ONMYOJI  องเมียวจิ
LyLyAiAi
## 00 - จุดเริ่มต้น

จุดเริ่มต้น
"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ นายน้อย"
น้ำเสียงไพเราะและรอยยิ้มใจดีจากผู้ดูแลที่ล่วงเข้าสู่วัยกลางคน ถือเป็นสิ่งปกติที่จะได้รับทุกครั้งเวลากลับมาถึงบ้าน เรือนญี่ปุ่นโบราณหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ยังคงให้ความรู้สึกเงียบสงบและชวนให้ผ่อนคลายเหมือนอย่างเคย
ราวกับความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่บนบ่ามานานค่อย ๆ ถูกปลดวางไว้ตรงหน้าประตู ความอบอุ่นและปลอดภัยที่โอบล้อมตัวบ้านไว้ทำให้ช่วงไหล่ที่แข็งเกร็งมาเป็นเวลานานค่อย ๆ ผ่อนคลายลง พร้อมกับลมหายใจที่ถูกผ่อนออกช้า ๆ
"กลับมาแล้ว"
สิ้นคำพูดนั้นกระเป๋าใบใหญ่ก็ถูกยื่นให้คนที่ยืนต้อนรับอยู่แถวนั้นเอาไปจัดการต่อให้เรียบร้อย ขณะที่ร่างสูงโปร่งของนายน้อยแห่งตระกูลอาคาวะ ที่มีชื่อเสียงมาอย่างยาวนานในเกียวโต ก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ประจำที่มักจะต้องแวะไปเป็นอันดับแรกหลังกลับมาจากไปทำภารกิจเสมอ
"ถ้าจำไม่ผิดวันนี้ปู่มีแขกด้วยนี่นะ"
"....."
น้ำเสียงร่าเริงตามปกตินิสัยของคนที่เดินตามมาไม่ได้ทำให้จังหวะการก้าวเท้าของคนที่เดินนำหน้าสะดุดไปแต่อย่างใด คนสูงกว่าเพียงแค่เหลือบมองเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร ก่อนจะละสายตากลับมามองทางเดินที่เริ่มมืดลงเพราะพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน
ใช้เวลาไม่นานนักทั้งสองคนก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานหนึ่ง และโดยที่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก น้ำเสียงแหบแห้งของชายชราก็ดังออกมาจากด้านในราวกับรู้อยู่แล้ว
"เข้ามาได้เลย"
"ขออนุญาตครับ"
บานประตูถูกเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นคนสองคนที่นั่งอยู่ด้านใน แววประหลาดใจไหลผ่านดวงตาสองคู่ของผู้มาใหม่ แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยปากถาม เพียงแค่เดินเข้าไปนั่งลงบนเบาะรองนั่งที่ถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยเท่านั้น
"เป็นยังไงบ้าง"
"เรียบร้อยดีครับ"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชายชราเจ้าของห้องพยักหน้ารับอย่างพอใจ รอยยิ้มใจดีปรากฏอยู่บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยตามกาลเวลา ก่อนจะละสายตาจากหลานชายไปยังใครอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กัน
"เหนื่อยหน่อยนะ"
ฝ่ายที่ได้รับประโยคนั้นไม่ได้ตอบอะไรนอกจากหัวเราะรับเบา ๆ ซึ่งอดีตผู้นำตระกูลอาคาวะเองก็ไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขาทำเพียงหันกลับมามองหลานชายอีกครั้งแล้วถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"จำที่ปู่บอกว่าจะมีนักเรียนแลกเปลี่ยนมาอยู่ที่บ้านเราได้ไหม"
"จำได้ครับ"
พูดจบดวงตากลมโตก็เหลือบมองไปทางคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนัก อย่างรู้ดีว่าคุณปู่คงจะหมายถึงคน ๆ นี้ และทางฝ่ายนั้นเอง พอรู้ตัวว่าถูกมองก็หันมาส่งยิ้มบาง ๆ ให้อย่างเป็นมิตร ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่น้ำเสียงใจดีจากผู้อาวุโสที่สุดดังขึ้นมาอีกครั้ง
"รุ่นราวคราวเดียวกันแบบนี้น่าจะสนิทกันไม่ยาก"
ประโยคที่ดังขึ้นได้รับการตอบสนองเป็นการพยักหน้าของเด็กหนุ่มสองคนที่ในตอนนี้หันกลับมามองหน้ากันไปมา ก่อนที่ทางฝ่ายเจ้าบ้านจะยื่นมือออกไปแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
"อาคาวะ ชิโนบุ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ฉัน อวี้ อันฉี จะเรียกว่า อัลฟ่า ก็ได้ จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะ"
tbc...


## 01 - กลิ่นสาบภูต

กลิ่นสาบภูต
'มาแล้ว...มา แล้ว'
'หลบเร็ว ๆ'
'อย่าขวาง ทางนะ...รีบ หลบกันเร็ว'
เสียงซุบซิบค่อนไปทางน่ารำคาญตลอดทางที่เดินผ่านไม่ได้ทำให้คนที่ตกเป็นหัวข้อสนทนามีปฏิกิริยาตอบสนองอะไร เด็กหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนชั้นมัธยมปลาย ยังคงเดินหน้าต่อราวกับไม่ได้ยินเสียงเหล่านั้น แกล้งทำหูทวนลมไม่รู้ไม่เห็นเพื่อไม่ให้ดูน่าสงสัยในสายตาคนปกติ ที่คงจะเห็นว่าบริเวณนี้เป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่าไม่มีตัวอะไรแปลก ๆ มารวมกันอยู่มากมายกว่ายี่สิบตัว
แต่ว่า...
ดูเหมือนการแกล้งไม่สนใจจะทำให้เสียงน่ารำคาญพวกนั้นยิ่งดังขึ้น จนในที่สุดก็จำต้องหันไปตวัดตามองเข้าสักทีเพราะทนหนวกหูไม่ไหว จนเจ้าพวกที่กระจุกตัวกันอยู่แตกกระเจิงหนีหายไปด้วยความหวาดกลัว
เฮ้อ...
เสียงผ่อนลมหายใจดังขึ้นเบา ๆ หากแต่จังหวะการก้าวเดินยังคงเป็นปกติไม่มีตรงไหนให้ผิดสังเกต เพียงเสี้ยววินาทีที่ทำให้เจ้าตัวประหลาดพวกนั้นเผ่นหายไป ดวงตาคู่สวยก็ละกลับมามองตรงไปด้านหน้าเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ถ้าจะให้ว่ากันตามจริงแม้ที่ผ่านมาจะถูกพูดถึงอยู่บ่อย ๆ แต่เพราะพวกมันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรมากมายนอกเหนือไปจากความน่ารำคาญเพราะพูดมาก ทุกครั้งที่เดินผ่านเด็กหนุ่มจึงไม่ได้ให้ความสนใจกับเจ้าพวกนี้เท่าไรนัก เพียงแต่วันนี้เสียงซุบซิบที่ได้ยินมันดังจนเอิกเกริกเกินไปสักหน่อย ก็เลยต้องทำให้สงบลงบ้าง
ซึ่งสาเหตุที่ทำให้เจ้าพวกนั้นฮือฮาเสียงดังขนาดนี้ก็ไม่ใช่อะไร แต่เป็นเพราะ....ผู้ร่วมทางที่เพิ่มขึ้นมาอีกคน
เช้าวันนี้ถือเป็นภาพที่ดูแปลกตาสำหรับสิ่งมีชีวิตแต่ไม่ใช่มนุษย์ที่จับกลุ่มกันอยู่ตามข้างทาง เมื่อระหว่างอาคาวะทั้งสองมีเด็กหนุ่มไม่คุ้นหน้าอีกคนเดินอยู่ตรงกลาง เพราะตามปกติตอนเช้าแบบนี้จะมีเพียงแค่เด็กน่ากลัวและท่านสีดำ ที่พวกภูตผีแถวนี้ตั้งฉายาให้ ใช้ทางนี้เพื่อเป็นทางลัดเดินไปโรงเรียนด้วยกันสองคนเท่านั้น
'ใคร กันนะ'
'ใครกัน ๆ''
แม้จะแตกกระจายไปแอบคนละทิศ แต่เสียงกระซิบก็ยังคงดังขึ้นอย่างน่ารำคาญอยู่ดี ถึงแม้ว่ามันจะเบาลงเป็นเท่าตัวแล้วก็เถอะ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองไปทางพวกภูตผีที่ชะโงกหน้าแอบมองมาจากหลังต้นไม้แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ไม่ได้รู้ตัวเลยสักนิดว่าตกเป็นหัวข้อสนทนาใหม่ของพวกภูตผีไปแล้ว
"ตื่นเต้นเหมือนกันนะเนี่ย"
ประโยคที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้อาคาวะทั้งสองยิ้มรับบาง ๆ ก่อนจะพากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันกับพวกนาย"
"ไว้เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันกับโนบุจังจะไปรับมากินข้าวด้วยกันนะ"
เป็นแบล็กที่พูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มกว้าง พร้อมกับตบบ่าอัลฟ่าเบา ๆ อย่างสนิทสนม ในขณะที่ชิโนบุทำเพียงอมยิ้มน้อย ๆ แล้วหันกลับไปมองทางเหมือนเดิม
ระหว่างเด็กหนุ่มทั้งสามมีเพียงสองคนในนั้นที่ยังคุยกันไปตลอดทาง ซึ่งแน่นอนว่าต้องเป็นอัลฟ่าและแบล็ก เพราะชิโนบุทำเพียงแค่เดินเงียบ ๆ แล้วหันมามองเป็นบางครั้งเท่านั้น
ตั้งแต่ที่ได้ย้ายเข้ามาอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลอาคาวะ อัลฟ่าก็ได้สองคนนี้คอยดูแลอยู่ตลอด ทั้งชิโนบุและแบล็กเป็นคนใจดีทั้งคู่ เวลาเขาถามอะไรก็จะคอยตอบ คอยอธิบายให้ฟังโดยไม่มีท่าทีรำคาญเลยแม้แต่น้อย แถมยังเล่าเรื่องอื่น ๆ ให้ฟังอีกเยอะแยะเลยด้วย เดี๋ยวก็เอาอันนั้นมาให้ เดี๋ยวก็เอาอันโน้นมาให้ คอยช่วยกันดูแลเขาเป็นอย่างดี
แต่ถึงอย่างนั้น...
อัลฟ่าก็ยังรู้สึกได้ถึงความแตกต่าง
ทั้ง ๆ ที่ใจดีเหมือนกัน แต่ชิโนบุกับแบล็กก็แตกต่างกันมาก
ทั้ง ๆ ที่ได้คุยกับทั้งคู่พอ ๆ กัน แต่อัลฟ่ากลับรู้สึกสนิทใจกับแบล็กมากกว่า
สำหรับตัวเขา แบล็กจะเป็นคนร่าเริง ส่วนชิโนบุจะเป็นคนใจดี ทุกครั้งที่บังเอิญหันมามองหน้ากันเจ้าตัวก็มักจะส่งยิ้มมาให้เสมอ เป็นรอยยิ้มใจดี...แต่ดันมาพร้อมกับกำแพงกั้นขวางระหว่างพวกเรา
เป็นกำแพงที่บางมากแต่ก็รู้สึกได้ว่ามี
มองดูภายนอกเหมือนเจ้าตัวจะเป็นคนเข้าถึงง่าย แต่ในความเป็นจริงไม่ใช่ ทั้งที่ดูเหมือนว่าจะเปิดใจให้กัน แต่ก็ขีดเส้นแบ่งเขตไว้อย่างชัดเจน
เข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้
ชนเข้ากับกำแพงแล้ว
และที่สำคัญ...
อัลฟ่ารู้สึกว่า เขาเห็นอะไรบางอย่างในตัวชิโนบุที่ทำให้รู้สึกขัดใจเล็ก ๆ ตลอดเวลาที่มอง
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"กลิ่นไม่ดีเลยน้า ~"
ถ้อยคำที่อยู่ ๆ ก็ถูกพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงทำให้คนที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่ต้องละสายตาขึ้นมอง ภาพที่เห็นคือเจ้าตัวคนพูดกำลังเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปกติ หากแต่ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปยังอะไรบางอย่างข้างนอกนั่นที่อยู่ไกลออกไป
"แบล็ก?"
"ขอให้ฉันแค่คิดมากไปเอง"
หัวคิ้วคนฟังขมวดมุ่นทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หนังสือในมือถูกปิดลงแล้ววางทิ้งไว้อย่างไม่สนใจ เมื่อรู้สึกได้ว่ากำลังจะมีเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจากคำพูดของอีกฝ่าย
ไม่บ่อยนักที่แบล็กจะพูดแบบนี้
แล้วทุกครั้งก็จะต้องตามมาด้วยเรื่องใหญ่ ๆ เสมอ
สัญชาตญาณของแบล็กแม่นยำมาก ทุกคนในบ้านอาคาวะรู้เรื่องนี้ดี ลองถ้าได้พูดขึ้นมาแบบนี้แสดงว่าจะต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้นจริง ๆ ขนาดคุณปู่เองก็ยังบอกเลยว่า ถ้าเจ้าตัวได้เตือนอะไรขึ้นมาก็ให้ฟังไว้อย่าปล่อยผ่าน
"เย็นนี้ฉันจะออกไปดูอะไรหน่อย โนบุจังกลับบ้านก่อนได้เลย"
"ทำไมไม่ให้ฉันไปด้วย"
"ถ้าหายไปทั้งคู่ใครจะคอยดูอัลฟ่าล่ะ"
เหตุผลที่ย้อนกลับมาทำให้ชิโนบุชะงักไปนึกอยากจะแย้งแต่ก็แย้งไม่ออก สุดท้ายเลยทำได้แค่ขมวดคิ้วหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิดจนแบล็กที่เห็นแบบนั้นส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเอ็นดู
"ไม่ทำหน้าบูดสิ วันนี้กลับกับอัลฟ่าแค่สองคนนะ ขืนทำหน้าแบบนี้ให้อัลฟ่าเห็นคงได้ตกใจแย่"
"ยุ่ง"
"คนใจดีของอัลฟ่าหายไปไหนน้า ~"
"เดี๋ยวจะโดน"
แววตาดุ ๆ และสีหน้าเอาเรื่องของเจ้าตัวไม่มีผลต่อแบล็กเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำคนโดนขู่ยังหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเสียอีก พาลทำให้คนที่อดออกไปสำรวจด้วยยิ่งรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม
"จะเลิกขำได้หรือยัง"
"ฮ่า ๆ ๆ"
"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ"
"อะไร?"
ท่าทางเหมือนกับนึกอะไรขึ้นได้ของชิโนบุได้ผลดีกว่าคำขู่ก่อนหน้านี้เป็นเท่าตัว เพราะทันทีที่เห็นแบบนั้นแบล็กก็หยุดขำ ใบหน้าติดทะเล้นโน้มเข้าไปหาเพื่อฟังสิ่งที่คนช่างดื้อกำลังจะพูดอย่างตั้งใจ
"อัลฟ่าบอกว่าวันนี้เป็นเวรทำความสะอาด"
"ใช่"
"งั้นก็ต้องเลิกช้า"
"ไม่ได้"
ยังไม่ทันได้ฟังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะพูดจนจบแบล็กก็ขัดขึ้นมาทันที ดวงตาเรียวคมหรี่ลงอย่างดุ ๆ เพราะรู้ว่าจุดประสงค์แท้จริงที่แฝงมาด้วยคืออะไร
"ทำไมไม่ได้"
"ไม่ดื้อนะโนบุจัง"
"ที่จริงถึงเราจะปล่อยให้หมอนั่นกลับบ้านคนเดียวก็ดูไม่มีปัญหาอะไรเลยด้วยซ้ำ"
"ถ้าเราปล่อยให้อัลฟ่ากลับคนเดียวจริง มีหวังตอนไปถึงโนบุจังได้เจอปู่มายืนรอรับหน้าบ้านแน่"
พอลองนึกภาพตามชิโนบุก็หน้าเสียไปทันที ความทรงจำในวัยเด็กตอนขัดคำสั่งปู่ย้อนคืนกลับมาให้ขนทั้งตัวพากันลุกพรึ่บ เย็นไขสันหลังวาบ ๆ จนพาลให้มือไม้สั่นไปหมด เห็นยิ้มเก่ง ใจดีแบบนั้น แต่ความจริงแล้วปู่โหดมากนะ
แต่ว่า...
ถึงอย่างนั้นก็ยังอยากไปด้วยอยู่ดี
"งั้นเราก็--"
"โนบุจัง"
"เราก็แค่รีบไปรีบกลับ"
"ทำไมต้องดื้อตลอด"
"แค่เรากลับมาหาอัลฟ่าก่อนจะกลับถึงบ้านปู่ก็ไม่รู้แล้ว"
"เฮ้อ..."
เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เจ้าตัวลืมตาดูโลกแบล็กจึงรู้ดีว่าหากเป็นแบบนี้ก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ยิ่งเห็นสีหน้ามุ่งมั่นว่ายังไงก็จะไปด้วยกันแบบนั้นก็ยิ่งจนปัญญาจะขัด สุดท้ายเลยได้แต่ถอนหายใจแล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจำยอม
"ไปบอกอัลฟ่าด้วย"
"อือ เดี๋ยวเลิกเรียนจะไปบอก ตอนนี้ห้องของหมอนั่นเรียนอยู่ไม่ได้ว่างเหมือนห้องเรา"
"บอกด้วยว่ากลับเองก็ให้กลับดี ๆ อย่าเถลไถล"
"ได้ เดี๋ยวบอกให้"
บทสนทนาสิ้นสุดลงแค่ตรงนั้นเมื่อได้ข้อสรุปทั้งหมด แบล็กหันมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิมด้วยสีหน้าครุ่นคิด ในขณะที่ชิโนบุเปิดหนังสืออ่านต่อจากที่ค้างไว้ ปล่อยให้เสียงโหวกเหวกของเพื่อน ๆ ในห้องยังคงดังต่อไปอย่างนั้นโดยไม่สนใจอะไรอีก
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"สุดท้ายก็ไม่ได้อะไร"
"ฉันอาจจะคิดไปเองจริง ๆ"
"ไม่มีทาง"
"โนบุจังไม่คิดว่าสัญชาตญาณของฉันจะเสื่อมลงบ้างเหรอ"
"ไม่"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาแบบไม่ต้องเสียเวลาคิดทำให้แบล็กหัวเราะออกมาเบา ๆ ดวงตาเรียวคมมองคนที่เดินอยู่ข้างกันด้วยความเอ็นดู พอเหลือบเห็นฝุ่นสีขาวที่ติดอยู่ตรงแขนเสื้อของเจ้าตัว ก็เอื้อมมือไปปัดออกให้ แต่ยังไม่ทันสัมผัสโดนเนื้อผ้าก็ต้องชะงักมือไว้ บรรยากาศผ่อนคลายรอบตัวพลันสลายไปพร้อมกับหัวคิ้วที่มุ่นเข้าทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง
"มีอะไร"
แบล็กไม่ตอบแต่กลับเพ่งสายตาไปทางที่มีใครบางคนกำลังเดินมา เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงหันไปมองบ้าง แต่แม้จะหรี่ตาลงจนแทบปิดก็ยังมองไม่เห็นเพราะระยะทางมันไกลมาก ตัวเขาไม่ได้มีสายตาที่ดีเหมือนกันกับแบล็ก จึงล้มเลิกการพยายามเพ่งมองแล้วเปลี่ยนเป็นถามขึ้นแทน
"นั่นใครแบล็ก"
"อัลฟ่า"
ไม่แปลกที่คำตอบของแบล็กจะเป็นอัลฟ่า เพราะตอนนี้พวกเขาสองคนกลับมาจากไปสำรวจและกำลังจะเดินไปเจอกับหมอนั่นระหว่างทางเพื่อกลับบ้านด้วยกัน แต่ว่า...ที่มันแปลกก็เพราะแบล็กดันมีท่าทีแบบนี้ต่างหาก
"เราไปหาอัลฟ่ากัน"
ชิโนบุไม่ได้คัดค้านอะไร เจ้าตัวเพียงแค่เดินตามหลังแบล็กไปเงียบ ๆ หากแต่จังหวะที่กำลังจะถึงก็เผลอชะงักขาที่กำลังจะก้าวต่อด้วยความแปลกใจ หัวคิ้วทั้งสองข้างเริ่มมุ่นเข้า ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงของอัลฟ่าดังขึ้นพอดี
"อ้าว แบล็ก ชิโนบุ"
คำทักทายของอัลฟ่าไม่ได้มีผลอะไรกับชิโนบุทั้งสิ้น เมื่อตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขากำลังพุ่งตรงไปที่สัมผัสแปลกปลอมบนตัวของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยมองสำรวจอย่างละเอียดโดยไล่ตั้งแต่บนลงล่างและล่างขึ้นบนอยู่ 2-3 รอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"นายไปทำอะไรมา"
ถึงได้มีกลิ่นสาปภูตเต็มตัวไปหมด
ประโยคหลังชิโนบุไม่ได้พูดออกไป แต่ที่จริงเจอแค่ประโยคแรก อัลฟ่าก็ทำสีหน้างงงวยตอบกลับมาแล้ว เด็กหนุ่มตัวสูงได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างจะขอคำอธิบาย เพราะเขาไม่เข้าใจความหมายของคำถามนั้นเลยแม้แต่น้อย
"โนบุจังจะหมายถึงว่า นายไปทำอะไรมาถึงได้กลับช้ากว่าที่คุยกันไว้"
"อ๋อ"
พอได้แบล็กช่วยขยายความให้เจ้าตัวถึงได้ลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนที่บนใบหน้าจะกลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความอายกับสาเหตุที่ทำให้ตัวเองออกมาจากโรงเรียนช้ากว่าที่ควร
"พอดีฉันหาที่ทิ้งขยะไม่เจอก็เลยเสียเวลาวนไปวนมาอยู่นานเลย"
"....."
"แล้วเมื่อกี้ตอนเดินมาก็เจอคนมาถามทางด้วย แต่ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอกเพราะยังไม่รู้ทางเหมือนกัน"
ตลอดระยะเวลาที่ทั้งสองคนคุยกันชิโนบุไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เจ้าตัวเพียงแค่ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ตอนที่ถูกหันมามอง
ซึ่ง...
อัลฟ่าไม่มั่นใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เหมือนเขาจะสังเกตเห็นความไม่พอใจนิด ๆ ในแววตาของชิโนบุตอนที่มองมาทางเขา
และแน่นอนว่า...เขาไม่รู้สักนิดว่าตัวเองคิดถูก
ตอนนี้ชิโนบุกำลังหงุดหงิดและเกือบจะพาลใส่คนต้นเหตุอยู่แล้วด้วย แต่โชคดีที่ห้ามตัวเองทัน เลยได้แต่หันไปถลึงตาใส่พวกภูตข้างทางให้แตกกระเจิงอย่างหวาดกลัวเพื่อระบายความเครียดที่อัดแน่นอยู่ในอก
ใครจะไปคิดว่าแค่ปล่อยให้กลับบ้านเองวันแรก เจ้าอัลฟ่านี่ก็จะสร้างเรื่องซะแล้ว
ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงได้มีกลิ่นภูตติดตัวมาขนาดนี้ แล้วกลิ่นแรงแบบนี้ยังไงตอนกลับไปถึงบ้านปู่ก็ต้องรู้ แล้วพอปู่รู้เข้าทีนี้ล่ะก็งานหนัก...
โอ้ย..เครียด!
ระหว่างที่เด็กกลัวปู่กำลังระเบิดอารมณ์อยู่ในใจคนเดียว แบล็กที่หันมาเห็นว่าเจ้าตัวเดี๋ยวหน้าแดงเหมือนกำลังโกรธ เดี๋ยวหน้าซีดเหมือนกำลังกลัวสลับกันไปสลับกันมา ก็หลุดขำออกมาเบา ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ค่อย ๆ หาจังหวะปลีกตัวออกมาจากอัลฟ่าที่กำลังพยายามจดจำเส้นทางระหว่างบ้านและโรงเรียนอย่างตั้งใจ แล้วขยับเข้าไปหาคนที่ในตอนนี้มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ก่อนจะแกล้งกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน จนได้รับดวงตาขวางจัดมองตอบกลับมา
"ฉันบอกแล้วว่าเดี๋ยวได้โดนปู่แน่"
"เงียบไปเลย!"
tbc...


## 02 - คิตสึเนะ

คิตสึเนะ
"อายาเมะ"
"มีอะไรหรือคะนายน้อย"
"ปู่ไปไหน"
"ท่านบอกว่ามีธุระด่วนต้องไปจัดการค่ะ"
คำตอบที่ได้รับทำให้หัวคิ้วของคนฟังขมวดเข้าเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เผลอหันไปสบตาเข้ากับแบล็กด้วยความเคยชิน ซึ่งอีกฝ่ายเองก็คงจะคิดเหมือนกันถึงได้ขมวดคิ้วมองตอบกลับมา
ปกติปู่จะไม่ไปไหนปุบปับแบบนี้ ถ้ามีธุระก็มักจะบอกก่อนล่วงหน้าเสมอ แต่นี่จู่ ๆ ก็ไปทั้งที่เมื่อเช้าตอนกินข้าวด้วยกันก็ยังไม่มีสัญญาณอะไรเลยด้วยซ้ำ
น่าแปลก
"แล้วปู่ได้บอกไหมว่าจะกลับเมื่อไหร่"
"พรุ่งนี้เย็นค่ะ"
พอได้คำตอบชิโนบุก็พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะถอนหายใจออก มาเบา ๆ เมื่อผู้ดูแลคนเก่าแก่ของบ้านขอตัวจากไปจนที่ตรงนี้เหลือเพียงเขากับแบล็กแค่สองคน
ตอนกลับมาถึง หลังจากส่งอัลฟ่ากลับห้องเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบชวนแบล็กไปหาปู่เพื่อสารภาพเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นทันที แต่ปรากฏว่าพอไปหาที่ห้องก็ไม่เจอ ไปดูที่ห้องหนังสือก็ไม่อยู่ สุดท้ายถึงเพิ่งมารู้เอาเมื่อกี้เองว่าปู่ออกไปทำธุระข้างนอกพรุ่งนี้ถึงจะกลับ
"แบล็ก"
"ว่าไง"
"ไหน ๆ ปู่ก็ไม่อยู่ งั้นเรามาเคลียร์เรื่องอัลฟ่ากันเลยดีไหม"
แม้จะน่าแปลกใจ แต่ก็ถือเป็นโอกาสดีที่จะสะสางเรื่องนี้ให้เรียบร้อยก่อนปู่กลับมา ในหัวของชิโนบุตอนนี้จึงเต็มไปด้วยสารพัดวิธีว่าจะไปขุด อัลฟ่าออกมาจากห้องได้ยังไง
"ก็ดี ฉันเองก็คิดว่าควรจะรีบจัดการให้จบเหมือนกัน เพราะกลิ่นที่อยู่บนตัวอัลฟ่ามันไม่ค่อยดีเลย"
"หมายถึงยังไง"
"กลิ่นมันน่าหงุดหงิด"
"หา?"
"กลิ่นที่ถูกทิ้งไว้บนตัวอัลฟ่า มันคือการทิ้งกลิ่นแบบประทับตรา"
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นดวงตาของคนฟังก็แข็งกร้าวขึ้นมาทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกไปก็มีเสียงทักดังขึ้นมาจากด้านหลังซะก่อน
"พวกนายมายืนทำอะไรกันตรงนี้"
พอได้ยินเสียงของอัลฟ่าทั้งคู่ก็รีบปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติเหมือน เดิม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนชิโนบุจะเป็นคนถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวทำท่าเหมือนกำลังจะออกไปข้างนอก
"นี่นายจะไปไหน"
"ฉันว่าจะออกไปนั่งเล่นข้างนอกหน่อย พอดีมีงานแต่หัวไม่แล่นเลย"
"ฉันก็กำลังจะออกไปเดินเล่นข้างนอกพอดี ไปด้วยกันไหม"
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องคิดหาวิธีหมอนี่ก็จะออกไปเองอยู่แล้ว
แน่นอนว่าอัลฟ่าไม่รู้ถึงความคิดในใจของชิโนบุ พอโดนชวนแบบนั้น แล้วเห็นว่าแบล็กยืนส่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ เขาก็พยักหน้าตอบกลับไปอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดให้มากมาย เพราะความจริงก็ตั้งใจจะออกไปนั่งเล่นเดินเล่นในสวนอยู่แล้ว ถ้ามีสองคนนี้ไปด้วยก็ดี จะได้พากันออกไปนอกบ้านได้ด้วย
"ไปสิ ฉันไปด้วย"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุส่งรอยยิ้มบาง ๆ กลับไปให้ ก่อนจะหันมาสบตากับแบล็กที่พยักหน้ารับเบา ๆ แบบที่ถ้าไม่สังเกตก็คงจะไม่เห็น และโชคดีที่อัลฟ่าก็ไม่ทันสังเกตจริง ๆ เพราะเจ้าตัวบังเอิญก้มหน้าลงจับสำรวจกระเป๋ากางเกงของตัวเองพอดีว่าลืมเอาโทรศัพท์มาด้วยหรือเปล่า
"งั้นนายออกไปรอก่อนแล้วกัน ฉันกับแบล็กจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน"
"ได้"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เพิ่งเคยมาเดินเล่นกับนายแค่สองคนแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย"
ประโยคที่ดังขึ้นท่ามกลามความเงียบทำให้ชิโนบุที่กำลังมองสำรวจบริเวณข้างทางเผื่อว่าจะเจอสิ่งผิดปกติละสายตากลับมามองคนพูดเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ผ่อนฝีเท้าลงยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ ตามทางเดินเงียบเชียบที่ไร้ผู้คน หากแต่เต็มไปด้วยพวกภูตผีที่กระจุกตัวกันอยู่ตามจุดต่าง ๆ
"ที่ผ่านมาไม่เคยเหรอ"
"ไม่เคยเลย"
"....."
"กับแบล็กฉันเคย แต่กับนายไม่ เวลาอยู่กับนายจะมีแบล็กอยู่ด้วยตลอดไม่เคยอยู่กันแค่สองคน"
"ฉันไม่เคยสังเกตเลยแหะ"
สีหน้าแปลกใจของอีกฝ่ายทำให้อัลฟ่าหลุดขำออกมาเบา ๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ ยิ่งเห็นว่าหัวคิ้วเหนือดวงตาคู่นั้นมุ่นเข้าเล็กน้อย ทั้งยังสบตากลับมาเป็นเชิงถามว่า 'หัวเราะทำไม' เขาก็เผลอนึกเอ็นดูขึ้นมา จนตอนที่ตอบกลับไปยังใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเวลาปกติเป็นเท่าตัว
"ฉันขำเพราะหน้านายเหมือนคนที่แปลกใจจริง ๆ"
"ก็แปลกใจจริง ๆ ไง"
"นายไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าเราไม่เคยอยู่ด้วยกันแค่สองคนเลย"
"ไม่...รู้แต่ว่าอยู่ด้วยกันกับนายบ่อย"
"แบล็กบ่อยกว่าอีก"
"งั้นเหรอ"
นอกจากจะเป็นครั้งแรกที่อยู่ด้วยกันสองคนแล้ว สำหรับอัลฟ่านี่ยังถือเป็นการคุยกันแบบนี้เป็นครั้งแรกอีกด้วย
แม้ปกติระหว่างเราก็ถือได้ว่าคุยกันบ่อย แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นเกี่ยวกับเรื่องความรู้ต่าง ๆ มากกว่า ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะได้คุยกับเจ้าตัวด้วยบรรยากาศสบาย ๆ แบบนี้
"รู้ไหม ตอนแรกที่รู้ว่าแบล็กจะไม่มาด้วยฉันก็เกือบจะไม่มาแล้วนะ"
"ทำไม"
"คือ..จะว่าไงดีล่ะ มันค่อนข้างประหม่าน่ะ"
"แล้วทำไมถึงประหม่า"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
หัวคิ้วคนฟังขมวดเข้าเล็กน้อยเมื่อได้ยินแบบนั้น เผลอลืมไปชั่วขณะว่าจุดประสงค์ในการออกมาข้างนอกครั้งนี้คืออะไรเพราะความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปอยู่กับหัวข้อที่กำลังสนทนากันอยู่
แล้วมันก็ทำให้อดถามออกไปไม่ได้ว่า...
"นายกลัวฉันเหรอ"
"เปล่า"
"แล้ว?"
"ฉันก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่กับแบล็กก็ไม่เป็นแบบนี้นะ"
ความไม่เข้าใจฉายชัดอยู่บนใบหน้าของคนฟัง ซึ่งท่าทางแบบนั้นดูน่ารักมากจนอัลฟ่าเผลอหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่พอโดนดวงตากลมโตคู่นั้นตวัดมองอย่างดุ ๆ ก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยแล้วเปลี่ยนเป็นหัวเราะแห้ง ๆ แก้เก้อแทน
ทางด้านชิโนบุที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก เจ้าตัวหันกลับมามองทางตามเดิมโดยปล่อยเรื่องที่สงสัยว่าทำไมอัลฟ่าถึงต้องประหม่าเวลาอยู่กับเขาสองคนทิ้งไว้ข้างหลัง แล้วดึงสมาธิกลับมาเพื่อมองหาความผิดปกติที่อาจหลุดรอดสายตาไปก่อนหน้านี้
"ลมเย็นดีจัง"
เสียงจากคนข้าง ๆ ที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองเล็กน้อย ก่อนที่แววตาจะแข็งกร้าวขึ้นเพียงชั่วครู่แล้วรีบกลับเป็นเหมือนเดิมเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะสังเกตเห็น
ความไม่พอใจฉายชัดอยู่ในแววตาเมื่อเจ้าตัวหันกลับมามองทางเหมือนเดิม เมื่อกี้ตอนที่มีลมพัดมา กลิ่นอายภูตที่ติดอยู่บนตัวอัลฟ่าก็ยิ่งแผ่กระจายออกมามากขึ้น...กลิ่นที่แบล็กบอกว่าเป็นการประทับตรา
เจ้าภูตตนนั้นกล้าดียังไงถึงมาประทับตราคนในความดูแลของเขา!
มันจะหยามกันเกินไปแล้ว!!
ก่อนออกมาจากบ้านเขาได้คุยกับแบล็กเกี่ยวกับเรื่องนี้มาบ้างแล้ว แบล็กบอกว่ากลิ่นที่ได้จากตัวอัลฟ่าเป็นเหมือนกลิ่นของจิ้งจอก และที่มันทิ้งกลิ่นไว้แรงขนาดนี้ก็น่าจะเป็นเพราะกำลังเล็งหมอนี่อยู่เลยประทับตราไว้เป็นการจอง เพื่อไม่ให้ภูตผีตนไหนกล้าเข้ามายุ่งกับเหยื่อของมัน
หน็อย!
ยิ่งคิดก็ยิ่งทั้งโมโห ทั้งสงสัย กับสิ่งที่แบล็กบอกไว้ว่า...
'ฉันคิดว่ามันเป็นปีศาจจิ้งจอกที่มาจากต่างถิ่น เพราะตอนที่จับสัมผัสได้ครั้งแรกก็รู้สึกว่าเป็นกลิ่นอายที่ไม่คุ้น'
ยิ่งรู้ว่าเป็นภูตต่างถิ่นก็ยิ่งชวนให้รู้สึกไม่สบอารมณ์ไปกันใหญ่ แต่ถึงจะไม่พอใจขนาดไหน เรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก การมีภูตผีจากต่างถิ่นหลุดเข้ามาในเขตความรับผิดชอบของอาคาวะแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด พรุ่งนี้ตอนปู่กลับมาคงต้องคุยเรื่องนี้กันยาวเลย
พอคิดได้แบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนจะขยับเข้าไปเดินใกล้กับอัลฟ่ายิ่งกว่าเดิมเพราะถ้าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจะได้รับมือทัน ตอนนี้ที่ข้างกายไม่มีแบล็กอยู่เขาจึงยิ่งต้องระมัดระวังมากกว่าเดิมหลายเท่า ยิ่งนึกถึงคำพูดของแบล็กก่อนที่จะแยกตัวไปก็ยิ่งรู้สึกไม่วางใจเข้าไปใหญ่
'ฉันก็เดาไม่ได้ว่ามันจะเริ่มลงมือตอนไหน เพราะฉะนั้นโนบุจังต้องระวังตัวไว้นะ'
เป็นที่รู้กันดีว่าปีศาจจิ้งจอกมีประสาทรับกลิ่นที่ดีมาก แม้พวกมันจะมีนิสัยรักสนุกแต่ก็ขี้ระแวงไปในคราวเดียวกัน หากได้กลิ่นที่ผิดไปแม้แต่นิดเดียวก็ยากที่จะเปิดเผยตัว เพราะฉะนั้นแบล็กจึงไม่ได้มาเดินอยู่ด้วยกันกับพวกเราแต่ไปคอยตามดูอยู่ห่าง ๆ แทน
"มีอะไรหรือเปล่า"
เป็นเพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้จนเกินไป อัลฟ่าที่กำลังมองอะไรไปเรื่อยเปื่อยเลยหันกลับมาถามอย่างสงสัย ยิ่งเห็นว่าตอนนี้พวกเราสองคนเดินชิดจนไหล่เบียดกันก็ยิ่งนึกแปลกใจเข้าไปใหญ่
"เอ่อ คือ..."
จะให้ตอบยังไงดีว่าที่ขยับเข้ามาใกล้ก็เพราะว่า ถ้าปีศาจจิ้งจอกนั่นลงมือทำอะไรเมื่อไหร่ ฉันจะได้ช่วยนายทันไงล่ะ
"ชิโนบุ?"
"ฉันแค่จะถามนายว่าวันนี้เป็นไงบ้างที่ได้ลองกลับคนเดียว"
"อ๋อ ก็ลุ้น ๆ ดีนะ ตื่นเต้นดี"
พอเห็นอีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้มีท่าทีสงสัยในอาการแปลก ๆ ของเขา ชิโนบุก็ส่งยิ้มบางตอบกลับไปอย่างโล่งใจ ดีแล้วที่อัลฟ่ามีนิสัยไม่ค่อยคิดอะไรมาก เพราะถ้าหากเจ้าตัวเกิดคาดคั้นต่อขึ้นมา...
เขาก็ขี้เกียจจะหาคำมาแก้ตัวเหมือนกัน
"ทีแรกฉันก็แอบหวั่นว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม แต่โชคดีที่ไม่มีอะไร"
"ก็ดีแล้ว"
"แต่เสียดายที่ฉันช่วยบอกทางให้ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ ไม่รู้ป่านนี้เธอจะหาทางกลับได้หรือยัง ขอให้ไม่ไปหลงติดอยู่ตรงไหนก็แล้วกันเพราะนี่มันก็เย็นมากแล้ว"
ชิโนบุทำเพียงส่งเสียงครางรับในลำคอเบา ๆ ขณะฟังสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังพูด โดยที่สายตาก็ยังคงสอดส่องโดยรอบเพื่อตรวจหาสิ่งผิดปกติ แต่แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนคำพูดบางคำในประโยคนั้นจะสะกิดให้เขารู้ตัวขึ้นมา
ถ้าจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้ก็เหมือนจะจำได้ลาง ๆ ว่าอัลฟ่าบอกอยู่เหมือน กันว่าบังเอิญเจอคนมาถามทาง แต่เพราะตอนนั้นเขามัวแต่เครียดเรื่องปู่ก็เลยไม่ทันได้เอะใจอะไร
"เมื่อกี้นายบอกว่ามีคนมาถามทางเหรอ"
"ใช่"
"เป็นนักท่องเที่ยวเหรอ"
ถามออกไปทั้งที่มั่นใจว่ายังไงก็ไม่มีทางใช่แน่ ๆ เพราะแถวนี้ไม่ใช่เขตท่องเที่ยวและไม่มีโรงแรมอยู่เลยสักแห่งเดียว
แล้วถ้าไม่ใช่นักท่องเที่ยว
ถ้างั้น...
"ฉันก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าไม่น่าใช่นะ"
"....."
"เธอน่าจะเป็นคนญี่ปุ่นนี่แหละ แล้วก็ใส่ชุด อา..เรียกว่าอะไรนะ น่าจะกิโมโนนะ เธอใส่กิโมโนสวยมาก"
ยิ่งอัลฟ่าพูดแบบนั้นหัวคิ้วของชิโนบุก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น ถ้าไม่ใช่นักท่องเที่ยวก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลยที่จะมีคนมาถามทาง เพราะผู้คนแถวนี้อยู่อาศัยกันมานานจนคุ้นชินกับที่ทางในบริเวณนี้เป็นอย่างดี
ซึ่งนั่นก็หมายความว่า...
"นายเจอเธอที่ไหน!"
เสียงของชิโนบุฟังดูกร้าวขึ้นเมื่อมั่นใจว่าคนถามทางที่อัลฟ่าเจอ ต้องเป็นสาเหตุของกลิ่นภูตที่อยู่บนตัวของเจ้าตัวในตอนนี้แน่ ๆ ดวงตาคู่สวยดูวาวโรจน์เต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ จนอัลฟ่าที่เห็นแบบนั้นเผลอผงะถอยหลังไปด้วยความตกใจ
"ชิโนบุ?"
"ตอบมาก่อน"
"ฉัน...ฉันเดินไปตรง--"
"โนบุจัง!"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงตะโกนของแบล็กดังแทรกขึ้นมา พร้อมกับสายลมหอบใหญ่ที่พัดเอาเศษดินก้อนเล็ก ๆ และใบไม้ให้ปลิวว่อน จนทั้งอัลฟ่าและชิโนบุต้องยกมือขึ้นมาป้องตาไว้
ก่อนที่...
เงาดำสองสายจะพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่!
"แบล็ก"
ชิโนบุเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ เมื่อเจ้าตัวคือหนึ่งในเงาดำที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเขาหลบได้อย่างทันท่วงที ก่อนจะเหลือบมองไปทางเจ้าของเงาดำอีกสายที่ตอนนี้กำลังคาบตัวอัลฟ่าที่หมดสติเพราะอาคมของมันอยู่ในปาก แล้วทำท่าจะกระโจนออกไป
ไวเพียงชั่วพริบตาที่ชิคิงามิถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อพร้อมกับริมฝีปากที่เริ่มพึมพำคาถา ก่อนที่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาทีเสียงคำรามจากปีศาจจิ้งจอกจะดังขึ้นด้วยความเจ็บปวด
โฮกกกกกก
"โนบุจัง!"
แบล็กรีบคว้าตัวเจ้าของชื่อหลบก่อนที่ปลายหางนั่นจะฟาดลงมา ดวงตาเรียวคมตวัดมองปีศาจจิ้งจอกสีน้ำตาลตัวใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพร้อมกับหัวคิ้วทั้งสองข้างที่เริ่มกดเข้า แสดงอารมณ์กรุ่น ๆ ที่ปะทุขึ้นมาเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่
ปีศาจจิ้งจอกไม่ได้สนใจอารมณ์ที่แสดงออกมาผ่านแววตาของแบล็ก แต่มันกำลังจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มเจ้าของชิคิงามิอย่างดุร้าย ก่อนจะยิ่งแสดงท่าทีบ้าเลือดออกมาเมื่อโดนอาคมของชิโนบุเล่นงานจนทำให้ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดขึ้นกว่าเดิม
กรรรรรร
เสียงขู่คำรามดังขึ้นพร้อมกับพวงหางที่ฟาดลงมาอีกครั้ง แบล็กที่ยังคงอยู่ข้าง ๆ รีบพาชิโนบุหลบมาอีกทาง ก่อนจะใช้สองมือช่วยอุดหูให้เจ้าตัวที่ตอนนี้ก็จำเป็นต้องหยุดท่องคาถาแล้วยกมือขึ้นมาปิดหูเหมือนกัน เมื่อจิ้งจอกตนนั้นหวีดเสียงร้องออกมาดังลั่น จนทำให้พวกภูตชั้นต่ำบางตนที่อยู่แถวนั้นถูกพลังวิญญาณที่ผนึกอยู่ในคลื่นเสียงกรีดทำลายประสาทการรับฟัง และส่วนต่าง ๆ ภายในร่างกายจนขาดใจตาย
"....."
ทันทีที่เสียงร้องหยุดลงพวงหางนั่นก็ถูกฟาดลงมาอีกครั้ง หากแต่คราวนี้แบล็กไม่ได้พาชิโนบุหลบแต่กลับยื่นมือสวนออกไปแทน
เพียงพริบตาพวงหางสีน้ำตาลก็ถูกอาบย้อมด้วยสีแดงสดของเลือด พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นเพราะความเจ็บปวด แววตาอาฆาตแค้นปรากฏชัดในดวงตาของปีศาจจิ้งจอก แต่ถึงอย่างนั้น...
มันก็เลือกที่จะถอย
ร่างใหญ่โตของจิ้งจอกสีน้ำตาลถอยกลับไปคาบร่างของอัลฟ่ามาไว้ในปาก ก่อนมันจะพูดออกมาเป็นเสียงของ...ผู้หญิง
'นี่เหยื่อของข้า'
พูดจบร่างสี่เท้าก็โจนทะยานออกไปไวเกินกว่าจะมองตามทัน ชิโนบุได้แต่นึกหงุดหงิดก่อนจะยื่นมือส่งให้แบล็กช่วยดึงตัวเองลุกขึ้น
"ไหวไหม"
เสียงถามอย่างเป็นห่วงที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุพยักหน้าตอบกลับไป ถึงแม้ตอนนี้จะยังมึน ๆ จากคลื่นเสียงของนางจิ้งจอกนั่นอยู่ก็ตาม ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับแบล็กด้วยน้ำเสียงและแววตาอย่างคนที่พร้อมจะมีเรื่องเต็มที่
"ไปกันเถอะแบล็ก"
"อืม"
ไอดำจาง ๆ แผ่ออกมาจากรอบตัวแบล็กเพียงชั่วครู่ก่อนจะจางหายไป แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้บรรดาภูตที่แอบมองเหตุการณ์จากที่ไกล ๆ เผ่นกระจายหนีหายกันไปด้วยความหวาดกลัว ทิ้งไว้เพียงสายลมที่ยังคงพัดผ่านอย่างแผ่วเบากับเจ้าของฉายา ท่านสีดำ
และชิโนบุที่ตอนนี้กำลังอารมณ์เสียถึงขีดสุด
"นางจิ้งจอกบ้านั่นกล้าดียังไงมาบอกว่าอัลฟ่าเป็นเหยื่อของมัน"
ไม่ว่าภูตหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์จะเอาอัลฟ่าเป็นเหยื่อทั้งนั้น
เพราะหมอนั่นเป็นคนในความดูแลของเขา!
tbc...


## 03 - โลกของภูตผี

โลกของภูตผี
"ที่นี่เหรอ"
"อืม กลิ่นมาจบอยู่ที่นี่"
คำยืนยันที่ได้ยินทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ร่างสูงโปร่งกระโดดลงมายืนที่พื้นอย่างมั่นคงพร้อมกวาดตามองโดยรอบ ก่อนจะเหลือบมองไปทางแบล็กเล็กน้อย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ไอดำจาง ๆ รอบตัวของอีกฝ่ายกำลังสลายไปพอดี
"โลเคชั่นห่วย"
คำบ่นที่ได้ยินทำให้แบล็กหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นมาแตะหลังเจ้าตัวเป็นเชิงบอกให้ออกเดิน
ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้านร้างที่ถูกทิ้งไว้ไม่ต่ำกว่าสิบปี สภาพภายนอกทรุดโทรมจนไม่น่าเข้าใกล้ ซึ่งสภาพภายในก็ไม่ได้แตกต่างกันนัก แต่โชคยังดีที่ที่นี่เป็นบ้านแบบร่วมสมัย เพราะถ้าขืนเป็นเรือนโบราณเหมือนกันกับที่บ้านตัวเอง ชิโนบุคงบ่นออกมาเยอะกว่านี้แน่
ตลอดทางที่เดินเข้าไปมีเศษกระจกแตก เศษชิ้นส่วนเครื่องใช้ที่ชำรุดกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด แถมยังมีเศษใบไม้และเถาวัลย์ที่แทบจะหลอมรวมเป็นส่วนเดียวกับกรอบประตูและหน้าต่าง...
เพล้ง!
เสียงกระจกแตกดังขึ้นพร้อมกับภูตตนหนึ่งที่กระโจนเข้าหาทั้งคู่ หากเป็นคนปกติคงตกใจร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว แต่ชิโนบุทำเพียงปรายตามองโดยไม่แม้แต่จะขยับตัว ในขณะที่แบล็กก้าวขึ้นมายืนอยู่ข้างหน้า ใช้มือข้างหนึ่งคว้าเข้าที่ลำคอของภูตตนนั้น ออกแรงเพียงเล็กน้อยก็เหวี่ยงจนมันกระเด็นไถลไปกับพื้น
และก่อนที่ภูตโชคร้ายตนนั้นจะยันตัวลุกขึ้นมาได้ ชิโนบุก็ยกมือขึ้นมาในระดับอก ริมฝีปากขยับพึมพำเป็นคาถาที่ท่องมาไม่รู้กี่ร้อยกี่พันครั้ง แล้วเพียงไม่กี่วินาทีต่อจากนั้น ร่างของภูตโชคร้ายก็กลายเป็นละอองแสงแล้วสลายไป
เพล้ง!!
แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเสียงกระจกแตกก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับภูตสองตนที่กระโจนเข้ามาจากทางด้านหลัง ชิโนบุได้แต่นึกบ่นในใจว่า 'เจ้าภูตพวกนี้จะต้องทะลุกระจกมาทำไม เดินเข้ามาดี ๆ ไม่ได้เหรอ' ยิ่งคิดแบบนั้นหัวคิ้วทั้งสองข้างก็ยิ่งมุ่นเข้า แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขยับตัวทำอะไร เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังจะถูกทำร้าย...
แต่ว่า...ถ้ามีแบล็กอยู่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล
"นี่!"
หัวคิ้วของคนสูงกว่าขมวดเข้าเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ ดวงตาคู่สวยมองคราบเลือดที่กระเด็นมาเลอะชายเสื้อของตัวเอง สลับกับร่างภูตสองตนนั้นที่ขาดเป็นสองท่อนในพริบตาที่แบล็กสะบัดมือออกไป
"แบบนี้มันเลอะนะแบล็ก"
คนโดนบ่นทำเพียงเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก
"โนบุจังก็ระวังหลังหน่อยสิ"
"ก็มีนายอยู่แล้วนี่"
"แล้วบ่นทำไม"
"มันเลอะ"
คนเสื้อเลอะย้ำขึ้นมาอีกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะเดินนำไปโดยมีแบล็กที่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ เดินตามไป
ระหว่างทางที่ทั้งคู่เดินผ่านยังคงมีพวกภูตผีโผล่ออกมาโจมตีอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ถูกชิโนบุและแบล็กจัดการไปทั้งหมด ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปในบ้านร้างเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาเจอเข้ากับห้องห้องหนึ่ง
ที่มีอัลฟ่านอนไม่ได้สติอยู่ตรงกลางห้อง
และ...
ปีศาจจิ้งจอกที่ยกอุ้งเท้าขึ้นเตรียมจะตวัดเล็บลงไป
"อัลฟ่า!"
เสียงตะโกนที่ดังขึ้นทำให้นางจิ้งจอกตวัดตามองมาทางต้นเสียง แล้วทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร มันก็ร้องคำรามออกมาอย่างดุร้าย อุ้งเท้าที่ยกค้างไว้ทำท่าจะตะปบใส่อัลฟ่าอีกครั้ง แต่ก็ยังช้าไปกว่าแบล็กที่รีบกระโจนเข้าไปคว้าตัวอัลฟ่าหลบออกมาได้ทัน
ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชิโนบุหยิบยันต์ออกมาแล้วเริ่มท่องคาถา
โฮกกกก
เสียงกรีดร้องเพราะความเจ็บปวดดังขึ้นจากปีศาจจิ้งจอก ก่อนมันจะหันดวงตาอาฆาตมาทางเด็กหนุ่มที่ทำให้มันต้องเจ็บตัวอีกครั้ง ร่างใหญ่โตกระโจนเข้าใส่พร้อมทั้งฟาดพวงหางลงมา แต่ชิโนบุเองก็รีบขยับหลบแล้วหยิบชิคิงามิออกมาป้องกันตัวไว้ เมื่อตอนนี้แบล็กไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ คอยระวังให้เหมือนเดิม
"ชิ!"
เสียงสบถดังออกมาอย่างขัดใจเมื่อชิคิงามิของเขาสลายไปทันทีที่พวงหางนั่นฟาดลงมา
"โนบุจัง"
"ดูหมอนั่นไป!"
ชิโนบุใช้จังหวะที่ท่องคาถาจบไปหนึ่งบทตะโกนบอกแบล็กที่ทำท่าจะวิ่งเข้ามาหา เห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วแน่นเหมือนไม่พอใจกับคำสั่ง แต่เขาไม่มีเวลาสนใจอีก รีบหยิบชิคิงามิออกมาอีกสองใบแล้วเร่งท่องคาถาให้เร็วขึ้น
"ไป"
สิ้นคำสั่งนั้นชิคิงามิก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นนกขนาดใหญ่สองตัว บินเข้าโจมตีปีศาจจิ้งจอกที่ตอนนี้ยิ่งฉายแววบ้าคลั่งขึ้นกว่าเดิม ดวงตาแดงก่ำมองมาที่ชิโนบุ ก่อนจะร้องคำรามลั่นเมื่อความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นมาที่กลางหลัง ซึ่งตอนนี้มียันต์แผ่นหนึ่งถูกแปะลงบนนั้น
ก่อนหน้านี้ตอนที่ส่งชิคิงามิทั้งสองออกไป เด็กหนุ่มก็แอบเอายันต์ให้พวกมันไปด้วย แล้วสั่งให้ชิคิงามิทั้งสองเอาไปแปะที่ตัวของนางจิ้งจอกเพื่อทำพิธีสลายวิญญาณ
ชิโนบุจัดการสลายชิคิงามิทิ้งเมื่อพวกมันทำภารกิจสำเร็จ สองมือยกขึ้นมาประสานระดับอกก่อนจะรวบรวมสมาธิเพื่อท่องคาถาบทสุดท้าย
เสียงร่ายคาถาดังเคล้าไปกับเสียงร้องของปีศาจจิ้งจอกที่กำลังทุรนทุรายเพราะความเจ็บปวด ดวงตาแดงฉานของสัตว์ร้ายที่จนตรอกจ้องมองมาที่ชิโนบุอย่างเคียดแค้น ก่อนมันจะกัดฟันฝืนทนต่อความเจ็บปวด รวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายตวัดพวงหางฟาดเข้าใส่ร่างขององเมียวจิ ที่ในตอนนี้จำต้องเร่งท่องคาถาจึงไร้ซึ่งการป้องกันใด
"อั่ก!"
เสียงร้องเพราะความเจ็บหลุดรอดออกมาเมื่อถูกพวงหางนั่นฟาดเข้าใส่ จนทั้งร่างลอยไปกระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง คาถาบทสุดท้ายที่เกือบจะท่องเสร็จจึงถูกหยุดไว้กลางคัน ทำให้อาคมที่สะกดปีศาจจิ้งจอกไว้คลายออกพร้อมกับยันต์ที่สลายไป
กรรรรร
เสียงขู่คำรามดังลั่นจากปีศาจจิ้งจอกเมื่อมันหลุดจากพันธนาการได้สำเร็จ บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน กระจกทุกแผ่นปรากฏรอยร้าว ก่อนจะแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยเต็มพื้นไปหมด
ซึ่ง...
เศษบางส่วนก็กระเด็นมาโดนใบหน้าของชิโนบุ...
จนมีเลือดซึมออกมา
"....."
ไม่มีใครทันสังเกตเห็นว่ารอบตัวของแบล็กเริ่มมีไอดำจาง ๆ แผ่ออกมา ดวงตาแข็งกร้าวจ้องไปทางปีศาจจิ้งจอกเขม็ง ภาพรอยเลือดตรงแก้มของชิโนบุยังคงติดตา จนไม่ทันรู้ตัวเลยสักนิดว่าตอนนี้อัลฟ่าเริ่มได้สติกลับมาเพราะเสียงกระจกแตกเมื่อครู่
ดวงตาทั้งสองข้างของอัลฟ่าค่อย ๆ เปิดขึ้นด้วยความมึนงง สิ่งแรกที่เห็นคือแบล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แต่ว่าตอนนี้เจ้าตัวกลับมองไปทางอื่นไม่ได้สนใจตัวเขาเลยสักนิด
"แบล็ก?"
เสียงเรียกของอัลฟ่าไม่ได้ทำให้เจ้าของชื่อรู้สึกตัวแต่อย่างใด เมื่อตอนนี้เจ้าตัวสนใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้ามากกว่า เสียงกรามขบกันดังเล็ดลอดออกมาพร้อมกับไอดำทะมึนที่แผ่กระจายอยู่รอบตัว ก่อนที่...
"เอ๊ะ?!"
อัลฟ่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะแค่กระพริบตาเพียงครั้งเดียวร่างของแบล็กก็หายไปแล้วถูกแทนที่ด้วยอะไรบางอย่างที่สาดเข้าหน้าของเขาพอดี บางส่วนไหลเข้าตาจนทั้งแสบ ทั้งร้อนไปหมด สัมผัสเหนอะหนะมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นคาวที่ตีขึ้นจมูกจนทำให้รู้สึกอย่างจะอ้วก
เพราะมันเหมือนกลิ่นคาวของ 'เลือด'
ซึ่งเจ้าของเลือดที่สาดเข้าหน้าของอัลฟ่าในตอนนี้ ก็กำลังกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดสีสดไหลเป็นทางเมื่อหางของมันถูกตัดขาดออกไปในชั่วพริบตา ดวงตาแข็งกร้าวมองไปทางตัวต้นเหตุที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น...และกำลังมองกลับมาที่มันด้วยดวงตาวาวโรจน์ไม่ต่างกัน
"แบล็ก"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้แบล็กละสายตาจากนางจิ้งจอกหันไปมอง ความเป็นห่วงฉายชัดทะลุความดุร้ายออกมา เมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงเรียกกำลังเกาะกำแพงเพื่อยันตัวเองลุกขึ้น จนกระทั่งเห็นว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะเป็นอะไรมากก็ค่อยคลายความกังวลลงบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นความโมโหที่เห็นว่าเจ้าตัวต้องเจ็บแถมยังมีเลือดออกก็ยังไม่ลดลงอยู่ดี
"อยู่เฉย ๆ ไป"
"ฉันบอกแล้วว่ามันเลอะ"
คำบ่นที่ไม่ค่อยเข้ากับสถานการณ์ทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมาบาง ๆ ดวงตาเรียวคมทอดอ่อนลงอย่างเอ็นดู ก่อนจะกลับมาวาวโรจน์ด้วยความโมโหอีกครั้งเมื่อหันมามองที่นางจิ้งจอก
ทางด้านอัลฟ่าที่ในตอนนี้ยังไม่ได้รับความสนใจจากใครก็ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ตอนนี้ดวงตาของเขาทั้งร้อน ทั้งแสบจนแทบลืมไม่ขึ้น มองอะไรก็ไม่เห็นเลยสักอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่ก็ทำให้ทรมานอยู่ไม่น้อยเลย เพราะยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เขาประเมินสถานการณ์ยากขึ้นไปอีก
อัลฟ่าไม่รู้เลยว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่ากำลังอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่ามีใครอยู่บ้าง แต่เหมือนเมื่อกี้จะได้ยินเสียงของชิโนบุดังขึ้นลาง ๆ ก็เลยลองเรียกดู
"ชิโนบุ"
เจ้าของชื่อสะดุ้งตัวนิด ๆ อย่างนึกขึ้นได้ว่ามีใครอีกคนอยู่ด้วย ดวงตามองสลับระหว่างแบล็กและอัลฟ่า ก่อนจะตัดสินใจเดินไปหาทางคนเพิ่งฟื้นเพราะว่าดูท่าน่าเป็นห่วงมากกว่า ในขณะที่ทางแบล็กเองก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลเลย
"อัลฟ่า"
"เกิดอะไรขึ้น"
"นายฝันอยู่"
"หา?"
ชิโนบุไม่ได้สนใจเสียงร้องงง ๆ ที่ได้ยิน เขาทำเพียงดึงมือที่กำลังขยี้ตาของอัลฟ่าออก ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นว่าเลือดของนางจิ้งจอกกระเด็นมาเปรอะเปื้อนใบหน้าของเจ้าตัวเต็มไปหมด
"ไม่มีอะไร นายแค่ฝัน"
โฮกกกกกก
สิ้นเสียงของชิโนบุ เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของปีศาจจิ้งจอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหันไปมองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาสนใจอัลฟ่าที่พอโดนจับมือข้างหนึ่งไว้ ก็เปลี่ยนเป็นยกอีกข้างขึ้นมาขยี้ตาแทน
ตอนนี้ชิโนบุไม่สนเรื่องของนางจิ้งจอกนั่นแล้ว เพราะถ้าแบล็กเป็นคนจัดการก็ไม่มีอะไรต้องกังวล อีกอย่างอัลฟ่าเองก็ไม่เห็นไม่ได้ยินอยู่แล้ว จะจัดการดังแค่ไหนก็ไม่จำเป็นต้องห่วง
แต่ว่า...
ตอนนี้ดันมีสิ่งที่สะกิดใจจนน่าห่วงมากกว่านี่สิ
เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม แต่รู้สึกว่า...
พอมีเลือดของปีศาจจิ้งจอกอยู่บนตัวแบบนี้ มันก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวของอัลฟ่ายิ่งแปลกไปกว่าเดิม
"ไปกันเถอะ"
แค่คิดอะไรกับตัวเองครู่เดียว แบล็กก็เดินกลับมายืนอยู่ข้าง ๆ กันเรียบร้อยแล้ว ชิโนบุหันมองไปทางที่ก่อนหน้านี้เคยมีปีศาจจิ้งจอกอยู่ ก็พบว่าตอนนี้ร่างของมันกำลังค่อย ๆ สลายไป
ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองแบล็กอย่างหมั่นไส้ที่เจ้าตัวจัดการมันได้อย่างง่ายดาย ซึ่งแบล็กก็ทำเพียงยักไหล่เบา ๆ แล้วส่งยิ้มขำตอบกลับมา
"แบล็ก?"
อัลฟ่าที่ยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูกได้แต่เรียกชื่อไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจ ตอนนี้นอกจากมองอะไรไม่เห็น เขายังรู้สึกว่าหูมันเริ่มอื้อจนได้ยินอะไรไม่ชัด แถมสมองก็ยังมึนงงจนเหมือนจะวูบอยู่ตลอดเวลา
"หมอนี่ดูอาการไม่ค่อยดี"
คำพูดของชิโนบุทำให้แบล็กพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะย่อตัวลง ยกมือข้างหนึ่งขึ้นอังที่หน้าผากของอัลฟ่า แล้วเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ร่างสูงใหญ่ก็หมดสติเอนซบลงมาที่ชิโนบุทันที
"หลับแบบนี้พากลับง่ายกว่า"
"เมื่อกี้ฉันก็เพิ่งบอกไปว่านี่คือฝัน"
"คิดว่าอัลฟ่าจะเชื่อจริงเหรอโนบุจัง ออกมาเดินเล่นอยู่ดี ๆ ก็กลับไปนอนฝันอยู่บ้านเนี่ยนะ"
คนโดนถามทำสีหน้าครุ่นคิดขณะช่วยแบล็กพยุงร่างของคนที่หมดสติไปแล้วให้ลุกขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะพึมพำออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง ในขณะที่แบล็กหลุดขำออกมาทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น
"ถ้าบอกว่าหมอนี่เป็นลมเองเพราะตกใจลมที่พัดมาแรงเกินไป จะได้ไหมนะ"
"ฮ่า ๆ ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
ครืด!
เสียงเลื่อนเปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังหลับสนิทเริ่มรู้สึกตัว เปลือกตาทั้งสองข้างค่อย ๆ ขยับก่อนจะเปิดขึ้นช้า ๆ แต่แล้วก็ต้องปิดลงใหม่เพราะแสงสว่างที่มากเกินไปภายในห้อง
"ตื่นแล้วเหรอ"
"ชิโนบุ?"
"อือ ฉันเอง"
เสียงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าขาว ๆ ที่ชะโงกเข้ามาใกล้ อัลฟ่าได้แต่กระพริบตามองหน้าเจ้าตัวนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มกวาดสายตาไปโดยรอบเพราะยังรู้สึกมึนหัวเหมือนยังจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก
"ลุกไหวไหม ได้เวลาข้าวเช้าพอดีเลย"
"ข้าวเช้า?"
"อือ"
คราวนี้หัวคิ้วของอัลฟ่าขมวดแน่นกว่าเดิม พยายามรื้อฟื้นความทรงจำของตัวเองว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาจำได้ว่าล่าสุดคือตอนที่กำลังเดินเล่นกับชิโนบุ แล้วหลังจากนั้นก็มีลมหอบใหญ่พัดมา...
แต่ว่า นั่นมันตอนเย็นไม่ใช่เหรอ?
เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ทำไมจู่ ๆ ถึงตัดภาพมาที่ตอนเช้าแบบนี้เลย
"ไปกินข้าวกันก่อนเถอะ เผื่อจะทำให้สมองแล่นแล้วรู้สึกดีขึ้น"
เห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียวกัน ชิโนบุเลยเอื้อมมือไปตบ ๆ แขนเบา ๆ แล้วพูดขึ้นแบบนั้น ใบหน้าน่ารักพยักเพยิดไปหนึ่งทีเป็นการชวนอีกครั้ง พร้อมทั้งส่งมือให้แล้วย้ำขึ้นอีก
"ไปเร็ว"
เพราะยังคงรู้สึกมึน ๆ อยู่ อัลฟ่าเลยได้แต่ส่งมือไปให้เจ้าตัวช่วยดึงขึ้นจากที่นอน ก่อนจะใช้ปลายนิ้วนวดขมับของตัวเองเบา ๆ แล้วเดินตามชิโนบุออกไปนอกห้องทั้ง ๆ ที่สติก็ยังกลับมาไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ดี
แต่แล้ว...
"เฮ้ย!"
คนร้องว่าตกใจแล้ว คนได้ยินเองก็สะดุ้งอย่างตกใจไม่แพ้กัน ชิโนบุรีบหันกลับมาดูอีกฝ่ายที่อยู่ ๆ ก็ร้องเสียงดังลั่นหลังเดินออกจากห้องนอนมาได้แค่ไม่กี่ก้าว
"อัลฟ่า--"
"นั่นมันตัวอะไร"
ถ้อยคำที่เหลือของชิโนบุถูกกลืนกลับลงคอในทันทีเมื่อได้ยินคำถามนั้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองตามมือของอีกฝ่ายที่ชี้ไปทางด้านหลังของเขา
ทางด้านหลัง...ที่มีภูตตนหนึ่งกำลังเดินลาดตระเวนอยู่
นี่มันอะไรกัน?
"อัลฟ่า นาย..."
"แล้วนั่นมันตัวอะไรอีก"
เป็นอีกครั้งที่ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบแต่คนข้าง ๆ ก็ชี้ไปอีกทางพร้อมถามขึ้นมาด้วยใบหน้าซีดเผือด ชิโนบุแอบเห็นว่าปลายนิ้วของเจ้าตัวกำลังสั่นน้อย ๆ ด้วยความตกใจ แต่ว่านั่นมันไม่สำคัญ!
เพราะไอ้ที่สำคัญน่ะมันคือ...
ตรงนั้นก็มีภูตลาดตระเวนอยู่เหมือนกัน
ท่ามกลางคนสองคนไม่เหลือบทสนทนาอะไรอีก อัลฟ่าได้แต่ยกมือกุมหัวแล้วทรุดลงไปนั่งกับพื้น ในขณะที่ชิโนบุเองก็ทรุดตัวตามลงไป ดวงตากลมโตมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเคร่งเครียด ริมฝีปากค่อย ๆ เบะลง ก่อนจะตะโกนเรียกที่พึ่งทางใจของตัวเองเสียงดังลั่นบ้าน ให้ผู้คนทั้งหมดที่ได้ยินพากันสะดุ้งไปตาม ๆ กัน
"แบล็ก!!!"
tbc...


## 04 - กัปปะ

กัปปะ
"พวกคาถาก็ต้องจำให้แม่น ถ้าท่องผิดหรือออกเสียงเพี้ยนไปแค่นิดเดียวก็ใช้การไม่ได้แล้ว"
เสียงพูดคุยที่ได้ยินจากทางด้านหลังทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองเล็กน้อย บนใบหน้าน่ารักในตอนนี้ไม่มีอารมณ์ดี ๆ รับเช้าวันใหม่เหมือนกับคนอื่นปรากฏอยู่เลยสักนิด นอกจากหัวคิ้วทั้งสองข้างจะกดแน่นจนแทบรวมเป็นเส้นเดียวแล้ว เจ้าตัวยังหันไปพูดกับสองคนที่เดินตามมาด้วยน้ำเสียงกึ่งเหวี่ยงกึ่งรำคาญอีกต่างหาก
"จะคุยแต่เรื่องนี้กันอีกนานไหม"
"อีกนานเลย เพราะฉันยังเล่าให้อัลฟ่าฟังได้ไม่ถึง 20% จากทั้งหมดเลยนะสิ"
คำตอบแบบไม่ทุกข์ร้อนและไม่สะทกสะท้านต่อความรำคาญที่เขาตั้งใจมอบให้ ทำให้ชิโนบุส่งเสียงขึ้นจมูกดัง 'หึ' ยิ่งเหลือบมองไปทางใครอีกคนที่ยืนส่งยิ้มอยู่ข้างแบล็กก็ยิ่งนึกหงุดหงิด จนได้แต่เร่งฝีเท้าของตัวเองเพื่อทิ้งห่างอีกสองคนที่เดินตามหลังมาให้ไกลขึ้น
อัลฟ่ามองดูท่าทีของชิโนบุแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ หลังจากที่เมื่อวานตอนเช้าเขาบังเอิญตื่นขึ้นมาแล้วมองเห็นพวกภูตผี จากนั้นก็เลยได้มานั่งจับเข่าคุยกันสามคนอย่างตรงไปตรงมา แบล็กก็เลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง จนกระทั่งคุณปู่ของทั้งคู่กลับมา ก็เลยได้คุยถึงเรื่องนี้กันอย่างจริงจังอีกที
ท่านบอกว่าไหน ๆ ก็เห็นไปแล้ว งั้นก็ให้เรียนรู้เรื่องพื้นฐานจากชิโนบุและแบล็กเพื่อเอาตัวรอดไปเลยก็แล้วกัน ซึ่ง...
หลังจากที่มีคำสั่งมาแบบนั้น ท่าทีของชิโนบุก็เปลี่ยนไป
ไม่ได้หมายถึงในทางที่ไม่ดีหรอกนะ เอิ่ม...โอเค จริง ๆ ก็อาจจะแปลกไปจากเดิมค่อนข้างเยอะหน่อย เพราะก่อนหน้านี้สำหรับเขาแล้ว ชิโนบุเป็นคนใจดีที่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา เรียกได้ว่าน่ารัก น่าเอ็นดูเลยล่ะ แต่หลังจากที่ไม่ต้องปิดบังเรื่องภูตผีแล้ว เจ้าตัวก็เริ่มแสดงอารมณ์อื่น ๆ ออกมามากขึ้น
ถ้าจะให้ยกตัวอย่าง ก็ดูได้จากเหตุการณ์เมื่อกี้ที่เจ้าตัวแสดงความหงุดหงิดออกมาตรง ๆ เพราะเห็นว่าเขากับแบล็กคุยกันไม่จบสักที
ซึ่ง...
ขอสารภาพตามตรงว่าเขาชอบชิโนบุที่เป็นแบบนี้มากกว่าเมื่อก่อนมากเลย เพราะมันทำให้รู้สึกว่า เส้นแบ่งเขตระหว่างเราเริ่มขยับเข้ามาใกล้กันยิ่งขึ้น
เอ่อ...
แม้ว่าต้องแลกด้วยความใจดีของเจ้าตัวที่ลดลงเกือบครึ่งเลยก็ตาม
"ถ้าจะคุยกันแล้วเดินช้าขนาดนี้ก็ไม่ต้องคุย"
เห็นไหมล่ะ?
อัลฟ่าเพียงแค่กระพริบตาปริบ ๆ ตอบกลับไป เมื่อเห็นคนที่เดินนำหน้าหันมาบ่นใส่ด้วยสายตาดุ ๆ ขณะที่แบล็กกลับส่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นอย่างไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด
ชิโนบุยิ่งถลึงตาใส่ทั้งคู่อีกรอบอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหันกลับมาหยิบขวดน้ำออกจากกระเป๋า แล้วเทราดลงไปบนพื้น...
ที่อัลฟ่าเห็นว่ามีตัวอะไรบางอย่างยืนอยู่ตรงนั้น
"นั่นกัปปะ"
คำอธิบายจากคนที่เดินอยู่ข้างกัน ทำให้อัลฟ่าหันไปสบตากับเจ้าตัวครู่สั้น ๆ ก่อนจะหันกลับมามองภาพที่เห็นตรงหน้าอีกครั้ง
ตอนนี้ชิโนบุเทน้ำจนหมดขวดแล้ว เขาเห็นเจ้าภูตที่แบล็กบอกว่าเป็นกัปปะดูสดชื่นขึ้นมาก มันยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาตบหัวตัวเองเบา ๆ ไป 2-3 ที ก่อนจะเปลี่ยนมาโบกมือยิ้มแฉ่งอย่างขอบคุณให้ชิโนบุ หากแต่คนได้รับคำขอบคุณกลับทำเพียงเดินจากไปอย่างไม่สนใจ
"ชิโนบุเทน้ำให้มันทำไม"
"กัปปะเป็นปีศาจน้ำ ถ้ามันขาดน้ำเป็นเวลานานก็จะอ่อนแรงลง"
จังหวะที่แบล็กพูดจบพวกเขาก็เดินผ่านเจ้ากัปปะไปพอดี อัลฟ่ามองภูตที่สูงประมาณหัวเข่าของตัวเองกำลังเดินสวนไปก็ได้แต่อมยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าแบล็กเหมือนเดิมเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"เจ้าตัวนี้ชอบหลงทางจนกลับไปที่แม่น้ำไม่ถูก ฉันกับโนบุจังเจอมันทุกวันแหละ"
"แล้วปกติมันทำยังไงล่ะถ้าขาดน้ำ"
"ก็ได้น้ำจากโนบุจังไง"
อัลฟ่าได้แต่ส่งคำถามไปทางสายตาเมื่อลองนึกย้อนถึงช่วงที่ผ่านมา เขาจำได้ว่าไม่เคยเห็นชิโนบุหยุดราดน้ำลงพื้นแบบนี้เลยสักครั้งตั้งแต่เดินไปโรงเรียนด้วยกัน
"ตอนที่นายยังมองไม่เห็น โนบุจังจะปล่อยให้นายเดินนำไปก่อน แล้วค่อยเปิดฝา วางขวดน้ำไว้ข้าง ๆ เจ้ากัปปะตัวนั้น"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าพยักหน้าเบา ๆ ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเอ็นดูเขาเองก็เผลอยิ้มตามไปด้วยอย่างอดไม่อยู่ ทุกความรู้สึกที่ถ่ายทอดออกมาผ่านเนื้อเสียง ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความรักที่แบล็กมีต่อชิโนบุได้อย่างชัดเจน
แค่เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนนั่น ก็รู้ได้ทันทีว่าแบล็กรักชิโนบุมากขนาดไหน
"โนบุจังเป็นเด็กดีมากนะ ทั้งใจดี ทั้งอ่อนโยนยิ่งกว่าใคร...แต่ว่าชอบทำเป็นดุไปงั้นแหละ"
ประโยคหลังฟังดูเหมือนจะแหย่ซะมากกว่า เพราะเจ้าตัวเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้นจนคนที่เดินนำหน้าได้ยินอย่างชัดเจน และดูเหมือนการแหย่จะได้ผลซะด้วย เพราะใบหน้าน่ารักยิ่งดูบึ้งตึงหนักตอนที่หันกลับมาตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิด ๆ
"ฉันได้ยินนะแบล็ก!"
เจ้าของชื่อหลุดขำออกมาอย่างชอบใจ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะเริ่มล่ามไปหาอัลฟ่าที่เดินอยู่ข้าง ๆ จนทำให้ชิโนบุยิ่งรู้สึกหงุดหงิดกว่าเดิม ดวงตาคู่สวยถลึงมองใส่ทั้งคู่อย่างดุ ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อได้ยินแว่ว ๆ ว่าสองคนนั้นกลับไปคุยถึงเรื่องภูตกันอีกแล้ว
เฮ้อ...
พอได้ยินถึงเรื่องนี้ทีไรก็อดนึกถึงที่คุยกับปู่เมื่อวานไม่ได้เลย
ปู่นะปู่
ยิ่งคิดถึงมุมปากทั้งสองข้างก็ยิ่งเบะคว่ำลงอย่างงอแง เมื่อวานตอนปู่กลับมาเขาก็อุตส่าห์รีบเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพราะความรู้สึกผิดแท้ ๆ แต่ดันกลับกลายเป็นว่า...
'กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปเลยนะ'
'ขอโทษนะครับ ทั้ง ๆ ที่ปู่กำชับว่าให้ดูแลอัลฟ่าดี ๆ แต่ผมกลับปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น'
'นั่นสิ'
อาคาวะคนหลานได้แต่ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกผิด หลังจากที่ปู่บอกให้อัลฟ่าและแบล็กออกไปก่อนเพราะมีเรื่องจะคุยเขา ตอนนี้ภายในห้องจึงเหลือเพียงแค่ชิโนบุและเจ้าของห้องเพียงเท่านั้น
'ปู่ ผมขอโทษนะ'
สีหน้าสำนึกผิดของหลานชายทำให้คนเป็นปู่หลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะไพล่ถามไปถึงอีกเรื่องที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกันเลยสักนิด
'หลานไม่ได้เข้าไปในห้องหนังสือของปู่นานแค่ไหนแล้วนะ'
'ครับ?'
'ในห้องหนังสือของปู่มีเรื่องราวของตระกูลอวี้อยู่'
จากที่ตอนแรกกำลังรู้สึกผิด แต่พอได้ยินประโยคนั้นชิโนบุก็ชะงักไปทันที ความสงสัยและไม่เข้าใจฉายชัดอยู่ในดวงตา ยิ่งเห็นรอยยิ้มแปลก ๆ ที่ส่งมาก็ยิ่งทำให้นึกสังหรณ์ใจว่ามันจะต้องมีอะไรสักอย่างที่ไม่ถูกต้อง
'ปู่'
'ว่าไง'
'เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญใช่ไหมครับ'
หลังจากร้อยเรียงเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่ในหัว ชิโนบุก็ตัดสินใจถามออกไปด้วยความสงสัย และเขามั่นใจว่าตัวเองต้องคิดไม่ผิด ยิ่งเห็นว่าคุณปู่ไม่ยอมตอบแต่กลับย้ำขึ้นมาด้วยรอยยิ้มก็ยิ่งทำให้เขาแน่ใจยิ่งกว่าเดิม
การที่อยู่ ๆ ปู่ก็หายไปมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...แต่มันคือการจงใจ
'อย่าลืมไปเอามาอ่านนะ'
'ปู่ ทำไมจะทำอะไรแล้วไม่บอกผม'
'มีหลายเล่มเลยด้วยนะ ดูดี ๆ ล่ะ'
'ผมอ่านภาษาจีนไม่ออก'
'ตระกูลเรามีคนอ่านภาษาจีนไม่ออกด้วยเหรอ'
'ถ้าจะขนาดนี้ทำไมปู่ไม่บอกผมมาเลยล่ะ'
น้ำเสียงที่เริ่มงอแงของหลานชาย ทำให้คนเป็นปู่หัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ดวงตาคมกริบอย่างคนผ่านโลกมามากหยีลงจนแทบปิดเพราะรอยยิ้ม จนมองเห็นริ้วรอยต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน
'แบบนั้นมันจะไปสนุกอะไร หลานก็รู้ว่าสำหรับตระกูลเรา การได้สืบเองมันสนุกและท้าทายกว่า'
'ผมไม่เห็นจะสนุกด้วยเลย'
'อ้อ อีกอย่าง...'
ดูเหมือนคำบ่นของหลานชายจะไม่ได้รับความสนใจ เมื่ออาคาวะคนปู่ยังคงพูดขึ้นมาอีก
'หลานต้องย้อนไปไกลหน่อยนะ ถึงต้นตระกูลโน้นเลย'
ใครก็ได้ช่วยด้วย!!
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ช้าจังน้า"
"บ่นมากนักก็กลับไปก่อนเลยไป"
"ไม่กลับ"
คำปฏิเสธที่มาพร้อมรอยยิ้มกว้างจนตาหยี ทำให้ชิโนบุได้แต่หันไปถลึงตาใส่ ก่อนจะยิ่งทำเสียงฟึดฟัดอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าอัลฟ่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แบล็กก็กำลังส่งเสียงหัวเราะออกมากับการเถียงกันประจำวันของพวกเขาสองคน
"เดี๋ยวทิ้งขยะเสร็จก็กลับได้แล้วนะ"
เสียงตะโกนของเพื่อนในห้องที่เป็นเวรทำความสะอาดด้วยกัน ทำให้ชิโนบุหันไปพยักหน้ารับ ก่อนจะกลับมาชี้กระเป๋าตัวเองเป็นเชิงว่าเก็บให้ด้วย ซึ่งแบล็กเองก็เข้าใจเลยลุกไปเก็บของใส่กระเป๋าให้โดยมีอัลฟ่านั่งดูอยู่ข้าง ๆ
ชิโนบุใช้เวลาไม่นานก็เดินมาถึงที่ทิ้งขยะ ขณะที่กำลังจะยกถังขึ้นก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้าเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง
สิ่งมีชีวิตสีเขียว ๆ ตัวเท่าเข่าที่เพิ่งจะเจอกันไปเมื่อเช้า ตอนนี้กำลังเดินโซซัดโซเซอยู่ตรงพุ่มไม้ใกล้ ๆ ที่ทิ้งขยะ
"เจ้ากัปปะจอมหลง"
เสียงเรียกที่ได้ยินทำให้เจ้ากัปปะจอมหลงทางเงยหน้าขึ้นมองทันที พอสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่แสนคุ้นเคยก็ส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้ ก่อนจะฟุบตัวลงนอนแผ่อยู่ที่พื้นอย่างอ่อนแรงเพราะขาดน้ำมาเป็นเวลานาน
"นี่หลงยังไงจนมาโผล่ที่โรงเรียนเนี่ย"
ชิโนบุได้แต่บ่นอย่างอ่อนใจ ถึงแม้องเมียวจิอย่างเขาจะเป็นปฏิปักษ์กับพวกภูตผี แต่กับเจ้าพวกที่ไม่มีพิษมีภัยแบบนี้เขาก็ไม่ใจดำพอจะทำร้ายมันลงเหมือนกัน
"แล้วนี่อะไร หลงคนเดียวไม่พอยังพาเพื่อนมาหลงด้วยอีก"
พูดแล้วก็หันไปมองเจ้ากัปปะอีกตัวที่นั่งหมดแรงอยู่ข้าง ๆ ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะหันไปเทขยะให้เรียบร้อย แล้วกลับมาหาเจ้ากัปปะหลงทางทั้งสองตนใหม่
"รออยู่นี่ก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปเอากระเป๋าแล้วจะมาพาไปส่งแม่น้ำ"
เจ้ากัปปะทั้งสองได้แต่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ทำเอาชิโนบุได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ อย่างเหนื่อยใจ แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อได้ยินเสียงคนกำลังเดินมาทางนี้
"เอ๋?"
เสียงร้องที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุส่งยิ้มบาง ๆ ไปให้ เขาพอจะจำหน้าได้เพราะเคยเจอกับอีกฝ่ายตอนไปรออัลฟ่าที่ห้อง เหมือนจะชื่อว่าจิมมี่ นะ ถ้าจำไม่ผิด เห็นอัลฟ่าบอกว่าเจ้าตัวเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเหมือนกันแต่มาจากคนละที่
ระหว่างทั้งสองคนไม่มีบทสนทนาใดเป็นพิเศษ เพราะถึงจะเคยเห็นหน้ากันแต่ก็ไม่เคยได้คุยกัน หลังจากที่ส่งยิ้มพอเป็นพิธีแล้ว ชิโนบุจึงขยับหลบให้อีกฝ่ายได้เข้ามาเทขยะบ้าง แต่แล้ว...
"เฮ้ย!"
เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมกับเสียงถังขยะตกลงพื้น ทำให้ชิโนบุรีบหันกลับมามองด้วยความตกใจ ก่อนดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังชี้มือไปตรงพื้นข้าง ๆ ที่ทิ้งขยะ...
ตรงที่เจ้ากัปปะสองตัวนั้นกำลังนอนแผ่หลาอยู่
นี่มันอะไรกันอีกเนี่ย!
"นั่นมันตัว--อื้อ!"
จิมมี่ยังโวยวายไม่ทันจบประโยค ชิโนบุก็รีบพุ่งตัวเข้าไปเอามือปิดปากไว้ทันที ดวงตากวาดมองไปโดยรอบอย่างตกใจ พอเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ถึงค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เป็นอย่างนั้นได้ไม่นานก็ต้องกลับมาขมวดคิ้วอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเจ้ากัปปะสองตัวนั้นเปลี่ยนสีหน้ายิ้มแฉ่งในตอนที่คุยกับเขา มาเป็นใบหน้าดุร้ายแล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามา
"หยุด!"
คำสั่งนั้นทำให้เจ้ากัปปะทั้งสองรีบหยุดตัวเองไว้ทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงแสดงท่าทีระแวงระวังและแผ่ไอสังหารออกมาเหมือนพร้อมจะพุ่งเข้าใส่จิมมี่ตลอดเวลา
อันที่จริงเจ้ากัปปะสองตนนี้แต่เดิมก็มีนิสัยดุร้าย แต่เพราะคุ้นเคยกับชิโนบุดีมันจึงทำตัวน่ารักว่าง่ายมาโดยตลอด พอคราวนี้ตกใจเพราะถูกพบเห็นโดยคนแปลกหน้า แถมชิโนบุยังพุ่งตัวเข้าไปปิดปากแบบนั้น มันเลยคิดว่าชิโนบุจะจัดการจิมมี่ ซึ่งนั่นก็หมายความว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรู
ชิโนบุเป็นผู้มีพระคุณของพวกมันที่คอยช่วยให้น้ำเวลาหลงทางเสมอ มันเลยคิดจะช่วยจัดการให้เพื่อเป็นการตอบแทน
"อย่าร้องอีกนะ ฉันจะปล่อยมือ"
พอสั่งให้เจ้ากัปปะหยุดได้แล้วชิโนบุก็กลับมาพูดกับจิมมี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเพื่อให้เจ้าตัวคลายความตกใจ ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือออกเมื่อได้รับการพยักหน้าเบา ๆ ตอบกลับมา
ชิโนบุสังเกตอาการของอีกฝ่ายที่ตอนนี้ยังคงมีสีหน้าตื่น ๆ ขณะจ้องเขม็งอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ไปที่กัปปะตัวหนึ่ง
ทั้ง ๆ ที่มีอยู่สอง แต่กลับจ้องแค่ตัวเดียว...
หมายความว่าเห็นแค่ตัวเดียวเหรอ?
ชิโนบุมองสำรวจจิมมี่ดูอย่างละเอียดแล้วก็ได้ข้อสรุปว่า เจ้าตัวคงไม่ได้มีญาณพิเศษมองเห็นภูตผีทุกตนเหมือนกันกับเขา เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าจะมองเห็นเจ้ากัปปะได้ทั้งสองตัว แต่นี่เห็นแค่ตัวเดียว ซึ่งน่าจะเป็นเพราะว่าคลื่นวิญญาณบังเอิญตรงกันพอดี
"นี่ตัวอะไร"
"กัปปะ"
"กัปปะเหรอ"
ใบหน้างง ๆ ของจิมมี่ทำให้ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองทางกัปปะสองตัวที่ยังคงแสดงท่าทีดุร้ายใส่อีกฝ่ายก็เริ่มมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เจ้ากัปปะทั้งสองอาจตามไปทำร้ายจิมมี่ทีหลังก็ได้
แต่ถ้าจะให้ตัดปัญหาด้วยการกำจัดพวกมันทั้งสองเขาก็ทำไม่ลงอีกเหมือนกัน...เพราะพวกมันไม่ได้ทำอะไรผิด
"มันจะทำร้ายเราไหม"
"ไม่"
"หน้าแบบนี้คือไม่ทำร้ายเหรอ"
"มันแค่ตกใจ"
ได้ยินแบบนั้นจิมมี่เลยหันไปมองหน้าชิโนบุอย่างจะขอคำอธิบายเพิ่มเติม โดยที่ระหว่างนั้นก็ยังเหลือบกลับมามองเจ้ากัปปะตรงหน้าเหมือนยังคงระแวงว่ามันจะพุ่งเข้าใส่
"จริง ๆ มันไม่ได้ดุร้ายขนาดนั้น มันแค่ตกใจที่นายมองเห็นมัน"
"ฉันสิที่ต้องตกใจ"
"ก็ตกใจด้วยกันทั้งคู่แหละ"
พูดจบชิโนบุก็ย่อตัวลงข้าง ๆ เจ้ากัปปะที่รีบวิ่งมาเกาะชายแขนเสื้อของเขาทันที องเมียวน้อยอมยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปหาจิมมี่ที่พอเห็นแบบนั้นก็เริ่มคลายท่าทีหวาดระแวงลง
"มันไม่ทำร้ายนายเหรอ"
"ไม่ มันออกจะกลัวด้วยซ้ำ"
เพราะไม่อยากจะกำจัดเจ้ากัปปะทั้งสองและไม่อยากให้จิมมี่ต้องเป็นอันตราย สุดท้ายชิโนบุจึงเลือกจัดการกับปัญหานี้ด้วยวิธีของตัวเอง ด้วยรู้ดีว่ากัปปะพวกนี้จะเคารพรักผู้มีพระคุณของพวกมันมาก อย่างเจ้าสองตัวนี้ที่ว่าง่ายและเชื่อฟังขนาดนี้ ก็เพราะเขาคอยให้น้ำและพาไปส่งที่แม่น้ำอยู่บ่อย ๆ
"จริง ๆ มันไม่ได้อยากจะทำร้ายใคร มันแค่อยากจะกลับบ้าน"
"แล้วบ้านมันอยู่ที่ไหนล่ะ"
พอเห็นท่าทางที่เจ้ากัปปะเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังชิโนบุแบบนั้น จิมมี่ก็เริ่มถามขึ้นมาอย่างสนใจขณะย่อตัวตามลงไป แต่ยังคงทิ้งระยะห่างไว้พอสมควร
"อยู่ที่แม่น้ำ"
"จะไปแม่น้ำแต่มาโผล่ที่โรงเรียนเนี่ยนะ"
"มันเป็นจอมหลงทางน่ะ"
จิมมี่เผลอหลุดยิ้มออกมาเมื่อได้ยินแบบนั้น ดวงตาจับจ้องอยู่ที่เจ้ากัปปะ ที่จนตอนนี้ก็ยังจับปลายแขนเสื้อของชิโนบุไว้ไม่ปล่อย มองไปมองมาก็เริ่มรู้สึกว่ามันน่ารัก น่าเอ็นดูอยู่ไม่น้อยเลย
"นี่"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้จิมมี่ละสายตาจากเจ้ากัปปะไปมองที่ชิโนบุ แล้วก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคต่อมา พร้อมกับหัวคิ้วทั้งสองข้างที่มุ่นเข้านิด ๆ เหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนที่สุดท้ายจะ...
พยักหน้ารับ
"ตามมาสิ พาเจ้าตัวนี้ไปส่งบ้านกัน"
"อืม"
tbc...


## 05 - ซาชิกิวาราชิ

ซาชิกิวาราชิ
"หมายความว่า เจ้านั่นเป็นคนเอามาให้งั้นเหรอ"
"อือ"
ทันทีที่ได้รับคำยืนยันกลับมา รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าจนทำให้คนที่มองอยู่ยังเผลอยิ้มตามไปด้วย ชิโนบุยกมือขึ้นมากอดอกแล้วเอนหลังพิงกำแพง ขณะที่จิมมี่ยังคงจ้องปลาย่างที่อยู่ในกล่องข้าวกลางวันของตัวเองไม่วางตา
หลังจากที่เมื่อวานทั้งคู่พาเจ้ากัปปะไปส่งที่แม่น้ำแล้วแยกย้ายกันไป วันนี้จิมมี่ก็รีบมารอเจอชิโนบุตั้งแต่เช้า ก่อนจะหยิบกล่องข้าวที่มีปลาย่างของตัวเองมาให้ดูพร้อมเล่าเรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นให้ฟัง
เจ้าตัวเล่าว่าเมื่อเช้าตอนที่คุณนากาฮาระซึ่งเป็นเจ้าบ้านที่ไปอาศัยอยู่ด้วยเปิดประตูออกมา ก็เจอปลาเป็น ๆ วางอยู่ที่พื้นสองตัว ตอนแรกจิมมี่ก็ไม่มั่นใจเท่าไร แต่จำที่ชิโนบุเคยบอกได้ว่ากัปปะเป็นพรายน้ำ ก็เลยคิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกันเลยเอามาบอกก่อน
"เจ้านั่นคงอยากขอบคุณที่นายช่วยพาไปส่งที่แม่น้ำนั่นแหละ"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นจิมมี่ก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น ก่อนทั้งคู่จะคุยกันอีกเล็กน้อยแล้วแยกย้ายกันกลับห้องเรียนของตัวเอง
ระหว่างที่ชิโนบุกำลังจะเดินไปนั่งประจำที่ก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมา ร่างสูงโปร่งหยุดฝีเท้าของตัวเองแล้วหันมองกลับไป เห็นทางฝ่ายนั้นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ แล้วรีบหันไปก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อเหมือนเดิม
"แปลก ๆ นะ"
ทันทีที่ชิโนบุนั่งลงแบล็กก็พูดขึ้นพร้อมทั้งยกมือขึ้นเท้าคาง ดวงตาเรียวคมมองไปยังเจ้าของหัวข้อบทสนทนา ที่แม้จะไม่ต้องบอกว่าเป็นใครแต่ชิโนบุเองก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี
"ฉันก็รู้สึกได้เหมือนกัน ช่วง 3-4 วันมานี้หมอนั่นดูแปลกไปมาก"
พูดไปหัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยก็ขมวดเข้าจนแทบจะรวมเป็นปม เขาเองสังเกตมาหลายวันแล้วว่าช่วงนี้อีกฝ่ายดูแปลกไป หน้าตาหม่นหมองไม่สดใสเหมือนเดิม แถมเมื่อกี้ตอนที่มองหน้ากันก็ดูยิ้มฝืน ๆ เหมือนมีเรื่องให้คิด ซึ่งท่าทางแบบนั้นทำให้เขารู้สึกกังวลและเป็นห่วงมาก
คิระชิมะที่เขารู้จัก ไม่ใช่คนที่จะมีสีหน้าเครียดตลอดเวลาแบบนี้
"ฉันจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"
"ฉันไปด้วยไม่ได้นะ"
ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะจำได้ว่าแบล็กโดนปู่ฝากให้ไปจัดการอะไรสักอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้ พอแบล็กไม่บอกเขาก็เลยไม่ได้ถาม แต่เอาเป็นว่า...
สรุปคือเจ้าตัวจะไม่ว่างไปจัดการเรื่องนี้ด้วยกัน
"ไม่เป็นไร ฉันไปคนเดียวได้"
"ให้อัลฟ่าไปด้วย"
"ให้ไปทำไม"
"แน่นอนว่าข้อแรก ฉันต้องไม่ยอมให้โนบุจังไปคนเดียวอยู่แล้ว ส่วนข้อที่สอง..."
ชิโนบุเลิกคิ้วรอให้อีกฝ่ายบอกเหตุผลข้อที่สอง ซึ่งทันทีที่ได้ยินก็ชักสีหน้าใส่อย่างหมั่นไส้ ก่อนจะตอบกลับไปให้แบล็กได้แต่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ
"สัญชาตญาณฉัน"
"เกลียดคำนี้ของนายจริง ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ที่ยังไม่อยากให้นายมาเพราะช่วงนี้ที่บ้านฉันค่อนข้างมีปัญหาน่ะ"
"ยังไงล่ะ"
"ก็ล่าสุด...แม่ฉันพลาดเดินตกบันได"
"แล้วคุณป้าเป็นอะไรมากไหม"
"ไม่ แม่จับราวบันไดทันก็เลยแค่ข้อเท้าพลิกนิดหน่อย"
คนฟังถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น แม้แต่อัลฟ่าเองที่ไม่ได้รู้จักมักจี่ด้วยก็ยังเผลอผ่อนลมหายใจตาม
ท่ามกลางทางเดินและบรรยากาศอันเงียบสงบ มีเด็กหนุ่มสามคนกำลังเดินไปด้วยกัน หลังจากที่ชิโนบุตัดสินใจจะไปดูที่บ้านของคิระชิมะว่ามีเรื่องผิดปกติอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า เจ้าตัวก็ไปบอกอีกฝ่ายว่าวันนี้ขอไปเล่นที่บ้านด้วย จะได้ถือโอกาสไปเยี่ยมคุณลุงคุณป้าเพราะไม่ได้เจอพวกท่านมานานแล้ว
ตอนแรกคิระชิมะก็มีท่าทีอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ เหมือนยังไม่อยากให้ไป แต่พอโดนตื้อมากเข้าสุดท้ายก็เลยต้องยอม
"นอกจากนี้ก็ยังมีเรื่องอื่น ๆ อีก ฉันเองก็ไม่แน่ใจหรอกนะว่าเกี่ยวกันไหม แต่เหมือนเรื่องทุกอย่างจะประเดประดังเข้ามาหลังจากพ่อกับพี่ทะเลาะกันเมื่อหลายวันก่อน"
ชิโนบุขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น แต่ยังไม่ทันได้คำอธิบายอะไรเพิ่มเติม พวกเขาก็เดินมาถึงบ้านของไคเป็นที่เรียบร้อย เรือนญี่ปุ่นโบราณที่มีขนาดใหญ่ไม่แพ้ตระกูลอาคาวะตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ที่หน้าประตูติดป้ายชื่อตระกูลไว้ว่า 'คิระชิมะ'
"เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้ รอก่อนนะ"
"อือ"
ชิโนบุมองตามอีกฝ่ายที่เดินหายไปจนลับสายตา ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่เขาและอัลฟ่าที่นั่งอยู่ด้วยกันสองคน ดวงตาคู่สวยกวาดมองสำรวจโดยรอบอย่างละเอียด แม้ทุก ๆ อย่างจะยังคงเหมือนเดิมกับในความทรงจำ แต่เขาก็สัมผัสได้ว่ามันมีบางอย่างที่แปลกไป
อะไรบางอย่างที่ควรจะมีมันหายไป
"สรุปแล้วเกี่ยวกับเรื่องภูตผีไหม"
"คิดว่าเกี่ยว ตอนแรกฉันก็ไม่มั่นใจ แต่พอหมอนั่นบอกว่าพ่อกับพี่ทะเลาะกันก็เลยคิดว่าใช่ ยิ่งตอนนี้ฉันจับสัมผัสของเธอไม่ได้เลยด้วย"
"เธอไหน"
"ซาชิกิวาราชิ"
คำตอบที่ได้รับไม่ได้ทำให้อัลฟ่ารู้สึกเข้าใจอะไรมากขึ้น เขาไม่รู้ว่าชิโนบุหมายถึงอะไรหรือใคร แม้ตอนนี้จะได้เรียนรู้เรื่องพื้นฐานมาจากแบล็กบ้างแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เคยได้ยินชื่อของซาชิกิวาราชิมาก่อน
"ซาชิกิวาราชิคืออะไร"
"เธอเป็นภูตผีที่อาศัยอยู่ที่นี่ เป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเลยล่ะ สูงประมาณเอวฉัน ปกติเวลามาที่บ้านหลังนี้ก็จะเจอเธอวิ่งมาหาตลอด แต่วันนี้กลับไม่เจอเลย"
"งั้นที่เราต้องทำก็คือตามหาเธอใช่ไหม"
"ใช่"
"อ๋อ...เดี๋ยวนะ ปกติเราต้องขับไล่ไม่ให้ภูตผีเข้ามาอยู่ในบ้านของคนไม่ใช่เหรอ แต่นี่เรากำลังจะหาภูตผีในบ้านของคนเนี่ยนะ"
"ภูตผีมีหลายประเภท ถึงส่วนใหญ่จะเป็นพวกที่แอบมาอยู่ในบ้านของคนแล้วจะบันดาลแต่เรื่องโชคร้าย แต่ก็ยังมีบางส่วนที่เข้ามาอยู่แล้วจะให้โชคดีเหมือนกับซาชิกิวาราชิ"
พอเห็นสีหน้าไม่เข้าใจของอัลฟ่า ชิโนบุก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะอธิบายให้ฟังเพิ่มเติมเพราะดูเหมือนว่าแบล็กจะยังสอนไม่ถึงเรื่องนี้
"ซาชิกิวาราชิเป็นภูตผีเด็ก เธอชอบอยู่ในบ้านแบบโบราณที่มีกลิ่นอายเก่าแก่ยาวนานเหมือนบ้านหลังนี้หรือบ้านของฉัน แล้วบ้านไหนที่เธอเลือกเข้าไปอยู่ เธอก็จะนำโชคลาภมหาศาลและความมั่งคั่งมาสู่บ้านหลังนั้นด้วย"
"แบบนี้ก็ดีเลยสิ"
"ใช่ แต่ปัญหาก็คือ เมื่อใดที่เธอจากไป ทั้งทรัพย์สมบัติและความเจริญรุ่งเรืองที่ซาชิกิวาราชินำมาก็จะมลายหายไป พร้อมกับความโชคร้ายที่จะมาเยือนบ้านหลังนั้น"
สีหน้าตกใจของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะยกมือขึ้นมากัดปลายนิ้วเบา ๆ ด้วยความเคยชิน แล้วพูดออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เราต้องรีบหาเธอให้เจอ เพราะดูเหมือนตอนนี้คนในบ้านจะเริ่มได้รับผลกระทบกับเรื่องนี้แล้ว"
"งั้นเราไปตามหาเธอกันเถอะ"
"แต่นั่นแหละคือปัญหาใหญ่สุดในตอนนี้ เพราะไม่เคยมีใครรู้ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหน"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เราจะเริ่มหากันยังไงดีล่ะ"
"กำลังคิดอยู่"
"แล้วปกติถ้าแบล็กอยู่ด้วยจะทำยังไง"
"แบล็กเชี่ยวชาญด้านพลังวิญญาณ แถมยังคุ้นเคยกับซาชิกิวาราชิไม่ต่างจากฉัน ให้แกะรอยไปแป๊บเดียวก็เจอ"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าได้แต่ส่งยิ้มแห้งตอบกลับไป เพราะรู้ตัวดีว่าตนไม่สามารถทำแบบนั้นได้ ทางด้านชิโนบุที่เห็นท่าทางนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นตบหลังเจ้าตัวไป 2-3 ที แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
"แค่นายมาเป็นเพื่อนฉันก็ขอบคุณมากแล้ว"
คำปลอบใจที่ได้รับทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเดินตามชิโนบุไปเมื่อเห็นเจ้าตัวเริ่มออกเดิน ตอนนี้พวกเขาสองคนออกมาจากบ้านคิระชิมะแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไปได้ไม่ไกลนักเพราะยังหาจุดหมายปลายทางกันไม่ได้
"แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ"
"ในเมื่อทำแบบแบล็กไม่ได้ ตอนนี้ก็คงต้องลองหาสถานที่ที่มีกลิ่นอายคล้าย ๆ กันดู"
ขณะที่พูดดวงตาคู่สวยก็กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างสำรวจด้วย เห็นแบบนั้นอัลฟ่าเลยช่วยมองหาบ้าง
ระหว่างนั้นทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก นอกจากเดินไปด้วยกันเงียบ ๆ เท่านั้น จนกระทั่งเดินมาเรื่อย ๆ แล้วเจอเข้ากับทางแยกสองทาง ตอนแรกชิโนบุจะเลือกไปทางขวา แต่ก็ต้องเปลี่ยนใจเมื่อเห็นอัลฟ่าเดินนำไปทางซ้าย แม้จะยังงง ๆ นิดหน่อยที่เจ้าตัวเลือกไปทางนั้น แต่ในเมื่อตอนนี้เขาเองก็ยังไม่มีเป้าหมายเหมือนกัน ก็เลยทำเพียงเดินตามไปโดยไม่คัดค้านอะไร
เวลาผ่านไปสักพักที่ทั้งคู่ทำเพียงเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมาย มารู้ตัวอีกทีก็หยุดอยู่ที่หน้าศาลเจ้าร้างเข้าซะแล้ว
"อ้าว พานายเดินมาเจอศาลเจ้าเฉยเลย"
"ไม่เป็นไร ไหนๆ แล้วเราไปนั่งพักหน่อยละกัน เดินมาตั้งนานแล้วนี่"
พูดจบชิโนบุก็เป็นฝ่ายเดินนำเข้าไปในอาณาเขตของศาลเจ้า แต่ยังเข้าไปไม่ทันถึงด้านใน เจ้าตัวก็ชะงักไปจนอัลฟ่าที่เดินตามมาต้องหยุดฝีเท้าตามไปด้วย หากแต่ชิโนบุไม่มีเวลาจะมาสนใจ เมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่กำลังตามหาอยู่
ร่างสูงโปร่งรีบรุดเข้าไปในศาลเจ้า ยื่นมือไปผลักบานประตูทั้งสองข้างให้เปิดออก...
"ฮิซาเมะ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้น ทำให้เด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่กำลังนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเลื่อนสายตากลับมา ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครดวงตากลม ๆ คู่นั้นก็เบิกกว้าง ก่อนที่...
'ชิโนบุ'
อัลฟ่าที่เดินตามเข้ามายังจับต้นชนปลายไม่ถูกกับเรื่องที่เกิดขึ้น ได้แต่มองภาพที่เด็กคนหนึ่งวิ่งเข้ามากอดชิโนบุไว้แน่น เธอเป็นเด็กผู้หญิงในชุดกระโปรงยาว ใบหน้าน่ารักของเธอมีเรือนผมสีดำล้อมกรอบไว้ ความสูงก็อยู่ในระดับเอวของชิโนบุพอดี จากลักษณะที่เห็นอยู่ในตอนนี้ ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่าเธอคงจะเป็นซาชิกิวาราชิที่พวกเขากำลังตามหากันอยู่
"มาอยู่ที่นี่เองเหรอ"
คำถามที่ได้รับทำให้เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนที่เจ้าตัวจะเริ่มเบะปาก น้ำตาไหลพรากแล้วร้องไห้โฮจนชิโนบุต้องรีบย่อตัวลงไปกอดปลอบไว้
"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว"
'ฮึก..ฮือ...'
"ทำไมถึงหนีมาอยู่ที่นี่"
'ข้าไม่อยากอยู่ที่บ้านหลังนั้นแล้ว'
"ทำไมล่ะ เธอชอบบ้านหลังนั้นมากไม่ใช่เหรอ"
'ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว'
"อย่าโกหก"
'ข้าพูดจริงนะ ข้าไม่ชอบบ้านหลังนั้นแล้ว ไม่ชอบคนที่นั่นแล้ว'
น้ำเสียงงอแงที่ได้ยินทำให้ชิโนบุยกมือขึ้นมาลูบหัวเธอเบา ๆ รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างเอ็นดู เพราะตอนที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่ เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่ส่งมาด้วย มันไม่ใช่อารมณ์โกรธหรือเกลียด แต่เป็นการงอแงเพราะความน้อยใจเสียมากกว่า
"ถ้าไม่ชอบจริง ๆ เธอคงไปหาบ้านอื่นอยู่แล้ว ไม่ทำแค่หนีมาอยู่ศาลเจ้าร้างแบบนี้หรอก"
'ข้า..ข้า...'
"มีอะไร ไหนบอกฉันสิ"
'ข้า ไม่ชอบเลย...'
เสียงใส ๆ ของภูตตัวน้อยเริ่มปนเปไปด้วยเสียงสะอื้น ใบหน้าน่ารักเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนสองมือเล็ก ๆ จะยกขึ้นมาปาดมันออกแล้วเริ่มพูดต่อ
'ทั้ง ๆ ที่ข้ารักพวกเขามาก แต่ว่าทำไม..ทำไมพวกเขาไม่รักกัน ทำไม..ถึงทะเลาะกันล่ะ...ทำไมไม่รักกันเหมือนที่ข้ารัก...'
"มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ทุก ๆ บ้านจะต้องมีการกระทบกระทั่งกัน"
'ไม่..ครั้งนี้...แรงมาก ๆ นะ...ทะเลาะกัน..หนักมาก เลย'
เห็นอีกฝ่ายสะอื้นจนตัวโยนแล้ว ชิโนบุจึงยิ่งกระชับกอดให้แน่นขึ้น ก่อนจะใช้มือเชยคางให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นอีกนิดเพื่อเช็ดน้ำตาให้ และเพราะอย่างนั้นเลยทำให้ซาชิกิวาราชิสังเกตเห็นใครอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตากลม ๆ มองไปที่อัลฟ่าด้วยความสงสัย ก่อนจะหันมาเอียงคอถามชิโนบุอย่างแปลกใจ
'ไม่ใช่แบล็กหรอกเหรอ'
"แบล็กไปทำธุระ ส่วนนี่อัลฟ่าเพื่อนฉันเอง"
ได้ยินแบบนั้นเด็กน้อยก็หันไปมองอัลฟ่าด้วยแววตาอยากรู้ ซึ่งอัลฟ่าเองก็เดินมาย่อตัวลงข้าง ๆ ชิโนบุแล้วส่งยิ้มให้เธอเช่นกัน
'เข้ามองเห็นข้าด้วยเหรอ'
"เห็นสิ ก็เพื่อนฉันนี่"
'ว่าแต่แบล็กไม่ได้มาด้วยแบบนี้ แล้วเจ้าหาข้าเจอได้ยังไง'
"ก็แค่เดินมาเรื่อย ๆ น่ะ"
ระหว่างตอบไปก็ใช้มือดันหลังเด็กน้อยเบา ๆ ให้เดินเข้าไปหาอัลฟ่าด้วย เมื่อเห็นว่าเธอดูจะสนใจคนที่เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกเป็นพิเศษ ชิโนบุอมยิ้มนิด ๆ เมื่อเห็นว่าอัลฟ่าเองก็กางแขนรับเธอไว้ แต่ขณะที่กำลังมองภาพนั้นเพลิน ๆ ความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมาในหัวให้เผลอชะงักไป
ที่เขามาเจอที่นี่ก็เพราะเดินตามอัลฟ่ามาเรื่อย ๆ
แต่ไม่น่าใช่หรอก...
คงเป็นแค่เรื่องบังเอิญนั่นแหละ
"โอ๋ ๆ นะ"
เสียงของอัลฟ่าที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองทันที ดวงตาคู่สวยมองภาพที่ซาชิกิวาราชิกำลังนั่งอยู่บนเข่าข้างหนึ่งของอีกฝ่ายที่ชันขึ้น ในขณะที่ตัวอัลฟ่าเองก็กำลังเช็ดน้ำตาให้เธอ จริง ๆ มันก็เป็นภาพที่น่ารักดี เพียงแต่มีบางอย่างที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแล้วถามกลับไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ
"นายใช้วิธีโอ๋คนมาโอ๋ภูตเนี่ยนะ"
"ไม่ได้เหรอ"
"ได้ไม่ได้ไม่รู้ แต่ฉันก็ยังไม่เคยเจอใครที่ใช้วิธีแบบเดียวกันกับนายเลย"
"ก็ฉัน--"
'ฮึก...'
เสียงสะอื้นที่ดังขึ้นทำให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุพากันชะงัก ดวงตาสองคู่รีบหันไปมองซาชิกิวาราชิ ที่ตอนนี้กำลังเบะปากเหมือนกำลังจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ
'ห้ามทะเลาะกันนะ..ไม่ให้ ทะเลาะกันแล้วนะ...'
"ไม่ทะเลาะแล้ว"
"ไม่ทะเลาะกันแล้ว"
ชิโนบุรีบขยับเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อช่วยปลอบ ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ใช้มือลูบหลังให้เจ้าภูตน้อยเบา ๆ กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งคู่ต้องมาช่วยกันปลอบซาชิกิวาราชิให้เลิกร้องไห้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องยากจนต้องใช้เวลากันไปไม่น้อยเลย
เวลาพักใหญ่ผ่านไปกว่าเสียงร้องไห้ในศาลเจ้าร้างจะเงียบลง ตอนนี้อัลฟ่าและชิโนบุนั่งลงไปกับพื้นอย่างไม่สนใจแล้วว่ามันจะเลอะหรือเปล่า ทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน โดยมีซาชิกิวาราชินั่งอยู่บนตักของชิโนบุแล้วยืดขาออกไปพาดไว้บนตักของอัลฟ่า
"สรุปที่เธอหนีมาเพราะมีคนในบ้านทะเลาะกันใช่ไหม"
'อือ'
"งั้นตอนนี้กลับกันเถอะ ฉันไม่เห็นมีใครทะเลาะกันแล้วนะ พวกเขาคืนดีกันแล้ว"
'ข้าไม่อยากให้พวกเขาทะเลาะกัน'
ชิโนบุพยักหน้ารับ เขารู้ดีว่าซาชิกิวาราชิเป็นภูตที่รักความสงบ เจ้าตัวจะชอบอยู่ในบ้านที่ผู้คนรักกัน สามัคคีกลมเกลียว พูดจาดี ไม่พูดจาร้าย ไม่พูดป้ายสีกัน และที่สำคัญคือค่อนข้างอ่อนไหวกับการทะเลาะกันของคนในบ้านเป็นอย่างมาก
"แต่เธอต้องรู้ไว้ว่าเธอห้ามพวกเขาไม่ได้หรอก ทุก ๆ บ้านต้องมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว"
คำพูดของอัลฟ่าทำทั้งซาชิกิวาราชิและชิโนบุต่างมองไปที่เจ้าตัวเป็นตาเดียว ซึ่งอัลฟ่าเองก็หันมาสบตากับชิโนบุครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองเด็กน้อยบนตักของเจ้าตัวแล้วดึงมือเล็ก ๆ นั่นมากุมไว้
'แต่ข้าไม่ชอบให้พวกเขาทะเลาะกัน'
"พวกเขาก็ไม่ชอบที่ต้องทะเลาะกัน ไม่มีใครชอบเรื่องแบบนี้หรอก"
'ถ้าไม่ชอบแล้วทะเลาะกันทำไม'
"เพราะว่าหลีกเลี่ยงไม่ได้"
'ข้าไม่เข้าใจ'
"บางครั้งคนที่ทะเลาะกันก็ไม่เข้าใจ แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่าถึงแม้จะทะเลาะกันบ้าง ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่รักกันนะ"
ชิโนบุที่นั่งฟังบทสนทนานั้นมาตั้งแต่ต้น เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยมองอัลฟ่าที่โน้มตัวเข้ามาคุยกับเด็กน้อยบนตักของตัวเองด้วยแววตาที่ทอดอ่อนลง นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอีกฝ่ายในมุมนี้ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเวลาได้อยู่กับเด็ก ๆ อัลฟ่าจะกลายเป็นคนที่อบอุ่นได้ขนาดนี้
"นี่ ฉันขอถามอะไรเธออย่างนะ"
'อือ'
"เธอชอบพวกเขาใช่ไหม"
'ชอบสิ'
"อยากกลับไปหาพวกเขาด้วยใช่ไหม"
'อือ ก็พวกเขาน่ะ น่ารักแล้วก็ใจดีมาก ๆ เลย...'
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มให้ชิโนบุอย่างโล่งใจ ที่สุดท้ายซาชิกิวาราชิก็ยอมคล้อยตามให้กับความพยายามของตัวเอง ซึ่งชิโนบุเองก็เผลอส่งยิ้มจนตาหยีตอบกลับไปเหมือนกัน
'ใจดีเหมือนชิโนบุเลยล่ะ'
ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเลือนหายไปแล้วถูกแทนที่ด้วยหัวคิ้วที่เริ่มขมวดเข้า เมื่ออยู่ ๆ บทสนทนาก็เริ่มวกเข้ามาที่ตัวเอง
'เจ้ารู้ไหม ชิโนบุเป็นคนตั้งชื่อให้ข้าด้วยนะ ชื่อว่าฮิซาเมะ ที่ผ่านมาข้าไม่เคยมีชื่อมาก่อนเลย พอชิโนบุตั้งให้ข้าก็เลยชอบมาก ๆ ข้าว่ามันเป็นชื่อที่เพราะมากเลย เจ้าว่าไหม'
"อืม เพราะมากเลยล่ะ"
'ชิโนบุบอกว่า เพราะเจอข้าครั้งแรกในวันที่ฝนตกพอดีก็เลยตั้งชื่อนี้ให้ ข้าจำได้ว่าวันนั้นชิโนบุมาเล่นกับเจ้าหนูที่บ้าน ตอนนั้นยังตัวเล็กกว่าข้าอยู่เลย เป็นเจ้าเด็กตัวน้อยที่น่ารัก'
คำบอกเล่าที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าอมยิ้มออกมา ในขณะที่ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นจนแทบรวมเป็นเส้นเดียวกัน ใบหน้าขาวใสในตอนนี้ถูกแต่งแต้มด้วยสีอมชมพูน้อย ๆ เพราะรู้สึกอายที่โดนเอาเรื่องตอนเด็กมาเปิดเผย จึงรีบจับเด็กน้อยให้ลุกออกจากตักโดยที่ตัวเองก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วพูดตัดบทก่อนที่ซาชิกิวาราชิจะเล่าอะไรไปมากกว่านี้
"กลับกันเถอะ"
'แต่ข้า..ข้า ยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ...'
"ไว้ไปเตรียมใจระหว่างทางก็ได้"
'แต่ว่า...'
"ตอนนี้คนในบ้านเริ่มได้รับผลกระทบจากการหนีมาของเธอแล้วนะ"
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ภูตตัวน้อยก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ อารมณ์เย็น ๆ ในตอนที่นั่งคุยเล่นกับชิโนบุและอัลฟ่าเลือนหายไป แล้วถูกแทนที่ด้วยความเป็นห่วงผู้คนในบ้านหลังนั้นที่เธอหนีจากมา
ดวงตากลม ๆ ของเด็กน้อยเริ่มวาววับเพราะหยาดน้ำที่เอ่อคลอ แต่ก่อนที่มันจะไหลรินลงมาเป็นน้ำตา สัมผัสเบา ๆ ที่ลูบไปตามเส้นผมอย่างอ่อนโยนก็ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง
"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวฉันกับชิโนบุจะไปส่งเธอเอง"
น้ำเสียงอบอุ่นของอัลฟ่าทำให้ซาชิกิวาราชิยกมือขึ้นมาขยี้ตาเบา ๆ เพื่อไล่น้ำตา รอยยิ้มอ่อนโยนที่ได้รับทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าแล้วยื่นมือไปให้อัลฟ่าและชิโนบุจับไว้คนละข้าง
ดวงตากลมโตของภูตน้อยหันมองทั้งคู่อีกคนละที ก่อนใบหน้าน่ารักจะพยักรับแล้วส่งเสียงตอบกลับไป พร้อมด้วยรอยยิ้มที่กว้างขึ้นจนเต็มแก้ม
"เรากลับกันเถอะ"
'อือ'
tbc...


