เซียนดาบในต่างโลก
dark2DT
## เซียน

บทที่ 1
ร้อยดินเเดน ในพิภพที่ถูกสร้างขึ้นด้วยผู้ทรงพลังสูงสุด ร่างของชายชรา นามโจวหมิง ถูกทัณฑ์สวรรค์ ฟาดลงมาใส่ร่างของเขา ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่งที่สูงเสียดเมฆ
ชายชราลืมตาขึ้น ดาบที่ทำจากเหล็กกล้าเล่มหนึ่ง ชักขึ้นจากพื้นที่ที่ปักอยู่ พลังชี่เเข็งเเกร่งควบเเน่นที่ดาบ เเละฟาดฟันออกไป คลื่นดาบตัดสายตาที่ผ่าลงมาอย่างน่าอัศจรรย์
"ท้ายสุดสวรรค์ ก็เเค่นี้" ชายชราเอ่ย ดวงตาจ้องมองเมฆดำบนชั้นฟ้า ทันใดนั้นทั่วร่างของเขาโอบล้อมด้วยเเสงสีทอง
ท้ายสุด หลังจากขัดเกลาวิถีดาบของตนเอง โจวหมิงก็บรรลุขั้นเซียนสำเร็จ
สายฟ้าสิบเเปดสาย อันเป็นตัวเเทนของสิบเเปดชั้นฟ้า ซัดเข้าใส่เเบบไม่ทันตั้งตัว ทว่าโจวหมิงมิได้ต่อต้านมัน เพราะนี่คือสิ่งที่เขาเฝ้ารอ หลังจากบรรลุขั้นเซียน สายฟ้าจากสวรรค์สิบเเปดสายนี้ คือ ตัวเเทนของสวรรค์ มันได้ทำลายกายเนื้อของเขาทิ้ง เเละสร้างขึ้นมา ท่ามกลางกระเเสลมกรรโชก ฟ้าคะนองราวกับอาเพศ
ร่างของเขาถูกสร้างขึ้นมาใหม่ ในเวลาเดียวกันนั้นเอง รอยเเยกปรากฏขึ้น วิญญาณของโจวหมิง สัมผัสได้ถึงตัวตนอันทรงพลัง จากรอยเเยกนั่น
"สามหาว ใครกันที่กล้ามารบกวนข้า!" โจวหมิงร่างวิญญาณขับพลังสายหนึ่งอัดใส่ร่างในรอยเเยก เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น พร้อมกับขนสีขาวคล้ายกับขนนก ที่กระจุยกระจายออกมาจากรอยเเยก
"โปรดให้อภัย ข้าเปิดรอยเเยกผิดผลาด จะรีบไสหัวไปเดี๋ยวนี้เเหละ" ร่างหนึ่งที่เป็นร่างเเสง รูปลักษณ์เเละเพศไม่ชัดเจน ทว่าปีกสีขาวเเปดคู่ สิบหกอันสลายอออก พลังอันทรงอนาจกำจายออกมา ทว่าโจวหมิงกลับชำเลืองมองเเวบเดียวเเล้วไม่สนใจอีก
ขยะ
ใช่สำหรับเขา พวกเทพเจ้านี่ เป็นขยะดีๆ นี่เอง
ร่างนั้นโขกศีรษะให้ ก่อนจะมุดกลับรอยเเยก
ทว่าฉับพลันนั้น บังเกิดเเรงดูดมหาศาล ทำให้วิญญาณของโจวหมิงที่บัดนนี้ไร้ร่างกายอันเเข็งเเกร่งพลันถูกดูดเข้าไปในรอยเเยกทันที
"บัดซบเกิดอันใดขึ้น" โจวหมิงคำรามลั่น เขาพยายามใช้ของร่างวิญญาณในการขัดขืน กระนั้นยังไม่เพียพอ
วิญญาณเขาหลุดหายไปในรอยเเยก ขณะเดียวกัน ร่างอมตะก็ถูกสร้างขึ้นสำเร็จ เพียงเเต่ร่างนั้นยืนนิ่งบนยอดเขาสูงเสียดฟ้า ดวงตาไร้รีวิต สองมือกุมดาบคู่กายไว้ ทว่ากลับไม่มีท่าทีจะขยับใดๆ เพราะว่าร่างอมตะนี้ ไร้วิญญาณ ทำให้ได้เเต่นิ่งงัน เวลาผันผ่านไปร้อยปี พันปี ก็ยังคงไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว


## ต่างโลก

บทที่ 2
"นี่ข้าอยู่ที่ไหนกัน" โจวหมิงลมตาตื่นขึ้นมา เขาปวดหัวเเปลบ พลางจ้องมองเบื้องหน้า ที่ภาพมันพร่าเลือนลาง ก่อนจะชัดเจนขึ้น
เขาอยู่ในป่า ไม่ผิดเเน่ ทว่าไม่น่าใช่บนภูเขา เพราะดินบนภูเขาที่เขาฝึกตนอยู่ ไม่ใช่เเบบนี้ อีกทั้ง กระเเสลมบนยอดเขานะ รุนเเรงมาก เเต่ตรงที่ยืนอยู่กลับเบาบางจนเเทบไม่มี
โจวหมิงขมวดคิ้ว ขบคิดเรื่องราวก่อนหน้า ในใจก็อดโมโหขึ้นมาไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ว่าไอ้เทพนั่นโผล่มา เขาคงไม่มาอยู่ที่นี่ จากขอบเขตพลังของเจ้านั่น คงมีพลังระดับพระเจ้า เเละนี่คงเป็นดินเเดนที่มันสร้างขึ้นมาเป็นเเน่
สายตาของโจวหมิงเงยขึ้นมองด้านบน ดวงอาทิตย์สองดวงกำลังสาดเเสงลงมา เผยขะเอ่ยคำหนึ่ง ลำคอเเห้งผาก จนไม่อาจพูดออกมาได้เลย
ตอนนั้นเองที่ความทรงจำบางอย่างพุ่งเข้ามา ทำให้เขาปวดหัว จนทรุดลงกับพื้น
"นี่มัน ความทรงจำของใครกัน!" โจนหมิงสบถขึ้น ก่อนจะที่อาการเจ็บปวดของเขาจะหายไป โจวหมิงหอบหายใจออกมา พลันลุกขึ้นเละเดินไปยังทิศทางหนึ่งอย่างเชื่องช้า ตามความทรงจำ
เเม่น้ำทอดยาวผ่านป่า โจวหมิงก้มลงล้างหน้า เเละจุมหน้าลงไปเพื่อดื่มน้ำดับกระหาย
พลันมองไปยังเงาสะท้อนในเเม่น้ำ โจวหมิงก็เข้าใจได้ทันที
"นี่คือร่างของคนอื่นสินะ" โจวหมิงเอ่ยขึ้น เเละลูบคลำทั่วใบหน้าของเขา
ในใจนึกถึง สิ่งที่พวกศิษยืพี่เคยพูดถึง การที่วิญญาณจากอีกสถานที่หนึ่ง ได้ยืมศพเพื่อคืนชีพ
ใช่ นี่คือการยืมศพคืนชีพ ร่างนี้ เป็นเด้กชาย มีชื่อว่า โจนาธาน หรือ โจ เด็กกำพร้าในโบสท์ของหมู่บ้านเเห่งหนึ่ง เจ้าของร่างนี้ตัวเล็ก มีนิสัยค่อนข้างเก็บตัว เเละขี้ขลาด เป็นผลให้พวกเด็กที่โตกว่ารังเเก
โจนาธาน ถูกพวกนั้นจับมาปล่อยใฝนป่า ด้วยความสนุก โดยไม่รู้เลยว่าในป่าอันตรายเเค่ไหน ท้ายสุดโจนาธาน ถูกฆ่าโดยเสือตัวหนึ่ง เเละมันกำลังจะกินร่างนี้ เเต่โจหมิงก็เข้ามาเเทนที่โจนาธานที่ตาย ทำให้เจ้าเสือนั่นถูกทำให้ตกใจ เพราะตอนวิญญาณของโจหมิงสิงสู่ จนเกิดอาเพศบางอย่าง จนหนีไปในป่า
"ให้ตายเถอะ ไอ้เทพเวรนั่น  ข้าตามหาเจ้า เเละฆ่าเจ้าด้วยมือของข้าเอง" ดวงตาของโจวหมิงเเดงก่ำด้วยความโกรธ จิตสังหารทะลักออก จนทมำให้สัตว์ตัวเล็กตัวใหญ่ วิ่งหนีกระเจิดกระเจิง
เเต่ว่าตอนนี้ คงต้องกลับไปยังบ้านของโจนาธานก่อน เพราะเขาไม่มีที่ไป อีกอย่างร่างนี้อ่อนเเอเกินไป เเถมความทรงจำยังขาดๆ หายๆ ทำให้เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดินเเดนนี้เป็นอย่างไร กว้างใหญ่เเค่ไหน ที่มั่นใจจริงๆก็คือ ที่นี่ ไม่มีพลังฟ้าดินด้วยซ้ำ!


