Magic&Gear สงครามเวทย์มนต์เครื่องจักร
Nattapon_Fongsamut
## ตำนานระหว่างเวทย์มนต์และเครื่องจักร

เมื่อ1000ปีก่อนโลกใบนี้นั้นเคยถูกขับเคลื่อนโดยผู้ใช้เวทย์มนต์มาก่อน ผู้คนเหล่านั้นล้วนเกิดมามีพลังเวทย์เป็นของตัวเอง โดยพื้นฐานจะมีติดตัวแค่คนละ1ธาตุเท่านั้น แต่แน่นอนย่อมต้องมีคนที่เกิดมาแล้วไร้ซึ่งพลังเวทย์ อุปกรณ์ในโลกนี้นั้นล้วนแล้วต้องใช้พลังเวทย์ในการเปิดใช้งานซึ่งนั้นทำให้ผู้คนที่ไม่มีพลังเวทย์น้้นถูกจำกัดสิทธิหลายอย่าง ผู้ไร้ซึ่งเวทย์มนต์ส่วนมากจะเป็นสามัญชนที่ถูกควบคุมโดยเหล่าขุนนางที่มีพลังเวทย์มนต์ ทั้งโดนกดขี่และให้ทำงานอย่างหนัก จนกระทั่งมหาจักรพรรดิแห่งโพรซิออนที่1 แห่งจักรวรรดิโพรซิออน ได้ปลดแอกเหล่าผู้คนที่ไร้พลังเวทย์ที่โดนกดขี่มานานหลายศตวรรตทำการต่อต้านผู้ใช้เวทย์มนต์ด้วย Gears ที่พวกเขาคิดค้นขึ้น มันสามารถขับเคลื่อนได้ด้วยคริสตัลมานาที่พวกเขาขุดเจอโดยบังเอิญในเหมืองแร่โบราณแห่งนึงในจักรวรรดิ คนที่ไม่มีแม้พลังเวทย์ก็ขับขี่ได้ ทั้ง2ได้ทำการรบการมานานหลายปีจนกระทั่งอาณาจักรคาเปลล่าที่เมื่อก่อนเคยรุ่งเรืองในเรื่องของเวทย์มนต์ตอนนี้เริ่มเข้าตาจนเพราะสู้เทคโนโลยีของโพรซิออนไม่ได้และได้พ่ายแพ้ไปในสงครามในที่สุด และนี่เป็นเพียงส่วนนึงในตำนานที่จารึกไว้ ณ ที่จักรวรรดิแห่ง นี้......
"เอาล่ะเด็กๆ นิทานจบแล้วเข้านอนกันได้แล้ว"
"ว้าาา จบซะแล้ว"  มาเรียคุณนายเจ้าของดินแดนทางใต้ของจักรวรรดิ ได้บอกให้ลูกๆของเธอนอนซะ
"พรุ้งนี้ท่านแม่จะมาเล่าเรื่องให้ฟังอีกหรือเปล่าค่ะ" น้องสาวคนเล็กเอมิเรียเอ่ยถาม
"อย่าไปเซ้าซี้ท่านแม่มากซิ ท่านแม่ไม่ว่างขนาดนั้นหรอกนะ" รูเพิร์ตลูกชายคนโตแทรก
"ถ้าแม่ว่าง แม่จะมาเล่าให้ฟังอีกนะจ๊ะ"
"ค้าบ/ค่า" เด็กทั้งสองขานรับด้วยความดีใจ
หลังจากที่ส่งลูกเข้านอนในค่ำคืนนั้นเธอได้เดินขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคาซ่อมซ่อเพื่อแจงงานที่ต้องทำในเช้าพรุ้งนี้
"อีวาน! พรุ้งนี้แกต้องตื่นแต่เช้า เพื่อเตรียมม้าให้รูเพิร์ทนะ"มาเรียได้สั่งงานแกเด็กชายคนนึงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสืออย่างไม่สบอารมณ์
"คร้าบๆ คุณนายยยย" เด็กหนุ่มตอบรับด้วยท่าทีที่รำคาญเล็กน้อย
"ถ้าเข้าใจแล้วก็ดับตะเกียงแล้วรีบเข้านอนซะ รู้มั้ยที่แกยังมีที่ซุกหัวนอนเป็นเพราะใคร"
ใช่แล้วผม อีวาน ปีนี้ก็อายุ 15 แล้ว ได้มีคนเอาผมมาฝากไว้ที่คฤหาสน์หลังนี้นานมาแล้ว พ่อแม่ผมเป็นใครผมเองก็ยังไม่รู้เลย ผมซึ่งต้องทำงานอยู่ที่นี่เพื่อแลกกับอาหารเพียงเล็กน้อยกับที่ซุกหัวนอนซ่อมซ่อแห่งนี้ ทำไมชะตาชีวิตของผมถึงได้ลำบากแบบนี้น๋อ
หลังจากที่โดนด่าผมก็ได้ดับตะเกียงเพื่อเตรียมเข้านอนทันที   ที่นี่แห่งนี้อุปกรณ์ทุกอย่างคนที่ไร้พลังเวทย์สามารถใช้ได้เป็นปกติเพราะว่าที่นี่คือจักรวรรดิโพรซิออนซึ่งเป็นปรปักษ์กับผู้ใช้เวทย์ ที่จักรวรรดิแห่งนี้ห้ามผู้ใช้เวทย์มนต์อาศัยถ้าโดนจับได้ว่าเป็นผู้ใช้เวทย์จะโดนจับไปขังลืมไว้ที่คุกใต้ดินของเมืองหลวงจนตาย มันเกิดอะไรขึ้นกัน? ทำไมจักรวรรดิถึงได้เกลียดเวทย์มนต์ขนาดนี้กันนะ?