## 06 - สุนาคาเคะ

- สุนาคาเคะ -
"ชิโนบุ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้คนสามคนที่กำลังยืนคุยอยู่ตรงทางเดินหน้าห้องเรียนพากันหันไปมองทางต้นเสียงทันที ดวงตาสามคู่จ้องมองเด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่กำลังเดินมาทางนี้ด้วยใบหน้าสดใส แตกต่างจากเมื่อไม่กี่วันก่อนอย่างสิ้นเชิง
ทันทีที่เดินมาถึงคิระชิมะก็หันไปยิ้มให้อัลฟ่าและแบล็กที่ยืนอยู่ด้วย ก่อนจะยื่นกล่องขนาดพอดีที่ถูกห่อด้วยผ้าอย่างสวยงามให้ชิโนบุรับไปพลิกดูด้วยความสงสัย
"อะไร"
"ของชอบนายไง แม่ฉันทำพอดีก็เลยเอามาฝาก"
พอได้ยินดังนั้นชิโนบุก็พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อคิระชิมะขยับเข้ามาใกล้ ๆ แล้วกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน
"ขอบใจนะ"
คำขอบคุณที่ได้รับทำให้ชันโยรุนึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย เลยหันไปมองพร้อมทั้งส่งคำถามไปให้ผ่านทางสายตา ซึ่งคิระชิมะเองก็ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีขณะตอบกลับมา
"ไม่รู้หรอกว่าเพราะอะไร แต่คิดว่าควรจะขอบคุณนายไว้"
พูดจบเจ้าตัวก็หันมาโบกมือให้อัลฟ่าและแบล็กก่อนจะหันหลังเดินเข้าห้องเรียนไป แต่จังหวะที่กำลังจะพ้นประตูก็ชะโงกหน้าออกมาอีกครั้ง
"แล้วมาเที่ยวเล่นที่บ้านฉันกันอีกนะ พวกนายทั้งสามคนเลย ตอนนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ"
สิ้นคำพูดนั้นอัลฟ่ากับแบล็คก็หันมาสบตากันยิ้ม ๆ ก่อนจะพยักหน้ารับ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชิโนบุส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ
นับจากวันที่ไปเยือนบ้านคิระชิมะจนได้รู้ว่าซาชิกิวาราชิหนีออกจากบ้านไปในวันนั้น เวลาก็ผ่านมาได้เกือบสัปดาห์แล้ว ทั้งชิโนบุและอัลฟ่าไม่มีใครได้ถามเรื่องราวอะไรเพิ่มเติมหลังจากนั้นอีก ทางด้านคิระชิมะเองก็ไม่ได้บอกอะไร แต่ก็รู้สึกว่าหน้าตาของเจ้าตัวดูสดใสขึ้นเรื่อย ๆ เลยพอจะเดาได้ว่าเรื่องราวทุกอย่างคงกลับมาเป็นปกติแล้ว ไม่น่าจะมีอะไรให้ต้องเป็นห่วงอีกก็เลยปล่อยไป
จนกระทั่งวันนี้...
ที่เจ้าตัวเป็นคนมาบอกเองว่าที่บ้านไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
"ดีจังนะ"
คำพูดของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง เจ้าตัวหันไปมองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ชิโนบุจะเป็นฝ่ายหันไปมองทางอื่น ในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงอมยิ้มบางและแบล็กที่มองดูทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มโดยไม่พูดอะไร
ระหว่างทั้งสามคนในตอนนี้มีเพียงความเงียบ เมื่อต่างฝ่ายต่างกำลังคิดอะไรกับตัวเองเพลิน ๆ ก่อนที่เสียงฮือฮาจะดังมาจากกลุ่มคนที่ยืนออกันอยู่ตรงข้างบันได
ดวงตาสามคู่จ้องมองนักเรียนคนหนึ่งที่เดินพ้นบันไดขึ้นมา ก่อนจะเผลอขมวดคิ้วเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมาย เมื่อเห็นว่าเด็กคนนั้นมีรอยแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ปรากฎอยู่เต็มใบหน้าและฝ่ามือ แม้จะเป็นเพียงแผลขีดข่วนที่ไม่ได้อันตรายร้ายแรงอะไร แต่พอเห็นว่าเป็นเยอะขนาดนั้นก็ทำให้รู้สึก แสบ ๆ คัน ๆ แทนอยู่เหมือนกัน
"นี่นายไปโดนอะไรมาเนี่ย"
"โดนทรายสาดใส่"
"อะไรนะ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เดินมาอยู่ดี ๆ จนกำลังจะพ้นป่าไผ่ตรงข้างวัดก็โดนใครไม่รู้สาดทรายใส่"
"คงโดนสาดแรงน่าดูเลยนะ ถึงโดนทรายบาดเป็นแผลขนาดนี้"
"แรงสิ ที่สำคัญคือหาตัวไม่เจอด้วยนะว่าใครเป็นคนทำ"
บทสนทนาที่ได้ยินโดยไม่ตั้งใจทำให้ชิโนบุและแบล็กหันมาสบตากัน ในขณะที่อัลฟ่ายกมือขึ้นมากอดอก เอนหลังพิงผนังด้านหลังแล้วพูดขึ้นมาลอย ๆ ให้พอได้ยินกันแค่สามคน
"จะเกี่ยวกับภูตผีไหมนะ"
"ไม่ใช่ว่าทุกเรื่องที่เกิดขึ้นจะเป็นฝีมือของภูตผี บางทีอาจจะเป็นการแกล้งกันของคนก็ได้"
คำตอบของชิโนบุทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ ก็จริงอย่างที่เจ้าตัวบอก บางทีมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้ สงสัยช่วงนี้เขาจะเรียนเกี่ยวกับเรื่องภูตผีมาจากแบล็กมากเกินไป พอมีอะไรเกิดขึ้นก็เลยเผลอนึกถึงตลอดเลย
"แต่จะปล่อยไว้ก็ไม่ดี"
".....?"
"คงต้องไปตรวจสอบกันหน่อย"
อีกประโยคที่มาจากชิโนบุทำให้ดวงตาของอัลฟ่าเป็นประกายอย่างตื่นเต้น เห็นแบบนั้นแบล็กเลยหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจู่ ๆ เจ้าตัวก็มองไปทางบันไดที่มีใครอีกคนกำลังเดินขึ้นมา
"จิมมี่?"
"อัลฟ่า ชิโนบุ"
ทางแบล็กที่ไม่ได้รู้จักจิมมี่เป็นการส่วนตัว ทำเพียงแค่มองอีกฝ่ายเดินเข้ามาหาอัลฟ่าและชิโนบุด้วยสภาพที่มีแผลและรอยแดงเต็มใบหน้าและฝ่ามือเหมือนกับนักเรียนคนก่อนหน้าไม่มีผิด
"ทำไมนายเป็นแบบนี้ล่ะ"
"โดนทรายสาดใส่น่ะ"
"ไปโดนมาจากที่ไหน"
"ตรงป่าไผ่ข้างวัด"
คำตอบที่เหมือนกับคนก่อนหน้านี้ไม่มีผิดทำให้อัลฟ่าเผลอขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย เจ้าตัวหันไปสบตากับชิโนบุและแบล็กที่อยู่ข้าง ๆ แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้แนะนำให้ทุกคนรู้จักกัน
"จริงสิจิมมี่ นี่อาคาวะ แบล็กเป็นเพื่อนฉันและลูกพี่ลูกน้องของชิโนบุ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะ"
"ยินดีที่ได้รู้จัก"
การแนะนำตัว ทำความรู้จักกัน เกิดขึ้นอย่างเรียบง่ายในเวลาไม่กี่นาที เพื่อนใหม่ทั้งสองคนฉีกยิ้มกว้างส่งให้กันอย่างเป็นมิตร ก่อนที่ทางฝ่ายจิมมี่จะขอแยกตัวไปยังห้องเรียนเพื่อเตรียมตัวเพราะกำลังจะได้เวลาแล้ว
จังหวะที่จิมมี่กำลังจะเดินผ่านหน้าของแบล็กไป ดวงตาเรียวคมก็หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเหลือบเห็นเศษทรายที่ติดอยู่ระหว่างคอเสื้อนักเรียนกับกักคุรันของเจ้าตัวเข้าพอดี
"นี่ มีเศษทรายติดอยู่ตรงคอเสื้อนายน่ะ"
"เอ๋?...ตรงไหนเหรอ"
"เดี๋ยวฉันหยิบออกให้"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายปัดไม่โดนสักทีแบล็กเลยอาสาหยิบออกให้ เจ้าตัวเอื้อมมือไปหยิบเศษทรายเล็ก ๆ ออกมาโชว์ให้ดู ทางด้านจิมมี่ที่เห็นแบบนั้นจึงส่งยิ้มมาให้อย่างขอบคุณ แล้วพูดขอตัวอีกครั้งก่อนจะเดินกลับห้องไป
"ป่าไผ่ตรงข้างวัดสินะ"
หลังจากเด็กหนุ่มผู้มีดวงได้เจอกับเรื่องแปลก ๆ ตลอดเวลาเดินจากไป ชิโนบุก็พึมพำออกมาเบา ๆ ในหัวกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวทุกอย่างเข้าด้วยกัน แต่แล้ว...ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าก็ทำให้ต้องถามขึ้นมาอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าแบล็กกำลังยื่นเศษทรายให้อัลฟ่าที่รับไปดูอย่างตั้งใจ
"อะไร"
แค่เผลอคิดอะไรแป๊บเดียว สองคนนี้จะทำอะไรกันอีกแล้วล่ะ
"เศษทรายนี่มีกลิ่นอายภูตติดอยู่"
"ฉันสัมผัสไม่ได้แหะ"
เสียงบ่นจากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุยื่นมือไปขอมาดูบ้าง ดวงตาคู่สวยจ้องมองเศษทรายเล็ก ๆ ในมือตัวเองอย่างตั้งใจ แต่จนแล้วจนรอดเขาก็สัมผัสกลิ่นอายภูตไม่ได้เหมือนกันกับอัลฟ่านั่นแหละ
"กลิ่นมันจางมาก พวกนายจะไม่รู้สึกก็ไม่แปลก"
"นายนี่เก่งมากเลยนะแบล็ก"
"อีกหน่อยนายก็จะเก่งเหมือนกันถ้าตั้งใจเรียนในสิ่งที่ฉันสอน"
"แน่นอนครับอาจารย์"
บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้ชิโนบุได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ ร่างสูงโปร่งหมุนตัวทำท่าจะเดินกลับเข้าห้องเรียน แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาก็ต้องชะงักไป เมื่อได้ยินอีกประโยคที่ดังมาจากอัลฟ่า
"ทรายที่ออกมาจากป่าไผ่เนี่ย จะเป็นสุนาคาเคะหรือเปล่า"
"ก็ไม่แน่นะ"
"แต่สุนาคาเคะไม่ได้อยู่ในเกียวโตนะ"
คำค้านจากชิโนบุทำให้อัลฟ่าและแบล็กหันมามองกันเป็นตาเดียว ซึ่งพอเป็นแบบนั้นคนตกเป็นเป้าสายตาก็ยกมือขึ้นมากอดอกแล้วไพล่ถามไปถึงอีกเรื่องที่สงสัยมากกว่า
"ว่าแต่นายเถอะ รู้จักสุนาคาเคะด้วยเหรอ"
"ตอนนี้แบล็กกำลังสอนฉันเกี่ยวกับเรื่องภูตต่างถิ่นพอดี"
คนที่ถูกพูดถึงหันมาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีอย่างภาคภูมิใจ จนชิโนบุต้องใช้ฝ่ามือฟาดแขนไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมาคุยกับอัลฟ่าต่อจากเมื่อกี้
"ก็เพราะว่ามันเป็นภูตต่างถิ่น นายยังคิดว่าจะเป็นมันอีกเหรอ"
"ก็..."
"แต่ช่วงนี้ก็มีภูตต่างถิ่นหลุดเข้ามาในเกียวโตเยอะมากนะโนบุจัง เหมือนกับปีศาจจิ้งจอกตัวนั้น"
คราวนี้เป็นแบล็กที่ขัดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ชิโนบุเงียบไปอย่างหาเหตุผลมาค้านไม่ถูก สุดท้ายเลยได้แต่ถอนหายใจ มองหน้าทั้งสองคนสลับกัน ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าห้องเรียนไปเป็นการตัดบทสนทนา
"จะใช่หรือไม่ใช่ เดี๋ยวเย็นนี้ไปตรวจดูก็รู้"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ไม่เห็นมีอะไรเลย"
เสียงบ่นเบา ๆ ที่ดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองเล็กน้อย ซึ่งเจ้าของเสียงเองก็หันมาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีให้อย่างน่าหมั่นไส้
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามคนมาหยุดอยู่ที่หน้าป่าไผ่อันเป็นสถานที่ที่เด็กนักเรียนหลายคนบอกว่าโดนทรายสาดใส่ ดวงตาคู่สวยมองสำรวจเข้าไปภายในป่า แต่นอกจากต้นไผ่แล้วเขาก็ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรอีก ทั้งแบล็กและอัลฟ่าที่ยืนขนาบข้างซ้ายขวาก็กำลังช่วยมองเข้าไปข้างในเหมือนกัน แต่จนแล้วจนรอดพวกเขาสามคนก็ไม่เห็นอะไรที่ดูผิดปกติอยู่ดี
"หรือเราต้องเข้าไปดูข้างใน"
คำพูดจากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เคยเข้าไปวิ่งเล่นแล้วโดนใบไผ่บาดจนเป็นแผลเลือดออก ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่เคยชอบป่าไผ่หรือต้นไผ่อีกเลย
"เดี๋ยวฉันเข้าไปดูเองก็ได้ พวกนายรอ--"
"กรี๊ด!!!"
แบล็กยังพูดไม่ทันจบเสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นจากอีกทางให้ทั้งสามหลุดสะดุ้งอย่างตกใจ ก่อนจะพากันรีบวิ่งไปยังต้นเสียงที่อยู่ไม่ไกลในทันที
ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเด็กสาวสองคนกำลังยกมือขึ้นมาปิดบังใบหน้าจากทรายที่ถูกสาดออกมาจากในป่าไผ่ แล้วพอทำท่าจะเข้าไปช่วยทิศทางของทรายก็เปลี่ยนเป้าหมายมาทางทั้งสามทันที
อัลฟ่าที่อยู่ใกล้กว่ารีบคว้าตัวชิโนบุหลบมาอีกทาง ในขณะที่แบล็กพอเห็นว่าชิโนบุไม่เป็นอะไร ก็เปลี่ยนจากการจะดึงเจ้าตัวหลบเป็นพุ่งตัวเข้าไปหาต้นเหตุของเรื่องในป่าไผ่แทน
"เป็นอะไรไหม"
"ไม่เป็นไร ขอบใจ"
ถึงจะได้ยินแบบนั้นแต่อัลฟ่าก็ยังคงจับแขนของเจ้าตัวมาพลิกดูเพื่อหาบาดแผลอยู่ดี ทางด้านชิโนบุก็ไม่ได้ว่าอะไร เจ้าตัวหันไปมองทางเด็กสาวสองคนที่ตอนนี้หยุดกรี๊ดไปแล้ว พอเห็นว่าพวกเธอไม่เป็นอะไรมากก็หันกลับมาคว้ามืออัลฟ่าที่จับแขนตัวเองอยู่ แล้วออกแรงกระตุกเบา ๆ
"รีบไปกันเถอะ"
อัลฟ่าไม่ได้คัดค้านเพราะเขาได้สำรวจจนพอใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่มีบาดแผลที่ตรงไหน ทั้งคู่รีบวิ่งตามแบล็กเข้าไปในป่าไผ่ ก่อนจะหยุดฝีเท้าลง เมื่อเข้ามาได้สักระยะหนึ่งก็มองเห็นคนที่กำลังตามหายืนกอดอกพิงต้นไผ่อยู่ ที่พื้นตรงหน้ามีภูตตนหนึ่งกำลังนั่งตัวสั่นเหมือนกำลังหวาดกลัว ก่อนมันจะกรีดร้องดังลั่นเมื่อโดนแบล็กคว้าเข้าที่หลังคอ แล้วเหวี่ยงมาตกอยู่บนพื้นตรงหน้าอัลฟ่าและชิโนบุ
"สุนาคาเคะจริงด้วยแหะ"
พอได้เห็นชัด ๆ ชิโนบุก็เผลอพึมพำออกมาเสียงเบา ก่อนจะหันไปมองอัลฟ่าที่กำลังอมยิ้มด้วยท่าทางภูมิใจอย่างนึกหมั่นไส้เล็ก ๆ
ทางด้านสุนาคาเคะเมื่อเห็นว่าอัลฟ่าและชิโนบุไม่ได้สนใจตนเอง แถมยังไม่มีกลิ่นอายน่ากลัวแผ่ออกมาเหมือนกับแบล็กจึงคิดจะหาทางหนี ภูตผีในร่างหญิงชราทำท่าจะพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่ หากแต่แบล็กที่คอยสังเกตอยู่ตลอดก็รู้ทันเลยรีบพุ่งตัวตามไป
แต่ยังไม่ทันได้ลงมือทำอะไร ชิคิงามิที่ชิโนบุหยิบออกมาเตรียมไว้โดยไม่มีใครรู้ตัว ก็เปลี่ยนสภาพเป็นเชือกเข้ามัดภูตตนนั้นไว้แน่นจนไม่สามารถขยับได้อีก
แต่ก่อนหน้านั้น...
ก่อนที่ชิคิงามิจะถูกใช้ แบล็กกลับมองเห็นอะไรบางอย่าง...
"....."
ดวงตาเรียวคมจับจ้องใบหน้าของอัลฟ่า ก่อนจะเหลือบลงมองปีศาจทรายที่ตอนนี้กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
ช่วงจังหวะหนึ่งก่อนที่สุนาคาเคะจะพุ่งเข้าถึงตัวของทั้งคู่ แบล็กเห็นว่าจู่ ๆ มันก็ชะงักตัวเองไว้ ทั่วทั้งร่างของมันสั่นสะท้านอย่างหวาดกลัวต่อดวงตาที่มองมา...
ดวงตาของอัลฟ่า
เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่แบล็กเองก็ยังเผลอชะงักเพราะกลิ่นอายที่แผ่ออกมา เรียกเอาเหงื่อเย็น ๆ ให้ซึมออกมาตามข้างขมับ แล้วหลังจากนั้นก็จางหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
หายไปอย่างรวดเร็วจนแม้แต่ชิโนบุที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็ยังไม่ทันได้รู้สึก
"อย่าดิ้น ไม่อย่างนั้นมันจะรัดแน่นขึ้น"
เสียงที่แม้จะดุแต่ก็แฝงไว้ด้วยความเป็นห่วงจากชิโนบุที่กำลังย่อตัวลงไปพูดกับสุนาคาเคะ ทำให้แบล็กเริ่มรู้สึกผ่อนคลายลงได้บ้าง เจ้าตัวแอบยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อตรงข้างขมับออกโดยไม่ให้ใครเห็น แล้วเลือกจะเก็บสิ่งที่ตัวเองเห็นเอาไว้ก่อน
เพราะจากที่ดูแล้ว...
อัลฟ่าเองก็ไม่น่าจะรู้ตัวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
"เอากลับไปให้ปู่ดีไหมแบล็ก"
"แล้วแต่โนบุจังเลย"
"แต่สุนาคาเคะเนี่ยนะ..."
พูดได้แค่นั้นเจ้าตัวก็หยุดไปอย่างไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะถ้าว่ากันตามจริง เจ้าปีศาจทรายตนนี้ก็ไม่ได้ถือว่ามีอันตรายร้ายแรงอะไรเท่าไรนัก มีโอกาสน้อยมากที่จะออกมาเจอกับคนด้วยซ้ำ ปกติแล้วมันจะอาศัยอยู่ในป่าไผ่ลึก ๆ ไม่ค่อยโจมตีผู้คน แต่ในกรณีนี้คิดว่าน่าจะเป็นเพราะมันยังแปลกที่แปลกทางก็เลยยังปรับตัวไม่ได้มากกว่า
ที่สำคัญคือ...
ทำไมภูตผีจากนาราถึงมาอยู่ที่เกียวโตได้นี่สิ
"ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงพลังชั่วร้ายนะ"
คำพูดของแบล็กทำให้ชิโนบุถอนหายใจออกมาอีกเฮือก ก่อนจะหันมาหาสุนาคาเคะที่ยังคงพยายามดิ้นให้หลุดจากเชือกที่พันธนาการไว้
"ถ้ารับปากว่าจะไม่โจมตีคนที่ผ่านไปผ่านมาอีก ฉันจะปล่อยไป"
ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นสุนาคาเคะก็นิ่งไป มันเงยหน้าขึ้นสบตากับชิโนบุตรง ๆ นั่งทำท่าคิดอยู่สักพัก ก่อนที่สุดท้ายจะพยักหน้ารับ
"ห้ามผิดคำพูดกับฉัน"
ภูตในรูปลักษณ์หญิงชรารีบพยักหน้ารับอีกครั้ง ดวงตากลอกไปมา มองดูชิคิงามิที่ค่อย ๆ คลายตัวออกจนมันกลายเป็นอิสระ สุนาคาเคะรีบขยับถอยหลังไปสองก้าว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าที่ด้านหลังมีใครอยู่ก็ชะงักขาไว้ ค่อย ๆ เหลือบตาขึ้นมองแบล็กที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้นแล้วตัวสั่นขึ้นมาอย่างหวาดกลัว
"เขาจะไม่ทำอะไรตราบใดที่เธอไม่ผิดคำพูดกับฉัน"
คราวนี้สุนาคาเคะรีบพยักหน้ารับหลายครั้ง จนเศษทรายที่ติดอยู่ตามเส้นผมร่วงลงมาเต็มพื้นไปหมด มันยกมือขึ้นมากุมอกไว้ แล้วค่อย ๆ เหลือบมองไปทางอัลฟ่าด้วยท่าทางหวาดกลัวเหมือนกันกับตอนที่มองแบล็กไม่มีผิด
"หือ?"
ชิโนบุไม่เข้าใจว่าสุนาคาเคะจะสื่อถึงอะไรเลยตอบกลับไปไม่ได้
กับแบล็กเขารู้ว่ามันคงกลัว แต่กับอัลฟ่านี่...
"เขาก็เหมือนกัน"
คำยืนยันจากแบล็กทำให้สุนาคาเคะหันไปมอง และแม้แต่อัลฟ่ากับชิโนบุเองก็ยังหันไปมองด้วย ในขณะที่ชิโนบุกำลังกระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความสงสัย อัลฟ่าเองก็เลิกคิ้วทำตาโตใส่เพราะไม่เข้าใจเหมือนกัน
แต่ว่า...
แบล็กไม่ได้ตอบ และไม่ได้อธิบาย
"ไปได้แล้ว"
พอได้รับคำอนุญาตจากแบล็ก สุนาคาเคะก็รีบวิ่งจากไปทันที แต่แล้วมันก็ต้องหยุดขาไว้ ก่อนจะหันมาหาชิโนบุเมื่อได้ยินเสียงเจ้าตัวตะโกนตามหลังมา
"จำไว้ว่าห้ามไล่ทำร้ายคนอีกนะ ถ้าเป็นไปได้ก็กลับนาราไปซะ"
สุนาคาเคะพยักหน้ารับเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนมันจะเหลือบมองไปที่อัลฟ่าอีกครั้ง ความหวาดกลัวที่ฉายชัดออกมาจากดวงตาคู่นั้นมีเพียงแบล็กคนเดียวที่มองเห็น เนื่องจากระยะทางที่ไกลเกินไป อัลฟ่าและชิโนบุเลยทำได้แค่มองส่งจนกระทั่งภูตตนนั้นวิ่งหายเข้าดงไผ่ไป
"อ้าว นายเป็นแผลด้วยนี่"
หลังจากมองส่งสุนาคาเคะไปจนลับสายตา ก็เป็นอัลฟ่าที่ทักขึ้นมา เมื่อเหลือบไปเห็นว่าตรงลำคอของชิโนบุมีรอยบาดเป็นทางยาวจนมีเลือดซึมออกมา
"มิน่าล่ะ ก็ว่าทำไมมันแสบ ๆ สงสัยตอนวิ่งมาคงโดนใบไผ่บาดเอา"
พูดไปเจ้าตัวก็ใช้มือแตะคอตัวเองไปด้วย ก่อนจะเดินไปหาแบล็กที่จนตอนนี้ก็ยังคงมองไปทางที่สุนาคาเคะวิ่งหายไป ชิโนบุใช้มือสะกิดไหล่เจ้าตัวเบา ๆ แล้วชี้ไปที่แผลตรงคอของตัวเอง
"ฉันได้แผลมา จัดการให้ที"
"ถ้าโนบุจังไม่ได้แผลสักวัน สงสัยฟ้าจะถล่มดินจะทลาย"
"พูดมาก"
คนโดนว่าทำเพียงหลุดขำออกมาเบา ๆ อัลฟ่ามองชิโนบุที่เอียงคอลงเล็กน้อยเพื่อให้แบล็กเห็นแผลที่คอได้ชัดขึ้น
ตอนแรกเขายังนึกว่าแบล็กคงจะหยิบพลาสเตอร์ออกมาปิดแผลให้ แต่ที่ไหนได้ ภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้เขาต้องสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าแบล็ก...
แบล็กกำลัง...
เลียแผลตรงคอของชิโนบุ!
เป็นการเลียครั้งเดียวที่ทำให้คนมองอย่างอัลฟ่าหน้าร้อนขึ้นมาจนต้องหันหนีไปอีกทาง ในขณะที่คนเป็นแผลอย่างชิโนบุได้แต่มองท่าทีแปลก ๆ ของเจ้าตัวด้วยความสงสัย
"อะไร"
ยิ่งเจอคำถามนี้จากชิโนบุ อัลฟ่าก็ยิ่งไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่เหลือบมองไปทางแบล็กที่กำลังส่งยิ้มขำ ๆ มาให้
"ก็ เอ่อ..นายกับแบล็ก..."
"ฉันกับแบล็กทำไม"
"คือ..."
"แค่ทำแผลน่ะ"
คำตอบที่มาพร้อมเสียงหัวเราะจากแบล็กทำให้อัลฟ่าได้แต่ขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะมองตามมือแบล็กที่ชี้ไปทางชิโนบุแล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อรอยแผลบาดเป็นทางยาวจนเลือดซึมที่เห็นก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับเหลือเพียงรอยแดงจาง ๆ ที่ถ้าไม่สังเกตก็แทบมองไม่เห็น
"ยอดเลย"
"ใช่ไหมล่ะ"
"นายทำได้ยังไง"
"ความลับ"
พูดจบแบล็กก็ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ก่อนจะมองไปทางชิโนบุที่ตอนนี้เดินนำออกจากป่าไผ่ไปอย่างไม่คิดจะหันกลับมาสนใจพวกเขาทั้งคู่แล้ว
รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแบล็ก ก่อนจะหันมามองหน้าอัลฟ่าแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเอ็นดูไม่ต่างกัน
"ไม่แน่นะ อีกหน่อยนายอาจจะทำเหมือนฉันได้ก็ได้"
"หืม?"
แบล็กไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แล้วปล่อยให้อัลฟ่ายังคงมองมาด้วยความสงสัยอยู่อย่างนั้น เพราะเอาจริง ๆ แล้ว เขาเองก็ยังมีเรื่องที่สงสัยอยู่เต็มไปหมด
แบล็กไม่ได้รู้เรื่องต่าง ๆ เยอะกว่าใคร
ตอนนี้เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้กับหลายเรื่อง เพียงแต่เขาแค่อาศัยสัญชาตญาณของตัวเองก็เท่านั้น
ก็แค่...
เชื่อในสังหรณ์ของตัวเอง...
เชื่อว่าในสักวัน อัลฟ่าต้องดูแลชิโนบุได้เหมือนกันกับเขาแน่ ๆ
tbc...


## 07 - นูราริเฮียง

- นูราริเฮียง -
"ชิโนบุ แบล็ก มาอยู่ด้วยกันไหม"
คำชวนที่ได้รับทำให้เจ้าของชื่อทั้งสองคนที่กำลังกวาดมองไปรอบห้อง เลื่อนสายตากลับมายังเจ้าของเสียงในทันที แบล็กส่งยิ้มไปให้บาง ๆ ขณะที่ชิโนบุกระพริบตาปริบ ๆ อยู่ 2-3 ครั้ง ก่อนที่ทั้งคู่จะตอบกลับไปโดยไม่จำเป็นต้องหันมาปรึกษากันเลยแม้แต่น้อย
"อือ"
"เอาสิ พวกฉันอยู่ด้วย"
คำตอบรับที่ได้มาจากชิโนบุและแบล็กทำให้คิระชิมะส่งยิ้มกว้างจนตาหยีกลับไป ก่อนจะหันไปสะกิดเพื่อนข้าง ๆ แล้วพากันลุกมาหาแบล็กและชิโนบุทันที
เด็กหนุ่มสี่คนนั่งจับกลุ่มกันอยู่ที่หลังห้องตรงโต๊ะของแบล็กและชิโนบุ ในขณะที่ภายในห้องก็ยังคงเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงพูดคุยชักชวนเข้ากลุ่มของนักเรียนคนอื่น เนื่องจากวิชานี้อาจารย์สั่งให้จับกลุ่มกันสี่คนเพื่อทำงานที่ได้รับมอบหมาย ดวงตาสี่คู่หันมองกันไปมาก่อนที่ต่างคนจะส่งยิ้มให้กันอย่างโล่งใจ เพราะพวกเขาทั้งหมดก็ถือว่าค่อนข้างคุ้นเคยกันดี ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรในการทำงาน
แน่นอนว่าแบล็ก ชิโนบุ และคิระชิมะ สามคนนี้เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กอยู่แล้ว ส่วนสมาชิกอีกคนในกลุ่มอย่างฮารุอิ นี่ก็ถือเป็นเพื่อนร่วมห้อง 1 ใน 4 คน ที่ชิโนบุคุยด้วยมากที่สุด แถมเจ้าตัวยังเป็นเพื่อนสนิทกับคิระชิมะด้วย
"งานนี้ส่วนใหญ่ต้องทำด้วยกัน แบ่งไปทำแยกไม่ได้ด้วยสิ"
คำพูดของฮารุอิทำให้อีกสามคนที่เหลือพยักหน้ารับ ก่อนจะพากันหันไปมองหน้าคิระชิมะที่ตอนนี้เจ้าตัวกำลังเคาะปากกาเล่นกับโต๊ะเบา ๆ
"ก็คงต้องรวมตัวกันทำตอนวันหยุดล่ะนะ เพราะมันต้องส่งสัปดาห์หน้า"
"งั้นเอาเป็นบ้านฉันไหม อยู่ระหว่างบ้านพวกนายสามคนพอดีเลยด้วย"
ข้อเสนอของฮารุอิได้รับการเห็นด้วยจากอีกสามคนอย่างไม่มีข้อคัดค้านใด ๆ ก่อนที่คิระชิมะจะเป็นคนสรุปเป็นครั้งสุดท้าย แล้วแยกย้ายกันกลับเข้าที่เพื่อเตรียมตัวสำหรับวิชาต่อไป
"งั้นเอาเป็นว่า เสาร์นี้พวกเราไปบ้านของฮารุกัน"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"สวัสดี"
คำทักทายจากคนที่เพิ่งเคยได้คุยกันเป็นครั้งแรกทำให้ฮารุอิชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาทั้งสองข้างกระพริบปริบ ขณะมองคนตรงหน้าสลับกับอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความแปลกใจ
"โทษทีนะที่ฉันต้องติดสอยห้อยตามมาด้วย"
ประโยคที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้คราวนี้ฮารุอิที่กำลังมึนงงได้สติกลับมาครบถ้วนสมบูรณ์สักที เจ้าตัวเลยรีบเปิดประตูบ้านให้กว้างขึ้นแล้วส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
"ไม่เป็นไร ๆ เข้ามากันได้เลย โทษทีที่เมื่อกี้ฉันเงียบใส่ ฉันแค่ตกใจเพราะเพิ่งเคยคุยกับนายเป็นครั้งแรกน่ะ"
อันที่จริงฮารุอิก็เคยเห็นอัลฟ่าอยู่บ่อย ๆ เวลาเจ้าตัวมารอแบล็กกับชิโนบุที่หน้าห้อง แต่นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เขาได้คุยด้วยก็เลยออกจะทำตัวไม่ถูกไปสักนิด เพราะที่ผ่านมาเราจะทำเพียงส่งยิ้มทักทายเวลาเห็นหน้ากันเฉย ๆ
"ไคมาถึงก่อนพวกนายสักพักแล้วล่ะ"
ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้ทั้งสามพยักหน้ารับเบา ๆ อัลฟ่าที่ได้เข้ามาเป็นคนแรกหยุดรอชิโนบุและแบล็กเพื่อจะเดินไปพร้อมกัน โดยที่ระหว่างนั้นก็กวาดตามองภายในอาณาเขตบ้านของตระกูลฮารุอิ ที่ไม่ได้กว้างขวางเท่ากับบ้านของอาคาวะหรือคิระชิมะ แต่ก็ถือได้ว่าใหญ่โตพอสมควร
ทางด้านชิโนบุที่เดินพ้นประตูมาแล้วก็กำลังจะเดินตามฮารุอิเข้าไปข้างในเหมือนกัน แต่แล้วก็ต้องชะงักแล้วตวัดตาไปมองเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงสะกิดเบา ๆ จากแบล็กที่ตามมายืนอยู่ข้าง ๆ
แม้จะไม่มีคำพูดใด แต่เพียงแค่เห็นสายตาที่ส่งมาชิโนบุก็เข้าใจได้ทันทีว่าเจ้าตัวคงสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดเข้าเล็กน้อย เพราะไม่คาดคิดว่าแค่การมาทำงานบ้านเพื่อน จะทำให้บังเอิญเจอกับเรื่องพวกนี้เข้าอย่างไม่ตั้งใจ
เสียงถอนหายใจดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะหันไปหาอัลฟ่าเพื่อส่งสัญญาณให้รู้กัน แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังมองขึ้นไปที่หน้าต่างบานหนึ่งด้วยสีหน้าแปลก ๆ
"อัลฟ่า?"
ชิโนบุอาศัยจังหวะที่ฮารุอิเดินนำไปโดยไม่หันมามองข้างหลัง สะกิดเรียกเจ้าตัวแล้วถามขึ้นเบา ๆ
"มีอะไรหรือเปล่า"
"ฉันรู้สึกแปลก ๆ กับตรงนั้น"
พูดจบก็พยักเพยิดหน้าไปทางหน้าต่างบานนั้นพร้อมทั้งขมวดคิ้ว ในขณะที่ชิโนบุเองก็เลื่อนสายตาตามไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่รู้สึกถึงความผิดปกติอะไร แตกต่างจากแบล็กที่ขยับเข้ามาใกล้ทั้งคู่แล้วพูดขึ้นมาเบา ๆ ให้ได้ยินกันเพียงสามคน
"นั่นน่ะ ที่เดียวกับที่ฉันรู้สึกเลย"
คำพูดของแบล็กทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ดวงตาเหลือบไปมองทางหน้าต่างบานนั้นอีกครั้งอย่างตั้งใจ ก่อนจะไหวตัวเล็กน้อยเมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของอะไรบางอย่างที่บางเบามากจนแทบจะไม่รู้สึก
"อะไรกันล่ะนั่น"
"ไม่รู้สิ"
"ว่าแต่นายไปรู้สึกเหมือนกันกับแบล็กได้ยังไงล่ะเนี่ย"
"อันนี้ก็ไม่รู้อีกเหมือนกัน"
"สัญชาตญาณเหมือนกันล่ะมั้ง"
คำตอบของแบล็กที่ดังแทรกบทสนทนาขึ้นมา ทำให้ชิโนบุเบะปากลงเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเดินดุ่ม ๆ ตามฮารุอิไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทิ้งห่างไปพอสมควรแล้ว
โดยที่...
ก่อนไปก็ไม่ลืมทิ้งท้ายไว้ให้อีกสองหนุ่มพากันหลุดขำออกมาเบา ๆ
"เกลียดสัญชาตญาณของพวกนายจริง ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"โอ้ยยยยย...ฉันไม่ไหวแล้ว"
เสียงร้องโหยหวนของคิระชิมะทำให้อีกสามคนที่เหลือเองก็พากันปล่อยมือออกจากงานที่กำลังทำเหมือนกัน เด็กหนุ่มสี่คนทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้นอย่างหมดสภาพ โดยที่รอบตัวของแต่ละคนก็มีกองกระดาษและอุปกรณ์ต่าง ๆ กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด
ตั้งแต่มาถึงบ้านของฮารุอิ ทั้งสี่คนก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างจริงจัง จนนี่ผ่านมาครึ่งค่อนวันแล้วถึงเพิ่งจะหยุดพัก ก็เลยทำให้ล้ากันไปหมดแบบนี้
ซึ่งระหว่างนั้น ก็จะมีอัลฟ่าค่อยเข้ามาช่วยบ้างเป็นบางครั้ง แต่ดูเหมือนว่ามันก็จะไม่ได้ทำให้งานมากมายมหาศาลนี่ลดลงไปสักเท่าไร
"มีอะไรให้ฉันช่วยอีกไหม"
เห็นแต่ละคนนอนแผ่จนหมดสภาพไม่เว้นแม้แต่แบล็กและชิโนบุ อัลฟ่าก็วางหนังสือการ์ตูนที่ยืมของฮารุอิมาอ่านฆ่าเวลาลง ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ชิโนบุแล้วใช้นิ้วจิ้มแก้มเจ้าตัวเบา ๆ ซึ่งคนโดนจิ้มแก้มก็ทำเพียงถอนหายใจออกมาอย่างหมดแรงเท่านั้น ทั้งที่ถ้าเป็นเวลาปกติคงมองตาขวางกลับมาแล้ว
"ไม่เป็นไร นายช่วยพวกเรามาเยอะแล้ว"
ตอบไปฮารุอิก็ยืดแขน ยืดขาเพราะความปวดเมื่อยไป ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นมานั่งบิดตัวอีกทีแล้วลุกขึ้นยืน
"เดี๋ยวฉันไปหาเสบียงมาเพิ่มพลังให้นะ"
"งั้นฉันไปเป็นเพื่อนแล้วกัน"
คำอาสาของอัลฟ่าได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาจากฮารุอิ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกจากห้องเพื่อลงไปหาเสบียงในครัวที่ชั้นล่างด้วยกัน
ใช้เวลาไม่นานในอ้อมแขนของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยขนมที่คุณนายฮารุอิผู้ใจดีให้มา ซึ่งตอนแรกมันจะไม่หยุดอยู่แค่นี้ด้วยซ้ำ จนเด็กสองคนต้องช่วยกันบอกให้พอก่อนแล้วรีบขอตัวออกมาจากในครัวทันที
ระหว่างที่กำลังจะเดินกลับห้องกันนั้น จู่ ๆ ก็มีใครบางคนเดินสวนมาให้ทั้งคู่ต้องหยุดฝีเท้าของตัวเองไว้
"อ้าวปู่ จะไปไหนล่ะครับ"
ฮารุอิเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าปู่ของตัวเองกำลังจะเดินสวนไป ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ส่งยิ้มไปให้พร้อมกับ...ความสงสัยที่ผุดขึ้นมา
เขาจำได้ว่าตอนมาถึงก็ได้เจอกับคุณปู่ของฮารุอิไปแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งความรู้สึกตอนนั้นมันไม่เหมือนกันกับตอนนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่แปลกไป แต่ว่า...
แปลก...แปลกไปจริง ๆ
ยิ่งคิดได้แบบนั้นหัวคิ้วของอัลฟ่าก็ยิ่งขมวดเข้า ซึ่งท่าทางนั้นคงไปเข้าตาคุณปู่ของฮารุอิพอดี ท่านจึงหันมาส่งยิ้มให้...
เป็นยิ้มที่ทำให้อัลฟ่ายิ่งมั่นใจว่ามีบางอย่างผิดปกติ
"ปู่ว่าจะไปเดินเล่นในสวนสักหน่อย"
"งั้นเดินดี ๆ นะปู่"
เสียงหัวเราะที่ดังไล่หลังมาทำให้อัลฟ่ายิ่งมั่นใจว่านั่นไม่ใช่คุณปู่ของฮารุอิ...ไม่ใช่อย่างแน่นอน
"งั้นเราเองก็รีบกลับห้องกันเถอะ"
คำชวนนั้นทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับแล้วรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพราะตอนนี้เขาเองก็อยากเอาเรื่องนี้ไปคุยกับแบล็กและชิโนบุมาก ๆ เหมือนกัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อ๋อ ฉันรู้แล้วล่ะ"
"รู้แล้ว?"
"อืม เห็นตั้งแต่ตอนเข้ามาแล้ว"
คำตอบของแบล็กทำให้อัลฟ่าได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ อย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี
อาการตื่นตระหนกก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมด เหลือไว้แต่ความเฟลเล็ก ๆ ให้ได้แต่แอบถอนหายใจ แล้วกระซิบถามกลับไปเสียงเบา เมื่อเห็นว่าฮารุอิ คิระชิมะ และชิโนบุก็กำลังนั่งคุยเล่นกันอยู่ แม้สามคนนั้นจะไม่ได้หันมาสนใจพวกเขาแต่ระวังตัวไว้ก็ไม่เสียหาย เพราะพื้นที่ภายในห้องมีจำกัด พวกเขาทั้งสองกลุ่มจึงนั่งอยู่ไม่ไกลกันมาก
"งั้นพวกเราก็ไม่ต้องทำอะไรใช่ไหม"
"อืม ไม่ต้องทำอะไรหรอก พวกนูราริเฮียงน่ะ เดี๋ยวเบื่อเมื่อไรก็ออกไปเอง"
สีหน้างง ๆ ของอัลฟ่าเพราะได้ยินชื่อที่ไม่รู้จักทำให้แบล็กหลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะตักขนมในมือเข้าปากแล้วพูดขึ้นพร้อมกับใช้ช้อนชี้ไปทางอัลฟ่าด้วย
"หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า เทพอาคันตุกะ"
"เทพอาคันตุกะ?"
"ใช่ เขามักจะแวะไปตามบ้านของผู้คน อาจจะมีแอบขโมยของกินบ้างเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ไม่เป็นอันตรายหรอก"
พอได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็พยักหน้ารับเบา ๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะไพล่ถามต่อไปถึงเรื่องที่ตัวเองได้เจอมาด้วยความสงสัย
"แล้วที่ฉันเห็นเขาเป็นคุณปู่นั่นล่ะ"
"นั่นคือภาพมายาไว้แปลงเป็นคนในบ้าน เพื่อที่เวลาแอบหยิบอะไรแล้วใครมาเจอเข้าจะได้ไม่สงสัยไง"
"อ๋อ"
"ก็อย่างที่ฉันบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง นูราริเฮียงอาจขโมยของกินบ้างแต่ไม่ทำร้ายมนุษย์"
อัลฟ่าพยักหน้ารับอีกครั้งก่อนจะงับเอาขนมที่แบล็กตักมาป้อนให้เข้าปากไป เจ้าตัวเคี้ยว ๆ อยู่อีก 2-3 ทีก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทีที่ผ่อนคลายลง
"งั้นสรุปว่าสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลก ๆ กับบ้านหลังนี้ก็คือนูราริเฮียงเองสินะ"
"สัญชาตญาณดีนะ แต่คงต้องลับให้คมอีกหน่อยแหะ"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาเหมือนไม่ได้กำลังคุยเรื่องเดียวกัน ทำให้อัลฟ่าได้แต่เลิกคิ้วขึ้นอย่างงง ๆ ซึ่งแบล็กเองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากตักขนมอีกคำเข้าปาก แล้วพูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม
ที่หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่ามันแฝงไว้ด้วยความภูมิใจนิด ๆ
"สัญชาตญาณนายถือว่าใช้ได้แล้ว ที่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในบ้านนี้ แต่ว่ามันยังแยกแยะได้ไม่ดีพอเท่านั้นเอง"
"หมายถึงอะไร"
"ลองนึกดูดี ๆ สิว่าคุณปู่นูราริเฮียงที่นายเจอกับสิ่งที่ทำให้นายรู้สึกแปลก ๆ มันเป็นกลิ่นอายเดียวกันไหม"
คำถามนั้นทำให้อัลฟ่าเริ่มมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อลองนึกย้อนไปแล้วรู้สึกได้ว่ามันไม่เหมือนกัน แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตอบอะไรกลับไปก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ทำให้ความเย็นแล่นพล่านไปตามไขสันหลังจนขนคอลุกชัน ในขณะที่แบล็กก็สะบัดหน้าฉับไปยังทิศทางหนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
"สิ่งที่ทำให้นายรู้สึกแปลก ๆ พร้อมฉันเมื่อเช้าน่ะ...เจ้านั่นต่างหาก"
สิ้นคำนั้นแบล็กก็ลุกพรวดขึ้นจนอีกสามคนที่คุยกันอยู่หันมามองเป็นตาเดียว อัลฟ่าเห็นว่าคิระชิมะและฮารุอิมองมาด้วยความแปลกใจ ในขณะที่ชิโนบุกลับมีท่าทีสงบนิ่งเหมือนกับรู้อยู่แล้ว
ซึ่งพอสังเกตดี ๆ ก็จะเห็นว่าในมือของเจ้าตัวที่เท้าพื้นอยู่ มีชิคิงามิเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว เพียงชิโนบุยกปลายนิ้วขึ้นเล็กน้อย มันก็หลุดออกจากมือของเจ้าตัว แล้วค่อย ๆ ขยับตัวคืบคลานเข้าปกคลุมไปตามส่วนต่าง ๆ ของห้องโดยที่คิระชิมะและฮารุอิไม่รู้ตัว
และก่อนที่มันจะขยายตัวมาถึงประตู แบล็กก็หันไปพูดกับทั้งสามคนด้วยรอยยิ้มทะเล้นเหมือนเดิม
"เดี๋ยวฉันกลับอัลฟ่าขอไปโทรศัพท์แป๊บนะ"
พูดจบเจ้าตัวก็หันมาพยักหน้าให้อัลฟ่าเบา ๆ เป็นเชิงเรียก ซึ่งคนโดนเรียกก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตามออกไปทันทีแม้ยังไม่เข้าใจอะไรเลยก็ตาม
ครืด!
ทันทีที่ประตูปิดลง อัลฟ่าก็เห็นว่าชิคิงามิของชิโนบุขยายตัวมาถึงประตู แล้วครอบคลุมทั้งห้องนั้นไว้จนหมดพอดี
"ดีนะที่พานายออกมาทัน"
"หา?"
"ก็ตอนเปิดปิดประตู ขืนเผลอไปทำชิคิงามิของโนบุจังขาดจนต้องเริ่มใหม่ มีหวังกลับไปได้โดนบ่นจนหูชากันแน่ ๆ"
แม้คำพูดนั้นจะเคล้ามาด้วยเสียงกลั้วหัวเราะเหมือนอย่างปกติ หากแต่บรรยากาศที่แผ่ออกมากลับทำให้อัลฟ่ารู้สึกได้ว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป...นี่ไม่ใช่แบล็กคนเดิม
"ไปกันเถอะ"
"แล้วชิโนบุล่ะ ไม่มาด้วยกันเหรอ"
แม้จะรู้สึกได้ถึงความแปลกไปของแบล็ก แต่อัลฟ่าก็อดถามถึงใครอีกคนที่ยังอยู่ในห้องกับคิระชิมะและฮารุอิไม่ได้
"ไม่มาหรอก โนบุจังต้องอยู่ดูความเรียบร้อยที่นี่ไม่ให้มีอะไรมายุ่งกับคนในบ้าน"
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าแบล็กหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ พร้อมกับกลิ่นอายแปลกประหลาดรอบตัวที่ดูจะเบาบางลงทุกครั้งเมื่อพูดถึงชิโนบุ
"ที่สำคัญเจ้านี่เป็นพวกยุ่งยากทำให้จัดการค่อนข้างลำบาก โนบุจังก็เลยต้องยอมให้ใช้วิธีของฉัน"
"วิธีของนาย?"
"ใช่"
สิ้นคำยืนยันนั้น อัลฟ่าไม่แน่ใจว่าตัวเองตาฝาดไปหรือเปล่า แต่เขาสังเกตเห็นไอดำจาง ๆ แผ่กระจายออกมาจากทั่วทั้งตัวของแบล็ก และมันก็ทำให้กลิ่นอายแปลก ๆ ของเจ้าตัวกลับมาเข้มข้นขึ้นอีกครั้ง
"โนบุจังไม่ค่อยชอบวิธีของฉันเท่าไร นี่เลยเป็นเหตุผลหลักที่เจ้าตัวไม่ตามมาด้วย เพราะว่า..."
พูดไปแบล็กก็อมยิ้มขำไป หากแต่ประกายในดวงตาคู่นั้นกลับดุดันจนอัลฟ่ายังเผลอผงะตัวถอยหลังไปอย่างตกใจ แบล็กในตอนนี้ไม่เหมือนเวลาปกติที่อยู่กับชิโนบุเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ราวกับจะเรืองแสงได้ ดูน่ากลัว...
ราวกับไม่ใช่คน
อัลฟ่าเพิ่งเคยสัมผัสกับคำว่าจิตสังหารตรง ๆ เป็นครั้งแรก มันอึดอัดและกดดันจนรู้สึกได้เลยว่าเลือดในกายกำลังร้อนระอุไปหมด เหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมาตามข้างขมับ ก่อนที่มันจะไหลลงถึงปลายคางเมื่อเห็นว่ามุมปากของคนตรงหน้ากำลังยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม...แสยะ
"...มันค่อนข้างจะ 'เลอะ' น่ะ"
tbc...


## 08 - สัญชาตญาณ

- สัญชาตญาณ -
"สรุปนี่มันยังไงกัน"
ชิโนบุหันไปถามแบล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หลังจากวางผ้าขนหนูชุบน้ำลงบนหน้าผากของอัลฟ่าเรียบร้อยแล้ว
เมื่อช่วงบ่ายหลังจากที่ปล่อยให้อีกฝ่ายตามแบล็กไปจัดการกับปีศาจที่แอบซ่อนตัวอยู่ในบ้านของฮารุอิ หลังจากกลับมาเจ้าตัวก็มีท่าทีแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด ดูเหม่อ ๆ ไม่ค่อยมีสมาธิ ตอนกลับมาถึงบ้านก็ขอแยกตัวเข้าไปอยู่ในห้องคนเดียวด้วย พอลองถามดูก็บอกว่าปวดหัว ขอไปพักก่อน ทั้งเขาและแบล็กเห็นเจ้าตัวอาการไม่ค่อยดีก็เลยไม่ได้รั้งไว้
จนกระทั่งถึงเวลาอาหารเย็น อายาเมะก็เดินมาบอกว่าไปยืนเรียกที่หน้าห้องแล้วแต่อัลฟ่าไม่ตอบ พอเขาเป็นคนไปดูเองถึงได้รู้ว่าเจ้าตัวมีไข้สูงมาก แล้วก็นอนหลับ ตัวร้อน ไม่ได้สติอยู่ในห้องคนเดียว
"ตอบมา"
"ไม่รู้สิ"
สายตาขวาง ๆ ที่ได้รับกลับมาทำให้แบล็กได้แต่ยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ ดวงตาเรียวคมเหลือบมองไปทางอัลฟ่าครั้งหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจพร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาจริงจังขึ้น
"คิดว่าน่าจะเป็นเพราะได้เห็นวิธีของฉันแล้วสัญชาตญาณในตัวถูกปลุกขึ้นมา"
"ยังไงนะ"
คำตอบของแบล็กทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่แบล็กกลับไม่ยอมอธิบายอะไรเพิ่มเติม ดวงตาที่ยิ่งคมดุขึ้นเวลาจริงจัง เหลือบมองไปทางอัลฟ่าที่กำลังนอนหลับสนิทเพราะพิษไข้ ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบเข้ากับชิโนบุอีกครั้ง แล้วพยักเพยิดหน้าไปทางประตูเป็นเชิงบอกให้ออกไปคุยกันข้างนอก
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"สรุปว่ามันยังไง"
"โนบุจังอ่านเรื่องของตระกูลอวี้ไปถึงไหนแล้ว"
"อย่าเปลี่ยนเรื่อง"
"เรื่องเดียวกัน"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาของแบล็ก ทำให้ชิโนบุเผลอเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ตอนนี้พวกเขาเดินออกมายืนคุยกันอยู่ที่หน้าห้องแล้ว จะได้ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอทำเสียงดังรบกวนคนป่วยอีก
"หมายความว่าไง"
"ฉันรู้สึกว่าอัลฟ่าเหมือนฉัน"
ชิโนบุเผลอชะงักไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น หัวคิ้วขมวดแน่นขึ้น เผลอเหลือบตามองไปทางประตูห้องครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาสบเข้ากับคนตรงหน้าอย่างจริงจังพร้อมน้ำเสียงที่กดต่ำลง
"อย่ามาพูดเล่น"
"ไม่ได้พูดเล่น ฉันรู้สึกมาสักพักแล้ว และคิดว่าโนบุจังเองก็น่าจะรู้สึกได้เหมือนกัน"
"....."
"ทั้งสัญชาตญาณและอะไรหลาย ๆ อย่าง...อัลฟ่าเหมือนฉันมากกว่าโนบุจัง"
สิ้นคำนั้นความเงียบก็เข้าครอบคลุมทั้งคู่ไว้ แบล็กไม่ได้พูดอะไรอีก และชิโนบุเองก็ไม่รู้จะเถียงกลับไปยังไง ทั้งคู่ทำเพียงปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยไร้ซึ่งบทสนทนา
ก่อนที่สุดท้าย...
เสียงถอนหายใจจะดังขึ้น
"ข้อมูลของตระกูลอวี้เยอะมาก"
เพราะยังหาเหตุผลมาแย้งที่แบล็กพูดเมื่อกี้ไม่ได้ ชิโนบุเลยเปลี่ยนเรื่องที่จะคุยกันแทน เจ้าตัวยกมือขึ้นกอดอก ก่อนจะใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเบา ๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่แบล็กตอบกลับมา
"เร่งมือหน่อยก็ดี ฉันอยากรู้ว่าสรุปตระกูลนี้มีอะไร จะใช่เหมือนอย่างที่ฉันคิดไหม"
"คิดอะไรทำไมไม่เห็นเคยบอก"
"ก็ยังไม่แน่ใจเลยไม่รู้จะบอกยังไง"
ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองคนตรงหน้าอย่างคาดคั้น ซึ่งแบล็กเองก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเล่าย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าไผ่เมื่อไม่กี่วันก่อนให้ฟัง
"จำเรื่องสุนาคาเคะได้ไหม"
"ได้"
"ตอนนั้นมีกลิ่นอายแปลก ๆ แผ่ออกมาจากตัวอัลฟ่า แค่เสี้ยววินาทีเดียวก็หายไป แต่ฉันสัมผัสได้และมั่นใจว่าไม่ได้คิดไปเอง"
"แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่บอก"
"ก็แค่สัมผัสได้เฉย ๆ แต่ไม่รู้ว่าคืออะไรก็เลยเก็บไว้ก่อน"
คนฟังถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะยกมือขึ้นมากุมขมับแล้วออกแรงคลึงเบา ๆ ไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ถึงมีเรื่องวุ่นวายผุดขึ้นมาเยอะนัก แถมปู่ก็ยังอยู่ ๆ หาย ๆ จะปรึกษาอะไรก็ปรึกษาไม่ได้ พ่อกับแม่ที่ไปทำภารกิจก็ยังไม่มีกำหนดการกลับอย่างชัดเจน ครั้นจะให้ไปถามอัลฟ่า เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้เรื่องอะไร ไม่อย่างนั้นปู่คงไม่ให้เขาไปหาอ่านในบันทึกเอาเองตั้งแต่แรก
เฮ้อ...
สรุปแล้วตอนนี้วิธีเดียวที่จะทำให้รู้เรื่องทั้งหมดได้ คือต้องไปอ่านเอาจากบันทึก
ซึ่งมีเยอะมากจนบางทีเห็นแล้วก็ท้ออยู่เหมือนกัน
"อัลฟ่าเหมือนฉัน"
คำพูดของแบล็กที่ดังแทรกห้วงคิดขึ้นมา ทำให้ชิโนบุต้องลดมือลงแล้วสบตากลับไปตรง ๆ หัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดมุ่นก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงดุ ๆ
"ยังไม่มีอะไรมายืนยัน"
"สัญชาตญาณฉัน"
"ครั้งนี้ไม่ได้"
"ทุกทีโนบุจังเชื่อ"
"ครั้งนี้ไม่เชื่อ"
"ถ้าไม่เชื่อจริงก็อย่าหันหน้าหนี มามองตากันตรง ๆ"
พูดจบแบล็กก็เอื้อมมือไปจับคางของเจ้าตัวเบา ๆ ก่อนจะออกแรงเล็กน้อยเพื่อบังคับให้หันหน้ามา ดวงตาสองคู่สบกันอยู่อย่างนั้นนานพอจนทำให้แบล็กเห็นว่า ภายใต้ความดื้อรั้นที่ส่งมา...
มีแววไหวเล็ก ๆ ซ่อนอยู่
เฮ้อ...
เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนแบล็กจะเปลี่ยนจากที่จับคางเป็นแนบฝ่ามือลงบนแก้มของเจ้าตัวแทน ปลายนิ้วไล้ไปมาเบา ๆ แล้วพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
"ฉันรู้ว่าจริง ๆ แล้วโนบุจังก็เชื่อ"
เพราะเจ้าเด็กดื้อคนนี้ไม่เคยไม่เชื่อเขา...แม้แต่ครั้งเดียว
ดวงตาคู่สวยยังคงสบมองกับคนตรงหน้าอยู่อย่างนั้นอีกสักพักใหญ่ ก่อนที่สุดท้ายจะหลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ
เขายอมรับก็ได้ว่าที่จริงตอนนี้ในใจก็เชื่อไปแล้ว แต่เพราะความรั้นเลยทำให้ยังอดแย้งกลับไปไม่ได้
"อัลฟ่าไม่ใช่แบบนาย"
"ก็ไม่ได้บอกว่าต้องเป็นแบบฉันเป๊ะ ๆ แต่หมายถึงเหมือนในหลาย ๆ ความหมาย"
"ทำไมฉันจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ตลอดเลย ขอคนปกติธรรมดามาอยู่รอบตัวฉันบ้างไม่ได้หรือไง"
ทางด้านคนฟังหลุดขำออกมาเบา ๆ กับคำบ่นที่มาพร้อมสีหน้ามุ่ย ๆ นั่น ดวงตาเรียวคมฉายแววเอ็นดูออกมาอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกแล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"แบบนี้ก็ดีออก"
"ดีกับผีน่ะสิ"
"จะได้มีคนช่วยฉันดูแลโนบุจังไง"
"เหอะ!"
"ดูท่าฉันคงต้องพาอัลฟ่าออกไปทัวร์ด้วยกันบ่อย ๆ แล้วล่ะ"
"หยุดความคิดนั้นไว้เลย ขนาดเจอแค่นี้ยังไข้ขึ้น ขืนนายร่าเริงเกินเหตุจนหลุดเปลี่ยนเป็นร่างนั้นขึ้นมา หมอนั่นไม่ช็อคตายไปเลยหรือไง"
"ไม่แน่นะ บางทีถ้าอัลฟ่าเห็นฉันในร่างนั้น สัญชาตญาณอาจจะทำให้ปล่อยร่างจริงของตัวเองออกมาก็ได้ โนบุจังจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปนั่งอ่านบันทึกไง"
"ฉันยอมนั่งหลังขดหลังแข็งทนอ่านบันทึกพวกนั้นให้รู้เอง ดีกว่าต้องมาใช้วิธีของนาย"
สีหน้าจริงจังพร้อมแววตาขวาง ๆ ที่ได้รับ ทำให้แบล็กเพียงยักไหล่กลับไปด้วยท่าทางกวน ๆ ขณะที่รอยยิ้มทะเล้นก็ยังคงปรากฏชัดอยู่บนใบหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะหลุดขำออกมาอย่างอดไม่อยู่ เมื่อได้ยินเสียงบ่นพึมพำจากคนที่เดินย้ำเท้าผ่านหน้าไป
"แต่เนื้อหาในบันทึกบ้านี่ก็เยอะชะมัดเลย คนตระกูลอวี้จะรักการเขียนอะไรกันนักหนาเนี่ย"
"ฮ่า ๆ ๆ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อืม..."
เสียงครางในลำคอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อคนที่หลับไปนานเริ่มรู้สึกตัวตื่น สัมผัสเย็น ๆ ที่แตะอยู่ข้างแก้มทำให้เผลอขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่กำลังไล่เช็ดไปตามผิวแก้มของเขา โดยที่เจ้าของมือที่ถือผ้าขนหนูอยู่ก็คือชิโนบุ และตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังชะโงกหน้าเข้ามามองพร้อมกับคำทักทายที่ดังขึ้น
"ไง"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไปในทันที นอกจากนอนกระพริบตาอยู่อีก 2-3 ครั้ง เพื่อเรียกสติตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ กวาดตามองไปรอบห้องเพื่อประมวลผลว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น
"จะลุกไหม เดี๋ยวช่วย"
คำถามที่ถูกส่งมาทำให้เขาพยักหน้ากลับไปเบา ๆ ความทรงจำต่าง ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นในหัวว่าก่อนที่จะหลับไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง
หลังจากที่เมื่อวานเขาออกไปกับแบล็กสองคนเพื่อจัดการกับปีศาจ เอ่อ..เหมือนจะจำได้ว่าแบล็กอธิบายไว้ว่า ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้มันคือภูตผีปกติ แต่เพราะได้รับพลังชั่วร้ายมาสะสมอยู่ในตัวมากเกินไป ก็เลยกลายเป็นปีศาจที่ต้องกำจัดทิ้งสถานเดียวเพราะเป็นอันตรายกับผู้คน...
แต่ช่างเรื่องนั้นก่อนเถอะ!
ที่สำคัญคือ เป็นเพราะว่าชิโนบุไม่ได้มาด้วย ก็เลยทำให้เขาได้เห็นวิธีการของแบล็กที่มันค่อนข้างจะน่าตกใจ ใครจะไปคิดว่าคนธรรมดาจะใช้มือเปล่าฉีกกระชากแขนขาของปีศาจจนขาดกระเด็นได้แบบนั้น แถมแบล็กยังดูไม่ได้ตกใจในการกระทำของตัวเองเลยสักนิด เขาเห็นว่าในดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ และที่สำคัญ...มันแฝงความสนุกอยู่ในนั้น
ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าสรุปแล้วอะไรน่ากลัวกว่ากัน ระหว่างปีศาจตนนั้นที่ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้น ๆ จนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว กลับแบล็กที่ยืนอยู่ท่ามกลางเศษซากเละ ๆ และกองเลือดที่แดงฉาน
เขารู้เพียงแต่ว่า...
ภาพที่เห็นมันทำให้เลือดในกายเดือดพล่าน รู้สึกร้อนไปทุกส่วนจนมือไม้สั่นไปหมด ริมฝีปากและลำคอแห้งผาก แล้วหลังจากนั้น...ก็ปวดหัวจนไม่รับรู้อะไรอีก
"เป็นไงบ้าง"
คำถามที่ถูกส่งมาอีกครั้งทำให้อัลฟ่าหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง ดวงตาคู่คมหันกลับมาสบเข้ากับคนถามแล้วส่งยิ้มให้บาง ๆ
"ดีขึ้นแล้วล่ะ"
"งั้นก็ดีแล้ว เพราะถ้าตอนนี้นายยังไม่ดีขึ้นอีกฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน"
พูดไปชิโนบุก็หันไปพาดผ้าขนหนูที่ใช้เช็ดตัวอีกฝ่ายไว้ที่ขอบอ่าง
เมื่อคืนเขาต้องคอยเช็ดตัวให้อยู่เรื่อย ๆ จนแทบไม่ได้นอน แถมต้องอยู่ดูแค่คนเดียวเลยด้วยเพราะแบล็กถูกเรียกตัวไปช่วยที่สาขาที่นารา
"นี่ฉันหลับยาวจนถึงเช้าเลยเหรอ"
"ใช่ หลับสนิทไม่รู้เรื่องอะไรเลย ว่าฉันต้องลำบากขนาดไหนกับการเอายากรอกปากนาย"
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้ง ๆ ไปให้อย่างทั้งขอโทษและขอบคุณ
มิน่าล่ะ ตื่นมาถึงได้ไม่ปวดหัวเลย แม้จะยังมึน ๆ เบลอ ๆ อยู่นิดหน่อยแต่ก็ไม่เท่าเมื่อวานแล้ว
"คิดว่าลุกเดินไหวไหมจะได้ไปกินข้าวกัน ถ้าไม่ไหวฉันจะได้ให้คนเอามาให้ที่นี่"
"ไหว"
เพราะเกรงใจบวกกับดีขึ้นมากแล้วอัลฟ่าเลยพยักหน้าตอบกลับไป ก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นโดยมีชิโนบุคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ
เขาเห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วนิด ๆ ก่อนจะเข้ามาจับแขนเขาไว้ แล้วพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงให้ออกเดิน
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ"
พอเปิดประตูออกมาก็เห็นอายาเมะและสาวใช้คนหนึ่งยืนรออยู่แล้ว อัลฟ่าส่งยิ้มบาง ๆ กลับไปให้พวกเธอ ในขณะที่ชิโนบุพยักเพยิดหน้าเข้าไปข้างในห้องพร้อมออกคำสั่ง
"จัดการให้เรียบร้อยด้วย"
"ค่ะ"
พอสั่งให้คนเข้าไปจัดการเก็บห้องของอัลฟ่าเรียบร้อย ชิโนบุก็หันกลับมามองข้างหน้าเหมือนเดิม ตลอดทางเขายังคงจับแขนอีกฝ่ายไว้เพราะไม่มั่นใจว่าเจ้าตัวจะเป็นอะไรอีกหรือเปล่า เกิดจู่ ๆ เป็นลมล้มไปจะได้ดึงไว้ทัน
"ว่าแต่แบล็กไปไหนล่ะ ไม่เห็นเลย"
หลังจากเดินมาได้สักพักอัลฟ่าก็ถามขึ้น เพราะตั้งแต่ออกจากห้องมาก็ยังไม่เจอแบล็กเลย ซึ่งปกติตอนเช้า ๆ แบบนี้จะต้องเห็นเจ้าตัวมาหาเรื่องกวนโมโหชิโนบุสัก 2-3 รอบไปแล้ว
"ไปธุระ เดี๋ยวก็กลับ"
คำตอบที่ได้รับทำให้คนถามพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเผลอนึกไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานอีกครั้ง แม้มันจะทำให้ตกใจจนต้องล้มป่วยอย่างที่เป็นอยู่นี้ แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าฝีมือของแบล็กดีมาก และน่าทึ่งมาก ๆ เลยด้วย
"แบล็กเนี่ย เก่งมากเลยเนาะ"
"อือ"
"หมอนั่นใช้แค่มือเปล่าฉีกแขนขาของปีศาจแบบนั้นได้ยังไงกัน..."
ประโยคนั้นทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองนิด ๆ โดยไม่ตอบอะไร ก่อนที่ริมฝีปากจะเริ่มเบะลงอย่างหมั่นไส้กับความสามารถสารพัดอย่างของคนที่ถูกพูดถึง ซึ่งต่อไปในอนาคตอัลฟ่าเองก็คงจะเป็นแบบนั้นด้วยเหมือนกัน
น่าหมั่นไส้จริง ๆ
"...เก่งอย่างกับไม่ใช่คนเลย"
ก็ไม่ใช่คนน่ะสิ และน่าจะรวมถึงนายด้วยนั่นแหละ!
tbc...


## 09 - คาไมทาจิ

- คาไมทาจิ -
"แล้วนี่เราต้องซื้ออะไรกันบ้างเหรอ"
"ไม่รู้สิ"
"อ้าว"
"ก็ไปดู ๆ เอา อยากได้อะไรก็หยิบมาแล้วกัน"
คำตอบแบบปัด ๆ ที่ได้รับทำให้อัลฟ่าได้แต่หันไปเลิกคิ้วมองหน้าคนพูดที่ตอนนี้กำลังใช้ไม้ค่อย ๆ ดันภูตตัวหนึ่งหลบเข้าข้างทางอย่างระมัดระวัง เนื่องจากมันเผลอกลิ้งตัวออกมานอนขวางอยู่กลางทางเดิน
"แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าต้องหยิบอะไรบ้าง ฉันยังไม่เคยไปฮอกไกโดเลย"
"ก็..."
พูดได้แค่นั้นชิโนบุก็หยุดไป เมื่อดันให้เจ้าภูตตัวจิ๋วกลิ้งกลับเข้าข้างทางได้เป็นผลสำเร็จ กิ่งไม้ที่ใช้เมื่อครู่ถูกโยนทิ้งในพงหญ้าอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับมาหาอัลฟ่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กันอีกครั้ง
"ก็อะไร"
"ก็...มันหนาว"
"ตอนนี้ที่นี่ก็หนาวนะ"
"หมายถึงที่ฮอกไกโดมันค่อนข้างหนาวกว่าที่นี่สิ"
พูดจบชิโนบุก็ใช้มือฟาดแขนคนที่เริ่มติดนิสัยช่างแหย่ไปทีหนึ่งข้อหากวนประสาท หากแต่คนถูกฟาดกลับทำเพียงหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างพอใจ ที่แกล้งให้คนขี้โมโหลงไม้ลงมือได้
เป็นเพราะตอนนี้ที่โรงเรียนกำลังจะมีการจัดไปเข้าค่ายที่ฮอกไกโด ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุก็เลยต้องพากันออกมาซื้อของเพื่อไปจัดกระเป๋า ซึ่งความจริงแล้วจะให้คนที่บ้านจัดการก็ได้ แต่เพราะชิโนบุบอกว่าอยากออกมาเดินดูความเรียบร้อยแถว ๆ นี้พอดี อัลฟ่าก็เลยขอตามมาด้วย
"นายเอาเสื้อกันหนาวมาเยอะไหม"
"ก็พอตัวนะ"
"เสื้อหนา ๆ ล่ะ"
"เหมือนกัน"
"แล้วผ้าพันคอ?"
"ไม่มีแหะ"
"นี่ไง มีของที่ต้องซื้อแล้ว"
ระหว่างที่พูดไปดวงตาคู่สวยก็กวาดมองไปทางนั้นที ทางนี้ที เพื่อหาความผิดปกติที่อาจจะเกิดขึ้น ทางด้านอัลฟ่าที่แม้จะเห็นว่าคู่สนทนาไม่ได้หันมาสนใจตัวเองสักนิดก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร เพียงแค่เดินอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ และคอยระแวดระวังให้เจ้าตัวด้วยอีกที
"....."
ดวงตาคู่คมเหลือบมองคนที่เดินอยู่ข้างกันเป็นบางครั้ง ถ้าให้พูดกันตามตรงเขาก็ค่อนข้างแปลกใจกับนิสัยของชิโนบุอยู่เหมือนกัน ทั้ง ๆ ที่เป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ มีเงินทอง คนรับใช้มากมายเพื่ออำนวยความสะดวกให้ตัวเอง แต่เจ้าตัวกลับไม่ค่อยจะสนใจเรื่องพวกนั้นสักเท่าไร
หากเป็นคนอื่นมีเรื่องแบบนี้คงสั่งให้คนที่บ้านจัดการไปแล้ว หรือไม่อย่างนั้นก็คงให้คนรถไปส่งเวลาจะไปไหนมาไหน ไม่ต้องมาลงแรงเดินเองให้ต้องลำบากแบบนี้
แล้วพอลองแกล้งท้วงไป คำตอบที่ได้ก็ทำให้เขายิ่งรู้สึกสนใจเจ้าตัวมากขึ้นกว่าเดิม
ชิโนบุบอกว่า...
'ฉันไม่อยากไปกวนคนอื่น แค่ต้องดูแลบ้านพวกเขาก็เหนื่อยกันมากพอแล้ว อะไรที่ทำเองได้ก็ทำ ๆ ไปเถอะไม่เสียหายอะไรหรอก ส่วนเรื่องรถ ที่ฉันไม่ใช้ก็เพราะชอบเดินมากกว่า เวลาได้เดินไปเรื่อย ๆ มองนั่น มองนี่ตามข้างทางมันผ่อนคลายจะตาย ถ้าไม่จำเป็นต้องรีบหรือมีเรื่องเร่งด่วนอะไรก็เดินเอาดีกว่า รถน่ะ เอาไว้ใช้กับทางที่มันไกล ๆ หรือเดินไม่ไหวเอาเถอะ'
และก็เพราะอย่างนั้น ตอนนี้พวกเราก็เลยต้องมาเดินกันอยู่สองคน เพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไฟ แล้วก็นั่งต่อไปยังห้างสรรพสินค้าที่จะไปเลือกซื้อของด้วยกัน
ซึ่ง...ความจริงมันก็ดีนะ แม้ทางจะไม่ใกล้แต่ก็ไม่ได้ไกลมาก การได้เดินไปเรื่อย ๆ แบบนี้ก็ไม่เลวร้ายอะไร
สายลมเอื่อย ๆ ที่พัดผ่านมา ทำให้รู้สึกเย็นจนขนลุกบ้างเป็นบางครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสร้างความรู้สึกผ่อนคลายได้อย่างที่ชิโนบุบอก ระหว่างทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก บรรยากาศเงียบสงบเข้าโอบล้อมทั้งสองคนไว้ ถึงแม้จะไม่มีบทสนทนาใดแต่กลับไม่มีความอึดอัดเจือปนอยู่เลย
เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่มีใครรู้ที่บรรยากาศเงียบ ๆ ยังคงดำเนินไป ก่อนที่เสียงย่ำเท้าของคนสองคนจะถูกกลบด้วยเสียงของอัลฟ่าที่บังเอิญนึกถึงเรื่องที่ติดใจขึ้นมาได้พอดี
"ช่วงนี้แบล็กไม่อยู่บ่อยจังนะ"
พอได้เดินกันเงียบ ๆ สองคน อัลฟ่าก็เพิ่งนึกได้ว่าที่เป็นแบบนี้เพราะแบล็กไม่อยู่ ลองถ้ามีเจ้าตัวอยู่ด้วยในเวลานี้ ก็คงจะได้เดินคุยกันไปตลอดทางแล้ว
"โดนเรียกตัวไปช่วยน่ะ"
พูดแล้วชิโนบุก็นึกถึงแบล็กที่ระยะนี้มักจะถูกเรียกตัวไปช่วยเรื่องกำจัดภูตผีอยู่บ่อย ๆ ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนเจ้าตัวคงปฏิเสธไปแล้วเพราะไม่อยากทิ้งเขาไว้คนเดียว แต่คราวนี้เห็นบอกว่ามีอัลฟ่าอยู่ด้วยเลยไม่ต้องห่วงอะไรมาก ก็เลยตกปากรับคำไป
อีกอย่างคือ...
เหมือนแบล็กจะเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติก็เลยอยากออกไปตรวจสอบดู
เห็นได้ชัดว่าช่วงนี้เริ่มมีภูตผีออกอาละวาดค่อนข้างบ่อย จะเรียกว่าเยอะกว่าปกติเกือบเท่าตัวเลยก็ได้ ไม่ว่าจะเป็นที่สาขาไหนก็มีงานยุ่งกันจนล้นมือไปหมด เมื่อไม่กี่วันก่อนคุณพ่อกับคุณแม่ก็เพิ่งโทรมาบอกด้วยเหมือนกันว่า ต้องเลื่อนกำหนดกลับออกไปอีกเพราะมีงานด่วน ในขณะที่ปู่ก็ยังคงหายตัวไปบ่อย ๆ ในช่วงนี้เหมือนเดิม
"เดี๋ยวเรา--"
โครม!
".....!"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบก็มีเสียงโครมครามดังขึ้น ทั้ง ๆ ที่แค่ข้ามถนนไปก็จะถึงสถานีรถไฟแล้ว หากแต่เสียงดังสนั่นจากทางด้านหลังก็ทำให้ทั้งเขาและชิโนบุต้องหันกลับไปมอง
ภาพที่เห็นคือจักรยานคันหนึ่งที่ล้มอยู่บนพื้น ใกล้ ๆ กันนั้นมีหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องของชิโนบุกำลังนั่งโอดครวญอยู่ ตามเนื้อตัวของอีกฝ่ายมีบาดแผลคล้ายถูกของมีคมบาดจนเลือดไหลซิบออกมาหลายรอย แม้แต่เสื้อผ้าเองก็ยังถูกกรีดขาดไปด้วยเหมือนกัน
"โอคาว่า--"
"ระวัง!"
เพราะรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้น อัลฟ่าจึงรีบดึงชิโนบุหลบออกมาจากทางลมที่กำลังจะพัดผ่าน ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นมาชั่วขณะ พร้อมกับจิตสังหารที่แผ่กระจายออกไปอย่างรุนแรง จนกระแสลมหมุนที่ยังไม่ทันก่อตัวได้อย่างสมบูรณ์ สลายหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เฮือก!
"....."
จิตสังหารที่แม้จะไม่ได้รับโดยตรงแต่เกิดขึ้นในระยะประชิด ทำให้ชิโนบุเผลอเกร็งตัวขึ้นฉับพลัน ไอความเย็นแล่นผ่านตามไขสันหลังลงไปถึงปลายนิ้ว จนต้องกำมือแน่นให้เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ เพื่อเรียกสติกลับมาจากความรู้สึกเจ็บ
"อัลฟ่า..."
ดวงตาคู่นั้นเพียงหันกลับมาสบโดยไม่พูดอะไร แต่แค่นั้นก็เพียงพอให้ชิโนบุรับรู้ได้...
แววตาเปลี่ยนไป
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป
กลิ่นอายก็เปลี่ยนไป
หรือว่าจะถูกกระตุ้น?
อาจเป็นเพราะตอนนี้แบล็กไม่อยู่ และตัวเขาเองก็ไม่ได้มีสัมผัสที่ดีขนาดอัลฟ่า การที่เจ้าตัวได้รับรู้และตื่นตัวว่ามีอันตรายก่อนใครเตือน เลยทำให้สัญชาตญาณดั่งเดิมในการป้องกันตัวหลุดออกมาชั่วขณะ
แบบนี้แย่นะ
เกิดวันไหนหลุดจนคุมไม่อยู่ขึ้นมาคงได้กลายเป็นเรื่องแน่ แม้จะยังไม่รู้ว่าเจ้าตัวเป็นอะไร แต่จากจิตสังหารที่ปล่อยออกมาอย่างรุนแรงจนทำให้ภูตสายลมไม่อาจรวมตัวเป็นลมหมุนได้เมื่อกี้ ก็สัมผัสได้แล้วว่าต้องไม่ธรรมดา
"....."
ดวงตาสองคู่ยังคงสบกันนิ่งท่ามกลางความเงียบเมื่อไม่มีใครคิดจะพูดอะไร ก่อนที่ชิโนบุจะยกมือขึ้นตบลงไปบนต้นแขนของอีกฝ่ายเบา ๆ เหมือนที่เคยทำกับแบล็ก...
ในตอนที่แบล็กเคยเกือบคลั่งจนแทบหลุดควบคุมเมื่อในอดีต
"ไม่เป็นไร ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ ทั้งฉันทั้งนายพวกเราปลอดภัย"
เพียงสัมผัสเบา ๆ ที่ต้นแขนก็เรียกสติของอัลฟ่าให้กลับคืนมา ยิ่งได้ยินประโยคที่ดังขึ้น จิตสังหารรุนแรงที่เผลอปล่อยออกไปโดยไม่รู้ตัวก็สลายหายไปในทันที
บรรยากาศรอบตัวที่กลับเป็นปกติทำให้ชิโนบุลอบถอนหายใจเบา ๆ ยิ่งเห็นว่าแววตาของเจ้าตัวกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ยิ่งใจชื้นขึ้น แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อก็ต้องหันไปมองทางด้านหลังซะก่อน เมื่อได้ยินเสียงโอดครวญดังแว่วมา
"โอคาว่า"
"อ้าว ชีจัง"
คนถูกเรียกร้องทักกลับไปด้วยความแปลกใจ โอคาว่าเงยหน้าขึ้นมองคนสองคนที่รีบวิ่งเข้ามาช่วยตัวเองแล้วก็ได้แต่พูดขอบคุณด้วยรอยยิ้ม เด็กหนุ่มลุกขึ้นตามการช่วยเหลือ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ เมื่อได้ยินน้ำเสียงดุ ๆ จากเพื่อนร่วมห้องที่ชอบทำเป็นโหดอยู่เสมอ ทั้งที่ความจริงแล้วใจดียิ่งกว่าอะไร
"เลิกเรียกชีจังที"
"แบล็กยังเรียกโนบุจังได้เลย"
"เว้นหมอนั่นไว้สักคน ขอคนอื่นยังเรียกฉันว่าอาคาวะแบบปกติเถอะ"
"งั้นก็ซ้ำกับแบล็กสิ หมอนั่นก็คนจากอาคาวะเหมือนนายนะ"
"งั้นเรียกชิโนบุก็ได้"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นโอคาว่าก็ยิ่งหัวเราะออกมาดังขึ้น แม้แต่อัลฟ่าเองก็ยังแอบอมยิ้มให้กับสีหน้าปุเลี่ยน ๆ ที่เห็น หากแต่ชิโนบุไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของทั้งคู่ ดวงตากลม ๆ กวาดตามองทั่วทั้งตัวของเพื่อนร่วมห้องอย่างสำรวจ ก่อนจะถามออกมาอย่างค่อนข้างเป็นห่วงเมื่อเห็นว่าจนตอนนี้อีกฝ่ายก็ยังใช้มือคลึง ๆ อยู่ที่สะโพกเหมือนเดิม
"เป็นไงบ้าง"
"ก็เจ็บสะโพกแหละ เมื่อกี้ฉันล้มกระแทกไปแรงอยู่เหมือนกัน"
พูดไปโอคาว่าก็ปัดเนื้อปัดตัวไป แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นอย่างตกใจ เมื่อเห็นว่าตามแขนและมือของตัวเองมีรอยแผลเลือดซิบอยู่หลายรอย แม้แต่เสื้อก็ยังขาดเหมือนโดนของมีคมกรีด
"นี่ฉันไปได้แผลพวกนี้มายังไงล่ะเนี่ย"
ระหว่างที่โอคาว่ากำลังงงกับบาดแผลบนร่างกาย ชิโนบุและอัลฟ่าเองก็หันมามองหน้ากันอย่างรู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของภูตลม คาไมทาจิ แน่นอน
เจ้าลมหมุนย่อม ๆ นี่มีนิสัยเอาแน่เอานอนไม่ได้ บางครั้งก็หายเงียบไปไม่ปรากฏตัว แต่บางครั้งพอนึกอยากจะก่อเรื่องก็ออกมาไล่ฟันคนไม่เลือกหน้า โดยจะปรากฏตัวในรูปลักษณ์ของลมหมุนขนาดย่อมพัดผ่านตัวคนไป หากแต่ภายในอึดใจสั้น ๆ กลับสร้างบาดแผลมากมายไว้จนคนถูกทำร้ายก็ไม่ทันรู้สึกตัว
คาไมทาจิหรือเจ้าภูตลมนี่จะประกอบไปด้วยภูตสามตนที่มีรูปลักษณ์คล้ายตัวเพียงพอน แต่ละตัวก็จะทำหน้าที่แตกต่างกันไป ซึ่งตัวที่ทำให้ชิโนบุไม่ชอบใจที่สุดก็คือตัวที่รับหน้าที่สร้างบาดแผลนี่แหละ เพราะบางครั้งมันก็ลงมือเกินเหตุจนคนถูกแกล้งบาดเจ็บหนักเป็นอันตรายถึงชีวิตเลยก็มี
โชคดีที่เมื่อครู่จิตสังหารของอัลฟ่ารุนแรงมากจนพวกมันไม่กล้าก่อตัวขึ้นมาโจมตีพวกเรา แต่กลับหนีหายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่อย่างนั้นตัวเขาเองก็ไม่รู้จะรับมือกับคาไมทาจิยังไงเหมือนกัน
"ลมเมื่อกี้คงหอบเอาเศษแก้วเศษทรายมาด้วย นายก็เลยโดนมันบาดเอา"
ประโยคที่ถูกพูดขึ้นโดยอัลฟ่าทำให้โอคาว่าหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยโดยไม่มีท่าทีติดใจสงสัยอะไร
"คงงั้นแหละมั้ง แต่ลมเมื่อกี้แรงมากจริง ๆ นะ ทำเอาฉันกับจักรยานล้มได้เนี่ย ยังกับพายุเลย"
ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุเพียงแค่พยักหน้ารับกับคำบ่นนั้น ทั้งสามคนคุยอะไรกันอีกเล็กน้อยก่อนจะต่างคนต่างแยกย้ายไปทำธุระของตัวเองต่อ
หลังจากมองส่งเพื่อนร่วมห้องปั่นจักรยานไปจนลับสายตา ชิโนบุก็ถอนหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่ง ทั้งยังขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียว
"ช่วงนี้พวกภูตผีอาละวาดหนักข้อขึ้นจริง ๆ"
อัลฟ่าไม่มีความเห็นอะไรกับเรื่องนี้ เลยทำเพียงรับฟังเงียบ ๆ ขณะที่ในหัวก็เริ่มย้อนคิดไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขายังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ เหมือนอยู่ ๆ ภายในร่างกายก็มีบางอย่างที่แปลกไป รู้สึกได้ถึงเลือดที่กำลังเดือดพล่านอยู่ข้างใน รู้สึกได้...
แต่...ก็แค่รู้สึกได้ เหมือนอย่างที่แบล็กเคยพูดไว้
'แค่รู้สึกได้อย่างเดียวมันไม่พอหรอกนะ'
'นายหมายความว่ายังไง'
'นายอาจจะรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ อาจจะรู้สึกได้ว่ามีอันตราย สัญชาตญาณอาจจะดีกว่าคนทั่วไป แต่แค่นั้นมันไม่พอหรอกนะ จำไว้ว่าตอนนี้นายมองเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น ก็เท่ากับว่านายถูกดึงเข้ามาอยู่ในโลกใบเดียวกับฉันและโนบุจังแล้ว'
'.....'
'นายคงได้เห็นในหลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมาว่ามันอันตรายขนาดไหน และเพราะมันอันตราย ฉันจะขอย้อนไปที่ประโยคแรกอีกครั้งว่า...แค่รู้สึกได้อย่างเดียวมันไม่พอ'
บทสนทนาในครั้งนั้นอัลฟ่ายังจำได้ดี และแน่นอนว่าเขาก็ยังจำสิ่งที่แบล็กย้ำได้ขึ้นใจอีกเหมือนกัน
'นอกจากความรู้สึกไวและรู้เรื่องพวกนี้อย่างดีแล้ว อีกสิ่งที่สำคัญมาก ๆ ก็คือนายจะต้องเก่ง…เก่งขึ้นเรื่อย ๆ เก่งขึ้นไปในทุก ๆ วัน เก่งมากพอที่จะปกป้องตัวเองได้ เก่งกว่าใครจนสามารถปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเองได้'
'ปกป้องสิ่งสำคัญเหรอ...'
'ใช่...รู้ไหมว่าการมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องนี่แหละ คือเคล็ดลับความเก่งเลยล่ะ'
เคล็ดลับความเก่ง...งั้นเหรอ?
"อัลฟ่า"
"....."
"อัลฟ่า"
"....."
"อวี้อันฉี!"
".....!"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้อัลฟ่าหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง เหลือบตากลับมามองเจ้าของเสียงก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วมองกลับมาด้วยท่าทางเป็นกังวล
"เหม่ออะไรของนายน่ะ"
"เปล่า"
คำตอบที่ได้รับยิ่งทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม ด้วยไม่รู้ว่านี่เป็นอาการแปลก ๆ ที่เกิดจากผลข้างเคียงของเหตุการณ์เมื่อครู่นี้หรือเปล่า ดวงตากลม ๆ ยังคงมองสำรวจท่าทางของคนตรงหน้าด้วยความคาใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องเก็บความสงสัยไว้ในใจ เพราะการจะเอาเรื่องพวกนี้มาพูดกลางถนนก็คงไม่ดีสักเท่าไร
กลับถึงบ้านเมื่อไร ต้องบอกให้แบล็กสอนเรื่องควบคุมสัญชาตญาณในตัวก่อนเรื่องอื่นซะแล้วล่ะมั้ง
"จะข้ามถนนกันแล้วนะ ตั้งสติหน่อย"
"อา โทษที"
อัลฟ่าตอบไปง่าย ๆ แค่นั้น ซึ่งชิโนบุก็ไม่ได้ว่าอะไรอีก แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะยังไม่ค่อยวางใจสักเท่าไรว่าคนที่เหม่อลอยจนแทบไม่รับรู้อะไรเมื่อครู่จะเรียกสติกลับมาได้แล้วจริง ๆ สุดท้ายก็เลยตัดสินใจจับแขนไว้แล้วลากให้เดินตามไปด้วยกัน
อัลฟ่าก้มลงมองมือที่จับแขนตัวเองไว้ ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองชิโนบุที่ตอนนี้กำลังเดินนำอยู่ข้างหน้า มุมปากทั้งสองข้างเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ก่อนที่จู่ ๆ คำพูดที่เคยคุยกับแบล็กจะย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง
สิ่งสำคัญที่ต้องปกป้อง
สำหรับแบล็กก็คงเป็นชิโนบุสินะ
แล้วสำหรับตัวเขาล่ะ?
"อัลฟ่า"
"หืม?"
เสียงเรียกที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นทำให้อัลฟ่าเลื่อนสายตากลับมามอง พอเห็นแววตาที่มีความเป็นห่วงฉายชัดจนปิดไม่มิดที่มองมา เขาก็ทำได้แค่เลิกคิ้วกลับไปอย่างแปลกใจ ก่อนที่หลังจากนั้นมุมปากจะยิ่งยกสูงเป็นรอยยิ้มที่กว้างขึ้น แล้วพยักหน้ารับเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"ถึงฉันจะไม่เก่งเท่าแบล็ก แต่ถ้านายมีอะไรก็บอกฉันได้นะ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียวล่ะ เข้าใจไหม"
"อืม เข้าใจแล้ว"
สิ่งสำคัญที่ว่านั่น บางที...
ลองเริ่มหาจากอะไรใกล้ ๆ ตัว ก็ดูจะไม่เสียหายนะ
tbc...


## 10 - ยูกิอนนะ

- ยูกิอนนะ -
"ฉันไม่ได้นอนกับโนบุจังอะ"
เสียงบ่นที่ดังงุ๊งงิ๊งอยู่ข้างหูทำให้ชิโนบุที่กำลังเพลิดเพลินกับการดูวิวสวย ๆ ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ดวงตาละจากภาพหิมะสีขาวโพลนตรงหน้ากลับมาหาคนที่ยืนงอแงอยู่ข้างกัน
ตั้งแต่มีประกาศรายชื่อว่าใครจะได้พักอยู่ที่ไหนกับใครออกมา แบล็กก็เอาแต่บ่นไม่หยุดแบบนี้มาเป็นสิบ ๆ รอบแล้ว
"นายจะบ่นอะไรนักหนา"
"ก็ฉันอยากนอนกับโนบุจังด้วยนี่"
"อย่าเว่อร์ได้ไหม ที่พักก็ไม่ได้ไกลกันขนาดนั้น"
พูดแล้วชิโนบุก็ใช้ศอกกระทุ้งใส่ไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้กับสีหน้าหงอย ๆ ที่เห็น ก่อนจะตัดสินใจหันกลับไปมองวิวเหมือนเดิม โดยไม่ลืมขยับออกห่างจากแบล็กแล้วไปยืนเบียดอยู่กับอัลฟ่าแทนด้วย
ตอนนี้พวกเขามาถึงที่ฮอกไกโดกันแล้ว ที่พักที่ทางโรงเรียนจัดไว้ค่อนข้างน่าอยู่เลยทีเดียว เป็นเรียวกังขนาดใหญ่ที่มีบ่อน้ำพุร้อนให้ด้วย แต่เนื่องจากจำนวนคนที่ค่อนข้างมากจึงต้องแบ่งบ้านพักรวมกันเป็นสามหลัง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอยู่ในบริเวณเดียวกัน สามารถเดินไปมาหาสู่กันได้ เพียงแค่แยกอยู่กันคนละมุมเท่านั้นเอง
"ก็ฉันอยากนอนกับโนบุจังนี่"
"นายจะเลิกบ่นได้หรือยัง หัดอยู่เงียบ ๆ เหมือนอัลฟ่าบ้างเป็นไหม"
"ถ้าฉันได้นอนกับโนบุจังเหมือนอัลฟ่า ฉันก็จะอยู่เงียบ ๆ เหมือนกันนั่นแหละ"
เจ้าของชื่อที่ถูกลากไปมีส่วนเกี่ยวข้องได้แต่อมยิ้มขำกับการเถียงกันของทั้งคู่ จริง ๆ แล้วตั้งแต่มาถึงเมื่อช่วงเช้าเหตุการณ์ก็ยังปกติดีอยู่ ระหว่างทำกิจกรรมที่อาจารย์เตรียมไว้ให้ตลอดทั้งวันก็ยังสงบสุขดี จนกระทั่งพอถึงช่วงเย็นที่มีประกาศเรื่องที่พักออกมานี่แหละ แบล็กถึงได้เริ่มงอแงเพราะถูกแยกไปอยู่ที่บ้านพักอีกหลัง
"ต่อให้ได้พักด้วยกันนายก็ไม่เงียบหรอก ฉันรู้"
"โนบุจัง--"
"พวกนาย!"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้ทั้งสามต้องหยุดเถียงกันเรื่องที่พักแล้วหันกลับไปมอง ก่อนที่จะพากันแปลกใจเมื่อเห็นว่าคิระชิมะ ฮารุอิ และโอคาว่า กำลังเดินมาทางนี้ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
"มีอะไรกันหรือเปล่า"
"เราหามิยานะกันไม่เจอน่ะ ไม่รู้ว่าหายไปไหน"
เป็นฮารุอิที่หันมาตอบคำถามของแบล็กด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ซึ่งคิระชิมะและโอคาว่าเองก็มีสีหน้าไม่ต่างกันนัก คิ้วของแต่ละคนขมวดแน่นจนแทบจะเป็นปมอยู่แล้ว
"หมอนั่นอาจจะแค่ไปเดินเล่นหรือเปล่า"
ขณะที่ชิโนบุถามกลับไป อัลฟ่าก็กำลังพยายามนึกว่ามิยานะที่ทุกคนพูดถึงคือใคร ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมห้องที่ชิโนบุคุยด้วยบ่อย ๆ ที่ออกจะตัวเล็ก ๆ หน่อย เหมือนเคยแนะนำตัวกันอยู่ว่าชื่อมิยานะอะไรสักอย่างนี่แหละ
"พวกเราลองไปหากันทุกที่ที่พอจะไปได้แล้ว แต่หายังไงก็หาไม่เจอ"
ความกังวลที่ออกมาจากสีหน้าและน้ำเสียงของคิระชิมะทำให้ชิโนบุอดขมวดคิ้วตามไปด้วยไม่ได้ เจ้าตัวหันมาสบตากับแบล็กและอัลฟ่า ก่อนจะหันกลับไปหาสามคนตรงหน้าอีกครั้ง
"งั้นพวกเราจะช่วยหาด้วยแล้วกัน"
ถึงยังไงก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันคงจะปล่อยไว้เฉย ๆ ไม่ได้ ที่สำคัญมิยานะยังเป็นหนึ่งในสี่คนที่ชิโนบุสนิทด้วยมากที่สุดในห้องอีกด้วย
ทั้งหกคนตกลงกันว่าจะแบ่งเป็นสองทีมแล้วแยกกันหาเพื่อเพิ่มโอกาสในการเจอให้มากขึ้น แน่นอนว่าอัลฟ่าและแบล็กต้องเลือกที่จะอยู่กับชิโนบุอยู่แล้ว อีกทีมจึงต้องเป็นคิระชิมะ ฮารุอิ และโอคาว่า
กลุ่มของคิระชิมะเลือกแยกไปหาทางด้านขวา เพราะฉะนั้นกลุ่มของชิโนบุจึงต้องแยกมาทางด้านซ้าย
ทั้งสามเดินกันไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งพ้นออกมาจากอาณาเขตของที่พัก ดวงตาสามคู่กวาดมองไปโดยรอบ ก่อนที่ชิโนบุจะเงยหน้าขึ้นมองละอองหิมะที่จู่ ๆ ก็ตกลงมาเสียอย่างนั้น หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ เมื่อเริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับบรรยากาศที่เกิดขึ้นในตอนนี้
"รู้สึกไม่ดีเลยแหะ"
ถ้าแม้แต่ชิโนบุยังรู้สึกได้คงไม่ต้องพูดถึงแบล็กและอัลฟ่าที่หันมามองหน้ากันก่อนหิมะจะเริ่มตกลงมาเสียอีก ดวงตาสองคู่สบกัน และโดยไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใด แบล็กก็ขยับขึ้นมาเดินนำอยู่ด้านหน้า ในขณะที่อัลฟ่าถอยกลับไปเดินประกบอยู่ด้านหลัง
ชิโนบุมองดูทั้งคู่สลับกันคนละที ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองละอองหิมะที่ยังคงโปรยปรายลงมา ลองถ้าเป็นแบบนี้ก็มั่นใจได้แล้วว่าจะต้องมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้นแน่ ๆ
"คิดว่าจะใช่ยูกิอนนะไหม"
"ฮอกไกโดเป็นถิ่นเธอใคร ๆ ก็รู้"
คำยืนยันที่ได้รับจากแบล็กทำให้ชิโนบุได้แต่ลอบถอนหายใจเบา ๆ ขนาดหนีจากเกียวโตมาฮอกไกโดแบบนี้ ก็ยังไม่แคล้วต้องเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องภูตผีอยู่ดี แถมคราวนี้ยังไม่ใช่พวกภูตผีที่จะจัดการได้ง่าย ๆ ด้วย แม้ยูกิอนนะจะไม่ได้ถือว่าเก่งกาจมากนัก แต่การที่เราต้องอยู่ท่ามกลางหิมะซึ่งถือว่าเป็นอาณาเขตของเธอก็ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ล่ะ
มีเรื่องกับภูตหิมะท่ามกลางหิมะ
แค่คิดก็อยากจะเป็นลมหนีความจริงแล้ว เฮ้อ...
หลังจากเดินกันมาได้สักพักทั้งสามก็มาเจอเข้ากับลานโล่งกว้างขนาดใหญ่ หิมะที่เริ่มตกลงมาหนาขึ้นทำให้ทัศนวิสัยไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพอมองเห็นว่าที่กลางลานนั้นมีร่างของมิยานะกำลังนอนนิ่งไม่ได้สติ...
โดยมีร่างของหญิงสาวในชุดกิโมโนสีขาวอยู่ข้าง ๆ
"มิยานะ!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวในชุดกิโมโนที่กำลังใช้มือลูบไล้ไปตามใบหน้าของมิยานะสะบัดหน้าหันมามอง ใบหน้าขาวซีดดูงดงามเกินกว่ามนุษย์ธรรมดา หากแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ราวกับปีศาจร้าย
ไม่ต้องเสียเวลาคิดอะไรให้มากมาย ชิโนบุก็หยิบชิคิงามิออกมาแล้วเปลี่ยนร่างให้มันกลายเป็นเหยี่ยวสีแดงขนาดใหญ่ถลาเข้าใส่หญิงสาวในชุดกิโมโนทันที
ภูตหิมะรีบถอยห่างออกจากร่างของมิยานะ ดวงตาวาวโรจน์ถลึงมองมาทางทั้งสามอย่างดุร้ายพร้อมทั้งกรีดร้องลั่นอย่างโมโหที่โดนขัดขวาง ฝ่ามือขาวซีดคว้าจับชิคิงามิไว้แล้วฉีกกระชากจนมันสลายไปในทันที หิมะที่ตกโปรยปรายอยู่จนถึงเมื่อครู่พลันตกหนักขึ้นมาอย่างฉับพลัน
'กรี๊ดดดดดดด'
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับพายุหิมะที่เริ่มก่อตัว ชิโนบุรีบส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์ของสุนัขขนาดใหญ่อีกสองตัวเข้าไปถ่วงเวลาไว้ ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปดูอาการของเพื่อนร่วมชั้นที่ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
"ดูโนบุจังด้วย"
แบล็กหันไปบอกกับอัลฟ่าที่พยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อคัดค้าน แต่ยังไม่ทันที่แบล็กจะได้ตามออกไปจัดการกับยูกิอนนะ ก็ถูกชิโนบุดึงแขนไว้ก่อน
"ให้อัลฟ่าไปกับนาย"
"แต่--"
"ถ้าพวกนายจัดการเธอได้ ฉันก็ไม่เป็นไรหรอก"
แววตาจริงจังที่มองสบกลับมาทำให้แบล็กขมวดคิ้วแน่น นึกอยากจะเถียงอะไรออกไปสักอย่างแต่ก็พูดไม่ออก เลยได้แต่หันไปมองหน้าอัลฟ่าเหมือนจะบอกให้ช่วยพูดที เพราะเขามักจะแพ้สายตาแบบนี้ของเจ้าตัวเสมอ
"ฝากด้วยนะ"
แต่ยังไม่ทันที่อัลฟ่าจะได้พูดอะไร เพียงแค่หันมาสบตาแล้วได้ยินชิโนบุพูดขึ้นมาแบบนั้น เขาเองก็นึกคำที่จะเอาไปเถียงต่อไม่ออกแล้ว
ทั้งสองหนุ่มได้แต่หันมามองหน้ากัน ก่อนจะลอบถอนหายใจเพราะไม่รู้จะค้านยังไง สุดท้ายเลยได้แต่พุ่งตัวเข้าไปหายูกิอนนะ แล้วเลือนหายไปในม่านหิมะที่ตกลงมาอย่างหนัก
"ตัวเย็นมากเลยแหะ"
หลังจากที่อัลฟ่าและแบล็กจากไปแล้ว ชิโนบุก็หันกลับมาให้ความสนใจกับมิยานะที่จนตอนนี้ก็ยังคงนอนหลับไม่ได้สติ
เขาถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกมาห่มให้มิยานะอีกชั้นเพื่อเพิ่มความอบอุ่น ก่อนจะใช้ฝ่ามือค่อย ๆ แตะไปตามใบหน้าของอีกฝ่าย แล้วไล่เรื่อยลงมาจนกระทั่งถึงหน้าท้องเพื่อตรวจหาความผิดปกติ เมื่อไม่พบว่ามีไอปีศาจแฝงอยู่ที่ตรงไหนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ที่อย่างน้อยพวกเขาก็ยังมาได้ทันเวลาพอดี
แต่อารามดีใจของเจ้าตัวก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อมีสายลมหอบใหญ่พัดพาเอาความหนาวเย็นมาทำร้ายผิวกาย องเมียวน้อยครางฮึมฮัมในลำคอเพราะความหนาว ก่อนจะรีบกวาดตามองหาที่ที่พอจะใช้บังลมได้และน่าจะปลอดภัยกว่าที่โล่ง ๆ ตรงนี้
หินขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล กลายเป็นตัวเลือกอย่างดีของชิโนบุ เจ้าตัวสอดมือเข้าไปล็อคแขนทั้งสองข้างของมิยานะไว้ ก่อนจะออกแรงลากให้เพื่อนร่วมห้องที่ยังไม่ได้สติ เข้าไปหลบอยู่ที่หลังก้อนหินด้วยกัน
"ทนหน่อยนะ"
ชิโนบุเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าเมื่อกี้เขาพูดกับเพื่อนหรือพูดกับตัวเองกันแน่ เมื่อมีลมหนาวหอบใหญ่พัดผ่านมาอีกครั้งจนต้องยกมือขึ้นมาลูบแขนทั้งสองข้างไปมาเพื่อบรรเทาความหนาว แต่แล้วก็ต้องเผลอสะดุ้งตัวอย่างตกใจ เมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ถูกคลุมลงมาบนไหล่
ชิโนบุมองดูเสื้อที่คุ้นตาดีบนร่างกายของตัวเอง แล้วค่อยหันกลับไปมองคนเป็นเจ้าของที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยความแปลกใจ
"อัลฟ่า?"
เจ้าของเสื้อทำเพียงพยักหน้ากลับมาครั้งหนึ่ง แล้วเหลือบตาเล็กน้อยไปมองทางมิยานะที่มีเสื้อกันหนาวของชิโนบุคลุมตัวอยู่
อัลฟ่าถอดถุงมือของตัวเองออกแล้วยื่นมือไปแตะลงบนแก้มของชิโนบุเบา ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นที่มากกว่าปกติก็ขมวดคิ้วเข้านิด ๆ ก่อนจะดึงผ้าพันคอของตัวเองออกมาคลุมให้เจ้าตัวเพิ่มอีกชั้น ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากไพล่ถามไปถึงใครอีกคนที่ไม่ได้กลับมาด้วยกัน
"แบล็กล่ะ"
"กำลังจัดการยูกิอนนะอยู่"
"แล้วทำไมนายมาอยู่ตรงนี้"
"แบล็กบอกให้ฉันกลับมาอยู่กับนาย"
"แล้วนาย--"
"แล้วฉันก็เห็นด้วย"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาทำให้ชิโนบุที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างต้องหยุดเสียงของตัวเองไว้ ก่อนที่สุดท้ายจะถอนหายใจออกมาอย่างปลง ๆ แล้วบ่นขึ้นมาอย่างไม่ค่อยจริงจังนัก
"พวกนายนี่มันเว่อร์กันจริง ๆ"
คนโดนบ่นไม่ได้เถียงอะไรกลับไป เขาทำเพียงยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ชิโนบุโดยไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะท้านกับอากาศที่ชักจะหนาวเย็นขึ้นเลยสักนิด
หิมะที่ยิ่งตกลงมาหนักขึ้นพร้อมสายลมที่แรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ชิโนบุชักเริ่มกังวล หัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดมุ่น ขณะพยายามเพ่งสายตาฝ่าม่านหิมะเพื่อมองหาแบล็ก แต่สุดท้ายก็ต้องถอดใจเมื่อไม่ว่าจะพยายามเท่าไรก็มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
"แบบนี้ไม่ได้การแน่"
ถึงแบล็กจะเก่งมากก็จริง แต่จะให้สู้กับภูตหิมะท่ามกลางหิมะแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก คิดยังไงก็กำลังเสียเปรียบอยู่เห็น ๆ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องแย่แน่ ๆ
ยิ่งคิดหัวคิ้วทั้งสองข้างก็ยิ่งกดเข้า ริมฝีปากถูกฟันขบเบา ๆ อย่างเป็นกังวล ก่อนที่เจ้าตัวจะหันไปหาอัลฟ่าที่ยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วถามขึ้นอย่างเป็นห่วง
"นายโอเคไหม เอาเสื้อคืนไปไหม"
"ไม่เป็นไร นายใส่ไปเถอะ"
คำตอบที่ได้กลับมาทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับโดยไม่เถียงอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดึงผ้าพันคอของอีกฝ่ายออกมาพันให้เจ้าตัวตามเดิม ก่อนจะชี้มือไปทางมิยานะที่กำลังนอนหลับอยู่
"นายไปรอตรงนั้นก่อน"
"แล้วนายจะไปไหน"
"ไปทำพิธี"
"ไปทำที่ไหน"
"ใกล้ ๆ นี่แหละ"
"งั้นฉันไปด้วย"
ไม่ว่าเปล่า อัลฟ่ายังขยับเข้าไปอยู่ใกล้ ๆ เหมือนจะยืนยันคำพูดของตัวเอง ในขณะที่ชิโนบุเริ่มขมวดคิ้วแน่น แล้วสวนกลับไปเพราะความเป็นห่วง
"แล้วนายจะไปตากลมทำไมล่ะ ไปนั่งหลบก่อน"
"ฉันไม่หนาว"
ชิโนบุนึกอยากจะเถียงต่อ แต่พอเห็นสายตาที่มองกลับมาอย่างค่อนข้างดื้อในครั้งนี้ สุดท้ายเลยได้แต่ยอมตกลงให้เจ้าตัวตามไปด้วยอย่างเสียไม่ได้
"งั้นมาอยู่ใกล้ ๆ ฉันแล้วกัน จะได้อุ่น ๆ หน่อย"
พูดจบก็ดึงตัวอีกฝ่ายมาอยู่ชิดกับตัวเองยิ่งขึ้นให้พอสัมผัสได้ถึงไออุ่นของกันและกัน ก่อนจะเริ่มหันซ้ายหันขวามองหากิ่งไม้ที่พอจะใช้การได้
"นายจะทำพิธีอะไร"
"พิธีชำระล้าง"
อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะเขาเคยได้ยินแบล็กอธิบายถึงพิธีนี้ให้ฟังบ้างแล้ว ดูเหมือนว่าพิธีชำระล้างจะช่วยชำระล้างพลังชั่วร้ายให้กลับมาบริสุทธิ์ได้อีกครั้ง หากพวกภูตชั้นต่ำโดนไปก็คงต้านทานไม่ได้ต้องสลายไปในทันที แต่กับพวกที่อยู่ระดับสูงกว่านั้น แม้จะไม่ถึงกับสลายไปแต่พลังก็จะถูกลดลงไปพอสมควร
ชิโนบุคงคิดจะชำระล้างยูกิอนนะให้พลังอ่อนแอลง เพื่อให้แบล็กจัดการได้ง่ายขึ้น
"ได้ล่ะ"
ดวงตาคู่คมมองดูคนข้าง ๆ ที่กำลังใช้กิ่งไม้ขีดเขียนลงบนพื้นหิมะไปมาอย่างคล่องแคล่ว โดยที่เขาไม่อาจช่วยอะไรได้ วงแหวนชั้นแล้วชั้นเล่าถูกวาดซ้อนกันไปมาหลายชั้น ก่อนที่อักขระต่าง ๆ จะเริ่มถูกเขียนลงไป
อัลฟ่าพอจะรู้ว่าอักขระแต่ละตัวมีพลังสถิตไม่เหมือนกัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็แยกไม่ออกอยู่ดีว่าตัวไหนเป็นพลังอะไรบ้าง เหมือนมันยากเกินขอบเขตที่จะทำความเข้าใจได้ เพราะอย่างนั้นเขาเลยค่อนข้างทึ่งและชื่นชมในความสามารถของชิโนบุที่เจ้าตัวจดจำเรื่องพวกนี้ได้อย่างแม่นยำไม่ว่าจะเป็นอักขระหรือคาถาต่าง ๆ
"เรียบร้อย"
ใช้เวลาไม่นานชิโนบุก็วาดวงเวทย์ลงบนพื้นหิมะได้เป็นผลสำเร็จ เจ้าตัวรีบวิ่งกลับไปหาอัลฟ่าที่ยืนรออยู่ใกล้ ๆ ก่อนจะตะโกนเรียกแบล็กที่อยู่ไกลออกไปเสียงดังลั่น
"แบล็ก!"
เพียงครู่เดียวเจ้าของชื่อก็กระโจนมาอยู่ข้าง ๆ ทั้งสองคนในทันที และโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แค่ชิโนบุพยักเพยิดหน้าไปทางวงเวทย์ที่เตรียมรอไว้แบล็กก็พยักหน้ารับอย่างรู้กัน
เวลาผ่านไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ทั้งคู่ใช้ในการทำความเข้าใจแผนที่ถูกเตรียมขึ้นอย่างกะทันหัน ชิโนบุรีบหันกลับมาดึงมืออัลฟ่าแล้ววิ่งไปหลบอยู่ด้านหลังหินก้อนใหญ่ ในขณะที่แบล็กเองก็กระโจนหลบยูกิอนนะที่พุ่งตัวตามมา
ลิ่มน้ำแข็งจำนวนไม่น้อยถูกซัดเข้าใส่แบล็กให้เจ้าตัวต้องรีบขยับหลบ ดวงตาเหลือบมองไปทางวงเวทย์เล็กน้อยเพื่อกะระยะทาง ก่อนจะดีดตัวข้ามมาที่ด้านหลังของภูตหิมะ
ยูกิอนนะรีบหันตามมาซัดลิ่มน้ำแข็งใส่อีกครั้ง แต่ก็ยังช้ากว่าแบล็กที่ผลักจนร่างของนางเซถอยไปเหยียบลงบนวงเวทย์ที่ถูกเตรียมไว้พอดี
ชิโนบุที่รอโอกาสอยู่แล้วรีบผุดลุกขึ้นประสานมือไว้ระดับอกพร้อมกับท่องคาถาเพื่อทำพิธีชำระล้าง ขณะที่ยูกิอนนะกำลังตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น วงแหวนเวทย์ก็เริ่มเรืองแสงขึ้นมา ภูตหิมะถูกตรึงอยู่ตรงนั้นจนขยับไปไหนไม่ได้ จึงได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความอาฆาต
ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองไปทางแบล็กอย่างเคียดแค้น ก่อนจะเบนกลับมาทางชิโนบุที่กำลังเร่งท่องอาคมให้สำเร็จลุล่วงโดยเร็ว
จิตสังหารรุนแรงจากยูกิอนนะถูกส่งมาทางชิโนบุโดยตรง แต่ก่อนที่มันจะกระทบถูกเจ้าตัวจนเกิดอันตราย อัลฟ่าก็ขยับมายืนขวางอยู่ด้านหน้า หัวคิ้วกดเข้าก่อนจะแผ่จิตสังหารกลับไปหักล้างกับของยูกิอนนะจนหมดสิ้น
แบล็กที่ยืนดูอยู่ไม่ไกลกระตุกยิ้มเล็กน้อยอย่างค่อนข้างพอใจกับสิ่งที่ได้เห็น เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อนเขาเพิ่งสอนเรื่องควบคุมจิตสังหารให้กับอัลฟ่าไป ซึ่งเจ้าตัวก็ถือว่าเป็นคนที่เรียนรู้ได้อย่างรวดเร็วมากคนหนึ่งเลย
"...ขอชำระล้าง!"
ทันทีที่ถ้อยคำสุดท้ายถูกเอ่ยขึ้น วงแหวนเวทย์ก็ส่องสว่างจนทุกคนต้องยกมือขึ้นมาบดบังดวงตาตัวเองไว้
ท่ามกลางแสงสว่างที่ค่อย ๆ จางลง ยูกิอนนะยังคงยืนอยู่ตรงที่เดิม ใบหน้าขาวซีดก้มลงมองมือตัวเอง ก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อรู้สึกได้ถึงระดับพลังที่ลดลงเพราะถูกชำระล้างจากพิธีกรรมเมื่อครู่
ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองมาทางชิโนบุอย่างโกรธแค้น ก่อนพุ่งตัวเข้าหาหมายปลิดชีวิตให้สิ้นคามือ หากแต่ยังช้าไปกว่าแบล็กและอัลฟ่าที่พุ่งตัวเข้าขวางจากคนละทาง
ดวงตาสองคู่วาวโรจน์ขึ้นไม่ต่างจากสัตว์ร้าย...
ที่ดูท่าจะร้ายกว่ายูกิอนนะหลายเท่า
แบล็กใช้มือจับหัวเธอแล้วออกแรงกดลงพื้นในขณะที่อัลฟ่าเองก็ใช้เข่าทับขาเธอไว้พร้อมล็อคมือแน่นไม่ให้ขยับ เวลาเพียงเสี้ยววินาทีทั้งคู่ก็ทำให้ภูตหิมะขยับตัวหนีไม่ได้อีก ความคับแค้นทำให้ยูกิอนนะกรีดร้องออกมา แต่ก็ไม่มีผลอะไรเมื่อพลังถูกลดลงด้วยพิธีกรรมของชิโนบุไปมากกว่าครึ่ง
แบล็กยกมืออีกข้างขึ้นวางทาบลงบนหน้าผากของภูตสาว ปล่อยให้ละอองแสงสีดำไหลจากฝ่ามือเข้าสู่หน้าผาก แล้วกระจายตัวครอบคลุมไปทั่วทั้งร่างของนาง
แล้วหลังจากนั้นเพียงอึดใจเดียว...
ร่างงดงามภายใต้กิโมโนสีขาว ก็ค่อย ๆ กลายเป็นละอองหิมะแล้วสลายไปในที่สุด
"เฮ้อ..."
เสียงถอนหายใจดังมาจากชิโนบุที่ทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงทันทีที่จบเรื่อง ถึงแม้จะใช้เวลาไม่นานแต่อาคมที่ต้องท่องในพิธีชำระล้างก็ค่อนข้างจะกินพลังงานไปเยอะพอสมควร
"เหนื่อย"
เสียงบ่นจากคนที่นั่งอยู่บนพื้นทำให้แบล็กกับอัลฟ่าหันไปมองก่อนจะพากันอมยิ้มขำ ทั้งคู่เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าตัวก่อนจะส่งมือไปให้จับไว้ ซึ่งชิโนบุก็ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกแล้วคว้ามือทั้งคู่ไว้เพื่อดึงตัวเองลุกขึ้น
"พิธีนี้มันค่อนข้างกินพลังนี่เนาะ"
"ก็ใช่น่ะสิ"
แบล็กทำเพียงอมยิ้มอย่างเอ็นดูกับถ้อยคำที่ตอบกลับมา ก่อนจะเดินตามเจ้าตัวไปดูมิยานะที่จนตอนนี้ก็ยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่เหมือนเดิม
"ฉันดูคร่าว ๆ แล้ว เหมือนจะยังไม่โดนยูกิอนนะทำอะไรถ้าพากลับไปอยู่ที่อุ่น ๆ เดี๋ยวก็คงดีขึ้น"
ชิโนบุหันไปพูดกับแบล็กที่กำลังถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาคลุมให้กับมิยานะอีกชั้น ก่อนเจ้าตัวจะประคองเพื่อนร่วมห้องขึ้นมาแล้วแบกขึ้นหลังโดยได้รับการช่วยเหลือจากอัลฟ่าอีกที
"มิยานะพักอยู่กับฉัน เดี๋ยวฉันจัดการที่เหลือเอง"
"ก็ต้องเป็นงั้นแหละ ตอนนี้ฉันอยากกลับไปพักจะแย่แล้ว"
ได้ยินแบบนั้นแบล็กก็พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปหาอัลฟ่าที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กัน
"ฉันจะล่วงหน้าไปก่อน ฝากโนบุจังด้วย"
"ได้"
พอได้รับคำตอบแบล็กก็ล่วงหน้าไปก่อนอย่างที่พูดไว้ เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวก็มองไม่เห็นแผ่นหลังของเจ้าตัวแล้ว ที่ตรงนี้จึงเหลือเพียงแค่อัลฟ่าและชิโนบุอยู่สองคนเท่านั้น
"ยังเร็วเหมือนเดิมเลยเนาะ"
ความรู้สึกชื่นชมที่สัมผัสได้จากประโยคนั้นทำให้ชิโนบุหันมามองหน้าคนพูดนิด ๆ
"พวกนายนี่ชื่นชมกันเองดีนะ"
รูปประโยคแปลก ๆ ที่ได้ยินทำให้อัลฟ่ามุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงจัดเสื้อคลุมบนตัวของชิโนบุให้ดีขึ้นเพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะหนาว ดวงตามองสำรวจอย่างละเอียดอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงสายลมเย็นที่พัดมา ก่อนหัวคิ้วทั้งสองข้างจะขมวดแน่น เมื่อเห็นว่าริมฝีปากที่เคยเป็นสีแดงอมชมพู ในตอนนี้กลับซีดลงจนแทบจะไม่มีสีเลือดหลงเหลืออยู่แล้ว
"พอแล้ว"
ชิโนบุรีบร้องห้ามเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าทำท่าจะดึงผ้าพันคอของตัวเองมาให้เขาอีกแล้ว
"ให้ฉันมาหมดเดี๋ยวนายก็หนาวตายกันพอดี"
"ฉันไม่หนาว"
"ไม่หนาวก็ต้องใส่ ใส่กลับไปเดี๋ยวนี้เลย"
ไม่ว่าเปล่าชิโนบุยังเอื้อมมือไปจัดผ้าพันคอให้ด้วย พอเสร็จแล้วก็ถอยออกมาเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างอย่างค่อนข้างพอใจกับผลงานของตัวเอง
"โอเคแล้ว"
"หึ"
เห็นแบบนั้นอัลฟ่าเลยได้แต่อมยิ้มตามไปโดยไม่ขัดอะไรอีก มือหนึ่งแตะลงบนปลายผ้าพันคอเบา ๆ ขณะที่อีกมือก็เอื้อมไปดึงตัวอีกฝ่ายให้มาอยู่ใกล้ ๆ แล้วค่อยออกเดินไปพร้อมกัน
ระหว่างนั้นทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก พวกเขาทำเพียงเดินไปด้วยกันเงียบ ๆ ท่ามกลางละอองหิมะที่ตกลงมาอย่างเบาบาง สายลมที่พัดผ่านมาในบางครั้งไม่ได้หนาวเย็นจนทำร้ายผิวกายเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำให้ทั้งคู่ขยับเข้ามาเดินอยู่ใกล้กันยิ่งขึ้น
ไหล่ที่เผลอชนกันโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้ทั้งคู่หันมาสบตากัน รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนต่างฝ่ายจะต่างหันกลับไปมองทางเหมือนเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครขยับถอยห่างออกไป
บรรยากาศเงียบ ๆ แต่ไร้ซึ่งความอึดอัด ยังคงดำเนินต่อไปอย่างนั้นอีกสักพัก จนกระทั่งพวกเขาเดินมาจนใกล้ถึงที่พัก จู่ ๆ อัลฟ่าก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองยังทิศทางหนึ่งด้วยสีหน้าแปลก ๆ
".....?!"
"เป็นอะไร--"
ชิโนบุยังถามไม่ทันจบว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เจ้าตัวก็ต้องหยุดเสียงตัวเองไว้แล้วหันหน้าไปมองทางเดียวกันกับอีกฝ่าย
ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นจนต้องขมวดคิ้วแน่น กลิ่นอายแปลก ๆ ที่สัมผัสได้ทำให้ขนคอลุกชัน สังหรณ์ร้ายกำลังทำงานจนความเย็นไหลพล่านไปตามไขสันหลัง
ดวงตาสองคู่หันกลับมาสบกันอย่างเคร่งเครียด แม้จะยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่สัมผัสได้คืออะไร แต่สัญชาตญาณของทั้งคู่ก็ร้องเตือนว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
"ไปกันเถอะ"
"แล้วแบล็กล่ะ"
"เดี๋ยวคงตามไป"
คำตอบนั้นทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับ ก่อนทั้งคู่จะรีบมุ่งหน้าไปยังจุดกำเนิดกลิ่นอายแปลก ๆ ที่ทำให้พวกเขารู้สึกได้ในทันที
tbc...


