เช็คอินที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์ รับรางวัลเป็นภรรยาสาวสวย
มิติที่ 2.CS
## บทที่ 1 จ่ายเงินเพื่อความเอาแต่ใจของเธอ

หน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์
ซ่งหยุนในชุดสูทพร้อมช่อดอกไม้ในมือ
วันนี้เขาจะแต่งงานกับแฟนสาวที่รักกันมาสามปี เมื่อนึกย้อนถึงความยากลำบากที่เขาต้องเผชิญจากพ่อแม่ของแฟนตลอดสามปีนี้ เขารู้สึกโชคดีที่ไม่ได้ยอมแพ้ความรักครั้งนี้
รถโฟล์คสวาเกนคันหนึ่งจอดข้างเขา มีชายสองคนและหญิงสองคนลงมาจากรถ ซึ่งก็คือครอบครัวของแฟนสาวเขา ซูหลู่ถิง
เขาเดินเข้าไปทักทายพ่อแม่ของแฟนอย่างตื่นเต้น แล้วส่งช่อดอกไม้ให้ซูหลู่ถิง
"วันนี้คุณสวยมาก"
"ขอบคุณค่ะ"
พูดถึงแฟนสาวซูหลู่ถิง เธอเป็นสาวสวยโดดเด่นตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ไม่เพียงแต่หน้าตาดีเท่านั้น แต่ยังรักนวลสงวนตัวอีกด้วย
ตลอดสามปีที่คบกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่แค่จับมือและจูบเท่านั้น ส่วนขั้นตอนสำคัญกว่านั้น ซูหลู่ถิงต้องการเก็บไว้สำหรับคืนหลังแต่งงาน เมื่อเจอผู้หญิงบริสุทธิ์แบบนี้ ซ่งหยุนรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก
"พ่อแม่ครับ ผมจะพาถิงถิงเข้าไปจดทะเบียนก่อน พ่อแม่พาน้องไปรอที่ร้านกาแฟข้างๆ สักครู่นะครับ"
ขณะที่ซ่งหยุนกำลังจะจูงมือซูหลู่ถิงเข้าไปในสำนักงาน แม่ของแฟนสาว จ้าวจุ้นเซี่ย ก็ขวางพวกเขาไว้
"เดี๋ยวก่อน! ฉันมีอะไรจะพูด!"
จ้าวจุ้นเซี่ยมองทั้งคู่ด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
"ซ่งหยุน ฉันจะพูดตรงๆ นะ ถ้าอยากแต่งงานกับลูกสาวฉัน ไม่มีปัญหา แต่ต้องเพิ่มสินสอดอีกสองแสนหยวน ไม่งั้น คุณก็ไปจดทะเบียนคนเดียวเถอะ"
จ้าวจุ้นเซี่ยคิดว่าการแทรกแซงในนาทีสุดท้ายของเธอนั้นชาญฉลาดมาก เธอเชื่อว่าในจุดวิกฤตแบบนี้ ซ่งหยุนเด็กหนุ่มคนนี้จะต้องยอมตามที่เธอต้องการอย่างแน่นอน!
ซูหลู่ถิงได้ยินคำพูดของแม่แล้วก้มหน้านิ่ง ชัดเจนว่าเธอรู้เรื่องนี้มาก่อน
ซ่งหยุนได้ยินคำพูดของจ้าวจุ้นเซี่ยแล้วยืนนิ่งอึ้ง
ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า???
อยากจดทะเบียน ต้องจ่ายเพิ่มอีกสองแสน???
เฮ้ย บ้าไปแล้วหรือไง!
"แม่..."
"หยุดนะ พวกคุณยังไม่ได้จดทะเบียนก็ยังไม่ใช่สามีภรรยา เรียกฉันว่าป้าก็พอ"
"ได้ๆๆ ป้าเจ้า ผมจ่ายสินสอดไปแล้วหนึ่งแสนแปดหมื่นแปดพันหยวนไม่ใช่หรือครับ? ทำไมยังต้องจ่ายอีก?"
ซ่งหยุนถามเสียงต่ำด้วยสีหน้าบึ้งตึง
จ้าวจุ้นเซี่ยมองซ่งหยุนอย่างดูแคลน แล้วแค่นเสียงเย็นชา: "เงินหนึ่งแสนแปดหมื่นแปดพันก่อนหน้านี้แค่เงินหมั้นเท่านั้น ถ้าอยากแต่งกับลูกสาวฉัน ก็เอาเงินอีกสองแสนมา! ไม่งั้น... ก็กลับไปที่เดิมซะ!"
พูดจบ จ้าวจุ้นเซี่ยก็ตบไหล่ซูหลู่ถิง พูดราวกับกำลังแนะนำสินค้า: "ลูกสาวฉันเป็นครูที่สวยที่สุดในโรงเรียนชั้นสูงนะ มีคนมาจีบเยอะแยะ ที่ยอมแต่งงานกับคุณถือว่าบุญของคุณแล้ว! สินสอดแค่สองแสนหยวน คุณไม่มีหรอกหรือ?"
แน่นอน จ้าวจุ้นเซี่ยยังมีคำพูดที่เก็บไว้ในใจไม่ได้พูดออกมา
ลูกชายของเธอก็ถึงวัยแต่งงานแล้ว เธอจึงปรึกษากับสามีว่าจะขายบ้านหลังเล็กแล้วซื้อหลังใหม่ที่ใหญ่กว่า และส่วนต่างราคาพอดีสองแสนหยวน
ซ่งหยุนมองแม่ยายในอนาคตด้วยความโกรธจนฟันกรอด
"ลุงป่วยเป็นเนื้องอกต้องผ่าตัดเมื่อสองปีก่อน คุณบอกว่าไม่มีเงิน ผมให้ไปหนึ่งแสนสามหมื่น ปีที่แล้วคุณบอกว่าน้องไม่มีเงินเรียน ผมก็จ่ายค่าเทอมให้อีกห้าหมื่น ตอนนี้คุณโลภไม่รู้จักพอ อยากได้อีกสองแสน? มันไม่เกินไปหน่อยหรือ!"
"พูดอะไรน่ะ! ตอนนั้นฉันไม่ได้ขอคุณนะ เงินพวกนั้นคุณเต็มใจให้เองต่างหาก!"
จ้าวจุ้นเซี่ยได้ยินคำพูดของซ่งหยุนแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"แต่เงินพวกนั้นก็ใช้กับคนตระกูลซูทั้งนั้นนี่!"
"ฉันบังคับคุณหรือไง? ไม่เต็มใจก็ไม่ต้องจ่ายสิ!"
คำพูดของจ้าวจุ้นเซี่ย รวมถึงความเงียบของแฟนสาว ทำให้ซ่งหยุนรู้สึกหงุดหงิดใจ
ตอนแรกซูหลู่ถิงขอร้องให้เขาช่วยครอบครัวซูผ่านวิกฤต แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาเต็มใจจ่ายเอง
ซ่งหยุนเคยเจอคนหน้าด้าน แต่ไม่เคยเจอคนหน้าด้านขนาดนี้!
มองดูครอบครัวแฟนสาว ซ่งหยุนถอนหายใจแล้วยิ้มขื่น: "ผมคิดว่าผมทำดีที่สุดกับครอบครัวซูแล้ว แต่ตอนนี้พวกคุณกลับกัดมือผม ผมขอบอกตรงๆ เลยว่า ไม่มีเงินให้ ไม่มีแม้แต่บาทเดียว!"
"ไม่มีเงินจะมาแต่งงานทำไม เสียเวลาคนอื่นอีก" จ้าวจุ้นเซี่ยมองซ่งหยุนด้วยสายตาดูแคลน
"ฮ่าๆ ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาเรียกว่าแม่ยายปากจัด ดูเหมือนคุณจะเป็นหนึ่งในนั้น"
"แก แก แก..."
ใบหน้าของจ้าวจุ้นเซี่ยแดงก่ำ แต่เธอไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้
เพราะเธอเป็นคนแบบนั้นจริงๆ
ซ่งหยุนจับมือซูหลู่ถิง มองตาเธอแล้วถามอย่างจริงจัง: "ถิงถิง เธอยินดีไปจดทะเบียนกับฉันไหม?"
เมื่อเห็นความคาดหวังในดวงตาของซ่งหยุน น้ำตาของซูหลู่ถิงก็ไหลออกมา
"ซ่งหยุน เธอทำเพื่อความเอาแต่ใจของฉันอีกครั้งเถอะ จ่ายเงินครั้งสุดท้ายนะ จริงๆ ฉันสัญญา นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซ่งหยุนส่ายหน้าแล้วปล่อยมือเธอ
ครั้งแล้วครั้งเล่า ครั้งนี้ช่วย ครั้งหน้าก็ต้องควักเงินอีก ชีวิตแบบนี้จะจบลงเมื่อไหร่?
ส่วนจ้าวจุ้นเซี่ยที่อยู่ข้างๆ ก็กดดันต่อไป: "ซ่งหยุน ความรักต้องมีเงินมาค้ำจุน ถ้ามีเงิน วันนี้พวกคุณก็เข้าไปจดทะเบียนได้เลย ฉันในฐานะแม่ก็จะอวยพรให้ ถ้าไม่มีเงิน ก็รอไปก่อนจนกว่าจะมีแล้วค่อยว่ากัน"
"ฮึ เข้าใจแล้ว"
"ดี งั้นคุณก็รีบหาเงินมานะ ลูกถิงถิงของเราเป็นที่หมายปองของหลายคนนะ"
"ช่างเถอะ ซูหลู่ถิงจะแต่งงานกับใครก็แล้วแต่เธอ ไม่เกี่ยวกับผมแล้ว" ซ่งหยุนพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
แต่เดิมเขาหวังว่าจะมีครอบครัวเล็กๆ ที่มีความสุข แต่ครอบครัวเดิมของซูหลู่ถิงเหมือนหลุมดำ ไม่ว่าจะให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่มีวันพอใจ ครั้งนี้สองแสน ครั้งหน้าน้องชายแต่งงานล่ะ? จะมาขอเขาสามแสน สี่แสนหรือเปล่า?
หลายปัจจัยทำให้ซ่งหยุนผิดหวังกับครอบครัวซูอย่างถึงที่สุด
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี! ผู้ใช้ปฏิเสธครอบครัวอกตัญญูสำเร็จแล้ว ระบบเช็คอินเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!"
"ติ๊ง ระบบถูกเปิดใช้งานแล้ว ตรวจพบว่าขณะนี้อยู่ที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์เขตซินหัวในมหานคร ผู้ใช้ต้องการเช็คอินหรือไม่?"
เมื่อได้ยินเสียงกลไกในหัว ซ่งหยุนก็ชะงักเล็กน้อย
"ระบบเช็คอิน?"
ในฐานะนักอ่านหนังสือเก่าแก่ เขารู้ดีว่านี่คืออะไร
มีตัวเอกในนิยายมากมายที่ได้รับระบบเป็นไม้เอกและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิต
ตอนนี้เขาถูกเลือกแล้ว ยังจะไปสนใจครอบครัวเรื่องมากพวกนี้ทำไม?
ไปให้พ้น! ต่อไปข้าจะเป็นคนที่พวกเจ้าไม่มีวันไขว่คว้าถึง!
"เริ่มเช็คอิน!"
เมื่อความคิดเคลื่อนไหว เสียงของระบบก็ตอบสนองทันที
"ติ๊ง เช็คอินเสร็จสิ้น สถานที่เช็คอิน: สำนักงานทะเบียนราษฎร์เขตซินหัวในมหานคร!"
"ติ๊ง เนื่องจากผู้ใช้เช็คอินครั้งแรก จึงเปิดใช้รางวัลสิบดาว!"
"ติ๊ง รางวัลคือ สาวงามระดับท็อปของมหานคร เหยี่ยชิงชิง จะแต่งงานกับผู้ใช้!"
"เหยี่ยชิงชิง?"
ชื่อที่คุ้นเคยนี้ค่อยๆ ปรากฏในความทรงจำของเขา
ตอนเด็ก มีเด็กผู้หญิงเพื่อนวัยเด็กคนหนึ่งชื่อนี้
ในตอนนั้น เด็กๆ ชอบเล่นเกมบ้านบ้าน เขาเป็นพ่อ เหยี่ยชิงชิงเป็นแม่ พาเด็กๆ คนอื่นวิ่งเล่นทั่วลานบ้าน
แต่หลังจากนั้น เพราะงานของพ่อ ครอบครัวของซ่งหยุนย้ายออกจากหมู่บ้าน ทั้งสองคนก็เลยขาดการติดต่อกัน
และวันนี้ สาวงามที่เป็นรางวัล ก็ชื่อเหยี่ยชิงชิง
มันช่างบังเอิญเกินไปแล้ว!


## บทที่ 2 ขับรถแลมโบร์กินีมาแต่งงาน!

ในขณะที่ซ่งหยุนกำลังหมกมุ่นอยู่กับระบบเช็คอิน ครอบครัวของแฟนสาวก็จ้องเขาด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อ
โดยเฉพาะซูหลู่ถิง
เธอเดินมาหาซ่งหยุนด้วยดวงตาแดงก่ำ ซบหน้าลงบนอกของเขาและสะอื้นเบา ๆ: "เราคบกันมาสามปี แต่คุณกลับทิ้งความรักของเราเพื่อเงินแค่สองแสนหยวน!"
ความจริงแล้วซูหลู่ถิงยังรักซ่งหยุนอยู่ แต่เธอไม่สามารถขัดใจแม่ได้
สำหรับเธอแล้ว พ่อ น้องชาย และแม่คือคนในครอบครัวที่สำคัญที่สุด เธอยอมเสียสละทุกอย่างเพื่อครอบครัว
เมื่อเห็นซูหลู่ถิงที่กำลังตื่นเต้น ซ่งหยุนสะบัดมือของเธอออกและพูดอย่างจนปัญญา: "เงินที่ผมใช้ไปกับคุณในช่วงหลายปีนี้น้อยเกินไปหรือ? พี่สาว ผมเพิ่งเรียนจบมาแค่สามปี ผมไม่มีเงินเหลือแล้วจริง ๆ อย่าว่าแต่สองแสน แค่สองหมื่นผมก็หาไม่ได้ เรามาเลิกกันเถอะ!"
เหตุการณ์วันนี้ก็ถือเป็นแรงผลักดันให้ซ่งหยุนตัดสินใจ
ควรตัดก็ต้องตัด ไม่เช่นนั้นจะยิ่งวุ่นวาย
เมื่อเห็นซ่งหยุนพูดเรื่องเลิกกันอย่างเด็ดขาด ซูหลู่ถิงก็รู้สึกตกใจ
ส่วนจ้าวจุ้นเซี่ยหลังจากที่ตกใจแล้ว ก็เดินไปหาซูหลู่ถิงทันที
"ถิงถิง ผู้ชายเลวแบบนี้ไม่ต้องสนใจก็ได้ ดูสิ เขาดูจนแม้แต่สองแสนก็หาไม่ได้ ถ้าแต่งงานไปจะมีชีวิตที่ดีได้ยังไง ฟังแม่นะ แม่จะหาคนแนะนำหนุ่มรวยที่มีความสามารถให้ลูกเอง!"
"ใช่แล้ว ผมเห็นในอินเทอร์เน็ตบอกว่า ผู้ชายที่ไม่ยอมใช้เงินกับผู้หญิงล้วนเป็นพวกไร้ค่า แค่ควักเงินให้พ่อของเรารักษาตัว แต่ทำตัวเหมือนเป็นผู้มีพระคุณ ผมเห็นแล้วรู้สึกไม่พอใจ!"
น้องชายซูจวินก็ปลอบใจอยู่ข้าง ๆ
หลังจากฟังคำพูดของแม่และน้องชาย เธอค่อย ๆ สงบอารมณ์ลง
เธอรู้ว่าตอนนี้ซ่งหยุนกำลังโกรธ อาจจะอีกไม่กี่วันเมื่อเขาใจเย็นลง เขาอาจจะกลับมาคืนดีกับเธอเอง
ถึงอย่างไรความรักสามปีนี้ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะเลิกกันเพราะเงินแค่สองแสน!
ในขณะที่ทั้งครอบครัวกำลังจะขึ้นรถกลับ ก็มีเสียงเครื่องยนต์ดังมาจากที่ไกล ๆ ฟังแล้วรู้เลยว่าเป็นเสียงของรถสปอร์ตซูเปอร์คาร์
ซูจวินรีบหยุดการก้าวขึ้นรถ ยืนอยู่กับที่และมองไปทางที่มาของเสียง
และแล้ว รถแลมโบกินีสีดำคันหนึ่งก็แล่นมาทางนี้
เมื่อเห็นรถสปอร์ตที่หาดูได้ยากในชีวิตประจำวัน ซูจวินตื่นเต้นจับแขนเสื้อของซูหลู่ถิงและตะโกน: "พี่สาว! เห็นเส้นสายที่ลื่นไหลของรถสปอร์ตคันนั้นไหม? เท่มาก! ต่อไปถ้าพี่จะหาพี่เขยให้ผม ต้องหาคนรวยแบบนี้นะ!"
ที่มหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่ มีกลุ่มลูกรวยที่ชอบหนีเรียน ขับรถสปอร์ตไปเที่ยวทั่ว ทำให้เขาอิจฉามาก เขามักจะคิดว่าถ้าวันหนึ่งเขาได้ใช้ชีวิตแบบนั้นบ้างจะดีแค่ไหน
ส่วนจ้าวจุ้นเซี่ยเมื่อได้ยินคำพูดของซูจวินก็สนใจขึ้นมา: "ลูกชาย รถคันนี้ราคาเท่าไหร่?"
"หลายล้านมั้ง และอาจจะหาซื้อไม่ได้ด้วย!"
"อะไรนะ? หลายล้าน! พวกคนรวยนี่เงินมาง่าย ๆ จริง ๆ เงินเยอะขนาดนี้ซื้อบ้านไม่ดีกว่าหรือ..."
จ้าวจุ้นเซี่ยตกใจกับราคาที่แพง พูดไปก็ทำปากจิ๊จ๊ะด้วยความประหลาดใจ
ส่วนซูจวินหันกลับมามองแม่ของตัวเองด้วยสายตาดูถูก: "แม่ คนที่เล่นรถสปอร์ตได้จะขาดบ้านเหรอ? อย่าว่าแต่หลายพันล้าน อย่างน้อยก็ต้องมีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน เงินหลายล้านนี่สำหรับพวกเขาแล้ว เหมือนขนวัวเส้นเดียวในวัวเก้าตัว ไม่มีค่าอะไรเลย!"
"ทรัพย์สินเกินร้อยล้าน?"
จ้าวจุ้นเซี่ยพึมพำเบา ๆ ในใจมีความคิด
ลูกสาวของเธอสวยราวกับนางฟ้า ถ้าแต่งงานกับเศรษฐีแบบนี้ได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าลูกสาวจะมีชีวิตที่ดี ทั้งครอบครัวของพวกเขาก็จะได้รับความสุขไปด้วยไม่ใช่หรือ?
ในขณะที่จ้าวจุ้นเซี่ยกำลังคิดอย่างละเอียดว่าจะโปรโมทลูกสาวอย่างไร รถแลมโบกินีก็ทำการเบรกหมุนตัวอย่างสวยงาม และจอดอยู่ตรงหน้าพวกเขา
ซูจวินมองตัวรถแลมโบกินีสีดำที่สะท้อนแสงอาทิตย์ออกมาอย่างน่าหลงใหล อดกลืนน้ำลายไม่ได้
แม้แต่ซูหลู่ถิงในตอนนี้ก็มีหัวใจที่เต้นรัว
"ฉึก!"
ประตูรถแลมโบกินีแบบกรรไกรเปิดออก ขายาวขาวเนียนคู่หนึ่งก้าวออกมาก่อน
ไม่ต้องพูดถึงใบหน้าของเจ้าของขาคู่นี้ แค่ขาของเธอก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายนับหมื่นหลงใหลได้แล้ว
หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที หญิงสาวผมสั้นคนหนึ่งก็เดินออกมา รูปร่างของเธอได้สัดส่วนมาก ขายาวขาวเนียนบางดึงดูดสายตา
และสิ่งที่ทำให้ใจสั่นที่สุดคือใบหน้าของเธอ สวยกว่าดาราดังในทีวีหลายเท่า!
ทั้งหมดนี้ทำให้ซูจวินยืนตะลึงอยู่กับที่
ส่วนซ่งหยุนเมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ ก็รู้สึกประทับใจอย่างแท้จริง
เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นสาวสวย แต่ผู้หญิงที่ทั้งรวย ทั้งสวย และมีรูปร่างดีมาก ๆ แบบนี้ ซ่งหยุนยังไม่เคยเห็นมากนัก
หลังจากเหยี่ยชิงชิงลงจากรถ เธอก็จับภาพซ่งหยุนได้ในทันที
เมื่อเห็นซ่งหยุน ใบหน้าของหญิงสาวก็เพิ่มรอยแดงระเรื่อ
สาวน้อยที่กำลังมีความรัก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะมีผลกระทบต่อผู้ชายอย่างมาก โดยเฉพาะซูจวิน ที่กลืนน้ำลายพลางพูดเสียงสั่น: "ถ้าผมมีแฟนแบบนี้ แม้แต่ลูกไม่ใช่ลูกของผมก็ยอม!"
"ดูท่าทางไร้ค่าของเธอสิ"
จ้าวจุ้นเซี่ยมองลูกชายตัวเองด้วยสายตาเย็นชา แต่ในใจเธอก็เห็นด้วยกับคำพูดของซูจวินอย่างมาก ถ้าได้สะใภ้แบบนี้ ต้องเป็นเพราะบรรพบุรุษสะสมบุญมา แม้จะต้องเสียอายุขัยก็ยอม!
เหยี่ยชิงชิงปิดประตูรถ และมองไปที่ครอบครัวของซูหลู่ถิงอย่างไม่เป็นมิตร
หลังจากที่ซ่งหยุนย้ายออกจากหมู่บ้าน พวกเขาก็ย้ายออกตามไปติด ๆ หลังจากการต่อสู้อย่างไม่ลดละของพ่อ ตระกูลเหยก็กลายเป็นรายชื่อประจำในรายการจัดอันดับของนิตยสารฟอร์บส์
และในฐานะลูกสาวคนเดียวของประธานกลุ่มบริษัทเย่ เธอถูกส่งไปเรียนรู้ความรู้ด้านการจัดการขั้นสูงในต่างประเทศ
เมื่อเรียนจบกลับมา เธอก่อตั้งบริษัทของตัวเอง กลายเป็นสาวเก่งที่มีชื่อเสียงในมหานคร
แต่ในใจของเธอ ยังคงมีเงาของคนคนหนึ่งที่ไม่อาจลืมเลือน เด็กชายคนนั้นเคยบอกตั้งแต่เด็ก ๆ ว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับเธอ และเธอไม่เคยลืมเรื่องนี้ ดังนั้นในช่วงหลายปีนี้ เหยี่ยชิงชิงจึงพยายามตามหาซ่งหยุน
จนกระทั่งช่วงก่อนหน้านี้ นักสืบเอกชนจึงมีข่าวของซ่งหยุน แต่น่าเสียดายที่ซ่งหยุนมีแฟนแล้ว!
ไม่มีทางเลือก แม้ว่าเธอจะรักซ่งหยุนลึกซึ้งแค่ไหน เธอก็จะไม่ทำตัวเป็นมือที่สามที่ทำลายครอบครัวของคนอื่น
และวันนี้ เธอได้ทราบว่าซ่งหยุนจะมาจดทะเบียนสมรส เธอจึงส่งลูกน้องมารอข้างนอกเป็นพิเศษ ตั้งใจจะมอบบ้านหลังหนึ่งเป็นของขวัญแต่งงานให้กับซ่งหยุน
แต่ลูกน้องเพิ่งมาถึงก็เจอกับฉากที่จ้าวจุ้นเซี่ยเพิ่มค่าสินสอด จึงรีบรายงานเรื่องทั้งหมดให้เหยี่ยชิงชิงทราบ
เธอที่กำลังประชุมอยู่เมื่อได้ยินข่าว ก็รีบขับรถมาทันที
เด็กชายที่พวกคุณรังแก ในสายตาฉัน เขาคือสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้!
คิดถึงตรงนี้ เหยี่ยชิงชิงก็ยกริมฝีปากสีแดงขึ้น เผยรอยยิ้มที่น่าหลงใหล ซูหลู่ถิง ฉันต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ที่ยอมปล่อยพี่หยุนไป ทำให้ฉันมีโอกาส
ส่วนซูจวินที่อยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์นี้ ก็ยืนอึ้งอยู่กับที่
ผู้หญิงคนนี้สวยมากจริง ๆ!
ไม่รู้ว่าเธอจะไปจดทะเบียนสมรสกับใคร คนเรานี่เปรียบเทียบกันแล้วทำให้คนอื่นอิจฉาตายเลย!!!
ในขณะที่ครอบครัวของซูหลู่ถิงกำลังเงียบอยู่นั้น เหยี่ยชิงชิงก็เดินไปที่ข้างซ่งหยุน โน้มตัวไปที่ไหล่ของเขาและกระซิบถาม: "หนุ่มหล่อ เมื่อกี้ฉันได้ยินว่าครอบครัวนั้นขอสินสอดเพิ่มสองแสนหยวนจากคุณเหรอ?"
พอพูดแบบนี้ออกมา ใบหน้าของครอบครัวซูหลู่ถิงก็เปลี่ยนเป็นลำบากใจทันที