"จิ๊บๆ" เสียงนกน้อยที่บินเข้ามาทางช่องเล็กๆบนห้องใต้หลังคาทำให้ผมตื่นขึ้น "เช้าที่แสนน่าเบื่อ" ผมบ่นพึมพำ ตื่นมาในที่เดิมๆ ทำในสิ่งเดิมๆมาตลอดหลายปีผมทำการเก็บที่นอนให้เข้าที่ ล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงานตามที่คุณนายสั่ง ที่คฤหาสน์
แห่งนี้คนรับใช้ยังดูดีกว่าผมซะอีก ผมซึ่งเป็นเด็กที่ไหนก็ไม่รู้ซึ่งโดนทิ้งไว้ให้โตอยู่ที่นี่
ผมเดินลงบรรไดลงจากห้องใต้หลังคามาที่โถงทางเดินอย่างเชื่องช้า "ท่านพี่อีวานจะไปเตรียมม้าให้ท่านพี่รูเพิร์ตเหรอค่ะ?"   เอมิเรียเป็นคนเดียวที่เรียกผมว่าท่านพี่ เอมิเรียตอนนี้เพิ่งจะ8ขวบ กำลังน่ารักเลยแหละ   "ใช่แล้วจ้าาา น้องสุดเลิฟของพี่"
ผมตอบเธอกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสถึงแม้จริงๆแล้วในใจผมโคตรจะเบื่องานนี้เลยก็เถอะ "เดี๋ยววันนี้พี่กับรูเพิร์ตจะไปล่ากระต่ายมาทำสตูให้น้องกินนะจ๊ะ"
"จริงเหรอค่ะ!! หนูชอบสตูกระต่ายของท่านพี่อีวานมากเลย"   เด็กน้อยร้องดีใจมาก ผมเคยทำให้เธอลองชิมครั้งนึงซึ่งเธอชอบมันมาก ผมกับเอมิเรียตอนเรายังเล็กๆเราแอบเล่นด้วยกันอยู่บ่อยๆจนกระทั่งแม่ของเธอมาเห็นเข้า ผมจึงต้องเว้นระยะห่างกับเธอ ซึ่งมันทำให้เธอดูเหงามาก รูเพิร์ตพี่ชายของเธอก็ไม่ค่อยสนใจเธอซักเท่าไร คงเป็นเพราะเป็นพี่ชายคนโตที่ต้องสืบทอดตระกูลบารอนต่อจากพ่อ  จึงทำให้ต้องเข้าเรียนโรงเรียนขุนนางที่เมืองหลวงทำให้ไม่ค่อยมีเวลาให้กับน้องสาวนัก
หลังจากคุยกับเอมิเรียเสร็จ ผมได้เดินออกไปที่คอกม้า ซึ่งเจ้าบ้านก็มารอพบผมอยู่ ท่านคือบารอนอาโต้ ลูคัส เจ้าของดินแดนแห่งนี้ เคยได้ยินมาช่วงที่มีสงครามท่านได้ขับ Gears ประจำตระกูลเพื่อร่วมรบในสงครามทำความดีความชอบให้กับจักรวรรดิจนได้รางวัลคือดินแดนแห่งนี้นั่นเอง
"จะออกไปกันแล้วใช่มั้ย อีวาน"   ท่านถามผมด้วยน้ำเสียงเรียบ วันนี้ดูท่านจะเป็นกังวลใจเป็นพิเศษ เพราะวันนี้ผมมีหน้าที่ที่จะต้องพารูเพิร์ตเข้าไปทำการทดสอบในป่ามายาที่จะมีสัตว์อสูรระดับต่ำปรากฏตัวออกมา
เพราะการที่จะเข้าโรงเรียนขุนนางนั้นนักเรียนคนนั้นจะต้องพิสูจน์ตนว่าแข็งแกร่งพอจะเข้าเรียนโดยการล่าหมาป่าเขี้ยวเงิน "ครับ วันนี้ผมกับรูเพิร์ตเตรียมพร้อมกันมาอย่างดีเลยครับ"    ผมตอบกลับไปพร้อมก้มหัวเล็กน้อย  "ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ กะอีแค่หมาป่าแป็บเดียวก็จบแล้ว ฮ่าๆ"  รูเพิร์ตบอกด้วยความมั่นใจแบบสุดๆ "งั้นก็ดีไปเตรียมพร้อมออกล่าได้แล้ว"    หลังจากนั้น ผมกับรูเพิร์ตขึ้นขี่ม้าพร้อมปืนลูกซองกับกระสุนจำนวนนึง
่ก่อนจะออกไปท่านเจ้าเมืองได้มาบีบที่ไหล่ของผมพร้อมกับพูดเบาๆว่า
"ข้าขอฝากลูกชายของข้าด้วยนะ อีวาน"
คงจะมีแต่ท่านเจ้าเมืองเท่านั้นที่รู้ความลับของผม ความลับที่อาจจะทำให้ผมถึงตายได้....
