนมีกระบี่แวววับ
มันทั้งหมดล่อนร่างลงบนเนินดิน  โดยมีคุณชายหยวนแกว่งไกวกระบี่ขวางหน้าไว้
" น้องอู่จ้าวท่านนี่ช่างกระไร  โลกภายนอกมีแต่คนโฉดชั่วมากเล่ห์เพทุบาย  เชิญท่านกลับสู่เมืองกับข้าพเจ้าเถิด "   คุณชายหยวนกล่าวมาดมั่น  ท่วงท่าเคืองโขดั่งขุนนางใหญ่
ขณะที่ขอทานเฒ่าก็เปรยยิ้มเหื้ยมเกรียมไม่ยิ่งย่อนไปจากมัน
" ไม่ต้องมาพูดดีเลย  พวกเจ้านั้นล่ะที่เป็นตัวชั่วช้าอันดับหนึ่งในแผ่นดิน "  เด็กสาวยังคงพูดกร้าว  ทั้งที่มือเกาะหลังชายชุดเขึยวไว้แน่น
" เจ้านี่คบหาผู้คนหลากหลายนัก  มีทั้งพ่อค้า  ทั้งกระยาจก  นับว่าเป็นผู้กว้างขวางโดยแท้ ! "...ชายชุดเขียวยังคงกล่าวหน้าระรื่น  พร้อมทั้งเป่าลมหายใจใส่กังหันลมในมือ  จนใบหมุนเป็นวง
" ใครว่าข้าคบหาพวกมันเล่า !...พวกมันนั้นล่ะโจรลักพาตัว ! "
" น้องอู่จ้าว  ท่านอย่ากล่าวหยอกล้อไป  ประเดี๋ยวน้องชายท่านนี้จะเข้าใจผิดไปใหญ่ " คุณชายหยวนปั้นหน้าสงบเย็น  ต่างจากกระบี่ในมือมัน  ที่แกว่งไกวฝ่าลมดังควับๆ  เหมือนกำลังข่มขวัญอยู่ในที
" ข้าพเจ้าหยวนจงเซิน  พอมีชื่อเสียงในเมืองหลวงอยู่บ้าง  น้องชายท่านนี้คงพอเคยได้ยินบ้างกระมั้ง ? "  มันกล่าวตามต่อ  พร้อมแผ่ลมปราณเข้าไปในคมกระบี่  แฝงเร้นการคุกคามอยู่สามส่วน
" ต้องขออภัย  ข้าพเจ้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญพรตจากแดนไกล  ไม่ประสีประสากับคหบดีเรืองนามหรอก "  ชายหนุ่มกล่าวพลางควงมือเป็นวง  แผ่พลังวัตรฝ่าอากาศ  ตรงเข้าปะทะกระบี่คุณชายหยวนเต็มด้าม
โดยไม่มีใครคาดคิด  ว่ากระบี่ในมือผู้ฝึกยุทธจะพลันลอยคว้างหลุดมือ  แล้วปลิวละล่องเข้ามาหมุนวนรอบมือชายชุดเขียว  คล้ายใบไม้ลอยตามลมไม่มีผิด
" วิชากระบี่เฉวียน 9 ขั้น ! "  ขอทานเฒ่าตะโกนร้องแตกตื่น
เช่นเดียวกับทุกผู้คน  ที่ถลึงเหลือกตาพองเมื่อเห็นวิชาฝีมือพิสดาร
โดยเฉพาะคุณชายหยวนที่มีอันต้องถอยหลังชะงักมอง  ด้วยสีหน้าซีดเผือดดั่งพบภูตผีกลางวันแสกๆ
" ของมีคมไม่ควรกวัดแกว่งเล่นไปนะท่านคหบดั ! "  ชายชุดเขียวกล่าวไปพร้อม  สะบัดมือควง  ส่งกระบี่ปลิวละลิ่วลอยไปตกยังบึงน้ำจมหายไปในพริบตา
" ที่แท้ท่านเป็นศิษย์ของเซียนกระเรียนมรกตแห่งหุบเขาง้อไบ้  นับถือ  นับถือ "  ขอทานเฒ่าตรงเข้าประสานมือคารวะ  เสนอหน้ามายืนเคียงข้างคุณชายหยวนอย่างท้าทาย