## บทที่ 3 พบกันที่ศาล!

เหยี่ยชิงชิงล้วงซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า ดึงบุหรี่หนึ่งมวนยัดเข้าปากของซ่งหยุน หลังจากจุดให้เขาด้วยมือของเธอเองแล้วก็ยิ้มพลางพูดว่า "ในเมื่อพูดถึงเรื่องเงินกันแล้ว ก็ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกอีก คนเก่งอย่างคุณ ถ้าจมปลักอยู่ในหล่มโคลนแบบนี้ มันช่างน่าเสียดายเหลือเกิน!"
"คุณควรขอบคุณครอบครัวของพวกเขา ที่ทำให้คุณได้เห็นความน่าเกลียดที่แท้จริง"
พูดถึงตรงนี้ เหยี่ยชิงชิงหันหลังกลับ ใช้น้ำเสียงที่เกินจริงมากๆ ตั้งใจพูดว่า "หนุ่มหล่อ คุณยังไม่ได้แต่งงาน ฉันก็ยังโสด ถ้าคุณเต็มใจ ฉันไม่ต้องการสินสอดแม้แต่บาทเดียวนะ! พวกเราเข้าไปจดทะเบียนกันเลยก็ได้!"
เหยี่ยชิงชิงพูดพลางยังซุกซนลูบหน้าของซ่งหยุนหนึ่งที
คำพูดของเธอนั้น ทุกคำแทงใจดำ ตบหน้าคนตระกูลซูอย่างแรง
ผู้คนรอบข้างต่างก็ตะลึงกันไปหมด มีหนุ่มที่ยังไม่ได้เข้าสำนักงานทะเบียนถอนหายใจยาว คิดในใจว่าทำไมแม่ยายบ้านตัวเองถึงไม่ใจดีแบบนี้บ้าง! ถ้าเพิ่มสินสอดกะทันหันแบบนี้ ตัวเองจะได้เจอโชคดีแบบนี้บ้างไหม!
ส่วนจ้าวจุ้นเซี่ยและซูจวินก็ยืนงงอยู่กับที่ มองเหยี่ยชิงชิงอย่างไม่เข้าใจ
พวกเขาหูแว่วไปหรือเปล่า? สาวสวยคนนี้เพิ่งพูดว่าจะแต่งงานกับซ่งหยุน?
และยังไม่ต้องการสินสอดแม้แต่บาทเดียว???
พวกเขางงไปหมด เศรษฐินีคนนี้กลับยอมควักเงินเอง นี่พวกเขายังไม่ตื่นหรือไง?
ซูหลู่ถิงเบิกตากว้าง มองสำรวจเหยี่ยชิงชิงกับซ่งหยุนไปมา
เธอคิดว่าอีกไม่กี่วันซ่งหยุนคงหายโกรธ เธอไปง้อเขาหน่อยก็คงกลับมาคืนดีกันได้ แต่วันนี้จู่ๆ ก็มีผู้หญิงที่สวยกว่าเธอ รวยกว่าเธอโผล่มา! แถมยังยอมไม่รับอะไรเลยเพื่อแต่งงานกับซ่งหยุน
ตอนนี้เธอ ตกใจแล้ว!
เหยี่ยชิงชิงมองหน้าครอบครัวซูที่เปลี่ยนเป็นสีตับหมูด้วยความภาคภูมิใจ ในใจคิดอย่างมีความสุข
ตัวเองได้ช่วยพี่หยุนระบายความแค้นออกไปแล้ว จะได้ถือโอกาสนี้เข้าไปในชีวิตรักของเขา หลังแต่งงานจะมีลูกกี่คนดีนะ? ไม่รู้ว่าพี่หยุนชอบลูกชายหรือลูกสาว...
แต่ต่อมา คำพูดของซ่งหยุนทำให้เธอตกใจเล็กน้อย
"ได้ เราไปจดทะเบียนกันเดี๋ยวนี้เลย"
"หา?"
หมายความว่าอะไร แม้เธออยากแต่งงานกับซ่งหยุน แต่ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมาหลายปี ไม่ควรหาที่คุยถึงเรื่องเก่าๆ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปก่อนหรือ? ทำไมจู่ๆ ถึงต้องรีบร้อนขนาดนี้?
ซ่งหยุนเห็นสีหน้างงๆ ของเหยี่ยชิงชิง รู้สึกสงสัย "ไม่ได้เอาบัตรประชาชนมาเหรอ?"
เขารู้สึกสงสัย สาวสวยคนนี้ไม่ใช่ "รางวัล" ที่ระบบมอบให้เขาหรือ? ทำไมดูเหมือนคนโง่ๆ แบบนี้?
"เอา...เอามา!!!"
หัวใจของเหยี่ยชิงชิงเต้นรัวๆ ช่างแม่งการพูดคุยเรื่องเก่า ช่างแม่งกระบวนการ! วันนี้ฉันจะสมหวังให้ได้!
"งั้นเข้าไปกันเถอะ"
พูดจบ ซ่งหยุนก็ก้าวเดินเข้าไปในสำนักงานทะเบียน ไม่แม้แต่จะมองครอบครัวแฟนเก่าอีกแม้แต่แวบเดียว
ซูหลู่ถิงเห็นซ่งหยุนจะแต่งงานกับคนอื่นจริงๆ ในใจรู้สึกตื่นตระหนก เธออยากไปง้อซ่งหยุน แต่ในหัวมีแต่ความคิดสับสนวุ่นวาย พูดอะไรไม่ออกสักคำ
ผลลัพธ์วันนี้ ล้วนเป็นเพราะพวกเขาหาเรื่องใส่ตัวเอง
ถ้าไม่มีแม่มาขัดขวาง ถ้าตัวเองมุ่งมั่นที่จะแต่งงานกับซ่งหยุน บางที ตอนนี้ทั้งสองคนคงกำลังปรึกษากันว่าจะจัดงานแต่งที่โรงแรมไหนแล้ว
ส่วนซูจวินที่เห็นเหยี่ยชิงชิงวิ่งเล็กๆ ตามซ่งหยุนเข้าไปในสำนักงานทะเบียน ทั้งคนรู้สึกแย่
เขากำมือแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
สาวสวยระดับนี้ จะไปกับซ่งหยุนไอ้ขี้นกจนๆ นั่นจริงๆ เหรอ???
เป็นไปไม่ได้ใช่ไหม???
ภาพลวงตาใช่ไหม???
เศรษฐินีสมัยนี้ชอบแบบนี้เหรอ???
ในตอนนี้ โลกทัศน์ของเขาพังทลายลงแล้ว...
ผ่านไปสิบกว่านาที ซ่งหยุนพาเหยี่ยชิงชิงออกมา
เหยี่ยชิงชิงกอดแขนของซ่งหยุนแน่น มืออีกข้างถือทะเบียนสมรสสีแดงสด ใบหน้าเปล่งประกายด้วยความสุข
ไม่คิดว่าเพียงชั่วครู่ ตัวเองกับพี่หยุนก็กลายเป็นสามีภรรยาที่รัฐรับรองแล้ว มีความสุขจริงๆ มีความสุขมาก!
ส่วนซ่งหยุนที่อยู่ข้างๆ กลับรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เพราะเหยี่ยชิงชิงสวยเกินไป ทุกการขยับเคลื่อนไหวสามารถปลุกความปรารถนาที่แรงกล้าที่สุดในใจผู้ชาย
และยิ่งเขามองเหยี่ยชิงชิงอย่างละเอียด ยิ่งรู้สึกว่าหญิงสาวคนนี้หน้าตาเหมือนเพื่อนวัยเด็กของเขา
ใช่แล้ว!
เหยี่ยชิงชิงตอนเด็กๆ มีรอยประทับบนก้น!
นั่นเป็นตอนที่เล่นเกมบ้านๆ เหยี่ยชิงชิงในฐานะแม่ป่วยต้องฉีดยารักษา ซ่งหยุนในฐานะพ่อถือดินสอเป็นเข็มฉีดยา ตั้งใจจะแกล้งทำเฉยๆ ใครจะรู้ว่าถูกคนข้างหลังผลักไป แทงเข้าไปในเนื้อ
เม็ดสีดำตกตะกอน ทำให้บนก้นของอีกฝ่ายมีจุดดำคล้ายไฝ
คิดถึงตรงนี้ สายตาของซ่งหยุนก็เหลือบมองก้นกลมๆ อวบๆ ของเหยี่ยชิงชิง
"คุณมองอะไรน่ะ ไอ้ลามก..." เหยี่ยชิงชิงบีบเนื้อนุ่มๆ ที่เอวของซ่งหยุน ใบหน้าแดงก่ำ
"ฮ่าๆ..."
ออกจากสำนักงานทะเบียน ซ่งหยุนเห็นครอบครัวแฟนเก่ายังไม่ไป กลับยืนหน้าบึ้งจ้องมองเขา
จ้าวจุ้นเซี่ยไม่คิดจริงๆ ว่าไอ้หนุ่มจนคนนี้จะแต่งงานด่วนจริงๆ และยังแต่งกับสาวสวยรวยแบบนี้อีก!
นี่มันบอกทางอ้อมว่าตัวเองมีสายตาไม่ดี ไม่เพียงแต่เป็นคนอกตัญญู ยังเป็นคนตาบอดอีกด้วยไม่ใช่หรือ?
ซูหลู่ถิงมองทะเบียนสมรสในมือของเหยี่ยชิงชิง เสียงสั่นเรียกว่า "ซ่งหยุน! คุณใจร้ายขนาดนี้เลยเหรอ? สินสอดยี่สิบล้านคุณพยายามหน่อยก็หาได้แล้ว ทำไมต้องไปหาผู้หญิงคนไหนก็ไม่รู้มาแต่งงานด้วย!"
ซ่งหยุนจ้องตาซูหลู่ถิง พูดทีละคำว่า "ผมเลี้ยงดูผู้หญิงคนหนึ่งได้ แต่ไม่มีทางเลี้ยงดูทั้งครอบครัวของเธอ ขอโทษนะ พวกเราชาตินี้ไม่มีทางได้อยู่ด้วยกัน"
พูดจบ เดินอ้อมซูหลู่ถิง ซ่งหยุนมาหยุดตรงหน้าจ้าวจุ้นเซี่ย
"เงินค่ารักษาพยาบาลและค่าเรียนของซูจวิน ผมไม่เอาคืนก็ได้ แต่สินสอดสิบแปดล้านแปดแสน คุณต้องคืนให้ครบทุกบาท!"
จ้าวจุ้นเซี่ยคิดว่าจะจัดการซ่งหยุนได้ จึงใช้เงินสินสอดไปจนหมดแล้ว
แต่ไม่คิดว่า ซ่งหยุนไม่สนใจความรักสามปีเลยสักนิด บอกเลิกก็เลิกเลย ตอนนี้ดีแล้ว จะเอาเงินที่ไหนมาคืนเขา
ในตอนนี้ ซูจวินพูดอย่างไม่พอใจว่า "นายทำให้พี่สาวฉันเสียเวลาไปสามปี ยังมีหน้ามาเรียกเงินคืนอีกเหรอ?"
จ้าวจุ้นเซี่ยได้ยินคำพูดของลูกชาย ตาเป็นประกาย ใช่แล้ว! ลูกสาวตัวเองอยู่กับไอ้หนุ่มจนนี่เปล่าๆ สามปี สุดท้ายจะไม่ได้อะไรเลยได้ยังไง!
ซ่งหยุนมองหน้าอันน่ารังเกียจของครอบครัวนี้ กำลังจะพูด เหยี่ยชิงชิงก็เดินมาข้างหน้า
เธอจับมือซ่งหยุน พูดกับแม่ลูกจ้าวจุ้นเซี่ยเสียงเย็นชาว่า "กฎหมายของประเทศเราไม่มีค่าชดเชยความสาวอะไรทั้งนั้น สิบแปดล้านแปดแสนนั่นเป็นเงินสินสอดที่ให้พวกคุณ"
"ตอนนี้การแต่งงานไม่เป็นความจริงที่แน่นอน ก็ต้องคืนเงินทั้งหมด"
"ถ้าไม่คืน ฉันจะหาทนายมืออาชีพ ฟ้องครอบครัวคุณข้อหาฉ้อโกง"
ต่อหน้าซ่งหยุน เหยี่ยชิงชิงสามารถเป็นน้องสาวที่ไร้เดียงสาได้
แต่ในสายตาคนอื่น เหยี่ยชิงชิงที่ควบคุมวงการธุรกิจถือเป็นซีอีโอที่เฉียบขาด
พอได้ยินว่าจะถูกฟ้อง จ้าวจุ้นเซี่ยก็ตกใจ สุดท้ายลังเลครู่หนึ่ง พูดอ้ำๆ อึ้งๆ ว่า "แค่สิบแปดล้านแปดแสน จำเป็นต้องบีบบังคับขนาดนี้เลยเหรอ? อีกไม่กี่วันฉันจะคืนให้ แบบนี้พอใจหรือยัง!"
"ภายในสามวัน ถ้าไม่เห็นเงินก้อนนี้ ก็รอรับหมายศาลได้เลย!"
เหยี่ยชิงชิงพูดจบ ลากซ่งหยุนขึ้นรถแลมโบกินี พร้อมกับเสียงคำรามของรถสปอร์ตค่อยๆ จากไป
เห็นอีกฝ่ายไปแล้ว จ้าวจุ้นเซี่ยทรุดตัวลงนั่งกับพื้น อารมณ์ตกต่ำสุดขีด
สามวัน จะหาเงินก้อนนี้มาจากไหน?
ส่วนซูหลู่ถิงก็นั่งยองๆ ร้องไห้ไม่หยุด
วันนี้ คนตระกูลซู จะจดจำเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปตลอดชีวิต


## บทที่ 4 รางวัลระดับห้าดาว: บัตรลงโทษความชั่วและยกย่องความดี!

อีกด้านหนึ่ง ซ่งหยุนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งผู้โดยสารหลับตาพักผ่อน
เพราะระบบได้ให้รางวัลเขาด้วยการหมุนกาชาสำหรับมือใหม่ 5 ครั้งตามผลงานที่เขาแสดงออกเมื่อครู่
"เริ่มสุ่มรางวัล!"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพที่ได้รับเงินสด 200,000!"
หน้าจอโทรศัพท์ของซ่งหยุนสว่างขึ้น มีบริษัทพนันถูกกฎหมายจากต่างประเทศโอนเงินให้เขาจำนวนหนึ่ง พอดี 200,000
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพที่ได้รับความชอบแอบๆ จากเหยี่ยชิงชิง ค่าความชอบเพิ่มขึ้น 10 คะแนน!"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพที่ได้รับยาหรือสารปรับปรุงรูปลักษณ์ ยานี้ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ หลังจากฉีด จะปรับโครงสร้างใบหน้าของเจ้าภาพให้ดีขึ้น ทำให้ความหล่อของเจ้าภาพเพิ่มขึ้นอย่างมาก!"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพที่สุ่มรางวัลคริติคอล ได้รับรางวัลระดับห้าดาว บัตรลงโทษความชั่วและยกย่องความดีหนึ่งใบ!"
"ใช้บัตรนี้สามารถตรวจสอบดัชนีความดีความชั่วของเป้าหมายในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง หากตัดสินว่าชั่ว เป้าหมายจะโชคร้ายอย่างหนักในเดือนถัดไป หากตัดสินว่าดี เป้าหมายจะได้รับรางวัลในระดับต่างๆ!"
"หมายเหตุ: บัตรนี้สามารถใช้ได้สามครั้งต่อเดือน!"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพที่ได้รับบัตรอสังหาริมทรัพย์หนึ่งใบ ด้วยบัตรนี้สามารถแลกซื้อบ้านได้หนึ่งหลัง ไม่จำกัดพื้นที่ ไม่จำกัดจำนวนเงิน!"
บัตรลงโทษความชั่วและยกย่องความดี?
ซ่งหยุนยิ้มมุมปาก และใช้มันกับจ้าวจุ้นเซี่ยทันที
"ระบบกำลังตัดสิน โปรดรอสักครู่!"
"ติ๊ง! ตัดสินว่าชั่ว เป้าหมายจ้าวจุ้นเซี่ยในเดือนถัดไป ซื้อผักต้องขึ้นราคา ออกจากบ้านต้องล้ม เล่นไพ่ต้องแพ้!"
สำหรับจ้าวจุ้นเซี่ย ซ่งหยุนรู้สึกรังเกียจถึงขีดสุด
ความโลภ ความขมขื่น คือชื่อแทนของคนประเภทนี้
ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มสินสอดกะทันหัน หรือการเนรคุณ เธอทำโดยไม่มีความรู้สึกผิดเลย ทำให้ซ่งหยุนได้เห็นโลกกว้าง
เดิมทีคิดว่าจะลงโทษเล็กๆ น้อยๆ อย่างไรดี ไม่คิดว่าระบบจะให้บัตรนี้มาโดยตรง!
คราวนี้ความรู้สึกแย่ๆ ของซ่งหยุนที่ถูกทำลายก็หายไปหมด รู้สึกสบายใจมาก
เมื่อลืมตาขึ้น มองเหยี่ยชิงชิงที่กำลังขับรถอย่างตั้งใจ ซ่งหยุนอดถอนหายใจไม่ได้
ถ้าเมื่อกี้ไม่มีจ้าวจุ้นเซี่ยมาขัดขวาง ตอนนี้เขาคงจดทะเบียนกับซูหลู่ถิงและไปกินฉลองแล้วสินะ
แต่ตอนนี้ ซ่งหยุนรู้สึกขอบคุณมากที่ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้น ถ้าแต่งงานจริงๆ ชีวิตในอนาคตคงจะยากลำบากยิ่งกว่านี้
ส่วนเหยี่ยชิงชิงที่กำลังขับรถอยู่ข้างๆ รู้สึกร้อนไปทั้งตัวเมื่อถูกซ่งหยุนจ้องมอง ในใจคิดว่าคืนนี้จะได้กับพี่ซ่งหยุน...
"เอ่อ คุณจอดรถตรงข้างหน้านั่นก็ได้"
ซ่งหยุนชี้ไปที่สี่แยกข้างหน้า
"คุณไม่กลับบ้านไปพบพ่อแม่ฉันหรือ?"
เหยี่ยชิงชิงถามอย่างตกใจ เดิมทีตั้งใจว่าพอจดทะเบียนเสร็จ จะรีบพาไปพบพ่อแม่ ปรึกษาเรื่องจัดงานแต่งที่ไหน แต่ตอนนี้คำพูดของซ่งหยุนทำให้เธองุนงง
ซ่งหยุนถูกถามจนอึ้ง บทไม่ใช่คุณช่วยฉันเชิดหน้าชูตา เสร็จแล้วต่างคนต่างแยกย้าย?
ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?
สาวคนนี้จริงจังเหรอ?
เฮ้ย???
คนตัวเป็นๆ คนนี้ เป็นเมียผมจริงๆ เหรอ?
นั่นหมายความว่า...คืนแรกอยู่ตรงหน้าแล้ว จะได้หลุดพ้นจากการเป็นเด็กบริสุทธิ์แล้ว?
มันตื่นเต้นชิบหายเลยว่ะ!!!
"เพิ่งแต่งงานก็ไปพบลุงป้า ผมรู้สึกตื่นเต้น หรือว่าคุณให้เวลาผมสักสองสามวัน ให้ผมปรับตัวก่อน"
"โอ้...ได้ นึกว่าคืนนี้จะได้นอนกับพี่ซ่งหยุนซะอีก..."
เหยี่ยชิงชิงพูดอย่างผิดหวัง
"คอก คอก คอก..."
เมียที่ได้มาฟรีๆ นี่ดุเดือดอยู่นะ แต่ไม่รู้ว่าระบบจะให้รางวัลเป็นยากระตุ้นร่างกายไหม...
รถจอดที่ริมถนน ซ่งหยุนเปิดประตูรถและก้าวออกไป
เหยี่ยชิงชิงโน้มตัวไปที่ที่นั่งผู้โดยสารและโผล่หัวออกมาตะโกน: "พี่ซ่งหยุน ตอนที่ฉันไม่อยู่ ห้ามคุยกับสาวสวยนะ!"
"แล้วก็ ฉันแอดวีแชทคุณแล้ว คุณต้องโพสต์ฉันในโมเมนต์ แนะนำฉันให้เพื่อนๆ คุณด้วยนะ!"
"พี่บ้า ฉันไปละ พรุ่งนี้จะมาหาคุณอีก บาย!"
เหยี่ยชิงชิงเบ้ปาก ขับรถจากไปอย่างไม่พอใจ
ส่วนคนรอบข้างที่เดิมทีกำลังชื่นชมรถสปอร์ต ตอนนี้มองซ่งหยุนอย่างงงๆ
ยุคนี้ ผู้ชายที่ขับแลมโบกินีไปจีบสาวไม่แปลก แต่ผู้ชายที่ถูกสาวที่ขับแลมโบกินีมาจีบ แถมสาวยังอาลัยอาวรณ์ขอเจอกันอีกวันพรุ่งนี้ นี่สิแปลก!
นี่มันเป็นกูรูความรักในตำนานหรือไง?
ซ่งหยุนถูกคนพวกนี้จ้องจนรู้สึกอึดอัด รีบหันหลังเดินจากไป
อีกด้านหนึ่ง
ซูหลู่ถิงและคณะกลับถึงบ้าน ในห้องนอนของซูหลู่ถิง จ้าวจุ้นเซี่ยกำลังปลอบลูกสาวของตัวเอง
ตอนนี้สภาพของซูหลู่ถิงเหมือนคนเป็นโรคจิต ใบหน้าซีดเผือดน่ากลัวมาก
"อย่าคิดถึงไอ้หมานั่นอีกเลย มันเพิ่งได้เศรษฐีนีก็จะฟ้องครอบครัวเรา! ผู้ชายแบบนี้มันเลวทราม! วันหลังแม่จะแนะนำเศรษฐีให้ แกล้งไอ้ขี้นั่น!"
จ้าวจุ้นเซี่ยพูดจนปากแห้งลิ้นแห้ง แต่น่าเสียดายที่ซูหลู่ถิงไม่ได้ยินสักคำ
"ช่างเถอะ เธอนอนพักผ่อนให้ดี พอตื่นขึ้นมาก็ลืมมันไปเลยนะ!"
จ้าวจุ้นเซี่ยถอนหายใจและออกจากห้องนอน
บอกสามีสักคำ แล้วออกไปหาคนยืมเงิน
เธอปิดประตูและเพิ่งจะลงบันได จู่ๆ ก็มีสุนัขตัวหนึ่งวิ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง ทำให้จ้าวจุ้นเซี่ยตกใจสะดุ้ง ยืนไม่มั่น ล้มลงไปตามบันได
"โป้ง โป้ง โป้ง!"
จ้าวจุ้นเซี่ยที่กลิ้งไปหลายตลบนอนคว่ำอยู่บนพื้นนานมาก
บัตรลงโทษความชั่วและยกย่องความดี เริ่มออกฤทธิ์แล้ว!
"โอ๊ย นี่หมาป่าบ้านใครเลี้ยงไว้..."
จ้าวจุ้นเซี่ยกุมขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
เธอถูกพบในไม่ช้า คนตระกูลซูได้รับแจ้งและพาเธอส่งโรงพยาบาล
หลังจากตรวจสอบ ขาขวาของจ้าวจุ้นเซี่ยหัก กระดูกมือซ้ายร้าว กระดูกซี่โครงร้าวเล็กน้อย...
รายการความผิดปกติยาวเหยียดทำให้หมอถึงกับตาค้าง การล้มธรรมดาๆ ทำไมถึงรุนแรงขนาดนี้ บันไดบ้านคนไข้สูงกี่เมตรกัน?
แต่หมอไม่รู้ว่า เพราะการเสริมพลังของบัตรลงโทษความชั่วและยกย่องความดี แม้แต่เรื่องเล็กๆ ก็จะถูกขยายหลายเท่า
นอนอยู่บนเตียง จ้าวจุ้นเซี่ยถูกพันด้วยผ้าพันแผลมิดตัว
แค่ขยับนิดเดียว ก็จะทำให้ปวดไปทั้งตัว
"ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้ซ่งหยุนหมานั่น ถ้าไม่ใช่เพราะมันหาสินสอดสองแสนไม่ได้ แม่ก็ไม่ต้องมาเจอเรื่องร้าย...โอ๊ย~ เจ็บจะตายอยู่แล้ว..."
"แม่ ผมว่าไอ้นั่นแค่โชคดี! คอยดูเถอะ สักวันมันต้องกลับไปเป็นเหมือนเดิม!"
ดวงตาของซูจวินเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความอิจฉาริษยา
ทำไมเหยี่ยชิงชิงสาวสวยถึงแต่งงานกับซ่งหยุนไอ้จนนั่น ในขณะที่เขาซึ่งเป็นนักศึกษาที่มีอนาคตยังโสด?
ในขณะที่แม่ลูกจ้าวจุ้นเซี่ยกำลังด่าซ่งหยุนว่าเป็นตัวอัปมงคลในห้องพยาบาล หมอก็เปิดประตูเข้ามา
"สวัสดีครับ นี่คือใบเสร็จค่าผ่าตัดครั้งนี้ ใครจะไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์หน้าครับ?"
ซูจวินรับใบเสร็จมา เมื่อเห็นตัวเลขบนนั้นก็ตกใจรีบโยนทิ้งไป
พ่อซูหลังค่อม เก็บใบเสร็จขึ้นมาตรวจสอบอย่างละเอียด ในฐานะเสาหลักของบ้าน เดิมทีเรื่องงานแต่งงานของลูกสาวเขามีสิทธิ์มีเสียงมาก แต่น่าเสียดายที่สองปีก่อนเป็นมะเร็ง สุขภาพแย่ลงทุกวัน สำหรับการกระทำของภรรยา เขาได้แต่หลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง
"ฮือ หมดไปอีกแปดหมื่น" พ่อซูถอนหายใจ
"อะไรนะ? แปดหมื่น?" จ้าวจุ้นเซี่ยร้องอย่างตกใจ


