ยอดฝีมือลงจากเขา: เริ่มต้นด้วยหนี่ว์จ้านเสินบังคับแต่งงาน
ซาลาเปาไม่มีเนื้อ
## บทที่ 1 เริ่มต้นด้วยการถูกหนี่ว์จ้านเสินบังคับแต่งงาน

"เหย่เฟิง เธอจะแต่งงานกับฉันหรือไม่?"
ที่ภูเขาคุนหลุน หมู่บ้านเถาฮวา นอกกระท่อมมุงหญ้าหลังเล็ก
สาวงามระดับสุดยอดในชุดรบยื่นขาเรียวยาวในถุงน่องดำมาเหยียบเหย่เฟิงไว้ใต้เท้า
เหย่เฟิงที่นอนอยู่บนพื้นยื่นมือทั้งสองข้างลูบไล้ขายาวในถุงน่องดำที่เหยียบอยู่บนอกตัวเองอย่างไม่เกรงใจ
ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นยังจ้องมองตามขายาวในถุงน่องดำขึ้นไปเรื่อยๆ พยายามแอบดูทิวทัศน์อันน่าหลงใหล
หญิงงามระดับโลกผู้นี้ไว้ผมสั้นดูคล่องแคล่ว
รูปร่างเซ็กซี่ บุคลิกเย็นชา
ชุดรบที่สวมทับร่างอรชรทำให้เธอดูทั้งเท่และสวยงาม
เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงงามระดับโลกตรงหน้า เหย่เฟิงยิ้มมุมปากพลางกล่าวว่า "จู้เชวี่ย ในฐานะเทพเจ้าแห่งการสู้รบผู้พิทักษ์ชายแดน การที่เธอบังคับคนธรรมดาอย่างฉันแบบนี้มันเหมาะสมหรือ?"
พูดจบ เหย่เฟิงก็มองไปรอบๆ กระท่อม
เห็นรถถังห้าสิบคันล้อมรอบกระท่อม ปากกระบอกปืนดำทะมึนเล็งตรงมาที่กระท่อมหลังเล็ก
นอกจากนี้ บนท้องฟ้ายังมีเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธบินวนเวียนอยู่กว่ายี่สิบลำ
ด้านนอก รถหุ้มเกราะหนึ่งร้อยคันเรียงตัวเป็นแถวยาว ดูน่าเกรงขาม!
ดูเหมือนว่าถ้าเขากล้าปฏิเสธ วินาทีต่อไปจู้เชวี่ยก็จะสั่งให้ยิงเขาจนกลายเป็นเนื้อบด
จู้เชวี่ยขมวดคิ้วบนใบหน้างดงาม
"คนธรรมดา?"
ในใจกลับบ่นอุบอิบ
เธอไม่เคยเห็น "คนธรรมดา" ที่แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน!
สามวันก่อน เธอถูกศัตรูซุ่มโจมตีที่ชายแดนภูเขาคุนหลุน ได้รับบาดเจ็บสาหัส
บังเอิญพบกับเหย่เฟิงที่เข้ามาเก็บสมุนไพรในภูเขาพอดี
เหย่เฟิงไม่เพียงช่วยชีวิตเธอ แต่ยังบุกเข้าค่ายศัตรูเพียงลำพังด้วยมือเปล่า เพียงแค่เผชิญหน้ากันครั้งเดียวก็สังหารผู้นำฝ่ายศัตรู
ต้องรู้ว่าผู้นำฝ่ายตรงข้ามคือ "แบล็คแพนเธอร์" ผู้ติดอันดับ 52 ในการจัดอันดับเทพเจ้าแห่งการสู้รบระดับโลก!
เขาเป็นยอดฝีมือระดับสูง!
แต่ยอดฝีมือขนาดนี้กลับถูกเหย่เฟิงสังหารภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที
เดิมทีสถานการณ์สงครามกำลังคับขัน แต่เพราะการปรากฏตัวของเขา ทำให้สถานการณ์พลิกกลับ!
คนแบบนี้กล้าบอกว่าตัวเองเป็นคนธรรมดา?
และเธอยังถูกแบล็คแพนเธอร์วางกับดัก โดนพิษประหลาด
แม้แต่มือหนึ่งในวงการแพทย์แผนจีนที่ติดตามกองทัพมาก็ยังหมดปัญญา
แต่เหย่เฟิงเพียงแค่ถอดเสื้อผ้าเธอออกแล้วจิ้มเข็มไม่กี่จุด ก็รักษาเธอหาย
นี่คือคนธรรมดา?
เธอไหนเลยจะรู้ว่า ตั้งแต่เหย่เฟิงอายุเจ็ดขวบถูกอาจารย์เก็บมา เขาก็ฝึกฝนอยู่บนภูเขาคุนหลุนนี้
เวลาสิบแปดปีที่ฝึกฝน เขาได้เรียนรู้วิชาทั้งหมดของอาจารย์จนทะลุปรุโปร่ง
ทั้งวิทยายุทธ์ด้านการแพทย์อันศักดิ์สิทธิ์ ความสามารถด้านวิทยายุทธ์ การสำรวจฮวงจุ้ย ความลับแปดทิศ...
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังพัฒนาจนเก่งกว่าอาจารย์
ดังนั้นเขาจึงสามารถสังหารแบล็คแพนเธอร์ภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที และใช้เข็มรักษาพิษร้ายที่จู้เชวี่ยได้รับ
และเพื่อตอบแทนบุญคุณที่เหย่เฟิงช่วยชีวิต จู้เชวี่ยจึงมาหาเขาถึงที่และยืนกรานจะมอบกายถวายชีวิต
"เหย่เฟิง ถ้าเธอไม่ยอมแต่งงานกับฉัน ฉันจะระเบิดกระท่อมหลังนี้!"
น้ำเสียงของจู้เชวี่ยเย็นชาลง
มือทั้งสองข้างของเหย่เฟิงไม่ได้อยู่นิ่ง ค่อยๆ เลื่อนจากน่องขึ้นไปถึงต้นขา
เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสนุ่มลื่นในมือ เขาพึมพำในใจว่า "โอ้โห ขาของเทพธิดาแห่งสงครามนี่สัมผัสแล้วช่างเพลินจริงๆ!"
คิดในใจแบบนั้น แต่ปากกลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ระเบิดเลย ยังไงฉันก็จะลงจากเขาแล้ว!"
"เธอจะลงจากเขา? ไปไหน? ไปทำอะไร?"
จู้เชวี่ยถามติดๆ กันสามคำถาม
"ไปเมืองตงไห่ ก่อนจากไปอาจารย์สั่งให้ฉันไปหาตระกูลหลิว ท่านได้หมั้นหมายคู่ให้ฉันไว้ แล้วก็จัดการธุรกิจของอาจารย์ รับตำแหน่งประธานกลุ่มบริษัทหลงเซียง อืม... แล้วก็สืบหาที่มาของตัวเอง!"
"คู่หมั้น!!? เธอมีคู่หมั้น?"
ไม่รู้ทำไม จู้เชวี่ยรู้สึกเจ็บแปลบในใจ
ราวกับกำลังจะสูญเสียสิ่งล้ำค่าบางอย่างไป
"เฮอะ หรือว่าพ่อหนุ่มอย่างฉันไม่คู่ควรที่จะมีคู่หมั้น? ดังนั้นเธอก็อย่าได้หมายปองร่างกายฉันเลย ไปพิทักษ์ชายแดนของเธอดีกว่า!"
สีหน้าของจู้เชวี่ยเย็นชาดุจน้ำแข็ง
จิตใจปั่นป่วนไปหมด
เธอยกเท้าขึ้นเตะเหย่เฟิงอย่างแรง
"ฮึ! ผู้ที่เทพเจ้าแห่งการสู้รบอย่างฉันหมายตาไว้ ไม่มีใครแย่งไปได้หรอก เหย่เฟิง รอฉันไว้นะ ฉันจะไปตามหาเธอที่เมืองตงไห่!"
พูดจบ จู้เชวี่ยก็ก้มร่างลงจูบแก้มเหย่เฟิงเบาๆ
ใบหน้างามของเทพเจ้าแห่งการสู้รบผู้นี้ แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น
"เหย่เฟิง แอดไลน์กันหน่อย!"
"จะไม่แอดได้ไหม?"
"ทหาร! ยิงเขาซะ!"
ในทันใด เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธ รถหุ้มเกราะ และรถถังต่างก็ชี้อาวุธมาที่เหย่เฟิง
เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของเหย่เฟิงทันที
รีบพูดอย่างยิ้มแหย: "แอด! แอด! แอดเลย!"
ในใจคิด: "เฮ้ย ผู้หญิงดุๆ คนนี้จะมาติดพันฉันจริงๆ เหรอ?"
ไม่นาน ทั้งสองก็แลกไลน์และข้อมูลติดต่อกัน
จู้เชวี่ยจึงถอนกำลังกลับไป
ส่วนเหย่เฟิงก็จัดกระเป๋าเดินทางอย่างง่ายๆ แล้วออกจากกระท่อมไม้
บนท้องฟ้า จู้เชวี่ยที่นั่งอยู่ในเฮลิคอปเตอร์มองเงาร่างที่เดินจากไปของเหย่เฟิงอยู่ไกลๆ พลางกัดริมฝีปากแดง
สักครู่ต่อมา เธอจึงสั่งลูกน้องบนเครื่องว่า: "ภายในสิบวัน จัดการสงครามให้เสร็จ ฉันจะไปเมืองตงไห่สักหน่อย!"
"ครับ! ท่านเทพเจ้าแห่งการสู้รบ!"
เสียงคำรามอันเข้มแข็งของเหล่าทหารดังก้องไปทั่วเฮลิคอปเตอร์!
...
หนึ่งวันต่อมา ที่เมืองตงไห่!
เหย่เฟิงในชุดเสื้อคลุมเต๋าเดินออกมาจากสถานีรถไฟความเร็วสูง
มองดูผู้คนที่พลุกพล่านบนถนน มุมปากของเหย่เฟิงยกขึ้นเล็กน้อย
ตอนนี้เป็นเดือนกรกฎาคม
อากาศร้อนจัด
สาวๆ บนถนนแต่งตัวโชว์เนื้อหนังกันคนละแบบสองแบบ
เหย่เฟิงที่เพิ่งลงมาจากเขาไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน
ใบหน้าและใบหูแดงก่ำในทันที
แม้แต่ส่วนล่างของท้องน้อยก็เริ่มมีไฟราคะลุกโชน
เหย่เฟิงลูบท้องพลางชำเลืองมองสาวๆ ในชุดวาบหวิวเป็นระยะ
ทำปากจิ้มลิ้มพลางคิดในใจ: "โอ้โห! เมืองตงไห่สมกับเป็นเมืองใหญ่ระดับแนวหน้าจริงๆ สาวๆ ที่นี่แต่งตัวปล่อยๆ กันจริงๆ ดูแล้วพิษหยางของข้าน้อยจะกำเริบอีกแล้ว!"
เขามีพิษหยางในตัว เป็นโรคที่รักษาไม่หาย
อาจารย์ใช้วิธีพิเศษช่วยระงับพิษหยางไว้ชั่วคราวก่อนจากไป
แต่นั่นเป็นเพียงการรักษาที่ปลายเหตุ
ถ้าภายในหนึ่งปีไม่พบหญิงสาวที่มีร่างแห่งความหนาวเย็นสุดขั้วมาปรับสมดุลหยิน-หยาง เขาต้องตายแน่
"อืม... อาจารย์เคยบอกว่าในเมืองใหญ่ ผู้หญิงมักจะอยู่ในบาร์และคาราโอเกะ เดี๋ยวไปดูหน่อยว่าจะเจอคนที่มีร่างแห่งความหนาวเย็นสุดขั้วไหม"
เมื่อค่ำลง ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา เหย่เฟิงมาถึงหน้าบาร์หวงเฉาในย่านบาร์ของเมืองตงไห่
หน้าบาร์มีรถหรูจอดเต็มไปหมด
สาวๆ ในชุดรัดรูปเซ็กซี่เดินเข้าออกมากมาย ทำให้ตาเขาเป็นประกาย
คิดในใจว่า: "มาถูกที่แล้ว!"
ขณะที่เขากำลังจะผลักประตูเข้าบาร์หวงเฉา ประตูบาร์ก็ถูกเปิดออกกะทันหัน
จากนั้นร่างอ่อนนุ่มเย้ายวนก็พุ่งเข้ามาในอ้อมอกเขา
กลิ่นหอมชวนหลงลอยเข้าจมูก
เหย่เฟิงจึงเห็นว่าคนที่ชนเข้ามาในอ้อมอกเขาเป็นสาวสวยระดับสุดยอด
เธอสวมชุด OL
เสื้อเชิ้ตขาวสอดเข้าในกระโปรงรัดรูปสีดำ แสดงให้เห็นเส้นสายเอวอันงดงาม
หน้าอกอวบอิ่มนูนสูง ราวกับมะพร้าวคู่ใหญ่ ดูแล้วน่าจะไซส์ D!
ใต้กระโปรงรัดรูปคือขาเรียวงามในถุงน่องดำ
รูปขาสมบูรณ์แบบ ไม่ด้อยไปกว่าขาของจู้เชวี่ยเลย
"อ๊ะ... เอาฉันที เอาฉันเลย!"
หญิงสาวในอ้อมอกเขาส่งเสียงครางออกมาทันที


## บทที่ 2 การฝังเข็มเขียวมรกต

"โอ้โห! สาวๆ ในเมืองใหญ่เปิดเผยขนาดนี้เลยหรอ?"
เหย่เฟิงมองสำรวจสาวงามระดับสุดยอดในอ้อมกอดของเขาอย่างละเอียด
จากนั้นก็พบว่าเธอคือหญิงสาวที่มีร่างแห่งความหนาวเย็นสุดขั้ว
และยิ่งไปกว่านั้น... เธอยังเป็นร่างกายมหาบุรุษ!
ลมหายใจของเหย่เฟิงเริ่มเร่งรุนแรงขึ้นทันที
เพิ่งลงจากเขามาก็เจอสาวที่มีร่างแห่งความหนาวเย็นสุดขั้วมาโผเข้าหาตัวเอง
ดูเหมือนที่อาจารย์บอกจะไม่ผิดเลย เมืองตงไห่คือสถานที่แห่งโชคลาภของข้าจริงๆ
แต่สภาพของหญิงสาวตรงหน้าดูไม่ค่อยปกตินัก เธอหายใจถี่ แก้มแดงระเรื่อ สายตาพร่าเลือน เห็นได้ชัดว่าถูกใครบางคนวางยา
"โชคดีนะที่เจอฉัน ไม่งั้นคืนนี้ต้องถูกใครสักคนฉวยโอกาสแน่ๆ"
เหย่เฟิงทำปากจู๋ แล้วเอื้อมมือไปรองใต้เข่าสาวสวย อุ้มเธอในท่าที่ดูคลุมเครือแล้วเดินออกจากบาร์
หลังจากที่เขาเพิ่งจากไปไม่นาน กลุ่มคนจำนวนมากก็พากันวิ่งออกมาจากบาร์
คนที่นำหน้าคือชายหนุ่มหน้าตาดีสวมสูทแบรนด์เนม
เขาย้อมผมสีขาว ท่าทางยโส
หลังจากวิ่งออกมาจากบาร์ เขาก็มองซ้ายมองขวา เมื่อไม่เห็นร่องรอยของหลิวเยียนหราน สีหน้าก็แสดงความโกรธออกมาทันที
"คนไปไหน?"
หวังกังคว้าคอเสื้อยามประตูถามอย่างรุนแรง
ยามประตูรู้จักตัวตนของเขาดี จึงตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
พูดติดอ่างถามว่า "คุณหนูหวัง ท่านกำลังตามหาใครครับ?"
หวังกังยกมือขึ้นตบหน้ายามประตูดัง "แปะ" เสียงดังสนั่น ใบหน้าของยามประตูปรากฏรอยนิ้วมือห้านิ้วชัดเจน
เห็นได้ว่าแรงตบครั้งนี้รุนแรงมาก
"เมื่อกี้เห็นผู้หญิงสวยใส่เสื้อเชิ้ตขาวเดินออกไปไหม?"
ยามประตูรีบพยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว
"คุณหนูหวัง ผมเห็นนักพรตน้อยคนหนึ่งพาเธอไปครับ!"
"อะไรนะ!!?"
สีหน้าของหวังกังเปลี่ยนไปทันที
ความโกรธระเบิดออกมาจากทั่วร่าง
เขาเตะยามประตูกระเด็นออกไป
แต่ยามประตูไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง
จากนั้นหวังกังหันไปมองคนข้างหลังแล้วตะโกนด้วยความโกรธ "ยืนเหม่ออะไรกันอยู่? รีบไปตามหาให้กูเดี๋ยวนี้! วันนี้ถึงต้องขุดดินลึกสามศอกก็ต้องหาหลิวเยียนหรานให้เจอ!"
"ครับ! คุณหนูหวัง!"
คนข้างหลังพยักหน้าเบาๆ แล้วรีบวิ่งไปตามทิศทางที่ยามประตูชี้
ส่วนหวังกังจุดบุหรี่สูบอึกใหญ่ แล้วพูดด้วยสายตาอำมหิตว่า "หึ นักพรตน้อย? กล้าแตะต้องผู้หญิงที่กูหวังกังหมายตา มึงตายแน่!"
"เป็ดที่จะได้กินหลุดมือไปแล้ว" ตอนนี้อารมณ์ของเขาคงเดาได้ไม่ยาก
เขาพยายามอย่างหนักกว่าจะหลอกหลิวเยียนหรานมาที่บาร์ได้ แล้วก็วางยาเธอ
คิดว่าคืนนี้จะได้นอนกับสาวงามที่งดงามราวกับทำให้บ้านเมืองล่มสลาย
แต่สุดท้าย เธอกลับหนีไปตอนที่เขาไม่ทันระวัง
และยังถูกนักพรตเฮงซวยคนหนึ่งพาไปอีก
พอคิดว่าแผนที่วางไว้อย่างดีกลับกลายเป็นทำเพื่อคนอื่น เขาก็รู้สึกหงุดหงิดไม่หาย
...
ในซอยมืดไม่ไกลจากบาร์
หลิวเยียนหรานที่แก้มแดงระเรื่อบิดตัวไปมาเหมือนงูน้อยที่คล่องแคล่ว
ทำให้เหย่เฟิงรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว
เขายกมือตบก้นกลมๆ ของเธอเบาๆ แล้วพูดว่า "อยู่นิ่งๆ หน่อย ยั่วพี่อยู่นะ เชื่อไหมว่าจะจัดการเธอตรงนี้เลย!"
แต่การตบครั้งนี้ไม่เพียงไม่ทำให้หลิวเยียนหรานสงบลง
กลับทำให้เธอส่งเสียงครางที่ทำให้ใจสั่นไหว
จากนั้นเธอก็เริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเอง
เห็นได้ชัดว่าเธอถูกกระตุ้นด้วยฤทธิ์ยา
เหย่เฟิงไม่กล้ารอช้า รีบหยิบเข็มทองคำออกมาจากอก
นี่คือของขวัญที่อาจารย์มอบให้ก่อนจากลา มีชื่อว่า "เข็มมังกรคำราม"!
ทั้งชุดมีหนึ่งร้อยแปดเล่ม
ใช้ร่วมกับ "การฝังเข็มเขียวมรกต" สามารถสร้างกระดูกขาว ชุบชีวิตคนตาย
เห็นเหย่เฟิงดีดนิ้ว
เข็มทองคำสามเล่มก็แทงเข้าที่หน้าท้องแบนราบของหลิวเยียนหรานอย่างแม่นยำ
จากนั้นเสียงคำรามของมังกรที่แผ่วเบาก็ดังขึ้นในซอยแคบ
ยาที่อยู่ในร่างของหลิวเยียนหรานถูกสลายในทันที
ดวงตาที่พร่าเลือนของเธอกลับมาใสกระจ่างอย่างรวดเร็ว
"อืม!"
หลังจากส่งเสียงครางเบาๆ หลิวเยียนหรานก็พบว่าตัวเองอยู่ในซอยเปลี่ยวมืด ไม่มีใครอยู่รอบข้างเลย!
"กรี๊ด! ไอ้ลามก นาย...นายจะทำอะไร?"
ใบหน้างามของเธอแสดงความตกใจ แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา
เห็นว่าเธอฟื้นแล้ว เหย่เฟิงก็ยิ้มพูดว่า "สาวสวย ดูเหมือนเธอไม่เป็นไรแล้ว บอกมาสิว่าจะขอบคุณฉันยังไงดี?"
หลิวเยียนหรานมองเขาด้วยสีหน้าตกตะลึง พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
จากนั้นเธอก็สังเกตเห็นเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ของตัวเอง ใบหน้างามเริ่มแสดงความเย็นชามากขึ้นเรื่อยๆ
"ฮึ! ไอ้ลามก ฉันจะฆ่าแก!"
เธอทำท่าจะตีเหย่เฟิง
เห็นได้ชัดว่าเธอเข้าใจผิด คิดว่าอีกฝ่ายพาเธอมาที่นี่เพื่อทำเรื่องไม่ดี
เหย่เฟิงคว้ามือเล็กๆ นุ่มนิ่มของเธอไว้ แล้วพูดยิ้มๆ ว่า "คุณสาว คุณทำแบบนี้ไม่ถูกนะ ถ้าผมไม่ช่วยคุณที่หน้าบาร์เมื่อคืน คืนนี้คุณคงโดนคนอื่นลากตัวไปแล้ว"
เมื่อได้ยินคำพูดของเหย่เฟิง ใบหน้างามของหลิวเยียนหรานก็ซีดขาวลงทันที
ดูเหมือนว่าเธอจะนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในบาร์เมื่อคืน
แต่แล้วเธอก็จ้องเหย่เฟิงอย่างระแวงพลางพูดว่า "ฮึ นายก็คงไม่ใช่คนดีอะไรหรอก รีบไปซะก่อนที่ฉันจะแจ้งตำรวจ!"
"เฮอะ! ช่วยคนไม่ได้ดี ไม่รู้จักบุญคุณคน!"
เหย่เฟิงรู้สึกหงุดหงิดในใจ
"จะไปหรือไม่ไป?"
หลิวเยียนหรานเบิกตาโตด้วยความโกรธ ราวกับว่าถ้าเหย่เฟิงไม่ไป เธอจะโทรแจ้งตำรวจจับเขาทันที
ทำดีไม่ได้ดี ยังโดนด่าเสียอีก
เหย่เฟิงหมดอารมณ์ หมุนตัวเดินจากไป
หลังจากเขาไปแล้ว หลิวเยียนหรานรีบหยิบโทรศัพท์โทรออก
"ฉันเอง! ช่วยตรวจสอบกล้องวงจรปิดหน้าบาร์หวงเฉาให้หน่อย"
ซีอีโอสาวเย็นชาพูดสั้นๆ แล้วก็วางสาย
ในฐานะคุณหนูตระกูลหลิวแห่งเมืองตงไห่และซีอีโอกลุ่มบริษัทหลิว เธอมีอิทธิพลพอสมควรในเมืองตงไห่
การขอดูภาพจากกล้องวงจรปิดเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่เรื่องยาก
ไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงดัง
หลิวเยียนหรานรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดที่ผู้ช่วยส่งมาให้
ภาพแสดงให้เห็นว่าเธอเองที่กระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเหย่เฟิง
เหย่เฟิงไม่ได้ลวนลามเธอเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่พาเธอมาที่ตรอกเล็กๆ นี้
หลิวเยียนหรานลุกขึ้นเดินออกจากตรอก พร้อมกับขอให้ผู้ช่วยช่วยตรวจสอบกล้องวงจรปิดในตรอกด้วย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอเห็นภาพที่เหย่เฟิงช่วยขับพิษออกจากร่างกายเธอในโทรศัพท์
"หรือว่าฉันเข้าใจผิดเขาจริงๆ?"
ส่ายหัว หลิวเยียนหรานไม่คิดอะไรมากไปกว่านั้น
อีกด้านหนึ่ง เหย่เฟิงเช่าห้องพักธรรมดาๆ ห้องหนึ่ง นั่งขัดสมาธิฝึกวิชา ระงับพิษหยางที่กำลังปั่นป่วนในร่างกาย พลางคิดถึงสิ่งที่ต้องทำในวันพรุ่งนี้
"ก่อนอื่นต้องไปรับตำแหน่งซีอีโอกลุ่มบริษัทหลงเซียง แล้วค่อยไปสู่ขอที่ตระกูลหลิว"
...
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ เช้าวันรุ่งขึ้น
เหย่เฟิงนั่งแท็กซี่มาถึงย่านที่เจริญที่สุดของเมืองตงไห่
ที่นี่คือศูนย์กลางการเงินของเมืองตงไห่
เป็นย่านหรูหราอย่างแท้จริง
รอบๆ มีตึกสูงมากมาย บนถนนมีแต่รถหรู แม้แต่คนที่เดินผ่านไปมาอย่างรีบร้อนก็แต่งตัวแบบชนชั้นนำทางสังคมทั้งนั้น
ในทางกลับกัน เขาที่สวมชุดนักพรตกลับดูแปลกแยกท่ามกลางฝูงชน
"นี่คือธุรกิจของอาจารย์ กลุ่มบริษัทหลงเซียงงั้นเหรอ? เฮ้อ... อาจารย์รวยขนาดนี้ยังจะเอาเงินเก็บของผมไปอีก ช่างร้ายกาจจริงๆ!"
เหย่เฟิงยืนอยู่หน้าตึกสูงหรูหราร้อยเมตร พูดอย่างหงุดหงิด
แต่ทันทีที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปในกลุ่มบริษัทหลงเซียง จู่ๆ ก็มีร่างงามคุ้นตาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขา
"หืม? เป็นเธอเหรอ? สาวสวยที่โดนวางยาเมื่อคืน?"
เหย่เฟิงเห็นหลิวเยียนหรานยืนอยู่ที่ประตูทันที
"เฮ้ย ๆ ๆ... ขอทานกับหมาห้ามเข้า!"
ยามรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งถือกระบองเข้ามาขวางเหย่เฟิง ไม่ให้เข้าตึก
"บ้า! แกกล้าขวางกูเหรอ? อยากโดนไล่ออกไหม?"
เหย่เฟิงทำหน้าบึ้ง ทำท่าเหมือนเขาเป็นเจ้าของกลุ่มบริษัทหลงเซียง ทำให้ยามคนนั้นหัวเราะขึ้นมาทันที
ในเวลาเดียวกัน หลิวเยียนหรานที่ได้ยินเสียงก็สังเกตเห็นเขา
ใบหน้างามของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างแทบสังเกตไม่เห็น
"นายเหรอ?"
หลิวเยียนหรานจำเหย่เฟิงได้ทันที
"นายตามฉันมาเหรอ?"
หลิวเยียนหรานมีสีหน้าเย็นชา ถามเหย่เฟิงอย่างเคร่งเครียด
เมื่อคืนทั้งสองเจอกันที่ตรอกข้างบาร์ ไม่คิดว่าวันนี้จะเจอกันอีก
หลิวเยียนหรานไม่คิดว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ
เธอจึงคิดว่าเหย่เฟิงตามเธอมา
"ฉันบอกคุณสาวนะ ถนนไม่ใช่บ้านคุณสร้าง ผมมาที่นี่มีปัญหาอะไรไหม?"
"นาย!"
หลิวเยียนหรานไม่เก่งเรื่องโต้เถียง พูดเอาชนะเหย่เฟิงไม่ได้
"ฮึ ถ้านายไม่ได้ตามฉันมา แล้วทำไมถึงมาที่กลุ่มบริษัทหลงเซียง?"
"ผมมารับตำแหน่งซีอีโอกลุ่มบริษัทหลงเซียง"
เหย่เฟิงตอบอย่างจริงจัง