## 11 - เนโกะมาตะ

- เนโกะมาตะ -
"มิยานะไม่เป็นอะไรแล้วล่ะจ้ะ พวกเธอก็ไปพักกันได้แล้วนะ"
ประโยคที่ถูกพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มใจดีของอาจารย์สาวทำให้ทุกคนที่กำลังยืนรอฟังด้วยความกังวลพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก ดวงตาสี่คู่มองเลยเข้าไปภายในห้องพักแยกที่ตอนนี้มีร่างของเพื่อนร่วมชั้นกำลังนอนพักอยู่ พอได้รู้ว่าเจ้าตัวไม่เป็นอะไรแล้วความเครียดเพราะเป็นห่วงที่สะสมมาก็ค่อย ๆ คลายลง
ทั้งสี่คนกล่าวคำขอบคุณกับอาจารย์ที่ดูแลอีกครั้ง ก่อนที่จะพากันเดินออกมาเงียบ ๆ
"โชคดีนะที่นายไปเจอหมอนั่นเป็นลมอยู่เลยพากลับมาทัน"
หลังจากเดินพ้นที่พักสำหรับอาจารย์มาแล้ว ฮารุอิก็หันไปพูดกับแบล็กที่ทำเพียงยิ้มรับให้กับประโยคนั้น
ทั้งสี่คนเดินคุยอะไรกันไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จู่ ๆ แบล็กจะขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาตวัดมองไปยังทิศทางที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ฝีเท้าหยุดชะงักลงจนอีกสามคนพากันหันมามองด้วยความแปลกใจ
"แบล็ก?"
"ฉันนึกได้ว่ามีธุระน่ะ เดี๋ยวขอตัวก่อนนะ"
แบล็กไม่ได้อยู่รอฟังคำตอบจากทั้งสามเลยด้วยซ้ำ สองเท้ารีบพาตัวเองมุ่งหน้าไปยังที่พักของชิโนบุและอัลฟ่า ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่ว จนกระทั่งเห็นใครบางคนที่คุ้น ๆ ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมห้องของอัลฟ่าจึงรีบเดินเข้าไปหา
"จิมมี่"
"หือ?"
เจ้าของชื่อหันมามองคนเรียกอย่างแปลกใจ ดวงตากลม ๆ กระพริบปริบ ก่อนจะหยุดเท้าอยู่กับที่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเดินเข้ามาหาตัวเอง
"โนบุจังกับอัลฟ่ากลับมาหรือยัง"
"ยังนะ ฉันไม่เห็นสองคนนั้นมาสักพักแล้ว"
ถ้าอย่างนั้นก็คงจะล่วงหน้ากันไปก่อน
คิดได้แบบนั้นแบล็กก็หันไปส่งยิ้มให้จิมมี่ก่อนจะรีบปลีกตัวออกมา ดวงตากวาดมองไปโดยรอบเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเห็น
ไอพลังสีดำจาง ๆ เริ่มแผ่กระจายครอบคลุมไปทั่วทั้งร่าง ก่อนที่ไม่กี่อึดใจต่อมา เงาร่างเลือนรางจะพุ่งตัวออกไปยังทิศทางที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อีกไกลไหม"
"ไม่ไกล รู้สึกว่าจะอยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ"
คำตอบจากคนที่วิ่งนำอยู่ด้านหน้าทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะเลี้ยวไปอีกทาง ดวงตาคู่สวยกวาดมองสภาพโดยรอบตลอดทางที่วิ่งผ่านมา หัวคิ้วทั้งสองข้างมุ่นเข้าอย่างไม่ค่อยชอบใจในบรรยากาศตอนนี้สักเท่าไร
"รู้สึกแย่ชะมัด"
เหมือนยิ่งวิ่งก็จะยิ่งสัมผัสได้ถึงความรู้สึกน่าขนลุกที่ไม่ควรเข้าใกล้ ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะชะลอฝีเท้าลงเมื่อเหลือบเห็นเปลวไฟดวงหนึ่งตวัดผ่านหางตาไป
"อัลฟ่า"
"หืม?"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อหยุดวิ่งทันที ก่อนจะเดินกลับมาหาชิโนบุที่ชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยก่อนที่ความทรงจำบางอย่างจะผุดวาบขึ้นมาในหัว
"ถ้าฉันจำไม่ผิด จากแผนที่ที่อาจารย์ให้พวกเรามา เหมือนตรงนั้นจะเป็นวัดร้างนะ"
"ตอนนี้ฉันไม่สนวัดร้างแล้ว ขอแค่อย่าให้มันเป็นอย่างที่ฉันคิดก็พอ"
"แล้วนายกำลังคิดถึงอะไร"
"น้องแมวน้อย น่ารัก น่าเอ็นดู"
"คิดเหมือนฉันเลย"
"ใช่ไหมล่ะ"
เพราะกลิ่นอายที่สัมผัสได้ในระยะที่ใกล้พอรวมกับเปลวไฟที่กำลังโบกสะบัดไปมา ก็ยิ่งทำให้ทั้งคู่มั่นใจว่าต้องเป็นภูตตัวเดียวกันกับที่ต่างฝ่ายต่างกำลังคิด ดวงตาสองคู่หันมาสบกันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่ทั้งคู่จะรีบวิ่งไปยังวัดร้างที่ในตอนนี้มีตัวปัญหาบางตัวหลุดออกมาจากผนึก...
ซึ่งถือเป็นปัญหาใหญ่เลยด้วย
ทันทีที่วิ่งมาถึงและได้เห็นภาพตรงหน้าชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม ริมฝีปากล่างถูกฟันขบจนแทบห้อเลือด บนใบหน้าฉายชัดถึงความเคร่งเครียดเมื่อได้ยินถ้อยคำที่ดังย้ำมาจากคนข้าง ๆ
"เนโกะมาตะจริง ๆ ด้วย"
"ฮอกไกโด!"
เสียงคำรามในลำคอเบา ๆ ดังมาจากชิโนบุที่ดูเหมือนตอนนี้จะกำลังพาลไปถึงสถานที่ที่ทำให้ตัวเองต้องมาจัดการกับภูตระดับสูงสองตนในวันเดียว
"ความจริงแทนที่จะโกรธ นายควรขอบคุณฮอกไกโดที่หิมะเพิ่งตกไป เจ้าแมวนั่นเลยใช้ปลายหางจุดไฟไม่ติด"
"มันใช่เวลามาพูดเล่นไหม"
"ก่อนหน้านี้ใครพูดถึงเนโกะมาตะว่าเป็นแมวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูนะ"
"นี่--"
ยังเถียงกันได้ไม่ทันไรทั้งคู่ก็ต้องรีบกลิ้งตัวหลบไปคนละทางเมื่อเจ้าแมวปีศาจกระโจนเข้ามา
โชคดีที่ดูเหมือนว่ามันจะยังเคลื่อนไหวได้ไม่ค่อยดีนักหลังจากถูกผนึกไว้เป็นเวลานาน การโจมตีเมื่อครู่จึงยังไม่แม่นยำพอจะทำอะไรพวกเขาได้ แต่ถ้าปล่อยให้เวลาผ่านไปนานกว่านี้จนมันฟื้นตัวได้อย่างสมบูรณ์ก็คงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ
"ชิ!"
แค่แอบคิดอะไรนิดหน่อยชิโนบุก็ต้องรีบกลิ้งหลบไปอีกทาง เมื่อเนโกะมาตะเลือกตามมาจัดการทางนี้ เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะรีบใช้ยันต์ป้องกันตัวเองเมื่อเจ้าแมวปีศาจยังโจมตีเข้ามาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
ชิโนบุรีบวิ่งไปหลบตรงที่พอจะใช้เป็นที่กำบังได้ ก่อนจะใช้ชิคิงามิในรูปลักษณ์สุนัขสองตัวเพื่อถ่วงเวลาในการคิดว่าควรจะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี
เนโกะมาตะฆ่าไม่ตาย หรือต่อให้ตายมันก็ยังจะฟื้นขึ้นมาได้อีก
เพราะฉะนั้น ถึงจะลงมือจัดการไปยังไงก็ไร้ประโยชน์...
"อะไรนักหนาเนี่ย!"
ชิโนบุยังคิดหาวิธีไม่ทันเสร็จร่างของแมวปีศาจก็กระโจนเข้ามาอยู่ตรงหน้าซะแล้ว อุ้งเท้าที่กางเล็บแหลมคมกำลังจะตะปบลงมา หัวคิ้วของชิโนบุขมวดแน่นเมื่อรู้ดีว่ายังไงก็หลบไม่ทัน จึงหยิบชิคิงามิออกมาเตรียมป้องกัน แม้จะรู้ว่าคงกันได้ไม่หมดแต่ก็ยังดีกว่าไม่ลงมือทำอะไร
ไวเท่าความคิดที่เบื้องหน้าปรากฏเป็นเหยี่ยวกระดาษขนาดใหญ่จากชิคิงามิที่ถูกใช้ออกไป ขณะที่ชิโนบุเองก็หลับตาลงเตรียมรอรับแรงสะท้อนจากการโจมตี
หากแต่ในชั่วอึดใจนั้น เหตุการณ์ทุกอย่างกลับพลิกผัน ดวงตาคู่สวยรีบเปิดขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เตรียมใจรับไว้เลยแม้แต่น้อย
"อัลฟ่า?"
แค่ชิโนบุเรียกชื่อคนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลอย่างแปลกใจ เจ้าแมวปีศาจก็ร้องคำรามออกมาดังลั่นเพราะโดนขัดขวางการโจมตี มันรีบสะบัดหน้ากลับไปเมื่อรู้สึกถึงโคนหางที่ถูกดึงไว้จนไม่สามารถขยับตัวได้
เนโกะมาตะแยกเขี้ยวขู่อย่างดุร้าย ก่อนมันจะใช้กรงเล็บเกาะพื้นไว้ เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองกำลังโดนลากถอยหลังออกไปเรื่อย ๆ
ทางด้านชิโนบุที่แม้จะตกใจที่เห็นว่าอัลฟ่าทำได้ถึงขนาดนี้ แต่เจ้าตัวก็รีบตั้งสติแล้วถอยห่างออกมาจากตรงนั้นทันที ความคิดที่กระจัดกระจายอยู่ในหัวถูกปัดทิ้งไปทั้งหมดแล้วกลับมาตั้งสมาธิอยู่กับการหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้า
ถ้าเนโกะมาตะฆ่าไม่ตาย งั้นก็คงต้องใช้วิธี...
"ไม่จริงน่า..."
ห้วงความคิดของชิโนบุถูกหยุดลงอีกครั้งเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า สองขาที่ทำท่าจะวิ่งเข้าไปหากลับหยุดชะงักอยู่กับที่ ขณะที่สองมือก็เริ่มสั่นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม ภายในดวงตาคู่สวยคล้ายจะเลื่อนลอยจนไร้แววไปชั่วขณะ ก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอสะดุดลมหายใจของตัวเองเมื่อได้สบเข้าตรง ๆ กับดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองมา
"อัลฟ่า"
คราบเลือดที่กระเด็นเปรอะเปื้อนใบหน้าจากการที่เจ้าตัวฉีกกระชากหางของเนโกะมาตะขาดไปหนึ่งหาง ไม่อาจกลบริ้วสีแดงที่ปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัดใต้ดวงตาทั้งสองข้าง ดวงตาวาวโรจน์คู่นั้นดูราวกับจะเรืองแสงได้ ทั่วทั้งร่างของเจ้าตัวมีไอพลังสีแดงจาง ๆ แผ่กระจายออกมาจนทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งดูกดดันชวนให้ขนลุก
อัลฟ่ากำลังจะหลุดควบคุม
คิดได้แค่นั้นชิโนบุก็รีบวิ่งเข้าไปโดยไม่สนว่ามันจะอันตรายหรือไม่ เจ้าตัวไม่ได้หันไปสนใจด้วยซ้ำว่าตอนนี้เนโกะมาตะกำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยสภาพที่บ้าคลั่งขึ้นกว่าเดิม
"อัลฟ่าได้ยินฉันไหม"
ทันทีที่วิ่งมาถึงสองมือก็จับไหล่อีกฝ่ายเขย่าเบา ๆ ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงติดจะร้อนรน ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะได้ผลอยู่บ้างเมื่อแววตาคู่นั้นไหวระริกไปเล็กน้อย
แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ยังไม่มากพอที่จะเรียกสติเจ้าตัวกลับมา
ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นตั้งท่าจะพูดอะไรอีกสักอย่าง หากแต่เงาของหางที่กำลังจะฟาดลงมาก็ทำให้เขาต้องรีบดึงอัลฟ่าหลบออกมาจากตรงนั้นก่อน
"โอ้ย!!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ หลังจากกลิ้งกันมา 2-3 ตลบ โดยที่ตอนนี้มีชิโนบุกำลังนอนเจ็บอยู่ที่พื้นและอัลฟ่าที่ทับอยู่ด้านบนอีกที
ชิโนบุเหลือบมองไปทางเนโกะมาตะที่ตอนนี้กำลังกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเพราะการโจมตีของมันพลาดเป้า ก่อนจะหันกลับมามองอัลฟ่าอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าดวงตาคู่นั้นมีประกายมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ก็เอื้อมมือไปบีบแขนเจ้าตัวเบา ๆ
"อัลฟ่า ถ้าได้ยินเสียงฉันก็รีบกลับมา"
สิ้นคำนั้นชิโนบุรู้สึกได้ถึงแรงกระตุกเบา ๆ จากตัวอีกฝ่าย ก่อนที่ดวงตาวาวโรจน์คู่นั้นจะกลับมามีประกายเหมือนเดิม พร้อมกับริ้วแดงที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้างก็ค่อย ๆ จางหายไป
"ชิโนบุ?"
"หลบกันก่อน"
แม้จะยังงง ๆ และจับต้นชนปลายไม่ถูกเพราะรู้สึกเหมือนสติจะหลุดหายไปชั่วขณะ แต่พอได้ยินชิโนบุพูดแบบนั้นอัลฟ่าก็รีบคว้าเอวของเจ้าตัวไว้แล้วพากระโดดหลบไปอีกทาง ซึ่งทันฉิวเฉียดก่อนที่กรงเล็บนั้นจะตะปบลงมาพอดี
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น"
"นายเกือบจะหลุด"
"หมายความว่ายังไง"
ชิโนบุไม่ตอบแต่พยักเพยิดไปทางกองเลือดและเศษซากของหางที่อัลฟ่าเป็นคนฉีกออกมา ก่อนจะมองเลยไปยังเนโกะมาตะแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
"เหลือหางเดียวเพราะฝีมือนายเลย"
"ฉันทำเหรอ"
"ฉันทำมั้ง"
คำประชดที่ได้รับกลับมายิ่งทำให้หัวคิ้วของอัลฟ่าขมวดแน่นขึ้น ก่อนจะเผลอกัดฟันแน่นจนเห็นสันกรามขึ้นมาอย่างชัดเจนเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของชิโนบุ
"อย่าทำแบบนั้นอีก นายแค่ถ่วงเวลารอจนกว่าแบล็กจะมาก็พอ"
"ฉัน--"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบก็ต้องพาชิโนบุหลบการโจมตีของเนโกะมาตะอีกครั้ง ในขณะที่ชิโนบุเองก็ส่งชิคิงามิออกไปสามตัวในคราวเดียวเพื่อถ่วงเวลา
"สัญญากับฉันว่านายจะไม่ทำแบบนั้นอีก อะไรที่นายคิดและรู้สึกอยู่เมื่อกี้ นายต้องห้ามคิดถึงมัน ไม่อย่างนั้นมันอาจจะทำให้นายหลุด"
"....."
"...และฉันไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าจะเรียกนายกลับมาได้อีก"
อัลฟ่าพยายามนึกย้อนไปในช่วงก่อนที่สติของเขาจะขาดหายไป จำได้ว่าตอนนั้นเนโกะมาตะกำลังจะโจมตีชิโนบุ เขาเห็นว่าเจ้าตัวกำลังตกอยู่ในอันตราย ความรู้สึกในตอนนั้นตีปนกันมั่วไปหมด ทั้งตกใจ ทั้งเป็นห่วง ทั้ง...
โกรธ
"สัญญากับฉัน"
ถ้อยคำที่ย้ำขึ้นมาอีกครั้งทำให้อัลฟ่าหลุดออกจากห้วงความคิดของตัวเอง ดวงตาสบมองกับคนตรงหน้า ก่อนจะเผลอเม้มปาก ขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม
"ไม่สัญญา"
"นี่--"
"สัญญาไม่ได้หรอก"
จะให้สัญญาได้ยังไง ในเมื่ออัลฟ่ารู้ตัวดีว่าไม่มีทางเลิกเป็นห่วงได้
และก็เพราะเป็นห่วงนี่แหละ เขาถึงได้โกรธมากตอนที่เห็นว่าไอ้แมวนั่นคิดจะทำร้ายชิโนบุ จนเกิดสติหลุดไปชั่วขณะ
แต่ทางด้านชิโนบุที่ไม่ได้เข้าใจในความคิดนั้น ความโกรธกำลังพุ่งขึ้นริ้ว ๆ เมื่อคนตรงหน้าพูดไม่รู้เรื่องสักที องเมียวน้อยที่อารมณ์เดือดได้ที่เอื้อมมือไปขย้ำเสื้อตรงไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนจะออกแรงกระชากให้ขยับเข้ามาใกล้แล้วตวาดขึ้นเสียงดังอย่างลืมตัว
"ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคนนะ ถ้าแบล็กอยู่ฉันจะไม่ว่าเลยเพราะหมอนั่นเอานายลงได้อยู่แล้ว แต่กับฉันมันไม่ใช่ ฉันสู้นายไม่ได้ ถ้าเกิดนายหลุดขึ้นมา..."
"....."
"นายฆ่าฉันตายแน่ ๆ"
ถ้อยคำที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าชะงักไปในทันที หัวคิ้วขมวดแน่นมองหน้าชิโนบุที่มองกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน ความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจระหว่างทั้งสองคน ก่อนที่อัลฟ่าจะดึงชิโนบุให้ลุกขึ้นยืนแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"รีบไป"
"หา?"
เพราะจู่ ๆ ก็โดนไล่แบบไม่ทันตั้งตัว อารมณ์โกรธ ๆ ของชิโนบุจึงลดฮวบลงจนแทบไม่เหลือ ดวงตากลมโตกระพริบปริบมองสบกลับไปอย่างตามเรื่องตามราวอะไรไม่ทัน
"รีบไปให้พ้นจากตรงนี้ ถ้าฉันไม่เห็นนายฉันจะได้ไม่ต้องคิด"
"คิดอะไร เกี่ยวยังไงกับฉัน"
"ฉันเป็นห่วง"
เพียงประโยคสั้น ๆ ที่สวนกลับมาก็ทำให้คนฟังชะงักไป แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันต่อก็ต้องรีบหลบไปอีกทาง เมื่อเนโกะมาตะที่จัดการกับชิคิงามิหมดทั้งสามตัวแล้วกลับมาไล่โจมตีพวกเขาอีกครั้ง
ชิโนบุรีบปัดเรื่องอื่นออกจากหัวทั้งหมด แล้วกลับมาตั้งใจแก้ปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าอย่างเร่งด่วน ระหว่างที่โดนอัลฟ่าพากระโดดหลบไปตรงนู้นที ตรงนี้ทีอยู่ 2-3 ครั้ง ความคิดที่จะจัดการกับเนโกะมาตะก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว
หลังจากขบคิดอยู่ครู่สั้น ๆ ว่าวิธีนี้น่าจะได้ผล เจ้าตัวก็รีบตบมืออัลผ่าที่โอบเอวตัวเองไว้เบา ๆ เป็นเชิงให้ปล่อยก่อน
"ในเมื่อฆ่าไปก็ไม่มีประโยชน์งั้นเรามาผนึกมันกัน เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมทำพิธีอยู่ที่ด้านหลังวัดนะ"
"อืม"
อัลฟ่าพยักหน้าให้กับความคิดนั้นโดยที่ดวงตายังคงจดจ้องอยู่ที่เนโกะมาตะ เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงเตรียมวิ่งไปทางด้านหลังของวัด แต่ไปได้เพียงสองก้าวเจ้าตัวก็หยุดฝีเท้าไว้ก่อนจะหันมาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
อย่างที่นาน ๆ ครั้งจะได้ยินสักที
"ฉันไม่รู้ว่าแบล็กจะมาถึงก่อน หรือฉันเตรียมพิธีเสร็จก่อน..."
"....."
"ยังไงก็ระวังตัวด้วยนะ"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ส่งกลับไป ร่างสูงใหญ่ขยับมายืนขวางหน้าพร้อมกับแผ่จิตสังหารใส่เนโกะมาตะเมื่อเห็นว่ามันทำท่าจะเข้าไปเล่นงานชิโนบุอีกครั้ง
"ฉันจะระวังตัว"
"คราวนี้สัญญาไหม"
"สัญญา แต่ตอนนี้ยื่นนิ้วก้อยไปหาไม่ได้ คงต้องรอให้จบเรื่องก่อนแล้วค่อยมาเกี่ยวก้อยกันนะ"
"ใครเขาจะไปเกี่ยวก้อยกับนายกัน"
แม้จะฟังดูเหมือนกำลังบ่นแต่ชิโนบุก็หลุดยิ้มออกมากับคำพูดนั้น ในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงขำออกมาเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะพุ่งเข้าใส่เนโกะมาตะอย่างไม่มีความเกรงกลัว
ทางด้านชิโนบุที่วิ่งมาถึงหลังวัดก็รีบมองหากิ่งไม้ที่พอจะใช้งานได้ ก่อนจะเริ่มลงมือวาดวงแหวนเวทย์สำหรับทำพิธีผนึกทันที
เสียงการต่อสู้ที่ยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้ชิโนบุเผลอขมวดคิ้วแน่นด้วยความเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่หยุดมือในการเตรียมพิธี แผ่นยันต์ที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาถูกหยิบออกมาเตรียมพร้อมสำหรับใช้งาน
ทางฝั่งของอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับเนโกะมาตะ รีบกลิ้งตัวหลบเมื่อถูกปลายหางที่ติดไฟของมันตวัดเข้าใส่ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิดว่าควรจะทำยังไงกับแมวปีศาจตัวนี้ดีเพื่อถ่วงเวลารอแบล็กมา หรือจนกว่าชิโนบุจะเตรียมพิธีเสร็จ
ร่างสูงใหญ่กระโดดหลบกรงเล็บที่ตะปบลงมาอีกครั้ง ก่อนที่หัวคิ้วจะขมวดมุ่น รีบวิ่งกลับไปใช้เท้ากระทืบสะเก็ดไฟจากปลายหางของมันที่ทำให้พื้นไม้หน้าวัดเกือบติดไฟ
"ห้ามเผาอะไรสิ"
พูดจบอัลฟ่าก็วิ่งกลับไปที่กลางลานหิมะหน้าวัดเพื่อให้เนโกะมาตะวิ่งตามมา แม้จะหาที่หลบลำบากหน่อยแต่ก็ยังดีกว่าให้เจ้าแมวนี่ไปทำอะไรไหม้เพราะไฟที่ปลายหางนั่น
อัลฟ่าขยับหลบกรงเล็บที่ตวัดใส่ครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะหันไปมองทางด้านหลังวัดเมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้นมา
"อัลฟ่า ฉันเสร็จแล้ว"
เพียงแค่ละสายตาจากเนโกะมาตะไปเล็กน้อยเพราะเสียงเรียก เจ้าแมวปีศาจก็พุ่งตัวไปยังด้านหลังวัดในทันที
ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ ก่อนจะรีบพุ่งตัวตามไปจนทันเห็นว่ามันกำลังจะตวัดกรงเล็บเข้าใส่ชิโนบุ ความโกรธทำให้ดวงตาทั้งสองข้างเรืองแสงสีแดงขึ้นมาอย่างดุร้าย พร้อมกับริ้วสีแดงที่ปรากฎขึ้นมาจากใต้ดวงตาทั้งสองข้าง
ชั่วขณะหนึ่งที่ไอพลังสีแดงกำลังหมุนวนอยู่รอบตัวอัลฟ่า เนโกะมาตะที่กำลังจะตวัดเล็บเข้าใส่ชิโนบุก็กรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด
อัลฟ่าที่กำลังจะตามไปถึงตัวของเจ้าแมวปีศาจรีบหยุดตัวเองไว้ เมื่อมองเห็นเงาดำขนาดใหญ่ทาบทับอยู่บนตัวของมัน
เจ้าของเงาดำก้มลงฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอของเนโกะมาตะจนเลือดสีสดสาดกระเซ็นไปทั่ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสะบัดหน้าไปมาให้เขี้ยวฝังลึกยิ่งขึ้น จนเจ้าแมวปีศาจดิ้นพล่านกลางอากาศด้วยความเจ็บปวด
ภาพที่เห็นทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกับร่างกายของอัลฟ่าหยุดชะงักไป ไอพลังสีแดงค่อย ๆ เลือนหาย พร้อมกับริ้วสีแดงที่ใต้ดวงตาก็ค่อย ๆ จางลง
เสียงของหนักตกกระทบพื้นดังสนั่น เมื่อร่างของเนโกะมาตะถูกเหวี่ยงลงกับพื้น ในขณะที่ผู้กระทำเองก็เดินตามไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ
อัลฟ่าได้เห็นร่างตรงหน้าชัด ๆ เมื่อกลุ่มเมฆที่บดบังแสงจันทร์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวหลบ ปรากฎเป็นร่างของสุนัขขนาดใหญ่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยขนสีดำสนิททั่วทั้งตัว ดวงตาคู่นั้นเรืองแสงสีแดงดูอันตราย หากแต่...
ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด
อัลฟ่าเห็นว่าภูตสีดำตนนั้นมองมาทางเขา ก่อนจะหันไปมองทางชิโนบุแล้วกลับมายกเท้าขึ้นเหยียบหัวเจ้าแมวปีศาจไว้เมื่อมันทำท่าจะดิ้นหนี
"เอามาทางนี้เลย ฉันจะทำพิธีผนึก"
สิ้นเสียงของชิโนบุภูตสีดำก็คาบร่างของเนโกะมาตะที่หายใจรวยรินไปวางลงบนวงเวทย์ แล้วถอยออกมาอยู่ข้างอัลฟ่าอย่างรู้งาน
ดวงตาสองคู่สบกันเงียบ ๆ ท่ามกลางเสียงท่องอาคมที่ดังขึ้น แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูดอะไร แต่อัลฟ่าคิดว่าเขารู้แล้วว่าภูตตนนี้เป็นใคร ยิ่งตอนนี้ดวงตาคู่นั้นกลับมามีสีดำสนิทไม่ได้เต็มไปด้วยจิตสังหารจนเรืองแสงสีแดงเหมือนเมื่อครู่เขาก็ยิ่งมั่นใจ ไหนจะที่อีกฝ่ายยอมทำตามที่ชิโนบุบอก บวกกับกลิ่นอายที่คุ้นเคยนี่อีก...
ยังไงก็ต้องใช่
"...ผนึก!"
ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ชิโนบุก็ท่องคาถาจนจบ อักขระมากมายที่ถูกเขียนไว้ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้าพันธนาการร่างของเนโกะมาตะไว้ มันกรีดร้องออกมาอีกครั้งด้วยความคับแค้น ก่อนที่วงเวทย์จะส่องสว่างขึ้นมาจนทุกคนต้องยกมือขึ้นปิดตา ไม่เว้นแม้แต่ภูตในร่างสุนัขสีดำขนาดใหญ่ที่ก็ยังต้องหันหน้าหลบไปอีกทาง
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งก่อนที่แสงสว่างจะค่อย ๆ จางลง ที่พื้นเบื้องหน้าของชิโนบุในตอนนี้กลับมาว่างเปล่าไม่หลงเหลืออะไรอยู่อีกเมื่อพิธีผนึกเสร็จสมบูรณ์
หากแต่...
ในตอนนี้องเมียวน้อยผู้ทำพิธีระดับสูงสองครั้งในวันเดียวทั้งยังเป็นในช่วงเวลาใกล้เคียงกันกำลังหอบหายใจอย่างหนัก หยาดเหงื่อไหลซึมออกมาตามไรผมแม้ว่าอากาศรอบกายจะหนาวเย็น ใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วในตอนนี้ยิ่งซีดลงจนแทบไร้สีเลือด
เจ้าตัวหันมามองทางอัลฟ่าและภูตสีดำที่อยู่ห่างออกไป และโดยที่ยังไม่ทันได้พูดอะไร ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงเมื่อสติการรับรู้ทั้งหมดถูกพรากไปอย่างกะทันหัน
"ชิโนบุ!"
อัลฟ่ารีบวิ่งเข้าไปหาอย่างตกใจแต่ก็ยังช้าไปกว่าร่างใหญ่โตของสุนัขสีดำที่กระโจนครั้งเดียวก็เข้าไปรับร่างของชิโนบุได้ทันก่อนที่เจ้าตัวจะล้มกระแทกพื้น
'คงจะเหนื่อยจนหมดแรงน่ะ'
น้ำเสียงที่แม้จะแปลกไปเล็กน้อยแต่ยังคงให้ความรู้สึกคุ้นเคยจากภูตสีดำ ทำให้อัลฟ่าที่กำลังตรวจดูอาการของชิโนบุเงยหน้าขึ้นมอง หัวคิ้วขมวดเข้าเล็กน้อยด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวอยู่ในรูปลักษณ์นี้
"นาย..."
'ช่างเรื่องฉันก่อน ตอนนี้รีบพาโนบุจังกลับไปพักกันเถอะ'
เพราะความเป็นห่วงที่มีต่อคนในอ้อมแขนทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ก่อนจะใช้สองแขนช้อนร่างของคนที่หมดสติไปขึ้นมาอุ้มไว้แนบอก ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แต่พอทำท่าจะเดินจากไปกลับโดนงับเสื้อดึงกลับหลังไปซะอย่างนั้น
"เดี๋ยวชิโนบุก็ล้มหรอก"
'ถ้าล้มฉันก็รับทัน ไม่ปล่อยให้โนบุจังเจ็บตัวหรอก นายน่ะรีบขึ้นหลังฉันมา มันเร็วกว่าเดินไป'
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าจึงเดินย้อนกลับไปขึ้นหลังเจ้าหมายักษ์สีดำที่หมอบตัวรออยู่แล้ว จนกระทั่งเจ้าตัวจัดการท่านั่งได้อย่างมั่นคง สุนัขสีดำขนาดใหญ่เจ้าของฉายา 'ท่านสีดำ' ก็กระโจนตัวออกไปในทันที
tbc...


## 12(1) - อินุงามิ

อินุงามิ
"อินุงามิ?"
"ใช่"
คำยืนยันที่ได้รับจากแบล็กทำให้หัวคิ้วของอัลฟ่าขมวดแน่นทันที ความตกใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นจนแบล็กต้องรีบพูดขัดความคิดของเจ้าตัวเอาไว้ก่อน
"แต่ฉันกลับมาด้วยคนละเงื่อนไขนะ นายคงไม่คิดว่าคนในบ้านอาคาวะจะทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นกับฉันหรอกใช่ไหม"
"ก็เพราะไม่คิดน่ะสิ ตอนได้ยินฉันถึงตกใจ"
พูดไปอัลฟ่าก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเหลือบตามองไปทางคนที่ตอนนี้นอนหลับสนิทไปเพราะความเหนื่อย ดวงหน้าขาวซีดเริ่มกลับมามีสีเลือดฝาดเหมือนเดิมแล้ว แม้จะยังไม่รู้สึกตัวแต่อาการก็ไม่น่าเป็นห่วงเหมือนตอนที่เพิ่งกลับมา
"ถึงฉันจะเป็นอินุงามิเหมือนกัน แต่ฉันก็ตายตามอายุขัยของตัวเองไม่ได้ถูกใครฆ่า"
ประโยคที่ดังมาจากแบล็กทำให้อัลฟ่าละสายตาจากชิโนบุไปมองหน้าเจ้าตัวอีกครั้ง ในขณะที่หัวคิ้วก็มุ่นเข้านิด ๆ ด้วยความรู้สึกแปลก ๆ
การที่ใครบางคนมาพูดเรื่องความตายทั้งที่ยังนั่งอยู่ตรงหน้าแบบนี้ มันก็ทำให้รู้สึกขนลุกอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
"ถ้าไม่ได้ถูกฆ่างั้นนายจะเป็นอินุงามิได้ยังไง"
"ที่จริงฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เพราะเดิมทีก็เป็นหมาอยู่แล้ว ฉันเลยจัดตัวเองอยู่ในประเภทนี้"
สีหน้าไม่เข้าใจของอัลฟ่าทำให้แบล็กได้แต่เดาะลิ้นอย่างใช้ความคิดว่าจะอธิบายยังไงดี เจ้าตัวถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะจับมือของชิโนบุมาวางบนตักตัวเองแล้วบีบเบา ๆ พอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา ไม่ใช่อุณหภูมิเย็นเหยียบเหมือนก่อนหน้านี้ก็ให้หลุดยิ้มออกมาบาง ๆ
ความจริงแล้วตอนที่เห็นว่าชิโนบุเป็นลมไป แบล็กเองก็ตกใจไม่แพ้อัลฟ่าเลย แต่เพราะเขาเห็นว่าอัลฟ่าเป็นกังวลมากอยู่แล้วก็เลยไม่อยากแสดงอาการอะไรออกมามากนัก ได้แต่รีบพาตัวกลับมาให้พวกอาจารย์ตรวจดู ก่อนจะขออยู่เฝ้ากันที่นี่ โดยให้เหตุผลว่าไม่อยากทิ้งคนป่วยให้นอนคนเดียว ซึ่งก็ได้รับคำอนุญาตแต่มีข้อแม้ว่าห้ามทำอะไรเสียงดังเป็นการรบกวน
"นายจำวิธีสร้างอินุงามิได้ใช่ไหมอัลฟ่า"
"ได้"
ขณะที่ตอบกลับไปหัวคิ้วของอัลฟ่าก็ขมวดแน่นจนแทบเป็นปม เมื่อนึกไปถึงวิธีการสร้างอินุงามิที่ได้รู้มา สำหรับเขามันเป็นเรื่องที่โหดร้ายมาก
การที่สุนัขตัวหนึ่งต้องตายด้วยน้ำมือของเจ้าของที่มันทั้งรักและไว้ใจ เพียงเพราะพวกเขาต้องการภูตไว้รับใช้สักตน มันไม่ใช่เรื่องที่ควรเกิดขึ้น
"อินุงามิเนี่ย เป็นวิญญาณของสุนัขที่ถูกเจ้าของฆ่าตายแล้วถูกเรียกกลับมา พวกมันจึงทรงพลังมากเพราะความเคียดแค้นก่อนจะตายถูกไหม"
"อืม"
"แต่กับฉันไม่ใช่แบบนั้น ของฉันเป็นการตายอย่างสงบเพราะถึงเวลา แล้วก็ได้กลับมาเพราะว่าผูกพันกับคนในบ้านหลังนี้"
จบประโยคนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแบล็ก เป็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกมากมายที่อยู่ในนั้น มันมีทั้งความสุข ความรัก และความผูกพันอย่างที่เจ้าตัวบอก
เห็นแบบนี้อัลฟ่าจึงพอเข้าใจว่าแบล็กแตกต่างจากอินุงามิตนอื่น โดยปกติอินุงามิจะมีนิสัยดุร้ายเพราะถูกฆ่าตายโดยไม่เต็มใจแล้วเรียกวิญญาณกลับมา แต่กับแบล็ก เจ้าตัวตายตามอายุขัยและกลับมาเพราะความผูกพัน เพราะฉะนั้นกลิ่นอายและบรรยากาศรอบกายจึงเต็มไปด้วยความอบอุ่นชวนให้ปลอดภัย จนเขาเองก็คิดไม่ถึงว่าตัวตนจริง ๆ ของแบล็กจะเป็นอินุงามิ ที่ถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในภูตที่ทรงพลังมาก ๆ ตนหนึ่ง
"อยากลองฟังเรื่องของฉันก่อนที่จะเป็นอินุงามิดูไหม"
ดวงตาที่มองสบมาอย่างอบอุ่นคู่นั้นทำให้อัลฟ่าได้แต่พยักหน้ารับกลับไปด้วยรอยยิ้ม ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเรื่องราวที่กำลังจะได้ยินเป็นแบบไหน แต่อัลฟ่าก็สัมผัสได้ว่ามันต้องเป็นความทรงจำที่มีค่าสำหรับแบล็กมากแน่ ๆ
"ก่อนหน้านี้ฉันเป็นลูกหมาที่หลงมา ตอนนั้นได้แต่เดินไปเรื่อย ๆ ไม่รู้ทิศรู้ทางหรอก รู้แค่ว่าหิวแล้วก็เหนื่อยมาก ขาฉันล้าไปหมด แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ เดินไปแล้วก็เดินไป จนกระทั่งบังเอิญมาเจอเข้ากับชุน...คุณปู่ของโนบุจังน่ะ"
เห็นสีหน้างง ๆ ของอัลฟ่าตอนได้ยินชื่อ แบล็กเลยอธิบายให้ฟัง
"ชุนเก็บฉันมาเลี้ยง ตอนนั้นเขากำลังจะแต่งงานกับคุณย่าของโนบุจังแล้วด้วย พวกเขาเลี้ยงดูฉันอย่างดีเลย ทุกครั้งที่กลับมาบ้านชุนจะมาเล่นกับฉันตลอด บางครั้งเขาก็จะมานั่งคุยอะไรให้ฉันฟังไปเรื่อยเปื่อย หรือไม่ก็มานั่งอยู่ด้วยกันเฉย ๆ ก็มี ทุกวันเป็นไปอย่างนั้น จนกระทั่งวันหนึ่ง...ชุนกลับมาพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว กลิ่นเลือดลอยมาแตะจมูกฉันก่อนที่จะได้กลิ่นของเขาซะอีก หนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ ที่เขาต้องนอนพักรักษาตัว ฉันไม่เห็นหน้าเขาเลย ทำได้แค่นั่งรออยู่ข้างนอกทั้งที่อยากเข้าไปหาใจจะขาด แต่ก็อย่างว่า ฉันมันเป็นแค่หมาจะเข้าไปยุ่งด้วยได้ยังไง"
น้ำเสียงเศร้า ๆ ของแบล็กทำให้อัลฟ่าเผลอขมวดคิ้วตามไปด้วย เขาเองก็ไม่รู้หรอกว่าจะเข้าใจถูกไหม แต่คิดว่าตอนนั้นแบล็กคงจะรู้สึกแย่มาก ๆ
"ตอนนั้นฉันได้แต่สงสัยว่าทำไมชุนถึงเป็นแบบนั้น ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ใครเป็นคนทำร้ายชุน แล้วฉันจะทำยังไงเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ฉันพยายามฟังสิ่งที่ทุกคนพูดกัน ฉันได้ยินเกี่ยวกับเรื่องขององเมียวจิ ได้ยินเรื่องของภูตผี ได้ยินหลาย ๆ เรื่องที่ทำให้รู้ว่า ต่อให้จะรู้หรือเข้าใจเรื่องราวไป ฉันก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี มันเป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่หมาอย่างฉันจะทำอะไรได้ สุดท้ายเลยได้แต่ปล่อยมันไปอย่างนั้น ต้องมองดูชุนที่บางครั้งก็จะได้รับบาดเจ็บเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับมา โดยที่ทุกครั้ง เวลาเขาออกไป ฉันจะทำได้แค่ขอว่าอย่าให้ฉันต้องได้กลิ่นเลือดก่อนกลิ่นของเขา ฉันได้แต่ขอ..."
"....."
"ให้สักวันฉันมีประโยชน์พอ ให้ฉันสามารถปกป้องเขาได้ในสักวัน"
"....."
"ฉันใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาโดยทำได้แค่ร้องขอในใจแบบนั้นมาตลอด จนกระทั่งเวลาผ่านไปอีกสามปี ก็มีชิเงรุออกมา"
ได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็พยักหน้าเบา ๆ เพราะจำได้ว่าชิเงรุเป็นชื่อคุณพ่อของชิโนบุ
"ยิ่งเวลาผ่านไปชิเงรุก็ยิ่งโตขึ้นทุกวัน ๆ จนมาถึงเวลาที่ชุนต้องเริ่มถ่ายทอดบทเรียนต่าง ๆ ให้กับเขา เจ้าหนูนั่นเป็นเด็กเก่งนะ ฉลาดมาก ชุนสอนอะไรไปก็ทำได้หมด ถึงแม้ฉันจะไม่รู้เรื่องอะไรมาก แต่ก็พอจะรู้ว่าอีกหน่อยเขาต้องเดินตามรอยของชุนได้แน่..."
"....."
"แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่มีโอกาสอยู่เห็นวันนั้นด้วยตาตัวเอง"
ประโยคนั้นทำให้อัลฟ่าเผลอกลั้นหายใจไปครู่หนึ่ง เขาเห็นแบล็กส่งยิ้มมาให้บาง ๆ ก่อนเจ้าตัวจะก้มลงมองมือของชิโนบุที่อยู่บนตัก แบล็กบีบมือข้างนั้นเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาแล้วพูดต่อ
"ฉันตายตอนที่ชิเงรุอายุยังไม่ถึงสิบขวบเลยด้วยซ้ำ"
"นายโอเคที่จะเล่าต่อไหม"
ความเป็นห่วงที่ได้รับจากทั้งแววตาและน้ำเสียง ทำให้แบล็กหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้าเรียกให้เจ้าตัวขยับเข้ามาใกล้กันยิ่งขึ้น ฝ่ามือของภูตหนุ่มยื่นออกไปตบไหล่อัลฟ่าเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูแล้วเริ่มเล่าต่อ
"ตอนที่พวกเขาเอาร่างของฉันไปฝัง วิญญาณของฉันยังไม่ได้ไปไหนเลย ฉันก็เลยเห็นชุนตาแดงก่ำเหมือนคนจะร้องไห้ ในขณะที่ชิเงรุ เจ้าหนูนั่นน้ำหูน้ำตาไหลเป็นเขื่อนแตกเลย ฉันไม่เคยคิดและไม่เคยรู้มาก่อนว่าชีวิตฉันจะมีค่าพอทำให้พวกเขาร้องไห้ได้ในตอนที่ฉันจากไป แต่พอฉันได้รู้และได้เห็นภาพพวกเขาที่นั่งร้องไห้อยู่ข้างหลุมศพฉัน วินาทีนั้นฉันรู้เลยว่า ฉันรักทุกคนที่นี่มากแค่ไหน มันเลยทำให้ฉันอยากที่จะกลับมา ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนั้นฉันทำยังไง ฉันรู้เพียงแค่ว่าในใจฉันไม่อยากไป ฉันอยากกลับมาอยู่กับพวกเขา ฉันอยากกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ ฉันรักทุกคนที่นี่ ฉันไม่อยากจากพวกเขาไป"
"....."
"หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นมากมายหลายอย่างที่ฉันเองก็ไม่รู้และอธิบายไม่ได้ แต่ว่าสุดท้ายฉันก็ได้กลับมา กลับมาในฐานะของวิญญาณผู้พิทักษ์ กลับมาในฐานะภูต กลับมาในฐานะ...อินุงามิ"
สิ้นประโยคนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าแบล็กก็ยิ่งกว้างขึ้น ในขณะที่อัลฟ่าเผลอถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ดวงตามองสบกับแบล็กตรง ๆ ก่อนจะหันไปมองชิโนบุแล้วก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้
"ก็หมายความว่านายอยู่มาตั้งแต่ชิโนบุยังไม่เกิดด้วยซ้ำ"
"ใช่ ตอนนั้นโนบุจังยังไม่เกิดเลย"
คำยืนยันที่มาพร้อมรอยยิ้มทำให้อัลฟ่าได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ความรู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งจะผ่านเรื่องราวที่สำคัญมาก ๆ แถมยังน่าเหลือเชื่อจนชวนให้รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว
"รู้ไหม ถึงแม้จะได้ฟังเรื่องนี้จากนายโดยตรง แต่ฉันก็ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดีว่าที่จริงแล้วนายเป็นภูต"
"สำหรับผู้คนในเมืองนี้ นอกจากบ้านอาคาวะก็ไม่มีใครรู้หรอกว่าฉันไม่ใช่คน...ฉันเนียน"
"ก็ควรอยู่หรอกที่จะไม่มีใครรู้ ดูสิ มีตรงไหนของนายที่ไม่เหมือนคนกันล่ะ"
แบล็กหลุดขำออกมาเบา ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ซึ่งอัลฟ่าเองก็ได้แต่ขำตามไป ก่อนจะพยักหน้ารับเมื่อโดนถาม
"จำตอนที่ฉันสอนนายเรื่องของอินุงามิได้ไหมล่ะ"
"ได้"
"ตอนนั้นฉันก็ย้ำกับนายไปแล้วไงว่าภูตตนนี้น่ะ เก่งนะ"
สองคำสุดท้ายที่ย้ำด้วยรอยยิ้มทำให้อัลฟ่านึกย้อนไปถึงในบทเรียนที่แบล็กเคยสอน แบล็กมักจะย้ำอยู่เสมอว่า ถ้าเจอใครแล้วมีความรู้สึกแปลก ๆ ด้วยหรือสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ จากใคร ให้เริ่มระวังตัวไว้ก่อนเลย เพราะคน ๆ นั้นอาจจะเป็นภูตที่แปลงกายมา ซึ่งโดยปกติภูตทั่วไปจะไม่สามารถทำแบบนี้ได้ ยกเว้นแต่กับพวกที่อยู่ในระดับสูง ๆ ซึ่งอินุงามิก็ถูกจัดว่าเป็นหนึ่งในนั้น
"ที่สำคัญฉันยังสามารถผลิตทายาทกับมนุษย์ได้ด้วย"
"อันนั้นไม่ต้องย้ำก็ได้"
"ฉันก็แค่อยากอวด เพราะมันเป็นความพิเศษของภูตในส่วนน้อยที่จะทำได้ไง"
เห็นสีหน้าปุเลี่ยน ๆ ของอัลฟ่าแล้ว แบล็กก็ได้แต่อมยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนจะเหลือบมองไปทางนาฬิกาที่บอกเวลาว่าตอนนี้เริ่มจะดึกมากแล้ว
"ฉันว่านายควรนอนพักได้แล้วล่ะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
พูดจบก็พยักเพยิดหน้าไปทางนาฬิกา ซึ่งอัลฟ่าเองก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ก่อนเจ้าตัวจะคลานกลับไปยังฟูกนอนของตัวเองที่อยู่อีกฝั่งของชิโนบุ
แบล็กมองตามจนกระทั่งเห็นอัลฟ่าตวัดผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว ความเอ็นดูฉายชัดอยู่ในดวงตาราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังมองดูเด็กน้อย ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองชิโนบุที่นอนอยู่ใกล้ ๆ กัน รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าก่อนที่จะล้มตัวลงนอนแล้วหลับตาลง
...............
.......
...
'แบล็ก แบล็กอยู่ไหม'
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังคุยธุระอยู่กับผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของบ้านอาคาวะได้แต่ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะบ่นขึ้นมาด้วยสีหน้าเอือมระอาจนคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันได้แต่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ
'เจ้าหนูนี่ ถ้าวันไหนไม่ได้ตะโกนเสียงดังสงสัยจะนอนไม่หลับ'
'ไปดูหน่อยเถอะว่าจะเอาอะไร'
อาคาวะ ชุน ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ในขณะที่คนโดนเรียกยังคงขมวดคิ้วไม่เลิก ดวงตามองตรงไปยังประตู ก่อนจะถอนหายใจแล้วลุกขึ้นเดินออกไป
ใช้เวลาไม่นานนักก็เดินมาเจอเข้ากับเจ้าของเสียงดัง ๆ ที่ตะโกนลั่นไปทั่ว แบล็กตั้งใจว่าจะดุสักหน่อย แต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นว่าที่ข้าง ๆ เจ้าตัวมีสาวน้อยหน้าตาน่ารักยืนอยู่ด้วย
'แบล็ก ฉันมีคนจะแนะนำให้นายรู้จัก จริง ๆ พามาตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่นายไม่อยู่ก็เลยได้เจอแค่พ่อ'
แบล็กทำเพียงพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาส่งยิ้มกลับไปให้สาวน้อยที่ค้อมหัวให้ด้วยท่าทางน่าเอ็นดู
'นี่คือ สึกิโกะ เป็นแฟนฉันเอง'
...
'แบล็ก ฉันจะเป็นพ่อคน ฉันจะเป็นพ่อคนแล้ว'
'รู้แล้ว ใจเย็น ๆ หน่อยได้ไหม'
ประโยคที่ดังขึ้นเป็นรอบที่สิบของวันจากเจ้าหนูขี้โวยวายในสายตาแบล็ก ทำให้ภูตเพียงหนึ่งเดียวในห้องได้แต่พูดขึ้นอย่างเหนื่อยใจเพราะความตื่นตูมของเจ้าตัว
'ฉันก็จะเป็นปู่แล้ว ฉันจะเตรียมอะไรไว้รับขวัญหลานดี ฉันจะซื้ออะไรดีล่ะ เลือกไม่ได้แบบนี้งั้นเหมาหมดเลยดีไหม'
'นายเองก็ต้องใจเย็น ๆ เหมือนกัน'
คนพ่อก็อย่าง คนลูกก็อย่าง แบล็กล่ะอยากจะหนีไปรับงานไกล ๆ จะได้ไม่ต้องมาเป็นตัวห้ามทัพของครอบครัวสติแตก ที่คนหนึ่งตื่นเต้นที่จะได้เป็นพ่อ ในขณะที่อีกคนก็ตื่นเต้นที่จะได้เป็นปู่
'ตื่นเต้นกันน่าดูเลยเนาะ'
เจ้าของเสียงหวาน ๆ ที่หันมาพูดด้วย ทำให้แบล็กได้แต่อมยิ้มกลับไปอย่างขำ ๆ ดูเหมือนว่าคนที่ควรจะตื่นเต้นที่สุดเพราะจะได้เป็นแม่ กลับดูสงบเยือกเย็นที่สุดซะอย่างนั้น
แต่ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรที่สึกิโกะจะเป็นคนที่เยือกเย็นที่สุด เพราะก่อนที่เธอจะละจากหน้าที่มาคบหาดูใจและสร้างครอบครัวกับชิเงรุในบ้านหลังนี้ เธอก็ได้รับการฝึกฝนและขัดเกลาจิตใจมาเป็นอย่างดี ในฐานะของ 'มิโกะ' ที่เป็นผู้สื่อสารกับเทพเจ้า ที่สำคัญคือ...เธอเองก็มีญาณพิเศษเกี่ยวกับพวกภูตผีด้วยเหมือนกัน
ข่าวการตั้งท้องของสึกิโกะถือเป็นที่จับตามองขององเมียวจิตระกูลอื่น ๆ เพราะทุกคนต่างก็อยากรู้ว่า เด็กคนนี้ที่กำลังจะเกิดมาจะมีความพิเศษอะไรซ่อนอยู่ ในเมื่อมีพ่อเป็นองเมียวจิจากตระกูลเก่าแก่ และมีแม่เป็นมิโกะที่มีญาณพิเศษกว่าคนทั่วไป
แต่ถึงอย่างนั้น...
เรื่องตระกูลหรือญาณพิเศษก็ไม่ได้สำคัญสำหรับแบล็ก
เพราะสิ่งสำคัญสำหรับภูตผู้พิทักษ์ของบ้านอาคาวะในตอนนี้ก็คือ เด็กที่กำลังจะเกิดมา
แบล็กไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ไม่เคยอยู่ในเหตุการณ์ที่กำลังจะมีเด็กเกิดขึ้นมาจริง ๆ แม้ภายนอกจะทำเป็นใจเย็นห้ามคนโน้นที คนนี้ที เพื่อไม่ให้สติแตก แต่ความจริงแล้วในใจลึก ๆ เขาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
แม้ว่าจะเคยเห็นความวุ่นวายแบบนี้มาบ้างแล้วตอนที่ชิเงรุเกิด แต่ตอนนั้นเขายังเป็นแค่สุนัขที่ไม่รู้เรื่องอะไรนัก ทำได้เพียงมองดูจากด้านนอก ไม่ได้เข้ามาเห็นอะไรภายในบ้าน
แต่ว่าในตอนนี้ไม่ใช่แล้ว...
ตอนนี้เขาอยู่ในร่างมนุษย์ เขาสามารถมองดูทุกอย่างได้จากตรงนี้ สามารถสัมผัสบรรยากาศของความสุข ยามมีเจ้าตัวน้อยเกิดมาได้จากตรงนี้
สามารถ...
สัมผัสร่างอันเปราะบางของเด็กน้อยที่กำลังจะเกิดมาได้
แค่คิดก็ตื่นเต้นจนมือไม้สั่นไปหมด อยากเจอหน้าเร็ว ๆ จัง
เจ้าหนู...
...
'.....'
เสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากเจ้าหนูจอมป่วนที่เพิ่งจะหมดฤทธิ์จนหลับปุ๋ยไปทำให้แบล็กลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ปลายนิ้วค่อย ๆ เกลี่ยเส้นผมที่ปรกใบหน้าของเจ้าตัวออกให้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงไปแนบริมฝีปากเข้ากับผิวแก้มนุ่ม ๆ แล้วยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู
แบล็กค่อย ๆ ดึงแขนของตัวเองที่โดนเจ้าหนูน้อยนอนทับออกมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะสะบัดหน้าขวับไปทางประตูเมื่อมันถูกเลื่อนเปิดออก
คนสองคนที่อยู่ตรงหน้าประตูหยุดชะงักไปในทันที ชิเงรุและสึกิโกะกระพริบตาปริบ ๆ มองแบล็กที่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแตะริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวังที่สุด เพื่อไม่ให้เกิดเสียงรบกวนเจ้าหนูน้อยของบ้าน
หลังจากที่เจ้าตัวน้อยเริ่มโตขึ้น ทั้งชิเงรุและสึกิโกะก็ต้องเริ่มออกไปรับงานกันเหมือนเดิม อย่างที่บอกว่าสึกิโกะเองก็เป็นอดีตมิโกะ แม้ตอนนี้จะเลิกเป็นไปแล้ว แต่ศาสตร์ต่าง ๆ ที่เคยเรียนรู้มาก็ยังคงใช้ได้อยู่ และถือเป็นประโยชน์สำหรับตระกูลองเมียวของอาคาวะ เพราะฉะนั้นเธอจึงต้องออกไปทำงานกับชิเงรุด้วย
ในขณะที่ชุน ซึ่งตอนนี้สละตำแหน่งเจ้าบ้านให้กับชิเงรุไปแล้วแต่ก็ยังคงคอยช่วยสนับสนุนอยู่ตลอด แบล็กเองก็เหมือนกัน เจ้าตัวมักจะคอยเลือกงานที่อันตรายมาก ๆ จนมีปากเสียงกับชิเงรุหลายครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็กลับมาดีกันได้ทุกครั้ง สรุปก็คือ ทุกคนกลับมาอยู่ในวังวนของการทำงานเหมือนเดิม
แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือ พวกเขาจะไม่รับงานพร้อมกัน
ในทุก ๆ วันจะต้องมีใครสักคนที่ไม่รับงานแล้วใช้เวลาอยู่กับเจ้าหนูน้อยของบ้าน ซึ่งช่วงแรก ๆ ก็จะเป็นการแบ่งวันกันไปตามปกติ แต่พักหลัง ๆ มานี้ หน้าที่นี้มักจะตกไปอยู่ที่แบล็กซะส่วนใหญ่ เพราะว่ายิ่งโตขึ้นเจ้าหนูก็ยิ่งติดแบล็กมาก จนบางครั้งร้องไห้โฮเพราะหาไม่เจอก็มี
เลยกลายเป็นว่าตอนนี้ ในทุก ๆ วันแบล็กจะต้องเป็นคนมาส่งเจ้าตัวเข้านอนเสมอ
'หลับปุ๋ยเลย'
สึกิโกะพูดขึ้นมาเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มหวาน ขณะมองดูลูกชายที่นอนหลับด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู เธอใช้ปลายนิ้วลูบไปตามแขนเล็ก ๆ ของเจ้าตัวน้อยเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับแบล็ก
'เหนื่อยไง วันนี้ซนทั้งวัน'
คำพูดของแบล็กทำให้สึกิโกะและชิเงรุอมยิ้มออกมา ก่อนทั้งคู่จะก้มลงไปหอมแก้มเจ้าตัวน้อยกันคนละที แล้วพากันออกจากห้องไป
หลังจากภายในห้องกลับมาสงบเงียบตามเดิม แบล็กก็หันกลับมาหาเจ้าหนูน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอีกครั้ง รอยยิ้มเอ็นดูปรากฎขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเหมือนเดิม ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวเจ้าตัวเบา ๆ
'ฝันดีนะโนบุจัง'
น้ำเสียงอ่อนโยนและสัมผัสอบอุ่นคือสิ่งที่แบล็กมีให้กับหนูน้อยของบ้านอาคาวะมาตั้งแต่วันแรกที่เจ้าตัวลืมตาขึ้นดูโลก จนกระทั่งถึงวันนี้ทุกอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงไป
เขายังจำได้ดีถึงวันที่ได้เจอกันครั้งแรก ดวงตากลม ๆ คู่นั้นมองมาอย่างไร้เดียงสา พร้อมกับมือน้อย ๆ ข้างนั้นที่คว้าเอานิ้วชี้ของเขาไปจับไว้
มือน้อย ๆ ข้างนั้น...
'.....'
แบล็กก้มลงมองมือของเจ้าตัวน้อยที่วางอยู่บนฟูกนอน ก่อนจะจับประคองขึ้นมาอย่างเบามือ นิ้วชี้ค่อย ๆ เกี่ยวเข้าไปจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือข้างนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
'ยังอุ่นเหมือนเดิมเลย'
อุ่นเหมือนกับวันแรกที่โนบุจังจับนิ้วฉันไว้
อุ่นเข้าไปถึงข้างในหัวใจของฉันเลยล่ะ
...
'ทำไมโนบุจังยังไม่กลับ'
'ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันจ้ะ'
ทั้งแบล็กและสึกิโกะได้แต่นั่งขมวดคิ้วอย่างเริ่มเป็นกังวล เพราะเจ้าหนูของบ้านยังไม่กลับจากโรงเรียน ทั้งที่ความจริงตอนนี้เลยเวลากลับมาสักพักแล้ว
ตอนนี้ชิโนบุเริ่มโตพอจะส่งเข้าเรียนในชั้นอนุบาลได้แล้ว ทำให้ทุกคนเริ่มมีเวลาว่างมากขึ้นในตอนกลางวัน แต่แทนที่เป็นแบบนี้แล้วจะดี กลับกลายเป็นว่าต้องมานั่งพะวงเวลาที่เจ้าตัวกลับไม่ตรงเวลากันซะอีก
'เสียงรถกลับมาแล้ว'
คำพูดของแบล็กทำให้สึกิโกะชะเง้อมองออกไปทางประตู รอยยิ้มเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างโล่งใจที่ลูกชายของเธอกลับมาสักที แต่พอหันกลับมามองหน้าแบล็กก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังขมวดคิ้วแน่น แถมยังมีท่าทีเคร่งเครียดอีกต่างหาก
'มีอะไรหรือเปล่าแบล็ก'
'โนบุจังได้แผลกลับมา'
ได้ยินแค่นั้นสึกิโกะที่ตั้งใจว่าจะรออยู่ในบ้านก็เปลี่ยนใจลุกเดินออกไปทันที ในขณะที่แบล็กเองก็รีบตามไปด้วยเมื่อเขาได้กลิ่นเลือดโชยมา แม้จะเพียงแค่จาง ๆ ก็เถอะ
'ชีจัง เป็นอะไรหรือเปล่าลูก'
คำถามของผู้เป็นแม่ทำให้เด็กน้อยส่ายหน้าเบา ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเห็นว่าดวงตาคู่นั้นยังคงแดงช้ำจากการร้องไห้ ตามแขนขามีแผลถลอกจนเลือดไหลซิบเต็มไปหมด แม้จะได้รับการรักษาอย่างดีแล้วก็เถอะ
แบล็กที่ยืนมองอยู่ด้านหลังสึกิโกะยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนจะหันไปถามอายาเมะที่เป็นคนไปรับเจ้าหนูกลับมาจากโรงเรียนแทนเมื่อเจ้าตัวน้อยไม่ยอมพูดอะไร
'เกิดอะไรขึ้น'
'นายน้อยโดนเพื่อนแกล้งค่ะ โดนผลักล้มจนแขนขาถลอกหมดเลย'
พอได้ยินคำตอบแบบนั้นแบล็กก็ได้แต่ขบกรามแน่น นึกโกรธเจ้าเด็กตัวต้นเหตุเป็นฟืนเป็นไฟแม้จะยังไม่เคยเห็นหน้ากันก็ตาม
บ้านนี้ทุกคนเลี้ยงดูโนบุจังกันอย่างกับไข่ในหิน แล้วเจ้าเด็กนั่นมันกล้าดียังไง
จะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
...
'ฉันจะไปเรียนกับโนบุจังด้วย'
'ใจเย็นนะแบล็ก ฉันรู้ว่านายโกรธแต่ตอนนี้ชีจังไม่เป็นอะไรแล้ว'
เห็นท่าทีหัวเสียของอีกฝ่ายแล้ว ชิเงรุก็ทำได้แค่พูดปลอบให้เจ้าตัวใจเย็นลง ทั้งที่ความจริงแล้วเขาเองก็โกรธอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน แต่เพราะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายเพราะร้อนทั้งคู่ ก็เลยต้องพยายามสงบสติตัวเองไว้
อีกอย่าง นี่ก็ถือเป็นเรื่องของเด็ก ๆ การที่ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาเข้าไปยุ่งด้วยมันก็ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไร
'แล้วถ้าพรุ่งนี้เป็นอีกจะทำยังไง'
'เดี๋ยวเรา--'
'ฉันจะไปเรียนกับโนบุจัง'
แบล็กไม่สนใจสิ่งที่ชิเงรุกำลังจะพูด ทันทีที่ประกาศเจตนารมณ์ของตัวเองอย่างชัดเจนก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที แต่ก่อนที่จะพ้นประตูไป ก็ต้องหยุดฝีเท้าไว้เมื่อได้ยินเสียงถามตามหลังมา
'แล้วนายจะไปเรียนกับชีจังยังไง'
คำถามนั้นทำให้แบล็กหันกลับไปมอง ก่อนที่ไอสีดำจาง ๆ จะค่อย ๆ ปกคลุมไปทั่วทั้งตัว ชั่วอึดใจที่ไม่มีใครมองเห็นร่างที่ถูกห่อหุ้มไว้ ละอองแสงสีดำก็ค่อย ๆ จางลง ปรากฏเป็นร่างของเด็กน้อยรุ่นราวคราวเดียวกับชิโนบุยืนอยู่ตรงนั้นแทนที่ร่างสูงสมส่วนของภูตหนุ่มที่เลือนหายไป
'นี่นาย...'
ชิเงรุไม่รู้จะพูดอะไรดีจริง ๆ กับสิ่งที่เห็นตรงหน้า เขาไม่ได้ตกใจกับความสามารถในการแปลงกายของแบล็ก เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าเจ้าตัวมีพลังอำนาจมากขนาดไหน เพียงแต่ไม่คิดว่าเจ้าตัวจะลงทุนถึงขนาดนี้ต่างหาก
'เดี๋ยวฉันจะเปลี่ยนร่างไปตามอายุของโนบุจังเอง ไม่ต้องห่วง'
สิ้นประโยคนั้นเสียงหัวเราะก็ดังมาจากสึกิโกะที่นั่งเงียบมาตั้งแต่ต้น ในดวงตากลมสวยคู่นั้นฉายประกายขำขัน ก่อนที่มันจะเริ่มลามไปยังชิเงรุ ที่ก็หลุดขำออกมาไม่ต่างกันกับความเป็นห่วงของแบล็กที่นับวันจะยิ่งเพิ่มขึ้น
ยิ่งนับวันก็ยิ่งเหมือนเป็นคุณพ่อของชีจังเข้าไปทุกที
คิดได้แบบนั้นชิเงรุก็ยิ่งหลุดขำเสียงดังกว่าเดิม ก่อนที่เสียงขำนั้นจะยิ่งดังลั่นออกไปถึงนอกห้อง เมื่อได้ยินสิ่งที่สึกิโกะพูดขึ้น ซึ่งแบล็กเองก็เผลอขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เถียงอะไรกลับไป
'ชีจังมีคุณพ่อไปเรียนด้วยแบบนี้ คงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วล่ะจ้ะ'
...
'แบล็ก'
'หืม?'
เจ้าของชื่อหันไปมองเจ้าหนูตัวน้อยที่กำลังกระพริบตาปริบ ๆ มองมาทางเขาด้วยสีหน้าสงสัย หัวคิ้วเหนือดวงตากลมโตคู่นั้นขมวดมุ่น ก่อนที่ฝ่ามือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างจะจับหน้าเขาไว้แล้วถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
'ทำไมแบล็กตัวเล็ก'
'ก็จะได้ไปเรียนกับโนบุจังไง'
'แล้วทำไมต้องตัวเล็ก'
คำถามที่ย้ำมาอีกทำให้แบล็กหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ในหัวกำลังพยายามนึกหาคำง่าย ๆ มาอธิบายให้เจ้าตัวเข้าใจว่า ต่อจากนี้เขาจะมาเรียนด้วยในฐานะของ อาคาวะ แบล็ก
ลูกพี่ลูกน้องของ อาคาวะ ชิโนบุ
แต่ขืนพูดไปหมดนั่นก็คงจะยิ่งงงไปกันใหญ่...งั้นเอาง่าย ๆ ก็แล้วกัน
'ถ้าฉันตัวใหญ่ ฉันก็จะมาเรียนกับโนบุจังไม่ได้'
'แต่ตัวใหญ่แล้วนั่งตักได้ ถ้าแบล็กตัวเล็กก็นั่งตักไม่ได้แล้วน่ะสิ'
สีหน้าเคร่งเครียดของเจ้าตัวน้อยทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เห็นเจ้าตัวขมวดคิ้วมุ่นเหมือนการไม่ได้นั่งตักมันเป็นปัญหาที่ใหญ่มากแล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ
'เดี๋ยวกลับบ้านไปก็ตัวใหญ่แล้ว โนบุจังก็มานั่งตักได้เหมือนเดิม'
'จริงเหรอ'
'จริงสิ'
ได้ยินคำยืนยันแบบนั้นเจ้าตัวน้อยก็เริ่มกลับมาฉีกยิ้มร่า ก่อนจะหันมาหาแบล็กแล้วพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มกว้างจนตาปิด
'ดีจัง'
รอยยิ้มหวาน ๆ ที่ได้รับทำให้แบล็กอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ฝ่ามือที่แม้จะเล็กลงมากแต่ก็ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม เอื้อมไปลูบหัวให้เจ้าตัวหัวเราะคิกคักออกมาอย่างชอบใจ
'ถ้าตัวใหญ่เหมือนเดิมได้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว'
'งั้นฉันก็ไปเรียนกับโนบุจังได้แล้วใช่ไหม'
'ได้สิ มาเรียนด้วยกันทุกวันเลยนะแบล็ก'
'อืม ฉันจะมาเรียนกับโนบุจังทุกวันเลย'
ฉันจะคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ โนบุจังเอง
tbc...


## 12(2) - อินุงามิ

- อินุงามิ -
"อือ..."
"ตื่นแล้วเหรอ"
เสียงถามที่ดังขึ้นใกล้ ๆ ทำให้คนเพิ่งตื่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมอง ภาพแรกที่เห็นคือแบล็กที่ส่งยิ้มมาให้ พร้อมกับสัมผัสแผ่วเบาจากฝ่ามือที่กำลังลูบไปตามเส้นผมของเขาอย่างอ่อนโยน
"แบล็ก?"
เพราะเพิ่งตื่นชิโนบุจึงยังรู้สึกทั้งมึนทั้งงงอยู่ เจ้าตัวจึงกวาดตามองไปรอบตัวเพื่อประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แล้วก็ถือโอกาสมองหาอัลฟ่าไปด้วย
"อัลฟ่าออกไปหาอะไรมาให้โนบุจังกินน่ะ"
คำตอบที่ดังขึ้นอย่างรู้ใจทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งโดยมีแบล็กคอยช่วยพยุงอยู่ข้าง ๆ องเมียวน้อยที่หลับไปนานเริ่มบิดคอไปมาเล็กน้อยเพื่อไล่ความเมื่อยก่อนจะพูดออกมาอย่างนึกขึ้นได้
"เมื่อคืนฝันด้วย"
"ฝันถึงอะไร"
"ฝันถึงตอนเด็ก"
แบล็กเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ แต่ไม่ได้ถามอะไรออกไป ผิดกับชิโนบุที่เผลอขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าน่ารักมุ่ยลง ทั้งยังแสดงท่าทีหงุดหงิดออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง
"จำซาโตรุคุงได้ไหม"
"เจ้าเด็กที่เอาแมวมาแกล้งโนบุจังน่ะเหรอ"
"ใช่ สงสัยเพราะเมื่อวานเจอกับเนโกะมาตะ ก็เลยเก็บไปฝันถึงตอนที่เกือบโดนแมวของหมอนั่นข่วน"
พูดแล้วเจ้าตัวก็เบะปากอย่างไม่ชอบใจ เมื่อนึกถึงศัตรูคู่แค้นสมัยเด็กที่ชอบหาเรื่องมาแกล้งกันได้ทุกวัน โชคดีที่ช่วงหลัง ๆ เขามีแบล็กมาเรียนเป็นเพื่อน หลังจากนั้นก็เลยไม่เคยเจ็บตัวอีกเลย
"พอนึกถึงหมอนั่นแล้วก็จำได้ มีครั้งหนึ่งที่เคยมีเรื่องกันจนฉันเกือบโดนเรียกผู้ปกครองเลยนี่เนาะ"
"อันนั้นเพราะโนบุจังจะไปต่อยเขาน่ะสิ"
"ก็หมอนั่นมันล้อชื่อฉันอะ"
พูดไปเจ้าตัวก็ทำสีหน้าหงุดหงิดไปด้วย มือก็ยกขึ้นมากำหมัดต่อยเข้าฝ่ามือตัวเองด้วยท่าทางโมโห จนแบล็กที่เห็นแบบนั้นได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะถามกลับไป
"แล้วโนบุจังคิดว่าไง"
"คิดอะไรว่าไง"
"เรื่องชื่อ"
"ที่เหมือนผู้หญิงนี่น่ะเหรอ ก็ไม่ไงนะ เพราะดีออก ฉันชอบ"
รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนพูดทันทีที่จบประโยคนั้น ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งแล้วบ่นออกมาอย่างขัดใจ
"แต่ถามไปว่าใครเป็นคนตั้งให้ก็ไม่ยอมบอกกันเลย"
แบล็กได้แต่มองดูคนที่ยกมือขึ้นมากอดอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวให้เจ้าตัวเบา ๆ เหมือนที่ชอบทำเป็นประจำตั้งแต่สมัยเด็ก เวลาที่อยู่กันสองคน
ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ท่าทีหงุดหงิดก่อนหน้าก็ค่อย ๆ เลื่อนหายไป รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะเอียงคอลงเล็กน้อยเพื่อให้แบล็กลูบหัวตัวเองได้ถนัดขึ้น
เขาไม่เคยบอกว่าชอบเวลาที่แบล็กลูบหัวให้ขนาดไหน แต่คิดว่าแบล็กเองก็คงรู้
เหมือนกับที่เขาเองก็รู้ว่าแบล็กรักเขามากขนาดไหน
และแน่นอนว่า...
เขาเองก็รักแบล็กมากเหมือนกัน
...............
.......
...
'แบล็ก'
'อะไร'
'ฉันจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีล่ะ'
คำถามที่ได้รับทำให้แบล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะมองไปทางสึกิโกะที่กำลังอมยิ้มอุ้มเจ้าตัวน้อยแนบอก แล้วค่อยหันมาหาชิเงรุอีกครั้ง
'ก่อนหน้านี้ก็ตั้งกันไว้ตั้งหลายชื่อไม่ใช่เหรอ ก็เลือกมาสักชื่อสิ'
'ก็เพราะเลือกไม่ได้ไง เลยต้องมาถามนายเนี่ย'
'แล้วชุนว่าไงล่ะ'
'พ่อจะให้ใช้ชื่ออะไรก็ไม่รู้ ฉันไม่เอาลูกไปเสี่ยงหรอก'
ได้ยินแบบนั้นแบล็กก็หลุดขำออกมาเบา ๆ เขาจำได้เหมือนกันว่าอายาเมะเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนที่ชิเงรุเกิดเจ้าตัวก็เกือบจะมีชื่อที่พิลึกที่สุดในโลกเหมือนกัน แต่โชคดีที่คุณแม่ของเจ้าตัวห้ามชุนเอาไว้แล้วเป็นคนตั้งชื่อให้กับชิเงรุแทน
'แบล็ก ตั้งชื่อว่าอะไรดีล่ะ'
'มนุษย์เก่งเรื่องพวกนี้อยู่แล้วนี่ ก็คิดกันไปสิ'
'ก็พวกเราอยากได้ความเห็นจากนายนี่...เนาะ สึกิโกะ'
'ใช่จ้ะ'
คำตอบที่ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาคิดจากสึกิโกะทำให้ชิเงรุยิ่งฉีกยิ้มออกมาอย่างพอใจ ในขณะที่แบล็กได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ ก่อนจะเหลือบมองทางเด็กน้อยในอ้อมแขนของสึกิโกะที่ก็กำลังมองกลับมาตาแป๋ว
น่ารักจัง
'สรุปชื่ออะไรดีแบล็ก'
'ก็บอกให้คิดกันไปไง'
'คิดไม่ออก'
'ฉันก็คิดไม่ออก'
'แต่ฉันคิดไม่ออกกว่า เร็ว...ช่วยหน่อย สมองฉันคิดอะไรไม่ออกแล้ว'
'คิดไม่ออกแล้วมาให้หมาคิดเนี่ยนะ'
'ก็ไม่เห็นเป็นไร จะหมาจะคนยังไงก็ครอบครัวเดียวกันนี่'
'ชื่อลูกถือเป็นเรื่องสำคัญไม่ใช่หรือไง'
'ก็ถึงได้ให้นายช่วยคิดไง นายเป็นภูตผู้พิทักษ์ของพวกเรานี่'
ประโยคนั้นทำให้แบล็กหยุดคำที่เตรียมจะเถียงออกไป ความอุ่นวาบเกิดขึ้นในหัวใจจนต้องหันไปมองหน้าชิเงรุ ซึ่งเจ้าตัวก็มองตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มกว้างเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ ไม่มีผิด
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ในสายตาของเขา เจ้าตัวก็ยังคงเป็นเด็กที่สดใสเหมือนเดิม
เหมือนกับบ้านหลังนี้...
ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร ก็ยังคงอบอุ่นสำหรับเขาเสมอ
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแบล็ก ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ใกล้ ๆ สึกิโกะที่ส่งยิ้มหวานมาให้ คนที่เพิ่งเป็นคุณแม่หมาด ๆ ยกแขนตัวเองขึ้นอีกนิดเพื่อให้แบล็กมองเห็นหน้าเจ้าหนูน้อยได้ถนัดขึ้น
เสียงอ้อแอ้จากเจ้าตัวเล็กทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมากว้างขึ้น ก่อนจะลองยื่นมือเข้าไปหา ซึ่งเจ้าหนูก็คว้านิ้วชี้ของเขาไว้แล้วมองกลับมาตาแป๋วเหมือนเดิม
'ดูท่าเขาจะชอบเธอมากเลยนะจ๊ะ'
คำพูดที่มาพร้อมกับรอยยิ้มของสึกิโกะทำให้แบล็กละสายตาไปมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองชิเงรุเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตบเบา ๆ ที่ไหล่
'ดูสิ ลูกฉันกำลังมองหน้านายด้วยสายตาที่อ่านได้ว่า ขอชื่อให้ผมด้วยครับ'
คำพูดของชิเงรุทำให้อีกสองคนหลุดขำออกมา แบล็กใช้นิ้วโป้งไล้ไปตามมือน้อย ๆ ที่กำนิ้วชี้ของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปหาแล้วพูดชื่อที่คิดได้ออกมา ซึ่งทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเจ้าตัวน้อยก็หัวเราะเอิ้กอ้ากออกมาราวกับถูกใจ พร้อมกับมืออีกข้างที่ยื่นไปแปะเข้าที่แก้มของแบล็กพอดี
'ชิโนบุ'
tbc...


## 13 - แปดตระกูลหลัก

- แปดตระกูลหลัก -
"ไม่มีอาการข้างเคียงอะไรใช่ไหม"
"ไม่มี"
"แน่ใจนะ"
"ฉันแค่เหนื่อยจนหมดแรง แค่ได้พักเต็มที่ก็หายดีแล้วไม่มีอาการข้างเคียงอะไรหรอก"
ระหว่างที่พูดชิโนบุก็ยังคงเดินต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่ชะงักฝีเท้าเลยสักนิด ดวงตากลมโตยังคงมองทางเดินภายในบ้านที่เริ่มสลัวลงเพราะอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว บรรยากาศเงียบ ๆ ภายในบ้านญี่ปุ่นโบราณยามโพล้เพล้แบบนี้อาจจะสร้างความหวาดกลัวให้กับคนภายนอกได้ไม่น้อย หากแต่ไม่อาจทำอะไรเด็กหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังเดินไปตามทางที่ทอดยาวไปยังห้องสุดท้ายตรงสุดทางเดินได้
หลังจากที่พวกเขากลับมาจากฮอกไกโด ตลอดสองวันหลังจากนั้นทั้งคู่ก็ใช้เวลาช่วงเย็นหลังเลิกเรียนจนถึงดึกดื่น เดินเข้าเดินออกระหว่างห้องนี้กับห้องอ่านหนังสือส่วนตัวของชิโนบุอยู่ตลอด
"ว่าแต่นายเถอะ"
"หืม?"
ขณะที่กำลังเดินกันไปเงียบ ๆ เสียงที่ดังขึ้นของชิโนบุก็ทำให้อัลฟ่าต้องหันมามองด้วยความสงสัย เพราะไม่มั่นใจว่าเจ้าตัวหมายถึงเรื่องอะไร
"ฉันทำไม"
"นายเป็นยังไงบ้าง รู้สึกแปลก ๆ บ้างไหม นายเกือบจะหลุดมาสองครั้งแล้วนะ"
ขณะที่ถามขึ้นแบบนั้น ทั้งคู่ก็เดินมาถึงที่หมายพอดี ซึ่งก็คือห้องเก็บหนังสือและบันทึกต่าง ๆ ของ อาคาวะ ชุน คุณปู่ของชิโนบุ
อาคาวะคนหลานเป็นฝ่ายเปิดประตูและเดินนำเข้าไปก่อน จากนั้นก็ตามด้วยอัลฟ่าที่ปิดประตูให้อย่างเรียบร้อยแล้วเดินตามไป
"ฉันยังรู้สึกว่าปกติอยู่ ไม่มีอะไรแปลกไป"
"งั้นก็ดีแล้ว แต่ถ้ามีอะไรต้องรีบบอกฉันทันทีนะ"
"ได้"
คำตอบรับที่ได้ทำให้ชิโนบุหันมามองหน้าเจ้าตัวเล็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับไปเลือกหนังสือที่ต้องการเหมือนเดิม ซึ่งก็ไม่พ้นบันทึกของตระกูลอวี้นั่นแหละ หลังจากที่ก่อนหน้านี้เจอเรื่องวุ่นวายหลายอย่างจนไม่มีเวลาอ่านมานานทำให้เนื้อหายังไม่คืบหน้าไปไหนสักที
ดวงตากลมโตไล่ไปตามบันทึกต่าง ๆ ที่วางเรียงรายอยู่เต็มไปหมดเพื่อหาเล่มที่ต้องการโดยมีอัลฟ่าช่วยดูอยู่ข้าง ๆ ตอนแรกเขาตั้งใจจะมาคนเดียวด้วยซ้ำ แต่อัลฟ่าที่ว่างเหมือนกันขอตามมาด้วย บอกว่าช่วยกันอ่านจะได้เจอสิ่งที่อยากรู้เร็ว ๆ
สุดท้ายก็เลยกลายเป็นว่าเราสองคนต้องมาช่วยกันอ่านบันทึกของตระกูลอวี้อยู่ที่บ้านเพราะออกไปตระเวนไหนไม่ได้ทั้งคู่ตามคำสั่งของแบล็ก ที่เจ้าตัวย้ำนักย้ำหนาไว้ก่อนจะออกไปช่วยทำภารกิจด่วนที่โดนเรียกตัวมา
ถ้าไม่ใช่พ่อกับแม่เป็นคนเรียก ชิโนบุมั่นใจเลยว่าแบล็กไม่มีทางไปแน่ เพราะขนาดเป็นพ่อกับแม่ก็ยังบ่นไม่หยุด แถมก่อนไปก็ยังกำชับแล้วกำชับอีกว่า..
'ห้ามออกไปไหนกันแค่สองคนเด็ดขาด เลิกเรียนแล้วไม่ต้องไปเถลไถลที่ไหนให้ตรงกับบ้านทันที เข้าใจไหม'
สั่งเป็นพ่อเลย!
แต่ก็เข้าใจแหละ แบล็กคงกลัวว่าถ้าเกิดออกไปแล้วบังเอิญเจอกับตัวอะไรที่ทำให้สัญชาตญาณของอัลฟ่าตื่นจนเกิดหลุดขึ้นมา แค่ลำพังเขาคนเดียวคงรับมือไม่ได้แน่ ๆ เพราะฉะนั้นทางที่ดีที่สุดคือกันไม่ให้อัลฟ่าต้องเจอกับพวกภูตผีในช่วงนี้เป็นดีที่สุด
"ชิโนบุ"
"ว่า?"
"แบล็กก็เคยหลุดใช่ไหม"
คำถามที่ถูกส่งมาระหว่างกำลังช่วยกันเลือกหนังสือทำให้ชิโนบุต้องหันไปสบตาด้วยครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วหยิบหนังสือออกมาสองเล่ม โดยถือไว้เองหนึ่งเล่ม ส่วนอีกเล่มก็ส่งให้อัลฟ่า
"ใช่"
"ทั้ง ๆ ที่รู้ตัวว่าเป็นภูตอยู่แล้วทำไมถึงยังหลุดได้"
"นายต้องทำความเข้าใจก่อนว่าอาการหลุดสามารถเกิดขึ้นได้กับภูตทุกตน เพียงแต่โอกาสจะเกิดมันน้อยมากเท่านั้นเอง"
ขณะที่พูดชิโนบุก็ใช้มือแตะไหล่อัลฟ่าเบา ๆ เป็นเชิงให้เดินออกไปได้เลยเพราะพวกเขาได้บันทึกที่ต้องการแล้ว
"เพราะอะไร?"
"หา?"
"อาการหลุดเกิดขึ้นเพราะอะไร"
ชิโนบุปิดประตูให้สนิทเหมือนเดิม แล้วเริ่มออกเดินพร้อมกับอธิบายในสิ่งที่โดนถามให้อัลฟ่าฟังไปด้วย
"ตามปกติแล้ว มนุษย์กับภูตจะใช้ชีวิตแตกต่างกัน พวกภูตจะดำเนินชีวิตโดยใช้สติควบคู่ไปกับสัญชาตญาณ ส่วนมนุษย์จะกดสัญชาตญาณไว้ภายในแล้วใช้สติเป็นส่วนใหญ่"
"....."
"ในกรณีของแบล็กจะเหมือนกับภูตตนอื่นที่ใช้สองสิ่งนี้ควบคู่กันมาตลอด เพราะฉะนั้นพวกเขาจะมีความเคยชินในการควบคุมสัญชาตญาณของตัวเอง ทำให้อาการหลุดควบคุมเกิดขึ้นยากมาก นอกจากจะเจอเรื่องที่ทำให้ช็อคหรือมีผลต่ออารมณ์จริง ๆ จนขาดสตินั่นแหละถึงจะเกิดอาการหลุด ผิดกับกรณีของนาย เพราะนายใช้ชีวิตมาแบบมนุษย์ สัญชาตญาณของนายก็เลยไม่เคยถูกขัดเกลาให้ทำงานควบคู่ไปกับสมอง มันจึงเป็นเรื่องง่ายที่นายจะถูกกระตุ้นจากสิ่งเร้าต่าง ๆ จนสติหลุด แล้วปล่อยให้สัญชาตญาณเป็นตัวควบคุมร่างกายของนายแทน"
"เพราะแบบนี้เองสินะ ตอนนั้นฉันถึงรู้สึกเหมือนความทรงจำหายไปช่วงหนึ่ง"
การพยักหน้ารับของชิโนบุถือเป็นคำยืนยันให้กับความคิดของอัลฟ่า หลังจากนั้นเจ้าตัวจึงเงียบไปพักใหญ่เพื่อประมวลผลเรื่องราวต่าง ๆ กับตัวเอง แต่แล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย เมื่อมีเรื่องสงสัยผุดขึ้นมาจนอดจะถามออกไปไม่ได้
"เมื่อกี้นายบอกว่ากรณีของแบล็กเป็นเรื่องยากมากที่จะเกิดขึ้น"
"อือ"
"งั้นเรื่องอะไรที่ทำให้แบล็กถึงขั้นสติหลุดได้"
คำถามของอัลฟ่าไม่ได้ทำให้ชิโนบุผ่อนฝีเท้าลงแต่อย่างใด เจ้าตัวยังคงเดินไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าไปสู่ห้องอ่านหนังสือของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นในหัวก็ยังหวนคิดถึงเหตุการณ์ในอดีตที่เกิดขึ้นตอนเขาเพิ่งจะอายุได้เพียง 9 ขวบเท่านั้น
"ฉันโดนลักพาตัว"
"ได้ยังไง"
อัลฟ่ายอมรับเลยว่าค่อนข้างแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน และเขานึกไม่ออกเลยสักนิดว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นได้ยังไง ในเมื่อเจ้าตัวมีแบล็กคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา
"นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าปกติฉันจะกลับกับแบล็ก"
"อืม"
"แต่วันนั้นบังเอิญว่าแบล็กไม่ได้ไปเรียนด้วยเพราะต้องไปช่วยงานปู่ ส่วนพ่อกับแม่ก็มีงานด่วนเข้ามากะทันหัน เย็นนั้นเลยมีแค่อายาเมะเท่านั้นที่ไปรับฉัน"
ครืด!
เสียงเลื่อนเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงห้องอ่านหนังสือส่วนตัวของชิโนบุพอดี และก็เป็นเหมือนทุกครั้งที่ทางฝ่ายเจ้าของห้องจะเป็นคนเดินนำเข้าไปก่อน
"ฉันเกือบจะถูกฆ่าอยู่แล้ว ดีที่แบล็กตามมาเจอก่อนก็เลยช่วยได้ทัน"
"แบล็กทำยังไง"
"เกือบฆ่าล้างตระกูล"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าที่กำลังเดินตามเข้าไปเผลอชะงักเท้าของตัวเอง ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ แล้วเดินตามไปทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับชิโนบุเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าตัวกำลังเล่าต่อ
"จากคนหลายสิบเหลืออยู่แค่ 2-3 คนเท่านั้นตอนที่ฉันเรียกสติแบล็กกลับมาได้"
"คนที่ทำร้ายนายรอดหรือเปล่า"
"โดนเป็นคนแรกเลย"
คำตอบที่ได้รับไม่ต่างจากที่อัลฟ่าคาดไว้สักเท่าไร เพราะถ้าหากเป็นตัวเขาเองที่อยู่ในเหตุการณ์นั้น ก็คงจะลงมือจัดการกับคนที่ทำร้ายชิโนบุเป็นรายแรกเหมือนกัน
"ฉันถามได้ไหม"
"ว่า?"
"ทำไมพวกนั้นถึงอยากฆ่านาย"
ไม่รู้ทำไม ตอนที่ถามประโยคนั้นออกไปมือทั้งสองข้างของอัลฟ่าถึงเริ่มสั่น ภายในร่างกายร้อนผ่าวราวกับจะมีเปลวไฟปะทุออกมา เป็นเปลวไฟในรูปแบบของห้วงอารมณ์ที่ถูกเรียกว่า...
ความโกรธ
จู่ ๆ ก็โกรธขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เพียงแค่นึกถึงว่าก่อนหน้านี้เคยมีคนกลุ่มหนึ่งคิดจะทำร้ายคนตรงหน้า เขาก็แทบจะห้ามความโมโหของตัวเองไม่อยู่
โชคดีที่ตอนนี้ชิโนบุยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ให้เขาได้มองเห็น ให้เขายังคงสัมผัสได้ ไม่อย่างนั้น...
เขาอาจจะเป็นเหมือนแบล็กในตอนนั้นก็ได้
"คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเรื่องอำนาจ"
ชิโนบุตอบกลับไปโดยไม่ทันสังเกตท่าทางของอัลฟ่าเพราะกำลังนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ในอดีตอยู่ ทางด้านอัลฟ่าเองก็ได้สติกลับมาจากน้ำเสียงของชิโนบุ จึงได้หลุดออกจากภวังค์แล้วกลับมาสนใจกับบทสนทนาตรงหน้าอีกครั้ง
"อำนาจอะไร"
"จะอธิบายยังไงดีล่ะ"
ใบหน้ามุ่ย ๆ เหมือนกำลังขัดใจตัวเองที่ไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงของชิโนบุ ทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มออกมาบาง ๆ แทบลืมไปแล้วว่าก่อนหน้านี้เคยโกรธ เคยโมโหกับเรื่องที่ได้ยินไปขนาดไหน เพียงแค่ได้เห็นท่าทางน่ารัก มีชีวิตชีวา ก็ราวกับความกรุ่นโกรธ ความกังวลในใจจะถูกปัดเป่าออกไปจนหมด
"แบล็กสอนเรื่องศาสตร์ภูต แต่ยังไม่ได้สอนเกี่ยวกับเรื่องขององเมียวจิใช่ไหม"
"มีสอนศาสตร์ขององเมียวจินะ"
"หมายถึงประวัติสิ"
น้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิด ๆ ของอีกฝ่ายทำให้คราวนี้อัลฟ่าหลุดขำออกมาเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะต้องยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้เมื่อได้รับสายตาขวางจัดที่ตวัดมองมา
"ถ้าเป็นเรื่องประวัติฉันยังไม่รู้อะไรสักอย่างเลย"
"งั้นฉันจะสรุปให้ฟังคร่าว ๆ ถ้ามีอะไรสงสัยก็ไปถามตอนแบล็กกลับมาแล้วกัน"
พอเห็นว่าอัลฟ่าพยักหน้าตอบกลับมา ชิโนบุก็เริ่มเล่าให้ฟังแบบสรุปเฉพาะหัวข้อสำคัญเท่านั้น
"ในบรรดาองเมียวจิทั้งหมดที่มีอยู่ตอนนี้ ถูกแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม แยกได้เป็นแปดตระกูลหลัก แต่ละตระกูลจะมีเขตความรับผิดชอบเป็นของตัวเอง ยกตัวอย่างคืออาคาวะของเรา ก็จะดูแลแถบคันไซทั้งหมด"
"....."
"ฉันจะไล่ชื่อตระกูลและเขตความดูแลให้ฟังก่อนแล้วกัน เริ่มจากฮอกไกโดที่เราเพิ่งไปมา ตระกูลที่ดูแลอยู่คือ ชิราโทริ(ไก่ขาว) ต่อมาคือโทโฮคุ ตระกูลอาโอโทระ(เสือฟ้า) คันโต ตระกูลโคคุโตะ(กระต่ายดำ) ชูบุ ตระกูลโรคุบะ(ม้าเขียว) คันไซ ตระกูลอาคาวะ(เหยี่ยวแดง) ชูโงคุ ตระกูลโอเกทสึ(แมงป่องเหลือง) ชิโกกุ ตระกูลไฮโช(ช้างเทา) และสุดท้ายคือ คิวชู ตระกูลชิคุราเงะ(กระพรุนม่วง)"
อัลฟ่าพยายามนึกภาพตามและจดจำรายละเอียดทุกอย่างไปด้วย โชคดีที่แม้ชิโนบุจะรวบรัดเพียงสั้น ๆ แต่เจ้าตัวแบ่งจังหวะในการพูดดี ไม่เร็วจนเกินไป ก็เลยยังพอฟังจับใจความได้ทัน
"ในแปดตระกูลนี้จะแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม คือ ชิราโทริที่ขออยู่เป็นเอกเทศไม่ยุ่งเกี่ยวกับใคร ต่อมาคือ อาโอโทระ โคคุโตะ โรคุบะ และอาคาวะ สี่ตระกูลนี้เป็นพันธมิตรกัน แล้วก็ยังมีพันธมิตรอีกกลุ่มคือ โอเกทสึและไฮโช จริง ๆ แล้วแต่ก่อนกลุ่มนี้จะมีตระกูลชิคุราเงะอยู่ด้วย แต่ตอนหลัง ชิคุราเงะ ขอแยกตัวเป็นเอกเทศและไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีกเลย"
"เท่ากับมีสองตระกูลที่ไม่เข้าร่วมกับใคร"
"จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิดหรอก แต่จริง ๆ แล้วคุณลุง เอ่อ...ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของชิราโทริ ท่านเป็นเพื่อนสนิทกับพ่อฉันก็เลยได้ไปมาหาสู่กันบ่อย ๆ อย่างตอนที่เราไปวุ่นวายกับภูตในเขตฮอกไกโดถึงไม่มีปัญหาอะไร เพราะฉะนั้น คนที่เรียกได้ว่าไม่ร่วมกับใครจริง ๆ มีแค่ชิคุราเงะเท่านั้นแหละ"
"พวกเขาไม่มีความสัมพันธ์กับใครเลยเหรอ"
"ไม่มี"
"แม้แต่กับโอเกทสึและไฮโชที่เคยเป็นพันธมิตรกันน่ะนะ"
"ใช่ ก็หลังจากเกิดเหตุการณ์ที่แบล็กเกือบฆ่าล้างตระกูลพวกเขาไป"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่ามุ่นหัวคิ้วเข้าทันที ภายในหัวบันทึกชื่อตระกูลชิคุราเงะลงไปในส่วนที่มั่นใจว่าจะไม่มีทางลืมอย่างแน่นอน แม้ว่าก่อนหน้านี้จะไม่เคยมีความแค้นส่วนตัวต่อกันมาก่อน แต่หลังจากนี้เขาจะขอตั้งตัวเป็นศัตรูกับตระกูลนี้อย่างถาวร
"ในบรรดาองเมียวจิทั้งแปดตระกูล อาคาวะรุ่งเรืองและได้รับความไว้วางใจที่สุด...ทีนี้นายพอจะเข้าใจคำว่าอำนาจที่ฉันบอกไปหรือยัง"
ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายมากไปกว่านั้นอัลฟ่าก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว การที่พวกนั้นลงมือกับชิโนบุที่ถือเป็นผู้สืบทอดของผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ก็เพราะต้องการให้เกิดความระส่ำระส่ายเพื่อลดทอนอำนาจของอาคาวะลง
ถ้าแม้แต่ผู้สืบทอดคนเดียวยังปกป้องไว้ไม่ได้...
ความน่าเชื่อถือของอาคาวะก็จะลดน้อยลง
"พอเรื่องมันพลิกกลับเป็นแบบนี้ ฝ่ายที่แย่ก็คือชิคุราเงะสินะ"
"ใช่ หลังจากเหตุการณ์นั้นโอเกทสึและไฮโชก็ตัดสัมพันธ์กับชิคุราเงะทันทีเพราะไม่อยากมีปัญหากับทางอาคาวะ ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้อะไรมากหรอกว่าหลังจากนั้นพวกเขาฟื้นฟูตระกูลกันยังไง อันที่จริงต้องบอกว่าทั้งเจ็ดตระกูลก็ไม่มีใครรู้เรื่องของชิคุราเงะอีกเลย"
"ไม่มีส่งคนไปตรวจสอบบ้างเหรอ"
"อย่างที่บอกว่าเราแบ่งเขตในการดูแลกัน ถ้าไม่ได้รับอนุญาตก่อนก็เข้าไปยุ่งวุ่นวายไม่ได้หรอก แม้ตอนนั้นจะเกือบโดนล้างตระกูลไปแต่หนึ่งในคนที่เหลือรอดก็คือผู้สืบทอดอันดับสองของชิคุราเงะ เท่ากับว่าตระกูลนี้ยังไม่ถึงจุดจบ และในเมื่อเป็นอย่างนั้นอำนาจหลักในการดูแลคิวชูก็ยังคงเป็นของตระกูลชิคุราเงะเหมือนเดิม"
ยิ่งฟังถึงตรงนี้หัวคิ้วของอัลฟ่าก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ชิโนบุเองก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาเท้าคาง มองหน้าอัลฟ่าไปพลางนึกถึงเรื่องเก่า ๆ ไปพลาง
จำได้เลยว่าหลังจากนั้นเขาก็ถูกพ่อกับปู่จับเรียนเกี่ยวกับศาสตร์ขององเมียวทั้งหมด แม่เองก็สอนเกี่ยวกับเรื่องญาณพิเศษที่เขาได้รับสืบทอดมาทางสายเลือด ส่วนแบล็กก็ยัดความรู้เกี่ยวกับภูตทุกตนว่ามีจุดแข็งจุดอ่อนอยู่ที่ตรงไหนบ้าง รวม ๆ แล้วก็คือตอนนั้นปวดหัวจนสมองแทบจะระเบิด ทุกอย่างที่ต้องจำและทำความเข้าใจมันเยอะเกินไป จนเขาน็อคไปรอบหนึ่ง รู้สึกจะหลับไปสองวันเต็ม ๆ เลยด้วย
เห็นแบล็กบอกว่าตอนนั้นทุกคนแทบนั่งกันไม่ติดเลย ตอนที่เขาตื่นขึ้นมาก็เลยต้องเปลี่ยนแผนกันใหม่มาเป็นการค่อย ๆ สอนให้ได้เรียนรู้และพัฒนาไปตามลำดับขั้นตอน เพื่อไม่ให้เขาต้องรับภาระมากเกินไปเหมือนก่อนหน้านี้อีก
"นายน้อย คุณอัลฟ่า ได้เวลาอาหารเย็นแล้วค่ะ"
เสียงเรียกของอายาเมะที่ดังขึ้นจากหน้าห้องทำให้ทั้งสองคนหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเอง ดวงตากลม ๆ เหลือบมองไปทางประตูเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาหาอัลฟ่าแล้วบ่นขึ้นเบา ๆ
"มัวแต่คุยจนไม่ทันได้อ่านอะไรเลย"
"นั่นสิ"
ถึงจะบ่นกันแบบนั้น แต่ทั้งคู่ก็ลุกขึ้นจากโต๊ะอยู่ดี...
"โอ้ย!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ อย่างตกใจมากกว่าจะเจ็บ เมื่อเจ้าตัวเผลอสะบัดมือไปโดนตรงเหลี่ยมโต๊ะเข้าพอดี ความรู้สึกชาเกิดขึ้นตรงจุดที่โดน ก่อนมันจะถูกแทนที่ด้วยสัมผัสอุ่น ๆ จากมือใครบางคนที่รีบเดินเข้ามาดูอย่างเป็นห่วง
"ระวังหน่อยสิ"
"ใครจะไปรู้ว่าอยู่ ๆ มันจะโดนเล่า"
"ดีนะที่เลือดไม่ออก"
"ก็แน่สิ แค่ชนโต๊ะเองเลือดมันจะออกได้ไงล่ะ"
"เลือดไม่ออกแต่ก็แดงเป็นปื้นเลยนี่ไง"
ไม่บ่อยนักที่อัลฟ่าจะใช้น้ำเสียงดุ ๆ แบบนี้ ทางคนโดนบ่นเลยได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายลากออกจากห้องไปโดยไม่เถียงอะไรอีก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วายแอบขมุบขมิบปากแบบไร้เสียงไปตลอดทาง ให้ดวงตาคม ๆ เหล่มองมาเสียหลายครั้ง
"บ่นเป็นเสียงออกมาเลยก็ได้"
"นายนี่มันขี้เว่อร์เหมือนแบล็กไม่มีผิด"
พออีกฝ่ายเปิดโอกาสให้ชิโนบุก็สวนกลับไปโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด มืออีกข้างที่โดนอัลฟ่าจับไว้ก็ปล่อยไปอย่างนั้น ส่วนอีกข้างก็ยกขึ้นมาเท้าเอวแล้วบ่นออกมาอีก
"ฉันเจ็บนิดเจ็บหน่อยเป็นต้องเลือดขึ้นหน้าตลอดเลย จะจุดเดือดต่ำไปไหนเนี่ย"
"ที่เห็นนายเจ็บแล้วเลือดขึ้นหน้าก็เพราะเป็นห่วง"
"แต่บางครั้งฉันเจ็บแค่นิดเดียวเองนะ"
"จะเจ็บมากเจ็บน้อยมันก็คือเจ็บ"
จบประโยคนั้นอัลฟ่าก็หยุดเดินแล้วหันมาเผชิญหน้ากับชิโนบุตรง ๆ ดวงตาคู่คมมองสบเข้าไปในดวงตากลมโตที่กระพริบมองกลับมาอย่างสงสัย
"ไม่เกี่ยวเลยว่าตอนนั้นนายจะเจ็บมากหรือน้อย เพราะสำหรับฉันแล้ว...เลือกสักหยดฉันก็ไม่อยากให้ไหล แผลสักแผลฉันก็ไม่อยากให้เป็น รอยช้ำสักรอยฉันก็ไม่อยากให้มี"
สิ้นคำนั้น ความเงียบก็ปกคลุมทั้งคู่ไว้ในทันที ดวงตาสองคู่เพียงแค่สบกันนิ่ง ๆ โดยไม่มีคำพูดใด หากแต่พาลพาให้ความรู้สึกแปลก ๆ เริ่มก่อเกิดขึ้นกับหัวใจสองดวง ก่อนที่...
ชิโนบุจะเป็นคนทำลายบรรยากาศที่รู้สึกว่ามันแปลกทิ้งด้วยตัวเอง มือข้างที่ถูกจับไว้ออกแรงบิดเบา ๆ ก่อนเจ้าตัวจะชักสีหน้าแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหวี่ยง ๆ พร้อมกับเดินนำไปโดยไม่คิดจะรอเลยสักนิด
"นายมันเวอร์"
"ว่าฉันเวอร์..."
แล้วหน้าแดงทำไม?
อัลฟ่าได้แต่คิดต่อในใจอย่างขำ ๆ ไม่รู้ว่าชิโนบุจะรู้ตัวไหม แต่ตอนที่หมุนตัวเดินออกไปเมื่อกี้ เขาทันเห็นนะว่าแก้มขาว ๆ ทั้งสองข้างของเจ้าตัวเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเลย ซึ่งแน่นอนว่าไม่น่าจะใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นอะไรอีกอย่างที่เรียกว่า...เขิน
"หึ ๆ"
เวลาเขินแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ
tbc...