## บทที่ 5 คนตระกูลซูโง่มีเงินเยอะ

ที่จริงยังติดค้างซ่งหยุนอยู่ 188,000 หยวนเป็นค่าสินสอด แล้วตอนนี้ก็เสียเงินไปอีก 80,000 หยวน จะทำยังไงดีล่ะ!
เธอเชื่อว่า ถ้าหลังจากสามวันแล้วซ่งหยุนยังไม่ได้รับเงิน เหยี่ยชิงชิงจะต้องฟ้องร้องครอบครัวของพวกเขาแน่นอน
ในเมื่ออีกฝ่ายขับรถแลมโบร์กินี ครอบครัวต้องมีอำนาจและอิทธิพลแน่ๆ การจัดการกับครอบครัวธรรมดาๆ แบบนี้คงเป็นเรื่องเล็กน้อย
เมื่อมองดูรายการค่าใช้จ่าย คนตระกูลซูต่างตกอยู่ในความเงียบ
"หรือว่าถิงถิงลองขอร้องซ่งหยุนดู ให้เขาผ่อนผันเรื่องเงินสินสอดไปอีกสักพัก?"
จ้าวจุ้นเซี่ยพูดอย่างหน้าด้านๆ ราวกับว่าคนที่เพิ่งด่าซ่งหยุนเมื่อครู่ไม่ใช่เธอ
ซูจวินที่อยู่ข้างๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย เขารู้ดีถึงสถานการณ์ของครอบครัว ไม่ต้องพูดถึงสินสอดของซ่งหยุน แม้แต่ค่ารักษาพยาบาลของแม่ครั้งนี้ก็ต้องไปหายืมจากคนอื่น
"พี่! บ้านเราไม่มีเงินจริงๆ นะ ตอนนี้ผมยังเรียนไม่จบ พ่อก็ป่วยทำงานไม่ได้ ถ้าจะหาเงินก้อนนี้ให้ครบ ก็ต้องขายบ้านเท่านั้น แต่พี่อยากเห็นครอบครัวเราเป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"
เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของแม่ ซูหลู่ถิงรู้สึกขมขื่นในใจ เธอจำใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาซ่งหยุน
"ตู้ตู้ตู้..."
ท่ามกลางการรอคอยอย่างทรมานของทุกคน ซูหลู่ถิงวางโทรศัพท์ลงอย่างจนใจ: "เขาไม่รับ..."
"ลองส่งข้อความเสียงทางวีแชทดูไหม?"
ซูจวินกระตุ้นให้พี่สาวหาโอกาสอื่น
เมื่อเปิดแอพ และส่งข้อความเสียงออกไป บนหน้าจอปรากฏเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดง
ข้อความถูกส่งไปแล้ว แต่ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ
"เขาบล็อกฉันแล้ว..."
น้ำเสียงของซูหลู่ถิงเริ่มสะอื้น เมื่อมองดูข้อความที่สะสมมาหลายปีบนหน้าจอ หัวใจของเธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด
"งั้นก็เปลี่ยนโทรศัพท์แล้วโทรต่อ!"
จ้าวจุ้นเซี่ยยืมโทรศัพท์จากคนไข้ข้างๆ แล้วโทรหาซ่งหยุน
"สวัสดีครับ ต้องการติดต่อใครครับ?"
เสียงของซ่งหยุนดังมาจากปลายสาย
"ซ่งหยุนคะ ฉันแม่ของถิงถิงเองนะคะ..."
จ้าวจุ้นเซี่ยพูดเสียงอ่อนโยน
ซ่งหยุนที่อยู่ปลายสายรู้สึกสงสัย เรื่องมันจบไปแล้ว ทำไมยังมาตามตื๊ออีก?
จ้าวจุ้นเซี่ยกลัวว่าซ่งหยุนจะวางสาย จึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดออกไป และสัญญาว่าหลังจากหนึ่งปีจะคืนเงินสินสอดทั้งหมดอย่างแน่นอน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ซ่งหยุนรู้ว่านี่คือผลของบัตรลงโทษความชั่วและยกย่องความดีที่เริ่มออกฤทธิ์แล้ว
"ตอนที่ผมจ่ายสินสอด 188,000 หยวน คุณบอกผมว่าขาดไม่ได้แม้แต่บาทเดียว ตอนนี้ผมขอส่งคำพูดนั้นคืนให้คุณแบบเดิมทุกประการ!"
จ้าวจุ้นเซี่ยได้ยินคำพูดของซ่งหยุนแล้วอดร้องไห้ไม่ได้
"ซ่งหยุน เธอช่วยเห็นแก่หน้าถิงถิงหน่อย ให้โอกาสพวกเราได้แก้ตัวเถอะนะ! สถานการณ์ของครอบครัวซูเธอก็รู้ดี จวินยังเรียนอยู่ พ่อของถิงถิงก็เป็นคนไร้ค่า ทั้งครอบครัวอาศัยแค่เงินเดือนของถิงถิงประทังชีวิต ป้าขอร้องเธอนะ ช่วยไว้ชีวิตพวกเราเถอะ!"
ซ่งหยุนพูดเสียงเรียบ: "ผมคิดบัญชีดูแล้ว สามปีที่ผ่านมาผมให้ยืมค่ารักษาพยาบาลครอบครัวคุณไป 130,000 หยวน ค่าเทอมให้ซูจวิน 50,000 หยวน เงินสินสอด 188,000 หยวน นี่ยังไม่รวมอาหารบำรุงที่ผมซื้อให้ ซองแดงที่ให้ในวันเทศกาล รวมทั้งหมดก็เกือบ 400,000 หยวนแล้ว ตอนนี้ผมขอแค่เงินสินสอดคืน มันมากไปหรือ?"
"ส่วนเรื่องหน้าตาของซูหลู่ถิง ผมให้มากพอแล้ว อีกสามวันถ้าผมไม่เห็นเงิน คุณก็รอขึ้นศาลได้เลย!"
ซ่งหยุนพูดจบก็วางสายทันที
ส่วนจ้าวจุ้นเซี่ยที่อยู่อีกฝั่ง หัวใจเธอตกลงไปอยู่ก้นเหว...
เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของซูจวิน เธอก็ร้องไห้โฮออกมา
"ชีวิตฉันช่างน่าสงสารเหลือเกิน สามีก็ไม่เอาไหน ลูกสาวหาแฟนก็ตาบอด สวรรค์ ทำไมไม่เอาฉันไปซะที..."
เสียงร้องไห้ดึงดูดคนไข้ในทางเดินให้มามุงดู ในฝูงชนมีชายคนหนึ่งสวมชุดสูทและนาฬิกาโรเล็กซ์สีทอง เมื่อเห็นจ้าวจุ้นเซี่ยที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย
"พี่สาวเซี่ย?"
ชายคนนั้นแทรกฝูงชนเข้ามา ปิดประตูห้องพยาบาลแล้วถาม
"คุณคือ?"
จ้าวจุ้นเซี่ยเช็ดน้ำตา ชายตรงหน้าสวมแต่ของแบรนด์เนม ผมเสยเรียบเนี้ยบไม่มีที่ติ
ดูเหมือนคนประสบความสำเร็จทุกกระเบียดนิ้ว
เธอไม่จำได้ว่าเคยรู้จักคนแบบนี้
"ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของคุณ สงเติงหุยไงครับ!"
เมื่อได้ยินการแนะนำตัวของชายคนนั้น ดวงตาของจ้าวจุ้นเซี่ยก็เป็นประกาย
"สงเติงหุย! ฉันจำคุณได้ เราเคยนั่งโต๊ะเดียวกันด้วย!"
จ้าวจุ้นเซี่ยรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะได้พบเพื่อนเก่าที่นี่
แต่ตอนเรียนมัธยมปลาย เธอกับเพื่อนคนนี้ก็ไม่ได้สนิทกันมาก หลังเรียนจบก็ไม่เคยติดต่อกันอีก
นับเวลาแล้ว สองคนนี้ไม่ได้เจอกันมากว่ายี่สิบปีแล้ว
เมื่อเห็นการแต่งตัวของสงเติงหุย จ้าวจุ้นเซี่ยถอนหายใจในใจ ถ้ารู้แต่แรกว่าเด็กคนนี้จะรุ่งโรจน์ขนาดนี้ ตอนนั้นน่าจะสานสัมพันธ์ให้ดีกว่านี้
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ สงเติงหุยที่ดูเหมือนคนประสบความสำเร็จในสายตาเธอนั้น ที่จริงเป็นนักต้มตุ๋นมืออาชีพ
แม้แต่นาฬิกาโรเล็กซ์บนข้อมือและเสื้อผ้าแบรนด์เนมที่สวมใส่ก็เป็นของเช่า วันนี้มาที่โรงพยาบาลก็เพื่อเยี่ยมเหยื่อรายหนึ่งที่กำลังจะลงมือ คิดว่าหลอกคนเดียวก็หลอก หลอกสองคนก็หลอก ไม่เสียหายอะไร เลยเข้ามาทักทาย
"พี่สาวเซี่ย เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? อาการหนักไหม?"
เมื่อเห็นเพื่อนเก่าเป็นห่วง จ้าวจุ้นเซี่ยก็ระบายความทุกข์ออกมา แทบจะวาดภาพให้ซ่งหยุนเป็นอาชญากรที่สมควรประหารชีวิต
หลังจากเข้าใจสาเหตุของเรื่องแล้ว สงเติงหุยก็ส่ายหัวอย่างเห็นใจ
จ้าวจุ้นเซี่ยถอนหายใจ พินิจดูการแต่งตัวของสงเติงหุยอย่างละเอียด อยากจะขอยืมเงิน แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา
ถึงอย่างไรสองคนก็ไม่ได้เจอกันมากว่ายี่สิบปี พอเจอหน้าก็ขอเงินเลย อีกฝ่ายอาจจะไม่ให้ยืมก็ได้
"พี่สาวเซี่ย เดี๋ยวผมมีโปรเจกต์ต้องไปดูแล ขอตัวก่อนนะครับ ขอให้คุณหายป่วยเร็วๆ"
พูดจบ สงเติงหุยก็ลุกขึ้นบอกลา แต่ถูกซูจวินที่อยู่ข้างๆ ดึงไว้
"ลุงสง คุณกับแม่ผมไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้ ยังไงก็ต้องพูดคุยกันหน่อย นั่งก่อนครับ ผมไปล้างผลไม้ให้"
ซูจวินคิดการณ์ไกล เพื่อนเก่าของแม่ คือความสัมพันธ์ทางสังคมที่ดี ถ้าไม่ใช้ประโยชน์ก็เสียของ!
หลังจากล้างผลไม้เสร็จและกลับมาที่ห้องพยาบาล ซูจวินก็ยิ้มถาม: "ลุงสงตอนนี้ทำอะไรอยู่ครับ? ปีหน้าผมก็จบแล้ว บริษัทลุงยังรับคนอยู่ไหมครับ?"
เมื่อได้ยินคำถามนี้ สงเติงหุยโบกมือพลางพูดอย่างเสียดาย: "ขอโทษนะ บริษัทตอนนี้กำลังเจอปัญหาคอขวด กำลังจะปลดคนด้วยซ้ำ"
พอได้ยินแบบนี้ สีหน้าประจบของซูจวินก็จางลงไปบ้าง
"แต่ถ้าผมทำโปรเจกต์ในมือสำเร็จ ก็เป็นอีกเรื่องนะ!"
"อ้อ? แล้วลุงช่วยเล่าให้ฟังได้ไหมครับ?" ซูจวินเริ่มสนใจ แทนที่จะเรียนจบแล้วไปทำงานให้คนอื่น ทำไมไม่หาข้อมูลจากคนเก่งๆ บางทีตัวเองอาจจะจับกระแสได้แล้วกลายเป็นเศรษฐีก็ได้!
"เฮ้อ โปรเจกต์นี้ต้องใช้เงินทุนเยอะมาก ผมเองก็ลงทุนไปหลายสิบล้านแล้ว ครอบครัวคุณธุรกิจเล็กๆ อย่าไปยุ่งเลย"
ยิ่งสงเติงหุยปฏิเสธ ซูจวินก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้น่าสนใจ ยุคนี้ใครจะเอาโปรเจกต์ทำเงินมาบอกคนอื่นล่ะ แอบทำเงินเงียบๆ ไม่ดีกว่าเหรอ?
"ลุงสง! ลุงก็รู้สถานการณ์ครอบครัวเรา ลุงช่วยใจดีหน่อย พาเราเข้าร่วมด้วยเถอะ แม้จะได้แค่น้ำซุปนิดหน่อย ผมซูจวินก็จะสำนึกในบุญคุณของลุงไปชั่วชีวิต!"
"เอ่อ..."
สงเติงหุยดีใจในใจ แต่ยังต้องแสร้งทำเป็นลำบากใจ
"ลุงคิดว่าเงินน้อยไปใช่ไหม? เราสามารถจำนองบ้านกับธนาคารเพื่อเอาเงินก้อนหนึ่ง แล้วค่อยไถ่ถอนทีหลัง!"
"อืม...ผมขอคิดดูก่อน..."
จ้าวจุ้นเซี่ยเห็นสงเติงหุยลังเล รีบพูดขึ้นมาทันที: "เพื่อนเก่า คุณต้องช่วยฉันนะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉัน...ฉันคงต้องกระโดดตึกแล้ว!"
"เฮ้อ ที่จริงผมอยากทำเงินคนเดียว แต่พี่สาวเซี่ยเป็นรักแรกของผมตอนมัธยมปลาย ช่างเถอะ ผมจะเปิดเผยให้คุณรู้นิดหน่อย โปรเจกต์ในมือผมนี่ ถ้าดำเนินการถูกต้อง ผลตอบแทนอย่างน้อยสิบเท่า!"
ครอบครัวซูที่โง่และมีเงินกำลังวิ่งเข้ามาส่งเงินให้เขา ไม่รับก็รู้สึกผิด ถ้าโลกนี้มีคนแบบนี้เยอะกว่านี้ ป่านนี้เขาคงเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งไปแล้ว!


## บทที่ 6 ทำให้ใหญ่ ทำให้แข็งแกร่ง สร้างความรุ่งโรจน์อีกครั้ง!

หลังจากผ่านไปสองวัน สงเติงหุยรู้สึกว่าปล่อยเบ็ดไว้นานพอแล้ว จึงปรากฏตัว
ฝ่ายจ้าวจุ้นเซี่ยนั้นใจร้อนอยากรวยใหญ่ พอเจอสงเติงหุยก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงพาเขาไปที่โรงแรมที่แพงที่สุดในท้องถิ่น
เธอสั่งเป๋าฮื้อ รังนก เหล้าเหมาไถมากมาย ระหว่างที่ดื่มกันไปมา สงเติงหุยก็ดื่มจนเมามาย
ซูจวินที่อยู่ข้างๆ คอยซักถามเรื่องโครงการ สงเติงหุยหน้าแดง พูดอ้อมแอ้มเล่าเรื่องโครงการทั้งหมด
ซูจวินในฐานะนักศึกษารุ่นใหม่ เมื่อได้ฟังตรรกะทั้งหมดของโครงการแล้ว รู้สึกว่าลุงสงถ่อมตัวเกินไป นี่ไม่ใช่แค่กำไรสิบเท่า ถ้าดำเนินการดีๆ ยี่สิบเท่าก็ยังได้! และยังเป็นธุรกิจที่ลงทุนครั้งเดียวได้กำไรมหาศาล สามารถทำได้ยาวนาน!
เมื่อเผชิญกับภูเขาทองลูกนี้ ความโลภในใจของซูจวินก็ผุดขึ้นมา
เขาจึงตัดสินใจทันทียุให้จ้าวจุ้นเซี่ยลงทุนในโครงการสามล้านก่อน
คุณบอกว่าเงินไม่พอเหรอ? ขายบ้านสิ! ต้องทุ่มสุดตัวลงไป ถ้าไม่เข้าร่วมตอนนี้ คราวหน้าคงยากแล้ว!
จ้าวจุ้นเซี่ยได้ยินลูกชายพูดอย่างหนักแน่น ก็รู้สึกลำบากใจ
ถึงอย่างไรจำนวนเงินนี้ก็มากเกินไป แต่พอนึกถึงสีหน้าดูถูกของไอ้หมอนี่ซ่งหยุน และท่าทีของเพื่อนเก่าที่ไม่อยากให้พวกเขาลงทุน เธอก็ตัดสินใจลงทุนอย่างเด็ดขาด!
"ทำให้ใหญ่ ทำให้เข้มแข็ง สร้างความรุ่งโรจน์อีกครั้ง!"
สงเติงหุยทิ้งประโยคนี้ไว้ จบงานเลี้ยง
ต่อจากนี้ ก็แค่รอเงินสามล้านเข้าบัญชีแล้วเผ่นแน่บ
ออกจากโรงแรม สงเติงหุยโบกมือ รถโรลส์รอยซ์คันหนึ่งแล่นเข้ามาช้าๆ ตรงหน้าทุกคน คนขับในชุดสูทเปิดประตูหลัง ใช้มือกันหลังคารถ ดูเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นรถระดับบริหารสูงขนาดนี้ ซูจวินก็เชื่อมั่นว่าลุงสงเป็นมหาเศรษฐีที่ซ่อนตัวไม่ออกสู่สังคมอย่างแน่นอน
สงเติงหุยก้าวเท้าเมาๆ ขึ้นรถไป
ทันทีที่ประตูรถปิดลง สงเติงหุยไม่มีท่าทีเมาเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป เขานั่งไขว่ห้างบนเบาะรถอย่างสบายอารมณ์
"คุณครับ วันนี้ค่ารถห้าพันหยวน จะจ่ายด้วยบัตรหรือเงินสดครับ?"
คนขับถามจากด้านหน้า
"ฮิๆ บัตร!"
ครอบครัวจ้าวจุ้นเซี่ยยังไม่รู้เลยว่า แม้แต่รถคันนี้ก็เป็นรถที่สงเติงหุยเช่ามาโดยเฉพาะ!
"จวินจวิน ลูกว่าโครงการนี้น่าเชื่อถือไหม?"
อีกด้านหนึ่ง ครอบครัวจ้าวจุ้นเซี่ยนั่งอยู่ในรถแท็กซี่ จ้าวจุ้นเซี่ยมีสีหน้ากังวลอยู่บ้าง
"แม่! แม่จะดูถูกตัวผมได้ แต่อย่าดูถูกวิชาชีพของผม ผมเรียนการเงินมาโดยเฉพาะนะ โครงการนี้มีความเป็นไปได้สูงมาก! และผลตอบแทนก็งาม! แค่เอาเงินก้อนนี้ลงทุนไป ปีนี้ครอบครัวเราก็ได้ย้ายไปอยู่บ้านหรู ขับรถหรูแล้ว!"
"ดี! แม่เชื่อลูก งั้นก็ลองเสี่ยงดู ฉันว่าเพื่อนเก่าคนนี้ของฉัน ก็ไม่น่าจะเป็นพวกต้มตุ๋นนะ!"
"ใช่ พวกเราช่วงนี้โชคร้ายมาตลอด นี่เรียกว่าหลังฝนฟ้าย่อมสดใส ถึงเวลาที่พวกเราจะพลิกโชคชะตาแล้ว!"
พูดแล้วก็ทำ แม่ลูกสองคนไม่สนใจการขัดขวางของพ่อซู ถือเอกสารบ้านไปธนาคารเพื่อขอสินเชื่อ
หาคนรู้จักวุ่นวายอยู่ทั้งวัน ในที่สุดก็ได้เงินมา
สามล้านสามแสนหยวน!
เงินก้อนใหญ่นี้ไม่เพียงแต่จะใช้คืนสินสอดให้ไอ้ซ่งหยุนที่ชอบทำหน้าเหยียดนั่น แต่ยังเอาไปลงทุนได้ ในพริบตา จ้าวจุ้นเซี่ยรู้สึกว่าภาระของเธอเบาลงไปมาก
ส่วนซ่งหยุนที่อยู่บ้าน มองข้อความในมือถือ พบว่ามีคนโอนเงินมาให้สองแสนหยวน ตามมาด้วยข้อความจากซูจวิน
"โอนเงินให้แกคนจนมากหน่อย จะได้ไม่ต้องมานินทาครอบครัวเราลับหลัง!"
ซ่งหยุนไม่สนใจคำเยาะเย้ยของซูจวิน แค่สงสัยว่าครอบครัวซูทำไมถึงหาเงินมาได้มากขนาดนี้ในเวลาอันสั้น พวกเขาไม่มีญาติที่รวยนี่นา
......
มหานคร ห้องอาหารชั้นบนสุด VIP ของโรงแรมฮิลตัน
ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกคุณหนูปลอมๆ จะจ่ายเงินนิดหน่อยแล้วมาร่วมโต๊ะได้
คนที่เข้ามาที่นี่ได้ล้วนเป็นสาวสังคมชั้นสูง และต้องมีทรัพย์สินระดับหนึ่งจึงจะสามารถสมัครบัตรสมาชิกมาทานอาหารที่นี่ได้
ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เหยี่ยชิงชิงเท้าคางด้วยมือทั้งสอง ดวงตาเต็มไปด้วยความสุข
นั่งตรงข้ามเธอคือสาวผมยาวสวยโฉบเฉี่ยว หน้าตาโดดเด่น รูปร่างก็ไม่แพ้เหยี่ยชิงชิง
"ที่รัก เธอบอกว่าตอนนี้เธอแต่งงานแล้ว เป็นสาวมีสามี?"
สาวสวยถามอย่างไม่อยากเชื่อ: "ที่รัก เธอไม่ได้เป็นไข้นะ? พวกเราสัญญากันว่าจะโสดไปจนถึงวันสิ้นโลก แต่เธอกลับแอบหนีโสดไปแล้ว ยังแต่งงานซึ่งเป็นเรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต! เธอยังถือว่าฉันเป็นเพื่อนซี้อยู่ไหม!"
"ซือซือ ฉันก็บังเอิญเจอเขา คิดว่าไม่อยากให้คนไม่ดีพวกนั้นรังแกพี่ซ่ง ก็เลยหุนหันพลันแล่น..."
สาวสวยชื่อหลี่ซือซือ ครอบครัวเธอเป็นเจ้าของธุรกิจพลังงานที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน เธอรู้จักกับเหยี่ยชิงชิงมาตั้งแต่เด็ก พวกเธอไม่ใช่เพื่อนซี้ปลอมๆ แบบข้างนอก แต่เป็นเพื่อนที่มีความรู้สึกลึกซึ้งจริงๆ
หลี่ซือซือถือช้อนคนกาแฟตรงหน้า หลังจากย่อยข้อมูลทั้งหมดแล้ว ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็พูดออกมา: "เพื่อนโง่ของฉัน ฉันคิดไม่ออกจริงๆ ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอแต่งงานหรือไม่ สิ่งสำคัญคือ คนที่เธอแต่งงานด้วยยังเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี จริงๆ..."
"อะไรกันคนแปลกหน้า นั่นคือพี่ซ่งนะ!"
"ได้ๆๆ งั้นพี่ซ่งของเธอยังจำเธอได้ไหมล่ะ?"
หลี่ซือซือจุดบุหรี่ผู้หญิงมวนหนึ่ง พิงเก้าอี้อย่างสบายๆ แล้วถามว่า: "ผ่านมาหลายปีแล้ว เธอเข้าใจเขาไหม? เธอรู้ไหมว่าเขาผ่านอะไรมาบ้างในช่วงที่เติบโต? เธอเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ หรือเปล่า?"
"ฉัน...ฉันไม่รู้ แต่ฉันแค่ชอบเขา!"
"เฮ้อ เขาว่าความรักทำให้คนฉลาดน้อยลง เธอไม่ใช่แค่น้อยลงนะ แทบจะติดลบไปแล้ว! ที่รักโง่ๆ ของฉัน! เธอไม่รู้อะไรเลย แต่กล้าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปพนันกับคนคนหนึ่ง! เธอลืมโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นกับครอบครัวโม่หลานแล้วหรือ?"
คำพูดของหลี่ซือซือทำให้เหยี่ยชิงชิงพูดไม่ออกชั่วขณะ
โม่หลานเป็นคุณหนูที่มีชื่อเสียงในวงสังคมของพวกเธอ เดิมทีครอบครัวของเธอทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีทรัพย์สินมากมาย แต่โม่หลานไปพบกับหนุ่มยากจนคนหนึ่งในมหาวิทยาลัย
หลังจากอดอาหาร อดน้ำ พ่อแม่ของโม่หลานทนการอ้อนวอนของลูกสาวไม่ไหว ก็ยอมรับการแต่งงานครั้งนี้
ผลคือหลังแต่งงานสามปี พ่อแม่ของโม่หลานเสียชีวิตอย่างน่าสงสัยทั้งคู่ ในฐานะทายาทคนเดียว โม่หลานไม่มีความสามารถพอที่จะพยุงบริษัทที่กำลังจะล่มสลาย ในตอนนั้น หนุ่มยากจนคนนั้นก็ก้าวออกมา นำพาบริษัทออกจากวิกฤต
บทสรุปของเรื่องทั้งหมดคือ หนุ่มยากจนวางแผนยึดทรัพย์สินทั้งหมดของบริษัท มีเมียน้อยมากมายข้างนอก โม่หลานเศร้าซึม เป็นโรคซึมเศร้า หลังจากทะเลาะกันครั้งหนึ่งก็คิดสั้นกระโดดตึก
"ที่รัก ฉันแค่หวังให้เธอมีความสุข ไม่ใช่ตกอยู่ในโศกนาฏกรรม เธอเข้าใจไหม?"
หลี่ซือซือบดบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ ถอนหายใจ
"ไม่เหมือนกันหรอก ซือซือ เชื่อฉันเถอะ พี่ซ่งต่างจากไอ้คนเห็นแก่ตัวคนนั้นแน่นอน ตอนนั้นฉันขับรถหรูไป หลังจากรับใบทะเบียนสมรสแล้ว อารมณ์ของพี่ซ่งก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร กลับต้องการเวลาในการทำความเข้าใจ ถ้าสิ่งเหล่านี้เป็นการแสดง ฉันยอมรับ!"
เมื่อได้ยินเพื่อนซี้พูดแบบนี้ หลี่ซือซือก็เริ่มสนใจซ่งหยุนขึ้นมาทันที