_______________________________________
ผมซึ่งได้วิ่งนำหน้ารูเพิร์ตอยู่ไม่ไกลนัก ได้ใช้เรดาร์แบบพกพาในการหาตำแหน่งของสัตว์อสูร
แต่ดูเหมือนวันนี้อากาศจะไม่เป็นใจนักเพราะเมื่อคืนมีฝนตกลงมาทำให้มีหมอกค่อนข้างหนาภายในป่า
"เฮ้! รูเพิร์ตอย่าห่างจากชั้นมากเกินไป เดี๋ยวจะหลงทางเอาได้นา"
ผมที่ตะโกนหารูเพิร์ตที่อยู่ข้างหลังแบบหยอกๆ
"รู้แล้วน่าา อย่าทำมาเป็นสั่งเลย ชั้นมันอนาคตอัศวินผู้พิพากษา จัดจ์เลยนะเว้ยย"
อัศวินผู้พิพากษา จัดจ์ทั้ง7 ว่ากันว่าในสงครามแค่มีหนึ่งในจัดจ์อยู่ในทัพนั่นก็เหมือนการันตีชัยชนะไปแล้ว
"ชั้นล่ะอยากเห็นของจริงจังเลยนะว่าอัศวินผูพิพากษาจะอยู่หน้าตาแบบไหน"  อีวานซึ่งยังคงตอบกลับแบบหยอกๆอยู่ รูเพิร์ตนั้นแม้จะอยู่ท่ามกลางหมอกหนาก็ยังหาตัวเจอไม่ยาก คงเป็นเพราะกรรมพันธุ์ผมสีทองนั่นแหละเลยทำให้ระบุตำแหน่งได้ไม่ยากนัก ขณะที่ขี่ม้าอยู่นั้นอีวานก็รู้สึกผิดสังเกตแปลกๆ จึงสั่งให้หยุดก่อน   "หยู๊ดด หยุดก่อนน"
อีวานบอกรูเพิร์ตผ่านวิทยุ แต่เมื่อหันกลับไปรูเพิร์ตกลับไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว
"เฮ้ !! รูเพิร์ต ได้ยินชั้นมั้ย ไม่ตลกเลยนะถ้าคิดจะแกล้งชั้นกลับด้วยวิธีนี้เนี้ย"   "ซ่าาาา ซ่าาาา"         มีเพียงเสียงวิทยุที่สัญญาณขาดหายตอบกลับมาเท่านั้น  "บ้าเอ้ย! หายไปไหนนะ บอกแล้วให้ตามชิดๆกันไว้แท้ๆ"
"เฮ้!! อีวาน นายอยู่ไหน"  รูเพิร์ตซึ่งหลงทางอยู่ในป่ามายาที่หมอกลงหนักได้ตะโกนหาอีวาน มีแต่เพียงความเงียบที่ตอบกลับมา   "ไม่ตลกเลยนะแบบนี้ ปกติที่ป่านี้ไม่มีหมอกนี่"
ใช่แล้ว ป่ามายาที่ปกติไม่มีหมอกและมีเพียงสัตว์อสูรระดับต่ำปรากฏตัวเท่านั้น แต่วันนี้มันกลับต่างออกไป    รูเพิร์ตทำการเปิดเรดาร์ขึ้นเพื่อค้นหาอีวานที่อาจจะอยู่ไม่ไกลนัก เรดาร์แบบพกพานั้นจะตรวจจับแต่คลื่นความร้อนที่อยู่ในระยะ300เมตรเท่านั้น แต่เพราะว่าวันนี้มีหมอกลงอย่างหนาแน่นทำให้เรดาร์เหลือการตรวจจับแค่ระยะ50เมตรเท่านั้น
นั้นจึงทำให้รูเพิร์ต ผู้ซึ่งมีอนาคตอยากจะเป็นอัศวินผู้พิพากษานั้นถึงกับรู้สึกกลัวขึ้นมาจับใจ
"อะไรกัน ทั้งๆที่ชั้นฝึกมาอย่างหนักเพื่อวันนี้ วันทดสอบที่จะเข้าโรงเรียนเลยนะ!"
รูเพิร์ตนั้นยิงปืนค่อนข้างแม่น วิชาดาบปานกลาง     มีอีวานคอยเป็นพี่เลี้ยงฝึกฝนอยู่แรมปีเพื่อวันทดสอบนี้โดยเฉพาะ
"ชั้นต้องหาให้เจอ เจ้าหมาป่าเขี้ยวเงิน แม้จะมีหมอกหนาหรือไม่มีผู้นำทางชั้นจะต้องหาแกและผ่านการทดสอบไปให้ได้"
และในตอนนั้นเอง ได้มีเงาขนาดมหึมากำลังเดินเข้ามาใกล้รูเพิร์ต ตึง! ตึง! เสียงย่ำเท้าของมันทำให้ต้นไม้ใบหญ้ารอบๆสั่นไหว
"นั่นมัน หมีมายาใช่มั้ยนั่น !! แย่แล้วไง"
หมีมายาที่มีเพียงไม่กี่ตัวในป่า สัตว์อสูรแรงค์ B   "ทำไมหมีมายาถึงโผล่มาล่ะ ไม่ใช่ว่าฤดูนี้พวกแกจำศีล อยู่ไม่ใช่เรอะ!!"
ด้วยความที่ว่าหมอกหนาและมองเห็นหมีแบบไม่ชัดเจนมากนัก รูเพิร์ตได้ยิงปืนลูกซองในมือของเขา โดยเล็งไปที่หัวของมัน   ปัง!  ปัง!
หลังจากยิงไป2นัดและดูท่าทีว่าหมีมายาจะล่มลงมั้ย ตึง! ตึง! ตึง! หมีมายานอกจากจะไม่ล่มลงแล้วแถมยังเร่งความเร็ววิ่งตรงมาทางรูเพิร์ตทันที
ฮี้ ๆ ๆ!!!   ม้าที่รูเพิร์ตขี่อยู่เกิดอาการตื่นตกใจจนพยศและสะบัดเจ้าของๆมันล่มลงไปนอนกองกับพื้นหญ้า     กร้วมมม! เจ้าม้าผู้น่าสงสารถูกหมีงับเข้าที่คอและสะบัดจนคอขาด เลือดเปื้อนหน้าเจ้าของๆมัน และในนี้ตอนนี้สติของว่าที่อัศวินผู้พิพากษาในตอนนี้นั้นได้หลุดลอยไป เมื่อได้เห็นหมีอย่างชัดเจนในระยะใกล้ ไม่ใช่หมีมายา แต่มันคือหมีสีเลือด สัตว์อสูรแรงค์ A
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถสืบทอดตระกูลต่อไปได้ เอมิเรียพี่ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้น้องเลยและนายอีวานชั้นขอโทษที่พูดไม่ดีกับนายตลอด"    เด็กหนุ่มอนาคตไกลได้แต่หลับตาลงเตรียมพร้อมรับความตายที่อยู่ตรงหน้า และจากนั้น    ฉัวะ!!!!


