ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน
มู่เซี่ยจื่อสุ่ย (木下雉水)
## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

บทที่ 1 เปิดเรื่องก็แยกจากระบบซะแล้ว
“ตรวจสอบแล้วพบว่าเจ้าของร่างสมบูรณ์แบบมาก ระบบไร้ซึ่งสิ่งใดจะสอน แยกย้ายกันตรงนี้ บ๊ายบาย~”
เสียงจักรกลทำให้หลี่เนี่ยนฝานล้มทั้งยืน ทั้งร่างงุนงงนิ่งงัน
“เชี่ยเอ๊ย! อย่า อย่าไปนะ!”
หลี่เนี่ยนฝานตะโกนขึ้นมาด้วยความร้อนรน “ฉันไม่ได้สมบูรณ์แบบสักหน่อย นายสอนฉันอีกสิ สอนฉันบำเพ็ญเซียนสักหน่อยเถอะ ระบบ? ระบบ!”
“ไปแล้วจริงๆ เหรอ”
“ถ้างั้นก็ส่งฉันกลับไปก่อนได้ไหมล่ะ”
“เอ็งพาข้ามาที่นี่นะเว้ย จะหนีไปอย่างนี้เหรอ ระบบ!”
หลี่เนี่ยนฝานคำรามร้องอย่างบ้าคลั่ง กระนั้นก็ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ
“ไสหัวไปเลยไป๊ ไอ้ระบบเฮงซวย” หลี่เนี่ยนฝานพ่นคำด่าไม่ยั้ง
เขาทะลุมิติเข้ามาที่นี่เมื่อห้าปีก่อน ผูกเข้ากับระบบเทพ ชื่อฟังดูโคตรจะเฟี้ยวฟ้าว หลี่เนี่ยนฝานจึงหลงคิดไปชั่วขณะหนึ่งว่าตนเองได้เดินมาอยู่ในจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว
แต่ทว่า สิ่งที่เจ้าระบบนี่สอนเขาดันเป็นเรื่องน่าเบื่อจำพวกวรรณคดี คณิตศาสตร์ เคมี ฟิสิกส์ การประพันธ์บทกลอน และการวาดภาพ
ช่วยไม่ได้ เขาทำได้เพียงฝืนใจเรียนไป!
หลี่เนี่ยนฝานอดทนมาตลอด จนกระทั่งถึงวันนี้ ในที่สุดเขาก็ร่ำเรียนทุกอย่างสำเร็จ พร้อมทั้งรับสมญานามสุดเท่อย่างกวีเทพ ศิลปินเทพ นักเดินหมากขั้นเทพ เทพกสิกรรมอะไรเทือกนี้
หลังจากนั้น…ระบบก็หายไป!
ไปแล้วไปลับ!
ถ้าหากเป็นโลกก่อนหน้า เขายังสามารถใช้สิ่งเหล่านี้สร้างชื่อให้กับตนเอง แต่ตอนนี้เขาอยู่ในอีกโลกหนึ่ง แล้วก็ดันเป็นโลกเซียนซะด้วย!
วันดีคืนดีก็มีผู้บำเพ็ญเซียนเหาะอยู่บนฟ้า
ยังมีข่าวลือว่ามีอสูรกายกินคนอีก
เจ๋งเป้งซะขนาดนี้!
แล้วเรียนของพวกนี้ไปมันมีประโยชน์อะไรกันล่ะ! จะไปเจรจากับอสูรกายด้วยเหตุผลหรือไง?
เป็นเพราะกลัวตาย เขาจึงตั้งใจเลือกยอดเขาที่ค่อนข้างเร้นลับซึ่งอยู่ใกล้เมือง ลงหลักปักฐานใช้ชีวิตอย่างพอมีพอกิน ด้วยกลัวว่าวันหนึ่งอาจถูกลูกหลงจากการต่อสู้ของเหล่าเซียนเข้า แล้วก็ตายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
อันที่จริงหัวใจของเขาโอบกอดความหวังมาโดยตลอด อย่างไรเสียก็มีสูตรโกงอยู่
เขาทนแบกรับความทุกข์ระทมมาถึงห้าปีก็เพื่อให้ระบบสอนเขาบำเพ็ญเซียน จากนั้นจะได้กลายเป็นเซียนอย่างพรวดพราดประหนึ่งพุ่งขึ้นฟ้า
น่าเสียดายที่แม้ว่าเขาขบคิดเป็นพันครั้งหมื่นครั้ง ก็คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่ระบบสอนสารพัดความรู้ด๊อกด๋อยไร้ประโยชน์ให้เขาแล้ว ก็จะหายไปแบบนี้
หลอกกันชัดๆ!
เขาเองก็เคยคิดว่าจะไม่พึ่งพาระบบ
ในตอนแรกที่ทะลุมิติเข้ามา เขาก็ไปหาสำนักเซียนเพื่อกราบอาจารย์ แต่กลับพบว่าตนเองไม่มีรากปราณแม้แต่น้อย ชั่วชีวิตเป็นได้เพียงคนธรรมดา
“นายท่าน ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว”
หุ่นยนต์ตัวหนึ่งเดินออกมาจากห้อง ทำท่าเชื้อเชิญให้หลี่เนี่ยนฝาน
“อ้อ”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกสลดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจทำร้ายตัวเอง จึงเดินกลับไปที่ห้อง
ระบบให้หุ่นยนต์ตัวนี้เป็นรางวัลหลังจากที่เขาเรียนวิชาฟิสิกส์สำเร็จ
แรกเริ่มเดิมทีก็ยังคิดว่าไม่เลวที่มีหุ่นยนต์อัจริยะคอยรับใช้ แต่ตอนนี้หลี่เนี่ยนฝานกลับอยากร้องไห้ ในโลกบำเพ็ญเซียน หุ่นยนต์เป็นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับเศษเหล็กง่อยๆ กองหนึ่ง
บ้านที่หลี่เนี่ยนฝานอาศัยอยู่นั้นเป็นเรือนสี่ประสาน หอและศาลาเรียงราย สะพานข้ามลำธาร เข้ากับทิวทัศน์บนเขาเป็นอย่างดี นับว่าเป็นจุดที่ทำเลเป็นเลิศ
เรือนสี่ประสานหลังนี้ ระบบก็มอบให้เป็นรางวัลหลังจากที่เขาสำเร็จวิชาสถาปัตยกรรม
ที่จริงแล้วข้าวของเครื่องใช้ประจำวันที่นี่ล้วนเป็นรางวัลที่ระบบมอบให้หลังจากที่หลี่เนี่ยนฝานทำภารกิจทั้งเล็กทั้งใหญ่สำเร็จ บวกกับที่หลี่เนี่ยนฝานยังได้สมญานามว่าเทพกสิกรรม การเพาะปลูกจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉะนั้นต่อให้ตัดขาดกับทางโลก ก็ยังอยู่ได้อย่างเพียงพอต่อความต้องการ อีกทั้งอาหารการกินก็ดีมากซะด้วย
“ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็เป็นคนธรรมดาไปทั้งชีวิตนี่แหละ อย่างน้อยอากาศกับทิวทัศน์ที่นี่ก็ดีกว่าโลกก่อนหน้ามาก ไม่ต้องทำงานหาเงินตัวเป็นเกลียว ดีจะตายไป”
หลี่เนี่ยนฝานปลอบใจตนเอง
สิ่งเดียวที่เขาขาดในตอนนี้ก็คือแฟน ผู้หญิงที่บำเพ็ญเซียนต้องสวยทุกคนแน่ๆ น่าเสียดายที่พวกเธอคงไม่สนใจปุถุชนอย่างเขา
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า ทำได้เพียงจินตนาการในหัวเอาเท่านั้น
เขาตะโกนไปยังเรือนด้านหลัง “ต้าเฮย กินข้าวได้แล้ว!”
สุนัขพื้นเมืองสีดำตัวหนึ่งปรี่เข้ามาเร็วรี่ แลบลิ้นจ้องมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความคาดหวัง
“เห็นแก่กินจริงๆ เลย”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มพลางเตรียมอาหารให้ต้าเฮย
ต้าเฮยเป็นสุนัขที่หลี่เนี่ยนฝานพบเข้าโดยบังเอิญบนเขาลูกนี้ เดิมทีเป็นเพียงลูกลุนัขที่จวนเจียนจะอดตาย ถูกหลี่เนี่ยนฝานเก็บมาเลี้ยง ตั้งแต่นั้นมาทั้งคนทั้งสุนัขจึงอยู่เป็นเพื่อนกัน
ต้าเฮยนั้นว่าง่าย ยามที่หลี่เนี่ยนฝานเขียนตัวอักษรหรือวาดภาพ มันก็จะคอยเฝ้าอยู่เงียบๆ ทั้งยังชอบฟังหลี่เนี่ยนฝานดีดฉินเป็นพิเศษ
หลี่เนี่ยนฝานยังเคยคิดว่าต้าเฮยเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ สมแล้วที่เป็นสุนัขในโลกเซียน
ในขณะเดียวกันนั้นเอง หญิงสาวสองคนก็เดินขึ้นมาจากเชิงเขา
หนึ่งในนั้นสวมกระโปรงสีขาว ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มทำปากยู่อย่างไม่สบอารมณ์ มองเพียงแวบเดียวก็ทำให้รู้สึกเอ็นดู
เด็กสาวหน้าตาสะสวยเช่นนี้ ใครหนอทำให้นางเจ็บช้ำใจได้ลงคอ
นางเดินมาด้วยความเดือดดาล เอ่ยอย่างขมขื่น “เสด็จพ่อโง่เง่า แย่ที่สุด ถึงกับคิดให้ข้าแต่งงานกับตวนมู่หลีเจ้าคนน่ารังเกียจนั่น ให้อภัยไม่ได้!”
ด้านหลังของนาง สาวใช้ที่ติดตามมาด้วยก็พลันหน้าซีดเผือด พูดด้วยเสียงสั่นเทา “องค์หญิง คำพูดพวกนี้พูดไม่ได้เด็ดขาดนะเพคะ! ถ้าหากมีคนไม่หวังดีมาได้ยินเข้า พวกเราจะแย่เอานะเพคะ”
“ข้ากำลังจะถูกบังคับให้แต่งงานกับตวนมู่หลีแล้ว ยังต้องกลัวอะไรอีก” เด็กสาวกระโปรงขาวกระฟัดกระเฟียด “หากยังบังคับข้าอีก ข้าก็จะตายให้รู้แล้วรู้รอด!”
สาวใช้รุดรีบคุกเข่าลงกับพื้น เอ่ยด้วยความขลาดกลัว “องค์หญิง ท่านจะตายไม่ได้ อย่าทำให้บ่าวกลัวสิเพคะ”
“ไอ้หยา ข้าก็แค่พูดไปเรื่อยเท่านั้นเอง ข้าไม่ได้อยากตายสักหน่อย”
เด็กสาวกระโปรงขาวกลอกตาไปมา พูดอย่างซุกซน “แต่ว่าข้าก็ซ่อนตัวได้ ถ้าหากเสด็จพ่อยังบังคับข้าอีก ข้าก็จะหาที่ซ่อน ป่านี้ก็ไม่เลว ไม่สู้หาที่หลบเสียเลย!”
“เฮ้อ ทำข้ากลัวแทบแย่ หลังจากนี้องค์หญิงอย่าพูดเรื่องตายอะไรพวกนี้อีกเด็ดขาดนะเพคะ” สาวใช้ตบอกลุกขึ้นยืน
นางมองสำรวจรอบด้าน  ทันใดนั้นก็หดคอพร้อมพูดว่า “ป่าแห่งนี้โดยรอบไร้ซึ่งผู้คน วังเวงเหลือเกิน ไม่แน่ว่าอาจมีสัตว์ป่าโผล่มา อันตรายมาก พวกเรารีบกลับกันดีกว่าเพคะ”
“ข้าใกล้จะถึงขั้นจู้จีแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก รีบมาหาที่ซ่อนตัวกับข้าเร็ว” เด็กสาวหาเป้าหมายพบแล้ว ความขุ่นเคืองก่อนหน้านี้มลายหายไป สาวเท้าวิ่งขึ้นเขา
“องค์หญิง รอข้าด้วย…”
คนหนึ่งวิ่ง อีกคนหนึ่งตาม ไม่นานก็มาถึงสันเขา
ปุยเมฆขาวลอยล่อง ท่ามกลางเงาไม้เขียวชอุ่ม อาคารโบราณหลังหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา
สาวใช้เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ที่นี่มีคนอยู่ด้วยหรือ”
“เรือนหน้าตาแปลกประหลาด ดูเก่าแก่ ราวกับยกออกมาจากภาพวาด” เด็กสาวมองเรือนสี่ประสานอย่างพินิจพิจารณา
รูปแบบของอาคารหลังนี้แตกต่างจากที่นางเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง ไม่อาจเรียกได้ว่าโอ่อ่าหรูหรา แต่กลับให้ความรู้สึกว่าไม่ธรรมดา เป็นหนึ่งเดียวกับทิวทัศน์รอบข้าง ทำให้อยากเข้าไปยลยิน
ไม่รู้ว่าคิดเองหรือไม่ นางรู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าวังหลวงเลย
หรือว่าจะมีปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกอาศัยอยู่ที่นี่
เด็กสาวกระโปรงขาวดวงตาพลันเป็นประกายน้อยๆ วิ่งเหยาะเข้าไปอย่างตื่นเต้น “ไป ไปดูกันเร็ว จำไว้ว่าถ้าเจอใครก็อย่าเรียกข้าว่าองค์หญิง ให้เรียกว่าคุณหนู”
ด้านสาวใช้กลับรู้สึกวิตก ตะโกนไล่หลัง “องค์หญิง ระวังอันตรายนะเพคะ”
เด็กสาวมาถึงส่วนหน้าของเรือนอย่างว่องไว มองสำรวจด้วยความสงสัยใคร่รู้
แปลงผักเล็กๆ หนึ่งผืน เก้าอี้สานหนึ่งตัว โต๊ะหินหนึ่งตัวพร้อมด้วยม้านั่งหินสี่ตัว...
...................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 2 ชะรอยว่าจะเป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก
รูปลักษณ์เรียบง่าย ดูแล้วไม่ได้แตกต่างกับบ้านเรือนของคนทั่วไป
“สวัสดี มีคนอยู่ในบ้านหรือไม่” เด็กสาวกระโปรงขาวร้องตะโกนที่หน้าประตูใหญ่
แกร็ก!
ประตูเปิดออกแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานโผล่หน้าออกมาจากด้านใน
ผ่านมาห้าปี นี่เป็นแขกผู้มาเยือนคนแรก
เขามองดูเด็กสาวกระโปรงขาว ดวงตาพลันฉายแววประหลาดใจ
เป็นผู้หญิงที่สวยมาก
หรือว่าสวรรค์ได้ยินคำภาวนาของเขา จึงส่งแฟนสาวมาให้เขาแล้ว?
หลี่เนี่ยนฝานรู้ว่าเรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้มีรัศมีเบาบางแผ่รอบกาย เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน นอกจากนั้นแล้วจากกิริยาท่าทางของนาง ก็มองออกได้ไม่ยากว่ามีชาติกำเนิดสูงส่ง จะมาถูกตาต้องใจเขาได้อย่างไร
เด็กสาวกระโปรงขาวมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างพินิจพิจารณา เมื่อเห็นว่าเขาเป็นเพียงคนปุถุชน ในแววตาก็ปรากฏความผิดหวัง
เดิมทีนางจินตนาการไว้เสียอีกว่าได้พบกับปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก และจะช่วยตนออกจากภาวะคับขันในตอนนี้ได้
แต่ในเมื่อมาแล้ว นางก็นึกสงสัย ใคร่อยากเข้าไปดูด้านใน จึงเอ่ยอย่างเปิดเผย “สวัสดี ข้าชื่อลั่วซืออวี่ ขอเข้าไปนั่งข้างในได้หรือไม่”
“ได้สิ” หลี่เนี่ยนฝานเปิดประตู หันข้างให้นางเข้ามา
อีกฝ่ายไม่ได้เป็นเพียงผู้ฝึกเซียน แต่ยังเป็นสาวงาม หลี่เนี่ยนฝานไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ ผูกมิตรเพิ่มขึ้นมาย่อมเป็นเรื่องที่ดี
“ขอบคุณ” ลั่วซืออวี่พาสาวใช้เข้ามา
เมื่อเข้ามาจากประตูใหญ่ก็ถึงเรือนด้านใน เบื้องหน้าเป็นทางเดินสายเล็กที่ปูด้วยหินกรวดทอดยาวตัดสลับกันไป โดยรอบยังปลูกดอกไม้นานาชนิด ส่งกลิ่นหอมรัญจวน ชวนให้รู้สึกสบายตาสบายใจ
ตรงกลางของเขตเรือนเป็นศาลาหลังหนึ่ง โอบล้อมด้วยโถงใหญ่และห้องหับของเรือนสี่ประสาน
ไม่รู้ว่าคิดเองหรือเปล่า ลั่วซืออวี่รู้สึกว่าทันทีที่เข้ามานั้น จิตใจของตนก็พลันสงบลง เรือนหลังนี้คล้ายกับมีพลังบางอย่างที่สามารถทำให้จิตใจของคนโปร่งโล่งนิ่งสงบลงได้
หุ่นยนต์ออกมาจากห้อง พูดกับเด็กสาวทั้งสองอย่างเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับพวกคุณมาเป็นแขก”
“อ๊า องค์…คุณหนูระวังนะเจ้าคะ!”
สาวใช้ตกใจจนกระโดดโหยง รุดรีบเข้ามาขวางหน้าลั่วซืออวี่ไว้
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยปากอธิบาย “แม่นางไม่ต้องกลัว นี่คือพ่อบ้านของข้า ชื่อว่าเสี่ยวไป๋ เป็นหุ่นยนต์”
“เสี่ยวไป๋ รีบขอโทษแม่นางทั้งสองเร็ว”
“ขอโทษที่ทำให้แม่นางทั้งสองตกใจขอรับ” เสี่ยวไป๋เอ่ยคำขอโทษอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังค้อมกายอย่างเป็นสุภาพบุรุษมากเสียด้วย
ลั่วซืออวี่จ้องมองเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัย จากนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างตระหนก “หุ่นยนต์? ถึงกับมีสติปัญญา หรือว่าจะมีจิตวิญญาณ”
อาวุธวิญญาณ นั่นมันของในตำนาน มีเพียงอาวุธวิญญาณระดับสูงเท่านั้นถึงจะให้กำเนิดจิตวิญญาณได้!
ประเด็นคือระดับสติปัญญาของอาวุธวิญญาณนี้ล้ำเลิศเกินไปแล้ว หรือว่าจะเป็นอาวุธเซียน
ลั่วซืออวี่ยิ่งคิดยิ่งประหวั่นพรั่นพรึง แววตาปรากฏความยำเกรงอย่างห้ามไม่อยู่
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มส่ายหน้าพร้อมพูดว่า “แม่นางเข้าใจผิดแล้ว นี่คือปัญญาประดิษฐ์ เป็นแค่เทคโนโลยีขั้นสูงก็เท่านั้น ไม่ใช่อาวุธวิญญาณแต่อย่างใด”
“เทคโนโลยีขั้นสูง ปัญญาประดิษฐ์?” ลั่วซืออวี่ขมวดคิ้ว ฟังไม่รู้เรื่องแม้แต่คำเดียว
“ก็แค่เคล็ดวิชาง่ายๆ ไม่ควรค่าให้พูดถึงหรอก” หลี่เนี่ยนฝานจนปัญญา แล้วก็ขี้เกียจจะอธิบาย จึงกำชับว่า “เสี่ยวไป๋ ไปหลังเรือนเด็ดแตงโมมาต้อนรับแขก”
เสี่ยวไป๋ตอบ “ได้ครับ นายท่านผู้สูงส่งของข้า”
อาวุธรูปร่างมนุษย์ที่มีความรู้สึกนึกคิด แต่เขาถึงกับพูดออกมาว่าเป็นแค่วิธีง่ายๆ อย่างนั้นหรือ
ลั่วซืออวี่หายใจเข้าเฮือกหนึ่ง แววตางดงามมองไปยังหลี่เนี่ยนฝานอย่างอ่อนใจ
นางได้ยินมาว่าปรมาจารย์อาวุโสมากมายฝึกตนจนเหนือปุถุชนและกลายเป็นเทพ ชื่นชอบการปลอมตัวเป็นคนธรรมดาท่องเที่ยวไปบนโลกมนุษย์ หรือว่าวันนี้นางจะได้พบแล้ว?
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ นางก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ในใจกังวลสุดขีด ทั้งตื่นเต้นทั้งอกสั่นขวัญแขวน
หลี่เนี่ยนฝานพาพวกนางเดินเข้าไปในศาลา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “แม่นางทั้งสอง นั่งเถิด”
“อ๋า? ก็ได้” ลั่วซืออวี่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไร
นางลอบมองสำรวจพื้นที่โดยรอบ ก็เห็นว่ามีฉินยาววางอยู่กลางเรือน จึงเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “คุณชายชอบเครื่องดนตรีหรือ”
“เล่นยามว่างเฉยๆ น่ะ” หลี่เนี่ยนฝานตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ลั่วซืออวี่พยายามสานสัมพันธ์กับคนที่อาจเป็นปรมาจารย์ผู้นี้ รีบร้อนเอ่ยว่า “ข้ามีเพื่อนคนหนึ่ง ศึกษาศาสตร์ด้านดนตรีมาหลายปี ครั้งหน้าข้าพานางมาแลกเปลี่ยนความรู้กับคุณชายดีกว่า”
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือยิ้มขื่น “ช่างเถอะ ข้ารู้แค่หางอึ่งก็เท่านั้น”
ลั่วซืออวี่เป็นผู้ฝึกเซียน เป็นไปได้มากถึงแปดเก้าส่วนที่เพื่อนของนางก็เป็นผู้ฝึกเซียนเช่นกัน แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานจะมีสมญานามเทพดนตรีแขวนประดับไว้ แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่กล้าแลกเปลี่ยนความรู้เรื่องเครื่องดนตรีกับผู้ฝึกเซียนหรอก
ใครจะไปรู้ล่ะว่าสิ่งที่เรียกว่าแลกเปลี่ยนความรู้ที่ว่าของผู้ฝึกเซียนจะเป็นการปล่อยคลื่นเสียงออกมาหรือเปล่า ถ้าเกิดเขาถูกคลื่นกระแทกตายขึ้นมาก็แย่น่ะสิ
ในตอนนั้นเอง เสี่ยวไป๋ก็ยกแตงโมมาแล้ว ทั้งยังใช้มีดหั่นผักหั่นแตงโม ยื่นให้ตรงหน้าพวกนาง “ค่อยๆ ทานนะครับ”
ลั่วซืออวี่ประหลาดใจกับความแข็งแกร่งของอาวุธวิญญาณนี้อีกครา นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกที่ออกจะแปลกตาแล้ว ก็ไม่ได้ต่างจากคนจริง
สิ่งที่ใส่ไว้ในอาวุธเซียนคงจะเป็นสิ่งที่มีพลังสูงอันดับต้นๆ
“แม่นาง ทานเถอะ”
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยขึ้น ส่วนตนเองก็หยิบแตงโมขึ้นมากิน
แสงอาทิตย์ยามบ่ายออกจะแรงแยงตา บวกกับที่เพิ่งกินอาหารกลางวันเสร็จ กำลังคอแห้งอยู่พอดี กินแตงโมสักหน่อยทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้น
เมื่อลั่วซืออวี่เห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานกินอย่างสำราญใจ ก็หยิบแตงโมขึ้นมากินหนึ่งชิ้นอย่างอดไม่ได้
สำหรับนางแล้ว แตงโมเป็นของที่สุดแสนจะธรรมดา นางเป็นถึงองค์หญิง ของที่กินย่อมเป็นน้ำปราณผลไม้เซียน ยอดสุราธาราหยก แตงโมนั้นเป็นเพียงของที่ปุถุชนกิน นางไม่ชอบเอาเสียเลย
ทว่าในตอนนี้นางไม่อาจหักหน้าปรมาจารย์ลึกลับท่านนี้
“เอ๊ะ? เนื้อในของแตงโมงามมาก ราวกับผลึกอัญมณีสีแดงก็ไม่ปาน ส่องแสงเจิดจรัส แตกต่างกับแตงโมที่เคยเห็นราวฟ้ากับเหว”
หลังจากที่ลั่วซืออวี่พินิจพิจารณาดูแล้ว ก็แอบรู้สึกตกใจ จึงอ้าปากกัดเข้าไปหนึ่งคำ
กร้วม
กรอบมาก!
หวานมาก!
น้ำแตงโมฉ่ำไหลจากริมฝีปากและฟันเข้าไป เย้าแหย่ปลายลิ้นดุจเด็กเล่นซน
ทันใดนั้นเอง กลิ่นหอมจรุงก็กระจายไปทั่วต่อมรับรส ทำให้ลั่วซืออวี่เกือบร้องออกมา
อร่อย อร่อยมากเลย!
นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าแตงโมจะอร่อยขนาดนี้ นี่ต้องไม่ใช่แตงโมธรรมดา!
อึก
น้ำแตงโมไหลลงไปตามคอของนาง ชำระล้างหลอดอาหาร แต่ผ่านไปชั่วครู่เดียว นางก็รู้สึกว่าของเหลวนี้ก็ถึงกับเปลี่ยนรูปเป็นอากาศ แผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย!
นี่มัน…พลังปราณ?
นางอดไม่ได้จึงกัดเข้าไปอีกคำ ครั้งนี้กัดไปคำใหญ่
รสชาติอร่อยสดชื่น ในขณะเดียวกันพลังปราณระลอกใหญ่ก็ทะลักเข้าปาก กำจายอยู่ในท้อง
พลังปราณ เป็นพลังปราณจริงๆ ด้วย!
ลำพังพลังปราณเพียงคำเดียวนี้ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผลไม้ปราณธรรมดาเลย!
กร้วมๆ!
นางหยุดไม่ได้ รสชาติล้ำเลิศกอปรกับพลังปราณเข้มข้นทำให้นางสูญเสียความสามารถในการขบคิด ตอนนี้ในสมองของนางมีเพียงสิ่งเดียว นั่นก็คือกิน กิน!
ไม่นาน แตงโมชิ้นแรกก็ลงท้องไป ตามมาด้วยชิ้นที่สอง ชิ้นที่สาม
หลังจากหลี่เนี่ยนฝานกินแตงโมไปสองชิ้น ก็นั่งมองลั่วซืออวี่เงียบๆ
นางเป็นผู้บำเพ็ญเซียนจริงเหรอ แค่กินแตงโม อร่อยขนาดนั้นเชียว?
ลั่วซืออวี่กินเข้าไปหกชิ้นรวดจึงวางมือลง มองไปยังความเละเทะตรงหน้า ใบหน้าสวยสล้างแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ก้มหน้าด้วยความอับอาย หลุบสายตาลง ไม่กล้ามองหน้าหลี่เนี่ยนฝาน
แต่อีกชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง ทั้งร่างของนางก็พลันผ่าวร้อน พลังปราณไร้ขีดจำกัดระเบิดจากในช่องท้อง!
................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 3 ยืนยันว่าเป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก
ทุกอณูขุมขนของลั่วซืออวี่เปิดออก ความรู้สึกแปลกประหลาดยากเกินอธิบายผุดขึ้นในหัว
ในตอนนี้ เรื่องยากเย็นก็พลันแจ่มแจ้งขึ้นทันใด ราวกับได้ดวงตาเห็นธรรม
ขั้นจู้จี สำเร็จแล้ว!
ความสับสนยังคงปรากฏในแววตาของนาง นางจ้องมองไปยังเปลือกแตงโมด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
แตงโมนี้…ไม่เพียงมีพลังปราณ แต่ยังมีทำนองมรรคาอยู่ด้วย!
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
ทำนองมรรคาเป็นพื้นฐานของการบรรลุมรรคผล ผู้บำเพ็ญเซียนจะทะลวงอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ได้ สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการกระจ่างแจ้งในมรรคผล
กล่าวโดยสรุปคือ ทำนองมรรคาเป็นสิ่งที่ได้มายากยิ่ง ถึงแม้จะเจือปนอยู่ในแตงโมนี้เพียงเศษเสี้ยวเดียว แต่ก็ทำให้ลั่วซืออวี่สำเร็จขั้นจู้จีได้สบาย!
แววตาของลั่วซืออวี่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง แทบจะปวารณาตัวเป็นผู้คลั่งไคล้หลี่เนี่ยนฝานแล้ว
นางกระวีกระวาดลุกขึ้น ค้อมคำนับหลี่เนี่ยนฝาน เอ่ยอย่างเลื่อมใส “ขอบคุณผู้อาวุโสที่มอบแตงโม ทำให้ข้าทะลวงขั้นจู้จีได้!”
เปลี่ยนคำเรียกจากคุณชายเป็นผู้อาวุโสแล้ว
ทว่าหลี่เนี่ยนฝานหน้าดำคร่ำเครียดในทันใด
เด็กคนนี้ทึ่มหรือเปล่า กินแตงโมไม่พูดไม่จา ตอนนี้มาพูดจาแดกดัน?
ข้าเป็นแค่ปุถุชน เจ้าจะทะลวงขั้นแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า ยังมาขอบคุณที่ให้แตงโมอีก หรือว่ากินแตงโมข้าแล้วถึงกับทะลวงขั้นได้เลย?
ฟังแล้วบาดหูไม่ต่างกับเวลาเศรษฐีร้อยล้านมาขอบคุณที่ให้เงินหยวนนั่นละ
“ข้าบอกแล้วไงว่าข้าเป็นแค่ปุถุชน แตงโมนี่ก็เป็นแตงโมธรรมดา ขอบคุณข้าทำไมกัน แถมยังเรียกข้าว่าผู้อาวุโส อีก ข้าแก่ขนาดนั้นเลยหรือ” หลี่เนี่ยนฝานอดรู้สึกขุ่นเคืองไม่ได้ น้ำเสียงจึงแข็งกระด้าง
ผู้บำเพ็ญเซียนนี่มันอะไรกัน เป็นผู้บำเพ็ญเซียนแล้วเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นได้หรือไง
ใจของลั่วซืออวี่พลันเย็นวาบ ความงุนงงวาดผ่านดวงตา ตนทำให้ปรมาจารย์ท่านนี้โกรธหรือ?
นางรีบไตร่ตรอง
ใช่แล้ว ปรมาจารย์ผู้ละทางโลกท่านนี้ใช้ชีวิตในฐานะปุถุชน เพื่อความสมถะและการรู้แจ้งในโลกมนุษย์ไม่ใช่หรือ เมื่อครู่ตนเอ่ยถึงสถานะของเขาไปตรงๆ เขาย่อมเกิดโทสะเป็นธรรมดา
ตนเองทำเรื่องไม่สมควรทำเลยจริงๆ!
ลั่วซืออวี่รีบขอโทษขอโพย พูดเสริมว่า “ผู้อาวุ…คุณชาย ขอโทษด้วย เมื่อครู่ข้าตื่นเต้นไปชั่วขณะ ล่วงเกินแล้ว”
ท่าทีของเด็กคนนี้ไม่เลว หน้าตาสะสวยทั้งยังไม่เย่อหยิ่งจองหอง ไม่มีความถือตัวของผู้บำเพ็ญเซียนเลย
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ “เอาเถอะ ข้าไม่ได้นำมาใส่ใจ”
ลั่วซืออวี่ถอนหายใจโล่งอก กัดฟันกรอด หยิบป้ายหยกที่เอวของตนออกมา
“คุณชาย ป้ายหยกนี้ท่านพ่อมอบให้ข้าครั้นถึงวัยผู้ใหญ่ ใช้เป็นของตอบแทนสำหรับแตงโมของท่านวันนี้เถิด”
ป้ายหยกอุ่นนุ่มยามอยู่ในมือ สลักลายหงส์ฟ้า สาดแสงประกาย ดูแล้วออกจะไม่ธรรมดา
สาวใช้ข้างกายลั่วซืออวี่ตื่นตระหนกจนยกมือขึ้นมาปิดปาก รีบดึงลั่วอวี่ซือไว้ เอ่ยว่า “คุณหนู ไม่ได้นะเจ้าคะ!”
หลี่เนี่ยนฝานตกใจกับความใจป้ำของเด็กคนนี้จนสะดุ้งโหยง ส่ายหน้าเอ่ยปากว่า “แม่นางลั่ว เจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว ก็แค่แตงโมเท่านั้น ไม่ใช่อะไรมากมาย ป้ายหยกนี้เจ้าเก็บไปเถอะ”
เอาป้ายหยกชั้นเยี่ยมขนาดนี้มาแลกกับแตงโม ที่บ้านต้องทำธุรกิจอะไร ทำเหมืองเหรอ?
“ต้าเฮย ออกมากินแตงโมได้!” หลี่เนี่ยนฝานตะโกนเรียกไปทางหลังเรือน
ไม่นานต้าเฮยก็วิ่งตะบึงออกมา มองไปยังแตงโมน้ำลายไหลย้อย
ยามปกติ มันจะคอยเฝ้าแปลงเพาะปลูกอยู่หลังเรือน อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นป่าเขา แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานจะไม่เคยถูกสัตว์ป่าโจมตี แต่ก็จำเป็นต้องป้องกันไว้ก่อน
หลี่เนี่ยนฝานโยนแตงโมที่เหลือให้ต้าเฮยอย่างไม่ใส่ใจ พูดด้วยรอยยิ้ม “ดูท่าทางตะกละของแกสิ เอ้ากินไป”
กร้วมๆ!
ต้าเฮยไม่รีรอแม้แต่น้อย มันมุดหัวเข้าไปในลูกแตงโม กินเข้าไปทั้งเนื้อและเปลือกแตงโม
ลั่วซืออวี่ดวงตาเบิกกว้าง ทนไม่ได้จนพูดขึ้นว่า “คุณชาย เสียของเหลือเกิน!”
นี่มันแตงโมที่แฝงด้วยทำนองมรรคา ล้ำค่ากว่าผลไม้ปราณเสียอีก เอามาให้สุนัขกินเนี่ยนะ?
จากนั้นนางก็มองไปยังต้าเฮยเพื่อให้มั่นใจอีกครั้ง สุนัขตัวนี้เป็นสุนัขพื้นเมืองธรรมดาแสนจะธรรมดา!
ถ้าหากให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นรู้ว่าพวกเขาเทียบกับสุนัขยังไม่ได้ละก็ เกรงว่าต้องกระอักเลือดเป็นแน่
โอ้โห คิดไม่ถึงเลยแฮะว่าแม่นางจากครอบครัวคนรวยจะประหยัดขนาดนี้
ความรู้สึกในแง่บวกของหลี่เนี่ยนฝานที่มีต่อลั่วซืออวี่จึงเพิ่มขึ้น พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ก็แค่แตงโม ที่นี่มีเยอะแยะ อีกอย่าง ให้ต้าเฮยกินไม่นับว่าเสียของหรอก”
ลั่วซืออวี่มุมปากกระตุก ทอดถอนหายใจเอ่ย “คุณชายกล่าวได้ถูกต้องที่สุด”
เป็นตนเองที่คิดมากไป สำหรับปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกแล้ว แตงโมพวกนี้ไม่ได้สำหลักสำคัญอะไร
ในขณะเดียวกัน นางก็ตั้งใจแน่วแน่กว่าเดิมว่าต้องผูกมิตรกับเขา ไม่ว่าอย่างไร หากมีไมตรีจิตต่อกันก็นับว่าเป็นโชคดีของตน
ลั่วซืออวี่ส่งป้ายหยกให้ พูดโน้มน้าว “แม้ว่าคุณชายจะอยู่กลางป่าเขา ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการประสบพบเจอกับคนไม่รู้ประสาเข้ามา บ้านข้าอยู่แถวนี้ นับว่าพอมีอำนาจอยู่บ้าง หากมีคนล่วงเกินคุณชาย ให้นำป้ายหยกนี้ออกมา จะสามารถจัดการเรื่องยุ่งยากไปได้มาก”
“เรื่องนั้น…ก็ได้”
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิด ก่อนจะยื่นมือไปรับมา พร้อมเอ่ยว่า “ต่อไปถ้าหากแม่นางอยากมากินแตงโมอีก ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ”
เขามองป้ายหยกในมือ กลับพบว่ารอยสลักนั้นหยาบกระด้าง ถึงแม้จะมีรูปลักษณ์ภายนอกเป็นหงส์ฟ้า แต่ก็ไร้ซึ่งความประณีต ฝีมือการสลักเรียกได้ว่ามักง่าย น่าเสียดายวัสดุที่ใช้ เขาละอยากจะจับมาขัดเกลาเพิ่มอีกสักรอบ
ลั่วซืออวี่ดวงตาเป็นประกายทันใด พูดด้วยความตื่นเต้น “ขอบคุณคุณชาย”
สาวใช้นิ่งอึ้งไป นางไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมองค์หญิงถึงถูกอกถูกใจปุถุชนคนนี้นัก ต่อให้เป็นลูกศิษย์จากตระกูลสูงศักดิ์เหล่านั้น แค่ได้ดื่มชากับองค์หญิงก็นับเป็นวาสนาแล้ว
“วันนี้รบกวนคุณชายแล้ว ซืออวี่ขอลาตรงนี้”
ลั่วซืออวี่รู้จักความพอเหมาะพอดี ได้ผูกมิตรแล้ว จึงเตรียมตัวกลับ
หลี่เนี่ยนฝานลุกขึ้นพลางพูด “เดี๋ยวข้าไปส่งเจ้า”
……
หลังจากที่เดินออกมาจากเรือนสี่ประสาน ความคิดของลั่วซืออวี่ก็ล่องลอยไป ถ้าหากไม่ได้ทะลวงถึงขั้นจู้จีจริงๆ นางคงจะคิดว่าเรื่องนี้เป็นเพียงแค่ความฝัน
โชคของตนนั้นมีมหาศาล แม้แต่ปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกก็ได้พบ
ด้านหลังของนาง สาวใช้ถามขึ้นด้วยความสงสัย “องค์หญิง ทำไมท่านต้องเกรงอกเกรงใจเขาขนาดนั้นล่ะเพคะ ข้ามองอย่างไรเขาก็เป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง”
ลั่วซืออวี่หันหลังมา สีหน้าขึงขังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เอ่ยปากว่า “ลู่หลัว เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เจ้าห้ามหลุดปากพูดออกไปแม้แต่คำเดียว แล้วก็ห้ามเปิดเผยที่อยู่ของคุณชายเขา เข้าใจไหม”
ปรมาจารย์ท่านนี้มาอยู่ที่นี่ ต้องไม่อยากถูกคนรบกวนเป็นแน่ ตนก็จะทำร้ายเขาไม่ได้
ลู่หลัวไม่เคยเห็นองค์หญิงจริงจังถึงขนาดนี้มาก่อน จึงรีบตอบไปด้วยความประหลาดใจ “เข้าใจแล้วเพคะ องค์หญิง”
“ไอ้หยา ข้าลืมขอคำชี้แนะปรมาจารย์ไป!” อยู่ๆ ลั่วซืออวี่ก็ร้องขึ้น
นางอยากล้มเลิกงานอภิเษกที่เสด็จพ่อจัดการให้ หากตนไปปรึกษาท่านปรมาจารย์ ไม่แน่ว่าอาจค้นพบวิธีแก้ปัญหาก็ได้
ลั่วซืออวี่หงุดหงิดอยู่ในใจ แต่จะกลับไปตอนนี้เห็นจะไม่เหมาะ
“เฮ้อ ทำได้แค่รอครั้งหน้าแล้วละ”
ลั่วซืออวี่เงยหน้ามองไปทางทิศของเรือนสี่ประสาน ก็พบว่ากลางดงแมกไม้และหินผานั้นมีหมอกหนาตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ทำให้เรือนสี่ประสานแลดูสลัวรางขึ้นมา
............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 4 ปีศาจปรากฏกาย
ลั่วซืออวี่เดินไปใจอย่างอัดอั้นตันใจ ด้านหลี่เนี่ยนฝานก็กลับสู่ชีวิตละทางโลกอีกครั้ง
ดีดฉิน ปลูกดอกไม้ ตกปลา มีอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นมาก็จะประพันธ์บทกลอนวาดภาพ ดึ่มด่ำในอารมณ์สุนทรีย์
ในวันนี้ เขานั่งตกปลาอยู่ข้างสระน้ำหลังบ้าน ต้าเฮยนอนอยู่ข้างเท้าของเขา จ้องมองไปในสระเงียบๆ
“น่าแปลก ทุกเดือนฉันจะปล่อยลูกปลาลงไป ทำไมตกไม่ได้ปลาเลยล่ะ”
หลี่เนี่ยนฝานจับเบ็ดตกปลา คิ้วขมวดมุ่นเป็นปม มองไปยังต้าเฮยด้วยความเคลือบแคลงใจ “แกแอบขโมยกินใช่ไหม ฉันจำได้ว่าตอนแรกฉันก็ปล่อยปลาคาร์ปสีทองลงไปแล้วหนิ ตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงา”
ต้าเฮยคลานขึ้นมาตัวสั่นงก ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา ส่ายหน้าราวกับเป็นมนุษย์
“ดูท่าน่าจะต้องลงเขาไปซื้อลูกปลามาอีกสักหน่อยแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง เมื่อเห็นว่าตกปลาไม่ได้ จึงเก็บเบ็ดตกปลา ลุกขึ้นลงจากเขา
การตกปลาทำให้คนเรารู้สึกเงียบสงบผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ หลี่เนี่ยนฝานชื่นชอบความรู้สึกแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นเขาชอบรสชาติสดใหม่ของเนื้อปลา น่าเสียดายที่วันนี้อดกินซะแล้ว
“เสี่ยวไป๋ นายอยู่เฝ้าบ้านนะ”
“ได้ครับ นายท่านที่รัก”
หลี่เนี่ยนฝานและต้าเฮย คนหนึ่งสุนัขหนึ่งเดินลงเขาไป
ห้าปีที่ผ่านมา แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานใช้ชีวิตในแนวทางที่คล้ายคลึงกับการปลีกวิเวก แต่ก็ไม่ได้ตัดขาดจากโลกภายนอก เขาไม่ได้เป็นผู้บำเพ็ญเซียนสักหน่อย ไม่ได้เจอผู้คนนานเกินไป เขาอาจเป็นบ้าได้ อีกทั้งภูเขาที่เขาอยู่ก็ไม่ได้อยู่ห่างจากเมือง
เมืองนี้มีชื่อว่าเมืองลั่วเซียน ในเมืองมีแต่ปุถุชน บางครั้งก็มีผู้บำเพ็ญเซียนย่างเท้าเข้ามา และยังเคยมีเรื่องเล่าขานกันว่าเซียนได้พบกับผู้มีชะตา จึงรับเป็นลูกศิษย์
“อ้าว คุณชายมาแล้ว”
“คุณชายหลี่ มาชิมหมั่นโถวแป้งขาวนี่เร็ว ไม่เก็บเงินท่าน”
“คุณชายหลี่ เข้าเมืองมาครั้งนี้จะซื้ออะไรหรือขอรับ อยู่ก่อนสักพักสิ”
“นั่นสิ ข้ามีตั้งหลายเรื่องอยากขอคำชี้แนะจากท่านสักหน่อย”
เพิ่งจะเข้าเมืองมา ก็มีคนคุ้นเคยไม่น้อยเข้ามาทักทายหลี่เนี่ยนฝาน
ห้าปีที่ผ่านมา หลี่เนี่ยนฝานลงเขาเป็นครั้งคราว แม้ว่าเขาจะไม่ได้บำเพ็ญเซียน แต่ด้วยการบ่มเพาะฝึกฝนสรรพวิชาจากระบบ เมื่อถ่ายทอดความรู้บางครั้งก็ทำให้ผู้คนประหลาดใจ เมื่อพบคนป่วยก็จะช่วยรักษาให้ ผู้คนมากมายในเมืองลั่วเซียนนั้นเคยได้รับน้ำใจจากเขา
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบทีละคน เดินมาจนถึงตลาดของเมืองลั่วเซียนอย่างชำนาญลู่ทาง ตรงไปยังด้านหน้าของแผงขายปลาโดยเฉพาะ
“คุณชายหลี่ มาซื้อลูกปลาอีกแล้วหรือ” เถ้าแก่เจ้าของแผงคุ้นเคยกับหลี่เนี่ยนฝานแล้ว เอ่ยทักทายอย่างยิ้มแย้ม
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “อื้ม ครั้งนี้ข้าจะซื้อมากหน่อย เอาสักสองเท่าของครั้งก่อน!”
“ได้เลย!” เถ้าแก่ยิ้ม เตรียมสินค้าพลางเอ่ย “คุณชายหลี่ ก่อนหน้านี้ไม่นานท่านก็เพิ่งมาซื้อ ทำไมครั้งนี้ซื้อมากขนาดนี้เล่า”
หลี่เนี่ยนฝานถอนหายใจเบาๆ ตอบว่า “อย่าให้พูดเลย เห็นๆ อยู่ว่าข้าเลี้ยงลูกปลาเอาไว้ในสระ แต่กลับตกไม่ได้ปลาสักตัว”
เถ้าแก่เจ้าของแผงชะงักไปชั่วขณะ กดเสียงเบาพูดอย่างระแวดระวัง “คุณชายหลี่ นี่มันออกจะแปลกไปหน่อยนะ”
“ข้าก็คิดอย่างนั้น”
เถ้าแก่เตือนว่า “คุณชายหลี่ ข้าว่าระวังไว้เป็นดี ไม่แน่ว่าสระน้ำนั่นอาจจะมีปีศาจอยู่ก็ได้ อยู่ให้ห่างไว้จะดีกว่า”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย
คงไม่มีปีศาจอยู่จริงๆ หรอกมั้ง
ปลาพวกนั้นที่ตนเลี้ยงไว้ ถูกปีศาจกินไปหมดแล้วเหรอ?
เขารู้สึกใจโหวงอยู่บ้าง แต่เขาอยู่ที่เรือนสี่ประสานมาห้าปีแล้ว ทำใจย้ายออกไม่ได้ อีกอย่างถ้าหากย้ายออกไปแล้ว เขาก็ไม่มีที่อยู่น่ะสิ
“คุณชายหลี่ ที่ร้านข้ามีเต่าดาวอยู่พอดี ปกติแล้วเต่าชนิดนี้จะไม่ย้ายที่อยู่ อีกทั้งจะขึ้นจากน้ำมาอาบแดดตอนเที่ยงทุกวัน ท่านเอามันไปปล่อยในสระ ถ้ามันอยู่ดีไม่เป็นอะไร ก็แสดงว่าสระน้ำนี้ปลอดภัย” เถ้าแก่เสนอความคิดแก่หลี่เนี่ยนฝาน
นี่เท่ากับว่าใช้เต่าดาวไปหยั่งเชิง ถ้าตอนเที่ยงมันไม่ขึ้นมาจากสระ ก็เป็นไปได้มากที่จะถูกปีศาจกิน
หลี่เนี่ยนฝานดวงตาพลันเป็นประกาย พูดขึ้นทันใด “เถ้าแก่ ข้าซื้อเต่าตัวนี้!”
“คุณชายหลี่ ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน ป่านนี้ร้านข้าก็คงล้มละลายไปแล้ว เต่าดาวตัวนี้ยังเยาว์วัยนัก ไม่ใช่ของรักของหวงอะไร ข้าจะไปเก็บเงินท่านได้อย่างไร”
สุดท้ายแล้ว เต่าดาวก็กลายเป็นแถมมาพร้อมกับลูกปลา โดยไม่ได้คิดเงิน
หลี่เนี่ยนฝานรับลูกปลากับเต่าดาวมา เตรียมตัวกลับไปทดสอบว่าในสระน้ำมีปีศาจหรือไม่
เมื่อเดินมาถึงประตูเมือง กลับพบว่ามีคนมาออกันอยู่ที่นี่ไม่น้อย ทั้งยังมีเสียงร่ำไห้ดังมา
ท่ามกลางฝูงชน หญิงวัยกลางคนนอนฟุบอยู่ที่พื้น น้ำตาไหลรินเป็นสาย
หลี่เนี่ยนฝานรุดรีบเข้าไปไต่ถาม “ป้าจาง เกิดอะไรขึ้น”
ป้าจางท่านนี้เป็นคนจิตใจดีมีน้ำใจ ตอนที่หลี่เนี่ยนฝานมายังโลกเซียนแรกๆ ก็ยังได้รับความช่วยเหลือจากป้าจาง
เมื่อป้าจางเห็นหลี่เนี่ยนฝาน แววตาก็ปรากฏเสี้ยวความหวังขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ รีบร้อนตอบ “คุณชายหลี่ เจ้ามีความสามารถ ช่วยนานนานด้วยเถิด นางถูกปีศาจจับไปแล้ว”
“นานนานถูกปีศาจจับไป?”
ใจของหลี่เนี่ยนฝานพลันเย็นวาบ เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกกังวล
ในสมองของเขามีภาพของเด็กผู้หญิงน่ารักสดใสคนหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างอดไม่ได้
เขาจดจำนานนานได้แม่น เด็กหญิงเกล้าเปียเล็กๆ สองเส้น ทุกครั้งที่เห็นตนก็จะเอ่ยเรียกว่าพี่ชายอย่างว่าง่าย เด็กนั้นเป็นเทวดาตัวน้อยโดยธรรมชาติ ทำให้คนล้วนแต่เอ็นดู
“ป้าจางท่านเลอะเลือนไปแล้ว ถึงแม้คุณชายหลี่จะมีความรู้ความสามารถเหลือล้น แต่เขาก็เป็นเพียงปุถุชน ท่านให้เขาไปก็เท่ากับทำร้ายเขาไม่ใช่หรือ?”
“ข้าว่าอย่าเพิ่งรีบร้อน มีผู้บำเพ็ญเซียนสามคนขึ้นเขาไปแล้วไม่ใช่หรือ ต้องช่วยนานนานได้แน่”
“สามคนนั้นท่าทางองอาจ มองดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา นานนานต้องไม่เป็นไร”
“เฮ้อ นี่มันอะไรกัน ปีศาจกล้าเข้ามาก่อเรื่องในเมืองเชียว”
ผู้คนถกเถียงกันไปต่างๆ นานา แม้จะมีใจอยากช่วย แต่ก็ไร้ความสามารถ
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เอ่ยปากว่า “ป้าจาง ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้าจะไปช่วยท่านหา ต้องพานานนานกลับมาให้ได้!”
“ขอบคุณคุณชายหลี่ ขอบคุณคุณชายหลี่” ความเชื่อมั่นที่ป้าจางมีต่อหลี่เนี่ยนฝานนั้นมีมากกว่าผู้บำเพ็ญเซียนสามคนนั้น จึงรีบเอ่ยขอบคุณ
“คุณชายหลี่ ปีศาจนั่นอาจมีวิชา ถ้าท่านไปจะอันตรายเกินไป”
“พวกเราเป็นแค่คนธรรมดา ไปแจ้งแก่ราชสำนักเซียน ให้ผู้บำเพ็ญเซียนมาจัดการจะดีกว่า”
คนไม่น้อยเริ่มพูดโน้มน้าวหลี่เนี่ยนฝาน
เมื่อเผชิญกับความห่วงใยของทุกคน หลี่เนี่ยนฝานก็เอ่ยว่า “ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามไปแล้วไม่ใช่หรือ ข้าแค่จะไปดูว่าช่วยอะไรได้บ้าง ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วง”
เขาตัดสินใจแน่วแน่แล้ว หลังจากสอบถามเรื่องตำแหน่งเสร็จเรียบร้อย จึงออกเดินทาง
ปีศาจหลบหนีไปยังภูเขานอกเมืองลูกหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป หลี่เนี่ยนฝานปีนเขาไปพลางสมองขบคิดกลวิธีต่อกร
สถานการณ์ที่ดีที่สุดคงหนีไม่พ้นการที่ปีศาจถูกผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามสยบ ตนเองก็แค่แวะไปสังเกตการณ์เฉยๆ
ถ้าหากผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปีศาจอีก หลี่เนี่ยนฝานกำป้ายหยกที่ลั่วซืออวี่มอบให้ตนแน่น ทำได้แค่พึ่งของนี่แล้ว ลั่วซืออวี่เป็นผู้บำเพ็ญเซียน แถมยังมีสถานะไม่ธรรมดา หวังว่าป้ายหยกจะนำมาซึ่งผลที่น่าประหลาดใจ
หลี่เนี่ยนฝานไม่กล้าชักช้าร่ำไร และไม่กล้าหยุดพัก
ปีศาจกินคนนั้นเป็นเรื่องจริง ถ้าไปช้าละก็ นานนานไม่รอดแน่!
“นานนานจะต้องไม่เป็นอะไร” หลี่เนี่ยนฝานพึมพำ
ในตอนนั้นเอง ต้าเฮยซึ่งตามติดเขามาตลอดก็เร่งฝีเท้าอย่างฉับพลัน กลายเป็นเพียงเงาดำ พุ่งปราดเข้าไปบนภูเขา
“ต้าเฮย แกทำอะไรน่ะ นี่ไม่ใช่เวลามาวิ่งเล่นนะ หยุดเดี๋ยวนี้!”
หลี่เนี่ยนฝานตะโกนลั่น แต่กลับเห็นต้าเฮยหายไปต่อหน้าต่อตา เขาอดเอ่ยอย่างร้อนรนไม่ได้ “เจ้าหมาโง่! จะรีบไปไหนของมัน”
.................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 5 ปุถุชนและสุนัขพื้นเมือง
ในขณะเดียวกัน สงครามครั้งใหญ่ก็กำลังระเบิดขึ้นบนเขา
“ข้ายังคิดอยู่ว่าปีศาจที่ไหนถึงกล้าโอหังเพียงนี้ ที่แท้ก็เป็นปีศาจเสือดาว!”
“ปีศาจเสือดาว ปล่อยคนเดี๋ยวนี้ พวกข้าศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสามจะยอมปล่อยให้ศพเจ้าชิ้นส่วนครบถ้วนสมบูรณ์”
เด็กหนุ่มสองคนท่าทางฮึกเหิม รวมพลังเป็นสามเหลี่ยมกับหญิงสาวคนหนึ่ง ล้อมให้ปีศาจเสือดาวอยู่ตรงกลาง
“ฮ่าๆๆ เจ้าเด็กโง่ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ยังกล้ามาสอนผู้อื่นล้มปีศาจปราบอสูร วันนี้ให้ข้ากินพวกเจ้าซะเถอะ!” ปีศาจเสือดาวหัวเราะลั่น ร่างของมันได้แปรเปลี่ยนเป็นอย่างมนุษย์ ทว่ารยางค์ทั้งสี่และส่วนหัวยังคงรูปร่างเดิม
“อย่าพูดเหลวไหลให้มากความ จงมารับความตายซะ!”
ทั้งสามยกกระบี่ขึ้นมาข้างตัว นิ้วมือลูบเล่มกระบี่ เปล่งเสียงขึ้นพร้อมกัน “วิชาขี่กระบี่!”
กระบี่ทั้งสามเล่มพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ล้อมรอบกักขังปีศาจเสือดาวที่ใจกลาง ปราณกระบี่ทะลวงขึ้นบนฟ้า
“โฮก!”
ปีศาจเสือดาวคำรามด้วยความโกรธ ปากอ้ากว้าง ตันปีศาจสีทองพวยพุ่งออกจากปาก รัศมีสีแดงประกายวาบ
ตันปีศาจกลายรูปเป็นม่านแสง ปกคลุมปีศาจเสือดาวเอาไว้
เคร้งๆๆๆ!
กระบี่ถึงกับไม่อาจทะลุทะลวงการป้องกันของม่านแสงนี้ได้
ความตื่นตระหนกวาดผ่านใบหน้าของทั้งสาม พวกเขาพูดขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “นี่มันเป็นไปได้อย่างไรกัน”
พวกเขาทั้งสามยังอ่อนประสบการณ์ อยากสำแดงความองอาจกล้าหาญ อาศัยความสามารถที่มีสร้างชื่อเสียง คิดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอกับปีศาจที่ร้ายกาจเช่นนี้
“ฝึกมาแค่ไม่กี่ปีก็อยากจะเป็นวีรบุรุษแล้วหรือ ข้าฝึกมามากกว่าพวกเจ้าสองร้อยปี ใช้แค่มือเดียวก็ฆ่าพวกเจ้าได้แล้ว!”
ปีศาจเสือดาวหยิ่งผยองได้ใจ แววตาโหดเหี้ยม ตันปีศาจปล่อยลำแสงสีแดงสามลำทันใด พุ่งตรงไปยังทั้งสาม
ผู้ฝึกตนทั้งสามไร้หนทางหลบหลีก ในชั่วพริบตาก็ลงไปนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น กระบี่ก็สิ้นแสง ร่วงหล่นลงกับพื้นเช่นกัน
ปีศาจเสือดาวเก็บตันปีศาจกลับมา มองทั้งสามอย่างพินิจพิจารณา สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของเด็กสาว
มันแลบลิ้นเลียปาก “มนุษย์เพศหญิงหนังบางเนื้อนุ่ม ท่าทางอย่างเจ้า รสชาติต้องสดใหม่ถูกปากเป็นแน่”
อีกสองคนพลันร้อนรน ดวงตาแดงก่ำ ตวาดไปว่า “เจ้าปีศาจ ถ้ากล้าแตะต้องศิษย์น้องหญิงของข้าละก็ ที่นี่ได้กลายเป็นหลุมศพเจ้าแน่!”
“พวกข้าเป็นศิษย์สำนักเซียนวั่นเจี้ยน(หมื่นกระบี่)นะ สำนักเซียนวั่นเจี้ยนต้องตามสังหารเจ้าไม่เลิกราอย่างแน่นอน!”
“กลางป่าเขาลำเนาไพร มีหรือข้าจะไม่กล้า ตอนนี้ข้าจะจับศิษย์น้องหญิงคนงามของพวกเจ้ากินทีละคำๆ ต่อหน้าพวกเจ้า!” ปีศาจเสือดาวเอ่ยอย่างไม่แยแสไร้ความปรานี
หัวใจของทั้งสามเย็นวาบ ความหวาดกลัวปรากฏบนใบหน้า
เด็กหนุ่มสองคนรีบพูดว่า “ปล่อยศิษย์น้องหญิงไป ถ้าจะกินก็กินพวกข้า”
ปีศาจเสือดาวทำทีไม่ใส่ใจ ค่อยๆ เดินไปยังเด็กสาวคนนั้น
สวบๆๆๆ
เสียงฝีเท้าดังมา
ทั้งสามพลันพบทางรอด หัวใจเต้นโครมครามด้วยความยินดี รีบเงยหน้าขึ้นไปมอง
กลับเห็นสุนัขพื้นเมืองสีดำตัวหนึ่งค่อยๆ ปรากฏกายขึ้น เดินตรงเข้ามาทางพวกเขาอย่างไม่รีบร้อน
หัวใจของพวกเขาหนาวเหน็บถึงขีดสุด ราวกับร่วงหล่นจากสวรรค์สู่นรกโลกันตร์
ปีศาจเสือดาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “สุนัขพื้นบ้านจากไหน วันนี้ข้าอารมณ์ดี จะไม่กินเจ้า ไสหัวไปเสีย!”
สุนัขสีดำยังคงยืนอยู่ที่เดิม ถึงกับเอ่ยปากพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ปีศาจเสือดาว เจ้าฆ่าตัวตายไปซะเถอะ อย่าบังคับให้ข้าต้องลงมือ”
“เอ๊ะ? ที่แท้ก็เป็นแค่สุนัขอสูรตัวน้อย!”
ปีศาจเสือดาวชะงักชั่วขณะ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะพูดเย้ยหยัน “สุนัขดำ เจ้าฝึกตนจนทึ่มทื่อไปแล้ว ไม่รู้หรือว่าเจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร”
ทั้งสามตะลึงงันไม่ต่างกัน พวกเขาเกือบคิดว่าหูฝาดไปแล้ว
เจ้าสุนัขอสูรนี่อวดเก่งเกินไปแล้ว มาถึงก็ไล่ให้คนอื่นไปตาย ร้ายกาจเหลือเกิน
“ย่อมได้ นายท่านของข้ากำลังจะมาแล้ว ไม่เสียเวลาพูดเพ้อเจ้อกับเจ้าหรอก” ต้าเฮยส่ายหน้าด้วยท่าทางเย่อหยิ่งสุดขีด ถ้าหากภายนอกมันไม่ได้เป็นเพียงสุนัขสีดำธรรมดาตัวหนึ่ง เกรงว่าคนอื่นต้องคิดว่ามันเป็นลูกพี่อะไรเทือกนี้อย่างแน่นอน
“เหอะๆ รนหาที่ตายนัก!”
ปีศาจเสือดาวหัวเราะร่วน อ้าปากกว้าง ลมกลิ่นคาวคลุ้งเข้าปกคลุมต้าเฮย หมายจะดึงดูดต้าเฮยเข้าไปแล้วเขมือบในคำเดียว
กระนั้นแล้ว ร่างกายของต้าเฮยก็ยังยืนหยัดไม่เคลื่อนไหว เพียงแค่ยกอุ้งเท้าขึ้นมาอย่างง่ายดาย
ในชั่วพริบตา สายลมก็พลันพัดกรรโชกแรง ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม
ท่ามกลางหมู่เมฆครึ้ม อุ้งเท้าสุนัขขนาดยักษ์ใหญ่ก็โผล่ออกจากกลีบเมฆ กดลงที่ปีศาจเสือดาว
อุ้งเท้าสุนัขนั่นกับอุ้งเท้าของต้าเฮยเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว เพียงแต่ว่าใหญ่กว่าไม่รู้กี่เท่า ประหนึ่งหุบเขาห้านิ้วของพระยูไลก็มิปาน
ปีศาจเสือดาวตกใจกลัวจนร้องเสียงแมวออกมา รูปร่างเดิมปรากฏออกมา ขนทั่วตัวของมันลุกชัน ราวกับเม่นที่พยายามจะหลบหนีก็มิปาน
เพียงแต่ว่า มันพบว่าโดยรอบได้ถูกปิดกั้นไว้ทั้งหมด ไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ทำได้เพียงจ้องมองอุ้งเท้ามหึมาทับลงมาต่อหน้าต่อตา
“ข้าเป็นเพียงปีศาจเสือดาวตัวน้อยๆ ท่านสุนัขได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถิด!” ปีศาจเสือดาวอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง
แผละ!
วินาทีต่อมา กระโหลกศีรษะของมันก็แตกละเอียด
อุ้งเท้าสุนัขยังไม่ทันแตะถึงพื้น ลำพังแรงกดมหาศาลก็ไม่ใช่สิ่งที่ปีศาจเสือดาวจะทนไหวแล้ว
จากนั้น อุ้งเท้าสุนัขก็อันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอย ท้องฟ้าแจ่มใสกลับคืนมา คล้ายกับว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพมายา
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามมองไปยังต้าเฮย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง นิ่งงันราวกับกลายเป็นรูปสลักไปเสียแล้ว
ต้าเฮยพูดอย่างเรียบเฉยประหนึ่งทำเรื่องเล็กน้อยไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง “นายท่านของข้าชอบสัมผัสชีวิตในฐานะปุถุชน พวกเจ้าจำเอาไว้ว่าปีศาจเสือดาวตัวนี้พวกเจ้าเป็นคนสังหาร ไม่เกี่ยวกับข้า เมื่อเจ้านายข้ามาถึงแล้ว พวกเจ้าห้ามเอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวกับข้าทั้งสิ้น ให้คิดเสียว่าเจ้านายของข้าเป็นปุถุชนธรรมดาคนหนึ่ง และข้าก็เป็นสุนัขพื้นเมืองตัวหนึ่ง เข้าใจหรือไม่”
ทั้งสามพยักหน้าด้วยความงงงัน
ในใจของพวกเขาทั้งตื่นกลัวทั้งตื่นเต้น
สุนัขอสูรเก่งกาจเช่นนี้ เจ้านายของมันจะต้องเป็นผู้ที่ล้ำเลิศเพียงใดกัน
ว่ากันว่าผู้ยิ่งใหญ่มักแสร้งเป็นปุถุชน เที่ยวเล่นไปในโลกมนุษย์ ที่แท้ก็เป็นความจริง ในที่สุดครานี้ก็ได้เห็นเป็นประจักษ์แล้ว
“ต้าเฮย!”
หลี่เนี่ยนฝานตะโกนด้วยความกังวล สาวเท้าไล่ตามมา คว้าหมับเข้าที่หัวของต้าเฮย “ข้าเรียกเจ้าไม่ได้ยินหรือไง วิ่งทำไม น่าโมโหจริงๆ!”
เขายิ่งคิดยิ่งโมโห ใช้มือลูบหัวต้าเฮยแรงๆ
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามเห็นสถานการณ์ตรงหน้า โลหิตที่ไหลเวียนในร่างกายพลันหยุดชะงัก ขนลุกขนพอง หัวใจแทบหลุดออกมาจากอก
นี่คือสุนัขอสูรที่อุ้งเท้าคลุมฟ้าหรือ ในความรู้สึกของพวกเขาแล้ว ต่อให้เป็นอาจารย์ของพวกเขา ไม่สิ ต่อให้ทั้งสำนักรวมกันก็หยุดยั้งอุ้งเท้าสุนัขเมื่อครู่ไม่ได้
ทว่าในตอนนี้ ท่านสุนัขอสูรถึงกับถูกตบตีหัวทำร้ายอย่างไม่ใยดี โลกนี้มันบ้าเกินไปแล้ว!
พวกเขาไม่กล้ามอง ด้วยกลัวว่านายท่านสุนัขอสูรจะโกรธเอา
หลังจากสั่งสอนต้าเฮยไปหนึ่งยก หลี่เนี่ยนฝานจึงไปดูสถานที่เกิดเหตุ
ผู้ชายสอง ผู้หญิงหนึ่ง ทั้งมีศพเสือดาวกะโหลกแตกสมองระเบิด นานนานนอนแอ้งแม้งอยู่ใต้ต้นไม้ซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป
ดูท่าปีศาจเสือดาวจะถูกผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามปราบแล้ว ตนเองโชคดีจริงๆ ที่มาถึงในช่วงเวลาที่เหมาะเจาะที่สุด
หลี่เนี่ยนฝานรีบวิ่งเข้าไปดูนานนาน เมื่อพบว่าสลบไปเท่านั้น เขาก็ถอนหายใจยาวๆ อย่างโล่งอก
“ข้าชื่อหลี่เนี่ยนฝาน วันนี้ต้องขอบคุณจอมยุทธ์น้อยที่ปราบปีศาจ ไม่เพียงลงมือช่วยนานนาน ยังรักษาความสงบให้แก่เมืองลั่วเซียน” เขาเอ่ยขอบคุณทั้งสาม
ความประดักประเดิดปรากฏบนใบหน้าของทั้งสาม ตอบกลับไปเบาๆ “คุณชายหลี่เกรงใจแล้ว อันที่จริงพวกเราก็ไม่ได้ลงแรงมากนัก”
พวกเขาพบว่าบนร่างของหลี่เนี่ยนฝานไม่มีพลังปราณไหลเวียนอยู่แม้แต่น้อย มองอย่างไรก็เป็นเพียงปุถุชน จึงอดคิดในใจไม่ได้ ‘ปรมาจารย์ทำสิ่งใดย่อมล้ำลึกยากหยั่งรู้ ทำได้ตามใจปรารถนา’
เนี่ยนฝาน เนี่ยนฝาน ไม่ได้หมายความว่าระลึกถึงโลกโลกีย์หรอกหรือ?
มิน่าล่ะ ปรมาจารย์ที่ใช้ชีวิตอย่างสันโดษในโลกมนุษย์ แม้แต่ชื่อก็ยังไพเราะมีความหมาย สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์!
เมื่อพบกับขาใหญ่เช่นนี้ หากบอกว่าไม่วิตกกังวลก็คงจะโกหก
ในบรรดาทั้งสามคน เด็กสาวสวมชุดสีฟ้าทั้งตัวเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ข้าไป๋ลั่วซวง คำนับคุณชาย สองท่านนี้เป็นศิษย์พี่ของข้า หลัวฮ่าวกับฉินจู๋”
“ที่แท้ก็เป็นแม่นางไป๋ จอมยุทธ์น้อยหลัว จอมยุทธ์น้อยฉิน” หลี่เนี่ยนฝานทักทายทีละคน สายตามองไปยังศพของปีศาจเสือดาว อดเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจไม่ได้
รูปลักษณ์ของปีศาจเสือดาวเป็นเพียงเสือดาวธรรมดาตัวหนึ่ง แต่ว่าขนาดนั้นใหญ่กว่ามาก
เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นปีศาจในโลกบำเพ็ญเซียน อีกทั้งยังอยู่ใกล้ขนาดนี้ น่าเสียดายที่ไม่ได้เห็นขั้นตอนในการปราบปีศาจ เลยแอบเสียใจอยู่บ้าง
..........................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 6 ช่างเป็นโลกบำเพ็ญเซียนที่เป็นมิตรเสียจริง
“เอ๋?”
หลี่เนี่ยนฝานเดินเข้าไป เก็บไข่มุกลูกกลมสีทองมาจากด้านข้างของศพปีศาจเสือดาว
ไข่มุกทองลูกไม่ใหญ่ สัมผัสแล้วเย็นเฉียบ ทั้งยังมีน้ำหนักอยู่บ้าง
“นี่คืออะไรหรือ”
“คุณชายหลี่ นี่คือตันปีศาจของปีศาจเสือดาว” ไป๋ลั่วซวงเอ่ยปากบอก
“ที่แท้ก็เป็นตันปีศาจ” หลี่เนี่ยนฝานถืออยู่ในมือครู่หนึ่ง ก็ส่งให้ไป๋ลั่วซวง พร้อมบอกว่า “พวกเจ้าเป็นคนจัดการปีศาจเสือดาว ตันปีศาจก็ควรเป็นของพวกเจ้า”
ใครจะรู้ว่าไป๋ลั่วซวงใบหน้าพลันขาวซีด ร่างกายถอยกรูดไปสองก้าว เอ่ยอย่างกล้าๆ กลัว ๆ “ถ้าหากคุณชายหลี่ชอบ ก็เก็บตันปีศาจนี้ไว้เถิด”
นางตกใจกลัวจนจะร้องไห้อยู่แล้ว ผู้อาวุโสต้องกำลังทดสอบความซื่อสัตย์ของข้าอยู่แน่ๆ ถ้าหากข้าเก็บตันปีศาจนี้เอาไว้ เป็นไปได้มากว่าจะไม่รอดชีวิตกลับไป
“คุณชายหลี่ พวกเราสังหารปีศาจเสือดาวตัวนี้ได้ล้วนเป็นเพราะโชคช่วย ตันปีศาจของมันพวกเราไม่กล้าปรารถนาหรอก” หลัวฮ่าวพูด
ฉินจู๋ซึ่งยืนอยู่ด้านข้างก็รีบพยักหน้าตาม
หลี่เนี่ยนฝานมองทั้งสามด้วยความประหลาดใจ ทัศนคติที่มีต่อผู้บำเพ็ญเซียนเปลี่ยนไปมาก
ผู้บำเพ็ญเซียนสมัยนี้เป็นมิตรขนาดนี้เชียวเหรอ?
ผู้บำเพ็ญเซียนที่เขาพบเป็นคนแรกคือลั่วซืออวี่ ก็ดูเกรงอกเกรงใจเขาเหลือเกิน ตอนนี้ทั้งสามคนก็เป็นเช่นเดียวกัน แม้แต่ตันปีศาจก็ยกให้เขาไปส่งๆ ได้
หาได้ยากจริงๆ
หรือว่าโลกบำเพ็ญเซียนที่ตนเองทะลุมิติมานี้เป็นโลกบำเพ็ญเซียนที่สงบสุขปรองดอง
ถึงแม้เขาจะไม่เคยบำเพ็ญเซียน แต่แค่คิดก็รู้ว่าตันปีศาจต้องล้ำค่ามากอย่างแน่นอน นี่เป็นสิ่งสำคัญจากการฝึกวิชาอสูร มีประโยชน์ต่อผู้บำเพ็ญเซียนมาก ตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึงว่าทั้งสามฆ่าปีศาจเสือดาวตาย พวกเขายังยินดีที่จะมอบตันปีศาจให้ปุถุชนอย่างเขา จิตใจดีมากเลยละ!
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า เอ่ยปากว่า “ทั้งสามคนเกรงใจไปแล้ว ข้าเป็นปุถุชน เก็บตันปีศาจไปจะมีประโยชน์อะไร พวกเจ้าเก็บไปดีกว่า”
เขาไม่ได้บำเพ็ญเซียน เก็บตันปีศาจไปก็ไร้ประโยชน์ ถ้ากินเข้าไปร่างกายอาจระเบิดตายได้
ไป๋ลั่วซวงพูดเสียงอ่อนว่า “เช่นนั้น…พวกข้าเก็บไปได้หรือ?”
พวกเขาคิดมากไปแล้ว ก็แค่ตันปีศาจ ปรมาจารย์จะมาเห็นค่าได้อย่างไรกัน
“เดิมทีก็เป็นของพวกเจ้าอยู่แล้ว” หลี่เนี่ยนฝานหมดคำจะพูด ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามเกรงอกเกรงใจกันมากเกินไป “เอาอย่างนี้ไหม ตันปีศาจให้พวกเจ้า ส่วนศพเสือดาวนี่ให้ข้า ข้ากำลังอยากกินเนื้อเสือดาวอยู่พอดี”
หลัวฮ่าวตอบ “คุณชายหลี่เห็นค่าศพนี้ ก็นับว่าเป็นเกียรติของมันแล้ว นำไปเถิด”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มร่า พูดว่า “ต้าเฮย เจ้ารับผิดชอบแบกศพไป”
ทั้งสามคนไหนเลยจะกล้าให้ต้าเฮยแบกศพ นี่ต้องเป็นการทดสอบของท่านปรมาจารย์อย่างแน่นอน
ฉินจู๋รีบออกตัวอาสา “คุณชายหลี่ ข้าร่างกายแข็งแรง ศพนี้ข้าช่วยท่านแบกเอง อย่าได้ลำบากสุนัขตัวโปรดของท่านเลย”
“เช่นนั้นก็ลำบากแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานดีใจยกใหญ่ ผู้บำเพ็ญเซียนสามคนนี้เป็นคนดีจริงๆ นะเนี่ย!
หลี่เนี่ยนฝานอุ้มนานนาน คนสี่คนและสุนัขหนึ่งตัวกลับไปยังเมืองลั่วเซียน
เมื่อป้าจางเห็นว่านานนานไม่เป็นไร ก็รีบขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง ดีใจจนหลั่งน้ำตา “ขอบคุณเซียนทั้งสาม ขอบคุณคุณชายหลี่”
“ป้าจาง ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามเป็นคนสังหารปีศาจ ข้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยปาก
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามคนไหนเลยจะกล้าอ้างความดีความชอบ จึงรีบพูดว่า
“คุณชายหลี่ถ่อมตัวแล้ว การปราบปีศาจในครานี้ท่านช่วยไว้มากนัก”
“ถ้าไม่ได้คุุณชายหลี่ พวกข้าก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของปีศาจตนนี้ ต้องขอบคุณคุณชายหลี่”
“พวกข้าล้มปีศาจตนนี้ได้เพราะพึ่งพาโชคด้วย ไม่ควรค่าให้เอ่ยถึงหรอก”
ชาวบ้านโดยรอบเห็นว่าทั้งสามพูดยกยอปอปั้นเช่นนี้ สายตาที่มองหลี่เนี่ยนฝานก็พลันเปลี่ยนไป
หลี่เนี่ยนฝานมีความสามารถจริงๆ ด้วย แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนยังยกย่อง ช่างไร้เทียมทาน
หลี่เนี่ยนฝานคิดเพียงว่าผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามให้เกียรติเขา ชั่วขณะนั้นก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมา
เขาคลอนศีรษะเล็กน้อย ในบ่อน้ำหลังบ้านของตนอาจมีปีศาจอยู่ก็ได้ ไม่สู้ให้ทั้งสามคนไปช่วยดูจะดีกว่า
อีกอย่าง คนเขาให้เกียรติขนาดนี้แล้ว ตนเองก็ควรแสดงน้ำใจบ้าง
หลี่เนี่ยนฝานจึงเอ่ยปากชักชวนในทันที “ทั้งสามคนปราบอสูรลำบากแล้ว ไม่สู้ไปที่บ้านข้า ชิมเนื้อเสือดาวสักหน่อยเป็นอย่างไร”
ทั้งสามกำลังคิดอยู่ว่าจะประจบปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกท่านนี้อย่างไรดี นี่ย่อมเป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ
เมื่อเป็นอย่างนี้แล้ว หลี่เนี่ยนฝานจึงยกเต่าดาวกับลูกปลาฝูงหนึ่ง นำทางพวกเขากลับไปยังที่อยู่ของตน
เมื่อมาถึงเรือนสี่ประสาน ทั้งสามก็ลอบประหลาดใจไปชั่วขณะ
สมแล้วที่เป็นที่อยู่ของปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก กลิ่นอายโบราณ พลังปราณเข้มข้น ประหนึ่งเป็นแดนเซียนบนโลกมนุษย์
เสี่ยวไป๋เปิดประตู เอ่ยว่า “นายท่าน ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”
“อาวุธวิญญาณ?”
ผู้บำเพ็ญเซียนหายใจเฮือกในทันใด จ้องมองเสี่ยวไป๋จนตาแทบถลนออกมา
“ไม่ใช่อาวุธวิญญาณหรอก เป็นเพียงการใช้เคล็ดวิชาเล็กๆ น้อยๆ ก็เท่านั้น” หลี่เนี่ยนฝานขี้เกียจจะอธิบาย จึงพูดออกไปส่งเดช
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามมองหน้ากันไปมา ไม่กล้าพูดโต้ตอบ
ถึงกับมีอาวุธวิญญาณชั้นสูงที่อัจฉริยะเช่นนี้ได้ แล้วบอกว่าเป็นเพียงวิธีเล็กๆ น้อยๆ นี่มันโลกของผู้ประเสริฐหรืออย่างไรกัน
ทั้งสามทำอะไรไม่ถูก วิ่งบ้างเดินบ้างตามไป ช่างน่าสงสาร อ่อนแอ และไร้เรี่ยวแรง
หลี่เนี่ยนฝานพาพวกเขาเข้าไปในโถงใหญ่ห้องหนึ่ง
ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง ทั้งสามก็สั่นสะท้าน ม่านตาเบิกกว้าง “นี่ นี่คือ…”
พวกเขาพูดไม่ออกเสียแล้ว การตกแต่งประดับประดาทำให้รู้สึกตื่นตระหนกขั้นสุด
พื้นกระเบื้องในห้องแทบสะท้อนเงาคน พื้นเบื้องหน้าโดยรอบขาวราวกระดาษ แต่ไม่ว่าจะเป็นโซฟา โต๊ะ หรือว่าโต๊ะชา ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียน แต่ในตอนนี้กลับเหมือนยายหลิวเดินเข้าสวนบุปผางาม มีเพียงความรู้สึกว่ายิ่งใหญ่อลังการ
ในโลกบำเพ็ญเซียน เรือนของปุถุชนจะเป็นไม้หรือมุงหญ้าเป็นหลัก พื้นดินก็ล้วนเป็นดินเหนียว การประดับตกแต่งของสำนักเซียนจะวิจิตรหรูหรา แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่อาจเทียบได้กับเรือนของหลี่เนี่ยนฝาน
“คุณชายหลี่ การตกแต่งนี้ มันช่าง…” ไป๋ลั่วซวงรู้สึกว่ามุมมองต่อโลกของตนเองถูกโจมตีอย่างรุนแรง
“เป็นแค่การตกแต่งแบบร่วมสมัยเท่านั้นละ มองแล้วดูสบายตาหน่อย” หลี่เนี่ยนฝานลอบยิ้มในใจ แปลกใหม่ใช่ไหมล่ะ นี่เป็นสไตล์การตกแต่งจากโลกเดิม ต่อให้พวกนายเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ก็ไม่มีทางเคยเห็นการตกแต่งที่ทันสมัยขนาดนี้หรอก
“นี่คือสิ่งใดหรือ” สายตาของหลัวฮ่าวไปหยุดอยู่บนสิ่งที่กำลังพ่นไอน้ำอย่างต่อเนื่อง ใบหน้าพลันดูหวาดผวา
หลี่เนี่ยนฝานกวาดสายตาไป เอ่ยชี้แจง “นี่คือเครื่องฟอกอากาศแบบทำความชื้น เป็นสิ่งประดิษฐ์จากวิทยาการอย่างหนึ่ง ทำให้อากาศสดชื่นขึ้น”
“นี่ไม่ใช่แค่สดชื่น นี่มัน…”
หลัวฮ่าวพูดยังไม่ทันจบ กลับถูกฉินจู๋รีบดึงไว้ บริภาษเสียงเบา “เจ้าบ้า! นายท่านสุนัขอสูรบอกไว้ว่าปรมาจารย์ท่านนี้ชอบชีวิตอย่างปุถุชน ต้องคิดว่าเขาเป็นปุถุชน ปรมาจารย์บอกว่าสดชื่นก็สดชื่นสิ!”
หลัวฮ่าวกลืนคำที่จะพูดลงคอไป ทว่าในใจของทั้งสามกลับมีคลื่นซัดโหมขึ้นมา พวกเขามองไปยังเครื่องฟอกอากาศด้วยดวงตาแดงก่ำ
เครื่องฟอกอากาศนี้พ่นพลังปราณออกมา เป็นพลังปราณบริสุทธิ์เสียด้วย!
พลังปราณเหล่านี้บริสุทธิ์กว่าในศิลาปราณ ที่สำคัญคือมันพ่นออกมาได้ไม่หยุด ประสิทธิภาพเหนือกว่าเหมืองศิลาปราณเสียอีก!
ถ้าหากได้บำเพ็ญเซียนที่นี่ จะได้ผลดียิ่งกว่าสิ่งใดจากสวรรค์ชั้นฟ้าด้วยซ้ำไป!
สามารถทำให้อากาศกลายเป็นพลังปราณได้อย่างง่ายดาย นี่มันของวิเศษอะไรกัน อาวุธเทพหรืออาวุธเซียน?
ท่านปรมาจารย์ถึงกับวางของล้ำค่าเช่นนี้ไว้ที่ห้องโถง นั่นหมายความว่าอะไรเล่า ก็หมายความความว่าเขาไม่ได้เห็นค่ามันเลยไงเล่า แล้วก็ไม่ได้กลัวว่าจะมีคนหมายปองของล้ำค่านี้ด้วย!
.................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 7 แม้แต่ขยะก็เป็นของล้ำค่า
หลี่เนี่ยนฝานมองไปยังหลัวฮ่าวซึ่งดูคล้ายกับมีเรื่องค้างคาใจ เอ่ยถามด้วยความสงสัย “แต่ว่าอะไรหรือ”
หลัวฮ่าวรีบคลี่ยิ้ม พูดว่า “ไม่มีอะไรขอรับ ข้าก็ว่าทำไมเข้ามาในนี้แล้วรู้สึกโล่งสบาย ที่แท้ก็เพราะอากาศสดชื่นนี่เอง”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม “นั่งเถอะ”
ทั้งสามนั่งลงตามที่เขาบอก
“ใบชาที่ปลูกไว้ยังไม่ถึงเวลาเก็บ ทำให้พวกเจ้าลำบากใจแล้ว ดื่มน้ำธรรมดาไปก่อนแล้วกัน” หลี่เนี่ยนฝานพูด
ไป๋ลั่วซวงตอบกลับว่า “คุณชายหลี่เกรงใจแล้ว พวกข้าไม่ลำบากใจเลยสักนิด”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มพลางหยิบถ้วยสามใบไปรินน้ำมาจากเครื่องกรองน้ำ แล้วส่งให้ทั้งสามคน
“ขอบคุณคุณชายหลี่” ไป๋ลั่วซวงรับน้ำมา ม่านตากลับพลันหดเกร็ง เอ่ยถามอย่างสั่นสะท้านว่า “ขอถามคุณชายหลี่ สิ่งที่ใช้บรรจุน้ำนี้คือสิ่งใดหรือ”
“นี่คือเครื่องกรองน้ำ ของเล่นเล็กๆ น้อยๆ น่ะ” หลี่เนี่ยนฝานตอบไปอย่างไม่คิดมาก
เป็นของมหัศจรรย์อย่างที่คิดจริงๆ!
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามแทบจะชาหนึบไปทั้งตัว น้ำที่อยู่ในถ้วยของพวกเขานี้ไม่ใช่น้ำธรรมดา หากแต่เป็นธาราปราณ!
ลำพังน้ำที่เจือปนพลังปราณก็เทียบได้กับปราณโอสถระดับล่างแล้ว!
เครื่องกรองน้ำนี้ต้องเป็นอาวุธวิญญาณระดับสูงเป็นแน่ ถึงกับทำให้น้ำธรรมดากลายเป็นธาราปราณได้ เหลือเชื่อมาก!
หลี่เนี่ยนฝานเห็นทั้งสามมีท่าทางผิดแปลก ก็ไม่ได้ใส่ใจ เพียงแต่เอ่ยเรียบๆ “ข้าไปหลังเรือนประเดี๋ยว พวกเจ้าจะกินน้ำก็รินจากเครื่องกรองน้ำได้เลยนะ”
หลี่เนี่ยนฝานยกลูกปลาและเต่าดาวไปยังหลังเรือน พลางพูดว่า “เสี่ยวไป๋ นายไปจัดการศพเสือดาวที เตรียมตัวทำอาหาร!”
ในห้องโถงเหลือเพียงผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสามนั่งมองหน้ากันอย่างไม่เป็นสุข
แม้ว่าพวกเขาจะอยากได้เครื่องฟอกอากาศและเครื่องกรองน้ำ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะแตะต้อง
หลัวฮ่าวกลืนน้ำลาย พูดขึ้นด้วยความตกใจ “ศิษย์…ศิษย์น้องหญิง เหมือนว่าพวกเราจะได้พบกับบุคคลที่ยิ่งใหญ่เข้าแล้วละ”
ไป๋ลั่วซวงพยักหน้า สูดหายใจเข้าลึกด้วยสีหน้าหนักใจ “ปรมาจารย์ท่านนี้เหนือกว่าสิ่งที่พวกเราเคยรู้มาก่อนหน้านี้! ตอนนี้ดูแล้ว ปรมาจารย์ท่านนี้เป็นคนดี ไม่ว่าอย่างไร พวกเราก็ห้ามล่วงเกินเขาเด็ดขาด! ถ้าหากได้ผูกมิตรละก็จะเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต!”
ฉินจู๋พูด “ศิษย์น้องหญิงวางใจเถอะ พวกข้ารู้แล้ว”
ในตอนนั้นเอง หลัวฮ่าวก็เหลือบไปเห็นถังขยะด้านข้างเท้า และอดชะงักงันไม่ได้
ในนั้นมีม้วนกระดาษแผ่นหนึ่ง คล้ายกับเป็นภาพวาด
“หลัวฮ่าว เจ้าทำอะไรน่ะ ห้ามจับของของท่านปรมาจารย์ส่งเดชเด็ดขาด!” ไป๋ลั่วซวงหัวใจบีบเค้น รีบเอ่ยปากเตือน
“ดูเหมือนขยะเลย”
หลัวฮ่าวพูดพลางหยิบม้วนภาพวาดออกมา ใช้มือคลี่ออกอย่างระมัดระวัง
เขารู้สึกสงสัยว่าสิ่งที่ถูกปรมาจารย์โยนทิ้งคืออะไร
บนภาพวาด ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น
ร่างที่อยู่ในภาพวาดนี้คือด้านหลังของคนสวมหมวกสานและเสื้อกันฝนซึ่งทำจากฟาง ยืนอยู่เพียงลำพังบนเรือลำเล็ก ในมือของเขาถือกระบี่ยาวเล่มหนึ่ง
ลายเส้นนั้นเรียบง่าย คล้ายกับว่าขีดเขียนเล่นๆ
กระนั้นแล้ว วินาทีที่เห็นภาพนี้ หลัวฮ่าวก็ส่งเสียงร้องแหลม ทั้งตัวสะดุ้งโหยง พูดอย่างตกใจว่า “จิตกระบี่! ในภาพนี้มีจิตกระบี่!”