## บทที่ 7 การ "กำเนิด" ของมหาเศรษฐีพันล้าน

ช่วงนี้ซ่งหยุนไม่มีใจจะไปติดต่อเหยี่ยชิงชิงเลย เพราะเขาพบว่าแค่เช็คอินในสถานที่ต่างๆ ก็จะได้รับรางวัลที่แตกต่างกันไป
เช็คอินบนเตียง ได้รับบัตรฝันลึก สามารถเข้าไปในความฝันของใครบางคน หรือสร้างโลกของตัวเองในความฝัน สิ่งที่มหัศจรรย์กว่านั้นคือ เมื่อคุณใช้การ์ดนี้ตอนฝัน คุณจะรู้ชัดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ ไม่มีทางหลงทางเลย
เช็คอินที่ KTV ได้รับเสียงนักร้องระดับมืออาชีพ
เช็คอินที่ร้านหนังสือ ได้รับสภาวะการเขียนที่สุดยอดของนักเขียนระดับท็อปเท็นของโลก
แม้แต่การเช็คอินในห้องน้ำ ก็ยังได้รับรางวัลกระเพาะและลำไส้ที่แข็งแรงจากระบบ
ซ่งหยุนจึงดีใจจนตัวลอย วันๆ เที่ยวไปตามที่ต่างๆ อย่างไม่รู้จักเบื่อ
.....
อีกด้านหนึ่ง จ้าวจุ้นเซี่ยและคณะวางบัตรธนาคารที่มีเงินสดสามล้านหยวนอย่างจริงจังตรงหน้าสงเติงหุย
"เพื่อนเก่า ต่อไปนี้ครอบครัวของพี่สาวเซี่ยจะได้กินเนื้อหรือต้องดื่มลมตะวันตกเฉียงเหนือ ขึ้นอยู่กับนายทั้งหมดแล้ว!"
จ้าวจุ้นเซี่ยจ้องมองบัตรธนาคาร สีหน้าเผยความอาลัยอาวรณ์อย่างชัดเจน เพราะตลอดชีวิตนี้ เธอไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน!
สามล้านเชียวนะ! พอให้เธอกิน ดื่ม เที่ยว เล่นไปจนแก่เลย!
สงเติงหุยเอนหลังพิงเก้าอี้ เชิดหน้ามองบัตรธนาคารอย่างไม่สนใจ โบกมือพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า: "วางใจเถอะ ฉันก็แค่เห็นแก่หน้าเพื่อนเก่า ถึงได้ให้โอกาสพวกคุณเข้าร่วมโครงการ พวกคุณต้องรู้นะว่า ตอนนี้ข้างนอกมีคนนับไม่ถ้วนอยากลงทุนในโครงการของฉัน แต่ฉันปฏิเสธไปหมด รู้ไหมว่าทำไม?"
"ทำไมล่ะลุงสง การระดมทุนจากหลายๆ ฝ่าย ไม่ช่วยให้โครงการสะดวกขึ้นหรอกหรือ?"
ซูจวินถามอย่างสงสัย
"ฮ่าๆ โครงการที่ทำเงินจริงๆ ล้วนเป็นสมบัติในสายตาของคนใหญ่คนโต นายเคยเห็นแจ็ค หม่า แบ่งหุ้นเถาเป่าให้นักลงทุนอื่นไหม? นายยังเด็ก ไม่เข้าใจความซับซ้อนในนี้หรอก แต่พวกคุณมอบเงินให้ฉันแล้ว ฉันจะต้องให้คำตอบที่ดีแก่พวกคุณแน่นอน!"
สงเติงหุยในฐานะนักต้มตุ๋นมากประสบการณ์ พูดโกหกได้อย่างคล่องแคล่ว ทำให้คนเชื่อสนิท
เขาเก็บบัตรธนาคารไว้ ยิ้มพูดว่า: "พี่สาวเซี่ย ยินดีด้วยที่คุณได้เป็นมหาเศรษฐีรุ่นใหม่ ผมจะแบ่งส่วนหนึ่งจากกำไรรอบแรกให้คุณแน่นอน ตอนนั้นไม่ใช่แค่ทุนสามล้าน แต่จะเป็นสามสิบล้านเลยนะ!"
เมื่อเห็นท่าทางของสงเติงหุยที่มองเงินเหมือนขยะ ซูจวินและจ้าวจุ้นเซี่ยสบตากัน รู้สึกว่าพวกเขาเลือกถูกแล้ว คงเป็นไปได้ว่าในสายตาของสงเติงหุย สามล้านนี้อาจจะไม่พอแม้แต่กำไรหนึ่งวันของเขาด้วยซ้ำ!
หลังจากลาจากครอบครัวจ้าวจุ้นเซี่ย สงเติงหุยขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน มุ่งหน้าสู่สนามบิน
ได้สามล้านมาแล้ว หนีเลย!
"ฮ่าๆๆๆๆ ไม่นึกเลยว่าจ้าวจุ้นเซี่ยจะโง่ขนาดนี้! ลูกชายของเธอซูจวินก็เป็นแค่พวกครึ่งๆ กลางๆ เรียนรู้ความรู้นิดหน่อยก็กล้าทุ่มสุดตัว ฮ่าๆๆ กูรวยแล้ว!"
สงเติงหุยไม่สนใจชีวิตของครอบครัวจ้าวจุ้นเซี่ยเลย เขาไม่มีสิ่งที่เรียกว่ามโนธรรมมานานแล้ว ถ้าญาติของเขามีเงิน และเขาพอจะหลอกได้ เขาก็จะไม่ยอมหยุดมือจากงานนี้แน่นอน!
อีกด้านหนึ่ง
ซูจวินและจ้าวจุ้นเซี่ยยังคงมีความสุขกับการคิดว่าอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า สงเติงหุยจะให้ผลกำไรกับพวกเขามากแค่ไหน
เมื่อนึกถึงรถแลมโบกินีที่เห็นหน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์วันนั้น ซูจวินก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
แน่นอน ผู้ชายยังคงต้องขับรถสปอร์ตถึงจะดูเท่!
ตอนนี้จ้าวจุ้นเซี่ยก็วางใจลงได้แล้ว เงินก็ใช้ไปแล้ว ก็รอแต่เพื่อนเก่าของเธอให้ผลกำไรเท่านั้น
พอถึงเวลานั้น ใช้คืนเงินกู้บ้าน ซื้อบ้านเก่าหลังนี้เลย ย้ายทั้งครอบครัวเข้าไปอยู่ในบ้านหรู มันช่างสุดยอดจริงๆ!
กลับถึงบ้าน ซูจวินนอนบนเตียง
ความรู้สึกอยากอวดของเด็กหนุ่มทำให้เขาไม่อาจสงบลงได้
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา โพสต์ลงในวงจรเพื่อน
"ขอบคุณที่ถาม เพิ่งลงจากเครื่องบิน พูดถึงความรู้สึกที่มีอิสระทางการเงินตั้งแต่ยังเรียนมหาวิทยาลัย..."
หลังจากซูจวินโพสต์ข้อความนี้ไปได้ไม่กี่นาที รายการข้อความของเขาก็ระเบิด
คำถามจากเพื่อนร่วมชั้น และคำยกยอหลังจากรู้ความจริง
การสำรวจอย่างระมัดระวังจากครู
รวมถึงความกระตือรือร้นจากสาวในดวงใจที่ปกติไม่เคยสนใจเขา
ทั้งหมดนี้ทำให้ชายหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ คนนี้ รู้สึกเต็มไปด้วยความสุขหลังจากได้อวด
"พี่ซูจวินคะ~ ไปกินข้าวด้วยกันนะคะ~"
เมื่อเห็นข้อความเสียงอ่อนหวานจากสาวในดวงใจ และความเสน่หาที่แฝงอยู่ในนั้น ซูจวินรู้สึกอ่อนระทวยไปทั้งตัว
"ได้ๆๆ! วันหลังพี่จะพาน้องไปกินที่โรงแรมหรูที่สุดในมหานคร แล้วหลังจากนั้นเราจะไป..."
"พี่ซูจวินคะ~ พี่ซนจังเลย~ แต่หนูชอบที่พี่ซนนะคะ~"
"ฮ่าๆ น้องเจี๋ย อีกเดือนหนึ่งพี่ตั้งใจจะไปที่โชว์รูมแลมโบกินีเพื่อรับรถ วันนี้จะไปดูรถก่อน น้องไปด้วยกันไหม?"
อีกฝั่งของหน้าจอ น้องเจี๋ยเมื่อเห็นข้อความนี้ ดวงตาเป็นประกาย ดูเหมือนไอ้ขี้นกคนนี้จะรวยจริงๆ แล้ว ถึงขั้นคิดจะไปซื้อรถสปอร์ตแล้ว!
"ไม่รู้ว่าระบบกันสะเทือนของรถสปอร์ตจะเป็นยังไงนะคะ~"
ซูจวินกลืนน้ำลาย สาวในดวงใจของเขากำลังพูดจาส่อเสียดหรือ? ถามเรื่องระบบกันสะเทือนไม่ใช่อยากจะมีเซ็กซ์ในรถหรอกหรือ?
......
อีกด้านหนึ่ง เหยี่ยชิงชิงลากหลี่ซือซือมาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้บ้านของซ่งหยุน
ร้านกาแฟนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกับหมู่บ้านที่ซ่งหยุนอาศัยอยู่พอดี หากซ่งหยุนออกจากบ้าน เธอจะต้องเห็นเขาแน่นอน
นั่งอยู่ในร้านกาแฟ เหยี่ยชิงชิงรู้สึกโกรธเล็กน้อย ไม่รู้ว่าพี่ซ่งหยุนยุ่งอะไรอยู่ทั้งวัน ถึงไม่ติดต่อเธอซึ่งเป็นภรรยาสาวที่เพิ่งแต่งงานใหม่เลย! ช่างน่าโมโหจริงๆ
คนในร้านกาแฟตอนนี้ สายตาล้วนหันไปมองสองสาวนี้
โอ้โห สองสาวนี่สวยมากเลยนะ!
ใบหน้าที่งดงาม รูปร่างที่น่าทึ่ง สมกับเป็นนางฟ้าในโลกมนุษย์!
พูดโดยไม่เกินจริงเลยว่า ปกติการได้เห็นคนแบบนี้สักคนบนถนนก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ไม่คิดว่าวันนี้ร้านเล็กๆ แบบนี้จะมีถึงสองคนในคราวเดียว!
"กลืน!"
ชายหนุ่มคนหนึ่งกลืนน้ำลาย แฟนสาวที่นั่งข้างๆ เขาตั้งใจจะโกรธ แต่พอเห็นรูปร่างหน้าตาของสองสาวนี้ ก็รู้สึกต่ำต้อยในใจ นี่มันการโจมตีข้ามมิติชัดๆ เธอโกรธไม่ลงเลย!
ตอนนี้เหยี่ยชิงชิงจ้องมองทางเข้าตึกของซ่งหยุนผ่านหน้าต่าง หลี่ซือซือเห็นเพื่อนสนิทของเธอมีสีหน้าหลงใหลแบบนี้ก็ถอนหายใจ
เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าซ่งหยุนคนนี้มีเสน่ห์อะไรนักหนา?
ถึงทำให้เหยี่ยชิงชิงหลงใหลขนาดนี้!
ขณะที่เธอกำลังสงสัย เห็นเหยี่ยชิงชิงเอามือปิดปากชี้ไปที่นอกหน้าต่างอย่างบ้าคลั่ง
เธอชะโงกหน้าไปดู ไม่เห็นมีใครนี่ เพื่อนของเธอคนนี้คงคิดถึงสามีจนเห็นภาพหลอนแล้วกระมัง?
"ติ๊งๆ~"
ประตูร้านกาแฟถูกผลักเปิด หลี่ซือซือหันไปมองโดยสัญชาตญาณ เธอไม่เคยเห็นรูปของซ่งหยุนมาก่อน แค่รู้สึกว่าหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาหล่อมากเลย!
"ช่วงนี้วิ่งไปทั่ว แทบลืมร้านกาแฟไปเลย ไม่รู้ว่าเช็คอินที่นี่จะได้รางวัลอะไร"
"ติ๊ง! ยินดีด้วย เจ้าของร่างได้เช็คอินที่ร้านกาแฟสำเร็จ ได้รับค่ามีเสน่ห์ +5"
เสียงกลไกของระบบดังขึ้น
ทันใดนั้น ซ่งหยุนก็รู้สึกเต็มไปด้วยความมั่นใจ ทั้งตัวเขาดูเหมือนจะมีออร่าพิเศษในทุกการเคลื่อนไหว ทำให้คนไม่อาจต้านทานได้
"ติ๊ง!"
"ตรวจพบว่าข้อมูลสามรายการของเจ้าของร่างเกินระดับคนทั่วไป เปิดใช้งานแผงข้อมูลพิเศษ!"
(ระดับมาตรฐานของคนทั่วไปคือ 10)
ความเร็ว: 8
พละกำลัง: 9
สติปัญญา: 11
ความอดทน: 15
เสน่ห์: 16


## บทที่ 8 ความสุขของเพื่อนสาว ฉันไม่อาจเข้าใจได้!

"ชิงชิง ดูสิ พี่หนุ่มที่หน้าประตูหล่อมากเลย! อยากไปขอเบอร์จังเลย!"
หลี่ซือซือดึงแขนของเหยี่ยชิงชิง ดวงตาเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ
เหยี่ยชิงชิงมองไปตามทิศทางที่เพื่อนสนิทชี้ นั่นไม่ใช่พี่หยุนของเธอหรอกหรือ? เมื่อครู่ยังสงสัยว่าเขาหายไปไหนในชั่วพริบตา ที่แท้เขาก็มาที่นี่แล้ว!
"พี่หยุน!"
เหยี่ยชิงชิงโบกมือเรียกอย่างตื่นเต้น
"ซ่งหยุน?"
หลี่ซือซือชะงักไป
ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติ ก็เห็นเพื่อนสนิทที่ปกติเย็นชาของเธอ วิ่งกระโดดโลดเต้นไปหาซ่งหยุนเหมือนแฟนคลับที่เจอไอดอล
ซ่งหยุนที่ยืนอยู่ที่ประตูได้ยินเสียงของเหยี่ยชิงชิง ชะงักไปเล็กน้อย
เขามองไปตามทิศทางของเสียง และก็เป็นเหยี่ยชิงชิงจริงๆ
วันนี้เหยี่ยชิงชิงแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ ชุดกระโปรงสีดำขับเน้นรูปร่างอันเย้ายวนของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เห็นเธอวิ่งมาหาตัวเอง ซ่งหยุนไม่รู้ว่าควรจะเรียกอีกฝ่ายว่าอะไรดี
เรียกว่าภรรยา? พวกเขาดูเหมือนจะยังไม่สนิทกันขนาดนั้น เรียกว่าสาวสวย? แต่อีกฝ่ายก็ได้จดทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว จะเริ่มพูดยังไงดี...
"กระแอม...คือว่า..."
"สามี~! หายไปไหนมาหลายวันนี้! ฉันคิดถึงจะตายอยู่แล้ว!"
เหยี่ยชิงชิงไม่สนใจพิธีรีตองพวกนั้น ในใจของเธอ เมื่อจดทะเบียนแล้วซ่งหยุนก็คือสามีตัวจริงของเธอ รัฐบาลรับรอง!
"ภ...ภรรยา เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..."
ผู้หญิงยังวางความเขินอายลงได้ ซ่งหยุนเป็นผู้ชายตัวโต ก็ย่อมต้องปรับตัวได้เร็ว
แต่เหยี่ยชิงชิงได้ยินแล้วกลับชะงัก พี่หยุนเรียกเธอว่าภรรยา! ช่างมีความสุขจริงๆ!
และเมื่อคำนี้ถูกเปล่งออกมา ผู้ชายทุกคนในร้านกาแฟต่างจ้องมองซ่งหยุนอย่างเอาเป็นเอาตาย
ภรรยา???
ไอ้หมอนี่กล้าเรียกนางฟ้าว่าภรรยา???
เกิดอะไรขึ้น???
หรือว่าพวกเขายังไม่ทันได้เริ่มต้นความรัก มันก็จบลงแล้ว???
ภายใต้สายตาอาฆาตของทุกคน เหยี่ยชิงชิงเดินอย่างเขินอายไปยืนข้างซ่งหยุน
"ฉันโทรหาคุณแต่คุณไม่รับ ก็เลยต้องมาหาด้วยตัวเองน่ะ~"
...
...
ทุกคนอ้าปากค้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เฮ้ย?
หรือว่าน้องสาวคนนี้แต่งงานแล้วจริงๆ???
แล้วพวกเขายังมีโอกาสไหม???
และจากที่ได้ยินนางฟ้าพูด ไอ้หมอนี่กล้าไม่รับโทรศัพท์ของนางฟ้า!
ยอมไม่ได้!
ถ้าภรรยาของฉันสวยขนาดนี้ ฉันจะไม่ไปทำงานเลย จะอยู่ทำให้ภรรยามีความสุขทั้งวัน!
แกยังกล้าปล่อยให้ภรรยาสวยของแกต้องมาตามหาถึงที่ แกยังเป็นผู้ชายอยู่รึเปล่า!
พระเจ้า ช่างไม่ยุติธรรมเลย บางคนแห้งตายเพราะขาดน้ำ บางคนจมน้ำตายเพราะน้ำท่วม!
แต่เมื่อพวกเขาได้สติกลับมา คิดว่าแม้ภรรยาของตัวเองจะไม่สวยเท่าเหยี่ยชิงชิงนางฟ้าคนนี้ แต่อย่างน้อยก็รักตัวเองอย่างลึกซึ้ง แล้วก็หันไปเห็นภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังมองซ่งหยุนด้วยสายตาเคลิบเคลิ้ม...
ซ่งหยุนถูกเหยี่ยชิงชิงพาไปหาหลี่ซือซือ
"ซือซือ นี่คือสามีของฉัน ซ่งหยุน!"
"กลืน..."
หลี่ซือซือจิบกาแฟเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมเพื่อนสนิทของเธอถึงได้แต่งงานแบบรีบร้อนกับผู้ชายที่แทบไม่ได้เจอกันเกือบยี่สิบปี ถ้าเป็นเธอ บางทีหลังแต่งงานคงจะขังซ่งหยุนไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปไหนเลย เขาช่างเย้ายวนเหลือเกิน!
ดูเหมือนว่า เธอกังวลโดยไม่จำเป็น ความสุขของเพื่อนสนิท เธอคงไม่มีวันเข้าใจได้...
ซ่งหยุนพยักหน้าให้หลี่ซือซือ แล้วนั่งลงตรงข้ามเธอ
หลี่ซือซือจ้องมองซ่งหยุนไม่หยุด เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความลังเล
เหยี่ยชิงชิง แกนี่มันผู้หญิงเลว! หลอกฉันว่าเป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็ก โตขึ้นมาแต่งงานกับแก ฉันว่าถ้าเปลี่ยนเป็นคนขี้เหร่ แกจะยังแต่งงานแบบรีบร้อนไหม?
แกแค่เห็นหน้าหล่อแล้วใจเต้นชัดๆ!
ขณะที่ซ่งหยุนทั้งสามคนกำลังคุยกันอยู่ ชายคนหนึ่งสวมชุดสูทเดินเข้ามา
ชายคนนี้สวมแว่นกรอบทอง หน้าตาขาวสะอาด บุคลิกมีกลิ่นอายของนักวิชาการ
"สวัสดีครับ สาวสวยทั้งสอง"
ดวงตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความอยากครอบครอง มองสำรวจรูปร่างของหญิงสาวทั้งสองไม่หยุด
เขาพยายามสร้างความมั่นใจให้ตัวเองตั้งแต่เมื่อครู่ คิดว่าจะเข้าไปทักทายดีไหม
แต่ตั้งแต่ที่เหยี่ยชิงชิงเรียกคำว่าสามี เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าต้องเข้าไปแย่งชิง!
เพราะเขามีความชอบที่คนอื่นไม่รู้ นั่นคือชอบผู้หญิงที่มีสามีแล้ว!
เมื่อเห็นผู้หญิงสวยที่มีสามีแล้ว เขามักอดใจไม่ไหวที่จะครอบครองเธอ เล่นจนเบื่อแล้วก็ทิ้งไป
ด้วยหน้าตาและฐานะของเขา ผู้หญิงที่ถูกเขาล่อลวงมาได้มีไม่ต่ำกว่าร้อยก็หลายสิบคน อาจกล่าวได้ว่าเขามีวิธีการของตัวเองที่จะหลอกผู้หญิงจนหัวหมุน
แต่ครั้งนี้เขารู้สึกว่าเจอของแข็ง ผู้หญิงสวยทั้งสองคนนี้ไม่มีทีท่าจะสนใจเขาเลย
มีแต่ซ่งหยุนที่เงยหน้าขึ้นถาม: "สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"
"ฮ่าๆ แค่มาทักทาย อยากเป็นเพื่อนกัน"
ชายคนนั้นพูดไปเอง แล้วพยายามจะนั่งข้างหลี่ซือซือ
แต่ถูกหลี่ซือซือปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
แต่ชายคนนั้นไม่รู้สึกอับอายเลย กลับไปหยิบเก้าอี้จากโต๊ะข้างๆ มานั่งที่ทางเดินอย่างไม่รู้จักอาย
ซ่งหยุนมองอีกฝ่ายด้วยความรังเกียจ คิดในใจว่าผู้ชายคนนี้โง่หรือไง? ไม่มีความรู้สึกไวต่อสถานการณ์เลย
"ขอโทษนะคะ คุณยืนตรงนี้มันกีดขวาง ช่วยไปที่อื่นได้ไหมคะ?"
เหยี่ยชิงชิงทนสายตาที่รุกรานของอีกฝ่ายไม่ไหว จึงเอ่ยปากขึ้น
"ฮ่าๆ ผมได้ยินสาวสวยทั้งสองคุยกันเรื่องความทะนงและอคติเมื่อครู่ ผมไม่เก่งหรอกนะ แต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยผมอ่านต้นฉบับภาษาอังกฤษจนเล่มเก่า ถ้าอยากรู้ว่าหนังสือต้องการสื่ออะไร ผมสามารถอธิบายให้สาวสวยทั้งสองฟังได้..."
"ไม่ต้องหรอกค่ะ ถ้าฉันมีอะไรไม่เข้าใจ ฉันก็ถามสามีฉันได้!"
"อะไรนะ?"
ชายคนนั้นมองซ่งหยุนขึ้นๆ ลงๆ รู้สึกว่าไอ้หนุ่มคนนี้ก็แค่นั้นเอง แค่หน้าตาดีหน่อย? ต้องรู้นะว่าหนังสือความทะนงและอคติไม่ใช่ทุกคนจะอ่านได้ เนื้อหาที่น่าเบื่อและชื่อคนที่ยาวเหยียดพอจะทำให้คนถอดใจได้มากมาย
"ฮ่าๆ สามีคุณหน้าตาดีมาก แต่ผมเรียนวรรณคดีคลาสสิกตอนมหาวิทยาลัย ผมเชื่อว่าภายใต้คำอธิบายของผม หนังสือที่น่าเบื่อก็สามารถมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้"
ชายคนนั้นยิ้มที่ใบหน้า แต่ในใจกำลังวางแผน
ตามความเข้าใจของเขา ผู้หญิงสวยทั้งสองคนนี้ต้องเป็นสาวนักอ่านแน่ๆ ชอบวรรณกรรมตะวันตกพวกนั้น ถ้าเขาแสดงความรอบรู้ต่อหน้าพวกเธอ บางทีอาจจะใช้เรื่องนี้สร้างความสัมพันธ์ หรือแม้กระทั่งได้ถกเถียงกันในโรงแรมตอนกลางคืน...
"ขอโทษนะคะ พวกเราไม่ต้องการคำอธิบาย ขอให้คุณไปที่อื่นเถอะค่ะ"
เหยี่ยชิงชิงพูดอย่างไม่เป็นมิตร
"คุณผู้หญิง หรือว่าคุณกลัวว่าฉันอยู่ตรงนี้จะทำให้สามีคุณเสียหน้า?"
ชายคนนั้นเสี่ยงโยนหินถามทาง ชี้ตรงประเด็น
เหยี่ยชิงชิงก็มีความคิดแบบนั้นจริงๆ ซ่งหยุนในประวัติก็แค่คนธรรมดา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีความรู้ลึกซึ้งเกี่ยวกับวรรณกรรม
"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ว่าพี่หยุนจะเข้าใจเรื่องพวกนี้หรือไม่ ฉันก็ชอบคุณที่สุดอยู่ดี!"
ซ่งหยุนยิ้มและลูบหัวเหยี่ยชิงชิง พูดว่า: "งั้นฉันจะทำให้เธอชอบฉันมากขึ้นอีก"
แค่วรรณกรรมเท่านั้นเหรอ?
หลังจากการปรับเปลี่ยนของระบบในช่วงไม่กี่วันนี้ เขาเข้าใจวรรณกรรมจีนและต่างประเทศอย่างลึกซึ้ง อย่าว่าแต่อธิบายความทะนงและอคติเลย ให้เขาเขียนวรรณกรรมชิ้นเอกขึ้นมาเองก็ยังทำได้