## ความลับที่ถูกเปิดเผย

เมื่อก่อนความสัมพันธ์ของพวกเราก็ไม่ได้  แย่ขนาดนี้หรอก ตอนเด็กๆพวกเราก็ไปไหนมาไหน  ด้วยกันอยู่บ่อยๆ ย้อนกลับไปเมื่อ5ปีก่อนตอนที่พวก    เรา10ขวบ   ผมกับรูเพิร์ตนั้นอายุห่างกันเพียงแค่6เดือนเท่านั้นเอง เรียกได้ว่าเป็นเพื่อนกันได้เลย
"เน่ นายอย่าไปไกลนักซิถึงแถวนี้จะมีทหารยามคอยรักษาการณ์อยู่รอบๆก็เถอะแต่มันก็ยังอันตรายนะ"
ผมที่ได้พูดเตือนกับลูกชายคนโตของท่านเจ้าเมือง
"อีวาน นายอย่าปอดแหกไปซิแค่เข้าไปแป็บเดียวเองไม่มีใครเห็นพวกเราหรอก"
ผมที่ถูกรูเพิร์ตชวนเข้ามาในป่าเพื่อทดสอบอุปกรณ์ใหม่ที่ได้มาจากช่างทำอุปกรณ์คนนึงในเมือง
"เครื่องไล่สัตว์อสูร" เป็นเครื่องมือตรงตามชื่อ เอาไว้ไล่ใส่สัตว์อสูรที่มีแรงค์ E ลงมาเท่านั้น รูปร่างของเครื่องคล้ายกับวิทยุมีลำโพงขนาดฝ่ามือทั้งซ้ายและขวา ด้านหลังมีช่องใส่คริสตัลมานา มีปุ่มกดอยู่ตรงที่จับเพื่อให้ใช้งานได้ง่าย ในป่านี้จะมีสัตว์อสูรแรงค์ E ปรากฏตัวอยู่เช่น กระต่ายเขาเดี่ยว,สุนัขจิ้งจอกป่า,หมูป่า น่าจะเท่านี้
พวกเราได้พกดาบไว้คนละเล่มเผื่อไว้กรณีฉุกเฉิน
พวกเราสองค่อยๆเดินกันเข้ามาในป่ากันอย่างระมัดระวัง มองซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหาสัตว์อสูรเพื่อจะทดสอบเครื่องนี่
"นี่เราก็เดินกันเข้ามาซักพักแล้วนะ ทำไมเห็นสัตว์อสูรเลยซักตัวเนี้ย"   รูเพิร์จบ่นพึมพำ
"ปุ่มของเครื่องมันค้างอยู่รึป่าวมันเลยไล่สัตว์อสูรไปจนหมดไม่เหลือเลยซักตัวแถวๆนี้"
อีวานตอบกลับไปท่าทีขี้เล่นเหมือนอย่างเคย
รูเพิร์ตจึงได้ลองยกเครื่องขึ้นมาดูว่ามีปัญหาอะไรที่ตัวเครื่องอยู่หรือเปล่า ทันใดนั้นเองได้มีเสียงดังมาจากพุ่มหญ้าที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา   แซ่ก ๆ ๆ ๆ
เป็นเสียงของสัตว์อสูรไม่ผิดแน่ รูเพิร์ตตั้งท่าเตรียมกดปุ่มที่เครื่อง อีวานคอยคุ้มกันด้านหลัง
แซ่ก ๆ ๆ ๆ ซ่าาา สิ่งที่กระโดดออกมาคือ หมูป่า
รูเพิร์ตกดปุ่มทันที แต่หมูป่ากลับไม่มีท่าทีตอบสนองใดๆซักนิด
"ทำไมไม่ได้ผลล่ะ" เด็กชายเหงื่อตก
"อย่าบอกนะว่าเจ้านี้สูงกว่าแรงค์ E น่ะ" อีวานซึ่งมีเซ้นส์ดีจึงได้สังเกตุที่ลายของหมูป่าตัวนั้น
"นี่ไม่ใช่หมูป่าปกติ !แต่มันคือหมูป่าภูเขาแรงค์D !"
