ภรรยาปลาคาร์พโชคดีของนายพราน
สัญญาเดือนวิญญาณ
## บทที่ 1 ฉันจะเอาความมั่งคั่งของเธอ

"ทำไม? ทำไมต้องเป็นฉัน? ทำไมต้องตกลง?" หลังจากที่ตื่นขึ้นมาจากการชนกำแพง หลี่เสี่ยวหรานยังคงเหม่อลอยไม่พูดจา จนกระทั่งตอนนี้เธอถึงได้ถามคำถามนี้ออกมา
จ้าวซิ่วที่กำลังถือชามยา ใช้ช้อนคนเพื่อให้ยาเย็นลงเร็วขึ้น เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็หยุดการเคลื่อนไหวในมือ
ถอนหายใจยาว จ้าวซิ่วรู้ว่าถ้าไม่พูดให้ชัดเจนกับลูกสาวของตัวเอง เกรงว่าเธอจะคิดไม่ตกอีก
"เสี่ยวหราน ลูกลองมองบ้านหลังนี้สิ มีอะไรบ้าง?"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำถามนี้ ก็มองไปรอบๆ โดยอัตโนมัติ
บ้านหลังนี้ช่างเก่าและทรุดโทรมเหลือเกิน
รอบๆ เป็นกำแพงดินที่ก่อขึ้น บางจุดก็แตกร้าวแล้ว ลมสามารถพัดผ่านรอยแยกเข้ามาได้
ในบ้านนอกจากเตียงเล็กที่เธอนอน ก็มีเพียงเตียงใหญ่ที่ทำจากไม้กับดินเหนียวประกอบกันเท่านั้น
นอกจากนี้ ก็มีฟางปูอยู่ข้างบน
อีกด้านหนึ่ง เสื้อผ้าทั้งหมดถูกกองไว้บนแผ่นไม้ ไม่มีตู้เสื้อผ้าที่ดูดีสักใบ
พูดว่าบ้านว่างเปล่าก็ไม่เกินจริงเลย!
"ลูกดูสิ ครอบครัวเรามีสี่คน ฉันกับพ่อของลูก ลูกกับเสี่ยวฉิงอยู่กันอย่างแออัดที่นี่ ทุกวันพวกเราทั้งสี่คนตื่นแต่เช้าเพื่อทำงาน ตอนกลางคืนพวกเราทั้งสี่คนเข้านอนเป็นคนสุดท้าย วันเวลาแบบนี้ วันแล้ววันเล่า ไม่มีที่สิ้นสุด ฉันกับพ่อของลูกก็คงเป็นแบบนี้แล้ว แต่ลูกกับเสี่ยวฉิงนั้นต่างกัน ออกไปจากที่นี่ แต่งงานไปแล้วจะได้เริ่มต้นใหม่ ชีวิตจะมีความหวังบ้าง!" จ้าวซิ่วพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ
หลี่เสี่ยวหรานที่เดิมทีใจเย็นมาก เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ความรู้สึกตื่นเต้นก็พลุ่งขึ้นมาในใจ เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากประชดประชันออกมา
"จริงหรือ? แต่งงานแล้วจะมีความหวัง ทำไมต้องให้ฉันแต่งงานกับนายพรานคนนั้น? อีกฝ่ายต้องการให้พี่สาวคนโตแต่งไปไม่ใช่หรือ ทำไมต้องเปลี่ยนเป็นฉันแต่งไป? ทำไมพ่อกับแม่ถึงยอมรับเรื่องการแต่งงานแทนนี้? พวกท่านไม่รู้หรือว่านายพรานคนนั้นมีนิสัยโหดร้าย ชอบตีคนที่สุด? พวกท่านผลักลูกสาวของตัวเองลงหลุมไฟแบบนี้หรือ?"
หลังจากคำพูดแหลมคมนี้ออกมา ประตูที่ไม่สามารถกันลมได้ก็ถูกผลักเปิดออก
คนที่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพ่อของหลี่เสี่ยวหราน หลี่ซุ่น
"เขาไม่ใช่คนแบบนั้น! ลั่วเฉิงไม่ใช่คนแบบนั้น เธออย่าไปฟังคนในหมู่บ้านพูดถึงเขาแบบนั้น แล้วคิดว่าเขาเป็นคนที่มีนิสัยโหดร้าย" หลี่ซุ่นที่ซื่อๆ เดินเข้ามา ถูมือ แล้วนั่งลงบนก้อนหินข้างๆ
"ลูกเอ๋ย เชื่อพ่อเถอะ พ่อจะไม่ทำร้ายลูกหรอก ลั่วเฉิงไม่เหมือนกับที่คนอื่นพูด พ่อเคยเห็นกับตาตอนที่ขึ้นเขาไปตัดฟืน เห็นเขาพันแผลให้กระต่ายน้อยที่บาดเจ็บ แล้วปล่อยมันกลับเข้าป่า มีครั้งหนึ่งพ่อบาดเจ็บตอนตัดฟืนในป่าลึก เขาบังเอิญมาเจอ ก็ไปเก็บสมุนไพรมาให้พ่อ รักษาแผลให้พ่อ แล้วพาพ่อออกจากป่า!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็เงียบลงอีกครั้ง
หลี่ซุ่นเห็นลูกสาวไม่พูดอีกแล้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า: "ลั่วเฉิงถึงแม้จะมีนิสัยเย็นชาไปหน่อย หน้าตาก็น่ากลัวไปหน่อย แต่ลูกเอ๋ย เขาล่าสัตว์เป็น หลังจากที่ลูกแต่งงานไปแล้ว จะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกินและเสื้อผ้า ใจคนเราก็เหมือนกันทั้งนั้น พ่อเชื่อว่า ด้วยนิสัยของลั่วเฉิง ถ้าลูกปฏิบัติต่อเขาดีๆ ตั้งใจใช้ชีวิตกับเขา ชีวิตของลูกจะดีขึ้นเรื่อยๆ!"
หลี่เสี่ยวหรานยังคงไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
หลี่ซุ่นกับจ้าวซิ่วสบตากัน พวกเขาตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะพูดให้ลูกสาวของตัวเองเข้าใจอย่างไรดี
"ลาวซาน เมียลาวซาน พวกเจ้าซุกตัวอยู่ในห้องทำอะไรกัน? ไม่ทำงานบ้านแล้วหรือ? ทั้งบ้านรอกินข้าวอยู่นะ! ยังคิดว่านางเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่อยู่อีกหรือ? ยังเรียนรู้ที่จะชนกำแพงอีก! ถ้ามีความกล้า เจ้าก็ชนอีกครั้งสิ ถ้าเจ้าชนตายก็ถือว่าข้าแพ้ ฮึ! เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ปู่ของเจ้าตอนนี้เจ็บปวดมาก แค่ขาดกระดูกเสือเพียงชิ้นเดียวเท่านั้นที่จะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้ เจ้ากลับไม่รู้จักกตัญญู ยังคิดจะชนกำแพง! บ้านตระกูลหลี่เลี้ยงเจ้ามาจนโต แค่เรื่องเล็กๆ แค่นี้ก็ทำไม่ได้ จะเลี้ยงเจ้าของไร้ค่าอย่างเจ้าไว้ทำไม?" ป้าหลี่ยืนอยู่ข้างนอก ตะโกนด่าด้วยเสียงอันดัง
คนทั้งสามในห้องต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็ยังไม่มีปฏิกิริยา หลี่ซุ่นขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้นยืนเดินออกไป
จ้าวซิ่วเห็นสถานการณ์ ก็ส่งชามยาให้ มองลูกสาวของตัวเองด้วยความกังวล แล้วพูดประโยคหนึ่ง
"เสี่ยวหราน ไม่ว่าอย่างไร ดื่มยาก่อนนะ! ถึงลูกจะโกรธแค่ไหน ก็อย่าทำร้ายร่างกายตัวเองนะ!"
ครั้งนี้ หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้ปฏิเสธ เธอยกยาเม็ดขึ้นมา แล้วดื่มยาหมดในคำเดียว
เมื่อเห็นลูกสาวดื่มยาแล้ว จ้าวซิ่วก็มีรอยยิ้มบนใบหน้า
"ลูกอย่าคิดมาก นอนพักผ่อนให้ดีก่อน แม่ต้องออกไปทำงานก่อนแล้ว!"
พูดจบ จ้าวซิ่วก็รีบลุกออกไปทำงาน
ไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ออกไป แม่สามีของเธอคงจะรื้อหลังคาบ้านทิ้งแน่ๆ
หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว ห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง หลี่เสี่ยวหรานหลับตาลงนอน แต่จิตใจกลับปั่นป่วนอย่างรุนแรง
เธอไม่ใช่หลี่เสี่ยวหราน!
ไม่สิ ควรจะพูดว่าเธอไม่ใช่หลี่เสี่ยวหรานคนเดิม
แต่เธอก็ชื่อหลี่เสี่ยวหราน เป็นหลี่เสี่ยวหรานที่มาจากโลกสมัยใหม่
ตอนที่เธอข้ามมิติมาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างเดิมก็ไม่มีลมหายใจแล้ว ตายไปแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่หลี่เสี่ยวหรานตื่นขึ้นมาแล้วเหม่อลอยอยู่ตลอด นั่นเป็นเพราะเธอกำลังซึมซับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
"ปัง" ในตอนนั้นเอง ประตูห้องถูกเตะเปิด มีเงาร่างหนึ่งวิ่งเข้ามา
ก่อนที่หลี่เสี่ยวหรานจะทันได้ตั้งตัว เสียง "แปะ" ก็ดังขึ้น แล้วใบหน้าของเธอก็โดนตบ
หลังจากนั้น อากาศก็ถูกดึงออกจากร่างกาย การหายใจของหลี่เสี่ยวหรานยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ
"แกไม่อยากตายหรือ? ฉันจะช่วยแก!" เสียงเย็นชาดังขึ้นข้างหู
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกแย่ลงเรื่อยๆ ตอนนี้เธอพยายามดิ้นรนสุดกำลัง
แต่เธอตอนนี้อ่อนแอเกินไป ไม่มีแรงต่อต้านเลย
ในตอนที่เธอเกือบจะหมดลมหายใจ มือคู่นั้นก็ปล่อย
ในที่สุดก็ได้หายใจเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าไป หลี่เสี่ยวหรานหายใจเข้าออกอย่างละโมบ หอบหายใจ
"หลี่เสี่ยวหราน คราวนี้ ความมั่งคั่งร่ำรวยของแก ฉันจะเอาให้ได้! แกจงเชื่อฟังแต่งงานกับนายพรานคนนั้นไปซะ! ถ้าแกไม่แต่ง ฉันจะฆ่าหลี่เสี่ยวฉิงก่อน แล้วค่อยฆ่าพ่อแม่ของแก!" ใบหน้าสวยงาม ตอนนี้เต็มไปด้วยความดุร้าย ขู่หลี่เสี่ยวหราน


## บทที่ 2 หาทางแก้ไข

หลี่เสี่ยวหรานจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า หลังจากค้นความทรงจำสักครู่ เธอก็ตระหนักทันทีว่าคนตรงหน้านี้คือพี่สาวคนโตของเธอ หลี่เหยียน
คือคนที่นายพรานลั่วเฉิงระบุว่าต้องการแต่งงานด้วย
เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวหรานมองตัวเองอย่างงงๆ หลี่เหยียนรู้สึกสะใจมาก
นึกถึงชีวิตในชาติที่แล้ว หลี่เหยียนเต็มไปด้วยความอิจฉาหลี่เสี่ยวหราน
ทำไมชีวิตเธอถึงได้น่าสมเพชนัก แต่งงานกับนายพรานแล้วถูกเขาผลักออกไปรับดาบแทนในยามคับขัน
แม้จะรอดชีวิตมาได้เพราะมีคนช่วยไว้ แต่คนผู้นั้นกลับใช้เธอเป็นเพียงเบี้ยหมากรุก ให้เธอเข้าไปใกล้ชิดกับหลี่เสี่ยวหรานที่กลายเป็นคุณนายข้าราชการไปแล้ว
หลายปีต่อมา ในขณะที่เธอเต็มไปด้วยความอัปยศและน่าอนาถ เธอกลับได้เห็นหลี่เสี่ยวหรานที่เต็มไปด้วยความสุข ในตอนนั้นความไม่ยอมรับทั้งหมดก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
ในตอนนั้น หลี่เหยียนหยิบมีดออกมา พุ่งเข้าไปแทงหลี่เสี่ยวหรานโดยตรง แล้วก็ถูกผู้คุ้มกันข้างกายหลี่เสี่ยวหรานแทงกลับด้วยดาบจนสิ้นชีวิต!
ในตอนนั้น หลี่เหยียนรู้สึกสะใจจริงๆ!
สิ่งที่เธอไม่ได้ คนอื่นก็อย่าหวังจะได้ แม้คนนั้นจะเป็นน้องสาวของเธอก็ตาม!
หลี่เสี่ยวหรานที่เพิ่งกลับมาจากประตูผีอีกครั้ง ได้ยินคำพูดของหลี่เหยียนอย่างรางๆ ตอนนี้ในสมองเธอมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
ความมั่งคั่งและเกียรติยศของเธอ เธอจะต้องได้มันมาให้ได้?
หรือว่าหลี่เหยียนพี่สาวคนนี้เป็นคนที่เกิดใหม่?
มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นที่จะอธิบายทุกสิ่งประหลาดตรงหน้าได้
แม้แต่เธอยังข้ามเวลามาได้ การที่จะมีคนเกิดใหม่อีกคนจะเป็นไปไม่ได้อย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานกลับรู้สึกสบายใจขึ้น
เธอไม่รู้ว่าชะตาชีวิตของเจ้าของร่างเดิมในชาติที่แล้วเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้เธอมาแล้ว บางทีทุกอย่างอาจจะแตกต่างไปจากเดิม
ความมั่งคั่งและเกียรติยศอะไรนั่น ถ้าหลี่เหยียนอยากได้ก็ให้เธอเอาไปเถอะ!
แต่เมื่อเห็นแววตาคลุ้มคลั่งในดวงตาของหลี่เหยียน หลี่เสี่ยวหรานก็เริ่มระวังตัว
ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายพูดแบบนี้ไม่ใช่แค่ขู่
ถ้าเธอกลายเป็นอุปสรรคของอีกฝ่ายจริงๆ คนทั้งครอบครัวอาจจะถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็ตัดสินใจได้แล้ว
เธอไม่สามารถอยู่ในบ้านหลี่นี้ต่อไปได้ การแต่งงานก็อาจเป็นทางออกทางหนึ่ง
แต่เธอไม่สามารถตอบตกลงได้ง่ายๆ เพราะนายพรานที่ชื่อลั่วเฉิงคนนั้นระบุชื่อให้หลี่เหยียนแต่งงานกับเขา
นึกถึงคำพูดของพ่อแม่เจ้าของร่างเดิม หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกว่าเธอควรทำอะไรบางอย่างเพื่อครอบครัวของเจ้าของร่างเดิม
แต่ก่อนที่จะทำเช่นนั้น เธอยังมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำ
เธอต้องไปพบนายพรานลั่วเฉิงคนนั้น
พ่อที่ซื่อสัตย์ของเธอในตอนนี้พูดไว้ดีมาก ไม่ควรตัดสินคนจากคำพูดของคนอื่น
เธอต้องไปพบลั่วเฉิงด้วยตัวเอง เพื่อดูว่าเขาเป็นคนแบบไหนกันแน่
"พี่สาว ท่านเข้ามาทำไม? หรือว่าท่านยังคิดว่ายั่วโมโหพี่สาวของข้าไม่พอ? ถ้าพี่สาวของข้าถูกท่านยั่วโมโหจนตาย พวกเราทั้งครอบครัวก็จะลากท่านไปตายด้วย!" ในตอนนั้น เสียงเด็กๆ เสียงหนึ่งดังขึ้น
คนที่เข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นน้องสาวของเจ้าของร่างเดิม หลี่เสี่ยวฉิง
เมื่อได้ยินเสียงในห้องนี้ หลี่เสี่ยวฉิงที่เพิ่งกลับมาจากการตัดหญ้าให้หมูรู้สึกไม่สบายใจ จึงรีบวิ่งเข้ามา
"จะเป็นไปได้อย่างไร ข้าแค่เป็นห่วงน้องเสี่ยวหราน จึงมาดูว่าเธอดีขึ้นหรือยัง เมื่อน้องเสี่ยวฉิงกลัวว่าข้าจะยั่วโมโหพี่สาวของเจ้า ข้าก็จะไปเอง ไม่ได้หรือ?" หลี่เหยียนทำท่าเหมือนถูกรังแก ไม่มีท่าทีหยิ่งผยองเหมือนก่อนหน้านี้เลย แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
หลี่เสี่ยวหรานเห็นภาพนี้ ดวงตาฉายแววครุ่นคิด
"พี่ ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม! อย่าโกรธ อย่าเสียใจนะ ถ้าท่านไม่อยากแต่งงาน พวกเราก็จะไม่แต่งงาน! ทำไมเรื่องในบ้านนี้ถึงได้ตกเป็นภาระของครอบครัวเรา ครอบครัวลุงใหญ่ได้แต่สิ่งดีๆ ทั้งนั้น นายพรานคนนั้นระบุชัดเจนว่าต้องการให้หลี่เหยียนแต่งงานกับเขา ถ้านางไม่ยอมแต่งงาน นั่นแหละถึงจะเป็นการไม่กตัญญู ปู่กำลังรอกระดูกเสือนั่นมาทำยารักษาโรค ข้าอยากรู้นักว่าครั้งนี้ครอบครัวลุงใหญ่จะทำอย่างไร!" หลี่เสี่ยวฉิงเดินเข้ามาจับมือพี่สาว พูดอย่างเดือดดาล
หลี่เสี่ยวหรานมองน้องสาวที่กำลังตื่นเต้นมาก ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
จริงๆ แล้ว การข้ามมิติมาก็ไม่เลวนะ! อย่างน้อยก็มีน้องสาวที่ห่วงใยตัวเองแบบนี้ ก็ดีมากแล้ว
"พี่ ท่านยิ้มด้วย!" หลี่เสี่ยวฉิงเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เสี่ยวหราน ก็ตกใจมาก
ในความทรงจำของเธอ พี่สาวของเธอมักจะหน้าบึ้งตลอด แทบไม่เคยเห็นเธอยิ้มเลย
"พี่ ท่านควรยิ้มให้มากกว่านี้ ดูสิ ท่านยิ้มแล้วสวยแค่ไหน!" หลี่เสี่ยวฉิงถูกรอยยิ้มของหลี่เสี่ยวหรานทำให้รู้สึกดี จึงพูดออกมาแบบนั้น
"ได้ ต่อไปข้าจะยิ้มให้มากขึ้น!" หลี่เสี่ยวหรานตอบรับอย่างเต็มใจ
หลี่เสี่ยวฉิงมองท่าทางของหลี่เสี่ยวหราน รู้สึกว่าพี่สาวตรงหน้าแตกต่างจากพี่สาวคนเดิมไปบ้าง
เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวฉิงจ้องมองตัวเองอย่างเหม่อลอย หลี่เสี่ยวหรานก็รู้สึกตัว จึงอธิบายออกไป
"พี่เพิ่งกลับมาจากประตูผี หลายเรื่องก็คิดได้กระจ่างแล้ว ก็เลยดูแตกต่างไปบ้าง! เจ้าเด็กคนนี้ อย่าคิดมากไปหน่อยเลย!" พูดจบ หลี่เสี่ยวหรานก็ดีดหน้าผากของหลี่เสี่ยวฉิง
เมื่อเห็นท่าทางคุ้นเคย หลี่เสี่ยวฉิงก็หัวเราะออกมาทันที
ใช่แล้ว พี่สาวผ่านเรื่องราวมามากมาย การที่จะเข้าใจอะไรอย่างถ่องแท้ก็เป็นเรื่องปกติ เธอทำไมถึงได้คิดมากนัก ถึงกับคิดว่าพี่สาวเปลี่ยนไปเป็นคนอื่น
"พี่ ท่านควรเป็นแบบนี้! ท่านเป็นแบบนี้ ข้ายิ่งชอบ!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างมีความสุข
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของน้องสาว ก็ยิ้มออกมา แล้วนึกอะไรขึ้นได้
"เสี่ยวฉิง ตอนบ่ายเจ้ามีอะไรต้องทำหรือไม่?"
"ตอนบ่ายเหรอ? ในบ้านไม่มีเข็มสนสำหรับจุดไฟแล้ว ข้าต้องไปที่ป่าสนบนภูเขาเพื่อเก็บมาเพิ่ม!" หลี่เสี่ยวฉิงคิดสักครู่ แล้วตอบ
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินแล้ว นี่เป็นโอกาสดีนี่!
เมื่อไปที่ภูเขา อาจจะได้พบกับนายพรานที่ชื่อลั่วเฉิงคนนั้น
"งั้นตอนบ่ายข้าจะไปกับเจ้าด้วย!" หลี่เสี่ยวหรานพูด
ตอนเที่ยง หลี่เสี่ยวหรานกินแค่ชามโจ๊กข้นๆ ไม่รู้ว่าทำจากอะไร กินแล้วเจ็บคอ
แต่เมื่อเห็นสายตาห่วงใยของพ่อแม่และน้องสาวรอบข้าง หลี่เสี่ยวหรานก็ได้แต่ฝืนทนความไม่สบายกลืนโจ๊กพวกนั้นลงไป


## บทที่ 3 พบกันโดยบังเอิญ

หลังจากกินข้าวเสร็จ หลี่เสี่ยวฉิงก็บอกคนในบ้านแล้วพาหลี่เสี่ยวหรานขึ้นเขาไปเก็บเข็มสน
เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวหรานหิ้วตะกร้าไปทำงานด้วย สีหน้าของป้าหลี่ก็ดีขึ้นเล็กน้อย
พอถึงเชิงเขา หลี่เสี่ยวฉิงก็เห็นเสี่ยวหู่จื่อยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว เธอจึงตะโกนอย่างดีใจ
"เสี่ยวหู่จื่อ ทำไมนายมาเร็วจัง!"
เสี่ยวหู่จื่อกำลังคุยกับใครบางคนอยู่พอดี พอได้ยินเสียงของหลี่เสี่ยวฉิงก็หันมา
ในขณะเดียวกัน อีกคนที่กำลังคุยกับเสี่ยวหู่จื่อก็เบนสายตามามองด้วย!
นั่นเป็นสายตาเย็นชาไร้ความอบอุ่น ทันทีที่มองมาก็จับจ้องไปที่หลี่เสี่ยวหรานที่เดินมาเป็นคนสุดท้าย
ในช่วงเวลานั้น หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว ไม่รู้จะวางมือวางเท้าอย่างไรดี
ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนเป็นเป้าหมายของสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ แค่ขยับนิดหน่อยก็อาจจะทำให้อีกฝ่ายโจมตีได้
ความกดดันทางจิตใจแบบนี้ ทำให้หลี่เสี่ยวหรานเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาทั่วแผ่นหลัง
ภายใต้ความกดดันแบบนี้ หลี่เสี่ยวหรานมองไปที่อีกฝ่าย
สิ่งที่เห็นคือใบหน้าเย็นชา ดวงตาเย็นยะเยือกที่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม ทำให้คนรู้สึกอยากหลีกหนีโดยไม่รู้ตัว
โชคดีที่ชายคนนั้นจ้องมองหลี่เสี่ยวหรานเพียงสองสามครั้งแล้วก็ละสายตาไป จากนั้นก็หันไปมองเสี่ยวหู่จื่อพูดอีกสองสามประโยคแล้วก็เดินจากไป
ตอนนี้หลี่เสี่ยวฉิงวิ่งไปอยู่ข้างเสี่ยวหู่จื่อแล้ว เธอมองตามชายที่เดินจากไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและถามว่า: "เสี่ยวหู่จื่อ คนนั้นเป็นใครเหรอ? ทำไมฉันไม่รู้จักล่ะ?"
เสี่ยวหู่จื่อมองตามชายที่เดินจากไปแล้วตอบว่า: "อ๋อ เธอหมายถึงพี่ลั่วเฉิงเหรอ! เธอไม่รู้จักเขาเหรอ?"
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของเสี่ยวหู่จื่อ รอยยิ้มก็หายไปในทันที
หลี่เสี่ยวหรานเห็นความกังวลของน้องสาว จึงยิ้มให้
"ไม่ใช่ว่าจะมาเก็บเข็มสนกันหรอกเหรอ? ยังยืนเหม่ออะไรกันอยู่ รีบขึ้นเขากันเถอะ!"
เสี่ยวหู่จื่อเพิ่งนึกถึงจุดประสงค์ที่ออกมาวันนี้ได้ จึงพยักหน้า
หลังจากนั้น ทั้งสามคนก็เดินขึ้นไปบนภูเขาด้วยกัน
ที่จริงบนภูเขาลูกนี้ส่วนใหญ่เป็นต้นสน ดังนั้นแค่หาที่ที่ไม่มีคนไปก็สามารถเก็บเข็มสนได้มากแล้ว
แต่ช่วงนี้มีคนมาเก็บเข็มสนกันเยอะ ทั้งสามคนจึงเดินลึกเข้าไปในป่าบนภูเขา
ศีรษะของหลี่เสี่ยวหรานตรงที่ถูกกระแทกยังคงเจ็บอยู่ แต่เธอก็ยังฝืนทนต่อไป หวังจะช่วยน้องสาวเก็บเข็มสนให้ได้มากขึ้น
เพราะว่าเธอต้องการมาด้วย วันนี้จึงต้องเก็บเข็มสนเพิ่มอีกหนึ่งตะกร้า
ในฐานะที่เป็นต้นเหตุ เธอย่อมต้องรับผิดชอบงานในส่วนของตัวเอง
"พี่ หัวของพี่เพิ่งได้รับบาดเจ็บ นั่งพักก่อนเถอะ! แค่เก็บเข็มสนเท่านั้นเอง หนูทำคนเดียวได้!" หลี่เสี่ยวฉิงเป็นห่วงพี่สาว เมื่อเห็นเธอลงมือทำงาน จึงรีบเข้ามาจับมือของหลี่เสี่ยวหรานและพูดอย่างโกรธๆ
หลี่เสี่ยวหรานเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่โกรธจัดของหลี่เสี่ยวฉิง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
"พี่ ดูสิตอนนี้หน้าของพี่ซีดไม่มีเลือดฝาด พี่ต้องพักผ่อนให้ดี ที่หนูให้พี่ตามมาด้วยก็เพราะว่าในป่าบนภูเขานี้เงียบกว่า ไม่มีย่าและป้าใหญ่พวกนั้นมารบกวนพี่ พี่จะได้พักผ่อนได้ดีขึ้น ดังนั้นพี่นั่งพักตรงนี้เถอะ!" หลี่เสี่ยวฉิงดึงหลี่เสี่ยวหรานให้นั่งลงที่พุ่มหญ้าที่เขียวชอุ่ม แล้วกำชับด้วยความเป็นห่วง
น้ำใจของน้องสาว หลี่เสี่ยวหรานย่อมรับรู้ได้
เธอรู้สภาพร่างกายของตัวเองดี
เมื่อกี้เก็บเข็มสนไปนิดหน่อยก็รู้สึกเหนื่อยมาก ทั้งตัวเหมือนไม่มีแรง ตอนนี้เธอไม่สามารถทำงานต่อไปได้จริงๆ
"วางใจเถอะ! พี่รู้ตัวแล้วว่าผิด ฉันจะฟังเสี่ยวฉิงของเรา นั่งพักตรงนี้ให้ดี!" หลี่เสี่ยวหรานยิ้มตอบ
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นพี่สาวของตัวเองเชื่อฟังแล้ว จึงพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วเริ่มไปเก็บเข็มสน
"ใช่แล้ว พี่เสี่ยวหราน พี่บาดเจ็บก็พักผ่อนให้ดีเถอะ เข็มสนที่พวกพี่ต้องการ ผมจะช่วยเก็บให้!" เสี่ยวหู่จื่อก็สังเกตเห็นความอ่อนแอของหลี่เสี่ยวหราน จึงพูดอย่างเป็นห่วง
"ดี ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณเสี่ยวหู่จื่อนะ!" หลี่เสี่ยวหรานยิ้มพูด
หลังจากนั้น เสี่ยวหู่จื่อและหลี่เสี่ยวฉิงก็ยุ่งวุ่นวายกันต่อไป
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกเหนื่อย จึงพิงต้นสนที่อยู่ด้านหลังแล้วหลับตาพักผ่อน
ตอนนี้เธอดูเหมือนกำลังพักผ่อน แต่ในหัวกลับคิดถึงคนที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่
ไม่รู้ทำไม ลั่วเฉิงคนนั้นดูหน้าตาดุร้าย ทำให้คนต้องหลีกหนี แต่กลับทำให้หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกขัดแย้งอยู่ในใจ
เหมือนกับว่า ความดุร้ายบนใบหน้าของเขาดูจงใจเกินไป ไม่เป็นธรรมชาติเลย
ทางด้านนี้ หลี่เสี่ยวฉิงและเสี่ยวหู่จื่อกำลังเก็บเข็มสนไปคุยกันไป
"เสี่ยวหู่จื่อ นายสนิทกับลั่วเฉิงมากใช่ไหม? นายรู้ไหมว่าเขาเป็นคนยังไง? เป็นอย่างที่คนในหมู่บ้านพูดกันจริงๆ เหรอ?"
"ใครพูดเหรอ? พี่ลั่วเป็นคนดีมากนะ! อย่าเห็นว่าพี่ลั่วทำหน้าเย็นชากับทุกคน แถมยังหน้าตาดุร้าย แต่จิตใจเขาดีงามนะ เมื่อไม่นานมานี้ตอนที่ย่าของผมป่วย! ผมแบกย่าที่ป่วยไปหาหมอที่ตัวอำเภอคนเดียว แต่ดันลื่นล้มลงบนถนน พี่ลั่วเฉิงเห็นเข้า ไม่พูดพร่ำทำเพลงแบกย่าของผมขึ้นมาทันที พาพวกเราไปหาหมอที่อำเภอ ค่ารักษาครั้งนั้นก็พี่ลั่วเป็นคนออกให้ก่อน!" พอได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวฉิง เสี่ยวหู่จื่อก็รีบแก้ต่างให้ทันที
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินแล้วก็พึมพำ
"พูดแบบนี้ ลั่วเฉิงคนนี้ก็เป็นคนไม่เลวนี่นา!"
"ใช่ไหมล่ะ!" เสี่ยวหู่จื่อเก็บเข็มสนไปพลางเห็นด้วยไปพลาง
"ถ้าอย่างนั้น พี่สาวฉันแต่งงานกับเขาก็ไม่ได้แย่เกินไปนี่!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดพึมพำกับตัวเอง
พอได้ยินคำพูดนี้ คราดไม้ไผ่ที่เสี่ยวหู่จื่อใช้เก็บเข็มสนก็ร่วงลงพื้นทันที แล้วเขาก็อดไม่ได้ที่จะเสียงดังขึ้นมา: "เธอว่าอะไรนะ พี่เสี่ยวหรานจะแต่งงานกับพี่ลั่ว?"
เสียงตะโกนของเสี่ยวหู่จื่อทำให้หลี่เสี่ยวฉิงตกใจ เธอรีบทำท่าให้เขาเงียบแล้วมองไปทางพี่สาวของเธอ
โชคดีที่ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานอ่อนแรงมาก พิงอยู่ที่ต้นสนหลับไปแล้ว จึงไม่ถูกรบกวนจากเสียงตะโกนของเสี่ยวหู่จื่อ
แต่มีอีกคนหนึ่งที่ได้ยินเสียงร้องตกใจของเสี่ยวหู่ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็แบกตะกร้าที่บรรจุสมุนไพรมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่เสียงดังมา


## บทที่ 4 มาเพื่อเขา

พอเดินมาถึงจุดที่มองเห็นเสี่ยวหู่จื่อ ลั่วเฉิงก็ได้ยินประโยคนี้
"เธอไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าพี่ลั่วชอบพี่สาวของเธอ หลี่เหยียน แล้วทำไมถึงกลายเป็นพี่เสี่ยวหรานล่ะ?"
พอลั่วเฉิงได้ยินชื่อของตัวเอง เขาก็หยุดฝีเท้า แล้วหาที่ซ่อนตัวที่ค่อนข้างมิดชิด
"เธออย่าตกใจไปหน่อยเลย เธอคิดว่าพี่สาวฉันอยากแต่งงานกับเขาเหรอ! ก็เพราะลุงใหญ่ของฉันรังแกครอบครัวเรา ไม่รู้ว่าหลี่เหยียนไปพูดอะไรกับคุณปู่คุณย่า ถึงได้ทำให้คุณปู่ตัดสินใจยกพี่สาวฉันให้ลั่วเฉิง ฉันคิดไม่ออกจริงๆ พวกเขาคิดว่าลั่วเฉิงเป็นคนโง่ที่หลอกได้ง่ายๆ หรือไง? เขาบอกแล้วว่าอยากแต่งงานกับหลี่เหยียน แต่พวกเขากลับจะให้พี่สาวฉันไปแทน เธอว่าดูสิ ถ้าลั่วเฉิงรู้ว่าคนที่แต่งงานกับเขาเป็นพี่สาวฉัน พี่สาวฉันจะน่าสงสารแค่ไหน!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดด้วยท่าทางกังวลใจ
เมื่อลั่วเฉิงได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของเขาก็ฉายแววเยาะหยัน
พอเสี่ยวหู่จื่อได้ยินสิ่งที่หลี่เสี่ยวฉิงพูด เขาก็หยุดมือจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ แล้วคิดสักครู่
"ใช่แล้ว พี่ลั่วชอบหลี่เหยียน แต่คนที่ครอบครัวเธอจะยกให้แต่งงานกลับเป็นพี่เสี่ยวหราน ถ้าฉันเป็นพี่ลั่ว ฉันต้องโกรธมากๆ แน่เลย! แล้วตอนนั้น พี่เสี่ยวหรานก็จะลำบาก! พี่ลั่วไม่ชอบเธอ ชีวิตของเธอต่อไปจะลำบากแค่ไหนก็ไม่รู้!"
"ก็ใช่ไง เพราะเรื่องนี้พี่สาวฉันถึงได้ชนกำแพง บาดเจ็บ จนกลายเป็นแบบนี้! แต่ถึงอย่างนั้น คุณปู่ของฉันก็ยังจะบังคับให้พี่สาวฉันแต่งงานกับลั่วเฉิง แน่นอนว่าเรื่องนี้ก็มีข้อดีเหมือนกัน อย่างน้อยหลังจากเหตุการณ์นี้ พี่สาวฉันดูเหมือนจะเข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากขึ้น นิสัยก็เปลี่ยนไปเยอะ ดูร่าเริงกว่าเมื่อก่อนมาก พูดตามตรง ฉันชอบพี่สาวคนปัจจุบันมากนะ! พี่สาวคนเก่าก็ดีอยู่หรอก แต่ซื่อเกินไป เหมือนพ่อฉันเลย! ทำงานหนักโดยไม่บ่น แล้วก็ไม่ชอบพูดถึงความเหนื่อยยากของตัวเอง!" หลี่เสี่ยวฉิงคิดสักครู่ แล้วเล่าความรู้สึกในใจให้เพื่อนสนิทฟัง
หลี่เสี่ยวหรานที่ไม่ได้หลับลึกตื่นขึ้นมาพอดีได้ยินความในใจของน้องสาว ชั่วขณะนั้นเธอไม่รู้จะพูดอะไรดี
ไม่ว่าอย่างไร การที่น้องสาวชอบตัวเธอในตอนนี้ก็เป็นเรื่องดี เธอไม่ต้องเหนื่อยแกล้งทำเป็นเจ้าของร่างเดิม
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานยิ้มน้อยๆ แล้วลืมตาขึ้น ตอนที่กำลังจะพูดกับน้องสาว เธอก็สังเกตเห็นลั่วเฉิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ที่แท้ที่ซ่อนตัวของลั่วเฉิงอยู่ไม่ไกลและมิดชิดสำหรับหลี่เสี่ยวฉิงกับเสี่ยวหู่จื่อ แต่หลี่เสี่ยวหรานพอลืมตาก็เห็นเงาของเขาได้ทันที
ลั่วเฉิงสังเกตเห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานเห็นเขาแล้ว จึงใช้สายตาเย็นชามองหลี่เสี่ยวหรานแวบหนึ่ง
สายตานั้นมีความหมายเตือน ทำให้เสียงที่หลี่เสี่ยวหรานกำลังจะตะโกนออกมาติดอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจขึ้นหรือลงได้
เธอควรทำอย่างไรดี? ควรหลับตาแกล้งหลับต่อ หรือรวบรวมความกล้าเข้าไปทักทาย
ต้องรู้ไว้ว่า จุดประสงค์ที่เธอขึ้นเขามาก็เพื่อชายคนนี้นี่นา
ฝ่ายเสี่ยวหู่จื่อกับหลี่เสี่ยวฉิงไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติรอบตัวเลย พวกเขายังคงเก็บเศษสนต่อไป
"เฮ้ เก็บเศษสนก็พอแล้วนะ! ฉันรู้ว่าแถวนี้มีที่ที่มีรังไข่ไก่ป่า เราไปเก็บกันก่อน แล้วเอากลับไปให้พี่เสี่ยวหรานกินบำรุงร่างกายกันเถอะ!" เสี่ยวหู่จื่อเสนอ
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินแล้วก็สนใจทันที พยักหน้า: "ดีเลย ดีเลย! เราไปกันเดี๋ยวนี้เลย! เธอไม่รู้หรอก พี่สาวฉันบาดเจ็บขนาดนี้ คุณย่าถึงกับไม่ยอมให้ไข่ไก่สักฟองเลย พี่สาวฉันตอนเที่ยงยังต้องกินข้าวต้มเลย!"
พูดจบ ทั้งสองคนก็เดินไปทางหนึ่งด้วยกัน ไปเก็บไข่ไก่ป่า
หลี่เสี่ยวหรานเห็นดังนั้น ก็คิดว่าตัวเองควรจะลงมือแล้ว ฉวยโอกาสอันหาได้ยากนี้ แต่ใครจะรู้ว่าลั่วเฉิงกลับเดินเข้ามาหาเธอ
"เธอจะแต่งงานแทนหลี่เหยียนเหรอ?" ลั่วเฉิงถามตรงๆ
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำถามนี้ ก็หันไปมองลั่วเฉิงด้วยความตกใจ
จริงๆ แล้ว การได้เห็นลั่วเฉิงในระยะใกล้ๆ แบบนี้ ความรู้สึกแปลกๆ นั้นยิ่งชัดเจนขึ้น
"ฉันถามเธอแล้วนะ! ยังไง? หรือว่าเธอตกใจจนพูดไม่ออก?" ลั่วเฉิงถามเย็นๆ เป็นครั้งที่สอง
ตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานเพิ่งหลุดออกจากความสงสัยของตัวเอง เธอส่ายหน้า
"ฉันไม่ได้ตกใจ ฉันแค่กำลังคิดว่าจะพูดยังไงดี! ใช่แล้ว ฉันจะแต่งงานแทนหลี่เหยียน!"
หลี่เสี่ยวหรานเดิมทีกำลังลังเลว่าควรพูดหรือไม่ แต่อีกฝ่ายถามมาแล้วก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
การที่หลี่เสี่ยวหรานตอบตรงๆ แบบนี้ ทำให้ลั่วเฉิงรู้สึกประหลาดใจ
เขารู้ดีว่าใบหน้าและบุคลิกของเขาเป็นอย่างไร คนที่กล้าพูดกับเขาโดยไม่สั่น และกล้าสบตาเขาโดยตรงนั้นมีน้อยมาก
ไม่คิดว่าตอนนี้จะมีคนเพิ่มขึ้นอีกคนหนึ่ง
"เธอช่างซื่อตรงนะ เธอไม่กลัวหรือว่าคำพูดนี้จะทำให้ฉันโกรธ แล้วฉันจะตีเธอยับ แล้วส่งเธอกลับบ้านหลี่ จากนั้นก็ให้หลี่เหยียนแต่งงานกับฉันแทน?" ลั่วเฉิงไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ ก็อยากข่มขู่หลี่เสี่ยวหราน
หลี่เสี่ยวหรานจับแววขำในดวงตาของลั่วเฉิงได้ จึงตอบโดยอัตโนมัติว่า: "คุณจะไม่ทำแบบนั้น!"
ลั่วเฉิงยกคิ้ว แล้วถามว่า: "โอ้? ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? เธอไม่เคยได้ยินคนในหมู่บ้านพูดถึงฉันหรือไง? ฉันเป็นคนอารมณ์ร้าย ชอบตีคน โดยเฉพาะชอบตีคนจนหนังแตกเนื้อฉีก!"
พูดไปทีละประโยค ลั่วเฉิงก็ขยับเข้าใกล้ทีละก้าว ทำให้หลี่เสี่ยวหรานอยากถอยหลัง
แต่หลังจากลังเลสักครู่ หลี่เสี่ยวหรานก็อดทนไม่ถอย ปล่อยให้ลั่วเฉิงเข้ามาใกล้
เมื่อเห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานไม่กลัวเขาจริงๆ ลั่วเฉิงก็ประหลาดใจมาก
น่าสนใจนี่! โดยปกติสาวๆ ทั่วไปถูกเขาข่มขู่แบบนี้ ก็จะตกใจวิ่งหนีไปแล้ว
ใครจะคิดว่าคนตรงหน้านี้กลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว
"ถ้าเธอเต็มใจแต่งงานกับฉัน ฉันก็รู้สึกว่าก็ไม่เลวนะ!" ลั่วเฉิงคิดสักครู่ แล้วพูดประโยคนี้ออกมา
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง


## บทที่ 5 ฉันจะให้ความร่วมมือ

"เดี๋ยวก่อน ฉันยอมแต่งงานมาที่นี่ได้ แต่มีเงื่อนไขนะ!" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกล้าพูดออกมาอย่างกะทันหัน
"เธอยังจะมาต่อรองกับฉันอีกเหรอ?" สายตาของลั่วเฉิงกวาดมองใบหน้าของหลี่เสี่ยวหรานรอบหนึ่ง แล้วกลับยิ้มแทนที่จะโกรธ: "ได้ นั่งลงแล้วบอกฉันมาสิว่าเธอมีเงื่อนไขอะไร! ฉันจะดูว่าฉันรับได้ไหม!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็นั่งลงบนพื้นทันที แล้วหันข้างให้หลี่เสี่ยวหราน ทำท่าเหมือนตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกถึงความสงบในใจของลั่วเฉิง จึงปรับอารมณ์ตัวเองเล็กน้อย แล้วนั่งลงเหมือนอย่างที่ลั่วเฉิงทำ
"ฉันอยากใช้เรื่องที่คุณจะแต่งงานกับหลี่เหยียน ให้คุณปู่คุณย่าของฉันยอมแยกครอบครัว! ฉันไม่สนใจว่าครอบครัวลุงใหญ่กับลุงรองจะแยกหรือไม่ แต่ครอบครัวของเราต้องแยกออกมา พ่อแม่ของฉันทำงานหนักให้บ้านตระกูลหลี่มาหลายปีแล้ว ถึงเวลาที่พวกเขาควรได้หลุดพ้นจากความทุกข์นี้แล้ว! และน้องสาวของฉัน เสี่ยวฉิง ฉันไม่อยากให้หลังจากที่บ้านตระกูลหลี่ขายฉันไปแล้ว พวกเขาจะมาหมายตาน้องสาวฉันอีก ข้อนี้ฉันยอมไม่ได้เด็ดขาด!"
ลั่วเฉิงไม่คิดว่าสิ่งที่หลี่เสี่ยวหรานจะพูดคือเรื่องพวกนี้
เขาหันมามองเด็กสาวตัวเล็กที่ดูอ่อนแอตรงหน้า คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนึกถึงคำพูดของผู้อาวุโสคนหนึ่งขึ้นมา
บางคน ร่างกายเล็กๆ แต่กลับบรรจุพลังมหาศาลไว้ข้างใน
เด็กสาวตรงหน้านี้ อาจจะเป็นคนแบบนั้นก็ได้!
"แล้วฉันจะได้อะไรล่ะ?" ลั่วเฉิงถามอีกประโยค
"ความจริงใจ!" หลี่เสี่ยวหรานตอบอย่างหนักแน่น แล้วหันหน้ามามองลั่วเฉิงอย่างจริงจัง
"ฉันไม่สามารถรับประกันได้ว่าฉันจะให้ความรักแบบที่ภรรยาควรมีให้คุณได้ แต่ฉันรับประกันได้ว่าทุกอย่างที่ฉันให้คุณจะเป็นความจริงใจ ฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะดูแลคุณให้ดี ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับคุณ และจะไม่ทรยศคุณตลอดชีวิต!"
ลั่วเฉิงจ้องมองหลี่เสี่ยวหราน ไม่คิดเลยว่าคำตอบที่เขาได้รับจะเป็นแบบนี้
"คุณก็รู้ว่า ครอบครัวหลี่ของเราฐานะไม่ดีในหมู่บ้าน ตัวฉันเองก็ไม่มีอะไรที่คนอื่นจะอยากได้ สิ่งเดียวที่มีประโยชน์และมีคุณค่า ก็คงเป็นหัวใจที่จริงใจเท่านั้น!" หลี่เสี่ยวหรานมองลั่วเฉิงและอธิบายเพิ่มอีกประโยค
ลั่วเฉิงได้ยินถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเยาะขึ้นมาทันที
"หลี่เสี่ยวหราน เธอคิดว่าเธอโง่หรือฉันโง่กันแน่! ความจริงใจ? สิ่งแบบนี้มีจริงหรือ? ฉันไม่ใช่พยาธิในท้องเธอ ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าสิ่งที่เธอเรียกว่าความจริงใจนั่นเป็นความจริงใจหรือแค่การแสร้งทำกันแน่?"
หลี่เสี่ยวหรานเห็นลั่วเฉิงเป็นแบบนี้ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในใจเขา จู่ๆ เธอก็รู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
ตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานเข้าใจแล้วว่า ดูเหมือนพลังเชื่อมโยงอารมณ์ที่เธอมีในยุคปัจจุบันได้ติดตามมาอยู่ในร่างของเจ้าของร่างเดิมด้วย
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ตอนนี้เธอสามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดในใจของลั่วเฉิงได้อย่างลึกซึ้ง
ชายตรงหน้านี้ เขาผ่านอะไรมาบ้าง ถึงได้มีความเศร้าและความเจ็บปวดมากมายขนาดนี้
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานมองลั่วเฉิงและพูดทีละคำว่า: "เวลาจะเป็นเครื่องพิสูจน์! คุณแค่คอยดูก็พอ!"
เมื่อเผชิญกับดวงตาคู่นั้นที่ใสสะอาดจนมองทะลุถึงก้นบึ้ง ลั่วเฉิงรู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังจะถูกดูดเข้าไปในนั้น
ในช่วงเวลาสำคัญ ลั่วเฉิงหลบสายตา ลุกขึ้นยืนทันที แบกตะกร้าเดินเข้าไปในป่าลึก
หลี่เสี่ยวหรานเห็นดังนั้น ก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน มองเงาร่างของลั่วเฉิงที่เดินจากไปด้วยความกังวล
"เธออยากทำอะไร ก็ทำไปเถอะ! ฉันจะให้ความร่วมมือ!"
จากระยะไกล ประโยคหนึ่งลอยมาถึงเธอ
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนั้นแล้ว ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้ม
สมกับที่พ่อของเธอไม่ได้โกหกเธอ
บางคนแม้จะดูดุร้ายและเย็นชา แต่ก็มีความอ่อนโยนในแบบของเขา!
ทางด้านนี้ หลังจากที่ลั่วเฉิงจากไปได้สักพัก เขาก็เห็นเสี่ยวหู่จื่อกับหลี่เสี่ยวฉิงสองคนกำลังตื่นเต้นมาก ห่อของจำนวนมากไว้ในแขนเสื้อกลับมา
เมื่อพวกเขาเห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานตื่นแล้ว ก็รีบวิ่งเข้ามาอย่างภูมิใจ
"พี่ พี่ มาดูเร็ว! ฉันกับเสี่ยวหู่จื่อเจอไข่ไก่ป่าตั้งสามสิบฟองเลยนะ!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างดีใจ
ทางด้านนี้ เสี่ยวหู่จื่อค่อยๆ เปิดเสื้อนอกของเขาออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นไข่ไก่ป่ากลมๆ ข้างใน
ไข่ไก่ป่าเล็กกว่าไข่ไก่บ้านเลี้ยงเล็กน้อย แต่คุณค่าทางโภชนาการใกล้เคียงกัน
ไข่มากมายขนาดนี้ ทำให้หลี่เสี่ยวฉิงที่ปกติแทบไม่ได้กินไข่ไก่ดีใจจนตัวลอย
"พี่เสี่ยวหราน ผมกับเสี่ยวฉิงคุยกันแล้ว ไข่พวกนี้เดี๋ยวเอาไปที่บ้านผมทั้งหมด! ทุกวันที่พี่ออกมาทำงาน ให้พี่กับเสี่ยวฉิงแวะมาที่บ้านผมสักหน่อย ผมจะบอกให้ย่าทำให้พวกพี่กิน ไม่งั้นถ้าพวกพี่เอากลับบ้านไป พวกพี่ก็ไม่ได้กินอยู่ดี!" เสี่ยวหู่จื่อมองไข่ไก่ป่าพวกนี้อย่างดีใจพลางพูด
"ใช่ พี่ เราแบ่งกับเสี่ยวหู่จื่อคนละครึ่ง เราได้สิบห้าฟอง เสี่ยวหู่จื่อได้สิบห้าฟอง แล้วเราก็เรียกพ่อแม่มาด้วย เราจะได้กินไข่ต้มคนละฟอง!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างดีใจ
หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร ดวงตาของเธอจู่ๆ ก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมา
ที่บ้านตระกูลหลี่ ครอบครัวลุงใหญ่และลุงรองมักจะได้รับไข่ต้มสองสามฟองจากย่าแอบให้กินเสมอ
มีแต่ครอบครัวของพวกเขาเท่านั้นที่แม้แต่การกินอิ่มสักมื้อก็ยังยาก
ครอบครัวของพวกเขามักจะกินแต่ข้าวต้มน้ำๆ ที่ไม่ช่วยให้อิ่มท้องเลย
แต่ที่แย่ที่สุดคือ ในครอบครัวใหญ่นี้ คนที่ทำงานหนักที่สุดกลับเป็นครอบครัวของพวกเขา
ในตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานยิ่งมุ่งมั่นที่จะช่วยให้ครอบครัวได้แยกออกมา
"ดี พวกเราต้มเสร็จแล้ว ก็เรียกพ่อแม่มากินแบบแอบๆ ไม่ให้คนอื่นกิน!"
เมื่อเห็นพี่สาวตกลง ดวงตาของหลี่เสี่ยวฉิงก็เปล่งประกายด้วยความดีใจ
"พี่เสี่ยวหราน พี่เก็บไข่ไก่ป่าพวกนี้ไว้ให้ดีนะ ผมกับเสี่ยวฉิงจะไปเก็บขนสนให้เสร็จ แล้วเราจะไปที่ลำธารเล็กๆ ไม่ไกลนี้ จุดไฟแล้วเอาไข่ไปต้มกิน!" เสี่ยวหู่จื่อรีบเปลี่ยนเรื่องพูด
หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงก็กลับมาสู่สติ พี่น้องสองคนระงับความรู้สึกลงเล็กน้อย แล้วไปทำงานต่อ
หลี่เสี่ยวหรานรับเสื้อจากมือของเสี่ยวหู่จื่อมาอย่างระมัดระวัง แล้วเก็บไข่ไก่ป่าไว้ในอ้อมอกของเธอ ปกป้องมันอย่างระมัดระวัง


## บทที่ 6 กินแอบๆ

ทางนี้เสี่ยวหู่จื่อกับหลี่เสี่ยวฉิงช่วยกันบรรจุใบสนลงในตะกร้าหลังอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นใช้เชือกมัดและวางใบสนอีกกองใหญ่ทับด้านบนตะกร้า
หลังจากนั้นทั้งสามคนก็แบกตะกร้าเดินไปยังลำธารเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล แล้วก็จุดไฟเพื่อย่างไข่
ไม่นานไข่ก็สุกแล้ว
ทั้งสามคนได้คนละฟอง ก่อนอื่นพวกเขาใช้น้ำจากลำธารลดอุณหภูมิไข่ย่างลงเล็กน้อย แล้วจึงเริ่มปอกเปลือก
แน่นอนว่าเมื่อไข่ย่างสัมผัสกับน้ำ เปลือกไข่ก็แตกออก ช่วยให้ทั้งสามคนไม่ต้องยุ่งยากกับการปอกเปลือก พวกเขาปอกไข่และใส่เข้าปากอย่างรวดเร็ว
พอกัดลงไปคำหนึ่ง ความหอมของไข่ก็เต็มปาก
ต้องยอมรับว่าไข่ย่างนี่ช่างหอมจริงๆ!
แม้ว่าก่อนหน้านี้จะได้กินข้าวต้มไปบ้าง แต่อาหารเพียงเล็กน้อยนั้นไม่อิ่มท้องเลย หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกว่าตัวเองหิวมานานแล้ว
ตอนนี้ไข่ไก่ป่าย่างเล็กๆ หนึ่งฟองลงท้องไป อย่างน้อยก็มีอะไรรองท้องบ้าง และร่างกายก็เริ่มมีเรี่ยวแรงขึ้นมา
ทางด้านหลี่เสี่ยวฉิงค่อยๆ กินทีละคำเล็กๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
"หอมจริงๆ! ถ้าได้กินไข่ทุกวันคงดีแค่ไหน!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้แล้วรู้สึกสะเทือนใจขึ้นมาทันที
"เอาไข่พวกนี้มาย่างทั้งหมดเลย! วันนี้พวกเรากินให้อิ่มกัน"
หลี่เสี่ยวฉิงไม่คิดว่าพี่สาวของเธอจะพูดแบบนี้ จึงดีใจจนเปล่งเสียงร้องออกมาทันที
"ดีเลย วันนี้ฉันจะได้กินอิ่มสักที!"
เสี่ยวหู่จื่อเห็นดังนั้นก็ยิ้ม แล้วรีบหยิบไข่ไก่ป่าที่เหลือขึ้นมาย่างต่อ
เมื่อไข่สุกแล้ว หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงกินไปหลายฟอง ส่วนไข่ไก่ป่าที่เหลืออีกสี่ฟองก็ห่อด้วยใบไม้แล้วซ่อนไว้ในตะกร้าของเสี่ยวหู่จื่อ
หลังจากใช้น้ำจากลำธารดับกองไฟแล้ว ทั้งสามคนก็แบกตะกร้าใบสนกลับบ้าน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้กินไข่ไก่ป่าไปสองฟองหรือเปล่า ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง และจิตใจก็สดชื่นขึ้น
อย่างไรก็ตาม เมื่อใกล้ถึงบ้าน หลี่เสี่ยวฉิงได้เด็ดหญ้าเปรี้ยวสองกำจากข้างทาง แล้วยัดบางส่วนเข้าปากของหลี่เสี่ยวหราน
"พี่ พวกเรากินไข่มาแน่ๆ ต้องมีกลิ่น พี่ไม่รู้หรอกว่าสองคนน่ารำคาญนั่นจมูกไวแค่ไหน พวกเรากินหญ้าเปรี้ยวกันหน่อย จะได้กลบกลิ่น!" หลี่เสี่ยวฉิงเตือน
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของน้องสาวก็รีบพยักหน้า แล้วเคี้ยวหญ้าเปรี้ยวในปาก
ต้องยอมรับว่าหญ้านี้มีรสเปรี้ยวจริงๆ แต่ความเปรี้ยวพอดี กินได้พอดี
และแล้ว เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่ฉินและหลี่หยวนที่กำลังเล่นอยู่ในลานบ้านก็จ้องมองพี่น้องหลี่เสี่ยวหรานด้วยสายตาสงสัย
เมื่อพี่น้องทั้งสองวางใบสนลง สองคนนั้นก็เหมือนแมวได้กลิ่นคาว ตามเข้ามาทันที
"พวกเธอสองคนแอบไปกินของอร่อยมาใช่ไหม ฉันได้กลิ่นของอร่อยแล้ว!" ตอนนี้หลี่หยวนจ้องมองพี่น้องหลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงพลางถามอย่างกล่าวหา
"พวกเราจะไปหาของอร่อยกินที่ไหนกัน พี่สาวฉันบาดเจ็บที่หัวยังต้องกินแต่ข้าวต้ม ท้องหิวจนทนไม่ไหวถึงได้ไปเด็ดหญ้าเปรี้ยวมากินสองกำ แล้วทำไมพอออกจากปากพวกเธอก็กลายเป็นพวกเราแอบไปกินของล่ะ! พูดถึงการแอบกิน ก็พวกเธอนั่นแหละที่ชอบแอบกิน คิดว่าพวกเราไม่รู้หรือไงว่าพวกเธอชอบแอบกินไข่!" ตอนนี้หลี่เสี่ยวฉิงโมโหขึ้นมาทันทีเมื่อถูกกล่าวหา และโต้กลับไปทันที
ป้าหลี่บังเอิญเดินผ่านมาทางนี้พอดี ได้ยินคำพูดนี้ก็รีบวิ่งเข้ามาและยื่นมือจะไปบีบปากของหลี่เสี่ยวฉิง
"แกนี่มันเด็กอกตัญญู เลี้ยงแกมาจนโตกลับได้ลูกหมาเนรคุณ! อะไรกันแอบกินไข่? แกนี่มันเด็กสารเลวชอบพูดโกหก วันนี้ข้าจะสั่งสอนแกให้เข็ด!"
เมื่อเห็นมือที่เหี่ยวย่นเหมือนหนังเก่ากำลังจะบีบริมฝีปากของน้องสาว หลี่เสี่ยวหรานก็ลงมือ
เธอคว้ามือนั้นไว้อย่างรวดเร็ว หลี่เสี่ยวหรานโกรธแล้ว
"ย่า คนที่พูดเรื่องไร้สาระและใส่ร้ายพวกเราก่อนคือน้องชายต่างหาก เขาบอกว่าพวกเราออกไปกินของอร่อยมา! หรือว่าย่าหูหนวกแล้ว ไม่ได้ยินหรือไง?"
หลี่เสี่ยวฉิงเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องถูกบีบจนเจ็บ แต่ไม่คิดว่าพี่สาวที่ปกติขี้ขลาดจะออกมาปกป้องเธอ
ในขณะนั้น หลี่เสี่ยวฉิงมองแผ่นหลังของพี่สาวด้วยความประหลาดใจและดีใจ จู่ๆ ดวงตาก็แดงขึ้นมา
พี่สาวแบบนี้ ช่างดีจริงๆ!
"ยังไง? แกคิดจะกบฏใช่ไหม? ข้าเป็นย่าของแก แกยังกล้ายกมือกับข้าอีก? ชีวิตนี้ข้าอยู่ไม่ได้แล้ว! ลาวซาน ลาวซาน เมียลาวซาน พวกเจ้ามาดูลูกสาวที่พวกเจ้าเลี้ยงมาสิ นี่แหละลูกสาวที่ดีของพวกเจ้า ไร้มารยาท กล้าขัดใจย่าของตัวเอง!" ป้าหลี่พยายามดิ้นให้หลุด แต่หลี่เสี่ยวหรานใช้มือข้างเดียวจับเธอไว้แน่น ทำให้เธอไม่สามารถหลุดออกมาได้
ตอนนี้ป้าหลี่คิดในใจว่า เด็กคนนี้ต้องแอบไปกินของอร่อยมาแน่ๆ ไม่อย่างนั้นจะมีแรงขนาดนี้ได้อย่างไร
หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมา พวกเขาเห็นลูกสาวคนเล็กตาแดงๆ หลบอยู่หลังหลี่เสี่ยวหรานลูกสาวคนโต
ส่วนหลี่เสี่ยวหรานนั้นหน้าตาเคร่งขรึม ไม่พูดอะไรสักคำ จ้องมองป้าหลี่ที่กำลังร้องไห้โวยวายอยู่ตรงหน้า
ด้านข้าง หลี่หยวนและหลี่ฉินดูเหมือนจะตกใจกับการต่อต้านอย่างกะทันหันของหลี่เสี่ยวหราน จนไม่สามารถตอบสนองได้ทันที
"พอได้แล้ว! ย่า ไม่เช่นนั้นพวกเราออกไปให้คนในหมู่บ้านตัดสินกันดีไหม ดูซิว่าวันนี้เป็นเพราะหลานสาวอย่างฉันไม่กตัญญูต่อย่า หรือเป็นเพราะย่าที่เป็นผู้ใหญ่ลำเอียงและทารุณหลานสาวของตัวเอง!"
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ เธอลากป้าหลี่เดินไปทางประตูลานบ้าน
เรื่องราวต่างๆ ที่เจ้าของร่างเดิมเคยประสบมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ฉายผ่านในสมองของหลี่เสี่ยวหรานเหมือนภาพยนตร์ที่เล่นอย่างรวดเร็ว
เหตุการณ์ไม่ยุติธรรมเหล่านั้นทำให้ความโกรธในใจของหลี่เสี่ยวหรานพุ่งสูงถึงขีดสุด ดังนั้นหากวันนี้ไม่ระเบิดออกมาสักครั้ง ในอนาคตเหตุการณ์แบบนี้ก็จะเกิดขึ้นอีกเป็นเวลานาน
เมื่อต้องการเปลี่ยนแปลง ก็ควรทำให้ถึงที่สุด
แล้วป้าหลี่ก็ถูกหลี่เสี่ยวหรานผู้ผอมบางลากไป ค่อยๆ เดินไปทางประตูบ้าน
"พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!" ในขณะที่หลี่เสี่ยวหรานกำลังลากป้าหลี่ไปถึงประตู คุณปู่หลี่ที่แกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดอยู่ในห้องโถงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป วิ่งออกมาตะโกนเสียงดัง
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ก็หยุดฝีเท้า แล้วหันไปมองคุณปู่หลี่
ชายชราที่บาดเจ็บตรงหน้านี้แหละ ที่หลายปีมานี้แสร้งทำเป็นยุติธรรม แต่ความจริงแล้วก็ลำเอียงอย่างร้ายกาจ


