นักรบซูเปอร์ในเมือง
Tomorrows
## บทที่ 1 การสังหารในป่าทึบ

"ปัง ปัง... ปัง ปัง..."
"โครม โครม..."
ในป่าดงดิบใกล้ชายแดนทางตอนใต้ของจีน เสียงปืนดังสนั่น นกที่เกาะอยู่ต่างบินหนีด้วยความตกใจ ร่างหลายร่างวิ่งผ่านเงาไม้ในป่าทึบ มือถือปืนยิงกระสุนอันแสนอำมหิตใส่ฝ่ายตรงข้าม บางคนล้มลง แต่คนที่ยังไม่ล้มก็ยังคงวิ่งต่อไปไม่หยุด
คนเหล่านี้เหมือนสัตว์ป่า ความเป็นความตายของเพื่อนร่วมทางไม่ได้ส่งผลต่อจิตใจของพวกเขาแม้แต่น้อย คนข้างหน้าต้องการหนีให้พ้นจากการไล่ล่าของคนข้างหลัง ส่วนคนข้างหลังก็ต้องการเก็บชีวิตของคนที่กำลังหนีอยู่ข้างหน้า
"ล้มอีกคนแล้ว! จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี?" ตอนนี้คนข้างหน้าเหลือแค่สี่คน แต่มีแค่สามคนที่วิ่งอยู่ หนึ่งในนั้นแบกผู้หญิงคนหนึ่งไว้ที่หลัง และเมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นอีกคนล้มลง เธอก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ
ทั้งสามคนที่วิ่งอยู่สวมชุดพรางทหาร มีความคล่องแคล่วว่องไว พวกเขาวิ่งด้วยเส้นทางที่ไม่เป็นระเบียบ อาศัยต้นไม้และสิ่งกีดขวางหลบกระสุน พร้อมกับยิงโต้กลับไปด้วย
ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน ตอนนี้กระโปรงขาดวิ่น ที่น่องขวามีเลือดเปรอะเปื้อน เท้าเปล่า ดูสภาพย่ำแย่มาก
"นางสาวซู พวกเราจะพาคุณกลับไปให้ได้แน่นอน..." ชายร่างใหญ่ข้างๆ พูดได้แค่นี้ ก็ถูกกระสุนหลายนัดเจาะร่างเป็นรู ร่างของเขาพุ่งไปข้างหน้าอีกไม่กี่ก้าว ชนต้นไม้เล็กๆ ล้มลง แล้วก็ไม่มีเสียงอีกเลย
คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ร้อง คนที่คุ้มกันเธอเดิมมีหกคน แต่ตอนนี้เหลือน้อยลงเรื่อยๆ เหลือแค่สองคนสุดท้าย แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะบาดเจ็บล้มตายมากกว่า แต่พวกเขามีคนมากเกินไป ตอนนี้ยังมีกว่าสิบคนไล่ตามมา ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป คงไม่ทันข้ามชายแดน พวกเธอคงต้องตายที่นี่ทั้งหมด
"ให้ดาบสั้นฉันหน่อย" หญิงสาวกระซิบบอกคนที่แบกเธออยู่
"ฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งมาก" ชายที่แบกเธอยังคงวิ่งต่อไป ตอบสั้นๆ ร่างของเขาพลันเบี่ยงไปด้านข้าง ต้นไม้ตรงจุดที่เขาเพิ่งยืนอยู่มีรอยกระสุนเพิ่มขึ้นหลายรู
"ฉันจะใช้มันฆ่าตัวตาย" หญิงสาวตอบเสียงเย็น
"ผมจะพาคุณออกไปให้ได้" คำตอบของชายหนุ่มยังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขายิงกลับไปหนึ่งนัด คนของฝ่ายตรงข้ามล้มลงทันที
"ตอนนี้เหลือแค่สามคน... เหลือแค่เราสองคน คุณยังมั่นใจอยู่อีกหรือว่าจะพาฉันออกไปได้ ให้ดาบสั้นฉันเถอะ!" ในขณะที่หญิงสาวพูด เพื่อนอีกคนก็ล้มลง
"ได้!" ในขณะที่ชายหนุ่มพูด เขาก็วิ่งไปข้างหน้าได้อีกสามสิบกว่าเมตร แม้จะแบกคนไว้ แต่ความเร็วของเขาก็ไม่ได้ลดลงเลย
"คุณ... ฉันยอมตาย แต่ไม่ยอมตายอย่างอัปยศ"
"ถ้าผมพาคุณออกไปไม่ได้จริงๆ ผมจะฆ่าคุณเอง"
น้ำเสียงของชายหนุ่มไร้ซึ่งความรู้สึก แต่กลับทำให้หญิงสาวรู้สึกสบายใจขึ้น เธอชื่อซูเหมิงซิน นอกจากจะงดงามเหนือใครแล้ว ยังมีฐานหลังที่แข็งแกร่ง ได้รับการยกย่องว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของจีน แม้จะต้องตาย ก็ไม่อาจตายอย่างอัปยศได้
กระสุนยังคงบินผ่านข้างหูของซูเหมิงซินไม่หยุด แต่ไม่เคยถูกตัวเธอเลย ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ ตอนนี้เหลือเพียงพวกเธอสองคนเป็นเป้าหมาย การโจมตีของฝ่ายตรงข้ามก็มุ่งมาที่พวกเธอทั้งหมด ชายคนนี้แบกเธอไว้ บางครั้งก็หมอบต่ำ บางครั้งก็วิ่งเร็ว บางครั้งก็เปลี่ยนทิศทาง ผ่านมาเกือบสิบนาทีแล้ว เธอยังมีชีวิตอยู่ นับเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ
นี่ทำให้เธอมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง บางทีชายคนนี้อาจจะพาเธอกลับไปได้จริงๆ
แต่ความหวังของเธอก็พังทลายลงอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นแม่น้ำเชี่ยวกรากเบื้องหน้า แม่น้ำกว้างราว 5-6 เมตร แม้กระแสน้ำจะไม่เชี่ยวนัก แต่หากต้องข้ามแม่น้ำนี้ การเคลื่อนที่ในน้ำย่อมช้ากว่าบนบก พวกเขาทั้งสองคนก็จะกลายเป็นเป้านิ่งทันที
"ตูม!" ซูเหมิงซินรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวเมื่อตกลงไปในน้ำ เธอแช่งชายคนนั้นในใจว่าช่างโง่เหลือเกิน ในเวลาแบบนี้ควรจะวิ่งไปตามริมฝั่งแม่น้ำสิ ทำไมถึงได้กระโดดลงน้ำแบบนี้
และสิ่งที่เกิดขึ้นต่อมายิ่งทำให้เธอโกรธมากขึ้น เสียงฉีกดังขึ้น ชุดกระโปรงของเธอถูกชายคนนั้นกระชากออกในทันที แม้จะอยู่ในน้ำไม่ถึงกับเปลือยหมด แต่มันก็เป็นสิ่งที่เธอทนไม่ได้
"กลั้นหายใจดำน้ำ" ชายคนนั้นพูดจบก็ลากเธอจมลงใต้น้ำ ตอนนี้ซูเหมิงซินแม้อยากจะพูดอะไรก็ทำไม่ได้
ชายคนนั้นกอดซูเหมิงซินว่ายขึ้นไปทางต้นน้ำอย่างรวดเร็ว หลังจากว่ายไปราว 30 กว่าเมตร เขาก็หยุด แต่ยังไม่โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
ตอนนี้ซูเหมิงซินอยู่ใต้น้ำมาเกือบหนึ่งนาทีแล้ว การขาดอากาศอย่างรุนแรงทำให้เธออยู่ในสภาพมึนงง สองมือกอดชายคนนั้นแน่น นี่เป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของคนจมน้ำ แม้แต่ซูเหมิงซินที่เป็นสาวงามระดับเทพก็หนีไม่พ้น
จู่ๆ ก็มีอากาศไหลเข้าปาก เธอรีบสูดเข้าปอดทันที สมองค่อยๆ แจ่มใสขึ้น แล้วก็รู้สึกว่าปากของเธอกำลังถูกปากของใครบางคนประกบอยู่ อากาศนั้นถูกส่งผ่านมาจากปากของอีกฝ่าย
เธอสะบัดหน้าหนี ซูเหมิงซินผละออกจากริมฝีปากของอีกฝ่าย พยายามดิ้นผลักออก แต่อีกฝ่ายกลับกอดเธอแน่นจนขยับตัวไม่ได้
ซูเหมิงซินโกรธมาก ไม่คิดว่าในเวลาแบบนี้ คนที่คอยปกป้องเธอมาตลอดจะเป็นคนแรกที่ลวนลามเธอ
"ปัง ปัง ปัง..." เสียงปืนดังมาถึงหูเธอ เธอไม่กล้าขยับตัวอีกต่อไป และเธอก็รู้สึกได้ว่าเธอไม่ได้ถูกลวนลาม เมื่อครู่ชายที่ปกป้องเธอแค่ช่วยไม่ให้เธอจมน้ำตายเท่านั้น
เสียงปืนดังไม่หยุด เธอถึงกับรู้สึกได้ว่ามีกระสุนหลายนัดพุ่งผ่านข้างตัวพวกเขาไป แต่ชัดเจนว่าการอยู่ในน้ำปลอดภัยกว่าอยู่บนบกมาก
ออกซิเจนกำลังจะหมดอีกครั้ง ซูเหมิงซินรู้สึกแน่นหน้าอกจนเหมือนจะระเบิด ตอนนี้มีริมฝีปากคู่หนึ่งเข้ามาใกล้อีกครั้ง เธอทนต่อต้านได้สักพัก สุดท้ายก็ยอมแพ้ต่อความต้องการออกซิเจน ประกบริมฝีปากกับอีกฝ่าย ละโมบสูดอากาศเข้าไป
เสียงปืนค่อยๆ เงียบหายไปในที่สุด ซูเหมิงซินอยากจะโผล่ขึ้นเหนือน้ำ แต่ชายคนนั้นยังคงกอดเธอแน่น ไม่ยอมให้เธอขึ้นไป ทำให้ซูเหมิงซินสงสัยว่าเขาจะแกล้งถือโอกาสจูบเธอหลายๆ ครั้งหรือเปล่า
"ปัง ปัง ปัง..." เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยเสียงคนหลายคน ซูเหมิงซินใจหายวาบ โชคดีที่เมื่อกี้ไม่ได้โผล่ขึ้นไป ไม่งั้นคงกลายเป็นเป้านิ่งไปแล้ว ชัดเจนว่าฝ่ายตรงข้ามรออยู่บนฝั่งเพื่อดักพวกเขา ตอนนี้พวกเขาถึงได้แน่ใจว่าทั้งสองคนไม่ได้อยู่แถวนี้แล้วจึงจากไป
เมื่อทั้งสองว่ายไปถึงอีกฝั่ง ซูเหมิงซินรู้สึกอึดอัดอย่างมาก ตอนนี้เธอเหลือแค่ชุดชั้นใน และยังถูกผู้ชายคนหนึ่งกอด ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธออับอายและโกรธจนแทบทนไม่ไหว
"เอานี่ไป!" ชายคนนั้นปล่อยเธอลง ถอดเสื้อลายพรางของตัวเองให้เธอ เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำสวมเสื้อกล้ามสีดำรัดรูป
ซูเหมิงซินรีบสวมเสื้อทันที เธอตัวสูงพอสมควร สูงถึง 1.70 เมตร แม้เสื้อตัวนี้จะหลวมไปหน่อย แต่น่าเสียดายที่มีแผลยาวน่ากลัวที่ขาซ้าย ทำลายความงามไปหมด


## บทที่ 2 อ้อมแขนที่ไม่มีวันลืม

สีที่ทาบนใบหน้าของชายคนนั้นถูกน้ำชะล้างออกไปแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าเหลี่ยมที่มีเส้นสายชัดเจน อายุราวยี่สิบห้าหกปี ดวงตาเหมือนเสือที่เปล่งประกายแววตาเฉียบคม แม้จะไม่หล่อเหลาสง่างามเท่าผู้ชายที่ซูเหมิงซินเคยพบเจอมาก่อน แต่กลับมีความเป็นชายชาตรีอย่างเข้มข้น
"ไปกันเถอะ!" เมื่อซูเหมิงซินแต่งตัวเสร็จ ชายคนนั้นก็หันหลังให้โดยไม่รอคำตอบ แบกเธอขึ้นหลังแล้วก้าวยาวๆ มุ่งหน้าเข้าไปในป่าทึบ
"ทำไมคุณถึงฉีกกระโปรงฉันเมื่อกี้?" ซูเหมิงซินไม่เชื่อว่าผู้ชายแบบนี้จะมีเจตนาร้ายต่อเธอ เธอรู้สึกสงสัยมากเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
"เสื้อผ้าของคุณที่ลอยไปตามน้ำจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเขา เราถึงจะมีโอกาสหลบซ่อนตัวได้"
"อ้อ แล้วทำไมคุณไม่ถอดเสื้อผ้าของคุณเองล่ะ?"
"ไม่ทันแล้ว"
คำตอบนี้ทำให้ซูเหมิงซินพูดไม่ออก แต่ก็ไม่มีอะไรให้ตำหนิได้ เพราะเป็นการตัดสินใจในภาวะฉุกเฉิน เธอก็ไม่อยากคิดมาก ดีที่ชายคนนี้ไม่ได้ทำอะไรเกินเลยไป ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
"คุณชื่ออะไร?" เมื่อไม่มีนักฆ่าไล่ล่าพวกเขาชั่วคราว ซูเหมิงซินก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับชายคนนี้
"ทีมเฟยหยิงหมายเลข 002"
"ฉันถามชื่อจริงของคุณ"
"ระหว่างปฏิบัติภารกิจ พวกเรามีแค่รหัสประจำตัวเท่านั้น"
"ช่างเคร่งครัดจริงๆ"
ซูเหมิงซินไม่ถามอะไรอีก เธอรู้เรื่องทีมเฟยหยิงอยู่บ้าง มันเป็นหนึ่งในหน่วยรบพิเศษชั้นยอดของจีน ทุกคนในนั้นล้วนมีฝีมือระดับสูง และปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ต่อให้เธอถามต่อไป อีกฝ่ายก็คงไม่ตอบอยู่ดี
"อ้อใช่ พวกที่ไล่ตามเมื่อกี้ก็เป็นทีมเฟยหยิงเหมือนกันเหรอ? ฉันเห็นว่าฝีมือพวกเขาด้อยกว่าคุณมาก"
"พวกเขาไม่ใช่ แค่มาร่วมปฏิบัติการกับผมเท่านั้น"
"น่าจะเป็นอย่างนั้น"
ยี่สิบนาทีต่อมา ทั้งสองวิ่งมาได้มากกว่าพันเมตรแล้ว ชัยชนะกำลังจะอยู่แค่เอื้อม แต่ชายหนุ่มกลับหยุดกะทันหัน
ซูเหมิงซินไม่ส่งเสียง เพียงแต่กอดคอชายหนุ่มแน่นขึ้น เธอรู้ว่าต้องมีอะไรผิดปกติแน่ สิ่งที่เธอทำได้คือพยายามรบกวนการเคลื่อนไหวของเขาให้น้อยที่สุด ในฐานะสาวงามอันดับหนึ่งของจีน เธอไม่ได้มีดีแค่หน้าตาสวยงาม แต่ยังมีสมองที่ฉลาดและการตัดสินใจที่แม่นยำอีกด้วย
ร่างของชายหนุ่มเกร็งขึ้น จู่ๆ ก็กระโดดไปด้านข้างได้กว่าสองเมตร และในตอนนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้น จุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่เต็มไปด้วยหลุมกระสุน
"โครม!" ปืนพกขนาดใหญ่ในมือชายหนุ่มพ่นไฟ ร่างบนต้นไม้ด้านข้างก็ร่วงลงมาทันที แม้แต่เสียงร้องก็ไม่ทันได้เปล่ง เพราะศีรษะถูกยิงจนระเบิด
"คุณอยู่ตรงนี้ อย่าขยับ ผมจะไปจัดการพวกมัน"
"ไหวเหรอ?"
"ไม่ไหวก็ต้องไหว เราไม่มีทางถอยแล้ว"
"ดีค่ะ!" ซูเหมิงซินกัดริมฝีปาก ตอนนี้เธอก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน ทุกอย่างต้องฟังคำสั่งของชายคนนี้ นอกจากนี้... เธอก็มีความเชื่อมั่นในตัวเขาไม่น้อย สมาชิกทีมเฟยหยิงนั้นเป็นนักรบในตำนานที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง
เมื่อปล่อยชายคนนั้น เขาก็พุ่งเข้าไปในป่าทึบราวกับเสือชีตาห์ ตามมาด้วยเสียงปืนดังสนั่น แต่เสียงปืนก็เบาลงภายในเวลาไม่ถึงสองนาที เป็นครั้งคราวยังได้ยินเสียงปืนพกที่ดังกึกก้อง เสียงปืนที่ซูเหมิงซินคุ้นเคยดี นั่นคือเสียงปืนของชายคนนั้น
ซูเหมิงซินดีใจมาก รู้ว่าชัยชนะอยู่ไม่ไกล แต่น่าเสียดายที่ความสุขมักนำมาซึ่งความทุกข์ จู่ๆ เธอก็เห็นหนอนตัวใหญ่ลายสีสันสดใสตกลงมาบนเสื้อผ้าของเธอ ด้วยสัญชาตญาณของผู้หญิง เธอจึงร้องกรี๊ดออกมาทันที
เสียงร้องนี้ทำให้เกิดเรื่องแย่ พอดีมีคนร้ายอยู่ใกล้ๆ เขาวิ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นซูเหมิงซิน ก็รีบยกปืนขึ้นมาโดยไม่ลังเล แล้วเหนี่ยวไกปืนใส่เธอ
ซูเหมิงซินรู้ว่าตัวเองจบแล้ว กำลังรอคอยความตายที่จะมาถึง แต่ในจังหวะที่เสียงปืนดังขึ้น เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาจากฟ้า มายืนขวางอยู่ตรงหน้าเธอพอดี ร่างนั้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แต่ก็ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมกับโบกแขนขึ้น เสียงปืนก็หยุดลงทันที
ซูเหมิงซินรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ในช่วงเวลาคับขัน ชายคนนี้ใช้ร่างกายอันใหญ่โตราวกับภูเขาบังกระสุนที่ยิงมาที่เธอ ช่วยชีวิตเธอเอาไว้
เลือดสีแดงฉานไหลออกมาจากไหล่ของชายคนนั้น ทำให้เสื้อกล้ามสีดำเปื้อนเป็นสีแดงในพริบตา
"คุณเป็นอะไรมากไหม?" ซูเหมิงซินกระโดดลุกขึ้นมาทันที
"จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เราไปกันเถอะ" ชายคนนั้นถอดเสื้อกล้ามออกทันที แล้วพันแผลที่ไหล่อย่างรวดเร็ว
ซูเหมิงซินถึงได้โล่งใจ รู้ว่าชายคนนี้ไม่ได้บาดเจ็บที่จุดสำคัญ
เมื่อเห็นชายคนนั้นจะแบกเธออีก ซูเหมิงซินรีบพูด "ฉันเดินเองได้ค่ะ"
"ไม่ได้ คนข้างหลังกำลังจะมาแล้ว เราต้องรีบออกไปจากที่นี่" ชายคนนั้นไม่รอฟังคำทัดทาน แบกซูเหมิงซินขึ้นหลังอีกครั้ง
ซูเหมิงซินซบอยู่บนแผ่นหลังของชายคนนั้น ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาแทบจะไหลออกมา แม้ว่าอีกฝ่ายจะเพียงแค่ทำตามหน้าที่ในการปกป้องเธอ แต่การใช้ร่างกายบังกระสุนก็ทำให้เธอรู้สึกสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง นิ้วมือของเธอลูบไล้บริเวณบาดแผลของชายคนนั้นอย่างอ่อนโยน
ซบอยู่บนแผ่นหลังของชายคนนี้ ซูเหมิงซินก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว ในสถานที่อันตรายเช่นนี้ ภายใต้การไล่ล่าของคนร้ายที่อาจจะเอาชีวิตได้ทุกเมื่อ เธอกลับหลับไปได้ เพราะเธอรู้สึกปลอดภัย ราวกับว่าไม่ว่าจะมีอันตรายใหญ่หลวงแค่ไหน ตราบใดที่มีชายคนนี้อยู่ เธอก็จะไม่เป็นอะไร
เมื่อซูเหมิงซินตื่นขึ้นมา เธอก็อยู่ในรถคันหนึ่งแล้ว มีผ้าห่มคลุมตัวเธออยู่ ข้างๆ มีทหารหญิงนั่งอยู่ เธอรู้ว่าตอนนี้เธอปลอดภัยแล้ว
"เขาเป็นยังไงบ้าง?" เมื่อตื่นขึ้นมา ซูเหมิงซินก็นึกถึงชายคนนั้นทันที
ทหารหญิงงงไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าซูเหมิงซินหมายถึงใคร
"ก็เฟยหยิงหมายเลข 002 ที่คอยปกป้องฉันไง"
"เขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย"
"งั้นก็ดีแล้ว"
สองเดือนต่อมา ซูเหมิงซินหายดีแล้ว ในช่วงนี้ ในหัวของเธอมีภาพๆ หนึ่งวนเวียนอยู่ตลอด มีเพียงเงาด้านหลัง เสื้อกล้ามสีดำที่เปื้อนเลือด ไม่อาจลืมเลือน
บนโต๊ะมีกระดาษวางอยู่หลายแผ่น หนึ่งในนั้นมีรูปถ่ายของชายคนนั้น ชายคนนี้นี่แหละ ที่ขโมยจูบแรกของเธอ ถอดเสื้อผ้าเธอ และใช้ร่างกายบังกระสุน
"ฮึ อย่าคิดนะว่าแค่คุณย้ายไปทำงานอื่นแล้วฉันจะหาคุณไม่เจอ" ซูเหมิงซินพูดกับตัวเอง แล้วพูดเสียงดัง "พี่หลี่ ช่วยเตรียมตัวหน่อย ฉันจะไปเย่เฉิง"