อีวานตอบมาแบบนั้น เด็กชายทั้งคู่ซึ่งมีวิชาดาบเล็กน้อยในตอนนี้ ได้ทำการชักดาบพร้อมรับมือกับสัตว์อสูรที่อยู่ตรงหน้า หมูป่าวิ่งพุ่งชนด้วยความเร็วสูง     รูเพิร์ตทำการหลบไปด้านข้างอย่ารวดเร็วแต่ไม่เร็วพอ จึงถูกกระแทกเข้าที่แขนขวาอย่างจัง
"โอ้ยยยยย แขนชั้น!!"  รูเพิร์ตร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด แขนอาจจะหักไปแล้วก็ได้ ผมน่าจะห้ามรูเพิร์ตไว้ตั้งแต่แรกแล้วแท้ๆ แต่กระนั้นผมก็ต้องปกป้องเขาไว้ให้ได้
ผมปามีดใส่หมูป่าภูเขาเข้าที่หลังของมัน แต่ก็แทบจะทำความเสียหายไม่ได้เลย ในตอนนี้มันหันมาสนใจผมแทนแล้ว
"มาเลยๆ ไอ้สัตว์หน้าขน มาสู้กับชั้นนี่มา"
อีวานได้ยั่วยุสัตว์อสูรต่อไปเรื่อยๆเพื่อถ่วงเวลาให้รูเพิร์ตหนีออกไปจากป่า แต่ดูเหมือนเด็กชายคนนั้นแค่จะลุกขึ้นยังไม่ไหวเลย หมูป่าได้วิ่งใส่อีวานอย่างเต็มที่
แต่ก็ไล่ตามความเร็วของอีวานไม่ทัน เพราะในตอนนี้อีวานได้ใช้เวทย์ลมเพื่อเพิ่มความเร็วให้กับตัวเอง
ใช่แล้ว ผมใช้เวทย์มนต์ได้ แต่ผมจะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดเพราะที่จักรวรรดิแห่งนี้เวทย์มนต์คือสิ่งต้องห้าม           ผมฟาดฟันใส่หมูด้วยความเร็วสูง ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟันสามครั้งซ้อนภายใน 1 วินาที    (ทริปเปิ้ลแสลส)
หลังจากสู้กันได้สักพักจากนั้นหมูป่าได้ล้มลงและแน่นิ่งไป ผมที่พลังเวทย์เกือบหมดเพราะใส่ท่าใหญ่ไป ได้หามรูเพิร์ตที่อาการแย่ออกมาจากป่าอย่างทุลักทุเล  หลังจากนั้นความสัมพันธ์ของผมกับครอบครัวบารอนอาโต้ก็เปลี่ยนไป คุณนายมาเรียที่เคยใจดีกับผมก็เย็นชากับผมตั้งแต่นั้นมา เพราะผมเป็นคนบอกไปเองว่าทั้งหมดนี่เป็นความคิดของผมที่อยากจะทดสอบอุปกรณ์ ผมยอมรับผิดทั้งหมดที่ทำให้ลูกชายคนโตของบ้านนี้นั้นเกือบตาย มีเพียงเจ้าบ้านเท่านั้นที่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในป่าแห่งนั้น.....
"รูเพิร์ตตตตตต!!! นายอยู่ไหนนนน"  ผมตะโกนสุดเสียงท่ามกลางหมอกหนา
"ไอ้เรดาร์ไร้ประโยชน์เอ้ยยย"   เรดาร์ตอนนี้กลายเป็นอุปกรณ์ไร้ประโยชนน์ไปเสียแล้ว
"คงมีแต่ต้องใช้มันแล้วสินะ"
อีวานจำใจต้องใช้เวทย์มนต์อีกครั้ง ทั้งๆที่ไม่อยากจะใช้เลย เขาได้รวบรวมมานามาไว้ที่หน้าอกซึ่งเป็นจุดศูนย์กลางพลังเวทย์และร่ายเวทย์ออกมา
(เวทย์ตรวจจับ) เวทย์มนต์นี้จะปล่อยกระแสของของเวทย์ออกไปรอบๆรัศมี 500เมตร โดยรอบได้
"นั่นไง! อยู่ตรงนั้น นั่นต้องเป็นนายแน่ แล้ววัตถุขนาดใหญ่บ้านั้นคืออะไรกัน?"
เวทย์ตรวจจับในตอนนี้ทำได้เพียงระบุขนาดวัตถุโดยรอบเท่านั้น     จึงไม่แปลกที่อีวานจะไม่รู้ว่าวัตถุขนาดใหญ่ที่อยู่ข้างๆรูเพิร์ตคือสิ่งใด?
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ผมขอโทษที่ผมไม่สามารถสืบทอดตระกูลต่อไปได้ เอมิเรียพี่ขอโทษที่ไม่มีเวลาให้น้องเลยและนายอีวานชั้นขอโทษที่พูดไม่ดีกับนายตลอด"
รูเพิร์ตสั่งเสียเสร็จพร้อมหลับตาเตรียมรับความตายที่อยู่ตรงหน้า  ฉัวะ!!!!!!
อีวานวิ่งกระโจนมาจากด้านข้างด้วยเร็วสูงสุดพร้อมใช้ดาบของเขาฟันเข้าที่คอของหมีสีเลือด แต่ยังตื้นเกินไป
"รูเพิร์ต ๆ! นายโอเคนะ"   อีวานรีบเข้ามาดูชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง
"อีวานนน" ชายหนุ่มร้องด้วยความดีใจที่เพื่อนของเขามาช่วยเขาไว้อีกแล้ว
"ตอนนี้อย่าเพิ่งดีใจ เตรียมรับมือกับเจ้านี่กันเถอะ"
อีวานได้ตอบกลับเพื่อนของเขาพร้อมชักปืนลูกซองออกมาเตรียมพร้อม
"ชั้นยิงมันไปสองนัดแล้ว แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้เลย"
รูเพิร์ตบอกกับอีวานด้วยเสียงอ่อนแรง
"สัตว์อสูรทุกตัวย่อมจุดอ่อนของมัน อย่ายอมแพ้สิ"
"ถ้ายิงมันด้วยลูกซองปกติไม่ได้ก็ต้องเสริมพลังซะหน่อย" รูเพิร์ตงงกับคำตอบที่อีวานตอบกลับมา (เสริมพลังเหรอ ? ด้วยอะไรล่ะ)
หมีสีเลือดเริ่มกลับมาตั้งหลักได้หลังจากโดนฟันทีเผลอไปหนึ่งดอก มันจ้องเขม็งคนที่ทำบาดแผลให้กับมันได้ด้วยตาแดงก่ำ    โฮ่กกกกก!! เจ้าหมีคำรามลั่นพร้อมกับง้างมือเตรียมตะปบอีวาน
แต่ความเร็วของหมีก็ยังห่างชั้นกับอีวานมากนักเพราะตอนนี้อีวานได้ขัดเกลาเวทย์ของเขามาเป็นอย่างดี อีวานหลบซ้าย หลบขวาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับยิงปืนลูกซองในมือเข้าที่หัวอย่างจัง
แต่แค่นั้นไม่สามารถฆ่ามันได้ ทำได้เพียงแค่ให้มันชะงักไปชั่วครู่เท่านั้นเอง
"ชั้นขอเวลาซัก1นาที นายช่วยล่อมันซักแป็บได้มั้ย"
อีวานได้ร้องขอเพื่อนของเขา
"แค่1นาทีใช่มั้ย ถ้ามันสามารถทำให้ฆ่าจะหมีนั่นได้ชั้นก็จะทำ" รูเพิร์ตตอบกลับด้วยน้ำเสียงขึงขัง
"มันต้องงี้สิ พ่อว่าที่อัศวินผู้พิพากษา"  อีวานตอบกลับพร้อมยิ้มแฉ่ง
หลังจากที่ให้รูเพิร์ตออกไปล่อเจ้าหมียักษ์เอาไว้
อีวานได้รวบรวมมานารอบๆมาไว้ที่หน้าอกของเขา ถ้าการใช้มานาที่มีติดตัวไม่พอ ก็แค่ขอยืมมานาจากธรรมชาติก็พอ แต่วิธีนี้ต้องทำสมาธิอย่างมากจึงทำให้เกิดโหว่ ถ้าขาดบัดดี้ไปจะไม่สามารถใช้งานได้
"อีวานนน เสร็จรึยัง กระสุนจะหมดแล้วววว!!"