## บทที่ 3 สาวงามระดับสุดยอด

เมื่อเขาพูดจบ หลิวเยียนหรานก็ชะงักไป
แม้แต่ยามรักษาความปลอดภัยที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็ยังงงงวย
แต่ไม่นาน พวกเขาก็หัวเราะลั่นออกมา
ต่างส่งสายตาดูถูกเหยียดหยามมาที่เหย่เฟิง
"ฮ่าๆ...คนบ้าที่ไหนมาเนี่ย?"
"ขำจะตาย กล้าบอกว่ามารับตำแหน่งประธานบริษัท รู้มั้ยว่าตัวเองกำลังพูดเรื่องใหญ่แค่ไหน?"
"ไอ้หนู แกโม้เก่งจริงๆ!"
...
สายตาดูถูกของยามทั้งหลายถูกเหย่เฟิงจับได้หมด ในดวงตาของเขาวาบไปด้วยแววเย็นชา
ขณะนั้นหลิวเยียนหรานมองมาที่เขา สีหน้าดูแปลกๆ
"คุณมาทำอะไรกันแน่? ถ้ามีธุระสำคัญจริง ฉันจะบอกพวกเขาให้คุณเข้าไปก็ได้!"
ที่เธอพูดแบบนี้ก็เพราะรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
"ผมมารับตำแหน่งประธานบริษัทจริงๆ!"
เหย่เฟิงยักไหล่ แสดงว่าตนไม่ได้โกหก
"ช่างเถอะ ฉันไม่อยากคุยกับคุณ!"
หลิวเยียนหรานไม่เชื่อคำพูดของเหย่เฟิงอย่างเห็นได้ชัด
ในใจเธอเกิดความรู้สึกดูถูกเขา
คิดว่าเหย่เฟิงเป็นแค่คนชอบคุยโว
ความรู้สึกผิดที่มีก่อนหน้านี้หายวับไปในพริบตา
เธอหันไปพูดกับยามหลายคนว่า "เขาเป็นเพื่อนฉัน ให้เขาเข้าไปเถอะ!"
ยามทั้งหลายรู้จักฐานะของหลิวเยียนหรานดี
"ในเมื่อคุณหลิวขอแล้ว พวกเราก็ต้องให้เกียรติอยู่แล้วครับ!"
ยามคนหัวหน้าพูดพลางมองหลิวเยียนหรานด้วยสายตาลามก
จากนั้นก็หันไปจ้องเหย่เฟิงด้วยสายตาดุดัน
"ไอ้หนู เข้าไปแล้วอย่าทำอะไรเสียหาย ขายตัวยังไงก็ไม่พอชดใช้นะ เข้าใจมั้ย?"
เหย่เฟิงไม่สนใจยามที่ชอบดูถูกคนนี้
เขาเดินตามหลิวเยียนหรานเข้าไปในกลุ่มบริษัทหลงเซียง
ขณะรอลิฟต์ เหย่เฟิงถามหลิวเยียนหรานด้วยความสงสัย "คุณมาที่นี่ทำไม?"
หลิวเยียนหรานไม่อยากคุยด้วย แต่ทนคนนี้ถามไม่ไหว
เธอจึงตอบอย่างรำคาญๆ "ฉันมาเจรจาธุรกิจ"
"เจรจาธุรกิจ?"
เหย่เฟิงเลิกคิ้ว
ในใจคิด "ไว้เดี๋ยวช่วยเธอสักหน่อยดีกว่า!"
ถึงแม้หลิวเยียนหรานจะอารมณ์ไม่ดี ไม่อ่อนโยน แต่เธอมี "ร่างแห่งความหนาวเย็นสุดขั้ว"!
ถ้าได้สนิทกับเธอ พิษหยางของเขาก็จะควบคุมได้
อาจารย์เคยบอกว่า หากอยู่ใกล้ชิดกับหญิงที่มีร่างแห่งความหนาวเย็นสุดขั้วเป็นเวลานาน พิษหยางก็จะถูกกดไว้ได้
ตัดสินใจแล้ว เหย่เฟิงยิ้มพูดว่า "คุณจะเจรจาอะไร? บางทีผมอาจช่วยได้นะ!"
"คุณน่ะหรือ?"
หลิวเยียนหรานหันมามองเขาอย่างสงสัย
หลังจากพินิจพิเคราะห์แล้ว สีหน้าก็แสดงความผิดหวังออกมาอย่างไม่ปิดบัง
วันนี้เธอจะมาเจรจาธุรกิจกับรองประธานบริษัทลูกของกลุ่มบริษัทหลงเซียง
แม้จะเป็นแค่รองประธานบริษัทลูก แต่ถ้าพูดถึงฐานะก็ยังสูงกว่าเธอมาก
และการเจรจาครั้งนี้ก็มีบริษัทอื่นๆ อีกมากที่จ้องอยู่
การจะเจรจาให้สำเร็จนั้นยากมาก
เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องที่เหย่เฟิงจะมีอิทธิพลได้
"ยังไง? คุณไม่เชื่อผมหรือ? ผมเป็นประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียงจริงๆ นะ!"
เหย่เฟิงพูดยิ้มๆ
แต่คำพูดนี้กลับทำให้หลิวเยียนหรานกลอกตาใส่
"ฮึ ช่างเถอะ บอกคุณก็ได้ ฉันมาพบประธานหยางเฉิง รองประธานบริษัทลูก เพื่อเจรจาธุรกิจ!"
"หยางเฉิงหรอ!?"
เหย่เฟิงจดจำชื่อนี้ไว้ในใจ
"วางใจเถอะ วันนี้การเจรจาของคุณต้องสำเร็จแน่นอน!"
ขณะพูดก็ได้ยินเสียง "ติ๊ง" ลิฟต์มาถึงแล้ว
จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าลิฟต์ หลิวเยียนหรานกดปุ่มชั้น 10 ส่วนเหย่เฟิงกดปุ่มชั้นบนสุด!
ชั้นบนสุดของกลุ่มบริษัทหลงเซียง! เป็นชั้นที่มีแต่ผู้บริหารระดับสูงไม่กี่คนเท่านั้นที่ขึ้นไปได้
หลิวเยียนหรานเห็นแบบนั้น ในใจก็แค่นเสียงเย้ยหยัน
"ฮึ แสดงละครเก่งจริงๆ แต่ชั้นบนสุดมียามรักษาการณ์พิเศษ ถึงขึ้นไปได้ก็เข้าห้องทำงานไม่ได้หรอก!"
คิดในใจอย่างดูถูก หลิวเยียนหรานก็ออกจากลิฟต์ไป
ส่วนเหย่เฟิงก็ขึ้นไปถึงชั้นบนสุด
"ติ๊ง"
ประตูลิฟต์เปิดออก
เห็นในระเบียงทางเดินที่สว่างไสว มีหญิงสาวสวยในชุดสูทกระโปรงพร้อมกับคนอีกกลุ่มหนึ่งก้มตัวโค้งคำนับไปทางลิฟต์
เมื่อเห็นเหย่เฟิงปรากฏตัว สีหน้าของหญิงสาวที่งดงามก็เผยรอยยิ้มสดใส
"หรูยวี่ขอต้อนรับเย่เส้า!"
"ขอต้อนรับเย่เส้า!"
ผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่อยู่ด้านหลังเธอต่างก็เปล่งเสียงดังพร้อมกัน
เหย่เฟิงพยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วมองไปที่หญิงสาวที่งดงามและมีเสน่ห์คนนั้นพลางถามว่า "คุณคือเหยียนหรูยวี่หรือ?"
หญิงสาวที่งดงามรีบพยักหน้า
"ใช่ค่ะ เย่เส้า! ดิฉันคือเหยียนหรูยวี่ เย่เส้าเรียกดิฉันว่าหรูยวี่ก็ได้ค่ะ!"
เหยียนหรูยวี่พูดพลางยื่นแขนขาวเนียนทำท่า "เชิญ" นำเหย่เฟิงเข้าไปในห้องทำงานหรูหรา
รอบห้องทำงานเป็นหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้น
ยืนริมหน้าต่างแทบจะมองเห็นทิวทัศน์ทั้งเมืองตงไห่ได้
ที่นี่คือสัญลักษณ์แห่งความมั่งคั่ง
ตอนนี้ในห้องทำงานมีเพียงเหยียนหรูยวี่ผู้งดงามเย้ายวนและเหย่เฟิงเท่านั้น
เหยียนหรูยวี่อุ้มเอกสารที่เตรียมไว้แล้วยื่นให้เหย่เฟิง พูดเสียงอ่อนหวานว่า "เย่เส้าคะ นี่คือหนังสือแต่งตั้ง กรุณาเซ็นชื่อด้วยค่ะ!"
ขณะที่หญิงสาวผู้งดงามก้มตัว เผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่ชวนหลงใหล
ร่องอกลึกลับน่าค้นหาปรากฏต่อสายตาเหย่เฟิงโดยตรง ขนาดนี้เทียบได้กับ "ยอดเขาเอเวอเรสต์" เลยทีเดียว!
สะโพกผายงดงามดั่งจันทร์เสี้ยว ขาเรียวในถุงน่องดำ และเอวบางอ้อนแอ้น ทั้งหมดวาดเส้นสายเย้ายวนของความงามอันสุกงอม
เธอคือสาวงามระดับสุดยอดที่ทำให้ผู้ชายต้องคลั่งไคล้
สายตาของเหย่เฟิงหยุดอยู่ที่ร่างอันเซ็กซี่ของเหยียนหรูยวี่สักครู่ ดวงตาเผยแววตะลึง
จากนั้นจึงหยิบปากกาเซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสาร
เธอคือรองประธานของกลุ่มบริษัทหลงเซียง
เป็นคนที่อาจารย์จัดการให้มาส่งมอบงานกับเขา
และยังเป็นหญิงม่ายที่ทำให้บรรดาชายผู้ประสบความสำเร็จทั้งเมืองตงไห่ต้องน้ำลายหก
เหยียนหรูยวี่สังเกตเห็นสายตาของเหย่เฟิง ใบหน้างดงามเย้ายวนพลันแดงระเรื่อ
"เย่เส้าคะ เนื่องจากท่านเพิ่งมาถึง ดิฉันขอแนะนำสถานการณ์ของกลุ่มบริษัทหลงเซียงให้ท่านทราบนะคะ!"
เหยียนหรูยวี่กำลังจะแนะนำสถานการณ์ให้เหย่เฟิงฟัง แต่เขากลับโบกมือห้าม
"ไม่ต้องหรอก ต่อไปให้คุณบริหารบริษัทต่อไป ถ้าเจอเรื่องตัดสินใจไม่ได้ค่อยมาหาผม ตอนนี้ผมต้องไปสู่ขอคนอื่นก่อน!"
"สู่ขอหรือคะ? ไม่ทราบว่าเย่เส้าสนใจลูกสาวบ้านไหนคะ?"
"ตระกูลหลิว หลิวเยียนหราน!"
เหย่เฟิงบอกเหยียนหรูยวี่อย่างไม่ลังเล
"ตระกูลหลิวหรือคะ?"
เหยียนหรูยวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในฐานะราชินีแห่งวงการธุรกิจเมืองตงไห่ เหยียนหรูยวี่ย่อมรู้จักตระกูลหลิวซึ่งเป็นตระกูลระดับสามดี
เย่เส้าสนใจคุณหนูใหญ่ของพวกเขา ดูท่าตระกูลหลิวคงจะได้เฟื่องฟูในเร็ววันนี้
เหยียนหรูยวี่คิดในใจ พร้อมกับวางแผนเงียบๆ ว่าเดี๋ยวต้องเตรียมของขวัญไปมอบให้ตระกูลหลิวด้วยตัวเอง
หลังจากคุยกับเหยียนหรูยวี่สั้นๆ เหย่เฟิงก็หมุนตัวเดินจากไป
แต่ขณะที่เขากำลังจะออกไป จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า "ที่บริษัทลูกมีคนชื่อหยางเฉิงใช่ไหม?"
"ขอรายงานเย่เส้า ใช่ครับ! หยางเฉิงเป็นรองประธานบริษัทลูก"
"อ้อ เพื่อนผมกำลังไปเจรจาธุรกิจกับเขา บอกให้เขาตกลงด้วยล่ะ!"
"ครับ! เย่เส้า!"
"อืม... แล้วก็พวกรปภ.ข้างล่างนั่น เมื่อกี้บอกว่าผมกับหมาห้ามเข้า ไล่ออกให้ผมด้วย!"
"อะไรนะ!? หึ! ไอ้พวกสารเลวมองคนต่ำต้อย กล้าดูถูกเย่เส้า? เย่เส้าวางใจได้ หรูยวี่จะจัดการเรื่องนี้เองเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง!"
ใบหน้างามของเหยียนหรูยวี่เย็นชาดุจน้ำแข็ง
เหย่เฟิงพยักหน้าพอใจเมื่อได้ยินดังนั้น จากนั้นก็เดินออกจากห้องทำงานไป
หลังจากเขาไปแล้ว เหยียนหรูยวี่รีบหยิบโทรศัพท์โทรหาหยางเฉิงทันที
"หยางเฉิง มีคนมาเจรจาธุรกิจกับคุณใช่ไหม?"
"ท่านประธานเหยียน? ใช่ครับ ใช่ครับ!"
เสียงของหยางเฉิงดังมาจากปลายสาย ราวกับการได้คุยกับเหยียนหรูยวี่เป็นโชคลาภอันยิ่งใหญ่
"ตกลงทำธุรกิจด้วย!"
"หา? ท่านประธาน คนที่มาเจรจาคือหลิวเยียนหรานจากตระกูลหลิว ด้วยศักยภาพของตระกูลหลิวคงจะ..."
หยางเฉิงยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเหยียนหรูยวี่ขัดขึ้นมา
"คุณว่าใครนะ?"
"คุณหนูใหญ่ตระกูลหลิว หลิวเยียนหราน!"
"เป็นเธอเองหรอ? รีบตกลงตามข้อเสนอทั้งหมดของหลิวเยียนหราน แล้วก็มอบสัญญามูลค่า 50 ล้านให้ตระกูลหลิวด้วย"
สั่งการหยางเฉิงเสร็จ เหยียนหรูยวี่ก็วางสายทันที
หยางเฉิงยืนงงอยู่กับที่ ไม่อาจตั้งสติได้เป็นเวลานาน
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลระดับสามอย่างตระกูลหลิวถึงได้รับความสำคัญจากเหยียนหรูยวี่
...
ไม่นาน เหย่เฟิงถือทะเบียนสมรสยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หรูหรา
ที่ประตูคฤหาสน์แขวนป้ายไม้ จารึกอักษร "คฤหาสน์หลิว" สองตัว
เมื่อเห็นดังนั้น เหย่เฟิงก็ยิ้มกว้าง
"ไม่เลว ดูท่าคู่หมั้นของคุณชายอย่างข้าก็มาจากตระกูลใหญ่โตเหมือนกันนี่!"
พูดจบเขาก็ก้าวเท้าใหญ่เข้าไปในคฤหาสน์พลางตะโกนว่า "หลิวเยียนหราน คุณชายมาขอแต่งงานกับเธอแล้ว!"