## บทที่ 7 ความลับถูกเปิดเผย

ที่คุณย่าและลุงใหญ่กับลุงรองกล้าที่จะรังแกครอบครัวของพวกเขาสามคนอย่างหนักมือขนาดนี้ ก็เพราะได้รับการยินยอมโดยปริยายจากหัวหน้าตระกูลหลี่ไม่ใช่หรือ?
"หลี่เสี่ยวหราน ปล่อยคุณย่าของเจ้าเดี๋ยวนี้! เจ้าทำแบบนี้ ยังอยากจะมีชื่อเสียงดีอยู่หรือเปล่า ต่อไปยังอยากแต่งงานอีกหรือไม่?" คุณปู่หลี่ตอนนี้ทำหน้าเคร่งขรึม ตวาดออกมา
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็หัวเราะออกมาทันที
"แต่งงาน? พูดแบบนี้ คุณปู่ก็ตั้งใจจะให้หลี่เหยียนแต่งกับนายพรานสินะ? ไม่ต้องบังคับให้ฉันไปแต่งแล้วใช่ไหม!"
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ดวงตาของคุณปู่หลี่ก็แวบผ่านด้วยความรู้สึกเสียใจ
เมื่อกี้เขาโกรธจนมืดฟ้ามัวดิน ถึงได้ลืมเรื่องแบบนี้ไป
หลี่เหยียนตอนนี้ก็เดินออกมาจากห้อง ยิ้มพลางพูดว่า: "เสี่ยวหราน เธออย่าพูดมั่ว คนที่จะแต่งงานกับลั่วเฉิงก็คือเธอไม่ใช่หรือ? เธออย่าพูดเหลวไหลนะ! จริงๆ แล้วไม่คิดเลยว่า พวกเราเป็นพี่น้องกัน แต่เธอกลับจะให้ฉันมารับเคราะห์แทน!"
คุณปู่หลี่ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินคำพูดนี้ ตอนนี้ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดออกมาตรงๆ ว่า: "ถูกต้อง คนที่จะแต่งกับลั่วเฉิงคือเจ้า เจ้าอย่าไปพาดพิงคนอื่น ดูเหมือนว่าสิ่งที่คุณย่าของเจ้าพูดเมื่อกี้จะถูกต้อง ลาวซาน วันนี้เจ้าต้องสั่งสอนลูกสาวทั้งสองของเจ้าให้ดี พวกเธอชอบพูดโกหก ถ้าไม่จัดการให้ดี ต่อไปแต่งออกไปก็จะทำให้ชื่อเสียงของตระกูลหลี่ของเราเสียหาย!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ แทนที่จะโกรธกลับหัวเราะ
"ดีจริงๆ! สมแล้วที่เป็นคุณปู่ที่ดี คุณย่าที่ดีของพวกเรา! คนหนึ่งไม่แยกแยะผิดถูกบอกว่าน้องสาวของฉันพูดโกหก อีกคนก็ใส่ความฉันด้วยข้อหาที่ไม่มีมูล คุณปู่ คุณคิดแผนได้ดีนัก แต่คุณลืมไปว่า ลั่วเฉิงระบุชื่อให้ใครแต่งงานกับเขา พวกคุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจ พวกคุณอาจจะพูดโกหกหลอกคนอื่นได้ แต่ลั่วเฉิงล่ะ พวกคุณจะหลอกเขาได้หรือ? ลั่วเฉิงต้องการหลี่เหยียนหรือฉันหลี่เสี่ยวหราน เขาจะไม่รู้หรือ?"
พอคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของคนในบ้านหลี่ก็เปลี่ยนไปทั้งหมด
ถูกต้อง นี่เป็นสิ่งที่คนในบ้านหลี่กังวลอยู่จริงๆ
ดังนั้นก่อนหน้านี้คนในบ้านหลี่จึงไม่เคยพูดเรื่องนี้ออกไป พวกเขาวางแผนจะให้หลี่เสี่ยวหรานแต่งงานแทนหลี่เหยียนในวันแต่งงาน ยังไงก็ตาม หลังจากที่แต่งงานไปแล้ว พวกเขาจะยืนยันว่าได้ยินลั่วเฉิงบอกว่าต้องการแต่งงานกับหลี่เสี่ยวหราน ถึงอย่างไรข้าวสารก็กลายเป็นข้าวสุกแล้ว กระดูกเสือก็ได้มาแล้ว ถึงลั่วเฉิงจะเปลี่ยนใจก็ไม่มีประโยชน์
แต่คิดไปคิดมา ก็ไม่คิดว่าหลี่เสี่ยวหรานจะไปชนกำแพง
ไม่เพียงแค่ชนกำแพง หลานสาวที่เคยเงียบขรึมกลับเหมือนคนบ้า เปิดเผยเรื่องนี้ต่อหน้าทุกคน
แล้วตอนนี้ จะจบเรื่องนี้อย่างไรดี!
คิดถึงตรงนี้ คุณปู่หลี่ก็จ้องหลี่ซุ่นลูกชายคนที่สามด้วยความโกรธ ในดวงตาเต็มไปด้วยความตำหนิ
"ดูลูกสาวที่เจ้าเลี้ยงมาสิ ช่างไม่เคารพผู้อาวุโสเสียจริง! ไป ไปเอากฎของครอบครัวมา วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางให้ดี เผื่อว่าต่อไปนางแต่งงานออกไปแล้วจะไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ทำให้ตระกูลหลี่ของเราขายหน้า!"
เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ หัวใจของหลี่เสี่ยวหรานก็เย็นชืด
นี่คือสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวสินะ!
ตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้ขยับตัว เธออยากจะดูว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเธอจะทำอย่างไร
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นว่าพี่สาวของเธอกำลังจะเสียเปรียบ จึงรีบวิ่งออกมา
"ห้ามตีพี่สาวของฉัน พี่สาวของฉันเพิ่งชนหัว คุณปู่ ถ้าคุณตีเธออีก คุณต้องการชีวิตของเธอหรือ? ฉันรู้ว่าคุณปู่คุณย่าไม่ชอบพวกเราสองพี่น้อง แม้แต่พ่อและแม่ของฉันก็ไม่ชอบ แต่พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ นะ! พวกเราเพิ่งเก็บเข็มสนกลับมาจากภูเขา ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ถูกหลี่หยวนบอกว่าพวกเราไปขโมยกินของข้างนอก ทุกคนลองดูสิ ฉันกับพี่สาวของฉัน ดูเหมือนคนที่ขโมยกินของหรือ?"
คนที่มาดูเรื่องวุ่นวายรอบๆ ได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวฉิง ก็พิจารณาพี่น้องบ้านหลี่อย่างละเอียด แล้วมองดูหลี่เหยียน หลี่ฉิน และหลี่หยวนที่อยู่ในลานบ้าน ทุกคนต่างก็หัวเราะออกมา
"ก็จริงนะ คนที่ขโมยกินผอมเหมือนลิง แค่หนังหุ้มกระดูก ส่วนคนที่ไม่ได้ขโมยกินกลับขาวนวลอวบอิ่ม สีหน้าก็แดงระเรื่อดีนี่!" ฉินชุ่ยที่ไม่พอใจบ้านตระกูลหลี่มานานแล้ว ก็พูดช่วยทันที
บ้านของเธออยู่ติดกับบ้านหลี่ เรื่องของบ้านตระกูลหลี่เธอรู้หมด!
พูดตามตรง ฉินชุ่ยทนไม่ได้กับความลำเอียงของบ้านตระกูลหลี่ที่เอียงไปข้างเดียว
ทั้งๆ ที่ครอบครัวของหลี่ซุ่นทำงานอย่างขยันขันแข็งทุกวัน แต่ผลลัพธ์กลับเป็นคนที่เหนื่อยแต่ไม่ได้รับความชื่นชม!
"ก็ใช่ไหมล่ะ? ถ้าบอกว่าคนอื่นไปขโมยกินข้างนอก ฉันยังเชื่อ แต่บอกว่าหลี่เสี่ยวหรานกับหลี่เสี่ยวฉิงขโมยกิน ฉันไม่เชื่อหรอก!" ตอนนี้ คุณย่าของเสี่ยวหู่จื่อก็เข้ามาพูดความยุติธรรมด้วย
แล้วทุกคนก็เริ่มวิจารณ์กันไปมา
คนในบ้านหลี่ตอนนี้รู้สึกเสียหน้า ต่างก็เกลียดครอบครัวของหลี่เสี่ยวหราน
ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กสาวสองคนนี้ก่อเรื่อง วันนี้พวกเขาก็คงไม่ถูกชี้นิ้วด่าแบบนี้
คุณปู่หลี่ตอนนี้มองหลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรมากขึ้น คิดว่าหลังจากเรื่องนี้ผ่านไปแล้ว จะจัดการกับลูกหลานที่ไม่กตัญญูพวกนี้ให้ดี
"เด็กๆ ไม่รู้เรื่อง ทำให้ทุกคนได้ขำกันแล้ว! บ้านไหนก็มีเด็กซนบ้างไม่ใช่หรือ? ทุกคนแยกย้ายกันไปเถอะ! ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องภายในของบ้านตระกูลหลี่ของเรา!" คุณปู่หลี่ตอนนี้ทำหน้าเคร่ง พูดกับคนรอบข้างที่มาดูเรื่องวุ่นวายด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"จริงหรือ? ทำไมผมไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องภายในของบ้านตระกูลหลี่ของคุณล่ะ?" ในตอนนั้นเอง เสียงของลั่วเฉิงก็ดังขึ้นมา
ทุกคนเห็นว่าผู้เกี่ยวข้องมาแล้ว มีเรื่องสนุกให้ดูอีกแล้ว จึงเปิดทางให้ลั่วเฉิงเดินเข้ามา
ตอนนี้ลั่วเฉิงทำหน้าเย็นชา เปิดประตูบ้านตระกูลหลี่ เดินเข้ามา
"คุณปู่หลี่ เรื่องนี้บ้านตระกูลหลี่ของคุณควรจะให้คำอธิบายกับผมไหม? หรือว่าบ้านตระกูลหลี่ของคุณไม่ต้องการกระดูกเสือนี้แล้ว!"
หลี่เสี่ยวหรานตอนนี้จ้องลั่วเฉิงด้วยความประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงปรากฏตัวที่นี่
หลังจากลั่วเฉิงเข้ามาแล้ว เขาไม่ได้มองหลี่เสี่ยวหรานแม้แต่แวบเดียว แต่จ้องคุณปู่หลี่และถามอย่างเผ็ดร้อน
"เรื่องนี้เป็นความเข้าใจผิด!" คุณปู่หลี่ตอนนี้รู้สึกว่าหลายๆ จุดบนร่างกายของเขาเจ็บมากขึ้น
กระดูกเสือเขาต้องเอาให้ได้ ดังนั้นงานแต่งงานนี้จะล้มไม่ได้
"อ้อ แสดงว่าบ้านตระกูลหลี่ของคุณไม่ได้วางแผนจะให้หลี่เสี่ยวหรานแต่งงานแทนหลี่เหยียนสินะ? ถ้าอย่างนั้นผมก็วางใจได้แล้ว!" ลั่วเฉิงเพิ่งเปิดปากก็ปิดปากคุณปู่หลี่


## บทที่ 8 เรียกร้องค่าชดเชย

หลี่เหยียนมองดูชายคนนี้ ความทรงจำจากชาติที่แล้วก็ผุดขึ้นมาในสมองทันที
เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอต้องเผชิญ นึกถึงชีวิตอันแสนลำบากที่เธอต้องทนอยู่กับลั่วเฉิง การใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวทุกวัน และสุดท้ายยังถูกลั่วเฉิงผลักออกไปรับดาบแทน ในใจของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ไม่ ฉันไม่ยอมแต่งงานกับเขา! คุณปู่ คุณย่า เราตกลงกันแล้วนี่ ฉันไม่แต่ง ให้หลี่เสี่ยวหรานแต่งไปแทน!" ในตอนนี้ ภายใต้พลังกดดันของลั่วเฉิง หลี่เหยียนก็กรีดร้องออกมาทันที
หลี่เสี่ยวหรานมองดูสภาพของหลี่เหยียน แล้วรู้สึกถึงอารมณ์ที่ปั่นป่วนอย่างรุนแรงในตัวเธอ และยังรับรู้ถึงความกลัว ความรังเกียจ และความเกลียดชังที่เธอมีต่อลั่วเฉิง
อารมณ์เหล่านี้ผสมผสานกัน ทำให้หลี่เหยียนสูญเสียสติไป
หลี่เหยียนคนนี้ ชาติที่แล้วเธอผ่านอะไรมาบ้าง ทำไมถึงมีอารมณ์ที่ซับซ้อนต่อลั่วเฉิงขนาดนี้
ในทางกลับกัน ลั่วเฉิง เมื่อเห็นหลี่เหยียนในสภาพที่ดูเหมือนจิตใจไม่ปกติ บนใบหน้าที่เย็นชาของเขากลับปรากฏรอยยิ้มเยาะหยันขึ้นมา
"เงียบ!" คุณปู่หลี่วันนี้ถูกหลานสาวขัดใจหลายครั้ง เสียหน้าไปมากแล้ว ใบหน้าแก่ๆ ของเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป
"ดูเหมือนว่า หลี่เหยียนจะไม่เต็มใจมากนะ! ถ้าอย่างนั้น พูดกลับมาที่เรื่องเดิม คุณปู่หลี่ ท่านตั้งใจจะยกหลานสาวคนไหนให้ผมกันแน่?" ตอนนี้น้ำเสียงของลั่วเฉิงสงบนิ่งอย่างผิดปกติ พลังกดดันจากตัวเขาก็ลดลงไปบ้าง ทำท่าเหมือนเป็นคนที่พูดด้วยง่าย
คุณปู่หลี่ได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง ดูเหมือนจะเห็นความหวังบางอย่าง จึงลองถามออกไป
"การแต่งงานนี้เป็นการผูกมิตรระหว่างสองตระกูล! ลั่วเฉิง เจ้าก็เห็นว่าหลี่เหยียนไม่เต็มใจ แต่งไปแล้วพวกเจ้าก็คงอยู่ด้วยกันไม่มีความสุข ไม่สู้ให้เสี่ยวหรานแต่งไปแทน! ไม่ใช่ว่าข้าแก่แล้วจะมาหลอกเจ้านะ เด็กคนนี้ทั้งว่านอนสอนง่าย ขยันขันแข็ง เป็นสาวที่ดูแลบ้านเก่งนะ!"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดนี้ ยกคิ้วขึ้นแล้วยิ้ม
"ฟังคุณปู่หลี่พูดแล้ว ดูเหมือนจะดีจริงๆ นะ!"
"ใช่ไหมล่ะ!" คุณปู่หลี่เมื่อได้ยินว่าลั่วเฉิงดูเหมือนจะใจอ่อนลงบ้างแล้ว รีบตอกย้ำทันที: "ใช่แล้ว ลั่วเฉิง เปลี่ยนคนกันเถอะ! อย่างนี้ก็จะได้ทั้งสองฝ่ายแล้ว!"
"หึ ได้ทั้งสองฝ่ายสำหรับตระกูลหลี่ของพวกท่านสินะ! แล้วผมได้อะไรดีๆ บ้าง? ผมสนใจหลี่เหยียน แต่ท่านกลับเปลี่ยนคนให้ผม แล้วยังจะเอากระดูกเสือไปจากผมอีก เท่ากับว่าเรื่องดีๆ ทั้งหมดในโลกนี้ตกเป็นของตระกูลหลี่พวกท่านหมดสิ? ตระกูลหลี่ของพวกท่านยังมีหน้าอยู่หรือ?" ใครจะรู้ว่าตอนนี้ลั่วเฉิงกลับเปลี่ยนสีหน้าไปทันที แล้วแค่นเสียงเย็นชาประชดประชันออกมา
พอคำพูดนี้หลุดออกมา คุณปู่หลี่ ป้าหลี่ รวมถึงคนอื่นๆ อีกหลายคนก็มีสีหน้าที่ดูไม่ดีเลย
หลี่เสี่ยวหรานไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า ส่วนหลี่เสี่ยวฉิงกลับมีสีหน้ายินดี
ตอนนี้หลี่เสี่ยวฉิงหวังมากว่าลั่วเฉิงจะยืนกรานต่อไป พาหลี่เหยียนคนนั้นไป ดูซิว่าคนในตระกูลหลี่คนอื่นๆ จะยังบังคับพี่สาวของเธออีกหรือไม่
"ลั่วเฉิง เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?" คุณปู่หลี่เข้าใจว่าตนถูกลั่วเฉิงหลอก จึงรู้สึกโกรธและอับอายขึ้นมา
ลั่วเฉิงเห็นคุณปู่หลี่โกรธแล้ว จึงหัวเราะเบาๆ ออกมา
"จริงๆ แล้ว เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้! แต่ในฐานะที่ผมเป็นฝ่ายเสียหาย ผมก็ควรจะเป็นคนที่ลำบากที่สุดใช่ไหม! คนที่ผมสนใจไม่ยอมแต่งงานกับผม ตระกูลหลี่ของพวกท่านก็ควรจะชดเชยอะไรให้ผมบ้างสิ!" ลั่วเฉิงจับจังหวะได้ดีมาก แล้วก็ปล่อยเหยื่อล่อออกมาอย่างแผ่วเบา
ตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานมองดูลั่วเฉิงที่อยู่ไม่ไกล ดูเหมือนจะเข้าใจว่าเขากำลังจะทำอะไร
ในขณะนี้ ความรู้สึกของหลี่เสี่ยวหรานซับซ้อนขึ้นมา
และแน่นอน คุณปู่หลี่ก็ติดกับดัก
พอนึกถึงกระดูกเสือนั่น คุณปู่หลี่ก็พยายามกลั้นความโกรธไว้ แล้วเอ่ยถามว่า: "ไม่ทราบว่าลั่วเฉิงต้องการการชดเชยอะไร?"
ลั่วเฉิงรู้ว่าคุณปู่หลี่จะติดกับ จึงยิ้มแล้วพูดว่า: "สิ่งที่ผมให้พวกท่านเป็นกระดูกเสือชั้นดี คุณค่าของมัน คงไม่ต้องพูดถึงแล้วใช่ไหม! แค่กระดูกเสือชุดเดียวนี้ พันทองก็หาซื้อยาก ก่อนหน้านี้ ผมคิดว่าหลี่เหยียนจะแต่งงานกับผม ผมก็เลยยอมรับอย่างไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้พวกท่านจะเปลี่ยนคน เงื่อนไขก็ต้องต่างกัน! หลายปีมานี้ ผมอยู่คนเดียว ก็รู้สึกเหงา มีหลายอย่างที่ผมไม่อยากทำเอง ดังนั้นไม่สู้ให้คนในบ้านสายที่สามของตระกูลหลี่ทั้งครอบครัวติดสินสอดมาด้วยเลย! ผมรู้ว่าคนในบ้านสายที่สามของตระกูลหลี่ขยันทำงาน พอดีกับที่ผมต้องการ!"
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ก็ทำให้ทุกคนตกใจมาก
ไม่มีใครคิดว่าลั่วเฉิงจะเสนอเงื่อนไขแบบนี้ แต่พอคิดดูดีๆ เงื่อนไขนี้ก็ดูสมเหตุสมผลดี
ต้องรู้ว่า นั่นเป็นกระดูกเสือชุดหนึ่งนะ พันทองก็หาซื้อยาก
พูดกันตามจริง ถ้าจะเทียบคุณค่ากัน ตระกูลหลี่ยังได้กำไรอยู่ดี
หลี่เสี่ยวฉิงตอนนี้มองลั่วเฉิงอย่างตกตะลึง เด็กสาวตัวน้อยถึงกับงงไปเลย เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้
หลี่เสี่ยวหรานก้มหน้าครุ่นคิด พิจารณาความเป็นไปได้ของการทำแบบนี้
คิดไปคิดมา หลี่เสี่ยวหรานกลับพบว่ากลยุทธ์การถอนรากถอนโคนของลั่วเฉิงนี้ สำหรับคนในบ้านสายของพวกเขา กลับเป็นการจัดการที่ดีที่สุด
เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้น ที่จะตัดการควบคุมของตระกูลหลี่ที่มีต่อคนในบ้านสายของพวกเขา และต่อไปก็จะไม่มีข้ออ้างใดๆ ที่จะมาบีบบังคับครอบครัวของพวกเขาได้อีก
แต่การทำแบบนี้ก็มีผลเสียเช่นกัน อย่างน้อยถ้าทำแบบนี้จริง ครอบครัวของพวกเขาก็จะถูกคนอื่นเยาะเย้ยได้
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็มองไปที่ลั่วเฉิง
พอดีลั่วเฉิงก็มองมาเช่นกัน และถึงกับส่งสายตาให้หลี่เสี่ยวหรานว่าอย่าเพิ่งร้อนใจ
ตอนนี้ ทั้งในและนอกลานบ้านเงียบกริบไปหมด ทุกคนกำลังรอคอยการตัดสินใจของคุณปู่หลี่
"คุณปู่ ตกลงกับเขาเถอะ! ตกลงกับเขา!" หลี่เหยียนตอนนี้เป็นคนที่ดีใจที่สุด
เดิมทีแค่อยากให้หลี่เสี่ยวหรานแต่งไปทนทุกข์ แต่ตอนนี้คนทั้งบ้านสายที่สามของตระกูลหลี่ต้องติดสินสอดไปด้วย คนที่จะทนทุกข์ก็คือคนในบ้านสายที่สามของตระกูลหลี่ทั้งหมด
ชาติที่แล้ว คนสายนี้มีชีวิตที่ดีแค่ไหน เธอก็อิจฉาและเกลียดแค่นั้น
ตอนนี้เห็นคนในบ้านสายที่สามของตระกูลหลี่ทั้งหมดตกไปอยู่ในมือของคนชั่วคนนั้น เธอรู้สึกสะใจมาก
ความทุกข์ทรมานที่เธอเคยได้รับ ก็ควรให้คนในบ้านสายที่สามได้ลิ้มรสบ้าง
คุณปู่หลี่ตอนนี้จ้องหลี่เหยียนด้วยสายตาดุดัน อยากจะปรึกษากับลูกชายคนโตและคนรองสักหน่อย แต่ลูกชายทั้งสองคนกลับไม่อยู่พอดี
ลูกสะใภ้อีกสองคนก็หลบอยู่ในห้องไม่ยอมออกมา ทำให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ฝ่ายป้าหลี่คิดสักครู่ แล้วก็เข้าไปหาสามีของตน
"คุณตา ตกลงเถอะ!"
คุณปู่หลี่คิดสักพัก แล้วก็รู้สึกเสียดาย
ไม่ใช่เสียดายทางด้านความรู้สึกที่มีต่อครอบครัวของลูกชายคนที่สาม แต่คุณปู่หลี่รู้ดีว่า ที่บ้านอยู่กันได้สบายขนาดนี้ ก็เพราะอาศัยความขยันของครอบครัวลูกชายคนที่สามทั้งนั้น
ถ้าครอบครัวของลูกชายคนที่สามติดสินสอดออกไปแล้ว ต่อไปเรื่องในบ้านนอกบ้านก็อย่าหวังว่าจะพึ่งพวกเขาได้อีก


## บทที่ 9 ความปรารถนาดีของเขา

ป้าหลี่รู้ดีถึงความคิดของสามีที่นอนข้างๆ เธอ จึงยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ที่รัก คุณวางใจได้เลย ลูกชายของคุณกตัญญูมาก!"
พูดแค่นี้ เธอก็ไม่พูดอะไรต่อ
แต่คุณปู่หลี่เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่เป็นอย่างดี
ในตอนนี้ คุณปู่หลี่ไม่ลังเลอีกต่อไป
เขาต้องได้กระดูกเสือมาให้ได้ เขาไม่เหลือเวลาอีกมากแล้ว แต่ก็ยังอยากมีชีวิตที่แข็งแรง ไร้โรคภัย ไม่เจ็บปวด
ความเจ็บปวดในร่างกายตอนนี้ทำให้เขาทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ ถ้ามีกระดูกเสือมาทำยาบรรเทาปวด เขาก็จะสามารถใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ ช่างดีเหลือเกิน!
ดังนั้น ผลประโยชน์ส่วนตัวจึงชนะทุกสิ่ง คุณปู่หลี่ตกลง
"ได้ เรื่องนี้ตกลงตามนี้!"
ลั่วเฉิงได้คำตอบที่ต้องการ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ส่วนหลี่ซุ่นยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ จ้องมองพ่อแก่ของเขา
ก่อนหน้านี้หลี่ซุ่นไม่ได้พูดอะไร เพราะเขาคิดว่าเรื่องนี้เหลวไหลเกินไป พ่อของเขาต้องไม่ยอมแน่นอน
เขาและภรรยาขยันขันแข็งขนาดนี้ พ่อของเขาคงเสียดายพวกเขามาก
แต่ความจริงกลับตบหน้าเขาอย่างแรง ทำให้เขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น
"พ่อ พ่อตกลงจริงๆ เหรอ?" หลี่ซุ่นไม่อยากเชื่อ อดไม่ได้ที่จะถามอีกครั้ง
"ลาวซาน ลูกก็ต้องคิดแทนพ่อบ้าง! พ่อเจ็บปวดทั้งคืน มันทรมานมาก ถ้ามีกระดูกเสือ พ่อก็จะไม่ต้องทนทรมานกับความเจ็บปวดอีกต่อไป ถ้าลูกกตัญญูจริง ก็ไปเป็นสินสอดซะ แล้วกลับมาเยี่ยมพ่อแม่บ่อยๆ นะ!" ป้าหลี่รีบพูดปลอบใจ
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็หัวเราะเยาะออกมาทันที
สมแล้วที่คนในบ้านตระกูลหลี่ไม่มีใครคิดจะปล่อยครอบครัวของพวกเขาไป
ไม่เพียงแต่ไม่ถามเธอว่าเต็มใจหรือไม่ ตอนนี้ยังไม่ถามแม้แต่ว่าพ่อแม่ของเธอเต็มใจหรือไม่ แต่ตกลงไปเลย
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานเดินเข้าไปหา จ้องมองพ่อของเธอ แล้วถามว่า: "พ่อ ตอนนี้พ่อรู้สึกยังไงบ้าง? พ่อลองคิดดูดีๆ ว่าตอนนี้พ่อรู้สึกยังไง แล้วก่อนหน้านี้ที่ฉันถูกบังคับให้แต่งงานแทนคนอื่นรู้สึกยังไง!"
พูดจบ หลี่เสี่ยวหรานไม่สนใจความคิดของพ่อแม่อีกต่อไป แล้วหันไปมองน้องสาวหลี่เสี่ยวฉิงที่ยืนงงอยู่
"เสี่ยวฉิง ยังยืนงงอยู่ทำไม พวกเราทั้งครอบครัวถูกปู่ย่าขายไปแล้ว เก็บข้าวของม้วนที่นอนแล้วไปกันเถอะ!"
ลั่วเฉิงเห็นหลี่เสี่ยวหรานโกรธ จู่ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
"ถ้าอย่างนั้น ไม่ต้องรอวันดี พรุ่งนี้ผมจะมารับคนเลย! แน่นอน พรุ่งนี้ผมจะเชิญผู้ใหญ่บ้านมาเขียนทะเบียนสมรสและสัญญา ต่อหน้าทุกคน ลงชื่อประทับตรา แล้วผมจะมอบกระดูกเสือให้พวกคุณ!"
คุณปู่หลี่ตัดสินใจเด็ดขาดไปแล้ว จึงไม่คัดค้าน พยักหน้า
"ตามที่เจ้าว่า!"
ลั่วเฉิงได้ยินแล้ว มองไปที่ห้องที่หลี่เสี่ยวหรานเข้าไป
"ผมมีอีกสองสามคำที่อยากจะบอกสะใภ้ที่ยังไม่ได้แต่งงานของผม ไม่ทราบว่าจะสะดวกไหม?"
คุณปู่หลี่ได้ยินคำพูดนี้ อ้าปากแล้วหุบปาก สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า
ลั่วเฉิงเห็นดังนั้น ก็เดินตรงไปที่ห้องของหลี่เสี่ยวหราน
เรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอก หลี่เสี่ยวหรานได้ยินทุกอย่างชัดเจนจากในห้อง
ดังนั้นเมื่อลั่วเฉิงเดินเข้ามา หลี่เสี่ยวหรานมองไปที่น้องสาวและพูดว่า: "เสี่ยวฉิง เธอออกไปก่อนนะ!"
"ไม่จำเป็น ให้เธออยู่ที่นี่ คนอื่นจะได้ไม่นินทา!" ลั่วเฉิงเดินเข้ามาและพูดว่า: "ผมมีอะไรจะพูดกับคุณสักหน่อย พูดเสร็จแล้วผมก็จะไป"
พูดจบ ลั่วเฉิงมองไปที่หลี่เสี่ยวหรานที่ตอนนี้ดูสงบ แล้วอดไม่ได้ที่จะอธิบาย
"คุณควรจะรู้ว่า บางเรื่องผมทำแล้วได้ผลดีกว่าคุณทำ คุณฉลาด คุณควรจะเข้าใจความหมายของผม บ้านที่ผมอยู่ใหญ่มาก มีทุกอย่างพร้อม พวกคุณเก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนมาก็พอ ไม่ต้องเอาของอื่นมา แน่นอน บางอย่างที่ควรเรียกร้องก็ต้องเรียกร้อง แม้จะไม่ได้ ก็ควรหาประโยชน์ให้ตัวเอง จำไว้ ภรรยาของลั่วเฉิง ไม่ใช่คนที่จะให้ใครมารังแก!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็หันหลังเดินออกไป
คำพูดนี้อธิบายว่าทำไมลั่วเฉิงถึงทำแบบนี้ และยังเป็นการให้ความมั่นใจกับหลี่เสี่ยวหราน
ในตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานเพิ่งเข้าใจความตั้งใจของลั่วเฉิง
ที่แท้ เขายอมแบกรับคำนินทา แทนที่จะให้เธอถูกชี้หน้าด่า
เรื่องนี้ ตามที่หลี่เสี่ยวหรานวางแผนไว้ก่อนหน้านี้ ในที่สุดก็สามารถบังคับให้ปู่ย่าแยกบ้านออกไปได้
แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ชื่อเสียงของเธอก็จะเสีย และปัญหาก็ยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์
แม้จะแยกบ้านแล้ว คนในบ้านตระกูลหลี่ก็ยังสามารถใช้ความสัมพันธ์ทางสายเลือดมากดดันพ่อแม่ของเธอได้
ด้วยนิสัยกตัญญูของพ่อเธอ เก้าในสิบส่วนเขาก็จะยังคงถูกคนในบ้านตระกูลหลี่ใช้เป็นแรงงาน
ดังนั้น วิธีของลั่วเฉิงกลับเป็นวิธีที่แก้ปัญหาได้ในคราวเดียว เป็นวิธีที่ดีที่สุด
ส่วนคนในหมู่บ้านที่หัวเราะเยาะ หัวเราะเยาะบ้านหลี่สามครอบครัว ส่วนใหญ่ก็จะเห็นใจครอบครัวของพวกเขา
แต่คนอื่นๆ ในบ้านตระกูลหลี่กลับจะมีชื่อเสียงแย่ลง จะถูกผู้คนชี้นิ้ว
ในตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานพบว่าลั่วเฉิงเก่งจริงๆ จัดการเรื่องหนึ่งได้อย่างรอบคอบ และก่อนจะไปก็ไม่ลืมที่จะเข้ามาปลอบใจเธอ
มีคนแบบนี้อยู่ คงจะรู้สึกปลอดภัยมากสินะ!
หลี่เสี่ยวฉิงก็ไม่ใช่คนโง่ เมื่อได้ยินคำพูดของลั่วเฉิงเมื่อครู่ เธอก็ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง
พูดตามตรง เมื่อคิดว่าจะได้ออกจากบ้านตระกูลหลี่ หลี่เสี่ยวฉิงกลับรู้สึกโล่งทั้งตัว
บางที ครอบครัวของพวกเขาอาจจะได้เริ่มต้นใหม่!
ลั่วเฉิงจากไปแล้ว ความวุ่นวายที่บ้านตระกูลหลี่ก็จบลง คนรอบข้างทยอยกันกลับไป
คุณปู่หลี่ที่เดิมตั้งใจจะจัดการหลี่เสี่ยวหราน มองครอบครัวลาวซานสองสามครั้ง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กระดูกของเขาก็เริ่มปวดอีกครั้ง
ไม่มีทางเลือก คุณปู่หลี่จึงให้ภรรยาพยุงเขาเข้าห้องไป
หลี่เหยียนไม่ปิดบังความสะใจบนใบหน้าของเธอ มองดูคนในบ้านหลี่สามครอบครัวด้วยรอยยิ้ม แล้วก็เข้าห้องของตัวเองไป
หลี่ฉินและหลี่หยวนก็ถูกแม่ของตัวเองพากลับเข้าห้อง
ลานบ้านเงียบลงทันที เหลือเพียงหลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วยืนอยู่ตรงนั้น
ผ่านไปสักพัก หลี่ซุ่นจึงได้สติ มองไปที่ภรรยาจ้าวซิ่วที่ยืนอยู่ข้างๆ
เดินเข้าไปหา หลี่ซุ่นใช้มือที่เย็นเฉียบของเขาจับมือภรรยา
"ไปกันเถอะ! พวกเรากลับห้องกัน!"
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามา หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้หันไปมอง ยังคงเก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนกับน้องสาวต่อไป
หลี่ซุ่นเข้ามาเห็นภาพนี้ รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก จากนั้นก็เดินไปที่เตียงไม้ที่เขาและภรรยานอนทุกวัน
บางทีอาจเป็นเพราะประสบกับความผิดหวังครั้งใหญ่ ถูกพ่อแท้ๆ ทอดทิ้งอย่างไร้ความปรานี ส่งไปเป็นสินสอดของลูกสาว ทำให้หลี่ซุ่นรู้สึกแย่มาก
ดังนั้นหลี่ซุ่นจึงถอดรองเท้า ขึ้นเตียงนอนลง
หลี่เสี่ยวหรานเห็นดังนั้น ไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจกลับคิดหนัก


## บทที่ 10 ช่วยเห็นใจพวกเราบ้าง

เห็นสภาพพ่อเลี้ยงคนนี้ของเธอแล้ว วันนี้คงจะป่วยเพราะความเครียดสะสมแน่ๆ
ตอนนี้ครอบครัวของพวกเขาทนความวุ่นวายอะไรอีกไม่ไหวแล้ว และพ่อเลี้ยงของเธอก็ทนป่วยไข้ไม่ไหวอีกด้วย
คิดได้ดังนั้น หลี่เสี่ยวหรานจึงวางเสื้อผ้าในมือลง แล้วเดินไปทางพ่อของเธอ
จ้าวซิ่วเห็นหลี่เสี่ยวหรานเดินเข้ามา ดูเหมือนจะเข้าใจความตั้งใจของลูกสาว จึงหลีกทางให้ลูกสาวไปปลอบใจสามีของตัวเอง
จ้าวซิ่วก็รู้ว่าสามีของเธอตอนนี้รู้สึกไม่สบายใจ แต่เรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว ต่อให้เขาทุกข์ใจแค่ไหนก็เปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ไม่ได้แล้ว
"พ่อ รู้สึกว่าตัวเองถูกรังแกใช่ไหม! พ่อทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนม้าเพื่อครอบครัว ทำงานมากมายขนาดนี้ แต่สุดท้ายกลับถูกปฏิบัติแบบนี้ ก่อนหน้านี้ตอนที่หนูถูกบังคับให้แต่งงานกับลั่วเฉิง หนูก็คิดแบบนี้เหมือนกัน หนูสิ้นหวังมาก เห็นพ่อกับแม่ไม่พูดอะไรแทนหนูเลย หนูอยากตายอย่างเดียว เลยชนกำแพง!" หลี่เสี่ยวหรานนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงและพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบมาก
อาจเป็นเพราะมีประสบการณ์คล้ายกัน หรืออาจเพราะความเห็นอกเห็นใจ อารมณ์ของหลี่ซุ่นก็ถูกปลุกขึ้นมา
ใช่แล้ว ตอนนี้เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ รู้สึกเหมือนทุกคนทอดทิ้งเขา หัวใจของเขาเย็นชาลงเรื่อยๆ จนแทบไม่มีไอร้อนหลงเหลืออยู่แล้ว
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกได้ถึงความผันผวนทางอารมณ์ของพ่อ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
"พ่อ พ่อก็เห็นแล้วนี่ ปู่กับย่าวันนี้สามารถยอมให้หนูแต่งงานกับลั่วเฉิงเพื่อแลกกับกระดูกเสือ และยอมให้ครอบครัวเราเป็นสินสอดติดตัวไปด้วย ในอนาคตพวกเขาก็จะขายน้องสาวเพื่อแลกกับสิ่งอื่นอีก แม้แต่เสือที่ดุร้ายยังไม่กินลูกตัวเอง หนูกับน้องไม่ได้ขอให้พ่อปกป้องพวกเรา แต่อย่างน้อยก็ควรคิดถึงพวกเราบ้าง หนูโชคดีที่ได้พบกับลั่วเฉิง แต่ครั้งหน้าถ้าเป็นเสี่ยวฉิง จะยังมีโชคดีแบบนี้อีกไหม? ทำไมพวกเรามีพ่อแม่แต่กลับเหมือนเสี่ยวหู่จื่อที่ไม่มีพ่อแม่ แถมยังแย่กว่าเสี่ยวหู่จื่ออีก!"
"อย่างน้อยเสี่ยวหู่จื่อยังมีย่าที่รักเขา คอยคิดถึงเขาทุกเรื่อง แล้วหนูกับน้องสาวล่ะ? พวกเราเคยได้รับอะไรบ้าง?" ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานเปิดเผยบาดแผลในอดีตทีละอันอย่างไม่ปรานีเลย
"ในขณะที่เด็กคนอื่นยังอ้อนพ่อแม่ขอของกิน หนูกับน้องสาวก็ต้องทำงานแล้ว สิ่งที่หนูจำได้ชัดที่สุดคือตอนที่น้องอายุเพียงห้าขวบ ในช่วงฤดูหนาวที่หนาวเหน็บ ถูกปู่กับย่าใช้ให้ออกไปข้างนอก แค่เพื่อไปเก็บฟืน น้องตัวเล็กแค่นั้น หนาวจนหน้าและมือแดงก่ำ มือและเท้าเป็นรอยด่างจากความหนาว"
"แต่แล้วเป็นไงรู้ไหม? พอพวกเราอุตส่าห์เก็บฟืนกลับมาได้มัดหนึ่ง กลับเห็นภาพย่ากับลุงใหญ่ลุงรองนั่งล้อมวงกินเนื้อกันอยู่ข้างกองไฟ ตอนนั้นพวกเราเหมือนไม่ใช่คนบ้านตระกูลหลี่ ทั้งๆ ที่พวกเราเหนื่อยมากกับการเก็บฟืนกลับมา แต่สุดท้ายแม้แต่น้ำซุปเนื้อสักหยดก็ไม่ได้กิน น้องหิวมาก อยากไปดื่มน้ำซุปเนื้อที่เหลืออยู่บนโต๊ะ แต่กลับโดนป้าใหญ่ตบหนึ่งที บอกว่าเธอเป็นแมวตะกละ"
"ยังมีอีกปีหนึ่ง พ่อกับแม่พบรากเถาวัลย์จำนวนมาก พอดีมีคนรับซื้อในราคาสูง พ่อกับแม่ช่วยกันขุดมาเยอะมาก แล้วเอาไปขายที่ตลาดในเมืองได้เงินไม่น้อย ผลคือปู่ได้รับขนมห่อหนึ่งจากคนซื้อ แบ่งให้ทุกคนคนละชิ้น แต่ไม่มีส่วนของพวกเราพี่น้อง ตอนนั้นย่ายังพูดว่า กินน้อยหน่อยก็ไม่อดตายหรอก!"
"เรื่องแบบนี้ พูดไปก็เป็นตั้งกระบุง พูดไปก็มีแต่จะทำให้เจ็บใจเท่านั้น! งั้นเรามาพูดถึงครั้งนี้กันดีกว่า! หลี่เหยียนไม่ยอมแต่งงาน หนูก็ต้องไปแต่งแทน ปู่ต้องการกระดูกเสือ พ่อที่เป็นลูกก็ยอมสละ พ่อคะ พ่อตาบอดใจบอดหรือไง? พวกเขาไม่เคยคิดจะปฏิบัติกับพวกเราเหมือนครอบครัวเดียวกันเลยตั้งแต่ต้นจนจบ! พ่อคะ พ่อจะแข็งแกร่งขึ้นหน่อยได้ไหม เหมือนพ่อแม่ของคนอื่น ปกป้องพวกเราพี่น้อง อุ่นหัวใจที่เย็นชาของพวกเราพี่น้องหน่อยได้ไหม!" พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของหลี่เสี่ยวหรานก็แดงก่ำแล้ว
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินพี่สาวพูดเรื่องพวกนี้อย่างละเอียด นึกถึงประสบการณ์ในอดีตเหล่านั้น น้ำตาก็ไหลลงมา
"ใช่แล้วค่ะพ่อ พ่อกับแม่สงสารหนูกับพี่สาวหน่อยได้ไหม อย่าให้พวกเรารู้สึกว่ามีพ่อแม่แต่เหมือนไม่มีพ่อแม่เลย!" หลี่เสี่ยวฉิงก็เริ่มกล่าวโทษเช่นกัน
"พ่อ แม่ พวกท่านรู้ไหมคะ? ตอนที่พวกท่านไม่อยู่ ย่าเอาไม้ตีหนู บังคับให้หนูพูดตามทีละประโยค บอกว่าเมื่อหนูโตขึ้น หนูต้องเอาของจากบ้านสามีกลับมาเลี้ยงดูปู่ย่า เลี้ยงดูลุงใหญ่กับลุงรอง ยังบอกให้หนูไม่ต้องยอมรับพ่อแม่ และบอกว่าในอนาคตเมื่อหนูแต่งงาน สินสอดก็ให้ปู่ย่าเก็บไว้ หนูไม่ยอมพูดตาม ย่าไม่เพียงแต่ตีหนู ยังเอาเข็มแทงหนูด้วย" หลี่เสี่ยวฉิงพูดพร้อมน้ำตานองหน้า
พอได้ยินคำพูดนี้ คนอื่นๆ ในห้องก็ตกใจกันหมด หลี่เสี่ยวหรานยิ่งวิ่งเข้าไปหาอย่างบ้าคลั่ง รีบถอดเสื้อผ้าของหลี่เสี่ยวฉิงออกเพื่อตรวจดู
หลี่เสี่ยวหรานเคยเห็นข่าวในโลกสมัยใหม่ที่มีย่าแทงเข็มใส่หลานสาวตัวเอง ไม่คิดว่าครั้งนี้เธอจะได้พบกับเรื่องแบบนี้จริงๆ
เมื่อมองอย่างละเอียด บนแขนผอมแห้งของหลี่เสี่ยวฉิง เห็นจุดสีม่วงเล็กๆ อย่างชัดเจน
"เธอนี่โง่จริงๆ ทำไมไม่บอกล่ะ?" ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานสงสารจนน้ำตาไหลไม่หยุด
"ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนที่โดนแทง มองไม่เห็นรอยอะไรเลย หนูบอกว่าเจ็บ แต่ก็หาอะไรไม่เจอ!" หลี่เสี่ยวฉิงส่ายหน้าพูด
จ้าวซิ่วก็เข้ามาดู ตอนนี้กอดหลี่เสี่ยวฉิงไว้แล้วร้องไห้เสียงดัง
พระเจ้า เธอเป็นแม่ที่แย่เหลือเกิน ถึงกับไม่รู้ว่าลูกสาวของตัวเองต้องทนทุกข์มากขนาดนี้
หลี่เสี่ยวหรานก็กอดหลี่เสี่ยวฉิงและแม่ร้องไห้ไปด้วย ราวกับต้องการระบายความเจ็บปวดและความอัดอั้นทั้งหมดที่เจ้าของร่างเดิมเคยได้รับออกมา
ตอนนี้หลี่ซุ่นนอนตะแคงอยู่ตรงนั้น น้ำตาไหลอาบใบหน้า
ไม่คิดเลยว่า เขาจะไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้
ก่อนหน้านี้ไม่สามารถปกป้องภรรยาและลูกสาวของตัวเอง ตอนนี้แม้แต่ตัวเองก็ปกป้องไม่ได้ ถูกพ่อแท้ๆ ขายไปอย่างง่ายดาย
บางทีนี่อาจเป็นกรรมของเขาก็ได้!
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เสียงร้องไห้ของแม่ลูกทั้งสามค่อยๆ เบาลง
หลี่เสี่ยวหรานใช้มือเช็ดน้ำตาที่มุมตา จัดอารมณ์ตัวเองเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงคนอื่นเดินไปมาจากข้างนอก แม้แต่กลิ่นอาหารก็ยังลอยมา
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครมาเคาะประตูห้องของพวกเขา ไม่มีใครมาเรียกครอบครัวของพวกเขาไปกินข้าว
ในขณะนั้น หลี่ซุ่นก็หมดความรู้สึกในหัวใจอย่างสิ้นเชิง หลับตาลงด้วยความเจ็บปวด
ในเวลาเดียวกัน ที่หน้าต่างอีกด้านหนึ่ง ร่างของเสี่ยวหู่จื่อปรากฏขึ้น ส่งเสียงร้องเหมือนแมวสองครั้ง
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นดังนั้น รู้ว่าเสี่ยวหู่จื่อมาแล้ว รีบวิ่งไปที่หน้าต่างมองดู
"พี่คะ เสี่ยวหู่จื่อมาแล้ว!"
จ้าวซิ่วได้ยินเสียงก็มองไป เห็นหลี่เสี่ยวหรานก็เดินไปที่หน้าต่างเช่นกัน
ตอนนี้เสี่ยวหู่จื่อส่งห่อของมาให้ จากนั้นก็ยกอ่างใบหนึ่งเข้ามา
"เสี่ยวฉิง พี่เสี่ยวหราน ไข่ต้มนี่กับโจ๊กอ่างนี้เป็นของที่พี่ลั่วเฉิงให้มา เขารู้ว่าพวกพี่จะหิว เลยให้ผมเอามาส่ง!"


