เหรินไม่ได้รัก
Lanasocool
## อารัมภบท

คฤหาสน์อันใหญ่โตมโหฬารแถบชานเมืองที่แวดล้อมไปด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ไม่ว่าจะเป็นห้างสรรพสินค้า โรงเรียน สนามบิน สนามกีฬาหรือจะเป็นอะไรก็ตาม ที่นี่สามารถเข้าถึงได้ทั้งหมด
คืนหนึ่งในคฤหาสน์หลังโตแห่งนี้ เรื่องราววุ่นวายก็เกิดขึ้นจนได้
อลิสผู้เป็นเจ้าของบ้านเพิ่งจะกลับมาถึง ลากสังขารกลับมาจากบริษัทก็บังเอิญเดินสวนกับหญิงแปลกหน้ากับชุดเดรสที่คุ้นตาเข้า
เธอโมโหจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง ขว้างกระเป๋าลงบนโต๊ะแล้วกระชากตัวผู้หญิงคนนั้นให้เดินตามมาทันที
" นี่คุณเป็นใครคะ " เธอคนนั้นพยายามต่อต้าน
" เธอมานอนกับใครล่ะ ก็เมียคนนั้นแหละ "
อลิสขบกรามแน่นแล้วตอบออกไป เธอไม่อยากจะมีเรื่องกับผู้หญิงที่นอนกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเพราะเข้าใจว่ามันเป็นงานของผู้หญิงคนนี้และผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ผิดอะไร เผลอๆอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาแต่งงานแล้ว
" ... "
เธอคนนั้นเนื้อตัวสั่นเทา ยอมก้มหน้าก้มตาเดินตามแรงดึงนั้นมาแต่โดยดี
ประตูไม้สลักลายมังกรถูกผู้มาเยือนเคาะอย่างแรงแล้วเปิดเข้ามาภายในห้องทำงานของชายหนุ่มอย่างโกรธเกรี้ยว กระชากผู้หญิงที่สวมชุดของเธออยู่เข้ามาในห้องนี้ด้วย พร้อมกับโวยวายเสียงดังลั่น
" เหรินทำแบบนี้ได้ไงวะ ถามจริงเถอะ "
ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขามาเกือบสามเดือนไม่มีวันไหนเลยที่เธอรู้สึกได้รับความรักจากคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เขาไม่เคยแสดงความใส่ใจหรือใช้เวลาด้วยกันเลยสักนิด  เป็นเพื่อนกันยังได้รับจากเขามากกว่านี้เสียอีก
ตามที่ตกลงกันไว้ตอนแต่งก็คือเราแต่งงานกันเพราะที่บ้านต้องการ เพื่อธุรกิจของครอบครัว แต่ปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่ามาถึงตอนนี้เธอตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้ว จะมีความรู้สึกหึงหวงคงจะไม่ได้ผิดแปลกอะไร
" เสียงดังอะไรลิส "
" ชุดที่ผู้หญิงคนนี้ใส่มันของเราไม่ใช่หรือไง "
อลิสพูดอย่างใส่อารมณ์ เธอโกรธจนเนื้อตัวสั่น พาผู้หญิงอื่นเข้ามาในบ้านไม่พอ ยังจะเอาชุดของเธอไปให้เขาใส่อีก นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
ที่ผ่านมาเธออดทนอดกลั้นไม่พูดอะไรเพราะทั้งคู่ไม่ได้รักกันเป็นทุนเดิม ถ้าเหรินจะอยากหาใครมาช่วยบำบัดความใคร่บ้างก็ไม่ใช่เรื่องแย่ แต่ครั้งนี้มันออกจะข้ามหน้าข้ามตากันเกินไปสักหน่อย
" อ่อ ใช่ ทำไมเหรอ " เขาพูดเสียงเรียบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" ทำไมเหรอ พูดออกมาได้ เอาชุดเราไปให้คนอื่นใช้อะนะ "
" ออกไปซะ กลับไป ก่อนจะเจ็บตัว "
เธอหันไปตะคอกใส่ผู้หญิงคนข้างๆ ในเมื่อเคลียร์ชัดเจนแล้วว่าเป็นชุดของตัวเองจริงๆผู้หญิงคนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว
อลิสมองตามร่างผู้หญิงแปลกหน้าที่เดินออกไปอย่างสั่นกลัว พอเธอคนนั้นพ้นประตูไปก็เปลี่ยนเป้าหมาย หันมาสนใจคนต้นเรื่องแทน
" เธออย่าพึ่งมาโวยวายดิ เราทำงานอยู่ แค่นี้ก็เครียดมากพอแล้ว "
" เหอะ เครียดเหรอ จะบ้าตาย นี่รู้สึกผิดบ้างไหมวะที่ทำอะ เอาจริงๆนะ ตั้งแต่แต่งงานกันมาเธอเคยรู้สึกรักเราบ้างไหม หรือพยายามจะรักเราอะ ฮึกกก...เคยหรือปล่าว " เธอถามพร้อมร้องไห้ออกมา
" ... "
" ถ้าเธอจะเป็นขนาดนี้ อึก...ก็ไม่น่ามาแต่งงานกับเราตั้งแต่แรก เราไม่เคยคิดว่าเธอจะทำแบบนี้เลยอะ " อลิสพยายามหยุดร้องไห้ เก็บเสียงสะอื้นให้เล็ดลอดออกไปน้อยที่สุด
" เธอไม่โอเคมากเลยเหรอ ขอโทษนะเราไม่ทันได้คิดถึงประเด็นนี้ "
" เหรินไม่เคยพยายามจะรักเรา สักนิดเดียวก็ไม่เคยเลย "
" วันนี้เป็นอะไรเนี่ย ปกติเธอไม่เป็นแบบนี้นะ "
เขาเดินเข้ามาหาเธอ กุมมือเธอเอาไว้อย่างใจเย็น ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาจนแต่งงานกันก็ไม่เคยเห็นคนคนตัวเล็กร้องไห้กับอะไรแบบนี้ ไม่สิ เคย ครั้งนั้นไง ตอนเลิกกับแฟนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
" กำลังบอกว่าเรางี่เง่าอยู่ใช่หรือปล่าว "
" อลิส ไม่เอาดิไม่ชวนทะเลาะนะ เราทำงาน "
" เธอทำงานเป็นอยู่คนเดียวหรือไงวะ เราก็ทำงานไหม "
อลิสเริ่มหัวเสียมากขึ้นกับคำพูดของเขา ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรออกมามันก็มีอิทธิพลกับความรู้สึกของเธอไปเสียหมด
" แล้วเธอเป็นอะไร เราพาผู้หญิงมาตั้งหลายครั้งก็ไม่เห็นเธอจะเป็นอะไรนี่ "
" เราโกรธ ที่เธอเอาเสื้อผ้าของเราไปให้เค้าใส่นั่นต่างหาก "
" โอเคๆ เราจะไม่ทำมันอีกแล้ว พอแล้วครับ "
" ... "
" มานั่งทำงานด้วยกันในห้องนี้มั้ย ถ้าเธอยังไม่ง่วง " เขาพยายามชวนเพราะเห็นได้ยินประโยคเมื่อครู่ว่าไม่ได้ใช้เวลาด้วยกัน
" เราว่าหย่ากันเถอะ เราอยู่กับเธอไม่ได้แล้วจริงๆว่ะ ความรู้สึกเรามันไม่ได้แล้วจริงๆเหริน "
" ไม่เอาแบบนี้ดิเธอมีเหตุผลหน่อย "
อลิสถอดแหวนแต่งงานออกมาเขวี้ยงใส่หน้าชายหนุ่มอยางแรงจนแหวนร่วงลงพื้นเสียงดังกริ๊ง
เธอปาดน้ำตาแล้ววิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้อีกคนยืนงงหนักกับสิ่งที่พึ่งจะเกิดขึ้น เขาเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝ่ายนั้นกันแน่ ได้แต่ยืนตะลึงงันอยู่แบบนั้น
3 เดือนก่อนหน้า
ทั้งสามคนชอบใช้เวลาด้วยกันมาตลอดถึงแม้จะเรียนจบแล้วก็ตาม ก็ใช้ชีวิตด้วยกันแบบนี้มาตั้งแต่ติวเข้ามหาวิทยาลัยแล้วนี่
วันนี้ก็ยังเหมือนเดิม พวกเขาทั้งสามคนนอนเกลือกนอนกลิ้งในห้องสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มากนัก เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นฉ่ำจนต้องหาผ้ามาห่ม
หมอกกับเหรินชอบเล่นเกมเป็นชีวิตจิตใจ ก็อดไม่ได้ที่จะต้องมามั่วสุมเล่นเกมกันดังเคย อลิสจำใจจะต้องมาเล่นด้วยเพราะคนไม่ครบทีมทั้งที่ความจริงอยากจะนอนโง่ๆอยู่ในห้อง
แรกๆเกมก็สนุก หัวเราะกันคิกคักๆ แต่พอเริ่มแพ้เข้าเริ่มจะเครียดห้องเลยเงียบสงัดเหมือนห้องสมุดตอนเที่ยงคืนเลย
" อลิสแม่เรียกไปคุยหรือยัง "
เหรินเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังหลังจากเกมที่เล่นอยู่เริ่มตึงเครียด ก็ไม่รู้จะเพิ่มความเครียดไปทำไมนะ แต่เขาก็ทำมัน
" คุยแล้วๆ "
" เธอโอเคไหม คือถ้าไม่โอเคไม่ต้องตอบตกลงนะ เราไม่อยากจะบังคับเธอ "
" ไม่ได้ไม่โอเคน่ะสิ เราแค่รู้สึกเฉยๆ แบบยังไงก็ได้อะ "
อลิสตอบเสียงเรียบ ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมต่อ เรื่องการแต่งงานมีครอบครัวถ้าจะให้พ่อแม่เลือกให้เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะตอนนี้ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากนัก อาจจะเพราะที่ผ่านมาเจอความรักที่ไม่ดีด้วย
" แน่นะ "
" เธอก็รู้ว่าตอนนี้เราไม่ได้มีแฟน ไม่ได้รักใครชอบใครอยู่ ถ้าแต่งกับเธอเราโอเคแหละ เราก็รู้จักกันมานาน นิสัยเป็นยังไงก็พอรู้กันอยู่ ก็ดีกว่าไปแต่งกับลูกเพื่อนแม่คนอื่นโขเลย " เธอตอบไปตามที่คิด
" เหรินเถอะ โอเคไหม เราเองก็ไม่อยากให้เธอฝืนใจมาแต่งงานกับเรานะ "
" โอเคๆ ไม่ติดอะไรเลย "
เห็นหมอกนั่งเงียบแบบนี้เขาเลยถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ก็หมอกกับอลิสเคยเป็นแฟนกันมาก่อนน่ะสิ ถ้าเพื่อนไม่โอเคขึ้นมาความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งหมดจะแย่ ซึ่งเขาไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้น หมอกมันเป็นเหมือนครอบครัวของเหรินเลยนะ เขาเสียมันไปไม่ได้เหมือนกัน
" หมอกมึงว่าไงวะ กูสองคนแต่งงานกันมึงคิดว่าไง "
" ตัดสินใจกันเองสิ กูไม่ได้แต่งด้วยไอ่ห่า " เขาตอบส่งๆ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามอง สองมือสองตายังคงให้ความสำคัญอยู่กับเกมที่เล่น
" อ่าวก็เผื่อมึงติดอะไร ถ้ามึงไม่โอเคบอกได้เลยนะ "
" กูโอเค ต่อให้กูไม่โอเคยังไงแม่มึงก็ต้องบังคับให้แต่ง มึงพูดเหมือนเลือกได้มากนักงั้นอะ "
อยู่ๆบรรยากาศของเกมที่สนุกอยู่เมื่อครู่ก็พังยับ ใช่หมอกพูดถูกเผงเลย เหรินจะขัดแม่ได้มากแค่ไหนกัน ตั้งแต่ที่เรียน คณะที่เรียนยันสาขาวิชาเขายังเลือกเองไม่ได้ เรียนเพื่อมาช่วยที่บ้านทำงานทั้งนั้น
ในวัยเด็กเหรินน่ะชอบเรียนวิทยาศาตร์ เขาเคยอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์โทนๆชีววิทยา วิจัยพืชวิจัยสัตว์อะไรเทือกนั้น อยากเป็นนักวิจัยที่มีงานวิจัยของตัวเองตีมพิมพ์ลงนิตยสารดังให้คนเห็นผลงานเจ๋งๆพร้อมกับใบหน้าหล่อๆของเขา
พยายามคุยกับแม่ไม่รู้กี่หน จนแล้วจนรอดก็โดนแม่ดับฝันอยู่ดี แม่ขีดเส้นไว้แล้วว่าเขาต้องทำอาชีพอะไร ก็จำเป็นต้องยอมเพราะนี่คือแม่
ทางที่เป็นไปได้ตอนนี้ก็คือถ้าเขาไม่แต่งงานกับอลิสก็ต้องแต่งงานกับลูกสาวของเพื่อนแม่ซักคนนึงอยู่ดี เหมือนที่อลิสโดนนั่นแหละ กระนั้นเขาก็แค่ไม่อยากให้อลิสรู้สึกไม่ดีถ้ามันจะเป็นเขาที่แต่งงานกับเธอ ทั้งก็อยากจะมั่นใจว่าหมอกไม่ได้รู้สึกอะไรกับอลิสแล้วจริงๆด้วย
" โอ๊ยยยย พวกเธอจะเครียดไรเนี่ยยย เล่นเกมก็ปล่อยใจกันหน่อยย "
" ก็ไอ้เหรินตึงอะ "
" มาๆๆๆ เล่นแบบผู้เล่นระดับเหรียญทองกันหน่อย "
ทั้งหมดหันไปตั้งใจเล่นเกมดังเดิม ก้มหน้าก้มตาเล่นอย่างขะมักเขม้น
" จิ๊ อลิสอย่าเล่นโง่ได้ไหมวะ เดินไปตายทำไมน่ะ " หมอกจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเพื่อนร่วมทีมที่นั่งอยู่ข้างๆเล่นไม่ได้ดั่งใจเขา
" ไม่ดูก่อนพูดรึไง โดนดึงค่า เธอไม่กันให้เราเองนี่ ไม่ได้เดินไปเองเนอะ "
" เออๆๆๆ นี่ เดินตามเรามา "
เล่นเกมกันไปหลายตาก็แพ้แล้วแพ้เล่าจึงนอนคุยกันเล่น สงสัยวันนี้ดวงไม่ดี สุ่มเจอแต่ทีมตรงข้ามเก่งเกินไป ( หรือพวกนี้เล่นอ่อนเอง แหะๆ เหรียญทองของหมู่บ้านหรือของประเทศกันล่ะ )
" ต้นเดือนต้องเข้าไปทำงานที่บริษัทแล้วใช่ไหมวะเหริน "
" ก็เออน่ะสิ กูตื่นเต้นจัดเลย "
" มึงก็ไม่ต้องไม่พยายามหาสมัครงานหรอก ช่วยกันทำที่บ้านเราเนี่ยแหละ "
" อิจฉาพวกเธอจังได้ทำงานด้วยกันอะ "
" เธอก็ชวนสาวๆมาทำงานด้วยกันสิ "
พอพูดถึงเรื่องทำงานเหรินก็พลันนึกถึงเพื่อนของอลิสขึ้นมา เจอกันครั้งล่าสุดก็นู่นเลย เมื่อตอนติวสอบเข้ามหาวิทยาลัย
" จะมาจังแหละ งานบริษัทไอ้ลิสไม่ได้ใกล้กับที่เค้าเรียนกันมาเลย "
" ใช่ เราชวนแล้วแต่เพื่อนไม่อยากมากัน "
" แล้วเตรียมงานแต่งอะไรยังไงกันบ้าง ถึงไหนกันละ มีไรให้ช่วยก็บอกนะ "
หมอกถามทั้งคู่ถึงงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นเร็วๆนี้ ตัวเขาเองก็ต้องเตรียมตัวสำหรับการเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวด้วยเหมือนกัน
" ผู้ใหญ่เค้าจัดการแหละ "
" ขอให้ชีวิตแต่งงานสองคนมีความสุขมากๆนะ เราอยากขอโทษลิสด้วยที่เคยทำไม่ดีเอาไว้ " ประโยคหลังเขาหันไปคุยกับอดีตแฟนสาว
" อื้อ เราไม่ได้โกรธอะไรเธอแล้ว "
" ขอบคุณมากนะที่เธอไม่เกลียดเรา "