## โลกเคออส

บทที่ 3
โจวหมิงเดินเข้ามาในหมู่บ้าน ความทรงจำเจ้าของร่างที่เลือนลาง พลันชัดเจนมากขึ้น
โลกใบนี้ เรียกว่า เคออส ถูกสร้างขึ้นโดย พระเจ้าที่มีชื่อเดียวกันกับโลก ประวัติศาสตร์ยาวนาน จนนับไม่ได้
ในโลกเคอส มีอยู่ ดินเเดน อันได้เเก่
ทางตะวันตกของโลกเคออส ดินเเดนมนุษย์ สตอร์มฮาร์ท ที่ที่โจวหมิงกำลังอยู่ในตอนนี้ เป็นส่วนหนึ่งของดินเเดนมนุษย์เช่นกัน
ทางตะวันออก ดินเเดนพวกเอลฟ์ มิรันด้า สถานที่ของพวกเอลฟ์ที่มีชีวิตยืนยาว
ทางเหนือ ดินเเดนสัตว์ภูต
ทางใต้ เป็นดินเเดนรกร้าง สถานที่ของเหล่ามอนสเตอร์อาศัยอยู่
หมู่บ้านซิลเวอร์ คือสถานที่ที่ โจนนาธาน อาศัยอยู่
มีประชากรประมาณ หนึ่งร้อยคน วิถีชีวิตนของชาวบ้าน ล้วนเป็นการเข้าป่าเพื่อหาของป่า นำมากิน หรือขายเเลกเงินในเมืองไอรอน ซึ่งเป็นเมืองใหญ่ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านมากนัก
ด้วยจำนวประชากร ทำให้เพียงคนในหมู่บ้านชำเลืองมองไปยังชาวบ้าน ย่อมต้องคุ้นหน้าไปสัก 9 ใน 8 ส่วน หากไม่คุ้นหน้าเเสดงว่าเป็นคนนอก ซึ่งบ่อยครั้งจะมีคนนอกมาเยือนที่นี่
"โจ เจ้าหายไปไหนมา รู้ไหมซิสเตอร์ตามหาเจ้าให้ทั่วเลยนะ" ชาวบ้านคนหนึ่ง ทำให้โจวหมิงหลุดจากภวังค์ มหันไปมองร่างที่พุดคุยกับเขา
"ข้าหลงทางในป่า พึ่งกลับออกมาได้" โจวหมิงตอบด้วยรอยยิ้ม ขณะเดินไปยังโบสถ์
โบสถ์ สิ่งปลูกสร้างสีขาวสูง เเฝงด้วยกลิ่นอายของความเก่าเเก่ ปรากฏเบื้องหน้า ด้านบนของโบสถ์ประดับไว้ด้วยสัญลักษณ์ปีกสีขาวหลายคู่ คล้ายคลุงกับเทพเจ้าที่ทำให้โจวหมิงมาอยู่ที่ต่างโลก มันทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อย หากมีโอกาส เขาจะสอยมันลงมา เเละเผาทิ้งเสีย ช่างขัดหูขัดตาเหลือเกิน
เเต่อดกลั้นไว้ สาวเท้าเข้าไป ภายในโบสถ์
ตามความทรงจำ พระเจ้าที่สร้างโลกเเห่งนี้ ถูกสรรเสิฐ เคารพเเละบูชา จากทุกเเดนเเดนที่กล่าวไว้ข้างต้น ใครก็ตามที่ดูหมิ่น จะถูกจับขึงไม้กางเขนเเละเผาทั้งเป็นด้วยกองฟืน หากถูกเหล่าอัศวินของโบสถ์ล่วงรู้ จักถูกประหารด้วยการตัดคอต่อหน้าผู้คน เเละหนักสุด ถูกขัง มรมานในคุกที่ไม่เห็นเดือนเห็นตะวันจนกว่าจะตาย
ฉะนั้น เคออส ไม่อาจเเตะต้องได้ เเต่กลับโจวหมิง เขาอยากจะเผาโบสถ์นี่ เพื่อให้ไอ้พระเจ้าเหี้ยๆ นั่น รู้เหลือเกินว่าตน อยุ่ที่นี่ เเละยังดูหมิ่นมันอย่างมากด้วย เเต่อาการต้านเสดงออกมาชัดเจนมาก เจ้าของร่างเดิมนี้ ไม่ยอมให้เขาทำ เพราะว่านี่คือ สถานที่ที่เขา เติบโตมา
เเน่นอนโจวหมิงเข้าใจดี กระนั้น หากเป็นโบสถ์ของที่อื่น ไม่ใช่ที่นี่ เขาสามารถฆ่าพวกนกบวชเเละซิสเตอร์ จากนั้นเอาศพกองรวมกันไว้ด้านใน เเละเผาให้วอดวายได้ใช่ไหม?