## บทที่ 9 แต่งงานกับผู้ชายคนเดียวกัน

เหยี่ยชิงชิงได้ยินคำพูดนี้ ก็ไม่ยืนกรานอีกต่อไป เพราะต่อหน้าคนนอก เธอต้องรักษาหน้าของซ่งหยุนไว้ หากเดี๋ยวซ่งหยุนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ เธอก็ตั้งใจจะลากพี่หยุนออกไปเลย
ชายคนนั้นมองซ่งหยุน แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตาว่า "หรือว่าวันนี้ฉันตาฝาด ได้พบกับนักวรรณกรรมผู้ยิ่งใหญ่?"
"ไม่กล้าเรียกตัวเองว่านักวรรณกรรมผู้ยิ่งใหญ่หรอกครับ แค่พอรู้เรื่องราวคร่าวๆ บ้าง"
ซ่งหยุนเริ่มดึงความทรงจำในสมอง ความคิดของนักเขียนชั้นยอดมากมายหมุนวนอยู่ในหัว
หนึ่งในนั้นคือผู้เขียนเรื่อง "ทิฐิและอคติ": เจี่ยน
"เริ่มจากนักเขียนก่อน เจี่ยนเกิดในเมืองเล็กๆ ในออสเตรีย พ่อของเธอเป็นบาทหลวงในท้องถิ่น และเธอไม่เคยได้เข้าโรงเรียนเลย ตอนที่เธอเขียน 'ทิฐิและอคติ' เธออาจจะไม่เคยคิดว่ามันจะทำลายความล้าสมัยของวงการวรรณกรรมยุโรป..."
คำอธิบายที่เป็นมืออาชีพหลั่งไหลออกมาจากปากของซ่งหยุน ทำให้ผู้คนที่มามุงดูตกใจจนเหงื่อเย็นผุด
ไม่คิดว่าหนุ่มใบหน้าขาวคนนี้จะมีความรู้กว้างขวางขนาดนี้ ท่าทางที่อ้างอิงตำราต่างๆ ต้องยอมรับว่าดูเท่มาก...
นี่คือผลของเสน่ห์ที่เพิ่มขึ้นของซ่งหยุน เพียงแค่เขาตั้งใจทำอะไรสักอย่าง ร่างกายก็จะแผ่พลังที่ทำให้คนรู้สึกใกล้ชิดโดยไม่รู้ตัว
ชายที่ใส่แว่นกรอบทองยิ่งฟังยิ่งรู้สึกหวั่นใจ เขาเองรู้เรื่องวรรณกรรมต่างประเทศแค่ผิวเผิน ตอนเรียนมหาวิทยาลัยก็แค่ฟังบรรยายไม่กี่คาบ แต่เพราะรู้สึกน่าเบื่อ จึงไม่เคยศึกษาลึกซึ้ง
ตอนนี้ได้ฟังซ่งหยุนพูดเรื่องวงการวรรณกรรมยุโรปอย่างคล่องแคล่ว เขารู้สึกว่าชายตรงหน้านี้มีความรู้มากกว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยของเขาเสียอีก!
"เอ่อ... ฉัน... ฉันมีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะ..."
ชายแว่นกรอบทองรู้ดีว่าถ้าอยู่ต่อไปคงได้เป็นตัวตลก จึงพูดประโยคสั้นๆ แล้วรีบจากไป
ตอนนี้เหยี่ยชิงชิงไม่อาจละสายตาจากซ่งหยุนได้เลย ไม่คิดว่าพี่หยุนของเธอนอกจากจะหล่อแล้ว ยังมีความรู้มากมายขนาดนี้! เป็นเด็กหนุ่มที่เป็นขุมทรัพย์จริงๆ!
ไม่ใช่ๆ ไม่ถูก เป็นสามีที่เป็นขุมทรัพย์ต่างหาก!
นี่เป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ หลังจากเรื่องนี้ สายตาของเหล่าผู้ชายที่เคยเกลียดซ่งหยุนก็เริ่มอ่อนลง ใครจะไปเกลียดคนที่ทั้งหล่อ มีภรรยาสวย และตัวเองก็มีความสามารถได้ล่ะ?
ส่วนหลี่ซือซือก็ไม่หยุดรบเร้าซ่งหยุน ให้เขาเล่าเรื่องเรื่องวุ่นวายระหว่างชายหญิงในวงการวรรณกรรมยุโรปต่อ สายตาที่อยากรู้เรื่องชาวบ้านนั้นทำให้ซ่งหยุนรู้สึกอึดอัดมาก
เขาจึงถือโอกาสบอกว่าต้องไปห้องน้ำ เพื่อหนีจากหมอหนี่ว์ตัวน้อยคนนี้
พอซ่งหยุนหายไปจากสายตาทุกคน หลี่ซือซือก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างเหยี่ยชิงชิง แล้วพูดยิ้มๆ ว่า "ไม่คิดเลยนะ! เธอปิดบังฉันไว้ตั้งเยอะ! พี่หยุนของเธอมีความรู้จริงๆ เวลาที่พูดเรื่องทฤษฎีเฉพาะทาง รู้สึกเก่งกว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของฉันที่มหาวิทยาลัยอีก!"
"แน่นอนอยู่แล้ว แต่ฉันเตือนเธอนะ! ห้ามคิดอะไรกับพี่หยุนของฉัน!"
ตอนนั้นโทรศัพท์ของเหยี่ยชิงชิงดังขึ้น เป็นเรื่องปัญหาที่บริษัท เธอลุกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก และในจังหวะนั้นเอง ซ่งหยุนก็กลับมา เห็นที่โต๊ะมีแค่หลี่ซือซือคนเดียว เขารู้สึกปวดหัวทันที
"ชิงชิงไปไหน?"
ซ่งหยุนฝืนถามออกไป
"ยังไง นายติดภรรยาขนาดนั้นเลยเหรอ? หรือว่าไม่อยากอยู่กับฉันตามลำพัง?"
"..."
เพื่อนสนิทของเหยี่ยชิงชิงเป็นไข้หรือเปล่า? หรือว่ากำลังเงี่ยน? พูดจาน่าเกลียดอะไรแบบนี้!
เห็นซ่งหยุนเงียบ หลี่ซือซือก็ขยับก้นเข้าไปใกล้เขาอีกไม่กี่เซนติเมตร
ซ่งหยุนเห็นดังนั้นก็รีบขยับออกไปอีกนิด
และแล้วทั้งสองคนก็เป็นแบบนี้ คนหนึ่งพยายามเข้าใกล้อีกฝ่าย อีกคนอยากจะอยู่ให้ห่างที่สุด
"พอเถอะ! ขยับอีกนายก็จะตกพื้นแล้วนะ!"
หลี่ซือซือเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกขบขัน ไม่เคยเห็นคนที่บริสุทธิ์ขนาดนี้มาก่อน ถ้าเป็นคนอื่น คงรับการเข้าหาของเธอไปนานแล้ว
ด้วยความคิดที่อยากแกล้งซ่งหยุน หลี่ซือซือเงยหน้าขึ้น ดวงตาใหญ่เป็นประกายมองซ่งหยุนอย่างน้อยใจ เม้มปากพูดเสียงอ้อนว่า "ทำไมนายถึงรังเกียจฉันขนาดนี้ล่ะ! ฉันกับชิงชิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ตอนเด็กๆ เราเคยสัญญากันว่าจะแต่งงานกับคนเดียวกันนะ! นายรังเกียจฉันแบบนี้ แสดงว่าไม่อยากแต่งงานกับฉันใช่ไหม?"
"....ฉัน...ฉันมีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะ! ถ้าชิงชิงกลับมา ช่วยบอกเธอทีนะ..."
ซ่งหยุนตกใจจนไม่รู้จะหนีไปทางไหน รีบวิ่งออกไป
เห็นซ่งหยุนวิ่งเปิดประตูร้านกาแฟออกไป หลี่ซือซือก็เอามือปิดปากหัวเราะ ผู้ชายคนนี้น่าสนใจจริงๆ ทุกครั้งที่เจอเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากแกล้งเขาสักหน่อย
พูดตามตรง ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ชายของเพื่อนสนิท เธอคงอดใจไม่ไหวจัดการกับซ่งหยุนไปแล้ว
ผ่านไปสิบกว่านาที เหยี่ยชิงชิงจัดการเรื่องของบริษัทเสร็จแล้วกลับมา เห็นหลี่ซือซือนอนฟุบอยู่บนโต๊ะหัวเราะคิกคัก จึงถามอย่างสงสัย "พี่หยุนไปไหนแล้ว?"
"ไปแล้ว บอกว่ามีธุระ ฮ่าๆๆ..."
หลี่ซือซือไม่อาจกลั้นหัวเราะได้อีกต่อไป เล่าเรื่องที่เธอทำเมื่อครู่และความคิดของเธอให้เหยี่ยชิงชิงฟัง เหยี่ยชิงชิงเห็นเพื่อนสนิทหัวเราะจนหายใจไม่ทัน ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา
......
ตอนกลางคืน ซ่งหยุนอาบน้ำเสร็จเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ
เขาได้รับข้อความจากเหยี่ยชิงชิง
"ช่วงนี้ฉันตั้งใจจะซื้อรถสปอร์ตสักคัน พี่หยุนไปดูรถกับฉันหน่อยได้ไหม?"
"ได้"
"งั้นพรุ่งนี้เช้าสิบโมง เจอกันที่หน้าบ้านนายนะ ถ้าไม่เจอก็ไม่ยอมกลับ~"
"ถ้าไม่เจอก็ไม่ยอมกลับ"
ตอบข้อความเสร็จ ซ่งหยุนก็เช็ดผมไปด้วย คิดไปด้วยว่าตัวเองยังไม่เคยเช็คอินที่โชว์รูมรถสปอร์ตเลย ไม่รู้ว่าจะได้รางวัลอะไรบ้าง
วันรุ่งขึ้นแต่เช้า ซ่งหยุนก็เตรียมตัวเรียบร้อย ยืนรออยู่ที่ประตูหมู่บ้าน
พอเลยสิบโมงมานิดหน่อย ก็มีเสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ตดังมาจากนอกหมู่บ้าน
เป็นรถแลมโบร์กินีคันเดิมที่ดูสง่างาม ค่อยๆ จอดลงตรงหน้าซ่งหยุน
พอขึ้นรถ เขาก็พบว่าวันนี้เหยี่ยชิงชิงแต่งตัวแตกต่างจากปกติ โดยทั่วไปเหยี่ยชิงชิงที่เขาเห็นมักจะชอบใส่เสื้อผ้าที่ดูเป็นทางการ แต่วันนี้เธอกลับสวมชุดรัดรูปสีม่วงอ่อน ที่เน้นให้เห็นเส้นสายของร่างกายอย่างชัดเจน!
เส้นสายโค้งเว้าสวยงาม ผิวที่เปิดเผยขาวผ่อง ผู้หญิงแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องตะลึง
ซ่งหยุนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ
เห็นสีหน้าของซ่งหยุน เหยี่ยชิงชิงก็หัวเราะในใจ
เมื่อคืนหลังกลับบ้าน เธอคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับสไตล์การแต่งตัววันนี้ ลองเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา รู้สึกว่าเป็นภรรยามาหลายวันแล้ว แต่กับพี่หยุนยังไม่มีความสัมพันธ์ทางกายเลย จึงตัดสินใจหยิบชุดที่กล้าที่สุดในตู้เสื้อผ้าออกมา พยายามยั่วยวนสักหน่อย
ดูจากวันนี้ ผลลัพธ์ก็ออกมาดีทีเดียว
นั่งอยู่บนรถสักพัก ซ่งหยุนถึงได้สติ
รีบอธิบายว่า "เมื่อกี้ตอนขึ้นรถฉันกำลังคิดอะไรอยู่..."
"หืม? คิดอะไรเหรอ?"
"คิดว่าพวงมาลัยคันนี้ใหญ่จัง ไม่ใช่ๆ เบาะนี้ขาวจัง...ไม่ๆๆ..."
ปากของตัวเองนี่ พอถึงเวลาสำคัญก็มักจะโง่ อยากตบปากตัวเองสักที!
เห็นซ่งหยุนหน้าแดงเหงื่อท่วมตัว เหยี่ยชิงชิงก็หลุดขำพรืด "พอเถอะๆ ฉันเป็นเมียนาย นายจะมองก็มองอย่างเปิดเผยเลย ฉันไม่ว่าอะไรหรอก..."
พูดจบ ใบหน้าขาวของเหยี่ยชิงชิงก็เริ่มมีสีชมพูระเรื่อ