" อ้อ !...ผู้อาวุโสท่านนี้สายตาแหลมคมนัก  อาจารย์ข้าพเจ้าบำเพ็ญตนเดียวดายมาหลายสิบปี  ไม่คิดว่ายังมีคนจดจำท่านได้
" ข้าพเจ้าฟงก่าน  เลื่อมใสมานาน  หากมีโอกาสคิดไปเยี่ยมเยือนท่านที่ง้อไบ้สักครา "
" เจ้าขอทานโสโครกอย่าทำปากดี  เมื่อครู่ยังจับตัวข้ารีดไถเงิน  ตอนนี้มาเจอองครักษ์ข้าแล้วเป็นไงล่ะ  ยังไม่รีบไสหัวไปให้พ้น ! "  เด็กสาวรีบก้าวมายืนเท้าสะเอว  ข่มขู่ปาวๆอย่างหยามใจ
ในขณะที่ชายชุดเขียวได้แต่ขมวดคิ้วขุ่น  ถามนางด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
" องครักษ์อย่างนั้นเหรอ ? "
" ย่อมต้องเป็นองครักษ์ซิ  หรือเจ้าจะปล่อยให้ข้าพเจ้าเผชิญกับเหล่าสามสิบคนโฉดเพียงลำพัง ! "  นางยื่นหน้าเข้าไปกระซิบกระซาบ  ยักคิ้วหลิ่วตาเป็นสัญญาณติดๆ
ทำเอาชายหนุ่มได้แต่เกาหัวแกรกกราก  ไม่อาจเอ่ยถ้อยคำปฏิเสธใดได้
" นักพรตน้อยวิชาดึงดูดกระบี่ของเจ้านับว่าน่ามองไม่น้อย  ในที่นี้มีกระบี่อีกยี่สิบเล่ม  ลองดูว่าวิชาของเจ้าสามารถดึงดูดกระบี่ได้ครบถ้วนหรือไม่ ! "...คุณชายหยวนตรงเข้าไปคว้ากระบี่จากชายข้างกาย  แล้วระเบิดคำสั่งให้เหล่าพวกพ้อง  กำอาวุธโรมรันชายชุดเขียวโดยพร้อมเพรียง
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า…พวกพี่ชายนี่ชอบเล่นของมีคมกันเสียจริง  มิน่าเล่าแผ่นดินถึงไม่เคยว่างเว้นการนองเลือด "
ชายชุดเขียวกล่าวหน้าระรื่น  ขณะเหนี่ยวรั้งเอวเด็กสาวไว้ในอ้อมแขน  ก่อนจะพานางเผ่นพลิ้ว  เคลื่อนหลบยี่สิบกระบี่ที่รุกไล่เข้ามา
มันเลี่ยงหลบซ้าย  ยักย้ายร่างไปขวา  ขยับเท้าราวลอยลมไร้น้ำหนัก  แม้จะมีเด็กสาวในวงแขน  มันยังพลิ้วไหวแคล่วคล้องดั่งภูตพรายไร้ร่าง  จนกระบี่นับสิบได้แต่กรีดเฉือนอากาศ  ฟาดฟันห่างทั้งคู่โดยไม่อาจแตะระคาย
กระบวนท่าร่างชายชุดเขียวเคลื่อนคล้อยงดงาม  ประหนึ่งเริงรำสำราญไปกับเด็กสาว  ท่ามกลางสีเงินยวงของกระบี่ที่วูบไหวรอบกาย
คุณชายหยวนทั้งที่ตวัดกระบี่รุกไล่  ทั้งตื่นตะลึง  ทั้งชมมองจนงมงาย  ไม่คิดฝันว่าจะได้เห็นวรยุทธอันลึกล้ำถึงเพียงนี้
" คุณชายหยวน  เกรงว่าท่านคงต้องว่าจ้างคนเพิ่มกระมั้ง  วิชาของเด็กหนุ่มผู้นี้ตึงมือพวกท่านมากนักนะ "  ขอทานเฒ่าตะโกนถาม  ทั้งที่กระชับไม้เท้าเตรียมลงมือ
" ข้าเพิ่มให้อีกพันตำลึง  พวกเจ้ารีบลงมือโดยไว้ ! "...