## บทที่ 4 การสู่ขอ

"ใครกันที่มาส่งเสียงดังที่ตระกูลหลิว"
ในคฤหาสน์หลังใหญ่ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกับคนติดตามหลายคน
เมื่อเห็นชายวัยกลางคนคนนี้ เหย่เฟิงก็ชะงักไปเล็กน้อย
เพราะเขารู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นคนผู้นี้ที่ไหนมาก่อน
แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน
"แปลกจริง ด้วยความจำของข้า ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่เคยเจอแล้วจำไม่ได้นี่นา"
เหย่เฟิงรู้สึกสงสัย
คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วไม่ได้คำตอบ เขาจึงตัดสินใจไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก
เขาค้อมศีรษะให้ชายวัยกลางคนแล้วกล่าวว่า "ข้าเหย่เฟิง ศิษย์รักของอาจารย์ชิงหนิวจื่อแห่งภูเขาคุนหลุน มาตามคำสั่งอาจารย์เพื่อขอแต่งงานกับหลิวเยียนหราน"
"ภูเขาคุนหลุน? เหย่เฟิง?"
หลิวหยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าประหลาดใจ!
แม้ตระกูลหลิวของพวกเขาในเมืองตงไห่จะไม่ใช่ตระกูลชั้นสูงสุด แต่ก็นับว่าเป็นตระกูลระดับสามก็ว่าได้
อีกทั้งหลิวเยียนหรานก็งดงามราวกับนางในวรรณคดี มีความสามารถไม่ธรรมดา และดูแลธุรกิจของตระกูล ดังนั้นจึงมีคนมาสู่ขอไม่น้อย
แต่คนที่มาสู่ขอล้วนแต่เป็นคนที่มีฐานะทัดเทียมกับตระกูลหลิวทั้งนั้น
แล้วเหย่เฟิงจากภูเขาคุนหลุนคนนี้คือใครกัน?
"เฮอะ นึกว่าใครมาหมายตาเยียนหรานของเราเสียอีก ที่แท้ก็แค่คนจนลงจากเขามานี่เอง!"
หญิงสาวในชุดกี่เพ้าที่ยืนอยู่ด้านหลังชายวัยกลางคนแค่นเสียงอย่างดูถูก
หญิงสาวมีรูปร่างงดงามมาก
ด้วยการบำรุงรักษาอย่างดี ผิวพรรณจึงเปล่งปลั่ง
ชุดกี่เพ้าห่อหุ้มร่างอวบอิ่ม
นางคือภรรยาของหลิวหยวน ฟางหลิง และเป็นมารดาของหลิวเยียนหราน!
ฟางหลิงกวาดตามองเหย่เฟิงอย่างเย็นชาแล้วพูดต่อว่า "เจ้าบอกว่าเป็นศิษย์รักของชิงหนิวจื่อแห่งภูเขาคุนหลุน? แล้วเจ้ามาสู่ขอที่ตระกูลหลิวของเรา ของหมั้นล่ะ?"
เพิ่งมาสู่ขอก็ถูกดูถูกเสียแล้ว เหย่เฟิงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
แต่ตามที่อาจารย์บอก ตระกูลนี้เคยมีบุญคุณกับเขาในอดีต
ดังนั้นเขาจึงไม่อาจแสดงอาการโกรธเคือง
เขาค้อมศีรษะแล้วหยิบกล่องเล็กๆ ธรรมดาๆ ออกมาจากอก
เมื่อเปิดกล่อง ข้างในมียาลูกกลอนสีเขียวมรกตอยู่หนึ่งเม็ด
ทันทีที่ยาลูกกลอนปรากฏ กลิ่นหอมสดชื่นก็แผ่ซ่านไปทั่วคฤหาสน์
เมื่อได้กลิ่นยานี้ ทั้งหลิวหยวนและฟางหลิงต่างก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
"นี่เป็นของวิเศษหรือ?"
หลิวหยวนรู้สึกตกใจ!
"นี่คือซูหยวนตาน เป็นยาที่อาจารย์มอบให้ข้านำมามอบให้คุณปู่หลิวก่อนจากไป อาจารย์ทำนายไว้ว่าคุณปู่หลิวมีอาการป่วย ยาเม็ดนี้สามารถรักษาโรคของคุณปู่หลิวได้ และจะช่วยต่ออายุให้ท่านได้อีกยี่สิบปี!"
เหย่เฟิงอธิบายที่มาของยาลูกกลอนให้หลิวหยวนฟังอย่างช้าๆ ทีละคำ
เมื่อหลิวหยวนฟังคำอธิบายจบ สีหน้าตกตะลึงของเขาก็ยังไม่จางหาย นิ่งค้างอยู่นาน
ตอนนี้เขามีข้อสงสัยอย่างเดียว
อาจารย์ของเหย่เฟิงรู้ได้อย่างไรว่าคุณปู่ของพวกเขาป่วย?
"หรือว่า... อาจารย์ของเด็กคนนี้จะเป็นเซียนเฒ่าจริงๆ?"
แต่เดิมการแต่งงานระหว่างหลิวเยียนหรานกับเหย่เฟิงถูกกำหนดโดยหลิวเทียนป้าและอาจารย์ของเหย่เฟิง
หลิวหยวนไม่รู้เรื่องนี้
ดังนั้นตอนนี้เขาจึงตัดสินใจไม่ถูก
แต่ฟางหลิงกลับยิ้มเย้ยอย่างดูถูกพลางพูดว่า "ฮึ เอายาลูกกลอนไร้ค่าแค่เม็ดเดียวมาคิดจะแต่งงานกับลูกสาวของข้า? ไอ้นักพรต เจ้าช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!"
นางไม่เชื่อเรื่องที่ว่าอาจารย์ของเหย่เฟิงเป็น "เซียนเฒ่า"
เพราะตระกูลหลิวก็ถือว่ามีหน้ามีตาในเมืองตงไห่
เรื่องที่คุณปู่หลิวป่วยนั้นหลายคนก็รู้
อย่างน้อยก็สามารถสืบรู้ได้ไม่ยาก
บางทีเหย่เฟิงคนนี้อาจจะได้ยินเรื่องที่คุณปู่หลิวป่วยมาจากปากคนอื่น จึงตั้งใจนำยามาสู่ขอ
"ฮึ อายุยังน้อยไม่รู้จักทำดี วันๆ เอาแต่คิดหาผลประโยชน์ ข้าบอกเจ้าเลยนะ อยากจะสู่ขอก็ได้ แต่ของหมั้นต้องมีอย่างน้อยห้าล้าน ไม่งั้นอย่ามาพูดกัน"
ท่าทีของฟางหลิงทำให้เหย่เฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง
คิดดูแล้ว เขาก็เข้าใจ
นี่คงเป็นเพราะแม่ยายต้องการสินสอดสินะ
แต่แค่ห้าล้านเนี่ย มันน้อยไปหรือเปล่า?
"จริงๆ แค่ห้าล้านเป็นสินสอดก็พอแล้วเหรอ?"
เหย่เฟิงถามฟางหลิง
"ฮึ! ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกนะ แต่ดูจากสภาพยากจนของนายแบบนี้ จะหาเงินห้าล้านมาเป็นสินสอดได้ยังไง?"
ฟางหลิงชัดเจนว่าไม่เชื่อว่าเหย่เฟิงจะสามารถจ่ายสินสอดห้าล้านได้
ก็นี่ไม่ใช่จำนวนเงินเล็กๆ น้อยๆ นี่นา!
"แค่ห้าล้านเท่านั้นเอง มันจะเป็นอะไรไป? ซูหยวนตานเม็ดนี้ในมือฉันใช้เป็นสินสอดก็เกินพอแล้ว!"
เหย่เฟิงแกว่งซูหยวนตานในมือ
นี่เป็นยาวิเศษที่อาจารย์ของเขารวบรวมสมุนไพรล้ำค่ามากมายมาปรุงขึ้น
สามารถต่ออายุให้คนที่กำลังจะตายได้อีกยี่สิบปี
ถ้าเอายาเม็ดนี้ไปประมูล อย่างน้อยก็ต้องได้ราคาหลายสิบล้าน
ดังนั้นเขาถึงบอกว่าใช้จ่ายเป็นสินสอดได้เกินพอ
แต่เมื่อฟางหลิงได้ยินคำพูดของเขาก็โกรธจนตัวสั่น
"ไอ้นักพรตบ้า แกล้อฉันเหรอ?"
เหย่เฟิงรีบส่ายหน้าและอธิบายอย่างจริงจัง: "ผมไม่ได้โกหกคุณ ยาต่ออายุเม็ดนี้มีค่าพอที่จะเป็นสินสอดจริงๆ!"
"ฮึ! พูดเหลวไหล รีบไสหัวไปซะ ไม่งั้นฉันจะสั่งสอนแกให้หนัก"
ฟางหลิงขมวดคิ้ว ใบหน้างามเย็นชา
เธอคิดว่าเหย่เฟิงกำลังล้อเล่นกับเธอ
"ทะเลาะอะไรกัน ไม่มีมารยาทเอาซะเลย?"
ในตอนนั้นเอง เสียงตวาดดังขึ้นจากในบ้าน
จากนั้นชายชราหน้าซีดผอมโซคนหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมาโดยมีคนรับใช้พยุง
ใบหน้าของเขาดูแก่ชรา ผมขาวโพลน ดวงตาลึกโบ๋ ดูเหมือนคนที่ใกล้จะตายในไม่ช้า
เมื่อชายชราปรากฏตัว ทั้งฟางหลิงและหลิวหยวนต่างแสดงท่าทีเกรงกลัวอย่างชัดเจน
"พ่อ ทำไมพ่อถึงออกมาล่ะคะ?"
หลิวหยวนและฟางหลิงรีบเข้าไปรับตัวชายชราจากคนรับใช้ พร้อมกับค่อยๆ พยุงเขาอย่างระมัดระวัง และบอกให้คนรับใช้ออกไป!
แม้ว่าหลิวเทียนป้าจะดูเหมือนคนที่ใกล้ตาย แต่แววตาของเขากลับคมกริบ
ราวกับเหยี่ยว!
คงเป็นเพราะตอนหนุ่มๆ คุณปู่คนนี้ต้องเป็นคนสำคัญแน่ๆ ไม่งั้นก็คงไม่มีกิจการใหญ่โตของตระกูลหลิวได้
ทันทีที่หลิวเทียนป้าปรากฏตัว เหย่เฟิงก็เริ่มสังเกตเขา
และหลิวเทียนป้าก็กำลังพิจารณาเหย่เฟิงเช่นกัน
เมื่อเห็นซูหยวนตานในมือของเหย่เฟิง ดวงตาคมกริบของคุณปู่ก็หรี่ลงทันที แววตาฉายแววตื่นเต้น
"ขอถามหน่อยเถอะ ท่านคือศิษย์ของเซียนเฒ่าชิงหนิวจื่อ เหย่เฟิงใช่ไหม?"
"ถูกต้องครับ! ผมคือเหย่เฟิง ท่านคือคุณปู่หลิวใช่ไหมครับ?"
หลิวเทียนป้าลูบเคราแพะของตัวเองพลางหัวเราะ "ใช่แล้ว ข้านี่แหละ!"
เมื่อยืนยันว่าชายชราตรงหน้าคือคุณปู่หลิวผู้มีพระคุณต่ออาจารย์ของเขา เหย่เฟิงก็รีบประนมมือคำนับ
"คุณปู่หลิว นี่คือยาอายุวัฒนะที่อาจารย์ปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับท่าน ซูหยวนตาน! และนี่ก็คือสินสอดของผมด้วย!"
เมื่อหลิวเทียนป้าได้ยินว่าเป็นซูหยวนตาน เขาก็ยิ้มจนตาหยี
"ฮ่าๆ... เจ้าช่างมีน้ำใจจริงๆ! ดีมาก ดีมาก!"
เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับซูหยวนตานที่เหย่เฟิงมอบให้มาก
พอดีช่วงนี้เขาก็ไม่สบาย ไปหาหมอดีๆ มาดูก็บอกว่าอยู่ได้อีกแค่เดือนเดียว
ตอนนี้เหย่เฟิงนำซูหยวนตานมาให้ ก็เหมือนช่วยเหลือในยามคับขัน
ตอนนี้เขาก็นึกถึงคำกำชับของอาจารย์ของเหย่เฟิงตอนจากไป
"อีกสิบแปดปีข้างหน้า ศิษย์ของข้าจะมาสู่ขอหลานสาวของท่านพร้อมยาที่จะช่วยต่ออายุท่าน หวังว่าตอนนั้นท่านจะรักษาสัญญา ยกหลานสาวให้แก่ศิษย์ของข้า"
"สมแล้วที่เป็นเซียนเฒ่าชิงหนิวจื่อ ถึงกับทำนายได้ตั้งแต่สิบแปดปีก่อนว่าข้าจะมีวันนี้ และเตรียมซูหยวนตานไว้ช่วยชีวิตข้า ดูท่าศิษย์ของเซียนเฒ่าก็คงไม่ธรรมดาแน่! เยียนหรานต้องแต่งงานกับเด็กคนนี้ แบบนี้ตระกูลหลิวของเราก็จะได้เจริญรุ่งเรืองขึ้นไปอีก!"
หลิวเทียนป้าในฐานะหัวหน้าตระกูลหลิว วิสัยทัศน์และมุมมองย่อมไม่อาจเทียบกับหลิวหยวนและภรรยาของเขาได้
"หลิวหยวน เจ้าไปเลือกฤกษ์ดีๆ จองโรงแรมหรูๆ รีบจัดงานแต่งงานให้เหย่เฟิงกับเยียนหรานซะ!"
"อะไรนะ? พ่อ พ่อไม่ได้เข้าใจผิดใช่ไหม พ่อจะยกเยียนหรานให้ไอ้หมอนี่?"
ยังไม่ทันที่หลิวหยวนจะพูด ฟางหลิงก็รีบคัดค้านก่อน


## บทที่ 5 จัดการเอกสาร

หลิวเทียนป้าขมวดคิ้วแล้วตวาดว่า "อะไรกัน? เธอมีปัญหาอะไร?"
ฟางหลิงที่ยังคงมีเสน่ห์อยู่นั้น สีหน้าชะงักไป
"พ่อคะ เขาก็แค่เด็กบ้านนอกจนๆ คนหนึ่งเท่านั้น มีอะไรที่จะคู่ควรกับเยียนหรานของเราด้วย ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป จะไม่ทำให้ทั้งเมืองตงไห่หัวเราะเยาะครอบครัวเราหรือคะ?"
ฟางหลิงเห็นได้ชัดว่าดูถูกเหย่เฟิง
เธอคิดว่าด้วยชาติกำเนิดของเหย่เฟิงนั้นไม่คู่ควรที่จะเป็นลูกเขยของตระกูลหลิว
แต่ทันทีที่พูดจบ ก็ถูกหลิวเทียนป้าดุเสียงเข้ม
"หึ! ความคิดแบบผู้หญิง เธอรู้อะไร? เหย่เฟิงมีอาจารย์เป็นเซียนเฒ่าตัวจริง และในฐานะศิษย์คนสุดท้ายของเขา จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?"
น้ำเสียงของหลิวเทียนป้าแสดงความโกรธอย่างชัดเจน
ตอนที่ฟางหลิงกำลังจะพูดอะไรต่อ หลิวหยวนก็รีบดึงแขนเธอไว้ ส่งสัญญาณให้หยุดพูด
ตอนนี้ หลิวเทียนป้ายังคงเป็นหัวหน้าครอบครัวของตระกูลหลิว มีอำนาจตัดสินใจเด็ดขาด
ถ้าขืนเถียงกันต่อไป ต่อไปคงไม่มีใครได้ดี
ที่สำคัญ ในรุ่นของเยียนหราน มีเพียงเธอเท่านั้นที่แซ่ "หลิว" และยังเป็นคนที่มีความสามารถที่สุด ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลังจากคุณปู่หลิวจากไป ตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวรุ่นต่อไปจะต้องตกเป็นของเยียนหรานอย่างแน่นอน
ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นต้องทำให้คุณปู่หลิวโกรธ
ฟางหลิงจ้องสามีตัวเองด้วยสีหน้าไม่พอใจ กำลังจะบ่นอะไรสักหน่อย แต่จู่ๆ ก็เห็นร่างงดงามเดินเข้ามาที่ประตู
คือหลิวเยียนหราน ลูกสาวของพวกเขานั่นเอง
ตอนนี้หลิวเยียนหรานแต่งตัวสไตล์ OL ขมวดคิ้วด้วยสีหน้าสงสัย
ถึงขนาดเดินเข้าบ้านมาแล้วยังไม่ทันสังเกตเห็นการมีอยู่ของเหย่เฟิง
เธอจริงๆ แล้วก็ยังงงอยู่
ที่จริงการเจรจาธุรกิจกับกลุ่มบริษัทหลงเซียงกำลังจะล้มเหลวอยู่แล้ว แต่หลังจากผู้จัดการหยางเฉิงรับโทรศัพท์ในระหว่างการประชุม ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง 180 องศา
ไม่เพียงแต่ตกลงร่วมมือเท่านั้น แต่ยังมอบสัญญาธุรกิจมูลค่าสิบล้านให้เธออีกด้วย
เธอได้ตรวจสอบสัญญาแล้ว
ไม่มีปัญหาอะไรเลย
ไม่เพียงเท่านั้น สัญญามูลค่าสิบล้านฉบับนี้ยังดูเหมือนจะให้เปล่าๆ อีกด้วย
ดังนั้นตอนนี้เธอจึงยังอยู่ในสภาพงงๆ
ตอนนี้ฟางหลิงเห็นลูกสาวกลับมา รีบเดินเข้าไปหา
"เยียนหราน ในที่สุดหนูก็กลับมา คุณปู่จัดการเรื่องคู่หมั้นให้หนูแล้ว รีบมาดูเร็ว!"
ฟางหลิงส่ายสะโพกอย่างมีเสน่ห์พลางลากหลิวเยียนหรานมาที่ลานบ้าน
หลิวเยียนหรานได้ยินคำพูดของฟางหลิงแล้วจึงวางความสงสัยในใจลง
แล้วหันความสนใจไปที่คนกลุ่มหนึ่งในลานบ้าน
เมื่อสายตาของเธอกวาดมองทุกคนไปทีละคน ก็สังเกตเห็นว่าเหย่เฟิงอยู่ในบ้านของเธอ
และเขากำลังยิ้มมองมาที่เธอ
"เหย่เฟิง? ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่บ้านฉัน?"
ทันทีที่เหย่เฟิงเห็นหลิวเยียนหราน เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเมื่อครู่ตอนเห็นหลิวหยวนถึงรู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด
ที่แท้พวกเขาเป็นพ่อลูกกัน
"เฮ่ๆ พูดตามตรง ผมคือคู่หมั้นของคุณไงล่ะ! เป็นไง การเจรจาธุรกิจวันนี้ราบรื่นดีใช่ไหม?"
เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเรื่องความร่วมมือกับหลิวเยียนหรานจะไม่มีปัญหา
เพราะเขาได้พูดคุยเรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว
ในฐานะประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียง เขามีอำนาจขนาดนี้อยู่แล้ว
หลิวเยียนหรานดูเหมือนยังไม่ทันได้ตั้งตัว เธอพยักหน้าเบาๆ
"อืม ความร่วมมือราบรื่นดีค่ะ!"
จากนั้นสีหน้าของเธอก็แข็งค้าง น้ำเสียงสูงขึ้นทันที ร้องอุทานว่า "คุณพูดว่าอะไรนะ คุณเป็นคู่หมั้นของฉัน?"
"ฮ่าๆ... เยียนหราน ไม่คิดเลยว่าเธอจะรู้จักกับเหย่เฟิงด้วย ยิ่งดีใหญ่เลย พวกเธอรีบไปจัดการเรื่องเอกสารกันเถอะ รอให้พ่อเธอเลือกฤกษ์ดีแล้วจะจัดงานแต่งให้!"
หลิวเทียนป้าหัวเราะมองดูคนทั้งสองตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจมากขึ้น
แต่หลิวเยียนหรานกลับยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ราวกับถูกฟ้าผ่า
ผ่านไปเกือบสิบวินาที เธอจึงพูดว่า "คุณปู่คะ หนูไม่อยากแต่งงานกับเขา! หนูก็ไม่สนิทกับเขาด้วย!"
พอหลิวเทียนป้าได้ยินคำพูดนี้ ก็โกรธขึ้นมาทันที
"หึ ไม่สนิทแล้วยังไง? ลองคบหากันดูก็ได้! อีกอย่าง การหมั้นหมายของพวกเธอถูกกำหนดไว้ตั้งแต่สิบแปดปีก่อนแล้ว เธอจะให้ปู่กลายเป็นคนผิดคำพูดหรือไง?"
"อะไรนะ? คนที่หมั้นหมายกับฉันตั้งแต่เด็กคือเขาเหรอ?"
หลิวเยียนหรานช็อกจนพูดไม่ออก
เธอรู้ว่าตัวเองถูกหมั้นหมายไว้ตั้งแต่เด็ก
แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่คิดว่าคนที่หมั้นหมายกับเธอจะเป็นเหย่เฟิง
"งานแต่งงานของพวกเธอถูกกำหนดโดยปู่กับอาจารย์ของเหย่เฟิงตั้งแต่สมัยก่อน ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องทำตามคำมั่นสัญญาแล้ว เหย่เฟิงมาสู่ขอด้วยความจริงใจขนาดนี้ ปู่จะปฏิเสธได้ยังไง?"
"ความจริงใจ" ที่หลิวเทียนป้าพูดถึงแน่นอนว่าหมายถึง "ซูหยวนตาน"!
"แต่ว่า..."
หลิวเยียนหรานยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกหลิวเทียนป้าตัดบททันที
"ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว เรื่องนี้ตกลงตามนี้! เยียนหราน เดี๋ยวเธอไปจดทะเบียนสมรสกับเหย่เฟิงซะ"
หลิวเทียนป้าพูดจบก็ถือซูหยวนตานเดินกลับเข้าบ้านไป
ตอนนี้เขาใจร้อนอยากจะกินซูหยวนตานเพื่อต่ออายุให้ตัวเองแล้ว!
หลิวเยียนหรานเห็นคุณปู่จากไป รู้ว่าเรื่องนี้ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้แล้ว
เพราะหลิวเทียนป้าในตระกูลหลิว เป็นคนที่พูดคำไหนคำนั้นเสมอ
เรื่องที่เขาตัดสินใจแล้ว ต่อให้วัวสิบตัวก็ลากกลับมาไม่ได้
ตอนนี้เหย่เฟิงจ้องมองหลิวเยียนหรานที่อยู่ตรงหน้าขึ้นๆ ลงๆ
เป็นครั้งคราวก็พยักหน้า ดูเหมือนจะพอใจมาก
พูดถึงความงาม หลิวเยียนหรานงดงามจนทำให้บ้านเมืองล่มจม เป็นสาวงามที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองตงไห่
มีเพียงคนงามอย่างเหยียนหรูยวี่เท่านั้นที่จะเทียบกับเธอได้
พูดถึงฐานะ แม้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิวจะมีชาติกำเนิดด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ตระกูลหลิวก็ถือเป็นตระกูลใหญ่ ก็พอใช้ได้
และที่สำคัญที่สุดคือ หลิวเยียนหรานมีร่างแห่งความหนาวเย็นสุดขั้ว
จุดนี้เหมาะมากสำหรับเหย่เฟิงที่มีพิษหยางอยู่ในตัว
พิษหยางในร่างของเขาอาจจะระเบิดออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าได้แต่งงานกับหลิวเยียนหราน พิษหยางก็จะถูกกดไว้ชั่วคราว!
คิดถึงตรงนี้ เขาก็หัวเราะฮิๆ แล้วพูดกับหลิวเยียนหรานว่า "ภรรยา ยังยืนงงอะไรอยู่ล่ะ รีบไปจัดการเอกสารกันเถอะ!"