## บทที่ 11 หัวใจที่เย็นชา

เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวหู่จื่อ หลี่เสี่ยวหรานก็มองออกไปนอกหน้าต่างโดยอัตโนมัติ
และแน่นอน ที่จุดลับไม่ไกลนัก ลั่วเฉิงยืนอยู่ที่นั่นคอยระวังสังเกตสิ่งรอบข้าง ราวกับว่ากำลังคอยเฝ้ายามให้เสี่ยวหู่จื่อ
บางทีอาจเพราะรู้สึกว่ามีคนมองมาทางนี้ สายตาของลั่วเฉิงจึงหันมาทางนี้ด้วย และแล้วสายตาของทั้งสองคนก็สบกันโดยไม่ทันตั้งตัว
ลั่วเฉิงก็ไม่คิดว่าสายตาของทั้งสองจะมาปะทะกัน เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าให้หลี่เสี่ยวหราน
หลี่เสี่ยวหรานก็พยักหน้าตอบ จากนั้นก็พาน้องสาวหลี่เสี่ยวฉิงรับอาหารที่เสี่ยวหู่จื่อนำมาให้เข้ามา
ต้องยอมรับว่าเสี่ยวหู่จื่อทำอะไรละเอียดรอบคอบมาก รู้ว่าครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานคงไม่มีชามตะเกียบ จึงนำชามตะเกียบมาให้พวกเขาด้วย
"พี่เสี่ยวหราน พวกพี่รีบกินเถอะ! เดี๋ยวผมจะมาเก็บของอีกที!" พูดจบ เสี่ยวหู่จื่อก็หายไปจากหน้าต่าง
กลิ่นหอมของข้าวต้มลอยมา ทำให้ทุกคนในครอบครัวที่หิวโหยอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกหิวมากขึ้นไปอีก
หลี่เสี่ยวหรานหยิบชามตะเกียบออกมาตักข้าวต้มใส่ชาม แล้วนำไปให้พ่อหลี่ซุ่นที่ยังแกล้งนอนอยู่บนเตียง
"พ่อ ลุกขึ้นมากินอะไรหน่อยเถอะ! เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว พูดอะไรมากก็ไม่มีประโยชน์ กินอะไรเข้าไปก่อนเพื่อประทังท้องเถอะ! ไม่ว่าจะยังไง ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป สุขภาพร่างกายของตัวเองสำคัญที่สุด!" หลี่เสี่ยวหรานวางข้าวต้มและตะเกียบไว้ข้างเตียง ทิ้งคำพูดเช่นนี้ไว้
พูดจบ หลี่เสี่ยวหรานก็ดึงแขนแม่ของตัวเอง แม่ลูกสามคนไปนั่งที่แผ่นไม้ด้านข้าง หยิบชามตะเกียบขึ้นมากินกัน
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นว่าพ่อยังไม่ลุกขึ้นมากินข้าว จึงหยิบไข่ต้มออกมาเคาะ แล้วกัดลงไปคำหนึ่ง
"ไข่ต้มนี่ อร่อยจริงๆ! ฉันโตมาขนาดนี้ เพิ่งได้กินรสชาติของไข่ต้มเป็นครั้งแรก!"
พอได้ยินคำพูดนี้ จุดที่อ่อนแอที่สุดในใจของหลี่ซุ่นก็พังทลายลงทันที
เขาทำงานหนักมาหลายปี แล้วได้อะไรตอบแทนกลับมา?
ลูกสาวของเขาแม้แต่ไข่ต้มยังไม่เคยได้กิน แต่เขากลับเห็นแม่ของเขาแอบต้มไข่ให้หลานชายหลานสาวกิน
ในตอนนี้ หลี่ซุ่นก็เข้าใจหลายสิ่งหลายอย่างแล้ว เขาลุกขึ้นนั่งทันที
หลี่ซุ่นยกข้าวต้มขึ้นมากิน พลางน้ำตาคลอ
หลายปีมานี้ เขาได้กินข้าวต้มเป็นครั้งแรกที่ไม่ได้ทำโดยคนในครอบครัวของเขาเอง
ในตอนนี้ หลี่ซุ่นทนไม่ไหวอีกต่อไป ชายหนุ่มร่างใหญ่กุมศีรษะร้องไห้โฮออกมา
จ้าวซิ่วเห็นสามีของตัวเองร้องไห้อย่างเจ็บปวด ก็รู้สึกปวดใจ
หลายปีมานี้ สามีภรรยาเดินทางมาด้วยกัน ผ่านความยากลำบากมามากแค่ไหน ทนทุกข์ทรมานมาเท่าไร ทำงานหนักโดยไม่เคยบ่น
แต่สุดท้ายกลับได้รับการปฏิบัติแบบนี้ ใครก็คงทนไม่ไหว
ช่างเถอะ สามีของนางอัดอั้นมามากพอแล้ว ปล่อยให้เขาร้องไห้ให้สาแก่ใจเถอะ!
ที่ห้องโถงของบ้านหลี่ กลุ่มคนที่กำลังกินอาหารอยู่ได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากห้องของหลี่ซุ่น แต่ทุกคนทำเหมือนไม่ได้ยิน มือที่ถือตะเกียบคีบอาหารไม่ได้หยุดลงเลย ต่างคนต่างกินของตัวเอง
วันนี้ป้าหลี่ทุ่มทุนอย่างหนัก เอาของอร่อยในบ้านออกมาทำเป็นโต๊ะใหญ่
ส่วนหนึ่งเพราะเรื่องกระดูกเสือของผู้เฒ่ามีทีท่าดีขึ้น นางจึงรู้สึกดีใจ
อีกส่วนหนึ่งก็อยากจะกดดันคนในครอบครัวของลาวซาน
วันนี้ครอบครัวของลาวซานก่อเรื่องวุ่นวายเกินไปจริงๆ ถ้าไม่ให้พวกเขาได้เห็นสี ความโกรธในใจของนางก็จะระบายไม่ออก
หลังจากหลี่ซุ่นร้องไห้แล้ว เห็นว่าทางพ่อแม่ไม่มีใครมาเรียกพวกเขาไปกินข้าว หัวใจของเขาก็ตายสนิทไปเลย
หลี่ซุ่นยกชามข้าวต้มที่เย็นแล้วขึ้นมา กินอย่างรวดเร็วเป็นคำใหญ่ๆ
หลี่เสี่ยวหรานเห็นดังนั้น รู้สึกถึงความเสียใจที่ผุดขึ้นในใจของพ่อ จึงปอกไข่ฟองหนึ่งเอาไปให้
"พ่อ ข้าวต้มเย็นแล้ว กินไข่ต้มสักฟองเถอะ! พ่อเป็นเสาหลักของครอบครัวเรานะ ถ้าพ่อล้มลง แม่และพวกเราพี่น้องจะทำยังไงต่อไป? ต่อให้หนูแต่งงานไปแล้ว ก็ต้องอาศัยพ่อเป็นที่พึ่ง ถึงจะไม่ถูกคนอื่นรังแกนะคะ!"
หลี่ซุ่นได้ยินคำพูดของลูกสาวคนโต ดวงตาทั้งสองข้างก็มีประกายขึ้นมาทันที
ใช่แล้ว เขาล้มไม่ได้ ทั้งครอบครัวยังต้องพึ่งพาเขาอยู่
ถึงแม้ว่าต่อไปจะติดตามลูกสาวคนโตไปอยู่บ้านลูกเขย เขาก็ต้องเป็นที่พึ่งของลูกสาวให้ได้
ลั่วเฉิงคนนี้ เขาก็พอรู้จักอยู่บ้าง
ถ้าพวกเขาติดตามลูกสาวคนโตไปเป็นสินสอด พวกเขาก็จะไม่ถูกเอาเปรียบ ตรงกันข้าม ชีวิตของครอบครัวพวกเขาจะดีกว่าที่นี่เสียอีก
ในตอนนี้ หลี่ซุ่นคิดอะไรได้กระจ่างแล้ว
เขาเงยหน้าขึ้น รับไข่ต้มที่หลี่เสี่ยวหรานส่งให้ แล้วพูดอย่างจริงจัง: "ลูกเอ๋ย วางใจเถอะ พ่อจะปกป้องพวกเจ้าเอง!"
หลี่เสี่ยวหรานรู้ว่าพ่อของเธอเข้าใจอย่างแท้จริงแล้ว ใบหน้าของเธอก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น
"ดีจังที่พ่อเข้าใจแล้ว! ในขณะที่พวกเขายังไม่ทันรู้ตัว พวกเรารีบกินข้าวต้มกับไข่ต้มพวกนี้กันเถอะ!"
หลี่ซุ่นพยักหน้า แล้วเอาไข่ใส่ปากกินต่อ
ต้องยอมรับว่า รสชาติของไข่ต้มอร่อยมาก
แม้จะไม่มีรสชาติอะไรเป็นพิเศษ แต่เมื่อกินเข้าไปในปากของหลี่ซุ่น ก็เป็นความอร่อยที่ไม่เคยได้ลิ้มลองมาก่อน
ครั้งนี้ หลี่ซุ่นกินไข่ไปสามฟอง ดื่มข้าวต้มไปสองชาม ในที่สุดท้องก็รู้สึกอิ่ม
กินอิ่มดื่มเต็มที่ ชามข้าวต้มใบใหญ่ก็ถูกขูดจนสะอาด เหลือเพียงไข่ต้มในห่ออีกหกฟอง
"ไข่ต้มหกฟองนี้ เก็บไว้กินพรุ่งนี้เช้าดีไหม? ฉันว่าพ่อแม่คงไม่ให้พวกเรากินข้าวเช้าแน่ๆ!" จ้าวซิ่วมองไข่ต้มพวกนี้ พูดอย่างกังวล
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของแม่ ก็มองไปที่พี่สาวหลี่เสี่ยวหรานโดยอัตโนมัติ
หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า แล้วพูดตรงๆ ว่า: "ของพวกนี้เก็บไว้กินพรุ่งนี้ได้ แต่ไม่ควรเก็บไว้ในห้องเรา! เดี๋ยวให้เสี่ยวหู่จื่อเอาของพวกนี้กลับไปหมด! ห้องของเรา เก็บของกินไว้ไม่ได้!"
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้
ที่วันนี้เกิดเรื่องวุ่นวายขนาดนี้ ก็เพราะหลี่ฉินกับหลี่หยวนสองคนจมูกสุนัขได้กลิ่นไม่ใช่หรือ?
"เสี่ยวหรานพูดถูกแล้ว ของพวกนี้เก็บไว้ไม่ได้ เดี๋ยวให้เสี่ยวหู่จื่อเอากลับไปหมด!" หลี่ซุ่นคิดได้แล้ว ทั้งคนไม่ได้หดหู่เหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับมีชีวิตชีวามากขึ้น: "คืนนี้พวกเรานอนให้สบายกันเถอะ! พรุ่งนี้เช้าตื่นขึ้นมา พวกเราก็ควรไปถามพ่อแม่เรื่องทรัพย์สินแล้ว! ในเมื่อจะให้บ้านที่สามไปเป็นสินสอด ก็ควรแบ่งทรัพย์สินในบ้านกันได้แล้ว!"
หลี่เสี่ยวหรานไม่คิดว่าหลังจากผ่านเรื่องราวเหล่านี้ พ่อของเธอที่ซื่อๆ จะฉลาดขึ้นมาทันที คิดถึงเรื่องแบ่งทรัพย์สินได้เอง
แบบนี้ก็ดี เธอไม่ต้องเสียแรงพูดมาก
"แบ่งทรัพย์สิน? สามี คุณแน่ใจหรือ? สถานการณ์ครอบครัวเราตอนนี้ คุณคิดว่าพ่อแม่จะแบ่งอะไรให้พวกเราหรือ?" จ้าวซิ่วมองสามีของตัวเองอย่างตกใจ ถามเช่นนี้
"แบ่ง ต้องแบ่งทรัพย์สิน! ฉันอยากจะดูว่า ในใจของพ่อแม่ ฉันที่เป็นลูกคนนี้ยังมีความสำคัญอยู่หรือเปล่า?" ตอนนี้หลี่ซุ่นกำหมัดแน่น พูดอย่างกัดฟัน


## บทที่ 12 ความคิดของแต่ละครอบครัว

กินอิ่มดื่มอิ่มแล้ว เสี่ยวหู่จื่อก็ปรากฏตัวขึ้นมาพอดี เก็บไข่ต้มที่เหลือและชามตะเกียบที่ล้างเรียบร้อยแล้วไป ทุกคนในครอบครัวล้างหน้าล้างเท้าด้วยน้ำเย็นแล้วก็เข้านอน
บางทีอาจเป็นเพราะเข้าใจเรื่องราวอย่างแท้จริงแล้ว หลี่ซุ่นหลังจากพูดเรื่องแยกครอบครัวก็ไม่ได้คิดอะไรอีก นอนลงหลับไปเลย
หลี่เสี่ยวหรานวันนี้ก็เหนื่อยมาทั้งวัน อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นพอนอนลงบนเตียงก็เข้าสู่ห้วงนิทราทันที
บางทีอาจเป็นเพราะได้เริ่มต้นที่ดี หรืออาจเพราะมองเห็นความหวังในชีวิตใหม่ในอนาคต คืนนี้หลี่เสี่ยวหรานจึงหลับสนิทมาก
ไม่เพียงแค่หลี่เสี่ยวหรานเท่านั้น คนอื่น ๆ ในบ้านที่สามก็หลับสนิทเช่นกัน
ตรงกันข้ามกับครอบครัวของหลี่เสี่ยวหราน คนอื่น ๆ ในบ้านตระกูลหลี่ตอนนี้กลับไปที่ห้องของตัวเองแล้วก็พูดคุยกัน
ป้าหลี่มองไปที่ห้องของลาวซานอีกครั้ง เห็นว่าที่นั่นยังคงมืดสนิท ในใจยังคงอัดอั้นความโกรธไว้ กระทืบเท้าแล้วหันตัวปิดประตูห้อง
เสียง "ปัง!" ดังขึ้น ทำให้คุณปู่หลี่ที่กำลังนั่งคิดเรื่องต่าง ๆ อยู่บนเตียงตกใจสุดขีด แล้วมองภรรยาของตัวเอง
"เธอทำอะไรน่ะ? ทำฉันตกใจหมด!"
"ฉันทำอะไรงั้นเหรอ? ดูลูกชายดี ๆ ของคุณสิ! พูดแล้วแม่มันโกรธจนท้องจะระเบิด! ฝั่งลาวซานไม่ต้องพูดถึง วันนี้กล้าแข็งข้อกับฉัน ไม่เรียกให้พวกเขามากินข้าว ก็จริง ๆ ไม่มากินเลย! เรื่องนี้ถ้าพูดออกไป คนอื่นคงจะนินทาลับหลังเราแน่ ๆ! แล้วดูลูกสะใภ้คนอื่น ๆ ของคุณสิ ลูกสะใภ้คนที่สามไม่อยู่ พวกเขากินข้าวเสร็จก็ทิ้งชามแล้วจะกลับห้อง ทิ้งชามตะเกียบมากมายขนาดนี้ให้ฉันเป็นคนล้างงั้นเหรอ?" ป้าหลี่พูดด้วยความโกรธมาก
คุณปู่หลี่ได้ยินเรื่องพวกนี้ ก็ปวดหัวทันที
"แต่ท้ายที่สุดลูกสะใภ้คนโตกับลูกสะใภ้คนที่สามก็ถูกเธอเรียกไปล้างชามตะเกียบไม่ใช่หรือ?"
"ถ้าฉันไม่เรียก พวกเขาก็จะแอบหนีไปจริง ๆ นั่นแหละ! แต่ละคน ช่างไม่รู้จักคิด!" ป้าหลี่บ่นพึมพำเสียงดัง ไม่กลัวเลยว่าลูกชายและลูกสะใภ้จะได้ยินคำพูดของเธอ
หลี่เฉียงลูกชายคนโตตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงพอดี ได้ยินคำพูดของแม่ตัวเอง ก็หัวเราะเยาะออกมาเบา ๆ แล้วก็นอนลง
หวังอิงเห็นดังนั้น ก็ถอดเสื้อคลุมออก แล้วปีนขึ้นเตียงนอนลง
"แม่ก็เป็นแบบนี้แหละ พวกเราก็ล้างชามตะเกียบแล้วไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ยังจะพูดอีก!" หวังอิงพูดด้วยความไม่พอใจ
"แม่ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ เธอก็รู้ไม่ใช่หรือ! ปล่อยให้แกบ่นไปสองสามคำก็จบแล้ว! แต่ต่อไปเรื่องนี้พูดไม่ชัดเจนจริง ๆ หลังจากครอบครัวลาวซานจากไป ชีวิตของเราต่อไปคงไม่ง่ายแล้ว!" หลี่เฉียงนึกถึงบางอย่าง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
หวังอิงได้ยินคำพูดของสามี ก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาทันที
"งานที่คุณไปสอบถามครั้งที่แล้วเป็นยังไงบ้าง? ไม่เอาอย่างนี้ พวกเราย้ายไปเช่าบ้านอยู่ในเมืองดีกว่า! อย่างนี้ต่อไปงานบ้านพวกเราก็ไม่ต้องทำแล้ว!"
หลี่เฉียงได้ยินคำพูดของภรรยา ก็คิดสักครู่
"ก่อนหน้านี้เจ้าเหล่าหลิวบอกว่าจะให้คำตอบฉันในสองสามวันนี้ พรุ่งนี้ฉันจะไปถามอีกที! เธอพูดถูก อยู่ในหมู่บ้านต่อไปไม่ได้แล้ว! เหยียนเอ๋อร์ตอนนี้ก็อายุสิบหกแล้ว ถึงเวลาที่จะไปหาครอบครัวที่ดีในเมืองแล้ว ไม่อาจเป็นเหมือนครั้งนี้อีก เอาไปแลกกับกระดูกเสือ! ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่ดูรูปร่างหน้าตาของลูกสาวเรา ยังไงก็ต้องหาครอบครัวที่มีฐานะดีถึงจะเหมาะสม! ลั่วเฉิงคนนั้นเป็นอะไรกัน! ไม่มีค่าอะไรเลย!"
"ก็นั่นแหละ โชคดีที่มีเด็กหญิงเสี่ยวหรานแต่งไป ไม่อย่างนั้นลูกสาวของเราคงจะเสียเปรียบมาก! พอดีจั้นเอ๋อร์กำลังเรียนอยู่ในโรงเรียน ไม่เอาอย่างนี้ ให้เขาช่วยมองหาดูสิ! คิดว่าเขาคงรู้จักครอบครัวที่มีเงินมีอำนาจมากมาย ดีกว่าพวกเราสองคนที่ไม่รู้อะไรเลยไปหาทั่วที่!"  หวังอิงนึกถึงบางอย่าง พูดแบบนี้
"เธอพูดถูก! ดึกแล้ว นอนก่อนเถอะ! พรุ่งนี้ถ้าเกิดอะไรขึ้น เธออย่าพุ่งเข้าไปข้างหน้าแรง ๆ ล่ะ เธอต้องฉลาดกว่านี้ ทุกเรื่องมีพ่อแม่อยู่ ปล่อยให้พ่อแม่จัดการก็พอ! ฉันว่าเรื่องของครอบครัวลาวซาน ยังมีเรื่องให้วุ่นวายอีกเยอะ!" หลี่เฉียงนึกถึงบางอย่าง พูดแบบนี้
หวังอิงได้ยินคำพูดของสามี อยากจะถามว่าทำไม แต่คำพูดมาถึงปากแล้วก็กลืนกลับไป
ไม่ว่าคนในบ้านที่สามจะวุ่นวายอย่างไร ตราบใดที่ไม่กระทบผลประโยชน์ของครอบครัวพวกเขาก็พอ
คิดถึงตรงนี้ หวังอิงก็นอนพักผ่อน
ฉากเดียวกันนี้ ก็เกิดขึ้นในห้องของบ้านที่สองของบ้านตระกูลหลี่เช่นกัน
หลี่เหว่ยเคยได้รับบาดเจ็บที่ขาเมื่อก่อน หลังจากหายแล้ว ทุกครั้งก่อนฝนจะตกหรือตอนฝนตกก็จะปวด วันนี้ตอนกลางคืนก็ปวดขึ้นมาเช่นกัน
"ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะตกแล้ว!" หลี่เหว่ยอดทนความเจ็บปวด พลางใช้ผ้าร้อนประคบขาพูด
จางหงภรรยาของหลี่เหว่ยได้ยินคำพูดของสามี ก็พูดด้วยความเป็นห่วง: "ตอนที่ฉันต้มน้ำร้อน แม่ยังจ้องฉันหลายครั้ง แล้วยังบอกว่าฉันสิ้นเปลืองฟืน หลังจากนั้นฉันบอกว่าขาคุณปวดโรคกำเริบ แม่ถึงไม่พูดอะไรอีก!"
หลี่เหว่ยได้ยินคำพูดของภรรยา ก็ถอนหายใจออกมา แล้วพูดว่า: "ต่อไปหลังจากลาวซานถูกยกให้เป็นสินสอดไปแล้ว ชีวิตของเราจะยิ่งลำบากกว่าเดิม! ก่อนหน้านี้ยังมีลาวซานคอยรับ ต่อไปกลัวว่าคนในบ้านของเราจะต้องลำบากแล้ว! พี่ใหญ่คนนั้น ดูเหมือนจะเป็นคนมีความรับผิดชอบ แต่จริง ๆ แล้วก็เป็นคนที่ซ่อนความเลวไว้ข้างใน!"
จางหงได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกใจเล็กน้อย แล้วเม้มปาก: "พวกเราไม่สามารถหาวิธีให้ครอบครัวลาวซานอยู่ต่อได้หรือ? พูดตามตรง นิสัยของแม่แบบนั้น ฉันทนไม่ไหวจริง ๆ! ก่อนหน้านี้มีน้องสะใภ้คนที่สามคอยอยู่ข้างหน้า ฉันยังพอทนได้ ต่อไปไม่มีน้องสะใภ้คนที่สามแล้ว พี่สะใภ้คนโตก็เป็นคนที่ชอบเอาเปรียบและเจ้าเล่ห์ ตอนนั้นคนที่ต้องรับความทุกข์และทำงานก็คือฉันไม่ใช่หรือ?"
"ตอนที่คุณแต่งงานกับฉันก็พูดไว้แล้วนะ แต่งฉันกลับมาก็จะไม่ให้ฉันลำบาก สถานการณ์ตอนนี้ กลัวว่าจะต้องลำบากมากแล้ว!" จางหงนั่งอยู่ข้าง ๆ พูดด้วยความโกรธมาก
หลี่เหว่ยได้ยินคำพูดของภรรยา ก็คิดสักครู่ แล้วยิ้มออกมา
"การให้ครอบครัวลาวซานอยู่ต่อคงเป็นไปไม่ได้แล้ว! เธอลองคิดดู พ่อหวังพึ่งกระดูกเสือนั่นมารักษาโรค ถ้าลาวซานไม่ถูกยกให้เป็นสินสอดไป ลั่วเฉิงคนนั้นก็จะไม่ให้กระดูกเสือ แต่พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องลำบาก พรุ่งนี้เธอลองไปพูดกับน้องสะใภ้คนที่สามสักหน่อย เตือนพวกเขาว่าถึงแม้จะถูกยกให้เป็นสินสอดไป ก็ควรจะแยกครอบครัว!"
จางหงได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาก็เปล่งประกายทันที
"สามี คุณยินดีที่จะแยกครอบครัวแล้วหรือ?"
"แน่นอนว่ายินดี! ก่อนหน้านี้ที่ไม่ตกลง ก็เพราะมีครอบครัวลาวซานคอยต้านไว้ไม่ใช่หรือ? พวกเราอยู่ข้างหลังเงียบ ๆ เก็บเงินไว้บ้าง ก็เป็นเรื่องดี! แต่สถานการณ์ตอนนี้ พวกเราไม่แยกครอบครัวแล้วใช้ชีวิตของตัวเองดีกว่า! การแยกครอบครัวนี่ พ่อแม่ก็ควรจะอยู่กับพี่ใหญ่! ให้พี่ใหญ่พี่สะใภ้คนโตดูแลพ่อแม่ไป พวกเราใช้ชีวิตเล็ก ๆ ของตัวเองก็พอ! แต่เทศกาลสำคัญ ก็ยังต้องเสียสละของบางอย่างออกไปนะ!" หลี่เหว่ยพูดถึงการคำนวณในใจของเขา
"นี่คุณพูดเองนะ! ขอแค่สามารถแยกครอบครัว พวกเราใช้ชีวิตของตัวเอง เสียสละของบางอย่างออกไปฉันก็ยินดี!" จางหงพูดด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุข
"งั้นก็ตกลง พรุ่งนี้เธอไปหาน้องสะใภ้คนที่สามแนะนำสักหน่อย! ส่วนฝั่งลาวซาน ฉันก็จะช่วยเติมฟืนด้วย!" หลี่เหว่ยตอบแบบนี้


## บทที่ 13 คุณจะต้องเสียใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่เสี่ยวหรานที่หลับสบายตลอดทั้งคืนลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ
หลังจากผ่านไปสักครู่ ความทรงจำก็หลั่งไหลเข้ามา หลี่เสี่ยวหรานจึงตระหนักว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
ฮ่า ยังรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง!
แต่มาแล้วก็ต้องปรับตัว หลี่เสี่ยวหรานลุกขึ้นนั่งแล้วเริ่มสวมเสื้อผ้า
ตอนนี้ ในห้องเงียบสนิท ไม่มีใครอยู่รอบๆ เลย
เธอมองออกไปนอกหน้าต่างโดยอัตโนมัติ ข้างนอกแสงอาทิตย์สว่างไสวแล้ว
เธอตื่นสายหรือ?
คิดได้ดังนั้น หลี่เสี่ยวหรานจึงเร่งมือแต่งตัวแล้วลุกขึ้นใส่รองเท้า
พอเดินออกไป หลี่เสี่ยวหรานก็เห็นพ่อของเธอ หลี่ซุ่น พาผู้ใหญ่บ้านและคนแก่ที่มีเกียรติอีกหลายคนในหมู่บ้านเดินมา
"พ่อ!" หลี่เสี่ยวหรานร้องเรียก
หลี่ซุ่นเห็นหลี่เสี่ยวหรานตื่นแล้ว จึงถามด้วยความห่วงใย "หัวยังปวดอยู่ไหม?"
ก่อนหน้านี้ยังไม่ทันรู้สึก แต่ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานนึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองบาดเจ็บ
หลังจากลองรู้สึกอย่างละเอียดแล้ว หลี่เสี่ยวหรานก็โบกมือ
"ดีขึ้นมากแล้วค่ะ!"
"ดีแล้ว วันนี้เจ้าก็พักผ่อนในบ้านให้ดีๆ! เรื่องอื่นๆ ให้พ่อจัดการเถอะ!" หลี่ซุ่นมองลูกสาวร่างผอมบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกผิดพลุ่งขึ้นมาในใจ เขาพูดอย่างหนักแน่น
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่มาจากใจของพ่อ จู่ๆ ก็ยิ้มออกมาและพยักหน้า
บางที เธอควรให้โอกาสพ่อที่เหมือนซาลาเปาสักครั้ง อาจจะมีสิ่งที่น่าประหลาดใจก็ได้
หลี่เสี่ยวฉิงออกไปไหนแต่เช้าตรู่ก็ไม่รู้ หลี่เสี่ยวหรานมองหาไปทั่วแต่ก็ไม่เจอเงาของน้องสาว
หรือว่าเด็กคนนี้หิว เลยวิ่งไปกินอาหารเช้าที่บ้านเสี่ยวหู่จื่อ?
ยังไม่ทันที่หลี่เสี่ยวหรานจะคิดออก ก็เห็นน้องสาวถือชามใบใหญ่ออกมาจากครัว
มองดูของสีดำๆ หลายชิ้นในชามใบใหญ่ หลี่เสี่ยวหรานยกคิ้วถาม "เธอไปต้มเองเหรอ?"
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำถามของพี่สาว ก็ยิ้มออกมา
"วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว! แต่เช้า ย่าต้มเผือกพวกนี้แล้วเรียกให้ฉันไปเอา ฉันคิดว่าพี่บาดเจ็บ เผือกต้มพวกนี้ต้องอร่อยกว่าข้าวต้มแห้งๆ นั่นแน่ๆ! เลยเอากลับมา!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ แล้วมองไปที่กลุ่มคนที่นั่งอยู่ในห้องโถง ก็เข้าใจทันที
ย่าของเธอ ที่แท้ก็เป็นคนที่ชอบทำเรื่องเปลือกนอกนี่เอง!
เมื่อคืนไม่ให้พวกเธอกิน วันนี้เห็นผู้ใหญ่บ้านและคนในหมู่บ้านมา ก็เลยใจดีขึ้นมาหน่อย
แต่เธอไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก ยังไงต่อไปครอบครัวของพวกเขาก็จะแยกออกจากบ้านตระกูลหลี่ ได้กินของอร่อยมากขึ้น ก็ถือว่าได้กำไร
"ในเมื่อย่าให้มา พวกเราก็เอาไปกินกันเถอะ! แม่ล่ะ?" หลี่เสี่ยวหรานเห็นชายเสื้อโผล่ออกมาจากครัว ก็ยิ้มพลางถาม
"แม่ตื่นแต่เช้าเก็บเสื้อผ้าและปลอกหมอนผ้าห่มเยอะแยะ ไปซักที่ริมแม่น้ำ แม่บอกว่าเธอยุ่งกับงาน ไม่มีเวลาซักเสื้อผ้าและเครื่องนอนในบ้าน ตอนนี้ทุกอย่างจะเป็นสินสอด ตอนจากไปก็ควรจากไปอย่างสะอาดสะอ้าน เลยไปซักเสื้อผ้าและเครื่องนอน!" หลี่เสี่ยวฉิงอธิบายความตั้งใจของแม่
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินน้องสาวพูดแบบนี้ ก็เข้าใจแม่ของเธอมากขึ้น
ดูเหมือนว่าแม่ของเธอไม่ได้เป็นคนที่ยอมจำนนต่อชะตากรรมจริงๆ ในส่วนลึกแล้วก็เป็นคนที่มีอารมณ์เหมือนกันนี่นา!
พี่น้องคุยกันไปก็เข้าไปในห้อง
หลังจากที่ทั้งสองคนหายไปแล้ว คนที่แอบฟังอยู่ที่ประตูครัวก็เดินออกมา
คนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นป้าหลี่ ย่าของหลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิง
"ฮึ แค่เด็กผู้หญิงสองคนเท่านั้นเอง? ช่างหลอกง่ายจริงๆ ฉันแค่ต้มเผือกหม้อหนึ่งก็จัดการได้แล้ว"
พูดจบ ป้าหลี่มองไปที่ห้องโถง นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าภาคภูมิใจก็หายไป แล้วรีบเดินไปที่ห้องโถง
ที่ห้องโถงพูดอะไรกัน หลี่เสี่ยวหรานไม่รู้ และก็ไม่อยากรู้
แต่เป็นระยะๆ ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากห้องโถง รวมถึงเสียงร้องไห้โหยหวนของป้าหลี่
หลี่เสี่ยวหรานจู่ๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงพ่อของเธอ
"เธอว่า กับนิสัยแบบพ่อเรา จะทนต่อแรงกดดันจากทั้งปู่และย่าได้ไหม?" หลี่เสี่ยวหรานกินเผือกต้มไปสองลูกแล้วรู้สึกไม่อยากกินอีก ก็เลยหยุด
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นหลี่เสี่ยวหรานไม่กินแล้ว ก็กินเผือกคำสุดท้ายในมือแล้วก็หยุดเช่นกัน
คิดอย่างจริงจัง หลี่เสี่ยวฉิงมองไปที่ห้องโถงแล้วพูดว่า "ถ้าเป็นนิสัยพ่อแต่ก่อน คงยากหน่อย! แต่หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย ฉันรู้สึกว่าพ่อเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน!"
พูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงดังสนั่นมาจากห้องโถง
หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงได้ยินเสียงนี้ ก็วิ่งไปที่ห้องโถงโดยอัตโนมัติ
พอวิ่งเข้าไป หลี่เสี่ยวหรานก็เห็นหน้าผากของพ่อเป็นสีแดงฉาน เลือดกำลังหยดลงมา
"พ่อ!" หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงร้องออกมาพร้อมกัน รีบเข้าไปประคองหลี่ซุ่น
หลี่ซุ่นได้ยินเสียงลูกสาวทั้งสอง แล้วเห็นพวกเธอวิ่งเข้ามา ใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม
"พ่อไม่เป็นไร! แบ่งบ้านกันแล้ว สัญญาแบ่งทรัพย์สินนี้ก็ประทับลายนิ้วมือแล้ว! เสี่ยวหราน เก็บนี่ไว้ให้ดี!" พูดจบ หลี่ซุ่นก็ยื่นกระดาษที่เขียนตัวอักษรเต็มแผ่นให้
หลี่เสี่ยวหรานมองกระดาษแผ่นนั้นแวบหนึ่ง พยักหน้า แล้วเก็บสัญญาแบ่งทรัพย์สินไว้
"ไป กลับบ้านกับพ่อกันเถอะ!" ตอนนี้หลี่ซุ่นรู้สึกเหมือนปลดภาระ เงยหน้ามองท้องฟ้าข้างนอก
ชีวิตมาหลายสิบปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว รู้สึกว่าชีวิตมีความหวัง
ไม่แม้แต่จะมองคนในบ้านสักแวบ หลี่ซุ่นจูงลูกสาวทั้งสองจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
กัวเหล่าแห่จึ ผู้ใหญ่บ้านที่นั่งสูบบุหรี่อยู่ในห้องก็ลุกขึ้นยืน มองหลี่เหล่าโถวที่ตอนนี้หน้าตาไม่ดีเลย
"หลี่เหล่าโถว! ฉันไม่เคยคิดเลยว่า เจ้าจะเป็นคนแบบนี้! ตอนนี้คงรู้สึกว่าหน้าโดนตบอย่างแรงสินะ! เจ้านี่ สมควรแล้ว! บอกมาสิ ถ้าเจ้ามีความรู้สึกพ่อลูกกับหลี่ซุ่นสักนิดเดียว วันนี้ตระกูลหลี่ก็คงไม่ต้องมาถึงจุดนี้! ทำตัวให้ดีเถอะ! ต่อไปเจ้าจะได้เสียใจ!"
คนอื่นๆ ที่หลี่ซุ่นเชิญมาก็ลุกขึ้นยืนเช่นกัน
"ลั่วเฉิงก็ฝากพวกเรามาเป็นพยาน เราไปนั่งรอที่ลานบ้านข้างนอกกันเถอะ!" กัวเหล่าแห่จึทิ้งคำพูดนี้ไว้ แล้วนำคนอื่นๆ หยิบเก้าอี้ไปนั่งที่ลานบ้านข้างนอก
ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีธุระต้องทำต่อ แค่นิสัยการวางตัวของเหล่าหลี่โถว พวกเขาก็ไม่อยากอยู่ต่อแล้ว
ฝั่งนี้ หลังจากหลี่เสี่ยวหรานพาหลี่ซุ่นเข้าห้องแล้ว ก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบออกจากห้องวิ่งไปที่ข้างถนนเพื่อเด็ดหญ้าบางอย่างกลับมา
หลังจากล้างด้วยน้ำสะอาดแล้ว หลี่เสี่ยวหรานก็นำสมุนไพรสดเหล่านี้มาขยี้ในมือจนเป็นเนื้อเดียวกัน แล้วไปหาใบไม้มาห่อไว้แล้ววิ่งกลับเข้าห้องไป


## บทที่ 14 รู้สึกสะใจ

คุณปู่กัวที่เพิ่งออกมาจากห้องโถงพร้อมกับกลุ่มคนของเขานั่งลงในลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงของหลี่เสี่ยวหรานดังมาจากห้องของบ้านที่สาม
"พ่อ ฉันจะทายาสมุนไพรให้พ่อ มันช่วยห้ามเลือดได้!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คุณปู่กัวก็พูดออกมาตรงๆ
"เหล่าหลี่โถวนี่มันเสียสติไปแล้วนะ!"
คนแก่อีกหลายคนที่เดินตามออกมา ต่างก็มีสีหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
คนที่มีตาดูออกก็รู้ว่า ในบรรดาลูกชายทั้งสามของบ้านตระกูลหลี่ คนเดียวที่พึ่งพาได้ก็มีแต่ครอบครัวของหลี่ซุ่นเท่านั้น
น่าเสียดายที่เหล่าหลี่โถวเหมือนมีขี้ตาปิดตาทั้งสองข้าง จึงมองไม่เห็นความจริงข้อนี้
ไม่เพียงแต่จะให้ครอบครัวของหลี่ซุ่นออกไปเป็นสินสมรส ยังทำร้ายจิตใจของหลี่ซุ่นผู้เป็นลูกชายอีกด้วย
รอดูเถอะ! ในอนาคตบ้านตระกูลหลี่จะมีปัญหาวุ่นวายมากมาย หวังว่าเมื่อถึงเวลานั้น เหล่าหลี่โถวจะไม่เสียใจ!
เมื่อจ้าวซิ่วได้รับข่าวและกลับมาพร้อมกับกะละมังใหญ่ที่มีเสื้อผ้าและปลอกหมอน บาดแผลที่หน้าผากของหลี่ซุ่นก็ได้รับการพันผ้าพันแผลเรียบร้อยแล้ว
"สามี คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? หรือว่าเราควรไปหาหมอที่ตัวเมืองดีไหม?" จ้าวซิ่วถามด้วยความกังวลขณะที่วิ่งเข้ามา
หลี่ซุ่นโบกมือและยิ้มให้ภรรยาของเขา "ซิ่วเอ๋อ อย่ากังวลไปเลย มันเป็นแค่แผลถลอกเท่านั้น! เสี่ยวหรานได้ใช้ยาสมุนไพรห้ามเลือดให้ฉันแล้ว ฉันแค่ต้องประคบมันสักสองสามวันก็จะไม่เป็นไรแล้ว!"
"คุณยังยิ้มอีก คุณทำให้ฉันตกใจมากนะ! ฉันเพิ่งซักของเสร็จก็ได้ยินข่าวว่าคุณบาดเจ็บตอนอยู่บนถนน ตกใจจนแทบจะเป็นลม! คุณว่าทำไมช่วงนี้ครอบครัวเราถึงได้โชคร้ายนัก ไว้มีเวลาว่างเราไปไหว้เทพเจ้าที่วัดกันดีไหม บางทีโชคร้ายพวกนี้อาจจะผ่านพ้นไปก็ได้!" จ้าวซิ่วพูดอย่างตื่นเต้นเมื่อนึกอะไรขึ้นได้
"เธอไม่ต้องกังวล โชคร้ายอะไรก็ผ่านไปหมดแล้ว! เรามาเก็บของกันก่อนเถอะ! วันนี้ลั่วเฉิงจะมารับพวกเราด้วย! ก่อนหน้านี้ฉันได้ไปคุยกับพ่อแม่แล้ว และได้แยกคนในบ้านที่สามของเราออกมาแล้ว! พ่อแม่บอกว่า เนื่องจากฉันเป็นคนเสนอให้แยกครอบครัว ดังนั้นพวกเราก็จะได้รับแค่ของในห้องของเรา และถุงเมล็ดข้าวสาลีที่งอกแล้วอีกหนึ่งถุง! ยังไงพวกเราก็จะถูกยกให้เป็นสินสมรส ดังนั้นครอบครัวจึงไม่แบ่งเงินให้พวกเราด้วย!"
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ซุ่น จ้าวซิ่วก็เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกใจ
แม้แต่หลี่เสี่ยวฉิงก็ไม่คิดว่าปู่และย่าของเธอจะใจร้ายถึงเพียงนี้
หลี่เสี่ยวหรานก็ได้เปลี่ยนมุมมองที่มีต่อบ้านตระกูลหลี่ และเข้าใจถึงความใจร้ายของพวกเขาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
"ฉันตกลง แต่ฉันก็ไม่ได้เอาถุงเมล็ดข้าวสาลีที่งอกแล้วนั่นด้วย ก่อนหน้านี้ตอนที่ไปเชิญผู้ใหญ่บ้าน ฉันได้บอกผู้ใหญ่บ้านและลุงๆ ไว้ล่วงหน้าแล้วว่า ไม่ว่าพ่อของฉันจะแบ่งอะไรให้พวกเรา นอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนและของใช้ประจำวันแล้ว ที่เหลือทั้งหมดฉันจะมอบให้พ่อแม่ ถือเป็นความกตัญญูของลูกชายคนหนึ่ง! แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่า สุดท้ายเรื่องมันจะเป็นแบบนี้!" หลี่ซุ่นยิ้มและพูดออกมาเช่นนั้น
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็แสดงสีหน้าเข้าใจในทันที
ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อเธอตื่นขึ้นมาและเห็นพ่อของเธอ เธอรู้สึกว่าสีหน้าของเขาดูแปลกๆ ที่แท้ก็เป็นเรื่องแบบนี้นี่เอง
ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ คนที่ปกติยอมจำนนต่อชะตากรรม เมื่อถูกทำร้ายจิตใจแล้ว กลับกลายเป็นคนฉลาดขึ้นมาได้
ไม่น่าแปลกใจที่พ่อของเธอจะได้รับบาดเจ็บ นี่เป็นเพราะเขาได้วางกับดักให้ปู่และย่า เปิดเผยการคำนวณทั้งหมดของพวกเขาต่อหน้าผู้คน
ตอนนี้หลี่เสี่ยวฉิงและจ้าวซิ่วต่างก็จ้องมองหลี่ซุ่นด้วยดวงตาเบิกกว้าง ราวกับว่าพวกเขาไม่รู้จักเขาอีกต่อไป
บางทีอาจเป็นเพราะรู้สึกอึดอัดที่ถูกภรรยาและลูกสาวมองแบบนั้น หลี่ซุ่นจึงกระแอมเบาๆ
"จริงๆ แล้วฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอก!"
ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเห็นสีหน้าไร้เดียงสาของพ่อ ทั้งแม่และลูกสาวทั้งสามคนก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ความจริงแล้ว หลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าทั้งครอบครัวจะทำงานอย่างไม่บ่นไม่ท้อ แต่ในใจก็สะสมความโกรธไว้ไม่น้อย
ที่ไม่พูดออกมาก่อนหน้านี้ เพราะคิดว่าทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน จึงไม่ได้แสดงออกมา
แต่หลังจากที่เกิดเรื่องมากมายเช่นนี้ เมื่อได้ยินว่าหลี่ซุ่นก็ได้หลอกคนในบ้านตระกูลหลี่เช่นกัน ทุกคนในใจก็รู้สึกสบายใจ
แม้แต่หลี่ซุ่นเอง ในใจเขาตอนนี้ก็มีความสุขมากกว่าความเศร้า
หลังจากที่คิดได้เมื่อวาน เขาก็เข้าใจแล้วว่า พ่อแม่ของเขาคงไม่มีความรู้สึกเหมือนพ่อแม่ที่มีต่อเขาเท่าไหร่
และแน่นอน เมื่อลองทดสอบดู ก็พิสูจน์ได้ทันที
บางทีอาจเป็นเพราะเมื่อวานเขาได้ใช้ความเศร้าทั้งหมดไปแล้ว ดังนั้นวันนี้เขาจึงไม่รู้สึกเศร้ามากนัก
เมื่อลั่วเฉิงมาถึง เขาก็พอดีได้ยินเสียงหัวเราะของครอบครัวหลี่เสี่ยวหราน
ไม่รู้ว่าทำไม ในเสียงหัวเราะเหล่านั้น ลั่วเฉิงกลับรู้สึกถึงความรู้สึกผ่อนคลาย
เขาก้าวเข้าไปข้างใน และเห็นผู้ใหญ่บ้านกัวเหล่าแห่จึและผู้อาวุโสคนอื่นๆ นั่งรออยู่ในลานบ้าน ลั่วเฉิงเดินเข้าไปและคำนับตามธรรมเนียมของผู้อ่อนวัย
"รบกวนผู้ใหญ่บ้านและผู้อาวุโสทุกท่านมาเป็นพยานให้ผมด้วยนะครับ! นี่คือสัญญาแต่งงานและสัญญาข้อตกลงที่ผมร่างไว้ ขอให้ทุกท่านช่วยดูก่อนครับ!" ลั่วเฉิงพูดพลางหยิบเอกสารหลายฉบับออกมาจากแขนเสื้อ
กัวเหล่าแห่จึและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ไม่รีรอ รับเอกสารมาและอ่านอย่างละเอียด
ผู้อาวุโสทุกคนล้วนเป็นผู้รู้หนังสือ ดังนั้นหลังจากอ่านจบก็พยักหน้า
เนื้อหาที่เขียนไว้ในนี้ตรงกับข่าวที่พวกเขาได้ยินเมื่อวาน แสดงให้เห็นว่าลั่วเฉิงเป็นคนที่เชื่อถือได้ และไม่ได้ทำอะไรแอบแฝงในเอกสารเหล่านี้
คนในบ้านตระกูลหลี่ได้ยินเสียงจากข้างนอก ก็พากันเดินออกมา
หลี่เหว่ยเดินออกมาเป็นคนสุดท้าย ตอนนี้สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก
ก่อนหน้านี้เมื่อลูกชายคนที่สามขอแยกครอบครัว เขาไม่เคยคิดเลยว่าพ่อแม่ของเขาจะต้องการแยกเฉพาะลูกชายคนที่สามออกไปเท่านั้น
หลังจากรอจนผู้ใหญ่บ้านและคนอื่นๆ ออกไปแล้ว เขาก็เสนอเรื่องแยกครอบครัวเช่นกัน แต่ถูกพ่อปฏิเสธทันที
ถ้าการแยกครอบครัวเป็นแบบนี้ แล้วมันจะต่างอะไรกับการไม่แยกล่ะ?
สำคัญกว่านั้น ถ้าไม่แยกครอบครัว แผนที่เขาวางไว้ก่อนหน้านี้ก็จะล้มเหลวไม่ใช่หรือ?
เขาไม่อยากเป็นลูกชายคนที่สามคนที่สอง ที่ต้องถูกครอบครัวของพี่ชายคนโตรังแกทุกวัน
คุณปู่หลี่ตอนนี้หายโกรธแล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นลั่วเฉิงมา สีหน้าของเขาจึงเย็นชา
"คุณปู่หลี่ ผมมาตามนัดแล้วครับ! กระดูกเสือที่คุณต้องการ ผมก็เอามาด้วย แต่ก่อนที่จะให้กระดูกเสือกับพวกคุณ เรามาเซ็นชื่อและประทับตราในสัญญาแต่งงานและสัญญาข้อตกลงกันก่อนดีกว่า!" ลั่วเฉิงไม่มองคนอื่น แต่จ้องตรงไปที่คุณปู่หลี่และพูด
คุณปู่หลี่ไม่คิดว่าลั่วเฉิงจะพูดตรงๆ แบบนี้ เขาตกใจเล็กน้อยแล้วตอบว่า "ได้!"
"ดีครับ คุณปู่หลี่ลองดูสัญญาแต่งงานและสัญญาข้อตกลงนี้สิครับ!" ลั่วเฉิงหยิบเอกสารฉบับหนึ่งและยื่นให้
แต่คุณปู่หลี่ไม่รู้หนังสือ จึงไม่สามารถอ่านสิ่งเหล่านี้ได้ เขาจึงต้องมองไปที่คนอื่น
กัวเหล่าแห่จึเห็นเช่นนั้น จึงถอนหายใจออกมา แล้วกวาดตามองไปรอบๆ ที่คนมามุงดู
ทันใดนั้น มีร่างคนหนึ่งเข้ามาในสายตาของกัวเหล่าแห่จึ เขายกมือขึ้นและตะโกนว่า "นั่นใครน่ะ เหลียงเจียเป่า มานี่หน่อย อ่านเนื้อหาในสัญญาแต่งงานและสัญญาข้อตกลงนี้ให้เหล่าหลี่โถวฟังหน่อย!"


## บทที่ 15 การตรวจสอบ

เหลียงเจียเป่าเพียงแค่เดินผ่านมาทางนี้ เห็นคนมากมายรวมตัวกันอยู่ตรงนี้ จึงด้วยความอยากรู้อยากเห็นเบียดเข้ามาดู
ผลคือไม่ได้ดูความสนุกสนาน แต่กลับถูกคุณปู่ผู้ใหญ่บ้านจับตัวมาเป็นแรงงาน
เหลียงเจียเป่าที่ยอมรับว่าตัวเองโชคร้ายได้แต่รีบเดินเข้าไป ถ้ารู้อย่างนี้เขาควรอยู่ให้ห่างๆ จะมายุ่งกับเรื่องของบ้านตระกูลหลี่ทำไมกัน!
กัวเหล่าแห่จึเห็นหลานชายตัวเองหน้าบูดบึ้ง จึงหัวเราะด่าว่า: "ไอ้เด็กเวร แกอ่านหนังสือออกแล้วอ่านให้คุณปู่หลี่ฟังหน่อยจะเป็นไรไป? ไม่ต้องกังวล มีฉันอยู่นี่!"
เหลียงเจียเป่าได้ยินคำพูดนี้ มองผู้อาวุโสตรงหน้าด้วยสายตาน้อยใจ ได้แต่ยอมรับชะตากรรมเดินเข้าไป
ตอนนี้ครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานก็ได้ยินเสียงวุ่นวายจากข้างนอก ทุกคนในครอบครัวหยุดทำงานในมือแล้วเดินออกมาพร้อมกัน
พอดีกับที่เหลียงเจียเป่าเดินเข้ามา หลี่เสี่ยวหรานก็มาถึงลานบ้านพร้อมกับครอบครัว
เหลียงเจียเป่าอ่านใบสัญญาแต่งงานและสัญญาข้อตกลงทีละข้อ ทั้งคนในลานบ้านและคนนอกลานบ้านต่างตั้งใจฟัง
หลังจากที่เหลียงเจียเป่าอ่านจบ ชาวบ้านก็เปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับลั่วเฉิงไปบ้าง
อย่างน้อยในเรื่องของบ้านตระกูลหลี่นี้ ลั่วเฉิงถือว่าเป็นคนมีคุณธรรมจริงๆ
กระดูกเสือนี่เป็นของดีที่หาได้ยากจริงๆ ลั่วเฉิงมอบกระดูกเสือให้บ้านตระกูลหลี่ แลกกับเพียงภรรยาคนหนึ่งและสินสอดหนึ่งชุด นับว่าใจกว้างมาก
แม้แต่คุณปู่หลี่ที่กังวลมาตลอดว่าลั่วเฉิงจะผิดสัญญา หลังจากได้ฟังเนื้อหาในใบสัญญาแต่งงานและสัญญาข้อตกลงแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโล่งอก
"ใบสัญญาแต่งงานและสัญญาข้อตกลงไม่มีปัญหา เอามาให้ฉันประทับลายนิ้วมือเถอะ!" คุณปู่หลี่คิดว่าเจ็บครั้งเดียวดีกว่าเจ็บนาน อย่างไรทุกคนก็เห็นความอัปยศของบ้านตระกูลหลี่แล้ว สู้รีบจบเรื่องนี้ดีกว่า จะได้ไม่ถูกคนมองเหมือนดูลิงในละครอยู่ตลอด
ลั่วเฉิงเห็นว่าคนในบ้านตระกูลหลี่ไม่มีข้อคัดค้าน เขาก็ไม่มีข้อคัดค้านเช่นกัน
ดังนั้น ทั้งสองฝ่ายจึงประทับลายนิ้วมือลงบนเอกสาร ถือว่าตกลงเรื่องนี้กันแล้ว
สิ่งเหล่านี้ทำขึ้นสามชุด บ้านตระกูลหลี่เก็บไว้หนึ่งชุด ลั่วเฉิงเก็บไว้หนึ่งชุด และกัวเหล่าแห่จึผู้ใหญ่บ้านก็เก็บไว้อีกหนึ่งชุด
เมื่อตกลงกันเรียบร้อย ลั่วเฉิงก็นำกระดูกเสือที่เตรียมไว้ออกมา
"นี่คือกระดูกเสือที่อยู่ในมือผม ขอให้กัวเหล่าแห่จึและผู้อาวุโสท่านอื่นๆ ช่วยตรวจสอบดูก่อน เพื่อยืนยันว่าผมไม่ได้ให้ของปลอม!"
พอพูดจบ คนที่มาดูเรื่องสนุกก็รีบเงยคอมาดูทันที
กระดูกหมู กระดูกแกะอะไรพวกนี้ ทุกคนเคยเห็นมาแล้ว มีเพียงกระดูกเสือนี้ที่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็น ดังนั้นหลายคนจึงอยากรู้อยากเห็น
ลั่วเฉิงส่งกระดูกเสือให้กัวเหล่าแห่จึตรวจสอบโดยตรง กัวเหล่าแห่จึก็ไม่เกรงใจ รับกระดูกเสือมาทันที
อีกคนหนึ่งเป็นผู้อาวุโสที่ครอบครัวหลายชั่วอายุคนทำมาหากินด้วยการล่าสัตว์ ตอนนี้ก็เดินเข้ามา หยิบกระดูกเสือในมือของกัวเหล่าแห่จึมาตรวจดูอย่างละเอียด
ผ่านไปสักครู่ ผู้อาวุโสคนนี้พยักหน้าให้กัวเหล่าแห่จึ ยืนยันว่า: "เป็นกระดูกเสือจริงๆ ไม่ผิดแน่! ดูจากอายุกระดูก น่าจะเป็นเสือที่มีอายุเจ็ดแปดปีแล้ว!"
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสคนนี้ คนรอบข้างต่างพากันสูดลมหายใจเฮือก
ต้องรู้ว่า กระดูกเสืออายุเจ็ดแปดปีถือว่าเป็นกระดูกเสือชั้นเลิศแล้ว!
ตอนนี้ลั่วเฉิงเอาออกมาให้แบบนี้ คิดยังไงก็รู้สึกว่าไม่คุ้มค่า!
ตอนนี้ ทุกคนก็ไม่รู้ว่าลั่วเฉิงโง่หรือบ้าไปแล้ว!
มีกระดูกเสือนี้อยู่ เอาไปขายเป็นเงิน จะแต่งเมียแบบไหนก็ได้ ทำไมต้องแต่งกับลูกสาวบ้านตระกูลหลี่ด้วย?
ในขณะนี้ หลายคนเริ่มรู้สึกอิจฉาในใจ
มีแม่บ้านที่กล้าหาญคนหนึ่ง คิดอะไรในใจแล้วตะโกนออกมาดังๆ ว่า: "ลั่วเฉิง เธอไม่จำเป็นต้องซื่อสัตย์ให้กระดูกเสือถึงสองชิ้นหรอก! ให้สักชิ้นก็พอแล้ว! ลูกสาวบ้านฉันหน้าตาดี รูปร่างก็สวย ทำงานคล่องแคล่ว ดีกว่าหลี่เสี่ยวหรานตั้งเยอะ! ไม่สู้เธอแต่งกับลูกสาวบ้านฉันเถอะ!"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดนี้ สายตาก็ตกลงไปที่แม่บ้านคนที่พูดทันที
เมื่อรู้สึกถึงสายตาเย็นชาของลั่วเฉิง แม่บ้านคนนั้นก็นึกถึงชื่อเสียงที่เลวร้ายของลั่วเฉิงในอดีตขึ้นมาทันที จึงตกใจจนตัวสั่นไปทั้งร่าง แล้วรีบหดคอลง
เมื่อมีคนนำร่องแล้วล้มเหลว คนอื่นๆ ที่คิดอะไรไว้ในใจเห็นท่าไม่ดี จึงรีบระงับความคิดในใจไว้
ลั่วเฉิงเห็นว่าอีกฝ่ายไม่พูดอะไรอีก จึงหันไปมองคุณปู่หลี่
"กระดูกเสือให้แล้ว คนฉันก็จะพาไปแล้ว!"
พูดจบลั่วเฉิงก็เดินไปหาครอบครัวของหลี่เสี่ยวหราน
"เก็บของเรียบร้อยหรือยัง?" ลั่วเฉิงมองบาดแผลที่พันไว้บนศีรษะของหลี่ซุ่นแวบหนึ่ง แล้วถามตรงๆ
หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า แล้วพูดว่า: "ครอบครัวเราแยกออกมาแล้ว คุณปู่คุณย่าแบ่งของในห้องเราและถุงเมล็ดข้าวสาลีที่งอกแล้วให้เรา พ่อบอกว่า นอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนที่เราจะเอาไปด้วย ของอื่นๆ ให้ไว้กับคุณปู่คุณย่า ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่คุณปู่คุณย่าเลี้ยงดูมา!"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน รอยยิ้มในดวงตาวูบผ่านไป
ดูเหมือนว่าเด็กสาวตรงหน้าเข้าใจความหมายของคำพูดที่เขาพูดเมื่อวาน และยังจัดการได้อย่างสวยงามมาก
"ถ้าอย่างนั้น ก็เอาของแล้วไปกันเถอะ!" รอยยิ้มของลั่วเฉิงเหมือนดอกไม้ที่บานในยามค่ำคืน ตอนนี้กลับมาเย็นชาและดุร้ายเหมือนเดิมต่อหน้าคนอื่น พูดเพียงประโยคนี้
หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า แล้วพาครอบครัวกลับไปหยิบห่อผ้า จากนั้นก็ออกจากบ้าน
เมื่อมาถึงประตู หลี่ซุ่นมองไปที่บ้านที่อยู่มาหลายปี
บ้านหลังนี้ รองรับเวลาหลายปีของเขา ตอนนี้ต้องจากไป จู่ๆ ก็มีความรู้สึกเศร้าสร้อยผุดขึ้นมาในใจ
ป้าหลี่เห็นหลี่ซุ่นเป็นแบบนี้ ก็รีบใช้มือถูดวงตา แล้วทำท่าเหมือนอาลัยอาวรณ์มาก ร้องว่า: "ลาวซาน อย่าโทษพ่อแม่ใจร้าย ลูกเป็นคนดี หวังว่าต่อไปชีวิตของลูกจะดีขึ้นเรื่อยๆ!"
ความเศร้าสร้อยทั้งหมดของหลี่ซุ่น หลังจากที่ได้ยินคำพูดนี้จากป้าหลี่ ก็หายวับไปทันที
หันกลับมามองแม่ที่ตาแดง หลี่ซุ่นก็ยิ้มขึ้นมาทันที
"ใช่แล้ว! แม่วางใจเถอะ ชีวิตของครอบครัวเราต่อไปจะดีขึ้นเรื่อยๆ!"
พูดจบประโยคนี้ หลี่ซุ่นก็คุกเข่าลงต่อหน้าคุณปู่หลี่ แล้วก้มศีรษะลงกราบอย่างแรงสามครั้ง
"พ่อแม่ ลูกไม่กตัญญู หลังจากถูกยกให้เป็นสินสอดแล้ว ก็เป็นคนของบ้านอื่นแล้ว! ต่อไปลูกก็ไม่สามารถดูแลพ่อแม่จนแก่ได้แล้ว ลูกหวังเพียงว่าจากนี้ไป พ่อแม่จะราบรื่นทุกอย่าง สุขภาพแข็งแรงและอายุยืน!"
พูดจบ หลี่ซุ่นก็ลุกขึ้นอย่างแน่วแน่ หันหลังจากไป
คนที่ล้อมอยู่ข้างนอกสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า บริเวณที่หลี่ซุ่นบาดเจ็บก่อนหน้านี้ ตอนนี้มีเลือดไหลออกมาอีกเล็กน้อย
หลี่เสี่ยวหรานเห็นสภาพนั้น รู้สึกสงสารพ่อแก่ของตัวเอง แต่ก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะรักษาบาดแผล ได้แต่จูงมือน้องสาวหลี่เสี่ยวฉิง ตามลั่วเฉิงออกจากบ้านตระกูลหลี่
นับจากนี้ไป ปลดปล่อยพันธนาการ นกบินสูงในท้องฟ้ากว้าง!
ก้าวเท้าไปข้างหน้าทีละก้าว สายตาของหลี่เสี่ยวหรานยิ่งมุ่งมั่นขึ้นเรื่อยๆ
คนเราเกิดมาในโลกนี้ แค่ขยันทำงาน ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะเลี้ยงตัวเองไม่ได้
หลุดพ้นจากหลุมไฟที่เป็นบ้านตระกูลหลี่ เธอเชื่อว่าเธอจะสามารถพาครอบครัวใช้ชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ได้


## บทที่ 16 การเริ่มต้นใหม่

ลั่วเฉิงพาครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานหายไปจากสายตาของทุกคน คุณปู่หลี่มองกระดูกเสือในมือ ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ด้วยกระดูกเสือสองชิ้นนี้ โรคภัยในร่างกายของเขาก็จะสามารถรักษาได้เสียที
ไม่ว่าอย่างไร ขอเพียงได้กระดูกเสือมาก็พอ เขาไม่อยากถูกความเจ็บปวดทรมานอีกต่อไป
แต่คุณปู่หลี่วางใจเร็วเกินไป เขายังไม่รู้ว่าหลานชายคนโตที่เขาภาคภูมิใจนักหนากำลังเพลิดเพลินอยู่ในโรงพนันในเวลานี้
แน่นอนว่า เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานที่แยกตัวออกจากบ้านตระกูลหลี่แล้ว
เมื่อพวกเขาไปถึงที่พำนักของลั่วเฉิง ก็ตกตะลึงกับคฤหาสน์ที่อยู่เบื้องหน้า
ลั่วเฉิงมีชื่อเสียงที่เลวร้ายในภายนอก จึงมีคนน้อยมากที่กล้าคบหากับเขา
ยิ่งไปกว่านั้น บ้านของลั่วเฉิงตั้งอยู่ในบริเวณที่ติดกับภูเขาของหมู่บ้าน ที่นี่เป็นเพียงอ่าวเขาที่ไม่เชื่อมต่อกับที่อื่นใด ดังนั้นคนในหมู่บ้านจึงแทบไม่มาที่นี่
ด้วยเหตุนี้ จึงไม่มีใครรู้ว่าลั่วเฉิงได้สร้างคฤหาสน์ขนาดใหญ่ในอ่าวเขานี้
นอกจากนี้ รอบๆ คฤหาสน์ยังมีต้นไม้ผลและแปลงผักอีกมากมาย
"ลั่วเฉิง นี่เป็นบ้านของเจ้าจริงๆ หรือ?" หลี่ซุ่นรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ อดไม่ได้ที่จะถามออกไป
ลั่วเฉิงมองหลี่ซุ่นแวบหนึ่ง แล้วตอบตรงๆ
"ข้ายังไม่ได้สับสนถึงขนาดจำบ้านตัวเองไม่ได้!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็ก้าวนำไปยังคฤหาสน์ในอ่าวเขานั้น
ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานก็มองดูทุกสิ่งตรงหน้า ในสมองผุดคำว่า "สวรรค์บนดิน" ขึ้นมา
ต้องยอมรับว่า ที่นี่มีความรู้สึกเหมือนสวรรค์บนดินจริงๆ!
มีคฤหาสน์ มีที่ดิน และยังมีต้นไม้ผล
ขอเพียงคนขยันสักหน่อย ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน!
หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วในฐานะผู้ที่ทำงานหนักมาตลอด เมื่อเห็นที่ดินมากมายเช่นนี้ ก็ตาเป็นประกายทั้งคู่
สำหรับพวกเขาแล้ว ขอเพียงมีที่ดินให้เพาะปลูก หัวใจก็จะสงบลงได้
เมื่อกลุ่มคนเข้าใกล้ ก็ดึงดูดความสนใจของผู้คุ้มกันคฤหาสน์ ไม่นานสุนัขหลายตัวก็วิ่งออกมาจากสวนผลไม้
พวกมันวิ่งพลางเห่าพลาง ดูดุร้ายน่ากลัว
ตัวที่วิ่งนำหน้าสุด เป็นสุนัขพื้นเมืองขนสีเหลือง
เมื่อมันได้กลิ่นของลั่วเฉิง ก็เปลี่ยนท่าทีจากดุร้ายเป็นกระดิกหางร้อง "โฮ่ง" ราวกับกำลังประจบลั่วเฉิง
ลั่วเฉิงเห็นสุนัขวิ่งออกมา จึงย่อตัวลง
"ต้าเฮวี่ยง พวกเขาจะเป็นครอบครัวของเราตั้งแต่นี้ไป พวกเจ้าต้องคุ้นเคยกับกลิ่นของพวกเขา ห้ามทำร้ายพวกเขา เข้าใจไหม?"
ต้าเฮวี่ยงดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของลั่วเฉิง มันจึงเบิกตากลมโตมองไปยังครอบครัวของหลี่เสี่ยวหราน
"พวกเจ้าอย่ากลัว ยืนอยู่กับที่อย่าขยับ ให้ต้าเฮวี่ยงและพวกมันดมกลิ่นพวกเจ้า หลังจากนี้ต้าเฮวี่ยงและพวกมันจะไม่ดุพวกเจ้าแล้ว!" ลั่วเฉิงหันไปมองหลี่เสี่ยวหรานและอธิบาย
หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า แล้วมองไปที่พ่อแม่และน้องสาวหลี่เสี่ยวฉิง
ทุกคนพยักหน้า จากนั้นลั่วเฉิงก็โบกมือให้สุนัขเหล่านั้น
ไม่นาน ต้าเฮวี่ยงก็นำลูกน้องเรียงแถว เข้าไปดมกลิ่นครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานทีละคน
แน่นอน หลังจากที่ต้าเฮวี่ยงและพวกมันดมกลิ่นแล้ว ก็ไม่แยกเขี้ยวใส่คนบ้านตระกูลหลี่อีก
"เรียบร้อยแล้ว! ต้าเฮวี่ยงและพวกมันจำพวกเจ้าได้แล้ว! ตามข้าเข้าไปจัดการเรื่องที่พักกันเถอะ!" ลั่วเฉิงเห็นดังนั้น จึงพูดขึ้น
ในตอนนั้นเอง ต้าเฮวี่ยงก็กัดกางเกงของลั่วเฉิงทันที แล้วเห่าใส่ลั่วเฉิงสองสามครั้ง
ดูท่าทางของมัน เหมือนมีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องการให้เขาไปดู
หลี่เสี่ยวหรานก็รู้สึกถึงอารมณ์ของต้าเฮวี่ยง จึงพูดขึ้นว่า: "ต้าเฮวี่ยงคงพบบางสิ่ง ต้องการให้ท่านไปดู!"
เมื่อหลี่เสี่ยวหรานพูดจบ ต้าเฮวี่ยงก็พยักหน้าสุนัข
ลั่วเฉิงเห็นดังนั้น ก็มองหลี่เสี่ยวหรานด้วยความประหลาดใจ
"เจ้าเข้าใจความหมายของต้าเฮวี่ยงได้หรือ?"
หลี่เสี่ยวหรานคิดสักครู่ แล้วตอบว่า: "ส่วนใหญ่ข้าเข้าใจได้!"
ลั่วเฉิงรู้สึกประหลาดใจจริงๆ แต่เขาไม่ได้แสดงออกมา เพียงพยักหน้าแล้วหันไปมองต้าเฮวี่ยงที่อยู่ข้างเท้าเขา
"ต้าเฮวี่ยง รอสักครู่ หลังจากที่ข้าพาพวกเขาเข้าไปข้างในแล้ว ข้าจะไปกับเจ้า!"
ต้าเฮวี่ยงเข้าใจ มันกระดิกหาง แล้วพาพี่น้องสุนัขของมันเดินไปทางประตูใหญ่ของคฤหาสน์
ไม่นาน ทุกคนก็เข้าไปในคฤหาสน์
"คฤหาสน์ทางนี้ให้พ่อตาแม่ยายพักนะ! ห้องข้างๆ นี้เล็กกว่า แต่ก็พอให้หลี่เสี่ยวฉิงพักได้" ลั่วเฉิงชี้ไปที่ห้องสองห้องทางขวาและพูดว่า: "ข้างในมีเฟอร์นิเจอร์และของตกแต่งพร้อม พวกเจ้าเพียงทำความสะอาดเล็กน้อย แล้วนำเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนเข้าไปก็พอ!"
พูดแล้ว ลั่วเฉิงก็ชี้ไปอีกทิศทางหนึ่ง แนะนำว่า: "ทางนี้เป็นครัว อาหารทั้งหมดเก็บไว้ในตู้ ไม่ได้ล็อค พวกเจ้าเอาวัตถุดิบมาทำอาหารได้เลย! ออกไปไม่ไกลจากหลังครัวมีบ่อน้ำ หากต้องการใช้น้ำก็ไปตักที่นั่นได้!"
"ส้วมอยู่ตรงนี้ ด้านหลังยังมีแปลงผักอีกแปลงหนึ่ง หากต้องการกินผักอะไร ต่อไปก็ปลูกเองได้ โดยรวมก็ประมาณนี้ พวกเจ้าเข้ามาอยู่แล้ว ก็ให้ถือว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง วัตถุดิบอาหารที่เตรียมไว้ในครัวพวกเจ้าใช้ได้ตามใจ เหลืออาหารเช้าไว้ให้ข้าบ้าง ข้าจะตามต้าเฮวี่ยงไปดูแล้วกลับมา!" พูดจบ ลั่วเฉิงก็หันหลังจะจากไป
หลี่เสี่ยวหรานฟังลั่วเฉิงพูดมาตั้งนาน แต่ไม่ได้บอกว่าเธอจะพักที่ไหน เดิมอยากจะถาม แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปาก
ช่างเถอะ อย่างมากเธอก็ไปอยู่ห้องเดียวกับน้องสาวก็ได้!
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็แบกห่อผ้า จูงหลี่เสี่ยวฉิงเดินไปยังห้องที่ลั่วเฉิงบอกไว้ก่อนหน้านี้
"เดี๋ยวก่อน! เจ้าพักทางนี้!" ลั่วเฉิงดูเหมือนจะสังเกตเห็นการกระทำของหลี่เสี่ยวหราน จึงหยุดฝีเท้าทันที ชี้ไปที่ห้องหลัก: "เจ้าเป็นภรรยาที่ข้าแลกมาด้วยกระดูกเสือนะ!"
พอพูดออกมา ใบหน้าของหลี่เสี่ยวหรานก็แดงด้วยความอาย
อดไม่ได้ที่จะจ้องลั่วเฉิง หลี่เสี่ยวหรานอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้
ช่างเถอะ ช่างเถอะ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะมาเล่นตัวอะไรอีก
หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วนึกถึงเรื่องวันนี้ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเปิดปากก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
ต้องรู้ว่า หลี่เสี่ยวหรานและลั่วเฉิงตอนนี้เป็นคนที่มีใบสมรสแล้ว แม้จะไม่ได้ใช้เกี้ยวดอกไม้แดงมารับ ก็ไม่อาจลบล้างความจริงที่ว่าทั้งสองได้เป็นสามีภรรยากันแล้ว
"พี่เขย ท่านวางใจเถอะ! พี่สาวข้าแค่อายชั่วขณะ พอท่านกลับมา ข้ารับรองว่านางจะย้ายเข้าไปอยู่แล้ว!" หลี่เสี่ยวฉิงยิ้มแย้มรับปากในตอนนี้
บางทีคำว่า "พี่เขย" นี้อาจทำให้ลั่วเฉิงอารมณ์ดีขึ้นมาก เขายิ้มพยักหน้า แล้วหันหลังไปหาต้าเฮวี่ยง
เมื่อเขาจากไปแล้ว หลี่เสี่ยวหรานจึงหันไปมองน้องสาวของตน
"เจ้าเด็กน้อย ปากหวานจริง เรียกพี่เขยคล่องเชียว!" หลี่เสี่ยวหรานพูดพลางใช้นิ้วจิ้มแก้มของหลี่เสี่ยวฉิง
"พี่สาว ท่านกับพี่เขยมีใบสมรสแล้ว ไม่เรียกพี่เขยจะเรียกอะไร?" พูดจบ หลี่เสี่ยวฉิงก็รีบหลบออกไป มาอยู่ข้างจ้าวซิ่ว จับแขนแม่พลางพูดอย่างตื่นเต้น: "พ่อ แม่ ข้าเกิดมาตั้งนานขนาดนี้ เพิ่งเคยได้อยู่คฤหาสน์ดีๆ แบบนี้เป็นครั้งแรก!"