## 14 - มากุระ งาเอชิ

- มากุระ งาเอชิ -
"แบล็กยังไม่กลับมาอีกเหรอ"
"เห็นว่าจะกลับเย็นนี้นะ"
ระหว่างที่ตอบชิโนบุก็คีบข้าวเข้าปากไปด้วย ดวงตากลมโตเหลือบมองคนข้าง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาสนใจข้าวกล่องในมือของตัวเองต่อ
เมื่อคืนเขาลองถามพ่อกับแม่ดู เห็นพวกท่านบอกว่าตอนนี้ภารกิจเสร็จเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่ต้องเก็บกวาดอะไรกันอีกนิดหน่อย เพราะฉะนั้นเย็นนี้ก็คงจะส่งตัวแบล็กกลับมา แต่ว่าพ่อกับแม่คงจะตามมาทีหลังเพราะต้องอยู่จัดการธุระต่ออีก
"ไปหลายวันเลยนะคราวนี้"
"อือ งานมันค่อนข้างยาก"
บทสนทนาสั้น ๆ จบลงแค่ตรงนั้นเมื่อต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรออกมาอีก ทั้งคู่ทำเพียงนั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกันเงียบ ๆ บนดาดฟ้าของตึกเรียนอันเป็นสถานที่ประจำอย่างทุกที จะมีที่ต่างออกไปหน่อยก็คือปกติพวกเขามักจะไปนั่งหลบแดดกันอยู่ที่ข้างประตู แต่วันนี้เปลี่ยนมานั่งอยู่กลางแดดเพราะชิโนบุบ่นว่าอากาศมันเย็นชื้นกว่าทุกวันที่ผ่านมา
"จริงสิ เดี๋ยววันนี้ฉันมีที่ต้องแวะก่อนนะ"
ประโยคที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นหลังจากนั่งเงียบกันมาได้สักพัก ทำให้ชิโนบุต้องเงยหน้าขึ้นจากข้าวกล่องในมือ ดวงตากลม ๆ มองสบกลับไปก่อนจะถามขึ้นอย่างสงสัย
"จะแวะไหน"
"บ้านฮาวากามะ"
"ฮาวากามะเหรอ คุ้นจังแหะ"
ขณะที่พูดไปเจ้าตัวก็คีบข้าวเข้าปากไปด้วย เสียงครางฮึมฮัมในลำคอดังขึ้นพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าอย่างใช้ความคิด ชิโนบุใช้ปลายตะเกียบจิ้มริมฝีปากตัวเองเบา ๆ อย่างพยายามนึกว่าไปเคยได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหน
มันคุ้นมากนะ คุ้นมาก ๆ เลย
"ไปเคยได้ยินมาจากไหนนะ"
"รู้จักเหรอ"
"ไม่แน่ใจ ฉันแค่รู้สึกคุ้น ๆ...อ๋อ นึกออกแล้ว หมอนั่นเอง"
"สรุปว่ารู้จัก?"
"ก็ไม่เชิงหรอก"
ถ้าจำไม่ผิดรู้สึกว่าจะชื่อ ฮาวากามะ ทาเคชิ ล่ะมั้ง เป็นผู้ชายที่ตัวสูงพอ ๆ กัน แต่ว่าสายตาออกจะเลื่อนลอยไร้ประกายไปสักหน่อย ในงานโรงเรียนเมื่อปีที่แล้ว เขาเคยได้จับคู่ทำกิจกรรมกับเจ้าตัวอยู่ครั้งหนึ่ง
"ว่าแต่นายเถอะ จะไปบ้านหมอนั่นทำไม"
"ฮาวากามะขาดเรียนมาสามวันแล้ว"
"ป่วยเหรอ"
"ไม่รู้สิ"
"หือ?"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เพราะบ้านฮาวากามะอยู่ทางเดียวกับบ้านนาย ฉันก็เลยถูกวานให้ไปดู"
พอได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ในหัวขบคิดถึงเรื่องที่แบล็กสั่งไว้ว่าห้ามไปเถลไถลที่ไหนกับเรื่องที่อัลฟ่าบอกว่าจะต้องแวะบ้านเพื่อนก่อน เอิ่ม...
"งั้นเย็นนี้เราไปแวะบ้านฮาวากามะก่อนแล้วค่อยกลับละกัน"
ก็แค่แวะไปแป๊บเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอก...มั้ง
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ขอรบกวนด้วยครับ"
เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกันหลังจากเดินพ้นประตูเข้ามาถึงภายในตัวบ้าน หลังจากถอดรองเท้าเก็บกันอย่างเรียบร้อยแล้ว ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุก็รีบเดินตามคุณนายฮาวากามะหรือคุณแม่ของทาเคชิเข้าไปข้างในทันที
บ้านฮาวากามะเป็นบ้านแบบร่วมสมัยสองชั้น ขนาดไม่ใหญ่มากแต่ก็พอให้ครอบครัวเล็ก ๆ พ่อ แม่ ลูกอยู่กันได้สบาย ชิโนบุคิดว่าในเวลาปกติบ้านหลังนี้คงจะมีบรรยากาศที่อบอุ่นมาก หากแต่ในตอนนี้มันกลับอึมครึมและเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
"พวกเราก็ไม่รู้ว่าทาเคชิเป็นอะไร แต่เขานอนไม่ตื่นมาสามวันแล้ว"
น้ำเสียงเศร้า ๆ ของคนเป็นแม่ยามพูดถึงลูกชายทำให้อัลฟ่าและชิโนบุสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงและกังวล ยิ่งเห็นว่าสีหน้าเธอดูเหนื่อยมากก็ยิ่งรู้สึกสงสารว่าที่ผ่านมาคงเอาแต่เฝ้าลูกชายจนแทบไม่ได้พักผ่อน
"ได้ลองพาไปหาหมอมาหรือยังครับ"
"คุณพ่อของเขานั่นแหละจ้ะที่เป็นหมอ แต่ตรวจดูยังไงก็ไม่พบความผิดปกติอะไรเลย เหมือนเขาแค่นอนหลับไปเฉย ๆ"
ขณะที่พูดประโยคนั้นทั้งสามก็เดินขึ้นมาถึงห้องนอนของทาเคชิพอดี อัลฟ่าและชิโนบุขยับหลบมาอยู่ใกล้ ๆ กันเพื่อหลีกทางให้เจ้าของบ้านเป็นคนเปิดประตูเดินนำเข้าไปก่อน
ภายในห้องนอนถูกจัดวางเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ อย่างเป็นระเบียบ หน้าต่างถูกเปิดไว้เพื่อให้อากาศในห้องถ่ายเทได้สะดวก ตรงมุมห้องมีเตียงหลังหนึ่งตั้งอยู่ ซึ่งตอนนี้มีร่างของทาเคชิที่กำลังนอนหลับสนิท พอลองเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็จะเห็นว่าแผ่นอกของเจ้าตัวกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เหมือนกับแค่นอนหลับไปเฉย ๆ อย่างที่ว่าไว้จริง ๆ
ถ้าไม่ติดว่า...มีกลิ่นอายแปลก ๆ แผ่กระจายออกมา
"รู้สึกแปลก ๆ ไหม"
เสียงกระซิบที่ได้ยินกันเพียงสองคนทำให้ชิโนบุพยักหน้ากลับไป เพราะว่าเขาเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ บางอย่างเหมือนกัน เพียงแต่ระบุไม่ได้ว่ามันคืออะไร
"นายว่าอะไรที่แปลก"
ในเมื่ออัลฟ่าเปิดประเด็นขึ้นมาแล้วชิโนบุเลยกระซิบถามกลับไป ระหว่างนั้นก็ไล่สายตาสำรวจดูทั้งตัวของทาเคชิเพื่อมองหาสิ่งผิดปกติไปด้วย
"หมอน"
Rrrrrr
ทันทีที่สิ้นเสียงของอัลฟ่า เสียงโทรศัพท์จากชั้นล่างก็ดังตามขึ้นมา ทั้งสองคนจึงหันไปมองทางคุณนายฮาวากามะ ซึ่งเธอเองก็กำลังมองกลับมาด้วยเหมือนกัน
"ใครโทรมานะ...งั้นเดี๋ยวฉันขอลงไปรับโทรศัพท์ก่อนแล้วกันนะจ๊ะ แล้วจะรีบขึ้นมาใหม่"
"ครับ"
ดวงตาสองคู่มองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ที่รีบร้อนเดินออกจากห้องไป จนกระทั่งประตูถูกปิดลงทั้งคู่ก็ย้ายสายตากลับมาที่ตัวของทาเคชิเหมือนเดิม
"ถ้าจุดกำเนิดของกลิ่นอายแปลก ๆ นี่มาจากหมอนอย่างที่นายว่า ก็เป็นไปได้ว่าสิ่งที่ทำให้ฮาวากามะนอนไม่ยอมตื่นแบบนี้คือ มากุระ งาเอชิ"
"คิดเหมือนกัน"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งแน่ใจว่าที่คิดไว้ไม่ผิด เจ้าตัวจึงขยับเข้าไปยืนอยู่ใกล้ ๆ เตียงยิ่งขึ้น ก่อนจะเอื้อมมือออกไปจับหมอนเพื่อตรวจดู...
"เดี๋ยว"
แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด ก็ถูกอัลฟ่าที่เดินตามมาคว้าข้อมือเอาไว้ก่อน
"ฉันเอง"
ชิโนบุไม่ได้ว่าอะไรนอกจากถอยออกมาเล็กน้อยแล้วปล่อยให้อัลฟ่าเป็นคนจัดการแทน ดวงตากลม ๆ คอยมองสังเกตอยู่ตลอดเวลา จึงทันเห็นว่าหัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดเข้าทันทีที่มือสัมผัสกับหมอน
"หมอนนี่มีภูตผีสิงอยู่จริง ๆ"
คำยืนยันจากอัลฟ่าทำให้เรื่องราวทุกอย่างกระจ่างชัดทันที แสดงว่าย้อนไปเมื่อสามวันก่อน ระหว่างกำลังนอนหลับทาเคชิคงโดนเจ้าปีศาจกลับหมอนตนนี้มาป่วนเข้าแน่ ๆ
มากุระ งาเอชิ เป็นภูตผีที่ส่วนตัวพวกมันไม่ได้มีพลังอะไรมากมาย แต่กลับเป็นอันตรายต่อคนธรรมดาอย่างมาก เพราะพวกมันจะชอบแอบเข้ามากลับหมอนแล้วขังเจ้าของหมอนไว้ในความฝัน ซึ่งแท้จริงแล้วมันก็คือห้วงมิติอื่นหรือเรียกว่าโลกอื่นนั่นแหละ ถึงแม้มันอาจจะฟังดูไม่อันตรายอะไร แต่ผู้ที่ถูกกักไว้จะเจอกับฝันร้ายสารพัดรูปแบบ ถ้าบังเอิญหาทางออกมาจากฝันร้ายนั้นได้ก็ถือว่าโชคดีไป แต่ถ้าหากว่าหาทางออกไม่ได้แล้วติดอยู่ในนั้นไปเรื่อย ๆ พวกเขาก็จะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย
สรุปก็คือ การที่ทาเคชิหลับมาตลอดสามวันไม่ยอมตื่น ก็เป็นเพราะเจ้าปีศาจกลับหมอนตนนี้นี่เอง
"หืม?"
"อะไร"
"นายถอยออกไปหน่อย"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบที่โดนถามแต่เลือกจะบอกให้ชิโนบุถอยออกไปอีกหน่อยเพื่อความปลอดภัย ในเมื่อตอนนี้เขาลองดึงด้วยแรงปกติดูแล้วแต่หมอนกลับไม่ขยับเลยสักนิด เพราะฉะนั้นก็คงต้องใส่แรงทั้งหมดเพื่อกระชากออกมาทีเดียว ซึ่งเขาเองก็ไม่มั่นใจว่ามันจะมีแรงสะท้อนกลับอะไรหรือเปล่า เลยกลัวว่าจะเป็นอันตรายเข้าถ้าชิโนบุยังคงยืนอยู่ข้าง ๆ
ฟู่...
เสียงเป่าปากเบา ๆ จากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุเผลอเกร็งตัวตามไปด้วย ก่อนจะรีบหยิบแผ่นยันต์ออกมาเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์อะไรก็แล้วแต่ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้
หากแต่...
"ไม่นะ..."
เสียงพึมพำดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับความสนใจที่มีต่อหมอนใบนั้นของชิโนบุพลันหมดสิ้นลงทันทีเมื่อสังเกตเห็นสิ่งปกติที่กำลังเกิดขึ้น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงจ้องเขม็งไปยังผิวใต้ดวงตาของอัลฟ่าที่ตอนนี้เริ่มมีริ้วสีแดงปรากฎขึ้นมา
"อัลฟ่า"
"ไม่เป็นไร ฉันยังมีสติอยู่"
แม้จะได้ยินแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้ทำให้ชิโนบุใจชื้นขึ้นเลยสักนิด หัวคิ้วทั้งสองข้างยิ่งขมวดแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียว ก่อนที่เจ้าตัวจะเผลอกลั้นหายใจเมื่อเห็นไอพลังสีแดงจาง ๆ แผ่ออกมาจากมือของอัลฟ่า โดยไม่ทันสนใจเลยว่าตอนนี้ทาเคชิเริ่มมีปฏิกิริยาแปลก ๆ เมื่อหมอนที่หนุนอยู่เริ่มสั่นเบา ๆ
ใบหน้าของคนหลับแสดงออกถึงความทรมาน หยาดเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก หากแต่ชิโนบุก็ยังไม่สังเกตเห็น ในเมื่อตอนนี้สิ่งที่ดึงความสนใจทั้งหมดของเขาไปก็คือเสียงคำรามในลำคอที่ดังขึ้นเบา ๆ ของอัลฟ่า
"อัลฟ่า..."
เมื่อเห็นท่าไม่ดีชิโนบุก็ทำท่าจะออกปากห้าม พูดตามตรงตอนนี้เขากลัวว่าอัลฟ่าจะหลุดมากกว่าฮาวากามะจะไม่ตื่นซะอีก เพราะถึงแม้ว่าวันนี้จะจัดการกับมากุระ งาเอชิไม่ได้ แต่ถ้าแบล็กกลับมาก็ยังให้เจ้าตัวมาทำต่อได้ แต่กับอัลฟ่านี่สิ ถ้าหลุดขึ้นมาตอนนี้...
"หยุดก่อน--"
อ๊ากกกกกก
จังหวะที่ชิโนบุส่งเสียงเรียกออกไปอัลฟ่าก็ออกแรงกระชากหมอนออกมาได้สำเร็จพอดี เสียงของชิโนบุถูกกลบด้วยเสียงของมากุระ งาเอชิที่กรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ไอประหลาดลอยออกมาจากหมอน ก่อนมันจะไปรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนแปลกประหลาดที่ระบุรูปร่างไม่ได้
อัลฟ่ารีบถอยกลับมายืนขวางหน้าชิโนบุไว้ตามสัญชาตญาณ ในขณะที่ชิโนบุเองก็รีบตั้งสติ ซัดยันต์ในมือของตัวเองออกไปแล้วท่องคาถาสลายวิญญาณทันที
อ๊ากกกกกกกกกก
เสียงกรีดร้องดังขึ้นกว่าเดิมจนชิโนบุต้องยกมือขึ้นมาปิดหูไว้ ทางด้านอัลฟ่าเองก็รีบพลิกตัวกลับมาแล้วใช้มือช่วยปิดหูให้กับเจ้าตัวอีกที ดวงตาคู่คมตวัดกลับไปมองไอประหลาดนั่นอีกครั้ง รอดูอยู่จนกระทั่งมันค่อย ๆ กลายเป็นละอองแสงแล้วสลายไปทั้งหมด ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ริ้วแดงใต้ดวงตาทั้งสองข้างจางหายไปพอดี
เฮือก!
แล้วก็ยังพอดีกับที่ทาเคชิสะดุ้งตื่น ผุดลุกขึ้นมานั่งด้วยสภาพเหงื่อโทรมไปทั้งตัว
".....!?"
"....."
สถานการณ์ชวนให้อึดอัดเกิดขึ้นในชั่วอึดใจเมื่อทาเคชิตื่นขึ้นมาแล้วเจอคนสองคนอยู่ในห้องนอนตัวเอง หนึ่งในนั้นคือเพื่อนร่วมห้องที่เจอกันทุกวัน กับอีกหนึ่งคือคนที่รู้สึกคุ้นหน้ากันแต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน
ดวงตาสามคู่ได้แต่จ้องมองกันไปมา แต่ก่อนที่อะไรมันจะน่าอึดอัดไปกว่านั้น ก็มีเสียงคนเดินขึ้นบันไดดังมาซะก่อน
อัลฟ่ารีบเปลี่ยนจากที่ยืนหันหน้าเข้าหาชิโนบุเป็นมายืนอยู่ข้าง ๆ เจ้าตัวแทน ซึ่งก็เป็นเวลาเดียวกับที่เสียงเปิดประตูดังขึ้น แล้วคุณนายฮาวากามะก็เดินเข้ามาในห้องพอดี
"ทาเคชิ..."
ทันทีที่เข้ามาแล้วเห็นลูกชายที่หลับไปตลอดสามวันกำลังนั่งอยู่บนเตียง ร่างเล็ก ๆ ก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดด้วยความดีใจจนลืมไปแล้วว่าตอนนี้มีแขกอยู่ในห้องด้วย
ฝ่ามือที่เริ่มมีริ้วรอยขึ้นตามกาลเวลาค่อย ๆ จับสำรวจไปตามตัวของทาเคชิด้วยความเป็นห่วง รอบดวงตาทั้งสองข้างมีหยาดน้ำเอ่อคลอออกมาอยู่ตลอดเวลา
"ทาเคชิ เป็นยังไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า รู้ไหมว่าลูกหลับไม่ยอมตื่นไปตั้งสามวันเลยนะ"
"ผมก็ไม่รู้ แต่พอตื่นขึ้นมาก็เจอพวกเขา"
ประโยคนั้นทำให้คุณนายฮาวากามะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังมีใครอยู่ในห้องด้วย เธอรีบหันไปหาทั้งสองหนุ่มที่พากันไปยืนหลบอยู่ตรงมุมห้องแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ ทำไมอยู่ ๆ ทาเคชิถึงตื่นขึ้นมา"
"เอ่อ...ไม่รู้เหมือนกันครับ พวกผมยืนอยู่เฉย ๆ เขาก็ตื่นขึ้นมาเอง"
เป็นชิโนบุที่ตอบกลับไปด้วยรอยยิ้มโดยมีอัลฟ่าที่ยืนพยักหน้าอยู่ข้าง ๆ ซึ่งท่าทางแบบนั้นก็ดูน่าเชื่อถืออยู่ไม่น้อยคุณนายฮาวากามะจึงไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรอีก ที่สำคัญคือตอนนี้เธอดีใจที่ลูกชายตื่นขึ้นมาจนไม่อยากจะสนใจเรื่องอื่น ๆ แล้ว
หลังจากทุกอย่างผ่านพ้นไป อัลฟ่าและชิโนบุอยู่ถามอาการของทาเคชิอีกนิดหน่อยก็ขอตัวกลับ ซึ่งคุณนายฮาวากามะก็ออกมาส่งทั้งคู่ที่หน้าประตู โดยฝากอัลฟ่าไปบอกกับอาจารย์ด้วยว่า ถ้าพรุ่งนี้อาการดีขึ้นก็จะให้ทาเคชิไปโรงเรียนตามปกติ
"ค่อยยังชั่วนะที่จัดการกับมากุระ งาเอชิได้"
"นั่นสิ"
น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้อารมณ์ที่ตอบกลับมาทำให้ชิโนบุหันหน้าไปมอง ก่อนที่เหตุการณ์ในห้องนอนของทาเคชิจะย้อนกลับมาให้เขาเผลอขมวดคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อนึกไปถึงตอนที่พลังภูตแผ่ออกมาจากตัวของอัลฟ่า แต่มันเป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้น ๆ ในตอนที่กระชากหมอนออกมาก็เลยจับสัมผัสไม่ทันว่าเป็นพลังของอะไร
"อัลฟ่า"
"อะไร"
"เมื่อกี้นาย...เอ๋?"
ไอเย็นจากเม็ดฝนที่ตกลงมาโดนตัวทำให้ชิโนบุลืมเรื่องที่จะพูดไปชั่วขณะ ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นมองฟ้าด้วยความแปลกใจ ซึ่งอัลฟ่าเองก็กำลังทำแบบเดียวกัน
"ทำไมอยู่ ๆ ฝนก็ตกเนี่ย"
"รีบกลับกันดีกว่า ไม่ได้เอาร่มมาด้วย"
พูดจบอัลฟ่าก็คว้ามือชิโนบุให้รีบวิ่งกลับบ้าน เพราะพยากรณ์อากาศไม่ได้บอกว่าวันนี้หิมะจะตกพวกเขาก็เลยไม่มีใครเอาร่มมาเลยสักคน ยิ่งเรื่องฝนตกหลงฤดูยิ่งแล้วใหญ่...
ใครจะไปคิดว่าจะมีฝนตกในฤดูนี้กัน
เปรี้ยง!
"อ๊ะ!"
เสียงฟ้าผ่าที่ดังลั่นทำเอาทั้งคู่สะดุ้งเฮือกแล้วชะงักฝีเท้าทันที ชิโนบุเผลอขยับเข้าไปยืนใกล้อัลฟ่าแล้วกำชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้แน่น ในขณะที่อัลฟ่าเองก็เผลอยกมือขึ้นมาโอบไหล่เจ้าตัวไว้ตามสัญชาตญาณ สภาพการณ์ตอนนี้ดูเหมือนฉากในนิยายรักโรแมนติกสักเรื่อง แต่ติดที่ว่าบนใบหน้าของทั้งคู่ไม่มีความเขินอายใด ๆ แต่กลับปรากฏเป็นร่องรอยของความวิตกกังวลแทน
ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุมองไปยังทิศทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย กลิ่นอายแปลก ๆ ที่สัมผัสได้ทำให้ทั้งคู่เผลอขมวดคิ้วแน่นพร้อมกัน
กลิ่นอายแบบนี้อันตรายยิ่งกว่าเนโกะมาตะซะอีก
"อะไรกันเนี่ย"
เสียงพึมพำเบา ๆ ของชิโนบุทำให้อัลฟ่าได้สติกลับมา ดวงตาคู่คมมองคนที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้าง ๆ แม้จะไม่ต้องพูดอะไรกันแต่อัลฟ่าก็เข้าใจว่าตอนนี้เจ้าตัวคงรู้สึกไม่ดีเอามาก ๆ และแน่นอนว่าเขาเองก็เหมือนกัน
"เรารีบกลับกันเถอะ"
ว่าจบอัลฟ่าก็รีบใช้มือดันหลังให้ชิโนบุออกเดินทันที แต่กลับโดนขืนแรงไว้พร้อมกับสองมือของอีกฝ่ายที่เปลี่ยนจากกำชายเสื้อมาเป็นจับแขนเขาไว้แทน
"เราจะปล่อยไว้แบบนี้เหรอ"
"จำที่แบล็กบอกไว้ได้ไหมว่าให้รีบกลับ"
"แต่...!!"
ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ก็ต้องชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงคำรามของตัวอะไรบางอย่างดังขึ้นไม่ไกล ซึ่งมันมาจากทิศทางเดียวกับต้นกำเนิดกลิ่นอายแปลก ๆ ที่พวกเขารู้สึก
"เราปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ถ้ามันเป็นอันตรายต่อคนอื่นจะทำยังไง"
แม้จะไม่อยากขัดคำสั่งแบล็กแต่ชิโนบุก็จำใจปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้จริง ๆ ตั้งแต่เด็กเขาถูกสอนอยู่เสมอว่าองเมียวจิมีหน้าที่กำจัดภูตผีปีศาจที่จะเป็นอันตรายต่อผู้คน เพราะฉะนั้นตอนนี้เขาเลยไม่อาจทำเฉยได้เมื่อรู้ดีว่ามีตัวอะไรสักอย่างที่น่าจะอันตรายอยู่แถวนี้ เพราะกลิ่นอายของมันไม่มีความเป็นมิตรอยู่เลย
"อัลฟ่า--"
"งั้นนายกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันไปดูเอง"
"ไม่เอา"
"อย่าดื้อ"
"ไม่ได้ดื้อ แต่ฉันจะปล่อยนายไปคนเดียวได้ยังไงเล่า"
ชิโนบุหมายมาดไว้ในใจแล้วว่าถ้าแบล็กกลับมาเขาจะไม่ปล่อยให้สองคนนี้อยู่ด้วยกันตามลำพังอีกเด็ดขาด เพราะเดี๋ยวนี้อัลฟ่าชักจะติดนิสัยมาจากแบล็กมากเกินไปแล้ว
กล้าดุเขาแล้วด้วยนะเดี๋ยวนี้!
ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งโดยไม่มีใครพูดอะไร แต่ที่แน่ ๆ คือไม่มีใครคิดจะยอมให้ใครเลย จนกระทั่ง...
"นั่นมัน..."
ก่อนที่ทั้งคู่จะได้เล่นจ้องตากันนานกว่านั้น หางตาของชิโนบุก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนที่มาทางนี้
"อะไร"
อัลฟ่าหันไปมองตามก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ ด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามันคือนกกระดาษสีขาวตัวหนึ่งที่กำลังบินฝ่าฝนมาทางนี้
นกกระดาษตัวน้อยบินมาหยุดอยู่ตรงหน้าชิโนบุให้เจ้าตัวรีบหยิบมาคลี่ออกดู ข้อความที่เขียนอยู่ในนั้นทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม ก่อนจะส่งกระดาษแผ่นนั้นต่อให้อัลฟ่าแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
"เราต้องรีบไปช่วยเขานะ"
เนื้อความในนั้นส่งมาขอความช่วยเหลือ คนที่ส่งมาเป็นคนของอาคาวะที่ประจำอยู่ในสาขาใกล้ ๆ เห็นบอกว่าออกมาตรวจดูความเรียบร้อยแล้วบังเอิญเจอว่ามีผนึกหนึ่งถูกทำลาย แม้จะยังไม่เห็นว่าเป็นตัวอะไรแต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่น่ากลัวก็เลยส่งข้อความมาขอกำลังเสริมก่อน
แต่รู้ไหมว่าตรงนั้นน่ะไม่สำคัญ เพราะไอ้ที่สำคัญน่ะมันคือ...
เจ้าตัวเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งออกภาคสนามครั้งแรก!
ใครปล่อยมาเนี่ย?!
"แต่แบล็กสั่งไว้--"
"แค่ไปช่วยเขาออกมา"
อัลฟ่ายังพูดไม่ทันจบชิโนบุก็ชิงขัดขึ้นมาซะก่อน แล้วพอเห็นว่าหัวคิ้วเหนือดวงตาคม ๆ คู่นั้นเริ่มขมวดแน่น องเมียวน้อยก็รีบพูดเสริมขึ้นอีก
"เราปล่อยเขาไว้ไม่ได้นะ เขาเป็นคนของอาคาวะ ฉันต้องปกป้องคนของฉัน"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น แต่พอเห็นสายตาติดจะอ้อนวอนคู่นั้น ที่อุตส่าห์ทำเป็นใจแข็งมาตลอดก็เหมือนจะทำต่อไปไม่ไหว สุดท้ายเลยได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจำยอม
"เอางั้นก็ได้ แต่แค่ไปช่วยออกมานะ"
"อือ แค่ช่วยออกมาแล้วก็เผ่นกันเลย หลังจากนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกกำลังเสริมมาจัดการกันต่อเอง"
เมื่อประโยคที่ได้ยินค่อนข้างเป็นที่น่าพอใจอัลฟ่าจึงพยักหน้ารับโดยไม่ค้านอะไรอีก เจ้าตัวทำเพียงขยำกระดาษในมือทิ้ง ก่อนจะออกวิ่งนำไปทางที่เป็นต้นกำเนิดของกลิ่นอายแปลก ๆ โดยมีชิโนบุวิ่งตามหลังไปติด ๆ
tbc...


## 15 - ตระกูลอวี้

"คัตสึกิ"
"นายน้อย"
"เกิดอะไรขึ้น"
ทันทีที่มาถึงชิโนบุก็รีบรุดเข้าไปหาคนของตัวเองด้วยความเป็นห่วง ดวงตากวาดมองสำรวจอีกฝ่ายดูคร่าว ๆ พอเห็นว่าไม่น่าจะเป็นอะไรก็ค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่แล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่ด้วย
"มีผนึกหนึ่งถูกทำลายครับ"
"ผนึกของอะไร"
"ยังไม่รู้ครับ ผมไม่กล้าทิ้งตรงนี้ไป แต่ตอนนี้ไซกะกำลังไปตรวจดู เขามาถึงก่อนหน้านายน้อยครู่หนึ่งเพราะได้รับจดหมายของผมเหมือนกัน"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็พยักหน้าอย่างรับรู้ว่าคืออะไรที่ทำให้คัตสึกิทิ้งไปไหนไม่ได้
"จิมมี่อีกแล้ว"
ประโยคของอัลฟ่าที่ตรงกับใจเขาพอดีทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะย่อตัวลงไปนั่งข้าง ๆ ดวงตากลมโตมองสำรวจใบหน้าของคนหลับแล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้า เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายภูตที่แผ่ออกมาจาง ๆ จากร่างกายของอีกฝ่าย
"คัตสึกิ เล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังที"
"ครับ คือผมออกมาลาดตระเวนแถวนี้ แล้วบังเอิญเดินมาเจอเขาเป็นลมอยู่ข้างเขตผนึกที่เสียหายก็เลยรีบพาออกมา แต่อยู่ ๆ ฟ้าก็ผ่าทำให้ผนึกถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ ตอนนั้นผมพาเขาออกมาไกลพอสมควรแล้วก็เลยไม่ทันเห็นว่าเป็นผนึกของตัวอะไร"
เรื่องราวที่ได้ยินดูเหมือนจะไม่ค่อยมีข้อมูลอะไรให้รู้เพิ่มเติม ชิโนบุจึงหันมาให้ความสนใจกับอาการของจิมมี่แทน เมื่อตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะตรวจเจอความผิดปกติบางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้นเข้าซะแล้ว
"เหมือนเขาจะโดนสิงนะ"
"ช่วยได้ไหม"
เพราะถึงยังไงก็เป็นเพื่อนในห้องเดียวกันอัลฟ่าเลยรู้สึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย อีกอย่างคือถ้าไม่นับรวมตัวเขาที่ได้รู้จักกับโลกอีกใบเพราะบ้านอาคาวะแล้ว ในบรรดานักเรียกแลกเปลี่ยน เขาก็คิดว่าเป็นจิมมี่นี่แหละที่จะได้รับประสบการณ์แปลก ๆ กลับไปคุ้มกว่าคนอื่น เพราะเจ้าตัวเล่นอยู่แทบในทุกสถานการณ์เลย
"คัตสึกิทำพิธีปัดรังควานให้ที"
"ครับนายน้อย"
เป็นเพราะชิโนบุเองก็แอบคิดเหมือนกันกับอัลฟ่า ทั้งยังแอบรู้สึกเห็นใจกับดวงชะตาของจิมมี่อยู่ไม่น้อย เลยตกปากรับคำกลับไปโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด
เวลาผ่านไปครู่สั้น ๆ ที่อัลฟ่าและชิโนบุนั่งมองคัตสึกิทำพิธีปัดรังควาน คนที่นอนหลับสนิทไม่ได้สติมาตลอดก็ค่อย ๆ รู้สึกตัว เปลือกตาทั้งสองข้างขยับเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทางมึนงง
"อะไรกันเนี่ย"
เพราะตื่นมาก็เจอคนรุมอยู่สามคน จิมมี่เลยได้แต่ถามด้วยความสงสัย ดวงตาไล่มองไปทีละคน จนกระทั่งไปหยุดอยู่ที่อัลฟ่าซึ่งถือเป็นคนที่เขาเคยคุยด้วยบ่อยที่สุดเพราะเรียนอยู่ห้องเดียวกัน
"พวกเราเห็นนายเป็นลมอยู่ก็เลยพามาพักที่นี่"
"อ๋อ"
"ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น"
เป็นเพราะสายตาของจิมมี่มาหยุดอยู่ที่ตัวเองเป็นคนสุดท้าย อัลฟ่าจึงรับหน้าที่พูดคุยทุกอย่างไปโดยปริยาย ทางด้านคนเพิ่งฟื้นเองก็ดูเหมือนจะผ่อนคลายขึ้น เพราะยังไงก็มีชิโนบุอีกคนที่ถือว่ารู้จักกัน เจ้าตัวเลยหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสะบัดหัวเบา ๆ ไล่ความมึนงงที่ตกค้างอยู่แล้วเงยหน้าขึ้นตอบ
"ฉันแค่แวะมาขอพรเฉย ๆ แต่ว่าอยู่ ๆ ก็วูบไป"
"วูบไปเหรอ"
"อือ จำได้ว่ามีลมพัดมาแรงมาก แล้วอยู่ ๆ ฉันก็วูบไปเลย"
คำตอบของจิมมี่ทำให้คนฟังทั้งสามมุ่นหัวคิ้วเข้าพร้อมกัน เพราะดูเหมือนว่าทางนี้ก็จะไม่มีข้อมูลเพิ่มเติมอะไร ยิ่งคัตสึกิยิ่งแล้วใหญ่ แม้ว่าที่นั่งเฝ้าอยู่นี่จะเพราะเป็นห่วงด้วย แต่อีกใจเขาก็หวังว่าเด็กคนนี้จะมีคำตอบที่เขาสงสัยอยู่บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเลยนอกจากทำให้เป็นห่วง ก็เลยอดจะบ่นออกไปไม่ได้
"แล้วเธอเข้าไปทำอะไรในป่าข้างศาลเจ้าตอนฝนตก ๆ ถ้าไม่มีคนไปเจอจะทำยังไง"
"ตอนที่ผมวูบฝนยังไม่ตกนะ แล้วผมก็วูบตั้งแต่ที่หน้าศาลเจ้าแล้วด้วย ไม่ได้เดินเข้าป่าไปสักหน่อย"
ประโยคที่สวนกลับมาทำให้อีกสามคนชะงักไป จู่ ๆ ก็ปะติดปะต่อเรื่องราวกันได้โดยไม่จำเป็นต้องมีใครอธิบาย
แสดงว่าจิมมี่คงโดนภูตผีเข้าสิงตอนที่รู้สึกว่าวูบไปตั้งแต่หน้าศาลเจ้า แต่ว่า...มันจะสิงจิมมี่แล้วพาไปที่ผนึกทำไม?
ที่สำคัญ...ผนึกไหนกันที่ถูกทำลาย?
"คัตสึกิ ตรงไหน"
พอฉุกคิดอะไรขึ้นได้ชิโนบุก็รีบถามขึ้นทันที ทางด้านคัตสึกิแม้จะไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่เจ้าตัวก็รู้ว่านายน้อยของตัวเองหมายถึงเรื่องอะไร ชายหนุ่มรีบชี้มือไปยังทิศทางที่ผนึกถูกทำลายแล้วมีไซกะล่วงหน้าไปก่อนทันที
"ตรง--"
เปรี้ยง!
ยังตอบไม่ทันจบเสียงฟ้าผ่าก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับกลิ่นอายภูตที่รุนแรงขึ้นจนหัวคิ้วของทั้งสามยิ่งขมวดแน่น
"พาเขาไปส่งที่บ้านด้วย"
"ครับนายน้อย"
นายน้อยแห่งอาคาวะไม่อยู่รอคำตอบด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งรีบลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกจากที่หลบฝนชั่วคราวไปทันทีโดยไม่สนแล้วว่าอากาศจะเย็นลงขนาดไหน ในเมื่อตอนนี้ความร้อนใจและความกังวลมันมีมากกว่า
ทั้งร้อนใจเพราะความเป็นห่วงคนของตัวเองที่ล่วงหน้าไปก่อน และกังวลว่าเจ้าตัวที่หลุดออกมาจากผนึกมันจะใช่ตัวเดียวกับที่เขากำลังคิดอยู่หรือเปล่า
"นี่นอกเหนือจากที่ตกลงกันไว้แล้วนะ"
"แต่นายก็ไม่ได้ห้ามนี่"
ประโยคที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุตอบกลับไปโดยไม่หันไปมอง ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ไม่ได้เถียงอะไร ยอมรับตรง ๆ ว่าตอนนี้เขาเองก็รู้สึกไม่ดีกับกลิ่นอายที่สัมผัสได้ จนอยากไปเห็นด้วยตาตัวเองว่ามันคือตัวอะไรกันแน่ ที่ทำให้เลือดในกายของเขามันระอุขึ้นได้ทั้งที่จับสัมผัสได้เพียงลาง ๆ เท่านั้น
ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่คมมุ่นเข้าเล็กน้อย ก่อนจะยิ่งขมวดแน่นเมื่อเหลือบไปเห็นว่าคนที่วิ่งอยู่ข้าง ๆ กำลังมีสีหน้าเคร่งเครียดกว่าปกติ
"มีอะไรหรือเปล่า"
"ฉันกำลังภาวนาขอให้มันไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด"
"แล้วนายกำลังคิดอะไร"
"ผนึกที่นี่มีอยู่สามจุด"
ชิโนบุไม่ตอบที่โดนถามแต่เลือกจะพูดไปถึงเรื่องอื่นแทน ซึ่งอัลฟ่าเองก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากฟังสิ่งที่เจ้าตัวกำลังจะพูดต่ออย่างตั้งใจ
"แต่ละจุดจะผนึกภูตผีที่แข็งแกร่งไว้ทั้งนั้น แต่ว่ามีอยู่จุดหนึ่งที่ภูตในผนึกแข็งแกร่งยิ่งกว่าตนอื่น"
"....."
"ผู้คนส่วนใหญ่คิดว่ามันถูกผนึกอยู่ในเขตศาลเจ้า แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ เพราะไม่ต้องการให้ใครหามันพบตัวผนึกและศาลเจ้าจึงอยู่ห่างจากกัน เราเคยมาตรวจสอบดูแล้วแต่สุดท้ายก็ระบุไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วมันถูกผนึกอยู่ตรงไหนในสามจุดนี้"
ฟังมาถึงตรงนี้ใบหน้าของอัลฟ่าก็ฉายแววเคร่งเครียดตามไป เมื่อนึกถึงเรื่องสำคัญบางเรื่องที่แบล็กเคยเล่าให้ฟังได้
"ตอนนี้ฉันเลยได้แต่หวัง ว่ามันจะไม่ใช่เจ้าตัวนั้น"
ทันทีที่จบประโยคนั้นทั้งคู่ก็วิ่งมาถึงจุดกำเนิดกลิ่นอายอันตรายที่ตอนนี้กำลังร้องคำรามดังลั่นราวกับเสียงฟ้าผ่า ดวงตาของมันแดงฉานอย่างบ้าคลั่ง ดูท่าการที่เพิ่งหลุดออกจากผนึกจะทำให้มันยิ่งดุร้ายกว่าเดิม
"ไซกะ"
ร่าง ๆ หนึ่งที่กำลังนอนหายใจรวยรินอยู่ที่พื้นข้าง ๆ ภูตตนนั้น ทำให้ชิโนบุได้แต่กัดปากตัวเองแน่นด้วยความโมโห หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่น แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามตั้งสติไม่ทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะกลัวว่าจะส่งผลเสียกับคนของตัวเองที่บาดเจ็บหนักจนไม่สามารถหลบหนีออกจากตรงนั้นได้
"แย่ชะมัด"
ประกายสายฟ้าจากหางของมันยิ่งทำให้หัวคิ้วของชิโนบุขมวดแน่นขึ้นเพราะความเครียด เจ้าตัวเหลือบไปมองอัลฟ่าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหยิบชิคิงามิออกมาแล้วถ่ายทอดคำสั่งลงไป เพียงอึดใจสั้น ๆ กระดาษแผ่นน้อยก็แปรเปลี่ยนเป็นนกกระดาษสองตนบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ตนหนึ่งมุ่งหน้าไปยังสาขาใกล้ ๆ และอีกตนหนึ่งมุ่งหน้าไปยังบ้านอาคาวะ
อัลฟ่าเหลือบตามองภูตส่งสารทั้งสองโดยไม่พูดอะไร เพราะรู้ดีว่าชิโนบุคงส่งข้อความไปเรียกกำลังเสริมมาที่นี่ ยังไงลำพังแค่พวกเขาสองคนก็ไม่ไหวแน่ ๆ หากต้องปะทะกับเจ้าตัวนั้นจริง ๆ
"ยังไงก็ต้องช่วยไซกะออกมาให้ได้ก่อน แต่ก็ต้องเลี่ยงไม่ปะทะตรง ๆ แค่ยื้อเวลารอกำลังเสริมมาก็พอ"
ตอนนี้พวกเขาต้องยอมขัดคำสั่งของแบล็กเพราะเรื่องตรงหน้ามันเลวร้ายเกินกว่าจะเมินเฉยได้ แน่นอนว่าชิโนบุทิ้งคนของตัวเองไม่ได้ และอัลฟ่าเองก็ไม่ใจร้ายเกินกว่าจะปล่อยให้ใครตายไปต่อหน้าต่อตาเหมือนกัน
"นายหาจังหวะพาเขาออกไปแล้วกัน"
เป็นการวางแผนสั้น ๆ ที่ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม ดวงตาสองคู่หันมาสบกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่อัลฟ่าจะย่อตัวลงเล็กน้อยในท่าเตรียมพร้อม ขณะที่ชิโนบุเองก็เตรียมชิคิงามิเข้ามือ
"ระวังตัวด้วยล่ะ"
"นายก็เหมือนกัน"
เพียงชั่วอึดใจที่กระดาษแผ่นน้อยแปรเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์ร้ายตัวใหญ่กระโจนออกไป ร่างสูงใหญ่ข้าง ๆ ก็พุ่งตัวตามไปทันที
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"โนบุจังกับอัลฟ่ายังไม่กลับมาอีกเหรอ"
"ยังค่ะ"
ทันทีที่กลับมาถึงแบล็กก็รีบถามหาทั้งคู่เมื่อไม่ได้กลิ่นที่คุ้นเคยอยู่ภายในตัวบ้าน หัวคิ้วของเจ้าตัวมุ่นเข้านิด ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วขึ้น รีบเดินดุ่ม ๆ ไปตามทางเมื่อได้กลิ่นของใครอีกคนที่อยากเจอตัวมาหลายวันแล้ว โดยที่ระหว่างนั้นก็ยังหันไปคุยกับอายาเมะที่เดินตามหลังมา
"นี่มันเลยเวลาแล้วนะ"
"คิดว่าคงติดฝนค่ะ เมื่อเช้านายน้อยและคุณอัลฟ่าไม่ได้พกร่มไป"
เหตุผลที่ได้ยินทำให้แบล็กหยุดคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สุดท้ายเจ้าตัวจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างคลายกังวลลงบ้าง เมื่อสิ่งที่อายาเมะพูดมามันค่อนข้างจะมีน้ำหนักพอ
"อ้าว แบล็ก"
เสียงทักที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ดวงตาเรียวคมมองสำรวจดูทั่วทั้งตัวอีกฝ่าย ตอนแรกเขากะว่าจะเดินไปหาที่ห้อง แต่มาเจอกันตั้งแต่ทางเลี้ยวตรงนี้ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องเสียเวลา
"อยู่ไม่ติดบ้านเลยนะเดี๋ยวนี้"
คนโดนบ่นทำเพียงขำออกมาเบา ๆ อาคาวะ ชุน หันไปพยักหน้าให้อายาเมะเป็นเชิงว่าไปทำอย่างอื่นต่อได้ เดี๋ยวทางนี้เขาจะจัดการต่อเอง ซึ่งเธอเองก็เข้าใจจึงค้อมหัวลงนิด ๆ แล้วขอตัวไปดูแลความเรียบร้อยที่อื่นต่อ
พอเหลือกันอยู่เพียงสองคนสีหน้าแบล็กก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง แล้วเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นก่อนโดยไม่คิดจะเกริ่นนำเลยสักนิด
"มีอะไรหรือเปล่าชุน ทำไมช่วงนี้นายชอบหายตัวไปตลอดเลย"
"พอดีมันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ"
"ปัญหาอะไร"
"ดูเหมือนว่าตระกูลอื่นก็จะเริ่มเจอปัญหาภูตผีออกอาละวาดหนักกว่าปกติเหมือนกับเราแล้วล่ะ"
ในเมื่ออีกฝ่ายไม่อ้อมค้อม อาคาวะ ชุน จึงเลือกจะตอบไปตรง ๆ ช่วงนี้ที่เขามักจะหายตัวไปบ่อย ๆ ก็เพราะออกไปสืบเรื่องนี้มานั่นแหละ คิดว่าแบล็กเองก็คงพอจะรู้สึกอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะช่วงนี้เจ้าตัวก็ถูกเรียกไปช่วยจัดการกับภูตผีตามสาขาต่าง ๆ อยู่ไม่น้อยเลย
"แสดงว่าที่ผ่านมานายไปตามสืบเรื่องนี้มา"
"ใช่"
คำตอบที่ได้รับทำให้แบล็กพยักหน้าอย่างเข้าใจ มิน่าล่ะถึงได้อยู่ไม่ติดบ้านเลย ปล่อยให้โนบุจังของเขาต้องเจอปัญหาแล้วแก้เอาเองตลอด
"งั้นพอได้อะไรมาบ้างล่ะ"
"ไม่ได้"
"ออกไปตะลอนมาตั้งนานเลยนะ"
"แต่ก็ได้ข้อมูลดี ๆ อย่างอื่นมานะ"
"ออกไปสืบอีกเรื่องแต่ได้กลับมาอีกเรื่อง เจริญรุ่งเรืองล่ะตระกูลเรา"
"อย่าบ่นเหมือนฉันเป็นเด็กสิ ฉันไม่ใช่เจ้าลูกชายหรือชีจังนะ"
พูดไปอดีตผู้นำตระกูลก็ได้แต่อมยิ้มขำไปด้วย ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อได้รับสายตาแกมดุจากอีกฝ่าย ดวงตาที่แม้จะมีริ้วรอยตามกาลเวลาหากแต่ยังคมกริบไม่ต่างจากสมัยหนุ่มหยีลงเล็กน้อยเพราะรอยยิ้ม ก่อนจะไพล่ถามไปถึงเรื่องหลานชายเมื่อไหน ๆ ตอนนี้ก็พูดถึงเจ้าตัวอยู่แล้ว
"ว่าแต่นายกับชีจังเถอะ ศึกษาเรื่องตระกูลอวี้กันไปถึงไหนแล้ว"
"ไม่มีอะไรคืบหน้า"
"ให้เวลาตั้งนานเลยนะ"
"อย่ามาย้อน"
"ก็อย่ามาว่าฉันก่อนสิ"
แบล็กทำเพียงส่งเสียง 'เหอะ' ในลำคอเมื่อได้ยินน้ำเสียงทีเล่นทีจริงที่ตอบกลับมา ก่อนเจ้าตัวจะยกมือขึ้นกอดอก แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีจริงจังขณะเดินตามอีกฝ่ายไปยังห้องชงชา
"ฉันว่าแบบนี้มันเสียเวลา นายบอกมาเถอะว่าตระกูลอวี้มีอะไรกันแน่"
"เสียเวลาอะไรล่ะ ฉันก็แค่อยากให้ชีจังรู้เรื่องด้วยตัวเองเฉย ๆ--"
เปรี้ยง!
อาคาวะ ชุน ยังพูดไม่ทันจบ เสียงฟ้าผ่าก็ดังลั่นขึ้นให้เจ้าตัวต้องรีบสะบัดหน้าฉับไปยังทิศทางของเสียงทันทีแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในตัวบ้านก็ตาม หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่น สัญชาตญาณภายในตัวร้องบอกว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ ๆ ซึ่งแบล็กเองก็กำลังรู้สึกอย่างเดียวกัน
"สังหรณ์ไม่ดีเลย"
"เหมือนกัน"
บรรยากาศจริงจังไม่มีความล้อเล่นเกิดขึ้นกับทั้งคู่ทันที อดีตเจ้าบ้านรีบหมุนตัวไปอีกทาง แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ของตนแทนห้องชงชา โดยมีแบล็กเดินตามไปติด ๆ
"โนบุจังกับอัลฟ่าก็ยังไม่กลับ"
แบล็กไม่ได้อยากจะคิดในแง่ร้าย แต่สังหรณ์ของเขาทำให้อดกลัวไม่ได้ว่าเด็กสองคนนั้นอาจจะเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น ยิ่งตอนนี้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ ที่แผ่กระจายไปทั่วก็ยิ่งรู้สึกไม่ดีไปกันใหญ่
กลัว...ว่าเด็กสองคนนั้นจะบังเอิญไปเจอกับพวกภูตผีระดับสูงเข้า
กลัว...ว่าถ้าเป็นแบบนั้นแล้วอัลฟ่าจะเผลอหลุดขึ้นมา
"ชุน บอกฉันมาได้แล้วว่าสรุปตระกูลอวี้มีอะไรกันแน่"
คำถามที่ดังขึ้นไม่ได้ทำให้เจ้าของชื่อชะลอฝีเท้าลงแต่อย่างใด เจ้าตัวยังคงมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ของตัวเองด้วยความเร็วที่ไม่ลดลง มิหนำซ้ำยังมีแต่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
"ฉันขอถามก่อนแล้วกันว่านายสัมผัสอะไรในตัวอัลฟ่าได้บ้าง"
"พลังที่ไม่ธรรมดาเลย แต่ไม่รู้ว่าเป็นของอะไร"
คำตอบที่ได้กลับมาทำให้ทางฝ่ายคนถามพยักหน้าเล็กน้อย อันที่จริงเขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรเกี่ยวกับเรื่องของอัลฟ่าหรอก ก็แค่อยากจะให้หลานชายค่อย ๆ อ่าน ค่อย ๆ ทำความเข้าใจ และรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยตัวเองก็เท่านั้น
"จำเรื่องของ ทามาโมะ โนะ มาเอะ ได้ไหม"
"เกี่ยวกันเหรอ"
"เกี่ยวสิ เพราะว่าก่อนนางจะมาป่วนที่นี่จนถูกเซย์เมย์ผนึกไว้ ที่จริงแล้วนางหลบหนีมาจากจีน"
ได้ยินแค่นั้นแบล็กก็ขมวดคิ้วเข้าทันที เค้าลางความเข้าใจอะไรบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นพร้อม ๆ กับความเป็นห่วงในตัวเด็กทั้งสองคนที่ยิ่งทวีคูณ จนเผลอหายใจผิดจังหวะอย่างที่ปกติไม่เคยเป็น
"หนึ่งในตำนานงามล่มเมืองอันขึ้นชื่อของที่นั่น แท้จริงไม่ได้ถูกสังหาร แต่นางหลบหนีมาอยู่ที่ญี่ปุ่นต่างหาก และที่สำคัญคือ ก่อนหน้านั้นนางแอบมีสัมพันธ์กับลูกชายคนโตของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่งมาโดยตลอด จนกระทั่ง...มีทายาทที่สืบเชื้อสายของนางเกิดขึ้นมา"
ยิ่งได้ยินเรื่องที่เล่าแบล็กก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิมเมื่อเขาพอจะเดาเรื่องราวทุกอย่างได้แล้ว ในขณะที่ชุนเองก็รีบลงมือเตรียมอุปกรณ์ต่าง ๆ ที่ต้องใช้ทันทีที่เดินมาถึงห้อง
"คุณชายตระกูลนั้นเลี้ยงดูลูกชายที่มีสายเลือดของเขาและนางคนละครึ่งให้ใช้ชีวิตอย่างคนปกติธรรมดา เวลาผ่านไปผลัดเปลี่ยนจากรุ่นสู่รุ่น สายเลือดของนางในตัวลูกหลานก็ยิ่งจางลงจนแทบไม่เหลือ แต่ว่า..."
"....."
"ย้อนไปเมื่อ 17 ปีก่อน มีเด็กคนหนึ่งในตระกูลนั้นเกิดมาโดยได้รับสืบทอดสายเลือดและพลังจากนางมาทั้งหมด ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเพราะอะไร แทนที่สายเลือดของนางจะหมดลง กลับกลายเป็นว่าเลือดมนุษย์ในตัวเด็กคนนั้นแทบจะไม่มี ทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเด็กคนนั้นคือของนาง"
ฟังมาถึงตรงนี้หัวคิ้วของแบล็กก็ขมวดแน่นจนแทบจะรวมเป็นเส้นเดียวไปซะแล้ว ดวงตาเรียวคมฉายแววกังวลออกมาอย่างไม่ปิดบัง ได้แต่ถามกลับไปอย่างที่ในใจก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว รู้แล้วว่า...
"ชุน นายคงไม่บอกฉันใช่ไหมว่า..."
"เด็กคนนั้นคืออัลฟ่า เขาสืบทอดสายเลือดโดยตรงมาจากจิ้งจอกเก้าหาง"
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นทันทีที่สิ้นประโยคนั้น และมันทำให้แบล็กรู้สึกไม่ดียิ่งกว่าเดิมจนอดจะขึ้นเสียงกลับไปไม่ได้
"เรื่องสำคัญขนาดนี้ทำไมนายเพิ่งจะมาบอก!"
"ก็บอกไปตั้งนานแล้วไงว่าให้รีบไปอ่านบันทึกตระกูลอวี้"
"ของแบบนี้มันต้องบอกเลยสิ ให้ไปอ่านเองทำไม"
"ก็ในบันทึกมันมีรายละเอียดยิบย่อยที่ฉันไม่รู้จะเล่าให้ฟังยังไงตั้งเยอะแยะ ถ้าอ่านเอาเองมันก็จะเข้าใจง่ายกว่า แล้วอีกอย่างนะ ถึงบันทึกจะมีหลายเล่มแต่ถ้าตั้งใจอ่านจริง ๆ สัปดาห์เดียวก็จบแล้ว"
"เจอเรื่องวุ่นวายกันทุกวันจะเอาเวลาที่ไหนไปอ่านเล่า"
ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เจ้าตัวแก่ลงเยอะ แบล็กก็อยากจะมะเหงกเข้าให้สักที แต่ถึงอย่างนั้นก็รีบเร่งฝีเท้าเดินตามออกมาจากในห้องด้วย เมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแปลก ๆ ที่ชักจะเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
"ข้ออ้าง ๆ"
"เดี๋ยวจะโดน แล้วนี่ทั้งที่รู้ว่าอัลฟ่าเป็นแบบนี้ก็ยังจะให้ตามฉันกับโนบุจังไปเนี่ยนะ คิดอะไรของนายเนี่ย"
"ให้เขาได้เจอภูตผีบ้างจะได้คุ้นเคยไง เดี๋ยวยังไงตอนครบ 18 พลังของเขาก็ต้องตื่นขึ้นมาอยู่แล้ว ผนึกของตระกูลอวี้อยู่กับเขาไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก"
"ยังไม่ต้องครบ 18 ก็จะไม่อยู่แล้วเนี่ย เกือบจะหลุดไปแล้วนี่"
"อะไรนะ"
เสียงพึมพำที่ได้ยินจากด้านหลังทำให้อาคาวะ ชุนหยุดฝีเท้าของตัวเองแล้วหันกลับไปมองหน้าเจ้าตัวอย่างสงสัย ซึ่งแบล็กเองก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางเหมือนกับมันเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่เกิดขึ้นได้ทั่วไป
"อัลฟ่าเกือบจะหลุดไปแล้ว"
"หมายความว่ายังไง"
"ก็หมายความว่าเกือบหลุดไง"
"นายพาเขาไปเจออะไรมา"
ถ้าไม่ติดว่าในมือมีของที่ต้องถืออยู่ อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะคงได้เขย่าคอถามภูตผู้พิทักษ์ของตระกูลไปแล้ว มีอย่างที่ไหน ปล่อยอัลฟ่าไว้ด้วยแค่ไม่กี่เดือนเจ้าตัวก็เกือบจะหลุดซะแล้ว ลำพังแค่ภูตผีระดับล่างถึงระดับกลางยังไงก็ไม่มีทางแผ่จิตสังหารรุนแรงจนสะเทือนไปถึงสัญชาตญาณของเก้าหางจนทำให้หลุดได้ นี่แสดงว่าต้องแอบพาอัลฟ่าไปเจออะไรที่มันชวนขวัญผวากันมาแน่ ๆ
"ก็ภูตผีไง"
แล้วดู ยังจะตอบกลับมาเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอีกเจ้าหมอนี่!
"ไม่ตลกนะแบล็ก เจอแค่ภูตทั่วไปยังไงก็ไม่มีทางหลุดได้"
"ฉันก็ไม่ตลกเหมือนกัน ใครจะไปคิดว่าเขาเป็นจิ้งจอกเก้าหางเล่า"
แม้จะพอสัมผัสได้ว่าพลังของอัลฟ่าต้องไม่ธรรมดา แต่จิ้งจอกเก้าหางนี่หลุดกรอบความคิดของแบล็กไปไกลเลย ถ้ารู้ว่าเจ้าตัวมีสายเลือดนี้เขาจะไม่พาไปลุยแหลกด้วยเด็ดขาด เพราะถ้าเกิดหลุดขึ้นมาต่อให้เป็นตัวเขาเองก็คงจัดการกันไม่ได้ง่าย ๆ แน่
"แบล็ก"
"อะไร"
"สรุปว่านายพาเขาไปเจออะไรมาบ้าง"
"ก็...ล่าสุดก็เนโกะมาตะ"
"ฉันน่าจะรู้อยู่แล้วสิน่า ว่านายกับชีจังเป็นประเภทอยู่เฉยไม่เป็น"
จากที่เยือกเย็นมาตลอดอดีตผู้นำตระกูลก็เริ่มลนลานเพราะเป็นห่วงหลานชาย รู้สึกคิดผิดไม่น้อยที่เผลอนึกไปเองว่าทั้งคู่คงแค่พาไปเจอมากสุดก็พวกภูตระดับกลาง แต่นี่เล่นกระโดดข้ามไปเจอกับสองหางมาเลย
เขาพลาดเอง พลาดเองจริง ๆ
น่าจะรู้อยู่แล้วสิน่าว่าคนบ้านนี้อยู่เฉย ๆ กันไม่เป็น!
อาคาวะ ชุนรีบเร่งฝีเท้าไปที่หน้าบ้านทันที ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เมื่อเห็นว่ามีนกกระดาษสีขาวตัวหนึ่งกำลังบินมาทางนี้
"ใครส่งมาเนี่ย"
แม้จะบ่นอย่างนั้นแต่ก็ยื่นมือไปรับไว้ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แบล็กเดินตามมายืนข้าง ๆ ได้พอดี ภูตหนุ่มเหลือบตามองข้อความในกระดาษ แต่ยังไม่ทันได้อ่านสักข้อความ กระดาษในมือคนข้าง ๆ ก็ป่นเป็นผง ก่อนที่เจ้าตัวจะตะโกนออกคำสั่งเสียงดัง
"รีบไปกันเดี๋ยวนี้เลยแบล็ก"
"เกิดอะไรขึ้น"
แม้จะถามอย่างนั้นแต่แบล็กก็รีบเปลี่ยนร่างของตัวเองทันที เมื่อไอสีดำที่ปกคลุมจางหายไป ก็ปรากฎเป็นร่างของสุนัขสีดำขนาดใหญ่ที่หมอบรอให้อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะขึ้นไปนั่งอยู่บนหลัง
"โรคุบิ(6 หาง)หลุดจากผนึกน่ะสิ ชีจังเป็นคนส่งจดหมายนี้มาให้เอง"
"หมายความว่าโนบุจังอยู่ที่นั่นน่ะนะ?"
"ใช่ แล้วเราก็ต้องรีบไปให้เร็วที่สุดด้วย ถ้าอัลฟ่าเคยเกือบหลุดอย่างที่นายบอก คราวนี้เจอจิตสังหารจากหกหางเข้าไปอีก ยังไงเขาก็ต้องหลุดแน่"
ระหว่างที่พูดอาคาวะ ชุนก็ขึ้นมานั่งบนหลังของภูตพิทักษ์ประจำตระกูลเรียบร้อยพอดี แว่วเสียงคำรามอย่างน่ากลัวดังมาจากในลำคอของภูตหนุ่ม ก่อนที่ร่างสีดำขนาดใหญ่จะพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับคำพูดสุดท้ายที่ถูกทิ้งไว้
"ถึงจะเป็นภาพหายาก แต่ฉันก็ไม่เคยอยากให้มันเกิดขึ้นเลยนะ การปะทะกันของหกหางกับเก้าหางเนี่ย"
tbc...


## 16 - จิ้งจอกเก้าหาง

"นายน้อย"
"พอลุกไหวไหม"
"เข้ามาทำไมครับ มันอันตรายนะ"
"เงียบน่า!"
ชิโนบุใช้น้ำเสียงดุ ๆ กับคนที่บาดเจ็บหนักขนาดนี้แต่ยังจะมัวมาห่วงความปลอดภัยของเขาอยู่อีก ดวงตากลมโตกวาดมองสำรวจเพื่อประเมินอาการของอีกฝ่ายคร่าว ๆ ก่อนจะช่วยพยุงให้เจ้าตัวลุกขึ้นแล้วพาออกไปจากจุดอันตรายตรงนี้ซะก่อน
เปรี้ยง!
"อ๊ะ!"
เสียงฟ้าผ่าที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ชิโนบุเผลอชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมอง หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่นอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นภาพการต่อสู้ที่กำลังเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าอัลฟ่าจะหลบการโจมตีของโรคุบิได้และยังไม่เพลี่ยงพล้ำ แต่สถานการณ์ของเจ้าตัวเองก็ไม่ค่อยดีสักเท่าไร ที่ชายเสื้อและปลายแขนเสื้อปรากฎเป็นรอยไหม้หลายจุด แสดงให้เห็นว่าการหลบแต่ละครั้งก็ไม่ได้ทำได้อย่างง่ายดายนัก
"วุ่นวายจริงแหะ"
เสียงบ่นดังขึ้นเบา ๆ พร้อมหัวคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนอัลฟ่าจะรีบกระโดดหลบไปอีกทางเมื่อเห็นว่าปลายหางนั่นกำลังจะฟาดลงมา
เปรี้ยง!
สายฟ้าจากปลายหางของโรคุบิถูกฟาดเข้าใส่อีกครั้ง ซึ่งคราวนี้มันใกล้เกินกว่าจะหลบให้พ้นได้ ดวงตาคู่คมเผลอเบิกกว้างขึ้น ชั่วขณะที่รู้สึกเหมือนสติจะดับวูบไป ไอพลังสีแดงก็แผ่กระจายออกมาครอบคลุมตัวไว้แล้วผลักให้โรคุบิถอยห่างออกไปไกลพอสมควร
"....."
ภาพที่เห็นทำให้ชิโนบุชะงักฝีเท้าตัวเองไว้อย่างตกใจ เผลอปล่อยมือที่ช่วยพยุงไซกะจนอีกฝ่ายทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะไม่ทันตั้งตัว
ตอนนี้ที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้างของอัลฟ่าปรากฏเป็นริ้วสีแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน ทั้งเขี้ยวและเล็บยาวขึ้นอย่างผิดปกติ เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นในลำคอ พร้อมกับดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้นราวกับจะเรืองแสงได้
แบบนี้แย่แล้ว!
"โอ้ย!"
ขณะที่กำลังกังวลกับรูปลักษณ์ของอัลฟ่าที่เริ่มแปลกไป เสียงร้องของไซกะก็ทำให้ชิโนบุต้องหันกลับมาสนใจก่อน ร่างสูงโปร่งรีบย่อตัวลงไปช่วยพยุงให้คนเจ็บลุกขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าทรมานเพราะอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายทำให้ชิโนบุรู้สึกเป็นห่วงเจ้าตัวไม่น้อยไปกว่าอัลฟ่าเลย จึงตัดสินใจจะจัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อยด้วยการพาไปหลบในที่ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยกลับไปจัดการเรื่องทางนั้นต่อ
ชิโนบุพยุงให้ไซกะออกเดินอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องหันกลับมาใช้ชิคิงามิป้องกันสายฟ้าจากโรคุบิที่ตอนนี้เริ่มระแวงกับอาการที่แปลกไปของอัลฟ่าจึงเปลี่ยนใจมาโจมตีทางนี้แทน
"ชิ!"
เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชิคิงามิสลายไปทันทีที่รับการโจมตี หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ก่อนจะรีบหยิบชิคิงามิออกมาอีกแผ่นแล้วเปลี่ยนให้มันเป็นสุนัขขนาดใหญ่โจนทะยานออกไป ในขณะที่ตัวเองก็ยิ่งเร่งฝีเท้าพาคนเจ็บไปหลบยังจุดที่ปลอดภัย
"พักไปก่อนนะ เดี๋ยวก็มีคนมาช่วยแล้ว"
"แล้วนายน้อยจะไปไหน"
"จะไปช่วยอัลฟ่า"
"มันอันตรายนะครับ"
"อือ รู้"
ก็เปลี่ยนไปขนาดนั้นแล้วนี่...
ยิ่งคิดได้แบบนั้นหัวคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นแต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็รีบวิ่งกลับมาดูสถานการณ์ระหว่างอัลฟ่าและโรคุบิ ตอนนี้ชิคิงามิของเขาสลายไปแล้วจึงเหลือเพียงทั้งคู่ที่ยังคงต่อสู้กันอยู่ และดูเหมือนว่าตอนนี้อัลฟ่าจะยิ่งรับมือได้ดีขึ้นกว่าเดิม
แต่ก็เพราะอย่างนั้นแหละถึงยิ่งน่าเป็นห่วง
"อัลฟ่า"
ชิโนบุไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงจึงทำได้เพียงเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกมา ก่อนจะเผลอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างเคร่งเครียดเมื่อรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวของอัลฟ่าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ ไอพลังที่ก่อนหน้านี้แผ่ออกมาเพียงจาง ๆ ในตอนนี้กลับเข้มข้นขึ้นจนกลายเป็นเหมือนหมอกสีแดงที่ปกคลุมไปทั่วทั้งตัว
จะทำยังไง...ทำยังไงดี?
"อัลฟ่า กลับมาได้แล้ว"
เพราะไม่รู้จะทำยังไงเลยตัดสินใจตะโกนเรียกออกไป แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบรับกลับมา ชิโนบุได้แต่ขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหยิบชิคิงามิออกมาแล้วส่งเป็นนกขนาดใหญ่ออกไปสองตัว ตัวหนึ่งเข้าไปโจมตีโรคุบิเพื่อถ่วงเวลาในขณะที่อีกตัวบินเข้าไปหาอัลฟ่า
"....."
นกกระดาษขนาดใหญ่ที่โผล่มาบินอยู่รอบตัว ทำให้อัลฟ่าที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่โรคุบิชะงักไป หัวคิ้วทั้งสองข้างมุ่นเข้า คล้ายกับสติจะคืนกลับมาวูบหนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะหันหน้าไปมองเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่ไกล
"อัลฟ่า กลับมา"
ชิโนบุมองดูคนที่วิ่งกลับมาหาหลังจากโดนเรียกแล้วก็ค่อยใจชื้นขึ้น แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันมากกว่านั้นสายฟ้าที่ฟาดลงมาก็ทำให้พวกเขาต้องพากันกระโดดหลบไปอีกทาง
อัลฟ่าสะบัดหน้าไปมองทางโรคุบิทันที ดวงตาคู่คมกลับมาวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้ง แต่ก่อนที่เจ้าตัวจะได้พุ่งออกไปก็โดนชิโนบุที่อยู่ข้าง ๆ คว้าแขนเอาไว้ก่อน
"อัลฟ่า"
ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใด ๆ นอกจากเสียงคำรามต่ำในลำคอ เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์ของเหยี่ยวขนาดใหญ่ออกไปอีกสามตัวเพื่อถ่วงเวลา
"ได้ยินฉันไหม"
เสียงถามดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับสองมือที่จับใบหน้าของเจ้าตัวให้หันกลับมาสบตากันตรง ๆ หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดแน่น ก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงมาก
"ตอบฉันหน่อยสิ ตอบฉันที"
น้ำเสียงอ้อนวอนและสัมผัสเย็น ๆ จากฝ่ามือบนแก้มทั้งสองข้าง ทำให้หัวคิ้วของอัลฟ่ามุ่นเข้าเล็กน้อย แววตาไหวไป ก่อนที่ประกายในดวงตาจะเริ่มคืนกลับมา
"ชิโนบุ?"
"ใช่ ฉันเอง"
".....?"
"ตอนนี้เราช่วยไซกะได้แล้วนะ นายไม่ต้องทำอะไรแล้วเข้าใจไหม"
เมื่อเห็นสีหน้างง ๆ ของอีกฝ่าย ชิโนบุก็รีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะเหลือบตามองไปทางโรคุบิที่ตอนนี้มันจัดการชิคิงามิไปสองตัวแล้ว
"นายสลายพลังพวกนี้ทิ้งได้ไหม"
"ไม่แน่ใจ"
ระหว่างที่ตอบอัลฟ่าก็ขมวดคิ้วไป ตอนนี้เขายังรู้สึกมึน ๆ เหมือนว่าสติยังกลับมาไม่ครบดี แต่ก่อนที่จะได้ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ในปัจจุบันให้มากขึ้นก็ต้องตวัดตามองไปยังโรคุบิ เมื่อมันส่งเสียงคำรามขึ้นมาหลังจากจัดการกับชิคิงามิตัวสุดท้ายได้เรียบร้อย
ประกายสายฟ้าจากหางของมันทำให้อัลฟ่าขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะรีบคว้าตัวชิโนบุหลบเมื่อมันสะบัดสายฟ้าฟาดลงมาตรงจุดที่พวกเขายืนอยู่
เปรี้ยง!
ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ขึ้นทันควัน เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังมาจากในลำคอ ทำให้ชิโนบุยิ่งกดหัวคิ้วแน่นอย่างเคร่งเครียด
"อัลฟ่า"
ชิโนบุไม่แน่ใจแล้วว่าอัลฟ่าจะได้ยินเสียงของเขาหรือเปล่า ในเมื่อเจ้าตัวยังคงจับจ้องไปยังโรคุบิโดยไม่สนใจกันเลยสักนิด เสียงคำรามต่ำยังดังออกมาตลอดเวลา ดวงตาที่เมื่อครู่เริ่มมีประกายความรู้สึกคืนมา ในตอนนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้ง
"อัลฟ่าได้ยินไหม"
ไม่ว่าเปล่าชิโนบุยังใช้สองมือจับไหล่บังคับให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย หากแต่ตอนนี้เขาไม่เห็นอะไรเลยนอกจากแววบ้าคลั่งที่กำลังจะปะทุออกมา
"อัลฟ่า--"
เปรี้ยง!
ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบก็ต้องกระโดดหลบสายฟ้าที่ฟาดลงมาตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งคู่ เป็นเหตุให้ทั้งเขาและอัลฟ่าจำต้องหลบกันไปคนละทิศละทาง
"ชิ!"
เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ เมื่อรู้สึกเจ็บจนชาที่ขาข้างซ้าย พอลองเหลือบลงมองก็เห็นว่าตอนนี้มันเป็นแผลถูกกรีดเป็นทางยาวเพราะหลบไม่พ้นสายฟ้าเมื่อครู่จนมีเลือดไหลออกมาเยอะมาก
โฮกกกกก
เสียงคำรามที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้ชิโนบุต้องรีบหันไปมองทันที เลยเห็นว่าตอนนี้อัลฟ่ากำลังจ้องมองมาที่เขา
ไม่สิ!...กำลังจ้องมองมาที่บาดแผลบนขาของเขาต่างหาก
ดวงตาคู่นั้นเรืองแสงสีแดงขึ้นมาอย่างน่ากลัว ประกายของความรู้สึกเลือนหายไป กลับกลายเป็นความบ้าคลั่งที่ค่อย ๆ ปะทุขึ้น ก่อนเจ้าตัวจะหันกลับไปหาโรคุบิแล้วส่งเสียงคำรามออกมาดังลั่น
เสียง...
ที่ไม่หลงเหลือความเป็นอัลฟ่าอยู่อีกแล้ว
"อัลฟ่า..."
เรียกได้แค่นั้นชิโนบุก็ต้องชะงักไปอย่างตกใจ เมื่อรู้สึกได้ถึงกระแสพลังอันรุนแรงที่แผ่ออกมา ไอพลังสีแดงเข้มข้นขึ้น ก่อนที่มันจะหมุนวนเป็นพายุขนาดย่อมเข้าปกคลุมตัวของอัลฟ่าไว้
จิตสังหารที่แผ่ออกมาทำให้แม้แต่โรคุบิเองก็ยังต้องถอยออกไปอย่างระวังตัว ในขณะที่ชิโนบุก็ต้องถอยออกไปหาหลักยึดแล้วยกมือขึ้นมาป้องใบหน้าไว้จากเศษกิ่งไม้และใบไม้ที่ปลิวว่อนไปทั่ว เพียงชั่วอึดใจที่ไอพลังสีแดงจางลง เสียงคำรามก็ดังลั่นขึ้นอย่างน่ากลัว ก่อนจะปรากฎเป็นเงาร่างของสัตว์สี่เท้าขนาดใหญ่ที่พุ่งตัวออกไปจัดการกับโรคุบิในทันที
"ไม่จริงน่า..."
สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าทำให้ชิโนบุตกใจจนสมองแทบหยุดทำงานไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง มองร่างขนาดใหญ่ของจิ้งจอกสีขาวที่กำลังขย้ำคอโรคุบิแล้วสะบัดไปมาจนเลือดสีสดสาดกระจายไปทั่ว แต่นั่นก็ยังไม่น่าตกใจเท่ากับ...
หางทั้งเก้าที่อยู่ด้านหลัง
โรคุบิกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันพยายามดิ้นให้หลุดจากคมเขี้ยวที่ฝังลึกลงบนลำคอ เท้าทั้งสี่พยายามทั้งถีบทั้งข่วนแต่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายจึงต้องสะบัดสายฟ้าจากหางเข้าใส่ จนทางฝ่ายจิ้งจอกเก้าหางต้องยอมปล่อยแล้วกระโดดหนีไปอีกทาง
เสียงคำรามดังลั่นขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเรียวอย่างจิ้งจอกเรืองแสงสีแดงไม่ต่างจากริ้วแดงที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้าง ภายในแววตาไม่หลงเหลือร่องรอยความรู้สึกอะไรอยู่อีก มีเพียงกระแสของความคลุ้มคลั่งที่ต้องการจะทำลายสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนร่างสี่เท้าขนาดใหญ่จะกระโจนเข้าใส่เพื่อเปิดฉากการต่อสู้ขึ้นอีกครั้ง
ปลายหางเส้นหนึ่งฟาดเข้าใส่โรคุบิ แต่ปฏิกิริยาตอบสนองที่ฉับไวก็ทำให้มันกระโดดหลบได้ ตรงจุดที่มันเคยอยู่จึงได้รับความเสียหายแทน ต้นไม้ใกล้ ๆ หักโคน หากแต่เจ้าของพลังทำลายนั้นกลับไม่สนใจรีบกระโดดตามไปโจมตีต่อทันที
"....."
ชิโนบุได้แต่มองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไร้คำพูด ตอนนี้อัลฟ่าไม่น่าจะหลงเหลือสติอยู่แล้วจริง ๆ การต่อสู้กับโรคุบิทั้งหมดล้วนเป็นไปตามสัญชาตญาณทั้งนั้น เจ้าตัวจึงไม่สนใจสักนิดว่าจะมีอะไรโดนทำลายลงไปบ้าง
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้งหากแต่ร่างขนาดใหญ่ของจิ้งจอกเก้าหางก็ยังเคลื่อนไหวหลบได้อย่างรวดเร็ว ตรงพื้นที่ที่เคยยืนอยู่จึงกลายเป็นร่องลึก พื้นดินโดยรอบเสียหายหากแต่เจ้าตัวไม่คิดจะสนใจ รีบกระโดดตามไปแล้วใช้ปลายหางเส้นหนึ่งฟาดตัวโรคุบิลงกับพื้น ก่อนจะใช้ปลายหางอีกเส้นแทงตามลงไป แต่ดันพลาดเป้าโดนแค่ขาหลังข้างหนึ่งเพราะโรคุบิเองก็พลิกตัวหลบได้ทัน
บริเวณโดยรอบที่สัตว์หางทั้งสองสู้กันเสียหายอย่างหนัก พื้นดินถูกทำลาย ก้อนหินใหญ่ถูกป่นละเอียด และมันก็ยิ่งกินบริเวณกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
โครม!
แรงสั่นสะเทือนกระจายไปทั่ว เมื่อร่างขนาดใหญ่ของจิ้งจอกเก้าหางกระเด็นมาชนจนต้นไม้หักโค่นไปอีกสองต้น ที่ขาหน้าข้างขวามีเลือดไหลออกมาจนอาบย้อมขนสีขาวให้กลายเป็นสีแดง แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่สนใจบาดแผลของตัวเอง รีบลุกขึ้นมาตั้งหลักแล้วพุ่งตัวเข้าใส่อีกครั้ง
เสียงคำรามดังลั่นพร้อมกับพายุพลังสีแดงที่พุ่งออกไปชนโรคุบิจนกระเด็นถอยหลังไปไกล พลังทำลายกวาดเอาสิ่งที่ขวางทางอยู่ตรงหน้าให้แหลกเป็นผุยผง และมันก็เริ่มกินพื้นที่มาจนเกือบถึงตรงจุดที่ชิโนบุพาไซกะไปซ่อนตัวไว้
"อะไรกันนักกันหนาเนี่ย!"
ชิโนบุได้แต่บ่นขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบวิ่งกลับไปหาไซกะเพราะรู้ดีว่าตัวเองคงจัดการเรื่องทางนี้ไม่ได้ง่าย ๆ แน่
"โอ้ย!!"
แต่ไปได้เพียงสองก้าวก็ต้องทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะความเจ็บจากขาซ้าย องเมียวน้อยได้แต่สบถออกมาอย่างขัดใจที่ดันมาเจ็บเอาตอนนี้ ก่อนจะกัดฟันเกาะต้นไม้ข้าง ๆ เพื่อพยุงตัวเองลุกขึ้น
หากแต่...
".....!!"
เงาร่างขนาดใหญ่ที่ขวางอยู่ตรงหน้าทำให้ชิโนบุเผลอเกร็งตัวขึ้นมาฉับพลัน ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาวาวโรจน์ที่กำลังจ้องมองลงมา
เสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอของอีกฝ่ายทำให้ชิโนบุแทบไม่กล้าขยับตัว ตามแนวไขสันหลังเย็นวาบเมื่อเหลือบมองไปทางโรคุบิแล้วเห็นว่ามันเองก็มีสภาพไม่สู้ดีนัก ที่ขาหน้าข้างขวาถูกขย้ำเละจนเกือบใช้งานไม่ได้ ส่วนที่ขาหลังด้านซ้ายเองก็มีบาดแผลขนาดใหญ่จนเลือดไหลออกมาอาบย้อมไปทั้งขา ลมหายใจหอบหนัก นอนกองอยู่ที่พื้นอย่างไร้สภาพความเป็นสัตว์หางโดยสิ้นเชิง
คงไม่ใช่ว่าจัดการทางนั้นจนสิ้นสภาพแล้ว เลยจะมาจัดการทางนี้ต่อหรอกนะ
ไม่หรอก ๆ อัลฟ่าไม่ทำแบบนั้นกับเราหรอก!
แม้จะพยายามบังคับไม่ให้ตัวเองคิดไปในแง่ที่น่าหวาดกลัว แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็รู้ดีว่าโอกาสที่ตัวเองจะถูกจัดการเป็นรายต่อไปมีสูงมาก เพราะต่อให้ตอนมีสติจะพูดคุยกันสนิทสนมขนาดไหน แต่หลังจากหลุดควบคุมไปแล้ว ต่อให้เป็นพี่น้องหรือแม้แต่ลูกเมีย ก็มีสิทธิ์จะโดนภูตที่หลุดควบคุมสังหารทิ้งทั้งนั้น
โอกาสรอดมีน้อยมาก!
ยิ่งคิดถึงในแง่ความเป็นจริง ชิโนบุก็ได้แต่หันกลับมาสบเข้ากับดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นอีกครั้งอย่างรู้ดีว่าคงทำอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้ เขาไม่มีทางสู้กับจิ้งจอกเก้าหางได้ แม้จะเป็นในตอนที่มีสภาพร่างกายสมบูรณ์ดีกว่านี้ก็ตาม
"อัลฟ่า"
ไม่มีถ้อยคำใด ๆ ตอบกลับมานอกจากเสียงคำรามต่ำในลำคอ ในดวงตาคู่นั้นยังคงไร้ซึ่งประกายของความรู้สึก ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้น และ...
เปรี้ยง!
"อะ!!"
เสียงร้องแทบหลุดออกมาไม่พ้นลำคอเมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวจะลอยขึ้นจากพื้น ชิโนบุจำได้ว่าก่อนหน้านี้หางตาเหลือบไปเห็นสายฟ้าที่กำลังพุ่งตรงมา ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่อัลฟ่าแยกเขี้ยวขึ้นพอดี
แล้วพอรู้ตัวอีกที...
ก็มาถูกคาบอยู่ในปากของอัลฟ่าซะแล้ว
แบบนี้ก็หมายความว่าอัลฟ่าช่วยเขาจากสายฟ้าของโรคุบิใช่ไหม?
"อัลฟ่า นาย..."
จำฉันได้ใช่ไหม?
ประโยคที่เหลือยังไม่ทันได้ถามออกไปชิโนบุก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้านบน เมื่อรู้สึกถึงเงาร่างขนาดใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา
"แบล็ก ปู่"
ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครชิโนบุก็รีบร้องเรียกเสียงดังอย่างใจชื้นขึ้นเยอะที่เห็นทั้งคู่ หากแต่ช่วงเวลาแห่งความดีใจก็ต้องจบลงอย่างรวดเร็ว เมื่ออัลฟ่าที่ยังคงคาบเขาไว้ในปากหันกลับมาส่งเสียงขู่คำรามใส่แบล็กอย่างดุร้าย
'โนบุจัง'
"แบล็ก ช่วยอัลฟ่าด้วย"
'สภาพนี้ฉันว่าฉันควรจะช่วยโนบุจังก่อน'
"ไม่ ๆ ฉันไม่เป็นไร นี่อัลฟ่าช่วยฉันไว้ ไอ้ตัวนั้นต่างหากที่มันทำร้ายฉันอะ จัดการมันเลย!"
ว่าแล้วเจ้าตัวก็ชี้มือไปทางโรคุบิเพื่อฟ้อง เห็นแบบนั้นแบล็กจึงหันไปส่งเสียงคำรามใส่เจ้าวีเซิลหกหางที่ถือโอกาสนี้แอบพักฟื้นร่างกายของตัวเอง
พลังวิญญาณและจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสีดำที่มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับจิ้งจอกเก้าหาง ทำให้โรคุบิเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แม้แต่อัลฟ่าที่ยังไม่ได้สติกลับคืนมาก็ยังเผลอถอยหลังไปตามสัญชาตญาณระวังตัวที่ร้องเตือนถึงความอันตราย ทั้งสามยืนมองจด ๆ จ้อง ๆ กันอยู่ครู่สั้น ๆ ก่อนที่โรคุบิจะเป็นฝ่ายเปิดศึกก่อน ด้วยการส่งสายฟ้าจากปลายหางให้ฟาดผ่าลงมากลางวง
เปรี้ยง!
ทันทีที่สายฟ้าฟาดลงตรงกลาง แบล็กก็เป็นฝ่ายกระโจนเข้าไปก่อน ในขณะที่อัลฟ่าเองก็วางชิโนบุลงกับพื้นแล้วกระโดดตามเข้าไป
การต่อสู้ของสองสัตว์หางและหนึ่งภูตระดับสูง ทำให้พื้นที่ที่เสียหายอยู่แล้วยิ่งเละเทะไปกันใหญ่ จนชิโนบุที่ค่อย ๆ เกาะต้นไม้พยุงตัวขึ้นมา ได้แต่มองตามทั้งคู่ไปอย่างเป็นห่วง
"ชีจัง"
"ปู่ เราต้องช่วยอัลฟ่านะ"
ทันทีที่คุณปู่วิ่งเข้ามาหาชิโนบุก็รีบเขย่าแขนบอกด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ความเป็นห่วงที่มีต่ออีกฝ่ายมันมากเกินกว่าจะมัวเสียเวลามาสนใจอาการบาดเจ็บของตัวเองด้วยซ้ำ
"หลานใจเย็น ๆ ก่อน บอกปู่มาสิว่าเกิดอะไรขึ้น"
"อัลฟ่าหลุด แต่ว่าเมื่อกี้เขาช่วยผมไว้ เขาจำผมได้"
คนเป็นปู่ได้แต่หันไปมองภาพการต่อสู้ตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วแน่น เมื่อสิ่งที่ได้ยินจากหลานชายและสิ่งที่เห็นมันค่อนข้างจะสวนทางกัน เจ้าตัวบอกว่าอัลฟ่าจำได้ แต่จำได้ยังไงถึงปากขย้ำหลังโรคุบิ ส่วนหางก็ฟาดใส่แบล็กให้ต้องกระโดดหลบไปอีกทางแบบนั้น
"ปู่ว่าอัลฟ่าดูไม่เหมือนคนจำอะไรได้ตามที่หลานบอกเลย"
"แต่ผมมั่นใจว่าอัลฟ่าจำผมได้จริง ๆ นะ ไม่งั้นเขาจะช่วยคาบผมหลบสายฟ้าจากโรคุบิทำไม ถ้าจำไม่ได้จริงป่านนี้เขาขย้ำผมตายคาปากไปแล้ว"
"ปู่จะตีนะชีจัง พูดอะไรน่ะ"
"ปู่อย่าเพิ่งตี ปู่ช่วยอัลฟ่าก่อน"
พอเห็นท่าทางที่เริ่มจะงอแงของหลานชาย สุดท้ายคนเป็นปู่ก็ได้แต่ใจอ่อนพยักหน้ารับ อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะใช้ปลายนิ้ววาดวงเวทย์กลางอากาศเพื่อทำพิธีอัญเชิญเรียกภูตที่ทำสัญญากับตนออกมา
"หลานหลบไปก่อน"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุค่อยเริ่มยิ้มออก เจ้าตัวถอยออกมายืนมองวงเวทย์กลางอากาศของคุณปู่อย่างรู้สึกอิจฉานิด ๆ ใครต่างก็รู้ว่าวงเวทย์อัญเชิญเขียนยากขนาดไหน เพราะมีวงเวทย์ซ้อนกันหลายชั้นและอักขระหลายตัว ยิ่งเป็นภูตระดับสูงก็ยิ่งซับซ้อนขึ้น อักขระแต่ละตัวก็จะยิ่งเขียนยากขึ้นไปอีก มีน้อยคนมากที่จะจำและเขียนได้อย่างถูกต้อง
ซึ่งความจริง...ตอนนี้ชิโนบุก็จำและเขียนได้หมดแล้ว เพียงแต่ว่าเขาจะต้องเขียนลงบนกระดาษหรือบนพื้น ยังไม่เก่งพอจะสร้างอักขระต่าง ๆ ขึ้นกลางอากาศได้ทุกสถานที่แบบที่ปู่กับพ่อทำ
"ออกมา ไทซัน"
สิ้นคำนั้นวงเวทย์ก็สว่างวาบขึ้น ก่อนจะปรากฏเป็นภูตในรูปลักษณ์กวางมูสตัวหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แม้จะดูไม่อันตรายเท่าสัตว์หางหรืออุนิงามิ แต่มันกลับมีขนาดตัวใหญ่ยิ่งกว่าภูตสามตนตรงนั้นรวมกันซะอีก แค่เขาข้างเดียวก็ใหญ่กว่าชิโนบุตั้งไม่รู้กี่เท่า
"ต้อนโรคุบิมาให้ที ฉันจะผนึกมัน"
ได้ยินแค่นั้นภูตรับใช้ที่ทำสัญญาด้วยก็กระโจนเข้าสู่วงต่อสู้ทันที เห็นแบบนั้นอาคาวะ ชุนจึงเดินแยกออกไปเพื่อเตรียมทำพิธีผนึกในจุดที่เป็นพื้นที่ว่างจากการต่อสู้อย่างถล่มทลายของภูตทั้งสี่
ทันทีที่มีกวางขนาดใหญ่เข้าไปร่วมด้วย การต่อสู้ก็ถูกแยกออกเป็นสองคู่ทันที ไทซันกำลังไล่ต้อนโรคุบิตามคำสั่งของชุน ซึ่งก็ทำได้ไม่ลำบากนัก เพราะถึงจะเป็นหกหางแต่มันก็สะบักสะบอมมากแล้วจากการต่อสู้กับอัลฟ่า แล้วยังมาเจอแบล็กซ้ำต่ออีก มันจึงค่อย ๆ ถูกต้อนจนถอยกลับมาทางชุนที่กำลังวาดวงเวทย์ขนาดใหญ่เตรียมไว้
ส่วนทางด้านอัลฟ่ากับแบล็ก...
ทางนี้ต่างหากที่น่าเป็นห่วง เมื่ออัลฟ่าพยายามจะพุ่งเข้าไปขย้ำโรคุบิตลอดเวลาโดยไม่สนใจอะไร ในขณะที่แบล็กเองก็พยายามจะหยุดเจ้าตัวไว้โดยไม่ใช้พลังอย่างเต็มที่ เพราะกลัวว่าจะไปทำให้บาดเจ็บยิ่งกว่าเดิม จนกลายเป็นว่าตอนนี้บนร่างของแบล็กก็มีบาดแผลเพิ่มขึ้นมาหลายแห่ง
ชิโนบุได้แต่มองไปทางทั้งสองคนด้วยความเป็นห่วง อัลฟ่าดูราวกับจะคลั่งอยู่แล้วที่ถูกขวางไม่ให้เข้าไปจัดการกับโรคุบิ แต่เป็นเพราะเจ้าตัวยังควบคุมพลังตัวเองไม่ได้จึงใช้อย่างเต็มที่ตลอดเวลา ทำให้เรี่ยวแรงลดลงไปเยอะพอสมควร จนมีจังหวะที่แบล็กได้โอกาสกดเจ้าตัวลงกับพื้นแล้วล็อคไว้
แบล็กก้มลงงับเข้าที่หลังคอของอัลฟ่าแบบไม่ฝังเขี้ยวลงไป เพราะเขาต้องการจำกัดการเคลื่อนไหวเพียงเท่านั้น ขาหน้าข้างหนึ่งเหยียบไว้บนไหล่ ในขณะที่อีกข้างก็เหยียบลงบนขาหน้าข้างที่บาดเจ็บของเจ้าตัวไว้เช่นกัน
เห็นแบบนั้นชิโนบุก็ค่อยถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แต่เป็นเพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับการต่อสู้ทางนี้จนไม่ได้สนใจทางด้านของไทซันและโรคุบิ จึงไม่ทันสังเกตว่า ตอนนี้เจ้าตัววีเซิลสายฟ้ากระโจนหลบการโจมตีของไทซันมายังทิศทางที่ตัวเองยืนอยู่พอดี
"โอ้ย!"
เสียงร้องดังลอดออกมาจากลำคอ เมื่อทันทีที่พลิกตัวหลบได้ความเจ็บจากขาซ้ายกลับแล่นริ้วขึ้นมาจนเสียหลักล้มลง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง ก่อนจะรีบกลิ้งหลบไปอีกทางเมื่อเห็นว่าโรคุบิฟาดหางตามลงมา
แว่วเสียงคำรามดังมาจากทางด้านอัลฟ่าและแบล็กให้ชิโนบุต้องเหลือบไปมอง จึงทันเห็นว่าอัลฟ่ากำลังดิ้นพล่าน ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองมาทางโรคุบิอย่างอาฆาต ก่อนจะหันไปฝังเขี้ยวลงบนขาของแบล็กข้างที่อยู่ใกล้ ๆ ปากพอดี
เสียงคำรามเพราะความเจ็บดังขึ้นจากแบล็ก ก่อนเจ้าตัวจะปล่อยตัวอัลฟ่าให้เป็นอิสระ
ปล่อย...เพราะจงใจ
แท้จริงแล้วกับความเจ็บแค่นี้ไม่เหลือบ่ากว่าแรงหากแบล็กคิดจะทน แต่ที่เลือกจะไม่ทนก็เป็นเพราะเขาเองก็โมโหและคิดจะเข้าไปจัดการกับโรคุบิที่กล้ามาทำร้ายเด็กน้อยของเขาเหมือนกัน
"อะ!"
ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องของอัลฟ่าและแบล็กต่อเมื่อหางตาเหลือบเห็นเงาจากสายฟ้าที่กำลังพุ่งเข้ามา ร่างสูงโปร่งรีบยันตัวลุกขึ้นแล้วขยับหลบไปอีกทาง แต่เป็นเพราะระยะที่ใกล้เกินไปทำให้หลบไม่พ้น สายฟ้าเส้นน้อยแต่พลังทำลายร้ายแรงฟาดลงตรงพื้นใกล้ ๆ แรงสะท้อนทำให้เจ้าตัวกระเด็นไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ข้างหลังแล้วทรุดลงกับพื้นในทันที
แรงกระแทกทำให้สมองมึนเบลอราวกับสติจะเลือนหายไป แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ยังทันเห็นว่าคุณปู่กำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาเป็นห่วง เห็นว่าไทซันกำลังวิ่งตามมาทางนี้ และเห็นว่า...
อัลฟ่าและแบล็กมองมาด้วยสายตาแบบไหน
ในช่วงสุดท้ายที่สติยิ่งลางเลือน แว่วเสียงคำรามดังลั่น พร้อมกับเงาร่างขาวดำที่กำลังกระโจนเข้ามา ชิโนบุนึกอยากจะตะโกนห้ามเมื่อเห็นดวงตาวาวโรจน์ของทั้งคู่ แต่สุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาลง เมื่อสติการรับรู้ทั้งหมดกำลังจะถูกพรากไป
ก่อนที่...
ทุกสิ่งทุกอย่างจะค่อย ๆ ดับวูบลง
tbc...


## 17 - สิ่งสำคัญ

"อือ..."
เสียงครางในลำคอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อคนที่หลับไปนานเริ่มได้สติคืนกลับมา แพขนตาขยับเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของเปลือกตาที่ค่อย ๆ เปิดขึ้น ก่อนจะต้องปิดกลับลงเหมือนเดิมอย่างรวดเร็วเพราะแสงที่สว่างเกินไป ต้องใช้เวลาอยู่อีกครู่หนึ่งกว่าที่เจ้าตัวจะปรับสายตาให้ชินกับแสงได้
ภาพเพดานที่คุ้นตาเป็นสิ่งแรกที่มองเห็น ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นไม่ไกลจนต้องเลื่อนสายตาไปมอง
"ชีจัง"
"ปู่?"
ชายสูงวัยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ทำให้เจ้าตัวได้แต่ขมวดคิ้วมองกลับไปด้วยความงุนงง รู้สึกเหมือนกับว่าสมองยังไม่เข้าที่ดีจนจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนที่จะตื่นขึ้นมา
"อย่าเพิ่งขยับ นอนเฉย ๆ ไปก่อน"
พอเห็นว่าหลานชายทำท่าจะลุกขึ้น คนเป็นปู่ก็ใช้มือกดไหล่ให้เจ้าตัวนอนเฉย ๆ ไปก่อน ขณะที่มืออีกข้างก็เอื้อมไปลูบหัวให้เบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปลอบโยน
"ไม่เป็นไรแล้วนะ"
เป็นเพียงคำพูดง่าย ๆ หากแต่สิ่งที่แฝงมากับน้ำเสียงกลับทำให้คนที่กำลังสับสนผ่อนคลายลงได้ทันที ชิโนบุหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่พอจะเรียกสติกลับคืนมาได้ เจ้าตัวกวาดมองไปโดยรอบแล้วก็ต้องมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อเห็นว่ามันคือห้องนอนของตัวเอง
"ทำไมผมกลับมาอยู่ที่นี่แล้วล่ะ"
"ปู่พากลับมาน่ะสิ หลานหลับไปสองวันเต็ม ๆ เลยนะรู้ไหม"
คำตอบที่ได้รับทำให้คนฟังเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ทางด้านคนเป็นปู่ที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่อมยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะอธิบายให้ฟังพร้อมทั้งเกลี่ยผมตรงหน้าผากออกให้เบา ๆ
"เป็นเพราะป่วยด้วยเลยหลับไปนานหน่อย ก็เล่นตากฝนขนาดนั้น"
"ปู่"
"หืม?"
"แล้วอัลฟ่าล่ะ เรื่องที่หมอนั่นหลุดไป..."
พอเริ่มนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนจะหมดสติได้ ชิโนบุก็รีบถามหาใครบางคนที่นึกเป็นห่วงก่อนเลย ดวงตากลม ๆ สบมองด้วยความคาดหวัง...
"ปู่จัดการแล้ว"
หากแต่...
สิ่งที่ได้ยินทำให้หัวใจกระตุกวูบจนเผลอสะดุดลมหายใจไปเฮือกหนึ่ง
"จัดการ ยังไง"
เสียงที่ถามกลับไปฟังดูสั่นมากจนแม้แต่ชิโนบุก็ยังตกใจตัวเอง เผลอกำมือแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ หัวคิ้วขมวดแน่นเมื่อความคิดน่ากลัวหลายอย่างผุดขึ้นมาเต็มไปหมด
เขายอมรับว่ากำลังกลัว...
กลัวมาก ๆ ด้วย
ทั้งที่ไม่ได้อยากจะคิดไปในแง่ร้าย แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำใจคิดไปในแง่ดีไม่ได้เหมือนกัน
ตามคำสอนของตระกูลอาคาวะ ทั้งสายเลือดโดยตรงและลูกศิษย์ ทุกคนต้องจัดการกับภูตผีที่ตั้งตัวเป็นภัยคุกคามต่อคนธรรมดาอย่างไม่มีข้อยกเว้น เพราะความปลอดภัยของผู้คนถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด แล้วสำหรับจิ้งจอกเก้าหางนั้น เดิมทีก็ถูกจัดอยู่ในประเภทที่เป็นอันตรายมากอยู่แล้วเพราะเป็นกึ่งภูตกึ่งปีศาจ ยิ่งเจ้าตัวมาหลุดควบคุมด้วยแบบนี้ก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับความอันตราย
ยังไงก็ต้องถูกจัดการ
ต้องโดนจัดการ...
"ทำให้สิ้นสภาพ"
คำตอบที่ดังแทรกห้วงความคิดขึ้นมาทำให้สมองของคนฟังหยุดทำงานไปชั่วขณะ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองคุณปู่ของตนนิ่งโดยไม่กระพริบ แม้ว่าคำตอบจะเป็นเหมือนกันกับที่คิดไว้ แต่ว่า...
ไม่..
ไม่อยากให้เป็นแบบนี้
"ชีจัง?"
เสียงเรียกของคุณปู่ทำให้ชิโนบุได้สติกลับมา และตอนนั้นเองที่เจ้าตัวสัมผัสได้ถึงความรู้สึกร้อนผ่าวที่เกิดขึ้นรอบดวงตา พร้อมกับความเจ็บหน่วงที่บริเวณหน้าอกข้างซ้าย ร่างสูงโปร่งพลิกตัวหันหลังก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะทำให้เป็นปกติที่สุด
"ผมยังมึนหัวอยู่เลย ขอพักก่อนนะครับ"
เมื่อได้ยินหลานชายบอกแบบนั้น คนเป็นปู่ที่นึกอยากจะพูดอะไรอีกสักหน่อย ก็ทำได้เพียงถอนหายใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปวางลงบนไหล่ของเจ้าตัวแล้วลูบไปมาเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
"งั้นหลานก็พักอีกสักหน่อย ตื่นมาเราค่อยคุยกันใหม่"
ชิโนบุทำเพียงพยักหน้ารับโดยไม่ตอบอะไรและไม่หันกลับไปมอง รอจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าเดินออกจากห้องไปพร้อมกับประตูที่ถูกปิดลง ดวงตาที่ร้อนผ่าวอยู่เมื่อครู่ก็ค่อย ๆ วาววับเมื่อมีหยาดน้ำเอ่อคลอออกมา
"ขอโทษนะ"
น้ำเสียงสั่น ๆ พึมพำออกมาด้วยความรู้สึกผิด
"ขอโทษ..."
ไหล่ทั้งสองข้างสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ริมฝีปากล่างถูกฟันขบจนขึ้นสีแดงช้ำ ไม่แพ้ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างที่มีหยาดน้ำไหลรินออกมาตลอดเวลา เสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาเบา ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะฝังหน้าลงกับหมอนอย่างหวังจะให้มันช่วยซับน้ำตา
วันนั้นเขาควรจะฟังอัลฟ่า เขาไม่ควรดื้อจะไปที่นั่น ไม่ควรให้อัลฟ่าต้องไปเจออะไรแบบนั้น ไม่ควรปล่อยให้อัลฟ่าหลุด ไม่ควรปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้
ทั้ง ๆ ที่เกือบจะเรียกสติของอัลฟ่ากลับมาได้ ทั้ง ๆ ที่อัลฟ่าก็อุตส่าห์จำเขาได้แท้ ๆ แต่เขากลับ...
กลับ...
ทำอะไรไม่ได้เลย
ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
แม้แต่จะช่วยอัลฟ่ากลับมาก็ทำไม่ได้
ทำไม่ได้...
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"อะ?"
ห้วงความคิดทั้งหมดสะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้น ชิโนบุขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อยด้วยความสงสัยว่าใครมาเคาะห้องตัวเองในเวลานี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นปกติ แล้วตะโกนถามกลับไปทั้งที่น้ำตายังคงไหลออกมาอยู่อย่างนั้น
"ใคร"
"ฉันเอง"
หากแต่คำตอบที่ได้รับกลับทำให้เจ้าตัวชะงักกึกหยุดร้องไห้ไปในทันที ดวงตากลม ๆ เบิกกว้าง ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกแล้วรีบผุดลุกขึ้นเพราะจำน้ำเสียงนั้นได้ แต่กลับลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้สภาพร่างกายยังไม่กลับเป็นปกติดี
"โอ้ย!!"
เสียงร้องที่ดังออกมาจากในห้องทำให้คนที่ยืนรออยู่ด้านนอกไหวตัวเล็กน้อย หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้า ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาต แล้วสิ่งที่เห็นก็ทำให้ต้องรีบเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างฟูกนอนของคนป่วยด้วยความเป็นห่วง
"เป็นยังไงบ้าง"
"นาย..."
พูดได้แค่นั้นชิโนบุก็ต้องหยุดเสียงตัวเองไว้เมื่อความปวดหัวแล่นปราดขึ้นมาเพราะการรีบผุดลุกขึ้นเมื่อครู่ มือทั้งสองข้างยกขึ้นมากุมขมับ ก่อนจะค่อย ๆ เอนตัวลงนอนเหมือนเดิม โดยมีคนที่เป็นต้นเหตุของความรีบร้อนคอยให้ความช่วยเหลืออยู่ข้าง ๆ
ตลอดเวลาดวงตากลม ๆ ทำได้แค่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ จนกระทั่งได้นอนลงดี ๆ แล้วก็อดถามขึ้นมาไม่ได้
"ทำไมนายมาอยู่ที่นี่"
"ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่แล้วจะให้ไปอยู่ที่ไหน"
ถ้อยคำที่สวนกลับมาทำให้คนถามชะงักไปอย่างปรับอารมณ์ไม่ถูก ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าอีกฝ่ายที่กำลังอมยิ้มขำ ๆ ส่งกลับมา
ชิโนบุไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองควรจะรู้สึกยังไงดี เหมือนมีคำถามมากมายที่อยากจะถาม แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเค้นเสียงออกไปยังไง ยิ่งเห็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ถูกส่งมาก็ยิ่งทำได้แค่ขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตอนนี้มีเรื่องที่กำลังตีกันอยู่ในหัวเยอะเกินไปหรือเปล่า เลยหาจุดเริ่มต้นไม่ถูก แต่ก็เพราะคิดได้แบบนั้น สุดท้ายเจ้าตัวเลยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่แล้วหลับตาลง
เวลาผ่านไปพักใหญ่สำหรับใช้ในการเรียบเรียงสมองและจัดระบบความคิดใหม่ พอลืมตาขึ้นมาได้เจ้าตัวก็เลือกถามถึงสิ่งที่สงสัยที่สุดออกไปก่อน
"ปู่บอกว่าจัดการนายไปแล้ว"
"เพราะงั้นนายถึงร้องไห้เหรอ"
"ไม่ได้ร้องไห้"
"ตายังแดงไม่หายเลยนะ"
"ตอบมา สรุปยังไง"
"ที่ฉันไม่ตายน่ะเหรอ"
"นี่!"
ดวงตากลม ๆ ที่ถลึงมองมาทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง แม้จะรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยที่ทำให้ดวงตาสวย ๆ คู่นี้ต้องแดงช้ำเพราะการร้องไห้ที่มีตัวเองเป็นต้นเหตุ
แต่ว่า...
ก็อดยอมรับไม่ได้จริง ๆ ว่าแอบมีอีกความรู้สึกที่แทรกขึ้นมา...ดีใจ
ดีใจที่ชิโนบุร้องไห้
ดีใจที่ได้รู้ว่าตัวเองก็เป็นอีกคนที่เจ้าตัวให้ความสำคัญ เพราะถ้าไม่เห็นว่าสำคัญ...ก็คงจะไม่ร้องไห้ออกมา
"อย่ามัวแต่ยิ้มสิ บอกมาได้แล้ว"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายเอาแต่มองมาที่ตัวเองยิ้ม ๆ ชิโนบุก็ท้วงขึ้นมาอย่างขัดใจ ร่างสูงโปร่งยันตัวลุกขึ้นอย่างไม่สนใจสังขารตัวเองเลยแม้แต่น้อย
เขาอยากรู้จะแย่แล้ว ความสงสัยอัดแน่นจนหัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
"ไม่ต้องลุก"
"ไม่เอา ไม่อยากนอนแล้ว"
เห็นคนดื้อที่ไม่ยอมจะฟังกัน อัลฟ่าก็ได้แต่ส่งสายตาดุ ๆ ไปให้ แต่เพราะรู้ดีว่าถึงจะดุยังไงเจ้าตัวก็คงไม่สนใจ สุดท้ายเลยได้แต่ส่ายหัวเบา ๆ แล้วเปลี่ยนจากที่จะห้ามเป็นช่วยประคองให้ลุกขึ้นมานั่งดี ๆ แทน
"เล่ามา"
"ตอนนั้นฉันก็ไม่มีสติมากหรอก คุณปู่นายเป็นคนเล่าให้ฟังอีกที"
"อือ ไม่เป็นไร"
"ดูเหมือนว่าหลังจากนายสลบไป ฉันจะคลั่ง"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุเผลอขมวดคิ้วเข้านิด ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนไปถามถึงอีกเรื่องที่นึกขึ้นมาได้พอดี
"ฉันมีเรื่องที่คาใจอยู่"
"อะไร"
"ตอนที่หลุดไป นายจำฉันได้ใช่ไหม"
เกิดความเงียบขึ้นชั่วอึดใจหลังจากจบประโยคนั้น อัลฟ่าทำเพียงมองหน้าคนถามนิ่ง ๆ ก่อนที่สุดท้ายจะพยักหน้ารับแล้วตอบกลับไป
"จำได้"
"ฉันว่าแล้วว่านาย...อะ!"
ถ้อยคำที่เหลือเลือนหายไปเพราะความตกใจจากเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ชิโนบุทำได้เพียงเบิกตากว้าง นั่งตัวแข็งค้าง เมื่อจู่ ๆ ก็ถูกอัลฟ่าดึงเข้าไป...
กอด
เพราะความตกใจทำให้ชิโนบุไม่ทันได้ขัดขืน แต่พอตั้งสติได้แล้วทำท่าจะผลักออก กลับต้องชะงักตัวเองไว้เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่ดังขึ้น
"นายปลอดภัย"
"อัลฟ่า"
"นายปลอดภัยแล้ว"
เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่ทำให้ชิโนบุเข้าใจความรู้สึกของอัลฟ่าได้ทั้งหมด ไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายอะไร ไม่จำเป็นเลยสักนิด เพียงแค่ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาทางอ้อมกอดและความรู้สึกที่ส่งผ่านมาทางน้ำเสียง เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว...
แค่นี้ก็รับรู้ได้ทั้งหมดแล้ว
"ปลอดภัยแล้ว"
"อือ ฉันปลอดภัยแล้ว"
และนายเอง...ก็ปลอดภัยแล้วเหมือนกัน
สองแขนที่ปล่อยทิ้งอยู่ข้างลำตัวค่อย ๆ ยกขึ้นแล้วกอดตอบกลับไป ใบหน้าที่ยังคงซีดขาวอยู่เล็กน้อยแนบลงกับไหล่ของอีกฝ่ายหลังจากพูดจบ เปลือกตาค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่เลือนหายไปจากใบหน้า ซึมซับความรู้สึกอุ่น ๆ ของร่างกายที่ยังมีลมหายใจ ยังมีชีวิต ยังคงอยู่ตรงนี้…
ยังไม่ได้หายไป
แรงกอดที่แน่นขึ้นทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ไม่ได้ว่าอะไร เขายังคงปล่อยให้อัลฟ่ากอดอยู่แบบนั้น ยังคงอมยิ้มให้กับเสียงพึมพำที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ของอัลฟ่า ยัง...
ยังอยากสัมผัสไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายไปอย่างนี้อีกสักพัก
"....."
ระหว่างทั้งคู่ไม่มีประโยคสนทนาใด ๆ เกิดขึ้นอีก เมื่อต่างคนต่างต้องการซึมซับความรู้สึกที่ยังมีอีกฝ่ายไว้ให้ได้มากที่สุด เพื่อทดแทนกับความหวาดกลัวต่อการสูญเสียในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
อัลฟ่ายังคงกอดชิโนบุไว้แน่นไม่ยอมปล่อย โดยที่สองมือก็เริ่มสั่นเทาขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อนึกไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้น วันที่สติของเขาค่อย ๆ ถูกพรากไปจนแทบไม่เหลือ ความรู้สึกทั้งหมดเลือนหายไปจนแทบไม่รับรู้อะไร ทั้งสมองขาวโพลนไปหมดจนจำทุกอย่างแทบไม่ได้...
จะเว้นก็แต่ชื่อชื่อหนึ่ง
ครืด!
"ชีจัง--"
เสียงประตูที่เลื่อนเปิดออกพร้อมกับแสงสว่างที่สาดเข้ามา ทำให้ทั้งสองคนที่นั่งกอดกันอยู่กลางห้องต้องหันไปมองด้วยความสงสัย เงาคนสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูยังไม่ทำให้อัลฟ่าและชิโนบุขมวดคิ้วได้เท่ากับน้ำเสียงคุ้น ๆ ที่ได้ยิน
"พ่อ?"
"เอ่อ...นี่พ่อมาผิดเวลาหรือเปล่าเนี่ย"
จากที่จะเดินเข้าไปหาลูกชายเพราะรู้ข่าวมาจากคุณพ่อมาว่าเจ้าตัวฟื้นแล้ว ชิเงรุก็ชะงักเท้าไว้ทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า และยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ แบล็กที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็คว้าคอเสื้อของเจ้าตัวแล้วดึงออกไปทันทีโดยไม่ลืมปิดประตูให้อย่างเรียบร้อยด้วย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทัน ทำให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุได้แต่นั่งกระพริบตาปริบ ๆ ไม่ได้พูดไม่ได้ขยับตัวเลยสักนิด ดวงตาสองคู่ยังคงมองไปทางประตูที่ตอนนี้ถูกปิดสนิทเหมือนเดิม ก่อนจะหันกลับมามองหน้ากันเอง...
".....!"
แล้วพอรู้สึกตัวว่าตอนนี้นั่งอยู่ในท่าไหน ต่างฝ่ายต่างก็รีบผละออกจากกันทันที!
อัลฟ่าหันไปมองอีกทาง ชิโนบุก็หันไปมองอีกทาง ภายในห้องเกิดเป็นความเงียบอันน่าอึดอัดที่...ชวนให้รู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งหน้า
ต้องใช้เวลาพักใหญ่ ๆ กว่าที่แต่ละคนจะดึงสติกลับมาได้ คนเป็นเจ้าของห้องกระแอมเบา ๆ แก้เก้อ ก่อนจะเลือกถามไปถึงเรื่องที่คุยกันค้างไว้ เพื่อทำลายบรรยากาศแปลก ๆ นี่ทิ้งไปซะ
"แล้ว..หลังจากนายคลั่งเกิดอะไรขึ้น"
"แบล็กก็เกือบจะหลุดตามไป"
พอได้ยินแบบนั้นอาการเก้อ ๆ เขิน ๆ ของชิโนบุที่ยังหลงเหลืออยู่ก็หายวับไปทันที เจ้าตัวหน้าเสียเล็กน้อยเมื่อคิดภาพตามว่าถ้าแบล็กหลุดไปด้วยอีกคนมันจะพังแบบถล่มทลายขนาดไหน
"แล้วแก้ไขสถานการณ์กันยังไง"
"โชคดีที่คุณพ่อกับคุณแม่ของนายตามมาถึงพอดี พอคุณแม่นายตรวจดูอาการแล้วตะโกนบอกแบล็ก ก็เลยหยุดเขาได้ก่อนที่จะหลุด"
ชิโนบุอดจะถอนหายใจออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองอัลฟ่าอย่างตั้งใจเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวทำท่าจะพูดต่อ
"บอกตามตรงว่าหลังจากนั้นฉันก็จำได้แค่ลาง ๆ ตอนที่เริ่มหลุดฉันยังพอมีความคิดว่าจะต้องทำให้นายปลอดภัย ต้องจัดการกับโรคุบิให้หมดแรงแล้วพานายไปหลบอยู่สักที่ แต่ว่า..."
"....."
"ตอนที่เห็นว่านายล้มลงไปต่อหน้า สติที่เหลืออยู่ของฉันก็หายไปจนหมด สิ่งที่อยู่ในหัวฉันมีเพียงอย่างเดียวคือ...ฉันต้องฆ่ามัน!"
ฝ่ามือที่กำแน่นหลังจากจบประโยคนั้นของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุเหลือบตาลงมอง ความรู้สึกมากมายถูกส่งผ่านมาจากมือที่กำลังสั่นจนไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใด ๆ เห็นแบบนั้นชิโนบุจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปวางทาบลงบนมือของเจ้าตัวแล้วออกแรงบีบเบา ๆ
อัลฟ่าก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกกุมไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของคนดื้อ ที่ไม่สำนึกสักนิดว่าร่างกายยังไม่กลับมาเป็นปกติดี
"นาย--"
คำที่เตรียมจะดุถูกกลืนกลับลงคอไปทั้งหมด เมื่อชิโนบุเลือกจะสู้กลับด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างที่ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนัก แล้วพอเห็นว่าอัลฟ่าเงียบไปอย่างยอมแพ้เจ้าตัวก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ร่างสูงโปร่งที่นั่งประจันหน้ากันเมื่อครู่ในตอนนี้กลับย้ายมานั่งอยู่ข้าง ๆ กันแทน จากที่แค่กุมมือของอัลฟ่าไว้ในตอนแรก คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นจับมือของเจ้าตัวให้พลิกหงายแล้วประสานนิ้วเข้าด้วยกัน
ทุกการกระทำของชิโนบุมีอัลฟ่าคอยนั่งมองอยู่เฉย ๆ โดยไม่พูดอะไร ทางด้านชิโนบุเองก็ไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไรเช่นกันว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้น เป็นเพราะเขาสังเกตเห็นอารมณ์ที่ทำท่าจะปะทุขึ้นมาของเจ้าตัวตอนพูดถึงโรคุบิ
เขาจะไม่ยอมให้อัลฟ่าหลุดอีกแล้ว จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก เขาจะเป็นคนหยุดอัลฟ่าเอง ไม่ว่าจะต้องทำยังไงก็จะหยุดไว้ให้ได้...
จะไม่ยอมให้อัลฟ่าต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้นอีกแล้ว
"คุณปู่นายบอกว่า ฉันคลั่งจนขย้ำโรคุบิเกือบตาย จนแบล็กกับคุณพ่อนายต้องช่วยกันแยกฉันออกมาเพื่อให้คุณปู่ทำพิธีผนึก แต่ถึงจะผนึกได้แล้วฉันก็ยังไม่หายคลั่งอยู่ดี"
"ปู่บอกว่าทำให้นายสิ้นสภาพไปแล้ว"
พอนึกถึงคำพูดของคุณปู่ ชิโนบุก็ได้แต่ทำหน้ามุ่ย ไม่ใช่ว่าเคืองที่ปู่พูดกำกวมจนเข้าใจผิดหรอกนะ แต่นึกโกรธตัวเองที่ดันคิดเองเออเองไม่ยอมถามให้ชัด ๆ ว่าเรื่องมันเป็นยังไงต่างหาก ก็เลยต้องร้องไห้ออกมาแบบนั้น
น่าอายชะมัด
"สิ้นสภาพ?"
"อือ"
"ที่จริง...จะว่างั้นก็คงได้แหละ ตอนนั้นหมดแรงจนลุกไม่ขึ้นเลย พลังที่ตื่นขึ้นมาถูกใช้สู้กับแบล็กและพ่อของนายหมดเกลี้ยง จนแค่จะกระดิกตัวก็ยังทำไม่ได้"
"นึกสภาพแล้วคงพังไปเป็นแถบเลยใช่ไหม"
"ป่าตรงแถบนั้นเสียหายทั้งหมด"
คนฟังได้แต่ถอนหายใจอกมาเบา ๆ คำตอบที่ได้รับไม่ได้ต่างไปจากที่คิดไว้สักเท่าไร เพราะก็เห็นตั้งแต่แรกแล้วว่ามันเละเทะขนาดไหนตอนที่อัลฟ่าสู้กับโรคุบิ แล้วนี่ยังมีแบล็กกับพ่อร่วมเข้าไปอีก...
จิ้งจอกเก้าหาง อินุงามิ ผู้นำตระกูลอาคาวะ
สามคนนี้ปะทะกัน ไม่พังไปเป็นแถบก็ให้มันรู้ไป
"เห็นคุณปู่บ่นพ่อนายอยู่เหมือนกันว่าไม่ยอมออมมือจนทำให้เสียหายหนักทั้งที่มันไม่จำเป็นต้องเละเทะขนาดนั้น แล้วค่าเสียหายทั้งหมดอาคาวะก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบด้วย"
"ช่างเรื่องนั้นเถอะ ให้พ่อกับปู่จัดการไป ฉันจะฟังเรื่องของนายต่อ"
เรื่องค่าเสียหายน่ะ เขาได้ยินปู่บ่นพ่อมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วว่าชอบเล่นสนุกเกินเหตุ ทั้งที่หลีกเลี่ยงไม่ให้เสียหายหนักได้แต่พ่อก็ไม่เคยทำ จากที่เห็นท่าทางสบายดีตอนเปิดประตูเข้ามาเมื่อกี้ ก็พอจะรู้แล้วว่าที่ต่อสู้กับอัลฟ่าไป คงเป็นแค่การยืดเส้นยืดสายเล่นของพ่อเท่านั้นแหละ
"เรื่องของฉันไม่มีอะไรแล้ว แค่หลังจากนั้นแบล็กกับพ่อนายก็สู้กับฉันจนพลังหมดเลยสงบลง แล้วแม่นายก็ทำพิธีอะไรกับฉันไม่รู้ ตื่นมาอีกทีก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม"
คำอธิบายที่ได้รับทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วเข้าเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่ามันยังฟังดูไม่ค่อยกระจ่างสักเท่าไร ดวงตากลม ๆ จ้องสบกับอัลฟ่าตรง ๆ รู้สึกว่ามีเรื่องที่อยากจะถามอีกมากมาย แต่พอได้เห็นสายตาที่มองตอบกลับมา ทุกความสงสัยก็ราวกับจะเลื่อนหายไปเสียเฉย ๆ
"....."
ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่สุดท้ายจะเป็นฝ่ายชิโนบุที่หลุดยิ้มออกมาแล้วเลือกจะทิ้งความสงสัยทั้งหมดไป ในเมื่อตอนนี้...
"นายเป็นเหมือนเดิมก็ดีแล้ว"
ดีแล้ว...
แค่นี้ก็ดีแล้ว...
แค่อัลฟ่ากลับมาได้...ก็พอแล้ว
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาทำเพียงมองรอยยิ้มที่ได้รับแล้วส่งยิ้มตอบกลับไปเพียงเท่านั้น ก่อนจะหลุดขำเบา ๆ ให้กับน้ำเสียงข่มขู่และดวงตาขวาง ๆ ที่ถลึงมองมา
"แล้วคราวนี้อย่าหลุดอีกล่ะ"
"ปู่นายบอกว่าตอนนี้พลังของฉันตื่นอย่างสมบูรณ์แล้ว การหลุดจะเกิดได้ยากขึ้น ตอนนี้ปัญหาคือจะควบคุมพลังยังไงมากกว่า"
"อา...นั่นสิ จิ้งจอกเก้าหางเนี่ย เรื่องพลังคงจะซับซ้อนน่าดูเลย"
"แต่แบล็กบอกแล้วว่าจะเป็นคนช่วยสอนให้"
ชื่อของคนที่ถูกยกมาอ้างทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับกลับไป ถ้าแบล็กบอกว่าจะสอนให้เขาก็เบาใจลงไปเยอะ ถึงแม้ว่าอินุงามิกับจิ้งจอกเก้าหางจะไม่ใช่ภูตประเภทเดียวกัน แต่ถึงยังไงก็เป็นเผ่าพันธุ์สุนัขเหมือนกัน คงพอไปกันได้นั่นแหละ...
จริงสิ!
แบล็กเป็นหมาดำ อัลฟ่าเป็นหมาขาว
ถ้าให้คืนร่างเดิมพร้อมกันแล้วจับมายืนข้างกันก็คงจะ...น่ารักดีพิลึก
"....."
อัลฟ่ามุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงหลุดขำมาจากคนข้าง ๆ ดวงตาคู่คมมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้กำลังมุดหน้าขำกับไหล่เขาด้วยความสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป ทำเพียงแค่ยกมุมปากทั้งสองข้างขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกระชับมือที่ประสานนิ้วกันไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด แล้วเรียกชื่อเจ้าตัวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติ
"ชิโนบุ"
"อะไร"
คนโดนเรียกหยุดขำกับภาพในจินตนาการของตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย ก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อได้สบเข้ากับดวงตาที่มองมา
"ขอโทษนะ"
"ขอโทษทำไม"
"ขอโทษที่ฉันยังไม่เก่งพอ"
"อัลฟ่า..."
ชิโนบุที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างจำต้องเก็บเสียงของตัวเองไว้เมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ดวงตากลม ๆ ก้มลงมองมือที่ถูกดึงไปกุมไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะเงยหน้ามองเมื่อได้ยินอัลฟ่าเริ่มพูดขึ้นอีกครั้ง
"แต่ฉันจะเก่งขึ้น"
"....."
"จะเก่งขึ้นกว่านี้ จะเก่งให้มากกว่านี้ จะเก่งจนสามารถปกป้องนายได้"
จะปกป้องรอยยิ้มนี้ไว้
จะปกป้องเสียงหัวเราะนี้ไว้
จะไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีกแล้ว!
"เพราะฉะนั้น..."
เสียงพูดของอัลฟ่าถูกหยุดไป เมื่อเจ้าตัวหวนคิดถึงประโยคที่แบล็กเคยพูดไว้ เป็นบทสนทนาที่อัลฟ่ายังคงจดจำจนขึ้นใจมาโดยตลอด
'นอกจากความรู้สึกไวและรู้เรื่องพวกนี้อย่างดีแล้ว อีกสิ่งที่สำคัญมาก ๆ ก็คือนายจะต้องเก่ง'
"อัลฟ่า?"
'เก่งขึ้นเรื่อย ๆ เก่งขึ้นไปในทุก ๆ วัน เก่งมากพอที่จะปกป้องตัวเองได้ เก่งกว่าใครจนสามารถปกป้องสิ่งสำคัญของตัวเองได้'
"อัลฟ่า เป็นอะไรหรือเปล่า"
'รู้ไหมว่าการมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องนี่แหละ คือเคล็ดลับความเก่งเลยล่ะ'
"นายได้ยินฉันไหม"
เสียงเรียกที่มาพร้อมแรงเขย่าเบา ๆ ที่แขน ทำให้อัลฟ่าที่จมอยู่ในภวังค์ของตัวเองได้สติกลับมา ดวงตาคู่คมหันกลับมามองใบหน้าของอีกฝ่าย ที่ตอนนี้แสดงความเป็นห่วงออกมาอย่างไม่ปิดบัง
"เป็นอะไรหรือเปล่า นายก็ยังไม่หายดีเหรอ กลับไปพักก่อนไหม"
"ชิโนบุ"
"หือ?"
"ช่วยมาเป็นสิ่งสำคัญของฉันได้ไหม"
คำขอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยหรือการเกริ่นนำใด ๆ ทำให้ชิโนบุได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ กลับไปอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เจ้าตัวถึงพูดขึ้นมาแบบนั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้อัลฟ่ากำลังหมายถึงเรื่องอะไรอยู่
"นายหมายความว่ายังไง"
"มาเป็นคนสำคัญของฉัน ให้ฉันได้ปกป้องและดูแล...ได้ไหม?"
น้ำเสียงวอนขอในประโยคสุดท้ายทำให้ชิโนบุเผลอสะดุดลมหายใจของตัวเอง ยิ่งเห็นว่าดวงตาคู่นั้นมองมาด้วยความรู้สึกแบบไหน เขาก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก แต่...
จะให้ตอบยังไงดี เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่มันเรื่องอะไร จู่ ๆ ก็มาขอให้เป็นคนสำคัญ ก่อนหน้านี้ก็บอกว่าจะเก่งขึ้น หรือว่า...
"แบล็กเหรอ"
การพยักหน้ารับของอัลฟ่าช่วยไขข้อข้องใจของชิโนบุได้ทั้งหมด เขาว่าแล้วว่าต้องเกี่ยวกับการสอนไม่เรื่องใดก็เรื่องหนึ่ง
"แบล็กบอกให้นายหาคนสำคัญเหรอ"
"เปล่า แต่แบล็กบอกว่าถ้ามีสิ่งสำคัญที่อยากปกป้องก็จะเก่งขึ้น"
"งั้นทำไมไม่เป็นครอบครัวนายล่ะ คนสำคัญน่ะ"
"พวกเขาไม่ได้มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้"
"ถึงงั้นก็เถอะ นายจะให้ฉัน--"
"ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ไม่มีใครสำคัญสำหรับฉันได้เท่านายแล้ว"
เพียงดวงตาที่มองสบกลับมาตรง ๆ ตอนที่พูดประโยคนั้น ก็ทำให้ชิโนบุเผลอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว โชคดีที่ได้สติก่อน เลยรีบกลับมาทำท่าทีขึงขัง แกล้งดึงมือที่ถูกกุมไว้กลับมากอดอกแล้วเชิดหน้าขึ้น
"ฉันไม่ตกลงเป็นคนสำคัญให้ใครง่าย ๆ หรอกนะรู้ไหม"
"ฉันแค่--"
"ถ้าคน ๆ นั้นไม่ทำให้มั่นใจว่าจะดูแลฉันได้ดีพอ"
ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเป็นฝ่ายอัลฟ่าที่ตามเรื่องตามราวไม่ทัน หัวคิ้วของเจ้าตัวขมวดเข้าทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ก่อนที่มันจะค่อย ๆ คลายออกเมื่อตีความหมายที่ถูกส่งมาได้ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะหลุดขำออกมาเมื่อได้ยินน้ำเสียงดุ ๆ หากแต่คนพูดกลับส่งยิ้มมาให้อย่างน่ารัก
"ถ้าดูแลไม่ดีฉันจะทำพิธีสาปแช่งนาย"
"จะดูแลให้ดีที่สุดเลย...ฉันสัญญา"
tbc...