สายตาของไป๋ลั่วซวงกับฉินจู๋เคลื่อนไปหยุดบนภาพวาดพร้อมกัน
มองเพียงปราดเดียว ก็เหมือนว่าพวกเขาได้หลอมรวมเข้าไปในภาพ ความรู้สึกเช่นความโดดเดี๋ยว หยิ่งผยอง องอาจไม่เกรงกลัว และเด็ดเดี่ยวถาโถมเข้ามา ประหนึ่งจะท่วมทับจนพวกเขาจมลงไป
ในตอนนั้น ราวกับว่าพวกเขาเข้าไปอยู่ในโลกเดียวกับมือกระบี่สวมเสื้อฟางกันฝนท่านนี้ จิตกระบี่รุนแรงไร้ขีดจำกัดออกจากร่างของนักกระบี่แล้วพุ่งขึ้นฟ้า กดทับเสียจนพวกเขาหายใจไม่ออก
ถ้าหากเป็นคนทั่วไป เมื่อเห็นภาพวาดนี้ก็คงไม่รู้สึกอะไร แต่ทั้งสามเป็นลูกศิษย์สำนักเซียน เดิมทีต้องฝึกฝนกระบี่อยู่แล้ว ความรู้สึกไวต่อปราณกระบี่มาก
พวกเขาพอจะเข้าใจความหมายของภาพวาดนี้ มือกระบี่สวมเสื้อกันฝนกำลังจะประมือกับใครสักคน เขากำลังเดินทางไป และผู้ที่เขาจะเผด็จศึกนั้นอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของแม่น้ำ
“ฟู่!”
หลัวฮ่าวรีบเก็บม้วนภาพวาดใส่ตะกร้า ทั้งสามถึงไดัสติ ในชั่วพริบตาเดียวเม็ดเหงื่อก็พลันผุดท่วมใบหน้า
“สรุปแล้วคนในภาพเป็นใคร แค่ด้านหลังก็มีจิตกระบี่เข้มข้นแล้ว ถึงขั้นเหนือกว่าเจ้าสำนักด้วยซ้ำไป น่ากลัวเหลือเกิน” ฉินจู๋รู้สึกครั่นคร้ามในใจ
ไป๋ลั่วซวงไม่รู้ว่าจะบรรยายความรู้สึกในใจของตนอย่างไรแล้ว พูดเสียงสั่นว่า “นี่ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือมีคนที่วาดภาพนี้ออกมา แล้วก็…โยนทิ้งลงไปในถังขยะอย่างไม่ใยดี!”
หลัวฮ่าว “สำหรับผู้ฝึกกระบี่อย่างพวกเรา ภาพวาดนี้มีประเมินค่าไม่ได้เชียวนะ!”
ในตอนนั้น หลี่เนี่ยนฝานก็กลับมาแล้ว ส่วนเสี่ยวไป๋ก็แบกศพเสือดาวเข้าไปในห้องครัว รีบลงมือทำอาหาร
หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าทั้งสามคล้ายกับมีอะไรจะพูด จึงอดถามไม่ได้ “มีอะไรหรือ”
ไป๋ลั่วซวงกำลังถือภาพวาดอยู่ ก็เอ่ยปากขึ้นมาอย่างกระอักกระอ่วน “ขออภัย พวกข้าแตะต้องของของท่านโดยพลการ”
“ไม่เป็นไร นั่นเป็นแค่ภาพที่ข้าร่างเล่นเฉยๆ น่ะ เดิมทีก็ทิ้งไปแล้วด้วย” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ
เพียงแค่ประโยคนี้ ฐานะของหลี่เนี่ยนฝานในใจของพวกเขาทั้งสามก็ถูกยกขึ้นสูงอย่างไร้ขีดจำกัด
ขนาดภาพที่วาดร่างยังมีจิตกระบี่แฝงอยู่ นี่มันโลกอะไรกัน เขาเป็นเทพเซียนจากในตำนานหรืออย่างไร
ฉินจู๋มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างคาดหวัง เอ่ยปากด้วยความวิตก “คุณชายหลี่ ไม่ทราบว่าท่านจะว่าอย่างไร ยกภาพวาดนี้ให้พวกข้าได้หรือไม่”
เมื่อเห็นสีหน้าของทั้งสาม หลี่เนี่ยนฝานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ นึกไม่ถึงว่าในบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนจะมีคนที่ชอบภาพวาดด้วย
เขาโบกมือเอ่ย “ก็แค่ภาพร่างไม่ใช่หรือ เอาไปเถอะ”
“ขอบคุณคุณชายหลี่!”
ทั้งสามดีใจกันยกใหญ่ ลุกพรวดขึ้นพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น
ต้องนำภาพวาดแผ่นนี้ไปส่งที่สำนักอย่างเร็วที่สุด!
พวกเขารู้ว่านี่เป็นเรื่องสำคัญ ไม่อาจรอช้า
ไป๋ลั่วซวงค้อมคำนับหลี่เนี่ยนฝาน พูดอย่างเคารพว่า “คุณชายหลี่ ขอบคุณที่ท่านมอบภาพวาดให้ เพียงแต่พวกข้าสามคนต้องรีบกลับสำนักตอนนี้ ขออภัยด้วย”
“รีบร้อนขนาดนั้นเชียว? ไม่กินข้าวแล้วหรือ”
“คุณชายหลี่ พวกข้าสามคนมีเรื่องด่วน ครั้งหน้าพวกข้าจะจัดงานเลี้ยงเชิญคุณชายเป็นการชดเชย!” ไป๋ลั่วซวงบอก
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้ เจอกันครั้งหน้า”
“คุณชายหลี่ ข้าขอลา!”
ทั้งสามเก็บภาพเขียนราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า แล้วรุดรีบลงเขาไป
หลี่เนี่ยฝานมองเงาด้านหลังของพวกเขา ส่ายหน้าน้อยๆ เตรียมอาหารที่ทำจากเนื้อเสือดาวไว้แล้วแท้ๆ สามคนนี้ไม่มีลาภปากเลย
ในช่วงเวลาเดียวกัน ที่เชิงเขา
ร่างอรชรสองคนกำลังเดินขึ้นเขา
สตรีสองคนเดินอยู่กลางป่าบนเขา ราวกับเป็นภูติแห่งหุบเขาอย่างไรอย่างนั้น
หนึ่งในนั้นก็คือลั่วซืออวี่ ผู้หญิงที่ติดตามนางมาอีกคนหนึ่งสวมกระโปรงยาวสีม่วง เอวบางอ้อนแอ้น หนึ่งแขนโอบรอบได้ก็ว่า เส้นผมดำขลับเกล้าขึ้นเป็นมวยอย่างวิจิตร กลางผมปักปิ่นประดับอัญมณีทั้งเจ็ด ขับใบหน้างามดุจดอกฝูหรง หว่างคิ้วสำแดงความสง่างามน่าเกรงขาม ราวกับเป็นเทพธิดาผู้สูงส่ง
เมื่อเทียบกับลั่วซืออวี่แล้ว สตรีในชุดสีม่วงก็เปรียบประหนึ่งลูกท้อหวานจนสามารถคั้นน้ำออกมาได้
สตรีในชุดสีม่วงฟังลั่วซืออวี่พูดมาตลอดทาง ในที่สุดก็เอ่ยปากว่า “ซืออวี่ เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าไม่ได้ฝันไป”
อาวุธวิญญาณอัศจรรย์ แตงโมแฝงทำนองมรรคา แล้วก็ปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก ไม่ว่าฟังอย่างไรก็เหมือนกับนิทานหลอกเด็กเสียมากกว่า
ลั่วซืออวี่ดึงรั้งสตรีชุดสีม่วงไว้  “เสด็จแม่ ข้ามั่นใจว่าไม่ใช่ความฝัน! อีกอย่างท่านก็เห็นว่าข้าสำเร็จถึงขั้นจู้จีแล้ว เรื่องนี้หลอกกันไม่ได้หรอกเพคะ”
สตรีชุดสีม่วงยังคงเคลือบแคลงใจ เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าหากเป็นอย่างที่เจ้าว่าจริง คนผู้นี้ก็นับว่าเป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก”
“เสด็จแม่ ท่านรีบตามข้าขึ้นเขาเร็ว ข้ารับรองว่าเมื่อถึงแล้วท่านจะต้องประหลาดใจแน่นอน!” ลั่วซืออวี่รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง
สตรีชุดสีม่วงทอดถอนใจเบาๆ นางย่อมรู้ดีว่าบุตรสาวกำลังคิดอะไรอยู่
ในใจของนางอยากล้มเลิกงานแต่งงานของตนเอง บัดนี้ได้เห็นแสงแห่งความหวัง ย่อมต้องคว้าเอาไว้
ในฐานะที่เป็นมารดาของลั่วซืออวี่ นางไหนเลยจะอยากผลักลูกเข้ากองไฟ เพียงแต่ตัวนางอยู่ในราชวงศ์ ทำอะไรไม่ได้ จึงหวังว่าปรมาจารย์ท่านนี้จะมีวิธีช่วยลั่วซืออวี่
...................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 8 อาหารอันโอชะที่ต่อให้เอาปราณโอสถมาแลกก็ไม่ยอม
หลี่เนี่ยนฝานกำลังนั่งอยู่ในเรือน ต้าเฮยก็นอนอยู่ข้างเท้าของเขา
ส่วนเสี่ยวไป๋กำลังก่อกองไฟอยู่ตรงหน้า
ศพของเสือดาวถูกนำไปจัดการจนสะอาด ในตอนนี้ถูกเสียบไม้ย่างบนเตาไฟ ถ่านร้อนแผดเผาอยู่ด้านล่างของเตาไฟ
เสี่ยวไป๋เขย่าตะแกรงย่าง รับบทพ่อครัวมืออาชีพเป็นการชั่วคราว
แม้ว่าหลี่เนี่ยนฝานจะทำได้ทุกอย่าง แต่งานเหนื่อยงานหนักเขาล้วนไม่ลงมือด้วยตัวเอง เสี่ยวไป๋แตะถึงระดับสูงสุดของปัญญาประดิษฐ์แล้ว ในระบบได้บันทึกสูตรอาหารนับไม่ถ้วน การทำอาหารนั้นง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก อีกทั้งฝีมือยังดีกว่าสิ่งที่เรียกว่าเชฟใหญ่ระดับห้าดาวหลายร้อยเท่า
จะแอบอู้ทั้งที ก็ย่อมต้องอยู่เฉยๆ ไม่งั้นก็โง่น่ะสิ
“คุณชายหลี่อยู่บ้านหรือไม่” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก
มีคนมาเวลาอาหารพอดี
หลี่เนี่ยนฝานเปิดประตู มองไปยังผู้หญิงสองคนซึ่งยืนอยู่หน้าประตู ยิ้มเอ่ย “ที่แท้ก็เป็นแม่นางลั่ว ยินดีต้อนรับ”
ลั่วซืออวี่พูดแนะนำ “คุณชายหลี่ ท่านนี้คือแม่ของข้า”
“สวัสดี ข้าชื่อจงซิ่ว มาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญ รบกวนแล้ว” จงซิ่วมองประเมินหลี่เนี่ยนฝาน พบว่าเป็นอย่างที่ลั่วซืออวี่บอกจริงๆ หลี่เนี่ยนฝานมองจากภายนอกแล้วก็เป็นเพียงปุถุชนธรรมดา
หลี่เนี่ยนฝานเองก็มองประเมินจงซิ่ว อดลอบตกตะลึงในความงามไม่ได้ มิน่าล่ะถึงได้มีลูกที่สวยสะคราญอย่างลั่วซืออวี่
หลี่เนี่ยนฝานเปิดประตูกว้าง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พวกท่านมาได้จังหวะ ข้าทำอาหารกลางวันเสร็จพอดี”
จงซิ่วพยักหน้า เดินเข้าไปในเรือน
นางมองไปก็พลันเห็นเสี่ยวไป๋กำลังง่วนทำงานอยู่กลางเรือน ใบหน้าปรากฏความตกตะลึง
“ท่านแม่ นั่นคือเสี่ยวไป๋ที่ข้าเล่าให้ฟัง ฉลาดเฉลียวมาก!” ลั่วซืออวี่พูดแนะนำ นางโบกมือให้เสี่ยวไป๋ “สวัสดี เสี่ยวไป๋”
“สวัสดี สุภาพสตรีคนงาม ขอให้ข้าได้เตรียมอาหารอันโอชะให้กับพวกท่าน พวกท่านต้องชอบอย่างแน่นอน” ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกว่าเสียงของเสี่ยวไป๋นุ่มนวลน่าดึงดูดกว่าเดิมเสียอีก
กำลังจีบสาวอยู่เหรอ
ส่วนจงซิ่วก็ตะลึงงันไปเรียบร้อยแล้ว
ความรู้และประสบการณ์ของนางมีมากกว่าลั่วซืออวี่ ดังนั้นจึงตกใจมากกว่า
นี่มันอาวุธวิญญาณอะไรกัน ไม่เพียงทำอาหารได้ ยังถึงกับคุยกับคนได้อย่างเป็นธรรมชาติด้วย หากนำของล้ำค่าที่สุดในราชวงศ์ไปเปรียบก็ไม่อาจสู้ได้เลย
ในตอนนั้น นางเชื่อคำพูดของบุตรสาวอย่างสนิทใจ ในขณะเดียวกันก็มีความคิดว่าการได้พบกับปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกเช่นนี้นับเป็นโอกาสที่ดีโดยแท้ จำต้องผูกมิตรไว้!
“นั่งเถิด เนื้อจะสุกแล้ว พวกท่านนับว่ามีลาภปาก” หลี่เนี่ยนฝานพูดด้วยรอยยิ้ม
เขามองดูเนื้อเสือดาว ในใจรู้สึกตื่นเต้น ในโลกเดิมอย่าว่าแต่กินเลย เขาเคยเห็นเสือดาวแค่ในสวนสัตว์ ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือเนื้อปีศาจเสือดาวเชียวนะ หากินได้ยากสุดๆ
“จะอร่อยจริงๆ หรือ”
ลั่วซืออวี่ยู่จมูก ดวงตาคู่สวยมองไปยังเตาปิ้ง ดูคลางแคลงใจอยู่บ้าง
นางเป็นถึงองค์หญิง กินอาหารชั้นเลิศมาไม่น้อย แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร นางก็มองไม่ออกว่าเนื้อย่างนี้มีสิ่งใดพิเศษ
เสี่ยวไป๋ตอบอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนมนุษย์มาก “แม้ว่าท่านจะงดงาม แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ท่านจะสงสัยในฝีมือการทำอาหารของข้า”
ในใจของจงซิ่วก็ไม่ได้คาดหวังอะไรนักเช่นเดียวกัน นางมองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือปีศาจเสือดาว แต่สำหรับนางแล้วเนื้อของปีศาจนั้นสุดแสนจะธรรมดา จะอร่อยขนาดไหนกันเชียว
กระนั้นนางก็กังวลว่าลั่วซืออวี่จะทำให้ปรมาจารย์เคืองโกรธ จึงรีบตำหนิว่า “ซืออวี่ อย่าเสียมารยาท! คุณชายหลี่พูดเช่นนี้ย่อมมีเหตุผลของเขา”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มแย้ม ไม่ได้พูดอะไร
ถึงแม้ผู้บำเพ็ญเซียนจะหัวสูง แต่ในหลายๆ ด้านก็เทียบได้กับยุคโบราณของโลกเดิม วิธีการประกอบอาหารล้าหลังมาก ประเดี๋ยวจะให้ทั้งสองได้รู้ว่าอะไรที่เรียกว่าได้ลองแล้วจะเปลี่ยนใจ
เสี่ยวไป๋ลงแรงย่างอย่างตั้งใจ ไม่นานก็ทาเครื่องปรุงลงบนเนื้อเสือดาวให้สม่ำเสมอกัน
“ฉ่าๆๆ!”
เพียงครู่เดียว น้ำมันร้อนสีเหลืองทองก็ออกมาทีละหยดๆ ไหลเอื่อยไปตามรอยย่นของเนื้อ หยดลงบนกองไฟ
จากนั้นกลิ่นหอมอบอวลของเนื้อก็ลอยฟุ้งออกมาปกคลุมเรือนทั้งหลังในชั่วพริบตา
ดอมดมอย่างละเอียด สัมผัสกลิ่นหอมอย่างเชื่องช้า ความหิวกระหายก็เพิ่มขึ้นมาทันใด
“หอมมาก!” ลั่วซืออวี่พลันตื่นเต้น สายตาวาววับจับจ้องไปที่เสือดาว
เอื๊อก
ลั่วซืออวี่และจงซิ่วอดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้
แม้ว่าพวกนางจะฝืนทนอย่างสุดกำลัง แต่ความหอมรัญจวนใจของอาหารกลับล้ำลึกเสียเหลือเกิน จมูกขยับน้อยๆ คล้ายกับกลิ่นหอมได้หลอมรวมกับจิตวิญญาณของตนไปแล้ว
ต่อให้กลั้นหายใจ กลิ่นหอมเหล่านี้ก็ยังเหมือนเด็กซุกซน ดื้อดึงเข้าไปยึดครองโพรงจมูก เย้าหยอกต่อมรับรสของพวกนาง หอม หอมเหลือเกิน!
นางไม่เคยคิดมาก่อน ว่าอาหารจะส่งกลิ่นยั่วยวนเช่นนี้ได้ ต่อให้เป็นต้องเผชิญกับปราณโอสถ พวกนางก็ไม่เคยแสดงความปรารถนารุนแรงเช่นนี้มาก่อน
“จ๊อกๆๆ”
เสียงร้องใสจากท้องของพวกนางดังขึ้นต่อเนื่องกัน
ทันใดนั้น ใบหน้าของลั่วซืออวี่และจงซิ่วก็แดงจัด พวกนางก้มหน้างุดไม่กล้ามองหลี่เนี่ยนฝาน
หลังจากที่เริ่มฝึกเซียน ความต้องการอาหารของพวกนางก็เริ่มลดน้อยลง และดูดซับพลังปราณจากฟ้าดินหรือกินปราณโอสถมากกว่า หลายปีมานี้แทบลืมความรู้สึกหิวกระหายไปแล้ว นับประสาอะไรกับท้องที่ร้องจ๊อกๆ เช่นนี้เล่า
น่าอายเหลือเกิน
ทั้งลั่วซืออวี่และจงซิ่วร่ำร้องอยู่ในใจ อยากจะหาโพรงแล้วมุดหนีแทบขาดใจ
ความทะนงตนในใจอันตรธานไปนานแล้ว อาหารนี้ต่อให้นำปราณโอสถมาแลกก็ไม่ยอม!
สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวก แม้แต่อาหารการกินก็อยู่เหนือกว่าที่ปุถุชนธรรมดาจะจินตนาการได้ ที่สำคัญก็คืออาหารอันโอชะนี้ถูกปรุงโดยอาวุธวิญญาณ พูดออกไปเกรงว่าจะไม่มีใครเชื่อ
หลี่เนี่ยนฝานเห็นสีหน้าของพวกนาง ในใจแอบรู้สึกมีความสุข
ไม่ว่าจะเป็นลั่วซืออวี่หรือจงซิ่วก็ล้วนเป็นสาวงามระดับต้นๆ คนหนึ่งอ่อนเยาว์สูงส่ง อีกคนหนึ่งสุกงอมงามสง่า ที่สำคัญคือมีสถานะเป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียน ดูหรูหรากว่าสาวสวยเซ็กซี่ในชุดเครื่องแบบซะอีก เห็นพวกนางดูขัดเขินเพราะทำเรื่องน่าอายแบบนี้ ช่างเป็นเรื่องดีในชีวิตจริงๆ
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “ได้แล้วละ เสี่ยวไป๋ยกอาหารมาให้สุภาพสตรีทั้งสองเร็ว”
“ได้ขอรับ”
เสี่ยวไป๋ตอบรับ มือที่ถือมีดนั้นคล่องแคล่วปราดเปรียวประหนึ่งงูพิษ มีดตวัดขวับเดียว เนื้อเสือดาวก็ถูกหั่นเป็นแผ่นๆ จัดวางลงในชาม
เสี่ยวไป๋ยังไม่ลืมอธิบายว่า “เสือดาวจะใช้แรงที่ส่วนขามากที่สุด ดังนั้นกล้ามเนื้อส่วนขาจึงแข็งแรงที่สุด ได้เนื้อคุณภาพดีที่สุด รสสัมผัสดีกว่าส่วนอื่น”
“ขอบคุณ”
ลั่วซืออวี่และจงซิ่วกล่าวขอบคุณ มองประเมินเนื้อย่างอย่างอดรนทนไม่ไหว
ด้านนอกสีเหลืองทองมันวับ เนื้อด้านในฉ่ำนุ่ม ไอร้อนระคนกลิ่นหอมกำจายออกมา ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องน้ำลายสอ
ลั่วซืออวี่เลียปากอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มอ้าเล็กน้อย แล้วกัดลงไป
กร้วม!
เนื้อด้านนอกสั่นน้อยๆ ถึงกับส่งเสียงของความกรอบออกมา รสสัมผัสล้ำเลิศจนลั่วซืออวี่เกือบร้องขึ้นมา
เนื้อที่ผ่านการรมควันจากเตาถ่านย่อมเปี่ยมไปด้วยกลิ่นหอมหวน ทั้งยังมีเครื่องปรุงหลากหลายชนิดเพิ่มสีสันและรสชาติเด่นชัด ความนุ่มละมุน กรอบ สดใหม่ เผ็ดและชาเข้ากันอย่างสมบูรณ์แบบระเบิดออกในโพรงปากทันใด คล้ายกับจะทำให้พวกนางดำดิ่งลงไปในความอร่อย
อร่อย อร่อยเหลือเกิน!
นางอดไม่ได้จนต้องเพิ่มความเร็วในการเคี้ยว น้ำลายในปากแทบไหลหยดลงมา
ความอิ่มเอมเอ่อล้นออกมาเอง
ทางด้านจงซิ่ว แม้ว่าท่าทางยามกินจะแลดูสง่างามดังเคย แต่ก็กินเนื้อเข้าไปเป็นชิ้นที่สามแล้วโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ลั่วซืออวี่รีบเอ่ยปราม “ท่านแม่ ท่านกินเร็วเกินไปแล้วกระมัง!”
ริมฝีปากของจงซิ่วชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าแข็งทื่อ อับอายจนโมโห “เจ้าเด็กคนนี้ ดูเจ้าพูดเข้าสิ”
ทว่าในขณะเดียวกัน นางก็ยัดเนื้ออีกชิ้นเข้าปาก เห็นได้ชัดว่าได้โยนภาพลักษณ์ทิ้งไปแล้ว
เสียงของลั่วซืออวี่ดังขึ้นอีก “ท่านแม่ ท่านรอก่อนสิ เนื้อชิ้นนั้นข้าจ้องอยู่นะ!”
......................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 9 ความปราดเปรื่องของท่านปรมาจารย์
ความจริงเป็นประจักษ์ เมื่อความอยากอาหารของผู้หญิงระเบิดออกมา พวกเธอก็จะเปลี่ยนไปเป็นอีกคนจนแทบจำไม่ได้
หลี่เนี่ยนฝานมองไปยังสองแม่ลูกที่แทบจะตีกันเพราะอาหาร มุมปากก็ยกยิ้มพึงพอใจอย่างห้ามไม่อยู่
ผู้บำเพ็ญเซียนแล้วยังไง ถูกอาหารแสนอร่อยของฉันสยบไปแล้วไม่ใช่เหรอ
ชีวิตแบบนี้ ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ต้องอิจฉาละ
เขาคีบเนื้อเสือดาวขึ้นมาหนึ่งชิ้น ใส่เข้าปากอย่างอ้อยอิ่ง
อื้ม~ เนื้อสัมผัสนุ่มลื่น เต็มปากเต็มคำ
หลี่เนี่ยนฝานค่อยๆ หลับตาลง สัมผัสถึงเนื้อย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในปาก
ในขณะเดียวกัน เสี่ยวไป๋ก็ยังไม่ลืมที่จะดูแลต้าเฮย มันวางน่องเสือดาวไว้ที่พื้น ให้ต้าเฮยกินอย่างอิ่มหนำสำราญ
อาหารมือนี้ทำให้ลั่วซืออวี่และจงซิ่วเพลิดเพลินจนลืมสิ่งต่างๆ ไป ทัศนะต่อโลกของพวกนางเปลี่ยนไป ที่แท้บนโลกก็มีอาหารเลิศรสเช่นนี้อยู่ด้วย
ทั้งสองกินจนกินไม่ลง ยกมือขึ้นมาลูบท้องกลมๆ ไว้ สีหน้าอิ่มเอมราวกับกำลังหวนระลึกถึงรสชาตินั้น
“คุณชายหลี่ ขอบคุณสำหรับน้ำใจ” จงซิ่วเช็ดปาก จากท่าทางของคนท้องยุ้งพุงกระสอบก็กลับคืนเป็นหญิงสาวสง่างามสูงส่ง พลางเอ่ยปากพูด
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ “ก็แค่เนื้อย่างมื้อหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“คุณชายหลี่ เนื้อย่างของท่านนี้ ต้องเป็นเซียนบนสวรรค์ถึงจะได้กินกระมัง?” ลั่วซืออวี่อดถามไม่ได้
หลี่เนี่ยนฝานมุมปากยกยิ้มน้อยๆ ส่ายหน้าไม่ได้โต้ตอบอะไร
ลั่วซืออวี่กับจงซิ่วมองหน้ากัน ความตื่นตระหนกโหมซัดขึ้นในใจ
นี่มัน…ดูแคลน?
ดูแคลนเหล่าเซียนหรือ?
หรือว่า ต่อให้เป็นเซียนก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะกินเนื้อย่างของเขา?
ในชั่วขณะนั้น สมองของพวกนางก็คิดไปต่างๆ นานา สายตาที่มองหลี่เนี่ยนฝานบังเกิดความเคารพยำเกรง
เกรงว่าความเลิศล้ำของปรมาจารย์ท่านนี้คงยากที่จะจินตนาการ
ลั่วซืออวี่มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างใคร่ครวญ คล้ายกับมีอะไรอยู่ในใจ และกำลังเรียบเรียงคำพูด
จากนั้น นางก็มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างกระวนกระวายและคาดหวัง เอ่ยปากว่า “คุณชายหลี่ ท่านมีความรู้กว้างไกล ข้ามีเรื่องอยากขอให้ท่านช่วย”
เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ผู้บำเพ็ญเซียนอย่างเจ้าจะมาให้ปุถุชนอย่างข้าช่วย?
ปฏิกิริยาแรกของหลี่เนี่ยนฝานคือปฏิเสธ
หลี่เนี่ยนฝานไม่กล้าคิดว่าผู้บำเพ็ญเซียนนั้นลึกลับซับซ้อนเพียงใด และยิ่งไปกว่านั้นคือไม่กล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยว ไม่เช่นนั้นตัวเขาจะตายอย่างไรก็ไม่รู้
แต่ว่าความประทับใจที่เขามีต่อลั่วซืออวี่นั้นไม่เลว ถ้าหากบอกปัดไปตรงๆ เห็นทีจะไม่ดีนัก หรือว่าควรพูดอ้อมๆ สักหน่อย?
ลั่วซืออวี่ไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลี่เนี่ยนฝาน นางเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “คุณชายหลี่ ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้มีเจตนาจะปิดบังท่าน อันที่จริง…ข้าคือองค์หญิงแห่งราชวงศ์เซียนเฉียนหลง เสด็จพ่อของข้าเพิ่งขึ้นครองราชย์ อำนาจยังไม่มั่นคง อยากให้ข้าอภิเษกกับบุตรชายของกังฉินคนหนึ่ง…”
นางพูดไปพลางสังเกตสีหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน เมื่อเห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่ได้ตกใจ นางก็อดลอบดีใจไม่ได้
นางคิดแล้วว่าจะปกปิดสถานะ แต่เมื่อคิดแล้วว่าปรมาจารย์มีความรู้เป็นเลิศ จึงตัดสินใจเลือกบอกความจริงออกไป
ดูแล้วการตัดสินใจของตนนั้นถูกต้อง เกรงว่าปรมาจารย์ท่านนี้คงมองเรื่องทั้งหมดออกแต่แรกแล้ว
ที่หลี่เนี่ยนฝานสุขุมเยือกเย็น ก็เพราะว่าเขาคุ้นเคยกับพล็อตเรื่องทำนองนี้เป็นอย่างดี ในโทรทัศน์ของโลกเดิม อย่าว่าแต่องค์หญิงเลย จักรพรรดิเองก็ปลอมตัวเป็นสามัญชนอยู่บ่อยครั้ง อีกอย่างเขาก็รู้แต่แรกแล้วว่าสถานะของลั่วซืออวี่นั้นไม่ธรรมดา
เขาจึงปะติดปะต่อเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว
พูดอย่างง่ายก็คือ จักรพรรดิของราชวงศ์เพิ่งขึ้นครองราชย์ นั่งบนบัลลังก์ยังไม่ทันอุ่น กระนั้นอำนาจส่วนมากของอาณาจักรล้วนถูกราชครูกุมไว้ ในตอนนี้ราชครูเสนอว่าจะให้บุตรชายของตนแต่งงานกับองค์หญิง จักรพรรดิต้องพึ่งพาคนอื่นเขา จึงอับจนปัญญา
เนื้อเรื่องน้ำเน่าแบบนี้เห็นได้บ่อยมากในละครโทรทัศน์ของโลกเดิม
เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอเรื่องหยุมหยิมพรรค์นี้ในโลกบำเพ็ญเซียนด้วย สงครามทางโลกนี่มีอยู่ทุกที่จริงๆ
อำนาจหลักในโลกบำเพ็ญเซียนแบ่งเป็นราชวงศ์เซียนและสำนักเซียน ราชวงศ์เซียนที่จริงแล้วก็คือราชวงศ์ของผู้นำเหล่าผู้บำเพ็ญเซียน ครอบครองทรัพยากรในการบำเพ็ญเซียน แม้แต่พลรบก็ยังเป็นผู้บำเพ็ญเซียน
ที่ตั้งของสำนักเซียนมักจะอยู่ท่ามกลางหุบเขาและแม่น้ำเลื่องชื่อซึ่งเป็นขุมพลังปราณ ต่างจากราชวงศ์เซียน อาณาเขตกว้างไกล ควบรวมเมืองของปุถุชนไว้ ทั้งปุถุชนและผู้บำเพ็ญเซียนอาศัยอยู่ร่วมกัน
ที่จริงแล้วปุถุชนนับเป็นประชากรส่วนมากของโลกบำเพ็ญเซียน โดยมากจะมีผู้บำเพ็ญเซียนหนึ่งคนจากปุถุชนหนึ่งร้อยคน ในบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนหนึ่งคน จะมีเพียงคนเดียวที่มีพรสวรรค์ ในรอบหนึ่งร้อยปีจะมีผู้ที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศถือกำเนิดขึ้นหนึ่งคน
กล่าวตรงๆ ก็คือผู้บำเพ็ญเซียนในราชวงศ์เซียนปกครองปุถุชน หากพบว่ามีภูติผีปีศาจก่อเรื่อง ผู้บำเพ็ญเซียนของราชวงศ์ก็จะออกหน้าจัดการ
พื้นที่ซึ่งหลี่เนี่ยนฝานอาศัยอยู่นั้นอยู่ในความดูแลของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง
ลั่วซืออวี่เห็นหลี่เนี่ยนฝานไม่พูดไม่จา จึงเอ่ยปากขอร้อง “คุณชายหลี่ ท่านได้โปรดช่วยข้าด้วยเถิด”
“ข้าก็คิดว่าเรื่องอะไรซะอีก ที่แท้ก็ง่ายดายปานนี้”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มร่า ถ้าหากเป็นเรื่องฆ่าฟันกัน เขาคงเบือนหน้าเดินหนีไม่พูดไม่จาไปแล้ว แต่สำหรับเรื่องนี้ ขอพูดแบบไม่โอ้อวดเลยนะ เขาคิดได้สารพัดร้อยแปดวิธี
“ท่านมีวิธีจริงๆ หรือ” ลั่วซืออวี่แววตาเป็นประกาย พูดอย่างตื่นเต้น “ขอบคุณท่านมาก!”
จงซิ่วเองก็ค้อมกายลงน้อยๆ มองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความประหลาดใจ
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งสอง หลี่เนี่ยนฝานก็แอบยิ้มกริ่มอยู่ในใจ คนในโลกบำเพ็ญเซียนรู้แต่วิธีบำเพ็ญเซียน ความคิดกลับใสซื่อไร้เดียงสา แม้แต่แผนการง่ายๆ ยังคิดไม่ออก
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “ข้าได้ยินว่าอัครมหาเสนาบดีของราชวงศ์เซียนเย่อหยิ่งทะนงตน พวกท่านสามารถยืมมืออัครมหาเสนาบดีต่อกรกับราชครูได้”
สถานการณ์ของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงเหมือนกับราชวงศ์ที่โด่งดังในโลกเดิมของหลี่เนี่ยนฝานมาก นั่นก็คือราชวงศ์ฉินยังไงล่ะ!
ในตอนที่ฉินสื่อหวง[footnoteRef:1]เพิ่งขึ้นครองบัลลังก์ ที่จริงอำนาจส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในมือของมารดาและหลี่ว์ปู้เหวย สุดท้ายแล้ว เขาก็อาศัยการต่อสู้กันเองระหว่างทั้งสองฝ่าย นั่งรอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากความขัดแย้งถึงได้มีโอกาสยึดอำนาจคืนกลับมา และเริ่มสร้างยุคสมัยอันรุ่งโรจน์ [1:  ฉินสื่อหวง หมายถึงจิ๋นซีฮ่องเต้]
จงซิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณชายหลี่ แม้ว่าอำนาจของอัครมหาเสนาบดีเป็นรองราชครู แต่ก็มีแผนการซ่อนเร้น เตรียมการหักหลังได้ตลอดเวลา จักรพรรดิทรงลากอัครมหาเสนาบดีเข้ามาเกี่ยวข้องหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็บังเกิดผลน้อยนิดนัก”
นางรู้สึกผิดหวังอยู่ในใจ ความคิดนี้นางคิดออกตั้งนานแล้ว ใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิด
“นั่นก็ขึ้นอยู่กับวิธีของท่านแล้ว!” หลี่เนี่ยนฝานมองไปยังลั่วซืออวี่
ลั่วซืออวี่ตะลึงงัน “ข้า?”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม ก่อนจะพูดว่า “ถูกต้อง พวกท่านบอกว่าจักรพรรดิยอมจำนน เตรียมการให้องค์หญิงอภิเษกกับบุตรชายของราชครูแล้ว แต่เมื่อถึงตอนนั้น องค์หญิงกลับมีจิตปฏิพัทธ์ต่อบุตรชายของอัครมหาเสนาบดี มีใจเสน่หากันและกัน เช่นนั้นจะเป็นอย่างไร”
สมองของลั่วซืออวี่และจงซิ่วระเบิดวาบ ชะงักงันอยู่ตรงนั้น
พวกนางไม่ได้โง่งม ไม่นานก็กระจ่างแจ้งในความหมาย
เยี่ยม ยอดเยี่ยม!
อัครมหาเสนาบดีทะเยอทะยาน เมื่อเห็นว่าบุตรชายของตนมีโอกาสกับองค์หญิง ย่อมต้องหวังว่าองค์หญิงจะอภิเษกกับบุุตรชายของตนอย่างแน่นอน ผนึกอำนาจของตนให้มั่นคง หากแต่ราชครูย่อมไม่มีทางปล่อยให้เขาได้ดังใจหวัง ทั้งสองต้องทะเลาะกันเพื่อแย่งตำแหน่งราชบุตรเขย!
พยัคฆ์สองตัวต่อสู้กัน พลังอำนาจก็จะลดลง ในขณะเดียวกันก็เพิ่มโอกาสให้จักรพรรดิช่วงชิงอำนาจกลับคืนมา!
ทั้งสองจ้องมองหลี่เนี่ยนฝาน แววตาลุกโชติช่วง
นี่คือความปราดเปรื่องของปรมาจารย์ใช่ไหม
วิธีการไม่เพียงเหนือชั้น พลังก็ยังลึกล้ำ แม้แต่แผนการที่พูดออกมาส่งๆ ก็ยังสร้างฝนโลหิตลมกลิ่นคาวเลือด หงายมือเรียกเมฆหมอก คว่ำมือเรียกสายฝน
มักพูดกันว่าปรมาจารย์มักจะมองฟ้าดินเป็นกระดานหมาก คำนวณทุกอย่าง ปัญหาเล็กน้อยเช่นนี้ไม่คณามือเขาหรอก!
น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!
ลั่วซืออวี่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น รีบลุกขึ้นยืนค้อมคำนับหลี่เนี่ยนฝาน เอ่ยอย่างจริงใจ “คุณชายหลี่ ขอบคุณ!”
ขอบตาของนางเปียกชื้นเล็กน้อย ปัญหาที่ทำให้นางกินไม่ได้นอนไม่หลับนั้นถูกแก้ไขอย่างง่ายดาย
จงซิ่วก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน “คุณชายหลี่หลักแหลมยิ่งนัก จงซิ่วนับถือ! เพียงประโยคเดียวของท่านก็ทำให้พวกข้ากระจ่างได้ บุญคุณในครั้งนี้พวกข้าสองแม่ลูกจะไม่ลืมเลือน วันนี้รบกวนท่านมากแล้ว ได้โปรดอภัยด้วย”
“ข้าก็แค่เสนอความคิดเท่านั้น พวกท่านเกรงใจแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มน้อยๆ นี่นับเป็นการผูกไมตรีจิตกับราชวงศ์เซียนเฉียนหลง หลังจากนี้ก็จะรับประกันความปลอดภัยของตนในโลกบำเพ็ญเซียนได้มากขึ้นอีก
จากนั้นลั่วซืออวี่กับจงซิ่วก็กลับไปด้วยความตื่นเต้น
ระหว่างทาง จงซิ่วอดไม่ได้ ทอดถอนใจเป็นครั้งคราว
หลี่เนี่ยนฝานให้ความรู้สึกราวกับเป็นภาพมายา ท่าทางการพูดสบายๆ ไม่แยแสทางโลก มีทัศนคติว่าปัญหาใดก็แก้ได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งรสชาติของอาหารที่ทำให้หวนระลึกถึง ต่อให้เป็นเซียนก็ไม่อาจเทียบเทียมได้
นางมองลั่วซืออวี่ พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ซืออวี่ การได้พบกับปรมาจารย์อย่างคุณชายหลี่นั้นนับว่าเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ต้องหาวิธีผูกมิตรไว้ เมื่อกลับไป เจ้าไปค้นเลือกสมบัติล้ำค่าจากท้องพระคลัง ถึงแม้คุณชายหลี่จะไม่ชอบใจนัก แต่ก็จำเป็นต้องทำตามมารยาท!”
....................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 10 สำนักเซียนวั่นเจี้ยนเผชิญหายนะ
ในเรือนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หลี่เนี่ยนฝานพาต้าเฮยมายังหลังเรือน แรกเริ่มเดิมทีใบหน้าของเขายังคงมีความกังวลอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นเต่าดาวยังอยู่ข้างบ่อน้ำ ชั่วขณะนั้นก็ถอนหายใจยาวๆ ออกมาอย่างโล่งอก และเริ่มวางใจมากขึ้น
เต่าดาวนอนอาบแดดอยู่ริมฝั่งอย่างสบายใจ ไม่ได้หายไปไหน
ดูแล้วสระน้ำนี้คงจะไม่มีปีศาจ ไม่ต้องย้ายบ้านแล้ว
เขากำชับเสี่ยวไป๋ให้เก็บจานและตะเกียบ ส่วนตนเองกลับนอนแผ่พักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ยาวหน้าเรือน
แม้ว่าแสงแดดจะแผดเผารุนแรง แต่เพราะมีร่มไม้คอยกำบัง จึงค่อนข้างเย็นสบาย
ระหว่างที่พักผ่อน เขาก็ลูบป้ายหยกที่ใส่ไว้ในกระเป๋า
ไหนๆ อยู่ว่างแล้ว ไม่สู้ซ่อมป้ายหยกนี้ใหม่สักหน่อยดีกว่าหรือ
อารมณ์มาแล้ว เขาตรงไปหาเครื่องมือมา เริ่มแกะสลักแก้ไขรูปหงส์ฟ้าบนป้ายหยก
สีของท้องฟ้าค่อยๆ หม่นลงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
ในตอนนั้น มียอดเขาสองลูกซึ่งอยู่ไกลออกไปจากที่นี่นับหมื่นลี้ ฝั่งตรงข้ามด้านหนึ่งราบเป็นหน้ากลอง
เดิมทีภูเขาสองลูกนี้เป็นลูกเดียวกัน เล่ากันว่าปรมาจารย์เจ้าสำนักเซียนวั่นเจี้ยนใช้กระบี่ตัดแบ่งครึ่ง จึงได้ชื่อว่ายอดเขาซวงเจี้ยน[footnoteRef:1]  [1:  ซวงเจี้ยน หมายถึงกระบี่คู่]
บนยอดเขาซวงเจี้ยนมีอารามอยู่แห่งหนึ่ง นั่นก็คือสำนักเซียนวั่นเจี้ยน
พวกไป๋ลั่วซวงรีบเร่งมายังเชิงเขา พวกเขาหายใจหอบรัว ขี่กระบี่มาตลอดทางโดยไม่พัก ในที่สุดก็รุดกลับมาถึง
ในขณะนั้น พวกเขาไม่ได้สนใจความเหนื่อยล้า สาวเท้าขึ้นเขาไปอย่างว่องไว
ระหว่างทางที่ขึ้นบันไดมา ไม่เห็นลูกศิษย์สำนักแม้แต่คนเดียว
เมื่อเห็นว่าสำนักเซียนวั่นเจี้ยนซึ่งเมื่อก่อนเคยรุ่งโรจน์กลับกลายสภาพเป็นเช่นนี้ ขอบตาของทั้งสามก็แดงก่ำอย่างห้ามไม่อยู่
ใจกลางลานกว้างของสำนักเซียนวั่นเจี้ยน กระบี่ดำสนิทปักตั้งตรงอยู่ที่พื้น แผ่รัศมีแปลกประหลาดออกมา
ผู้เฒ่าคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหน้าของกระบี่ เงียบงันอยู่เนิ่นนาน
ผ่านไปแสนนาน เขาถึงถอนหายใจยาวๆ ออกมา
“ศิษย์พี่เจ้าสำนัก ลูกศิษย์ส่วนใหญ่หนีไปไกลแล้ว ยังมีอีกส่วนหนึ่งไม่ยอมไป บอกว่าจะร่วมเป็นร่วมตายกับสำนัก” สตรีในชุดทางการคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมพูดเสียงค่อย
ผู้เฒ่ากล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าพวกเขาไม่ไปก็ขับไล่ไปเสีย ต่อไปสำนักเซียนวั่นเจี้ยนก็ไม่อยู่แล้ว ไล่พวกเขาไปซะ!”
สตรีในชุดทางการร่างสั่นสะท้าน ดวงตามีน้ำเอ่อคลอ “ศิษย์พี่ พวกเราไม่มีโอกาสชนะเลยหรือ”
“ไม่มี” ผู้เฒ่าส่ายหน้า พูดอย่างขมขื่น “มารกระบี่ใช้กระบี่ฝึกวิชามาร ทางกระบี่ของเขาเจือปนจิตกระบี่แล้ว แม้แต่กระบี่ที่เขาปักไว้บนพื้น ข้ายังดึงออกมาไม่ได้ จะไปเป็นคู่ต่อสู้กับเขาได้อย่างไร”
เมื่อสามปีก่อน มารกระบี่ถือกำเนิดขึ้นจากคนธรรมดา ใช้กระบี่จุ้ยหมัว ปณิธานคือจะท้าทายสำนักกระบี่ในใต้หล้าด้วยพลังของตนเอง
เดิมทีผู้คนก็คิดว่าเป็นเพียงเรื่องตลก ทว่าเมื่อมารกระบี่ท้าทายสำนักกระบี่สำนักแล้วสำนักเล่า เสียงหัวเราะเยาะก็เงียบลงทันใด
กระบี่ของมารกระบี่เป็นกระบี่มารเล่มหนึ่งจริงๆ เมื่อใดที่ออกจากฝัก ย่อมต้องดื่มเลือด!
มารกระบี่มีจุดเด่นข้อหนึ่ง ก่อนการท้าทายทุกครั้ง กระบี่จุ้ยหมัวของเขาจะหล่นลงมาจากฟ้า ปักลงในสำนักล่วงหน้า หลังจากนั้นสามวัน เขาจะมาเก็บคืน ถ้าหากพ่ายแพ้มารกระบี่ คนในสำนักไม่มีวันรอดไปแม้แต่คนเดียว!
มีคนคิดว่าให้นำกระบี่ของมารกระบี่ไปซ่อน ทว่าจวบจนวันนี้ ก็ยังไม่มีใครดึงกระบี่ออกจากพื้นได้เลยสักคน
และสำนักที่ถูกท้าทายในครั้งนี้ก็คือสำนักเซียนวั่นเจี้ยน ทันทีที่ได้รับคำท้า ผู้เฒ่าก็รู้แล้วว่าสำนักของพวกเขาถึงคราวจบสิ้นแล้ว จึงเริ่มโยกย้ายลูกศิษย์ออกไปอย่างไม่ลังเล
อยู่ๆ ผู้เฒ่าก็เอ่ยขึ้นว่า “ศิษย์น้อง เจ้าก็ไปด้วย!”
สตรีชุดทางการสีหน้าสุขุม คล้ายกับรู้อยู่ก่อนแล้วว่าผู้เฒ่าจะพูดแบบนี้ นางเพียงส่ายหน้าอย่างดื้อดึง
ผู้เฒ่าถอนหายใจ พูดอย่างเห็นใจ “เฮ้อ เจ้าจะทำเช่นนี้ทำไม”
“เจ้าสำนัก เจ้าสำนัก แย่แล้ว พวกคุณหนูกลับมาแล้วขอรับ”
ลูกศิษย์คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาบอกอย่างร้อนรน
“อะไรนะ”
“เหลวไหล!”
ผู้เฒ่ากับสตรีสวมชุดทางการหน้าเปลี่ยนสีพร้อมกัน
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว” ไป๋ลั่วซวงวิ่งเข้ามา ปรางแก้มแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังตื่นเต้น
“เจ้ากลับมาทำไม บ้าไปแล้วหรือ” ผู้เฒ่าแทบตวาดออกมา
เขาอดตื่นตระหนกไม่ได้ ยามฟ้าสางมารกระบี่ก็จะมาแล้ว พวกเขากลับมาตอนนี้ เท่ากับรนหาที่ตาย!
“รีบไปเร็ว!” สตรีสวมชุดทางการไม่สนใจสิ่งอื่นใด พาไป๋ลั่วซวงไปโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ไป๋ลั่วซวงพูดอย่างดื้อดึง “ท่านแม่ ข้าไม่ไป ข้ารีบกลับมาเพื่อช่วยท่านพ่อ!”
“เจ้าน่ะหรือ จะช่วยอย่างไร ไปซะ!” ผู้เฒ่าสีหน้ามืดครึ้ม พูดอย่างดุดัน
ไป๋ลั่วซวงกลับไม่โกรธแม้แต่น้อย นางเอ่ยอย่างตื่นเต้น “ท่านพ่อ ครั้งนี้ข้าได้พบกับปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกข้างนอก ต้องช่วยได้อย่างแน่นอน ท่านเชื่อข้า”
สตรีสวมชุดทางการถอนหายใจ พูดเสียงอ่อน “ซวงเอ๋อร์ ปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกไหนเลยจะพบได้ง่าย ต่อให้มีจริง คนเขาจะมาช่วยเจ้าทำไม”
ในใจของนางเชื่อมั่นว่าไป๋ลั่วซวงยังไม่ประสีประสา กอปรกับตอนนี้สำนักเซียนวั่นเจี้ยนเผชิญกับหายนะ คนป่วยขั้นวิกฤตจึงจะไปหาหมอมั่วซั่ว คงถูกหลอกเข้าแล้ว!
ไป๋ลั่วซวงรีบพูดว่า “ท่านแม่ ข้าไม่ได้พูดเรื่อยเปื่อย ที่อาศัยของปรมาจารย์ท่านนั้นผลิตพลังปราณออกมาได้ไม่
หยุด แม้แต่น้ำที่ดื่มยังเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ เทียบได้กับปราณโอสถเลยนะเจ้าคะ!”
สตรีสวมชุดทางการตวัดสายตาให้ไป๋ลั่วซวง ตอนนี้นางชักเริ่มสงสัยแล้ว เพราะบุตรสาวไม่มีทางโกหกง่ายดายเช่นนี้ สมองอาจพังไปแล้วก็เป็นได้
สร้างพลังปราณ ดื่มธาราปราณ?
เป็นไปได้มากว่าจะเป็นโลกแห่งความฝันกระมัง
“ท่านแม่ ท่านต้องเชื่อข้า ศิษย์พี่หลัว รีบหยิบของออกมาเร็ว!” ไป๋ลั่วซวงเร่งเร้า รีบพิสูจน์คำพูดของตนเอง
ผู้เฒ่าพูดขึ้นอย่างเดือดดาล “หลัวฮ่าว ศิษย์น้องหญิงสร้างเรื่องว่าไปอย่าง เหตุใดแม้แต่เจ้ายังเป็นไปด้วยเล่า”
“อาจารย์ขอรับ พวกข้าได้พบปรมาจารย์จริงๆ!” หลัวฮ่าวหยิบภาพวาดออกมาอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ คลี่มันออก
เป็นเพราะหลี่เนี่ยนฝานใช้กระดาษวาดภาพธรรมดา เขาจึงกลัวว่าจะทำกระดาษขาด
“กระดาษวาดภาพแผ่นหนึ่ง? พวกเจ้าคิดจะว่าจะใช้ของสิ่งนี้กอบกู้สำนักเซียนวั่นเจี้ยน?” ผู้เฒ่าหัวเราะอย่าง
เคืองโกรธ ส่ายหน้าด้วยความผิดหวัง
ต่อให้มีมันสมองเพียงเล็กน้อย ก็ไม่มีทางถูกกระดาษวาดภาพธรรมดาใบนี้หลอกเอาได้
เห็นท่าทางของทั้งสามคน บอกว่ากระดาษวาดภาพเป็นสมบัติล้ำค่าเสียเป็นตุเป็นตะ น่าขันเสียเหลือเกิน
ฉินจู๋อธิบาย “เจ้าสำนัก กระดาษวาดภาพนี่ไม่เหมือนกันนะขอรับ”
เจ้าสำนักสีหน้าเรียบเฉย ขี้คร้านจะพูดแล้ว
“ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน พวกเจ้าอย่าได้ล้อเล่นอีก” สตรีสวมชุดทางการพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้
ในตอนนั้น แผ่นกระดาษก็คลี่ออกในที่สุด ไป๋ลั่วซวงนำมันไปวางไว้เบื้องหน้าของผู้เฒ่า “ท่านพ่อ ท่านดูสิ”
ผู้เฒ่ามิได้แยแสในตอนแรก สายตาเพียงเหลือบไปมองอย่างไม่ใส่ใจ ทว่าวินาทีต่อมา ม่านตาของเขาก็พลันหดเกร็ง ร่างกายสั่นสะท้าน
“นี่ นี่มัน…”
เขาริมฝีปากแห้งผากลิ้นพัน ลูกตาแทบจะเข้าไปติดบนกระดาษอย่างห้ามไม่อยู่ สีหน้าตื่นเต้นบ้าง เกรงกลัวบ้าง
ในสายตาของเขา สิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ม้วนกระดาษ หากแต่เป็นผู้ที่ถือกระบี่ไปออกศึกด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น
จิตกระบี่สายหนึ่งพุ่งทะลวงจากกระบี่ของเขาขึ้นสู่ท้องฟ้า
เย่อหยิ่ง โอหัง เย็นชา!
ส่วนคนที่อยู่ในกระดาษ ผู้เฒ่าสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่เชื่อมโยงกัน
การต่อสู้ที่เหมือนกัน สู้จนตายไปข้างเหมือนกัน ทางกระบี่ดวลทางกระบี่เหมือนกัน!
ต่อให้ตรงหน้าเป็นกองทัพพันพลรบหมื่นอาชา เขาก็จะใช้กระบี่ตีฝ่า ไม่ยอมถอยร่น!
ตู้ม!
จิตกระบี่ลักษณะเดียวกันพุ่งจากร่างของผู้เฒ่าขึ้นสู่ท้องฟ้า แหวกกลางกลีบเมฆ
มองจากระยะไกล พายุหมุนสายหนึ่งพัดผ่านยอดเขาซวงเจี้ยน พายุสายนี้ขึ้นรูปร่างคล้ายกับเล่มกระบี่!
ลูกศิษย์ของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนล้วนสัมผัสได้ถึงจิตกระบี่สายนี้ กระบี่ในมือของพวกเขาถึงกับส่งเสียงร้องใสอย่างไม่อาจควบคุมได้
แม้แต่กระบี่เล่มสีดำซึ่งปักอยู่ที่พื้น ก็ยังเริ่มสั่นสะท้านขึ้นมา
สตรีสวมชุดทางการหน้าพลันเปลี่ยนสี เอ่ยอย่างดีอกดีใจสุดขีด “ซวงเอ๋อร์ รีบให้ทุกคนถอยไปเร็ว พ่อของเจ้ากำลังจะทะลวงขั้น!”
...........................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 11 มารกระบี่มาบุกแล้ว
ลูกศิษย์สำนักเซียนกระบี่วั่นเจี้ยนมองสภาพการณ์ของฟ้าดิน โห่ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น
“เจ้าสำนักทะลวงขั้นแล้ว!”
“ขั้นชูเชี่ยว ครั้งนี้ต่อให้เผชิญหน้ากับมารกระบี่ พวกเราอาจไม่แพ้ก็เป็นได้”
“สำเร็จขั้นชูเชี่ยวในคืนก่อนเปิดศึก สวรรค์ทรงเมตตา!”
โลกของผู้บำเพ็ญเซียนเรียงจากต่ำไปสูงแบ่งเป็นขั้น ตั้งแต่ขั้นฝึกลมปราณ จู้จี จินตัน หยวนอิง ชูเชี่ยว เฟินเสิน เหอถี่ ตู้เจี๋ย และต้าเซิ่ง
เมื่อถึงขั้นหยวนอิง จึงจะนับว่าเข้าสู่ระดับของผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง สามารถเปิดสำนักตั้งพรรค มีอำนาจเหนือพื้นที่หนึ่งๆ ผู้ที่มีพลังเกินกว่าขั้นหยวนอิงนั้นไม่ปรากฏมานานหลายปีแล้ว
ปราณกระบี่เข้มข้นอัดแน่นบนท้องฟ้าเหนือสำนักเซียนวั่นเจี้ยนตลอดทั้งคืน กดให้ผู้คนหายใจไม่ออก
ผู้เฒ่ายืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน ร่างของเขาตรงตระหง่านไม่ครั่นคร้าม มองจากระยะไกลราวกับเป็นกระบี่คมกริบเล่มหนึ่ง!
ยามที่แสงแรกแห่งรุ่งอรุณส่องสว่าง เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งลงมาจากฟากฟ้า
“ทะลวงขั้นก่อนเปิดศึก น่าสนุก! เจ้าสำนักวั่นเจี้ยน ไป๋อู๋เฉิน ชื่อของเจ้าควรค่าให้ข้าจดจำ”
มารกระบี่…มาแล้ว!
เคร้ง!
กระบี่สีดำซึ่งเดิมทีปักอยู่บนพื้นคล้ายกับได้ยินเสียงเพรียกร้องบางอย่าง พุ่งขึ้นฟ้าไปรองเท้าของมารกระบี่ด้วยเอง
ไป๋อู๋เฉินสีหน้าแน่วแน่ ยกมือขึ้นชี้ กระบี่ยาวด้านหลังออกมา รองใต้เท้าพาเขาทะยานขึ้นกลางอากาศ
สีหน้าของเขาไม่ได้ดูปลื้มปีติสักเท่าไร ถึงแม้จะทะลวงขั้นก่อนการต่อสู้ แต่เมื่อต้องปะทะกับมารกระบี่ โอกาสชนะย่อมมีไม่มาก
“ขี่กระบี่โบยบิน ว่องไวดุจศรเกาทัณฑ์”
ไป๋อู๋เฉินเหยียบบนกระบี่ยาว ทั้งร่างแปรเปลี่ยนเป็นสายรุ้งยาว ปราณกระบี่แผ่ปกคลุมรอบกาย ท้องฟ้าประหนึ่งถูกไป๋อู๋เฉินผ่าแหวก ตรงดิ่งไปยังมารกระบี่
ความตื่นเต้นฉายวาบในแววตาของมารกระบี่ เขาใช้นิ้วแตะกระบี่ชูขึ้นสูง
จากนั้นด้านหลังของเขาก็ปรากฏเงากระบี่สีดำมหึมา กลิ่นอายคมปลาบจนฟ้าถล่มดินทลาย ต่อให้เป็นลูกศิษย์สำนักเซียนวั่นเจี้ยนซึ่งอยู่รอบๆ ก็ล้วนสัมผัสได้ว่าใบหน้าของตนเองถูกกรีดแทงจนเจ็บปวด
“ตัดฟ้ากลืนดิน!”
จิตกระบี่เข้าปะทะกันอย่างฉับพลัน ปั่นป่วนพลังปราณกลางอากาศ ราวกับอัสนีบาตผ่าฟาดลงมา
จากนั้น ทุกคนล้วนแต่มองการเคลื่อนไหวของทั้งสองฝ่ายไม่ชัดเจน เห็นเพียงเงาบางวาบไปวาบมาบนท้องฟ้า จิตกระบี่พุ่งแหวกอากาศนับครั้งไม่ถ้วน ทิ่มแทงภูเขาและต้นไม้เป็นรูพรุน
การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายไม่ได้กินเวลานานนัก หลังจากเสียงหัวเราะลั่นของมารกระบี่ดังขึ้น กระบี่จุ้ยหมัวใต้เท้าของเขาก็พลันส่องแสง ตัวกระบี่ปกคลุมด้วยสีดำชั้นหนึ่ง ปราณกระบี่สีดำป่าเถื่อนรุนแรง โจมตีไปทางไป๋อู๋เฉิน!
เคร้ง!
กระบี่ชิวสุ่ย(สารทวารี)ในมือของไป๋อู๋เฉินหักออก หน้าอกของเขาปรากฏรอยกระบี่ และบาดแผลก็เป็นสีดำ
“อ๊อก!”
ไป๋อู๋เฉินกระอักเลือดออกมา ร่างร่วงหล่นจากกลางอากาศ
ม้วนภาพวาดก็ตกลงมาจากอกเสื้อของเขา
“ฮ่าๆๆ ทางกระบี่ของข้าไร้เทียมทานจริงๆ วันนี้จะทำลายสำนักเซียนวั่นเจี้ยนให้ราบเป็นหน้ากลอง!” มารกระบี่หัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง
ไป๋อู๋เฉินใบหน้าซีดเผือด มองไปยังม้วนภาพด้วยรอยยิ้มเศร้าสลด “น่าเสียดาย ถ้าหากให้ข้าได้ศึกษาอีกสักสามวัน ต่อให้ข้าได้จิตกระบี่สักสองส่วนของภาพนี้ ก็คงไม่พ่ายแพ้”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ” มารกระบี่แค่นเสียงเย็นเยียบ พูดด้วยความโกรธ “บนโลกนี้ไม่มีทางกระบี่ใดที่เหนือกว่าข้า! ไม่มี!”
เขามองตามสายตาของไป๋อู๋เฉินไป ทั้งร่างปรี่เข้าโจมตีฉับไวดังสายฟ้าฟาด
จิตกระบี่โหมคลั่งแผ่ออกมาจากร่างของเขา ตัดต้นไม้โดยรอบ
“นี่มันจิตกระบี่อะไรกัน บนโลกนี้มีจิตกระบี่ชนิดนี้ได้อย่างไร ของปลอม ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ!” มารกระบี่สีหน้าย่ำแย่ขึ้นมา เขายกมือขึ้นชี้ ม้วนภาพนั้นก็ถูกป่นเป็นผุยผง
“เจ้าทำอะไรน่ะ” ไป๋อู๋เฉินแยกเขี้ยวยิงฟัน คำรามร้อง มองดูภาพวาดถูกทำลาย รู้สึกทรมานเสียยิ่งกว่าฆ่าเขาให้ตายด้วยซ้ำ
มารกระบี่ดวงตาแดงฉาน เล็งเป้ามุ่งสังหารคนของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนทุกคน พูดอย่างเย็นชาว่า “จิตกระบี่ในภาพนี้ผิดแปลกพิสดารนัก! บนโลกนี้ไม่มีจิตกระบี่ใดเอาชนะข้าได้! ผู้ที่วาดภาพนี้อยู่ที่ใด ข้าจะฆ่าเขาเสีย!”
จิตกระบี่เย็นเฉียบทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง ทั้งร่างสั่นสะท้าน
ไป๋ลั่วซวงใบหน้าซีดเผือด ในสมองมีเงาร่างโปร่งนั้นปรากฏขึ้นมา
นางกัดฟันก้าวขึ้นไปข้างหน้า เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ตัวเจ้านั่นแหละที่ผิดแปลกพิสดาร ในสายตาของข้า เจ้าเทียบไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียวของผู้ที่วาดภาพนี้ด้วยซ้ำ เขาสังหารเจ้าได้ง่ายๆ เลยละ!”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ” มารกระบี่ยกมือขึ้นคว้าร่างของไป๋ลั่วซวงลอยขึ้นกลางอากาศ ลำคอถูกแรงไร้รูปร่างบางอย่างบีบไว้ “เจ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน พาข้าไป ข้าจะไปฆ่าเขา!”
“ได้ ข้าจะพาเจ้าไป!” ไป๋ลั่วซวงกัดฟันเอ่ย
นางไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยของหลี่เนี่ยนฝานเลย สำหรับนางแล้ว มารกระบี่สู้สุนัขสีดำไม่ได้ด้วยซ้ำไป สิ่งเดียวที่นางกลัวก็คือปรมาจารย์จะกล่าวโทษตนเอง
แต่ในตอนนี้นางเองไม่มีตัวเลือกอื่น หากทำให้ปรมาจารย์โกรธ อย่างมากก็ใช้ความตายเป็นการชดเชย!
ถ้าหากหลี่เนี่ยนฝานรู้ว่าไป๋ลั่วซวงพาคนมาฆ่าตัวเองละก็ ต้องก่นด่าถึงบิดานางแน่ จากนั้นเขาก็จะหนีไปในตอนนั้นเลย
……
มารกระบี่คว้าไป๋ลั่วซวงขี่กระบี่ไป ไป๋อู๋เฉินสองสามีภรรยาไล่ตามไปข้างหลัง ความเร็วของพวกเขาเหนือกว่าพวกไป๋ลั่วซวงสามคน เพียงครึ่งชั่วยามก็มาถึงด้านหน้าเรือนสี่ประสานของหลี่เนี่ยนฝาน
ดวงตาของมารกระบี่ระคนความกระหายเลือด เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “มารกระบี่มาแล้ว คนที่อยู่ข้างในโผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้!”
กระนั้นแล้ว สิ่งที่ตอบกลับมาก็คือความเงียบงัน
หัวใจของไป๋ลั่วซวงจมดิ่ง ถึงขนาดคิดไปว่าผู้อาวุโสเพิกเฉยไม่ช่วยเหลือ ทว่าสิ่งเดียวที่ไม่ได้นึกถึงก็คือผู้อาวุโสไม่อยู่บ้าน!
ไป๋ลั่วซวงเอ่ยถามเสียงดังลั่น “คุณชายหลี่ ท่านอยู่บ้านหรือไม่”
ยังคงไม่มีเสียงตอบรับ
ไม่อยู่จริงๆ ด้วย
จากนี้มารกระบี่จะต้องฆ่าคนไม่เลือกหน้าแน่
ไม่ว่าจะเป็นไป๋ลั่วซวงหรือไป๋อู๋เฉิน ในใจพลันรู้สึกหดหู่ขึ้นมา
“ฮ่าๆๆ นี่คือสิ่งที่เจ้าเรียกว่าปรมาจารย์ใช่หรือไม่ ดูท่าแล้วคงได้ข่าวว่าข้าจะมา กลัวจนหลบไปแล้วสิท่า!” มารกระบี่หัวเราะอย่างได้ใจ
“กลัวจนหัวหดเป็นเต่าหนีไปแล้ว เช่นนั้นข้าก็ทำลายบ้านเจ้าเลยแล้วกัน!”
เขาหัวเราะเย็นชา กระบี่จุ้ยหมัวอยู่ในมือ พลังปราณแห่งฟ้าดินมารวมกันเป็นลำแสงกระบี่สีดำยาวนับร้อยหมี่(เมตร)
ลำแสงกระบี่ค่อยๆ เบนเข้าหาเรือนสี่ประสาน!
กระบี่นี้ สามารถตัดเรือนสี่ประสานออกเป็นสองซีก!
“หยุดเดี๋ยวนี้!” ไป๋ลั่วซางร้องขึ้นอย่างร้อนรน น้ำตากำลังจะไหลรินออกมา
แค่นางพามารกระบี่มาที่นี่ ในใจก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว ถ้าหากที่แห่งนี้ถูกมารกระบี่ทำลาย นางไม่รู้จริงๆ ว่าจะมองหน้าหลี่เนี่ยนฝานอย่างไร
“แกว๊กกกก”
วินาทีที่ลำแสงกระบี่กำลังจะพุ่งลงมา เสียงนกแหลมสูงก็ดังขึ้น
ป้ายหยกซึ่งแขวนไว้หน้าเรือนส่องสว่างแสงสีแดง สาดส่องลงมาบนลำแสงกระบี่!
ในเวลาเพียงชั่วขณะ ลำแสงกระบี่สีดำก็หลอมเข้ากับฟ้าดินอย่างรวดเร็วราวกับหิมะในกองเพลิง
รัศมีสีแดงบนป้ายหยกยังคงไม่ดับลง ปีกขนาดยักษ์ใหญ่ยื่นออกมา สยายออกทั้งคู่ นกขนาดมหึมามีไฟลุกโชนทั่วทั้งร่างทะยานขึ้นสู่อากาศ ขนสีทองติดเพลิงโชติช่วงทำให้ยากที่จะมองตรงๆ ผ่านไปที่ใด ก็จะทิ้งกองไฟไว้ตลอดทาง
“นี่ นี่มัน…หงส์ฟ้า?!”
............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 12 ข้าคือกระบี่มาร
หงส์ฟ้าสีเพลิงปรากฏตัวแล้ว สถานที่แห่งนี้ก็พลันร้อนแรงขึ้นมา ทะเลเพลิงลุกโชน
พื้นที่โดยรอบราวกับถูกกักขัง ไม่มีผู้ใดเคลื่อนไหวไปได้
“อ๊าก! ตายซะเถอะ!”
มารกระบี่คำรามลั่น ปราณมารพลุ่งพล่าน เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับหงส์ฟ้าแล้วก็เหมือนกับเปลวเทียนกับดวงจันทร์วันเพ็ญ
หงส์ฟ้าสยายปีก สายตาไม่แม้แต่จะเหลือบมองมารกระบี่ หางกวาดไปอย่างไร้ทิศทาง เพลิงยักษ์ลุกโหมดุจมังกร ปกคลุมมารกระบี่ไว้ ในชั่วพริบตาเดียวก็อันตรธานหายไปในอากาศ
“เคร้ง!”
กระบี่จุ้ยหมัวร่วงหล่นลงจากกลางอากาศ มารกระบี่กลับสลายกลายเป็นไอน้ำ จากไปโดยที่ไม่อาจนำสิ่งใดติดไปได้เลย
หงส์ฟ้ากลับไปยังป้ายหยก ทุกสิ่งพลันเงียบสงบ ราวกับเมื่อครู่เป็นเพียงความฝัน
“เอ่อ…”
พวกไป๋อู๋เฉินตกตะลึงอ้าปากค้าง เม็ดเหงื่อใสบนใบหน้าหยดลงมาไม่ขาดสายประหนึ่งน้ำไหล ตกใจสุดขีด
“มารกระบี่…ตายแล้ว?”
สตรีสวมอาภรณ์ทางการเลียรีมฝีปากแห้งผาก พึมพำกับตัวเอง
ใครจะไปคิดเล่าว่ามารกระบี่ที่ยโสโอหัง สังหารผู้คนนับหมื่นจะมาตายแบบนี้ ตายไปอย่างไร้ร่องรอยอยู่บนภูเขาไร้ชื่อ ไม่เหลือทิ้งไว้แม้กระทั่งผายลม
“ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ผู้สูงส่ง!”
ไป๋อู๋เฉินตื่นเต้นเหลือเกิน น้ำเสียงสั่นเครืออยู่บ้าง
“ซวงเอ๋อร์ เจ้าพูดไว้ไม่ผิด ได้พบกับปรมาจารย์เช่นนี้ เดิมทีก็นับว่าเป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่ น่าเสียดายที่ม้วนภาพวาดที่ผู้อาวุโสให้เจ้านั้นถูกทำลายไปแล้ว ไม่รู้ว่าจะทำให้ปรมาจารย์โกรธเคืองหรือไม่” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยอย่างวิตกกังวล
หากปรมาจารย์โกรธขึ้นมา เพียงแค่เป่าลมออกมา สำนักเซียนวั่นเจี้ยนทั้งสำนักก็คงไม่เหลือแล้ว
ไป๋ลั่วซวงก็เพิ่งตั้งสติได้จากความตื่นตระหนก นางไม่อาจจินตนาการได้ว่าบนโลกนี้จะมีคนที่เก่งกาจขนาดนี้ นั่นเป็นถึงมารปีศาจ ไม่ได้แม้แต่จะพบหน้าปรมาจารย์ ก็ถูกป้ายหยกสังหารจนมอดไหม้ไปแล้ว
น่ากลัว ลูกพี่ก็คือลูกพี่จริงๆ
“ท่านพ่อ ข้าว่าไม่หรอก ภาพวาดนั้นเป็นเพียงภาพร่างของท่านปรมาจารย์ เขาให้พวกข้ามาโดยไม่ได้ใส่ใจ” ไป๋ลั่วซวงพูด
“ภาพร่าง?” ไป๋อู๋เฉินชะงักงันไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มอย่างขมขื่น “ใช่แล้วละ ภาพวาดนี้สำหรับพวกเราแล้วประเมินค่าไม่ได้ แต่สำหรับปรมาจารย์ระดับนั้นย่อมไม่ได้มีค่าอะไร อาจเพียงขีดเขียนเล่นๆ ก็เท่านั้น”
ไม่ว่าจะเป็นสตรีสวมชุดทางการหรือว่าเป็นไป๋อู๋เฉิน ในใจล้วนแต่เกิดความเคารพยำเกรงปรมาจารย์ผู้นี้อย่างถึงที่สุด บุคคลท่านนี้เป็นเซียนจากสวรรค์ซึ่งลงมาอยู่บนโลกมนุษย์ หรือว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ลงมาจุติกัน
สรุปก็คือ ห้ามล่วงเกิน ต้องประจบประแจงอย่างเต็มที่
ไป๋ลั่วซวงลงมาที่พื้น มองประเมินกระบี่จุ้ยหมัวด้วยความสงสัย
“ซวงเอ๋อร์ อย่าแตะต้องกระบี่นั้นนะ!” ไป๋อู๋เฉินตวาด “กระบี่จุ้ยหมัวเป็นกระบี่มาร ถึงแม้จะสามารถเพิ่มพลังให้กับผู้ถือกระบี่ได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็จะทำให้ผู้ถือกระบี่สติวิปลาส กลายเป็นเพียงคนเลือดเย็นสังหารไม่เลือกหน้า!”
ไป๋ลั่วซวงนึกถึงท่าทางคลุ้มคลั่งของมารกระบี่ ก็รีบดึงมือกลับมาทันที
สตรีสวมชุดทางการก็พูดขึ้นว่า “ซวงเอ๋อร์ มารกระบี่ถูกผู้อาวุโสที่นี่สังหาร ก็มอบกระบี่นี้ให้เขาเป็นของกำนัลที่ได้รับชัยชนะเถิด พวกเราไม่ควรแตะต้องสุ่มสี่สุ่มห้า”
ไป๋อู๋เฉินเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง “ใช่ ถูกต้องแล้ว!”
“คุณชายหลี่คนนั้นจะได้รับผลกระทบจากกระบี่หรือเปล่านะ” ไป๋ลั่วซวงพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง
“ฮ่าๆๆ ผู้อาวุโสท่านนี้เป็นใคร แค่กระบี่จุ้ยหมัวจะไปทำอะไรเขาได้” ไป๋อู๋เฉินหัวเราะร่า “ประเดี๋ยวผู้อาวุโสท่านนี้มา พวกเราต้องขอบคุณเขาสักครั้ง”
สตรีสวมชุดทางการเงียบงันไปครู่หนึ่ง กระซิบว่า “ศิษย์พี่ พวกเรามาโดยไม่ได้รับเชิญ เกรงว่าจะทำให้ผู้อาวุโสโกรธเคืองเอา รั้งอยู่ที่นี่มิใช่เรื่องดีเท่าไร ไม่สู้กลับกันก่อน เตรียมของขวัญแล้วค่อยกลับมาขอบคุณจะดีกว่าหรือ”
“ศิษย์น้องพูดมีเหตุผล” ไป๋อู๋เฉินพยักหน้าตาม
ในใจของพวกเขาเปี่ยมไปด้วยความเคารพและเกรงกลัว จะทำเรื่องที่ล่วงเกินปรมาจารย์ท่านนี้ไม่ได้แม้แต่น้อย มาทักทายเสวนาพาทีในวันนี้ไม่ใช่โอกาสที่ดีเอาเสียเลย
ทั้งสามไม่กล้ารั้งอยู่นาน ขี่กระบี่ขึ้นฟ้ากลับไปทันที
สักพักหลังจากนั้น หลี่เนี่ยนฝานกับต้าเฮยก็ค่อยๆ เดินออกมาจากป่า ในมือของหลี่เนี่ยนฝานมีกระต่ายป่าตัวหนึ่ง ด้านหลังแบกฟืน ส่วนต้าเฮยในปากคาบกวางด่าง คนหนึ่งสุนัขหนึ่งมีข้าวของมากมายติดไม้ติดมือกลับบ้านมา
“เอ๊ะ?”
หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าหน้าประตูบ้านมีกระบี่สีดำเล่มหนึ่งวางอยู่ ก็อดประหลาดใจไม่ได้
ทำไมมีกระบี่สีดำมาวางไว้ที่นี่ล่ะ
หรือว่ามีคนมา
หลี่เนี่ยนฝานหยิบกระบี่ขึ้นมาวางไว้ในมือพลางพินิจพิจารณา
ตัวกระบี่เป็นสีดำสนิท รูปทรงค่อนข้างทันสมัย ให้ความรู้สึกเรียบง่าย
“กระบี่ชั้นดี!” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “คมมากพอซะด้วย หลังจากนี้เวลาไปตัดฟืนใช้กระบี่นี้ก็แล้วกัน!”
ขวานที่ใช้เมื่อก่อนเก่าแล้ว เขากำลังคิดอยู่พอดีว่าจะลงเขาไปซื้อขวานมาสักเล่ม ตอนนี้เห็นทีก็ไม่ต้องเสียเวลาแล้ว
เขาถือกระบี่ยาวเดินกลับเข้าบ้านไป
แต่กลับไม่ได้สังเกตว่ากระบี่ยาวในมือของเขาพลันส่องแสงวาบสีดำออกมา ปราณมารสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากฝ่ามือของเขาอย่างบ้าคลั่ง
“หืม?”
หลี่เนี่ยนฝานมองกระบี่ด้วยความประหลาดใจ สัมผัสได้ถึงความร้อนกลางฝ่ามือ
อาวุธที่สามารถแผ่ความร้อนได้ หรือว่ากระบี่เล่มนี้จะเป็นสิ่งที่โลกเซียนเรียกว่าอาวุธวิญญาณ?
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกดีใจเล็กๆ ที่เก็บอาวุธวิญญาณได้
เขาไม่เห็นปราณสีดำซึ่งก่อตัวขึ้นมาบนตัวกระบี่จุ้ยหมัว ค่อยๆ กลายเป็นรูปร่างของโครงกระดูก
เพียงแต่ว่าใบหน้าของโครงกระดูกในตอนนี้เปี่ยมไปด้วยความสับสน เหนือศีรษะมีแต่เครื่องหมายคำถาม
เกิดอะไรขึ้น เห็นๆ อยู่ว่ามีคนจับตนเองอยู่ ไฉนจึงไม่ได้รับผลกระทบจากปราณมารเลยเล่า
“เจ้าหนุ่ม เจ้าอยากยืนอยู่ที่จุดสูงสุดของโลกนี้ ในใต้หล้าไร้ซึ่งศัตรูหรือไม่”
“เจ้าหนุ่ม เจ้าอยากมีทรัพย์ศฤงคารไร้สิ้นสุด มีหญิงงามรายล้อมหรือไม่”
“เจ้าหนุ่ม เจ้าอยากลบล้างความอัปยศ เหยียบย่ำผู้ที่เคยดูถูกเจ้าไว้ใต้เท้าหรือไม่”
ความปรารถนาขั้นสุดยอดสามข้อนี้ ถึงกับมีคนเพิกเฉยเชียวรึ?
ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!
หรือว่าจะเป็นพวกไร้ความสามารถ?
โครงกระดูกเห็นว่าตนเองได้พบกับความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต
วินาทีต่อมา มันก็รู้สึกว่าตนเองถูกคนยกขึ้นมาวางไว้ที่มุมมุมหนึ่ง
เหอะๆ แค่ปุถุชนธรรมดา ถึงกับกล้าวางข้าไว้ในสถานที่พรรค์นี้ รนหาที่ตายแล้ว
โครงกระดูกแค่นหัวเราะเย็นเยียบ ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่าง
มันเตรียมใช้กระบี่จุ้ยหมัวสั่งสอนปุถุชนผู้นี้สักยก ให้เขาถูกสังคมรุมทุบตี จากนั้นก็ยั่วยุให้เขาเคียดแค้น แล้วเขาก็ย่อมเดินตามเส้นทางเสาะแสวงหาความแข็งแกร่ง
เพียงแต่ว่า ยังไม่ทันได้ลงมือ แสงสีขาวก็ยิงเข้ามาที่มัน
“อุ๊ก!”
โครงกระดูกถูกยิงจนแตกกระจาย
ผ่านไปเนิ่นนานกว่ามันจะกลับมารวมร่างใหม่ได้ เพียงแต่ว่าเลือนรางไปมาก
“เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น”
มันกวาดตามองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่บนพู่กันเล่มหนึ่งบนโต๊ะ
“นี่ นี่มัน…”
ความหวั่นเกรงจากจิตวิญญาณพลันถาโถมขึ้นไปทั่วร่าง ร่างของมันสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้
พู่กันด้ามนี้อยู่ระดับสูงอย่างประเมินไม่ได้!
เป็นไปได้อย่างไรกัน
หรือว่าเป็นอาวุธเซียน?
อีกทั้งยังอยู่ในมือของปุถุชน?
ในสมองของโครงกระดูกดังหวึ่งๆ คำถามมากมายเด้งขึ้นมา
เพียงแต่ว่ามันปรับสภาพจิตใจได้อย่างรวดเร็ว ตระเตรียมเริ่มแผนการของตนต่อ
“ขอแค่ข้าลอบเข้าไปใกล้พู่กันเล่มนั้นก็พอแล้ว”
โครงกระดูกเคียดแค้นในใจ เริ่มควบคุมกระบี่จุ้ยหมัวให้เคลื่อนไปข้างหน้า
“ข้าเป็นกระบี่มาร ข้าไร้ซึ่งความรู้สึก ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะควบคุมปุถุชนคนหนึ่งไม่ได้”
ในตอนนั้นเอง ลำแสงสีขาวก็ยิงเข้ามาอีกสาย
“อุ๊ก!”
โครงกระดูกแตกกระจายไปอีกรอบ
.........................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 13 จักรพรรดิประหลาดใจ
ครั้งนี้โครงกระดูกกลับมารวมกันอีกครั้ง เหลือเพียงเงาบางๆ ประหนึ่งว่าจะสูญสลายไปเมื่อใดก็ได้
“อะไรอีกแล้วนี่”
ในใจของโครงกระดูกแตกสลายเล็กน้อย มองไปรอบด้านอย่างงงงวย
“นี่ นี่มัน…กระดานหมากรุก?”
“ไม่ นี่ไม่ใช่กระดานหมากรุกธรรมดา เป็นไปได้ไหมว่านี่ก็คืออาวุธเซียน?”
“ฉิบหายแล้ว!”
โครงกระดูกจิตใจปั่นป่วนจนสบถออกมา นี่คือปุถุชนธรรมดาจริงๆ หรือ?
ไม่สนแล้ว ขอเพียงข้าควบคุมปุถุชนคนนี้ได้ อาวุธเซียนเหล่านี้ก็จะเป็นของข้า
ต่อให้มันจะถูกโจมตีถึงสองครั้ง แต่การต่อกรกับปุถุชนคนหนึ่งนั้นมันมั่นใจมาก
อ้อมกระดานหมากรุกไปอย่างระมัดระวังสักหน่อย ประตูใหญ่ก็อยู่ไม่ไกลแล้ว
เดินไปทีละก้าวๆ เห็นอยู่ทนโท่ว่ากำลังจะออกจากประตูใหญ่แล้ว
ลำแสงสีทองสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นฉับพลัน ราวกับเป็นม่านพลัง บีบบังคับให้มันถอยกลับไป
“อะไรอีกเล่า”
มันเดาได้แต่แรกแล้วว่าไม่มีทางง่ายดายเช่นนี้ เมื่อสังเกตดีๆ มีหนังสือเก่าแก่เล่มหนึ่งวางอยู่บนชั้นหนังสือด้านหลังของมัน บนปกประทับตัวอักษรสีดำขนาดใหญ่ไว้
ลังกาวตารสูตร[footnoteRef:1]!  [1:  ลังกาวตารสูตร เป็นพระสูตรเก่าแก่เล่มหนึ่งในศาสนาพุทธนิกายมหายาน]
ลำแสงสีทองแผ่ออกมาจากปกหนังสือ นำพาแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมากักขังมันไว้ที่นี่
“คืออะไรกัน”
โครงกระดูกมองพระสูตรด้วยความตกใจ มองความผิดปกติไม่ออกแม้แต่น้อย
ในตอนนั้นเอง หน้าปกของพระสูตรก็มีแสงสีทองสาดส่อง ถึงกับก่อตัวเป็นสมณะศีรษะโล้นรูปหนึ่งด้วย
สมณะมองโครงกระดูก สีหน้าพลันเคร่งขรึม พนมมือสองข้างเข้าหากัน เอ่ยอย่างเห็นใจ “อมิตาภพุทธ ร่างมารของประสกนั้นหนักหนาเหลือเกิน ไฉนไม่วางมีดแล้วหันมาหาพระพุทธองค์เล่า”
“อะไรวะเนี่ย มาให้ข้าสังหารซะเถอะ!” โครงกระดูกยกมือขึ้นมา ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งตรงเข้าฟันศีรษะไร้เส้นผม
สมณะสีหน้าขึงขัง ใบหน้าพลันเปลี่ยนไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้ามดปลวกกล้ามาสอนจระเข้ว่ายน้ำหรือ? มังกรศักดิ์สิทธิ์ เทพศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองโลก ปัญญาพระพุทธองค์ โอม มณี ปัทเม หุม!”
รัศมีแสงสีทองสาดสองออกมาฉับพลัน ราวกับว่ามีสมณะนับไม่ถ้วนมาสวดมนต์ บทสวดมหาศาลกำลังท่วมกดมันให้จม
รัศมีสีทองทะลักทะลายเข้าไปในกระบี่จุ้ยหมัว
ไม่นาน ทุกสิ่งก็กลับมาสงบเงียบ
แกร็ก
หลี่เนี่ยนฝานผลักประตูเข้ามา
“เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงอะไร”
เขากวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นกระบี่จุ้ยหมัวอยู่หน้าประตู ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พึมพำว่า “ฉันจำได้ว่าเอาไปวางไว้ที่
มุมแล้วนี่ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้
สมแล้วที่เป็นสมบัติล้ำค่า ขยับเองได้ด้วย”
หลี่เนี่ยนฝานดีใจขึ้นมา หยิบกระบี่จุ้ยหมัวไปวางกลับที่เดิม
กระบี่มาร: สมบัติล้ำค่าบ้าบออะไรเล่า เทียบกับของบ้านเจ้าแล้วข้าก็เป็นแค่ขยะ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ
ต่อให้มันโง่เง่ากว่านี้ ก็รู้ว่าหลี่เนี่ยนฝานต้องไม่ใช่คนธรรมดา มิหนำซ้ำยังอาจจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งมีพลังมหัศจรรย์ ออกมาเที่ยวเล่นในโลกมนุษย์
“ว่ากันว่าเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ล้วนชอบใช้ฟ้าดินเป็นกระดานหมาก ท่องเที่ยวในโลกมนุษย์ หรือว่าข้าจะกลายเป็นหมากตัวหนึ่งที่เขาเลือก?” กระบี่มารตัวสั่นเทิ้ม “ข้าไม่อยากเป็นหมาก ได้โปรดปล่อยข้าไปด้วย อีกอย่าง บอกสมณะกลุ่มนั้นว่าให้เลิกสวดมนต์ข้างหูข้าด้วย ข้าจะบ้าตายอยู่แล้ว”
น่าเสียดายที่มันถูกพระสูตรผนึกอยู่ แม้แต่จะพูดก็พูดไม่ได้
หลี่เนี่ยนฝานย่อมไม่มีทางได้ยินคำรำพึงรำพันในใจของมัน เขารู้สึกว่าในห้องของตนเองขาดพลังชีวิตไปบ้าง คิด
จะปลูกต้นไม้สักหน่อย
ช่างน่าเสียดาย ช่วงสายเขาเข้าไปวนอยู่ในป่ามาตั้งหนึ่งรอบ ไม่เจอต้นไม้ที่เหมาะสมเลย
ไว้หาโอกาสถามลั่วซืออวี่ดีกว่า นางเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ไม่สู้ให้นางช่วยหาต้นไม้ดอกไม้ประดับมาให้สักหน่อย
ตนเองไม่เพียงเลี้ยงอาหารนาง ยังช่วยนางออกอุบาย ขอต้นไม้นิดหน่อยไม่มากเกินไปล่ะมั้ง อีกอย่างเด็กคนนั้น
ค่อนข้างคุยง่าย คงจะไม่ปฏิเสธ
หลี่เนี่ยนฝานไม่รู้ว่าในราชวงศ์เซียนเฉียนหลงตอนนี้ จักรพรรดิอยู่ในห้องทรงพระอักษร คิ้วขมวดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล
“ปัง!”