สิ้นเสียงบอกราคา  ขอทานทั้งหมดพากันโห่ร้องเข้ามา  พร้อมกวัดแกว่งไม้เท้าล้อมไว้ทุกทิศทาง
" มันมากันใหญ่แล้วนะ  เจ้าไม่คิดจะลงมือตอบโต้บ้างเลยรึ ? "   เด็กสาวแว้ดเสียงสูง  เมื่อรู้สึกว่าตนกำลังตกอยู่กลางวงล้อมของคนโฉดชั่ว
" อืม !.. อาจารย์ไม่ให้ข้าลงไม้ลงมือกับผู้ใด "
" ห่ะ !...แต่พวกเรากำลังจะถูกหั่นเป็นชิ้นเนื้ออยู่แล้วนะ ! "
" คิก คิก คิก…ไม่ย้ำแย่หรอกน้องชาย  ข้าพเจ้าถูกเรียกว่าเมฆาในสายลมมาตั้งแต่จำความได้แล้ว ไม่มีผู้ใดจับตัวข้าพเจ้าได้หรอก "
เสียงเริงร่าทอดร่างไปกับสายลมโชยผ่าน  โลดละลิ่วหิ้วเด็กสาวผ่านยี่สิบกระบี่เก้าไม้เท้า  ทะยานกายแตะยอดหญ้าเผ่นโผนออกไปทางแนวป่ารกครึ้ม  โจนแล่นทิ้งห่างกลุ่มคนที่กำลังโวกเวกโวยวาย
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า …ไม่มีปีกก็โบยบินได้  เห็นมั้ยเล่าน้องชาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า …"
เสียงหัวเราะสดใสสะท้อนก้องเข้าไปในใจนาง  ชั่วแล่นที่อยู่ในอ้อมอกชายแปลกหน้า  เด็กสาวคล้ายลอยละเมอในฝัน  หลงลืมทุกสรรพสิ่ง  เพียงรู้สึกถึงสายลมพัดผ่านใบหน้า
สัมผัสเพียงความอบอุ่นที่แนบกาย…


## บทที่ 3
หุบผาปักษาหวน

"  พี่ชาย  ท่านพาข้าไปส่งที่บ้านสกุลอู่ด้วยเถิด  รับรองว่าท่านจะได้เงินทองไม่น้อยแน่ "
คุณหนูอู่พูดเสียงแผ่วผิดแปลกไป  เพราะการแนบชิดกับบุรุษเพศเช่นนี้  โยกคอนให้ใจนางสั่นสะท้านไม่น้อย
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า …ข้าไม่อาจไปส่งเจ้าได้หรอกน้องชาย  เอาไว้ถึงที่ปลอดภัย  แล้วเจ้าคงต้องหาทางกลับบ้านเองแล้ว "..
เสียงกังวาลใสที่ระบายมากับลมหายใจอบอุ่นสัมผัสใบหน้า  ทำเอาเด็กสาวระทกระทวยอยู่ในอ้อมแขนที่รัดกาย
ทว่าถ้อยคำของมัน  กลับพลิกให้อารมณ์นางแง่งอนขึ้นมาทันใด
" เหตุใดไปไม่ได้  ท่านคิดทอดทิ้งข้าพเจ้าอย่างนั้นรึ  ! "
น้ำเสียงเคืองขุ่นของนาง  ลอยล้อไปกับท่าร่างท่องนภา  ล่อนกายแผ่วเบาลงเชิงผาสูงตระหง่าน
ทันทีที่เท้าแตะพื้น  ชายหนุ่มพลันปล่อยแขนออกจากเอวบาง  แล้วเดินเบี่ยงไปเชิงผา  เหม่อมองลงไปยังหุบเหวอันลึกล้ำดั่งไร้ที่สิ้นสุด
" อาจารย์สั่งให้ข้ารอคอยอยู่ที่นี่  หากข้าไปส่งเจ้า  ย่อมกลับกลายเป็นคนตระบัดสัตย์  เจ้าปราถนาให้คนเลวทรามไปเยี่ยมเยือนบัานเจ้ารึ ? "
" โฮ้ !...พี่ชายพูดขนาดนี้  ข้าก็อับจนถ้อยคำแล้ว  คงต้องอยู่คอยอาจารย์เป็นเพื่อนท่าน  รอจนท่านเสร็จธุระแล้วคงไปส่งข้าพเจ้าได้ใช่หรือไม่ "  เด็กสาวชะโงกหน้ามามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เจ้ากล
ทำเอาชายชุดเขียวต้องระบายยิ้มเฝื่อนๆตาม
" น้องชาย  เจ้ามีสติปัญญาว่องไวนัก  หากฝากตัวเป็นศิษย์กับอาจารย์ข้า  รับรองว่าบรรลุเป็นเซียนได้ไม่ยากเย็นเลย "