## บทที่ 17 ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

เมื่อหลี่เสี่ยวฉิงพูดออกมาเช่นนั้น ความสนใจของทุกคนก็หันกลับมาที่บ้านตรงหน้า
หลี่เสี่ยวหรานสำรวจดูอย่างละเอียด และรู้สึกพอใจกับบ้านหลังนี้มาก
บ้านหลังนี้ส่วนใหญ่ก่อสร้างด้วยหินสีเขียว และที่สำคัญที่สุดคือหลังคามุงด้วยกระเบื้อง
แค่บ้านแบบนี้ ในหมู่บ้านก็มีไม่กี่ครอบครัวที่มี
"อยู่บ้านแบบนี้ พวกเราไม่ต้องกังวลอีกแล้วว่าตอนนอนหลับในฤดูหนาวจะโดนคานบ้านถล่มทับเวลาฝนตกหนัก!" เสี่ยวฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงอุทานออกมา
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ และอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าตาม
หลี่เสี่ยวหรานค้นหาในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม และพบเรื่องที่น้องสาวเสี่ยวฉิงพูดถึง
นั่นเป็นเรื่องเมื่อสองปีก่อน
ฤดูหนาวปีนั้นหนาวมาก หิมะตกลงมาสะสมเป็นชั้นหนา
คานบ้านของตระกูลหลี่ทำจากไม้ที่ใช้มานานมากแล้ว เนื่องจากไม่ได้ซ่อมแซมมานาน ดังนั้นในปีนั้นหิมะหนักจึงทำให้คานบ้านหลายห้องพังทลายลงมา
โชคดีที่ห้องที่หลี่เสี่ยวหรานและครอบครัวอาศัยอยู่มีคานที่แข็งแรงกว่า จึงไม่ถูกกดทับ
แม้จะเป็นเช่นนั้น ทั้งครอบครัวก็ใช้ชีวิตทั้งฤดูหนาวด้วยความหวาดกลัว กังวลว่าจะถูกหลังคาถล่มทับตายในยามดึกขณะหลับสนิท
"พอเถอะ รีบจัดการกันเถอะ! ท้องฉันก็เริ่มหิวแล้ว!" จ้าวซิ่วนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงได้สติและเอ่ยขึ้น
"แม่ ฉันกับแม่ไปทำอาหารเช้ากันก่อนดีไหม! พวกเราจะทำงานก็ต้องกินให้อิ่มก่อนจึงจะมีแรง! พี่เขยก็บอกให้เราเก็บอาหารเช้าไว้ให้เขาด้วย คงเป็นเพราะพี่เขยก็ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า พวกเรารีบทำอาหารกันเถอะ!" เสี่ยวฉิงตอนนี้ก็เริ่มหิวแล้ว จึงเอ่ยขึ้น
เผือกที่กินไปก่อนหน้านี้ตอนนี้ก็ย่อยหมดแล้ว
"เผือกต้มที่ย่าให้พวกเรามาล่ะ?" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปถามน้องสาว
เมื่อเสี่ยวฉิงได้ยินพี่สาวถาม ก็แลบลิ้น: "ฉันลืมเอามา เลยทิ้งไว้ที่บ้าน!"
หลี่ซุ่นคิดสักครู่ แล้วพูดว่า: "ช่างเถอะ ไม่เอาก็ได้! ซิ่วเอ๋อ เธอไปต้มอะไรกินหน่อยนะ! ฉันจะไปตักน้ำและทำความสะอาดห้องก่อน!"
"พ่อ ฉันขอดูแผลของพ่อก่อน!" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบเดินมาที่หน้าหลี่ซุ่น
"ไม่ต้องดูหรอก พ่อของเจ้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น แค่โขกหัวไม่กี่ที! เจ้าก็ทายาสมุนไพรให้พ่อแล้วไม่ใช่หรือ? ไม่เป็นไรหรอก! พวกเรารีบจัดห้องให้เรียบร้อยก่อน หลังจากเข้าอยู่แล้ว เจ้าค่อยเปลี่ยนยาให้พ่อก็ได้!" หลี่ซุ่นโบกมือพลางกล่าว
"เสี่ยวหราน พ่อของเจ้าพูดถูกแล้ว ทำเรื่องสำคัญก่อนเถอะ!" จ้าวซิ่วมองดูสภาพแผลของสามี ตอนนี้ไม่มีเลือดซึมออกมาแล้ว คงจะห้ามเลือดได้แล้ว
หลี่เสี่ยวหรานก็สังเกตบาดแผลของพ่อตัวเองอย่างละเอียด เห็นว่าไม่มีเลือดใหม่ไหลออกมา จึงวางใจ
หลังจากนั้น ทุกคนในครอบครัวก็เริ่มยุ่งวุ่นวาย
หลี่ซุ่นและเสี่ยวฉิงรวบรวมห่อผ้าของทุกคนในครอบครัวไว้ในห้องที่พวกเขาจะอยู่ก่อน แล้วก็ออกไปตักน้ำ
จ้าวซิ่วและหลี่เสี่ยวหรานมาที่ห้องครัว เพื่อดูว่ามีอะไรที่พอจะทำกินได้บ้าง
พอแม่ลูกสองคนเข้ามาก็เห็นไข่ต้มที่เหลือจากเมื่อวานวางอยู่บนเตา
นอกจากนี้ ที่มุมห้องครัวยังมีเนื้อแห้งแขวนอยู่
เมื่อมองดูอย่างละเอียด ปรากฏว่าเป็นไก่ป่าและกระต่ายป่าตากแห้ง
นอกจากนี้ ยังมีปลาแห้งแขวนอยู่ที่นั่นอีกหลายตัว
ในตู้มีข้าวและแป้งอยู่หลายถุง และทั้งหมดเป็นแป้งขาวและข้าวขาวอย่างดี
ในถังน้ำมันก็มีน้ำมันเต็มถังใหญ่ แม้จะใช้ไปบ้างแล้ว แต่ก็ยังเหลืออยู่มาก
จ้าวซิ่วเห็นของดีมากมายเช่นนี้ ก็รู้สึกลังเลขึ้นมา
"เสี่ยวหราน เจ้าว่าพวกเราจะเอาของพวกนี้มาทำอาหารเลยได้หรือ?"
หลี่เสี่ยวหรานกำลังดูอาหารอื่นๆ ที่เก็บไว้ในตู้ เมื่อได้ยินคำพูดของแม่ ก็หันมามอง
ดูเหมือนจะเข้าใจความกังวลของแม่ หลี่เสี่ยวหรานจึงยิ้ม
"แม่ ลั่วเฉิงบอกแล้วว่าให้ใช้วัตถุดิบได้ตามใจ พวกเราแค่ลงมือทำก็พอ! ขอแค่ทำอาหารออกมาอร่อย ก็ไม่ถือว่าเป็นการทำลายของดีพวกนี้!"
จ้าวซิ่วคิดสักครู่ รู้สึกว่าลูกสาวพูดถูก จึงเอ่ยขึ้น
"งั้นฉันทำก้อนแป้งขาวดีไหม! พอดีมีไข่เหลือจากเมื่อวานอยู่บ้าง ทำซุปก้อนแป้งใส่ไข่เลยดีกว่า!"
"ได้เลย! งั้นแม่ไปนวดแป้ง ฉันจะไปดูที่สวนผักข้างหลังนะ!" หลี่เสี่ยวหรานคิดว่าอาหารนี้ก็ไม่เลว ทำง่ายและสะดวก จึงพยักหน้ารับคำ
การกินก้อนแป้งจะขาดผักใบไม่ได้ ดังนั้นจึงต้องหาผักใบกลับมาด้วย
เมื่อหลี่เสี่ยวหรานเห็นแปลงผักข้างนอก เธอก็เข้าใจความหมายของคำพูดที่ลั่วเฉิงบอกว่า "ต่อไปอยากกินอะไรก็ปลูกเอง"
แปลงผักขนาดใหญ่ มีผักขึ้นอยู่บางๆ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครดูแลอย่างดี
หลังจากหาผักที่กินได้มาบ้าง หลี่เสี่ยวหรานมองดูแปลงผักนี้แล้วอดส่ายหัวไม่ได้
ช่างเถอะ ช่างเถอะ จะหวังอะไรได้อีก
ขอแค่มีที่ดินก็พอ ต่อไปก็จะปลูกผักและผลไม้ได้มากมาย
ขณะกำลังจะกลับไป หลี่เสี่ยวหรานสังเกตเห็นว่าที่มุมแปลงผักมีกุยช่ายสีเขียวสดอยู่กลุ่มหนึ่ง
คิดว่ากุยช่ายใส่ในซุปก้อนแป้งก็อร่อยดี หลี่เสี่ยวหรานจึงหันหลังกลับเข้าห้องครัว หยิบเคียวและตะกร้าไม้ไผ่ออกมา
หลังจากตัดกุยช่ายที่งามที่สุดมาบ้าง หลี่เสี่ยวหรานก็เอาใบเหลืองออกอย่างมีความสุข แล้วตักน้ำมาล้าง
จ้าวซิ่วที่เพิ่งนวดแป้งเสร็จ เห็นกุยช่ายสีเขียวสดที่หลี่เสี่ยวหรานนำเข้ามา ก็ยิ้มออกมา
"ไม่นึกเลยว่าที่นี่จะมีกุยช่ายดีๆ แบบนี้! พอดีเลย ใส่ในซุปก้อนแป้งจะช่วยเพิ่มรสชาติ จะอร่อยขึ้นอีก!"
"ใช่แล้ว! ฉันก็คิดแบบนั้น! แม่ ฉันเห็นว่ากุยช่ายมีเยอะ แบ่งแป้งให้ฉันสักหน่อยได้ไหม ฉันจะทำกุยช่ายพัฟกิน!" หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงอาหารอร่อยอย่างหนึ่ง จึงพูดขึ้น
"ได้ แป้งนี้ฉันนวดมากไปพอดี คิดว่าจะเก็บไว้กินตอนเย็น แต่เมื่อเจ้าพูดแบบนี้แล้ว ที่เหลือก็ให้เจ้าเลย!" จ้าวซิ่วยิ้มพลางกล่าว
หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า รีบเอากุยช่ายออกมาบ้าง แล้วหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ
หลังจากนั้น หลี่เสี่ยวหรานก็ไปหยิบไข่มาอีกสองสามฟอง แล้วจุดไฟเตาเล็ก ใส่น้ำมันหมู แล้วผัดไข่ให้แตกเป็นชิ้นเล็กๆ
"เจ้าเด็กคนนี้ ตรงนี้ก็มีซุปก้อนแป้งใส่ไข่แล้ว ทำไมยังทำอย่างนี้อีกล่ะ?" จ้าวซิ่วเห็นแล้ว จึงเอ่ยปากถามหลี่เสี่ยวหราน
"แม่ วันนี้ก็ถือว่าเป็นวันแต่งงานของฉันนะ! ในเมื่อลั่วเฉิงให้พวกเราใช้ของได้ตามใจ ฉันก็ต้องทำของอร่อยๆ กินถึงจะคุ้มค่ากับตัวเองสิ!" หลี่เสี่ยวหรานแย้งอย่างมีเหตุผล
จ้าวซิ่วได้ยินคำพูดนี้ ก็อึ้งไปชั่วขณะ แล้วค่อยๆ มีน้ำตาคลอตา
"เจ้าพูดถูกแล้ว วันนี้ยังไงก็ถือเป็นวันมงคลของเจ้า เป็นแม่เองที่คิดไม่รอบคอบ! มานี่ๆ วันนี้ไม่กินซุปก้อนแป้งแล้ว แม่จะทำแพนเค้กเนื้อให้เจ้า แพนเค้กเนื้อกลมๆ หวังว่าเจ้ากับลั่วเฉิงจะมีชีวิตที่ราบรื่นและสมบูรณ์แบบ"


## บทที่ 18 ความอบอุ่นของมนุษย์

หลี่เสี่ยวหรานรู้ว่าแม่ของเธอรู้สึกผิดต่อเธอ จึงตัดสินใจทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอ
ดังนั้นเธอจึงยิ้มอย่างมีความสุขและพูดว่า "ได้เลย! ฉันจำได้ว่าเคยกินเนื้อแผ่นนี้ที่บ้านย่า! ไม่รู้ว่าเนื้อแผ่นที่แม่ทำจะอร่อยเท่าที่ย่าทำไหม!"
จ้าวซิ่วเห็นลูกสาวของตนพยายามทำตัวร่าเริง ดวงตาของเธอร้อนผ่าว แล้วเธอก็กลั้นน้ำตาไว้และตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า "วันนี้เจ้าได้ลองชิมก็จะรู้! ก่อนหน้านี้แม่อยากทำให้เจ้ากินแต่ไม่มีวัตถุดิบ วันนี้ในเมื่อมีวัตถุดิบเหล่านี้แล้ว แม่จะทำให้เจ้ากินเยอะๆ!"
"งั้นก็ทำเยอะๆ เลย เสี่ยวฉิงก็ชอบกินด้วย! วันนี้ต้องกินให้อิ่มเลย!" หลี่เสี่ยวหรานแกล้งทำเป็นไม่เห็นน้ำตาในดวงตาของแม่ และยังคงยิ้มพูดต่อไป
"ได้ วันนี้เนื้อแผ่นกินได้ไม่อั้น!" จ้าวซิ่วตอบพลางเดินไปที่ตู้
ในตู้มีเนื้อหมูก้อนใหญ่วางอยู่ เมื่อต้องการทำเนื้อแผ่น ก็ต้องตัดเนื้อออกมาบางส่วน
ในระหว่างที่ตัดเนื้อ จ้าวซิ่วรีบใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตาที่มุมตา แล้วแสดงรอยยิ้มออกมา
ในขณะที่ครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานกำลังยุ่งอยู่นั้น ลั่วเฉิงก็ตามต้าเฮวี่ยงออกจากบ้านไปทางป่าทางทิศตะวันออก
ต้าเฮวี่ยงพาลั่วเฉิงไปที่ทางลาดแห่งหนึ่ง แล้วเห่าสองครั้งใส่พื้นที่ที่มีวัชพืชขึ้นรกรุงรัง
ลั่วเฉิงและต้าเฮวี่ยงมีความเข้าใจกันดี แม้จะไม่รู้ความหมายของต้าเฮวี่ยง แต่ก็สามารถเดาความหมายของต้าเฮวี่ยงได้อย่างง่ายๆ
"เจ้าหมายความว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในกอหญ้านี้หรือ?" ลั่วเฉิงคิดสักครู่แล้วถาม
ต้าเฮวี่ยงส่งเสียง "โฮ่ง" เบาๆ สองครั้ง แสดงความเห็นด้วย
ลั่วเฉิงคิดสักครู่ แล้วหยิบกระบี่อ่อนที่พกติดตัวออกมา จากนั้นก็เริ่มฟันวัชพืชที่ขึ้นรกรุงรังนั้น
หลังจากผ่านไปครึ่งช่วงเวลา เมื่อลั่วเฉิงพบวัตถุคล้ายห่วงเหล็กในกอวัชพืช เขาก็ยื่นมือไปดึง แล้วก็ตกตะลึง!
กลิ่นหอมของเนื้อแผ่นโชยมาจากห้องครัว ดึงดูดความสนใจของหลี่ซุ่นและหลี่เสี่ยวฉิงที่เพิ่งจัดเก็บห้องสองห้องเสร็จ
ตอนนี้ในห้องครัวกำลังวุ่นวายมาก
จ้าวซิ่วเห็นพ่อลูกทั้งสองวิ่งเข้ามา ก็ยิ้มให้พวกเขา
"ฉันทำเนื้อแผ่นสด อีกสักครู่ทุกคนจะได้กินของอร่อย!"
"ฉันทำกุยช่ายพันเนื้อ รับรองว่ารสชาติดีมากเช่นกัน!" หลี่เสี่ยวหรานยกกุยช่ายพันเนื้อที่เพิ่งทำเสร็จจากเตาเล็กใส่จาน พูดพลางยิ้ม
หลี่ซุ่นและหลี่เสี่ยวฉิงมองดูเนื้อแผ่นสีเหลืองทอง แล้วมองดูกุยช่ายพันเนื้อรูปครึ่งวงกลมสีเหลืองทอง น้ำลายก็ไหลออกมาทันที
"พระเจ้า! กลิ่นหอมมากเลย!" หลี่เสี่ยวฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้ "ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้กินเนื้อแผ่นคือที่บ้านย่า!"
สมกับเป็นพี่น้องกัน พอพูดถึงเนื้อแผ่นก็พูดถึงเรื่องที่บ้านย่าเหมือนกัน
หลี่ซุ่นก็หิวเช่นกัน แต่เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาว สายตาของเขาก็หม่นลง
หลายปีมานี้ เขาในฐานะพ่อช่างไร้ความรับผิดชอบจริงๆ
ลูกสาวของเขาได้กินเนื้อแผ่นครั้งเดียวกลับเป็นที่บ้านแม่ยายของเขา
"งั้นวันนี้ก็ลองฝีมือของแม่สิ!" จ้าวซิ่วเห็นสามีของเธอก้มหน้า นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดแบบนี้
"ดีเลย! ฉันไปจัดโต๊ะนะ!" หลี่เสี่ยวฉิงวิ่งออกไปอย่างมีความสุข
หลายปีมานี้ ตอนที่อยู่กับย่า พวกเธอไม่เพียงแต่แทบไม่ได้กินเนื้อ แม้แต่น้ำซุปเนื้อก็แทบไม่ได้กิน
ส่วนใหญ่แล้วพวกเธอกินแต่โจ๊ก อย่างมากก็มีผักต้มสีเหลืองเป็นเครื่องเคียง
ทุกครั้งที่ได้กลิ่นเนื้อโชยมาจากบ้านคนอื่น หลี่เสี่ยวฉิงก็น้ำลายไหลเต็มพื้น
เมื่อนึกถึงชีวิตในอดีต หลี่เสี่ยวฉิงก็โยนความทรงจำที่ไม่ดีทิ้งไป แล้วเช็ดโต๊ะให้สะอาดอย่างมีความสุข
พอดีกับที่ลั่วเฉิงกลับมาพร้อมกับหญ้าและดินเต็มตัว ลากกล่องไม้กล่องหนึ่งมาด้วย
"พี่เขย กลับมาแล้วเหรอ? พอดีเลย แม่ฉันทำเนื้อแผ่น พี่สาวฉันทำกุยช่ายพันเนื้อ รีบไปล้างตัวแล้วมากินข้าวเร็ว!" หลี่เสี่ยวฉิงเห็นลั่วเฉิงก็ตะโกนอย่างดีใจ
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวฉิง แล้วเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของเด็กสาว ก็แสดงสีหน้าอ่อนโยนออกมา
"ได้ ฉันจะไปล้างตัวแล้วมา!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็ลากกล่องไม้ไปไว้ในห้องหนึ่ง แล้วก็ไปตักน้ำมาล้างมือล้างหน้า
ตั้งแต่ต้นจนจบ หลี่เสี่ยวฉิงไม่ได้ถามลั่วเฉิงว่าเขาลากอะไรกลับมา และลั่วเฉิงก็ไม่ได้หลบหลี่เสี่ยวฉิง แม้แต่ประตูห้องที่เก็บกล่องก็ไม่ได้ล็อค
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินเสียงจากข้างนอก นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงยกกาน้ำร้อนออกไป
"เติมน้ำร้อนล้างด้วยสิ! จะได้ล้างให้สะอาดง่ายขึ้น!"
ลั่วเฉิงมองหลี่เสี่ยวหรานแวบหนึ่ง สุดท้ายก็รับกาน้ำมา
เทน้ำร้อนลงในอ่างล้างหน้า ลั่วเฉิงบิดผ้าเช็ดหน้าพลางพูดว่า "ที่พักของเจ้าจัดเรียบร้อยแล้วหรือยัง?"
"ยังเลย ฉันหิว ฉันกับแม่ทำเนื้อแผ่นและกุยช่ายพันเนื้อ นอกจากนี้ยังต้มซุปผักอีกหม้อ กินให้อิ่มท้องก่อนเถอะ!" หลี่เสี่ยวหรานบอกสิ่งที่พวกเขาทำออกไปตรงๆ "พ่อฉันกับเสี่ยวฉิงจัดห้องที่พวกเขาจะอยู่เรียบร้อยแล้ว รอกินอิ่มแล้วค่อยจัดห้องที่ฉันจะอยู่!"
ลั่วเฉิงได้ยินแล้วก็พยักหน้า แล้ววางผ้าลงในอ่าง หันมามองหลี่เสี่ยวหราน
ขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จ้าวซิ่วก็เรียก
"เสี่ยวหราน ลั่วเฉิง มากินข้าวได้แล้ว!"
หลังจากถูกเสียงของจ้าวซิ่วขัดจังหวะ ลั่วเฉิงก็รีบบิดผ้าและวางให้เรียบร้อย แล้วตามหลี่เสี่ยวหรานไปกินอาหารเช้า
อาหารเช้าวันนี้ค่อนข้างอุดมสมบูรณ์!
เนื้อแผ่นเต็มกระด้ง และจานใหญ่ของกุยช่ายพันเนื้อ
นอกจากนี้ จ้าวซิ่วยังใช้ผักที่หลี่เสี่ยวหรานเก็บมาทำซุปผักรสอ่อนๆ อีกด้วย
เมื่อลั่วเฉิงเดินเข้ามา เขาก็เห็นโต๊ะเต็มไปด้วยอาหาร และตกตะลึงไปชั่วขณะ
เขาอยู่คนเดียวมานาน การกินข้าวทำให้รู้สึกเหงามาก
หลายครั้งที่เขาเลือกที่จะถือชามอาหารไปนั่งกินในลานบ้านคนเดียว แทนที่จะนั่งที่โต๊ะอาหารนี้
ในขณะนี้ ไอร้อนจากโต๊ะอาหาร ผู้คนรอบโต๊ะอาหาร ทำให้เขารู้สึกถึงกลิ่นอายของชีวิตมนุษย์
บางที การที่เขาให้ครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานมาอยู่ด้วยอาจเป็นการตัดสินใจที่ไม่เลว
อย่างน้อยต่อไปการกินข้าวก็จะคึกคัก ไม่ใช่เขาคนเดียวที่เหงาอีกต่อไป
"ฉันทำอาหารมากเกินไปหรือเปล่า?" จ้าวซิ่วเห็นลูกเขยเดินเข้ามาแล้วยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที
ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นของลูกเขย เธอไม่ได้ถามสักคำก็ใช้แป้งขาวคุณภาพดีและตัดเนื้อก้อนใหญ่มาใช้ ไม่รู้ว่าลูกเขยจะโกรธหรือไม่
หลี่เสี่ยวหรานเห็นแม่ของเธอทำท่าลุกลี้ลุกลน กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินลั่วเฉิงพูดขึ้น
"ไม่หรอก! ฉันบอกแล้วว่า ของในครัวพวกเจ้าใช้ได้ตามสบาย ถ้าไม่พอก็บอกฉันสักคำ!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็เดินไปที่โต๊ะอาหารและนั่งลง
เห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานยังไม่มา ลั่วเฉิงก็เงยหน้าขึ้นมองหลี่เสี่ยวหราน
"เจ้าไม่หิวหรือ?"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ก็ยิ้ม
"หิวสิ จะไม่หิวได้ยังไง! แม้ว่าเมื่อวานจะได้กินไข่ต้มกับข้าวต้ม แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันสามารถกินหมูได้ทั้งตัวเลย!"


## บทที่ 19 พูดตรงๆ

ดังนั้นทั้งครอบครัวจึงนั่งลงและเริ่มรับประทานอาหารด้วยกัน
เนื่องจากไม่ค่อยคุ้นเคยกับลั่วเฉิง และเป็นครั้งแรกที่นั่งรับประทานอาหารด้วยกัน อาหารมื้อนี้จึงรับประทานกันอย่างเงียบๆ
ต้องบอกว่าฝีมือการทำแพนเค้กเนื้อของจ้าวซิ่วนั้นได้รับการถ่ายทอดมาอย่างแท้จริง แม้กระทั่งมีรสชาติที่เหนือกว่าต้นแบบเสียอีก
หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงสองพี่น้องกินไปหลายชิ้นในคราวเดียว แม้แต่ลั่วเฉิงก็กินติดต่อกันหลายชิ้น
นอกจากนี้ จานกุยช่ายพันที่หลี่เสี่ยวหรานทำก็ได้รับความนิยมเช่นกัน
ความจริงแล้วลั่วเฉิงไม่ค่อยชอบกินกุยช่ายเท่าไหร่ แต่หลังจากที่หลี่เสี่ยวหรานกัดกุยช่ายพันเปิดออก กลิ่นหอมของกุยช่ายและไข่ก็โชยออกมา ทำให้ใจเขาสั่นไหว จึงคีบมากินบ้าง
และแน่นอน รสชาตินั้นดีมาก ลั่วเฉิงจึงกินกุยช่ายพันไปเกือบครึ่งหนึ่ง
ในเวลาอันรวดเร็ว อาหารบนโต๊ะใหญ่ถูกกินจนหมดเกลี้ยง
"อาหารเช้าวันนี้อร่อยมาก! ต่อไปก็ทำแบบนี้ ทำให้มากหน่อยนะ! ผมกินเยอะ ต้องมีทั้งเนื้อและผัก ดังนั้นต่อไปก็รบกวนพวกคุณทำให้มากหน่อยนะ!" หลังจากกินเสร็จ ลั่วเฉิงนึกถึงสีหน้าของแม่ยายที่ดูกลัวว่าเขาจะตำหนิ จึงพูดออกมาแบบนี้
จ้าวซิ่วได้ยินคำพูดนี้ ก็เงยหน้าขึ้นมองลั่วเฉิงทันที
"ไม่ต้องกลัวว่าจะเปลืองอาหารหรืออะไร คนเราต้องกินทั้งเนื้อและผัก ทั้งของคาวและของหวาน ร่างกายถึงจะแข็งแรง! ดังนั้นถ้าบ้านขาดอะไร ก็บอกได้เลย! ไม่ว่าจะทำอะไร การมีร่างกายที่แข็งแรงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด สำหรับผม การกินอาหารดีๆ เป็นเรื่องสำคัญมาก!" ลั่วเฉิงสังเกตเห็นสายตาของแม่ยาย จึงหันไปมองเธอ และพูดอย่างช้าๆ ทีละคำ
จ้าวซิ่วดูเหมือนจะเข้าใจความหมายของลูกเขย ความไม่สบายใจที่เคยมีในใจถูกปลอบประโลมด้วยคำพูดเหล่านี้ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผ่อนคลายและความกตัญญู
หลี่เสี่ยวหรานยืนมองเหตุการณ์นี้อย่างเงียบๆ ด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนไม่อยู่ในดวงตา
ลั่วเฉิงกำลังใช้วิธีของเขาเองในการบรรเทาความไม่สบายใจของแม่ของเธอ นี่แสดงว่าเขาเป็นคนที่อบอุ่นมากในส่วนลึก
หลี่ซุ่นดูเหมือนจะไม่แปลกใจกับลั่วเฉิงแบบนี้ เพราะเมื่อก่อนตอนที่เขาบาดเจ็บ เขาเคยรู้สึกถึงพลังที่ทำให้รู้สึกปลอดภัยท่ามกลางความเย็นชาของลั่วเฉิง
ดังนั้นตอนนี้ เมื่อเขาเผชิญหน้ากับลั่วเฉิง เขาจึงไม่รู้สึกอึดอัดเลย แต่กลับดูสบายๆ
"ขอรบกวนพ่อตาและแม่ยายล้างชามและตะเกียบด้วยนะครับ ผมจะพาเสี่ยวหรานไปจัดห้องที่เธอจะอยู่!" หลังจากแก้ไขความไม่สบายใจของแม่ยายแล้ว ลั่วเฉิงก็ลุกขึ้นและพูด
ตอนนี้จ้าวซิ่วมองลั่วเฉิงแล้วรู้สึกว่าเขาดูดีไปหมด จึงไม่คัดค้านอะไร
หลี่ซุ่นยิ่งไม่ขัดขวาง เพราะลูกสาวของเขาได้แต่งงานกับลั่วเฉิงแล้ว และลั่วเฉิงเต็มใจช่วยลูกสาวของเขาจัดห้อง เขาก็ยินดีที่จะเห็นเช่นนั้น
ดังนั้น ลั่วเฉิงจึงพาหลี่เสี่ยวหรานออกไปและไปที่ห้องโถงหลัก
หลี่เสี่ยวหรานเข้าไปในห้องโถงหลัก และตกใจกับการตกแต่งภายในห้อง
ถ้าไม่ใช่เพราะลั่วเฉิงสวมเสื้อผ้าผ้าหยาบๆ เดินอยู่ข้างหน้าเธอ เธอแทบจะคิดว่าเธอบุกเข้าไปในบ้านของคนรวย
การจัดวางที่ลงตัว การตกแต่งที่สง่างาม ทุกอย่างดูเรียบง่ายไม่ซับซ้อน แต่มีสไตล์เฉพาะตัว
"นี่คือที่ที่ฉันอยู่ ฉันไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งกับของของฉัน ดังนั้นอย่าย้ายอะไรในนี้ ห้องนี้คือห้องที่เธออยู่ ห้องข้างๆ นี้คือห้องที่ฉันอยู่ ห้ามเข้าห้องของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน!" ลั่วเฉิงพูดพลางพาหลี่เสี่ยวหรานไปเปิดประตูห้องหนึ่ง
หลี่เสี่ยวหรานไม่คิดว่าในห้องโถงหลักนี้จะมีอะไรมากมายขนาดนี้
นอกจากห้องโถงด้านนอกแล้ว ยังมีห้องอีกสองห้องและห้องเล็กอีกหนึ่งห้อง
สิ่งที่ทำให้หลี่เสี่ยวหรานประหลาดใจมากกว่านั้นคือ ลั่วเฉิงไม่ได้ให้เธออยู่กับเขา
ในตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกโล่งใจ
พูดตามตรง ลั่วเฉิงก็เป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ
แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะรู้สึกว่าเขาเป็นคนดี แต่ถ้าจะเป็นสามีภรรยากันจริงๆ เธอก็ยังรู้สึกต่อต้านอยู่บ้าง
ตอนนี้แบบนี้ก็ดีแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ดีมาก!
เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจโล่งอกจากด้านหลัง ลั่วเฉิงก็รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมา
เธอคิดว่าหลังจากที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ เขาจะนอนร่วมเตียงกับเธอหรือ?
น่าจะคิดแบบนั้น! ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะอยู่แยกกัน เธอจึงถอนหายใจโล่งอก
"เธอวางใจได้ ถึงแม้ว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ แต่ฉันก็จะเคารพเธอ!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าของเขาก็หม่นลงทันที
เขาหันกลับมาและจ้องมองหลี่เสี่ยวหราน
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกงุนงง เธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของลั่วเฉิง ดังนั้นตอนนี้เธอจึงรู้สึกสับสน
เมื่อกี้เขายังเป็นคนที่อบอุ่น แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนสีหน้าทันที ราวกับว่ามีหนามทั่วร่าง
"แต่มีอย่างหนึ่งที่เธอควรจำไว้! หลี่เสี่ยวหราน ฉันเป็นคนที่ทนไม่ได้กับการทรยศแม้แต่นิดเดียว เมื่อเธอแต่งงานกับฉันแล้ว เราก็เป็นสามีภรรยากัน สามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน ถ้าเธอจริงใจกับฉัน ฉันก็จะปกป้องเธอ!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง สายตาของเธอไม่หลบเลี่ยง แต่มองตรงไปที่ลั่วเฉิง
"แน่นอน ฉันหลี่เสี่ยวหรานไม่ใช่คนที่ทรยศคำสัญญา ไม่มีจุดยืน เมื่อฉันตกลงกับคุณแล้ว ฉันก็จะทำตาม ชั่วชีวิตนี้ ตราบใดที่คุณไม่ทิ้ง ฉันก็จะไม่จากไป!"
ลั่วเฉิงจ้องมองหลี่เสี่ยวหราน มองเป็นเวลานาน ราวกับว่ากำลังพิจารณาว่าหลี่เสี่ยวหรานพูดด้วยความจริงใจแค่ไหน
หลี่เสี่ยวหรานไม่มีอะไรต้องละอายใจ จึงไม่กลัวที่ลั่วเฉิงจะจ้องมอง เธอยืนอย่างมั่นคง
ผ่านไปสักพัก เสียงของลั่วเฉิงก็ดังขึ้น
"ดี จำคำพูดของเธอไว้!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็หันหลังเดินออกไป
หลี่เสี่ยวหรานเห็นลั่วเฉิงเดินออกไป เธอก็ไม่ได้ตามออกไป แต่พินิจพิจารณาห้องที่เธอจะอยู่อย่างละเอียด
ห้องตกแต่งอย่างเรียบง่าย มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว โต๊ะกลมหนึ่งตัว และตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่หนึ่งตู้
นอกจากนี้ ก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว
อาจเป็นเพราะไม่มีใครอยู่มานาน ห้องจึงมีฝุ่นเกาะทั่วไปหมด ดังนั้นถ้าจะอยู่ ก็ต้องทำความสะอาดก่อน
โต๊ะเขียนหนังสือตั้งอยู่ชิดผนัง และมีหน้าต่างบานหนึ่ง
หลี่เสี่ยวหรานเดินไปอย่างอยากรู้อยากเห็น เปิดหน้าต่างออกก็เห็นสวนผลไม้ไกลๆ ต้าเฮวี่ยงกำลังคาบกระต่ายป่าตัวหนึ่งวิ่งกลับมา
อาจเป็นเพราะสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้ และเห็นหลี่เสี่ยวหรานปรากฏตัวที่หน้าต่าง ต้าเฮวี่ยงจึงเปลี่ยนทิศทางและวิ่งมาทางหลี่เสี่ยวหราน
มันวางกระต่ายป่าลงบนพื้น ใช้เท้าข้างหนึ่งกดไว้ แล้วเห่าใส่หลี่เสี่ยวหรานสองครั้ง
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกถึงอารมณ์ของต้าเฮวี่ยง และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
"ต้าเฮวี่ยง ไม่คิดเลยว่าแกจะเป็นหมาขี้กินที่มีความทะเยอทะยานนะ! แกรู้ได้ยังไงว่ากระต่ายนี่ต้องย่างให้สุกก่อนถึงจะกินได้?"
"โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!" ต้าเฮวี่ยงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน ก็เห่าอีกครั้ง จากนั้นก็เชิดหัวขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ราวกับจะบอกว่ามันไม่ใช่หมาธรรมดา


## บทที่ 20 บาดแผลมีปัญหา

"ใช่ๆๆ ต้าเฮวี่ยงบ้านเราไม่ธรรมดาเลย!" หลี่เสี่ยวหรานพูดพร้อมรอยยิ้ม
ลั่วเฉิงที่กำลังถือถังน้ำสองถังเข้ามาพอดี ได้ยินประโยคที่หลี่เสี่ยวหรานพูด
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินเสียงทางนี้เช่นกัน พอหันมาเห็นว่าลั่วเฉิงกลับมาแล้ว ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
แต่เมื่อเธอสังเกตเห็นถังน้ำสองถังที่วางอยู่บนพื้นและผ้าในมือของลั่วเฉิง เธอก็เข้าใจทันที
"ฉันทำเองได้! ฉันเห็นต้าเฮวี่ยงคาบกระต่ายป่าตัวหนึ่งกลับมา ฉันกำลังคุยกับมันอยู่พอดี!" หลี่เสี่ยวหรานอธิบาย
ความจริงลั่วเฉิงได้ยินเสียงเห่าของต้าเฮวี่ยงจากนอกหน้าต่างตั้งนานแล้ว เขาจึงพยักหน้าและเริ่มเช็ดทำความสะอาดด้วยผ้า
หลี่เสี่ยวหรานเห็นดังนั้น ไม่สนใจต้าเฮวี่ยงที่อยู่นอกหน้าต่างอีกต่อไป รีบเดินเข้าไปหมายจะแย่งผ้าในมือของลั่วเฉิง
"เรื่องทำความสะอาดห้องให้ฉันทำเองเถอะ!"
ลั่วเฉิงเห็นมือที่หลี่เสี่ยวหรานยื่นออกมา แล้วเขาก็ยกมือที่ถือผ้าขึ้นสูง
"เธอยังบาดเจ็บอยู่ เดี๋ยวฉันจะทายาให้! อย่าประมาท ถ้าสมองได้รับบาดเจ็บจริงๆ เธอจะเสียใจภายหลัง เก้าอี้ตัวนี้เช็ดเสร็จแล้ว เธอนั่งพักบนม้านั่งก่อนเถอะ! เดี๋ยวฉันจัดเตียงเสร็จแล้วค่อยให้เธอนอนพัก!"
หลี่เสี่ยวหรานไม่คิดว่าเธอจะแย่งผ้าไม่ได้ แถมยังได้ยินคำพูดห่วงใยจากลั่วเฉิง
เงยหน้าขึ้น หลี่เสี่ยวหรานมองลั่วเฉิงที่อยู่ไม่ไกล ราวกับกำลังพยายามแยกแยะอะไรบางอย่าง
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีความรู้สึกเจ็บปวดแล่นขึ้นมาที่ศีรษะ
หลี่เสี่ยวหรานเอามือกุมบริเวณที่เจ็บโดยอัตโนมัติ แล้วร้องออกมา
"เห็นไหม หัวเธอปวดอีกแล้ว! นั่งลงเร็วเข้า!"
เสียงของลั่วเฉิงดังมา ขณะที่หลี่เสี่ยวหรานกำลังกุมศีรษะอยู่นั้น เธอก็ถูกลั่วเฉิงกดให้นั่งลงบนเก้าอี้
จากนั้น ลั่วเฉิงก็หันไปเช็ดทำความสะอาดที่อื่นต่อ
เมื่อหลี่เสี่ยวหรานรู้สึกว่าความเจ็บปวดที่ศีรษะจางหายไปแล้ว เธอก็เพิ่งรู้ตัวว่าบริเวณที่ปวดหัวเมื่อครู่ไม่ใช่บริเวณที่เธอบาดเจ็บ
มองลั่วเฉิงที่กำลังยุ่งอยู่ สติปัญญาขั้นสูงของหลี่เสี่ยวหรานทำให้เธอเข้าใจทันที เธอจึงจ้องลั่วเฉิงด้วยความโกรธ
ไอ้คนนี้ กล้าดีที่มาแอบทำร้ายหัวเธอ
ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาทำแบบนี้เพื่อให้เธอได้พักผ่อน เธอจะไม่โกรธเขาก็แล้วกัน
คิดได้ดังนั้น หลี่เสี่ยวหรานก็เอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วสายตาก็จับจ้องไปที่ลั่วเฉิง
อาจจะเป็นจริงตามคำพูดที่ว่า ผู้ชายที่ตั้งใจทำงานนั้นมีเสน่ห์ที่สุด
ตอนนี้ลั่วเฉิงกำลังตั้งใจจัดห้อง ร่างที่กำลังยุ่งวุ่นวายนั้นกลับทำให้หลี่เสี่ยวหรานมองอย่างเคลิบเคลิ้ม
หลี่เสี่ยวหรานตอนนี้อยากให้คนในหมู่บ้านที่พูดว่าลั่วเฉิงมีนิสัยดุร้ายมาดูกับตาว่า คนแบบนี้จะเรียกว่ามีนิสัยดุร้ายได้หรือ?
ลั่วเฉิงก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาที่ตัวเขา แม้เขาจะพยายามไม่สนใจสายตานั้น แต่ก็ค่อยๆ รู้สึกว่าความร้อนจากสายตานั้นแรงขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุด หลังจากลั่วเฉิงเช็ดเตียงเสร็จ เขาก็หันมาเผชิญหน้ากับหลี่เสี่ยวหราน
"ดูเหมือนว่า เธอจะพอใจใบหน้าของฉันมากนะ!"
หลี่เสี่ยวหรานกำลังจ้องมองลั่วเฉิงอย่างตั้งใจ ไม่คิดว่าลั่วเฉิงจะหันมาและพูดประโยคแบบนี้กับเธอ
ในชั่วพริบตา ใบหน้าของหลี่เสี่ยวหรานก็แดงขึ้นมา แล้วเธอก็อายจนโกรธ พูดดื้อๆ ว่า: "ถ้าคุณไม่มองฉัน คุณจะรู้ได้ยังไงว่าฉันกำลังมองคุณ?"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน จู่ๆ ก็ยิ้มออกมา
ต้องยอมรับว่า เมื่อลั่วเฉิงยิ้ม เขาดูหล่อขึ้นอีก
"ถ้ายังมองฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะเคาะหัวเธออีก!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็ได้สติกลับมาทันที รีบเบนสายตาไปทางอื่น
พระเจ้า! ช่วยด้วย!
เธอเคยเห็นหนุ่มหล่อมาไม่น้อย ทำไมถึงไม่มีภูมิต้านทานต่อรอยยิ้มนี้เลย!
เมื่อก่อนเพื่อนๆ มักพูดว่า เห็นใครยิ้มทีนึง ชีวิตก็ยอมสละให้เขาได้
ตอนนั้นเธอยังแอบหัวเราะเยาะเพื่อนคนนั้นว่าสมองมีแต่ความรัก แต่พอได้เห็นรอยยิ้มของลั่วเฉิงแล้ว เธอก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนคนนั้น
น่าเสียดายที่แม้หลี่เสี่ยวหรานจะรู้ว่าตัวเองผิด แต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีโอกาสกลับไปยุคปัจจุบันเพื่อขอโทษเพื่อนคนนั้นแล้ว!
ในขณะที่หลี่เสี่ยวหรานกำลังเหม่อลอย ลั่วเฉิงก็นำของในตู้ออกมาและปูเตียงเรียบร้อยแล้ว
"มานี่สิ! ฉันจะดูแผลของเธอหน่อย!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินลั่วเฉิงเรียก ก็เดินเข้าไปหาโดยอัตโนมัติ
เห็นหลี่เสี่ยวหรานเชื่อฟังแบบนี้ ลั่วเฉิงก็รู้สึกดีใจในใจ
แต่เขาไม่แสดงออกทางสีหน้า หันไปยกกาน้ำร้อนมา
ล้างมือด้วยน้ำร้อน ลั่วเฉิงก็แกะผ้าพันแผลสีขาวที่พันอยู่บนศีรษะของหลี่เสี่ยวหรานออก
ความจริงตั้งแต่หลี่เสี่ยวหรานฟื้นขึ้นมาจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่เคยเห็นว่าแผลบนหัวของเธอเป็นอย่างไร เพียงแค่รู้สึกเจ็บเป็นบางครั้ง แต่ก็ไม่มีความรู้สึกอื่นใด
แต่เมื่อลั่วเฉิงเห็นแผลที่หน้าผากของหลี่เสี่ยวหราน เขากลับขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ
"ทำไมถึงบาดเจ็บขนาดนี้? พ่อแม่เธอไม่พาเธอไปหาหมอหรือ?" ลั่วเฉิงถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ พยายามกลั้นความโกรธไว้
หลี่เสี่ยวหรานอึ้งไปครู่หนึ่ง รู้สึกได้ว่าลั่วเฉิงกำลังโกรธ เธอจึงรีบค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
"ไปหาหมอแล้วนะ ก็ทายาแล้วไม่ใช่หรือ?"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดนี้ ยิ่งรู้สึกไม่ดี
"นี่เรียกว่าทายาเหรอ เธอรู้ไหมว่าแผลของเธอบวมแดงแล้ว ถ้าปล่อยไว้อีก ต่อให้รักษาหายก็อาจจะมีผลข้างเคียงตามมา!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็หันหลังเดินออกไป
"เธอรออยู่ที่นี่ ฉันจะไปเอายามาให้!"
หลี่เสี่ยวหรานเห็นลั่วเฉิงเดินไป ก็สงสัยว่าทำไมเขาถึงโกรธขนาดนี้
ในขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะไปดูแผลของตัวเองในน้ำหรือไม่ ลั่วเฉิงก็ถือกล่องไม้เล็กๆ เดินกลับเข้ามา
เขาถือกล่องไม้เล็กๆ เดินตรงมาที่ข้างหลี่เสี่ยวหราน แล้วเปิดกล่องไม้ออก
หลี่เสี่ยวหรานมองเข้าไปในกล่อง ก็ตกใจกับขวดเซรามิกขนาดต่างๆ ที่อยู่ในกล่องไม้
"ในกล่องไม้เล็กๆ ของคุณมีของเยอะจังเลยนะ?" หลี่เสี่ยวหรานถามอย่างประหลาดใจ
ลั่วเฉิงเม้มปาก ไม่ตอบ แต่หยิบผ้าขาวสะอาดออกมา เปิดขวดเซรามิกเล็กๆ ใบหนึ่ง แล้วเทยาบางอย่างลงบนผ้าขาว
ไม่นาน ความเจ็บปวดก็แล่นมา หลี่เสี่ยวหรานร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"คุณจะเบาๆ หน่อยได้ไหม? มันเจ็บมากนะ!"
"ตอนนี้รู้ว่าเจ็บแล้วเหรอ? ถ้าฉันไม่ช่วยจัดการแผลให้เธอ เธอก็จะกลายเป็นคนขี้เหร่ไปแล้ว!" ลั่วเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงความโกรธ
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็ตกใจ
แค่กระแทกหัวเท่านั้นเอง ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องร้ายแรงขนาดนี้?
สิ่งที่หลี่เสี่ยวหรานไม่รู้ก็คือ แผลที่หน้าผากของเธอไม่ได้รุนแรงจริงๆ และยาที่หมอทาก็ถูกต้อง
แต่ยาที่เธอทาภายหลังถูกใส่สิ่งสกปรกบางอย่างปนเข้าไป จึงทำให้แผลเกิดการอักเสบ
และคนที่ทำร้ายเธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่สาวลูกป้าของเธอ หลี่เหยียน