เขาเหวี่ยงสาส์นในมือทิ้ง ตบโต๊ะอย่างแรง เอ่ยด้วยโทสะ “มีอย่างที่ไหน! มีอย่างที่ไหน! สรุปแล้วเราหรือเขาที่เป็นจักรพรรดิ” เหล่าขันทีโดยรอบรีบค้อมกาย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เงียบงันด้วยความเกรงกลัว
ตุ้บๆๆ
ขันทีคนหนึ่งรีบร้อนวิ่งเข้ามาในห้องทรงพระอักษร
“กราบทูลฝ่าบาท องค์หญิงรองและฮองเฮาอยู่ด้านนอก มาขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ”
“พวกนางมาทำไมกัน” จักรพรรดิชะงักไปเล็กน้อย “ให้เข้ามา”
ลั่วซืออวี่กับจงซิ่วค่อยๆ เดินเข้ามา เอ่ยขึ้นพร้อมกัน “ถวายบังคมเสด็จพ่อ/จักรพรรดิ”
“ซืออวี่ พวกเจ้ามาได้อย่างไร” จักรพรรดิมองไปยังทั้งสอง
คิ้วซึ่งขมวดมุ่นคลายลงน้อยๆ ความเอ็นดูและรู้สึกผิดฉายวาบในสายตาที่มองลั่วซืออวี่
ลั่วซืออวี่เป็นบุตรสาวคนแรกของเขา และเป็นบุตรสาวที่เขารักที่สุด ในใจเขาอยากให้นางใช้ชีวิตโดยปราศจากความเดือดเนื้อร้อนใจ แต่ตนเองในฐานะจักรพรรดิกลับไม่อาจทำเช่นนั้นได้
“ฝ่าบาท เมื่อครู่พวกข้าได้ยินเสียงพระองค์พิโรธจากด้านนอก เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเพคะ” จงซิ่วเอ่ยปาก
ถาม
“วันนี้ตวนมู่เจิ้นถึงกับกล้ายกเรื่องงานอภิเษกของบุตรชายเขากับซืออวี่ขึ้นมาตอนที่เราออกว่าราชการช่วงเช้า เขากำลังบีบเราเรื่องการแต่งงานหรือ? มีอย่างที่ไหนกัน!” น้ำเสียงของจักรพรรดิทุ้มต่ำ
จงซิ่วกับลั่วซืออวี่สบตากันครั้งหนึ่ง ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
พวกนางไม่คิดว่าตวนมู่เจิ้นจะรีบร้อนกดดันเช่นนี้ บ้าบิ่นทำได้ถึงขั้นนี้แล้ว!
ทว่ายังดีที่ตอนนี้มีคำแนะนำของปรมาจารย์ ไม่เช่นนั้นพวกนางก็คงไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
ทันใดนั้น จงซิ่วก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ฝ่าบาททรงอย่าได้กังวลพระทัย ตวนมู่เจิ้นแสดงความกระเหี้ยนกระหือรือออก
มาไม่นับว่าเป็นเรื่องแย่”
“ฮองเฮากล่าวเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” จักรพรรดิชะงักงันไปชั่วขณะ
เพื่อราชวงศ์เซียนเฉียนหลง เขาไร้ซึ่งหนทาง จำต้องใช้วิธีให้ลั่วซืออวี่อภิเษกกับบุตรชายของราชครู ด้วยเหตุนี้จึงทะเลาะกับลั่วซืออวี่ไปไม่น้อย จงซิ่วเองก็ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้มาโดยตลอด แต่ก็จนปัญญาเช่นกัน
เหตุใดวันนี้เปลี่ยนใจปุบปับ
ไม่คาดคิดว่าลั่วซืออวี่จะถึงกับยิ้มออกมา “เสด็จพ่อเพคะ อันที่จริงท่านใจเย็น แล้วตอบรับคำขอของตวนมู่เจิ้นไปก่อนก็ได้เพคะ”
“เจ้าให้ข้าใจเย็น?” จักรพรรดิงงงันสุดขีด เอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “หรือว่าเจ้าถูกใจบุตรชายของตวนมู่เจิ้น”
ลั่วซืออวี่แค่นเสียง “แหวะ ให้ตายข้าก็ไม่แต่งงานกับคนสารเลวพรรค์นั้นหรอกเพคะ!”
“แล้วเจ้าจะ?” จักรพรรดิสับสนไปหมดแล้ว
แววตาของลั่วซืออวี่เปี่ยมไปด้วยความยินดี นางเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “เสด็จพ่อเพคะ อันที่จริงข้าแก้ปัญหาได้แล้ว!”
“จริงหรือ”
สีหน้าของจักรพรรดิพลันเต็มตื้น ทว่าจากนั้นก็ขมวดคิ้ว “ในเมื่อมีวิธี ไฉนจึงยังให้ข้าตอบรับว่าจะให้เจ้าอภิเษกกับบุตรชายของตวนมู่เจิ้นอีกเล่า”
“เสด็จพ่อ พวกเราทำเช่นนี้ได้…”
ในตอนนั้น ลั่วซืออวี่ก็เล่าวิธีที่หลี่เนี่ยนฝานบอก
“ดี ดี ดีมาก!”
จักรพรรดิกระจ่างแจ้งในทันใด รู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก
เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่เพียงตัดทอนอำนาจของทั้งสอง ยังสามารถใช้โอกาสนี้เสริมอำนาจให้ตนเอง สมบูรณ์แบบเป็นที่สุด!
จักรพรรดิมองลั่วซืออวี่ เอ่ยอย่างเอ็นดู “เพียงแต่ทำเช่นนี้จะลำบากเจ้า”
ด้วยแผนการนี้ เขาไม่เพียงต้องยอมยกลั่วซืออวี่ให้กับบุตรชายของตวนมู่เจิ้น ยังต้องให้ลั่วซืออวี่ไปยั่วยวนบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีอีก ลั่วซืออวี่ต้องเสียสละไม่น้อย
“ข้าไม่เป็นไร เจ้าสองคนนั้นก็ไม่ได้เป็นคนดีเด่อะไร ข้าได้สั่งสอนพวกเขาด้วยตนเอง ดีใจจะตายไปเพคะ” ลั่วซื่ออวี่ยิ้มเย็นเยียบ แต่ก็รู้สึกกระตือรือร้นที่จะลอง
นางมั่นใจในตนเอง ไม่ว่าจะเป็นบุตรชายของราชครูหรือบุตรชายของอัครมหาเสนาบดี สายตาที่พวกเขามองนางล้วนไม่บริสุทธิ์ กระดิกปลายนิ้วก็จับพวกเขามาเล่นในกำมือได้แล้ว
ความรู้สึกแบบนี้ต้องดีมากแน่ๆ
“ฮ่าๆๆ ซืออวี่ ไม่เสียแรงที่พ่อรักเจ้า ถึงกับเป็นห่วงในส่วนของข้า” จักรพรรดิปลื้มปีติจนยิ้มออกมา พึงพอใจเป็นที่สุด
ลั่วซืออวี่ยิ้มประดักประเดิด “เอ่อ เสด็จพ่อเพคะ ข้าไม่ได้เป็นคนคิด ปรมาจารย์ท่านหนึ่งชี้แนะข้ามา”
“ปรมาจารย์? ผู้ใดหลักแหลมถึงเพียงนั้น ความปราดเปรื่องเช่นนี้ ต้องรีบเรียกเข้ามาในราชสำนัก ข้าจะปูนบำเหน็จเก้าเสนาบดีให้เขา!” จักรพรรดิเอ่ยอย่างร้อนรน
ลั่วซืออวี่ยิ้มขมขื่น “เสด็จพ่อ เกรงว่าเขาจะไม่สนใจพวกเราหรอกเพคะ”
จักรพรรดิขมวดคิ้ว พูดอย่างเคืองโกรธ “สามหาวนัก! คิดว่าตนเองเป็นเซียนหรืออย่างไร”
ลั่วซืออวี่อดนึกภาพรอยยิ้มเย้ยหยันของหลี่เนี่ยนฝานไม่ได้ เหล่าเซียนมายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้วอย่างไร?
จงซิ่วซึ่งอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ พูดขึ้นมาว่า “ฝ่าบาท คนผู้นี้เป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกท่านหนึ่ง! เกรงว่า…จะเป็นเซียนจริงๆ!”
“อะไรนะ!”
จักรพรรดิลุกพรวดขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
เขารู้ว่าฮองเฮาไม่มีทางเอ่ยคำพูดเช่นนี้พล่อยๆ ในเมื่อพูดออกมาแล้ว ก็ย่อมต้องเชื่อถือได้
“เสด็จพ่อ ปรมาจารย์ท่านนี้เก่งกาจมาก” ในดวงตาของลั่วซืออวี่แฝงความเคารพและศรัทธา อดไม่ได้ที่จะเล่าประสบการณ์ครั้งแรกและครั้งที่สองที่นางได้พบกับหลี่เนี่ยนฝานให้จักรพรรดิฟัง
“นี่ นี่ นี่มัน…”
เมื่อได้ฟังคำพรรณนาของลั่วซืออวี่ แม้แต่สภาพจิตใจของจักรพรรดิยังพลันเต็มตื้น ความยินดีถาโถมขึ้นมา
แตงโมที่เทียบเท่ากับผลปราณได้ อาหารรสชาติเลิศล้ำ กอปรกับสติปัญญาที่สามารถแก้ไขวิกฤตของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงได้อย่างง่ายดาย
นี่คือสิ่งที่เซียนเท่านั้นจึงจะมีได้!
บุคคลระดับนี้ เป็นไปได้มากว่าจะเป็นเซียนจริงๆ!
“อัจฉริยบุคคลหลบซ่อนจากโลกีย์! ไม่คิดเลยว่าปรมาจารย์ระดับนี้จะอยู่ในเขตของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงของข้า แต่ข้ากลับไม่เคยค้นพบ” จักรพรรดิทอดถอนใจ
ในใจของเขาคิดมากว่าลั่วซืออวี่เสียอีก
ปรมาจารย์ระดับนี้ชำนาญด้านการวางแผนการ สามารถจัดการการใหญ่ในใต้หล้าอย่างง่ายดาย
เขาสามารถแก้วิกฤตของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงได้สบายๆ นั่นหมายความว่าเขาก็สามารถผลักราชวงศ์เซียนเฉียนหลงลงสู่หุบเหวได้สบายๆ เหมือนกันไม่ใช่หรือ!
ถึงขนาดว่าไม่ลงมือด้วยตนเอง เพียงแค่วางแผนอยู่หลังม่าน ทั้งใต้หล้าก็อยู่ในมือเขาแล้ว
“ห้ามล่วงเกิน ห้ามล่วงเกินโดยเด็ดขาด!” สีหน้าของจักรพรรดิเต็มไปด้วยความหวาดผวา เอ่ยเน้นย้ำอย่างอดไม่ได้ “ได้พบกับปรมาจารย์ระดับนี้นับว่าเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ ต้องคิดหาวิธีประจบเอาใจให้ดีที่สุด”
ลั่วซืออวี่ก็คิดเช่นนี้ “เสด็จพ่อ ข้ากับเสด็จแม่ย่อมรู้ข้อนี้ดี ครั้งแรกที่ข้าพบปรมาจารย์ ข้าได้มอบหยกป้องกันตัวให้เขาไปแล้ว”
“เจ้าทำได้ถูกต้อง!”  จักรพรรดิพยักหน้าอย่างชื่นชม “ต้องเป็นเพราะเจ้าทำให้ปรมาจารย์ซาบซึ้งจากใจจริงตั้งแต่แรกพบ เขาถึงยอมชี้แนะแก่พวกเรา”
“แต่ว่า เพียงป้ายหยกชิ้นเดียวออกจากแร้นแค้นไปสักหน่อย ปรมาจารย์เป็นบุคคลระดับไหน ย่อมไม่สนใจ จำต้องแสดงความจริงใจของพวกเรา!”
จักรพรรดิได้ตัดสินใจไว้แล้ว
เพียงแต่ว่า ก่อนที่จะไปพบปรมาจารย์ เขาจำต้องจัดการเรื่องหนึ่ง
ราชครูกับอัครมหาเสนาบดี ครานี้เรามีปรมาจารย์คอยช่วยเหลือ ต่อกรกับพวกเจ้ามันจะไปยากอะไร?
................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

บทที่ 14  ช่วยคนระหว่างทาง
หลายวันมานี้ไม่มีแขกมาเยือน ชีวิตของหลี่เนี่ยนฝานกลับมานิ่งสงบดุจสายน้ำ
ในวันนี้ เขากินอาหารมื้อใหญ่จนอิ่มหมีพีมัน แล้วจึงหยิบเบ็ดตกปลาไปยังหลังเรือน
เต่าดาวกำลังนอนอยู่บนหินก้อนยักษ์ใหญ่ริมสระน้ำ อาบแดดตาปรือ ท่าทางสำราญใจอย่างที่สุด
ดูจากท่าทางของเต่าดาวแล้ว เห็นได้ชัดว่าในสระน้ำไม่มีอสูรกายใดๆ แล้วปลาที่ฉันเลี้ยงไว้ล่ะ?
หลี่เนี่ยนฝานไม่เชื่อเรื่องภูติผีปีศาจ จึงเหวี่ยงเบ็ดอีกครั้ง นั่งลงตกปลาข้างเต่าดาวต่อไป
เต่าดาวตัวนี้ยังอยู่ในวัยเยาว์ อายุเพียงครึ่งเดียวของหลี่เนี่ยนฝาน มันเพียงทำตาปรือๆ ลืมขึ้นมามองเขาครั้งหนึ่ง แล้วจึงหลับตาลงอย่างเกียจคร้าน
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง สะบัดมือครั้งหนึ่ง
แผละ!
เบ็ดตกปลาทำองศากลางอากาศอย่างสมบูรณ์แบบ ร่วงลงในตำแหน่งใจกลางของสระน้ำอย่างแม่นยำ
ผิวน้ำกระเพื่อมระลอกหนึ่ง เบ็ดค่อยๆ จมลงไป
สระน้ำนี้ใสยิ่งกว่ากระไร ราวกับเป็นบานกระจก กระนั้นแล้วหากอยู่ในน้ำ ก็จะพบว่าทั้งสระน้ำไม่มีปลาแหวกว่ายอยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว แม้แต่ลูกปลาที่เขาเพิ่งปล่อยลงไปเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เงายักษ์ใหญ่ค่อยๆ ลืมตามองตะขอเบ็ดตกปลาเบื้องหน้า โบกสะบัดหางครั้งหนึ่งก็ว่ายเข้าไปยังส่วนลึกของน้ำ เหลือไว้เพียงรอยประทับสีทองสายหนึ่ง
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
หลี่เนี่ยนฝานยกคันเบ็ดขึ้นมาน้อยๆ ตะขอเบ็ดก็ขึ้นมาจากน้ำ
เขามองไปยังเบ็ดอันว่างเปล่าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เห็นได้ชัดว่าทำใจไว้แต่แรกแล้วว่าจะกลับบ้านมือเปล่า
“แปลกจัง แปลกมากๆ”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า มองเต่าดาวพลางพึมพำกับตัวเอง “เจ้าเต่า ถ้าแกพูดได้ก็คงจะดี จะได้บอกฉันว่าสรุปแล้วในสระนี้มีอะไร”
เต่าดาวหลับไปแล้ว นอนนิ่งไม่ไหวติง
หลี่เนี่ยนฝานลุกขึ้นอย่างจนปัญญา ปัดฝุ่นที่ก้น แล้วเดินจากไป
ในใจของเขาคิดแล้วว่าต่อไปจะไม่เลี้ยงลูกปลาในสระนี้อีกแล้ว ถ้าอยากกินปลา ก็ไปซื้อปลาในเมืองลั่วเซียนเอาก็ได้
หลี่เนี่ยนฝานวางคันเบ็ดตกปลากลับที่เดิม ปิดประตู “ต้าเฮย ไปเถอะ ไปเมืองลั่วเซียนกัน”
เมืองลั่วเซียนยังคงรุ่งเรืองดังเคย
ป้าจางพานานนานมาเดินเล่นที่ประตูเมือง เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝาน จึงรีบตะโกนลั่น “นานนาน คุณชายหลี่มาแล้ว รีบมาขอบคุณที่คุณชายหลี่ช่วยชีวิตเร็วเข้า”
เด็กหญิงตัวน้อยเกล้าผมเปียหันหน้ามาอย่างงุนงง มองหลี่เนี่ยนฝานด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่พูดไม่จา ประหนึ่งว่าไร้ซึ่งจิตวิญญาณ
หลี่เนี่ยนฝานชะงักไป “ป้าจาง นานนานเป็น…”
“เฮ้อ ครั้งก่อนนางถูกปีศาจจับไป ตื่นมาก็กลายเป็นแบบนี้ น่าจะเป็นเพราะกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ” ป้าจางขอบตาร้อนผ่าว พูดพลางทอดถอนใจ
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วมุ่น เมื่อนึกถึงความร่าเริงของนานนานเมื่อก่อน ในใจก็พลันปวดร้าวขึ้นมา
“ป้าจาง มีวิธีรักษาหรือไม่” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถาม
“ข้าได้ถามนักพรตพเนจรสองสามคน ล้วนบอกว่าให้คุยกับนานนานให้มาก ยังมีโอกาสเรียกวิญญาณกลับมา” ป้าจางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “คุณชายหลี่ เจ้าเป็นบัณฑิต พอจะหาเวลามาอยู่เป็นเพื่อนนานนานได้หรือไม่ ไม่แน่ว่าเจ้าคุยกับนางแล้วอาจได้ผล”
“ได้สิ” หลี่เนี่ยนฝานผงกศีรษะอย่างจริงจัง นำเรื่องนี้เก็บไปคิด
ในมือของป้าจางถือไข่ไก่ตะกร้าหนึ่ง “คุณชายหลี่ ครั้งก่อนข้ารีบร้อนนัก ยังไม่ทันได้ขอบคุณ เจ้ารับนี่ไว้เถอะ”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มขื่นส่ายหน้า “ป้าจาง ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก ครั้งก่อนข้าไม่ได้ช่วยอะไรเลย”
“คุณชายหลี่ เจ้าไม่ต้องถ่อมตัวไป แม้แต่ผู้ฝึกเซียนสามท่านนั้นยังชมเชยเจ้าเสียยกใหญ่ ข้าคิดดูแล้ว พวกเขาเป็นถึงเซียน ต้องไม่สนใจไข่ไก่ของข้าแน่ แต่เจ้าไม่รังเกียจหรอก” ป้าจางยัดไข่ไก่ใส่มือหลี่เนี่ยนฝาน
หลี่เนี่ยนฝานทำได้เพียงยิ้มแหยรับของไว้
หลังบอกลาป้าจางกับนานนาน หลี่เนี่ยนฝานก็ไปยังแผงเล็กซึ่งขายปลาอีกครั้ง
“เถ้าแก่ ขอปลาหลี่(ปลาคาร์ป)ตัวใหญ่ให้ข้าสองตัว”
“โอ้ว คุณชายหลี่มาแล้ว” เถ้าแก่พูดอย่างยิ้มแย้มกระตือรือร้น “ไม่ซื้อลูกปลาแล้วหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายศีรษะ “สระน้ำข้าไม่รู้เป็นอะไร เพิ่งปล่อยลูกปลาลงไปก็หายไปแล้ว”
“เต่าดาวเล่าเป็นอย่างไร” เถ้าแก่ขมวดคิ้วถาม
หลี่เนี่ยนฝานตอบ “เต่าดาวไม่เป็นอะไร อาบแดดทุกวัน”
“ออกจะแปลกอยู่นะ” เถ้าแก่เองก็คิดไม่ออกเหมือนกัน
เต่าดาวยังอยู่ ก็หมายความว่าไม่มีปีศาจ แต่ทำไมลูกปลาหายไปล่ะ
หลี่เนี่ยนฝานพูดอย่างปลงตก “ข้าก็เลยไม่เลี้ยงปลามันเสียเลย ต่อไปซื้อปลากินก็พอแล้ว”
“คุณชายหลี่ ท่านมาซื้อปลาน่ะถูกแล้ว ข้าออกไปจับปลาที่ทะเลสาบจิ้งเยวี่ยแต่เช้ามืดทุกวัน รับรองว่าปลาทุกตัวล้วนสดใหม่ อร่อยแน่นอน” เถ้าแก่ยิ้มร่า “แม้แต่คุณชายหวังซุนแห่งราชวงศ์เซียนยังมาซื้อ”
หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจ “จริงหรือ”
“ข้าจะไปหลอกท่านทำไม เมื่อวานนี้เอง องค์หญิงรองแห่งราชวงศ์เซียนออกมาเดินข้างนอก ตอนเดินผ่านร้านข้ายังบอกว่าชอบกินปลา บุตรชายของอัครมหาเสนาบดีกับบุตรชายของราชครูแทบตีกันกลางถนนเพื่อแย่งซื้อปลาร้านข้าให้องค์หญิงเชียวนะ!”
คนขายสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ “พวกเขาล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียน แต่ก็ยังชอบปลาของข้าไม่ใช่หรือ”
หลี่เนี่ยนฝานนิ่งงันไปเล็กน้อย เขารู้ว่าลั่วซืออวี่จงใจทำ มิน่าเล่าไม่ได้แวะมาสักพักแล้ว ที่แท้ก็ริเริ่มแผนการไปแล้ว
เพียงแต่ไม่คิดว่านางจะควบคุมสถานการณ์ได้รวดเร็วเช่นนี้ ลูกชายของราชครูกับลูกชายของอัครมหาเสนาบดีออกจะอ่อนหัดอยู่นะ
หลี่เนี่ยนฝานยิ้ม บอกลาคนขายแล้วเดินกลับออกไป
ระหว่างทาง เรือนซึ่งอยู่ข้างทางหลังหนึ่งซึ่งเดิมทีปิดประตูอยู่ ก็เปิดออกขึ้นมาทันใด สาวใช้กลุ่มหนึ่งกรูกันออกมาจากด้านใน
เสียงร้องไห้ระงมดังมา หลายคนตรงนั้นน้ำตาอาบสองข้างแก้ม
ไม่ทันไร เสียงปี่ก็ดังมาคราหนึ่ง อีกฝั่งหนึ่งของถนน คนและม้าขบวนหนึ่งก็ขนโลงศพมาหยุดที่หน้าเรือนหลังนั้น
ทุกคนรีบร้อนนำสตรีคนหนึ่งออกมาจากในเรือน ตระเตรียมใส่ลงในโลงศพ
“ดูท่าแล้วภรรยาของเศรษฐีเฉินจะทนไม่ไหว”
“หนึ่งศพสองชีวิต น่าสงสารเหลือเกิน”
“เศรษฐีเฉินกับภรรยาเป็นคนดี น่าเสียดาย”
ผู้คนโดยรอบต่างส่ายหน้าทอดถอนใจ ทว่าไม่รู้สึกแปลกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
วิทยาการทางการแพทย์ในโลกเซียนนั้นแตกต่างจากในโลกเดิมของหลี่เนี่ยนฝานหลายขุม โดยเฉพาะยามที่เด็กเกิด นอกเสียจากว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากเซียน ไม่เช่นนั้นจะมีโอกาสเกิดเรื่องง่ายมาก
ใจของหลี่เนี่ยนฝานกระตุกวูบ สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ร่างของสตรีคนนั้น พบว่าดวงตาของนางปิดสนิท คล้ายกับสิ้นลมไปแล้ว ทว่าบนหน้าผากยังคงมีเม็ดเหงื่อผุดออกมา
วินาทีนั้นเขาก็มองออกว่าสตรีผู้นี้ไม่ได้ล่วงลับ หากแต่หมดสติไปเพราะเสียเลือด
“ช้าก่อน! นางยังไม่ตาย!”
หลี่เนี่ยนฝานมองไปยังโลงศพซึ่งกำลังจะปิดฝา รุดรีบเข้าไปหยุดไว้
เสียงแหบพร่าของบุคคลวัยกลางคนดวงตาแดงก่ำก็ดังขึ้น “คุณชายหลี่ เจ้าทำอะไรน่ะ”
งานมงคลแปรเปลี่ยนเป็นงานศพ หากไม่ใช่เพราะชื่อเสียงของหลี่เนี่ยนฝานในเมืองลั่วเซียนนั้นดีเยี่ยม เขาคงถูกตบหน้าหงายไปแล้ว
“ภรรยากับลูกของท่านยังไม่ตาย ข้าช่วยพวกเขาได้!” หลี่เนี่ยนฝานบอก
“คุณชายหลี่ เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม” บุรุษวัยกลางคนชะงักงัน
หมอตำแยซึ่งอยู่รอบๆ ต่างก็มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างไม่อยากเชื่อ
“ข้ารับรองว่าช่วยได้!” หลี่เนี่ยนฝานพูดอย่างร้อนรน “ท่านรีบให้ผู้คนแยกย้ายกันไป แล้วให้คนเตรียมผ้าพันแผลและตะเกียงน้ำมัน ข้ามาช่วยคน! ไม่มีเวลาแล้ว!”
สถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ข้าทำได้เพียงช่วยคนในโลงศพแล้วละ
.......................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 15 นี่คงเป็นการกลับคืนสู่สามัญ
ยามนี้หลี่เนี่ยนฝานโชคดีเหลือเกิน ถึงแม้ระบบจะจากไปแล้ว แต่มิติของระบบก็ยังคงอยู่ ด้านในมีเครื่องมือสำหรับใช้ผ่าตัดหลากหลายชนิด
บนอาคารแห่งหนึ่งไม่ไกลจากที่นี่ หญิงสองชายสองกำลังร่วมโต๊ะอาหารกันอยู่
พวกเขาไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นลั่วซืออวี่ บุตรชายของราชครู และบุตรชายของอัครมหาเสนาบดี ส่วนหญิงสาวอีกคนหนึ่งก็คือแขกคนสำคัญของลั่วซืออวี่ หลินชิงอวิ๋นเทพธิดาแห่งหอเซียนหลิงอวิ๋น
บุตรชายของอัครมหาเสนาบดีและราชครูกำลังเอาอกเอาใจลั่วซืออวี่ บางครั้งท้าทายอีกฝ่าย ประจบประแจงอย่างเต็มที่หวังจะได้รับความโปรดปราน
องค์จักรพรรดิทรงรับสั่งให้ลั่วซืออวี่อภิเษกกับบุตรชายของราชครู ทว่าลั่วซืออวี่กลับสนิทสนมกับบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีมากกว่า รักสามเส้าอันพิลึกกึกกือนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างอัครมหาเสนาบดีกับราชครูตึงเครียดขึ้นมาก
แม้ว่าบุตรชายของราชครูจะพยายามเข้าหาสุดกำลัง แต่ท่าทีของลั่วซืออวี่กลับเอียงเอนไปทางบุตรของอัครมหาเสนาบดี ทำให้อัครมหาเสนาบดีฮึกห้าวลำพองใจขึ้นมา
ว่ากันว่าอัครมหาเสนาบดีได้ส่งสาส์นขึ้นกราบทูลว่าองค์หญิงกับบุตรชายของตนต่างหากที่รักใคร่ชอบพอกัน หวังว่าจักรพรรดิจะยกเลิกการอภิเษกขององค์หญิงกับบุตรชายของราชครูเสีย และเปลี่ยนให้องค์หญิงมาอภิเษกกับบุตรชายของตนแทน ความสำเร็จเพิ่มพูนขึ้นอีกขั้น
นั่นทำให้ความขัดแย้งระหว่างอัครมหาเสนาบดีและราชครูทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องสงสัย ความเป็นปฏิปักษ์ของทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อลั่วซืออวี่เห็นว่าแผนการของหลี่เนี่ยนฝานดำเนินไปอย่างราบรื่น หัวใจก็เต็มตื้น นางรู้สึกขอบคุณหลี่เนี่ยนฝานยิ่งกว่าเดิม
ในระหว่างที่กินอาหารอยู่นั้น สายตาของนางก็มองไปยังด้านล่างของอาคาร เพียงปราดเดียวก็ทำให้ร่างอรชรของนางสะดุ้งโหยง สายตาจับต้องที่เงาร่างนั้น!
สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ ถึงกับมาเดินอยู่ในโลกมนุษย์ในร่างของปุถุชนโดยไม่ผิดแผกแม้แต่น้อย ประหนึ่งว่าคิดไปแล้วว่าตนเองเป็นปุถุชน ภาวะแห่งจิตนี้ไม่ใช่ที่ผู้ฝึกตนอย่างข้าจะทำได้
หลินชิงอวิ๋นซึ่งนั่งอยู่ข้างกายของนางหูตาว่องไวสังเกตเห็นความผิดปกติของลั่วซืออวี่ จึงมองตามสายตาไป ไม่ทันไรก็พบหลี่เนี่ยนฝานซึ่งอยู่ท่ามกลางฝูงชน
เอ๊ะ?
ในใจของนางพลันเกิดความสงสัย
คนผู้นี้เป็นปุถุชนคนหนึ่ง ไฉนลั่วซืออวี่ถึงสนใจเขา
กระนั้นแล้ว การกระทำของหลี่เนี่ยนฝานก็ทำให้นางเกิดสนใจใคร่รู้ขึ้นมา
ยามปุถุชนเกิดภาวะคลอดติดขัด หากมีผู้บำเพ็ญเซียนคอยช่วยเหลือ ก็ย่อมแก้ปัญหาได้ไม่ยาก ทว่าหลี่เนี่ยนฝานเป็นเพียงปุถุชนธรรมดา คิดจะดึงคนจากความตายให้กลับมามีชีวิตอย่างนั้นหรือ
ในตอนนั้น อุปกรณ์ถูกตระเตรียมไว้ครบถ้วนแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานแสร้งทำเป็นล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบมีดผ่าตัดออกมาจากมิติของระบบ
เขานำมีดผ่าตัดไปลนไฟตะเกียงน้ำมัน เป็นการฆ่าเชื้ออย่างง่าย จากนั้นก็ลงมือทำหัตถการ
มือของเขานิ่งมาก กรีดเบาๆ ครั้งหนึ่ง ก็ผ่าเปิดหน้าท้องของสตรีผู้นี้ได้
“อ๊าก!”
ผู้คนโดยรอบร้องขึ้นอย่างตกใจ
หลินชิงอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว การเปิดอกแหวกท้องนับว่าเป็นแผลใหญ่ สำหรับปุุถุชนแล้วทำให้ตายสถานเดียว!
เรื่องนี้ต้องขอบคุณชื่อเสียงของหลี่เนี่ยนฝาน ถึงได้ไม่มีใครเข้ามาขัดขวาง ทว่าทุกคนต่างอกสั่นขวัญแขวนไปตามๆ กัน
“หมอตำแย่ เตรียมตัดสายสะดือ!”
หลี่เนี่ยนฝานร้องบอกเสียงดัง สีหน้าแน่วแน่ หน้าผากมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา
หมอตำแยซึ่งอยู่ด้านข้างตื่นตระหนกจนหน้าซีดเผือดไปแล้ว เมื่อได้ยินก็ตัวสั่นสะดุ้งโหยง เห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานล้วงทารกคนหนึ่งออกมาจากปากแผลที่เปิดออกของสตรีผู้นั้นจริงๆ
เพียงแต่ว่า เป็นเพราะขาดอากาศนาน ใบหน้าของทารกจึงเปลี่ยนเป็นสีม่วงอ่อนไปแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานคาดคะเนถึงเหตุการณ์ประเภทนี้ไว้แล้ว เขาให้ฝูงชนกระจายตัวออกเพื่อให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก
ขึ้น
เข็มเงินปรากฏในมือของหลี่เนี่ยนฝาน เขาปักลงบนจุดฝันเข็มของทารกอย่างฉับไว จากนั้นก็ยกมือขึ้นมาตีก้นของทารกทีหนึ่ง
เพี้ยะ!
อุแว้ๆ
เด็กทารกอ้าปากกว้าง ร้องไห้เสียงดังลั่นทันใด
“มีชีวิตแล้ว เด็กมีชีวิตจริงด้วย!”
“แม้แต่เรื่องนี้ก็ทำได้? คุณชายหลี่เป็นเทพจริงๆ”
ผู้คนซึ่งห้อมล้อมอยู่ล้วนตื่นตะลึงหาใดเปรียบ
“ขอบคุณคุณชายหลี่ ขอบคุณคุณชายหลี่” เศรษฐีเฉินซาบซึ้งในบุญคุณของหลี่เนี่ยนฝาน จนบุรุษอกสามศอกอย่างเขาถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา
จากเรื่องมงคลแปรเปลี่ยนเป็นความโศกศัลย์ และจากความโศกศัลย์ก็หวนกลับคืนเป็นความสุข เรื่องราวในวันอันแสนสั้นนี้ทำให้เขาต้องจดจำไปชั่วชีวิต
มีคนกำลังจะปิดฝาโลงกลับคืน
หลี่เนี่ยนฝานชะงักงัน “พวกเจ้าจะทำอะไรน่ะ ผู้หญิงคนนี้ยังไม่ตาย”
“คุณชายหลี่ ช่วยภรรยาข้าได้หรือ” เศรษฐีเฉินดีอกดีใจกับเรื่องที่คาดไม่ถึงนี้
“ได้”
หลี่เนี่ยนฝานผงกศีรษะ ลอบรำพันในใจ
วิทยาการด้านการแพทย์ที่นี่ล้าหลังจริงๆ เหตุการณ์ประเภทนี้พบได้บ่อยครั้ง ไม่รู้ว่าคนตายไปเท่าไรแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานหยิบด้ายออกมา เย็บปิดปากแผลบนหน้าท้องของสตรีผู้นั้นทีละน้อย โชคดีที่นางช็อกจนหมดสติไป
ไม่อาจรับรู้ความเจ็บปวด
จัดการเรื่องทั้งหมดเสร็จ หน้าผากของหลี่เนี่ยนฝานก็เปียกชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อใส “เสร็จแล้ว จากนี้ก็ต้องดูแลภรรยาของท่านดีๆ ให้นางบำรุงร่างกาย”
“อื้มๆ ได้ ขอบคุณคุณชายหลี่” เศรษฐีเฉินถึงกับคุกเข่าต่อหน้าหลี่เนี่ยนฝาน
“ใต้เข่าของบุรุษมีค่าดังทองคำ คนที่ท่านควรขอบคุณไม่ใช่ข้า หากแต่เป็นภรรยาของท่าน!” หลี่เนี่ยนฝานรุด
เข้าไปพยุงเขาขึ้นมา
หลี่เนี่ยนฝานยื่นมือเข้ามาช่วยให้งานศพกลับกลายเป็นเรื่องน่ายินดี ผู้คนในเมืองลั่วเซียนก็พบความกับความไม่ธรรมดาของเขาอีกครั้ง ชื่อเสียงขจรไปไกลยิ่งกว่าแต่ก่อน
ลั่วซืออวี่เฝ้ามองเหตุการณ์มาโดยตลอด แววตาเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึงและเคารพเลื่อมใส ความตื่นเต้นถาโถมขึ้นในใจ
นางเป็นผู้บำเพ็ญเซียน สามารถสัมผัสได้เลือนรางว่าพลังชีวิตของสตรีผู้นั้นกำลังกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ก่อนหน้านี้!
นอกจากนั้นแล้ว นางเชื่อเหลือเกินว่าตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้ใช้พลังปราณแม้แต่นิดเดียว แต่ใช้ร่างของปุถุชนอย่างเดียวทำเรื่องเหลือเชื่อเช่นนี้
ปรมาจารย์ นี่สิถึงเรียกว่าปรมาจารย์!
วิธีช่วยสองแม่ลูกให้รอดชีวิตของหลี่เนี่ยนฝานมิใช่เรื่องแปลกประหลาด แต่ประเด็นสำคัญคือเห็นอยู่ทนโท่ว่าเขาสามารถใช้วิธีของเหล่าเซียนก็แก้ปัญหาได้อย่างง่ายดาย แต่กลับยอมไม่ใช้พลังปราณ พึ่งพาเพียงวิธีของปุถุชนซึ่งสิ้นเปลืองแรงกายแรงใจมาก
ทั้งฝีมือและวิธีการ มีผู้ใดบ้างเล่าที่เทียบเทียมได้
หรือว่านี่คือการกลับคืนสู่สามัญที่เล่ากัน
ขณะที่คนนับไม่ถ้วนขวนขวายแสวงหาวิถีเซียน ปรมาจารย์ซึ่งไม่มีผู้ใดล้ำเลิศกว่าก็กลับคืนสู่ปุถุชน กลมกลืนเข้ากับโลกีย์โดยสมบูรณ์
นางสัมผัสได้ว่าสมองเริ่มชาหนึบ ทว่าสายตามัวหม่นลงเล็กน้อย ความคิดฟุ้งซ่านของส่วนลึกในใจพลันมลายหายไป
ปรมาจารย์ระดับนี้จับต้องยากเสียยิ่งกว่าเซียนบนสวรรค์เสียอีก คนธรรมดามีหรือจะคู่ควร
ถ้าหากไม่ได้ถูกบุตรชายของราชครูกับบุตรชายของอัครมหาเสนาบดีรั้งให้อยู่ที่นี่ นางคงจะไปหาหลี่เนี่ยนฝานเดี๋ยวนั้น
หลินชิงอวิ๋นสังเกตเห็นสายตาของลั่วซืออวี่ที่เปลี่ยนไป ฐานะของหลี่เนี่ยนฝานภายในใจสูงขึ้นทันใด ขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกสงสัย
กว่าจะผ่านพ้นมื้ออาหารนี้ไปได้ช่างลำบากยากเย็น ลั่วซืออวี่จึงหาข้ออ้างเตรียมกล่าวลา
แต่ออกมาได้ไม่นาน หลินชิงอวิ๋นก็มาเยือนถึงที่
“ซืออวี่ จะไม่แนะนำให้ข้ารู้จักคุณชายที่วันนี้อยู่ด้านล่างภัตตาคารหน่อยหรือ” หลินชิงอวิ๋นพูดอย่างไม่อ้อมค้อม
นัยน์ตาของลั่วซืออวี่หดเกร็งเล็กน้อย ยิ้มอย่างสุขุมก่อนเอ่ย “ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าพูดถึงอะไร คุณชายคนนั้นสามารถช่วยชีวิตแม่ลูกไว้ได้ข้าก็ประหลาดใจ แต่ข้าไม่ได้รู้จักกับเขา”
“อย่างนั้นหรือ?”
แววตาของหลินชิงอวิ๋นฉายประกายลึกล้ำพร้อมรอยยิ้ม เอ่ยถามทันใด “เช่นนั้นเจ้าบอกข้าได้ไหมเล่า ว่าผู้ใดสอนแผนหว่านเสน่ห์ จนทำให้อัครมหาเสนาบดีกับราชครูรบรากันเองให้กับเจ้า”
...............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 16 การค้นพบครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
“ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าพูดถึงอะไร พวกข้าคิดเรื่องนี้ขึ้นเอง”
ลั่วซืออวี่สีหน้าเยือกเย็น แสร้งว่ากำลังสับสน
นางรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง วันนี้ไม่น่าเรียกหลินชิงอวิ๋นมาร่วมโต๊ะด้วยเลย สตรีผู้นี้ฉลาดเฉลียวช่างสังเกต ได้ชื่อว่าหลอกไม่ง่าย
ที่สำคัญก็คือไม่คิดว่าจะมาเจอกับหลี่เนี่ยนฝาน  ทั้งยังถูกหลินชิงอวิ๋นมองออกอีก
กระนั้นแล้ว นางตั้งมั่นไว้ว่าจะเปิดเผยเรื่องของท่านปรมาจารย์ไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
“ซืออวี่ พวกเรานับเป็นพี่น้องกัน เจ้าอย่าปิดบังข้าเลย”
หลินชิงอวิ๋นแววตากระตุกวูบ ยิ้มเอ่ย “ถ้าหากเป็นเจ้าที่คิดแผนนี้ขึ้นมา คงไม่มาขอความช่วยเหลือจากหอเซียน
หลิงอวิ๋นหรอก อีกทั้งหลังเจ้าขอความช่วยเหลือ ข้าก็รีบเร่งมาทันที ตอนนี้มีวิธีแก้ปัญหาแล้วก็จะใจจืดใจดำทิ้งข้าหรือ”
นางมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าลั่วซืออวี่มีแผนอะไร เกรงว่าอีกไม่นาน ราชครูกับอัครมหาเสนาบดีก็คงรบรันพันตูกัน บาดเจ็บพ่ายแพ้กันไปทั้งสองฝ่าย!
กลยุทธ์พรรค์นี้ทำให้นางอดประหลาดใจไม่ได้ คนผู้นี้เป็นยอดอัจฉริยะ!
“เงื่อนไขที่เจ้าจะช่วยพวกข้าก็คือไข่มุกเพลิงมังกรของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง” ลั่วซืออวี่สีหน้าไม่เปลี่ยน พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หลินชิงอวิ๋นเอ่ย “ไข่มุกเพลิงมังกรเป็นสมบัติแผ่นดินของพวกเจ้า ข้าจะเอาไปได้อย่างไร เพียงแต่จะขอยืมแค่ช่วงหนึ่งก็เท่านั้น หอเซียนหลิงอวิ๋นของพวกข้ามีลูกศิษย์หลายคนกำลังจะทะลวงขั้นจินตันแล้ว”
จากขั้นจู้จีถึงขั้นจินตันได้ จำต้องก่อเพลิงแห่งจินตัน ไข่มุกเพลิงมังกรของของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงสามารถก่อเปลวเพลิงมังกรของจริงได้ มีส่วนช่วยในการทะลวงขั้นจินตันมหาศาล
ของล้ำค่าเช่นนี้ทำให้เกิดผู้ฝึกเซียนขั้นจินตันเป็นขนานใหญ่ เป็นสิ่งที่ทำให้ราชวงศ์เซียนเฉียนหลงก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาได้
“ขอโทษด้วย ตอนนี้พวกข้าคิดวิธีกันได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้หอเซียนชิงอวิ๋นช่วยเหลือแล้ว” ลั่วซืออวี่เอ่ยพลาง
ส่ายหน้า
ถ้าหากไม่มีคำชี้แนะของหลี่เนี่ยนฝาน น่ากลัวว่าลั่วซืออวี่คงจะกัดฟันให้นางยืมไข่มุกเพลิงมังกรไปแล้ว และเมื่อให้ยืมไป จะคืนเมื่อไรก็ขึ้นอยู่กับความยินยอมของหอเซียนหลิงอวิ๋นแล้ว
ตอนนี้นางไม่มีทางทำเรื่องโง่เง่าลงไปอีก
“ไม่ให้ยืมก็ช่างเถอะ ขอเพียงเจ้าบอกข้าว่าปรมาจารย์ที่ออกอุบายให้เจ้าคือคุณชายคนนั้นหรือไม่ เจ้าคงทนเห็นข้ามาเสียเที่ยวไม่ได้หรอกใช่ไหม” หลินชิงอวิ๋นเอ่ยอย่างน่าสงสาร สายตากลับคอยสังเกตสีหน้าของลั่วซืออวี่
“ไม่ใช่!” ลั่วซืออวี่ส่ายหน้า ตอบหลินชิงอวิ๋นไปตามตรง
“ย่อมได้ ข้าเข้าใจแล้ว”
หลินชิงอวิ๋นพยักหน้า บอกลาลั่วซืออวี่
มุมปากของนางยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย สายตามองไปยังภูเขาลูกหนึ่งนอกเมือง นั่นเป็นเส้นทางที่หลี่เนี่ยนฝานเดินจากไป
“ลั่วซืออวี่ เจ้าคิดว่าเจ้าปิดบังได้ดีหนักหนา แต่ยิ่งสีหน้าของเจ้าเยือกเย็นมากเท่าใด ยิ่งเห็นได้ชัดว่าเจ้ามีปัญหา ปุถุชนคนนั้นน่าสนใจจริงๆ ข้าต้องไปดูสักหน่อยแล้ว!”
วันต่อมา
ตอนเช้าตรู่ หลินชิงอวิ๋นเก็บข้าวของทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ก็เดินไปยังภูเขาลูกนั้นซึ่งอยู่ในทิศเดียวกับที่หลี่เนี่ยนฝานจากไป
ถึงแม้หลี่เนี่ยนฝานจะดูเป็นเพียงปุถุชนธรรมดาคนหนึ่ง ทว่าหลินชิงอวิ๋นเห็นลั่วซืออวี่ระแวดระวังปานนั้น ในใจก็ไม่กล้าประมาท นางจึงแต่งองค์ทรงเครื่องเสียงามสะคราญ
สามารถเปลี่ยนคนตายให้มีชีวิตขึ้นมาทั้งที่อยู่ในร่างของปุถุชน พูดแผนการไปส่งเดชก็พลิกสถานการณ์ของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงได้ สรุปแล้วเขาเป็นปรมาจารย์แบบใดกันแน่ เป็นปุถุชนจริงๆ หรือ?
หลินชิงอวิ๋นมิได้โง่เขลา ทว่านางฉลาดเฉลียวมากต่างหาก
นางมีลางสังหรณ์ว่าการค้นพบในครั้งนี้ คงจะเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต!
มาถึงด้านล่างของเชิงเขา มองดูเมฆหมอกเคลียคลอเบื้องบน หลินชิงอวิ๋นก็เกิดรู้สึกประหม่าอย่างแปลกประหลาด คล้ายกับว่าผู้ที่นางจะไปเยี่ยมเยือนในครั้งนี้ไม่ใช่ปุถุชน หากแต่เป็นผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเร้นกายจากโลก
ขณะที่นางกำลังจะขึ้นเขานั้นเอง ก็มีเงาร่างสามสายขี่กระบี่ผ่านไปบนท้องฟ้า ลงหยุดอย่างมั่นคงที่เชิงเขา
ทั้งสามคนก็คือไป๋ลั่วซวงและพ่อแม่ของนาง พวกเขามาหยุดอยู่ที่ด้านล่างของเชิงเขา เตรียมเดินเท้าขึ้นเขา เพื่อ
แสดงความซาบซึ้งต่อปรมาจารย์เช่นกัน
หลินชิงอวิ๋นเห็นไป๋ลั่วซวง ก็ชะงักงันไปเล็กน้อย “ศิษย์น้องหญิงลั่วซวง?”
“ศิษย์พี่หญิงหลิน? ท่านมาได้อย่างไร” ไป๋ลั่วซวงก็ชะงักไปเช่นกัน มองหลินชิงอวิ๋นอย่างแปลกใจ
หลินชิงอวิ๋นมองไป๋ลั่วซวง ในใจสั่นสะท้านเล็กน้อยพลางเอ่ย “ข้ามาเยี่ยมเพื่อนคนหนึ่ง พวกเจ้าก็เหมือนกันหรือ”
“อื้ม ข้ากับท่านพ่อท่านแม่มาเยี่ยมเยือนปรมาจารย์ท่านหนึ่ง” ไป๋ลั่วซวงพยักหน้า
“พ่อแม่เจ้ามาด้วยตัวเองเลยหรือ”
หลินชิงอวิ๋นตื่นตะลึง มองไปยังบุรุษสตรีวัยกลางคนด้านข้าง พูดด้วยน้ำเสียงเคารพ “ผู้น้อยหลินชิงอวิ๋น คำนับเจ้าสำนักไป๋ และผู้อาวุโสซู”
ในใจของนางนั้นกระวนกระวาย ถึงแม้สำนักเซียนวั่นเจี้ยนไม่อาจเทียบเท่าหอเซียนหลิงอวิ๋น แต่อย่างไรเสียก็เป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนเชียวนะ ผู้เก่งกาจระดับหยวนอิงถึงกับมาด้วยตัวเอง
สรุปแล้วบนเขามีอะไรที่ควรค่าให้พวกเขาเห็นความสำคัญถึงเพียงนั้น
ในขณะเดียวกันนางก็คลางแคลงใจอยู่บ้าง ได้ยินว่าสำนักเซียนวั่นเจี้ยนได้รับคำท้าจากมารกระบี่ อาจารย์ของนางชี้ชัดว่าไป๋อู๋เฉินไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมารกระบี่ ไฉนตอนนี้ยังสบายดีอยู่เล่า
ความสงสัยมีมากเหลือเกิน ไม่สู้นางเอ่ยปากถามจะดีกว่า
ไป๋อู๋เฉินโบกมือยิ้ม “เจ้าคือลูกศิษย์ก้นกุฏิของผู้เฒ่าอวิ๋นกระมัง? อายุยังน้อยก็สำเร็จถึงช่วงท้ายของขั้นจู้จีแล้ว อนาคตไร้ขีดจำกัด”
“เจ้าสำนักไป๋ ท่าน ท่าน…” หลินชิงอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง มองไปยังไป๋อู๋เฉินอย่างเหลือเชื่อ
เมื่อก่อน ไป๋อู๋เฉินเรียกอาจารย์ของนางเพียงว่าผู้อาวุโสอวิ๋น ทว่าตอนนี้ถึงกับเรียกว่าผู้เฒ่าอวิ๋น เช่นนั้นก็หมายความว่าระดับของพวกเขาเท่ากันแล้ว!
เรื่องนี้มีเพียงคำอธิบายเดียว
“มิผิด ข้าทะลวงถึงขั้นชูเชี่ยวแล้ว” ไป๋อู๋เฉินยิ้มบาง
นี่มัน…
เมื่อได้รับคำยืนยัน หลินชิงอวิ๋นก็ยิ่งตะลึง
ขั้นหยวนอิงและขั้นชูเชี่ยวเป็นสองสิ่งที่แตกต่างกันมาก สิ่งที่ตามมาจากการทะลวงขั้นของไป๋อู๋เฉิน  ฐานะของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนก็จะสูงขึ้นตามไปด้วย ไม่ได้เป็นเพียงพรรคเล็กสำนักน้อยอีกต่อไป!
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทะลวงขั้นหยวนอิงไปถึงขั้นชูเชี่ยวนั้นง่ายเสียที่ไหน
“เจ้าไม่ต้องคิดมาก ข้าเองก็ได้รับความช่วยเหลือจากท่านปรมาจารย์ เคราะห์ดีก็เท่านั้น” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยปาก ดวงตาของเขาแฝงความรู้สึกหวนระลึกถึงและเสียใจ
น่าเสียดาย หากยามนี้ภาพวาดแผ่นนั้นไม่ถูกมารกระบี่ทำลายไป เขาก็มั่นใจว่าจะก้าวไปได้อีกขั้น!
คิดมาถึงตรงนี้ หัวใจของเขาก็รู้สึกชอกช้ำ
“ความช่วยเหลือจากท่านปรมาจารย์ คงไม่ใช่…” หลินชิงอวิ๋นนึกถึงความเป็นไปได้เรื่องหนึ่ง แต่กลับไม่กล้าคิดต่อแล้ว
เมื่อครู่ไป๋ลั่วซวงบอกว่ามาเยี่ยมเยือนปรมาจารย์ท่านหนึ่ง กอปรกับท่าทีของไป๋อู๋เฉิน นางก็สัมผัสได้ว่าสมองของตนแทบระเบิด
สามารถทำให้ผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงทะลวงถึงขั้นชูเชี่ยวได้ อย่างน้อยก็ต้องเป็นกลวิธีของเซียนใช่ไหมเล่า
ไป๋อู๋เฉินกลับยิ้มพลางเอ่ยปากว่า “ที่นี่ไร้ผู้คน แม่นางหลินมาเยี่ยมเยียนเพื่อน หรือว่าจะเป็นคนเดียวกับพวกข้า?”
เขาถามอย่างระมัดระวังเป็นอย่างมาก ถ้าหากหลินชิงอวิ๋นเป็นเพื่อนกับปรมาจารย์จริง ต่อให้เขาอยู่ขั้นชูเชี่ยว ย่อมไม่กล้าวางท่าต่อหน้าหลินชิงอวิ๋น
“ที่จริงข้าเพียงสงสัยจึงมาดู…”
หลินชิงอวิ๋นทะนงตน เยือกเย็น และฉลาดเฉลียว ทว่าตอนนี้กลับรู้สึกผิด ไม่กล้าปิดบัง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟังรอบหนึ่ง
“ทำให้คนตายกลับมามีชีวิตด้วยมือของปุถุชน สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์!” ไป๋อู๋เฉินตื่นเต้นยกใหญ่ “ปรมาจารย์คงอยากพิสูจน์ว่าต่อให้อยู่ในร่างของปุถุชน ก็ยังเปลี่ยนสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้! ระดับของเขาไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะประเมินได้”
ส่วนไป๋ลั่วซวงใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา สิ่งที่นางสนใจนั้นต่างจากไป๋อู๋เฉิน “ปรมาจารย์ไม่เพียงระดับพลังสูงส่ง ยังให้เกียรติอิสตรี จิตใจสูงส่งจริงๆ”
หลินชิงอวิ๋นได้รับการยืนยันจากคำพูดของไป๋อู๋เฉินแล้วว่าปรมาจารย์ผู้นั้นก็คือคุณชายปุถุชนที่พบเมื่อวานนี้ จึงรู้สึกได้เพียงแต่ว่าเลือดในร่างกายจับตัวแข็ง สมองเริ่มชา
ไม่คิดเลยว่าความสงสัยใคร่รู้เพียงชั่วประเดี๋ยวประด๋าวของนางจะทำให้ค้นพบเรื่องที่สุดยอดอย่างนี้ ลั่วซืออวี่คิดปิดบังนางหรือ ไม่มีทาง!
นี่เป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้!
ต้องระวังให้มาก พยายามแสดงภาพลักษณ์ที่ดีให้ปรมาจารย์เห็น!
..............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 17 ก็แค่ข้าวต้มเปล่าชามเดียวไม่ใช่หรือ
ทั้งสี่คนเดินขึ้นไปด้วยกัน ไม่นานก็มาถึงบริเวณสันเขา
เห็นเพียงเงาเลือนรางของเรือนหลังหนึ่งบนสันเขา ห้อมล้อมดวงแมกไม้ เมฆปุยขาวลอยล่อง หากไม่ตั้งใจมองหา ก็ไม่อาจพบเห็นได้ง่ายดาย นับว่าเป็นสถานที่สำหรับเร้นกายแห่งหนึ่ง
เมื่อเดินเข้าไปดู เรือนสี่ประสานก็ปรากฏแก่สายตาของพวกเขา กำจายสุนทรีย์ประณีตเหนือความจริงท่ามกลางม่านหมอก
นี่ละ คือสถานที่พำนักอันเหมาะสมของเซียน!
มีเพียงที่นี่ ถึงจะคู่ควรกับความสง่าเหนือโลกโลกีย์ของเซียน!
หัวใจของทั้งสี่เต้นระรัวอย่างห้ามไม่อยู่ ย่างเท้าเข้าไปในเรือนสี่ประสานด้วยความศรัทธาอย่างหาสิ่งใดเปรียบ
“ศิษย์พี่หญิงหลิน คุณชายหลี่มีนามว่าหลี่เนี่ยนฝาน จิตใจใฝ่หาชีวิตบนโลกมนุษย์ ยามที่พบเขา อย่าได้มีพิรุธ
คุณชายหลี่อยากใช้ชีวิตเยี่ยงปุถุชน ไม่เช่นนั้นคุณชายหลี่อาจไม่เกรงใจ!” ไป๋ลั่วซวงกำชับ
หลินชิงอวิ๋นพยักหน้าเพื่อบอกว่าตนเข้าใจแล้ว
ปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกล้วนมีสิ่งที่ตนเองชอบ
ตอนนั้นไป๋ลั่วซวงจึงตะโกนไปทางประตูใหญ่ “คุณชายหลี่ อยู่หรือไม่”
หลี่เนี่ยนฝานกำลังกินอาหารเช้าอยู่ที่เรือนใน ท่วงท่าซึ่งกำลังจะกินข้าวต้มก็ชะงักไป เขามองไปทางประตูอย่างแปลกใจ
เสียงที่ได้ยินออกจะคุ้นหูอยู่บ้าง
คนที่มาเป็นแขกของเขาที่นี่มีน้อยจนนับนิ้วได้ เขานึกเพียงครู่เดียวก็รู้แล้วว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใคร
ไป๋ลั่วซวงและคนอื่นๆ กำลังยืนรออยู่ด้านนอกด้วยสีหน้ากระสับกระส่าย
ยามนั้นไป๋อู๋เฉินแลดูไม่เหมือนกับผู้อาวุโสขั้นชูเชี่ยว หากแต่เหมือนกับนักเรียนที่เห็นอาจารย์เสียมากกว่า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
แกร็ก
ประตูเปิดแล้ว
ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน
มาทีเดียวตั้งสี่คน อีกทั้งยังยืนรออยู่ด้านนอกอย่างเคารพนบนอบ เมื่อเห็นตนใบหน้าก็ฉายรอยยิ้มเป็นมิตรออกมา
ผู้บำเพ็ญเซียนถึงกับแวะมาเยี่ยมเยียนปุถุชน อีกทั้งท่าทางยังจริงจังมากซะด้วย
เขามองไป๋ลั่วซวง เอ่ยว่า “เจ้าเองหรือ เชิญๆ”
“คุณชายหลี่ นี่คือพ่อแม่ของข้า ที่มาในครั้งนี้ก็เพื่อขอบคุณสำหรับภาพวาดที่ท่านมอบให้ครั้งก่อน” ไป๋ลั่วซวงพูดอย่างพินอบพิเทา
ไป๋อู๋เฉินและซูหย่าผงกศีรษะให้หลี่เนี่ยนฝานอย่างมีไมตรีจิต
มองจากท่าทีของพวกเขาแล้ว มิน่าเล่าถึงได้อบรมสั่งสอนไป๋ลั่วซวงให้เติบโตมาเป็นเด็กที่มีมารยาทรู้กาลเทศะ
“ภาพวาดครั้งก่อนเป็นเพียงภาพที่มีตำหนิน่ะ มีสิ่งใดให้ขอบคุณกัน เชิญเข้ามาข้างในก่อน” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย
ที่แท้ก็ชอบภาพวาดของฉัน คิดแล้วพ่อแม่ของไป๋ลั่วซวงคงเป็นผู้ที่ชื่นชอบภาพเขียน ถึงได้มาเยี่ยมเยือนด้วยตัวเอง
เขารู้สึกปกติมาก ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเซียนก็ต้องมีงานอดิเรกเหมือนกัน และฝีมือการวาดภาพของตนเองก็ได้รับการรับรองจากระบบแล้ว ฉายานามว่าจิตรกรเทพไม่ใช่ว่าได้มาฟรีๆ ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนถูกอกถูกใจได้นั้นไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมาย
“รบกวนแล้ว” ไป๋อู๋เฉินกล่าวด้วยความเคารพ
“คุณชายหลี่ ข้าชื่อว่าหลินชิงอวิ๋น เป็นเพื่อนของไป๋ลั่วซวง ติดตามพวกเขามาเยี่ยมเยือนท่าน” หลินชิงอวิ๋นประหม่าจนพูดจาสะเปะสะปะ
หลี่เนี่ยนฝานพูดด้วยรอยยิ้ม “เชิญเข้าไปข้างในก่อนเถิด”
เขาลอบคิดในใจว่าสาวงามมาอีกคนหนึ่งแล้ว ทะลุมิติมาห้าปีไม่เคยเจอแม้แต่คนเดียว ช่วงนี้สาวงามเริ่มทยอยกันมาแล้ว
“ยินดีต้อนรับแขกทุกท่าน” เสี่ยวไป๋ต้อนรับทุกคนในฐานะพ่อบ้าน
ไป๋อู๋เฉินและซูหย่าได้ฟังเรื่องของเสี่ยวไป๋มาจากไป๋ลั่วซวงแล้ว แม้ว่าจะตกใจก็ยังวางมาดสุขุม
หลินชิงอวิ๋นกลับต่างออกไป ร่างบางของนางสั่นเทิ้ม ดวงตาคู่สวยจ้องมองเสี่ยวไป๋ก่อนจะร้องด้วยความตกใจ “อาวุธวิญญาณ!”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้าง ขี้เกียจอธิบายแล้ว ปล่อยนางไปก็แล้วกัน
คงจะมาคอยอธิบายให้ทุกคนที่เจอฟังว่านี่คือเคล็ดวิชาระดับสูงไม่ได้หรอก ก็เหนื่อยตายแย่น่ะสิ
ไป๋ลั่วซวงแอบดึงหลินชิงอวิ๋นมากระซิบบอก “ศิษย์พี่หญิงหลิน ใจเย็นหน่อย ที่เรือนของปรมาจารย์แห่งนี้ไม่มีสิ่งใดไม่น่าอัศจรรย์ แต่ต้องคิดเสียว่าที่นี่คือโลกมนุษย์ อย่าเอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวกับการบำเพ็ญเซียน!”
หลินชิงอวิ๋นถึงจะสังเกตได้ว่าสีหน้าของหลี่เนี่ยนฝานผิดปกติ จึงอดกล่าวโทษตัวเองไม่ได้ ไม่น่าตื่นตูมเช่นนี้เลย
หลี่เนี่ยนฝานกลับไปนั่งที่โต๊ะอีกครั้ง เขายังกินอาหารเช้าซึ่งเป็นข้าวต้มอีกครึ่งชามไม่หมด ทว่าเมื่อเห็นทั้งสี่คนยืนอยู่ด้านข้าง ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนครามครัน
จึงเอ่ยเชื้อเชิญ “หรือว่า…พวกท่านก็มากินด้วยกันสิ?”
“ไม่เป็นไร” ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ รีบส่ายหน้า
ถึงแม้กลิ่นจะหอมยวนใจมาก แต่พวกเขาไม่ใจกล้าหน้าหนาถึงขั้นนั้น ใครจะรู้เล่าว่าจะไปล่วงเกินปรมาจารย์หรือเปล่า
“คือว่า ข้าอยากลองชิมดู”
อยู่ๆ ไป๋ลั่วซวงก็เอ่ยขึ้นเบาๆ
นางกัดริมฝีปาก ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่นางกัดฟันพูดออกมา
เครื่องกรองน้ำและเครื่องฟอกอากาศในครั้งก่อนตราตรึงใจนางเหลือเกิน นางมีความรู้สึกว่าสิ่งที่ปรมาจารย์กินต้องไม่ธรรมดา ไม่ว่าอย่างไรก็อยากลองชิมสักหน่อย
“ลั่วซวง เจ้ากินข้าวเช้าที่บ้านมาแล้วไม่ใช่หรือ?” ซูหย่ารีบดึงบุตรสาวของตนไว้
เหตุใดเด็กคนนี้ถึงทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนี้ ก็แค่ข้าวต้มชามหนึ่งไม่ใช่หรือ อดทนอีกหน่อย กลับบ้านไปค่อยกินก็ยังได้ แค่คำพูดตามมารยาทของปรมาจารย์ ไฉนคิดเป็นจริงเป็นจังไปได้
“ลั่วซวง อย่าก่อเรื่อง!” ไป๋อู๋เฉินรีบเอ่ยตักเตือน
ไป๋ลั่วซวงย่นปากอย่างน้อยใจ พ่อแม่ของนางต้องลืมไปแล้วเป็นแน่ ว่าน้ำที่คุณชายหลี่ดื่มเป็นถึงธาราปราณ อาหารที่กินมีหรือจะด้อยกว่า? พวกเขาไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของตนในตอนนี้หรอก
“ฮ่าๆๆ ก็แค่ข้าวต้มชามเดียว เกรงใจอะไรกัน”
หลี่เนี่ยนฝานคิดเพียงว่าลั่วไป๋ซวงน่ารักดี เขากล่าวกลั้วหัวเราะ “เสี่ยวไป๋ ตักข้าวต้มให้แม่นางไป๋หนึ่งชาม!”
ไป๋ลั่วซวงแลบลิ้น นั่งลงฝั่งตรงข้ามกับหลี่เนี่ยนฝาน
เมื่อรับข้าวต้มจากมือของเสี่ยวไป๋ ไป๋ลั่วซวงก็มองประเมินอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ก็พบว่าข้าวเม็ดอวบอิ่มทุกเม็ดซึ่งแช่อยู่ในน้ำข้าวสีขาวดุจน้ำนม ส่องประกายแสงของอัญมณี ราวกับเป็นดวงดาวก็มิปาน
ถึงแม้จะเป็นเพียงข้าวต้มเปล่าเพียงชามเดียว แต่ไป๋ลั่วซวงก็เชื่อว่ารสชาติอันโอชะจะต้องไม่ทำให้ตนผิดหวัง
นางยกชามขึ้นมา ค่อยๆ ซดเข้าปาก
น้ำข้าวเหนียวข้นเคลือบบนริมฝีปากของตน ไหลรินลงไปในช่องปากอย่างนุ่มลื่น ความรู้สึกอ่อนโยนพลันแผ่ซ่านไปทั้งสรรพางค์กาย
อร่อย!
รสสัมผัสเลิศล้ำเข้ากับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของข้าวต้มเปล่า ทำให้ปรางแก้มของไป๋ลั่วซวงแดงระเรื่อขึ้นมา
ขณะเดียวกัน นางก็พบว่าน้ำที่ใช้ทำข้าวต้มนั้นก็คือธาราปราณที่ดื่มไปเมื่อคราวก่อน!
นี่เป็นข้าวต้มเปล่าซะที่ไหนกันล่ะ นี่มันยอดสุราธาราหยกที่เหล่าเซียนกินกันชัดๆ!
รสอร่อยเช่นนี้ นางจึงพยายามโน้มน้าวพ่อแม่ของตน “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านก็กินสักหน่อยเถิด ข้าวต้มนี้อร่อยเหลือเกิน อร่อยมากๆ!”
นางไม่กล้าเอ่ยเรื่องธาราปราณ เพียงแต่บอกใบ้อย่างอ้อมๆ
“เจ้ากินไปเถอะ ไม่ต้องพูด!” ไป๋อู๋เฉินโกรธจนหน้าแดงก่ำ
ทำให้ขายหน้าปรมาจารย์แล้วไม่ใช่รึ ถ้าหากปรมาจารย์เกิดภาพจำที่ไม่ดีกับพวกเขาจะทำอย่างไร
ไป๋ลั่วซวงจนปัญญา ทำได้เพียงกินข้าวต้มต่อไป
“อาหารเช้าของข้าอาจจืดชืดไปหน่อย คีบผักดองไปกินกับข้าวต้มก็แล้วกันนะ” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย
เขาปลูกผักหลากหลายชนิดไว้หลังเรือน ผักดองนี้เขาก็ดองเอง โลกเซียนไม่มีให้กิน
“ผักดอง? คืออะไรหรือ” ไป๋ลั่วซวงมองไปยังผักดองจานเล็กซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ นางเลียนแบบหลี่เนี่ยนฝาน คีบผัก
ดองมาเล็กน้อยแล้วกินกับข้าวต้มเปล่า
ข้าวต้มเปล่าอันไร้รสชาติเข้ากับรสชาติของผักดองอย่างลงตัว รสชาติที่ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อนแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปากของไป๋ลั่วซวง
“อร่อย อร่อยเหลือเกิน!”
ดวงตาของนางเป็นประกาย ภายในชั่วพริบตาเดียวก็ได้เปิดประตูสู่โลกใหม่
ข้าวต้มเปล่ากับผักดอง เป็นการจับคู่ที่สุดแสนจะเรียบง่าย ทว่ารสชาติกลับเอาชนะอาหารชั้นเลิศใดๆ ห่างไกลกันหลายขุม!
มือของนางเร่งความเร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คีบผักดองเข้าปากพร้อมกับข้าวต้มเปล่าอย่างคล่องแคล่ว ทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา เพลิดเพลินไม่รู้เหนื่อย
ในตอนนั้น สมองของนางมีเหลืออยู่เพียงความคิดเดียว นั่นก็คือ ‘กินซะ! กินซะ!’
ใบหน้าของไป๋อู๋เฉินและซูหย่าคล้ำลงจนเขียวแล้ว
เจ้าคนท้องยุ้งพุงกระสอบนี่คือลูกสาวของตนจริงหรือ
ไม่ใช่หรอกกระมัง
เอาเถอะ พวกเขาเองก็ยอมรับว่าอยากกินเหมือนกัน
แรกเริ่มเดิมทีกลิ่นหอมของข้าวต้มขาวไม่นับว่ายั่วยวนรัญจวนใจ กระนั้นผ่านไปเรื่อยๆ กลิ่นหอมก็แทรกซึมเข้าไปในวิญญาณของพวกเขาทีละน้อย ทำให้พวกเขาน้ำลายสออย่างควบคุมตนเองไม่อยู่ ในใจบังเกิดความปรารถนา
รวมกับสีหน้าท่าทางของไป๋ลั่วซวง หัวใจของพวกเขาก็ยิ่งเหมือนถูกแมวข่วน ให้รีบเข้าไปกินข้าวต้มสักคำสองคำอย่างห้ามไม่อยู่
แม้แต่หลินชิงอวิ๋นซึ่งเห็นข้าวต้มขาววาววับ ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้เช่นกัน
................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 18 หยกเซียนนี้ไม่เลว ใช้เป็นตะเกียงไฟฟ้าได้
นี่คือข้าวต้มเปล่าจริงๆ หรือ ถึงกับกระตุ้นความอยากอาหารของผู้บำเพ็ญเซียนได้
พวกไป๋อู๋เฉินเกิดคำถามอยู่ลึกๆ ในใจ
ในตอนนั้น ไป๋ลั่วซวงก็ซดข้าวต้มจนเกลี้ยงชาม ความอิ่มเอมของการอิ่มท้องทำให้ใบหน้าของนางเปี่ยมความสุข ลูบท้องของตนเองเบาๆ
“ฟู่”
นางถอนหายใจยาว กำลังจะเอ่ยปากขอบคุณ กลับพลันรู้สึกร้อนกรุ่นไปทั่วสรรพางค์กาย
พลังปราณในร่างกายของนางเริ่มควบคุมไม่ได้ สมองเปล่าโล่งในชั่วพริบตา สิ่งที่เข้ามาแทนที่กลับเป็นความรู้สึกลึกล้ำเสียยิ่งกว่าลึกล้ำ
“หวึ่งๆๆ!”
ในหูของนางคล้ายกับจะมีเสียงดังขึ้น มองจากภายนอกแล้ว ร่างของนางกลายเป็นภาพลวงตาลอยล่อง
“นี่ นี่คือ…”
พวกไป๋อู๋เฉินดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็ง ทุกคนล้วนงงงัน
ตื่นรู้!
นี่คือการตื่นรู้!
ลมหายใจของพวกเขาเริ่มกระชั้นผิดปกติ จนแทบคำรามออกมา
เหตุใดอยู่ๆ ถึงตื่นรู้ได้
ในชั่วขณะนั้น พวกเขาก็คิดไปต่างๆ นานา สายตาไปหยุดอยู่ที่ข้าวต้มเปล่าหม้อนั้นซึ่งวางอยู่บนโต๊ะหิน
นี่ไม่มีทางเป็นข้าวต้มธรรมดา เรื่องความอร่อยเอาไว้ก่อน ข้าวต้มนี้มีเสียงแห่งมรรคาแฝงอยู่!
หลินชิงอวิ๋นกำมือแน่นอย่างห้ามไม่อยู่ สีหน้าเปลี่ยนแปลงไป ความเสียใจอย่างสุดซึ้งถาโถมขึ้นในใจ แทบอยาก
ตบตัวเองสักฉาดให้รู้แล้วรู้รอด
‘ตัวข้าโง่เขลาเบาปัญญาจริงๆ สิ่งที่ปรมาจารย์ระดับนี้กินจะเป็นข้าวต้มธรรมดาได้อย่างไรกัน สำหรับปรมาจารย์ระดับนี้ ต่อให้เป็นเพียงขยะก็คงดึงดูดให้ผู้คนนับไม่ถ้วนมาช่วงชิงกันกระมัง เมื่อครู่พลาดโอกาสกินข้าวต้มไปเสียแล้ว อ๊ากกก ทำไมข้าถึงโง่ขนาดนี้!’
ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ ต่อให้ต้องคุกเข่าเลีย นางก็จะกินข้าวต้มให้ได้สักชาม
ไป๋อู๋เฉินและซูหย่าสีหน้าขมขื่นเช่นเดียวกัน นึกถึงท่าทางที่ลูกสาวแสดงออกเมื่อครู่ นางบอกใบ้พวกเขาอย่าง
ชัดเจนแล้ว ไฉนตนต้องปฏิเสธที่จะกินข้าวต้มด้วย เฮ้อ โชคครั้งใหญ่หลุดลอยไปเสียแล้ว!
ไม่รู้ว่าหากพูดปะเหลาะไปตอนนี้จะทันหรือไม่
พวกเขาทั้งสามอ้าปาก กำลังจะเอ่ยปากขอข้าวต้มอย่างไม่สนใจใคร
ทว่ากลับเห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานผุดลุกขึ้น ยกหม้อข้าวต้มไป
“ต้าเฮย มากินข้าวได้แล้ว”
สุนัขพื้นเมืองสีดำตัวหนึ่งวิ่งตะบึงเข้ามาจากหลังเรือน ศีรษะมุดเข้าไปในชามอาหารของตน สวาปามข้าวต้มในหม้ออย่างรวดเร็ว
สวบๆๆ
มันกินอย่างสำราญใจเหลือเกิน
พวกไป๋อู๋เฉินชะงักงันไปทันใด จ้องมองต้าเฮยขอบตาแดงก่ำ ทำได้เพียงกลืนน้ำลายอย่างจนปัญญา
‘นั่นมันข้าวต้มที่มีเสียงแห่งมรรคาระคนอยู่เชียวนะ! เอาไปให้สุนัขกินได้ยังไง ไม่ได้ ไม่ได้!’
ต้าเฮยซึ่งกำลังเพลิดเพลินกับอาหารอันโอชะคล้ายกับจะจับสังเกตทั้งสามคนได้ การเคลื่อนไหวของมันหยุดชะงัก เหลือบมองทั้งสาม แล้วหันหลังกลับ ให้ก้นเผชิญหน้ากับพวกเขาแทน ก่อนจะกินอาหารต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย
ท่าทางเย็นชา ประหนึ่งว่ากลัวพวกเขาสามคนจะมาแย่ง
“ข้า…” พวกไป๋อู๋เฉินหน้าแดงก่ำ แต่กลับไม่กล้าลงมือ
หลี่เนี่ยนฝานสังเกตเห็นสีหน้าของพวกเขา จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัยอย่างอดไม่ได้ “พวกท่านเป็นอะไรหรือ”
“ไม่ ไม่ได้เป็นอะไร” ไป๋อู๋เฉินมุมปากกระตุก ตอบพลางยิ้มขื่น
ในใจของพวกเขานั้นแสนเจ็บปวด ทำได้เพียงมองไปรอบๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตน
แต่ทันทีที่มองไปยังมุมหนึ่งของเรือน นัยน์ตาของพวกเขาก็พลันหดเกร็ง จับจ้องไปยังกระบี่เล่มยาวสีดำไม่วางตา เพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง
กระบี่จุ้ยหมัว เป็นกระบี่จุ้ยหมัวจริงๆ!
ไป๋อู๋เฉินมั่นใจว่าตนไม่มีทางจำผิด กระบี่จุ้ยหมัวซึ่งทำให้โลกข้างนอกต้องหลั่งเลือดดุจห่าฝน บัดนี้กลับถูกวางทิ้งไว้ส่งเดชที่มุมผนัง
แม้ว่ากระบี่จุ้ยหมัวจะเป็นกระบี่มาร ทว่าแฝงไปด้วยพลังมหาศาลไร้สิ้นสุด เทียบได้กับอาวุธวิญญาณชั้นดี เป็นสิ่งล้ำค่าที่ผู้คนต่างต่อสู้เพื่อแย่งชิง
หลินชิงอวิ๋นเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “คุณชายหลี่ กระบี่เล่มนั้น…”
“กระบี่เล่มนี้ไม่รู้มาจากไหน มาอยู่ที่หน้าประตูบ้านข้า ข้าเห็นว่าคมดี จึงเอาไปใช้ตัดฟืน” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
เก็บได้?
ตัดฟืน?
ไป๋อู๋เฉินยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ
เขาย่อมรู้ดีว่ากระบี่เล่มนี้มาปรากฏที่ประตูหน้าบ้านของหลี่เนี่ยนฝานได้อย่างไร ความหมายของปรมาจารย์ก็คือสำหรับเขาแล้ว กระบี่มารเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ นั่นไม่ได้เท่ากับว่าเก็บมาหรอกหรือ
ส่วนเรื่องที่กระบี่จุ้ยหมัวถูกปรมาจารย์นำไปตัดฟืน พวกเขากลับคิดว่าปกติ นี่นับว่าเป็นเกียรติยศอย่างหนึ่งแล้ว
หลินชิงอวิ๋นไม่รู้ว่าควรพรรณนาความรู้สึกนี้ว่าอย่างไร ความตกใจทั้งหมดในชีวิตของนางมารวมกันยังไม่มากเท่าวันนี้
นี่มันยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ของโลกหรืออย่างไร
ปิ๊ง~
ไป๋ลั่วซวงลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยแลดูพร่าเลือนอยู่บ้าง จากนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึง
ขั้นจู้จีช่วงกลาง!
ตนเองกินข้าวต้มไปเพียงชามเดียว ถึงกับทะลวงจากขั้นจู้จีช่วงต้นไปถึงขั้นจู้จีช่วงกลาง
นางตระหนักได้ว่าข้าวต้มชามนั้นไม่ได้มีเพียงธาราปราณ แม้แต่เมล็ดข้าวและผักดองเหล่านั้นก็ยังไม่ใช่ของธรรมดา!
ของเหล่านี้ก็เหมือนกับปรมาจารย์นั่นละ มองจากภายนอกเป็นเพียงปุถุชน แท้จริงแล้วกลับสูงส่งไม่อาจเอื้อม
ไป๋ลั่วซวงได้ผลประโยชน์ครั้งใหญ่ รีบลุกขึ้นยืน เอ่ยอย่างตกอกตกใจ “ขอบ ขอบคุณคุณชายหลี่”
“ก็แค่ข้าวต้มชามเดียว ขอบคุณทำไมกัน”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า เด็กคนนี้ดีจริงๆ เพียงแต่ตื่นตูมง่ายไปหน่อย แค่ข้าวต้มชามเดียว ต้องดีใจถึงขนาดนี้เลย
หรือ
ไป๋อู๋เฉินหยิบกล่องไม้ออกมา เอ่ยว่า “คุณชายหลี่ ครั้งก่อนลูกสาวข้านำภาพวาดแผ่นหนึ่งกลับไป มีคุณประโยชน์ต่อข้าเป็นอย่างยิ่ง นี่เป็นสินน้ำใจเล็กน้อยของพวกข้า เพื่อแสดงความขอบคุณ ขออย่าได้รังเกียจเลย”
“พวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกประหลาดใจ มาเยี่ยมเยือนก็มาแล้ว ยังนำของขวัญมาให้ด้วย
ดูแล้วพวกเขาจะเป็นคนที่ชอบภาพวาดจริงๆ
เขาเองก็ไม่ได้แสร้งเหนียมอาย เปิดกล่องดู ก็เห็นว่าข้างในบรรจุหยกทรงกระบี่ชิ้นหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเนื้อหยกชิ้นนี้คืออะไร ถึงได้คล้ายกับแหล่งกำเนิดแสง ส่องสว่างแสงสีขาวจรัสไปทั่วอยู่ตลอดเวลา ทว่าไม่ได้สว่างจนแสบตา เห็นได้ชัดว่าเป็นของวิเศษ
หลินชิงอวิ๋นยกมือขึ้นปิดปาก มองไปยังไป๋อู๋เฉินด้วยแววตาเหลือเชื่อ ความตกใจโหมกระหน่ำ
หยกเซียนมลทินกระบี่ นี่คือของล้ำค่าของสำนักเซียนวั่นเจี้ยน เป็นอัญมณีที่ทำให้ผู้ที่บรรลุในจิตกระบี่กลายเป็น
เซียนกระบี่ ไป๋อู๋เฉินถึงกับนำมามอบให้ผู้อื่นเชียวหรือ
สำหรับผู้ฝึกกระบี่แล้ว หยกชิ้นนี้ไม่อาจประเมินค่าได้!
ไป๋อู๋เฉินกลับมีสีหน้าสุขุม
เขาเองก็มีความคิดในแบบของเขา
เดิมทีหลี่เนี่ยนฝานก็เป็นผู้ที่ช่วยสำนักเซียนวั่นเจี้ยนให้อยู่รอดปลอดภัย อีกทั้งภาพวาดที่หลี่เนี่ยนฝานร่างเล่นๆ
ก็มีค่ามากกว่าหยกเซียนมลทินกระบี่หลายขุม
สำหรับผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิง หยกเซียนมลทินกระบี่มิได้มีประโยชน์มากนัก ทว่าภาพวาดแผ่นหนึ่งของหลี่เนี่ยนฝาน อย่าว่าแต่ขั้นหยวนอิงเลย ต่อให้เป็นขั้นชูเชี่ยว ขั้นตู้เจี๋ย หรือแม้แต่เซียนเองก็ยังไม่กล้ามองข้าม
หากกล่าวว่าหยกเซียนมลทินกระบี่ทำให้สำนักเซียนวั่นเจี้ยนธำรงอยู่สักหมื่นปี เช่นนั้นภาพวาดของหลี่เนี่ยนฝานก็ทำให้สำนักเซียนวั่นเจี้ยนธำรงอยู่ไปสิบล้านปี!
ข้าปรารถนาหยกเซียนมลทินกระบี่ไปยังจะมีประโยชน์อันใดเล่า
หลี่เนี่ยนฝานหยิบหยกเซียนมลทินกระบี่มาใส่มือมองอย่างพินิจพิจารณา
ใส่มือแล้วเย็นเฉียบนุ่มนวล เป็นสัมผัสที่ดีเหลือเกิน
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า ยิ้มบางพลางเอ่ย “ของชิ้นนี้ไม่เลว นำมาใช้เป็นตะเกียงไฟฟ้า ให้ความสว่างกับข้าในตอนกลางคืนได้พอดีเลย”
สมแล้วที่เป็นปรมาจารย์
นำหยกเซียนมลทินกระบี่มาใช้เพียงเพื่อให้แสงสว่าง กระนั้นเมื่อนึกถึงกระบี่มารซึ่งถูกนำมาตัดฟืน พวกเขาจึงค่อยสบายใจขึ้นมา
............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 19 หลักแห่งฟ้าดิน
เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝานรับหยกเซียนมลทินกระบี่ รอยยิ้มก็พลันฉายบนใบหน้าของไป๋อู๋เฉิน
นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
“จริงสิ ถ้าหากคนคนหนึ่งตกใจกลัวจนเสียสติไป พวกท่านมีวิธีรักษาบ้างหรือไม่” หลี่เนี่ยนฝานนึกถึงเรื่องของนานนาน จึงเอ่ยปากถาม
อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ย่อมต้องมีวิธีแก้ปัญหาที่หลากหลาย
ได้ยินหลี่เนี่ยนฝานถึงกับเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ มีหรือพวกเขาจะกล้านิ่งเฉย เริ่มขมวดคิ้วครุ่นคิดวิธีทันใด
หลินชิงอวิ๋นรีบเอ่ย “เสียสติ หากเป็นอย่างที่ข้าคิด คงจะเป็นเพราะวิญญาณถูกกระทบกระเทือน ข้ารู้จักสมุนไพรซึ่งใช้เยียวยารักษาวิญญาณ เพียงแต่ไม่รู้ว่าอาการของคนที่คุณชายหลี่กล่าวถึงนั้นเป็นอย่างไร”
“นางเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เป็นเพราะถูกปีศาจจับไปจึงตกใจกลัว” หลี่เนี่ยนฝานบอก
“เด็กผู้หญิง ทั้งยังเป็นปุถุชน” หลินชิงอวิ๋นส่ายหน้า “หากเป็นเช่นนี้ก็ยุ่งยากแล้ว วิญญาณของนางนั้นอ่อนแอ ไม่เหมาะแก่การใช้สมุนไพรรักษาวิญญาณ มิเช่นนั้นผลอาจกลับตาลปัตรได้”
ไป๋อู๋เฉินเองก็เอ่ยว่า “สถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นภายในกายเสียมากกว่า โลกภายนอกทำได้เพียงช่วยประคับประคอง นับว่ายากแล้ว”
ในใจของเขาก็ลอบหมองหม่น ปรมาจารย์เอ่ยปากทั้งที ตนเองกลับคิดหาวิธีไม่ได้ จนปัญญาจริงๆ
หลินชิงอวิ๋นดวงตาพลันเป็นประกายน้อยๆ “ข้ามีหยกบ่มวิญญาณ สามารถใช้บ่มเพาะวิญญาณของมนุษย์ พกติดตัวนานสักหน่อยไม่แน่ว่าอาจได้ผล”
“เช่นนั้นต้องใช้เวลาประมาณเท่าใด” หลี่เนี่ยนฝานมองหลินชิงอวิ๋นอย่างคาดหวัง
หลินชิงอวิ๋นจึงพูดว่า “วิญญาณนั้นรักษายากที่สุด อย่างเร็วก็สิบปี อย่างช้าก็ยี่สิบปี”
“ช้าเกินไป” หลี่เนี่ยนฝานถอนใจแผ่วเบา สำหรับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ระยะเวลาสิบปีนับว่าสำคัญมาก
“ดูแล้วคงต้องพึ่งตัวเอง เพียงแต่ไม่รู้ว่าวิธีการนี้จะได้ผลไหม” เขาพึมพำกับตนเอง
ไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ปรมาจารย์จะลงมือเองแล้วหรือ
เรื่องเล็กพรรค์นี้ไหนเลยจะคณามือปรมาจารย์จริงๆ นั่นละ เมื่อครู่เขาก็แค่ไม่อยากลงมือเท่านั้นเอง
“คุณชายหลี่ ไม่รู้ว่าพวกข้าสามารถอยู่ข้างๆ ดูท่านรักษาคนหรือไม่” หลินชิงอวิ๋นมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม
อีกสามคนที่เหลือก็เช่นกัน
ได้มองดูปรมาจารย์รักษาคนอยู่ข้างๆ นี่เป็นโชคอันยิ่งใหญ่โดยแท้ หากได้รู้แจ้งเพิ่มขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ก็เพียง
พอให้ใช้ไปทั้งชีวิตแล้ว
“พวกท่านอยากดูข้าช่วยคน?”
หลี่เนี่ยนฝานชะงักไปชั่วครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มขื่นเอ่ย “สิ่งที่ข้าจะทำเป็นเพียงวิธีของปุถุชน พวกท่านแน่ใจหรือว่าจะดู”
วิญญาณได้รับความเสียหายสามารถใช้วิธีการของปุถุชนรักษาได้ด้วยหรือ?