" ชิ !...เป็นนักพรตมีอันใดดี  ไม่ได้กินเนื้อ  ไม่ได้ดื่มสุรา  ต่อให้มีชีวิตอมตะก็นับว่าเป็นความจืดชืดอันยืนยาวสิ้นดี "  นางกล่าวฉอดๆ  แสดงสิ่งที่อยู่ในใจโดยไม่กระมิดกระเมี้ยนแม้แต่น้อย
" เซียนไม่ได้แค่มีชีวิตยืนยาวหรอกน้องชายแซ่อู่ "  มันกล่าวพร้อมเป่าลมลงไปในกังหันลมในมือ  ให้ใบสี่แฉกหมุนวนไป
" วิถีเซียนเป็นดั่งเมฆหมอกเฉื่อยฉิวอย่างเจ้างั้นเหรอ ? "  นางเริ่มเย้ยหยันหยอกล้อ  คล้ายเห็นมันเป็นสหายรู้ใจแล้ว
" แค่บางส่วนเท่านั้นล่ะ  ส่วนที่เหลือคือวิถีแห่งธรรมชาติ … เมื่อมีลมหายใจทั้งเจ้าและข้าจึงมีชีวิต  มีชีวิตจึงมีโลก  มีโลกจึงมีสายลม  และเมื่อมีลมเจ้ากับข้าจึงหายใจได้  ความสัมพันธ์ชนิดนี้แหละคือวิถีแห่งเซียน "
เด็กสาวกอดอกโยกตัวไปมาเหมือนล้อเลียนมัน
" ข้าเพียงหยอกเย้าเจ้าเล่นๆ  เหตุใดต้องพูดยืดยาว  ข้าไม่ได้ยากเป็นเซียนสักหน่อย "...
ชายหนุ่มได้แต่ลูบท้ายทอย  หัวเราะคิก คิกแก้เก้อ  เหมือนมันไม่รู้จักการละเล่นเช่นเด็กน้อยมาเนินนาน
ทว่าทั้งคู่หาได้นิ่งสงัดกับความขวยเขินนานนัก  เพราะเบื้องหลังเกิดลมปราณแกร่งกล้าพวยพุ่งมากับคำเสียดเย้ยแหบพร่า
" น้องอู่จ้าว !...อย่าไปเสียเวลาสนทนากับนักพรตจืดชืดเลย  มันไม่มีอารมณ์เริงเล่นเช่นปุถุชนหรอก "
คุณชายหยวนวิ่งขึ้นเนินผามาพร้อมเสียงตะโกนดังลั่น  ด้านหลังมันยังตามติดมาด้วยยี่สิบคุณชายที่ถือกุมกระบี่  กับเก้าขอทานร่ายไม้เท้ามาไม่ห่าง
" ท่านตามข้าพเจ้ากลับไปรับทานอาหาร  ร่ำสุราให้สำราญเถิด  วิถีของท่านสมควรเสวยสุขในเมืองนู้น  หาใช่ป่าดงพงไพรหรอกคุณหนู "... คุณชายหยวนยังคงหว่านล้อมด้วยแววตาเจ้าเล่ห์  พร้อมกับขวางกระบี่ไว้หว่างอก  อีกมือผายให้พวกพ้องควงกระบี่  แกว่งไม้เท้าเข้ารายล้อม
" แย่แล้ว !...แย่แล้ว  พี่ชายทำอย่างไรดี ? "
ดรุณีน้อยสะดุ้งตัวเข้าไปเกาะแขนชายหนุ่ม  พร้อมเหลียวมองไปทางหุบเหวลึกอย่างอับจนหนทางรอด
" ไม่มีทางถอยหนีอีกแล้วน้องชาย  เจ้าสมควรส่งมอบคุณหนูอู่มาเถิด  อย่าให้ต้องเสียเลือดเสียเนื้อกันเลย "  ขอทานเฒ่าข่มขู่ตามต่อ  เหมือนมันจะหยามใจที่เห็นชายชุดเขียวไม่ตอบโต้  จึงทำลายขวัญซ้ำซ้อนอีก
" จิตใจคนนี่ช่างประหลาดพิกล  ใช้อาวุธไล่ฆ่าฟันอยู่ดีๆ  ก็มาหว่านล้อมให้ยอมจำนน  คงเห็นพวกเราเป็นทารกอมมือแล้วกระมั้ง "  ชายชุดเขียวระบายคำอย่างเอื้อมระอา  พลางเอื้อมมือไปจับเอวเด็กสาวอีกครั้ง
" พี่ชาย !..นี่ท่านจะทำอะไร  เราหมดหนทางหนีแล้วนะ "
เด็กสาวไม่ทันกล่าวจบความ  ร่างนางก็พลันลอยละล่องไปกับชายชุดเขียว  ร่วงละลิ่วลงจากเชิงผา  ตกดิ่งรวดเร็วจนนางกรีดเสียงร้องลั่น
ก รี๊ ด ด ด ด…..