ชายหนุ่มได้เรียกอีวานพร้อมกับวิ่งล่อหมียักษ์ไปด้วย
อีวานได้ทำการบรรจุพลังเวทย์ลงไปในกระสุนปืน เขาเรียกมันว่า (กระสุนเวทย์สังเคราะห์) ซึ่งจะให้อาวุธปืนนั้นทรงอนุภาพมากยิ่งขึ้นหลายสิบเท่า
"เสร็จแล้วๆ วิ่งล่อมันมาทางนี้เลยยยย" อีวานตะโกนตอบกลับ
ตึก ๆ ๆ !  ตึง!! ตึง!! ตึง!!  เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มที่วิ่งหนีหมียักษ์สีเลือดมาทางนี้พร้อมๆกัน  อีวานได้ทำการวิ่งสวนรูเพิร์ตไปด้วยความเร็ว หมียักษ์เห็นอริของมันได้เปลี่ยนเป้าหมายในทันที ในตอนนั้นเองปากของหมียักษ์กำลังจะถึงตัวของอีวาน  5เมตร
3เมตร  1เมตร ก่อนที่เขี้ยวของหมียักษ์จะถึงตัวในระยะเผาขน ทันใดนั้นเขาได้สไลด์หลบเขี้ยวของมันไปอย่างหวุดหวิดและเล็งปืนไปที่หน้าของหมีจากด้านล่าง ปืนลูกซองที่ส่องแสงสีฟ้าจากกระสุนเวทย์ สังเคราะห์ได้จ่อที่หน้าอกของหมี
"ไปตายซะ JACKPOT!!!"
เขาลั่นไกออกไปพร้อมเสียงปืนที่ดังสนั่นไหวภายในป่าแห่งนั้น  ตูมมมมม!!  เสียงเหมือนปืนใหญ่ที่ดังออกมาจากปืนลูกซอง ทำให้ปืนลูกซองพังแหลกทันทีเพราะรับแรงจากกระสุนเวทย์ไม่ได้ อีวานได้สไลด์และกระเด็นไปไกลกว่า10เมตรเพราะแรงกระแทกจะปืน มือของเขาไหม้เกรียมไปหมด นี่ถ้าเขาไม่ได้หุ้มตัวไว้ด้วยเวทย์ป้องกันไม่อยากจะคิดเลยว่าตัวของเขานั้นจะเป็นอย่างไร
หมียักษ์สีเลือดตอนนี้นั้นได้ล้มลงและที่หน้าอกของมี
รูใหญ่ๆพร้อมแผลไฟไห้รอบๆบาดแผลของมัน
ชายหนุ่มทั้งสองได้เดินเข้ามาดูผลงานที่พวกเขาทั้งสองร่วมสู้กันมากับสัตว์อสูรแรงค์A+ ที่ต้องใช้อัศวินของเมืองหลวงถึง10คนในการกำจัดมัน
"เราทำได้! รูเพิร์ต เราทำได้!!"  อีวานส่งเสียงเรียกด้วยความดีใจ แต่ว่า...
"อีวาน..?"
รูเพิร์ตตอบกลับอีวานด้วยความสับสน
"นี่นายเป็นผู้ใช้เวทย์มนต์ ?"
พวกเราได้แต่มองหน้ากันด้วยความเงียบ ผมซึ่งเป็นสิ่งต้องห้ามของจักรวรรดิ ถ้าคนที่เมืองหลวงรู้ว่าที่นี่มีคนใช้เวทย์ละก็ ตระกูลบารอนอาโต้จะเป็นเช่นไรกันนะ.....


## การเดินทางและการลาจาก

อากาศวันนี้สดใสปลอดโปร่งมีเมฆนิดหน่อยแสงแดดอ่อนๆสาดส่องไปทั่วทุ่งหญ้า สายลมพัดผ่านจนเสื้อฮู้ดของเด็กหนุ่มเปิดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าชายหนุ่มชัดเจน ผมสีดำเปิดข้าง จมูกโด่งเป็นสัน ตาสีฟ้าคราม มีรอยแผลเป็นที่หางคิ้วข้างขวาจากการต่อสู้ที่ผ่านมา         อีวานตอนนี้ได้ออกมาจากอณาเขตปกครองของบารอนอาโต้แล้ว....