ทั้งสี่คนต่างตะลึงงันอีกครา ใจยิ่งยืนกรานจะคอยดูมากกว่าเดิม
“ย่อมได้ ข้ากำลังเตรียมตัวจะลงเขาพอดี”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเซียนในโลกเซียนนี้ไม่ใช่แค่เป็นมิตร แต่ดูท่าแล้วน่าจะว่างมากซะด้วย ชอบมาป้วนเปี้ยนอยู่กับฉันที่เป็นปุถุชนธรรมดา
“ต้าเฮย ไปเร็ว” หลี่เนี่ยนฝานร้องเรียก แล้วลงเขามุ่งหน้าไปยังเมืองลั่วเซียนพร้อมกับทั้งสี่คน
ครั้นทั้งห้าคนมาถึงเมืองลั่วเซียน ป้าจางกำลังพานานนานมาที่ประตูเมืองดังคาด
ป้าจางคิ้วขมวดมุ่นเพราะความทุกข์ ลอบปาดน้ำตา นานนานยังคงมีท่าทางเหม่อลอยดังเคย
รอบๆ ยังมีเด็กอีกหลายคนมาคอยพูดคุยกับนานนาน โดยหวังว่าการสื่อสารจะทำให้นานนานกลับมาเป็นปกติ
“คุณชายหลี่” ป้าจางมองหลี่เนี่ยนฝานราวกับเป็นเทวดามาโปรดอย่างไรอย่างนั้น “เจ้าช่วยนานนานด้วยเถิด”
หลี่เนี่ยนฝานพูดด้วยสีหน้าหนักแน่น “ป้าจางวางใจเถิด ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่”
“เด็กๆ ทุกคน พวกเจ้ามารุมล้อมนานนานเช่นนี้ไม่ดีนัก จะทำให้นานนานรู้สึกไม่ปลอดภัย ขยับขยายสักหน่อยดีไหม”
หลี่เนี่ยนฝานเดินไปข้างกายนานนาน บอกกับเด็กๆ อย่างยิ้มแย้ม
เมื่อผู้คนล่าถอยออกไปบ้างแล้ว สีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นมา
อันที่จริง ลึกๆ แล้วเขาก็ไม่มั่นใจว่าวิธีการของตนเองจะเรียกสติสัมปชัญญะของนานนานกลับมาได้หรือไม่ กระนั้นก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้ไม่น้อยเลย
ทางด้านไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนอดรู้สึกประหม่าไม่ได้ ประเดี๋ยวจะได้ชมวิธีการของปรมาจารย์แล้ว ตื่นเต้นเหลือเกิน
หลี่เนี่ยนฝานหาที่ว่างนั่งลง ให้นานนานนั่งอยู่ข้างกายเขา ยิ้มพร้อมเอ่ยว่า “นานนาน เดี๋ยวพี่เนี่ยนฝานจะเล่านิทานหนึ่งให้ฟัง เจ้าตั้งใจฟังเข้าใจไหม
นิทานเรื่องนี้มีชื่อว่า…บันทึกท่องประจิม[footnoteRef:1]” [1:  บันทึกท่องประจิม หมายถึงเรื่องซีโหยวจี้ หรือไซอิ๋ว]
ต้นเหตุการป่วยของนานนานมาจากปีศาจ หลี่เนี่ยนฝานจึงจงใจใช้เรื่องราวมาลดความหวาดกลัวและผลกระทบของปีศาจต่อจิตใจของนาง นอกจากนั้น ธรรมชาติของเด็กจะชอบนิทาน นี่เป็นวิธีที่ได้ผลมากกว่าการสนทนาแบบใด
“นิทาน ข้าก็อยากฟังนิทาน”
“พี่เนียนฝาน พวกข้าขอฟังด้วยได้ไหม”
เด็กๆ โดยรอบตื่นเต้นกันเสียยกใหญ่ พากันมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างคาดหวัง
“ได้สิ” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า
พวกไป๋อู๋เฉินตะลึงไปเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่คิดว่าหลี่เนี่ยนฝานจะใช้วิธีนี้ จะใช้ได้ผลจริงหรือ
ทว่าพวกเขาไม่ได้เดินออกมา หากแต่ยังคงรอคอยด้วยความสงสัย
หลี่เนี่ยนฝานปรับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุขุมเยือกเย็น
บทกวีว่าไว้
ยามฟ้าดินบรรจบโกลาหล ฟะฟั่นไร้ผู้คนรางสลัว
นับแต่ผานกู่ปัดเป่าความมืดมัว กายยันตัวหยัดฟ้าแยกแผ่นดิน
สรรพสิ่งเคารพหลักธรรมชาติ ก่อกำเนิดการุญภาพทั่วแห่งหน
ใคร่รู้ปริวรรตอายุวัฒนะเพียรฝึกตน เชิญยินยลในบันทึกท่องประจิม
ว่ากันว่าฟ้าดินอายุสองแสนเก้าพันแปดร้อยปีนับเป็นหนึ่งรอบ ในหนึ่งรอบแบ่งเป็นยี่สิบอักขระ ได้แก่จื่อ โฉ่ว อิ๋น เหม่า เฉิน ซื่อ เว่ย เซิน โหย่ว ซวี และไฮ่ นับเป็นยี่สิบกิ่ง ทุกอักขระจะมีอายุหนึ่งหมื่นแปดร้อยปี และในหนึ่งวัน ยามจื่อรับพลังหยาง ยามโฉ่วนกร้อง ยามอิ๋นไร้แสง ยามเหม่าอาทิตย์ขึ้น…”
อารัมภบทเช่นนี้ออกจะน่าเบื่อไปสักหน่อยสำหรับเด็ก แต่กลับทำให้ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ตัวสั่นเทา ดวงตาฉายประกายหวาดผวา
นี่…นี่มันหลักแห่งฟ้าดิน!
ตั้งแต่อดีตจนบัดนี้ ไม่เคยมีผู้ใดสรุปหลักแห่งฟ้าดินออกมาได้ ทว่าคุณชายหลี่ถึงกับเล่าเป็นเรื่องเป็นราวได้อย่างง่ายดาย
นี่ก็คือเหตุผลในการก่อตัวของฟ้าดินหรือ?
นี่ก็คือวัฏจักรการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่งหรือ?
หลี่เนี่ยนฝานเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ หูของพวกเขาก็ประหนึ่งได้สดับเสียงแห่งธรรมชาติ ราวกับฟังหลักธรรมก็มิปาน
แม้ว่ามีหลายจุดที่ไม่กระจ่าง แต่ก็ยังได้ประโยชน์ไม่น้อย
คิดถูกจริงๆ ที่ตามคุณชายหลี่มา!
พวกเขาแทบกลั้นหายใจ ฟังอย่างตั้งใจ ไม่มีตกหล่นแม้แต่คำเดียว
หลังอารัมภบทจบลง ในที่สุดก็เข้าสู่เนื้อเรื่องแล้ว
“ไกลโพ้นออกไปมีดินแดนหนึ่ง นามว่าดินแดนเอ้าไหล แผ่นดินติดกับมหาสมุทร กลางมหาสมุทรมีภูเขาลูกหนึ่ง เรียกว่าภูเขาฮวากั่ว ภูเขาลูกนี้เป็นดั่งเส้นลมปราณหลักของสิบทวีป จุดศูนย์กลางแห่งเกาะเซียน ถือกำเนิดขึ้นเอง หลังแรกเบิกฟ้าแยกดิน… ”
ครั้นได้ยินว่าวานรศิลากระโดดออกมาจากหิน เด็กๆ ต่างก็ดึ่มด่ำเป็นที่สุด แม้แต่สายตาของนานนานก็ยังจับจ้องไปบนร่างของหลี่เนี่ยนฝาน
หลี่เยี่ยนฝานเห็นว่าได้ผล ก็เล่าเรื่องอย่างออกรสออกชาติยิ่งกว่าเดิม
วานรศิลานำฝูงวานรบนเขาฮวากั่วอย่างอิสระสุขสันต์ ทว่าจากนั้นก็ขึ้นแพไม้ไผ่ข้ามน้ำข้ามทะเล เพื่อแสวงหา
ความเป็นอมตะ ฝ่าพันอุปสรรคภยันตรายนับไม่ถ้วน จนได้กราบอาจารย์ ร่ำเรียนศิลปวิชา
โลกอันกว้างใหญ่และวุ่นวายถูกหลี่เนี่ยนฝานบรรยายราวกับนำมาแผ่หราต่อหน้าทุกคน บางครั้งบางคราวก็ปลุกเร้าความตื่นเต้นของผู้คน
ไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนรู้สึกยิ่งดำดิ่ง สมองของพวกเขาชาหนึบ ขนลุกเกรียวไปทั่วสรรพางค์กาย
แสวงหาวิชาอายุวัฒนะ จุดมุ่งหมายสูงสุดของการบำเพ็ญเซียนของพวกเขาไม่ใช่วิชาอายุวัฒนะหรืออย่างไร
หรือว่าสิ่งที่ปรมาจารย์เล่าไม่ใช่นิทาน หากแต่เป็นเรื่องที่เขาประสบด้วยตัวเอง?
..............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 20 บัณฑิตจิตนิยม
พวกไป๋อู๋เฉินรู้สึกว่าตนได้ค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่แล้ว สมองวิงเวียนอยู่ครามครัน
กระนั้น ความตื่นเต้นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนก็ยิ่งพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
นี่ต้องเป็นเรื่องราวของเซียนอย่างแน่นอน สิ่งที่เขาเล่าก็คือโลกของเซียนใช่ไหม
มิน่าเล่าทันทีที่ฟังก็รู้สึกได้ถึงทำนองมรรคา ไม่แน่ว่าในนั้นอาจมีวิถีอายุวัฒนะก็เป็นได้!
พวกเขาตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลี่เนี่ยนฝานเล่าเรื่องอย่างใจเย็น ไม่นานก็เล่าถึงวานรศิลาเข้าไปในถ้ำเพื่อกราบอาจารย์ผู่ถีขอร่ำเรียนวิชา
คนทั่วไปที่ผ่านไปมาในเมืองลั่วเซียน เมื่อได้ยินเรื่องเล่าของหลี่เนี่ยนฝาน ต่างก็วางมือจากงาน เข้ามาร่วมวงฟังด้วย
เดิมทีโลกนี้มีผู้บำเพ็ญเซียนและปุถุชนอยู่ร่วมกัน ปุถุชนสนใจใคร่รู้เรื่องราวของเซียนกว่าสิ่งใด ยิ่งไปกว่านั้น โลกที่หลี่เนี่ยนฝานเล่านั้นแสนอัศจรรย์ ต่อให้พวกเขาเป็นปุถุชน ก็ยังคิดว่าผู้คนในนั้นเก่งกาจกว่าเซียนเสียอีก
ในตอนนั้นเอง บัณฑิตสวมเสื้อสีฟ้ามอซอคนหนึ่งค่อยๆ เดินผ่านประตูเมืองมา
แววตาของเขาเหม่อลอย ราวกับสูญเสียเป้าหมายในชีวิต และกำลังขบคิดปัญหาบางอย่าง ปากพึมพำคำพูดที่ฟังไม่ชัดอยู่เป็นครั้งคราว
เขาเดินเข้ามาในเมืองลั่วเซียน ต่อให้ที่หน้าประตูเมืองมีผู้คนมารวมตัวกันมากมาย แต่ก็ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาแม้แค่จ้องมอง เขาดำดิ่งอยู่ในโลกของตนเอง คล้ายกับว่าโลกภายนอกไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขา
และในเวลานั้น ก็มีเสียงหนึ่งผ่านเข้ามาในโสตประสาทของเขา
“พระอาจารย์กล่าว “ใน ‘พระคัมภีร์’ แบ่งเป็นสามร้อยหกสิบพระคัมภีร์ย่อย ทุกคัมภีร์ย่อยล้วนนำไปสู่มรรคผล เจ้าจะเรียนคัมภีร์ใดเล่า” หงอคงตอบ “พระอาจารย์คิดว่าอย่างไรเหมาะสม ศิษย์ย่อมปฏิบัติตาม” พระอาจารย์กล่าว “ข้าจะสอนคัมภีร์ ‘ซู่เหมิน’ ให้เจ้าเป็นอย่างไร” หงอคงถาม “คัมภีร์ซู่เหมินเป็นอย่างไรหรือ” พระอาจารย์ตอบ “คัมภีร์ซู่เหมินก็คือการติดต่อดวงวิญญาณ ทำนายและดูฤกษ์ยาม เพื่อให้เข้าใจหลักแสวงหาเคราะห์ดีหลบเลี่ยงเคราะห์ร้าย” หงอคงเอ่ย “เรียนคัมภีร์นี้แล้วจะมีอายุวัฒนะไม่แก่ไม่ตายหรือไม่” พระอาจารย์ตอบ “ไม่ได้! ไม่ได้!” หงอคงพูด “เช่นนั้นไม่เรียน! ไม่เรียน!…”
ดวงตาอันว่างเปล่าของบัณฑิตผู้นั้นก็ค่อยๆ สุกสกาวขึ้นมา ฝีเท้าหยุดชะงัก เข้ามารวมกลุ่มฟังอย่างตั้งใจ
จากนั้น พระอาจารย์ผู่ถีก็เอ่ยถึงพระคัมภีร์อีกหลายเล่ม ให้ซุนหงอคงเลือก ทว่าซุนหงอคงฟังแล้วไม่ใช่คัมภีร์อายุวัฒนะ จึงล้วนแต่ส่ายหน้าปฏิเสธ
หลี่เนี่ยนฝานสัมผัสได้ว่าลมหายใจของผู้ฟังโดยรอบเริ่มถี่กระชั้นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด บางคนถึงกับตาแดงแล้ว
หนึ่งในนั้นเห็นจะเป็นไป๋อู๋เฉินซึ่งเด่นชัดที่สุด
ในใจของพวกเขาเริ่มร้อนรน ‘นี่คือวิถีซึ่งไร้สิ่งใดเทียบเทียม! เจ้าลิงโง่ถึงกับปฏิเสธซะได้! เจ้าลิงโง่ เจ้าลิงโง่นี่นะ! ร่ำเรียนวิชาอะไรสักอย่างสิ นั่นมันเทียบเท่ากับวิถีเซียนเชียวนะ ไม่สิ ยอดเยี่ยมกว่าเซียนด้วยซ้ำไป!’
ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ยังสงสัยอีกว่า สรุปแล้วพระอาจารย์ผู่ถีผู้นี้เป็นคนอย่างไร สอนวิชาได้ตั้งมากมาย น่ากลัวเกินไปแล้ว!
แม้แต่เรื่องแบบนี้ คุณชายหลี่ก็เล่าได้เสียละเอียดยิบ เช่นนั้นเขาต้องอยู่ถึงระดับใดกัน
ไป๋อู๋เฉินไม่กล้าแม้แต่จะคิดต่อ หัวใจดวงน้อยๆ ของเขารับไม่ไหวหรอก
ยามที่พระอาจารย์ผู่ถีไม่ปรารถนาจะสั่งสอนหงอคงแล้ว และจากไปด้วยความเดือดดาล จิตใจของผู้คนต่างก็ดำดิ่ง
เข้าสู่เรื่องราวตามไปด้วย ประหนึ่งว่าตนเองได้คลาดจากวิถีทางอันยิ่งใหญ่นี้เช่นกัน
ทว่า ครั้นซุนหงอคงไปหาพระอาจารย์กลางดึก ลมหายใจของทุกคนก็พลันถี่รัวขึ้นอีกคำรบ
หลี่เนี่ยนฝานกระตุ้นความตื่นเต้นของทุกคนอย่างเต็มที่แล้ว ก็ยิ้มบางพร้อมเอ่ยว่า “เอาละ วันนี้เล่าถึงตรงนี้ก่อน ไปเดาเรื่องราวล่วงหน้าแล้วค่อยมาฟังต่อครั้งหน้า”
“ไม่นะ คุณชายหลี่ได้โปรดเล่าอีกรอบเถอะ”
“ไอ้หยา ผ่านไปหนึ่งชั่วยามแล้วหรือนี่ ภรรยาข้าต้องโมโหแน่!”
“คุณชายหลี่ พรุ่งนี้จะเล่าอีกหรือไม่ ข้าจะมาฟัง”
ทุกคนล้วนมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างคาดหวัง แม้แต่นัยน์ตาของนานนานก็ยังสั่นไหว
หลี่เนี่ยนฝานลูบศีรษะของนานนาน “ทุกคนวางใจเถอะ พรุ่งนี้เวลานี้ข้าจะมาเหมือนเดิม”
“คุณชายหลี่ ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณ!” ป้าจางเองก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของนานนาน ปลื้มปีติจนร่ำไห้ออกมา ค้อมกายขอบคุณหลี่เนี่ยนฝานไม่หยุด
“ป้าจาง ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ รอให้นานนานหายดีก่อนแล้วค่อยขอบคุณข้าก็ยังไม่สาย” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยปาก
ไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนเดินมาตรงหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน ท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับว่านักเรียนประถมเห็นอาจารย์อย่างไรอย่างนั้น
ในใจของพวกเขาก็รู้สึกสงสัยไม่ต่างกัน ซุนหงอคงได้ร่ำเรียนวิชาอายุวัฒนะจริงหรือ วิชาอายุวัฒนะแท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่
ในฐานะที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียน นี่เป็นสิ่งที่พวกเขายึดเหนี่ยว
กระนั้นแล้วต่อหน้ากลับไม่กล้าเร่งเร้า
ได้ฟังคุณชายหลี่เล่าเรื่องราวเช่นนี้ เดิมทีก็เป็นวาสนาอันสูงส่งของพวกเขาแล้ว
ใครจะไปคิดเล่าว่า คุณชายหลี่จะถึงกับเล่าเรื่องพวกนี้เพียงเพื่อช่วยเด็กผู้หญิงปุถุชนคนหนึ่ง นี่สิจึงจะนับว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง
ไป๋อู๋เฉินมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความคาดหวัง เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “คุณชาย พรุ่งนี้พวกข้ายังมาฟังเรื่องเล่าที่นี่ได้หรือไม่”
เขารู้สึกกังวลอยู่บ้าง เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องของผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งในโลกเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ อย่างเขาจะมีคุณสมบัติที่จะฟังหรือ
“ก็แค่นิทานเท่านั้น ทำไมจะไม่ได้เล่า” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบ
ผู้บำเพ็ญเซียนพวกนี้กฎระเบียบเยอะจริงๆ ฟังนิทานยังต้องขออนุญาต นิสัยใจคอดี ดีเหลือเกิน
ไป๋อู๋เฉินและอีกสามคนดีใจยกใหญ่ เมื่อคุณชายหลี่ยืนยันแล้ว ในใจพวกเขาก็พลันมั่นใจขึ้นมา
ไป๋อู๋เฉินค้อมกายพลางเอ่ย “คุณชายหลี่ วันนี้รบกวนมากแล้ว ขอตัวก่อน”
หลินชิงอวิ๋นเองก็เอ่ยเสียงเบา “คุณชายหลี่ วันนี้ขอลาตรงนี้ พรุ่งนี้ผู้น้อยจะมาฟังคำสั่งสอนของท่านอีกครั้ง”
“อื้ม บ๊ายบาย”
หลี่เนี่ยนฝานโบกมืออย่างสบายใจ
เขาเหลือบมองเวลา แล้วเดินอาดกลับไป
เพิ่งจะเดินไปถึงประตูเมือง บัณฑิตคนหนึ่งก็เข้ามาขวางไว้
บัณฑิตผู้นี้มีกลิ่นอายของผู้คงแก่เรียนรุนแรง ราวกับคำว่า ‘บัณฑิตอ่อนปวกเปียก’ เป็นคำที่เกิดมาเพื่อเขา เขาคำนับหลี่เนี่ยนฝานพร้อมเอ่ย “ข้าชื่อเมิ่งจวินเหลียง คำนับคุณชาย”
“สวัสดีคุณชายเมิ่ง ข้าชื่อหลี่เนี่ยนฝาน” หลี่เนี่ยนฝานมองเขาอย่างสงสัย “ไม่รู้ว่าคุณชายเมิ่งมีธุระอะไรกับข้าหรือเปล่า”
สายตาของเมิ่งจวินเหลียงเป็นประกาย มองหลี่เนี่ยนฝาน “ข้าอยากถามคุณชายว่า มีวิถีอายุวัฒนะจริงหรือไม่”
หลี่เนี่ยนฝานมองไปยังบัณฑิตตรงหน้า เลิกคิ้วเล็กน้อย ทำไมนึกไม่ถึงว่าเขาจะถามคำถามประเภทนี้
บัณฑิตคนนี้ทั้งตัวมีเพียงกลิ่นอายของผู้คงแก่เรียน ไม่เหมือนกับผู้บำเพ็ญเซียนที่เขาเคยพบ คงจะเป็นเพียงปุถุชน
ถึงแม้การที่ปุถุชนแสวงหาวิถีอายุวัฒนะจะพอเข้าใจได้ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่สมเหตุสมผล
จะบอกนายแบบไม่ปิดบังเลยนะ ฉันเองก็อยากอายุยืนยาวเหมือนกัน!
เขาพยายามจะลดทอนความมัวเมาในวิถีอายุวัฒนะของบัณฑิตคนนี้ จึงเอ่ยปากโน้มน้าว “ธรรมชาติมีวัฏจักร วิถีอายุวัฒนะนั้นเป็นไปไม่ได้”
“แต่ข้าอ่านจากหนังสือ ในนั้นบอกว่าเซียนจะมีอายุยืนยาว”
บัณฑิตพูดอย่างดื้อดึง “เหตุใดเซียนทำได้ แล้วปุถุชนทำไม่ได้เล่า ข้าหาตำราทั้งหมดแล้ว ไม่พบวิถีอายุวัฒนะ ตราบจนได้ฟังเรื่องเล่าของท่าน ท่านต้องรู้วิถีอายุวัฒนะเป็นแน่ ได้โปรดสอนข้าหน่อยเถิด!”
เจ้าบัณฑิตคนนี้ต้องอ่านหนังสือจนบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงได้ใช้ชีวิตอยู่ในอุดมคติอย่างนั้น
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า เอ่ยปากถามว่า “เซียนสามารถใช้การบำเพ็ญตบะเพื่อรักษาพลังชีวิตของตนเองให้คงที่ แต่ปุถุชนไม่อาจทำได้ เจ้าเข้าใจปุถุชนบ้างหรือไม่”
บัณฑิตชะงักงันไป
ตัวเขาเป็นปุถุชน ทว่าไม่เข้าใจปุถุชนเลยสักนิด
แต่ไหนแต่ไรมา เขามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับโลกของตำรา สิ่งที่อ่านล้วนเป็นความรู้จากตำรา ทุกสิ่งล้วนหยุดอยู่ที่หลักการและทฤษฎี และที่มากกว่านั้นก็พึ่งแต่จินตนาการของตนเอง!
เขามีความรู้มากมาย แต่ขณะเดียวกัน เขาก็ไม่รู้อะไรเลย
ใช้คำพูดของโลกเดิมที่หลี่เนี่ยนฝานจากมาก็คือบัณฑิตคนนี้โอนเอียงไปทางจิตนิยม
ตราบใดที่ข้าไม่อยากตาย ข้าก็จะไม่ตาย
..........................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 21 ให้คนแก่อย่างข้าไปฟังนิทานกับเด็กเนี่ยนะ?
หลี่เนี่ยนฝานดูลักษณะท่าทางของเขาแล้ว ก็ทนเห็นเขาเดินทางผิดไม่ได้ จึงเอ่ยปากว่า “ตะวันขึ้นจันทราลับ เกิดแก่เจ็บตาย นี่เป็นหลักของธรรมชาติ แม้แต่สัจธรรมของโลกเจ้าก็ไม่เข้าใจ แล้วจะแสวงหาวิถีของตนเองได้อย่างไร
สิบปีเห็นสารทวสันต์ผันผ่าน ร้อยปีเห็นเกิดแก่เจ็บตาย พันปีเห็นราชวงศ์รุ่งโรจน์แลล่มสลาย หมื่นปีเห็นจักรวาลหมุนเปลี่ยน สิ่งนี้ไหนเลยจะกระจ่างได้ชั่วข้ามคืน ปุถุชนหากใช้สายตาของวันเดียวเสาะหาโลกนับล้านปี ก็มิได้ต่างอะไรกับการตักดวงจันทร์จากบ่อน้ำ”
บัณฑิตชะงักนิ่งไปทั้งตัว สีหน้าเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา บ้างก็ตื่นเต้น บ้างก็สับสน
หลี่เนี่ยนฝานไม่ได้สนใจเขาอีก หากแต่เดินกลับขึ้นเขาไป
เขาช่วยได้เพียงเท่านี้ คิดออกหรือไม่นั้นล้วนขึ้นอยู่กับตัวเขาเอง
แม้จะบอกว่าการเป็นอมตะเป็นความใฝ่ฝันของทุกคน แต่หากถึงกับบ้าคลั่งเพราะเรื่องนี้ ก็นับว่าไม่คุ้มค่า คนเราประจักษ์แจ้งในสัจธรรมเป็นดี
กลับมาถึงบ้าน หลี่เนี่ยนฝานก็นำปลาหลี่ตัวใหญ่สองตัวส่งให้เสี่ยวไป๋ บอกกล่าวสิ่งที่เขาจะกินในวันนี้ และเพลิดเพลินกับอาหารกลางวันโดยลำพัง
ในตอนนั้นเอง ไกลออกไปนับหมื่นลี้ ผู้เฒ่าผมขาวโพลนคนหนึ่งกำลังพาเด็กหนุ่มคนหนึ่งมุ่งหน้าไปยังสำนักเซียนวั่นเจี้ยน
พวกเขาเป็นผู้ฝึกกระบี่ซึ่งขี่กระบี่เดินทางมา
ระหว่างทาง ผู้เฒ่าถอนหายใจสั้นบ้างยาวบ้าง แววตาแฝงความสงสารจับใจ
สุดท้ายแล้ว เด็กหนุ่มก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามว่า “อาจารย์ สำนักเซียนวั่นเจี้ยนเกรงว่าจะไม่อยู่แล้วกระมัง พวกเรา
ยังไปที่นั่นทำไมอีกหรือขอรับ”
อาจารย์ทอดถอนใจพลางกล่าว “ชงเอ๋อร์ เดิมทีผู้บำเพ็ญเซียนอย่างพวกเราก็เดินทางที่ขัดกับหลักธรรมชาติอยู่แล้ว ดูคล้ายกับอยู่เหนือโลกโลกีย์ แต่แท้จริงแล้วที่ทุกที่ล้วนแต่อันตราย หากวันใดวันหนึ่งความตายมาเผชิญ น่ากลัวว่าแม้แต่คนเก็บศพให้ก็คงไม่มี
ข้ากับไป๋อู๋เฉินต่างก็เป็นผู้ฝึกกระบี่ ดวลวิชากันมานับร้อยปี เหลือเพียงข้าที่สามารถไปช่วยเก็บศพเจ้านั่นได้”
“อาจารย์ ถ้าหากเจอมารกระบี่เข้าจะทำอย่างไรเล่าขอรับ” เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างวิตก
ผู้เฒ่าตอบอย่างจนปัญญา “เจอก็เจอเถิด ข้าเองก็อยู่ได้อีกไม่กี่ปีหรอก เมื่อถึงเวลานั้นเจ้ารีบหนีไป ข้าจะถ่วงเวลาให้เอง”
แววตาของเขาแลดูเศร้าโศกอยู่บ้าง ระคนไปด้วยความรู้สึกชิงชังโลก
ผู้ฝึกกระบี่ห้าปีก่อนรุ่งโรจน์เพียงใด คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงชั่วพริบตาก็ถูกมารกระบี่ล้างผลาญไปกว่าครึ่ง เขาอายุมากแล้ว พละกำลังไม่สู้เมื่อก่อน ไม่อยู่ในสายตาของมารกระบี่แม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้นคงจะตายไปนานแล้ว
ด้วยนิสัยหัวรั้นดื้อดึงของเจ้าไป๋อู๋เฉินนั่น ย่อมไม่มีทางถอยหนี เป็นไปได้มากว่าตอนนี้ศพคงเย็นแล้ว
ทั้งสองวาดสายรุ้งยาวสายหนึ่งบนท้องฟ้า ไม่นานก็มาถึงอาณาเขตของสำนักเซียนวั่นเจี้ยน
ในตอนนั้นเอง ผู้เฒ่าก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงมองไปยังท้องฟ้าเวิ้งว้างห่างไกล
สายรุ้งยาวสามสายเคลื่อนเข้ามาไกลลิบๆ เพียงพริบตาเดียวก็มาถึง
เป็นพวกไป๋อู๋เฉินซึ่งเพิ่งกลับจากการฟังนิทานของหลี่เนี่ยนฝาน
เมื่อเห็นผู้เฒ่า ไป๋อู๋เฉินก็นิ่งงันไปเล็กน้อย “ผู้เฒ่าจ้าว ท่านมาได้อย่างไร”
ผู้เฒ่าจ้าวก็ชะงักไปครู่หนึ่งเช่นกัน จ้องไป๋อู๋เฉินเขม็ง กล่าวว่า “ไป๋อู๋เฉิน ทำไมเจ้าไม่ตาย ข้าเตรียมมาเก็บศพเจ้าไงเล่า!”
ไป๋อู๋เฉินกลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย ยิ้มบางๆ “ฮ่าๆๆ ท่านก็อายุปูนนี้แล้ว ข้าย่อมต้องไปทีหลังอยู่แล้ว รอเก็บศพท่านก่อน”
“หึ” ผู้เฒ่าจ้าวไม่โต้ตอบ เอ่ยถามอย่างสงสัย “มารกระบี่ไม่ได้ท้าประลองเจ้า หรือว่าเจ้าไปหลบมา?”
“มีหรือข้าจะหลบ ผู้เฒ่าจ้าว ท่านดูแคลนข้าแล้ว” ไป๋อู๋เฉินถลึงตาด้วยความเดือดดาล จากนั้นมุมปากก็ยกขึ้นอย่างมีเลศนัย ค่อยๆ ปลดปล่อยอายปราณออกมาระลอกหนึ่ง
ผู้เฒ่าจ้าวตะลึงงัน ดวงตาเบิกกว้าง พูดด้วยความตกใจ “เจ้า เจ้าสำเร็จขั้นชูเชี่ยวแล้ว?”
ไป๋อู๋เฉินไม่ได้ตอบ เพียงหลับตาลงอย่างได้ใจ
“เจ้าทะลวงขั้นได้อย่างไร นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย! ข้าไม่ได้ด้อยไปกว่าเจ้า!” ผู้เฒ่าจ้าวถามอย่างอิจฉา อดมองประเมินไป๋อู๋เฉินไม่ได้
“ช่วยไม่ได้ ข้าทะลวงขั้นมาแล้ว” ไป๋อู๋เฉินพูดกระหยิ่มยิ้มย่อง
ผู้เฒ่าจ้าวสีหน้าไม่สู้ดีสักเท่าไรนัก ยกมือขึ้นประสานอย่างห่อเหี่ยว “ขอแสดงความยินดีกับผู้อาวุโสไป๋”
น้ำเสียงของเขาเปี่ยมไปด้วยความขมขื่น ก่อนหน้านี้ยังวิ่งอยู่บนทางเดียวกัน อยู่ๆ ก็พบว่าเพื่อนได้นำเขาไปไกล ความรู้สึกนี้ช่างยากที่จะยอมรับ
“ผู้เฒ่าจ้าว พวกเรารู้จักกันมาหลายร้อยปีแล้ว เรียกข้าผู้อาวุโสแล้วแปลกเหลือเกิน พวกเราเรียกกันเหมือนแต่ก่อนดีกว่า” ไป๋อู๋เฉินรีบพูด
ผู้เฒ่าจ้าวกลับยืนกรานพูดว่า “โลกเซียนนับถือกันตามระดับพลัง ข้าเรียกเจ้าว่าผู้อาวุโสก็ไม่ได้เสียหาย”
ไป๋อู๋เฉินมองผู้เฒ่าจ้าว ภายในใจกลับกังวล
ด้วยนิสัยของผู้เฒ่าจ้าว อย่าว่าแต่ตนทะลวงขั้นชูเชี่ยวเลย ต่อให้บรรลุเป็นเซียน เขาก็ไม่มีทางสนใจตน
ทว่ายามนี้กลับก้มศีรษะให้แล้ว ย่อมมีเพียงเหตุผลเดียว
พลังชีวิตเขามีไม่มากแล้ว
หวังให้ไป๋อู๋เฉินเห็นแก่หน้าเขา ดูแลลูกศิษย์ต่อจากเขา
ผู้บำเพ็ญเซียนแสวงหาการเป็นอมตะ กระนั้นผู้ที่มีอายุยืนยาวนั้นมีกี่คนกัน
ผู้ฝึกตนขั้นจู้จีมีพลังชีวิตสองร้อยปี ขั้นจินตันสี่ร้อยปี หยวนอิงแปดร้อยปี ชูเชี่ยวหนึ่งพันหกร้อยปี เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ เกรงว่ามีเพียงการผ่านสามหายนะเก้าเคราะห์แล้วกลายเป็นเซียน จึงจะเป็นอมตะ
ยาก ยากพอๆ กับการปีนป่ายขึ้นไปบนฟ้า
พลังชีวิตที่ผู้เฒ่าจ้าวมี คงไม่เกินห้าสิบปี
ไป๋อู๋เฉินมองปราดเดียวก็อ่านความคิดของผู้เฒ่าจ้าวออก เห็นสหายเก่าแก่เป็นเช่นนี้ ก็นึกสะท้อนใจ
เขาเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็อยากช่วยเหลือสหายเก่า เอ่ยปากว่า “ต่อให้ข้าทะลวงขั้นชูเชี่ยวแล้ว ท่านคิดว่า
ข้าจะต่อกรกับมารกระบี่ได้หรือ”
ผู้เฒ่าจ้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจความหมายของไป๋อู๋เฉิน
ไป๋อู๋เฉินกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “อันที่จริงข้าทะลวงขั้นได้ก็เพราะได้รับการชี้แนะจากปรมาจารย์ท่านหนึ่ง และมารกระบี่ก็ถูกปรมาจารย์ท่านนั้นสังหาร!”
“อะไรนะ!”
เสียงของผู้เฒ่าจ้าวแหลมสูงขึ้นมาทันใด สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ
เด็กหนุ่มด้านหลังของเขาใบหน้าอึ้งงัน ราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อที่สุดในโลกหล้า
ทำให้ขั้นหยวนอิงทะลวงเป็นขั้นชูเชี่ยว ปรมาจารย์ท่านนี้ต้องเก่งกาจเพียงไหนกัน
ผู้เฒ่าจ้าวกล่าวอย่างร้อนรน “เจ้าไม่ได้หลอกข้าเล่นใช่ไหม นี่เป็นกลวิธีของเซียนสินะ”
“ที่จริงข้ารู้สึกว่าอีกฝ่ายเหนือกว่าจะเป็นเซียนธรรมดามาก” น้ำเสียงของไป๋อู๋เฉินเปี่ยมไปด้วยความเคารพและศรัทธา จากนั้นก็เล่าสิ่งที่ตนเองประสบเจอมา
สีหน้าของผู้เฒ่าจ้าวก็ยังแปรเปลี่ยนไม่หยุด ตั้งแต่ตื่นตระหนก จนถึงเลื่อมใส และกลายเป็นนิ่งงัน
เครื่องฟอกอากาศที่ผลิตพลังปราณ เครื่องกรองน้ำที่ผลิตธาราปราณ
ภาพเขียนที่เจือปนจิตกระบี่ ที่สำคัญยังเป็นเพียงภาพร่าง
ป้ายหยกที่มีสัญลักษณ์หงส์ฟ้า ปัดเป่ากระบี่มารให้มลายหายไปอย่างง่ายดาย
ข้าวต้มเปล่าซึ่งแฝงด้วยจิตแห่งเต๋า
ไฉนเรื่องราวเหล่านี้ฟังดูเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
กระทั่งไป๋อู๋เฉินเริ่มพรรณนาเรื่องราวที่หลี่เนี่ยนฝานเล่า สีหน้าของผู้เฒ่าจ้าวก็พลันมืดครึ้มลง
“ไป๋อู๋เฉิน ข้ายอมรับว่าเจ้ามีพลังเหนือกว่าข้า แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลให้เจ้ามาล้อเล่นกับข้า!” ผู้เฒ่าจ้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “เจ้ากำลังเล่านิทานให้ข้าฟังอยู่ใช่ไหม แกล้งข้ารึ!”
ไป๋อู๋เฉินยิ้มขื่น “ผู้เฒ่าจ้าว ข้าไม่ได้หลอกท่านจริงๆ รอพรุ่งนี้ท่านไปฟังนิทานกับข้าก็จะรู้เอง”
อย่าว่าแต่ผู้เฒ่าจ้าวเลย ที่จริงตัวเขาเองยามที่เล่าไปก็รู้สึกว่าเพ้อฝันอยู่บ้าง เรื่องนี้ออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อย
หากไม่ได้เห็นกับตา ก็ไม่มีใครเชื่อหรอก
“ไปฟังนิทานกับเจ้า? เจ้าเห็นว่าข้าเป็นเด็กสามขวบรึ” ผู้เฒ่าจ้าวโทสะพลุ่งพล่าน ใบหน้าแดงก่ำ
คนแก่ใกล้จะลงโลงอย่างข้า จะให้ไปนั่งฟังนิทานกับเด็กโขยงหนึ่ง จะไม่หยามหน้ากันไปหน่อยหรือ
.............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 22 โลกของผู้ยิ่งใหญ่เต็มไปด้วยการทดสอบ
“เล่าเพียงเท่านี้พอ ข้าเองก็พูดเยอะไม่ได้ ท่านจะเชื่อก็ได้ ไม่เชื่อก็ได้ ข้าช่วยท่านได้เพียงเท่านี้” ไป๋อู๋เฉินกล่าวราบเรียบ
เขารู้ว่าปรมาจารย์ท่านนั้นรอบรู้ จึงเอ่ยอย่างแน่วแน่ ถ้าหากไม่ชอบให้ผู้อื่นพูดถึงตนเองลับหลัง เช่นนั้นตนเองชะตาอาจถึงฆาตได้ ดังนั้นจึงไม่กล้าเล่าต่อ
ผู้เฒ่าจ้าวมองไป๋อู๋เฉินอย่างคลางแคลงใจ พูดด้วยความจริงจัง “แน่ใจหรือว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง”
“แน่ใจเสียยิ่งว่าแน่ใจ!” ไป๋อู๋เฉินพยักหน้า
“ฟู่”
ภายนอกผู้เฒ่าจ้าวสีหน้าเรียบเฉย แท้จริงแล้วในใจกลับตกตะลึง
หากนี่เป็นเรื่องจริง เช่นนั้นปรมาจารย์ท่านนี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว หรือว่าจะเป็นเซียนลงมาจุติบนโลกมนุษย์
ผู้เฒ่าจ้าวตระหนักได้ทันใด นี่คือโอกาสของตน!
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปกับเจ้า หากเจ้ากล้าหลอกลวงข้า คนแก่ๆ อย่างข้าจะสู้กับเจ้าสักตั้ง” ผู้เฒ่าจ้าวกล่าว
วันต่อมา ท้องฟ้ายังคงลางสลัว ไป๋อู๋เฉินก็พาผู้เฒ่าจ้าวและคนอื่นๆ มุ่งหน้าไปยังเมืองลั่วเซียนพร้อมกัน
ไป๋อู่เฉินไม่กล้ารบกวนหลี่เนี่ยนฝาน เพื่อที่จะแสดงความจริงใจ เขามาถึงประตูเมืองของเมืองลั่วเซียนแต่เช้า เฝ้ารอหลี่เนี่ยนฝานมาถึงด้วยความเคารพ
ทว่า ครั้นพวกเขามาถึงเมืองลั่วเซียน หลิงชิงอวิ๋นก็มารออยู่ก่อนแล้ว
ทั้งสองฝ่ายยิ้มทักทาย ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด
แต่บนเขา หลี่เนี่ยนฝานกำลังละเลียดอาหารเช้าอย่างเพลิดเพลิน พักผ่อนให้สำราญใจสักพัก แล้วค่อยเดินลงจากเขา
ทันทีที่มาถึงเชิงเขา เงาร่างสายหนึ่งก็เข้ามาขวางทางเขาไว้
เป็นบัณฑิตคนเมื่อวาน
ความสับสนในดวงตาเขาหายลับไป กลายเป็นแววระยับ แฝงไปด้วยความตื่นเต้น
เขาค้อมกายต่ำให้หลี่เนี่ยนฝาน พร้อมพูด “คุณชายหลี่ ข้ากระจ่างแล้ว! ขอบคุณสำหรับคำสั่งสอนเมื่อวาน!”
“เจ้ากระจ่างแล้ว?” หลี่เนี่ยนฝานมองเมิ่งจวินเหลียง รู้สึกแปลกประหลาดอยู่บ้าง
เมิ่งจวินเหลียงเอ่ยด้วยความซาบซึ้ง “สิ่งที่คุณชายหลี่หมายถึงก็คือทุกสรรพสิ่งล้วนมีหลักวัฏจักรของตัวเอง มีเพียงการเข้าใจโลกแห่งความเป็นจริงเท่านั้น จึงจะประจักษ์แก่หลักของโลก เฉกเช่นการเกิดแก่เจ็บตายของปุถุชน มีเพียงไปสัมผัสและเข้าใจก่อน จึงจะก้าวข้ามกฎเหล่านั้นได้!”
แต่เจ้าก็ยังอยากเป็นอมตะอยู่ดีนั่นแหละ
หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้าง เมื่อวานตนเองเกือบชี้หน้าด่าเขาไปแล้วว่าเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมชาติ ต้องยอมรับความคิด เลิกเพ้อฝันได้แล้ว
“เจ้าแน่ใจหรือว่าข้าหมายความว่าอย่างนั้น” หลี่เนี่ยนฝานถามอย่างจนปัญญา
“ปรัชญาของคุณชายหลี่ย่อมไม่ธรรมดา ข้ากระจ่างแจ้งเพียงเปลือกนอกเท่านั้น” เมิ่งจวินเหลียงพูดอย่างสัตย์จริง “แต่ข้าก็จะเฝ้ามองทุกสิ่งบนโลกอย่างถี่ถ้วนเช่นกัน เพื่อให้พบหลักของมันอย่างถ่องแท้ และจะบากบั่นทำความเข้าใจคำกล่าวของคุณชายหลี่ในเร็ววัน”
หลี่เนี่ยนฝานกลืนคำพูดของตนเองลงคอไป
อีกฝ่ายอุตส่าหาห์ชมเปาะซะขนาดนี้ ถ้าจะให้หักหน้าตัวเองก็คงไม่ดี ตามน้ำไปก็แล้วกัน
หลี่เนี่ยนฝานทอดถอนใจเอ่ย “หวังว่าเจ้าจะเข้าใจได้ในเร็ววัน”
“คุณชายหลี่ ข้าจะพยายาม! ท่านมีบุญคุณช่วยชี้แนะ จวินเหลียนไม่อาจชดใช้ได้ นับจากวันนี้ ข้าจะขอติดตามเป็นลูกศิษย์ท่าน!” เมิ่งจวินเหลียงคำนับหลี่เนี่ยนฝานเสียยกใหญ่
“หยุดก่อน! ข้าไม่ได้เป็นอาจารย์เจ้า!” หลี่เนี่ยนฝานรีบหยุดเขา
ด้วยตรรกะความคิดของหมอนี่ ถ้าอยู่ในโลกเดิมน่าจะเป็นโรคประสาทอ่อนๆ บอกใครว่ารับเขาไว้เป็นลูกศิษย์คงขายหน้าแย่!
ความปวดร้าวแล่นปราดบนใบหน้าของเมิ่งจวินเหลียง
ปรมาจารย์ถึงกับดูถูกเขา ความประจักษ์แจ้งต้องต่ำต้อยเกินไปเป็นแน่ หลังจากนี้ต้องพยายามมากขึ้นอีก
หลี่เนี่ยนฝานไม่อยากตอแยกับเขา จึงสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังเมืองลั่วเซียน
เมิ่งจวินเหลียงรีบวิ่งหัวหกก้นขวิดไล่ตามหลังหลี่เนี่ยนฝานไปด้วยความเลื่อมใสถึงขั้นสุด
“เจ้าตามข้ามาทำไม” หลี่เนี่ยนฝานถาม
เมิ่งจวินเหลียงตอบอย่างเคารพนบนอบ “คุณชายหลี่ เมื่อวานข้าได้ฟังนิทานที่ท่านเล่า ได้ประโยชน์มากโข ผลงานที่สุดยอดเช่นนี้ คุณชายได้โปรดอนุญาตให้ข้าได้รวบรวม จดบันทึกไว้ ในภายภาคหน้าจะต้องกลายเป็นปรัชญาอันยิ่งใหญ่ โลกหล้าแซ่ซ้องสรรเสริญ!”
ก็แค่นิทานเรื่องเดียว ไปเกี่ยวกับปรัชญาอันยิ่งใหญ่ได้อย่างไร
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า คนคนนี้เกินเยียวยาแล้ว
แต่ว่านำเรื่องนี้ไปบันทึกก็ดีเหมือนกัน ตนจะได้ไม่นับว่าเล่าไปเสียเปล่า
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือพร้อมเอ่ย “ก็ได้ อย่างนั้นเจ้าก็จดบันทึกเถอะ”
“ขอบคุณคุณชายหลี่!” เมิ่งจวินเหลียงดีใจยกใหญ่ รีบค้อมกายคำนับ
หลี่เนี่ยนฝานมายังเมืองลั่วเซียน ไป๋อู๋เฉินและหลินชิงอวิ๋นก็รุดเข้ามาต้อนรับทันที กล่าวอย่างร่าเริง “คำนับคุณชายหลี่”
“คุณชายหลี่ อรุณสวัสดิ์”
“ในที่สุดพี่เนี่ยนฝานก็มาแล้ว พวกเราอยากฟังนิทาน”
“โอ้ๆๆ มีเรื่องให้ฟังอีกแล้ว”
จำนวนผู้คนซึ่งมารวมตัวกันที่ประตูเมืองนั้นทำให้หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจ จากนั้นก็ยิ้มเอ่ย “อรุณสวัสดิ์ทุกคน”
ผู้เฒ่าจ้าวเห็นว่าหลี่เนี่ยนฝานยังหนุ่มยังแน่นเช่นนี้ อีกทั้งยังเป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง ในใจก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
กระนั้น เขาก็ได้รับคำเตือนจากไป๋อู๋เฉินครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่กล้าทำตัวกระโตกกระตาก เพียงแต่รออย่างเงียบเชียบ
ชงเอ๋อร์ด้านหลังผู้เฒ่าจ้าวขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยเสียงเบา “อาจารย์ เด็กหนุ่มคนนี้ไม่แน่ว่าจะอายุน้อยกว่าข้าอีกนะขอรับ ไร้ซึ่งพลังบำเพ็ญ เป็นไปได้มากว่าจะเป็นแค่บัณฑิตธรรมดา”
“ไป๋อู๋เฉินไม่มีทางพูดพล่อย อีกอย่าง เจ้าไม่เห็นหรือว่าแม้แต่หลินชิงอวิ๋นแห่งหอเซียนหลิงอวิ๋นยังยอมมารอ” ผู้เฒ่าจ้าวกระซิบ “อย่าพูดมาก ดูให้มาก”
ชงเอ๋อร์ตอบ ‘ขอรับ’ ครั้งหนึ่ง ลอบกวาดสายตาไปยังหลินชิงอวิ๋น ในดวงตาปรากฏแววตื่นตะลึงและชื่นชม
ต่อให้เขาหลับฝันไปก็ไม่มีวันคาดคิดเลยว่าตนเองจะได้พบกับเทพธิดาแห่งหอเซียนหลิงอวิ๋นที่นี่ อีกทั้งยังใกล้ชิดถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่เขารวบรวมความกล้าแล้วก็ยังไม่กล้าเดินเข้าไปพูดกับนางแม้แต่ประโยคเดียว
ในตอนนั้น หลินชิงอวิ๋นก็ก้าวขึ้นไปเบื้องหน้าหลี่เนี่ยนฝาน พูดด้วยท่าทีเอาอกเอาใจเล็กน้อย “คุณชายหลี่ ที่นี่ผู้คนผ่านไปผ่านมา พลุกพล่านยิ่งนัก อาจกระทบต่อการเล่านิทานของท่าน ข้าได้เหมาภัตตาคารแห่งหนึ่งไว้ให้แล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานมองหลินชิงอวิ๋นด้วยแววตาแปลกใจ ไม่คิดว่านางจะรอบคอบเช่นนี้ แล้วยิ้มเอ่ย “เช่นนั้นก็ขอบคุณมาก”
ไป๋อู๋เฉินตบเข่าฉาดทันใด อยากตบบ้องหูตนเองสักทีให้รู้แล้วรู้รอด
โอกาสประจบประแจงที่แสนง่ายดาย ไฉนเขาถึงคิดไม่ออกกันนะ
ฮึ่ย พลาดโอกาสทองเสียแล้ว!
ภัตตาคารอยู่ในละแวกใกล้เคียง โปร่งโล่งเงียบสงบ ตกแต่งประณีต มองออกว่าหลินชิงอวิ๋นใส่ใจเป็นอย่างมาก
หลี่เนี่ยนฝานอุ้มนานนานมาบนเวทีบริเวณกลางภัตตาคาร ยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า “ต่อจากครั้งก่อน พระอาจารย์ผู่ถีขุ่นเคืองจึงสะบัดแขนเสื้อจากไป กระทั่งยามราตรี หงอคงก็เข้านอนพร้อมคนอื่นๆ แสร้งหลับตาลงสงบจิตใจ ครั้นถึงประมาณยามจื่อจึงลุกขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ สวมใส่เสื้อฝ้า ลอบเปิดประตูหน้า หลบเลี่ยงผู้คน เดินออกไป…”
ทุกคนล้วนแต่หูผึ่งตั้งใจฟัง เมื่อรู้ว่าแส้ที่หวดสามครั้งของพระอาจารย์ผู่ถีนั้นหมายถึงให้มาเมื่อถึงเวลายามสาม ก็พลันมีสีหน้าเข้าใจแจ่มชัด
ปุถุชนไม่ได้เข้าถึงอย่างลึกซึ้ง เพียงแต่รู้สึกสนุกตาม
ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนกลับต่างออกไปมาก ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ อึ้งงันราวกับถูกอัสนีบาตฟาดแสกหน้า คิดไม่ถึงว่านี่เป็นบททดสอบที่พระอาจารย์ผู่ถีใช้ทดสอบซุนหงอคง
นี่มันแบบทดสอบความเข้าใจนี่!
โลกของผู้ยิ่งใหญ่ช่างซับซ้อนนัก ยามไม่ระวังตัวอาจถูกทดสอบได้
หลังจากนี้พวกเขาจะระวังให้มาก จะต้องเข้าใจคำใบ้ใดๆ ก็ตามของปรมาจารย์ และทำให้ปรมาจารย์พึงพอใจเต็มที่
...............................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 23 สั่งฟ้าสั่งฝน
ไป๋อู๋เฉินยิ้มขื่น ในใจอมทุกข์
ไฉนก่อนหน้านี้ตนถึงไม่ตื่นรู้ในเจตนาของปรมาจารย์ ถึงกับไม่ได้จองภัตตาคารให้ปรมาจารย์ล่วงหน้า แต่กลับปล่อยให้หลินชิงอวิ๋นตัดหน้าไปเสียได้ ปรมาจารย์กำลังเตือนเขาอยู่!
ผู้เฒ่าจ้าวสังเกตเห็นว่าไป๋อู๋เฉินทอดถอนใจเป็นพักๆ จึงรู้สึกระแวงยิ่งกว่าเดิม ตั้งใจฟังเรื่องราวที่หลี่เนี่ยนฝานเล่า
ขณะนั้น เขาเล่ามาถึงตอนที่พระอาจารย์ผู่ถีถ่ายทอดคัมภีร์ให้ซุนหงอคงอยู่
“พระอาจารย์กล่าวว่า ‘บัดนี้เจ้ามีชะตา ข้าก็ยินดี ในเมื่อตีความในปริศนาออก เจ้าจงขยับขึ้นมา เงี่ยหูสดับให้ดี ข้าจักบอกซึ่งวิถีอายุวัฒนะแก่เจ้า’ หงอคงโขกศีรษะขอบคุณ ฟังอย่างจดจ่อ คุกเข่าบนอาสนะ…”
มีชะตา?
ยินดี?
วิถีอายุวัฒนะ?
หลินชิงอวิ๋น ไป๋อู๋เฉิน และผู้เฒ่าจ้าวล้วนชะงักงัน ส่วนลึกของดวงตาประกายวาบความตื่นเต้นระคนตกใจ
ร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อย
บรรยายวิถีอายุวัฒนะได้จริงหรือ
ในใจของพวกเขาเชื่อมั่นว่าปรมาจารย์ท่านนี้หยิบยืมคำพูดของพระอาจารย์ผู่ถีมาถ่ายทอดให้ตน บอกเป็นนัยว่าพวกตนมีชะตา
โดยเฉพาะผู้เฒ่าจ้าว เขาเป็นไม้ใกล้ฝั่ง อยู่ดีๆ ก็ได้มาฟังวิถีอายุวัฒนะ แม้แต่ลมหายใจก็พลันชะงักไปอย่างห้ามไม่อยู่
มือซึ่งถือพู่กันของเมิ่งจวินเหลียงกำแน่น เม้มปาก ด้วยกลัวว่าจะฟังตกไปแม้แต่คำเดียว
“พระอาจารย์กล่าวว่า ‘การสำเร็จมรรคผล มิอาจเล่าสิ่งอื่นใด ล้วนมาจากฐานกาย พลังชีวิต และจิตวิญญาณ จงรักษาไว้ให้ดี อย่าให้รั่วไหล เก็บไว้กับตัว เจ้านำสิ่งที่ข้าบอกล่าวไปใช้…’”
พระสูตรสูตรแล้วสูตรเล่าถ่ายทอดจากหลี่เนี่ยนฝาน ประหนึ่งคำเทศนาคอยย้ำเตือน ระคนเสียงแห่งธรรมส่งผ่านมาในโสตประสาท ผู้คนบ้างก็พลันนัยน์ตามุ่งมั่น คล้ายว่าตื่นรู้ บ้างก็สีหน้าดังเดิม ไร้ซึ่งความรู้สึก
ไป๋อู๋เฉินยังคงร่างแข็งเกร็ง ห้วงสำนึกส่งเสียงอึกทึกอยู่ร่ำไป
วิถีทาง!
นี่คือวิถีทางแห่งอายุวัฒนะ!
สมองของเขาชาหนึบ ทั้งร่างขนลุกซู่จนแทบหลุดร่วงลงกับพื้น
ประโยคเหล่านี้ยากแก่การเข้าใจ พวกเขาฟังแล้วงงงวยสับสน ทำได้เพียงรีบจดจำใส่ใจ
ครืน!
เมฆดำหนาทึบเคลื่อนเข้ามาปกคลุมท้องฟ้าเหนือเมืองลั่วเซียนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายอัสนีบาตผ่าฟาดบนชั้นเมฆราวกับงูสีเงิน ทำให้เมืองลั่วเซียนถูกอาบกลายเป็นสีเงิน
ซู่!
หลังจากนั้น สายฝนห่าใหญ่ก็เทลงมา หากมองจากระยะไกลจะดูราวกับถูกม่านฝนโอบล้อมไว้
ผู้คนบนถนนต่างรีบหาที่หลบฝน รู้สึกแปลกใจกับธรรมชาติที่ปรวนแปร
ผู้คนในภัตตาคารไม่รู้ความเคลื่อนไหวภายนอก ความสนใจของพวกเขาล้วนจดจ่ออยู่ในเนื้อเรื่อง
ซุนหงอคงร่ำเรียนวิชาความรู้ เหาะเหินเดินอากาศ มุดลงพื้นพิภพ แปลงกายเจ็ดสิบสองร่าง แต่ละอย่างล้วนทำให้
ผู้คนตื่นตะลึง
ไป๋อู๋เฉินเองก็ตื่นตะลึง กล่าวอย่างขมขื่น “พลังวิเศษเช่นนี้แข็งแกร่งกว่าวรยุทธ์ที่พวกเราฝึกไม่รู้ตั้งกี่เท่า”
“เมื่อเทียบกันแล้ว วรยุทธ์ของผู้บำเพ็ญเซียนอย่างพวกเราก็เป็นได้แค่ผายลมเท่านั้นละ!” ผู้เฒ่าจ้าวพูดตามตรง
ความเคลือบแคลงสงสัยในใจของเขามลายไปสิ้น โชคดีเหลือเกินที่ตนติดตามไป๋อู๋เฉินมา ไม่อย่างนั้นคงพลาดโอกาสอันดีงามเช่นนี้ไป
นี่คือโลกของเซียนหรือ? ความสามารถระดับนี้ช่างอัศจรรย์เหลือเกิน
ในตอนนั้น ต่อให้หลี่เนี่ยนฝานบอกว่าตนไม่ได้เป็นเซียน ก็คงไม่มีใครเชื่ออีกแล้ว
ถ้าหากไม่ใช่เซียน ทำไมท่านถึงรู้ว่าโลกที่เซียนอยู่นั้นเป็นอย่างไร ทำไมถึงเข้าใจพลังวิเศษของเซียนดีเพียงนั้นเล่า
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง เล่าต่อ “เมื่อรู้ชื่อแซ่ของตนแล้ว ก็กลับสู่ครรลอง ปฏิบัติดีรอวันจารึกนามไว้เป็นเซียน สุดท้ายจะมีผลเช่นใดไม่อาจรู้ โลกนี้จะเป็นอย่างไร เชิญสดับในบทต่อไป”
จบอีกแล้วหรือ?
ฝูงชนต่างรู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง ยามนี้ถึงได้พบว่าข้างนอกสายฝนโหมกระหน่ำ เมฆครึ้มคล้อยเข้าบดบังดวงอาทิตย์ ฟ้าฝ่าส่งเสียงดังเป็นระลอก
ปุถุชนไม่น้อยคำนับท้องฟ้าอย่างยำเกรง ขอพรให้เหล่าเซียนคุ้มครอง
ในร้อยปีมานี้ เมืองลั่วเซียนไม่เคยมีปรากฏการณ์ครั้งใหญ่เช่นนี้มาก่อน
ไป๋อู๋เฉินและผู้เฒ่าจ้าวมองหน้ากัน ในใจคาดเดาได้แล้ว
พลังของปรมาจารย์นั้นล้ำลึกเกินหยั่งรู้ เพียงแค่เล่านิทานสั้นๆ ก็นำพามาซึ่งการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดิน น่ากลัวจริงๆ
หลี่เนี่ยนฝานเดินไปยังประตูภัตตาคาร มองแพเมฆดำเหนือศีรษะ ก็ขมวดคิ้วอย่างห้ามไม่อยู่ “สภาพอากาศแปรปรวนผิดปกติ ฝนตกหนักเช่นนี้น่ารำคาญใจเหลือเกิน รีบหยุดตกเร็วๆ เถอะ”
ในสระน้ำหลังเรือนของเขา เงาร่างสีทองสายหนึ่งเคลื่อนผ่าน เข้าไปยังกลีบเมฆดำ
“คุณชายหลี่ มิสู้ให้ข้าไปส่งท่านดีกว่าหรือ รับรองว่าท่านจะไม่เปียกฝน” ไป๋อู๋เฉินรีบพูดขึ้น ฉวยจังหวะแสดงตน
ทว่าครู่ต่อมา แสงอาทิตย์สายหนึ่งก็ลอดผ่านกลีบเมฆฝนออกมา ส่องสว่างไปยังเท้าของหลี่เนี่ยนฝาน
จากนั้น เมฆครึ้มก็พลันร่นถอยกระจายตัว สายฝนแลดูคล้ายกับถูกบีบบังคับให้หยุดลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“เฮือก”
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ สูดลมเย็นเฮือกหนึ่งพร้อมกันทันใด ต่างคนต่างหันขวับไปมองหลี่เนี่ยนฝาน
สั่งฟ้าสั่งฝนได้!
แม้แต่ธรรมชาติยังให้เกียรติปรมาจารย์!
หลี่เนี่ยนฝานกลับไม่ได้นึกเอะใจ เพียงแต่รู้สึกว่าตนเองโชคดีไม่เบา ก่อนจะเดินอาดออกไปจากภัตตาคาร
“คุณชายหลี่ช้าก่อน” เมิ่งจวินเหลียงไล่ตามมาจากด้านใน “คุณชายหลี่ ข้าขอเขียนนามของท่านไว้ในบันทึกท่อง
ประจิมได้หรือไม่ขอรับ”
“ไม่ได้เด็ดขาด” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า
ที่นี่เป็นโลกผู้บำเพ็ญเซียน เขาไม่อยากทำตัวเอิกเกริกเป็นจุดสนใจ
“ที่จริงคนชื่ออู๋เฉิงเอินเป็นคนแต่งนิทานเรื่องนี้ เจ้าเขียนชื่อเขาเถิด”
“อู๋เฉิงเอิน อู๋เฉิงเอิน…”
เมิ่งจวินเหลียงพึมพำชื่อนี้กับตนเอง นัยน์ตากลับเป็นประกายวับ ก้มคำนับพร้อมพูดว่า “คุณชายหลี่ปราดเปรื่องยิ่งนัก ข้าเข้าใจแล้ว!”
เจ้าเข้าใจอะไร
หลี่เนี่ยนฝานแดกดันอยู่ในใจ ขี้คร้านจะสนใจเขาอีก
น่าอายจริงๆ
ไหนเลยจะคิดว่าไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ซึ่งอยู่ด้านข้างก็พลันกระจ่างเช่นกัน ต่างมองหลี่เนี่ยนฝานด้วยสายตาเลื่อมใส อู๋เฉิงเอิน[footnoteRef:1]นี่ไม่ได้หมายถึงขอทุกคนอย่าได้รู้สึกซาบซึ้ง แบกรับบุญคุณหรอกหรือ  [1:  คำว่า ‘อู๋ (吴)’ ซึ่งเป็นแซ่ของอู๋เฉิงเอิน ผู้ประพันธ์เรื่องไซอิ๋ว พ้องเสียงกับคำว่า ‘อู๋ (无)’ ที่แปลว่าปราศจาก]
บันทึกท่องประจิมจะต้องสั่นสะเทือนโลกบำเพ็ญเซียนครั้งใหญ่เป็นแน่ ลำพังเรื่องวิถีอายุวัฒนะที่ได้ฟังวันนี้ก็
เรียกได้ว่าล้ำค่าหาสิ่งใดเปรียบ เล่าออกมาได้อย่างเปิดเผย นี่คือหนังสือที่ต้องเป็นเซียนเท่านั้นจึงจะอ่านได้!
ปรมาจารย์ไม่เพียงยินดีเล่าออกมา ทั้งยังเปลี่ยนชื่อของตนเป็นอู๋เฉิงเอิน พ้องเสียงกับคำว่าไม่ต้องแบกรับบุญคุณ
ล้ำ ล้ำเลิศเหลือเกิน!
ปรมาจารย์ทำสิ่งใด ย่อมแฝงนัยยะอันลึกซึ้ง
ผู้เฒ่าจ้าวรีบดึงไป๋อู๋เฉิน ส่งสายตาให้เขาอย่างบ้าคลั่ง
ไป๋อู๋เฉินจึงลากผู้เฒ่าจ้าวมายังข้างกายหลี่เนี่ยนฝาน เอ่ยแนะนำอย่างนอบน้อม “คุณชายหลี่ นี่คือสหายเก่าแก่
ของข้า มีนามว่าจ้าวซานเหอ เขาชื่นชมในความปราดเปรื่องของท่านมานาน ไหว้วานให้ข้าแนะนำให้ท่านรู้จักให้ได้”
“ที่แท้ก็เป็นท่านจ้าว” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มน้อยๆ ในเมื่อเขาชื่นชมความเก่งกาจของฉัน ก็ต้องเป็นผู้มีอารยะคนหนึ่งในโลกบำเพ็ญเซียนอย่างแน่นอน
จ้าวซานเหอรีบทักทายด้วยความเคารพ “คำนับคุณชายหลี่”
“ท่านจ้าวเกรงใจเกินไปแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มตอบ ผู้มีอารยะก็คือผู้มีอารยะวันยังค่ำ นิสัยใจคอสูงส่ง ต่อให้ตนเป็นปุถุชน เขาก็ยังปฏิบัติด้วยอย่างมีมารยาท
เป็นโชคดีของตนแท้ๆ ที่ผ่านมาล้วนแต่พบเจอกับผู้บำเพ็ญเซียนที่เป็นมิตร ทำให้สบายใจดีจริงๆ
จ้าวซานเหอและคนอื่นๆ เดินไปส่งหลี่เนี่ยนฝานที่ประตูเมือง
หลี่เนี่ยนฝานลูบศีรษะนานนาน ยิ้มเอ่ย “นานนาน แล้วเจอกันนะ”
นึกไม่ถึงว่านานนานจะถึงกับตอบตนเอง “เจอ…กัน”
ผลการรักษาดีเกินคาด ได้ผลดียิ่งกว่ายาวิเศษชนิดใดเสียอีก
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ลอบทอดถอนใจ “คุณชายหลี่เป็นผู้วิเศษโดยแท้!”
............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 24 มีลาภปากแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานมองตามนานนาน  ความคิดเหม่อลอยไป
หวังว่าอาการของนานนานจะดีขึ้น ก้าวออกมาจากเงามืดอันพิศวงโดยเร็ว
ว่าแต่ เนื้อเสือดาวครั้งก่อนรสชาติไม่เลว ด้านหลังเรือนของตนนอกจากสระน้ำที่เลี้ยงปลาไม่โตแล้ว ก็ไม่ได้เลี้ยงปศุสัตว์ใดๆ อีก อยากกินเนื้อก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับเนื้อสัตว์ป่าธรรมดาแล้ว คุณภาพของเนื้อปีศาจดีกว่ามาก
หลี่เนี่ยนฝานพึมพำเสียงเบา “จะว่าไปก็อยากกินเนื้อสัตว์ป่าขึ้นมาแล้วสิ”
เสียงของเขาไม่ดัง แต่ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ล้วนแต่ได้ยินอย่างแจ่มชัด
ปรมาจารย์บอกคำใบ้มาแล้ว!
การทดสอบความเข้าใจมาถึงแล้ว!
นัยน์ตาของพวกเขาเบิกกว้างขึ้นทันใด ตื่นเต้นจนใบหน้าแดงเรื่อ
“คุณชายหลี่ ข้าไม่ปราดเปรื่อง ยินดีล่าเนื้อสัตว์ป่ามาให้ท่าน” ไป๋อู๋เฉินชิงพูดขึ้นก่อน
“คุณชายหลี่ ข้าก็ทำได้”
หลินชิงอวิ๋นและจ้าวซานเหอช้าไปหนึ่งก้าว รีบเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
หลี่เนี่ยนฝานสะดุ้งโหยงกับความกระตือรือร้นของพวกเขา “เอ่อ…ที่จริงไม่ต้องเกรงใจกันถึงเพียงนั้นก็ได้”
“คุณชายหลี่ พวกข้าฟังนิทานที่ท่านเล่าโดยไม่เสียเงิน ล่าเนื้อให้ท่านสักหน่อยย่อมเป็นสิ่งที่สมควรทำ” หลินชิงอวิ๋นเอ่ยปาก
ไป๋อู๋เฉินเร่งร้อนขี่กระบี่ขึ้นมา “ไม่สู้คุณชายหลี่กลับไปรอก่อนดีกว่าหรือ พวกข้าจะไปล่าสัตว์มาให้”
หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าพวกเขามีจิตมีใจเช่นนี้ จึงไม่อยากปฏิเสธความหวังดี พยักหน้าพร้อมพูดว่า “เช่นนั้นก็ลำบาก
แล้ว”
เพิ่งเปล่งคำพูดออกไป ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็ขี่กระบี่วาดวงรุ้งยาว เหาะออกไปพร้อมกัน
พวกเขาเหลือบมองกันและกันคราหนึ่ง แววตาพลันเกิดประกายไฟ เห็นได้ชัดว่าเตรียมพร้อมจะฟาดฟันกัน เพื่อ
แสดงความสามารถของตนเองต่อหน้าหลี่เนี่ยนฝาน
ในตอนนั้นเอง ไป๋ลั่วซวงกลับเอ่ยขึ้นมาเบาๆ “เรื่องนั้น…ข้ารู้สึกว่าคำพูดของคุณชายหลี่จะไม่ง่ายดายถึงเพียงนั้น”
หืม?
ทุกคนล้วนแต่มองไปยังไป๋ลั่วซวง
หลินชิงอวิ๋นก็มีสีหน้าราวกับกำลังใช้ความคิด
“ซวงเอ๋อร์ เจ้ากำลังจะบอกอะไร” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยถาม
ไป๋ลั่วซวงตอบ “ท่านพ่อ คุณชายหลี่ต้องไม่ได้แค่อยากกินเนื้อสัตว์ป่าง่ายๆ เช่นนี้หรอก ครั้งก่อนหลังจากคุณ
ชายหลี่ปราบปีศาจเสือดาว ก็เชิญพวกข้าไปกินเนื้อเสือดาวย่าง พวกข้าคิดว่าสิ่งที่คุณชายหลี่เรียกว่าเนื้อสัตว์ป่าจะต้องหมายถึงปีศาจเป็นแน่”
“เหตุใดข้าจึงคิดไม่ถึงกันนะ ข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าสายตาของปรมาจารย์ที่มองนานนานเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู นานนานถูกปีศาจทำร้ายจนกลายเป็นแบบนั้น ปรมาจารย์คงจะโกรธแค้นปีศาจมาก!” ซูหย่าพยักหน้ารัว
“ไอ้หยา ดีที่พวกเจ้าเตือนข้า ปรมาจารย์เป็นบุคคลระดับไหนกัน จะไปกินเนื้อสัตว์ป่าชั้นต่ำได้อย่างไร ย่อมต้องหมายถึงปีศาจไม่ผิดแน่! เกือบเข้าใจความหมายผิดไปแล้ว ถ้าหากพวกเรานำเนื้อสัตว์ป่าธรรมดากลับไป เกรงว่าชะตาชีวิตของพวกเราก็คงจะจบสิ้นแล้ว” ไป๋อู๋เฉินหวาดหวั่นสุดขีด
เขาอดนึกถึงการทดสอบความเข้าใจจากนิทานที่ปรมาจารย์เล่าอย่างห้ามไม่ได้ ครั้งนี้แตกต่างกันมาก พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจไม่ผ่านได้
โชคดีเท่าใดที่บุตรสาวนึกเอะใจได้ทันเวลา
จ้าวซานเหอทนรอไม่ไหวแล้ว “เช่นนั้นจะรอรีอะไรอีกเล่า รีบไปหาปีศาจกัน อย่างน้อยก็ต้องฆ่าราชาปีศาจกลับ
ไป!”
หลินชิงอวิ๋นเอ่ยปากว่า “ข้ารู้ว่าสถานที่แห่งหนึ่งมีปีศาจพยัคฆ์ ตบะขั้นหยวนอิง โหดร้ายร้อยเล่ห์ ปรมาจารย์ต้องพอใจเป็นแน่ที่สังหารมันได้”
“รีบพาพวกเราไปเร็ว”
ทุกคนต่างเร่งรีบห้อตะบึงมุ่งหน้าไปยังจุดหมาย
ไกลออกไปในป่าแห่งหนึ่งนับหมื่นลี้ ปราณปีศาจทะลวงขึ้นฟ้า ยามที่บรรดาพ่อค้าและผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาล้วนแต่หวาดกลัว เลือกที่จะอ้อมไปทางอื่น
ยามนั้น กลางป่ามีปีศาจตัวเล็กตัวน้อยรวมกลุ่มกันอยู่ กำลังเต้นรำเฉลิมฉลองกันครึกครื้น ราชาปีศาจพยัคฆ์จับ
จ้องไปยังศีรษะพยัคฆ์ยักษ์ใหญ่ นั่งอยู่ในตำแหน่งเจ้าบ้าน ชมการแสดงของปีศาจตัวน้อย พลางกินเนื้อคำโต ดื่มสุราจอกใหญ่
ลำแสงเจิดจ้าเคลื่อนมาจากระยะไกล พริบตาเดียวก็ร่อนลงมากลางป่า
จากนั้น ปราณกระบี่สีขาวสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามา
“โฮก!”
เสียงร้องโอดครวญของพยัคฆ์เฒ่าก็ดังขึ้นกลางป่า
เหล่าปีศาจตัวน้อยยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็เห็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ของพวกตนกลับกลายเป็นร่างเดิม และถูกผู้ที่
ปรากฏตัวอย่างฉับพลันกลุ่มนั้นแบกไว้บนบ่า
“หนีเร็ว!”
ปีศาจตัวเล็กตัวน้อยตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พลันวิ่งหนีกระจัดกระเจิง
“แค่เสือตัวเดียวยังน้อยเกินไป ล่าเพิ่มอีกสักสองสามตัว!” พวกไป๋อู๋เฉินเล็งเป้าหมาย และสังหารปีศาจตัวใหญ่เพิ่มอีก
……
หลี่เนี่ยนฝานเพิ่งถึงบ้านได้ไม่เท่าไร ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็ตามมาถึงแล้ว
“แผละ”
สัตว์ประหลาดนานาชนิดล้วนกองอยู่ตรงหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน
หลายชนิดในนั้นหลี่เนี่ยนฝานไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่เพียงแต่หมาป่าสองหัว ยังมีสิงโตสามหาง อีกทั้งพวกมันมีขนาดร่างกายใหญ่โตจนหลี่เนี่ยนฝานส่งเสียงออกมาด้วยความประหลาดใจ
ผู้บำเพ็ญเซียนร้ายกาจจริงๆ สัตว์เหล่านี้จากสิบส่วนเป็นปีศาจไปแล้วแปดเก้าส่วน
“พวกข้าไม่รู้ว่าคุณชายหลี่ชอบรสชาติแบบใด จึงล่ามามากสักหน่อย” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยปากบอก
“อื้ม ขอบคุณ ลำบากพวกท่านแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า ยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ
วันนี้ได้อานิสงส์จากเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนไปด้วย มีลาภปากแล้ว
ไม่เพียงเป็นเนื้อสัตว์แปลกประหลาด ยังเป็นถึงปีศาจ ในโลกเดิมเขาคงไม่กล้าจินตนาการถึงรสชาติเลิศล้ำขนาด
นี้ด้วยซ้ำไป
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลี่เนี่ยนฝาน ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ พลันถอนหายใจยาว ใบหน้าแย้มยิ้ม
ปรมาจารย์เจตนาให้พวกเขาไปล่าปีศาจมาจริงด้วย โชคดีที่พวกเขาถอดความหมายอันลึกล้ำได้ในช่วงเวลาสำคัญ
คนเขาช่วยเหลือไว้ หลี่เนี่ยนฝานย่อมต้องตอบแทน จึงเอ่ยว่า “อาหารมากมายขนาดนี้ ข้ากินคนเดียวไม่หมด ไม่สู้พวกท่านอยู่กินด้วยกันดีกว่าหรือ”
“คุณชายหลี่ ท่านเกรงใจแล้ว ไม่จำเป็น…”
จ้าวซานเหอตอบตามมารยาทโดยไม่ทันคิด แต่กลับถูกไป๋อู๋เฉินดึงรั้งไว้ ส่งสายตาขุ่นเคืองให้เขา
ท่านโง่หรืออย่างไรกัน
ข้าบอกกับท่านไปแล้วไงว่าน้ำที่ปรมาจารย์ดื่มเป็นธาราปราณ ข้าวต้มขาวที่กินก็เจือด้วยทำนองมรรคา อีกทั้งยังอร่อยล้ำ โอกาสที่ดีเช่นนี้ท่านคิดจะปฏิเสธรึไง!
ไร้สมองสิ้นดี!
ต่อให้จะหน้าหนาเพียงใด ก็ต้องเพิ่มเข้าไปอีกชั้นหนึ่ง!
จ้าวซานเหอเองก็ได้สติกลับมา กระแอมเบาๆ พร้อมเปลี่ยนคำพูด “เช่นนั้น เกรงใจก็มิสู้ทำตาม”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า บอกกับเสี่ยวไป๋ว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้านำเนื้อเหล่านี้ไปจัดการที่หลังเรือน หั่นเป็นแผ่น จัด
ผักมาสักหน่อย วันนี้กินหม้อไฟกัน”
“น้อมรับคำสั่ง นายท่านที่รักของข้า” เสี่ยวไป๋รับคำก่อนจากไปในทันใด
แม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นภาพฉากนี้ แต่ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ก็ยังซาบซึ้งเหลือคณาอยู่ในใจลึกๆ
หากบ้านคนอื่นมีอาวุธวิญญาณได้สักชิ้น ย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งจนต้องประคองไว้ในมือ ด้วยกลัวว่าจะ
เปลี่ยนรูป ประหนึ่งว่าบูชาบรรพชนอย่างไรอย่างนั้น ไหนเลยจะถึงกับใช้อาวุธวิญญาณไปทำงานบ้านอย่างหลี่เนี่ยนฝาน
ความสำราญใจของปรมาจารย์นั้นไม่อาจจินตนาการได้
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบางพร้อมพูด “พวกท่านมีลาภปากแล้ว วันนี้เราจะกินหม้อไฟกัน”
หม้อไฟ?
คือสิ่งใดกัน
หรือว่าจะเป็นวิธีการกินของเหล่าเซียน
พวกไป๋อู๋เฉินรู้สึกสงสัยอยู่ในใจ แต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
ทุกคนล้วนส่งสายตาชื่นชมไปยังไป๋ลั่วซวง
โชคดีเหลือเกินที่นางเอ่ยเตือน ครานี้พวกเขาจึงกระจ่างในความหมาย และผ่านการทดสอบของปรมาจารย์
ปรมาจารย์คงจะตบรางวัลให้พวกเขากระมัง
ยังเหลือเวลาอีกสักพักกว่าจะถึงเวลาอาหาร หลี่เนี่ยนฝานให้พวกเขาไปดูรอบๆ ส่วนตนเองก็เหม่อมองฟ้า ครุ่นคิดว่าควรเพิ่มสีสันให้เรือนของตนหรือไม่
ช่วงนี้แขกที่มาเยี่ยมเยือนตนเองมีไม่น้อย และทั้งหมดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียน
ถึงแม้ตนเองจะบำเพ็ญเซียนไม่ได้ แต่ฐานะจะต่ำต้อยกว่าไม่ได้ ในเมื่อพวกเขาเป็นผู้มีอารยะในบรรดาผู้บำเพ็ญเซียน อย่างนั้นตนเองก็จะน้อยหน้าไม่ได้
ทางที่ดีก็ต้องทำให้คนกลุ่มนี้มาถึงก็ตาเป็นประกายให้ได้!
...................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 25 ข้ามาจากโลกปุถุชน มาที่นี่เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ย่อมไม่กล้าเดินไปเรื่อยเปื่อย เพียงแต่เดินวนอยู่ในเรือนอย่างระแวดระวัง
เชยชมที่พำนักของเซียนด้วยหัวใจอันเปี่ยมความสัตย์ซื่อและศรัทธา
แต่ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบหรือตกแต่งก็ล้วนแต่ทำให้พวกเขาดวงตาเป็นประกาย ตื่นเต้นสุดขีด
หลายสิ่งหลายอย่างพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำไป ตัวอย่างเช่นเครื่องเคลือบดินเผา และกระจก เป็นต้น
ของล้ำค่า สิ่งเหล่านี้ต้องเป็นของล้ำค่าอย่างแน่นอน!
ที่แท้วังของเซียนก็เป็นเช่นนี้เอง!
ด้านไป๋ลั่วซวงก็เอ่ยแนะนำ “ท่านพ่อ ท่านดู นั่นคือเครื่องฟอกอากาศ แล้วก็ตรงนั้นเป็นเครื่องกรองน้ำ”
“เฮือก”
จ้าวซานเหอสูดลมหายใจเย็นเฉียบเฮือกใหญ่ นัยน์ตาเบิกกว้างจ้องเขม็ง แม้ว่าเขาจะได้ฟังมาแต่แรกแล้ว แต่เมื่อได้เห็นของจริงก็ตะลึงลานหาสิ่งใดเปรียบ
นี่มันสวรรค์ซึ่งสรรสร้างขึ้นมาเอง!
“ลำพังของเหล่านี้ท่านก็ตกใจแล้วหรือ ท่านดูว่าตรงนั้นคือสิ่งใด” ไป๋อู๋เฉินชี้ไปยังมุมหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป
“กระบี่จุ้ยหมัว?!” จ้าวซานเหอรีบสาวเท้าเข้าไป มองให้มั่นใจซ้ำๆ อยู่หลายรอบ นี่คือกระบี่จุ้ยหมัว!
“เป็นเซียนท่านนี้ที่ช่วยเจ้าแก้ปัญหาเรื่องมารกระบี่?” จ้าวซานเหอเอ่ยถาม
“เรื่องนี้หลอกกันได้ด้วยหรือ”
ไป๋อู๋เฉินยิ้มร่า กล่าวเสียงเบาว่า “ข้าสงสัยว่าปรมาจารย์ท่านนี้จะเป็นบรรพชนของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนของข้า”	จ้าวซานเหอมองไป๋อู๋เฉินด้วยสายตาเดียดฉันท์ พูดอย่างไม่เกรงใจ “ข้าจะอ้วก! เจ้านี่มันหน้าไม่อาย”
หลินชิงอวิ๋นก็มองไป๋อู๋เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด นึกไม่ถึงว่าผู้อาวุโสท่านนี้จะแปะทองไว้ที่หน้าจนหนาเตอะกล้าคุยโวโอ้อวดเช่นนี้
“ข้ามีเหตุผลและหลักฐานหรอกน่า!” ไป๋อู๋เฉินรีบวิเคราะห์ในทันใด “ลูกสาวข้าเพิ่งรอดพ้นจากอันตรายมาได้ นางเผชิญหน้ากับปีศาจ เกือบถูกฆ่าตาย ปรมาจารย์ท่านนี้ก็มาปรากฏตัวพอดิบพอดี ไม่เพียงช่วยชีวิตลูกสาวข้าไว้ ยังเรียกพวกเขาดื่มธาราปราณ ทั้งยังมอบภาพวาดให้ด้วย!
ภาพวาดนั้นทำให้ข้าทะลวงขั้นได้ จากนั้นก็นำพามารกระบี่มาถึงที่นี่ ไม่ทันไรก็สังหารมารกระบี่เสียสิ้น ช่วยให้สำนักเซียนวั่นเจี้ยนของข้ารอดพ้นจากหายนะ!
เมื่อนำมาเชื่อมโยงกันแล้ว เรื่องทั้งหมดล้วนอยู่ในการควบคุมของปรมาจารย์ท่านนี้ เห็นชัดๆ ว่าเขาช่วยเหลือสำนักเซียนวั่นเจี้ยนของข้า!”
สายตาที่จ้าวซานเหอมองไป๋อู๋เฉินเปลี่ยนไป เอ่ยขึ้นอย่างสะท้อนใจ “ไป๋อู๋เฉิน ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าหน้าไม่อายเช่นนี้! จากที่เจ้าพูดมา ข้าคิดว่าที่ปรมาจารย์ช่วยเจ้าไว้ ก็เพราะอยากรู้จักข้าผ่านเจ้า จากนั้นก็มาช่วยข้า ดูแล้วปรมาจารย์เป็นบรรพชนรุ่นก่อนของข้าต่างหาก”
เจ้าคนแก่กะโหลกกะลาสองคนนี้ หน้าไม่อายเหลือเกิน!
หลินชิงอวิ๋นกลอกตา ดวงตาคู่งามไปหยุดที่กระบี่จุ้ยหมัว
นี่คือกระบี่จุ้ยหมัวที่ทำให้โลกบำเพ็ญเซียนระส่ำระสายไม่เป็นสุขใช่ไหม
เป็นแค่กระบี่เล่มหนึ่ง แต่ทำให้สำนักพรรคใหญ่ล้วนหวาดผวา บัดนี้กระบี่เล่มนี้กลับถูกวางไว้ในมุมมุมหนึ่งอย่างไม่ใยดี เตรียมไว้ใช้สำหรับตัดฟืน
“เอ๊ะ?”
ไป๋อู๋เฉินชะงักไปเล็กน้อย “ปราณมารของกระบี่จุ้ยหมัวหายไปอย่างไร้ร่องรอย!”
“จริงด้วย!” จ้าวซานเหอก็ตื่นตะลึงเช่นกัน กระบี่จุ้ยหมัวเป็นตัวแทนของมารกระบี่ ยามนี้รู้สึกว่าเป็นเพียงกระบี่ดำเล่มหนึ่ง
กระนั้น เมื่อพวกเขานึกถึงวิธีการของหลี่เนี่ยนฝาน ก็พลันกระจ่างในทันใด
“ดูแล้วปรมาจารย์คงเห็นว่ากระบี่จุ้ยหมัวเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร จึงผนึกจิตมารในเล่มกระบี่ไว้ นำกระบี่จุ้ยหมัว
ไปตัดฟืนเป็นการลงโทษ!” จ้าวซานเหอได้ข้อสรุปในหัว เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “สมแล้วจริงๆ ที่เป็นปรมาจารย์”
ในตอนนั้น หลี่เนี่ยนฝานก็คิดวิธีออกแล้ว เริ่มตระเตรียมพู่กัน หมึก กระดาษ แท่นฝนหมึก
ผู้คนที่มาที่นี่ล้วนมาเพราะความสามรถด้านวรรณกรรมของเขา ผู้มีอารยะย่อมทำในสิ่งของผู้มีอารยะ แต่งโคลงคู่ไปแขวนไว้หน้าประตูก็แล้วกัน
หลี่เนี่ยนฝานมือตวัดพู่กัน ร่างกายยืนตรง ดวงตาหรี่ลง กลั่นกรองอารมณ์
ทำนองมรรคาแผ่ซ่านจากทั่วทั้งสรรพางค์กายของหลี่เนี่ยนฝาน พลันกำจายไปทั่วทั้งเรือน
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ตัวสั่นเทา บังเกิดความรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนในทันใด
“คุณชายหลี่ เขา เขา เขา…”
หลินชิงอวิ๋นดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากแดงสั่นระริกเล็กน้อย ตื่นเต้นจนพูดไม่ออก
นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายหลี่สำแดงทำนองมรรคาออกมากระมัง ถึงแม้จะมีเพียงเบาบาง แต่ก็น่ากลัวว่าในโลกบำ
เพ็ญเซียนจะไม่มีผู้ใดเทียบชั้นได้แล้ว
พวกเขาควบคุมความตื่นตระหนกในใจ ก้าวเข้าไปทีละน้อย เข้าประชิดหลี่เนี่ยนฝานอย่างระมัดระวัง
ปรมาจารย์จะเขียนตัวอักษรหรือ
ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หลี่เนี่ยนฝานกลั่นกรองอารมณ์เรียบร้อยแล้ว ก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน นัยน์ตาลึกล้ำประหนึ่งทางช้างเผือก
จรดพู่กัน!
ครืน!
แม้ว่าท้องฟ้าโดยรอบนับหมื่นลี้จะกระจ่าง แต่อยู่ดีๆ ก็เกิดเสียงฟ้าร้องคำรามขึ้น!
เส้นพู่กันลากตวัดอย่างอาจหาญมีชีวิตชีวา สง่างามเป็นเลิศ!
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ แทบลืมหายใจ ดวงตาพลันแดงก่ำดังเลือดคั่ง สัมผัสได้เพียงว่าจิตวิญญาณของตนได้ถูก
พันธนาการไว้ ราวกับว่าพวกเขาถูกกีดกันให้ไปยังโลกอีกใบอย่างไรอย่างนั้น
พู่กันของหลี่เนี่ยนฝานเต้นระบำฉวัดเฉวียนบนผืนกระดาษ ในความคิดของพวกเขา นี่ไม่ใช่การเขียนตัวอักษร หากแต่เป็นการเขียนเส้นทางแห่งสวรรค์!
ทุกเส้นทุกขีดของเขา ล้วนแต่ลากตามเส้นทางแห่งสวรรค์ ทำนองมรรคาถาโถมเข้ากดทับพวกเขา
มากเหลือเกิน เข้มข้นเหลือเกิน!
มรรคาของพวกเขาเมื่อเผชิญหน้ากับทำนองมรรคานี้ ก็เปรียบประหนึ่งเรือพายลำเล็กกระจิริดซึ่งอยู่ท่ามกลางคลื่นยักษ์
ทำนองมรรคานี้เพียงพอที่จะทำให้ทุกคนในโลกบำเพ็ญเซียนบ้าคลั่ง!
ถ้าหากไม่ใช่เพราะทำนองมรรคาของหลี่เนี่ยนฝานนั้นสุดแสนจะอ่อนโยนนิ่งสงบ สติของพวกเขาก็คงจะถูก
ทำนองมรรคาเหล่านี้ทำลายในชั่วพริบตา ธาตุไฟเข้าแทรก ตบะที่บำเพ็ญมานับร้อยปีดับสูญไปทันที
ไม่นาน หลี่เนี่ยนฝานก็เก็บพู่กัน!
