แต่งงานกับฉันในนามของการแก้แค้น
Sapphire Dusk
## บทที่ 1

เข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หรู มีข้าวมีเสื้อผ้า มีคนคอยรับใช้
ได้ยินว่านี่คือชีวิตในฝันของผู้หญิงหลายคน
ถ้ามีลูกสักคน...
ฉันลูบท้องตัวเอง ถอนหายใจ แล้วเงยหน้าขึ้นกินยาที่วางอยู่ข้างเตียง
พอหันกลับมา สามีของฉันก็ยืนอยู่ที่ประตูแล้ว
แววตาของเขาคมกริบราวกับมีดที่พร้อมจะฆ่าคน
ยาในมือฉันถูกเขาแย่งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วขว้างลงพื้น
"ซ่งหยู่หราน เธออย่าคิดว่าเรื่องนี้ฉันจะปล่อยไว้ แก้แค้นฉันใช่ไหม? ได้ ฉันมีวิธีทำให้เธอท้องอีกตั้งพันวิธี"
เขาเดินจากไปอย่างโกรธเกรี้ยว
ฉันจ้องมองยาที่หล่นกระจายอยู่บนพื้น รู้สึกว่ายังไม่พอ
ถ้าเสียงนั้นจะระเบิดได้ก็คงดี จะได้ทำให้หัวใจฉันแตกเป็นรู
ฉันเกลียดที่ตอนแท้งนั้น ลูกไม่พาฉันไปด้วย
พรมที่ถูกเตะออกไปจากประตูห้อยอยู่ตรงมุมใดมุมหนึ่ง
ฉันรู้ว่านี่เป็นผลงานจากความโกรธของเขาเมื่อครู่
แก้แค้น?
ฉันหัวเราะเยาะ
ไม่ต้องให้เขาแก้แค้นหรอก แค่การที่ฉันมีชีวิตอยู่แบบนี้ สวรรค์ก็ลงโทษฉันมากพอแล้ว
เขาเคยเป็นแสงสว่างในชีวิตอันมืดมนของฉัน
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันกลัวผู้ชายมาก มักคิดว่าเพศตรงข้ามควบคุมตัวเองไม่ได้ พวกเขาเป็นพวกที่ใช้แต่สมองส่วนล่างคิด
ฉันไม่เคยคิดจะมีความรัก แต่ชีวิตของฉันกลับเต้นรัวเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง
ฉันเป็นหัวหน้าวิชาการที่ถูกแต่งตั้ง ตอนนั้นเฉินจิ้งซวนเป็นหัวหน้าห้อง
ห้องเรียนมักมีกิจกรรมที่ต้องร่วมมือกัน หลังจากหลายครั้งผ่านไป ฉันกับเขาก็สนิทกัน
เขาไม่เพียงเรียนเก่ง แถมยังเล่นกีฬาเก่งด้วย
ความรักเกิดขึ้นในชั่วพริบตา แสงแดดส่องบนใบหน้าของเขา เขายิ้มให้ฉัน เผยฟันที่เรียงตัวสวยงาม
ในตอนนั้น ฉันตกหลุมรักเขาอย่างสิ้นเชิง
แต่ความรักแบบนี้ ฉันสามารถซ่อนมันไว้ได้
เดิมทีคิดว่าความรักแบบนี้จะจบลงหลังเรียนจบ แต่ใครจะรู้ว่าในปีสอง เขากลับมาสารภาพรักกับฉัน แล้วเริ่มจีบฉันอย่างบ้าคลั่ง