## 18 - กำไลขนหางและปลายเล็บ

ครืด!
เสียงเลื่อนเปิดประตูดังขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบภายในบ้าน เมื่อตอนนี้เป็นเวลาดึกมากจนทุกคนเข้านอนกันหมดแล้ว หากแต่ภายในห้องอ่านหนังสือที่เปิดไฟสว่าง กลับมีคน ๆ หนึ่งกำลังนั่งอ่านอะไรบางอย่างอยู่อย่างตั้งใจ
ดวงตาคู่สวยละจากตัวหนังสือที่กำลังอ่านขึ้นมองคนสองคนที่จนตอนนี้ก็ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตู คนหนึ่งยืนนิ่งด้วยใบหน้าเรียบเฉยตามปกติ ขณะที่อีกคนกำลังอมยิ้มน้อย ๆ อย่างที่ชอบทำเป็นประจำ แล้วพอเห็นว่าเขามองอยู่ก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก
"โนบุจังยังไม่นอนอีกเหรอ"
คนโดนถามทำเพียงผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ค่อย ๆ ไล่สายตามองสภาพของสองคนหน้าประตูตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะปิดหนังสือที่อ่านค้างไว้ แล้วเลื่อนมันไปวางไว้ที่มุมโต๊ะ
"จะเข้ามาไหม"
"มันเลอะอะ"
คำตอบของแบล็กทำให้คนฟังถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเป็นฝ่ายลุกเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะปิดไฟให้เรียบร้อย
ชิโนบุเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอัลฟ่าและแบล็กที่ขยับเว้นระยะห่างไว้ช่วงหนึ่ง เพราะตามเนื้อตัวของทั้งสองคนยังคงเลอะเทอะจากคราบฝุ่น คราบดิน คราบเหงื่อ และคราบเลือด อันเป็นผลมาจากการฝึกซ้อมอย่างหนัก
"หิวหรือเปล่า"
พอเห็นแบบนี้แล้วชิโนบุก็ทำใจใช้ช่องเสียงปกติของตัวเองไม่ลง ดังนั้นประโยคที่ถามออกไปจึงฟังดูอ่อนลงกว่าเวลาปกติมาก...
อ่อนลงมาก...จนได้รับรอยยิ้มที่แฝงอาการอ้อนนิด ๆ ตอบกลับมาจากทั้งสองคน
"หิวมาก"
"งั้นไปอาบน้ำกันก่อนไป ฉันจะเอาข้าวออกมาอุ่นให้"
ชิโนบุมองตามทั้งสองคนที่เดินจากไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง พอเห็นสองคนนั้นฝึกหนักจนมีสภาพแบบนี้กลับมาบ้านทุกวัน เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะทำอะไรไม่ค่อยได้เลย สิ่งที่ทำได้มีแต่อะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการคอยอุ่นข้าวที่อายาเมะเตรียมไว้ให้อัลฟ่ากับแบล็กเพียงเท่านั้น
ไม่มีอะไรที่ทำได้มากกว่านั้น
ไม่มีเลย
เป็นแบบนี้มาได้เกือบเดือนแล้วที่อัลฟ่าและแบล็กจะออกไปฝึกซ้อมเรื่องการต่อสู้และการควบคุมพลังภูตในตัว ทั้งสองคนจะตื่นตั้งแต่เช้า ออกไปซ้อมแล้วกลับเข้ามาอาบน้ำเตรียมไปโรงเรียนด้วยกัน จนกระทั่งเย็นกลับจากโรงเรียนก็จะพากันออกไปอีกครั้ง คราวนี้จะหายไปนานมาก กลับมาอีกทีก็ตอนดึกเลย บางคืนดึกจนเขาเผลอหลับไปก่อนก็มี
เพราะฉะนั้นตอนนี้ ช่วงเวลาที่จะได้เจอหรือคุยกันของเราสามคนก็จะมีแค่ตอนอยู่ที่โรงเรียนเท่านั้น
ซึ่ง...
ยอมรับก็ได้ว่ามันค่อนข้างเหงา
แต่ก็เข้าใจนั่นแหละ เลยไม่ได้บ่นอะไร
"วันนี้ทำเวลาได้ดีขึ้นมากเลยนะ"
"อืม รู้สึกจะคุ้นเคยกับมันมากขึ้นแล้ว"
"ดีแล้ว ยิ่งคุ้นเคยกับมันเท่าไร ก็จะยิ่งใช้มันได้ดีขึ้นเท่านั้น"
บทสนทนาที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุได้แต่มองแบล็กกับอัลฟ่าสลับไปมา เขาไม่ได้พูดอะไรเลยมาตั้งแต่ต้นเพราะไม่รู้จะต่อบทสนทนาด้วยยังไง เลยทำเพียงนั่งฟังเงียบ ๆ เท่านั้น
"แต่ตอนใช้ออกมายังรู้สึกว่าควบคุมได้ไม่ดีเท่าไร"
"เรื่องนี้ฉันสอนอะไรไม่ได้แล้ว นายต้องเรียนรู้มันจากประสบการณ์ในการใช้แต่ละครั้งของนายเอง"
"อืม"
ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ชิโนบุก็ยังไม่คิดจะลุกไปไหน แม้จะคุยด้วยไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ยังอยากจะนั่งอยู่ด้วย นับตั้งแต่ทั้งคู่เริ่มไปฝึกพิเศษด้วยกัน พวกเราสามคนก็ได้กินข้าวด้วยกันวันละมื้อเท่านั้น เช้ากับเย็นเขาจะนั่งกินกับปู่อยู่ที่บ้านเพราะว่าพ่อกับแม่ออกไปทำภารกิจอีกแล้ว ถ้าวันไหนปู่ต้องออกไปข้างนอกแล้วไม่ว่างเหมือนกัน วันนั้นก็จะต้องกินข้าวคนเดียว
พอมานั่งนึก ๆ ดู เราสามคนก็ไม่ได้นั่งกินข้าวเย็นด้วยกันมานานแล้วเหมือนกันนะ ครั้งล่าสุดก็ตั้งแต่งานวันเกิดครบ 18 ปี ของอัลฟ่าเมื่อตอนต้นเดือนที่ผ่านมา
นึกแล้วก็คิดถึงบรรยากาศแบบนั้นจัง
"ชิโนบุ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เจ้าของชื่อที่กำลังนั่งเหม่อได้สติกลับมา ดวงตาคู่สวยมองสบกับคนเรียก ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อเห็นว่าตอนนี้ทั้งอัลฟ่าและแบล็กกำลังมองมาทางตัวเองด้วยสายตาติดจะกังวล
"เป็นอะไรหรือเปล่าโนบุจัง"
ความเป็นห่วงที่แฝงมากับน้ำเสียงทำให้ชิโนบุได้แต่เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ อย่างแปลกใจ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาแล้วตอบกลับไปตามปกติ
"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไร"
"แต่สีหน้านายดูไม่ค่อยดี"
คราวนี้เป็นอัลฟ่าที่พูดไปขมวดคิ้วไปจนชิโนบุได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่รู้จะตอบยังไงดี แต่ก่อนจะได้คิดอะไรมากกว่านั้น ก็ต้องหันไปหาแบล็กที่พูดเสริมขึ้นมา
"เมื่อกี้โนบุจังเหม่อนานมากนะ เรียกตั้งหลายครั้งกว่าจะตอบ"
"อ้าว เหรอ"
"ใช่ โนบุจังเป็นอะไรหรือเปล่า"
"ไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่กำลังคิดอะไรอยู่เฉย ๆ"
"คิดอะไร"
"เรื่อยเปื่อย"
"เรื่อยเปื่อยยังไง"
ทั้งน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังของแบล็กราวกับจะบอกว่า ถ้าคาดคั้นไม่สำเร็จก็ไม่ต้องนอนกันหรอกคืนนี้ แต่...
ชิโนบุก็ยังงงอยู่ดีว่าแล้วเขามีอะไรให้คาดคั้นกันล่ะ
ก็บอกไปแล้วว่าไม่มีอะไรไง
สองคนนี้นี่!
"ก็แค่เรื่อยเปื่อยอะแบล็ก"
"โนบุจัง"
"เฮ้อ...โอเค ฉันแค่นั่งนึกเล่น ๆ ว่าพวกเราสามคนไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกันมาสักพักแล้ว"
"....."
"ก็ปกติเลิกเรียนเราจะไปโน้น ไปนี่ด้วยกันตลอด ตอนนี้พอพวกนายมีฝึกก็เลยไม่ว่างกัน ส่วนฉันก็ว่างอยู่คนเดียว แล้วพอต้องทำอะไรคนเดียว กินข้าวคนเดียวมันก็เลยรู้สึกแปลก ๆ น่ะ"
นึกถึงเมื่อตอนเย็นที่ต้องนั่งกินข้าวคนเดียวเพราะพ่อกับแม่ออกไปทำภารกิจ ส่วนคุณปู่ก็ไม่อยู่ มันก็เลยรู้สึกเหงา ๆ หน่อย แต่พอตอนนี้ได้มานั่งดูสองคนนี้กินข้าวด้วยก็ดีขึ้นมากแล้ว ถึงจะคุยอะไรด้วยไม่ได้เพราะไม่รู้เรื่องการฝึกของทั้งคู่ แต่ก็ยังไม่เหงาเท่าตอนที่ต้องนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องคนเดียวละนะ
".....?"
ชิโนบุมองทั้งสองคนที่นั่งเงียบไปหลังจากตัวเองพูดจบ แล้วก็ได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ 'เป็นอะไรกันไปก็ไม่รู้ จู่ ๆ ก็เงียบไม่พูดไม่จา' เห็นแบบนั้นเจ้าตัวเลยยกมือขึ้นมาเท้าคางแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติไม่ได้สำคัญอะไร
"เงียบกันทำไม ไร้สาระใช่ไหมล่ะ ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าแค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเฉย ๆ ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย"
สิ้นประโยคนั้นความเงียบก็เข้าปกคลุมทั้งสามไว้ทันที ในขณะที่ชิโนบุได้แต่มองสลับไปสลับมาระหว่างอัลฟ่าและแบล็ก อีกสองหนุ่มเองก็หันมาสบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเป็นอัลฟ่าที่พูดขึ้นมาก่อน
"ขอโทษนะ"
"ฉันก็ขอโทษด้วย"
ชิโนบุไม่ค่อยเข้าใจนักหรอกว่าทั้งสองคนจะขอโทษทำไม แต่พอเห็นสีหน้าและแววตาที่ส่งมาแล้วมันก็เผลอร้อนรนจนทำอะไรแทบไม่ถูก ได้แต่เปลี่ยนมานั่งหลังตรง ขมวดคิ้วแน่น แล้วถามกลับไปด้วยน้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิด ๆ เพื่อกลบเกลื่อน
"แล้วพวกนายจะขอโทษทำไมเล่า"
"ฉันแค่อยากเก่งขึ้นเร็ว ๆ ก็เลย..."
พูดได้แค่นั้นอัลฟ่าก็หยุดไปเฉย ๆ ดวงตาที่สบกันตรง ๆ กับอีกฝ่ายเมื่อครู่หลุบลงมองถ้วยข้าวตรงหน้าพร้อมกับขมวดคิ้วแน่น ที่ผ่านมาเขาไม่ทันได้คิดว่าการออกไปฝึกทุกวันเพราะอยากเก่งขึ้นเร็ว ๆ จะทำให้ชิโนบุต้องเหงาแบบนี้ ต้องปล่อยให้เจ้าตัวอยู่คนเดียวทุกเย็นมาเกือบเดือนแบบนี้...
แย่จริง ๆ
"ขอโทษนะโนบุจัง ฉันผิดไปแล้ว"
ทางด้านแบล็ก เจ้าตัวไม่ทำแค่ขอโทษอย่างเดียวแต่ยังพุ่งเข้าไปกอดชิโนบุด้วยท่าทีงอแงเหมือนเด็ก ๆ สองมือกอดเอวเด็กน้อยของตัวเองไว้แน่น ในขณะที่ใบหน้าก็ซุกเข้าที่ลาดไหล่เล็ก ๆ แล้วเอาแต่พึมพำคำว่าขอโทษด้วยน้ำเสียงอู้อี้ซ้ำไปซ้ำมา
เกือบเดือนมานี้เขาเองก็เอาแต่เคี่ยวฝึกให้อัลฟ่า เพราะอยากให้เจ้าตัวเก่งขึ้นจนสามารถปกป้องโนบุจังได้ เอาแต่สนใจกับเรื่องทางนี้จนลืมสนใจความรู้สึกของโนบุจังไป ทั้งที่มันควรเป็นเรื่องที่เขาต้องให้ความสนใจเป็นอันดับแรกแท้ ๆ...
แย่ชะมัด
"เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ยพวกนาย เลิกกอดได้แล้วแบล็ก ไม่งั้นฉันฟาดจริง ๆ นะ"
เห็นแต่ละคนทำหน้าหงอยแล้ว ชิโนบุก็พลอยจะทำตัวไม่ถูกเลยได้แต่พูดขึ้นด้วยเสียงดุ ๆ ในขณะที่มือก็พยายามผลักแบล็กออกด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เป็นผล สุดท้ายเลยได้แต่ปล่อยให้เจ้าหมาดำกอดเอว ซุกไหล่อยู่แบบนั้น จนกว่าเจ้าตัวจะพอใจแล้วเลิกไปเอง
"โนบุจาง ~ ~"
"อะไร"
"ขอโทษน้า ~ ~"
"ขอโทษทำไม"
"ขอโทษที่ปล่อยให้โนบุจังต้องเหงา"
คำขอโทษที่ได้รับทำให้ชิโนบุก้มลงมองคนพูดนิ่ง ๆ โดยไม่ตอบอะไร ก่อนจะใช้มือตบที่ตักตัวเองเบา ๆ แต่แค่นั้นแบล็กก็เข้าใจได้ทันที ภูตพิทักษ์ประจำตระกูลฉีกยิ้มกว้าง ขณะที่รอบตัวเริ่มมีไอพลังสีดำเคลื่อนเข้าปกคลุม ชั่วอึดใจที่ไอพลังค่อย ๆ เลือนหาย ร่างของเด็กหนุ่มมัธยมปลายก็แปรเปลี่ยนเป็นเจ้าหมาน้อยสีดำที่นอนขดอยู่บนตักของชิโนบุแทน
อัลฟ่าได้แต่มองดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความสนใจ แบล็กเคยสอนแต่การกลับคืนร่างเดิมให้เขา แต่ว่ายังไม่เคยสอนให้ทำแบบนี้...
อยากทำได้บ้าง
พรุ่งนี้คงต้องขอให้แบล็กสอนซะแล้ว
"ไม่ต้องขอโทษฉันแล้ว นายก็ด้วยอัลฟ่า"
คำพูดของชิโนบุทำให้อัลฟ่าละสายตาจากร่างหมาน้อยของแบล็กขึ้นมอง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ชิโนบุเองก็กำลังมองมาที่เขาพอดี ดวงตาสองคู่จึงได้สบกันโดยบังเอิญ
รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทายาทคนสำคัญของตระกูลอาคาวะ ก่อนเจ้าตัวจะพูดขึ้นในขณะที่มือก็ลูบขนนุ่ม ๆ ของเจ้าตัวน้อยบนตักเล่นไปด้วย
"ที่นายต้องออกไปทุกวันก็เพราะอยากเก่งขึ้นนี่ ส่วนแบล็กเองก็อยากช่วยให้อัลฟ่าเก่งขึ้นเหมือนกันถึงได้ออกไปด้วยกันใช่ไหมล่ะ แล้วแบบนี้พวกนายจะมาขอโทษฉันทำไม ในเมื่อ..."
"...."
"ที่ทำไปทั้งหมด ก็เพราะอยากจะปกป้องฉันไม่ใช่เหรอ"
พูดจบชิโนบุก็อมยิ้มออกมาจนลักยิ้มที่ข้างแก้มบุ๋มลงไป ดวงตาคู่สวยก้มลงมองแบล็กที่เอาหัวมาถูหน้าท้องตัวเอง แล้วก็หลุดขำออกมาเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอัลฟ่าที่ตอนนี้กำลังส่งยิ้มมาให้
ระหว่างทั้งคู่ไม่มีใครพูดอะไร ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุทำเพียงมองหน้าและยิ้มให้กันเพียงเท่านั้น ก่อนที่อัลฟ่าจะเป็นฝ่ายนึกอะไรขึ้นได้ ล้วงมือเข้าไปหยิบของที่เตรียมไว้ออกมา ท่ามกลางสายตาสงสัยใคร่รู้ของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน
"ขอมือหน่อยสิ"
แม้จะสงสัย แต่ชิโนบุก็ยื่นมือขวาของตัวเองไปให้ ดวงตากลม ๆ จ้องมองอะไรบางอย่างในมือของอัลฟ่า ที่ดูแล้วคล้ายกำไลแต่กลับแผ่บรรยากาศกดดันออกมาตลอดเวลา
"คืออะไร"
ระหว่างที่ถามไปชิโนบุก็ยังคงจ้องกำไลเส้นนั้นไม่วางตา ตัวกำไลเป็นสีขาวล้วน เหมือนถักมาจากเส้นไหมอะไรสักอย่าง ดูอ่อนนุ่มแต่ก็แข็งแรงในเวลาเดียวกัน ที่ตรงกลางมีคล้าย ๆ หินลักษณะเป็นวงรีสีขาวนวลอยู่ด้วย รวม ๆ แล้วคือสวยมาก แต่ก็น่ากลัวมากด้วยอย่างบอกไม่ถูก
"ใส่ติดตัวไว้ตลอดนะ"
"นายยังไม่ตอบเลยว่าคืออะไร"
"ขนหางทั้งเก้ากับปลายเล็บของฉัน"
"หา?"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุเกือบกระตุกมือกลับทันที แต่เพราะได้รับสายตาดุ ๆ ของอัลฟ่าที่มองมา ทำให้เขาต้องค้างมือไว้อย่างนั้นให้เจ้าตัวสวมกำไลให้จนเสร็จ
ไม่ได้รังเกียจสักหน่อย ไม่เห็นต้องทำตาดุขนาดนั้นเลย
ที่เมื่อกี้เกือบชักมือกลับเพราะตกใจที่มันคือของสำคัญต่างหาก ใคร ๆ ก็รู้ว่าขนหางของจิ้งจอกเก้าหางมีพลังอาคมเคลือบอยู่ทุกเส้น แค่ได้มาเส้นเดียวก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว แต่นี่เจ้าตัวกลับเอามาถักเป็นกำไลพันรอบข้อมือให้เขาได้...ต้องใช้ไปตั้งกี่เส้นกัน?
ไหนจะปลายเล็บที่อยู่ตรงกลางกำไลนี่อีก ได้ขนหางไปถือว่าโชคดีแล้ว แต่ได้เล็บมานี่ต้องใช้คำว่าโชคดีกี่ครั้งถึงจะพอ เล็บของจิ้งจอกเก้าหางมีอาคมเคลือบไว้รุนแรงยิ่งกว่าขนหางทุกเส้นอีก ถึงแม้จะเป็นแค่ปลายเล็บ แต่พลังกดดันก็ทำให้แม้แต่ภูตระดับกลางบางตัวก็ไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว
แล้วทั้งหมดนั่น กลับมารวมกันอยู่บนข้อมือของเขา...
หลังจากนี้จะโดนหมายหัวเพื่อแย่งชิงกำไลก็ไม่แปลกแล้วล่ะ
"ฉันฝนเล็บจนมั่นใจดีแล้วว่ามันจะไม่บาดผิวนาย"
เห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งจ้องกำไลที่มือขวาอยู่นานสองนาน อัลฟ่าเลยอดพูดขึ้นไม่ได้ ก่อนจะเอามาทำเป็นกำไลเขาตรวจสอบอย่างดีแล้วว่าทั้งขนหางและเล็บจะไม่บาดผิวของอีกฝ่ายแน่นอน
"ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นสักหน่อย"
"ก็เห็นจ้องไม่เลิก"
"แค่ไม่คิดว่าของแบบนี้มันจะมาอยู่บนมือฉันต่างหาก"
"อืม ก็พอเข้าใจ แบล็กบอกว่าขนหางกับเล็บของจิ้งจอกเก้าหางหายากมาก"
"ใช่ เพราะตั้งแต่ทามาโมะ โนะ มาเอะถูกผนึกไว้ ก็ไม่เคยมีจิ้งจอกเก้าหางปรากฏตัวขึ้นอีกเลย ที่เจออย่างมากก็ห้าหรือไม่ก็เจ็ด แต่พวกนี้ไม่เป็นที่ต้องการเพราะพลังไม่สูงนัก จัดอยู่ในระดับชั้นกลางเทียบกับสัตว์หางจริง ๆ ไม่ติด"
อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ กับสิ่งที่ได้ยิน เขาเองก็พอรู้บ้างแล้วเพราะแบล็กเคยบอกไว้ ปีศาจจิ้งจอกไม่ได้หายาก แต่จิ้งจอกเก้าหางต่างหากที่หายาก เพราะฉะนั้นทุกอย่างในตัวของจิ้งจอกเก้าหางจึงถือเป็นสิ่งล้ำค่า ขนหางทุกเส้นเป็นสิ่งล้ำค่า เล็บทุกเล็บเป็นสิ่งล้ำค่า...
และก็เพราะมันล้ำค่า...
ถึงอยากมอบให้
"พลังคุ้มครองของมันอาจจะไม่สูงนัก เพราะฉันยังควบคุมพลังของตัวเองได้ไม่เต็มที่"
ขณะที่พูดไปอัลฟ่าก็แตะนิ้วลงบนตัวกำไลเบา ๆ นิ้วโป้งปัดผ่านเล็บของตัวเองที่อยู่ตรงกลาง ทั้งบรรยากาศกดดันและไอพลังที่แผ่ออกมาเลือนหายไปทันที จนมองดูเหมือนเป็นกำไลถักธรรมดาไม่มีความพิเศษอะไร หากแต่ชิโนบุกลับสะท้านไปทั้งตัว เมื่อความอุ่นวาบเคลื่อนผ่านจากข้อมือเข้าครอบคลุมเขาไว้
แม้จะตกใจ แต่กลับไม่อึดอัด
แม้จะหวาดหวั่น แต่กลับแฝงไปด้วยความปลอดภัย
ชิโนบุไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่รู้สึกอยู่นี้คืออะไร เขาทำได้เพียงมองกำไลที่อยู่บนข้อมือขวา ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบกับอัลฟ่าที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว โดยไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าแบล็กที่นอนขดอยู่บนตักก็หันไปมองทางอัลฟ่าเหมือนกัน
ดวงตาสีดำสนิทของอินุงามิในร่างขนาดจิ๋วจ้องมองเด็กสองคนสลับไปมา ก่อนจะเลื่อนลงมองกำไลที่สวมอยู่บนมือของชิโนบุ
เจ้าสิ่งนั้นอัลฟ่าเป็นคนทำขึ้นเอง เขาไม่ได้บอกไม่ได้แนะนำอะไร ออกจะแปลกใจด้วยซ้ำตอนที่อัลฟ่าบอกว่ามันทำอะไรได้บ้าง เพราะเขาก็รู้มาเหมือนกับคนอื่นว่ามันล้ำค่า แต่ก็ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วมันมีความสามารถอยู่ในระดับไหน
ตอนที่รู้ครั้งแรกก็ตกใจและค่อนข้างอึ้ง แต่อัลฟ่ายืนยันว่ามันทำแบบนั้นได้จริง ๆ เหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้ด้วยสัญชาตญาณของเผ่าพันธุ์ตัวเองว่าลึก ๆ ในตัวมีความสามารถอะไรซ่อนอยู่บ้าง มีความพิเศษตรงไหน ทำอะไรได้บ้าง เพียงแต่ยังหาวิธีเอามันออกมาใช้ได้ไม่ทั้งหมด ซึ่งตรงนี้ขอยอมรับตามตรงว่าบางทีเขาเองก็ไม่รู้จะช่วยยังไงเหมือนกัน ที่ออกไปฝึกพิเศษกันทุกวันก็สอนแค่เรื่องการใช้พลังและเทคนิคการต่อสู้ ส่วนที่นอกเหนือจากนั้นก็จำเป็นต้องปล่อยให้อัลฟ่าเรียนรู้ด้วยตัวเอง
ทั้งพลังและความสามารถของจิ้งจอกเก้าหาง ยิ่งได้สัมผัสก็ยิ่งรู้สึกว่ามันซับซ้อน แม้จะเป็นภูตทางสายวิญญาณเหมือนกันแต่ก็ถือว่าแตกต่างกันมาก ยิ่งลองสู้กันก็ยิ่งเห็นได้ชัดว่าสไตล์การต่อสู้ของเขาและอัลฟ่าแทบไม่เหมือนกันเลย...
แต่ก็เพราะอย่างนั้น...
เขาถึงยิ่งวางใจ
อินุงามิในร่างเจ้าตัวน้อยสีดำขยับใบหูเล็กน้อยก่อนจะยิ่งขดตัวในท่าที่สบายขึ้น พวงหางสะบัดไปมาเบา ๆ ก่อนจะเกยคางลงบนขาหน้าของตัวเอง ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงพร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม หากแต่มองออกได้ยากนักในร่างของสุนัข
เสียงพ่นลมหายใจดังขึ้นเบา ๆ ฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะ ก่อนที่ปลายหางจะตวัดกลับมาแนบสนิทอยู่ที่พื้นข้างลำตัว เมื่อได้ยินเสียงของอัลฟ่ากำลังพูดในสิ่งที่เจ้าตัวเคยบอกกับเขาเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้...
ไม่ได้ผ่อนคลายตัวเองแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ
"แต่มันจะปกป้องนาย และทำให้ฉันรู้ตัวตลอดเวลาถ้าหากนายตกอยู่ในอันตราย เพราะว่า..."
"....."
"ส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณฉัน สถิตอยู่ในกำไลเส้นนี้"
คงได้เวลาที่เขาจะสละตำแหน่งผู้คุ้มครองอันดับหนึ่งของโนบุจังแล้วล่ะนะ ^^
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"ยังไม่ได้เรื่องอีกเหรอ"
"ขอโทษครับ พวกอาคาวะหูตาไวมาก การจะเข้าไปตรวจสอบดูจึงเป็นไปได้ค่อนข้างยาก"
"....."
"แต่เรายืนยันได้แล้วว่ากระแสพลังที่ปะทุออกมาตอนต่อสู้กับหกหางคือพลังของสัตว์หางอีกตัวหนึ่งจริง ๆ ครับ"
"มีสัตว์หางที่ไม่โดนผนึกอยู่ได้ยังไง"
"ผมก็ไม่ทราบครับ"
"....."
"....."
"เอาสัตว์หางตัวนั้นมาให้ฉัน...จะทำยังไงก็ได้ แต่ต้องเอาตัวมันมาให้ฉัน"
"ครับ"
tbc...


## 19(1) - พลังวิญญาณ

"เลิกหลงทางได้แล้ว"
น้ำเสียงดุ ๆ หากแต่แฝงไปด้วยความเอ็นดู ดังขึ้นจากคนที่กำลังเทน้ำใส่จานบนหัวของเจ้ากัปปะจอมหลงทางที่พอได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้ามองกลับมาตาปริบ ๆ
"คราวหน้าถ้าเจอหลงทางอีกฉันไม่ช่วยแล้วนะ"
แม้จะพูดอย่างนั้นแต่ทุกครั้งที่เจอเจ้าตัวน้อยนอนแผ่อย่างหมดแรงเพราะหาทางกลับแม่น้ำไม่ถูก ชิโนบุก็จะต้องเข้าไปช่วยอย่างอดไม่ได้อยู่ตลอด ถ้ามีน้ำเหลือก็เติมน้ำให้ แต่ถ้าไม่มีก็ต้องพาอุ้มไปส่งที่แม่น้ำเอาเอง ถึงแม้จะเปลืองแรงและเสียเวลา แต่สุดท้ายก็ไม่เคยทำอะไรมากไปกว่าบ่นไปเรื่อยอย่างไม่จริงจังแค่นั้น
"อะไร"
ชิโนบุถามขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อจู่ ๆ เจ้ากัปปะก็หันไปเด็ดดอกไม้ใกล้ ๆ แล้วยื่นมาให้ พอเห็นว่าเขาไม่ยอมรับไปสักทีเจ้าตัวน้อยก็เอียงคอลงนิด ๆ ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ แล้วยื่นดอกไม้เข้ามาใกล้ขึ้น
"จะให้ฉันเพื่อขอบคุณหรือไง"
การพยักหน้ารับจนน้ำในจานแทบหกทำให้ชิโนบุต้องรีบยื่นมือไปดันคางให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ
เพิ่งจะเทน้ำเพิ่มให้ก็จะทำหกอีกแล้ว เดี๋ยวก็กลับไปไม่ถึงแม่น้ำกันพอดี เจ้าตัวน้อยนี่
"โอเค ฉันรับแล้ว แต่ไม่ต้องไปก้มหัวหรือพยักหน้าให้ใครเขาอีกนะ"
'อือ'
"ปัดโธ่ ก็บอกว่าไม่ต้องพยักหน้าไง"
ชิโนบุได้แต่บ่นขึ้นอย่างเหนื่อยใจ เอื้อมมือไปรับดอกไม้ที่เจ้ากัปปะจอมหลงจะส่งให้ แต่เหมือนเจ้าตัวน้อยจะกะแรงผิดไปหน่อย จึงส่งวืดจากมือเขาแล้วเลยมาชนเข้าที่ข้อมือข้างขวาแทน
".....!!"
เพราะอารามตกใจทำให้ชิโนบุรีบชักมือหลบทันที เมื่อกี้มือเจ้ากัปปะโดนกำไลของอัลฟ่าไปเต็ม ๆ เลย ไม่รู้ว่า...
เอ๊ะ?
"ยังไงเนี่ย"
ทั้งที่เมื่อกี้เขาตกใจแทบตายว่าเจ้ากัปปะจะเป็นอะไรหรือเปล่า แต่กลายเป็นว่าตอนนี้เจ้าตัวน้อยกำลังยืนเอียงคอมองกลับมาตาปริบ ๆ เหมือนกำลังงงกับท่าทีของเขาซะอย่างนั้น
ไม่ใช่ว่ามันจะกันไม่ให้พวกภูตตนอื่นเข้าใกล้เขาหรือไง
แปลก?
ดวงตาคู่สวยตวัดกลับไปมองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังทันทีเมื่อมีเรื่องที่ไม่เข้าใจ ซึ่งคนโดนจ้องเองก็รับรู้ถึงความสงสัยที่ส่งผ่านมาได้ เลยตอบกลับมาโดยที่ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถาม
"ไม่มีจิตมุ่งร้าย"
เป็นคำอธิบายง่าย ๆ ที่ทำให้ชิโนบุคลายข้อข้องใจได้ทั้งหมด หมายความว่าเขายังคงใช้ชีวิตได้อย่างปกติ ตราบใดที่ไม่มีใครคิดร้ายต่อเขากำไลนี้ก็จะเป็นเพียงกำไลธรรมดาไม่มีพิษสงอะไร แต่ถ้าคิดร้ายต่อเขาเมื่อไหร่ อาคมที่อัลฟ่าลงไว้ในกำไลก็จะทำงานทันที
ไม่น่าล่ะ ตลอดทั้งวันเขาถึงเห็นพวกภูตชั้นล่างยังแอบคุย แอบมองกันได้ตามปกติ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวต่อกำไลเลยสักนิด ไม่สิ...ต้องบอกว่ากำไลเส้นนี้แทบไม่อยู่ในสายตาของเจ้าพวกนั้นด้วยซ้ำ กลายเป็นเพียงเครื่องประดับธรรมดาที่ถ้าไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าทำมาจากขนหางและปลายเล็บของจิ้งจอกเก้าหาง
"แบบนี้ดีนะ ไม่มีใครรู้เลย"
คำพูดของแบล็กทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาทั้งสองคนเพื่อมุ่งตรงกลับบ้าน เตรียมตัวให้ทั้งคู่ไปซ้อมพิเศษหลังเลิกเรียน ซึ่งวันนี้จะพิเศษกว่าทุกวันเพราะเขาเองก็จะตามไปด้วย
"ตอนแรกฉันกังวลมากเลย กลัวจะถูกหมายหัวเพื่อแย่งกำไลซะแล้ว"
"ถ้าอยากปกป้องแต่ดันทำให้นายต้องตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม ฉันจะทำไปทำไม"
คำพูดจากคนข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุหันไปมองเล็กน้อย รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากนิด ๆ ก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย ซึ่งท่าทางแบบนั้นมองดูน่ารักมากในสายตาของอัลฟ่า
"นั่นสิ ๆ"
"ถ้าฉันไม่รู้มาก่อนก็คิดไม่ถึงเหมือนกันนะ สัมผัสได้แหละว่าต้องไม่ธรรมดา แต่คงคิดว่าเป็นแค่เครื่องรางชั้นดี ไม่ใช่สิ่งที่ทำมาจากตัวนาย"
อัลฟ่าพยักหน้าเบา ๆ ให้กับคำพูดของแบล็ก เพราะเขาเองก็ตั้งใจไว้แบบนั้นตั้งแต่แรก กำไลเส้นนี้ดูเผิน ๆ จะเหมือนกำไลธรรมดา พวกชั้นล่างหรือชั้นกลางจะดูไม่ออก ยกเว้นชั้นสูงขึ้นไปอย่างแบล็กจะรู้ว่ามันมีความพิเศษซ่อนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็จะไม่รู้อยู่ดีว่ามันทำมาจากอะไร
โดยปกติพวกองเมียวจิแต่ละคนต่างก็มีเครื่องรางพิเศษพกติดตัวตลอดเวลากันอยู่แล้ว การที่ชิโนบุใส่กำไลเส้นนี้จึงไม่แปลก เพราะเจ้าตัวเป็นถึงทายาทคนสำคัญของตระกูลอาคาวะ คนนอกจะรู้สึกว่าการหาเครื่องรางแบบนี้มาให้เจ้าตัวใส่สามารถทำได้โดยง่ายอยู่แล้ว ยิ่งเป็นของพิเศษที่ไม่รู้แน่ชัดว่าคืออะไร มีพลังอะไรแบบไหน ก็ยิ่งเป็นเรื่องปกติที่ตระกูลใหญ่อื่น ๆ ก็ทำกัน
แล้วข้อดีของมันก็อยู่ตรงนี้...
เพราะไม่มีใครรู้ว่าเครื่องรางนี้ทำมาจากอะไร ก็จะไม่มีใครกล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้าเพราะกลัวผลสะท้อนกลับ
อัลฟ่าคิดเรื่องนี้ไว้อยู่แล้วว่าถ้าเป็นพวกภูตชั้นสูงที่สัมผัสถึงความผิดปกติได้ก็จะไม่กล้าลงมือผลีผลาม เพราะเกรงกลิ่นอายจาง ๆ ที่เขาทิ้งไว้ในกำไล ส่วนพวกองเมียวจิก็อย่างที่บอกไป เพราะฉะนั้นนี่จึงถือเป็นการปกป้องเจ้าตัวไปอีกทางด้วย
"แต่สวยดีนะ"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ ได้สติกลับมาอยู่กับเรื่องตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาคู่คมมองคนพูดที่ตอนนี้ยกมือขวาขึ้นมาดูกำไลที่สวมอยู่ ก่อนเจ้าตัวจะพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"พวกฮารุอิก็ยังบอกว่าสวย ถามฉันใหญ่เลยว่าไปซื้อที่ไหนมา"
"แล้วนายบอกว่าอะไร"
"ความลับ"
ตอบเสร็จเจ้าตัวก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้า แล้วเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ในขณะที่อัลฟ่าและแบล็กชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองข้างหลังทันที
เพียงพริบตาเดียวแบล็กก็ขยับมายืนขวางอยู่ด้านหน้า ในขณะที่อัลฟ่าถอยไปยืนขนาบข้างชิโนบุที่ตอนนี้กำแผ่นยันต์ในมือแน่นอย่างเตรียมพร้อม
ดวงตาสามคู่จ้องมองไปยังจุดกำเนิดความผิดปกติที่สัมผัสได้ แต่แล้วก็ต้องพากันชะงัก เมื่อเห็นว่าเป็นอะไรที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา
"อะไรกันเนี่ย"
เป็นชิโนบุที่ถามขึ้นมาอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นภูตระดับล่างที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี 2-3 ตัว กำลังวิ่งกระโจนมาทางพวกเขาทั้งสามแบบหน้าตั้งเหมือนหนีอะไรสักอย่างมา
"เกิดอะไรขึ้น"
พอเห็นว่าไม่มีอันตรายอะไรแบล็กจึงถอยไปยืนข้าง ๆ แล้วปล่อยให้ชิโนบุย่อตัวลงไปคุยกับภูตระดับล่างที่มีลักษณะเหมือนตัวเม่น แต่กลับมีสีเขียวเข้มทั่วทั้งตัว ยกเว้นดวงตาที่เป็นสีเหลืองใส
'มีคน..แปลก ๆ...'
เพราะเป็นเพียงภูตระดับล่างการสื่อสารกับมนุษย์จึงเป็นไปได้ค่อนข้างยาก เจ้าตัวน้อยพวกนี้พูดได้เป็นคำ ๆ ไม่สามารถพูดยาว ๆ เป็นประโยคได้ แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความคลุกคลีกับภูตผีมาตั้งแต่เด็ก เรื่องนี้จึงไม่เป็นปัญหากับชิโนบุ
"เยอะไหม"
'สาม'
"ตรงไหน"
เจ้าภูตตัวเม่นยืดตัวขึ้นยืนสองขา แล้วหันไปทางที่ต้องการบอกทันที ตัวมันสั่นน้อย ๆ ขณะมองไปยังทิศทางที่มุ่งหน้าไปยังแม่น้ำ ก่อนจะหันกลับมามองชิโนบุแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้ดีนัก
'เพื่อน..ทำร้าย...'
"....."
'ช่วยด้วย..'
ได้ยินแค่นั้นองเมียวจิแห่งตระกูลอาคาวะก็ขมวดคิ้วแน่นทันที แน่นอนว่าเขาได้รับการสั่งสอนมาว่าให้กำจัดภูตผีที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ โดยคำนึงถึงความปลอดภัยของผู้คนเป็นหลัก...
แต่ไม่ใช่ภูตผีทุกตนที่เป็นอันตราย
เจ้าตัวน้อยพวกนี้จะไปทำอะไรใครเขาได้ แล้วทำไมคนพวกนั้นถึงต้องทำร้ายพวกมัน!
'มีเสือ..ตัวใหญ่...น่ากลัวมาก...'
อีกเสียงที่มาจากภูตระดับล่างรูปร่างเหมือนกระรอก ทำให้ชิโนบุต้องเลิกคิดถึงเรื่องอื่นแล้วหันไปให้ความสนใจ ดวงตาคู่สวยมองตามขาหน้าเล็ก ๆ ที่ชี้ไปยังอีกทางที่อยู่ห่างจากทางไปแม่น้ำแบบตรงข้ามกันเลย
'แพะด้วย..หลายตัว...น่ากลัว...'
"มีคนไหม"
'ไม่เห็น...ไม่กล้า ไปใกล้ ๆ'
ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างรับรู้ ก่อนจะก้มลงมองเจ้ากัปปะที่ตอนนี้เดินมาดึงขากางเกงเขาเบา ๆ สีหน้าดูเคร่งเครียดแตกต่างจากเวลาปกติที่จะมึน ๆ น่ารัก ๆ เวลาเจอกับเขา
'ในน้ำ แปลก ๆ...'
"มีอะไร"
'เพิ่งรู้สึก..เมื่อกี้...แต่ไม่ดี ไม่ ดี...'
ท่าทางแปลก ๆ ของเจ้ากัปปะทำให้ชิโนบุหันไปสบตากับอัลฟ่าและแบล็กอย่างเข้าใจกัน ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเข้มกว่าปกติกับเจ้าพวกตัวเล็กตัวน้อยที่ยังวนเวียนอยู่ตรงขาไม่เลิก
"กลับไปกันได้แล้ว แล้วห้ามออกมาเผ่นพล่านด้วย"
'ช่วย..ช่วย...'
"ฉันไม่ได้จะช่วย เงียบแล้วไปได้แล้ว"
แม้ปากจะปฏิเสธแบบนั้นแต่พอเจ้าพวกตัวน้อยเผ่นหายไปจนหมด ชิโนบุก็เดินเข้าไปหาอัลฟ่าและแบล็กด้วยสีหน้าที่ดูก็รู้ว่ากำลังหงุดหงิดและติดจะโมโหอยู่ไม่น้อย
"พ่อกับแม่ยังทำภารกิจไม่เสร็จ ปู่ก็เพิ่งออกไปเมื่อเช้า"
"เลือกเวลากันเหมาะดีนะ"
ทางด้านแบล็กเองก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชดประชันไม่แพ้กัน ถึงที่ผ่านมาเขาจะกำจัดพวกภูตที่ถือว่าเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันไปมากมาย แต่ทุกตนที่ตายด้วยมือเขาล้วนก่อความวุ่นวายให้กับผู้คนและภูตผีด้วยกันทั้งนั้น ไม่เคยลงมือกับเจ้าตัวเล็กที่ไม่มีพิษมีภัยพวกนี้
อันที่จริงแล้ว...เขาออกจะเอ็นดูเจ้าตัวน้อยพวกนี้ด้วยซ้ำไป
"ฉันรับมือกับคนได้ดีกว่าพวกนาย เดี๋ยวจะจัดการทางนั้นเอง"
ขณะที่พูดก็พยักเพยิดหน้าไปทางที่เจ้าภูตเม่นบอกว่ามีคนแปลก ๆ อยู่สามคน แบล็กหันไปสบตากับอัลฟ่าครู่สั้น ๆ ก่อนจะหันมาฉีกยิ้มกว้างให้ชิโนบุ พร้อมกับที่ไอพลังสีดำเริ่มแผ่ออกมาปกคลุมไปทั่วร่าง
"ไปนะ โนบุจัง"
สิ้นคำนั้นไอพลังสีดำก็เลือนหายไป พร้อมกับร่างกายของแบล็กที่ค่อนข้างแตกต่างไปจากปกติ ใบหูทั้งสองข้างแหลมขึ้นกว่าเดิม สีดำในดวงตาขยายขึ้นจนมองไม่เห็นตาขาว เขี้ยวทั้งสองข้างยาวจนโผล่ออกมาจากริมฝีปากเล็กน้อย ทั้งหมดนี้เป็นลักษณะของร่างกึ่งภูตที่จะเคลื่อนไหวได้ดีกว่าร่างมนุษย์ แบล็กมักเลือกใช้ร่างนี้เวลาที่ต้องการไปไหนมาไหนอย่างรวดเร็วแต่ไม่อยากคืนร่างเดิม
เพียงพริบตาเจ้าตัวก็กระโจนพรวดขึ้นไปอยู่บนยอดไม้ต้นใกล้ ๆ ก่อนจะเห็นเป็นเพียงเงาดำลาง ๆ เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วไปตามต้นไม้แต่ละต้นจนกระทั่งหายลับตาไป
"เราก็ไปกันเถอะ"
ชิโนบุหันกลับมามองอัลฟ่า ซึ่งเป็นตอนที่ไอพลังสีแดงค่อย ๆ เลือนหายไปจากร่างกายของเจ้าตัวพอดี อัลฟ่าในตอนนี้อยู่ในร่างกึ่งภูตเหมือนกับแบล็ก จะแตกต่างกันหน่อยตรงที่ดวงตาของเจ้าตัวเป็นสีแดงใส และมีริ้วสีแดงสองเส้นปรากฎขึ้นที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้าง
"หวั่นใจนะเนี่ย"
"ไม่ปล่อยให้ตกหรอก"
พูดจบอัลฟ่าก็ช้อนร่างเจ้าตัวขึ้นอุ้มอย่างง่ายดาย ในขณะที่ชิโนบุเองก็รีบคว้าคออีกฝ่ายไว้เพราะกลัวตก ใจจริงเขาอยากให้อัลฟ่ากลับร่างเดิมแล้วขี่หลังไปมากกว่า แต่ก็อย่างที่แบล็กเคยเตือนไว้ตั้งแต่ช่วงแรก ๆ แล้วว่า ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่าอัลฟ่าคือใคร เพราะฉะนั้นก็ไม่ควรจะแปลงร่างพร่ำเพรื่อเป็นดีที่สุด
"ฉันตัวใหญ่อะ"
"ไม่เกินกำลังภูตอย่างฉันหรอก"
ว่าจบอัลฟ่าก็พาเจ้าตัวกระโจนขึ้นต้นไม้ใกล้ ๆ ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แม้ความสูงของเราสองคนจะไล่เลี่ยกัน แต่ความจริงแล้วชิโนบุผอมกว่าเขามาก ต่อให้จะเป็นตอนที่เป็นคนธรรมดาไม่มีพลังของภูต เขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถอุ้มเจ้าตัวได้สบาย ๆ
"ไปกัน"
สิ้นคำนั้นสองแขนก็กระชับให้ร่างของคนในอ้อมกอดแนบชิดกับตัวเองยิ่งขึ้น ก่อนจะกระโจนไปยังต้นไม้อีกต้น แล้วพุ่งตัวไปยังทิศทางตรงข้ามกับแบล็กทันที
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เป็นอะไรกันกับบ้านร้าง"
เสียงบ่นที่ดังขึ้นเบา ๆ จากคนข้าง ๆ ทำให้อัลฟ่าเหลือบตาไปมองเล็กน้อย ตอนนี้พวกเขาสองคนมาหยุดอยู่ตรงทางเข้าบ้านร้างหลังหนึ่งที่รู้สึกว่ามีกลิ่นอายของพวกภูตผีแผ่กระจายออกมาเข้มข้นกว่าบริเวณอื่น
"เจ้าตัวข้างในไม่ธรรมดา มันไม่ปกปิดกลิ่นอายของตัวเองเลย"
ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้นเพราะเขาเองก็รู้สึกได้อยู่เหมือนกัน สองเท้าก้าวเดินไปอย่างระมัดระวังก่อนจะเหลือบมองไปทางด้านขวาของตัวเองเมื่อรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติ ดวงตาตวัดมองภูตตนหนึ่งที่กำลังพุ่งตัวเข้ามาหา ยันต์ในมือเตรียมซัดออกไป หากแต่ยังช้ากว่าคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้มายืนซ้อนหลังกันตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
อัลฟ่ายื่นมือขวาผ่านไหล่ของคนด้านหน้าไปคว้าเข้าที่ลำคอของภูตตนนั้น ก่อนจะเหวี่ยงมันไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใกล้ ๆ ไอพลังสีแดงของเจ้าตัวกระจายออกมาจากภายในตัวของภูตตนนั้น ก่อนที่มันจะระเบิดออกแล้วกลายเป็นละอองแสงสลายไปทันที
"นายทำอะไร"
ชิโนบุยังไม่ทันได้คำตอบจากสิ่งที่ถามเสียงหวีดร้องก็ดังลั่นมาจากทางตัวบ้านจนต้องหันกลับไปมอง เห็นภูตชั้นกลางลักษณะคล้ายลิงแสมสองตัวกำลังกระโจนมาทางนี้
ยันต์ในมือถูกซัดเข้าใส่ภูตทางฝั่งขวา ก่อนเจ้าตัวจะยกมือขึ้นมาระดับอกแล้วท่องคาถาสลายวิญญาณ เพียงอึดใจเดียวภูตตนนั้นก็สลายกลายเป็นละอองแสงแล้วเลือนหายไป
ทางด้านอัลฟ่าเพียงแค่ขยับมือเล็กน้อย ไอพลังก็ทะยานออกไปในรูปของกรงเล็บสีแดง ตวัดเข้ากลางลำตัวของภูตตนนั้นจนขาดเป็นสองท่อน เลือดสีสดสาดกระจายก่อนที่มันจะกลายเป็นละอองแสงแล้วหายไปอีกตน
"เลอะ"
คำบ่นที่ดังขึ้นทำให้อัลฟ่าหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะแผ่ไอพลังออกมาเข้มข้นขึ้นเมื่อมีภูตนับสิบกระโจนเข้าหาพวกเขาทั้งคู่พร้อมกัน
ชิโนบุเหลือบมองคนข้าง ๆ ทันทีเมื่อได้ยินเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอ เขาสังเกตเห็นว่าดวงตาของเจ้าตัวเรืองแสงสีแดงขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนที่...
"นี่มัน..."
ละอองแสงจากวิญญาณภูตเกิดขึ้นรอบ ๆ ตัวของชิโนบุ เมื่อพวกภูตชั้นล่างนับสิบที่กระโจนเข้ามาอยู่ ๆ ก็ขาดใจตายทันทีที่สัมผัสเข้ากับไอพลังของอัลฟ่า...พวกมันตายโดยที่ไม่ทันได้กรีดร้องแสดงความเจ็บปวดออกมาด้วยซ้ำ
นี่มันอะไรกัน?
แม้จะสงสัยแค่ไหนแต่ก็ยังไม่ใช่เวลาจะถามอะไร เมื่อมีภูตลักษณะคล้ายแพะภูเขาสองตัวกระโดดมาขวางหน้าพวกเขาไว้อีกครั้ง ซึ่งเจ้าสองตัวนี้มีระดับต่างจากพวกที่เจอมาตามรายทางลิบลับ ถึงแม้เขาจะไม่มีความรู้เกี่ยวกับภูตตนนี้ แต่จากกลิ่นอายที่แผ่ออกมาน่าจะเป็นภูตระดับสูง...
แต่ถึงยังไงระดับกลิ่นอายก็ยังสู้ภูตที่อยู่ข้างกายเขาไม่ได้อยู่ดี
ทางนั้นเป็นเพียงปลายแถวของระดับสูง แต่ข้างกายเขานี่เป็นยิ่งกว่าหัวแถวซะอีกนะ
ชิโนบุไม่ได้พูดอะไรเขาทำเพียงถอยไปข้างหลังสามก้าวเป็นการบอกว่าจะไม่เข้ามายุ่งแล้วปล่อยให้อัลฟ่าเป็นคนจัดการ ซึ่งอันที่จริงถามว่าเขาสามารถจัดการได้ไหม มันก็ได้แหละ แต่ดูท่าแล้วสถานการณ์แบบนี้ควรปล่อยให้อัลฟ่าลงมือเองจะดีกว่า
ที่สำคัญ...
เขาอยากเห็นรูปแบบการต่อสู้และพลังของอัลฟ่ามาก ๆ เลย
ยอมรับว่าจิ้งจอกเก้าหางเป็นภูตที่เขาเคยศึกษามาบ้างเหมือนกัน แต่ว่าข้อมูลที่มีก็น้อยมากเหลือเกิน เพราะหลังจากที่ ทามาโมะ โนะ มาเอะ ถูกผนึก หลังจากนั้นก็ไม่เคยมีจิ้งจอกเก้าหางปรากฎตัวขึ้นอีก เพราะฉะนั้นทั้งทักษะและพลังที่ใช้จึงเป็นปริศนา มีเพียงแค่ความเป็นไปได้ที่องเมียวอาวุโสบางคนเคยวิเคราะห์และคาดการณ์ไว้เท่านั้น ไม่มีใครเคยเห็นกับตาตัวเอง หรือสัมผัสพลังของนางด้วยตัวเองเหมือนกับ...
อาเบะ โนะ เซย์เมย์
ดวงตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่อัลฟ่าอย่างตั้งใจ เขาเห็นเจ้าตัวขยับเพียงเล็กน้อยเพื่อหลบเขาของภูตแพะตัวหนึ่งที่เปิดฉากกระโจนเข้ามา อัลฟ่าใช้มือหนึ่งคว้าเข้าที่หลังคอของมัน แล้วกดปลายนิ้วตรึงแรงบังคับให้อยู่กับที่ ดวงตาคู่คมปรายมองภูตแพะอีกตนที่ยังคงจด ๆ จ้อง ๆ มองดูท่าทีไม่ยอมพุ่งตัวเข้ามา มุมปากทั้งสองข้างกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มร้าย ก่อนจะหันกลับมายังภูตแพะตัวที่ยังอยู่ในเงื้อมมือตนเอง
ปลายเล็บจิกลงบนผิวหนังของมันจนเลือดทะลักออกมาเปรอะเปื้อนตามนิ้วมือ ภูตแพะกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด พยายามจะดิ้นให้หลุด หากแต่ยิ่งดิ้นความเจ็บปวดกลับยิ่งเพิ่มขึ้น ร่างแพะภูเขาดิ้นพล่านอย่างทุรนทุราย ก่อนตัวมันจะถูกกดกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง จนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้น ไม่ต่างจากมวลเลือดในตัวที่ซัดโหมราวเกลียวคลื่น ไหลทะลักออกมาตามปากและจมูกอย่างไร้การควบคุม
ร่างภูตที่เคยเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ ในตอนนี้ทำได้เพียงนอนนิ่งไม่อาจขยับได้อีก ลมหายใจรวยรินจนแทบจับสัมผัสไม่ได้ ขณะที่ดวงตาเหลือบมองผู้มอบความตายที่ยืนอยู่ตรงหน้า สิ่งสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นในกรอบตา คือภาพของดวงตาเรืองแสงสีแดงคู่นั้น และรอยยิ้มที่ชวนให้หนาวเยือกไปทั้งไขสันหลัง ก่อนที่ความเจ็บปวดเจียนขาดใจจะถูกมอบให้จากกรงเล็บที่กรีดผ่านร่างของมันเป็นครั้งสุดท้าย
สีแดงเลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ ก่อนที่ร่างของแพะภูเขาจะแตกกระจายกลายเป็นละอองแสงแล้วสลายหายไป
"....."
ชิโนบุมองภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้าตาไม่กระพริบ ยอมรับว่าวิธีต่อสู้ของอัลฟ่าไม่ค่อยต่างจากแบล็กเท่าไร อาจจะเป็นเพราะถูกแบล็กฝึกให้ด้วยนั่นแหละเลยได้รับอิทธิพลมา แต่ถึงอย่างนั้น...
เขากลับรู้สึกว่าของอัลฟ่าดูมีอะไรมากกว่า
การโจมตีไม่ได้รุนแรงเหมือนแบล็ก ออกจะดูเบาบางเกินไปด้วยซ้ำ หากแต่สามารถจัดการเจ้าแพะนี่ได้ในเวลาไม่กี่นาที ทั้งที่ดูแล้วไม่น่าจะทำแบบนั้นได้...น่าสงสัยชะมัด
"มานี่สิ"
เห็นอีกฝ่ายยืนขมวดคิ้วแน่นเหมือนกำลังมีเรื่องสงสัยอยู่ในหัวเต็มไปหมด อัลฟ่าเลยกวักมือเรียกให้เข้ามาหาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"แล้วนั่นล่ะ"
"สงสัยไม่ใช่เหรอ ก็จะเรียกให้มาดูนี่ไง"
ชิโนบุไม่รู้ว่าอัลฟ่าทำอะไร แต่เขาเห็นเจ้าแพะนั่นไม่ขยับมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ตอนแรกก็คิดว่ามันคงอยากลองเชิงอยู่ไกล ๆ แต่จนเจ้าแพะอีกตัวโดนจัดการไปแล้วมันก็ยังไม่ยอมขยับเหมือนเดิม
"ดูที่ตัวมันสิ"
พอเดินมาถึง อัลฟ่าก็พยักเพยิดหน้าไปทางเจ้าแพะภูเขาอีกตัวที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคู่สวยมองดูอย่างสำรวจ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เมื่อเห็นว่ามีไอพลังสีแดงของอัลฟ่ากำลังกระจายออกมาจากตัวของเจ้าแพะตนนั้น...เหมือนกับเจ้าภูตตัวแรกไม่มีผิดเลย
"นายทำอะไร"
"เป็นความสามารถทางด้านวิญญาณของฉัน"
"เหมือนแบล็ก?"
"คล้าย ๆ แต่ไม่ใช่"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็หันไปมองหน้าเจ้าตัวตรง ๆ ซึ่งอัลฟ่าเองก็ละสายตาจากเจ้าภูตแพะตนนั้นมาสบตาด้วย
"รู้ใช่ไหมว่าแบล็กสามารถส่งพลังเข้าไปทำลายวิญญาณของศัตรูโดยตรงได้"
"อือ"
"ของฉันก็คล้ายกัน แต่พลังวิญญาณของฉันไม่รุนแรงเท่าแบล็ก จึงต้องอาศัยการพลิกแพลงมากกว่าการใช้พลังชนกันตรง ๆ"
ชิโนบุพยักหน้ารับเมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะมองตามสายตาของอัลฟ่าไปยังเจ้าภูตแพะที่ตอนนี้เริ่มส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ไอพลังสีแดงของอัลฟ่าที่แผ่ออกมาจากตัวของมันยิ่งดูเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับท่าทีทุรนทุรายของมันที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน
"พลังวิญญาณของอินุงามิรุนแรงมาก แต่ก็เพราะมันรุนแรง เวลาส่งเข้าไปในร่างศัตรูจึงทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวได้ทันที ถ้าไม่ใช่เพราะแบล็กแข็งแกร่งมากจริง ๆ คงโดนสะท้อนกลับมาแทน"
เรื่องนี้ชิโนบุก็รู้ การใช้พลังวิญญาณเข้าไปทำลายศัตรูโดยตรงถือเป็นเรื่องที่เสี่ยงมาก ยิ่งภูตที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นเหมือนแบล็กก็จะถูกจับและสะท้อนคืนกลับได้ง่าย แต่ว่า...
ก็นั่นแหละ...
เพราะคนที่ใช้คือแบล็ก
พลังวิญญาณของเจ้าตัวแข็งแกร่งมาก จนไม่ต้องคอยห่วงว่าจะถูกสะท้อนกลับ
"พลังวิญญาณของฉันมีไม่น้อยถ้าเทียบกับภูตตนอื่น เพียงแต่มันคงรูปแบบในการทำลายได้ไม่เท่าแบล็ก เพราะฉะนั้นเลยส่งเข้าไปทำลายศัตรูโดยตรงแบบแบล็กไม่ได้ แต่ข้อดีของฉันคือศัตรูจะไม่รู้ตัว"
เสียงกรีดร้องอย่างทรมานของเจ้าภูตแพะยิ่งดังขึ้น เลือดค่อย ๆ ทะลักออกตามทวารทั้งเจ็ด เป็นภาพที่มองดูน่าสยดสยองอยู่ไม่น้อยเลย
"วิญญาณของภูตพวกนั้นจะโดนพลังวิญญาณของฉันกัดกินไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัว แต่ถึงอย่างนั้นมันก็มีข้อจำกัดอยู่ ถ้ายิ่งภูตตนนั้นระดับวิญญาณสูงเท่าไร ฉันก็จะกัดกินวิญญาณของพวกมันได้ยากขึ้นเท่านั้น"
"หมายความว่า ก็มีภูตที่นายใช้วิธีนี้ไม่ได้ผลอยู่ด้วย"
"อืม"
"ระดับไหน"
"ระดับแบล็ก"
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้ชิโนบุชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฟาดมือลงบนต้นแขนของอีกฝ่ายเต็มแรงข้อหาพูดเล่นไม่รู้เวลา
อย่างแบล็กน่ะ เรียกว่าระดับสูงลิบเกินไปจนเอามาใช้เป็นเกณฑ์ปกติกับคนอื่นเขาไม่ได้แล้ว
"ตีทำไม"
"เล่นไม่รู้เวลา"
"ไม่ได้เล่นสักหน่อย ก็ฉันใช้วิธีนี้กับแบล็กไม่ได้จริง ๆ"
"อย่างแบล็กเอามาเทียบกับภูตตนอื่นได้หรือไง"
นั่นน่ะ แข็งแกร่งจนภูตพิทักษ์ตระกูลอื่นยังไม่อยากยุ่งด้วยเลย อย่าว่าแต่ภูตพิทักษ์ด้วยกัน ทั้งภูตเล็ก ภูตน้อย ภูตระดับสูง องเมียวจิ ก็ไม่มีใครอยากยุ่งด้วยทั้งนั้น เจ้าตัวถึงขั้นเคยชนตรง ๆ กับพวกผู้นำตระกูลอื่นมาแล้วด้วยเถอะ
"ก็ฉันฝึกกับแบล็กแค่สองคน ไม่ให้เอาแบล็กมาเป็นมาตรฐานแล้วจะให้ฉันไปเทียบกับอะไรล่ะ"
ชิโนบุได้แต่เบ้ปากใส่อย่างหมั่นไส้คนที่พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขำ ๆ ก่อนจะหันไปมองเจ้าภูตแพะตนนั้นเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของมันดังขึ้นกว่าเดิม
"ฉันลองวิธีนี้กับแบล็กดู ถึงจะไม่ได้ผลแต่แบล็กยังบอกเองเลยว่าเจ็บเอาเรื่องอยู่"
"แค่บอกว่าเจ็บอะนะ"
"อืม แต่นั่นแบล็กไง...ส่วนนี่ไม่ใช่"
สิ้นคำนั้นร่างของภูตแพะก็ระเบิดออกกลายเป็นละอองแสงสลายหายไป ทิ้งไว้เพียงคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนเต็มพื้นไปหมด ซึ่งอีกไม่นานรอยเลอะพวกนั้นมันก็จะค่อย ๆ จางหายไปเอง
ชิโนบุได้แต่เบะปากมองคราบเลือดพวกนั้นแล้วบ่นออกมาเบา ๆ
"เลอะเทอะ"
อัลฟ่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะใช้มือข้างที่ไม่เลอะแตะหลังเจ้าตัวเป็นเชิงให้ออกเดิน เพื่อมุ่งหน้าเข้าไปหาเจ้าตัวอันตรายที่ปล่อยกลิ่นอายออกมาข่มขวัญกันอยู่ตลอดเวลา
ดวงตาคู่คมมองเข้าไปในตัวบ้าน ไอพลังสีแดงรอบตัวอัลฟ่าเข้มข้นขึ้นชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เวลาต่อมาจะกลายเป็นสายลมเบาบางพัดกระจายออกไปทั่วบริเวณ โดยมีอัลฟ่าเป็นจุดศูนย์กลาง
ชิโนบุเหลือบตามองคนข้าง ๆ เล็กน้อย เมื่อรู้สึกถึงสายลมเบาที่ไล้ผ่านตัวไป ก่อนที่กลิ่นอายกดหนักของเจ้าตัวในบ้านจะเลือนหาย แล้วถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายที่ชวนให้กดดันกว่าของอัลฟ่า
โฮกกกกกกก
เสียงคำรามดังลั่นมาจากภายในบ้านร้างจนชิโนบุต้องหันขวับไปมอง ในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ อย่างค่อนข้างพอใจ
"นายท้าสู้?"
"อืม"
"เพื่อ?"
"มันเริ่มก่อนนะ ตั้งแต่เรามาถึงก็ใช้กลิ่นอายข่มเราอยู่ตลอดเลย"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมา รู้สึกปวดหัวตุ้บ ๆ จนแทบจะยกมือขึ้นมากุมขมับ ปากก็บ่นพึมพำเป็นประโยคที่ทำให้คนโดนบ่นหัวเราะรับเบา ๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในตัวบ้านที่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีตัวอะไรรออยู่
"ลูกศิษย์แบล็กจริง ๆ นะนาย หาเรื่องพอกัน"
"โดนแบล็กเคี่ยวมาเกือบตาย จะได้อาละวาดทั้งทีก็ตามใจฉันหน่อยเถอะ"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐


## 19(2) - พลังวิญญาณ

"....."
เสียงบทสนทนาที่เบามากจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์สำหรับคนทั่วไป กลับดังชัดเจนสำหรับภูตชั้นสูงที่ประสาทสัมผัสดีกว่าคนปกติหลายเท่า ร่างกึ่งภูตของอินุงามิหลบอยู่บนกิ่งไม้สูง ขณะที่ดวงตาจดจ้องอยู่ที่มนุษย์สามคน ที่กระจายตัวกันอยู่ตามที่ต่าง ๆ ข้างแม่น้ำ
กำลังช่วยกันหาอะไรบางอย่างอยู่สินะ
หลังจากตั้งใจฟังอยู่นานแต่กลับไม่ได้มีเนื้อความสำคัญอยู่ในบทสนทนาสักเท่าไร ที่แบล็คพอจะสรุปได้ก็คือ คนพวกนี้กำลังหาอะไรบางอย่างอยู่
".....?!"
ดวงตาสีดำสนิทวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าหนึ่งในสามคนนั้นกำลังรังแกภูตระดับล่างตนหนึ่ง ภูตตนนั้นกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ดี ๆ พอคนพวกนี้หันไปเห็นก็ซัดยันต์ใส่ทันทีทั้งที่มันยังไม่ทันได้ทำอะไรด้วยซ้ำ
ต้องตายไปทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
เจ้าพวกเลว!
แบล็กเก็บรูปลักษณ์กึ่งภูตของตน แล้วกระโดดวูบเดียวลงไปยืนอยู่เบื้องหน้าสามคนนั้นทันที
ผู้มาใหม่ที่อยู่ ๆ ก็โผล่มาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ทั้งสามหันขวับมามอง ก่อนจะพากันชะงักกึก หน้าเปลี่ยนสีเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แม้ตอนนี้จะอยู่ในร่างเด็กมัธยมปลายธรรมดา หากแต่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาอย่างจงใจ ก็ทำให้คนเห็นรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมาได้ไม่ยาก
ก่อนจะมาที่นี่พวกเขาทั้งสามถูกเตือนมาแล้ว ว่าจะทำอะไรก็ให้ระวังไว้ อย่าเอาตัวเข้ามาเจอกับตอชิ้นใหญ่อย่างภูตพิทักษ์ของตระกูลอาคาวะ
อินุงามิที่ได้ชื่อว่าทรงพลังที่สุด เจ้าของฉายา 'ท่านสีดำ'
ทั้งที่แอบเข้ามาเงียบ ๆ แบบไม่เอิกเกริกแล้วแท้ ๆ ทั้งที่ให้อีกกลุ่มไปสร้างความวุ่นวายเพื่อดึงความสนใจ พวกตนจะได้ออกตามหาสิ่งที่ต้องการได้ง่ายขึ้น แล้วทำไมตอชิ้นใหญ่ถึงไม่ไปจัดการทางนั้นแต่กลับมายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ว่าผู้นำตระกูลและอดีตผู้นำตระกูลของอาคาวะไม่อยู่ แล้วกำลังหลักของตระกูลจะลดลงหรือไง ตอนนี้คนที่เหลือน่าจะมีแค่อินุงามิและทายาทเท่านั้นสิ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นยังไงสองคนที่เหลืออยู่ก็ต้องออกไปจัดการเองอยู่แล้ว แต่นี่ทำไม...
หรือจะให้ทายาทคนนั้นไปจัดการคนเดียว?
ไม่สิ ไม่เคยได้ยินว่าภูตพิทักษ์ของตระกูลจะปล่อยให้เด็กคนนั้นออกไปทำภารกิจคนเดียวมาก่อน...
งั้นทำไม?
"หาอะไรกันอยู่เหรอ"
เห็นทั้งสามคนมีสีหน้าเคร่งเครียดจนเส้นเลือดที่ขมับแทบจะปูดขึ้นมา แบล็กจึงถามขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเป็นห่วง ภูตระดับสูงในร่างเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเดินเข้าไปหาคนแปลกหน้าทั้งสามด้วยท่าทีสบาย ๆ ผิดกับบรรยากาศโดยรอบอย่างสิ้นเชิง ยิ่งเห็นว่าพวกนั้นมีท่าทีระแวดระวัง เจ้าตัวก็ยิ่งฉีกยิ้มกว้างขึ้น เสียงหัวเราะดังขึ้นในลำคอเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงใจดีผิดกับแววตาคมกริบที่กวาดมองสำรวจทีละคนอย่างจงใจ
"ฉันรู้จักที่ทางแถวนี้ดีเลยนะ"
เสียงกระดูกลั่นที่ดังขึ้นจากมือทั้งสองข้างของเจ้าตัว ยิ่งทำให้บรรยากาศกดดันขึ้นอีกหลายเท่า เหงื่อเย็น ๆ ซึมออกตามข้างขมับของคนแปลกหน้าทั้งสาม ในขณะที่เจ้าของบรรยากาศอันตึงเครียดนั้น ยังคงยิ้มออกมาได้อย่างไม่เข้ากับสถานการณ์เลยสักนิด
แบล็กใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเล่นอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ ก่อนจะยกมือขึ้นมากอดอกแล้วฉีกยิ้มกว้างออกมาเหมือนเดิม
จะจัดการยังไงดีนะ?
ตอนนี้โนบุจังไม่อยู่ด้วย ไม่มีใครบ่นเรื่องเลอะให้ฟังก็ไม่จำเป็นต้องกังวลอะไร
"หึ ๆ"
เสียงหัวเราะที่ดังขึ้น พร้อมแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างตรงหน้ายิ่งขึ้น ทำให้ทั้งสามคนเผลอถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว แต่ยังถอยกันได้ไม่ทันถึงสองก้าวก็ต้องชะงักกึก ตัวแข็งทื่อ เมื่ออยู่ ๆ คนที่เคยยืนตรงหน้ากลับหายไป เห็นเป็นเพียงเงาลาง ๆ วูบเดียวมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสามคน
กลิ่นอายน่าขนลุกแผ่ออกมาจากร่างกายของเจ้าตัว พร้อมไอพลังสีดำที่ค่อย ๆ กระจายไปทั่ว ดวงตาทั้งสองข้างในตอนนี้เป็นสีดำสนิทไม่หลงเหลือตาขาวคล้ายกับตอนอยู่ในร่างเดิม การเคลื่อนไหวยังคงรวดเร็วจนยากที่จะมองตาม เพียงพริบตาเดียวก็ไปหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ คนที่ดูท่าจะมีอำนาจมากที่สุด
มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาวางบนไหล่ของอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม...
แสยะ
"มีอะไรให้ช่วยไหม"
tbc...


## 20 - ผนึกทั้งเก้า

"ภูตอัญเชิญ"
ทันทีที่เดินเข้ามาจนมองเห็นภูตที่รออยู่ภายในบ้านชิโนบุก็พูดขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว ดวงตากวาดมองไปโดยรอบอย่างระแวดระวัง เพราะรู้ดีว่าหากเป็นภูตที่ถูกอัญเชิญมา คนที่อัญเชิญก็จะต้องอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้นัก
"เห็นเร็วจัง"
อัลฟ่าพึมพำขึ้นมาเบา ๆ ขณะเพ่งสายตาไปที่ภูตตนนั้น เขาต้องใช้เวลาครู่หนึ่ง เพื่อมองหาสัญลักษณ์อัญเชิญที่ถูกประทับอยู่ตรงหลังคอของภูตตรงหน้า
แบล็กเคยบอกว่าสัญลักษณ์อัญเชิญจะถูกประทับอยู่ตามจุดต่าง ๆ บนตัวของภูตที่ถูกอัญเชิญมา ภูตอย่างพวกเราดูไม่ออกหรอกนอกจากจะเห็นสัญลักษณ์นั่น มีเพียงพวกองเมียวจิเท่านั้นที่ไม่จำเป็นต้องมองหาสัญลักษณ์ ก็รู้ได้ทันทีว่าภูตตนไหนถูกอัญเชิญมา
โฮกกกกก
เสียงคำรามดังลั่นเมื่อภูตตนนั้นหันมาเห็นอัลฟ่าและชิโนบุ รูปร่างของมันคล้ายเสือโคร่งตัวใหญ่ หากแต่มีเขี้ยวโค้งยาวออกมานอกปาก ทั้งยังมีขนสีน้ำตาลเข้มคาดแดงตลอดทั้งตัว
"ใช้พลังระวังด้วยนะ"
"ไม่ต้องห่วง ตั้งแต่มาที่นี่ฉันยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่เลย ต่อให้พวกนั้นจับตาดูอยู่ก็ยังไม่รู้หรอกว่าฉันคือตัวอะไร"
คำตอบของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะถอยออกไปหลายก้าวเพื่อไม่ให้ขวางทาง แต่แล้วต้องหยุดฝีเท้าตัวเองไว้ เมื่อได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านหลัง ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปยังจุดกำเนิดเสียงทันที ยันต์ในมือทำท่าจะซัดออกไป เมื่อเห็นว่ามีภูตตนหนึ่งกำลังจะพุ่งตัวเข้ามา หากแต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจนึก กระแสพลังสีแดงก็ทะยานผ่านหน้าไป ทันทีที่สัมผัสกับร่างกายของภูตตนนั้น มันก็สลายกลายเป็นละอองแสงทันที
หัวคิ้วของชิโนบุมุ่นเข้าเล็กน้อย เหลือบตามองไปยังเจ้าของกระแสพลังสีแดงที่มองสบกลับมานิ่ง ๆ แล้วก็ยิ่งชวนให้ต้องขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
ตัวเองก็ต้องรับมือกับภูตระดับสูง ยังจะมัวมาห่วงเขาอยู่ได้
"สนใจเรื่องตัวเองไป แค่นี้ฉันจัดการเองได้"
ชิโนบุไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอัลฟ่าจะทำตามที่บอกไหม เพราะเจ้าตัวไม่ได้ตอบอะไร หลังจากมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งตัวเข้าใส่ภูตเสือโคร่งที่เตรียมพร้อมรออยู่แล้ว
กระแสพลังสีน้ำตาลพุ่งทะยานเข้าใส่อัลฟ่าแบบปูพรม เศษซากของกองไม้ที่อยู่ในรัศมีโจมตี ค่อย ๆ ละลายเพราะพิษกัดกร่อนที่แฝงมาด้วย ดวงตาคู่คมเหลือบมองสิ่งที่เกิดขึ้นเล็กน้อยแต่ไม่ได้แสดงความวิตกออกมา ร่างสูงใหญ่กระโจนไปอีกทาง ก่อนจะหมุนตัวตีลังกาขึ้นไปอยู่บนหลังของภูตเสือโคร่งเพื่อให้ลงมือจัดการได้ง่ายขึ้น
ฝ่ามือข้างขวายกขึ้นพร้อมไอพลังสีแดงที่แผ่ออกมา แต่ยังไม่ทันใช้มันออกไปอย่างที่ใจคิดก็ต้องกดหัวคิ้วเข้า เมื่อเจ้าภูตกำลังสะบัดตัวอย่างแรงเพื่อเหวี่ยงให้เขาหล่นจากหลัง กรงเล็บแหลมคมของเสือโคร่ง ตวัดขึ้นมาจนอัลฟ่าต้องหมอบตัวลงแนบไปกับหลังของมัน ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นแล้วกระโดดลงไปอยู่ข้างไม้กองใหญ่ที่เป็นซากปรักหักพังอีกกอง
อัลฟ่าย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อมในการเคลื่อนไหวครั้งต่อไป ดวงตาจับจ้องไปยังภูตเสือโคร่งที่กำลังคำรามลั่นอย่างดุร้าย ในหัวประมวลผลถึงสิ่งที่จะทำต่อจากนี้ พอวาดภาพทุกอย่างได้คร่าว ๆ ก็กระตุกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพอใจ ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่เจ้าเสือร้ายที่ตั้งท่ารออยู่แล้ว
"....."
ชิโนบุมองดูการต่อสู้ที่เกิดขึ้นอย่างตั้งใจ ดวงตาไล่ตามความเร็วในการเคลื่อนไหวของอัลฟ่าที่เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด แล้วก็ได้แต่เบะปากนิด ๆ ก่อนจะแค่นเสียงในลำคอเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงกระแสพลังของอัลฟ่าที่แผ่กระจายออกมา แล้วไม่นานที่ด้านหลังของเขา ก็มีเสียงกรีดร้องของภูตสองตนที่แตกสลายกลายเป็นละอองแสงเลือนหายไป
ก็บอกแล้วว่าให้สนใจเรื่องของตัวเองไป แค่ภูตระดับล่างกับระดับกลางเขาจัดการเองได้อยู่แล้ว
แกรก!
ดวงตาคู่สวยเหลือบมองด้านซ้ายมือของตัวเอง เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ก่อนที่ยันต์ในมือจะถูกซัดออกไปไวเกินกว่าที่อัลฟ่าจะทันแผ่พลังออกมาช่วยจัดการ
เสียงกรีดร้องของภูตที่ซุ่มโจมตีดังขึ้น ก่อนที่ตัวมันจะค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองแสงตามหลาย ๆ ตัวก่อนหน้าไป
ชิโนบุเหลือบไปมองอัลฟ่าเล็กน้อย เห็นอีกฝ่ายเองก็มองกลับมาทั้งที่ยังรับมือกับภูตเสือโคร่งอยู่เหมือนกัน ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เขานิ่ง ๆ ก่อนจะขยับมือแทงสวนขึ้นใต้ลำคอของเจ้าภูตเสือโคร่งตัวนั้น ที่มันเองก็รีบพลิกตัวหลบจึงโดนไปเพียงถาก ๆ
อัลฟ่ายืนนิ่งมองภูตเสือโคร่งที่ถอยไปตั้งหลักพร้อมขู่คำรามใส่เขาตลอดเวลา มือข้างที่ไม่เปื้อนยกขึ้นแตะคราบเลือดบนใบหน้าของตัวเอง ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย ยิ่งรวมกับเลือดที่เปรอะไปครึ่งหน้า ก็ยิ่งทำให้ตอนนี้เจ้าตัวดูน่ากลัวขึ้นกว่าปกติอีกหลายเท่า
"ฝากหน่อย"
กักคุรันที่ถูกโยนมา ทำให้ชิโนบุที่กำลังรับมือกับพวกภูตที่พลัดกันเข้ามาโจมตี ต้องหยุดมือแล้วหันไปรับไว้ก่อนที่มันจะตกพื้น ซึ่งแน่นอนว่าพวกภูตที่เหลือก็ถูกกระแสพลังของอัลฟ่าอัดกระแทกกับตัวบ้าน ก่อนที่ร่างกายจะระเบิดเป็นเศษเล็กเศษน้อยแล้วกลายเป็นละอองแสงเลือนหายไป
ดูเหมือนว่าตอนนี้ไอพลังรอบตัวอัลฟ่าจะเข้มข้นขึ้น ชิโนบุทันเห็นว่าเจ้าตัวแสยะยิ้มนิด ๆ อย่างค่อนข้างพอใจ กับการเคลื่อนไหวที่สะดวกขึ้นหลังจากถอดกักคุรันออก แล้วเพียงพริบตาหลังจากนั้น ร่างสูงใหญ่ก็หายวับจากจุดที่ยืน เหลือให้เห็นเพียงเงาสีแดงราง ๆ เคลื่อนที่ไปหยุดอยู่เบื้องหน้าร่างขนาดใหญ่ของภูตเสือโคร่ง
ครืน!!!
เศษฝุ่นเศษไม้ร่วงกราวลงมาเต็มไปหมด จนชิโนบุต้องยกมือขึ้นมาป้องหัวตัวเองไว้ เมื่ออัลฟ่ากดตัวภูตเสือโคร่งลงกับพื้นจนบ้านสะเทือนไปทั้งหลัง เสียงกรีดร้องดังลั่นพร้อมกับร่างขนาดใหญ่ที่ดิ้นพล่านเพื่อให้หลุดจากการจับกุม มันพยายามเตะขาทั้งสี่ข้าง ก่อนจะอ้าปากทำท่าจะกัดเข้าที่แขนข้างนั้น จนอัลฟ่าต้องเป็นฝ่ายปล่อยมือออกเอง
"หึ!"
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่คมกดเข้าเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็รีบพุ่งตัวตามไปเมื่อเห็นว่ามันทำท่าจะหนี ปลายเล็บตวัดกรีดผิวหนังของภูตเสือโคร่งตั้งแต่สีข้างขึ้นมาถึงสะบักหลัง จนเลือดไหลทะลักออกมาอาบย้อมพื้นไม้กลายเป็นสีแดงเข้ม
เสียงกรีดร้องเพราะความเจ็บปวดดังลั่น หากแต่คนทำกลับไม่มีแม้เศษเสี้ยวความสงสารจะมอบให้ ร่างสูงใหญ่เคลื่อนที่เพียงครั้งเดียวก็ตามความเร็วของอีกฝ่ายทัน ถีบขาเข้ากับผนังบ้าน ส่งตัวเองให้ลอยอยู่สูงกว่าศัตรู ก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นวางทาบลงบนหัวของเจ้าภูตเสือ แล้วออกแรงกดมันกระแทกพื้นจนบ้านสะเทือนไปทั้งหลังอีกครั้ง
ไอพลังสีแดงแผ่กระจายออกมาจากฝ่ามือข้างนั้น แล้วแผ่เข้าไปในตัวของภูตเสือโคร่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องลั่นพร้อมการดิ้นพล่านอย่างเจ็บปวด
ภูตเสือโคร่งพยายามดิ้นให้หลุด ซึ่งอัลฟ่าเองก็ตั้งใจคลายมือออกแล้วปล่อยมันไป เจ้าตัวกระโดดถอยมาอยู่ห่างพอสมควร มองดูท่าทางทุรนทุรายที่เกิดขึ้นนิ่ง ๆ ปล่อยให้เสียงกรีดร้องยังคงดังต่อไปพร้อมกับเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกตามทวารทั้งเจ็ด
ชิโนบุที่เพิ่งจัดการกับภูตระดับกลางตนหนึ่งเสร็จ หันมาดูสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องลั่น ภาพที่เห็นทำให้เขาเหลือบไปมองหน้าอัลฟ่าเล็กน้อย หากแต่ตอนนี้อัลฟ่าไม่ได้มองมาที่เขา เจ้าตัวกำลังจดจ้องอยู่ที่ภูตเสือโคร่ง ดวงตากำลังฉายแววพึงพอใจ แถมยังยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เวลาปกติจะไม่ค่อยได้เห็น
คล้ายกำลังสนุก...
เหมือนกำลังพอใจ...
เป็นไปตามสัญชาตญาณภูตในตัวที่เห็นการฆ่าฟันกันเป็นเรื่องปกติหรือไง
เพิ่งคิดได้แค่นั้น ชิโนบุก็ต้องหันไปมองภูตเสือโคร่งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงดังโครมใหญ่ ตอนนี้ภูตตนนั้นกำลังเคลื่อนไหวอย่างไร้ทิศทาง ท่าทางของมันดูทุรนทุรายมาก เลือดไหลออกตามเจ็ดทวาร วิ่งเอาตัวชนตามผนังบ้าน จนตอนนี้มันเปรอะเปื้อนเลือดจนแดงฉานไปหมด ในขณะที่คนทำยังคงยืนมองนิ่ง ๆ อยู่ที่เดิม
เหมือนกับแบล็กไม่มีผิด
ทำไมถึงชอบเห็นเลือดกันนักนะ
"อะ!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ เมื่อชิโนบุรู้สึกถึงความเจ็บที่เกิดขึ้นบริเวณลำคอ เป็นเพราะเมื่อกี้กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ จึงไม่ทันระวังตัวว่ามีเศษไม้จากการสั่นสะเทือนของบ้านกระเด็นเข้าใส่
"หืม?"
อัลฟ่าที่กำลังพอใจกับผลงานของตัวเอง หันขวับไปมองทันทีที่ได้กลิ่นเลือด หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่น ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่เพิ่งได้แผลมาสด ๆ โดยไม่คิดจะหันกลับไปสนใจภูตอีกตนที่กำลังทรมานเพราะตัวเองเลยสักนิด
ดวงตาคู่คมเรืองแสงสีแดงขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะสะบัดมือเบา ๆ ไอพลังสีแดงก็ทะยานออกไปอัดกระแทกร่างของภูตเสือโคร่ง เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ทันถึงนาที ร่างของมันก็ค่อย ๆ กลายเป็นละอองแสงเลือนหายไป เป็นจังหวะเดียวกับที่อัลฟ่าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของชิโนบุพอดี
"เป็นไงบ้าง"
"ไม่เป็นไร"
คนโดนถามยกมือขึ้นแตะที่ลำคอของตัวเองเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าเป็นคำตอบ แม้ว่าความจริงแล้วมันจะเจ็บมาก ๆ เลยก็เถอะ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าเป็นห่วงขนาดไหน ก็ไม่อยากตอบตามความจริงไปให้เจ้าตัวต้องคิดมาก
"เอียงคอหน่อย"
เป็นประโยคสั้น ๆ ที่ฟังจากเสียงแล้วรู้สึกว่ามันออกไปทางสั่งมากกว่าจะขอให้ทำตาม ทางด้านชิโนบุเลยอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เสียงการเคลื่อนไหวที่ดังขึ้นจากนอกบ้านก็ทำให้ต้องหันไปมองอย่างตกใจ
เงาคนที่เคลื่อนผ่านสายตาไป ทำให้เดาได้ไม่ยากว่านั่นต้องเป็นคนที่อัญเชิญภูตตนนี้มา คิดได้แบบนั้นชิโนบุก็ทำท่าจะวิ่งตามไป แต่กลับโดนอัลฟ่าคว้าแขนเอาไว้ก่อน
"รีบตามไปกันเร็ว"
"รักษาแผลก่อน"
"ไม่เป็นไร กลับบ้านไปค่อยให้แบล็กดูก็ได้"
"ฉันจำกลิ่นวิญญาณได้แล้ว รักษาแผลเสร็จค่อยตามไป"
ชิโนบุทำท่าจะเถียง แต่อัลฟ่าไม่เปิดโอกาสให้พูดอะไรอีก มือที่จับแขนเจ้าตัวไว้ออกแรงดึงเบา ๆ บังคับให้ขยับเข้ามาใกล้กันยิ่งขึ้น ก่อนที่ตัวเองจะเอียงหน้าลงเล็กน้อยเพื่อให้แนบเข้าตรงช่วงลำคอได้พอดี
ลิ้นอุ่น ๆ แตะลงที่รอยแผลเหนือไหปลาร้าฝั่งซ้าย ก่อนจะเริ่มเลียตั้งแต่ตรงนั้นขึ้นไปถึงช่วงกลางลำคอใกล้ ๆ กับสันกราม
สัมผัสจากปลายลิ้น ทำให้ชิโนบุขนลุกไปทั้งตัวโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ทั้งที่มันเป็นการรักษาแผลที่แบล็กเคยทำให้มาตลอดทั้งชีวิต แต่ว่าตอนนี้มันกลับทำให้เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่แบบไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย ได้แต่กลั้นหายใจรอจนกระทั่งอัลฟ่าเป็นฝ่ายผละออกไปเองหลังจากรักษาเสร็จ
"อะ..อะไร"
เสียงจะสั่นทำไมเนี่ย?
ชิโนบุได้แต่ว่าตัวเองในใจ ก่อนจะพยายามกลบเกลื่อนด้วยการทำหน้าสงสัย เมื่อเห็นว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังขมวดคิ้วแน่น มองมาที่คอของเขาแบบตาไม่กระพริบ
"ฉันยังควบคุมพลังรักษาของตัวเองได้ไม่ดีพอ"
"ยังไงนะ"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบ แต่ใช้ปลายนิ้วแตะลงที่แผลตรงลำคอแทน มองดูจุดที่เคยเป็นรอยกรีดลึกจนเลือดไหลออกมาอย่างน่ากลัว แต่ตอนนี้เหลือเพียงเส้นสีแดงจาง ๆ ที่พาดผ่านผิวเนื้อขาว ๆ ไปเท่านั้น
"ถ้าเป็นแบล็กคงไม่เหลือแม้แต่รอย"
"นี่--"
"ต้องทำอีกรอบ"
"ห๊ะ?"
เพิ่งจะร้องออกมาได้แค่นั้นคนเป็นแผลก็สะดุ้งเฮือก เมื่ออีกฝ่ายฝั่งหน้าเข้ามาที่ซอกคอของเขาอีกครั้ง องเมียวน้อยรีบยกมือขึ้นทำท่าจะผลักเจ้าภูตรักษาไม่เก่งให้ถอยออกไป แต่กลับช้ากว่ามือข้างหนึ่งที่คว้าเข้าตรงท้ายทอย ก่อนอีกฝ่ายจะออกแรงกดเบา ๆ เพื่อให้ทำอะไรได้ถนัดขึ้น และเป็นการกันไม่ให้เขาถอยหนี
"อะ อัลฟ่า..."
"หืม?"
เสียงครางถามในลำคอที่ดังขึ้นข้างหู ทำให้ชิโนบุที่ตั้งใจจะบอกให้หยุด เกิดอาการเสียงไม่ยอมออกจากลำคอกะทันหัน ทำได้แค่ยืนนิ่งกระพริบตาปริบ ๆ ปล่อยให้ความรู้สึกปั่นป่วนเกิดขึ้นบริเวณท้องน้อยแล้วค่อย ๆ กระจายไปทั่ว ริมฝีปากเผลอเม้มเข้า ก่อนจะสะดุดลมหายใจตัวเองเฮือกสั้น ๆ เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มกดลิ้นหนักขึ้น
เวลาเพียงครู่เดียวที่ปลายลิ้นอุ่น ๆ ลากไปตามรอยแผลบนลำคอ แต่กลับดูยาวนานเหลือเกินสำหรับชิโนบุ ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกวูบวาบไปทั้งตัวแบบนี้ ทั้งที่แผลที่ต้องให้แบล็กรักษาก่อนหน้านี้ก็มีไม่ใช่น้อย วิธีที่รักษาก็วิธีเดียวกัน แต่ว่าพอเป็นอัลฟ่า...
ไม่เอาแล้ว!
ที่หลังจะระวังตัวไม่ให้เป็นแผลแล้ว!
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"จับกลับมาไม่ได้เหรอ"
"มันหนีออกไปนอกเขตเกียวโต ผมรู้สึกว่าไกลเกินไปก็เลยพาชิโนบุกลับก่อน"
คำตอบของอัลฟ่า ทำให้อดีตผู้นำตระกูลอาคาวะพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นตบไหล่เจ้าตัวไป 2-3 ทีแล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มใจดี
"ขอบใจมากนะที่ช่วยดูแลชีจังให้"
"ครับ"
อาคาวะ ชุนหัวเราะลงลูกคอเบา ๆ ก่อนจะหันมามองหน้าหลานชายที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างภูตระดับสูงทั้งสอง แอบส่งสายตาแกล้งเจ้าตัวนิดหน่อย จนหัวคิ้วเหนือดวงตากลม ๆ คู่นั้นขมวดมุ่น ดูน่ารัก น่าเอ็นดู แล้วค่อยหันไปหาแบล็กด้วยท่าทางที่กลับมาจริงจังเหมือนเดิม
"ทางอัลฟ่ากับชีจังไม่ค่อยเท่าไร แต่ฉันค่อนข้างแปลกใจที่ทางนี้ไม่มีอะไรติดมือกลับมา"
"พวกมันลงน้ำแล้วหายวับไปเลย"
แบล็กเลือกที่จะตอบสั้น ๆ เพื่อกระชับข้อความและข้ามไปเลยว่า ก่อนลงน้ำหนีไปพวกนั้นโดนเขาทำอะไรบ้าง ซึ่ง...
จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่สะบักสะบอมกันไปไม่น้อยก็เท่านั้นแหละ
"อธิบายให้ชัด"
"ฉันไม่รู้ว่าพวกมันทำอะไร พอหนีลงน้ำไปแล้วฉันก็จับสัมผัสไม่ได้เลย รอดูอยู่นานไม่เห็นโผล่ขึ้นมาเลยให้เจ้ากัปปะลงไปดู แต่ก็ไม่เจอพวกมันแล้ว อาคมที่ใช้แปลกมาก รุนแรงเกินกว่าจะเป็นของคน แต่ก็บอกไม่ได้ว่าเป็นของภูตหรือเปล่า"
ทั้งสามคนที่ได้ยินแบบนั้นได้แต่ขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจ ทางด้านแบล็กเองก็ได้แต่ยักไหล่กลับไปเพราะจนปัญญาจะอธิบายเหมือนกัน เขาเองก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย
จะว่าคุ้นก็คุ้น จะว่าไม่คุ้นก็ไม่คุ้น
เหมือนจะรู้จักแต่ก็นึกไม่ออก ไม่รู้จะบอกยังไงดีเหมือนกัน
"ฉันบอกทางฝั่งฉันไปแล้ว แล้วทางนายล่ะ"
พอหาคำมาอธิบายสิ่งที่ตัวเองเจอไม่ได้ แบล็กเลยเลือกจะถามกลับไปถึงเรื่องที่อีกฝ่ายไปตรวจสอบมา ซึ่งทันทีที่โดนถามแบบนั้น อาคาวะ ชุนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองหน้าหลานชายสลับกับอัลฟ่าและแบล็ก ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน
"ผนึกของสี่หางถูกทำลายแล้ว"
"อะไรนะครับ"
"แต่ผนึกซ้ำไปแล้ว"
อีกประโยคที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก แต่เพียงไม่ถึงนาทีต่อจากนั้น เจ้าตัวก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อสังหรณ์บางอย่างที่ไม่ค่อยดีกำลังทำงาน ดวงตาคู่สวยมองสบกับคุณปู่ของตนตรง ๆ ก่อนจะถามออกไปทั้งที่ในใจก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว
"ที่พ่อกับแม่ยังไม่กลับเพราะเรื่องนี้ใช่ไหมปู่"
"อืม"
"ตรงนั้นอยู่ในเขตการดูแลของโคคุโตะและโรคุบะ"
คำพูดของแบล็ก ทำให้อัลฟ่าต้องรื้อฟื้นความจำตัวเองเกี่ยวกับเรื่องที่ชิโนบุเคยเล่าให้ฟัง
โคคุโตะและโรคุบะ
พันธมิตรของอาคาวะ?
"สามจากเก้า ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้ว"
"มันไม่บังเอิญจริง ๆ มีใครบางคนคิดจะทำลายผนึกสัตว์หางเพื่อคลายผนึกให้เก้าหาง"
คำยอมรับจากอดีตผู้นำตระกูลอาคาวะ ทำให้แบล็กและชิโนบุขมวดคิ้วแน่นทันที
สัตว์หางทั้งเก้าถูกแยกผนึกไว้ตามที่ต่าง ๆ เก้าแห่ง ในแต่ละแห่งมีผนึกที่แข็งแกร่งคอยกักตัวสัตว์หางอยู่ แต่เพราะกาลเวลาที่ผ่านไปเนิ่นนาน ทำให้ผนึกค่อย ๆ อ่อนกำลังลง อาศัยหาจุดอ่อนของแต่ละผนึกให้เจอแล้วทำลายซะจึงไม่ใช่เรื่องยาก เพราะฉะนั้นที่ผ่านมา ทั้งสองหางและหกหางซึ่งตอนนี้รวมถึงสี่หาง การที่ผนึกจะโดนทำลายจึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่ในที่นี้หมายถึง กรณีที่เป็นองเมียวจิตระกูลใหญ่เป็นผู้ลงมือ
การหาจุดอ่อนของผนึกแต่ละผนึกไม่เหลือบ่ากว่าแรงตระกูลใหญ่ก็จริง แต่ก็ใช่ว่าองเมียวจิธรรมดาทั่วไปจะทำได้ง่าย ๆ
เพราะฉะนั้น...
เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ คนทำต้องมาจาก 1 ใน 8 ตระกูลแน่ ๆ
"คลายผนึกเก้าหางเหรอ"
คำถามที่ดังขึ้นจากอัลฟ่า ทำให้อีกสามคนตรงนั้นเพิ่งรู้สึกตัวว่ายังไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ให้เจ้าตัวฟัง
"สัตว์หางแต่ละตัวจะมีผนึกที่แตกต่างกัน แต่จะมีที่ต่างจากตนอื่นมากที่สุดคือเก้าหาง ซึ่งถือว่าเป็นผนึกที่แข็งแกร่งที่สุด การจะทำลายผนึกของเก้าหาง คือต้องทำลายผนึกของสัตว์หางอีกแปดตนก่อน"
ได้ยินแค่นั้นอัลฟ่าก็สามารถเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ทันที ในหัวร้อยเรียงถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เจอมา ตั้งแต่ผนึกสองหางที่ฮอกไกโด ผนึกหกหางที่ศาลเจ้า จนมาถึงผนึกสี่หางที่คุณปู่ของชิโนบุบอกว่าเพิ่งโดนทำลายไป
สามจากเก้า...
สามในแปด...
นี่มันเกือบครึ่งแล้ว!
"นี่พ่อกับแม่อยู่ที่ไหนปู่ โคคุโตะหรอครับ"
"อืม"
คำตอบที่ได้รับไม่ได้ต่างจากที่ชิโนบุคิดไว้ ในเมื่อผนึกเก้าหางอยู่ที่คันโต การที่พ่อกับแม่จะถูกเรียกตัวไปช่วยที่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
"ตอนนี้ชิเงรุและสึกิโกะประจำอยู่ที่ผนึกเก้าหางกับพวกโคคุโตะ ทางเจ็ดหางพวกโรคุบะก็กำลังเฝ้าดูอยู่ ส่วนอาโอโทะระกำลังจะส่งคนมาช่วยพวกเราระวังผนึกหนึ่งหางที่นารา และแปดหางที่โอซาก้า"
"แล้วสามหางกับห้าหางล่ะครับ"
คำถามของอัลฟ่าทำให้อาคาวะทั้งคนปู่และคนหลานแสดงสีหน้าลำบากใจออกมา ก่อนที่ชิโนบุจะเหลือบมองไปทางแบล็กเล็กน้อย แล้วหันมาพูดกับอัลฟ่าด้วยเสียงเบากว่าปกติ
"สัตว์หางสองตัวนั้นอยู่นอกเหนือเขตดูแลของเราและพันธมิตร ไม่สามารถแทรกแซงได้"
"อยู่ที่ไหน"
"คิวชู"
สิ้นคำนั้นไอดำทะมึนก็แผ่ออกมาจากตัวแบล็กทันที ในขณะที่อัลฟ่ากำลังนึกถึงชื่อตระกูลที่ดูแลในเขตนั้น...
คิวชู?
"ชิคุราเงะ?"
การพยักหน้ารับของชิโนบุทำให้อัลฟ่าเผลอชะงักไป ก่อนที่เจ้าตัวจะมีอาการเดียวกับแบล็กไม่มีผิด ไอพลังสีแดงเข้มหมุนวนอยู่รอบตัว ทั้งกดหนักและรุนแรง จนถึงขั้นทำให้ภูตลาดตระเวนทุกตัวภายในบ้านรีบรุดมายังจุดกำเนิดพลังทั้งสอง แต่พอมาถึงแล้วเห็นอาคาวะ ชุนยกมือห้าม ก็แยกย้ายกันกลับไปออกลาดตระเวนประจำตำแหน่งของตนเหมือนเดิม
"อัลฟ่า แบล็ก"
เสียงเรียกชื่อจากชิโนบุทำให้ทั้งคู่เหลือบตามองเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นแรงกดดันรอบตัวก็ยังไม่สลายไป จนชิโนบุต้องลูบไหล่ ลูบหลังไปคนละ 2-3 ทีนั่นแหละ กระแสพลังรอบตัวของทั้งคู่ถึงได้กลับมาสงบลงเหมือนเดิม
"แยกย้ายกันไปพักเถอะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
พอเห็นว่าสถานการณ์กลับมาเป็นปกติแล้ว อาคาวะคนปู่ก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่ชิโนบุก็พยักหน้าแล้วทำท่าจะลากอีกสองคนให้เดินตามไป แต่แล้วเจ้าตัวก็นึกอะไรขึ้นได้ หยุดฝีเท้าตัวเองไว้แล้วขมวดคิ้วแน่น
"มีอะไรหรือเปล่า"
เห็นเจ้าตัวมีสีหน้าแปลก ๆ อัลฟ่าจึงถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง ซึ่งแบล็กที่อยู่ข้าง ๆ ก็กำลังรอคำตอบอยู่เหมือนกัน
"นารา...สุนาคาเคะ?"
น้ำเสียงที่พูดขึ้นอย่างไม่ค่อยมั่นใจ กลับไปกระตุ้นความทรงจำให้อัลฟ่าและแบล็กหันมามองหน้ากันทันที ในขณะที่อาคาวะคนปู่ที่ยังไม่รู้เรื่องด้วย ก็ได้แต่ถามขึ้นด้วยความสงสัย
"มีอะไรหรือเปล่าชีจัง"
"ก่อนหน้านี้พวกผมเจอสุนาคาเคะตนหนึ่งที่หนีมาจากนารา ไม่แน่ใจว่าจะเกี่ยวกันไหม เพราะตอนนั้นก็ไม่ทันได้ถามอะไร"
"ก็ไม่แน่ อาจจะรู้สึกถึงความผิดปกติเลยหนีมาที่นี่"
"ตอนนั้นผมก็สงสัยอยู่แล้วว่าทำไมมันถึงทิ้งที่อยู่ตัวเองมาที่เกียวโต แต่สุดท้ายกลับเลือกจะปล่อยไปโดยไม่ถามอะไร ทำไมถึงไม่เอะใจนะ"
"ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกภูตผีที่อพยพหาที่อยู่ใหม่ก็มีเยอะแยะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร หลานไม่ต้องโทษตัวเอง"
คำพูดของคนเป็นปู่ทำให้เจ้าตัวพยักหน้ารับ แต่ถึงอย่างนั้นสีหน้าก็ไม่ได้ดูดีขึ้นสักเท่าไร เห็นแบบนั้นแบล็กกับอัลฟ่าจึงหันมาสบตากัน ก่อนที่แบล็กจะยกมือขึ้นแตะหลังเจ้าตัวเบา ๆ แล้วถามขึ้นด้วยรอยยิ้มนิด ๆ อย่างที่ชอบทำเวลามีเด็กบางคนเริ่มจะงอแง
"จะไปดูไหม"
"คิดว่าน่าจะยังอยู่นะ"
อีกประโยคจากอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุกระพริบตาปริบ ๆ มองหน้าทั้งสองคนสลับไปมา นึกประมวลผลทุกอย่างอยู่ในหัวครู่หนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฎขึ้นบนใบหน้า
ทายาทคนสำคัญของอาคาวะ หันมาหาผู้อาวุโสสุดในบ้าน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยท่าทีกระตือรือร้นพร้อมทั้งยื่นมือไปขอยันต์เพิ่มอย่างที่ชอบทำเป็นประจำเวลาต้องออกจากบ้านรอบสอง
ทั้ง ๆ ที่เดินไปเอาเพิ่มเองก็ได้ แต่ขออ้อนนิดอ้อนหน่อยก็ยังดี
"พวกผมจะไปหาสุนาคาเคะตนนั้นนะปู่"
"อืม ระวังตัวกันด้วย"
พอได้รับคำอนุญาตรวมทั้งยันต์และชิคิงามิที่คุณปู่แถมให้แล้ว เจ้าตัวก็คว้ามืออัลฟ่ากับแบล็กคนละข้างแล้วลากออกจากบ้านไปทันที ท่ามกลางสายตาเอ็นดูและรอยยิ้มของอดีตผู้นำตระกูลที่มองตามไปจนลับสายตา
** ตรงนี้จะโน้ตไว้ให้เผื่อใครงงเรื่องตำแหน่งผนึกสัตว์หางนะคะ (พันธมิตรของอาคาวะมีสามตระกูล คือ อาโอโทระ โรคุบะ และ โคคุโตะ)
ผนึกสี่หางที่ถูกทำลายไป อยู่ตรงรอยต่อระหว่างชูบุและคันโต ซึ่งอยู่ในความรับผิดชอบของตระกูลโรคุบะและตระกูลโคคุโตะ
ผนึกเก้าหางที่คุณพ่อคุณแม่ต้องไปช่วยคุ้มกัน อยู่ที่จังหวัดโทชิกิซึ่งอยู่ในคันโต เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลโคคุโตะ
ผนึกเจ็ดหางอยู่บริเวณรอบนอกจังหวะนาโกย่า ซึ่งอยู่ในชูบุ เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลโรคุบะ
ผนึกหนึ่งหางอยู่ที่ทะเลทรายนารา ซึ่งอยู่ในคันไซ เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลอาคาวะ
ผนึกแปดหางอยู่ที่โอซาก้า ซึ่งอยู่ในคันไซ เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลอาคาวะ
สรุปคือแถบคันไซซึ่งเป็นเขตปกครองของอาคาวะ มีผนึกสัตว์หางอยู่ถึงสามจุดค่ะ คือหนึ่งหาง แปดหาง และหกหาง(เกียวโต)ซึ่งผนึกถูกทำลายไปแล้ว
ส่วนสามหางและห้าหางผนึกอยู่ในคิวชู เป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลชิคุราเงะค่ะ
tbc...