## บทที่ 10 เช็คอินที่ศูนย์ 4s รับรางวัลรถสปอร์ต Veneno!

รถเริ่มติดเครื่อง สายตาของซ่งหยุนยังคงเหลือบมองเหยี่ยชิงชิงไม่หยุด
ใบหน้าเล็กๆ ของเหยี่ยชิงชิงแดงก่ำ พี่ซ่งหยุนชอบชุดที่เธอใส่วันนี้มากขนาดนั้นเลยหรือ?
จะเป็นไปได้ไหมว่าหลังจากซื้อรถเสร็จ เขาจะกลับบ้านกับเธอ?
แล้วถ้าตกกลางคืนเขาจะค้างที่บ้านเธอหรือเปล่า?
ถ้าเกิดค้างคืนจะอยู่ห้องเดียวกับเธอไหม แล้วหลังจากนั้น...
พอคิดถึงตรงนี้ เหยี่ยชิงชิงรู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวไปหมด
ซ่งหยุนเห็นเหยี่ยชิงชิงเหมือนคนเป็นไข้ รีบจับมือที่กำลังจับพวงมาลัยของเธอให้มั่น
"พี่ซ่งหยุนจับมือฉัน!"
เหยี่ยชิงชิงร้องในใจ นี่เป็นการจับมือเล็กๆ ในประวัติศาสตร์ แต่เป็นก้าวใหญ่ของระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคน!
เห็นว่าเหยี่ยชิงชิงเกือบควบคุมตัวเองไม่ได้ ซ่งหยุนเปิดหน้าต่าง ปล่อยให้ลมเย็นพัดเข้ามาในรถ เพื่อลดอุณหภูมิของทั้งสองคน
อีกด้านหนึ่ง ที่ห้องรับแขกบ้านตระกูลซู
จ้าวจุ้นเซี่ยถือโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้ากังวล
ผ่านไปหลายวันแล้วตั้งแต่สงเติงหุยจากไป ในช่วงเวลายาวนานขนาดนี้ โทรไปก็ไม่มีคนรับ ส่งข้อความก็ไม่มีคนตอบ เธอจะโดนหลอกหรือเปล่า?
พอเพิ่งจะบอกความกังวลนี้กับซูจวิน ก็ถูกซูจวินขัดขึ้นมา
"แม่ครับ แม่วางใจได้เลย! ช่วงนี้ผมตั้งใจค้นหาโครงการนั้นจากอินเทอร์เน็ต โครงการที่ลุงสงพูดถึงมีอยู่จริง และเริ่มดำเนินการแล้วด้วย อีกอย่าง ถ้าแม่ไม่เชื่อลุงสง ก็ต้องเชื่อลูกชายแม่สิครับ! ผมเจอคนมานับไม่ถ้วน ไม่มีทางผิดพลาดหรอกครับ!"
หลังจากฟังคำพูดของลูกชาย จ้าวจุ้นเซี่ยก็วางใจลงบ้าง แต่การที่สงเติงหุยไม่รับโทรศัพท์ตลอดก็ไม่ใช่เรื่องดี ทั้งครอบครัวคงไม่สามารถรอเฉยๆ ไปอีกเดือนได้
"แม่ครับ ถ้าแม่อยู่บ้านแล้วเบื่อ ก็ไปเล่นไพ่นกกระจอกกับพวกป้าๆ สิครับ เดี๋ยวผมก็จะออกไปข้างนอกแล้ว ผมนัดคนไว้ไปดูรถที่ศูนย์ 4s รอแค่เงินเข้าบัญชีแล้วจะจ่ายเงินสดเลย"
ซูจวินมองโทรศัพท์มือถือด้วยความปลื้มปริ่ม หลังจากหลายวันที่ได้พูดคุยหยอกล้อกับสาวในดวงใจ ระยะห่างระหว่างพวกเขาสองคนถึงขั้นที่สามารถพูดมุขลามกกันได้แล้ว แม้ว่าทุกครั้งจะเป็นซูจวินที่พูด และสาวในดวงใจบอกว่าเขาน่ารำคาญ แต่นี่ก็พิสูจน์เรื่องหนึ่งไม่ใช่หรือ?
สาวในดวงใจชอบเขาจริงๆ!
พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็นึกถึงว่าหลังจากจ่ายเงินสดซื้อรถแล้ว จะต้องหาร้านอาหารหรูๆ ไปทานมื้อค่ำกับสาวในดวงใจ แล้วก็ไม่กลับบ้านคืนนั้น!
ยิ่งคิดซูจวินก็ยิ่งรู้สึกร้อนไปทั้งตัว เขาดึงคอเสื้อตัวเองแล้วตะโกน: "แม่ครับ ผมออกไปข้างนอกแล้วนะ แม่อย่าคิดมากเลย บางทีอาจจะเพราะลุงสงยุ่งช่วงนี้ เลยไม่ได้ดูโทรศัพท์ แม่ก็อย่าเร่งเขาบ่อยๆ เดี๋ยวจะดูเหมือนครอบครัวเราไม่เชื่อใจลุงสง"
พูดจบ ซูจวินก็ออกจากบ้าน เรียกแท็กซี่ไปรับสาวในดวงใจของเขา
อีกด้านหนึ่ง ซ่งหยุนและเหยี่ยชิงชิงมาถึงศูนย์ 4s ของแลมโบร์กินี
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้เช็คอินที่ศูนย์ 4s แลมโบร์กินีสำเร็จ ได้รับรางวัลแลมโบร์กินี เวเนโน่ หนึ่งคัน!"
เป็นไปตามคาด!
เมื่อได้ยินเสียงของระบบ ซ่งหยุนรู้สึกดีใจ แลมโบร์กินี เวเนโน่ เป็นรถที่ผลิตจำกัดทั่วโลก รถคันนี้ไม่ใช่แค่มีเงินก็ซื้อได้ ไม่คิดว่าระบบจะใจดีขนาดนี้ ให้รถมูลค่าหลายสิบล้านกับเขาง่ายๆ แบบนี้!
แต่เซอร์ไพรส์ยังไม่หมดเพียงเท่านี้ ตามมาด้วยความทรงจำชุดหนึ่งที่หลั่งไหลเข้าสู่สมองของซ่งหยุน
ซ่งหยุนพิจารณาความทรงจำนั้น และรู้สึกตกใจ
ความทรงจำชุดนี้รวมพรสวรรค์ในการขับรถของนักแข่งรถระดับสูงสุดในปัจจุบัน สามารถพูดได้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ ก็สามารถขับแลมโบร์กินี เวเนโน่ ไปทั่วถนนได้อย่างชำนาญ
"เราเข้าไปกันเถอะ"
เหยี่ยชิงชิงจอดรถเรียบร้อยแล้ว เกี่ยวแขนซ่งหยุนพร้อมกับยิ้ม
ซ่งหยุนเพิ่งสังเกตเห็นว่า เหยี่ยชิงชิงเปลี่ยนมาใส่รองเท้าส้นสูงคริสตัล ภายใต้แสงอาทิตย์ รองเท้าคริสตัลเปล่งประกายหลากสี ผสมผสานกับเท้าเล็กๆ ขาวผ่องของเธอ ดูบริสุทธิ์และเซ็กซี่มาก
ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกันเข้าไปในศูนย์ 4s พนักงานขายในชุดยูนิฟอร์มเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว
"คุณเหย่ วันนี้มาดูรถหรือคะ?"
พนักงานขายยืนข้างเหยี่ยชิงชิงและถามอย่างกระตือรือร้น
"ใช่ค่ะ ว่างๆ ก็เลยมาซื้อรถสักคัน"
เหยี่ยชิงชิงยิ้มตอบ
ส่วนซ่งหยุนกำลังมองหารถเวเนโน่ของเขาทั่วทั้งห้อง และแน่นอน บนแท่นแสดงของศูนย์ 4s มีรถสปอร์ตใหม่เอี่ยมจอดอยู่ที่นั่น ราวกับเป็นราชาแห่งรถยนต์ รับการกราบไหว้จากรถทั้งหลาย
เหยี่ยชิงชิงเห็นซ่งหยุนยืนนิ่งไม่ขยับ จึงมองตามสายตาของเขา และเห็นรถที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครคันนั้น
ด้วยความตื่นเต้น เหยี่ยชิงชิงจูงซ่งหยุนเดินไปที่รถเวเนโน่
พนักงานขายหญิงเดินตามมาติดๆ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย: "คุณเหย่มีสายตาแหลมคมมาก มองเห็นรถรุ่นนี้ได้ในทันที แต่น่าเสียดายที่รถคันนี้มีคนสั่งจองแล้ว ตอนนี้แค่วางโชว์ไว้ในศูนย์ 4s ของเราเพื่อให้คนมาชม บางทีวันไหนเจ้าของรถอาจจะมาขับไปแล้ว"
"มีคนจองแล้วหรือคะ?"
เหยี่ยชิงชิงแสดงความผิดหวังเล็กน้อย
เมื่อเห็นสีหน้าของเหยี่ยชิงชิง ซ่งหยุนกำลังจะยิ้มและแหย่เธอสองสามคำ แต่กลับได้ยินเสียงผู้หญิงดังมาจากประตูศูนย์ 4s
"อ๊า! ซูจวิน ดูรถคันนั้นสิ เท่มากเลย! เราซื้อคันนี้ได้ไหม!"
เสียงนั้นเป็นของน้องเจี๋ย และคนที่ยืนอยู่ข้างเธอก็คือซูจวินนั่นเอง
ทั้งสองคนนัดกันมาดูรถที่ศูนย์ 4s วันนี้เช่นกัน รอแค่เงินเข้าบัญชีแล้วจะจ่ายเงินสดซื้อทันที
เมื่อได้ยินชื่อซูจวิน ซ่งหยุนหันไปมองด้วยความอยากรู้ และแน่นอน ซูจวินกำลังยืนข้างน้องเจี๋ยด้วยท่าทางเหมือนสุนัขเลีย
เขามาทำอะไรที่นี่???
ซ่งหยุนรู้สึกสงสัย แม้ว่าการ์ดโชคร้ายจะหมดอายุแล้ว แต่สถานะของซูจวินก็ไม่น่าจะพอที่จะซื้อรถสปอร์ตได้นี่?
ด้วยฐานะทางการเงินของครอบครัวซู รถราคาสิบกว่าหมื่นก็สุดแล้ว และยังต้องผ่อนซื้ออีกด้วย
หรือว่าในช่วงไม่กี่วันนี้ มีเรื่องที่เขาไม่รู้เกิดขึ้น?
ซูจวินก็เห็นซ่งหยุนในทันที ไม่ใช่เพราะซ่งหยุนหล่อ แต่เพราะเหยี่ยชิงชิงสวยมาก ทำให้เขาจำผู้หญิงคนนี้ได้ทันทีว่าเคยเห็นที่หน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์เมื่อไม่กี่วันก่อน
เมื่อพบกันอีกครั้ง หัวใจของซูจวินเต้นรัวๆ วันนั้นไม่กล้ามองให้ชัดๆ วันนี้พอได้สำรวจดูดีๆ แล้ว ซูจวินรู้สึกว่าน้องเจี๋ยจะเป็นสาวในดวงใจอะไรกัน!
คงแค่หลอกเด็กๆ ในมหาวิทยาลัยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเท่านั้นแหละ!
สาวในดวงใจตัวจริงต้องเป็นเหยี่ยชิงชิงเท่านั้น!
คิดถึงตรงนี้ เขาอดนึกไม่ได้ว่าซ่งหยุนนี่มันโชคดีจริงๆ ถึงกับได้แต่งงานกับผู้หญิงสวยขนาดนี้ น่าโมโหจริง!
น้องเจี๋ยไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของซูจวิน เธอเดินไปข้างหน้าเอง ยืนล้อมรอบตัวถังรถแลมโบร์กินี เวเนโน่ และชมไม่หยุด
"พี่จวินจวิน รถคันนี้เท่มากเลย เราซื้อคันนี้กันเถอะ!"
"ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง รถคันนี้มีคนจองแล้ว ไม่ได้อยู่ในรุ่นที่ขายในร้านของเรา"
พนักงานขายหญิงยิ้มแหยๆ อธิบาย
"มีคนซื้อแล้วหรอ?"
ซูจวินรู้สึกเสียหน้า อุตส่าห์มีรถที่ดูหรูหราในร้านนี้ แต่กลับมีคนจองไปแล้ว!
"ถ้าจะสั่งจองรถคันนี้ ต้องใช้เงินเท่าไหร่ และต้องรอนานแค่ไหนครับ?"
"ขอโทษค่ะ รถรุ่นนี้ทางบริษัทแม่จำกัดจำนวน ต้องยื่นขอ ราคาทั้งหมดประมาณ 40 ล้านค่ะ"
"40 ล้าน? เงินวอนหรอ?"
"คุณล้อเล่นหรือคะ เป็นเงินหยวนแน่นอนค่ะ"
ซูจวินได้ยินราคาแล้วอึ้งไป เขารู้ว่าแลมโบร์กินีแพงกว่ารถสปอร์ตคุณภาพเดียวกันอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะแพงขนาดนี้!
คิดถึงตรงนี้ ซูจวินรู้สึกว่าคนที่ซื้อรถคันนี้ได้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ
ในขณะที่เจ้าของรถยังไม่มา ซูจวินก็เดินรอบๆ รถสปอร์ตด้วยความโลภ ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา


## บทที่ 11 ยิ่งคุยโม้มาก ยิ่งถูกตบหน้าเร็ว

น้องเจี๋ยที่ยืนอยู่ข้างซูจวินก็มองรถแลมโบร์กินีคันนั้นด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
"รถคันนี้ดูไม่เพียงแต่หล่อเท่านั้น แต่อุปกรณ์ก็ต้องเป็นระดับท็อปสุดแน่ๆ!"
แม้เธอจะไม่เข้าใจเรื่องรถ แต่เธอรู้ดีว่าหลายสิบล้านหมายถึงอะไร คนที่สามารถใช้เงินมากขนาดนี้ซื้อรถได้ ต้องเป็นหนุ่มรวยหล่อระดับท็อปของมหานครอย่างแน่นอน
ซูจวินเห็นน้องเจี๋ยสนใจรถคันนี้ จึงอวดความรู้ตื้นๆ ในหัวของเขา
"น้องเจี๋ย สมรรถนะของรถคันนี้เหนือกว่ารถสปอร์ต 99 เปอร์เซ็นต์แน่นอน พวกเรารู้สึกว่าหลายสิบล้านมันเยอะ แต่สำหรับเจ้าของรถแล้ว รถคันนี้อาจเป็นแค่เศษเงินเท่านั้น บวกกับค่าแต่งรถหลังซื้อ ค่าบำรุงรักษา ลองคิดดู มันไม่ใช่ราคาสูงลิบลิ่วหรอกหรือ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สายตาของน้องเจี๋ยก็เผยความปรารถนา
"งั้นคนที่ซื้อรถคันนี้ได้ต้องเป็นคนใหญ่คนโตแน่ๆ สินะ?"
"ฮ่าๆ ไม่กล้าพูดอย่างอื่นหรอก แต่ทรัพย์สินหลายพันล้านนี่มีแน่"
เมื่อเห็นสองคนนี้พูดคุยกันไปมา ซ่งหยุนก็หัวเราะพรืดออกมา
เขาพูดกับพนักงานขายสาวว่า: "สวัสดีครับ ช่วยเอากุญแจรถคันนี้มาให้ผมหน่อยครับ"
พอซ่งหยุนพูดจบ ทุกคนก็แสดงสีหน้าที่ไม่เข้าใจ
ส่วนซูจวินจ้องเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ พูดอย่างดูถูกว่า: "นายไม่ได้ยินที่พนักงานขายพูดเมื่อกี้หรือไง? รถคันนี้มีเจ้าของแล้ว นายเป็นแค่ไอ้หน้าขาวที่ได้สาวรวยมาเกาะ ยังอยากจะมีรถคันนี้อีกเหรอ? ฝันไปเถอะ!"
พนักงานขายก็พูดเสริมในตอนนี้: "คุณลูกค้าคะ รถคันนี้พวกเราไม่มีสิทธิ์ให้บุคคลที่สามยืมได้ ดังนั้นต้องขออภัยด้วยนะคะ ดิฉันแนะนำให้คุณดูรุ่นอื่นดีกว่าค่ะ"
เมื่อได้ยินคำพูดของพนักงานขาย ซูจวินก็พยักหน้าอย่างพอใจ นายคิดว่าไอ้หน้าขาวอย่างนายมีความสามารถอะไร? อย่าว่าแต่นายเลย แม้แต่ทรัพย์สินของนางฟ้าข้างกายนายก็คงไม่สามารถเทียบกับเจ้าของรถคันนี้ได้
ซ่งหยุนส่ายหัวอย่างจนใจ พูดกับพนักงานขายสาวว่า: "ผมคือซ่งหยุน ผมเชื่อว่าทางนั้นคงบอกชื่อเจ้าของรถไปแล้วใช่ไหมครับ?"
ระบบมีข้อดีตรงนี้ จะจัดการเรื่องยุ่งยากทั้งหมดให้เสร็จ ซ่งหยุนแค่มายืนยันตัวตนก็พอ
ยังไม่ทันที่พนักงานขายจะพูด ซูจวินก็กระโดดออกมา ชี้ไปที่จมูกของซ่งหยุนและตะโกนด่า: "ไอ้ขี้ข้าแกแสร้งทำเป็นอะไร? คนที่ไม่รู้คงคิดว่าแกเจ๋งแค่ไหน แต่ความจริงแกก็แค่ไอ้กาฝากกินบนหัวผู้หญิง! ยังไง? บริการเจ้านายได้ดีก็คิดจะโกงเงินเขาเหรอ? ไม่อายเหรอ? ในฐานะผู้ชาย ฉันขอถ่มน้ำลายรดนาย! ฉันรังเกียจนาย!"
เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าของทุกคนในที่นั้นก็เปลี่ยนไป เหยี่ยชิงชิงอดไม่ได้ที่จะก้าวออกมา แต่ถูกซ่งหยุนห้ามไว้
ซ่งหยุนมองพนักงานขายสาวที่กำลังอยู่ในภาวะงงงัน และถามเสียงนุ่ม: "ยังไง สำนักงานใหญ่ไม่ได้บอกข้อมูลเจ้าของรถกับพวกคุณเหรอ?"
"ไม่ๆๆ...ที่แท้คุณก็คือคุณซ่งหยุนนี่เอง!"
พนักงานขายสาวปิดปากตัวเอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ คนรวยสมัยนี้เป็นอะไรกันหมด? ชอบแกล้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือเหรอ? และดูจากการแต่งตัวของหนุ่มหล่อคนนี้มันช่าง...ธรรมดาเกินไป ไม่เหมือนเจ้าของรถเลย...
"กรุณาแสดงข้อมูลประจำตัวของคุณหน่อยค่ะ..."
พนักงานขายสาวรับบัตรประชาชนจากซ่งหยุนอย่างนอบน้อม ตรวจสอบกับข้อมูลจากสำนักงานใหญ่อย่างละเอียด แล้วส่งคืนด้วยมือทั้งสองอย่างเคารพ
"คุณซ่ง ตรวจสอบถูกต้องแล้วค่ะ ดิฉันจะไปเอากุญแจมาให้คุณเดี๋ยวนี้!"
ผ่านไปสองสามนาที พนักงานขายสาววิ่งเหยาะๆ ออกมาพร้อมกุญแจสองดอก
"คุณซ่ง นี่คือกุญแจรถรุ่นนี้ของคุณค่ะ หนึ่งดอกเป็นกุญแจหลัก อีกดอกเป็นกุญแจสำรอง ถ้าคุณทำหาย สามารถติดต่อโชว์รูมแลนด์ลอนกินีในโมตูได้ตลอดเวลา เราจะให้บริการช่วยเหลือฉุกเฉิน 24 ชั่วโมงสำหรับคุณค่ะ"
ซูจวินเห็นท่าทางนอบน้อมของพนักงานขายสาว ทั้งคนก็งงไปหมด
เกิดอะไรขึ้น?
ทำไมฟังจากคำพูดของพนักงานขายสาวคนนี้แล้ว รถคันนี้เป็นของซ่งหยุน?
ไม่กี่วันก่อนซ่งหยุนยังเป็นแค่คนธรรมดาไม่ใช่หรือ? แม้แต่สินสอดไม่กี่แสนยังหาไม่ได้ เขาจะเป็นเจ้าของรถแลมโบร์กินี Veneno ได้อย่างไร!
และรถสปอร์ตระดับไฮเอนด์แบบนี้ต้องใช้เวลาในการสั่งทำเฉพาะบุคคล นั่นหมายความว่าก่อนที่ซ่งหยุนจะเลิกกับพี่สาวของเขา เขาก็ซื้อรถคันนี้แล้ว???
เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!
ซูจวินไม่สามารถยอมรับความจริงที่ว่าซ่งหยุนเป็นเศรษฐีใหญ่ได้ เขาส่ายหัว หัวใจเต็มไปด้วยความขมขื่น
ถ้าแม่ไม่เพิ่มสินสอดกะทันหัน ตัวเองในฐานะน้องเขยจะได้ปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ไหม?
เชี่ย!
น้องเจี๋ยที่อยู่ข้างซูจวินมองซ่งหยุนด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรู้สึก
หนุ่มหล่อคนนี้ ทั้งหล่อกว่าซูจวิน และรวยกว่าซูจวิน ถ้าได้จีบเขาสักหน่อย...จะได้กลายเป็นนกกระจอกที่บินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ไหมนะ?
ส่วนเหยี่ยชิงชิงตอนนี้ดวงตางามหมุนวน มองซ่งหยุนด้วยหัวใจที่ปั่นป่วน
ที่แท้พี่หยุนของเธอเป็นคนรวยจริงๆ เหรอ? ดูไม่เหมือนนะ และข้อมูลที่เธอได้จากนักสืบก็บอกว่าพี่หยุนเป็นแค่คนธรรมดานี่...
หรือว่าในนี้จะมีเรื่องที่เธอไม่รู้?
ซ่งหยุนไม่สนใจสายตาของทุกคน รับกุญแจมาแล้วตบลงบนฝ่ามือของเหยี่ยชิงชิง
ราวกับว่ารถราคาหลายสิบล้านคันนี้ไม่มีค่าอะไรสำหรับเขา
เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของซ่งหยุน จิตใจของซูจวินก็พังทลาย
เมื่อกี้ตัวเองยังพยายามโม้เกี่ยวกับรถคันนี้ ไม่คิดว่าจะหันมาตบหน้าตัวเองเสียงดังที่สุด เขารู้สึกว่าหัวเริ่มร้อนวูบวาบ สายตาเริ่มพร่ามัว
ไม่!
ถูกคนตบหน้า ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ซูจวินคงจะอดทนไว้
แต่ตอนนี้! ไม่เหมือนกันแล้ว!
เขาก็เป็นคนรวยเหมือนกัน!
อาศัยเงินปันผลไตรมาสแรกจากลุงสง เขาจะได้รับมากกว่า 50 ล้าน ถ้าเป็นอย่างนั้น เอา 40 ล้านไปซื้อรถก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!
คิดถึงตรงนี้ อารมณ์ของซูจวินค่อยๆ สงบลง เขามองพนักงานขาย โบกมือใหญ่
"ไปเอารายการอุปกรณ์รถมา ฉันจะซื้อรถสปอร์ตหรูที่ไม่แตกต่างจากรถคันนี้!"
อีกด้านหนึ่ง
ในห้องเล่นไพ่นกกระจอกชั้นล่างของบ้านตระกูลซู
จ้าวจุ้นเซี่ยกำลังคุยโม้กับเพื่อนสนิทเกี่ยวกับข่าวที่เธอกำลังจะกลายเป็นเศรษฐี
เมื่อเห็นเพื่อนๆ มองเธอด้วยสายตาอิจฉา จ้าวจุ้นเซี่ยรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างกายโล่งโปร่งอย่างที่สุด
จ้าวจุ้นเซี่ยกำลังพูดอย่างมีความสุข ประตูห้องไพ่นกกระจอกก็ถูกผลักเปิด
คนที่เดินเข้ามาคือตำรวจสองนาย
ทุกคนเมื่อเห็นตำรวจก็รีบเก็บเงินบนโต๊ะ กลัวว่าจะถูกกล่าวหาว่าเล่นการพนัน และถูกจับไปขังไว้สองสามวัน
แต่ตำรวจสองนายนี้ไม่ได้สนใจการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของทุกคน
เมื่อเห็นตำรวจเดินเข้ามาใกล้ตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ จ้าวจุ้นเซี่ยก็รู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาในใจ
"คุณคือคุณจ้าวจุ้นเซี่ยใช่ไหมครับ?"
"ใช่ค่ะ มีเรื่องอะไรเหรอคะ?"
จ้าวจุ้นเซี่ยถามอย่างระแวง
"คุณรู้จักคนในรูปนี้ไหมครับ?"
ตำรวจคนหนึ่งหยิบรูปถ่ายออกมาจากแฟ้มเอกสาร วางตรงหน้าจ้าวจุ้นเซี่ยและถาม
"สงเติงหุย! ฉันรู้จักเขา เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?"
จ้าวจุ้นเซี่ยรู้สึกตื่นตระหนก
"เราเสียใจที่ต้องแจ้งให้คุณทราบว่า ผู้ต้องสงสัยคนนี้เป็นนักต้มตุ๋นอาชีพ ใช้วิธีโม้เรื่องโครงการผลตอบแทนสูงเพื่อหลอกเงินเก็บของผู้สูงอายุ เมื่อวานมีคนแจ้งความกับทีมสืบสวนโมตูแล้ว เราได้เริ่มการสืบสวนคดีแล้ว แต่ในระยะสั้น เกรงว่าจะหาตัวเขาไม่ได้ง่ายๆ คุณต้องเตรียมใจไว้สำหรับการต่อสู้ในระยะยาว"