## บทที่ 6 ของขวัญแสดงความยินดี

เมื่อหลิวเยียนหรานได้ยินเหย่เฟิงเรียกเธอว่า "ภรรยา" ใบหน้าน่ารักของเธอก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
เธออายจนต้องพูดว่า "ฮึ ใครกันจะเป็นภรรยาคุณ อย่ามาเรียกมั่วๆ นะ!"
"ใช่แล้ว นายรีบร้อนจะไปจดทะเบียนกับเยียนหรานของเราขนาดนี้ คิดว่าแบบนี้จะได้เข้าตระกูลหลิวของเราหรือไง? ไอ้เด็กบ้า ฉันเตือนแกไว้เลยนะ อยากจะแต่งงานกับเยียนหรานของเราน่ะ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก! คุณหนูหวังเขายังคงรักและจริงใจกับเยียนหรานอยู่นะ แกลองส่องกระจกดูตัวเองสิ จะไปเทียบกับคุณหนูหวังได้ยังไง!"
คุณหนูหวังที่ฟางหลิงพูดถึงไม่ใช่ใครอื่น ก็คือหวังกังที่ลอบใส่ยาหลิวเยียนหรานที่บาร์เมื่อคืนนี้นั่นเอง
พอได้ยินชื่อนั้น หลิวเยียนหรานก็โกรธจนตัวสั่น
เธอหน้าเย็นชาพูดกับฟางหลิงว่า "แม่คะ ทำไมต้องพูดถึงเขาด้วยล่ะ ถึงต้องแต่งงานกับเหย่เฟิง ก็ยังดีกว่าแต่งกับไอ้คนเลวหวังกังนั่นนะ!"
การกระทำของหวังกังเมื่อคืนนี้มันน่าขยะแขยงเหลือเกิน
ถ้าไม่ใช่เพราะเหย่เฟิงมาปรากฏตัวพอดี ตัวเธอคงจะตกอยู่ในอันตรายแล้ว
ถ้าพูดถึงเรื่องนิสัยใจคอ เหย่เฟิงดีกว่าหวังกังเป็นร้อยเท่าพันเท่า
เธอยอมแต่งงานกับคนแบบเหย่เฟิงดีกว่าแต่งกับคนอย่างหวังกังแน่นอน
"เยียนหราน แม่ไม่ได้พูดอะไรผิดนะ คุณชายหวังเขามีทั้งชาติตระกูล มีทั้งฐานะ จะไปเทียบกับไอ้หนูนี่ได้ยังไง?"
ฟางหลิงไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนลูกสาวของตัวเองต้องเจออะไรมาบ้าง
หลิวหยวนก็แทรกขึ้นมาพูดว่า "ใช่แล้ว ได้ยินมาว่าตอนนี้คุณชายหวังได้เข้าไปร่วมงานกับกลุ่มบริษัทหลงเซียงแล้ว แบบนี้ตระกูลหวังก็ต้องรุ่งเรืองแน่ๆ อาจจะกลายเป็นตระกูลที่ใหญ่ที่สุดรองจากกลุ่มบริษัทหลงเซียงในเมืองตงไห่เลยก็ได้! ลูกยังจะไม่พอใจอะไรอีก?"
คำพูดนี้ทำให้หลิวเยียนหรานโกรธจนทนไม่ไหว
แต่เดิมเธอยังรังเกียจเหย่เฟิงอยู่บ้าง แต่พอได้ฟังคำพูดของพ่อแม่แล้ว กลับรู้สึกว่าการที่คุณปู่ให้เธอแต่งงานกับเหย่เฟิงก็ไม่เลวเลย
เธอจึงจับมือเหย่เฟิงแล้วเดินออกไป
"จะไปไหนกัน?"
หลิวเยียนหรานหันกลับมาแล้วมองเขาด้วยสายตาดุๆ พูดว่า "ก็ไปจดทะเบียนสิคะ!"
พูดจบ เธอก็ลากเหย่เฟิงขึ้นรถแล้วออกจากบ้านตระกูลหลิวไป
รอจนทั้งสองคนไปไกลแล้ว หลิวหยวนกับฟางหลิงถึงได้รู้สึกตัว
"แย่แล้ว เยียนหรานจะไปจดทะเบียนกับไอ้เด็กนั่นแล้ว!"
หลิวหยวนหน้าบึ้งทันที
"ยายเด็กบ้านี่ คิดอะไรอยู่กันแน่? คุณหนูหวังยังสู้ไอ้เด็กนั่นไม่ได้หรือไง?"
ฟางหลิงก็งงไม่แพ้กัน
ตอนนี้พวกเขาสังเกตเห็นสัญญาที่หลิวเยียนหรานวางทิ้งไว้บนโต๊ะหินก่อนจะไป
พวกเขาถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ลูกสาวไปเจรจาธุรกิจกับกลุ่มบริษัทหลงเซียง
ทั้งสองคนรีบหยิบสัญญามาดู
พอได้ดูก็ตกใจ พบว่าการร่วมมือครั้งนี้ไม่เพียงแต่ราบรื่นมาก แถมกลุ่มบริษัทหลงเซียงยังแถมสัญญามูลค่าสิบล้านให้ตระกูลหลิวด้วย
หลิวหยวนกับฟางหลิงมองหน้ากัน
ทั้งสองคนต่างเห็นความตื่นเต้นในดวงตาของกันและกัน
"ดีจังเลย! ในที่สุดตระกูลหลิวของเราก็จะได้ลืมตาอ้าปากเสียที!"
หลิวหยวนถอนหายใจยาว
มีสัญญานี้ สถานะและตำแหน่งของตระกูลหลิวในเมืองตงไห่ก็ต้องสูงขึ้นแน่นอน
แต่ฟางหลิงกลับรู้สึกสงสัยท่ามกลางความดีใจ
ตามหลักแล้ว ด้วยกำลังและสถานะของตระกูลหลิว การได้ร่วมมือกับกลุ่มบริษัทหลงเซียงก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว แต่ทำไมอีกฝ่ายถึงยังแถมสัญญามูลค่าสิบล้านให้ด้วย?
มันไม่สมเหตุสมผลนี่นา!
ตอนนี้หลิวหยวนก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
"ที่รัก เธอว่าทำไมกลุ่มบริษัทหลงเซียงถึงแถมสัญญามูลค่าสิบล้านให้บ้านเราล่ะ?"
ฟางหลิงครุ่นคิดสักครู่ ดวงตาเป็นประกาย ดูเหมือนจะนึกอะไรออก
"นายว่าจะเป็นไปได้ไหมว่า คนของกลุ่มบริษัทหลงเซียงรู้ว่าคุณหนูหวังกำลังจีบเยียนหรานของเราอยู่ เลยตั้งใจมอบสัญญานี้ให้ เพื่อเป็นการช่วยเหลือ?"
ที่เธอคิดแบบนี้ ก็เพราะเมื่อไม่นานมานี้ได้ยินมาว่าตระกูลหวังเพิ่งจะร่วมมือกับกลุ่มบริษัทหลงเซียง
ตระกูลหวังก็เป็นตระกูลชั้นหนึ่งในเมืองตงไห่อยู่แล้ว
หลังจากร่วมมือกัน ก็ต้องรุ่งเรืองขึ้นแน่นอน
ดังนั้นกลุ่มบริษัทหลงเซียงจึงเห็นแก่หน้าตระกูลหวัง มอบสัญญามูลค่าสิบล้านให้กับหลิวเยียนหราน
หลิวหยวนพยักหน้าเบาๆ พูดว่า "ไม่แน่ว่าอาจเป็นไปได้!"
แต่ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังดีใจกับสัญญามูลค่าสิบล้านนั้น จู่ๆ ก็มีรถสปอร์ตสีแดงคันหนึ่งจอดที่หน้าประตู
จากนั้นขาเรียวยาวในถุงน่องสีดำก็ยื่นออกมาจากรถสปอร์ต
เหยียนหรูยวี่ก้าวลงจากรถอย่างอ่อนช้อย
เมื่อเห็นเธอ หลิวหยวนและฟางหลิงก็ตะลึงไปชั่วขณะ
"ท่าน...ท่านประธานเหยียน! ขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับอย่างสมเกียรติ!"
หลิวหยวนตอบสนองได้ค่อนข้างเร็ว รีบประจบประแจงทันที
เขารู้ดีว่าสาวงามระดับสุดยอดที่ทั้งเย้ายวนและมีเสน่ห์ตรงหน้านี้มีสถานะอะไรในเมืองตงไห่ และยังรู้สึกแปลกใจว่าทำไมเหยียนหรูยวี่ถึงมาที่ตระกูลหลิว
เหยียนหรูยวี่เห็นหลิวหยวนก็ทักทายอย่างสุภาพก่อน แล้วยิ้มพูดว่า "ฉันมาที่นี่เพื่อมอบของขวัญแสดงความยินดีให้คุณหนูเยียนหรานในวันมงคลนี้!"
เหยียนหรูยวี่พูดจบก็ปรบมือ!
จากนั้นรถโรลส์-รอยซ์แฟนทอมหรูหราก็แล่นตามมาจอดด้านหลังเธอ
ท้ายรถเปิดออก เผยให้เห็นทองคำแท่งสีเหลืองอร่ามในกล่อง
บนทองคำแท่งยังมีสัญญาฉบับหนึ่งและโฉนดบ้านวางอยู่
"ท่านประธานเหยียน นี่ท่าน..."
หลิวหยวนและฟางหลิงต่างงงงัน
พวกเขาคิดไม่ออกเลยว่าเหยียนหรูยวี่จะทำอะไร
ส่วนเหยียนหรูยวี่ตอนนี้เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก
"ทั้งหมดนี้เป็นของขวัญที่ฉันมอบให้คุณหนูเยียนหรานในนามของกลุ่มบริษัทหลงเซียง มีทองคำแท่ง 50 กิโลกรัม สัญญาก่อสร้างโครงการหงส์ทองที่ชานเมืองตงไห่ตอนเหนือ และบ้านหลังหนึ่งในโครงการหลงหยิ่นหมายเลขหนึ่ง!"
"ฮึ่ย!"
เมื่อได้ยินรายการของขวัญเหล่านี้ หลิวหยวนและฟางหลิงแทบจะเป็นลมด้วยความตื่นเต้น
ฟางหลิงแสดงสีหน้าประจบเอาใจถามว่า "ท่านประธานเหยียน ทั้งหมดนี้มอบให้เยียนหรานของเราจริงๆ หรือคะ?"
"แน่นอน!"
เหยียนหรูยวี่ยืนยันอย่างหนักแน่น
สามีของหลิวเยียนหรานก็คือประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียว
ของขวัญชิ้นใหญ่นี้ตระกูลหลิวสมควรได้รับ
หลังจากได้รับการยืนยันจากเหยียนหรูยวี่ หลิวหยวนและฟางหลิงตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดขึ้นมา
ต้องรู้ว่าแค่ทองคำแท่ง 50 กิโลกรัมก็มีมูลค่าสิบล้านแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงของอีกสองอย่างที่เหลือ
โดยเฉพาะบ้านในโครงการหลงหยิ่นหมายเลขหนึ่งนั้น เล่าลือกันว่าเป็นอ่าวคนรวยของทั้งเมืองตงไห่
บ้านในนั้นแต่ละหลังราคาเกินร้อยล้าน แม้แต่ตระกูลหลิวก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะซื้อสักหลัง
จากตรงนี้ก็พอจะเห็นได้
แต่ตอนนี้ เหยียนหรูยวี่กลับมอบให้หลิวเยียนหรานหลังหนึ่งอย่างง่ายดาย
หรือว่า...ตระกูลหลิวกำลังจะโชคดีขึ้นจริงๆ?
"ส่งของขวัญเรียบร้อยแล้ว หรูยวี่ยังมีธุระต้องจัดการ คงต้องขอตัวก่อน ลาก่อนค่ะ!"
มอบของขวัญเสร็จ เหยียนหรูยวี่ก็หมุนตัวเดินจากไป
หลิวหยวนรีบก้าวไปข้างหน้าหวังจะเชิญเธอไว้ทานข้าว
แต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพ
ในฐานะรองประธานของกลุ่มบริษัทหลงเซียง เธอมีงานยุ่งจริงๆ
หลิวหยวนเห็นท่าก็ไม่กล้ารั้งไว้มากกว่านี้
...
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเหย่เฟิงและหลิวเยียนหรานจัดการเอกสารเสร็จเรียบร้อย หลิวเยียนหรานยืนอยู่ข้างถนนพูดกับเหย่เฟิงว่า "เอาล่ะ เหย่เฟิง ตอนนี้เราจดทะเบียนสมรสแล้ว ก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ตั้งแต่นี้ไปฉันจะขอตั้งกฎสามข้อกับคุณ!"


## บทที่ 7 คุณหนูหวัง

"กฎสามข้อ? กฎสามข้อคืออะไร?"
เหย่เฟิงมองหลิวเยียนหรานด้วยความสงสัยและถาม
หลิวเยียนหรานเบ้ปากน้อยๆ แล้วพูดว่า "ถึงแม้ว่าตอนนี้เราจะเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว แต่คุณก็คงรู้ว่าฉันแต่งงานกับคุณก็เพราะไม่อยากให้คุณปู่โกรธ ดังนั้นหลังแต่งงานเราต้องมีกฎสามข้อ!"
เหย่เฟิงได้ยินแล้วรู้สึกว่าที่อีกฝ่ายพูดก็มีเหตุผล
จึงพยักหน้าและพูดว่า "ได้ งั้นคุณบอกมาสิว่ากฎสามข้อมีอะไรบ้าง?"
"ข้อแรก หลังแต่งงานเราทั้งสองต้องรักษาระยะห่างกัน ห้ามสนิทสนมกันมากเกินไป ถ้าฉันไม่อนุญาตห้ามเข้าใกล้ฉัน!"
เหย่เฟิงคิดในใจ "จุ๊ๆๆ ร่างกายคุณผมก็เห็นหมดแล้ว ยังจะมีอะไรที่ไม่ให้สนิทสนมอีก?"
แต่ถึงแม้ในใจจะคิดแบบนั้น แต่ปากก็พยักหน้าตกลงอย่างร่วมมือ
"ไม่มีปัญหา!"
หลิวเยียนหรานเห็นเขาตกลงทันทีโดยไม่ลังเล ความตึงเครียดในใจก็ผ่อนคลายลงทันที
เธอกลัวว่าเหย่เฟิงจะเห็นแก่ความงาม แล้วจะทำอะไรเธอ ตอนนั้นเธอจะไม่มีที่ร้องไห้ด้วยซ้ำ
"ข้อสอง คุณเพิ่งมาที่เมืองตงไห่ ยังไม่มีงานทำ ถ้าต้องการเงินจำนวนน้อยฉันให้ได้โดยตรง แต่ถ้าจำนวนมากเกินไปฉันช่วยไม่ได้!"
"โอ้โห นี่คิดว่าผมเป็นเขยขาจรจริงๆ สินะ?"
เหย่เฟิงอดที่จะขำในใจไม่ได้
ถ้าเขาซึ่งเป็นประธานกลุ่มบริษัทหลงเซียงยังไม่มีเงิน เขาก็ไม่รู้ว่าใครจะมีเงิน
"ที่คุณบอกว่าจำนวนไม่มากคือเท่าไหร่?"
เหย่เฟิงมองหลิวเยียนหรานพร้อมรอยยิ้มและถาม หลิวเยียนหรานใจหายวาบ คิดว่าเหย่เฟิงจะมากินแรงจริงๆ ในใจอดที่จะดูถูกเขาไม่ได้
แต่เธอไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มลึกๆ ในดวงตาของเหย่เฟิง
"ในฐานะสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉัน ฉันจะให้เงินค่าขนมคุณเดือนละห้าหมื่นหยวน คิดว่าถ้าคุณประหยัดหน่อยก็น่าจะพอใช้!"
"เงินค่าขนมห้าหมื่นหยวน?"
เหย่เฟิงเบิกตาโพลง
นี่ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แล้ว
"ไม่คิดว่าภรรยาผมจะเป็นเศรษฐีน้อยด้วย!"
"ดี! ห้าหมื่นหยวนก็พอแล้ว!"
"ข้อสุดท้าย เดี๋ยวกลับบ้านแล้วต้องแสดงต่อหน้าคุณปู่ด้วยนะ เข้าใจไหม?"
ความหมายในคำพูดของหลิวเยียนหรานก็คือให้เหย่เฟิงต้องรู้จักดูสายตาเธอและทำตาม
ถ้าจำเป็นต้องให้ความร่วมมือก็ต้องรู้!
เหย่เฟิงได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหัวเหมือนกระดิ่งทันที
"ไม่ได้ไม่ได้ ผมมีข้อเสียที่สุดคือความซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา! เรื่องแบบนี้ผมทำไม่ได้!"
"คุณ!"
หลิวเยียนหรานโกรธกับคำพูดของเขาไม่น้อย
หน้าอกอวบอิ่มของเธอกระเพื่อมขึ้นลงเพราะความโกรธ ทำให้เกิดเส้นโค้งที่น่าตะลึง
"ช่างเถอะ! ฉันก็ไม่บังคับคุณหรอก แค่ถ้าคุณปู่ถามเรื่องละเอียดอ่อนอย่างเช่นเมื่อไหร่จะมีลูก คุณแค่รู้จักหาข้ออ้างมาตอบก็พอ!"
หลิวเยียนหรานคิดดูแล้ว จริงๆ ข้อที่สามก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
แค่เหย่เฟิงทำตามข้อแรกกับข้อสองก็พอแล้ว
"เอาละ ถ้าไม่มีอะไรแล้วเรากลับกันเถอะ"
หลิวเยียนหรานสั่ง
"ได้เลยครับ ภรรยา!"
เหย่เฟิงรีบเห็นด้วย
ตอนนี้เรื่องเสร็จแล้ว พวกเขาต้องกลับไปรายงานคุณปู่หลิว
แต่ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะขึ้นรถ รถแลมโบร์กินี อาเวนทาดอร์สีเหลืองคันหนึ่งส่งเสียงคำรามดังสนั่น จอดสนิทตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง
ประตูผีเสื้อที่ดูหรูหราค่อยๆ เปิดออก
หวังกังในชุดสูทสีขาวปรากฏตัวขึ้นอย่างชัดเจน
หวังกังถือช่อดอกไม้ ยิ้มอย่างมีเสน่ห์พลางพูดกับหลิวเยียนหรานว่า "เยียนหราน แต่งงานกับผมเถอะ นี่คือของขวัญหมั้นที่ผมมอบให้คุณ ชอบมั้ยครับ?"
หวังกังชี้ไปที่รถแลมโบร์กินีด้านหลัง แล้วล้วงกล่องสวยงามออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
เมื่อเปิดออก ข้างในคือแหวนเพชรเม็ดงามระยับ
เพชรบนแหวนมีขนาดใหญ่เท่าไข่นกพิราบ ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงอาทิตย์ งดงามตระการตา
การขอแต่งงานที่กะทันหันของหวังกังทำให้หลิวเยียนหรานรู้สึกงุนงง
ขณะที่ฝูงชนที่มาดูรถหรูเมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นทันที
โดยเฉพาะสาวๆ สวยๆ หลายคน เมื่อเห็นแหวนเพชรขนาดเท่าไข่นกพิราบ ก็ตื่นเต้นจนกรีดร้องออกมา
"ว้าว! แหวนเพชรใหญ่มากเลย จริงใจสุดๆ ถ้าเป็นฉัน ฉันจะแต่งงานด้วยเลย!"
"แหวนเพชรใหญ่ขนาดนี้ต้องมีมูลค่าเกินล้านบาทแน่ๆ แถมรถแลมโบร์กินีคันนั้นก็มีราคาเกิน 50 ล้าน แค่ขอแต่งงานยังใจป้ำขนาดนี้ ไม่รู้ว่าคุณชายในชุดสูทขาวคนนี้เป็นใครกันแน่"
"เขาดูเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาวเลย ฉันอยากแต่งงานกับเขาจังเลย!"
...
ตอนนี้ผู้คนรอบข้างเริ่มส่งเสียงเชียร์
"แต่งงานกับเขาเถอะ!"
"แต่งงานกับเขาเถอะ!"
"แต่งงานกับเขาเถอะ!"
เมื่อหวังกังได้ยินเสียงเชียร์จากคนรอบข้าง ใบหน้าก็ฉายแววภาคภูมิใจทันที
"เยียนหราน ตอบตกลงเถอะครับ"
หลิวเยียนหรานจ้องหวังกังด้วยสีหน้าเย็นชา
เห็นได้ชัดว่าเธอยังไม่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้
ถ้าเมื่อคืนไม่ใช่เพราะเหย่เฟิง เธอคงถูกไอ้เลวนี่ย่ำยีไปแล้ว
ขณะที่เธอกำลังจะระเบิดอารมณ์ เหย่เฟิงที่อยู่ข้างๆ ก็เคลื่อนไหวก่อน
เห็นเขาก้าวสามก้าวเป็นสองก้าวไปที่หน้าหวังกังอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ยกเท้าถีบอย่างแรงเข้าที่หน้าของหวังกัง
"แมลงวันที่ไหนบังอาจมารบกวนเมียข้า อยากตายหรือไง?"
การถีบครั้งนี้รุนแรงมาก ทำให้หวังกังกระเด็นไปไกลห้าหกเมตร
ทั้งตัวกลิ้งไปมาบนพื้นหลายตลบเหมือนลูกฟักที่กลิ้งไปมาก่อนจะหยุดลง
ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาตอนนี้บวมเป็นหัวหมู
ปากมีเลือดไหล ฟันหน้าก็หักไปด้วย
หวังกังรีบลุกขึ้นจากพื้น จ้องเหย่เฟิงด้วยสายตาดุร้าย
"เชี่ย! แกกล้าตีกู ไอ้เด็กเวร แกอยากตายใช่มั้ย!"
หวังกังกำลังจะลงมือ แต่จู่ๆ ก็เห็นเหย่เฟิงในชุดเสื้อคลุมเต๋า
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง นึกถึงคำพูดของคนเฝ้าประตูผับเมื่อคืน
หลิวเยียนหรานถูกนักพรตคนหนึ่งพาไป!
เมื่อนึกได้ เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้น
"เป็นแกนี่เอง! เมื่อคืนแกนี่แหละที่มาขัดขวางกู ฮึ! วันนี้กูจะฆ่าแกให้ได้!"
หวังกังตะโกนอย่างบ้าคลั่งแล้วพุ่งเข้าใส่เหย่เฟิง
"หยุด!"
แต่หลิวเยียนหรานก็ตะโกนขึ้นทันที พร้อมกับยืนขวางระหว่างทั้งสอง
"หวังกัง ฉันไม่ให้นายทำร้ายเขา!"