## 21 - นารา

"ยังอยู่ไหม"
"อยู่"
เสียงสองเสียงที่ตอบขึ้นพร้อมกัน ทำให้คนถามพยักหน้ารับเบา ๆ ดวงตาคู่สวยมองลอดตามต้นไผ่เข้าไปด้านในเพื่อลองสำรวจดูคร่าว ๆ
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามยืนอยู่ตรงทางเข้าป่าไผ่ที่เคยเจอกับสุนาคาเคะตนนั้น บริเวณโดยรอบเงียบสนิทไม่มีผู้คนเดินผ่าน เนื่องจากเป็นเวลาค่อนข้างดึกมากแล้ว ซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดีเพราะจะทำให้จัดการอะไรได้สะดวกขึ้น อย่างตอนที่มาถึง ชิโนบุก็ให้อัลฟ่ากับแบล็กสัมผัสพลังวิญญาณของสุนาคาเคะดูได้ทันทีโดยไม่จำเป็นต้องกลัวใครเห็น
และถือเป็นโชคดีมากที่การมาครั้งนี้ไม่เสียเที่ยว
"ไปกันเถอะ"
ทันทีที่พูดจบแบล็กก็เป็นคนเดินนำเข้าไปก่อน ตามด้วยชิโนบุและปิดท้ายด้วยอัลฟ่าเหมือนอย่างทุกที
ทั้งสามคนเดินเข้าไปเงียบ ๆ โดยไม่คุยอะไรกันอีกเลย เวลาผ่านไปพักใหญ่ที่พวกเขาเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ จนถึงกลางป่า เสียงการเคลื่อนไหวไม่ไกลจากจุดที่อยู่ ทำให้ทั้งสามไหวตัว ทั้งอัลฟ่าและแบล็กไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่กลับแบ่งหน้าที่กันได้อย่างลงตัว
แบล็กเป็นคนกระโจนออกไปยังจุดที่เกิดการเคลื่อนไหวผิดปกติ ในขณะที่อัลฟ่าขยับเข้าไปประชิดตัวชิโนบุอย่างรวดเร็ว
หมับ!
พอเห็นว่าอัลฟ่าอยู่ใกล้ ๆ ชิโนบุก็คว้าแขนเจ้าตัวไว้ทันที มือหนึ่งกำยันต์ไว้เพื่อเตรียมพร้อม ขณะที่อีกมือก็เกาะแขนอัลฟ่าเอาไว้แน่น
ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน เป็นช่วงเวลาของภูตผี เขาจะดื้ออยากจัดการเองเหมือนเมื่อตอนเย็นไม่ได้เพราะไม่รู้ว่ามีอะไรรออยู่บ้าง ถึงบางทีจะงอแงไปหน่อย แต่ชิโนบุก็รู้ดีว่าตัวเองยังไม่เก่งถึงขั้นพร้อมสู้ในทุกสถานการณ์เหมือนคุณปู่กับคุณพ่อ ถ้าเป็นตอนเช้าหรือตอนเย็นก็ว่าไปอย่าง แต่มืด ๆ ค่ำ ๆ แบบนี้แค่คอยระวังตัวแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่อัลฟ่ากับแบล็กดีกว่า จะได้ไม่เกะกะหรือเผลอทำตัวเป็นภาระโดยไม่ตั้งใจ
"หึ ๆ"
เสียงหัวเราะเบา ๆ จากคนข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุจำต้องละสายตาจากการมองสำรวจโดยรอบเพื่อหันไปมองเจ้าตัว สิ่งแรกที่เห็นคือดวงตาคู่นั้นที่เหมือนจะเรืองแสงขึ้นเล็กน้อยในความมืด ส่วนสิ่งต่อมา...
ก็คือรอยยิ้มขำ ๆ ที่ถูกส่งมาให้
"ขำอะไร"
"ไม่คิดว่านายจะเกาะแขนฉันไว้ด้วย"
"กลัวนายทิ้งฉัน"
"ก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันไม่มีทางทำแบบนั้น"
ถ้อยคำที่ตอบกลับมาทำให้ชิโนบุแอบหันไปยิ้มอีกทางในขณะที่อัลฟ่าทำเพียงอมยิ้มนิด ๆ โดยไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่าเจ้าตัวลืมไปหรือเปล่าว่าภูตมองเห็นในความมืดได้ดีกว่ามนุษย์ ต่อให้จะหันหนีไปอีกทางแบบนั้น เขาก็ยังมองเห็นมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มของเจ้าตัวอยู่ดีนั่นแหละ
แต่ไม่พูดออกไปหรอก...
กลัวจะเขินแล้วทำหน้ามุ่ยกลบเกลื่อน ถึงแม้แบบนั้นจะดูน่ารักดี แต่ยังไงเขาก็ชอบเวลายิ้มมากกว่า
กรี๊ดดดดด
เสียงกรีดร้องหวีดแหลมที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้ชิโนบุเผลอเกาะแขนคนข้าง ๆ แน่นขึ้น ในขณะที่อัลฟ่าเองก็มุนหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ดวงตามองฝ่าความมืดไปยังทิศทางของเสียง ซึ่งเป็นทางเดียวกับที่แบล็กกระโจนหายไป
เวลาผ่านไปอีกครู่สั้น ๆ คนที่หายไปก็กลับมาพร้อมหิ้วคอภูตตนหนึ่งติดมือมาด้วย
"เจอละ"
"เจ้าของเสียง?"
"ใช่"
"ที่วิ่งหนีเมื่อกี้ด้วย?"
"ถูก"
บทสนทนาสั้น ๆ ของแบล็กและอัลฟ่าจบลงเพียงแค่นั้น แต่ก็ทำให้ทั้งสามเข้าใจตรงกันว่า เจ้าของการเคลื่อนไหวผิดปกติที่แบล็กตามไปดูก็คือสุนาคาเคะตนนี้ คาดว่ามันคงมาแอบดูเพื่อหาทางจัดการคนที่รุกล้ำเข้ามาในป่า แต่เพราะสัมผัสได้ว่าอัลฟ่ากับแบล็กไม่ธรรมดาเลยตัดสินใจจะหนีแทน
"เมื่อกี้ทำไมอยู่ ๆ เธอถึงกรี๊ด"
"โดนฉันจับตัวได้"
คำตอบจากแบล็กทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ เจ้าตัวปล่อยมือที่เกาะแขนอัลฟ่าแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าภูตทรายที่ตอนนี้กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เหลือบมองหน้าอัลฟ่าที แบล็กทีด้วยท่าทางน่าสงสาร
"ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ทำอะไร จะไม่มัดเธอด้วย แค่มีเรื่องจะถาม"
ประโยคที่ได้ยินทำให้สุนาคาเคะเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนจะหลุบตาลงมองพื้นแล้วกอดตัวเองแน่นเหมือนเดิม ท่าทางแบบนั้นทำให้ชิโนบุเผลอมุนหัวคิ้วเข้า ก่อนจะหันไปพูดกับอัลฟ่าและแบล็กด้วยน้ำเสียงดุ ๆ ขณะที่ตัวเองก็ย่อตัวลงเพื่อจะได้คุยกับภูตทรายได้สะดวกขึ้น
"หยุดแผ่แรงกดดันกันก่อนสิ"
"ฉันหยุดไปนานแล้วนะโนบุจัง"
"ยังไม่ได้ทำอะไรเลย"
พอเจอเข้ากับน้ำเสียงห้วน ๆ เหมือนติดจะหงุดหงิดนิด ๆ ของชิโนบุ ทั้งสองหนุ่มก็รีบตอบกลับไปทันที พวกเขายืนอยู่เฉย ๆ ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย สุนาคาเคะตนนี้ขี้กลัวเกินไปเองต่างหาก
ดวงตาคู่สวยเหลือบมองเจ้าหมาขาวและหมาดำเล็กน้อยหลังได้ยินคำปฏิเสธของทั้งคู่ ก่อนจะหันกลับมามองภูตทรายตรงหน้าที่จนตอนนี้ก็ยังไม่หยุดสั่นเหมือนเดิม องเมียวน้อยถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงอีกนิด เพื่อให้สุนาคาเคะตนนี้คลายความหวาดกลัวลง
"ไม่ต้องกลัว ถ้าเธอสัญญาว่าจะตอบคำถามฉัน ฉันจะไม่ให้ใครทำอะไรเธอ"
ประโยคที่ได้ยินทำให้สุนาคาเคะเงยหน้าขึ้นมองชิโนบุอย่างหวาด ๆ เหมือนมันไม่ค่อยจะแน่ใจนักกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะถ้าว่ากันตามตรง ในสายตาภูตที่มองอะไรไม่ซับซ้อนเท่ามนุษย์ เด็กหนุ่มคนนี้มีฝีมือด้อยกว่าอีกสองตนนั้นมาก...
สองตนที่แรงกดดันรุนแรงแม้จะยืนอยู่เฉย ๆ โดยไม่ทำอะไร
สองตนที่แค่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็รู้สึกอยากฆ่าตัวตายเองซะให้รู้แล้วรู้รอดไป
แล้ว...
เด็กคนนี้จะเอาอะไรไปห้ามได้หากสองตนนั้นจะลงมือ
ราวกับรับรู้ถึงความคิดของสุนาคาเคะ แบล็กที่ยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลังยกมือขึ้นกอดอก ก่อนจะพูดขึ้นด้วยท่าทางสบาย ๆ หากแต่น้ำเสียงจริงจังไม่มีแววของความล้อเล่นปนอยู่เลย
"ถ้าเขาไม่ให้ทำฉันก็ไม่ทำ"
"ฉันก็เหมือนกัน"
อีกประโยคที่ถูกยืนยันจากอัลฟ่า ทำให้สุนาคาเคะเหลือบมองทั้งคู่อย่างระแวง ก่อนจะกลับมาจ้องหน้าชิโนบุอีกครั้ง ซึ่งเจ้าตัวก็ส่งสีหน้ากลับมาประมาณว่า 'จะเชื่อได้หรือยัง'
'สัญ ญา..สัญญา...'
"สัญญา ถ้าเธอตอบทุกอย่างโดยไม่โกหก ฉันจะไม่ให้พวกเขาทำอะไรเธอ"
ภูตทรายเงียบไปครู่หนึ่งคล้ายกำลังใช้ความคิด ก่อนที่มันจะค่อย ๆ พยักหน้ารับ ร่างเล็ก ๆ ของหญิงชรานั่งลงกับพื้น พร้อมทั้งยกสองขาขึ้นมากอดเข่าไว้ ใบหน้าเปื้อนทรายซุกลงกับเข่า ก่อนจะเงยขึ้นมาให้เห็นแค่ดวงตาทั้งสองข้างเพียงเท่านั้น
'ถาม..ถามมา...'
"ทำไมถึงหนีมาจากนารา"
เมื่อโอกาสมาถึงชิโนบุก็ไม่อ้อมค้อม เจ้าตัวถามถึงสิ่งที่อยากรู้ทันที ซึ่งหลังจากได้ยินคำถามนั้น สุนาคาเคะก็ตัวสั่นขึ้นมาอีกครั้ง ท่าทางของมันดูหวาดกลัวมากจนคนมองทั้งสามได้แต่ขมวดคิ้วแน่น
'น่ากลัว น่า กลัว...'
"อะไรที่น่ากลัว"
'ในทราย มี บางอย่าง น่า..กลัว...'
"รู้ไหมว่าคืออะไร"
'ไม่ รู้'
คำตอบที่ได้ดูไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไรนัก แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ยังเลือกจะถามต่อไป ในขณะที่อัลฟ่าและแบล็กยืนกอดอกคอยระวังทั้งหน้าและหลังไปด้วย ตั้งใจฟังสิ่งที่องเมียวน้อยของพวกเขาคุยกับภูตทรายไปด้วย
"เพราะรู้สึกถึงบางอย่างที่น่ากลัว เธอเลยหนีมาที่นี่เหรอ"
'ใช่'
"....."
'นอกจาก น่า กลัว..มีคน...ด้วย...'
ประโยคนั้นทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นทันที ดวงตาคู่สวยเหลือบขึ้นสบกับแบล็กและอัลฟ่าเงียบ ๆ ก่อนจะหันกลับมาหาสุนาคาเคะแล้วถามต่อ
"ใคร"
'ไม่รู้..แปลก ๆ...หา บางอย่าง...'
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทันทีหลังสิ้นประโยคนั้น ชิโนบุใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล่นระหว่างใช้ความคิด หัวคิ้วทั้งสองข้างกดเข้าและยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายออกเลยสักนิด ปลายนิ้วเผลอคลึงกำไลเล่นอย่างลืมตัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นคุยกับแบล็กและอัลฟ่าด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ไปนารากัน"
"พรุ่งนี้ วันนี้พอแล้ว"
"ก็หมายถึงพรุ่งนี้นั่นแหละ"
พอโดนแบล็กใช้น้ำเสียงที่ดุขึ้น ชิโนบุก็เปลี่ยนมาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ไม่บ่อยนักที่แบล็กจะใช้เสียงแบบนี้ ปกติเจ้าตัวตามใจเขาจะตาย แต่นี่คงเห็นว่าวันนี้เจออะไรมาเยอะแล้ว คงอยากให้เขากลับไปพักเอาแรงก่อนนั่นแหละ
"งั้นกลับไปก็บอกชุนด้วย"
"อือ"
พอคุยกับแบล็กเสร็จ ชิโนบุก็หันกลับมาหาสุนาคาเคะที่จนตอนนี้ก็ยังคงตัวสั่นอย่างหวาดกลัวไม่หยุด
"ไปนารากับฉัน"
'ไม่..ไม่...'
ไม่พูดเปล่า เจ้าภูตทรายยังขยับถอยหลัง แต่พอรู้สึกได้ถึงการขยับตัวของแบล็กก็รีบหยุดตัวเองไว้ ร่างคุณป้าวัยชราคู้ลงกับพื้นแล้วกอดตัวเองแน่น ขณะที่ริมฝีปากก็ขยับพึมพำออกมาไม่หยุด
'กลัว..กลัว...'
"ไม่ต้องกลัว"
'น่ากลัว'
"เราจะให้การคุ้มครองเธอเอง แค่ไปนารากับฉัน"
พอได้ยินว่าจะได้รับการคุ้มครองสุนาคาเคะก็เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของภูตทรายดูราวกับจะมีน้ำตาไหลออกมาอยู่รอมร่อ
คงจะกลัวมากจริง ๆ
"เขาจะเป็นคนคอยคุ้มครองเธอ เธอก็รู้ใช่ไหมว่าเขาเก่งมาก ไม่มีอะไรทำอันตรายเธอได้แน่นอน"
พูดไปชิโนบุก็ชี้มือไปที่แบล็กด้วย สุนาคาเคะมองตามแล้วก็ได้แต่กอดตัวเองแน่นขึ้น พึมพำเสียงเบาจนฟังแทบไม่ออก
'คุ้มครอง..คุ้ม ครอง...'
"ในเมื่อเขาบอกให้คุ้มครองฉันก็จะคุ้มครองเธอ บอกไปแล้วไงว่าถ้าเขาสั่งฉันจะทำ"
ประโยคของแบล็กทำให้สุนาคาเคะหันไปมองหน้าเจ้าตัวอย่างชั่งใจ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าชิโนบุอีกครั้ง เมื่อได้ยินประโยคที่ถามขึ้น
"ไม่อยากกลับไปบ้านหรือไง"
แค่ได้ยินคำว่าบ้าน น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ก็ไหลออกมาทันที เสียงสะอื้นหลุดรอดออกมาจากร่างที่กอดตัวเองไว้แน่น ภูตในร่างคุณป้าร้องไห้ออกมาอย่างหนักแบบไม่อายใคร เพราะจริง ๆ แล้วมันก็ไม่ได้อยากทิ้งที่นั่นมา ที่นั่นเป็นที่ที่อยู่มาตั้งนาน แต่เพราะความน่ากลัวที่สัมผัสได้ทำให้จำใจต้องจากมา...
จากบ้าน
จากเพื่อนพ้อง
'กลับ..อยากกลับ...'
"งั้นพรุ่งนี้เราไปนารากัน"
'อยาก กลับ...บ้าน...'
"เข้าใจแล้ว"
เห็นภูตตรงหน้านั่งกอดเข่าร้องไห้แล้ว ชิโนบุก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาทำเพียงแค่ลุกขึ้นแล้วถอยไปยืนรออยู่ข้างอัลฟ่าเงียบ ๆ โดยไม่เอ่ยปากเร่งสักคำ
เพราะได้พบเจอกับพวกภูตผีมากมายมาตั้งแต่เด็ก จึงรู้ดีว่าจริง ๆ แล้ว พวกนี้เองก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากมนุษย์เรา
ดีใจเป็น หัวเราะเป็น...
เสียใจเป็น ร้องไห้เป็น...
คนเรารู้สึกเศร้าแค่ไหนที่ต้องไปไกลจากบ้าน ภูตพวกนี้เองก็เศร้าใจไม่ได้น้อยไปกว่ากัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
'ตรงนั้น..ตรง นั้น...'
หลังจากมาถึงนารา ทั้งสามก็มุ่งหน้าไปยังจุดที่สุนาคาเคะบอก ตลอดทางภูตในร่างคุณป้าจะคอยชี้มือบอกว่าไปทางนี้ ทางนั้น จนกระทั่งมาถึงเนินทรายขนาดไม่ใหญ่นัก เจ้าตัวก็บอกให้หยุด มือข้างหนึ่งชี้ไปยังเนินทรายขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างไปไม่ไกล ขณะที่อีกมือก็เกาะไหล่แบล็กไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"ตรงนั้นเหรอ"
'อือ..'
"ดูไม่น่าจะมีอะไรนะ"
'มี..ใน ทราย...'
พอได้ยินแบบนั้นชิโนบุกับอัลฟ่าก็ทำท่าจะเดินต่อ แต่แล้วก็ต้องหันไปมองทางแบล็ก เมื่อได้ยินเจ้าตัวไอออกมาเสียงดัง ใบหน้าที่ปกติจะมีรอยยิ้มทะเล้นประดับอยู่ตลอดเวลาตามประสาคนอารมณ์ดี ในตอนนี้กลับดูหงุดหงิดจนพวกภูตหลายตนที่อาศัยอยู่แถวนั้นพากันเผ่นหายไปไกลลิบ
ซึ่งตัวการที่ทำให้แบล็กหงุดหงิดมาตั้งแต่เริ่มออกเดินทาง ก็คือภูตคุณป้าตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนหลังนั่นแหละ ทั้งชิโนบุและอัลฟ่านึกอยากจะช่วยแต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ในเมื่อปัญหามันอยู่ที่...
"ทรายเข้าปากฉันอีกแล้ว"
น้ำเสียงหงุดหงิดที่ได้ยิน ทำให้สุนาคาเคะค่อย ๆ ลดมือที่ชี้บอกตำแหน่งลง ใบหน้าเปื้อนทรายหันไปมองแบล็กด้วยท่าทีหวาด ๆ จนชิโนบุที่เห็นแบบนั้นรู้สึกสงสารอยู่ไม่น้อย
"เธอไม่ได้ตั้งใจน่าแบล็ก"
"ก็รู้..แค่ก!"
พูดได้แค่นั้นเจ้าตัวก็หันไปถุยทรายออกจากปากอีกทาง ทุกครั้งที่สุนาคาเคะขยับตัว เป็นต้องมีเศษทรายปลิวเข้าปากเขาตลอดเลย
"โอบาจิ"
เจ้าของชื่อหันขวับไปหาคนเรียกทันที ดวงตาเป็นประกายฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด เพราะเพิ่งจะเคยมีชื่อเป็นของตัวเองครั้งแรก แม้ภูตระดับสูงรวมไปถึงระดับกลางบางตัวจะมีชื่อ แต่ภูตระดับล่างและระดับกลางบางตัวที่ฝีมือไม่ได้เก่งกาจมาก จะไม่มีชื่อเป็นของตนเอง นอกเสียจากจะมีใครใจดีตั้งให้ ซึ่งก็มีโอกาสน้อยนัก
ใบหน้าน่ากลัวของคุณป้าวัยชราปรากฏรอยยิ้มเล็ก ๆ ขึ้นตรงมุมปาก ก่อนจะขานตอบกลับไปอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เพราะอีกฝ่ายคือคนที่ตั้งชื่อให้ตอนพากลับไปที่บ้านด้วยเมื่อคืน
เป็นคนตั้งชื่อให้...เป็นคนใจดี
"สะลัดทรายออกจากตัวก่อนไม่ได้เหรอ"
ชิโนบุหันมาถามโอบาจิ หรือก็คือสุนาคาเคะที่เขาเป็นคนตั้งชื่อให้ ด้วยการเอาคำว่าคุณป้ามาแปลงเสียงจาก โอบะซัง เป็น โอบาจิ เพราะเจ้าตัวมีรูปร่างคล้ายคุณป้าวัยชรา แต่ขนาดตัวเล็กพอ ๆ กับเด็กหญิงวัย 8-9 ขวบ
'ไม่..ได้...'
"ลงก่อน"
พอสุนาคาเคะตอบมาแบบนั้น แบล็กก็หันมาสั่งให้เจ้าตัวลงจากหลังตัวเองก่อน ซึ่งภูตคุณป้าก็ทำตามที่บอกโดยไม่คัดค้านอะไร แม้จะมีท่าทีงง ๆ ก็ตาม ทางด้านชิโนบุและอัลฟ่าก็ได้แต่มองมาด้วยความสงสัย เพราะพวกเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแบล็กกำลังจะทำอะไร
"....."
ละอองแสงสีดำจากฝ่ามือของแบล็ก ลอยเข้าปกคลุมร่างของสุนาคาเคะไว้ครู่หนึ่ง และทันทีที่จางลง ร่างสกปรกมอมแมมของคุณป้าวัยชราก็ดูสะอาดขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก เศษทรายที่เคยติดตามตัวกลับหายไปหมดไม่มีเหลือให้เห็นอีกเลย
"อยู่ในร่างนี้ไปก่อน"
'ไม่..ไม่ ชอบ...'
พอเห็นว่าตัวเองอยู่ในรูปลักษณ์ไหน สุนาคาเคะก็รีบก้มลงคว้าเอาเศษทรายที่พื้นมาเทราดตัวเองให้เป็นแบบเดิม แต่แล้วก็มีลมแรงพัดมาจนเศษทรายหลุดออกจากตัวจนหมด ซึ่งเจ้าของลมที่ว่าก็กำลังยืนทำหน้าบูดอยู่ข้าง ๆ ฝ่ามือคว้าเข้าที่คอเสื้อคุณป้าตัวจิ๋ว แล้วหิ้วมาวางแปะลงที่หลังตัวเองเหมือนเดิม
'ไม่ ชอบ...'
โอบาจิยังคงบ่นต่อไปไม่ยอมเลิก แม้ความจริงจะเกรงกลัวอินุงามิตนนี้มาก แต่ก็ไม่ชอบร่างนี้มาก ๆ เหมือนกัน มันไม่มีเศษทรายติดตัวให้อุ่นใจเลย ไม่สบายใจ!
"รู้แล้วว่าไม่ชอบ เดี๋ยวจบเรื่องนี้แล้วจะคืนร่างเดิมให้"
ไม่ว่าเปล่า แบล็กยังจับมืออีกฝ่ายให้มาเกาะไหล่ตัวเองดี ๆ เพราะเจ้าตัวเอาแต่ยุกยิก ๆ จนเกือบจะหล่นลงไปหลายรอบ
'อยาก..ได้ ทราย...'
"ตอนนี้ไม่ได้ เวลาเธอขยับตัวมันปลิวเข้าปากฉัน จนตอนนี้ทรายเต็มกะเพราะไปหมดแล้วเนี่ย"
'ทราย...'
"ไว้เสร็จเรื่องจะคืนร่างเดิมให้ ฟังรู้เรื่องไหม"
น้ำเสียงที่เริ่มดุขึ้นทำให้ภูตทรายในร่างคุณป้าได้แต่พยักหน้ารับอย่างจำยอม ทางด้านอัลฟ่าและชิโนบุที่มองเหตุการณ์ทั้งหมดมาตั้งแต่ต้นก็ได้แต่อมยิ้มขำ ๆ กับการเถียงกันเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้น
หลังจากจัดการอะไรได้เรียบร้อยตามใจแบล็กแล้ว ทั้งสามคนรวมถึงสุนาคาเคะที่เกาะหลังแบล็กอยู่ ก็มุ่งหน้าไปยังเนินทรายขนาดใหญ่ทันที ทั้งที่มองจากที่ไกล ๆ แล้วดูไม่ผิดปกติอะไร แต่ยิ่งเข้าไปใกล้ก็ยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันประหลาดที่แผ่ออกมา ทุกคนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม แต่ยังไม่ทันวิ่งไปถึงแบล็กก็ชะงักกึก รีบก้มลงมองพื้นทรายที่เหยียบเท้าลงไป
จากพื้นทรายธรรมดาค่อย ๆ ปรากฏเป็นวงเวทย์เรืองแสงขึ้นมา ภูตหนุ่มรีบชักเท้ากลับแล้วร้องเตือนให้ทุกคนออกจากจุดนั้นทันที
"ระวัง!"
แสงสว่างวาบขึ้นพอดีกับที่แบล็กกระโดดถอยหลังออกมาจากตรงจุดนั้นได้ทันแบบฉิวเฉียด ในขณะที่อัลฟ่าก็คว้าเอวชิโนบุกระโดดหลบมาอีกทางได้ทันพอดีเช่นกัน
ใบหน้าของทั้งสามเคร่งเครียดขึ้น ไม่ใช่เพราะเกือบถูกวงเวทย์กับดักเล่นงาน แต่เป็นเพราะวงเวทย์นี้ไม่ใช่ของตระกูลอาคาวะ แล้วการที่คนอื่นเข้ามาวางวงเวทย์ในอาณาเขตของตระกูลได้แบบนี้...
จะหยามกันเกินไปแล้ว!
กระแสอารมณ์จากคนข้างกายที่ส่งผ่านสื่อกลางกำไลมาถึงอัลฟ่า ทำให้รู้ระดับความโมโหในตอนนี้ของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี มือที่จับเอวของเจ้าตัวไว้จึงออกแรงบีบเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ซึ่งก็ได้ผล เมื่อใบหน้าขาว ๆ หันขวับกลับมาสบตากัน
แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูท่าว่าอารมณ์จะไม่สงบลงง่าย ๆ แหะ
"ฉันจะหนีทรายจากโอบาจิเพื่อมาเจอทรายตรงนี้ทำไมเนี่ย"
ห่าทรายที่ตกลงมาหลังวงเวทย์กับดักระเบิดตัว ทำให้แบล็กได้แต่บ่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปโดยรอบเพื่อหาตัวการเจ้าของวงเวทย์ ก่อนจะมุนหัวคิ้วเข้าเมื่อเห็นเงาดำลาง ๆ เคลื่อนไหวอยู่ที่เนินทรายไม่ไกลจากตรงนี้นัก
"ล่วงหน้าไปก่อนนะ"
แบล็กหันไปพูดกับอัลฟ่าและชิโนบุเสร็จ ก็เหลือบกลับมายังสุนาคาเคะที่เกาะอยู่บนหลังตัวเอง
"เกาะดี ๆ นะโอบาจิ ถ้าตกลงไปโทษฉันไม่ได้นะ"
หากไม่ได้มองหน้าอยู่ก่อนแล้ว โอบาจิคงเข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ดีถึงได้พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะแบบนั้น แต่เป็นเพราะเขามองหน้าเจ้าตัวมาตั้งแต่ต้น ถึงได้สังเกตเห็นว่าดวงตาคู่นั้นกำลังวาวโรจน์ขึ้นขนาดไหน ตอนที่มองไปยังตัวการเจ้าของวงเวทย์กับดักนี่
'เกาะ..แน่นแล้ว...เกาะ ดี ๆ..'
"ดี"
เสียงขานตอบพร้อมแรงมือที่กระชับเกาะไหล่จนแน่นขึ้นทำให้แบล็กแสยะยิ้มออกมา ร่างของภูตหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อยอย่างเตรียมพร้อม ก่อนจะพุ่งตัวออกไปยังเนินทรายอีกลูกในทันที
"เราไปทางนั้น"
ชิโนบุที่เตรียมตัวจะวิ่งตามแบล็กไป ได้แต่เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ดวงตาคู่สวยเลื่อนกลับมาสบเข้ากับอัลฟ่าเป็นเชิงถาม ก่อนจะมองตามสายตาของอีกฝ่ายไปเมื่อได้ยินประโยคที่ตอบกลับมา
"สัมผัสกระแสอาคมแปลก ๆ ได้จากทางนั้น"
"เข้มข้นมากไหม"
"ไม่ จางมากแต่ก็แปลกมาก"
คำตอบของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุกดหัวคิ้วเข้าด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ก็ต้องหันกลับมาถลึงตาใส่เมื่อได้ยินคำถามต่อมา
"อยากขี่หลังฉันไหม"
"เงียบไปเลย"
มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นหลังจากนั้น ก่อนทั้งคู่จะเปลี่ยนทิศทางไม่ตามแบล็กไป แต่มุ่งหน้าไปยังจุดที่อัลฟ่าบอกว่ารู้สึกได้ถึงกระแสอาคมแปลก ๆ แทน
tbc...


## 22(1) - ภูตประหลาด

"แปลกจริง ๆ ด้วย"
ทันทีที่เดินมาถึงจุดที่อัลฟ่าบอกชิโนบุก็เผลอขมวดคิ้วแน่น กระแสพลังแปลก ๆ ที่แผ่กระจายออกมาจากบริเวณนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่รู้จักและไม่เคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปโดยรอบเพื่อสำรวจหาสิ่งผิดปกติ แต่ก็ไม่พบอะไรนอกจากเนินทรายธรรมดา ที่ออกจะมีขนาดใหญ่กว่าเนินลูกอื่นเพียงแค่นั้น
"....."
แว่วเสียงคำรามเบา ๆ มาจากทางแบล็กให้เจ้าตัวต้องหันไปมอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดีเพราะระยะทางค่อนข้างไกลจากกัน
"เดี๋ยว"
เสียงห้ามของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุที่กำลังจะก้าวขาชะงักตัวเองไว้ทันที ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้กำลังจ้องพื้นเขม็ง ก่อนจะรีบถอยออกไปอย่างรู้งานเมื่อเห็นอีกฝ่ายยกมือขึ้นมา
ไอพลังสีแดงปรากฏขึ้นบนฝ่ามืออัลฟ่า ก่อนที่เจ้าตัวจะสะบัดมันใส่ตรงพื้นที่รู้สึกได้ถึงกระแสพลังแปลก ๆ บางอย่าง
ครืน!
ทันทีที่พลังของอัลฟ่ากระทบกับพื้นทรายบริเวณนั้น แรงสะเทือนที่ใต้เท้าก็ทำให้ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน ก่อนอัลฟ่าจะรีบพาชิโนบุกระโดดหลบไปอีกทาง เมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะโผล่ขึ้นมา
ฟ่อ ~ ~
เสียงขู่ฟ่อดังขึ้นก่อนที่ตัวมันจะปรากฏออกมาจากทรายเสียอีก ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุหลุดสบถออกมาคนละทีก่อนจะกระโจนหลบไปคนละทาง เมื่อภูตในรูปร่างงูขนาดใหญ่พุ่งตัวเข้ามาโจมตีทั้งที่ทรายยังร่วงจากตัวมันไม่หมดด้วยซ้ำ
"ภูตอัญเชิญ!"
เสียงตะโกนของชิโนบุจากอีกฝั่ง ทำให้อัลฟ่าเผลอกดหัวคิ้วเข้า แสดงว่าวงเวทย์เมื่อครู่ถูกเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว ว่าถ้ามีสิ่งใดมาสัมผัสจะปรากฏภูตงูตนนี้ออกมาทันที ถึงแม้เมื่อกี้อัลฟ่าจะใช้พลังทำลายซัดใส่ก็ไม่มีผล สุดท้ายวงเวทย์อัญเชิญเมื่อมีบางอย่างมากระทบ ก็จะทำงานโดยการอัญเชิญภูตออกมา
"ชิ!"
อัลฟ่าได้แต่นึกหงุดหงิดเมื่อเจ้างูยักษ์มุดลงดินไปจนหาตัวไม่เจอ ร่างสูงใหญ่กระโดดวูบเดียวก็ไปยืนอยู่ข้างชิโนบุได้เป็นที่เรียบร้อย ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่สั่นสะเทือนจนต้องก้มลงมอง ก่อนอัลฟ่าจะคว้าเอวเจ้าตัวกระโจนหลบไปอีกทางได้ทัน เมื่อภูตงูโผล่ตัวขึ้นมาจากพื้นทรายอีกครั้ง
"เป็นภูตอัญเชิญก็แสดงว่าผู้อัญเชิญต้องอยู่แถวนี้ถูกไหม"
"ใช่ แต่ว่า--"
เสียงพูดของชิโนบุถูกขัดด้วยภูตงูยักษ์ที่พุ่งตัวใส่พวกเขาทั้งคู่ ชิโนบุหันมากอดคออัลฟ่าไว้เพื่อให้เจ้าตัวเคลื่อนไหวได้สะดวกขึ้น ในขณะที่อัลฟ่าเองก็โอบเอวเจ้าตัวแน่นแล้วพากระโดดหลบมาอีกทาง
"เมื่อกี้จะพูดอะไร"
"จะบอกว่าวงเวทย์ที่ใช้มันแปลก ๆ"
เมื่อกี้ตอนที่วงเวทย์เรืองแสงขึ้นมา ชิโนบุทันมองเห็นอักขระไม่คุ้นตาบางตัวที่ถูกวาดเพิ่มขึ้นในวงเวทย์อัญเชิญ ที่สำคัญคือวงเวทย์นั้นมีกระแสพลังแปลก ๆ ปกคลุมอยู่ด้วย
"ยังไง"
"มันมีอักขระที่ฉันไม่รู้จักเขียนอยู่"
"หืม?"
อัลฟ่าหันมามองหน้าชิโนบุอย่างแปลกใจ ซึ่งเจ้าตัวเองก็จนใจเพราะไม่รู้จะอธิบายยังไงดี องเมียวน้อยเหลือบมองไปทางภูตงูที่ทำท่าจะมุดดินลงไปอีกครั้ง ชิคิงามิถูกหยิบเข้ามือ ก่อนเจ้าตัวจะส่งออกไปในรูปลักษณ์เหยี่ยวสองตัวเพื่อบินก่อกวนการมุดลงดินของภูตงู แล้วตามด้วยชิคิงามิในรูปลักษณ์สิงโตขนาดใหญ่อีกหนึ่งตัว
"นายใช้พลังวิญญาณได้คล่องแล้วใช่ไหม"
"พอตัวอยู่"
คำตอบของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างค่อนข้างพอใจ ดวงตาคู่สวยเหลือบมองชิคิงามิทั้งสามของตัวเองที่กำลังถ่วงเวลาภูตงูอยู่ เจ้าตัวเดินนำไปยังจุดที่วงเวทย์อัญเชิญถูกร่ายไว้เมื่อครู่ โดยมีอัลฟ่าตามมาติด ๆ
ฟ่อ ~
เสียงขู่จากด้านหลังทำให้ชิโนบุรีบหันกลับไปมอง จึงทันเห็นว่าชิคิงามิในรูปลักษณ์เหยี่ยวทั้งสองของตัวเองถูกทำลายทิ้งไปแล้ว ในขณะที่ชิคิงามิสิงโตเองก็กำลังจะถูกทำลายตามไปด้วย
"ยังมีชิคิงามิอีกไหม"
คำถามจากอัลฟ่าทำให้ชิโนบุพยักหน้าแล้วหยิบชิคิงามิขึ้นมาอีกสอง ดวงตาคู่สวยมองอัลฟ่าที่หยิบชิคิงามิจากมือเขาไปถือไว้ ไอพลังสีแดงจาง ๆ จากมืออัลฟ่าไหลเข้าไปในกระดาษทั้งสองใบ ก่อนที่เจ้าตัวจะส่งมันคืนกลับมาให้เขา
"ฉันใส่พลังของตัวเองเข้าไป น่าจะใช้ถ่วงเวลาได้ดีกว่าเดิม"
คำอธิบายของอัลฟ่าทำให้ชิโนบุส่งเสียง 'อา' เบา ๆ ตอบกลับไป ก่อนจะส่งชิคิงามิทั้งสองออกไปในรูปลักษณ์เหยี่ยวขนาดใหญ่อีกครั้ง ซึ่งคราวนี้แรงกดดันจากชิคิงามิทั้งสองดูเพิ่มขึ้นจากก่อนหน้านี้ ไอพลังสีแดงจาง ๆ เคลือบอยู่ที่ตัวพวกมันทั้งคู่ ทำให้เคลื่อนที่ได้เร็วขึ้นและทนทานขึ้นกว่าเดิม
"นายลองมาดูตรงนี้หน่อยว่ามีไอวิญญาณเหลืออยู่ไหม"
พอเห็นว่าทางนั้นไม่น่าจะมีปัญหา ชิโนบุก็เรียกอัลฟ่าให้ช่วยมาไขข้อสงสัยของตัวเอง ร่างสูงโปร่งขยับหลบเล็กน้อยเพื่อให้อีกฝ่ายเข้ามาดูได้สะดวกขึ้น
อัลฟ่าย่อตัวลงแตะฝ่ามือบนพื้นทราย ไอพลังสีแดงจาง ๆ ปรากฎที่ฝ่ามือพร้อมกับริ้วสีแดงสองเส้นที่ปรากฎชัดขึ้นมาใต้ดวงตาทั้งสองข้าง รูปลักษณ์ภายนอกเปลี่ยนไปบางส่วน ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติในการกลับมาอยู่ในร่างกึ่งภูตของเจ้าตัว
"ไอวิญญาณไม่เหลือ แต่กระแสพลังแปลก ๆ ยังเหลืออยู่--"
ยังพูดไม่ทันจบประโยค อัลฟ่าก็หันขวับไปยังทิศทางหนึ่งจนชิโนบุต้องหันตามไป และโดยไม่ทันมีคำอธิบายอะไร อัลฟ่าก็อุ้มชิโนบุลอยหวืดขึ้นจากพื้นแล้วกระโจนไปยังทิศทางนั้นทันที
"อัลฟ่า?"
"มันกำลังจะหนี"
"รู้แล้วเหรอว่าอยู่ไหน"
"กระแสพลังเชื่อมถึงกัน เมื่อกี้ตอนฉันพูดถึงไอวิญญาณ กระแสพลังที่เหลืออยู่ก็มีการเปลี่ยนแปลงทันที"
แค่พูดจบอัลฟ่าก็พาชิโนบุมาถึงเนินทรายอีกลูกที่อยู่ไม่ไกลจากจุดเดิมนัก ทันทีที่เท้าแตะพื้น บางอย่างภายในเนินทรายก็เคลื่อนไหว ให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุหันต้องไปมอง
"....."
เพียงแค่เห็นว่าเป็นอะไร ทั้งคู่ก็แบ่งกันลงมือทันทีโดยไม่จำเป็นต้องพูด กระแสพลังสีแดงแผ่กระจายจากตัวอัลฟ่า กระแทกร่างภูตระดับกลางสามตนที่พุ่งตัวเข้ามาจนกระเด็นไปไกล ในขณะที่ชิโนบุซัดยันต์ที่เตรียมพร้อมไว้ตลอดเข้าใส่ภูตสองตนที่โผล่มาจากทางด้านหลัง ฝ่ามือยกขึ้นประสานระดับอก ก่อนที่อาคมสลายวิญญาณจะทำงานจนภูตสองตนนั้นกลายเป็นละอองแสงหายไป
ระหว่างที่ชิโนบุจัดการภูตจากด้านหลัง อัลฟ่าก็จัดการกับภูตระดับกลางอีกสองตนที่โผล่ขึ้นมาจากพื้นด้านล่าง ดวงตาคู่คมเหลือบมองไปยังทิศทางหนึ่ง เมื่อรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวผิดปกติ ก่อนจะใช้พลังวิญญาณของตัวเองย้อนเข้าร่างของภูตสองตนนั้นจนมันอ่อนกำลังลง
"เดี๋ยวมานะ ระวังตัวด้วย"
เสียงของอัลฟ่าดังขึ้นพร้อมกับร่างกายที่เคลื่อนไหวหายไปจากตรงนั้นทันที ปล่อยให้ชิโนบุได้แต่มุนหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยด้วยความสงสัย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงให้ความสนใจกับภูตสองตนที่กำลังจะพุ่งเข้ามา ยันต์ในมือถูกซัดออกไปทันที หากแต่ยังไม่ทันใช้คาถาซ้ำ แค่เฉพาะพลังชำระในยันต์ก็ทำให้ภูตสองตนนั้นสลายกลายเป็นละอองแสงไป
การจัดการกับภูตที่ง่ายเกินไปยิ่งทำให้ชิโนบุกดหัวคิ้วแน่นขึ้น ก่อนจะหลุดขำออกมาเบา ๆ เพราะรู้ดีว่านี่ต้องเป็นฝีมือของเจ้าคนขี้ห่วงนั่นแน่ ๆ
ถ้าจะลดพลังภูตพวกนี้จนโดนแค่ยันต์ก็ตาย งั้นสู้จัดการไปเองเลยไม่ดีกว่าหรือไง
ชิโนบุได้แต่คิดขึ้นมาอย่างขำ ๆ ก่อนจะหันไปยังภูตสามตนที่โดนพลังของอัลฟ่าผลักกระเด็นไปเมื่อครู่ ยันต์ในมือถูกซัดออกไป แล้วก็เป็นไปอย่างที่คิด คืออัลฟ่าจัดการย้อนพลังวิญญาณเข้าร่างของพวกมันจนเหลือพลังชีวิตอยู่แค่เล็กน้อย แค่โดนพลังชำระล้างของยันต์ก็สลายกลายเป็นละอองแสงโดยไม่จำเป็นที่เขาจะต้องท่องคาถาสลายวิญญาณเลยด้วยซ้ำ
"ขี้ห่วงชะมัดเลย จะให้สู้ทั้งทีก็ยังลดพลังศัตรูให้ฉันอีก"
ถึงแม้จะบ่นไปแบบนั้น แต่มุมปากทั้งสองข้างกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะพยายามมองหาคนที่อยู่ ๆ ก็หายไป
ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปโดยรอบ ก่อนจะมองไปทางฝั่งของแบล็กเมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามดังขึ้น หัวคิ้วทั้งสองข้างกดเข้าเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาดำราง ๆ ขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่ไปมา ซึ่งจากที่เดาก็คิดว่านั่นน่าจะเป็นแบล็กที่คืนร่างเดิมแล้ว
แต่ถึงขั้นทำให้แบล็กต้องคืนร่างเดิมได้ คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ธรรมดา ๆ แน่
ยิ่งคิดได้แบบนั้นหัวคิ้วก็ยิ่งขมวดแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้านบนเมื่อมีเงาบางอย่างพาดผ่านไป แม้จะอยู่สูงมากแต่ชิโนบุก็พอมองเห็นปีกขนนกสีดำสนิทของบางสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์ และตอนนี้มันก็กำลังมุ่งหน้ามาทางเขา
ยิ่งสิ่งนั้นเข้ามาใกล้เท่าไรก็ยิ่งเห็นได้ชัดเจนขึ้นเท่านั้น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร แต่ก่อนที่ร่างเจ้าของปีกขนนกสีดำนั่นจะเข้ามาถึงตัว อ้อมแขนคุ้น ๆ ของใครบางคนก็คว้าตัวเขาหลบออกมาอีกทาง
"อัลฟ่า?"
ดวงตาเจ้าของชื่อวาวโรจน์ แสดงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจนขณะมองไปยังเจ้าของปีกขนนกสีดำสนิท ที่แม้จะพลาดเป้าจากการคว้าตัวชิโนบุแต่ก็พลิกตัวกลับลงพื้นได้อย่างนิ่มนวล
"อะไรกันเนี่ยเจ้าหนู"
คำถามจากร่างมีปีกตรงหน้า ทำให้อัลฟ่ากดหัวคิ้วแน่นจนแทบรวมเป็นเส้นเดียว แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้ปล่อยจิตสังหารใด ๆ แต่แค่แรงกดดันเฉพาะตัวที่แผ่กระจายออกมา ก็ทำให้รู้ว่าระดับฝีมือไม่ธรรมดา เก่งมาก...อาจจะพอ ๆ กับแบล็กเลยด้วยซ้ำ
แต่แล้วยังไง
ต่อให้เก่งแค่ไหนเขาก็ไม่สนหรอก
มือที่กอดเอวคนข้าง ๆ อยู่เผลอกระชับให้แน่นขึ้น ดวงตาคู่คมมองสบกลับไปอย่างไม่เป็นมิตร โดยลืมนึกถึงข้อเท็จจริงบางอย่างไปเสียสนิท
"อัลฟ่าใจเย็น"
"....."
"กำไลไม่มีปฏิกิริยาเห็นไหม"
ขณะที่พูดองเมียวน้อยก็ยกมือขึ้นมาโชว์กำไลให้ดูไปด้วย ซึ่งทันทีที่เห็นแบบนั้นอัลฟ่าก็ชะงักไปเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ ถ้าเป็นตอนที่เขาอยู่ใกล้ ๆ กำไลจะไม่มีปฏิกิริยาอยู่แล้ว แต่เมื่อกี้เขาอยู่ไกลจากชิโนบุมาก ถ้าหากมีจิตมุ่งร้ายจากเจ้าของปีกขนนกนั่นกำไลก็จะต้องมีปฏิกิริยา แต่นี่กลับไม่มี นั่นก็หมายความว่า...
"นั่น'เร็น'เป็นเท็นงู เขาคือภูตพิทักษ์ของอาโอโทระ และเป็นเพื่อนสนิทแบล็กด้วย"
พอได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็คลายความระแวงทั้งหมดลง พร้อมทั้งปล่อยมือจากเอวของชิโนบุ จิ้งจอกหนุ่มผงกหัวให้ทีหนึ่งเป็นการขอโทษที่ทำตัวเสียมารยาทใส่เมื่อครู่ ซึ่งอีกฝ่ายเองก็ยิ้มตอบกลับมาอย่างไม่ได้ติดใจอะไร แต่พอหันมาหาชิโนบุที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน ภูตพิทักษ์สุดแข็งแกร่งของตระกูลอาโอโทระก็เปลี่ยนสีหน้าในทันที
"ทั้งที่มาถึงนี่แท้ ๆ แต่กลับมาเที่ยวเล่นอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปหาฉันที่จุดผนึก น่าน้อยใจชะมัด"
คำตัดพ้อพร้อมสีหน้าน้อยอกน้อยใจอย่างที่ดูก็รู้ว่าแกล้งทำของอีกฝ่าย ทำให้ชิโนบุได้แต่เบะปากใส่ จนได้รับเสียงหัวเราะอย่างชอบใจตอบกลับมา
"เร็น นี่อัลฟ่า"
"เป็น?"
โฮกกกกกกกก
คำถามของเร็นถูกขัดด้วยสียงคำรามของตัวอะไรบางอย่าง จนทั้งสามคนต้องพากันหันไปมอง ซึ่งที่มาของเสียงก็คือทิศทางที่แบล็กอยู่
เป็นเพราะตรงนี้อยู่ใกล้จุดของแบล็กมากกว่าตรงที่ภูตงูโผล่ออกมา ชิโนบุจึงมองเห็นได้ชัดขึ้นเล็กน้อย จากตอนแรกที่เห็นเพียงเงาดำราง ๆ ของแบล็กที่เคลื่อนไหวอยู่ ในตอนนี้กลับมีเงาลาง ๆ ของอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในอากาศเพิ่มขึ้นมาด้วย
"ไอ้หมานั่นไปเล่นสนุกอะไรอยู่คนเดียวน่ะ"
เพราะภูตมองเห็นได้ดีกว่ามนุษย์ เร็นจึงเห็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นตรงจุดนั้นได้อย่างชัดเจน เจ้าตัวมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหาชิโนบุเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายถาม
"แบล็กกำลังจัดการกับอะไรสักอย่างอยู่ ว่าแต่นายเถอะทำไมถึงมาตรงนี้ไม่ประจำอยู่ที่จุดผนึก"
"รู้สึกได้ถึงกระแสพลังแปลก ๆ ก็เลยออกมาดู จนมาเจอเข้ากับชีจังนี่แหละ"
บทสนทนาสั้น ๆ ของทั้งคู่จบลงแค่นั้น ก่อนชิโนบุจะหันมาหาอัลฟ่าอย่างนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เขามีเรื่องที่จะถามเจ้าตัวเหมือนกัน
"เมื่อกี้นายไปไหนมา"
"ตามรอยคน ๆ หนึ่งไป"
"ใคร"
"ยังไม่รู้"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุมุ่นหัวคิ้วเข้าอย่างแปลกใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเลือกจะถามต่อ
"แล้วหมอนั่นไปไหนแล้ว"
"หนีไปทางแบล็ก ปล่อยให้แบล็กจัดการ"
คำตอบของอัลฟ่ายังคงทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นเหมือนเดิม แต่ก็พอเดาได้ลาง ๆ ว่าความจริงเจ้าตัวก็คงอยากตามไปนั่นแหละ แต่น่าจะเป็นเพราะเห็นว่าเร็นกำลังจะลงมาคว้าตัวเขา อัลฟ่าไม่รู้จักภูตพิทักษ์ของตระกูลอื่น ตอนเห็นเขาจะโดนเอาตัวไปคงตกใจเลยรีบย้อนกลับมา
"ขี้ห่วงจนลืมไปเลยหรือไงว่าเคยให้กำไลฉันไว้"
"....."
"แต่ยังไงก็ขอบใจนะ"
รอยยิ้มขอบคุณที่ได้รับทำให้อัลฟ่าเผลอยิ้มตามไปอย่างไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ต้องหันขวับกลับไปมองทางด้านหลังเมื่อได้ยินเสียงขู่ฟ่อที่คุ้นเคย ซึ่งคราวนี้ดังขึ้นถึงสองเสียง
"เฮ้ เมื่อกี้ฉันแวะฟันมันขาดครึ่งไปแล้วนะ"
ร่างกึ่งภูตของเท็นงูหนุ่มโผบินขึ้นท้องฟ้าทันทีเมื่อถูกภูตงูยักษ์ตนหนึ่งทำท่าจะฉกใส่ ในขณะที่อัลฟ่าก็รีบคว้าตัวชิโนบุหลบไปอีกทางเพราะถูกภูตงูยักษ์อีกตัวพุ่งเข้าโจมตีเหมือนกัน
"ทำไมมันมีสองตัว"
คำถามของอัลฟ่า ตัวชิโนบุเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปทางภูตงูทั้งสองตัวที่มีลักษณะเหมือนกันไม่มีผิด แล้วก็ยิ่งกดหัวคิ้วแน่นขึ้น ภายในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็วถึงสิ่งที่พอจะเป็นไปได้ ก่อนเจ้าตัวจะหลุดร้องออกมาเบา ๆ แล้วเงยหน้าตะโกนใส่เร็นที่กำลังบินล่อไปมาอยู่บนฟ้าเหมือนกำลังสนุกที่ได้แกล้งให้ภูตงูอีกตนหัวเสีย
"เร็น เพราะนายไปฟันมันขาดครึ่งแน่ ๆ ถึงได้แยกออกเป็นสองตัวแบบนี้ รับผิดชอบด้วย"
"ได้"
เสียงขานรับกลับมาพร้อมรอยยิ้มอย่างคนที่กำลังสนุก ก่อนเจ้าตัวจะกระพือปีกสร้างลมพายุลูกย่อม ๆ กระแทกใส่ภูตงูยักษ์แล้วผ่าตัวมันออกเป็นสองท่อนอีกครั้ง
ดวงตาสามคู่จับจ้องอยู่ที่ร่างของงูยักษ์ที่ถูกสายลมฟันขาดเป็นสองท่อน กระแสพลังแปลก ๆ ที่แผ่ออกมาจากตัวของมัน ทำให้ทั้งสามเผลอขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยความสงสัย แต่แล้วก็ต้องพากันถอยห่างไปไกล เมื่อตรงรอยผ่าของภูตงูค่อย ๆ ขยายออกเป็นส่วนลำตัว ก่อนที่มันจะเริ่มขยับจนกลายเป็นภูตงูที่เพิ่มขึ้นมาอีกตนหนึ่ง
"นี่มันอะไรกัน มันคือภูตอะไร"
คำถามของชิโนบุมีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ ทั้งอัลฟ่าและเร็นไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้ พวกเขาทำได้แค่หลบการโจมตีของภูตงูยักษ์ที่จากตอนแรกมีตัวเดียว แต่ตอนนี้กลับเพิ่มจำนวนขึ้นถึงสาม
"ชีจังทำไงดี ฉันไม่กล้าเฉือนมันแล้วนะ เดี๋ยวมันงอกเพิ่ม"
"ไม่รู้เหมือนกัน ฉันก็ไม่เคยเจออะไรแบบนี้"
ทางด้านอัลฟ่าที่แม้จะไม่ได้คุยกับอีกสองคนแต่ก็กำลังเคร่งเครียดไม่แพ้กัน ถ้าแม้แต่ภูตพิทักษ์ของตระกูลใหญ่อย่างอาโอโทระ และทายาทคนสำคัญของอาคาวะยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับไอ้งูแยกร่างนี่ยังไง เขาเองก็จนปัญญาเหมือนกัน
โฮกกกกกกกก
เสียงคำรามของแบล็กครั้งนี้ฟังดูดังขึ้นและใกล้ขึ้น อาจเป็นเพราะยิ่งถอยหนีการโจมตีของภูตงูทั้งสามเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้กับจุดของแบล็กมากขึ้นเท่านั้น
ใกล้มาก...
ใกล้จนตอนนี้แค่หันหน้ากลับมาก็มองเห็นกันชัด ๆ ไม่ได้เห็นแค่เงาเหมือนก่อนหน้านี้
'อะไรน่ะ!'
พอเห็นมาเห็นภูตงูยักษ์สามตัวที่ทั้งสามคนลากมาใกล้ ๆ แบล็กที่อยู่ในร่างภูตก็หันมาถามอย่างค่อนข้างตกใจ ขณะที่ตัวเองก็รับมืออยู่กับองเมียวจิไม่คุ้นหน้าห้าคนและคิวคิ ภูตในร่างเสือมีปีกที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและพละกำลัง
"แบล็ก มันงอกเพิ่มได้ด้วยอะ"
'งอกอะไร'
เพราะจู่ ๆ ชิโนบุก็พูดขึ้นมาโดยไม่เกริ่นนำอะไรก่อน แบล็กเลยได้แต่ถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ
"ฉันเฉือนมันขาดสองท่อนแล้วมันก็งอกเพิ่มเป็นตัวใหม่ออกมา"
อีกเสียงที่ได้ยินทำให้แบล็กหันขวับไปมองทันที เป็นเพราะเมื่อกี้เขามัวแต่สนใจอัลฟ่ากับชิโนบุอยู่ เลยไม่ทันเห็นเพื่อนซี้เพียงคนเดียวที่เป็นภูตพิทักษ์เหมือนกัน ว่าเจ้าตัวก็อยู่ที่นี่ด้วย
'ไอ้นก ทำไมมาอยู่นี่'
"ฉันสิต้องถามนายไอ้หมา ทำไมพาเจ้าหนูสองคนมาโผล่ตรงนี้ ทำไมไม่พาไปที่จุดผนึกเลย"
'อย่าเพิ่งบ่น ไหน ๆ มาแล้วก็จัดการคิวคิให้ที มีปีกเหมือนกันนี่'
คนโดนโยนภาระให้ได้แต่มุ่ยหน้าใส่ แต่ถึงอย่างนั้นก็บินโฉบเข้าไปรับหน้าที่ต่อทันที ทำให้แบล็กในตอนนี้สามารถหันไปจัดการกับพวกองเมียวจิที่เหลือได้ง่ายขึ้น
ทางด้านอัลฟ่าและชิโนบุเองก็กำลังรับมืออยู่กับภูตงูยักษ์ทั้งสาม ชิโนบุใช้ยันต์ผนึกการเคลื่อนไหวของงูยักษ์ตนหนึ่ง ส่วนอีกตัวก็ส่งชิคิงามิสามตัวที่เคลือบไว้ด้วยพลังของอัลฟ่าออกไปรับมือ ในขณะที่ตัวสุดท้ายก็มีอัลฟ่าที่พยายามจะหาวิธีจัดการอยู่
การต่อสู้ที่ติดพันทั้งสามจุด ทำให้แต่ละคนแทบไม่มีเวลาไปสนใจกัน ร่างสีดำขนาดใหญ่ของแบล็กกระโจนหลบยันต์ที่สองในห้าขององเมียวจิแปลกหน้าซัดเข้าใส่ ก่อนจะตวัดกรงเล็บสวนกลับไป แต่ก็ชนเข้ากับชิคิงามิที่ทางนั้นใช้ออกมารับแรงปะทะแทน อินุงามิหนุ่มกัดฟันแน่นอย่างเริ่มหงุดหงิดกับพลังแปลก ๆ ที่ตัวเองไม่รู้จัก แต่ก่อนจะได้ทำอะไรต่อ ก็ต้องกลับมาให้ความสนใจกับภูตทรายที่เกาะอยู่บนหลัง
'ท่าน..สีดำ...'
'อะไร'
'ไปช่วย..จะ ไปช่วย...'
ว่าแล้วเจ้าตัวก็ชี้มือไปทางชิโนบุและอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับภูตงูยักษ์ทั้งสาม
'เธอจะไปช่วยโนบุจังเหรอ'
'อือ...'
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้แบล็กเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เพราะไม่คิดว่าจู่ ๆ เจ้าตัวจะขอลงไปช่วยเอง ทั้งที่ปกติเป็นภูตที่ขี้กลัวมากแท้ ๆ
'งั้นฉันจะพาเธอไปส่งที่โนบุจังนะ'
'อือ'
การพยักหน้ารับอย่างแข็งขันทำให้แบล็กหลุดยิ้มออกมานิด ๆ
ดูท่าว่าภูตทรายตนนี้คงโดนโนบุจังขโมยหัวใจไปอีกตนแล้ว
ทั่วทั้งร่างของอินุงามิถูกปกคลุมด้วยไอพลังสีดำ ขณะที่เจ้าตัวกระโจนวูบเดียวมาถึงจุดหมายที่ต้องการ ร่างสุนัขขนาดใหญ่แปรเปลี่ยนกลับมาเป็นคน แล้วคว้าเอาสุนาคาเคะที่อยู่บนหลังมาวางลงตรงพื้นข้าง ๆ ชิโนบุ ก่อนที่เจ้าตัวจะกระโจนออกไปแล้วกลับคืนสู่ร่างสีดำอีกครั้ง
"โอบาจิ?"
คนที่กำลังตั้งใจใช้ยันต์ผนึกการเคลื่อนไหวของภูตงู ได้แต่ก้มลงมองร่างคุณป้าตัวจิ๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างแปลกใจ เพราะตอนแบล็กเอาเจ้าตัวมาทิ้งไว้ก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่ยังไม่ทันได้คำตอบอะไรกลับมา ละอองทรายก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้นแล้วรวมตัวกันเป็นหอกทราย พุ่งเสียบเข้ากลางร่างภูตงูที่เพิ่งจัดการกับชิคิงามิเสร็จไปหนึ่งตัว
"โอ้โห เก่งมาก"
คำชมที่ไม่คิดว่าจะได้รับ ทำให้ภูตทรายในร่างคุณป้าหลุดยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนจะพยักหน้ารับหงึกหงักเมื่อได้ยินที่อีกฝ่ายถามขึ้น
"สร้างหอกขึ้นมาอีกหลาย ๆ เล่มแล้วปักงูตัวนั้นตรึงไว้กับพื้นได้ไหม"
'อือ'
ละอองทรายขนาดมากกว่าเดิมลอยขึ้นจากพื้นด้วยฝีมือของสุนาคาเคะ ก่อนจะรวมตัวกันเป็นหอกทรายหลายเล่ม พุ่งเข้าปักตรึงงูยักษ์ตนนั้นกับพื้นทรายจนมันขยับไปไหนไม่ได้อีก ทำได้เพียงแค่กรีดร้องลั่นด้วยความคับแค้น
เสียงแรกยังไม่ทันเงียบ เสียงที่สองก็กรีดร้องดังขึ้นอยู่ไม่ไกล จนทำให้ทั้งชิโนบุและโอบาจิต้องหันไปมอง ก่อนจะเห็นว่างูอีกตนถูกอัลฟ่าฉีกกระชากกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทั้งเศษเนื้อและคราบเลือดกระเด็นเปรอะเปื้อนเป็นวงกว้าง...
แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีงูตัวใหม่เพิ่มขึ้นมา
"ดูท่าต้องฉีกให้เละจริง ๆ มันถึงจะงอกเพิ่มไม่ได้"
ระหว่างที่พูด อัลฟ่าก็เดินกลับมายังงูอีกตัวที่โดนหอกทรายของโอบาจิตรึงอยู่ที่พื้น ดวงตาคู่คมมองสำรวจเล็กน้อย ก่อนจะหันมาหาเจ้าของหอก
"โอบาจิ ช่วยตรึงตัวนั้นให้ชิโนบุด้วยได้ไหม"
'ไม่ ได้..ใช้ สมาธิ..กด ตัวนั้น...'
คำตอบของเจ้าตัวทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างเข้าใจโดยไม่ว่าอะไร ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงตรงหน้าภูตงูตนนั้น ฝ่ามือวางทาบลงบนหัวของมันก่อนที่ละอองแสงสีแดงจะแผ่กระจายจากฝ่ามือไหลเข้าไปในร่างของภูตงู เป็นเวลาเพียงครู่สั้น ๆ ที่เสียงกรีดร้องเริ่มดังขึ้น ร่างขนาดใหญ่ของภูตงูยักษ์ดิ้นพล่านอย่างทุรนทุราย ไม่ต่างจากภูตงูอีกตนที่อยู่ ๆ ที่เริ่มมีเลือดไหลออกตามปากและจมูกเช่นกัน
"พลังวิญญาณเชื่อมกันจริง ๆ ด้วย...ก็ดี จะได้ตายพร้อมกันไปเลย"
ประโยคของอัลฟ่าทำให้โอบาจิเผลอกระแซะตัวเข้าไปเกาะขาของชิโนบุอย่างหวาดกลัว
บอกแล้ว..บอกแล้วว่าสองคนนี้น่ากลัว น่ากลัวมาก ๆ คนที่ไม่เคยเห็นหน้าแต่บินอยู่บนฟ้านั่นก็น่ากลัวไม่แพ้กันด้วย
อ้ากกกกกกก
'อ้ากกกกกกก'
เสียงกรีดร้องจากทั้งภูตและคนที่ดังขึ้นทำให้ชิโนบุต้องละสายตาจากอัลฟ่าแล้วหันไปให้ความสนใจกับทางที่ได้ยินเสียง ภาพแรกที่เข้ามาในระยะสายตาก่อน คือร่างของคิวคิที่ตกกระแทกพื้นเพราะถูกสายลมของเร็นเฉือนปีกทิ้งทั้งสองข้าง ก่อนจะตามมาด้วยภาพของหนึ่งในองเมียวจิแปลกหน้าทั้งห้า ที่ถูกพลังของแบล็กปัดไปกระแทกเข้ากับเนินทรายใกล้ ๆ อย่างแรง
สถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบแล้ว ยิ่งตอนนี้แบล็กกัดเข้าที่ร่างองเมียวจิอีกคนแล้วสะบัดทิ้งไปยังจุดใกล้ ๆ กับคนแรก จนตอนนี้คนที่ยังพอจะต่อสู้ได้เหลือเพียงสามคนเท่านั้น
"หือ?"
เหมือนชิโนบุจะเห็นว่าหนึ่งในสามคนนั้นเหลือบมองมาทางเขา ก่อนสามคนนั้นจะหันไปสบตากัน และโดยไม่มีใครทันตั้งตัว แรงสั่นสะเทือนก็เกิดขึ้นตรงพื้นทรายใต้ฝ่าเท้า
ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะรู้ว่าพวกตัวเองกำลังเสียเปรียบ จึงคิดจะใช้เขาเป็นตัวล่อความสนใจจากแบล็กเพื่อหาจังหวะหลบหนี ชิโนบุนึกอยากจะตะโกนบอกแบล็กว่าให้จัดการพวกมันไปเลยไม่ต้องสนใจทางนี้ แต่แค่อ้าปากก็เกือบเสียหลักเพราะแรงสะเทือน สุดท้ายเลยทำได้แค่คว้าตัวภูตทรายที่อยู่ใกล้ ๆ แล้ววิ่งหนีออกมาจากตรงนั้น ซึ่งทันฉิวเฉียดกับปากขนาดใหญ่ที่โผล่พ้นทรายขึ้นมาเตรียมจะงับพวกเขาเข้าไปพร้อมกัน
สถานการณ์สำหรับชิโนบุในตอนนี้ถือเป็นช่วงที่อันตรายมาก เพราะแบล็กที่รู้ตัวก่อนใครดันอยู่ไกลที่สุด ในขณะที่เร็นและอัลฟ่าระยะทางพอกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถือว่าไกลมากอยู่ดี ที่สำคัญตอนนี้เร็นกำลังติดพันอยู่กับการจัดการคิวคิ ส่วนอัลฟ่าเองก็เสียหลักจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว เพราะทันทีที่เขาและโอบาจิเสียสมาธิ ทั้งยันต์และหอกทรายที่ผนึกการเคลื่อนไหวของภูตงูไว้ก็ไม่สามารถใช้การได้ จนภูตงูสองตนนั้นกลับมาเคลื่อนไหวและพุ่งเข้าโจมตีอัลฟ่าอีกครั้ง
".....!"


## 22(2) - ภูตประหลาด

".....!"
เป็นเพียงชั่วอึดใจสั้น ๆ ที่ชิโนบุกำลังจะซัดยันต์ในมือออกไป แต่แล้วแสงสีแดงก็สว่างวาบขึ้นจากกำไลขนหางบนข้อมือข้างขวา ก่อนที่ไอพลังจะแผ่กระจายออกมา พร้อมแรงกดดันที่ทำให้โอบาจิที่อยู่ข้าง ๆ เผลอตัวสั่นอย่างหวาดกลัว จนชิโนบุต้องใช้อีกมือกอดร่างเล็ก ๆ นั่นไว้
ไอพลังสีแดงอัดแน่นกลายเป็นลูกพลังขนาดเท่ากำปั้น หากแต่อนุภาพการทำลายกลับมหาศาล เพราะทันทีที่มันสัมผัสร่างของภูตตนนั้น ก็เกิดแรงอัดส่งร่างขนาดใหญ่กระเด็นไปกระแทกเข้ากับเนินทรายใกล้ ๆ คล้ายกับร่างกายถูกระเบิดจากภายใน เลือดทะลักออกมาจากทวารทั้งเจ็ด ก่อนที่ร่างของมันจะถูกฉีกกระชากด้วยกรงเล็บพลังสีแดงที่ถูกส่งมาจากเจ้าของกำไล ซึ่งตอนนี้ดวงตาวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว
อัลฟ่าไม่ได้พูดอะไรสักคำ เจ้าตัวแค่สะบัดมือเล็กน้อยภูตงูตนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ก็กลายเป็นเพียงเศษซากกระจัดกระจายอยู่ที่พื้น
ชิโนบุมองคนที่ดูท่าว่าตอนนี้อารมณ์จะไม่ค่อยคงที่สักเท่าไร ดวงตาคู่นั้นมองมาที่เขาเหมือนอยากจะขอโทษที่เมื่อกี้เข้ามาช่วยไม่ทัน แต่ว่า...
ใครเขาโกรธกันล่ะเจ้าหมาบื้อ
ถึงตัวเองจะเข้ามาช่วยไม่ทันแต่กำไลก็ช่วยไว้แล้วนี่ไง แถมอานุภาพยังสมราคาคุยซะด้วย แล้วจะรู้สึกผิดไปทำไมกันเนี่ย
"ดึงหน่อย"
อัลฟ่าเผลอชะงักไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ดวงตาคู่คมฉายแววประหลาดใจขณะจ้องมองมือที่ส่งมาให้ เพราะไม่คิดว่าสิ่งแรกที่ได้รับหลังจากปล่อยให้เจ้าตัวต้องเผชิญหน้ากับอันตรายจะเป็นการขอให้ช่วยดึงขึ้นจากพื้นแบบนี้
"เร็ว"
เสียงที่ย้ำมาอีก ทำให้อัลฟ่ารีบคว้ามือข้างนั้นแล้วดึงให้เจ้าตัวลุกขึ้นยืนดี ๆ ขณะที่ดวงตาก็กวาดมองอย่างสำรวจไปทั่วว่าเจ้าตัวได้รับบาดเจ็บที่ตรงไหนหรือเปล่า
"กำไลนี่เจ๋งจริง ๆ ด้วย"
"หืม?"
"ไอ้ลูกกลม ๆ ที่ปล่อยออกมาแรงน่าดูเลย เมื่อกี้ต่อให้นายไม่ซ้ำไปอีกทีภูตตนนั้นก็ไม่รอดอยู่แล้ว ใช้พลังเปลืองโดยใช่เหตุนะเนี่ย"
เสียงพูดที่ปิดท้ายเหมือนจะบ่น หากแต่เจ้าตัวกลับส่งยิ้มขอบคุณมาให้ ทำให้อัลฟ่าได้แต่ยืนกระพริบตาปริบ ๆ อยู่ตรงนั้น ก่อนที่สุดท้ายจะเผลอยิ้มตามไปด้วย จนแรงกดดันที่เกิดขึ้นเมื่อกี้สลายหายไปจนหมด
พอเห็นว่าสภาพอารมณ์ของอัลฟ่ากลับมาเป็นเหมือนเดิม ชิโนบุก็ชวนเจ้าตัวกับโอบาจิให้เดินตามไปสมทบกับแบล็ก และเร็นที่ตอนนี้จัดการกับคิวคิได้เรียบร้อยแล้ว
"โทษทีโนบุจัง เมื่อกี้ฉันเผลอก็เลยปล่อยพวกมันหนีไปได้"
"ไม่เป็นไร"
ชิโนบุรู้ดีว่าเมื่อกี้ทั้งอัลฟ่าทั้งแบล็กต่างก็ตกใจ องเมียวน้อยเดินเข้าไปตบไหล่แบล็กที่กลับมาอยู่ในร่างมนุษย์เบา ๆ ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับร่างของคิวคิ ที่ค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองน้ำซึมหายลงไปในพื้นทราย
"ทำไมเป็นน้ำ"
"ไม่ใช่คิวคิตัวจริงด้วย"
คำพูดของเร็นทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น วันนี้เจอแต่อะไรแปลก ๆ ทั้งนั้นเลย ทั้งภูตที่สลายกลายเป็นน้ำไม่ใช่ละอองแสงตามปกติ ทั้งพวกองเมียวจิแปลกหน้าที่ใช้อาคมประหลาด ทั้งกระแสพลังประหลาดที่สัมผัสได้ ไหนจะภูตงูที่แยกร่างได้เวลาโดนฟันอีก
เอ๊ะ?
ภูตงู...
ฟ่อ ~
กว่าจะรู้ตัวว่ายังเหลือภูตงูอยู่อีกหนึ่งตน มันก็มาส่งเสียงขู่ฟ่ออยู่ข้างหลังซะแล้ว ชิโนบุกำลังจะส่งชิคิงามิออกไป แต่ก็ยังช้ากว่าสายลมคมกริบจากเร็นที่ตรงเข้าสะบั้นจนร่างมันขาดเป็นสองท่อน ก่อนจะถูกฉีกกระชากเป็นเศษเล็กเศษน้อยจนจำสภาพเก่าแทบไม่ได้ จากกระแสพลังในรูปกรงเล็บแหลมคมสีดำและสีแดงจากแบล็กและอัลฟ่า
เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่สามคนนั้นจัดการกับภูตงูนั่นลงได้ ปล่อยให้ชิโนบุได้แต่เบะปากอย่างนึกหมั่นไส้พวกเก่งเกินหน้าเกินตา ที่ตอนนี้พากันกลับไปให้ความสนใจกับเรื่องแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นอีกครั้ง
พอรู้ว่าต้องจัดการยังไงก็ลงมือกันซะเหมือนเป็นเรื่องง่ายเลยนะ!
"งูนี่ประหลาดมาก ถ้าไม่จัดการให้เละไปเลยก็จะเพิ่มจำนวนขึ้นได้เรื่อย ๆ"
"อาคมที่พวกนั้นใช้ก็แปลกมากเหมือนกัน ฉันไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนจริง ๆ"
"ลองดูซากงูนั่นสิ มันสลายเป็นละอองน้ำเหมือนกับคิวคิด้วย"
ประโยคเคร่งเครียดจากอัลฟ่า แบล็ก และเร็น ทำให้ชิโนบุได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ความคิดหลาย ๆ อย่างตีกันอยู่ในหัวจนเผลอยกมือขึ้นมากุมขมับเพราะความเครียด
"เป็นอะไรหรือเปล่า"
อัลฟ่าที่หันกลับมาเห็นรีบถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ทางแบล็กและเร็นเองก็มองมาอย่างเป็นห่วงไม่แพ้กัน
"ฉันแค่นึกอะไรขึ้นได้"
"อะไร"
ชิโนบุยังไม่ได้ตอบทันที เจ้าตัวก้มลงไปอุ้มสุนาคาเคะที่เกาะขาตัวเองขึ้นมาส่งให้แบล็กที่ยื่นมือมารับไปวางแปะไว้ที่หลังอย่างรู้งาน
"ตอนแรกฉันรู้สึกว่ากระแสพลังที่สัมผัสได้มันแปลก ๆ แต่พอลองนึกดูดี ๆ ก็เริ่มจะคุ้นขึ้นมา ยิ่งเห็นคิวคิตัวปลอมกับภูตงูแยกร่างนั้นสลายกลายเป็นละอองน้ำก็เลยยิ่งมั่นใจ"
"โนบุจังรู้แล้วเหรอว่ามันคือพลังอะไร"
การพยักหน้ารับขององเมียวน้อย ทำให้ภูตระดับสูงทั้งสามเผลอขยับตัวเข้ามาฟังใกล้ ๆ ด้วยความอยากรู้ แต่พอเห็นสีหน้าลำบากใจของเจ้าตัวก็ได้แต่นึกสงสัย ก่อนจะพากันขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"แต่ฉันกำลังภาวนาไม่ให้มันใช่อย่างที่ฉันคิด"
"แล้วโนบุจังกำลังคิดถึงอะไร"
"จำได้ไหมว่าตอนผนึกสามหาง เพราะพลังวิญญาณของมันมีมากเกินไปจึงถูกแยกออกมาผนึกไว้คนละที่กับร่างต้น"
ชิโนบุไม่ได้ตอบที่โดนถาม แต่กลับเลือกจะพูดไปถึงอีกเรื่องที่ทำให้คนฟังทั้งสามรวมถึงสุนาคาเคะยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น ก่อนที่ทั้งหมดจะมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กันเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"การแยกพลังวิญญาณออกจากสัตว์หางไม่ใช่เรื่องง่าย แต่การทำลายผนึกเพื่อเอาพลังวิญญาณของสัตว์หางที่ถูกแยกไว้มาใช้มันไม่ใช่เรื่องยาก"
"....."
"ฉันกลัวว่าตอนนี้ผนึกจะไม่ได้ถูกทำลายแค่สามแต่เป็นห้า ในเมื่อสัตว์หางอีกสองตนอยู่ในอาณาเขตที่เราตรวจสอบอะไรไม่ได้เลย"
tbc...


## 23 - กับดัก

"ตรงจุดนั้นมีเร็นอยู่ ก็ยังอุ่นใจได้ว่าผนึกจะไม่ถูกทำลาย"
ประโยคที่ดังขึ้น ทำให้คนฟังทั้งคู่พยักหน้ารับพร้อมกัน แม้จะมีเสียงลมกวนเพราะการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่เป็นปัญหากับประสาทการรับฟังของภูตทั้งสอง
ตอนนี้พวกเขาทั้งสามกำลังมุ่งหน้ากลับเกียวโต เมื่อทางนาราไม่มีความคืบหน้าใด ๆ เพิ่มเติม ซึ่งก่อนออกมาชิโนบุฝากให้เร็นช่วยดูแลโอบาจิต่อ โดยบอกว่าให้คุ้มครองความปลอดภัยจนกว่าเรื่องวุ่นวายจะจบลง แล้วค่อยปล่อยให้เจ้าตัวได้กลับไปใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิม
"แปลก"
คำพูดของอัลฟ่าที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังทำให้ชิโนบุต้องเอี้ยวตัวกลับไปมองด้วยความสงสัย แต่ท่าทางแบบนั้นมันก็ค่อนข้างลำบากเกินไป เพราะตอนนี้พวกเขาสองคนนั่งอยู่บนหลังของแบล็กที่กลับคืนร่างอินุงามิ แถมคุณสีดำเขาก็เคลื่อนไหวเร็วมาก ชิโนบุเลยต้องเปลี่ยนจากการเอี้ยวตัวไปคุย เป็นเอนหลังพิงอกอัลฟ่า แล้วเอียงหูให้เจ้าตัวมากระซิบอยู่ใกล้ ๆ แทน
"อะไรแปลก"
"ที่ปะทะกันวันนี้ พวกนั้นดูไม่เหมือนคนที่กำลังพยายามทำลายผนึกเลย"
".....?"
"เหมือนมาดักรอพวกเรามากกว่า"
นี่เป็นอีกเรื่องที่ชิโนบุเองก็กำลังคิดไม่ตกอยู่เหมือนกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้มันผิดปกติเกินไป ผนึกของหนึ่งหางไม่เหมือนกับผนึกอื่น เพราะมีตำแหน่งของผนึกที่ชัดเจน ถ้าพวกนั้นคิดจะทำลายผนึกจริง ๆ ควรจะไปโผล่ตรงจุดที่เร็นประจำอยู่ถึงจะถูก การมาเจอกันก่อนถึงตัวผนึกแบบนี้ มันเหมือนตั้งใจมาดักรอพวกเขาอยู่จริง ๆ
'ฉันก็รู้สึกเหมือนอัลฟ่านะ เหมือนพวกมันไม่ได้อยากมาทำลายผนึกแต่อยากมาวัดฝีมือเรา'
ยิ่งได้ยินแบล็กพูดแบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้น เผลอขบริมฝีปากตัวเองอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปหาอัลฟ่าเมื่อได้ยินเจ้าตัวพูดขึ้นมาอีก
"หรือไม่ก็ลองเอาอาคมกับภูตแปลก ๆ พวกนั้นมาลงสนามเพื่อประเมินอะไรสักอย่าง"
จบประโยคนั้นระหว่างทั้งสามก็มีเพียงความเงียบ เมื่อต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง อัลฟ่าและแบล็กประเมินเรื่องวิธีการต่อสู้ของศัตรู ในขณะที่ชิโนบุกำลังคิดไปถึงอีกเรื่องที่สำคัญไม่แพ้กัน
ถ้าหากว่ามันเป็นอย่างที่คิดจริง ๆ
"แบล็กเร่งความเร็ว เราต้องรีบกลับ--"
ยังพูดไม่ทันจบ ชิโนบุก็รีบหมอบตัวลงตามสัญชาตญาณ เมื่อจู่ ๆ แบล็กก็เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไรก็รู้สึกถึงวงแขนที่โอบรอบเอวตัวเองไว้ ก่อนจะตามมาด้วยแรงดึงที่ทำให้ตัวเขาถอยไปชนเข้ากับแผงอกของคนข้างหลังอีกครั้ง
"เกิดอะไรขึ้น"
"เราโดนลอบโจมตี"
คำตอบที่ได้รับไม่ต่างไปจากที่คิดไว้ เพราะการที่จู่ ๆ แบล็กจะเคลื่อนไหวเปลี่ยนทิศทางไปมาแบบนี้มันเกิดขั้นได้จากไม่กี่สาเหตุ เพียงแต่ตอนนี้พวกเราเคลื่อนที่เร็วมาก กับอัลฟ่าและแบล็กอาจจะไม่เป็นปัญหา แต่กับมนุษย์ธรรมดาอย่างชิโนบุถือว่าทัศนวิสัยค่อนข้างแย่ ไม่ว่าจะพยายามเพ่งมองยังไงก็มองไม่เห็นอยู่ดีว่าอะไรกันแน่ที่ลอบโจมตีพวกเรา
"คิวคิ"
เสียงที่ดังขึ้นใกล้ ๆ หู ทำให้ชิโนบุมองตามสายตาของอีกฝ่ายไป ดวงตาคู่สวยหรี่ลงมองเงาลาง ๆ ของสิ่งที่อยู่ไกลลิบ แต่เสียงกระพือปีกกลับดังมาถึงตรงนี้
'อัลฟ่า นายพาโนบุจังลงไปก่อน'
แม้จะกำลังใช้สมาธิกับการเพ่งมองเจ้าเสือมีปีกที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แต่พอได้ยินแบล็กตะโกนขึ้นมาแบบนั้น ชิโนบุก็รีบเปลี่ยนท่านั่งแล้วหันมากอดคออัลฟ่าไว้ทันที ซึ่งอัลฟ่าเองก็กระชับแขนที่โอบเอวเจ้าตัวให้แน่นขึ้น ก่อนจะพากระโจนลงจากหลังแบล็กไปยังยอดไม้ ต้นที่ใกล้ที่สุด
"....."
ชิโนบุรู้สึกเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปวูบหนึ่งตอนที่อัลฟ่าพากระโดดลงมา ถึงแม้มันจะเป็นต้นที่ใกล้ที่สุดแล้ว แต่จากความสูงขนาดนั้นก็ทำให้รู้สึกใจหวิว ๆ อยู่ดี แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้น ๆ แต่ก็มากพอจะทำให้ในช่องท้องปั่นป่วนได้ไม่น้อย
"ไม่เป็นไรนะ"
เห็นอีกฝ่ายดูเหมือนจะหน้าซีดลงเล็กน้อย อัลฟ่าเลยถามขึ้นอย่างเป็นห่วง มืออีกข้างที่ไม่ได้กอดเอวไว้เลื่อนขึ้นมาแตะที่ปลายคาง ก่อนจะออกแรงดันเบา ๆ ให้เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาสบตากันเพื่อมองสำรวจให้ถนัดขึ้น
"ไม่เป็นไร"
"แน่ใจนะ"
"อือ--"
ชิโนบุเพิ่งตอบไปได้แค่นั้น ทั้งเขาและอัลฟ่าก็ต้องรีบพากันหลบไปคนละทาง เมื่อมีเสียงอะไรบางอย่างกรีดผ่านอากาศดังมาจากทางด้านหลัง ดวงตาสองคู่หันไปตวัดมองจุดที่ตัวเองยืนอยู่เมื่อครู่ แล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่นเมื่อไม่เห็นตัวอะไรอยู่ตรงนั้นเลย
สถานการณ์ที่ไม่สู้ดีนัก ทำให้อัลฟ่ามุนหัวคิ้วเข้าจนแทบเป็นปม ก่อนจะยื่นมือไปหาชิโนบุที่กำลังวิ่งเข้ามาหาตัวเองแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"อย่าอยู่ห่างจากฉัน"
"อือ"
หลังรับคำเสร็จ ชิโนบุก็ใช้มือขวาเกาะแขนอัลฟ่าไว้ ในขณะที่มือซ้ายก็กำยันต์ไว้แน่นอย่างเตรียมพร้อม ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปโดยรอบอย่างระมัดระวัง ขณะที่ขาก็เร่งเดินตามโดยไม่ทิ้งระยะห่างจากอัลฟ่าเลยแม้แต่นิดเดียว
โฮกกกกกกก
หากแต่เสียงคำรามที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุเผลอสะดุ้งด้วยความตกใจ รีบหันไปมองทางจุดกำเนิดเสียงทันที ก่อนที่หลังจากนั้นจะค่อยคลายความกังวลลง เมื่อเห็นว่าเจ้าของเสียงก็คือแบล็กที่กระโจนลงมาจากบนฟ้า ไม่ไกลกันนักมีร่างของคิวคิที่ตอนนี้ทั่วทั้งตัวอาบไปด้วยเลือด ยืนเซไปเซมาเหมือนกำลังจะล้ม ปีกทั้งสองข้างถูกขย้ำเละจนไม่สามารถใช้งานได้อีก
วืด!
"อะ!"
แค่หันไปสนใจทางนั้นได้ไม่เท่าไร เสียงกรีดผ่านอากาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง ชิโนบุที่ยังไม่ทันได้ขยับตัวโดนอัลฟ่าพากระโดดหลบมาอีกทาง ตรงต้นไม้ใหญ่ใกล้ ๆ จุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่ ปรากฏเป็นรอยเหมือนโดนของมีคมกรีดลึกเข้าไปเกือบครึ่งต้น
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เห็นตัวคนทำอยู่ดี
"น่ารำคาญ"
เสียงพึมพำจากคนข้าง ๆ ทำให้ชิโนบุละสายตาจากต้นไม้ต้นนั้นแล้วหันกลับมามอง เลยเห็นว่าตอนนี้สีหน้าของอัลฟ่าเหมือนคนที่กำลังหงุดหงิดมาก ไอพลังสีแดงแผ่กระจายออกมารอบตัว ก่อนจะขยายออกเป็นวงกว้างกินพื้นที่ไปไกลจนแทบลับสายตา...
แล้วเพียงไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมา เสียงร้องอย่างเจ็บปวดก็ดังขึ้น
"อ้ากกกกกก"
ทั้งคู่รีบหันไปมองทางต้นเสียงทันที แต่คนที่หลบอยู่ตรงนั้นเองก็ไหวตัวทันจึงรีบวิ่งหนีไปก่อน จนเห็นเป็นเพียงเงาลาง ๆ ของผู้ชายคนหนึ่งที่สวมชุดสีดำทั้งตัว
"ล่วงหน้าไปก่อนเลย"
เพราะรู้ว่าถ้าวิ่งไปพร้อมกัน ตัวเองต้องทำให้อัลฟ่าช้าลงแน่ ๆ ชิโนบุจึงเปลี่ยนจากที่จับแขนเจ้าตัวไว้เป็นออกแรงผลักเบา ๆ ซึ่งอัลฟ่าเองก็พยักหน้ารับโดยไม่ค้านอะไร แล้วรีบวิ่งตามผู้ชายชุดดำคนนั้นไปทันที
ชิโนบุหันกลับไปมองทางแบล็กเล็กน้อย พอเห็นว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเพราะดูท่าเจ้าตัวคงจะจัดการกับคิวคิได้ในอีกไม่ช้า ก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะออกวิ่งไปตามทางที่อัลฟ่าวิ่งนำไป
"อ้ากกกก"
เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นอีกครั้งจากทิศทางของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุยิ่งเร่งฝีเท้าของตัวเองให้เร็วกว่าเดิม เจ้าตัววิ่งฝ่าดงพุ่มไม้ที่สูงเกือบท่วมหัวออกมา ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
ตอนนี้อัลฟ่ากำลังกดผู้ชายคนหนึ่งลงกับพื้น มือข้างหนึ่งกดเข้าที่หลังคอ ในขณะที่อีกมือก็จับแขนทั้งสองข้างของชายคนนั้นไพล่หลังไว้ แล้วซ้ำด้วยการใช้เข่ากดทับไปอีกทีเพื่อไม่ให้ขยับตัวหนีไปไหนได้อีก
"มีแค่คนเดียวเหรอ"
"ใช่"
คำยืนยันจากอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาใกล้ ๆ ดวงตาคู่สวยมองสำรวจอีกฝ่ายไปมา ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อยเมื่อได้เผลอสบตากันครู่หนึ่ง เหมือนจะคุ้นแต่ก็ไม่คุ้น เหมือนจะเคยเห็นแต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน
"มีอะไรหรือเปล่า"
เห็นเจ้าตัวมีสีหน้าแปลก ๆ อัลฟ่าเลยถามขึ้นอย่างสงสัย ดวงตาคู่คมเหลือบลงมองคนที่ตัวเองกดไว้เล็กน้อย ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบกับคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนเดิม
"เปล่าหรอก แค่รู้สึกเหมือนจะคุ้น ๆ"
"หืม?"
"ช่างเรื่องฉันก่อนเถอะ เรารีบพาตัวหมอนี่กลับไปให้ปู่จัดการดีกว่า เพราะดูท่าแล้ว ถึงเราจะเค้นถามอะไรตรงนี้ก็คงไม่ได้คำตอบ"
ที่สำคัญคือตอนนี้เขามีเรื่องจะปรึกษากับปู่ด้วย ต้องรีบคุยกันให้เร็วที่สุด จะเสียเวลาไม่ได้แล้ว
สีหน้าเหมือนคนมีเรื่องอะไรในใจของชิโนบุ ทำให้อัลฟ่ายิ่งกดหัวคิ้วแน่นอย่างเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไร เพราะคิดว่าถ้าถึงเวลาเจ้าตัวก็คงบอกเอง ที่สำคัญในสถานการณ์แบบนี้ก็ไม่ใช่เวลาจะมาคาดคั้นกันเอง ถ้ามีอะไรควรจะกลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่า
แซ่ก!
เสียงการเคลื่อนไหวที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้ทั้งคู่รีบหันกลับไปมองทันที ก่อนชิโนบุจะเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ ที่ไม่ใช่เพราะการเห็นภูตระดับกลางตนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น แต่เป็นเพราะ...
"ภูตอัญเชิญ! แถวนี้ยังมีคนอื่นอยู่!!"
ประโยคนั้นทำให้อัลฟ่าหลุดสบถออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ทัน ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืนอย่างเตรียมพร้อมโดยไม่ลืมกระชากคอเสื้อชายในชุดดำขึ้นมาด้วย ทางด้านชิโนบุเองก็รีบหยิบชิคิงามิออกมาพึมพำคาถาอยู่ครู่หนึ่ง กระดาษแผ่นน้อยแปรเปลี่ยนเป็นงูตัวใหญ่ เข้ารัดร่างของชายชุดดำไว้เพื่อให้อัลฟ่าหิ้วไปหิ้วมาได้สะดวก
กรรรรรร
เสียงขู่คำรามของภูตระดับกลางที่ถูกเรียกมาดังขึ้น แต่ก็เพียงครู่เดียวเมื่อโดนอัลฟ่าแผ่จิตสังหารกลับไป ไอพลังสีแดงแผ่กระจายจากตัวอัลฟ่าเข้าโอบล้อมภูตระดับกลางไว้ สร้างความกดดันให้มันจนไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว
"ซ่อนตัวเก่งชะมัด"
ชิโนบุบ่นขึ้นเบา ๆ เมื่อพยายามกวาดตาหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่เห็นคนที่เป็นผู้อัญเชิญอยู่ดี ในขณะที่อัลฟ่าเปลี่ยนจากการกวาดสายตาหา มาเป็นใช้สมาธิเพื่อจับสัมผัสร่องรอยอาคมอัญเชิญที่อยู่บนตัวของภูตระดับกลางตนนั้น
ดวงตาคู่คมเริ่มแปรเปลี่ยนจากสีน้ำตาลเข้มเป็นสีแดง ขณะมองดูกระแสพลังที่กระจายอยู่รอบตัวของภูตตนนั้นค่อย ๆ ถักทอเป็นเส้นใยบาง ๆ ที่เชื่อมต่อจากร่างภูตเข้าสู่ร่างของคนที่เป็นผู้อัญเชิญ...
"หืม?"
เสียงครางในลำคอเบา ๆ ของอัลฟ่า ทำให้ชิโนบุที่กำลังกวาดตามองรอบ ๆ รีบหันหน้ากลับมามอง ก่อนจะเผลอสะดุ้งเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวมีสีหน้าเคร่งเครียด ทั้งยังหันขวับไปทางด้านหลังแล้วตะโกนขึ้นเสียงดัง
"ข้างหลัง!"
ได้ยินแค่นั้นชิโนบุก็เข้าใจได้โดยไม่ต้องมีคำอธิบาย รีบยื่นมือไปหาอัลฟ่าตามสัญชาตญาณ ซึ่งอัลฟ่าเองก็รีบคว้ามือข้างนั้นไว้แล้วออกแรงดึงเข้าหาตัว
ฉึก!
ทันฉิวเฉียดกับมีดสั้นที่พุ่งเข้าปักต้นไม้ด้านหลังตรงจุดที่พวกเขาเคยยืนอยู่ ดวงตาของอัลฟ่าวาวโรจน์ขึ้นทันที จิตสังหารรุนแรงแผ่กระจายออกมารอบตัว จนภูตระดับกลางที่อยู่ในระยะพลังสลายกลายเป็นละอองแสงโดยไม่ทันได้ลงมือทำอะไร
ตอนนี้อัลฟ่ากำลังโกรธ
โกรธมาก ๆ ด้วย
หากไม่ใช่เพราะเมื่อกี้ชิโนบุยื่นมือมาหาทำให้เขาดึงหลบทัน มีดสั้นเล่มนั้นคงปักเข้ากลางอกของเจ้าตัวพอดี
"อัลฟ่า--"
"มันเป็นภูตที่เชี่ยวชาญพลังวิญญาณ!!"
ชิโนบุยังพูดไม่ทันจบ อยู่ ๆ ชายแปลกหน้าที่เงียบมาตลอดตั้งแต่โดนจับได้ก็ตะโกนขึ้นเสียงดัง หัวคิ้วขององเมียวน้อยกดเข้าทันที เมื่อความกังวลก่อนหน้านี้ ยิ่งถูกตอกย้ำจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ว่ามันคงจะเป็นจริงอย่างที่เขานึกกลัว
"เราติดกับแล้ว"
ติดกับเข้าจัง ๆ
การที่หมอนี่เงียบมานานไม่ใช่เพราะไม่ยอมพูด ที่โดนจับได้ง่ายขนาดนี้ก็ไม่ใช่เพราะหนีไม่พ้น แต่อีกฝ่ายเลือกที่จะเอาตัวเข้าล่อ ยอมโดนจับเพื่อจะได้ลอบสังเกตการณ์การใช้พลังของอัลฟ่าได้ใกล้ ๆ เห็นตั้งแต่ที่อัลฟ่าใช้พลังกดภูตตนนั้นไว้ เห็นตอนที่อัลฟ่าจับสัมผัสอาคมบนตัวภูตตนนั้นแล้วย้อนหาไอวิญญาณจาง ๆ ที่หลงเหลืออยู่ของอาคมอัญเชิญ
มันดูอยู่ตลอด
ยิ่งถ้ารวมกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่นารา ก็ยิ่งชัดเจนว่าพวกมันไม่ได้มาเพื่อทำลายผนึกตั้งแต่แรก แต่ว่ามาเพราะ...
อัลฟ่า
พวกมันหมายตาอัลฟ่าไว้!
"อัลฟ่า ส่งสัญญาณหาแบล็ก บอกให้ทิ้งตรงนั้นแล้วรีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้!"
คนโดนสั่งยังไม่ทันจะได้ทำตามที่ชิโนบุบอก ก็ต้องรีบกระโดดหลบมาอีกทางเมื่อรับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง ตรงจุดที่เคยยืนอยู่ปรากฏเป็นร่างของภูตขนาดใหญ่ ที่ไม่รู้จะบอกว่ามันเหมือนอะไรดี เพราะมีหลายสายพันธ์ผสมอยู่ในตัวเยอะเหลือเกิน
"เร็ว!"
ชิโนบุที่หลบไปอีกทางส่งเสียงเร่งขึ้นมา ก่อนจะซัดยันต์เข้าใส่ภูตขนาดใหญ่ตรงหน้าเพื่อถ่วงเวลาให้ ซึ่งอัลฟ่าเองก็รีบร้องคำรามออกมาเสียงดัง เพื่อส่งสัญญาณให้แบล็กรีบตามมาสมทบทางนี้ทันที
ดวงตาคู่คมมองไปทางต้นเสียงที่ได้ยินแบล็กคำรามตอบกลับมา แต่ยังไม่ทันจะได้ตอบอะไรกลับไปอีก ก็ต้องรีบหลบไปอีกทางเมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างแหวกอากาศพุ่งเข้ามา
"ชิ!"
ชิโนบุหลุดสบถออกมาเบา ๆ เมื่อเหลือบเห็นยันต์สองแผ่นกำลังพุ่งเข้าหาอัลฟ่า เจ้าตัวกดหัวคิ้วเข้าก่อนจะซัดยันต์เข้าขวาง หากแต่ทันทีที่ยันต์ปะทะกัน ยันต์ของฝ่ายนั้นก็แตกตัวออกเป็นริ้วคม ๆ ตรงเข้ากรีดชิคิงามิที่มัดอยู่บนตัวของชายชุดดำจนขาดเป็นเศษเล็กเศษน้อย
"หึ!"
โดยที่ไม่มีใครตั้งตัวทัน พอสองมือได้รับอิสระชายชุดดำก็แสยะยิ้มก่อนจะหยิบแผ่นยันต์ที่เตรียมไว้ในอกเสื้อออกมาแปะเข้ากลางอกของอัลฟ่าทันที
ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาประเมินพลาดไป เพราะคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องรีบหนี ตอนที่ชิคิงามิถูกทำลายจึงออกแรงกระชากเพื่อรั้งตัวไว้ แต่กลับกลายเป็นการเปิดโอกาสให้ตัวเองถูกจู่โจมอย่างกะทันหันแบบนี้
"อัลฟ่า!"
ชิโนบุร้องเรียกอย่างตกใจ ก่อนจะรีบกลิ้งตัวหลบกรงเล็บที่ตวัดลงมา แล้วส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์เหยี่ยวสองตัวออกไปรับมือแทน
ร่างสูงโปร่งรีบผุดลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาคนที่ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเป็นห่วง โดยที่ระหว่างนั้นก็ส่งชิคิงามิออกไปมัดตัวชายในชุดดำไว้ได้ก่อนที่อีกฝ่ายจะหนีไป
"อัลฟ่า เป็นยังไงบ้าง"
เห็นท่าทางเหมือนกำลังทรมานของอีกฝ่าย ชิโนบุก็ยิ่งเป็นห่วงกว่าเดิม ตอนนี้อัลฟ่าหน้าซีดมาก ตามหน้าผากและข้างขมับเริ่มมีหยาดเหงื่อซึมออกมา เจ้าตัวใช้มือข้างหนึ่งยันพื้นไว้ ส่วนอีกข้างกดอยู่ที่หน้าอกตรงตำแหน่งหัวใจ กดลงไปแรงมากจนที่หลังมือปรากฎเป็นรอยนูนของเส้นเลือดขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน
"อัลฟ่า ได้ยินฉันไหม"
"ชิโนบุ..อึก!"
ยังเรียกชื่ออีกฝ่ายไม่ทันจบดี ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วไปทั้งตัวก็ทำให้ต้องกัดฟันแน่นเพื่อข่มมันลงไป อัลฟ่าไม่รู้ว่ายันต์แผ่นนั้นเอาไว้ใช้ทำอะไร เพราะทันทีที่โดนแปะลงบนตัวเขาก็รีบกระชากมันออกทันที
แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทัน
ตอนนี้ข้างในตัวเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังวิ่งวนไปมา ทั้งอึดอัดและปั่นป่วนไปหมด รู้สึกเหมือนจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ทั้งแขนทั้งขาแข็งเกร็ง ขนาดอยากจะยกมือขึ้นมาจับคนข้าง ๆ ไว้ก็ยังทำไม่ได้ ราวกับร่างกายไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป
โฮกกกกก
".....!"
เสียงคำรามที่อยู่ ๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ชิโนบุสะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ เพราะคิดว่าจะมีตัวอะไรโผล่ออกมาสร้างความลำบากให้อีก แต่พอเห็นว่าเป็นแบล็กในร่างอินุงามิที่กระโจนเข้ามาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
"แบล็ก"
เจ้าของชื่อตรงเข้าขย้ำคอเจ้าภูตขนาดใหญ่ ก่อนจะสะบัดไปมาแล้วเหวี่ยงร่างของมันไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใกล้ ๆ ดวงตาสีดำสนิทเหลือบมองไปทางเด็กสองคนเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคออย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าตอนนี้ชิโนบุกำลังนั่งประคองอัลฟ่าที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก
'อัลฟ่าเป็นอะไร'
"ไม่รู้ หมอนั่นแปะยันต์อะไรใส่อัลฟ่าก็ไม่รู้"
แบล็กมองตามมือของชิโนบุไปทางชายชุดดำคนหนึ่ง ที่ตอนนี้โดนชิคิงามิมัดตัวไว้แน่นจนขยับไปไหนไม่ได้ คิ้วทั้งสองข้างยิ่งกดเข้า เมื่ออะไรบางอย่างในตัวผู้ชายคนนั้นทำให้เขารู้สึกคุ้นแปลก ๆ แต่เพราะตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าจึงต้องปัดความรู้สึกพวกนั้นทิ้งไปก่อน
ชิโนบุมองแบล็กที่กำลังจัดการกับเจ้าภูตตัวนั้นเพียงครู่เดียว ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจคนที่อยู่ข้าง ๆ เหมือนเดิม ยิ่งเวลาผ่านไปท่าทางของอัลฟ่าก็ยิ่งแย่ลง ตอนนี้เจ้าตัวหอบหายใจหนักมาก แถมยังส่งเสียงคำรามอยู่ในลำคอตลอดเวลา
"อัลฟ่า ได้ยินเสียงฉันหรือเปล่า"
นอกจากจะไม่ตอบแล้ว อัลฟ่ายังหอบหายใจหนักขึ้น กระแสพลังรอบตัวปั่นป่วนจนส่งผลมาถึงกำไลที่ชิโนบุสวมอยู่
"นายต้องตั้งสติไว้ก่อนนะ"
"....."
"อัลฟ่า! นายไม่จำเป็นต้องใช้ร่างนี้ กลับร่างเดิมเดี๋ยวนี้เลย!"
ชิโนบุเผลอเสียงดังขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าใต้ดวงตาทั้งสองข้างของเจ้าตัวเริ่มปรากฏริ้วสีแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน ดวงตาคู่นั้นเรืองแสงสีแดงพร้อมกับเขี้ยวที่เริ่มงอกออกมา ตอนนี้อัลฟ่ากำลังเปลี่ยนตัวเองมาอยู่ในร่างกึ่งภูต และดูเหมือนว่าสติจะไม่ค่อยมีแล้วด้วย ไม่ว่าจะเรียกยังไง เรียกเท่าไรก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบกลับมาเลย
"อัลฟ่า ฉันบอกให้นายหยุดเปลี่ยนร่างตัวเองไง"
"....."
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
เฮือก!
ร่างสูงใหญ่กระตุกเฮือกทันทีที่สิ้นเสียงนั้น อาการหอบหายใจหายไปครู่หนึ่ง เมื่อเจ้าตัวเผลอกลั้นลมหายใจของตัวเองไว้ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนมันออกมาพร้อมกับสะบัดหัวเบา ๆ เพื่อเรียกสติให้ตัวเอง
"ชิ โนบุ..."
"ฉันเอง ฉันอยู่ตรงนี้"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มได้สติกลับมา ชิโนบุก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบคว้ามือของเจ้าตัวมากุมไว้บนตักแล้วออกแรงบีบเบา ๆ
"นายสลายพลังออกได้ไหม"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไร หากแต่หัวคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้นก็ทำให้รู้ว่าเจ้าตัวไม่สามารถทำได้ ยิ่งอัลฟ่าพยายามจะสลายทิ้ง มันก็ยิ่งปั่นป่วน รุนแรง จากไอพลังที่แผ่กระจายอยู่รอบตัว เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นกระแสพลังคมกริบ ทำร้ายสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้ ไม่เว้นแม้แต่...
"อะ!"
เสียงร้องดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับกลิ่นเลือดโชยออกมาจากบาดแผลที่ถูกกระแสพลังกรีดผ่าน บนผิวแก้มขาวใสขององเมียวน้อยปรากฏรอยกรีดเป็นทางยาว แม้จะไม่ได้ลึกมากแต่ก็มีรอยเลือดไหลซึมออกมาให้เห็น
"อัลฟ่า--"
ชิโนบุยังไม่ทันได้พูดอะไร ดวงตาที่เพิ่งกลับมาเป็นปกติของอัลฟ่าก็ฉายประกายวาวโรจน์ขึ้นอีกครั้ง ทั้งจากความรู้สึกผิด และจากกลิ่นเลือดจาง ๆ ที่เกิดจากฝีมือของตัวเอง ยิ่งเป็นเหมือนตัวกระตุ้นที่ทำให้กระแสพลังรอบตัวรุนแรงขึ้นกว่าเดิม
"โนบุจัง"
"แบล็ก ช่วยอัลฟ่าด้วย"
แบล็กที่เพิ่งกลับมา โยนผู้อัญเชิญที่สลบเหมือดคามือทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่สนใจ ก่อนจะรีบวิ่งไปดึงตัวชิโนบุให้มาหลบอยู่ข้างหลังตัวเอง พร้อมกวาดตามองอย่างสำรวจอาการของอัลฟ่าไปด้วย
"มาทำแผลก่อน ยิ่งได้กลิ่นเลือดของโนบุจังเดี๋ยวอัลฟ่าจะยิ่งคลั่ง"
ชิโนบุพยักหน้ารับแล้วปล่อยให้แบล็กรักษาแผลตัวเองอย่างว่าง่าย โดยที่สายตาก็ยังคงมองไปที่อัลฟ่าด้วยความเป็นห่วง
"จะทำยังไงดีแบล็ก"
ทางคนโดนถามเองก็ยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการเรื่องตรงหน้ายังไงดี แต่ถึงอย่างนั้นก็พยายามตั้งสติเพื่อหาวิธี หากแต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงคำรามลั่นก็ทำให้แบล็กต้องพาชิโนบุถอยห่างออกมายังจุดปลอดภัย
โฮกกกกกกกก
กระแสพลังรุนแรงหมุนวนเป็นพายุลูกย่อม ๆ เข้าปกคลุมร่างกายของอัลฟ่าไว้ ชั่วอึดใจสั้น ๆ ที่มันค่อย ๆ จางลง แล้วปรากฏเป็นพวงหางทั้งเก้าที่สะบัดไปมาท่ามกลางกระแสพลังสีแดง
"เก้าหาง เป็นเก้าหาง"
เสียงพึมพำเบา ๆ ดังมาจากชายชุดดำที่ถูกชิคิงามิมัดตัวไว้ ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างแล้วเอาแต่พึมพำออกมาไม่หยุด
"จิ้งจอกเก้าหางสีขาว"
ก็คิดอยู่แล้วว่าต้องไม่ธรรมดา
แต่นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะเป็นถึงจิ้งจอกเก้าหาง
ดวงตาที่แฝงไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์เหลือบมองแบล็กและชิโนบุเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง จึงลอบใช้อาคมทำลายชิคิงามิแล้วหลบหนีออกไปจากตรงนั้นโดยไม่มีใครทันรู้ตัว
"โนบุจังปิดตา"
"หา?"
คำสั่งที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ชิโนบุได้แต่หันไปมองด้วยความสงสัย อยู่ ๆ สั่งให้ปิดตาทำไม? ทำไมต้องปิดตา?
"ฉันจะช่วยอัลฟ่า"
"คิดวิธีออกแล้วเหรอ"
"อืม"
การพยักหน้ารับของแบล็กทำให้ชิโนบุรู้สึกใจชื้นขึ้นไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมจะต้องให้เขาปิดตาด้วย
"ทำไมต้องปิดตา"
"ถ้าเปิดตาเดี๋ยวโนบุจังไม่ให้ทำ"
"ทำไม"
"เร็ว"
แม้จะยังสงสัย แต่สุดท้ายชิโนบุก็ยอมทำตาม เจ้าตัวยกสองมือขึ้นมาปิดตาไว้ตามที่โดนสั่ง ก่อนจะพยายามเงี่ยหูฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ตอนนี้เขายังคงได้ยินเสียงอัลฟ่าคำรามตลอดเวลา และรู้สึกเหมือนจะได้ยินเสียงคำรามเพิ่มขึ้นมาอีกเสียง จากที่เดาก็น่าจะเป็นแบล็กที่กลับคืนร่างอินุงามิเหมือนเดิม สองคนนั้นส่งเสียงคำรามใส่กัน ก่อนที่...
"อั่ก!"
เสียงเหมือนอะไรบางอย่างถูกกระแทกอย่างแรงทำให้ชิโนบุเผลอสะดุ้งอย่างตกใจ รีบเปิดตาออกดูทันทีโดยไม่คิดจะถามแบล็กก่อนด้วยซ้ำ
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เจ้าตัวรีบวิ่งเข้าไปหาอัลฟ่าเพราะความเป็นห่วง ตอนนี้อัลฟ่ากลับคืนสู่ร่างคนแล้ว และกำลังหล่นลงมากองอยู่ที่ใต้ต้นไม้ ก่อนจะกระอักเลือดออกมากองใหญ่จนพื้นตรงหน้าแดงฉานไปหมด
ไอ้เสียงกระแทกที่ได้ยินตอนปิดตาก็ไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นเสียงอัลฟ่าถูกอัดกับต้นไม้นี่แหละ
"แบล็ก นายทำอะไรเนี่ย"
"เรียกสติ"
"เรียกสติด้วยการอัดพลังวิญญาณใส่อัลฟ่าเนี่ยนะ"
"ใช่"
"จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยหรือไง"
"ถ้าไม่ทำให้เจ็บขนาดนี้ก็ไม่รู้จะเรียกสติกลับมาได้ไหม อีกอย่างถ้าฉันใส่พลังวิญญาณไปน้อยกว่านี้ก็จะจัดการกับกระแสวิญญาณแปลก ๆ ที่ปั่นป่วนอยู่ในตัวอัลฟ่าไม่ได้"
แม้คำอธิบายจะสมเหตุสมผล และถึงจะเข้าใจว่าแบล็กทำไปเพราะช่วยอัลฟ่า แต่ชิโนบุก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ยิ่งเห็นว่าเจ้าตัวกระอักเลือดออกมาอีกรอบก็รีบขยับเข้าไปประคองไว้ แล้วใช้มือเช็คเลือดตามมุมปากออกให้อย่างไม่สนใจสักนิดว่าตัวเองจะต้องเปื้อนไปด้วยหรือเปล่า
"อัลฟ่า นายเป็นยังไงบ้าง"
มีเพียงเสียงหอบหายใจเบา ๆ ที่ดังตอบกลับมาก่อนอัลฟ่าจะซบลงที่ไหล่ของชิโนบุอย่างหมดแรง ถึงมันจะเจ็บไม่น้อยแต่ก็ต้องขอบคุณแบล็กที่ช่วยสลายกระแสวิญญาณแปลก ๆ ในตัวออกให้
ไม่อย่างนั้น...
"ขอโทษ"
"ขอโทษทำไม"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบที่โดนถาม หากแต่ยกมือขึ้นแนบแก้มของเจ้าตัวแล้วใช้นิ้วโป้งไล้ตรงจุดที่เคยเป็นแผลเบา ๆ ถ้าเมื่อกี้แบล็กไม่ช่วยเรียกสติกลับมา พลังของเขาที่ควบคุมไม่ได้อาจจะเผลอทำร้ายชิโนบุเข้าอีก
"ขอโทษนะ"
"....."
"เจ็บมากไหม"
เพียงคำถามเดียว กลับทำให้คนโดนถามสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาทั้งสองข้างร้อนผ่าวและพร่ามัวลงจากหยาดน้ำที่เอ่อคลอขึ้นมา ชิโนบุยกมือขึ้นมาวางทาบลงบนมือของอีกฝ่าย ก่อนจะอมยิ้มน้อย ๆ แล้วส่ายหน้าตอบกลับไป
"ไม่เจ็บสักนิด เวลาฉันฟาดนายยังเจ็บมือมากกว่าตอนเป็นแผลเมื่อกี้เลย"
ทั้งคำตอบและรอยยิ้มที่ได้รับทำให้อัลฟ่าหัวเราะออกมาเบา ๆ ปลายนิ้วยังคงไล้ไปตามผิวแก้มขาวใส ก่อนจะมุ่นหัวคิ้วเข้า สำลักเลือดออกมาอีกกองใหญ่ แล้วหมดสติไปเพราะความอ่อนเพลียจากการถูกส่งพลังวิญญาณเข้าร่างกายโดยตรง
"อัลฟ่า!"
ชิโนบุผวากอดตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยความตกใจ หยาดน้ำตาที่เอ่อคลออยู่เมื่อครู่ไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปหาแบล็กที่ทรุดลงมานั่งข้าง ๆ แล้วรีบพยักหน้ารับทั้งน้ำตา
"รีบพาอัลฟ่ากลับบ้านกัน"
"อือ"
tbc...


