เพื่อนผีร้ายให้ฉันรับผิด ฉันเลยจัดการส่งเธอเข้าคุก
Isabella Preston
## บทที่ 1

เสียงอึกทึกดังอยู่ข้างหู มือฉันอ่อนแรง ร่างกายล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้ ฟุบลงบนหมอนอิง เสียงร้องไห้ด้วยความน้อยใจยังคงดังไม่หยุด
"อาหวู่ ฉันไม่อยากอยู่กับเขาแล้วจริงๆ เขาทำเกินไปแล้ว ฮือๆๆ..."
"ให้ฉันไปอยู่บ้านเธอดีไหม ในเมื่อเธอยังมีห้องว่างอยู่อีกห้อง เธอยังไม่ได้ปล่อยเช่าใช่ไหม? เธอเคยบอกว่าจะเก็บห้องไว้ให้ฉันนะ โจวเทาคราวนี้ทำเกินไปแล้ว ถึงกับให้ฉันจ่ายเงิน โมโหจะตาย นี่มันไม่ใช่การหลอกเอาเงินฉันหรอกหรือ!"
ขณะที่ได้ยินเสียงบ่นของหลีเซี่ยวเซี่ยว หัวใจฉันก็ปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ซัดสาด
เรื่องที่หลีเซี่ยวเซี่ยวพูดถึงนี้ เกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน ตอนที่ฉันถูกแฟนเธอจ้างคนมาฆ่า
เธอรู้จักกับโจวเทาในห้องไลฟ์ โจวเทาให้ทิปเธอเกือบล้านหยวน เธอดีใจจนรีบคว้าโจวเทาเป็นแฟน พอรู้ว่าโจวเทาเป็นลูกเศรษฐี ก็ยิ่งทำเกินไปกว่าเดิม เรียกร้องให้โจวเทาต้องให้ทิปเธอวันละ 5,200 ถึงจะพอใจ
เธอลงเล่นน้ำมาหลายปีแล้ว เพื่อจะล่อปลาตัวใหญ่นี้ จึงแสร้งทำเป็นสาวบริสุทธิ์ และคอยให้ฉันช่วยปิดบังความจริง
ฉันฟังเธอพูดอย่างจริงใจ บอกว่าตัวเองอยากใช้ชีวิตดีๆ และจะมีแค่โจวเทาคนเดียว ฉันถึงได้ตกลงช่วยเธอโกหก
แต่ไม่คิดว่า จะถูกเธอทรยศทีละก้าว ทุกเรื่องที่เธอทนความเหงาไม่ไหวถูกโยนมาให้ฉัน สุดท้ายฉันกลายเป็นตัวร้ายในคำพูดของเธอ เป็นคนที่ทำให้เธอตกต่ำ จนนำไปสู่จุดจบของฉัน
พอนึกถึงเรื่องนี้ ฉันก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะด่าออกมา
ตอนนั้นเธอพูดติดปากว่าตัวเองเหงา อยากให้ฉันมาอยู่เป็นเพื่อน ฉันคิดว่าอาชีพของตัวเองอิสระ จะเช่าบ้านที่ไหนก็เหมือนกัน เลยย้ายมาอยู่คอนโดหรูแถวนี้คนเดียว
แล้วก็เพราะเธอร้องไห้บ่อยๆ บอกว่าไม่มีที่ไป เพื่อให้เธอสบายใจ ฉันเลยให้กุญแจเธอไปหนึ่งดอก เก็บห้องว่างไว้ให้ แบกรับค่าเช่าแพงๆ คนเดียว ไม่คิดว่าจะกลายเป็นการนำหมาป่าเข้าบ้าน
ได้ยินหลีเซี่ยวเซี่ยวเรียกอย่างไม่พอใจ: "อาหวู่ ฉันกำลังคุยกับเธออยู่นะ เธอได้ยินไหม?"