## บทที่ 3 ประธานบริษัท

"ฉันเข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ฉันจะกลับไป... อะไรนะ? แนะนำอีกแล้วเหรอ แม่คะ เราไม่แนะนำได้ไหม? เรื่องของฉัน ฉันรู้ดี... โอเค โอเค ถึงเวลาก็ค่อยดูก็แล้วกัน"
ที่หน้าตึกสำนักงานอันโอ่อ่าแห่งหนึ่งในเมืองเย่เฉิง หญิงสาวในชุดสูทดำ ผมหยักศกลอนใหญ่ เดินเข้าไปพลางคุยโทรศัพท์ แว่นตากรอบดำขนาดใหญ่บังใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความงามอันเลอโฉมของเธอได้
จากจังหวะการก้าวเดินก็สามารถบ่งบอกได้ว่าเธอเป็นพนักงานออฟฟิศหญิงที่ทำงานอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด และจากบุคลิกที่เย็นชานั้น เธออาจจะเป็นผู้บริหารระดับสูง
หญิงสาวคนนี้ชื่อซวีหยิ่งหยิ่ง เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทหัวยางเทรด ซึ่งเป็นบริษัทในเครือของกลุ่มฉิงเฟิง แต่เดิมบริษัทหัวยางเทรดเป็นเพียงบริษัทสาขาขนาดเล็ก มีเงินลงทุนเพียงกว่าสองพันหมื่น แต่ภายใต้ความพยายามของซวีหยิ่งหยิ่ง ในเวลาไม่ถึงสองปี สินทรัพย์ก็เพิ่มขึ้นเป็นเจ็ดถึงแปดพันหมื่น ผู้หญิงที่อายุเพียง 26 ปีในปีนี้ สามารถทำงานได้ถึงระดับนี้ ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความสามารถของเธอแล้ว
แต่ตอนที่คุยโทรศัพท์ เธอดูจนใจอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเป็นเรื่องที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้นในบริษัท
"สวัสดีครับคุณผู้จัดการซู!" รปภ.คนหนึ่งที่ประตูทำความเคารพซวีหยิ่งหยิ่ง
ซวีหยิ่งหยิ่งเดินผ่านเข้าไปราวกับไม่ได้ยิน ทุกวันที่ประตูจะมี รปภ.ทักทาย เธอคุ้นชินกับมันแล้ว ดังนั้นมันจึงไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเธอเลย
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็หันกลับมามองยัง รปภ.ที่ทักทายเธอเมื่อครู่ทันที รปภ.คนนั้นเป็นชายหนุ่มอายุราว 25-26 ปี ใบหน้าเหลี่ยม มีเส้นสายชัดเจน ส่วนสูงประมาณ 180 เซนติเมตร แม้รูปร่างจะไม่ถึงกับล่ำสัน แต่เมื่อสวมชุดเครื่องแบบแล้วดูมีชีวิตชีวาและมีความเป็นชายชาตรี หากซุนเมิ่งซินอยู่ที่นี่ เธอคงจะจำได้ว่านี่คืออินทรีผงาดหมายเลข 002 ที่เธอลืมไม่ลง
"คุณชื่ออะไร?" ซวีหยิ่งหยิ่งกลับมาใช้น้ำเสียงเย็นชาตามปกติ จ้องมองรปภ.คนนั้นด้วยสายตาคมกริบ
"หลี่อี้เฟยครับ!" รปภ.ผายอกตอบเสียงดัง
"ดี อีกสิบนาที มาที่ห้องทำงานฉันหน่อย" พูดจบก็เดินเข้าลิฟต์ไปเลย
หลี่อี้เฟยยืนงงอยู่ที่เดิม เขามาทำงานที่บริษัทนี้ไม่ถึงสองเดือน แม้เวลาจะไม่นาน แต่ก็รู้ว่าผู้จัดการคนนี้เป็นคนที่พูดด้วยยาก ตอนนี้จู่ๆ ก็เรียกเขาไป ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร
"อี้เฟย เป็นอะไรไป?" รปภ.วัยยี่สิบกว่าอีกคนเข้ามาชน หลี่อี้เฟยเบาๆ
"ผู้จัดการซูให้ผมไปที่ห้องทำงานของเธอ"
"อ๋อ ก็ไปสิ คงจะให้ไปช่วยยกของหรืออะไรสักอย่าง แต่ได้ไปทำงานให้ผู้จัดการซูก็เป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นนะ เธอเป็นสาวที่สวยที่สุดในตึกนี้เลยนะ"
"อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ผมนึกว่าผมทำอะไรผิด แล้วเธอจะมาจัดการผมซะอีก"
"พวกเรา รปภ.ถึงจะทำผิด ก็ไม่ต้องถูกเรียกตัวไปหาผู้จัดการทั่วไปหรอก อีกอย่าง พวกเราก็ไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทเขาโดยตรง พวกเราขึ้นตรงกับฝ่ายรักษาความปลอดภัยของตึก ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอหรอก"
รอสักครู่ หลี่อี้เฟยก็มาถึงชั้น 12 ที่ตั้งของบริษัทหัวยางเทรด
วันนี้เป็นวันที่ 28 เดือน 12 อีกวันเดียวก็จะถึงวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว โดยทั่วไปบริษัทจะเริ่มหยุดพรุ่งนี้ บริษัททั่วไปแทบจะไม่มีคนทำงานแล้ว แต่ที่บริษัทหัวยางเทรดนี้ ยังคงวุ่นวายเหมือนเดิม ทุกคนต่างทำงานอย่างจริงจัง ดูเหมือนว่าผู้จัดการซวีหยิ่งหยิ่งคนนี้จะบริหารงานอย่างเข้มงวดทีเดียว
หลังจากบอกเลขาฯ แล้ว หลี่อี้เฟยก็มาถึงหน้าห้องผู้จัดการทั่วไป เคาะประตู จากในห้องก็มีเสียงของซวีหยิ่งหยิ่งดังออกมา: "เข้ามา"
หลี่อี้เฟยผลักประตูเข้าไป ก็เห็นซวีหยิ่งหยิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหารหลังโต๊ะทำงาน แขนทั้งสองข้างวางบนที่วางแขน สายตาจ้องตรงมาที่หลี่อี้เฟย พูดว่า: "ปิดประตู"
หลี่อี้เฟยงงเล็กน้อย แต่ก็ทำตามที่บอก ปิดประตูแล้วเดินมาที่หน้าโต๊ะทำงาน พูดว่า: "ผู้จัดการซู ผมมาแล้วครับ"
ซวีหยิ่งหยิ่งโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย วางแขนทั้งสองข้างบนโต๊ะ พูดว่า: "นั่งสิ"
หลี่อี้เฟยยิ่งงงหนัก ดูท่าทางแล้ว ซวีหยิ่งหยิ่งไม่ได้เรียกเขามาใช้แรงงาน
เมื่อหลี่อี้เฟยนั่งลง ซวีหยิ่งหยิ่งพูดเสียงเรียบว่า "คุณอายุเท่าไหร่แล้ว?"
"ยี่สิบหกครับ"
"มีแฟนหรือยัง?"
"ไม่มีครับ"
"ปีใหม่นี้จะไปฉลองที่ไหน?"
"ผมอยู่คนเดียว แผนกรปภ.จัดให้ผมเข้าเวรตลอดช่วงวันหยุดปีใหม่แล้วครับ"
ดวงตาหลังแว่นกรอบดำของซวีหยิ่งหยิ่งเป็นประกายขึ้นมาทันที "คุณไม่มีครอบครัวเหรอ?"
"ไม่มีครับ ผมเป็นเด็กกำพร้ามาตั้งแต่เด็ก ผู้จัดการซู...ทำไมคุณถามเรื่องพวกนี้หรือครับ?" หลี่อี้เฟยรู้สึกงุนงงกับคำถามของซวีหยิ่งหยิ่ง ดูเหมือนเธอกำลังจะจับคู่ให้เขา
ซวีหยิ่งหยิ่งปรับแว่นเล็กน้อย นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ แต่ไม่พูดอะไรในทันที ยิ่งทำให้หลี่อี้เฟยสับสน จนรู้สึกอยากจะเดินหนี การเผชิญหน้ากับเจ้านายที่เย็นชาคนนี้ทำให้เขารู้สึกกดดันไม่น้อย
"หลี่อี้เฟย ฉันจะจ้างคุณในช่วงปีใหม่...ให้ปลอมตัวเป็นแฟนฉัน กลับบ้านไปฉลองปีใหม่กับฉัน"
คำพูดของซวีหยิ่งหยิ่งทำให้หลี่อี้เฟยตาโต อ้าปากค้าง มองเธอนิ่งอย่างตกตะลึง นานทีเดียวกว่าจะได้สติ
"เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้ จนถึงวันที่หกของปีใหม่ รวมแปดวัน ฉันจะจ่ายให้ห้าพันหยวน พอชดเชยค่าล่วงเวลาของคุณได้ คุณว่าไง?"
"ผู้จัดการซู...แบบนี้...ไม่ค่อยดีนะครับ?"
"คุณไม่ตกลง?"
"ไม่ใช่ว่าไม่ตกลงครับ แต่ผมกลัวว่าจะแสดงไม่ดี ผมแค่ยามธรรมดา คุณเป็นถึงผู้จัดการใหญ่ ผมจะปลอมเป็นแฟนคุณ มันก็ดูไม่สมจริงนะครับ"
"แค่คุณตกลงก็พอ ตอนนั้นฉันจะจัดการเรื่องภาพลักษณ์ให้คุณเอง แค่คุณกลับไปกับฉัน ให้พ่อแม่ฉันเห็นคุณก็พอแล้ว"
"งั้น...แต่ว่าที่แผนกรปภ.จัดตารางเวรให้ผมแล้ว ผมจะไปได้เหรอครับ?"
"ฉันจะไปคุยกับแผนกรปภ.เอง ให้พวกเขาจัดคนอื่นเข้าเวรแทน"
"งั้นก็ได้ครับ ขอบคุณที่ผู้จัดการให้โอกาส" หลี่อี้เฟยยิ้มแห้งๆ ดูฝืนๆ
"พอแล้ว คุณไปได้ เรื่องนี้ห้ามบอกใคร ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ไม่ว่าตอนนี้หรือต่อไปในอนาคต ถ้ามีข่าวลือออกไป คุณก็เก็บของไปได้เลย" ซวีหยิ่งหยิ่งจ้องหลี่อี้เฟย น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ความกดดันถาโถมเข้าใส่
"ทราบแล้วครับ งั้นผมขอตัวก่อน" หลี่อี้เฟยลุกขึ้นเดินออกไปทันที
ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ภายใต้ความกดดันขนาดนั้น สุดท้ายหลี่อี้เฟยกลับดูเฉยๆ ปฏิกิริยาแบบนี้ทำให้เธอแปลกใจไม่น้อย แต่อย่างน้อยตอนนี้เรื่องที่ทำให้ปวดหัวก็จบแล้ว กลับบ้านคราวนี้จะได้ไม่ต้องถูกจับคู่ไม่รู้จบ และไม่ต้องฟังพ่อแม่บ่นเรื่องคู่ครองอีก
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะโทรหาพ่อแม่ แต่คิดแล้วคิดอีก ซวีหยิ่งหยิ่งก็วางลง ตอนนี้เธอยังไม่แน่ใจว่าหลี่อี้เฟยคนนี้จะทำได้ดีแค่ไหน ถ้าไม่ไหว เธอก็ไม่อาจพาแฟนปลอมแบบนี้กลับบ้านได้


## บทที่ 4 ความใจกว้าง

บนเครื่องบินที่มุ่งหน้าสู่เมืองปิงหยาง คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งนั่งอยู่แถวที่สองฝั่งซ้ายของชั้นเฟิร์สคลาส ทั้งคู่อายุราวๆ 25-26 ปี ฝ่ายชายสวมชุดสูทที่รีดเรียบกริบ ผมเซ็ตอย่างประณีต ทั้งร่างดูสง่างามสมาร์ท ใบหน้าที่มีสันกรามชัดเจนยิ่งขับเน้นความเป็นชายให้เด่นชัด ดูเหมือนเป็นคนประสบความสำเร็จ
ฝ่ายหญิงแต่งตัวทันสมัยสง่างาม สวมเสื้อกำมะหยี่รัดรูปชั้นดี ผมดัดลอนใหญ่ หน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต แววตาเปี่ยมพลัง แต่แฝงความเย็นชาและความจำยอม อย่างไรก็ตามก็ไม่อาจบดบังความงามอันเลอค่าของเธอได้ เธอคือสาวงามระดับท็อป
ทั้งสองคนคือหลี่อี้เฟยและซวีหยิ่งหยิ่ง เช้านี้ซวีหยิ่งหยิ่งพาหลี่อี้เฟยไปซื้อชุดสูทหรูและจัดแต่งทรงผม ตอนนี้หลี่อี้เฟยดูสง่าผ่าเผยราวกับนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งพอใจมาก การพาผู้ชายแบบนี้กลับบ้านคงไม่มีปัญหาอะไร
ส่วนซวีหยิ่งหยิ่งก็ถอดแว่นตาออกแล้ว แว่นของเธอแต่เดิมก็ใส่เพื่อปิดบังความงาม ที่จริงเธอไม่ได้สายตาสั้น ตอนนี้กลับบ้านก็ไม่จำเป็นต้องใส่อีกแล้ว
แต่นั่งบนเครื่องได้สักพัก ซวีหยิ่งหยิ่งก็ขมวดคิ้ว หลี่อี้เฟยนั่งจับโน่นจับนี่ราวกับเด็กน้อย เธอถอนหายใจแล้วพูดว่า "หลี่อี้เฟย กรุณาอย่ามองซ้ายมองขวาแบบนี้ได้ไหม ไม่เคยขึ้นเครื่องบินหรือไง"
หลี่อี้เฟยยกมือจะเกาหัว แต่นึกขึ้นได้ว่าเพิ่งจัดทรงผมมา รีบลดมือลงแล้วยิ้มแหย่ "ผู้จัดการซู ผมไม่เคยขึ้นเครื่องบินจริงๆ ครับ ผมกลัวมาก เครื่องบินบินสูงขนาดนี้ ถ้าตกลงมาจะทำยังไง"
"ห้ามเรียกฉันว่าผู้จัดการซู ต้องเรียกชื่อฉัน" ซวีหยิ่งหยิ่งจ้องหลี่อี้เฟย เสียงไม่ดังแต่แฝงอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน
"อ๋อใช่ ตอนนี้ผมเป็นแฟนคุณแล้วนี่นา หยิ่งหยิ่ง" หลี่อี้เฟยยิ้มแหย่ๆ รอยยิ้มดูไม่มั่นใจ
"จำไว้นะ ตอนนี้พลาดได้ แต่ถ้าแกล้งทำพลาดที่บ้านฉัน ฮึ!"
"ผู้...หยิ่งหยิ่ง" หลี่อี้เฟยภายใต้สายตาดุดันของซวีหยิ่งหยิ่ง ในที่สุดก็เปลี่ยนคำเรียกก่อนที่จะพูดคำว่า "ผู้จัดการ" ออกมา "มันต่างกันมากเกินไป เมื่อวานผมยังเป็นแค่ รปภ. ในบริษัทคุณ วันนี้กลายเป็นแฟนคุณแล้ว ต้องให้เวลาผมปรับตัวบ้างสิ"
"คุณมีเวลาแค่ช่วงที่อยู่บนเครื่องบินนี่แหละ แล้วก็ ในแง่ความปลอดภัย เครื่องบินปลอดภัยที่สุดในบรรดาพาหนะทั้งหมด คุณไม่ต้องกังวลหรอก"
"อ๋อ งั้น...ผมจะพยายามนะ" หลี่อี้เฟยยังคงดูกังวล คำตอบชัดเจนว่าไม่ได้พูดจากใจ
เพราะทุ่มเทให้กับงานมาตลอด ซวีหยิ่งหยิ่งจึงยังไม่มีแฟนจนถึงตอนนี้ สองปีก่อนกลับบ้านตอนปีใหม่ยังพอไหว แต่สองปีนี้กลับบ้านช่วงปีใหม่ พ่อแม่และญาติๆ ถามเรื่องส่วนตัวของเธอบ่อยที่สุด จนเธอรำคาญ เธอไม่มีความคิดจะหาแฟนก่อนอายุ 30 เลย แต่พ่อแม่ไม่เห็นด้วย ก่อนเธอกลับบ้าน พวกท่านก็บอกเธอแล้วว่าได้แนะนำผู้ชายหลายคนไว้ให้ รอให้เธอกลับไปดูตัว
ซวีหยิ่งหยิ่งกลัวเรื่องนี้ที่สุด คิดดูสิ คนแปลกหน้าสองคนต้องมาอยู่ด้วยกันทันที โดยมีจุดประสงค์เพื่อคบหาดูใจ มันเป็นการทรมานชัดๆ ดังนั้นตามคำแนะนำของเพื่อนสนิท เธอจึงหาหลี่อี้เฟยมาแกล้งเป็นแฟน เพื่อจะได้ไม่ต้องยุ่งยากมากมาย
แต่พอขึ้นเครื่องบิน ซวีหยิ่งหยิ่งก็หงุดหงิด หลี่อี้เฟยนี่เป็นตุ่ยป่ายจื่อที่ไม่เคยเห็นโลกกว้างจริงๆ แม้แต่เครื่องบินก็ไม่เคยขึ้น คำถามที่ถามออกมาล้วนดูบ้านนอกสิ้นดี ทำให้เธอไม่พอใจ แต่ตอนนี้จะเปลี่ยนคนก็ไม่ทัน จึงได้แต่พยายามสอนเขาไป ขอแค่ช่วยให้เธอผ่านช่วงปีใหม่ไปได้ก็พอ
หลี่อี้เฟยรู้ว่าซวีหยิ่งหยิ่งหงุดหงิด ในใจอดขำไม่ได้ เครื่องบินแบบนี้ไม่ใช่แค่เคยขึ้น แม้แต่เฮลิคอปเตอร์ทหารเขาก็เคยขับ ในฐานะทหารพิเศษชั้นสูงของจีนที่ปลดประจำการ เขาเห็นโลกมามากเกินพอ ความไม่รู้ตอนนี้เป็นแค่การแสดง ไม่งั้นคงไม่เข้ากับสถานะ รปภ. ของเขา
หลี่อี้เฟยรับมันมา มองดูแวบหนึ่ง แล้วยิ้มขมขื่นพลางพูดว่า "มากขนาดนี้ จะต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะจำได้หมด?"
"ไม่ได้ให้คุณจำทั้งหมดหรอก แต่อย่างน้อยคุณก็ต้องทำความเข้าใจบ้าง หน้าแรกเป็นข้อมูลของฉัน พ่อแม่ และน้องสาวฉัน คุณอ่านหน้านี้ให้จบก่อน ส่วนที่เหลือค่อยอ่านคืนนี้"
"งั้นก็พอไหว" หลี่อี้เฟยเปิดแฟ้มข้อมูลแล้วก้มหน้าอ่าน
ซวีหยิ่งหยิ่งมีคนมาจีบเยอะมาก ทั้งในบริษัทและข้างนอก หลายคนพยายามอย่างหนักที่จะหาข้อมูลของเธอ แต่เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็น ข้อมูลของเธอแทบไม่เคยรั่วไหลออกไป ตอนนี้คนภายนอกรู้แค่ประวัติการทำงานของเธอ ส่วนเรื่องอื่นๆ แทบไม่มีใครรู้เลย
แต่ตอนนี้กลับยอมให้หลี่อี้เฟยคนนี้ดูข้อมูล มันเป็นเพราะจำเป็นจริงๆ
ในขณะที่กำลังรู้สึกไม่พอใจ หลี่อี้เฟยหันไปมองเธอ สายตาจ้องตรงไปที่หน้าอกของเธอ ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งขมวดคิ้วทันที พูดว่า "คุณทำตัวให้สุภาพหน่อย อย่าทำท่าทางลับๆล่อๆแบบนี้"
"อ่อ... งั้นผมดูอีกที" หลี่อี้เฟยหันหน้ากลับมาอีกครั้ง แต่สายตายังคงจ้องที่หน้าอกของเธอ
"คุณ..." ซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกอยากจะฉีกคนคนนี้เป็นชิ้นๆ ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเธอด้วยท่าทางไร้ยางอายขนาดนี้
"อย่าโกรธสิ ผมก็แค่กำลังปรับตัวไง คุณบอกให้ผมแกล้งเป็นแฟนคุณ แถมยังต้องพากลับบ้านด้วย ถ้าบอกว่าเราสองคนไม่สนิทกัน พ่อแม่คุณก็ต้องไม่เชื่อแน่ ดังนั้นการที่ผมคุ้นเคยกับรูปร่างของคุณมันก็จำเป็นไม่ใช่เหรอ?"
คำพูดนี้ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งพูดไม่ออก เธอแค่ส่งเสียงฮึในลำคอแล้วพูดว่า "คุณไม่รู้จักคำว่าสุภาพบุรุษบ้างเลยเหรอ?"
"ผมรู้จักสิ แต่คุณคิดว่าให้ผมแกล้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษแบบนั้นจะไม่โป๊ะแตกเหรอ?"
"นี่..." ซวีหยิ่งหยิ่งหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงหนึ่งที ในที่สุดก็ยอมแพ้ การให้คนที่ไม่มีมารยาทไปแกล้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ มันก็เหมือนวาดเสือไม่สำเร็จกลายเป็นหมาไป ยังไม่ดีเท่าปล่อยให้เขาเป็นธรรมชาติ "ได้ แค่อย่าให้โป๊ะแตก ฉันจะอดทน"
"ฮ่าๆ ผมไม่ได้จะถือโอกาสกับคุณหรอก ผมแค่เตรียมตัวล่วงหน้าไง ตอนนี้ด่านแม่ยายไม่ใช่ด่านที่ง่ายเลยนะ ผมเตรียมตัวเยอะหน่อย เวลาถึงตอนนั้นอาจจะผ่านได้ง่ายขึ้น"
"ไม่เลว ดูเหมือนคุณจะไม่ได้โง่ขนาดนั้น"
ซวีหยิ่งหยิ่งหันไปมองหลี่อี้เฟย ในแววตามีแววชื่นชมอยู่นิดหน่อย
"ขอบคุณที่ชม... หยิ่งหยิ่ง ผมจะพยายามทำให้ดีกว่านี้" หลี่อี้เฟยทำหน้าตื่นเต้นทันที ดูเหมือนจะภูมิใจที่ได้รับการยอมรับจากหัวหน้า


## บทที่ 5 ความประทับใจแรก

ตอนที่พวกเขาลงจากเครื่องบินมาถึงผิงหยางก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว ทั้งสองคนเรียกแท็กซี่ตรงไปที่คอนโดที่ซวีหยิ่งหยิ่งอาศัยอยู่
หลังจากลงจากรถ ซวีหยิ่งหยิ่งมองหลี่อี้เฟยแล้วพูดว่า "ตอนนี้คุณต้องจำไว้นะ คุณเป็นแฟนฉัน ไม่ใช่ รปภ. แล้ว"
หลี่อี้เฟยยืดตัวตรงและตอบเสียงดังว่า "ครับ ผมจะทำให้ได้แน่นอน"
ซวีหยิ่งหยิ่งขมวดคิ้วทันทีแล้วพูดว่า "น้ำเสียงแบบนี้เหมาะกับการเป็นแฟนหรือไง?"
"อ๋อ...ใช่ ผมเป็นแฟนคุณ ไม่ใช่ลูกน้องคุณ ผมเป็นแฟนคุณ ไม่ใช่ลูกน้องคุณ" หลี่อี้เฟยพึมพำซ้ำๆ แล้วยืดตัวตรงหยิบกระเป๋าขึ้นมาพูดว่า "ไปกันเถอะที่รัก"
ซวีหยิ่งหยิ่งหน้าบึ้งทันที ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนพูดกับเธอแบบนี้มาก่อน หลี่อี้เฟยรีบพูดว่า "เห็นไหม พอผมเรียกแบบนี้ คุณก็หน้าบึ้งเลย"
มุมปากของซวีหยิ่งหยิ่งกระตุกเล็กน้อย เธอพูดว่า "ฉันไม่ได้หน้าบึ้ง แค่ยังไม่ชิน เดี๋ยวก็ชินเอง คุณแค่จำไว้ว่าต้องเข้าถึงบทบาทก็พอ"
"จริงเหรอ...ที่รัก?" หลี่อี้เฟยเรียกอย่างระมัดระวังและลองเชิงอีกครั้ง
"อืม" ตอนนี้ใบหน้าของซวีหยิ่งหยิ่งปรากฏรอยยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติมาก จนหลี่อี้เฟยมองไม่ออกว่าเธอฝืน การที่เธอทำธุรกิจได้ถึงระดับนี้ ทักษะการเข้าสังคมของเธอก็ต้องไม่ธรรมดา เมื่อซวีหยิ่งหยิ่งปรับทัศนคติแล้ว การทำแบบนี้ก็ไม่ยากอีกต่อไป
"ฮู้...ตอนนี้ผมถึงจะวางใจหน่อย" หลี่อี้เฟยถอนหายใจโล่งอก
บ้านของซวีหยิ่งหยิ่งอยู่ตึกสูง ชั้น 16 ทั้งสองเข้าลิฟต์ยืนหันหน้าเข้าหากัน หลี่อี้เฟยยิ้มให้ซวีหยิ่งหยิ่ง มองตรงไปที่ใบหน้างดงามจนน่าหวั่นไหวของเธอ บางทีอาจมีแค่ซุนเมิ่งซินที่เขาเคยคุ้มครองในภารกิจครั้งนั้นที่จะสวยกว่าเธอ
ในบริษัท ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกล้ามองเธอแบบนี้ แค่สายตาดุๆ ของซวีหยิ่งหยิ่งก็ทำให้ลูกน้องผู้ชายถอยกรูดไปแล้ว โดยเฉพาะตอนที่เธอไม่ได้ใส่แว่นตากรอบดำอันใหญ่นั้น ความงามของเธอยิ่งทำให้คนตะลึง
ซวีหยิ่งหยิ่งมองหลี่อี้เฟยพลางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "เมื่อถึงบ้าน คุณห้ามมองฉันด้วยสายตาแบบนี้ การที่ฉันพาคุณกลับบ้านได้ แสดงว่าเราคบกันมาสักพักแล้ว และความสัมพันธ์ก็สนิทกันมากแล้ว ถ้าคุณยังมองฉันด้วยสายตาแบบนี้ แสดงว่าความสัมพันธ์ของเรายังไม่ถึงขั้นนั้น"
"งั้นก็ต้องทำให้เป็นธรรมชาติกว่านี้ ควรจะเป็นเหมือน...ผมคุ้นเคยกับร่างกายคุณมากแล้ว ใช่ไหม?"
คำพูดนี้ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ยังพยักหน้าพูดว่า "ใช่ แบบนั้นแหละ"
"อ๋อ แต่นี่มันยากจริงๆ นะ ผมจะพยายาม"
"แล้วถ้าเธอจะมาคุยกับฉันล่ะ ฉันต้องทำหน้าบึ้งเหรอ?"
"เธอแค่พยายามอย่าไปสนใจเธอก็พอ"
"ก็ได้ ยังไงคุณก็เป็นเจ้านาย จะให้ทำยังไงก็ทำตามนั้นแหละ" หลี่อี้เฟยยักไหล่แล้วไม่พูดอะไรอีก ในเอกสารเขาก็เห็นข้อมูลของน้องสาวซวีหยิ่งหยิ่ง ชื่อซวีซานซาน เด็กคนนี้เป็นฝาแฝดกับซวีหยิ่งหยิ่ง แต่นิสัยต่างกันสิ้นเชิง ซวีหยิ่งหยิ่งเป็นคนเย็นชา ส่วนซวีซานซานเป็นคนร่าเริงกระตือรือร้น เป็นครูสอนเต้นรำที่โรงเรียนสอนเต้น เหมือนกันคือยังไม่มีแฟน แต่พ่อแม่ไม่ได้กังวลเรื่องการแต่งงานของเธอ
ตอนนั้นลิฟต์มาถึงแล้ว ทั้งสองเดินออกจากลิฟต์ ซวีหยิ่งหยิ่งเดินไปเคาะประตู
ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว สตรีวัยห้าสิบกว่าที่ยังดูสวยสง่าปรากฏในสายตาของหลี่อี้เฟย
"หยิ่งหยิ่งกลับมาแล้ว อ๋อ นี่คือ..." สตรีผู้นั้นเห็นซวีหยิ่งหยิ่งก็ร้องด้วยความดีใจ แล้วก็เห็นหลี่อี้เฟยทันที
"สวัสดีครับคุณป้า ผมหลี่อี้เฟยครับ" หลี่อี้เฟยรีบค้อมตัวทำความเคารพสตรีผู้นั้นอย่างนอบน้อม
"อ๋อ! ดีๆ เข้ามาเร็ว เธอนี่นะ พาคนมาบ้านทำไมไม่บอกก่อนล่วงหน้า ป้าไม่ได้เตรียมอะไรไว้เลย" สตรีผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้เตรียมตัว เชิญทั้งสองเข้าบ้านแล้วก็เริ่มบ่นซวีหยิ่งหยิ่ง
ซวีหยิ่งหยิ่งเกาะแขนสตรีผู้นั้น แกว่งเบาๆ พูดออดอ้อนว่า "ก็เพิ่งตกลงกันเมื่อกี้นี้เองนี่คะ จริงๆ อี้เฟยงานยุ่ง ไม่มีเวลา แต่หนูขอร้องอย่างหนัก เขาถึงได้ลางานมากับหนู นี่ก็เพราะพ่อแม่บังคับหนูนะ ไม่งั้นหนูก็ยังไม่อยากพาเขามาเร็วขนาดนี้หรอก"
ลูกตาของหลี่อี้เฟยเกือบจะหลุดออกมา นี่คือซวีหยิ่งหยิ่งที่เขารู้จักหรือ? นี่คือสตรีที่เย็นชาที่มีชื่อเสียงในบริษัทหรือ? ถ้าเขาเอาท่าทางของซวีหยิ่งหยิ่งตอนนี้ไปเล่าให้คนในบริษัทฟัง คงไม่มีใครเชื่อแน่ๆ มันแตกต่างกันมากเกินไป มากจนไม่น่าเชื่อ
แขนเจ็บขึ้นมา หลี่อี้เฟยถึงได้สติ รีบพูดอย่างสุภาพว่า "คุณป้าครับ ผมขอโทษด้วยที่ไม่ได้มาเยี่ยมพวกคุณก่อน ครั้งนี้มา หวังว่าคุณป้าจะไม่ถือว่าผมมาโดยไม่บอกกล่าว"
แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งยังไม่เข้าใจว่าหลี่อี้เฟยเป็นใคร พอซวีหยิ่งหยิ่งพูดแบบนั้น ถึงรู้ว่าเป็นแฟนของซวีหยิ่งหยิ่ง สายตาก็จับจ้องที่หลี่อี้เฟยทันที หัวเราะฮิๆ พูดว่า "ไม่เป็นไรๆ แค่พวกเธอสองคนนี่แหละ ทำไมไม่บอกพวกเราก่อนล่วงหน้า คุณพ่อจ๋า ออกมาเร็ว หยิ่งหยิ่งพาแฟนกลับมาแล้ว" เห็นได้ชัดว่าความประทับใจแรกที่มีต่อหลี่อี้เฟยนั้นดีมาก
"ฉันกำลังยุ่งอยู่นี่ เธอนี่นะ ไม่ให้คนพักสักครู่เลย" พร้อมกับเสียงบ่น ชายวัยห้าสิบกว่าเดินออกมาจากห้องนอน พอเห็นหลี่อี้เฟยกับซวีหยิ่งหยิ่ง ก็หัวเราะฮิๆ พูดว่า "ฉันบอกแล้วว่าไม่ต้องรีบ ดูสิ หยิ่งหยิ่งพาคู่หมั้นกลับมาเองแล้ว"
หลี่อี้เฟยรีบก้าวไปข้างหน้า ย่อเข่าทำความเคารพแบบทหารอย่างมาตรฐาน พูดว่า "สวัสดีครับท่านลุงซวี่ ได้ยินหยิ่งหยิ่งเล่าว่าท่านลุงเป็นทหารปลดประจำการ วันนี้ได้เห็นแล้ว สมแล้วที่มีบุคลิกทหาร จ่าสิบเอกหลี่อี้เฟยขอคำนับท่านผู้บังคับบัญชา"
คำพูดนี้ของหลี่อี้เฟยทำให้พ่อแม่ของซวีหยิ่งหยิ่งหัวเราะดังลั่น พูดว่า "ไอ้หนุ่ม เก่งจริงๆ ในการประจบ พูดถูกใจฉันเลย ดูท่าทางเธอสิ ฉันพอใจมาก ฉันยังกังวลว่าหยิ่งหยิ่งจะพาหน้าขาวน้อยกลับมาเลย ผู้ชายน่ะ ต้องมีความเป็นลูกผู้ชาย มีลักษณะของผู้ชาย พวกที่แต่งหน้าทาปากน่ะ ฉันไม่ชอบที่สุด"
"ฮ่าๆ ท่านลุงซวี่ครับ งั้นผมไม่ต้องแสร้งทำท่าต่อหน้าท่านแล้วนะครับ ผมเป็นคนค่อนข้างหยาบกร้าน มีอะไรไม่ถูกต้อง ท่านก็ว่ากล่าวตักเตือนได้เลย ให้เหมือนกับทหารใหม่ที่ท่านเคยฝึกก็แล้วกันครับ"
"ดีๆ! มานั่งๆ เราสองคนคุยกันดีๆ"
พูดพลางพ่อของซวีหยิ่งหยิ่งก็ดึงหลี่อี้เฟยไปนั่งที่โซฟา
ซวีหยิ่งหยิ่งแม้ภายนอกจะยิ้มแย้ม แต่ในใจกลับประหลาดใจมาก ผู้หญิงหาคู่ โดยทั่วไปแม่จะมีเรื่องมาก แต่ในบ้านนี้ พ่อของซวีหยิ่งหยิ่งต่างหากที่มีอำนาจตัดสินใจมากที่สุด ในฐานะนายทหารปลดประจำการ ไม่ใช่คนธรรมดาที่จะเข้าตาท่านได้ง่ายๆ ใครจะคิดว่าหลี่อี้เฟยคนนี้เพิ่งมาถึงที่นี่ ก็สนิทสนมกับพ่อแล้ว นี่มันเรื่องที่ไม่น่าเชื่อจริงๆ
และในฐานะผู้จัดการใหญ่ ซวีหยิ่งหยิ่งก็นึกถึงอะไรหลายอย่าง หลี่อี้เฟยคนนี้แสดงออกอย่างเก่งกาจรอบด้าน แค่เป็นรปภ.นั้นเสียดายเขาเกินไป อีกสองวันสังเกตดูอีกหน่อย ถ้าเขาเป็นคนมีความสามารถจริง กลับไปคงต้องเลื่อนตำแหน่งให้เขาหน่อยแล้ว