พวกไป๋อู๋เฉินถึงได้รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากออก ผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เหงื่อกาฬเม็ดใหญ่ไหลริน
บนกระดาษประทับตัวอักษรขนาดใหญ่สิบกว่าคำ ประณีตเบาบางปานเมฆหมอก
“ข้ามาจากโลกปุุถุชน มาที่นี่เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ!”
ตัวอักษรของเซียนผู้ประเสริฐ ช่างมีสุนทรีย์อย่างเป็นธรรมชาติ
ประโยคสั้นๆ เพียงสิบกว่าคำ แต่กลับบ่งบอกถึงแก่นแท้ของการบำเพ็ญเซียน
และมีเพียงปรมาจารย์เช่นคุณชายหลี่ ถึงจะกล้าเขียนโคลงคู่เช่นนี้ได้กระมัง
จ้าวซานเหอจ้องมองประโยคนี้ พึมพำซ้ำไปมาอยู่หลายครา ก็สัมผัสได้ว่าศีรษะชาหนึบ สมองพลันปล่อยวาง
ประหนึ่งตรัสรู้
นิดเดียว!
เหลืออีกนิดเดียว!
ข้าก็จะทะลวงถึงขั้นชูเชี่ยวแล้ว!
จ้าวซานเหอหายใจถี่กระชั้น ทำได้เพียงทอดถอนใจอยู่ในใจ!
ทว่าเขาก็เปี่ยมไปด้วยความหวัง ตราบใดที่ยังอยู่กับปรมาจารย์ระดับนี้ การทะลวงขั้นชูเชี่ยวจะไปยากอะไร
ฝูงชนไม่มีใครกล้าพูดจา ล้วนแต่นิ่งอึ้งในความหมายอันลึกล้ำของโคลงคู่บทนี้ กลัวว่าหากพูดออกไป จะทำให้ทำนองมรรคานี้ปั่นป่วน
“สำเร็จแล้ว!”
หลี่เนี่ยนฝานหยิบโคลงคู่บทนี้ขึ้นมาพินิจพิจารณาอีกที “งูๆ ปลาๆ ช่วงนี้ทิ้งร้างไปนาน ความสามารถถดถอย
ไปหน่อย”
งูๆ ปลาๆ?
ความสามารถถดถอยไปหน่อย?
ได้โปรดช่วยเห็นใจความรู้สึกของผู้อ่อนแออย่างพวกข้าด้วยเถิด
หลินชิงอวิ๋นตัวสั่นเทิ้ม ไม่กล้าส่งเสียง
“พวกท่านคิดว่าตัวอักษรนี้เป็นอย่างไร” หลี่เนี่ยนฝานนึกอยากอวดผลงาน
ไป๋อู๋เฉินชะงักงันไปนาน ก่อนจะกัดฟันพูดไปว่า “งดงาม ตัวอักษรนี้…งามเหลือเกิน!”
อันที่จริงเขาไม่อาจสรรหาคำมาอธิบายได้ ตัวอักษรประเภทนี้ปรากฏเพียงบนสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากระมัง
หลี่เนี่ยนฝานมองออก เขากำลังพูดไม่ออก
“เอาตัวอักษรนี้ไปแขวนหน้าประตูก็แล้วกัน” หลี่เนี่ยนฝานหยิบโคลงคู่เดินไปหน้าประตู ติดมันไว้ที่วงกบประตูเสียดิบดี ยิ่งมองยิ่งพึงพอใจ
จำนวนคำไม่มาก ทว่าที่สำคัญคือความหมาย ต่อให้เป็นเซียน เห็นแล้วก็ย่อมไม่มีทางรู้สึกว่าธรรมดาสามัญ
เรือนสี่ประสานของตนเองแลดูสูงส่งขึ้นมาถนัดตา
“นายท่าน สำรับเตรียมพร้อมแล้ว”
เสี่ยวไป๋ยกจานเปลออกมา ในนั้นเต็มไปด้วยผักและเนื้อม้วน จัดวางไว้บนโต๊ะหินใหญ่ในเรือน
ขณะเดียวกันก็จุดเตา ยกหม้อใบใหญ่มาวางเหนือกองไฟ เทน้ำมันวัวลงไปในหม้อจนเต็ม เริ่มลงมือต้มหม้อไฟ
...................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 26 ในหม้อมีแต่หลักคำสอน
เมื่อเอ่ยถึงกินข้าว ทุกคนจึงได้สติจากความตื่นตะลึงในโคลงคู่
จ้าวซานเหอะและไป๋อู๋เฉินสบตากัน เม้มปากด้วยสีหน้าซับซ้อน
พลังของปรมาจารย์ท่านนี้สูงส่งเหลือเกิน เกรงว่าแค่คำว่าเซียนคงไม่อาจพรรณนาเขาได้กระมัง
เรื่องอื่นไม่ต้องเอ่ยถึง ต่อให้ขอเพียงตัวอักษรเดียวจากเขาได้ ก็นับว่าเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว สามารถนำไปเก็บเป็นสมบัติสืบทอดของตระกูล ส่งต่อให้คนรุ่นหลัง
จ้าวซานเหอหัวใจคันยุบยิบชักจะทนไม่ไหว จึงกระซิบว่า “ไป๋อู๋เฉิน เจ้าได้ภาพเขียนนั่นมาจากคุณชายหลี่ไม่ใช่
หรือ เอามาให้ข้าดูหน่อยเร็ว”
“ตอนนี้เกรงว่าคงไม่ได้” ไป๋อู๋เฉินมีสีหน้าขมขื่น ดวงตามีน้ำตาเอ่อล้น
“ทำไมกัน มิตรภาพของพวกเรามีมานานเพียงนี้ เจ้ายังจะปิดบังข้าอีกหรือ ให้ดูสักหน่อยก็ไม่ได้” จ้าวซานเหอเอ่ย
อย่างเดือดดาล
“ไม่ใช่ข้าไม่ให้ แต่ภาพเขียนแผ่นนั้น…ถูกมารกระบี่ทำลายไปแล้ว” ไป๋อู๋เฉินพูดอย่างชอกช้ำ
“อะไรนะ!”
ใบหน้าแก่ชราของจ้าวซานเหอพลันแดงก่ำ โมโหจนเคราแทบชี้ขึ้นฟ้า ยกนิ้วชี้หน้าไป๋อู่เฉินบริภาษยกใหญ่ “เจ้ามันไม่ได้เรื่อง ของล้ำค่าเช่นนี้รักษาเอาไว้ไม่ได้ ไม่มีภาพวาดนั้นแล้ว เจ้ายังมายืนหน้าสลอน ไม่อายบ้างรึ!”
ไป๋อู๋เฉินในใจเจ็บปวดราวกรีดเลือด สิ่งที่เขาไม่ยินดีทำมากที่สุดในชีวิตก็คือการนึกถึงเรื่องนี้ “ผู้เฒ่าจ้าว ท่านคิดว่าข้าอยากให้เป็นเช่นนี้หรือ ตอนนั้นข้าอยากจะตาย แต่ไม่ยอมให้ภาพนั้นเป็นอะไรเสียด้วยซ้ำ!”
เขามีอายุตั้งกี่ร้อยปีแล้ว เวลานี้ดวงตาทั้งสองข้างมีน้ำตาเอ่อคลอ จวนจะร่ำไห้อยู่รอมร่อ
ภาพวาดนั้นทำให้สำนักเซียนวั่นเจี้ยนธำรงอยู่ได้เป็นหมื่นชาติเชียวนะ!
จ้าวซานเหอรู้ว่าไป๋อู๋เฉินเจ็บใจจริงๆ หากเปลี่ยนเป็นตนเอง ก็ย่อมรู้สึกย่ำแย่เช่นเดียวกัน สุดท้ายก็ทำได้เพียงทอดถอนใจยาวๆ “เฮ้อ!”
“พวกท่านทั้งสองถอนหายใจทำไมหรือ ระหว่างกินข้าวควรทำจิตใจให้ผ่องแผ้ว ไม่เช่นนั้นจะเป็นการดูแคลนอาหารเลิศรส” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มพลางพูดกับพวกเขาสองคน
ผู้พูดมิได้ใส่ใจ ผู้ฟังกลับเข้าใจ
“คุณชายหลี่…”
ไป๋อู๋เฉินมองไปยังหลี่เนี่ยนฝาน ขอบตาแดงเรื่อ ดวงตาเอ่อท้นด้วยน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ
คุณชายหลี่กำลังเตือนเขาอยู่!
เขารู้แต่แรกเป็นแน่ว่าตนไม่อาจรักษาภาพวาดของเขาให้ดีได้ ในเมื่อยามนี้บอกให้ทำจิตใจให้ผ่องแผ้ว นัยยะแฝงของคำพูดก็คือไม่กล่าวโทษตนเองแล้ว
ฮือๆๆ คุณชายหลี่ใจกว้างเหลือเกิน!
ในชั่วพริบตาเดียว ไป๋อู๋เฉินก็บังเกิดความซื่อสัตย์ภักดีกับหลี่เนี่ยนฝาน
เวลานั้น พวกเขาถึงได้เบนสายตาไปยังโต๊ะหินซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป
ทันที่ที่มองไป ไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอก็พลันเผยสีหน้าตกตะลึง
อาหารเหล่านี้…งดงามเหลือเกิน
งดงามถึงขั้นว่าแลดูราวกับประณีตศิลป์ก็มิปาน
เนื้อม้วนแผ่นบางเหล่านั้น ความบางสม่ำเสมอกัน ม้วนจนเป็นเส้น จัดเรียงไว้บนจานเป็นระเบียบเรียบร้อย เนื้อแดงแทรกเนื้อมันอย่างสมดุล ตระการตาขั้นสุด
เมื่อมาพิศดูผักก็จัดวางไว้เป็นระเบียบเช่นกัน จัดจำแนกผักสีเดียวกันไว้ด้วยกัน เจริญตาเจริญใจเสียจริง
นอกจากนั้นแล้ว ยังมีอาหารซึ่งมองจากภายนอกเป็นทรงกลมดิก พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน ทว่ามองแล้วก็ชวนให้อยากกิน
“นี่ นี่คือ…”
ไป๋ลั่วซวงมองอาหารอันโอชะเบื้องหน้า อ้าปากพะงาบจนเป็นรูป ‘O’ น้ำลายสอออกมาที่มุมปากอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว จนเกือบหยดย้อยลงมา
หลินชิงอวิ๋นไม่อาจต้านทานความยั่วยวนของอาหารได้เช่นกัน กลืนน้ำลายอึกแล้วอึกเล่า ไม่คาดคิดว่าหัวใจอันแข็งแกร่งเย็นชามาแต่ไหนแต่ไรกลับไม่อาจทนต่อการโจมตีของอาหารแสนอร่อยนี้
ยังไม่ทันได้เริ่มต้นด้วยซ้ำไป ลำพังรูปลักษณ์ภายนอกของอาหารก็ยั่วยวนจนทนไม่ไหว
นี่คืออาหารของเซียนหรืออย่างไร
วันนี้มีลาภปากได้ลิ้มลอง ชั่วชีวิตนี้ไม่เสียดายแล้ว
“โครกครากๆ”
ตำแหน่งตรงกลางของสำรับ น้ำแกงในหม้อใบนั้นเริ่มเดือดพล่าน ฟองน้ำแกงกลิ้งวนไม่หยุด
“หืม? หม้อใบนี้…”
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ชะงัก มองไปในหม้อก็คล้ายกับเห็นมรรคาอันยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดิน
หม้อรูปร่างกลมถูกแบ่งด้วยเส้นโค้ง ฝั่งหนึ่งของเส้นโค้งเป็นน้ำมันพริกสีแดงฉาน อีกฝั่งหนึ่งเป็นน้ำต้มกระดูกสีขาวข้น ดูแล้วคล้ายกับสัญลักษณ์ไท่จี๋
นี่มันวิถีหยินหยางชัดๆ!
ปรมาจารย์ก็คือปรมาจารย์ แม้แต่หม้อสำหรับกินข้าวยังแฝงไปด้วยหลักธรรมคำสอน ข้าไม่อาจเทียบเทียมได้
ทุกคนได้เรียนรู้แล้วอย่างเงียบเชียบ
หลี่เนี่ยนฝานสังเกตเห็นสีหน้าของเขา อดลอบขบขันตนเองไม่ได้ ผู้บำเพ็ญเซียนแล้วยังไง เมื่อมาอยู่ต่อหน้าฉันก็เป็นเพียงเต่าทองตัวหนึ่ง แค่หม้อสุกี้สองช่อง ก็ทำให้ทุกคนตกอกตกใจได้แล้ว
ไป๋ลั่วซวงอดใจรอไม่ไหว เอ่ยถาม “คุณชายหลี่ อาหารนี้กินอย่างไรหรือ”
“ง่ายมาก เพียงแค่ใส่ลงไปต้มในหม้อ ประเดี๋ยวเดียวก็สุกแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานยังทำเป็นตัวอย่าง คีบเนื้อเสือชิ้นหนึ่งขึ้นมาใส่ลงในน้ำมันพริกเดือดปุดๆ
เขาคุ้นชินกับการกินเผ็ด ทำให้เจริญอาหาร
เนื้อนั้นบางมาก ต้มในน้ำเพียงสิบวินาทีก็กินได้แล้ว ความสุกกำลังพอดี
“หลังจากสุกแล้ว ก็จิ้มลงในน้ำจิ้ม”
หลี่เนี่ยนฝานอ้าปาก งับเนื้อเข้าเต็มปาก
ว้าว ความรู้สึกนี้มัน สุดยอด!
ไป๋ลั่วซวงทำตามหลี่เนี่ยนฝาน คีบเนื้อม้วนลงต้มจนสุกในหม้ออย่างอดรนทนไม่ไหว
“โอ๊ย เผ็ดเหลือเกิน!”
ทันทีที่เนื้อเข้าปาก ไป๋ลั่วซวงก็ร้องออกมาด้วยความตกใจอย่างห้ามไม่อยู่
น้ำมันพริกเคลือบเนื้ออยู่ชั้นหนึ่ง ด้านนอกอาบด้วยเครื่องเทศในน้ำจิ้ม เข้ากับเนื้อร้อนกรุ่นอย่างลงตัว ทำให้รสอร่อยล้ำแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก
ความรู้สึกนั้นช่างเหมือนกับเป็นถังใส่ผงดินปืน จุดเพียงนิดเดียวก็ติดไฟแล้ว
ใบหน้าของไป๋ลั่วซวงเป็นปื้นแดง ความเผ็ดผสมผสานกับความร้อนทำให้ปากของนางชาไป ทว่าความรู้สึกนี้ดีเหลือเกิน ทำให้รับรสได้มากอย่างยิ่งยวด
แรกเริ่มหลินชิงอวิ๋นออกจะเหนียมอายอยู่บ้าง กระนั้นหลังจากที่เนื้อแผ่นแรกเข้าปาก นางก็ไม่อาจรักษาภาพสักษณ์ได้อีก
อร่อยเกินไปแล้ว!
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยามที่นางคีบอาหารใส่ปาก ส่วนลึกในใจก็จะปรากฏความรู้สึกอิ่มเอมอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เรื่องราวชวนปวดเศียรเวียนเกล้าพลันมลายหายไปทันใด
ทุกคนล้วนกินกันจนปากมัน เคี้ยวอย่างเร็วรี่ พ่นไอร้อนออกมาเรื่อยๆ มุมปากของพวกเขายกขึ้นด้วยความเปรมปรีดิ์โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
หลี่เนี่ยนฝานมองพวกเขา อดคลี่ยิ้มออกมาไม่ได้
จำได้ว่าในโลกเดิมมีคำพูดติดปากว่า ‘การกินหม้อไฟทำให้คนลืมความทุกข์’
คิดไม่ถึงว่าจะใช้กับผู้บำเพ็ญเซียนได้เช่นกัน
ในการกินหม้อไฟ สิ่งที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ย่อมเป็นเนื้อม้วน
เนื้อม้วนแผ่นบางเฉียบ ถึงแม้จะได้รสสัมผัสที่ดี แต่กินเท่าไรก็ไม่พอ แรกเริ่มเดิมทีความสนใจนั้นล้วนจดจ่ออยู่ที่การสวาปามเนื้อ
มิหนำซ้ำยังเป็นเนื้อปีศาจอีกด้วย
กระนั้นแล้ว หลังจากกินไปสักพัก ไป๋อู๋เฉินก็รู้สึกว่าตนเองกินเนื้อเพียงอย่างเดียวออกจะดูไม่ดีนัก กลัวว่าปรมาจารย์จะไม่พอใจ จึงคีบผักกวางตุ้งชิ้นหนึ่งมาต้มลงในหม้อ
ปุดๆๆๆ
ไม่นาน ผักกวางตุ้งก็ลอยขึ้นมาพร้อมน้ำแกงเดือด
ไป๋อู๋เฉินคีบผักกวางตุ้งขึ้นมา จิ้มลงในน้ำจิ้มเฉกเช่นก่อนหน้า แล้วจึงใส่เข้าปากเคี้ยวกลืน
เอ๊ะ?
รสชาติของผักก็อร่อยนี่นา
ไป๋อู๋เฉินลิ้มลองอย่างละเมียดละไม
ถึงแม้จะไม่ทำให้รู้สึกทึ่งอย่างเนื้อม้วน แต่ก็มีรสชาติกลมกล่อมเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ
กินเนื้อมากเกินไปอาจเลี่ยนได้ ทว่าผักยิ่งกินยิ่งอร่อย
กระนั้นแล้วผ่านไปไม่ทันไร ไป๋อู๋เฉินก็หยุดเคี้ยวลงฉับพลัน นัยน์ตาหดวูบเหลือเท่าปลายเข็ม ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเหลือเชื่อ
“นี่ นี่มัน…”
ไป๋อู๋เฉินหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง สัมผัสได้เพียงหัวใจที่เต้นระส่ำ
ในผักก็เจือทำนองมรรคาหรือนี่!
............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 27 ที่จริงแล้วข้าชอบกินผักที่สุด
ไป๋อู๋เฉินรู้สึกว่าปากแห้งผาก สมองชาหนึบ
ตนค้นพบเรื่องที่ยิ่งใหญ่แล้ว!
เขาคีบผักกาดขาวหนึ่งใบขึ้นมา ต้มเสร็จแล้วจึงใส่เข้าปาก
ค่อยๆ เคี้ยวเบาๆ น้ำแกงในผักกาดขาวก็พุ่งออกมา กลิ่นหอมหวนกระจายเต็มช่องปาก
หลังจากนั้นทำนองมรรคาก็ถาโถมเข้าในห้วงสำนึกเช่นกัน ทำให้เขาสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย!
ไม่ผิดแน่ ผักนี้ถึงกับแฝงไปด้วยทำนองมรรคา!
ไป๋อู๋เฉินขนลุกซู่ไปทั้งตัวด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายจับจ้องไปยังผักเหล่านั้น
ถูกต้องแล้ว นี่ต้องเป็นการทดสอบที่ปรมาจารย์จัดขึ้นมาแน่!
ปรมาจารย์จงใจเตรียมเนื้อและผัก ถึงแม้จะเป็นเนื้อปีศาจ ทว่าสิ่งที่ล้ำค่ากว่าก็คือผัก
เป็นไปได้ว่าความสนใจของทุกคนล้วนไปรวมอยู่ที่เนื้อปีศาจ จึงเมินผักไปเสียสนิท พลาดโอกาสครั้งสำคัญ
ไปเสียอย่างนั้น
‘ข้านั้นแสนโง่เขลา รู้ทั้งรู้ว่าทุกๆ ที่ในโลกของปรมาจารย์เต็มไปด้วยการทดสอบ แต่เพิ่งจะมาตระหนักรู้เอาตอนนี้’ ไป๋อู๋เฉินรำพันในใจ จากนั้นก็คีบเห็ดหอมชิ้นหนึ่งลงต้มในหม้อ
จ้าวซานเหอและคนอื่นกำลังกินเนื้ออย่างเอร็ดอร่อยเพลิดเพลิน ไม่นานก็พบพิรุธของไป๋อู๋เฉิน
เจ้าคนนี้มันเป็นบ้าอะไร เริ่มมาก็กินผักเชียว
“ไป๋อู๋เฉิน เจ้าเป็นอะไร ไม่กินเนื้อรึ” ในที่สุดจ้าวซานเหอก็ทนไม่ไหวเอ่ยถามออกไป
เนื้อปีศาจไม่ใช่สิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไป ย่อมมีพลังปราณเจือปนอยู่ไม่มากก็น้อย
ไป๋อู๋เฉินหัวเราะลั่น “ข้าชอบกินผัก เนื้อเอาไว้ให้พวกท่านกิน ไม่ต้องเกรงใจข้า”
พูดจบก็ก้มหน้าก้มตาคีบผักกอบใหญ่ให้ตนเอง
“ซวงเอ๋อร์ ซูหย่า พวกเจ้าอย่ากินแต่เนื้อสัตว์ กินผักด้วย กินเนื้อสัตว์กับผักช่างเข้ากันดี” ไป๋อู๋เฉินเอ่ยเตือน
จ้าวซานเหอมองไป๋อู๋เฉินอย่างเคลือบแคลงใจ
มีลับลมคมใน!
มีลับลมคมในแน่นอน
เขาแค่นหัวเราะ ทุกคนกินข้าวอยู่บนโต๊ะเดียวกัน จะไปปิดบังความลับอะไรได้
จากนั้นเขาก็ต้มผักกาดขาวให้ตนเอง
‘หรือว่าผักจะอร่อยกว่าเนื้อ ข้าต้องลองดูสักหน่อย’
จ้าวซานเหอครุ่นคิดอยู่ในใจ พลางคีบผักกาดขาวเข้าปาก
“อู้ แค่กๆๆ”
ผักแกมพริกทำให้เขาไอออกมา
“ถ้าเป็นผักละก็ ใส่ลงไปต้มในน้ำแกงกระดูกจะอร่อยที่สุด ต้มในฝั่งเผ็ดกลับไม่อร่อย” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มพร้อมเอ่ย
เตือน
ความต้องการอาหารของผู้บำเพ็ญเซียนควรจะต่ำมากไม่ใช่หรอกเหรอ ทำไมมาที่นี่แล้วเร่งรีบกันขนาดนี้
“ทำให้คุณชายหลี่ขบขันแล้ว” จ้าวซานเหอกล่าวอย่างประดักประเดิด ทว่าในดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความตะลึงลาน
ทำนองมรรคา เมื่อครู่ต้องเป็นทำนองมรรคาแน่นอน!
เจ้าไป๋อู๋เฉินนี่ใจแคบเสียจริง เรื่องพวกนี้ยังต้องปิดบังกัน ตัวเองกลับแอบกินผักตั้งเยอะแยะ
จ้าวซานเหอเดือดดาลในทันใด เริ่มคีบผักขึ้นมาเคี้ยวอย่างรวดเร็ว
ไป๋อู๋เฉินก็ไม่ยอมตกเป็นรอง ทั้งสองช่วงชิงผักกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ฟาดฟันกันจนหน้าแดงคอแข็งเกร็ง
ถ้าหากไม่ใช่เพราะหลี่เนี่ยนฝานอยู่ตรงนี้ เกรงว่าพวกเขาคงจะลุกขึ้นมาสู้กันแล้ว
ไม่นานสถานการณ์เช่นนี้ก็ถูกหลินชิงอวิ๋นสังเกตเห็น จึงเริ่มกินผักบ้างด้วยความสงสัย
นี่มัน…
หลินชิงอวิ๋นนิ่งงันไป
หากกล่าวว่าก่อนหน้านี้รสอร่อยล้ำทำให้นางตะลึง เช่นนั้นนี่ก็ทำให้มุมมองต่อโลกของนางกลับตาลปัตรไปทีเดียว
ในผักถึงกับมีทำนองมรรคาซ่อนเร้นอยู่ เป็นไปได้อย่างไรกัน
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน ทำนองมรรคาเป็นสิ่งที่พบได้แต่ไม่อาจเอื้อม พร่าเลือนราวภาพมายา มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ คล้ายกับการตื่นรู้
ถ้าหากอยากสัมผัสทำนองมรรคา ทำได้เพียงรอชะตาพามาพานพบ
ทว่าในตอนนี้ แค่กินก็ได้รับทำนองมรรคาแล้ว
น่ากลัว เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ
‘ใช่แล้วละ เนื้อปีศาจเหล่านี้เป็นพวกข้าล่ามาได้ อันที่จริงก็เป็นเพียงเนื้อปีศาจธรรมดา แต่ผักเหล่านี้เป็นถึงสิ่งที่คุณชายหลี่เก็บมาเอง! หรือพูดได้ว่า ผักนี่สิถึงจะเป็นสิ่งที่เซียนควรกิน! ก่อนหน้านี้ตนมัวแต่จดจ่ออยู่กับการกินเนื้อ ทำให้มองข้ามสิ่งที่เซียนนำมา โง่เง่าเสียจริง!’
หลินชิงอวิ๋นมองไปยังผักบนโต๊ะซึ่งถูกไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอสวาปามไปกว่าครึ่ง พลันปวดใจจนหน้าบูดบึ้ง
นั่นต้องเป็นทำนองมรรคาที่มากเพียงใดกัน!
นางสงวนท่าทีมาตลอด ทว่ายามนี้กลับยากที่จะนิ่งสงบ นางเป็นถึงเทพธิดา ย่อมต้องเข้ารวมศึกชิงอาหารด้วยแล้ว
ทิศทางลมแปรเปลี่ยนฉับพลัน ทำให้หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจเล็กน้อย “พวกท่านไม่กินเนื้อแล้วหรือ”
“คุณชายหลี่ พวกข้ากินผักก็พอแล้ว” ไป๋อู๋เฉินรีบพูด
จ้าวซานเหอกินไปพลางเอ่ยขึ้นว่า “คุณชายหลี่ ข้าพบว่าผักนับว่าเป็นสิ่งที่อร่อยที่สุดแล้ว ท่านไม่ต้องสนใจข้า
หรอก”
“คุณชายหลี่ ที่จริงแล้วข้าชอบกินผักที่สุด” ซูหย่ากล่าว
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า ขี้เกียจจะใส่ใจพวกเขา
ดูท่าแล้วผู้บำเพ็ญเซียนในโลกบำเพ็ญเซียนนี้จะไม่ใช่แค่เป็นมิตร แต่ยังแปลกมากด้วย
หลังกินอาหารมื้อนี้ พวกไป๋อู๋เฉินก็สัมผัสได้ว่าร่างกายของตนอุ่นขึ้น เป็นความสบายที่ไม่อาจบรรยายได้
ประสิทธิภาพเหนือกว่าปราณโอสถใดๆ เสียอีก
ไป๋อู๋เฉินลุกขึ้นยืน คำนับหลี่เนี่ยนฝานอย่างจริงใจพร้อมเอ่ย “คุณชายหลี่ อาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ข้าเกิดมา โปรดรับการคำนับจากข้าด้วย!”
“คุณชายหลี่ บุญคุณครั้งใหญ่ไม่อาจทดแทนเพียงการขอบคุณ ข้าจ้าวซานเหอแม้ว่าจะไม่เก่งกาจ แต่หากท่านต้องการเรียกใช้บอกข้าได้เสมอ!” จ้าวซานเหอเองก็เอ่ยปากบอก คนอื่นๆ ต่างก็กล่าวขอบคุณกันเซ็งแซ่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเคารพและจริงใจ
แม้พวกเขาจะพร่ำเตือนสติตนเองว่าให้มองคุณชายหลี่เป็นปุถุชน ปฏิบัติต่อเขาตามปกติ ทว่าในยามนี้ พวกเขาก็ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นได้
เมื่อปุถุชนพบเทพเซียน จะทำตัวสุขุมได้อย่างไรหนอ
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วน้อยๆ “ก็แค่หม้อไฟมื้อเดียว ไม่ต้องพิธีรีตองขนาดนั้น ตอบทงตอบแทนบุญคุณอะไร เลยเถิดไปใหญ่แล้ว”
คนกลุ่มนี้ก็ดูปกติดีนี่ ทำไมสมองมีปัญหาไปได้
“คุณชายหลี่ อาหารมื้อนี้อร่อยเหลือเกิน พวกข้าจึงหยุดปากไม่ได้ เสียมารยาท เสียมารยาทแล้ว” ไป๋อู๋เฉินรีบพูดขึ้นมา
“ตื่นตูมไปแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานส่งเสียงฮึดฮัด ผู้บำเพ็ญเซียนประหลาดกว่าปุถุชนซะอีก
ไป๋อู๋เฉินไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง รีบขอโทษขอโพย
เฮ้อ ต้องโทษตัวเองที่ตื่นเต้นเกินไปหน่อย ทำให้ปรมาจารย์ไม่พอใจ
ปรมาจารย์ปรารถนาที่จะบำเพ็ญตบะในร่างของปุถุชน ต่อไปตนเองจะไม่ทำเรื่องต้องห้ามอีก
แม้จะเป็นเพียงอาหารมื้อเดียว แต่กลับทำให้พวกเขามีทำนองมรรคาเปี่ยมล้นโคจรอยู่ทั่วทั้งร่างกาย
ด้วยต้องกลับไปปิดด่านกักตนย่อยพลัง พวกเขาจึงกล่าวลาหลี่เนี่ยนฝานแล้วรีบร้อนออกมา
หลังออกมาจากเรือนสี่ประสาน จ้าวซานเหอก็มองไป๋อู๋เฉินอย่างซึ้งใจ “ไป๋อู๋เฉิน เจ้าแนะนำให้ข้ารู้จักคุณชายหลี่ในครานี้ติดหนี้น้ำใจแล้ว! ขอบคุณ!”
บุญคุณครั้งนี้เท่ากับวาสนาอันยิ่งใหญ่ ในความจริงแล้วไม่อาจทดแทนได้
“เป็นอย่างไร ดูจากอายปราณของท่าน คงใกล้ทะลวงขั้นแล้ว?” ไป๋อู๋เฉินกล่าวกลั้วหัวเราะ
ได้รับความช่วยเหลือจากปรมาจารย์ระดับนี้ ต่อให้เป็นเพียงหมูตัวหนึ่งก็สำเร็จเป็นเซียนได้
ไป๋อู๋เฉินหัวเราะร่า “ฮ่าๆๆ เช่นนั้นข้าจะรอข่าวดีของท่าน”
พวกเขาแยกย้ายกันที่เชิงเขา หันหลังกลับไปเหลือบมองเขาลูกนี้ ในใจของพวกเขาได้ยกให้ที่นี่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปแล้ว!
ทว่า บนภูเขาซึ่งห่างจากเขาลูกนี้ออกไปไม่ไกล
สุนัขจิ้งจอกสีขาวปลอดดุจหิมะสองตัวกระโจนลงมาจากต้นไม้ต้นหนึ่ง ขนนุ่มปลิวโบกตามสายสม กำลังเหม่อมองไปทางเส้นขอบฟ้าแสนไกล
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดก็คือ พวกมันตัวหนึ่งมีเก้าหาง ส่วนอีกตัวหนึ่งมีหกหาง ชี้ตั้งขึ้นฟ้า กวัดแกว่งเนิบช้าซ้ายขวา ขณะเดียวกันนั้น ก็มีประกายแสงศักดิ์สิทธิ์โคจรไปมา
......................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 28 แปลงกาย ด่านเคราะห์อัสนี
รัศมีแสงสีขาวผ่องสองจุดดูประหนึ่งภูติแห่งหุบเขา ประดับประดาโลกหล้าใบนี้
นัยน์ตาดำสนิทของจิ้งจอกเก้าหางมีประกายสุกใสสว่างวาบ เผยให้เห็นแววตาการคิดเยี่ยงมนุษย์ ราวกับว่ากำลังหวนระลึกถึงอดีต
“ท่านพี่ ไม่ต้องแปลงร่างแล้วได้ไหม พวกเราซ่อนตัวอยู่ด้วยกันบนเขาไม่ได้หรือ”
ดวงตาของจิ้งจอกหกหางปรากฏความวิตกกังวล เสียงกังวานใสเปล่งออกมาจากปาก ย่อมรู้ได้ทันทีว่าเป็นเสียงของเด็กสาวแรกรุ่น
จิ้งจอกเก้าหางส่ายหน้า สายตาแน่วแน่ “มนุษย์กับปีศาจนั้นต่างกัน ต้องแปลงร่างเท่านั้นถึงจะตอบแทนบุญคุณได้”
“ไม่แปลงร่างพวกเราก็คอยแอบปกป้องเขาได้นี่” จิ้งจอกหกหางถามอย่างไม่เข้าใจ
ในห้วงสำนึกของจิ้งจอกเก้าหางปรากฏเงาร่างนั้นอย่างห้ามไม่อยู่ พึมพำเสียงเบา “เจ้าไม่เข้าใจความรู้สึกนี้หรอก”
ในวันนั้น มันหายใจรวยริน เป็นคนผู้นั้นที่ทำแผลพันแผลให้อย่างเอาใจใส่ มันจึงมีชีวิตรอดมาได้
ถึงแม้มันจะไม่เข้าใจมาโดยตลอด เห็นชัดๆ ว่าเป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง เพราะเหตุใดจึงรักษาบาดแผลของตนได้ และหลังจากนั้นการบำเพ็ญตบะของตนก็รวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีก็สำเร็จเก้าหางแล้ว
จิ้งจอกหกหางน้ำเสียงระคนสะอื้น “ท่านพี่ ด่านเคราะห์สวรรค์ของการแปลงกายนั้นน่ากลัวเหลือเกิน ข้าไม่อยากให้วิญญาณของท่านแหลกสลาย ท่านไม่อยู่แล้ว ข้าจะทำอย่างไรเล่า”
“ตอนนี้เจ้ามีพลังพอที่จะปกป้องตนเอง หากข้าแปลงร่างสำเร็จ ยังต้องให้เจ้ามาช่วยข้าเสียด้วยซ้ำ” จิ้งจอกเก้าหางเอ่ย
สายตาของมันแข็งกร้าวเล็กน้อย หางทั้งเก้าโบกสบัดไปมา “ข้าสัมผัสได้ โอกาสในการแปลงร่างของข้าใกล้เข้ามาแล้ว!”
พูดจบ มันก็กระโดดลงจากต้นไม้ กระโจนไปไกลราวกับขี่สายลมอันแผ่วเบา
“ท่านพี่”
จิ้งจอกหกหางน้ำตาเอ่อคลอดวงตา รีบร้อนกระโดดติดตามไป
หากอสูรต้องการกลายร่าง นอกจากต้องผ่านการบำเพ็ญตบะเดินพันปีแล้ว ที่สำคัญคือต้องเผชิญกับด่านเคราะห์สวรรค์ของการแปลงกายอีกด้วย
มนุษย์เป็นนายแห่งสรรพวิญญาณ ปีศาจอสูรแปลงร่างนับว่าขัดหลักธรรมชาติ ด่านเคราะห์สวรรค์ที่ต้องประสบพบเจออาจรุนแรงยิ่งยวด หากไม่ระวังวิญญาณอาจแหลกสลายไป
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ปีศาจอสูรยืนหยัดต้านทานด่านเคราะห์อัสนีได้สำเร็จ ตบะที่สั่งสมมานับพันปีก็จะมลายหายไป จำต้องเริ่มบำเพ็ญเพียรใหม่แต่ต้น
ถึงจะบอกว่าหลังจากแปลงกายเป็นมนุษย์แล้ว การบำเพ็ญตบะใหม่จะรวดเร็วกว่าเก่า ทว่าต้องเริ่มบำเพ็ญตั้งแต่ศูนย์ หากวันดีคืนดีมีศัตรูคู่อาฆาตมาตามล้างแค้น ย่อมเป็นไปได้ว่าจะตายสถานเดียว!
นอกจากนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนหรือว่าเป็นปีศาจ สิ่งที่พวกเขาล้วนใคร่อยากพบพานมากที่สุดก็คือปีศาจที่เพิ่งกลายร่าง
ยามนั้นพลังตบะของปีศาจจะอ่อนแอที่สุด ทว่าตันปีศาจกลับแข็งแกร่งที่สุด หากจับได้ก็เปรียบประหนึ่งสวรรค์ประทานแป้งทอดไส้เนื้อให้อย่างไรอย่างนั้น
ฉะนั้น ปีศาจแปลงกายจึงเป็นการนำชีวิตของตนเองมาล้อเล่น โดยทั่วไปแล้วปีศาจที่เลือกแปลงกายมีไม่มากนัก ส่วนใหญ่มักใช้ร่างเดิมไม่ก็อยู่ในร่างครึ่งคนครึ่งปีศาจ
‘เมื่อใดที่ข้าแปลงเป็นคนแล้ว ก็จะสามารถรับใช้อยู่ข้างกายคุณชายได้’ จิ้งจอกเก้าหางคิดเช่นนั้น ดวงตาเปี่ยมความคาดหวังและมุ่งมั่น
ระยะเวลาหนึ่งเดือน รู้สึกผ่านไปเร็วเหลือเกินในโลกบำเพ็ญเซียน
“เปรี้ยง!”
วันนั้น กลุ่มเมฆหนาทึบพลันปรากฏ บดบังแสงแดดสิ้น ไม่มีแสงส่งผ่านแม้แต่ช่องเดียว ท้องฟ้ามืดมิดลงในชั่วพริบตา
เป็นช่วงเวลาเที่ยงวันแท้ๆ แต่กลับมืดมิดเช่นยามราตรี
อัสนีบาตแหวกกลีบเมฆ ผ่าฟาดตามเสียงฟ้าคำราม หากเงยหน้ามองฟ้า จะถึงกับเห็นงูยักษ์สีเงินเลื้อยผ่านชั้น
เมฆ
“ไม่หรอกมั้ง วันนี้จะโชคร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ”
หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่กลางป่า ยิ้มขื่นมองฟ้าพลางส่ายหน้า
วันนี้เขานึกครึ้มขึ้นมา จึงพาต้าเฮยออกมาเดินเล่นในป่า พร้อมกับลองหาดูว่ามีสัตว์ป่าให้ล่าได้บ้างไหม ทำไมฝนนึกจะตกก็ตกลงมาอย่างนี้ล่ะ
เปาะแปะๆ
ในเวลาช่วงสั้นๆ ไม่กี่นาที ฝนเม็ดโตก็หยดลงมาจากท้องฟ้าเบื้องบน
“รีบหาที่หลบฝนกันก่อนเร็ว” หลี่เนี่ยนฝานรีบร้อนมองสภาพแวดล้อมโดยรอบ
“โฮ่งๆๆ!”
ต้าเฮยเห่าไปในทิศทางหนึ่งอยู่หลายครั้ง สี่ขาควบออกไปทันควัน
หลี่เนี่ยนฝานไล่ตามต้าเฮยไป ไม่ทันไรก็เห็นถ้ำบนเขาแห่งหนึ่ง
“โชคเข้าข้างอยู่นะเนี่ย นี่เป็นถ้ำจริงๆ ด้วย ต้าเฮย ทำดีมาก!”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะร่า เอ่ยชมเสียยกใหญ่
หารู้ไม่ว่า เมื่อครู่นี้ปีศาจหมีเพิ่งจะตาลีตาเหลือกหนีออกไปจากที่นี่ด้วยความหวาดกลัว
“เปรี้ยงๆ!”
แทบจะในช่วงเวลาเดียวกับที่หลี่เนี่ยนฝานเข้ามาในถ้ำ สายอัสนีบาตหนาเท่าปากชามก็ฝ่าฟาดจากฟ้าลงสู่สัก
ที่หนึ่งกลางป่า!
โลกที่ถูกกลืนอยู่ในความมืดมิดก็พลันส่องสว่าง
ฝนห่าใหญ่เทลงตามมา
หลี่เนี่ยนฝานยืนอยู่ที่ปากถ้ำ ทอดสายตาไปไกลสุดเส้นขอบฟ้า
“โครม!”
อัสนีบาตอีกสายหนึ่งผ่าลงเบื้องล่าง ครานี้รุนแรงกว่าคราก่อนเสียอีก ประดุจเป็นเสาค้ำสวรรค์สีเงินตั้งตระหง่านคั่นฟ้าดิน
น่ากลัวเหลือเกิน
หลี่เนี่ยนฝานมองดูด้วยความตื่นอกตกใจ หนาวสะท้านไปทั้งร่าง
โลกของผู้บำเพ็ญเซียนน่ากลัวจริงๆ ด้วย ในโลกเดิมเขายังไม่กล้าจินตนาการถึงสายฟ้าแบบนี้ด้วยซ้ำ ผ่าใส่ทั้งเมืองจนเป็นอัมพาตได้ทั้งเมืองเชียวนะ ต่อให้มีสายล่อฟ้าก็ไร้ประโยชน์
“หืม?”
หลี่เนี่ยนฝานหรี่ตาเล็กน้อย ยืนนิ่งงันไปทั้งตัว
ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ได้ตาฝาดไป ด้านล่างของสายฟ้า คล้ายกับว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่
โคตรจะเท่เลย!
ต้านแรงสายฟ้าพรรค์นี้ได้ ต้องอยู่ในระดับพี่ใหญ่ของโลกบำเพ็ญเซียนแน่นอน แล้วตนก็คงไม่ได้กำลังเจอพี่ใหญ่สองคนต่อสู้กันอยู่ใช่ไหม
หลี่เนี่ยนฝานหน้าผากเต้นตุบๆ ในใจตกประหม่า
ไม่ควรอยู่ที่นี่นาน
เขาไม่ได้มีความคิดจะเข้าไปร่วมประสมโรงแม้แต่น้อย ต้องการเพียงรีบหนีไปให้ไกล
ตนเป็นแค่ปุถุชนธรรมดา ลำพังควันหลงของการต่อสู้ก็เพียงพอให้เขากลายเป็นเถ้าถ่าน คนวอนตายเท่านั้นถึงจะเข้าไปยุ่งเกี่ยว
ขณะที่กำลังคิด ท้องฟ้าก็สว่างวาบขึ้นมา!
เปรี้ยง!
อัสนีบาตสายที่สามฟาดลงมา เมื่อเทียบกับสองสายก่อนหน้า อัสนีบาตครานี้เปล่งแสงสีแดง เห็นได้ชัดว่าพลังก็แข็งแกร่งขึ้น
หลี่เนี่ยนฝานมองเห็นอย่างแจ่มชัด ด้านล่างของสายอัสนีบาตมีบางอย่างอยู่ ทั้งยังแลดูคล้ายกับบินขึ้นฟ้าไป
“ผู้บำเพ็ญเซียนจากไหนเนี่ย ดันมาอยู่กันที่นี่ได้” หลี่เนี่ยนฝานขมขื่นใจสุดแสน
สิ่งที่น่ายินดีก็คือสายฟ้านี้ไม่ได้เคลื่อนตำแหน่งเลย หลี่เนียนฝานจึงพอเบาใจลงได้
เขากอดต้าเฮย คนหนึ่งสุนัขหนึ่งพึ่งพากันเพื่อความอยู่รอด
หลังจากอัสนีบาตสายที่เก้าจบลง เมฆครึ้มก็กระจายออกในที่สุด สายฝนหยุดลง แสงอาทิตย์พลันสาดส่องลงมา
หลี่เนี่ยนฝานยืบอาบแสงแดด เขาประทับใจจนแทบร่ำไห้ ทำเอาตกใจแทบแย่
เขาไม่กล้ารอช้า เดินออกจากถ้ำ มุ่งหน้าไปยังทิศตรงกันข้ามกับสายฟ้าอย่างเร็วรี่
“ต้าเฮย เร็วหน่อย” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยเร่งเร้า
บนเขาหลังฝนตกเละเทะเกินทน รองเท้าและชายกางเกงของหลี่เนี่ยนฝานเปรอะเปื้อนดินโคลน ทว่าเขาก็ยังไม่กล้าชะลอความเร็ว
ใครจะไปรู้ล่ะว่าผู้บำเพ็ญเซียนด้านหลังสองคนจะเกิดอาละวาดสู้กันขึ้นมาอีก
ถ้าหากมาตีกันตรงนี้ ตนคงต้องตายแหงแก๋แน่นอน
ส่วนเรื่องที่ว่าจะมีโอกาสมากน้อยแค่ไหนน่ะหรือ
หลี่เนี่ยนฝานไม่อยากเอาชีวิตน้อยๆ ของตัวเองมาล้อเล่น
เมื่อตัดผ่านป่าแห่งนี้ได้ เบื้องหน้าก็ปรากฏทะเลสาบขนาดยาว น้ำใสดังกระจก ราวกับเป็นริบบิ้นเส้นยาวทอด
ผ่านหุบเขา
เดินตามทะเลสาบสายนี้ไป ก็จะถึงเรือนสี่ประสานของหลี่เนี่ยนฝาน
.................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 29 ห้ามให้ผู้ใดมารบกวนการบำเพ็ญตบะของปรมาจารย์เป็นอันขาด
หลังสายฝนกระหน่ำหยุดลง น้ำในทะเลสาบก็เชี่ยวกราก ไหลเร็วลงสู่ที่ต่ำ
หลี่เนี่ยนฝานไม่กล้าอยู่ใกล้น้ำมากเกินไป จึงให้ต้าเฮยเดินนำ
“โฮ่งๆๆ”
ต้าเฮยซึ่งอยู่ด้านหน้าชะงักฝีเท้าในทันใด หันหน้ามาหาหลี่เนี่ยนฝานพร้อมเห่าเรียกเสียงดัง
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย อดเร่งฝีเท้าไม่ได้ “ต้าเฮย เจออะไรใช่ไหม”
เขาเงยหน้าทอดสายตาออกไปไกล นัยน์ตาก็ฉายแววประหลาดใจ
ในระยะร้อยเมตรตรงหน้า คล้ายกับว่าจะมีร่างหนึ่งนอนอยู่
เขาไม่กล้านิ่งนอนใจ สาวเท้ารุดรีบเข้าไป
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาถึงกับเป็นหญิงสาวร่างเปลือยเปล่าคนหนึ่ง
ผิวพรรณขาวนวลดุจเกล็ดหิมะไร้ซึ่งมลทินออกแดงระเรื่อ ประหนึ่งกำลังเรืองแสงเปล่งปลั่ง เรือนผมตรงยาวดำขลับแผ่อยู่บนพื้น คิ้วโก่งงามเหนือดวงตาปิดสนิท แพขนตาไหวน้อยๆ ริมฝีปากบางนุ่มชวนหลงใหลราวกับกลีบกุหลาบ
งดงาม งดงามเป็นที่สุด
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แวบแรกที่หลี่เนี่ยนฝานเห็นหญิงสาวผู้นี้ ในสมองของเขาก็พลันนึกถึงประโยคหนึ่ง
แผ่นดินเกิดหายนะ ประชาชนตกยาก!
ซูต๋าจี่[footnoteRef:1]! [1:  ซูต๋าจี่ เป็นชื่อของนางจิ้งจอกเก้าหางในนิยาย]
ความงามของนางเหนือกว่าหลินชิงอวิ๋นและลั่วซืออวี่
ดวงตาของหญิงสาวปรือขึ้นเล็กน้อย มองหลี่เนี่ยนฝานค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ร่างอันพร่าเลือนซ้อนทับกับความทรงจำเมื่อสามปีก่อน
สามปีก่อน
ตนยังเป็นเพียงสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่ง ยามที่ใกล้ตายเต็มที เงาร่างหนึ่งก็ย่างก้าวมาจากป่า ช่วยให้นางกลับมา
มีชีวิตอีกครั้ง
ครั้งนี้ก็เป็นภาพเหตุการณ์เดียวกัน ร่างนี้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเบาบาง ดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอน้อยๆ
หลี่เนี่ยนฝานกวาดตามอง แล้วรีบเบือนสายตาไป จับจ้องเพียงใบหน้ารูปไข่ของหญิงสาว และพบว่าบนใบหน้าของนางมีหยดน้ำตาไหลอาบ จึงรีบร้อนพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ใช่คนเลว เจ้าจะไม่เป็นไร”
ในขณะเดียวกันก็ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกมาคลุมร่างของหญิงสาวไว้
“อืม” หญิงสาวงึมงำเสียงหนึ่ง นัยน์ตาคู่สวยมองหลี่เนี่ยนฝาน
ไม่ไกลออกไป จิ้งจอกหกหางสีขาวปลอดลอบยื่นหน้าออกมาจากต้นไม้ด้านหลัง
น้ำตาเม็ดใหญ่ไหลรินจากดวงตาของมันไม่ขาดสาย
“ท่านพี่…”
มันร้องไห้ไปพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมองแผ่นหลังของหลี่เนี่ยนฝาน
ถ้าหากไม่ใช่เพราะบุรุษผู้นี้ ท่านพี่ก็คงไม่เลือกแปลงกาย และจะไม่ต้องตาย
นางเกลียดชังบุรุษผู้นี้เหลือเกิน
หากท่านพี่ไม่ได้วอนขอไว้ ตนก็อยากจะฝังศพเขาไปด้วยเลยจริงๆ
หญิงสาวคนนี้เป็นจิ้งจอกเก้าหางเป็นแน่ ถึงแม้นางจะผ่านด่านเคราะห์ได้สำเร็จ แต่ชะตาชีวิตของนางก็ได้แตกสลายไปแล้ว ทำได้เพียงยื้อชีวิตไว้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย หนึ่งเดือนก็คงอยู่ไม่ถึงด้วยซ้ำไป
จิ้งจอกหกหางปาดน้ำตา ถึงแม้จะรับปากไว้แล้วว่าจะปล่อยหลี่เนี่ยนฝานไป แต่มันก็มีแผนในใจของตนเอง
นางทำตามความปรารถนาของพี่สาว ส่งนางไปยังเบื้องหน้าของหลี่เนี่ยนฝาน ทว่าตั้งใจไม่สวมเสื้อให้ เพื่อหยั่งเชิงนิสัยของหลี่เนี่ยนฝาน
หากหลี่เนี่ยนฝานมีใจคิดไม่ซื่อ มันจะได้ฆ่าหลี่เนี่ยนฝานได้อย่างเปิดเผย!
น่าเสียดาย ยามที่หลี่เนี่ยนฝานนำเสื้อของตนเองมาห่มให้พี่สาวของตน มันก็กัดฟันกรอดอย่างเคืองโกรธ ในใจยิ่งทวีความเจ็บปวด
หลี่เนี่ยนฝานมองหญิงสาว ถามว่า “ทำไมเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เล่า”
“ข้า…” หญิงสาวเพิ่งเอ่ยปาก เลือดก็ไหลออกมาที่มุมปาก ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ
“เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว พักผ่อนก่อน”
หลี่เนี่ยนฝานช่วยเช็ดเลือดที่มุมปากให้กับหญิงสาว พลางพูดว่า “ข้าเดาว่าเจ้าเพิ่งถูกแรงของอัสนีบาตกระทบเข้ากระมัง เมื่อครู่ต้องมีผู้บำเพ็ญเซียนต่อสู้กันเป็นแน่ ผู้หญิงอ่อนแออย่างเจ้าควรหลบอยู่ให้ห่าง อันตรายเกินไปแล้ว”
หญิงสาวมองหลี่เนี่ยนฝาน ผงกศีรษะเบาๆ
“ไปเถอะ ไปที่บ้านข้า ข้าจะช่วยรักษาให้เจ้าเอง” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยด้วยความสงสาร
หญิงสาวพยักหน้าอีกครั้ง
หลี่เนี่ยนฝานถูมือ เอ่ยอย่างประดักประเดิด “เรื่องนี้…เร่งด่วน ล่วงเกินแล้ว”
พูดจบ เขาก็อุ้มหญิงสาวขึ้นมา แบกนางขึ้นหลังของตน
หญิงสาวคนนี้คงจะเป็นปุถุชนเหมือนอย่างเขา เหมาะเจาะเสียจริง
นับว่าตนเองพาภรรยาแสนสวยกลับบ้านได้ไหมนะ
โลกบำเพ็ญเซียนน่ากลัวเกินไป หญิงสาวปุถุชนหน้าตาสะสวยขนาดนี้ ประสบพบเจออันตรายได้ทุกเมื่อ อยู่กับเขาถึงจะปลอดภัยที่สุด
หลี่เนี่ยนฝานขบคิดไปตลอดทางถึงความเป็นไปได้ที่หญิงสาวคนนี้จะรั้งอยู่ข้างกายเขา
ส่วนหญิงสาวก็ซบอยู่บนแผ่นหลังของหลี่เนี่ยนฝานเงียบๆ มุมปากยกยิ้ม แววตาอ่อนโยน ได้ใช้เวลาอยู่กับเขาในฐานะมนุษย์ ต่อให้มีเวลาเดือนเดียว ก็นับว่าเพียงพอแล้ว
จิ้งจอกหกหางกลับตามติดอยู่ด้านหลัง มองพี่สาวถูกปุถุชนพาไปตาละห้อย
ในตอนนั้น โดยรอบนับหมื่นลี้ ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียนหรือพญาปีศาจล้วนรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวนี้
ลำแสงสายแล้วสายเล่าลากผ่านกลางฟากฟ้าด้วยความเร็วสูงสุด จากทั่วทุกสารทิศมุ่งหน้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ
ในราชสำนักเซียนเฉียนหลง
ลั่วซืออวี่มองไปยังทิศทางของอัสนีบาต ใบหน้าฉายแววตื่นตกใจ เอ่ยเสียงแผ่วเบา “นึกไม่ถึงว่าจะมีปีศาจที่เลือก
แปลงกาย ไม่พบเห็นมาเป็นร้อยปีแล้วกระมัง”
“ปีศาจตนนี้ยอมละทิ้งตบะนับพันปี ยอมเสี่ยงเผชิญหายนะจากสวรรค์เพื่อแปลงกาย หาได้ยากจริงๆ” จงซิ่วพูดพลางพยักหน้า
ปีศาจกลายร่าง ตายเก้ารอดเพียงหนึ่ง มักจะเป็นปีศาจที่เคราะห์ดีรอดมาได้
ต้องมีความอาจหาญระดับใดถึงจะเลือกกลายร่าง
“เสด็จแม่ ท่านดูทิศทางของสถานที่นั้นสิเพคะ คล้ายกับว่าจะห่างจากที่อยู่ของปรมาจารย์ไม่มาก” หว่างคิ้วของ
ลั่วซืออวี่ขมวดมุ่นเล็กน้อย มองพินิจเส้นขอบฟ้า
จงซิ่วพยักหน้า “ใกล้มากจริงๆ ไม่รู้ว่าจะรบกวนการบำเพ็ญตบะของปรมาจารย์หรือไม่”
“เสด็จแม่ เรื่องใหญ่เช่นนี้ต้องดึงดูดคนมานับไม่ถ้วนเป็นแน่ ข้าต้องไปดู เพื่อไม่ให้พวกหน้ามืดตามัวไปรบกวนท่านปรมาจารย์” ลั่วซืออวี่พูดอย่างหนักแน่น
ขณะที่นางพูดอยู่นั้นเอง องค์จักรพรรดิก็กระวีกระวาดเข้ามาจากด้านนอก
“ซืออวี่ พ่อไปกับเจ้าด้วย! สถานที่บำเพ็ญตบะของปรมาจารย์ห้ามผู้ใดเข้าไปรบกวน!” น้ำเสียงของจักรพรรดิยืนกรานแข็งกร้าว “นี่เป็นปณิธานของทั้งราชวงศ์เซียนเฉียนหลง!”
ลั่วซืออวี่และจงซิ่วชะงักงัน
“เสด็จพ่อ ท่านไม่ไปดูสถานที่เกิดด่านเคราะห์หรือเพคะ” ลั่วซืออวี่ถาม
ยามนี้เป็นช่วงเวลาที่ปีศาจแปลงกายอ่อนแอที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย เมื่อใดที่หาพบแล้ว ก็จะนับเป็นสมบัติค่าควรเมืองชิ้นหนึ่ง
จักรพรรดิส่ายหน้า “ปีศาจแปลงกายแม้จะพบได้น้อยนัก แต่เมื่อเทียบกับปรมาจารย์แล้ว ก็ไม่เท่าไหร่ การที่ปรมาจารย์พำนักอยู่ในราชวงศ์เซียนเฉียนหลง นับว่าเป็นวาสนาของราชวงศ์เซียนของพวกเรา หากเขาหนีจากไปเพราะถูกรบกวน นั่นต่างหากจะถือว่าเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่!”
ลั่วซืออวี่และจงซิ่วพยักหน้าเห็นด้วย
หากปรมาจารย์ขุ่นเคืองจนย้ายออกจากอาณาเขตของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง ไปอาศัยอยู่ที่อื่น นั่นคือการสูญเสียครั้งใหญ่ของราชวงศ์!
“ไป พวกเราไปกัน!” จงซิ่วรีบร้อนกล่าว
พวกเขาไม่กล้ารีรอ
ทันใดนั้น ผู้มีตำแหน่งสูงสุดสามอันดับของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงมิได้เอะอะโวยวาย เดินทางออกไปยังที่พำนักของหลี่เนี่ยนฝานอย่างเงียบเชียบ
.................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 30 สัมผัสกฎแห่งฟ้าดิน
ท้องฟ้าเหนือสำนักเซียนวั่นเจี้ยน
ชายชราคนหนึ่งเหยียบย่างขึ้นกระบี่วิเศษชีซิง(เจ็ดดารา) ชายเสื้อโบกสะบัด ขี่ทะยานออกไป
ใบหน้าของเขาแขวนรอยยิ้ม สำราญใจอย่างบอกไม่ถูก
“ไป๋อู๋เฉิน ข้าออกมาจากการกักตนแล้ว”
จ้าวซานเหอหัวเราะลั่น อายปราณของขั้นชูเชี่ยวแผ่ซ่าน เบิกบานเป็นที่สุด
“ผู้เฒ่าจ้าว ท่านทะลวงขั้นชูเชี่ยวเร็วเพียงนี้เชียว?” ปราณกระบี่ฟาดผ่านฉับพลัน นำพาไป๋อู๋เฉินไปอยู่เบื้องหน้าของจ้าวซานเหอ
อายุของผู้บำเพ็ญเซียนนั้นยืนยาว การปิดด่านกักตนอย่างน้อยก็สิบปี อย่างมากก็ร้อยปี หากเป็นการปิดด่านกักตนเพื่อทะลวงขั้น ย่อมต้องใช้เวลายาวนานกว่านั้น
จ้าวซานเหอใช้เวลาปิดด่านเพียงหนึ่งเดือนก็ทะลวงขั้นสำเร็จแล้ว
จ้าวซานเหอลูบเครา กล่าวกลั้วหัวเราะ “ข้าสู้เจ้าไม่ได้ แค่คืนเดียวเจ้าก็สำเร็จแล้ว”
“นี่เป็นเพราะได้รับคำชี้แนะจากปรมาจารย์แท้ๆ ” ไป๋อู๋เฉินอุทานออกมา
จ้าวซานเหอพยักหน้าเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง “ใช่แล้ว ระดับของปรมาจารย์ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะจินตนาการได้จริงๆ แนะนำเพียงนิดเดียว ก็ทำให้พวกเราทะลวงจากขั้นหยวนอิงถึงขั้นชูเชี่ยวได้ เหนือกว่าเคล็ดวิธีของเซียนเสียอีก”
สีหน้าของไป๋อู๋เฉินพลันหนักอึ้งขึ้นมา เอ่ยเสียงทุ้มว่า “อัสนีบาตวันนี้ท่านเห็นแล้วกระมัง”
“ข้ามาก็เพราะเรื่องนี้ละ!” จ้าวซานเหอหุบยิ้มทันใด “หากข้าคาดเดาไม่ผิด ตำแหน่งของอัสนีบาตเกิดขึ้นไม่ไกลจากปรมาจารย์นัก”
ไป๋อู๋เฉินพยักหน้า “ไม่ผิด จนถึงตอนนี้ มีขุมกำลังไม่น้อยมุ่งหน้าไป ราชาปีศาจและผู้ฝึกเซียนนับไม่ถ้วนลอบ ไปที่นั่น”
“ข้ากลับไม่สนใจปีศาจกลายร่าง สิ่งที่ข้ากลัวที่สุดคือปรมาจารย์ถูกรบกวน” จ้าวซานเหอขมวดคิ้วมุ่น
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน” ไป๋อู๋เฉินมองจ้าวซานเหอ พร้อมเสนอแนะ “ไม่สู้พวกเราไปด้วยกันดีกว่าหรือ หากมีผู้ใดกล้าล่วงเกินปรมาจารย์…”
สายตาของไป๋อู๋เฉินฉายแววคมกริบ
จ้าวซานเหอกล่าวว่า “ข้าหมายความว่าอย่างนั้นละ! ปรมาจารย์มีบุญคุณกับข้า ครานี้ข้าออกจากการกักตนมาก็จะต้องไปขอบคุณสักครา!”
ทั้งสองขี่กระบี่ไปพร้อมกัน ชั่วพริบตาเดียวก็หายลับไปที่เส้นขอบฟ้า
หลี่เนี่ยนฝานแบกหญิงสาวกลับมาถึงเรือนสี่ประสาน
“ถึงบ้านแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานพูดด้วยรอยยิ้ม
เขาวางหญิงสาวลงบนเตียงเบาๆ แล้วรีบร้อนจับชีพจรของนาง
หว่างคิ้วของเขาขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ แม้เขาจะมองออกแต่แรกแล้วว่าอาการบาดเจ็บของหญิงสาวนั้นหนักหนาสาหัส แต่ก็คิดไม่ถึงว่าจะหนักหนาสาหัสขนาดนี้
ดูจากภายนอกแล้วคล้ายกับจะไม่มีอะไร แต่พลังชีวิตได้ถูกตัดขาด เรื่องนี้หากเกิดในคนทั่วไปก็คงตายไปนานแล้ว
เคราะห์ดีที่แม่นางคนนี้ยังมีโชคช่วยให้รอดมาได้ ทำให้ตนมีเวลาช่วยชีวิตนาง
เขามองใบหน้าไร้สีเลือดฝาด ในใจบังเกิดโทสะที่บอกไม่ถูก เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “พลังแข็งแกร่งแล้วจะมารังแกคนอื่นได้ตามใจหรือไงฮะ สารเลว!”
เขานึกถึงยามที่ตนเองตกใจกลัวจนเข้าไปหลบในถ้ำตัวสั่นเทิ้ม สีหน้ายิ่งย่ำแย่เข้าไปอีก
นี่ก็เพราะฉันสู้แกไม่ได้หรอกนะ ไม่งั้นจะไปซัดถึงที่เลย!
หญิงสาวเห็นหลี่เนี่ยนฝานเดือดดาลเพราะตนเอง ดวงตาคู่สวยก็ฉายแววตื่นเต้น เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ข้าไม่เป็นไร”
“เจ้าบาดเจ็บซะขนาดนี้ ยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก?” หลี่เนี่ยนฝานสงสารนางเหลือแสน “จริงสิ ข้าชื่อหลี่เนี่ยนฝาน แม่นางมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไรหรือ”
“ข้า ข้าชื่อ…”
หว่างคิ้วของหญิงสาวขมวดน้อยๆ ความสับสนฉายวาบในดวงตา นางเพิ่งแปลงกาย ลืมตั้งชื่อให้ตัวเองไปเสียสนิท
หัวใจพลันร้อนรน มุมปากมีเลือดไหลออกมาอีกครั้ง
“ไม่ต้องรีบร้อน ต้องเป็นเพราะบาดเจ็บสาหัสจนสูญเสียความทรงจำอย่างแน่นอน ยังไม่ต้องนึกก็ได้” หลี่เนี่ยนฝานพูดพลอบประโลม
เขาแอบดีใจอยู่ลึกๆ
ในเมื่อสูญเสียความทรงจำ งั้นนางก็ต้องรั้งอยู่ที่นี่ อาศัยอยู่กับเขาก็สมเหตุสมผล
เมื่อใคร่ครวญว่าหากไม่มีชื่อย่อมไม่สะดวกนัก หลี่เนี่ยนฝานจึงเสนอว่า “ไม่สู้ข้าเรียกเจ้าว่าต๋าจี่ก่อนก็แล้วกัน”
ดวงตาของต๋าจี่เป็นประกายน้อยๆ นางดีใจกับชื่อนี้เหลือเกิน ใบหน้าพลันแดงระเรื่อ “ขอบคุณที่คุณชายมอบชื่อให้”
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง “พักผ่อนเถอะ ข้าจะไปต้มยาให้เจ้า”
หลี่เนี่ยนฝานเดินออกจากห้องไปเรียกเสี่ยวไป๋ ให้เสี่ยวไป๋ไปหยิบยาที่หลังเรือน จากนั้นก็เริ่มต้มยารักษาอาการบาดเจ็บของต๋าจี่
ขณะเดียวกันนั้นเอง
ที่เชิงเขา พวกลั่วซืออวี่ หลินชิงอวิ๋น และไป๋อู๋เฉินก็พบกันโดยมิได้นัดหมาย
“หลินชิงอวิ๋น เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร” ลั่วซืออวี่มองหลินชิงอวิ๋นด้วยความประหลาดใจ
หลินชิงอวิ๋นยิ้มน้อยๆ ตอบอย่างลำพองใจ “แน่นอนว่าข้ามาเยี่ยมเยือนท่านปรมาจารย์”
ลั่วซืออวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ช่วงนี้ราชวงศ์เซียนเฉียนหลงสาละวนอยู่กับเรื่องของราชครูและอัครมหาเสนาบดี  นางไม่ได้หาเวลาว่างมาเยี่ยมเยียนหลี่เนี่ยนฝานเลย
นึกไม่ถึงว่าหนึ่งเดือนมานี้ หลินชิงอวิ๋นถึงกับไม่ได้กลับไป ทั้งยังมาผูกมิตรกับปรมาจารย์แล้วด้วย
จักรพรรดิเองก็ตื่นอกตกใจที่เห็นไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอ
“เจ้าสำนักไป๋ เจ้าสำนักจ้าว พวกท่านทะลวงขั้นแล้วหรือ”
ไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอส่งยิ้มให้กัน “ถวายบังคมจักรพรรดิลั่ว”
เฮือก
จักรพรรดิหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ก่อนหน้านี้เมื่อไป๋อู๋เฉินกับจ้าวซานเหอพบตน จะต้องเรียกตนว่าผู้อาวุโส นอกจากนั้นแล้วสำนักของพวกเขาอยู่ในดินแดนใต้อาณัติของตน ถึงกับทะลวงขั้นโดยไร้สุ้มไร้เสียงเช่นนี้เลยหรือ
ทะลวงขั้นชูเชี่ยวง่ายดายเช่นนี้เสียเมื่อไหร่กัน
“โชคดีที่ได้ปรมาจารย์ชี้แนะ” ไป๋อู๋เฉินเอ่ย
จักรพรรดิดวงตาเบิกกว้าง ถึงแม้เขาจะรู้แต่แรกแล้วว่าพลังของปรมาจารย์นั้นสูงส่ง แต่ยามนี้ถึงได้ค้นพบว่าตนเองประเมินพลังของปรมาจารย์ต่ำไปมากเหลือเกิน
กลุ่มคนทั้งหมดขึ้นเขาไปพร้อมกัน
เดินไปพูดคุยกันไป
เมื่อรู้ว่าปรมาจารย์เล่าเรื่องบันทึกท่องประจิมในภัตตาคาร จักรพรรดิและลั่วซืออวี่ก็ลอบทอดถอนใจพร้อมกัน
ปรมาจารย์มาสอนสั่งถึงตรงหน้า ตนเองกลับพลาดไป ไม่มีสิ่งใดในโลกมนุษย์ที่เจ็บปวดไปกว่าการพลาดโอกาสสำคัญเช่นนี้แล้ว
ถึงแม้ตนจะแก้วิกฤตในราชวงศ์เซียนเฉียนหลงได้สำเร็จ แต่เมื่อเทียบกับเรื่องนี้ ก็เหมือนกับการเก็บเมล็ดงาแต่ทิ้งผลแตงโมอย่างไม่ต้องสงสัย
นัยน์ตางดงามของลั่วซืออวี่ถลึงใส่หลินชิงอวิ๋น พูดเสียงเย็นชา “ต้องเป็นเพราะเจ้าลอบปิดบังข่าวคราวเป็นแน่”
ด้วยชื่อเสียงดังกระหึ่มของบันทึกท่องประจิมแล้ว ไม่มีทางที่นางจะไม่ได้ข่าวคราวเลยสักนิดเดียว
“ปรมาจารย์ปลีกวิเวกในร่างของปุถุชน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชอบโอ้อวด ข้าย่อมไม่อาจปล่อยให้คนไปรบกวนเขา” หลินชิงอวิ๋นยิ้มบางพลางเอ่ย
ลั่วซืออวี่กัดฟันกรอดอย่างจนปัญญา
ตอนนี้นานนานกลับมาเป็นปกติแล้ว เรื่องบันทึกท่องประจิมของหลี่เนี่ยนฝานก็เล่าจบแล้ว เกรงว่าชั่วชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้ฟังแล้ว
ไป๋อู๋เฉินกล่าวปลอบ “แม่นางลั่วไม่ต้องเศร้าใจไป ข้างกายคุณชายหลี่มีบัณฑิตคนหนึ่ง ได้จดบันทึกเรื่องบันทึกท่องประจิมไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ ในหนังสือเล่มนี้มีหลักคำสอนอันยิ่งใหญ่ ข้าเองก็อยากไปยืมมาอ่านบ้าง”
“บัณฑิตที่มีคุณสมบัติที่จะติดตามคุณชายหลี่ เกรงว่าจะไม่ธรรมดาเช่นกัน” จักรพรรดิเอ่ย
ไป๋อู๋เฉินพยักหน้า กล่าวอย่างหนักแน่น “ข้าเคยสังเกตบัณฑิตคนนี้ เขาเรียกตนเองว่าเป็นเด็กรับใช้ของคุณชายหลี่ ดูภายนอกเป็นเพียงปุถุชน ทว่าบางครั้งก็จ้องมองใบไม้ร่วงหล่น มองแผ่นฟ้า ทั้งยังมักจะเข้าไปปะปนอยู่ในโลกโลกีย์ ไม่ว่าจะมีเด็กทารกเกิดหรือว่าคนเฒ่าคนแก่ล้มตาย เขาก็จะรีบเข้าไปอยู่ตรงนั้นเงียบๆ”
“ข้าก็เคยถามถึงเหตุผลด้วยความสงสัย เขาบอกว่ากำลังสัมผัสกฎแห่งฟ้าดิน”
...............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 31 กล้าด่าแม้แต่สวรรค์
ฝูงชนมองไป๋อู๋เฉินด้วยความตื่นตระหนก แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“สัมผัสกฎแห่งฟ้าดิน?”
เดิมทีจ้าวซานเหอยังภาคภูมิใจที่ตนสามารถสำเร็จขั้นชูเชี่ยวได้ ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็รู้สึกชอกช้ำใจสุดขีด
ต้องอยู่ระดับใดกันหนอถึงมีคุณสมบัติพอที่จะได้สัมผัสกฎแห่งฟ้าดิน
“ข้าเคยอ่านในตำราโบราณเล่มหนึ่ง ได้ยินว่าเหนือเซียนยังมีเทพ คิดดูแล้วเห็นจะเป็นเคล็ดวิธีที่ต้องเป็นเทพถึงมีได้กระมัง” จักรพรรดิคาดเดา
ไป๋อู๋เฉินพยักหน้า “สรุปแล้ว ระดับพลังของคุณชายหลี่นั้นเกินกว่าที่พวกเราจะจินตนาการได้”
ทุกคนล้วนทอดถอนใจ มุ่งหน้าขึ้นเขาไป
เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูเรือนสี่ประสาน นัยน์ตาของจักรพรรดิและลั่วซืออวี่ก็พลันหดวูบ ทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับถูกอาคมยึดร่าง
สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่ป้ายหยกหน้าประตู
สมองงงงันมีเสียงดังหวึ่งๆ
“เสด็จพ่อ นั่น นั่นคงไม่ใช่…” ลั่วซืออวี่กลืนน้ำลาย พูดขึ้นด้วยความเหลือเชื่อ
จักรพรรดิผงกศีรษะด้วยสีหน้าหนักอึ้ง “ไม่ผิดแน่ สัมผัสถึงร่องรอยเดิมบนป้ายหยกนี้ได้น้อยนัก”
“ไม่หรอกกระมัง นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!” ลั่วซืออวี่ตกใจจนพูดต่อไม่ไหว
ไป๋อู๋เฉินพูดด้วยความตื่นตะลึง “พวกท่านถึงกับมองออกเลยหรือว่าป้ายหยกนี้ไม่ธรรมดา?”
หากไม่ใช่เพราะป้ายหยกนี้กลายเป็นหงส์ฟ้า ไป๋อู๋เฉินก็คงไม่รู้ว่าป้ายหยกนี้ร้ายกาจถึงเพียงนั้น
ดูจากภายนอก มันดูเป็นป้ายหยกคุ้มกันตัวที่ไม่เลว
“กล่าวอย่างไม่ปิดบังเจ้าสำนักไป๋ เดิมทีป้ายหยกนี้เป็นของขวัญขอบคุณที่ลูกสาวข้ามอบให้คุณชายหลี่” จักรพรรดิเอ่ย “เพียงแต่ว่า มันเป็นแต่ป้ายหยกคุ้มกันตัวธรรมดาชิ้นหนึ่งก็เท่านั้น”
“อะไรนะ?!”
ไป๋อู๋เฉินอุทานด้วยความประหลาดใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
นี่หมายความว่าคุณชายหลี่ทำให้ป้ายหยกธรรมดากลายเป็นของวิเศษอย่างนั้นรึ?
จักรพรรดิเอ่ยด้วยความตระหนกตกใจว่า “ข้าเองก็ไม่คิดว่าคุณชายหลี่ถึงกับมีวิธีเช่นนี้ด้วย ดูแล้วคงรังเกียจที่ป้ายหยกที่ลูกข้าให้นั้นต่ำต้อยเกินไป จึงขัดเกลาเพิ่มอีกสักหน่อย ใส่ทำนองมรรคาให้ป้ายหยกนี้”
“ไม่เพียงใส่ทำนองมรรคาในป้ายหยก ป้ายหยกนี้ไม่ใช้ป้ายของธรรมดาสามัญแล้ว!”
ไป๋อู๋เฉินยิ้มขื่น เล่าเรื่องที่ป้ายหยกกำราบกระบี่มารอีกรอบหนึ่ง
จักรพรรดิและลั่วซืออวี่อ้าปากพะงาบ พูดไม่ออกเสียแล้ว
ป้ายหยกคุ้มกันตัวชิ้นหนึ่งกลายร่างเป็นอาวุธเซียนอันไร้เทียมทาน นี่มันเกินฝันไปแล้ว
จ้าวซานเหอเอ่ยเตือน “จักรพรรดิ มิสู้พวกท่านดูโคลงคู่ข้างป้ายหยกก่อนสิ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของจักรพรรดิและลั่วซืออวี่ก็เบนไปยังโคลงคู่
ชั่วขณะนั้น ทำนองมรรคาเข้มข้นก็ถาโถมเข้ามา
ในตอนนั้นเอง พวกเขารู้สึกประหนึ่งว่ากลายเป็นปุถุชนอีกครั้ง เพียรพยายามแสวงหาการมีอายุวัฒนะ จึงเลือกเดินบนวิถีบำเพ็ญเซียน
มีเพียงสิบกว่าคำ แต่กลับโอบอุ้มทำนองมรรคาได้ไม่สิ้นสุด
น่ากลัวเหลือเกิน มหัศจรรย์เกินไปแล้ว!
“เคล็ดวิธีของเทพ ต้องเป็นวิธีของเทพเป็นแน่!”
ริมฝีปากของจักรพรรดิสั่นเทิ้ม เปลี่ยนศิลาเป็นทองคำ แปลงขยะเป็นสมบัติ เขาต้องเป็นเทพอย่างไม่ต้องสงสัย
หลังจากจัดการกับความคิดรอบหนึ่งแล้ว จักรพรรดิก็พยายามสงบจิตสงบใจลง ก่อนจะให้ลั่วซืออวี่เคาะประตู
“คุณชายหลี่ ท่านอยู่บ้านไหม” ลั่วซืออวี่ส่งเสียงเรียกอย่างเกรงอกเกรงใจ
แกร็ก
หลี่เนี่ยนฝานเปิดประตูแล้วเหลือบมองนอกประตูคราหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นอย่างแปลกใจ “พวกท่านมาได้อย่างไร”
“บังเอิญพบกันที่เชิงเขา จึงขึ้นมาพร้อมกัน” ไป๋อู๋เฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
ลั่วซืออวี่เอ่ยแนะนำ “คุณชายหลี่ นี่คือท่านพ่อของข้า ลั่วจิงหง”
พ่อของลั่วซืออวี่ ไม่ใช่จักรพรรดิของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงหรอกหรือ เขาถึงกับมาเยี่ยมเยือนคนปุถุชนธรรมดาอย่างฉันด้วยตัวเองเลยเหรอเนี่ย
ผูกไมตรีจิตต่อกันไว้ เขาก็จะมั่นใจในความปลอดภัยของตนเองได้มากขึ้นอีกหลายส่วน
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “เชิญ เชิญเข้ามาเถิด”
“คุณชายหลี่ พวกข้าพบว่าละแวกนี้มีอัสนีบาตผ่าลงมาหลายสาย รู้สึกเป็นห่วงท่าน จึงรุดมาที่นี่” หลินชิงอวิ๋นบอก
“อัสนีบาตนั่นก็ไม่ใช่ของดีอะไรนักหนา!” หลี่เนี่ยนฝานใบหน้าขึงขัง ขมวดคิ้วมุ่น “ข้าไม่เป็นอะไรหรอก แต่มัน
กลับทำให้ผู้ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่พลอยบาดเจ็บไปด้วย คนที่ปล่อยอัสนีบาตลงมาโดยไม่แยแสชีวิตผู้อื่นเช่นนี้น่ะ น่ารังเกียจจะตายไป!”
คำพูดนี้ผ่านหูทุกคนตรงนั้นดุจเสียงฟ้าคำราม ทำให้ลมหายใจของพวกเขาหยุดชะงัก ตื่นตระหนกจนขนลุกซู่
ด่านเคราะห์สวรรค์เป็นสิ่งที่สวรรค์ประทานลงมา ผู้ที่กล้าด่ากราดบริภาษสวรรค์เช่นนี้ แต่อดีตจวบจนบัดนี้ก็เห็นจะมีคุณชายหลี่แค่คนเดียว!
พวกเขาเม้มปาก ไม่กล้าแม้แต่จะพูดออกมา
เงยหน้ามองฟ้าอย่างระแวดระวัง เมื่อพบว่าโดยรอบนับหมื่นลี้ไร้ซึ่งหมู่เมฆ ก็พลันถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก หดคออย่างอ่อนแรง
ไม่ว่าจะเป็นคุณชายหลี่หรือว่าสวรรค์ ก็ล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ท่ามกลางเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ ไม่อาจล่วงเกินผู้ใดทั้งนั้น พวกเขาล้วนหนักใจนะเนี่ย!
ในขณะเดียวกัน ในใจของพวกเขาก็ยิ่งเชื่อมั่นว่าคุณชายหลี่ลงมาจากสวรรค์เบื้องบนจริงๆ ไม่เช่นนั้นไฉนจึงกล้า พูดกับสวรรค์ได้ มิหนำซ้ำสวรรค์ยังไม่ยอมตอบรับอีกด้วย
“ฟู่ๆๆๆ”
ไอน้ำพวยพุ่งจากฝากาต้มยา เกิดเป็นเสียงใสกังวาน
หลี่เนี่ยนฝานปลีกตัวออกมา แล้วรุดไปดู
ใบหน้าของเขาฉายแววปีติยินดี “ในที่สุดก็ตุ๋นเสร็จแล้ว”
จักรพรรดิและคนอื่นๆ ตามอยู่ด้านหลังหลี่เนี่ยนฝาน จมูกขยับหยุกหยิก ดมกลิ่นหอมของยาอันแปลกประหลาด ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้สติกลับมา ใบหน้าพลันเปล่งประกาย
กลิ่นหอมของยานี้…ไม่ธรรมดาแล้ว!
พวกเขาอยู่ถึงขั้นชูเชี่ยว ปราณโอสถธรรมดาใช้กับพวกเขาไม่ได้ผลแล้ว ทว่ายานี้ทำให้พวกเขารู้สึกสบายทั้งภายนอกและภายใน เพียงเท่านี้ก็จัดว่าเป็นโอสถวิเศษได้แล้ว
ด้วยความสงสัยใคร่รู้ จ้าวซานเหอจึงส่งกระแสจิตแทรกเข้าไปในกาต้มยา ดูว่าสรุปแล้วข้างในมีอะไรกันแน่
ทว่ายามที่กระแสจิตของเขาสัมผัสกับกาต้มยา ก็ถูกกลืนกินจนเรียบในชั่วพริบตา ราวกับเป็นวัวดินปั้นลงทะเลอย่างไรอย่างนั้น!
“โอ้ว!”
จ้าวซานเหอโอดครวญเสียงหนึ่ง รู้สึกหน้ามืดตาลายอยู่สักหน่อย
เขาชำเลืองมองกาต้มยาแวบหนึ่งด้วยสีหน้าหวาดผวา
ไป๋อู๋เฉินเอ่ยถาม “ผู้เฒ่าจ้าว มีอะไรหรือ”
“กาต้มยานั่น…อย่างน้อยก็ต้องเป็นอาวุธเซียน!” จ้าวซานเหอน้ำเสียงขมขื่น “ข้าไม่ประมาณตน อยากดูว่าปรมาจารย์กำลังตุ๋นยาอะไรอยู่ พริบตาเดียวกระแสจิตก็ถูกดูดกลืนหายไปส่วนหนึ่ง”
“อะไรนะ”
ทุกคนสูดหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ไป๋อู๋เฉินและจักรพรรดิจึงทดลองรอบหนึ่ง พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ
พวกเขาจ้องมองกาต้มยานั้นเขม็ง ครานี้จึงพบว่าไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นกาต้มยาสุดแสนจะธรรมดา หากมองให้ละเอียด ก็จะมีมนต์เสน่ห์ของความเก่าแก่ลอยล่องออกมา นำพากลิ่นอายรุนแรงยุ่งเหยิง พลอยให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
“ใช่แล้วละ สิ่งที่ปรมาจารย์ใช้จะเป็นของธรรมดาไปได้อย่างไร” ไป๋อู๋เฉินตื่นรู้ในทันใด เขานึกถึงเครื่องฟอกอา
กาศและเครื่องกรองน้ำ ไหนเลยจะไม่ใช่สิ่งอัศจรรย์เล่า?
ลั่วซืออวี่เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “คุณชายหลี่ ยานั้น…เตรียมไว้ให้ใครหรือ”
“ตอนข้าออกไปข้างนอก เจอคนที่ถูกฟ้าผ่าจนบาดเจ็บเข้าน่ะ เลยช่วยพากลับมา” หลี่เนี่ยนฝานบอก
เขาหยิบหม้อยา เทยาออกมาถ้วยหนึ่ง เดินออกจากห้อง
อยู่ๆ หลี่เนี่ยนฝานก็พูดขึ้นว่า “จริงสิ พวกท่านเข้ามาเถอะ ไม่แน่ว่าอาจช่วยได้”
คนกลุ่มนี้เป็นผู้บำเพ็ญเซียน อาจจะมีวิธีรักษาที่ดีก็ได้
พวกไป๋อู๋เฉินมองตากันไปมา เดินตามไล่หลังไป
..................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 32 คำใบ้มาอีกแล้ว
ครั้นเดินตามหลี่เนี่ยนฝานเข้าไปในห้อง
พวกเขามองปราดเดียวก็เห็นหญิงสาวคนนั้นซึ่งนอนอยู่บนเตียง
แวบแรกที่เห็นย่อมรู้สึกประหลาดใจ
เมื่อมองอีกครั้งก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
ปีศาจแปลงกาย!
แม้จะบอกว่าแปลงกายเป็นมนุษย์แล้ว ทว่าปราณปีศาจบนร่างก็ยังจางหายไปไม่หมดเสียทีเดียว จึงทำให้แยกแยะได้อย่างง่ายดาย
ใช่แล้วละ ที่เกิดเหตุอยู่ใกล้กับที่พำนักของคุณชายหลี่ คุณชายหลี่ย่อมมีเหตุผลให้ลงมือ!
คนที่เขาบอกว่าช่วยมาเพราะถูกด่านเคราะห์สวรรค์ทำร้าย แท้จริงแล้วก็คือปีศาจแปลงกาย
ใครจะไปคิดเล่าว่าปีศาจแปลงกายซึ่งสร้างความโกลาหลอยู่ข้างนอก จะมาปรากฏตัวอยู่ที่บ้านคุณชายหลี่ เจ้าพวกนั้นมาคว้าน้ำเหลวเสียแล้ว
ต๋าจี่เห็นหลี่เนี่ยนฝาน รอยยิ้มก็ผุดบนใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ทว่าทันทีที่เห็นพวกไป๋อู๋เฉินตามมาด้านหลังหลี่เนี่ยนฝาน สีหน้าก็พลันฉายแววตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือด
“คุณชายหลี่ระวัง” ต๋าจี่เอ่ยอย่างร้อนรน รีบดึงหลี่เนี่ยนฝานไปข้างกาย
“มีอะไรหรือ” หลี่เนี่ยนฝานชะงักงันไปเล็กน้อย มองไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ด้วยความประหลาดใจ “ดูเหมือนนางจะกลัวพวกท่านมาก เป็นเพราะเหตุใดหรือ”
“คุณชายหลี่ นี่เป็นความเข้าใจผิด แม่นางผู้นี้ต้องตกใจกับอัสนีบาตจนหวาดกลัวเป็นแน่” จักรพรรดิรีบพูด เค้นรอยยิ้มเป็นมิตรออกมาสุดชีวิต
ไป๋อู๋เฉินก็รีบอธิบาย “แม่นาง คุณชายหลี่กับพวกข้าเป็นเพื่อนกัน เป็นคนดีทั้งนั้น เจ้าวางใจได้”
“ใช่แล้ว พวกข้าเป็นคนดี ไม่ทำร้ายเจ้าหรอก และยิ่งไม่มีทางทำร้ายคุณชายหลี่” จ้าวซานเหอพยักหน้ารัว
พวกเขาเกรงว่าจะทำให้หลี่เนี่ยนฝานเข้าใจผิด ถ้าหากให้ปรมาจารย์คิดว่าพวกเขามาจับปีศาจละก็จบเห่แน่
น้ำเสียงซื่อสัตย์จริงใจ อีกนิดก็คงจะสาบานต่อสวรรค์แล้ว
หลี่เนี่ยนฝานเองก็ไม่ได้นำมาใส่ใจ ยิ้มเอ่ย “ถูกต้องแล้ว พวกเขาไม่ใช่คนเลว ต๋าจี่น้อยดื่มยาเถิด ยาขมเล็กน้อย อดทนนะ”
ต๋าจี่มองผู้คนอย่างหวาดระแวง ดึงหลี่เนี่ยนฝานเข้ามาใกล้ตนเองเงียบๆ แล้วจึงอ้าปากบาง จิบไปหนึ่งคำ
ยาเข้าปากเกิดรสขมอ่อนๆ
กระนั้นมุมปากของนางกลับยกยิ้มหวานหยดย้อย
แม้จะมีชีวิตอยู่ได้เพียงเดือนเดียว แต่ทำได้เช่นนี้ นางก็พอใจมากแล้ว
ทว่าไม่ทันไร สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนไป นัยน์ตาสวยฉายแววตื่นตะลึงสุดขีด
นี่…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน
นางสัมผัสได้เลือนรางว่าอาการบาดเจ็บในร่างกายของตนนั้นกำลังถูกเยียวยา
เพียงแต่ว่า…นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน
อัสนีบาตสวรรค์แฝงไปด้วยพลังทำลายล้าง พลังชีวิตของตนถูกตัดขาด เฉกเช่นเดียวกับต้นไม้ที่แห้งตาย แต่ว่าในตอนนี้เป็นดั่งฤดูวสันต์มาเยือนยามต้นไม้แห้งเหี่ยว
ยานี้…สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิต?