ระหว่างร่างทั้งคู่ร่วงละลิ่วลงจากอากาศ  ชายหนุ่มพลันแผดเสียงกู่ร้องยืดยาวเสียดเย้ยไปกับเสียงกรีดร้องของเด็กสาว  ดั่งร่วมประสานโทนเสียงก็ไม่ปาน
แตกต่างเพียงเสียงกู่ร้องของชายหนุ่มแฝงไว้ซึ่งพลังวัตรแกร่งกล้า  สะท้อนสะท้านแรงให้พวยพุ่งสู่หุบเหว  ที่ซึ่งมีเพียงม่านหมอกปกคลุมจนมองไม่เห็นพื้นเบื้องล่าง
ในพริบตาที่เสียงสะท้อนก้อง  ม่านหมอกขาวหม่นที่เบื้องล่างได้เกิดแยกเป็นโพลงแหวกออกหลายสิบสาย  พลันนั้นหมู่นกกระเรียนปีกขาวนวลสิบกว่าตัวได้บินทะยานฝ่าสายหมอก  พวยพุ่งสวนทางกับทั้งคู่ขึ้นสู่เบื้องบน
" เกาะข้าไว้แน่นๆน้องชาย "
" ไม่ต้องบอก  ข้าก็เกาะเจ้าไม่ปล่อยอยู่แล้ว วู้ ว ว ว ว ! "... นางร้องเสียงหลง  ตัวเกร็งกระตุกโอบรัดวงแขนกับลำคอชายหนุ่มไว้แน่น
นางสัมผัสถึงไออุ่นระอุแผ่ออกจากกายชายหนุ่ม  ขณะมันพลิกผันท่าร่างกลางฟ้า  แล้วางเท้าแตะสัมผัสกับหลังนกกระเรียนที่บินสวนมา  ส่งให้เกิดแรงลอยขึ้น  ลดทอนแรงตกให้เชื่องช้าลง  มันกระทำท่าร่างเช่นนี้อีกสี่ครากับนกสี่ตัว  จนร่างทั้งคู่ฝ่าม่านหมอกลงลึก  จากนั้นมันจึงเปลี่ยนท่าร่างเป็นหมุนวน  จนอาภรณ์ทั้งคู่สยายไหวดั่งปีกกังหันลมกรูเกรียวลงสู่พื้น
" โ ว้ ว ว ว….  นี่เจ้าทำได้อย่างไรเนี่ย  อย่างกับเซียนเหยียบเมฆเลย ? "...เด็กสาวร้องลิงโลดเริงร่า  กระโดดเร้าๆทั้งที่ยังกอดคอชายหนุ่มไว้แน่น
" ถ้าเจ้าชอบ  ลองเล่นอีกรอบดีหรือไม่ "
" เอะ !.. นี่เจ้าพูดจริง  หรือพูดเล่นเนี่ย ? "
" ข้ากำลังฝึกหัดล้อเล่น  เจ้าชื่นชอบหรือไม่ ? "
เด็กสาวหัวเราะคิก คิก ชอบใจ  ขณะปล่อยแขนออกจากลำคอมัน
" นับว่ามีความพยายามเริงเล่นอยู่บ้าง  แต่ต้องฝึกหน้าตาให้ยิ้มแย้มกว่านี้นะ "  นางกล่าวด้วยรอยยิ้มพราย  ขณะสบตากับดวงตาสีเทาอ่อนด้วยความไว้วางใจดั่งรู้จักคบหากันมาเนินนาน
นางสัพยอกเบิกบาน  หากเพียงครู่เดียวกลับมองเห็นใบหน้าชายหนุ่มพร่าเลือนไป  เพราะหมอกหนาเข้าปกคลุม  จนละอ่องขาวหม่นมัวอบร่ำทั่วทั้งบริเวณ
" ประหลาดจริง  นี่เที่ยงวันแท้ๆเหตุใดยังมีหมอกปกคลุมหนาขนาดนี้ "  นางยกฝ่ามือขึ้นมองทั้งที่ปากยังพร่ำความสงสัย
" วิชาหมอกมายาของนักพรตไท้ซาน …เจ้าสมควรขึ้นมาขี่บนหลังข้าไว้นะน้องชาย "
" นี่เจ้าล้อเล่นอีกแล้วรึ ? "
เด็กสาวเอ่ยทักไม่ทันจบ  ก็ต้องมีอันสะดุ้งจนตัวโยน  เมื่อรู้สึกว่าตรงข้อเท้าถูกมือเยียบเย็นสัมผัสต้อง
" อุ๊ย !...นี่ใครกัน "...