## บทที่ 6 พูดจาเหลวไหล

พ่อของซวีหยิ่งหยิ่ง ซวีเจินกั๋ว หยิบบุหรี่ออกมายื่นให้หลี่อี้เฟย หลี่อี้เฟยรีบรับมาแล้วจุดให้ซวีเจินกั๋วก่อน ส่วนตัวเองวางบุหรี่ไว้บนโต๊ะกาแฟ
"คุณไม่สูบบุหรี่หรือ?" ซวีเจินกั๋วมองหลี่อี้เฟยอย่างสงสัย
"ผมสูบครับ แต่หยิ่งหยิ่งไม่ค่อยชอบให้ผมสูบ ผมเลยพยายามสูบให้น้อยลง"
"สูบเถอะ แค่ไม่สูบมากเกินไป วันละไม่กี่มวนก็ไม่เป็นไร มา มาจุดสิ"
หลี่อี้เฟยจึงจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างเอร็ดอร่อย ตลอดทางที่มานี้ซวีหยิ่งหยิ่งไม่ให้เขาสูบเลย ทำเอาเขาอึดอัดไปหมด
ซวีเจินกั๋วยิ้มแล้วถามว่า "อี้เฟย ตอนนี้คุณทำงานอะไรอยู่?"
หลี่อี้เฟยมองซวีหยิ่งหยิ่งแวบหนึ่ง แสดงสีหน้าลำบากใจ ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งใจหายวาบ หรือว่าเขาจะลืมเรื่องที่ตกลงกันไว้?
"หยิ่งหยิ่ง ผมรู้สึกว่าการโกหกลุงป้าเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำ เราบอกความจริงกันดีกว่า"
ซวีหยิ่งหยิ่งตกใจมาก แต่ยังคงทำหน้าเฉยไว้ เพียงแค่จ้องหลี่อี้เฟยอย่างดุๆ พลางพูดว่า "อี้เฟย พวกเราจะมีอะไรต้องโกหกด้วยล่ะ?"
ซวีเจินกั๋วตบไหล่หลี่อี้เฟยแล้วพูดว่า "มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ลูกสาวผมแม้จะดุหน่อย แต่มีผมอยู่ตรงนี้คอยหนุนหลังคุณ มีอะไรก็พูดมาได้เลย ไม่ต้องคอยดูสีหน้าหยิ่งหยิ่ง"
หลี่อี้เฟยพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง พูดว่า "ลุงซวี่ครับ จริงๆ แล้วหยิ่งหยิ่งตกลงกับผมว่าจะบอกว่าผมเป็นผู้จัดการบริษัท แต่ผมรู้สึกว่าการโกหกแบบนี้ไม่ถูกต้อง ชีวิตคนเราต้องต่อสู้ ไม่มีใครประสบความสำเร็จได้ในทันที ดังนั้นเราไม่ควรรู้สึกด้อยที่ผมเป็นแค่ รปภ."
แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งขมวดคิ้วทันที ตอนนี้หยิ่งหยิ่งเป็นถึงผู้จัดการใหญ่ เงินเดือนเป็นหมื่น หลี่อี้เฟยเป็นแค่ รปภ. จะคู่ควรกับลูกสาวเธอได้อย่างไร
ซวีหยิ่งหยิ่งแอบโมโห หลี่อี้เฟยทำไมถึงได้เปลี่ยนบทเองแบบนี้ ไม่พูดถึงว่าจะทำให้พ่อแม่ยอมรับยากขึ้น แต่ถ้ายอมรับแล้ว บทต่อไปทั้งหมดก็ต้องเปลี่ยน สองคนจะรับมือกับคนแก่ทั้งสองอย่างไร นั่นมันเพิ่มความยากโดยไม่จำเป็นไม่ใช่หรือ
ซวีเจินกั๋วจ้องหลี่อี้เฟยด้วยดวงตาดุดัน พูดช้าๆ ว่า "งั้นผมก็สงสัยล่ะ ลูกสาวผมนะ ทั้งมีความทะเยอทะยานสูง มีมาตรฐานสูง คนทั่วไปเธอไม่เห็นหัวด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงมาชอบคุณที่เป็นแค่ รปภ. ล่ะ?"
หลี่อี้เฟยยืดอกตรง พูดอย่างภาคภูมิใจว่า "ผมจึงรู้สึกภูมิใจมาก ส่วนที่หยิ่งหยิ่งชอบผม ก็ง่ายมาก เพราะหยิ่งหยิ่งมองเห็นศักยภาพของผม รู้ว่าทองคำต้องส่องแสงในที่สุด"
"อ้อ? คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือ?"
"ใช่ครับ ตั้งแต่เด็กจนโต ผมมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ผมไม่ได้มั่นใจแบบไร้เหตุผล ผมจะมั่นใจเฉพาะเรื่องที่ผมคิดว่าทำได้เท่านั้น ตอนนี้แม้ผมจะมีช่องว่างกับหยิ่งหยิ่งอยู่ไม่น้อย แต่ในฐานะทหารที่ดี ต้องมีจิตวิญญาณที่มุ่งไปข้างหน้า ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหนก็ต้องเอาชนะให้ได้ ผมเชื่อว่าช่องว่างทางอาชีพระหว่างผมกับหยิ่งหยิ่ง ไม่เกินสองปีก็จะหมดไป"
"ดี! แค่ความห้าวหาญนี้ ผมก็สนับสนุนคุณแล้ว" ซวีเจินกั๋วตบไหล่หลี่อี้เฟยอย่างแรง
"ขอบคุณลุงซวี่ครับ ผมสัญญาว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ" หลี่อี้เฟยลุกขึ้นยืน แล้วทำความเคารพแบบทหารปั๊บ
ต้องยอมรับว่าการกระทำของหลี่อี้เฟยครั้งนี้ถูกใจคนดูจริงๆ ซวีเจินกั๋วชอบคนหนุ่มที่มีลักษณะทหารที่สุด การที่หลี่อี้เฟยทำแบบนี้จึงถูกใจเขาพอดี
"เสี่ยวหลี่ ที่บ้านคุณยังมีใครอีกบ้าง?" แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งถามขึ้น เธอสนใจเรื่องนี้มากที่สุด
หลี่อี้เฟยทำหน้าเศร้าทันทีแล้วพูดว่า "ผมเป็นเด็กที่ถูกทิ้ง ตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อแม่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อแม่เป็นใคร โตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ตอนนี้ก็อยู่คนเดียว"
แม่ของซวี่หยิงหยิงตาเป็นประกายขึ้นมา พูดว่า "นั่นก็ดีนะ"
ซวี่หยิ่งหยิ่งถึงกับพูดไม่ออก จึงกระทุ้งแม่เบาๆ แม่ของเธอรู้สึกเขินขึ้นมาทันทีและพูดว่า "เสี่ยวหลี่ ป้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น ป้าหมายถึงว่าตอนนี้คนรุ่นใหม่กับคนแก่มีช่องว่างระหว่างวัย แม่สามีลูกสะใภ้อยู่ด้วยกันยาก หยิ่งหยิ่งของเรานิสัยไม่ค่อยดี ยิ่งจะอยู่กับแม่สามียาก ตอนนี้ป้าก็ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้แล้ว"
สำหรับแม่แล้ว การที่ลูกสาวแต่งงาน ไม่กลัวว่าครอบครัวฝ่ายชายจะยากจน แต่กลัวว่าแม่ของฝ่ายชายจะเก่งเกินไป ตอนนี้ลูกสาวประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน สภาพเศรษฐกิจไม่ใช่ปัญหาใหญ่ หลี่อี้เฟยแบบนี้เหมือนสร้างมาเพื่อซวี่หยิ่งหยิ่งโดยเฉพาะ นอกจากนี้เธอมีลูกสาวสองคน หลังจากแต่งงานไปแล้ว เรื่องดูแลยามแก่เฒ่าคงไม่เหมือนลูกชาย ตอนนี้หลี่อี้เฟยไม่มีพ่อแม่ นั่นก็เหมือนกับมีลูกชายไม่ใช่หรือ ดังนั้นแค่จุดนี้จุดเดียว เธอก็พอใจหลี่อี้เฟยมากแล้ว ส่วนเรื่องที่หลี่อี้เฟยเป็นรปภ. ก็ไม่ได้สนใจแล้ว
ได้รับการยอมรับจากผู้ใหญ่ทั้งสองคนแล้ว เรื่องต่อไปก็ง่ายขึ้นมาก ทุกคนคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยเฉพาะหลี่อี้เฟยกับซวีเจินกั๋วคุยกันเรื่องในกองทัพ ยิ่งคุยยิ่งสนุก และมีท่าทีเหมือนเสียดายที่ไม่ได้พบกันเร็วกว่านี้
ซวีเจินกั๋วเคยอยู่ในกองทัพ เคยทำงานจนถึงระดับผู้บังคับการกรม ต่อมาเพื่อครอบครัว เขาจึงย้ายมาทำงานในพลเรือน ตอนนี้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานเขตในเมืองผิงหยาง แต่เขาไม่ค่อยชอบงานในพลเรือนเท่าไหร่ ยังคิดถึงเรื่องในกองทัพมาก ดังนั้นเมื่อหลี่อี้เฟยคุยกับเขาเรื่องกองทัพ จึงถูกใจเขามาก
โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าหลี่อี้เฟยเคยได้รับรางวัลความกล้าหาญหลายครั้งในกองทัพ เคยปฏิบัติภารกิจมามากมาย ซวีเจินกั๋วยิ่งชื่นชมหลี่อี้เฟยมาก ในความคิดของเขา มีแต่คนที่ผ่านการฝึกฝนในกองทัพเท่านั้นถึงจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริง คนที่เคยได้รับรางวัลในกองทัพ ทำอะไรก็จะไม่แย่
เมื่อเห็นหลี่อี้เฟยคุยกับพ่อได้ดีขนาดนี้ ซวี่หยิ่งหยิ่งจึงโล่งใจ เมื่อผ่านด่านพ่อไปได้แล้ว เรื่องต่อไปก็ง่ายขึ้นมาก
ตอนนี้แม่ของซวี่หยิงหยิงได้ไปเตรียมอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว จึงพูดกับซวีเจินกั๋วว่า "คุณพ่อคะ โทรหาซานซานหน่อย บอกให้รีบกลับมากินข้าว"
ซวีเจินกั๋วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรไปแล้วพูดว่า "ซานซาน พี่สาวกลับมาแล้ว ยังพาเจ้าบ่าวของพี่สาวมาด้วย อาหารใกล้จะเสร็จแล้ว รีบกลับมากินข้าว... อะไรนะ? เจ้าบ่าวของพี่สาวสำคัญกว่าเพื่อนๆ ของเธอนะ... วันนี้ไม่ไป อยู่ฉลองปีใหม่ที่นี่... ได้ๆ รีบกลับมานะ อย่าเล่นดึกเกินไป"
วางสายแล้ว ซวีเจินกั๋วส่ายหัว พูดว่า "น้องสาวของหยิ่งหยิ่งกับหยิ่งหยิ่งเป็นคนละนิสัยกันเลย ชอบออกไปเที่ยวกับคนอื่นตลอด ทุกวันกลับบ้านดึก เมื่อกี้ยังบอกว่า คุณมาแล้วก็หนีไม่พ้น เดี๋ยวกลับมาช้าหน่อยค่อยรู้จักก็ได้"
หลี่อี้เฟยรีบพูดว่า "ไม่เป็นไรครับ เด็กสมัยนี้ส่วนใหญ่ชอบสนุก คนที่เป็นแบบผมกับหยิ่งหยิ่งมีไม่มาก ก็ไม่ได้เป็นเรื่องแย่อะไร"
"ฮ่าๆ งั้นก็ช่างมัน เรากินของเรา คืนนี้ต้องดื่มกับผมหน่อยนะ ปีใหม่นี้ในที่สุดก็มีคนดื่มกับผมแล้ว ปกติแม่ลูกสามคนนี่ไม่มีใครดื่มกับผมเลย"
"ไม่มีปัญหาครับ แต่ผมดื่มไม่เก่งนะครับ ท่านลุงซวี่อย่าให้ผมเมาล่ะ"
ซวีเจินกั๋วเบิกตาโพลง ตะโกนว่า "ทหารที่ไหนไม่ดื่มเหล้า ไม่ต้องกลัวหยิ่งหยิ่ง มีผมอยู่นี่ เธอจะกล้าไม่ให้คุณดื่มเหรอ!"
"แบบนี้... เดี๋ยวผมกลับไปคงไม่มีผลดีแน่ๆ"
"ตรงนี้คุณคิดผิดแล้ว ผู้ชายต้องมีความเป็นลูกผู้ชาย กลัวเมียได้ไง ฟังผม ควรดื่มก็ต้องดื่ม ผู้ชายถ้าไม่เคยเมากลับบ้าน ก็ไม่ใช่ผู้ชาย"
แม่ของซวี่หยิงหยิงพอดีกำลังยกอาหารออกมาจากครัว ได้ยินสามีพูดแบบนั้น จึงจ้องตาพูดว่า "คุณพ่อแก่ๆ นี่มันจะสอนแฟนลูกสาวแบบนี้ได้ยังไง?"
ซวีเจินกั๋วส่ายหัวอย่างภูมิใจ พูดว่า "ผมพูดไม่ผิดนะ ผู้ชายที่กลัวเมีย ต่อไปจะพัฒนาได้ยังไง จะมีอนาคตอะไร ผมว่าถ้าเสี่ยวหลี่เป็นคนแบบนั้น หยิ่งหยิ่งคงไม่แม้แต่จะมองด้วยซ้ำ"
หลี่อี้เฟยถึงกับประหลาดใจพูดว่า "นี่ท่านก็รู้ด้วยเหรอ ตอนแรกที่ดึงดูดหยิ่งหยิ่งได้ ก็เพราะผมไม่ยอมอ่อนข้อให้เธอที่เป็นผู้จัดการใหญ่ ยังทำให้เธอโกรธหลายครั้ง สุดท้ายเราถึงได้คบกัน"
"ฮ่าๆ... ผมก็ว่าอย่างนั้น นิสัยของหยิ่งหยิ่งเรา ผมรู้ดีที่สุด เธอเป็นคนที่ชอบคนแข็ง ไม่ชอบคนอ่อน คุณต้องแข็งกว่าเธอถึงจะได้ ถ้าอ่อน พวกคุณก็จบกันแน่"
ซวี่หยิ่งหยิ่งในครัวฟังแล้วใจหายวาบ หลี่อี้เฟยนี่พูดเรื่อยเปื่อยขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้หลุดจากแผนของเธอไปหมดแล้ว เดี๋ยวถ้าพ่อแม่แยกกันถามทั้งสองคน ตอนนั้นอาจจะแสดงพิรุธได้ง่าย กลับไปต้องคุยกับหลี่อี้เฟยให้ตรงกันอีกที นอกจากนี้ต้องไม่ให้เขาพูดเรื่อยเปื่อยอีก ไม่งั้นจะยิ่งจัดการยาก


## บทที่ 7 ที่พัก

มื้ออาหารนี้เป็นไปอย่างสนุกสนาน หลี่อี้เฟยและซวีเจินกั๋วดื่มกันอย่างสนุกสนาน ขวดเหล้าเหมาไถ่ที่เอามาก็ถูกดื่มจนหมดเกลี้ยง
ซวีเจินกั๋วก็อายุมากแล้ว ร่างกายไม่เหมือนแต่ก่อน แม้จะดื่มอย่างมีความสุข แต่พอดื่มเหล้าไปครึ่งจิน ก็เมาไปเจ็ดแปดส่วนแล้ว สุดท้ายหลี่อี้เฟยต้องพยุงเขาเข้าห้องนอนไปนอน
หลี่อี้เฟยดื่มเหล้าได้ไม่มีปัญหา ดื่มไปครึ่งจินก็เหมือนไม่ได้ดื่มอะไรเลย ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งโล่งใจไปบ้าง ถ้าหลี่อี้เฟยเมา แล้วพูดความจริงออกมา เธอคงแย่แน่ๆ
หลังจากเก็บล้างห้องอาหารเสร็จ แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งก็เข้าไปในห้องนอนหยิบชุดนอนมาให้ซวีหยิ่งหยิ่ง พูดว่า "หยิ่งหยิ่ง ลูกนี่ไม่รู้จักดูแลคนเลยนะ แม่เห็นอี้เฟยไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วย นี่เป็นชุดนอนของพ่อ เอาให้เสี่ยวหลี่เปลี่ยน พวกเราจะเข้านอนก่อนนะ พวกเธอเดินทางมาทั้งวัน ก็พักผ่อนเร็วๆ เถอะ"
รับชุดนอนมาแล้ว เห็นแม่กลับเข้าห้องปิดประตู ซวีหยิ่งหยิ่งก็นึกถึงปัญหาร้ายแรงขึ้นมา คืนนี้หลี่อี้เฟยจะนอนที่ไหน?
บ้านของเธอเป็นแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น สามห้องนอนพ่อแม่ใช้หนึ่งห้อง เธอกับน้องสาวคนละห้อง ไม่มีห้องนอนเหลือเลย
ถ้าให้หลี่อี้เฟยนอนที่ห้องนั่งเล่น โซฟาก็ไม่เลว ไม่ลำบากอะไร แต่แบบนี้จะอธิบายกับพ่อแม่ไม่ได้
ถ้าเธอให้หลี่อี้เฟยนอนห้องของเธอ แล้วเธอไปนอนห้องน้องสาว ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน ในยุคนี้ พาคนมาบ้านได้ แล้วจะบอกว่าไม่เคยนอนด้วยกัน พ่อแม่ก็ไม่เชื่อหรอก พอน้องสาวกลับมาตอนกลางคืน ก็จะรู้ความจริงทันที
อีกอย่างหนึ่ง พ่อแม่คิดว่าทั้งสองคนจะนอนห้องเดียวกันอยู่แล้ว ไม่งั้นก็คงให้หลี่อี้เฟยไปนอนห้องเดียวกับพ่อแล้ว
หันไปมองหลี่อี้เฟย ไอ้หมอนี่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ในดวงตายังมีแววขบขัน ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกไม่พอใจ เขาแค่คนที่เธอจ้างมาเท่านั้น ตอนนี้กลับทำตัวเป็นคุณชายใหญ่ เธอซวีหยิ่งหยิ่งไม่เคยรับใช้ผู้ชายมาก่อน
"ไปอาบน้ำเถอะ นอนเร็วๆ" ซวีหยิ่งหยิ่งโยนชุดนอนให้หลี่อี้เฟย แล้วหมุนตัวเดินจากไป
หลี่อี้เฟยลุกพรวดขึ้นมา วิ่งตามมาพูดเบาๆ ว่า "แล้วคืนนี้ผมจะนอนที่ไหนล่ะ?"
"ก็นอนห้องฉันไง" ซวีหยิ่งหยิ่งตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"หา? แบบนี้ไม่ดีนะ ตอนแรกคุณก็ไม่ได้บอกว่าต้องนอนด้วยนี่?" หลี่อี้เฟยเกาหัว ทำหน้าลำบากใจ
ซวีหยิ่งหยิ่งยิ่งไม่พอใจ ไอ้หมอนี่ยังทำหน้าแบบนี้อีก หรือว่าการให้เขานอนห้องเดียวกับเธอ เป็นการรบกวนเขา?
"ตอนนี้เพิ่มเข้าไปไม่ได้เหรอ?" ซวีหยิ่งหยิ่งลดเสียงลงมองหลี่อี้เฟย
"เอ่อ..." หลี่อี้เฟยขยี้ผม พูดอย่างเขินอายว่า "ผมยังเป็นชายบริสุทธิ์นะ ผมอยากเก็บไว้ให้ภรรยาในอนาคตของผม"
"พูดมาก รีบไปอาบน้ำเลย" ซวีหยิ่งหยิ่งจ้องหลี่อี้เฟยอย่างดุๆ แล้วเดินเข้าห้องไปเลย
ตอนนี้หลี่อี้เฟยก็งงๆ เหมือนกัน ซวีหยิ่งหยิ่งคนนี้จะให้เขานอนห้องเดียวกันจริงๆ เหรอ? ถึงแม้ซวีหยิ่งหยิ่งจะเย็นชาหน่อย อารมณ์ร้อนหน่อย แต่ก็เป็นสาวสวยอย่างปฏิเสธไม่ได้ ถ้าได้ใช้เวลายามราตรีกับสาวสวยแบบนี้ นั่นมันเรื่องที่ทำให้ผู้ชายตื่นเต้นแน่นอน
หลี่อี้เฟยในช่วงหลายปีที่ผ่านมาได้อยู่ในหน่วยรบพิเศษนั้น ความจริงแล้วไม่ได้อยู่แต่ในค่ายทหารเท่านั้น แต่ยังต้องปฏิบัติภารกิจพิเศษมากมาย และในระหว่างปฏิบัติภารกิจ เขายังต้องปลอมตัวเป็นคนหลากหลายรูปแบบ ดังนั้นชีวิตของเขาจึงมีสีสันมากมาย แม้ว่าจะไม่เคยมีแฟน แต่ผู้หญิงที่เคยร่วมเตียงด้วยก็มีไม่น้อย จนกระทั่งกลับมาอยู่ในเมือง เขาถึงได้ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ กับผู้หญิง
สำหรับผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมาสองสามเดือน นั่นก็เป็นเรื่องที่ทรมานมาก ดังนั้นเมื่อจินตนาการถึงการร่วมเตียงกับซวีหยิ่งหยิ่ง หลี่อี้เฟยก็อดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้
แต่หลี่อี้เฟยไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา หลังจากจินตนาการไปสักพัก เขาก็ละทิ้งความคิดนั้น จากที่เขารู้จักซวีหยิ่งหยิ่ง ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่จะใจง่ายขนาดนั้น ดังนั้นคืนนี้ แม้ว่าทั้งสองจะอยู่ห้องเดียวกัน แต่ก็คงไม่ได้ร่วมเตียงกันแน่นอน
อาบน้ำเสร็จแล้ว หลี่อี้เฟยเดินไปเคาะประตูห้องของซวีหยิ่งหยิ่งเบาๆ แล้วก็ผลักประตูเข้าไป เห็นว่าที่พื้นข้างหน้าต่างตอนนี้มีชุดเครื่องนอนปูอยู่ ที่นั่นคงเป็นที่ที่เขาต้องนอนคืนนี้อย่างแน่นอน
ตอนนี้ซวีหยิ่งหยิ่งได้เปลี่ยนชุดนอนแล้ว แต่เป็นชุดผ้าฝ้ายที่ดูเทอะทะ ดังนั้นจึงไม่มีเรือนร่างให้ชื่นชม แต่กลับมีความเป็นธรรมชาติและสบายๆ เพียงแต่ใบหน้าที่เย็นชานั้น แสดงให้เห็นว่าเธอก็ยังคงเป็นประธานซวีหยิ่งหยิ่งคนเดิม
"ผมเข้าใจครับ" หลี่อี้เฟยยักไหล่ แล้วเดินตรงไปนอนที่ข้างหน้าต่าง
ซวีหยิ่งหยิ่งพูดอย่างพอใจว่า "ดีที่คุณเข้าใจ ฉันจะไปอาบน้ำก่อน คุณนอนก่อนเลย"
การเปลี่ยนที่นอนใหม่ และยังเป็นห้องนอนของสาวสวย ทำให้หลี่อี้เฟยไม่สามารถหลับได้จริงๆ เขาลุกขึ้นนั่งมองสำรวจห้องของซวีหยิ่งหยิ่งไปรอบๆ
ห้องของซวีหยิ่งหยิ่งไม่ได้หรูหราและค่อนข้างเรียบง่าย ติดประตูมีตู้เสื้อผ้า ตรงกลางมีเตียง นอกจากนั้นก็มีโต๊ะข้างเตียงสองตัว ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ มีเพียงผ้าม่านชุดหนึ่งที่ดูสวยงามมาก
ในห้องก็ไม่มีกลิ่นหอมอย่างที่คิดไว้ คงเป็นเพราะซวีหยิ่งหยิ่งไม่ได้กลับมาพักที่นี่นานแล้ว
บนเตียงตอนนี้ก็เรียบง่าย ไม่มีเสื้อผ้าอะไรวางอยู่ ทำให้ขาดจุดน่าสนใจไปบ้าง ห้องผู้หญิงนี่นะ... ถ้ามีชุดชั้นในอะไรวางกระจัดกระจายอยู่บนเตียงบ้าง ก็คงจะมีรสชาติมากกว่านี้
ในตู้นั้นต้องมีของพวกนี้แน่ๆ แต่หลี่อี้เฟยไม่กล้าแอบดู ด้วยความฉลาดของซวีหยิ่งหยิ่ง ถ้าเขาไปแตะต้อง เธอคงจะรู้ได้ง่ายๆ แล้วเขาก็จะมีปัญหาแน่
รอไม่ถึงสิบห้านาที เสียงฝีเท้าของซวีหยิ่งหยิ่งก็ดังมา แล้วเธอก็เข้ามาในห้อง หลี่อี้เฟยลุกขึ้นนั่ง แขนทั้งสองข้างพาดอยู่บนเตียง มองใบหน้าของซวีหยิ่งหยิ่งที่ดูเหมือนดอกบัวที่เพิ่งผุดขึ้นจากน้ำ ชมว่า "สวยจริงๆ เหมือนดอกบัวที่เพิ่งผุดขึ้นจากน้ำเลย สวยมาก สวยมาก"
ซวีหยิ่งหยิ่งมองหลี่อี้เฟยอย่างเย็นชา แล้วก็ปิดไฟทันที ห้องจมอยู่ในความมืดทันที จากนั้นก็ได้ยินเสียงซวีหยิ่งหยิ่งขึ้นเตียงดังแกรกกราก
นี่เป็นบรรยากาศที่ชวนให้จินตนาการจริงๆ แม้ว่าหลี่อี้เฟยจะผ่านประสบการณ์มามากในช่วงหลายปีนี้ แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังเป็นครั้งแรกอย่างแน่นอน ผู้หญิงที่งดงามไร้เทียมทานอยู่ในห้องมืดเดียวกับเขา ไม่รู้ว่าตอนนี้ซวีหยิ่งหยิ่งถอดชุดนอนด้านนอกออกแล้วหรือยัง เหลือแต่ชุดชั้นในติดตัวหรือเปล่า?
ด้วยนิสัยเย็นชาของซวีหยิ่งหยิ่ง ชุดชั้นในของเธอน่าจะเป็นสีดำเป็นหลัก แบบนี้ถึงจะเข้ากับนิสัยของเธอ
นึกถึงหน้าอกอวบอิ่มของซวีหยิ่งหยิ่ง รูปร่างที่น่าหลงใหลนั้น ถ้าตอนนี้ได้ขึ้นเตียงไป นั่น... คงจะวิเศษมาก
หลี่อี้เฟยคิดไปเรื่อย แต่เรื่องนี้ก็ทำไม่ได้ ซวีหยิ่งหยิ่งไม่ใช่ผู้หญิงที่ขึ้นเตียงแล้วจะแยกทางกันง่ายๆ ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน หลี่อี้เฟยไม่อยากถูกผูกมัดเร็วขนาดนั้น ชีวิตสบายๆ ในเมืองยุคใหม่ เขาเพิ่งได้ลิ้มลองไม่นาน ยังไม่ทันได้เสพสุขให้พอ เขาไม่อยากถูกผู้หญิงผูกมัด