ร่างนี้ไม่เเสดงอาการต่อต้าน โจวหมิงจึงยิ้มเหี้ยมออกมา ดวงตาดำมืด ไอสังหารคล้ายกับหมอกเลือปกคลุมทั่วร่าง มันปรากฏขึ้นมาเเวบหนึ่ง เเละหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไม่เคยมีอยู่
หญิงชราคนหนึ่งในชุดซิสเตอร์เดินออกมา พอเห็นโจหมิง เขารีบเข้ามา คุกเข่าเเละกอดร่างเขาไว้ทันที
"โจนาธาน เจ้าไปอยู่ที่ไหนมา รู้ไม่ว่าข้าเป็นห่วงเเค่ไหน!" เสียงดุที่ปนด้วยความรักเเละอารี ทำให้โจวหมิงที่ประสาทตึงเครียก ผ่อนคลายตนเองได้ในที่สุด หยิงชราคนนี้เเสดงออกมาด้วยความจริงใจของนาง
"ซิสเตอร์ ข้าหลงป่าน่ะ พึ่งหาทางกลับออกมาได้" โจวหมิงกล่าวด้วยเสียงของโจนาธาน น้ำเสียงนี้ ฟังราวกับเด็ก ใช่ก็เด็กเเหละ ร่างนี้เป็นเด็กชาย อายุเพียงเเปดขวบเท่านั้นเอง
"ข้าเคยบอกเเล้ว อย่าเข้าไปที่นั่น หากถูกสัตว์ทำร้ายเอาจะทำ..." ซิสเตอร์ยอน่า มองไปยังท้องของโจนาธานก็พบว่า เสื้อตรงนั้นขาดเเละมีรอยเลือดกระจายอยู่ตรงท้อง แผลของเขาเเม้จะหาย เเต่รอยเเดงๆเเละเลือดยังซึมอยู่เล็กน้อย เนื่องจากกการเดินเป็นเวลานาน ซิสเตอร์ตกใจอย่างมาก จึงรับร้อน ลากโจวหมิงไปนั่งที่หน้ารูปปั้นของเคออส
"อยู่นิ่งๆ ข้าจักรักษาเจ้า" ซิสเตอร์ยอน่า ยืนสองมือออกมากตรงหน้าของโจวหมิง ทันใดนั้นความผัวผันบางอย่าง ทำให้โจวหมิงสัมผัสได้ถึงพลังปริศนา
"ฮีล!"
เเสงสีเขียวโอบทั่วร่าง อาการเหนื่อยล้าเเละความเจ็บปวด หายเป็นปลิดทิ้ง
โจวหมิงมองร่างตนเอง สิ่งนี้ไม่มีที่ในดินเเดนของเขา เเต่ความสามารถของมัน ทำให้อาการบาดเจ็บหรือเหนื่อยล้าหายไป คล้ายกับโอสถวิเศษ เเต่ไม่จำเป็นต้องหลอมโอสถ เเต่ใช้ได้ทันที
ความทรงจำ หนึ่งผุดขึ้นมา
มานา คือ พลังานที่ไหลเวียนในโลกเคออส เช่นเดียวกับพลังฟ้าดิน ในร้อยพิภพ
บนโลกนี้ เเบ่งสิ่งมีชีวิตออกเป็น ผู้ใช้มานา กับ สิ่งมีชีวิตธรรมดา พวกผู้ใช้มานา เกิดมาพร้อมกับเเกนมานา เเละเส้นมานาในร่างกาย สิ่งนี้คล้ายคลึงกับ เส้นลมปราณเเละตันเถียนในดินเเดนก่อนของโจวหมิง
เเต่ว่ารู้เเค่นี้เท่านั้น เพราะว่าไม่มีใครอธิบายเรื่องนี้ในเชิงลึก กับโจนาธาน
ซิสเตอร์สำรวจร่างกายของโจนนาธานอีกครั้ง มั่นใจว่าไม่มีอันใด ก็ถอนหายใจออกมา เเล้วหันมาพูดกับเขา
"ไปอาบน้ำเเต่งตัวใหม่ซะ เดี๋ยวกินข้าวเช้ากัน"
โจวหมิง มองร่างหญิงชชราที่เดินออกไป เขาจึงลุกขึ้นยืนเเละมองออกไปด้านนอก
ทิวทัศน์ของภูเขาเเละผืนป่า เขียวชอุ่ม กระท้อนสายตา อากาศที่บริสุทธิ์ ทำให้สดชื้นขึ้น เพียงสูดเอามันเข้าปอดเเละปล่อยออก
นับเเต่นี้ เขาคงจะอาศัยที่นี่ เเต่คงไม่นานเกินรอ เพราะว่า เขาต้องเร่งเเข็งเเกร่ง เพื่อไปฆ่าเคออส เเละหาวิธีกลับดินเเดนของตนให้ได้ เพราะร่างอมตะ กำลังเฝ้าคอยเขาอยู่