## บทที่ 1 ไปเรียนต่างประเทศ

'  เหริน '  เป็นชายหนุ่มที่โตมาในครอบครัวที่ร่ำรวยอันดับต้นๆของประเทศ บ้านเขาทำธุรกิจแฟรนไชน์ไก่ทอด ไก่กร๊อบกรอบ ทั้งยังมีฟาร์มไก่เป็นแหล่งผลิตเนื้อไก่เองอีกด้วย ไก่ที่ผลิตเกินร้านไก่ทอดของเขาก็มีทั้งขายในประเทศและส่งออกในประเทศใกล้เคียง เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีคนในประเทศนี้คนไหนไม่เคยกินหรือไม่รู้จักไก่ของบ้านเขาเลย
และแน่นอนว่าสังคมที่เขาอยู่ เพื่อนๆที่คบกับเขาก็อยู่ในสังคมเดียวกันนี่แหละ แต่หมายถึงที่คบกันเปลือกๆน่ะนะ
เหรินเติบโตมาโดยมีเพื่อนน้อยมาก เขาไม่ค่อยสนิทกับใครนัก อันที่จริงตั้งแต่เด็กจนโตมาเขามีเพื่อนเพียงคนเดียวเท่านั้นแหละ เขาไม่ค่อยชอบเข้าสังคม หมกตัวใช้เวลาอยู่กับสิ่งที่ตัวเองสนใจ สิ่งที่แม่ของเขาพร่ำบอกว่าไร้สาระ
'  หมอก '  ลูกชายของคุณป้าแม่บ้านที่ทำงานให้ที่บ้านของเหรินมาตั้งแต่เขายังไม่เกิด ทำให้หมอกกับเหรินมีวัยเด็กร่วมกัน ก็แหงล่ะ อยู่บ้านเดียวกันขนาดนั้นมายี่สิบกว่าปีถ้าไม่มีสนิทกันคงจะแปลกๆ
หมอกเรียนโรงเรียนเดียวกับเหรินมาตลอด ทุกอย่างที่เหรินมีหมอกก็มีทั้งหมด แม่ของเหรินจะเอ็นดูและซัพพอร์ต ( แบบที่เค้าคิดว่าดี ) หมอกเหมือนกับเป็นลูกบ้านนี้อีกคน
'  อลิส '  ลูกสาวคนสวยของเพื่อนสนิทของพ่อแม่เหริน บ้านของเธอทำธุรกิจห้างสรรพสินค้า เป็นการค้าปลีก ทั้งคู่เคยเจอกันประปรายตามงานสังคมตั้งแต่เด็กแล้วแต่พึ่งจะได้มาเป็นเพื่อนกันจริงจังก็ตอนเรียน grade 9 พ่อแม่ก็หมายมั่นปั้นมือเอาไว้นั่นแหละว่าจะให้สองคนนี้แต่งงานกันเพื่อควบรวมกิจการทั้งสองบ้านเข้าด้วยกัน
แต่อลิสไม่ได้เหมือนกับเหรินหรอกนะที่จะเพื่อนน้อยๆแบบเขา นอกจากมีเหรินเป็นเพื่อนมีหมอกเป็นเพื่อนแล้วก็ยังมีแกงค์เพื่อนสาวของเธออีก
อลิสคุยกับคนง่ายมาก เธอเป็นคนน่ารัก ยิ้มเก่ง สดใสๆ อยู่กับใครก็สร้างบรรยากาศที่ดีได้เสมอๆ เรียกว่าเป็นคนพลังงานบวกนั่นแหละ
" เธอครับบบบ เรียนจบเธอจะไปเรียนต่อที่อเมริกาด้วยกันไหมมมม ถ้าเธอไม่ไปเค้าคิดถึงแย่ " หมอกถามอย่างออดอ้อน
" แหวะ อ้วกจะแตก อย่าให้กูมีแฟนบ้างละกัน พวกนรกนี่รักกันอยู่ได้ "
เห็นภาพหวานเป็นน้ำผึ้งผสมน้ำตาลแบบนั้นก็เกิดระคายคอ คลื่นเหียนเวียนไส้ ผะอืดผะอมจนแทบสำรอก
" แหะๆ ก็น่าจะต้องเป็นแบบนั้นแหละค่ะ เดี๋ยวเราต้องเริ่มติวภาษาอังกฤษแล้วเนี่ย เห็นคนบอกว่ามันค่อนข้างยาก " อลิสหัวเราะเขินๆ หมอกเนี่ยชอบหวานจนเลี่ยนอยู่เรื่อยไม่รู้จักอายเพื่อนบ้าง
" เห้ยงั้นมาติวบ้านเหรินได้นะ เหรินกับไอ่หมอกต้องติวอยู่แล้ว "
" อื้ม ไปสิๆ เดี๋ยวหาวันแล้วบอกเรานะ อืมมม...อยากขอพาเพื่อนไปด้วยได้ไหมอะ "
" ได้เลยๆ สบายมาก "
อลิสกับหมอกคบกันมาได้สักพักแล้ว หมอกตกหลุมรักอลิสตั้งแต่ได้เรียนห้องเดียวกันนั่นแหนะ แต่กว่าจะกล้าจีบก็ปาเข้าไปเกือบเรียนจบ อยู่ด้วยแล้วโลกเหมือนเต็มไปด้วยทุ่งดอกไม้ใครจะไม่อยากอยู่
" เอ้อเหริน งานที่อาจารย์สั่งล่าสุดมันยังไงนะ กลุ่มเราอะ "
" อ๋องานอาจารย์ประติมาอะนะ เหรินทำเสร็จแล้วๆ เดี๋ยวส่งเลยไหมล่ะ "
เขากระตือรือร้นหยิบแล็ปท็อปขึ้นมาแล้วส่งงานให้เธอทันที
" โหยยย เธอใจดีอีกแล้วว คราวน้าไม่ต้องทำให้แล้วนะ เกรงใจ "
" ก็เห็นเพื่อนหวานแหววกันเบอร์นี้นะครับ ผมจะไปขัดขวางเวลาแห่งความรักก็เกินไป ฮ่าๆๆ "
" ไม่ต้องอ้างครับบบ มึงจะรีบไปคุยกับพี่ต้นอ้อเหอะ อ้างพวกผมเลย? "
ใช่ ถึงเขาจะไม่มีแฟนแต่ก็มีคนคุยมาตลอด เขาขี้เหงาจะตาย ก็มีเพื่อนอยู่แค่นี้แถมยิ่งตอนนี้ยังทิ้งเขาไปมีแฟนอีก ถ้าไม่มีบ้างคงได้เหงาตายสักวัน
อันที่จริงกับพี่ต้นอ้อเขาก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากขนาดนั้น พี่เขาออกแนวฮ็อต หนุ่มรุมจีบตรึม ตั้งใจจะคุยฆ่าเวลาช่วงนี้ไปก่อน เพื่อนก็ติดแฟนนี่เนอะ ก็ต้องหาที่พักพิงกันบ้าง
" โอเคดูตารางงานพวกเรากับตารางอาจารย์แล้วนะ วันอาทิตย์นี้อะว่างอยู่ แล้วก็เย็นวันพุธกับพฤหัสหน้า "
" แล้วเรามีงานอะไรต้องส่งกันอีกมั้ยนะ เราไม่มั่นใจอะ กลัวลืมทำ "
" ไม่มีแล้วค่ะเธอ ตัวเบาๆเลยตอนนี้ ถ้าไม่มีงานใหม่แทรกเข้ามาน่ะนะ "
" ตามนั้นเลย เดี๋ยวเราไปบ้านพวกเธอ เวลาเธอมาบอกเค้าด้วยนะคะ "
ตาย รักกันให้ตายไปเลย แต่จะดีกว่านี้ถ้าไปรักกันไกลๆหน่อย เหม็นความรัก
สายๆวันอาทิตย์ คนขับรถก็มาส่งเธอตามนัด
" ติวห้องประชุมใหญ่ละกัน เราหลายคนว่ะ "
" เธอมานั่งข้างเค้านะคะ จะได้ช่วยดู "
เหรินแทบจะบ้าตาย อาจารย์สอนไปสองคนนั้นก็นั่งอี๋อ๋อกันอยู่นั่น เพื่อนอลิสกับเหรินตอนนี้กลายเป็นอากาศธาตุสำหรับสองคนนี้ไปแล้ว
" เดี๋ยวพวกเรากลับก่อนนะแก เจอกันที่โรงเรียนๆ "
" โอเคค้าบบ เจอกันๆ "
หลังจากหมดการเรียนการสอนตามตารางที่กำหนดเอาไว้เพื่อนๆของอลิสก็กลับไปทันที อาจจะด้วยไม่ได้สนิทกับเหรินกับหมอกเท่าไรนักเลยเกิดอึดอัดขึ้นมาอะไรทำนองนี้
" เห้ออออ เหนื่อยจังงง "
ไอ้หมอกเอาใหญ่ละ หัวมันตอนนี้เอียงจนคอแทบหักแล้วมั้ง เอียงมาซบไหล่อลิสขนาดนั้น เรียกได้ว่าคลอเคลียกันเป็นแมวเลยทีเดียว
" ผมอยู่ตรงนี้ครับทุกคน ผมยังมีชีวิตตตต "
เหรินโอดครวญออกมา ไม่เห็นใจคนโสดกันบ้างเลยยยยย เพื่อนหนอเพื่อน
" ฮ่าๆๆ เหรินเวอร์มาก "
" เธอก็ดูแฟนเธอ มันจะอ้อนจะออเซาะไรงั้นเอ่ยครับบ "
" ไม่มีแฟนก็เหนื่อยหน่อยหล่ะนะ พอดีว่าผมมีแฟนแล้วแถมยังน่ารักนิสัยดีใจที่สุดในโลกอีกต่างหาก เห้อออ ผมนี่มันโชคดีจัง " ไอ่หมอกยิ้มเยาะเหรินแล้วมันก็หันไปอวยแฟนตัวเอง ดีรักกันเข้าไป
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเพนท์เฮ้าส์หรูใจกลางเมืองใหญ่ที่แม่ของเหรินซื้อเอาไว้ ตั้งใจให้ทั้งสามคนอยู่ด้วยกัน
ภายในถูกตกแต่งโทนอบอุ่น ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บ้านกับครอบครัว ที่แห่งนี้พวกเขาจะต้องอยู่ด้วยกันจนเรียนจบ
" อลิสเลือกห้องกันเลย เดี๋ยวเรากับไอ้หมอกค่อยเลือกๆ "
เหรินบอกให้อลิสเป็นคนเลือกห้องนอนก่อนเพราะอยากจะตามใจ ด้วยเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงหนึ่งเดียวในนี้ อาจจะต้องการความเป็นส่วนตัวมากกว่าเขาทั้งสองคน
" โง่ไอ่ควาย กูก็นอนห้องเดียวกันจบๆไปไหมล่ะ "
" มึงสิโง่ ก็ถ้าแม่มาหาไง เลือกไว้เฉยๆยังได้เลยครับบ "
" อ่ยย อย่าตีกันๆ งั้นนน เราขอห้องนี้นะ "
อลิสปรามทั้งสองคนพลางก็เดินวนดูห้องนอนที่มีอยู่สามห้องก่อนจะเลือกห้องที่เล็กที่สุดเพราะถ้าห้องใหญ่เธอจะรู้สึกเหงา
" โอเค กูได้ห้องละ ขนของก่อน "
หมอกหันมาบอกเหริน ท่าทางดี๊ด๊าของมันเนี่ยทำเอาเหรินอยากจะฟาดกบาลซักยกเหมือนกัน
" ไม่ต้องเลยยย ห้องก็ว่าง เธอนอนห้องเธอเลยค่ะ "
" ว้ายยยย สมน้ำหน้า " ถถถถถถถ แฟนไล่ ว้ายๆๆๆๆ
" โห่เธอออ นอนด้วยกันไม่ได้เหรออออ เข้ามหาลัยแล้วนะครับ "
เขาพูดเสียงเล็กเสียงน้อยเผื่อคนเป็นแฟนจะเห็นใจให้เขานอนด้วย แต่มันก็ไม่เป็นผล
" เราอยากได้พื้นที่ส่วนตัวง่า "
" อืมๆ งั้นเราแบ่งห้องไง " เขาหันไปถามเหริน
" มึงเลือกเลยกูให้รางวัลปลอบใจ ฮ่าๆๆๆๆ สะใจ "
วันนี้ทุกคนตกลงกันว่าจะแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตกับสิ่งที่ตัวเองสนใจ เรียกว่าใช้เวลาอยู่คนเดียวในสังคมว่างั้นเถอะ
" ตอนเย็นกลับมากินข้าวด้วยกันนะคะ "
" ได้ๆๆ " ทั้งสองคนขานรับอย่างแข็งขัน
อลิสพกกล้องหนึ่งตัวแล้วเดินไปตามถนนแถวๆที่พัก หาถ่ายรูปนั่นนี่ไปเรื่อย อลิสสนใจเรื่องถ่ายภาพมาก เธอทำประจำเวลาว่างจากการเรียน เพราะมันให้เกิดความรู้สึกผ่อนคลาย
นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบปีที่ไม่ได้มีเวลาทำแบบนี้เพราะเอาแต่หมกตัวอ่านหนังสือสอบ ก็แน่หล่ะ สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่คนบอกว่าดีมันง่ายเสียที่ไหน
ทางด้านหมอกก็นอนเล่นเกมอย่างเมามันอยู่ที่ห้อง หมอกไม่ชอบออกไปข้างนอกเท่าไหร่ เหมือนกับเหรินในตอนเด็กๆเลย แต่ตอนนี้เหรินมันไปร้านต้นไม้แหละ เห็นว่าจะซื้อต้นไม้มาจัดห้อง
มาอยู่ที่นี่ได้พักใหญ่ เหรินก็ตอบตกลงเป็นแฟนกับพี่ต้นอ้อ คุยกับเธอมานานพอสมควรแล้วเลยคิดว่าควรจะให้สถานะพี่เขาได้เสียที
หลังจากที่ตั้งใจจะคุยกันฆ่าเวลาก็ดันตกหลุมรักกันจริงๆเข้าจนได้ เย็นนี้เลยตั้งใจว่าจะพาแฟนมาเปิดตัวกับเพื่อนๆสักหน่อย เพื่อนสองคนนี้ก็เหมือนบ้าน พามารู้จักเพื่อนก็เหมือนพามารู้จักกับที่บ้าน
" พี่อ้ออันนี้เพื่อนเหรินนะครับ ไอ้หมอกกับไอ้อลิส "
" อ๋า สวัสดีค่ะ พี่ชื่อต้นอ้อนะ "
เธอยิ้มแล้วกล่าวทักทายพร้อมกับแนะนำตัวเองให้คนที่เป็นเพื่อนของแฟนได้รู้จัก
" ยังไงงงง หื้มมมม "
" เป็นแฟนกันแล้วครับ ไม่ต้องทำมาแซวเลยไอ้หมอก "
" อะๆๆๆ กินข้าวๆ ก็มันปีตินะเพื่อนมีแฟนเป็นตัวเป็นตน "
" พี่ต้นอ้อคะ ได้ข่าวเหรินมาเม้า พี่เรียนนิเทศใช่ไหมคะ " อลิสถามเสียงใส
" ใช่ๆ ไปแวะเที่ยวได้นะ พี่พาไป "
" แงงงง ดีจัง เดี๋ยวหาวันว่างๆ " เธอดีใจมากเพราะอยากจะหาไอเดียเกี่ยวกับการถ่ายภาพด้วย คณะนิเทศคงจะให้อะไรกับเธอได้มาก
แต่ก็นั่นแหละ เหรินอุตส่าห์พามาเปิดตัวกับเพื่อนแต่คบกันได้ไม่นานทั้งคู่ก็เลิกกัน ระยะทางมันมีผลกับความสัมพันธ์ของเขาทั้งสองคนจริงๆ จำเป็นต้องแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง
ก็เรียกได้ว่าจบกันด้วยดีนะ ยังเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันได้อยู่ พี่ต้นอ้อเรียนนิเทศส่วนพวกเขาสามคนกองกันอยู่บริหารธุรกิจ โอกาสเจอกันแทบไม่มี ยิ่งต่างคนต่างเรียนเธอก็ต้องโฟกัสเรื่องตัวเองเขาก็โฟกัสเรื่องของเขา
ช่วงใกล้สอบ มิดเทอมบ้างไฟนอลบ้าง พออยู่คนละรัฐก็ยากที่จะไปหากันเพราะพะวงอยู่กับการอ่านหนังสือ เลยเป็นอันว่าได้เลิกกัน
" เรื่อง online marketing เราไม่ค่อยถนัดเลยแฮะ "
" เค้าดูให้ๆ ไหน ติดตรงไหนคะ "
" ตรง search engine อะ คือมันต้องซื้อ ads อย่างเดียวรึว่ายังไงนะ "
เอาอีกแล้ว มันหัวจุ่มกันแบบนี้ตลอด ไอ้หมอกก็คือติวให้แฟนไปด้วยหอมหัวเค้าไปด้วย แทบบ้า เหรินยังนั่งอยู่ตรงนี้ไหมเอ่ย ไม่เห็นใจคนอกหักบ้าง เหรินตั้งใจว่าเดี๋ยวต่อไปจะมีแฟนในคณะ เค้าจะได้ไม่ขอเลิกเพราะไม่มีเวลาให้ แบบไอ่สองคนเนี้ย มีเวลาให้กันทั้งวันทั้งคืน
ระยะเวลาที่อยู่ที่นี่มาสามปีกว่าอลิสกับหมอกตัวติดกันแทบจะสิ่งร่าง อยู่ๆมาวันนี้ไอ้หมอกแม่งก็นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เห็นมันดูเครียดๆผิดปกติเหรินเลยเข้าไปพูดคุยด้วย
" เป็นไรหน้าตึงๆ "
" กู... "
" ว่ายังไง "
" กูมีคนอื่นว่ะ "
หมอกพูดเสียงอ่อน ก้มหน้ามองพื้นอย่างรู้สึกผิดกับเรื่องเลวร้ายที่ตัวเองทำลงไป
" เชี่ยอะไรเนี่ย มึงอยู่กับลิสตลอดเอาเวลาไหนไปมีได้วะ "
" มึงก็รู้คบกันมาตั้งนานกูกับเขายังไม่เคยมีอะไรกันเลย "
" ทุเรศแล้วหมอก มึงนอกใจอลิสเพราะเหตุผลส้นตีนแบบนี้อะนะ "
การไม่ได้มีเซ็กส์กับแฟนมันไม่ควรจะเป็นเหตุผลที่ใช้ประกอบการนอกใจสิ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะ ถ้ารู้จักยับยั้งชั่งใจบ้างน่ะนะ
" กู...ไม่รู้ว่ะ ก็เออ มันแย่จริงๆนั่นแหละ "
" เรื่องนี้กูไม่แฮปปี้นะ ออกแนวอยากจะต่อยหน้ามึงเลยด้วย อลิสมันก็เพื่อนกู "
เหรินออกแนวโมโห เขาโกรธแทนอลิสที่โดนนอกใจ ทั้งยังกังวลว่ามันจะกระทบกับความสัมพันธ์ของทั้งสามคน เพื่อนสนิทแค่สองคนของเขาที่มีอยู่ในเวลานี้
" ขอโทษว่ะ กูไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน "
" ไปขอโทษอลิสมึงอะ "
" ไม่ต้องทำยังไงหรอกค่ะ "
" ลิส ! "
ไม่รู้อลิสมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร แต่สังเกตุจากนำตาที่อาบแก้มขาวนั่นก็น่าจะพอเดากันได้ว่าเธอได้ยินข้อความที่คุยกันทั้งหมด
อลิสรีบวิ่งไปห้องนอนของตัวเอง เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยเสียใจจากเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อครู่อย่างมาก มากจนแทบจะยืนไม่ไหว
หมอกรีบตามมาทันที เขาถือวิสาสะใช้กุญแจสำรองไขเข้ามาในห้องเพื่อจะคุยกับเธอ
" เธอเค้าขอโทษนะ มันพลาดไปแล้วจริงๆอะ " เขาได้แต่พูดเสียงแผ่วเบา ตัวเขาก็เกลียดตัวเองแทบบ้าที่ทำอะไรแย่ๆแบบนั้นลงไป
" หมอกพอเถอะ เรารับไม่ได้ว่ะ เรารักเธอมากนะแต่เธอทำแบบนี้กับเรา พอเถอะเราไม่เอาแล้ว "
" เราขอโอกาสจากเธอได้มั้ย นะ เราขอเธอครั้งนี้ แล้วมันจะไม่มีครั้งต่อไปแล้วครับ "
เขาเอื้อมมือไปพยายามจะจับมือเธอไว้แต่แล้วเธอก็สะบัดทิ้ง
" อย่ามาจับตัวเรา "
" เธอเราขอโทษ "
" ออกไป เราอยากอยู่คนเดียว "
" กูทำไงดีวะ "
" ก็ขอโทษเค้าไปแหละ แต่เป็นกูก็ไม่ให้อภัยหรอกนะบอกเลย ทุเรศ " เหรินยังโมโหเพื่อนไม่หาย
เช้าวันใหม่ อลิสก็ออกมากินข้าวพร้อมกันเหมือนเดิม เธอไม่พูดไม่จา ไม่มองหน้าหมอกเลยสักนิด
" อลิสเค้าขอโทษนะ เค้าพลาดไปแล้วจริงๆ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย "
หมอกพยายามที่จะขอร้องให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กลับมาเป็นเหมือนเดิมแต่ดูเหมือนว่าผู้ถูกกระทำจะไม่ให้โอกาสนั้นกับเขาอีก
" เราพอแล้วหมอก ถ้ายังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่นะ เราขอร้องอย่ามาทำแบบนี้ หายไปจากเราสักพักได้ไหม ไม่อยากเห็นหน้าเธออะ "
" เหริน "
" ว่า " เหรินได้แต่นั่งนิ่ง ทำตัวไม่ถูก ในฐานะคนกลางเขาเองก็ไม่อยากจะเข้าข้างใคร แต่ก็ต้องยอมรับว่าหมอกมันทำตัวแย่ใส่อลิสจริงๆ
" กูคงออกไปอยู่กับเพื่อนที่คณะสักพักก่อนนะ ฝากดูอลิสด้วย "
" หึ เธอไม่ต้องมาเป็นห่วงเราหรอก เราดูแลตัวเองได้สบายๆเลย "
เธอพูดพร้อมกับลุกออกไปทันที น้ำตาไหลพรากไม่รู้กี่ครั้งแล้วนับจากเมื่อวาน
" อือๆ ขาดเหลือไรก็บอกแล้วกัน ค่าห้องค่ากินอะไรก็ กูกับมึงเราก็ช่วยเหลือกันมาตลอดอยู่แล้ว "
" ... "
" ไม่ต้องมาซึ้ง เรื่องสันดานเชี่ยนี่ก็ไปใคร่ครวญมาด้วยว่ามึงทำเชี่ยยังไงบ้าง จะได้ไม่ไปทำแบบนี้กับใครอีก "
" รู้แล้ว ขอบคุณมึงมาก "
ก๊อกๆๆ
" เป็นไงบ้าง "
" เธอนอนเหรอ ไม่ออกมากินข้าวเลยอะ "
" เปิดประตูให้เหรินเข้าไปได้หรือปล่าว "
เขามาเคาะประตูห้องของเธอเพราะเป็นห่วง อลิสไม่กินข้าวเลยตั้งแต่มื้อเช้าวันนั้น นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว เธอไปเรียนกลับมาก็หมกตัวอยู่ในห้องคนเดียว
ฟึ่บบ ประตูกระจกบานเลื่อนค่อยๆเลื่อนออก ทันทีที่เปิดให้เห็นด้านในเขาก็พบกับหยดน้ำสีใสที่ไหลอาบแก้มของเธอพร้อมกับเสียงร่ำไห้
" ฮือออออ อึก...ฮึกก เหรินน "
" โอ๋ๆๆ "
เธอเดินออกมาสวมกอดเขาเอาไว้แน่น เขาทำได้แค่ลูบหัวเธอเบาๆเพราะปลอบใจใครไม่เป็น
" ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวมันก็ผ่านไปนะ "
" ฮึก...ฮือออออ ทำไมมันยากจังเลย "
" กินขนมหวานมั้ย ดีขึ้นแน่ เชื่อเหรินได้เลยเรื่องนี้ "
" ฮึกกก "
" ไปเร็ว ออกไปหาของกินกันดีกว่า "
อลิสเกาะแขนเขาแล้วเดินตามมาค้นขนมในตู้เย็นทานเพื่อเพิ่มน้ำตาล
" อันนี้เราชอบมาก เธอลองกินดู "
เขายื่นเค้กส้มชิ้นโปรดให้เธอชิม ทำเอาคนตรงหน้ายิ้มออก น้ำตาลนี่เยียวยาทุกอย่างจริงๆ เจ้าของรอยยิ้มสดใสๆแบบนี้ทำไมเพื่อนของเขาทำให้มีน้ำตาได้นะ
พอหมอกย้ายออกไป ตอนนี้ในห้องเหลือกันอยู่สองคน เขาก็เลยกลายเป็นคนติวให้อลิสไปแล้ว อลิสเป็นคนเข้าใจช้าเข้าใจยากแต่ถ้าเข้าใจแล้วก็คือไปสุด ก็เลยต้องอธิบายกันหลายรอบหน่อย
ไม่รู้ป่านนี้หมอกเป็นอย่างไรบ้าง เงียบหายไปเลย พักหลังๆอลิสก็ดีขึ้นแล้ว ไม่ค่อยจะร้องไห้แล้ว ก็คงจะดีขึ้นทั้งคู่แหละ เหรินจึงคิดว่าชวนหมอกกลับมาอยู่ด้วยกันดีกว่า อยู่แบบนี้เขารู้สึกเหงาชะมัด
" กินข้าวก่อนดิ รีบไปจัง "
" ไม่อยากอยู่ห้องน่ะสิ " อลิสสวมรองเท้าแล้วกำลังจะเดินออกไปจากห้อง
" เธอ "
" หื้ม "
" เรารู้นะว่ามันคงยาก แต่อย่าไปเกลียดมันเลยนะ มันแค่เป็นคนโง่อะ " เหรินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาชอบเผลอทำอะไรเข้าข้างหมอกแบบไม่รู้ตัวเท่าไร
" ไม่ได้รู้สึกโกรธหรือเกลียดแล้วค่ะ แต่เรากลับไปรักไม่ลงแล้วจริงๆ "
" คือ... "
" เธอก็รู้เราเสียน้ำตามาเยอะแค่ไหน เธอรู้เรื่องนี้ดีที่สุดนะ "
" เราเข้าใจ แต่ถ้าเธอไม่เกลียดมัน ...เราชวนมันกลับมาได้มั้ย เธอจะรู้สึกแย่หรือปล่าว "
" อืม ไม่หรอก "
" อลิสคะ "
" ... "
" คุยกับหมอกหน่อยได้ไหม "
" มีอะไรล่ะ "
" เราอยากขอโทษเธอ "
" เธอขอโทษเราแล้ว เราให้อภัยเธอตั้งนานแล้ว "
" ถ้าอย่างนั้น... "
" เราไม่กลับไปแล้วค่ะ เป็นเพื่อนกันเถอะ อย่ามาทำร้ายเราอีกเลยนะ "
" เราขอร้อง "
ทันทีที่เจอกันในรอบหลายเดือนหมอกก็มาทวงถามถึงสิทธิในความสัมพันธ์ที่เขาเป็นคนพังมันเองกับมือ แต่ก็ปรากฏว่าเหรินออกจากห้องนอนมาพอดี
" อ้าว มึงมาถึงนานหรือยังวะ "
" สักพักแล้ว "
" มาๆๆๆๆ หาข้าวกินกันพร้อมหน้าพร้อมตาหน่อย "
เหรินเดินไปจัดโต๊ะกับข้าวในห้องครัว เขาซื้ออาหารไทยเตรียมไว้ตั้งแต่โทรไปบอกเพื่อนให้กลับมาแล้ว
" เอ้อ เดี๋ยวเรียนจบจะกลับไทยเลยไหมวะ หรือจะทำงานที่นี่ "
เหรินเปิดบทสนทนาด้วยว่าเห็นทั้งคู่ยังค่อนข้างตึงๆใส่กันอยู่ อยากให้บรรยากาศมันไม่ตึงเครียด
" กูไม่แน่ใจว่ะ อาจจะสมัครงานทิ้งๆไว้ก่อนแล้วก็กลับไทยสักพัก "
" แล้วอลิสอะ "
" ช่วยที่บ้านแหละ จะไปไหนได้ " อลิสพูดเสียงเย็น ฟังแล้วชวนให้ขนลุก เป็นน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไรนัก
" เลิกตึงใส่กันได้แล้ววว คนกลางมันอึดอัดโว้ย " เขาตัดสินใจพูดความรู้สึกออกมาเพราะมันสุดจะทนจริงๆ
" เราไม่ได้อะไรแล้ว ก็เป็นเพื่อนกันได้อะแหละ "
" แล้วมึงอะ ติดไร "
" เราจะเป็นเพื่อนกับอลิสให้ได้นะ แต่ขอเวลาเราหน่อย " หมอกหันหน้าไปคุยกับอลิส เธอก็หันไปมองหน้าเขาด้วย ไม่ได้มีท่าทีหลบหน้าแต่อย่างใด
" อือ " เธอพยักหน้าเป็นการตอบรับ
" เออ ก็แค่เนี้ย "


## บทที่ 2 แต่งงานมาหยกๆ

หลังจากเสร็จงานแต่งที่วุ่นวาย ผู้เดินกันพลุกผล่านในงานทำให้เหนื่อยกันมาทั้งวัน ตอนนี้ก็ถึงเวลาเข้าหอแล้ว
ญาติผู้ใหญ่จัดแจงทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ปล่อยให้เขาอยู่ด้วยกันสองคน ทำให้บรรยากาศในบ้านตอนนี้เงียบสงัด
เหรินกำลังถอดเนคไทออกจากคอ เตรียมตัวถอดชุดแล้วจะไปอาบน้ำก็สังเกตุเห็นอลิสในชุดเจ้าสาวที่สวยหยาดเยิ้มนั่งอยู่ปลายเตียงด้วยสีหน้าอมทุกข์
" เป็นอะไรหรือปล่าว บอกเราได้นะ "
เขาเดินเข้ามาใกล้ จับไหล่ทั้งสองข้างของเธอออกแรงบีบเบาๆพร้อมกับถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง
" เธอ...คือ เธอนอนห้องเธอได้มั้ย เราชอบนอนคนเดียวอะ "
อลิสบอกกับเขาแบบนั้นเพราะรู้สึกเขินอาย ถึงแม้วันนี้จะเป็นวันแต่งงานของทั้งสองคนแต่เธอด้วยความที่เป็นเพื่อนมาตลอด พอต้องเปลี่ยนสถานะมาเป็นภรรยาก็รู้สึกทำตัวไม่ถูก
ช่วงชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยให้ใครแชร์เตียงนอนกับเธอเลยตั้งแต่จำความได้ ตั้งใจว่าอยู่กันไปซักพัก ปรับตัวได้แล้วจะนอนด้วยกันกับเขาเหมือนสามีภรรยาคู่อื่นๆ คืนนี้คงต้องขอเว้นไว้ก่อน
" อ่อ อืม...แบบนี้นี่เอง ได้สิ "
เขาตอบเสียงเรียบแล้วเดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง พยายามคิดว่าเธอคงอยากได้เวลาส่วนตัว เหมือนๆกับสมัยเรียนที่พวกเขาพักอยู่ด้วยกัน
ขนาดหมอกเอง ช่วงที่เป็นแฟนกันรักกันขนาดนั้นก็ยังไม่ได้นอนห้องเดียวกับเธอเลย เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมากแล้วเดินออกจากห้องมาอย่างว่าง่าย
อันที่จริงเขาก็ไม่มีทางคิดแค่นั้นได้หรอก ออกแนวไปทางคิดว่าอลิสกำลังเสียใจที่ตกลงแต่งงานกับเขาอยู่ใช่ไหมนั่นต่างหาก
คฤหาสน์หลังใหญ่โตของตระกูลดังคงไม่มีห้องนอนแค่ห้องเดียวอยู่แล้ว ขนเพื่อนมานอนที่บ้านสักหนึ่งคันรถทัวร์ยังไม่มีปัญหา แต่ถ้าหากว่านอนด้วยกันคงจะดีไม่น้อย
" เป็นไง หลับสบายดีมั้ย "
เหรินกล่าวทักทายยามเช้า เช้าที่สดใส เช้าวันแรกของการแต่งงาน
เขาเป็นคนลงมาชั้นล่างก่อน นั่งรออลิสอยู่สักพักแล้ว ในที่สุดเธอก็เดินลงมา หิวอยู่ไม่น้อย แต่อยากจะรอกินข้าวพร้อมกันกับคนเป็นภรรยา
" ก็ดีนะ หัวถึงหมอนเราหลับเลยอะ "
" วันนี้เราเข้าออฟฟิศใหญ่พร้อมกันเลยเนอะ "
" อื้ม "
ทั้งสองคนเข้ามาถึงบริษัทก็ต่างคนต่างนั่งทำงานตามหน้าที่ของตัวเอง แต่ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงงานก็เข้า
" ไอ้เชี่ยเหริน หยาบละ "
" ไรวะ "
" ไก่ฟาร์มในเครือเราที่จังหวัดสระบุรีตายยกเล้าหลายเล้าเลย "
หมอกเข้ามาแจ้งข่าวความเป็นไปของฟาร์มไก่ ตอนนี้กำลังเป็นกระแสอย่างมากถึงความปลอดภัยและโรคที่อาจจะได้รับจากการกินไก่ทอดร้านไก่กร๊อบกรอบ
" แม่งเป็นไปได้ไงวะ "
" ... " เขายืนนิ่งไม่ได้ตอบโต้อะไร
" มึงให้คนเช็คอาหารที่ให้กิน ยา แล้วก็วัคซีนหน่อย "
" เออๆ ได้ๆ "
" วันนี้เธอกลับบ้านเองนะ เราจะไปดูต่างจังหวัดหน่อย เดี๋ยวติดต่อนักข่าวไปที่สระบุรีให้เราด้วย ต้องแก้ภาพบริษัทเราคืนมา "
เขาแจกแจงงานให้เพื่อนสนิทเสร็จแล้วจึงหันมาพูดกับคนเป็นภรรยา ก่อนก้าวยาวๆเพื่อจะออกจากห้องทำงานแล้วเดินทางไปต่างจังหวัด
" โอเคค่ะ เดี๋ยวเราจัดการทางนี้เอง "
" เธอจะกลับมานอนบ้านหรือปล่าวคะ "
เธอถามเขาด้วยแอบหวังว่าเขาจะกลับมานอนที่บ้าน หลังจากทำใจมาแล้วก็ตั้งใจว่าจะลองแชร์เตียงกันนอนดู แต่วันนี้คงต้องยกเลิกไปก่อน ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้น
" ไม่น่าจะกลับมาทันว่ะ เธอไม่ต้องรอกินข้าวนะ "
" โอเคค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ "
" กูตามแล้วนะ ฟาร์มเราทำวัคซีนไปแล้วแต่เช็คล็อตดูวัคซีนมันหมดอายุ "
" แล้วมันจะหมดได้ไงวะ "
" เดี๋ยวกูให้คนเช็คต่อ "
" เออๆให้ไวเลยมึง "
' นักข่าวท้องถิ่นน่าจะเข้าไปแล้วนะคะ '
" โอเค ขอบคุณนะ "
' อ่าห้ะๆ '
ทันทีที่ประสานงานเรียบร้อยอลิสก็โทรมาบอกเขาทันที อันที่จริงถ้าปัญหาตอนนี้มันไม่ได้กระทบกับภาพลักษณ์ของบริษัทมากนักเขาก็คงไม่ต้องถ่อสังขารมาไกลขนาดนี้ แค่ให้ลูกน้องทำก็พอแล้ว นี่มันดันเป็นข่าวใหญ่เลยน่ะสิ
" สวัสดีครับพี่ๆสื่อ ผมเหรินเองนะ อย่างที่ทราบๆกันว่าไก่ฟาร์มเราตอนนี้มีปัญหา ผมอยากจะแจ้งว่าเกิดจากวัคซีนที่ใช้หมดอายุน่ะครับ ทางเราได้แก้ปัญหาโดยกันคนที่จะเข้าออกฟาร์มรวมถึงให้สวมชุดป้องกันเหมือนที่พี่ๆใส่กันอยู่ตอนนี้เนี่ยแหละครับ "
" เรากำลังติดต่อไปทางบริษัทวัคซีนที่เราซื้อมาใช้อยู่ครับว่ามันเกิดผิดพลาดขึ้นได้ยังไง "
' แล้วแบบนี้จะเป็นอันตรายต่อผู้บริโภคหรือปล่าวคะ '
" ไม่อย่างแน่นอนครับ ไก่ที่ป่วยตายเราฝังกลบแล้วพ่นยาฆ่าเชื้อ จะทำการล้างและพักเล้าไปก่อน ฟาร์มในเครือที่อื่นๆยังปกติดี มีไก่สดที่ปลอดภัยและยังมีไก่ทอดอร่อยๆให้ทุกคนได้ทานกันเหมือนเดิมเลยครับ ไม่กระทบถึงผู้บริโภคแน่นอน "
' แหมคุณเหริน แต่งงานไปหยกๆก็งานเข้าเลย เหนื่อยแย่ '
" ไหวครับพี่ๆ " เขายิ้มหวานๆใส่กล้อง
' วางแผนจะมีทายาทหรือยังครับเนี่ย เห็นคุณแม่ให้สัมภาษณ์ว่าท่านอยากอุ้มหลาน '
" ฮ่าๆ ก็คงปล่อยไปตามธรรมชาติเลยครับ เดี๋ยวน้องอยากมาก็มากันเองแหละเนอะ "
" ยังไงวันนี้ขอบคุณพี่ๆมากนะครับที่ให้ความสนใจทางเรา "
" เดี๋ยวขอตัวเลยนะครับ ถ้ามีโอกาสไว้เจอกันที่กรุงเทพนะครับ เรียนเชิญทุกคนเลยวันแถลงข่าวเรื่องการควบรวมบริษัทเรา ขอบคุณอีกครั้งครับ สวัสดีครับ "
" เห้ออ เหนื่อยว้อยย วันนรกอะไรของกูวะเนี่ย "
ขึ้นรถมาเขาก็ยืดเหยียดร่างกายอย่างเต็มที่ รีบบึ่งรถมาตั้งแต่ทราบเรื่อง ตอนนี้มืดค่ำแล้วพึ่งจะได้เลิกงาน เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด
ภารกิจที่ต้องทำเร็วๆนี้ก็คือการควบรวมกิจการทั้งสองบ้าน เขาต้องเตรียมตัวสำหรับเรื่องนี้ ไม่ทันได้ทำอะไรก็มีเรื่องมาแทรกซะตั้งแต่วันแรกหลังแต่งงานเลย
" กลับเลยไหม "
" หานอนแถวนี้เถอะ นั่งรถเหนื่อยว่ะ "
ถึงแม้อลิสจะถามคนเป็นสามีไว้ตั้งแต่ต้นแล้วว่าจะกลับมานอนที่บ้านไหมแต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะรอ เผื่อว่าเขาจะกลับมา
เธอรออยู่จนดึกดื่น ในที่สุดก็ตั้งคำถามกับตัวเองว่านี่เธอรอทำไม พอคิดได้ดังนั้นแล้วจึงเข้านอน
" พรุ่งนี้เช้ากลับแต่เช้านะมึง กูอยากรีบกลับ จะแวะเข้าบ้านก่อนด้วย ไม่อยากเจอรถติด "
" ตั้งนาฬิกาปลุกไว้ก็แล้วกัน "
เหรินนอนกลิ้งไปกลิ้งมาเพราะนอนไม่หลับ ในหัวเขากังวลว่าคนเป็นภรรยาจะรู้สึกแย่ที่เขาไม่ได้อยู่ด้วย ถึงจะเธอจะไม่ได้รักเขาแต่การที่ทิ้งให้เธออยู่บ้านที่ใหญ่โตขนาดนั้นโดยไม่มีเขาอยู่ก็คงจะเหงาแย่
เขาทนนอนอยู่แบบนั้นทั้งที่ไม่ได้หลับสักนิดจนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นก็รีบลุกขึ้นเก็บข้าวของแล้วกลับบ้าน
" หน้าโทรมจังไอ้เหริน มึงได้นอนจริงป้ะเนี่ย "
ทันทีที่ขึ้นมาบนรถหมอกก็สังเกตเห็นอาการอิดโรยของเพื่อนจึงถามไถ่ตามประสา
" นอนไม่หลับว่ะ "
" เป็นอะไรล่ะ "
เหรินนิ่งไปครู่ใหญ่ๆก่อนที่จะตัดสินใจบอกความในใจของตนออกมา เขาเก็บมันมานานเกินไป ใจจะระเบิดแล้ว
" กู...มีอะไรจะบอก "
" อะ บอกมาสิ "
" กูรู้สึกดีกับอลิส "
" แปลกตรงไหน ก็เมียมึง "
" กูรู้สึกดีกับเขามาตั้งแต่ตอนที่มึงมีปัญหากันแล้วกูอยู่กับเขาสองคนแล้ว กูกลัวทำให้มึงรู้สึกแย่ถ้าบอกมึงเลยพยายามตัดใจ แต่แม่งกูก็หนีตัวเองไม่ได้อยู่ดีว่ะ "
" ... " หมอกนิ่งเงียบและขับรถต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
" อึดอัดใจมากๆเลยมึง เหมือนกูเองก็แย่ที่แต่งงานกับเขาอะ กูรักเขา แต่งงานกับเขากูไม่เสียอะไรเลย แต่เขาสิไม่ได้คิดอะไรกับกูแล้วต้องมาทนอยู่ด้วยกัน "
" ไม่รู้พวกมึงอะ กูจะให้ความเห็นเรื่องความรักของคนอื่นได้ยังไง ความรักกูเองกูยังทำพัง " เขาตอบเนือยๆ
" ที่วันนั้นกูถามมึงว่าโอเคมั้ยมันก็เป็นเพราะแบบนี้แหละ ถ้ามึงบอกว่ายังรักอลิสอยู่กูไม่แต่งงานกับเขาแน่ "
" ไม่ได้อะไรกันแล้วจริงๆ เขาไม่น่าจะรักกูได้แบบเดิมแล้ว มึงไม่ต้องคิดมาก เขาไม่ได้รักก็ทำให้รักดิ "
" เขาไม่ได้สนใจกู สักนิดเดียวก็ไม่ "
เหรินพูดไปตามความรู้สึก อลิสไม่เคยทำอะไรที่เขาจะพอคิดเข้าข้างตัวเองได้เลยว่ามีความรู้สึกดีๆให้ มีแต่ความเป็นเพื่อนตลอดมา
" โง่ อยู่บ้านเดียวกัน นอนด้วยกันขนาดนั้น "
" ใครบอกล่ะ "
" อย่าบอกนะว่าพวกมึงแยกกันนอน "
หมอกขมวดคิ้วอ้าปากหวอ ไม่คาดคิดว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้ คนแต่งงานกันแต่แยกกันนอนเนี่ยนะ เป็นไปได้จริงหรือ
" ก็เออน่ะสิ "
" ไม่รู้พวกมึงแล้ววว จัดการกันเองครับ "