## บทที่ 21 เจ็บนิดหน่อย

ความอิจฉาสามารถทำให้คนเกิดความคิดชั่วร้ายได้
หลังจากที่ได้เกิดใหม่ หลี่เหยียนก็มองหลี่เสี่ยวหรานไม่ถูกชะตาไปเสียทุกอย่าง
เมื่อนึกถึงความสุขและความสบายที่หลี่เสี่ยวหรานมี หลี่เหยียนก็อิจฉาจนทนไม่ไหว จึงฉวยโอกาสนี้ลงมือทำอะไรบางอย่าง
หลี่เหยียนคิดอย่างมุ่งร้ายว่า คราวนี้ใบหน้าของหลี่เสี่ยวหรานพังหมดแล้ว ไม่รู้ว่าสามีที่ดีของเธอจะยังแต่งงานกับเธออีกหรือไม่
หลี่เสี่ยวหรานตอนนี้แน่นอนว่าไม่รู้ถึงความคิดอันชั่วร้ายของหลี่เหยียน ดังนั้นตอนนี้เธอจึงรู้สึกงุนงงมาก
เธอก็ไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ลั่วเฉิงตอนแรกโกรธมาก โกรธที่หลี่เสี่ยวหรานไม่รู้จักรักษาร่างกายตัวเอง
แต่เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างว่าง่าย ปล่อยให้เขาจัดการกับบาดแผล หัวใจของเขาก็อ่อนลงเล็กน้อย
กากยาที่อยู่บนผิวหนังถูกล้างออกไปแล้ว ลั่วเฉิงหยิบมีดเล็กขึ้นมา
"บาดแผลของเธอติดเชื้อแล้ว ดังนั้นต่อไปฉันจะต้องจัดการกับบาดแผลของเธอ มันจะเจ็บนิดหน่อย อดทนหน่อยนะ!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินแล้ว ก็เข้าใจสถานการณ์การติดเชื้อของบาดแผลตัวเองอย่างชัดเจน
"มีไม้ไผ่ไหม? ฉันจะกัดไว้!" หลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างจริงจัง
ลั่วเฉิงมองหลี่เสี่ยวหรานแวบหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขาโกรธจนขำ หรือว่าถูกเธอทำให้ขำกันแน่
"เธอคิดว่าเธอกำลังจะขูดกระดูกรักษาโรคหรือไง? ยังจะเอาไม้ไผ่อีก แค่อดทนนิดหน่อยก็พอแล้ว!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็ลงมือใช้มีด เริ่มจัดการบาดแผล
ความเจ็บปวดแล่นมา หลี่เสี่ยวหรานเจ็บจนเกือบจะร้องออกมา
แต่พอเธอเพิ่งจะอดทนไว้ ลั่วเฉิงก็เอามีดออกแล้ว จากนั้นก็ไปหยิบยาที่บรรจุอยู่ในขวดเซรามิกอีกใบ
หลี่เสี่ยวหรานเห็นดังนั้น จึงถามอย่างแปลกใจ: "เสร็จแล้วเหรอ?"
"แล้วจะให้ยังไงล่ะ?" ลั่วเฉิงมองหลี่เสี่ยวหรานแวบหนึ่ง จากนั้นก็ใช้ช้อนเงินตักของเหลวใสออกมา แล้วหยดลงบนบาดแผลของหลี่เสี่ยวหราน
ความรู้สึกเย็น ๆ แล่นมา ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้หายไปในทันที
"เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องพันผ้าอะไรแล้ว รอให้ยานี้แห้ง มันก็จะปกป้องบาดแผลของเธอเอง! ระวังอย่าให้โดนฝนช่วงนี้ อย่าให้บาดแผลโดนน้ำ ตอนล้างหน้าก็ต้องหลบบริเวณนี้ด้วย อีกครึ่งเดือน บาดแผลก็จะหาย จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้!" เสียงของลั่วเฉิงดังมาจากเหนือศีรษะของหลี่เสี่ยวหราน
เมื่อรู้สึกว่าความเจ็บปวดที่เคยรู้สึกก่อนหน้านี้หายไปแล้ว สมองก็โล่งขึ้นมาก หลี่เสี่ยวหรานก็รู้สึกมีความสุขขึ้น
"นี่เป็นยาอะไรกัน! รู้สึกว่าพอทาปุ๊บก็เห็นผลเลย!"
ลั่วเฉิงเห็นว่าตอนนี้ดวงตาทั้งสองของหลี่เสี่ยวหรานกลับมามีชีวิตชีวาและมีประกายแล้ว อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นเล็กน้อย
"เป็นยาที่ฉันทำเอง!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง ก็รู้สึกประหลาดใจมาก
"คุณเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?"
"แน่นอนอยู่แล้ว!" ลั่วเฉิงตอบพลางหยิบขวดเหล้าเล็ก ๆ ออกมา วางสิ่งที่เขาใช้ไปแล้วลงบนไฟที่จุดด้วยเหล้า แล้วเผาอย่างระมัดระวัง
หลี่เสี่ยวหรานได้กลิ่นเหล้า คิดสักครู่ แล้วพูดว่า: "จริง ๆ แล้วเราสามารถใช้เหล้าแรง ๆ ฆ่าเชื้อได้นะ!"
มือของลั่วเฉิงที่กำลังเผาช้อนเงินชะงักไปชั่วขณะ แล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เธอได้ยินเรื่องนี้มาจากที่ไหน?"
"ฉัน... ก็แค่รู้น่ะ! เหล้าแบบนี้ใช้ไม่ได้ ยิ่งเป็นเหล้าแรงเท่าไหร่ ประสิทธิภาพในการฆ่าเชื้อก็ยิ่งดีเท่านั้น! อ้อ แล้วคนที่มีไข้สูง จริง ๆ แล้วก็สามารถใช้เหล้าแรง ๆ เช็ดตัวได้ มันช่วยลดไข้ได้!" หลี่เสี่ยวหรานพูดความรู้ทั่วไปที่เธอรู้ออกมา
ลั่วเฉิงฟังไปด้วย พลางเผาช้อนเงินต่อไป
"ไม่นึกเลยจริง ๆ ว่าเธอเป็นเด็กสาวจากครอบครัวชาวนา แต่กลับรู้อะไรมากมายขนาดนี้! ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเห็นเธอออกไปไหนนี่ ทั้งวันก็อยู่แต่ในหมู่บ้านหรือไม่ก็อยู่ในป่าเขา เธอรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหนกัน?"
"ไม่ให้ฉันเรียนรู้เองเลยเหรอ?" หลี่เสี่ยวหรานไม่กล้าที่จะบอกที่มาของตัวเองออกไปตรง ๆ คิดสักครู่ แล้วก็แต่งเรื่องขึ้นมา: "ฉันบอกคุณนะ! ฉันมักจะฝันเห็นคุณปู่หนวดขาวคนหนึ่ง คุณปู่คนนั้นชอบฉันมาก เลยสอนอะไรให้ฉันบ้างในความฝัน! สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้ ก็เป็นสิ่งที่คุณปู่หนวดขาวคนนั้นสอนฉันมา!"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน ก็ยื่นมือออกมา แล้วเคาะหัวของหลี่เสี่ยวหรานอีกครั้ง
"เธอคิดว่าเธอโง่ หรือว่าเธอโง่จริง ๆ กันแน่?"
หลี่เสี่ยวหรานเห็นว่าลั่วเฉิงไม่เชื่อ ก็ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วไม่พูดอะไรอีก
ไม่มีทางเลือก คนคนนี้ฉลาดเกินไป ไม่ง่ายที่จะหลอกได้เลย
พูดมากก็ผิดมาก เธอควรจะระมัดระวังคำพูดและการกระทำ ทำตัวเหมือนหลี่เสี่ยวหรานคนเดิม เป็นคนเก็บตัวก็พอ
ลั่วเฉิงเห็นหลี่เสี่ยวหรานนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างงอน ไม่พูดอะไร ก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม แต่เก็บของอย่างตั้งใจ
เมื่อเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ลั่วเฉิงเอากล่องยาไปเก็บ แล้วกลับมาถือผ้าเช็ดทำความสะอาดไปทั่ว
หลี่เสี่ยวหรานไม่อยากสนใจเขา จึงยังคงนั่งอยู่บนเตียง แต่สายตากลับมองไปที่นอกหน้าต่าง
ต้องยอมรับว่า เธอรู้สึกเหมือนไม่ได้มองท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาวข้างนอกอย่างตั้งใจมานานแล้ว
ก่อนที่จะข้ามมิติ เธอยุ่งมากทุกวัน มีงานมากมายที่ต้องจัดการ
ตอนนั้น เธออยากจะแบ่งยี่สิบสี่ชั่วโมงในหนึ่งวันออกเป็นสองส่วน เปลี่ยนเป็นสี่สิบแปดชั่วโมงเพื่อใช้งาน
ก็เพราะความยุ่งแบบนี้ ทำให้เธอไม่ได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ จนกระทั่งในระหว่างทางกลับบ้าน เธอก้าวพลาด สุดท้ายก็มืดไปทั้งตา แล้วข้ามมิติมาที่นี่
ถ้ารู้ก่อนว่าเธอจะข้ามมิติเพราะก้าวพลาด เธอคงไม่ให้ตัวเองยุ่งขนาดนั้น แน่นอนว่าเธอจะให้ตัวเองได้พักผ่อนอย่างดี
น่าเสียดาย ในโลกนี้ไม่มีคำว่า "ถ้ารู้ก่อน"
อย่างเธอนี่ ยังสามารถข้ามมิติไปที่อื่นและได้เกิดใหม่ ก็ถือว่าเป็นโชคดีอย่างมากแล้ว
ลั่วเฉิงสังเกตเห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานกำลังเหม่อลอย ก็ไม่ได้สนใจเธอ แต่เร่งความเร็วในการทำความสะอาดห้อง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เสียงของลั่วเฉิงก็ดังมาถึงหูของหลี่เสี่ยวหราน
"ห้องเรียบร้อยแล้ว เธอไปเอาห่อของเธอมาเถอะ! เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ที่บ้านฉันก็ไม่มีผ้าเหลือ ดังนั้นเธอต้องใส่เสื้อผ้าเก่าไปก่อน รอให้ฉันไปซื้อผ้ามาจากตลาดในเมืองพรุ่งนี้ เธอก็จะสามารถทำเสื้อผ้าเองได้!"
"อ้อ ใช่ เธอทำเสื้อผ้าเป็นใช่ไหม?"
หลี่เสี่ยวหรานได้สติกลับมา นึกถึงบางอย่างได้ จึงพยักหน้า: "ฉันทำเสื้อผ้าเป็น!"
"ดีเลย! งั้นฉันก็จะซื้อผ้าและเข็มด้ายกลับมา เธอทำเสื้อผ้าเองบ้างก็ดี! พอดีจะได้ฆ่าเวลา พักฟื้นดี ๆ!" ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน จึงพูดว่า: "อ้อ ใช่ ผ้าสำหรับพ่อแม่และน้องสาวของเธอ ฉันก็จะซื้อกลับมาด้วย!"
หลี่เสี่ยวหรานไม่คิดว่าลั่วเฉิงจะคิดรอบคอบขนาดนี้ ในใจก็รู้สึกขอบคุณมาก
"ขอบคุณนะ ลั่วเฉิง!"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดนี้ ก็เดินตรงมาหาหลี่เสี่ยวหราน
"ฉันไม่ชอบให้คนอื่นพูดขอบคุณหรือขอโทษกับฉัน! แสดงออกด้วยการกระทำดีกว่า!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็วางผ้าห่มบางลงบนเตียง แล้วเดินออกไป
"วันนี้เธอพักผ่อนให้ดีนะ! ตอนอาหารกลางวันฉันจะเรียกเธอ! จำไว้ เธอบาดเจ็บแล้ว ต้องพักฟื้นให้ดี!"
หลี่เสี่ยวหรานมองเงาร่างที่เดินจากไป รู้สึกถึงความห่วงใยในใจของลั่วเฉิง มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย


## บทที่ 22 ต้าเฮวี่ยงช่วยเจ้านาย

หลี่เสี่ยวหรานจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้ว จึงไปเอาห่อผ้าของตัวเอง และถือโอกาสไปดูพ่อแม่กับน้องสาวด้วย
สิ่งที่ทำให้หลี่เสี่ยวหรานประหลาดใจก็คือ พ่อแม่และน้องสาวของเธอปรับตัวเข้ากับชีวิตที่นี่ได้อย่างรวดเร็ว
หลี่ซุ่นกับจ้าวซิ่วไม่ได้อยู่เฉย ๆ ตอนนี้พวกเขาหาจอบมาได้แล้ว และกำลังพรวนดินอยู่ในแปลงผักหลังบ้าน
หลี่เสี่ยวฉิงตอนนี้กำลังเล่นอยู่กับสุนัขหลายตัว มีเพียงต้าเฮวี่ยงเท่านั้นที่นอนอยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางไม่สนใจ
เมื่อเห็นต้าเฮวี่ยง หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงข้อตกลงระหว่างเธอกับมัน จึงเดินเข้าไปหา
"ต้าเฮวี่ยง เจ้าล่ากระต่ายได้หรือยัง?"
ต้าเฮวี่ยงเห็นหลี่เสี่ยวหรานออกมา จึงลุกขึ้นยืนทันที แล้วเห่าเบา ๆ สองครั้งไปทางห้องครัว
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินเสียงพี่สาว ก็เลิกเล่นกับพวกสุนัขแล้ววิ่งเข้ามาหา
"พี่ ต้าเฮวี่ยงเพิ่งคาบกระต่ายตัวหนึ่งกลับมา ยังมีชีวิตอยู่ด้วย แม่เห็นว่ามันเป็นกระต่ายตัวเมียและท้องลูกอยู่ จึงคุยกับต้าเฮวี่ยงแล้วตกลงเก็บกระต่ายไว้เลี้ยง!"
หลี่เสี่ยวหรานไม่คิดว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ จะเกิดเรื่องมากมายขนาดนี้ เมื่อเห็นต้าเฮวี่ยงมีสีหน้าคาดหวัง เธอก็อดยิ้มไม่ได้
"เจ้าต้าเฮวี่ยงนี่คงวางแผนจะกินกระต่ายย่างหลายตัวในอนาคตสินะ?"
ต้าเฮวี่ยงเอาหัวถูมือของหลี่เสี่ยวหราน กระดิกหาง ดูมีความสุขมาก
"พี่ ทำไมพี่รู้ล่ะ? แม่ตกลงกับต้าเฮวี่ยงแบบนั้นจริง ๆ!" หลี่เสี่ยวฉิงถามด้วยความประหลาดใจ
"พี่เดาเอา!" หลี่เสี่ยวหรานตอบพร้อมรอยยิ้ม "อ้อใช่ ห่อผ้าของพี่ล่ะ? ห้องที่พี่จะอยู่จัดเรียบร้อยแล้ว พี่ต้องเอาเสื้อผ้าไปเก็บ!"
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงเข้ามาใกล้ ๆ และถามเสียงเบา "พี่ พี่แต่งงานกับพี่เขยแบบนี้เลยเหรอ? พวกพี่จะอยู่ด้วยกันแล้วใช่ไหม?"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำถามของน้องสาว จึงยิ้มและส่ายหน้า
"ลั่วเฉิงบอกว่าเขาจะเคารพพี่ ก่อนหน้านี้ที่เขาพาพี่ไป ก็เพื่อช่วยพี่จัดห้องที่พี่จะอยู่!"
เรื่องที่ทั้งสองคนแยกกันอยู่ หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้คิดจะปิดบัง
อย่างไรก็ตาม ทุกคนอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน เมื่อเวลาผ่านไปก็ต้องรู้เอง ดังนั้นตอนนี้จึงไม่จำเป็นต้องปิดบัง
หลี่เสี่ยวฉิงไม่ใช่เด็กแล้ว เธอเริ่มเข้าใจบางเรื่องแล้ว
ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของพี่สาว หลี่เสี่ยวฉิงถึงกับอึ้ง และถามอย่างไม่แน่ใจ "พี่กับพี่เขยไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ?"
หลี่เสี่ยวหรานมองไปที่หลี่เสี่ยวฉิง แล้วยิ้ม
"ใช่ พี่อยู่ห้องข้าง ๆ เขา!"
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของพี่สาว ในใจก็ไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไร
พูดตามตรง ตอนแรกเธอก็ต่อต้านลั่วเฉิงพี่เขยคนนี้
พี่สาวของเธอควรแต่งงานกับคนที่รักและทะนุถนอมเธอจริง ๆ
แต่เรื่องในครอบครัว พวกเธอไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจ
ดังนั้นเมื่อเห็นปู่ย่าบังคับให้พี่สาวแต่งงานกับลั่วเฉิง หลี่เสี่ยวฉิงจึงเกลียดลั่วเฉิงจริง ๆ
แต่หลังจากผ่านเหตุการณ์สองวันนี้ หลี่เสี่ยวฉิงกลับรู้สึกว่าการมีพี่เขยอย่างลั่วเฉิงก็ไม่เลวเลย
ดังนั้นตอนนี้เมื่อได้ยินว่าพี่สาวกับลั่วเฉิงแยกกันอยู่ หลี่เสี่ยวฉิงจึงเป็นห่วงพี่สาวของเธอ
ความรู้สึกของหลี่เสี่ยวฉิง หลี่เสี่ยวหรานเข้าใจดี
เธอยื่นมือไปลูบหัวหลี่เสี่ยวฉิง
"เด็กน้อย เจ้าอายุเท่าไหร่กัน! ทำไมต้องกังวลมากมายขนาดนี้! ไปเล่นกับเพื่อน ๆ ของเจ้าอย่างมีความสุขก็พอแล้ว เจ้าไม่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า เรือถึงสะพานย่อมมีทางข้าม หรอกหรือ? ขอเพียงครอบครัวเราร่วมแรงร่วมใจกัน ชีวิตในอนาคตก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ!"
หลี่เสี่ยวฉิงคิดสักครู่ แล้วพยักหน้า
"พี่สาวพูดถูก ฉันโลภเกินไป!"
ขณะที่หลี่เสี่ยวฉิงกำลังจะพูดอะไรต่อ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น เหมือนมีอะไรล้มลงบนพื้น
"พี่ นั่นพี่เขยนะ เมื่อกี้พี่เขยเพิ่งเข้าไปในห้องนั้น!" หลี่เสี่ยวฉิงนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนไป รีบเตือน
หลี่เสี่ยวหรานเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี จึงรีบวิ่งไป
ตอนนี้ลั่วเฉิงนอนอยู่บนพื้น ตาปิดสนิท
ข้าง ๆ ตัวเขามีกล่องไม้ที่เปื้อนดินวางอยู่
"ลั่วเฉิง ลั่วเฉิง เป็นอะไรไป?" หลี่เสี่ยวหรานวิ่งเข้าไป นั่งยอง ๆ แล้วเรียก
เนื่องจากไม่รู้ว่าลั่วเฉิงเป็นอะไร หลี่เสี่ยวหรานจึงไม่กล้าผลักเขาส่ง ๆ
หลี่เสี่ยวฉิงที่วิ่งตามมานึกอะไรขึ้นได้ จึงหันหลังวิ่งไปที่แปลงผักด้านหลัง
"พ่อ แม่ รีบมาเร็ว พี่เขยหมดสติอยู่บนพื้น!"
หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วได้ยินแล้วตกใจมาก รีบวิ่งตามลูกสาวคนเล็กไป
ฝ่ายหลี่เสี่ยวหรานใช้มือสัมผัสอุณหภูมิร่างกายของลั่วเฉิง พอแตะเข้าก็รู้สึกถึงความเย็นจัด
เธอมองออกไปที่แสงแดดจ้าข้างนอก รู้สึกสงสัย
อากาศตอนนี้ดีมาก ไม่น่าจะหนาวขนาดนี้!
หรือว่าลั่วเฉิงโดนพิษเย็นอะไรสักอย่าง?
คิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็สังเกตเห็นกล่องไม้ข้าง ๆ ตัวลั่วเฉิง
ในกล่องมีเครื่องเพชรพลอยและทองเงินมากมาย และบนเครื่องเพชรพลอยเหล่านั้นมีกล่องไม้สีม่วงเข้มวางอยู่
หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้หยิบขึ้นมาทันที แต่โน้มตัวเข้าไปดูใกล้ ๆ
พอเข้าไปใกล้ ก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ
หรือว่าลั่วเฉิงหมดสติเพราะกลิ่นหอมนี้?
แต่ถ้ากลิ่นหอมนี้มีปัญหา ทำไมเธอถึงไม่เป็นอะไรเลย?
คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ ก่อนที่หลี่เสี่ยวหรานจะคิดอะไรออก เสียงฝีเท้าของหลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วก็ดังเข้ามา
เพื่อไม่ให้พ่อแม่ได้กลิ่นหอมนี้ หลี่เสี่ยวหรานรีบปิดฝากล่องไม้ แล้วดึงร่างท่อนบนของลั่วเฉิงขึ้นจากพื้น
ไม่ว่าหลี่เสี่ยวหรานจะทำอย่างไร ลั่วเฉิงก็เหมือนคนหลับสนิท ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย
"ลูก อย่าตกใจ พ่อจะแบกลั่วเฉิงไปที่ห้องของเขาก่อน!" หลี่ซุ่นเห็นสภาพของลั่วเฉิง ไม่พูดอะไรมาก รีบจะไปแบกคน
"พ่อ ระวังหน่อย ตัวลั่วเฉิงเย็นมาก!" หลี่เสี่ยวหรานเตือน
หลี่ซุ่นพยักหน้า แล้วด้วยความช่วยเหลือจากคนอื่น ๆ ก็แบกลั่วเฉิงขึ้นมาได้
"พ่อ ตามฉันมา ฉันรู้ว่าลั่วเฉิงอยู่ห้องไหน!" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นได้ รีบเดินนำหน้า
ไม่นาน ทุกคนก็พาลั่วเฉิงไปถึงห้องของเขา
จ้าวซิ่วหาผ้านวมหลายผืนได้ในห้องของลั่วเฉิง จึงรีบเอามาห่มให้เขา
"ดูสภาพของลั่วเฉิง ต้องไปเชิญหมอมาดูแล้ว!" หลี่ซุ่นพูดด้วยความกังวล
"หมอเท้าเปล่าในหมู่บ้านเราฝีมือไม่ดีนักหรอก!" จ้าวซิ่วพูดด้วยความกังวล "ถ้าเป็นโรคเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอดูได้ แต่อาการของลูกเขยแบบนี้ คงช่วยอะไรไม่ได้ เราต้องรีบพาไปตัวเมืองแล้ว!"
ในตอนนั้นเอง ต้าเฮวี่ยงวิ่งเข้ามาจากที่ไหนสักแห่ง พุ่งตรงไปที่ตู้ใบหนึ่ง ใช้อุ้งเท้าเปิดลิ้นชักแล้วคาบขวดเซรามิกใบหนึ่งกระโดดขึ้นไป นั่งอยู่ข้าง ๆ ลั่วเฉิง
วางขวดเซรามิกลงบนผ้าห่ม ต้าเฮวี่ยงมองไปที่หลี่เสี่ยวหรานแล้วเห่าอย่างร้อนรนสามครั้ง
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกถึงอารมณ์ของต้าเฮวี่ยง จึงเข้าใจทันที
"แม่ รีบไปตักน้ำอุ่นมาหน่อย!"


## บทที่ 23 เข้าสู่ความฝัน

น้ำอุ่นถูกส่งมาอย่างรวดเร็ว หลี่เสี่ยวหรานในตอนนี้ได้นำยาออกมาจากขวดเซรามิกแล้ว
เธอเพิ่งหยิบยาเม็ดหนึ่งเม็ดเพื่อป้อนให้ลั่วเฉิง แต่ต้าเฮวี่ยงกลับเห่าใส่หลี่เสี่ยวหรานสองครั้ง
หลี่เสี่ยวหรานชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเข้าใจ เธอจึงหยิบยาเม็ดออกมาสองเม็ด
หลังจากต้าเฮวี่ยงเห็นชัดเจนแล้ว มันจึงนอนลง โดยมีหัวของมันจ้องมองลั่วเฉิงอยู่
หลี่เสี่ยวหรานเห็นว่าต้าเฮวี่ยงไม่เห่าอีกแล้ว จึงใช้น้ำช่วยให้ลั่วเฉิงกลืนยาเม็ดลงไป
"ดูเหมือนว่าลั่วเฉิงเคยเป็นแบบนี้มาก่อน ต้าเฮวี่ยงถึงได้เห่าให้ฉันป้อนยาเม็ดนี้ให้เขา! พ่อ แม่ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว รอให้ยาเม็ดออกฤทธิ์ก็พอ! ที่นี่ฉันเฝ้าเองก็ได้ พวกท่านไปพักผ่อนกันเถอะ!"
"พี่สาว ฉันอยู่ช่วยพี่ดีกว่า!" หลี่เสี่ยวฉิงคิดสักครู่แล้วพูดขึ้น
หลี่เสี่ยวหรานโบกมือปฏิเสธความหวังดีของน้องสาว
"ไม่ต้องหรอก เธอไปพักผ่อนเถอะ! สองสามวันนี้เกิดเรื่องมากมายเหลือเกิน เธอก็ต้องการพักผ่อนเหมือนกัน อีกอย่าง ถ้าถึงตอนกลางคืนแล้วลั่วเฉิงยังไม่ตื่น ก็ต้องมีคนดูแล ตอนนั้นพวกเธอยังต้องมาแทนฉันอีก!"
หลี่ซุ่นรู้สึกว่าลูกสาวของเขาพูดถูก จึงพยักหน้า แล้วพาจ้าวซิ่วกับหลี่เสี่ยวฉิงเดินออกไป
เมื่อในห้องเหลือเพียงคนเดียว หลี่เสี่ยวหรานยื่นมือไปแตะหน้าผากของลั่วเฉิง
ครั้งนี้แม้หน้าผากจะยังเย็นอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ก็ดีขึ้นมากแล้ว
หลี่เสี่ยวหรานมองไปรอบๆ นึกอะไรขึ้นได้ จึงเดินไปที่ประตู
"เสี่ยวฉิง ฉันเห็นว่าที่ห้องครัวมีฟืนอยู่หลายท่อน เธอไปหาดูสิว่ามีเตาไฟเล็กๆ หรืออะไรทำนองนั้นไหม จุดไฟแล้วเอามาที่นี่หน่อย!"
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของพี่สาว รับคำแล้วก็ไปที่ห้องครัว
ลั่วเฉิงที่หมดสติไป ไม่มีความเย็นชาและดุร้ายเหมือนปกติ ตอนนี้ดูเหมือนเด็กหนุ่มบ้านข้างๆ
แต่ตอนนี้เขาขมวดคิ้วแน่น นอนไม่สงบ
ใต้ผ้าห่มที่ไม่มีใครเห็น มือทั้งสองของลั่วเฉิงกำแน่นเป็นกำปั้น ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่ง
หลี่เสี่ยวหรานมองเขาในสภาพนี้ ตอนนี้เธอสามารถรู้สึกถึงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในใจเขาได้อย่างชัดเจน
"ลั่วเฉิง เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่? ทำไมฉันถึงรู้สึกได้ว่าตอนนี้คุณกำลังกลัวและรู้สึกไร้ที่พึ่ง?"
ลั่วเฉิงที่นอนอยู่บนเตียงไม่สามารถตอบหลี่เสี่ยวหรานได้ และหลี่เสี่ยวหรานก็ไม่อาจรู้ที่มาของสิ่งเหล่านี้
ไม่นาน หลี่เสี่ยวฉิงก็นำเตาไฟเล็กๆ มา ทำให้ห้องอุ่นขึ้นมาก
หลี่เสี่ยวหรานที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงของลั่วเฉิงและยุ่งวุ่นวายมาครึ่งวันก็รู้สึกเหนื่อย
ความง่วงเข้าครอบงำ หลี่เสี่ยวหรานเผลอหลับไปโดยนอนคว่ำอยู่ข้างลั่วเฉิง
ต้าเฮวี่ยงนับตั้งแต่คาบขวดยามา ก็นอนอยู่บนเตียงคอยเฝ้าลั่วเฉิงตลอด
เมื่อเห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานหลับไปแล้ว ต้าเฮวี่ยงยื่นหัวมามองสองสามครั้ง แล้วก็วางหัวลงนอนหลับตาม
แล้วทั้งสองคนหนึ่งสุนัข ก็นอนหลับอยู่ในห้องเดียวกัน
ในความฝัน หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกว่าตัวเองมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งอย่างกะทันหัน
ที่นี่หนาวมาก หนาวจนแทงกระดูก ทำให้เธอสั่นไปทั้งตัวทันทีที่มาถึง
ก่อนที่เธอจะปรับตัวได้ เสียงร้องไห้ของเด็กชายตัวน้อยก็ดังมา
"มีใครอยู่ไหม ช่วยผมด้วย!"
เสียงเบามาก ทำให้รู้สึกว่าอ่อนแรง
หลี่เสี่ยวหรานตกใจ แล้วเดินไปทางที่เสียงดังมา
ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ ทุกอย่างรอบตัวก็ยิ่งสว่างขึ้น
ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งนั่งขดตัวสั่นอยู่ที่มุมของถ้ำน้ำแข็ง
เด็กชายดูเหมือนจะถูกความหนาวทำให้สติไม่ค่อยชัดเจนแล้ว จึงพยายามร้องขอความช่วยเหลือครั้งหนึ่ง แล้วอีกครั้งก็ต่อสู้กับความง่วงที่เข้าโจมตี พยายามไม่ให้ตาปิด
แต่เขาอ่อนแอเกินไป เสียงจึงเบาเหมือนเสียงแมวร้อง
ในตอนนั้นเอง เด็กชายดูเหมือนจะทนไม่ไหวอีกต่อไป ความง่วงเข้าครอบงำ ศีรษะของเขาก็ห้อยลงมา
"อย่าหลับ ห้ามหลับ ถ้าคุณหลับที่นี่จริงๆ คุณจะตาย!" หลี่เสี่ยวหรานเห็นภาพนี้ เข้าใจบางอย่างแล้ว จึงรีบวิ่งเข้าไปพยายามปลุกเด็กชาย
น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถสัมผัสเด็กชายได้เลย มือของเธอทะลุผ่านร่างของเด็กชายไป
"หรือว่าฉันกำลังฝันถึงที่นี่?" หลี่เสี่ยวหรานเข้าใจทันที
พลังเชื่อมโยงอารมณ์ของเธอมีความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่ง คือในสถานการณ์พิเศษ เธอสามารถเข้าไปในความฝันของผู้อื่นได้
หากในความฝันมีคนที่มีพลังอารมณ์แรงเกินไป ก็จะกระตุ้นพลังเชื่อมโยงอารมณ์ของหลี่เสี่ยวหราน และถ้าพอดีหลี่เสี่ยวหรานกำลังหลับอยู่ ก็จะเข้าสู่ความฝันของคนอื่นได้ง่าย
ดังนั้นเมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็เข้าใจบางอย่าง
ตอนนี้เธอคงนอนอยู่ข้างลั่วเฉิงและหลับไป ดังนั้นความฝันตรงหน้านี้น่าจะเป็นความฝันของลั่วเฉิง
น่าแปลกใจ น่าแปลกใจที่ก่อนหน้านี้ร่างกายของเขาเย็นไปทั้งตัว ดูเหมือนว่าความฝันนี้คือต้นเหตุของทุกอย่าง
เมื่อเข้าใจประเด็นนี้ หลี่เสี่ยวหรานคิดสักครู่ แล้วนั่งลงข้างลั่วเฉิง
"ลั่วเฉิง ตื่นเถอะ คุณกำลังฝัน! ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เรื่องจริง คุณรีบตื่นขึ้นมาสิ!" หลี่เสี่ยวหรานพยายามปลุกลั่วเฉิงในความฝัน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงเรียกของหลี่เสี่ยวหรานได้ผล หรือเพราะยาเม็ดสองเม็ดนั้นออกฤทธิ์
ลั่วเฉิงที่นอนอยู่บนเตียงในที่สุดก็ตื่นจากความฝัน แล้วลืมตาขึ้น
พอลืมตาขึ้นมาเห็นม่านเตียงที่คุ้นเคย ความทรงจำของลั่วเฉิงก็หลั่งไหลกลับมา เขาจึงนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
ก่อนหน้านี้เขาตามการนำทางของต้าเฮวี่ยงไปพบกล่องไม้ใบหนึ่ง เมื่อเขาเปิดออกก็เห็นกล่องไม้เล็กๆ
พอเขาหยิบกล่องไม้ขึ้นมา ก็ได้กลิ่นหอมชนิดหนึ่ง
กลิ่นหอมนี้สำหรับคนอื่นอาจเป็นเพียงกลิ่นหอมธรรมดา แต่สำหรับลั่วเฉิง มันคือตัวกระตุ้นฝันร้ายในชีวิตของเขา
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลั่วเฉิงก็พยายามลุกขึ้นนั่ง
ต้าเฮวี่ยงเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของลั่วเฉิง เมื่อเห็นว่าลั่วเฉิงตื่นแล้ว ต้าเฮวี่ยงก็ดีใจลุกขึ้นยืน ใช้ลิ้นเลียมือของลั่วเฉิง
ลั่วเฉิงเห็นต้าเฮวี่ยงเฝ้าตัวเอง ก็เข้าใจบางอย่าง จึงยื่นมือไปลูบหัวของต้าเฮวี่ยง
"ขอบใจนะ! ต้าเฮวี่ยง!"
ต้าเฮวี่ยงกระดิกหางส่ายหัวยิ้มให้ลั่วเฉิง จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงยกขาข้างหนึ่งขึ้นชี้ไปที่ที่หลี่เสี่ยวหรานนอนคว่ำอยู่
ลั่วเฉิงมองตามขาของต้าเฮวี่ยง ก็เห็นหลี่เสี่ยวหราน
เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวหรานเฝ้าตัวเอง ลั่วเฉิงรู้สึกอบอุ่นในใจ แล้วนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยิบเสื้อที่หนาขึ้นมาจากเตียง ค่อยๆ คลุมให้หลี่เสี่ยวหราน
หลี่เสี่ยวหรานตั้งแต่ลั่วเฉิงตื่นขึ้นมา ความฝันนั้นก็หายไป
และเพราะเธอใช้พลังเชื่อมโยงอารมณ์มากเกินไป ตอนนี้เธอจึงหลับสนิท จนกระทั่งลั่วเฉิงคลุมเสื้อให้เธอก็ยังไม่รู้สึกตัว
เมื่อเห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานไม่ตื่น ลั่วเฉิงจึงเปิดผ้าห่ม แล้วอุ้มหลี่เสี่ยวหรานขึ้นมา จากนั้นก็คลุมผ้าห่มบางให้เธอ
"ต้าเฮวี่ยง เฝ้าเธอไว้!" หลังจากลั่วเฉิงทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็พับผ้านวมที่ใช้แล้วเก็บเข้าตู้ จากนั้นก็ทิ้งประโยคนี้ไว้ แล้วถือเตาไฟเล็กๆ ออกไป


## บทที่ 24 เจ้าหนี้มาทวงหนี้ถึงบ้าน

หลังจากที่ลั่วเฉิงวางเตาเล็กไว้ในห้องครัวแล้ว เขาจึงพบว่าห้องครัวในตอนนี้ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก
ห้องครัวที่เคยเงียบเหงาก่อนหน้านี้ ตอนนี้มีของวางอยู่มากมาย
ในเตาตอนนี้มีฟืนท่อนหนึ่งกำลังลุกไหม้อยู่ ไฟไม่ใหญ่ แต่กำลังต้มอะไรบางอย่างในหม้อ
เนื่องจากมีฝาปิดหม้อ ลั่วเฉิงจึงไม่รู้ว่าข้างในกำลังต้มอะไรอยู่
ในตอนนี้ จากสวนผักด้านนอก มีเสียงคนพูดคุยกันดังมา
"เสี่ยวฉิง เธอเอาวัชพืชพวกนี้ไปตากไว้บนก้อนหินที่มุมกำแพงนั่น ตากให้แห้งแล้วยังใช้จุดไฟได้ หลังจากทำเสร็จแล้ว เธอก็ไปกับพ่อที่บ้านของหวงอาโปในหมู่บ้าน หวงอาโปมีเมล็ดพันธุ์ผักครบที่สุด ไปขอเมล็ดพันธุ์ผักจากเธอกลับมา พวกเราวันนี้ก็จะได้ปลูก อีกหนึ่งเดือนก็จะได้กิน!" เสียงของจ้าวซิ่วดังมา
"รู้แล้วค่ะ แม่! พวกเราจะขอให้หวงอาโปฟักไข่ลูกไก่ให้เราด้วยไหม?" เสี่ยวฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามออกไป
พูดถึงเรื่องนี้ จ้าวซิ่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
"เรื่องนี้ รอให้พี่เขยของเธอตื่นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน! การฟักไข่ลูกไก่ก็ต้องใช้เงินนะ!" ในที่สุด จ้าวซิ่วก็พูดถึงเรื่องที่เธอกังวลออกมา
"ฉันว่าไม่เป็นไร เราสามารถพูดล่วงหน้าได้! การฟักไข่ไก่ก็ไม่ใช่ว่าจะฟักออกมาได้ในเวลาอันสั้น พูดล่วงหน้าก็จะได้รับลูกไก่เร็วขึ้น! ส่วนเรื่องเงินซื้อลูกไก่ ลั่วเฉิงน่าจะให้!" หลี่ซุ่นคิดสักครู่ แล้วพูดแบบนี้
ลั่วเฉิงได้ยินถึงตรงนี้ จึงก้าวเดินออกไป
"ต้องใช้เงินเท่าไหร่ ฉันจะให้พวกคุณตอนนี้เลย!"
เมื่อเห็นลั่วเฉิงยืนอยู่ที่ประตูหลังห้องครัว ครอบครัวของหลี่ซุ่นต่างตกใจกันใหญ่
"ลูกเขย นี่เธอหายดีแล้วเหรอ?" หลี่ซุ่นตอบสนองเป็นคนแรก แล้วถามด้วยความเป็นห่วง
"อืม กินยาแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว!" ลั่วเฉิงตอบสั้นๆ โดยไม่ได้อธิบายสาเหตุที่เขาหมดสติไป
"ดีที่ไม่เป็นไร!" หลี่ซุ่นและคนอื่นๆ ได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เสี่ยวฉิงตอนนี้นึกอะไรขึ้นมาได้ มองไปข้างหลังลั่วเฉิง แล้วถามว่า: "พี่เขย พี่สาวของฉันล่ะคะ?"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของเสี่ยวฉิง จึงตอบว่า: "พี่สาวของเธอนอนพักอยู่! ปล่อยให้เธอพักผ่อนดีๆ เถอะ!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็มองไปที่จ้าวซิ่ว
"ไม่ทราบว่าการซื้อเมล็ดพันธุ์และลูกไก่ต้องใช้เงินเท่าไหร่ ฉันจะให้พวกคุณตอนนี้เลย!"
จ้าวซิ่วเห็นลั่วเฉิงถามตัวเอง จึงโบกมือปฏิเสธ
"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง หวงอาโปเป็นคนใจดีมาก แค่แบ่งเมล็ดพันธุ์ให้เราก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องใช้เงินหรอก ส่วนลูกไก่ เรามาซื้อสามสิบตัวดีไหม! ฉันเห็นว่าสวนผลไม้นี้ใหญ่มาก และก็ไม่ได้ปลูกอะไรมากนัก พอดีเอาไว้เลี้ยงไก่ได้ พอลูกไก่ฟักออกมาแล้ว เราค่อยให้เงินก็ได้! ลูกไก่ตัวละสามเหวิน สามสิบตัวก็เก้าสิบเหวิน!"
ลั่วเฉิงได้ยินแล้ว นึกถึงว่าตัวเองมีเงินสองตั่วทองเชียนอยู่ จึงหยิบออกมาเลย
"เงินพวกนี้ พวกคุณเก็บไว้ก่อนเถอะ! ถ้าเงินไม่พอ ก็มาขอฉันอีกก็ได้!"
พอพูดแบบนี้ออกมา แล้วเห็นลั่วเฉิงหยิบเงินสองตั่วทองเชียนออกมา จ้าวซิ่วและเสี่ยวฉิงต่างมองไปที่หลี่ซุ่น
หลี่ซุ่นพิจารณาสักครู่ แล้วรับเงินมาเพียงหนึ่งตั่วเท่านั้น
"ลั่วเฉิง! ฉันรู้ว่าเธอมีความตั้งใจดี เงินพวกนี้พวกเราเอามามากก็ไม่มีประโยชน์อะไร เอาแค่หนึ่งตั่วก่อนเถอะ ที่เหลืออีกหนึ่งตั่วเธอเก็บไว้ก่อน! เธอวางใจได้ ครอบครัวของเราจะไม่ให้เธอเลี้ยงดูพวกเราฟรีๆ หรอก"
ลั่วเฉิงเห็นสถานการณ์แล้ว จึงพยักหน้า เก็บเงินที่เหลืออีกหนึ่งตั่วกลับไป
"อ้อใช่ เงินค่าเมล็ดพันธุ์พวกนั้น ก็ควรจะซื้อด้วยเงินนะ! นอกจากนี้ ดูว่ายังต้องการอะไรอีก ก็ซื้อกลับมาได้เลย! พวกคุณก็เห็นแล้วว่า รอบๆ บ้านฉันมีที่ดินว่างเปล่าเยอะ พวกคุณปลูกได้เลย!"
หลี่ซุ่นได้ยินแล้ว ดวงตาก็เป็นประกายทันที จากนั้นก็ดึงภรรยาของตัวเองมาปรึกษากัน
ต้องบอกว่า พอพูดถึงเรื่องการทำเกษตร หลี่ซุ่นรู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง
ก่อนหน้านี้ เขาพาครอบครัวทำงานหนักอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย กินไม่อิ่มใส่ไม่อุ่น
ตอนนี้เขาได้กินของดีๆ จากลั่วเฉิงไปไม่น้อย ก็ต้องทำงานหนักเพื่อชดเชย
หลังจากที่ครอบครัวปรึกษากันเสร็จแล้ว จ้าวซิ่วก็พาเสี่ยวฉิงแบกตะกร้าออกไป
แม่ลูกเพิ่งออกไปไม่นาน เสี่ยวหู่จื่อก็วิ่งเข้ามาจากข้างนอก
"ลั่วเฉิงเกอ ลั่วเฉิงเกอ!"
ลั่วเฉิงได้ยินเสียงเรียกของเสี่ยวหู่จื่อ จึงเดินออกไป
"ลั่วเฉิงเกอ ฉันได้ยินว่าเธอรับครอบครัวของเสี่ยวฉิงมาอยู่ด้วยแล้วเหรอ?"
ลั่วเฉิงพยักหน้า แล้วมองไปที่เสี่ยวหู่จื่อ
"ใช่แล้ว! นี่เธอเป็นอะไร? ดูมีความสุขจัง!"
เสี่ยวหู่จื่อได้ยินลั่วเฉิงถามแบบนี้ ก็ยิ้มไม่หุบ
"ฉันได้ข่าวมา เลยรีบมาบอกพวกเธอ! ลั่วเฉิงเกอ โชคดีที่เธอพาครอบครัวของเสี่ยวฉิงออกมาเร็ว ไม่อย่างนั้นวันนี้คงมีเรื่องวุ่นวายแน่!"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของเสี่ยวหู่จื่อ ก็ขมวดคิ้ว แล้วรอฟังเรื่องต่อไป
ฝั่งนี้หลี่ซุ่นที่เพิ่งเก็บจอบกลับมา ได้ยินเสียงของเสี่ยวหู่จื่อ ก็วิ่งออกมา
"มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือ?"
เสี่ยวหู่จื่อเห็นหลี่ซุ่นเดินออกมาถามแบบนี้ ก็รีบตอบว่า: "หลี่ซานเป๋อ คุณไม่รู้หรอก ตอนเที่ยงวันนี้ บ้านตระกูลหลี่เกิดเรื่องใหญ่อีกแล้ว! หลี่จ่านถูกมัดตัวพาตัวกลับมา บอกว่าเป็นหนี้พนันสองร้อยเหลียง หลี่จ่านใช้คืนไม่ได้ พวกเขาก็เลยพาคนมาที่บ้าน!"
พอพูดแบบนี้ออกมา หลี่ซุ่นก็ตกใจจนอ้าปากค้าง
ลั่วเฉิงได้ยินถึงตรงนี้ ก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาไปขายเนื้อสัตว์ป่าที่ตลาด เขาเหมือนจะเห็นหลี่จ่านเข้าไปในโรงพนัน ดูเหมือนว่าตอนนั้นเขาไม่ได้จำผิดคน
"สองร้อยเหลียง ทำไมถึงได้มากขนาดนี้!" หลี่ซุ่นตอนนี้ได้สติกลับมา ใบหน้าซีดเผือด
เงินมากขนาดนี้ บ้านตระกูลหลี่ต่อให้ขายทุกอย่างก็หาเงินมากขนาดนี้ไม่ได้!
ลั่วเฉิงดูเหมือนจะเห็นความคิดของหลี่ซุ่น จึงหัวเราะเย็นชา
"จริงๆ แล้วบ้านตระกูลหลี่ก็หาเงินจำนวนนี้ได้นะ! ก็ขึ้นอยู่กับว่าหลี่จ่านคนนี้มีความสำคัญแค่ไหนในใจของคุณปู่หลี่! พวกคุณอย่าลืมสิ กระดูกเสือสองท่อนที่ฉันให้บ้านตระกูลหลี่นั้นมีค่ามากนะ!"
พอลั่วเฉิงเตือนแบบนี้ หลี่ซุ่นและเสี่ยวหู่จื่อก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้
"จริงด้วย! กระดูกเสือนั่นมีค่ามากเลย! แต่ฉันว่า บ้านตระกูลหลี่คงไม่ยอมหรอก! อย่างน้อยตอนที่ฉันออกมา ก็ไม่เห็นบ้านตระกูลหลี่เอากระดูกเสือออกมา!"
หลี่ซุ่นตอนนี้รู้สึกสับสนในใจ พูดตามตรงเขาก็อยากรู้ว่า พ่อของเขาที่ไร้น้ำใจคนนั้น ตอนนี้จะเลือกทำอย่างไร
"คุณปู่จะไม่ให้กระดูกเสือหรอก!" ในตอนนี้ มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของลั่วเฉิงและหลี่ซุ่น
ที่แท้หลี่เสี่ยวหรานตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ หลังจากได้ยินเรื่องนี้แล้ว ก็พูดความคิดเห็นของเธอออกมา
"ลูกสาว เธอบอกว่าคุณปู่ของเธอเสียดายกระดูกเสือสองท่อนนั้นเหรอ? แต่คุณปู่ของเธอก็รักพี่ชายคนโตของเธอมากนะ!" หลี่ซุ่นมีความคิดเห็นที่แตกต่างออกไป
"พ่อ พ่อคิดดีเกินไปเกี่ยวกับคุณปู่และคุณย่า! คุณปู่เสียดายกระดูกเสือสองท่อนนั้น แต่ก็ไม่อยากให้หลานชายของเขาลำบาก ดังนั้นพวกเขาจะหาทางมาที่พวกเรา! พูดให้ชัดเจนก็คือ พวกเขาจะมาหาพ่อนั่นเอง!" หลี่เสี่ยวหรานพูดแบบนี้


## บทที่ 25 การไล่ล่า

หลี่ซุ่นชี้นิ้วไปที่ตัวเองอย่างไม่ค่อยเชื่อ แล้วถามว่า "หาฉันเหรอ? พ่อยกฉันให้แต่งงานไปแล้ว หาฉันไปทำไม?"
หลี่เสี่ยวหรานเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไรอีก
บางเรื่อง พอเกิดขึ้นแล้วพ่อของเธอก็จะเข้าใจเอง
ลั่วเฉิงมองหลี่เสี่ยวหรานแวบหนึ่ง และเข้าใจความหมายที่เธอไม่ได้พูดออกมา จากนั้นก็หรี่ตาลง
พูดตามตรง แทนที่จะบอกว่าบ้านตระกูลหลี่กำลังวางแผนเล่นงานหลี่ซุ่น ก็น่าจะเป็นการใช้หลี่ซุ่นเป็นเหมือนเถาวัลย์เพื่อวางแผนเล่นงานเขาต่างหาก
คิดถึงตรงนี้ ลั่วเฉิงก็หัวเราะเยาะออกมา
คนในบ้านตระกูลหลี่นี่จริงๆ เลย คิดว่าเขาเป็นคนโง่ให้หลอกได้ง่ายๆ เขาอยากจะดูว่าบ้านตระกูลหลี่จะใช้กลอุบายอะไร
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนไม่มีใครพูดอะไร ต่างคนต่างมีความคิดของตัวเอง บรรยากาศจึงแข็งตึงขึ้นมาทันที
"พ่อ แม่กับเสี่ยวฉิงล่ะคะ?" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยถาม
"แม่ของเจ้ากับน้องสาวเจ้าไปที่บ้านหวงอาโปเพื่อไปเอาเมล็ดพันธุ์!" หลี่ซุ่นตอบออกไปโดยอัตโนมัติ
พอพูดออกไป หลี่ซุ่นก็นึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าเปลี่ยนไป
"อะไรนะ?" ตอนนี้สีหน้าของหลี่เสี่ยวหรานก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
ต้องรู้ว่าบ้านของหวงอาโปอยู่ไม่ไกลจากบ้านตระกูลหลี่ ถ้าแม่ลูกทั้งสองออกไปแล้วเจอกับคนพวกนั้นเข้าจะทำยังไง!
จ้าวซิ่วกับหลี่เสี่ยวฉิงตอนนี้ก็เดินมาถึงในหมู่บ้านแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านของหวงอาโป
เนื่องจากบ้านของหวงอาโปอยู่ไม่ไกลจากบ้านเหล่าหลี่โถว แม่ลูกทั้งสองจึงสังเกตเห็นคนที่ล้อมอยู่ที่บ้านตระกูลหลี่
แต่เดิมจ้าวซิ่วอยากจะเข้าไปดู แต่ถูกหลี่เสี่ยวฉิงดึงไว้
"แม่ พวกเราหลุดออกมาจากหลุมนั้นได้แล้ว อย่าเข้าไปหาเรื่องเลย!"
จ้าวซิ่วเป็นคนที่รับฟังคำแนะนำของคนอื่น คิดแล้วคิดอีกก็พยักหน้าแล้วเดินไปที่บ้านของหวงอาโป
หวงอาโปเห็นแม่ลูกจ้าวซิ่วเดินเข้ามา รีบดึงทั้งสองเข้าบ้าน แล้ววิ่งเล็กๆ ไปปิดประตูรั้ว
"ทำไมพวกเจ้าออกมาตอนนี้ล่ะ? เจ้ารู้ไหมว่าบ้านตระกูลหลี่ตอนนี้กำลังวุ่นวายอยู่! พวกคนใจดำในบ้านตระกูลหลี่นั่น เพื่อเงิน ไม่แน่ว่าอาจจะแอบขายพวกเจ้าแม่ลูกไปแล้วก็ได้!" หวงอาโปพูดด้วยความเป็นห่วง
"หวงอาโป เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?" หลี่เสี่ยวฉิงถามอย่างงุนงง
หวงอาโปเห็นแม่ลูกจ้าวซิ่วมีสีหน้างุนงง จึงรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านตระกูลหลี่อย่างละเอียด
"พวกเจ้าไม่ได้เห็น คนพวกนั้นล้วนแต่ดูโหดเหี้ยมน่ากลัว ท่าทางเหมือนไม่เห็นเงินก็จะไม่ยอมปล่อยมือ ก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะลากหลี่เหยียนไปใช้หนี้ แต่ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นบ้านตระกูลหลี่พูดอะไร คนพวกนั้นก็ปล่อยหลี่เหยียนไป ดังนั้น พวกเจ้าแม่ลูกสองคนออกมาตอนนี้ก็เหมือนเดินเข้าไปหาเรื่องเลยนะ! คนเรานี่ บางครั้งเมื่อใจดำแล้ว พวกเจ้าต้องคิดไปในทางที่แย่ที่สุด!" หวงอาโปตักเตือนอย่างจริงใจ
นางมีอายุมากแล้ว เห็นเรื่องราวมามากมายเหลือเกิน
เมื่อใจคนดำแล้ว มันสามารถทำเรื่องชั่วช้าอะไรก็ได้ทั้งนั้น
จ้าวซิ่วและหลี่เสี่ยวฉิงตอนนี้ก็ตกใจไม่น้อย แม่ลูกทั้งสองไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
"พวกเจ้าไม่ต้องกังวล อยู่ที่นี่ก่อน! เดี๋ยวข้าจะหาคนหนุ่มไปบอกหลี่ซุ่น ให้เขาออกมารับพวกเจ้า!" หวงอาโปนึกอะไรขึ้นได้ จึงตบมือจ้าวซิ่วและพูด
จ้าวซิ่วและหลี่เสี่ยวฉิงจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วเล่าเหตุผลที่แม่ลูกทั้งสองมาที่นี่
หวงอาโปได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะขึ้นมาทันที
"พวกเจ้ามาได้เวลาพอดีเลย! ก่อนหน้านี้ข้าฟักไข่ไก่ได้ลูกไก่หลายสิบตัวแล้ว ก่อนหน้านี้ลูกสะใภ้หลานชายของข้าให้ข้าเก็บลูกไก่ไว้ให้สามสิบตัว แต่ว่าบ้านของนางต้องย้ายไปเช่าบ้านอยู่ในเมืองแล้ว เลี้ยงไก่ไม่ได้ ข้ากำลังกังวลว่าลูกไก่พวกนี้ขายไม่ออก แม่ลูกพวกเจ้าก็มาพอดี!"
จ้าวซิ่วได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างบังเอิญจริงๆ
โชคดีที่ก่อนหน้านี้สามีของนางให้เงินหนึ่งตั่วเชียนกับนาง ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่กล้าเอาลูกไก่จากบ้านหวงอาโปกลับไป
"พวกเจ้ารออยู่ที่นี่ ข้าจะไปเอาเมล็ดพืชผักให้พวกเจ้า แล้วก็จะจับลูกไก่ให้พวกเจ้าด้วย!" หวงอาโปพูดพร้อมรอยยิ้ม
ทางนี้ หลี่เสี่ยวหรานและลั่วเฉิงออกมารับคนด้วยกัน
ที่บ้านต้องมีคนอยู่สักคน!
หลี่เสี่ยวหรานบาดเจ็บอยู่ อยู่บ้านคนเดียวก็ไม่ปลอดภัย
ดังนั้นสุดท้ายหลี่ซุ่นกับเสี่ยวหู่จื่อจึงอยู่ที่บ้าน ส่วนหลี่เสี่ยวหรานกับลั่วเฉิงออกมารับจ้าวซิ่วกับหลี่เสี่ยวฉิง
ทั้งสองเดินมาถึงทางแยกในหมู่บ้าน ก็เห็นชายร่างกำยำหลายคนเดินมาจากที่ไกลๆ
ลั่วเฉิงเห็นว่าเป็นคนหน้าใหม่ ในใจก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที
หลี่เสี่ยวหรานตอนนี้ก็หยุดฝีเท้าและจ้องมองกลุ่มคนที่เดินมาจากที่ไกลๆ ขมวดคิ้วแน่น
"ลั่วเฉิง พวกเขามาหาพวกเรา! ฉันอาจจะทำให้คุณลำบาก!"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน นึกอะไรขึ้นได้ จึงจูงมือหลี่เสี่ยวหรานวิ่งกลับไป
วิ่งไปไม่ไกล ก็เลี้ยวเข้าไปในป่า ขณะที่คนข้างหลังยังไล่ตามมาไม่ทัน ลั่วเฉิงก็อุ้มหลี่เสี่ยวหรานกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้สูงต้นหนึ่ง
"เธอนั่งอยู่ข้างบน อย่ากลัว! ฉันจะปกป้องเธอเอง!" ลั่วเฉิงกระซิบที่ข้างหูของหลี่เสี่ยวหราน แล้ววางเธอให้นั่งบนคาคบไม้ที่มีกิ่งไม้สามกิ่งอย่างมั่นคง จากนั้นก็กระโดดลงไป
หลังจากนั้น ลั่วเฉิงก็วิ่งกลับไปทางที่เพิ่งวิ่งเข้ามา
เนื่องจากที่นั่งอยู่สูงมาก และข้างล่างมีต้นไม้หนาทึบ หลี่เสี่ยวหรานจึงมองไม่เห็นสถานการณ์ข้างล่าง
ทางนี้ลั่วเฉิงเพิ่งวิ่งออกไป ก็เห็นชายร่างกำยำหน้าใหม่เหล่านั้นไล่ตามมา จึงยืนอยู่กับที่มองอีกฝ่าย
"ไอ้หนุ่ม วิ่งต่อสิ! ถ้ารู้จักประสาแล้วละก็ เอากระดูกเสือที่อยู่ในมือเจ้าออกมา ไม่อย่างนั้นอย่าโทษว่าพวกข้าโหดร้าย!" หนึ่งในนั้นที่มีแผลเป็นบนใบหน้าจ้องลั่วเฉิงอย่างดุร้าย พูดข่มขู่
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดนี้ ก็แค่นเสียงหัวเราะเย็นชา แล้วพูดว่า "พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร? กล้าดีมาหาเรื่องข้าโดยไม่สืบให้ดีก่อน ข้าว่าคนที่อยากตายคือพวกเจ้าต่างหาก!"
"เตาปาเกอ ท่านจะพูดเหลวไหลกับมันทำไม แค่จับตัวมันได้ พวกเราก็จะได้ทุกอย่างที่ต้องการ!" ชายอีกคนหนึ่งที่มีใบหน้าแหลมยุยงขึ้น
พูดจบ ชายที่มีแผลเป็นก็เข้าใจความหมายของพี่น้องตัวเอง จึงดึงของสิ่งหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วโปรยผงบางอย่างใส่ลั่วเฉิง
ลั่วเฉิงเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าสิ่งนี้ต้องเป็นยาพิษอะไรสักอย่าง จึงรีบกลั้นหายใจและถอยหลังไป
ชายที่มีแผลเป็นเห็นว่าไม่สำเร็จ จึงรีบไล่ตามลั่วเฉิงไป
อีกคนหนึ่งเห็นเช่นนั้น ก็ตามไปด้วย
"ไอ้หนุ่ม อย่าวิ่ง เจ้าอาจจะหนีพระได้ แต่หนีวัดไม่พ้นหรอก พี่น้องของข้าอีกหลายคนกำลังมุ่งหน้าไปที่บ้านของเจ้าแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น ของก็จะเป็นของพวกข้าอยู่ดี!" ชายที่มีแผลเป็นตะโกนขณะที่ไล่ตาม
เสียงนี้ดังออกมา และเข้าหูของหลี่เสี่ยวหรานด้วย
ดังนั้นหลี่เสี่ยวหรานจึงมองไปทางบ้านโดยไม่รู้ตัว และเห็นว่ามีคนหลายคนกำลังเข้าใกล้บ้านจริงๆ
หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกใจหายวาบ เป็นห่วงความปลอดภัยของพ่อและเสี่ยวหู่จื่อ!
​​​​​​​


## บทที่ 26 ไม่ใช่คนนอกอยู่แล้ว

ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย แต่ตอนนี้เขาไม่ตื่นตระหนก
ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาเกี่ยวกับความปลอดภัยของบ้าน ดังนั้นตอนนี้เขาจึงจ้องมองอีกฝ่ายและลงมือโจมตีทันที
พวกนี้ยังมียาพิษอะไรติดตัวอยู่ด้วย เขาต้องจัดการให้เร็วที่สุด
คิดได้ดังนั้น ลั่วเฉิงจึงหยิบสิ่งที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมา แล้วกดกลไกทันที
ในชั่วพริบตา เข็มเล็กๆ บางเท่าเส้นผมหลายเล่มก็พุ่งออกไป
ชายแผลเป็นและพี่น้องของเขากำลังรีบจะจับตัวลั่วเฉิง จึงยืนอยู่ตรงหน้าลั่วเฉิงในตอนนี้
พวกเขาไม่เคยคาดคิดว่าลั่วเฉิงจะซ่อนอาวุธลับแบบนี้ไว้ พอรู้ตัวว่ามีบางอย่างผิดปกติ พวกเขาก็ถูกโจมตีแล้ว ล้มลงกับพื้นและไม่สามารถขยับตัวได้
หลังจากจัดการกับคนพวกนี้แล้ว ลั่วเฉิงก็เดินเข้าไปหา บีบแก้มของอีกฝ่าย ตรวจสอบอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร เขาก็เดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่หลี่เสี่ยวหรานอยู่
เมื่อเห็นลั่วเฉิงมา หลี่เสี่ยวหรานก็ร้องอย่างร้อนรนว่า: "ฉันเห็นมีคนไปที่บ้านเรา รีบไปช่วยพ่อฉันเร็ว!"
"บ้านเรา?" เมื่อลั่วเฉิงได้ยินคำพูดนี้ ไม่รู้ทำไมอารมณ์ของเขาจึงดีขึ้นมาก
ลั่วเฉิงกระโดดขึ้นไปบนต้นไม้ในคราวเดียว มือข้างหนึ่งโอบเอวของหลี่เสี่ยวหราน
"ไม่ต้องกังวล! มีต้าเฮวี่ยงและพวกมันอยู่ อีกฝ่ายเข้าบ้านไม่ได้ และทำร้ายพ่อตาไม่ได้หรอก!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็พาหลี่เสี่ยวหรานกระโดดลงมาที่พื้น
ตอนที่ตกลงมาจากที่สูง หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกว่าหัวใจของเธอบีบรัดขึ้นมาทันที เกือบจะหยุดเต้น
ความผิดปกตินี้ของเธอตกอยู่ในสายตาของลั่วเฉิงอย่างแน่นอน แต่เนื่องจากที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะจะพูดคุย ลั่วเฉิงจึงไม่ได้ถามอะไร
"แล้วจะทำยังไงกับคนพวกนี้?" หลี่เสี่ยวหรานถาม
ลั่วเฉิงมองดูอีกฝ่ายแล้วยิ้ม
"ส่งให้คณะเจ้าหน้าที่!"
เมื่อหลี่เสี่ยวหรานได้ยินเช่นนั้น เธอก็ขมวดคิ้ว
"คณะเจ้าหน้าที่จะสนใจเหรอ?"
อาจเป็นเพราะรู้ว่าหลี่เสี่ยวหรานกำลังกังวลอะไร ลั่วเฉิงจึงพูดอย่างมั่นใจว่า: "ไม่ต้องกังวล คณะเจ้าหน้าที่จะจัดการเอง! ไปกันเถอะ เราไปรับคน!"
"แล้วคนพวกนี้ล่ะ?" หลี่เสี่ยวหรานมองดูคนที่นอนอยู่บนพื้นอีกครั้ง
"ไม่ต้องกังวล พวกเขาโดนยาชาของฉัน หนีไม่ได้หรอก!" ลั่วเฉิงจูงมือหลี่เสี่ยวหรานแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
จ้าวซิ่วที่เตรียมลูกไก่และเมล็ดพืชผักมากมายเสร็จแล้ว กำลังคิดว่าควรจะให้ใครกลับไปส่งข่าว แต่ก็เห็นลูกสาวและลูกเขยของเธอยืนอยู่ที่ประตูบ้านของหวงอาโป
"เสี่ยวหรานมาแล้ว! พวกเรากลับบ้านกันได้แล้ว!" จ้าวซิ่วพูดพร้อมรอยยิ้ม
หลี่เสี่ยวฉิงที่กำลังคุยกับหวงอาโปได้ยินคำพูดของแม่ ก็วิ่งไปที่หน้าต่างเพื่อดู
และแน่นอน เป็นพี่สาวและพี่เขยของเธอที่มา
"พี่สาว ทำไมพี่กับพี่เขยถึงมาล่ะ?" หลี่เสี่ยวฉิงรีบวิ่งออกไปถามด้วยรอยยิ้ม
"เสี่ยวหู่จื่อวิ่งมาบอกพวกเราเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่บ้านตระกูลหลี่ ฉันเป็นห่วงพวกเธอ จึงมากับลั่วเฉิงเพื่อมารับพวกเธอ!" หลี่เสี่ยวหรานตอบพร้อมรอยยิ้ม
พูดพลางหลี่เสี่ยวหรานก็มองไปที่จ้าวซิ่วที่แบกตะกร้าออกมาข้างหลัง และถามว่า
"แม่ จัดการธุระเรียบร้อยแล้วหรือ?"
"เรียบร้อยแล้ว! พวกเราโชคดี พอดีที่บ้านหวงอาโปมีลูกไก่เหลือ วันนี้เราจะได้เอาลูกไก่กลับไปเลี้ยง!" จ้าวซิ่วพูดอย่างมีความสุข ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวังในชีวิต
"ดีแล้ว งั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะ!" หลี่เสี่ยวหรานยิ้มและพยักหน้า
เมื่อมองไปเห็นหวงอาโปที่เดินออกมาด้วย หลี่เสี่ยวหรานก็ทักทายก่อน
"หวงอาโป วันนี้ขอบคุณมากนะคะ!"
หวงอาโปไม่คิดว่าหลี่เสี่ยวหรานจะทักเธอก่อน จึงตกใจเล็กน้อย แล้วก็ยิ้ม
"ไม่ต้องขอบคุณ ไม่ต้องขอบคุณ เกรงใจอะไรกัน! ลูกไก่พวกเธอก็จ่ายเงินแล้ว ส่วนเมล็ดผักพวกนั้น ไม่มีค่าอะไรหรอก!"
"แต่ก็เพราะหวงอาโปใจดี ถึงยอมแบ่งให้พวกเรา! งั้นพวกเราไม่รบกวนแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ!" หลี่เสี่ยวหรานตอบพร้อมรอยยิ้ม
"ได้ เดินทางปลอดภัยนะ!" พูดจบ หวงอาโปก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงชี้ไปทางบ้านหลี่: "พวกเธอเดินอ้อมทางนี้ไปนะ! อย่าไปทางนั้นเลย!"
ทุกคนเข้าใจทันที พยักหน้า แล้วก็จากไป
หลังจากทุกคนไปแล้ว หวงอาโปก็ยิ้มออกมา
"เฮ้อ เด็กสาวที่เคยเงียบเหมือนน้ำเต้าอุด หลังจากผ่านเรื่องราวพวกนั้นมาไม่กี่วัน ก็กลายเป็นคนร่าเริงขึ้น เห็นได้ชัดว่าเหล่าหลี่โถวนั่นบังเอิญทำเรื่องดีเข้า! ฉันว่านะ การแต่งงานครั้งนี้คุ้มค่าแล้ว!"
พูดจบ หวงอาโปก็หันกลับเข้าบ้านไปทำธุระของตัวเอง
ลั่วเฉิงพาแม่ลูกหลี่เสี่ยวหรานกลับบ้านอย่างปลอดภัยก่อน จากนั้นจึงพาต้าเฮวี่ยงไปจัดการกับคนที่บุกรุกเข้ามาก่อนหน้านี้
หลี่ซุ่นเห็นภรรยาและลูกสาวกลับมาอย่างปลอดภัย จึงถอนหายใจโล่งอก
"พวกเธอกลับมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้ว! ฉันเป็นห่วงจนแทบตายแล้ว!"
"พ่อ ฉันเห็นมีคนแอบมาที่บ้านเรา พวกเขาอยู่ไหนล่ะ?" หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงสิ่งที่เห็นก่อนหน้านี้ จึงถาม
"มีคนมาจริงๆ สองสามคน ฉันกับเสี่ยวหู่จื่อยังไม่ทันคิดว่าจะทำอย่างไร ก็เห็นต้าเฮวี่ยงพาพี่น้องของมันวิ่งออกไปแล้ว ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าพาคนไปไว้ที่ไหน!" หลี่ซุ่นตอนนี้ก็งุนงงไม่น้อย ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงท่าทีไม่กังวลของลั่วเฉิงก่อนหน้านี้ ก็เข้าใจแล้ว
ดูเหมือนว่าต้าเฮวี่ยงและพวกมันจะเก่งมาก
ลั่วเฉิงตามต้าเฮวี่ยงไปที่ที่วางกับดักสัตว์ก่อน และเห็นคนโชคร้ายที่ถูกกับดักหนีบเท้าอยู่
เนื่องจากก่อนหน้านี้คนพวกนี้โปรยผงยาไว้ ลั่วเฉิงจึงไม่เข้าไปใกล้ แต่หยิบผงยาที่เขาทำเองออกมาโปรยไปทันที
คนที่โดนยาก็หลับตาลง แล้วล้มลงกับพื้น
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ลั่วเฉิงจึงเรียกคนออกมา
"จื่อหยาง ออกมาได้แล้ว! พาคนพวกนี้ไปส่งที่หน่วยงาน!"
ไม่นาน ร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวข้างลั่วเฉิง มองดูคนที่นอนอยู่บนพื้น แล้วอดไม่ได้ที่จะถาม
"คุณชาย พวกเราไม่สอบสวนพวกเขาเองหรือ?"
"มีอะไรให้ถาม ส่งให้ลั่วหานก็พอแล้ว! ก็แค่คนที่อยากได้กระดูกเสือเท่านั้นเอง!" ลั่วเฉิงโบกมือ พูดอย่างสงบ
"พอคุณชายลั่วเห็นคนพวกนี้ ต้องบ่นแน่ว่าคุณชายไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนนอก!" จื่อหยางนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดอย่างสนุก
"ก็ไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนนอกนี่! ไปเถอะ! ทำให้เรียบร้อย!" ลั่วเฉิงสั่ง
จื่อหยางพยักหน้า แล้วโบกมือให้พี่น้องที่ซ่อนตัวอยู่ เริ่มจัดการ
"อ้อ ที่ป่าเล็กๆ ตรงนั้นก็มีคนอีกสองสามคน พาไปด้วย! จะจัดการยังไงก็ให้ลั่วหานตัดสินใจเองแล้วกัน! แค่อย่ามารบกวนฉันอีกก็พอ!" ลั่วเฉิงนึกอะไรขึ้นได้ ทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วก็จากไป
ลั่วเฉิงเพิ่งกลับมา หลี่เสี่ยวหรานที่นั่งรออยู่ในลานบ้านเห็นเขาเดินเข้ามา ก็ลุกขึ้นยืนตาม
"คุณจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?"
"อืม! ฉันให้คนพาพวกนั้นไปส่งที่หน่วยงานแล้ว! ไม่ต้องกังวล! พวกเขาจะไม่กล้ามาอีกแล้ว!" ลั่วเฉิงพยักหน้า พูดไปพลางเดินไปทางห้องที่เขาเคยหมดสติ
"คุณจะทำอะไร?" หลี่เสี่ยวหรานเห็นดังนั้น จึงรีบตามไป: "คุณอย่าเป็นลมในนั้นอีกนะ!"