## บทที่ 8 คืนที่ทรมาน

ในห้องค่อยๆ มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอบอวล เป็นกลิ่นของเจลอาบน้ำและแชมพูที่ซวีหยิ่งหยิ่งใช้หลังอาบน้ำ ซึ่งยิ่งทำให้หลี่อี้เฟยเพ้อฝันไปไกล
"หลี่อี้เฟย วันนี้ทำไมคุณถึงพูดเรื่อยเปื่อยไปมากมายขนาดนั้น?" เสียงแผ่วเบาของซวีหยิ่งหยิ่งดังมาจากเตียง
หลี่อี้เฟยรีบตอบอย่างภาคภูมิใจว่า "ผมก็ไม่อยากพูดหรอกครับ แต่พอเห็นพ่อแม่ของคุณวันนี้ ผมก็รู้สึกว่าสิ่งที่คุณบอกไว้คงไม่พอ เลยต้องแก้ไขกะทันหัน อย่างน้อยคุณก็เห็นผลลัพธ์แล้วใช่ไหมล่ะ พ่อแม่คุณพอใจผมมากเลย สำหรับการแสดงของผมแบบนี้ คุณควรจะให้โบนัสเพิ่มผมหน่อยนะ?"
"การแสดงก็ดีนะ แต่โชคดีที่แม่ยังไม่ทันได้ดึงฉันไปคุยตามลำพัง ไม่งั้นสิ่งที่เราสองคนพูดต้องไม่ตรงกันแน่ ตอนนี้รีบมาทำความเข้าใจให้ตรงกันก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้จะแตกคอกัน"
"คุณก็ได้ยินทุกอย่างที่ผมพูดแล้วไม่ใช่หรือ ยังต้องทำความเข้าใจอะไรอีก?"
"คุณบอกว่าเราสองคนมีปัญหากันกี่ครั้ง ปัญหาคืออะไร แล้วในเมื่อคุณเป็นแค่ รปภ. คุณดึงดูดฉันได้ยังไง เราต้องพูดให้ตรงกันหมด ไม่ใช่แค่แม่นะ น้องสาวฉันก็ด้วย ถ้าพูดไม่ชัดเจน เธอต้องจับได้แน่"
"นี่มันยากแล้วสิ ผมแค่พูดไปตามที่นึกออก"
"เซ็งจริงๆ เลย คุณไม่รู้หรือไงว่าคำโกหกหนึ่งคำ มักต้องใช้คำโกหกอีกหนึ่งร้อยคำมาแก้ตัว?"
"หยิ่งหยิ่ง คนที่โกหกตั้งแต่แรกก็คุณนะ จริงไหม?"
ซวีหยิ่งหยิ่งถูกคำพูดของหลี่อี้เฟยทำให้พูดไม่ออก แต่เรื่องนี้ก็จริงๆ แล้วไม่ได้เป็นความผิดของเขา อย่างน้อยการแสดงของเขาก็ทำให้เธอพอใจมาก ตอนนี้เธอนึกถึงบทนิยายรักแนวคลาสสิกในหัว แล้วแต่งเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาเล่าให้หลี่อี้เฟยฟัง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่อี้เฟยหาวหวอด พูดอย่างอ่อนแรงว่า "หยิ่งหยิ่งครับ ผมจำได้หมดแล้ว เรานอนได้หรือยัง?"
"ไม่ได้ ยังมีรายละเอียดที่คุณจำไม่ได้อีกนิดหน่อย รายละเอียดเป็นตัวชี้ขาดความสำเร็จ คุณต้องไม่ประมาทแม้แต่นิดเดียว"
"คุณนี่เป็นประธานที่รับใช้ยากจริงๆ ได้ๆ ผมท่องให้นะครับ" หลี่อี้เฟยหาวติดๆ กัน ตอนนี้เขาก็โทษตัวเองที่พูดมากไป การร่วมมือกับประธานที่เคร่งครัดแบบนี้ มันทรมานตัวเองชัดๆ
ในที่สุดก็ท่องจนจบ หลี่อี้เฟยทิ้งตัวลงนอนทันที ตอนนี้ไม่มีความคิดเซ็กซี่อะไรเลย ถึงแม้จะรู้ว่ามีสาวสวยนอนอยู่บนเตียงข้างๆ เขาก็แค่อยากนอนหลับให้สบายเท่านั้น
หลี่อี้เฟยหลับสบาย แต่ซวีหยิ่งหยิ่งกลับนอนไม่หลับเลย ในบ้านของเธอเอง เธอไม่ได้กลัวว่าหลี่อี้เฟยจะกล้าทำอะไรเธอ ในฐานะประธาน เธอมีความมั่นใจว่าสามารถควบคุมลูกน้องของตัวเองได้
แต่การที่มีผู้ชายคนหนึ่งอยู่ในห้องของเธอ ทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยอย่างมาก ในห้องดูเหมือนจะมีกลิ่นแปลกๆ ไม่ได้ว่าเหม็น แต่มันแปลกเกินไป ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว
ข้างหูได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของหลี่อี้เฟย ตอนแรกก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอยิ่งเงียบ เสียงหายใจนี้ก็ยิ่งดังก้องในหูเธอ ดูเหมือนเสียงจะดังขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็เหมือนเสียงกลอง กลายเป็นเสียงรบกวน ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับ
"ครอก!"
เสียงกรนดังขึ้น ซวีหยิ่งหยิ่งผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที ตอนนี้ความคิดของเธอจดจ่ออยู่กับเสียงหายใจของหลี่อี้เฟย เสียงกรนที่ดังขึ้นกะทันหันแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับฟ้าผ่าข้างหูเธอเลย
"ไอ้บ้านี่ นอนยังกรนอีก" ซวีหยิ่งหยิ่งบ่นพึมพำอย่างแค้นเคือง แต่เสียงกรนของหลี่อี้เฟยกลับดังไม่หยุด
"ตื่นสิ!" ซวีหยิ่งหยิ่งทนไม่ไหว ก้มตัวลงยื่นมือไปผลักหลี่อี้เฟยที
เสียงกรนหยุดทันที หลี่อี้เฟยพูดงึมงำว่า "มีอะไรอีกล่ะ?"
"นายกรนเสียงดัง ฉันจะนอนยังไงล่ะ?"
"ฉันกรนเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้ตัวเลย?"
ซวีหยิ่งหยิ่งโมโหจนพูดไม่ออก ใครจะรู้ว่าตัวเองกรนตอนหลับกันล่ะ เธอพูดอย่างหงุดหงิด: "นายรอให้ฉันหลับก่อน แล้วค่อยนอน"
หลี่อี้เฟยพูดอย่างจนปัญญา "ให้เธอนอนก่อนเหรอ? เธอวางใจได้เหรอ?"
"นี่... แล้วจะทำยังไงให้นายไม่กรนล่ะ?"
"ถ้านอนบนเตียงน่าจะไม่กรน"
"ไม่ได้!"
"งั้นก็ทนเอาละกัน" หลี่อี้เฟยพูดจบก็หันหลังนอนต่อ ไม่นานเสียงกรนก็ดังขึ้นอีก
ซวีหยิ่งหยิ่งโกรธจนแทบบ้า ไอ้หมอนี่ชักจะไม่เหมือนตอนอยู่บริษัทที่ดูเรียบร้อยแล้ว ถึงขั้นไม่ฟังคำสั่งเธอที่เป็นประธานบริษัทแล้ว "ฮึ! รอดูเถอะ พอกลับบริษัท จะจัดการยังไงให้รู้ไป"
เอาผ้าคลุมหัว ยัดผ้าเช็ดหน้าเข้าหู ซวีหยิ่งหยิ่งไม่รู้ว่าทรมานอยู่นานแค่ไหน สุดท้ายก็หลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ หลี่อี้เฟยกำลังหลับสบาย รู้สึกว่ามีคนมาเขย่าตัวหลายที และมีเสียงผู้หญิงดังข้างหู: "ตื่นได้แล้ว รีบตื่นเร็ว พ่อแม่ฉันตื่นกันหมดแล้ว นายยังจะนอนอีกเหรอ?"
"ขอนอนอีกแป๊บนะ ง่วงจะตายอยู่แล้ว" ตอนนี้หลี่อี้เฟยยังมึนๆอยู่ โบกมือไปมาแล้วหันหลังกอดผ้าห่มนอนต่อ เมื่อคืนนอนไม่พอ ตอนนี้เขาอยากนอนอย่างเดียว
"ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!" หลังถูกกระแทกอย่างแรง ครั้งนี้แน่นอนว่าไม่ใช่ซวีหยิ่งหยิ่งตบ แต่เป็นการเตะ
ครั้งนี้เจ็บจริงๆ หลี่อี้เฟยหายง่วงทันที ลุกขึ้นนั่งด้วยความโมโห จ้องซวีหยิ่งหยิ่งพลางพูด: "ประธานซู ผมรับจ้างคุณ แต่แค่แสดงเป็นแฟนคุณเท่านั้น การโดนทำร้ายไม่ได้อยู่ในข้อตกลงนะ"
ซวีหยิ่งหยิ่งมีไฟโทสะในดวงตา กัดฟันพูด: "การที่นายโดนทำร้ายไม่ได้อยู่ในข้อตกลงจริง แต่เตะครั้งนี้เป็นการลงโทษที่นายลวนลามฉัน"
"ฉันลวนลามเธอ?" หลี่อี้เฟยขมวดคิ้ว นึกถึงการลูบคลำเมื่อครู่ มองดูตัวซวีหยิ่งหยิ่ง แล้วพูดอย่างเก้อเขิน: "เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"
"ฮึ! ถ้านายตั้งใจ ฉันฆ่านายแน่" ซวีหยิ่งหยิ่งแค่นเสียง "ตอนนี้เจ็ดโมงกว่าแล้ว ทุกคนในบ้านตื่นหมดแล้ว แต่เรายังไม่ตื่น จะดูเป็นยังไง?" เธอหันหลังลงจากเตียงอีกด้าน ตัวเธอใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่ชุดทำงานที่ใส่ประจำ แต่เป็นชุดลำลองใส่อยู่บ้าน
หลี่อี้เฟยจำต้องลุกขึ้น แล้วเปลี่ยนใส่ชุดสูทเมื่อวาน ชุดสูทนี้เป็นชุดที่ซวีหยิ่งหยิ่งซื้อให้ที่สนามบิน นอกจากชุดนี้ เขาไม่ได้เอาเสื้อผ้าอะไรมาเลย
เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินออกจากห้องนอน พอดีแม่ของซวี่หยิงหยิงเดินมา มองทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม พูดว่า: "เมื่อคืนนอนหลับสบายไหมลูก?"
ซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกเขินทันที หลี่อี้เฟยหัวเราะเบาๆ พูดว่า: "สวัสดีครับป้า ขอโทษด้วยนะครับ วันแรกก็ตื่นสายซะแล้ว"
"ฮ่าๆ พวกเด็กๆนอนตื่นสายก็เรื่องปกติ ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้วก็มากินข้าวกันนะ" พูดจบก็มองลูกสาวที่ดูอิดโรยมาก แอบตกใจในใจ หลี่อี้เฟยคนนี้แรงดีจริงๆ ทำเอาลูกสาวเหนื่อยขนาดนี้ทั้งคืน


## บทที่ 9 การพบกันครั้งแรกที่แปลกประหลาด

ซวีหยิ่งหยิ่งเข้าห้องน้ำไปก่อน ส่วนหลี่อี้เฟยก็เดินไปคุยกับซวีเจินกั๋วสักครู่ ซวีเจินกั๋วกำลังจัดการดอกไม้และต้นไม้อยู่ที่ระเบียง หลี่อี้เฟยไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ได้แต่ยืนชื่นชมอยู่ข้างๆ
เมื่อเห็นซวีหยิ่งหยิ่งออกมา หลี่อี้เฟยก็เข้าห้องน้ำ ปิดประตูแล้วนั่งลงบนโถส้วม แม้ผู้ชายจะยืนฉี่ แต่การถ่ายหนักก็ต้องนั่งอยู่ดี
แต่ยังไม่ทันที่หลี่อี้เฟยจะได้ถ่าย ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก ผู้หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อกล้ามตัวเล็กกับกางเกงในสีเนื้อเดินเข้ามา มือข้างหนึ่งขยี้ตา โดยไม่ทันสังเกตว่ามีผู้ชายตัวโตอยู่ในห้องน้ำ
เธอเดินเข้ามาแบบนั้น หลี่อี้เฟยถึงกับตั้งตัวไม่ติด และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ผู้หญิงคนนั้นเดินตรงมาที่โถส้วมพร้อมกับยกมือจะถอดกางเกง
หลี่อี้เฟยตกใจมาก แม้จะยังไม่เห็นหน้าเธอชัดๆ แต่ก็รู้ว่าต้องเป็นซวีซานซานน้องสาวของซวีหยิ่งหยิ่งแน่ๆ ไม่คิดเลยว่าการพบกันครั้งแรกระหว่างเขาผู้เป็นพี่เขยปลอมกับน้องสาวภรรยาจะเป็นในสถานการณ์แบบนี้
"หยุด!" หลี่อี้เฟยตะโกนเสียงดัง แล้วรีบเอามือปิดตา ท่าทางนี้จำเป็นต้องทำ ไม่งั้นเขาคงแย่แน่ แต่ตอนนั้นกางเกงของซวีซานซานก็ถูกดึงลงมาบ้างแล้ว
"กรี๊ด!" พร้อมกับเสียงกรีดร้อง ซวีซานซานก็เห็นว่ามีคนอยู่ในห้องน้ำ เธอรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ประตูห้องน้ำก็เปิดปิดตามไป
หลี่อี้เฟยรีบดึงกางเกงขึ้น ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ถูกทำให้ตกใจจนไม่อยากถ่ายแล้ว ถึงจะอยากถ่ายก็คงถ่ายไม่ออกแล้ว
จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้ว หลี่อี้เฟยก็รีบออกจากห้องน้ำ เห็นซวีหยิ่งหยิ่งยืนอยู่หน้าห้องน้ำมองเขาด้วยสายตาดุดัน
หลี่อี้เฟยหน้าแดงด้วยความเขินอาย พูดว่า "ผมอยู่ในห้องน้ำ... เธอก็เดินเข้ามาเลย ผมว่าคงยังไม่ตื่นดีมั้ง"
ซวีเจินกั๋วและภรรยาก็รีบมาถึงตอนนั้น เมื่อได้ยินหลี่อี้เฟยพูดแบบนั้น พวกเขาก็เห็นว่าหลี่อี้เฟยเข้าห้องน้ำก่อน จึงรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของหลี่อี้เฟยแน่นอน บ้านมีคนหลายคน และซวีซานซานก็ไม่ได้เจอเมื่อวาน เกิดเหตุการณ์แบบนี้ก็ไม่มีใครผิด
"เอ่อ... ผมไปล้างหน้าก่อน" บรรยากาศแบบนี้ทำให้หลี่อี้เฟยรู้สึกอึดอัด เขาจึงรีบหันหลังเข้าห้องน้ำอีกครั้ง
พอหลี่อี้เฟยออกมา ประตูห้องนอนของซวีซานซานก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างหนึ่งพุ่งเข้าห้องน้ำ พร้อมทิ้งคำพูดไว้ว่า "ช้ายิ่งกว่าวัวแก่อีก" เสียงใสกังวานราวกับระฆังเงิน
ตอนนั้นซวีหยิ่งหยิ่งเดินมาหา พาหลี่อี้เฟยกลับห้องนอน ปิดประตูแล้วจ้องมองหลี่อี้เฟยเขม็ง พูดว่า "ตอนน้องสาวฉันเข้าไป นายกำลังทำอะไรอยู่?"
"ผมกำลังถ่าย แต่ผมนั่งอยู่นะ ตอนเธอเข้ามาก็ขยี้ตาอยู่ ไม่ได้เห็นอะไรหรอก"
"แล้วนายเห็นอะไรบ้าง?"
"ผมงงไปเลยตอนนั้น จะไปเห็นอะไรล่ะ รู้แค่ว่าคนที่เข้ามาเป็นน้องสาวคุณ" หลี่อี้เฟยแน่นอนว่าพูดไม่ได้
สายตาคมกริบของซวีหยิ่งหยิ่งเปลี่ยนเป็นสงบ พูดอย่างพอใจว่า "งั้นก็พอได้" ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ซวีหยิ่งหยิ่งได้ฝึกฝนสายตาที่คมกริบและความสามารถในการหยั่งรู้ ถ้าหลี่อี้เฟยโกหก เธอเชื่อว่าจะต้องดูออกแน่นอน
น่าเสียดายที่เธอมั่นใจในตัวเองเกินไป หลี่อี้เฟยได้รับการฝึกฝนอย่างหนักในด้านนี้ เพื่อให้ไม่ถูกสอบสวนได้หากถูกจับ แม้ซวีหยิ่งหยิ่งจะเก่ง แต่เมื่อเทียบกับการฝึกฝนอันโหดร้ายของหลี่อี้เฟยแล้ว ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ถ้าเขาตั้งใจปิดบัง จะเป็นไปได้อย่างไรที่ซวีหยิ่งหยิ่งจะดูออก
แต่หลี่อี้เฟยก็ยังสามารถมองออกได้ทันทีว่าสองพี่น้องนี้แตกต่างกัน เพราะทั้งสองมีบุคลิกที่ไม่เหมือนกัน ซวีหยิ่งหยิ่งเป็นผู้บริหาร จึงมีความสง่างาม มีบารมีที่ทำให้คนเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอาการโกรธ ส่วนซวีซานซานเป็นสาวเมืองที่สดใส ทั้งตัวเธอเปี่ยมไปด้วยความสดชื่นและพลังชีวิต
ในตอนนั้นซวีซานซานก็มองสำรวจหลี่อี้เฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้สึกอึดอัดกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น แล้วเธอก็ยื่นมือออกมาก่อนพูดว่า "ซวีซานซาน น้องสาวฝาแฝดของแฟนคุณค่ะ ไม่คิดเลยว่าการเจอกันครั้งแรกของพี่เขยกับน้องสาวภรรยาจะเป็นในห้องน้ำนะคะ"
หลี่อี้เฟยจับมือกับซวีซานซานแล้วพูดว่า "ขอโทษจริงๆ ครับ ผมควรจะบอกน้องซานซานก่อนว่าผมมาแล้ว จะได้ไม่เกิดเหตุการณ์น่าอึดอัดแบบนี้ ความผิดอยู่ที่ผม หวังว่าน้องซานซานจะไม่ถือสาน่ะครับ"
ซวีซานซานหัวเราะคิกคัก แล้วขยิบตาให้ซวีหยิ่งหยิ่งพลางพูดว่า "ไม่ถือสาค่ะ ไม่ถือสาแน่นอน ถ้าพี่สาวไม่ว่าอะไร หนูก็ไม่ว่าอะไรค่ะ"
ซวีหยิ่งหยิ่งแค่นเสียงฮึ แล้วพูดว่า "เธอโดนคนอื่นเอาเปรียบแล้ว ฉันจะไปว่าอะไรล่ะ"
ซวีซานซานเบ้ปาก แล้วเข้าไปใกล้หลี่อี้เฟย ก้มหน้าไปกระซิบข้างหูว่า "พี่เขยคะ ทำไมพี่ถึงทนพี่สาวของหนูได้ล่ะ หนูนับถือพี่จริงๆ เลย"
หลี่อี้เฟยหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "เรื่องนี้น้องไม่รู้หรอก พี่สาวน้องภายนอกดูเย็นชา แต่เธอก็มีด้านที่อ่อนโยนเหมือนกัน"
"จริงเหรอคะ? หนูไม่เห็นเลย หน้าตาบึ้งตึงตลอด เหมือนคนอื่นเป็นหนี้เธอเป็นล้านอย่างนั้นแหละ ถ้าหนูเป็นผู้ชาย หนูคงทนเธอไม่ได้"
"ยายเด็กบ้า พูดอะไรน่ะ" ซวีหยิ่งหยิ่งหันมาขยี้ตาทันที
"เห็นไหมคะ มาแล้ว พี่เขยคะ หนูบอกแล้วว่าพี่สาวหนูเป็นคนที่ดูแลยากมาก"
"ยายเด็กบ้า พูดถึงพี่สาวแบบนี้ได้ยังไง?" แม่ของซวี่หยิงหยิงเดินมาดุในตอนนั้น แล้วลากซวีซานซานไปทำอาหารเช้า
หลี่อี้เฟยหันไปมองซวีหยิ่งหยิ่ง แล้วยิ้มพูดว่า "น้องสาวคุณร่าเริงดีนะ"
"ฮึ ไม่มีความมั่นคงเลยสักวัน ทำให้คนต้องเป็นห่วงตลอด" ซวีหยิ่งหยิ่งพูดด้วยท่าทางจนปัญญา
หลี่อี้เฟยรู้สึกขำ ถึงแม้ซวีหยิ่งหยิ่งจะเป็นพี่สาว แต่ทั้งสองเป็นฝาแฝด จึงแทบจะแยกไม่ออกว่าใครพี่ใครน้อง การที่เธอทำตัวเป็นพี่สาวตลอดเวลาแบบนี้ ไม่แปลกเลยที่ซวีซานซานจะไม่ค่อยถูกชะตากับเธอ
ระหว่างทานข้าว สายตาของซวีซานซานจับจ้องอยู่ที่เขากับซวีหยิ่งหยิ่งตลอด จู่ๆ ก็ยิ้มพูดว่า "พี่คะ ทำไมไม่ปอกไข่ให้พี่เขยล่ะ?"
ซวีหยิ่งหยิ่งใจหายวาบ รู้สึกว่าน้องสาวคงจะสังเกตเห็นบางอย่าง แต่เธอก็ตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า "เขาก็มีมือนี่ ปอกเองไม่ได้หรือไง?"
"นี่เป็นแฟนของพี่นะคะ น้องไม่อยากว่าพี่หรอก พี่จะทำหน้าบึ้งใส่คนอื่นก็ได้ แต่กับแฟนตัวเอง ก็ควรจะอ่อนโยนหน่อยสิคะ"
"ฉันไม่เป็นคนอ่อนโยน แล้วมันเป็นไงล่ะ?"
ตอนนั้นหลี่อี้เฟยปอกไข่เองหนึ่งฟอง แล้ววางไว้ตรงหน้าซวีหยิ่งหยิ่ง ยิ้มพูดว่า "ปกติผมดูแลพี่สาวของน้องตลอด ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พี่สาวจะดูแลผมบ้าง"
ซวีหยิ่งหยิ่งเห็นว่าไข่ฟองนี้หลี่อี้เฟยใช้มือปอกทั้งหมด แล้วยังใช้มือหยิบส่งมาให้ ในใจก็รู้สึกลำบากใจ แม้เธอจะไม่ได้รังเกียจความสะอาดเป็นพิเศษ แต่การที่ต้องกินของที่ผู้ชายใช้มือจับมาก็ทำให้รู้สึกไม่สบายใจจริงๆ แต่เมื่อรู้สึกว่าน้องสาวกำลังยิ้มมองอยู่ ก็จำต้องรับไข่มา แถมยังต้องทำท่าภูมิใจ กัดกินทั้งๆ ที่ในใจรู้สึกทรมาน