## ลิเลีย

บทที่ 4
ภายในโบสถ์ มีซิสเตอร์ฝึกหัด อยู่สามสี่คน คอยทำหน้าที่ทางศาสนา เเละทำความสะอาด หรือเป็นที่ปรึกษาของสาวก บ้านพักของเด็กกำพร้าตั้งอยู่ ด้านหลังของโบสถ์ เป็นอาคารไม้สองชั้น เเต่ละชั้นมีสิบห้อง นับว่าใหญ่ทีเดียว
"โจนาธาน!" เสียงสดใสเจือเเจวดังมา พร้อมกับร่างเล็กๆ ที่พึ่งเข้าใส่เอวของโจวหมิง เเต่เขาไม่ได้หลบ เพียงย่อตัวลงสวมกอดร่างที่พุ่งเข้ามา เเละอุ้มด้วยสองเเขน
"ลิเลีย พี่เคยบอกเเล้ว่าอย่าวิ่ง เกิดหกล้มขึ้นมาจะทำยังไง" โจวหมิงเอ่ย พลางบีบจมูก เด็กสาวตัวน้อยอย่างเอ็นดู
"มู ข้ารู้ท่านพี่ต้องรับข้าได้อยู่เเล้ว ดังนั้นไม่ห่วงหรอก เพราะเป็นคนอื่นข้าไม่วิ่งหรอก!" เสียงของลิเลียสดใส ทำให้โจวหมิง ไม่สิโจวหมิงรู้สึกผ่อนคลายไม่เลวทีเดียว
ลิเลียเป็นเด็กสาวท่ถูกทิ้งไว้ในป่าใกล้ๆ หมู่บ้าน ไม่ใช่ที่ที่โจวหมิงฟื้นขึ้นมา ลิเลียถูกห่อด้วยผ้าพันคอผืนเดียว ในฤดูหนาว หิมะตกหนัก ไม่ว่าใครก็ตามที่ทิ้งเด็กสาวตัวน้อยอายุเพียง3 ขวบเอาไว้ ใครเห็นก็ว่า เเต่ยังดีที่โจนาธานไปวิ่งเล่นตรงนั้นพอดี ทำให้เขาพบเจอกับลิเลียเเละอุ้มกลับมาที่โบสถ์ ด้วยความเมตตาของซิสเตอร์ยีน่า ทำให้เธอรับอุปการะเด็กสาวคนนั้น เเละตั้งชื่อใหม่ว่าลิเลีย
ผ่านมาสามปี เด็กสามเติบโต เธอสนิทกับโจนาธานที่สุด เพราะเขาคือ คนที่ช่วยเธอไว้ จึงนับโจนาธานเป็นพี่ชายคนหนึ่ง ส่วนโจนาธานก็เห็นว่าเธอเป็นน้องสาวเช่นกัน
ผมสีขาว พริ้วไหวไปมาตามเเรงลม ร่างเล็กบอบบางถูกอุ้มขึ้นมา โจวหมิงก้าวเดินไปยังบ้านพักทันที
"เเก....เเก กลับาได้ยังไง!" เด็กคนหนึ่งร้อง โจวหมิงเพ่งมองไปยังเขา ถ้าจำไม่ผิด คนนี้ชื่อ เอียน อายุสิบขวบ ตัวโตกว่าโจนาธาน เเละยัง เป็นหนึ่งในเด็กที่ทำให้เขาตายในป่าอีกด้วย
โจวหมิงหรี่ตามองไปยังเอียน ทำให้อีกฝ่าย ราวกับเผชิญกับเเรงกดดัน ตกใจ กรีดร้องวิ่งหนีเตลิด
"เอียนเป็นอะไร?" ลิเลียงุนงง เเม้ทุกคนในบ้านจะอายุมากกว่าเธอ เเต่เธอไม่ได้ใช้คำนำหน้าว่า พี่ กับพวกนั้น มีเพียงโจนาธานเท่านั้นที่เธอเรียกว่า พี่
"เขาคงปวดขี้น่ะ ขึ้นไปชั้นสองเถอะ" โจวหมิงอุ้มลิเลียขึ้นไปยังห้งของตัวเอง
ภายในบ้านเงียบเชียบ เพราะเด็กกำพร้าทุกคนที่นี่ ต้องทำงานอาสา ประเภทช่วยชาวบ้านทำเรื่องต่างกๆ ถอนต้นหญ้า กวาดถนน เเละช่วยยกของ ซึ่งจะทำในเช้าจนถึงเที่ยง ค่อยกลับมากินข้าวนอน
เนื่องด้วยโสบถ์อยู่ได้เพราะชาวบ้าน ทางโบสถ์เองจึงต้องส่งสาวกไปช่วยเหลือชาวบ้าน เเน่นอนเด็กๆ พวกนี้ล้วนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เพราะงานอาสาพวกนี้ มักได้ของตอบเเทนเป็นขนมหวาน
"ลิเลีย ขอพี่ตรงนี้ พี่ไปอาบน้ำก่อน" โจวหมิงวางลิเลียไว้บนเตียง จากนั้นหยิบอุปกรณ์อาบน้ำ ผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งกับชุดที่จะเปลี่ยน เดินอ้อมไปด้านหลังของบ้านพัก
นี่คือยุคกลาง เเถมยังห่างไกล ทำให้ไม่ได้มีห้องอาบน้ำ มีเพียงบ่อเล็กๆ ล้อมด้วยกำเเพงไม้หยาบๆ สี่ด้าน มีประตูบานเดียว ต้องโยนถังที่ผูกกับเชือกลงไปตักเอาน้ำ เเละดึงขึ้นมา
โจวหมิงชินชากับความลำบาก ตอนเขาเป็นผู้ฝึกตนใหม่ ไม่ได้อาบน้ำเป็นปีๆ  ดังนั้นเเค่นี้นับว่ายอดเยี่ยมมากเเล้ว น้ำถูกตักด้วยกระบวย เเละเถลงบนร่างที่เปลือยเปล่า ความเย็นของเขา ทำให้สติเเจ่มชักมากขึ้น
โจวหมิงกลับถึงห้องตนเอง ก้พบว่าลิเลียหลับไปเเล้ว เขาเดินไปลูบหัวของเธอ ก่อนจะมองออกไปด้านนอก
"พี่" ลิเลียงึมงัมลืมตาขึ้น
"ไปเถอะ พี่หิวข้าวเเล้ว" โจวหมิงอุ้มลิเลียที่กำลังสะลืมสะลือขึ้นมา ไปยังโบสถ์
ซิสเตอร์ยีน่าจัดเตรียมอาหารไว้เเล้ว เป็นซุปข้าวโพดหยาบๆ กับหัวไช้เท้าดอง โจวหมิงลงมือทานมันเพื่อเติมเต็มความหิวโหย ส่วนลิเลียนั่งมองเขากินจนเสร็จ ก็นำจานชามไปล้าง ซิสเตอร์ยีน่ารออยู่เเล้ว พร้อมกับคำร้องขอ
งานอาสา เขากับลิเลียต้องทำเช่นกัน ไม่เช่นนั้นจะไม่มีข้าวกิน
"คำร้องนี้มาจาก บ้านของลุงซัว เห็นว่าลูกชายของลุงซัวเข้าร่วมกับกองอัศวินกำลังกลับมาบ้านเกิด จึงคิดปัดกวาดทำความสะอาดบ้าน" ซิสเคตอร์ยีน่าบอกรายละเอียด โจวหมิงพยักหน้ารับ เขาเเละลิลัยเดินทางไปยังบ้านลุงซัว