## บทที่ 27 เกี่ยวข้องกับคุณ

ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน คิดอยู่ครู่หนึ่ง
"คุณค้นพบอะไรหรือ"
หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า แล้วเอ่ยว่า "ที่คุณเป็นลมไป เพราะกลิ่นของกล่องไม้นั่นใช่ไหม"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ส่ายหน้า "ไม่ใช่! เป็นเพราะหยกพวกนั้นในกล่องไม้ต่างหาก คุณไม่เคยได้ยินหรือว่าหยกบำรุงคน แต่ก็มักจะดึงดูดสิ่งไม่สะอาดบางอย่างด้วย ร่างกายของผมมีสภาพพิเศษตั้งแต่เกิด มักจะดึงดูดสิ่งเหล่านั้นได้ง่าย"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนั้น พยักหน้าอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย "น่าแปลก น่าแปลกจริงๆ ที่พวกเราได้กลิ่นหอมแล้วไม่มีปัญหาอะไร ที่แท้ต้นเหตุอยู่ที่หยกนี่เอง! แล้วตอนนี้คุณไปดูอีก จะไม่ดึงดูดสิ่งเหล่านั้นอีกหรือ"
ลั่วเฉิงเห็นท่าทางที่หลี่เสี่ยวหรานเป็นห่วงตน ยกคิ้วขึ้น
"ไม่ต้องกังวลไป! ผมพกเครื่องรางมาด้วยแล้ว! ที่ก่อนหน้านี้ผมเป็นลม ก็เพราะว่าเครื่องรางปราบผีของผมเปียกเหงื่อ ถึงได้เป็นลมไป!"
หลี่เสี่ยวหรานเห็นลั่วเฉิงพูดแบบนั้น ก็วางใจ
"ดีที่คุณกลับมาแล้ว ให้คุณดูของดีในกล่องนี้หน่อย!" ลั่วเฉิงพูดพลางยื่นมือออกไป ตั้งใจจะเปิดกล่องไม้
"ไม่ต้องหรอก! ของพวกนี้เป็นของคุณทั้งหมด ฉันไม่จำเป็นต้องรู้! คุณค่อยๆ ดูเองเถอะ ฉันไปก่อนล่ะ!" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นได้ ปฏิเสธทันที แล้วหมุนตัวเตรียมจะจากไป
มองเงาร่างของหลี่เสี่ยวหรานที่กำลังเดินจากไป ลั่วเฉิงมีสีหน้าไม่แน่นอน ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
"เดี๋ยวก่อน ที่จริงของในกล่องนี้ เกี่ยวข้องกับคุณด้วย!" ลั่วเฉิงพูดขึ้นมาทันที
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนั้น หยุดฝีเท้า หันกลับมาด้วยสีหน้าสงสัย
"คุณแน่ใจหรือว่าของในกล่องนี้เกี่ยวข้องกับฉัน"
ทำไมเธอถึงรู้สึกไม่ค่อยเชื่อเลย
"จริงๆ นะ!" ลั่วเฉิงพูดพลางเปิดกล่องไม้นั้น
พอเปิดฝาออก เครื่องประดับอัญมณีมากมายในกล่องก็ปรากฏต่อหน้าทั้งสองคน
"กล่องไม้นี้ ต้าเฮวี่ยงเป็นคนพบในเนินเขาที่มีวัชพืชขึ้นรกเต็มไปหมด ก่อนหน้านี้ต้าเฮวี่ยงก็มักจะเล่นแถวๆ เนินเขานั้นบ่อยๆ แต่ไม่เคยพบสิ่งนี้ หลังจากที่คุณแต่งเข้ามา เนินเขานั้นก็เกิดการพังทลาย ทำให้เห็นห่วงเหล็กอันหนึ่ง ต้าเฮวี่ยงพบเข้า จึงพาผมไปพบกล่องไม้นี้!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็มองไปที่หลี่เสี่ยวหราน "คุณว่า นี่เกี่ยวข้องกับคุณไหม"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำอธิบายของลั่วเฉิง รู้สึกว่าเขากำลังหลอกเธออยู่
นี่มันเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลยนี่นา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเกี่ยวกับเธอ
ลั่วเฉิงเห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานไม่เชื่อเลย ก็ได้แต่ยิ้มๆ ไม่พูดอะไรอีก
หากไม่ใช่เพราะสามวันก่อนมีคนบอกว่าเขาพบผู้มีพระคุณ จากนี้ไปจะโชคดีต่อเนื่อง เขาก็คงไม่เชื่อเรื่องพวกนี้
แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ ทำให้เขาต้องเชื่อบ้างแล้ว
อย่างไรก็ตาม ทรัพย์สมบัติในกล่องนี้ ก็มีมูลค่าไม่น้อยเลย
คิดถึงตรงนี้ ลั่วเฉิงก็เทของในกล่องไม้ออกมา
ต้องบอกว่า หลี่เสี่ยวหรานสองชาติรวมกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทรัพย์สมบัติมากมายขนาดนี้ แทบจะทำให้ตาของเธอพร่าไปเลย
ตอนที่ลั่วเฉิงเทสมบัติเหล่านี้ออกมา เขาก็จับตาดูหลี่เสี่ยวหรานอยู่
เห็นว่าหลี่เสี่ยวหรานถึงจะตกใจ แต่ในดวงตากลับไม่มีแววโลภ ทำให้เขาโล่งใจ
พูดตามตรง เขาก็ไม่อยากให้ภรรยาที่เขาแลกมาด้วยกระดูกเสือเป็นคนโลภเงินและสายตาสั้น
ถ้าหลี่เสี่ยวหรานเป็นคนแบบนั้นจริงๆ เขาก็จะต้องห่างเธอไว้ แค่ถือว่าเธอเป็นเครื่องประดับเท่านั้น
"คุณชอบอะไร หยิบไปได้ตามใจชอบ! ผมบอกแล้วไง อาศัยบุญของคุณ ผมถึงได้ทรัพย์สมบัติมากมายขนาดนี้!" ลั่วเฉิงพูดอย่างใจกว้าง
หลี่เสี่ยวหรานไม่คิดว่าจะมีข่าวดีตกลงมาจากฟ้า เธอสามารถหยิบอะไรก็ได้ตามใจชอบ
ในชั่วขณะนั้น หลี่เสี่ยวหรานก็รู้สึกใจเต้น
พูดตามตรง มีเครื่องประดับหลายชิ้นที่เธอชอบมาก
ทั้งลวดลาย ทั้งคุณภาพ ดูก็รู้ว่าเป็นของชั้นดี
ผู้หญิงทุกคนย่อมชอบของพวกนี้
ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก หลี่เสี่ยวหรานถึงควบคุมหัวใจที่กำลังเต้นรัวได้ แล้วรีบเอามือไพล่หลัง
"ไม่เป็นไรค่ะ ของพวกนี้เป็นของคุณทั้งหมด คุณเก็บไว้เองเถอะ! ฉันจะไปดูที่ครัวหน่อย ก่อนหน้านี้แม่ฉันตุ๋นไก่ไว้ที่นั่น ตอนนี้น่าจะสุกแล้ว!"
พูดจบ หลี่เสี่ยวหรานก็วิ่งออกจากห้อง มุ่งหน้าไปที่ครัว
พอไปถึงครัว หลี่เสี่ยวหรานหอบหายใจหลายครั้ง ถึงได้ระงับความตื่นเต้นในใจลงได้
พระเจ้า! อีกนิดเดียวเธอก็จะทนไม่ไหวแล้ว
เครื่องประดับพวกนั้นสวยมากจริงๆ! โดยเฉพาะสร้อยคอไพลินเม็ดนั้น ไม่ใหญ่ไม่เล็ก เธอชอบมากจริงๆ
"หลี่เสี่ยวหราน หลี่เสี่ยวหราน อย่าเกิดความโลภ! คนดีรักทรัพย์ แต่ต้องได้มาอย่างถูกต้อง สิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง ก็ไม่ควรเอา! เข้าใจไหม" หลี่เสี่ยวหรานพูดกับตัวเอง
คำพูดเหล่านี้ เป็นสิ่งที่แม่ของหลี่เสี่ยวหรานมักจะพูดกับเธอตอนที่เธออยู่บนโลก
แม่ของเธอเคยบอกว่า คนเรา ขอเพียงขยัน ใช้สองมือของตัวเองสร้างความมั่งคั่ง เงินแบบนั้นใช้แล้วถึงจะสบายใจที่สุด
หลังจากพูดกับตัวเองซ้ำๆ หลายครั้ง หลี่เสี่ยวหรานถึงได้มีสติขึ้นมาบ้าง
เปิดฝาหม้อในมือ กลิ่นหอมของน้ำซุปไก่โชยมา
ได้กลิ่นหอมนั้น ตาของหลี่เสี่ยวหรานเป็นประกาย
"จริงๆ ด้วย ไก่ที่กินข้าวโตมานี่อร่อยกว่าเยอะเลย! แค่ได้กลิ่นน้ำซุปไก่ ก็แยกความแตกต่างได้แล้ว!"
พูดพลาง หลี่เสี่ยวหรานก็ตักน้ำซุปไก่ออกมา ตั้งใจจะเอาหม้อซุปไก่นี้ไปอุ่นบนเตาเล็ก
เพราะตอนนี้ถึงเวลาเที่ยงแล้ว ถึงเวลาทำอาหารกลางวันแล้ว
เนื่องจากมีหม้อซุปไก่อยู่แล้ว หลี่เสี่ยวหรานจึงหุงข้าวหม้อหนึ่ง แล้วผัดผักอีกจาน จากนั้นก็เรียกทุกคนมากินข้าว
ลั่วเฉิงได้ยินเสียงหลี่เสี่ยวหรานเรียกให้มากินข้าว ก็ตอบรับ แล้วรีบเก็บทรัพย์สมบัติพวกนั้น เปลี่ยนกุญแจอีกดอกมาล็อค
ของพวกนี้เขายังไม่ได้คิดว่าจะจัดการอย่างไร จึงล็อคเก็บไว้ก่อน
ในขณะที่ลั่วเฉิงและหลี่เสี่ยวหรานกำลังจะกินข้าว บรรยากาศที่บ้านตระกูลหลี่กลับไม่ค่อยดีนัก
คนจากโรงพนันรอแล้วรอเล่า ก็ไม่เห็นคนของพวกเขากลับมา หม่าเฉวียนที่เป็นหัวหน้าก็เริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดี
เดิมทีคิดจะเรียกพี่น้องไปดู แต่พอเห็นว่าข้างตัวเหลือพี่น้องแค่สามคน ก็ล้มเลิกความคิดนี้
ในขณะที่หม่าเฉวียนกำลังจะระบายความโกรธใส่คนในบ้านตระกูลหลี่ จู่ๆ ก็มีคนวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกระซิบอะไรข้างหูของหม่าเฉวียน หม่าเฉวียนฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก แล้วมองไปที่คนในบ้านตระกูลหลี่อย่างดุร้าย
"ดีนัก! ดีนักหลี่จ่าน ดีนักตระกูลหลี่! พี่น้องของข้าที่ไปบ้านลั่วเฉิงถูกส่งไปที่สำนักงานราชการแล้ว!"
พูดพลาง หม่าเฉวียนก็ระงับความโกรธในใจไม่อยู่ เตะหลี่จ่านที่ถูกมัดไว้ไปหนึ่งที
หลี่จ่านไม่ทันระวังว่าหม่าเฉวียนจะเตะเขาทันที ทั้งคนล้มลงบนพื้น ความเจ็บปวดแล่นมา จมูกยังมีเลือดไหลออกมาอีกด้วย


## บทที่ 28 สละกระดูกเสือหนึ่งชิ้น

คุณปู่หลี่ได้ยินคำพูดของหม่าเฉวียน ตอนนี้ก็ตกใจจนแทบช็อก
เขาไม่เคยคิดเลยว่า ลั่วเฉิงที่ดูเหมือนจะพูดคุยด้วยง่ายก่อนหน้านี้ จู่ๆ ก็สามารถส่งคนจากบ่อนพนันไปที่หน่วยงานราชการได้
คนจากบ่อนพนันเพิ่งออกไปไม่นาน ก็ถูกส่งไปที่หน่วยงานราชการแล้วหรือ?
เขาประเมินลั่วเฉิงต่ำไปจริงๆ หรือ?
ตอนนี้ คุณปู่หลี่รู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ แต่พอคิดอีกที ก็ไม่มีทางเลือก
เขาไม่มีเงินมากขนาดนั้นจริงๆ!
หม่าเฉวียนตอนนี้จ้องกลุ่มคนบ้านหลี่อย่างดุร้าย และให้คำขาดสุดท้าย
"วันนี้ หนี้พนันที่หลี่จ่านติดไว้ต้องชำระ และค่าเสียหายที่พวกเราพี่น้องได้รับความเดือดร้อนก็ต้องจ่ายด้วย! ไม่มีเงินใช่ไหม? ไม่มีเงินก็เอากระดูกเสือมาชดใช้! ผมได้ยินมาว่า บ้านคุณตอนนี้พอดีมีกระดูกเสือสองชิ้น! เอามาใช้หนี้ชดเชยพอดีเลย!"
"เพ้อเจ้อ ฉันจะไม่มีวันให้กระดูกเสือกับพวกแกหรอก!" คุณปู่หลี่โกรธจนทนไม่ไหว ตะโกนโต้กลับไป
"โอ้ คุณปู่หลี่ คุณไม่รักหลานชายคุณจริงๆ สินะ! หลี่จ่าน แกไม่ได้บอกหรือว่าครอบครัวแกรักแกมากที่สุด? ดูสิ นี่แหละวิธีที่ครอบครัวแกรักแก!" หม่าเฉวียนยิ้มอย่างโหดเหี้ยม แล้วเหยียบลงบนมือของหลี่จ่านทันที
หลี่จ่านถูกเหยียบจนร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกฆ่า
"คุณปู่ คุณปู่ คุณช่วยผมด้วย! ผมเป็นความหวังของตระกูลหลี่นะ! คุณปู่ ช่วยผมด้วย! ถ้าคุณช่วยผม ผมสัญญาว่าจะกลับตัวกลับใจ ตั้งใจเรียนหนังสือ และจะสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลหลี่ในอนาคต!" หลังจากความเจ็บปวดผ่านไป หลี่จ่านร้องขอคุณปู่หลี่พร้อมน้ำตา
ป้าหลี่เห็นหลานชายถูกทรมาน หัวใจก็เจ็บปวดไม่น้อย
"ที่รัก เอากระดูกเสือออกมาเถอะ!"
สีหน้าของคุณปู่หลี่เปลี่ยนไปมา ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
พูดตามตรง เขาไม่อยากมอบกระดูกเสือให้จริงๆ
ถ้าให้กระดูกเสือกับคนพวกนี้ไป เขาจะทำอย่างไร?
คิดถึงการต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดทุกวันคืน เขาก็รู้สึกแย่
แต่หลานชายก็เป็นหลานแท้ๆ ของเขา เป็นหลานที่เขาฝากความหวังไว้มากที่สุด
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า หลานชายที่เขาฝากความหวังไว้จะไม่เอาดี กลับไปติดการพนัน
"ดูเหมือนคุณปู่หลี่จะตัดสินใจไม่ลงนะ! มานี่! พวกพี่น้อง! หลี่จ่านคนนี้อายุยังน้อยก็ไม่เอาดี พวกเราให้บทเรียนมัน! ตัดนิ้วมันไปซะหนึ่งนิ้ว!" หม่าเฉวียนพูดอย่างเจ้าเล่ห์
"เดี๋ยวก่อน!" เมื่อถึงจุดนี้ หลี่เฉียงที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอดก็ก้าวออกมาขวางคนจากบ่อนพนัน
"พ่อ พ่อจะใจร้ายดูจั้นเอ๋อร์ถูกตัดนิ้วได้หรือ? ถ้านิ้วของจั้นเอ๋อร์ถูกตัด ต่อไปเขาก็ไม่สามารถเข้าร่วมการสอบขุนนางได้ นั่นเท่ากับเอาชีวิตเขานะ! พ่อ ผมรู้ว่ากระดูกเสือมีประโยชน์มากสำหรับพ่อ แต่ตอนนี้ครอบครัวเราไม่มีเงินมากขนาดนั้นจริงๆ! พ่อ ให้เราให้ไปหนึ่งชิ้นเถอะ! กระดูกเสือหนึ่งชิ้นก็มีค่าเป็นพันทองแล้ว ใช้ชำระหนี้และชดเชยก็พอแล้ว!" หลี่เฉียงเอ่ยปากพูด
"ใช่แล้ว! พ่อ กระดูกเสือขาดไปหนึ่งชิ้นก็ขาดไป ให้น้องสามเอากลับมาอีกชิ้นในอนาคตก็ได้!" หลี่เหว่ยก็ก้าวออกมาพูดโน้มน้าว
พูดตามตรง เมื่อเจอเรื่องแบบนี้ หลี่เหว่ยเดิมทีไม่อยากยุ่ง
แต่คนจากบ่อนพนันพวกนี้ไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยง่ายๆ ถ้าไม่รีบหาทางส่งคนพวกนี้ไป ยิ่งล่าช้าก็ยิ่งไม่ดีสำหรับพวกเขา
ตอนนี้หลี่เหว่ยรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง ที่ลูกสาวคนโตหลี่หลานแต่งงานไปแล้ว
ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยของคนบ่อนพนันพวกนี้ในอดีต อาจจะถูกจับตัวไปใช้หนี้ก็ได้
ไม่เห็นหรือว่าคนที่ชื่อหม่าเฉวียนนั่น สายตามองไปที่หลี่เหยียนตลอดเวลาหรือ?
สิ่งที่ทำให้หลี่เหว่ยตกใจมากกว่านั้นคือ เวลาที่หม่าเฉวียนมองหลี่เหยียน เขายังมองไปที่ภรรยาของเขาด้วย
เขารู้ว่าภรรยาของเขาสวย ถ้าถูกคนพวกนี้จับตามองแล้ว ไม่ใช่เรื่องดีแน่
"ใช่แล้ว! พ่อ ให้กระดูกเสือไปหนึ่งชิ้นก่อนเถอะ! ขอแค่จบเรื่องนี้ ผมรับรองว่าจะหาทางให้น้องสามเอากระดูกเสือกลับมาอีกชิ้น!" หลี่เฉียงรีบพูดอย่างร้อนรน
ในฐานะพ่อของหลี่จ่าน เขาไม่สามารถดูลูกชายของตัวเองถูกทำลายได้
หลังจากพี่น้องทั้งสองช่วยกันโน้มน้าว คุณปู่หลี่จึงถอนหายใจ
ในที่สุด หม่าเฉวียนก็เอากระดูกเสือไปหนึ่งชิ้น และหนี้ระหว่างบ้านหลี่กับบ่อนพนันก็ถูกลบล้างไป
หลี่จ่านรอดพ้นจากหายนะ ตอนนี้เขาทรุดตัวลงบนพื้น หายใจหอบ
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่
เป็นความโล่งใจ หรือความเสียใจ หรืออาจจะเป็นอย่างอื่น
ในช่วงสามวันต่อมา บ้านตระกูลหลี่สงบเงียบ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
ครอบครัวของหลี่เสี่ยวหรานก็ปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ ความกังวลบนใบหน้าหายไป แทนที่ด้วยความสงบ
บาดแผลบนหน้าผากของหลี่ซุ่นได้รับการรักษาด้วยยาจากลั่วเฉิง หลังจากสามวันก็เหลือเพียงรอยแผลเป็นเท่านั้น
บาดแผลบนหน้าผากของหลี่เสี่ยวหรานก็ดีขึ้นมาก แต่เธอบาดเจ็บหนักกว่าหลี่ซุ่นมาก จึงยังต้องทายาต่อไป
ตามคำพูดของลั่วเฉิง ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนกว่าจะหาย
ในช่วงสามวันที่คนบ้านตระกูลหลี่มาอยู่ สถานที่ที่ลั่วเฉิงอาศัยอยู่ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
บ้านที่เคยเงียบเหงาว่างเปล่า มีชีวิตชีวามากขึ้น
หลังจากจัดการแปลงผักเรียบร้อยแล้ว ก็ปลูกผักและผลไม้หลายชนิด
ในสวนผลไม้ด้านหนึ่งของบ้าน หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วไปตัดไม้ไผ่มา ล้อมพื้นที่เล็กๆ ปักไม้ไผ่ทำเป็นรั้วไม้ไผ่ ใช้เลี้ยงลูกไก่ที่ซื้อมา
ต้าเฮวี่ยงและเพื่อนสุนัขของมันก็สนใจลูกไก่ตัวเล็กๆ เหล่านี้มาก
จ้าวซิ่วเห็นแล้ว จึงพาต้าเฮวี่ยงและพวกมันไปที่คอกไก่ และพูดอย่างอ่อนโยน
"ต้าเฮวี่ยง! ลูกไก่พวกนี้ต้องเลี้ยงให้โตเพื่อออกไข่กิน! และไก่ตัวผู้บางตัวก็เลี้ยงไว้กินเนื้อ! เจ้าและเพื่อนสุนัขของเจ้าห้ามมารบกวนลูกไก่พวกนี้นะ! พวกเจ้าต้องปกป้องลูกไก่พวกนี้ไม่ให้ถูกสิ่งอื่นรบกวน เมื่อไก่โตขึ้น พวกเจ้าถึงจะมีเนื้อกิน!"
ต้าเฮวี่ยงเข้าใจความหมายของจ้าวซิ่ว มันเห่าสองครั้ง แสดงว่าเข้าใจแล้ว
หลังจากนั้น ต้าเฮวี่ยงและเพื่อนสุนัขของมันก็ไม่ได้ไปรบกวนลูกไก่จริงๆ แถมยังช่วยไล่พังพอนที่จะมาขโมยกินด้วย
งานบ้านมอบให้จ้าวซิ่ว ส่วนหลี่ซุ่นก็ไปบุกเบิกที่ดินในละแวกใกล้เคียง
ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ร่วง เป็นเวลาที่เหมาะสำหรับปลูกพืชเพิ่มเติม เมื่อถึงฤดูหนาวก็จะมีผลผลิตบ้าง
หลี่เสี่ยวฉิงก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ แม้ว่าตอนนี้งานบ้านจะไม่มาก แต่เธอก็ยังคงช่วยทุกคนแบ่งเบาภาระเหมือนเดิม
เมื่อก่อนหน้านี้ เสี่ยวหู่จื่อชวนเธอขึ้นเขาไปเก็บเข็มสน เธอก็แบกตะกร้าไปด้วย
ทุกคนในครอบครัวต่างยุ่งอยู่กับงาน หลี่เสี่ยวหรานจู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นคนไร้ประโยชน์
เธอที่ไม่มีอะไรทำ ก็เริ่มครุ่นคิด
"เธอกำลังคิดอะไรอยู่?" ลั่วเฉิงเห็นหลี่เสี่ยวหรานใช้กิ่งไม้เขียนๆ วาดๆ บนพื้นในลานบ้าน จึงถามอย่างสงสัย


## บทที่ 29 พึ่งพาตนเอง

"ฉันกำลังคิดว่าจะหาเงินยังไงดี!" หลี่เสี่ยวหรานพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "ดูสิ ตอนนี้บ้านเราไม่มีรายได้อะไรเลย แต่ต้องเลี้ยงคนตั้งมากมาย ปากตั้งหลายปาก ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหวแน่!"
ลั่วเฉิงไม่คิดว่าหลี่เสี่ยวหรานจะคิดเรื่องนี้อยู่ เขาอดเตือนไม่ได้ว่า "เธอลืมสิ่งที่ฉันให้ดูก่อนหน้านี้แล้วหรือ! พวกเรายังมีเงินอีกเยอะ ไม่จำเป็นต้องคิดหาวิธีหาเงินให้เหนื่อยขนาดนี้!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง อดที่จะกลอกตาใส่เขาไม่ได้
"คำพูดแบบนี้ อย่าไปพูดต่อหน้าพ่อแม่ฉันนะ เธอรู้เองก็พอ! เธอก็รู้ว่าของพวกนั้นเธอขุดเจอจากใต้ดิน เป็นลาภลอยที่ตกลงมาจากฟ้า เงินแบบนี้ดึงดูดสายตาคนมากเกินไป เก็บซ่อนไว้จะดีกว่า! คนเรานะ ต้องพึ่งพาตัวเอง หาวิธีหาเงินด้วยตัวเอง อย่างนี้ถึงจะใช้ชีวิตได้อย่างมั่นคง"
ลั่วเฉิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหรานแล้วก็ยิ้มออกมาทันที
"ได้ เธอพูดถูก ต้องพึ่งพาตัวเอง! แล้วเธอคิดวิธีหาเงินอะไรได้บ้างล่ะ?"
พอหลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง เธอก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที
"ฉันกำลังคิดหาวิธีอยู่ไม่ใช่หรือ? พูดตามตรง ตอนนี้ฉันไม่มีเงินในมือ ทำอะไรได้ไม่มาก ฉันคิดว่าน่าจะตั้งร้านขายก๋วยเตี๋ยวเพื่อหาเงิน ร้านก๋วยเตี๋ยวไม่ต้องใช้อะไรมาก แค่มีเตาเล็กๆ กับหม้อก็พอแล้ว เตากับหม้อก็มีอยู่แล้ว เก้าอี้กับโต๊ะที่ต้องใช้ในร้านก็ให้พ่อฉันตัดไม้ไผ่มาทำได้ แบบนี้ก็แค่ต้องซื้อข้าวสาลีมาโม่เป็นแป้ง แล้วร้านก๋วยเตี๋ยวก็เปิดได้แล้ว!"
เมื่อได้ยินหลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างมีหลักการ ลั่วเฉิงก็เริ่มสนใจขึ้นมา
"เธอวางแผนจะไปตั้งร้านก๋วยเตี๋ยวในเมืองเหรอ?"
หลี่เสี่ยวหรานส่ายหน้า แล้วพูดสิ่งที่ลั่วเฉิงคาดไม่ถึง
"ฉันถามมาแล้ว ในเมืองมีร้านก๋วยเตี๋ยวเยอะแล้ว ถ้าฉันไปก็แค่เพิ่มการแข่งขันเท่านั้น ไม่ง่ายที่จะหาเงินได้!"
"การแข่งขัน?" ลั่วเฉิงได้ยินคำศัพท์ใหม่แบบนี้ จึงเลิกคิ้วถาม
"ใช่ไง! ลองคิดดู ลูกค้าประจำในเมืองก็มีแค่นั้น มีร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่แล้วสามร้าน ถ้าฉันเข้าไปอีก ก็แบ่งส่วนแบ่งได้ไม่กี่ชาม มีแต่จะทำให้ร้านอื่นเกลียด เงินก็ไม่ได้มาก แถมยังสร้างศัตรูอีก ไม่คุ้มหรอก!" หลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างมีเหตุผล
"แล้วเธอคิดจะตั้งร้านที่ไหนล่ะ?" ลั่วเฉิงถามตรงๆ
หลี่เสี่ยวหรานคิดสักครู่ แล้วตอบว่า "ก็ตั้งที่ริมถนนหลวงไม่ไกลจากหมู่บ้านเรานี่แหละ จริงๆ แล้วที่ตั้งของหมู่บ้านเราดีมาก พ่อค้าทั้งจากเหนือและใต้ต้องผ่านที่นี่ คนส่วนใหญ่ไม่ได้แวะในเมือง แค่ผ่านที่นี่แล้วมุ่งหน้าไปไป๋ลู่เฉิงเลย ตลอดเส้นทางแทบไม่มีเมืองเลย อยากดื่มน้ำสักแก้ว กินอะไรร้อนๆ สักหน่อยก็ยาก เราขายก๋วยเตี๋ยว ขายซาลาเปาหรือบะหมี่ได้ พอหน้าหนาวมาถึง เราก็ต้มน้ำซุปกระดูกไว้สักหม้อ ทุกคนได้ดื่มน้ำซุปร้อนๆ ก็ดีนะ!"
"จริงๆ เธอไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้หรอก! ฉันล่าสัตว์ก็เลี้ยงพวกเธอได้!" ลั่วเฉิงมองหลี่เสี่ยวหรานที่กำลังกระตือรือร้น แล้วพูดขึ้นมาแบบนี้
หลี่เสี่ยวหรานชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาตกลงที่ลั่วเฉิง
"ลั่วเฉิง จริงๆ เธอน่าจะเห็นแล้วนะ! ทุกคนในครอบครัวเรา ไม่มีใครขี้เกียจ พ่อแม่ฉันเป็นแบบนี้ น้องสาวฉันเสี่ยวฉิงก็เป็นแบบนี้ ฉันก็เป็นแบบนี้ ความขยันมันอยู่ในสายเลือดของเราแล้ว แทนที่จะให้เธอเลี้ยง พวกเราอยากหาเงินด้วยมือตัวเองมากกว่า พูดตามตรง ฉันขอบคุณเธอมากนะ ที่ช่วยดึงครอบครัวเราออกมาจากนรกที่บ้านตระกูลหลี่ นั่นเป็นบุญคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว!"
"มีคำพูดที่ว่า พึ่งภูเขา ภูเขาอาจพัง พึ่งคน คนอาจจากไป ทุกอย่างพึ่งตัวเองเท่านั้นที่แน่นอนที่สุด เช่นเดียวกัน เธอก็คงไม่อยากให้คนที่เธอพากลับมาเป็นภาระใช่ไหม! แม้ว่าตอนนี้เราจะหาเงินได้น้อย แต่เราก็จะพยายามหาให้ได้มากขึ้น ไม่เป็นภาระของเธอ!"
ครั้งนี้ลั่วเฉิงรู้สึกเหมือนได้รู้จักหลี่เสี่ยวหรานใหม่อีกครั้ง
จริงๆ แล้วตอนที่หลี่เสี่ยวหรานมาหาเขาและชวนให้ร่วมมือกัน เขาก็รู้สึกว่าคนตรงหน้านี้กล้าหาญมาก
ตอนนี้ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น เขาก็ค้นพบอีกด้านหนึ่งของเธอ
เธอมีบางอย่างที่เขาไม่เคยเห็นในตัวคนอื่นมาก่อน
หลี่เสี่ยวหรานเห็นลั่วเฉิงจ้องมองเธอแบบนั้น จึงถามอย่างสงสัย
"ฉันพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า? ทำให้เธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันควรพูดหรือ? ความจริงแล้ว ฉันเป็นคนแบบนี้ ฉันไม่พึ่งพาใคร ฉันแค่อยากมีชีวิตอยู่ด้วยตัวเอง!"
ลั่วเฉิงได้สติกลับมา มองหลี่เสี่ยวหรานแบบนี้ นึกอะไรขึ้นได้ จึงเตือนว่า
"เธออย่าลืมสิ ตอนนี้เธอเป็นภรรยาของฉันนะ!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง นึกถึงสถานะของตัวเอง จึงรู้สึกเขินขึ้นมา
ใช่แล้ว! เธอลืมเรื่องนี้ไปเลย!
ก่อนที่หลี่เสี่ยวหรานจะได้อธิบายอะไร ลั่วเฉิงก็พูดต่อว่า "ฉันเข้าใจความหมายของเธอแล้ว! เธออยากทำอะไร ก็ทำไปเถอะ! ฉันจะช่วยเธอเอง! แม้แต่ร้านก๋วยเตี๋ยวก็ต้องใช้เงิน นี่สองเหลียง เธอเอาไปก่อน ถือว่าฉันให้เธอยืม! พอเธอหาเงินได้แล้ว ค่อยเอาสองเหลียงนี้มาคืนฉันก็ได้!"
หลี่เสี่ยวหรานคิดดู เธอก็ขาดเงินทุนตั้งต้นจริงๆ
ตอนนี้ลั่วเฉิงเต็มใจลงทุนให้เธอ เธอก็ยินดีแน่นอน
"งั้นแบบนี้แล้วกัน! เงินนี้ถือว่าเธอร่วมหุ้น พอร้านก๋วยเตี๋ยวของฉันทำกำไรได้ ฉันจะแบ่งเงินให้เธอ! เธอวางใจได้ ฝีมือของฉันไม่มีทางขาดทุนแน่นอน!" หลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างมั่นใจ
ลั่วเฉิงยิ้มพยักหน้า แสดงว่าตกลง
เขาแค่อยากดูว่า ให้เงินหลี่เสี่ยวหรานแค่สองเหลียง เธอจะทำอะไรได้บ้าง
ถึงจะขาดทุนก็ไม่เป็นไร แค่สองเหลียง เขารับไหว
หลี่เสี่ยวหรานได้เงินมาแล้ว ก็คิดคำนวณในหัวอีกครั้ง เริ่มวางแผนว่าจะทำอย่างไร
หลี่ซุ่นกับจ้าวซิ่วรู้ว่าลูกสาวอยากตั้งร้านก๋วยเตี๋ยว และลูกเขยยังให้เงินสนับสนุนลูกสาวด้วย ทั้งสองคนก็เลยช่วยเหลือไปด้วย
ใช้เวลาไม่กี่วัน หลี่ซุ่นทำเก้าอี้และโต๊ะจากไม้ไผ่เสร็จ และยังเอาไม้สองท่อนที่ทิ้งไว้ในลานบ้านมาทำโต๊ะไม้ขนาดใหญ่อีกตัว
เพื่อความสะดวกในการตั้งร้านในอนาคต หลี่ซุ่นยังไปหาหินและดินเหนียวสีเหลืองมา แล้วก่อเตาหินอย่างง่ายแต่แข็งแรงสองเตาตรงที่จะตั้งร้าน
ลั่วเฉิงเมื่อรู้ว่าหลี่เสี่ยวหรานและครอบครัวกำลังก่อเตา ก็เรียกจื่อหยางออกมา สั่งให้เขาไปจัดการเรื่องหนึ่ง
สิบวันต่อมา เป็นวันที่แดดดีฟ้าใส
หลี่เสี่ยวหรานที่เตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็ตั้งร้านที่ริมถนนหลวง เริ่มขายก๋วยเตี๋ยว
พอเตรียมทุกอย่างเสร็จ นวดแป้งเสร็จแล้ว หลี่เสี่ยวหรานก็สวมหน้ากากที่ทำเองยืนอยู่หน้าร้าน
ไม่เพียงแต่เธอ คนอื่นๆ ในบ้านก็สวมหน้ากากด้วย
ตามที่หลี่เสี่ยวหรานบอก นี่เป็นการป้องกันไม่ให้น้ำลายตกลงไปในหม้อตอนพูด ทำให้ลูกค้าเห็นแล้วไม่ชอบ
ลั่วเฉิงได้ยินเหตุผลนี้แล้ว ก็มองหลี่เสี่ยวหราน
สมองของเธอ ดูเหมือนจะคิดอะไรที่คนอื่นคิดไม่ถึง แต่กลับมีประโยชน์มากออกมาได้


## บทที่ 30 ลูกค้ารายแรก

ร้านก๋วยเตี๋ยวเพิ่งเปิดได้ไม่นาน ก็มีเกวียนวัวคันหนึ่งผ่านมาทางนี้
บนเกวียนวัวมีฟางหนาๆ วางอยู่ มีคุณยายคนหนึ่งนอนอยู่บนนั้น ส่วนด้านหน้าเป็นชายวัยกลางคนอายุราวๆ สี่สิบกว่าปีนั่งอยู่
"ลูกเอ๋ย ทำไมแม่ได้กลิ่นน้ำซุปเนื้อหอมๆ แถวนี้ล่ะ!" คุณยายคลำๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วถามขึ้น
"เอ้า แม่ อย่าเพิ่งลุกขึ้นนั่งสิครับ ระวังจะตกลงมา! ไม่มีน้ำซุปเนื้อหรอกครับ ข้างหน้าดูเหมือนจะมีร้านก๋วยเตี๋ยวตั้งอยู่!" ชายวัยกลางคนอธิบาย
คุณยายได้ยินคำพูดของลูกชายตัวเอง คิดสักครู่: "ลูกเอ๋ย หยุดเถอะ! แม่อยากกินก๋วยเตี๋ยวสักชาม!"
ชายวัยกลางคนคิดว่าตัวเองออกเดินทางมาเกือบครึ่งวันแล้ว แม่ของเขาหิวตอนนี้ก็เป็นเรื่องปกติ
แม่ของเขาร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง กินอาหารแห้งหรือของแข็งๆ ไม่ค่อยได้ ตอนนี้กินก๋วยเตี๋ยวสักชามก็ไม่เลว
"ได้ครับ แม่นั่งให้มั่นนะครับ ผมจะขับเกวียนไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!" ชายวัยกลางคนพูด
ไม่นาน เกวียนวัวก็มาถึงบริเวณร้านก๋วยเตี๋ยว
หลี่ซุ่นเห็นเข้า รีบเดินไปช่วยทันที
"พี่ชาย มากินก๋วยเตี๋ยวใช่ไหมครับ? เชิญๆ ตรงนี้มีต้นไม้ คุณผูกบังเหียนไว้ตรงนี้ได้เลย!" หลี่ซุ่นพูดพลางนำทางให้ชายวัยกลางคนจอดเกวียนวัว
"เจ้าของร้าน ก๋วยเตี๋ยวของพวกคุณขายยังไงครับ?" ชายวัยกลางคนถามหลังจากจอดเกวียนเรียบร้อยแล้ว
หลี่เสี่ยวหรานเห็นลูกค้ามา ตาเป็นประกายด้วยรอยยิ้มตอบว่า: "ก๋วยเตี๋ยวเปล่าชามละสามเหวินเชียน ถ้าเพิ่มเนื้อสับหน้าก๋วยเตี๋ยวต้องห้าเหวิน!"
"อย่างนั้นเหรอ! งั้นขอก๋วยเตี๋ยวเปล่าหนึ่งชาม แล้วก็ก๋วยเตี๋ยวใส่เนื้อสับอีกหนึ่งชาม!" ชายวัยกลางคนพูดพลางพยุงแม่ของเขาลงมาจากเกวียน
"ได้ครับ รอสักครู่นะคะ ทำเดี๋ยวนี้เลย!" หลี่เสี่ยวหรานตอบรับพลางหยิบก้อนแป้ง แล้วหยิบแผ่นไม้ไผ่มาเฉือนเป็นชิ้นๆ ลงในหม้อ
ชายวัยกลางคนพยุงแม่ของตัวเองให้นั่งลงเรียบร้อยแล้ว เห็นหลี่เสี่ยวหรานแสดงฝีมือแบบนี้ ก็รีบถามด้วยความสงสัย: "หนูน้อย นี่มันก๋วยเตี๋ยวอะไรเหรอ?"
"คุณลุง นี่เรียกว่าก๋วยเตี๋ยวเฉือนมีด เนื้อสัมผัสของก๋วยเตี๋ยวนี้เหนียวนุ่ม อร่อยมากเลยค่ะ! คุณยายฟันไม่ค่อยดี หนูจะต้มให้นุ่มหน่อย จะได้กินง่าย!" หลี่เสี่ยวหรานตอบพลางเฉือนก๋วยเตี๋ยวไปด้วย
ชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดนี้ ก็วางใจ
ส่วนคุณยายตอนนี้จ้องมองหน้ากากผ้าที่คนบ้านตระกูลหลี่สวมอยู่ แล้วถามด้วยความสงสัย: "พวกเจ้าใส่ของปิดหน้านี่ทำไมล่ะ?"
จ้าวซิ่วได้ยินคำถามของคุณยาย ก็ยกน้ำซุปกระดูกสองชามเข้ามา
"อันนี้น่ะเหรอคะ ใช้สำหรับป้องกันน้ำลายที่กระเด็นออกมาตอนเราพูด พวกเราทำธุรกิจอาหาร ต้องพิถีพิถันหน่อย ลูกค้าจะได้กินอย่างสบายใจไงคะ!" จ้าวซิ่วพูดตามคำอธิบายที่หลี่เสี่ยวหรานเคยบอกไว้
ชายวัยกลางคนและคุณยายได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกตั้งตารอชามก๋วยเตี๋ยวมากขึ้น
"เรื่องนี้ควรพิถีพิถันจริงๆ โรคเข้าทางปาก ใส่ของแบบนี้ดีจริงๆ!" ชายวัยกลางคนพูดอย่างเห็นด้วย
"ใช่แล้วล่ะ! เชิญ นี่เป็นน้ำซุปต้มจากกระดูกหมูใหญ่ พวกคุณดื่มสักหน่อยก่อน จะได้อุ่นท้อง ก๋วยเตี๋ยวจะเสร็จในไม่ช้า!" จ้าวซิ่วยิ้มพลางเชิญชวน
ชายวัยกลางคนพยักหน้า แล้วเป่าน้ำซุปในชามของคุณยายเบาๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่ร้อนเกินไป จึงวางไว้ตรงหน้าแม่ของเขา
"แม่ครับ น้ำซุปไม่ร้อนแล้ว ค่อยๆ ดื่มนะครับ!"
คุณยายพยักหน้า หยิบช้อนขึ้นมาค่อยๆ จิบทีละนิด
ต้องยอมรับว่า น้ำซุปที่ต้มจากกระดูกหมูนี้ ใส่เกลือนิดหน่อย โรยต้นหอม ก็อร่อยมากแล้ว
คุณยายอาจจะหิวจริงๆ ดื่มน้ำซุปไปเกือบครึ่งชามในคราวเดียว
ทางนี้หลี่เสี่ยวหรานตักก๋วยเตี๋ยวเฉือนมีดใส่ชาม แล้วใช้ตะเกียบคนเครื่องปรุงที่เตรียมไว้ในชามกับก๋วยเตี๋ยวให้เข้ากัน แล้ววางไว้ตรงหน้าชายวัยกลางคน
"คุณลุง นี่ก๋วยเตี๋ยวของคุณค่ะ! ชามนี้เนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มหน่อยนะคะ!"
ชายวัยกลางคนมองชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า ก็ตกใจมาก
"เด็กน้อยคนนี้ รู้ได้ยังไงว่าฉันชอบใส่พริกในก๋วยเตี๋ยวเปล่า?"
"หนูเดาค่ะ!" หลี่เสี่ยวหรานยิ้มตอบ
"เจ้าเดาแม่นจริงๆ! เดี๋ยวก๋วยเตี๋ยวชามของแม่ฉัน อย่าใส่พริกนะ!" ชายวัยกลางคนกำชับ
"ได้ค่ะ คุณลุงวางใจได้!" หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า แล้วคล่องแคล่วไปเตรียมเครื่องปรุงสำหรับอีกชาม
"กลิ่นก๋วยเตี๋ยวนี่หอมจริงๆ!" คุณยายจ้องมองชามก๋วยเตี๋ยวของลูกชาย ได้กลิ่นหอมแล้วอดชมไม่ได้
"แม่ครับ ก๋วยเตี๋ยวชามนี้เหนียวนุ่มหน่อย แม่คงเคี้ยวไม่ไหว อีกเดี๋ยวก๋วยเตี๋ยวที่ต้มนุ่มๆ จะเสร็จแล้ว! แม่รอสักครู่นะครับ!" ชายวัยกลางคนวางตะเกียบลง พูดด้วยความห่วงใย
ในตอนนี้ ชายวัยกลางคนไม่ได้กินก่อน แต่รอคุณยายอยู่
หลี่ซุ่นเห็นภาพนี้ ก็รู้สึกซาบซึ้งใจ
ดูเหมือนว่า ชายคนนี้เป็นคนกตัญญูจริงๆ
"คุณยายครับ ลูกชายของคุณยายกตัญญูจริงๆ คุณยายมีบุญนะครับ!" หลี่ซุ่นยิ้มเดินเข้ามาพูด
คุณยายได้ยินคำพูดของหลี่ซุ่น ดวงตาคู่นั้นมองไปที่ลูกชายข้างๆ
"ใช่แล้วล่ะ ชีวิตฉัน มีลูกหลายคน แต่มีแค่ลูกบุญธรรมคนนี้ที่ดีกับฉันที่สุด! ไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่กลับดีกับฉันยิ่งกว่าลูกแท้ๆ เสียอีก!"
คำพูดของคุณยาย ทำให้ทุกคนในบ้านตระกูลหลี่ตกตะลึงทันที
แม้แต่ลั่วเฉิงที่แอบดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ก็ยังตกตะลึง
"แม่ พูดแบบนี้ทำไมครับ! ลูกชายก็คือลูกชายของแม่ตลอดไป! ถ้าไม่มีแม่คอยดูแลผมในตอนนั้น จะมีผมในวันนี้ได้ยังไงล่ะครับ! การดูแลแม่ยามแก่เฒ่า เป็นสิ่งที่ผมควรทำ! ผมแค่หวังว่าแม่จะอยู่กับผมจนแก่เฒ่า คนเขาว่า บ้านมีคนแก่หนึ่งคน เหมือนมีขุมทรัพย์หนึ่งกอง แม่เป็นเสาหลักของบ้านเรานะครับ!" ชายวัยกลางคนยิ้มพูด
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดแบบนี้ ก็มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า
จากคนสองคนนี้ เธอรู้สึกถึงความสุขอันสงบ
ลุงวัยกลางคนตรงหน้านี้ ต้องการกตัญญูต่อคุณยายตรงหน้าจากใจจริง ไม่ใช่แค่พูดปากเปล่า แต่ลับหลังทำอีกอย่างแบบคนอกตัญญู
"ดี ดี ดี งั้นฉันต้องมีชีวิตอยู่อีกหลายปี ได้เห็นเจ้าแต่งงาน แล้วก็ได้เลี้ยงหลานตัวน้อย ฉันถึงจะยอมหลับตา!" คุณยายพูดพลางยิ้ม
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินถึงตรงนี้ เห็นว่าก๋วยเตี๋ยวเฉือนมีดในหม้อสุกแล้ว จึงรีบตักขึ้นมา
"คุณยายคะ ก๋วยเตี๋ยวเฉือนมีดของคุณเสร็จแล้ว! แต่ยังร้อนอยู่นะคะ ค่อยๆ กินนะคะ!" หลี่เสี่ยวหรานยกไปให้พลางกำชับ
คุณยายพยักหน้า แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเส้นก๋วยเตี๋ยวชิ้นหนึ่ง ค่อยๆ กิน
พอกินคำแรกเข้าไป คุณยายก็หยุดตะเกียบทันที จากนั้นก็เร่งกินอีกคำ
หลังจากกินติดต่อกันหลายคำ คุณยายก็น้ำตาไหลพราก ปากพึมพำไม่หยุด: "รสชาตินี้นี่เอง ใช่รสชาตินี้เลย! ฉันไม่ได้กินรสชาตินี้มาหลายปีแล้ว!"
ชายวัยกลางคนข้างๆ เห็นแบบนั้นก็ตกใจมาก รีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้คุณยายอย่างระมัดระวัง
"แม่ เป็นอะไรไปครับ?"