ตอนเรียน ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะปฏิเสธความโรแมนติกแบบนั้นได้
พวกเราคบกันมาเกือบสามปี ใกล้เรียนจบ แม่รู้ว่าฉันมีแฟน ขอดูรูป
เธอบอกว่าดูหน้าตาแล้วมีบุญ แล้วถามฉันว่าฐานะทางบ้านเขาเป็นยังไง
ฉันคิดว่าไม่ควรพูด แต่คิดว่าถ้าวันหนึ่งแต่งงานกัน พวกเขาก็ต้องรู้อยู่ดี ฉันเลยบอกว่าก็พอไปได้
พ่อฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ ตาเป็นประกายทันที "ที่บ้านมีวัวกี่ตัว?"
แม่หันไปมองพ่อด้วยสายตาดุทันที "ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นชาวนานะ"
เธอหันมาทางฉัน ถามว่าที่บ้านเขาทำอะไร
ฉันไม่อยากให้พวกเขารู้มาก บอกว่ายังไม่ค่อยรู้
สุดท้ายแม่ของฉันพยายามหาร่องรอยจากรูปที่ฉันให้
เห็นเธอพยายามเพ่งตามองหาภูมิหลังของคนในรูป ฉันเลยชี้ไปที่เสื้อผ้าของเขา
"รองเท้า เสื้อผ้า ทั้งหมดเป็นแบรนด์เนม"
เธอไม่เชื่อ
ฉันค้นหารูปเสื้อผ้าในเถาเป่า พอเห็นราคา เธอก็พยักหน้าเชื่อ
พ่อที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มอย่างมีความสุข
แต่ตอนบ่ายวันนั้น หลังแม่กลับมาจากตลาด ก็รีบลากฉันไปที่แปลงผักหลังบ้าน
"เธอตั้งใจจะแต่งงานกับเด็กนั่นหลังเรียนจบใช่ไหม?"
ฉันตกใจ เรื่องนี้ฉันเพิ่งคุยกับเขาไม่นาน
"ห้าม!"
ก่อนที่ฉันจะตอบ เธอพูดอย่างเด็ดขาด
หัวใจถูกบีบรัด เสียงของฉันสั่นอย่างห้ามไม่ได้ "ทำไมคะ?"
หัวใจแตกสลาย วันนั้นเป็นช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุดในชีวิตของฉัน
"ไม่มีเงิน จะให้ที่ดินไม่กี่แปลงของบ้านเราเลี้ยงชีพหรือไง"
เธอมองฉันด้วยสายตาสงสัย "เดี๋ยวนี้รู้จักโกหกแล้วเหรอ กล้าขึ้นนะ! อย่าคิดว่าแม่ไม่เข้าใจเทคโนโลยีสมัยใหม่ แค่แต่งรูปก็จะหลอกได้เหรอ!"
เธอบิดแขนฉันแรงๆ
"รูปนั้นไม่ได้แต่ง ตอนรายงานตัวเข้าเรียนครั้งแรก เขาก็ใส่แบบนี้..."
คำพูดที่เหลือยังไม่ทันได้พูด เธอชี้หน้าฉัน "รีบเลิกกับเขาซะ ไม่งั้นพ่อเธอจะฉีกเธอเป็นชิ้นๆ แน่"