## บทที่ 8 ถูกซ้อมอย่างหนัก

"ไอ้เหี้ย หลิวเยียนหราน มันเป็นใครวะ?"
หวังกังเห็นหลิวเยียนหรานปกป้องเหย่เฟิงขนาดนี้ ในใจก็พลันเกิดความริษยาอย่างรุนแรง
"ฮึ ฉันเป็นสามีของเยียนหราน มีปัญหาอะไรรึไง?"
เหย่เฟิงยิ้มเย็นพลางยื่นทะเบียนสมรสในมือไปตรงหน้าหวังกัง
"แกดูให้ดีๆ เยียนหรานกับฉันเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ถ้าแกยังกล้ามารบกวนเธออีก ฉันจะหักขาหมาของแกให้ได้!"
เหย่เฟิงไม่แสดงท่าทีดีใดๆ ต่อหวังกังเลย
แม้ว่าเขากับหลิวเยียนหรานจะไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกันก็ตาม
แม้แต่การแต่งงานก็เป็นเพียงการทำตามคำสั่งอาจารย์ ปฏิบัติตามคำมั่นสัญญา
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร หลิวเยียนหรานก็เป็นภรรยาของเขา
หวังกังกล้ามาขอแต่งงานกับหลิวเยียนหรานต่อหน้าเขา นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องตายหรอกหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเห็นได้ชัดว่าหลิวเยียนหรานรู้สึกรังเกียจหวังกัง หรือพูดได้ว่าเกลียดชังเลยทีเดียว
"อะไรนะ? พวกแกสองคนจดทะเบียนสมรสแล้ว!!!?"
หวังกังมองทะเบียนสมรสตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ความโกรธในใจพลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่ต้องพูดอะไรมาก เมื่อคืนหลังจากที่เหย่เฟิงพาหลิวเยียนหรานไป ทั้งสองคนต้องได้ทำอะไรกันแน่ๆ
ไม่อย่างนั้น พวกเขาคงไม่รีบร้อนมาจดทะเบียนแบบนี้
พอคิดว่าแผนการที่ตัวเองวางไว้อย่างดีกลับกลายเป็นผลประโยชน์ให้เหย่เฟิง เขาก็รู้สึกอยากฆ่าคนขึ้นมา
"หลิวเยียนหราน ฮึ! แกรู้มั้ยว่าการขัดใจฉันจะจบลงยังไง?"
ใบหน้างามของหลิวเยียนหรานเปลี่ยนไปเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น
เธอรู้ดีว่าการขัดใจหวังกังจะจบลงยังไง
ตระกูลหวังเป็นตระกูลชั้นหนึ่งในเมืองตงไห่ แข็งแกร่งกว่าตระกูลของพวกเธอหลายเท่า
ถ้าหากขัดใจตระกูลหวังจริงๆ ต่อไปตระกูลหลิวคงไม่มีวันสบาย
"โอ้โห กล้าดีนักนะ กล้ามาขู่เมียฉัน ดูท่าฉันตีแกเบาไปหน่อย!"
มุมปากของเหย่เฟิงยกขึ้นเล็กน้อย กำหมัดแล้วต่อยใส่ร่างของหวังกังราวกับสายฝน
แม้ว่าหวังกังจะมีร่างกายใหญ่โต แต่ร่างกายของเขาถูกทำลายด้วยเหล้าและผู้หญิงมานาน จะไปสู้เหย่เฟิงได้อย่างไร?
เพียงไม่กี่วินาทีเขาก็ถูกซ้อมจนกระอักเลือด แทบจะหมดลม
ในตอนนั้นเอง รถตู้คันหนึ่งก็แล่นมาอย่างรวดเร็ว
จากนั้นบอดี้การ์ดสิบกว่าคนในชุดสูทดำที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีก็กระโดดลงมาจากรถ
เมื่อพวกเขาเห็นหวังกังที่ถูกซ้อมจนเกือบตายนอนอยู่บนพื้น ก็ตกใจจนตัวสั่น
"คุณหนูหวัง! ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"
บอดี้การ์ดสิบกว่าคนช่วยกันพยุงเขาลุกขึ้นมาจากพื้น
หวังกังเห็นบอดี้การ์ดมาถึง ใบหน้าก็แสดงความโหดร้าย ตะโกนด้วยความโกรธ "เร็ว! จัดการมันให้พิการ! ถ้าตายฉันรับผิดชอบเอง!"
บอดี้การ์ดหลายคนได้ยินแล้วก็จ้องเหย่เฟิงอย่างดุร้าย
หลิวเยียนหรานไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ตกใจจนหน้าซีด ร่างบอบบางหลบไปอยู่หลังเหย่เฟิงโดยไม่รู้ตัว
เหย่เฟิงรู้สึกว่าหลิวเยียนหรานกลัว รีบปลอบใจ "ไม่ต้องกลัวนะที่รัก แค่พวกขยะไม่กี่คน ฉันยกมือเดียวก็จัดการได้!"
บอดี้การ์ดของหวังกังได้ยินคำพูดนี้ ก็แสดงสีหน้าเยาะเย้ย
"ฮึ ไอ้หนุ่มปากดี ข้าอยากดูนักว่าแกจะเก่งแค่ไหน!"
"เข้าไป!"
พอมีคนสั่ง บอดี้การ์ดสิบกว่าคนก็พุ่งเข้าใส่เหย่เฟิงราวกับหมาป่า
แต่ในวินาทีถัดมา เหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงก็เกิดขึ้น
เหย่เฟิงยืนนิ่งไม่สะทกสะท้านเมื่อเผชิญหน้ากับการล้อมโจมตีของบรรดาบอดี้การ์ด
ร่างของเขาพลันหายวับไปในพริบตาราวกับภูตผี
จากนั้นก็มีเสียง "ตึง ตึง ตึง" ดังขึ้นเป็นระลอก
แล้วบรรดาบอดี้การ์ดก็ร้องครวญครางพลางล้มลงกับพื้นอย่างหนัก ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้
ไม่มีใครเห็นว่าเหย่เฟิงลงมือจัดการพวกเขาอย่างไร
เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก็ทำให้บอดี้การ์ดมืออาชีพกว่าสิบคนหมดสภาพ
ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!
"ไอ้พวกไร้ประโยชน์! พวกแกมันไอ้พวกกินแล้วนอนหรือไง? คนเยอะแยะแค่นี้สู้คนเดียวไม่ได้!!!"
หวังกังตะโกนด่าบรรดาบอดี้การ์ดของตัวเองอย่างเดือดดาล
บรรดาบอดี้การ์ดที่นอนทุรนทุรายอยู่กับพื้นต่างรู้สึกละอายใจ
หลังจากจัดการพวกบอดี้การ์ดได้อย่างง่ายดาย เหย่เฟิงก็พุ่งเข้าไปหาหวังกังทันที
เมื่อครู่ยังด่าทออย่างเดือดดาล แต่ตอนนี้สีหน้าของเขากลับแข็งค้าง ดวงตาฉายแววหวาดกลัว แล้วตะโกนว่า "แก...แกจะทำอะไร? ฉันเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหวังนะ ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน ฉันรับรองว่าแกจะต้องตายอย่างไม่มีที่ฝังศพแน่!"
เหย่เฟิงไม่สนใจคำขู่ของหวังกังเลยแม้แต่น้อย
เขาคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายแล้วยกขึ้นกลางอากาศอย่างง่ายดายพลางพูดว่า "ถ้าครั้งหน้าแกยังกล้าคิดไม่ดีกับเมียฉันอีก อย่าโทษว่าฉันไม่ปรานีเชียว!"
พูดจบ เหย่เฟิงก็โยนหวังกังออกไปราวกับโยนหมาตาย
หวังกังร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยองกลางอากาศ ก่อนจะกระแทกลงบนฝากระโปรงรถแลมโบร์กินีอย่างแรง
ทำให้ฝากระโปรงรถบุบเป็นแอ่งใหญ่
"ที่รัก เรากลับกันเถอะ!"
หลังจากทำเสร็จ เหย่เฟิงก็จูงมือของหลิวเยียนหรานที่ยังอยู่ในภาวะช็อกจากไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อขึ้นรถแล้ว หลิวเยียนหรานจึงได้สติ มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อนพลางพูดว่า "เหย่เฟิง นายก่อเรื่องใหญ่แล้วนะ!"
แต่เหย่เฟิงกลับส่ายหน้าอย่างไม่ใส่ใจพลางยิ้มพูดว่า "แค่ตระกูลหวังเท่านั้นเอง เธอไม่ต้องกังวลหรอก ถ้าเขากล้าทำอะไรเธอ ฉันจะทำให้ตระกูลหวังทั้งตระกูลต้องพินาศ!"
พูดจบ เหย่เฟิงก็ยิ้มเผยฟันขาวให้หลิวเยียนหราน แล้วเหยียบคันเร่งพารถพุ่งออกไปราวกับลูกธนูหลุดแล่น มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลิว
หวังกังมองตามทิศทางที่เหย่เฟิงและหลิวเยียนหรานจากไปด้วยสายตาอาฆาต กัดฟันพูดว่า "ไอ้เด็กเวร! กูจะฆ่าแก! กูต้องฆ่าแกให้ได้!"
พูดจบเขาก็ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก
"พี่หู่ ช่วยผมฆ่าคนหนึ่งคนด้วย!"
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหย่เฟิงและหลิวเยียนหรานก็กลับมาถึงคฤหาสน์หลิว
"พ่อ แม่ พวกเรากลับมาแล้วค่ะ!"
หลิวเยียนหรานเห็นหลิวหยวนและฟางหลิงนั่งอยู่ในห้องรับแขกทันทีที่เข้าประตูมา
เมื่อจดทะเบียนสมรสแล้ว เหย่เฟิงจึงเรียกว่า "พ่อตา แม่ยาย!"
แต่พอหลิวหยวนและฟางหลิงได้ยินคำเรียกของเหย่เฟิง สีหน้าของทั้งคู่ก็บึ้งตึงขึ้นมาทันที
ฟางหลิงถึงกับแค่นเสียงอย่างโกรธเกรี้ยวพูดว่า "อย่ามาเรียกฉันว่าแม่ยาย แกไม่มีคุณสมบัติพอ! เหย่เฟิง ฉันบอกให้นะ อย่าคิดว่าจดทะเบียนกับเยียนหรานแล้วจะเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลิวได้ง่ายๆ รอดูเถอะ อีกไม่นานฉันจะทำให้แกกับเยียนหรานต้องหย่ากัน เยียนหรานจะต้องแต่งงานกับคุณชายหวังเท่านั้น!"
"แม่ พูดอะไรเหลวไหลอย่างนั้น หนูไม่มีทางแต่งงานกับไอ้หวังกังคนเลวนั่นหรอก!"
พอหลิวเยียนหรานได้ยินฟางหลิงพูดถึงหวังกัง ก็โกรธจนตัวสั่น
"หวังกัง? คนที่เมื่อกี้โดนผมซ้อมจนหน้าบวมเป็นหมูน่ะเหรอ?"
เหย่เฟิงพูดเรียบๆ
แต่พอฟางหลิงได้ยินก็ร้องเสียงแหลมราวกับแมวโดนเหยียบหาง "อะไรนะ? ไอ้เด็กบ้านี่กล้าทำร้ายคุณชายหวังด้วย?"
"เยียนหราน เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ตอนนี้หลิวหยวนก็มองลูกสาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด


## บทที่ 9 อย่าคุยโวได้ไหม

หลิวเยียนหรานเห็นหลิวหยวนมีสีหน้าตึงเครียด เบ้ปาก แล้วเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง
ฟางหลิงฟังจบก็หน้าซีดเผือดทันที
จากนั้นก็กัดฟันจ้องเหย่เฟิงด้วยความโกรธ "เหย่เฟิง แกมันตัวซวยชัดๆ รู้มั้ยว่าแกสร้างปัญหาใหญ่ให้ตระกูลหลิวของเราขนาดไหน? คุณหนูหวังไม่ใช่คนที่ไอ้คนไร้ยศถาบรรดาศักดิ์อย่างแกจะแตะต้องได้! ข้าสั่งให้แกรีบไปคุกเข่าขอโทษคุณหนูหวังที่ตระกูลหวังเดี๋ยวนี้!"
คำพูดของฟางหลิงทำให้สีหน้าของเหย่เฟิงเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มในทันที
ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธที่น่ากลัว
เขาคิดว่าหลังจากจดทะเบียนกับหลิวเยียนหรานแล้ว ฟางหลิงกับหลิวหยวนจะเปลี่ยนท่าทีต่อเขา
ไม่คิดว่าแค่เพราะเขาต่อยหวังกัง พวกเขาก็จะให้เขาไปคุกเข่าขอโทษที่ตระกูลหวัง
หรือว่าสถานะการเป็นสามีของหลิวเยียนหรานยังมีค่าน้อยกว่าหวังกัง?
หลิวเยียนหรานรีบก้าวออกมายืนขวางระหว่างเหย่เฟิงกับฟางหลิง ขมวดคิ้วพูดด้วยความโกรธ "แม่ ทำไมแม่ถึงทำแบบนี้ล่ะ? ไม่ว่ายังไงเหย่เฟิงก็เป็นสามีของหนู ไอ้หวังกังคนเลวนั่นมีสิทธิ์อะไรให้เหย่เฟิงต้องไปขอโทษ?"
ในช่วงเวลาสำคัญ หลิวเยียนหรานก็ยังเลือกที่จะออกมาพูดแทนเขา
"อีกอย่าง เมื่อกี้หวังกังเป็นคนเริ่มก่อน..."
"พอได้แล้ว ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าเรื่องนี้ใครผิดใครถูก แต่ความจริงก็คือเหย่เฟิงต่อยคุณหนูหวัง เธอก็รู้ว่าตระกูลหวังมีอิทธิพลขนาดไหน ตระกูลหลิวของเราไม่มีปัญญาไปสู้ ดังนั้นรีบไปขอโทษซะตอนที่คนของตระกูลหวังยังไม่มา จะได้ทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก!"
หลิวหยวนสะบัดแขนเสื้อพูดอย่างรำคาญ
ตอนนี้เขาเห็นหน้าเหย่เฟิงก็โมโห
แต่ไม่คาดว่าเหย่เฟิงฟังแล้วกลับหัวเราะ
แล้วพูดเสียงเย็น "ขอโทษ? หึ ทำไมข้าต้องไปขอโทษมัน? ถ้าจะขอโทษก็ต้องเป็นมันที่มาขอโทษข้าต่างหาก!"
"เหย่เฟิง! แกนี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือยังไง? แกคิดว่าตัวเองมีดีอะไรที่คุณหนูหวังต้องมาขอโทษแกด้วย?"
ฟางหลิงโกรธจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อเหย่เฟิง
ถ้าเธอรู้ตัวตนที่แท้จริงของเหย่เฟิง คงไม่คิดแบบนี้แล้ว!
คุณหนูตระกูลหวังธรรมดาๆ จะเทียบกับประธานกลุ่มบริษัทหลงเซียงได้ยังไง?
"หึ บอกความจริงให้รู้ไว้ กลุ่มบริษัทหลงเซียงส่งของขวัญแสดงความยินดีมาให้ตระกูลหลิวของเราแล้ววันนี้ แต่ไม่เกี่ยวกับแกสักนิด ท่านประธานเหยียนส่งของขวัญมาเพราะเห็นแก่หน้าคุณหนูหวัง ดังนั้นรีบไปขอโทษคุณหนูหวังซะ แล้วก็ไปจัดการเรื่องเอกสารกับเยียนหราน! แกน่ะ ไม่คู่ควรที่จะเป็นลูกเขยตระกูลหลิว!"
"เหยียนหรูยวี่ส่งของขวัญมาให้ตระกูลหลิว?"
เหย่เฟิงได้ยินข่าวนี้ก็รู้สึกสะดุดใจเล็กน้อย
เขารู้ว่านี่เป็นเพราะเหยียนหรูยวี่เห็นแก่หน้าเขาถึงส่งของขวัญมาให้ตระกูลหลิว
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำให้ฟางหลิงเข้าใจผิด
เพื่อให้เธอเข้าใจว่าเหยียนหรูยวี่ไม่ได้ส่งของขวัญมาเพราะเห็นแก่หน้าหวังกัง เหย่เฟิงจึงหัวเราะเย็นๆ "หึ เหยียนหรูยวี่จะส่งของขวัญมาให้พวกเธอเพราะเห็นแก่หน้าเขาได้ยังไง? ที่จริงเธอส่งมาเพราะเห็นแก่ข้า..."
พูดถึงตรงนี้ เหย่เฟิงก็หยุดชะงัก
เขาอยากจะบอกว่าเหยียนหรูยวี่ส่งของขวัญมาให้ตระกูลหลิวเพราะเห็นแก่หน้าเขาในฐานะประธานกลุ่มบริษัทหลงเซียง
แต่พอคำพูดมาถึงปากก็กลืนกลับลงไป
ฟางหลิงขมวดคิ้ว พูดอย่างไม่พอใจ "ท่านประธานเหยียนไม่ได้ส่งมาเพราะเห็นแก่หน้าคุณหนูหวัง แล้วจะส่งมาเพราะเห็นแก่หน้าไอ้หนุ่มบ้านนอกไร้อำนาจอย่างแกหรือ? อย่ามาทำตัวเป็นคนสำคัญไปหน่อยเลย"
แม้ว่าการที่เหยียนหรูยวี่ส่งของขวัญมูลค่ามหาศาลมาให้ตระกูลหลิวจะดูแปลกๆ
แต่ฟางหลิงก็ไม่คิดจะเชื่อมโยงเรื่องนี้กับเหย่เฟิงเลย
ตอนนี้เหย่เฟิงก็เริ่มโกรธแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาเห็นแก่หน้าหลิวเยียนหราน ถึงได้สุภาพกับฟางหลิงมาตลอด
ไม่คิดว่าแม่ยายคนนี้ไม่รู้จักพอ กลับยิ่งได้ใจ
คิดว่าเขาเป็นคนที่ใครๆ ก็รังแกได้หรือไง?
เขาตัดสินใจในใจว่าจะให้เหยียนหรูยวี่ส่งคนมาเอาของขวัญที่ส่งมาก่อนหน้านี้กลับไป
"โอ้โฮ ฉันเห็นว่าแกไม่มีความสามารถอะไรเลย แต่กลับเก่งแต่โม้ ของขวัญนี้ท่านประธานเหยียนเป็นคนส่งมาเอง ถ้าแกมีฝีมือจริง ลองทำให้เธอเอากลับไปให้ฉันดูสิ!"
"ฮึ่ม ไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย เหย่เฟิง ฉันจะไม่ยอมให้แกมาทำให้เยียนหรานของเราต้องเสียหาย"
หลิวหยวนเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อว่าเหย่เฟิงจะมีความสามารถขนาดนั้น
หลิวเยียนหรานเห็นพ่อแม่ของเธอทะเลาะกับเหย่เฟิงอย่างรุนแรง ก็โกรธขึ้นมาทันที
"ห้ามทะเลาะกันอีก เหย่เฟิง ตามฉันมา!"
พูดจบ เธอก็ดึงตัวเหย่เฟิงออกไป
หลิวหยวนและฟางหลิงอยากจะพูดอะไรอีก แต่ถูกลูกสาวจ้องด้วยสายตาดุดันจนต้องหยุด
แม้ว่าหลิวเยียนหรานจะอายุยังน้อย แต่เธอก็ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทตระกูลหลิว
มีบารมีของผู้นำที่แผ่ซ่านออกมาอย่างเบาบาง
เมื่อเห็นเธอโกรธ แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ไม่นาน เหย่เฟิงก็ตามหลิวเยียนหรานมาถึงห้องของเธอ
ห้องของเธอตกแต่งเรียบง่าย ไม่หรูหรา
ภายในห้องสะอาดสะอ้าน เสื้อผ้าพับเก็บเรียบร้อย มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสาวพรหมจรรย์ลอยอวลอยู่
ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะสูดดมอย่างหลงใหล
"กลิ่นนี้ หอมจริงๆ!"
หลิวเยียนหรานเห็นท่าทางของเหย่เฟิง ในใจก็เกิดความรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมา
ชั่วขณะนั้นเธอมองไม่ออกว่าชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้มีนิสัยแบบไหนกันแน่
เธอส่ายหัวไล่ความคิดสับสนออกไป แล้วมองไปที่เหย่เฟิงพร้อมพูดอย่างจริงใจว่า "เหย่เฟิง พ่อแม่ของฉันเมื่อกี้ทำตัวไม่ดี ฉันขอโทษแทนพวกเขาด้วย ขอโทษนะ! หวังว่าคุณจะไม่ถือสาพวกเขา"
เหย่เฟิงไม่คาดคิดว่าหลิวเยียนหรานจะมีด้านอ่อนโยนแบบนี้
ถึงกับยอมขอโทษแทนพ่อแม่ของเธอ
ความโกรธที่ลุกโชนในใจก็ดับลงไปครึ่งหนึ่งทันที
"ในเมื่อตอนนี้เราสองคนเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมายแล้ว ฉันจะไม่เข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่เหย่เฟิง คุณต้องสัญญากับฉันว่าจะไม่พูดโอ้อวดแบบนั้นอีก เข้าใจไหม?"
เหย่เฟิงเข้าใจความหมายของหลิวเยียนหราน
"ผมไม่ได้โอ้อวด ผมจะบอกความจริงให้คุณฟัง ผมเป็นประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียงจริงๆ! ที่เหยียนหรูยวี่ส่งของขวัญมาให้ครอบครัวคุณ ก็เพราะผมบอกเธอว่าผมจะมาสู่ขอคุณ!"
คำพูดของเหย่เฟิงทำให้หลิวเยียนหรานตกตะลึงเล็กน้อย
เธอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนไปเจรจาธุรกิจกับกลุ่มบริษัทหลงเซียงวันนี้โดยไม่รู้ตัว
แต่เดิมหยางเฉิงจากสาขาไม่ได้มองเธอในแง่ดี แต่หลังจากรับโทรศัพท์สายหนึ่ง ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เห็นได้ชัดว่าคนที่โทรมาสั่งหยางเฉิงต้องเป็นผู้มีอำนาจสูง!
"หรือว่า เขาจะเป็นประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียงจริงๆ?"
จู่ๆ หลิวเยียนหรานก็เกิดความคิดที่ดูเหลือเชื่อขึ้นมา
แต่ความคิดนี้ก็ผ่านไปเพียงชั่วครู่
"เหย่เฟิง คุณจะไม่หยุดพูดโอ้อวดได้หรือไง?"
เธอขมวดคิ้ว แสดงสีหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงมีแววผิดหวังอยู่ด้วย
แต่เหย่เฟิงกลับยิ้มและพูดว่า "ไม่เชื่อเหรอ? งั้นเรารอดูกันก็แล้วกัน!"
หลิวเยียนหรานกำลังจะพูดอะไรอีก แต่จู่ๆ ก็มีคนรับใช้มาแจ้งให้เหย่เฟิงไปพบหลิวเทียนป้า