## บทที่ 10 พูดจาเหลวไหล

วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่าแล้ว หลังจากทานอาหารเช้าอย่างง่าย ๆ ทุกคนก็เตรียมตัวฉลองเทศกาลที่สำคัญที่สุดของปี แต่สำหรับผู้ใหญ่แล้ว การฉลองปีใหม่ก็ไม่มีอะไรสนุก สิ่งสำคัญที่สุดก็คือการที่ทุกคนได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันเท่านั้น
แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งพูดกับลูกสาวว่า "หยิ่งหยิ่ง วันนี้ตอนเช้าห้างยังเปิดอยู่นะ ไปซื้อเสื้อผ้าอะไรให้เสี่ยวหลี่หน่อย ตรุษจีนนี้ต้องมีของใหม่ใส่ ต้องซื้อทั้งชุดในชุดนอก"
ซวีหยิ่งหยิ่งตอบรับเบา ๆ นี่เป็นโอกาสดีพอดี จะได้ให้หลี่อี้เฟยมีเวลาอยู่กับครอบครัวน้อยลง จะได้ไม่พูดอะไรเหลวไหลอีก
"หนูไปด้วย" ซวีซานซานตะโกนดัง แล้วรีบวิ่งเข้าห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ซวีหยิ่งหยิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ห้ามน้องสาวไม่ได้ จึงต้องรอให้ซวีซานซานเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วออกไปด้วยกันกับหลี่อี้เฟย
พอเข้าลิฟต์ หลี่อี้เฟยยืนอยู่ด้านหนึ่ง ส่วนซวีหยิ่งหยิ่งกับซวีซานซานยืนอีกด้านหนึ่ง ซวีซานซานมองดูทั้งสองคนแล้วหรี่ตาพูดว่า "พี่คะ ดูเหมือนพี่กับพี่เขยจะไม่ค่อยสนิทกันเลยนะ"
ซวีหยิ่งหยิ่งใจหายวาบ แต่ก็พูดเรียบ ๆ ว่า "ไม่สนิทตรงไหนล่ะ"
"ดูสิ พวกพี่ไม่ยืนด้วยกัน นี่ไม่เหมือนคู่รักเลยสักนิด"
หลี่อี้เฟยหัวเราะเบา ๆ พูดว่า "พี่สาวเธอก็เป็นแบบนี้แหละ ที่บริษัทคนอื่นยังไม่รู้เลยว่าเราเป็นอะไรกัน เธอไม่เห็นหรอกว่าที่บริษัทถ้าเราเจอกันบังเอิญ ดูเหมือนเป็นความสัมพันธ์แบบหัวหน้ากับลูกน้องมากกว่า"
ซวีซานซานหัวเราะคิกคัก พูดว่า "มีอะไรต้องปิดบังด้วยล่ะ คบกันก็ไม่ได้ผิดกฎหมายนี่"
หลี่อี้เฟยมองซวีหยิ่งหยิ่งแล้วยิ้มขื่น ๆ พูดว่า "ไม่ใช่ความผิดของพี่สาวเธอหรอก เป็นฉันเองที่ไม่อยากให้ใครรู้ พี่สาวเธอตอนนี้เป็นผู้จัดการใหญ่ของบริษัท ส่วนฉันก็แค่ รปภ. ธรรมดา ถ้าคนอื่นรู้เข้า จะไม่ให้เขานินทาพี่สาวเธอได้ยังไง"
"ว้าว พี่เป็น รปภ. พี่สาวเป็นผู้จัดการ นี่มันเหมือนเรื่องราวการพลิกชีวิตของหนุ่มธรรมดาเลย พี่เขย ทำได้ยังไงเนี่ย มันเหมือนนิยายมากเลย"
หลี่อี้เฟยยิ้มอย่างภูมิใจ พูดว่า "เดี๋ยวไปถามพี่สาวเธอดูสิ"
ซวีซานซานรีบคว้าแขนซวีหยิ่งหยิ่งทันที ถามอย่างร้อนรน "พี่คะ เล่าให้ฟังหน่อย มันน่าสนุกจังเลย"
ตอนนี้หลี่อี้เฟยแอบขยิบตาให้ซวีหยิ่งหยิ่งอย่างภูมิใจ
ซวีหยิ่งหยิ่งไม่พอใจที่หลี่อี้เฟยโยนปัญหามาให้ตัวเอง แต่ก็ยังคงรักษาสีหน้าไว้ พูดเรียบ ๆ ว่า "ไม่มีอะไรจะเล่าหรอก ชอบก็ชอบไปเลย เธอก็รู้ว่าพี่ไม่เคยเป็นคนรักรวยเกลียดจน"
"รู้ก็รู้นะ แต่เรื่องแบบนี้มันมีแต่ในนิยายไม่ใช่เหรอ พอเกิดกับพี่ หนูก็ยังไม่ค่อยเชื่อ..." หันไปมองหลี่อี้เฟยแล้วจู่ ๆ ก็เอามือปิดปาก พูดว่า "พี่คะ พี่ไม่ได้ดึงเขามาเป็นฉากบังหน้าหรอกนะ"
ซวีหยิ่งหยิ่งตกใจมาก ไม่คิดว่าน้องสาวจะพูดถูกต้องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ที่แท้จริงของพวกเขา แต่เธอไม่ยอมรับแน่นอน แค่ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วพูดว่า "เธอนี่อ่านนิยายมากไปแล้ว หรือว่าดูละครมากไป ถ้าเราแกล้งทำ แล้วทำไมเราต้องนอนห้องเดียวกันด้วยล่ะ"
"อ๋อ แสดงว่าเมื่อคืนพวกพี่นอนด้วยกันสินะ ฮ่า ๆ พี่คะ พี่เสียตัวให้เขาแล้วเหรอ"
"ไปให้พ้น พูดเหลวไหลอีก กลับบ้านไปเลย"
"ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว" ซวีซานซานหัวเราะคิกคัก มองหลี่อี้เฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความนัย ดวงตากลอกกลิ้งไปมา ไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่
ซวีหยิ่งหยิ่งส่งสายตาเตือนไปที่หลี่อี้เฟย สายตานี้หลี่อี้เฟยเข้าใจดี คือให้เขาระวังตัวหน่อย อย่าให้เผลอทำอะไรพลาดออกมา
ลิฟต์มาถึงลานจอดรถใต้ดิน ครอบครัวของซวีเจินกั๋วฐานะดีพอสมควร แม้เขาจะไม่ขับรถ แต่ก็ซื้อรถโฟล์คสวาเกน โบรา สีแดงให้ซวีซานซาน
"ขึ้นรถเถอะ วันนี้คุณหนูจะเป็นคนขับรถให้" ซวีซานซานใช้รีโมทปลดล็อกประตูรถ แล้วเปิดประตูขึ้นไปนั่งที่ที่นั่งคนขับทันที
ซวีหยิ่งหยิ่งตั้งใจจะนั่งที่เบาะหน้า แต่หลี่อี้เฟยดึงแขนเธอไว้ เธอสะดุ้งตื่นทันที แล้วนั่งด้านหลังกับหลี่อี้เฟย
ซวีซานซานหันมามองทั้งสองคนแล้วยิ้ม พูดว่า "แบบนี้ดูเข้าทีหน่อย"
"พูดมากจริง นี่ฉันคบแฟนหรือเธอคบแฟนกันแน่" ซวีหยิ่งหยิ่งตอบอย่างหงุดหงิด
ซวีซานซานหัวเราะคิกคัก พูดว่า "หนูว่าพี่เขยก็ดีนะ ถ้าพี่ไม่เอาให้หนูดีไหม หนูจะได้มีแฟนบ้าง"
ซวีหยิ่งหยิ่งผลักน้องสาวทีหนึ่ง โกรธจัด พูดว่า "พูดเหลวไหลอีก เดี๋ยวเราเดินไปเอง"
"เกอเกอ ไม่พูดแล้ว หนูไม่แย่งกับพี่หรอก ไม่สนุก" ซวีซานซานหัวเราะพลางสตาร์ทรถ
หลี่อี้เฟยรู้สึกว่าซวีซานซานน่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าเขามีน้องสาวภรรยาแบบนี้จริงๆ คงสนุกมาก แต่น่าเสียดายที่มันเป็นแค่การแสดง
บรรยากาศเทศกาลตรุษจีนที่ผิงหยางเข้มข้นมาก ถนนหนทางมีผู้คนสัญจรไปมา ล้วนเป็นคนออกมาซื้อของตรุษจีน ทุกคนมีสีหน้าเบิกบานแจ่มใส แม้ว่าผู้ใหญ่จะรู้สึกว่าเทศกาลตรุษจีนไม่สนุกเหมือนแต่ก่อน แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าคนส่วนใหญ่ยังให้ความสำคัญกับเทศกาลนี้มากที่สุด
เมื่อถึงห้างสรรพสินค้า ทั้งสามคนจอดรถเรียบร้อย หลี่อี้เฟยกำลังจะเดินไปข้างหน้า แต่แขนถูกดึงไว้กะทันหัน จากนั้นก็มีแขนข้างหนึ่งมาเกี่ยวแขนเขา หันไปมองก็เห็นใบหน้าที่มีรอยยิ้มหวานของซวีหยิ่งหยิ่ง
"ทำตัวเป็นธรรมชาติหน่อย อย่าให้น้องสาวจับได้" ซวีหยิ่งหยิ่งกระซิบข้างหูหลี่อี้เฟย
หลี่อี้เฟยเข้าใจทันที พยักหน้า การที่ถูกซวีหยิ่งหยิ่งเกี่ยวแขนแบบนี้ เป็นความสุขอันยิ่งใหญ่จริงๆ แม้ว่าจะใส่เสื้อผ้าหนาๆ ทำให้ขาดความรู้สึกสัมผัสอันวิเศษ แต่ซวีหยิ่งหยิ่งเป็นถึงประธานบริษัท เป็นสตรีที่เย็นชาที่มีชื่อเสียง การได้ถูกเธอเกี่ยวแขน สำหรับผู้ชายแล้วย่อมมีความรู้สึกภาคภูมิใจและพึงพอใจอย่างมาก
ซวีซานซานวิ่งตามมาทัน ยิ้มกริ่มพูดว่า "แบบนี้ดูเข้าทีหน่อย" แล้วก็เดินตามข้างๆ ซวีหยิ่งหยิ่ง จากนั้นก็ขยิบตาให้หลี่อี้เฟย
หลี่อี้เฟยตอบด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินเข้าห้างสรรพสินค้ากับทั้งสองคน เขาไม่ได้สัมผัสความสุขของเทศกาลตรุษจีนแบบนี้มาหลายปีแล้ว มองดูสินค้ามากมายในห้าง เลือกนั่นดูนี่ เป็นเรื่องที่น่าเพลิดเพลินมาก
ซวีซานซานเข้ามาใกล้หลี่อี้เฟย ยิ้มพูดว่า "พี่เขย ไม่นึกเลยนะ ที่แท้พี่ก็ชอบเดินห้างด้วย"
หลี่อี้เฟยหัวเราะเบาๆ พูดว่า "ก็ช่วยไม่ได้นี่ พี่สาวเธอไม่ชอบเดินห้าง ฉันว่างๆ ก็ต้องมาเดินเอง"
"เกอเกอ ผู้หญิงทำงานนอกบ้าน ผู้ชายดูแลบ้านสินะ" ซวีซานซานขยิบตาให้หลี่อี้เฟยอีกครั้ง
หลี่อี้เฟยวางของประดับชิ้นเล็กที่ถืออยู่ในมือลง ยิ้มพูดว่า "สำหรับฉันก็เป็นความสนุกอย่างหนึ่ง"
"เก่งจัง เก่งจัง ผู้ชายที่ชอบเดินห้างมีน้อยจริงๆ แต่พูดอีกแง่หนึ่ง ผู้หญิงที่ไม่ชอบเดินห้างแบบพี่สาวหนูก็มีไม่มากเหมือนกัน"
ซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกเบื่อมานานแล้ว ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องซื้อของพวกนี้ รู้สึกว่าการเสียเวลาอยู่ที่นี่ไม่มีความจำเป็นเลย ที่สำคัญกว่านั้นคือตอนนี้เธอยังต้องเกี่ยวแขนหลี่อี้เฟย ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธออึดอัดมาก ยิ่งอยากจะจบช่วงเวลาทรมานนี้เร็วๆ จึงพูดว่า "รู้แล้วว่าฉันไม่ชอบเดิน พวกเธอสองคนจะรีบหน่อยได้ไหม เราไปซื้อของที่ต้องซื้อเลยไม่ได้เหรอ"
ซวีซานซานหัวเราะคิกคัก พูดว่า "พี่คะ ช่วงตรุษจีนแบบนี้ พี่ก็ไม่มีอะไรต้องจัดการนี่ จะรีบร้อนทำไม ค่อยๆ เดินไปเถอะ บางทีอาจจะเจอของที่อยากซื้อก็ได้"
หลี่อี้เฟยก็ยิ้มพูดว่า "ใช่แล้ว พวกเรานานๆ จะได้กลับมาที เดินเที่ยวกับน้องสาวสักหน่อยก็ดี"
ซวีซานซานชูนิ้วโป้งให้หลี่อี้เฟย พูดว่า "พี่เขย เก่งจัง รู้จักใช้หนูเป็นข้ออ้างเลยนะ"
"ฮ่าๆ พี่จะกล้าใช้เธอเป็นข้ออ้างได้ยังไง ก็แค่ให้เธอพาพวกเราเดินเที่ยวเท่านั้นเอง"
"แบบนี้ค่อยดูดีหน่อย ไปๆ เดินไปข้างหน้ากันต่อ" พูดพลางดึงแขนหลี่อี้เฟยเดินไปข้างหน้า


## บทที่ 11 การซื้อของ

ตอนนี้หลี่อี้เฟยอยู่ระหว่างพี่น้องสองคน ด้านซ้ายถูกจับแขน ด้านขวาถูกดึง รู้สึกราวกับได้รับความสุขจากการมีภรรยาสองคน
เขารู้สึกได้ว่าคนที่เดินผ่านมาต่างมองพวกเขาหลายครั้ง พี่น้องฝาแฝดคู่นี้ดึงดูดสายตามาก แม้แต่เขาที่เป็นใบไม้เขียวก็ดูโดดเด่นขึ้นไม่น้อย
โดยเฉพาะสายตาอิจฉาจากผู้ชายเหล่านั้น ยิ่งทำให้หลี่อี้เฟยรู้สึกภูมิใจเล็กๆ
แขนซ้ายเจ็บขึ้นมา หลี่อี้เฟยหันไปมองซวีหยิ่งหยิ่ง เธอจ้องมองแขนขวาของเขาด้วยสายตาไม่พอใจ หลี่อี้เฟยได้แต่ยิ้มแห้งๆ แสดงว่านี่ไม่ใช่ความตั้งใจของเขา แต่เป็นซวีซานซานที่จับแขนเขาเอง เขาทำอะไรไม่ได้
ซวีหยิ่งหยิ่งก็รู้ว่าการกระทำของซวีซานซานไม่ได้มีความหมายอะไร แต่สำหรับเธอที่เคร่งครัด การที่น้องสาวทำแบบนี้ดูจะหละหลวมเกินไป แต่ก็พูดอะไรไม่ได้ในตอนนี้ ได้แต่กลั้นความไม่พอใจเดินตามทั้งสองคนไป
เดินดูชั้น 1-2 อยู่พักใหญ่ ทั้งสามคนซื้อของใช้เล็กๆ น้อยๆ สำหรับปีใหม่เท่านั้น แล้วจึงขึ้นมาที่แผนกเสื้อผ้าผู้ชายชั้น 3
ตอนนี้ซวีหยิ่งหยิ่งไม่ปล่อยให้ทั้งสองคนเดินดูอีกแล้ว เธอพาตรงไปที่ร้านแบรนด์เนม ซื้อชุดลำลองให้หลี่อี้เฟยหนึ่งชุด แล้วรีบไปที่แผนกชุดชั้นใน เธออยากซื้อให้เสร็จเร็วๆ จะได้กลับบ้าน
แผนกชุดชั้นในผู้ชายเล็กกว่าแผนกชุดชั้นในผู้หญิงมาก พื้นที่ไม่กว้างนัก ยืนอยู่ข้างนอกก็มองเห็นด้านในทั้งหมด แต่คนที่มาซื้อของที่นี่ 80 เปอร์เซ็นต์เป็นผู้หญิง มีผู้ชายแค่ไม่กี่คนที่มากับแฟน
ซวีซานซานหยุดเดิน หัวเราะคิกคัก พูดว่า "ซื้อของแบบนี้ ฉันไม่ไปด้วยแล้วนะ"
ซวีหยิ่งหยิ่งเองก็ไม่อยากเข้าไป แต่พอซวีซานซานพูดแบบนี้ ถ้าเธอไม่ไปก็จะดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งสองคนยังไม่ถึงขั้นนั้น จึงต้องฝืนใจจับแขนหลี่อี้เฟยเดินเข้าไป
พอไม่มีซวีซานซานอยู่ข้างๆ หลี่อี้เฟยก็รีบกระซิบว่า "หยิ่งหยิ่ง เสื้อผ้าที่ซื้อเมื่อกี้แพงเกินไปแล้ว เงินเดือนครึ่งเดือนกว่าของผมหมดเลย"
"ฉันซื้อให้เธอเอง" ซวีหยิ่งหยิ่งตอบเรียบๆ เธอไม่ได้สนใจความตระหนี่ของหลี่อี้เฟย เพราะครั้งนี้เขามาช่วยเธอ เธอมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของเขา
"ขอบคุณหยิ่งหยิ่งมากครับ" วันนี้หลี่อี้เฟยเรียกหยิ่งหยิ่งจนติดปากแล้วจริงๆ
"รีบเลือกเถอะ เธอเลือกสองตัวก็พอ"
"แบบนี้ไม่ค่อยดีนะ ดูสิ ซานซานมองเราอยู่ตลอด เธอต้องแกล้งช่วยฉันเลือกหน่อย"
ซวีหยิ่งหยิ่งเชื่อสนิทว่าน้องสาวต้องจับตามองอยู่แน่ๆ ในใจก็บ่นอุบ แม้แต่พ่อของเธอ เธอก็ไม่เคยซื้อชุดชั้นในให้ แต่ตอนนี้ต้องมาซื้อให้หลี่อี้เฟยคนนี้
โชคดีที่ที่นี่มีผู้หญิงเยอะ ทุกคนดูเหมือนจะถือชุดชั้นในผู้ชายอย่างเป็นธรรมชาติ เธอจึงไม่รู้สึกอึดอัดมากนัก แต่สำหรับแบรนด์ชุดชั้นในผู้ชาย เธอไม่รู้เรื่องเลย
พนักงานขายมีไหวพริบดี เห็นบุคลิกของซวีหยิ่งหยิ่งก็รู้ว่าเธอเป็นลูกค้าที่มีเงิน รีบเข้ามาต้อนรับทันที "เชิญทั้งสองคนทางนี้ค่ะ ที่นี่มีชุดชั้นในผู้ชายแบรนด์ดังระดับโลก"
นี่ช่วยให้ซวีหยิ่งหยิ่งหายกังวล เธอพยักหน้าเดินตามพนักงานสาวไป แล้วหยุดที่เคาน์เตอร์แบรนด์หนึ่ง พูดว่า "เอาแบรนด์นี้สองชุด"
"ได้ค่ะ" พนักงานรับปากทันทีอย่างกระตือรือร้น เพราะแบรนด์ดังๆ แบบนี้มักจะได้ค่าคอมมิชชั่นสูง เธอมองดูหลี่อี้เฟยแล้วถามว่า "คุณผู้ชายใส่ไซส์อะไรคะ?"
ซวีหยิ่งหยิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองหลี่อี้เฟย ส่วนหลี่อี้เฟยก็ยักไหล่พลางตอบว่า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"
พนักงานยิ้มน้อยๆ มองดูหลี่อี้เฟยอีกครั้งแล้วพูดว่า "ดิฉันว่าไซส์นี้น่าจะพอดี ลองเทียบดูก่อนนะคะ" พูดจบก็ยื่นกางเกงในตัวหนึ่งให้ซวีหยิ่งหยิ่งโดยตรง
ใบหน้าของซวีหยิ่งหยิ่งแดงก่ำขึ้นมาทันที นี่มันกางเกงในผู้ชายนะ ทำไมถึงยื่นให้เธอล่ะ แต่ไม่รับก็ดูไม่ดี จึงจำใจรับกางเกงในมาถือไว้ รู้สึกอึดอัดราวกับถือระเบิดเวลาอยู่ในมือ
"คุณลองเทียบดูกับแฟนคุณสิคะ จะได้รู้ว่าพอดีไหม" พนักงานสาวเตือนอีกครั้ง
ซวีหยิ่งหยิ่งรีบถือกางเกงในหันไปทางหลี่อี้เฟย แต่พอนึกถึงตำแหน่งที่ต้องเทียบ เธอก็รู้สึกกระอักกระอ่วนอีก ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ออกมาซื้อชุดชั้นในกับหลี่อี้เฟย
ซวีหยิ่งหยิ่งสูดหายใจลึกๆ แล้วเอากางเกงในไปเทียบกับเอวของหลี่อี้เฟย แต่การเทียบครั้งนี้เป็นแค่การทำพอเป็นพิธีเท่านั้น ไม่ได้ดูจริงๆ จังๆ ว่ากางเกงในพอดีหรือไม่
"พรืด!" พนักงานหลุดขำออกมา แต่รีบกลั้นไว้ เห็นได้ชัดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น เธอจึงหยิบกางเกงในอีกตัวมา คราวนี้ยื่นให้หลี่อี้เฟยโดยตรง พูดว่า "คุณคะ ดิฉันว่าตัวเมื่อกี้อาจจะเล็กไป ลองดูตัวนี้ดีไหมคะ"
แต่ซวีหยิ่งหยิ่งกลับรีบคว้ากางเกงในไปก่อน พูดว่า "ให้ฉันเป็นคนดูเถอะ" แล้วเอากางเกงในไปเทียบกับเอวของหลี่อี้เฟยอย่างจริงจัง พูดว่า "ตัวนี้น่าจะพอดี เอาแบบนี้ห้าตัว"
"ได้ค่ะ" พนักงานรู้สึกแปลกใจ เพราะท่าทีของซวีหยิ่งหยิ่งเปลี่ยนไปมาก แต่นั่นไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสนใจ ขอแค่ขายของได้ก็พอ
เธอไหนเลยจะรู้ว่าซวีหยิ่งหยิ่งเป็นผู้บริหารที่มีความสามารถในการปรับตัวและควบคุมตัวเองสูง แม้การกระทำแบบนี้จะทำให้เธออึดอัดใจ แต่เมื่อรู้สึกได้ว่าน้องสาวยังแอบมองมาทางนี้ เธอจึงจำเป็นต้องแสดงท่าทีแบบนี้
หลังจากซื้อกางเกงในเสร็จ ซวีหยิ่งหยิ่งก็ซื้อเสื้อเชิ้ตให้หลี่อี้เฟยอีกสองชุด และชุดนอนอีกหนึ่งชุด ชุดนอนเป็นแบบผ้าฝ้ายเนื้อบาง ใส่อยู่บ้านหรือตอนนอนก็สบาย
การซื้อของพวกนี้ ซวีหยิ่งหยิ่งไม่รู้สึกอึดอัดเท่าไหร่แล้ว เพราะเมื่อกี้ผ่านเรื่องน่าอายที่สุดอย่างกางเกงในไปได้แล้ว ของพวกนี้ก็ดูง่ายขึ้นมาก อีกอย่างเพื่อให้น้องสาวเห็น เธอยังจงใจเลือกนู่นเลือกนี่ ปรึกษากับหลี่อี้เฟยว่าควรซื้อแบบไหนดี
ทำให้หลี่อี้เฟยอยากหัวเราะ ฝีมือการแสดงของซวีหยิ่งหยิ่งก็เยี่ยมเหมือนกัน แต่ก็เห็นได้ชัดว่านี่เป็นความสุขอย่างหนึ่ง ถึงจะเป็นการแสดง หลี่อี้เฟยก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
ในที่สุดก็ซื้อเสร็จ ซวีหยิ่งหยิ่งจ่ายเงินแล้วไปเจอกับน้องสาว ซวีซานซานมองถุงที่หลี่อี้เฟยถืออยู่แล้วยิ้มพูดว่า "พี่เขย ที่พี่เขยพูดไว้ถูกแล้วล่ะ พี่สาวก็มีด้านที่อ่อนโยนเหมือนกันนะ ซื้อชุดชั้นในให้พี่เขย เธอก็ใจเย็นดีนี่ ฮิๆ ฉันเข้าใจแล้ว นี่เป็นสิ่งที่เธอมองเห็นได้นี่เอง"
ซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกกระอักกระอ่วน จ้องน้องสาวแล้วพูดว่า "อย่าพูดเหลวไหล ซื้อของเสร็จแล้ว เรากลับกันเถอะ"
ซวีซานซานรีบทำปากยื่นพูดว่า "พี่สาวคะ พี่กลับมาทั้งที ไม่ซื้ออะไรให้น้องสาวสุดที่รักบ้างเหรอ?"
ซวีหยิ่งหยิ่งขมวดคิ้วนิดหน่อยแล้วพูดว่า "งั้นก็ได้ เราขึ้นไปชั้นบนกัน เธอเลือกเองนะ"
"ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่สาวใจดีที่สุด" ซวีซานซานรีบกอดแขนซวีหยิ่งหยิ่งอย่างดีใจ ลากพี่สาวเดินขึ้นชั้นบน