## 24 - ความวุ่นวาย

"เป็นไงบ้าง"
"ร่างกายกำลังฟื้นฟู คงต้องใช้เวลาอีก 2-3 วันถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุถอนหายใจออกมาอย่างพอจะคลายกังวลลงได้บ้าง ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับแบล็กเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมองเลยไปยังบานประตูที่ปิดสนิทอยู่ด้านหลังของอีกฝ่าย
"หมายความว่าตอนนี้ไม่เป็นไรมากแล้วใช่ไหม"
"อืม โนบุจังจะเข้าไปดูก็ได้ แต่อัลฟ่ายังหลับอยู่นะ"
ระหว่างที่ตอบไป แบล็กก็อมยิ้มบาง ๆ อย่างเอ็นดูเมื่อเห็นท่าทางเป็นห่วงของเจ้าตัว ภูตหนุ่มเอื้อมมือไปลูบแขนให้เบา ๆ เป็นเชิงปลอบ ก่อนตั้งท่าจะพาเปิดประตูเดินเข้าไปข้างใน หากแต่ถ้อยคำที่ตอบกลับมาทำให้เขาต้องชะงักขาตัวเองไว้
"ไม่เข้าไปหรอก"
"โนบุจัง?"
"แบล็ก"
หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเหมือนคนมีเรื่องให้คิด ทำให้แบล็กที่เห็นแบบนั้นเริ่มนึกเป็นห่วง ดวงตาจับจ้องหนูน้อยตรงหน้า ก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ถูกปรับให้อ่อนลง
"เป็นอะไรไหนบอกฉันสิ"
"อยากไปหาแม่"
"จะไปตอนนี้เลยเหรอ"
"อือ"
"แล้วอัลฟ่าล่ะ"
"เดี๋ยวให้อายาเมะมาดูก่อน ไปหาแม่เสร็จจะรีบกลับ"
แม้จะอยากรู้ว่าทำไมจู่ ๆ เจ้าตัวถึงอยากไปหาสึกิโกะ แต่ดูจากท่าทางแล้วหนูน้อยของเขาคงไม่มีทางพูดอะไรออกมาตอนนี้แน่ สุดท้ายแบล็กเลยได้แต่เอื้อมมือไปลูบแขนให้เบา ๆ แล้วพยักหน้ารับอย่างไม่คิดจะคาดคั้นอะไร
"งั้นเดี๋ยวฉันจะพาไป แต่หลังจากนั้นเราต้องคุยกันนะ โอเคไหม"
"อือ"
คำตอบที่ได้รับทำให้แบล็กยิ้มออกมาอย่างค่อนข้างพอใจ ก่อนจะจูงมือพาเจ้าตัวเดินออกไปจากตัวบ้านด้วยกัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อืม..."
เสียงครางเบา ๆ ในลำคอที่ดังขึ้น ทำให้คนที่กำลังจดจ่ออยู่กับหนังสือรีบเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าคนป่วยกำลังลืมตาก็รีบวางหนังสือลงที่พื้นข้างตัว แล้วขยับเข้าไปนั่งอยู่ใกล้ ๆ กับฟูกนอนทันที
"อัลฟ่า"
ไม่มีเสียงใด ๆ ตอบกลับมานอกจากดวงตาที่กระพริบปริบเพื่อปรับให้ชินกับแสง
ชิโนบุรอให้คนเพิ่งฟื้นได้ใช้เวลากับตัวเองโดยไม่เอ่ยปากเร่งอะไร เขาทำเพียงนั่งมองอยู่เฉย ๆ จนกระทั่งดวงตาคู่นั้นเลื่อนมาสบ ถึงค่อยถามออกไปอย่างเป็นห่วง
"เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม ปวดหัวหรือเปล่า"
คำถามที่ได้รับทำให้อัลฟ่าส่ายหน้าตอบกลับไปเบา ๆ คนเพิ่งฟื้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อรู้สึกกระหายน้ำมาก เจ้าตัวทำท่าจะยันตัวลุกขึ้น แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อไม่สามารถขยับร่างกายได้ดั่งใจ
"เป็นอะไร"
เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วแน่นแบบนั้น ชิโนบุก็ยิ่งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดเพราะเป็นห่วง
"ขยับตัวไม่ได้ เหมือนไม่มีแรงเลย"
"คงเพราะนายไม่ได้ขยับตัวมาสามวันแล้ว ร่างกายมันเลยฝืด"
"หืม?"
"นายหลับไปสามวันเลยนะรู้ไหม"
ประโยคที่ได้ยินทำให้อัลฟ่าชะงักไป แต่ยังไม่มีเวลาคิดอะไรมากกว่านั้นก็ต้องเหลือบตามองคนข้าง ๆ เมื่อเจ้าตัวเอื้อมมือมาวางทาบลงบนหน้าผากของเขาแล้วพึมพำออกมาไม่ดังนัก
"ไม่มีไข้จริงด้วย"
"หืม?"
"จริง ๆ แบล็กก็บอกแล้วว่าหลังตื่นนายจะเป็นยังไง แต่ฉันอยากเช็คดูให้แน่ใจก่อน ถ้านายไม่มีไข้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว ส่วนเรื่องร่างกายแค่รออีกสักพักเดี๋ยวก็กลับมาเป็นปกติ"
ประโยคอธิบายยาว ๆ ที่ได้ยิน ทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ พอลองนึกดูถึงสาเหตุที่ทำให้ร่างกายของเขาเสียหายหนักขนาดนี้ก็เข้าใจทุกอย่างได้ทันที นอกจากอาคมแปลก ๆ นั่น อีกส่วนหนึ่งก็เพราะพลังวิญญาณของแบล็กนั่นแหละ
จากการฝึกหนักด้วยกันก่อนหน้านี้ทำให้อัลฟ่ารู้ดีกว่าใครว่าพลังวิญญาณของแบล็กแข็งแกร่งมากขนาดไหน การถูกส่งเข้ามาในร่างกายโดยตรงถือว่าอันตรายมาก ต้องขอบคุณสายเลือดจิ้งจอกเก้าหางในตัวเขาจริง ๆ หากเป็นภูตระดับสูงตนอื่นอาจจะเจ็บหนักกว่านี้ไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับกลางหรือระดับล่าง ภูตพวกนั้นคงได้สลายเป็นละอองไปก่อนจะรู้สึกเจ็บเสียอีก
"แล้วนี่แบล็กไปไหนล่ะ"
ระหว่างที่ถาม อัลฟ่าก็ลองใช้พลังวิญญาณของตัวเองสำรวจภายในบ้านดูคร่าว ๆ ไปด้วย โชคยังดีที่พลังวิญญาณของเขาฟื้นคืนมาเกือบสมบูรณ์แล้ว เหลือเพียงแค่ร่างกายที่ยังรู้สึกติด ๆ ขัด ๆ ขยับไม่ได้ตามที่ต้องการ
"ออกไปข้างนอกกับปู่"
"ทำไมที่บ้านไม่มีใครอยู่เลย"
"ตอนนี้มันค่อนข้างวุ่นวายน่ะ ทุกคนก็เลยยุ่งกันไปหมด"
คำตอบของชิโนบุทำให้อัลฟ่ามุนหัวคิ้วเข้าอย่างแปลกใจ เขาลองใช้พลังวิญญาณตรวจสอบภายในบ้านอีกครั้งแล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่นขึ้น เมื่อพบว่าภายในบ้านนอกจากพวกเราสองคนแล้วก็ไม่มีใครอยู่อีกเลย
"ชิโนบุ?"
"รู้สึกดีขึ้นหรือยัง"
การเปลี่ยนเรื่องกะทันหันยิ่งทำให้อัลฟ่ารู้สึกสงสัยมากกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยักหน้าตอบกลับไป
"อืม"
"เรี่ยวแรงเริ่มกลับมาแล้วใช่ไหม"
"ใช่"
"งั้นลุกขึ้นไหวไหม"
การขยับตัวเตรียมลุกขึ้นถือเป็นคำตอบของคำถามเมื่อครู่
ชิโนบุขยับเข้าไปช่วยพยุงให้เจ้าตัวลุกขึ้นมานั่งดี ๆ ก่อนที่ระหว่างทั้งคู่จะมีเพียงความเงียบ เมื่อต่างฝ่ายต่างเอาแต่มองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร
อัลฟ่ารู้สึกเหมือนชิโนบุมีอะไรบางอย่างในใจแต่ไม่ยอมพูดออกมา ตอนแรกเขาตั้งใจไว้ว่าจะรอจนกว่าเจ้าตัวจะพร้อม แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนสุดท้ายต้องเป็นเขาที่ออกปากถามแทน
"ชิโนบุ?"
"....."
"มี--"
ยังถามไม่ทันจบว่ามีอะไรหรือเปล่า อัลฟ่าก็ชะงักค้างไปอย่างตกใจ ในเมื่อจู่ ๆ คนตรงหน้าก็...
"อัลฟ่า"
เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นตรงข้างหูเพราะคนเรียกกำลังซบหน้าลงที่ไหล่ของเขา พร้อมกับสองแขนที่ยกขึ้นมากอดรอบคอไว้แน่น อัลฟ่าไม่รู้หรอกว่าทำไมอยู่ ๆ ถึงโดนกอดแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังยกมือขึ้นมาลูบหลังให้เบา ๆ อย่างปลอบโยน
"ฉันอยู่ตรงนี้"
สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงพึมพำอู้อี้ที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ จนอัลฟ่าต้องเอียงหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อให้ฟังได้ชัดขึ้น ก่อนฝ่ามือที่ลูบหลังให้เจ้าตัวอยู่เมื่อครู่จะหยุดนิ่ง ดวงตาทอดมองคนในอ้อมแขนด้วยหลากหลายความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในอก
ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ยังคงไร้การเคลื่อนไหวใด นอกจากเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังอยู่ข้างหูของอัลฟ่าเพียงเท่านั้น ดวงตาคู่คมหลุบลงมองมือของตัวเองที่วางทาบอยู่บนแผ่นหลังของคนในอ้อมแขน ก่อนจะเผลอกระชับกอดให้แน่นขึ้น เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายที่ปลายเสียงยิ่งแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน
แต่กลับกลายเป็นประโยคที่ชัดเจนที่สุดสำหรับคนฟัง
" '.....' "
"ฉันก็เหมือนกัน"
เสียงกระซิบที่ตอบกลับมาทำให้ชิโนบุชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกเบา ๆ ร่างกายที่เครียดเกร็งมาตลอดระยะเวลาสามวันอ่อนยวบลง ใบหน้าเอียงซบลงกับไหล่เจ้าของอ้อมกอดที่ยิ่งกระชับแน่นจนเริ่มรู้สึกเจ็บ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดจะออกปากท้วงอะไร ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ ปิดลงพร้อมกับรอยยิ้มบาง ๆ ที่ปรากฎขึ้นเมื่อได้ยินอีกประโยคที่ตามมา
"ไม่อยากเห็นนายต้องเจ็บตัวอีกแล้ว"
สิ้นประโยคนั้น ภายในห้องก็หลงเหลือไว้เพียงความเงียบเมื่อไร้ซึ่งบทสนทนาใด มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดังคลอกันแผ่ว ๆ และอ้อมกอดที่ไม่มีทีท่าว่าจะคลายลงเท่านั้น
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครรู้ จนกระทั่งชิโนบุนึกเรื่องสำคัญอีกเรื่องได้นั่นแหละ ถึงค่อยผละตัวออกมา
ดวงตาคู่สวยมองสบกับคนตรงหน้าอย่างใช้ความคิด ในขณะที่อัลฟ่าเองก็ขมวดคิ้วเข้านิด ๆ เมื่อเห็นว่าชิโนบุมีสีหน้าเหมือนกำลังกังวลกับอะไรสักอย่าง ยิ่งเห็นว่าตอนนี้ริมฝีปากล่างของเจ้าตัวโดนขบกัดจนช้ำ ก็ยิ่งกดหัวคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม รีบยื่นมือไปเชยคางเจ้าตัวขึ้นแล้วใช้ปลายนิ้วแตะลงไปเบา ๆ
"อย่ากัดปาก เดี๋ยวเจ็บ"
น้ำเสียงดุ ๆ ที่ได้รับทำให้คนที่เผลอกัดริมฝีปากตัวเองรีบทำตามทันที ดวงตากลม ๆ จ้องสบกลับไป ก่อนจะขยับตัวนั่งหลังตรงแล้วเริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ร่างกายนายดีขึ้นมากแล้วใช่ไหม"
"อืม ขยับตัวได้สะดวกขึ้นกว่าตอนเพิ่งตื่นมากแล้ว"
พูดไปอัลฟ่าก็ลองขยับมือ ขยับแขนไปมา ตอนเพิ่งตื่นเขารู้สึกเหมือนร่างกายไม่มีเรี่ยวแรงเลยจริง ๆ แต่พอเวลาผ่านไปสักพัก ทั้งยังได้ลุกขึ้นมานั่งแบบนี้ ก็รู้สึกว่าเริ่มขยับได้ปกติไม่ติดขัดอะไรแล้ว
"ก็ดีแล้ว เพราะว่าพวกเราเองก็ต้องออกไปแล้วเหมือนกัน"
อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ เมื่ออยู่ ๆ ก็ได้ยินคำสั่งที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"หลับตา"
"หืม?"
"หลับตา"
"หลับตาทำไม"
"พอนายลืมตาแล้วฉันไม่รู้จะเริ่มยังไง"
คำตอบที่ได้รับ ไม่ได้ช่วยคลายสิ่งที่กำลังสงสัยเลยแม้แต่น้อย แต่พอเห็นว่าคนตรงหน้าเริ่มเบะปากเพราะเขาไม่ยอมทำตามสักที สุดท้ายอัลฟ่าเลยได้แต่ยอมหลับตาให้ตามที่โดนสั่ง
ทางด้านชิโนบุพอเห็นว่าอีกฝ่ายหลับตาลงตามที่บอกแล้ว ก็กลับมากัดริมฝีปากอีกครั้งอย่างชั่งใจ ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าอย่างคิดหนัก หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่นด้วยความประหม่า ก่อนที่สุดท้ายจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ พร้อมกับพวงแก้มทั้งสองข้างที่ค่อย ๆ ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อเพราะความ...เขิน
".....!"
สัมผัสแผ่วเบาที่ประทับลงบนริมฝีปาก ทำให้อัลฟ่าสะดุ้งตัวอย่างตกใจ รีบลืมตาขึ้นมองแม้ในใจจะรู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันเห็นแค่ใบหน้าที่อยู่ใกล้กันในระยะปลายจมูกคั่นเพียงเสี้ยววินาที ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็ถูกอีกฝ่ายเอื้อมมือมาปิดไว้จนมองไม่เห็นอะไรอีก
ชิโนบุกดริมฝีปากให้แนบชิดขึ้นอีกนิดแล้วค้างสัมผัสไว้อย่างนั้น ดวงตาคู่สวยเหลือบลงมองปลายจมูกที่เสียดสีกันเบา ๆ แล้วก็ยิ่งรู้สึกถึงความร้อนที่รุกลามไปทั่วใบหน้า จนสุดท้ายก็ต้องหลับตาลงเช่นกัน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนที่ริมฝีปากของทั้งคู่แนบสนิทกันอยู่แบบนั้น เมื่อต่างฝ่ายต่างหลับตาจึงไม่มีใครเห็นว่าคนตรงหน้าแสดงอารมณ์ใดออกมา ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีใครทันเห็นว่าตอนนี้...
กำไลของอัลฟ่าที่ชิโนบุสวมติดตัวไว้ตลอดเวลา กำลังเรืองแสงสีขาวอ่อน ๆ ขึ้นมาตั้งแต่ที่ริมฝีปากของทั้งคู่สัมผัสกัน
"....."
ไร้เสียงพูดคุยใด ๆ ในตอนที่ชิโนบุผละริมฝีปากออก ใบหน้าขาว ๆ ที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูอย่างน่ารักเบือนหลบไปทางอื่นทันทีอย่างไม่กล้าสบตา ส่วนทางด้านอัลฟ่าก็ได้แต่นั่งนิ่งมองคนตรงหน้า ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงเบา
"นาย..."
"เตรียมตัว เราจะออกไปกันแล้ว"
ไม่รอให้อัลฟ่าพูดจบประโยค ชิโนบุก็รีบแย่งพูดก่อน เจ้าตัวทำท่าจะลุกหนีแต่ก็โดนอัลฟ่าคว้าข้อมือไว้ได้ทัน ก่อนที่อีกฝ่ายจะออกแรงกระตุกทีเดียว ตัวเขาก็แทบถลาไปเกยอยู่บนตักซะแล้ว
พวกภูตนี่แรงเยอะกันจริง
"จะรีบไปไหน"
"ไปเตรียมตัว"
"เมื่อกี้ทำอะไร"
คำถามที่ได้รับทำให้ใบหน้าที่ร้อนอยู่แล้วยิ่งร้อนหนักกว่าเดิม แต่ถึงอย่างนั้นชิโนบุก็ยังฝืนหันมาสบตาแล้วพูดขึ้นด้วยท่าทางจริงจัง
"ให้พลังนายไง"
อัลฟ่าหลุดยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น ก่อนจะย้อนถามกลับไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"องเมียวจิเขาส่งพลังให้ภูตกันแบบนี้เหรอ"
"มันเป็นวิธีแบบมิโกะ"
"แล้วนายเป็นมิโกะหรือไง"
"แม่ฉันเป็นมิโกะไง"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นอัลฟ่าก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น เพราะรู้ดีว่าต่อให้เป็นมิโกะโดยทั่วไปก็คงไม่ใช้วิธีนี้กันแน่ ๆ ซึ่งความจริงแล้วชิโนบุเองก็ไม่ได้โกหก เมื่อกี้เขาถ่ายทอดพลังวิญญาณบริสุทธิ์จากลมหายใจให้อัลฟ่าไปจริง ๆ เพื่อช่วยกระตุ้นให้พลังฟื้นฟูในร่างกายของอีกฝ่ายรักษาตัวได้เร็วขึ้น นี่ถือเป็นพิธีกรรมของพวกมิโกะที่ใช้มอบพลังวิญญาณบริสุทธิ์เพื่อปัดเป่าโชคร้ายให้กับผู้คน เพียงแต่...
มิโกะทั่วไปไม่ได้ใช้วิธีนี้ และมีส่วนน้อยมากจริง ๆ ที่จะยอมมอบพลังวิญญาณบริสุทธิ์ของตนให้กับพวกภูตผี
"หึ ๆ"
เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเห็นว่าแก้มทั้งสองข้างของคนที่กำลังเขินยังคงแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู อัลฟ่าใช้ปลายนิ้วไล้ไปมาเบา ๆ แต่ยังไม่ทันได้คุยอะไรกันมากกว่านั้น เสียงโครมครามที่ดังขึ้นจากหน้าบ้านก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหันไปมองเป็นตาเดียว
"รีบไปดูกันเถอะ"
ชิโนบุพยักหน้ารับคำนั้น ร่างสูงโปร่งรีบขยับเข้าไปช่วยพยุงให้คนเพิ่งฟื้นไข้ได้ลุกขึ้น แต่ไป ๆ มา ๆ กลายเป็นว่าตัวเขาเองนี่แหละที่โดนอัลฟ่าประคองขึ้นมา เพราะเรี่ยวแรงของเจ้าตัวฟื้นฟูกลับมาเกือบจะสมบูรณ์แล้ว
"เรี่ยวแรงกลับมาแล้วเหรอ"
เมื่อเห็นท่าทางคล่องแคล่วเหมือนเดิม ชิโนบุก็ถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ ซึ่งคำตอบที่ได้รับกลับมาคือการพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะคว้าข้อมือของเขาแล้วพาเดินออกไปยังจุดกำเนิดเสียงด้วยกัน
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ทั้งคู่กดหัวคิ้วเข้าทันที เมื่อภูตลาดตระเวนหลายตนนอนกองอยู่ที่พื้นด้วยสภาพลมหายใจรวยริน อาการบาดเจ็บหนักของแต่ละตน ทำให้ชิโนบุทำท่าจะรีบเข้าไปดูเพราะความเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันก้าวขาก็โดนอัลฟาดึงตัวหลบมาอีกทาง พร้อมกับ...
ฉึก!
เสียงของมีคมปักลงบนเนื้อไม้ที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุรีบหันไปมองทันที ตรงตำแหน่งที่พวกเขาเคยอยู่ปรากฎเป็นมีดสั้นเล่มหนึ่ง ที่หากเมื่อกี้อัลฟ่าพาหลบไม่ทันมันคงปักลงบนตัวของเขาไปแล้ว
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ก่อนจะหันมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ในร่างกึ่งภูต เมื่อไม่จำเป็นต้องปกปิดตัวตนอีกต่อไป
ดวงตาสองคู่สบกันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่อัลฟ่าจะพุ่งตัวออกไปเมื่อเห็นเงาของชายชุดดำสองคนกำลังหลบหนีไปทางด้านข้างของตัวบ้าน
"ระวังด้วย"
เสียงตะโกนของชิโนบุไม่ได้รับการตอบกลับ เมื่อตรงหน้าบ้านไม่เหลือเงาของใครสักคน ความเป็นห่วงและกังวลฉายชัดอยู่ในดวงตา แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็รีบเรียกสติกลับมา แล้วเข้าไปตรวจดูอาการบาดเจ็บของภูตลาดตระเวนทันที
ร่างสูงโปร่งย่อตัวลงวาดวงเวทย์ที่พื้น ลักษณะคล้ายคลึงกับวงเวทย์อัญเชิญหากแต่ให้ผลตรงกันข้าม คาถายาวเหยียดถูกท่องจนจบภายในระยะเวลาไม่ถึงนาที ก่อนที่แสงสว่างจะกลืนกินทุกอย่างให้เลือนหายไป ช่วงเวลาเพียงอึดใจเดียวที่แสงค่อย ๆ จางลง ภูตลาดตระเวนทั้งหมดก็ถูกส่งตัวกลับไปยังถิ่นที่พักเดิมของพวกมันเพื่อรักษาตัว
วูบ ~
สายลมวูบหนึ่งที่พัดผ่านตัวไป ทำให้ชิโนบุที่เพิ่งส่งตัวภูตลาดตระเวนกลับไปยังโลกของภูตเผลอกดหัวคิ้วเข้า ดวงตามองตามไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงต่อสู้ดังขึ้นแล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
ใช้เวลานานขนาดนี้แสดงว่าพวกนั้นคงมีฝีมือพอควร ที่สำคัญคืออัลฟ่ายังฟื้นตัวได้ไม่สมบูรณ์ดี
หวังว่าจะปลอดภัยและไม่บาดเจ็บเพิ่มนะ...
".....!!"
ฉึก!
ร่างสูงโปร่งหมุนตัวหลบได้ทันกับมีดสั้นที่ถูกซัดเข้าใส่ ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปยังคนที่ลอบทำร้ายตัวเอง แล้วก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นเป็นชายชุดดำอีกคนหนึ่ง แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรมากกว่านั้น ก็ต้องหลบไปด้านข้างเพราะมีดสั้นอีกเล่มที่พุ่งเข้ามา
"ชิ!"
เสียงสบถดังขึ้นเบา ๆ ที่เมื่อกี้เกือบพลาดท่า โชคดีที่มันแค่กรีดผ่านเนื้อผ้าตรงหัวไหล่แต่ไม่ลึกลงมาถึงผิวเนื้อ หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่นกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ชิโนบุยอมรับจริง ๆ ว่าเขาไม่ชินกับการรับมือกับคนเลยสักนิด ถ้าเป็นพวกภูตผีคงจัดการได้ง่ายกว่านี้…
"อะ?!"
เสียงร้องเบา ๆ ดังขึ้นอย่างตกใจเมื่อร่างทั้งร่างชาวาบ ก่อนจะทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง องเมียวน้อยทำได้แค่นอนกระพริบตามองชายชุดดำคนนั้นที่เดินเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
เกิดอะไรขึ้น?
"ทำได้ดี"
ชิโนบุมองตามสายตาของชายชุดดำไป แล้วก็ได้เห็นเข้ากับภูตน้อยตนหนึ่งที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกล แค่เห็นลักษณะกลม ๆ และขนสีเทา ชิโนบุก็รู้แล้วว่าที่ตัวเองขยับไม่ได้แบบนี้เป็นเพราะอะไร
แต่ดูท่าแล้ว...
ไม่ได้อยากทำหรือเปล่านะ?
โดยปกติภูตชนิดนี้จะอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่เพราะมีนิสัยขี้กลัว พวกมันค่อนข้างรักสงบ ทั่วทั้งตัวก็ไม่มีสิ่งที่จะทำอะไรใครได้ นอกจากละอองชาที่ติดอยู่ตรงปลายขน ซึ่งมีฤทธิ์แค่ทำให้ชาเพื่อใช้ในการหลบหนีเท่านั้นไม่ได้มีไว้เพื่อทำร้ายใคร
คงจะโดนจับมาแล้วบังคับให้ทำแบบนี้
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะสอดคล้องกันพอดี เพราะเจ้าภูตน้อยตนนั้นไม่ได้อยากทำร้ายเขาแต่จำใจต้องทำ จึงไม่มีจิตมุ่งร้ายใด ๆ กำไลของอัลฟ่าเลยไม่ทำงาน
"ชิโนบุ!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้น ทำให้ชิโนบุเหลือบตาไปมองทันที แต่เพราะโดนละอองชาทำให้ตอนนี้เขาไม่สามารถขยับตัวได้ ทำได้แค่มองอัลฟ่าที่กำลังพุ่งตัวเข้ามา ก่อนที่เจ้าตัวจะชะงักไปเมื่อชายชุดดำข้าง ๆ เอามีดมาจ่อเข้าที่ลำคอของเขา
"อย่าเข้ามา"
"ปล่อยเขาซะ"
น้ำเสียงแข็งกร้าวและดวงตาที่วาวโรจน์ขึ้น ทำให้ชายชุดดำรู้ทันทีว่าตัวเองไม่ควรทำอะไรบุ่มบ่าม มือที่จ่อมีดอยู่ตรงลำคอของทายาทอาคาวะขยับออกห่างเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยไปซะทีเดียว
"มาตกลงกัน"
"ปล่อยเขา"
"ได้ แต่พวกแกต้องมากับเรา"
จบประโยคนั้นชายชุดดำอีกสองคนก็มาสมทบพอดี แม้จะมีสภาพไม่เต็มร้อยเหมือนตอนมาก็ตาม อัลฟ่าไม่ได้ละสายตาไปมอง ตอนนี้เขาสนใจอยู่แค่ความปลอดภัยของชิโนบุเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแผ่ไอพลังออกมากดดันทั้งสามไว้เพื่อบอกให้รู้ว่า...ถ้าคนของเขาเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว เขาก็พร้อมจะฆ่าทุกคนที่นี่ทันที
และแน่นอนว่า ชายชุดดำทั้งสามไม่มีใครคิดจะแตะชิโนบุเกินจำเป็น
พวกเขาได้รับคำสั่งมาแค่ให้พาตัวทั้งสองคนกลับไปเท่านั้น จะใช้วิธีไหนก็ได้แต่ต้องหลีกเลี่ยงการปะทะให้มากที่สุด แม้ไม่เคยมีใครได้สัมผัสกับพลังของเก้าหางมานานมากแล้วนับตั้งแต่นางโดนผนึกไว้ แต่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าพลังของเก้าหางแข็งแกร่งขนาดไหน แม้แต่เซย์เมย์ที่มีชื่อเสียงว่าเก่งกาจที่สุดในบรรดาองเมียวจิยังทำได้เพียงแค่ผนึกไว้เท่านั้น
"ตกลงไหม"
อีกประโยคที่ถูกส่งมา ทำให้อัลฟ่าที่กำลังสบตากับชิโนบุกดหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาจากมาแล้วหันไปพูดกับชายชุดดำตรง ๆ
"ส่งเขามาให้ฉัน"
"มากไป"
"ส่งเขามาให้ฉัน แล้วฉันจะยอมตามไป"
"ไม่มีทาง"
"คิดดีแล้วใช่ไหม"
เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ ที่ผู้พูดไม่ได้ตะคอกหรือขึ้นเสียง หากแต่ทำให้คนฟังรู้สึกกดดันจนเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาตามข้างขมับ ไอพลังสีแดงที่โอบล้อมอยู่โดยรอบยิ่งเข้มข้นขึ้นยามที่อีกประโยคถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่กลับฟังดูน่ากลัวขึ้นกว่าเดิม
"แค่ส่งตัวเขามาฉันจะยอมตามไป แต่ถ้าไม่..."
"....."
"ก็เตรียมตัวตายกันได้เลย"
จิตสังหารอันตรายแผ่กระจายไปโดยรอบ จนเหล่าภูตที่อยู่ในบริเวณนั้นรีบหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศละทาง ไม่เว้นแม้แต่สัตว์เล็ก ๆ อย่างนกหรือแมลง ที่แตกฮือส่งเสียงร้องอพยพกันราวจะเกิดภัยพิบัติใหญ่
ชายชุดดำทั้งสามหันมองหน้ากัน แล้วก็ได้คำตอบในทันทีว่าควรจะทำอย่างไร คนที่จ่อมีดอยู่ตรงคอของชิโนบุเก็บมันกลับเข้ากระเป๋าลับ แล้วรีบตอบกลับไปก่อนที่การเจรจาจะล้มเหลวเพราะเก้าหางเกิดคลั่งขึ้นมาซะก่อน
"พวกเราตกลง"
อัลฟ่าเหลือบมองคนพูดเพียงเล็กน้อย ก่อนจะยอมสลายจิตสังหารของตัวเองทิ้งไป ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปหาคนที่ยังคงนอนขยับตัวไม่ได้อยู่ที่พื้น แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อยันต์แผ่นหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า
"เป็นเครื่องยืนยันว่าจะไม่มีการผิดคำพูด ถ้าแกยอม เราก็จะให้เด็กนี่กับแก"
อัลฟ่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่ยืนนิ่ง แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วว่าเขาไม่ได้ปฏิเสธข้อแลกเปลี่ยนนี้ ดวงตาคู่คมมองยันต์แผ่นนั้นที่เขารู้ดีว่าแท้จริงมันคือเครื่องพันธนาการ เพราะชิโนบุเคยเปิดตำราให้ดูว่า มันคือยันต์ต้องห้ามสำหรับตระกูลอาคาวะ
ตระกูลองเมียวจิที่ไม่เคยบังคับให้ใครต้องตกอยู่ใต้อาณัติของตน นอกเสียจากเป็นความเต็มใจของภูตตนนั้นเอง
"....."
ภูตหนุ่มไม่ได้พูดอะไรออกมา หากแต่หัวคิ้วกลับกดเข้าจนแทบเป็นปมอย่างไม่ค่อยพอใจนัก กับโซ่เส้นใหญ่ที่พันอยู่รอบคอ ความรู้สึกกดหนักทำให้ไม่สบายตัว เมื่อตามข้อมือและข้อเท้า เริ่มปรากฏตรวนล่ามไว้ราวกับนักโทษ
ดวงตาคู่คมตวัดมองคนที่ส่งยันต์ให้ตัวเองอย่างหมายหัวไว้ในใจ ก่อนจะเดินเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าชิโนบุที่มองมาด้วยสายตาเป็นห่วง
รอยยิ้มบางถูกส่งให้คนตรงหน้าคลายกังวล ก่อนจะค่อย ๆ ช้อนตัวอีกฝ่ายขึ้นอุ้มแนบอกอย่างเบามือ ดวงตาคู่คมทอดอ่อนลงขณะมองคนในอ้อมแขน ที่ตอนนี้กำลังพิงอกเขาแล้วหลับตาลง
ชิโนบุคงจะเหนื่อยมากตลอดสามวันที่ผ่านมา
ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองมือกระชับแน่นให้ร่างของอีกฝ่ายแนบชิดกับตนยิ่งขึ้น ก่อนจะโน้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากตอนคุยกับชายชุดดำราวเป็นคนละคน
"ไม่เป็นไร...มันจะไม่เป็นไร"
tbc...


## 25 - ตระกูลชิคุราเงะ

"อือ..."
เสียงครางแผ่วดังขึ้นในลำคอพร้อมกับเปลือกตาทั้งสองข้างที่ค่อย ๆ เปิดขึ้น แพขนตาหนาขยับไหวยามที่เจ้าตัวกระพริบอยู่ 2-3 ครั้งเพื่อปรับให้ชินกับแสง ภาพเพดานไม้สีทึบคือสิ่งแรกที่เข้ามาในครรลองสายตา ก่อนจะตามมาด้วยบรรยากาศอึมครึม เพราะแสงไฟสลัว ๆ ที่เปิดเพียงไม่กี่ดวงในห้องขนาดใหญ่ จนพาให้ยิ่งรู้สึกไม่ดีไปกันใหญ่
หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าเล็กน้อยกับสภาพแวดล้อมอันไม่น่าอภิรมย์ มือข้างหนึ่งยกขึ้นมานวดขมับเบา ๆ เพื่อทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น ก่อนความทรงจำบางอย่างจะไหลวาบเข้ามาในหัว จนต้องรีบผุดลุกขึ้นนั่งแล้วร้องเรียกหาใครอีกคนที่นึกถึงทันที
"อัลฟ่า--"
"ชู่!"
ลมหายใจที่เป่ารดอยู่ตรงต้นคอ ทำให้ชิโนบุขนลุกพรึบไปทั้งตัว รีบขยับถอยห่างแล้วหันกลับไปมองด้วยความระแวง ก่อนที่หัวคิ้วจะมุ่นเข้า เมื่อรู้สึกทั้งคุ้นและไม่คุ้นกับหน้าตาของอีกฝ่ายในคราวเดียวกัน หากแต่ยังไม่ทันได้ค้นความทรงจำของตัวเองมากกว่านั้น ประโยคที่ได้ยินก็ทำให้ต้องหันไปมองอีกทางด้วยความตกใจ
"อย่าเสียงดังดีกว่า ไม่งั้นจะไปกวนเวลาพักของเจ้านั่นเอานะ"
'เจ้านั่น' ที่อีกฝ่ายว่าทำเอาชิโนบุเผลอสะดุดลมหายใจของตัวเองทันที
ที่พื้นไม่ไกลกันนักมีร่างของใครบางคนกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่ ตามตัวมีโซ่ตรวนล่ามไว้เต็มไปหมด ซึ่งมันดูเยอะยิ่งกว่าตอนก่อนที่เขาจะหมดสติไปเสียอีก ทั้งรอยแผลและร่องรอยของการถูกทรมานปรากฏให้เห็น ที่ไหล่ซ้ายถูกกรีดเป็นทางยาวจนเลือดไหลออกมาอาบย้อมเนื้อผ้าและพื้นบริเวณนั้นจนกลายเป็นสีแดงฉาน
"อัลฟ่า!"
ชิโนบุทำท่าจะวิ่งเข้าไปหาอัลฟ่า แต่กลับถูกคนข้าง ๆ คว้าแขนไว้ซะก่อน แรงบีบมือที่กดลงบนต้นแขนทำให้รู้สึกเจ็บจนต้องขมวดคิ้ว แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ยังพยายามดิ้นให้หลุดเพราะเป็นห่วงคนที่นอนเลือดไหลเต็มตัวมากกว่า
"ปล่อยนะ"
"อยู่เฉย ๆ"
"ฉันบอกให้ปล่อย"
"ฉันปล่อยแล้วจะยังไง เธอจะช่วยอะไรมันได้ล่ะ"
แรงดิ้นรนที่อยู่ ๆ ก็หยุดไปหลังจบประโยคนั้นของเด็กตรงหน้า ทำให้คนมองยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มพอใจ จนไม่ทันสังเกตเห็นว่า กำไลเชือกถักบนข้อมือของเจ้าตัวกำลังเรืองแสงสีขาวขึ้นมาจาง ๆ
ท่าทางที่สงบลงทำให้คนที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังอยู่เหนือกว่า แค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ มืออีกข้างเอื้อมไปเชยคางให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตา แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"จำฉันได้ไหม"
"ไม่ได้"
คำตอบที่สวนกลับมาทันควันแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด ทำให้มือที่เชยคางอยู่เปลี่ยนเป็นบีบคางอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ จนคนถูกกระทำเผลอหลุดเสียงร้องออกมาเบา ๆ เพราะความเจ็บ
"มองหน้าฉันดี ๆ แล้วนึกให้ออก"
"ก็บอกว่าจำไม่ได้"
"งั้นดูนี่"
แขนเสื้อยาวถึงข้อมือถูกถลกขึ้นจนพ้นข้อศอก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ ที่แค่ดูก็รู้ว่าตอนที่ยังไม่ได้รับการรักษามันคงสาหัสมาก มีทั้งรอยเล็ก ๆ และรอยกรีดเป็นทางยาวอยู่เต็มไปหมด ผิวเนื้อตะปุ่มตะป่ำไม่เรียบเนียนเพราะรอยเย็บกินพื้นที่ไปเกือบทั้งแขน ยิ่งชวนให้รู้สึกน่ากลัวไม่น่ามองเข้าไปใหญ่
แต่...รู้สึกคุ้น ๆ จัง
"จำได้หรือยัง"
คำถามที่ย้ำมาอีกทำให้ชิโนบุยิ่งมุ่นหัวคิ้วแน่นขึ้น เขารู้ดีว่าคนที่จับตัวเองมาคือคนจากตระกูลชิคุราเงะที่เคยมีเรื่องกันแน่ ๆ เพียงแต่จำไม่ได้ว่าอีกฝ่ายคือใคร
คนที่มีแผลตรงแขน?
ความทรงจำในวันที่ถูกจับตัวไปทรมานเกือบตายหวนคืนกลับมา ยิ่งมองไปที่แผลนั้นก็ยิ่งเหมือนถูกกระตุ้นให้สิ่งที่ฝังอยู่ในใจถูกขุดขึ้นมา ภาพของแบล็กที่กำลังคุ้มคลั่ง ดวงตาแดงฉาน ตามตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด และพื้นรอบตัวก็มีแต่เศษซากของสิ่งที่เคยมีชีวิต
จำนวนคนหลายสิบลดลงอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย ตระกูลที่เคยเป็นใหญ่กลับเหลือคนที่ยังมีลมหายใจอยู่ไม่ถึงสิบคน ในตอนนั้นกว่าเขาจะพาร่างอันบอบช้ำของตัวเองเข้าไปเรียกสติของแบล็กคืนมาได้ คนของชิคุราเงะก็เหลือเพียงแค่ 2-3 คนเท่านั้น
เสียงกรีดร้องของแบล็กที่เห็นสภาพเขาในตอนนั้นยังคงฝังลึกอยู่ในหัว หยาดน้ำไหลรินออกมาจากดวงตาแดงฉานคู่นั้นที่มองมาอย่างหวาดกลัวว่าจะสูญเสียกันไป ก่อนเจ้าตัวจะยอมปล่อยแขนที่ถูกกัดจนเหวอะหวะแทบไม่เหลือเค้าเดิมของใครบางคนเมื่อเขาขอให้พอ
ใครคนนั้นที่ตะโกนร้องขอชีวิตอย่างหวาดกลัว ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังร่วมมือกับคนทั้งตระกูลคิดจะฆ่าเขาให้ตายอยู่เลย
คนที่ร้องไห้เพราะกลัวตายอย่างน่าสมเพชในวันนั้น
ผู้สืบทอดอันดับสองของชิคุราเงะที่รอดชีวิต
"นายคือคนที่รอดในวันนั้น"
"ใช่"
"....."
"ฉันคือคน ๆ นั้นที่อยู่ ๆ ก็ต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะอาคาวะของเธอไง!"
ความเคียดแค้นที่ส่งผ่านมาทางแววตาและน้ำเสียง ทำให้ชิโนบุเผลอผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ก่อนจะสะดุ้งตัวนิด ๆ เมื่อรู้สึกเหมือนกำไลที่ข้อมือจะเริ่มอุ่นขึ้นมา แต่ยังไม่ทันได้ก้มลงไปมอง ก็ต้องขมวดคิ้วเพราะความเจ็บจากแรงบีบอย่างหนักที่ต้นแขน
"ที่ชิคุราเงะต้องเจอเรื่องแบบนี้ก็เพราะเธอ"
"มันเป็นเพราะชิคุราเงะของนายคิดจะทำร้ายฉันก่อนต่างหาก"
"หุบปาก!"
เสียงที่ตวาดขึ้นในคราวนี้ไม่ได้ทำให้ชิโนบุนึกกลัวแต่อย่างใด กลับยิ่งทำให้ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ เมื่อโดนโยนความผิดให้แบบซึ่ง ๆ หน้า โตขนาดนี้แล้วทำไมถึงยังคิดไม่ได้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นเพราะตระกูลของตัวเองนั่นแหละที่เป็นคนเริ่ม ตระกูลที่ในตอนนั้นไม่มีใครสักคนคิดจะสงสารเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างเขา ไม่มีความปรานี ไม่มีความเมตตา สิ่งที่แสดงออกมาคือความพอใจ ความสะใจที่จะทำลายอาคาวะลงได้ด้วยการฆ่าเด็กอย่างเขา
ตระกูลที่ไม่มีใครหลงเหลือความเป็นคนอยู่เลย
"ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ไอ้หมาบ้านั่นมันจะมาพังตระกูลฉันแบบนี้เหรอ"
"ใช้สมองนายคิดดูให้มันดี ๆ ว่าเรื่องมันเกิดเพราะอะไร"
"ก็แค่เด็กคนหนึ่งต้องตายมันเทียบกับตระกูลฉันได้หรือไง"
"วันนั้นฉันไม่น่าขอให้แบล็กปล่อยนายไปเลย คิดผิดชะมัด ไอ้คนเนรคุณ"
เพี้ยะ!
เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้าดังลั่นขึ้น พร้อมกับรอยแดงเป็นปื้นที่ปรากฏขึ้นบนผิวแก้มในทันที ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นเพราะความเจ็บ กลิ่นเลือดคาวคลุ้งอยู่ในปาก ขณะที่แก้มด้านที่ถูกตบเริ่มรู้สึกแสบร้อนหลังจากที่ความชาเลือนหายไป
"ไอ้--"
จากที่จะหันไปด่าและถ่มเลือดใส่หน้าไอ้คนไม่มีสมองสักหน่อย ชิโนบุก็จำเป็นต้องหยุดตัวเองไว้ก่อน หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่นอีกครั้ง เมื่อรู้สึกได้ว่ากำไลที่ข้อมือมันร้อนขึ้น จนต้องหันไปมองเจ้าของกำไลที่ยังคงนอนฟุบอยู่ที่พื้น
"ถึงมองไปมันก็ลุกขึ้นมาช่วยไม่ได้หรอก"
ประโยคที่ได้ยินทำให้ชิโนบุจำต้องละสายตาจากอัลฟ่ามามองคนตรงหน้า ระหว่างนั้นดวงตาคู่สวยถึงเพิ่งมองเห็นชายชุดดำอีกสามคนที่ยืนให้การคุ้มครองเจ้าคนไร้สมองนี่อยู่ด้านหลัง จึงพยายามปรับระดับอารมณ์ตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ เพราะไม่อยากให้มันส่งผลไปถึงเจ้าของกำไล ที่ยิ่งเวลาผ่านไปก็ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
"นายทำแบบนี้ทำไม"
"ดูไม่ออกจริง ๆ เหรอ"
น้ำเสียงติดจะเยาะเย้ยที่ได้ยินทำให้ชิโนบุยิ่งนึกโมโห ที่ดูท่าอีกฝ่ายไม่ได้มีความสำนึกเลยสักนิด แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องข่มอารมณ์ตัวเองไว้
"ทำลายผนึกสัตว์หางทำไม"
"ทำไมฉันต้องตอบ"
"ไม่กล้าตอบเพราะกลัวฉันรอดออกจากที่นี่ แล้วเอาความลับของนายไปบอกคนอื่นหรือไง"
"ฝันอยู่หรือไงว่าจะออกไปจากที่นี่ได้"
"ถ้าคิดว่าฉันจะออกไปไม่ได้ แล้วทำไมถึงไม่กล้าบอก"
"....."
"หรือว่าจิตใต้สำนึกนายมันถูกฝังไปแล้วว่าต้องกลัวคนจากอาคาวะ"
"หุบปาก!"
ร่างสูงโปร่งถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกพื้น ความเจ็บแล่นปราดไปตามแขนขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหันไปส่งยิ้มยียวนให้ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของชิคุราเงะยิ่งหัวเสียกว่าเดิม
"คิดจริง ๆ หรือไงว่าถ้าทำลายผนึกเก้าหางแล้วนายจะควบคุมได้"
ชิโนบุยังคงไล่ถามต่อไปในสิ่งที่ตัวเองสงสัย ระหว่างนั้นก็ไม่ลืมกวนอารมณ์อีกฝ่ายไปด้วยเพื่อถ่วงเวลา มือข้างที่สวมกำไลกำแน่น ก่อนจะแอบเหลือบมองไปยังคนที่นอนฟุบอยู่ตรงพื้นไม่ไกลแล้วหันกลับมามองคนตรงหน้าเหมือนเดิม พร้อมกับประเมินสถานการณ์ไปด้วย
จากที่สังเกต แม้อีกฝ่ายจะมีตำแหน่งเป็นเจ้าบ้านของชิคุราเงะ แต่ด้วยความเป็นเด็กที่ดูท่าจะอายุมากว่าเขาไม่เกิน 5-6 ปี คงทำให้อารมณ์และความสุขุมยังไม่ได้ถูกขัดเกลาอย่างดีนัก เวลาถูกพูดสะกิดจุดก็เลยออกจะหงุดหงิดง่าย ควบคุมตัวเองได้ไม่ดี ไม่เหมือนกับพ่อหรือคุณลุง คุณป้าผู้นำตระกูลคนอื่น ๆ ที่มีตำแหน่งเดียวกัน
"แน่นอนสิ"
"มั่นใจเกินไประวังจะเจ็บเอง"
ประโยคนั้นทำให้คนฟังหันกลับมามองตาขวาง หากแต่ชิโนบุไม่ได้สนใจ ยังคงพูดต่อให้อารมณ์ของอีกฝ่ายยิ่งปะทุขึ้นอย่างเดือดดาล
"คิดจะทำการใหญ่แต่ไม่ประมาณฝีมือตัวเอง"
"หุบปาก!"
"เก้าหางไม่ใช่ภูตที่นายควรไปยุ่งด้วย นางร้ายกาจกว่าที่นายคิด ไม่งั้นเซย์เมย์ไม่ทำแค่ผนึกไว้หรอก"
"ยิ่งร้ายก็ยิ่งดี"
"มันจะไม่สร้างความเสียหายแค่อาคาวะ แต่รวมถึงตระกูลอื่นและคนธรรมดาด้วย"
"ฉันไม่สน!!"
เสียงที่ตวาดกลับมาฟังดูเกรี้ยวกราดกว่าปกติ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ย่อตัวลงมาตรงหน้า ผู้นำคนปัจจุบันของชิคุราเงะเอื้อมมือมาบีบคางชิโนบุอย่างแรง แล้วบังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา
"คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างมันไปสิ"
"นายมันบ้าไปแล้ว"
"หึ!"
คนโดนว่าทำเพียงแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังเดินจากไป หากแต่ก็ต้องชะงักขาไว้ทั้งที่ไปได้ยังไม่ทันถึงสองก้าว เมื่อได้ยินประโยคที่ดังขึ้นจากคนข้างหลัง
"นายไม่มีทางเอาเก้าหางออกมาได้หรอก ผนึกที่เหลือมีคนจากหลายตระกูลคุ้มกันอยู่อย่างแน่นหนา"
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากผู้นำแห่งชิคุราเงะทันทีที่ได้ยินแบบนั้น รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนที่เจ้าตัวจะค่อย ๆ หันหลังกลับมา
"แล้วใครว่าฉันต้องทำลายผนึกที่เหลือ"
"หมายความว่ายังไง"
"มันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นอยู่นะ"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ชิโนบุขมวดคิ้วแน่นทันทีเพราะไม่เข้าใจ เขาไม่เคยรู้ว่านอกจากไล่ทำลายผนึกของสัตว์หางทั้งแปดแล้ว ยังมีวิธีอื่นในการทำลายผนึกของเก้าหางอยู่ด้วย
"เป็นวิธีง่าย ๆ ที่ก่อนหน้านี้มันไม่มีทางเป็นไปได้ เพราะฉะนั้นผนึกถึงคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้โดยไม่ถูกทำลาย"
"....."
"แต่ตอนนี้มันเป็นไปได้แล้ว"
ความมั่นใจที่ส่งผ่านมาทางสายตา ทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม ร่างสูงโปร่งยันตัวลุกขึ้นอย่างตั้งใจว่าจะถามต่อ แต่ก็ต้องเปลี่ยนมาโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเมื่อได้ยินอีกประโยคที่ดังขึ้น
"รอดูความพินาศของอาคาวะด้วยตาเธอเองได้เลย"
"นายก็รอดูความพินาศของชิคุราเงะได้เลย แล้วครั้งนี้ฉันจะไม่ร้องขอชีวิตนายจากใครทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นแบล็กหรืออัลฟ่า"
"ปากดี--"
ยังพูดไม่ทันจบผู้นำตระกูลคนปัจจุบันของชิคุราเงะก็ต้องสะบัดหน้าไปอีกทางอย่างตกใจ ทางด้านชิโนบุเองก็เหมือนกัน หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดแน่นจนแทบเป็นปมเมื่อรู้สึกว่าพื้นมันเริ่มสั่นเบา ๆ
ก่อนจะมีเสียงโครมครามดังสนั่นมาจากด้านนอก พร้อมกับฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจายเข้ามาถึงด้านใน
โครม!
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ของตระกูลโคคุโตะที่ถูกใช้เป็นสถานที่รับรองอย่างเร่งด่วน ปรากฏร่างของผู้นำตระกูลทั้งเจ็ดที่ตอนนี้แต่ละคนมีสีหน้านิ่งสนิท หากแต่สามารถรับรู้ถึงอารมณ์ที่กำลังจะปะทุขึ้นมาได้เป็นอย่างดีแม้จะไม่มีใครพูดอะไรก็ตาม
บรรยากาศอึมครึมปกคลุมไปทั่วบริเวณ เมื่อเกือบทุกคนรู้เรื่องที่กำลังจะกลายเป็นหัวข้อหลักในวันนี้ ดวงตาเจ็ดคู่สบมองกันเอง ก่อนที่ทั้งหมดจะแยกย้ายไปนั่งยังที่ที่ถูกจัดไว้
ที่นั่งทั้งหมดถูกจัดแบ่งเป็นสองฝั่งหันหน้าเข้าหากัน ทางฝั่งขวามีคนนั่งเต็มทั้งสี่ที่ เริ่มแรกด้วยร่างระหงในชุดคลุมสีดำประจำตระกูลของผู้นำหญิงเพียงหนึ่งเดียวในที่นั้นซึ่งเป็นเจ้าของสถานที่ ด้านหลังของเธอมีภูตพิทักษ์ประจำตระกูลยืนอารักขาอยู่ไม่ต่างจากตระกูลอื่น ถัดจากเธอไปคือคนสามคนในชุดคลุมประจำตระกูลสีเขียว เทา และเหลือง ซึ่งก็คือผู้นำตระกูลโรคุบะ ไฮโช และโอเกทสึ
อีกฝั่งหนึ่งคือชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่สามคนที่นั่งเรียงกัน คนแรกอยู่ในชุดคลุมสีขาวประจำตระกูลชิราโทริ คนที่สองเป็นชุดคลุมสีน้ำเงินประจำตระกูลอาโอโทระ และคนสุดท้ายในชุดคลุมสีแดงเลือด ปักรูปเหยี่ยวสยายปีกตรงกลางหลังอันเป็นสัญลักษณ์ของตระกูลอาคาวะ
ตระกูลที่รุ่งเรืองที่สุดโดยการนำของผู้นำคนปัจจุบัน
อาคาวะ ชิเงรุ
"ในเมื่อมาพร้อมกันทั้งเจ็ดตระกูลแล้ว"
"....."
"ก็เริ่มประชุมกันได้เลย"
tbc...


## 26 - แผนการ

"เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ หนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ที่หายไปอยู่ที่ชิคุราเงะ"
น้ำเสียงจริงจังที่ติดไปทางดุดันดังขึ้นจากชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีขาวประจำตระกูล ผู้นำคนปัจจุบันของชิราโทริแสดงท่าทางไม่พอใจอย่างชัดเจน เมื่อนึกถึงตระกูลที่เป็นเหมือนจุดด่างพร้อยของเหล่าองเมียวจิ ทั้งที่เป็นถึงหนึ่งในแปดตระกูลใหญ่แต่กลับก่อปัญหาตั้งแต่รุ่นพ่อยันรุ่นลูก
"สร้างเรื่องเก่งตั้งแต่ผู้นำคนก่อนยันคนปัจจุบัน"
อีกเสียงที่ดังขึ้นสนับสนุนมาจากร่างระหงในชุดคลุมดำประจำตระกูลโคคุโตะ เธอยกมือขึ้นมากอดอกแสดงอาการไม่ต่างจากผู้นำของชิราโทริมากนัก ซึ่งอันที่จริงในบรรดาเจ็ดตระกูลที่กำลังเข้าร่วมการประชุมก็ไม่ได้มีอาการที่แตกต่างกันนัก
ชิเงรุถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองไปยังเก้าอี้ว่างที่ควรจะมีผู้นำตระกูลชิคุราเงะนั่งอยู่ หากแต่มันกลับว่างเปล่ามาตลอดตั้งแต่เกิดเรื่องบาดหมางกันขึ้นในครั้งนั้น
ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีแดงเลือดประจำตระกูลเอียงตัวไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อกระซิบกับผู้ติดตามที่ตัวเองพาเข้ามาในการประชุมครั้งนี้ด้วย
"พ่อไปถึงแล้วใช่ไหม"
"ครับ"
คนถูกถามตอบกลับไปเพียงสั้น ๆ ก่อนจะกลับมายืดตัวตรงอีกครั้ง ดวงตากวาดมองไปรอบห้องเพื่อดูแลความปลอดภัยในฐานะผู้ติดตาม เช่นเดียวกับตระกูลอื่นที่มีภูตพิทักษ์คอยติดตามอารักขาผู้นำตระกูลมาด้วยเช่นกัน
"บ่นไปก็เสียเวลาเปล่า มาเข้าเรื่องกันดีกว่าว่าเราจะจัดการกับชิคุราเงะยังไง"
เสียงที่ดังขึ้นจากชายในชุดคลุมเหลืองของตระกูลโอเกทสึทำให้ทุกคนในนั้นหันไปมอง ก่อนที่เสียงพูดจะดังขึ้นจากผู้นำตระกูลไฮโช ที่แค่นเสียงขำในลำคอเบา ๆ เหมือนจะเยาะเย้ยประโยคก่อนหน้า
"ป่านนี้เด็กนั่นคงอ่านถึงอีกวิธีที่จะทำลายผนึกเก้าหางแล้วล่ะ ไม่งั้นคงไม่เงียบไปแบบนี้หรอก"
"เห็นด้วย"
เสียงเห็นด้วยจากชิเงรุ ทำให้ผู้นำตระกูลไฮโชหันมายักไหล่ให้อย่างรู้กัน ในขณะที่ผู้นำตระกูลโอเกทสึขมวดคิ้วแน่น มองทั้งสองคนที่ยังคงมีท่าทีสบาย ๆ ด้วยความไม่พอใจ
"อ่านถึงแล้วยังไง จะไม่หาวิธีรับมือกันหรือไง"
"แล้วต้องรับมือยังไงล่ะ ลองบอกมาหน่อยสิ"
ยิ่งได้ยินชิเงรุย้อนถามแบบนั้น ผู้นำตระกูลโอเกทสึก็ยิ่งแสดงท่าทีโมโหออกมา ดวงตาดุดันมองมาทางผู้นำของอาคาวะแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ก็ส่งคนไปคุ้มกันผนึกเก้าหางสิ มีกำลังคนเท่าไรก็ส่งไปคุ้มกันไว้ไม่ให้เด็กนั่นทำสำเร็จ นายเองก็ควรต้องกลับไปควบคุมจุดที่ตัวเองต้องดูแลด้วย ไม่ใช่มานั่งทำหน้าสบายใจอยู่ตรงนี้"
"ไม่ต้องห่วง ฉันส่งคนไปประจำที่จุดผนึกแทนแล้ว"
"ถึงอย่างนั้นนายก็ควรจะไปดูด้วย"
"นายดูอยากให้ชิเงรุไปเฝ้าที่ผนึกจังเลยนะ มีอะไรหรือเปล่า"
"นั่นสิ ดูอยากจะหาเรื่องชิเงรุตั้งแต่มาถึงแล้ว"
สองประโยคที่ดังขึ้นจากผู้นำตระกูลของอาโอโทระและชิราโทริที่ถือเป็นเพื่อนซี้กัน ทำให้ชิเงรุยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะตวัดตากลับไปยังผู้นำของโอเกทสึอีกครั้ง
"ฉันไม่ได้หาเรื่อง แค่อยากให้เขาดูแลจุดผนึกให้ดี เก้าหางจะได้ไม่หลุดออกมา"
"ก็บอกแล้วไงว่าฉันให้คนไปประจำแทนแล้ว"
"ถึงยังไงนายก็ควรจะไปด้วย ยิ่งมีคนฝีมือดีอยู่ที่ผนึกเท่าไร เราก็ยิ่งได้เปรียบมากเท่านั้น"
คำพูดของผู้นำตระกูลโอเกทสึทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบทันที ดวงตาทั้งหกคู่ของคนที่เหลือสบมองกัน ก่อนที่เสียงหัวเราะจะดังขึ้นจากผู้นำหญิงเพียงหนึ่งเดียวในนั้น รอยยิ้มบาง ๆ ที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ พร้อมกับคำถามที่ถูกย้อนกลับไป
"การที่เราส่งคนมีฝีมือไปยังจุดผนึก ใครจะได้เปรียบกันแน่นะ"
"พวกเราไง"
"ไม่ใช่นายคนเดียวเหรอ"
สิ้นประโยคนั้นของผู้นำตระกูลโคคุโตะ บรรยากาศภายในห้องก็เปลี่ยนไปทันที ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายในชุดคลุมสีเหลืองที่กำลังขมวดคิ้วแน่น ท่าทางไม่พอใจที่ตัวเองกลายเป็นคนที่ถูกกดดัน
"เธอหมายความว่ายังไง"
"ที่ให้พวกเราส่งคนฝีมือดีไปยังผนึก ก็เพื่อให้ตัวนายเองทำอะไรได้ง่ายขึ้นไม่ใช่หรือไง"
"อย่ามาพูดเหลวไหล"
" 'อิตสึคุชิมะ' "
เพียงชื่อสั้น ๆ ที่ได้ยิน ก็ทำให้ผู้นำตระกูลโอเกทสึชะงักไป ในขณะที่คนพูดอย่างชิเงรุยังคงมีท่าทีสบาย ๆ หากแต่ดวงตาเริ่มมีประกายบางอย่างฉายออกมาอย่างน่ากลัว
"นายจะเปิดประตูแห่ง'โยมะ' ทำไม"
สิ้นคำถามนั้น บรรยากาศในห้องก็ยิ่งกดหนักเมื่อผู้นำตระกูลทั้งหกหันไปจ้องมองผู้นำแห่งโอเกทสึอย่างคาดคั้น แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากผู้นำทุกคน ยิ่งทำให้คนที่ตกเป็นเป้าหมายยิ่งกดหัวคิ้วแน่นขึ้น
มาถึงตอนนี้ผู้นำแห่งโอเกทสึเพิ่งจะรู้ว่า แท้จริงทุกคนในห้องนี้ไหวตัวทันต่อสิ่งที่ตนกำลังจะทำแล้ว แต่ที่ยังปิดปากเงียบทำเป็นพูดคุยด้วยอย่างปกติมาตั้งแต่ต้น ก็เพื่อจะต้อนให้เขาจนมุมแบบนี้
หึ ไอ้พวกเจ้าเล่ห์!
แต่ก็ดี...จะได้เลิกเล่นละครสักที!!
"หึ!"
รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของคนถูกจับได้ ก่อนที่หมอกควันประหลาดจะกระจายไปทั่วห้องพร้อมกับความมืดที่เข้าปกคลุมไว้ ความรู้สึกอันน่าสะอิดสะเอียนอบอวลอยู่รอบตัวในตอนที่ดวงตาคู่หนึ่งเรืองแสงขึ้นมาท่ามกลางความมืด
ประกายสีเหลืองในดวงตาคู่นั้นทำให้ทุกคนรู้ได้ทันทีว่านี่คือพลังของภูตพิทักษ์แห่งตระกูลโอเกทสึ...
เปรี้ยะ!
แต่ก่อนที่จะมีอะไรเกิดขึ้นไปมากกว่านั้น ก็มีเสียงดังสนั่นเหมือนกระจกที่กำลังแตกร้าว ความมืดที่ปกคลุมอยู่ทั่วห้องค่อย ๆ เลือนหายจนทุกอย่างเริ่มกลับสู่สภาพเดิม พร้อมกับ...
"อย่าแม้แต่จะคิด"
เสียงกระซิบเย็นยะเยือกของภูตพิทักษ์สาวแห่งตระกูลโคคุโตะดังขึ้น พร้อมกับปลายเล็บแหลมคมที่จ่อเข้าตรงลำคอของผู้นำตระกูลโอเกทสึที่ทำท่าจะหยิบแผ่นยันต์ออกมา ในขณะที่ภูตพิทักษ์ของเจ้าตัวก็โดนภูตพิทักษ์ของตระกูลไฮโชและโรคุบะคุมตัวอยู่ด้วยเช่นกัน
"พวกแก!"
เสียงคำรามลั่นในลำคอดังขึ้นเมื่อรู้ตัวแล้วว่ากำลังเสียท่า ผู้นำตระกูลโอเกทสึกวาดตามองพวกผู้นำตระกูลทั้งหกที่ลุกขึ้นมายืนล้อมตัวเองด้วยความโมโห เป็นเพราะก่อนหน้านี้ไม่คิดว่าทุกคนจะรู้ตัวแล้วจึงไม่ทันได้เตรียมตัวอะไร ครั้นจะให้ภูตในควบคุมพาหนีออกไปก็โดนพวกนี้ดักทางไว้ซะแล้ว
"ถ้าไม่เตรียมการกันไว้ก่อน คงแย่เหมือนกันนะเมื่อกี้"
ท่าทีสบาย ๆ ผิดกับสิ่งที่พูดของผู้นำตระกูลอาโอโทระ ได้รับการพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนักของคนที่เหลือ เพราะก่อนหน้านี้ก็ค่อนข้างมั่นใจกันแล้วว่าคนทรยศคือใคร พวกผู้นำที่เหลือจึงแอบประชุมลับเตรียมการรับมือกับพลังพิเศษของภูตพิทักษ์ตระกูลโอเกทสึไว้อยู่แล้ว พอถึงเวลาจริงเลยจัดการได้ง่าย ๆ ไม่ต้องเปลืองแรงมาก
"ทำไมนายถึงทรยศพวกเรา"
คำถามเข้าประเด็นแบบไม่อ้อมค้อมจากผู้นำตระกูลโรคุบะ ทำให้ภายในห้องเงียบลงทันที บรรยากาศกดหนักแผ่กระจายออกมาจากตัวผู้นำทั้งหก หากแต่คนถูกคาดคั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมตอบ
"นายจะสร้างประตูแห่งโยมะขึ้นทำไม ต้องการภูตตนไหนจากในนั้น"
แม้จะพอเดาได้ว่าเจ้าตัวต้องการเรียกใครออกมา แต่ถึงอย่างนั้นชิเงรุก็ยังถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ดวงตาคมกริบมองคนที่ยังเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบ แล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจเบา ๆ ขณะที่ผู้นำคนอื่นเริ่มมีท่าทีโมโห จนกระทั่งร่างระหงในชุดคลุมดำหมดความอดทนก่อนใคร ดวงตาเรียวสวยฉายประกายน่ากลัวก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงแข็ง
"บ้าไปแล้วหรือไงถึงคิดจะเรียก'อิซานามิ'ออกมา"
ประโยคนั้นได้รับเพียงรอยยิ้มเยาะตอบกลับมาจากผู้นำตระกูลโอเกทสึ จนทำให้อารมณ์ของผู้นำหญิงเพียงหนึ่งเดียวเดือดดาลยิ่งขึ้น แต่ก็ยังพยายามสะกดอารมณ์ของตัวเองลง แล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกึ่งสงสาร กึ่งสมเพช
"นายมันบ้าไปแล้ว โอเกทสึตกต่ำลงขนาดไหน นายถึงคิดจะเรียกเทพีแห่งความตายออกมา"
"....."
"เก้าหางคือภูตที่อยู่เหนือภูต อิซานามิคือมารดาของเหล่าภูต เราทุกคนต่างรู้กันดีว่าพวกนางคือสิ่งที่ไม่ควรแตะต้องเพราะไม่มีใครสามารถควบคุมได้ แม้แต่เซย์เมย์ยังไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งแล้วทำไมนายถึงยังคิดจะทำ"
"แล้วทำไมฉันจะทำไม่ได้"
ถ้อยคำที่ย้อนถามกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน ได้รับเป็นเพียงเสียงถอนหายใจจากผู้นำตระกูลทั้งหก ก่อนที่ชิเงรุจะเดินเข้าไปใกล้ผู้นำทรยศที่ตัวเองใช้เวลาควานหาตัวมาตั้งแต่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
ตั้งแต่แรกชิเงรุคิดไว้อยู่แล้วว่าในบรรดาตระกูลทั้งเจ็ดต้องมีคนทรยศ เริ่มจากระแคะระคายที่ทุกครั้งเวลาจะลงมือทำอะไร พวกชิคุราเงะก็จะดักทางกันทันตลอด แม้ไม่อยากจะดูถูกความสามารถของใคร แต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าเด็กคนนั้นที่ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ ไม่มีทางคาดการณ์สถานการณ์ได้ดีถึงขนาดรู้ความเคลื่อนไหวทั้งหมดของพวกเราขนาดนี้
ยิ่งตอนอาโอโทระได้รับรายงานจากเร็นที่ส่งมาบอกว่า เด็ก ๆ ในบ้านของเขาถูกลอบโจมตีที่นารา ก็ยิ่งทำให้มั่นใจว่ามีคนทรยศจริง ๆ เพราะตอนที่พ่อบอกเรื่องนี้ เขาก็เอามาประชุมกับแค่พวกผู้นำตระกูลเท่านั้น ไม่ได้เอาไปคุยกับใครต่อแม้แต่ภรรยาของตัวเอง
จนกระทั่งได้รับข่าวจากแบล็กว่า ลูกชายของเขาปลอดภัยดีแต่อัลฟ่าโดนเล่นงานหนัก แถมพวกนั้นยังรู้แล้วว่าเจ้าตัวคือเก้าหาง การหาตัวคนทรยศจึงยิ่งถือเป็นเรื่องเร่งด่วนที่ต้องทำ ภายในระยะเวลาเพียงแค่วันเดียว เขาต้องนั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด ลองเอาทุกอย่างมาคำนวณถึงความเป็นไปได้หลายอย่าง โดยอาศัยสัญชาตญาณที่ถูกแบล็กเคี่ยวกรำมาอย่างหนักเป็นตัวนำพาให้ในท้ายที่สุด...ทุกอย่างก็ชี้ไปที่ตระกูลโอเกทสึ
"นายคือคนที่ให้ข้อมูลของทางเรากับเด็กนั่นมาตลอดใช่ไหม"
"....."
"คิดยังไงถึงไปร่วมมือกับชิคุราเงะปลุกเก้าหางขึ้นมา ไม่สิ...ฉันต้องถามใหม่ว่าทำไมนายถึงขโมยหนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ไปหลอกใช้เด็กคนนั้นให้ปลุกเก้าหางขึ้นมา เพียงเพราะนายต้องการเลือดของภูตที่แข็งแกร่งไปทำพิธีเปิดประตูแห่งโยมะเท่านั้นน่ะหรือ"
"....."
"นายต้องการเปิดประตูแห่งโลกภูตเพื่อเรียกอิซานามิออกมาทำไม"
"มาถามฉันตอนนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร"
คำที่ย้อนมาทำให้ชิเงรุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบจ้องสบกับอีกฝ่ายอย่างต้องการคำอธิบายก่อนจะย้อนถามกลับไป
"ทำไมล่ะ"
"ถึงตัวฉันจะอยู่ที่นี่ แต่พิธีจะยังคงเริ่มขึ้นเหมือนเดิม ต่อให้พวกแกออกจากโคคุโตะตอนนี้ก็ไปที่อิตสึคุชิมะไม่ทันอยู่ดี"
รอยยิ้มอย่างคนที่อยู่เหนือกว่าทำให้ผู้นำทั้งหกหันไปมองหน้ากัน บนใบหน้าของแต่ละคนไม่ปรากฏอารมณ์ใด ๆ ความเงียบดำเนินไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ชิเงรุจะเป็นคนหันกลับมายิ้มได้เหมือนเดิมขณะตอบกลับไป
"นั่นสินะ"
"....."
"ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้พ่อของฉันไปถึงอิตสึคุชิมะเรียบร้อยแล้ว"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ผู้นำตระกูลโอเกทสึกลายเป็นฝ่ายที่ชะงักไป ใบหน้าที่แสดงความเหนือกว่าเมื่อครู่เริ่มฉายแววกังวล ก่อนจะยิ่งกดหัวคิ้วแน่นขึ้นเมื่อได้ยินคำถามต่อมา
"อีกอย่างคือ...นายไม่ได้สังเกตเหรอว่าวันนี้แบล็ก เร็น และมิเนะไม่ได้มาด้วย"
ชื่อของภูตพิทักษ์ทั้งสามแห่งตระกูลอาคาวะ อาโอโทระ และชิราโทริ ทำให้ผู้นำแห่งโอเกทสึยิ่งขมวดคิ้วแน่นจนแทบเป็นปม ตอนแรกเขาก็แปลกใจอยู่แล้วว่าทำไมสามตระกูลนี้ถึงไม่มีภูตพิทักษ์มาด้วยแต่กลับมีเพียงภูตติดตามธรรมดา ทีแรกก็คิดว่าอาจจะส่งภูตสามตนนั้นไปเฝ้าที่ผนึกของเก้าหาง แต่ถ้าลองพูดแบบนี้แสดงว่า...
"ทุกอย่างมันจบลงแล้ว"
"....."
"ประตูแห่งโยมะ จะไม่มีทางถูกเปิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง"
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
โครม!
เสียงโครมครามดังขึ้นพร้อมฝุ่นควันที่ฟุ้งกระจาย ทำให้ทัศนียภาพโดยรอบแย่ลงจนมองอะไรแทบไม่เห็น
ชิโนบุรีบใช้จังหวะนี้ถอยห่างจากผู้นำตระกูลชิคุราเงะ ที่ตอนนี้อยู่ตรงกลางระหว่างผู้คุ้มกันทั้งสามคน ที่ขยับตัวเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องไม่คาดคิดที่จะเกิดขึ้น
ครืน!
แรงสั่นสะเทือนจากพื้นใต้เท้า ทำให้ร่างสูงโปร่งซวนเซเกือบทรงตัวไม่อยู่ ได้แต่มองหาที่ยึดเกาะใกล้ ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรให้พอจับได้ หัวคิ้วทั้งสองข้างมุนเข้า ขณะที่ดวงตาก็กวาดมองโดยรอบ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ร่างของอัลฟ่าที่ยังคงนอนอยู่ที่พื้น
ชิโนบุรีบออกวิ่ง แต่ก็ต้องชะงักกึกหันไปมองตามเสียงโครมครามที่ดังสนั่นอีกครั้ง หัวคิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม ก่อนจะรีบยกมือขึ้นมากันใบหน้าไว้ตามสัญชาตญาณ เมื่ออยู่ ๆ กำแพงฝั่งหนึ่งก็ถูกทำลายลงจนไม่เหลือซาก โดยพายุลูกย่อม ๆ ที่มีความสูงไม่เกินสองเมตร
สิ่งที่เห็นทำให้ชิโนบุรีบลดมือลง แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากส่งเสียงออกมาสักแอะ พายุลูกนั้นก็มุ่งตรงมาทางตัวเองจนเผลอหลุดสะดุ้งด้วยความตกใจ ดวงตาคู่สวยปิดลงยามที่สายลมแรงพัดผ่านร่าง แล้วเพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้นที่ทุกอย่างหยุดนิ่งลงจนพอลืมตาได้ ตัวของเขาก็มาหยุดอยู่ที่...
"เป็นยังไงบ้าง"
น้ำเสียงเป็นห่วงที่มาพร้อมสัมผัสเบา ๆ จากฝ่ามือที่แตะลงตรงต้นแขน ทำให้ชิโนบุได้แต่ส่ายหน้ากลับไป ดวงตาคู่สวยมองคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ลุกขึ้นมายืนโดยไม่มีท่าทีเจ็บปวดต่อบาดแผลบนร่างกายเลยสักนิด มือทั้งสองข้างของเจ้าตัวกระชากโซ่ตรวนที่พันธนาการร่างกายออกได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้นไปอย่างไม่ใส่ใจ
"นายไม่เป็นไรนะ"
"ไม่"
อัลฟ่าตอบกลับประโยคนั้นไปเพียงสั้น ๆ ดวงตาคู่คมมองสำรวจร่างตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนสายตามาหยุดอยู่ที่ผิวแก้มขาว ๆ ที่ตอนนี้ขึ้นรอยแดงอย่างชัดเจน หัวคิ้วกดเข้าพร้อมกับอารมณ์ที่เริ่มปะทุ ก่อนจะตวัดตามองไปทางผู้นำตระกูลชิคุราเงะด้วยความโมโห
ไอพลังสีแดงหมุนวนอยู่รอบตัว เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์จากบาดแผลที่ได้รับก่อนหน้านี้ ซึ่งเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ทั่วทั้งตัวก็ไม่เหลือร่องรอยของการถูกทำร้ายอยู่อีกเลย
"ไปจับพวกมันไว้สิ!"
เสียงตะโกนสั่งดังลั่นมาจากผู้นำตระกูลชิคุราเงะที่กำลังเดือดดาล หากแต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเลยสักคน แม้แต่ผู้คุ้มครองทั้งสามก็เริ่มมีสีหน้าหวั่นวิตกจนหยาดเหงื่อเย็น ๆ ซึมออกมาตามแผ่นหลัง เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังและจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างของเก้าหาง ที่ดูรุนแรงขึ้นกว่าก่อนหน้านี้มาก
ตอนนี้แรงกดดันจากไอพลังสีแดงที่แผ่ออกมา ดูน่ากลัวกว่าตอนที่ถูกจับกลับมาอย่างเทียบกันไม่ติด แถมไอ้ที่ทรมานไปมากมายก่อนหน้าก็ดูท่าจะไม่มีผลกับเจ้าตัวในตอนนี้เลยด้วยซ้ำ
เหมือนกับสภาพล่อแล่ก่อนหน้านี้เป็นเพียงการแกล้งทำเท่านั้น
"ได้มาไหม"
อัลฟ่าถามภูตสายลมที่สลายพายุกลายเป็นตัวเพียงพอนน้อย มีสองตัวเกาะอยู่บนไหล่ของเขา และอีกตัวหนึ่งเกาะอยู่ที่ไหล่ของชิโนบุ
เจ้าตัวน้อยสองตัวช่วยกันประคองโหลแก้วที่ภายในบรรจุของสำคัญไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะยื่นมันให้กับคนถามที่เอื้อมมือมารับไปแล้วส่งต่อให้กับชิโนบุอีกที
"เอาคืนมา!"
เสียงตะโกนของผู้นำตระกูลชิคุราเงะ ไม่ได้ทำให้อัลฟ่าสะทกสะท้านแต่อย่างใด เจ้าตัวทำเพียงแค่สบตากลับไปตรง ๆ พร้อมกับจิตสังหารที่ยิ่งรุนแรงขึ้นจนผู้คุ้มกันทั้งสามยิ่งเป็นกังวล
จิตสังหารของสัตว์หางที่แข็งแกร่งที่สุด
จิตสังหารของจิ้งจอกเก้าหาง
กรรรร
เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นในลำคอ เมื่อยิ่งนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้อัลฟ่าก็ยิ่งหงุดหงิด เขารับรู้ได้ทุกอย่างตอนที่ชิโนบุโดนทำร้าย แต่กลับทำได้แค่นอนเฉย ๆ ไม่สามารถช่วยได้ เพราะก่อนหน้านี้เราให้สัญญากันไว้แล้ว แต่...
ถึงอย่างนั้นก็ยังโกรธ!
ดีที่คาไมทาจิหาโหลใส่พลังวิญญาณของสามหางเจอซะก่อน ไม่งั้นเขาอาจจะโมโหจนสติขาด แล้วถล่มที่นี่ทิ้งก่อนที่งานจะสำเร็จก็ได้
ตัวเองเจ็บอัลฟ่าไม่เป็นไร ที่โดนทรมานก่อนหน้าก็ไม่ได้สะเทือนผิว หากแต่พอเห็นว่าชิโนบุโดนทำร้าย แถมยังมีคำพูดที่เหมือนไม่เห็นว่าชีวิตของเจ้าตัวสำคัญ กลับทำให้เขาโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะตลอดเวลาได้ยินเสียงกระซิบของเจ้าตัวส่งผ่านกำไลมาให้ตลอดว่า 'ไม่เป็นไร' 'ไม่ต้องห่วง' สติของเขาอาจจะขาดเร็วกว่านั้น
"นายท่าน เรารีบไปกันเถอะครับ"
"ตอนนี้ต้องปล่อยพลังวิญญาณของสามหางไปก่อน เพราะเลือดเก้าหางที่เราได้มาสำคัญกว่า"
ประโยคที่ดังขึ้นจากสองในสามของผู้คุ้มกัน ทำให้ผู้นำตระกูลชิคุราเงะได้แต่กัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ นึกโมโหที่แผนโดนพังจนต้องเสียของดี ๆ อย่างพลังวิญญาณของสามหางไป แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามจะควบคุมสติ แล้วออกคำสั่งให้ผู้คุ้มกันพาตัวเองออกไปจากที่นี่ทันที
"อัลฟ่า"
พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะหนีชิโนบุก็รีบเรียกคนข้าง ๆ ทันที ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบรับเร็วทันใจ รีบพุ่งตัวตามไปแต่กลับต้องต้องชะงักไว้ เมื่อโดนภูตในรูปร่างประหลาดที่เดาไม่ออกว่าเป็นตัวอะไรกระโจนมาดักหน้า
"....."
โดยไม่ต้องมีคำพูดใด เพียงเสี้ยววินาทีที่ไอพลังสีแดงถูกสะบัดออกจากมือ ร่างของภูตตรงหน้าก็แตกสลายกลายเป็นละอองน้ำนองอยู่ที่พื้น
ดวงตาคู่คมตวัดมองไปทางที่ผู้นำตระกูลชิคุราเงะหนีไปแล้วก็ยิ่งกดหัวคิ้วเข้า แต่พอจะตามไปก็ถูกภูตประหลาดอีกหลายตัวมาขวางทางไว้
ดูท่าพวกมันจะแอบสร้างภูตประหลาดพวกนี้จากพลังวิญญาณของสามหางไว้หลายตัวเลย
ภูตตัวแล้วตัวเล่าถูกทำลาย จนตอนนี้มีหยาดน้ำนองอยู่ที่พื้นเต็มไปหมด รวมไปถึงตามตัวของอัลฟ่าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดสีแดงสดที่ไม่ใช่ของตัวเอง
เสียงการต่อสู้ดังขึ้นหลัก ๆ จากสองทางคืออัลฟ่าและคาไมทาจิ ในขณะที่ชิโนบุไม่มีภูตตนไหนเข้าใกล้ได้เพราะไอพลังสีแดงที่โอบล้อมอยู่รอบตัว
"มานี่เร็ว"
อัลฟ่าหันไปเรียกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักให้เข้ามาหา ฝ่ามือใหญ่ยื่นไปตรงหน้าเพื่อรับคนถูกเรียกที่กำลังกอดโหลแก้วเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่คมเรืองแสงสีแดงอย่างดุร้าย ก่อนที่ไอพลังสีแดงจะแผ่พุ่งออกจากกลางฝ่ามือ โจนทะยานเข้าสะบั้นภูตสามตนที่คิดจะกระโจนเข้าใส่ชิโนบุ จนตัวขาดเป็นสองท่อน สลายกลายเป็นละอองน้ำไปทันที
"เจ็บตรงไหนไหม"
"ฉันสิต้องเป็นคนถาม พวกนั้นมันกรีดเลือดนายไปด้วยเหรอ"
ใบหน้าที่พยักรับกลับมาเบา ๆ ทำให้ชิโนบุหน้าเสียไป ตอนที่ตื่นมาเห็นสภาพอีกฝ่ายโดนทรมานขนาดนั้นเขาเองก็โมโหมากเหมือนกัน แต่ก็ต้องข่มใจตัวเองจัดการตามแผนที่วางไว้ให้สำเร็จ
อันที่จริงก็ไม่ได้อยากจะเอาตัวเองเข้ามาเสี่ยง แล้วก็ไม่อยากให้อัลฟ่าต้องมาเจ็บตัวไปด้วยกัน เพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าพวกชิคุราเงะคงไม่จับมาเป็นตัวประกันเฉย ๆ แต่เพราะอยากให้เรื่องนี้มันจบลงจริง ๆ ไม่คาราคาซังเหมือนกับหลายปีที่ผ่านมาถึงจำเป็นต้องยอม
ช่วงที่อัลฟ่าสลบไปสามวัน เขาได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากพ่อและปู่จนรู้ว่าแท้จริงแล้วสาเหตุของความวุ่นวายในครั้งนี้เกิดขึ้นจากใคร
ได้รู้ว่าคนที่อยู่เบื้องหลังทุกอย่างไม่ใช่ชิคุราเงะ แต่คือโอเกทสึที่หลอกให้ชิคุราเงะปลุกเก้าหางขึ้นมา เพื่อที่ตัวเองจะใช้เลือดของเก้าหางทำพิธีเปิดประตูแห่งโยมะเรียกอิซานามิออกมา
โอเกทสึถึงขั้นขโมยหนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ไปให้ชิคุราเงะศึกษาเรื่องพิธีกรรมต่าง ๆ จนกระทั่งพวกนั้นรู้ว่าอัลฟ่าคือเก้าหางไม่ใช่ภูตธรรมดา ก็ยิ่งอยากได้ตัวอัลฟ่ากันมากขึ้น เพราะอย่างนี้พ่อเลยต้องยอมเสี่ยงปล่อยให้เขาและอัลฟ่าโดนจับตัวมาอยู่ในดงศัตรู โดยมีคาไมทาจิที่ไม่รู้ว่าพ่อไปทำอะไรถึงยอมตามมาช่วยชิงพลังวิญญาณของสามหางเพื่อเอาไปผนึกไว้เหมือนเดิม จะได้ถือเป็นการตัดกำลังของทางชิคุราเงะ ไม่ให้ใช้พลังวิญญาณธาตุน้ำของอิโซนาเดะสร้างภูตประหลาดพวกนั้นขึ้นมาได้อีก
ทางด้านพ่อและผู้นำตระกูลคนอื่น ก็จำเป็นต้องไปประชุมกันทั้งหมดเพื่อไม่ให้โอเกทสึไหวตัวทัน ขณะเดียวกันก็ส่งปู่ แบล็ก และภูตพิทักษ์ของอาโอโทะและชิราโทริไปที่อิตสึคุชิมะ เพื่อทำลายพิธีเปิดประตูแห่งโลกภูต ทางด้านผนึกของเก้าหางก็จะมีแม่และกำลังคนอีกเล็กน้อยที่ประจำอยู่ เพราะพวกเราตัดสินใจส่งคนส่วนใหญ่ไปที่อิตสึคุชิมะแล้ว
ความจริงไม่ว่าจะทางเก้าหางหรืออิซานามิ ก็ถือว่าน่ากลัวและไม่ควรปล่อยให้หลุดออกมาทั้งคู่ ทางหนึ่งก็สัตว์หางที่แข็งแกร่งที่สุด อีกทางก็มารดาของเหล่าภูต จะทางไหนก็จำเป็นต้องทุ่มกำลังจัดการด้วยกันทั้งนั้น แล้วเรื่องนี้ก็ดันบังเอิญมาเกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน จนทำให้เราจำเป็นต้องเลือกทางใดทางหนึ่งไปเลย เพราะหากแบ่งกำลังเท่า ๆ กันจะทำให้รับมือได้ไม่เต็มที่ทั้งสองฝั่ง จนกลายเป็นจัดการทางไหนก็ไม่สำเร็จ
ซึ่งเสียงส่วนใหญ่เลือก...
อิซานามิ
เหตุผลคือทางเก้าหางถึงจะแข็งแกร่งแต่ก็ยังมีแค่ตัวเดียว แต่ทางอิซานามิ ถ้าประตูแห่งโยมะถูกเปิดออกจริง ๆ ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีภูตอันตรายตนอื่นหลุดออกมาด้วย
สุดท้ายเรื่องก็เลยมาลงเอยแบบนี้
วันที่อัลฟ่าฟื้นขึ้นมา ชิโนบุเลยกระซิบเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง...โดยไม่ได้ขอความเห็นใด ๆ ทั้งนั้น
แม้จะรู้สึกผิดที่ตัดสินใจแทน แม้จะรู้ว่ามันเสี่ยง แต่เขาอยากให้เรื่องนี้มันจบลงสักที ภาพที่อัลฟ่าเกือบจะหลุดเพราะโดนปั่นป่วนกระแสวิญญาณจนแบล็กต้องใช้ไม้แข็งเรียกสติกลับมา ทำให้เจ้าตัวเจ็บหนักจนหลับไม่ได้สติไปสามวันแบบนั้น
ไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว
ก็เลยขอร้อง...
ขอให้ยอมเสี่ยงไปด้วยกันในครั้งนี้เพื่อให้ทุกอย่างมันจบลง
'ฉันไม่อยากให้นายต้องเจ็บตัวอีก ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นแล้ว'
'ฉันก็เหมือนกัน ไม่อยากเห็นนายต้องเจ็บตัวอีกแล้ว'
เพราะเราสองคนต่างก็ไม่อยากให้ใครโดนทำร้ายจนต้องเจ็บหนักแบบนั้นอีก แผนการทุกอย่างจึงได้เริ่มขึ้นอย่างสมบูรณ์
แต่ก่อนหน้านั้นเขาแอบให้แบล็กพาไปหาแม่ เพราะสภาพของอัลฟ่าดูไม่พร้อมกับเรื่องนี้ ถึงพลังฟื้นฟูของจิ้งจอกเก้าหางจะเป็นเลิศแต่ยังไงก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ถึงต้องไปหาแม่ที่มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้มากกว่าพ่อ ปู่ หรือแบล็ก เพราะเก้าหางจัดอยู่ในประเภทกึ่งภูต กึ่งปีศาจ และกึ่งเทพ ซึ่งถือว่าอยู่ในความถนัดของแม่มากกว่า
ความรู้ที่จำเป็นถูกเรียบเรียงเข้าหัวเขาภายในระยะเวลาเพียงสั้น ๆ เกี่ยวกับการฟื้นฟูพลังวิญญาณและ...
"หือ?"
ห้วงความคิดของชิโนบุถูกหยุดลง เมื่อนกกระดาษตัวหนึ่งบินตรงเข้ามาหา ฝ่ามือขาวผ่องยื่นออกไปรับมันไว้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน
"พ่อบอกว่าทางนั้นเรียบร้อยแล้ว ส่วนทางปู่กำลังเร่งจัดการกันอยู่"
"อืม"
"งั้นพวกเรารีบเอาพลังวิญญาณของสามหางไปผนึก แล้วตามไปสมทบที่ผนึกเก้าหางกันดีกว่า ถ้าหากหยุดได้ทันผนึกอาจจะไม่ถูกทำลาย"
คำพูดของชิโนบุทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ ไอพลังสีแดงแผ่กระจายออกมาจากตัวแล้วขยายเป็นวงกว้าง ทันทีที่สัมผัสถูกภูตตนไหนเสียงกรีดร้องก็จะดังขึ้น ก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองน้ำนองอยู่ที่พื้น
เพียงชั่วอึดใจที่เสียงกรีดร้องดังระงม หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลับคืนสู่ความเงียบเหมือนเดิม อัลฟ่าหันมาคว้าข้อมือคนข้าง ๆ พาเดินออกจากสถานที่ที่จะพังมิพังเหล่จนออกมาถึงพื้นที่โล่งกว้างตรงด้านหน้า
"ไปกัน--อือ!"
เสียงที่เหลือถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากที่ทาบทับลงมา ชิโนบุตัวแข็งทื่ออย่างตกใจ ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบอย่างตามเรื่องตามราวไม่ทัน แต่ยังไม่ทันได้ผละตัวออกก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น เมื่อรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมไปทั้งร่าง พร้อมกับไอพลังสีแดงที่ค่อย ๆ ซึมเข้ามาในตัว
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งที่สัมผัสแผ่ว ๆ ยังคงประทับอยู่ตรงริมฝีปาก ดวงตาคู่สวยมองสบกับดวงตาคู่คมที่อยู่ใกล้กันเพียงปลายจมูกคั่น และถ้าหากมองไม่ผิด...เขาว่าเขาเป็นประกายขำ ๆ อยู่ในดวงตาคู่นั้น
"ทำอะไรของนาย"
พออีกฝ่ายผละออกไป ชิโนบุก็ได้แต่ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง บนใบหน้าขาว ๆ แดงก่ำโดยที่ไม่รู้ว่ามาจากอารมณ์ไหน และยิ่งได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย ดวงตาคู่สวยก็ยิ่งถลึงมองจนได้รับเสียงหัวเราะเบา ๆ ตอบกลับมา
"ฟื้นฟูพลังให้ไง เหมือนที่นายเคยทำให้ฉัน"
"ไม่ได้ต้องการคำตอบ"
น้ำเสียงติดจะเหวี่ยงที่ได้ยิน ทำให้อัลฟ่าอมยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนที่ไอพลังสีแดงจะแผ่ออกมาปกคลุมไปทั่วทั้งตัว
เพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น ก็ปรากฏร่างสี่เท้าของจิ้งจอกสีขาวขนาดใหญ่ พวงหางทั้งเก้าสะบัดไปมา ทำให้ร่างนั้นยิ่งดูน่าเกรงขามจนเหล่าภูตผีที่อยู่ในบริเวณโดยรอบรีบกระจายตัวหนีด้วยความหวาดกลัว แม้เจ้าของร่างจะยังไม่ได้แผ่จิตสังหารออกมาก็ตาม
ตัวตนแห่งความแข็งแกร่งที่สร้างความหวาดผวาให้แม้แต่เหล่าภูตด้วยกันเอง ในตอนนี้กลับหมอบตัวลงรับมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งขึ้นมาบนหลัง ภาพที่ดูขัดแย้งต่อคำบอกเล่าที่สืบทอดกันมาสร้างความประหลาดใจให้เหล่าภูตที่แอบมองอยู่ไกล ๆ
จิ้งจอกเก้าหางคือภูตที่ทรงพลังที่สุด
จิ้งจอกเก้าหางคือภูตที่แข็งแกร่งที่สุด
จิ้งจอกเก้าหางคือภูตที่ไม่ยอมตกอยู่ใต้อาณัติใคร
หากแต่...จิ้งจอกเก้าหางที่ได้เห็นในตอนนี้ กลับยอมรับฟังเด็กคนหนึ่งด้วยท่าทีเต็มใจ
'นั่งดีแล้วนะ'
"ดีแล้ว เรารีบไปกันเถอะ"
'อืม'
เสียงครางรับดังขึ้นในลำคอเบา ๆ ก่อนที่ร่างสีขาวขนาดใหญ่จะกระโจนขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วหายลับสายตาไปด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
tbc...


## 27 - ทามาโมะ โนะ มาเอะ

"เกิดอะไรขึ้น"
เสียงถามที่ค่อนข้างร้อนรนดังขึ้นทันทีที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ชิโนบุรีบลงจากอ้อมแขนของอัลฟ่า ที่เขาเป็นคนบอกในตอนที่เราใกล้จะมาถึง ว่าให้เจ้าตัวกลับมาอยู่ในร่างกึ่งภูต เพราะไม่อยากให้คนอื่นที่เพิ่งเคยเจอกันเป็นครั้งแรกต้องตกใจ
"นายน้อย"
ชิโนบุรีบวิ่งไปตามเสียงเรียกเมื่อหันไปเห็นหนึ่งในองเมียวจิของตระกูลอาคาวะที่กำลังรับมืออยู่กับภูตสองตน ยันต์แผ่นหนึ่งถูกซัดออกไปจัดการให้ ก่อนจะรีบถามขึ้นอย่างทั้งเป็นห่วง ทั้งกังวล เมื่อเห็นความโกลาหลที่เกิดขึ้น
"ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้"
"ผมก็ไม่แน่ใจครับ กำลังช่วยกันคุ้มกันผนึกกับพวกโรคุบะอยู่ดี ๆ ภูตพวกนี้ก็โผล่ออกมาโจมตีเรา"
ชิโนบุเหลือบมองไปทางแอ่งน้ำที่ซึมอยู่ตามพื้นหลายแห่งแล้วก็ต้องกดหัวคิ้วเข้า ขณะที่อัลฟ่ากำลังช่วยกำจัดภูตที่อยู่ใกล้ ๆ เพียงเจ้าตัวกวาดมือออกไป ไอพลังสีแดงก็โจนทะยานเข้าจัดการภูตแปลก ๆ นับสิบตนให้แตกสลายกลายเป็นละอองน้ำได้ในครั้งเดียว
"นายบอกว่ากำลังคุ้มกันผนึก แล้วทำไมถึงมาอยู่กันตรงนี้"
คำถามของชิโนบุทำให้อัลฟ่าเองก็หันมามองอย่างแปลกใจ ตอนแรกพวกเขาสองคนก็ตั้งใจจะไปที่จุดผนึกกันทันที แต่เพราะมองเห็นความวุ่นวายตรงนี้ก็เลยลงมาดูก่อน
"เอ๋?"
คนโดนถามได้แต่กวาดตามองไปทั่วอย่างเพิ่งรู้สึกตัว จากตอนแรกที่ต่อสู้อยู่ข้างเขตผนึก กลายเป็นว่าตอนนี้มาอยู่ในเขตป่าซะแล้ว ถึงจะไม่ไกลจากจุดผนึกมากนักแต่ก็ไม่ถือว่าใกล้กัน
ทางด้านชิโนบุที่เห็นท่าทางของอีกฝ่าย ก็รู้ได้ทันทีว่าองเมียวจิทุกคนตรงนี้คงถูกล่อให้จัดการภูตผีพวกนี้จนถอยห่างออกมาจากตัวผนึก
"ยังไงก็ต้องจัดการตรงนี้ให้หมดอย่าปล่อยให้หลุดออกไปทำร้ายผู้คน เดี๋ยวทางผนึกฉันจะไปดูเอง"
สั่งการเสร็จชิโนบุก็หันไปหาอัลฟ่าที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ และโดยไม่จำเป็นต้องพูดอะไร วงแขนแข็งแกร่งก็โอบกระชับพาทะยานไปยังจุดผนึกเก้าหางที่อยู่ไม่ไกลทันที
ตลอดเวลาชิโนบุยังคงเอาแต่ขมวดคิ้วแน่นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะเป็นห่วงคุณแม่ที่ประจำอยู่ตรงจุดผนึก ดวงตาคู่สวยมองลงไปข้างล่างตลอดเวลา จนกระทั่งใกล้ถึงที่หมายก็เริ่มเห็นการต่อสู้ของพวกองเมียวจิและภูตแปลก ๆ ของตระกูลชิคุราเงะ
ชิโนบุพยายามมองหาคุณแม่ของตัวเองด้วยความกังวล ก่อนที่ใจจะหายวาบ เมื่อเห็นร่างระหงที่คุ้นเคยกำลังรับมืออยู่กับ สุนัขห้าหาง
"แม่!"
เสียงตะโกนเรียกดังขึ้น พร้อมไอพลังสีแดงที่พุ่งเข้าไปปัดปลายหางที่หวังจะฟาดลงบนร่างของนายหญิงคนปัจจุบันแห่งตระกูลอาคาวะ เสียงร้องคำรามของสุนัขห้าหางดังขึ้นเพราะความเจ็บ มันรีบกระโดดถอยหลัง ก่อนจะตวัดตามองมาทางตัวต้นเหตุด้วยแววแข็งกร้าว
อัลฟ่าที่เห็นแบบนั้นพาคนในอ้อมแขนไปส่งใกล้ ๆ กับคุณแม่ของเจ้าตัว ก่อนมุมปากจะหยัดขึ้นเป็นรอยยิ้ม กระโจนพรวดเดียวเข้าไปเผชิญหน้ากับสัตว์หางที่คุ้มคลั่ง แล้วเปิดฉากต่อสู้ขึ้นทันที
"แม่ แม่เป็นยังไงบ้าง"
ชิโนบุรีบถามขึ้นอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นบาดแผลหลายแห่งบนตัวของอีกฝ่าย ที่สาหัสที่สุดดูทางจะเป็นแขนซ้ายที่ถูกกรีดเป็นทางยาวจนเลือดไหลออกมาไม่หยุด
"ชีจัง"
"ทำไมห้าหางมาอยู่ที่นี่"
เจ้าตัวนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการที่คุยกันไว้เลย!
ระหว่างที่ถามไปชิโนบุก็ช่วยปฐมพยาบาลให้คุณแม่ไปด้วย ระหว่างนั้นก็ยังแอบมองไปทางอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับห้าหาง หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น เมื่อรู้สึกว่ามันออกจะดูดุร้ายกว่าที่ควรจะเป็น ดวงตาสีแดงฉานของมันฉายประกายเกี้ยวกราด หากแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนล้า ขณะที่ตามตัวเต็มไปด้วยอักขระมากมายที่ค่อนข้างอ่านยาก
ที่สำคัญ...
ตรงลำคอ ข้อเท้าทั้งสี่ และทั่วทั้งตัวมีโซ่ตรวนพันธนาการอยู่
"คล้ายกับที่อัลฟ่าโดนเลย"
ภาพตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นตามตัวของอัลฟ่ามีโซ่พันอยู่ ไหลย้อนกลับมาในหัว ตอนนั้นเขาทันเห็นว่าบนพื้นมีอักขระเขียนอยู่ด้วย แต่อ่านไม่ออกว่าเป็นตัวอะไร
"เหมือนจะโดนควบคุมโดยพวกชิคุราเงะ"
สิ่งที่ได้ยินไม่ได้ผิดไปจากที่คาดไว้นัก แต่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่า พวกชิคุราเงะจะสามารถควบคุมห้าหางได้ มิน่าล่ะ ตอนที่จับตัวอัลฟ่าไปถึงได้ดูมั่นอกมั่นใจขนาดนั้น
หึ! แต่พวกนั้นก็ประเมินพลังของอัลฟ่าต่ำไป
จิ้งจอกเก้าหางใช้ภูตที่นึกอยากจะควบคุมก็ควบคุมได้ซะที่ไหนกัน!
ชิโนบุส่ายหน้าเบา ๆ แล้วเลิกคิดถึงเรื่องของพวกชิคุราเงะชั่วคราว เจ้าตัวหันกลับมาดูบาดแผลของแม่อีกทีแล้วก็ต้องกดหัวคิ้วแน่น บนใบหน้าฉายชัดถึงความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด ดวงตาจับจ้องไปยังแผลบนแขนซ้าย ที่แม้จะจัดการเรียบร้อยแล้วแต่ก็ยังคงมีรอยเลือดซึมออกมาอยู่ดี
"แม่พักอยู่ตรงนี้ก่อนนะ"
พูดไปชิโนบุก็หยิบชิคิงามิและยันต์ส่วนหนึ่งออกมาแบ่งให้ด้วย แม้คนเป็นแม่จะไม่ยอมรับแต่เจ้าตัวก็ยัดใส่มือให้ เพราะรู้ดีว่าแม่เองก็พอใช้ศาสตร์องเมียวจิขั้นพื้นฐานได้ ถึงจะไม่ถนัดด้านต่อสู้แต่ก็คงพอปกป้องตัวเองไปได้อีกสักระยะ
เขาไม่รู้ว่าพ่อกับปู่จะจัดการเรื่องทางนั้นเสร็จเมื่อไร แบล็กเองก็คงกำลังวุ่นจนแยกตัวมาช่วยทางนี้ไม่ได้ พวกผู้นำตระกูลคนอื่นก็ต้องกระจายตัวไปจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย คงไม่สามารถมาเป็นกำลังหนุนตรงผนึกเก้าหางได้ในเวลาใกล้ ๆ นี้...
เดี๋ยวนะ...ผนึกเก้าหาง?!
พอนึกถึงเรื่องผนึกได้ ชิโนบุก็รีบกวาดมองไปรอบตัวทันที ถึงแม้ตรงนี้จะอยู่ใกล้จุดผนึกแต่กลับไม่เห็นมันอยู่ในสายตาสักนิด
"แม่ ผนึกเก้าหางล่ะ ใครประจำอยู่ตรงผนึก"
สึกิโกะทำได้แค่ส่ายหน้าตอบลูกชาย แค่รับมือกับห้าหางเธอก็เต็มกลืนแล้ว เพราะไม่ได้อยู่สายทำลายโดยตรงเหมือนสามี ส่วนใหญ่เธอจะมีหน้าที่สื่อสารกับวิญญาณหรือเจรจากับภูตผีให้ซะมากกว่า
ท่าทางของคนเป็นแม่ทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นอย่างใช้ความคิด ก่อนจะหันไปมองทางอัลฟ่าที่กำลังรับมืออยู่กับห้าหาง และดูท่าจะผละตัวออกมาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้
ในขณะที่ชิโนบุกำลังเร่งประเมินสถานการณ์เพื่อตัดสินใจ ทางด้านอัลฟ่าเองก็กำลังพลิกตัวหลบปลายหางเส้นหนึ่ง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปอยู่บนหลังของห้าหาง แผ่พลังของตัวเองกดตัวมันเอาไว้ แต่ได้แค่ครู่เดียวก็ต้องกระโดดหนีไปอีกทาง เมื่อเสียงกรีดร้องของสุนัขห้าหางดังขึ้นพร้อมจิตสังหารที่ยิ่งรุนแรงเพราะได้รับบาดเจ็บ
พื้นดินเสียหาย ต้นไม้ใกล้ ๆ หักโค่น เพราะพลังทำลายของสัตว์หางทั้งคู่ ไอพลังสีแดงและสีขาวโจนทะยานเข้าห้ำหั่นกัน จนพวกองเมียวจิและภูตตนอื่นที่อยู่แถวนั้นต้องพากันถอยหลบ แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีพลังสายใดเข้าใกล้ตรงจุดที่ชิโนบุอยู่ เพราะถูกพลังของอัลฟ่าจัดการทิ้งทั้งหมด
"แม่พักอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมไปดูผนึกแทนให้"
"ชีจัง--"
"ถ้ามีอะไรผมจะรีบเรียกอัลฟ่าทันที"
พูดไปเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นมาชูกำไลสีขาวบนข้อมือให้ดูไปด้วย เห็นคนเป็นแม่ยังมีท่าทีเป็นห่วง ชิโนบุเลยส่งยิ้มเป็นเชิงว่าไม่เป็นไรเพิ่มให้อีกเพื่อช่วยคลายกังวล แม้มันจะไม่ค่อยได้ผลก็ตามที
"ผมไปก่อนนะ ถ้าอัลฟ่าจัดการตรงนี้เสร็จก็ให้เขาตามผมไปนะ"
คนเป็นแม่ยังไม่ทันร้องห้ามชิโนบุก็รีบวิ่งไปก่อนแล้ว ร่างสูงโปร่งมุ่งตรงไปยังจุดผนึกที่อยู่ไม่ไกลทันที ระหว่างนั้นเจอพวกภูตแปลก ๆ โผล่ออกมาบ้างประปราย แต่ก็จัดการได้ไม่ยากนัก
สองเท้าออกวิ่งไปเรื่อย ๆ ก่อนจะชะงักกึก ยกมือขึ้นมาปิดหูเมื่อได้ยินเสียงหวีดแหลมคล้ายกระจกที่กำลังแตกร้าว ดวงตาคู่สวยพยายามกวาดมองไปทั่วเพื่อหาต้นตอ แต่กลับต้องสะท้านไปทั้งตัวกับบรรยากาศกดหนักของพลังอะไรบางอย่างที่ค่อย ๆ ปะทุขึ้น
"ไม่นะ"
เสียงพึมพำดังขึ้นเพียงแผ่วเบา ก่อนเจ้าตัวจะรีบวิ่งไปยังจุดกำเนิดพลังน่าสะพรึงกลัวนั้นทันที
ยิ่งมุ่งหน้าไปหัวคิ้วขององเมียวน้อยก็ยิ่งมุนเข้าจนแทบเป็นปมกับความรู้สึกชวนขนลุก เสียงปริร้าวยังคงดังบาดหูตลอดเวลาและยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเข้าใกล้
จนกระทั่ง...
"หยุดนะ!"
เสียงตะโกนดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ผู้นำตระกูลชิคุราเงะกำลังทำพิธีทำลายผนึกของจิ้งจอกเก้าหาง วงเวทย์หลายวงถูกวาดซ้อนทับกันอยู่บนพื้นที่มีเลือดถูกเทลงไป
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นเลือดของอัลฟ่า
"อย่ามาขวาง!"
เสียงตะโกนดังตอบกลับมาขณะที่วงเวทย์กำลังจะถูกวาดจนเสร็จ ชิโนบุรีบวิ่งเข้าไปหวังทำลายพิธี แต่เพียงแค่เท้าแตะเข้าไปในวงเวทย์ จากเสียงปริร้าวก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงกระจกแตก พร้อมไอพลังน่าขนลุกที่แผ่กระจายออกมาจนพาลพาให้ขนลุกไปทั้งตัว
แรงกดดันและจิตสังหาร ทำให้ชิโนบุเผลอชะงักนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูก แข้งขาอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น จิตสังหารตรง ๆ จากเก้าหางที่ไม่เคยได้สัมผัส ทำให้ความกลัวถูกปลุกขึ้นมาจนแทบสิ้นสติ ถ้าไม่ใช่เพราะความอุ่นวาบจากกำไลตรงข้อมือที่ช่วยเรียกสติกลับมา เขาคงได้ยืนงงอยู่ตรงนั้นจนทำอะไรไม่ถูกแน่ ๆ
"อัลฟ่า"
ชิโนบุเผลอยกมือขึ้นมาจับกำไลไว้ เขาไม่เคยรู้เลยว่าจิตสังหารของเก้าหางจะน่ากลัวขนาดนี้ เพราะอัลฟ่าไม่เคยใช้มันกับเขา
ดวงตาคู่สวยมองฝ่าเข้าไปในม่านหมอก เห็นเป็นร่างของหญิงสาวนางหนึ่งในชุดกิโมโน รอบตัวของเธอถูกปกคลุมด้วยไอพลังสีทอง ที่ทั้งน่าสยดสยองและน่าขนลุกไปพร้อม ๆ กัน เป็นสัมผัสของพลังอันแข็งแกร่งคล้าย ๆ ของแบล็ก และเป็นสัมผัสของพลังอำนาจคล้าย ๆ กับของอัลฟ่า แต่...
ดูอันตรายกว่าสองคนนั้นมาก
"ฉันเป็นคนช่วยเธอออกมา"
เสียงจากผู้นำตระกูลชิคุราเงะ ทำให้ชิโนบุเพิ่งนึกได้ว่าตอนนี้ไม่ได้มีแค่ตัวเองคนเดียว ชายหนุ่มผู้นำตระกูลอีกคนกำลังยิ้มออกมาอย่างดีใจ ในมือมียันต์ที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นโซ่เส้นใหญ่พุ่งออกไป พร้อมกับที่ตัวชายหนุ่มเองก็กำลังจะเดินเข้าไปหาหญิงสาว...ที่ค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองช้า ๆ
"เธอ--อั่ก!"
คำที่เหลือยังไม่ทันถูกเอ่ยออกมา ร่างทั้งร่างก็ถูกพวงหางสีทองฟาดกระเด็นไปชนต้นไม้ใกล้ ๆ จนหักโค่น ขณะที่โซ่เส้นใหญ่พุ่งเข้าชนกับกำแพงพลังสีทองจนแตกสลายไป
เสียงคำรามของจิ้งจอกเพศเมียดังขึ้น พร้อมกระแสลมรุนแรงที่ยิ่งทำให้ผนึกถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์ พวกผู้คุ้มกันคนอื่นของชิคุราเงะโดนกระแสพลังนั้นอัดกระแทกจนได้รับบาดเจ็บกันอย่างหนัก
ชิโนบุสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงร้องระงมด้วยความเจ็บของคนพวกนั้น ก่อนจะรีบมองหาทางหนีเพราะดูท่าไม่ดี แต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหนก็ต้องรีบก้มตัวหลบปลายหางที่ฟาดลงมา
พวงหางทั้งเก้าสะบัดส่ายอยู่ด้านหลังหญิงสาวรูปร่างงดงาม ที่ใต้ดวงตาทั้งสองข้างปรากฏริ้วเล็ก ๆ สองเส้นคล้ายกับของอัลฟ่า แต่เป็นสีทองสีเดียวกับดวงตา
ความปรารถนาอย่างแรงกล้าฉายชัดอยู่ในดวงตาของนางจิ้งจอก เมื่อหันมองมาทางชิโนบุ พลังวิญญาณที่สูงกว่าคนทั่วไป ทำให้ความต้องการในตัวนางถูกกระตุ้น ส่งปลายหางมาหมายจะคว้าตัวมาเป็นเหยื่อของตน แต่ชิโนบุกลิ้งหลบได้ก่อนจึงโดนปลายหางถากไปตรงสีข้างไม่ได้โดนแทงเข้าตรง ๆ
เลือดสด ๆ ไหลซึมออกมาจากบาดแผลพร้อมความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมา มือข้างหนึ่งกดปากแผลไว้เพื่อชะลอการไหลของเลือด ขณะที่อีกข้างก็ยันพื้นเพื่อลุกขึ้น ก่อนจะส่งชิคิงามิในรูปลักษณ์เหยี่ยวตัวใหญ่ออกไปสองตัวเพื่อถ่วงเวลา
แต่เพียงแค่โดนปลายหางฟาดลงมา มันก็แตกสลายหายไปทันที
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ขณะที่ในใจก็ร้องเรียกหาอัลฟ่าระหว่างหลบหนีปลายหางทั้งเก้าไปด้วย
เวลาผ่านไปเพียงครู่สั้น ๆ ทั้งตัวทายาทคนสำคัญของอาคาวะก็มีแต่บาดแผลเต็มไปหมด
"....."
เสียงหอบหายใจดังขึ้นอย่างหนัก กำไลที่สวมอยู่พอจะช่วยกันได้บ้าง แต่เพราะพลังของเก้าหางเองก็แข็งแกร่ง ชิโนบุจึงยังคงโดนแรงสะท้อนกลับมา
ดวงตาคู่สวยเหลือบลงมองกำไลที่ตอนนี้เปลี่ยนจากอุ่นเป็นร้อน ก่อนหางตาจะเหลือบเห็นปลายหางสีทองเส้นหนึ่งที่กำลังจะฟาดเข้าใส่ แต่เพราะมันใกล้เกินไปจนไม่สามารถขยับหลบไปทางอื่น เลยได้แต่ยกแขนข้างที่สวมกำไลขึ้นกันไว้
".....!?"
ความเจ็บปวดที่ควรจะได้รับกลับกลายเป็นเพียงสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่าน เมื่อไอพลังสีแดงพุ่งเข้ากระแทกหางเส้นนั้นจนนางจิ้งจอกต้องเก็บหางกลับไป ก่อนจะกรีดร้องออกมาอย่างดุร้ายเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับอย่างไม่ทันตั้งตัว
ชิโนบุรีบหันไปมองเจ้าของพลังที่กำลังกระโจนเข้ามาทันที ทั่วทั้งตัวของอีกฝ่ายในตอนนี้อาบไปด้วยเลือดจนแดงฉานอย่างน่าตกใจ
"อัลฟ่า"
ชิโนบุได้แต่ร้องเรียกขึ้นมาอย่างทั้งดีใจทั้งเป็นห่วง รีบยื่นมือไปหาตอนที่อีกฝ่ายพุ่งตัวเข้ามา...
"ชิโนบุ!"
เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง มองดูคนสำคัญของตัวเองที่โดนพวงหางสีทองกระชากตัวไปต่อหน้าต่อตา พร้อมกับม่านพลังสีทองที่โผล่ขึ้นมาขวางกั้นไว้
เมื่อกี้ตอนได้ยินเสียงเรียกของชิโนบุผ่านกำไลอัลฟ่าตกใจมาก ยิ่งรับรู้ได้ถึงความมุ่งร้ายจากเสี้ยววิญญาณของตัวเองที่สถิตอยู่ในกำไลก็ยิ่งเป็นห่วง พยายามปลีกตัวออกมาแต่กลับโดนห้าหางขัดขวางไว้ ความหงุดหงิดทำให้เขาเริ่มลงมือรุนแรงขึ้น จนกระทั่งได้กลิ่นเลือดของเจ้าตัวลอยมาตามลมนั่นแหละ ถึงได้โมโหจนแทบขาดสติ ตวัดกรงเล็บทีเดียวเกือบตัดคอสัตว์หางตัวนั้นขาดแล้วรีบตามมา
กรรรรร!
เสียงขู่คำรามดังขึ้นพร้อมดวงตาคู่คมที่เรืองแสงสีแดงเข้มยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ความกรุ่นโกรธปะทุขึ้นจนริ้วแดงใต้ดวงตาตวัดยาวไปถึงหางตา ไอพลังสีแดงแผ่ออกมาห่อหุ้มตัวเองไว้ ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับม่านพลังสีทองที่ขวางกั้นจนเกิดรอยร้าวกระจายตัวไปทั่ว
แรงกดดันและจิตสังหารของเก้าหางสองตน รุนแรงจนภูตวิญญาณที่พวกชิคุราเงะสร้างขึ้นจากพลังของสามหางแตกสลายกลายเป็นละอองน้ำไปทั้งหมด แม้แต่ภูตแท้ ๆ บางตนที่ต่อสู้กันอยู่ใกล้ ๆ บริเวณนั้นยังเผลอช็อคกลางอากาศ ขณะที่พวกภูตชั้นสูงรีบกระจายตัวถอยห่างออกไปตามสัญชาตญาณ
ภาพหายากของเก้าหางสองตนที่กำลังจะห้ำหั่นกัน กลายเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างรอบบริเวณนั้นหยุดชะงัก แล้วพากันหันมาให้ความสนใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นทันที
tbc...