นางร้องแตกตื่น  พลางถอยร่นมาเกาะแขนชายหนุ่มไว้มั่น
ที่นางเห็นนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น  คือนักพรตวัยกลางคนร่างเล็กสันทัด  มันนอนหอบหายใจถี่  ยื่นแขนสั่นระริกมาขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา
" พี่ชายท่านเป็นไรหรือไม่ ? "  ชายหนุ่มรีบเข้าไปช่วยประคองมันขึ้นนั่ง  แล้วประกบฝ่ามือยังแผ่นหลัง  ถ่ายทอดพลังวัตรช่วยชุบชีพจรมันให้ฟื้นขึ้น
" แค๊ก แค๊ก แค๊ก…พ่อหนุ่มน้อยอย่าได้เปล่าเปลืองพลังวัตรเลย  พวกลัทธินอกรีตมันยังอยู่แถวนี้มากมายนัก "  นักพรตร่างเล็กไอแห้งๆ  พูดเสียงแผ่วราวลอยละเมอมาจากแดนปรโลก
" เกิดเหตุอันใดขึ้นท่านพี่ " ชายหนุ่มกล่าวพลางย้อนพลังวัตรคืนสู่กาย  แล้วตรงเข้าประคองไหล่มันขึ้น
" แค๊ก แค๊ก แค๊ก…ลัทธินอกรีตมันใช้เล่ห์กลหลอกลวงพวกเราทั้งสี่ธรรมบรรพต  ให้มาติดกับดักแล้ว "
" เป็นไปได้อย่างไรทั้งสี่เซียนล้วนมาชุมนุมกันที่นี่  จะมีผู้ใดกล้าทำร้ายพวกท่านได้ "
" เจ้าดูสภาพเราเถิด  ดูหมอกมายานี่เถิด  ทั้งหมดเป็นการลงมือของลัทธิมณีกีทั้งสิ้น "
เมื่อได้ยินคำว่าลัทธิมณีกี  เด็กสาวพลันขมวดคิ้วขุ่น  เพราะบิดานางเคยตอนรับแขกจากลัทธินี้อยู่หลายครา  นางเห็นว่าพวกมันล้วนฉลาดเฉลียว  ชอบร้องรำทำเพลง  ไม่ได้มีท่าทีอำมหิตจะทำร้ายใครได้
" แล้วทั้งสี่ปรมาจารย์อยู่ที่ใดแล้วพี่ชาย  ท่านพอบอกหนทางได้หรือไม่ ? "  ชายหนุ่มยังคงถามตามต่อด้วยสีหน้าสุดห่วงใย
" อยู่ในถ้ำม่านน้ำ ทางตะวันออกนู้น…"
ไม่ทันสิ้นเสียง  อาวุธมีคมพลันพวยพุ่งฝ่าอากาศเข้าใส่คนทั้งสาม
ก รี๊ ด ด ด ด….