## บทที่ 3 แม่อยากให้มีหลาน

ทิ้งช่วงจากงานแต่งไม่นานนักสองบริษัทยักษ์ใหญ่ก็จัดแถลงข่าวถึงการควบรวมกิจการเพื่อขยายตลาดไปยังกลุ่มเป้าหมายใหม่ๆ
จากนี้ไปทั้งคู่ก็จะต้องมาทำงานที่บริษัทเดียวกัน จากที่แต่ก่อนจะเข้ามาแค่บางวัน เป็นอันว่าตอนนี้จะได้ใช้เวลาด้วยกันมากขึ้นแล้ว
" ประกาศควบรวมกิจการอย่างเป็นทางการปุ๊บหุ้นดีดปรี๊ดเลยว่ะ "
เหรินยิ้มร่าทันทีที่เปิดแอพพลิเคชั่นสำหรับเธรดหุ้น เขียวขจีแบบนี้มันก็ต้องชุ่มฉ่ำหัวใจกันเป็นธรรมดา
" เราเห็นตลาดแล้วๆ ดีดจริงงง "
" เย็นนี้ต้องไปกินข้าวบ้านแม่เรา เธอไปด้วยกันนะ " เขาเอ่ยชวนคนเป็นภรรยา
" อื้ม กลับบ้านกันก่อนค่อยไปเนอะ "
" ใช่ๆเรากลับไปอาบน้ำกันก่อน "
ที่บ้านของเหรินตั้งใจชวนกันกินข้าวเย็นเป็นการฉลองความสำเร็จการควบรวมกิจการในครั้งนี้ เเนวโน้มของธุรกิจดูจะไปได้สวยทีเดียว ตัวตั้งตัวตีก็คือแม่ของเขานั่นเอง ไม่รู้คราวนี้จะมีแผนการอะไรแปลกๆอีกไหม
" อลิสดูตรงนี้หน่อย ข้อมูลผลประกอบการอะ ตัวนี้คือถูกแล้วแน่มั้ย เราว่าตัวเลขมันแปลกๆ ฝากหน่อยนะ "
" อ่า โอเค "
อลิสรับงานจากเขามาเปิดดูก็ปรากฎว่าบังเอิญถอนหายใจเฮือกใหญ่ทำเอาคนได้ยินออกอาการร้อนรน
" เหนื่อย ? ป่วยหรือปล่าว เราใช้งานเธอหนักเกินแล้วมั้งเนี่ย ไหนดูซิ "
เหรินลุกขึ้นมาจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าอลิส เขายกแขนขึ้นมาใช้หลังมืออังบริเวณหน้าผากของเธอเป็นการเช็คอุณภูมิร่างกาย ทำเอาเธอหน้าร้อนขึ้นมาจริงๆ
" มะ...ไม่เป็นไรเราทำไหว สบาย "
" ถ้าไหวทำเลย ไม่ไหวบอกเรานะ "
" เราต้องแต่งตัวยังไงไปบ้านเธออะ " อลิสถามเขาด้วยอยากจะแน่ใจว่าควรจะเเต่งตัวอย่างไร เกรงจะไม่ถูกกาลเทศะ
" ปกติเลย ชุดอยู่บ้านสบายๆ มีแค่คนในบ้านเราอะ "
" แล้วเราต้องรักกันให้แม่เธอดูหรือปล่าว "
" ขอให้ทำแบบนั้นหน่อย แม่เรากำชับมาให้เรารีบๆมีลูกอยู่อะ "
" ... "
" เห้ยลิสไม่ต้องคิดมากนะ เราเข้าใจทั้งเธอทั้งเราอาจจะยังเด็กกันอยู่ ค่อยๆเป็นค่อยๆไป "
" อื้ม "
ทันทีที่รถจอด ละครนอกโรงก็ฉายเดี๋ยวนั้น เหรินลงจากฝั่งคนขับแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้คนเป็นภรรยาอย่างที่ไม่เคยทำให้มาก่อนเพราะอายกันเองในสถานะเพื่อน ทั้งคู่จูงมือกันเข้าไปในบ้านอย่างยิ้มแย้ม จูงมือแบบที่ไม่เคยทำกันมาก่อนเหมือนกัน
ทุกคนนั่งอยู่ที่นี่พร้อมหน้า โต๊ะอาหารกลมแบบหมุนเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิดดูละลานตา แสงไฟที่จัดไว้สำหรับอาหารยิ่งเสริมให้ดูน่ารับประทานขึ้นไปอีก
" สวัสดีค่ะคุณแม่คุณพ่อ "
" สวัสดีลูก เอ้าๆ นั่งเลยๆมาครบกันแล้วจะได้เริ่มกิน "
แม่ของเหรินรับไหว้แล้วเชื้อเชิญให้ผู้มาใหม่นั่งลงเพื่อเตรียมตัวลงมือจัดการกับความน่ายั่วน้ำลายที่จัดวางอยู่บนโต๊ะ
" มีอะไรกินบ้างแม่ " เหรินถามผู้เป็นแม่ของตนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว
" ของโปรดเหรินกับน้องหมอกทั้งนั้นเลยลูก ขอโทษนะอลิสแม่ไม่รู้ว่าหนูชอบกินอะไรน่ะ " เเม่ของเหรินพูดจายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี
" ฮ่าๆ ไม่เป็นไรค่ะหนูยังไงก็ได้ "
" แต่มีเมนูพิเศษสำหรับคู่แต่งงานนะคะ เห็นเราแต่งงานกันมาก็เกือบสามเดือนแล้วยังไม่มีหลานให้แม่ "
" แม่พูดอะไรเนี่ย "
" ไม่ต้องอายยย นี่เลยลูก เหรินกับอลิสต้องกินเยอะๆนะจานนี้ ถ้าไม่พอบอกเลยแม่จะสั่งเชฟทำเพิ่ม "
แม่ของเหรินหมุนโต๊ะเลื่อนอาหารจานดังกล่าวให้มาหยุดตรงหน้าสองสามีภรรยา
" มันคืออะไรคะคุณแม่ " อลิสถามด้วยท่าทีสนใจที่แสร้งทำ
" หอยนางรมผัดขิงกระชายดำจ้ะ เค้าว่านักต่อนักเลย คราวนี้สองคนจะได้มีหลานให้แม่ซักที "
" ไม่ต้องพูดแล้วว แม่อะ เดี๋ยวก็มีเองแหละ "
" เอาน่า กินๆไป "
" น้องหมอกแม่กับพ่อคุยกันแล้วนะ กำลังคิดว่าจะให้เราย้ายไปทำบริษัทย่อยแทน จะโอเคหรือปล่าว แม่เห็นเราอยู่ช่วยเหรินมานานไม่ได้รับผิดชอบเป็นสัดส่วนของตัวเอง แม่ว่าน่าจะดูแลพาร์ทใหญ่ๆเองได้ หมอกว่ายังไง "
กินข้าวไปได้ไม่นานแม่ก็พูดขึ้น คนคนนี้ไม่เคยทำอะไรโดยไม่หวังผลอยู่แล้ว ตั้งใจจะให้คนไม่เปรียบเทียบลูกชายของตัวเองกับเลขาซะมากกว่า เพราะใครก็รู้ๆกันอยู่ว่าหมอกก็ทำงานเก่งใช่ย่อย
" แล้วแต่คุณแม่เลยครับ ถ้าคุณแม่เห็นว่าเหมาะผมยังไงก็ได้เลย "
" ได้ไงอะแม่ ไม่เอาเหรินอยากให้ไอ้หมอกมันอยู่ด้วยอะ "
" จะให้หมอกมาอยู่ใต้เงาลูกไปตลอดได้ยังไง ถ้าหมอกไปบริหารบริษัทย่อยมันจะดีกับบริษัทแล้วก็เราทุกคนนะ "
" มันก็ไม่ขนาดนั้นครับคุณแม่ ที่ผ่านมาหมอกก็ช่วยๆกันกับเหรินนั่นแหละ"
เขาปฎิเสธทันควันเพราะไม่อยากให้ความดีความชอบมาตกที่ตัวเองคนเดียวทั้งที่มันไม่ใช่ความจริง ทั้งคู่ก็ทำงานเหนื่อยมาพอๆกัน ถ้าเขาทำเองจริงๆก็จะยืดอกภูมิใจกับมันเป็นเเน่
" เอาน่า แม่ให้หมอกไปบริหาร จะได้เป็นผู้บริหารเองไม่ต้องมาเป็นเลขาของตาประธานเก๊นี่ "
" เก๊อะไรของแม่ " เขาชักสีหน้าอย่างหัวเสียกับประโยคที่ได้ยิน
" เป็นไงลูก อร่อยมั้ย "
หลังจากเสร็จธุระที่ต้องการจะคุยแล้วเธอหันมาสนใจคนเป็นลูกสะไภ้ต่อ
" รสชาติดีเลยค่ะ แต่น่าจะทานเยอะไม่ไหวเดี๋ยวหนูอ้วน " อลิสตอบขำๆ
" ฮ่าๆๆๆ กินแต่พอดีลูก อย่าถึงขั้นต้องขย้อนออกมา "
กินข้าวกับที่บ้านเสร็จแล้วทั้งคู่ก็ขอตัวกลับทันที เหรินค่อนข้างไม่ชอบเวลาที่แม่บงการให้ทำนู่นนี่ถึงแม้จะไม่เคยหลีกเลี่ยงได้เลยก็ตามที
" เธอคิดยังไงเรื่องที่แม่ให้หมอกไปดูบริษัทย่อย "
เขาถามความคิดเห็นจากคนเป็นภรรยาเมื่อทั้งคู่ขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว
" เราว่าดีนะ เธอจะได้ทำเองเต็มที่ ตัดข้อครหาว่าเธอโตได้เพราะหมอกไง " อลิสหันมามองหน้าเขาแล้วตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" แล้ว... "
" แล้วอะไร "
" เรื่องลูกอะ "
หลังจากเก็บไว้ในใจนานสองนานในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะพูดคุยกันเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนได้ซักที แต่งงานกันมาพักนึงแล้วเขากับเธอยังไม่เคยนอนห้องเดียวกันเลย ใช่ จนถึงวินาทีนี้ก็ยัง
" ... "
" เธอกลัวอะไรอยู่บอกเราได้ไหม "
อลิสก้มหน้างุด เม้มปากแน่น มือสองข้างก็ถูเล็บมือไปมาขณะที่ครุ่นคิด ก่อนที่จะตอบออกไป
" เราไม่รู้จะบอกยังไงแต่เราคิดว่าเรายังไม่พร้อมจริงๆนะเหริน "
เห็นเขาเงียบไปเธอจึงพูดต่อ
" อันที่จริงเราเข้าใจเรื่องอารมณ์ทางเพศนะ มันเป็นเรื่องที่เราคุยกันได้นั่นแหละ แต่ตอนนี้เรายังไม่พร้อม เราขอเวลาเธอหน่อย ให้เรารักเธอก่อนได้มั้ย "
" ถ้าเราจะซื้อกินเธอโอเคไหมครับ "
เหรินเองก็เป็นมนุษย์ จะมีอารม์ทางเพศมันก็เป็นธรรมดา พอคุยกับอลิสแล้วก็เลยคิดว่าควรจะต้องไปหาจากข้างนอกก่อน
เขาคิดอยู่ตลอดว่าคนเป็นภรรยาไม่ได้รักทั้งที่ความรักมันเริ่มจะก่อตัวในใจของเธอบ้างแล้ว
ขณะเดียวกันอลิสเองก็คิดว่าเหรินไม่ได้รักตัวเอง ยิ่งมาขอซื้อกินมันก็ยิ่งตอกย้ำให้เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้รักเธอ แล้วจะไปทำอะไรได้ ก็ต้องปล่อยให้เขาใช้ชีวิตของเขาไป
" อือ เราไม่มีปัญหาเลย "
แน่นอนว่าคืนนี้เขาทั้งคู่ก็ยังแยกกันนอนเหมือนเคย แต่ที่ต่างไปจากทุกๆวันก็คือวันนี้หลังจากกลับมาแล้วเขาโทรให้คนมานอนกับเขาด้วยน่ะสิ
อลิสได้แต่นอนคิดฟุ้งซ่านว่าเขาทำอะไรต่อมิอะไรกับผู้หญิงพวกนั้นบ้าง ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาที่แต่งงานกันทำงานด้วยกันมันคือความสัมพันธ์ที่พัฒนามาเป็นคู่แต่งงานแล้วนี่ ทำไมถึงไม่รู้สึกรักกันบ้างเลย
เขาชอบดูแลเทคแคร์เรื่องทั่วๆไปเสมอ อันที่จริงก็ทำมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว ก็อาจจะเป็นเพราะตอนนี้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นเลยได้เห็นเขาใส่ใจตัวเองมากขึ้นจนเผลอไปหวั่นไหวกับพฤติกรรมเหล่านั้นของเขา
อลิส : หมอก นอนหรือยัง
หมอก : ยัง มีอะไรๆ
นอนฟุ้งซ่านอยู่พักนึงก็ตัดสินใจทักแช็ตหมอกไป ไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี คิดว่าคนนี้น่าจะเหมาะที่สุดแล้ว
อลิส : เรามีเรื่องอยากปรึกษาเธอหน่อยอะ
หมอก : ว่ามาสิเราอ่านอยู่
อลิส : เราว่าเราหึงเหริน
อลิส : เราบอกให้เหรินซื้อกินได้แต่ตอนนี้เค้าทำจริง เรากำลังหงุดหงิด
หมอก : แล้วเธอจะยอมให้มันทำงั้นทำไมล่ะ
หมอกพยายามทำตัวปกติทั้งที่เสียใจมากกับข้อความที่คนเป็นแฟนเก่าพิมพ์มา เขาอิจฉาเหรินที่ได้รับความรักจากเธอ
เขารู้มาจากเหรินแล้วว่ารู้สึกดีกับอลิส พอมาวันนี้มารู้ว่าอลิสก็รู้สึกดีกับเขาเหมือนกันมันทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก เขาเองไม่เคยลืมอลิสเลยนี่
ครั้งสมัยเรียนที่เขาเคยนอกใจเธอเขาเข้าในใจความผิดพลาดของตัวเอง อยากได้โอกาสเริ่มต้นกันใหม่แต่ก็รู้ดีว่าอลิสคงไม่มีวันรักเขาได้อีกแล้ว คนที่ไม่ซื่อสัตย์กับความรักก็ไม่ควรได้รับความรักที่ดีนั่นแหละ
อลิส : เราไม่รู้อะ เราทำตัวไม่ถูก
หมอก : เธออย่าคิดมากเลย มันก็ไม่ได้ไปรักใครซักหน่อย
อลิส : แต่ก็ไม่ได้รักเราด้วยเหมือนกัน
หมอก : เราไม่รู้จะแนะนำอะไรมากว่ะ เรายังไม่ได้แต่งงานเลยยยย
อลิส : อืออ แค่เธอได้ช่วยรับฟังก็ดีใจมากแล่ว ขอบคุณมากนะ
ถ้าเขาหวังดีกับทั้งคู่สักนิดก็คงจะบอกไปว่าเหรินก็รู้สึกดีกับอลิสเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ เขายังแอบหวังให้วันนึงทั้งสองคนทะเลาะกัน เกลียดกันไปเลยยิ่งดี
หมอกน่ะรักเหรินมากแต่ก็อิจฉาเหรินที่เกิดมามีฐานะที่ดีกว่าเขาขนาดนั้น เขาถึงได้พยายามเรียนให้เก่ง ทำนู่นทำนี่ให้เก่งจะได้ไม่น้อยหน้าเหริน
เขาสมเพชตัวเองที่ต้องคอยพึ่งพาอาศัยครอบครัวของเหริน ตั้งแต่เด็กค่าเทอมโรงเรียนแพงขนาดนั้นแม่ของเขาจะจ่ายไหวได้ยังไงถ้าไม่ใช่บ้านเหรินช่วยซัพพอร์ต น่าสมเพชไหมล่ะ
ทุกครั้งที่เหริน พ่อแม่เหรินพูดเหมือนหมอกเป็นคนในครอบครัวมันยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าชีวิตเขามันแย่ขึ้นไปอีก เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคนบ้านนีเลยด้วยซ้ำ ที่ทำงานที่นี่ก็ได้แค่เงินเดือนน้อยๆพอประทังชีวิต ข้าวของที่ใช้ บ้านรถมันก็ของบ้านเหริน
พอตัดภาพไปที่เหรินมีทุกอย่างมันก็เสริมให้หมอกรู้สึกอิจฉาเหรินโดยไม่ได้ตั้งใจยิ่งมาตอนนี้ผู้หญิงที่เขารักก็ยังจะไปรักเหรินอีก ไปกันใหญ่


## บทที่ 4 ปวดท้องประจำเดือน

" ไม่ไปทำงานเหรอทำไมป่านนี้ยังไม่แต่งตัวอีก "
เขาถามเพราะรู้สึกแปลกใจ เห็นคนเป็นภรรยาไม่แต่งตัวทั้งที่ใกล้จะได้เวลาออกไปทำงานแล้ว หรือวันนี้หยุด หรืออะไรกันนะ
" เราว่าจะไม่ไปอะ เราปวดท้อง "
" อ่าว กินอะไรแย่มาหรือปล่าวเนี่ย เอ๊ะแต่เราก็กินข้าวกับเธอทุกมื้อเลยนะเราไม่เป็นไรเลยนี่ เดี๋ยวเราพาเธอไปหาหมอ ขอกินข้าวก่อนนะครับ รีบๆเลย "
เขาบอกอย่างเป็นห่วงเป็นใย ตั้งท่าจะจ้วงข้าวคำโตเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างลุกลี้ลุกลนเพื่อจะได้รีบพาเธอไปหาหมอ
" ไม่ต้องไปหรอก เราเป็นประจำเดือนเฉยๆ ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ "
" โอ่ยยย หน้าซีดเลย เดี๋ยวเหรินไปซื้อยาให้ถ้าอย่างนั้นอะ ผ้าอนามัยเธอล่ะ พอใช้หรือปล่าว "
อลิสส่ายหน้าแทนคำตอบ ผ้าอนามัยของเธอที่ซื้อเก็บตุลเอาไว้กำลังจะหมด ดันลืมซื้อมาเติมเสียได้
" งั้นเดี๋ยวเราซื้อเข้ามาให้ "
" เธอจะออกไปเองทำไมล่ะ ให้คนออกไปก็ได้แล่ว "
" ทุกคนก็มีงานเป็นของตัวเองนี่ เดี๋ยวเราไปเอง แค่ปากซอยก็ได้แล้ว "
เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง คงจะรู้สึกเกรงใจถ้าจะต้องใช้ให้คนในบ้านไปซื้อของให้ทั้งๆที่งานพวกเค้าก็มีต้องทำกันอยู่แล้ว
" ขอบคุณนะ "
อลิสกินข้าวเช้าเสร็จก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอนของเธอ สังขารผู้หญิงตอนเป็นประจำเดือนมันไม่เอื้ออำนวยให้ทำกิจกรรมอะไรทั้งนั้นนอกเสียจากการนอน
ช่วงสี่วันห้าวันนี้ก็คงได้แต่นั่งๆนอนๆเพราะไม่สบายตัว ตั้งใจจะหยุดงานยาวๆเลยเพราะตอนนี้เหมือนร่างจะแหลก
ไม่ใช่เพียงแค่ปวดท้อง แต่มันปวดร้าวไปทั้งสันหลัง กระดูกทั่วร่างกายก็พาลปวดไปด้วย ปวดเหมือนจะต้องตายเสียเดี๋ยวนี้
ขับรถมึงหน้าปากซอยเขาก็รีบจอดรีบลง เลือกร้านขายยาหนึ่งร้านที่ดูไม่ค่อยมีคน เขาเข้าใจว่าร้านที่คนน้อยคงจะขายไม่ค่อยดีนัก รู้สึกอยากจะช่วยอุดหนุน
" รับอะไรดีคะ "
ทันทีที่ประตูเปิดก็พบกับพี่เภสัชกรที่ยิ้มแย้มพร้อมให้บริการอยู่ข้างในร้าน โดยปกติเขาไม่ค่อยได้มาร้านขายยาหรืออะไรทำนองนี้ มักจะไปโรงพยาบาลหรือไม่ก็ตามหมอมาที่บ้านอะไรทำนองนั้นมากกว่า แต่นี่ภรรยาเค้าปวดท้องประจำเดือนทั่วไปซื้อยาเองก็ไม่วุ่นวายดี
" เอ่อ...ยาแก้ปวดท้องประจำเดือนครับ "
" ยี่ห้อไหนดีคะ ซื้อให้แฟนเหรอ " พี่เภสัชกรถามพร้อมกับยิ้มแกมแซวๆ
" ครับ ยี่ห้อไหนดีพี่เลือกให้ผมเลยครับไม่มีความรู้เรื่องนี้ "
" นี่ค่ะน้อง คิดเงินเลยเนอะ "
" ร้านพี่มีผ้าอนามัยหรือปล่าวครับ " เกือบจะคิดเงินแล้วกลับก็บังเอิญนึกขึ้นได้ว่าผ้าอนามัยของเธอก็จะหมดด้วย
" อ่อมีจ้ะ ทางด้านนู้นเลย "
" ให้พี่ช่วยดูไหมคะ "
" ไม่เป็นไรครับผมเลือกเองดีกว่า "
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่นึงว่าจะซื้อแบบไหนให้ภรรยาดี พอตัดสินใจได้ก็เลยหยิบมาแค่สามห่อ กลัวซื้อผิด เสียดายแย่ถ้าต้องทิ้งๆขว้างๆ
" คิดเงินเลยครับ "
หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วเขาก็แวะซื้อของอีกสองสามอย่างแล้วตรงกลับบ้านทันที
" อันนี้ใช่หรือปล่าวครับแบบที่เธอใช้ "
ทันทีที่มาถึงเหรินก็หยิบผ้าอนามัยขึ้นมาให้อลิสดูว่าใช่แบบที่เธอใช้หรือปล่าวเพราะว่าไม่แน่ใจมากนัก
" ใช่ๆเราก็ว่าเธอจะซื้อมาถูกมั้ย ไม่ได้ถามก่อนออกไปนี่ จะโทรหาเธอเธอก็ไม่ได้หยิบมือถือไป "
" รีบน่ะสิ แต่เราจำได้ลางๆ เคยเห็นเธอซื้อแล้วไม่ได้เอารถลงจากท้ายรถ "
" นี่ยา กินแล้วก็ไปนอนพักเลยไป "
เขายื่นน้ำกับยามาให้แล้วทำท่าสั่งการ สงสัยจะลืมตัวไปแล้วว่านี่ที่บ้านไม่ใช่ที่บริษัท
" สายแล้ว เธอรีบไปทำงานเถอะไม่ต้องห่วง เราอยู่ได้ "
" ขาดงานวันนึง อยู่กับเธอดีกว่า "
" น่าจะอุ่นพอดีแล้วนะ "
เขาหายไปพักนึงชงน้ำร้อนใส่ถุงน้ำร้อนมาให้ภรรยาที่นอนปวดท้องอยู่บนเตียง
ที่ออกไปข้างนอกพอจะนึกได้ว่าคนเป็นประจำเดือนควรต้องกินต้องใช้อะไรเหรินแวะซื้อมาจนหมด
" ขอบคุณนะเหริน "
" เรื่องเล็กน้อย นอนพักเถอะ เดี๋ยวเราเอางานมานั่งทำในห้องเธอแล้วกัน เผื่อเธออยากได้อะไรจะเราจะได้หยิบให้ "
" ฮ่าๆๆ เวอร์มาก เราปวดท้องไม่ได้ขาขาดนะเธอ เดินไหวอยู่ "
อลิสหัวเราะร่วนกับการกระทำของคนเป็นสามี เธอแค่ปวดท้องเพราะประจำเดือน ไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย ทำเล่นใหญ่ไปได้
เขากลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับแล็ปท็อปคู่ใจ นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะทำงานของเจ้าของห้อง สร้างความรู้สึกอุ่นใจให้เธออย่างบอกไม่ถูก
อย่างว่าแหละ คนเป็นประจำเดือนนี่แสนจะอ่อนไหว สิบนาทียี่สิบล้านอารมณ์
" เออเธอ อยากไปเที่ยวไหนไหม เราไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลย "
เขาหันมาถามคนเป็นภรรยาเผื่อเธอจะอยากใช้เวลาด้วยกันสองคนกับเขาบ้าง
" ยังไม่ได้อยากไปไหนนะ เธออยากไปไหนหรือปล่าวล่ะ "
" ไม่มีอะ แค่รู้สึกว่าอยากไปไหนด้วยกันดู ถ้าอยากไปเธอลองเลื่อนๆหาดูในเว็บแล้วกัน ถือว่าฆ่าเวลา "
" โอเคเดี๋ยวเราลองดู "
อลิสเลื่อนหาสถานที่ท่องเที่ยวที่หน้าสนใจตามเว็บไซต์ต่างๆ ยังไม่ทันจะได้ที่ที่อยากจะไปก็ผล็อยหลับไปเสียก่อน
" ตื่นแล้วเหรอ ไปกินข้าวเที่ยงกันปล่าว "
" อื้ม เธอนำไปก่อนเลย เราเปลี่ยนผ้าอนามัยแล้วตามไป "
ผ่านไปหลายชั่วโมงพอสมควร ตื่นมาแล้วก็ต้องรีบเปลี่ยน ไม่งั้นมีหวังเลือดได้โชกกางเกงเป็นแน่
ผู้หญิงทุกคนน่าจะทราบดีว่าการเป็นประจำเดือนมันเป็นช่วงเวลาที่แย่แค่ไหน อย่างน้อยๆที่สุดก็คือมันน่ารำคาญ บางคนอาจจะปวดหนักมากจนแย่จนป่วยทีเดียว
" อันนี้กินด้วย เราอ่านเจอว่าช่วยลดอาการปวดเกร็งได้ " เขาเตรียมสัปปะรดเอาไว้ให้พร้อมสรรพ ค้นหาในกูเกิ้ลแล้วเค้าบอกว่ามันช่วยบรรเทาได้
" มันแสบลิ้นอะ "
อลิสเคยมีภาพไม่ค่อยสู้ดีนักกับสัปปะรด ดันไปเคยกินที่รสชาติไม่ค่อยถูกใจเท่าไรมันรู้สึกแสบๆชาๆลิ้น
" หวานนน อันนี้หวานเราลองแล้ว "
" จริงนะ "
" จริง เชื่อใจเราได้ "
กินข้าวเสร็จกินผลไม้ต่อ พอเริ่มจะอิ่มกันแล้วเหรินก็เอ่ยถามอย่างใส่ใจ
" ตอนนี้อาการเป็นไง "
" ไม่ปวดเท่าเดิมแล้ว "
" โอเค เดี๋ยวเราว่ากินข้าวเสร็จจะเข้าบริษัทหน่อยอะ "
" อ้าวไหนว่าวันนี้ขาด "
" มีเอกสารต้องเซ็นน่ะสิ เลขาพึ่งโทรมาตาม แม่ก็ให้ไอ้หมอกไปอย่างไว คือหาเลขาไว้พร้อมเลยอะ เตรียมตัวมาอย่างดี " เขาบ่นอุบ แอบรู้สึกขัดใจกับสิ่งที่แม่ตัวเองทำ
" เอาน่า ไปก็ขับรถดีๆนะ "
" มีอะไรโทรบอก ถ้าปวดทนไม่ไหวก็โทรบอกเรานะ "
ถึงเขาจะทำตัวดูเหมือนใส่ใจ ดูเป็นห่วงแต่มันก็เท่านั้น หลังจากที่กลับจากกินข้าวกับที่บ้านวันนั้นเขาพาผู้หญิงมาบ้านไม่ซ้ำหน้า ความดีที่เขาทำมันดูเป็นการทำไปตามหน้าที่เท่านั้นในสายตาของอลิส
หลังจากที่คุยกันเรื่องการมีลูก อันที่จริงอลิสเองก็เริ่มกลับมาทบทวนดูแล้ว ยังไงทั้งคู่ก็แต่งงานกันมาแล้ว ถ้ามีความรู้สึกดีๆให้กันและกันบ้างก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่จะมีลูกด้วยกัน ในตอนนี้เธอรู้ว่าใจตัวเองเริ่มเป็นของเขาแล้วแต่เขาไม่
อลิส : เหรินพาผู้หญิงมาบ้านอีกละ
หมอก : เธอลองพามาบ้างมั้ยล่ะ
อลิส : จะบ้ารึไง เธอนี่
หมอก : 55555 ก็เห็นเธอเครียด
หมอก : เราไปก่อน ทำงานน่ะ ไว้คุยกันนะ
" สวัสดีครับ พี่ต้นอ้อใช่ไหม "
' ใช่ค่ะ น้อง...หมอก ใช่หรือปล่าวนะ '
" ครับ ผมอยากจะชวนพี่มาทำงานด้วยกันหน่อยอะ งานบริษัทเหรินเนี่ยแหละพี่ "
' งานอะไรเอ่ย พี่ขอคร่าวๆ '
" โฆษณาแหละ เดี๋ยวรายละเอียดคุยกันทีหลังก็ได้ถ้าพี่ตกลง "
' อื้อ ได้ดิเราคนกันเองอยู่แล้วๆ พี่จะไม่ช่วยเหรินได้ไง '
" โอเคครับ สวัสดีครับพี่ "
หมอกตั้งใจที่จะใช้พี่ต้นอ้อมาเป็นตัวปัญหาในความสัมพันธ์ของเหรินและอลิส เลยตัดสินใจโทรหาเธอในวันนี้
งานโฆษณาเจ้าประจำที่ทำให้บริษัทก็มีอยู่แล้ว เค้าทำงานได้ดีมาตลอดไม่เคยบกพร่องแต่ตอนนี้เขาแยกมาบริหารส่วนนี้เองแล้วนี่ เรื่องแค่นี้คงไม่เกินอำนาจที่มีพอจะตัดสินใจทำได้
แน่นอนว่ามือที่สามสร้างความร้าวฉานในความสัมพันธ์ใหม่ได้อยู่แล้วถ้าคนในความสัมพันธ์ไม่มั่นคงต่อกันมากพอ เหมือนที่เขาเคยนอกใจอลิสไง