## บทที่ 31 อิทธิพลของชามบะหมี่หนึ่งชาม

"ลูกเอ๋ย ลองชิมดูสิ ลองชิมรสชาติของบะหมี่นี้สิ!" เสียงของหญิงชราสั่นเครือขึ้นมา
ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองชามบะหมี่ของแม่ตัวเอง
"ลองชิมดูสิ!" หญิงชราตาแดงก่ำ มือสั่นเทาคีบเส้นบะหมี่จากชามของตัวเองใส่ลงในชามของชายวัยกลางคน
ชายวัยกลางคนไม่ลังเล คีบเส้นบะหมี่เข้าปาก
หลังจากได้ลิ้มรสบะหมี่บนปลายลิ้น ชายวัยกลางคนก็ชะงักค้าง
หลังจากนั้น ชายวัยกลางคนมองชามบะหมี่ของตัวเองที่ยังไม่ได้แตะต้อง แล้วเริ่มกินมันด้วย
ขณะที่กิน ดวงตาของชายวัยกลางคนค่อยๆ แดงขึ้น
"แม่ นี่คือรสชาติของพ่อ! เป็นรสชาติของพ่อ! ถึงบะหมี่จะไม่เหมือนกัน แต่รสชาติเหมือนกับที่พ่อเคยทำในความทรงจำของผมเลย!"
หญิงชราได้ยินคำพูดนี้ พยักหน้าด้วยดวงตาแดงก่ำ
"ใช่แล้ว เป็นรสชาติของพ่อเจ้า! รสชาติแบบนี้ ฉันไม่ได้ลิ้มรสมาหลายปีแล้ว!"
บทสนทนาของแม่ลูกคู่นี้ทำให้สามีภรรยาหลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วตกตะลึง แม้แต่หลี่เสี่ยวฉิงที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะมองพี่สาวของเธอ แล้วหันไปมองลูกค้าสองคนนี้
ทำไมบะหมี่ที่พี่สาวทำถึงมีรสชาติเหมือนกับที่คนอื่นเคยทำ?
หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้แปลกใจ เหตุผลที่เธอสามารถทำอาหารที่มีรสชาติเหมือนกันได้ เพราะเธอมีพลังเชื่อมโยงอารมณ์กับคนสองคนนี้
ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อเห็นหญิงชราและชายวัยกลางคนคนนี้ เธอก็รับรู้ถึงภาพหนึ่ง
ภาพของชายคนหนึ่งกำลังทำบะหมี่ รวมถึงวิธีการใส่เครื่องปรุงต่างๆ
พอดีที่เครื่องปรุงเหล่านี้เธอมีทั้งหมด หลี่เสี่ยวหรานจึงใส่เครื่องปรุงตามที่ชายคนนั้นทำโดยไม่รู้ตัว
นี่คือเหตุผลที่บะหมี่ชามนี้มีรสชาติที่คุ้นเคย
ตอนนี้ หญิงชราและชายวัยกลางคนต่างตั้งใจกินบะหมี่
ทุกคำที่กิน รอยยิ้มแห่งความสุขก็ปรากฏบนใบหน้าของพวกเขา
เมื่อกินบะหมี่หมดชาม ทั้งสองคนก็สงบอารมณ์ที่ตื่นเต้นลงได้แล้ว ความทุกข์ที่เคยปรากฏบนใบหน้าก็หายไป
หญิงชราหันมาโบกมือเรียกหลี่เสี่ยวหราน
"หนูน้อย มาทางนี้หน่อย!"
หลี่เสี่ยวหรานเช็ดมือด้วยผ้าเช็ดมือให้แห้ง แล้วเดินไปหาหญิงชรา
หญิงชราจับมือของหลี่เสี่ยวหราน ดวงตาขุ่นมัวพิจารณาหลี่เสี่ยวหรานอย่างละเอียด แล้วปล่อยมือของหลี่เสี่ยวหราน ยิ้มออกมา
"เจ้าเป็นเด็กสาวที่มีโชคลาภ! และเจ้าได้นำโชคลาภนั้นมาให้พวกเราด้วย! ขอบใจเจ้า ที่ทำให้หญิงชราอย่างข้าเข้าใจบางสิ่งบางอย่างในที่สุด"
พูดจบ หญิงชราก็นั่งลงบนม้านั่งไม้ไผ่ มองไปยังทิวทัศน์อันงดงามในระยะไกล
"ก่อนหน้านี้ ฉันกังวลว่าตาแก่จะเหงา ฉันคิดอยู่เสมอว่าฉันอายุมากขนาดนี้แล้ว ยังจะมีอะไรให้มีชีวิตอยู่อีก อยากรีบไปพบตาแก่เร็วๆ ไปอยู่เป็นเพื่อนเขา! ไม่คิดว่า วันนี้จะได้ลิ้มรสชาติที่คุ้นเคยอีกครั้ง หัวใจของฉันก็สว่างไสวขึ้นมาทันที!"
พูดพลาง หญิงชรามองลูกชายที่นั่งอยู่อีกด้านด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก
"ลูกเอ๋ย! แม่เข้าใจแล้ว! เมื่อถึงในเมือง พาแม่ไปหาหมอเก่งๆ นั่นให้ดูอาการหน่อยนะ! พ่อของเจ้ายังอยู่ข้างๆ พวกเรา แม่ต้องช่วยเขาดูโลกใบนี้ต่อไป และดูหลานชายตัวน้อยด้วย แม่จึงจะมีหน้าไปพบเขาได้!"
ชายวัยกลางคนได้ยินคำพูดของแม่ ก็ดีใจจนน้ำตาไหล ตื่นเต้นย่อตัวลงกับพื้น จับมือของแม่
"ดี ดี ดี ขอเพียงแม่ยินดีไปรักษา ผมจะขายทุกอย่างที่มีเพื่อรักษาร่างกายของแม่ให้หาย แม่ต้องมีชีวิตอยู่แทนพ่ออีกหลายปี ดูหลานชายเติบโต แต่งงานมีภรรยา!"
"ก่อนหน้านี้ตาแก่เคยพูดไว้ว่า เขาชอบเห็นลูกหลานล้อมรอบพวกเรา! เขาจากไปเร็ว ไม่ได้เห็น ฉันจะช่วยเขาดู เมื่อถึงเวลาลงไป ก็จะได้บอกเขา ช่วยให้ความฝันของเขาเป็นจริง!" หญิงชรากล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ครับ ทุกอย่างเป็นไปตามที่แม่ว่า!" ชายวัยกลางคนพยักหน้าพร้อมน้ำตา แล้วลุกขึ้นยืน
เงยหน้าขึ้นมอง เห็นคนในบ้านตระกูลหลี่ที่ตอนนี้ต่างก็มีใบหน้ายิ้มแย้ม ชายวัยกลางคนประสานมือขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง: "ขอบคุณพวกท่านมาก! บะหมี่ชามนี้ได้คลายปมในใจของแม่ผม ทำให้เธอยินดีไปพบหมอรักษาโรค! ผมชื่อหลิวจงอี้ เปิดสำนักงานคุ้มกันสี่ฤดูในเมืองไป๋ลู่เฉิง หากพวกท่านมีเรื่องใดที่ผมช่วยได้ในอนาคต โปรดบอกได้เลย!"
"ลุง ก็แค่บะหมี่สองชามเท่านั้น ที่ทำให้คุณยายคิดได้และไปรักษาตัว ก็เป็นเรื่องดีแล้ว! ไม่จำเป็นต้องขอบคุณอะไร! ขอเพียงให้คุณยายมีชีวิตที่มีความสุขต่อไปก็พอแล้ว!" หลี่เสี่ยวหรานไม่คิดว่าเป็นความดีความชอบของตัวเอง รีบอธิบาย
หลิวจงอี้เพียงแค่ยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาหยิบเหรียญทองแดงออกมาจากกระเป๋า จ่ายค่าบะหมี่สองชาม
พยุงแม่ขึ้นรถเกวียนวัว หลิวจงอี้นั่งบนรถเกวียน แล้วประสานมือกล่าวลาครอบครัวหลี่
"ขอบคุณมาก! ภูเขาแม่น้ำย่อมมีวันพบกันอีก พบกันใหม่!"
"พบกันใหม่!" คนในบ้านตระกูลหลี่ตอบพร้อมกัน แล้วโบกมือส่งลูกค้ากลุ่มแรกของร้านบะหมี่
คนไปแล้ว ทุกคนก็เริ่มยุ่งอีกครั้ง
หลี่เสี่ยวฉิงเดินเข้ามาเก็บชามตะเกียบที่ใช้แล้ว
พอเธอหยิบชามบะหมี่ที่หลิวจงอี้กินเสร็จแล้ว เงินหนึ่งแท่งก็ปรากฏต่อหน้าหลี่เสี่ยวฉิง
รีบวางชามตะเกียบลง หลี่เสี่ยวฉิงหยิบเงินขึ้นมา พร้อมกับมองไปทางที่รถเกวียนวัวจากไปอย่างร้อนรน ร้องเรียก: "พี่สาว มาดูนี่สิ ที่ขอบชามบะหมี่ของลูกค้าคนเมื่อกี้มีเงินหนึ่งเหลียง! ต้องเป็นของที่เขาทำหล่นแน่ๆ!"
หลี่เสี่ยวหรานมองมา แล้วมองไปทางรถเกวียนที่ไม่เห็นเงาแล้ว คิดสักครู่แล้วพูดว่า: "คงเป็นลุงหลิวตั้งใจทิ้งไว้! ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน นี่เป็นเพราะกลัวว่าพวกเราจะไม่รับ จึงวางไว้ตรงนั้น!"
คนอื่นๆ ได้ยินคำพูดนี้ ก็งุนงงทันที
"แล้วเงินนี้จะทำยังไงดีล่ะ?" หลี่เสี่ยวฉิงไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร
"ให้แม่เก็บไว้เถอะ! ลุงหลิวไม่ได้บอกหรือว่า เขาเปิดสำนักงานคุ้มกันในเมืองไป๋ลู่เฉิง ในอนาคต คนจากสำนักงานคุ้มกันอาจจะผ่านเส้นทางนี้ เมื่อพบกัน ก็ดูแลพวกเขาให้ดีหน่อย! การแลกเปลี่ยนน้ำใจระหว่างกัน ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ?" หลี่เสี่ยวหรานคิดสักครู่ แล้วพูด
หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วได้ยินคำพูดของลูกสาว ต่างก็ครุ่นคิด
หลี่เสี่ยวฉิงก็รู้สึกว่าวิธีจัดการของพี่สาวไม่เลว จึงนำเงินมาให้จ้าวซิ่ว
"แม่ เก็บเงินให้ดีนะ อย่าทำหล่นล่ะ!"
จ้าวซิ่วได้ยินคำพูดของลูกสาวคนเล็ก ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
"วางใจเถอะ แม่อาจจะทำตัวเองหายได้ แต่จะไม่มีวันทำเงินหาย! พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่แม่ได้จับเงินมากขนาดนี้ด้วยมือตัวเอง!"
พอพูดจบ ทุกคนในครอบครัวก็หัวเราะขึ้นมา
"ตามที่เธอพูด งั้นฉันก็ขอจับดูบ้าง ขอรับโชคจากเงินนี้หน่อย!" หลี่ซุ่นพูดล้อเล่น
"เอ้า ให้คุณจับดู จะได้หาเงินมาเลี้ยงครอบครัวได้มากขึ้น!" จ้าวซิ่วได้ยินแล้ว รีบวางเงินลงในมือของหลี่ซุ่น
หลี่เสี่ยวหรานเห็นครอบครัวมีความสุข ก็ยิ้มตาม
นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดี! และเป็นลางดีด้วย!


## บทที่ 32 ลูกค้าที่ยากเย็น

บทที่ 32 ลูกค้าที่ยากเย็น
ลั่วเฉิงที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
น้ำตาในดวงตาของยายคนนั้น และการที่คนชื่อหลิวจงอี้แอบใส่เงินไว้ เขาเห็นทั้งหมดด้วยตาตัวเอง
ในขณะนี้ ใจของลั่วเฉิงเต็มไปด้วยความสงสัย
เขาที่ไม่เคยสัมผัสความรักของครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ไม่เข้าใจทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
แค่ชามบะหมี่ธรรมดา ทำไมถึงส่งผลกระทบทางอารมณ์ต่อคนได้มากขนาดนี้
ในตอนนี้ ลั่วเฉิงตระหนักได้ทันทีว่า บางทีการทำธุรกิจร้านบะหมี่นี้ก็ไม่เลว
เขาควรจะไปลองสัมผัสด้วยกันด้วย บางทีอาจจะมีสิ่งที่ได้รับโดยไม่คาดคิด
คิดถึงตรงนี้ ลั่วเฉิงก็เดินออกมาจากที่ซ่อน ตรงไปที่ร้านบะหมี่
หลี่เสี่ยวหรานเพิ่งจะเช็ดเตาที่ใช้เมื่อครู่ให้สะอาด ก็เห็นลั่วเฉิงเดินเข้ามา
"ทำไมเจ้ามาที่นี่?"
ลั่วเฉิงมองหลี่เสี่ยวหรานแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า: "วันนี้ข้าไม่ต้องขึ้นไปล่าสัตว์ ก็เลยมาช่วยงานหน่อย!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็มองไปทางหลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วอีกด้าน
"พ่อตาแม่ยาย ที่บ้านก็ต้องมีคนดูแล ลูกไก่และต้าเฮวี่ยงพวกนั้นยังต้องให้ท่านไปดูแล ที่นี่ให้ข้าจัดการเถอะ!"
หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วมองหน้ากันแวบหนึ่ง รู้สึกว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ
มีลูกเขยอยู่ที่นี่ ความปลอดภัยของลูกสาวทั้งสองก็ไม่ต้องกังวล พวกเขาพอดีจะได้กลับบ้านไปทำสิ่งที่พวกเขาทำได้
พูดตามตรง เรื่องการตั้งร้านบะหมี่นี้ พวกเขาก็รู้สึกกลัวอยู่บ้าง
ถึงอย่างไรการทำธุรกิจต้องพบปะกับลูกค้าหลากหลายรูปแบบ หนึ่งหรือสองคนอาจจะยังพอรับมือได้ แต่ถ้าเจอคนเยอะๆ สามีภรรยาทั้งสองก็ทำไม่ไหวแล้ว
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พวกเขาแต่ก่อนรู้แต่การทำไร่ทำนาอยู่ที่บ้าน ดังนั้นการให้พวกเขาพูดคุยกับคนมากมายอย่างกะทันหัน ก็ยากลำบากอยู่พักหนึ่ง
"ลูกเขยพูดถูกแล้ว ข้าควรไปทำสิ่งที่เหมาะกับข้าดีกว่า! พอดีผักที่พวกเราปลูกไว้ในสวนก่อนหน้านี้ก็ควรจะใส่ปุ๋ยได้แล้ว!" หลี่ซุ่นคิดได้อย่างชัดเจน การทำสิ่งที่เหมาะกับตัวเอง จึงจะไม่เป็นภาระให้กับลูกสาวและลูกเขย ดังนั้นเขาจึงยิ้มและตกลง
เงินที่อุ่นๆ อยู่ในมือ ตอนนี้ก็ถูกหลี่ซุ่นยัดใส่มือของหลี่เสี่ยวหราน หลังจากนั้นสามีภรรยาทั้งสองก็โบกมือลาไป
หลังจากส่งพ่อแม่ของตัวเองไปแล้ว หลี่เสี่ยวหรานก็หันมามองลั่วเฉิง
"ทำไม ข้ารู้สึกว่าเจ้าตั้งใจ! ตั้งใจไม่ให้พ่อแม่ข้าทำงานที่นี่!"
เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาสีดำขลับของหลี่เสี่ยวหราน ลั่วเฉิงก็ "อืม" ออกมา
"นิสัยของพ่อแม่เจ้า เจ้าน่าจะรู้ดีกว่าข้า! ทางบ้านหลี่นั่นสูญเสียกระดูกเสือไปหนึ่งชิ้น ไม่รู้ว่าจะเอาความคิดมาลงที่พ่อแม่เจ้าหรือเปล่า พ่อแม่เจ้าอยู่แต่ในบ้าน มีต้าเฮวี่ยงคุ้มครอง คนของบ้านหลี่ก็ไม่อาจได้เปรียบ แต่ถ้าพ่อแม่เจ้าอยู่ที่นี่ช่วยเจ้าตั้งร้านบะหมี่ เมื่อถึงเวลาที่มีเรื่องวุ่นวาย เจ้าจะยังทำธุรกิจนี้ต่อไปได้หรือไม่?"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ก็เข้าใจความตั้งใจของลั่วเฉิงทันที
"ใช่แล้ว พี่สาว เจ้าไม่รู้หรอก ตอนที่ข้ากับเสี่ยวหู่จื่อออกไปเก็บฟืน ก็เห็นอาใหญ่แอบๆ ซ่อนๆ มาแถวบ้านเราแล้ว! ได้ยินพี่สาวพูดแบบนี้ ก็ต้องระวังไว้หน่อยจริงๆ! เจ้าก็รู้นิสัยพ่อ บางทีอาจจะถูกอาใหญ่พูดให้คล้อยตาม แล้วไปเป็นลูกกตัญญูอีกก็ได้!" หลี่เสี่ยวฉิงนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง จึงเบ้ปากพูดอย่างโกรธๆ
หลี่เสี่ยวหรานยื่นมือไปจิ้มหัวน้องสาวของตัวเอง แล้วหัวเราะด่าว่า: "เจ้าพูดถึงพ่อของเจ้าแบบนี้ได้หรือ? เจ้าวางใจเถอะ เรื่องนี้จะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน ก่อนหน้านี้พวกเรายังอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลหลี่ ติดขัดเรื่องความกตัญญู จึงต้องประนีประนอม แต่ตอนนี้พวกเราแยกออกมาจากบ้านตระกูลหลี่แล้ว ข้าอยากจะดูว่า หน้าของพวกเขาจะหนาแค่ไหน!"
"ข้าแค่พูดถึงสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นได้ เพื่อป้องกันไว้ก่อน!" หลี่เสี่ยวฉิงก็รู้ว่าการพูดแบบนี้ไม่ถูกต้อง รีบแลบลิ้นออกมา แล้วอธิบายว่า
"ดี พี่สาวเข้าใจแล้ว! แต่คราวหน้าอย่าพูดแบบนี้อีกนะ! ข้าเห็นช่วงนี้ พ่อแม่มีการเปลี่ยนแปลงมากแล้ว! พวกเราก็ไม่สามารถคาดหวังให้พ่อแม่เปลี่ยนนิสัยในทันที ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปสิ! ดังนั้นพวกเราต้องมองเห็นด้านที่ดีของพ่อแม่ ให้กำลังใจพวกเขามากๆ ให้พวกเขาเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น!" หลี่เสี่ยวหรานพูดพร้อมรอยยิ้ม
"รู้แล้ว! พี่สาว เป็นข้าที่คิดผิดไป!" หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของพี่สาว จึงทบทวนตัวเองอย่างจริงจัง นำคำพูดนี้ฟังเข้าหู เก็บไว้ในใจ
พอดีในตอนนี้ มีรถม้าอีกสามคันผ่านมา
ลั่วเฉิงเห็นสถานการณ์ จึงมองไปที่หลี่เสี่ยวหราน
"สิ่งนี้ของเจ้า ยังมีอีกไหม?"
หลี่เสี่ยวหรานเห็นลั่วเฉิงถามถึงหน้ากาก จึงพยักหน้า แล้วหยิบอันหนึ่งออกมาจากกระเป๋า
ลั่วเฉิงรับมาแล้ว ก็สวมหน้ากากไว้ จากนั้นก็ยืนอยู่ด้านหลังของหลี่เสี่ยวหราน
หลี่เสี่ยวฉิงล้างชามตะเกียบที่ใช้แล้วให้สะอาด เช็ดโต๊ะให้สะอาด แล้วก็มองรถม้าที่มาจากทางไกลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาทั้งสามผิดหวังก็คือ รถม้าไม่ได้หยุด แต่เดินหน้าต่อไป
"เฮ้อ นึกว่าวันนี้จะมีลูกค้าเยอะแล้ว!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างผิดหวัง
หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้ท้อใจ เธอมีความมั่นใจในถนนหลวงสายนี้มาก
ถึงอย่างไรถนนหลวงสายนี้ก็มีคนผ่านไปมามากมาย ไม่ขาดลูกค้าพวกนี้หรอก
"วางใจเถอะ จะมีลูกค้ามาแน่นอน!" หลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างใจเย็น
ลั่วเฉิงหลังจากสวมหน้ากากแล้วก็เหมือนผู้คุ้มกัน ยืนอยู่ด้านหลังของหลี่เสี่ยวหรานตลอด ไม่พูดอะไรสักคำ
หลี่เสี่ยวหรานก็ไม่สนใจ ยังคงรอคอยอย่างอดทน
และแล้ว ไม่นานนัก อีกด้านหนึ่งก็มีม้าหลายตัววิ่งมาอย่างรวดเร็ว
คนขี่ม้าสังเกตเห็นร้านบะหมี่ข้างทางนี้ จึงลดความเร็วลง แล้วมาหยุดที่หน้าร้านบะหมี่
คนพวกนี้เห็นหลี่เสี่ยวหรานและคนอื่นๆ สวมหน้ากากผ้า เผยให้เห็นแค่ดวงตาคู่หนึ่ง จึงขมวดคิ้วทันที
"ทำไมพวกเจ้าต้องปิดหน้าขายบะหมี่?"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินอีกฝ่ายถามคำถามนี้ จึงเริ่มอธิบายอีกครั้ง
"พวกเราขายบะหมี่ ที่สวมหน้ากากผ้านี้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้น้ำลายของพวกเราตกลงไปในหม้อหรือชามตอนพูดคุย"
อีกฝ่ายมองหลี่เสี่ยวหรานแวบหนึ่ง แล้วสำรวจลั่วเฉิงที่อยู่ด้านหลังของหลี่เสี่ยวหราน แน่ใจว่าคนทั้งสามไม่มีอันตราย จึงลงจากม้า แล้วผูกม้าไว้กับต้นไม้ข้างๆ
"พอดีเลย พวกเราก็หิวแล้ว! ต้มบะหมี่ให้พวกเราห้าชามสิ!" ชายที่ถามคำถามเมื่อครู่ พูดขึ้นมาทันที
"ขอถามว่าต้องการบะหมี่เปล่าหรือบะหมี่ใส่เนื้อ? บะหมี่เปล่าสามเหวินเชียน บะหมี่ใส่เนื้อห้าเหวิน!" หลี่เสี่ยวหรานถาม
ทั้งห้าคนมองกันไปมองกันมา จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มที่ดูอายุน้อยกว่าคนอื่นพูดขึ้นมาว่า: "ในเมื่อเจ้าเป็นคนขายบะหมี่ ไม่เลือกให้พวกเราสิ!"
พอพูดแบบนี้ออกมา คนอื่นอีกสี่คนก็ตกตะลึง
ชายที่พูดก่อนหน้านี้ถึงกับจ้องชายหนุ่มคนนั้นตาเขียว
"เสี่ยวหลิว คำที่พูดกับเจ้าก่อนหน้านี้ เจ้าลืมไปหมดแล้วหรือ? ออกเดินทางไกล ทำดีต่อผู้อื่น เจ้าแค่กินบะหมี่ชามเดียวก็อดใจไม่ไหวหาเรื่องแล้วหรือ?"


## บทที่ 33 เกิดความสงสัย

เสี่ยวหลิวทำปากเบ้ อดไม่ได้ที่จะโต้แย้งว่า "การเปิดร้านทำธุรกิจก็ต้องตอบสนองความต้องการของลูกค้าสิ! ฉันพูดแบบนี้ก็ไม่ได้จงใจกลั่นแกล้งนะ!"
พูดจบ เสี่ยวหลิวก็หันไปพูดกับหลี่เสี่ยวหรานว่า "วันนี้ฉันถือว่าให้โอกาสพวกเธอได้ฝึกฝนนะ ต่อไปถ้าเจอลูกค้าที่ยากกว่าฉันอีก พวกเธอก็จะมีประสบการณ์แล้ว ก็จะไม่กลัวว่าจะรับมือไม่ได้!"
"เธอยิ่งพูดยิ่งมันเข้าไปใหญ่นะ เธอกลายเป็นคนมีเหตุผลไปแล้ว คนอื่นยังต้องมาขอบคุณพวกเธออีกเหรอ?" ชายที่เป็นหัวหน้าตอนนี้โกรธจนหนวดเกือบจะตั้งขึ้นมาแล้ว ยิ่งอยากจะตบเด็กเกเรคนนี้สักทีหนึ่ง
"ไม่เป็นไรค่ะ ลูกค้ามีความต้องการอะไร พวกเราก็ต้องตอบสนอง! ท่านลูกค้าทั้งหลาย รอสักครู่นะคะ ดิฉันจะทำบะหมี่ให้ทุกคนเดี๋ยวนี้!" หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้ใส่ใจกับการกลั่นแกล้งแบบนี้ พูดยิ้มๆ แล้วก็เริ่มปาดบะหมี่
เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวหรานผู้หญิงตัวเล็กๆ มือหนึ่งถือก้อนแป้ง อีกมือหนึ่งใช้แผ่นไม้ไผ่ปาดบะหมี่อย่างคล่องแคล่ว ทั้งห้าคนต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ
เจินลี่หมิงที่ไม่เคยพูดอะไรเลยอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความประหลาดใจว่า "น้องสาวเป็นคนจากทางซานซีหรือ?"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำถามของอีกฝ่าย ส่ายหัว
"ไม่ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนท้องถิ่นที่เกิดและเติบโตที่นี่!"
เจินลี่หมิงพอได้ยินก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาทันที
"แล้วเธอเรียนรู้วิธีทำบะหมี่ปาดมีดนี้ได้อย่างไร? ต้องรู้นะว่า ฝีมือของเธอนี่ แม้แต่ในซานซีก็หาได้ยากแล้ว!"
หลี่เสี่ยวหรานตอนนี้พอดีปาดบะหมี่ให้ทั้งห้าคนเสร็จแล้วต้มในหม้อ จากนั้นก็มองไปที่เจินลี่หมิง
"ฉันแค่เคยได้ยินคนพูดถึง แล้วก็ลองคิดเองน่ะค่ะ อาจจะเป็นเพราะฉันมีพรสวรรค์ในการทำอาหารก็ได้! เลยเรียนรู้ได้เร็ว!"
เจินลี่หมิงพอได้ยินก็ไม่ได้สงสัย
เพราะเขาเดินทางไปทั่วเหนือใต้มาหลายปี ก็เคยเห็นคนที่มีความสามารถพิเศษมาไม่น้อย ตอนนี้เด็กสาวชนบทคนหนึ่งทำบะหมี่ปาดมีดเป็นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
"ดูเหมือนว่าลูกค้าเคยไปซานซีมาแล้วสินะคะ? ลองเล่าเรื่องวัฒนธรรมและประเพณีของซานซีให้ฟังหน่อยสิคะ! ถึงฉันจะไม่เคยออกไปไหนเลย แต่ก็ใฝ่ฝันถึงชีวิตที่น่าตื่นเต้นข้างนอก แม้จะไม่ได้ไปเห็นด้วยตาตัวเอง แต่ได้ฟังลูกค้าเล่า ก็ถือว่าพอใจแล้วค่ะ!" ขณะที่กำลังใส่เครื่องปรุงต่างๆ ลงในชาม หลี่เสี่ยวหรานก็ถามด้วยความสนใจ
เจินลี่หมิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน ยิ้มเล็กน้อย แล้วก็เริ่มเล่า
"ซานซีน่ะ จริงๆ แล้วก็ไม่มีอะไรให้พูดมากหรอก แต่อาหารประเภทแป้งที่นั่นมีชื่อเสียงมาก รสชาติดีมาก อ้อ ที่นั่นยังมีอาหารชนิดหนึ่งเรียกว่าโร่วเจียโม่ รสชาติถึงจะไม่หลากหลายเท่าอาหารในสถานที่และที่อยู่ของเรา แต่ก็เด่นตรงที่ใช้เนื้อเยอะ กินแล้วก็ถือว่ามีรสชาติเป็นเอกลักษณ์ โร่วเจียโม่รวมเนื้อหมักกับแป้งปิ้งเข้าด้วยกัน ส่งเสริมซึ่งกันและกัน ทำให้รสชาติของแต่ละอย่างโดดเด่นถึงขีดสุด สำหรับพวกเราพ่อค้าที่ต้องเดินทางไปมา ถ้าจะกินให้อิ่มท้อง ก็ถือว่าเป็นอาหารที่ดีมากทีเดียว!"
หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงโร่วเจียโม่ที่เคยกินในยุคปัจจุบัน ก็เข้าใจได้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงพูดแบบนั้น
หลังจากนั้น เจินลี่หมิงก็เหมือนเปิดกล่องพูดคุย เล่าเรื่องประเพณีและเรื่องแปลกๆ ของซานซีต่อไปอีก
หลี่เสี่ยวหรานทั้งต้มบะหมี่ ทั้งตอบรับบ้าง สองคนก็คุยกันถูกคอ
ลั่วเฉิงยืนฟังอยู่ข้างๆ พลางมองไปที่หลี่เสี่ยวหราน
ตอนนี้หลี่เสี่ยวหรานเหมือนถูกหมอกคลุมไว้
ลั่วเฉิงคิดว่าเขาเข้าใจหลี่เสี่ยวหรานดีแล้ว แต่จนถึงวันนี้ถึงได้รู้ว่า เขาไม่เข้าใจเธอเลยสักนิด
ไม่ใช่ใครก็สามารถคุยกับพ่อค้าที่เดินทางไปทั่วเหนือใต้ได้
แต่ดูหลี่เสี่ยวหรานสิ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร เธอก็สามารถต่อบทสนทนาได้ พูดถึงความรู้ของตัวเอง ทำให้ลั่วเฉิงรู้สึกประหลาดใจมาก
บางทีภรรยาที่เขาพาตัวกลับมาเพราะความใจดีชั่วครั้งชั่วคราว อาจจะไม่ธรรมดาอย่างที่เขาคิด
คิดถึงตรงนี้ ลั่วเฉิงก็เกิดความสงสัยในใจ
ประสบการณ์ชีวิตของหลี่เสี่ยวหรานตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ เขาให้คนสืบมาอย่างละเอียด พูดได้ว่าคนที่เธอเคยพบ สิ่งที่เธอเคยทำ เขารู้หมด
ต้องบอกว่า หลี่เสี่ยวหรานที่อยู่ตรงหน้ากับหลี่เสี่ยวหรานที่เขาสืบมาแตกต่างกันมาก แม้แต่นิสัยก็ยังแตกต่างกัน
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าที่หลี่เสี่ยวหรานเปลี่ยนไปมาก เป็นเพราะเธอเคยไปเยือนประตูผีมาครั้งหนึ่งแล้วกลับมา กลับมาแล้วก็เปลี่ยนนิสัย
ดูเหมือนว่า ในนี้จะต้องมีเรื่องที่เขาไม่รู้แน่ๆ
หลี่เสี่ยวหรานตักบะหมี่ใส่ชามแล้ว ก็เริ่มยกออกมา
รวมทั้งหมดห้าชาม สองชามเป็นบะหมี่เจ หนึ่งชามใส่พริก อีกหนึ่งชามไม่ใส่พริก
อีกสามชามเป็นบะหมี่หน้าเนื้อ สองชามใส่พริก อีกหนึ่งชามไม่ใส่พริก
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นพี่สาวต้มบะหมี่เสร็จแล้ว รีบเข้าไปช่วยยก
ลั่วเฉิงเห็นแบบนั้นก็เข้าไปช่วยด้วย
ไม่นาน บะหมี่ทั้งห้าชามก็ถูกส่งไป ตามคำสั่งของหลี่เสี่ยวหราน วางไว้ตรงหน้าแต่ละคน
เมื่อเห็นชามบะหมี่ตรงหน้า เสี่ยวหลิวที่ก่อนหน้านี้พูดกลั่นแกล้งก็ตกตะลึง
เพราะบะหมี่ที่หลี่เสี่ยวหรานทำเดาถูกหมดเลย
เขาไม่กินเนื้อ กินแต่บะหมี่เจ และต้องกินเผ็ดด้วย
นอกจากนี้ เจินลี่หมิงเพราะได้รับบาดเจ็บภายใน อาหารการกินก็ต้องรักษาความจืด ดังนั้นเขาต้องกินบะหมี่เจรสจืด ไม่ใส่พริก
ส่วนอีกสามคนจริงๆ แล้วชอบกินเผ็ดทั้งหมด แต่เกาหูที่เป็นหัวหน้ามีแผลในปาก ไม่สามารถกินเผ็ดได้ แตะพริกนิดเดียวก็จะรู้สึกเจ็บ
ดังนั้นบะหมี่หน้าเนื้อที่วางตรงหน้าเขาจึงเป็นน้ำซุปใส ส่วนของอีกสองคนเป็นบะหมี่หน้าเนื้อที่ใส่พริก!
"ลูกค้าทุกท่าน เชิญทานบะหมี่ได้เลยค่ะ! ฉันรับรองได้ว่า รสชาติของบะหมี่นี้จะต้องถูกใจพวกคุณแน่นอน!" หลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างมั่นใจ
ทั้งห้าคนมองหน้ากันไปมา แล้วก็หยิบตะเกียบขึ้นมากินพร้อมกัน
ต้องบอกว่า บะหมี่ปาดมีดนี้พอเข้าปากก็อร่อยมาก
ทั้งห้าคนกินไปคำหนึ่งแล้วก็ไม่สนใจที่จะพูดอะไรอีก กินต่อไปเรื่อยๆ
กินบะหมี่หมด ดื่มน้ำซุปกระดูกก็หมด กลุ่มคนรู้สึกว่าความเหนื่อยล้าจากการเดินทางหายไปไม่น้อย
ก่อนจะจากไป เสี่ยวหลิวหยิบเงินสามสิบเหรียญทองแดงออกมา ยื่นให้หลี่เสี่ยวหราน
"พี่สาวคนนี้ บะหมี่ที่พี่ทำอร่อยมาก เป็นรสชาติที่ผมชอบ เมื่อกี้เสี่ยวหลิวผิดเอง ขอโทษพี่ด้วยนะ! เงินที่เกินมาเก้าเหรียญทองแดงนี่ถือว่าเป็นค่าขอโทษที่ผมให้พี่สาวนะ!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนี้ ยิ้มแล้วเก็บเหรียญทองแดงไว้
"ในเมื่อเธอตั้งใจให้ ฉันก็ตั้งใจรับไว้! รับค่าขอโทษของเธอแล้ว ฉันก็จะให้ประโยคหนึ่งกับเธอ ฟ้ายังมีฟ้าที่สูงกว่า คนยังมีคนที่เก่งกว่า ไม่ว่าเธอจะเจอคนแบบไหน ทุกคนล้วนสมควรได้รับความเคารพจากเธอ เพราะในตัวพวกเขา ล้วนมีสิ่งที่เธอควรเรียนรู้!"
คำพูดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นพูดกับเสี่ยวหลิว เสี่ยวหลิวคงจะโต้กลับไปแล้ว
แต่คนที่พูดคำนี้กลับเป็นหลี่เสี่ยวหรานที่ทำให้เสี่ยวหลิวยอมรับจากใจ ดังนั้นเขาจึงเก็บคำพูดนี้ไว้ในใจ
และก็เพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของหลี่เสี่ยวหรานนี้ ทำให้เสี่ยวหลิวในอนาคตเมื่อเดินทางไปทั่ว ไม่เคยดูถูกใครเลย หลายครั้งในยามคับขันช่วยชีวิตเขาไว้
แน่นอน นั่นเป็นเรื่องในอนาคต
"พี่สาว ผมขอถามหน่อยได้ไหมว่า พี่ตัดสินรสนิยมของพวกเราได้ยังไง?" เสี่ยวหลิวถามอย่างสงสัย
คำถามนี้ ไม่ใช่แค่คนที่มากินบะหมี่ทั้งห้าคน แม้แต่หลี่เสี่ยวฉิงและลั่วเฉิงก็สงสัยเช่นกัน


## บทที่ 34 สังเกตคำพูดและสีหน้า

หลี่เสี่ยวหรานมองดูสายตาอันอยากรู้อยากเห็นของทุกคน แล้วยิ้มออกมา
"จริงๆ แล้วมันง่ายมากนะ! ฉันแค่อาศัยการสังเกตคำพูดและท่าทางเท่านั้นเอง!"
พูดถึงเรื่องนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็หันไปมองเสี่ยวหลิวก่อน
"แม้ว่าเธอจะอายุน้อย แต่ริมฝีปากของเธอซีดจาง ตอนนี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อนต้นฤดูใบไม้ร่วง แต่เธอกลับสวมเสื้อผ้าสองชั้น และยังเอามือใส่กระเป๋าเสื้ออย่างไม่รู้ตัว นั่นแสดงว่าร่างกายของเธอคงจะเย็น ดังนั้นเธอจึงชอบกินอาหารเผ็ด เพื่อให้ร่างกายอบอุ่นขึ้น!"
หลังจากนั้น หลี่เสี่ยวหรานก็เดินมาหยุดตรงหน้าเกาหู
"ริมฝีปากของคุณแดงเป็นมัน และมีผื่นแดงที่จมูก ดูก็รู้ว่าร่างกายร้อน แน่นอนว่าคุณต้องอยากกินอาหารรสจืดๆ หน่อย!"
"ส่วนคนนี้ คุณน่าจะได้รับบาดเจ็บภายในใช่ไหม! ใบหน้าซีดขาว เห็นได้ชัดว่าเกิดจากการเสียเลือดมาก ในช่วงเวลาแบบนี้ ควรกินอาหารรสจืดๆ! ดังนั้นจึงกินบะหมี่เจ ไม่ใส่เนื้อ" หลี่เสี่ยวหรานเดินมาหยุดตรงหน้าเจินลี่หมิงและพูด
"ส่วนสองคนนี้ แม้ว่าจะไม่เคยพูดอะไรเลย แต่ลักษณะใบหน้าของคุณเป็นคนจากถิ่นของเรา คนจากถิ่นของเราไม่มีใครที่ไม่กินพริก แม้จะมีก็น้อยมาก!" หลี่เสี่ยวหรานหันไปมองสองคนที่เหลือและอธิบาย
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน สองคนที่ไม่เคยพูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นก็ตกใจมาก
ชายวัยกลางคนในกลุ่มอดไม่ได้ที่จะถาม: "เด็กน้อย เธอมีความสามารถไม่น้อยเลยนะ! เธอรู้ได้อย่างไรจากลักษณะใบหน้าว่าพวกเราเป็นคนจากถิ่นนั้น?"
"ไม่ทราบว่าท่านเคยได้ยินเกี่ยวกับการดูโหงวเฮ้งหรือไม่ ใบหน้าของคนเราอาจเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา แต่โครงกระดูกใบหน้านั้นเปลี่ยนแปลงได้ยาก และคนจากถิ่นของเรา โครงกระดูกใบหน้าแบ่งได้เพียงไม่กี่แบบ ท่านและอีกท่านหนึ่งมีโครงกระดูกใบหน้าแบบคนจากถิ่นของเราอย่างชัดเจน!" หลี่เสี่ยวหรานตอบ
ซวีเหนียนเซิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหรานก็ตกใจมาก
"เด็กน้อย อายุยังน้อยแต่กลับรู้เรื่องโครงกระดูกใบหน้า ช่างน่าทึ่งจริงๆ!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนั้น จึงยิ้มและอธิบายว่า: "จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าฉันมีความสามารถพิเศษอะไร แค่เพราะฉันเคยเป็นคนเงียบขรึม ชอบทำงานโดยไม่พูดไม่จา จึงฝึกฝนการสังเกตผู้อื่นอย่างเงียบๆ เวลาว่างฉันก็จะคิดวิเคราะห์ไปเรื่อยๆ และค่อยๆ มีความเข้าใจเป็นของตัวเอง! อย่างที่เขาว่า ยิ่งทำยิ่งชำนาญ สะสมทีละเล็กละน้อย จนตอนนี้ก็มีความสามารถในการสังเกตคำพูดและท่าทางที่ทำให้คนอื่นทึ่งได้!"
ซวีเหนียนเซิงได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน ก็ยกมือลูบเคราของตัวเอง ด้วยสีหน้าที่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
"น่าแปลกใจที่เธอให้คำแนะนำกับเสี่ยวหลิวแบบนั้น! จริงๆ แล้ว ผู้เชี่ยวชาญอยู่ในหมู่ประชาชนนี่เอง เราไม่ควรดูถูกคนที่เราพบเลยจริงๆ! ขอบคุณที่สอน!"
"ท่านพูดเล่นไปแล้ว! ฉันแค่ได้ประโยชน์จากการสะสมประสบการณ์เท่านั้นเอง!" หลี่เสี่ยวหรานตอบอย่างถ่อมตัว
หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้โกหก เมื่อก่อนตอนที่เธออยู่ในโลกสมัยใหม่ เธอชอบนั่งที่มุมหนึ่งของตลาดสด แล้วสังเกตพฤติกรรมและสีหน้าของผู้คนหลากหลายรูปแบบ
ประกอบกับเธอมีพลังเชื่อมโยงอารมณ์ นานวันเข้า แค่เห็นคนอื่นทำท่าทางเล็กๆ น้อยๆ เธอก็สามารถเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่
"แต่การสะสมประสบการณ์ที่ดูเหมือนง่ายแบบนี้ กลับมีคนน้อยมากที่ทำได้!" ซวีเหนียนเซิงอดที่จะรำพึงไม่ได้: "วันนี้พวกเรายังมีธุระต้องเดินทาง ขอลาก่อน! เมื่อพวกเรากลับมา จะต้องมาลิ้มลองอาหารอร่อยอีกแน่นอน!"
"ยินดีต้อนรับให้มาอีก บางทีตอนนั้นฉันอาจจะทำบะหมี่อร่อยๆ ได้มากกว่านี้อีก!" หลี่เสี่ยวหรานยิ้มและส่งทั้งห้าคนออกไป
หลังจากพูดคุยกันสองสามประโยคเกี่ยวกับการพบกันในอนาคต คนที่ต้องเดินทางก็ขึ้นม้าและจากร้านบะหมี่ริมทางนี้ไป
หลังจากที่มองไม่เห็นเงาของร้านบะหมี่แล้ว ตู้เหวินที่ติดตามซวีเหนียนเซิงมาตลอดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
"ท่าน การเดินทางครั้งนี้ของเราต้องการความสามารถของเด็กสาวคนนั้นพอดี ทำไมท่านถึงไม่ได้พูดอะไรเลย?"
ซวีเหนียนเซิงขี่ม้า ครุ่นคิดสักครู่ แล้วถอนหายใจ
"ช่างเถอะ การเดินทางครั้งนี้ของเราไม่สงบอยู่แล้ว จะเจออันตรายอะไรบ้าง พวกเราเองก็ยังไม่รู้ จะไปลากเด็กสาวที่ไม่เกี่ยวข้องมาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากทำไม! ในใต้หล้านี้ จริงๆ แล้วไม่มีคนที่เหมาะสมกว่านี้แล้วหรือ? ถึงขนาดที่เราต้องไม่ละเว้นแม้แต่เด็กสาวคนหนึ่ง!"
เมื่อซวีเหนียนเซิงพูดจบ คนอื่นๆ รอบข้างก็ไม่พูดอะไรอีก
แต่ตอนนี้ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา
"เฮ้อ รู้งี้พวกเราควรซื้อของที่พี่สาวคนนั้นใส่บนใบหน้าสักหน่อย อย่างนั้นเวลาเดินทางเราก็จะไม่ต้องกลัวฝุ่นเข้าปากแล้ว!" เสี่ยวหลิวนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดอย่างเสียดาย
คนอื่นๆ นึกถึงสิ่งที่หลี่เสี่ยวหรานและคนอื่นๆ สวมใส่บนใบหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกสะดุดใจ
"เมื่อไปถึงเมืองถัดไป พวกเราหาคนทำให้สักหน่อยเถอะ!" เจินลี่หมิงพูดขึ้น
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย ไม่ได้พูดอะไรอีก และเดินทางต่อไป
ทางด้านหลี่เสี่ยวหราน หลังจากที่ทั้งสามคนช่วยกันเก็บชามและโต๊ะเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว เห็นว่าไม่มีลูกค้ามา จึงหาเก้าอี้มานั่งคนละตัว
"เฮ้อ ไม่คิดเลยว่าการตั้งร้านบะหมี่จะเหนื่อยขนาดนี้!" หลี่เสี่ยวฉิงนั่งลง นวดขาที่ปวดเมื่อยพลางบ่น
เท้าทั้งสองข้างของหลี่เสี่ยวหรานก็ปวดเมื่อยเช่นกัน แต่เธอมีการเตรียมใจไว้แล้ว จึงไม่รู้สึกว่าทนไม่ไหว
"เมื่อก่อนเธอสังเกตคนอื่นอย่างระมัดระวังแบบนี้เหมือนกันหรือ?" ลั่วเฉิงถามขึ้นอย่างกะทันหัน
หลี่เสี่ยวหรานอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า
"ในสถานการณ์แบบนั้นที่บ้านตระกูลหลี่ ตอนที่พ่อของฉันโง่เขลาเชื่อฟังคนอื่น สิ่งเดียวที่ฉันทำได้คือระมัดระวังปกป้องตัวเอง แล้วพยายามทำความรู้จักทุกคน จากนั้นก็คว้าโอกาสเพื่อหนีออกจากนรกนั่น!"
"เธอไม่เคยคิดจะยอมรับชะตากรรมบ้างหรือ?" ลั่วเฉิงมีปฏิกิริยาแปลกๆ เขาถามคำถามนี้อย่างสงบนิ่ง
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนั้น ก็หัวเราะเยาะออกมาทันที
"ทำไมฉันต้องยอมรับชะตากรรมด้วย? สิ่งที่ฉันเจอก็แค่ความยากลำบากชั่วคราวเท่านั้น! บ้านตระกูลหลี่อาจกักขังฉันได้ชั่วคราว แต่ไม่สามารถกักขังฉันได้ตลอดไป ฉันต้องหาวิธีให้ตัวเองหลุดพ้นจากหล่มโคลนนี้ได้! ชีวิตของฉัน ไม่เคยถูกกำหนดโดยคนอื่น คนที่สามารถกำหนดชีวิตของฉันได้ มีเพียงตัวฉันเท่านั้น!"
"แต่ในโลกนี้มีหลายเรื่องที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย!" ลั่วเฉิงนึกถึงบางอย่าง จึงพูดอย่างมีนัยสำคัญ
"ใครว่า? ใครบอกว่าเราทำอะไรไม่ได้? เมื่อเจอกับสิ่งที่รู้ว่าทำไม่ได้ นั่นก็คือเวลาที่เราสะสมพลัง เหมือนกับเมล็ดพันธุ์ที่สะสมพลังในความมืด สักวันหนึ่งก็จะได้เห็นแสงอาทิตย์อีกครั้ง!" หลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างไม่เห็นด้วย: "ชีวิตฉัน ฉันเป็นผู้กำหนด ไม่ใช่สวรรค์! ไม่ใช่คนอื่น!"
"ชีวิตฉัน ฉันเป็นผู้กำหนด ไม่ใช่สวรรค์ ไม่ใช่คนอื่น!" ลั่วเฉิงพูดตามหลี่เสี่ยวหราน
ค่อยๆ ลั่วเฉิงดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง จากนั้นก็สลัดความหดหู่ก่อนหน้านี้ออกไป ทั้งคนดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา
"เธอพูดถูก ชีวิตฉัน ฉันเป็นผู้กำหนด ไม่ใช่สวรรค์ และยิ่งไม่ใช่คนอื่น!"
หลี่เสี่ยวหรานมองดูลั่วเฉิงในสภาพนี้ ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็นึกถึงความฝันที่เธอเข้าไปในคืนนั้น!
คนที่อยู่ในถ้ำน้ำแข็งนั้น น่าจะเป็นลั่วเฉิงใช่ไหม! เขาผ่านอะไรมาบ้าง?


## บทที่ 35 คนมาแย่งที่

หลังจากนั้นก็มีลูกค้าทยอยเข้ามาเรื่อย ๆ ด้วยประโยชน์จากทำเลที่ตั้งที่ดี ประกอบกับบะหมี่ตัดที่หลี่เสี่ยวหรานทำมีรสชาติดีมาก วันแรกที่ออกร้านก็ขายวัตถุดิบที่เตรียมไว้หมดเกลี้ยง
ตอนเที่ยง เนื่องจากมีลูกค้าเข้ามา หลี่เสี่ยวหรานและคนอื่น ๆ จึงไม่ได้กลับไป พวกเขาตักบะหมี่ชามหนึ่งกินกันที่ร้านเลยเป็นมื้อเที่ยง
เมื่อวัตถุดิบขายหมดแล้ว ก็ถึงเวลาเก็บของกลับไปพักผ่อน
ตอนนั้นยังเป็นช่วงบ่ายแก่ ๆ
หลังจากสามคนนำของกลับมาถึงที่พัก หลี่เสี่ยวหรานและน้องสาวหลี่เสี่ยวฉิงนั่งที่โต๊ะนับเงินอย่างตื่นเต้น
ยกเว้นเงินหนึ่งเหลียงที่หลิวจงอี้คนแรกทิ้งไว้ ที่เหลือล้วนเป็นเหรียญทองแดง
นำเงินออกมาร้อยเป็นเส้นทีละเหวิน หลี่เสี่ยวหรานและน้องสาวช่วยกันนับ
ห้าสิบเหวินร้อยเป็นหนึ่งเส้น รวมทั้งหมดมีแปดเส้น
คำนวณแล้วก็คือสี่ร้อยเหวิน
หักต้นทุนวัตถุดิบวันนี้ออกไป ยังได้กำไรสองร้อยเหวิน
นี่เป็นเงินถึงสองร้อยเหวินเชียวนะ แต่ก่อนทั้งครอบครัวยังไม่เคยเห็นเงินห้าสิบเหวินด้วยซ้ำ
หลี่ซุ่นเห็นลูกสาวทั้งสองหาเงินได้มากขนาดนี้ ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มออกมา
"จริง ๆ แล้วไม่คิดเลยว่า การตั้งแผงขายบะหมี่จะทำเงินได้มากขนาดนี้!"
"ใช่เลย! ถ้าเป็นแต่ก่อน อย่าว่าแต่สองร้อยเหวินเลย หากฉันหาได้ห้าสิบเหวินในหนึ่งเดือน ฉันคงยิ้มจนตื่นจากฝัน!" จ้าวซิ่วพูดอย่างมีความสุข "พูดอย่างนี้ คนที่ตั้งแผงขายบะหมี่ในเมืองก็คงทำเงินได้ไม่น้อยเลยนะ!"
"พ่อ แม่ พวกท่านอย่าคิดว่าเงินนี้หาง่ายนัก ที่แผงบะหมี่ทำเงินได้ เพราะพี่มีฝีมือดี ทำบะหมี่ตัดออกมาอร่อย บะหมี่ที่ทำในแผงในเมืองสู้ฝีมือพี่ไม่ได้หรอก!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างภาคภูมิใจ
"ใช่ ๆ ๆ พี่สาวเก่งมาก! ในบ้านเรา ตอนนี้พี่สาวเจ้าเป็นคนที่มีความสามารถที่สุด! รองลงมาก็คือเสี่ยวฉิงของเรา! ต่อไปนะ พ่อเจ้ากับฉันก็ต้องพึ่งพาลูกสาวทั้งสองคนเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าแล้ว!" จ้าวซิ่วอดไม่ได้ที่จะพูดล้อเล่น
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดนี้ ก็ยิ้มออกมาทันที
"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้นะ ในอนาคตฉันจะหาคนที่ถูกใจมาแต่งเข้าบ้าน แล้วพวกเราจะได้กตัญญูต่อพวกท่านด้วยกัน!"
"เจ้าเด็กคนนี้ อายุเท่าไหร่กันแล้ว ก็คิดถึงเรื่องแต่งเข้าบ้านแล้ว!" หลี่เสี่ยวหรานได้ยินถึงตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะพูดล้อเล่น "จริง ๆ แล้วหลังจากเจ้าแต่งงานไปก็ไม่ได้กระทบการกตัญญูต่อพ่อแม่ การเลี้ยงดูยามแก่เฒ่าหรอก เจ้าแค่ต้องหาผู้ชายที่เข้าใจเจ้า สนับสนุนเจ้า แล้วรับพ่อแม่ไปอยู่ด้วย ก็ได้เหมือนกัน!"
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของพี่สาว ก็ตบหัวตัวเอง
"ใช่แล้ว ทำไมฉันไม่คิดถึงจุดนี้นะ!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง
พอพูดออกมาแบบนี้ ก็ทำให้หลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วหัวเราะออกมา
จริง ๆ แล้วในใจของหลี่ซุ่นและจ้าวซิ่ว ชีวิตปัจจุบันก็ดีมากแล้ว
ไม่ต้องถูกคนในบ้านรังแก สามารถทำอะไรที่อยากทำได้อย่างอิสระ พวกเขาก็พอใจมากแล้ว
ในวันต่อ ๆ มา หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงออกไปตั้งแผงทุกวัน
นับว่าฟ้าเป็นใจ หลายวันติดต่อกันล้วนเป็นวันที่แดดดีท้องฟ้าสดใส
แน่นอนว่า ลั่วเฉิงก็ติดตามหลี่เสี่ยวหรานไปตั้งแผงด้วยทุกวัน
ค่อย ๆ หมู่บ้านใกล้เคียงอีกหลายแห่งก็รู้เรื่องที่มีคนตั้งแผงบะหมี่ริมถนน
วันที่สิบของการตั้งแผง เมื่อลั่วเฉิงนำโต๊ะเก้าอี้มาถึงที่ที่พวกเขาตั้งแผงทุกวัน กลับพบว่ามีคนยึดที่ของพวกเขาไปแล้ว
ไม่เพียงแต่ที่เท่านั้น แม้แต่เตาอย่างง่ายที่หลี่ซุ่นก่อให้หลี่เสี่ยวหรานก็ถูกคนยึดไปด้วย
"พวกเจ้าทำอะไรกัน? จะตั้งแผงก็ไปตั้งข้าง ๆ สิ! ทำไมถึงมายึดที่ของพวกเราเลย! แล้วเตานี่ พ่อเราเป็นคนก่อ พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาใช้!" หลี่เสี่ยวฉิงนิสัยร้อน เห็นมีคนมายึดที่ ก็รีบวิ่งเข้าไปต่อว่า
"ที่นี่เป็นบ้านเจ้าหรือไง? เตานี้เจ้าบอกว่าบ้านเจ้าก่อก็เป็นบ้านเจ้าก่อเลยหรือ? ข้าก็บอกว่าข้าเป็นคนก่อเหมือนกัน!" ชายคนหนึ่งที่มีฟันเหลืองเต็มปากพูดอย่างไม่แยแส
หลี่เสี่ยวหรานเดินเข้าไป มองชายคนนั้นอย่างละเอียด แล้วมองชายฉกรรจ์หนุ่มร่างกำยำอีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ เขา ก็ทำหน้าบึ้งทันที
ดูเหมือนว่า มีบางคนคิดว่าพวกเธอเป็นคนอ่อนแอ จึงกล้ามารังแกถึงที่อย่างโจ่งแจ้งแบบนี้
คนพวกนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คนในหมู่บ้านของพวกเธอ ไม่รู้ว่าวิ่งมาจากที่ไหน
ในขณะที่หลี่เสี่ยวหรานจ้องมองอีกฝ่าย กำลังคิดว่าจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างไร ชายฟันเหลืองคนนั้นเห็นหลี่เสี่ยวหรานจ้องเขา ก็เกิดความคิดลามกขึ้นมาทันที
"โอ้ เจ้าหญิงคนนี้ จ้องมองผู้ชายอย่างข้าทำไม? เป็นเพราะขาดผู้ชายหรือ? ถ้าขาดก็บอกมาตรง ๆ สิ! วันนี้เจ้าก็ตามพี่ชายกลับบ้านได้เลย พี่ชายจะรักเจ้าให้ดี ให้เจ้าได้ลิ้มรสความเป็นผู้หญิง!" พูดจบ ชายคนนั้นก็ยื่นมือออกมาอย่างไม่มีเจตนาดี หมายจะบีบหน้าของหลี่เสี่ยวหราน
ลั่วเฉิงที่ตามหลังหลี่เสี่ยวหรานมาตลอด ได้ยินว่าอีกฝ่ายคิดจะหาเรื่องผู้หญิงของตน ก็เตะออกไปทันที
ชายฟันเหลืองไม่ทันคิดว่าลั่วเฉิงจะไม่พูดไม่จาแล้วลงมือเลย จึงไม่ได้ระวังตัว ถูกเตะกระเด็นไปไกลทีเดียว
ความเจ็บปวดทั่วร่างกายส่งมา ชายฟันเหลืองกัดฟันพูดว่า "พี่น้องทั้งหลาย เข้าไป! ฆ่าไอ้คนไม่รู้จักที่ตายนี่ซะ!"
พูดจบ เจ็ดแปดคนก็ล้อมเข้ามาหาลั่วเฉิง
หลี่เสี่ยวหรานเห็นสถานการณ์ ก็ยื่นมือดึงน้องสาวหลี่เสี่ยวฉิงที่ตกใจกับสถานการณ์มาข้าง ๆ แล้วส่งทัพพีให้เธอทันที
"เสี่ยวฉิง เดี๋ยวถ้ามีคนมาหาเรื่อง เราก็ตีไปที่ตา ที่อวัยวะเพศ หรือที่อ่อนนุ่มพวกนี้เลย! จำไว้ อย่ากลัว! ถึงจะเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ก็ต้องให้คนพวกนี้รู้ฤทธิ์!" หลี่เสี่ยวหรานพูดเสียงเข้ม
หลี่เสี่ยวฉิงถูกน้ำเสียงเข้มของพี่สาวปลุกให้ตื่น มองคนที่เข้ามา ตั้งสติ แล้วพยักหน้าอย่างแน่วแน่
"พี่ วางใจเถอะ ฉันจะทำให้พวกเขารู้ว่าพวกเราไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่าย ๆ!"
ฝั่งนี้หลี่เสี่ยวหรานหยิบทัพพีตักแกง สองมือกำแน่น จ้องมองคนที่วิ่งเข้ามา
ลั่วเฉิงแน่นอนว่าไม่โง่ ไม่ได้สู้กับอีกฝ่ายด้วยมือเปล่า เขาดึงไม้ฟืนออกมาหนึ่งท่อน แล้วก็โบกสะบัดไปมา
หลี่เสี่ยวหรานรู้ว่าลั่วเฉิงเก่งมาก แต่ไม่รู้ว่าลั่วเฉิงจะเก่งขนาดนี้
ไม้ฟืนหนึ่งท่อนตกมาอยู่ในมือเขา กลับทำให้กลุ่มคนที่ล้อมเข้ามาแตกกระเจิงไป
พอดีมีคนหนึ่งหลุดรอดเข้ามา ก็เจอกับทัพพีจากด้านซ้ายของหลี่เสี่ยวฉิง และทัพพีตักแกงจากด้านขวาของหลี่เสี่ยวหราน
คนถูกตีจนมึนงง ยังไม่ทันหาทิศทางโต้กลับ เอวซ้ายขวาก็โดนตีอีกทีหนัก ๆ
ต้องบอกว่า พี่น้องหลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงลงมือโหดจริง ๆ!
พี่สาวนำตีที่ไหน น้องสาวก็ตามมาเสริมอีกด้านอย่างเข้าขากันดี สุดท้ายคนโชคร้ายคนนี้ก็ล้มลงกับพื้น เอวเกือบพัง ลุกไม่ขึ้นเลย
พยายามดิ้นนิดหน่อย ผลคือกระบุงที่เต็มไปด้วยของหนัก ๆ ก็ตกลงมา
หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงช่วยกันออกแรงกด กดคนโชคร้ายข้างล่างไว้แน่น!