คุณหนูอู่กรีดร้องลั่น  พร้อมเพรียงกับที่ชายหนุ่มกระโดดเข้าขวางตัวนาง  พานางหลบเลี่ยงอาวุธมีคมที่พุ่งโฉบเฉี่ยวฝ่าอากาศ
" ยังไม่รีบขึ้นมาบนหลังข้าอีก ! "  ชายหนุ่มรีบย่อตัว  เร่งกระตุ้นนางอีกครั้ง
ทันทีนั้นเด็กสาวรู้แล้วว่ามันไม่ได้กล่าววาจาล้อเล่น  นางรีบกระโดดขึ้นไปเกาะหลังมัน  สองแขนโอบรัดคอชายหนุ่มแน่น  และเพียงอึดใจนางก็พลันพัดพลิ้วไปตามท่าร่างอันเลื่อนไหล
ชายหนุ่มเคลื่อนขยับดั่งสายลมวูบไหว  หลบเลี่ยงอาวุธคมวาวที่พุ่งผ่านสายหมอกดัง เฟี้ยว  เฟี้ยว  เฟี้ยว…
อาวุธบินระดมพุ่งใส่ดั่งปักษาปีกเหล็ก  โผผินกระหายโลหิต
แม้ชายหนุ่มจะมีวิชาตัวเบาเลิศล้ำ  หากอาวุธบินมีมากเกินไป  พุ่งมารวดเร็วเกินไป  จนชายหนุ่มต้องคว้ากระบี่ที่ตกอยู่ข้างกายนักพรตร่างเล็ก  ขึ้นมาตวัดกวัดแกว่งปะทะกับอาวุธบินดัง กร๊อง แกร๊ง กร๊อง แกร๊ง
" เจ้ายังไม่ลงมือจู่โจมอีกหรือพี่ชาย หากตั้งรับอยู่แบบนี้  คงไม่ได้มีชีวิตไปกราบอาจารย์เจ้าแล้ว "  เด็กสาวร้องเสียงหลง  ทั้งหวาดกลัวทั้งหงุดหงิด  ที่เห็นชายหนุ่มเอาแต่ควงกระบี่ปกป้องกาย
" ศิษย์เลวทรามนัก  ไม่อาจทำตามคำสั่งอาจารย์ได้แล้ว ! "  ชายหนุ่มกล่าวก้องไปพร้อมร่ายกระบี่สวนทางไปกับอาวุธบินที่โฉบใส่
อ๊ า ก ก ก ก !
เพียงพริบตากระบี่คมกริบพลันทะลวงแทงเข้าใส่ลำคอคนสัดอาวุธ  ลงไปล้มขมำกับพื้น
แต่ยังมีคนใส่ชุดดำปิดหน้าตาอีกสามคนอยู่ไม่ห่าง  พวกมันต่างกำอาวุธโจนเข้าใส่
โดยชายหนุ่มเพียงบิดกายหลบเลี่ยง  แล้วพลิกข้อมือตวัดกระบี่สวนกลับ  เข้าที่คอหอยคนทางซ้าย  จนมันถอยถลาไปด้วยเลือดทะลักนองลำคอ
อีกสองคนแตกตื่นกับเพลงกระบี่ชายหนุ่มจนถอยล้นไปหลายก้าว ถึงกระนั้นพวกมันยังไม่วายสัดอาวุธเข้าใส่  ก่อนจะวิ่งเตลิดหายลับไปในสายหมอก
ส่วนกระบี่ในมือชายหนุ่มพลันแกว่งไกว  แทงสวนอาวุธบินที่โจนมา  เกี่ยวมันให้ควงหมุนเข้าไว้ในคมกระบี่ยาว
ที่แท้อาวุธบินที่พวกมันใช้  เป็นห่วงทรงกลมแบนแหลมดั่งคมมีดเป็นวง  เป็นอาวุธที่ชาวต้าถังไม่คุ้นเคยนัก
" ชาร์แครม ! "...เด็กสาวร้องบอกด้วยดวงตาเหลือกกว้าง  ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เห็นอาวุธต่างแดนในสถานการณ์เช่นนี้
" เจ้ารู้จักอาวุธประหลาดนี่หรือ " ชายหนุ่มถามงงๆ  ขณะหยิบห่วงคมออกจากตัวกระบี่  ออกมาพลิกมองไปมองมา