## บทที่ 5 ก็เหรินไม่ได้รัก

" เธอไปทำงานไหวหรือปล่าว "
" ไหวๆ เราหายดีแล้ว "
เช้าวันนี้ก็เหมือนทุกวัน ตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะไปทำงาน ในฐานะผู้ถือหุ้นที่เป็นผู้บริหารอย่างเหรินก็มีงานให้ทำอยู่มาก กำหนดทิศทางของบริษัท คิดนั่นคิดนี่ แต่แบบอลิสที่อยู่ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่แต่ไม่ได้อยู่ในบอร์ดบริหาร เธอเข้าไปทำงานเพื่อตรวจดูความเป็นไปของบริษัทเท่านั้น ถ้าไม่อยากจะไปก็ย่อมได้
" โอเคครับ วันนี้เราไม่ได้เข้าบริษัทใหญ่นะ "
" อื้มเรารู้แล้วๆ "
" เจอกันตอนเย็นเนอะ "
ต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำงาน ก็ปรากฏว่าวันนี้เหรินกลับถึงบ้านก่อน ก็โทรเรียกผู้หญิงมาปรนเปรอความสุขให้ตัวเองดังเคย
เสร็จกิจแล้วผู้หญิงคนนั้นก็ดันไปสวนทางกับอลิสที่พึ่งกลับมาถึงบ้าน แถมยังสวมชุดของอลิสออกไปด้วย เขาดันพลั้งมือไปทำชุดเธอขาดวิ่นจากกิจกรรมเมื่อครู่นั่นแหละ จำใจต้องหยิบชุดของอลิสมาให้อีกคนใช้ปกปิดร่างกายแทน
" เราว่าหย่ากันเถอะ เราอยู่กับเธอไม่ได้แล้วจริงๆว่ะ ความรู้สึกเรามันไม่ได้แล้วจริงๆเหริน "
" ไม่เอาแบบนี้สิเธอมีเหตุผลหน่อย "
อลิสถอดแหวนแต่งงานออกมาเขวี้ยงใส่หน้าชายหนุ่มอย่างแรงจนแหวนร่วงลงพื้นเสียงดังกริ๊ง
เธอปาดน้ำตาแล้ววิ่งออกจากห้องไป ทิ้งให้อีกคนยืนงงหนักกับสิ่งที่พึ่งจะเกิดขึ้น เขาเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์อย่างแน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกับฝ่ายนั้นกันแน่ ได้แต่ยืนตะลึงงันอยู่แบบนั้น
เขาก้มลงไปเก็บแหวนขึ้นมาไว้ในมือ กำมันเเน่น สมองรวน ยืนมองแหวนที่กำไว้อย่างงงงวยทำตัวไม่ถูก
พอใช้สติที่พอหลงเหลือใคร่ครวญดูก็พอจะนึกได้ว่าเธอหึง ใช่แน่ เธอหึงเขา ถ้าหึงก็แปลว่ารู้สึกดีๆด้วยเหมือนกันน่ะสิ คนอะไรทั้งบ้าทั้งโง่ จะไม่รู้เชียวหรือว่าเขาคิดอะไรกับตัวเอง
เขารู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น นี่อลิสชอบเขาตั้งแต่เมื่อไรกัน ถ้ารู้เร็วกว่านี้ก็คงจะไม่ต้องทำตัวเป็นเพื่อนกันขนาดนี้ คงจะได้กอดเธออย่างที่อยากจะกอดได้หอมอย่างที่อยากหอม จะได้ไม่ต้องมาแยกห้องกันนอนแบบนี้
เหรินไม่รอช้า ก้าวยาวๆ เดินเข้าไปหาอลิสที่ห้องนอนของเธอทันที
ก๊อกก๊อกก๊อก
" เธอเปิดประตูให้หน่อย " เขาตะโกนอยู่หน้าห้องเพื่อเรียกคนที่อยู่ด้านใน
" เรารู้ว่าเธอยังไม่หลับหรอก "
ไม่มีเสียงอะไรตอบรับ พอเธอเงียบไปแบบนั้นเขาจึงถือวิสาสะหยิบกุญแจสำรองขึ้นมาไขแล้วรีบเข้าไปทันที
ห้องนอนห้องนี้เขาเข้ามานับครั้งได้ ถ้าจะนับครั้งแรกเป็นวันแต่งงาน ครั้งที่สองก็คือเมื่อวานที่เขามาเฝ้าเธอ หมดแล้วมีแค่สองครั้งนี่แหละ
คนเป็นภรรยานอนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียง เขาค่อยๆเดินเข้าไปแล้วนอนข้างๆ สวมกอดเธอเอาไว้
" ออกไป " เธอหยุดร้องไห้แล้วสั่งเสียงแข็ง
" ไม่ไปครับ " เขากระชับกอดคนตรงหน้าแนบแน่นขึ้น
" เธอจะมาทำแบบนี้ทำไมเนี่ย "
อลิสพยายามดิ้นและแกะแขนของเขาออก แต่มันก็ไม่เป็นผล คนที่เป็นสามีของเธอแรงเยอะจนต้านไม่ไหว จำเป็นต้องยอมปล่อยให้กอดอยู่แบบนั้น
" สามีอยากกอดภรรยาแปลกตรงไหนกัน "
" เราไม่ให้เธอกอด อย่ามาหอมเราด้วย "
" ขอกอด นะ "
เขาพูดเสียงอ่อน กอดคนเป็นเป็นภรรยาไว้อย่างนั้น ทั้งกอดทั้งหอมจนพอใจด้วยรู้และมั่นใจมากว่าเธอก็รู้สึกแบบเดียวกัน
" เหรินขอโทษ "
" เราพอแล้วเธอ หย่ากันเถอะ "
" อลิส เธอก็รักเราเหมือนกันนี่ แล้วจะหย่าทำไมครับ "
" ก็เหรินไม่ได้รัก "
เธอพูดแล้วก็เหมือนคล้ายจะร้องไห้ออกมาอีกรอบ เหรินจึงลูบหัวเธออย่างแผ่วเบาแล้วพูดอย่างใจเย็นที่สุด
" ใช่ที่ไหนกัน "
" ถ้ารักแล้วจะไปมีคนอื่นทำไมล่ะ "
" ไม่เกี่ยวกันสิ มันไม่เหมือนกัน " เหรินถูไถใบหน้าของตัวเองกับหัวไหล่สวยของคนเป็นภรรยา
" เกี่ยว เธอไม่เห็นเคยบอกเลยว่ารักเรา ไม่เคยทำอะไรที่เราจะรู้ได้เลยว่าเธอรัก ตั้งแต่งงานกันมาเราเป็นเหมือนเพื่อนที่นอนบ้านเดียวกันอะ "
" ... "
" แถมยังไปมีคนอื่นอีก "
" ก็เราถามเธอแล้ว เธอบอกว่าโอเคเราก็คิดว่าเธอโอเคจริงๆ ทำไมไม่ห้ามครับ "
" จะไปกล้าพูดได้ยังไง เราก็คิดว่าเธอไม่ได้รักเรานี่ " ในที่สุดที่ก็ร้องไห้ออกมา นั่นมันยิ่งทำให้เขากอดเธอไว้แน่นกว่าเมื่อครู่
" เราเข้าใจแล้ว ขอโทษที่พึ่งได้มาบอกตอนนี้ เรากลัวเธออึดอัดถ้าบอกไป เธอก็ดูไม่ได้ชอบเราสักหน่อย เราขอโทษนะ มาเริ่มกันใหม่ได้หรือปล่าว "
" ขอคำตอบหน่อยครับ "
เห็นภรรยาเงียบไปก็เลยถามกระตุ้น แต่เธอก็ยังคงเงียบอยู่
อันที่จริงเธอใจอ่อนตั้งแต่เขาเข้ามาหาแล้ว หัวใจของอลิสพองโต เลือดสูบฉีดอย่างแรงไปทั่วทั้งร่าง มันเต้นตึกตักตึกตักจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก
ความรู้สึกที่ติดค้างอยู่ตอนนี้มันถูกปลดล็อกจนหมดสิ้น เธอไม่มีคำถามอะไรที่อยากถาม ไม่มีอะไรอยากจะพูด มีความสุขจนแทบพูดไม่ออก
" ไม่ตอบเหรอ เอามือมานี่หน่อยเร็ว "
เหรินสวมแหวนให้ภรรยาของตัวเองอีกครั้งในสภาพที่ยังกอดเธออยู่ เขาตั้งใจว่าจะกอดคนตัวเล็กแบบนี้ไปจนเช้า
แต่นี่มันยังไม่ดึกพอสำหรับการนอนหรอก เรื่องของงานที่เขาตั้งใจจะทำให้เสร็จคืนนี้สงสัยต้องพักเอาไว้ก่อน เรื่องงานสำคัญก็ใช่ แต่เรื่องของหัวใจก็สำคัญไม่แพ้กันนี่
" เธอรู้ไหม เราชอบเธอตั้งแต่สมัยที่เราอยู่ต่างประเทศด้วยกันแล้ว "
" ใช่เหรอ! แต่ตอนนั้นเราคบกับหมอกอยู่นะ "
เธอตอบอย่างตกใจ พลิกตัวหันหน้ามามองหน้าเขาพลันก็นึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อยที่ปล่อยให้ตัวเองต้องทนอยู่กับความรู้สึกแย่ ความรู้สึกที่ว่าเขาไม่ได้รักเธออยู่นาน นานมากๆเสียด้วย
" ไม่ใช่ตอนนั้นสิ ตอนที่เธอกอดเราร้องไห้ฟูมฟายนั่นต่างหาก "
" กว่าจะบอกได้ ไม่รอให้หย่ากันไปก่อนเลยล่ะแล้วค่อยมาบอกเรา "
" ฮ่าๆ เธอโมโหทำไมขนาดนั้นเนี่ย "
เขาจับมือของคนตัวเล็กมาวางทาบทับที่หน้าอกข้างซ้ายของเขา กดให้แนบไว้อย่างนั้น
" หัวใจดวงนี้เป็นของอลิสนะ "
อลิสเขินจนแดงไปทั้งใบหน้า รีบหลบสายตาจากเขาทันที อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
เครื่องปรับอากาศที่ทำงานอยู่ตอนนี้ แม้จะถูกตั้งไว้อย่างเย็นเฉียบก็ไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกเย็นขึ้นมาได้
แต่หลบไปมันก็เท่านั้น เหรินจับใบหน้าสวยให้เชิดขึ้นแล้วสั่งให้เธอมองหน้าเขาไว้
" มองหน้าเรา "
"  ... "
" ทำไมครับ เขินหรือว่ายังไง "
" เธอจะแกล้งเราทำไมเนี่ย "
เพี๊ยะ
อลิสฟาดฝ่ามือลงที่ต้นแขนแกร่งของเขาอย่างแรงบรรเทาอาการเขิน แทบอยากจะดิ้นให้ตายไปเสียตอนนี้
" เขินแล้วน่ารักจัง ไม่เคยเห็นเธอมุมนี้มาก่อนเลยอะ "
" เธอก็ไม่เคยเป็นแบบนี้เหมือนกันนั่นแหละ " อลิสได้แต่พูดเขินๆ
" เหรินขอจูบได้มั้ย "
เขาใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยไล้ไปตามริมฝีปากอวบอิ่ม จ้องมองอย่างไม่วางตา
ไม่มีคำตอบจากปากของหญิงสาว แต่เธอกลับเป็นคนเข้าไปจูบเขาเอง พอเริ่มนึกขึ้นได้ก็เกิดอาย อยากจะถอนจูบออกมาตอนนี้ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาล็อคคอเธอเอาไว้แน่น
" ใครสอนให้ซนแบบนี้เนี่ย หื๊ม " ทันทีที่ถอนจูบออกเขาก็แซวคนเป็นภรรยาทันทีพร้อมกับมองด้วยสายตาแบบเจ้าเล่ห์
สิ่งที่เธอทำเมื่อครู่สร้างความประหลาดใจที่ก่อให้เกิดความรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก ไม่เคยคิดว่าจะเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นมาก่อน เขาไม่เคยคิดว่าอลิสจะกล้ามาจูบเขาก่อน
" อย่ามาแซว เราอาย "
" อายทำไม สามีภรรยาจูบกันไม่เห็นจะแปลก "
" แถม...เราไม่ได้ทำในที่สาธารณะด้วย "
เห็นว่าเธอเงียบไปอีก เขาจึงดึงเธอเข้ามากอดพร้อมกับกระซิบที่ข้างหูเบาๆ
" แล้วคืนนี้สามีขอนอนด้วยได้หรือปล่าว "
อลิสได้แต่เขินอายจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ควรจะพูดหรือตอบอะไร ได้แต่นอนตัวแข็งให้คนเป็นสามีกอดอยู่อย่างนั้น
" ว่าไงครับ รอคำตอบอยู่นะ " เขาถามซ้ำอีกครั้งพร้อมกับจูบต้นคอเธออย่างแผวเบาสองสามที ในเมื่อมาถึงตอนนี้แล้ว ทั้งก็คู่รู้สึกดีต่อกัน ไม่มีอะไรมาเป็นข้อจำกัดระหว่างเขาแล้ว อยากจะกอดจะหอมจะทำอะไรก็ทำเลย
" อื้อ "
" แล้วมีเบบี๋เลยได้ไหมครับ "


## บทที่ 6 ไปเดินเล่นกัน

คืนแรกที่เขาได้นอนร่วมเตียงเดียวกันกับภรรยาก็พากันลากยาวจนดึกตื่น กว่าจะได้หลับกันก็ปาไปค่อนคืนแล้ว
เขาตื่นขึ้นมาตอนเช้าอย่างมีความสุขในสภาพที่กอดกับอลิสตลอดทั้งคืน แต่คนตัวเล็กตอนนี้ยังหลับสนิท มีเพียงการขยับร่างกายตามจังหวะของการหายใจเท่านั้น
มองดูนาฬิกานี่ก็ปาเข้าไปเก้าโมงเช้าแล้ว แต่เขาก็ไม่อยากจะปลุกอีกคนให้ตื่นกลัวว่าจะรู้สึกเพลีย
นอนพิจารณาคนที่หลับอยู่ว่าทำไมถึงสวยได้ขนาดนี้ จูบซับที่หัวไหล่ย้ำๆจนเธอรู้สึกตัวตื่นพลิกไปพลิกมาพร้อมกับบิดขี้เกียจ
" ตื่นสายจังครับวันนี้ "
" ก็เธอนั่นแหละทำให้ต้องนอนดึก "
" ฮ่าๆ เธอก็ไม่ให้เรานอนเหมือนกันนั่นแหละไม่ต้องมาพูดเลย " เขาหัวเราะร่วนให้กับท่าทีลุกลี้ลุกลนของเธอ คนอะไรก็ไม่รู้น่ารักไม่รู้จักหยุดหย่อนเสียบ้าง
" ไปเร็ว ลุกไปอาบน้ำ "
" ไม่อยากไปทำงานเลย เราเหนื่อย "
" แต่เธอรู้อะไรหรือปล่าวครับ ถ้าไม่ไปทำงานเธอเหนื่อยกว่านี้แน่ "
เขาจงใจพูดอย่างมีเลศนัย ก็ถ้ายังประวิงเวลาเอื่อยเฉื่อยอยู่กันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆไม่วายได้จบแบบเมื่อคืน
" ไปแล้วๆๆ ลุกแล้ว "
" อาบด้วยได้ไหมนะ " เขายังไม่หยุดยวน ตะโกนไล่หยังคนเป็นภรรยาพร้อมกับยิ้มน้อยๆจนเธอต้องหันมาต่อล้อต่อเถียงด้วย
" ไม่ต้องเลย ไปอาบห้องเธอเลยยย ไป๊ชิ่ว "
ทั้งคู่แยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วลงมากินข้าวด้วยกันตามเคย จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ถูกไปเสียทีเดียว เพราะถึงสถานะจะเหมือนเดิมแต่ความรู้สึกของทั้งสองคนไม่ได้เหมือนเดิมแล้วน่ะสิ
" จะว่าไปวันนี้เราไม่เข้าบริษัทดีไหมคะ ไปเดินเล่นกัน " อลิสเอ่ยปากชวน ตั้งแต่ทำงานช่วงสามเดือนที่ผ่านนี้ยังไม่ได้หยุดได้พัก
ทั้งมรสุมงานที่โถมมา ทั้งการเริ่มควบรวมบริษัท ทุกคนในบอร์ดยุ่งกันหมด ขนาดเธอไม่ได้อยู่ในบอร์ดยังยุ่ง ก็อยากจะถือโอกาสวันนี้ไปหาที่พักผ่อนหย่อนใจบ้าง
" หื๊ม อยากไปไหนล่ะ " เขาถามอย่างยิ้มแย้ม รู้สึกดีที่เธอชวนเขาไปเดทกัน ไม่เคยได้ใช้เวลาทำอะไรแบบนั้นด้วยกันในฐานะคนรักเลย ก็ที่ผ่านมาเป็นเพื่อนกันนี่เนอะ
" ห้างเราก็ได้ มีครบทุกอย่างอยู่แล้ว "
" อลิส ฮ่าๆๆๆ ใจคอเธอจะไม่ให้เงินรั่วไปไหนเลยใช่ไหมเนี่ย "
" ถือโอกาสไปถ่ายรูปเล่นกันด้วยไงงงง ห้างเรามุมสวยๆเยอะแยะ "
" ไปสิ งั้นเหรินไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วกัน ทางการขนาดนี้คงไม่เหมาะเที่ยว "
" เดี๋ยวเรานั่งรอนะ "
เหรินจัดการโทรบอกกับเลขาให้เรียบร้อยว่าวันนี้เขาจะไม่เข้าไปที่บริษัท เสร็จแล้วก็ขับรถออกมาจากบ้านโดยมีคนเป็นภรรยานั่งข้างๆ
ตามปกติเวลาที่ไม่ได้ไปทำงานเขามักจะขับรถเองอยู่แล้ว ยิ่งวันนี้ไปเดทกับภรรยาแล้วด้วยยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้คนขับรถขับให้ ใครๆก็อยากอยู่กันสองคนกับคนรักอยู่แล้ว
" วันนี้ห้างเราคนเยอะจังแฮะ เป็นแบบนี้ทุกสาขาไหมเนี่ยยย "
เดินเข้าไปในห้างเธอก็กวาดสายตาไปรอบๆ ผู้คนเดินพลุกพล่านก็รู้สึกตื่นเต้นจนเผลอทำท่าทางล่กๆลนๆออกมา ไม่ได้เข้ามานานเพราะอยู่แต่ที่บริษัท
เรียกว่าได้ออกมาเจอผู้คนครั้งแรกในรอบหลายเดือน ที่ผ่านมาของใช้ก็แม่บ้านซื้อ ถ้าของใช้ส่วนตัวก็ช็อปปิ้งออนไลน์บ้างซื้อจากหน้าปากซอยบ้าง ออกมาเจอคนแบบนี้ก็กระชุมกระชวยหัวใจ
" เลิกคิดเรื่องงานก่อนครับ มากับสามีนะไม่ได้กับบอร์ดบริหาร "
" แหะๆ เราลืมตัวน่ะ "
" พาไปดูหนังสือหน่อย เราไม่ได้เดินร้านหนังสือมานานม๊าก "
" ได้สิ แต่เราขอจับมือเธอเดินไปได้หรือปล่าว "
ไม่รอฟังคำอนุญาต เขาจับมือคนเป็นภรรยาทันทีด้วยท่าทางมีความสุขลั้นลาเดินไปที่ร้านหนังสือ
" อ่านอะไรดีนะ "
" แยกกันเดินได้หรือปล่าวคะ เราอยากปล่อยใจ "
" โห่ มาด้วยกันทั้งทีอะอลิส " เขาโอดครวญทันทีที่ภรรยาอยากจะแยกตัวออกไปเดินคนเดียว
" อะๆ ไปด้วยกันๆ "
สองคนจูงมือกันไปหยุดที่ชั้นหนังสือชันนั้นทีชั้นนี้ที แต่ที่หยุดนานที่สุดจะเป็นอะไรไปได้นอกจากหนังสือการ์ตูน ถ้าจะพักผ่อนของจริงก็ต้องอ่านการ์ตูนสิ
" เหรินอ่านอันนี้ด้วยเหรอ " อลิสตื่นจนเต้นตาโต
" ตอนเด็กเราชอบมาก ไม่เคยรู้เลยว่าเธอก็อ่าน "
" เราแฟนตัวยงเลย ไม่อยากจะคุย เราอ่านทุกเล่ม พึ่งจะหยุดตอนทำงานเนี่ย "
" งั้นตามเก็บให้หมดเลยแล้วกันเนอะ "
ทั้งคู่พยายามพูดเสียงกระซิบกระซาบ เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้าเสียงดังรบกวนคนอื่นที่กำลังตังใจอ่านอยู่ก็แย่แน่ มารยาทของการอยู่ร่วมกับผู้อื่นในสังคมเป็นสิ่งที่ต้องคำนึงถึงอยู่เสมอนะ
เขาหยิบหนังสือหนังสือที่คนเป็นภรรยาอยากอ่านไปคิดเงินที่เคาเตอร์เสร็จแล้วก็เดินออกมาจากร้าน
เนื่องจากเริ่มรู้สึกเหนื่อยผนวกกับใกล้เวลาอาหารเที่ยง อลิสก็นึกอยากจะเติมน้ำตาลเข้าสู่กระแสเลือดขึ้นมา
" อยากกินไอติมอะ "
" เมื่อคืนก็กินแล้วนี่ กินจนดึกดื่น ยังไม่เบื่อหรือไง " เขาพูดจาสองแง่สองง่าม แซวจนภรรยาหน้าแดงขึ้นมาอีกรอบ
อลิสเป็นคนเขินง่ายมาก นั่นนิดนี่หน่อยเนื้อตัวหน้าตาแดงไปหมด คนทำให้เขินเขาก็ชอบใจใหญ่ ยิ่งเห็นเธอเป็นแบบนี้มันก็ยิ่งน่ารักน่าแกล้ง
" ไหนครับ เลือกเลยกินร้านไหน "
" ไม่กินแล้วว "
" ฮ่าๆ ไม่อยากกินแล้วอ่อ ไปๆเดี๋ยวเราพาไปกิน "
" ค่อยไว้กินที่บ้าน ไปกินไก่ทอดกันดีกว่า "
เหรินตกใจกับประโยคเมื่อครู่ที่เธอพูดออกมา " ไว้กินที่บ้าน " ได้แต่ยืนช็อคค้าง ไม่อยากจะเชื่อในหูตัวเอง ฝ่ายอลิสพูดเองก็เขินเอง ก้มหน้างุดยืนบิดไปบิดมา
" ไปกินไก่ ไปๆ "
ร้านไก่กร๊อบๆวันนี้ก็คนแน่นขนัด เรียกได้ว่าขายดีเป็นเทน้ำเทท่า เหรินให้ภรรยานั่งรอที่โต๊ะก่อนที่ตัวเองจะเดินไปเข้าคิวเพื่อสั่งอาหาร
" อ้าวสวัสดีครับคุณเหริน รับอะไรดีครับ " พนักงานกล่าวทักทายอย่างยิ้มแย้ม จำได้แม่นเลยหน้าตาของเจ้าของร้านน่ะ ออกทีวีบ่อย
" ชุดนี้ละกันครับ " เขายิ้มให้พนักงาน ชี้ไปที่เมนูเพื่อเป็นการบอกความประสงค์ว่าต้องการสั่งเมนูนี้
" เดี๋ยวเธออย่าพึ่งกิน " อลิสส่งเสียงห้าม
เหมือนจะห้ามไม่ทัน ทันทีที่อาหารมาเสิร์ฟเหรินก็คว้าไก่ทอดตั้งท่าจะยัดใส่ปากด้วยความหอมของไก่ทอดกับความหิวที่เริ่มก่อตัวตั้งแต่วินาทีที่เดินเข้ามาเหยียบบริเวณนี้แล้ว
" ทำไมอะ "
" วางไว้ที่เดิมเลย เราจะถ่ายรูป "
เหรินจำใจต้องวางน่องไก่ในมือลงกลับไปที่เดิม รอให้ภรรยาถ่ายรูปเสร็จแล้วถึงจะกินได้
" เราใส่แท็กห้างเราก่อน "
" ทำงานอะไรขนาดนั้นครับ " เขาแซว เห็นภรรยาตั้งใจถ่ายรูปแล้วแท็กเพื่อโปรโมตทั้งห้างทั้งไก่ อดไม่ได้จริงๆ
" แค่นี้เอง ไม่ได้หนักหนาอะไรสักหน่อย "
" แล้วเรากินได้ยัง เดี๋ยวหายร้อนนะ "
" เริ่ม!! "
หลักจากทั้งคู่กินไก่ทอดเสร็จก็เดินไปรอบๆหาซื้อนั่นซื้อนี่เป็นการเดินย่อยไปในตัว เริ่มเข้าบ่ายคล้อยๆก็เดินทางกลับบ้าน เป็นอันว่าจบวัน
ติดอยู่บนถนนในบางช่วงเพราะรถติด สภาพเมืองหลวงจะให้พ้นจากสิ่งนี้ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ง่ายๆในปีสองปีนี้ ไม่แน่ อาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็ได้
สิ่งที่ทำได้ระหว่างนี้ก็คือกิน! กินเท่านั้น เขาสั่งข้าวร้านโปรดกลับมาด้วยจึงได้โอกาส เปลี่ยนบรรยากาศเปลี่ยนสถานที่กินข้าว
ครั้งนี้มีภรรยาป้อนเลยอร่อยกว่าครั้งอื่นเป็นไหนๆ เขางอแงให้คนเป็นภรรยาป้อน ทีแรกเธอไม่ได้คิดจะทำอะไรแบบนี้ แต่เป็นเพราะจำนนด้วยคนเป็นสามีขับรถ เขาอ้างว่ามือไม่ว่างแถมต้องโฟกัสถนน ซึ่งก็ถูกแล้วน่ะนะ แต่เจตนาของเขาก็เพียงแค่อยากให้เธอป้อนเขาก็เท่านั้น
มาถึงบ้านเหรินก็เดินเข้าบ้านพร้อมกับหอบหิ้วหนังสือที่พึ่งซื้อมาเข้าไปด้วย ส่วนของใช้อื่นๆปล่อยเอาไว้เดี๋ยวแม่บ้านก็จะขนตามลงมาจัดการให้เอง
" เอาหนังสือไว้ห้องเธอนะ "
" อื้ม เอาไว้เลย "
" เราไปอ่านด้วยได้หรือปล่าว " เขาทำท่าทางออดอ้อนเพราะกลัวว่าถ้าขอไปนอนภรรยาจะไม่ให้เข้าไปนอนด้วย
"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ "
เป็นไปตามแผน เขาไปอาบน้ำที่ห้องนอนของตัวเองเสร็จสรรพ ฉีดน้ำหอมจนหอมฟุ้ง คนที่กำลังจะเข้านอนจะฉีดน้ำหอมไปทำไมกัน
" กลิ่นลอยมาตั้งแต่หน้าประตู ฉีดน้ำหอมเหรอคะ "
อลิสที่นั่งอยู่เป็นเตียงสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอน ได้ยินเสียงประตูเปิดก็หันไปมอง ปรากฏว่ากลิ่นหอมๆลอยคลุ้งมาเตะจมูกจึงเอ่ยทัก
เหรินไม่ตอบแต่เดินยิ้มกรุ้มกริ่มเข้ามาเสือกตัวเข้าใต้ผ้าห่มแล้วทำท่านอน
" อะไรกันคะ ไหนว่าจะมาอ่านหนังสือ " เธอแกล้งถาม ก็พอจะเดาออกอยู่แล้วว่าเขาตั้งใจมานอนด้วย
" อยากนอนกอดเธอ " พอเห็นว่าอีกคนรู้ทันเขาก็เข้ามาสวมกอดเธอเอาไว้ทันที
" บอกดีๆก็ได้ค่ะ ไม่เห็นต้องเล่นละครเลย "
" ถ้าอย่างนั้นเรานอนนี่นะ "
อลิสพยักหน้าเป็นการอนุญาต ทางด้านเหรินที่ดีใจจนเนื้อเต้นนอนหนุนตักภรรยาอ่านหนังสือการ์ตูนที่ซื้อมาวันนี้จนผล็อยหลับไป