## หนังสือ

บทที่ 5
หมู่บ้านนี้ไม่ใหญ่ ดังนั้นจึงรู้จักกันหมดทั้งหมู่บ้าน โจวหมิงอุ้มลิเลียไปพลางมองซ้ายขวาอย่างสำรวจ
ทันใดนั้นร่างหนึ่งเข้ามาขวาง โจวหมิงหรี่ตามองเล็กน้อย
ลี ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน ร่างบึกบึนเกินไว ดูผิดปกติมาก อายุน่าจะพอๆ กับโจนาธาน เเต่ร่างกายกับสูงใหญ่ ทำเอาโจวหมิงนึกออกมาสองคำ
เด็กโข่ง ใช่ เจ้าเด็กชื่อ ลี นี่ น่าจะเป็นเด็กโข่ง
ลี ยืนกอดกอดอก พ่นลมหายใจออกจมูก ลูกน้องสองคนจ้องมายังโจวหมิงตาไม่กระพริบ
"เเก มาคุยกับข้าสิ ทางโน้น" ลีสั่งการด้วยน้ำเสียงอหังการ โจวหมิงยืนมองมันครู่หนึ่ง ก็เดินเฉียดไหล่ผ่านมันไป ทำมห้ลีโกรธ หันขวับ คว้ามือลงที่ไหล่ของโจวหมิงทันที
ทว่าโจวหมิงราวกับมีตาหลังเบี่ยงกายหลบในเสี่ยวพริบตา ทำให้มือของลีตกลงในอากาศ ไม่ทันได้ตั้งตัว เท้าข้างหนึ่งเหยียบที่ยอดอก ผลักอีกฝ่ายกระเด็นออกไป
"อ๊ากกก"
ลีร้องโหยหวย เขาเอามือกุมอกเเสดงความเจ็บปวดออกมา
"ไอ้เด็กโข่ง วันนี้ข้าพาลิเลียมาด้วย ดังนั้นข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน คราวหน้าก็ขอให้เจอในที่เปลียวๆเถอะ" โจวหมิงกล่าวจบก็จากไปทันที ไม่ใช่ว่าเขากลัวลี หรือหัวหน้าหมู่บ้าน เพียงเเค่ร่างกายของเขาขยับไม่ได้เท่านั้นเอง ตอนจะลงมือฆ่า ลี โจนาธานเเสดงอาการต่อต้านออกมาชัดเจนมาก ทำให้โจวหมิงเปลี่ยนไปถีบยอดอกไปทีหนึ่งเพื่อสังสอน เเทนที่จะหักคอเจ้านั่นด้วยมือเปล่า
โจวหมิงสับสนไม่น้อยทีเดียว เหตุใดโจนาธาน จึงต่อต้านการสังหาร ลี บุคคลที่มีส่วนในการตายของตนเอง ความทรงจำเลือนลางมาก โจวหมิงขบคิดจนปวดหัวก้มิได้คำตอบ จึงปล่อยวางเรื่องนี้ลง เพราะถึงบ้านลุงซัวเเล้ว
"โอ้ มาเเล้วเหรอ" ลุงซัวที่กำลังถอนหญ้าเอ่ย ทันทีที่เห็นเด็กชายอุ้มเด็กหญิงเดินเข้ามาในบริเวณบ้าน
"ลุงซัว" โจวหมิงทักทายอีกฝ่าย
"อ้าว โจนาธาน เจ้าหายไปไหนมา?" ลุงซัวทัก โจวหมิงจึงตอบไปเหมือนกับที่ตอบซิสเตอรืยีน่า สว่าหลงป่า ลังวัวพยักหน้าอย่างเข้าใจ พลางถามว่าไหวไม่ โจวหมิงจึงพยักหน้า ส่วนลิลัยถลกเเขนเสื้อเตรียมพร้อมเเล้ว
"โจนาธานกับลิเลียไปทำความสะอาดภายในบ้านเเล้วกัน มีไม้กวาดกับไม้ถูพื้นอยู่ทางโน้น ส่วนลุงจะถอนหญ้าเอง" ลุงซัวบอกอย่างเอ็นดู เขาไม่อยากให้เด็กมาทำงานตากเเดดเหงื่อท่วมหรอก จึงให้ไปทำงานในบ้านเเทน
โจวหมิงกับลิเลียเเยกย้านกันไป คนหนึ่งถือไม้กวาดเเละที่ตัก ส่วนอีกคนถือไม้ถูพื้น โจวหมิงลงมืออย่างว่องไว ทำให้ส่วนของเขาเสร็จสิ้นไปในเวลาไม่น้อย จึงคิดช่วยลิเลียถูพื้น
"ไม่ต้องหนูทำเองค่ะ!" ลิเลียส่งเสียงบอกเจือเเจว เเละวิ่งถูกพื้นอย่างสนุกสนาน
โจวหมิงเห็นเเบบนั้นก็ไม่ได้ห้าม เด็กเล็กๆ เเบบนี้ควรออกกำลังดีที่สุด ร่างกายจะได้เเข็งเเรง เขานั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองไปยังชั้นหนังสือ ซึ่งที่นี่ หนังสือเป้สิ่งหายาก เเม้จะเป็นบ้านนอกคอกนาก็ตาม น่าเเปลกที่ลุงซัวมีไว้เกือบสิบเล่ม โจวหมิงมองออกไปด้านนอก เเละถือวิสาสะหยิบเล่มหนึ่งมาอ่าน
ภาษามนุษยต่างดาวทำให้ โจวหมิงปวดหัวไม่น้อย เเต่สักพักก็ทำความเข้าใจตัวอักษรได้ เหมือนว่าโจนาธานจะรู้ตัวอักษร เพราะเรียนมาจากซิสเตอร์ยีน่า
หนังสือเล่มนี้ เขียนเกี่ยวกับมานาเอาไว้
โจวหมิงพลิกหนังสืออย่างสนใจ เขากบวาดตามองอ่านอย่างรวดเร็ว
มานา คือ พลังงานภายในร่างกายของสิ่งมีชีวิต เเละกระจายอยู่ทั่วไป มนุษย์ ร้อยคน มีเพียง 1 คนเท่านั้นจะมีพรสวรรค์ที่ฝึกฝนมานา ในดินเเดนเคออส  มานาอยู่ภายในร่างกายของผู้มีพรสวรรค์ เมื่ออายุ 12 ปี ก็จะเริ่มฝึกโดยการรวบรวมมานาในร่างกาย สร้างเเกนมานาขึ้น
เเกนมานา คือ สิ่งที่กักเก็บพลังมานาไว้ หลังจากรวมมานาในร่างกายให้เป็นหนึ่ง เเละสร้างเเกนมานาขึ้นมา ก็จะกลายเป็นผู้ฝึกฝนมานาเต็มตัว
พลังมานา ความเข้มข้นของมันจะเเบ่งตามสี จากระดับต่ำสุดไปสูงสุด สีขาว สีเเดง สีเหลือง ที่เขียว น้ำเงิน สีคราม สีม่วง ยิ่งความเข้มข้นสูง มานายิ่งเเข็งเเกร่งทรงพลัง
"น่าสนใจ วิธีนี้เหมือนกับตอนที่เป็นผู้ฝึกตนเลย" โจวหมิงเอ่ย พลางอ่านต่อ เขาจดจำวิธีการฝึกฝนอย่างละเอียด เเละพลิกไปหลายสิบหน้า
ผู้ใช้มานา เเบ่งเป็นสองสายหลักๆ คือ สายเสริมพลัง นั่นคือการใช้มานาเสริมพลังให้กับการโจมตีหรือร่างกาย สองคือ นักเวท มันเป็นการ ร่ายคาถา เปลี่ยนมานาให้กลายเป็น เวทมนต์ ในด้านพลังโจมตี สายนักเวทจะทรงพลังมาก ทว่าผู้ที่เป็นนักเวท มีข้อเสียคือ คาถาในการร่ายยาวเกินไป ส่วนสายเสริมพลัง ข้อเสียคือ ระยะโจมตีสั้น หากอีกฝ่ายเป็นนักเวท เเละยังชำนาญเวทระยะไกล สายเสริมพลังจะเสียเปรียบอย่างมาก
โจวหมิงอ่านไปพลาง เงยหน้ามอง ก็พบว่าลิเลียหลับอยู่บนต้นขาของเขาเสียเเล้ว โจวหมิงจึงเก็บหนังสือเข้าชั้นวาง เเละปลุกสาวน้อยคนนี้
"ลิเลียตื่น ไว้ไปนอนที่บ้านพัก" โจวหมิงบอก เเต่ลิเลียไม่ตอบสนอง พ่นลมหายใจที่เป็นจังหวะออกมา หลับสนิทเชียวละ
ลิเลียมักจะหลับบ่อยครั้ง บางครั้งปลุกไม่ตื่น ซึ่งโจนาธานเองก็ไม่ทราบว่าร่างกายของเเม่หนูนี่ผิดปกติอันใด เเต่เพราะเเค่หลับไม่ได้เป็นอันตราบใดๆ จึงปล่อยเลยตามเลย โจวหมิงเเบกร่างงเล้กไว้บนหลัง ก้าวออกมานอกบ้าน
ลุงซัวนั่งพักอยู่ใต้ใช้คา เห็นเด้กทั้งสองเดินออกมา ก็เข้าไปหยิบเอาขนมห่อหนึ่งที่ห่อใบไม้เเห้งไว้ ส่งมาให้ โจวหมิงรับ ก้าวเดินกลับไปยังโบสถ์