นางมองหลี่เนี่ยนฝานอย่างตะลึงลาน เป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ว่าปุถุชนธรรมดาที่ตนแอบหลงรักมาโดยตลอดนั้น…ช่างไม่ธรรมดา
“ทำไมหรือ ยาขมเกินไปใช่ไหม” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถาม
ต๋าจี่ส่ายหน้า ก้มหน้าก้มตาดื่มยา
เมื่อยาทั้งถ้วยไหลลงท้องไป ร่างกายของนางซึ่งเดิมทีได้เหยียบย่างสู่ความตายก็มีสัญญาณแห่งการฟื้นฟู พลังชีวิตถือกำเนิดขึ้นอีกครา
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ โดยรอบสองตาเบิกกว้างจ้องเขม็ง ราวกับได้เห็นสิ่งที่เหลือเชื่อที่สุดในโลกหล้า
พวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียน มีสัมผัสว่องไวต่อพลังชีวิต
เห็นชัดๆ ว่าต๋าจี่เป็นคนใกล้ตาย มัจจุราชกำลังจะมาพรากชีวิตนางไปแล้ว กระนั้นยาเพียงถ้วยเดียว ก็ถึงกับพลิกชะตาฟ้าดินได้
เหลือเชื่อ มหัศจรรย์!
นั่นเป็นถึงอัสนีบาตสวรรค์เชียวนะ!
นี่ก็เท่ากับฉกฉวยชีวิตมนุษย์มาจากธรรมชาติ คุณชายหลี่เป็นใครกันแน่
หลี่เนี่ยนฝานเห็นว่าใบหน้าของต๋าจี่เริ่มมีสีเลือดฝาด ก็เอ่ยถามอย่างยิ้มแย้ม “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”
“รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว” ต๋าจี่ตอบเสียงนุ่ม
“เช่นนั้นก็ดี” หลี่เนี่ยนฝานถอนหายใจอย่างโล่งอก ดูแล้วการรักษาของตนได้ผล
จากนั้น เขาก็มองไปยังพวกไป๋อู๋เฉิน เอ่ยถามว่า “พวกท่านเห็นอาการบาดเจ็บแล้ว ไม่รู้ว่าพวกท่านมีวิธีรักษาหรือไม่”
“คุณชายหลี่ นี่เป็นเรื่องยากสำหรับพวกข้าจริงๆ” ไป๋อู๋เฉินยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า
นี่คงเป็นบาดแผลที่สวรรค์หลงเหลือไว้ พวกเขาล้วนแต่ไม่กล้าคิด
“คิดแล้วพวกท่านไม่น่าจะมีวิธี” หลี่เนี่ยนฝานถอนหายใจแผ่วเบา ไม่ได้คาดหวังสูงแต่อย่างใด
แม้ว่าไป๋อู๋เฉินจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าวิชาแพทย์จะสูงส่ง ต๋าจี่ไม่ได้บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่อาจรักษาส่งเดช
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วน้อยๆ “หากลำพังข้าแค่คนเดียว ย่อมต้องลงแรงสักหน่อย”
ลงแรงแค่หน่อยเดียวเองหรือ
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นรู้สึกชาไปทั้งตัว
นี่เป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่สุดที่อัสนีบาตสวรรค์ทิ้งไว้ รักษาได้ก็ดีถมเถแล้ว ไฉนท่านจึงพูดเหมือนเป็นแค่แผลเล็กน้อยกัน
สมองของหลินชิงอวิ๋นแล่นปราด ได้โอกาสในทันใด จึงรีบพูดขึ้น “คุณชายหลี่ หอเซียนหลิงอวิ๋นของพวกข้ามีโอสถวิเศษหลายชนิด อาจช่วยรักษาอาการบาดจ็บของแม่นางต๋าจี่ได้”
หลี่เนี่ยนฝานใจกระตุกวูบ
ใช่แล้ว โลกบำเพ็ญเซียนมีโอสถวิเศษมากมาย ไม่แน่อาจมียาที่รักษาอาการบาดเจ็บของต๋าจี่ได้
ใช้โอสถวิเศษควบคู่กับการรักษาของตน ย่อมต้องเพิ่มโอกาสสำเร็จแน่นอน
หลี่เนี่ยนฝานสีหน้าแช่มชื่น เอ่ยขึ้นทันที “เช่นนั้นก็ฝากแม่นางหลินด้วย”
“เป็นเกียรติของข้าที่ได้ช่วยเหลือคุณชายหลี่” หลินชิงอวิ๋นใบหน้าแดงระเรื่อ นับว่าตนได้อยู่ในสายตาของปรมาจารย์แล้ว
คนอื่นๆ แทบอยากเขกกระโหลกตัวเอง รู้สึกดายเหลือแสน
ที่แท้ปรมาจารย์ก็บอกใบ้ไว้ตรงนี้ เหตุใดตนนึกไม่ถึงกันนะ
โชคดีที่พวกเขายังคอยย้ำเตือนตนเองอยู่ตลอดว่าให้จับสังเกตนัยยะในคำพูดของปรมาจารย์ อาจมีการทดสอบเมื่อใดก็ได้
โอกาสเสนอหน้าเข้าไปนั้นได้ถูกหลินชิงอวิ๋นช่วงชิงไปแล้ว เฮ้อ
แต่ว่าพวกเขาก็ยังมิวายวัวหายแล้วจึงรีบล้อมคอก
จักรพรรดิกล่าวว่า “คุณชายหลี่ ที่นี่อยู่ใต้อาณัติของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง โอสถวิเศษมีนับไม่ถ้วน ประเดี๋ยวข้าจะนำมาให้ท่าน”
“คุณชายหลี่ สำนักเซียนวั่นเจี้ยนของข้าสืบทอดมานับพันปี แม้แต่โอสถวิเศษหายากก็ยังมี ไม่แน่ว่าอาจช่วยเหลือท่านได้” ไป๋อู๋เฉินเองก็บอก
“คุณชายหลี่ ข้าจะไปย้ายโอสถวิเศษทั้งหมดมาไว้ที่นี่!” จ้าวซานเหอกระตือรือร้นเป็นที่สุด หลี่เนี่ยนฝานมีบุญคุณต่อเขามาก เขาทุกข์ตรมที่ไม่อาจตอบแทน สิ่งที่สามารถหยิบยื่นให้ได้ก็ดันมีไม่มาก ทำได้เพียงแสดงความจริงใจ
ภาพเหตุการณ์นี้ทำให้ต๋าจี่ตะลึงจนอ้าปากค้าง มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างอึ้งงัน
คนเหล่านี้ไม่เพียงเป็นผู้บำเพ็ญเซียน แต่เห็นได้ชัดว่าสถานะในโลกบำเพ็ญเซียนไม่ต่ำต้อย กระนั้นคุณชายหลี่เป็นเพียงปุถุชน ไฉนพวกเขาจึงดูเกรงอกเกรงใจเขาปานนั้น
นี่อาจไม่เหมือนกับโลกของมนุษย์ที่นางรู้จัก ประหนึ่งว่าเป็นภาพในฝัน
“เช่นนั้นก็รบกวนทุกท่านแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานเองก็ไม่ได้บอกปัด คนมากย่อมมีพลังมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเสแสร้ง
คนกลุ่มนี้เป็นคนดีจริงๆ เลยนะ
ถึงแม้จะเป็นผู้บำเพ็ญเซียน แต่ก็มีท่าทีสุภาพกับเขามาโดยตลอด ทั้งยังยินดีช่วยเหลือคนเช่นนี้ หลังจากนี้ถ้ามีโอกาสก็ต้องตอบแทนสักหน่อย
พวกเขาเป็นผู้มีอารยะ ถ้าหากชื่นชอบการเขียนพู่กันและภาพวาด ประเดี๋ยวให้พวกเขาสักแผ่นก็ได้แล้ว
วิธีขอบคุณที่หลี่เนี่ยนฝานนึกได้ก็มีแค่เรื่องพวกนี้แหละ ตนเองเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญ ที่จริงก็ไม่มีอะไรจะหยิบยื่นให้ได้
“คุณชายหลี่ อันที่จริงที่ข้ารุดมาที่นี่ ก็เพราะอยากขอบคุณที่ช่วยคิดกลยุทธ์ ช่วยให้ราชวงศ์เซียนเฉียนหลงรอดพ้นจากวิกฤต” จักรพรรดิลั่วกล่าวด้วยน้ำเสียงระคนยินดี
หลี่เนี่ยนฝานโบกมือ “เป็นเพียงแผนการเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น”
“คุณชายหลี่ เรื่องนี้เกี่ยวโยงถึงความอยู่รอดของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงของข้าทั้งราชวงศ์ การขอบคุณนั้นสม
ควรแล้ว!”
จักรพรรดิลั่วพูดจบ ในมือก็ปรากฏกล่องไม้โบราณทรงสี่เหลี่ยมกล่องหนึ่ง แล้วจึงส่งให้หลี่เนี่ยนฝาน
...................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 33 ใช้ดีกว่าไฟแช็กเสียอีก
“คุณชายหลี่ น้ำใจเล็กน้อย ได้โปรดรับไว้เถิด” จักรพรรดิกล่าวด้วยความจริงใจ
หลี่เนี่ยนฝานจึงรับกล่องมา ค่อยๆ เปิดออก
แสงไฟสายหนึ่งพุ่งจากกล่องขึ้นฟ้า ตามมาด้วยเสียงคำรามลั่นอย่างอหังการเยี่ยงมังกร
เปลวเพลิงคงค้างกลางอากาศเป็นรูปร่างมังกรอัคคี ความน่าเกรงขามหยิ่งผยองพลุ่งพล่านออกมา
แต่ว่า มังกรอัคคีตัวนี้โอ้อวดได้ไม่นาน ร่างก็สั่นสะท้านทันใด คล้ายกับสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวสุดขีด จึงมุดกลับเข้าไปในกล่อง กลายเป็นไข่มุกกลมดิกสีแดงเพลิงเม็ดหนึ่ง
ภาพฉากนี้ทำให้จักรพรรดิลั่วถึงกับตะลึงงัน
ไข่มุกเพลิงมังกรว่าง่ายถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ผู้ที่คุ้นเคยกับไข่มุกเพลิงมังกรล้วนรู้ดีว่าไข่มุกเพลิงมังกรเป็นแก่นวิญญาณของมังกรอัคคีสมัยบรรพกาล ในนั้นแฝงความเกรี้ยวกราดและเย่อหยิ่งของมังกรอัคคี แม้ว่าจะเป็นสมบัติล้ำค่าของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง แต่กระทั่งจักรพรรดิก็ยังต้องปฏิบัติต่อมันอย่างนอบน้อม
ยามปกติ เมื่อไข่มุกเพลิงมังกรถูกปลดปล่อยออกมา ย่อมต้องวางก้ามสักคำรบหนึ่ง ครั้งนี้กลับตื่นกลัวเสียได้
คงเป็นเพราะหวาดกลัวปรมาจารย์กระมัง
จักรพรรดิร่ำไห้อยู่ในใจ ตนต้องยอมสยบต่อหน้าไข่มุกเพลิงมังกรมามาก บัดนี้ได้เห็นวันที่มันยอมเชื่อฟังแล้ว
ด้านหลินชิงอวิ๋นและจ้าวซานเหอก็มองจักรพรรดิลั่วอย่างตะลึงลานยิ่งกว่าใคร
คิดไม่ถึงว่าจักรพรรดิลั่วจะยอมมอบไข่มุกเพลิงมังกรให้เช่นนี้ อาจหาญเด็ดเดี่ยวไม่ใช่ย่อยจริงๆ
ก่อนอื่นต้องเข้าใจว่าเปลวเพลิงของไข่มุกเพลิงมังกรนั้นสามารถช่วยควบแน่นไฟแห่งจินตัน ก่อกำเนิดผู้ฝึกตนขั้นจินตันจำนวนมาก
ความสามารถจำพวกนี้ทำให้ขุมกำลังใดๆ ก็ตามตาลุกวาว ไม่เช่นนั้นหลินชิงอวิ๋นคงไม่ทำทุกวิถีทางเพื่อยืมไข่มุกเพลิงมังกรไปหรอก
สายตาของไป๋อู๋เฉินฉายแววว่าเรื่องนี้มิได้อยู่เหนือความคาดหมาย
เขาเข้าใจความคิดของจักรพรรดิลั่วเป็นอย่างดี เพราะเขาก็ได้มอบหยกเซียนมลทินกระบี่ของสำนักเซียนวั่นเจี้ยนให้กับหลี่เนี่ยนฝานเช่นเดียวกัน
ไม่ว่าจะเป็นไข่มุกเพลิงมังกรหรือหยกเซียนมลทินกระบี่ ก็ล้วนแต่ไม่อาจเทียบเทียมกับขนเส้นหนึ่งของหลี่เนี่ยนฝาน
ตราบได้ที่สามารถเอาใจผู้อาวุโสหลี่ได้ เมื่อถึงเวลาจะได้ขอความช่วยเหลือ น่าจะมีค่ายิ่งกว่าทรัพย์สมบัติเหล่านั้นเสียอีก!
“เอ๊ะ? ไข่มุกเม็ดนี้พ่นไฟได้ด้วย” หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง มองจักรพรรดิด้วยรอยยิ้ม “ของล้ำข้าเช่นนี้ข้าไม่ต้องการหรอก”
ปรมาจารย์กล่าวเป็นนัยอีกแล้ว
“ไม่ได้ล้ำค่าเลยสักนิด” จักรพรรดิลั่วเอ่ยปาก “นี่คือไข่มุกเพลิงมังกร ทำได้เพียงให้กำเนิดไฟ”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า แล้วบอกกับไข่มุกเพลิงมังกรว่า “ไหนลองพ่นไฟให้ข้าดูหน่อย”
ฟู่!
เปลวไฟสายหนึ่งพุ่งขึ้นจากไข่มุกเพลิงมังกร แสงไฟนวล ช่างว่านอนสอนง่ายเหลือเกิน
“อื้ม ใช้ดีจริงๆ ต่อไปข้าจุดไฟก็สะดวกขึ้นเยอะ” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ ใช้ดีกว่าไฟแช็กซะอีก “เช่นนั้นข้ารับไว้ก็แล้วกัน ขอบคุณท่านมาก”
ทุกคนได้แต่ยิ้มแหยไปตามกัน
กระบี่จุ้ยหมัวใช้ตัดฟืน หยกเซียนมลทินกระบี่ใช้ส่องสว่าง ไข่มุกเพลิงมังกรใช้จุดไฟ
หากคนอื่นล่วงรู้เรื่องนี้เข้า เกรงว่าจะต้องบริภาษยกใหญ่แน่
กระนั้นแล้ว เมื่อนึกถึงกลวิธีต่างๆ ของปรมาจารย์ พวกเขาก็พลันโล่งอก ของเหล่านี้เป็นสิ่งเลอค่าสำหรับคนนอก แต่ในสายตาของปรมาจารย์ไม่นับว่าสำคัญอะไร
มีตบะสูงล้ำสะเทือนพิภพแท้ๆ แต่ในใจกลับปรารถนาที่จะเป็นมนุษย์ สมบัติของมวลมนุษย์ก็เป็นเพียงของธรรมดาสำหรับเขา ความสามารถในระดับนี้ ผู้ฝึกตนอย่างพวกข้าคงทำได้เพียงเฝ้ามอง
“คุณชายหลี่ ประเดี๋ยวพวกข้าจะกลับไปเตรียมโอสถวิเศษ ขอตัวก่อน” ทุกคนกล่าวอำลา
หลี่เนี่ยนฝานคำนับตอบ “ลำบากพวกท่านแล้ว”
……
เมื่อเดินออกมาจากประตู จักรพรรดิลั่วและคนอื่นๆ ก็ขมวดคิ้วแน่นทันใด
เงยหน้ามองฟ้า
ลำแสงสายแล้วสายเล่าลาดตระเวนอยู่โดยรอบด้วยความเร็วสูง มุ่งหนาไปยังเรือนสี่ประสาน
ไม่ต้องพูดให้มากความ ทุกคนมีความคิดเหมือนกันอย่างน่าประหลาด บินโฉบมาพร้อมกันกลางอากาศ
ไป๋อู๋เฉินยืนขวางหน้านักพรตรูปร่างเตี้ยและเจ้าเนื้อคนหนึ่ง ยิ้มเอ่ย “นักพรตหลิงก็มาแสวงโชคที่นี่เหมือนกันหรือ”
นักพรตหลิงแรกเริ่มเดิมทีก็มีสีหน้านิ่งสงบพอสมควร ทว่าหลังจากนั้นก็เผยสีหน้าตื่นตกใจ รีบค้อมกายพร้อมเอ่ยว่า “คำนับผู้อาวุโสไป๋”
ในใจของเขาไม่สงบนิ่งเอาเสียเลย ไป๋อู๋เฉินถึงกับสำเร็จถึงขั้นชูเชี่ยวแล้ว
ร้อยปีก่อน เขายังอยู่ขั้นหยวนอิงกับตนอยู่เลยนี่
ผู้คนโดยรอบต่างก็สังเกตเห็นไป๋อู๋เฉินแล้วเช่นกัน ชั่วพริบตาเดียวต่างก็กล่าวทักทายอย่างเคารพนบนอบ
ไป๋อู๋เฉินตอบรับอย่างสุขุม คำเรียกว่าผู้อาวุโสนี้ทำให้เขารู้สึกสบายใจเป็นที่สุด ตนยังพอนับว่าเป็นหัวหน้าของโลกบำเพ็ญเซียนคนหนึ่งได้
ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่คุณชายหลี่มอบให้ตน ตนก็ควรช่วยเขาแก้ปัญหาเช่นกัน
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เขาจึงเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “คิดดูแล้วพวกเจ้าก็คงมาหาปีศาจแปลงกายประมัง ข้าตามหาแล้ว  แถวนี้ไม่มี พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องเสียเวลา”
“ขอบคุณผู้อาวุโส”
ผู้คนไม่ได้นึกคลางแคลงใจ ต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับไป
อีกด้านหนึ่ง จ้าวซานเหอและจักรพรรดิก็ตามน้ำไปเช่นกัน และส่งผู้บำเพ็ญเซียนกลับไปได้อีกมาก
จากนั้น พวกเขาก็รีบร้อนกลับฐานที่มั่นของตน ในใจตั้งมั่นว่าจะต้องนำโอสถวิเศษมามอบต่อหน้าคุณชายหลี่ให้ได้
นี่เป็นโอกาสที่จะได้ความสามารถต่อหน้าปรมาจารย์ ห้ามทำพลาดเป็นอันขาด
หลินชิงอวิ๋นรีบออกเดินทาง กัดฟันกรอดในใจลอบก่นด่า
พลังบำเพ็ญเพียรของนางต่ำที่สุด เคลื่อนที่ช้าที่สุด รั้งท้ายอยู่เพียงลำพัง
ในเมื่อทุกคนล้วนต้องการแสดงความสามารถต่อหน้าปรมาจารย์ เช่นนั้นนำของไปมอบให้เป็นคนแรกย่อมดีที่สุด
ฉะนั้นระหว่างพวกเขาจึงเป็นความสัมพันธ์แบบคู่แข่ง
ในใจของนางแน่วแน่ ตลอดทางใช้ปราณโอสถเพื่อเพิ่มความเร็วให้ตนเองไม่หยุดหย่อน
สุดท้ายก็มาถึงที่พำนักในเมืองลั่วเซียนของหอเซียนหลิงอวิ๋น “ไม่ทราบว่าเทพธิดาเรียกพวกข้ามามีเรื่องอะไรหรือ”
หลินชิงอวิ๋นหยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งโยนให้พ่อบ้าน
“ผู้เฒ่ากวน ท่านรีบนำป้ายหยกของข้าไปยังหอเซียนหลิงอวิ๋น นำโอสถวิเศษทั้งหมดในเรือนในมา!”
“อะไรนะ” ผู้เฒ่ากวนอึ้งงัน “เทพธิดา โอสถวิเศษที่หอเซียนมีมากถึงเพียงนั้น หากจะส่งมาเกรงว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือน”
หลินชิงอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น
เป็นตนที่ไตร่ตรองไม่รอบคอบเอง
ถ้าหากเป็นโอสถวิเศษธรรมดาสามัญ คงไม่อยู่ในสายตาของปรมาจารย์ ต้องเป็นของล้ำค่าเท่านั้นถึงจะเข้าท่า
ปรมาจารย์จะใช้รักษาบาดแผลจากอัสนีบาตสวรรค์
หลินชิงอวิ๋นพูดต่อ “โอสถวิเศษธรรมดาๆ ไม่ต้อง นำโอสถวิเศษชั้นดีและสมุนไพรเซียนมาให้หมด!”
ถึงแม้ผู้เฒ่ากวนจะมีความรู้มีประสบการณ์ ก็ยังตกใจจนหน้าซีดเผือด วิงเวียนแทบลมจับ
เขาพูดเสียงเบาอย่างกระวนกระวาย “เทพธิดา เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก รอให้ประมุขออกจากการปิดด่านกักตนก่อน ปรึกษาแล้วค่อยตัดสินใจไม่ดีกว่าหรือ”
โอสถวิเศษชั้นดีและสมุนไพรเซียนเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลกบำเพ็ญเซียน อีกทั้งยังเป็นมรดกตกทอดของหอเซียนหลิงอวิ๋น จะถึงกับนำออกมาทั้งหมดเลยหรือ
หากเขาไม่ได้ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำอีก เขาก็คงจะสงสัยว่าเทพธิดาคนนี้เป็นตัวปลอม
“เรื่องเร่งด่วน อย่าเพิ่งถาม รอประมุขออกมาแล้วข้าจะอธิบายกับเขาเอง! ไปเร็ว!” หลินชิงอวิ๋นเอ่ยเร่งเร้า
ผู้เฒ่ากวนจนปัญญา ทำได้เพียงแปลงกายเป็นลำแสงสายหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังหอเซียนหลิงอวิ๋น
ขณะเดียวกัน จักรพรรดิลั่วก็พาลั่วซืออวี่กลับมายังราชวงศ์เซียนเฉียนหลง
พวกเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ตรงรี่ไปยังท้องพระคลัง รวบโอสถวิเศษทุกชนิดห่อออกไป
ไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอก็ทำเช่นเดียวกัน แต่พวกเขาเป็นผู้ฝึกกระบี่ โอสถวิเศษที่มีไม่อาจเปรียบได้กับราชวงศ์เซียนเฉียนหลงและหอเซียนหลิงอวิ๋น จึงวุ่นวายใจจนหัวหมุน
...............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 34 คุณชายหลี่กำลังเตือนสติข้าอยู่!
ณ เรือนสี่ประสาน
หลี่เนี่ยนฝานจิตใจผ่องแผ้วดีเหลือเกิน
เพียงเพราะในที่สุดในบ้านก็มีเงาคนเพิ่มมาแล้ว
หลายปีมานี้ เขาตัวคนเดียวมาตลอด ยากที่จะห้ามความรู้สึกโดดเดี่ยว
แม้ว่าก่อนหน้านี้จะต้อนรับแขกเหรื่อไม่น้อย แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงแขก ทั้งยังเป็นผู้บำเพ็ญเซียน หรือจะเรียก
ว่าพวกเขาไม่ใช่คนในโลกเดียวกับตนก็ได้
จะมีก็แต่วันนี้ ในที่สุดเรือนสี่ประสานก็มีคนเข้ามาอยู่เป็นคนที่สองแล้ว ทั้งยังเป็นหญิงสาวแสนสวยอีก
ถึงหลี่เนี่ยนฝานจะไม่ตัดสินคนจากภายนอก แต่ใครบ้างจะไม่อยากให้ภรรยาของตัวเองหน้าตาสะสวย
ถ้าหากอยู่ในโลกก่อนหน้า ชีวิตของเขาก็นับว่าสมบูรณ์แบบแล้ว สวรรค์ก็ไม่ได้ดูแคลนเขานะเนี่ย
เวลานี้ หลี่เนี่ยนฝานกำลังแนะนำแผนผังของเรือนสี่ประสานกับต๋าจี่
เป็นไปตามความคาดหมายของหลี่เนี่ยนฝาน ระหว่างที่พูด สีหน้าของต๋าจี่ก็ค่อยๆ ฉายแววตกตะลึง
เขารู้สึกกระหยิ่มใจอยู่บ้าง ของที่นี่ล้วนเป็นของที่ระบบส่งมา แม้ว่าระบบจะตุ๋นเขาซะเปื่อย แต่คุณภาพของของเหล่านี้ยังพอเอาไปอวดเบ่งได้อยู่บ้าง อีกทั้งการประดับตกแต่งและเครื่องเรือนก็ล้วนเป็นสไตล์ของโลกเดิม ทั้งโลกบำเพ็ญเซียนไม่น่าจะมีที่ไหนหรูหราเท่าที่นี่อีกแล้ว
ต้องบอกว่าแม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียน มาที่นี่แล้วก็ต้องตกใจกันยกใหญ่
ความอวดเบ่งครั้งนี้จัดว่าประสบผลสำเร็จ
ต่อไปก็คือการแนะนำสมาชิกในครอบครัว
หลี่เนี่ยนฝานชี้ไปยังต้าเฮย “เจ้าหมาดำตัวนี้ชื่อว่าต้าเฮย ฉลาดเฉลียวมาก ต้าเฮย กระดิกหางให้ต๋าจี่เร็ว”
ต้าเฮยสีหน้าเฉยเมย แต่ก็ยังเชื่อฟังกระดิกหางไปมา
ต๋าจี่โบกมือให้ต้าเฮยอย่างเป็นมิตร
“ถัดมาก็คือสมาชิกอีกท่านหนึ่ง แล้วก็ยังเป็นพ่อบ้านของเรือนสี่ประสานด้วย”
หลี่เนี่ยนฝานตั้งใจอวดเบ่ง จึงบอกกับเสี่ยวไป๋ว่า “เสี่ยวไป๋มานี่ หลังจากนี้ต๋าจี่จะมาอยู่ที่นี่ ต้องเชื่อฟังเข้าใจไหม”
เสี่ยวไป๋ค้อมกายคำนับอย่างสุภาพ “เสี่ยวไป๋คำนับนายหญิง ขอให้นายหญิงสุขภาพแข็งแรง”
ปากเล็กของต๋าจี่ยกอ้าค้างน้อยๆ สายตาตะลึงงัน เอ่ยอย่างตกใจ “อาวุธวิญญาณ?”
“ไม่ใช่อาวุธวิญญาณ เป็นเทคโนโลยีขั้นสูงชนิดหนึ่ง ภายหลังมีเรื่องอะไรก็สั่งให้เสี่ยวไป๋ไปทำ มันทำได้ดีเชียวละ” หลี่เนี่ยนฝานพูด
เห็นได้ชัดว่าต๋าจี่ไม่ได้ฟังสิ่งที่หลี่เนี่ยนฝานอธิบาย นางเห็นสิ่งมหัศจรรย์ที่นี่มากมายเหลือเกิน ในมุมหนึ่งอาจจะมีของล้ำค่าเทียบเท่าอาวุธเซียน ถ้าหากยังมองว่าหลี่เนี่ยนฝานเป็นปุถุชนอยู่ละก็โง่เง่าเต็มทีแล้ว
น่ากลัวว่าแม้แต่ราชสำนักเซียนยังเทียบไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยวกระมัง
มิน่าเล่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นถึงได้ประจบประแจงคุณชายหลี่กันสุดชีวิต ที่แท้ก็เพราะคุณชายหลี่เป็นปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกคนหนึ่งนั่นเอง!
ผู้ที่ตนเองอยากตอบแทนบุญคุณถึงกับเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ในใจของต๋าจี่พลันซับซ้อนเหลือเกิน
เดิมทีนางคิดว่าหลังจากที่แปลงกายแล้วจะแต่งงานกับหลี่เนี่ยนฝาน ให้กำเนิดและเลี้ยงดูลูก ปกปักรักษาชีวิตอันสงบสุขของเขา
ตอนนี้…คุณชายหลี่จะเห็นตนอยู่ในสายตาหรือ
ต๋าจี่เอ่ยถามอย่างกระอักกระอ่วน “คุณชายหลี่ ข้าอยู่ที่นี่ได้จริงๆ หรือ”
“ได้อยู่แล้ว เจ้าอยู่ได้อย่างสบายใจ คิดเสียว่าที่นี่เป็นเหมือนบ้าน” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณคุณชายหลี่ ข้าจะคอยดูแลรับใช้ท่านเป็นอย่างดี” ต๋าจี่ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
ในใจตัดสินใจแน่วแน่ ในเมื่อตนเองไม่มีความสามารถพอที่จะตอบแทน เช่นนั้นก็ใช้วิธีการอื่นมาตอบแทน ให้ทุ่มกำลังเต็มที่เป็นวัวเป็นม้าก็ไม่เป็นไร
“ไม่ใช่ดูแลรับใช้ เราจะปฏิบัติต่อกันอย่างเท่าเทียม” หลี่เนี่ยนฝานเองก็จนคำพูด
ถึงแม้ลึกๆ แล้วหลี่เนี่ยนฝานจะรู้สึกชื่นอกชื่นใจที่ได้ยินต๋าจี่พูดเช่นนั้น แต่เขาก็ยังคิดว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนความคิดของนางใหม่
“คุณชายหลี่ ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ทั้งยังยอมให้ข้าอยู่ที่นี่ ข้าย่อมต้องตอบแทนอย่างสุดกำลัง จะไปปฏิบัติต่อท่านอย่างเท่าเทียมกันได้อย่างไร” ต๋าจี่กัดริมฝีปาก น้ำตาคลอหน่วยมองหลี่เนี่ยนฝาน “หรือว่าท่านอยากไล่ข้าออกไป”
ในใจของนางยังคิดเสริมมาอีกหนึ่งประโยค ‘ท่านอาจลืมเรื่องในครานั้นที่ได้ช่วยสุนัขจิ้งจอกน้อยตัวนั้นแล้วกระมัง แต่ข้าลืมไม่ได้หรอก!’
เมื่อนับรวมกับเรื่องนี้ คุณชายหลี่ได้ช่วยชีวิตนางไว้ถึงสองครั้ง อีกทั้งในยามนี้ยังยินดีให้นางพักอยู่ที่นี่ ช่วยให้นางหลบหนีจากการตามล่าของผู้คน เท่ากับว่าช่วยชีวิตนางไว้ บุญคุณนี้ ชั่วชีวิตนี้ไม่อาจชดใช้คืนได้หมด
หลี่เนี่ยนฝานเห็นต๋าจี่ทำท่าจะร่ำไห้เพราะเห็นแย้งกัน จึงทำได้เพียงพูดอย่างจนปัญญาว่า “ตามใจเจ้าก็แล้วกัน”
ดูสิ ผู้หญิงสมัยโบราณช่างดีและใสซื่อเพียงใด
“จริงสิ เจ้าเดินหมากเป็นไหม” อยู่ๆ หลี่เนี่ยนฝานก็ถามขึ้น
เขารู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมา
อันที่จริงกิจกรรมบันเทิงของที่นี่มีน้อยนิด การเดินหมากนับว่าเป็นความสนใจหนึ่งในไม่กี่อย่างของหลี่เนี่ยนฝาน
ยามปกติเขาจะเดินหมากกับเสี่ยวไป๋ แต่เสี่ยวไป๋ก็เป็นเพียงหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง เดินหมากกับมันช่างไร้อารมณ์ เหมือนกับเล่นอยู่คนเดียว ไหนเลยจะสนุกเหมือนการเดินหมากกับคนจริง
“ไม่ค่อยเป็นเจ้าค่ะ” ต๋าจี่รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
“ไม่เป็นก็ไม่เป็นไร ข้าสอนเจ้าได้” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มบาง
ทันใดนั้นก็หยิบกระดานหมากออกมา เปิดฉากประชันฝีมือที่โต๊ะหินในเรือน
“เสี่ยวไป๋ ไปคั้นน้ำแตงโมมาสองแก้ว” หลี่เนี่ยนฝานสั่ง
ผู้หญิงต้องชอบดื่มน้ำผลไม้แน่นอน
หลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่นั่งฝั่งตรงข้ามกัน หลี่เนี่ยนฝานเดินหมากสีดำ ต๋าจี่เดินหมากสีขาว
“แกร็ก”
หลี่เนี่ยนฝานเริ่มเดินหมากก่อน
ทันทีที่วางหมากลงบนกระดาน สีหน้าของต๋าจี่ก็ชะงักงัน ทุกสรรพสิ่งเบื้องหน้าก็เปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
ในสายตาของนาง กระดานหมากตรงหน้าขยายใหญ่ในฉับพลัน สภาพแวดล้อมโดยรอบพลันหายไป โลกทั้งใบเหลือเพียงสีดำและสีขาว
ทั้งสองสีพัวพันกันไม่เลิกรา ถึงกับมีรสชาติของมรรคาเต็มเปี่ยม
นี่คือ…วิถีแห่งหยินหยาง?
หัวใจของต๋าจี่เต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง วิถีแห่งหยินหยางกดทับจนนางหายใจไม่ออก กว่าจะเดินหมากแต่ละตัวได้นั้นแสนยากเย็น
ไม่ทันไร นางก็เหงื่อกาฬโซมกาย แม้แต่แรงจะวางหมากก็ยังไม่มี
แม้ว่าพลังบำเพ็ญของนางจะสูญสลายไปสิ้น แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีวิถีบำเพ็ญเซียน ระดับพลังของนางยังคงอยู่ กระนั้นแล้ว เมื่อมาอยู่ต่อหน้าหลี่เนี่ยนฝาน วิถีทางของนางก็ไร้ประโยชน์ขึ้นมา
นี่มันเป็นการเดินหมากที่ไหนกัน นี่มันเป็นการถกเถียงหลักปรัชญาชัดๆ!
“ดูท่าแล้วเจ้าเดินหมากไม่เป็นจริงๆ” หลี่เนี่ยนฝานทอดถอนใจ
เดิมทีเขาคิดว่าต๋าจี่แค่ถ่อมตัว ไม่คิดว่าจะเล่นไม่เป็นจริงๆ
“ข้าสอนเจ้าก็แล้วกัน เจ้านำหมากมาวางที่นี่ได้ แบบนี้ กดดันฝั่งของเจ้า เดินหน้าบุก ถอยหลังตั้งรับ และตาต่อไป สิ่งที่หมากสีดำจะทำได้ก็คือเดินมาที่นี่ เจ้าก็…”
หลี่เนี่ยนฝานอธิบายไปพลางสาธิตให้ต๋าจี่ดูด้วยความใจเย็น
ต๋าจี่ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ
เบื้องหน้าของนาง โลกสีขาวดำบิดวนไม่หยุด สอดประสานซึ่งกันและกันราวกับวิถีการแปรเปลี่ยนของฟ้าดิน ผันผวนรวนเร แต่กลับมองเห็นร่องรอย หลายสิ่งทำให้ต๋าจี่พลันประจักษ์แจ้งในความจริง ที่แท้…นี่ก็คือวิถีทางอันแท้จริง!
‘มิน่าเล่ายามที่ข้ากลายร่างถึงต้านทางด่านเคราะห์สวรรค์ไม่ได้ ที่แท้ก็เพราะตนเองเดินผิดวิถีทาง’ ในใจของต๋าจี่ทั้งตื่นเต้นทั้งซาบซึ้งเหลือคณานับ ‘คุณชายหลี่กำลังพยายามให้ข้าทำใจ เขาต้องเห็นว่าข้าจะไม่อาจรอดพ้นจากด่านเคราะห์สวรรค์ไปได้ จึงได้เทศนาสั่งสอนข้า เห็นได้ชัดว่ากำลังเตือนสติข้าอยู่!’
เพียงแค่ฟังเขาอธิบาย ระดับพลังของนางก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างหยุดไม่อยู่ เมื่อใดที่อาการบาดเจ็บภายในหายดี นางสัมผัสได้ว่าตนเองจะต้องหวนคืนสู่ระดับสูงสุดหรือระดับที่สูงกว่าก่อนหน้านี้ได้
หลี่เนี่ยนฝานพูดจนปากแห้ง ตอนนั้นเสี่ยวไป๋ก็ยกน้ำแตงโมมาสองแก้วพอดี
“ดื่มน้ำผลไม้ก่อนเถิด เจ้าต้องชอบแน่”
ต๋าจี่พยักหน้า แววตาออกจะสับสนอยู่บ้าง
คุณชายหลี่บรรยายได้ละเอียดยิบ ทว่ากฎแห่งธรรมชาตินั้นลึกล้ำเกินไป มีหลายอย่างที่ยังคงคลุมเครือและลึกล้ำเกินกว่าจะเข้าใจ อยู่ใกล้ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่ดันมีม่านหมอกมาบดบัง ทำให้นางมองไม่เห็นแก่นแท้
“เฮ้อ ความเข้าใจของข้าย่ำแย่เหลือเกิน” ต๋าจี่รู้สึกละอายใจต่อคำชี้แนะของหลี่เนี่ยนฝาน
สายตาของนางหยุดลงที่น้ำแตงโมเบื้องหน้า
ในแก้วลายผลึกใส น้ำสีแดงฉ่ำส่องประกายระยับใต้แสงอาทิตย์ และแก้วใบนี้คล้ายกับจะผ่านการแช่แข็งมาแล้ว ด้านนอกอาบด้วยผลึกน้ำแข็ง เพียงแค่มองก็พาให้รู้สึกสดชื่นแล้ว
.......................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 35 ปราณปีศาจเบื้องหน้า
เครื่องดื่มอันแสนงดงาม
นี่คือน้ำแตงโมหรือ
น้ำแตงโมเป็นเช่นนี้ได้ด้วย
ต๋าจี่ทนไม่ไหว อยากยกขึ้นดื่มเต็มที
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน น้ำผลไม้เป็นของหายากอย่างหนึ่ง นอกจากน้ำและสุราแล้ว โลกบำเพ็ญเซียนก็ไม่มีเครื่องดื่มอื่นใดอีก
อีกทั้งแก้วใบนี้ยังถึงกับมีหลอดปักไว้ด้วย ของชนิดนี้ต๋าจี่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ทันทีที่เห็นก็เดาได้ว่ามันใช้อย่างไร
อัศจรรย์ยิ่งนัก
ยามที่อยู่กับคุณชายหลี่ ไม่ว่าตรงไหนก็น่าทึ่งไปเสียหมด
หลังจากพินิจพิจารณาอยู่รอบหนึ่ง นางจึงยกแก้วขึ้นมา ใช้ปากงับหลอดค่อยๆ ดูดน้ำเบาๆ
สวบ
น้ำแตงโมเย็นเฉียบไหลตามช่องของหลอดเข้าปากในชั่วพริบตา ปะทะเข้ากับลิ้นเรียวของนาง
“อุ๊ย!”
ชื่นใจเหลือเกิน
น้ำแตงโมนำพารสชาติของแตงโมได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทันทีที่เข้าปาก กลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของผลแตงโมก็แตกพล่านในปาก ต่อมรับรสในโพรงปากล้วนถูกปลุกเร้าอย่างฉับพลัน
น้ำผลไม้โอบล้อมเรียวลิ้น สัมผัสเย็นเฉียบทำให้ต๋าจี่สั่นสะท้านเบาๆ สติสัมปชัญญะซึ่งเดิมทีอ่อนล้าจากการเดินหมากก็พลันกลับมากระปรี้กระเปร่า
เห็นอยู่ทนโท่ว่าเป็นแตงโม แต่เมื่อดื่มน้ำแตงโมเข้าไปแล้วก็รู้สึกสดชื่น ไม่จำเป็นต้องเคี้ยว ดื่มได้เต็มปากเต็มคำในทันที ความรู้สึกเพลิดเพลินเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่จะจินตนาการได้จากการกินแตงโม
อึก
น้ำแตงโมไหลลงไปในลำคอ
หล่อเลี้ยงเส้นเลือดทุกเส้นในลำคอ ประดุจสายฝนพรำยามกระหายน้ำ จนนางแทบส่งเสียงออกมา
น้ำแตงโมหอมหวานแผ่ซ่านไปทุกซอกทุกมุมในส่วนที่ไหลผ่าน จากนั้นลงไปยังกระเพาะ ราวกับชำระล้างจิตวิญญาณของนางสักคำรบ
ต๋าจี่หลับตาลงอย่างอดไม่ได้ ซึมซับความรู้สึกนี้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย
ในตอนนั้นเอง นางก็รู้สึกว่าทุกอณูทั้งร่างกายก็สั่นระรัวด้วยความตื่นเต้น
รสชาติดีเหลือเกิน!
คล่องคอเหลือเกิน!
ตนมีชีวิตมานับพันปี เป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ว่าชีวิตมนุษย์นั้นสวยงามเช่นนี้
และนอกจากรสชาติแล้ว ในน้ำแตงโมก็ยังมีพลังปราณที่ไหลรินไปที่กระดูกและรยางค์ กระตุ้นทั่วทั้งสรรพางค์กายของนาง
พลังปราณในร่างกายซึ่งเดิมทีได้แห้งเหือดไปก็เริ่มฟื้นตัวขึ้น
“นี่ต้องไม่ใช่แตงโมธรรมดา หากแต่เป็นผลไม้เซียนจากสวรรค์!”
ต๋าจี่ลอบเหลือบมองหลี่เนี่ยนฝาน ดวงตาคู่สวยเปี่ยมไปด้วยความประทับใจ ‘คุณชายหลี่ดีกับข้าจริงๆ แม้แต่ของแบบนี้ยังยินดีนำออกมาแบ่งปันให้ข้า’
น้ำแตงโมล้ำค่าเช่นนี้ เดิมทีนางคิดจะค่อยๆ ละเลียด ทว่าน่าเสียดายที่น้ำแตงโมนั้นอร่อยล้ำเกินไป นางจึงหยุดไม่ได้
“อึกๆๆๆ”
ปากของนางดูดน้ำแตงโมลงลำคอเข้าไปในร่างกายของนาง
ความรู้สึกนี้ช่างดีจริงๆ พลอยทำให้นางหยุดไม่ได้
กว่านางจะได้สติกลับมา น้ำแตงโมก็เหลือเพียงก้นแก้วแล้ว
ต๋าจี่หน้าแดงระเรื่อ พูดอย่างขวยเขินว่า “ขออภัย น้ำแตงโมนี้อร่อยเหลือเกิน ข้าห้ามตนเองไม่อยู่…”
หลี่เนี่ยนฝานได้ยินก็กล่าวกลั้วหัวเราะ “เจ้าชอบก็ดีแล้ว”
วันต่อมา ท้องฟ้าส่องแสงรำไร
หลี่เนี่ยนฝานก็ตื่นนอนแต่เช้าเพื่อไปต้มยาให้ต๋าจี่
ยามที่เขาเปิดประตูใหญ่เรือนสี่ประสานออก กลับตะลึงค้างไปเล็กน้อย พลางมองไปยังบัณฑิตซึ่งนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่หน้าประตูด้วยความประหลาดใจ
วันนี้เขาไม่เหมือนครั้งก่อน แม้แต่รองเท้าก็ไม่ได้สวมใส่ เท้าเปรอะเปื้อนเศษดินเศษหญ้า ดูแล้วคงจะเดินเท้าเปล่ามา
เมิ่งจวินเหลียงจิตใจล่องลอยไป ดวงตาทั้งคู่เหม่อลอยไร้จิตวิญญาณ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อเห็นหลี่เนี่ยนฝาน เขาถึงได้สติกลับมา พร้อมพูดอย่างนอบน้อม “คำนับคุณชายหลี่”
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่หรือ” หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
หมอนี่สติสตังไม่ค่อยจะดี เช้าตรู่แบบนี้มาโผล่ที่หน้าบ้านตนเอง ทำเอาหลี่เนี่ยนฝานตกใจอยู่เหมือนกัน
“ข้าถูกโคลงคู่ที่หน้าประตูของท่านดึงดูด ไม่นึกเลยว่าจะรบกวนคุณชายหลี่ ล่วงเกินแล้ว” เมิ่งจวินเหลียงค้อมคำนับหลี่เนี่ยนฝานด้วยความเคารพนบนอบ
ก็ได้ ตนไม่เห็นจะต้องโกรธเจ้าเด็กเนิร์ดนี่เลย
หลี่เนี่ยนฝานจนปัญญา “เอาเถอะ เจ้ามาทำอะไรที่นี่”
เมิ่งจวินเหลียงพูด “นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะฟังคำสั่งสอนของคุณชายหลี่ สังเกตความเป็นไปของสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นมดแมลงบนพื้น หรือว่าชีวิตมนุษย์ รวมไปถึงการผันแปรของจักรวาลก็ล้วนแต่มีคุณค่า ค้นพบการเปลี่ยนแปลงอันมหัศจรรย์ระหว่างฟ้าดิน เพียงแต่ยังมีบางคำถามที่ขบคิดไม่ออก ฉะนั้นจึงตั้งใจมาขอคำแนะนำจากคุณชายหลี่”
หมอนี่ถึงกับท่าทางจริงจัง คงไม่กลายเป็นนักปรัชญาหรอกใช่ไหม
“ปัญหาอะไร” หลี่เนี่ยนฝานอยากรีบส่งเขากลับ
เมิ่งจวินเหลียงมองดูโคลงคู่ เคร่งขรึมประหนึ่งผู้จาริกแสวงบุญ “คุณชายหลี่ได้บอกคำตอบแก่ข้าแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว”
“เจ้าเข้าใจอีกแล้ว?” หลี่เนี่ยนฝานกลอกตา วิธีคิดของหมอนี่ไม่เหมือนกับคนปกติ
เมิ่งจวินเหลียงเอ่ยถ่อมตัว “บางครั้งข้าก็โชคดี ได้เข้าใจเพียงเศษเสี้ยวของคุณชายหลี่”
“แล้วแต่เจ้าเถอะ” หลี่เนี่ยนฝานปิดประตู ดวงตามองไม่เห็น ใจย่อมไม่เป็นทุกข์
เจ้าเด็กเนิร์ดนั่นใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ตนจะต้องอยู่ให้ห่างเข้าไว้
เมิ่งจวินเหลียงยังคงนั่งอยู่บนหินก้อนใหญ่ต่อไป สายตาเหม่อลอยจับจ้องโคลงคู่นั่น ร่างกายแลดูลอยล่องดุจปุยเมฆ
หนึ่งเดือนมานี้ เขาพบเห็นการเกิดแก่เจ็บตายมามากนัก ไม่ว่าจะเป็นพืช สัตว์ หรือมนุษย์ เขาล้วนสังเกตอย่างละเอียดลออ สัมผัสอย่างลึกซึ้ง ทว่าคำถามก็เพิ่มขึ้นมาเช่นกัน ถึงขนาดที่เริ่มแคลงใจในทฤษฎีของตนเอง
ปุถุชนจะเป็นอมตะได้จริงหรือ
ที่มาในคราวนี้ เดิมทีสิ่งที่เขาอยากถามก็ยังคงเป็นเรื่องวิถีอายุวัฒนะ
แต่ว่า ยามที่เขาเห็นโคลงคู่ที่หน้าประตูเรือนของหลี่เนี่ยนฝาน ทั้งร่างหยุดชะงักราวกับถูกฟ้าผ่า
‘ข้ามาจากโลกปุถุชน มาที่นี่เพื่อแสวงหาความเป็นอมตะ’
ประโยคนี้ไม่ได้หมายถึงข้าหรอกหรือ
ปรมาจารย์ถึงอย่างไรก็เป็นปรมาจารย์ คาดการณ์ได้แต่แรกแล้วว่าข้าจะถามเช่นนี้ ฉะนั้นจึงนำคำตอบมาแขวนไว้ที่หน้าประตูล่วงหน้า รอคอยการมาถึงของตน
คำง่ายๆ เพียงสิบกว่าคำ ในนั้นกลับแฝงความหมายของความเป็นอมตะ ประดุจการบรรลุธรรม ทำให้เมิ่งจวินเหลียงตื่นรู้
เขานั่งไปเรื่อยๆ ตั้งแต่รุ่งสางไปจนเที่ยงวัน
ดวงตะวันร้อนแรงขึ้นสูงกลางท้องนภา เขายังคงไม่ขยับ สายตาจดจ่ออยู่ที่โคลงคู่ บางครั้งเขาก็ตื่นรู้ บางครั้งเขาก็ง่วงซึม
เสื้อคลุมยาวห้อยลงมาทั้งสองข้าง บางครั้งบางคราวก็มีสายลมแผ่วเบา พาให้เส้นผมของเขาปลิวไหวไปด้วย
ช่วงบ่าย จักรพรรดิลั่วพาลั่วซืออวี่ขี่กระบี่มา อารามรีบร้อนมุ่งหน้าขึ้นเขาไป
พวกเขาอดนอนทั้งคืน ในที่สุดก็รวบรวมโอสถวิเศษของราชวงศ์เซียนมาได้อย่างเร็วที่สุด และรีบนำมามอบให้ปรมาจารย์
ในตอนนั้นเอง สีหน้าของจักรพรรดิลั่วเปลี่ยนไปฉับพลัน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “แย่แล้ว ด้านหน้ามีปราณปีศาจ!”
จักรพรรดิลั่วสีหน้าหนักอึ้ง พูดอย่างกระวนกระวายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “แย่แล้ว ถ้าปล่อยให้พวกมันรบกวนปรมาจารย์ ต่อให้ตายร้อยครั้งข้าก็ไม่อาจลบล้างความผิดได้! รีบไปขวางพวกมันเร็ว!”
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ต่างเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าขึ้นเขาไป
ราชาปีศาจนั้นเทียบเท่ากับมนุษย์ซึ่งเป็นผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิง
ส่วนจักรพรรดิลั่วมาก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ว่า หากพวกมันส่งผลกระทบต่อการบำเพ็ญเพียรของปรมาจารย์ ปรมาจารย์โมโหโกรธพาลหนีไป จักรพรรดิลั่วต้องกระอักเลือดเป็นแน่
ตนเองหละหลวมเกินไป ไม่ได้ให้คนมาอารักขาที่นี่ไว้ ปรมาจารย์ย่อมต้องกล่าวโทษเขา
จักรพรรดิลั่วรู้สึกหดหู่ใจเหลือคณา คิดกระทั่งว่าจะสับร่างของราชาปีศาจสองตนนั่นให้เละ
ขณะเดียวกัน ปีศาจสองตนก็มาถึงสันเขาแล้ว ตนหนึ่งมีศีรษะเป็นวัว อีกตนหนึ่งเป็นศีรษะสุนัขป่า สายตาทอดมองไปยังเรือนสี่ประสานซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไป
...................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 36 เถ้าคืนสู่เถ้า ดินคืนสู่ดิน
ปีศาจหมาป่าสูดจมูกฟุดฟิด มุมปากเผยเขี้ยวคม พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ไม่ผิดแน่ เป็นกลิ่นของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง อยู่ที่นี่ละ”
ปีศาจวัวหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ “ฮ่าๆๆ พระราชาช่างปราดเปรื่องเสียจริง คาดการณ์ได้ว่าปีศาจที่กลายร่างนั่นคือจิ้งจอกเก้าหางตัวนั้น ไม่จำเป็นต้องตามหาไปทั่วทั้งเขา ตามกลิ่นมาก็พบแล้ว”
“นึกไม่ถึงว่าจิ้งจอกเก้าหางตัวนี้จะถึงกับกล้ากลายร่าง ตอนนั้นพวกเราตามหามันไปทุกหนแห่ง คุ้นเคยกับกลิ่นของมันยิ่งกว่าอะไร!” นัยน์ตาของปีศาจหมาป่าฉายแววโหดเหี้ยม
“นั่นน่ะสิ ถ้าหากนางไม่กลายร่าง มีหรือพวกเราจะกล้ามาตามหานางอีก?” ปีศาจวัวพยักหน้า ดวงตาฉายแววหวาดกลัว
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางแข็งแกร่งเกินไป ทุกครั้งที่นึกถึงมันก็จะรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน
ครานั้น ราชาของพวกเขาไปถูกตาต้องใจจิ้งจอกหกหางตัวหนึ่งเข้า คิดจะจับกลับไปเป็นคู่หมาย กลับถูกจิ้งจอกตัวนั้นทำร้าย แล้วจึงหลบหนีไป
สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จิ้งจอกตัวนั้นถึงได้ปรากฏตัวอีกครั้ง ไม่เพียงรักษาอาการบาดเจ็บจนหาย แต่ตบะยังเพิ่มขึ้นพรวดพราด
หลังจากนั้น พลังของมันก็เลยเถิดเกินรับมือ ในระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีก็สำเร็จเป็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง แม้แต่ราชาปีศาจก็ต้องหลีกหนีไม่ต่อกรด้วย
ทว่า บัดนี้นางกลับเลือกที่จะกลายร่าง!
ต้องจับตัวนางในยามที่นางอ่อนแอที่สุด!
ปีศาจวัวเอ่ยปากถาม “ในเมื่อหาเจอแล้ว พวกเราจะกลับไปรายงานพระราชาเลยไหม”
“รายงานอะไร เวลาไม่เคยรอใคร จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางประสาทสัมผัสฉับไวโดยกำเนิด หากพลาดโอกาสนี้ไปก็คงจะจับยากแล้ว อีกอย่าง นางเพิ่งผ่านด่านเคราะห์มา ไร้ซึ่งพลังบำเพ็ญใดๆ พวกเราจะจับนางได้โดยไม่เปลืองแรง!” ปีศาจหมาป่าหัวเราะเย็นเยียบ
ปีศาจวัวท่าทางดีอกดีใจ พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ถูกต้องแล้ว เมื่อใดที่พวกเราจับจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้ พระราชา
ก็จะตกรางวัลให้พวกเราอย่างงาม”
ปีศาจหมาป่ากลับลอบยกยิ้มในใจ
จับจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้ เหตุใดต้องส่งมอบให้พระราชาด้วย ต่อให้รางวัลจะล้ำค่ากว่านี้ แล้วจะมีค่าสูงเกินกว่าตัวจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไปได้หรือ
ตันของปีศาจกลายร่างเป็นของบำรุงกำลังชั้นเลิศ ได้กินเข้าไปเมื่อไหร่ มีหรือข้าจะกลัวพระราชา
ทันใดนั้นพวกมันก็ย่างสามขุมตรงไปยังเรือนสี่ประสาน
เมื่อเดินเข้าไป ภาพของเรือนสี่ประสานก็ค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น โบราณและยิ่งใหญ่
“ที่นี่ยอดเยี่ยมไปเลย บรรยากาศงดงาม จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางตัวนั้นช่างเลือกสรรที่อยู่จริงๆ” ปีศาจหมาป่าเอ่ย
ปากพูดอย่างอดไม่ได้ มันมองประเมินเรือนสี่ประสานหลังนั้น แววตาปรากฏความตื่นตะลึง “ภายหลังสามารถใช้ที่นี่เป็นรังนอนของข้าได้”
หืม?
ในตอนนั้น พวกเขาถึงได้พบว่า มีบัณฑิตคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่หน้าประตูเรือน
บัณฑิตคนนั้นแผ่กลิ่นอายของผู้คงแก่เรียน เป็นปุถุชนสุดแสนจะธรรมดา ให้ความรู้สึกปวกเปียกอ่อนแอ
“เจ้าบัณฑิตยาจกนี่มาจากไหนกัน ประเดี๋ยวจะกินให้อิ่มไปเลย” ปีศาจวัวพูดพลางเลียริมฝีปากอย่างไม่ใส่ใจ
มองตามสายตาของบัณฑิตไป พวกมันก็พบโคลงคู่ที่หน้าประตู
ทันใดนั้นเอง พวกมันก็สะดุ้งเฮือก
“โคลงคู่นี้มีทำนองมรรคาแฝงอยู่!” ปีศาจหมาป่าร้องด้วยความตกใจ “สมบัติ นี่มันสมบัติล้ำค่า ไม่แน่ว่าอาจมีผู้
ยิ่งใหญ่ซึ่งกลายเป็นเซียนสักคนหนึ่งทิ้งเอาไว้!”
หลังจากนั้นไม่ทันไร พวกมันก็เห็นป้ายหยกด้านข้างโคลงคู่ ความละโมบในดวงตาไม่อาจเก็บซ่อนได้
“ที่นี่ต้องเป็นสถานที่ปลีกวิเวกของผู้ยิ่งใหญ่สักท่านหนึ่ง เทียบได้กับแดนเซียนเชียวละ!” สมองของปีศาจหมาป่าพลันเกิดเสียงอื้ออึง ราวกับถูกแป้งทอดไส้เนื้อหล่นลงมาทับจนงงงัน ในใจเริ่มลิงโลด “ที่นี่เป็นอาณาเขตของข้าแล้ว!”
มิน่าเล่า จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางจึงได้พลังแก่กล้าขึ้นรวดเร็วปานนั้น เป็นไปได้มากว่าจะได้รับอานิสงส์มาบ้าง!
แข็งแกร่ง ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก!
ปีศาจวัวและปีศาจหมาป่ากระเหี้ยนกระหือรือจนตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
ปีศาจหมาป่าอดรนทนไม่ไหวแล้ว วิ่งปรี่เข้าไปหาโคลงคู่และป้ายหยก หมายจะเก็บสมบัติเหล่านั้นเข้ากระเป๋าตนเอง
“หยุดนะ!”
เมิ่งจวินเหลียงตวาดลั่น ยืนขึ้นบนก้อนหิน คิ้วขมวดมุ่นมองปีศาจทั้งสอง “ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเจ้าควรมา โคลงคู่นั้นก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะมามอง รีบไสหัวไปเถอะ!”
ปีศาจหมาป่าและปีศาจวัวสีหน้าสับสน มองไปยังบัณฑิต แทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง
ปีศาจวัวชี้ตนเองพร้อมเอ่ยถามอย่างอึ้งงัน “เจ้ากำลังพูดกับพวกข้า?”
เมิ่งจวินเหลียงพยักหน้า “ถูกต้อง พวกเจ้านั่นละ”
ปีศาจหมาป่าและปีศาจวัวสบตากัน ยกมือขึ้นเกาศีรษะพร้อมกัน
ไม่ผิดหรอก ศีรษะของพวกตนยังเป็นศีรษะปีศาจ ไม่ใช่ศีรษะเยี่ยงมนุษย์
หายากนักที่ปุถุชนคนหนึ่งจะไม่ตกใจจนหมดสติไป นี่ถึงกับกล้าพูดคุยกับพวกตนด้วย?
ปีศาจหมาป่าแค่นหัวเราะด้วยความโกรธ “ปุถุชนเปรียบประหนึ่งมดปลวก ถึงกับกล้าพูดกับข้าอย่างนี้เชียวรึ รนหาที่ตายซะแล้ว!”
เสียงของมันทุ้มต่ำยิ่งนัก ยามที่เปล่งเสียงออกไป ก็พ่นลมโหมคลั่งกลิ่นเหม็นคาวไปด้วย หมายขู่ให้บัณฑิตกลัวจนฉี่รดกางเกง
เสื้อคลุมยาวของบัณฑิตโบกสะบัด ทว่าแววตาหนักแน่นยังคงมองสองปีศาจ สีหน้าปราศจากความหวาดกลัว
“เจ้าบัณฑิตคนนี้แปดส่วนต้องกลัวจนโง่งมไปแล้ว ไม่อย่างนั้นสมองก็มีปัญหา” ปีศาจวัวได้ข้อสรุปเช่นนี้
ปีศาจหมาป่าพยักหน้า พูดว่า “ช่างเถอะ เอาไว้ฆ่าทิ้งเสียเลย ไม่กงไม่กินแล้ว กินไปเดี๋ยวก็โง่กันพอดี”
พวกเขามองข้ามบัณฑิตไป เดินตรงต่อไปยังโคลงคู่นั้น
เมิ่งจวินเหลียงสีหน้าครึ้มลงเล็กน้อย ยกขาก้าวลงมาจากก้อนหิน ขวางหน้าปีศาจทั้งสอง “ดื้อดึงไม่รู้ความ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของคุณชายหลี่ใช่ที่ที่ตัวมลทินอย่างพวกเจ้าจะมาทำให้แปดเปื้อนอย่างนั้นรึ!”
ความอดทนในใจของปีศาจหมาป่าหมดแล้ว จิตสังหารรุนแรงระเบิดพุ่งขึ้นฟ้า คำรามลั่น “ไอ้เจ้าบัณฑิตบ้า เดิมทีคิดว่าจะชิงสมบัติแล้วค่อยสังหารเจ้า เจ้ากลับพูดมากเหมือนแมลงวัน เช่นนั้นก็ตายซะเถอะ!”
มุมปากของปีศาจวัวยกยิ้มกระหายเลือด “ข้าจะให้เจ้าดูว่าอะไรที่เรียกว่าโหดเหี้ยม!”
ฟู่ๆๆ!
ลมปีศาจสีดำโหมซัด คมกริบเสียยิ่งกว่าเล่มดาบ ทั้งยังพัดพาพิษฤทธิ์กัดกร่อนเข้าใส่เมิ่งจวินเหลียง ราวกับจะย่อยร่างของเขาให้เละ
เมิ่งจวินเหลียงยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่เดิม เรือนผมยาวปลิวไสว เสื้อคลุมยาวโบกพลิ้วรุนแรง ทว่าร่างของเขากลับมั่นคงดั่งเขาไท่ซาน
ยามลมสีดำพัดผ่านข้างกายของเขา ก็ต้องเบี่ยงทิศทาง ไม่มีแม้แต่สายเดียวที่ปะทะกับร่างกายของเขา!
กลิ่นอายอันแตกต่างแผ่ซานรอบตัวเขา ชั่วขณะนั้นแลดูประหนึ่งว่าเหลือเขาเพียงผู้เดียวบนโลกนี้
“นี่ นี่มันเป็นไปได้อย่างไร”
ปีศาจหมาป่าและปีศาจวัวร้องลั่นอย่างเหลือเชื่อ ถลึงมองจนตาแทบถลนอย่างห้ามไม่อยู่
เมิ่งจวินเหลียงส่ายหน้า ยกนิ้วขึ้นชี้ปีศาจทั้งสอง รำพันอย่างเรียบง่าย “เถ้าคืนสู่เถ้า ดินคืนสู่ดินเถิด”
ตู้ม!
พลังมหาศาลร่วงลงจากฟากฟ้า โอบล้อมรอบกายปีศาจหมาป่าและปีศาจวัว
มวลพายุถือกำเนิดขึ้นบนฟ้า พลังรุนแรงเริ่มหมุนวน!
“ไม่ ไม่นะ…”
“ไว้ชีวิต ไว้ชีวิตข้าด้วย!”
ปีศาจวัวและปีศาจหมาป่าไม่อาจขยับเขยื้อน ความน่าสะพรึงกลัวมหาศาลเข้าปกคลุมทั้งกาย สัมผัสได้ว่าพวกตนกำลังตกอยู่ในหายนะ
ความวินาศสันตะโรทำให้พวกสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ดวงตาเหลือเพียงความสิ้นหวัง
ไม่นาน ร่างกายของพวกเขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนรูป กลับไปเป็นร่างเดิม!
“บรู้ววว”
“มอออ”
ไม่มีการต่อสู้อันงดงามเร้าใจ และไม่มีพลังปราณมหัศจรรย์ มีเพียงสองปีศาจกลับคืนสู่ร่างแรกเริ่ม
ณ ที่แห่งนั้นเหลือเพียงวัวหนึ่งตัวและหมาป่าอีกหนึ่งตัว นอนอยู่บนพื้นหมดเรี่ยวแรง ไม่มีแม้แต่ปราณปีศาจ
เหมือนกับว่าได้กลายเป็นวัวและหมาป่าธรรมดาแล้วจริงๆ
เมิ่งจวินเหลียงมองพวกเขา ส่ายหน้าพลางทอดถอนใจแผ่วเบา “สัตว์บำเพ็ญตบะจนกลายเป็นปีศาจนั้นไม่ง่าย น่าเสียดายที่พวกเจ้ากลับเดินผิดทาง”
พูดจบ เขาก็เหลือบไปมองโคลงคู่อีกครา ยกมือทั้งสอง ค้อมกายต่ำคำนับเรือนสี่ประสาน จากนั้นจึงเดินจากไปทีละก้าวๆ เฉกเช่นครั้งที่เดินทางมา
.................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 37 โลกบำเพ็ญเซียนที่ควรค่าแก่การแซ่ซ้องสรรเสริญ
กลางป่า จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่เห็นเหตุการณ์นี้ทั้งหมด ตะลึงงันจนนิ่งไป
สองตาเบิกกว้างด้วยความอึ้งงัน มุมมองต่อโลกพลิกคว่ำไปหลายตลบ
“ขะ ขะ เขา…” ลั่วซืออวี่ริมฝีปากสั่นระริก จนคำพูดเสียแล้ว
เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้นกัน
แค่ชี้นิ้วไปเรื่อยเปื่อยก็ทำให้ราชาปีศาจสองตนกลับคืนร่างเดิมได้เลยหรือ
นี่มันพลังอะไรกัน โลกบำเพ็ญเซียนมีตบะชั้นสูงเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
ที่แน่ใจได้เรื่องหนึ่งก็คือ นี่ไม่ใช่การบำเพ็ญเซียน!
“ไม่ต้องพูด! บัณฑิตผู้นี้ก็คือคนที่เรียกตนเองว่าเป็นเด็กรับใช้ของคุณชายหลี่” จักรพรรดิลั่วกล่าวเสียงขรึม สีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความตะลึงลานของเขาไม่ได้น้อยไปกว่าลั่วซืออวี่ ภาพฉากเมื่อครู่ช่างน่าสะพรึงกลัว ยากจะลืมเลือนไปตลอดกาล
โลกนี้อันตรายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ขาใหญ่ล้วนแต่ชอบแสร้งเป็นปุถุชนอย่างนั้นหรือ ต่อไปตนเองพบเจอปุถุชนย่อมต้องเกรงใจสักหน่อย
“กร็อบแกร็บๆ!”
เมิ่งจวินเหลียงเดินเท้าเปล่า เหยียบย่ำบนพื้นลงเขาไป
ลั่วซืออวี่และจักรพรรดิลั่วล้วนไม่กล้าขยับเขยื้อน มองบัณฑิตคนนี้เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
“พวกท่านเป็นแขกของคุณชายหลี่หรือ” เมิ่งจวินเหลียงหยุดยืน เอ่ยปากถาม
เม็ดเหงื่อใสผุดขึ้นบนหน้าผากของจักรพรรดิลั่ว เขาแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็น แท้จริงแล้วหัวใจเต้นระส่ำสุดชีวิต
คนแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว
เขาเค้นรอยยิ้มเปี่ยมไมตรีจิต กล่าวว่า “ใช่…ใช่แล้ว”
“อิจฉาพวกท่านเหลือเกิน ได้ไปนั่งเป็นแขกของคุณชายหลี่ ไม่รู้ว่าต้องบำเพ็ญเพียรสักกี่ปีกี่ชาติจึงจะมีวาสนาเช่น
นี้” ในใจของเมิ่งจวินเหลียงเศร้าสร้อยเหลือคณา พูดต่อว่า “พวกท่านต้องรักษาไว้ให้ดี”
หลี่เนี่ยนฝานไม่คิดจะเชิญตนเข้าบ้านเลยด้วยซ้ำ ดูแล้วการตื่นรู้ของเขาทำให้คุณชายหลี่ผิดหวังจริงๆ ด้วย
จักรพรรดิลั่วรีบกล่าวอย่างถ่อมตัว “คุณชายหลี่เป็นถึงปรมาจารย์ พวกข้ามีโชคถึงได้เข้าไปคอยรับใช้ ย่อมต้องรักษาโอกาสนี้ให้ดี”
เมิ่งจวินเหลียงพยักหน้า สาวเท้าผ่านข้างกายพวกเขาไป
ลั่วซืออวี่กัดฟันกรอด สุดท้ายก็ทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นว่า “เอ่อ ขอถามสักหน่อย…ข้าขอยืมอ่านบันทึกท่องประจิมได้ไหม”
เมิ่งจวินเหลียงชะงักฝีเท้าลง ยิ้มเอ่ย “ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา ข้าเตรียมดำเนินรอยตามบันทึกท่องประจิม เริ่มต้นจากที่นี่ มุ่งหน้าสู่ทิศประจิม ทำความเข้าใจโลกไปพลาง เผยแผ่คำสอนในบันทึกท่องประจิมไปพลาง”
ความกริ่งเกรงที่ลั่วซืออวี่มีต่อบัณฑิตผู้นี้ค่อยๆ ลดลง เอ่ยถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “บอกข้าได้หรือไม่ว่าเหตุใดท่านจึงไม่สวมรองเท้า”
“เพราะข้าต้องการสัมผัสธรรมชาติ” นัยน์ตาของเมิ่งจวินเหลียงลึกล้ำ พูดเสียงเรียบ “สองเท้าสัมผัสผืนดิน จึงทำให้ข้าซึมซับธรรมชาติได้ดีกว่าเดิม”
พูดจบ เขาก็ก้าวเท้า เดินจากไปช้าๆ
จักรพรรดิลั่วมองตามแผ่นหลังของบัณฑิตซึ่งห่างออกไปเรื่อยๆ พูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “หรือว่า สิ่งที่เขาฝึกฝนจะไม่ใช่เซียน แต่เป็น…มรรคา”
“มรรคา?” ลั่วซืออวี่สีหน้าสับสน
จักรพรรดิลั่วพยักหน้า เอ่ยพลางทอดถอนใจ “ไม่ว่าจะเป็นคุณชายหลี่หรือบัณฑิตท่านนั้น เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล้วนมีพลังที่น่าอัศจรรย์ แต่ทุกสรรพสิ่งย่อมต้องลงมือทำด้วยตนเอง วิถีทางล้วนเป็นไปตามหลักของปุถุชน นี่สิจึงจะนับว่าเป็นระดับของเทพเซียนที่แท้จริง!”
ผู้บำเพ็ญเซียนสามารถเหาะเหินเดินอากาศ คุมเมฆขี่หมอก ใช้กระแสจิต ควบคุมลมและไฟ ทำให้ตนเองสะดวกสบายขึ้นมากโข
ทว่าคุณชายหลี่และบัณฑิตท่านนั้นกลับไม่ได้ทำเช่นนั้น แต่กลับก้าวเดินทีละขั้นตอนอย่างครบถ้วนสมบูรณ์
นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขากลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่กระมัง
จักรพรรดิลั่วสูดลมหายใจเข้าลึก กล่าวอย่างจริงใจ “ไปกันเถอะ พวกเราไปเยี่ยมเยียนคุณชายหลี่กัน!”
“แกร็ก”
พวกเขายังไม่ทันได้เคาะ ประตูก็เปิดออกเอง
หลี่เนี่ยนฝานเปิดประตูออกมามองด้วยความสงสัย “เมื่อกี้ข้าคล้ายกับว่าได้ยินเสียงอะไร เกิดอะไรขึ้นหรือ”
“คงเป็นเสียงสัตว์สองตัวนั้นร้อง” ลั่วซืออวี่ชี้ไปยังวัวและหมาป่าด้านข้าง
หลี่เนี่ยนฝานกระจ่างทันใด กล่าวกลั้วหัวเราะ “พวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว มาทั้งที ยังต้องนำเนื้อสัตว์ป่ามาด้วย เชิญเข้ามาเถิด”
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่มองหน้ากันอย่างประดักประเดิด ไม่ได้พูดให้มากความ
“จริงสิ พวกท่านได้พบบัณฑิตที่อยู่ข้างนอกไหม” หลี่เนี่ยนฝานถาม
ลั่วซืออวี่ “พบแล้ว เขาไปแล้ว”
“ไปได้สักที”
หลี่เนี่ยนฝานถอนหายใจยาว พูดอย่างจนปัญญา “คนผู้นั้นสมองไม่เข้าที่เข้าทาง ข้าอธิบายถึงสิ่งที่เรียกว่าวิถี
อายุวัฒนะแก่เขาจนชัดเจนแจ่มแจ้ง แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจ ทั้งยังเข้าใจผิด ด้วยสติปัญญาเช่นนี้ หวังว่าเขาจะไม่มาทำให้ข้าปวดหัวอีก”
ผู้พูดไม่ได้คิดมาก ทว่าผู้ฟังกลับคิดตาม
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่พลันสมองขาวโพลน ใบหน้าฉายแววตื่นตะลึงทันใด
ที่แท้บัณฑิตท่านนั้นก็ฝึกวิถีอายุวัฒนะกับคุณชายหลี่!
นั่นเป็นวิถีอายุวัฒนะเชียวนะ ฮือๆๆๆ น่าอิจฉาเหลือเกิน!
แต่ว่าเมื่อฟังความหมายของคุณชายหลี่ บัณฑิตคนนั้นคล้ายกับว่าจะไม่เข้าใจ ถึงขั้นว่าเข้าใจผิด
ประเด็นสำคัญก็คือ ต่อให้ไม่อาจเข้าใจถึงแก่นแท้ในสิ่งที่คุณชายหลี่พูด บัณฑิตคนนั้นก็ยังได้รับพลังที่เก่งกาจ
ถึงเพียงนั้น
แล้ววิถีอายุวัฒนะที่แท้จริงจะอัศจรรย์เหนือธรรมชาติขนาดไหนกัน
คุณชายหลี่มีท่าทีเดียดฉันท์บัณฑิตท่านนี้อย่างชัดเจน ผิดหวังถึงขนาดที่ไม่ให้เขาเข้าบ้าน
ในชั่วขณะนั้น จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่คิดไปต่างๆ นานา จิตใจซับซ้อนเหลือเกิน
แม้แต่การตื่นรู้ของบัณฑิตท่านนั้นก็ยังไม่อาจเข้าใจวิถีอายุวัฒนะของคุณชายหลี่ได้อย่างถ่องแท้ เกรงว่าบนโลกนี้
คงไม่มีใครเข้าตาคุณชายหลี่แล้วกระมัง
น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว
นี่สิถึงจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แท้จริง
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง อยากหลบไปเป็นเศษขยะอยู่ในมุมมืดให้รู้แล้วรู้รอด
ในฐานะที่เป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์เซียนเฉียนหลง จักรพรรดิลั่วรู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องจบหัวข้อสนทนานี้ มิฉะนั้นอาจน้อยเนื้อต่ำใจจนขาดใจตายก็เป็นได้
เขาหยิบกำไลข้อมือหยกออกมาอย่างอ่อนแรง เอ่ยปากว่า “คุณชายหลี่ นี่คือโอสถวิเศษที่พวกข้าเตรียมมาให้ท่าน”
หลี่เนี่ยนฝานรับกำไลหยกมา ใบหน้าฉายแววสนอกสนใจ
นี่คืออุปกรณ์เก็บของในโลกบำเพ็ญเซียนหรือ ท่าทางอลังการน่าดู
อยู่ในมือนุ่มนวล ดูแล้วเป็นเครื่องประดับชั้นดีโดยแท้
เขามีประสบการณ์ทะลุมิติของระบบ ฉะนั้นจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับของประเภทนี้ และเข้าไปในกำไลหยกอย่างง่ายดาย
มิติในกำไลหยกนี้กว้างขวางอย่างเหลือเชื่อ โอสถวิเศษนานาชนิดวางอยู่ด้านใน ทำให้ทั้งมิติเปล่งปลั่งเรืองรองรอบด้าน
ความคิดแล่นปราด
โอสถวิเศษและหญ้าเซียนเหล่านี้ก็ลอยจากกำไลออกมาวางเบื้องหน้าหลี่เนี่ยนฝานในทันที มีมากกว่าร้อยชนิด
กลิ่นหอมของยาพลันกำจายกรุ่นในเรือน ดมแล้วสติพลันตื่นตัวขึ้นมา
ไม่ว่าจะเป็นบุปผาชาติหลากหลายสีสัน หรือว่าหญ้าเซียนส่องประกายแสง ก็ล้วนแต่สำแดงความเหนือธรรมดาสามัญของโอสถวิเศษ
หลี่เนี่ยนฝานดีใจเล็กน้อย แต่ขณะเดียวกันก็ตื่นเต้นเหลือเกิน
เมื่อมีโอสถวิเศษเหล่านี้ อาการบาดเจ็บของต๋าจี่ต้องฟื้นฟูได้เร็วขึ้นแน่นอน นอกจากนั้นแล้ว หญ้าเซียนเหล่านี้ยังสามารถนำมาปลูกในเรือนของตน เพื่อตกแต่งสถานที่ เพิ่มความเท่น่าเกรงขามสักหน่อย
ใจกว้างกันจริงๆ!
ไม่คิดเลยว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่ตนได้พบไม่เพียงเป็นมิตร แต่ยังมีใจช่วยเหลือผู้อื่น ปราศจากความเห็นแก่ตัว ช่างเป็นโลกบำเพ็ญเซียนที่ควรค่าแก่การแซ่ซ้องสรรเสริญเสียจริง
ต๋าจี่เดินออกมาจากเรือน ก็เห็นวัวและหมาป่านอนอ้องแม้งไร้เรี่ยวแรงอยู่ที่พื้น
นี่คือสัตว์ป่าที่ล่ามาได้หรือ ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยอยู่สักหน่อย
จากนั้น ทันทีที่เห็นโอสถวิเศษและหญ้าเซียนในเรือน ปากเล็กของต๋าจี่ก็อ้าค้าง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึง
ราชวงศ์เซียนเฉียนหลงถึงกับขนของในท้องพระคลังออกมาเชียวหรือ
แน่นอนว่านางรู้จักโอสถวิเศษเหล่านี้ เพียงแค่ชนิดเดียวก็ล้ำค่าพอให้ผู้บำเพ็ญเซียนแย่งชิงกันจนหัวร้างข้างแตกแล้ว
หากนางยังเป็นสุนัขจิ้งจอกอยู่ละก็ การได้มาซึ่งหญ้าเซียนชนิดใดชนิดหนึ่งก็นับว่าเป็นวาสนาครั้งยิ่งใหญ่แล้ว
กล่าวอย่างไม่เกรงใจ ต่อให้สุ่มเลือกโอสถวิเศษชนิดใดก็ได้ในนี้ ก็ล้วนแต่เปลี่ยนชีวิตมนุษย์หรือปีศาจได้ทั้งชีวิต!
.............................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 38 ความชีช้ำของคนโสด
ในตอนนั้นเอง เสียงของหลินชิงอวิ๋นก็ดังขึ้นจากด้านนอก
“คุณชายหลี่อยู่บ้านไหม”
หลี่เนี่ยนฝานตอบไปว่า “เจ้าเข้ามาได้เลย”
แกร็ก
หลินชิงอวิ๋นผลักประตูเข้าไป
ทันทีที่เห็นจักรพรรดิลั่วกับลั่วซืออวี่ นางก็ขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างไม่อาจสังเกตเห็น
ที่แท้ตนก็มาช้าไปครึ่งก้าว
จากนั้นนางก็เห็นโอสถวิเศษวางอยู่ที่พื้นเกลื่อนกลาด นัยน์ตาฉายแววตื่นตระหนก
ดูแล้วครานี้ราชวงศ์เซียนเฉียนหลงจะลงทุนลงแรงมากทีเดียว เคราะห์ดีที่ตนมองทะลุปรุโปร่ง นำโอสถวิเศษซึ่งล้ำค่าที่สุดของหอเซียนหลิงอวิ๋นมา
“คุณชายหลี่ ของเหล่านี้เป็นน้ำใจเล็กน้อยจากหอเซียนหลิงอวิ๋นของพวกข้า”
หลินชิงอวิ๋นโบกมือ โอสถวิเศษสิบหกชนิดก็ปรากฏตรงหน้าในทันใด
โอสถวิเศษเหล่านี้มองจากภายนอกแล้วพิลึกพิลั่นเหลือเกิน ทั้งยังถึงกับมีรัศมีหลากสีสัน ส่องสว่างไปทั้งเรือน แผ่กลิ่นอายของเซียนเต็มที่
“นี่ นี่มัน…โอสถวิเศษชั้นดี!”
ต๋าจี่ตะลึงงัน จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ก็ทำตาโตด้วยความเหลือเชื่อ
ครั้นเห็นปฏิกิริยาของทุกคน มุมปากของหลินชิงอวิ๋นก็ยกยิ้มได้ใจ เหอะๆ ในเมื่อราชวงศ์เซียนเฉียนหลงใช้ปริมาณเข้าสู้ เช่นนั้นตนก็จะใช้คุณภาพเข้าสู้!
ด้วยเบื้องหลังของหอเซียนหลิงอวิ๋น เกรงว่าคงจะมีขุมกำลังไม่มากนักที่จะหยิบยื่นโอสถวิเศษสิบหกชนิดนี้ออกมาได้
โอสถวิเศษในโลกบำเพ็ญเซียนแบ่งเป็นขั้นแรกเริ่ม ขั้นกลาง และขั้นสูง!
เหนือกว่าโอสถวิเศษขั้นสูงคือโอสถวิเศษโดยกำเนิด เหนือไปกว่านั้นอีกก็คือรากปราณโดยกำเนิด!
โอสถวิเศษโดยกำเนิดน่ากลัวว่าคงต้องเหาะขึ้นไปถึงแดนเซียนถึงจะได้มา ส่วนรากปราณโดยกำเนิดนั้น ต่อให้
เป็นเซียน ยังจัดว่าเป็นของล้ำค่าหายาก ปรากฏเพียงในตำนาน
หลี่เนี่ยนฝานก็นิ่งอึ้งไปเช่นเดียวกัน มองจากรูปลักษณ์ภายนอกของโอสถวิเศษและปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้างก็พอจะรู้ว่ายาวิเศษเหล่านี้ไม่ธรรมดา ความใจกว้างของหลินชิงอวิ๋นนั้นเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้
“ข้าซาบซึ้งยิ่งนัก ภายภาคหน้าหากมีสิ่งใดที่ข้าช่วยได้ ข้าไม่มีทางบอกปัด” เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่กลับลอบรำพึง
รำพันในใจ
เฮ้อ ครั้งนี้ติดหนี้น้ำใจครั้งใหญ่เลยละ
แต่ตนเองก็ปฏิเสธไม่ได้นี่นา ถึงอย่างไรโอสถวิเศษพวกนี้ก็ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของต๋าจี่ได้
มองจากความสัมพันธ์ในตอนนี้ หลินชิงอวิ๋นก็คงจะเป็นผู้มีอารยะบวกกับคนกินจุ ถ้านางขอภาพเขียนตัวอักษร
หรือมากินข้าว ตนก็เพียงต้อนรับขับสู้
เพื่อที่จะได้มาซึ่งภรรยาแสนสวย เขาต้องทำให้เต็มที่
ใครจะมาเข้าใจความชีช้ำของคนโสดกัน!
หลินชิงอวิ๋นเห็นหลี่เนี่ยนฝานรับไว้ ในใจก็พลันปลื้มปีติ
ในตอนที่พูดเมื่อครู่นี้ นางจงใจเพิ่มเล่ห์กลลงไปเล็กน้อย โดยบอกว่าหอเซียนหลินอวิ๋นมอบให้หลี่เนี่ยนฝาน ไม่ใช่นางมอบให้เอง เพื่อหยั่งเชิงท่าทีที่หลี่เนี่ยนฝานมีต่อหอเซียนหลิงอวิ๋น
คุณชายหลี่ไม่เพียงรับไว้ ยังกล่าวคำพูดซึ่งมีความหมายลึกล้ำเสริมขึ้นมา หรือจะเรียกได้ว่า นับแต่นี้หอเซียนหลิงอวิ๋นมีผู้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าคอยหนุนหลังเพิ่มมาอีกคน?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินชิงอวิ๋นก็ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ รู้สึกประหนึ่งร่างกายนั้นลอยล่อง หัวหมุนพร่าเลือน มีความสุขเหลือเกิน
ต๋าจี่ยืนอยู่ด้านข้างกัดริมฝีปาก มองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความหลงใหล น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างตื้นตันใจ
คุณชายหลี่เป็นปรมาจารย์ซึ่งเร้นกายจากภายนอกแท้ๆ เดิมทีไม่ได้พัวพันกับโลกโลกีย์ แต่กลับยอมติดหนี้น้ำใจ
หอเซียนหลิงอวิ๋นเพื่อตนเอง บุญคุณต่อข้าในครานี้ทบทวีขึ้นเรื่อยๆ
จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่มองหลินชิงอวิ๋นด้วยใบหน้าเปี่ยมความอิจฉา หอเซียนหลิงอวิ๋นเกาะแข้งเกาะขาคุณชายหลี่สำเร็จแล้ว
น่าเสียดายที่เส้นสนกลในของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงไม่อาจสู้หอเซียนหลิงอวิ๋น ไม่เช่นนั้นไหนเลยจะปล่อยให้หอ
เซียนหลิงอวิ๋นฉวยโอกาสไป
“คุณชายหลี่ ท่านอยู่บ้านไหม” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกประตู
ไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอมาถึงแล้ว
ทันทีที่เข้ามา ทั้งสองก็ต้องตะลึงกับโอสถวิเศษในเรือน ริมฝีปากเม้มแน่น รู้สึกขื่นขมไปทั้งใจ
หากเดาได้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ ตนจะมาแข่งขันไปทำไม ทำตัวเองขายหน้าแท้ๆ
โอสถวิเศษจากสำนักของพวกเขาไม่อาจเทียบกับราชวงศ์เซียนเฉียนหลงและหอเซียนหลิงอวิ๋น ในเหตุการณ์เช่น
นี้ พวกเขาไหนเลยจะกล้านำโอสถวิเศษที่ตนเตรียมไว้ออกมา
ไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอยิ้มเจื่อน เก็บโอสถวิเศษใส่ลงในแหวนมิติ
“เจ้าสำนักไป๋ พวกท่านก็นำโอสถวิเศษมาหรือ” จักรพรรดิลั่วเอ่ยถามอย่างยิ้มแย้ม
ไป๋อู๋เฉินพูดอย่างจนปัญญา “จักรพรรดิลั่ว ท่านไม่ต้องสัพยอกพวกข้าหรอก ด้วยมรดกตกทอดของสำนักกระบี่
ของพวกข้า ของที่พวกข้ามี พวกท่านก็มี ของที่พวกข้าไม่มี พวกท่านมี ข้าไม่นำออกมาให้ขายหน้าหรอก”
เมื่อเห็นว่าไป๋อู๋เฉินเป็นเช่นนี้ จักรพรรดิลั่วก็เบาใจขึ้นมาก ไม่ว่าอย่างไรครานี้ปรมาจารย์ก็พอจะมีภาพจำที่ดีกับตนอยู่บ้าง นับว่าประสบความสำเร็จไม่น้อย
จ้าวซานเหอเงียบงันไปนาน จึงพูดขึ้นว่า “คุณชายหลี่ ข้าไม่มีโอสถวิเศษ แต่ข้านำเมล็ดพันธุ์ชนิดหนึ่งมา เมล็ดพันธุ์ชนิดนี้อาจารย์ของข้าพบเข้าโดยบังเอิญขณะท่องไปในแดนลี้ลับโบราณ เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครรู้ว่านี่คือเมล็ดพันธุ์ชนิดใด”
“สมัยอาจารย์ของท่านเชียวหรือ” ไป๋อู๋เฉินตกอกตกใจ เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “ผู้เฒ่าจ้าว ท่านอย่าพูดไปเรื่อย
เปื่อย หากนับจากสมัยอาจารย์ของท่านมาจนถึงตอนนี้ต้องพันปีเป็นอย่างน้อย เมล็ดพันธุ์อะไรจะอยู่ได้นานขนาดนั้น”
เขากำลังเตือนสติจ้าวซานเหอ ด้วยกลัวว่าจ้าวซานเหอจะหลอกลวงหลี่เนี่ยนฝาน หากเป็นเช่นนั้นคงจบไม่สวยแน่
ปรมาจารย์เป็นคนที่พวกเขาหลอกได้ซะที่ไหนกันเล่า
“ข้ารู้ขอบเขตหรอกน่า จะไปโกหกได้อย่างไร” ในมือจ้าวซานเหอหยิบกล่องไม้ใบเล็กออกมา “ข้าสัมผัสได้ว่าเมล็ดพันธุ์นี้ยังมีพลังชีวิตอยู่ อีกทั้ง…”
ใบหน้าของจ้าวซานเหอแลดูกระดากอาย กระแอมเบาๆ กล่าวว่า “ตอนเด็กข้าซุกซนมาก เคยแอบขโมยเมล็ดพันธุ์นี้มา พบว่าคมดาบทำอะไรมันไม่ได้ มิหนำซ้ำยังทนต่อน้ำและไฟ! ข้าถึงขั้นสงสัยว่ามันใช่เมล็ดพันธุ์หรือไม่”
สายตาที่ทุกคนมองจ้าวซานเหอพลันพิลึกพิลั่นขึ้นมาทันใด
นึกไม่ถึงเลยว่าผู้เฒ่าจ้าวในวัยเด็กจะเกกมะเหรกเกเร ซุกซนถึงเพียงนั้น
ทว่าในตอนนี้ พวกเขาเองก็สงสัยขึ้นมาว่าเมล็ดพันธุ์นี้มีความพิเศษอย่างไร
หลี่เนี่ยนฝานเองก็ถูกดึงดูดความสนใจเช่นกัน จึงรับกล่องไม้มาเปิด
และพบว่าในกล่องไม้มีเมล็ดพันธุ์ทรงกลมดิกหนึ่งเมล็ด
ขนาดใกล้เคียงกับเมล็ดพันธุ์ทั่วไป สีเขียวมรกต ไม่เป็นมันเงา ไร้ซึ่งความผิดปกติ มองดูแล้วสุดแสนจะธรรมดา
“ท่านแน่ใจหรือว่าเมล็ดพันธุ์นี้ยังมีชีวิตอยู่” จักรพรรดิลั่วพินิจพิจารณาอยู่พักใหญ่ มองจ้าวซานเหอด้วยความ
สงสัย
จ้าวซานเหอกล่าวอย่างตกประหม่า “น่าจะ…ประมาณนั้น อาจจะ ยังมีชีวิตอยู่กระมัง”
หลี่เนี่ยนฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย หยิบเมล็ดพันธุ์ขึ้นมาดมใกล้จมูก
ประสบการณ์ของเป็นเกษตรกรมานานหลายปีได้บอกเขาว่าสิ่งนี้เป็นเมล็ดพันธุ์ของแท้แน่นอน อีกทั้งยังไม่ตาย
หากแต่กำลังตกอยู่ในสภาพตายแหล่มิตายแหล่ร่อแร่เต็มที
ที่บอกว่าตายแหล่มิตายแหล่ ก็คือยังไม่ได้แห้งตายไปเสียทั้งหมด แต่ก็ไม่อาจงอกต้นอ่อน เป็นสิ่งที่ปลูกไม่ขึ้นไปชั่วชีวิต
‘โชคดีที่ฉันได้สมญานามจากระบบว่าเทพกสิกรรม ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคำเรียกนี้จะเชื่อถือได้ไหม แต่การตัดสินขั้นพื้นฐานไม่น่าจะผิดพลาด’ หลี่เนี่ยนฝานลอบคิดในใจ
เขามองไปยังจ้าวซานเหอ เอ่ยถามว่า “ท่านแน่ใจใช่ไหมว่าเมล็ดพันธุ์นี้ไม่กลัวไฟ”
จ้าวซานเหอพยักหน้า
“เช่นนั้นย่อมต้องลองดู”
หลี่เนี่ยนฝานหยิบไข่มุกเพลิงมังกรด้านข้างมา “ไฟแช็ก เผามันซะ!”