" ย่อมต้องรู้จักอยู่แล้ว  เคยมีคาราวานพ่อค้าเปอร์เซียเอาอาวุธนี้มาให้ข้าเล่น  พวกมันว่าเป็นอาวุธที่ใช้ได้ยากเย็น  มีอันตรายกับคนใช้มากกว่าคนที่ต้องการโจมตีเสียอีก "  เด็กสาวอธิบายพร้อมปล่อยแขนจากคอชายหนุ่ม  แล้วก้าวลงไปยืนกับพื้น
นางล้วงมือเข้าอกเสื้อ  หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าเนื้อแพรสีชมพูออกมาคลุมฝ่ามือ  ก่อนจะยื่นไปรับห่วงใบมีดจากมือชายหนุ่ม
เด็กสาวพลิกมองไปมา  ดูเนื้อโลหะที่หนาหนักกว่าชาร์แครมที่นางเคยเห็น  คมมีดก็บิดขึ้นๆลงๆ  คล้ายของทำเลียนแบบมากกว่า
แต่นางไม่ทันได้เอ่ยปากบอกชายหนุ่ม  มันกลับพลันร้องเสียงดังเหมือนนึกอะไรขึ้นได้
" แย่แล้ว !...พี่ชายร่างเล็กนั้นเป็นไรหรือไม่ ! "  มันรีบผลุนผลันไปยังนักพรตชุดเทาที่นอนร้องด้วยความเจ็บปวด
ชายหนุ่มรีบเข้าไปช่วยห้ามเลือดสมานแผล  ปล่อยให้เด็กสาวยืนเคว้งคว้าง  ค้างคาใจกับเหตุการณ์ที่เกิด
ใจนางสั่นระรัวขณะเดินเข้าไปใกล้ศพชายชุดดำทั้งคู่  เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นคนตกตายกับตา  มือนางเย็นเฉียบตอนที่ดึงผ้าปิดหน้าชายชุดดำออก  เผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือก  ตาเหลือกค้าง
" เอะ !...เหตุใดมันเป็นชาวต้าถังเล่า ? "
เสียงร้องของนางกวักเรียกให้ชายหนุ่มช่วยพยุงนักพรตร่างเล็กเข้ามาหานาง
" เจ้าหมายความว่ายังไง ?  ทำไมมันจะเป็นชาวต้าถังไม่ได้เล่า ? "
" เจ้านี่ถามพิกล  ก็มันบอกมิใช่รึว่าพวกลัทธิมณีกีลอบทำร้ายพวกเรา  ข้ายังไม่เคยพบเจอชาวต้าถังอยู่ในลัทธินี้สักคน "
คำกล่าวของนางทำเอาชายหนุ่มทั้งคู่หันมองหน้ากัน  ด้วยแววตาเกลื่อนล้นคำถาม  แล้วพวกมันต้องตื่นตะลึงกว่าเก่า  เมื่อเด็กสาวบอกความคิดอ่านที่อยู่ในใจ
" ในหมู่พวกท่านทั้งสี่ธรรมบรรพต  มีใครสักคนหักหลังเข้าแล้ว  ซ้ำมันยังโยนบาปให้ลัทธิมณีกีด้วย "
" แค๊ก แค๊ก แค๊ก  เจ้ากล่าวเหลวไหลอันใด  ท่านทั้งสี่เซียนล้วนหลุดพ้นโลกีย์วิสัย  ไม่มีผู้ใดมีจิตใจกลับกลอกทำร้ายคนหรอก "  นักพรตเตี้ยกล่าวเคืองขุ่น  ทั้งที่เสียงแหบโหยเต็มที
ทว่าเด็กสาวยังลอยหน้าลอยตาตอบ  โดยไร้ความหวั่นเกรงใดๆ
" เป็นเซียนนั้นล่ะอันตรายที่สุด  เมื่อไร้จิตใจอย่างคนสามัญ  จึงไม่อาจคาดเดาการกระทำมันได้ ! "...
นางโต้แย้งไปด้วยความไวปัญญา  โดยไม่เฉลี่ยวใจสักนิด  ว่าเซียนวิเศษพวกนั้นได้กระทำเรื่องเกินคาดคิดไปไกล
ไกลเกินผู้คนจะเข้าถึงได้ท่องแท้นัก…
…หนึ่งจอมนางครองพิภพจบหล้า หนึ่งมรรคากระบี่ล้ำไร้พ่าย สองบรรจบพบรักเคียงใจ พรากเพียงกายฝากรักซึ้งถึงนิรันดร์…