## เเกนมานา

บทที่ 6
"โจ"
ทันทีที่มาถึง เสียงเรียกชื่อดังขึ้น โจวหมิงเพ่งสายตามองไปด้านหน้า ร่างหลายร่างที่คุ้นเคยในควมทรงจำค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา
เด็กชายโตสุดในกลุ่ม อายุ 12 ปี ชื่อ ริชเนอร์ ผมสีทองของเขาเเละดวงตาเปี่ยมด้วยพลังชีวิต บวกกับออร่าผู้นำ ทำให้อนาคตของเด็กชายคนนี้น่าจะไปไกลไม่น้อย
คนที่สองงเป็นเด็กชายเช่นนั้น รูปร่างอ้วนท้วม กลมดิกเหมือนลูกบอลเนื้อ ชื่อ จิมลี่ อายุพอๆกับโจนาธาน
เด็กผู้หญิงสองนคน อายุน้อยกว่าเขาหนึ่งคน ชื่อ ลีอา ผมสีเเดงเพลิง ดวงตาทับทิม อีกคนชื่อ ไมน์ อายุพอๆ กับโจนาธาน ผมสีเงิน ดวงตาสีม่วงผู้ลึกลับน่าค้นหา
นี่คือสี่คน นอกจากลิเลียที่โจนาธานสนิทด้วย ทว่าโจวหมิงเเสดงออก ชัดเจนว่าไม่ได้คลุกอยู่กับเด็กพวกนี้ เขาจึงพยักหน้ารับเเบบส่งๆ เเละเดินไปยังห้องของตนเองเเทน
โจวหมิงวางลิเลียไว้ ก่อนจะไปนั่งบนพื้น เขารู้ว่าเ็กสาวคัวน้อยกำลังหลับลึก ดังนั้นจึงๆม่ต้องกังวลว่าเะอจะตื่นมาเเละพบวง่าเขากำลังทำอะไรอยู่
โจวหมิงคิดจะสร้างเเกนมานาขึ้นมา
ในอดีต เขาก้าวเข้าสู่โลกของผู้ฝึกตน อายุก้ปาไปสามสิบห้าปี บรรลุจุดสูงสุดของชีวิต ก็อายุร่วมร้อยปี ดังนั้นเขาจึงรู้ดี อะไรก็ตาม หากเริ่มต้นก่อน ย่อมต้องดีที่สุด ในโลกนี้เองก็เช่นกัน
เขานั่งขัดสมาธิเเละหลับตาลง พยายามสัมผัสถึง มานาที่กระจายอยู่รอบๆ
จิตของโจวหมิงนิ่งงัน เเละเข้าสู่ภวังค์ทันที นี่คือสิ่งที่ติดตัวเขามาจากร้อยพิภพ
มานาในร่างกาย เปลี่ยนเสมือนกลุ่มก้อนพลังงาน อันเเสดงให้เห็นว่า เขาคือ หนึ่งในมนุษย์ ที่สามารถ ฝึกฝนมานาได้
โจวหมิงรวมมานาทั้งหมดในร่างกายของเขา มาไว้ที่จุดเดียว ชั่วขณะนั้นเอง เเกนมานาก็ถูกสร้างขึ้น
มันมีสีขาว ขนาดเท่ากำปั้น พลังมานาภายในนี้น้อยมาก โจวหมิงไม่พอใจนัก ในโลกก่อน ตันเถียนของเขากว้างใหญ่มาก ดังนั้น เเกนมานาของเขาเองก็สมควรเป็นเช่นเดียวกัน
โจวหมิงสามารถ รับรู้ได้ถภึงมานาที่กระจายอยู่รอบๆ ห้องของเขา ทว่าช่างเเตกต่างจากที่อยู่ในเกนมานาของเขา มันราวกับปนเปื้อนเเละไม่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง
เเต่โจวหมิงกลัว? ย่อมไม่ เขาเคยดูดซับพลังงานที่มีเเต่ของเสียมาก่อน ดังนั้นมานาที่ปนเปื้อนนี้ ขี้ปะติวมาก
โจวหมิงเปิดรุมขุมขนทั่วร่าง ดูดซับมานาปนเปื้อนเข้ามาในร่างกายทันที
เหมือนเอาของไม่ดีเข้าตัวเอง โจวหมิงรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด ทว่ากัดฟันทนไม่ร้องออกมาสักเเอะ รวมมานาปนเปื้อนพวกนั้นไว้ในเเกนมานาของตนเอง
สามชั่วโมงผ่านไป กระเเสมานาเริ่มหมุนวนรอบๆ ภายในร่างของโจวหมิง เเละล้นทะลักอกมาด้านนอก จนร่างของเขาลอยขึ้น เเกนมานาของเขาใหญ่ขึ้น ขณะเดียวกัน มานาของเขาก็เริ่มเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีที่เข็มขึ้น เเต่ว่ายังไม่เพียงพอ ดูเหมือนมานาปนเปื้อนจะได้ผลไม่ดีเท่าไหร่  โจวหมิงขับของปนเปื้อนออกมาจากผิวหนังทันที ทำให้ทั่วร่างของเขาเหม็นอย่างมาก เเต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่หยุด ผ่านไปจนถึงช่วงฟ้ามืดลากยาวยันเช้า
เเกนมานาของเขา บัดนี้มีสีเเดงปนมาเล็กน้อย เเละหยุดการพัฒนา โจวหมิงลืมตาขึ้น มองพลังมานาสีขาวปนเเดงคล้ายกับหมอกเลือดที่ไหวเวียนไปทั่วร่าง ก่อนจะลุกขึ้นยืน
"ไม่เหมือนการฝึกตนสินะ ร่างกายยังคงเดิม ไม่ได้เเข็งเเรงขึ้นเลย" โจวหมิงมองผลลัพธ์ของการฝึก เเต่เเค่นี้ก็พึงพอใจ เขาเป็นผู้ใช้มานาเเล้ว ในชวงอายุเพียง 8 ขวบ ไม่สิ ปีนี้น่าจะ 9 ขวบของร่างนี้ ดังนั้นมีเวลาอีก 3 ปี  ก่อนที่จะถึงครบกำหนดอายุเกณฑ์ที่สามารถฝึกฝนมานาได้ โจวหมิงนับว่าเริ่มต้นไวกว่าเด็กๆรุ่นเดียวกัน เขาจึงได้เปรียบอย่างมาก
"3 ปี มานาของข้าต้องอยู่ในระดับสีเหลืองเป็นอย่างต่ำ อีกทั้งร่างกายนี้ต้องได้รับการฝึกฝนอย่างหนัก" โจวหมิงไม่ได้ปลุกลิเลีย เดินไปนอกบ้านพักเพื่ออาบน้ำ เขาถอดเสื้อผ้าออก พลันพบว่าร่างนี้ผอมเกินไปจริง โจวหมิงหวนนึกถึงการฝึกฝนในดินเเดนของผู้ฝึกตน พลันส่ายหน้า วิธีพวกนี้เห็นจะเอามาใช้ไม่ได้ เขาจึงขบคิดถึงวิธีเพิ่มกล้ามเนื้อ
"จำได้ว่าศิษย์พี่ใหญ่ เคยบอกไว้ว่าเขาเป็นชาวโลกที่กลับชาติมาเกิด ดังนั้นวิธีการฝึกจึงค่อนข้างเเปลก" โจวหมิงเคยบเข้าสำนักอยู่สิบกว่าปี ทำให้เขามีสังคมศิษย์พี่ศิษย์น้องเเละอาจารย์อยู่กลุ่มหนึ่ง ภายหลังเเยกตัวออกมาฝึกสันโดด
ศิษย์พี่ใหญ่เคยกล่าวไว้ กล้ามเนื้อนั้นสามารถส้รางได้ ด้วยการออกำลังกาย เเละกินอาหารพวกโปรตีน เดิมทีโลกเก่ากินเเต่โปรตีนคนคงตายพอดี ทว่าในดินเดนผู้ฝึกตน กินเพียงสารอาหารที่เรียกว่า โปรตีน ได้ เพราะว่าดินเเดนเเห่งนั้นมีโอสถวิเศษที่เปี่ยมด้วยความอัศจรรย์ กับน้ำวิเศษ ทำให้หลักอาหาร 5 หมู่ไม่จำเป็น เเต่ว่าโจวหมิงในตอนนี้ ขืนกินเเต่เนื้อกับไข่ มีหวังไม่โตเเน่ๆ เขาจึงคิดชื่อรายการอาหาร ที่ถูกหลัก 5 หมู่ขึ้นมา เเละสลักรายการไว้ในใจ
"ตามที่ศิษย์พี่บอกไว้ ออกำลังเท่าไหร่ โปรตีนที่กินก็ต้องมากกว่าเท่าตัวของที่เอาออก" เเต่ว่าโบสถ์หาใช่สถานที่ที่ทำอาหารได้ ดังนั้นโจวหมิงจึงขบคิดที่จะ เข้าป่า หาผักป่า ไข่นก เเละเนื้อสัตว์ที่นั่นเเทน