## บทที่ 7 ไก่ทอดมีปัญหา

" พี่ต้นอ้อมาถึงหรือยังครับ "
' ใกล้แล้วๆ เดี๋ยวถึงข้างล่างตึกพี่โทรให้มารับนะ "
" โอเคครับพี่ เจอกันครับ "
ผ่านมานานเป็นเดือน ในที่สุดวันนี้หมอกก็นัดพี่ต้นอ้อเข้ามาที่บริษัทเพื่อคุยงานโฆษณาชิ้นใหม่ที่จะจ้างให้เธอมาทำ ตั้งใจจะเริ่มทำตามแผนที่วางเอาไว้แล้ว ขณะนี้เขาเริ่มจัดการงานต่างๆของบริษัทลงตัวหมดแล้ว
" หวัดดีพี่ "
" อื้มหวัดดีๆ ไม่ได้เจอกันนานเลย "
" จริงพี่ ตั้งแต่กลับมาไทยก็ยุ่งๆกัน เป็นไงบ้างพี่อะ " เขาถามไถ่
" ก็สบายดีนะ เห็นข่าวแว๊บๆ เหรินแต่งงานแล้วใช่หรือปล่าวนะ หรือพี่มั่ว "
" ใช่ๆ แต่งกับอลิสเนี่ยแหละ ว่าแต่พี่เถอะ เมื่อไหร่จะแต่งงานบ้าง อย่าลืมเชิญผมนะ " หมอกพูดขำๆ ความจริงตั้งใจจะหลอกถามเรื่องความเป็นไปของเธอมากกว่า ไม่ได้สนใจสักนิดว่าเธอจะมีแฟนหรือปล่าวจะแต่งงานเมื่อไร
" บ้าบอ พี่ยังไม่มีแฟนใหม่เลยเนี่ย โสดๆเหงาๆ "
" อ่าวเหรอ อืมๆเราคุยงานกันดีกว่าเนอะ ฮ่าๆ "
เห็นว่าเธอยังไม่มีใครก็ยิ่งเข้าทาง แผนที่จะใช้พี่ต้นอ้อไปเป็นตัวแปรที่ทำให้อลิสกับเหรินมีปัญหากันก็แววว่าจะได้ผล
ในส่วนของการทำงานเขาก็ทำมันอย่างเต็มที่เหมือนเคย แม้ในหัวของของเขาตอนนี้จะคิดวุ่นวาย กลัวว่าไม่ได้เห็นสองคนนั้นอยู่ในสายตาแบบนี้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะพัฒนาไปไกล
" พี่กลับเลยไหมครับ ไปหาข้าวกินด้วยกันหน่อยไป " ทันทีที่เลิกงานเขาก็เข้ามาทำตัวตีสนิทเป้าหมายทันที
" ไม่แน่ใจว่ะ พี่ดูตารางแปป ถ้าพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าก็คงไม่ได้ไปด้วยนะ "
พี่ต้นอ้อหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอพพลิเคชันสำหรับใช้บันทึกตารางงาน เช็คดูว่าพรุ่งนี้เธอว่าหรือไม่
ดูเหมือนว่ามันจะเชื่องช้าจนขัดใจหมอก เขาจึงเร่งบทสนทนาทันที
" อุตส่าห์อยากชวนไปกินข้าวอะ จริงๆอยากนัดเหรินกับอลิสด้วยนะเนี่ย พี่ว่าไง "
" เศร้าว่ะ ไม่ว่างเลย เดี๋ยวพี่ต้องรีบนอน พรุ่งนี้เช้านัดเพื่อนไปโยคะกัน "
" ไม่เป็นไรครับ วันหลังพี่ ขับรถดีๆครับ "
" เจอกันจ้ะ "
คำตอบที่เขาได้รับค่อนข้างทำให้ผิดหวัง เขาครุ่นคิดอยู่ครู่นึงก่อนที่จะคิดแผนถัดไปได้และลงมือทำทันที
" เธอ มันมีข่าวไก่ทอดร้านเรามีหนอนแชร์ว่อนเลยเว่ย " อลิสที่เล่นมือถืออยู่เห็นข่าวก็รีบบอกคนเป็นสามี
" อะไรอีกวะน่ะ "
" คุณเลขาช่วยเรียกประชุมฝ่ายประชาสัมพันธ์ไก่กร๊อบกรอบให้ผมทีครับ "
สถานการณ์ไก่กร๊อบกรอบตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีนัก พอมีข่าวแบบนั้นความเชื่อมั่นก็จะลดลง เขาต้องรีบแก้ไขปัญหานี้ให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
" ทุกคนคิดเห็นว่าอย่างไรกันบ้างครับ แล้วเรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงเนี่ย "
" พอข่าวออกเราก็ให้คนไปตามเช็คแล้วค่ะ กำลังตามอยู่ค่ะคุณเหรินตอนนี้น่าจะใกล้รู้เรื่องแล้ว "
" โอเคครับ งั้นมารอดู แต่ไก่ร้านเรานี่สดใหม่ตลอดนะ มันจะมีหนอนได้ยังไง ผมนึกไม่ออกจริงๆ "
ทุกคนในห้องพยายามหาข้อมูลและติดตามข่าวสารเกี่ยวกับประเด็นที่เกิดขึ้นอย่างร้อนใจ มุ่งหวังไปที่การหาสาเหตุที่แท้จริงเพื่อปรับปรุงแก้ไขปัญหาต่อไป
ไม่นานนักก็มีเสียงข้อความดังจากมือถือของพนักงานคนนึงในฝ่าย ทุกคนจับจ้องไปที่แหล่งที่มาของเสียงอย่างมีความหวัง
"  คุณเหรินครับ คนของผมส่งคลิปจากกล้องวงจรปิดในครัวมาคือมีพนักงานคนนึงน่าสงสัย น้องทำงานในวันที่เกิดเหตุครับ "
ทุกคนช่วยกันดูคลิปเพื่อสังเกตุความผิดปกติจากเหตุการณ์ในคลิปดังกล่าว ก็บังเอิญว่าบางอย่างมาสะดุดตาผู้บริหารอย่างเหรินเข้า
" กรอภาพหน่อยครับ "
ปรากฏว่ามีไก่สดที่ซองใส่สีไม่คุ้นตา น่าจะพอเดาได้ว่านี่คือแหล่งที่มาของปัญหาที่เกิดขึ้น
" นี่ไม่ใช่ถุงบรรจุภัณฑ์ของบริษัทเรานะ ตามตัวคนนี้หน่อยครับ "
" ตามไปแล้วครับ กำลังพาตัวมา น่าจะใกล้ถึงแล้วครับคุณเหริน "
ไม่นานนักพนักงานที่อยู่ร้านสาขานั้นในวันเกิดเหตุก็มาถึง อันที่จริงเขาลาออกไปแล้วแต่ไปขู่บังคับตัวมาเพราะเขาพยายามจะหนี
" จะสารภาพมาตามตรงไหมครับ " เหรินพูดเสียงแข็ง
" ... " เขานิ่งเงียบ ก้มหน้างุดไม่ยอมปริปากพูดอะไร
" ผมไม่อยากทำอะไรที่ผิดกฎหมายมากนักหรอกนะ บอกความจริงกับเรามา คุณทำไปทำไม "
" ... "
" เร็วๆ " เขาตะโกนเสียงดังพร้อมกับทุบโต๊ะดังปัง เหรินกำลังเล่นละครว่าโมโหอย่างรุนแรงเป็นการขู่ให้เขากลัว หวังว่าเขาจะยอมพูดความจริงออกมา
" คือผม...ผมเป็นคนเอาไก่ที่มันเน่าแล้วมาทอดเองครับ " ได้ผล ชายผู้นั้นตอบออกมาอย่างละล่ำละลัก
" แล้วทำไปทำไม " เขายังคงสวมบทบาทต่อ
" ผมอยากทำลายชื่อเสียงของไก่กร๊อบกรอบ "
" ยอมรับแบบนี้ ช่วยพูดกับนักข่าวตอนจัดแถลงข่าวหน่อยนะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว เข้าใจที่พูดหรือปล่าว "
เขาพยักหน้ารัวๆมีอาการสั่นกลัวกับท่าทางและน้ำเสียงของเหริน
" โอเคครับ งั้นฝากจัดแถลงข่าวไปตามนั้นแล้วแจ้งตำรวจครับพี่ ขอบคุณทุกคนมากๆครับ " เหรินหันมาพูดกับพนักงานในฝ่าย
" ไม่แจ้งตำรวจจับผมได้ไหม " ผนักงานจอมปลอมขอร้องด้วยสีหน้าซีดๆ
" ไม่ได้หรอกครับ คุณทำผิดก็ต้องรับโทษตามกฎหมายสิ "
จัดการปัญหาที่เกิดขึ้นเสร็จเขาก็เดินออกจากห้องประชุมไปหาภรรยาทันที รู้สึกเหนื่อยและอยากจะอ้อน
เดือนที่ผ่านมานี้เขาได้นอนห้องเดียวกับเธอแล้ว แถมยังสนิทกันมากขึ้น จะแยกกันก็แค่ตอนที่ไปทำงานคนละที่เท่านั้นนอกนั้นตัวแทบจะติดกันเป็นเล็บมือติดกับนิ้วมือ
" เป็นไงบ้างคะ สรุปมันเกิดอะไรขึ้น "
อลิสถามไถ่ทันทีหลังจากคนเป็นสามีเดินนวยนาดออกมา เห็นท่าทางดูเหนื่อยหน่าย
" พนักงานคนนั้นเค้าเอาไก่ที่เน่าแล้วมาทอดตั้งใจให้บริษัทเราเสียหายน่ะสิ "
" อ่าว ทำไมถึงทำอย่างนั้นนะ "
" เราก็ไม่ได้ถามถึงแรงจูงใจหรอกนะ แต่จัดให้แถลงข่าวแล้วเรียบร้อย "
" ที่ทำงานนะเธอ จะมากอดอะไรเล่า "
อลิสบ่นอุบที่อยู่ๆเขาก็เข้ามากอด ถึงแม้ในห้องนี้จะมีแค่เขาสองคนแต่ที่นี่มันก็เป็นที่ทำงานแถมประตูห้องไม่ได้ล็อค ถ้าเลขาหรือใครเข้ามาเห็นมันก็จะดูไม่เหมาะ
" ถ้ากลับบ้านกอดได้ใช่ไหมครับ เราเหนื่อยม๊าก " เขาทำเป็นพูดเสียงสูง ออดอ้อนให้คนเป็นภรรยายอมทำตามเป้าประสงค์ของตน
" ฮ่าๆ เธอนี่นะ นับวันยิ่งทำตัวเหมือนเด็ก " อลิสหัวเราะพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆกับพฤติกรรมของสามี
ตั้งแต่ผ่านคืนนั้นมาเหรินมักจะอ้อนเธออยู่เป็นประจำเมื่อมีโอกาส แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ทำให้รู้สึกชินเลยสักที
สีหน้าท่าทางกอปรกับน้ำเสียงของเขา โดยรวมแล้วมันน่าเอ็นดูจนอดจะต้องรู้สึกเอ็นดูเสียไม่ได้
" เธอ " อลิสเรียกชื่อคนเป็นสามีด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" ครับ "
" เธอเคยพูดกับเราเรื่องไปเที่ยว "
" คิดออกแล้วหรือไง สรุปว่าอยากไปไหน "
" อื้ม เราว่าเราอยากไปทะเล หาเวลาไปเที่ยวทะเลกัน เราไม่ได้ไปทะเลมานานมากเลยนะ ตั้งแต่เรียนจบอะ "
ด้วยความคงแก่งานของทั้งคู่ แทบไม่ได้ขยับไปไหนกันเลย เหนื่อยงานกลับบ้านไปก็นอน วงจรชีวิตมีอยู่แค่นั้น ถ้าได้ไปรับลมที่ทะเลคงจะดีไม่ใช่น้อย
" ดีเหมือนกัน เท้าไม่ได้สัมผัสทรายกันเลย "
" อยากนอนเล่นชายหาดอะ "
" ทะเลก็ต้องชุดบิกินี่เนอะ งั้นไปวันนี้เลยดีปล่าว " เขายิ้มกวนๆ ส่งสายตามีเลศนัยให้เธอ ความทะเล้นนี้นับวันจะยิ่งทวีขึ้นเรื่อยๆ
" จะบ้าหรือไง ไปอะไรปุบปับ วางแผนก่อนแล้วค่อยไปก็ได้ งานการตั้งมากมาย " อลิสบ่นอุบ พึ่งสังเกตว่าช่วงหลังๆมานี้เธอบ่นเยอะบ่นบ่อยมาก อาจจะเป็นเพราะคนเป็นสามีทำตัวเด็กลงเลยมีเรื่องให้ต้องบ่นกันเพิ่มขึ้น
" วันนั้นเรายังขาดงานไปเดินเล่นกันได้เลยเธอ "
" นั่นมันวันเดียว เราอยากไปประมาณสักอาทิตย์นึง "
" โถ่ คิดว่าจะได้เห็นเธอใส่ชุดว่ายน้ำวันนี้ซะละ เซ็งเลย "
เขาทำเป็นพูดทั้งที่ความจริงยังถอนความรู้สึกออกจากคำว่าอาทิตย์นึงไม่ได้ คิดว่าจะไปเช้าเย็นกลับ หรือไม่อย่างมากก็สองสามวัน นี่ภรรยาของเขาตั้งใจจะไปอาทิตย์นึง
สวรรค์ชัดๆ อยู่กันสองคนแบบที่ไม่ต้องทำงาน เหมือนได้ไปฮันนีมูนกันย้อนหลังเลย เหรินน่ะ ดีใจจนเนื้อเต้น ถ้าเทียบกับสุนัขตอนนี้เค้าก็คงหูลู่ตาเบิกกว้างกระดิกหางรัวไปแล้ว


## บทที่ 8 หึง

" ขอบคุณทุกคนมากๆครับ งานผ่านไปได้ด้วยดีเลย เหนื่อยกันค่อนเดือน กลับบ้านกันดีๆนะ "
ในที่สุดงานโฆษณาที่จ้างพี่ต้นอ้อรับผิดชอบก็เสร็จสิ้นลงหลังจากที่กินเวลาไปค่อนข้างนาน
หมอกเองก็วุ่นวายกับงานนี้อยู่ไม่ใช่น้อย ต้องปรับจูนการทำงานกับทีมงานทีมนี้อยู่มาก เดิมทีมเก่าที่เคยจ้างเข้าขากันดีอยู่แล้ว พอเปลี่ยนมาจ้างพี่ต้นอ้อก็เหมือนเริ่มใหม่ทั้งหมดเพราะไม่ค่อยรู้ใจกัน
หมอกกล่าวขอบคุณพนักงานและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องเรียบร้อยแล้วก็ทำการกล่าวลาแล้วแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน
พี่ต้นอ้อที่เป็นหมากในเกมของเขาตอนนี้คงจะพร้อมใช้แล้ว เขาตั้งใจจะทำลายความสัมพันธ์ของเพื่อนทั้งสองคนให้พังลงในวันนี้ทีเดียว
" เลิกงานแล้ววันนี้ต้องว่างแล้วหรือเปล่าพี่ "
" ว่างงงงง ไม่ว่างได้ไงเคลียร์คิวไว้ให้แล้วเนี่ย " เธอพูดอย่างยิ้มแย้มดูสดใส
" เสร็จไวแบบนี้เราแวะไปเซอไพรส์เลยดีไหมพี่ "
" เห้ย ดีนะ ไปสิๆ อยากเจอสองคนนั้นแล้ว "
ตบปากรับคำกันเรียบร้อยหมอกก็ขับรถมาจอดรับพี่ต้นอ้อหน้าบริษัท บึ่งไปหาเหรินกับอลิสทันทีแบบไม่ได้นัด
วันนี้อลิสไม่ได้ออกไปทำงาน เนื่องจากช่วงหลายวันมานี้รู้สึกไม่ค่อยดีตัวคล้ายๆจะเป็นไข้ รู้สึกพะอืดพะอมพิกล ตั้งใจว่าเดี๋ยวนอนพักวันสองวันก็น่าจะอาการดีขึ้นแล้วค่อยกลับไปใช้ชีวิตตามปกติ
นอนดูข่าวกับเล่นมือถือไปๆมาๆก็เห็นเรื่องเกี่ยวกับแม่และเด็กเกี่ยวกับการตั้งครรภ์เกิดเอะใจขึ้นมาว่าตัวเองจะท้องเพราะตั้งแต่หลับนอนกับคนเป็นสามีมาไม่เคยป้องกันเลย
อลิสลุกขึ้นไปเช็คตารางการเป็นประจำเดือนของตัวเองก็พบว่าเลยกำหนดมาแล้ว ทำอย่างไรดีคราวนี้ หรือว่าจะท้องจริงๆ
ไม่รู้ว่าควรทำอะไรก่อนดี ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น เธอเดินออกจากห้องนอนมาหาคุณป้าแม่บ้านเพราะเห็นว่าเป็นผู้ใหญ่ อายุมากกว่าอาจจะช่วยแนะนำอะไรได้บ้าง
" คุณป้าคะ อลิสอยากขอคำแนะนำนิดนึงค่ะ " อลิสถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" เรื่องอะไรคะเนี่ย หน้าเครียดเชียว " คุณป้าถามยิ้มๆอย่างนึกเอ็นดูคุณหนูที่เธอเลี้ยงมากับมือ
" อลิสสงสัยว่าตัวเองท้องน่ะค่ะ ตามหมอเลยดีไหมหรือว่าจะทำยังไงดีคะ "
" ป้าว่าลองซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจดูก่อนก็ไม่ยุ่งยากดีนะคะ ถ้าผลว่าท้องค่อยให้หมอตรวจดูอีกที "
" นี่ป้าจะได้เลี้ยงลูกให้คุณหนูแล้วหรอคะเนี่ย " คุณป้าพูดพร้อมกับยิ้มแซวๆ
" ฮ่าๆ ไม่ต้องมาแซวเลย หนูยังไม่ได้ตรวจเลยค่ะ "
คุณป้าแม่บ้านช่วยจัดการซื้อที่ตรวจครรภ์มาให้พร้อมสรรพ ซื้อหลายๆอันคละยี่ห้อมาด้วย จะได้คอนเฟิร์มว่าที่ตรวจไม่ได้มีปัญหา
อลิสเข้าไปตรวจในห้องน้ำ เห็นบนที่ตรวจมีแถบสีแดงขึ้นสองแถบก็ใจสั่นระรัว ตื่นเต้นแบบบอกไม่ถูก เดินออกจากห้องน้ำมาพูดจาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
" ขึ้นแบบนี้แปลว่าท้องใช่ไหมคะ " เธอยื่นที่ตรวจครรภ์ให้คนโตกว่าดูผลให้อีกครั้งเพื่อเป็นการยืนยันว่าใช่แบบเดียวกันกับที่เธอคิดหรือไม่
" ป้าดีใจด้วยนะคะคุณหนู เดี๋ยวป้าโทรตามหมอมาช่วยเช็คอีกทีดีกว่าเผื่อมีอะไรผิดพลาด "
" ขอบคุณค่ะ "
ทราบผลจากคุณหมอว่าเธอตั้งครรภ์แล้วจริงๆก็อยากจะบอกให้คนเป็นสามีรู้เรื่อง รีบหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเขาทันที
แต่เรื่องสำคัญแบบนี้ก็อยากจะไปบอกเองต่อหน้า อยากเห็นสีหน้าท่าทางของคนเป็นสามีด้วยว่าจะทำอย่างไรบ้างถ้ารู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นพ่อคน
" ฮัลโหลเธออยู่ที่บริษัทหรือปล่าวตอนนี้ "
' อยู่ครับๆ น่าจะกลับเย็นๆแหละ รอกินข้าวด้วยกันนะ '
" ไม่ๆเราจะเข้าไปหา มีเรื่องอยากคุยด้วยอ่า "
' รอคุยที่บ้านก็ได้ครับ ไม่ค่อยสบายนี่นา เดี๋ยวตอนเย็นเราก็กลับแล้ว '
" ไม่อาววว เราจะไปหา " เธออ้อน
' โอเคครับถ้าอยากมาตอนนี้เลยก็มา แต่ว่าห้ามขับรถมาเองเด็ดขาดนะ " เขาสั่งการเสียงเข้ม เป็นห่วงคนเป็นภรรยาอยู่ไม่น้อยเพราะเห็นวันนี้สุขภาพดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไรนัก
" ได้เลยยย เดี๋ยวเรารีบเข้าไป "
หมอกมาถึงก็เข้ามาภายในบริษัทแล้วมุ่งตรงมาหาเหรินที่ห้องทำงานโดยมีพี่ต้นอ้อเดินตามหลังมาติดๆ
" อ้าวไอ่หมอก หายหน้าหายตาไปนานเลยมึง ไปไงมาไง "
เหรินกล่าวทักทายก่อนด้วยเงยหน้าขึ้นมาก็เจอหน้าเพื่อนสนิท ตั้งแต่แม่ของเขาย้ายที่ทำงานให้ ทั้งสองคนก็ไม่ค่อยได้เจอกัน
" แวะมาเยี่ยมๆ "
" กูนึกว่าตายห่าไปละ เงียบเชียว "
เหรินละมือจากงานที่กำลังทำอยู่ ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินออกมาทักทายเพื่อนของตนทันที
" มึงดูกูพาใครมาด้วย "
" เห๊ยพี่ "
ทันทีที่เจอหน้าแฟนเก่าก็รู้สึกประหลาดใจมาก พี่เขาวิ่งเข้ามาสวมกอดเหรินทันทีด้วยดีใจ หลังจากเลิกกันไปก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย หลายปีมาแล้ว พึ่งจะได้เจอกันอีกก็วันนี้
นี่ถ้าไม่ได้หมอกสร้างสถานการณ์ให้ต้องมาเจอกันก็ไม่รู้ในชีวิตนี้จะมีโอกาสได้เจอกันอีกหรือปล่าวนะ
" คิดถึงมากกก แต่งงานแล้วหล่อขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย สงสัยน้องอลิสดูแลดีเป็นพิเศษ "
อลิสมาได้จังหวะเห็นสองคนเค้ากอดกันก็น้อยใจ เสียใจ หึง อะไรก็ไม่รู้ตีกันวุ่นวายวนเวียนในหัว ตั้งใจว่าจะยืนหลบมุมอยู่สักพักหนึ่งก่อน พยายามเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่ให้ใครสัมผัสได้
หรือจะจริงที่คนเขาว่ากันว่าคนท้องจะอารมณ์แปรปรวนง่าย ฮอร์โมนเริ่มสร้างเรื่องเข้าให้แล้ว
คนสายตาไวแบบหมอกดันเหลือบไปเห็นอลิสเข้าก็ได้ใจ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนโดยไม่ต้องออกแรง ถ้าให้เขาทายก็คงคิดว่าตอนนี้อลิสก็คงกำลังร้อนรุ่มและกลัวว่าเหรินกับพี่ต้นอ้อจะยังมีใจให้กันอยู่ อลิสน่ะรักใครแล้วรักสุด ตอนนี้เธอกลัวเหรินไม่รักที่สุดแล้ว
" โห ผมหล่อที่สุดมาตั้งนานแล้วเหอะ " เขาพูดขำๆ ในห้องทำงานของเขาตอนนี้มีแต่เสียงหัวเราะมีความสุขจากบุคคลทั้งสาม
" แหมมมมม ฮ่าๆ "
" แล้วอลิสไปไหนวะ อยู่บริษัทนู้นอ่อ "
" ทีแรกวันนี้บอกรู้สึกไม่ค่อยดีตัวเลยไม่ได้มา เมื่อซักครึ่งชั่วโมงโทรมาหาบอกจะมา น่าจะใกล้ถึงแล้วมั้งเนี่ย " เหรินพูดพร้อมกับยกแขนขึ้นมาดูเวลาจากนาฬิกาที่สวมอยู่ที่ข้อมือ
" ดีเลย กูว่าจะชวนไปกินข้าวด้วยกันหน่อย ย้อนวัยๆ "
" เออเอาสิ ดีเหมือนกันนะ "
" เอ้าเธอ หมอกกับพี่ต้นอ้อมาแวะหาแน่ะ "
อลิสสูดหายใจเข้าลึกๆ ตัดสินใจเดินเข้ามาในห้องหลังจากหลบอยู่สักพัก แกล้งทำทีว่าพึ่งมาถึง ทำตัวปกติทักทายทุกคนอย่างยิ้มแย้ม
" สวัสดีค่ะ สบายดีมั้ยเนี่ยไม่ได้เจอนานเลย " อลิสกอดเอวพี่ต้นอ้อแล้วพูดคุยอย่างสนิทสนม
" อื้ม ว่าแต่เราเหอะเห็นเหรินบอกไม่ค่อยสบาย เป็นอะไรมากหรือปล่าว "
" ตอนนี้โอเคแล้วค่ะ "
" โอเคก็ดีละ ไปหาไรกินกันปล่าวเธอ ตั้งใจมาชวนกินข้าวด้วยกันแหละ " พี่ต้นอ้อเอ่ยชวนอลิส สมัยที่พี่เขายังคบกับเหรินทั้งคู่เคยไปใช้เวลาด้วยกันอยู่บ้างเลยค่อนข้างจะมีความทรงจำดีๆร่วมกันอยู่
" ดีเลยๆ ไปดิไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน "
" ร้านนี้ตั้งแต่กลับมาไทยพี่กินบ่อยม๊ากกก อร่อยจริงทุกคนต้องลองเลย "
วันนี้พี่ต้นอ้อเป็นคนเลือกร้าน ระหว่างกำลังเลือกเมนูกับสั่งอาหารกันอยู่หมอกก็เริ่มทำการยั่วยุปลุกปั่นให้อลิสรู้สึกแย่กับสามีของเธอทันที
" เราไม่ได้หาเวลาไปถ่ายรูปเล่นกันเลยเนอะ "
" งานยุ่งใช้ได้เลยค่ะช่วงนี้ "
" สาวนักธุรกิจมาก "
" ฮ่าๆไม่ขนาดนั้นพี่ "
หมอก : เธอเห็นเขากอดกันเหรอ
อลิส : อือ อาการเราออกชัดเหรอ พยายามเก็บอยู่นะเนี่ย
หมอก : เราดูออก แต่อย่าคิดมากนะ เค้าคงไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแล้วแหละ นี่น่าจะ คิดถึงตามประสาคนไม่ได้เจอกันนาน
อลิส : อ่าห้ะ
หมอก : คนเขาเคยเป็นแฟนกันจะดูสนิทกันก็ไม่เห็นแปลกเลย อย่าคิดมากๆ
อลิส : จริงของเธอ
ทั้งคู่ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันแล้วจริงๆแต่ภาพที่เห็นน่ะสิ อลิสคิดไปถึงไหนต่อไหน ยิ่งมีหมอกมาพูดสะกิดใจให้คิดมันยิ่งไปกันใหญ่
เธอปิดมือถือแล้วกลับมาให้ความสนใจกับคนที่ร่วมโต๊ะอยู่แทน
" อร่อยจริงพี่ ไว้หาโอกาสรวมตัวกันมากินอีกนะ "
" ได้เลยยย นัดล่วงหน้ากันนิดนึงก็พอ ตารางมันแน่น "
หลังจากมื้ออาหารทุกคนก็พูดคุยอัพเดทเรื่องราวชีวิตกันต่อพักใหญ่ๆก่อนที่จะจ่ายเงิน ร่ำลาแล้วแยกย้ายกันกลับ
" ไปๆๆ แยกย้ายกลับ กลับดีๆล่ะสองคน "
" เดี๋ยวผมไปส่งพี่ต้นอ้อเองนะ "
" ขอบคุณมากๆ "
" ขับรถดีๆมึง "