## บทที่ 10 รีบมีทายาทเร็วๆ

เมื่อหลิวเยียนหรานได้ยินว่าปู่ของเธอต้องการพบเหย่เฟิง เธอจึงไม่ได้พยายามรั้งเขาไว้
แต่ในใจก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าเหย่เฟิงที่ทำร้ายหวังกังไปนั้น อาจจะถูกอีกฝ่ายแก้แค้น
...
อีกด้านหนึ่ง ภายใต้การนำทางของคนรับใช้ เหย่เฟิงก็มาถึงห้องของหลิวเทียนป้าอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้หลิวเทียนป้านั่งอยู่บนเก้าอี้ไท้ซือแล้ว เมื่อเห็นเหย่เฟิงมาถึงก็รีบยิ้มแย้มโบกมือเรียก
"ฮ่าๆ...ลูกเขยที่ดี นั่งเร็วๆ นั่งเร็วๆ!"
พูดจบก็หันไปสั่งคนรับใช้ว่า: "ชงชา!"
คนรับใช้รีบโค้งคำนับแล้วชงชาให้เหย่เฟิงหนึ่งกา จากนั้นก็ถูกหลิวเทียนป้าไล่ออกไป
ตอนนี้ในห้องเหลือเพียงเหย่เฟิงกับหลิวเทียนป้าสองคน
หลิวเทียนป้ายกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วพูดกับเหย่เฟิงว่า: "ข้าได้ยินว่าเจ้าไปต่อยลูกชายตระกูลหวังมาหรือ?"
เหย่เฟิงตกใจในใจก่อน ข่าวสารของคุณปู่หลิวนี่รวดเร็วจริงๆ แล้วจึงพยักหน้าตอบตรงๆ ว่า: "มันคุกคามเยียนหราน สมควรโดน!"
พูดจบเหย่เฟิงก็มองไปที่หลิวเทียนป้า คิดว่าเขาจะโกรธ แต่กลับเกินคาด อีกฝ่ายไม่เพียงไม่โกรธ แต่กลับปรบมือชื่นชม
"ฮ่าๆ...ดี! ต่อยได้ดีมาก! ตามที่ข้ารู้มา หวังกังคนนั้นไม่ใช่คนดีอะไร แถมยังคอยตามติดเยียนหรานตลอด เมื่อคืนยังอ้างเรื่องร่วมมือทางธุรกิจกับตระกูลหลิวของพวกเรา ชวนเยียนหรานไปผับ โชคดีที่เด็กคนนั้นฉลาด ไม่ได้ถูกไอ้ลูกหมาคนนั้นเอาเปรียบ!"
พอหลิวเทียนป้าพูดจบ เหย่เฟิงก็เข้าใจทันทีว่าคนที่วางยาหลิวเยียนหรานเมื่อคืนก็คือหวังกังนั่นเอง!
พูดแบบนี้ ตอนนี้เขาลงมือเบาไปแล้ว
ถ้ารู้เรื่องนี้แต่แรก เมื่อกี้ยังไงก็ต้องทำให้หวังกังพิการ!
ฟังจากน้ำเสียงของหลิวเทียนป้า เขาคงไม่รู้เรื่องเมื่อคืน
เหย่เฟิงก็ไม่คิดจะบอกเขา
เพื่อไม่ให้เขาต้องกังวลเปล่าๆ
หลิวเทียนป้าเห็นเหย่เฟิงไม่พูดอะไร คิดว่าเขากำลังกังวลเรื่องการแก้แค้นจากตระกูลหวัง
จึงลูบเคราแพะพลางยิ้มปลอบใจว่า: "ไม่ต้องกังวลนะเจ้าหนุ่มเหย่เฟิง ถึงวันนี้เจ้าจะต่อยหวังกัง แต่ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ก็จะไม่ยอมให้คนของตระกูลหวังแตะต้องเจ้าแม้แต่เส้นผมเดียว!"
คำพูดของเขาทำให้เหย่เฟิงรู้สึกอบอุ่นใจ
คุณปู่คนนี้เข้าใจเหตุผลดีจริงๆ
"ปู่หลิว ผมไม่กลัวการแก้แค้นของตระกูลหวังหรอก เรื่องนี้ถ้าพวกเขายอมกลืนน้ำลายก็แล้วไป แต่ถ้าเขากล้ามาหาเรื่องผมกับตระกูลหลิว ผมจะต้องทำให้ตระกูลหวังล่มสลาย! ผมพูดแล้วต้องทำ!"
ตอนนี้น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่มีใครกล้าสงสัย
ราวกับว่าเขาสามารถทำให้ตระกูลหวังล่มสลายได้จริงๆ
แม้แต่หลิวเทียนป้าเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ก็ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ
คิดในใจว่า: "เด็กคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่!"
หลังจากพูดคำขู่แล้ว เหย่เฟิงก็มองไปที่หลิวเทียนป้าถามว่า: "ปู่หลิว ท่านเรียกผมมาคงไม่ใช่แค่จะพูดเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?"
หลิวเทียนป้าพยักหน้าเบาๆ
แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ พูดว่า: "ข้าได้กำหนดวันแต่งงานของเจ้ากับเยียนหรานแล้ว จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งสัปดาห์ที่โรงแรมซิงเฉิน!"
"ขอบคุณปู่หลิวที่เหนื่อยจัดการให้ครับ!"
เหย่เฟิงพูดอย่างนอบน้อม
คุณปู่หลิวพอใจกับท่าทีของเขามาก
"ฮ่าๆ...ลูกเขยที่ดี เจ้าเพิ่งมาถึงเมืองตงไห่ ยังไม่มีที่พัก คืนนี้ไปนอนห้องเดียวกับเยียนหรานเลยดีไหม? ยังไงตอนนี้พวกเจ้าก็จดทะเบียนแล้ว เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว!"
เหย่เฟิงได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกตะลึงทันที
"เฮ้ย คุณปู่หลิวเปิดกว้างขนาดนี้เลยหรือ?"
คิดในใจพลางยกถ้วยชาขึ้นจิบ
แล้วก็ได้ยินคุณปู่หลิวพูดต่อว่า: "รีบๆ ทำให้ตระกูลหลิวมีทายาทเร็วๆ หน่อย"
"พรวด!"
เหย่เฟิงพ่นชาออกมาทันที
หลิวเทียนป้าเห็นดังนั้น ก็รีบถามอย่างตกใจว่า: "เป็นอะไรไป?"
เหย่เฟิงโบกมือปฏิเสธ: "ไม่มีอะไรครับ แค่ชาร้อนเกินไป!"
ในใจเขาคิดว่า "ดูเหมือนว่าหลิวเยียนหรานจะรู้จักปู่ของเธอดีทีเดียว"
ตอนที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกัน เธอได้ตั้งกฎสามข้อ หนึ่งในนั้นคือเรื่องการรับมือกับหลิวเทียนป้า
หลิวเทียนป้าคนนี้ช่างใจร้อนเหลือเกิน
"ปู่หลิว เรื่องมีลูกนี่ ปู่วางใจได้! ผมขอสัญญาว่าภายในสามปีจะต้องให้ปู่ได้อุ้มเหลนแน่นอน"
เหย่เฟิงพูดอย่างหนักแน่น
แต่หลิวเทียนป้ากลับขมวดคิ้วพูดอย่างไม่พอใจว่า "อะไรนะ สามปี? ปีหน้าไม่ได้หรือ?"
เหย่เฟิง: ...
คำพูดของคุณปู่หลิวนี่เขารับไม่ได้!
...
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า เหย่เฟิงเดินออกมาจากห้องของหลิวเทียนป้า
ตอนนี้ในห้อง หลิวเทียนป้านอนหลับสนิทอยู่บนเตียง
เมื่อครู่เขาให้หลิวเทียนป้ากินซูหยวนตานและใช้เข็มเงินช่วยให้ร่างกายดูดซึมพลังยา
ฤทธิ์ยาที่อ่อนโยนทำให้หลิวเทียนป้าหลับใหล
ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด หลังจากที่เขาตื่นขึ้นมา ก็จะสามารถต่ออายุได้อีกยี่สิบปี
สำหรับผู้สูงอายุวัยเจ็ดสิบอย่างหลิวเทียนป้า นี่เป็นโชคลาภอันยิ่งใหญ่
เหย่เฟิงเดินออกจากตระกูลหลิว หาที่เงียบๆ แล้วโทรหาเหยียนหรูยวี่
"ฮัลโหล คุณชายเย่!"
เสียงเย้ายวนใจของเหยียนหรูยวี่ดังมาตามสาย
"เธอส่งของขวัญแสดงความยินดีให้ตระกูลหลิวหรือ?"
เหย่เฟิงถามเสียงเรียบๆ
เหยียนหรูยวี่พอได้ยินคำถามนี้ ก็ตกใจจนร่างบอบบางสั่นเทา
เพราะเธอรู้สึกว่าน้ำเสียงของเหย่เฟิงดูเหมือนจะมาเอาเรื่องเธอ
"คุณชายเย่โกรธที่ฉันทำตามใจตัวเองหรือคะ?"
ขณะที่คิดในใจ เหยียนหรูยวี่รีบตอบว่า "ค่ะ คุณชายเย่ เพราะคุณชายบอกว่าจะไปสู่ขอที่ตระกูลหลิว หรูยวี่เลยถือวิสาสะส่งของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไปให้ตระกูลหลิว เป็นน้ำใจเล็กๆ จากกลุ่มบริษัทหลงเซียง ถ้าหรูยวี่ทำอะไรผิดไป ขอคุณชายลงโทษด้วยค่ะ!"
เหยียนหรูยวี่พูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อมที่สุด
ถ้าใครในเมืองตงไห่ได้เห็นภาพนี้ คงจะตกตะลึงพูดไม่ออกไปพักใหญ่
รองประธานกลุ่มบริษัทหลงเซียงถึงกับต้องก้มหัวให้ขนาดนี้
เหย่เฟิงพูดเสียงเรียบๆ ว่า "ฉันไม่ได้จะว่าอะไรเธอหรอก แล้วนี่เธอส่งอะไรไปให้ตระกูลหลิวบ้างล่ะ?"
พอได้ยินว่าเหย่เฟิงไม่ได้จะต่อว่า เหยียนหรูยวี่ถึงได้โล่งอก
"เรียนคุณชายเย่ ดิฉันได้ส่งทองคำแท่ง 50 กิโลกรัม สัญญาก่อสร้างอสังหาริมทรัพย์หนึ่งฉบับ และวิลล่าหลงหยิ่นหมายเลขหนึ่งหนึ่งหลังไปให้ตระกูลหลิวในนามของกลุ่มบริษัทหลงเซียงค่ะ"
เหย่เฟิงได้ยินแล้วอึ้งไป
แม้ว่าเหยียนหรูยวี่จะส่งของขวัญไปแค่สามอย่าง แต่แต่ละอย่างล้วนมีมูลค่ามหาศาล
แทบจะทำให้ตระกูลชั้นสามในเมืองตงไห่ยกระดับขึ้นเป็นตระกูลใหญ่ระดับแถวหน้าได้เลย
"ถ้าคุณชายเย่คิดว่ายังน้อยไป วันที่คุณชายแต่งงานกับคุณหนูเยียนหราน ดิฉันจะส่งของขวัญที่มีค่ามากกว่านี้ไปให้ค่ะ!"
เหยียนหรูยวี่เห็นเหย่เฟิงเงียบไปนาน คิดว่าของที่ส่งไปน้อยเกินไป
"พอแล้ว ไม่ต้องส่งอะไรให้ตระกูลหลิวอีก ที่โทรมาหลักๆ คือจะบอกว่า งานแต่งงานจะจัดที่โรงแรมซิงเฉินอีกหนึ่งสัปดาห์ เธอจัดการเรื่องนี้ด้วย!"
"โรงแรมซิงเฉินหรือคะ ได้ค่ะ คุณชายเย่ ดิฉันเข้าใจแล้ว!"
"อ้อ เมื่อกี้ฉันเพิ่งต่อยหวังกังทายาทตระกูลหวังไป เธอไปบอกคนตระกูลหวังด้วยว่า ถ้ากล้ามาหาเรื่องตระกูลหลิว ตระกูลหวังก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่อีกต่อไป!"
เหยียนหรูยวี่ได้ยินน้ำเสียงโกรธของเหย่เฟิง รีบบอกว่าจะไปแจ้งตระกูลหวังทันที
"คุณชายเย่มีอะไรจะสั่งอีกไหมคะ?"
"แค่นี้ก่อน"
หลังจากสั่งงานเหยียนหรูยวี่เสร็จ เหย่เฟิงก็หันกลับไปที่ห้องของหลิวเยียนหราน
"ปู่ของเธอให้พวกเราอยู่ด้วยกันคืนนี้ เขาอยากอุ้มเหลนแล้ว!"


## บทที่ 11 จ้าวแห่งหอวัดชิงหลง

"เธอพูดว่าอะไรนะ?"
ในห้อง หลิวเยียนหรานลุกพรวดขึ้นยืนทันที
ใบหน้างามแสดงความรู้สึกสับสน ทั้งอายทั้งโกรธ
อายที่คุณปู่ให้เหย่เฟิงมานอนห้องเดียวกับเธอคืนนี้
โกรธที่เหย่เฟิงไม่ปฏิเสธ
"เหย่เฟิง เธอลืมข้อตกลงสามข้อของเราแล้วหรือไง?"
หลิวเยียนหรานจ้องเขม็งมาที่เหย่เฟิงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ
เหย่เฟิงยักไหล่พลางพูดอย่างจนปัญญา "ผมปฏิเสธแล้วนะ แต่คุณปู่ของคุณยืนยันว่าต้องให้เราอยู่ด้วยกัน ผมจะทำยังไงได้ล่ะ?"
"นาย! ฮึ ฉันว่านายตั้งใจแน่ๆ!"
หลิวเยียนหรานไม่เชื่อคำพูดของเขาอย่างเห็นได้ชัด
"ทำไมคุณถึงไม่เชื่อผมเลยล่ะ!"
"ฮึ เหย่เฟิง ฉันจะบอกให้ชัดๆ ถึงแม้คุณปู่จะให้เราอยู่ห้องเดียวกัน แต่...แต่นายห้ามคิดไม่ดีกับฉันนะ เข้าใจไหม? ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!"
หลิวเยียนหรานพูดพลางทำหน้าดุ ทำให้เหย่เฟิงหัวเราะออกมาดังลั่น
เด็กคนนี้ น่ารักดีนะ!
...
ค่ำคืนมาเยือน ในห้องของหลิวเยียนหราน
หลิวเยียนหรานที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จยืนอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าแดงก่ำ จ้องมองเหย่เฟิงที่กำลังจะขึ้นเตียงนอนอย่างระแวง
"นายจะทำอะไร?"
เหย่เฟิงถอดรองเท้าพลางพูดยิ้มๆ "ไม่ต้องถามหรอก ก็จะนอนไงล่ะ!"
พูดจบ เขาก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง หลับตาพักผ่อน
"นาย!"
หลิวเยียนหรานโกรธจนตัวสั่น
พูดด้วยความอายและโกรธ "ไปนอนโซฟาไม่ได้หรือไง?"
"ทำไมผมต้องไปนอนโซฟาด้วย? คุณวางใจได้ ผมจะไม่แตะต้องคุณแม้แต่นิดเดียว ดึกแล้ว รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้คุณยังต้องไปทำงานอีกนะ!"
เห็นท่าทางดื้อด้านของเหย่เฟิง หลิวเยียนหรานโกรธจนฟันคัน
แต่เธอก็ทำอะไรเหย่เฟิงไม่ได้เลย
สุดท้ายได้แต่กระทืบเท้าด้วยความโกรธ แล้วขึ้นเตียงไป
แต่เธอนอนหันหลังให้เหย่เฟิง
เหย่เฟิงมองร่างอ้อนแอ้นตรงหน้า นึกถึงภาพยั่วยวนเมื่อคืนตอนที่เขาช่วยถอนพิษให้หลิวเยียนหราน ทำให้รู้สึกคอแห้งผากขึ้นมาทันที
"บ้าเอ๊ย เห็นแต่กินไม่ได้ ใจแทบขาด! หลิวเยียนหราน รอดูนะ สักวันฉันจะทำให้เธอมาอ้อนฉันเอง!"
เมื่อเจอสาวงามระดับสุดยอดอย่างหลิวเยียนหราน ถ้าบอกว่าเหย่เฟิงไม่มีความคิดอะไรเลย นั่นคงเป็นการโกหก
แต่เขาไม่เหมือนคนต่ำช้าอย่างหวังกังที่ไม่ได้ก็ต้องใช้วิธีสกปรกต่ำทราม
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบงัน...
วันรุ่งขึ้น เมื่อหลิวเยียนหรานตื่นขึ้นมาก็พบว่าเหย่เฟิงออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เธอรีบตรวจสอบเสื้อผ้าตัวเองอย่างตื่นตระหนก พบว่าไม่มีร่องรอยการถูกแกะออกเลย ยังคงอยู่ในสภาพเดิมเหมือนตอนที่เข้านอนเมื่อคืน ทำให้เธอโล่งอกไปที
ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกที่มีต่อเหย่เฟิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ไม่ว่าเหย่เฟิงจะชอบคุยโวแค่ไหน
แต่ในเรื่องนี้ นิสัยของเขาก็ถือว่าใช้ได้
หลังจากตื่นนอนและล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หลิวเยียนหรานกำลังจะไปบริษัท แต่กลับเจอเหย่เฟิงที่หน้าประตูพอดี
"จะไปไหน?"
"ฉันจะไปทำงานที่บริษัทไง!"
หลิวเยียนหรานชำเลืองมองเขาเบาๆ ราวกับจะบอกว่า "แค่นี้ก็มองไม่ออกหรือไง?"
"ไปด้วยคนหน่อย!"
เหย่เฟิงเปิดประตูรถแล้วนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ
"คุณจะไปไหน"
"คุณไปไหนผมก็ไปด้วย"
หลิวเยียนหรานได้ยินคำพูดนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอกำลังจะไปบริษัท
ถ้าให้คนในบริษัทเห็นเหย่เฟิงเข้าออกพร้อมกับเธอ คงหลีกเลี่ยงคำนินทาไม่ได้
ด้วยสถานะของเหย่เฟิงที่เป็นอยู่
ถ้าคนในบริษัทรู้ว่าเธอแต่งงานกับนักพรตที่เพิ่งลงจากเขา คงเป็นเรื่องใหญ่แน่
แต่เหย่เฟิงดูเหมือนจะอ่านใจเธอออก จึงยิ้มพูดว่า "ไม่ต้องกังวล พอถึงใกล้ๆ บริษัทผมจะลงเอง"
หลิวเยียนหรานโล่งใจขึ้นมาทันที
เธอพยักหน้าเงียบๆ แล้วขับรถตรงไปที่บริษัท
ไม่นาน ก็ใกล้จะถึงบริษัทแล้ว
เหย่เฟิงชี้ไปที่สี่แยกข้างหน้าแล้วพูดว่า "ผมลงตรงนี้แหละ แล้วเดินเข้าบริษัทเอง"
"อืม"
หลิวเยียนหรานจอดรถที่สี่แยกให้เหย่เฟิงลง จากนั้นเธอก็ขับรถตรงไปที่ลานจอดรถของบริษัท
ทั้งสองเข้าบริษัทตามหลังกัน หลิวเยียนหรานในฐานะประธานบริษัท ตั้งแต่ก้าวเข้าบริษัทก็ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ
ส่วนเหย่เฟิงกลับนั่งเล่นเกมอย่างสบายใจในห้องทำงานของประธาน
ที่เขาต้องมาที่บริษัทของหลิวเยียนหรานวันนี้ เพราะเช้านี้มีคนที่แนะนำตัวว่าเป็นจ้าวแห่งหอวัดชิงหลง เซียวเทียน มาหาเขา
คนผู้นี้อาจารย์เคยเอ่ยถึง บอกว่าเขาเป็นจักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่ และรู้เรื่องความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตัวเขาอยู่บ้าง
เซียวเทียนติดต่อมาหาเขา บอกว่าตัวเองป่วย รู้ว่าเหย่เฟิงเป็นศิษย์ของเซียนเฒ่า จึงมาขอให้รักษา
เหย่เฟิงคิดว่าไม่ดีที่จะให้เขาไปที่ตระกูลหลิวโดยตรง จึงนัดให้มาที่บริษัทของหลิวเยียนหรานแทน
...
ที่ชั้นล่างของบริษัทหลิวเยียนหราน รถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมสีดำค่อยๆ จอดลง
ประตูรถเปิดออก ชายสุภาพในชุดสูทค่อยๆ ก้าวลงมา
ตามมาด้วยชายสิบกว่าคนใส่แว่นกันแดด มีรอยสักเต็มตัว รีบห้อมล้อมเขาทันที
"ท่านจ้าวแห่งหอ หมอเทพที่ท่านต้องการพบอยู่ข้างบนนั่น"
เซียวเทียนเงยหน้ามองบริษัทของหลิวเยียนหราน แล้วถามอย่างสงสัย "ทำไมเย่หมอเทวดาถึงนัดฉันมาที่นี่"
ลูกน้องรีบพูดตาม "ท่านจ้าวแห่งหอ ผมได้ยินว่าอีกหนึ่งสัปดาห์ ตระกูลหลิวจะจัดงานแต่งงานให้คุณหนูหลิวเยียนหรานที่โรงแรมซิงเฉิน และสามีของหลิวเยียนหรานก็แซ่เหย่"
เซียวเทียนได้ยินข่าวนี้ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างแรง
เขานึกถึงความเป็นไปได้บางอย่าง
"ถ้าอย่างนั้น เย่หมอเทวดาก็คงเป็นลูกเขยตระกูลหลิวสินะ"
ลูกน้องพยักหน้ารัวๆ
"น่าจะแปดเก้าส่วนแล้ว"
"อ้อ งั้นนี่ พวกแกเข้าไปอย่าทำตัวเหมือนพวกมาเฟียล่ะ เข้าใจไหม"
ลูกน้องพยักหน้ารัวๆ
เซียวเทียนจึงยิ้มพอใจ แล้วพาลูกน้องเดินเข้าบริษัทของหลิวเยียนหราน
ในเวลาเดียวกัน ที่ตระกูลหวังในเมืองเจียง
หวังกังที่หน้าตาช้ำไปหมด มองชายร่างกำยำที่โล้นหัวและกำลังเล่นลูกแก้วอยู่ในมือพลางพูดว่า "พี่หู่ คุณต้องช่วยฆ่าไอ้เหย่เฟิงนั่นให้ได้นะ"
หลี่หู่ที่ตัวใหญ่เหมือนหมีหัวเราะฮิฮิ เผยฟันเหลืองๆ ออกมา
"คุณหนูหวังวางใจได้ ในเมืองตงไห่นี้ ยังไม่มีเรื่องไหนที่หลี่หู่จัดการไม่ได้ ตอนนี้ไอ้เหย่เฟิงนั่นอยู่ที่ไหน ข้าจะไปเอาชีวิตมันซะ"
หวังกังได้ยินแล้วก็ดีใจทันที
รีบยิ้มพูดว่า "พี่หู่ ผมไปด้วย เมื่อกี้ลูกน้องบอกว่าไอ้นั่นอยู่ที่บริษัทของหลิวเยียนหราน"