## บทที่ 12 การแพลง

ทั้งสามคนขึ้นไปชั้นที่สี่ ซวีซานซานเดินดูร้านทีละร้าน เด็กสาวคนนี้เลือกเสื้อผ้าแนวแฟชั่นวัยรุ่น ลองทีละชุดจนทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งเบื่อหน่าย แต่หลี่อี้เฟยกลับดูอย่างสนใจ การได้ชมสาวสวยเปลี่ยนชุดให้ดูเรื่อยๆ นั้นเป็นความสุขที่ไม่มีวันเบื่อ
"เจ้าบ่าวของพี่สาว ดูชุดนี้เป็นยังไงบ้างคะ?" รู้สึกว่าการปรึกษาพี่สาวไม่สนุก ซวีซานซานจึงลองชุดหนึ่งแล้วเดินมาหาหลี่อี้เฟย หมุนตัวรอบหนึ่ง แล้วถามด้วยสีหน้าคาดหวัง "เจ้าบ่าวของพี่สาว สวยไหมคะ?"
หลี่อี้เฟยพยักหน้าหลายครั้ง พูดว่า "ดีมาก ซานซานใส่เสื้อผ้าแบบนี้เหมาะที่สุด ยิ่งแสดงความมีชีวิตชีวาของเธอออกมา"
ตอนเช้าหลี่อี้เฟยยังไม่ได้ชื่นชมรูปร่างของซวีซานซานอย่างจริงจัง ตอนนี้ที่ซวีซานซานกำลังลองเสื้อผ้า เขาจึงได้เข้าใจรูปร่างของเธอมากขึ้น หากพูดถึงรูปร่างภายนอก รูปร่างของซวีซานซานกับพี่สาวของเธอไม่มีความแตกต่างกันเลย ทั้งคู่มีเอวบางและขายาวเหมือนกัน
แต่ซวีซานซานเรียนเต้นรำ ความยืดหยุ่นของร่างกายจึงดีกว่า ทุกการเคลื่อนไหวมีความงดงาม โดยเฉพาะตอนที่หมุนตัวให้หลี่อี้เฟยดูขณะลองเสื้อผ้า ยิ่งทำให้คนตาลาย แม้แต่ลูกค้าที่เดินผ่านก็ต้องมองจนตาค้าง
"เจ้าบ่าวของพี่สาวพูดเก่งจัง งั้นหนูขอลองชุดอื่นอีกนะคะ" ซวีซานซานไม่ได้ตัดสินใจซื้อชุดนี้ทันที แต่อยากลองชุดอื่นต่อ สำหรับเธอแล้ว การลองเสื้อผ้าเป็นความสุขและความเพลิดเพลิน ส่วนการซื้อเป็นเรื่องรอง
"พวกเธอจะลองกันอีกนานไหม?" ตอนนี้ซวีหยิ่งหยิ่งเริ่มหมดความอดทน เธอแตกต่างจากซวีซานซานโดยสิ้นเชิง จุดประสงค์ของการลองเสื้อผ้าคือการซื้อ ถ้าไม่ซื้อเธอก็จะไม่ลอง มิฉะนั้นก็เป็นการเสียเวลาเปล่า การใช้วิธีที่รวดเร็วที่สุดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่เร็วที่สุดคือนิสัยของเธอ
ซวีซานซานทำปากยื่น พูดว่า "พี่รีบอะไรคะ ตอนนี้เพิ่งสิบโมงกว่าๆ เรากลับก่อนสิบสองนาฬิกาก็ได้นี่คะ"
"งั้นพวกเธอเดินกันต่อไปเถอะ ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันจะไปนั่งดื่มอะไรที่ชั้นหนึ่งรอพวกเธอ" ซวีหยิ่งหยิ่งพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างเด็ดขาด
"หยิ่งหยิ่ง!" หลี่อี้เฟยร้องเรียกเบาๆ
ซวีซานซานดึงแขนหลี่อี้เฟย พูดว่า "ไม่ต้องสนใจพี่หรอกค่ะ พี่เป็นแบบนี้แหละ ทุกครั้งที่ออกมากับหนู สุดท้ายก็ไปนั่งดื่มอะไรคนเดียว เจ้าบ่าวของพี่สาว อยู่กับหนูนะคะ"
"แต่พี่ของเธอ..." หลี่อี้เฟยทำท่าลำบากใจ
ซวีซานซานทำปากยื่น พูดว่า "ฮึ่ม พี่เป็นแฟนพี่ แล้วหนูก็เป็นน้องสาวภรรยาใช่ไหมคะ ยังไงล่ะ น้องสาวภรรยาขอร้องนิดหน่อย พี่เขยจะไม่ตกลงเหรอคะ?"
"อืม...ได้! งั้นฉันจะตกลง ถึงกลับไปโดนพี่เธอด่าก็ช่างมัน" หลี่อี้เฟยแค่แกล้งทำท่า การอยู่กับน้องสาวภรรยาคนนี้สนุกกว่าและสบายใจกว่าอยู่กับซวีหยิ่งหยิ่งมาก
"เกอเกอ ไม่หรอกค่ะ พี่หนูถึงจะอารมณ์ร้อนหน่อย แต่ที่บ้านก็ต้องรักษาหน้าให้พี่อยู่ดี ไปกันเถอะค่ะ..." ซวีซานซานดึงแขนหลี่อี้เฟยอย่างมีความสุข แล้วเดินไปร้านเสื้อผ้าร้านต่อไป
สองคนเดินดูร้านทีละร้าน ซวีซานซานก็ลองเสื้อผ้าเป็นระยะ ทุกครั้งต้องมาอวดให้หลี่อี้เฟยดู
"ซานซานนะ เธอเหมือนหุ่นแขวนเสื้อเลย เสื้อผ้าอะไรที่ใส่บนตัวเธอ ก็ดูสวยไปหมด มีความงามที่พิเศษ" หลี่อี้เฟยชมจากใจจริง "ถ้าฉันมีเงิน ฉันจะซื้อเสื้อผ้าทั้งหมดให้เธอ ให้เธอได้เปลี่ยนใส่ทุกวัน การได้เห็นเธอใส่เสื้อผ้าต่างๆ ทำให้อารมณ์ฉันดีขึ้น"
"เกอเกอ...เจ้าบ่าวของพี่สาว ถ้าพี่หนูได้ยินคำพูดนี้ ต้องด่าพี่แน่ๆ เลย"
"ฮ่าๆ ฉันพูดความจริงนะ น่าเสียดายที่พี่เขยเธอจนมาก ซื้อให้เธอได้แค่ชุดเดียว แถมยังต้องไม่เกินพัน ไม่งั้นเดือนหน้าพี่เขยเธอต้องอดตายแน่"
ซวีซานซานเอามือไพล่หลังเดินมาหน้าหลี่อี้เฟย เธอตัวเตี้ยกว่าหลี่อี้เฟยครึ่งหัว ตอนนี้เงยหน้าหรี่ตามองหลี่อี้เฟย พูดว่า "เจ้าบ่าวของพี่สาวคะ พี่หนูมีเงินนะ ทำไมไม่ขอพี่หนูล่ะ?"
"ผู้ชายน่ะ ไม่ควรกินแรงผู้หญิง ถึงเราจะคบกัน แต่เรื่องเงินก็แยกกัน ดังนั้นฉันมีกำลังทรัพย์แค่นี้ เธออย่าทำให้พี่เขยเธอเดือดร้อนนะ"
ซวีซานซานตบไหล่หลี่อี้เฟยทันที พูดว่า "ดี แค่เห็นว่าพี่ไม่ทำตัวหน้าบางใจหนา หนูก็ชอบพี่แล้ว"
"ฮ่าๆ แค่เห็นว่าเธอชอบฉันขนาดนี้ ฉันก็ต้องดูแลพี่เธอให้ดีแน่นอน"
"เกอเกอ...พูดดีมาก งั้นหนูไม่รังแกพี่ดีกว่า ไปรังแกพี่หนูดีกว่า พี่หนูมีเงิน"
"ไม่ได้นะ นี่เป็นน้ำใจของฉัน เป็นฉันที่อยากซื้อให้เธอ ไม่เหมือนกับที่พี่เธอซื้อให้นะ"
ซวีซานซานมองหลี่อี้เฟยอีกครั้ง ใบหน้าเธอเปล่งประกายรอยยิ้มเหมือนดอกไม้ในฤดูร้อน แล้วพูดว่า "งั้นฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ ตอนนี้สิ่งที่ฉันหวังที่สุดก็คือเจ้าบ่าวของพี่สาวจะรวยเร็วๆ เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะไปซื้อของจากคุณ คุณต้องไม่ตระหนี่แน่ๆ"
"แน่นอน มีน้องสาวภรรยาแบบนี้ ถ้าไม่ตามใจก็คงล้มเหลวเกินไปแล้ว"
แม้ว่าทั้งสองคนจะเพิ่งได้อยู่ด้วยกันแค่สองชั่วโมงกว่า แต่ตอนนี้กลับเหมือนเป็นเพื่อนเก่าที่รู้จักกันมานาน พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง
ในที่สุดตามคำแนะนำของหลี่อี้เฟย ซวีซานซานก็ซื้อเสื้อไหมพรมตัวยาว และกางเกงขายาวรัดรูปสีฟ้าอ่อนอีกตัว ส่วนรองเท้าบู๊ทยาว ซวีซานซานมีอยู่แล้วจึงไม่ได้ซื้อเพิ่ม
ซวีซานซานดีใจมากที่ได้รับของขวัญจากหลี่อี้เฟย มันทำให้เธอมีความสุขมากกว่าตอนที่ซวีหยิ่งหยิ่งซื้อให้เสียอีก ไม่ใช่เพราะได้เปรียบ แต่เป็นเพราะการซื้อของกับหลี่อี้เฟยมันสนุกมาก ในขณะที่การซื้อของกับพี่สาวนั้นเป็นแค่การซื้อเพื่อซื้อ และยังต้องฟังคำบ่นของซวีหยิ่งหยิ่งอีก
แต่ความสุขมักมาพร้อมกับความทุกข์ ทั้งสองคนมัวแต่คุยกัน ไม่ได้ระวังทางเดิน ซวีซานซานพลาดไปเหยียบเปลือกกล้วย
ปกติในห้างสรรพสินค้าแบบนี้จะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น พนักงานทำความสะอาดจะคอยเก็บกวาดตลอด บางทีอาจเป็นเพราะช่วงตรุษจีนมีลูกค้าเยอะ พนักงานทำความสะอาดเลยเก็บไม่ทัน ซวีซานซานเลยโชคร้ายเจอเข้า
"อ๊า!" ซวีซานซานร้องด้วยความตกใจ ร่างกายเอนไปด้านหลัง หลี่อี้เฟยรวดเร็วทันใจ รีบยื่นแขนออกไปรวบเอวของซวีซานซานไว้ แล้วออกแรงพยุงเธอขึ้นมา
ด้วยสัญชาตญาณและแรงเฉื่อย ซวีซานซานโผเข้าไปในอ้อมกอดของหลี่อี้เฟยทันที สองมือกอดเอวของเขาแน่น
เหตุการณ์นี้เกินความคาดหมายของหลี่อี้เฟยไปมาก การได้กอดร่างอ่อนนุ่มหอมกรุ่นแบบนี้ถือเป็นโชคลาภที่ลอยมา ช่างรู้สึกดีเหลือเกิน แต่รอบๆ มีคนไม่น้อย เขาก็ไม่สะดวกจะเพลิดเพลินต่อ ถ้าซวีหยิ่งหยิ่งวิ่งมาเจอตอนนี้ ก็คงอธิบายไม่จบ
เขาตบไหล่ซวีซานซานเบาๆ พูดเสียงนุ่มว่า "ซานซาน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ตอนนี้ซวีซานซานเริ่มสงบสติได้ ถึงได้รู้ตัวว่ากำลังกอดหลี่อี้เฟยอยู่ จึงรู้สึกเขินอายปล่อยมือออกยืนตรง แต่ร่างกายกลับเซไป ร้องเบาๆ คว้าแขนหลี่อี้เฟยไว้จึงยืนได้มั่นคง
"เป็นอะไรหรือเปล่า?" หลี่อี้เฟยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบถาม
"เท้าฉันเจ็บ คงจะแพลงไปตอนกี้" ซวีซานซานขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความเจ็บปวด
หลี่อี้เฟยมองรอบๆ แล้วพูดว่า "ตรงนั้นมีเก้าอี้ ฉันจะพาเธอไปนั่งดูหน่อย"
"อืม" ซวีซานซานเดินกะเผลกไปที่เก้าอี้โดยมีหลี่อี้เฟยพยุง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
"อย่าขยับ ให้ฉันดูหน่อย" หลี่อี้เฟยนั่งยองๆ ข้างซวีซานซาน วางขาซ้ายที่แพลงของเธอบนเข่าตัวเอง พับขากางเกงขึ้น แล้วค่อยๆ ตรวจดู
หลี่อี้เฟยขยับข้อเท้าของซวีซานซาน แล้วถามว่า "แบบนี้เจ็บไหม?"
ซวีซานซานพยักหน้าทันทีพร้อมพูดว่า "เจ็บ"
"แล้วแบบนี้ล่ะ?"
"แบบนี้เจ็บน้อยลง"
"แล้วแบบนี้?"
"แบบนี้ไม่เจ็บ"
หลี่อี้เฟยลองขยับสองสามครั้ง แล้วพูดว่า "งั้นก็ไม่มีปัญหาอะไรมาก แค่แพลงธรรมดา พักสองวันก็หาย"
"อ๊ะ ต้องพักตั้งสองวันเหรอ นี่มันช่วงตรุษจีนนะ ฉันยังอยากออกไปเที่ยวอีก" ซวีซานซานเบ้ปากทันที


## บทที่ 13 การรักษา

"ถ้าอยากให้หายเร็วๆ ฉันจะนวดให้หน่อย แล้วคงจะหายในไม่ช้า"
"แล้วยังรออะไรอยู่ล่ะ นวดให้ฉันสิ"
"แต่ว่าตรงนี้..."
"ตรงนี้จะกลัวอะไร?"
"ไม่ได้กลัวอะไรหรอก แต่ฉันต้องถอดรองเท้าคุณออกก่อน"
"ถอดเลยๆ" ซวีซานซานรู้สึกร้อนใจ เธอเป็นเด็กสาวที่ชอบสนุกสนานร่าเริงอยู่แล้ว ถ้าต้องเจ็บเท้าจนเดินไม่สะดวก มันทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก
หลี่อี้เฟยค่อยๆ ถอดรองเท้าของซวีซานซานออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นเท้าเล็กๆ ในถุงเท้าผ้าฝ้ายบางสีเทา เท้าเล็กนั้นกำลังพอดีมือ อ่อนนุ่มไร้กระดูก แม้จะยังไม่เห็นเท้าทั้งหมด แต่หลี่อี้เฟยก็กล้ายืนยันว่า เท้านี้เป็นเท้าที่สวยที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่เขาเคยเห็นมา
หลี่อี้เฟยไม่ได้มีความผิดปกติทางเพศเกี่ยวกับเท้า แต่ทุกคนย่อมรักความงาม แล้วเท้าแบบนี้จะไม่ให้ชื่นชมได้อย่างไร
"พี่...เขย คุณจะ...นวดให้ฉันไหม?" น้ำเสียงของซวีซานซานอ่อนหวาน ดวงตาเป็นประกายวาววับ ทั้งอายๆ และกระอักกระอ่วนนิดหน่อย
"อ๋อ! นวด!" หลี่อี้เฟยรู้สึกเขินขึ้นมาทันที เหมือนถูกจับได้ว่ากำลังทำเรื่องไม่ดี รีบนวดเท้าให้ซวีซานซานอย่างจริงจัง
"โอ๊ย เจ็บ"
"อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวก็หาย" อาจเพราะรู้สึกผิด น้ำเสียงของหลี่อี้เฟยจึงอ่อนโยนมาก การเคลื่อนไหวก็ระมัดระวังเป็นพิเศษ จนกระทั่งซวีซานซานเริ่มชินกับความเจ็บ เขาจึงค่อยๆ เพิ่มแรงขึ้น
ตอนแรกซวีซานซานรู้สึกเขินอายที่หลี่อี้เฟยมองเท้าเธอแบบนั้น แต่พอเห็นเขานวดให้อย่างตั้งใจ หัวใจเธอก็ค่อยๆ อ่อนละมุน ตอนเด็กๆ เธอก็เคยได้รับความรักความเอาใจใส่จากพ่อแม่ แต่พอโตขึ้น พ่อแม่ก็ไม่ได้ตามใจและรักใคร่เธอแบบนี้อีกแล้ว การที่หลี่อี้เฟยทำแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักอีกครั้ง
ฝีมือการนวดของหลี่อี้เฟยไม่ธรรมดาเลย ในฐานะทหารพิเศษระดับสูง การบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างฝึกเป็นเรื่องปกติ และบาดแผลแบบนี้ก็ไม่สามารถไปโรงพยาบาลได้ ต้องรักษาเอง โดยเฉพาะเวลาออกปฏิบัติภารกิจ ยิ่งต้องดูแลตัวเองให้ดี นานวันเข้า หลี่อี้เฟยจึงชำนาญในการรักษาอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ อาการแค่นี้ของซวีซานซานจึงไม่ใช่เรื่องยากเลย
"ยังเจ็บอยู่ไหม?" หลี่อี้เฟยเงยหน้าขึ้นถามซวีซานซาน แต่กลับเจอสายตาของเธอที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ ในแววตานั้นมีประกายบางอย่างที่พิเศษ ทำให้หัวใจของหลี่อี้เฟยเต้นแรงขึ้นสองจังหวะโดยไม่รู้ตัว
"ไม่เจ็บแล้ว พี่เขยใจดีจัง" ซวีซานซานยิ้มหวานให้หลี่อี้เฟย เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด
"ฉันเป็นพี่เขยเธอนะ ถ้าฉันไม่ดูแลเธอให้ดี พี่สาวเธอคงมาเอาเรื่องฉันแน่" หลี่อี้เฟยหัวเราะเบาๆ หยิบรองเท้าขึ้นมาใส่ให้ซวีซานซาน
ซวีซานซานนิ่งเฉยให้หลี่อี้เฟยบริการ มุมปากมีรอยยิ้มสวยงาม แต่ก่อนที่หลี่อี้เฟยจะเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มสวยนั้นก็หายไปแล้ว
"เรียบร้อยแล้ว เราไปกันเถอะ แต่เธอยังต้องระวังอย่าใช้แรงมาก" หลี่อี้เฟยมือหนึ่งจับแขนซวีซานซาน อีกมือประคองเอวเธอ ค่อยๆ พยุงเธอลุกขึ้น
ซวีซานซานลองขยับข้อเท้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดว่า "ดูเหมือนจะยังเจ็บอยู่นิดหน่อย"
"นั่นเป็นเรื่องปกติ เดี๋ยวก็หาย"
"อืม งั้นคุณต้องประคองฉันด้วยนะ อย่าให้ฉันล้มอีก"
"ไม่ต้องห่วง ฉันประคองเธออยู่" หลี่อี้เฟยออกแรงที่มือที่จับเอวซวีซานซานเล็กน้อย เพื่อย้ำความตั้งใจของตัวเอง เอวของซวีซานซานอ่อนนุ่มมาก สมกับเป็นนักเต้น สัมผัสนี้ดีจนพูดไม่ออก พอได้สัมผัสแล้วก็แทบไม่อยากปล่อย
ทั้งสองค่อยๆ เดินไปข้างหน้า จู่ๆ ซวีซานซานก็หันหน้ามา เข้าไปกระซิบข้างหูหลี่อี้เฟยเบาๆ ว่า "พี่เขย เมื่อกี้คุณเหม่ออะไรอยู่เหรอ?"
"เมื่อกี้เหม่อลอยเหรอ ไม่นะ"
"ฉันไม่ได้พูดถึงตอนนี้ ฉันพูดถึงตอนที่คุณถอดรองเท้าให้ฉันต่างหาก"
"ฉันทำแบบนั้นด้วยเหรอ" หลี่อี้เฟยแกล้งทำเป็นงง
ซวีซานซานกะพริบตาอย่างซุกซน พูดอย่างภูมิใจว่า "อย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้เลย คุณเหม่อลอยจริงๆ นั่นแหละ คุณถึงกับจับเท้าฉันแล้วเหม่อ คอยดูนะ ฉันจะฟ้องพี่สาวแน่"
หลี่อี้เฟยไม่ยอมรับแน่นอน รีบพูดว่า "ผมกำลังตรวจดูว่าเท้าคุณแพลงมากแค่ไหน ก่อนที่จะลงมือรักษา เหมือนหมอตรวจคนไข้นั่นแหละ ผมตั้งใจช่วยคุณขนาดนี้ แต่คุณกลับบอกว่าผมมีความคิดลามก ช่างไม่ยุติธรรมเลย"
ซวีซานซานเอียงหัว ยิ้มพลางพูดว่า "จริงเหรอคะ"
"แน่นอน!"
ซวีซานซานหันหน้าไปอีกทาง เดินต่อไปข้างหน้า ทำให้หลี่อี้เฟยถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย สมกับที่ซวีหยิ่งหยิ่งบอกจริงๆ ซวีซานซานคนนี้เป็นเหมือนผีตัวน้อยจริงๆ แค่ทำผิดนิดหน่อย เธอก็จับได้
ขณะลงบันไดเลื่อนไปชั้นล่าง ซวีซานซานถามขึ้นมาทันทีว่า "พี่เขย เท้าฉันสวยไหมคะ"
"อ่อ... คือว่า..."
ซวีซานซานเขย่าแขนหลี่อี้เฟย แล้วบ่นว่า "อย่ามาอ้ำอึ้งแบบนี้สิคะ ฉันถามว่าสวยไหม"
"สวยจริงๆ ครับ" หลี่อี้เฟยพูดตามตรง
ซวีซานซานยิ้มอย่างภูมิใจ แล้วถามต่อว่า "งั้นคุณว่าเท้าฉันกับพี่สาว ใครสวยกว่ากัน"
"ก็สวยเหมือนกันทั้งคู่ครับ" หลี่อี้เฟยตอบไปอย่างนั้น พวกเธอเป็นฝาแฝดกัน หน้าตาก็เหมือนกันขนาดนี้ เท้าก็น่าจะเหมือนกัน อีกอย่าง คำตอบนี้ก็เข้าใจได้ว่าไม่อยากทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งไม่พอใจ ดังนั้นการตอบแบบนี้ก็ถือว่าไร้ที่ติ
"เก่งจังที่ตอบแบบนี้" ซวีซานซานกะพริบตาให้หลี่อี้เฟย ในแววตานั้นมีความเจ้าเล่ห์แฝงอยู่
ทำให้หลี่อี้เฟยรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง หรือว่าเท้าของซวีหยิ่งหยิ่งจะแตกต่างจากซวีซานซานมาก แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เคยเห็นเท้าของซวีหยิ่งหยิ่งว่าเป็นอย่างไร และในข้อมูลที่ซวีหยิ่งหยิ่งให้มาก็ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับเท้าของเธอด้วย คงเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็มองข้ามได้
พยายามจะดูท่าทีจากซวีซานซาน แต่ตอนนี้เธอกลับเปลี่ยนเรื่องคุย พูดว่า "โอ๊ย เสียดายจัง"
"เสียดายอะไรครับ"
"เมื่อกี้ฉันสนใจแต่ให้คุณซื้อเสื้อผ้า จนลืมไปว่ายังมีส่วนของพี่สาวอีกคนเลย แบบนี้เสียดายมากเลย"
"ฮ่าๆ งั้นค่อยให้เธอมาซื้อทีหลังก็ได้ ตอนนี้คุณกลับบ้านก่อนดีกว่า นี่ก็เที่ยงแล้ว ที่บ้านคงกำลังรอกันอยู่"
ซวีซานซานโบกกำปั้นเล็กๆ พูดว่า "ยังไงเธอก็หนีไม่พ้น ทั้งปีจับตัวเธอได้ไม่กี่ครั้ง คราวนี้จะไม่ปล่อยให้เธอรอดมือไปง่ายๆ หรอก"
พอทั้งสองคนลงมาถึงชั้นล่าง ก็เกือบสิบสองนาฬิกาแล้ว ซวีหยิ่งหยิ่งรอจนทนไม่ไหว แต่พอซวีซานซานกับหลี่อี้เฟยปรากฏตัวในสายตาเธอ สีหน้าเธอก็ยิ่งดูไม่ดี หลี่อี้เฟยมือหนึ่งถือถุงหลายใบ อีกมือโอบเอวซวีซานซาน ส่วนซวีซานซานก็ซบอยู่ข้างตัวหลี่อี้เฟย ทั้งสองคนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า ท่าทางมีความสุขแบบนั้น ทำให้คนเห็นแล้วต้องอิจฉา
ซวีหยิ่งหยิ่งไม่ได้อิจฉาแน่นอน หลี่อี้เฟยไม่ใช่แฟนจริงๆ ของเธอ เธอโกรธ หลี่อี้เฟยมาที่นี่เพื่อแสร้งทำเป็นแฟนเธอ แต่ตอนนี้กลับทำแบบนี้กับน้องสาว แบบนี้มันก็แสดงพิรุธชัดๆ แล้ว อีกอย่าง การที่หลี่อี้เฟยทำแบบนี้กับน้องสาว ก็เท่ากับเอาเปรียบน้องสาวเธอ ยิ่งเป็นเรื่องที่เธอยอมไม่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอควบคุมตัวเองได้ดี ตอนนี้คงวิ่งไปตบหน้าหลี่อี้เฟยไปแล้ว ตอนนี้ได้แต่ยืนมองหลี่อี้เฟยด้วยสายตาเย็นชา


## บทที่ 14 ความวุ่นวาย

หลี่อี้เฟยสังเกตเห็นสีหน้าของซวีหยิ่งหยิ่งมาตั้งนานแล้ว พอเข้าไปหาเธอก็รีบพูดว่า "รอจนทนไม่ไหวแล้วสินะ ซานซานเธอแพลงเท้า เลยต้องพักสักครู่ก่อนลงมา"
คำพูดง่ายๆ แค่นี้ก็อธิบายทุกอย่างได้หมดแล้ว สีหน้าที่ไม่สู้ดีของซวีหยิ่งหยิ่งก็เปลี่ยนเป็นกังวลทันที เธอรีบเข้าไปช่วยพยุงแขนอีกข้างของน้องสาว พูดว่า "เป็นยังไงบ้าง ต้องไปโรงพยาบาลไหม"
"พี่ไม่เห็นหรือไงว่าหนูเดินได้ ไปโรงพยาบาลทำไม กลับบ้านกันเถอะ กลับบ้าน"
ซวีหยิ่งหยิ่งขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ทำให้คนเป็นห่วงจริงๆ โตป่านนี้แล้ว แค่เดินยังแพลงเท้าได้ เมื่อไหร่จะทำให้คนวางใจได้สักที"
"พี่คะ อย่าบ่นเลย หนูรู้แล้วล่ะ พอพี่แก่ไป ต้องเหมือนแม่แน่ๆ บ่นไม่หยุดทั้งวัน"
"เธอนี่... พี่เป็นห่วงเธอรู้ไหม"
"ไม่ต้องหรอก ความห่วงใยของพี่เก็บไว้ให้เจ้าบ่าวของพี่สาวดีกว่า"
ซวีหยิ่งหยิ่งอาจจะเก่งกาจในบริษัท แต่เมื่อเจอน้องสาวคนนี้ เธอก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ช่วยหลี่อี้เฟยพยุงซวีซานซานออกจากห้างสรรพสินค้า
พอถึงลานจอดรถ ซวีซานซานก็พูดกับซวีหยิ่งหยิ่งว่า "พี่คะ พี่ขับรถแทนหนูนะ"
ซวีหยิ่งหยิ่งก็ไม่ได้คิดจะให้ซวีซานซานขับอยู่แล้ว เธอรับกุญแจรถมาแล้วไปนั่งที่คนขับ ส่วนหลี่อี้เฟยก็พยุงซวีซานซานไปนั่งด้านหลัง เขาตั้งใจจะไปนั่งเบาะข้างคนขับ แต่ซวีซานซานดึงเขาไว้แล้วพูดว่า "พี่เขย นั่งข้างหลังนี่แหละ จะได้คุยกับหนูสะดวก"
หลี่อี้เฟยมองหน้าซวีหยิ่งหยิ่ง เห็นว่าเธอไม่มีท่าทีอะไร ก็เลยนั่งด้านหลังกับซวีซานซาน
พอนั่งเรียบร้อย ซวีซานซานก็หัวเราะคิกคักพูดว่า "พี่คะ พี่หึงใช่ไหม เกอเกอ ไม่ต้องห่วงหรอก หนูไม่แย่งพี่เขยหรอก"
"เป็นสาวโตแล้ว พูดจาก็ไม่เป็นโล้เป็นพาย"
"วางใจเถอะ เห็นพี่มีคู่ครองแล้วหนูก็ดีใจนะ หนูเคยคิดว่ากับนิสัยแย่ๆ ของพี่ ชาตินี้คงได้ขึ้นคานแน่ๆ หนูต้องคุยกับพี่เขยให้ดีๆ ว่าจะฝึกพี่ยังไงดี"
"หึ นิสัยเธอนั่นแหละดี แล้วทำไมยังไม่มีแฟนล่ะ"
"หนูไม่รีบหรอก อยากสนุกอีกสักพักก่อน ถ้ารีบผูกมัดตัวเองในคุกที่เรียกว่าชีวิตแต่งงาน นั่นมันเท่ากับหาเรื่องใส่ตัวชัดๆ"
"เลิกพูดเถอะ พอเรื่องของพี่จบ พ่อแม่ก็ต้องหันมาจับตาดูเธอแน่"
"อ๊ะ พูดถึงเรื่องนี้ก็จริง แย่แล้วสิ พี่นี่ก็ด้วย ไม่มีอะไรจะพาแฟนกลับบ้านทำไมกัน ตอนนี้หนูเป็นห่วงจริงๆ แล้ว"
"ฮึๆ ใครใช้ให้ชอบล้อพี่ล่ะ คราวนี้ได้ลองรสชาติบ้างแล้ว"
ซวีซานซานร้องครวญครางแล้วตะโกนว่า "โอ้พระเจ้า คำบ่นของพ่อกับแม่นี่มันอาวุธร้ายแรงจริงๆ"
ตลอดทาง ทั้งสามคนคุยกันหัวเราะกัน แต่ส่วนใหญ่เป็นซวีซานซานกับหลี่อี้เฟยที่คุยกันสนุกสนาน ส่วนซวีหยิ่งหยิ่งแทบจะไม่ได้ร่วมวงสนทนาด้วย หนึ่งคือปกติเธอก็ไม่ค่อยชอบพูด สองคือคนสองคนนั้นคุยกันแต่เรื่องเที่ยวเล่น สนุกสนาน ซึ่งเป็นเรื่องที่ซวีหยิ่งหยิ่งแทบไม่เคยคิดถึงเลย
"จอด! จอดรถ!" จู่ๆ ซวีซานซานก็ตบพนักพิงเบาะอย่างแรงพลางตะโกน
"เธอทำอะไรน่ะ" ซวีหยิ่งหยิ่งตกใจ ร้องอย่างไม่พอใจ แต่ก็จอดรถที่ริมถนน
"พลุไง พี่ไม่เห็นพลุหรือ บ้านเรายังไม่ได้ซื้อพลุเลยนะ"
"แล้วจะเอาไปทำไม บ้านเราไม่มีใครจุดสักหน่อย"
"นั่นมันเมื่อก่อน ตอนนี้มีพี่เขยแล้วไง พี่เขยคะ พี่จุดเป็นใช่ไหมคะ"
"ฉันก็ไม่ได้จุดพลุมาหลายปีแล้ว ซื้อมาเพิ่มความสนุกสนานก็ไม่เลวนะ"
"ใช่ๆ พี่เขย เราไปซื้อกันเถอะ"
"ไม่ซื้อหรอก จุดแบบนี้มันทำลายสิ่งแวดล้อม"
"เธอนี่ชอบพูดเหตุผลมากเลย เธอขับรถก็ทำลายสิ่งแวดล้อมเหมือนกัน ฉันไม่เห็นเธอเดินไปไหนมาไหนทุกวันเลย"
คำพูดนี้ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งพูดไม่ออก ได้แต่มองดูทั้งสองคนลงจากรถไป เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินตามไป
หลี่อี้เฟยตอนเด็กๆ ก็ชอบจุดประทัด แต่ตอนนั้นอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ไม่มีโอกาสได้สนุกแบบนี้ หลังจากนั้นก็เข้ากองทัพ และยังเป็นหน่วยพิเศษด้วย การจุดประทัดยิ่งไม่มีโอกาส ตอนนี้ได้ซื้อประทัดมาจุด รู้สึกตื่นเต้นแบบแอบๆ เหมือนได้ย้อนกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
แม้ซวีหยิ่งหยิ่งจะห้าม แต่ซวีซานซานก็ยังซื้อมาเยอะ และยังซื้อพลุดอกไม้ไฟขนาดใหญ่มาสองอัน ทำให้ซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกหมดปัญญาจริงๆ
หลังจากเก็บของทั้งหมดไว้ในท้ายรถ ซวีซานซานกับหลี่อี้เฟยก็คุยกันสนุกสนานมากขึ้น ถกเถียงกันว่าของที่ซื้อมาชิ้นไหนสวยกว่ากัน
เมื่อกลับถึงบ้าน พ่อแม่ของซวีหยิ่งหยิ่งกำลังเตรียมอาหารกลางวัน มื้อเที่ยงของวันส่งท้ายปีเก่าต้องเป็นมื้อที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในรอบปี นี่เป็นประเพณีที่สืบทอดมาจากคนรุ่นก่อน แต่ก่อนเพราะความเป็นอยู่ไม่ค่อยดี ของดีๆ จึงได้ซื้อกินได้แค่ช่วงตรุษจีน แต่ตอนนี้ชีวิตความเป็นอยู่ดีขึ้น อยากกินอะไรก็หาซื้อได้ตลอด ทำให้หลายคนรู้สึกว่าบรรยากาศเทศกาลตรุษจีนจางลง
พอเข้าบ้าน ซวีซานซานก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น: "พ่อแม่คะ พวกเราซื้อประทัดมาเยอะเลย" ตอนนี้เท้าของเธอก็หายดีแล้ว
ซวีเจินกั๋วหัวเราะฮ่าๆ พูดว่า: "ถูกต้องๆ ควรซื้อมาบ้าง แต่ก่อนบ้านเรามีแค่ลูกสาวสองคน ก็ไม่ค่อยชอบจุด ตอนนี้มีอี้เฟยมาเพิ่ม มีความคึกคักหน่อยก็เหมาะแล้ว"
ซวีซานซานยิ่งภูมิใจ ทำหน้าล้อเลียนใส่ซวีหยิ่งหยิ่ง พูดว่า: "เห็นไหม พ่อยังสนับสนุนฉันเลย แล้วเธอยังจะมาห้ามพวกเราซื้ออีก"
"ฮึ!" ซวีหยิ่งหยิ่งแค่นเสียงฮึ แล้วเปลี่ยนรองเท้าแตะเข้าห้องนั่งเล่น
ตอนที่ซวีหยิ่งหยิ่งเปลี่ยนรองเท้า หลี่อี้เฟยก็แอบมองเท้าของเธอโดยไม่รู้ตัว พบว่ารูปร่างเท้าของซวีหยิ่งหยิ่งน่าจะไม่ต่างจากซวีซานซาน ดูเหมือนเขาจะคิดมากไปเอง
หลังจากซวีซานซานเข้ามา ก็วิ่งเข้าห้องนอนไปเลย ไม่นานก็ออกมา สวมชุดที่หลี่อี้เฟยซื้อให้ วิ่งไปที่หน้าประตูครัวแล้วตะโกนว่า: "พ่อแม่คะ ดูชุดของหนูสวยไหมคะ?"
"สวยๆ ชุดนี้สวยมากจริงๆ คงจะรบเร้าให้พี่สาวซื้อให้อีกแล้วสินะ?" แม่ของซวีซานซานถามกลับพลางเด็ดผัก
"ไม่ใช่หรอกค่ะ พี่สาวไม่มีรสนิยมขนาดนั้นหรอก นี่พี่เขยช่วยเลือกให้ค่ะ"
"งั้นตอนนี้เธอก็มีคนให้รบเร้าเพิ่มอีกคนแล้ว แต่ว่า... อย่าทำเกินไปนะ" ประโยคหลัง แม่ของซวีซานซานพูดเสียงเบาลง
"รู้แล้วค่ะ ชุดนี้แค่หกร้อยกว่าบาท ทั้งประหยัดทั้งสวย หนูชื่นชมรสนิยมของพี่เขยมากเลยค่ะ"
"งั้นก็ดีแล้ว"
หลังจากอวดพ่อแม่แล้ว ซวีซานซานก็วิ่งไปหาซวีหยิ่งหยิ่งที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ อวดชุดของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ พูดว่า: "พี่คะ ดูชุดที่พี่เขยซื้อให้หนูสิ สวยใช่ไหมคะ?"
ซวีหยิ่งหยิ่งไม่ได้เห็นตอนอยู่ที่ห้าง พอได้เห็นตอนนี้ก็รู้สึกตาสว่างขึ้นมาทันที ชุดนี้ลดความโดดเด่นแบบเดิมๆ ของซวีซานซานลง เพิ่มความมั่นคงขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังไม่ทิ้งความสดใสของวัยรุ่น เสื้อไหมพรมหลวมๆ ทำให้ซวีซานซานดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น กางเกงรัดรูปก็ขับเน้นความกระฉับกระเฉงของเธอ สองบุคลิกที่ขัดแย้งกันกลับผสมผสานกันได้อย่างลงตัว เป็นชุดที่เธอชื่นชมได้ยากจริงๆ
หันไปมองหลี่อี้เฟยแวบหนึ่ง ซวีหยิ่งหยิ่งยิ่งรู้สึกสงสัยในตัวเขามากขึ้น รปภ. คนหนึ่ง กลับมีรสนิยมแบบนี้ หาได้ยากจริงๆ
"สวยไหมคะ?" ซวีซานซานรอคำชมจากพี่สาวไม่ได้ จึงเร่งถามอย่างไม่พอใจ
"ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหน่อย" พูดประโยคเย็นชาทิ้งไว้ ซวีหยิ่งหยิ่งก็เข้าครัวไป
"ชิ! ทำเป็นวางมาด" ซวีซานซานบ่นพึมพำอย่างไม่พอใจ แต่การประเมินแบบนี้จากพี่สาวถือว่าหายากมาก วิ่งกลับห้องนอนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความภาคภูมิใจ


## บทที่ 15 กำหนดวันในช่วงตรุษจีน

ไม่นานนัก ซู่ซานก็เปลี่ยนชุดอยู่บ้านชุดใหม่ ทั้งสีและรูปแบบเหมือนกับของซวีหยิ่งหยิ่งไม่มีผิด ถ้าไม่ใช่เพราะทรงผมที่ต่างกัน พี่น้องสองคนนี้ยืนอยู่ด้วยกันคงแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร
คงเป็นเพราะใกล้ตรุษจีน เครื่องทำความร้อนจึงเปิดแรงเป็นพิเศษ ทำให้อุณหภูมิในห้องค่อนข้างสูง หลี่อี้เฟยที่สวมชุดแบบนี้จึงรู้สึกร้อนไปหน่อย
"เจ้าบ่าวของพี่สาว ไม่ร้อนเหรอ?" ซวีซานซานนั่งขัดสมาธิบนโซฟา หยิบองุ่นลูกหนึ่งโยนเข้าปาก แล้วถามหลี่อี้เฟย
"ก็พอไหวนะ" หลี่อี้เฟยตอบไปแบบขอไปที แต่จริงๆ แล้วอยากเปลี่ยนชุด เพราะชุดสูทตัวนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวจริงๆ
ตอนนั้นแม่ของซวี่หยิงหยิงเดินออกมาจากครัวพูดว่า "หยิ่งหยิ่ง ลูกไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้อี้เฟยเหรอ?"
"ซื้อแล้วค่ะ" ซวีหยิ่งหยิ่งตอบอย่างมั่นใจ
"งั้นรีบให้อี้เฟยไปเปลี่ยนสิ ดูสิเหงื่อออกแล้ว"
ซวีหยิ่งหยิ่งตอบรับเบาๆ แล้วพูดกับหลี่อี้เฟยว่า "ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ ที่บ้านไม่มีใครว่าหรอก" ฟังดูเหมือนคำพูดระหว่างคู่รักจริงๆ
หลี่อี้เฟยรับคำแล้วรีบเข้าห้องนอนไป เปลี่ยนเป็นชุดนอนที่ซื้อใหม่ ส่วนเสื้อผ้าเก่าก็โยนทิ้งไว้บนเตียง
พอเปลี่ยนชุดนี้แล้ว หลี่อี้เฟยรู้สึกสบายตัวทันที ชีวิตนี้เขาไม่ชอบใส่สูทที่สุด รู้สึกว่ามันทำให้คนแข็งทื่อ ทำอะไรก็ไม่สะดวก ถ้าไม่ใช่เพราะซวีหยิ่งหยิ่งขอ เขาคงไม่ยอมใส่สูทหรอก
พอออกมาแล้ว หลี่อี้เฟยก็เดินตรงไปที่ครัว พูดว่า "ลุงป้าครับ ให้ผมช่วยทำอะไรไหมครับ?"
ซวีเจินกั๋วรีบพูดว่า "ไม่ต้องหรอก ไปดูทีวีรอกินข้าวก็พอแล้ว"
ตอนนั้นแม่ของซวี่หยิงหยิงกลับถามว่า "อี้เฟย หนูทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?"
หลี่อี้เฟยยิ้มพูดว่า "เป็นครับ ตอนอยู่กับหยิ่งหยิ่ง ผมเป็นคนทำอาหารตลอด"
"ฮ่าๆ งั้นลองฝีมือหน่อยสิ อยากทำอะไรป้าจะช่วยเป็นลูกมือให้"
"ได้ครับ" หลี่อี้เฟยรีบพับแขนเสื้อ ล้างมือแล้วเริ่มทำอาหาร
พูดถึงฝีมือทำอาหารของหลี่อี้เฟย แม้จะไม่ถึงกับเยี่ยมยอด แต่ก็ไม่อายใครแน่นอน นี่เป็นแค่ความชอบส่วนตัว สำหรับเรื่องอื่นๆ หลี่อี้เฟยไม่เคยเลือกมาก แต่เรื่องกินนี่เขาค่อนข้างพิถีพิถัน หลายปีมานี้ได้ลิ้มลองอาหารมากมาย สุดท้ายก็หลงใหลการทำอาหารเอง เวลาว่างเมื่อไหร่ก็จะซื้อวัตถุดิบมาทำกินเอง นานเข้าฝีมือการทำอาหารก็ดีขึ้นจริงๆ
วันนี้ได้โอกาสแสดงฝีมือ หลี่อี้เฟยก็เริ่มโชว์ความสามารถทันที พอได้ลงมือ มีดก็พลิ้วไหว เตาก็ลุกโชน ไม่ถึงชั่วโมง วัตถุดิบที่พ่อแม่ของซวีหยิ่งหยิ่งเตรียมไว้ก็กลายเป็นอาหารกลางวันที่เต็มโต๊ะ
"เอ๊ะ เจ้าบ่าวของพี่สาว ไม่จริงใช่ไหม พวกนี้พี่ทำเองทั้งหมดเลยเหรอ?" พอนั่งที่โต๊ะอาหาร ซวีซานซานก็ดมๆ แล้วคีบซี่โครงชิ้นหนึ่งใส่ปาก เคี้ยวสองสามที ก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
"เป็นไงบ้าง ถูกปากไหม?" หลี่อี้เฟยยิ้มมองซวีซานซาน การที่คนอื่นชื่นชมอาหารที่เขาทำก็เป็นความสุขอย่างหนึ่งของหลี่อี้เฟย
"อร่อยๆ ซี่โครงหวานเปรี้ยวที่พี่ทำอร่อยกว่าที่แม่ทำเยอะเลย ทั้งรสเปรี้ยวหวานกำลังดี เนื้อก็นุ่มไม่เลี่ยน"
"เด็กคนนี้ แล้วทำไมหลายปีมานี้ยังชอบกินของที่แม่ทำล่ะ?" แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งดุเล่นๆ
"ก็เพราะไม่เคยได้กินอะไรที่อร่อยกว่านี้ไงคะ" ซวีซานซานพูดพลางชิมอาหารทีละจาน ทุกคำที่กินก็ต้องชมสักประโยค
ตอนนี้แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งดูมีความสุขที่สุด เธอรู้จักซวีหยิ่งหยิ่งดี การทำอาหารแบบนี้ลูกสาวทำไม่เป็นเลย เมื่อก่อนเธอก็พยายามสอน แต่ทำไม่กี่ครั้งก็ยอมแพ้ ไม่ก็ทำอาหารไหม้ หรือไม่ก็ใส่เกลือแทนน้ำตาล สอนยังไงก็ไม่ได้ผล ตอนนี้ลูกสาวหาแฟนได้ ยังเป็นคนที่ทำอาหารเป็นอีก นี่สิถึงจะเรียกว่าลูกสาวมีบุญ
ซวีหยิ่งหยิ่งไม่คิดว่าหลี่อี้เฟยจะมีฝีมือขนาดนี้ ลองชิมสองสามคำก็อดชื่นชมในใจไม่ได้ แต่ก็ยังทำท่าแกล้งพูดว่า "ทุกคนกินเถอะค่ะ ปกติหนูกินบ่อย วันนี้พวกคุณต้องลองฝีมือของอี้เฟยบ้าง"
แต่พอกินไปสักพัก ตะเกียบของซวีหยิ่งหยิ่งก็เริ่มเร็วขึ้น ฝีมือทำอาหารของหลี่อี้เฟยไม่ใช่แค่ทำเล่นๆ อาหารที่ทำออกมานี่อร่อยจริงๆ
"พี่คะ พี่ได้กินอาหารที่เจ้าบ่าวของพี่สาวทำทุกวัน ตอนนี้อย่ามาแย่งหนูกินนะ"
"ใครจะไปแย่งเธอกัน" ซวีหยิ่งหยิ่งหยุดตะเกียบ พูดอย่างไม่พอใจว่า "ฉันหิวไม่ได้หรือไง?"
หลี่อี้เฟยเห็นมุมปากของซวีซานซานยกขึ้นเล็กน้อยอีกครั้ง ในดวงตามีประกายเจ้าเล่ห์วาบขึ้น ทำให้หลี่อี้เฟยรู้สึกว่าซวีซานซานคงจะเห็นบางอย่างเข้าแล้ว
ซวีเจินกั๋วหัวเราะ พูดว่า "เสี่ยวหลี่ เธอมีความสามารถหลากหลายจริงๆ ผู้ชายที่ทำอาหารเป็นนั้นย่อมรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตน ต่อไปทำอะไรก็คงไม่ผิดพลาด มา มา วันนี้ตรุษจีน ทุกคนมีความสุข เรามาดื่มกันอีกหน่อย"
ซวีเจินกั๋วชอบดื่มเหล้า แต่ปกติก็ไม่ได้ดื่มมาก ดังนั้นจึงไม่มีใครห้ามเขา ผู้ชายสองคนก็ดื่มกันอย่างสนุกสนาน ส่วนซวีซานซานและซวีหยิ่งหยิ่งก็กินอาหารไม่หยุด
"พี่ หนูอยากปรึกษาอะไรหน่อย" หลังจากกินอิ่มครึ่งท้อง ซวีซานซานมองซวีหยิ่งหยิ่งด้วยรอยยิ้ม
"เรื่องอะไรจ๊ะ?"
"หลังจากพี่แต่งงานกับพี่เขยแล้ว ครอบครัวเราห้าคนมาอยู่ด้วยกันเถอะ"
"ทำไมล่ะ?"
ซวีซานซานพูดอย่างภูมิใจว่า "อย่างนั้นหนูก็จะได้กินอาหารที่พี่เขยทำทุกวันไง"
แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งหัวเราะพูดว่า "เด็กคนนี้ เธอก็ต้องแต่งงานในอนาคตเหมือนกันนะ ถึงพี่สาวเธอจะอยู่กับพวกเรา แต่เธอก็อยู่ไม่ได้นะ"
"ทำไมจะอยู่ไม่ได้ล่ะ ถึงหนูจะแต่งงานแล้ว หนูก็จะอยู่ที่บ้าน ตอนนั้นเราอยู่ด้วยกันหมด จะดีแค่ไหน"
"จะมีเรื่องแบบนั้นได้ยังไง อี้เฟยไม่มีพ่อแม่ แน่นอนว่าต้องอยู่กับพวกเรา แต่เธอแต่งงานแล้วก็ต้องอยู่บ้านตัวเองหรือไม่ก็อยู่บ้านสามีสิ"
ซวีซานซานรีบพูดอย่างภูมิใจว่า "งั้นหนูก็จะหาคนที่ไม่มีพ่อแม่ ถ้ามีพ่อแม่ หนูก็ไม่แต่งด้วย"
"พูดเหลวไหล" แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งดุอย่างขำๆ แต่ถ้าเจอคนแบบนั้นจริงๆ เธอก็ยินดีรับ ถึงลูกสาวจะโตแล้ว แต่เธอก็ไม่อยากให้พวกเธอจากไป ถ้าแต่งงานแล้วพาลูกเขยกลับมาอยู่ด้วย ก็ยิ่งดีใหญ่
ครั้งนี้ซวีเจินกั๋วไม่ได้เมา เพราะอาหารที่หลี่อี้เฟยทำถูกปากเขามาก กินอาหารมาก ก็เลยดื่มเหล้าไม่ลง
หลังกินเสร็จ หลี่อี้เฟยยังจะช่วยเก็บโต๊ะ แต่ซวีเจินกั๋วดึงตัวเขาไป พูดว่า "เรื่องแบบนี้ให้หยิ่งหยิ่งพวกเขาทำเถอะ ผู้หญิงน่ะ เธอไม่ควรตามใจมากเกินไป ถ้าไม่ให้พวกเขาทำอะไรเลย พวกเขาก็จะหาที่ยืนในบ้านไม่ได้ ไม่รู้ความรับผิดชอบต่อครอบครัว ไม่ดีต่อชีวิตแต่งงาน"
นั่งดื่มชาและเล่นหมากรุกกับซวีเจินกั๋ว ทางโน้นก็เก็บเรียบร้อยแล้ว ทุกคนมานั่งในห้องรับแขก
"อี้เฟย เธอกับหยิ่งหยิ่งจะแต่งงานเมื่อไหร่ล่ะ?"
พูดคุยกันได้ไม่กี่คำ แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งก็ถามคำถามที่ค่อนข้างตรงประเด็น
หลี่อี้เฟยมองซวีหยิ่งหยิ่งแวบหนึ่ง ยิ้มพูดว่า "ป้า คงต้องรออีกสองปี ตอนนี้ผมยังไม่ประสบความสำเร็จในอาชีพการงาน ถ้าแต่งงานกับหยิ่งหยิ่ง ก็จะเป็นอุปสรรคต่ออาชีพของหยิ่งหยิ่ง และตัวผมเองก็จะรู้สึกด้อยนิดหน่อย"
แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งรีบพูดว่า "พูดอะไรอย่างนั้น มีอะไรให้รู้สึกด้อยล่ะ ป้าว่าหนูดีมาก ทำได้ทั้งงานนอกงานใน ถึงจะหาเงินได้น้อยกว่าหยิ่งหยิ่ง แต่ในบ้านมีคนหาเงินได้คนเดียวก็พอแล้ว ถ้าพวกหนูทั้งคู่เป็นคนทำงาน แล้วใครจะดูแลบ้าน พอทำงานนอกบ้านทั้งวัน คนนี้กลับบ้าน คนนั้นไม่อยู่ บ้านก็เงียบเหงา กลับไม่ดีเสียอีก"
ซวีเจินกั๋วรีบแทรกว่า "เธอพูดไม่ถูก ถ้าหยิ่งหยิ่งดูแลบ้าน เสี่ยวหลี่ออกไปทำงาน แบบนี้ยังพอได้ แต่ตอนนี้เสี่ยวหลี่ดูแลบ้าน มันกระทบศักดิ์ศรีผู้ชายนะ และหยิ่งหยิ่งก็นิสัยแรง ถ้าสองคนทะเลาะกัน แล้วเอาเรื่องนี้มาพูด ต้องมีปัญหาแน่"
แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งถลึงตาใส่ พูดว่า "นั่นมันความคิดเก่าๆ แล้ว เดี๋ยวนี้สมัยไหนแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ผู้ชายทำงานนอกบ้าน ผู้หญิงดูแลบ้าน ดูหยิ่งหยิ่งของเราสิ ให้เธออยู่บ้าน เธอจะทำได้เหรอ?"
ซวีเจินกั๋วไม่ยอมแพ้พูดว่า "ศักดิ์ศรีผู้ชายสำคัญมาก เธอเข้าใจไหม?"
"ศักดิ์ศรี ศักดิ์ศรี ศักดิ์ศรีกินได้เหรอ? ฉันเห็นไม่ให้ศักดิ์ศรีนาย นายก็ไม่ได้ทำอะไรฉันนี่"
ประโยคนี้ทำให้ซวีเจินกั๋วพูดไม่ออกทันที แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งข่มสามีได้แล้ว ก็ยิ้มพูดกับหลี่อี้เฟยว่า "อี้เฟย ป้าไม่ได้ดูถูกหนูนะ หยิ่งหยิ่งของเรานิสัยเป็นยังไงหนูต้องรู้ นิสัยแบบนี้เหมาะกับการทำงานนอกบ้าน ถ้าหนูจะเริ่มธุรกิจอะไร ต้องดูแลทั้งนอกบ้านในบ้าน ต้องเหนื่อยแน่ๆ ดังนั้นพวกหนูแต่งงานตอนนี้ก็พอดี ถ้าเจอโอกาสดีๆ สองสามีภรรยาค่อยทำด้วยกันก็ได้"
หลี่อี้เฟยยังจะหาข้ออ้างอะไร แต่ซวีหยิ่งหยิ่งก็พูดแทรกว่า "แม่ แม่ก็ต้องให้เวลาพวกเราบ้างสิ หนูสัญญาว่าปีนี้พวกเราจะแต่งงาน ได้ไหมคะ?"
"ดี ดี งั้นเดี๋ยวแม่จะไปดูฤกษ์ ดูว่าวันไหนเหมาะ" แม่ของซวีหยิ่งหยิ่งก็เริ่มปรึกษากับซวีเจินกั๋วว่าควรจะให้ใครมาดูฤกษ์ดี