## บทที่ 12 สามีของฉันเลือกกินมากนะ~

สงเติงหุยเป็นคนหลอกลวง!
คำพวกนี้วนเวียนอยู่ในหัวของจ้าวจุ้นเซี่ยไม่หยุด เธอพยายามรวบรวมสติ รู้สึกไม่อยากเชื่อ
แต่หลักฐานที่ตำรวจให้มา ดึงเธอกลับสู่ความเป็นจริง
เงินสามล้านของเธอ สูญเปล่าแล้ว!
เงินก้อนนี้ตอนแรกเธอยังไม่ทันได้สัมผัสความอุ่นของมัน ก็มอบให้สงเติงหุยไปแล้ว บัดนี้กลับได้ผลลัพธ์แบบนี้ สวรรค์เอ๋ย เจ้าจะทำให้ครอบครัวซูของเราหมดหนทางแล้วหรือ!!!
ตำรวจเห็นจ้าวจุ้นเซี่ยมีสีหน้าเหมือนจะเป็นลมอยู่แล้ว รีบปลอบประโลมทันที จากนั้นก็เริ่มบันทึกคำให้การในที่เกิดเหตุ
หลังจบการบันทึก จ้าวจุ้นเซี่ยมีสีหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม พูดออกมาอย่างยากลำบากว่า: "คุณตำรวจคะ เงินของพวกเรายังพอมีทางเรียกคืนได้ไหมคะ?"
"เอ่อ..." ตำรวจหนุ่มที่บันทึกคำให้การถึงกับพูดไม่ออก
ส่วนตำรวจที่อายุมากกว่าถอนหายใจ แล้วพูดอย่างจริงจัง: "จากประสบการณ์ของพวกเรา โดยทั่วไปพวกต้มตุ๋นหลังจากได้เงินจำนวนหนึ่งไปแล้ว ก็จะรีบนำไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยทันที... พวกเขารู้ว่าเงินก้อนนี้เก็บไว้ไม่ได้นาน ดังนั้น เป็นไปได้มากว่าเงินของคุณตอนนี้ถูกสงเติงหุยใช้หมดแล้ว..."
"ปัง!"
จ้าวจุ้นเซี่ยทรุดตัวลงบนโต๊ะไพ่นกกระจอกที่อยู่ข้างๆ
สามล้าน เงินเก็บทั้งชีวิต หมดไปแล้ว...
หมดไปแล้ว...
เงินก้อนนี้ยังเป็นเงินที่ได้มาจากการจำนองบ้าน ถ้าไม่สามารถใช้คืนเงินธนาคารได้... บ้านของเธอ...
คิดถึงตรงนี้ จ้าวจุ้นเซี่ยอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดหน้าร้องไห้อย่างเจ็บปวด
ตำรวจทั้งสองคนดูเหมือนจะเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้มามาก พวกเขามองหน้ากันเอง ในขณะนั้นบรรยากาศเหลือเพียงเสียงร้องไห้ของจ้าวจุ้นเซี่ย
"เฮ้อ... เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ คุณก็กล้าเอาไปมอบให้คนแปลกหน้า..."
ตำรวจหนุ่มพูดได้แค่ครึ่งประโยค ก็ถูกตำรวจที่อายุมากกว่าขัดจังหวะ ในเวลานี้ต้องการการปลอบประโลม ไม่ใช่การกระตุ้นผู้เสียหาย
เขาตบไหล่ของจ้าวจุ้นเซี่ยเบาๆ พูดเสียงนุ่มว่า: "จากจำนวนเงินที่สงเติงหุยฉ้อโกงครั้งนี้ ถ้าจับได้ จะถูกตัดสินจำคุกสามสิบปีขึ้นไป นี่ก็คงเป็นผลลัพธ์ที่ดีเพียงอย่างเดียวนะครับ..."
จำคุกสามสิบปีขึ้นไป?
ถึงจะตัดสินจำคุกเขาตลอดชีวิต แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร? เงินของเธอก็หายไปแล้ว คิดถึงเงินกู้ที่ต้องจ่ายคืนธนาคารทุกเดือน จ้าวจุ้นเซี่ยรู้สึกหายใจไม่ออก หมดสติล้มลงกับพื้น
แต่พอร่างกายสัมผัสกับพื้น อาการบาดเจ็บจากกระดูกหักก็ถูกกระตุ้นอีกครั้ง เป็นลมก็เป็นไม่ได้ ได้แต่นอนคว่ำอยู่บนพื้น สะอื้นอย่างเจ็บปวด
ในขณะเดียวกัน
ที่โชว์รูมรถแลมโบร์กินี
ซูจวินพิจารณาอุปกรณ์ตกแต่งต่างๆ ของรถสปอร์ตอย่างละเอียด ในที่สุดก็ตัดสินใจเลือกรุ่นที่ปรับแต่งแล้วราคาสามสิบล้าน
ซ่งหยุนเห็นสีหน้าภาคภูมิใจของอีกฝ่าย จึงถามอย่างสงสัย: "นายถูกหวยเหรอ? ถึงจะถูกรางวัลที่หนึ่ง ก็ไม่ได้มีเงินมากขนาดนั้นนะ?"
"นายดูถูกใครเนี่ย! บอกให้รู้นะ ไม่มีนายที่เป็นตัวซวยคนนี้ ครอบครัวเราทั้งหมดอยู่ดีมีสุขมาก แถมยังมีโครงการที่ออกไข่ทองด้วย! อย่าว่าแต่สามสิบล้านเลย แค่สามร้อยล้าน อีกครึ่งปีสำหรับฉันก็แค่เศษเงินเท่านั้น!"
เมื่อเห็นท่าทางมั่นใจของซูจวิน พนักงานขายสาวรู้สึกดีใจสุดๆ ถ้ารถคันนี้ขายสำเร็จ เงินเพียงพอให้เธอจ่ายเงินดาวน์บ้านในมหานครได้แล้ว!
"ถึงจะมีโครงการ พวกนายก็ไม่มีเงินนี่นา ตอนนี้มีคนหลอกลวงเยอะนะ แค่พูดลอยๆ ก็สามารถหลอกเอาเงินไปใช้จ่ายฟุ่มเฟือยได้ หวังว่าคนที่พวกนายเจอจะไม่ใช่คนแบบนั้นนะ"
เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งหยุน ซูจวินโกรธจนกระโดดตัวลอย
เขาชี้นิ้วไปที่จมูกของซ่งหยุน แล้วแค่นเสียงเย็นว่า: "อย่าคิดว่าทุกคนจะเหมือนนาย สังคมนี้ ยังไม่ได้เลวร้ายถึงขนาดนั้น!"
พูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะโทรหาสงเติงหุย ในเมื่อลงทุนไปแล้ว ตัวเองในฐานะผู้ถือหุ้นรายย่อย ขอเบิกเงินปันผลล่วงหน้าบ้างคงไม่มีปัญหาใช่ไหม?
"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด... ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด... หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาโทรใหม่อีกครั้งในภายหลัง..."
ไม่มีคนรับ?
ซูจวินขมวดคิ้วแน่น แล้วโทรไปอีกครั้ง
หลายนาทีต่อมา ซูจวินที่โทรไปแล้วกว่าสิบครั้งเหงื่อเย็นไหลเต็มหน้าผาก
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมไม่มีคนรับโทรศัพท์?
ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่ได้จ่ายเงิน พอโทรไปเลขาฯ ก็รับทันที แต่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?
พอโทรติดจะต้องฟ้องลุงสงให้ได้ ให้เขาไล่เลขาฯ ที่ไม่รับผิดชอบคนนี้ออก!
อีกหลายนาทีผ่านไป โทรศัพท์ก็ยังไม่มีคนรับ
ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุเริ่มรู้สึกหงุดหงิดแล้ว แม้แต่น้องเจี๋ยก็มีความรังเกียจอยู่ลึกๆ ในแววตา
"เดี๋ยวก่อน ฉันจะโทรหาแม่ถามสถานการณ์..."
ซูจวินเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก นิ้วมือสั่นเล็กน้อยขณะกดโทรหาจ้าวจุ้นเซี่ย
ติดแล้ว!
"แม่! ช่วยโทรหาลุงสงหน่อย ผมโทรไม่ติด!"
เสียงคุ้นเคยของแม่ไม่ได้ดังมา ปลายสายมีเสียงซู่ซ่าครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงผู้ชายก็พูดว่า: "สวัสดีครับ ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากแผนกอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ กองปราบปรามอาชญากรรมมหานคร คุณเป็นลูกชายของคุณจ้าวใช่ไหมครับ?"
"หา?"
ซูจวินงุนงง ทำไมตำรวจถึงมาหาแม่ล่ะ?
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เขาแกล้งทำเป็นใจเย็น เดินออกไปไกลๆ แล้วพูดเสียงเบา: "แม่ผมทำอะไรผิดเหรอครับ?"
"เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ..."
ตำรวจเล่าเรื่องของสงเติงหุยอีกครั้ง สุดท้ายพูดว่า: "คุณแม่ของคุณดูเหมือนจะบาดเจ็บ ตอนนี้นอนคว่ำอยู่บนพื้นไม่ขยับ พวกเราก็ไม่รู้ว่าเธอไม่สบายตรงไหน ก็เลยเรียก 120 มา เดี๋ยวคุณไปที่โรงพยาบาลประชาชนที่สามของมหานครโดยตรงนะครับ"
พูดจบ อีกฝ่ายก็วางสาย
ฟังเสียงสัญญาณไม่ว่างในโทรศัพท์
ซูจวินตกใจ...
เขาคิดนับพันนับหมื่นครั้ง คิดแต่ว่าตัวเองจะได้ผลประโยชน์เท่าไหร่ แต่กลับไม่ได้คิดเลยว่าสงเติงหุยที่ดูเป็นคนมีมารยาทจะเป็นคนหลอกลวง!
เขาไม่สามารถสงบใจได้อีกต่อไป ตาพร่ามัวล้มนั่งลงกับพื้น
"คนฉ้อโกง... ลุงสงเป็นคนฉ้อโกง..."
สามล้านหายไปแล้ว...
แม้แต่เหรียญสามล้านเหรียญโยนลงแม่น้ำหวงผู่ ก็ยังได้ยินเสียงน้ำ แต่ตอนนี้ดีนัก ทุกอย่างหายไปหมด...
สามล้านนี้ยังเป็นเงินที่ได้มาจากการจำนองบ้าน ดอกเบี้ยและเงินต้นที่ต้องจ่ายทุกเดือน...
คิดถึงตรงนี้ ซูจวินแทบจะเป็นลม
น้องเจี๋ยที่อยู่ไกลออกไปเห็นซูจวินนั่งอยู่บนพื้น จึงขมวดคิ้วเดินเข้ามาถาม: "เป็นอะไร? วันนี้จะสั่งจองรถคันนี้ไหม?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซูจวินอดไม่ได้ที่จะร้องไห้โฮ: "หมดแล้ว หมดทุกอย่างแล้ว กูไม่มีเงินแล้ว... สามล้านเชียวนะ... กูทั้งชีวิตอาจจะหาไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วมันก็หายไปแล้ว..."
น้องเจี๋ยขมวดคิ้ว ไม่รู้สึกว่าซูจวินน่าสงสารเลย รู้สึกแต่ว่าน่าอาย
เธอมองซูจวินด้วยสายตาเหยียดๆ แล้วหันไปเปิดนามบัตร wx ยิ้มเสน่ห์ให้ซ่งหยุนพลางพูดว่า: "หนุ่มหล่อ แอดเพื่อนกันหน่อย ไว้ไปดื่มด้วยกันนะ~"
ซูจวินที่นั่งร้องไห้ทุบพื้นได้ยินว่านางฟ้าของตัวเองทรยศตัวเอง หันไปเข้าอ้อมอกของซ่งหยุน ก็ยิ่งร้องไห้หนักกว่าเดิม
"ขอโทษนะคะ สามีฉันไม่เคยแอดเบอร์ผู้หญิงแปลกหน้า และสามีฉันเป็นคนเลือกกินมากด้วย หน้าตาไม่สวยไม่อยู่ในเมนูอาหารของเขาหรอกค่ะ"
เหยี่ยชิงชิงออกมายืนเท้าสะเอวพูด
น้องเจี๋ยตั้งใจจะพูดแย้งสองสามประโยค แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่งดงามและรูปร่างที่น่าทึ่งของอีกฝ่าย ก็อดรู้สึกไม่มั่นใจไม่ได้
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ได้แต่ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับซ่งหยุน เธอเงยหน้ามองซ่งหยุนด้วยสายตาน่าสงสาร หวังเพียงว่าชายตรงหน้าจะไม่ทำให้เธอเสียหน้า
แต่ซ่งหยุนทำเหมือนไม่เห็น ขมวดคิ้วมองเงาหลังของซูจวิน
"ชิบหาย..."
น้องเจี๋ยโกรธจนแทบคลั่ง เดินกระทืบรองเท้าส้นสูงจากไป เดินผ่านซูจวินยังเตะเขาอีกที
"ไอ้โง่... วันนี้ออกมากับนายได้แต่อับอาย รอดูนะว่าคุณย่าจะทำให้นายตายทางสังคมยังไงตอนกลับไปมหาวิทยาลัย!"
(ฟรีทั้งเล่ม)
แม่ยาย: "เพิ่มสินสอดอีก 200,000 หยวน ฉันอยากเปลี่ยนบ้านใหม่!"
น้องเขย: "อย่าคิดว่าจ่ายเงินไม่กี่บาทแล้วจะทำตัวเป็นเจ้านาย!"
ในขณะที่ซ่งหยุนกำลังโมโห เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา
ติ๊ง! ผู้อาศัยเช็คอินสำเร็จ รางวัลคือสาวสวยระดับท็อปจากมหานคร!
ในขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย รถแลมโบกินีคันหนึ่งก็แล่นมาจากที่ไกลๆ
ประตูรถเปิดออก สาวสวยคนหนึ่งลงจากรถและจับมือซ่งหยุน
"พี่หยุน เรามาแต่งงานกันเถอะ!"