## บทที่ 12 พี่หู่

เมื่อเซียวเทียนพาลูกน้องเดินเข้าไปในบริษัทของหลิวเยียนหราน ทุกคนต่างจ้องมองพวกเขาด้วยความสงสัย
"เอ๊ะ นั่นดูเหมือนจักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่ จ้าวแห่งหอวัดชิงหลง เซียวเทียนนี่นา!"
พนักงานคนหนึ่งจำเซียวเทียนได้ทันที
พนักงานข้างๆ รีบตบเขาอย่างแรงพร้อมดุว่า "อยากตายหรือไง? แม้แต่ชื่อจ้าวแห่งหอวัดชิงหลงก็กล้าเรียก? ระวังเถอะ ถ้าจ้าวแห่งหอไม่พอใจ สั่งให้ลูกน้องทำให้เป็นอัมพาต ฉันบอกเลยว่าไม่มีใครช่วยแกได้หรอก!"
พนักงานที่เรียกชื่อเซียวเทียนได้ยินแล้วตกใจจนเกือบร้องไห้
และโชคไม่ดีที่เซียวเทียนหันมามองทางพวกเขาพอดี ลูกน้องก็หันมามองตามด้วย
เมื่อเห็นลูกน้องที่ดูน่ากลัวเหล่านั้น พนักงานคนนั้นแทบจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความกลัว
แต่ในขณะที่เขาคิดว่าเซียวเทียนจะสั่งให้ลูกน้องทำร้ายเขาจนเป็นอัมพาต กลับเห็นอีกฝ่ายยิ้มอย่างเป็นมิตร
"ฮ่าๆ...พวกคุณทำงานเหนื่อยนะครับ โอ้โห อากาศร้อนจริงๆ เดี๋ยวผมเลี้ยงทุกคนกินไอศกรีม ดื่มชานมนะครับ!"
เซียวเทียนโบกมือใหญ่ พูดอย่างใจกว้างกับพนักงานในบริษัทของหลิวเยียนหราน
"อ๊ะ..."
พนักงานที่กำลังจะคุกเข่าขอร้องมีสีหน้าประหลาดใจ
"ที่แท้จ้าวแห่งหอวัดชิงหลงก็พูดง่ายขนาดนี้เลยหรือ?"
...
ห้องทำงานประธาน!
เหย่เฟิงนั่งไขว่ห้างเล่นเกมอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตู
"เชิญครับ!"
เขาพูดอย่างขี้เกียจ
ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกทันที แล้วเซียวเทียนก็เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องมากมาย
เหย่เฟิงเห็นคนเข้ามา จึงวางโทรศัพท์ลง แล้วมองสำรวจเซียวเทียนที่ถูกลูกน้องห้อมล้อมอย่างสนใจ ถามว่า "คุณคือจ้าวแห่งหอวัดชิงหลงใช่ไหม?"
เซียวเทียนรีบประสานมือคำนับอย่างนอบน้อมพูดว่า "เย่หมอเทวดา ข้าน้อยคือคนนั้นขอรับ!"
"อ้อ! คุณมาให้ผมรักษาใช่ไหม? ขอดูหน่อย!"
เหย่เฟิงพูดพลางมองเซียวเทียนอย่างละเอียด
"อืม เกิดมาขาดหยิน หยางชี่ไม่พอ แถมขาดไตข้างหนึ่ง? หรือว่าโดนคนตัด? คุณเป็นขันทีนี่! มาหาผมเพราะอยากรักษาโรคส่วนล่างใช่ไหม?"
เหย่เฟิงพูดตรงๆ ถึงอาการป่วยที่เซียวเทียนไม่กล้าพูดออกมา
แต่เมื่อเซียวเทียนได้ยินคำพูดของเหย่เฟิง เขาก็อึ้งไป
จากนั้นก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
คนที่รู้ความจริงว่าเขาเป็น "ขันที" มีน้อยมาก
แม้แต่ในหมู่คนสนิทก็มีไม่กี่คนที่รู้
ทุกคนคิดว่าเขาไม่สามารถมีอะไรได้เพราะตอนต่อสู้แย่งอาณาเขตกับศัตรูเมื่อก่อน โดนแทงจนเสียไตไปข้างหนึ่ง
แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น
เซียวเทียนเป็นขันทีมาตั้งแต่เกิด ขาดหยางชี่
นี่คือเหตุผลที่ทำไมเขาอายุสี่สิบกว่าแล้วยังไม่มีลูกสักคน
ตอนนี้เห็นเหย่เฟิงเพียงแค่มองเขาแวบเดียวก็รู้ว่าเขาเป็นขันที ในใจก็เข้าใจว่าเหย่เฟิงต้องเป็นหมอเทพที่มีฝีมือจริงๆ แน่นอน!
แม้จะเป็นจักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่ เขาก็ไม่โกรธ กลับคุกเข่าลงทันที
"ตึง" เขาคุกเข่าลงกับพื้น พูดอย่างตื่นเต้นจนน้ำตาคลอว่า "เย่หมอเทวดา! ท่านสมกับเป็นหมอเทพจริงๆ ไม่ทราบว่าโรคของข้าน้อย รักษาได้หรือไม่?"
เหย่เฟิงพยักหน้าเบาๆ
"รักษาได้!"
เซียวเทียนดีใจจนหน้าบาน รีบคุกเข่าคำนับพร้อมกล่าวอย่างนอบน้อม: "ขอร้องให้เย่หมอเทวดาช่วยรักษาด้วยครับ!"
บรรดาลูกน้องต่างก็ทำตามแบบอย่าง พากันคุกเข่าคำนับ: "ขอร้องให้เย่หมอเทวดาช่วยรักษาท่านจ้าวแห่งหอด้วยครับ!"
เหย่เฟิงพินิจมองเซียวเทียนตรงหน้า แต่ยังไม่รีบตอบรับในทันที
เซียวเทียนรีบประนมมือกล่าวว่า: "เย่หมอเทวดาวางใจได้ ถ้าท่านรักษาโรคของผมหาย ต่อไปท่านก็คือผู้มีพระคุณของเซียวเทียน ผมจะเชื่อฟังทุกคำสั่งของท่าน ไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น!"
เหย่เฟิงจึงค่อยๆ พยักหน้า
"อืม! หวังว่าเจ้าจะจำคำพูดของตัวเองไว้!"
พูดจบ เขาก็ล้วงกล่องเข็มเงินออกมาจากอก หยิบเข็มเจ็ดเล่ม แล้วดีดนิ้วหนึ่งที!
เข็มเงินราวกับมีชีวิตขึ้นมาทันที หมุนวนอยู่กลางอากาศสองสามรอบ ก่อนจะ "วู้ด" พุ่งเข้าจุดชีพจรบนร่างของเซียวเทียนอย่างแม่นยำ
"จุดฝูหยาง"
"จุดหุยชุน"
"จุดจงซู"
...
ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ลมหายใจ เข็มเงินทั้งเจ็ดเล่มก็ปักเข้าสู่จุดชีพจรต่างๆ บนร่างของเซียวเทียนเรียบร้อยแล้ว
จากนั้นเหย่เฟิงก็โบกมือเบาๆ ไปที่ปลายเข็ม
พลังวิญญาณสายหนึ่งพุ่งออกจากฝ่ามือ กระทบปลายเข็ม ทำให้เข็มเงินสั่นระริก
พลังวิญญาณนั้นค่อยๆ ซึมผ่านเข็มเงินเข้าสู่ร่างของเซียวเทียน
ไม่นานเซียวเทียนก็รู้สึกถึงความร้อนที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นใต้ท้องน้อย
อวัยวะส่วนนั้นที่ไม่ได้ตื่นตัวมาหลายปี ตอนนี้เริ่มมีสัญญาณว่าจะฟื้นคืนชีพ
รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย เซียวเทียนดีใจสุดขีด
"ฮ่าๆ... เย่หมอเทวดาสมแล้วที่เป็นศิษย์ของเซียนเฒ่า วิชาแพทย์เหนือธรรมดาจริงๆ ฝีมือยอดเยี่ยม! ชื่นชม ชื่นชมจริงๆ!"
เหย่เฟิงไม่สนใจคำยอของเซียวเทียน แต่กวาดตามองไปที่ลูกน้องด้านหลังเขา
เซียวเทียนเป็นคนฉลาด เข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที จึงโบกมือไล่ลูกน้อง: "พวกเจ้า ออกไปรอข้างนอกก่อน ข้ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษากับเย่หมอเทวดา!"
"ครับ!"
เมื่อจ้าวแห่งหอสั่ง ลูกน้องจะกล้าไม่ทำตามได้อย่างไร?
ต่างรีบออกจากห้องทำงานอย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นลูกน้องทั้งหมดออกไปแล้ว เหย่เฟิงจึงค่อยๆ เอ่ยปาก: "เจ้ามีหยางชี่อ่อนแต่กำเนิด อีกทั้งขาดไตไปหนึ่งข้าง หากจะรักษาโรคหย่อนสมรรถภาพของเจ้าให้หายขาด ต้องใช้การรักษาเจ็ดถึงแปดครั้ง เดี๋ยวข้าจะเขียนตำรับยาให้ เจ้าไปหายามากิน ดื่มติดต่อกันเจ็ดคูณเจ็ดสี่สิบเก้าวัน ร่วมกับการฝังเข็ม ก็จะฟื้นกลับมาเป็นปกติเหมือนคนทั่วไป!"
เมื่อได้ยินว่าแค่สี่สิบเก้าวันก็จะกลับมาเป็นปกติเหมือนคนทั่วไป เซียวเทียนก็ดีใจจนบอกไม่ถูก
"ฮ่าๆ เย่หมอเทวดาคือผู้มีพระคุณของผมจริงๆ ต่อไปนี้ธุระของเย่หมอเทวดาก็คือธุระของผม ท่านต้องการอะไรบอกมาได้เลย!"
"ข้าก็มีเรื่องจะถามเจ้าพอดี!"
เหย่เฟิงต้องการถามเขาเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตัวเอง
แต่พอจะเอ่ยปากถาม ก็ได้ยินเสียงอึกทึกดังมาจากด้านนอก
แล้วประตูห้องทำงานก็ถูกถีบเปิดออก
ชายร่างกำยำ หัวล้าน แผ่กลิ่นอำมหิตจู่ๆ ก็บุกเข้ามาพร้อมกับคนกลุ่มใหญ่
เขาตะโกนด่า: "ใครมันเป็นไอ้เหย่เฟิง รีบออกมารับความตายซะ!"
ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหัวหน้าแก๊งเสือดำ หลี่หู่!
ในวงการเรียกเขาว่า - พี่หู่!


## บทที่ 13 จักรพรรดิใต้ดิน

เมื่อหลี่หู่ปรากฏตัว ลูกน้องที่ตามหลังมาก็พากันทุบทำลายสำนักงานอย่างบ้าคลั่ง
ทำให้สำนักงานที่ตกแต่งหรูหรากลายเป็นซากปรักหักพัง
เหย่เฟิงเห็นสภาพแล้วสีหน้าบึ้งตึง พูดอย่างโกรธเกรี้ยว "หึ ข้าก็คือเหย่เฟิง แล้วเจ้าเป็นใคร?"
ที่นี่เป็นสำนักงานของภรรยาเขา ตอนนี้ถูกทำลายขนาดนี้ เขาจะดีใจได้อย่างไร
"หึ ไอ้หนุ่ม เจ้ายังไม่รู้จักชื่อเสียงของข้าอีกหรือ? ช่างเถอะ ให้ลูกน้องข้าบอกเจ้าเอง!"
หลี่หู่หันไปมองลูกน้องข้างกาย
ลูกน้องเข้าใจความหมาย ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พูดอย่างยโสโอหัง "ไอ้หนุ่ม ฟังให้ดี นี่คือเสือเย่ จักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่ หัวหน้าแก๊งเสือดำ!"
"บอกตรงๆเลยนะ เจ้าไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง เขาเลยให้ข้ามาสั่งสอนเจ้า!"
หลี่หู่พูดกับเหย่เฟิงด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
เหย่เฟิงฟังจบก็หันไปถามเซียวเทียนที่อยู่ข้างหลัง "เขาบอกว่าเขาเป็นจักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่ จริงหรือ?"
เซียวเทียนที่เพิ่งได้รับการรักษาโรคกำเนิดให้หายขาด หน้าตาบึ้งตึง ตวาดว่า "หลี่หู่ มึงกล้าดียังไง ตำแหน่งจักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มึงมาเป็นได้?"
เสียงตวาดนั้นทำให้หลี่หู่และลูกน้องตัวสั่นไปทั้งตัว
"หัว...หัว...หัวหน้าเซียว ท่าน...ท่านมาอยู่ที่นี่ด้วยหรือ?"
ม่านตาของหลี่หู่หดเล็กลงทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
จักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่มาตลอดคือเซียวเทียน!
แก๊งเสือดำเทียบกับวัดชิงหลงของเซียวเทียนแล้ว เหมือนหิ่งห้อยเทียบกับจันทร์เต็มดวง
แค่เซียวเทียนอยากจะทำ ขยับนิ้วก็สามารถทำลายแก๊งเสือดำได้
การที่ตัวเองมาอวดดีต่อหน้าเขา ก็เหมือนกับการหาทางตาย
"หึ ถ้าข้าไม่อยู่ที่นี่ ทั้งเมืองตงไห่คงตกเป็นของมึงหลี่หู่ไปแล้วสิ!"
"ไม่กล้าๆ ต่อหน้าหัวหน้าเซียว ผมก็แค่ตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้น"
หลี่หู่มีเหงื่อเย็นๆผุดขึ้นบนหัวล้าน
ก้มหน้างุด ทำท่าถ่อมตัวอย่างที่สุด
เซียวเทียนก้าวมาข้างหน้าเขา ยกมือตบหน้าเขาอย่างแรง ด่าว่า "หลี่หู่ มึงอยากตายใช่ไหม? กล้ามาหาเรื่องเย่หมอเทวดา มึงไม่รู้หรือว่าเย่หมอเทวดาเป็นผู้มีพระคุณของข้า?"
"อะไรนะ!? เย่หมอเทวดาเป็นผู้มีพระคุณของท่าน?"
หลี่หู่เอามือกุมแก้มที่บวมเป็นหัวหมู มองเหย่เฟิงด้วยความตกใจสุดขีด
ตอนที่มา หวังกังบอกแค่ว่าเหย่เฟิงเป็นนักพรตน้อยที่เพิ่งลงจากเขา ไม่ได้บอกว่าเหย่เฟิงเป็นผู้มีพระคุณของเซียวเทียน
ถ้าเขารู้เรื่องนี้มาก่อน ต่อให้มีความกล้าร้อยเท่า เขาก็ไม่กล้ามาหาเรื่องเหย่เฟิงหรอก
"มา ตีมัน!"
เซียวเทียนไม่อยากอธิบายอะไรกับหลี่หู่ สั่งลูกน้องให้ลงมือทันที
ชายสักลายสิบกว่าคนทยอยเข้ามา รุมทำร้ายหลี่หู่อย่างรุนแรง
"ปัง ปัง ปัง"
เสียงหมัดกระแทกเนื้อดังก้องไปทั่วสำนักงานใหญ่ พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของหลี่หู่
"อย่าตีแล้ว อย่าตีแล้ว หัวหน้าเซียว ผมขอร้องละ อย่าตีอีกเลย ผมรู้ผิดแล้ว!"
หลี่หู่อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร
"พอแล้ว อย่าตีจนคนตายล่ะ!"
ตอนนี้เหย่เฟิงพูดเรียบๆ
เซียวเทียนได้ยินแล้วรีบสั่งให้ลูกน้องหยุดมือ
หลี่หู่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าที่เคยดุดันตอนนี้ช้ำเขียวบวมปูด ดูน่าขันเหลือเกิน
เหย่เฟิงเดินไปข้างหน้าเขา ค่อยๆย่อตัวลงจับเสื้อเขาถามว่า "บอกมา ใครใช้ให้มึงมาก่อกวนข้า?"
หลี่หู่ขยับริมฝีปาก แต่ไม่พูดอะไร
เซียวเทียนก้าวเข้าไปเตะอกเขาอีกที ด่าว่า "หูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินที่เย่หมอเทวดาถามหรือ? รีบบอกมา ไอ้คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนไหนใช้มึงมา!?"
"ผม...ผมจะบอก เป็น...เป็นหวังกัง!"
"หึ ก็สมกับที่คิดไว้!"
เหย่เฟิงลุกขึ้นช้าๆ สีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง
เมื่อหลี่หู่มาเมื่อครู่นี้ เขาก็คาดเดาว่าน่าจะเป็นหวังกังที่ส่งเขามา ตอนนี้การคาดเดาของเขาก็ได้รับการพิสูจน์แล้ว ความโกรธพลันลุกโชนขึ้นในใจอย่างไร้สาเหตุ
เซียวเทียนในฐานะจ้าวแห่งหอวัดชิงหลง เขาย่อมรู้จักหวังกังลูกเศรษฐีคนนี้เป็นอย่างดี
"เย่หมอเทวดา หวังกังคนนี้ไม่รู้จักความเป็นความตาย ต้องการให้ผมช่วยสั่งสอนเขาไหมครับ?"
เหย่เฟิงโบกมือพลางยิ้มพูดว่า "แค่ไอ้เด็กเสเพลคนเดียว ฉันยังไม่เอามาใส่ใจหรอก!"
เซียวเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วนึกถึงความสามารถของเหย่เฟิง ในใจก็เข้าใจแล้ว
จริงๆ ด้วยฝีมือของเหย่เฟิง การจัดการหวังกังนั้นง่ายดายราวกับการกินข้าวดื่มน้ำ
"เย่หมอเทวดา แล้วเขา...ควรจัดการอย่างไรดีครับ?"
เซียวเทียนชี้ไปที่หลี่หู่ที่นอนอยู่บนพื้นแล้วถามเหย่เฟิง
พอหลี่หู่ได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกใจจนตัวสั่น รีบกัดฟันทนความเจ็บปวดคลานลุกขึ้นจากพื้น แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเหย่เฟิง ก้มหัวโขกศีรษะไม่หยุด
"เย่หมอเทวดา ผมผิดไปแล้ว! ขอร้องละ ผู้ใหญ่ใจดีอย่าถือสาคนต่ำต้อย ไว้ชีวิตผมด้วย ผมยังมีน้องๆ อีกมากมายที่ต้องเลี้ยงดู ผมขอร้องท่านอย่าฆ่าผมเลย!"
ตอนนี้หลี่หู่ไหนเลยจะมีท่าทางห้าวหาญเหมือนตอนที่เข้ามาเมื่อครู่?
ตอนนี้เขาแค่ขอให้เหย่เฟิงไว้ชีวิตสุนัขของเขาเท่านั้น
เหย่เฟิงมองไปรอบๆ แล้วยิ้มพูดว่า "ไว้ชีวิตสุนัขของแกก็ไม่ใช่ไม่ได้ แต่แกทำให้ออฟฟิศเมียฉันพังเละขนาดนี้ แกว่าควรทำยังไงดีล่ะ?"
หลี่หู่เป็นคนฉลาดหลักแหลม พอได้ยินคำพูดนี้ก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร
เขาโขกศีรษะให้เหย่เฟิงอีกสามครั้งดังสนั่น
"ขอบคุณเย่หมอเทวดาที่ไว้ชีวิต เมื่อครู่น้องของผมตาไม่ดีทำของเสียหาย ผมยินดีชดใช้ค่าเสียหาย ขอเย่หมอเทวดาบอกจำนวนมาเถอะครับ!"
"ห้าล้าน ขาดแม้แต่แดงเดียวฉันก็จะหักขาแกหนึ่งข้าง!"
เหย่เฟิงชูนิ้วห้านิ้ว ยิ้มพูดกับหลี่หู่
เซียวเทียนเห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว ถึงกับแยกไม่ออกว่าใครกันแน่ที่เป็นคนในวงการใต้ดิน
หลี่หู่แค่ทำลายข้าวของไม่กี่อย่าง เหย่เฟิงก็ให้เขาชดใช้ตั้งห้าล้าน
นี่มันจะทำให้หลี่หู่เลือดตกยางออกชัดๆ!
แต่หลี่หู่จะกล้าปฏิเสธได้ยังไง?
รีบหยิบมือถือออกมาโอนเงินให้เหย่เฟิง
หลังจากโอนเงินเสร็จ เหย่เฟิงก็พูดเบาๆ อีกประโยคว่า "ฉันให้เวลาแกสองวัน ทำให้ออฟฟิศเมียฉันกลับมาเหมือนเดิม ถ้าอิฐแม้แต่ก้อนเดียวไม่เหมือนเดิม กูก็จะหักขาหมาของแกเหมือนกัน!"
หลี่หู่ยิ้มขื่นพลางพยักหน้ารับคำ
ตอนนี้ในใจเขาอยากจะถลกหนังหวังคังแล้วชำแหละเอ็นเขาจริงๆ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ตัวเองจะมาเป็นศัตรูกับเหย่เฟิงได้ยังไง?
"เอาละ แกไปได้แล้ว กลับไปบอกไอ้หวังกังนั่นด้วยว่า ภายในสามวันให้มันมาขอโทษด้วยตัวเอง ไม่งั้นรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!"
"ครับๆ เย่หมอเทวดาวางใจได้ ผมจะนำคำพูดของท่านไปบอกแน่นอน! ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ?"
"อืม!"
เหย่เฟิงพยักหน้า
หลี่หู่รู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษ รีบพาลูกน้องออกจากออฟฟิศไป
หลังจากเขาไปแล้ว เหย่เฟิงก็ล้มเลิกความคิดที่จะถามเซียวเทียนเรื่องชาติกำเนิด เรื่องนี้ค่อยถามทีหลังก็ได้
หลังจากเขียนใบสั่งยาให้เซียวเทียนเสร็จ เขาก็ไล่แขกแล้ว!
เซียวเทียนรับใบสั่งยาด้วยสองมือ แล้วค้อมตัวให้เขาอย่างแรง
"เย่หมอเทวดา นี่เบอร์โทรของผม ถ้าเจอปัญหาอะไรในเมืองตงไห่ก็สั่งผมได้เลย!"
"ได้! อ้อ อีกสองสามวันเป็นวันมงคลของผมกับภรรยา อย่าลืมมาดื่มเหล้ามงคลด้วยนะ!"
พอเซียวเทียนได้ยินว่าเหย่เฟิงเชิญเขาไปดื่มเหล้ามงคลด้วยตัวเอง ก็ดีใจจนตัวสั่น
"ได้ๆๆ! ผมจะไปแน่นอน!"
เซียวเทียนเพิ่งออกไป หลิวเยียนหรานที่เพิ่งเลิกประชุมก็เดินหน้าบึ้งเข้ามา
เมื่อเธอเห็นออฟฟิศที่รกรุงรัง ใบหน้าน่ารักก็ปรากฏความโกรธขึ้นมาทันที
"เหย่เฟิง! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
...


## บทที่ 14 ขุดหลุมพราง

ในระหว่างการประชุมเมื่อสักครู่ หลิวเยียนหรานกำลังปวดหัวกับเงินก้อนหนึ่งที่ยังไม่ได้รับการอนุมัติ และตอนนี้เมื่อเห็นสำนักงานของเธอถูกทำลายเช่นนี้ การที่เธอยังไม่ระเบิดอารมณ์ออกมาก็นับว่าสุดขีดแล้ว
เหย่เฟิงเห็นสีหน้าของเธอไม่ดี จึงยิ้มพูดว่า "ที่รัก เป็นอะไรไป ทำเหมือนกินดินปืนมาเลย!"
"เหย่เฟิง บอกฉันมาก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมสำนักงานถึงกลายเป็นแบบนี้?"
"ใจเย็นๆ ที่รัก เมื่อกี้มีพวกที่อ้างว่าเป็นแก๊งเสือดำมาก่อเรื่อง แต่ผมได้สั่งสอนพวกเขาไปอย่างหนัก พวกเขาสัญญาว่าจะทำให้ที่นี่กลับมาเหมือนเดิมภายในสองวัน!"
เมื่อหลิวเยียนหรานได้ยินว่าคนที่ทำลายสำนักงานจนพังยับเยินเป็นแก๊งเสือดำ ความโกรธที่มีอยู่ก็ลดลงไปครึ่งหนึ่งในทันที แต่กลับมีความกังวลผุดขึ้นมาแทนที่
เธอรู้จักแก๊งเสือดำดี
แต่เธอจำไม่ได้ว่าตัวเองไปทำอะไรให้พวกเขาไม่พอใจ ถึงขนาดต้องมาทำลายบริษัทของเธอ
ส่วนที่เหย่เฟิงบอกว่าเขาเพิ่งสั่งสอนพวกแก๊งเสือดำไปอย่างหนัก และพวกนั้นยังรับปากว่าจะทำสำนักงานให้กลับมาเหมือนเดิมภายในสองวัน เธอไม่เชื่อสักคำ
มองดูเหย่เฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นว่าเขาไม่มีบาดแผลชัดเจน หลิวเยียนหรานก็ถอนหายใจในใจ
คงเป็นไปได้ว่าตอนที่แก๊งเสือดำมาทำลายข้าวของ เหย่เฟิงคงตกใจจนต้องไปหลบซ่อนตัว
ในทันใดนั้น ความรู้สึกดีๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับเหย่เฟิงก็พังทลายลงในพริบตา
"ช่างเถอะ ขอแค่คุณปลอดภัยก็พอแล้ว!"
หลิวเยียนหรานพูดด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ พลิกดูสัญญาในมือด้วยความหงุดหงิด
เหย่เฟิงเห็นได้ทันทีว่าเธอกำลังมีปัญหา จึงถามว่า "ที่รัก เธอกำลังมีปัญหาอะไรหรือ?"
หลิวเยียนหรานชายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างไม่พอใจ "ฉันก็มีปัญหาบางอย่างจริงๆ แต่คุณก็ช่วยอะไรฉันไม่ได้ บอกไปก็เท่านั้น"
"ฮ่ะๆ ที่รัก ผมพูดได้โดยไม่ต้องอวดอ้างเลยว่า ถ้าผมแก้ปัญหาของคุณไม่ได้ คงไม่มีใครในเมืองตงไห่แก้ได้แล้วล่ะ!"
ในฐานะประธานกลุ่มบริษัทหลงเซียง เหย่เฟิงถือเป็นคนที่มีอำนาจและอิทธิพลมากที่สุดในเมืองตงไห่ ถ้าเขายังแก้ปัญหาของหลิวเยียนหรานไม่ได้ ก็คงไม่มีใครในเมืองตงไห่แก้ได้จริงๆ
หลิวเยียนหรานได้ยินเขาพูดแบบนั้น คิดว่าเหย่เฟิงกำลังคุยโวอีกแล้ว
เธอขมวดคิ้วพูดอย่างไม่พอใจ "เหย่เฟิง คุณจะไม่คุยโวได้ไหม? ได้ งั้นฉันจะบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ฉันขาดเงินก้อนหนึ่งถึงจะดำเนินโครงการต่อได้! คุณช่วยฉันได้?"
"เท่าไหร่?"
เหย่เฟิงถามอย่างสงสัย
"ห้าล้าน!"
"ได้! ผมโอนให้!"
เขาแทบไม่ต้องคิดก็หยิบมือถือขึ้นมาโอนเงินให้หลิวเยียนหราน
"เหย่เฟิง คุณทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ คุณจะมีเงินห้าล้านได้ยังไง..."
แต่ก่อนที่หลิวเยียนหรานจะพูดจบ มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมา
เธอหยิบมือถือขึ้นมาดู ดวงตางามเบิกกว้างด้วยความตกใจ
เพราะบัญชีของเธอเพิ่งได้รับเงินโอนห้าล้าน และคนที่โอนก็คือเหย่เฟิง!
"เหย่...เหย่เฟิง...คุณ คุณได้เงินมากขนาดนี้มาจากไหน?"
"ฮ่ะๆ ก็บอกคุณแล้วไงว่า เมื่อกี้พวกแก๊งเสือดำมาก่อเรื่อง โดนผมสั่งสอนไป ห้าล้านนี่เป็นค่าเสียหายที่หัวหน้าแก๊งจ่ายให้ผม!"
หลิวเยียนหรานไม่เชื่อคำอธิบายนี้อย่างเห็นได้ชัด
แก๊งเสือดำเป็นใคร? พวกเขาเป็นอิทธิพลเก่าแก่ในโลกใต้ดิน มีเส้นสายมากมายในเมืองตงไห่ พวกเขาจะยอมจ่ายเงินให้เหย่เฟิงง่ายๆ ได้อย่างไร?
"ฮ่ะๆ...ที่รัก ผมช่วยคุณขนาดนี้แล้ว คุณน่าจะแสดงอะไรบางอย่างตอบแทนนะ?"
เหย่เฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นมือจะไปแตะขาในถุงน่องดำของหลิวเยียนหราน
หลิวเยียนหรานตบมือเขา "ปัง" พูดอย่างอายๆ โกรธๆ "เหย่เฟิง ดูสถานที่ด้วย นี่มันบริษัทฉันนะ!"
เหย่เฟิงรู้ว่าหลิวเยียนหรานกังวลอะไร เขาจึงไม่แกล้งหยอกล้อเธออีก
"ที่รัก เงินนั่นคุณเอาไปใช้ได้เลย ถ้าไม่พอก็บอกผมนะ ผมไปก่อนล่ะ!"
ตอนนี้วันแต่งงานใกล้เข้ามาแล้ว เขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก
หลิวเยียนหรานมองแผ่นหลังของเหย่เฟิงที่เดินจากไป ในใจมีความรู้สึกสับสนปนเปไปหมด
นักพรตที่เพิ่งลงจากเขามา กลับควักเงินห้าล้านออกมาง่ายๆ?
เธอพบว่าตอนนี้เธอมองไม่ทะลุเหย่เฟิงแล้ว
...
อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หลี่หู่พาลูกน้องหนีออกจากบริษัทของหลิวเยียนหรานอย่างอเนจอนาถ หวังกังที่รออยู่ข้างล่างตึกมานานก็รีบเข้าไปต้อนรับ
เมื่อเห็นหลี่หู่ที่ถูกซ้อมจนหน้าตาบวมช้ำ เขาก็ถามด้วยความสงสัย "พี่หู่ นี่มัน..."
"กลับไปค่อยคุย!"
หลี่หู่พูดด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
ไม่นาน ทั้งสองก็เข้าไปในห้องวีไอพีของสโมสรแห่งหนึ่ง
หวังกังรีบถามหลี่หู่ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
หลี่หู่โกรธจนตัวสั่น คว้าคอเสื้อหวังกังแล้วด่า "เชี่ย! มึงจะฆ่ากูอยู่แล้วรู้มั้ย?"
"พี่หู่ ไม่น่าจะขนาดนั้นนะ แค่ไอ้นักพรตบ้านนอกที่เพิ่งลงจากเขา พี่จัดการไม่ได้เหรอ?"
"บ้านนอก?"
หลี่หู่ตาวาว เขาเกือบจะหลุดปากพูดออกมาว่า "ไอ้นักพรตบ้านนอกที่เพิ่งลงจากเขาจะเป็นผู้มีพระคุณของจักรพรรดิใต้ดินเซียวเทียนได้ยังไง?"
แต่คำพูดนั้นมาถึงปากแล้วก็กลืนกลับลงไป
ที่ตัวเองต้องมาเป็นแบบนี้วันนี้ก็เพราะหวังกังทั้งนั้น
"ไอ้เหี้ย ต้องให้ไอ้นี่จ่ายราคาบ้าง!"
หลี่หู่คิดในใจอย่างไม่เป็นมิตร แล้วหันไปพูดกับหวังกังว่า "เหย่เฟิงบอกว่า ให้มึงไปคุกเข่าขอโทษที่บ้านมันภายในสามวัน ถ้าไม่ทำตาม รับผิดชอบเองนะ!"
"อะไรนะ!? ไอ้เด็กเวรนั่นพูดแบบนี้จริงๆ เหรอ?"
หวังกังได้ยินคำพูดของหลี่หู่ก็โกรธจนหน้าแดง
แต่เขาไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มเย็นชาในดวงตาของหลี่หู่
"กูจะโกหกมึงทำไม? เอาละ กูบอกแล้วนะ ไปได้!"
หลี่หู่โบกมือไล่
หวังกังเห็นท่าทางของหลี่หู่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะยุ่งกับเรื่องนี้แล้ว จึงลุกขึ้นเดินออกจากสโมสร
หลังจากออกมาจากสโมสร สายตาของเขาก็เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ
"หึ ไอ้หมาขี้ใช้ไม่ได้ แค่นักพรตบ้านนอกยังจัดการไม่ได้ ดูท่าต้องลงมือเองแล้ว!"
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะต้องก่อเรื่องในงานแต่งงานของเหย่เฟิงกับหลิวเยียนหราน
เขาจะทำให้ตระกูลหลิวและเหย่เฟิงขายหน้า
"ยังกล้าให้กูไปขอโทษถึงบ้าน เหย่เฟิง แค่มึงมันก็ไม่คู่ควร"
...
ในวันต่อๆ มา เรื่องงานแต่งงานของเหย่เฟิงและหลิวเยียนหรานก็ถูกกลุ่มบริษัทหลงเซียงปั่นกระแสจนเป็นที่ฮือฮาไปทั่วเมือง
แม้ว่าตระกูลหลิวจะเป็นแค่ตระกูลระดับสามก็ตาม แต่งานแต่งงานของหลิวเยียนหรานครั้งนี้กลับยิ่งใหญ่กว่างานแต่งงานของคุณหนูตระกูลชั้นหนึ่งที่เคยมีมา
เรื่องนี้ทำให้ชาวเมืองตงไห่หลายคนรู้สึกสงสัย
ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้น แม้แต่คนบ้านหลิวเองก็งงไปหมด
ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่สร้างกระแส ทำให้งานแต่งงานนี้ยิ่งใหญ่ขนาดนี้


