รักตรงนี้คือเธอ
DaoistGK59bF
## รักแรกของฉัน

ณ โรงเรียนเอกชนหญิงล้วนที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากที่สุดในจังหวัดนครศรีธรรมราชแห่งหนึ่ง ยังคงมีนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่2/1อยู่สองคน ซึ่งกำลังนั่งช่วยกันทำรายงานกลุ่มของวิชาประวัติศาสตร์ด้วยกันภายในห้องสมุดของประจำสถานที่ศึกษาแห่งนี้ เพื่อที่จะได้ทำรายงานกลุ่มของวิชาประวัติศาสตร์นี้ให้เสร็จทันเวลาท่วงทีก่อนที่อาจารย์ณรงค์ศักดิ์จะเดินมาที่ห้องเรียนแล้วเรียกเก็บรายงานวิชานี้ในอาทิตย์หน้า "จ๊อก จ็อก จ็อก" เสียงท้องร้องของเด็กหญิงวันทนีดังขึ้นมาในตอนเวลา12:34น. เมื่อเด็กหญิงวันทนีย์รู้ตัวว่าท้องของตัวเองร้องดังขึ้นมาก็เลยทำให้ใบหน้าสีขาวของเธอแดงขึ้นมาทันที พอเวลาผ่านไปได้ซักพักหนึ่งจนเธอเองคิดว่าใบหน้าของตนเองหายหน้าแดงแล้วเธอก็ได้หันหน้าไปทางวิการดา ซึ่งกำลังนั่งตั้งอกตั้งใจในการพิมพ์ตัวหนังสืออยู่บนโต๊ะของห้องสมุดแล้วพูดว่า "เออวิ เดี๋ยวเรามานะว่าจะออกไปข้างนอกซื้ออะไรมากินข้างในโรงเรียนซักหน่อย ว่าแต่เธอจะออกไปซื้ออะไรมากินข้างในโรงเรียนด้วยกันหรือเปล่าล่ะ" วันทนีย์พูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงวิการดาซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่เรียนหนังสือด้วยกันมาตั้งแต่สมัยยังเด็กและก็กลัวว่าเธอจะกำลังหิวข้าวเหมือนกันกับที่เธอกำลังเป็นอยู่ในตอนนี้ แต่คำตอบที่ได้จากปากของวิการดาคือ "อืม ไม่ล่ะวันขอบใจนะที่เธอเป็นห่วงเรา แต่พอดีเรายังไม่ค่อยหิวซักเท่าไหร่น่ะ" "เธอจะไม่ออกไปซื้ออะไรมากินเลยจริงจริงเหรอ" "ก็จริงน่ะซิวันเราเคยโกหกเธอซะทีไหนกันล่ะ" "อืมงั้นก็ได้ เดี๋ยวเรามานะแล้วอย่าออกไปหนีเที่ยวที่ไหนล่ะ" "โอเควันแล้วอย่าออกไปซื้อนานล่ะเดี๋ยวรายงานของอาจารย์ณรงค์ศักดิ์จะเสร็จไม่ทัน" วิการดาพูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงวันทนีย์กลัวว่าวันทนีย์จะโดนอาจารย์ณรงค์ศักดิ์ทำโทษเพราะว่าโทษฐานที่ทำรายงานที่อาจารย์ณรงค์ศักดิ์สั่งเสร็จไม่ทันกำหนดตามที่อาจารย์ณรงค์ศักดิ์สั่ง วันทนีย์ก็เลยพูดออกไปว่า "อืมรู้แล้ว" พูดจบก็เดินออกจากห้องสมุดไปแล้วเดินมุ่งหน้าตรงไปยัง7-11ซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับโรงเรียนเอกชนหญิงล้วนแห่งนี้ เด็กหญิงวันทนีย์เป็นเพื่อนทอมผมสั้นที่หน้าตาดีที่สุดในห้องเรียน มักจะชอบสวมใส่แว่นตาสีชมพูอ่อนซึ่งเป็นสีที่ตัวเธอเองชอบมากที่สุด มีนิสัยอ่อนโยนร่าเริงยิ้มแย้มแจ่มใสคุยสนุกใจดีมีความจริงใจและไม่ชอบคนเสแสร้ง เด็กหญิงวันทนีย์เป็นเด็กที่มีสองบุคลิก เพราะในบางครั้งเด็กหญิงวันทนีย์ก็มักจะออกมีอาการเกเรหรือก้าวร้าวบ้าง เช่นชกต่อยกับเพื่อนในห้องเรียนซึ่งเป็นเด็กเกเรและชอบเข้ามาหาเรื่องกับเธอก่อน แต่เธอจะออกมีนิสัยอย่างนี้กับเฉพาะคนที่ชอบเข้ามาหาเรื่องกับตัวเองก่อนเท่านั้น ส่วนเด็กหญิงวิการดาเป็นเด็กที่มีนิสัยเรียบร้อยอ่อนโยนร่าเริงยิ้มแย้มแจ่มใสหน้าตาดีจริงใจเรียนเก่งสอบได้เกรดเอทุกวิชาไม่ชอบคนเสแสร้งตีสองหน้าเป็นนกสองหัวปั้นน้ำเป็นตัวต่อหน้าอีกอย่างลับหลังอีกอย่างและไม่ชอบเด็กเกเรหรือชอบรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าส่วนมากเด็กหญิงดาวิกามักจะชอบใช้เวลาอยู่กับการอ่านหนังสือเรียนและมีความรู้มากกว่าการพูดคุยกันกับเรื่องทั่วไป เด็กหญิงวันทนีย์และเด็กหญิงดาวิกาทั้งสองคนนี้เป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่สมัยยังเด็ก เพราะว่าบ้านของเด็กทั้งสองคนนี้อยู่ติดกัน บ้านของเด็กหญิงวันทนีย์หลังสีฟ้า ส่วนบ้านของเด็กหญิงดาวิกาหลังสีชมพู พ่อของเด็กหญิงวันทนีย์ทำงานบริษัทหลักทรัพย์ ส่วนพ่อของเด็กหญิงดาวิกาทำงานธนาคารและแม่ของเด็กหญิงทั้งสองก็เคยเป็นเพื่อนที่เรียนโรงเรียนเดียวกันมาก่อนจึงไม่แปลกอะไรเลยที่ทั้งสองครอบครัวนี้จะดูสนิทสนมกันมากเป็นพิเศษ พอเด็กหญิงวันทนีย์และเด็กหญิงดาวิกาโตพอที่จะเข้าเรียนได้แล้วพ่อและแม่ของเด็กทั้งสองคนนี้ก็ดันใจตรงกันคืออยากให้ลูกสาวไปเรียนที่โรงเรียนเอกชนหญิงล้วนที่อยู่ใกล้บ้านและใกล้ที่ทำงานของพ่อของเด็กทั้งสองด้วยเพราะว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจะได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้และอยู่ใกล้บ้านด้วยอีกต่างหาก บางครั้งด้วยเหตุผลที่เด็กหญิงสุพิชญาภัคกับเด็กหญิงทิมพิมายด์มักจะชอบไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยบ่อยจนกลายเป็นความสนิทสนมมากจนเกินไปโดยที่ทั้งสองคนเองก็ไม่รู้ตัวมาก่อนเลยมักจะถูกเพื่อนเพื่อนภายในห้องเรียนถามหรือแซวกันบ่อยบ่อยว่าเป็นแฟนกันหรือเปล่า