## บทที่ 36 คนที่หาความตาย

ผู้คุ้มกันที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดมองดูพฤติกรรมอันห้าวหาญของพี่น้องคู่นี้ ต่างก็อ้าปากค้างกันไปตามๆ กัน
หลังจากที่ลั่วเฉิงทำร้ายคนพวกนั้นจนกระเจิดกระเจิง พวกเขาก็นอนกลิ้งไปมาร้องครวญครางอยู่บนพื้น
เมื่อเขาหันกลับมามอง ก็เห็นพี่น้องบ้านหลี่ทั้งสองคนกำลังกดมือลงบนตะกร้าสะพายหลัง แล้วต่างคนต่างเอาเท้าเหยียบมือของไอ้โชคร้ายคนนั้นเอาไว้
ลั่วเฉิงเห็นสถานการณ์แล้วอดไม่ได้ที่จะปรบมือชื่นชม ปากก็เอ่ยคำชมออกมา
"ดีมาก ดีมาก สมควรแล้วที่จะเผ็ดร้อนแบบนี้!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดนั้น จึงเชิดคางขึ้น ทำท่าภาคภูมิใจ
"แน่นอนอยู่แล้ว ถ้าไม่เผ็ดร้อนหน่อย คงถูกพวกนี้กินจนเหลือแต่กระดูกแล้วล่ะ!"
"ได้ ไปยืนข้างๆ นั่นเถอะ! ฉันจะลากไอ้โชคร้ายบนพื้นนี่ไปรวมกับคนพวกนั้น!" ลั่วเฉิงพูดพลางหัวเราะ
หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงรีบหลบไปยืนอีกด้านทันที
ลั่วเฉิงเดินเข้าไป ถอดตะกร้าสะพายหลังออกจากตัวไอ้โชคร้าย แล้วเตะมันออกไป
เห็นผู้ชายตัวใหญ่ลอยขึ้นไปในอากาศ วาดเส้นโค้งพาราโบลาอันสวยงาม แล้วร่วงลงมา
โชคดีที่พี่น้องของไอ้โชคร้ายก็นอนอยู่บนพื้น จึงกลายเป็นเบาะรองรับมนุษย์ให้กับไอ้โชคร้ายได้สำเร็จ
ลั่วเฉิงเดินเข้าไป นั่งยองๆ แล้วจ้องมองคนที่นอนเกลื่อนพื้นถามว่า: "พูดมาสิ! ใครใช้ให้พวกแกมา?"
"ไม่ ไม่มีใครใช้ให้พวกเรามา! แค่ผมได้ยินว่าที่นี่มีคนตั้งแผงขายก๋วยเตี๋ยว ดูเหมือนว่าธุรกิจจะดี ก็เลยคิดจะมาหาเงินบ้าง!" ผู้ชายที่เริ่มพูดจาโอหังตอนแรกพูดตะกุกตะกักตอบ
"อ้อ พวกแกได้ยินจากใครล่ะ?" ลั่วเฉิงถามอย่างไม่ใส่ใจอีกครั้ง
คนที่เห็นความร้ายกาจของลั่วเฉิงแล้ว ย่อมไม่กล้าปิดบังอีกต่อไป
"ผมได้ยินจากหวังเอ้อร์หมาจื่อในหมู่บ้านของเราครับ!" ตอนนี้ผู้ชายปากโอหังรีบตอบทันที
"หวังเอ้อร์หมาจื่อ? หวังเอ้อร์หมาจื่ออยู่ที่นี่หรือเปล่า?" ลั่วเฉิงถามอีก
"ไม่อยู่ ไม่อยู่ แต่ผมรู้ว่าใครบอกหวังเอ้อร์หมาจื่อ! หวังเอ้อร์หมาจื่อชอบหลี่เหยียนจากบ้านตระกูลหลี่ในหมู่บ้านของพวกคุณมาตลอด วันนั้นตอนที่ผมไปจับปลาที่แม่น้ำ ผมก็แอบได้ยินบทสนทนาระหว่างหลี่เหยียนกับหวังเอ้อร์หมาจื่อ หลี่เหยียนนั่นแหละที่บอกหวังเอ้อร์หมาจื่อ ยังบอกอีกว่าการตั้งแผงขายที่นี่ทำเงินได้มาก! หลี่เหยียนบอกว่า ข้างท่อนี้ไม่ใช่ของใคร ทำไมพวกคุณตั้งแผงได้ แต่พวกเขาตั้งไม่ได้!" ไอ้โชคร้ายที่ถูกพี่น้องหลี่เสี่ยวหรานรังแกจนเอวแทบพังเอ่ยปากพูด
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินว่าหลี่เหยียนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ก็โกรธจนแทบระงับไม่อยู่
หลี่เหยียนคนนี้ ช่างอยู่ทุกหนทุกแห่งจริงๆ!
นึกว่าหลังจากพวกเธอออกจากบ้านตระกูลหลี่แล้วจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก ไม่คิดว่าหลี่เหยียนคนนี้จะยังคิดถึงเธออยู่!
ตอนนี้ หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงคำพูดที่หลี่เหยียนเคยพูดต่อหน้าเธอก่อนหน้านี้
ความมั่งคั่งรุ่งเรืองของเธอ นางต้องเอาให้ได้?
หรือว่าหลี่เหยียนคนนี้เป็นคนที่กลับชาติมาเกิดจริงๆ จึงได้จับตาดูเธอไม่ปล่อยตลอดเวลา?
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของคนพวกนี้ ก็โกรธจนแทบระงับไม่อยู่
"หลี่เหยียนคนนี้ สมองมีปัญหาหรือไง! ช่วงก่อนหน้านี้ฉันก็สังเกตเห็นว่านางจ้องมองพี่สาวอย่างแปลกๆ ดูท่าทางไม่ได้หวังดีเลย ตอนนี้พวกเราออกจากบ้านตระกูลหลี่แล้ว นางยังมาก่อกวน ดูเหมือนว่าบางคน ถ้าไม่ให้บทเรียนสักหน่อย นางก็คงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!"
ใบหน้าของลั่วเฉิงตอนนี้ก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะหยันขึ้นมา
เห็นไหม! เขาไม่ได้มองคนผิดตั้งแต่แรก
ก่อนหน้านี้ที่เขาระบุชื่อเจาะจงว่าจะแต่งงานกับหลี่เหยียน ไม่ใช่เพราะเขาชอบหลี่เหยียนมากแต่อย่างใด
สถานะของเขานั้นกระอักกระอ่วนมาก มีคนจับตาดูเขาอยู่ไม่น้อย เพื่อขจัดความสงสัยของบางคน เขาจึงคิดที่จะแต่งงานกับหญิงสาวชาวนาคนหนึ่งมาเป็นภรรยา
เขาเป็นคนที่มีนิสัยเย็นชาอยู่แล้ว จึงไม่ได้ตั้งใจจะไปทำร้ายลูกสาวบ้านดีๆ
หลายครั้งที่เขาเห็นหลี่เหยียนแห่งบ้านตระกูลหลี่แอบใช้เล่ห์เหลี่ยมหลอกลวงผู้อื่นลับหลัง เขาจึงคิดว่าไม่เลวที่จะแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ ในอนาคตหากเขาต้องจากไป ก็สามารถเตะนางทิ้งได้โดยไม่ต้องรู้สึกผิดอะไร!
ด้วยวิธีนี้ เขาก็ถือว่าได้ช่วยกำจัดภัยให้ประชาชนแล้ว!
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ ทุกอย่างวางแผนไว้ดีแล้ว หลี่เหยียนที่แต่เดิมดูเหมือนอยากแต่งงานกับเขาทันที กลับเปลี่ยนท่าทีไปอย่างกะทันหัน ไม่ยอมแต่งงานกับเขาไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ บ้านตระกูลหลี่ยังคิดจะเล่นกลอุบายแต่งงานแทนกับเขาอีก
หากไม่ใช่เพราะหลี่เสี่ยวหรานมาขอความช่วยเหลือจากเขาเอง เขาก็คงไม่ให้กระดูกเสือแก่บ้านตระกูลหลี่
สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือคนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเขา การคำนวณของบ้านตระกูลหลี่นั้นละเมิดข้อห้ามของเขาอย่างแท้จริง หากไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ที่หลี่เสี่ยวหรานมาหาเขาเกิดขึ้นในภายหลัง เกรงว่าเขาคงจะใช้วิธีการอันรุนแรงของตัวเอง ให้บ้านตระกูลหลี่ได้ลิ้มรสผลของการคิดเล่นงานเขา
แน่นอนว่า หลังจากที่หลี่เสี่ยวหรานแต่งงานมาแล้ว ลั่วเฉิงก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยบ้านตระกูลหลี่ไป แต่เดิมก็แค่คิดจะลงโทษบ้านตระกูลหลี่เล็กน้อยก็พอ
ไม่คิดว่าคนในบ้านตระกูลหลี่ล้วนเป็นพวกชอบหาเรื่องตาย หลี่เหยียนคนนี้ยังกล้ามาก่อกวนอีก
"ดีมาก ฉันชื่นชมความฉลาดของพวกแกที่พูดทุกอย่างโดยไม่ปิดบัง วันนี้ฉันจะปล่อยพวกแกไป! เอาของพวกแกไป ไปให้พ้น! ที่ดินฝั่งตรงข้ามนั่น พวกแกจะตั้งแผงยังไงฉันก็ไม่สน แต่ที่ดินตรงนี้ เป็นของพวกเรา!" ลั่วเฉิงกวาดตามองคนที่นอนอยู่บนพื้นอย่างเย็นชา พูดเสียงเย็น
"ครับ ครับ ครับ! พวกเราจะย้ายเดี๋ยวนี้!" คนบนพื้นตอบพร้อมกัน
จากนั้น กลุ่มคนก็ฝืนทนความเจ็บปวด รีบลุกขึ้นยืน แล้วย้ายแผงไปที่ฝั่งตรงข้ามของท่อ
หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงเห็นว่าปัญหาได้รับการแก้ไขแล้ว จึงตั้งแผงก๋วยเตี๋ยวขึ้นมา
หลังจากจัดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลี่เสี่ยวหรานก็มองไปที่ที่ดินข้างท่อโดยไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วคิดอะไรบางอย่าง
เหตุการณ์วันนี้ ก็ถือเป็นการเตือนอีกครั้งสำหรับหลี่เสี่ยวหราน
สถานที่นี้ไม่ใช่ของเธอ คนอื่นก็สามารถมาตั้งแผงที่นี่ได้
วันนี้เป็นเพราะลั่วเฉิงทำให้คนพวกนั้นกลัวจึงแย่งที่ตั้งแผงกลับมาได้ แล้วครั้งหน้าล่ะ?
ถ้ามีคนใช้ที่ดินตรงนี้มาทำเรื่อง เธอก็คงต้องถูกบังคับให้ย้ายไปตั้งแผงที่อื่น!
ไม่รู้ว่าที่ดินตรงนี้มีเจ้าของหรือไม่ ควรจะไปถามไหมว่าที่ดินตรงนี้เป็นของหมู่บ้านไหน และจะสามารถใช้เงินซื้อมันได้หรือไม่?
หลังจากที่ลั่วเฉิงจัดโต๊ะเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว ก็หันมาเห็นหลี่เสี่ยวหรานขมวดคิ้วจุดไฟ จึงเดินเข้ามาถามประโยค
"เธอกำลังกังวลอะไรอยู่?"
หลี่เสี่ยวหรานไม่ได้ถือว่าลั่วเฉิงเป็นคนนอก จึงพูดความคิดของเธอออกมาตรงๆ
ลั่วเฉิงได้ยินความกังวลของหลี่เสี่ยวหราน ก็พูดอย่างใจเย็นว่า: "ไม่ต้องกังวลไป! จะไม่มีปัญหาแบบนั้นหรอก!"
หลี่เสี่ยวหรานยังอยากถามอะไรอีก แต่ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังมา
มองดูให้ดี มีคนสองคนขี่ม้าวิ่งมาจากที่ไกลๆ
"ดูเหมือนพี่หลิวจะไม่ได้โกหกพวกเราเลยนะ ที่นี่มีแผงก๋วยเตี๋ยวจริงๆ! เจ้าของแผง ขอบะหมี่น้ำซุปเนื้อสองชามด้วย!" สองคนตรงมาที่แผงก๋วยเตี๋ยว หลังจากลงจากม้าแล้ว ชายร่างสูงกว่าก็ตะโกนขึ้น
"ได้ค่ะ ขอให้ลูกค้ารอสักครู่ ดิฉันจะต้มบะหมี่ให้เดี๋ยวนี้!" หลี่เสี่ยวหรานรีบสวมหน้ากาก ล้างมือ แล้วไปหยิบก้อนแป้งที่นวดไว้แล้วออกมา


## บทที่ 37 ความยุ่งเหยิง

บะหมี่ถูกส่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว คนที่มาจับตะเกียบกินทันที
ในขณะที่ลูกค้ากำลังกินบะหมี่อยู่นั้น หลี่เสี่ยวหรานก็มองไปที่แผงขายฝั่งตรงข้าม
ไม่รู้ว่าคนพวกนั้นต้องการขายอะไรกันแน่ เวลาผ่านไปพักใหญ่แล้วแต่ยังไม่ได้วางของขายอะไรเลย
มีคนหลายคนนั่งอยู่ริมท่อ ทำหน้าเจ็บปวด ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรกันอยู่
หลี่เสี่ยวหรานนับอย่างละเอียด ฝั่งตรงข้ามมีคนอยู่ถึงแปดคน
ดูจากลักษณะของทั้งแปดคน ปกติคงเป็นพวกเกเรไม่ทำงานทำการ!
ตอนนี้บอกว่ามาทำธุรกิจ แต่ผลคือไม่รู้จะทำอะไรเลย
"เฮ้ย เต้าจื่อ แกบอกว่าแกทำของกินเป็นไม่ใช่เหรอ? บอกว่าแผ่นแป้งที่แกทำนั้นเยี่ยมยอด ตอนนี้ให้แกมาทำแผ่นแป้ง ทำไมแกไม่ลงมือล่ะ!" ชายฟันเหลืองที่พูดโม้ตั้งแต่แรกจ้องมองไอ้หนุ่มโชคร้ายที่ถูกพี่น้องหลี่เสี่ยวหรานซ้อมไปก่อนหน้านี้
เต้าจื่อมีชื่อว่าเหมาเต่า เขามีพี่สาวที่เก่งมาก
อาจเป็นเพราะพี่สาวเก่งเกินไป ทำให้พอมาถึงเหมาเต่า คนในครอบครัวก็ตามใจเขา ปล่อยให้เขามีนิสัยเกียจคร้านไม่ทำงาน
ต่อมาเมื่อพี่สาวแต่งงานไป คนในครอบครัวก็เริ่มเปรียบเทียบเหมาเต่ากับพี่สาว มักพูดว่าเหมาเต่าสู้พี่สาวไม่ได้ทั้งนั้น ทำให้เหมาเต่ารำคาญและยิ่งกลายเป็นคนดื้อรั้น
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาไปคบกับพวกเกเรในหมู่บ้าน
"หวงเทา อย่ามาจ้องฉันสิ! ฉันเคยทำแผ่นแป้ง แต่ฉันทำด้วยแป้งขาว ดูแป้งที่นายเอามาสิ นี่มันแป้งข้าวฟ่างนะ ฉันจะทำแผ่นแป้งอะไรได้? แล้วอีกอย่าง เอวฉันยังปวดมาก ถึงมีแป้งขาวฉันก็นวดไม่ไหว! พวกนายนวดแป้งให้ฉันเสร็จ ฉันถึงจะทำแผ่นแป้งได้!" เหมาเต่าพูดอย่างเซ็ง
อีกหกคนมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครนวดแป้งเป็นเลย!
ตอนนี้ ทั้งแปดคนงงไปหมด ไม่รู้ว่าพวกเขามาทำอะไรกันแน่
"แล้วจะทำยังไงล่ะ? ตอนออกจากบ้านฉันสาบานกับพ่อว่าครั้งนี้ฉันจะตั้งแผงขายให้ได้ดิบได้ดี ให้พ่อได้เห็นฝีมือฉัน!" ซุนลี่พูดอย่างโกรธๆ "ของพวกนี้ล้วนซื้อมาด้วยเหรียญทองแดงที่ฉันเก็บสะสมมานะ!"
"พูดเหมือนพวกเราไม่มีเหรียญทองแดงงั้นแหละ ฉันก็เอาเงินทั้งหมดที่มีมาลงทุน พวกนายก็รู้ ตอนนี้ฉันหวังแค่ตั้งแผงขายครั้งนี้ให้สำเร็จ เพื่อปรับปรุงชีวิตฉันเท่านั้น! ฉันไม่อยากกลับไปเห็นหน้าน้าเล็กของฉันอีก!" หยวนเฉิงพูดอย่างไม่พอใจ
ในบรรดาแปดคน เขามีชีวิตที่ลำบากที่สุด
เงินที่เขาเอาออกมาก่อนหน้านี้ เป็นเงินที่เขาขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรมาขาย สะสมมาหลายเดือนถึงได้เงินแค่นี้!
ตอนนี้ บรรยากาศยิ่งเงียบลง
ตอนนี้ทั้งกลุ่มเผชิญหน้ากับวัตถุดิบที่พวกเขาซื้อมา แต่ไม่รู้จะลงมือทำอย่างไร
บทสนทนาฝั่งนั้นเข้าหูหลี่เสี่ยวหรานอย่างชัดเจน
มองดูคนกลุ่มนี้ รับรู้ถึงอารมณ์ของพวกเขา หลี่เสี่ยวหรานอดส่ายหัวไม่ได้
การตั้งแผงขายก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ!
โดยเฉพาะสำหรับแปดคนที่ปกติเกเรไม่ทำงานอยู่แล้ว
เตาก็ไม่ได้ก่อ แถมไม่ได้เอาฟืนมาด้วย
คิดดูว่าพวกเขาทำธุรกิจแบบนี้ สิบส่วนแปดส่วนต้องขาดทุนแน่ๆ
ลั่วเฉิงก็ได้ยินเสียงทางนี้ แต่เขาไม่คิดจะยุ่ง
เขาไม่ใช่คนใจดีที่เห็นคนอื่นมีปัญหาแล้วจะช่วยเหลือ!
พวกนี้น่ะ เขาไม่ค่อยนับถือเท่าไหร่
แต่ละคนโตขนาดนี้แล้ว ควรออกไปหางานทำหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้แล้ว
แต่กลับเกเรไม่ทำงานในหมู่บ้าน เหมือนโคลนที่ยกไม่ขึ้นกำแพง ไม่คุ้มค่าที่เขาจะเสียเวลา
พอดีตอนนั้นลูกค้าสองคนกินบะหมี่เสร็จแล้ว วางเงินค่าบะหมี่ไว้บนโต๊ะ
"น้อง บะหมี่ของเธอรสชาติดีมากจริงๆ! ฉันเป็นคนที่ปกติไม่ชอบกินบะหมี่ แต่ยังรู้สึกว่าบะหมี่ของเธอรสชาติดีมาก!" ชายร่างสูงชมอย่างจริงใจ "รสชาติบะหมี่ชามนี้ ถ้าเอาไปขายในเมืองไป๋ลู่เฉิง รับรองว่าลูกค้าต้องแน่น!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำชมของลูกค้าก็ดีใจ จึงยิ้มตอบว่า "ไม่สมควรได้รับคำชมจากท่านหรอก! พวกเราแค่หาเงินเลี้ยงชีพเท่านั้น! เมืองไป๋ลู่เฉิงดีก็จริง แต่ไกลบ้านเกินไป ครอบครัวอยู่ด้วยกันยังช่วยเหลือกันได้ พอใจในสิ่งที่มีก็พอ!"
เมื่อเห็นหลี่เสี่ยวหรานพูดแบบนั้น ชายร่างสูงก็ไม่พูดอะไรอีก เพียงพยักหน้า ตอบรับเสียงหนึ่งแล้วลุกออกไป
หลังจากส่งลูกค้าสองคนไปแล้ว หลี่เสี่ยวฉิงก็ถามขณะล้างชาม "พี่ ลูกค้าคนเมื่อกี้พูดถึงพี่หลิวอะไรนั่น จะเป็นลูกค้าคนแรกที่มากินบะหมี่หั่นมีดแนะนำมาหรือเปล่า?"
หลี่เสี่ยวหรานนึกถึงคำพูดของลูกค้าคนก่อน แล้วยิ้ม
"ดูเหมือนจะใช่!"
"ฮ่าๆๆๆ ดูเหมือนแผงบะหมี่ของเราจะมีลูกค้าบอกต่อกันแล้ว! นี่แสดงว่าบะหมี่ที่พี่ทำอร่อยจริงๆ ไม่งั้นคงไม่ดึงดูดลูกค้าได้หรอก!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างดีใจ
"ใช่แล้ว! หวังว่าธุรกิจแผงบะหมี่ของเราจะดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเราหาเงินได้มากขึ้น เราก็จะซื้อที่ตรงนี้ แล้วสร้างร้านริมถนน ธุรกิจก็จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ!" หลี่เสี่ยวหรานพูดอย่างใฝ่ฝัน
หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินคำพูดของพี่สาว มองไปรอบๆ แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้
"งั้นก็หวังว่าเราจะหาเงินสร้างร้านได้เร็วๆ ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงยังดี ไม่หนาวเกินไป พอถึงฤดูหนาว มาตั้งแผงขายบะหมี่คงลำบากแย่!"
คำพูดนี้เตือนทั้งหลี่เสี่ยวหรานและลั่วเฉิง
เห็นหลี่เสี่ยวหรานทำหน้าครุ่นคิด ลั่วเฉิงแทบจะพูดออกไปว่าจะช่วยหลี่เสี่ยวหรานสร้างร้าน
แต่พอคำพูดมาถึงปาก ลั่วเฉิงก็กลืนกลับไป
จากที่เขารู้จักหลี่เสี่ยวหรานช่วงนี้ เธอคงไม่ยอมรับแน่นอน
หลี่เสี่ยวหรานคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนพูดง่าย นิสัยก็ดี แต่กลับดื้อมาก
เรื่องที่เธอตัดสินใจแล้ว วัวสิบตัวก็ลากกลับไม่ได้ ถือว่าเป็นคนมีตัวตนมาก
ฝั่งหลี่เสี่ยวหราน เธอก็คิดเหมือนที่ลั่วเฉิงคิดจริงๆ เธอไม่ได้คิดจะให้ลั่วเฉิงช่วยเลย
คำนวณรายได้ช่วงนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็วางแผน
"น่าจะไม่มีปัญหา ถึงเวลาให้พ่อไปเอาดินเหลืองจากภูเขามา ตีหินมาบ้าง พวกเราซื้อที่ก่อน สร้างร้านเล็กๆ ใช้ไปก่อน พอต่อไปเรามีเงินมากขึ้น ค่อยขยายร้านก็ได้!"
อย่างที่เขาว่า ข้าวต้องกินทีละคำ ทำอะไรก็ต้องค่อยๆ ทำ
สร้างร้านเล็กๆ ก่อน ไม่ต้องใช้เงินมาก ขอแค่กันลมกันฝนได้ก็พอ
เมื่อตัดสินใจแล้ว หลี่เสี่ยวหรานก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง
"พูดถึงลมฝน ฉันนึกอะไรออกแล้ว! วันนี้กลับบ้านบอกพ่อหน่อย ให้พ่อใช้ไม้ไผ่กับหญ้าคาทำร่มใหญ่ๆ สักสองสามอัน ให้กันเตาและโต๊ะเก้าอี้ของเราได้ ไม่งั้นวันที่ฝนตกเราก็ออกมาขายไม่ได้!"


## บทที่ 38 เธอคือหยวนเฉิงหรือ?

ในขณะที่หลี่เสี่ยวหรานกำลังคิดคำนวณเรื่องการออกร้านในวันฝนตก กลุ่มคนฝั่งตรงข้ามก็ไม่รู้ว่าพวกเขาตกลงกันอย่างไร แต่พวกเขาแบ่งของที่ซื้อตามจำนวนเงินที่จ่าย แล้วก็ทยอยแยกย้ายกันไป
ในที่สุด ริมท่อระบายน้ำก็เหลือเพียงเหมาเต่าและหยวนเฉิงสองคนนั่งอยู่ตรงนั้น
ข้างๆ พวกเขามีถุงแป้งข้าวฟ่างที่บดแล้วเหลืออยู่ถุงหนึ่ง นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
"หยวนเฉิง แป้งข้าวฟ่างถุงนี้ เธอเอากลับไปทั้งหมดเถอะ! ฉันกลับไปอย่างน้อยก็ไม่อดตาย แต่เธอไม่เหมือนกัน! ป้าเล็กของเธอไม่ชอบขี้หน้าเธออยู่แล้ว ตอนนี้เธอหาเงินไม่ได้ นางจะหัวเราะเยาะเธอขนาดไหน! เธอเอาพวกนี้กลับไป อย่างน้อยก็ทำกินเองได้ จะได้อิ่มท้อง!" เหมาเต่าคิดสักครู่ แล้วพูดออกมาแบบนั้น
หยวนเฉิงไม่คิดว่าเหมาเต่าที่ปกติมีความสัมพันธ์ห่างเหินกับเขาที่สุด จะช่วยเหลือในยามยาก แม้แต่ส่วนแบ่งแป้งข้าวฟ่างของตัวเองก็ไม่เอา
คนมักพูดว่าลูกผู้ชายน้ำตาไม่ไหลง่ายๆ แต่หยวนเฉิงที่หัวใจเย็นชาไปแล้ว เมื่อได้รับน้ำใจจากเหมาเต่า ก็ไม่อาจกลั้นความรู้สึกน้อยใจไว้ได้อีกต่อไป ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ
"เหมาเต่า แป้งข้าวฟ่างนี้ถือว่าฉันยืมเธอนะ! ฉันจะต้องหาเงินมาใช้คืนให้เธอในอนาคต!"
เหมาเต่าเห็นสภาพของหยวนเฉิงแบบนั้น ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ
เขายื่นมือออกไปตบไหล่หยวนเฉิง แต่การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เอวของเหมาเต่าถูกกระตุก เจ็บจนเขาต้องอ้าปากร้อง
"เป็นอะไรไป? เอวยังเจ็บอยู่ใช่ไหม! สภาพเธอแบบนี้ รีบกลับไปหาหมอเถอะ!" หยวนเฉิงเห็นเหมาเต่าอ้าปากสูดลมหายใจเข้าแบบนั้น ก็รู้ว่าเขาต้องบาดเจ็บมาก่อนแน่ๆ จึงถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พักสักสองวันก็หาย! แต่เธอสิ ไม่สู้เอาแป้งข้าวฟ่างพวกนี้ไปหางานทำในเมืองดีกว่าหรือ! เธออยู่ในหมู่บ้านให้ลุงเล็กป้าเล็กรังเกียจไม่ต้อนรับ สู้ไปลองดูในเมืองดีกว่า!" เหมาเต่านึกอะไรขึ้นได้ จึงแนะนำ
หยวนเฉิงยิ้มขื่นพลางโบกมือพูดว่า: "เธอคิดว่าฉันไม่เคยคิดเหรอ? คนไปทำงานในเมืองเยอะเกินไป ฉันก็ไม่มีแรงมาก หน้าตาก็ดูน่ากลัว แม้แต่เป็นเด็กในร้านก็จะทำให้ลูกค้าตกใจหนี เธอบอกมาสิว่าคนแบบฉันจะทำอะไรได้!"
"จริงๆ ฉันก็เคยไปลองในเมืองมาแล้ว ไม่มีประโยชน์หรอก ไม่มีใครจ้างฉันทำงาน!" หยวนเฉิงพูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง
ตอนนี้เหมาเต่าก็คิดวิธีดีๆ ไม่ออกเช่นกัน ได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน
อีกด้านหนึ่ง หลี่เสี่ยวฉิงได้ยินบทสนทนาของคนทั้งสองเข้าหู ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาทันที
เดินมาข้างหลี่เสี่ยวหราน หลี่เสี่ยวฉิงพูดเบาๆ ว่า: "พี่สาว พวกเรามีวิธีช่วยคนที่ชื่อหยวนเฉิงคนนั้นไหม!"
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของน้องสาว ก็มองเธอด้วยความประหลาดใจ
"เธออยากช่วยเขาจริงๆ เหรอ?"
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นพี่สาวตัวเองมีสีหน้างุนงง จึงเตือนว่า: "พี่ ลืมไปแล้วเหรอ! ครั้งหนึ่งแม่ไปเก็บฟืนในภูเขา แล้วสะดุดเท้าพลิก ตอนนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนกำลังจะตกหนัก ถ้าแม่กลับบ้านไม่ทัน โดนฝนเปียกต้องป่วยแน่ๆ โชคดีที่เจอคนชื่อหยวนเฉิง เห็นแม่บาดเจ็บ เขาก็ช่วยแบกฟืนให้แม่ แล้วตัดไม้ไผ่มาทำไม้เท้าให้แม่ พาแม่ลงจากภูเขา ระหว่างทางเจอพ่อออกตามหา จึงกลับถึงบ้านก่อนฝนตก!"
พอน้องสาวพูดแบบนี้ หลี่เสี่ยวหรานก็นึกเรื่องนี้ออกจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
ตอนนั้นเพื่อไม่ให้คนอื่นนินทา กลับบ้านไปแล้วหลี่ซุ่นและจ้าวซิ่วก็ไม่ได้พูดถึงหยวนเฉิง บอกแค่ว่าหลี่ซุ่นพบจ้าวซิ่วแล้วพากลับมา
แต่ส่วนตัวแล้ว จ้าวซิ่วจดจำบุญคุณของหยวนเฉิงไว้ในใจ และยังบอกลูกสาวทั้งสองว่า ถ้าครั้งหน้าเจอเด็กหนุ่มชื่อหยวนเฉิง ถ้าช่วยได้ก็ให้ช่วยเขาให้มากที่สุด!
"เป็นเขาเองเหรอ!" หลี่เสี่ยวหรานพูดด้วยความเข้าใจ: "เธอแน่ใจนะว่าจำคนไม่ผิด?"
"น่าจะไม่ผิดนะ! ถ้าเราถามดูก็รู้แล้ว!" หลี่เสี่ยวฉิงพูดอย่างไม่แน่ใจ
"ได้ เราถามดูก่อน ถ้าใช่จริง เราก็ช่วยเขาสักหน่อยนะ!" หลี่เสี่ยวหรานคิดแล้วพูดแบบนั้น
หลี่เสี่ยวฉิงพยักหน้า แล้วเดินไปอีกด้านหนึ่ง มองคนสองคนที่นั่งอยู่แล้วถามว่า: "ใครในพวกคุณชื่อหยวนเฉิงเหรอ?"
เหมาเต่าและหยวนเฉิงเห็นหลี่เสี่ยวฉิงเดินมา ก็ระแวดระวังทันที
"คุณจะทำอะไร? พวกเราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีอีกแล้วนะ!" เหมาเต่าพูดอย่างหวาดกลัว
หยวนเฉิงก็มองหลี่เสี่ยวฉิงด้วยสีหน้าระแวง ไม่รู้เลยว่าทำไมหลี่เสี่ยวฉิงถึงมาหาเขา
"ฉันไม่ได้มาหาเรื่องพวกคุณ บอกฉันก่อน ใครในพวกคุณคือหยวนเฉิง?"
หยวนเฉิงตัวสั่นมองไปที่หลี่เสี่ยวหรานแล้วชี้ที่ตัวเอง
"ผมชื่อหยวนเฉิง คุณมีธุระอะไรกับผมเหรอ?"
"ช่วงต้นฤดูหนาวปีที่แล้ว คุณไปช่วยผู้หญิงคนหนึ่งที่เท้าพลิกที่ภูเขาจี้โถวใช่ไหม?" หลี่เสี่ยวฉิงมองหยวนเฉิงแล้วถามตรงๆ
หยวนเฉิงคิดอย่างละเอียด เหมือนจะมีเรื่องแบบนั้น
ครั้งนั้นเขาไปขุดสมุนไพรเพื่อขาย จึงไปหาที่ภูเขาจี้โถวซึ่งอยู่ไกลจากหมู่บ้าน
เพราะว่าสมุนไพรบนภูเขารอบหมู่บ้านของพวกเขา เขาหาจนหมดแล้ว จึงคิดจะไปหาที่ภูเขาในหมู่บ้านอื่น
"คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" หยวนเฉิงถามกลับโดยอัตโนมัติ
"ถ้าอย่างนั้น ก็เป็นคุณจริงๆ! ผู้หญิงที่คุณช่วย ก็คือแม่ของฉันนี่แหละ!" หลี่เสี่ยวฉิงมองหยวนเฉิงแล้วพูด: "คุณรอแป๊บนึงนะ ฉันไปบอกพี่สาวฉันก่อน!"
พูดจบ หลี่เสี่ยวฉิงก็วิ่งกลับไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยว ทิ้งให้หยวนเฉิงและเหมาเต่าสองคนงุนงงมองหน้ากัน
"พี่สาว พี่สาว เขานั่นแหละ! หยวนเฉิงคนนั้น!" หลี่เสี่ยวฉิงตะโกนอย่างดีใจ
หลี่เสี่ยวหรานเห็นน้องสาวยืนยัน จึงคิดอย่างจริงจัง
เมื่ออีกฝ่ายช่วยแม่ของเธอ เธอก็ควรตอบแทนบุญคุณนี้
เธอได้ยินบทสนทนาระหว่างหยวนเฉิงและเหมาเต่ามาบ้าง คิดแล้ว เธอจึงไปอีกฝั่งพร้อมกับหลี่เสี่ยวฉิง
"คุณมีแค่แป้งข้าวฟ่างใช่ไหม?" หลี่เสี่ยวหรานเอ่ยถาม
หยวนเฉิงได้ยินคำถามนี้ รีบกอดถุงแป้งข้าวฟ่างไว้ในอ้อมแขน มองพี่น้องหลี่เสี่ยวหรานด้วยความระแวงแล้วถามว่า: "ใช่ครับ! พวกคุณจะทำอะไร?"
หลี่เสี่ยวหรานคิดสักครู่ แล้วพูดว่า: "คุณยังอยากตั้งแผงขายของหาเงินไหม?"
"อยากครับ!"
"ผมก็อยาก!"
หยวนเฉิงและเหมาเต่าได้ยินคำพูดของหลี่เสี่ยวหราน ทั้งสองคนก็นึกขึ้นได้ทันที รีบตอบพร้อมกัน
หลี่เสี่ยวหรานมองเหมาเต่า เห็นว่าอีกฝ่ายคือคนโชคร้ายที่เคยถูกเธอกับน้องสาวรุมตีมาก่อน ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยดีเล็กน้อย
คิดแล้ว หลี่เสี่ยวหรานพูดว่า: "พวกคุณสามารถใช้แป้งข้าวฟ่างทำซาลาเปาข้าวฟ่างขายได้! แบบนี้ แค่มีเตาไฟกับหม้อหนึ่งใบก็ทำธุรกิจได้แล้ว ที่นี่เป็นถนนหลวง มีคนผ่านไปมา บางคนหิวแต่ต้องรีบ กลับจะยินดีซื้อซาลาเปาที่พกพาได้กินมากกว่า! พวกคุณทำธุรกิจนี้ได้นะ!"


## บทที่ 39 ตอบแทนบุญคุณ

เมื่อได้ยินคำแนะนำของหลี่เสี่ยวหราน แววตาที่เคยตื่นเต้นของหยวนเฉิงและเหมาเต่าก็หม่นลงทันที
"พวกเราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่พวกเราไม่รู้วิธีทำซาลาเปาข้าวฟ่าง!" หยวนเฉิงอธิบายอย่างหมดอาลัยตายอยาก
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นหยวนเฉิงมีท่าทางไร้ความสามารถ จึงเอามือเท้าสะเอวพูดอย่างโกรธๆ ว่า: "ไม่รู้ก็เรียนสิ! ใครกันเกิดมาก็ทำเป็นทุกอย่าง! ขอแค่พวกเธอตั้งใจเรียน ก็จะเรียนได้ดี! ใช่ไหมพี่!"
หลี่เสี่ยวหรานพยักหน้า แล้วมองไปที่หยวนเฉิงกับเหมาเต่า: "ฉันสอนพวกเธอได้ แต่พวกเธอต้องหาวัตถุดิบเอง และแค่แป้งข้าวฟ่างอย่างเดียวไม่พอ ควรหาแป้งสาลีมาด้วย!"
จริงๆ แล้วหลี่เสี่ยวหรานยังมีอีกประโยคที่ไม่ได้พูดออกมา นั่นคือถ้าหาน้ำตาลมาได้ก็จะดีมาก
แต่ดูจากท่าทางของหยวนเฉิงและเหมาเต่า พวกเขาไม่น่าจะมีน้ำตาลมาให้ได้ เธอจึงไม่ได้พูดถึงเรื่องน้ำตาล
"อ้อใช่ ฉันจำได้ว่าแถวนี้มีต้นหอมป่าเต็มไปหมดใช่ไหม! พวกเธอไปขุดหอมป่ามาสักหน่อย ใส่ลงไปในแป้ง ทำเป็นซาลาเปาข้าวฟ่างที่มีกลิ่นหอม คงจะขายได้ดีกว่า!" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดอีกประโยค
"พวกเธอได้ยินไหม? จดไว้หรือเปล่า? ถ้าได้ยินแล้วก็ทำตามที่พี่สาวฉันบอกสิ!" หลี่เสี่ยวฉิงเห็นว่าหยวนเฉิงและเหมาเต่ายังไม่มีปฏิกิริยา จึงยกเสียงตะโกนทันที
"ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว! พวกเราอยากเรียน!" หยวนเฉิงและเหมาเต่าพยักหน้าหงึกๆ พูดพร้อมกัน
ในยุคนี้ การที่มีคนยอมสอนวิธีทำซาลาเปาให้ถือเป็นโชคใหญ่แล้ว ถ้าพวกเขายังไม่ตกลง ก็คงไม่ใช่คนแล้ว
คิดถึงตรงนี้ หยวนเฉิงมองพี่น้องบ้านหลี่ด้วยความซาบซึ้งใจ
"เอ่อ ขอบคุณที่ยอมสอนฉันทำซาลาเปาข้าวฟ่าง! ขอบคุณที่ช่วยฉัน!" หยวนเฉิงพูดด้วยความซาบซึ้งใจ
"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก นี่ก็เป็นเพราะเธอหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความดีไว้ จึงได้รับผลแห่งความดีเท่านั้นเอง! เมื่อเรียนรู้ทักษะนี้แล้ว พวกเธอก็ตั้งแผงขายอย่างซื่อสัตย์เถอะ! อย่าเที่ยวเกเรอีกล่ะ!" หลี่เสี่ยวหรานกำชับ
"อืม พวกเราจะตั้งใจทำให้ดีแน่นอน!" หยวนเฉิงและเหมาเต่าพยักหน้าพร้อมกัน
"งั้นวันนี้พวกเธอก่อเตาด้วยหินก่อน! แล้วค่อยไปขุดหอมป่า พรุ่งนี้เอาแป้งข้าวฟ่าง แป้งสาลี หม้อ ฟืน พวกนี้มาด้วย! อ้อใช่ ต้องเตรียมใบกล้วยและใบปาล์มมาด้วย พวกเธอจะขายให้คนเอากลับไป ก็ต้องมีใบไม้และเชือกสำหรับห่อซาลาเปาด้วยสิ!" หลี่เสี่ยวหรานนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเตือนอีกครั้ง: "เตรียมของพวกนี้ให้พร้อม แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาตั้งแผง ฉันจะสอนพวกเธอทำซาลาเปาข้าวฟ่าง!"
หยวนเฉิงและเหมาเต่าพยักหน้า ตอนนี้ทั้งสองรู้สึกว่าชีวิตมีความหวังขึ้นมาทันที ทั้งตัวมีพลังขึ้นมา
เหมาเต่าถึงกับรู้สึกว่าที่ตัวเองโดนพี่น้องบ้านหลี่ตีไปครั้งนั้น ไม่ได้โดนเปล่าๆ!
หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็ช่วยกันประคองกัน แล้วถือถุงแป้งข้าวฟ่างกลับหมู่บ้านไป
หลังจากส่งสองคนนั้นไปแล้ว หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงก็กลับมาที่แผง
ลั่วเฉิงตั้งแต่ต้นจนจบเพียงแค่มองดู ไม่ได้แทรกแซงการกระทำของหลี่เสี่ยวหราน
"เธอจะช่วยพวกเขาจริงๆ เหรอ?" ลั่วเฉิงเอ่ยปากถามประโยคหนึ่ง
"อืม! จะช่วย!"
"เธอเคยคิดไหมว่า จริงๆ แล้วเธอก็ทำซาลาเปามาขายเองได้! ทำไมต้องยกเงินส่วนนี้ให้คนอื่นไปหากิน!" ลั่วเฉิงเตือนด้วยความหวังดี
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง จึงยิ้มและมองมาที่เขา
"เธอเป็นห่วงฉันเหรอ?"
"ไม่ ฉันแค่เป็นห่วงธุรกิจของฉัน!" ลั่วเฉิงพูดอย่างดื้อรั้น
หลี่เสี่ยวหรานได้ยินคำพูดของลั่วเฉิง แล้วเห็นท่าทางไม่ใส่ใจของเขา ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็รู้สึกว่าเขาดูน่ารักมาก
"ไม่ต้องกังวล ไม่มีทางทำให้เธอเสียโอกาสหาเงินแน่นอน!"
ลั่วเฉิงโกรธขึ้นมา นี่มันเรื่องหาเงินที่ไหนกัน?
"เงินในโลกนี้หาไม่หมดหรอก แบ่งน้ำซุปให้คนอื่นดื่มบ้างก็ไม่เลว! อีกอย่าง ถ้าที่นี่มีคนขายอาหารมากขึ้น และสร้างขนาดที่แน่นอน อาจจะดึงดูดลูกค้าให้อยู่นานขึ้นก็ได้ ตอนนั้นธุรกิจก๋วยเตี๋ยวของเราก็จะดีขึ้นด้วย! มองให้ไกลหน่อย ผลประโยชน์ชั่วคราวตอนนี้ไม่สำคัญหรอก!" หลี่เสี่ยวหรานเริ่มอธิบาย
"ดูสิ ตอนนี้ลูกค้าน้อย ฉันก็แค่ขายก๋วยเตี๋ยว แต่พอลูกค้ามากขึ้น ทุกคนรู้ว่าต้องมาที่นี่เพื่อกินอาหาร ฉันก็จะเพิ่มอาหารอร่อยๆ ที่มีราคาแพงขึ้น เช่น สัตว์ป่าที่เธอล่าได้ทุกครั้ง ก็ไม่ต้องเอาไปขายถูกๆ ในเมืองอีกแล้ว สามารถเอามาให้ฉัน ทำเป็นอาหารอร่อย ขายได้เงินมากขึ้น!"
ลั่วเฉิงไม่คิดว่าในหัวของหลี่เสี่ยวหรานจะคิดแบบนี้
แต่พอคิดดูดีๆ สิ่งที่หลี่เสี่ยวหรานพูดก็มีเหตุผลมาก
เธอมีแผงเล็กๆ ทำธุรกิจเล็กๆ ไม่ได้กำไรมาก แถมยังเหนื่อย
แต่ถ้าที่นี่กลายเป็นตลาดในอนาคต จำนวนลูกค้าก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เมืองเกิดขึ้นได้อย่างไร ก็เพราะมีคนผ่านไปมามากขึ้น สุดท้ายทุกคนก็มารวมตัวกัน ค่อยๆ พัฒนาเป็นเมืองไม่ใช่หรือ?
คิดถึงตรงนี้ ลั่วเฉิงก็มองหลี่เสี่ยวหรานด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป
เป็นเพียงหญิงสาวจากครอบครัวชาวนา แต่มีมุมมองที่พิเศษ และมองการณ์ไกล
เขาเหมือนได้เจอสมบัติ!
เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ ลั่วเฉิงก็ยิ้มอย่างมีความสุข
คนมีความสามารถ ใครจะไม่ชอบล่ะ!
แม้ว่าหลี่เสี่ยวหรานจะเป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความชื่นชมที่เขามีต่อเธอ
ต่อจากนั้น ก็มีลูกค้าอีกกลุ่มมาเยือน
ลั่วเฉิงก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เขาช่วยหลี่เสี่ยวหรานทำงานอย่างขะมักเขม้น
มีช่วงเวลาหนึ่งที่ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของลั่วเฉิง
ถ้าวันเวลาต่อจากนี้ผ่านไปอย่างยุ่งวุ่นวายแบบนี้ทุกวัน ดูเหมือนจะไม่เลวเลย!
สามคนที่กำลังยุ่งอยู่ ตอนนี้ไม่ได้สังเกตเห็นว่าไม่ไกลออกไป หลังต้นไม้ใหญ่หลายต้น มีคนที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาซ่อนตัวอยู่
คนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลี่เหยียนที่มาตรวจสอบว่าหลี่เสี่ยวหรานลำบากแค่ไหน
แต่ภาพที่เธอจินตนาการไว้กลับไม่ปรากฏ หลี่เสี่ยวหรานและคนอื่นๆ ยังคงยุ่งวุ่นวายอย่างคึกคัก
คนที่เธอฝากความหวังไว้ ตอนนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
เห็นแบบนี้ หลี่เหยียนกัดริมฝีปากด้วยความแค้น แล้วกระทืบเท้า!
"น้องสาว ฉันว่าทำไมช่วงนี้เธอชอบออกไปข้างนอก ที่แท้ก็มาที่นี่นี่เอง! เธอกำลังดูอะไรอยู่?"
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของหลี่เหยียน
หลี่เหยียนหันไปจ้องพี่ชายของเธอ แล้วมองแผงก๋วยเตี๋ยวของหลี่เสี่ยวหรานด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
หลี่จ่านเห็นน้องสาวเดินไปแล้ว จึงอยากรู้อยากเห็นมองไปทางที่หลี่เหยียนมองก่อนหน้านี้
เมื่อหลี่จ่านจำหลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงที่กำลังยุ่งอยู่ได้ เขาก็หัวเราะขึ้นมาทันที
"ดูเหมือนว่าเส้นทางเงินของฉันมาแล้ว!"
พูดประโยคนี้จบ หลี่จ่านก็หันหลังกลับไปที่หมู่บ้าน
ในเวลาเดียวกัน ในหมู่บ้านก็มีคนอิจฉาแผงของหลี่เสี่ยวหราน พวกเขาซ่อนตัวอยู่ในบ้านและวางแผนที่จะมาตั้งแผงขายอาหารบ้าง
"ฉันคิดว่า ด้วยฝีมือของฉัน ถ้าไปตั้งแผงขายอาหาร ต้องขายได้มากกว่าลูกสาวสองคนของหลี่ซุ่นแน่ๆ!" หญิงคนหนึ่งที่มีโหนกแก้มสูงพูดอย่างไม่พอใจ


## บทที่ 40 จงใจหาเรื่อง

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของภรรยาตัวเอง ซ่งเอ้อร์หวาก็กลอกตาอย่างเบื่อหน่าย
"ถ้าเธออยากตั้งแผงขายของก็ไปตั้งสิ! ริมถนนหลวงมีที่ว่างตั้งเยอะ เธอจะตั้งตรงไหนก็ได้!"
พูดจบ ซ่งเอ้อร์หวาก็มองภรรยาตัวเองอย่างรังเกียจ
"เธอน่ะ นอกจากปากเก่งแล้ว ยังมีประโยชน์อะไรอีก! ฝีมือของเธอน่ะ ฝีมือของเธอแม้แต่หมายังไม่กิน ยังจะคิดตั้งแผงขายของหาเงินอีก เธออย่าไปทำลายข้าวสารเลย!"
พอพูดแบบนี้ออกไป ก็ทำให้เจ้า ชุนฮวาภรรยาของซ่งเอ้อร์หวาโกรธขึ้นมาทันที
"นายยังเป็นสามีฉันอยู่หรือเปล่า? มีสามีแบบนี้ด้วยเหรอ? ฉันยังไม่ทันไปทำธุรกิจ นายก็เทหลานซุยใส่ฉันซะแล้ว! ฝีมือฉันเป็นยังไงกัน? ฝีมือฉันดีนะ! ไม่พูดถึงอย่างอื่น แค่ซุปก้อนแป้งที่ฉันทำก็อร่อยมากนะ!" เจ้า ชุนฮวาพูดอย่างฉุนเฉียว
"เธอก็ทำได้แค่ซุปก้อนแป้งนี่แหละ! ก็เพราะคนในบ้านเราขี้เกียจ ถึงได้ไม่รังเกียจฝีมือของเธอ! ลองเอาซุปก้อนแป้งของเธอไปขายข้างนอกดูสิ ใครจะยอมจ่ายเงินซื้อกิน!" ซ่งเอ้อร์หวาโต้กลับ
ซ่งเอ้อร์หวารู้สึกว่าเขายิ่งไม่ชอบภรรยาคนนี้มากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนแรกที่ดูตัวกัน ยังรู้สึกว่าเป็นคนไม่เลว นิสัยคล่องแคล่ว สามารถมอบการจัดการทุกอย่างในบ้านให้เธอได้
ใครจะรู้ว่าหลังจากเจ้า ชุนฮวาแต่งเข้ามา ปัญหาต่างๆ ก็ค่อยๆ ปรากฏออกมา
เธอไม่ได้มีนิสัยคล่องแคล่วเลย แค่เป็นคนพูดโดยไม่คิดก่อน ออกไปพูดข้างนอกก็จะไปทำให้คนอื่นโกรธ
ก่อนหน้านี้แม่สื่อยังโม้ว่าเจ้า ชุนฮวามีฝีมือทำอาหารเก่ง แต่ผลเป็นไง? ก็แค่ทำซุปก้อนแป้งได้ อาหารอย่างอื่นที่ทำออกมา พูดไม่ได้ว่าไม่อร่อย แต่ก็ไม่ได้อร่อยแน่ๆ แค่พออิ่มท้องเท่านั้น!
สิ่งที่ซ่งเอ้อร์หวายอมรับไม่ได้มากที่สุดคือ เจ้า ชุนฮวาคนนี้ ตัวเองไม่มีความสามารถอะไร แต่ชอบเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
นี่ไง พอได้ยินว่าพี่น้องหลี่เสี่ยวหรานตั้งแผงขายก๋วยเตี๋ยวแล้วธุรกิจไปได้ดี โดนยุสักหน่อย ก็เริ่มคิดจะทำบ้าง ไม่รู้ว่าในหัวคิดอะไรอยู่ทั้งวัน
"ฮึ่ม ฉันรู้นะ ตั้งแต่ฉันแต่งมาหลายปีนี้ นายก็ยิ่งดูถูกฉันมากขึ้นเรื่อยๆ! นายรอดูเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะไปตั้งแผงทำธุรกิจ ฉันจะทำให้ตระกูลซ่งเก่าของพวกนายต้องมองฉันใหม่!" พูดจบ เจ้า ชุนฮวาก็พุ่งเข้าไปในครัว แล้วเริ่มวุ่นวายอยู่ในนั้น
ซ่งเอ้อร์หวาก็ไม่อยากสนใจเจ้า ชุนฮวา ยังไงตอนนี้เงินในบ้านก็อยู่ในการควบคุมของเขา ไม่ว่าเจ้า ชุนฮวาจะวุ่นวายแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้มาก
รอให้เธอชนกำแพง เธอก็จะสงบเองตามธรรมชาติ
คนที่คิดเหมือนกับเจ้า ชุนฮวาก็มีอีกหลายครอบครัว
ทุกคนต่างก็มีความคิดของตัวเอง ตอนนี้เห็นว่าธุรกิจของหลี่เสี่ยวหรานพวกเขาไปได้ดี ก็เริ่มมีความคิดเล็กๆ
นี่ไง พอถึงวันรุ่งขึ้นเมื่อหลี่เสี่ยวหรานพวกเขาไปอีกครั้ง ริมถนนก็มีแผงเพิ่มขึ้นอีกหลายแผง
หลี่เสี่ยวหรานเห็นคนพวกนี้ ก็ยิ้มเล็กน้อย แล้วก็เริ่มจัดแผงของตัวเองอย่างคล่องแคล่ว
แค่คนพวกนี้ไม่มายึดตำแหน่งแผงก๋วยเตี๋ยวของเธอก็พอแล้ว ส่วนอื่นๆ ก็แล้วแต่ความสามารถของแต่ละคน
สิ่งที่หลี่เสี่ยวหรานไม่รู้ก็คือ จริงๆ แล้วมีคนหมายตาตำแหน่งแผงก๋วยเตี๋ยวของพวกเธอมานานแล้ว
แต่องครักษ์ลับได้รับคำสั่งจากลั่วเฉิงให้คอยจับตาดูที่นี่ตั้งแต่เนิ่นๆ
ใครก็ตามที่ไม่รู้จักประสาและคิดจะยึดตำแหน่งนี้ จะถูกองครักษ์ลับขว้างก้อนหินใส่ขา
นี่ไง มีคนหลายคนที่เพิ่งจะคิดจะยึดตำแหน่งก็ถูกทำให้ขาเป็นตะคริวจนต้องคุกเข่า ก็รู้สึกว่าตำแหน่งนี้มีเรื่องแปลกๆ ก็เลยไม่มาแย่งอีก
แน่นอน ก็มีคนที่ถูกทำร้ายขาแล้วเก็บความแค้นไว้ในใจ คิดว่าต้องมีคนแอบทำอะไรอยู่เบื้องหลัง จึงตั้งใจเอาแผงมาตั้งใกล้ๆ กับแผงก๋วยเตี๋ยว
ด้วยเหตุนี้ พอแผงก๋วยเตี๋ยวตั้งเสร็จ ช่องว่างทั้งด้านหน้าด้านหลังซ้ายขวาก็เหลือน้อยมาก
ถึงมีลูกค้ามา ก็จะไม่มาที่แผงก๋วยเตี๋ยวของหลี่เสี่ยวหรานพวกเขาโดยตรง
หลี่เสี่ยวฉิงเห็นสถานการณ์แบบนี้ ก็ขมวดคิ้ว แล้วคิดจะเดินไปเถียงโดยตรง
แต่หลี่เสี่ยวหรานจับมือของหลี่เสี่ยวฉิงไว้ แล้วส่ายหัวให้เธอ บอกให้เธออย่าใจร้อน
ลั่วเฉิงตอนนี้เดินตรงไปที่หน้าแผงหนึ่ง แล้วมองชายร่างกำยำที่อยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าเย็นชา
"ย้ายแผงของนายออกไป!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็หันไปมองพี่น้องสองคนอีกฝั่งหนึ่ง
"พวกนายด้วย ย้ายแผงของพวกนายออกไป!"
"นายบอกให้ย้ายก็ต้องย้ายเหรอ นายเป็นใครกัน! พวกเราจะตั้งตรงนี้ นายไม่พอใจมาหาเรื่องใช่ไหม?" พี่น้องสองคนด้านหลังเดินเข้ามา กอดอกด้วยท่าทางท้าทาย
หลี่เสี่ยวหรานและหลี่เสี่ยวฉิงก็เห็นว่าคนของสองแผงนี้หน้าตาไม่คุ้น คาดว่าน่าจะเป็นคนจากหมู่บ้านอื่น
ถ้าคนพวกนี้อยู่หมู่บ้านเดียวกับพวกเธอ พวกเธอน่าจะรู้จัก
ลั่วเฉิงหรี่ตามองพี่น้องสองคน แล้วจู่ๆ ก็ยิ้มขึ้นมา
"บางคนก็ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ!"
พูดจบ ลั่วเฉิงก็ต่อยไปที่สันจมูกของคนที่อยู่หน้าสุดในพี่น้องสองคน
พอต่อยไปทีเดียว เลือดกำเดาก็พุ่งออกมาทันที
น้องชายหลัว เหวินเปียวเห็นพี่ชายหลัว เหวินเฉาถูกต่อย ก็ต่อยกลับมาทันที
แต่น่าเสียดายที่ลั่วเฉิงเป็นใครกัน เขาเป็นนายพราน เมื่อวานจัดการคนเกเรแปดคนยังไม่เห็นเป็นอะไร แล้วจะพูดถึงคนตรงหน้านี้ทำไม
ในขณะที่คนรอบข้างกำลังสะใจ การต่อสู้ก็จบลงแล้ว
พี่น้องสองคนถูกลั่วเฉิงจัดการจนดูน่าสงสาร หน้าบวมตาปูด เกือบจะเหมือนคนที่แสดงงิ้วแล้ว
รู้ว่าพี่น้องสองคนสู้ลั่วเฉิงไม่ได้ หลัว เหวินเปียวก็นั่งลงบนพื้นแล้วร้องไห้โวยวาย
"พระเจ้า มาดูเร็ว! นี่จะตีคนตายแล้ว!"
ผู้ชายตัวโต ตอนนี้ทำตัวเหมือนผู้หญิงที่กำลังเล่นไม่ซื่อ นั่งลงบนพื้นทั้งทุบอก ทั้งตะโกนเสียงดัง
"โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมแล้ว ทำไมถนนกว้างขนาดนี้ พวกนายตั้งแผงได้แต่พวกเราตั้งไม่ได้! พวกนายทำตัวเหมือนอันธพาลเกินไปแล้ว! ไม่เชื่อฉันจะไปหาผู้ใหญ่บ้านของพวกนายเดี๋ยวนี้เลย ฉันไม่เชื่อว่าโลกนี้จะไม่มีที่ให้พูดเหตุผล!"
"ใช่! ฉันว่านะหลี่เสี่ยวหราน พวกเธอพี่น้องสองคนนิสัยเป็นอันธพาลเกินไปแล้วใช่ไหม! ถนนหลวงนี่ไม่ใช่บ้านของพวกเธอนะ พวกเธอทำแบบนี้ รังแกคนเกินไปแล้ว! ถ้าทุกคนเป็นเหมือนพวกเธอ แล้วพวกเราจะอยู่กันยังไง?" เจ้า ชุนฮวาตอนนี้ทนดูพี่น้องบ้านหลี่ไม่ได้ จึงพูดช่วยอีกฝ่ายทันที
ลั่วเฉิงมองไปทางเจ้า ชุนฮวาด้วยสายตาเย็นชา ทำให้เจ้า ชุนฮวาตัวสั่นไปหมด
แต่เจ้า ชุนฮวาก็เป็นคนไม่มีสมอง ตอนนี้กลับฝืนความกลัวในใจ แล้วพูดอีกประโยคด้วยความสั่นเทา
"ยังไง? ถนนไม่เรียบมีคนปรับ อย่าคิดว่านายตีเก่ง แล้วจะรังแกคนได้ตามใจชอบ!"
"ใช่ ใช่! นายเป็นคนยังไงกัน! เป็นคน ควรจะใจกว้างหน่อย!" คนอื่นๆ ที่ตั้งแผงอยู่ไม่ไกลก็พูดเสริมตาม
หลี่เสี่ยวหรานตอนนี้มองไปที่คนรอบข้างที่กำลังพูด แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตอนนี้เธอรู้สึกได้ถึงความไม่พอใจของคนรอบข้างที่มีต่อพวกเขา
ในขณะที่เธอกำลังคิดว่าจะแก้ไขสถานการณ์นี้อย่างไร ลั่วเฉิงก็พูดออกมาประโยคหนึ่ง
"ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะที่ตรงนี้เป็นของฉัน!"
พอพูดแบบนี้ออกไป คนที่เมื่อกี้ยังโกรธแค้นก็เงียบกันหมดเหมือนเป็นใบ้!
"ยังไง? อยากให้ฉันเอาโฉนดที่ดินมาให้พวกนายดูไหมล่ะ?"
หลังจากข้ามมิติมาก็ถูกบังคับให้แต่งงานกับนายพราน หลี่เสี่ยวหรานรู้สึกว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ใครจะรู้ว่านายพรานที่มีข่าวลือว่าโหดร้ายและชอบทุบตีคน กลับเป็นคนที่มีจิตใจอบอุ่น

ถ้าจะแต่งงานก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่ต้องช่วยเอาญาติพี่น้องของตัวเองออกมาจากรังหมาป่าอย่างบ้านตระกูลหลี่นี่ก่อน!

ลั่วเฉิง: ภรรยาวางใจได้ ทุกอย่างฉันจัดการเอง!