## บทที่ 9 เรื่องที่ตรวจสอบ

" เป็นอะไรหรือปล่าวครับ "
ใช้เวลาอยู่บนรถด้วยกันพักใหญ่ๆเหรินก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นเพราะคนเป็นภรรยาของเขานั่งเงียบเชียบไม่ปริปากพูดอะไรทั้งที่ปกติเป็นคนสดใสมากพูดทีน้ำไหลไฟดับ นี่ทำเพียงกอดอกแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
" ปล่าว "
อลิสตอบเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ ไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าคนเป็นสามีสักนิด
" เธอเงียบมาตั้งแต่ออกจากร้านแล้วอะ เครียดเรื่องอะไรบอกเหรินได้เลยนะ "
" ไม่มีอะไรหรอกค่ะ "
" แล้วที่มาหาเรานี่จะคุยอะไรครับ เรารออยู่นะ " เขาพยายามชวนคุยต่อด้วยอยากทำลายความตึงเครียดที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ ภรรยาของเขาตอนยิ้มตอนหัวเราะน่ารักกว่าตอนนี้เป็นไหนๆ
" ไม่มีอะไรแล้วล่ะ "
จนถึงตอนนี้ที่ทั้งสองคนเข้ามาในบ้านแล้วก็ยังไม่ได้คุยอะไรกัน แยกย้ายกันไปอาบน้ำแล้วก็เข้ามาอ่านหนังสืออยู่บนเตียงในห้องนอนของอลิสที่ตอนนี้ได้กลายเป็นห้องนอนของทั้งคู่ไปแล้ว
เหรินรู้สึกอึดอัดมาก กำลังพยายามคิดหาวิธีที่จะทำให้คนเป็นภรรยากลับมาเป็นปกติ ถามก็ถามไปแล้ว ไม่รู้จะแก้ไขปัญหานี้ยังไงดีจึงทิ้งตัวลงบนตักของเธอก็ปรากฏว่าเธอขยับตัวหนี ยิ่งทำให้เขาจ๋อยไปกันใหญ่
เป็นแบบนี้ต่อไม่ดีแน่ เหรินรู้สึกโหวงๆอยู่ใจไม่น้อย เขาตัดสินใจถามเธอออกไปออกครั้งเพื่อเคลียร์ใช้ชัดเจนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ขืนทนอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ต่อคงมีคนหายใจไม่ออกตายแน่ๆ
" เธอเป็นอะไรทำไมไม่พูดวะ เราจะไปรู้ได้ไง บอกมาสิ "
" ... " อลิสไม่ได้ตอบอะไร ทำท่าลุกขึ้นไปเก็บหนังสือที่อ่านอยู่ให้เข้าที่ เตรียมตัวสำหรับการนอน
" อย่ามาเมินเรานะ ถ้าเป็นเพราะเราเราก็จะได้รู้ไง หรือถ้าเธอมีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็บอกมาสิ เผื่อเราช่วยอะไรได้ "
" ... "
" บอกมาเร็ว เธอเป็นอะไร " เขาสวมกอดอลิสเอาไว้ทันทีที่ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงแต่เธอก็พยายามสะบัดออก
" ไม่ต้องมากอดเรา "
" เร็วครับ เป็นอะไรก็บอกเราตามตรงนะ " เหรินไม่ยอมแพ้ กระชับกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิม
" เหรินไม่ได้รักเราแล้วจะมาทำเป็นรักทำไมล่ะ ถ้ายังลืมคนเก่าไม่ได้ก็ไม่เห็นต้องมาเล่นละครว่ารักเราเลย " อลิสพูดอย่างน้อยอกน้อยใจสามี
" พูดอะไรของเธอ เราเนี่ยนะลืมคนเก่าไม่ได้ ไม่ใช่แล้วครับ "
เหรินเริ่มจะนึกออกแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น คงเป็นเพราะว่าวันนี้ไปกินข้าวกับพี่ต้นอ้อซึ่งเป็นแฟนเก่าของเขานั่นเอง
" งั้นเธอกอดกับพี่เค้าทำไม " อลิสถามด้วยความไม่พอใจ
" พี่เค้าวิ่งเข้ามากอด เราเองก็ดีใจ คนไม่ได้เจอกันมานานก็เลยกอดตอบไปอะ ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลยเธอ "
เขานึกย้อนไปเมื่อตอนที่หมอกพาพี่ต้นอ้อมาแวะหาก็จำได้ว่าตอนที่พี่ต้นอ้อเข้ามากอดเขาคนที่เป็นภรรยาของเขายังไม่มาถึงบริษัทเลยนี่ แล้วจะรู้ได้ไงว่ากอดกัน แสดงว่ามาถึงนานแล้วแต่แอบดูอยู่สินะ แสบจริงๆเชียว
เหรินได้แต่แอบยิ้มในใจ ใจเหรินตอนนี้เกิดความรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูก ที่อลิสเป็นแบบนี้ก็แสดงว่าเธอรู้สึกหึงเขาจริงๆ ความรู้สึกหึงมันเกิดจากอะไรกันล่ะถ้าไม่ใช่เพราะรัก หึงขนาดนี้สงสัยรักไม่ใช่เล่น
" ถ้าเป็นแบบนั้นก็อย่ามากอดเราเลย "
" เธอหึงอะ "
" ปล่อย! " เธอพยายามสะบัดตัวเองให้หลุดจากอ้อมกอดของเขา ขึ้นเสียงดังจนอีกคนเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาอีกครั้ง
" แล้วเราต้องทำยังไงกับสถานการณ์ตอนนี้ ไหนอลิสลองบอกเราหน่อยครับ "
" เธอไม่ต้องทำอะไรหรอก แค่อย่ามายุ่งกับเราก็พอ เราพอแล้ว "
" เห๊ยไม่ได้สิ เธอเป็นเมียเรานะ "
" กลับไปนอนห้องเธอก่อนไป "
" ไปสิ! "
เหรินจำใจต้องกลับไปนอนที่ห้องนอนตัวเองอีกครั้งในรอบราวๆหนึ่งเดือนได้ คิดวุ่นวายว่าจะง้อภรรยาอย่างไรได้ กลับไปตั้งหลักก่อน คุยกันตอนนี้ไม่มีอะไรดีขึ้นมาแน่
ทางด้านหมอกที่ส่งพี่ต้นอ้อกลับเรียบร้อยแล้วก็รีบพิมพ์แช็ตหาอลิสเพื่อปั่นให้เพื่อนทั้งสองคนมีปัญหากันต่อ
หมอก : โอเคยัง
หมอก : อย่าคิดมากนะเธอ
อลิส : ไม่โอเคหรอก
หมอก : เราว่าไม่มีอะไรหรอก คนเค้าไม่ได้เจอกันนานก็คงมีคิดถึงบ้างนิดๆหน่อยๆ ปกติแหละ
อลิส : เราไม่รู้จะทำยังไงดีเลยหมอก เราเสียใจอะ
หมอก : คงไม่ถึงขั้นต้องหย่ากันหรอกใช่ไหมล่ะ ทนกันได้ก็ทนนะ
อลิส : เราท้อง
อลิส : เราไม่กล้าบอกเหรินอะ
หมอก : อ่า เธอพักผ่อนดีกว่าถ้างั้น พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันใหม่
' เราท้อง ' หมอกได้อ่านแล้วรู้สึกสะท้อนใจอย่างมากที่เห็นข้อความนี้ แผนการที่เขาตั้งใจคงจะไม่มีผลอะไรแล้ว เขาช้าเกินไป มัวแต่ทำงานจนลืมคิดไปว่ายังไงเขาก็อยู่บ้านเดียวกัน
ถามตัวเองก็ไม่ได้คำตอบว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เพราะยังรักอลิสอยู่หรือเป็นเพราะอิจฉาเหรินกันแน่
หมอกได้แต่นั่งโมโหกับเรื่องที่เกิดขึ้น วันนี้ก็อุตสาห์ทำให้มีปัญหากันได้แล้วเชียว ดันพลาดมีเรื่องนี้เข้ามาแทรกเสียได้
" จัดการให้ตามนี้เลยนะครับพี่ "
" เอ้อคุณเหรินครับ เรื่องที่ให้ผมตรวจสอบให้ผลตามไฟล์ที่ส่งให้เลยนะครับ "
" เดี๋ยวผมเข้าไปดู ขอบคุณมากครับ "
หลังจากพนักงานเดินลับตาไปเขาก็เปิดไฟล์ที่ได้รับมาเมื่อครู่ เรื่องที่ไก่ตายสามสี่เดือนก่อนน่ะสิ หลังจากคุยกับบริษัทที่เราซื้อยาซื้อวัคซีนจากเขาแล้ว เช็คล็อตวัคซีนที่เซ็นรับก็ปกติดีทุกอย่าง
ตามไปตรวจสอบกับพนักงานที่เป็นคนตรวจสอบรับวัคซีนก็พบว่าทุกอย่างไม่ได้ดูมีวี่แววของความผิดปกติแถมเช็คภาพจากกล้องวงจรปิดในวันที่ของมาถึงก็พบว่ายังใช้งานได้ พนักงานก็ได้ทำการตรวจสอบแล้วถูกต้อง
อะไรๆก็ดูเป็นใจไปเสียหมด กล้องวงจรปิดก็เสียวันหลังจากรับวัคซีนเข้ามาเก็บรักษาไว้พอดี พนักงานรักษาความปลอดภัยก็ลางานพร้อมกันวันนั้น ดูเหมือนจะไม่มีหลักฐานอะไรที่จะสาวไปถึงต้นตอของปัญหาได้เลย
เหรินอ่านเนื้อความในไฟล์เอกสารได้ถึงตรงนี้ก็เริ่มเครียด ในเมื่อกล้องเสียแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ กลั้นใจเลื่อนลงด้านล่างก็พบเอกสารการชำระเงินวัคซีนอีกล็อตนึงที่ไม่ได้มาจากบริษัทเดียวกันถูกบันทึกเข้าไปปนกับการซื้ออาหารแทนที่จะรวมกับวัคซีน
ชื่อของคนที่เซ็นรับไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นหมอก เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเขานั่นเอง พอประติดประต่อเรื่องดูเหรินก็พอจะเดาได้ว่าเพื่อนของเขาเป็นคนสับเปลี่ยนล็อตของวัคซีน
คงจะทำให้กล้องวงจรปิดใช้ไม่ได้ในวันที่ขนย้ายเอาวัคซีนที่หมดอายุแล้วเข้ามาเก็บไว้แทนก่อนที่วัคซีนจะถูกส่งไปยังฟาร์มที่สระบุรี นี่ยังถือว่าโชคดีมากๆที่ไม่ได้โดนเปลี่ยนทุกล็อต ไม่อย่างนั้นไก่ตายทั่วประเทศคงจะส่งผลกระทบกับบริษัทมากกว่านี้
เขารู้สึกเสียใจมากแล้วก็โกรธมากด้วยพร้อมๆกัน ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเพื่อนเขาทำมันลงไปทำไมทั้งๆที่ก็ไม่เคยได้ทะเลาะหรือมีปากเสียงกันเลย เขาตามใจเพื่อนคนนี้มาตลอด รู้สึกเหมือนหมอกเป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับตัวเอง แต่เพื่อนกลับทำกับครอบครัวของเขาแบบนี้มันน่าผิดหวังเอาเสียมากๆ
เหรินเดินปรี่ไปที่รถยนต์ของตัวเองทันที คว้าเอากุญแจจากคนขับรถมาขับเอง เหยียบคันเร่งแทบไม่ยกเท้า เขาอยากจะรีบไปให้ถึงตัวเพื่อนสนิทเสียเดี๋ยวนี้ จะกระชากคอมาด่าแล้วถามว่าทำลงไปได้อย่างไร
ทันทีที่มาถึงบริษัท เหรินรีบเข้าไปที่ห้องทำงานของหมอก กระชากคอเสื้อของคนตรงหน้าแล้วกระแทกกำปั้นลงบนใบหน้าอย่างจัง
หมอกเซตามแรงที่มากระทำไปพิงกับโต๊ะทำงานเพื่อพยุงตัวเองไว้ เช็ดเลือดที่ไหลซึมบริเวณมุมปาก มึนงงว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่จู่เหรินถึงมาต่อยตัวเองแบบนี้
" เชี่ยหมอก "
เหรินกำมือแน่นกัดกรามจนขึ้นเป็นสัน กำลังพยายามห้ามตัวเองให้ทำอะไรไปมากกว่านี้ ใจเย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้
" อะไรของมึงเนี่ย "
" มึงทำแบบนั้นไปทำไมวะ "
" กูทำอะไรวะ "


## บทที 10 เลิกเล่นละครได้แล้ว

" เราไปหาเธอนะ ไม่อยากอยู่บ้านไม่อยากไปทำงานเลยว่ะ "
" โอเคๆ มาไหวหรือปล่าว หมอกไปรับได้นะ "
" ไม่เป็นไรๆเราไปเอง เดี๋ยวให้คนขับรถไปส่ง "
" เอาอย่างนั้นก็ได้ เจอกันครับ "
อลิสออกมาหาหมอกตั้งแต่เช้าเพราะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยากจะขอคำปรึกษาเรื่องความสัมพันธ์ของตัวเองกับสามี
ด้วยความที่ทั้งสามคนเป็นเพื่อนกันมานานเธอก็เลยไว้ใจหมอกมากกว่าเพื่อนคนไหนๆ แถมหมอกอยู่ด้วยแทบจะทุกช่วงเวลาในความสัมพันธ์ครั้งนี้ เธอคิดว่าเขาน่ะ เหมาะที่สุดแล้วที่จะให้คำปรึกษา
นั่งเล่นอยู่ในห้องทำงานของหมอก นอนไถมือถือไปพลางๆเพื่อรอหมอกเคลียร์งานเสร็จจะได้พูดคุยกัน
อันที่จริงแค่ได้ใช้เวลาอยู่ที่นี่เพื่อหลบมาจากสถานที่ที่มีภาพความทรงจำของตัวเองกับสามีเต็มไปหมดก็พอจะลืมคิดถึงไปได้บ้าง ไม่ต้องอยู่บนเตียงที่นอนด้วยกันไม่ต้องอยู่บนโต๊ะอาหารที่กินข้าวด้วยกันทุกวัน ไม่ต้องเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่นอนอ่านการ์ตูนเล่นด้วยกัน
" ว๊าย เหรินทำอะไรเนี่ย "
อลิสออกมาจากห้องน้ำก็เป็นจังหวะที่หมัดของคนเป็นสามีประทับบนหน้าเพื่อนสนิทพอดี พอเธอเห็นดังนั้นก็ตกใจยืนช็คตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
" เธอมาทำอะไรที่นี่ " เหรินถามคนเป็นภรรยาอย่างประหลาดใจ
" มึงทำแบบนี้กับกูกับบริษัทแม่กูได้ไง " ไม่ทันได้คำตอบจากภรรยา เขาหันมาคุยกับเพื่อนต่ออย่างเอาเรื่องด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวที่หยุดไม่อยู่
" กูทำเชี่ยอะไร "
" ก็เรื่องวัคซีนไง มึงเป็นคนสลับล็อตเองเลยนี่ "
" มึงพูดเรื่องอะไรของมึงเนี่ย วัคซีนอะไร " หมอกทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตั้งใจว่าถ้าไม่จวนตัวจริงๆจะไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่าเป็นคนทำ
" เลิกเล่นละครได้แล้ว กูเสียใจมากนะ กูเป็นเพื่อนมึงแต่นี่คือสิ่งที่มึงทำกับกูหรือไง "
" นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เราไม่เข้าใจ "
อลิสถามอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ สรุปมันเกิดอะไรกันขึ้น ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมายังไม่เคยเห็นสองคนนี้ทะเลาะกัน แล้วนี่มันเรื่องอะไรทำไมถึงทำให้โมโหได้ขนาดนี้
เธอครุ่นคิดในหัวว่าเรื่องมันคอขาดบาดตายเชียวหรือเหรินถึงได้โกรธได้โมโหถึงขั้นต้องได้ชกต่อยกันแบบนี้
" อยากรู้เหรอ ถ้าอย่างนั้นจะบอกให้ฟังนะ ที่ไก่ตายรอบนั้นก็กูเองอะที่เอาวัคซีนหมดอายุมาให้ฉีด มันถึงติดโรคตายห่าแบบนั้นไง " เขาแสยะยิ้มเย็นๆแล้วเลิกคิ้วให้เพื่อนสนิทอย่างยั่วให้อีกคนโกรธ
" เชี่ยหมอก " เหรินตั้งท่าจะต่อยคนตรงหน้าอีกครั้งแต่อลิสเข้ามาขวางและกอดเขาเอาไว้ ไม่อยากให้เจ็บกันไปมากกว่านี้
" แล้วรู้อะไรไหม ที่ไก่ร้านมึงเป็นหนอนอะ ก็กูอีกนั่นแหละ จ้างคนเอาไก่เน่าเข้าไปทอดขาย เหนื่อยหรือปล่าววะเพื่อน " เขาถามด้วยน้ำเสียงและใบหน้ากวนประสาท ยิ่งเห็นอลิสกอดเหรินไว้แบบนั้นยิ่งรู้สึกโมโหมากขึ้นไปอีก
" แม่งก็โง่ชิบหาย โง่ทั้งมึงพนักงานอะ กูนี่ไม่เข้าใจจริงๆว่าบริษัทมึงไม่เจ๊งได้ไง ผู้บริหารโง่กว่าควายอีก "
เรื่องนี้เหรินไม่ได้คิดมาก่อน เชื่ออย่างสนิทใจว่าเป็นเพราะพนักงานคนนั้นทำเพราะไม่ประสงค์ร้ายกับบริษัท ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเพราะเพื่อนของเขาคนนี้เอง
" มึงทำไปทำไมวะ กูถามจริงเหอะ "
" กูเกลียดมึงกับแม่มึงไง แม่งชอบทำเหมือนกูเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ ชอบจังเลยนะไอ้การทำตัวมีเมตตาให้นั่นให้นี่กับกูน่ะ "
" ถนัดจริงๆเรื่องทำให้กูดูน่าสมเพชอะ "
" เชี่ยหมอกกูไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยเว่ย " เขาอยากจะโกรธจะเกลียดหมอกให้มากกว่านี้แต่ก็ทำไม่ได้ รู้สึกสงสารอยู่ไม่น้อยที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเพื่อนรู้สึกแย่แบบนี้
" แต่มึงก็ทำ มึงทำทุกอย่างที่แม่มึงสั่งนั่นแหละ "
" ... "
เหรินไม่เคยคิดแบบนั้นเลย เขาคิดแค่ว่าหมอกเป็นเพื่อนที่เขารักมากเสมือนเป็นคนในครับครัวเดียวกัน เวลามีอะไรก็อยากจะให้เพื่อนมีเหมือนตัวเองด้วยก็เท่านั้น ไม่เคยคิดว่าตัวเองเหนือกว่าเลย
ไม่เคยมีวันไหนที่เหรินรู้สึกอยากจะแข่งอยากจะเอาชนะหมอก ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเหรินไม่เคยรับรู้ได้เลยสักนิดว่าเพื่อนรู้สึกแย่กับสิ่งที่เขาทำโดยคิดเองเออเองว่ามันดีสำหรับหมอก
นี่สินะที่คนบอกกันว่าความหวังดีของเราอาจจะไม่ได้ดีสำหรับทุกคนบนโลก ความหวังดีของเราหลายๆคนอาจไม่ได้ต้องการมันก็ได้
" พูดไม่ออกเลยสิ "
" กูขอโทษที่ทำให้มึงรู้สึกแบบนั้นนะ กูไม่เคยรู้เลยเพราะเราเป็นเพื่อนกัน ถ้ามึงรู้สึกไม่ดีก็ควรจะบอกกูสิ "
" แล้วมึงเชื่อไหม ต่อให้กูยังคบกับอลิสอยู่แม่มึงก็จะทำให้เลิกกันแล้วแต่งงานกับมึงอยู่ดีนั่นแหละ "
" ... "
ทั้งหมอกและเหรินรู้ดีว่าแม่ของเหรินเป็นยังไง ขนาดความฝันตัวเองยังไม่มีโอกาสได้ทำเลย พ่อแม่ของอลิสรวยที่สุดในบรรดาเพื่อนของแม่เหรินแล้ว ถ้าอลิสยังไม่แต่งงานยังไงแม่ก็จะหาโอกาสให้ต้องได้แต่งกันจนได้ นั่นคือความจริงของเรื่องนี้
จอมวางแผนจอมบงการ ให้หมอกไปเรียนที่เดียวกันกับลูกชายของตัวเองก็เพื่อประโคมข่าวสรรเสริญตัวเองว่าเป็นคนดีมีเมตตาเลี้ยงลูกแม่บ้านเหมือนลูกตัวเองทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่
แม่เหรินไม่เคยพูดจาไม่ดีใส่หมอกเลยก็จริงแต่สิ่งที่กระทำมันทำแทนตลอด ที่เค้าเรียกกันว่าปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอน่ะ ไม่ผิดไปไหนเลยสักนิด
" ทำไมกูต้องมาอยู่เป็นเครื่องประดับบารมีให้มึงให้แม่มึงด้วยวะ กูโคตรเกลียดตัวเองเลยแม่ง "
" กูขอโทษ "
" เหอะ มึงขอโทษเหรอ ง่ายจังเลยนะ "
" อ้อ กูมีอะไรจะบอกมึงอีกอย่าง " เขากระชากแขนอลิสจนเซถลามาหาตัวเอง
"โอ๊ย อะไรของหมอกเนี่ย เราเจ็บนะ "
" เชี่ยอะไรของมึงอีก "
" อลิสท้อง " ทันทีที่พูดจบเขาก็พลักคนที่เป็นแฟนเก่าลงพื้นอย่างแรงด้วยแรงโทสะ ตั้งใจให้เธอแท้งลูก เขาตั้งใจจะทำลายความสุขของเพื่อนสนิทให้ได้มากที่สุด
" เธอ! "
เหรินตกใจมากกับเหตุการณ์เมื่อครู่รีบไปพยุงเธอขึ้นมาทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากจนไม่รู้จะโฟกัสที่ส่วนไหนก่อนดีกันแน่ ดีใจที่ภรรยาท้องแต่ก็กลัวเธอจะแท้ง โดนพลักล้มลงแรงขนาดนั้น
" เป็นไงบ้าง เจ็บมากไหมครับ "
" หมอก ทำไมต้องทำร้ายเราด้วย "
อลิสเสียใจมากที่คนที่เธอไว้ใจที่สุดทำกับเธอแบบนี้ เธอร้องไห้ออกมาอย่างหนัก สะอึกสะอื้นจนตัวโยน
" เธอรักมันมากไม่ใช่หรือไง เนี่ย ช่วยให้ดีกันอยู่นะ ไม่งั้นเธอคงยังหึงมันกับเมียเก่าอยู่แน่ ฮ่าๆ "
" อ่อ ฮ่าๆ พี่ต้นอ้อก็หมอกเองแหละที่พากลับเข้ามาในชีวิตเธออะ "
หมอกพาลไปทั่ว ตัวเขาตอนนี้เหมือนคนเสียสติ ทุกอย่างมันเกินคาดเกินควบคุมไปหมด
" เชี่ยนี่ "
" เราไปทำอะไรให้เธอนักหนาวะ ทำไมต้องเกลียดกันขนาดนี้ด้วย เธอทำแย่กับเราไม่หยุดเลยอะ "
" หมอกแค่อยากให้เธอเลิกกับมัน แค่นั้นเอง เลิกกับมันแล้วกลับมาหาเราสิ ทำได้ไหมล่ะ "
" ทุเรศ "
" ทำไมอะ ตอนเป็นแฟนกับเราแค่นอนห้องเดียวกันเธอยังไม่เคยเลยเว่ย แต่ตอนนี้ท้องกับมันเนี่ยนะ "
เห็นหมอกพร่ามเรื่องแย่ๆออกมาไม่หยุดก็อยากจะประเคนหมัดประทับบนใบหน้าอีกสักรอบ ติดตรงที่เป็นห่วงภรรยามากกว่าจึงไม่ได้ทำแบบนั้นลงไป
" เราโคตรขยะแขยงเธอเลยหมอกรู้ตัวไว้ด้วย ทุเรศมากอะ "
" เธอไหวไหม ไปหาหมอกันครับ "
ไม่อยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้มากไปกว่านี้ เหรินรีบอุ้มคนเป็นภรรยาไปขึ้นรถเพื่อไปส่งที่โรงพยาบาลทันที
" เป็นยังไงบ้างครับ เจ็บหรือปวดยังไงไหม " เขาถามไถ่อย่างเป็นห่วงเป็นใย
" เจ็บก้นนิดเดียวค่ะ เธอเรากลัวลูกไม่ปลอดภัยอะ "
" เป็นไรหรอกครับ ลูกเราเก่ง เก่งเหมือนแม่เค้านั่นแหละ "
ถึงแม้เหรินจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ที่จริงแล้วตัวเขาเองก็กังวลอยู่ไม่น้อย ถ้าแท้งไม่ใช่แค่ลูกที่จะไม่อยู่กับเขาแต่ภรรยาที่จะต้องเจ็บปวดทั้งร่างกายทั้งจิตใจอีกจึงพยายามทำตัวเข้มแข็งเอาไว้ให้เธออุ่นใจ สถานการณ์ตอนนี้เขาเองก็อยากเป็นที่พึ่งให้กับภรรยา
" ... "
" ไม่ต้องร้องไห้แล้วคนเก่ง ทีหลังเธอมีอะไรอยากรู้สงสัยเธอถามเรานะ ไม่ต้องคิดไปเองเสียใจเองคนเดียวแล้ว เรื่องของเราจะมีใครมารู้ดีมากกว่าเราอีกล่ะจริงหรือปล่าว "
" อือ เราขอโทษ "
" ช่างมันๆ "
" รู้ว่าท้องนานหรือยังครับ "
เหรินเห็นว่าสถานการณ์บนรถไม่ค่อยดีนัก อลิสนั่งเงียบไม่พูดไม่จาก็เลยพยายามชวนคุยเผื่อเธอจะรู้สึกดีขึ้น
" ไม่นาน เราก็เพิ่งจะรู้ เห็นเธอกอดพี่ต้นอ้อเราเลยมาปรึกษาหมอก " เธอพูดอย่างจ๋อยๆ ด้วยความรู้สึกแย่ที่ถาโถมเข้ามาในใจ
" จะทิ้งเราหรือไง ไม่ยอมหรอกนะจะบอกให้ "
" เราขอโทษนะ "
" ผ่านไปแล้วครับ มาเริ่มกันใหม่นะ " เหรินละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัยรถแล้วมาวางบนหน้าขาของคนเป็นภรรยาบีบเบาๆเป็นการให้กำลังใจ
" เรารักอลิสนะ "


## บทที่ 11 ขอโทษ

" ภรรยาผมเป็นอะไรมากหรือปล่าวครับ "
" เดี๋ยวนอนพักก็หายแล้วครับ ความจริงกลับบ้านได้เลยนะ "
" นอนต่อที่บ้านได้เลยครับ "
ถึงหมอจะบอกมาแบบนี้แต่เขาก็ยังไม่สบายใจเท่าไรนัก ห่วงทั้งภรรยาห่วงทั้งลูกในท้อง ถ้าให้นอนดูอาการต่อที่นี่น่าจะเป็นเรื่องที่ดี เผื่อเกิดอะไรขึ้นมาใกล้ยาใกล้หมอจะได้รักษาได้ทันท่วงที
" คืออันที่จริงผมอยากให้อยู่ดูอาการสักคืนสองคืนก่อนน่ะครับ "
" เราไม่เป็นอะไรแล้วเธอนี่ก็เวอร์ เชิญคุณหมอทำงานต่อได้เลยค่ะ " ประโยคหลังเธอหันไปพูดกับคุณหมอ
" งั้นไม่รบกวนแล้วครับ ขอบคุณมากๆครับ "
เหรินไม่อยากขัดใจภรรยาประกอบกับที่หมอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรแล้วจึงตัดสินใจว่าจะพาเธอกลับบ้าน
" ครับถ้าอย่างนั้นหมอขอตัวนะ "
เขาพาคนเป็นภรรยากับมาที่บ้าน จัดการไปชงนมอุ่นๆมาให้ดื่มแล้วขอร้องแกมบังคับให้เธอนอนทันทีทั้งที่พระอาทิตย์ยังไม่ทันลับขอบฟ้า
เหลือบไปเห็นหนังสือการ์ตูนเรื่องโปรดที่เคยไปซื้อมาด้วยกันก็นึกอยากจะอ่านให้ลูกฟังด้วยความเห่อลูกของเขา หมายมั่นให้ลูกได้ฟังทั้งที่อายุครรภ์เท่านี้น่าจะยังไม่มีอวัยวะมารับสัมผัสเสียด้วยซ้ำ
" เธอว่าเธออ่านให้เราฟังหรือให้ลูกฟังนะ "
" ทั้งสองคนนั่นแหละ "
" ลูกรำคาญแล้วค่ะ "
" ฮ่าๆ ลูกหรือแม่ครับ "
ครืดดด ครืดดดด
" เสียงแจ้งเตือนแชทดังอะ เธอดูหน่อยเผื่อที่บริษัทมีอะไร "
อลิสออกเป็นกังวล ตั้งแต่ตั้งครรภ์มาไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงไปไหนมาไหนเท่าไรจึงทำให้ไม่ค่อยได้เข้าบริษัท ถ้าหากว่ามีงานอะไรที่ต้องตรวจสอบดูเร่งด่วนจะได้รีบจัดการ
" ได้ๆ "
เขาละหนังสือในมือไว้บนหัวเตียงแล้วลุกไปค้นเอามือถือในกระเป๋ามาเปิดเช็คก็พบว่าเป็นแจ้งเตือนการแช็ตจากหมอก
" หมอกทักมาน่ะ "
" ไม่ต้องคุยก็ได้มั้ง "
หมอก : เป็นยังไงบ้าง
หมอก : เราขอโทษ
หมอก : กำลังไปหานะ
อลิส : ไม่ต้องสาระแนมา กูดูแลของกูเองได้
หมอก : มึงสิสาระแน กูไม่ได้คุยกับมึง
อลิส : มึงไม่ต้องเสนอหน้ามาเลยนะ
" มันบอกจะมาหาอะ เราบอกไปแล้วว่าไม่ต้องมา "
" อย่าไปสนใจเลยเธอ ปิดมือถือไปเลยค่ะ "
คนตัวสูงเดินกลับมาที่เตียงแล้วนอนลงสวมกอดคนเป็นภรรยาอยู่พักนึง หอมแก้มเธอฟอดใหญ่ก่อนที่จะลุกขึ้นไปนั่งทำงานแล้วปล่อยให้เธอพักผ่อน
ไม่นานนักหมอกก็มาถึงที่บ้านของทั้งคู่ รีบกระวีกระวาดเข้ามาข้างใน พอมาถึงหน้าห้องก็ต้องชะงักด้วยประตูถูกล็อคเอาไว้จากด้านใน
หมอกเดินไปขอกุญแจสำรองจากคุณป้าแม่บ้าน ได้มาอย่างง่ายดายเพราะทุกคนก็รู้จักหมอก พอได้กุญแจแล้วเขาก็รีบกลับมาไขประตูห้องเข้าไปทันที
" เธอเป็นยังไงบ้าง "
" มึงให้อลิสนอนเถอะ อย่าเสียงดัง "
เหรินลุกจากโต๊ะทำงานแล้วกระชากเพื่อนของเขาที่กำลังเรียกอลิสอยู่ ตั้งใจจะให้เขากลับไป
เสียงที่หมอกใช้เรียกเธอมันดังเสียจนเหรินที่ใส่หูฟังเปิดเพลงทำงานอยู่ยังได้ยิน เหรินไม่อยากให้คนคนนี้เข้ามาวุ่นวายอะไรในความสัมพันธ์ของตัวเองและครอบครัวเท่าไรนัก เห็นแบบนี้ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่กันแน่
" มึงยุ่งไรเนี่ย "
" อ้าวก็นี่เมียกูไง มึงลืมอะไร "
" พอแล้ว อย่าทะเลาะกัน " สุดท้ายอลิสก็ตื่นจนได้
" เราขอโทษนะเธอ "
หมอกกุมมืออลิสเอาไว้แล้วร้องไห้ฟูมฟาย เขารู้สึกผิดไม่น้อยกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป เขาทำร้ายผู้หญิงคนนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าครั้งนี้เขาทำเธอแท้งลูกมันคงจะทำให้รู้สึกผิดไปตลอดชีวิต โชคยังดีที่ไม่เกิดอะไรแบบนั้นขึ้น
" เธอกลับไปเถอะ เราจะนอนต่อแล้ว "
" อลิสรักมันจริงๆใช่ไหม เราไม่มีโอกาสอีกแล้วจริงๆใช่ไหม "
" วันที่เธอไปมีคนอื่นเราไม่ได้บังคับให้เธอไปเลยหมอก เธอไปของเธอเองเธอทำร้ายเราเองแล้วจะมาคาดหวังอะไรจากเราอีก "
อลิสสุดจะทน ตัดสินใจพูดสิ่งที่ไม่เคยพูดออกไป ตั้งแต่ครั้งที่เธอโดนนอกใจเธอไม่เคยได้ด่าได้พูดอะไรแบบนี้ ในที่สุดที่ต้องพูดมันก็มาถึงแล้ว
" ... "
เขารู้สึกจุกจนพูดไม่ออก ที่อลิสพูดมามันจริงทั้งหมด เป็นเขาเองที่เห็นแก่ตัว มองแต่เรื่องของตัวเอง ความจริงที่หมอกไม่อยากจะยอมรับมันว่าคนที่ทำร้ายทุกคนก็คือหมอกเองวันนี้ต้องยอมรับเสียที
" พอแค่นี้เถอะนะ เราขอร้อง กลับไปเป็นคนเดิม ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไหม เราอยากจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มากเลย เราไม่ชอบที่เธอทำตัวแย่แบบนี้เลยหมอก " เธอขอร้อง
" ... "
" เธอสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก เกิดมาก็เจอหน้ากันแล้ว ทำไมต้องร้ายใส่กันขนาดนั้น "
หมอกได้ฟังที่อลิสพูดก็เหมือนโดนดึงสติ ถ้าเรื่องแย่ๆมันเกิดขึ้นเพราะความอิจฉาของเขาเขาก็ควรจะจัดการตัวเองไม่ใช่อาละวาดแล้วพาลไปทั่วแบบนี้
" มองเชี่ยไร "
เหรินตวาดใส่หมอกทันทีที่เขาหันมามองหน้า เมื่อครู่เห็นอลิสกับเหรินคุยกันอยู่ก็ไม่อยากขัด อยากให้ได้เคลียร์ใจกันไป ปัญหาจะได้จบ
" ... "
" พูดมาสิ ทีทำเชี่ยๆยังทำได้ มึงไม่ชอบอะไรมึงก็บอกกูสิวะ มึงจะเก็บไปคิดเองเออเองแบบนี้มันได้อะไรขึ้นมา "
" กูขอโทษ "
" กูก็เคยถามมึงแล้วก่อนแต่งงานอะ ถ้ามึงไม่โอเคมึงทำไมไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นวะ แม่ง " เหรินพูดอย่างโมโห
" เออ กูขอโทษ " เขาหยุดร้องไห้แล้วขอโทษเพื่อนสนิท ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสู้หน้า
" จะเอายังไงต่อ "
" กูจะไปลาออก "
" อะไรของมึงหมอก แล้วจะไปทำงานที่ไหน จะไปอยู่ไหนบ้านมึงอยู่นี่ "
" บ้านแม่มึงไม่ใช่บ้านกู "
" มันก็เหมือนกันนั่นแหละ "
" ไม่เหมือนกันหรอกเหริน มันไม่เหมือนกัน "
" แล้วจะไปอยู่ไหน " เหรินพยายามใจเย็นลงแล้วพูดดีๆ เห็นท่าทางสำนึกผิดของเพื่อนแล้วก็โกรธไม่ลง ยังไงก็ผ่านอะไรต่ออะไรมาด้วยกันเยอะจนนับไม่ถ้วน
" กูคงกลับไปต่างประเทศอะ ขอโทษที่เข้ามาเป็นเรื่องแย่ๆในชีวิตพวกมึงนะ "
" เออช่างมัน มาเริ่มกันใหม่ "
" อลิสไม่เกลียดเราได้หรือปล่าวครับ "
" ถ้าเธอคิดได้แล้วก็โอเคแล้ว "
" งั้นเราไปแล้ว เธอพักผ่อนเถอะ "
หมอกวางกุญแจสำรองห้องนอนไว้ที่ปลายเตียงแล้วเดินออกจากห้องไปเงียบๆโดยมีสายตาสองคู่จดจ้องทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาจนลับตาไป
เขาไม่หันกลับมามองเลยสักนิด จากท่าทางตัวโยนแบบนั้นก็พอจะเดาได้ว่ากำลังร้องไห้อีกรอบ คงไม่อยากให้สองคนในห้องเห็นน้ำตาอีกแล้ว
" หมอกจะโอเคไหมเธอ " อลิสรู้สึกเป็นห่วงหมอกไม่น้อย ไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อน สภาพจิตใจของเขาเองครั้งนี้ก็คงสุดทนจริงๆ
" เดี๋ยวมันก็โอเคขึ้น คงต้องใช้เวลาหน่อยแหละ "
" เธอนอนเถอะ เราเฝ้า "
เหรินตัดสินใจทิ้งงานมานอนอ่านการ์ตูนให้คนเป็นภรรยาและลูกในท้องฟังอีกครั้งจนเธอหลับไป
อยู่บ้านเฝ้าภรรยามาสองสามวันเริ่มรู้สึกอยากจะหาอะไรทำ ไม่ได้ทำงานแล้วก็อยากทำนู่นทำนี่เต็มไปหมดก็เลยนึกขึ้นได้ว่าเคยชวนกันไปทะเล
" ถือโอกาสนี้ไปทะเลกันดีไหม เราชวนกันไม่รู้กี่ครั้งแต่ยังไม่ได้ไปด้วยกันสักที "
" ไปสิ พาลูกไปด้วยพอดีเลย "
" อยากเห็นเมียใส่ชุดว่ายน้ำ "
ความประสงค์ชัดเจนแจ่มแจ้ง อยากไปทะเลเพราะอยากเห็นคนเป็นภรรยาใส่ชุดว่ายน้ำ ไม่มีการแอบแฝงใดๆทั้งสิ้น
" เดี๋ยวนี้เรียกเมียเต็มปากเต็มคำเลยนะ " อลิสพูดแซวๆ
" ไม่รู้ๆๆๆ ฮ่าๆ น้อยใจเธอว่ะ เหรินรู้ว่าเรากำลังมีจะลูกด้วยกันทีหลังคนอื่นอีก "
เหรินทำทีกอดอก สีหน้าบึ้งตึง พูดอย่างกระเง้ากระงอดจนอลิสต้องหาประเด็นมาเล่นงานเขาคืนสักหน่อย
" กำลังจะไปบอกนั่นแหละค่ะ คุณสามีดันไปกอดคนอื่นก่อน " เธอทำกระฟัดกระเฟียดบ้าง
" ฮ่าๆ โอ๋ๆ ต่อไปไม่สัมผัสตัวคนอื่นเลยครับ สวมบทบาทพระสงฆ์เลย สัญญา สัญญาที่ทำได้จริง "
เห็นท่าทางโกรธปลอมๆของภรรยาแล้วคนเป็นสามีถึงกับหลุดขำ น่ารักน่าเอ็นดูกว่าใครบนโลกเลย ได้แต่คิดว่าถ้าลูกคลอดออกมาต้องน่ารักแบบแม่แน่ๆ
" ก็ลองทำอีกสิ เราหย่ากับเธอจริงๆแน่ " เธอยังไม่วายเล่นบทแกล้งโกรธต่อ
" ไม่ทำครับ เหรินรักอลิสคนเดียวนะ "