ซึ่งเด็กหญิงสุพิชญาภัคและเด็กหญิงทิมพิมายด์เองก็ไม่ได้พูดจาหรือโต้ตอบอะไรก็เลยจนกลายเป็นว่าเพื่อนเพื่อนภายในห้องเรียนเข้าใจกันว่าเด็กหญิงสุพิชญาภัคและเด็กหญิงทิมพิมายด์เป็นแฟนกันจริงจริง ในบางครั้งเด็กหญิงทิมพิมายด์เองก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไรที่ทำให้เด็กหญิงสุพิชญาภัคถึงได้ไม่มีอาการโต้ตอบหรือพูดจาอะไรที่จะปฏิเสธอะไรเลยกับคำพูดของเพื่อนเพื่อนภายในห้องเรียน
"นี่ภัคเราขอถามอะไรเธอหน่อยสิ"
"ว่ามาซิมายด์"
"ทำไมเวลาที่เพื่อนเพื่อนในห้องเรียนถามเธอกับเราว่าเป็นแฟนกันหรือเปล่า ทำไมเธอถึงไม่พูดจาหรือมีอาการโต้ตอบอะไรบ้างเลยล่ะ"
"ก็มันนึกไม่ออกและไม่ทันนี่นา ว่าแต่เค้าแล้วทีมายด์ล่ะทำไมถึงไม่พูดจาหรือมีอาการโต้ตอบอะไรบ้างเลยเหมือนกัน"
"เอ่อ อ๋อ ก็เหมือนเธอนั่นแหละ"
"นั่นแน่ มีอาการอ่ำอ่ำอึ้งอึ้งด้วย แสดงว่าตอนนี้เธอมีอะไรปิดบังเราอยู่ใช่หรือเปล่าเนี่ย"
"เปล่าซะหน่อย"
"จริงหรือเปล่า"
"ก็จริงน่ะซิ"
"เราเชื่อที่เธอพูดก็ได้ ว่าแต่ทำไมเธอพูดแล้วถึงต้องทำหน้าแดงขึ้นมาด้วยล่ะ" สุพิชญาภัคถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเมื่อสังเกตเห็นว่าใบหน้าของทิมพิมายด์แดงขึ้นมาจนถึงใบหูและเห็นได้อย่างชัดเจน
"ใครหน้าแดงเราเปล่าหน้าแดงซะหน่อย"
"เธอไม่ค่อยสบายหรือเปล่า" สุพิชญาภัคถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงทิมพิมายด์ซึ่งพักนี้ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยสบายบ่อยบ่อย
"เปล่าหรอกสงสัยเมื่อกี้เราจะเดินตากแดดมากไปหน่อยน่ะ"
"แต่เราว่าไม่น่าจะใช่นะ พักนี้เธอดูแลสุขภาพร่างกายตัวเองดีดีหรือแล้วนี่เธอรู้สึกร้อนอะไรตรงไหนบ้างหรือเปล่า"
"ก็มีบ้างนะแต่พอทนได้"
"ไหนตรงไหนเดี๋ยวเราเป่าให้"
พูดจบสุพิชญาภัคก็ยื่นมือของตัวเองไปจับแขนของทิมพิมายด์ขึ้นมาเป่าเพื่อให้หายร้อนไวไว
"พู่ พู่ พู่"
สุพิชญาภัคเป่าเสร็จก็หันหน้าไปถามทิมพิมายด์ที่กำลังยืนอยู่ข้างข้างว่า
"หายร้อนหรือยังมายด์"
"อืมดีขึ้นแล้ว"
เพราะสงสัยว่าอะไรถึงทำให้ทิมพิมายด์หน้าแดงได้
"เธอโกหกเราหรือเปล่า"
"เปล่านะ"
สุพิชญาภัคคิดว่าทิมพิมายด์โกหกก็เลยเอาหน้าผากของตัวเองเข้ามาแตะกับหน้าผากของทิมพิมายด์
"ภัคเธอจะทำอะไรน่ะ"
"วัดอุณหภูมิความร้อนในตัวเธอไง" พอทิมพิมายด์ได้ยินแค่นั้นแหละใบหน้าของทิมพิมายด์ก็กลับยิ่งแดงมากขึ้นกว่าเดิมอีก
"เอ่อ ภัคเดี๋ยวเราขอตัวไปกินยาก่อนนะ"
"แต่นี่ยังไม่เที่ยงเลยนะ"
"เที่ยง?"