## ร่างกาย

บทที่ 7
โจวหมิงออกไปทำงามกับลิเลียเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือ พวกริชเนอร์ไปด้วย เนื่องจากงานคราวนี้เป็นถอนหญ้ากับถางพุ่มไม้ คนที่ส่งงานไปคือ หัวหน้าหมู่บ้าน พ่อของลีนั่นเเหละ เเต่หัวหน้าหมุ้บ้านคงรู้ว่าลูกชายก่อเรื่องไว้ เขาจึงไล่ ลีให้ไปเล่นที่อื่น พวกโจวหมิงจึงลงมือทำงานอยางสะดวก
ลิเลีย ทำใต้ร่มต้นไม้ใหญ่ ซึ่งริชเนอร์กับโจวหมิงเห็นพ้องกัน ยายหนูนี่ค่อนข้างอ่อนเเอ
ทว่ามีคนหนึ่งไม่พอใจ ลีอา สาวน้อยผมเเดง
"ทำไม ลิเลียต้องทำในร่มได้เล่า" ลีอาบ่นขณะก้มๆเงยๆ
"เอาน่าลิอา ยังไงลิเลียก็อ่อนเเอ เดี๋ยวฉันจะช่วยจัดการในส่วนของเธอเอง" ริชเนอร์เข้าไปช่วยลีอา ทำให้เด็กสาวบุ้ยปาก โจวหมิงชำเลือกมองเเวบหนึ่งเเล้วไม่มองอีก เด็กหนอเด็ก
ไม่นาน กลางเเดดที่เเรงขึ้นพอใกล้เที่ยงวัน ทุกคนก็เริ่มเหนื่อย ลิเลียพิงหลังกับต้นไม้ เหงื่อออกเล้กน้อย ขณะที่ เจ้าอ้วน ลีอา ริชเนอร์ เเละไมน์ เหงื่อท่วมตัว
"พักสักหน่อยดีกว่า อีกนิดคงเสร็จเเล้ว" ริชเนอร์บอก ทุกคนจึงนั่งใต้ร่มไม้ โจวหมิงนั่งลงกับพื้นหญ้า กวักมือเรียกลิเลียมา จับเธอนอนตัก เพราะว่าตาของเด็กน้อยคนนี้เเทบจะปิดเเล้ว เขาจึงต้องให้เธอนอนเสีย
ดังคาด ลิเลียหลับลึกในทันที ขณะที่คนอื่นๆ ก็เริ่มง่วงเหมือนกัน การหลับของลิเลียเสมือนโรคติดต่อ ทุกคนผล็อยหลับไปอย่างช่วยไม่ได้ เหลือเพียงโจวหมิงเท่านั้นที่ยังทอดสายตามองทุ่งหญ้า สายลมเย็นๆ โชยมา ทำให้รู้สึกคลายร้อนได้ไม่น้อยทีเดียว โจวหมิงนับพักครู่หนึ่ง ก็จัดให้ลิเลียนอนบนพื้น ส่วนตัวเขาก้าวออกมจากร่มเงาของต้นไม้ใหญ่
ดวงตาสาดมองไปยังต้นหญ้ารักชันสูงระดับอก โจวหมิงหรี่ตาลง เเกนมานาถูกระตุ้น มานาภายในนั้นไหวเวียนไปทั่วร่างทันที ดวงตาของโจวหมิงเรือนเเสงวาบขึ้นมา นี่คือลักษณะยามใช้มานาของผู้ฝึกมานา
"ถือโอกาสทบทวนความจำเเล้วกัน" โจวหมิงหยิบเอาเคียวตัดหญ้ามาถือไว้ กระชับให้กุมเเน่น ท่วงท่าเท้าพลันใช้ออก ร่างของโจวหมิงบังเกิดเงาซ้อนกันหลายสิบเงา มุ่งหน้าไปยังต้นหย้าสูง เคียวในมือคตวัดไปมา ต้นหญ้าถูกกองไว้ต้นเเล้วต้นเล่า ส่วนโจวหมิง สามารถเคลื่อนไหวรวดเร็วขึ้นจนเกิดเงาร่างของเขาซ้อนกันนับสิบ กระทั่งถูกตัดจนหมด โจวหมิงก็พ่นลมหายใจออกมา เหงื่อท่วมกาย
"ร่างกายนี้อ่อนเเอชะมัด" มานาเขายังเหลือ ขากับเเขนไม่ไหวเเล้ว กล้ามเนื้อปวดไปหมด ทว่าเเรงยังเหลือ โจวหมิงตั้งใจทดสอบร่างกายของเขาจนถึงชีดสุด เขาโคจรมานาไปทั่วร่างอีกครั้ง จากนั้นโยนเคียวทิ้ง เเละใช้มือถอนต้นหญ้า
ลิเลียสะดุ้งตื่น เพราะต้องทำงาน ไฉนเลยมาหลับเเบบนี้ คนอื่นๆ เองก็ตื่นพร้อมๆ กับลิเลีย ทว่าภาพตรงหน้าก็คือ
ร่างของโจวหมิงที่ท่วมเหงื่อ ตั้งเเต่หัวจรดเท้าเปียก เจ้าตัวหายใจหอบ กระบอกน้ำถูกเปิด เเละกระดกลงคอจนเกลี้ยง
โจวหมิงเหนื่อยมาก ทว่าเขารับรู้ได้ถึงขีดจำกัดของร่างกายเเล้ว ดังนั้นวันนี้นับว่าประสบผลสำเร็จไปหนึ่งอยาง
"กลับเถอะ" โจวหมิงบอกกับทุกคนเเต่มองไปยังลบิเลีย เธอวิ่งมายืนข้างเขาทันที ก่อนที่โจวหมิงจับจูงมือลิเลียเดินกลับโบสถ์อย่างเชื่องช้า
'ถึงเตียงคงหลับเป็นตายเเน่เรา' โจวหมิงบ่นในใจ