## บทที่ 16 สัญญาณลับ

หลังจากเที่ยงคืนก็จะเข้าสู่สัปดาห์ใหม่แล้ว พรุ่งนี้อยากลองดูว่าจะสามารถขึ้นอันดับความนิยมได้หรือไม่ และตัวชี้วัดความนิยมก็คือต้องการให้ทุกคนกดติดตาม คลิก โหวต และอีกอย่างก็คือการให้รางวัล หมิงรี่เขียนหนังสือมาเจ็ดปีกว่าแล้ว ไม่เคยขอรางวัลโดยตรง รางวัลทั้งหมดเป็นสิ่งที่ผู้อ่านให้ตามความรู้สึก รู้สึกว่าถ้าขอก็จะเขินๆ แต่ครั้งนี้หมิงรี่ต้องหน้าด้านหน่อยแล้ว ใครจะไปรู้ว่าการให้รางวัลก็นับเป็นความนิยมด้วย ดังนั้นจึงขอพูดด้วยความเขินอายว่า หลังเที่ยงคืน ช่วยให้รางวัลหน่อยนะ
ถ้าขึ้นอันดับความนิยมได้ หมิงรี่สัญญาว่าจะอัพเดตอย่างน้อยวันละสี่ตอน ถ้าอันดับดีหน่อยก็จะเป็นห้าตอน มีผลทุกสัปดาห์!
ดูซวีเจินกั๋วที่ยิ้มแย้มแจ่มใสนั่น ดูเหมือนการโต้เถียงกับภรรยาเมื่อครู่จะเป็นการวางแผนกันไว้ก่อน คนหนึ่งแสดงบทดุ อีกคนแสดงบทใจดี
ซวีซานซานเห็นออกตั้งนานแล้ว ตอนนี้หัวเราะคิกคักออกมา ส่วนซวีหยิ่งหยิ่งรู้สึกจนปัญญา เธอก็รู้ดีถึงวิธีการของพ่อแม่ แต่ถ้าไม่ตกลง หัวข้อนี้ก็จะไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นเธอจึงตกลงก่อน พอหลังปีใหม่ เธอก็จะบอกว่าเลิกกับหลี่อี้เฟย เมื่อไม่มีคู่แต่งงาน ก็สามารถหาข้ออ้างไปได้อีกปี
ปีใหม่แล้ว ทุกคนอยู่พร้อมหน้า ต้องหาอะไรสนุกๆ ทำ ซวีซานซานจึงชวนทุกคนเล่นไพ่นกกระจอก สำหรับน้องสาวคนเล็กของบ้าน นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะเอาชนะทุกคน
โต๊ะไพ่นกกระจอกถูกจัดวาง มีคู่สามีภรรยาซวีเจินกั๋ว รวมทั้งซวีซานซานและหลี่อี้เฟย ส่วนซวีหยิ่งหยิ่งไม่ได้เล่น ทุกปีช่วงนี้เธอต้องฝืนใจเล่น แต่ปีนี้มีหลี่อี้เฟย เธอจึงหลุดพ้นได้อย่างสมบูรณ์ ดูเขาเล่นไพ่สองสามตา แล้วก็เข้าห้องไปเปิดคอมพิวเตอร์ทำงาน เธอเป็นคนบ้างาน ตอนนี้ก็เริ่มคิดถึงแผนงานปีหน้าแล้ว
ทุกคนกำลังสนุกกับการเล่น ไม่มีใครสนใจซวีหยิ่งหยิ่ง
เล่นไปได้สองสามตา หลี่อี้เฟยรู้สึกเจ็บที่ต้นขาอย่างกะทันหัน หันไปมองซวีซานซานที่นั่งถัดจากเขา เห็นเธอกำลังขยิบตาให้เขาอย่างลับๆ
หลี่อี้เฟยยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็รู้สึกร้อนที่ต้นขา ปรากฏว่าเป็นมือซ้ายของซวีซานซานที่วางอยู่บนขาเขา
นี่ทำให้หลี่อี้เฟยตกใจมาก น้องสาวภรรยาจะทำอะไร แอบลูบขาเขาใต้โต๊ะ นี่มันยั่วยวนเกินไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเขาที่เป็นเจ้าบ่าวปลอมหรือเจ้าบ่าวจริง ก็ทนการยั่วยวนแบบนี้ของน้องสาวภรรยาไม่ไหวหรอก
และตอนนี้ยิ่งเลยเถิดกว่าเดิม นิ้วของซวีซานซานเริ่มวาดวนบนต้นขาเขา การยั่วยวนยิ่งรุนแรงขึ้น
ถ้าเป็นแค่สองคนก็ว่าไป แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าพ่อแม่ของซวีซานซานนะ ซวีซานซานดูเหมือนจะกล้าเกินไปหน่อยแล้ว
"หกเส้น!" ตอนนี้ซวีซานซานใช้มือขวาวางไพ่ลง แล้วตะโกนดังๆ พร้อมกับใช้นิ้วบีบขาหลี่อี้เฟยอีกที
"ทำไมต้องตะโกนดังขนาดนั้น? มีไพ่ดีเหรอ?" แม่ของซวีซานซานดุลูกสาวอย่างหงุดหงิด
"เกอเกอ ไม่มีไพ่ใหญ่หรอกค่ะ แต่เล่นไพ่ต้องมีความมั่นใจสิคะ ไม่งั้นจะไม่ได้ไพ่ดี" แล้วนิ้วของเธอก็เริ่มวาดวนบนขาหลี่อี้เฟยอีกครั้ง
หลี่อี้เฟยตอนนี้เข้าใจความหมายของซวีซานซานแล้ว ที่แท้ซวีซานซานต้องการให้เขาจั่วไพ่โกงนี่เอง ไม่ใช่ยั่วยวนเขา นี่ทำให้หลี่อี้เฟยทั้งขำทั้งเศร้า แต่เมื่อน้องสาวภรรยามีคำขอแบบนี้ หลี่อี้เฟยก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อรู้สึกว่าซวีซานซานต้องการสองหมื่น พอดีมีอยู่ในมือ จึงวางลงไป
"จั่ว!" ซวีซานซานรีบตะโกน มือใต้โต๊ะตบเบาๆ บนขาหลี่อี้เฟยสองที เป็นการแสดงความชื่นชม
ด้วยความร่วมมือของหลี่อี้เฟย ซวีซานซานจะไม่ชนะก็เป็นไปไม่ได้ ชนะติดต่อกันหลายตาใหญ่ๆ ทำเงินได้มากกว่าพันในทันที
แต่สำหรับหลี่อี้เฟย มือเล็กๆ ของสาวสวยวางอยู่บนขาเขา แถมยังวาดวนไปมา จะให้ผู้ชายปกติที่แข็งแรงทนได้อย่างไร
"เสี่ยวหลี่ ทำไมซานซานขาดไพ่อะไร นายก็ลงไพ่นั้นล่ะ?" ซวีเจินกั๋วสับไพ่พลางมองสงสัยที่ทั้งสองคน
"ใช่ ซานซานต้องการไพ่อะไร อี้เฟยก็ลงไพ่นั้น พวกเธอต้องโกงกันแน่ๆ" ตอนนี้แม่ของซวีซานซานก็รู้ตัวแล้ว
"ไม่มีหรอกค่ะ หนูเพิ่งเจอเจ้าบ่าวของพี่สาวเช้านี้เอง จะไปโกงกับเขาได้ยังไง อย่าแพ้แล้วไม่ยอมรับสิคะ" ซวีซานซานแน่นอนว่าไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด
"ไม่ได้ เราต้องสลับที่นั่งกัน พวกเธอสองคนต้องมีอะไรกันแน่ๆ"
"เปลี่ยนก็เปลี่ยนสิ ฉันก็ยังชนะอยู่ดี" ซวีซานซานจำต้องลุกขึ้นยืน เมื่อพ่อแม่เริ่มสงสัย ถ้าไม่ยอมเปลี่ยนตอนนี้ก็คงจะถูกจับได้แน่
หลังจากนั่งลงใหม่ แม่ของซวีซานซานก็พูดด้วยรอยยิ้ม "อี้เฟย เธอไม่ต้องสนใจยายตัวแสบนี่หรอก พอเจอคนที่แกล้งได้ก็จะแกล้งสุดฤทธิ์ ตอนนี้เธอไม่ต้องลำบากใจแล้วนะ" เธอรู้จักลูกสาวของเธอดี ไอเดียแปลกๆ แบบนี้ต้องมาจากซวีซานซานแน่นอน แม้จะไม่รู้ว่าใช้วิธีอะไร แต่ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่ และหลี่อี้เฟยคงไม่ได้ตั้งใจทำแบบนั้น
หลี่อี้เฟยหัวเราะเบาๆ พูดว่า "ซานซานไม่ได้แกล้งผมหรอกครับ"
"เอาละ ต่อกันเถอะ ซานซาน คราวนี้ไม่มีเจ้าบ่าวของพี่สาวช่วยแล้วนะ ดูซิว่าจะชนะได้ยังไง"
"ฮึ่ม ฉันก็ยังชนะอยู่ดี" แม้จะถูกจับได้ ซวีซานซานก็ไม่ได้หน้าแดงหรือหายใจติดขัด การเอาเปรียบพ่อแม่แบบนี้เธอไม่รู้สึกเขินอายเลยสักนิด
เล่นไปได้สองสามตา ซวีซานซานก็ไม่ได้ชนะเลย เมื่อไม่มีหลี่อี้เฟยคอยช่วย เธอก็ไม่เก่งอีกต่อไป ทำให้เธอต้องเม้มปากด้วยความไม่พอใจ ทั้งไม่ยอมรับและไม่เต็มใจ
หลี่อี้เฟยรู้สึกขำ บางครั้งซวีซานซานก็ยังมีนิสัยเด็กๆ อยู่ ไม่เหมือนพี่สาวที่มีความเป็นผู้ใหญ่กว่า
ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ บรรยากาศครอบครัวแบบนี้หลี่อี้เฟยไม่เคยได้สัมผัสมาตั้งแต่เด็กจนโต ตอนนี้เขารู้สึกขอบคุณซวีหยิ่งหยิ่งมากที่จ้างเขามาแกล้งทำเป็นแฟน ทำให้เขาไม่ต้องเหงาในช่วงตรุษจีนนี้ และไม่ต้องรู้สึกน่าเบื่อ
ขณะที่กำลังสนุกกับการเล่น จู่ๆ หลี่อี้เฟยก็รู้สึกว่ามีคนเหยียบเท้าเขา เขาไม่ได้ใส่ใจนัก คิดว่าตัวเองยื่นเท้าออกไปยาวเกินไป จึงรีบดึงกลับมา
แต่เขาเห็นซวีซานซานที่นั่งตรงข้ามขยิบตาให้ จึงรู้ว่าการเหยียบครั้งนี้เป็นความตั้งใจของเธอ เจ้าหนูนี่พอทำอะไรบนโต๊ะไม่ได้ ก็หันมาใช้เท้าแทน
ทำให้หลี่อี้เฟยนึกถึงความรู้สึกดีๆ ตอนที่ได้จับเท้าเล็กๆ ของซวีซานซานที่ห้างสรรพสินค้า เท้าของเขาจึงยื่นออกไปโดยไม่รู้ตัว
เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนเท้าของเขาทันที เขาถึงกับรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใส่ถุงเท้า ฝ่าเท้านุ่มนิ่มกดลงบนหลังเท้าของเขา ให้ความรู้สึกอุ่นๆ นิดๆ แต่ส่วนใหญ่เป็นความรู้สึกตื่นเต้น ไม่รู้ว่าซวีซานซานถอดถุงเท้าออกตั้งแต่เมื่อไหร่
"อย่าทำอะไรแปลกๆ อีกนะ" เมื่อเห็นว่าซวีซานซานเริ่มซุกซน ซวีเจินกั๋วก็เตือนด้วยรอยยิ้ม
ซวีซานซานทำเสียงฮึในลำคอ นั่งตัวตรง พูดว่า "ฉันจะทำอะไรแปลกๆ ได้ล่ะ ฉันกับเจ้าบ่าวของพี่สาวก็นั่งหันหน้าเข้าหากันอยู่นี่"
"แล้วทำไมถึงขยับไปมาล่ะ"
"หลังมันคัน ขยับๆ เพื่อเกาหลังน่ะ"
"เธอนี่นะ โตป่านนี้แล้วยังไม่มีความเรียบร้อยเลย"
"ก็อยู่บ้านนี่นา จะให้เรียบร้อยเป๊ะเหมือนอยู่ข้างนอกด้วยเหรอ"
หลี่อี้เฟยสังเกตท่านั่งของซวีซานซานแล้วพบว่า ถ้าเขาไม่ยื่นเท้าไปข้างหน้าอีกนิด เมื่อเธอนั่งตัวตรงก็จะเอื้อมไม่ถึงเท้าของเขา และตอนนี้น้องสาวภรรยาก็ได้แสดงความต้องการแล้ว เขาในฐานะเจ้าบ่าวของพี่สาว ก็ไม่อาจไม่ตอบสนอง จึงยื่นเท้าออกไปอีกนิด


## บทที่ 17 ฉันจะเปิดโปงพวกคุณ

บทที่ 17 ฉันจะเปิดโปงพวกเธอ
แต่ถึงอย่างไรก็มีคนคอยช่วย และโชคของซวีซานซานก็ดูจะดีขึ้นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเธอชนะไพ่บ่อยขึ้น
คู่สามีภรรยาซวีเจินกั๋วครั้งนี้ก็ไม่เห็นว่าซวีซานซานมีปัญหาอะไร แม้ว่าหลี่อี้เฟยจะจั่วไพ่ให้ซวีซานซานชน มันก็ควรจะเป็นเรื่องปกติ
เล่นไปกว่าสามชั่วโมง ซวีซานซานชนะไปสองพันกว่าหยวน เธอดีใจมาก น่าเสียดายที่เงินที่ชนะมากกว่าครึ่งเป็นของหลี่อี้เฟย เขาคอยจ่ายไพ่ให้ซวีซานซานตลอด ตัวเองแน่นอนว่าต้องแพ้ยับเยิน รวมแล้วชนะไม่ถึงสามตา ไม่แพ้ก็แปลกแล้ว
หลี่อี้เฟยเองก็ไม่มีเงินอะไรมากมาย ถ้าไม่ใช่เพราะซวีหยิ่งหยิ่งให้เงินเขามาสามพันหยวนก่อน ตอนนี้คงหมดกระเป๋าไปแล้ว แต่แพ้ไปมากกว่าพัน บวกกับซื้อเสื้อผ้าให้ซวีซานซาน ตอนนี้ก็เหลือไม่เท่าไหร่แล้ว
"ตอนเย็นค่อยเล่นต่อ ฉันต้องไปสับไส้เกี๊ยวแล้ว" แม่ของซวีซานซานผลักไพ่ลุกขึ้น คืนส่งท้ายปีเก่าต้องกินเกี๊ยว เธอก็ไม่ชอบไปซื้อเกี๊ยวแช่แข็งสำเร็จรูป ดังนั้นทุกอย่างต้องเตรียมเอง
ตอนนี้ซวีซานซานก็พอใจแล้ว เอาเงินใส่กระเป๋า วิ่งจากไปอย่างร่าเริง
เท้าของหลี่อี้เฟยในที่สุดก็กลับมาเป็นของตัวเองแล้ว ช่วงนี้เท้าของเขาได้รับประโยชน์มากจริงๆ ตอนนี้ก็ควรจะได้พักผ่อนบ้างแล้ว
มาถึงห้องนอนของซวีหยิ่งหยิ่ง ปิดประตู ซวีหยิ่งหยิ่งเอาคอมพิวเตอร์ออกจากตัก พูดว่า "แพ้ไปเยอะสินะ?"
"ใช่ ผมเล่นไม่เก่ง"
"เอานี่" ซวีหยิ่งหยิ่งหยิบเงินปึกหนึ่งจากใต้หมอนยื่นให้หลี่อี้เฟย
"นี่ทำอะไร?" หลี่อี้เฟยมองซวีหยิ่งหยิ่งอย่างสงสัย
"เงินที่แพ้ทั้งหมดให้ฉันรับผิดชอบ นายช่วยเล่นกับพ่อแม่ ให้พวกท่านมีความสุข" ซวีหยิ่งหยิ่งยิ้มบางๆ เธอไม่ชอบเล่นไพ่นกกระจอก แต่ก็อยากให้พ่อแม่มีความสุข ตอนนี้มีหลี่อี้เฟยคอยเล่นกับพ่อแม่ เธอก็พอใจมาก
"งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะ ไม่งั้นเดี๋ยวต้องเล่นต่อ ผมก็จะไม่มีเงินให้แพ้แล้ว"
"อืม ทำได้ดีมาก" ซวีหยิ่งหยิ่งชมอีกประโยค
"พี่เขย พี่เขย" เสียงเรียกของซวีซานซานดังมา
"รีบเก็บเงินเร็ว" ซวีหยิ่งหยิ่งรีบเร่งหลี่อี้เฟย
หลี่อี้เฟยรีบเก็บเงินทันที ซวีซานซานก็ผลักประตูบุกเข้ามาแล้ว เห็นทั้งสองคนคนหนึ่งนั่งบนเตียง อีกคนยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะคิกคัก พูดว่า "ไม่ได้เข้ามาขัดจังหวะอะไรดีๆ ของพวกคุณใช่ไหม?"
"มีอะไรดีๆ กัน? เธอจะทำอะไร?"
"พี่เขย มาช่วยฉันหน่อยสิ" ซวีซานซานกะพริบตา
"ได้!" หลี่อี้เฟยตอบรับอย่างรวดเร็ว ตามซวีซานซานไปที่ห้องของเธอ
ซวีซานซานหมุนตัวปิดประตูและล็อก แล้วชูนิ้วโป้งให้หลี่อี้เฟย พูดว่า "พี่เขย คุณเจ๋งมาก"
เล่นผีด้วยกันกับซวีซานซาน หลี่อี้เฟยกับซวีซานซานก็สนิทกันพอสมควร เขาหัวเราะพูดว่า "ยังจะพูดอีก หลังเท้าผมโดนเธอเหยียบจนหนังจะลอกอยู่แล้ว"
"ฮิๆ มา มาแบ่งของกันเถอะ" ซวีซานซานกระโดดขึ้นเตียง นั่งขัดสมาธิเอาเงินออกมาทั้งหมด
ห้องของซวีซานซานไม่เหมือนห้องของซวีหยิ่งหยิ่งที่เรียบง่าย หัวเตียง หน้าหน้าต่าง ทุกที่แขวนเต็มไปด้วยของประดับ บนเตียงยังมีตุ๊กตาผ้าขนาดไม่เล็ก แสดงให้เห็นว่าซวีซานซานยังมีความเป็นเด็กอยู่บ้าง สองพี่น้องแม้จะอายุเท่ากัน แต่ความแตกต่างก็ใหญ่มากจริงๆ
นั่งลงที่ขอบเตียงอย่างไม่เป็นทางการ หลี่อี้เฟยยิ้มพูดว่า "ไม่ต้องหรอก"
"ไม่ต้องอะไรกัน? คุณก็ไม่มีเงิน แถมยังตั้งใจจ่ายไพ่ให้ฉัน ตัวเองถึงได้ชนะไม่ได้ แน่นอนต้องแบ่งของกัน อ้อ ใช่แล้ว เมื่อกี้คุณไปหาพี่สาว พี่สาวจ่ายเงินคืนให้คุณใช่ไหม?"
"เดาถูกจริงๆ" หลี่อี้เฟยยิ้ม
"ฮิๆ งั้นฉันไม่แบ่งให้คุณแล้ว ถือว่าฉันชนะเงินพี่สาวไป" ซวีซานซานก็ไม่เกรงใจ เก็บเงินกลับไป
ซวีซานซานมองหลี่อี้เฟยอย่างประหลาดใจ แล้วยิ้มเล็กน้อย พูดว่า "พี่เขยคะ คุณเป็นแฟนพี่สาวฉันจริงๆ เหรอ?"
หลี่อี้เฟยยิ้มถามกลับ "หรือว่าเธอคิดว่าฉันปลอมตัวมา?"
"ใช่ คุณต้องปลอมตัวมาแน่ๆ" ซวีซานซานตอบอย่างมั่นใจ
"ทำไมล่ะ?" หลี่อี้เฟยนั่งลง
"ยังจะต้องถามอีกเหรอ? พี่สาวฉันเป็นคนหยิ่งขนาดนั้น จะหาแฟนง่ายๆ ได้ยังไง? แถมนิสัยแบบนั้น ถ้าจะหาแฟน ต้องเป็นคนที่เก่งกว่าเธอแน่ๆ ฉันไม่เชื่อเหตุผลแบบนั้นหรอก รปภ. คนหนึ่งจะมาเกี่ยวข้องกับเธอได้ยังไง ฉันไม่มีทางเชื่อแน่"
"ความรักมักจะมืดบอด"
"เฮอะ ฉันเชื่อว่าความรักมืดบอด แต่ถ้าสองคนรักกันจริง ทุกการกระทำต้องทำให้คนรู้สึกถึงความรักได้ ดูพวกคุณอยู่ด้วยกันสิ นอกจากแกล้งทำท่าแล้ว สายตาที่พี่สาวมองคุณก็ไม่มีความรักเลยสักนิด ตอนที่คุณมองเธอ ก็ไม่มีความรักใคร่เลย ดังนั้นคุณต้องปลอมตัวมาแน่ๆ"
"งั้นเธอคิดว่าด้วยนิสัยพี่สาวเธอ ฉันที่เป็นพี่เขยปลอมๆ จะนอนห้องเดียวกับเธอได้เหรอ?"
"นี่..." ซวีซานซานพูดไม่ออกทันที
"ฮ่าๆ เธอเดาถูกครึ่งหนึ่ง ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพี่สาวเธอ แม้จะยังไม่ถึงขั้นรักตายรักเป็น แต่พวกเราก็อยู่ด้วยกันจริงๆ และพวกเราก็กำลังพยายามปรับตัวเข้าหากัน รอสักพัก สิ่งที่เธออยากเห็นเหล่านั้น น่าจะได้เห็นแล้ว"
"จริงเหรอ?" ในดวงตาของซวีซานซานเต็มไปด้วยคำว่า "ไม่เชื่อ"
"เธอดูเองก็ได้" หลี่อี้เฟยยิ้มอย่างภูมิใจ หมุนตัวออกจากห้องของซวีซานซาน
ซวีซานซานกำหมัดขึ้นมา พูดอย่างมั่นใจว่า "ฮึ่ม ฉันต้องเปิดโปงพวกคุณให้ได้ พี่สาว คิดจะหลอกฉัน ไม่มีทาง"


## บทที่ 18 แสดงฝีมือเล็กน้อย

หลังจากออกจากห้องของซวีซานซาน หลี่อี้เฟยก็ตรงไปที่ห้องครัว พับแขนเสื้อขึ้นแล้วพูดว่า "ป้าครับ ให้ผมสับเนื้อเองดีกว่า"
แม่ของซวี่หยิงหยิงรีบยิ้มพูดว่า "ไม่ต้องหรอก ไปพักผ่อนเถอะ"
"เล่นมาตั้งนานแล้ว นั่งจนขาชา พอดีจะได้ขยับตัวหน่อย" หลี่อี้เฟยไม่รอให้ตอบ คว้ามีดมาแล้วสะบัดข้อมือ เริ่มสับไส้ทันที
ตอนนี้แม่ของซวี่หยิงหยิงยิ่งชอบหลี่อี้เฟยมากขึ้น ในสายตาของคนรุ่นเก่า การมีเงินมีความสามารถนั้นสำคัญ แต่ตอนนี้หยิ่งหยิ่งก็เป็นซีอีโอบริษัทแล้ว เรื่องหาเงินมีลูกสาวก็พอ ผู้ชายแบบหลี่อี้เฟยที่ทำอาหารเก่งและดูแลบ้านได้ต่างหากที่พวกเขาให้ความสำคัญ
"ป้าไปพักเถอะครับ ป้าทำงานหนักมาทั้งปีแล้ว ควรได้พักบ้าง คืนนี้ให้ผมจัดการเองครับ" หลี่อี้เฟยเห็นแม่ของซวี่หยิงหยิงยังยืนอยู่ข้างหลัง จึงหันไปยิ้มสดใส
"ดีๆ หลายปีมานี้ ฉันทำงานคนเดียวตลอด พวกผู้ชายสามคนนั่งเฉย วันนี้ฉันจะได้พักบ้าง"
"ต่อไปมีผมแล้ว ป้าไม่ต้องยุ่งกับงานตรุษจีนอีกเลยครับ"
"ดีๆ เด็กดีจริงๆ หยิ่งหยิ่งเลือกเธอไม่ผิดเลย"
แม่ของซวี่หยิงหยิงกลับไปที่ห้องนั่งเล่น พูดกับสามีที่กำลังตัดแต่งต้นไม้ในบ้านว่า "พ่อเฒ่า ฉันยิ่งดูยิ่งชอบเสี่ยวหลี่นะ หยิ่งหยิ่งของเราได้อยู่กับเสี่ยวหลี่ ชาตินี้ต้องมีความสุขแน่ๆ"
ซวีเจินกั๋วหัวเราะเบาๆ พูดว่า "ใช่ไหมล่ะ แม่ยายอย่างเธอยังได้ปลดปล่อยตัวเอง จะบอกว่าไม่ดีได้ยังไง"
"เอ๊ะ แม่ ไม่ได้ไปสับไส้เหรอ" ซวีซานซานวิ่งออกมาเห็นแม่นั่งอยู่บนโซฟา กำลังกินเมล็ดแตงโมดูทีวี ก็ร้องอย่างประหลาดใจ
"พี่เขยของเจ้าแย่งไปทำแล้ว แม่เลยต้องเกษียณน่ะสิ"
ซวีซานซานรีบร้องเสียงดัง "ว้าว พวกเราใช้พี่เขยเป็นแรงงานเหรอ"
แม่ของซวีซานซานหันมาขยี้ตาทันที พูดว่า "เด็กคนนี้ พูดอะไรเนี่ย"
ซวีซานซานแลบลิ้น แล้วหัวเราะเกอเกอวิ่งเข้าครัว หยุดที่ประตู ตาเบิกโพลงทันที ตอนนี้หลี่อี้เฟยถือมีดทั้งสองมือ มีดทั้งสองเล่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ส่งเสียงดังถี่ๆ ระหว่างนั้นยังพลิกไส้ไปมา แต่มีดทั้งสองก็ไม่ได้ช้าลง และไม่มีเสียงกระทบกันเลย
มองอยู่เกือบครึ่งนาที ซวีซานซานถึงพูดติดอ่าง "พี่เขย นี่...พี่กำลังแสดงกายกรรมเหรอ"
หลี่อี้เฟยมือไม่หยุด หันไปยิ้มให้ซวีซานซานพูดว่า "กายกรรมอะไรกัน"
"นี่...เร็วเกินไปแล้วนะ" ซวีซานซานชี้ไปที่หลี่อี้เฟย
มีดทั้งสองของหลี่อี้เฟยเต้นระบำ ตักไส้ที่สับเสร็จแล้วใส่ชามข้างๆ สองที เขียงก็ไม่เหลือเศษเนื้อเลย
ซวีซานซานวิ่งไปกอดแขนหลี่อี้เฟย ร้องอย่างตื่นเต้น "ว้าว พี่เขย นี่พี่กำลังสับไส้หรือกำลังแสดงกันแน่ หนูไม่เคยเห็นใครทำงานน่าเบื่ออย่างการสับไส้ให้ดูดีขนาดนี้มาก่อนเลย พี่เขย พี่เท่มากเลย"
หลี่อี้เฟยฟันมีดทั้งสองลงบนเขียงดังฉับ หัวเราะฮ่าๆ พูดว่า "นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนชมว่าเท่เพราะสับไส้นะ"
"เท่มากเลย นี่มันเป็นศิลปะชั้นสูงเลยนะ พวกคนทั่วไปคงมองไม่ออกหรอก มีแค่ฉันเท่านั้นที่มองออก"
หลี่อี้เฟยอดยิ้มไม่ได้ พูดว่า "นี่เธอกำลังชมฉัน หรือชมตัวเองกันแน่"
"ชมทั้งคู่ค่ะ ทั้งคู่เลย พวกเราเป็นคนที่เข้าใจกันนะคะ เกอเกอ" ซวีซานซานหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข
เมื่อมีสาวสวยอย่างซวีซานซานยืนดูอยู่ข้างๆ หลี่อี้เฟยก็อดอวดฝีมือไม่ได้ มีดที่ใช้หั่นผักยิ่งเคลื่อนไหวสวยงามขึ้น ทำให้ซวีซานซานร้องเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
"ร้องอะไรกันน่ะ" ซวีหยิ่งหยิ่งเดินออกมาจากห้องนอนตอนนั้นพอดี เธอขมวดคิ้วเดินเข้ามาในครัว แต่พอเห็นมีดที่กำลังเคลื่อนไหวของหลี่อี้เฟย ก็ตกใจรีบดึงซวีซานซานออกมา แล้วโกรธใส่หลี่อี้เฟยว่า "คุณกำลังทำอะไรน่ะ จะสับไส้หรือจะแสดงกายกรรม ถ้าพลาดไปโดนใครเข้าจะทำยังไง"
คำว่า 'แสดงกายกรรม' ที่พูดออกมาจากปากของพี่น้องทั้งสอง ให้ความรู้สึกที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ซวีซานซานพูดด้วยความชื่นชมยกย่อง แต่ซวีหยิ่งหยิ่งพูดเพื่อตำหนิ
ซวีซานซานไม่พอใจที่พี่สาวดึงเธอออกมา รีบโน้มตัวกลับไปดูแล้วพูดว่า "พี่อย่ามายุ่งสิ ฉันกำลังดูเจ้าบ่าวของพี่สาวสับไส้อยู่"
ซวีหยิ่งหยิ่งทำท่าทางเป็นพี่สาวทันที หันมาขยี้ตาทันทีพูดว่า "การสับไส้มีอะไรให้ดู โตมาขนาดนี้แล้ว ฉันไม่เคยเห็นเธอเข้าครัวเลย แล้วมายุ่งอะไรตอนนี้"
ตอนนี้หลี่อี้เฟยสับไส้เสร็จแล้ว เทใส่ชามไส้เช่นกัน พูดว่า "เสร็จแล้วครับ ซานซานไปกับพี่สาวเถอะ ไม่งั้นเดี๋ยวพี่สาวจะมาจัดการผมอีก"
ซวีซานซานยังดูไม่จุใจ จึงหันความไม่พอใจไปที่พี่สาว ทำปากบึ้งแล้วพูดว่า "เจ้าบ่าวของพี่สาว หนูไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงทนคนที่ไม่มีรสนิยมแบบพี่สาวได้"
ซวีหยิ่งหยิ่งโกรธทันที ตวาดว่า "เธอพูดอะไรน่ะ"
ซวีซานซานไม่ยอมอ่อนข้อพูดว่า "ฉันบอกว่าพี่ไม่มีรสนิยม เรื่องที่น่าสนุกขนาดนี้ ในสายตาพี่กลับกลายเป็นอันตราย อยู่กับพี่นี่น่าเบื่อ น่าเบื่อที่สุด!"
หลี่อี้เฟยเห็นพี่น้องกำลังจะทะเลาะกัน รีบไกล่เกลี่ย ดึงซวีหยิ่งหยิ่งแล้วพูดว่า "หยิ่งหยิ่ง อย่าโกรธเลย ผมไม่ควรอวดฝีมือ ถ้าจะว่าก็ว่าผมเถอะ อย่าว่าซานซานเลย"
ซวีซานซานรีบทำปากยื่นพูดว่า "เห็นไหม เจ้าบ่าวของพี่สาวใจกว้างขนาดไหน"
ซวีหยิ่งหยิ่งเพิ่งนึกถึงสถานะของหลี่อี้เฟย สีหน้าจึงอ่อนลง แต่ก็ยังจ้องมองน้องสาวแล้วพูดว่า "เขาคนนี้ไม่รู้จักหนักเบา เธอก็ยังจะมาร่วมวงอีก ถ้าเกิดพลาดขึ้นมาจะทำยังไง ฉันเป็นห่วงเธอนะ"
แต่ซวีซานซานไม่รับน้ำใจ แค่นเสียงแล้วพูดว่า "เลิกทำเป็นห่วงฉันได้แล้ว พี่ชอบเอาความคิดของตัวเองมาบังคับฉันตลอด มีสิทธิ์อะไร ฉันก็คือฉัน พี่ก็คือพี่ สิ่งที่พี่ชอบไม่ได้หมายความว่าฉันต้องชอบ สิ่งที่พี่ไม่ชอบก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่ชอบ"
"เธอ..." ซวีหยิ่งหยิ่งหน้าอกกระเพื่อม เห็นได้ชัดว่าโกรธมาก
"ตรุษจีนแบบนี้ ทุกคนพูดกันดีๆ เถอะ พี่เป็นพี่สาว ใจเย็นๆ กับน้องหน่อยสิ" หลี่อี้เฟยดึงซวีหยิ่งหยิ่งอีกครั้ง
ซวีหยิ่งหยิ่งแค่นเสียงแล้วเดินออกไป ซวีซานซานแลบลิ้นใส่หลังพี่สาว แล้วหันมายิ้มกับหลี่อี้เฟยพูดว่า "เจ้าบ่าวของพี่สาว ทำต่อสิคะ"
หลี่อี้เฟยยักไหล่แล้วพูดว่า "สับไส้เสร็จแล้ว ต่อไปก็รอห่อได้เลย"
ซวีซานซานทำปากยื่น พูดอย่างไม่พอใจว่า "ก็เพราะพี่สาวนั่นแหละ ทำให้ฉันดูไม่จุใจเลย"
ราชาทหารผู้ทรงพลังที่ท่องไปในเมือง เป็นนักรบผู้แข็งแกร่งที่เคลื่อนไหวทั้งกลางวันและกลางคืน