## บทที่ 2

เฉินจิ้งซวนเป็นเด็กที่เติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้า
แม่ของฉันบังเอิญเห็นเฉินจิ้งซวนอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งตอนไปตลาด
หลังจากที่เขาจากไป แม่ของฉันอดไม่ได้ที่จะเข้าไปทักทายผู้หญิงคนนั้น
ผู้หญิงคนนั้นคือผู้อำนวยการบ้านเด็กกำพร้า
เฉินจิ้งซวนเรียนเก่งมาก เป็นแบบอย่างให้กับเด็กๆ ในบ้านเด็กกำพร้า
หลังจากสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ผู้อำนวยการตัดสินใจให้เขาเป็นหน้าเป็นตาของบ้านเด็กกำพร้าแสงแห่งความหวัง จึงซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมให้เขา ทำให้ตอนรายงานตัวที่โรงเรียนครั้งแรก ทุกคนคิดว่าเขามาจากครอบครัวที่มีฐานะดี
ในวันรับปริญญา เขาสวมชุดสูทมาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน
ดูจากท่าทางแล้ว ฉันคงพอเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
ตอนที่เขากำลังจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ฉันบอกให้เขาอย่าเอาออกมา
กล่องสีแดงโผล่ออกมาให้เห็นมุมหนึ่งแล้ว
เขาไม่คาดคิดว่าฉันจะพูดแบบนี้
ฉันปฏิเสธการขอแต่งงานของเขา เตรียมจะจากไป แต่เขากุมข้อมือฉันไว้แน่น: "อวิ๋ยนาน ทำไมล่ะ? ผมทำอะไรผิด?"
"ก็ถือว่าฉันไม่คู่ควรกับคุณแล้วกัน"
เขาไม่พอใจกับคำตอบของฉัน ยืนกรานจะให้ฉันบอกเหตุผลที่เขายอมรับได้
ฉันหันหลังให้เขา: "ถ้าจะโทษ ก็โทษที่คุณไม่มีเงินแล้วกัน"
เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
"แต่อวิ๋ยนาน ชีวิตผมเพิ่งจะเริ่มต้น คุณก็รู้ว่าสาขาที่ผมเรียนมาดี ตอนนี้ก็ได้ offer จากอเมริกาแล้วด้วย เชื่อผมเถอะ ผมจะตั้งใจทำงาน ดูแลคุณให้ดีที่สุด"
แสงแดดในฤดูรับปริญญาแรงเหลือเกิน ก่อนจะจากไป โรคโลหิตจางของฉันกำเริบ ฉันหมดสติล้มลงกลางแดดร้อนของฤดูร้อน
พอฟื้นขึ้นมา ฉันก็นอนอยู่บนเตียงแล้ว
ความยากจนข้นแค้นไม่ใช่สิ่งที่ทนยากที่สุด
น่ากลัวกว่านั้นคือ สถานที่ที่เรียกว่าบ้านแห่งนี้ไม่มีความอบอุ่นเลยสักนิด มีแต่ความน่าขยะแขยง
ที่หน้าประตูมีเสียงเฉินจิ้งซวนกำลังอธิบายกับคนในบ้าน
ฉันได้ยินเสียงด่าของพ่อ
ก่อนที่การด่าจะรุนแรงขึ้น ฉันผลักประตูออกไป เห็นผู้ชายที่ปรากฏตัวที่หน้าประตูอย่างกะทันหัน ร่างกายฉันแข็งค้างไปโดยไม่รู้ตัว
ก่อนที่ฉันจะลากเฉินจิ้งซวนออกไป เขาจ้องมองผู้ชายที่หน้าประตูตลอดเวลา
ข้างหลังเป็นเสียงด่าซ้ำๆ ของพ่อ คำพูดรุนแรงทำให้หน้าอกฉันปวดร้าว