หลังจากการต่อสู้กับหมียักษ์สีเลือดจบลง ผมกับรูเพิร์ตได้ออกมาจากป่าพร้อมหัวของหมี ท่านเจ้าของดินแดนลูคัสพร้อมทหารจำนวนนึงกำลังเตรียมตัวจะตามเข้ามาในป่า คงเป็นเพราะเสียงระเบิดจากกระสุนเวทย์ของผมที่ดังสนั่นหวั่นไหวนั่นแหละ
"ทั้งสองคนมันเกิดอะไรขึ้น เสียงระเบิดนั่นมันอะไร?" เสียงของหัวหน้าทหารยามได้ถามชายหนุ่มทั้งสอง  อีวานไม่ได้พูดอะไรมากเพียงแค่ยื่นหัวของหมีสีเลือดให้ท่านเจ้าเมืองดู
!!!!! ทุกคนถึงกับผงะกับภาพที่เห็นตรงหน้า ได้แต่สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"ท่านพ่อ ผม....." รูเพิร์ตในตอนนี้รู้สึกสับสนและอ่อนล้า
"ลูกทำดีที่สุดแล้วล่ะ" ลูคัสได้ตบบ่าลูกชายเขาเบาๆและหันไปคุยกับอีวาน
"อีวาน ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้าในวันพรุ้งนี้ ตอนนี้เจ้าไปทำแผลแล้วพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวตรงนี้พวกทหารจะจัดการกันต่อเอง"
"ครับท่าน"   อีวานคำนับก่อนที่จะหันหลังกลับห้องเดินของเขา "รูเพิร์ต เรื่องในตอนนั้น ชั้น..."
อีวานพยายามจะเข้าไปคุยกับรูเพิร์ตแต่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากพูดอะไรด้วยในตอนนี้.....
เช้าวันรุ่งขึ้นดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่คฤหาสน์เลย
ตามตัวผมมีแต่แผล ในตอนนี้ยังขยับมือได้ไม่มากนักเป็นเพราะแรงระเบิดในตอนนั้น ผมที่ค่อยๆเดินไปที่ห้องทำงานของท่านเจ้าเมือง ผมเคาะประตูและขออนุญาติก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป
"ขออนุญาติครับ ผมอีวานมาพบแล้วครับ"
ผมจึงค่อยๆเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องทำงานถูกประดับไปด้วยของที่ดูเรียบง่าย อุปกรณ์ต่างๆที่อยู่ภายในห้องล้วนมีประวัติของมัน ไม่ว่าจะเป็นชุดเกราะ ดาบและปืน ที่ถูกประดับอยู่บนฝาผนัง ทางด้านขวาของห้องมีโต๊ะเก้าอีกรับแขกตั้งอยู่ ผมที่กำลังจะเดินไปนั่งตรงนั้นก็ถูกท่านเจ้าเมืองเรียกไปคุยเรื่องสำคัญทันที
"อีวาน ภายในวันนี้เจ้าช่วยออกไปจากดินแดนนี้ทีได้มั้ย?"
พร้อมกับยื่นถุงที่ใส่เหรียญทอง100เหรียญมาให้ผม
"ในที่สุดวันที่ผมจะต้องออกจากที่นี่ก็มาถึงแล้วสินะครับ"
อีวานตอบกลับโดยเหมือนจะเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเมื่อใดที่เรื่องที่เขาใช้เวทย์มนต์ได้แดงขึ้นมาจะต้องออกจากดินแดนทันที
"ข่าวของเจ้าเมื่อวานนี้อาจจะไปถึงเมืองหลวงแล้วก็ได้ กว่าจะที่เมืองหลวงจะส่งอัศวินมาตรวจสอบที่นี่ ข้าอยากให้เจ้าออกไปจากที่นี่ซะ"
และท่านเจ้าเมืองก็ได้ยื่นจดหมายออกมาฉบับนึงมาให้ผม
"จดหมายนี้คือ?"  เขาถามด้วยความสงสัย
"เดินทางลงไปทางใต้ เจ้าจะพบกับเมืองวาเรเรีย ไปที่ร้านเหล้าเดอะ ฮาร์พ ยื่นจดหมายนี้ให้เขาแล้วเขาจะช่วยพาเจ้าไปส่งที่อาณาจักรคาเปลล่าเอง"
"อาณาจักรคาเปลล่าเหรอครับ!?" อีวานดูตกใจมาก
"ไม่ใช่ว่าอาณาจักรนี้ล่มสลายไปเพราะสงครามแล้วหรอกเหรอครับ?"
"นั่นมันเป็นเพียงตำนานส่วนนึงที่ถูกจารึกว่าที่จักรวรรดิแห่งนี้เท่านั้น ความจริงอาณาจักรคาเปลล่ายังไม่ล่มสลาย"
ท่านเจ้าเมืองตอบกลับพร้อมกับจุดซิกก้าขึ้นมาสูบะร้อมกับลุกขึ้นเดินมาที่หน้าต่างห้อง
"ข้าได้สัญญากับคนๆนึงไว้ ว่าเมื่อเจ้าอายุครบ15 ปีให้ทำการทดสอบเจ้าภายในป่าโดยให้ฆ่าหมียักษ์สีเลือด หลังจากนั้นให้ช่วยส่งเจ้าไปที่อาณาจักรคาเปลล่า"
(แสดงว่าท่านเจ้าเมืองรู้อยู่แล้วสินะว่าหมีน้่นจะโผล่ออกมาหน่ะ!?)
"ทำไมถึงท่านทำแบบนี้โดยไม่บอกผมก่อนล่ะครับ!
รู้มั้ยว่ารูเพิร์ตเกือบตายเลยนะครับ!"