## เข้าป่า

"ให้ตายเถอะ" โจบ่นอุบ ขณะลุกขึ้นจากเตียง ร่างกายเขาปวดไปหมด ตามคาดหัวถึงหมอนหลับเป็นตาย เเต่เพราะต้องตื่น เขาจึงลุกโดยอัตโนมัติ
โจนาธานไม่ได้สวมใส่รองเท้า เเต่เลือกใชเท้าเปล่า เขามองยังหน้าต่างที่เปิดค้างไว้ก่อนจะนอน จากนั้นก็เดินด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ กระโจนลงจากหน้าต่าง ความสูงไม่ได้เป็นปัญหาเลย เขาเก็บตัวลงพื้นอย่างสวยงาม ก่อนจะเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปตามเงาของต้นไม้เเละอาคาร มุ่งหน้าเข้าสู่ผืนป่าหลังที่พัก
เเสงจันทร์สาดลงมา ทำให้มองเห็นลางๆ ยังรอบๆ โจนาธานสำรวจซ้ายขวา ไม่มีสิ่งใด เขาก็เริ่มต้นด้วยการ นั่งท่าม้านั่ง เเน่นอนนี่คือพื้นฐาน อีกทั้งยังฝึกความอดทนเเละจุดศูนย์ถ่วงให้กับร่างกายนี้อีกด้วย
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
โจนาธานเหงื่อท่วมตัว เขารู้สึกว่าร่างกายใกล้จะไม่ไหวเเล้ว ทว่ายังเหลืออีกตั้งหนึ่งชั่วโมงจะถึงตี 5 เขาจึงต้องกัดฟันอดทนให้ได้ เป้าหมายของเขา หนึ่งเดือน ต้องนั่งท่าม้านี้ให้คล่องปรือ ถ้าทำได้ อย่างอื่นก็ง่ายเเล้ว เขาตั้งใจออกกำลังกายในเดือนถัดไปเพื่อฝึกฝนร่างกาย
จนครบอีกหนึ่งชั่วโมง รวมสองชั่วโมง โจนาธานทรุดตัวนอนเเผ่บนพื้น เขาหอบหายใจออกมา
"เหนื่อยสุดๆ ไม่ได้ทรมานเเบบนี้มานานเเล้วนะเนี่ย" โจนาธานหัวเราะเบาๆ พลางนึกถึงอดีต ผ่านไปสิบนาที เขาจึงปีนขึ้นต้นไม้ หาไข่นก เเน่นอนว่าเจอ โจนาธานไม่รอช้า ตอกไข่ใส่ปากตัวเองเเละกลืนลงไปในทันที
จากนั้นเก็บไปอีกสิบกว่าใบ กะว่าจะก่อไฟ หาหม้อใส่น้ำมาต้มไข่นกให้ลิเลียกิน เขาหอมันด้วยใบไม้เเละซุกไว้ในเสื้อ ก่อนจะนวดขาทั้งสองพลางเดินกลับอย่างเงียบเชียบ ราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
รุ่งเช่า ลิเลียตื่นขึ้นด้วยความงัวเงีย ก่อนจะมองข้างตัว พบว่าพี่ชายกำลับนั่งขัดสมาธิหลับอยู่
"พี่" เสียงเล็กๆ ของเธอปลุกโจนาธานให้ตื่น เขามองดวงหน้าเด้กสาวพลาง เอ่ยขึ้น
"ตื่นเเล้วเหรอ ไปบ้วนปากเร็ว พี่ต้มไข่นกไว้ให้" โจนาธานบอกพลางล้วงเอาไข่นกต้มที่วางบนใบไม้ออกมาจากใต้เตียง
ลิเลียตาลุกวาว ไข่ต้ม ไม่ว่าจะอะไรก็เเล้วเเต่ เธอไม่ได้ลิ้มรสชาติมานาน ไม่ถามหาที่มาด้วยซ้ำ เด็กสาวพุ่งเข้าใส่มันทันที เเกะเปลือกเเละกินไข่นกต้มอย่างเอร็ดอร่อย
โจนาธานทำเพียงยิ้ม ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา พลางเช็ดปากที่เลอะให้ ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ทุกอยางมันพึ่งเริ่มต้นเท่านั้น"
โจวหมิง ผู้ฝึกตนจากดินเเดนร้อยพิภพ กำลังหลอมร่างอมะ หลังจากบรรลุระดับเซียน ทว่าในตอนนั้นเอง เทพองค์หนึ่งจากต่างโลกกลับทำให้การหลอมร่างอมตะผิดพลาด เเละยังส่งเขาไปยังต่างโลกอีกด้วย เขาจึงเคียดเเค้นเทพองค์นั่นอย่างมาก พอลืมตาขึ้นมาดูโลกอีกครั้ง เขาจึงฝึกฝนตนเอง เพื่อที่จะตามฆ่าเทพเจ้าองค์นั้น ที่บังอาจลากเขาเข้ามายังต่างโลก