"ก็กินข้าวเที่ยงก่อนไงไม่กินข้าวเที่ยงก่อนเดี๋ยวยาก็กัดกระเพาะหรอก"
"เอ่อใช่ ขอบใจนะพอดีเราลืมน่ะ" พอทิมพิมายด์พูดเสร็จก็เดินเข้าห้องเรียนไป
"มายด์รอเราด้วยซิ" ทิมพิมายด์มักจะเรียกชื่อของสุพิชญาภัคสั้นๆว่าภัค ส่วนสุพิชญาภัคก็มักจะเรียกชื่อของทิมพิมายด์สั้นๆว่ามายด์ เพราะว่าเป็นชื่อที่สุพิชญาภัคและทิมพิมายด์ใช้เรียกกันมาตั้งแต่ยังเด็ก บางครั้งเวลาเดินกลับบ้านตอนกลางคืนด้วยกัน เพราะว่าบางครั้งต้องทำกิจกรรมของโรงเรียน สุพิชญาภัคจะชอบแอบมองเส้นผมของทิมพิมายด์เวลาที่เธอเผลอ เพราะว่าเวลาที่เส้นผมของทิมพิมายด์โดนแสงสว่างของพระจันทร์ เส้นผมของทิมพิมายด์ก็มักจะเป็นสีน้ำตาลอ่อน ทั้งทั้งที่ความเป็นจริงแล้วผมของทิมพิมายด์เป็นสีดำเข้มและในสายตาของสุพิชญาภัคมันดูเหมือนสวยงามจนสุพิชญาภัคไม่อยากจะละสายตาไปเลยทีเดียว
"นี่ภัคทำรายงานวิชาวิทยาศาสตร์เสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง"
"ยังเลยมายด์ยังเหลืออยู่อีกนิดนึงก็เสร็จแล้วแหละแล้วเธอล่ะทำรายงานเสร็จเรียบร้อยแล้วหรือยัง"
"ยังเหมือนกันเออภัคเสาร์อาทิตย์นี้เธอว่างหรือเปล่า"
"ว่างแล้วเธอถามทำไมอ่ะอย่าบอกนะว่าจะชวนเราไปเที่ยวที่ไหนอีก"
"เปล่าซะหน่อยที่ถามก็เพราะถ้าเธอว่างจะชวนกันไปหาข้อมูลเพิ่มเติมวิชาวิทยาศาสตร์ที่ห้องสมุดของโรงเรียนและทำรายงานวิชาวิทยาศาสตร์ที่นั่นเลยทีเดียว"
"อีกแล้วเหรอมายด์เธอมาแนวไหนเนี่ยพักนี้ชอบแปลกแปลกชอบแกล้งบ้างปากหวานทั้งทั้งที่มันไม่ใช่นิสัยของเธอเลยนะ"
"ก็เธอพักนี้หน้าแกล้งนี่นา"
"แกล้งได้แต่อย่าบ่อยได้ป่ะคนยิ่งไม่ชอบอยู่ด้วย"
"ได้ซิ ถ้าเธอทำตัวไม่หน้าแกล้งนะเราไปล่ะ"
"เอ่ยเดี๋ยวซิ" พอสุพิชญาภัคพูดจบก็วิ่งหนีทิมพิมายด์ไปเลย พอเช้าวันรุ่งขึ้นของวันเสาร์สุพิชญาภัคก็เดินมาที่หน้าบ้านของทิมพิมายด์เพื่อเข้าไปในบ้านและเรียกทิมพิมายด์ให้ไปทำรายงานที่โรงเรียนด้วยกัน
"มายด์ ตื่นหรือยังเช้าแล้วนะ"
"เราตื่นตั้งนานแล้วไม่เห็นจะต้องตะโกนเรียกกันเลยนี่นา"
"เอ่องั้นเราขอโทษนะ"
"งั้นเดี๋ยวเราไปหยิบกระเป๋าก่อนนะ"
"อืม"
เดินไปเรื่อยเรื่อยจนมาถึงที่หน้าโรงเรียนแล้วก็เดินตรงไปยังที่ห้องสมุดของโรงเรียน
"ช่วยส่งหนังสือเล่มนั้นมาให้หน่อยสิ" "เล่มไหนล่ะ"