ผมที่รู้สึกโกรธขึ้นมาเพราะได้ยินสิ่งที่ออกมาจากปากของท่านเจ้าเมืองเลยเผลอตะโกนออกมา
"ถ้าข้าบอกเจ้าก่อนมันก็จะไม่ใช่การทดสอบน่ะสิ การที่ข้าให้เจ้าพารูเพิร์ตเข้าไปช่วยนำทางในป่ามายาเพื่อทดสอบก่อนเข้าโรงเรียนมันก็แค่ข้ออ้างของข้าเท่านั้น และข้าก็เชื่อในพลังของเจ้าว่าเจ้าจะต้องปกป้องลูกชายของข้าได้อย่างแน่นอน"
ท่านเจ้าเมืองตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่น
อีวานได้แต่ยืนนิ่งไม่พูดอะไรกลับไป
"ข้าได้เตรียมรถเกวียนและของจำเป็นเอาไว้ให้กับเจ้าแล้ว ก่อนไปก็ไปบอกลารูเพิร์ตและเอมิเรียซะนะ"
พอท่านเจ้าเมืองพูดจบ ท่านก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานและทำงานต่อไปทั้งอย่างนั้น
อีวานเดินออกจากห้องของเจ้าเมืองโดยไม่พูดอะไร เขาเดินขึ้นไปเก็บของที่จำเป็นที่ห้องใต้หลังคา อุปกรณ์ต่างๆ  ปืนรีโวเวอร์รุ่นเก่า  กระสุนจำนวนนึงและดาบสั้น ผมเอาทั้งหมดใส่ในเป้สะพายหลัง     เขาเดินลงมาผ่านโถงทางเดินมาที่ประตูหน้าทางออกโดยมีรูเพิร์ตกับเอมิเรียยืนรออยู่ เอมิเรียเข้ามาโผกอดผมพร้อมน้ำตา
"ท่านพี่อีวานจะไปจริงๆเหรอค่ะ ฮืออออ"  ดูเหมือนว่าเอมิเรียจะเสียใจมาก เมื่อรู้ข่าวว่าผมจะต้องออกจากที่นี่ในวันนี้
ผมนั่งลงและลูบหัวของเอมิเรียเบาๆและกล่าวว่า
"พี่มีที่ๆต้องไปอยู่เพื่อไปสะสางธุระหน่ะ ไว้พี่ทำธุระเสร็จแล้วพี่จะกลับมาหาน้องนะ"
"จริงๆนะ ท่านพี่จะกลับมาจริงๆนะ?"
ผมจึงได้ยื่นตุ๊กตาหมีน้อยสีชมพูที่ผมทำไว้ให้กับเอมิเรียก่อนลาจากกัน
"เมื่อใดที่น้องคิดถึงพี่ให้เอามาดูแทนไปก่อนนะ"
ผมยิ้มให้กับเอมิเรียพร้อมยื่นตุ๊กตาหมีให้
"อื้มม หนูจะเก็บไว้เป็นอย่างดีเลย"
เอมิเรียกอดตุ๊กตาแน่นพร้อมรอยยิ้มไร้เดียงสา
อีวานหันไปคุยพี่ชายเอมิเรีย
"รูเพริต์ อาการของนายดีขึ้นแล้วสินะ"
ผมถามรูเพิร์ตที่นิ่งเงียบมาสักพัก
"ชั้นว่านายเจ็บหนักกว่าชั้นอีกนะอีวาน"
เขาตอบกลับอีวานด้วยน้ำเสียงสั่นๆก่อนที่เขาจะกล่าวต่อว่า
"ชั้นมันบอกลาใครไม่เป็นหรอก"
ก่อนที่รูเพิร์ตจะยกนิ้วโป้งให้กับอีวานพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า
"ถึงที่นี่เวทย์มนต์จะเป็นสิ่งต้องห้าม แต่ว่าเวทย์มนต์ของนายมันโคตรเจ๋งเป้งไปเลยล่ะ"
แล้วเราทั้งคู่ก็จับมือกันแน่น หลังจากนั้นผมก็ขึ้นรถเกวียนที่ท่านเจ้าเมืองเตรียมไว้ให้ ผมโบกมือลาทั้ง2คนที่อยู่ตรงหน้าประตูทางออกและมองดูบ้านที่ผมเคยอยู่อาศัยตั้งแต่เล็กเป็นครั้งสุดท้าย จนลับสายตาหายไป.........
กว่าจะถึงเมืองวาเรเรียก็2วัน นี่จะเป็นการเดินทางไกลครั้งแรกของผม ตอนที่อยู่บนรถเกวียนก็คงทำอะไรไม่ได้มาก อาการบาดเจ็บในตอนนี้ของผมก็ดีขึ้นมากแล้ว ผมสามารถใช้เวทย์รักษาได้แต่ไม่เชี่ยวชาญนัก ผมต้องใช้เวลาพอสมควรเลยทีเดียวในการรักษา
จู่ๆก็มีลมพัดผ่านอย่างแรง ผมจึงเงยหน้ามองขึ้นไป เห็นเรือเหาะสีดำแดงมีธงสัญลักษณ์รูปดาบดำไขว้กากบาทติดอยู่ นั่นเป็นเรือเหาะของจักรวรรดิ เรือเหาะนี้ดูเหมือนจะไปที่อาณาเขตของท่านบารอนอาโต้เพื่อตรวจสอบเรื่องของผมแน่ ทำไมท่านถึงปกป้องผมล่ะ? แล้วใครคือคนที่ท่านสัญญาไว้? มีอะไรรอผมอยู่ที่อาณาจักรคาเปลล่ากันแน่นะ........
สงครามระหว่างนักเวทย์และผู้ใช้เครื่องจักร สงครามระหว่างผู้ขับหุ่นรบที่เรียกกันว่า Gears สงครามได้เริ่มขึ้นเมื่อ1000ปีก่อน

ออกเดินทางไปพร้อมกับชายหนุ่มอีวาน ผจญภัยไปในโลกที่กว้างใหญ่รวบรวมพวกพ้องและแก้ไขปริศนา เพื่อค้นหาถึงวิธีการยุติสงคราม1000ปี