## 28 - ผนึก!

"อัลฟ่า!"
เสียงตะโกนเรียกดังลั่นขึ้น แต่กลับไม่อาจส่งไปถึงเจ้าของชื่อได้ เมื่อตรงหน้ามีกำแพงสีทองขวางกั้นอยู่ ชิโนบุพยายามดิ้นให้หลุดจากปลายหางที่พันอยู่รอบตัว แต่กลายเป็นว่ายิ่งดิ้นมันก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นจนแทบขยับตัวไม่ได้
"หลุดสิ"
เสียงสบถดังขึ้นต่อจากนั้นอีกหลายคำ หัวคิ้วทั้งสองข้างกดแน่นเมื่อรู้สึกเจ็บแผลตรงสีข้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามจะดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากพวงหางของนางจิ้งจอก
ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังอีกฝากของกำแพงเวทย์ มองเห็นลาง ๆ เป็นกลุ่มพลังสีแดงที่พุ่งเข้าชน จนรอยร้าวยิ่งกระจายตัวไปทั่วกำแพงโปร่งแสงสีทอง ทั้งยังส่งเสียงครืดคราดอย่างน่ากลัว จนแม้แต่นางจิ้งจอกที่ยืนมองอยู่ก็ยังเริ่มมุ่นหัวคิ้วเข้า
ครืน!
เสียงราวฟ้าถล่มดังขึ้น เมื่อสุดท้ายกำแพงเวทย์สีทองก็พังทลายลงจากการพุ่งชนอย่างสุดตัวของกลุ่มพลังสีแดงที่แผ่จิตสังหารออกมา จนพวกองเมียวจิและภูตตนอื่นที่อยู่รอบบริเวณ ยิ่งกระจายตัวหนีออกไปไกลยิ่งขึ้น
กรรรรร
เสียงขู่คำรามดังออกมาจากภายในกลุ่มพลังสีแดงที่ยังคงปกคลุมอยู่รอบตัวของอัลฟ่าอย่างแน่นหนาจนมองไม่เห็นข้างใน แต่กลับรับรู้ได้ถึงระดับพลังมหาศาลที่แผ่กระจายออกมา
"....."
ชั่วอึดใจที่กลุ่มไอสีแดงค่อย ๆ จางลง ตัวตนที่แผ่แรงกดดันออกมาข่มขวัญภูตตนอื่นก็ปรากฏสู่สายตา...
ร่างสี่เท้าขนาดใหญ่ของจิ้งจอกสีขาวปรากฏขึ้น ที่ด้านหลังมีพวงหางทั้งเก้าสะบัดไหว ดวงตาทั้งสองข้างแดงฉานไม่ต่างจากริ้วสีแดงสองเส้นที่ตวัดยาวไปถึงหางตา
เพียงเท้าหน้ากระทืบลงบนพื้นเบา ๆ ไอพลังสีแดงก็แผ่กระจายออกไปทำลายกำแพงสีทองที่หลงเหลืออยู่ให้แหลกละเอียดไปทั้งหมด
กรรรรร
เสียงขู่คำรามต่ำ ๆ ดังขึ้นในลำคอ ก่อนเจ้าตัวจะแหงนหน้าขึ้นแล้วเปลี่ยนเป็นร้องคำรามดังลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ไอพลังรอบตัวกลายเป็นสีแดงเข้มข้นขึ้น ทั้งดุร้าย ทั้งอันตราย สร้างความหวาดกลัวต่อทุกชีวิตที่อยู่โดยรอบ
"อัลฟ่า"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ดวงตาสีแดงฉานหันไปมอง ประกายแข็งกร้าวในดวงตาอ่อนลงวูบหนึ่งเมื่อเห็นคนสำคัญของตัวเอง ก่อนจะกลับมาดุร้ายเช่นเดิมเมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามจากนางจิ้งจอก
ดวงตาสีแดงและสีทองจดจ้องกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ชั่วขณะหนึ่งที่ทุกสิ่งหยุดนิ่งไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว ไอวิญญาณในอากาศพลันเข้มข้นขึ้น แล้วเพียงอึดใจต่อจากนั้น การต่อสู้ก็ถูกเปิดฉากขึ้นอย่างน่าหวาดหวั่น
เพียงชั่วพริบตาที่ปลายหางสีขาวตวัดเข้าใส่ ร่างระหงของหญิงสาวก็กระโจนหลบไปอีกทาง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นจิ้งจอกสีทองที่มีขนาดเล็กกว่าอีกฝ่ายเล็กน้อย แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับไม่น้อยหน้ากัน
ภาพหายากของจิ้งจอกเก้าหางสองตนพุ่งเข้าห้ำหั่นกัน ทำให้ทั้งภูตและองเมียวจิโดยรอบยิ่งกระจายตัวห่างออกไปมากขึ้น เพราะหวั่นผวากับจิตสังหารและแรงกดดันที่แผ่ออกมา
นางจิ้งจอกปล่อยร่างของชิโนบุลงกับพื้น ก่อนจะสร้างเป็นเกราะสีทองขึ้นครอบเจ้าตัวไว้ไม่ให้หนีไประหว่างที่นางต่อสู้
เสียงดังสนั่นเกิดขึ้นพร้อมแรงสั่นสะเทือนจากต้นไม้บริเวณโดยรอบที่หักโค่นลง เพราะการต่อสู้ที่ขยายวงกว้างออกไปเรื่อย ๆ พวงหางสีทองฟาดเข้าใส่ร่างสีขาวที่พุ่งตัวเข้ามา หากแต่จิ้งจอกหนุ่มก็พลิกตัวหลบได้ทัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายพุ่งเข้าขย้ำ ฝังคมเขี้ยวลงบนลำคอของนางจิ้งจอกจนเสียงกรีดร้องดังลั่น
ร่างสีทองดิ้นพล่านด้วยความเจ็บ ก่อนจะตวัดกรงเล็บเข้าที่ไหล่ของอีกฝ่าย จนเลือดสีสดไหลออกมาอาบย้อมขนสีขาวให้กลายเป็นสีแดงฉาน
กรรรร
เสียงคำรามดังขึ้นเพราะความเจ็บจากบาดแผลที่ได้รับ ก่อนที่ร่างสีขาวจะยอมปล่อยคมเขี้ยวออกจากลำคอของอีกฝ่าย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังฟาดปลายหางเข้าใส่จนนางจิ้งจอกต้องพลิกตัวหลบไปอีกทาง
ไอพลังสีทองแผ่กระจายออกมาจากตัวนางจิ้งจอก พร้อม ๆ กับไอพลังสีแดงที่พุ่งเข้าปะทะตรง ๆ จนเกิดเป็นสายลมแรงพัดพาทุกสิ่งให้ปลิวว่อน เพราะแรงสะท้อนของพลังบางส่วนที่หลงเหลือจากการหักล้างกันเองของพลังวิญญาณทั้งสอง
"....."
ร่างปราดเปรียวสีทองถอยห่างไปเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่างที่ปลอดภัยให้ตนเอง เนื่องจากระดับพลังของศัตรูมีมากกว่าที่นางคิดไว้ ในหัวพยายามคิดหาทางออกมากมาย เพราะรู้ดีว่าตัวนางยังฟื้นฟูได้ไม่เต็มที่ เป็นเพราะเพิ่งออกมาจากผนึกร่างกายของนางจึงเคลื่อนไหวได้ไม่ดีนัก ทั้งพลังวิญญาณยังลดลงจากการถูกสะกดไว้เป็นเวลานาน
ไม่ว่าจะคิดยังไง ตอนนี้นางก็ตกเป็นรองทุกทาง
เสียงคำรามขู่เล็ดลอดออกมาจากในลำคอของนางจิ้งจอกตลอดเวลา พวงหางทั้งเก้าสะบัดส่ายอย่างพร้อมจู่โจมทุกเมื่อหากมีสิ่งใดผิดปกติ ดวงตาสีทองกวาดมองโดยรอบ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มในเกราะสีทองของตัวเอง
พลังวิญญาณ...
หากพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น นางก็จะออกไปจากตรงนี้ได้ง่ายขึ้น!
ไวเท่าความคิด ร่างสีทองกระโจนพรวดเดียวก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเหยื่อของนางพร้อมกับเกราะสีทองที่เลือนหายไป...
เฮือก!
เพราะเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ทำให้ชิโนบุทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการรีบขยับหลบไปอีกทางเมื่อเห็นกรงเล็บที่ตวัดลงมา แบบลืมสิ้นทุกอย่างทั้งอาคมและชิคิงามิที่ตัวเองมี
"อึก!"
เสียงสะอื้นดังขึ้นเบา ๆ จากความเจ็บ เมื่อถูกปลายกรงเล็บเกี่ยวแขนไปเพราะหลบไม่พ้น หยาดน้ำใส ๆ ไหลซึมออกมาตรงหางตา เมื่อรู้สึกปวดระบมไปทั่วทั้งตัวจากทั้งแผลเก่าและแผลใหม่ที่มีเพิ่มขึ้นมาเรื่อย ๆ แต่เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ยังอยู่ในช่วงอันตราย ชิโนบุเลยจำต้องกัดฟันฝืนลุกขึ้นเพื่อหลบไปอยู่ในจุดที่ปลอดภัยกว่านี้ หากแต่ยังไม่ทันได้ขยับไปไหน เงาดำขนาดใหญ่จากร่างของนางจิ้งจอกก็พุ่งเข้ามา...
".....!"
คนที่ควรจะส่งเสียงร้องเพราะความเจ็บ ได้แต่ลดมือที่ยกขึ้นมากันตรงหน้าของตัวเองลง เมื่อร่างของนางจิ้งจอกที่พุ่งเข้ามาเกือบจะถึงตัว กลับถูกร่างสีขาวตามมาขย้ำขาหลังข้างขวาแล้วเหวี่ยงตัวนางไถลพื้นไปชนต้นไม้ใกล้ ๆ จนหักโค่น
เลือดจากบาดแผลไหลเป็นทางอาบย้อมทุกอย่างให้กลายเป็นสีแดง ไม่ต่างจากดวงตาของจิ้งจอกหนุ่มที่ยิ่งกลายเป็นสีแดงฉานเพราะความโกรธ
ร่างสี่เท้าขนาดใหญ่ยืนขวางหน้าชิโนบุไว้ พร้อมส่งเสียงขู่คำรามใส่นางจิ้งจอกด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาทั้งสองข้างเรืองแสงสีแดงขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยความอาฆาต แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรลงไป ก็ต้องหยุดตัวเองไว้เมื่อรู้สึกถึงมือเล็ก ๆ ที่แตะลงบนขา
"อัลฟ่า"
เพียงแค่เสียงเรียกดังขึ้น แววตาเจ้าของชื่อก็ทอดอ่อนลงในทันที ใบหน้าโน้มลงเล็กน้อยเพื่อจะได้ฟังเสียงของเจ้าตัวได้ชัดขึ้น หากแต่จิตสังหารที่ส่งให้นางจิ้งจอกกลับไม่ลดน้อยลง ซ้ำยังเพิ่มแรงกดดันยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่านางเริ่มลุกขึ้นมาประจันหน้ากันอีกครั้ง
"ฉันจะสร้างวงเวทย์ผนึก มันอาจจะไม่แข็งแรงมากแต่น่าจะพอกักตัวนางได้สัก 6-7 ชั่วโมง"
พูดไปชิโนบุก็ใช้มือกดแผลที่สีข้างของตัวเองไปด้วย ดวงตาคู่สวยจ้องมองนางจิ้งจอกที่ยิ่งได้รับบาดเจ็บก็ยิ่งแผ่จิตสังหารออกมารุนแรงกว่าเดิม
ผนึกของเขายังเทียบพ่อกับปู่ไม่ได้ แค่มองจากตาก็รู้แล้วว่าพลังของนางจิ้งจอกเก้าหางมากมายขนาดไหน ลำพังพลังของเขาคงกักตัวนางได้ไม่เกินกว่าที่บอกไป แต่ถึงอย่างนั้นก็คิดว่าน่าจะดีกว่าปล่อยให้นางอาละวาดอยู่แบบนี้ ต่อให้หลังจากนั้นนางจะหลุดออกมาอีก แต่พ่อกับปู่หรือผู้นำตระกูลคนอื่นก็น่าจะกลับมาช่วยผนึกซ้ำได้ทัน
"ระหว่างนั้นนายช่วยถ่วงเวลาให้ก่อนนะ"
'อืม'
อัลฟ่าไม่เคยมีคำคัดค้านใด ๆ กับสิ่งที่คนสำคัญของตัวเองพูดอยู่แล้ว ถ้าชิโนบุบอกให้ถ่วงเวลาเขาก็จะถ่วงเวลาให้ หรือต่อให้เจ้าตัวจะบอกให้เขาฆ่านางจิ้งจอกตรงหน้าเสียตอนนี้ เขาก็ยินดีจะทำให้ตามนั้นด้วยเหมือนกัน
"งั้นระวังตัวด้วยนะ"
อีกประโยคที่ดังขึ้นทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนที่ร่างสี่เท้าขนาดใหญ่จะพุ่งกระโจนเข้าหานางจิ้งจอก พร้อมกับที่ชิโนบุรีบฉีกตัววิ่งไปอีกทาง
กระปะทะกันระลอกใหม่ของจิ้งจอกเก้าหางทั้งสองตน ทำให้พื้นที่ยิ่งเสียหายเป็นบริเวณกว้าง ทั้งพื้นดิน ก้อนหิน หรือต้นไม้ถูกทำลายทิ้งจนแทบไม่เหลือซาก พลังวิญญาณสีทองและสีแดงถูกส่งเข้าฟาดฟันกัน ไม่ต่างจากร่างจิ้งจอกสองร่างที่พุ่งเข้าห้ำหั่นกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
ภาพอันน่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้น เมื่อยิ่งร่างสีขาวและสีทองถูกอาบย้อมด้วยเลือดมากเท่าไร จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากทั้งสองก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น นอกจากจะสร้างแรงกดดันให้ทุกชีวิตที่อยู่โดยรอบ ก็เริ่มเข้มข้นขึ้นจนสร้างความเสียหายให้กับสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัวเช่นกัน
กรรรรร
เสียงขู่คำรามดังขึ้นจากจิ้งจอกทั้งสองตน พร้อมพลังวิญญาณสีทองและสีแดงที่พุ่งเข้าปะทะกันอีกครั้ง
คมเขี้ยวของจิ้งจอกหนุ่มฝังลงบนขาหน้าข้างซ้ายของนางจิ้งจอก จนเสียงกรีดร้องเพราะความเจ็บดังลั่น ก่อนที่นางจะพลิกตัวตวัดกรงเล็บเข้าใส่ตรงสะบักหลังของอีกฝ่าย จนกลายเป็นบาดแผลฉกรรจ์ไม่ต่างกัน
ชิโนบุที่แอบหันไปมองขมวดคิ้วแน่นด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นว่าบาดแผลตามตัวของอัลฟ่ามีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เพราะรู้ว่าความสามารถของตัวเองมีไม่มากพอที่จะเข้าไปช่วยได้ จึงหันกลับมาตั้งใจวาดวงเวทย์ผนึกขนาดใหญ่บนพื้นเหมือนเดิม
ลมหายใจถูกพรูออกเบา ๆ เพื่อเรียกสติกลับมาจดจ่ออยู่กับเรื่องตรงหน้า ขณะที่สองมือก็จับกิ่งไม้แน่น แล้ววาดวงแหวนเวทย์แต่ละวงซ้อนกันไปเรื่อย ๆ
ผนึกชนิดนี้ค่อนข้างทรงอานุภาพกว่าที่ผ่าน ๆ มา เพราะฉะนั้นลายเส้นและอักขระต่าง ๆ จึงมีมากกว่าปกติและจะผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นแรงสะท้อนกลับตอนวงเวทย์เริ่มทำงานจะรุนแรงมากตามพลังของภูตที่ถูกทำพิธี
"พอดีเลย"
เสียงพึมพำดังขึ้นเบา ๆ เมื่อยันต์ที่พกไว้เหลือพอที่จะใช้ทำพิธีพอดี ชิโนบุแปะยันต์ตรึงไว้ทั้งสี่ทิศเมื่อวาดวงแหวนเวทย์เสร็จ ก่อนจะพรูลมหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่เพื่อตั้งสติให้มั่นคงยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากเม้มเข้าเล็กน้อยแล้วจรดปลายกิ่งไม้ลงบนพื้นดิน พร้อมกับที่อักขระตัวแรกเริ่มถูกเขียนขึ้น...
กรรรร
เสียงคำรามดังขึ้นจากนางจิ้งจอกเมื่อเริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ แม้จะจดจ่ออยู่กับการต่อสู้กับเก้าหางสีขาวตรงหน้า แต่เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้นางรู้สึกตัวได้ทันทีเมื่อมีจุดที่กระแสวิญญาณไหลไปรวมตัวกันอย่างผิดธรรมชาติ
ดวงตาสีทองรีบกวาดหาจุดกำเนิดการรวมพลังวิญญาณ ทันทีที่เห็นว่ามาจากเด็กหนุ่มที่นางหมายตาเป็นเหยื่ออยู่แล้ว ก็ยิ่งร้องคำรามออกมาดังขึ้นแล้วพุ่งตัวไปทางนั้นทันที แต่ยังไปไม่ทันถึงก็โดนขัดขวางจากร่างสีขาวที่กระโจนมาขวางไว้
'ถอยไป!!'
เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นพร้อมกับกรงเล็บสีทองที่ตวัดเข้าใส่ จิ้งจอกหนุ่มขยับหลบเล็กน้อยพอให้พ้นทาง ก่อนจะพุ่งเข้าขย้ำร่างของนางอีกครั้ง จนต่างฝ่ายต่างเสียหลักล้มลงไปแลกเขี้ยว เล็บกันต่อที่พื้น
เสียงการต่อสู้และแรงสั่นสะเทือนที่ยิ่งรุนแรงขึ้น ทำให้ชิโนบุยิ่งขมวดคิ้วแน่นเพราะความเป็นห่วง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังตั้งสมาธิอยู่กับการสร้างวงเวทย์ผนึกต่อไป จนกระทั่ง...
อักขระเวทย์ตัวสุดท้ายถูกเขียนเสร็จสิ้น
"อัลฟ่า!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นทำให้ดวงตาสีแดงยิ่งวาวโรจน์ ร่างสีขาวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แม้ทั่วทั้งตัวจะเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยเลือดและบาดแผลมากมาย แต่กลับยังแผ่ไอพลังอันน่าขนลุกและน่าสะพรึงกลัวออกมาตลอดเวลา
ดวงตาคมกริบจ้องมองนางจิ้งจอกที่พุ่งตัวเข้ามาโดยไม่คิดจะหลบ พวงหางสีขาวปัดคมพลังสีทองที่พุ่งเข้าใส่ไปทางต้นไม้ใกล้ ๆ จนมันถูกผ่าเป็นสองซีก ขณะที่ตนเองก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมจนระยะห่างยิ่งลดลงเรื่อย ๆ
เพียงชั่วอึดใจที่คมเขี้ยวจะฝังลงบนตัว ร่างสีขาวก็เบี่ยงตัวหลบแล้วเป็นฝ่ายตวัดกรงเล็บใส่สีข้างของนางจิ้งจอกจนเสียงกรีดร้องดังขึ้น และโดยไม่ปล่อยให้นางได้ตั้งตัว คมเขี้ยวแหลมคมก็ฝังลงบนหลังคอของนาง เลือดสด ๆ ไหลรินจากบาดแผลอาบย้อมขนสีทองและพื้นดินตรงนั้นจนกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
เสียงกรีดร้องดังลั่น พร้อมกับร่างสี่เท้าสีทองที่เคยงดงามในตอนนี้กลับดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวด พยายามเตะขาทั้งสี่ข้าง ตะเกียกตะกายเพื่อให้หลุดพ้นจากคมเขี้ยวที่ยิ่งฝังลึกลงจนเกือบถึงหลอดลม
จิ้งจอกหนุ่มส่งเสียงคำรามในลำคอเบา ๆ เมื่อโดนกรงเล็บของนางตวัดเข้าที่ขา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจะปล่อยให้นางเป็นอิสระ ไอพลังสีแดงแผ่ออกจากตัว แปรเปลี่ยนเป็นกรงเล็บคมกริบเข้าเชือดเฉือนไปทั่วทั้งตัวของนาง ก่อนจะเงยหน้ายกร่างสีทองขึ้นจนเสียงกรีดร้องยิ่งดังกว่าเดิม
นางจิ้งจอกพยายามดิ้นให้หลุด แต่กลับถูกเหวี่ยงลงพื้นอย่างแรง และโดยที่ยังไม่ทันได้พลิกตัวลุก แสงสว่างก็เรืองรองอยู่รอบตัวพร้อมกับเสียงท่องอาคมที่ดังขึ้น
"ข้าขออัญเชิญเหล่าทวยเทพที่สถิตอยู่ ณ ทิศทั้งสี่..."
ทันทีที่พิธีถูกเริ่มขึ้น อักขระเวทย์ก็เรียงร้อยกันเป็นโซ่ตรวนเข้าพันธนาการร่างของนางจิ้งจอก ที่ยิ่งกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งกว่าเดิมเมื่อรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น
กรงเล็บแหลมคมตะกุยพื้นพยายามทำลายวงเวทย์ให้พังทลาย จนเสียงคล้ายกระจกร้าวดังขึ้นให้ชิโนบุเริ่มกดหัวคิ้วเข้า เพราะกลัวว่าพลังของตัวเองจะไม่เพียงพอต่อการทำพิธีผนึกในครั้งนี้
"โงซันเซเมียวโอ แห่งบูรพา..."
ยิ่งอาคมถูกท่องไปมากเท่าไร เสียงปริร้าวของวงเวทย์ก็ยิ่งดังมากขึ้นเท่านั้น หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดแน่น ขณะที่เหงื่อเย็น ๆ เริ่มซึมออกมาตามข้างขมับ
".....?"
แต่ก่อนที่จะต้องกลัวว่าผนึกจะถูกทำลายทั้งที่พิธียังไม่สำเร็จ ไอพลังสีแดงก็แผ่เข้าปกคลุมรอบตัวไว้ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นวาบจากกำไลข้อมือที่สวมอยู่
'ใช้พลังวิญญาณของฉันได้เลย'
เสียงพูดที่ดังขึ้นพร้อมกับเงาดำที่ทาบทับจากด้านหลัง ทำให้ชิโนบุปิดเปลือกตาลงพร้อมพรูลมหายใจออกเบา ๆ ความกังวลและหวาดกลัวถูกสลายทิ้ง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจที่เข้ามาแทนที่
สัมผัสพลังวิญญาณไหลบ่าเข้ามาในร่างกายราวกับกระแสน้ำหลาก หากแต่กลับไม่สร้างความเสียหายใด ๆ ทั้งสิ้น พลังอันรุนแรงกลับไหลวนอย่างอ่อนโยนจนรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งตัว
เพียงครู่สั้น ๆ ที่รับรู้ได้ถึงพลังมหาศาลในร่างกาย
ชิโนบุก็ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...
ดวงตาคู่สวยในตอนนี้เป็นประกายคมกริบคล้ายดวงตาของจิ้งจอก ริ้วสีแดงเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นใต้ดวงตาทั้งสองข้าง ริมฝีปากพึมพำอาคมต่อจากที่ค้างไว้ พร้อมเร่งพลังวิญญาณที่ใช้ในการผนึกให้มากขึ้น จนวงเวทย์ที่ปริร้าวเมื่อครู่ค่อย ๆ ประสานกลายเป็นวงเวทย์ที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม
แสงเรืองรองจากวงเวทย์ที่ก่อนหน้านี้เคยเป็นสีขาว ในตอนนี้กลับผสานเข้ากับสีแดงและแผ่แรงกดดันออกมารุนแรงกว่าเดิม อักขระเวทย์ทุกตัวกลายเป็นสีแดงสด ร้อยเรียงเป็นโซ่ที่แข็งแกร่งขึ้น พันธนาการร่างของนางจิ้งจอกจนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อีก
เสียงกรีดร้องดังโหยหวนจนน่าขนลุก ดวงตาสีทองฉายแววอาฆาต ก่อนที่นางจะคำรามออกมาเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับที่ชิโนบุท่องอาคมจนเสร็จสิ้น
"...ผนึก!"
ยันต์ที่แปะตรึงทั้งสี่ทิศกลายเป็นเสาแสงสี่ต้นกักตัวนางจิ้งจอกไว้ด้านใน ก่อนที่แสงสีแดงจะสว่างวาบขึ้น สายลมกรรโชกพัดจนใบไม้ปลิวว่อน กระแสพลังสีทองจากการพยายามดิ้นรนครั้งสุดท้ายของนางจิ้งจอก ถูกกดทับด้วยวงแหวนเวทย์สีแดงที่ยิ่งทรงอานุภาพขึ้น จากพลังวิญญาณของจิ้งจอกเก้าหางที่ถูกใช้ผ่านร่างของชิโนบุที่เป็นผู้ผนึก
ชั่วขณะหนึ่งที่แสงสว่างกลืนกินทุกสิ่งจนไม่สามารถมองเห็นสิ่งใด ก่อนที่มันจะค่อย ๆ จางลงและเลือนหายไปพร้อมกับ...
ร่างของจิ้งจอกสีทอง
"....."
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจ เมื่อตรงจุดที่เคยมีกระแสพลังรุนแรงปะทะกันในตอนนี้กลับไม่หลงเหลืออะไรอยู่อีก ไม่มีร่างของนางจิ้งจอก ไม่มีร่องรอยของวงเวทย์ ทุกสิ่งทุกอย่างเลือนหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงพื้นดินที่เสียหายเป็นบริเวณกว้าง
ชิโนบุผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับไปหาร่างสีขาวขนาดใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง ดวงตาคู่สวยสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงของอีกฝ่าย ขณะที่มุมปากก็ค่อยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
"ผนึกได้แล้ว"
'อืม'
ชิโนบุยิ่งยิ้มออกมากว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้าตอบกลับมา ก่อนที่อยู่ ๆ ภาพทุกอย่างจะมืดลงอย่างกะทันหัน เมื่อไม่สามารถประคองสติของตัวเองได้
ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรง แต่ก่อนที่จะล้มกระแทกพื้น ก็ถูกรับไว้ด้วยสองแขนของคนที่รีบกลับคืนสู่ร่างมนุษย์แล้วโอบกอดไว้ทันที
ไอพลังสีแดงยังคงวนอยู่รอบตัวอัลฟ่า ขณะที่เจ้าตัวค่อย ๆ ประคองคนในอ้อมแขนที่หมดสติไปให้นั่งลงซบอกตัวเอง ปลายนิ้วเกลี่ยไปตามผิวแก้มที่ในตอนนี้ขาวซีดลงอย่างน่ากลัว ริ้วแดงใต้ดวงตาของเจ้าตัวเลือนหายไปแล้ว เมื่อเขาดึงพลังวิญญาณของตัวเองกลับคืนมาทั้งหมด
อัลฟ่ารู้ว่าการใช้พลังผ่านร่างของชิโนบุมันเสี่ยงมาก และจะทำให้ร่างกายของเจ้าตัวต้องรับภาระหนักเกินไป แต่...
เมื่อกี้มันไม่มีทางเลือกจริง ๆ
หากนางจิ้งจอกทำลายอาคมผนึกได้ ชิโนบุจะโดนพลังสะท้อนกลับแล้วเจ็บหนักยิ่งกว่านี้
"ไม่เป็นไร นายจะไม่เป็นไร"
ไอพลังสีแดงไหลเข้าไปในร่างกายของชิโนบุอีกครั้งผ่านทางกำไลที่สวมไว้ หากแต่คราวนี้ไม่ใช่การใช้พลังผ่านร่างกายเหมือนเมื่อครู่ แต่เป็นการฟื้นฟูให้กลับมาสู่สภาพเดิม
ร่างกายของมนุษย์ไม่ได้แข็งแกร่งเหมือนพวกภูตผี จึงไม่สามารถรองรับพลังที่มากมายมหาศาลได้ แม้เมื่อกี้จะเป็นเวลาเพียงไม่กี่นาที แต่ก็สร้างภาระให้กับร่างกายของเจ้าตัวได้อย่างคาดไม่ถึง
"....."
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่คมขมวดมุ่น เมื่อสีหน้าของคนในอ้อมแขนยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น อัลฟ่ายิ่งเร่งพลังฟื้นฟูเข้าไปในตัวของชิโนบุยิ่งขึ้น โดยไม่สนใจสักนิดว่าร่างกายของตัวเองก็บอบช้ำไม่แพ้กัน จากการปะทะกับนางจิ้งจอกเก้าหาง
เลือดสด ๆ ยังคงไหลออกมาจากบาดแผลตามตัวของอัลฟ่า เมื่อเจ้าตัวไม่คิดจะสนใจรักษามันแต่อย่างใด เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่รู้ ที่อัลฟ่ายังคงตั้งหน้าตั้งตาเติมพลังวิญญาณกลับเข้าร่างของชิโนบุ จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามาให้ต้องหันไปมอง แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเป็นใครจากจังหวะการก้าวเดิน
"ชีจังเป็นยังไงบ้างจ๊ะ"
สีหน้าเป็นห่วงจากนายหญิงแห่งอาคาวะ ทำให้อัลฟ่าละสายตากลับมามองร่างในอ้อมแขนอีกครั้งโดยไม่ตอบอะไร แต่ในระหว่างนั้นก็ยังคงส่งพลังวิญญาณของตัวเองเข้าไปฟื้นฟูร่างกายของเจ้าตัวตลอดเวลา
ภาพตรงหน้าทำให้สึกิโกะรู้สึกเหมือนเห็นภาพซ้อนทับของแบล็กจากตัวอัลฟ่า แม้ตอนแรกเธอจะตกใจกับสภาพของลูกชาย แต่เมื่อตรวจดูอาการของเจ้าตัวแล้วพบว่า เพียงแค่หมดสติเนื่องจากใช้พลังวิญญาณเกินขีดจำกัดของร่างกาย ก็ค่อยเบาใจลง ถึงอาการจะค่อนข้างหนักแต่ก็ไม่ได้เป็นอันตรายถึงชีวิต ยิ่งได้พลังวิญญาณของจิ้งจอกเก้าหางเติมเข้าไปฟื้นฟูภายในตลอดเวลาแบบนี้ ก็ยิ่งไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง
"ขอบคุณมากนะจ๊ะ"
คำขอบคุณที่ได้รับทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับเบา ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะกำลังดีใจที่เห็นว่าใบหน้าของคนในอ้อมแขน เริ่มกลับมามีสีเลือดแม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม
"คุณพ่อบอกว่าเรื่องทางนั้นเรียบร้อยแล้ว"
หากแต่ประโยคที่ได้ยินกลับทำให้อัลฟ่าชะงักไป ดวงตาคู่คมละจากใบหน้าของชิโนบุไปมองคนข้าง ๆ ที่ส่งยิ้มใจดีมาให้
"ชิเงรุเองก็บอกว่าควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างได้แล้ว"
"....."
"ทุกอย่างมันจบลงแล้วจ้ะ"
เป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่ภายในดวงตาคู่คมมีประกายไหวไป เมื่อในหัวห้วนนึกไปถึงตอนที่เขาและชิโนบุตัดสินใจเข้าร่วมแผนนี้ เพราะต้องการให้ทุกอย่างมันจบลง เพราะอยากให้เรื่องอันตรายพวกนี้มันจบลงจริง ๆ เสียที
"อัลฟ่า"
"....."
"เราพาชีจังกลับบ้านกันเถอะนะจ๊ะ กลับบ้านของพวกเรากัน"
"ครับ"
รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของอัลฟ่า ขณะละสายตากลับมาหาคนในอ้อมแขน ลมหายใจถูกผ่อนออกเบา ๆ ก่อนจะช้อนตัวคนที่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติขึ้นอุ้มแนบอก
"ได้ยินหรือเปล่า แม่นายบอกว่าเรื่องทุกอย่างจบลงแล้ว"
ดวงตาคู่คมทอดอ่อนลงมองคนสำคัญของตัวเอง ขณะที่มุมปากทั้งสองข้างยิ่งยกสูงเป็นรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม ก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้นด้วยแววอ่อนโยนยิ่งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
"เรากลับบ้านกันนะ"
tbc...


## 29 - บทสรุป

'ปล่อยนะ'
'จับตัวมันไว้'
'ปล่อย!!'
'กรีดเลือดมันเก็บไว้ก่อน เราเอาไปใช้ทำพิธีได้'
'อย่า..'
'ควักลูกตาเก็บไว้ด้วย เอาไว้แลกเปลี่ยนกับภูตผีได้เหมือนกัน'
'อย่านะ'
'ล็อคตัวมันไว้แน่น ๆ สิ จะได้กรีดถนัดหน่อย'
'ไม่..'
'ส่งมีดมา'
'ไม่!!!'
เฮือก!!
ร่างสูงโปร่งสะดุ้งเฮือก ลืมตาโพลงขึ้นทันที ทั่วทั้งใบหน้ามีหยาดเหงื่อเกาะพราว ทั้งยังหอบหายใจอย่างหนักจนแผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด
ฝ่ามือทั้งสองข้างสั่นเทาเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็พยายามรวบรวมสติ ค่อย ๆ พรูลมหายใจพร้อมกับยกมือขึ้นเสยผมที่ปรกใบหน้าออก
ภาพเหตุการณ์เลวร้ายที่เคยประสบพบเจอมาในช่วยวัยเด็ก อยู่ ๆ กลับปรากฏขึ้นในความฝันทั้งที่ก่อนหน้านี้เคยลืมเลือนมันไปนานแล้ว ดูท่าการได้เจอกับพวกชิคุราเงะในคราวนี้คงจะไปกระตุ้นความทรงจำแย่ ๆ พวกนั้นขึ้นมา
"โนบุจัง"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่ไกล ทำให้ดวงตาคู่สวยรีบมองหาต้นเสียงทันที พอได้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยก็ค่อยผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ร่างกายที่แข็งเกร็งจากภาพในความฝันเริ่มผ่อนคลายลง ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบตัวเพื่อประมวลผลถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ที่ภายในห้องมีเพียงความเงียบปกคลุม จนกระทั่งคนเพิ่งฟื้นเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทั้งหมด รวมทั้งเรียกสติตัวเองกลับมาได้อย่างครบถ้วนแล้ว เจ้าตัวจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากฟูกนอน โดยมีแบล็กที่นั่งรออยู่ข้าง ๆ เข้ามาช่วยประคอง
"โอเคไหม"
"พอได้อยู่"
"โนบุจังหลับไปสามวันเต็ม ๆ เลยรู้หรือเปล่า"
ประโยคที่ได้ยินทำให้หัวคิ้วของคนฟังมุนเข้าเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดหัวเบา ๆ ไล่ความมึนงง แล้วถามหาใครอีกคนทันทีเมื่อไม่เห็นเจ้าตัวอยู่ตรงนี้ด้วย
"อัลฟ่าล่ะ"
"นอนพักอยู่ที่ห้อง"
"แล้วเป็นไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนไหม"
"ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ก็สูญเสียพลังวิญญาณไปเยอะพอดู เพราะตั้งแต่กลับมาหมอนั่นก็คอยถ่ายพลังวิญญาณให้โนบุจังตลอดเวลา นี่ก็เพิ่งจะโดนชุนไล่ให้กลับไปนอนพักเมื่อไม่นานนี่เอง ไม่งั้นก็คงจะดื้ออยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหนหรอก"
ได้ยินแบบนั้นชิโนบุก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม แต่เพราะเมื่อครู่เขาเห็นว่าแบล็กพูดถึงเรื่องนั้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ จึงพอจะคลายความเป็นห่วงลงได้บ้าง
ถ้าแบล็กไม่มีท่าทีร้อนรน แสดงว่าอาการของอัลฟ่าคงไม่ได้น่าเป็นห่วงมากนัก
พอคิดได้แบบนั้นองเมียวน้อยก็พรูลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะไพล่ถามไปถึงคนอื่น ๆ ในบ้านด้วยความเป็นห่วงไม่แพ้กัน ที่เมื่อกี้เริ่มถามถึงอัลฟ่าก่อนก็เพราะตอนที่หมดสติไปเขาเห็นหน้าอีกฝ่ายเป็นคนสุดท้าย ทั้งยังได้เผชิญด้วยตัวเองว่าสถานการณ์ตรงหน้ามันย่ำแย่แค่ไหนก็เลยร้อนใจที่จะถามถึงก่อน อีกอย่างเขาก็ค่อนข้างมั่นใจในฝีมือของแบล็ก พ่อ แล้วก็ปู่ด้วย ว่าคงรับมือได้ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
"แม่กับพ่อล่ะ ปู่ก็ด้วย"
"ทุกคนปลอดภัยดี บาดแผลของสึกิโกะถูกรักษาเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรต้องห่วง"
สิ่งที่ได้ยินทำให้คนฟังถอนหายใจออกมาอีกครั้งด้วยความโล่งใจ ความรู้สึกหนักอึ้งตั้งแต่ตื่นขึ้นมาได้รับการบรรเทาจากคำอธิบายของแบล็กจนรู้สึกดีขึ้นมาก แต่ยังไม่ทันจะได้ซึมซับความผ่อนคลายที่ปราศจากความตึงเครียด ก็ต้องหันไปเลิกคิ้วใส่คนที่แกล้งพูดแซวขึ้นมาด้วยรอยยิ้มขำ
"โนบุจังไม่ถามฉันบ้างเหรอ"
"อะไร"
"อาการของฉันไง"
"ดูปกติดีขนาดนี้จะให้ถามทำไม"
แบล็กหลุดขำเบา ๆ กับถ้อยคำที่ย้อนกลับมา อันที่จริงเขาเองก็ได้พักฟื้นจนร่างกายดีขึ้นตั้งแต่วันแรกที่กลับมาแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดแหย่เด็กน้อยของตัวเองเล่นไม่ได้
"ฉันอาจจะบาดเจ็บภายในก็ได้นะ"
"คนบาดเจ็บภายในที่ไหนสีหน้าจะแจ่มใสขนาดนี้"
พอได้ยินน้ำเสียงเหมือนกำลังเหนื่อยใจของอีกฝ่าย แบล็กก็หลุดขำออกมาดังขึ้นกว่าเดิม ก่อนที่หลังจากนั้นเสียงหัวเราะจะค่อย ๆ เลือนหายไป พร้อมกับดวงตาที่ยิ่งทอดอ่อนลงขณะมองเด็กน้อยตรงหน้า
"นี่เป็นครั้งแรกเลย"
ชิโนบุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร แต่ยังไม่ทันจะได้ถามก็ต้องก้มลงมองมือของตัวเองที่ถูกอีกฝ่ายจับไปวางไว้บนตักแล้วกุมไว้ไม่ยอมปล่อย
"แบล็ก?"
"ถึงก่อนหน้านี้ฉันจะปล่อยให้อัลฟ่าคอยดูแลโนบุจังอยู่หลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรก...เป็นครั้งแรกเลยจริง ๆ ที่หลังจากตัดสินใจไปแล้ว ฉันกลับไม่รู้ว่าควรจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองดีหรือเปล่า"
สิ่งที่ได้ยินทำให้ชิโนบุที่กำลังจะถามต่อว่าเป็นอะไรชะงักไปทันที ดวงตาคู่สวยมองสบเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย แววไหวระริกที่เห็นทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ แต่พอตั้งสติได้ก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นฝ่ายประสานนิ้วแล้วบีบมือของเจ้าตัวแน่น ๆ แทน
"ฉันไม่เป็นไร"
"อืม ฉันรู้"
"....."
"ฉันคิดถูกแล้วจริง ๆ แหละ"
รอยยิ้มกว้างที่มาพร้อมกับประโยคนั้น ทำให้ใบหน้าหล่อเหลายิ่งดูน่ามองมากขึ้น ชิโนบุได้แต่นั่งมองคนที่เป็นทั้งพ่อ ทั้งพี่ ทั้งเพื่อนที่คอยอยู่เคียงข้างกันมาตลอด ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพรัก ก่อนที่เขาจะหลุดขำเบา ๆ เมื่อได้ยินประโยคต่อมา
"แปลว่าสัญชาตญาณของฉันยังใช้การได้ ไม่ได้ทื่อไปแล้วอย่างที่ชุนบอกสักหน่อย"
เสียงหัวเราะสองเสียงดังขึ้นพร้อมกันหลังจากจบประโยคนั้น ดวงตาของชิโนบุยังคงเป็นประกายสดใสเหมือนอย่างทุกครั้งที่ได้อยู่กับคนสำคัญของตัวเอง ขณะที่แบล็กเองก็ยกมือขึ้นมาลูบหัวเด็กน้อยตรงหน้าอย่างทั้งรัก ทั้งเอ็นดู
ไอพลังสีดำครอบคลุมร่างของแบล็กไว้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่ร่างมนุษย์จะกลับคืนสู่ร่างภูต พร้อมกับยอบตัวลงหมอบซ้อนอยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่ม ให้เจ้าตัวได้เอนพิงอย่างสบาย
ภายในห้องหลงเหลือไว้เพียงความเงียบเมื่อยังไม่มีใครคิดจะพูดอะไร ชิโนบุพิงหลังทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไปที่อีกฝ่ายพร้อมใช้มือลูบขนนิ่ม ๆ เล่นไปด้วย ขณะที่แบล็กก็นอนหมอบอยู่เฉย ๆ ให้อีกฝ่ายพิงตัวเอง และซึมซับความรู้สึกสบาย ๆ อย่างทุกครั้งที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน
ตอนแรกที่ได้ยินแผนการนี้จากชิเงรุ แบล็กเกือบจะบอกปฏิเสธไปแล้ว เพราะเขาอยากอยู่ดูแลเด็กน้อยของตัวเองในตอนที่เจ้าตัวต้องพบเจอกับอันตรายที่ใหญ่หลวงแบบนั้น แม้ที่ผ่านมาเขาจะเคยปล่อยให้อัลฟ่าดูแลโนบุจังเวลาที่ตัวเองไม่อยู่ แต่นั่นเป็นเพราะเขาคาดเดาได้อยู่แล้วว่าระดับพลังของอัลฟ่าเพียงพอที่จะดูแลปกป้องตัวเองและโนบุจังจากพวกภูตระดับนั้นได้
แต่ว่าคราวนี้...
จิ้งจอกเก้าหาง
เป็นจิ้งจอกเก้าหางเลยนะ
แม้จะรู้ว่าอัลฟ่าเก่งขึ้นมากแต่มันก็ยังอดห่วงไม่ได้อยู่ดี
ในใจของแบล็กตอนนั้นตีกันวุ่นไปหมด ลางสังหรณ์บอกว่ายังไงก็สามารถปล่อยให้ทั้งคู่ไปด้วยกันและเชื่อมั่นว่าอัลฟ่าต้องดูแลปกป้องทั้งเด็กน้อยของเขาทั้งตัวเองได้แน่ แต่ในด้านความเป็นห่วงก็ยังคงร้องเตือนว่าตัวเองควรจะไปกับทั้งสองคนด้วย
แบล็กใช้เวลาทั้งหมดในช่วงที่อัลฟ่าต้องพักฟื้นเพื่อตัดสินใจ ครั้งนี้นับเป็นการเลือกที่ยากมากอีกหนึ่งครั้งในชีวิตของเขา จนกระทั่งสุดท้าย...
ก็เลือกจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง
"แบล็ก"
'หืม?'
"ตอนที่นายกำลังจะไปกับปู่ แล้วทั้งบ้านเหลือแค่ฉันกับอัลฟ่าที่ยังไม่ได้สติ...ตอนนั้นฉันกลัวมากเลย"
แววตาของแบล็กไหวระริกไปทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ยิ่งเห็นว่าเจ้าเด็กน้อยพลิกตัวหันมามองหน้ากันตรง ๆ แบล็กก็ได้แต่เอียงหัวเข้าหาแล้วไซร้เบา ๆ จนได้รับเสียงหัวเราะตอบกลับมา
ดวงตาเรียวคมมองเจ้าตัวน้อยที่กำลังเอาหน้าไซร้ขนของเขาเล่น แล้วก็ได้แต่อมยิ้มอย่างเอ็นดู เขารักเด็กคนนี้มาก รักมาก ๆ ทั้งรัก ทั้งเอ็นดู เพราะฉะนั้นตอนที่ต้องตัดสินใจเลือกทำตามแผนของชิเงรุเขาถึงได้ปวดใจมาก แต่ก็รู้ดีว่าตัวชิเงรุเองก็คงปวดใจไม่แพ้กัน เลยเลือกที่จะเงียบ ไม่ได้พูดอะไรออกมา
แม้พวกเราจะเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้าตัวขนาดไหน แต่ต่างก็รู้กันดีว่าหากปล่อยให้เรื่องมันยืดเยื้อต่อไปไม่ยอมจัดการให้เด็ดขาด สุดท้ายผลร้ายที่ตามมาก็จะตกไปอยู่ที่ดวงใจของพวกเขาเองนี่แหละ
เพราะฉะนั้นหลังจากทุกคนตัดสินใจได้แล้ว ชิเงรุที่เริ่มเตรียมการล่วงหน้าไว้บ้างก็เรียกประชุมเฉพาะคนที่ไว้ใจได้ แล้วเริ่มแบ่งคนเพื่อทำตามแผนที่วางไว้ทันที
การเลือกใช้งานคนของชิเงรุยังคงยอดเยี่ยมเหมือนที่ผ่านมา อย่างการที่เจ้าตัวเลือกให้เขาไปอยู่กับชุนและให้อัลฟ่าไปอยู่กับชิโนบุ จริงอยู่ที่เราก็สามารถให้อัลฟ่าไปต้านกำลังทางพิธีเปิดประตูแห่งโยมะได้ และสามารถเอาเขาไปชนกับเก้าหางตนหนึ่งที่อ่อนแอลงเพราะเพิ่งหลุดจากผนึกได้เหมือนกัน แต่ถ้าว่ากันตามความเหมาะสมและผลลัพธ์ที่ดีที่สุดจริง ๆ การที่อัลฟ่าถูกจับไปอยู่กับชิโนบุก็เป็นตัวเลือกที่ดีมาก เพราะคงไม่มีภูตตนไหนเข้าใจในพลังของจิ้งจอกเก้าหางยิ่งไปกว่าเก้าหางด้วยกันเอง และตัวเขาที่ประสบการณ์เยอะกว่า ก็เหมาะจะรับมือกับกลุ่มคนและพวกภูตกลุ่มใหญ่ ๆ มากกว่าอัลฟ่า
ที่สำคัญ...
คงต้องเท้าความกันไปตั้งแต่แรก เพราะอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้ชิเงรุไม่กล้าจับเขามาอยู่กลุ่มเดียวกับอัลฟ่าและชิโนบุก็เพราะ
กลัวเขาจะหลุดคลั่งขึ้นมา
ไม่ใช่แค่หลุดควบคุม แต่เป็นบ้าคลั่งไปเลย
ความวุ่นวายครั้งนี้แน่ชัดแล้วว่าเป็นฝีมือของตระกูลชิคุราเงะ ย้อนไปตั้งแต่ตอนที่ชิโนบุถูกจับตัวไป จนถึงที่แบล็กเกือบจะฆ่าล้างตระกูลของพวกนั้น หลังจากที่ผู้สืบทอดอันดับสองรับช่วงเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ หมอนั่นก็เริ่มคิดจะแก้แค้นตระกูลอาคาวะ รวมถึงตระกูลอื่น ๆ ที่ไม่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือหลังจากเกิดเรื่องขึ้น
เริ่มแรกความวุ่นวายมันไม่ได้มากมายอะไร จึงไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก จนกระทั่งมันเพิ่งเริ่มมาหนักขึ้นในช่วงนี้ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่หนังสือต้องห้ามของเซย์เมย์ถูกขโมยไปด้วยฝีมือของตระกูลโอเกทสึ
ที่ผ่านมาช่วงเวลา 3-4 ปีนี้ อำนาจปกครองในชูโงคุของตระกูลโอเกทสึถดถอยลง ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันจึงคิดจะทำพิธีต้องห้ามในบันทึก โดยใช้โทริอิกลางน้ำที่อิตสึคุชิมะเป็นประตูแห่งโยมะ เปิดดินแดนปรโลกอันเป็นที่อยู่ของภูตผีเพื่อเรียกเทพีแห่งความตายอิซานามิออกมา เพราะต้องการทำพันธะสัญญายืมพลังของนางมาใช้ในการสร้างอำนาจขึ้นใหม่ ซึ่ง...
พิธีนี้จำเป็นต้องใช้เลือดของสัตว์หางที่แข็งแกร่งอย่าง จิ้งจอกเก้าหาง
ผู้นำแห่งโอเกทสึจึงใช้หนังสือต้องห้ามเป็นตัวล่อแก่ผู้นำตระกูลชิคุราเงะ หลอกหมอนั่นที่อยากจะแก้แค้นจนไม่ลืมหูลืมตา ให้ปลุกสัตว์หางทั้งหมดขึ้นมาเพื่อคลายผนึกให้จิ้งจอกเก้าหาง
เรื่องวุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ก็เป็นเพราะสองตระกูลนั้นร่วมมือกัน พวกภูตประหลาดที่พวกนั้นใช้ ก็สร้างขึ้นมาจากพลังวิญญาณของอิโซนาเดะหรือสามหางที่ผนึกอยู่ในคิวชู ซึ่งเป็นเขตความรับผิดชอบของตระกูลชิคุราเงะ
ระหว่างที่พวกนั้นไล่ทำลายผนึกสัตว์หางไปเรื่อย ๆ ก็บังเอิญว่าความลับเรื่องที่อัลฟ่าเป็นจิ้งจอกเก้าหางถูกเปิดเผยพอดี ชิเงรุเห็นว่าไหน ๆ พวกนั้นก็คิดจะจับตัวอัลฟ่าไปอยู่แล้ว จึงวางแผนให้เจ้าตัวโดนจับง่าย ๆ เพื่อประหยัดเวลาไปเลย จะได้ถือโอกาสเข้าไปหาพลังวิญญาณของสามหางให้ชิโนบุเอากลับไปผนึกไว้เหมือนเดิม เป็นการตัดกำลังให้พวกนั้นไม่สามารถสร้างภูตประหลาดเพิ่มขึ้นได้อีก
ขณะที่อัลฟ่าและชิโนบุอยู่กับพวกชิคุราเงะเพื่อทำตามแผน ทางฝั่งภูตพิทักษ์แห่งสามตระกูลใหญ่ แบล็ก เรน มิเนะ นำโดยอาคาวะ ชุนและกำลังหลักจากหลายตระกูล ก็เร่งเดินทางไปชูโงคุเพื่อทำลายพิธีเปิดประตูแห่งโยมะที่ถูกเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อย ขาดก็แต่เลือดของอัลฟ่าที่กำลังถูกส่งไป ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ผู้นำทั้งเจ็ดตระกูลเผชิญหน้ากัน
เป็นเพราะตอนนั้นสถานการณ์ค่อนข้างอยู่ในจุดอันตราย เพราะฉะนั้นจึงต้องจัดการทุกอย่าง อย่างรวดเร็วและออกจะวุ่นวายมาก ๆ
ทางประตูแห่งโยมะ แม้ว่าประตูจะยังไม่ถูกเปิดจริง ๆ แต่เพราะพิธีถูกเตรียมพร้อมทั้งหมดแล้ว ช่องว่างมิติจึงมีรอยแยก ทำให้มีพวกภูตหลุดออกมาจนต้องเสียเวลาจัดการเยอะมาก จึงปลีกตัวไปช่วยทางอื่นไม่ได้
ทางฝั่งพวกผู้นำตระกูลก็เหมือนกัน หลังจากจับกุมตัวผู้นำแห่งตระกูลโอเกทสึแล้ว ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกันไปกำราบจุดผนึกสัตว์หางทั้งหมด เพราะแต่เดิมผนึกทุกแห่งก็เชื่อมถึงกันอยู่แล้ว แม้จะอยู่คนละตำแหน่ง แต่ตัวผนึกทั้งแปดกลับโยงใยเป็นผนึกสุดท้ายที่ใช้กักขังจิ้งจอกเก้าหางไว้ ยามที่มีจุดใดถูกทำลาย ก็จะส่งผลไปถึงจุดอื่น
หากว่าผนึกเก้าหางถูกทำลาย ซึ่งแน่นอนว่าต้องถูกทำลายอยู่แล้ว เพราะเป็นพวกเขาเองนี่แหละที่ส่งเลือดของอัลฟ่าไปให้พวกนั้นเองกับมือ ผนึกอื่นที่เป็นด่านป้องกันชั้นนอกก็จะได้รับผลตามไปด้วย พวกเขาจึงต้องเป็นคนกำราบและผนึกสัตว์หางพวกนั้นกลับไปเหมือนเดิม ไม่อย่างนั้นหากสัตว์หางทั้งหมดหลุดออกมาพร้อมกัน คงได้เกิดเรื่องยุ่งยากตามมาอีกเป็นพรวน
"แต่ว่า..."
น้ำเสียงที่ดังขึ้น ทำให้แบล็กที่กำลังห้วนนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ หลุดออกจากภวังค์และได้สติกลับมา ดวงตาเรียวคมมองคนที่ยังคงนอนซบหลังของตัวเองอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยื่นจมูกเข้าไปดุนคางเจ้าตัวเล่นเบา ๆ
"พอนายบอกว่ามันจะไม่เป็นไร ฉันก็เชื่อว่ามันจะไม่เป็นไรจริง ๆ"
'.....'
"ยิ่งตอนที่อัลฟ่าตื่นขึ้นมาแล้วเราได้คุยกัน ฉันก็ยิ่งมั่นใจเข้าไปใหญ่ว่าพวกเราทุกคนจะไม่เป็นไร"
เป็นเพียงประโยคเรียบง่ายที่ไม่ได้แฝงความหมายใดเป็นพิเศษ แต่กลับทำให้แบล็กพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเด็กน้อยของตัวเองนิ่ง ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายเอื้อมมือมาบีบหูเล่นอยู่อย่างนั้นโดยไม่ถอยหนี
ไม่แม้แต่จะขยับตัวสักนิดด้วยซ้ำ
ทำได้เพียงมองดูรอยยิ้ม ที่แม้จะยังอ่อนแรงเพราะเพิ่งฟื้นไข้ แต่กลับเป็นประกายสดใสและงดงาม
ในชั่วขณะนั้น ราวกับความกังวลจากเรื่องราวทุกอย่างได้ถูกปัดเป่าออกไปจากหัวใจของเขาจนหมดสิ้น
'หึ ๆ'
ภูตหนุ่มส่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะยิ่งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อให้อีกฝ่ายบีบหูตัวเองเล่นได้ถนัดมือขึ้น
"ขอบคุณมากนะ ฉันโชคดีจริง ๆ ที่มีพวกนายอยู่"
แบล็กยังคงเงียบไม่ตอบคำ หากแต่ดวงตาคู่นั้นยิ่งทอดอ่อนลงยามมองเด็กน้อยของตัวเอง บรรยากาศอบอุ่น อ่อนโยนแผ่กระจายออกมาจากตัวของภูตหนุ่ม จนสัมผัสได้ถึงความรักและทะนุถนอมอย่างถึงที่สุด
ระหว่างพวกเขาสองคนบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดอะไร แบล็กแค่ยื่นหน้าเข้าไปเลียเบา ๆ ที่หลังมือของอีกฝ่าย แว่วเสียงหัวเราะเบา ๆ ที่ดังขึ้นทำให้เขาเองก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ ดวงตาเรียวคมค่อย ๆ ปิดลงด้วยความผ่อนคลาย ปล่อยให้เจ้าหนูน้อยลูบขนตัวเองเล่นอยู่แบบนั้นโดยไม่ว่าอะไร
ความจริงแล้ว...
คนที่โชคดีคือฉันต่างหาก
ขอบคุณที่ทำให้ฉันได้อยู่ท่ามกลางความสุขที่มากมายขนาดนี้
ขอบคุณจริง ๆ
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"นายว่าอัลฟ่าจะตื่นหรือยัง"
"คงใกล้แล้วแหละ"
คำตอบที่ได้รับจากคนที่เดินอยู่ข้างกัน ทำให้ชิโนบุพยักหน้าหงึกหงักอยู่ 2-3 ที ดวงตาคู่สวยมองตรงไปตามทางเดินทอดยาวที่แม้ระยะทางมันจะยังเท่าเดิม แต่เขากลับรู้สึกว่าวันนี้มันดูยืดยาวออกไปเป็นพิเศษ นายน้อยคนสำคัญแห่งตระกูลอาคาวะมุนหัวคิ้วเข้าจนแทบเป็นปม ก่อนเจ้าตัวจะยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพราะอยากไปหาคนที่ถูกพูดถึงเร็ว ๆ
เมื่อวันก่อนตอนที่ฟื้นขึ้นมา หลังจากคุยกับแบล็กอยู่พักหนึ่งเขาก็ลองมาหาอัลฟ่าแล้ว แต่อีกฝ่ายกำลังนอนพักอยู่แถมท่าทางยังดูเพลียมากก็เลยไม่กล้าปลุก ได้แต่ปล่อยให้เจ้าตัวนอนพักต่อไปเพื่อฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์ตามเดิม
แบล็กบอกว่าอาการหลับลึกแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติ เพราะก่อนหน้านั้นอัลฟ่าเรียกได้ว่าฝืนตัวเองพอควรกับการคอยถ่ายพลังวิญญาณให้เขาตลอดเวลา ช่วงระหว่างที่ยังมีสติอยู่จะดูไม่รู้ แต่พอได้หลับตาลง ร่างกายก็จะเร่งรักษาตัวเองทำให้เข้าสู่สภาวะหลับลึก ถ้ายังฟื้นฟูไม่ถึงระดับที่ร่างกายต้องการหรือมีเหตุให้รับรู้ได้ถึงอันตรายที่คุกคามเอาชีวิต ก็จะไม่ตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ซึ่งมันถือเป็นกลไกการปกป้องตัวเองของพวกภูตหลาย ๆ ตน
"งั้นเรารีบเดินกันหน่อยดีกว่า"
"อืม"
ชิโนบุไม่ได้สนใจว่าแบล็กจะกำลังหลุดขำกับท่าทางรีบร้อนของตัวเอง เพราะตอนนี้ที่สำคัญคือเขาอยากไปหาอัลฟ่ามากกว่า
แม้ตอนแรกจะตั้งใจไว้ว่าจะปล่อยให้อัลฟ่าได้นอนพักวันนี้อีกวัน แต่เพราะเมื่อเช้าแบล็กบอกว่า กะจากระยะเวลาที่พักฟื้นและพลังวิญญาณที่เสียไปแล้ว อัลฟ่าน่าจะตื่นขึ้นมาบ่ายนี้นี่แหละ เขาก็เลยเปลี่ยนใจแล้วรีบเดินมาทันทีที่เข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปที่เลขหนึ่ง
"ชีจัง"
"แม่"
พอเห็นคนที่เรียกตัวเองไว้ตอนกำลังจะเลี้ยวไปทางห้องของอัลฟ่า บนใบหน้าน่ารักก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม ร่างสูงโปร่งรีบเดินเข้าไปหาคุณแม่คนสวยของตัวเอง แล้วกอดอีกฝ่ายแน่นอย่างอ้อน ๆ
"ทำไมลุกขึ้นมาเร็วนักล่ะลูก ไม่นอนพักอีกสักหน่อยเหรอ"
"ช่วงนี้ผมนอนเยอะจนหน้าบวมไปหมดแล้วเนี่ย"
ไม่ว่าเปล่าเจ้าตัวยังผละตัวออกมาเล็กน้อยแต่ไม่ยอมปล่อยกอด ก่อนจะแกล้งอมลมจนแก้มป่องให้คนเป็นแม่ที่เห็นแบบนั้นหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ได้แต่ยกมือขึ้นจิ้มปลายจมูกของเจ้าตัวไปทีหนึ่งด้วยความมันเขี้ยว ก่อนจะหันมาหาแบล็กแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
"แบล็ก คุณพ่อกับชิเงรุกำลังหาเธออยู่ล่ะจ้ะ"
"หืม?"
"มีเรื่องด่วนน่ะ"
ได้ยินแค่นั้นแบล็กก็เข้าใจได้ทันที ถึงเรื่องพวกนั้นจะถือว่าจบลงแล้ว แต่ก็ยังมีสิ่งที่ต้องจัดการให้เรียบร้อยอยู่อีกหลายอย่าง ตอนนี้ทั้งหกตระกูลที่เหลือจึงยุ่งวุ่นวายกันมือไม้เป็นระวิง ไหนจะเรื่องกำลังคนที่บาดเจ็บ ไหนจะเรื่องเขตการดูแลของชิคุราเงะและโอเกทสึ แม้แต่เรื่องแผ่นยันต์และชิคิงามิที่ถูกใช้ไปอย่างมากมายมหาศาลก็ยังต้องจัดการให้เรียบร้อย เรียกได้ว่ามีตั้งแต่เรื่องเล็ก ยิบย่อย จิปาถะต่าง ๆ ไปจนถึงเรื่องใหญ่เรื่องโตที่ชวนปวดหัวอีกนับไม่ถ้วน
"งั้นฉันไปก่อนแล้วกัน ฝากโนบุจังเยี่ยมอัลฟ่าให้ด้วย"
"ได้"
ชิโนบุมองตามหลังของทั้งคู่ที่เดินจากไป มุมปากทั้งสองข้างที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มค่อย ๆ ลดระดับลง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ แม้ความจริงจะอยากรั้งตัวทุกคนไว้เพราะต้องการอยู่ด้วยกันให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย แต่เพราะรู้ดีว่าทุกอย่างยังไม่เข้าที่เข้าทาง จนทำให้แต่ละคนยุ่งกันมาก ๆ เขาเลยไม่สามารถทำตัวเอาแต่ใจในตอนนี้ได้
เอาไว้รอให้ทุกอย่างคลี่คลายกว่านี้ค่อยบังคับให้ทุกคนหยุดรับงาน จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัวก็แล้วกัน!
หลังจากมองดูทั้งแม่และแบล็กเดินหายไปจนลับสายตา ชิโนบุก็หันหลังเดินมุ่งตรงไปทางห้องพักของอัลฟ่าอย่างที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก
แม้นี่จะเป็นบ้านของตัวเอง แต่ตอนเดินมาถึงหน้าประตูชิโนบุกลับไม่ได้เปิดมันออกอย่างสง่าผ่าเผย กลับกันเจ้าตัวค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดช้า ๆ อย่างระมัดระวัง ดวงตาก็คอยมองลอดช่องประตูเข้าไปสำรวจข้างใน เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอทำเสียงดังจนไปรบกวนคนในห้องเข้า
ภายในห้องเงียบสงบไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใด ฉากกั้นไม้ถูกวางไว้หน้าประตูทางฝั่งระเบียง เพื่อบดบังแสงแดดไม่ให้สาดเข้ามาในห้องจนสว่างเกินไปนัก
อัลฟ่ายังไม่ตื่น
ชิโนบุเองก็ไม่ได้คิดที่จะปลุก เจ้าตัวจึงทำเพียงเดินเข้าไปนั่งลงข้างฟูกนอน แว่วเสียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังขึ้นเบา ๆ ทำให้มุมปากของคนได้ยินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง สองมือวางทาบอยู่บนหน้าขาของตัวเอง ขณะที่ดวงตาก็ไล่สำรวจไปตามโครงหน้าของคนหลับเงียบ ๆ
เวลาผ่านไปพักใหญ่ที่ภายในห้องยังคงดำเนินไปด้วยบรรยากาศเงียบสงบ ชิโนบุที่สังเกตเห็นว่ามีผมปอยหนึ่งระอยู่ตรงหางตาของอีกฝ่ายจึงเอื้อมมือไปเกลี่ยออกให้
".....!"
จังหวะที่ปลายนิ้วเกี่ยวไปโดนขนตาของอัลฟ่า ชิโนบุเผลอชะงักมือไว้อย่างตกใจเพราะกลัวจะทำให้ตื่น แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงหลับสนิทก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะดึงมือกลับมา แต่สายตายังคงจ้องมองดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้นต่อไปเงียบ ๆ
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปอีกนานแค่ไหนที่ชิโนบุเอาแต่จ้องมองดวงตาที่หลับพริ้มคู่นั้น จนกระทั่งได้ยินเสียงลมหายใจที่ดังขึ้นเล็กน้อยถึงค่อยได้สติกลับมา ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เปลือกตาทั้งสองข้างของคนที่หลับมานานค่อย ๆ ขยับและเปิดขึ้นช้า ๆ
"ตื่นแล้วเหรอ"
น้ำเสียงที่ได้ยินทำให้อัลฟ่ารีบตวัดตามองทันที แม้ว่าตอนนี้สติจะยังไม่แจ่มชัดเพราะเพิ่งตื่น แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ภายในแววตาก็อัดแน่นไปด้วยคลื่นอารมณ์ ราวกับทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณทำให้ร่างกายอยู่เหนือการควบคุมของสมอง เพราะเขายังไม่ทันได้คิดอะไร ร่างกายก็รีบเคลื่อนไหวไปตามอารมณ์และความรู้สึกซะแล้ว
"อะ!"
ชิโนบุที่ยังตามเรื่องตามราวไม่ทันได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยความมึนงง เพราะไม่คิดว่าอยู่ ๆ จะถูกดึงตัวลงมากอดซะแน่นแบบนี้ มือทั้งสองข้างที่ถูกรวบกดไว้กับแผ่นอกของอีกฝ่ายออกแรงยันไว้เบา ๆ ก่อนจะผงกหัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อช้อนดวงตาขึ้นสบกับคนที่มองลงมาอยู่ก่อนแล้ว
เนิ่นนานเป็นนาทีที่ภายในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน ที่ยังคงค้างอยู่ในท่านั้นไม่ได้ขยับเคลื่อนตัวแม้แต่น้อย จนกระทั่งอัลฟ่าสามารถเรียกสติของตัวเองให้กลับมาทำงานได้อย่างสมบูรณ์ เขาถึงเพิ่งจะรู้ตัวว่าเผลอทำอะไรลงไป
แต่ว่า...
ถึงจะรู้แล้วก็ยังไม่ยอมปล่อยกอดออกอยู่ดี มิหนำซ้ำยังกระชับแขนให้แน่นขึ้นอีกต่างหาก
ชิโนบุที่รู้สึกว่าโดนรัดเอวแน่นขึ้นเผลอมุนหัวคิ้วเข้านิด ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ขืนตัวออก เพียงแค่แกล้งพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงคล้ายจะดุเท่านั้น
"ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ อยู่ ๆ ตื่นขึ้นมาก็คว้าตัวคนอื่นเขามากอดแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน"
"....."
"เกิดคนที่มาเยี่ยมนายตอนนี้เป็นแบล็ก นายก็คิดจะกอดไม่ยอมปล่อยแบบนี้หรือไง"
แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายแค่แกล้งแหย่เล่น หากแต่คำถามที่ถูกส่งมา ก็ทำให้อัลฟ่ากลายเป็นฝ่ายมุนหัวคิ้วแทน ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับจิ้งจอกหนุ่มมองดูเหมือนคนที่กำลังครุ่นคิดอะไรอย่างหนัก แต่เป็นอย่างนั้นแค่เพียงครู่เดียว ปมตรงกลางหว่างคิ้วก็ถูกคลายออก แล้วเปลี่ยนมายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
"ถ้าเป็นแบล็กคงไม่ยอมให้ฉันกอดแบบนี้หรอก แล้วอีกอย่าง..."
"อะไร"
"ฉันก็ไม่ได้อยากจะกอดแบล็กแบบที่อยากกอดนายด้วย"
เพียงประโยคเดียวก็ทำให้คนแกล้ง เปลี่ยนมาเป็นคนถูกแกล้งที่ทั้งเขิน ทั้งอายได้ในพริบตา ผิวแก้มทั้งสองข้างแดงเรื่อ ก่อนที่มันจะลามไปถึงใบหูทั้งสองข้างได้อย่างรวดเร็ว จนต้องรีบยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยไม่คิดจะพูดอะไรอีก
อัลฟ่าหลุดขำเบา ๆ กับท่าทางร้อนรนที่ได้เห็น ดวงตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย ที่แม้ตอนนี้จะยังดูเหนื่อยอ่อนอยู่เล็กน้อย แต่ประกายสดใสในดวงตาและกิริยาท่าทางก็ดูกระฉับกระเฉงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ไม่ได้นอนหลับนิ่ง ๆ ไม่ยอมตื่นจนน่าเป็นห่วงเหมือนก่อนหน้านี้
เฮ้อ...
เสียงผ่อนลมหายใจดังขึ้นเบา ๆ จากอัลฟ่า พร้อมกับรอยยิ้มบางที่ปรากฏขึ้นตรงมุมปาก แม้ตอนนี้ร่างกายจะยังฟื้นฟูไม่สมบูรณ์ดี หากแต่ความตึงเครียดทั้งหมดก็สลายหายไปแล้ว เพียงเพราะได้เห็นหน้าคนสำคัญของตัวเอง
แค่ได้เห็นว่าเจ้าตัวยังสบายดี
แค่ได้เห็นว่าเจ้าตัวยังคงอยู่ข้าง ๆ กัน
แค่นี้ก็พอแล้ว
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะแวะไปหาเรนก่อนแล้วค่อยไปรับเธอ"
"ได้จ้ะ"
"ส่วนชิเงรุก็ปล่อยทิ้งไว้ที่นั่นแหละ ให้หาทางกลับเอาเอง"
สึกิโกะหลุดหัวเราะออกมาทันทีที่ได้ยินดังนั้น ดวงตาคู่สวยหยีโค้งลง ทำให้ใบหน้างดงามของเธอยิ่งดูอบอุ่น อ่อนโยนขึ้นอีกหลายเท่า
แบล็กที่หันไปเห็นภาพนั้นเองก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ จึงผ่อนจังหวะการก้าวเท้าของตัวเองลงเพื่อให้เธอเดินตามทันได้โดยไม่ต้องรีบ
ภูตพิทักษ์และนายหญิงแห่งบ้านอาคาวะ เดินคุยกันไปตลอดทางตั้งแต่หน้าประตูใหญ่จนเข้ามาถึงตัวบ้าน หากแต่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปก็ต้องหันมาสบตากันเองด้วยความแปลกใจ เมื่อภายในไม่ได้เปิดไฟสว่างอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับเปิดไว้เพียงไม่กี่ดวงบริเวณด้านหน้าเท่านั้น
แม้ตอนนี้จะไม่ได้มืดมาก ท้องฟ้ายังคงเป็นสีส้มอมแดง แต่ตามปกติภายในบ้านจะต้องเปิดไฟสว่างทั่วทั้งหลังแล้ว แต่วันนี้ตรงส่วนที่พักกลับมืดสนิทไม่ได้เปิดไฟไว้สักดวง
"อายาเมะ ชีจังไม่อยู่เหรอ"
พอเห็นว่าผู้ดูแลคนเก่าแก่ของตระกูลออกมาต้อนรับ สึกิโกะก็ถามขึ้นอย่างแปลกใจ แม้การที่ลูกชายออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกจะถือเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้ร่างกายของเจ้าตัวยังไม่ถือว่าสมบูรณ์พร้อม อีกอย่างแบล็กก็อยู่กับเธอตลอด แล้วแบบนี้ชีจังจะออกไปกับใครได้ล่ะ ในเมื่ออัลฟ่าเองก็ยังต้องพักฟื้นอยู่
"นายน้อยอยู่ที่ห้องของคุณอัลฟ่าค่ะ ไม่ได้ออกไปไหน"
คำตอบที่ได้รับทำให้เธอมุ่นหัวคิ้วเข้าเล็กน้อย ในเมื่ออยู่แล้วทำไมไม่เปิดไฟ?
ถึงจะสงสัยแต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงแค่เดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักของอัลฟ่าตามที่ได้คำตอบมา ซึ่งแบล็กเองถึงจะไม่ได้พูดอะไรแต่ก็เดินตามมาด้วย
ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็เดินมาถึง ตรงบริเวณนี้ไม่ได้เปิดไฟไว้สักดวง ทำให้ทางเดินมืดสลัวกว่าส่วนอื่นของบ้าน แบล็กกระดิกหูเล็กน้อยเพื่อตั้งใจฟังเสียงที่เกิดขึ้นภายในห้อง แต่นอกจากเสียงลมหายใจของคนสองคนก็ไม่ได้ยินอะไรอีก จึงหันมาพยักหน้ากับสึกิโกะแล้วค่อย ๆ เปิดประตูออกอย่างเบามือ
"....."
ภาพที่เห็นตรงหน้า ทำให้มุมปากของทั้งคู่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มในทันที
ภายในห้องที่เกือบจะมืดสนิท เจ้าหนูน้อยของบ้านอาคาวะกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนฟูกนอนของอัลฟ่า บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มน้อย ๆ อย่างสบายอกสบายใจ มือข้างหนึ่งวางพาดอยู่บนหมอน ขณะที่อีกข้างกำลังกอดเจ้าก้อนขนสีขาวของจิ้งจอกตัวน้อยที่กำลังหลับสนิทไม่ต่างกัน
ทั้งแบล็กและสึกิโกะอมยิ้มมองภาพตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันมาสบตากันแล้วค่อย ๆ เลื่อนประตูปิดลงอย่างเบามือ เพราะไม่อยากรบกวนเวลานอนพักผ่อนของทั้งคู่ ทั้งยังไม่มีความคิดที่จะปลุกให้ทั้งสองคนตื่นขึ้นมาตอนนี้อีกด้วย
"ยังไงวันนี้ชุนกับชิเงรุก็คงไม่กลับมา พวกเราเลื่อนเวลากินข้าวเย็นออกไปอีกหน่อยก็แล้วกัน"
"ได้จ้ะ"
tbc...


## 30 - อวี้ อันฉี และ อาคาวะ ชิโนบุ (จบ)

ฟู่
เสียงเป่าปากดังขึ้นเบา ๆ จากเจ้าของร่างสูงโปร่งที่กระโดดลงมายืนบนพื้นได้อย่างมั่นคง ใบหน้าน่ารักอย่างเด็กหนุ่ม ในตอนนี้กลับเริ่มมีเค้าโครงของความเป็นผู้ใหญ่ผสมอยู่ ทั้งคิ้ว ตา จมูก ปาก เด่นชัด มองดูทั้งหล่อเหลาและคมสวยในเวลาเดียวกัน
ครืน!
เสียงครืดคราดและแรงสั่นสะเทือนภายในตัวบ้านที่ตัวเองเพิ่งจะกระโจนออกมา ทำให้ดวงตาคู่สวยตวัดไปมองเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหรี่ลงนิด ๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าภูตที่โดนจัดการไปเมื่อครู่กลับพยายามดิ้นรนกระเสือกกระสน ในแววตาฉายชัดถึงความบ้าคลั่งและไม่ยินยอม คิดเพียงแต่ว่าหากมันจะต้องถูกจัดการจริง ๆ มันก็จะเอาชีวิตขององเมียวจิไปพร้อมกันด้วย
"นายช้าไปแล้ว"
น้ำเสียงใส ๆ ที่ติดไปทางรำคาญดังขึ้นจากริมฝีปากขององเมียวจิที่กำลังยืนดูภูตตนนั้นพุ่งเข้ามาหาตัวเอง โดยไม่มีทีท่าว่าจะจัดการแต่อย่างใด เจ้าตัวยังเอาแต่ใช้สองมือปัดเศษฝุ่นตามเสื้อผ้าออก ขณะที่ดวงตาก็จับจ้องมองภูตตนนั้นไปพลาง
อีกเพียงไม่ถึงคืบที่กรงเล็บแหลมคมจะพุ่งเข้ามาถึงลำคอ ไอพลังสีแดงก็โจนทะยานเข้าสะบั้นร่างภูตตนนั้นจนแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงหายไป
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เข้ามายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลัง ทำให้คนที่กำลังปัดเศษฝุ่นบนตัวเหลือบตาไปมองนิด ๆ แต่แล้วก็ต้องขมวดคิ้ว มุ่ยหน้าอย่างขัดใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังก้มลงมองกลับมาด้วยรอยยิ้ม
คือก้มลงมอง...
ใช้คำว่าก้มลงมองเลย
ทั้ง ๆ ที่ตลอดสองปีมานี้เขาก็อุตส่าห์สูงขึ้นมาอีกตั้ง 2 ซม. แล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังจะทิ้งห่างกันไปอีก จากที่ก่อนหน้านี้ห่างกันแค่ 2 ซม. แต่ตอนนี้เพิ่มขึ้นกลายเป็น 5 ซม. ไปซะแล้ว
เพราะเป็นภูตหรือไงนะ ถึงได้ตัวใหญ่ง่ายขนาดนี้
"โนบุจัง"
เสียงเรียกดัง ๆ มาพร้อมกับร่างในชุดดำตามชื่อของเจ้าตัว รอยยิ้มทะเล้นเป็นสิ่งแรกที่ได้รับ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงกรีดร้องของภูตตนหนึ่งที่โดนหิ้วคอมาด้วย
"เจ้านี่เหรอ"
"ใช่ ฉันกับอัลฟ่าพยายามแทบตายกว่าจะล่อออกมาได้"
"มิน่าล่ะ ถึงได้ช้า"
คำบ่นที่ได้ยินกลับทำให้คนฟังทั้งคู่พากันยิ้มรับอย่างไม่นึกโกรธเลยแม้แต่น้อย แบล็กเพียงแค่หัวเราะขึ้นมาเบา ๆ ในขณะที่อัลฟ่าเอื้อมมือออกไปช่วยปัดฝุ่นที่ติดตามตัวออกให้
"ทำไมถึงได้มอมแมมขนาดนี้ล่ะ"
"เจ้าภูตนั่นหนีไปอยู่หลังบ้านตรงที่เก็บถ่าน"
"นายก็เลยมุดเข้ากองถ่านตามมันไปน่ะเหรอ"
พอได้ยินอัลฟ่าพูดแซวมาแบบนั้น ชิโนบุก็ได้แต่ถลึงตากลับไป ก่อนจะยื่นมือที่ยังเลอะถ่านของตัวเองไปป้ายหน้าของเจ้าตัวด้วยข้อหาทำให้หมั่นไส้ จนแบล็กที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ตลอดหลุดเสียงขำออกมาดังขึ้น ในขณะที่อัลฟ่ากลับทำเพียงอมยิ้มบาง ๆ รอให้คนตรงหน้าได้ป้ายจนพอใจโดยไม่ขยับหนีเลยสักนิด
ซึ่ง...กว่าเจ้าตัวจะพอใจได้ ที่แก้มทั้งสองข้างและปลายจมูกของอัลฟ่าก็ดำเป็นปื้นไปแล้ว พอเห็นแบบนั้นชิโนบุก็หัวเราะชอบใจ อารมณ์กรุ่น ๆ ที่ต้องวิ่งไล่กับเจ้าภูตในกองถ่าน ถูกใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยรอยดำของคนตรงหน้าสลายมันทิ้งไปหมดเรียบร้อย
องเมียวน้อยฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี ก่อนจะล้วงเอาโหลเล็ก ๆ ที่ใช้ผนึกภูตชั่วคราวออกมา มือข้างหนึ่งยกขึ้นระดับอก ขณะที่อีกมือก็ยื่นโหลไปตรงหน้าเจ้าภูตที่แบล็กหิ้วคออยู่ ริมฝีปากพึมพำเป็นคาถาเบา ๆ แล้วเพียงไม่นานหลังจากนั้น ภูตตนนั้นก็กลายเป็นดวงแสงหายเข้าไปในโหลแก้ว
"เรียบร้อย"
"งั้นก็กลับกันเลยเถอะ โนบุจังกับอัลฟ่า ตอนนี้สภาพดูไม่ได้กันทั้งคู่แล้ว"
"เหรอ"
ชิโนบุหันไปฉีกยิ้มหวานให้แบล็กทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ก่อนที่ในเวลาต่อมาเจ้าตัวจะกระโจนเข้าไปกอดคออีกฝ่ายไว้ แล้วใช้มือที่ยังเลอะอยู่ป้ายไปตามใบหน้าหล่อเหลาให้ดำเป็นปื้นตามกันไป
คราวนี้ทางฝ่ายอัลฟ่าที่เห็นแบบนั้นหลุดขำออกมาเบา ๆ ในขณะที่แบล็กเองก็หัวเราะฮ่า ๆ อย่างชอบใจ ดูสนุกกับการโดนทำให้เลอะซะด้วยซ้ำ
ทั้งสามหนุ่มเล่นป้ายถ่านใส่กันอยู่อีกสักพัก ก่อนจะพากันกลับบ้านเอาเจ้าภูตที่ก่อความวุ่นวายตนนี้ไปส่งให้คุณพ่อของชิโนบุเพื่อเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจ
หากแต่ทันทีที่คนเป็นพ่อเห็นสภาพของลูกชายและภูตหนุ่มอีกสองตนก็ไม่ได้สนใจของที่ถูกส่งให้เลยสักนิด แต่รีบเรียกอายาเมะมาพาตัวทั้งสามคนไปจัดการอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อย ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจจากคนเป็นปู่ และรอยยิ้มหวาน ๆ ของคนเป็นแม่
กว่าที่ทั้งสามจะจัดการล้างเนื้อล้างตัวให้สะอาดเรียบร้อยได้ก็ใช้เวลาอยู่เกือบชั่วโมง ตอนที่เอามาเล่นป้ายกันก็สนุกดีอยู่หรอก แต่ตอนล้างออกนี่สิ กว่าจะขัดออกผิวก็กลายเป็นสีแดงปื้นไปทั้งตัวแล้ว
๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐ ๐
"อิ่มจัง"
เสียงพึมพำเบา ๆ ที่ได้ยิน ทำให้ดวงตาคู่คมเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ข้างกัน ตรงมุมปากทั้งสองข้างยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน เหมือนกันกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักทะนุถนอม
ผ่านมาอีกสองปี นับตั้งแต่ที่เรื่องราวทั้งหมดได้จบลงในวันนั้น เขตความดูแลทั้งแปดก็กลับคืนสู่ความปกติเหมือนเดิม เพียงแต่ในเขตความรับผิดชอบของชูโงคุและคิวชูถูกเปลี่ยนจากตระกูลโอเกทสึและชิคุราเงะมาเป็นตระกูลอื่นแทน ซึ่งทั้งสองตระกูลที่ขึ้นมาใหม่ ก็ได้รับการเลือกจากบรรดาองเมียวจิในภูมิภาคนั้น ๆ ว่าเหมาะสมดีแล้ว จึงไม่มีปัญหาใดเกิดขึ้นมาตามหลัง
แปดตระกูลหลักที่แบ่งเขตความรับผิดชอบดูแลพื้นที่ของตนกลับคืนสู่ความสมดุลเช่นเดิม แม้อีกสองตระกูลใหม่จะยังไม่มีประสบการณ์จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ได้เท่ากับอีกหกตระกูล แต่ก็ถือว่าพวกเขามีความสามารถเพียงพอ เพราะเพียงแค่ผ่านไปสองปี ก็จัดการทำทุกอย่างจนเกือบจะเข้าที่เข้าทางได้ทั้งหมดแล้ว
ช่วงแรก ๆ อีกหกตระกูลต้องยื่นมือเข้าไปช่วยในหลาย ๆ เรื่องเพื่อสะสางความวุ่นวายที่ถูกทิ้งไว้ แต่หลังจากผ่านไปได้หนึ่งปี เรื่องที่จะให้พวกเขาช่วยก็น้อยลงเรื่อย ๆ จนช่วงหลังมานี้ไม่จำเป็นต้องห่วงอะไรแล้ว แต่ละตระกูลจึงมีเวลามาจัดการความเรียบร้อยภายในพื้นที่ความรับผิดชอบของตนเอง
ทางด้านอาคาวะเองก็มีการเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง เมื่อตอนนี้ระดับความสามารถของชิโนบุสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด อีกทั้งยังมีอัลฟ่าที่จัดการเรื่องทางบ้านเรียบร้อยมาเข้าร่วมด้วย สาขาหลักในเกียวโตที่เมื่อก่อนอยู่ในความดูแลของผู้นำตระกูลโดยตรง ในตอนนี้จึงตกมาอยู่ภายใต้การดูแลของชิโนบุแทน เพื่อให้คุณพ่อของเจ้าตัวไปจัดการเรื่องราวในส่วนอื่นได้อย่างวางใจขึ้น
ที่สำคัญ ในตอนนี้ชิโนบุได้จัดตั้งหน่วยอิสระขึ้นภายในสาขาเกียวโต เพื่อเป็นหน่วยที่จะสามารถส่งไปเป็นกองกำลังเสริมให้กับตามสาขาต่าง ๆ เวลามีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นได้อย่างทันท่วงที โดยที่อำนาจตัดสินใจเด็ดขาดทั้งหมดของหน่วยนี้จะขึ้นอยู่กับแบล็กและอัลฟ่าโดยตรง
เรื่องนี้ทำให้ทั้งสามมีภาระที่ต้องรับผิดชอบเพิ่มขึ้น บ่อยครั้งที่พวกเขาจะต้องแยกย้ายกันออกปฏิบัติงาน ไม่ได้ไปกันครบทั้งสามคนเหมือนแต่ก่อน
แต่ว่า...ก็แน่นอนว่า ยังไงก็ต้องมีคนไปกับชิโนบุด้วยหนึ่งคน
ถ้าแบล็กไม่ว่างก็เป็นอัลฟ่า ถ้าอัลฟ่าไม่ว่างก็จะเป็นแบล็ก ระหว่างพวกเขาสองคน ยังไงก็ต้องมีคนหนึ่งที่จะตามไปทำงานกับชิโนบุด้วย แม้ว่าเรื่องของตระกูลชิคุราเงะจะจบลงแล้วจริง ๆ แถมฝีมือของชิโนบุก็ยังเก่งกาจขึ้นมาก แต่ก็เพราะอย่างนั้นแหละ ทำให้เดี๋ยวนี้งานที่เจ้าตัวได้รับก็จะอันตรายขึ้นตามไปด้วย อย่างเมื่อสัปดาห์ก่อนก็ได้รับงานไปตรวจสอบบ้านร้างที่ถูกใช้เป็นที่กบดานของภูตระดับสูงหลงถิ่นที่ดุร้ายมากตนหนึ่ง ย้อนไปอีกสัปดาห์ก็ต้องไปทำพิธีปัดรังควานให้วิญญาณอาฆาตที่เกือบจะเปลี่ยนร่างเป็นปีศาจอยู่แล้ว ทุกงานที่รับช่วงนี้มีแต่งานที่อันตรายมากทั้งนั้น
ไม่ได้โชคดีได้รับงานเล็ก ๆ ง่าย ๆ เหมือนอย่างวันนี้บ่อย ๆ หรอก
"นายเติมข้าวไปตั้งสองรอบ"
"ก็กับข้าวอร่อย"
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งเหมือนอย่างทุกที ก่อนจะดึงให้ร่างผอมบางของคนข้าง ๆ ลงมานั่งพักอยู่ข้างสระน้ำด้วยกัน แล้วยื่นมือไปช่วยลูบหน้าท้องให้เบา ๆ
ทางชิโนบุที่ได้รับสัมผัสอ่อนโยนนั้นก็ขยับตัวเข้าไปนั่งให้ใกล้กันยิ่งขึ้น ใบหน้าน่ารักเอียงซบลงกับไหล่ของอีกฝ่าย แล้วปล่อยให้ฝ่ามือใหญ่ ๆ ข้างนั้นช่วยลูบหน้าท้องให้ตัวเองต่อไปด้วยความสบาย
อัลฟ่าได้แต่นึกเอ็นดูกับท่าทางนั้น จึงยิ่งใช้มือโอบไหล่ให้เจ้าตัวได้นอนซบในท่าที่สบายขึ้น ขณะที่ตรงฝ่ามือข้างที่ลูบหน้าท้องให้ก็มีไอพลังสีแดงแผ่ออกมาจาง ๆ ทำให้คนโดนลูบยิ่งรู้สึกอุ่นสบายจนส่งเสียงครางฮึมฮัมในลำคอเบา ๆ
"สบายจัง"
"งั้นทีหลังเวลากินข้าวเสร็จ ฉันทำแบบนี้ให้อีกดีไหม"
"ดี"
คำตอบที่ได้รับกลับมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดทำให้อัลฟ่ายิ่งยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะโน้มหน้าลงเล็กน้อย กดจูบลงตรงข้างขมับของคนในอ้อมอกเบา ๆ แล้วค่อยผละออกมา
ระหว่างทั้งสองคนหลงเหลือไว้เพียงความเงียบเมื่อไม่มีใครคิดจะพูดอะไรอีก ต่างคนต่างปล่อยให้ตัวเองดื่มด่ำไปกับบรรยากาศของความสงบสุขที่แสนผ่อนคลาย
เนิ่นนานหลายนาทีหรืออาจจะยาวนานถึงชั่วโมงที่ทั้งสองคนเอาแต่นั่งเงียบ ๆ กันอยู่แบบนั้น ชิโนบุมองฝ่ามือใหญ่ ๆ ที่ลูบอยู่ตรงหน้าท้องของตัวเอง แล้วก็เผลอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบอยู่ 2-3 ครั้ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างไปไม่ถึงคืบ
ดวงตาสองคู่สบประสานกัน เพราะอัลฟ่าเอาแต่มองอยู่แบบนั้นมาตลอดเวลาอยู่แล้ว ภูตหนุ่มยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ เมื่อคนในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมาจูบปลายคางกันทีหนึ่ง
"จะอ้อนเอาอะไร"
"อ้อนเฉย ๆ ไม่ได้เหรอ"
"....."
"นาน ๆ ทีจะมีเวลาอยู่ด้วยกันสงบ ๆ แบบนี้"
ประโยคที่ได้ยินทำให้คราวนี้อัลฟ่าหลุดขำแบบมีเสียงออกมาเลย ดวงตาคู่คมทอดอ่อนลง ก่อนจะหยุดมือที่ลูบหน้าท้องให้อีกฝ่ายมาเปลี่ยนเป็นกอดเอวเจ้าตัวไว้หลวม ๆ แล้วแกล้งแหย่กลับไป
"พูดเหมือนคนอายุครึ่งร้อยแล้วอย่างนั้นแหละ"
"ก็มันจริงนี่ กว่าจะได้อยู่บ้านสบาย ๆ ไม่มีงานอะไรต่อแบบนี้มันยากมากนะ นายไม่คิดเหมือนกันหรือไง"
"คิดเหมือนกัน"
"ใช่ไหมล่ะ"
เห็นสีหน้าจริงจังของอีกฝ่ายแล้ว อัลฟ่าก็ได้แต่กดจูบลงบนหน้าผากของเจ้าตัวอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะพยักหน้าเออออตามไปทั้งหมดอย่างไม่มีข้อคัดค้าน
"อีกอย่างนะ ประสบการณ์ชีวิตฉันน่ะ เผลอ ๆ จะมากกว่าคนอายุครึ่งร้อยหลาย ๆ คนซะอีก"
"อืม"
"เอาแค่เดือนเดียวที่รับงาน ก็มีเรื่องนู้น เรื่องนี้มาให้เอาไปเล่าต่อไม่หวาดไม่ไหวแล้ว"
"อืม"
"แค่เดือนนี้เดือนเดียวก็รับไปตั้งเจ็ดงาน แถมมีแต่งานยาก ๆ ทั้งนั้นเลยด้วย"
"อืม"
"นายรักฉันมากเลยใช่ไหม"
"อืม"
เห็นอีกฝ่ายเอาแต่อืม ๆ ตอบกลับมา ชิโนบุเลยใช้จังหวะเผลอแกล้งถามออกไปแบบนั้น ซึ่งคำตอบที่ได้รับก็ทำให้เขาหัวเราะออกมาอย่างชอบอกชอบใจ
อัลฟ่ามองคนที่นอนหัวเราะเสียงใสอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองแล้วก็ได้แต่นึกเอ็นดู สองแขนกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีกเล็กน้อย แต่ก็ระวังไม่ให้แน่นเกินไปจนทำให้เจ้าตัวอึดอัด เมื่อมองเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนจากสีอมส้มเป็นสีน้ำเงินม่วง อันเป็นสัญญาณว่ากำลังจะพ้นจากช่วงเย็นเข้าสู่ช่วงค่ำแล้ว ก็ก้มลงถามคนที่ยังนอนหัวเราะอย่างอารมณ์ดีด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"อยากเข้าบ้านหรือยัง"
"ยัง อยากนอนเล่นต่ออีกหน่อย"
คำตอบที่ได้รับทำให้อัลฟ่าพยักหน้ารับอย่างไม่มีคำคัดค้าน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นห่วงว่าเจ้าตัวจะหนาวเพราะอากาศที่เริ่มเย็นขึ้น จึงแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์มาอยู่ในร่างกึ่งภูต ก่อนจะเรียกพวงหางของตัวเองออกมา แล้วตวัดพาดทับอยู่บนตัวของอีกฝ่ายให้แทนผ้าห่ม
ชิโนบุมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร หากแต่รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งมีแต่จะกว้างขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อได้รับความใส่ใจแม้แต่กับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้
อัลฟ่าน่ะ...
เป็นแบบนี้มาตลอด และไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อหนึ่งปีก่อนที่เราตกลงคบกัน ไม่สิ...ความจริงแล้วเจ้าตัวเป็นแบบนี้มาก่อนที่เราจะคบกันอีก เป็นมาตั้งแต่ที่มาขอให้เขาเป็นคนสำคัญ อา...ไม่ ๆ ความจริงแล้วอาจจะเป็นก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ แต่เป็นเขาเองที่ไม่ทันรู้ตัวว่าตัวเองได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีจากอัลฟ่ามาโดยตลอด
อัลฟ่าน่ะนะ...
"หืม?"
คิ้วทั้งสองข้างของภูตหนุ่มเลิกขึ้นเล็กน้อย เมื่ออยู่ ๆ คนในอ้อมแขนก็พลิกตัวกลับมาประจันหน้ากัน ก่อนเจ้าตัวจะออกแรงผลักให้เขาลงไปนอนอยู่บนพื้น
ชิโนบุมองคนที่เขาออกแรงเพียงนิดเดียวเจ้าตัวก็ยอมนอนลงไปโดยไม่ขัดขืน มุมปากทั้งสองข้างยิ่งยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้มหวาน ก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวนอนตามลงไปแล้วหันไปกอดอีกฝ่ายไว้เช่นกัน
"นั่งกอดฉันมาตั้งนาน นายคงเมื่อยแย่แล้ว"
"ไม่เมื่อยหรอก"
"แต่นอนกอดแบบนี้ก็สบายกว่าใช่ไหม"
ขณะที่ถามไปชิโนบุที่นอนซบอยู่บนอกก็เปลี่ยนมาเงยหน้าขึ้น เกยคางไว้บนอกของอัลฟ่า แล้วมองสบกลับไปตาแป๋ว จนคนที่ได้เห็นความน่ารักในระยะประชิดได้แต่ส่งยิ้มตอบกลับมาอย่างอ่อนโยน
"อืม สบายกว่า"
คำตอบที่ได้รับทำให้ชิโนบุยิ่งยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะเหลือบมองพวงหางสีขาวที่ตวัดขึ้นมาคลุมตัวเขาไว้แทนผ้าห่มเพื่อสร้างความอบอุ่น ทั้งที่ความจริง...
แค่อ้อมกอดจากสองแขน ก็ทำให้เขาอบอุ่นมากอยู่แล้วแท้ ๆ
บนใบหน้าขาวใสในตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เจ้าตัวไม่คิดจะปกปิดไว้ บรรยากาศโดยรอบจึงยิ่งเต็มไปด้วยความอ่อนละมุนเข้าโอบล้อมคนทั้งคู่
อัลฟ่าไม่ได้พูดอะไร ทางด้านชิโนบุเองก็เอาแต่เงียบเช่นกัน หากแต่ดวงตาสองคู่ยังคงสบมอง ถ่ายทอดความรู้สึกลึกซึ้งให้กันและกันอยู่อย่างนั้น แม้จะไม่ได้มีประโยคหวานซึ้งหรือการกระทำแสนพิเศษใด ๆ แต่เพียงแค่ความจริงใจที่มอบให้กัน ก็ทำให้หัวใจสองดวงเต็มตื้นไปด้วยความรักจนความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ลามไปทั้งตัว
ชิโนบุซบใบหน้าลงบนแผ่นอกแข็ง ๆ ที่แม้จะไม่ได้นุ่มนวล นอนสบาย แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย แถมยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและรักถนอมกันอยู่ตลอดเวลา
อัลฟ่าเป็นแบบนี้เสมอ
แม้เจ้าตัวจะไม่ได้มาพร่ำพรรณนาให้ฟังว่ารักเขามากมายขนาดไหน แต่จากทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ แค่จากทุก ๆ สิ่งที่แสดงออกมา ก็ทำให้รับรู้ได้ถึงทุกความรู้สึกที่เจ้าตัวมีให้กับเขา
แค่มองจากแววตา
แค่มองจากมุมปากที่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
แค่มองจากฝ่ามือที่ลูบหลังให้กันอย่างอ่อนโยน
แค่มองจากสองแขนที่กระชับกอดกันไว้อย่างทะนุถนอม
แค่เพียงเท่านั้น...
ก็รู้แล้วว่าอัลฟ่ารักเขามากแค่ไหน
"อัลฟ่า"
"หืม?"
เสียงเรียกจากคนที่นอนซบอยู่บนอกของตัวเอง ทำให้อัลฟ่าส่งเสียงครางรับในลำคอกลับไป ดวงตาคู่คมทอดอ่อนมองคนที่เงยหน้าขึ้นมาหา ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นดวงตากลมโตใสแจ๋วที่มองสบกลับมา แต่เขายังไม่ทันได้ถามอะไรกลับไปมากกว่านั้นก็ต้องเลิกคิ้วขึ้น เมื่ออยู่ ๆ อีกฝ่ายก็ยันตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วแนบริมฝีปากลงมา
"....."
ภายในดวงตาคู่สวยทั้งใสกระจ่างและเป็นประกายพราวระริกอย่างสวยงามในยามที่เจ้าตัวผละริมฝีปากออก จูบเมื่อครู่เป็นเพียงจูบสั้น ๆ ที่กินระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ จึงไม่ได้ทำให้ทั้งคนจูบและคนโดนจูบรู้สึกใจเต้นแต่อย่างใด มิหนำซ้ำ คนโดนจูบอย่างอัลฟ่ายังออกจะนึกสงสัยในการกระทำนั้นเสียอีก
"ฮ่า ๆ ๆ"
ชิโนบุหลุดขำออกมากับสีหน้าสงสัยนั้น ฝ่ามือขาว ๆ ยกขึ้นมาใช้ปลายนิ้วชี้จิ้ม ๆ ไปที่ริมฝีปากล่างของคนที่ตัวเองพลิกตัวขึ้นมานอนทับเบา ๆ ก่อนจะแกล้งถามกลับไปด้วยรอยยิ้มขำ
"ทำหน้างั้นทำไม"
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะแปลกใจอยู่บ้าง แต่พอเห็นว่าคนด้านบนหัวเราะออกมาได้อย่างสดใสอย่างนั้น อัลฟ่าก็ไม่นึกสงสัยอะไรต่อแล้ว สองแขนกระชับกอดเอวคนบนตัวให้แน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปจูบเบา ๆ แล้วผละออกมาบ้าง
"เอาคืนฉันเหรอ"
คนโดนจูบคืนถามกลับมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะวางมือทั้งสองข้างลงบนอกของอีกฝ่ายแล้วค่อยวางคางเกยทับลงไป ในขณะที่สองขาก็เตะเล่นไปมาระหว่างถามขึ้นอย่างอารมณ์ดี
"อัลฟ่า พรุ่งนี้ว่างเราจะไปไหนกันดี"
"นายอยากไปไหนล่ะ"
"กำลังคิดอยู่ว่าจะไปแบบเบา ๆ หรือไปแบบหนัก ๆ ดี"
บทสนทนาง่าย ๆ ดังขึ้นเบา ๆ ระหว่างคนสองคนที่นอนคุยกันด้วยบรรยากาศผ่อนคลายตามปกติ
ตั้งแต่ที่ตกลงคบกันมาได้หนึ่งปี แม้จะไม่ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันดี ๆ เหมือนคู่อื่นนัก เพราะต่างคนต่างก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ช่วงเวลากินข้าวหวาน ๆ ก็คือมื้ออาหารภายในรั้วมหาวิทยาลัย สถานที่ออกเดทก็คือตามบ้านเรือนคนอื่นที่ต้องไปทำพิธีปัดรังควาน การไปเที่ยวนอกสถานที่ด้วยกันก็คือตามป่าเขาที่ต้องไปจัดการเรื่องภูตผี
แต่ถึงอย่างนั้น...
ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง พวกเขาก็จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข ตักตวงช่วงเวลาดี ๆ จากกันและกันให้ได้มากที่สุด มอบความสุขให้กันและกันได้มากที่สุด ชดเชยให้กับหลาย ๆ ช่วงเวลาที่ไม่อาจมีให้กันได้
"เบาคืออะไร หนักคืออะไร"
"เบาคือไปดูหนัง หนักคือไปสวนสนุก นายอยากไปแบบไหน"
"ตามใจนาย"
เห็นอีกฝ่ายยกหน้าที่ให้ตัวเองตัดสินใจชิโนบุก็ส่ายหน้าจนผมปลิวไปมา ก่อนจะใช้ปลายนิ้วจิ้ม ๆ ลงบนอกคนที่ตัวเองนอนทับเล่นไป 2-3 ที
"ไม่ตามใจฉัน คราวนี้จะตามใจนาย"
"ถ้าตามใจฉัน ก็อยากไปแบบหนัก"
"นายอยากไปสวนสนุกเหรอ"
"ใช่"
"โอเค งั้นพรุ่งนี้เราไปสวนสนุกกัน"
เมื่อตกลงกันได้เรียบร้อยเสียงหัวเราะสองเสียงก็ดังคลอกันเบา ๆ บนใบหน้าของทั้งคู่ปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ จนบรรยากาศรอบตัวของพวกเขายิ่งเต็มไปด้วยความหวานละมุน
แต่ว่า...
ก่อนที่อะไร ๆ จะกลายเป็นสีชมพูไปมากกว่านั้น เสียงตะโกนเรียกจากไกล ๆ ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องพากันหันไปมองทางต้นเสียงทันที
"โนบุจัง อัลฟ่า"
"แบล็กมาตามแล้ว"
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ยิ่งใกล้เข้ามา อัลฟ่าก็ประคองให้คนบนตัวค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งก่อนที่ตัวเองจะลุกขึ้นตาม จวบจนกระทั่งตอนที่แบล็กเดินมาถึง พวกเขาสองคนก็ลุกขึ้นมายืนดี ๆ กันได้เรียบร้อยแล้ว
"พ่อให้มาตามแล้วเหรอ"
"อืม เรนมาถึงแล้ว"
ชื่อของภูตพิทักษ์ตระกูลอาโอโทระที่ต้องร่วมทำภารกิจด้วยกันในสัปดาห์หน้า ทำให้ชิโนบุพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเริ่มออกเดินหลังจากที่มือหนึ่งจับกับอัลฟ่าไว้ และอีกมือก็คล้องแขนแบล็กได้เรียบร้อย
ทั้งสามเดินไปตามทางเดินหินที่ทอดยาวไปยังตัวบ้าน บรรยากาศเงียบสงบดำเนินไปได้ครู่หนึ่ง ก่อนที่หลังจากนั้นแบล็กจะเป็นคนหันมาถามขึ้นเพื่อทำลายความเงียบ
"เมื่อกี้คุยอะไรกันอยู่"
"คุยว่าพรุ่งนี้เราจะไปเดทกันที่สวนสนุก"
"ฉันอดไปอะ"
น้ำเสียงหงอย ๆ ของแบล็ก ทำให้ทั้งอัลฟ่าและชิโนบุพากันหลุดขำออกมา ก่อนจะเป็นฝ่ายองเมียวน้อยที่เปลี่ยนจากคล้องแขนมาเป็นตบไหล่ภูตพิทักษ์ของตัวเองปุ ๆ
"พรุ่งนี้นายก็จะไปทำภารกิจกับเรนนี่ ก็ถือโอกาสออกเดทไปด้วยเลยสิ"
"ฉันกับไอ้นกเนี่ยนะ ออกเดทแบบตีกันตายน่ะสิ"
พูดยังไม่ทันขาดคำ ที่เบื้องหน้าไกลออกไปลิบ ๆ ก็มีเงาร่างสูงโปร่งของคนถูกพูดถึงมายืนเท้าเอวรออยู่แล้ว และโดยที่ทั้งสามคนยังไม่ทันพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นขึ้นมาซะก่อน
"ชักช้าจริงไอ้หมา แค่เดินไปตามเจ้าหนูสองคนต้องช้าขนาดนี้เลยเหรอ อึดอาดชะมัด"
"ว่าไงนะไอ้นก"
"ฉันบอกว่านายมันเป็นหมาอึดอาด"
ตูม!
ทันทีที่สิ้นเสียงของเรน ก็ตามมาด้วยเสียงดังตูมของพลังวิญญาณสีดำและสีน้ำเงินเข้มที่เข้าปะทะกัน ก่อนที่ร่างสีดำของอินุงามิสุดแกร่งจะพุ่งตามไป โดยมีเจ้าของพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งไม่แพ้กันรอรับการโจมตีที่กำลังจะมาถึง
ดวงตาคู่สวยของเจ้าของบ้านได้แต่ไล่มองตามสองเพื่อนซี้ ที่พอไม่มีเหตุการณ์ด่วนอะไรก็เป็นอันต้องหาเรื่องมาตีกันตลอด แล้วก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ต่อให้จะเห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนคุ้ยเคยดีแล้ว แต่ถึงยังไงพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นต่อหน้าเขาก็ยังหลุดขำออกมาได้ทุกที
"ฮ่า ๆ ๆ"
อัลฟ่าหันมามองคนข้างกายที่ยังคงหัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความเอ็นดู ตอนนี้เขาไม่คิดจะสนใจทางด้านแบล็กกับเรนแล้ว ภายในดวงตาคู่คมเป็นประกายอ่อนโยน ก่อนจะกระชับมือที่จับกันไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด
ชิโนบุที่รู้สึกได้ถึงแรงบีบมือที่หนักขึ้น จึงเงยหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ข้าง ๆ ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะเลือนหายไป แล้วถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ แทน
"งั้นเรารีบไปประชุมให้เสร็จ แล้วเตรียมตัวสำหรับพรุ่งนี้กันดีกว่า"
"ได้"
ระหว่างทั้งคู่ไม่มีบทสนทนาใดถูกพูดออกมาอีก นอกจากรอยยิ้มอ่อนละมุนที่ส่งให้กัน และฝ่ามือทั้งสองข้างที่ยังคงจับกันแน่นตลอดการเดินเข้าบ้านไป โดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยออกจากกัน
- จบ -
แนะนำตัวละคร

อวี้ อันฉี (อัลฟ่า)
(184 ซม. / 74 กก.)
นักเรียนแลกเปลี่ยนจากจีนที่ต้องมาอาศัยอยู่กับตระกูลอาคาวะ ถูกคุณปู่ (อาคาวะคนปู่บังคับให้เรียกเพื่อความสนิทสนม) ฝากฝังให้ต้องไปอยู่ภายใต้การดูแลของ ชิโนบุ และ แบล็ก

อาคาวะ ชิโนบุ
(182 ซม. / 67 กก.)
ทายาทตระกูลอาคาวะที่มีชื่อเสียงเป็นตระกูลใหญ่อันดับต้น ๆ ในเกียวโต เพราะชีวิตผูกพันอยู่กับเรื่องภูตผีมาตั้งแต่เด็ก เลยไม่ค่อยจะกลัวอะไรเหมือนคนอื่นเขาสักเท่าไร

อาคาวะ แบล็ก
(179 ซม. / 72 กก.)
เด็กหนุ่มขี้เล่นอารมณ์ดีที่ตัวติดกับชิโนบุตลอดเวลา เป็นคนที่ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ยังยิ้มได้ ยกเว้นเวลาที่โกรธมากจริง ๆ เจ้าตัวมักจะคอยอธิบายเรื่องต่าง ๆ ให้อัลฟ่าฟังอยู่เสมอ