ฟู่!
เปลวเพลิงสายเล็กพุ่งออกมาจากไข่มุกเพลิงมังกร เมล็ดพันธุ์นั้นไร้ร่องรอยขีดข่วนจริงด้วย
“เอ๊ะ? น่าสนใจอยู่นะ”
หลี่เนี่ยนฝานประหลาดใจเป็นที่สุด ไม่ว่าจะเป็นเมล็ดพันธุ์อะไร การไม่ทนไฟเป็นคุณสมบัติพื้นฐาน แต่เจ้าเมล็ด
พันธุ์นี่กลับไม่เป็นไร หมายความว่าอย่างไรกัน
............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 39 โลกนี้มีเรื่องพรรค์นี้ด้วยหรือ
“ท่านแน่ใจหรือว่าจะมอบเมล็ดพันธุ์นี้ให้ข้า” หลี่เนี่ยนฝานถาม
เขาสนใจเมล็ดพันธุ์นี้มาก อยากรู้เหลือเกินว่ามันจะงอกออกมาเป็นอะไร
จ้าวซานเหอเห็นหลี่เนี่ยนฝานสนอกสนใจ ก็พลันตื่นเต้นยกใหญ่ เต็มตื้นอยู่ในใจ จึงรีบบอก “คุณชายหลี่ เมล็ดพันธุ์นี้อยู่ในมือข้าก็ไม่มีประโยชน์อันใด ไม่อาจรู้ได้ว่าจะตายเมื่อไหร่ มอบให้ท่านถึงจะคู่ควรกว่า!”
หลี่เนี่ยนฝานครุ่นคิด พยักหน้าพูดว่า “ก็จริง หากจะเพาะเมล็ดพันธุ์นี้จำต้องใช้ความพยายามสักหน่อย เกรงว่าคนไม่มากนักจะทำได้ ถ้าปล่อยให้ตายไปแบบนี้ก็น่าเสียดายแย่ เช่นนั้นข้ารับไว้ก็แล้วกัน”
เมล็ดพันธุ์นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แม้แต่ปรมาจารย์ยังต้องพยายาม เช่นนั้นสำหรับคนอื่นแล้วคงจะยิ่งทำไม่ได้เข้าไปใหญ่
จ้าวซานเหอไม่อาจเก็บซ่อนรอยยิ้มบนใบหน้า เมล็ดพันธุ์นี้เมื่ออยู่ในมือเขาก็ไร้ประโยชน์ นึกไม่ถึงเลยว่าปรมาจารย์จะถูกอกถูกใจ ครั้งนี้สำเร็จแล้ว นับเป็นความสำเร็จครั้งใหญ่!
คนอื่นๆ ล้วนแต่อิจฉาจนตาเขียวปั้ด ในใจเดือดปุดๆ ช่างเป็นคนที่โชคเข้าข้างเสียจริง
ไม่ทันไร สถานการณ์ก็เข้าสู่ความเงียบงัน
หลี่เนี่ยนฝานนั่งลงบนเก้าอี้ มองไปยังห้าคนฝั่งตรงข้าม
เขากำลังรอให้พวกไป๋อู๋เฉินเอ่ยปากแจ้งความปรารถนา
คนเขาอุตส่าห์กระตือรือร้นกันขนาดนี้ แถมยังให้โอสถวิเศษล้ำค่ามา หลี่เนี่ยนฝานย่อมต้องตอบแทน
แต่ทว่า รอไปพักหนึ่ง พวกไป๋อู๋เฉินก็ยังไม่มีใครเอ่ยปากร้องขอสิ่งใด
ออกจะกระอักกระอ่วนแล้วละ
จะให้เอ่ยปากเองว่าจะมอบภาพเขียนแก่พวกเขาก็ดูแปลกไปสักหน่อย ต้องหลงตัวเองขนาดไหนถึงจะออกตัวบอกให้คนอื่นเก็บภาพเขียนของตนเอง
จะให้พวกเขารั้งอยู่รอกินข้าวตอนนี้ก็ไม่เหมาะเท่าไหร่นัก เพิ่งจะช่วงบ่าย อีกนานกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็น
จะให้ตนบอกให้พวกกลับไปก็ยิ่งไม่เหมาะเข้าไปใหญ่
ใครเล่าจะรู้ว่าทั้งห้าคนกระสับกระส่ายยิ่งกว่า แทบจะนั่งไม่ติดแล้ว
ปรมาจารย์จ้องพวกเขาเช่นนี้ทำไม
หรือว่าตนไปทำอะไรยั่วโทสะคุณชายหลี่เข้าแล้ว
ฮือๆๆ ทำอย่างไรดี กดดันเหลือเกิน กลัวจนฉี่จะราดแล้วเนี่ย
สายตาของคุณชายหลี่จ้องอยู่เช่นนี้ พวกเขาสัมผัสได้ว่าตนไม่อาจเก็บความลับได้อีก ถึงกับเกิดภาพหลอนว่าคุณชายหลี่มีวิชาอ่านใจ
สรุปก็คือน่าสะพรึงกลัวจริงๆ
ในระยะเวลาอันสั้น แผ่นหลังของพวกเขาก็ผุดเม็ดเหงื่อจนเปียกชุ่ม
“จริงสิ ต้นชาหลังเรือนกำลังโตได้ที่ ข้าจะให้พวกท่านสักหน่อยแล้วกัน” คนเหล่านี้ไม่เอ่ยปากขอภาพเขียนหรือตัวอักษร หลี่เนี่ยนฝานก็จนปัญญา ยังดีที่ในที่สุดก็นึกออกว่าจะให้สิ่งใด จึงพูดออกไป
ผู้บำเพ็ญเซียนให้ความสำคัญกับการบำรุงกายดูแลใจ การดื่มชาได้รับความนิยมมากในโลกบำเพ็ญเซียน ใบชาที่ตนปลูกคุณภาพไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่มีทางทำให้ขายหน้า
ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ รู้สึกโล่งใจขึ้นทันใด ตามมาด้วยความลิงโลดดีใจ รีบพูดว่า “ขอบคุณคุณชายหลี่ ขอบคุณคุณชายหลี่”
ใบชานี้ต้องพิเศษอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นก่อนจะตัดสินใจมอบให้พวกเรา คุณชายหลี่คงไม่ลังเลนานเพียงนั้นหรอก
ยิ่งไปกว่านั้น แม้แต่แตงโมและข้าวต้มเปล่ายังพิเศษ ใบชาจะธรรมดาได้อย่างไรกัน
เป็นไปได้มากว่าจะเป็นใบชาของเทพเซียน!
ต้องเป็นเพราะความจริงใจของพวกข้าทำให้คุณชายหลี่ซาบซึ้ง เขาถึงได้ยอมแบ่งของรักของหวงอย่างใบชาให้พ
วกเขา
ในใจของพวกเขาก็ฮึกเหิมขึ้นมา
หลังจากนี้จะต้องทำให้ดี พยายามฟังความนัยทุกคำของคุณชายหลี่!
ดูสิ ผู้บำเพ็ญเซียนกลุ่มนี้จิตใจดีจริงๆ คนสายตาเฉียบแหลมย่อมมองออกว่านี่เป็นการขอบคุณจากใจจริง
“พวกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว ต้องเป็นข้าขอบคุณพวกท่านถึงจะถูก” หลี่เนียนฝานยิ้มบาง จากนั้นจึงพูดว่า “เสี่ยวไป๋ ไปเด็ดใบชามาสี่ชุด”
“น้อมรับคำสั่ง นายท่านของข้า”
ไม่นาน เสี่ยวไป๋ก็เดินมาพร้อมกับใบชาซึ่งเก็บจากหลังเรือนสี่ถุง
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยว่า “ใบชาเพิ่งโตได้ที่ เก็บมาไม่มาก หนึ่งถุงมีหนึ่งจิน[footnoteRef:1] ได้โปรดอย่ารังเกียจ” [1:  จิน เท่ากับครึ่งกิโลกรัม]
“ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจเลย” ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นรีบส่ายศีรษะ รับใบชามาจากเสี่ยวไป๋อย่างนบนอบ จากนั้นจึงเก็บไว้กับตัวอย่างระมัดระวัง
มีของล้ำค่าอยู่กับตัว พวกเขาไหนเลยจะอยากรั้งอยู่นาน ต่างคนต่างกล่าวลาแล้วกลับไป
ทันทีที่เดินออกมาจากเรือนสี่ประสาน พวกเขาก็ไม่แม้แต่จะเสวนากัน
ท่าทางรีบร้อนเช่นนั้น ทำให้ดูเหมือนกำลังพกของล้ำค่าที่สุดในโลกไว้ และกำลังหวาดระแวงว่าจะมีคนมาแย่ง
ไปอย่างไรอย่างนั้น
คนที่กระวนกระวายที่สุดเห็นจะเป็นหลินชิงอวิ๋น นางมีพลังบำเพ็ญต่ำที่สุด จึงนึกเสียดายที่ครั้งนี้ไม่ได้พาองครักษ์มาด้วย
ลั่วซืออวี่รู้สึกกระหายขึ้นมา อดถามไม่ได้ “เสด็จพ่อ กลับไปพวกเราลองชิมได้หรือไม่”
“ไม่ได้!” จักรพรรดิลั่วปฏิเสธทันควันโดยไม่ยั้งคิด กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ซืออวี่ ของล้ำค่าระดับนี้ไม่ใช่ของ
เด็กเล่น ทั้งถุงมีอยู่แค่นี้ หายไปเพียงนิดเดียวก็เป็นเรื่องใหญ่แล้ว จะไปกินส่งเดชได้อย่างไรกัน”
เขาตัดสินใจแล้ว กลับไปจะนำใบชานี้ไปเก็บไว้ในส่วนลึกที่สุดของพระคลังสมบัติ รอให้มีงานใหญ่ค่อยนำออกมากินทีละนิดบรรเทาความกระหาย
ในเรือนสี่ประสาน ต๋าจี่มองหลี่เนี่ยนฝานด้วยสีหน้ารู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง “คุณชายหลี่ อาการบาดเจ็บของข้าทำให้
ท่านลำบากแล้ว”
“ไม่ได้ลำบากอะไรหรอก เรื่องเล็ก เจ้ารักษาตัวให้ดีก็พอแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานพูดอย่างไม่ได้ใส่ใจ
แต่เขายิ่งเป็นเช่นนี้ ต๋าจี่ก็ยิ่งซาบซึ้งใจ
คุณชายหลี่ไม่แยแสกฎแห่งฟ้าดินเพื่อตนเอง ช่วยเหลือตนเองจากทัณฑ์สวรรค์ มิหนำซ้ำยังยอมละทิ้งการปลีก
วิเวก ละทิ้งภาพลักษณ์เพื่อติดหนี้น้ำใจผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้น ตนเองติดหนี้บุญคุณเขามากเหลือเกิน
จากนี้ไป ขอเพียงคุณชายหลี่ปรารถนา ข้าจะช่วยเหลืออย่างสุดความสามารถ จะไม่ให้เขาต้องเดือดเนื้อร้อนใจแม้แต่น้อย!
จริงสิ คุณชายหลี่ชอบเดินหมาก ตนจะต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจให้ดียิ่งขึ้น ทำให้คุณชายหลี่มีความสุขที่สุด
ในตอนนั้น นางถึงพบว่าหลี่เนี่ยนฝานกำลังขยับโอสถวิเศษและหญ้าเซียนเหล่านั้นไปมา คล้ายกับว่ากำลังจัด
เรียงตามลำดับอะไรสักอย่าง
ต๋าจี่มองด้วยความสงสัย อดเอ่ยถามไม่ได้ “คุณชายหลี่ ท่านกำลังทำอะไรหรือ”
หลี่เนี่ยนฝานตอบ “โอสถวิเศษเหล่านี้ล้วนไม่เลว ข้ากำลังดูว่ามีชนิดใดที่ช่วยรักษาบาดแผลของเจ้าได้ ชนิดใด
นำไปปลูกได้”
“ปลูก?”
นางอึ้งไปชั่วขณะ มองหลี่เนี่ยนฝานด้วยความตกใจ
โอสถวิเศษไม่ใช่สิ่งที่จะปลูกกันง่ายๆ ต้องมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมถึงที่สุด ทั้งการปลูกโอสถวิเศษสักต้นยังต้องลงทุนลงแรงมหาศาล โอสถวิเศษขั้นสูงยังต้องมีวิธีการปลูกเฉพาะ ต่อให้เป็นเช่นนั้น ต้นที่จะอยู่รอดก็ยังมีน้อยนัก
หรืออาจกล่าวได้ว่า ต่อให้ปลูกได้สำเร็จ แต่กว่าโอสถวิเศษจะโตเต็มที่ต้องใช้ระยะเวลานับร้อยถึงหลายร้อยปี
ไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย
ในโลกบำเพ็ญเซียน ต้องพึ่งโชคชะตาเพียงอย่างเดียว จะได้มาซึ่งโอสถวิเศษหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับโชค หากจะพึ่งแรงคนปลูกคงจะเป็นไปไม่ได้ และหากจะปลูกคราวละมากๆ นั่นก็เป็นไปไม่ได้ยิ่งกว่า
หลี่เนี่ยนฝานผงกศีรษะ เอ่ยว่า “ใช่แล้ว หญ้าเซียนไม่กี่ต้นนี้ข้าเตรียมไว้ปลูกเป็นไม้ประดับ วางไว้ในเรือน เพื่อให้เรือนของข้าดูมีสีสันขึ้น”
ไม่กี่ต้นที่เขาพูดถึง ก็คือหญ้าเซียนชั้นดีทั้งสิบหกต้นที่หลินชิงอวิ๋นมอบให้
ใช้หญ้าเซียนชั้นดีมาประดับเรือน?
สมองจ้อยร่อยของต๋าจี่งุนงงอยู่ตรงนั้น โลกนี้มีเรื่องพรรค์นี้ด้วยหรือ
นางเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พูดโน้มน้าวขึ้นว่า “คุณชายหลี่ โอสถวิเศษเติบโตตามลิขิตสวรรค์ หากปลูกผิดวิธี โอสถวิเศษเหล่านี้จะไม่เพียงไร้ซึ่งหนทางรอดชีวิต แต่อาจจะเสียหายก็เป็นได้”
โอสถวิเศษทั่วไปก็ช่างเถิด แต่ยิ่งโอสถวิเศษล้ำค่ามากเท่าใด ความยากในการปลูกก็ยากขึ้นเท่านั้นอย่างไม่ต้องสงสัย และเมื่อใดที่มันเสียหาย ก็จะนับว่าเป็นการทำลายของดีโดยเสียเปล่า
นางรู้ว่าหลี่เนี่ยนฝานเป็นผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง แต่ท่าทีของหลี่เนี่ยนฝานนั้นประมาทเกินไปหน่อยจริงๆ ไหนเลยจะมีคนที่นำโอสถวิเศษมาปลูกในเรือน อย่างน้อยก็ต้องออกแบบสวนสมุนไพรวิเศษโดยละเอียดก่อนไม่ใช่หรือ
....................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 40 บ้านข้าจะไปมีปีศาจได้อย่างไร
“ปลูกโอสถวิเศษมันยากถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” หลี่เนี่ยนฝานรู้สึกประหลาดใจ “ข้าว่าพอได้อยู่กระมัง ลองดูก็แล้วกัน”
โอสถวิเศษดีขนาดนี้ ใช้หมดแล้วทำให้รู้สึกปวดใจเสียจริง สามารถพัฒนาต่อยอดไปได้นี่สิถึงจะเรียกว่าวิถีคนจริง
ต๋าจี่อ้าปากพะงาบ อดกลั้นไม่พูดออกไป
ท่านไม่เคยปลูกมาก่อน ครั้งนี้จะลองปลูกหรือ?
โลกนี้มันวิปริตเกินไปแล้ว
แต่ทว่า ในเมื่อหลี่เนี่ยนฝานอยากปลูก เช่นนั้นก็ปลูกเถิด ตราบใดที่มีความสุขก็ทำไป
ต๋าจี่เริ่มลงมือเป็นผู้ช่วยอยู่ด้านข้าง
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลี่เนี่ยนฝานก็ยิ้มบาง “ได้แล้วละ ข้าจะนำโอสถวิเศษเหล่านี้ไปหลังเรือน จะได้ไปเตรียมดินปลูกไม้ประดับด้วย”
ต๋าจี่ปัดปอยผมดำขลับตรงหน้า พูดอย่างคาดหวัง “ข้าไปกับท่านด้วยได้ไหม”
อันที่จริงนางก็อยากเห็นหลังเรือนของหลี่เนี่ยนฝานใจจะขาดแล้ว
หลังเรือนที่ปลูกแตงโมมหัศจรรย์ได้นั้นจะเป็นแบบไหนกัน
“ได้อยู่แล้ว” หลี่เนี่ยนฝานผงกศีรษะ
ความปลื้มปีติพลันประทับบนใบหน้าของต๋าจี่ นางรีบตามหลี่เนี่ยนฝานไป ทั้งตกประหม่าทั้งตั้งหน้าตั้งตารอ
เดินตามทางเดินปูด้วยหินกรวดไป เบื้องหน้าก็ปรากฏประตูโค้งวงพระจันทร์ ด้านหลังประตูเป็นประตูไม้สีแดงชาดบานหนึ่ง
ประตูไม้นั้นเก่าคร่ำคร่า ทิ้งร่องรอยแห่งกาลเวลาไว้อย่างเด่นชัด
ยิ่งเข้าไปใกล้ประตูไม้มากขึ้นเรื่อยๆ หัวใจของต๋าจี่ก็ยิ่งบีบคั้นรุนแรง ถึงขนาดว่านางนึกอยากหันหน้าแล้ววิ่งหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง สัญชาตญาณเป็นเลิศ ประสาทสัมผัสว่องไวโดยธรรมชาติเหนือกว่าผู้ใด
นางสัมผัสได้ว่ามีความน่าสะพรึงกลัวอยู่หลังประตูบานนี้ ขณะเดียวกันก็มีโชคชะตาครั้งสำคัญ
จากนั้น ตนก็อาจต้องเผชิญหน้ากับเรื่องไม่คาดฝันครั้งใหญ่ที่สุด!
‘ถ้าหากเกิดอันตราย คุณชายหลี่ต้องปกป้องข้าได้แน่’ ต๋าจี่เหลือบมองแผ่นหลังของหลี่เนี่ยนฝาน ในใจกลับประหวั่นพรั่นพรึง
“แกร็ก”
ประตูเปิดแล้ว
ตู้ม!
คลื่นทำนองมรรคาขนาดยักษ์ถั่งโถมเข้าใส่ต๋าจี่จากด้านหลังประตู ในชั่วพริบตา นางก็ถูกทำนองมรรคาเหล่านี้กลืนกิน
นางบำเพ็ญตบะมานับพันปี การตื่นรู้ทั้งปวงล้วนกลายเป็นเพียงเรื่องชวนหัวเมื่อเผชิญกับทำนองมรรคา ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
ในตอนนั้น นางสัมผัสได้ว่าตนเองเปรียบดั่งหยดน้ำในมหาสมุทร กลืนหายรวมกัน สูญเสียตัวตนไปสิ้น
“มีอะไรหรือ” เสียงของหลี่เนี่ยนฝานพานางกลับมา
ต๋าจี่ใบหน้าขาวซีด เหลือบมองประตูซึ่งเปิดอยู่ด้วยความหวั่นวิตก เหงื่อกาฬอาบทั่วทั้งสรรพางค์กาย
น่ากลัวเหลือเกิน เมื่อครู่คงเป็นเพียงเศษซากของทำนองมรรคา
เล่ากันว่าเมื่อความตื่นรู้ในมรรคาของคนเราก้าวข้ามขอบเขตแห่งโลกีย์ ทำนองมรรคาของคนผู้นั้นก็จะหลงเหลือร่องรอยไว้บนโลก เรียกว่าเศษซากของทำนองมรรคา
ต่อให้เขาจากที่แห่งนั้นมาแล้ว เศษซากทำนองมรรคาก็จะยังคงอยู่
สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นในหลังเรือนแห่งนี้ ถึงได้มีเศษซากทำนองมรรคาเข้มข้นเพียงนี้ เช่นนั้นผู้ที่ทิ้งเศษซากทำนองมรรคาไว้จะต้องมีพลังระดับใดกัน
เซียน? ไม่ใช่แน่ๆ!
เหนือกว่าเซียนมาก!
ดวงตาของต๋าจี่จ้องมองหลี่เนี่ยนฝาน ผ่านไปเนิ่นนาน ในใจก็ยังระส่ำไม่อาจสงบลงได้
คุณชายหลี่บำเพ็ญอะไรอยู่กันแน่
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยอย่างเป็นห่วง “อาการบาดเจ็บกำเริบหรือ”
ต๋าจี่สูดหายใจเข้าลึก ส่ายหน้า “คุณชายหลี่ ข้าไม่เป็นไร ไปต่อเถิด”
หลี่เนี่ยนฝานพนักหน้า พาต๋าจี่เข้าไปในหลังเรือน
ทันทีที่เข้าไปยังหลังเรือน ต๋าจี่ก็ยิ่งสัมผัสได้ว่าทำนองมรรคาระลอกนั้นแข็งแกร่งขึ้น
ในหลังเรือนนี้ ทุกซอกทุกมุมล้วนมีทำนองมรรคาโคจรอยู่
ทำนองมรรคาเหล่านี้ ต่อให้เล็ดลอดออกไปแม้เพียงเสี้ยวเดียว ก็เพียงพอให้ผู้บำเพ็ญเซียนนับไม่ถ้วนเปิดฉาก
แย่งชิงกันแล้ว!
เมื่อมามองสิ่งที่ปลูกที่หลังเรือน
เป็นเพียงผลไม้และผลิตผลการเกษตรแสนธรรมดา ทว่าลำพังการมองจากภายนอกก็มองออกแล้วว่าผลไม้และ
ผลผลิตการเกษตรนั้นไม่ธรรมดา!
‘มิน่าเล่า เติบโตในสภาพแวดล้อมซึ่งเปี่ยมไปด้วยทำนองมรรคา ต่อให้เป็นของสุดแสนจะธรรมดา ก็ยังกลายเป็นของวิเศษได้!’ ต๋าจี่แอบคิดในใจ
หลังเรือนนั้นกว้างขวาง ภูเขาหินโดยรอบวางตัวเป็นปราการธรรมชาติ ทำให้ยามเห็นครั้งแรกก็สัมผัสได้ถึงความโล่งโปร่งสบาย
นอกจากเพาะปลูกผลไม้และพืชผักหลากหลายชนิดแล้ว ยังมีพืชพรรณซึ่งเติบโตในโลกภายนอกอีกด้วย
ตรงกลางของด้านหลังเรือนยังมีสระน้ำสระหนึ่ง ผิวน้ำเรียบดุจกระจกสะท้อนแสงจากฟ้า กลายเป็นสีครามสดใส
เป็นโลกที่น่าพิศวงเหลือเกิน
ต๋าจี่รู้สึกประหนึ่งตนหลุดจากโลกที่เคยอยู่ มาอยู่บนแดนสวรรค์
ยิ่งไปกว่านั้น นางมองไปรอบด้าน ก็สัมผัสได้ว่าตนเองมองข้ามบางอย่างไป หลังเรือนนี้ย่อมไม่มีทางธรรมดา
สามัญ เพียงแต่สิ่งที่ตนพบเห็นนั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยวหนึ่งก็เท่านั้น
“ทิวทัศน์หลังเรือนข้าไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ในใจของเขาออกจะหดหู่อยู่สักหน่อย ทุกครั้งที่มายังหลังเรือน ก็จะอดนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ตนถูกระบบบีบคั้นไม่ได้
ห้าปี ห้าปีเต็มๆ ตนไม่เพียงร่ำเรียนจนสำเร็จสรรพวิชาอยู่ที่นี่ แต่ยังเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มธรรมดาๆ เป็นชายหนุ่มธรรมดาซึ่งเชี่ยวชาญศิลปะทุกแขนงไปจนถึงการกสิกรรม
แต่ถึงอย่างนั้น อุตส่าห์ทุ่มเทไปขนาดนี้ สุดท้ายระบบก็หนีไปหน้าตาเฉย!
พวกคุณรู้ไหมว่าห้าปีนี้ผมใช้ชีวิตยังไง
พูดไปก็น้ำตาจะไหล
ห้ามคิด หลี่เนี่ยนฝากกลัวว่าตนเองจะร้องไห้ออกมา
“เอาละ โอสถวิเศษเหล่านี้ก็ปลูกไว้ที่นี่เถิด” หลี่เนี่ยนฝานหาพื้นที่โล่งทำเลดีแห่งหนึ่ง
หลังเรือนมีอุปกรณ์การเกษตรครบครัน หลี่เนี่ยนฝานหยิบเครื่องมือ ลงมือขุดดินอย่างคล่องแคล่ว
“หืม? ดินนี้…”
ต๋าจี่เห็นดินที่หลี่เนี่ยนฝานขุดขึ้นมา สายตาก็จับจ้องทันใด
เนื้อดินเป็นสีแดงคล้ำ แลดูธรรมดาเป็นที่สุด แต่ต๋าจี่กลับสังเกตเห็นว่าดินที่หลี่เนี่ยนฝานพลิกขึ้นมาเหล่านี้เป็นระเบียบเรียบร้อยเหลือเกิน!
ไม่ผิดหรอก เป็นระเบียบเรียบร้อยนั่นละ
โดยทั่วไปในดินจะมีเศษหินแหลกชิ้นเล็กชิ้นน้อยเจือปน ลักษณะเนื้อดินและสีก็อาจต่างกัน ขนาดของเม็ดดินก็อาจต่างกันด้วย
แต่ว่า ดินที่นี่เป็นเนื้อดินบริสุทธิ์ อีกทั้งเม็ดดินทุกเม็ดเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว เท่ากันไม่มีแปลกแยก!
ผืนดินแผ่นนี้ใต้เท้าของนาง คล้ายกับว่าจะเกิดจากเม็ดดินที่เหมือนกันนับไม่ถ้วนมารวมกัน!
นางก้มลงอย่างอดไม่ได้ กอบดินขึ้นมาด้วยความสงสัยใคร่รู้
ดินเพียงกอบเล็กๆ แต่กลับรู้สึกประหนึ่งหนักสักพันจิน จนนางแทบยกขึ้นมาไม่ไหว!
นี่มันดินอะไรกัน ถึงหนักได้เพียงนี้!
หรือว่าจะเป็นดินที่นำมาจากดินแดนเซียน
น่ากลัวเกินไปแล้ว เหลือเชื่อจริงๆ!
คลื่นยักษ์โหมกระหน่ำในใจต๋าจี่ ความตกใจในหนึ่งวันนี้มากกว่าหนึ่งพันปีที่นางบำเพ็ญเพียรมาเสียอีก
คล้ายกับว่าโลกทัศน์ของนางได้กลับตาลปัตรไปแล้ว
ลึกๆ ในใจอดยิ้มขมขื่นไม่ได้ พลางคิดอย่างหวั่นวิตก ‘ก่อนหน้านี้ข้าคิดมากไปจริงๆ ถึงกับกังวลว่าคุณชายหลี่
จะปลูกโอสถวิเศษไม่ขึ้น ลำพังดินนี้ก็เพียงพอที่จะปลูกโอสถวิเศษได้แล้ว ข้าความรู้ต่ำต้อย ไหนเลยจะมีสิทธิ์คลางแคลงคุณชายหลี่ หวังว่าคุณชายหลี่จะไม่ถือโทษโกรธเคือง’
“ตู้ม”
ผิวน้ำในสระซึ่งราบเรียบ อยู่ๆ ก็มีคลื่นน้ำพุ่งขึ้นราวกับภูเขาขนาดย่อม
คลื่นน้ำพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ท้ายที่สุดก็ค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นเต่าดาวซึ่งอยู่ข้างใน
เต่าดาวลอยอยู่บนผิวน้ำ ปรายตามองหลี่เนี่ยนฝานและต๋าจี่คราหนึ่งอย่างอืดอาด จากนั้นจึงเคลื่อนตัวขึ้นจากน้ำช้าๆ ปีนมายังริมฝั่ง หลับตาลงเพื่อพักงีบ
ต๋าจี่ตกใจจนสะดุ้งโหยง เอ่ยขึ้นทันควัน “นี่มัน…เต่าดาว?”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “ลืมแนะนำไปเลย มันชื่อว่าเต่าเฒ่า ข้าจำได้ว่าตอนซื้อกลับมามันตัวใหญ่กว่ามือข้าแค่นิดเดียวเอง ไม่คิดว่าเดือนกว่าๆ มันก็ตัวใหญ่เท่าครึ่งตัวข้าแล้ว เต่าดาวโตเร็วดีแท้”
จำได้ว่าตอนนั้นที่ซื้อเต่าดาวกลับมาก็เพราะกังวลว่าในบ่อน้ำจะมีปีศาจ หลักฐานเป็นประจักษ์ บ้านข้าจะไปมีปีศาจได้อย่างไร
..................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 41 จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง สัตว์ประหลาดบรรพกาล
หลี่เนี่ยนฝานขุดดินอยู่พักหนึ่ง อยู่ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ จึงตะโกนว่า “เสี่ยวไป๋ ต้าเฮย มาช่วยข้าหน่อย!”
“นายท่านที่เคารพ ข้ามาแล้ว” เสี่ยวไป๋วิ่งมาจากในเรือน
“โฮ่งๆๆ” ต้าเฮยก็มาตามเสียงเรียก กระดิกหางตะบึงมา
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เกือบลืมไปแล้วว่าในบ้านยังมีแรงงานฟรีอีกสองหน่วย ทีนี้ก็ทำงานได้เร็วขึ้นมาก
โอสถวิเศษที่จักรพรรดิลั่วส่งมานั้นมีตั้งเยอะแยะ ทั้งยังเห็นได้ชัดว่าผ่านการเลือกสรรมาอย่างดี โอสถวิเศษแต่ละชนิดล้วนแตกต่างกัน มองจากภายนอกดูไม่เลว เมื่อใดที่ลงปลูกที่นี่แล้วนับว่าเป็นสวนโอสถวิเศษขนาดย่อมแห่งหนึ่งเลยก็ว่าได้
จากนั้น หลี่เนี่ยนฝานก็จัดการกับกระถางทั้งสิบหกใบ เพื่อใช้สำหรับปลูกหญ้าเซียนซึ่งหลินชิงอวิ๋นให้มา จัดแจงพื้นที่วางแล้วเสร็จสรรพ รับรองว่าใครเข้ามาในเรือนก็ต้องถูกดึงดูด
ประเด็นสำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือเมล็ดพันธุ์มหัศจรรย์นั่น
หลี่เนี่ยนฝานขบคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะปลูกไว้ริมสระน้ำ
ดินที่นี่อุดมสมบูรณ์ โดยรอบไม่ได้ปลูกพืช แหล่งน้ำพรั่งพร้อม นับว่าเป็นทำเลที่ดีที่สุดของหลังเรือน
ต่อไปตนจะประคบประหงมดูแลเป็นอย่างดี ไม่เชื่อว่ามันจะเพาะไม่ขึ้น!
สามวันผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อย
ชีวิตของหลี่เนี่ยนฝานสุขสำราญขึ้นเรื่อยๆ แต่ละวันใช้เวลาไปกับการปลูกดอกไม้ เดินหมาก ทั้งยังได้สนทนากับสาวสวย ไป๋อู๋เฉินและคนอื่นๆ ยังนำอาหารป่ามามอบให้บ้างเป็นครั้งคราว นี่เป็นชีวิตอันเรียบง่ายที่ผู้คนในโลกเดิมเสาะหากันอย่างยากลำบากสินะ
ทว่า เรื่องของปีศาจแปลงกายในโลกภายนอกยังคงไม่จบไม่สิ้น มิหนำซ้ำยังโหมสะพัดไปไกล
อีกทั้งยังมีข่าวลือแพร่งพรายออกไปว่าปีศาจที่แปลงกายในครานี้คือจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง!
ไม่ทันไร ผู้คนก็หลั่งไหลมาคับคั่งยิ่งกว่าเดิม
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง นี่มันสัตว์ประหลาดบรรพกาล เรียกได้ว่าทั้งตัวของมันล้วนล้ำค่า เลือดเนื้อมูลค่าสูงกว่าปีศาจธรรมดามากโข
โดยทั่วไป สุนัขจิ้งจอกกลายเป็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางนั้นยากเสียยิ่งกว่าปุถุชนสำเร็จเป็นเซียน!
ช่วงเวลาหลายพันปีมานี้ ข้อมูลเกี่ยวกับจิ้งจอกสวรรค์นับวันยิ่งน้อยลง ผู้คนมากมายล้วนคิดว่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้สาบสูญไปจากโลกนี้แล้ว นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้จะถึงกับมีข่าวคราวเกี่ยวกับจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง
ว่ากันว่า ขอเพียงได้ดื่มเลือดของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเพียงหยดเดียว ก็จะชำระล้างมลทิน หลุดพ้นจากโลกโลกีย์ ขอเพียงบำเพ็ญเพียรข้างกายจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ก็จะได้ยินเสียงเพรียกจากธรรมชาติ
ใครให้จิ้งจอกเก้าหางเป็นที่โปรดปรานของสวรรค์กันเล่า
ถ้าหากเป็นจิ้งจอกจอกสวรรค์เก้าหาง ผู้คนจำนวนมากย่อมเกิดความคิดเสาะหาข้อมูลและตามล่า เพราะอันที่จริงจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางก็มิได้ด้อยไปกว่าผู้ผ่านด่านเคราะห์เลย จะเป็นรองก็เพียงแต่เซียนเท่านั้น
แต่ทว่า…จิ้งจอกเก้าหางตัวนี้ได้กลายเป็นมนุษย์ไปแล้ว!
นั่นเท่ากับว่าเป็นสมบัติอันประเมินค่าไม่ได้ชิ้นหนึ่ง ทั้งยังไร้ซึ่งผู้เป็นนาย ใครมาก่อนย่อมได้ครอบครอง
โอกาสทองมากองตรงหน้า
ผู้บำเพ็ญเซียนที่ไหนจะไม่บ้าคลั่งเล่า
ท้องฟ้าเหนือราชสำนักเซียนเฉียนหลง ลำแสงทะยานลิ่วผ่านไปเป็นครั้งคราว ผู้ฝึกตนซึ่งมีตบะน้อยนิดลาดตระเวนวนเวียนอยู่รอบภูเขา
ถ้าหากไม่ใช่เพราะพวกไป๋อู่เฉินจงใจปิดเรื่องนี้ ชีวิตอันสงบสุขของหลี่เนี่ยนฝานคงถูกเปิดโปงในเร็ววัน
ผู้ที่ได้รับแรงกดดันมากที่สุดเห็นจะเป็นจักรพรรดิลั่ว เขาวิตกกังวลเพราะเรื่องนี้จนนอนหลับไม่สนิท
‘หากมีพวกไม่รู้ความบุกไปรบกวนปรมาจารย์ ทำให้ปรมาจารย์เดือดดาลจนย้ายออกไป เช่นนั้นราชวงศ์เฉียนหลงก็จะเสียหายหนัก!’ จักรพรรดิลั่วกระวนกระวายใจ
ในตอนนั้นเอง บนท้องนภาไร้เมฆซึ่งไกลออกไปนับหมื่นลี้ อยู่ๆ ก็มีเรือเหาะลำมหึมาปรากฏขึ้น
เรือเหาะบนฟ้าบดบังดวงตะวัน ห้อมล้อมไปด้วยหมู่เมฆ แสงแดดสาดส่องรัศมี สั่นสะท้านไปทั่วแผ่นดิน
ผู้บำเพ็ญเซียนซึ่งเดิมทีเหาะอยู่ใกล้ๆ ถูกแสงจ้าสะท้อนใส่จนตาพร่า รีบยกมือขึ้นกำบังทางแสง ก้มหน้าลง ไม่กล้าประชันกับเรือเหาะ
“นั่นคือเรือเหาะที่คนของอารามเต๋าหลินเซียนเรียกมา พวกเขามาแล้ว คนอื่นคงหมดหวังกันพอดี”
“ดูตรงหัวเรือเหาะสิ เทพธิดาลงมาจุติใช่ไหมนั่น”
“โอ้ ผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิง?!”
ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนล้วนแต่มองดรุณีน้อยผู้นั้นด้วยสีหน้าเกรงขามระคนตื่นตกใจ
จักรพรรดิลั่วใจเต้นโครม แม้แต่อารามเต๋าหลินเซียนก็มาด้วยหรือ
เขาไม่กล้าหมางเมิน รุดรีบพาลั่วซืออวี่เดินออกจากราชสำนักเฉียนหลง ไปรอหน้าประตูด้วยใบหน้าเปี่ยมความ
เคารพนบนอบ
เรือเหาะหยุดลง ดรุณีน้อยผู้นั้นปกคลุมด้วยม่านหมอกบาง ประดุจเทพธิดาจากเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า สีหน้าเย็นเยียบเย่อหยิ่ง นัยน์ตาคู่งามเรียบง่ายไร้เดียงสาราวกับธารน้ำใส
จักรพรรดิลั่วก้าวขึ้นหน้าไปต้อนรับ เอ่ยว่า “ราชวงศ์เฉียนหลงยินดีต้อนรับการมาถึงของแม่นางฉิน”
หัวใจของเขาหดหู่เล็กน้อย สมแล้วที่เป็นเทพธิดาแห่งอารามเต๋าหลินเซียน อายุยังน้อยก็บำเพ็ญเพียรถึงขั้นหยวนอิง มากเพียงพอที่จะเปิดสำนักตั้งพรรคในดินแดนของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงแล้ว
ที่อารามเต๋าหลินเซียนกล้าเรียกตนเองว่าหลินเซียน[footnoteRef:1] มิใช่เพราะหลงตัวเอง หากแค่เป็นเพราะพวกเขาอยู่ห่างจากการสำเร็จเป็นเซียนเพียงก้าวเดียว เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในขุมกำลังชั้นยอดของโลกบำเพ็ญเซียน [1:  หลินเซียน (临仙) หมายถึงใกล้เซียน ใกล้สำเร็จเป็นเซียน]
ลั่วซืออวี่คอยอยู่ข้างกายเขา ค้อมกายคำนับพร้อมเอ่ย “ซืออวี่คำนับท่านพี่ม่านอวิ๋น”
ฉินม่านอวิ๋นยิ้มให้ลั่วซืออวี่ พูดด้วยความตกใจเล็กๆ “ไม่พบกันพักเดียว น้องซืออวี่สำเร็จถึงระยะท้ายของขั้นจู้จี เป็นพรสวรรค์โดยแท้”
นางตกใจจริงๆ ราชสำนักเฉียนหลงตั้งอยู่ในพื้นที่อันแร้นแค้นของโลกบำเพ็ญเซียน ลั่วซืออวี่อายุยังน้อยนัก สามารถทะลวงถึงระยะท้ายของขั้นจู้จีได้ อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด นางนึกอยากให้ลั่วซืออวี่เข้าอารามเต๋าหลินเซียนอยู่บ้าง
ลั่วซืออวี่ยิ้มทว่ามิได้พูดจา
ขอเพียงนางรู้ตัวเอง ว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นเพราะหลี่เนี่ยนฝาน
หากได้คลุกคลีกับปรมาจารย์ระดับนี้เป็นเวลานาน ต่อให้เป็นหมูตัวหนึ่งก็คงสำเร็จเป็นเซียนได้
แต่ว่า เคล็ดลับอันยิ่งใหญ่พรรค์นี้ไม่อาจพูดออกไป
จักรพรรดิลั่วพาฉินม่านอวิ๋นเข้าไปในราชสำนักเซียนเฉียนหลง ต้อนรับอย่างสมเกียรติที่สุด ทั้งยังให้จงซิ่วชงชาอีกด้วย
ครั้นนั่งลงในโถงใหญ่แล้ว จักรพรรดิลั่วจึงเอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าครั้งนี้แม่นางฉินมามาเยือนด้วยเรื่องอันใดหรือ”
ฉินม่านอวิ๋นกล่าวกลั้วหัวเราะ “คิดว่าจักรพรรดิลั่วคงเดาได้กระมัง ข้าก็มาเพื่อตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางน่ะสิ!”
จักรพรรดิลั่วยิ้มขื่น เป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย
แรงดึงดูดของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางนั้นมากมายเสียจริง
ตอนที่รู้ว่าปีศาจที่แปลงกายนั้นคือจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง เขาก็ตื่นตะลึงไปเช่นกัน จากนั้นเขาก็พลันโล่งใจ ปีศาจที่เข้าตาคุณชายหลี่นั้นย่อมเป็นสิ่งพิเศษ ถ้าหากเป็นปีศาจธรรมดา คุณชายหลี่ไม่มีทางยื่นมือเข้าช่วยชีวิต
เพียงแต่ว่า…อารามเต๋าหลินเซียนก็หมายปองจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเช่นกัน ท่าทีเช่นนี้ทำให้จักรพรรดิลั่วแทบอยากบ้าตายให้รู้แล้วรู้รอดไป
ในใจของเขานึกอยากเอ่ยปากเตือน แต่ก็ไม่อาจเปิดเผยการมีตัวตนของคุณชายหลี่ เฮ้อ เจองานยากเข้าแล้ว
จักรพรรดิลั่วทำได้เพียงกล่าวโน้มน้าวอ้อมๆ “จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไม่ปรากฏตัวมานับพันปีแล้ว ครานี้เรื่องแพร่สะพัดไปฉับพลัน ไม่แน่อาจเป็นเพียงข่าวลือ ไม่อาจเชื่อถือได้”
“ข้าสืบข่าวมาแล้ว ผู้ที่ปล่อยข้อมูลนี้ออกไปคือจักรพรรดิปีศาจจันทราเงิน คงไม่ใช่เรื่องโกหก” ฉินม่านอวิ๋นส่าย
หน้า จากนั้นจึงมองจักรพรรดิลั่วอยางคลางแคลง “หรือว่าจักรพรรดิลั่วไม่คิดจะตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง”
“เอ่อ…คิดสิ ข้าส่งคนออกปูพรมตามหาทั่วภูเขา เผื่อว่าจะมีโชค” จักรพรรดิลั่วรีบบอก
ขณะเดียวกัน เขาก็ลอบก่นด่าอยู่ในใจ ที่แท้ก็เป็นจักรพรรดิปีศาจจันทราเงินสร้างเรื่อง เจ้านี่น่ากลัวจะยังไม่รู้ว่ามันได้ล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่ระดับใดเข้า ชะตาใกล้ขาดซะแล้วสิ!
เขาอดนึกถึงราชาปีศาจสองตนซึ่งปรากฏตัวหน้าประตูเรือนของหลี่เนี่ยนฝานไม่ได้ เจ้าสองตัวนั้นคงเป็นสมุนที่จักรพรรดิปีศาจจันทราเงินส่งมากระมัง ถูกบัณฑิตคนนั้นจัดการจนกลับกลายเป็นร่างเดิมอย่างง่ายดาย บัดนี้เห็นทีคงจะกลายเป็นกองอาจมไปแล้ว
แต่ได้กลายเป็นอาจมของปรมาจารย์ ก็นับว่าเป็นวาสนาของพวกมันแล้ว
...............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 42 น้ำชาและโชควาสนา
ฉินม่านอวิ๋นมองจักรพรรดิลั่ว พลางพูด “จักรพรรดิลั่ว ที่นี่ถึงอย่างไรก็เป็นดินแดนในอาณัติของท่าน ข้ามาที่นี่ตามคำสั่งของอาจารย์ อยากจะให้พวกท่านช่วยตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง อารามเต๋าหลินเซียนจะต้องตอบแทนอย่างเต็มที่!”
จักรพรรดิลั่วตกใจจนสะดุ้งโหยง
ตอบแทนอย่างเต็มที่บ้าบออะไรกัน!
สองฝ่ายไร้ซึ่งความแค้นต่อกัน ไฉนต้องมาผลักข้าเข้ากองเพลิงด้วยเล่า
จะแย่งคนจากปรมาจารย์ไป แม้แต่จะคิดเขายังไม่กล้าเลย
“บอกข้าได้หรือไม่ว่าพวกเจ้าตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไปเพราะเหตุใด” จักรพรรดิลั่วถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
ฉินม่านอวิ๋นเงียบงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “จักรพรรดิลั่ววางใจเถิด พวกข้ามิได้คิดร้ายต่อจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ยิ่งไม่มีทางทำร้ายนาง เดิมทีมันก็เป็นสัตว์ประหลาดบรรพกาล บัดนี้กลายร่างเป็นมนุษย์ พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรเป็นเลิศ มีโอกาสจะสำเร็จเป็นเซียนมากที่สุด พวกข้าเพียงอยากขอร้องให้นางเข้าอารามเต๋าหลินเซียน และยังพร้อมใช้ทรัพยากรทั้งหมดที่มีอุ้มชูนาง หวังว่านางจะสำเร็จเป็นเซียน”
“ฟู่ว”
จักรพรรดิลั่วถอนหายใจยาว ถ้าหากฉินม่านอวิ๋นมาด้วยเจตนาร้าย เกรงว่าเขาคงไล่นางออกไปเดี๋ยวนั้น ต่อให้ต้องล่วงเกินอารามเต๋าหลินเซียนก็ไม่เสียดาย!
ตอนนี้ต๋าจี่เป็นคนของหลี่เนี่ยนฝานแล้ว ต่อให้สวรรค์มาสั่งเอง หากมีเจตนาร้ายต่อนาง ก็นับว่าเป็นศัตรูของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง
จักรพรรดิลั่วปรารถนาจะประจบประแจงอย่างภักดี
เมื่อเห็นจักรพรรดิลั่วนิ่งเงียบ ฉินม่านอวิ๋นก็พูดต่อว่า “จักรพรรดิลั่ว วิถีการสำเร็จเซียนนั้นยากเย็นแสนเข็ญ ทุกวันนี้เส้นทางระหว่างเซียนและปุถุชนถูกตัดขาด พันปีมาแล้วที่โลกบำเพ็ญเซียนของพวกเราไม่มีผู้ใดสำเร็จเป็นเซียน การปรากฏตัวของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเป็นโอกาสครั้งสำคัญของพวกเรา!”
น้ำเสียงของนางจริงใจระคนกระตือรือร้น
“แม่นางฉินวางใจเถิด ข้าจะทำเต็มที่” จักรพรรดิลั่วผงกศีรษะตอบรับ
เส้นทางระหว่างเซียนและปุถุชนถูกตัดขาด? ไม่กระมัง ในราชวงศ์เซียนเฉียนหลงของข้ามีขาใหญ่สุดโหดท่านหนึ่ง ยอดเยี่ยมกว่าเซียนเสียอีก
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางอยู่ข้างกายเขา หากข้าบอกเจ้า เจ้าจะกล้าไปชิงมาหรือ
จักรพรรดิลั่วทำได้เพียงแดกดันอยู่ในใจ
ฉินม่านอวิ๋นคิ้วขมวดเล็กน้อย สัมผัสได้ว่าจักรพรรดิลั่วค่อนข้างไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้
ไฉนจึงเป็นเช่นนี้ไปได้
นี่เป็นถึงจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเชียวนะ หรือว่าจักรพรรดิลั่วจะไม่สนใจ
ถึงได้ไม่ฟังแม้แต่คำพูดของอารามเต๋าหลินเซียนของพวกข้า
นางโน้มน้าวต่อว่า “จักรพรรดิลั่ว จักรพรรดิปีศาจจันทราเงินก็กำลังตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางอยู่เช่นกัน หากปล่อยให้พวกมันหาพบ เกรงว่ามันคงจะกินตันปีศาจของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไปทั้งอย่างนั้น โลกนี้จะไม่มีจิ้งจอกเก้าหางเหลืออยู่อีกแล้ว เพราะฉะนั้นพวกเราต้องลงมืออย่างว่องไว!”
“แม่นางฉินวางใจเถิด ข้ารับรองว่าจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางจะต้องปลอดภัย” จักรพรรดิลั่วกล่าวอย่างหนักแน่น
เขาแค่นหัวเราะอยู่ในใจ จักรพรรดิปีศาจจันทราเงินมันกระจอก แค่ขนคุณชายหลี่เส้นเดียวก็กำราบมันได้แล้ว
ยามนั้น จงซิ่วอยู่ในคลังสมบัติของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง
ที่นี่คือสถานที่ซึ่งมีไว้สำหรับเก็บโอสถวิเศษของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงโดยเฉพาะ
ถึงแม้นางจะรู้ว่าโอสถวิเศษชั้นดีล้วนยกให้คุณชายหลี่ไปแล้ว ทว่ายามที่เห็นคลังสมบัติโล่งๆ ก็ยังปรับตัวไม่ได้อยู่
บ้าง
‘หวังว่าคุณชายหลี่จะเมตตาตอบแทนน้ำใจสักหน่อย ทำให้ราชวงศ์เฉียนหลงของพวกข้ารุ่งเรืองขึ้นไปอีก’ จงซิ่วคิดในใจ
ผู้ยิ่งใหญ่เฉกเช่นคุณชายหลี่ ต่อให้ทำเรื่องเล็กน้อยเท่าซอกเล็บ ก็นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ของเหล่าผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว
จงซิ่วทอดถอนใจคราหนึ่ง แล้วจึงเริ่มค้นหาใบชา
อารามเต๋าหลินเซียนเป็นขุมกำลังระดับยักษ์ใหญ่ และยังมีความสัมพันธ์อันดีกับราชวงศ์เซียนเฉียนหลง ย่อมต้องใช้ของดีที่สุดไปรับรอง
ยามปกติ จักรพรรดิลั่วจะนำใบชาชั้นดีมาเก็บไว้ที่นี่
นางกวาดสายตามอง ก็บังเอิญเห็นถุงชาซึ่งแอบซ่อนไว้ในมุมหนึ่ง
“เอ๊ะ? ทำไมไม่ยักเคยเห็นใบชานี้มาก่อน หรือว่าจะเป็นของใหม่” จงซิ่วชะงักไป หยิบถุงใบชานั้นขึ้นมามองสำรวจ
ถุงไม่ใหญ่นัก ดูแล้วแสนธรรมดา บรรจุภัณฑ์ใบชาแตกต่างกับเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง ดูแปลกใหม่ยิ่งนัก
“ใบชาที่จักรพรรดินำมาเก็บไว้ในนี้ต้องไม่ธรรมดา มิสู้นำไปชงดีกว่ากระมัง”
……
ในโถงใหญ่ จักรพรรดิลั่วยังคงสนทนาอยู่กับฉินม่านอวิ๋น ลั่วซืออวี่เองก็คอยพูดคุยกับนางอยู่ด้านข้างเช่นกัน
เพียงแต่ว่า เห็นได้ชัดว่าฉินม่านอวิ๋นจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“ตุบตับๆ”
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น
จงซิ่วมือถือถาด ยกน้ำชาเข้ามา
จักรพรรดิลั่วกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “แม่นางฉิน การตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ชั่วข้ามคืน ไม่อาจรีบร้อน มิสู้มาดื่มชาก่อนเถิด”
ฉินม่านอวิ๋นส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ข้าอยากไปดูสถานที่ที่จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางผ่านด่านเคราะห์สักหน่อย”
นับว่านางมองออกว่าราชวงศ์เซียนเฉียนหลงไม่รีบร้อนจริงๆ อีกทั้งชานี้ยังเรียกได้ว่าเป็นของล้ำค่าของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง สำหรับนางแล้วมิได้ยั่วยวนใจเท่าไรนัก
“ท่านพี่ม่านอวิ๋น ดื่มชาสักนิดแล้วค่อยไปเถิด ไม่ได้เสียเวลาเท่าไหร่หรอก” ลั่วซืออวี่เอ่ยปากโน้มน้าว
จักรพรรดิลั่วก็กล่าวว่า “นั่นสิ แม่นางฉิน ถึงแม้ราชวงศ์เฉียนหลงของพวกข้าจะเทียบไม่ได้กับอารามเต๋าหลินเซียน แต่ใบชานี้ก็มิใช่ของหาง่าย พบได้ยากเสียยิ่งกว่าโอสถวิเศษ”
ฉินม่านอวิ๋นไม่อาจปฏิเสธ ในตอนนั้นสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่น้ำชา
เอ๊ะ?
สายตาของนางชะงักค้างไป
ชานี้ไม่เหมือนกับชาที่นางเคยเห็นมาก่อน ใบชาจมลงก้นจอก ไร้ซึ่งสิ่งเจอปน
น้ำชาเป็นสีน้ำตาลอ่อนวรรณะหนึ่ง ใสกระจ่างนิ่งสงบ มองไกลๆ ดูคล้ายอำพันชั้นดี
“น้ำชานี้…ไม่ธรรมดา!”
นางเห็นโลกมามาก ศึกษาเกี่ยวกับใบชามาไม่น้อย แต่ถึงแม้นางจะเชิดชูตนเองว่าได้ลิ้มลองชาชั้นเลิศสารพัดชนิด เมื่อเห็นน้ำชาจอกนี้ก็ยังไม่อาจต้านทานความยั่วยวนได้
ใบหน้าของจักรพรรดิลั่วปรากฏรอยยิ้มกระหยิ่มใจในที่สุด
ชาที่ตนเก็บไว้ย่อมไม่ธรรมดา แม้แต่แม่นางฉินก็ยังตกตะลึง
เขาเองก็ยกจอกชาขึ้นมาจิบเช่นกัน
ทันทีที่มองไป ก็ชะงักงันไปทันที
หืม?
นี่มันชาอะไรกัน ที่ผ่านมาใบชาที่ข้าใช้รับรองแขกเหมือนจะไม่ใช่แบบนี้กระมัง
จงซิ่วไปหามาจากไหนกัน
ในตอนนั้น ม่านชิงอวิ๋นก็วางจอกชาลงตรงหน้าของตนแล้ว
กลิ่นหอมอ่อนๆ สดชื่นของใบชาทำให้สมองของนางตื่นตัว ชาดี!
นางเม้มปากเบาๆ
น้ำชารสขื่นไหลเข้าปาก เย้าหยอกปลายลิ้น จนจมูกของนางส่งเสียงออกมาเบาๆ ด้วยความเพลิดเพลินอย่างห้ามไม่อยู่ หลับตาลงอย่างสบายใจ
นางไม่ได้กลืนน้ำชาลงคอ หากแต่ลิ้มรสอย่างละเมียดละไม
รสชาติของน้ำชากลับกลายเป็นขมเฝื่อนกว่าเดิม ทว่าห้วงสำนึกของนางแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
ความทรงจำแต่เก่าก่อนทะลักเข้ามา ความสับสนในหัวใจพลันกระจ่าง ปมปัญหาที่คิดไม่ตกก็คลี่คลายตามไปด้วย
น้ำชาไหลลงลำคอไปทีละน้อย เรื่องอดีตลอยล่องดุจกลุ่มควัน
ความรู้สึกไม่อาจควบคุม ขอบตาของนางถึงกับมีน้ำตาคลอหน่วย
นางหาได้สนใจไม่ จิบน้ำชาคำที่สองต่อ
ผึ่ง!
ชั่วขณะนั้นเอง ข้างหูของนางก็ได้ยินเสียงแห่งธรรมชาติ สมองพลันโปร่งโล่ง ทั้งใจเบาสบาย
นอกจากนางแล้ว จักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่ก็เริ่มลิ้มลองชาแล้วเช่นกัน จากนั้นก็ตกสู่สภาวะเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยน
ชาเพียงจอกเดียว ถึงกับทำให้พวกเขาอยู่ในสภาวะตื่นรู้เชียวหรือ!
ผ่านไปหนึ่งเค่อเต็มๆ กว่าฉินม่านอวิ๋นจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น นัยน์ตาฉายแววแห่งการตื่นรู้
เมื่อมองจอกชาในมืออีกครั้ง ก็พบว่ามันว่างเปล่าเสียแล้ว
นี่มันชาอะไรกันแน่
ต่อให้เป็นชาชั้นเยี่ยมที่สุดของอารามเต๋าหลินเซียนก็ยังเทียบไม่ติดแม้แต่ปลายก้อย!
นำมาเปรียบกันไม่ได้ด้วยซ้ำ!
ชาจอกหนึ่ง ก็คือโอกาสในการตื่นรู้ครั้งหนึ่ง ต่อให้นางสำเร็จขั้นหยวนอิงแล้ว ก็รู้สึกว่าได้รับประโยชน์มากโข
..........................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 43 คนสุรุ่ยสุร่าย
สิ่งที่สำคัญที่สุดของการบำเพ็ญเซียนคืออะไร
ไม่ใช่พลังปราณ ไม่ใช่พรสวรรค์ หากแต่เป็นการตื่นรู้ในมรรคา!
มรรคาเป็นพื้นฐานของการบำเพ็ญเซียน ตราบใดที่ประจักษ์แจ้งในมรรคามากพอ จึงจะทะลวงช่วงคอขวดไปได้
บางคนมีคุณสมบัติในการบำเพ็ญเพียรเลิศล้ำ ทรัพยากรพร้อมสรรพ ทว่าความตื่นรู้ในมรรคาไม่เพียงพอ เช่นนั้นก็อาจติดแหง็กอยู่ที่ระดับนั้นไปชั่วชีวิต!
ฉะนั้นการทะลวงช่วงคอขวด จึงจะเป็นความยากในความยาก!
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมาก การเผชิญช่วงคอขวดอันลำบากแสนสาหัสนั้นย่อมหมายถึงทั้งชีวิต!
และหากไม่ตื่นรู้ในมรรคามากพอแต่ยังดันทุรังจะก้าวข้ามช่วงคอขวดไป เช่นนั้นวิถีทางก็จะบิดเบือนไป ย่างเข้าสู่วิถีมารได้ง่าย และจิตมารเข้าแทรก โดยทั่วไปจุดจบมักไม่น่าพิสมัยเท่าไรนัก!
อย่างไรก็ดี น้ำชาเพียงจอกเดียวก็ทำให้คนตื่นรู้ในมรรคาได้เชียวหรือ?!
แม้ว่าฉินม่านอวิ๋นจะมาจากอารามเต๋าหลินเซียน เห็นโลกมามาก ในยามนี้ก็ยังไม่อยากเชื่อ นึกว่าตนตกอยู่ในห้วงแห่งความฝัน
พลังปราณในทั้งโถงใหญ่โกลาหลขึ้นทันใด พลังปราณพุ่งเข้ามารวมกันในโถงกลางราวกับถูกแรงดึงดูดบางอย่าง
สายตาของจักรพรรดิลั่วและฉินม่านอวิ๋นเคลื่อนไปหยุดที่ลั่วซืออวี่ซึ่งยังคงหลับตาพริ้มอยู่พร้อมกัน
กำลังจะ…ทะลวงขั้นแล้ว!
แสงสีทองชั้นแล้วชั้นเล่าลอยล่องรอบกายลั่วซืออวี่ ในชั่วพริบตาเดียว รัศมีสีทองเหล่านี้ก็อัดแน่นกลายเป็นเปลว
เพลิงสีทอง นั่นคือเพลิงแห่งจินตัน!
พลังปราณไร้ขีดจำกัดคล้ายกับกำลังหล่อเลี้ยงเพลิงแห่งจินตันนี้ ถั่งโถมใส่เปลวเพลิง ทำให้เปลวเพลิงลุกโชติช่วงกว่าเดิม
ไม่นาน ทั้งห้องโถงก็กลายเป็นสีทองซึ่งส่องสะท้อนจากเปลวเพลิง
จักรพรรดิลั่วรีบยกมือขึ้นมาประทับฝ่ามือ ตัดขาดที่แห่งนี้จากทุกสิ่งอย่าง
ขณะที่กำลังทะลวงขั้น ห้ามถูกรบกวนเป็นอันขาด
คนทั่วไปจะต้องปิดด่านกักตนก่อนทะลวงขั้น ไหนเลยจะมาทะลวงขั้นโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่เยี่ยงลั่วซืออวี่ได้
เกรงว่าแม้แต่ลั่วซืออวี่ยังคิดไม่ถึงว่าชาเพียงจอกเดียวจะทำให้นางทะลวงขั้นได้กระมัง
นี่เป็นถึงวิถีจินตันเชียวนะ เดินสู่วิถีจินตันจึงจะนับว่าก้าวเข้าข้ามธรณีประตูของผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว!
ไม่รู้ว่าคนมากเท่าไรที่พยายามทั้งชีวิตก็ไม่อาจเอื้อมถึง
แต่กระนั้น จักรพรรดิลั่วและฉินม่านอวิ๋นกลับมีสีหน้าซับซ้อน มิได้รู้สึกว่าเหนือความคาดหมาย หากแต่เสียดายอยู่บ้าง
ทำนองมรรคาที่เจือปนในน้ำชาจอกนั้นเข้มข้นเหลือเกิน แม้แต่พวกเขาล้วนเข้าสู่สภาวะตื่นรู้ ได้รับประโยชน์มหาศาล จะนับประสาอะไรกับลั่วซืออวี่ซึ่งยังอยู่เพียงขั้นจู้จีกันเล่า
ชาชั้นยอดระดับนี้ถึงกับนำไปให้ผู้ฝึกตนขั้นจู้จีดื่ม น่าเสียดายจริงเชียว!
หลังจากนั้นครึ่งเค่อ เปลวเพลิงสีทองรอบกายของลั่วซืออวี่ก็สั่นสะท้านฉับพลัน จากนั้นจึงโหมกระพือไปรวมกันยังจุดตันเถียน ประหนึ่งนกกาโบยบินกลับรัง
เต๊ง!
เสียงคล้ายระฆังดังขึ้น จินตันสีทองอร่ามก่อตัวขึ้นในจุดตันเถียนของลัวซืออวี่ หมุนวนไปมา
วิถีจินตัน สำเร็จ!
ลั่วซืออวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม้แต่ตัวนางเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ
ครั้งแรกตนรู้จักคุณชายหลี่นั้นยังไม่ถึงขั้นจู้จี นี่ผ่านไปเพียงเดือนเดียวเองกระมัง ถึงกับสำเร็จขั้นจินตันแล้ว
เร็วเสียยิ่งกว่าความเร็วของการบำเพ็ญเพียรที่ใฝ่ฝันไว้เสียอีก พูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อ
คุณชายหลี่ปลีกวิเวกอยู่ในดินแดนของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง นับเป็นโชคดีครั้งใหญ่ของทั้งราชวงศ์แล้ว!
ลั่วซืออวี่นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งทันใด นางมองจักรพรรดิลั่ว พร้อมเอ่ยขึ้นตะกุกตะกักว่า “ท่านพ่อ ชานี้คือ…”
พรึ่บ!
จักรพรรดิลั่วล้มทั้งยืน ทรุดก้นจ้ำเบ้ากลับลงที่เก้าอี้
ใบหน้าของเขาพลันขาวซีด เมื่อครู่เขามัวแต่ตกใจ ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองให้ดี ยามนี้นึกออกเพียงความเป็นไปได้
เดียว ก็รู้สึกว่าสมองแทบระเบิดแล้ว
จงซิ่วหัวใจเต้นระส่ำแทบหลุดจากอก “ข้าพบชานี้ในส่วนลึกที่สุดของคลังสมบัติ เหมือนว่าท่านจะเก็บมันไว้ในมุมหนึ่ง ก็เลย…”
“เจ้าคนสุรุ่ยสุร่าย!” จักรพรรดิลั่วชี้นิ้วใส่จงซิ่ว ใบหน้าเจ็บปวดรวดร้าวเบี้ยวบูด ตวาดลั่นว่า “นี่มันใบชาที่คุณชายหลี่มอบให้ข้า ข้าทำใจนำมาดื่มไม่ลง นี่มันสมบัติที่ไม่อาจประเมินค่าได้ เป็นชีวิตจิตใจของข้าเชียวนะ!”
ทั้งถุงมีใบชาแค่หนึ่งจิน นี่เจ้าเล่นหยิบมาชงตั้งสามจอก จะให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร
เจ้าฉินม่านอวิ๋นนี่ก็โชคดีเสียจริง อยู่ๆ ก็จับพลัดจับผลูได้มาดื่มชาเซียน
มีแค่คนโง่งมเท่านั้นละ ถึงจะนำชาเซียนเช่นนี้มาชงให้แขกลิ้มลอง
จักรพรรดิลั่วยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกห่อเหี่ยว น้ำตาแทบไหลอาบข้างแก้ม
ฉินม่านอวิ๋นยืนประดักประเดิดอยู่ด้านข้าง กระนั้นนางก็อดเอ่ยปากไม่ได้ “จักรพรรดิลั่ว ใบชานี้แบ่งให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่ ข้ารู้ว่ามันเป็นของล้ำค่า ให้อารามเต๋าหลินเซียนนำของมาแลกเปลี่ยนก็ได้”
“แลกเปลี่ยน? เจ้าแลกเปลี่ยนไหวรึ เจ้ากินสมบัติของข้าไปแล้วไง ออกไปเลย รีบไปซะ! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าแล้ว!” จักรพรรดิลั่วโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ ราวกับเป็นดินปืนที่จะระเบิดได้ทุกเวลา
ฉินม่านอวิ๋นจนคำพูด
ชาซึ่งทำให้คนประจักษ์ในมรรคาได้นั้น ย่อมไม่อาจประเมินค่าได้ แม้ว่าอารามเต๋าหลินเซียนจะมีทรัพย์ศฤงคาร
ที่เทียบชั้นกันได้ แต่ก็ไม่อาจนำออกมาแลกเปลี่ยน
ลั่วซืออวี่ดึงฉินม่านอวิ๋นไว้ กระซิบเบาๆ ว่า “ท่านพี่ม่านอวิ๋น พวกเราไปกันเถอะ ท่านพ่อข้าจะโกรธจัดแล้ว หนีไปก่อนย่อมดีกว่า”
ฉินม่านอวิ๋นตามลั่วซืออวี่มายังห้องห้องหนึ่ง สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม นัยน์ตาคู่งามจ้องมองลั่วซืออวี่ เอ่ยถามเสียงแข็ง “ซืออวี่ เจ้าบอกข้ามา ใบชานั้นพวกเจ้าได้มาจากที่ใด”
ระหว่างทางเดินมา ลั่วซืออวี่ได้เตรียมคำพูดไว้เสร็จสรรพ จึงตอบไปว่า “ได้มาจากแดนเร้นลับแห่งหนึ่งเมื่อห้าสิบปีก่อน ท่านพ่อข้าไม่ยอมดื่มมาตลอด นึกไม่ถึงว่าวันนี้ท่านแม่ข้าจะหยิบออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ”
“ซืออวี่ ข้าดูเหมือนคนที่หลอกง่ายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” ฉินม่านอวิ๋นยิ้มพลางส่ายหน้า มองลั่วซืออวี่ “แต่ข้าได้ยินคำสามพยางค์ว่าคุณชายหลี่จากปากจักรพรรดิลั่ว เขาเป็นใครหรือ”
ลั่วซืออวี่ใจหายวาบ รีบเบนหัวข้อสนทนา “ไอ้หยา ท่านต้องได้ยินผิดแน่ๆ ท่านไม่ได้กำลังตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางอยู่หรือ มากับข้าเถิด”
พูดจบ นางก็เตรียมเดินออกไปด้านนอก
แต่กลับถูกฉินม่านอวิ๋นดึงรั้งไว้
“ซืออวี่ เจ้าน่าจะรู้นะว่าเจ้าปิดบังข้าไม่ได้ วันนี้เจ้าไม่พูด ข้าก็จะอยู่ที่นี่ไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ต้องมีสักวันที่สืบเรื่องนี้ได้” สายตาของม่านชิงอวิ๋นจับจ้องลั่วซืออวี่ นางสัมผัสได้ว่านี่ต้องเป็นความลับสุดยอดอย่างแน่นอน!
ลั่วซืออวี่ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าบึ้งบูด
สุดท้ายแล้ว นางก็ทำได้เพียงแอบทอดถอนใจ
ครานี้ไม่เพียงเสียใบชาไปหนึ่งจอก ตัวตนของคุณชายหลี่ยังถูกเปิดเผยด้วย นับว่าขาดทุนครั้งใหญ่
ลั่วซืออวี่หายใจเข้าลึก พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นระคนเลื่อมใส “ท่านพี่ม่านอวิ๋น อันที่จริง…เรื่องนี้เกี่ยวโยงไปถึงบุคคลสำคัญคนหนึ่ง”
“บุคคลสำคัญ?”
ฉินม่านอวิ๋นใจกระตุกวูบ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางจึงขนลุกขนพองไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่
หากเป็นก่อนหน้านี้ นางคงคิดว่าลั่วซืออวี่อยู่ในราชวงศ์เฉียนหลงนั้นโลกทัศน์คับแคบ ตื่นตูมไปเอง และไม่นำมาใส่ใจ
แต่ทว่า หลักจากที่ได้ลิ้มลองใบชานั่นซึ่งแฝงไปด้วยทำนองมรรคา นางก็รู้ว่าลั่วซืออวี่ไม่ได้พูดเกินความจริง!
“ที่จริง ท่านไม่ต้องตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางแล้ว นางถูกปรมาจารย์ท่านนั้นช่วยชีวิตจากด่านเคราะห์สวรรค์ และพาไปอยู่ข้างกายแล้ว” เมื่อเอ่ยถึงจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ลั่วซืออวี่ก็เผยสายตาอิจฉาอย่างห้ามไม่อยู่ ได้คอยอยู่ข้างกายคุณชายหลี่ ต้องมีวาสนามากถึงเพียงใดกัน
“ช่วยชีวิตจากด่านเคราะห์สวรรค์?” ฉินม่านอวิ๋นดวงตาเบิกค้างอย่างเหลือเชื่อ พร้อมเอ่ยถามว่า “นี่มันเป็นไปได้อย่างไร ผู้ยิ่งใหญ่ท่านนั้นมีพลังระดับใดกัน เป็นเซียนหรืออย่างไร”
ลั่วซืออวี่ส่ายหน้า กระซิบบอก “ไม่ใช่เซียน แต่ว่า…เหนือกว่าเซียนเสียอีก!”
.......................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 44 มุ่งสู่ประจิม เผยแผ่คำสอน
“ฟู่!”
ฉินม่านอวิ๋นหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ล้วนตื่นตะลึงกับคำพูดของลั่วซืออวี่
สีหน้าของนางหนักแน่น เอ่ยว่า “ซืออวี่ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก ไม่อาจพูดเรื่อยเปื่อยเป็นอันขาด! เหนือกว่าเซียนอะไรกัน นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้วนะ!”
“ท่านพี่ม่านอวิ๋น ข้าไม่ได้พูดเรื่อยเปื่อย ถึงขนาดที่…ข้ารู้สึกว่าคำนิยามนี้ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ!” สายตาของลั่วซืออวี่จริงจังเป็นที่สุด ส่วนลึกในใจของนางไหนเลยจะไม่ตื่นเต้น
ถ้าหากไม่ได้เห็นกับตา ต่อให้ตีนางจนตายก็ไม่เชื่อว่าโลกนี้จะมีผู้ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้
“เจ้า…นี่…”
สายตาของฉินม่านอวิ๋นเต็มไปด้วยความซับซ้อน นางไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอยู่สักพัก นางรู้ว่านางไม่ควรเขื่อ กระนั้นส่วนลึกในใจกลับมีเสียงพร่ำบอกนางว่านี่เป็นเรื่องจริง!
เหนือกว่าเซียน นี่มันมโนคติอะไรกัน
ลั่วซืออวี่ระดับพลังไม่ถึงขั้น อาจยังไม่รู้ว่าสามคำนี้มีพลังเพียงใด แต่ว่านางรู้ดี!
โลกบำเพ็ญเซียนทุกวันนี้ไม่มีผู้ใดบำเพ็ญสำเร็จเป็นเซียน ว่ากันว่าวิธีทางการเป็นเซียนได้ถูกตัดขาด หากจะเป็นเซียนได้นั้นยากเย็นกว่าแต่ก่อนไม่รู้กี่ร้อยเท่า!
เพื่อที่จะสำเร็จเป็นเซียน อัจฉริยบุคคลนับไม่ถ้วนก็ถือกำเนิดขึ้นในโลกบำเพ็ญเซียน ทดลองสารพัดวิธี สุดท้ายแล้วกลับทำได้เพียงกล้ำกลืนความอัปยศนี้ไป!
ผู้มีฝีมือจำนวนมากเห็นแล้วว่าการสำเร็จเป็นเซียนนั้นไร้ความหวัง วิถีอายุวัฒนะถูกปิดกั้น จึงพากันเลือกปิดด่านกักตน ก้มหน้ายอมรับโชคชะตา
กระนั้นแล้ว…ใครจะไปคิดเล่าว่าที่นี่จะถึงกับมีผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเหนือกว่าเซียนพำนักอยู่?!
ฉินม่านอวิ๋นสัมผัสได้เพียงว่าตนเองพลันหายใจลำบาก สมองขาวโพลน
ข้อมูลนี้เป็นจริงหรือเป็นเท็จกันแน่
ผ่านไปเนิ่นนาน นางถึงตั้งสติได้ ถ้าหากข้อมูลนี้เป็นความจริง เช่นนั้นโลกบำเพ็ญเซียนย่อมถึงคราวฟ้าถล่มดินทลายเป็นแน่!
ด้วยเส้นทางระหว่างเซียนและปุถุชนขาดสะบั้น การปรากฏตัวของเซียนคนหนึ่งในโลกของปุถุชนมีความหมายว่าอย่างไรคงไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความ
ฉินม่านอวิ๋นปรับอารมณ์ สายตามองลั่วซืออวี่ ทันใดนั้นก็ค้อมกาย คำนับลั่วซืออวี่อย่างสง่าผ่าเผย “ซืออวี่ ข้าเป็นตัวแทนของอารามเต๋าหลินเซียน อยากขอร้องเจ้า ได้โปรดช่วยแนะนำข้ากับปรมาจารย์ด้วยเถอะ”
“ท่านพี่ม่านอวิ๋น ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
ลั่วซืออวี่ตื่นตระหนกขึ้นมาทันใด อยากเข้าไปพยุงฉินม่านอวิ๋นขึ้นมา แต่กลับพบว่าพยุงนางไม่ขึ้น
นางเป็นถึงเทพธิดาแห่งอารามเต๋าหลินเซียนเชียวนะ ยามนี้เพียงได้ยินเรื่องของปรมาจารย์ก็ยินดีทำถึงขนาดนี้ ลั่วซืออวี่ไม่รู้จริงๆ ว่าควรทำอย่างไรดี
สุดท้ายแล้ว นางก็ถอนหายใจยาวเบาๆ “ท่านพี่ม่านอวิ๋น ข้ารับปากท่าน”
ฉินม่านอวิ๋นพูดเอ่ยอย่างจริงใจ “ซืออวี่ ขอบคุณเจ้ามาก ถ้าหากเรื่องนี้ทำให้ปรมาจารย์ขุ่นเคือง ข้าแบกจะรับทั้งหมดไว้เอง!”
ลั่วซืออวี่เตือนว่า “ท่านพี่ม่านอวิ๋น ในเมื่อปรมาจารย์นั้นปลีกวิเวก ข้อห้ามอันดับหนึ่งก็คือการถูกคนรบกวน ดังนั้นห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเป็นอันขาด”
“วางใจเถิด ข้าจะจำใส่ใจ” ฉินม่านอวิ๋นพยักหน้า แน่นอนว่านางรู้ขอบเขต ครั้งแรกที่ได้ยินข้อมูลนี้ นางก็เก็บงำมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ
ลั่วซืออวี่เงียบงันไปสักพัก กัดริมฝีปาก แล้วจึงเอ่ยว่า “ท่านพี่ม่านอวิ๋น อันที่จริงใบชานี้เพิ่งได้มาครั้นไปเยี่ยมเยือนปรมาจารย์เมื่อไม่นานมานี้ ข้าไม่กล้ารบกวนเขาหลายครั้งหลายหน ไม่สู้ท่านไปเยี่ยมเยือนบัณฑิตรับใช้ของปรมาจารย์ก่อนดีกว่าหรือ?”
“นั่นย่อมเป็นเรื่องสมควร ไม่ว่าอย่างไร ก็ห้ามทำให้ปรมาจารย์รำคาญใจเด็ดขาด”
ฉินม่านอวิ๋นเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นจึงเอ่ยถาม “บัณฑิตท่านนั้นเป็นใครหรือ”
“บัณฑิตท่านนั้น…” ลั่วซืออวี่อดนึกถึงภาพที่เมิ่งจวินเหลียงเป่าเจ้าราชาปีศาจระดับหยวนอิงสองตนนั้นเพียงชี้นิ้วจนพวกมันคืนรูปเดิม ความหวาดกลัวก็พลันวาบผ่านนัยน์ตา
“แข็งแกร่งมาก น่ากลัวมาก ข้าไม่อาจบรรยายได้ สรุปคือท่านไปแล้วจะรู้เอง”
ฉินม่านอวิ๋นตามลั่วซืออวี่ออกจากราชสำนักเซียนเฉียนหลง กลายเป็นเพียงลำแสง เหาะตรงไปยังหมู่บ้านทางฝั่งประจิม
หมู่บ้านนี้ห่างจากเมืองลั่วเซียนไปทางทิศประจิมสักสิบกงหลี่(กิโลเมตร) ไม่เจริญเท่าเมืองลั่วเซียน ทว่าก็มีตลาดขนาดกลางแห่งหนึ่ง
หลังจากลั่วซืออวี่ได้พบกับเมิ่งจวินเหลียงครานั้น ก็คอยติดตามการเคลื่อนไหวของเขามาโดยตลอด
นึกไม่ถึงว่าเขาจะเอาอย่างบันทึกท่องประจิม เดินทางมุ่งสู่ทิศประจิมโดยเริ่มต้นจากเมืองลั่วเซียนจริงๆ
มิหน้ำซ้ำเขายังเดินเท้าเปล่า มิได้ใช้การเดินทางด้วยแสงเฉกเช่นผู้บำเพ็ญเซียนแต่อย่างใด ก้าวเดินไปทีละก้าวๆ ข้ามขุนเขาและสายน้ำ บ้างก็อาจมีปีศาจมาขวางทาง แต่นั่นก็เป็นการรนหาที่ตายเอง
คล้ายกับว่าจะไม่มีสิ่งใดในโลกหล้าที่ขวางกั้นการเดินทางของเขาได้
สถานีแรกของเมิ่งจวินเหลียงก็คือหมู่บ้านแห่งนี้
และในที่แห่งนี้เอง ลั่วซืออวี่ก็ได้สดับฟังบันทึกท่องประจิมที่ใฝ่หามาในที่สุด ตะลึงงันไปชั่วขณะ จากนั้นก็จะมาฟังตรงเวลาทุกวัน
หลักพระธรรมคำสอนนี้ เหนือกว่าโชคลาภใดๆ ทั้งปวง
วันนี้เล่าถึงซุนหงอคงป่วนตำหนักสวรรค์แล้ว ตื่นเต้นเหลือเกิน
ฉินม่านอวิ๋นก็มองสำรวจอาคารบ้านเรือนโดยรอบ เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “บัณฑิตรับใช้ปรมาจารย์มาทำอะไรที่นี่”
ลั่วซืออวี่สีหน้าจริงยัง พูดเน้นย้ำทีละคำว่า “เผยแผ่คำสอน!”
“เผยแผ่คำสอน?” กลีบปากเล็กของฉินม่านอวิ๋นเผยอค้างเล็กน้อยด้วยตวามตกใจ
คำนี้มิใช่คำที่นำออกมาใช้ได้พร่ำเพรื่อ มีเพียงยามที่ปรมาจารย์แต่ละสำนักออกจากการปิดด่านกักตนออกมาเทศนาสั่งสอนจึงจะเรียกว่าการเผยแผ่คำสอนได้กระมัง
ลั่วซืออวี่จึงเอ่ยเตือนอย่างขึงขัง “หลังจากที่เข้าไปในภัตตาคาร ท่านต้องเงียบ ตั้งใจฟังบัณฑิตท่านนี้เล่านิทาน”
“เล่านิทาน? เล่านิทานให้ปุถุชนฟัง?”
ฉินม่านอวิ๋นขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างห้ามไม่อยู่ มองดูทั้งชั้นบนและชั้นล่างคราคร่ำไปด้วยปุถุชน ในใจเต็มไปด้วยความคลางแคลง
ในใจของนางรู้สึกอึดอัดอยู่สักหน่อย เพราะทั้งนางและลั่วซืออวี่ล้วนเป็นยอดโฉมงามแห่งโลกบำเพ็ญเซียน ย่อมดึงดูดสายตาผู้คนโดยรอบ
สายตาเหล่านี้ทำให้นางรู้สึกคันยิบไปทั้งตัว ประหนึ่งว่ามีมดนับล้านตัวมาไต่อย่างไรอย่างนั้น
นางเป็นถึงหญิงสาวที่สวรรค์ประทานลงมา เป็นเทพธิดาแห่งอารามเต๋าหลินเซียน เป็นผู้สูงส่งกว่าใคร ต่อให้เป็นชายหนุ่มเปี่ยมพรสวรรค์จากโลกบำเพ็ญเซียน ยามที่เห็นตนก็ทำได้เพียงแต่แอบเมียงมอง ใครๆ ก็ล้วนหวาดหวั่น
ทว่าที่นี่นางถึงกับถูกปุถุชนโขยงหนึ่งจ้องมอง ไม่คุ้นชินเป็นที่สุด
หากเป็นยามปกติ นางอาจสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินจากไป หรือไม่ก็แปลงกายเป็นเซียนผู้สูงส่ง ทำให้ปุถุชนพวกนี้ไม่กล้ามองเสียเลย
เพียงแต่ว่าที่นี่ ลั่วซืออวี่เตือนนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงทำได้แค่อดทนอดกลั้น
“ซืออวี่ เล่านิทานกับเผยแผ่คำสอนเกี่ยวข้องกันอย่างไรหรือ” ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยถาม
ลั่วซืออวี่กำลังจะตอบ กลับเหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่หน้าประตูภัตตาคาร จึงกลืนคำพูดลงคอในทันใด “บัณฑิตท่านนั้นมาแล้ว จำไว้ว่าอย่าได้ส่งเสียงรบกวนเวลาเขาเล่านิทาน!”
ฉินม่านอวิ๋นเบนสายตาไปยังบัณฑิตคนนั้น
กลับเห็นเพียงเสื้อคลุมสีดำยาว การแต่งกายเฉกเช่นบัณฑิตอ่อนปวกเปียก กลิ่นอายรอบกายนั้นตรงตามมาตรฐานของปุถุชนธรรมดาทุกกระเบียดนิ้ว
สิ่งเดียวที่พิเศษนั่นก็คือเขาเดินเท้าเปล่า บนเท้าเปรอะเปื้อนไปด้วยดิน
เขาเป็นบัณฑิตรับใช้ปรมาจารย์หรือ?
ฉินม่านอวิ๋นเหลือบมองลั่วซืออวี่ด้านข้าง ก็เห็นว่าใบหน้าของนางแดงระเรื่อ ดวงตาพลันคาดหวังระคนตื่นเต้น ขณะเดียวกันก็แฝงด้วยความเคารพยำเกรง
ท่าทางเช่นนี้ไม่อาจเสแสร้งขึ้นมาได้
บัณฑิตรับใช้ผู้นี้เป็นใครกันแน่ ถึงกับทำให้ลั่วซืออวี่เป็นเช่นนี้ได้
ในตอนนั้นเอง นางหรี่ตาลงทันใด พบว่าห่างออกไปมีลำแสงเคลื่อนเข้ามาอย่างเร่งร้อน จากนั้นจึงหยุดลงที่ปาก
ประตูภัตตาคาร
คนผู้นั้นสีหน้ากระวนกระวาย ยามที่มาถึงภัตตาคารก็ไม่พูดไม่จา ผ่อนลมหายใจคราหนึ่ง เผยสีหน้ายิ้มแย้ม
ฉินม่านอวิ๋นตะลึงงันจนสองตาเบิกกว้าง “จักร…จักรพรรดิลั่ว?!”