วิ่งไปที่เขาหลังที่ไม่มีผู้คน ฉันพยายามพูดให้เฉินจิ้งซวนจากไป
"รอผมนะ หรานหราน รอให้ผมประสบความสำเร็จ แล้วผมจะกลับมาหาคุณ"
ตอนนั้นหัวใจฉันเจ็บปวดมาก
ถ้าเป็นไปได้ก็คงดี
นึกถึงที่แม่บอกว่าจะเอาประวัติของเขาไปเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตเพื่อประจานเขา ฉันกลัวว่าอนาคตที่เพิ่งเริ่มต้นของเขาจะได้รับผลกระทบเพราะฉัน
ฉันยังคงอยู่ที่นี่ รอคอย ค่อยๆ สิ้นสุดชีวิตที่เหลืออยู่
"ไม่ต้องรอฉันแล้ว"
ฉันกัดฟันมองเขา พูดโกหกเป็นครั้งแรก: "ฉันมีคนที่ชอบแล้ว"
หลังจากนั้นเป็นความเงียบยาวนาน เขาบอกว่าไม่เชื่อ
จากนั้น ฉันเห็นสีหน้าเจ็บปวดของเขา: "เป็นคนที่อยู่หน้าประตูเมื่อกี้ใช่ไหม?"
นั่นคือพี่ชายฉัน ฉันกัดริมฝีปากไม่ได้บอกเขา
จากความชอบสู่ความรัก หลีกเลี่ยงการทะเลาะเบาะแว้งไม่ได้
และวันนั้น ฉันตระหนักว่าความรักสามารถเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังได้จริงๆ
ความไม่พอใจและความเศร้าทั้งหมดสุดท้ายกลายเป็นประโยคเดียว: "รอดูนะ ผมจะกลับมาแก้แค้นคุณ"
ผ่านไปหลายปี ฉันยังคงเก็บเขาไว้ในใจเสมอ
มักจะตื่นขึ้นมากลางดึกจากฝันร้าย เห็นผ้าปูที่นอนข้างๆ ที่ตัวเองดึงจนยับเยิน และหมอนที่ถูกทุบจนนุ่นทะลักออกมา
ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะทนต่อการดูถูกของพ่อได้อีกนานแค่ไหน
ชีวิตที่แย่ของฉันยังคงดำเนินต่อไป หลับตาลง ฉันมักจะนึกถึงประโยคที่เขาพูดก่อนจากไป
"รอดูนะ ผมจะกลับมาแก้แค้นคุณ"
ได้สิ งั้นก็กลับมาสิ มาแก้แค้นฉันสิ
แล้วก็ พาฉันไปด้วย
แสงยามเช้าแทงเข้ามาในดวงตาฉัน สมองฉันตื่นตัวทันทีที่ลืมตาขึ้น
ใบหน้าของพี่ชายอยู่ใกล้แค่เอื้อม
มือเขาเร็วมาก ยื่นมาจะลวนลาม ฉันหันหน้าหนี แต่ก็ยังโดนเขาแตะตัวอยู่ดี
น่าขยะแขยง
ฉันลุกขึ้นนั่ง ไม่รู้ว่าแรงมาจากไหน เตะเขาไปหนึ่งที
เขาเซถอยหลังไปสองก้าว แล้วพุ่งเข้ามากดฉันลงทันที
"มีคนมา พอได้แล้ว!"
เห็นหน้าแม่ น้ำตาฉันไหลออกมาทันที เงียบงัน
หันหน้าไป ฉันเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทก สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
คนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้านฉัน ผ่านมาหลายปี เขาดูสง่างามมีชีวิตชีวา
เขายืนอยู่ที่เดิม มองฉันอย่างตกตะลึง
ฉันกลัวสายตาแบบนี้ พยายามลุกขึ้นจะวิ่งไปที่สวนหลังบ้าน
แต่ข้อมือถูกคนจับไว้ก่อน หันไปมองก็เจอสายตาของเฉินจิ้งซวน
เสียงเขาแหบพร่า: "เธอ...แต่งงานแล้วเหรอ?"