## บทที่ 12 ไปเที่ยวทะเล

" พร้อมหรือยังครับ ไปกันยัง "
เหรินที่กำลังตรวจเช็คสำภาระที่จะต้องใช้ในทริปนี้อย่างขมักเขม้นเอ่ยถามคนเป็นภรรยาถึงความพร้อมสำหรับการออกเดินทาง
" พร้อมค่ะ ว่าแต่เธอขับเองไหวแน่นะ "
" แค่นี้สบายมาก เราไม่อยากให้คนขับรถไปด้วยอะ อยากอยู่กับเธอแค่สองคนครับ "
ระหว่างแม่บ้านกำลังมาช่วยขนของขึ้นไปบนรถเขาถือโอกาสเข้ามาคลอเคลียมากอดมาหอมว่าที่คุณแม่อย่างรักใคร่จนเธอรู้สึกหมั่นไส้
" อยากจะอ้วกกก "
" อ้าว เห๊ยเดี๋ยวเราไปเตรียมถุงขยะติดรถให้ก่อนนะ "
อลิสทำทีเอามือทาบอกเลียนแบบท่าทางตอนอ้วก ฝ่ายคนเป็นสามีเห็นดังนั้นก็เป็นห่วงเป็นใย ดูไม่ออกว่าเธอแค่แหย่เล่นเท่านั้น ตั้งท่าจะวิ่งแจ้นไปหาถุงพลาสติกเพื่อเตรียมไว้เผื่อเธออยากจะอ้วกระหว่างทาง
" เราประชด!!! "
" อ๋ออออ "
" ไปกันได้แล่วจะได้ถึงไวไว "
ได้ยินว่าเธอแค่ประชดเหรินก็คลายกังวล ตั้งแต่รู้ว่ากำลังจะมีลูกเขาก็อ่านหนังสือศึกษาหาความรู้เพิ่มเติมมาประมาณหนึ่ง ทำให้ทราบว่าคนท้องอาจจะมีอาการแพ้ท้อง ซึ่งความรุนแรงก็เป็นไปตามปัจเจคบุคคล ถ้าเมื่อครู่ไม่ได้จะอ้วกจริงๆก็แสดงว่ายังไม่มีอาการอะไร
เป็นห่วงคนเป็นภรรยาอยู่นาน พอเห็นเธอมีท่าทีว่าจะอาเจียนออกมาแบบนั้นเลยลนลานทำตัวไม่ถูกเท่าไรนักตามฉบับมีลูกครั้งแรกฉบับคุณพ่อมือใหม่(ที่เห่อลูกมาก)
เขาค่อยๆประคองคนเป็นภรรยาเดินเพื่อไปขึ้นรถ จัดการเปิดประตูรถให้ดิบดีแล้วรีบวิ่งกลับไปฝั่งคนขับ
" เดี๋ยวอย่าเพิ่ง "
" ห๊ะ "
" เราคาดให้ "
รีบวิ่งมาเพื่อการนี้ อยากมีบรรกาศโรแมนติกเหมือนในละครหลังข่าว อารมณ์ประมาณคาดเข็มขัดนิรภัยให้ภรรยาแล้วสบตากันปิ๊งๆตกหลุมรัก
พลันฝันที่วาดเอาไว้ก็ดับลงในพริบตา อลิสดึงเข็มขัดมาคาดเสร็จ พร้อมกับหัวเราะร่วนให้กับสีหน้าผิดหวังของคนเป็นสามี เธอรู้สึกเอ็นดูเขาไม่น้อยทีเดียว
ยิ่งโตยิ่งเด็กคงไม่เกินจริงสำหรับเหริน แต่งงานมาครึ่งปีได้ เหรินเหมือนย้อนกลับสมัยประถม การแสดงสีหน้าท่าทางดูน่ารักน่าเอ็นดูไปเสียหมด
" ฮ่าๆๆๆ ไม่ได้พิการจ้ะพ่อ "
" อยากทำให้นี่ครับ " เหรินพึมพำหน้าจ๋อยๆที่โดนดับฝัน
" น้อยๆหน่อยก็ได้ ขับรถไปเลย "
คู่แต่งงานที่กำลังอยู่บนรถต่างใบหน้าเบิกบาน มีความสุขที่กำลังจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน มีความสุขกับลูกในท้องของคนเป็นภรรยา
" เธอสวยขึ้นไหมวะ "
" อะไร "
จู่ๆเหรินก็โพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาคนที่นั่งข้างๆถึงกับทำตัวไม่ถูก เลิ่กลักหน้าแดงหูแดงตัวแข็งทื่อไม่กล้าหันไปสบตาคนเป็นสามีที่กำลังขับรถอยู่
" ไม่รู้สิ เรารู้สึกว่าอลิสสวยขึ้น มากๆเลยด้วย "
" ... "
" อ้าว เธอเขินเหรอ ฮ่าๆ "
" ก็เมียสวย ชมจะแปลกตรงไหน "
" ป...ปกติเธอไม่ชมแบบนี้นี่ " อลิสตอบเสียงตะกุกตะกัก รับมือไม่ค่อยได้กับการชมซึ่งๆหน้า
" ต่อไปชมทุกวันเลยดีหรือปล่าวเนี่ย เธอสวยขึ้นทุกวันเลยอะ " เขาพูดไปตามที่รู้สึก ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆคนข้างๆก็สวยวันสวยคืน มันสวยขึ้นจนผิดสังเกต
" คลั่งรักหรือไงคะ "
" ถามลูกดูก็รู้ว่าเรารักเธอที่สุดในจักรวาล "
" ใช่ไหมครับคนเก่ง "
เหรินละมือจากพวงมาลัยรถข้างนึง ยื่นมือมาลูบท้องคนเป็นภรรยาผ่านเสื้อเบาๆ ทำทีว่ากำลังคุยกับลูก
" ติดเล่นเนี่ย มองทางดีๆ มันอันตราย " อลิสพูดดุๆกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง
" เธอไม่เห็นชมว่าเราหล่อบ้างเลย " เขาท้วง
" ก็งั้นๆนะ ไม่เห็นจะหล่อตรงไหน " อลิสตอบพร้อมกับมองออกไปนอกรถ ไม่ต้องการให้คนเป็นสามีเห็นใบหน้าที่แดงก่ำอยู่ตอนนี้มากนัก
" เธออะ "
ท่าทีแสนงอนปรากฎขึ้นผนวกกับการย่นหน้ายู่ปากแสดงอาการไม่ค่อยพอใจของเขาทันที
" ฮ่าๆ เธอทำไมงอแงจัง อายุกี่ขวบแล้วคะเนี่ย "
" น้อยใจจริงๆนะ "
" โอ๋ๆ ใครจะไปหล่อกว่าเธอได้เล่า นี่คุณเหรินนะคะ สาวๆงี้กรี๊ดกันกระจาย "
" ... "
" เรารักเธอนะ "
เห็นคนเป็นสามีเงียบไปแบบนั้นจึงคิดขึ้นได้ว่าถ้าบอกรักเขาจะต้องหายงอนแน่ จึงตัดสินใจบอกออกไปทั้งที่ตัวเองจะเขินมากๆกับการทำแบบนี้
" ... "
" ได้ยินหรือยัง เรารักเธอมากกว่าที่เธอรักเราอีก "
" มั่ว เรารักมากกว่าอีก "
เป็นเรื่องที่ยอมกันไม่ได้เด็ดขาด แม้เหรินจะรู้สึกดีใจมากที่คนเป็นภรรยาบอกรักแต่คำว่ารักมากกว่าฟังดูแล้วแสลงหูไม่ใช่เล่น
" ไม่ใช่ค่ะ เรารักมากกว่า " เธอเองก็ไม่ยอมแพ้เหมือนกัน
" ใช่ที่ไหนครับ เหรินต่างหาก "
" เราต่างหาก "
" โอเคๆๆๆ สรุปว่ารักเท่ากันนะครับ "
พอดูๆแล้วจะเถียงกันไม่จบสิ้นเขาเลยจำเป็นต้องยอม ก็เอาเป็นว่ารักเท่ากันก็แล้วกัน จะได้ไม่มีใครรักมากกว่าใคร
" เห๊ย ข้างหน้ามีร้านโรตีสายไหมอะ จอดให้ได้ปล่าวเราอยากกิน "
" เอาสิๆ "
คนตัวเล็กตาวาวเป็นประกายทันทีที่เห็นร้านขายโรตีสายไหมตั้งอยู่ข้างทาง ของโปรดของเธอในวัยเด็ก หลังจากไม่มีโอกาสได้กินมานานวันนี้ก็ได้เจออีกครั้ง
เหรินเปิดไฟเลี้ยวแล้วจอดรถข้างทางให้คนเป็นภรรยาลงไปซื้อขนม ท่าทางของเธอดูตื่นเต้นมีความสุขจนเขาเผลอยิ้มออกมาลำพัง
" ไม่ได้กินมานานมากกกกก "
" ป้อนหน่อยครับ " เขาขอให้อีกคนป้อนด้วยตัวเองกำลังขับรถอยู่
" ได้ๆ เป็นไงอร่อยไหมคะ "
" ก็สายไหมอะเธอ ฮ่าๆๆๆ "
" หวานมาก อยากกินทุกวันเลย "
เธอกินไปยิ้มไป เพลินเพลินกับรสชาติหวานๆของขนมสุดโปรดอย่างมีความสุข
" อยู่แถวบ้านก็มีขายครับ เดี๋ยวกลับไปจะซื้อให้กินทุกวัน เอาให้เบื่อตายอะ "
" มีด้วยเหรอ ทำไมเราไม่เคยเห็น "
อลิสตาโตทันทีที่รู้ว่าแถวบ้านตัวเองก็มีขาย ถ้ารู้ว่ามีอยู่ใกล้ๆมีหวังได้กินทุกวัน กินแทนขนมหวานทุกชนิดบนโลกโดยไม่มีวันเบื่อหน่าย
" เคยมองหาหรือไงล่ะ เธอก็ทำแต่งาน "
" แฮะ ก็จริงอีก " อลิสได้แต่เกาหัวแกรกๆเพราะที่เขาพูดมันจริงทั้งหมด
" นอนพักก่อนได้นะ ถึงแล้วเหรินปลุก "
เขาบอกด้วยความเป็นห่วง ระยะทางอีกไกลว่าจะถึงที่หมาย ไม่อยากให้เธอรู้สึกเหนื่อย
" อยู่กับเธอนี่แหละ ไม่อยากให้เหงา "
" ฮ่าๆโอเค ถ้าไหวก็อยู่ครับ ไม่ไหวนอนเลยไม่ต้องฝืนนะ "
" อื้ม "
" วู้วววว ถึงแล้วว เมื่อยก้นมาก "
อลิสลงจากรถ ยืดเหยียดคลายกล้ามเนื้อไล่ความเมื่อล้าจากการนั่งรถอันแสนยาวนาน ทะเลใกล้ๆมีไม่เที่ยว ถ่อมาไกลเกือบสุดเขตแดนประเทศ
" นวดให้เอาปล่าว " เขาถามเธอด้วยสีหน้ามีเลศนัย
" ทะลึ่งป้ะเนี่ย "
" ทะลึ่ง "
" โอ๊ยยย เธอนะเธอ " อลิสได้แต่ยิ้มกว้างๆส่ายหน้าไปมากับพฤติกรรมนี้ของคนเป็นสามี
" ถามหมอแล้วหมอบอกมีได้ให้ระวังอย่ารุนแรงกับท่าที่ผาดโผน "
ในเมื่อไม่มีอะไรต้องปิดบังก็แค่พูดไปตามตรง คนเจ้าเล่ห์แบบเขาถนัดนักเรื่องต้อนให้อีกคนจนมุม
" รู้ค่ะ ยังไม่ทันได้ว่าอะไรเลย "
" แปลว่าอนุญาตงั้นสิ "
ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาใกล้ ใช้สายตามองคนเป็นภรรยาอย่างหยาดเยิ้ม สันจมูกคมๆกดลงบนแก้มนุ่มๆหนึ่งครั้ง สูดหายใจเข้าดังฟอดเป็นการเติมพลัง
เพี๊ยะ
" อะไรเล่า " เธอฟาดฝ่ามือลงบนต้นแขนของคนเป็นสามีอย่างจังด้วยความเขินอาย
" เยี่ยมสิแบบนี้ ไปเธอไปนอนพักก่อน แดดอ่อนแล้วค่อยมาเล่นน้ำกัน บิกีนี่ๆๆๆๆๆ "
" ฮ่าๆๆๆ โว้ยยย สวดมนต์หรืออะไรเธอน่ะ "
อลิสขำจนทัวทิ่มกับอากับกิริยาของเหรินที่เอาแต่พึมพำๆว่าบิกีนี่ๆๆๆ เสียงฟังดูแล้วคล้ายบทสวดสักอย่างที่ใช้ประกอบพิธีกรรมทางศาสนา
" แต่จริงๆไม่อยากรอละ ใส่นอนไปเลยดีไหมนะ "
" ... "
อลิสไม่ได้ตอบอะไรออกไปแต่ยิ้มให้เขาอย่างยั่วยวนแทบคำตอบ
" ยิ้มแบบนี้หมายความว่าไงครับ หื้มม "
เอวบางของคนตัวเล็กถูกคว้าเข้าไปกอดไว้อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว เหรินหมั่นเขี้ยวจนแทบทนไม่ได้อยากจะกอดอยากจะหอมให้ช้ำเสียตรงนี้
" อย่ากอดตรงนี้ คนเยอะค่ะ " อลิสปราม
" งั้นเข้าห้อง กลับห้องๆๆๆๆๆๆ "
" ไปเลยๆ ขนของ "
เสียงราวกับการสวดมนต์ดังขึ้นอีกครั้ง ทั้งคู่หยอกล้อกันอย่างมีความสุข เที่ยวทะเลครั้งนี้คงจะเรียกได้ว่าเป็นการฮันนีมูนย้อนหลังได้สักที
หลังผ่านเรื่องราววุ่นวายต่างๆมามากมาย ในที่สุดทุกคนก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในแบบฉบับของตัวเองเสียที


## บทที่ 13 แพ้ท้อง

" เป็นไงบ้างครับ ดีขึ้นบ้างหรือยังตอนนี้ "
" ยังเวียนหัวอยู่เลยค่ะ บ้านหมุนวิ๊งๆเลย "
" ไปนอนพักก่อนดีกว่าเราว่า "
เหรินค่อยๆประคองว่าที่คุณแม่มือใหม่เข้าไปนอนพักในห้องนอน อาการแพ้ท้องของเธอเกิดขึ้นแล้วจริงๆ ดูท่าทางจะหนักไม่ใช่เล่นๆเสียด้วย มีทั้งอาเจียนและเวียนศรีษะ
เรื่องอาเจียนค่อนข้างสาหัส ได้กลิ่นอะไรก็รู้สึกว่าเหม็นไปเสียหมด อาหารบางอย่างที่เคยชอบทานก็เหม็นจนทานไม่ได้
" เธอไม่ไปทำงานได้ไหมคะ อยู่กับเรานะ "
ใบหน้าสวยซบอยู่ที่แขนของคนเป็นสามี ออกแรงเหนี่ยวรั้งไม่ให้ลุกไปไหน ฝังจมูกลงไปสูดกลิ่นเนื้อตัวกลิ่นเสื้อผ้าของเขาอย่างคลั่งไคล้ด้วยมันช่วยบรรเทาอาการเวียนศรีษะที่เป็นอยู่ได้เป็นอย่างดี
" ถ้าอย่างนั้นเราไม่เข้าบริษัท เดี๋ยวแบกงานมาเฝ้าเธออยู่บ้านแล้วกันเนอะ "
" อย่าไปไกลสิ ตัวเธอหอม "
" เราคุยงานก่อนครับ รอก่อนนะ"
เขาลูบหัวเธออย่างแผ่วเบาก่อนที่จะพยายามแกะแขนของเธอที่เกาะอยู่อย่างแน่นหนานั้นออก เพื่อลุกออกไปเคลียร์เอกสารบางส่วนแล้วโทรสั่งงานกับเลขาไว้
" ฮึก ฮือออ "
คนแพ้ท้องที่กำลังมีอาการติดกลิ่นสามีถึงกับร้องไห้โฮทันทีที่เขาเดินออกจากห้องไป เก็บกลั้นเสียงร้องและหยดน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ กลิ่นของคนเป็นสามีในตอนนี้เปรียบเสมือนความสบายใจเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ พอห่างตัวไปก็สร้างความสะเทือนใจให้กับคนอ่อนไหวอย่างมาก
สภาพร่างกายและสภาพจิตใจของว่าที่คุณแม่อ่อนไหวง่ายกว่าที่เคย อาจเป็นเพราะฮอร์โมนที่เปลี่ยนแปลงไป ความไม่สบายเนื้อสบายตัวอย่างน่าหงุดหงิด ตอนนี้แค่ได้กลิ่นของเขาก็รู้สึกดีขึ้นจนเหมือนหายดีไปชั่วขณะ เธอต้องการเพียงเท่านี้
" มาแล้วๆ ไหนครับ อาการเป็นไงบ้าง "
" คิดถึงเธอ อยากกอดเยอะๆเลย "
" โอ๋ ร้องไห้ด้วยเหรอเนี่ย "
ร่างหนาแทรกกายลงไปภายใต้ผ้าห่ม โอบกอดอีกคนจากทางด้านหลังพร้อมกับระดมจูบอย่างแผ่วเบาที่หัวไหล่เป็นการปลอบประโลม
คนตัวเล็กพลิกตัวกลับไปซุกที่แผงอกแกร่ง น้ำตาที่พรั่งพรูอยู่เมื่อครู่พลันมลายสิ้นเพียงแค่ได้กลิ่นของอีกคนที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น
" ดีแล้วที่เธอแพ้ท้องแล้วชอบกลิ่นเราครับ ถ้าเธอเหม็นเรามีหวังเราคงขาดใจตายแน่ "
" เธอรำคาญหรือปล่าวที่เราอยากอยู่ใกล้ๆตลอดแบบนี้ " อลิสถามด้วยความวิตกกังวล ยิ่งเธอติดเขามากขึ้นเท่าไรก็ยิ่งน่ากลัวว่ามันจะสร้างความรำคาญให้แก่เขามากขึ้นตามไปด้วย
" ไม่เลยสักนิด อยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันครับ ได้กอดทั้งลูกทั้งเมียพร้อมกัน งานการก็ห่างๆบ้าง จะถวายชีวิตให้มันทั้งหมดเลยหรือไง เนอะ "
เหรินกระชับกอดให้แน่นขึ้น ลูบหัวคนเป็นภรรยาอย่างนึกเอ็นดู การออดอ้อนแบบนี้เขาแทบไม่ได้เห็นจากอีกคนในช่วงเวลาปกติ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเป็นคนไม่ชอบอ้อนอยู่แล้วหรือว่าเขินเขามากเกินไปกันแน่
" แต่เราแค่กินกับนอนแบบนี้อ้วนแย่เลย "
" กินๆไปเถอะเธอ เดี๋ยวพอหลังคลอดอยากลดค่อยลด ไม่อยากลดก็ปล่อย ไม่เห็นต้องคิดเยอะเลยนี่ แค่นี้ก็สวยจนเหรินอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้แล้วครับ "
เหรินบอกอีกคนไปตามความรู้สึกนึกคิดของเขาจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจอวยจนเกินเหตุถึงแม้มันจะดูคล้ายว่าเป็นแบบนั้นก็ตามที
" เราว่าเวลาโครงหน้าเราไม่ชัดมันดูไม่สวย "
พอพูดถึงเรื่องความสวยที่อาจจะลดลงจากการตั้งครรภ์ ว่าที่คุณแม่ก็เกิดซึมขึ้นมา ยังปรับตัวไม่ค่อยได้กับร่างกายของตัวเองในตอนนี้ น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมา หน้าเริ่มบวมมีสิวขึ้นมาบ้าง ผู้หญิงเกือบทุกคนก็ต้องรู้สึกแย่กันทั้งนั้น ไหนจะกลัวคนเป็นสามีไม่รักเหมือนเดิมอีกต่างหาก
" สวย อลิสทำอะไรก็สวยหมดนั้นแหละ น้ำหนักเธอขึ้นอีกสักสามสิบสี่สิบกิโลก็ยังสวยครับ ไม่ต้องกังวลเลย "
" ... " ได้ยินคำพูดจากปากคนเป็นสามีความรู้สึกตื้นตันใจก็เกิดขึ้น ซาบซึ้งจนบ่อน้ำตาจะแตกอีกรอบ คิดไม่ผิดเลยที่แต่งงานกับเขา
" ไม่ต้องเบะเลย ร้องไห้เยอะเหนื่อยนะครับ เดี๋ยวลูกเหนื่อยไปด้วย ไม่เอาๆไม่ร้องแล้ว "
" เอ้อนี่ เห็นเค้าบอกกันว่าคนท้องอาจจะมีปัญหาหน้าท้องแตกลาย เหรินซื้อครีมบำรุงมาด้วย จะทาให้ทุกวันเธอจะได้ตัวแตกน้อยๆ "
เหรินว่าพลางลุกขึ้นไปหยิบครีมบำรุงที่ซื้อมาไว้ อ่านหนังสือมาเยอะ อ่านกระทู้ตามอินเตอร์เน็ตมาก็เยอะ ใครว่าอะไรดีเขาก็อยากจะทำให้ภรรยาไปเสียหมด ถึงจะไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องตั้งครรภ์แต่เขาก็อยากจะแชร์ช่วงเวลานี้กับเธอให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ครีมบำรุงที่ซื้อมาถูกชโลมบนหน้าท้อง ท้องอ่อนๆที่เริ่มนูนเด่นออกมา เด็กน้อยที่นอนเล่นอยู่ข้างในกินเก่งไม่ใช่เล่นจึงได้โตไวขนาดนี้
" ถ้ามันลายเราจะยังสวยมั้ย " อลิสถามเสียงอ่อยๆ
" ก็สวยอยู่ดี เธอก็คือเธอ เธอเป็นเมียเรา เป็นแม่ของลูกเรา "
" พูดจริงหรือปล่าวคะ "
" ที่ซื้อมาทาให้นี่เรากลัวเธอนั่นแหละจะรับไม่ได้ คนเขาบอกกันว่าคุณแม่หลังคลอดจะมีซึมๆเกิดขึ้นได้จากหลายเรื่องซึ่งเรื่องนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ "
สังเกตสีหน้าท่าทางของอลิสเขาก็สัมผัสได้ถึงความไม่สบายใจของเธอจึงกอดเอาไว้อย่างนั้น ฝากงานไว้กับเลขาเรียบร้อยแล้วไม่มีเรื่องที่บริษัทที่ต้องกังวลอีกจึงอยู่บ้านได้ยาวๆ
คนตัวเล็กที่นอนจมอกของอีกคนรู้สึกดีกับการดูแลเอาใจใส่ของเขาอย่างมาก ก่อนท้องเขาก็ใส่ใจมาก พอท้องยิ่งมากไปใหญ่ ความรู้สึกรักที่เคยมีอยู่เดิมมากอยู่แล้ว ขณะนี้มันเพิ่มขึ้นจนเอ่อล้นท่วมหัวใจ ท่วมท้นจนมันต้องออกมาทางปาก
" เรารักเธอว่ะ "
" รักเธอเหมือนกันครับ "
คนตัวโตฉีกยิ้มกว้างแก้มแทบปริ ทุกครั้งที่โดนคนเป็นภรรยาบอกรักเขาเองก็เก็บอาการไม่อยู่เหมือนกัน อย่างที่ทราบกันดีว่าเธอไม่ค่อยแสดงความรักกับเขามากนัก พอมันเกิดขึ้นแต่ละครั้งเลยดูพิเศษมากเป็นพิเศษ
" เริ่มง่วงละ "
หลังจากโดนกอดมาเนิ่นนานความสบายกายสบายใจก็ก่อให้เกิดความรู้สึกง่วงเหงาหาวนอน ดวงตาทั้งสองข้างเริ่มสามัคคีกันหรี่ลงพร้อมสำหรับการเข้าสู่ห้วงนิทรา
" สักรอบดีไหมก่อนนอน "
ซึ้งกันอยู่ไม่ทันเท่าไรคนเป็นว่าที่คุณพ่อก็โยกเข้าเรื่องอย่างว่าอีกจนได้ เขายิ้มให้คนเป็นภรรยาอย่างสงสัญญาณให้รู้ว่า ' สักรอบ ' ที่ว่าน่ะ เขาหมายถึงอะไร
" สักรอบอะไรเล่า " เธอแสร้งว่าไม่รู้ด้วยความเขิน แต่กระนั้นเขาก็ดูออกอยู่ดีว่าเธอเข้าใจที่เขาต้องการจะสื่อทั้งหมด
" หลับสบายเลยนะครับถ้าทำ "
" ... "
" ว่าไงครับ จะไม่ทำจริงๆเหรอ "
น้ำเสียงทุ้มต่ำพยายามโน้มน้าวให้เป้าหมายทำตามเป้าประสงค์ของตัวเอง เคยบอกว่าภรรยาติดเขาอยู่ฝ่ายเดียวเสียเมื่อไร ตัวเขาเองก็แทบไม่อยากจะห่างจากภรรยาแม้แต่เสี้ยววินาที ติดตรงทุกคนต่างก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบจึงทำให้มีเวลาอยู่ด้วยกันน้อย
เมื่อโอกาสอยู่ด้วยกันแบบนี้แล้ว ถ้าปล่อยให้โอกาสผ่านเฉยๆไปเสียดายแย่ เปิดเครื่องปรับอากาศให้เย็นฉ่ำ ผ้าห่มหอมๆนุ่มๆ อยู่กับคนที่ตัวเองรัก ความสุขที่ใครว่าเป็นขั้นสูงสุดของจักรวาลก็คงเทียบไม่ติด
" เธอจะให้เราช่วยทำให้เธอหลับฝันดีไหมครับ หื๊ม "
เห็นว่าคนเป็นภรรยาซุกหน้าเข้าที่อกของเขาไม่พูดไม่จาก็พอจะเดาออกว่าเขินจนหน้าแดงไปเสียแล้ว จึงถามย้ำเป็นการกระตุ้นให้เธอเตลิดไป ไปจนกว่าจะจนมุมแล้วยอมพูดออกมา
เพี๊ยะ
" เธอทำไมชอบแกล้งให้เราเป็นแบบนี้เนี่ย "
ฝ่ามือน้อยๆฟาดลงต้นแขนแกร่งอย่างแรงแก้เขิน อุณหภูมิภายในร่างกายของเธอขณะนี้พุ่งสูงจนเครื่องปรับอากาศก็ทำให้รู้สึกเย็นไม่ได้ หัวใจสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงร่างกายถี่ขึ้นส่งเสียงตึกตักจนเจ้าตัวนึกกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน
" ฮ่าๆ ก็น่ารักแทบบ้าใครจะไม่อยากแกล้งเล่า "
" ... "
" สรุปว่า... "
เขาถามพร้อมกับจับใบหน้าสวยของคนตัวเล็กล็อคเอาไว้ไม่ให้หนีหน้าเขาไปไหนได้อีก
" ท...ทีเดียวพอนะคะ "
" หึ เหรินตามใจเธออยู่แล้วครับ "
ยิ้มร้ายๆปรากฏบนใบหน้าของเหรินทันทีที่ทุกอย่างเป็นไปดังใจ สงสัยต้องลางานยาวๆแบบจริงจังให้คนอื่นขึ้นมาบริหารบริษัทแทนชั่วคราวไปก่อน จะได้มีเวลาสำหรับมากล่อมภรรยานอนทุกวัน
ไม่ได้คิดแต่เรื่องแบบนั้นอย่างเดียวสักหน่อย เหรินน่ะ ตั้งใจจะดูแลภรรยาให้ดีที่สุดก็เท่านั้นเอง อะไรนอกเหนือจากการดูแลเอาใจใส่อย่างเต็มที่ก็เป็นเพียงของแถม(จริงๆครับ)