"ก็เล่มที่อยู่ข้างแขนเธอไง" ทั้งสองคนพูดโต้ตอบกันไปมาทั้งทั้งที่ทิมพิมายด์ยังก้มหน้าก้มตาพิมพ์ตัวหนังสืออยู่บนโน๊ตบุ๊คสีขาวของเธอ ส่วนจันทราทิพย์ก็ยังคงก้มหน้าก้มตาหาหนังสือเล่มที่เธอต้องการอยู่"
"เจอแล้วทิพย์ แต่ดูให้หน่อยสิว่าใช่เล่มนี้หรือเปล่า" ทิมพิมายด์พูดจบก็ยื่นหนังสือเล่มที่จันทราทิพย์ต้องการให้โดยไม่ได้ดูว่าจันทราทิพย์ก็กำลังหาข้อมูลเพิ่มเติมจากอินเตอร์เน็ตอยู่เหมือนกัน
"อืมใช่ ขอบใจนะ"
"จ๊อก จ๊อก จ๊อก" เสียงท้องร้องของทิมพิมายด์เพื่อนทอมผมสั้นของจันทราทิพย์เริ่มร้องดังขึ้นมาตอนเวลา12:30นาที พอทิมพิมายด์รู้ตัวว่าท้องของตัวเองเริ่มร้องก็เลยแอบหน้าแดงนิดนิด พอซักพักทิมพิมายด์ก็หันหน้ามาถามจันทราทิพย์เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างข้างตัวเองว่า
"เอ่อ ทิพย์เดี๋ยวเรามานะ ว่าจะออกไปซื้ออะไรกินที่7-11สักหน่อย ว่าแต่เธอจะออกไปซื้ออะไรกินด้วยกันหรือเปล่า" จันทราทิพย์เงียบและไม่ได้พูดอะไรตอบกลับทิมพิมายด์เลย เพราะว่าตอนนี้จันทราทิพย์กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาและตั้งอกตั้งใจพิมพ์รายงานวิชานี้อยู่บนโต๊ะของห้องสมุด พอทิมพิมายด์เห็นว่าจันทราทิพย์เงียบ เพราะกำลังตั้งอกตั้งใจทำรายงานมากกว่าจะสนใจเรื่องท้องร้องของตัวเองจึงถามจันทราทิพย์ซ้ำอีกครั้งหนึ่งว่า
"ทิพย์ หิวอะไรหรือเปล่า จะเอาอะไรมั้ย เราจะได้ไปซื้อให้เธอทีเดียวเลยไง" ทิมพิมายด์ถามจันทราทิพย์อีกครั้งด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ล่ะมายด์ คือเรายังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่น่ะ" จันทราทิพย์พูดขึ้นมาทั้งๆที่ยังก้มหน้าก้มตาพิมพ์ตัวหนังสืออยู่บนโต๊ะ "ทิพย์ เธอจะไม่เอาอะไรเลยจริงๆเหรอ" ทิมพิมายด์พูดขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง จันทราทิพย์เลยหยุดพิมพ์แล้วเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า
"จริงซิมายด์ แล้วอย่าไปนานล่ะ เดี๋ยวรายงานที่กำลังทำจะทำไม่เสร็จ" จันทราทิพย์พูดขึ้นมาเหมือนแนวจะขู่ทิมพิมายด์ เพราะทิมพิมายด์มาขัดจังหวะที่เธอกำลังพิมพ์รายงานส่งอาจารย์ณรงค์ศักดิ์อยู่ทิมพิมายด์เองก็เหมือนกำลังรู้ว่าจันทราทิพย์กำลังคิดอะไรอยู่ก็เลยพูดขึ้นว่า