## บทที่ 3 ฉบับแก้ไข

เมื่อรู้ว่าฉันยังไม่ได้แต่งงาน เขาก็ขอฉันกับพ่อแม่ทันที บอกว่าไม่ต้องมีสินสอด แต่จะให้สินสมรสล้านหนึ่ง
พ่อของฉันสงสัยว่าเขาจะหลอกทุกคน แล้วพาฉันหนีไป จึงบังคับเขาว่า "อย่าคิดว่าแต่งตัวดีแล้วจะพูดโม้ได้นะ เอาเงินสดมาก่อนค่อยว่ากัน"
ในเวลาอันสั้น ครอบครัวของฉันก็กลายเป็นครอบครัวแรกในหมู่บ้านที่มีทรัพย์สินล้านหนึ่ง
แม่กลัวว่าเงินก้อนนี้จะมาจากแหล่งที่ไม่ชอบมาพากล
เฉินจิ้งซวนจึงเปิดโทรศัพท์มือถือทันที
ในข่าวรายงานว่าเขาถูกพ่อแม่ที่รวยเดิมของเขาตามหาเจอ ตอนนี้กลายเป็นประธานบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์
พอได้ยินแค่นี้ พ่อก็ตกลงการซื้อขายนี้ทันที
ฉันลุกขึ้นคัดค้าน พ่อตบหน้าฉันทันที
เจ็บมาก
แต่ที่เจ็บกว่าคือ การตบนั้นเขาเห็นต่อหน้า
ที่เจ็บกว่านั้นคือ เขากล้าซื้อฉันต่อหน้าคนมากมายแบบนี้
นี่เรียกได้ว่าเป็นการแก้แค้นจริงๆ
แม่เห็นท่าไม่ดี รีบลากฉันไปที่สวนหลังบ้าน พลางพูดกับเฉินจิ้งซวนและพ่อว่า "ให้ฉันคุยกับเขาเอง"
จริงๆ แล้วในบ้านนี้ฉันไว้ใจเธอที่สุด
แต่ดูเหมือนว่าตลอดหลายปีมานี้ ความไว้ใจของฉันถูกเธอใช้เป็นเครื่องมือ
ที่สวนหลังบ้าน ฉันจ้องเธอ "หนูไม่ต้องการการซื้อขายแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ หนูขอตายดีกว่า"
เพียะ!
พ่อตบหน้าซ้ายฉัน ส่วนเธอตบอีกข้าง
หัวใจฉันเย็นชาลงทันที
"เธอโง่หรือไง ชีวิตเธอกำลังจะดีขึ้น แล้วเธอพูดเรื่องตายๆ ทำไม?"
"ไม่ไปอยู่กับเขาอย่างมีความสุข แล้วเธอจะอยู่ที่บ้านให้พวกเขารังแกอีกหรือ? หลายปีมานี้ยังไม่พออีกหรือ?"
ฉันเบิกตากว้าง หัวใจเจ็บราวกับถูกมีดกรีด
ที่แท้ตลอดหลายปีมานี้ เธอรู้มาตลอด
แต่เธอปล่อยให้มันเกิดขึ้น
"ไปเถอะ ไปใช้ชีวิตที่ดีกว่า ไม่ดีหรือ?"
เธอจับมือฉัน แต่ฉันไม่รู้สึกถึงความรักในนั้นเลย
สิ่งที่เธอรู้สึกต่อฉันคือความรู้สึกผิด
"ขอร้องเธอเถอะ ไปเถอะ มันดีกับทุกคน"
หัวใจฉันตายด้าน ฉันเย็นชา "ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะไป"
ฉันจะไป เมื่อฉันมีความกล้าพอ ฉันจะไปให้พ้นจากที่นี่
และบอกลาโลกใบนี้
"ซ่งหยู่หราน เธออย่าคิดว่าเรื่องนี้ฉันจะปล่อยผ่านไป จะแก้แค้นฉันใช่ไหม? ได้ ฉันมีวิธีทำให้เธอตั้งครรภ์ได้ตั้งพันวิธี"

ตอนเรียนจบ เฉินจิ้งซวนขอฉันแต่งงาน แต่ฉันปฏิเสธเขาเพราะเขาไม่มีเงิน

หลายปีต่อมา เขาได้พบกับพ่อแม่ที่รวย และได้กลายเป็นประธานบริษัทที่จดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์

เขาบอกว่าเพื่อแก้แค้นคำพูดของฉันในวันนั้น เขาจะแต่งงานกับฉัน

แต่ความจริงแล้ว เขารักฉันอย่างลึกซึ้ง

หลังจากทำแท้ง ฉันบอกเขาว่า "เรื่องนี้ฉันไม่เสียใจ"

ไหล่ของฉันแทบจะถูกเขาบีบแตก "เธอทำไมถึงโหดร้ายได้ขนาดนี้?"