## บทที่ 14 เลี้ยงลูก

"  เหรินน มาเปลี่ยนแพมเพิสลูก " เสียงคุณแม่มือใหม่ป้ายแดงตะโกนเรียกคนเป็นสามีให้มาจัดการเปลี่ยนแพมเพิสให้ลูก ได้ยินเสียงดังแพร่ดเมื่อสักครู่ส่งผลให้พอจะเดาได้เลยว่าลูกต้องถ่ายหนักแน่ๆ
" ครับผมๆๆ " ทางด้านคุณพ่อมือใหม่ขานรับแต่ก็ยังไม่วางมือจากงานที่ทำอยู่เสียที
" เร็วๆค่ะเดี๋ยวลูกเป็นผื่นนะ "
" ทราบแล้วคร้าบบบบ "
เป็นธรรมดาของเด็กที่จะแพ้นั่นแพ้นี่ได้ง่าย ถ้าไม่รักษาความสะอาดอย่างดีเพียงพอเด็กก็มักจะเกิดผื่นแพ้และอาการคันได้ง่าย
ซึ่งถ้าเหตุการณ์แบบที่ว่ามาเกิดขึ้นก็ต้องเป็นเขาทั้งคู่ที่ต้องคอยโอ๋คอยกล่อมลูกนอนทุกครั้งที่ลูกร้องไห้กระจองอแงตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะความไม่สบายตัว
" หืมมม หอมจัง "
หลังจากเปลี่ยนแพมเพิสให้ลูกเรียบร้อยแล้วเขากล่อมนอนอยู่พักใหญ่จึงเดินตรงดิ่งมาที่ครัว ภรรยาคนสวยกำลังทำการประกอบอาหารสำหรับมื้อเช้า กลิ่นหอมฉุยตีเข้าจมูกทันทีที่เดินเข้ามาด้านใน
เหรินสวมกอดคนเป็นภรรยาจากทางด้านหลังวางคางลงบนไหล่ ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของเขา
ตอนนี้เหรินกำลังซึมซับความรู้สึกของครอบครัวที่เป็นของเขาเองจริงๆ ที่ผ่านมาสองคนสามีภรรยาอยู่ด้วยกันก็ทำงานเยอะเสียมาก เวลาให้กันแทบไม่มี ตั้งแต่มีเจ้าตัวน้อยก็ลดงานลงเรื่อยๆ ยิ่งตอนนี้พี่เลี้ยงของน้องลาพักยิ่งเหมือนเป็นโอกาสดีมากที่จะได้อยู่กันเองสามคนพ่อแม่ลูก
" รักเธอว่ะอลิส "
" อารมณ์ไหนของเธอคะเนี่ย "
อลิสถามอย่างรู้สึกประหลาดใจที่จู่ๆคนเป็นสามีก็เข้ามากอดตั้งแต่เช้าแบบนี้ แต่ที่เขาทำอยู่แบบนี้เธอก็มีความสุขไม่น้อย
" อารมณ์ดีเพราะ... กับข้าวหอมมากกกก "
คนตัวสูงกว่าละกอดแล้วทำทีชะโงกหน้าไปสูดกลิ่นอาหารในหม้อที่กำลังเดือดปุดๆ กลิ่นหอมฟุ้งเมื่อครู่พอได้ดมใกล้ยิ่งทวีความหอมจนท้องไส้โครกครากด้วยกระเพาะอาหารเริ่มจะทำงาน
" ฮ่าๆ ระดับเชฟอลิสมันก็ต้องเป็นธรรมดาไหมล่ะ "
" ราคาคุยหรือปล่าวครับ หอมอย่างเดียวไม่ได้นาาา " เขาลากเสียงยาวๆยวนคนเป็นภรรยา
" ไม่ต้องห่วงจ้ะ อร่อยแบบแสงออกปากแน่นอน "
ฟอดดด
" แบบคนทำแน่เลยเนอะ " อาศัยจังหวะที่เชฟให้ความสนใจอยู่กับหม้อ เขาหอมฟอดใหญ่ๆที่แก้มของเธอเพื่อเป็นเติมพลัง(ให้ตัวเอง)
" นี่! ไปอาบน้ำได้แล้วจะได้มากินข้าวกัน "
หน้าสวยขึ้นสีแดงก่ำ แม้ทั้งคู่จะแต่งงานกันมาสองปีแล้วทว่าเธอก็ไม่คุ้นชินกับการแสดงความรักซึ่งกันและกันเสียที
โดนกอดโดนหอมมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งเธอก็ยังเขินอายอยู่เสมอ เหมือนโดนกดปุ่มปิดให้หยุดการทำงาน ยืนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้
" เหนื่อยไหมครับ " เขาถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยเพราะเห็นว่าเธอเองก็เหนื่อยอย่างที่ไม่เคยมาก่อนในชีวิต ตอนไปเรียนที่ต่างประเทศด้วยก็ยังไม่เคยเห็นเธอทำอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ
" อีกไม่กี่วันพี่เลี้ยงน้องก็กลับมาแล้วค่ะ เราไหว สบายมาก " เธอยิ้มขณะที่มือก็สาละวนอยู่กับอาหาร
" ตื่นเช้าขนาดนั้นทุกวันมาเกือบอาทิตย์แล้ว เดี๋ยวโทรมอีกค่าคอร์สมันแพงนะครับ ฮ่าๆ " เขาแซวคนเป็นภรรยาด้วยว่าช่วงหลังๆมานี้ชอบบ่นให้เขาฟังเป็นประจำเรื่องคอร์สดูแลผิวหน้าแพง
" มัวแต่พูด นู่นแหนะ ลูกคลานมาเล่นแล้ว "
" อะอ้าว จ๊ะเอ๋ ไม่นอนแล้วเหรอครับ "
เขารีบเดินไปกระเตงลูกเข้าเอวแล้วกลับเข้ามาวอแวคนเป็นภรรยาต่อ
" อรุณสวัสครับหม่าม๊า " เขาทำเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบลูก
" มีพ่อแบบนี้ก็ทนๆหน่อยนะลูก "
" นี่แหนะ หม่าม๊าว่าป๊าทำไมครับ " มือน้อยๆของเจ้าตัวน้อยถูกจับมาฟาดเบาๆที่ไหล่ของคนเป็นแม่ เธอหันมายิ้มให้ก่อนกลับไปสนใจที่อาหารตรงหน้าต่อ นี่ถ้าลูกโตกว่านี้อีกหน่อยคงมีหวังพากันซนทั้งพ่อทั้งลูกแน่ๆ
" เธอพาลูกไปอาบน้ำพร้อมกันเลยไป กว่าจะอาบเสร็จกับข้าวก็เสร็จพอดี ไปเร็ว " อลิสสั่งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มดูจริงจังขึ้นมา เหรินจึงเริ่มรู้สึกได้ว่าถ้ายังก่อกวนต่อไปมีหวังโดนด่าเข้าจนได้จึงต้องยอมหยุด
" ครับ ปฏิบัติ!!! "
เขาขานเสียงดังฟังชัด ทำท่าแสดงความเคารพเหมือนที่ทหารทำกันแล้วรีบพาลูกไปเดินออกจากห้องครัวเพื่อไปอาบน้ำทันที
" ตาคนนี้ ดูหนังมากไปแล้วไหมเนี่ย "
หลังจากเหนื่อยกันมาทั้งวัน บรรยากาศภายในห้องก็สงบเงียบเพราะเจ้าตัวเล็กหลับไปแล้ว คราวนี้ถึงช่วงเวลาของทั้งสองคนในสถานะคู่รักบ้าง เหรินสะกิดไหล่ภรรยาเบาๆทันทีเป็นการส่งสัญญาณ
" ลูกหลับแล้วนะ "
" อื้อ เธอก็มานอนได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้านะ " แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่เข้าใจสารที่เขาต้องการจะสื่อ
" อะไรของเธอเนี่ยยย ไม่เข้าใจหรือไง ลูกหลับแล้วครับ " เขาย้ำอย่างงอแง เขย่าแขนเธอจนตัวสั่นคลอน
" หลับก็ดีแล้วไงคะ เธอเป็นอะไรหรือปล่าวเนี่ย "
อลิสซุกตัวลงใต้ผ้าห่ม กำลังนอนครุ่นคิดว่าตอนเช้าตื่นมาจะทำอะไรบ้างดี เมนูอาหารลอยในห้วงความคิดเต็มไปหมด ไหนจะผ้าที่ต้องซัก ขวดนมลูกและอื่นๆอีกหลายอย่างที่ต้องช่วยกันรับผิดชอบ
" อลิสสสส "
เห็นว่าคนเป็นภรรยาท่าทางจะไม่เข้าใจที่เขาจะสื่อจริงๆ เขาจึงเริ่มประมวลผลได้ว่าอาจจะต้องบอกมากกว่านี้เธอจึงจะเข้าใจ
ว่าแล้วก็ระดมจูบตั้งแต่หัวไหล่ลามมาต้นคอขาว จูบย้ำๆที่ต้นคอจนเธอเริ่มรู้สึกได้
" อ๋อออ เราเข้าใจแล้ว "
" โถแม่คุณกว่าจะเข้าใจได้ " เขาทำกระฟัดกระเฟียด
" ก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้วเธอ ใครจะมาคิดเรื่องนี้อยู่ได้ "
" เรานี่ไง แหะ " เขาขำแห้งๆ
ขอผมพูดบ้างครับ ถึงจะมีลูกแล้วก็ยังต้องหมั่นเติมความหวานให้กันเสมอสิ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย
" งั้นเธอก็มานวดให้หน่อยสิคะ "
ได้ยินเธอพูดดังนั้นเหรินก็ดีใจ รีบกระตือรือร้นมาบีบนวดให้เธอทันทีด้วยกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจ
" เธอนอนคว่ำหน่อยครับ "
เขาจัดการเปลี่ยนท่าทางของเธอให้เหมาะกับการนวดของเขา(ที่ไม่มีความรู้และคิดไปเองว่าดีนั่นแหละ)
" เบามือหน่อยก็ได้เธอ ไหล่จะหักแล้วค่ะ "
" ได้ครับ " ด้วยแรงดีใจที่อาจมากเกินไปสักหน่อยทำให้เขาลงน้ำหนักมือค่อนข้างเยอะจนคนเป็นภรรยารู้สึกเจ็บ
" อ่าาา ดี สบายมากเลยเธอ "
แต่ถึงแม้จะไม่มีความรู้อะไร การนวดของเขาก็ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างมากทีเดียว นับว่าประสบความสำเร็จ
เขาออกแรงบีบนวดคนเป็นภรรยาอยู่พักใหญ่ๆเสียงของเธอก็เงียบลง คงจะสบายตัวมากเสียจนหลับ ใช่ เธอหลับไปแล้ว ถึงจะประสบความสำเร็จในการนวดแต่ก็ไม่ตรงตามวัตถุประสงค์ในการนวดของคนที่กำลังนวดสักเท่าไร
" อลิส "
เขาเรียกชื่อเธอทันทีที่เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ เธอนอนนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงการกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเท่านั้น
" เธออออ อย่าบอกนะว่าหลับน่ะ "
" กรรม เรานวดดีเกินไปหรือไง "
" ฮ่าๆๆๆ จะบ้าตาย ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ไว้คิดบัญชีรวบยอดแล้วกันนะครับ "
เหรินได้แต่ขำให้การกระทำกับตัวเอง ตั้งใจจะชวนอลิสทำกิจกรรมสร้างเด็กน้อยมาวิ่งเล่นเป็นเพื่อนกับน้องอีกสักคน เป็นอันว่าแผนการล่ม
เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธออย่างเอ็นดูหลับคู่ทั้งแม่ทั้งลูกก็ถึงคราวเขาที่ต้องล้มตัวลงนอนบ้างแล้ว ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
ค้นพบว่าการเลี้ยงเด็กคนนึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ขนาดทั้งสองคนที่มีฐานะร่ำรวยพอถึงคราวพี่เลี้ยงลาหยุดก็สะบักสะบอมกันพอสมควร ได้เลี้ยงลูกด้วยตัวเองแบบร้อยเปอเซ็นต์ก็เป็นเรื่องดีที่ทำให้ได้ใช้เวลาด้วยกันแต่ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเหนื่อยกันมากทีเดียว


## บทที่ 15 ไปเจอหมอก (ตอนจบ)

" ไหนๆลูกก็โตเข้าโรงเรียนแล้วเราพาไปลูกไปเที่ยวกันหน่อยดีไหมเธอ "
คนเป็นคุณพ่อเฝ้ามองลูกเติบโตมาตั้งแต่ตัวยังน้อยๆ ยังถ่ายใส่แพมเพิสให้เขาคอยเปลี่ยน จนมาวันนี้วิ่งเล่นได้แล้วแถมพูดเก่งเจื้อยแจ้วให้เขาฟังไม่หยุดหย่อน
ครอบครัวของเพื่อนๆที่โรงเรียนลูกเริ่มมีการลูกไปเที่ยวที่นั่นที่นี่บ้างแล้ว เขาเองก็อยากจะพาลูกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง
" ก็ดีนะ ตอนนี้ก็น่าจะโตพอจะเริ่มรู้อะไรจำอะไรได้บ้างแล้วค่ะ กำลังเรียนรู้เลย "
" ไปไหนดีครับ สวนสัตว์ ทะเล ภูเขา เอ หรือว่าสวนสนุกดีไหม " เขาขอความคิดเห็นจากภรรยา พยายามคิดว่าจะไปที่ไหนได้บ้างก็คิดออกคร่าวๆประมาณนี้
" เราว่าพาลูกไปเจอหมอกดีไหม "
อลิสนิ่งไปพักใหญ่ก่อนจะจัดสินใจพูดออกมา เธอเองก็แอบรู้สึกหวั่นใจอยู่เหมือนกันว่าคนเป็นสามีจะเห็นด้วยหรือปล่าว
อันที่จริงหลังจากวันนั้นที่หมอกบอกว่าจะไปต่างประเทศทั้งสามคนก็ไม่มีโอกาสได้คุยได้เจอกันอีกเลย มันก็นานมากแล้ว พอยิ่งโตขึ้นความรู้สึกแย่ที่เคยมีก็ไม่ได้หลงเหลืออยู่แล้วด้วย
" หน้านี้มันมีหมอกที่ไหนล่ะเธอ ร้อนจะแย่ " เหรินหัวเราะหึๆ ลูบหัวภรรยาเบาๆอย่างเอ็นดู
" ไม่ใช่สิ เราหมายถึงหมอกที่เป็นเพื่อนเรา "
" ...เธอคิดงั้นเหรอ " เขาชะงัก
" อื้อ เรื่องมันก็ผ่านมานานแล้วด้วยเนอะ น่าจะหาโอกาสคุยกันบ้าง เธอยังโกรธหมอกอยู่หรือปล่าว "
" ลืมไปหมดแล้ว ไปสิๆ "
" จริงๆนะ " เธอถามซ้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ
" ไปสิ ปักวันเลยครับ "
ตัดสินใจเรียบร้อยแล้วว่าจะไปหาก็เริ่มให้คนของที่บ้านตามว่าตอนนี้หมอกพักอยู่ไหน จะได้ไปถูกที่ไม่ต้องมางมหาเองให้เสียเวลา
ฝั่งคุณแม่ของเหรินหลังจากที่หมอกลาออกกะทันหันก็เริ่มคิดได้ว่าตัวเองบังคับทุกคนรอบตัวมากจนเกินไปจริงๆ
หมอกเองก็โตมาในบ้านของเธอ เห็นมาตั้งแต่ยังตัวเล็กๆ ถึงจะไม่ได้รู้สึกรักเหมือนลูกแต่ก็ปฎิเสธไม่ได้ว่าผูกพันธ์กันไม่ใช่น้อย พอหมอกออกไปใช้ชีวิตของตัวเองจริงๆก็นึกเสียใจกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป
เสียใจทั้งเรื่องที่ทำกับลูกตัวเองทั้งกับหมอกเลย เวลาชีวิตและความฝันของพวกเขาโดนขโมยไปหมดสิ้น พอคิดได้ว่ามันควรจะปล่อยได้ตั้งนานแล้วท่านจึงวางมือจากงานทุกอย่างแล้วเลิกคิดมากเรื่องเงินทองเสียที(ทั้งที่ความจริงก็ร่ำรวยมากเสียจนสบายไปตลอดชั่วลูกชั่วหลานอยู่แล้วน่ะนะ)
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นสองสามครั้งก่อนคนที่อยู่ด้านในจะเปิดประตูออกมา
" เห๊ย "
หมอกอุทานอย่างตกใจ ยืนช็อคทำตัวไม่ถูกด้วยจนถึงวันนี้ตัวเขาเองก็ยังไม่กล้าสู้หน้าเพื่อนทั้งสองคนมากนัก
" เป็นไงสบายดีปล่าว " เหรินยิ้มกว้าง กล่าวทักทายเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอหน้ากันนาน นับเป็นช่วงเวลานานที่สุดในชีวิต
วันนี้ทั้งวันเขาพาลูกไปเที่ยวดูนั่นดูนี่มาจนสะใจแล้ว ก็ถึงเวลาทำตามวัตถุประสงค์ของคนเป็นภรรยาบ้าง
" ดีๆๆ ไปไงมาไงกันเนี่ย "
คนเป็นเจ้าของบ้านพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ กล่าวทักทายอย่างยิ้มแย้ม
" คิดถึงแหละมึง คิดว่าน่าจะมาคุยกันหน่อย "
" แล้วนี่...ลูก? "
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นเด็กตัวเล็กที่ยืนแอบๆอยู่ข้างหลังอลิส
" อืออ โตไวล่ะสิ "
" ไหนน้องสวัสดีค่ะอาหมอกยังคะ "
" สวัสดีค่ะ "
เขายิ้มให้ลูกสาวของเพื่อนสนิทจางๆ ภาพความทรงจำเมื่อครั้งที่เขาทำร้ายทั้งสามคนแล้วปราดกลับเข้ามาในหัว ขณะนี้ได้แต่พยายามสลัดมันออกไปเท่านั้น
" ไปๆ เข้าไปนั่งข้างในกันก่อนดีกว่า "
" พี่ต้นอ้อ!!! "
ทันทีที่เข้ามาในครัว สายตาของอลิสไปสะดุดเข้าที่ผู้หญิงคนหนึ่งหน้าเตาอบ พอเธอหันหน้ามาก็ปรากฎว่าไม่ใช่ใครที่ไหน คนใกล้ๆตัวนั่นเอง
" อ้าว ไม่ได้เจอนานเลยสองคน เอ้ย สามแล้วนี่ "
" เดี๋ยวๆๆๆ นี่มันอะไรกันคะเนี่ย พี่มาอยู่บ้านหมอกได้ไงก่อน " อลิสกระตือรือล้นถามอย่างใส่ใจความเป็นไปของเพื่อน
" ผัวเมียอยู่บ้านเดียวกันแปลกตรงไหน " หมอกตอบยิ้มๆ เริ่มรู้สึกผ่อนคลายความตึงเครียดเมื่อครู่ลงได้บ้างแล้ว ทั้งอลิสและเหรินไม่ได้มีท่าทางที่ดูเหมือนติดใจกับเรื่องราวในอดีตหลงเหลืออยู่เลยสักนิด
" แหนะ คบกันแล้วใช่ไหมทรงนี้ ? " เหรินเอ่ยแซวเพื่อน
" นานแล้วมึง ตั้งแต่กูมาอยู่นี่ได้ซักปีกว่าแล้วมั้ง "
" ได้ไงวะ "
" มาอ่อยกู จะเป็นไรไปได้อะ หล่อๆแบบกูเนี่ย "
หมอกยืดอกภาคภูมิใจ ยิ้มหน้าบานอย่างมีความสุข เรื่องหลักๆไม่ใช่ที่ได้อวดแฟนแต่เป็นเพราะได้เจอเพื่อนที่เขารักมากสองคนนี้ต่างหาก
" น้อยๆหน่อย ยืนอยู่ตรงนี้เนอะ กรุณาพูดความจริงด้วยค่ะ " พี่ต้นอ้อพูดยิ้มๆ
" ฮ่าๆ ก็คือช่วงมาอยู่ที่นี่แรกๆมันมีวันไปกินเหล้า เมาสิ บังเอิญพี่เค้ามาที่นี่พอดี แล้วก็บังเอิ๊ญมาร้านเดียวกับกู เมากับเมา โป๊ะ ตื่นมาอยู่บ้านกูได้ไงไม่รู้ เขาเรียกมีเมียไม่รู้ตัวนะ "
" ความเหงาคนเหงาว่ะ "
" ก็ทำนองนั้น ได้คุยกันเยอะขึ้นเรื่อยๆกูก็รู้สึกว่าชอบเขาแหละ "
หมอกสารภาพมาตามตรง ไม่ได้มีคนมาให้เล่าเรื่องราวในชีวิตแบบนี้มานานพอตัว พอมีโอกาสก็มีเรื่องให้อยากจะพูดจะคุยเต็มไปหมด
" คุณแม่ๆ น้องง่วงนอนแล้วค่ะ "
คนที่เด็กที่สุดในวงสนทนาเห็นผู้ใหญ่คุยกันสนุกสนานก็อยากจะฟังว่าคุยอะไรกันอยู่ ก็ปรากฏว่าไม่เข้าใจจึงเกิดอาการง่วงขึ้นมา
" เดี๋ยวให้ป้าพาไปนอนครับลูก เธอพาหลานไปนอนหน่อย " เหรินลูบหัวลูกสาวเบาๆก่อนหันไปบอกคนเป็นแฟนเก่าที่ตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นป้าของลูกเขาให้ช่วยพาเข้านอนก่อน
" โอเคๆ มานี่เร็วลูก "
" ไปเลยค่ะ แม่ไม่หนีไปไหน "
อลิสพยักหน้าให้ลูกสาวเป็นการบอกว่าไปได้ ยืนยันว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ด้วยลูกมีทีท่ากังวลอยู่เล็กน้อย
" พี่ต้นอ้อเราออกไปถ่ายรูปเล่นรอบๆบ้านกันไหมคะ ว่างหรือปล่าว "
เห็นแสงดูสวยดีผนวกกับอยากสร้างสถานการณ์ให้เพื่อนสนิททั้งสองคนได้คุยกันเยอะๆด้วย เธอคิดอยู่ตลอดว่าความสัมพันธ์ที่ดีของเพื่อนสองคนนี้ไม่ควรจบลงหลังจากเรื่องวันนั้นเลย
" ว่างอยู่แล้วน้องมาหาขนาดนี้ ไม่ได้มีโอกาสมาตั้งนาน "
" คุยกันไปก่อนนะคะ เย็นๆเดี๋ยวกลับมา ฝากน้องด้วยเผื่อตื่น "
" มึงยังโกรธกูอยู่ไหมวะ "
ทันทีที่แฟนสาวของทั้งสองคนออกไป หมอกก็รวบรวมความกล้าเปิดใจคุยกับเหรินคนที่เขาไม่แม้แต่จะกล้าเรียกว่าเพื่อนสนิท
" ถ้าโกรธจะมาหาหรือไง โง่ "
" ห่า "
หมอกส่ายหน้าพร้อมกับหัวเราะหึๆ ดีใจจนเนื้อเต้น ไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะมีวันที่ได้กลับมานั่งคุยกันเล่นๆแบบนี้ ครั้งสุดท้ายที่ได้ทำแบบนี้คงเป็นครั้งสมัยก่อนทำงานนู่นเลย
" แล้วโอเคขึ้นแล้วใช่ไหม ความรู้สึกมึงอะ "
" อลิสเป็นคนชวนกูมาเนี่ย ไม่ได้มีใครติดใจอะไรแล้ว "
" อยากขอโทษมึงสองคนมากๆเลยว่ะ ตอนนั้นกูคิดเด็กไปหน่อย "
หมอกพูดทุกอย่างอย่างจริงใจ รู้สึกผิดมากๆโดนเฉพาะเรื่องที่ผลักอลิสวันนั้น ถ้าโชคร้ายก็คงไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าน้องแบบวันนี้
" ผ่านมาแล้ว ช่างมันเถอะ ตอนนี้โอเคก็ดีแล้วไง แม่กูก็ธรรมดาที่ไหนตอนนั้น แต่ตอนนี้เขาเป็นคนมากขึ้นแล้ว นอนอยู่บ้านเฉยๆน่ะไม่วุ่นวายอะไรกับใครเลย "
" ขอบคุณที่ไม่เกลียดกูนะมึง " หมอกพูดพร้อมกับน้ำตาคลอหน่วยตา เหมือนได้ปลดเปลื้องความทุกข์ที่แบกรับอยู่จนหมดสิ้น
" ทำซึ้ง ไม่ต้องมาร้องไห้เลยนะ กูอ้วกจะแตก "
" ฮ่าๆ เออๆ "
" นึกถึงวันที่เธอร้องไห้แล้วบอกว่าเราไม่ได้รักเธอจัง ร้องไห้จนหูตาแดงไปหมด เหรินเนี่ยนะไม่รักเธอ ตลกตาย " เหรินพูดไปยิ้มไประหว่างอยู่บนเครื่องบินขากลับไทย
" ใครจะไปกล้าคิดเล่า ก็เธอไม่เคยบอกนี่ " อลิสได้แต่ตอบเขินๆพร้อมกับหลบสายตาคนเป็นสามีที่มองมา
" น่ารัก "
" คุณพ่อชมคุณแม่อีกแล้ว น้องเห็นคุณพ่อชอบบอกว่าคุณแม่น่ารัก "
เสียงลูกสาวเอ่ยเจื้อยแจ้ว ทุกการกระทำของเหรินและอลิสอยู่ในสายตาของคนตัวเล็กหมดสิ้น ถึงจะยังไม่เข้าใจอะไรเลยแต่ได้ยินคำว่าน่ารักก็รู้ทันทีว่านี่คือคำชม
" ฮ่าๆ ก็คุณแม่เค้าน่ารักนี่คะ ใช่ไหมล่ะ น้องว่าคุณแม่น่ารักหรือปล่าว ไหนมาให้คุณพ่อกอดหน่อย " ลูกสาวตัวเล็กพยักหน้ารัวๆ ลุกขึ้นย้ายมานั่งตักคุณพ่อแทน
" หนูรักคุณพ่อคุณแม่นะคะ "
" โถลูก ช่างพูดจัง แม่กับพ่อก็รักหนูค่ะ "
ทั้งคู่ได้แต่นั่งอมยิ้มมีความสุขกับผลผลิตของตัวเอง จากไม่ได้รักกันในวันนั้นสู่ลูกหนึ่งที่ซนไม่ใช่เล่นในวันนี้ คงจะสร้างสีสันให้ชีวิตคู่ของทั้งสองคนได้อีกนานแสนนาน
-จบบริบูรณ์-
"เราเองก็ไม่ได้อยากให้เธอฝืนใจมาแต่งงานกับเราเหมือนกัน" 
ความสัมพันธ์ของเพื่อนซี้สามคนที่สองในสามถูกผู้ใหญ่จับคู่ให้ต้องแต่งงานกัน ความรักความโกรธส่งผลให้เกิดความวุ่นวายมากมายตามมาไม่หยุดหย่อน