...............................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 45 ไม่รู้ความยิ่งใหญ่ของฟ้าดิน ย่อมไม่รู้ว่าตนกระจ้อยร่อย
ฉินม่านอวิ๋นขยี้ตาเบาๆ คิดว่าตนเห็นภาพหลอน
เมื่อเพ่งพินิจมองไป ก็พบว่าจักรพรรดิลั่วไม่ได้มาเพียงคนเดียว ข้างกายยังมีจงซิ่วติดตามมาด้วย
พวกเขามาทำอะไรที่นี่ ฟังนิทานหรือ?
ลั่วซืออวี่มาฟังนิทานยังพอเข้าใจได้ว่านางยังเด็ก แต่พวกเขาอยู่กันมาตั้งหลายร้อยปีแล้วกระมัง ยังจะมาฟังนิทานก็ออกจะฟังไม่ขึ้นไปสักหน่อย
นอกจากนั้นแล้ว เมื่อครู่จักรพรรดิลั่วเพิ่งจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ จนใบหน้าถมึงทึงบูดเบี้ยว นี่ผ่านไปเท่าไรกัน นึกอยากจะฟังนิทานแล้วหรือ
แต่ว่า มองจากท่าทางรีบร้อนของจักรพรรดิลั่วแล้ว เขาน่าจะมาฟังนิทานจริงๆ
จักรพรรดิลั่วมาค่อนข้างสาย แถวหน้าของภัตตาคารไม่เหลือที่แล้ว เขาก็ไม่ได้เบียดเข้าไป หากแต่ยืนอยู่แถวหลังๆ อย่างรู้มารยาท สีหน้าตั้งใจเปี่ยมไปด้วยความเคารพ
เขาเองก็สังเกตเห็นลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นเช่นกัน จึงส่งเสียงมาว่า “ซืออวี่ เจ้าใจร้ายเหลือเกิน มาก่อนยังไม่รู้จักช่วยพ่อจองที่ไว้อีก”
ลั่วซืออวี่กลอกตา ไม่สนใจเขาอีก
ฉินม่านอวิ๋นกลับอึ้งงัน มองจากรูปการณ์แล้ว พวกเขาคงจะเป็นแขกประจำของที่นี่ นิทานประเภทไหนกันถึงดึงดูดจักรพรรดิลั่วได้
นางสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหนักแน่น เตรียมตัวตั้งใจสดับฟัง
เมิ่งจวินเหลียงนั่งอยู่ใจกลางของภัตตาคาร ค่อยๆ พลิกหน้าหนังสือ เอ่ยถามเสียงเรียบ “ข้าน้อมนำคำสอนของเทพเซียน เริ่มต้นจากเมืองลั่วเซียน มุ่งหน้าสู่ประจิมทิศ ส่งผ่านไปยังปุถุชน ผู้มีชะตาเชิญเข้ามาเป็นศิษย์ติดตามข้า
กลับมาที่เรื่องครั้งก่อน ซุนหงอคงได้รับพระบัญชาจากเง็กเซียนฮ่องเต้ให้ดูแลสวนท้อสวรรค์ เทพผู้ยิ่งใหญ่(หงอคง)มองไปเล่นไปอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเอ่ยถามผืนดิน ‘ต้นไม้นี้มีทั้งหมดกี่ต้น’ ผืนดินตอบว่า ‘มีสามพันหกร้อยต้น ด้านหน้าหนึ่งพันสองร้อยต้น ออกดอกออกผลน้อย สามพันปีสุกงอมครั้งหนึ่ง คนกินแล้วเข้าสู่วิถีเซียน ร่างกายแข็งแรง ตรงกลางหนึ่งพันสองร้อยต้น ออกดอกออกผลมาก หกพันปีสุกงอมครั้งหนึ่ง คนกินแล้วโบยบินเป็นเซียนบนสวรรค์ทันใด เป็นอมตะไม่แก่ชรา ด้านหลังมีหนึ่งพันสองร้อยต้น ลายสีม่วงแก่นสีแดง เก้าพันปีสุกงอมครั้งหนึ่ง คนกินแล้วอายุยืนยาวเทียบเท่าฟ้าดิน’ ซุนหงอคงได้ยินดังนั้น ก็ปลื้มปีติยินดี…”
ทุกคนในภัตตาคารล้วนใจจดใจจ่อ ไม่รู้ว่าผลท้อสวรรค์คืออะไรกันแน่
ฉินม่านอวิ๋นเดิมทียังสงวนท่าทีคิดจะเพียงลองดู แต่กลับไม่นึกว่าเพียงแค่อารัมภบทก็ดึงดูดนางได้แล้ว
ปากเล็กเผยอเล็กน้อย ฉายแววเหลือเชื่อ
ผลท้อสวรรค์? บนโลกนี้มีผลไม้เซียนชนิดนี้ได้อย่างไรกัน
กินหนึ่งผลแล้วสำเร็จเป็นเซียนได้เลยหรือ ยังจะต้องฝึกเซียนไปทำไมกัน
นางเพิ่งเคยได้ยินชื่อผลไม้เซียนนี้เป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้แค่คิดว่ามีอยู่จริงยังไม่กล้า
“ซืออวี่ สิ่งที่บัณฑิตคนนี้เล่าเป็นเรื่องจริงหรือ” นางถามขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
ลั่วซืออวี่ได้ฟังอย่างเพลิดเพลิน ทันทีที่ถูกรบกวนก็รู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง เจ้าเป็นถึงเทพธิดาแห่งอารามเต๋าหลินเซียน ไฉนจึงตกใจง่ายเป็นกระต่ายตื่นตูมขนาดนี้
กระนั้นแล้วนางก็ยังคงอธิบายเสียงแผ่วเบา “ย่อมต้องเป็นเรื่องจริง เรื่องนี้เป็นเรื่องของโลกเซียนอย่างแน่นอน และเป็นไปได้มากว่าจะเป็นเรื่องที่ปรมาจารย์ท่านนั้นประสบพบเจอด้วยตนเอง”
“เฮือก”
ฉินม่านอวิ๋นสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอด รู้สึกได้เพียงว่าศีรษะชาวาบ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
นั่นก็หมายความว่าปรมาจารย์ท่านนี้เคยสัมผัสกับผลท้อสวรรค์ไม่ใช่หรอกหรือ
น่ากลัว เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
เมิ่งจวินเหลียงยังคงเล่าต่อไป เล่าจนถึงฉากสุดท้าย “เง็กเซียนฮ่องเต้พิโรธ มีบัญชาส่งมหาเทพทั้งสี่ พร้อมมหาเทพหลี่และองค์รัชทายาทนาจา ยี่สิบแปดดาวนักษัตร เก้าหมู่ดาวฤกษ์ ยี่สิบยามเวลา เจียตี้ห้าทิศ กงเฉาทั้งสี่ ดาวบูรพาและประจิม สองเทพเหนือใต้ โหราศาสตร์ทั้งใต้หล้า นักรบสวรรค์รวมทั้งสิ้นหนึ่งแสนนาย ปูพรมทั่วทั้งสิบแปดฟ้าดิน ปิดล้อมเขาฮวากั่ว จับกุมมันมาลงโทษ…”
ปุถุชนฟังจนดื่มด่ำเข้าถึง ส่วนจักรพรรดิลั่วและผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ กลับฟังแล้วตกตะลึง  ในสมองมีเพียงเสียงดังหวึ่งๆ
ทุกสิ่งทุกอย่างในนิทานเรื่องนี้ล้วนแต่เปิดโลกทัศน์ของพวกเขา
แค่ผลท้อสวรรค์ก็พิสดารมากพอแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะมีโอสถเซียนของไท่ซั่งเหล่าจวิน[footnoteRef:1] ทั้งมียอดสุราธาราหยกเหล่านั้นซึ่งใช้ดื่มในวังสวรรค์อีก ทุกอย่างล้วนแต่ช่วยให้อายุยืนยาว!  [1:  ไท่ซั่งเหล่าจวิน หรือไท้เสียงเหล่ากุง เป็นคำเรียกเหล่าจื่อหรือเล่าจื๊อ ปฐมาจารย์แห่งเต๋า ]
สีหน้าของพวกเขาซับซ้อน ใครจะไปคิดเล่าว่าวิถีอายุวัฒนะซึ่งทุกคนบากบั่นเสาะหาด้วยความยากเย็นแสนเข็ญ จะเป็นเรื่องง่ายเพียงปอกกล้วยเข้าปากสำหรับคนบนสวรรค์ เพียงผลท้อลูกเดียวก็ทำให้สัมฤทธิ์ผลได้แล้ว
ครั้นได้ยินว่าซุนหงอคงเพียงคนเดียวถึงกับสวาปามผลท้อสวรรค์ในป่าท้อจนหมด ลมหายใจของฉินม่านอวิ๋นก็ถี่กระชั้นอย่างห้ามไม่อยู่ ในใจกู่ร้อง ‘แบ่งให้ข้าบ้างสิ ถึงจะเป็นผลดิบก็ไม่เป็นไร!’
ต่อจากนั้น ซุนหงอคงก็ขโมยโอสถเซียนของไท่ซั่งเหล่าจวินไปจนเกลี้ยง ดื่มสุราเซียนจนหมด นั่นยิ่งทำให้ฉินม่านอวิ๋นและคนอื่นๆ อิจฉาตาลุกเป็นไฟ เรียกได้ว่าถูกเกลียดชังจากทั้งคนทั้งเทพ
ทำลายสิ่งล้ำค่าให้เสียเปล่า ทำลายสิ่งล้ำค่าให้เสียเปล่าชัดๆ!
ในตอนนั้น ต่อให้ซุนหงอคงเป็นตัวละครหลัก พวกเขาก็อดบังเกิดความขึ้งเคียดไม่ได้
ฮือๆๆ อิจฉา ริษยา เกลียดเหลือเกิน
กระนั้นแล้ว เมื่อได้ยินว่าตำหนักสวรรค์รวบรวมกองทัพส่งไปยังเขาฮวากั่ว พวกเขาก็อดกลั้นหายใจไม่ได้ เหงื่อตกแทนซุนหงอคง
ความคลางแคลงในใจฉินม่านอวิ๋นได้อันตรธานหายไป ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตกใจอย่างยิ่งยวด
“ซืออวี่พูดไว้ไม่ผิดแม้แต่น้อย นี่ไม่ใช่แค่การเล่านิทาน หากแต่เป็นการเผยแผ่คำสอน!” ฉินม่านอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก สัมผัสได้เพียงว่าม้วนภาพแห่งโลกใหม่ได้ค่อยๆ ตีแผ่ต่อหน้าตนแล้ว
นางไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จับจ้องเมิ่งจวินเหลียงอย่างไม่กล้าละสายตา ไม่พลาดแม้แต่คำเดียว
นักรบสวรรค์หนึ่งแสนคนปิดล้อมเขาฮวากั่ว
เพียงแค่คิด ก็ทำให้ผู้คนเลือดเดือด หัวใจเต้นระส่ำ เนื้อตัวเย็นเฉียบอย่างห้ามไม่อยู่
นั่นมันนักรบสวรรค์หนึ่งแสนคนเชียวนะ ทั้งยังเป็นเซียนหนึ่งแสนคน ความหมายของคำว่าเซียนนั้นเป็นสิ่งที่ไม่ต้องอธิบาย ผู้คนบนโลกบำเพ็ญเซียนก็ต่างรู้กันดี
น่าตกใจเหลือเกิน แค่คิดก็ยังไม่กล้า
ทั่วทั้งภัตตาคาร แม้แต่เสียงลมหายใจก็ยังไม่มี
ศึกที่ตามมามิทำให้ทุกคนผิดหวังจริงๆ
เทพเซียนต่างสำแดงอิทธิฤทธิ์ ย้ายขุนเขาเติมเต็มมหาสมุทร เคลื่อนดวงดารา ขี่อัสนีบาต บิดแปลงธรรมชาติง่าย
เพียงปลายนิ้วสัมผัส
แปลงกายเจ็ดสิบสองรูปแบบ สู้รบด้วยไหวพริบและความอาจหาญ
มองไกลหมื่นลี้ หูสดับฟังสายลม ตาไฟตาทองมองทะลุปรุโปร่ง พลังวิเศษประเภทแล้วประเภทเล่าปรากฏแก่
สายตาผู้คน
แข็งแกร่งเหลือเกิน!
สมแล้วที่เป็นเซียน!
เมื่อนำพลังของผู้บำเพ็ญเซียนไปเปรียบกันแล้ว ก็เหมือนกับการละเล่นของเด็กน้อย ยากที่จะปีนป่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์
นี่เป็นโลกของเซียนหรือ
ก่อนหน้านี้ฉินม่านอวิ๋นยังชื่นชมตนเองที่เป็นถึงเทพธิดาแห่งอารามเต๋าหลินเซียน มายามนี้กลับรู้สึกว่าตนนั้นกระจ้อยร่อยเสียเหลือเกิน
นางได้ตื่นรู้มากขึ้นอีกขั้นในทันใด
มิน่าเล่าบัณฑิตท่านนี้ถึงได้ถ่ายทอดคำสอนในโลกปุถุชน เห็นได้ชัดว่าเพื่อชำระล้างจิตใจของข้าน่ะสิ!
ในตอนที่ข้ามาถึง ก็ยังหงุดหงิดเพราะสายตาของปุถุชนที่มองมา ยกตนว่าอยู่เหนือกว่าผู้อื่น กระนั้นแล้วในสายตาของเซียน ไหนเลยข้าจะไม่ได้เป็นเพียงแต่มดไรตัวหนึ่ง
ไม่ว่าจะเป็นบัณฑิตท่านนี้หรือว่าปรมาจารย์ที่ลั่วซืออวี่พูดถึง ตบะของพวกเขาแก่กล้า สุดท้ายแล้วก็จะยังกลับไปปลีกวิเวกในร่างของปุถุชนอย่างนั้นหรือ
เมื่อประจักษ์ในความยิ่งใหญ่ของฟ้าดิน ถึงจะใช้จิตใจอันสงบนิ่งเข้าเผชิญหน้าทุกสรรพสิ่งได้ ถ้าหากไม่อาจเปลี่ยนแปลงทัศนคติว่าตนสูงส่งเหนือผู้อื่นได้ เกรงว่าชีวิตนี้คงไร้ชะตาต่อการสำเร็จเป็นเซียน
บัดนี้ฉินม่านอวิ๋นพลันตื่นรู้แล้ว
ลั่วซืออวี่ซึ่งอยู่ด้านข้างชะงักไปเล็กน้อย เหลือบมองฉินม่านอวิ๋นด้วยสายตาแปลกใจ นางสัมผัสได้ว่าฉินม่านอวิ๋นไม่เหมือนก่อนหน้านี้อยู่สักหน่อย
เมื่อก่อนแม้ว่าพวกนางจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่ด้วยความแตกต่างของสถานะก็มักจะทำให้มีความเหินห่างบางๆ คั่นอยู่ ยามนี้ความเหินห่างนั้นได้หายไปแล้ว นางถึงกับรู้สึกว่ามองฉินม่านอวิ๋นแล้วสบายหูสบายตาขึ้นกว่าเดิมมาก
..................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 46 เส้นทางเซียนและมนุษย์ ไฉนจึงถูกตัดขาด
ไม่ทันไร ดวงอาทิตย์ก็ลาลับในทิศประจิม
แต่ว่า ผู้คนทั้งภัตตาคารล้วนดูเหมือนจะรู้สึกว่าไม่ใช่เวลาขยับขยาย ทุกคนยังคงใจจดใจจ่อ ตั้งใจสดับฟัง
น้ำเสียงของเมิ่งจวินเหลียงยังคงไม่ช้าไม่เร่งร้อน ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย “พระพุทธองค์พลิกฝ่ามือฟาดใส่ราชาวานรจนกระเด็นไปนอกประตูประจิม เปลี่ยนนิ้วมือเป็นทิวเขาทั้งห้า ทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน เรียกว่า ‘เขาห้าธาตุ’ กดทับเขาไว้เบาๆ ทั้งเทพอัสนี อานนท์ และมหากัสปะล้วนประสานฝ่ามือทีละคน เอ่ย ‘ดีแล้ว! ดีแล้ว!’
ครานั้นไข่ศิลากลายเป็นวานร มีปณิธานร่ำเรียนวิชาจนสำเร็จผล ก้าวข้ามอุปสรรคขวากหนาม เจตจำนงไม่ผันแปร ป่วนสวรรค์หวังครองตำแหน่งสูง บุกรุกสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ขโมยกินผลท้อสวรรค์และโอสถเซียนจนโกลาหล ความผิดย่อมมีผลของความผิด  ไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะได้กลับเนื้อกลับตัว คาดเดาว่าต่อไปเป็นอย่างไร และมาสดับรับฟังในครั้งต่อไป”
จบ…แค่นี้หรือ?
ทันทีที่เมิ่งจวินเหลียงตบโต๊ะ ฝูงชนก็ได้สติราวกับตื่นจากฝัน
แม้จะอยากรู้เรื่องราวต่อจากนี้ ทว่าก็ไม่มีใครเร่งเร้าเลยสักคน หากแต่ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน คำนับเมิ่งจวินเหลียงตามมารยาทของบัณฑิต
ฉินม่านอวิ๋นก็ยืนขึ้น ตามมารยาทของศิษยานุศิษย์
นางมองบัณฑิตท่านนั้นเดินออกจากภัตตาคารไปด้วยเท้าเปล่า สายตาแลดูสับสน
ลั่วซืออวี่ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พูดด้วยความคาดหวังว่า “ถ้าหากได้ไปดูโลกเซียนสักหน่อยก็คงดี”
ฉินม่านอวิ๋นส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “ซืออวี่ เจ้าไปยังโลกเซียนก็อาจไม่พบสิ่งที่อยู่ในนิทาน”
“อ๋า? ท่านพี่ม่านอวิ๋นคิดว่าเป็นเรื่องหลอกลวงหรือ” ลั่วซืออวี่ขมวดคิ้วเอ่ยถามฉินม่านอวิ๋น
“แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องหลอกลวง” ฉินม่านอวิ๋นส่ายหน้าอีก
ลั่วซืออวี่ไม่เข้าใจความหมายของนาง
แต่ในตอนนั้นเอง จักรพรรดิลั่วก็เดินเข้ามา กล่าวกลั้วหัวเราะ “แม่นางฉินกล่าวได้ถูกต้อง เรื่องที่เล่านั้นเป็นเรื่องของตำหนักสวรรค์ ไม่ใช่โลกเซียน! ซืออวี่ เจ้ายังตื่นรู้ไม่พอนะ”
ลั่วซืออวี่ตะลึงงันไปทันใด
เมื่อเทียบตำหนักสวรรค์กับโลกเซียนแล้ว ระดับของตำหนักสวรรค์นั้นสูงกว่ามาก มิน่าเล่าถึงสามารถนำนักรบสวรรค์นับแสนชีวิต หรือครอบครองผลท้อสวรรค์และโอสถเซียนอะไรเทือกนั้นได้
ฉินม่านอวิ๋นถอนหายใจ “อารามเต๋าหลินเซียนมีประวัติว่าปรมาจารย์ยุคก่อนสำเร็จเป็นเซียน มีคำสอนถ่ายทอดกันมา จึงพอเข้าใจเรื่องของโลกเซียนอยู่บ้าง”
แต่ว่า…เมื่อเทียบกับเนื้อหาในนิทานแล้ว ก็เหมือนกับจอมเวทน้อยพบจอมเวทอาวุโสอย่างไรอย่างนั้น
โลกเซียนไม่ได้งดงามไปทุกหนแห่ง มีสงคราม มีความเหลื่อมล้ำระหว่างพื้นที่ยากจนและร่ำรวย
“ท่านพี่ม่านอวิ๋น เช่นนั้นอารามเต๋าหลินเซียนมีบันทึกเกี่ยวกับตำหนักสวรรค์หรือไม่เล่า” ลั่วซืออวี่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ไม่มี” ฉินม่านอวิ๋นส่ายหน้า “ของระดับนี้อยู่เหนือกว่าที่พวกข้าจะจินตนาการได้”
ต่อให้อาจารย์รุ่นก่อนๆ สำเร็จเป็นเซียน ก็คงไม่อาจเทียบได้กับหนึ่งในพลรบของกองทัพสวรรค์หนึ่งแสนนาย
มิใช่ว่านางประเมินตนเองต่ำไป แต่นี่คือเรื่องจริง
ปรมาจารย์ที่ลั่วซืออวี่พูดถึงน่ากลัวว่าจะต้องอยู่ระดับที่สั่นสะเทือนฟ้าดินเชียวละ!
อยู่ๆ จงซิ่วก็รำพันขึ้นมาว่า “ไม่น่าเชื่อเลยว่าเทพซึ่งมีตบะแก่กล้าเป็นอมตะ ท้ายสุดแล้วจะถูกพระพุทธองค์กำราบได้อย่างง่ายดาย ต้องมีพลังที่น่าหวาดกลัวเพียงใดกัน”
“ไม่ต้องพูดแล้ว! บุคคลระดับนี้ไม่ใช่คนที่พวกเจ้าจะมาวิพากษ์วิจารณ์มั่วๆ ซั่วๆ ได้!” จักรพรรดิลั่วรีบปราม ขณะเดียวกันก็กล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความเคารพยำเกรง “มีเพียงผู้ที่ก้าวข้ามโลกโลกีย์อย่างคุณชายหลี่เท่านั้นละจึงจะเอ่ยถึงบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าเหล่านั้นด้วยวิธีการเล่าเรื่อง”
อย่าว่าแต่ผู้ยิ่งใหญ่อย่างพระยูไลเลย ต่อให้เป็นนาจาหรือว่าเทพเอ้อร์หลาง[footnoteRef:1] ก็ไม่ใช่บุคคลที่พวกเขาจะนำไปซุบซิบนินทาได้ [1:  เทพเอ้อร์หลาง หรือเทพเจ้าสามตา เป็นเทพผู้เอาชนะซุนหงอคงได้]
ทำได้เพียงเก็บงำไว้ในก้นบึ้งของจิตใจ เคารพบูชาไปเงียบๆ
“ท่านพ่อ ท่านว่าคุณชายหลี่จะมีผลท้อสวรรค์ไหม” ลั่วซืออวี่เอ่ยถามด้วยความสงสัยทันใด
“ไม่…”
จักรพรรดิลั่วส่ายศีรษะโดยไม่ยั้งคิด แต่จากนั้นกลับชะงักฉับพลัน ม่านตาหดเล็กเหลือเท่ารูสนเข็ม
อาจจะมีจริงๆ ก็ได้!
คุณชายหลี่ระดับไหนแล้ว เป็นคนที่สุดยอดกว่าพระยูไลในนิทานด้วยซ้ำไป แค่มีผลท้อสวรรค์จะแปลกที่ไหน
จักรพรรดิลั่วไม่พูดจา ลั่วซืออวี่กลับผงกศีรษะ พูดเสียงแผ่วเบา “น่าจะมีจริงๆ!”
“ท่านพี่ม่านอวิ๋น ท่านไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้ข้าพบเจออะไรมาบ้าง” ลั่วซืออวี่หวนระลึกถึงอดีต “ครั้งแรกที่ข้าพบกับคุณชายหลี่ เขาชวนข้ากินแตงโม แตงโมธรรมดาๆ เช่นนั้นเลย แต่ว่า…มันกลับทำให้ข้าทะลวงถึงขั้นจู้จีสำเร็จ! ท่านจินตนาการออกไหมว่าแตงโมนั่นถึงกับมีทำนองมรรคาแฝงอยู่!
ข้างกายของคุณชายหลี่มีอาวุธเซียนชิ้นหนึ่ง ชื่อว่าเครื่องฟอกอากาศ ดูดอากาศเข้าไป แล้วพ่นพลังปราณออกมา! พ่นพลังปราณออกมาไม่หยุด! แล้วก็มีอาวุธเซียนอีกชิ้นหนึ่ง ชื่อว่าเครื่องกรองน้ำ ใส่น้ำธรรมดาเข้าไป จะได้ธาราปราณออกมา! ข้ามอบหยกคุ้มกายแสนธรรมดาให้ชิ้นหนึ่ง เขาไปแต่งเติมอีกไม่เท่าไร ก็มอบจิตวิญญาณจริงๆ ของหงส์ฟ้าให้แก่ป้ายหยก! เขาเขียนโคลงคู่แผ่นหนึ่ง ในนั้นถึงกับแฝงวิถีอายุวัฒนะ! เขาเชิญพวกข้าไปกินหม้อไฟ ในหม้อมีพลังหยินหยางปนอยู่ แม้แต่ผักก็ยังมีทำนองมรรคาแฝงอยู่ด้วย!
อีกทั้ง ใบชาที่พวกเราเพิ่งจะดื่มกันวันนี้…”
ลั่วซืออวี่ยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าแม้แต่ตนเองก็ตื่นตะลึง ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้เรียบเรียงความคิด บัดนี้มาใคร่ครวญดู ทั้งตัวของคุณชายหลี่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าล้วนแต่ไม่ธรรมดา!
เฮือก
แต่ละอย่างที่พูดมานั้นทำให้ฉินม่านอวิ๋นสูดลมหายใจเฮือก เมื่อถึงอย่างสุดท้าย นางก็แทบลมจับล้มตึงลงไปตรงนั้น
น่ากลัวเกินไปแล้ว ทำให้รู้สึกขนพอสยองเกล้าจริงๆ!
แม้แต่อากาศหายใจของคุณชายหลี่ก็เป็นของของเทพเซียน บุคคลสำคัญผู้สูงส่งเช่นนี้ หากมีผลท้อสวรรค์ในครอบครองก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว
นั่นเป็นถึงผลท้อสวรรค์เชียวนะ หนึ่งผลก็ทำให้คนเป็นอมตะไม่มีวันตาย โบยบินขึ้นฟ้า อายุยืนยาวเคียงคู่ฟ้าดิน!
นี่เป็นเป้าหมายสูงสุดซึ่งผู้บำเพ็ญเซียนนับไม่ถ้วนโหยหา
“อะแฮ่ม” ลั่วซืออวี่กระแอมเบาๆ เอ่ยปากว่า “สำหรับคุณชายหลี่ ผลท้อสวรรค์อาจเป็นเพียงของธรรมดา แต่กลับเป็นสิ่งที่พวกเราไม่อาจใฝ่ฝันถึง รีบล้มเลิกความคิดเพ้อฝันไปซะเถอะ อย่ารบกวนคุณชายหลี่!”
ลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นพยักหน้าพร้อมกัน ไม่กล้าปรารถนาผลท้อสวรรค์
ขอแค่คุณชายหลี่ทำเรื่องเพียงน้อยนิดให้ ก็นับว่าเพียงพอที่จะใช้ทั้งชีวิตแล้ว
ผ่านไปเนิ่นนานกว่าที่หัวใจของฉินม่านอวิ๋นจะสงบลงได้ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้น่าตกตะลึงเหลือเกิน และยังคอยโรมรันในห้วงสำนึกของนางอยู่ตลอด
ตนมาเยือนราชวงศ์เซียนเฉียนหลงครานี้ ได้ประสบกับโชคอันยิ่งใหญ่!
นางค่อยๆ เดินออกจากภัตตาคาร
กระนั้น ณ ริมแม่น้ำสายหนึ่งไม่ไกลออกไป กลับเห็นบัณฑิตคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นหลิ่ว หันหน้าเผชิญ
สายน้ำ ดวงตาทั้งสองข้างหลับพริ้ม
ยามนั้นฟ้ามืดลงแล้ว แสงนวลของดวงจันทร์อาบไล้คลุมกายของบัณฑิต ราวกำลังห่มอาภรณ์ตัวนอกสีเงินให้กับเขาอีกชั้นหนึ่ง
บัณฑิตผู้นี้มองดูแล้วก็ยังคงเป็นบัณฑิตอ่อนปวกเปียกทั่วไป แต่ยิ่งฉินม่านอวิ๋นจ้องมองอย่างละเอียด กลับสัมผัสได้ว่าร่างกายของเขานั้นเบาหวิว และแอบรู้สึกว่าเขาได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติโดยรอบแล้ว
นางลังเลอยู่พักหนึ่ง ทว่าย่างเท้าตรงเข้าหาบัณฑิต
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยอย่างเคารพนบนอบ “ข้าฉินม่านอวิ๋น คำนับผู้อาวุโส”
เมิ่งจวินเหลียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เอ่ยราบเรียบว่า “ข้าเป็นเพียงปุถุชนคนหนึ่ง แต่เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน เรียกข้าว่าผู้อาวุโสนั้นไม่เหมาะสม!”
“ผู้บรรลุก่อนเป็นครู นี่คือกฎเหล็ก” ฉินม่านอวิ๋นกดความทะนงตนไว้ต่ำสุด “มีปัญหาหนึ่งซึ่งรบกวนใจข้ามานาน ผู้อาวุโสได้โปรดแถลงไข”
เมิ่งจวินเหลียงมองนาง “ปัญหาอะไร”
ฉินม่านอวิ๋นสูดลมหายใจเข้าลึก กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดว่า “ข้าขอถามว่า…เส้นทางระหว่างมนุษย์และเซียน ถูกตัดขาดได้อย่างไร”
.......................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 47 ฮือๆๆ ท่านพี่กลายร่างจนโง่แล้วเนี่ย
เมิ่งจวินเหลียงมองฉินม่านอวิ๋น นัยน์ตาเรียบเฉยไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่ามีสายตาเฉียบแหลมบางอย่างซึ่งมองได้ทะลุปรุโปร่ง
เขาพูดเสียงเรียบว่า “เจ้าดูปุถุชนเหล่านั้น ดวงอาทิตย์ขึ้นเริ่มงาน ดวงอาทิตย์ตกก็พักผ่อน ตรากตรำอยู่บนโลกโลกีย์นับร้อยปี ผู้บำเพ็ญเซียนสูงส่ง แต่กลับอยู่ได้พันปีหมื่นปี! พวกเขาเองก็อยากรู้ว่าเพราะเหตุุใดตนถึงบำเพ็ญเซียนไม่ได้ เจ้าจะไปบอกพวกเขาไหม”
ร่างอรชรของฉินม่านอวิ๋นสั่นเทิ้ม ราวกับถูกไม้เรียวเคาะหัวให้ตื่นขึ้น นิ่งอึ้งอยู่ที่เดิม
ในใจของนางมีคำตอบอยู่แล้ว
นั่นก็คือ…คุณสมบัติ!
คำตอบของบางคำถาม จำต้องมีคุณสมบัติเสียก่อนจึงจะรู้ได้
เช่นเดียวกับปุถุชนกลุ่มนี้ ถ้าหากพวกเขาไปรับคำสอน ผู้ที่มีคุณสมบัติสูงกว่าจะสามารถเข้าสำนักได้ ทว่าผู้ที่มีคุณสมบัติด้อยกว่า ก็มักจะถูกไล่ไปเพราะไร้ชะตา
พวกเขาย่อมต้องถามว่า ใช้สิ่งใดมาวัดว่าพวกเขาไร้ชะตา กระนั้นก็คงไม่มีใครมาให้คำตอบแก่พวกเขา
ฉินม่านอวิ๋นยอมรับว่าตนไม่มีทางแยแสคำถามอันน่าเบื่อเช่นนี้ของปุถุชนคนหนึ่งหรอก
นางขบกรามแน่น ค้อมกายคำนับบัณฑิตอีกครา พร้อมเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสได้โปรดให้คำตอบแก่ข้าด้วย!”
บัณฑิตเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “พลวัตระหว่างฟ้าดินมีกฎของมัน ข้าก็เพียงลอบสังเกตเท่านั้น ทว่าเหตุผลโดยละเอียด เกรงว่ามีเพียงผู้ที่กำหนดกฎกลุ่มนั้นถึงจะรู้”
เขาเงยหน้าขึ้น สายตามองตรง นัยน์ตายังคงสงบนิ่ง ไม่อาจรู้ได้ว่ามองไปทิศทางใด
“ผู้ที่กำหนดกฎหรือ?”
ม่านตาของฉินม่านอวิ๋นหดเกร็งทันใด โลหิตในร่างกายสูบฉีด ไอเย็นระลอกหนึ่งพุ่งขึ้นปกคลุม จนหนาวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่
เมื่อสรุปนิทานที่เล่ามาทั้งหมด สิ่งที่เรียกว่าผู้กำหนดกฎนั้นไม่ใช่ตำหนักสวรรค์?!
สมองของนางขาวโพลน ไม่กล้าแม้แต่จะคิดต่อ
เมิ่งจวินเหลียงเอ่ยปากว่า “ถ้าหากเจ้าอยากรู้เหตุผล ก็มาฟังนิทานเรื่องบันทึกท่องประจิมบ่อยๆ หากเจ้าเข้าใจมากพอ ก็คงจะตื่นรู้ได้”
“ได้รับคำสอนแล้ว” ฉินม่านอวิ๋นค้อมกายต่ำ บอกลาเดินออกมา ไม่กล้ารบกวนอีก
ในตอนนั้น เรือนสี่ประสานกลางราตรีเงียบสงัดกว่าสิ่งใด
ในเรือนสี่ประสาน มีเพียงห้องเดียวที่ยังมีแสงสว่าง
หลี่เนี่ยนฝานกำลังขีดๆ เขียนๆ ลงบนกระดาษขาวแผ่นหนึ่ง สีหน้าจริงจัง คล้ายกับว่ากำลังออกแบบอะไรสัก
อย่าง
และบนโต๊ะเบื้องหน้าของเขา มีมีดแกะสลักเล่มหนึ่งจัดวางอยู่ที่อย่างประณีต มีลำไผ่ท่อนหนึ่ง เขาวัวคู่หนึ่ง และเอ็นวัวอีกหลายเส้น
เขากำลังเตรียมทำคันธนูและศรธนู!
ไอเดียนี้ผุดขึ้นยามที่เห็นหัววัวที่จักรพรรดิลั่วส่งมา
ไม่รู้ว่าวัวนี้เป็นชนิดใด รูปร่างกำยำ แข็งแรงกว่าวัวทั่วไป เขาวัวใหญ่มาก เอ็นวัวก็เหนียวเหลือเกิน เป็นวัสดุทำธนูที่หาได้ยากยิ่ง
หลี่เนี่ยนฝานเกิดคันไม้คันมือ สมองจึงคลอดความคิดที่จะทำธนูขึ้นมา
ลำไผ่ที่ใช้ได้ก็ตัดมาจากต้นไผ่ที่ใหญ่ที่สุดในหลังเรือน นับว่าเป็นวัสดุดีที่หายากเช่นกัน
คันธนูเขาวัวนั้นเป็นสิ่งประดิษฐ์งานชั้นยอดในโลกเดิมของหลี่เนี่ยนฝาน วัสดุเช่นเขาวัว ลำไผ่ เอ็นวัว และหนังสัตว์ ได้ผ่านกระบวนการมาสารพัด เป็นการทดสอบเทคโนโลยีขั้นสูง
แต่ความยากที่ว่าก็มิได้นับว่าเป็นปัญหาสำหรับหลี่เนี่ยนฝาน
‘เมื่อก่อนตนล่าสัตว์ ไม่เพียงพึ่งพาต้าเฮย บางครั้งยังต้องพึ่งพาโชค ใช้เพียงการเข้าโจมตีตัวต่อตัว ทำไมเพิ่งจะมาคิดทำธนูได้ตอนนี้ โง่เง่าจริงๆ เลย’ หลี่เนี่ยนฝานลอบคิดพลางส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้
หลังจากนี้ก็จะมีธนูใช้แล้ว อยากกินเนื้อสัตว์ป่าขึ้นมาก็สะดวกขึ้นมาก
หลี่เนี่ยนฝากหยุดพู่กัน วันพอเท่านี้ก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยเริ่มลงมือทำ!
เขาพูดกับหยกมลทินกระบี่ซึ่งอยู่กลางห้อง “โคมไฟ ดับไฟเถอะ”
ทันใดนั้น แสงสว่างบริสุทธิ์ที่ส่องสว่างรอบหยกมลทินกระบี่ก็ดับลงทันใด ความมืดมิดกลืนกินไปทั้งห้อง
“โลกบำเพ็ญเซียนดีจริงๆ หยกเซียนนี้ไม่เพียงให้แสงสว่างมากเพียงพอ ยังสั่งการด้วยเสียงได้ด้วย สะดวกดีแฮะ” หลี่เนี่ยนฝานบิดขี้เกียจ ล้มตัวลงนอนบนเตียง บนต้นไม้ไม่ไกลออกไปจากเรือนสี่ประสาน จิ้งจอกหกหางขยับขาทั้งสี่ไต่ขึ้น
ยอดไม้อย่างรวดเร็ว นัยน์ตาเรียวเล็กฉลาดเฉลียว ส่งเสียงร้อง ‘ชี่ๆๆ’ ออกมาเป็นครั้งคราว
มันกระโดดขึ้นลงไปมา เห็นได้ชัดว่ากำลังกระวนกระวาย แต่ก็แลดูน่ารักน่าชัง
ขนขาวปลอดสะอาดตาสะท้อนแสงนวลของดวงจันทร์
“แกร็ก”
ประตูใหญ่ของเรือนสี่ประสานค่อยๆ เปิดออก ต๋าจี่ลอบยื่นหน้าออกมาจากด้านใน จากนั้นก็ค่อยๆ ย่างเท้าออกมา
“ท่านพี่”
จิ้งจอกหกหางมองดูต๋าจี่ ใบหน้าของสุนัขจิ้งจอกฉายแววยินดีเหลือแสน ก้นเล็กๆ ของมันขยับไปมายามวิ่งฉิวเข้าหาต๋าจี่
“ท่านพี่ เจ้ามนุษย์นั่นรังแกท่านหรือไม่” นางเอ่ยถามอย่างร้อนรน ดวงตาเปี่ยมความดุดัน เมื่อใดที่ต๋าจี่ถูกรังแก มันจะได้เด็ดหัวเจ้าปุถุชนนั่นได้อย่างสมเหตุสมผล
ต๋าจี่กอดจิ้งจอกหกหางเอาไว้พลางลูบเบาๆ “นายท่านดีกับข้ามาก เจ้าห้ามคิดร้ายต่อเขาเป็นอันขาด อันตรายยิ่งนัก”
พลังบำเพ็ญของคุณชายหลี่นั้นโดดเด่นเหนือธรรมดา จิ้งจอกหกหางก็เปรียบประหนึ่งเด็กแบเบาะเมื่อเผชิญหน้ากับเขา
“นายท่าน?”
สองตาของจิ้งจอกหกหางจ้องเขม็ง ทั้งสองจ้องหน้ากันอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่านพี่ ท่านถึงกับเรียกเขาว่านายท่านเลยรึ?!”
พี่สาวตนเย่อหยิ่งทะนงตน เป็นเกียรติยศแห่งสวรรค์ แต่กลับมาเรียนปุถุชนธรรมดาว่านายท่านเนี่ยนะ?
นางบอกว่าจะมาทดแทนบุญคุณไม่ใช่หรือ ต่อให้แต่งงานออกไปก็ยังดีว่ายอมรับเขาเป็นเจ้านายกระมัง?
ไม่มีศักดิ์ศรีเอาเสียเลย!
ต๋าจี่กลับผงกศีรษะอย่างจริงจัง สีหน้าเปี่ยมความสุข “คุณชายหลี่เป็นเซียน มีบุญคุณกับข้า ข้ายอมรับเขาเป็นเจ้านายนับว่าเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตข้า”
“ท่านพี่ ทะ ทะ ท่าน…” จิ้งจอกหกหางสมองขาวโพลน ทั้งห้วงความคิดมีเพียงเครื่องหมายคำถาม
มันใช้อุ้งเท้าน้อยๆ กุมศีรษะของตน ทำอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้
“ดูเร็ว พี่นำของดีมาให้เจ้าอย่างหนึ่ง” ต๋าจี่หยิบแอปเปิลผลหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
แรกเริ่มเดิมทีจิ้งจอกหกหางก็ยังคาดหวังอยู่บ้าง ทันทีที่เห็นผลแอปเปิล มันก็อึ้งงันไปโดยสมบูรณ์
ก็แค่แอปเปิลผลหนึ่ง?
มันใช้จมูกดมฟุดฟิด กลิ่นหอมมากจริงๆ ทว่าต่อให้หอมกว่านี้ก็ยังเป็นเพียงผลแอปเปิลอยู่ดี
พี่สาวของตนเป็นอะไรไป เห็นผลแอปเปิลเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างนั้นหรือ
นางไม่เข้าใจกระบวนการพวกนี้แม้แต่น้อย หลังจากกลายร่างแล้วจะโง่ลงหรือ
หรือว่าบาดแผลที่เกิดจากอัศนีบาตจะมีผลกระทบต่อสติปัญญา?
หยดน้ำตาเอ่อท้นจากขอบตาของจิ้งจอกหกหาง พูดเสียงสั่นเครือ “ท่านพี่ ข้าเองก็นำของดีมาให้ท่าน รีบกินสักหน่อยเร็ว”
พลังสีขาวพรั่งพรูออกมาจากร่างของมัน เบื้องหน้าปรากฏหญ้าเซียนที่แตกต่างกันสามต้น
“ตุ้บ!”
ต๋าจี่มองปราดเดียวก็ล่วงรู้ความคิดของจิ้งจอกหกหาง และดีดศีรษะน้อยๆ ของจิ้งจอกหกหาง “อย่าคิดเพ้อเจ้อ ลองชิมแอปเปิลนี้แล้วเจ้าจะรู้เอง”
จิ้งจอกหกหางลูบศีรษะอย่างน่าสงสาร เพ่งพินิจผลแอปเปิลด้วยความสงสัย
ผลสีแดงสด ราวกับว่าเปล่งแสงสีแดงออกมา รูปทรงสมบูรณ์สม่ำเสมอ ดูดีเชียวละ
หรือว่าผลไม้นี้จะมีสิ่งลึกลับ?
มันอ้าปากกว่าง ลองงับไปหนึ่งคำ
“กร้วม!”
เสียงของความกรอบดังชัดเจนเป็นพิเศษกลางราตรีเงียบสงัด
น้ำฉ่ำของแอปเปิลทะลักออกมา เข้าปากของจิ้งจอกหกหาง
หืม?
จิ้งจอกหกหางชะงักงันไป จากนั้นปากเล็กก็ขยับเบาๆ ค่อยๆ เคี้ยวเร็วขึ้น
“กร้วมๆๆ”
.....................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 48 หรือว่ากำลังบอกใบ้พวกข้าสองพี่น้อง
น้ำแอปเปิลไหลจากมุมปากของจิ้งจอกหกหาง ทำให้เสียงเคี้ยวใสนั้นฟังดูยั่วยวนใจยิ่งกว่าเดิม
‘นี่แอปเปิลอะไรกัน อร่อยถึงเพียงนี้’
หูทั้งสองข้างของจิ้งจอกหกหางตั้งขึ้น ไม่มีเวลาจะเอ่ยปากถามด้วยซ้ำ มันยกแอปเปิลขึ้นมากัดคำโตเคี้ยวกลืนลงท้อง
แอปเปิลกรอบ สัดส่วนของน้ำมากพอ เมื่อกัดเข้าไปเพียงคำเดียว ก็ทำให้ติดอกติดใจในรสชาติ
รสเปรี้ยวเบาบางนำพารสหวานอันไร้สิ้นสุด เติมเต็มทุกอณูในปากซึ่งเดิมทีแสนว่างเปล่า
โดยเฉพาะยามที่กลืนน้ำผลไม้ลงไป ความรู้สึกอิ่มเอมทำให้จิ้งจอกหกหางตัวสั่นเทิ้ม
ดีเหลือเกิน!
มันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าผลแอปเปิลจะอร่อยถึงเพียงนี้
ข้าควรจะเดาได้แต่แรกแล้วว่าไฉนท่านพี่ถึงได้มองผลแอปเปิลนี้เป็นสมบัติล้ำค่า
“กร้วมๆๆ”
ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ จิ้งจอกหกหางก็กินแอปเปิลจนหมดเกลี้ยง แม้แต่แกนกลางก็กลืนลงท้องไปด้วย
มันลูบท้องอย่างอิ่มเอม แลบลิ้นออกมาเลียรอบริมฝีปากอย่างพึงพอใจ “อร่อย นี่เป็นของอร่อยที่สุดที่ข้าเคยกิน
มา!”
ต๋าจี่เอ่ยเตือนอย่างอดไม่ได้ “เจ้าอย่าเพิ่งรีบร้อน”
จิ้งจอกหกหางชะงักงัน ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ว่าพุงเล็กๆ ร้อนกรุ่นขึ้นมา ราวกับว่ากรอกโอสถวิเศษลงไป
นอกจากนั้นแล้ว อยู่ๆ ในสมองก็พลันเกิดเสียงสวดมนต์ซับซ้อนยากเกินเข้าใจดังมาระลอกหนึ่ง
ทั้งร่างของมันสั่นเทา ผุดตัวลุกขึ้นยืนทันใด
สมองโปร่งโล่งขึ้นมา ดึ่มด่ำไปกับเสียงแห่งธรรมชาติ
ผ่านไปชั่วขณะ มันก็ลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง
รู้สึกเพียงว่าสมองของมันแจ่มชัดอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าพลังถูกเปิดกว้างออก ปัญหาที่คิดไม่ตกมาโดยตลอด
พลันแถลงไข
จิ้งจอกหกหางตื่นตกใจจนขนฟูฟ่อง พูดอย่างตะลึง “ท่านพี่ ในแอปเปิลผลนี้มีทำนองมรรคาแฝงอยู่!”
“เจ้ายังไม่นับว่าโง่เขลาเกินไป ไม่ทำให้แอปเปิลผลนี้เสียเปล่า” ต๋าจี่พูดด้วยรอยยิ้ม!
นางลอบเก็บแอปเปิลผลนี้ไว้ในตอนที่กินอาหารเย็น
จิ้งจอกหกหางมีคำถามมากมายเหลือเกิน เอ่ยถามด้วยความสงสัย “ท่านพี่ สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้น ทำไมท่านถึง
มีแอปเปิลได้”
ท่านพี่ก็ยังคงเป็นท่านพี่ ยอดเยี่ยมที่สุด!
“แอปเปิลผลนี้นายท่านเป็นคนปลูก พลังบำเพ็ญของนายท่านเลิศล้ำ แต่กลับชอบท่องไปบนโลกในร่างของปุถุชน
ฉะนั้น หลังจากนี้เจ้าพบเขา ห้ามจงใจล่วงเกินเขาเด็ดขาด” ต๋าจี่เอ่ยเตือน
“เขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เร้นกายอยู่?!” จิ้งจอกหกหางยกมือขึ้นปิดปาก ตกใจกลัวจนหางตั้งขึ้น
น่ากลัวเกินไปแล้ว ตนมีความคิดจะสั่งสอนเขาหลายครั้งหลายครา โชคดีที่ไม่ได้ลงมือ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่เหลือแม้แต่เศษผิวหนัง
จิ้งจอกหกหางเอ่ยถามอย่างคาดหวัง “ท่านพี่ เขาช่วยท่านรักษาบาดแผลจนหายได้ไหม”
“นายท่านเริ่มรักษาให้ข้าแล้ว อาการบาดเจ็บดีขึ้นมาก” ต๋าจี่พยักหน้า
“ดีเหลือเกิน!” จิ้งจอกหกหางปลื้มปริ่มจนน้ำตารื้น โผเข้าหาอ้อมอกของต๋าจี่ หางโบกสะบัดอย่างลิงโลด
ต๋าจี่ลูบศีรษะมันอย่างเอ็นดู “ข้าควรต้องกลับแล้ว เจ้าต้องดูแลตนเองให้ดี คิดถึงพี่ก็มาหาได้”
จิ้งจอกหกหางพยักหน้ารัว “ท่านพี่ ท่านรีบกลับไปเถิด อย่าทำให้ปรมาจารย์ขุ่นเคือง”
หลังจากที่ร่ำลาจิ้งจอกหกหางแล้ว ต๋าจี่ก็กลับไปยังเรือนสี่ประสาน
แต่กลับพบเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ที่ปากประตูเรือน มองมายังตนด้วยความเคลือบแคลง
“คุณชายหลี่” ต๋าจี่ชะงักงันเล็กน้อย กัดริมฝีปากแน่น
ตนไร้เดียงสาเกินไปแล้ว การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของนางไหนเลยจะปิดบังคุณชายหลี่ได้ ถ้าหากเขาเกิดโมโหขึ้นมาจะทำอย่างไร
หลี่เนี่ยนฝานถาม “ดึกดื่นป่านนี้ เจ้าออกมาทำอะไร”
ต๋าจี่ก้มหน้างุด พูดเสียงอ่อน “ขออภัย ข้านำผลแอปเปิลไปป้อนให้น้องสาวข้า”
“เจ้ามีน้องด้วยหรือ” หลี่เนี่ยนฝานมองต๋าจี่อย่างประหลาดใจ
ต๋าจี่พยักหน้า “อื้ม เป็นสุนัขจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่ง”
“มิน่าล่ะ เมื่อกี้ข้าถึงได้ยินเสียงสุนัขจิ้งจอกดังมาจากข้างนอก” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ในขณะเดียวกันก็รู้สึกขบขันอยู่สักหน่อย ผู้หญิงนี่น่าสนใจจริงๆ ชอบเรียกสัตว์เล็กๆ ว่าน้อง ส่วนผู้ชายก็น่าสนใจยิ่งกว่า เพราะชอบเรียกสัตว์เล็กๆ ว่าลูก
“คุณชายหลี่ ท่านโกรธหรือ” ต๋าจี่มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างกระวนกระวาย
“มีอะไรต้องโกรธหรือ ก็แค่แอปเปิลลูกเดียว เจ้าจะกังวลทำไมถึงเพียงนั้น” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มขื่นพลางส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ ผู้หญิงสมัยโบราณต้องระวังตัวถึงขนาดนี้เชียว ระบบศักดินาชวนให้รู้สึกปวดใจจริงๆ
“จริงสิ นั่นเป็นสุนัขจิ้งจอกชนิดใดหรือ คงไม่ได้มีหกหางหรอกใช่ไหม” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อย
เมื่อเอ่ยถึงสุนัขจิ้งจอก เขาก็อดนึกถึงสุนัขจิ้งจอกหกหางที่ช่วยไว้เมื่อสามปีก่อนไม่ได้
ในตอนนั้นมันถึงกับมีหกหาง ร่างกายบาดเจ็บสาหัส เขาสงสารจนทนไม่ไหว จึงลงมือช่วยเอาไว้
ยังจำได้ว่าหลังจากที่ช่วยได้แล้ว จิ้งจอกตัวนั้นก็ใช้หางทั้งหกถูไถตนเองสุดชีวิต นุ่มนิ่มสบายยิ่งนัก
จากนั้นก็เดินไปสามก้าวแล้วหันมามอง ท่าทางยึกยักลังเลไม่อยากจากไป
แววตาของหลี่เนี่ยนฝานฉายแววหวนระลึกความหลังอย่างห้ามไม่อยู่
จิ้งจอกหกหาง เป็นไปได้มากว่าจะเป็นปีศาจจิ้งจอกตนหนึ่ง ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเป็นอย่างไรบ้าง
ตอนนั้นเขาอุตส่าห์ช่วยมันไว้ ไม่รู้จักกลับมาตอบแทนบ้างเลย เฮ้อ
ทางด้านต๋าจี่ก็ตื่นอกตกใจ ปิดบังคุณชายหลี่ไม่อยู่จริงด้วย
นางจึงพยักหน้าตอบ “คุณชายหลี่ น้องสาวข้าเป็นจิ้งจอกหกหางจริงๆ”
“หืม? เป็นมันจริงหรือ” หลี่เนี่ยนฝานมองต๋าจี่ด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็อดแย้มยิ้มออกมาไม่ได้ “ไม่คิดว่าข้ากับมันจะมีชะตาต่อกัน ถ้าหากมาอีก ข้าจะให้อาหารมันกินเยอะๆ”
ต่อให้จิ้งจอกหกหางตัวนี้จะเป็นปีศาจ แต่เกรงว่าพลังก็คงไม่แข็งแกร่ง ครั้งก่อนตอนที่เจอ ร่างกายของมันได้รับบาดเจ็บ ครั้งนี้ถึงกับมาขออาหาร น่าสงสารจับใจ
“จริงหรือ” สีหน้าของต๋าจี่พลันตื่นเต้น สิ่งใดก็ตามของที่นี่นับเป็นวาสนาของโลกภายนอก คุณชายหลี่ถึงกับยอมให้ข้านำออกไป?
เดิมทีแล้ว ยามที่นางลอบเก็บผลแอปเปิลออกไปก็เตรียมใจถูกคุณชายหลี่ตำหนิไว้แล้ว ไม่คิดว่าจะมีเรื่องน่ายินดี
ชะตาที่คุณชายหลี่กล่าวถึงหมายความว่าอย่างไรกัน หรือว่ากำลังบอกใบ้อะไร
ถ้าหากเป็นเช่นนี้ น้องสาวของตนก็มีวาสนาแล้วสิ!
“ดึกมากแล้ว เจ้ารีบไปพักผ่อนเถอะ” หลี่เนี่ยนฝานเองก็หาววอด ค่อยๆ หันหลังกลับห้องไป
มาถึงโลกบำเพ็ญเซียน เขาก็ติดนิสัยนอนเร็ว อีกทั้งคุณภาพการนอนก็ดีขึ้นอย่างน่าแปลก จะหลับสบายเกินไปไม่ได้ ตื่นมาแล้วก็สติสัมปชัญญะเต็มเปี่ยม เป็นเด็กหนุ่มที่กระปรี้กระเปร่าไปทั้งวัน
วันต่อมา
ขอบฟ้าทอแสงบาง ฉินม่านอวิ๋นก็ปรากฏตัวที่หน้าประตูภัตตาคารแล้ว
สีหน้าของนางหนักแน่น ทั้งวิตกกังวลทั้งตั้งหน้าตั้งตารอคอย
เป็นเพราะคำพูดนั้นของเมิ่งจวินเหลียง นางนอนไม่หลับทั้งคืน ได้แต่เฝ้ารอให้วันรุ่งขึ้นมาถึง
‘บัณฑิตคนนั้นบอกว่าให้ข้ามาฟังนิทานที่จะเล่าในวันนี้ ถ้าหากเข้าใจได้มากพอ ก็จะกระจ่างในความลับที่ซ่อนอยู่ในนั้น ว่าสรุปแล้วหมายถึงสิ่งใด หรือว่าจะเป็นการทดสอบความเข้าใจ?’
ข้างกายของฉินม่านอวิ๋น ลั่วซืออวี่ขอบตาดำคล้ำ หาววอดไม่หยุด
เมื่อวานนางก็ไม่ได้นอนทั้งคืนเช่นกัน เพราะถูกฉินม่านอวิ๋นลากมาเล่าเรื่องราวก่อนหน้าของบันทึกท่องประจิมให้ฟัง จนอ่อนล้าไปทั้งกายใจ
................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 49 เป็นเบี้ยเล็กๆ ตัวหนึ่งบนกระดานหมาก บุกโจมตีข้าศึกเพื่อเขา
ในที่สุด เมิ่งจวิ่นเหลียงก็เยื้องย่างเข้ามา ขณะที่ฉินม่านอวิ๋นก็คอยเฝ้าชะแง้แลหา
ทั้งภัตตาคารพลันสงบเงียบ มีเพียงเสียงของเมิ่งจวินเหลียงดังมาอย่างเนิบช้า
“เง็กเซียนฮ่องเต้มีราชโองการให้แบ่งเหล่าเทพบนสวรรค์ไปเชื้อเชิญชิงทั้งสาม อวี้ทั้งสี่ เหล่าทั้งห้า ซือทั้งหก หยวนทั้งเจ็ด จี๋ทั้งแปด เย่าทั้งเก้า ตูทั้งสิบ พันเจินเหรินหมื่นเทพ จงมา ณ ที่แห่งนี้ ซาบซึ้งในบุญคุณของพระพุทธองค์ ทั้งยังบัญชาให้อาจารย์สวรรค์ทั้งสี่[footnoteRef:1] และเทพธิดาเก้าสวรรค์ชั้นฟ้า เปิดวังทองคำอวี้จิง ตำหนักหยกไท่เสวียน ศาลาหยกต้งหยาง อัญเชิญพระยูไลประทับแท่นสัตรัตนะ จัดแจงที่นั่งของแต่ละตำแหน่ง ตับมังกรถุงน้ำดีหงส์ฟ้า[footnoteRef:2] ยอดสุราธาราหยก…” [1:  อาจารย์สวรรค์ทั้งสี่ ได้แก่จางเต้าหลิง เก๋อเสวียน ซ่าโส่วเจียน และสวี่จิงหยาง เป็นสี่มหาเทพในตำนานของเต๋า]  [2:  ตับมังกรถุงน้ำดีหงส์ฟ้า หมายถึงอาหารชั้นเลิศ]
งานเลี้ยงฉลองอันเลิศหรูค่อยๆ ตีแผ่ต่อหน้าผู้คน แม้จะอยู่เพียงในนิทาน แต่ก็ทำให้ทุกคนแทบลืมหายใจ
พวกเขาฟังรายชื่อและตำแหน่งของเทพเซียนทุกคนที่เข้าร่วมงานจนหัวหมุน ประหนึ่งสูญเสียความสามารถในการคิดวิเคราะห์ไป
ส่วนตับมังกรถุงน้ำดีหงส์ฟ้าซึ่งจัดวางบนโต๊ะก็ยิ่งไม่กล้าจินตนาการถึงเข้าไปใหญ่
นั่นมันมังกรกับหงส์ฟ้าเชียวนะ สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ครั้นบรรพกาล ถือกำเนิดมาบนโลกเซียน สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว สัตว์เหล่านี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจล่วงเกิน เมื่อพบเห็นทำได้เพียงกราบไหว้ ไหนเลยจะไปกล้ากิน
กระนั้น บนตำหนักสวรรค์แห่งนี้ ถึงกับนำตับมังกรถุงน้ำดีหงส์ฟ้ามาทำเป็นสำรับ
น่ากลัว น่ากลัวเกินไปแล้ว!
ขณะที่ฉินม่านอวิ๋นกำลังตกตะลึงอยู่นั้น นางก็ไม่ลืมที่จะใคร่ครวญคิดเชื่อมโยงหาความหมายซึ่งแฝงอยู่ในนั้น
ในเมื่อบัณฑิตถึงกับบอกว่าต้องการทดสอบความสามารถในการเข้าใจของตน ตนย่อมต้องตั้งใจ
นางขมวดคิ้วมุ่น เพ่งสมาธิแน่วแน่
ตำหนักสวรรค์กำลังเฉลิมฉลองที่ซุนหงอคงถูกกำราบ เฉกเช่นที่โลกบำเพ็ญเซียนของพวกเราฉลองชัยเหนือศัตรูผู้แข็งแกร่ง
ผู้ปราชัยย่อมถูกกดทับไว้เบื้องล่างสุด ไม่อาจขยับเขยื้อนกาย ผู้มีชัยได้รับการเชิญชูสูงส่ง ยกจอกดื่มฉลอง
ส่วนมังกรและหงส์ฟ้า สิ่งเหล่านี้จะไปต่างอะไรกับปีศาจธรรมดาในสายตาของเซียน
ที่แท้นอกจากพลังที่แข็งแกร่งกว่าแล้ว เซียนก็มิได้มีสิ่งใดต่างจากผู้บำเพ็ญเซียน
นี่มีนัยยะว่าอย่างไรกัน
ฉินม่านอวิ๋นฟังต่อไป
น้ำเสียงของบัณฑิตสม่ำเสมอ เนื้อเรื่องดำเนินไปเรื่อยๆ
ผู้คนมากมายมองเป็นเพียงนิทานเรื่องหนึ่ง แต่ก็มีผู้ที่ค่อยๆ ขมวดคิ้ว ขบคิดอย่างหนัก
มักจะรู้สึกว่ามีความลับอันยิ่งใหญ่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
ซุนหงอคงถูกปราบจนสิ้นฤทธิ์ เรื่องราวจึงวนเวียนเกี่ยวกับพุทธศาสนา
“พระโพธิสัตว์สดับดังนั้น ก็ประนมมือแนบ เอ่ยถามว่า ‘พระยูไลมีพระสูตรสามชนิดใด’ พระยูไลตอบ ‘ตถาคตมีฝ่าว่าด้วยฟ้า หลุนว่าด้วยดิน จิงว่าด้วยวิญญาณ พระไตรสูตรมีทั้งหมดสามสิบห้าส่วน เห็นจะเป็นหนึ่งหมื่นห้าพันหนึ่งร้อยสี่สิบสี่บท เป็นหนทางบำเพ็ญเพียร ประตูสู่ความดีที่แท้จริง เราจะนำไปยังบูรพาทิศ…เสาะหาผู้ศรัทธาสักคน สอนเขาผ่าน
พันขุนเขา ข้ามหมื่นมหาสมุทร ยามที่เราได้พระไตรปิฎก เผยแผ่ไปยังแผ่นดินบูรพา ชักนำเขาโปรดสรรพสัตว์ เป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ บุญกุศลลึกล้ำประดุจก้นทะเล ผู้ใดจะเดินวิถีนี้สักครา?’”
นี่ นี่ นี่…
ฉินม่านอวิ๋นจ้องมองตาโต จ้องเมิ่งจวินเหลียงเขม็ง
เพียงอารัมภบทของบันทึกท่องประจิม ห้วงสำนึกของฉินม่านอวิ๋นก็คำรามร้องขึ้นครั้งหนึ่ง
พุทธศาสนาและพระธรรมคำสอนเดินทางสู่บูรพา แสวงหาผู้ที่จะอัญเชิญพระไตรปิฎกจากแดนประจิม และเมิ่งจวินเหลียงก็ได้รับคำชี้แนะจากปรมาจารย์ มุ่งหน้าสู่ประจิมทิศเช่นเดียวกัน สิ่งที่ต่างออกไปก็คือคนหนึ่งมุ่งหน้าไปอัญเชิญพระไตรปิฎก อีกคนหนึ่งเดินทางไปเผยแผ่คำสอน
พุทธศาสนามีไว้เพื่อเผยแผ่คำสอนของพระพุทธองค์ไปทั้งใต้หล้า
ปรมาจารย์ท่านนั้นต้องการถ่ายทอดพระธรรมคำสอนไปยังตะวันตก แท้จริงแล้วมีนัยยะอย่างไรกันแน่
อีกทั้งยามที่บัณฑิตกล่าวถึงการปราบซุนหงอคง ให้มันคุ้มครองถังเซิงไปอัญเชิญประไตรปิฎกยังแดนประจิม ลมหายใจของฉินม่านอวิ๋นก็พลันหนักหน่วงขึ้นกว่าเดิม
ซุนหงอคงหัวแข็งดื้อรั้น พละกำลังเหลือล้นแข็งแกร่ง ทั้งยังถูกสำนักพุทธกำราบอยู่ห้าร้อยปี ไหนเลยจะยินยอมพร้อมใจอารักขาพระถังซัมจั๋งไปอัญเชิญพระไตรปิฎก ณ แดนประจิม
เมิ่งจวินเหลียงเหลือบมองฉินม่านอวิ๋น วันนี้กลับเล่าเรื่องมากกว่าที่ผ่านมาพอสมควร
ครั้นเล่ามาถึงตอนที่ซุนหงอคงสวมรัดเกล้าจึงหยุดลง
“ที่เห้งเจียว่ามาก็มีเหตุผล ไม่มีผู้ใดกล้าเคลื่อนไหว เจตนาจำต้องผันแปร คุกเข่าลงอ้อนวอน ‘อาจารย์! นี่เป็นวิธีที่เขาใช้กับข้า สอนให้ข้าติดตามท่านไปยังประจิมทิศ ข้ามิได้หาเรื่องเขา ท่านเองก็อย่าได้ใส่ใจ สวดมนต์ไปก็เพียงพอ ข้ายินดีอารักขาท่าน มิได้มีเจตนาถอยหนีให้ตนเสียใจภายหลัง’ พระถังซัมจั๋งจึงกล่าว ‘ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อาตมาจะขึ้นม้า’
ยามนั้นเห้งเจียก็ตัดสินใจเป็นมั่นเหมาะ ปรับสภาพจิตใจตั้งสติอีกครา มัดชุดจื๋อตัว[footnoteRef:3]ทบแล้วทบเล่าไว้บนหลังม้า เก็บสัมภาระ ห้อตะบึงสู่ทิศประจิม ถึงอย่างไรการเดินทางครั้งนี้ย่อมมีเรื่องให้เล่าอีกมาก เชิญสดับในครั้งต่อไป” [3:  ชุดจื๋อตัว คือชุดสวมคลุมที่นักบวชหรือหลวงจีนนิยมใส่]
บัณฑิตผุดกายเดินจากไป แต่ฉินม่านอวิ๋นยังนั่งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าซับซ้อน
สีหน้าของนางเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ บ้างก็เคืองโกรธ บ้างก็สิ้นหวัง ใบหน้าแลดูซีดเผือด
นางกระจ่างแล้ว!
นางกระจ่างในความหมายแฝงในนิทานของปรมาจารย์แล้ว!
เพียงแต่ว่าเมื่อได้รู้ความจริงแล้ว นางกลับยิ่งรู้สึกอ่อนแอ
ล้วนว่ากันว่าเหล่าผู้ยิ่งใหญ่มักชอบใช้ฟ้าดินเป็นกระดานหมาก สัพยอกหยอกเย้าโชคชะตา เห็นทีคงจะเป็นเช่น
นั้นจริงๆ
พระยูไลให้คนไปอัญเชิญพระไตรปิฎกจากแดนประจิม ไม่ใช่เพราะไตร่ตรองไว้แล้วหรอกหรือ ทั้งพระถังซัมจั๋งและซุนหงอคงก็เป็นเพียงตัวหมากที่เขาจัดวางไว้
ต่อให้ซุนหงอคงจะมีตบะแก่กล้าเทียมเทพ แต่แล้วอย่างไร สุดท้ายแล้วก็ถูกฝึกจนเชื่องอยู่วันยังค่ำ เฉกเช่นสุนัขซึ่งถูกมนุษย์ขีดชะตาไว้แล้วไม่ใช่หรอกหรือ?
ส่วนบทสวดรัดเกล้า บนโลกบำเพ็ญเซียนยามนี้เส้นทางระหว่างเซียนและปุถุชนถูกตัดขาด มิได้เท่ากับห่วงรัดศีรษะหรอกหรือ?
หรือว่าเป็นเพราะมีขาใหญ่อยู่ในแผนนี้ด้วย?!
ฟ้าดินไร้ปรานี เห็นสรรพชีวิตเป็นเพียงสุนัข พวกข้าควรจะเดินไปทางไหนดี
ลั่วซืออวี่เห็นร่างของนางสั่นเทิ้ม จึงพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ท่านพี่ม่านอวิ๋น ท่านเป็นอะไรหรือ”
ฉินม่านอวิ๋นขบกรามแน่น ในจิตใจทุกข์ตรมอย่างอธิบายไม่ถูก ยิ้มขื่นพูดว่า “ข้าว่าข้ารู้เหตุผลที่เส้นทางระหว่างเซียนกับปุถุชนถูกตัดขาดแล้ว”
“เส้นทางระหว่างเซียนและปุถุชนถูกตัดขาด?” ลั่วซืออวี่ชะงักงันไปชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง
“ใช่แล้ว” ฉินม่านอวิ๋นผงกศีรษะ “ผู้ฝึกเซียนอย่างพวกข้าแสวงหาวิถีสู่เซียน ทว่าฝึกฝนไปจนถึงขั้นสุดท้ายแล้วเจ้า
ย่อมค้นพบเองว่าการสำเร็จเป็นเซียนนั้นเป็นเรื่องหลอกลวง หลายพันปีมานี้ ไม่เคยมีผู้ใดขึ้นสวรรค์แม้แต่คนเดียว”
ลั่วซืออวี่พูดอย่างเหลือเชื่อ “อะไรนะ เป็นไปได้อย่างไร สมัยก่อนไม่ได้มีตำนานว่าผู้คนจำนวนมากสำเร็จเป็นเซียนหรอกหรือ?”
“เมื่อก่อนมีจริงๆ ทว่าภายหลังไม่มีแล้ว” ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “อารามเต๋าหลินเซียนของพวกข้าตั้งใจติดต่อกับบรรพบุรุษซึ่งได้โบยบินขึ้นบนแดนเซียนเพราะเหตุผลนี้ และได้เพียงข่าวว่าเส้นทางระหว่างเซียนและปุถุชนได้ถูกตัดขาด ส่วนเหตุผลนั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้”
“เฮือก”
ลั่วซืออวี่สูดหายใจเฮือก ข่าวนี้มีพลังรุนแรงแทบระเบิด ทำให้สมองของนางสูญเสียความสามารถในการนึกคิดไปชั่วขณะ จัดว่าเป็นเคล็ดลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกบำเพ็ญเซียน!
มิน่าเล่า ถึงไม่ได้ยินข่าวว่ามีคนสำเร็จเป็นเซียนมานานแล้ว อีกทั้งไม่พบว่ามีเซียนลงมายังโลกมนุษย์มานานแล้ว
เช่นเดียวกัน
เส้นทางระหว่างเซียนและปุถุชน…ขาดแล้ว?
พรึ่บ!
ฉินม่านอวิ๋นผุดตัวลุกขึ้น สาวเท้าเดินไปยังประตูใหญ่ของภัตตาคาร ตรงไปหาเมิ่งจวินเหลียง
เมิ่งจวินเหลียงยังคงนั่งอยู่ใต้ต้นหลิ่วเช่นเดียวกับเมื่อคืน เมื่อรู้ว่าฉินม่านอวิ๋นเดินมา จึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น
“เจ้ากระจ่างแล้วหรือ”
ฉินม่านอวิ๋นค้อมกายคำนับ “ผู้น้อยกระจ่างแล้ว”
เมิ่งจวินเหลียงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เล่าให้ข้าฟังสักหน่อย”
“ฟ้าดินเป็นกระดานหมาก สรรพชีวิตเป็นตัวหมาก ผู้น้อยไม่ปราดเปรื่อง ยินดีเป็นหมากตัวหนึ่งในมือของปรมาจารย์” ฉินม่านอวิ๋นพูดอย่างหนักแน่น
บนใบหน้าของเมิ่งจวินเหลียงฉายความรู้สึกว่าคนผู้นี้สั่งสอนได้ “ดูแล้วความสามารถในการเข้าใจของเจ้าไม่นับว่าย่ำแย่
แต่ว่า ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็มีคุณสมบัติเป็นตัวหมากในมือปรมาจารย์ได้” เมิ่งจวินเหลียงเอ่ยเนิบช้า “กฎแห่งฟ้าดินถูกคนเขียนขึ้นใหม่ คุณชายหลี่ปรากฏตัวในยามนี้ เห็นได้ชัดว่าต้องเล่นสนุกกับบางสิ่งอยู่! ทุกย่างก้าวของเขาย่อมมีความหมายลึกซึ้ง แม้ว่าข้าจะไม่เข้าตาคุณชายหลี่ แต่ก็ยินดีเป็นเบี้ยเล็กๆ ตัวหนึ่งบนกระดานหมาก บุกโจมตีข้าศึกเพื่อเขา!”
............................................................


## ที่แท้ข้าก็คือลูกพี่เซียน

ตอนที่ 50 คุณชายหลี่จอมวางแผน
หลังกล่าวลาเมิ่งจวินเหลียง ใบหน้าของฉินม่านอวิ๋นก็เปี่ยมไปด้วยความเคารพศรัทธา
ยิ่งนางขบคิดให้ลึกซึ้ง ก็ยิ่งรู้ลึกตื่นกลัว
บางที ตอนจบของซุนหงอคงอาจถูกลิขิตไว้แต่แรกแล้ว บันทึกท่องประจิมตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นแผนการฉากหนึ่ง จะถือเป็นหมากกระดานหนึ่งของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ก็เห็นจะได้
จากในนิทาน ยามซุนหงอคงปรากฏตัวอย่างอหังการ รัศมีแสงห้าสีคลุมกาย ฟ้าดินร่วมยินดีกับมัน สมแล้วที่เป็นตัวเอกแห่งฟ้าดิน
ทว่าความจริงเป็นประจักษ์ ว่าตัวเอกแห่งฟ้าดินที่ว่านั้นเป็นเพียงเรื่องขบขัน แต่ไหนแต่ไรมาโลกนี้ไม่มีตัวละครเอก มีเพียงเหล่าผู้ชักใยอยู่หลังม่านเหล่านั้น
ไม่ว่าจะเป็นบัณฑิตหรือลั่วซืออวี่ พวกเขาล้วนแต่เรียกปรมาจารย์ท่านนั้นว่าคุณชายหลี่
เห็นได้ชัดว่าคุณชายหลี่ก็เป็นหนึ่งในขาใหญ่ซึ่งเดินหมากกระดานนี้!
และโลกบำเพ็ญเซียนก็อาจเป็นเพียงมุมเล็กๆ ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงมุมหนึ่งของกระดานหมาก
ความตั้งมั่นแน่วแน่ฉายผ่านหว่างคิ้วของฉินม่านอวิ๋น!
ยากนักที่จะมีผู้ยิ่งใหญ่สักท่านยินยอมเยื้องกรายลงมาบนโลกปุถุชน ถ้าหากไม่คว้าโอกาสเสียตอนนี้ เช่นนั้นก็สมควรหมดวาสนากับวิถีเซียนแล้ว!
“ซืออวี่ วันนี้ข้าเตรียมจะไปเยี่ยมเยือนคุณชายหลี่ละ!” ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยอย่างหนักแน่น ค้อมคำนับลั่วซืออวี่ “ได้โปรดแนะนำข้าแก่เขาด้วย”
บุคคลระดับเทพเซียนเช่นคุณชายหลี่ หากตนเองเดินดุุ่มเข้าไปรบกวนย่อมทำให้เขาขุ่นเคืองเป็นแน่ การมีคนแนะนำเห็นจะเพิ่มภาพจำที่ดีได้สักหน่อย
“เรื่องนี้…ก็ได้” ลั่วซืออวี่ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะผงกศีรษะรับคำ
ตนก็ไม่ได้แวะเวียนไปเยี่ยมคุณชายหลี่มาระยะหนึ่งแล้ว
วินาทีที่สำเร็จขั้นจินตัน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด คนแรกที่นางหวังว่าจะได้บอกกล่าวมากที่สุดก็คือคุณชายหลี่ เพียง
แต่เกรงว่าจะรบกวนอีกฝ่าย จึงอดกลั้นมาจนถึงบัดนี้
วันต่อมา ลั่วซืออวี่พาฉินม่านอวิ๋นมายังเชิงเขา จากนั้นก็เดินเท้าขึ้นไป
ภูเขาลูกนี้ปราศจากข้อห้ามใด แต่เพื่อแสดงความเคารพต่อคุณชายหลี่ ไม่ว่าจะเป็นไป๋อู๋เฉินหรือจักรพรรดิลั่ว ก็ล้วนแต่เดินขึ้นเขาไปทีละก้าวๆ อย่างรู้ตนเอง!
ขจัดทุกปัจจัยที่อาจนำมาซึ่งความโกรธเคืองของคุณชายหลี่!
ฉินม่านอวิ๋นเองก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้
“ท่านพี่ม่านอวิ๋น ท่านต้องจำไว้ว่าปรมาจารย์ใช้ชีวิตปลีกวิเวกในฐานะปุถุชน ท่านต้องสุขุมเยือกเย็น สิ่งที่คุณชาย
หลี่ไม่ชอบก็คือผู้อื่นทำท่าทางตื่นอกตกใจต่อหน้าเขา โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับโลกเซียน!” ลั่วซืออวี่พูดกำชับไปตลอดทาง
ฉินม่านอวิ๋นพยักหน้าหนักแน่น “ข้าเข้าใจแล้ว”
ไม่นาน เรือนสี่ประสานกลิ่นอายโบราณหลังหนึ่งก็ปรากฏแก่สายตา
นัยน์ตาคู่งามของฉินม่านอวิ๋นหดเล็กเท่าหัวเข็ม สั่นเทิ้มไปทั้งสรรพางค์กาย ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเช่นนั้น
นางจับจ้องไปยังโคลงคู่หน้าประตูเรือนไม่วางตา ราวกับว่าเห็นเซียนผู้หนึ่งมายืนอยู่เบื้องหน้า
กลิ่นอายละเอียดอ่อนบางเบาพลันกดทับ ทำให้นางหายใจไม่ออก
“ไอ้หยา ท่านพี่ม่านอวิ๋น ท่านตื่นเร็ว!” ลั่วซืออวี่รีบร้องปลุกฉินม่านอวิ๋น “ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ ต้องแสร้งว่าไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน คิดเสียว่ามาเยือนบ้านของปุถุชนคนหนึ่ง”
ฉินม่านอวิ๋นตั้งสติ พยักหน้าอย่างกล้ำกลืนฝืนทน
“ตัวอักษรนี้คุณชายหลี่เป็นคนเขียนหรือ” นางเอ่ยถามเสียงสั่น
“มิผิด” ดวงตาของลั่วซืออวี่ฉายแววหวนระลึกถึง “จำได้ว่าครานั้น คุณชายหลี่บอกว่าระยะนี้มีแขกเหรื่อแวะเวียน
มา จึงเขียนโคลงคู่นี้ไว้ประดับหน้าประตู”
ประดับหน้าประตู?
ฉินม่านอวิ๋นขนพองสยองเกล้าอยู่สักหน่อย โคลงคู่แผ่นนี้ไปอยู่ที่ใด ย่อมกลายเป็นสมบัติล้ำค่าของสำนักนั้น แต่
ในสายตาของคุณชายหลี่กลับมีไว้เพียงสำหรับประดับหน้าประตู
นี่มันโลกของผู้ยิ่งใหญ่หรืออย่างไร
ไม่สิ!
จุดประสงค์ของคุณชายหลี่ต้องไม่ใช่เพียงเท่านี้แน่ ปรมาจารย์ต้องมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้นแน่
ฉินม่านอวิ๋นหัวใจกระตุกวูบ จมสู่ห้วงความคิด
คุณชายหลี่บอกว่าช่วงนี้แขกเหรื่อจำนวนมากมาเยี่ยมเยียน เช่นนั้นก็คงคาดได้แล้วว่าหลังจากนี้จะมีคนจำนวนหนึ่งแวะเวียนมา!
เพราะเหตุใดถึงจงใจเขียนโคลงคู่มาประดับหน้าบ้าน เป็นเพราะต้องการขู่ให้คนร้ายกลัวหรือ!
เมื่อใดที่แขกสักคนทำตัวโง่เขลา พูดจาไร้มารยาท ก็ย่อมส่งผลต่ออารมณ์ของคุณชายหลี่ เพราะฉะนั้นเขาจึงจงใจเขียนโคลงคู่บทนี้ เพื่อให้ผู้มาเยือนไม่กล้ามีเจตนาหยาบคาย!
สมแล้วที่เป็นขาใหญ่!
ฉินม่านอวิ๋นยิ่งรู้สึกเคารพเลื่อมใสขึ้นไปอีก รีบคำนับโคลงคู่แผ่นนั้น
ในตอนนั้น หลี่เนี่ยนฝานกำลังเดินหมากอยู่กับต๋าจี่
กล่าวให้ถูกต้องกว่าเดิมก็คือ หลี่เนี่ยนฝานกำลังสอนนางเดินหมาก
จำต้องบอกว่า ฝืมือการเดินหมากของต๋าจี่นั้นไม่เอาไหนเสียจริง เรียกได้ว่าทุกย่างก้าวล้วนต้องให้หลี่เนี่ยนฝาน
ชี้นำ ไม่เช่นนั้นหมากกระดานนี้คงจบลงตั้งแต่เพิ่งเริ่มต้น
ต๋าจี่แอบเหลือบมองหลี่เนี่ยนฝาน มือถือตัวหมากสีขาว กัดฟันเอ่ยถามขึ้นว่า “เอ่อ…ข้าเดินตานี้?”
“เฮ้อออ”
หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า ถอนหายใจพลางเอ่ย “เช่นนั้นหากข้าวางหมากฝั่งนี้ ตานี้ก็จบน่ะสิ?”
ต๋าจี่ขบเม้มริมฝีปาก ก้มหน้าด้วยความละอายใจ
ในใจของคุณชายหลี่คงผิดหวังกับตนมากกระมัง สอนตนมาตั้งหลายวัน แต่เมื่อตนมาเล่นบนกระดานหมากจริงๆ กลับยังงุนงงสูญเสียความเป็นตัวเองไป
ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความร้อนรนและผิดหวัง คุณชายหลี่จะไล่ตนไปเพราะความสามารถในการเข้าใจ
ของตนต่ำเตี้ยเกินไปไหม
หลี่เนี่ยนฝานเก็บตัวหมากกลับไป เงียบงันไปทันใด
ต๋าจี่กลับไม่กล้าหายใจแรง ราวกับเป็นเด็กที่ทำความผิด รอให้ผู้ปกครองตัดสินโทษ
ฝีมือการเดินหมากของตนห่างชั้นกว่าของต๋าจี่มากเหลือเกิน แม้ว่าการเดินหมากจะฝึกปรือฝีมือ แต่นั่นใช้ได้กับ
สถานการณ์ที่ความสามารถในการเดินหมากต่างกันไม่มาก ถ้าหากฝีมือต่างกันมากเกินไปก็ป่วยการ
หลี่เนี่ยนฝานคิดหาวิธี กล่าวกลั้วหัวเราะ “อย่างนี้ก็แล้วกัน หลังจากนี้ข้าจะคิดโจทย์ให้เจ้าสักหน่อย เจ้าฝึกแก้โจทย์เอง คิดว่าน่าจะช่วยได้บ้าง”
“อื้ม คุณชายหลี่ ข้าจะพยายาม!” ต๋าจี่เหมือนยกภูเขาออกจากอก พยักหน้ารัว ขอบตาแดงก่ำ
ขอเพียงไม่ขับไสไล่ส่งตนไปก็ดีมากแล้ว หลังจากนี้ตนจะฝึกฝนให้หนักกว่าเดิม เข้าใจไม่มากพอย่อมต้องทุ่มเท
มากกว่า
จะไม่ทำให้คุณชายหลี่ผิดหวัง!
คุณชายหลี่มองท่าทางระแวดระวังของนางแล้วก็รู้สึกปวดใจอยู่สักหน่อย
เขาก็ไม่ได้อยากกดดันนางถึงขนาดนั้น แต่ที่นี่มีเพียงตนเองกับต๋าจี่อาศัยอยู่ ชายโสดหญิงก็โสด ไม่หาอะไรทำ
ก็ออกจะน่าเบื่อเกินไปหน่อย ทำให้หญิงสาวคนนี้ต้องลำบากแล้ว
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงเรียกด้วยความเคารพดังขึ้นจากด้านนอก “คุณชายหลี่อยู่เรือนหรือไม่”
หลี่เนี่ยนฝานชะงักไป แล้วเอ่ยขึ้นทันใด “เสี่ยวไป๋ ไปเปิดประตู!”
เสี่ยวไป๋รีบวิ่งหัวหกก้นขวิดออกไป
“แกร็ก”
ประตูเปิดแล้ว
เสี่ยวไป๋พูดอย่างสุภาพ “ยินดีต้อนรับสุภาพสตรีแสนสวยทั้งสองท่าน”
“เสี่ยวไป๋ สวัสดีจ้ะ” ลั่วซืออวี่ทักทายเสี่ยวไป๋อย่างยิ้มแย้ม
ฉินม่านอวิ๋นกลับฝืนพยายามควบคุมสีหน้า ทำให้รอยยิ้มของนางเป็นธรรมชาติที่สุด
อาวุธวิญญาณ!
เป็นอาวุธวิญญาณจริงๆ ด้วย!
อีกทั้งยังเป็นอาวุธวิญญาณในรูปมนุษย์ ถ้าหากสวมใส่ผิวหนังให้มันสักชั้น ก็คงจะไม่ผิดแผกจากคนทั่วไป!
อาวุธวิญญาณระดับนี้นับเป็นของชั้นยอด
แม้จะได้ฟังจากลั่วซืออวี่มาบ้างแล้ว แต่เมื่อมาเห็นกับตา ก็ยังไม่อาจควบคุมความรู้สึกในจิตใจ
ลั่วซืออวี่พาฉินม่านอวิ๋นเดินไป เอ่ยแนะนำว่า “คุณชายหลี่ แม่นางต๋าจี่ ท่านนี้คือเพื่อนของข้า ฉินม่านอวิ๋น”
“ม่านอวิ๋นคำนับคุณชายหลี่ คำนับแม่นางต๋าจี่” ฉินม่านอวิ๋นคำนับหลี่เนี่ยนฝานอย่างเคารพนบนอบทันที
หางตาของนางกวาดไปมองกระดานหมากโดยไม่รู้ตัว สติสัมปชัญญะกระเจิดกระเจิง
เมื่อวานนางเพิ่งสนทนากับบัณฑิตท่านนั้นเรื่องใช้ฟ้าดินเป็นกระดานหมาก วันนี้ก็มาพบคุณชายหลี่เดินหมากอยู่ที่นี่ บนโลกนี้มีเรื่องบังเอิญถึงเพียงนี้ด้วยหรือ
แน่นอนว่าไม่มี!
เป็นไปได้มากว่าคุณชายหลี่คำนวณไว้เสร็จสรรพแต่แรกแล้ว แม้แต่เรื่องที่นางจะมาเยือนก็อยู่ใต้การควบคุมของเขา เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเตือนสติตนอยู่!
เมื่อมองไปยังกระดานหมากนั้น ก็พลันเห็นว่ามี ‘ฟ้าดิน’ สองคำนี้ประทับไว้!
พรึ่บ!
ฉินม่านอวิ๋นสมองขาวโพลนในฉับพลัน ความเย็นเยือกโถมเข้าปกคลุม
เป็นดังคาด คุณชายหลี่ใช้ฟ้าดินเป็นกระดานหมากจริงๆ ด้วย!
....................................................
วิถีเซียนเลือนราง ร่องรอยเซียนสาบสูญ

หลี่เนี่ยนฝานทะลุมิติมายังโลกบำเพ็ญเซียนในฐานะปุถุชน ครั้นตระหนักได้ว่าการบำเพ็ญเพียรนั้นไร้ผล จึงปรารถนาเพียงได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ไหนเลยจะรู้ว่า สุนัขที่เขาเก็บมาเลี้ยงจะกลายเป็นพญาอสูร ผงาดง้ำบนโลกฝั่งหนึ่ง เพียงเพราะเฝ้ามองเขาวาดภาพและประพันธ์บทกลอน

ต้นไม้ใบหญ้าที่เขาปลูกไว้หลังบ้านกลายเป็นมหาพฤกษา ค้ำจุนสวรรค์และผืนพสุธา เพียงเพราะได้ฟังบทเพลงฉินที่เขาบรรเลง

คนผ่านทางคนหนึ่งที่เขาพานพบ กลายเป็นอริยบุคคลแห่งวิถีเซียน ชี้นำทางสว่างแก่ยุคสมัย

ยามหวนระลึกกลับไป

ที่แท้บัณฑิตที่ตามตอแยอยากได้ภาพเขียนตัวอักษรจากเขาคนนั้นก็คือเทพจิตรกรรมแห่งโลกเซียน

ผู้เฒ่าที่ฝีมือเดินหมากไม่เอาอ่าวคนนั้นก็คือเทพแห่งการเดินหมากจากโลกเซียน

และสาวงามที่มาสดับฟังบทเพลงทุกค่ำคืนคนนั้นก็คือเทพธิดาอันดับหนึ่งแห่งโลกเซียน…