"ตามใจเธอแล้วกัน เดี๋ยวตอนกลับมาจะซื้ออะไรมาฝาก " ทิมพิมายด์พูดจบก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินตรงไปที่ประตูของห้องสมุดแล้วเดินออกจากห้องสมุดเดินมุ่งตรงไปยังที่ร้าน7-11 ซึ่งอยู่ตรงกันข้ามกับโรงเรียน ในระหว่างที่จันทราทิพย์กำลังทำรายงานรอทิมพิมายด์อยู่ในห้องสมุด อยู่อยู่ก็รู้สึกง่วงนอนขึ้นมาเลยเผลอนอนไปบนโต๊ะของห้องสมุด เมื่อทิมพิมายด์เดินกลับมาถึงห้องสมุดก็พบว่าจันทราทิพย์นอนหลับอยู่บนโต๊ะ ก็เลยเดินอ้อมไปนั่งพักที่เก้าอี้ตัวอื่นแทน ทิมพิมายด์จ้องมองใบหน้าของจันทราทิพย์ที่กำลังนอนหลับอยู่บนโต๊ะแล้วพูดขึ้นมาว่า
"เธอจะรู้ตัวบ้างมั้ยนะว่าเราแอบชอบเธอมาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน" ทิมพิมายด์พูดเบาๆเหมือนกลัวว่าจันทราทิพท์จะได้ยินเสียงที่อยู่ลำคอ พอประมาณเวลา18:00นาฬิกา
"ตื่นได้แล้วทิพย์นี่เย็นมากแล้วนะ"
"อืม ขอนอนต่ออีก5น.นะมายด์"
"ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะ รู้มั้ยว่าตอนนี้มันเย็นมากแค่ไหนแล้ว" คำพูดของทิมพิมายด์ทำให้จันทร์ทราทิพย์ตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย
"นี่กี่โมงแล้วเหรอ"
"18:15น.แล้ว กลับบ้านเหอะเดี๋ยวพ่อแม่จะเป็นห่วง"
"อะไรนะ ทำไงดีล่ะ เรายังทำรายการไม่เสร็จเลย"
"ตรงนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เราทำรายงานของเธอให้เสร็จหมดแล้ว แถมหนังสือในห้องสมุด สมุดจดบันทึกข้อมูลเพิ่มเติม ดินสอ ปากกา ยางลบ ไม้บรรทัดก็เก็บหมดแล้วด้วย"
"เธอเนี่ยนะ"
"ก็ใช่น่ะสิ ถ้าไม่ใช่เราแล้วจะเป็นใครล่ะ"
"งั้นเราขอโทษละกัน เอ่อ จริงซิ ไหนเธอบอกว่ามีอะไรจะให้เราไง"
"อืม งั้นหลับตาก่อนแล้วจะให้"
"อีกแล้วเหรอ คราวนี้มีอะไรเซอร์ไพรส์อีกล่ะ" "เดี๋ยวก็รู้" จันทราทิพย์หลับตาลงตามคำพูดที่ทิมพิมายด์บอก พอทิมพิมายด์เห็นว่าจันทราทิพย์หลับตาสนิทแล้วก็ยื่นใบหน้าของตัวเองเข้าไปใกล้ใกล้หน้าของจันทราทิพย์แล้วก็หอมแก้มของจันทราทิพย์หนึ่งทีพร้อมกับพูดข้างหู
"สุขสันต์วันเกิดนะทิพย์" จันทราทิพย์รีบลืมตารีบลืมตาขึ้นมาทันทีหลังจากที่ถูกทิมพิมายด์เพื่อนสาวหอมแก้มเสร็จแล้ว
"เมื่อกี้เธอทำอะไรน่ะมายด์" จันทราทิพย์หน้าแดง
"เปล่าก็แค่จะล้อเล่นเฉยเฉย"