## บทที่ 15 งานแต่งงานอันยิ่งใหญ่

โรงแรมซิงเฉิน!
นี่คือโรงแรมหรูระดับห้าดาวแห่งเดียวในเมืองตงไห่
ว่ากันว่าเจ้าของโรงแรมแห่งนี้เป็นบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลมาก
คนที่สามารถจัดงานเลี้ยงที่นี่ได้ล้วนเป็นคนมั่งมีและมีอำนาจในเมืองตงไห่ทั้งสิ้น
แม้แต่ตระกูลหลิวเองก็ต้องสูญเสียทรัพยากรมากมายเพื่อจัดงานแต่งงานครั้งนี้
แต่ก็ได้หน้าได้ตาอย่างมากเช่นกัน
วันนี้โรงแรมซิงเฉินประดับประดาด้วยโคมไฟและธงริ้ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความสุขและความคึกคัก
แขกผู้มีเกียรติมากมายเดินเข้าออกโรงแรม
แม้ว่าตระกูลหลิวจะเป็นตระกูลระดับสามก็ตาม แต่ก็ถือว่ามีหน้ามีตาในเมืองตงไห่
ดังนั้นจึงมีแขกมาร่วมงานมากมาย
สมาชิกตระกูลหลิวต่างทยอยมาที่เคาน์เตอร์โรงแรมเพื่อต้อนรับเพื่อนฝูง
ทุกคนต่างสนุกสนานกันอย่างมาก
ในขณะเดียวกัน ที่ห้องจัดเลี้ยงงานแต่งงานของเหย่เฟิงและหลิวเยียนหราน อีกด้านหนึ่งกลุ่มบริษัทหลงเซียงก็กำลังจัดงานเลี้ยงอยู่เช่นกัน
เหยียนหรูยวี่ผู้งดงามและมีเสน่ห์สวมชุดสีแดง คอยต้อนรับแขกด้วยตัวเอง
"ฮ่าๆ พวกตระกูลหลิวนี่เลือกสถานที่เก่งจริงๆ ถึงกับจัดงานในห้องจัดเลี้ยงเดียวกับกลุ่มบริษัทหลงเซียง!"
"ไม่รู้ว่าวันนี้กลุ่มบริษัทหลงเซียงมีธุระอะไรถึงได้จัดงานเลี้ยงใหญ่แบบนี้?"
"ไม่ทราบแน่ชัด แต่ตามข่าวลือว่าเป็นงานต้อนรับประธานคนใหม่!"
"งานต้อนรับประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียง? งั้นคู่บ่าวสาวของตระกูลหลิวก็คงจะถูกกลุ่มบริษัทหลงเซียงขโมยซีนหมดสิ?"
ในห้องจัดเลี้ยง ผู้คนจับกลุ่มคุยกันเป็นวงเล็กวงน้อย
หลิวหยวนและฟางหลิงนั่งอยู่ที่โต๊ะประธานด้วยสีหน้าหม่นหมอง
แม้ว่าวันนี้จะเป็นวันแต่งงานของลูกสาว แต่ทั้งสองคนกลับไม่มีรอยยิ้มแห่งความสุขบนใบหน้าเลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของผู้คนเมื่อครู่ ใบหน้างดงามของฟางหลิงยิ่งมืดครึ้มไปด้วยเมฆหมอก
"แม่ยาย ทำไมถึงทำหน้าบึ้งในวันมงคลแบบนี้ล่ะครับ?"
เหย่เฟิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นบางอย่างจึงมองมาที่ฟางหลิง
เมื่อฟางหลิงได้ยินคำถามนั้น ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมา เธอพูดเสียงเย็นว่า "หึ จะให้ฉันไม่บึ้งได้ยังไง เมื่อกี้เธอไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดหรือไง? วันนี้ความโดดเด่นของตระกูลหลิวเราถูกกลุ่มบริษัทหลงเซียงขโมยไปหมดแล้ว!"
พูดถึงเรื่องบังเอิญ วันแต่งงานของเหย่เฟิงและหลิวเยียนหรานดันตรงกับวันต้อนรับประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียงพอดี
ตามปกติแล้ว ด้วยระดับของกลุ่มบริษัทหลงเซียง การจัดงานต้อนรับจะไม่มีทางใช้ห้องจัดเลี้ยงร่วมกับคนอื่นอย่างแน่นอน
แต่ครั้งนี้ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น กลุ่มบริษัทหลงเซียงถึงได้มาใช้ห้องจัดเลี้ยงร่วมกับตระกูลหลิว
ฟางหลิงมองดูแขกที่มาร่วมงาน พบว่าสายตาของแขกทั้งหมดจับจ้องไปที่ฝั่งกลุ่มบริษัทหลงเซียง ทำให้เธอยิ่งโกรธมากขึ้น
"ฮึ เหย่เฟิง ถ้าเธอมีความสามารถจริงๆ แล้วจะปล่อยให้ตระกูลหลิวของเราต้องอับอายขายหน้าแบบนี้ได้ยังไง? ถ้าเธอเป็นคุณชายจากตระกูลชั้นหนึ่ง กลุ่มบริษัทหลงเซียงจะมาขัดแย้งกับพวกเราทำไม?"
ฟางหลิงเข้าใจผิดอย่างชัดเจนเกี่ยวกับความหมายที่กลุ่มบริษัทหลงเซียงจัดงานต้อนรับประธานที่นี่
ตามที่เหยียนหรูยวี่บอก เธอจะขึ้นเวทีด้วยตัวเองเพื่อกล่าวอวยพรให้เหย่เฟิงและหลิวเยียนหราน พร้อมทั้งประกาศตัวตนที่แท้จริงของเหย่เฟิง
คงจะไม่มีใครในเมืองตงไห่ที่ไม่ตกตะลึงเมื่อรู้ว่าลูกเขยของตระกูลหลิวคือประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลงเซียง
หลิวเยียนหรานขมวดคิ้วพูดอย่างไม่พอใจว่า "แม่คะ ทำไมแม่ต้องเป็นแบบนี้ตลอดเลย หนูไม่อยากให้แม่พูดถึงเหย่เฟิงแบบนี้ เขาเป็นสามีของหนูนะคะ!"
หลิวเยียนหรานในชุดแต่งงานสีขาวถึงกับออกมาปกป้องเหย่เฟิงด้วยตัวเอง
หลิวเยียนหรานเป็นหนึ่งในสาวงามอันดับต้นๆ ของเมืองตงไห่อยู่แล้ว พอได้สวมชุดแต่งงานยิ่งดูงดงามจนไม่อาจบรรยาย
เหย่เฟิงมองหญิงงามตรงหน้าที่ออกมาพูดแทนตัวเอง ในใจรู้สึกดีใจจนบอกไม่ถูก
ส่วนคำพูดของฟางหลิง เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
สถานะคุณชายจากตระกูลชั้นหนึ่งจะมาเทียบกับเขาได้ยังไง?
เหย่เฟิงไม่ได้สนใจฟางหลิง แต่จับมือหลิวเยียนหรานแล้วพูดว่า "ที่รัก เดี๋ยวผมจะให้เซอร์ไพรส์คุณสักอย่างดีไหม?"
"เซอร์ไพรส์? เซอร์ไพรส์อะไรคะ?"
หลิวเยียนหรานรู้สึกอยากรู้ ไม่รู้ว่าเหย่เฟิงจะเตรียมเซอร์ไพรส์อะไรให้เธอ
"ฮิๆ เดี๋ยวก็รู้เองครับ ตอนนี้ขอเก็บเป็นความลับก่อน!"
"ทำอะไรลึกลับซับซ้อนไปได้!"
หลิวเยียนหรานบ่นเบาๆ
เหย่เฟิงไม่ได้พูดอะไรมาก แต่หาข้ออ้างออกจากห้องจัดเลี้ยงไปชั่วคราว
ในเวลาเดียวกัน เหยียนหรูยวี่ที่กำลังวุ่นวายอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องจัดเลี้ยงก็แอบออกไปเงียบๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา เธอมาถึงห้องหรูห้องหนึ่ง
คนที่นั่งอยู่ในห้องไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นเหย่เฟิงนั่นเอง
"หรูยวี่ขอคารวะคุณชายเหย่!"
เหยียนหรูยวี่ที่ปกติสง่างามราวกับหงส์ขาว กลับแสดงความเคารพอย่างสูงต่อหน้าเหย่เฟิง
"พี่หรูยวี่ ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องเรียกผมว่าคุณชายเหย่ เรียกผมว่าเสี่ยวเฟิงก็พอ! หรือจะเรียกว่าน้องชายก็ได้!"
เหยียนหรูยวี่เป็นคนสนิทของอาจารย์ เหย่เฟิงไม่ได้มองว่าเธอเป็นคนนอก
เหยียนหรูยวี่ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ชวนให้หลงใหล
"น้องชาย เรื่องที่ต้องจัดการทั้งหมดพี่จัดการเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวจะต้องทำให้ตระกูลหลิวได้เชิดหน้าชูตาต่อหน้าชาวเมืองตงไห่แน่นอน"
"อืม หรูยูเจี่ย ช่วงนี้บริษัทเป็นยังไงบ้าง?"
หลังจากได้รับตำแหน่งประธานบริษัท เหย่เฟิงก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในบริษัทเลย
เรื่องทั้งใหญ่น้อยในบริษัทล้วนอยู่ในการดูแลของเหยียนหรูยวี่ทั้งสิ้น
ในฐานะประธานบริษัทตัวจริง เขาก็ควรจะใส่ใจบ้าง
ไม่อย่างนั้นถ้าทำให้บริษัทพังไป อาจารย์คงจะเขมือบเขาทั้งเป็นแน่
"วางใจได้ ทุกอย่างในบริษัทเป็นปกติดี!"
"ดี งั้นก็ดีแล้ว! ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็ไปที่ห้องจัดเลี้ยงกันเถอะ งานแต่งงานกำลังจะเริ่มแล้ว"
ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับงานแต่งงานของเหย่เฟิงและหลิวเยียนหราน ที่คฤหาสน์หลังหนึ่งในเมืองตงไห่
หวังกังกำลังน้อมมอบบัตรเอทีเอ็มสีทองอร่ามให้กับชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างสง่างามด้วยความเคารพ!
"จางซู นี่เป็นเพียงน้ำใจเล็กน้อยจากผม ขอให้ท่านรับไว้ด้วย!"
จางเปียวมองบัตรเอทีเอ็มในมือของหวังกัง ใบหน้าที่เคร่งขรึมปรากฏรอยยิ้มบางๆ
"ฮ่าๆ... แกยังจะมาเกรงใจกับฉันอีก!"
แม้จางเปียวจะพูดเช่นนั้น แต่ก็รีบคว้าบัตรเอทีเอ็มไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ
"วางใจได้ ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับพ่อแก เรื่องบุกไปแย่งเจ้าสาวนี่ฉันช่วยแกแน่นอน!"
เมื่อได้คำตอบที่ต้องการ มุมปากของหวังกังก็ยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหู
ตำแหน่งของจางเปียว เขารู้ดีกว่าใครๆ!
จางเปียวเป็นหนึ่งในองครักษ์คนสนิทของหล่าวจูเชวี่ยจ้านเซิน
แม้หล่าวจูเชวี่ยจ้านเซินจะปลีกวิเวกเพราะบาดเจ็บสาหัส แต่บารมียังคงอยู่!
จางเปียวในฐานะองครักษ์ของเขา ก็มีอำนาจมากเช่นกัน
พูดถึงสถานะแล้ว แม้แต่เหยียนหรูยวี่รองประธานกลุ่มบริษัทหลงเซียงก็ยังต้องให้เกียรติเขา
มีผู้ใหญ่คอยหนุนหลังแบบนี้ หวังกังก็แทบจะอดใจไม่ไหวที่จะรีบไปที่โรงแรมซิงเฉินเพื่อแย่งเจ้าสาว
"จางซู เวลาไม่เหลือมากแล้ว พวกเราควรจะออกเดินทางไปที่โรงแรมได้แล้ว!"
หวังกังดูเวลาแล้วพูดกับจางเปียว
"ฮ่าๆ... ได้! ฉันจะติดต่อทหาร 500 นาย วันนี้ยังไงก็ต้องแย่งหลิวเยียนหรานมาให้ได้!"
"ขอบคุณจางซู!"
หวังกังประสานมือคำนับจางเปียวอย่างลึกซึ้ง
พร้อมกับหัวเราะเยาะในใจว่า "ฮึ เหย่เฟิง ผู้หญิงที่กูหมายตา ถึงต้องแย่งก็ต้องเอามาให้ได้! รอดูกันไป!"
...
อีกด้านหนึ่ง ที่ภูเขาคุนหลุน!
จูเชวี่ยในชุดเกราะกอดอกยืนอยู่บนยอดเขาที่สูงชัน
ลมหนาวเย็นบนยอดเขาพัดให้ชุดรบของเธอสะบัดพลิ้ว เผยให้เห็นเรือนร่างอ้อนแอ้นงดงามใต้ชุดรบนั้น
ใบหน้างามที่ไม่ได้แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางปรากฏรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
เธอมองไกลออกไป ทุกที่ที่สายตามองเห็นล้วนสงบสุข
หลังจากการต่อสู้อันยากลำบากหลายเดือน ในที่สุดก็ได้ทำลายกองทัพศัตรูจนหมดสิ้น
ตั้งแต่นี้ไป คุนหลุนจะไม่มีสงครามอีกต่อไป!
"รายงานท่านเทพเจ้าแห่งสงคราม กองทัพศัตรูถูกทำลายหมดแล้ว ขั้นต่อไปควรทำอย่างไร โปรดสั่งการด้วย!"
แม่ทัพคนหนึ่งคุกเข่าข้างเดียว ประสานมือมองไปยังเงาร่างอ้อนแอ้นของจูเชวี่ย
ในดวงตามีทั้งความเคารพบูชาและความหลงใหล!
เทพเจ้าแห่งสงครามจูเชวี่ยคือดั่งนางในฝันของเหล่านักรบทั้งปวง
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้ใต้บังคับบัญชา จูเชวี่ยไม่ได้หันกลับมา แต่หยิบลิปสติกออกมาจากอก แต้มริมฝีปากให้เป็นสีแดงเพลิง
จากนั้นริมฝีปากแดงก็เอ่ยว่า: "มีข่าวอะไรจากเมืองตงไห่บ้าง?"
"รายงานท่านเทพเจ้าแห่งสงคราม ตามข่าวที่สายลับได้มา คุณหนูหลิวเยียนหรานแห่งตระกูลหลิวจะจัดงานแต่งงานกับ...เย่เซินที่โรงแรมซิงเฉินในวันนี้!"
"เย่เซิน" เป็นชื่อเล่นที่จูเชวี่ยตั้งให้เหย่เฟิง และเธอยังสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเรียกเหย่เฟิงแบบนี้ด้วย
เมื่อครู่ตอนที่แม่ทัพพูดคำว่า "เย่เซิน" บนใบหน้าปรากฏความอิจฉาอย่างชัดเจน
เหตุผลก็คือ จูเชวี่ยมีใจให้เย่เซินเพียงผู้เดียว!
ตอนนี้ดวงตาของจูเชวี่ยกระตุก แล้วพูดเรียบๆ ว่า: "ออกเดินทาง! เป้าหมายคือโรงแรมซิงเฉิน ข้าจะไปแย่งคู่บ่าว!"
เมื่อแม่ทัพได้ยินคำพูดนี้ หัวใจก็ปวดร้าว แล้วตะโกนสุดเสียงว่า: "ครับ!"
...
เมืองตงไห่ โรงแรมซิงเฉิน
งานแต่งงานของหลิวเยียนหรานและเหย่เฟิงกำลังจะเริ่มขึ้น
หลิวเทียนป้าในฐานะพยานในงานแต่งงานของทั้งสอง กำลังนั่งยิ้มอย่างอ่อนโยนอยู่กลางเวที!
หลิวเยียนหรานและเหย่เฟิงยืนอยู่ซ้ายขวาต่อหน้าเขา
"เหย่เฟิง เจ้ายินดีรับหลานสาวข้าหลิวเยียนหรานเป็นภรรยาหรือไม่?"
หลิวเทียนป้ามองไปที่เหย่เฟิงอย่างจริงจังและถาม
"ข้า เหย่เฟิง ยินดีรับหลิวเยียนหรานเป็นภรรยา!"
เหย่เฟิงตอบทีละคำอย่างชัดเจน
หลิวเยียนหรานที่แต่งหน้าอย่างงดงาม ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อด้วยความ害อาย
ในตอนนี้ ประตูห้องจัดเลี้ยงถูกผลักเปิดออก เซียวเทียนในชุดสูทถือหยู่หรูอี้คู่หนึ่งเดินเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงอย่างสง่าผ่าเผย และพูดเสียงดังว่า: "เซียวเทียนแห่งวัดชิงหลง นำหยู่หรูอี้หนึ่งคู่มาอวยพรให้เย่หมอเทวดาและคุณหนูหลิว ขอให้รักกันยืนยาว มีบุตรเร็วๆ!"
"อะไรนะ!? จักรพรรดิใต้ดินแห่งเมืองตงไห่เซียวเทียนมาแสดงความยินดีกับตระกูลหลิว ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม?"
มังกรซ่อนตัวอยู่ในห้วงลึก บินทะยานสู่ท้องฟ้า เหย่เฟิงทายาทราชาสมุนไพรถูกหนี่ว์จ้านเสินผู้งดงามขึ้นเขามาบังคับให้แต่งงาน เพื่อสืบทอดวิชาของราชาสมุนไพรให้รุ่งเรือง เขาจึงตัดสินใจปฏิเสธการบังคับแต่งงานของหนี่ว์จ้านเสินและลงจากเขาเพื่อตามหาคู่หมั้น...

หนี่ว์จ้านเสิน: "ผู้ชายที่ฉันตาต้อง ไม่มีใครแย่งไปได้ ในเมื่อสู้ไม่ชนะ ก็เข้าร่วมกับฝ่ายคู่หมั้นซะเลย"

เหย่เฟิง: "มีภรรยาแบบนี้ โกจิเบอร์รี่ก็รักษาไม่หาย"