ดวงตาฉันวาบไปด้วยแสงมืดมน
ชาตินี้ หลีเซี่ยวเซี่ยวอย่าหวังจะได้เหยียบฉันขึ้นไป ขอให้เธอเป็นหนูในท่อระบายน้ำไปทั้งชีวิตเถอะ!


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ฉันหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมาและกดปุ่มบันทึกเสียง
เมื่อเห็นไฟแดงของการบันทึกเสียงติดขึ้น ฉันพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ "อืม ฉันกำลังฟังอยู่"
ฉันพูดอย่างจริงจัง "อาจจะเป็นเพราะเขาใช้เงินกับเธอมากเกินไป จนครอบครัวเขารู้เข้าก็ได้นะ บางทีอาจจะเป็นการทดสอบจากครอบครัวเขา แล้วพวกเธอก็รักกันดีไม่ใช่เหรอ ให้เขาใช้เงินกับเธอบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก หรือว่าช่วงนี้เธอขาดเงินอีกแล้ว?"
หลีเซี่ยวเซี่ยวไม่ทันสังเกตกับดักในคำพูดของฉัน เอาแต่บ่นอย่างไม่พอใจ
"น่ารำคาญจริง ที่เขาใช้เงินกับฉันก็เป็นเรื่องที่ควรจะเป็นไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่ได้เป็นคนที่มองแค่ความรักเหมือนเธอนะ"
"ฉันก็ขาดเงินสิ เธอก็รู้นี่ เดือนนี้ฉันต้องผ่อนอีกสองสามหมื่น ยังไม่รู้จะหาที่ไหนเลย อาหวู่ที่รัก ช่วยผ่อนให้หน่อยได้ไหม?"
ความรู้สึกขยะแขยงในดวงตาฉันแทบจะกลายเป็นรูปธรรม
ชาติที่แล้วก็เป็นแบบนี้
ฉันรู้มาตลอดว่าหลีเซี่ยวเซี่ยวติดหนี้นอกระบบ เธอไม่มีปัญญาจะใช้คืน เลยขอให้ฉันช่วยตลอด เพราะฉันเขียนนิยายหาเงินเลี้ยงตัวเองได้ เธอคิดว่าฉันหาเงินง่าย แถมยังขอให้ฉันสอนเธออีก แต่น่าเสียดายที่เธอไม่มีแววเลย
อุตส่าห์หางานเขียนแทนให้เธอ แต่เธอก็บอกว่าทำไม่ไหวตลอด เอางานมาให้ฉันเขียน แล้วเธอก็รับค่าจ้างไป
สุดท้าย ทุกครั้งที่ฉันโอนเงินให้เธอผ่อนหนี้ กลับกลายเป็นหลักฐานว่าฉันเป็นหนี้เธอ เป็นการจ่ายเงินคืนให้เธอ
แม้แต่คำว่า "ผ่อนหนี้" ในแชทวีแชทของฉัน ก็ถูกเธอตัดต่อเอาไปใช้ประโยชน์ ลบๆ แก้ๆ จนกลายเป็นหลักฐานว่าฉันบังคับให้เธอยืมเงิน ส่วนประวัติแชทของฉันถูกเธอเตรียมการไว้แล้ว ลบทิ้งจนหมดเกลี้ยง
ฉันกดความอาฆาตไว้ พยักหน้า
"ได้ๆ งั้นเดือนนี้ฉันจะช่วยผ่อนให้ก็แล้วกัน แต่เธอก็อย่าใช้จ่ายเกินตัวนักนะ ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็ให้สามีเธอช่วยสิ"
หลีเซี่ยวเซี่ยวแกล้งถอนหายใจ "ช่างเถอะ ถึงเขาจะเป็นลูกเศรษฐี แต่ฉันกับเขาก็แชร์ค่าใช้จ่ายกันทุกเดือนนะ"
"ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณเขาหรอก"
"แล้วก็ไม่อยากให้เขารู้เรื่องที่ฉันติดหนี้นอกระบบด้วย เราเป็นเพื่อนกัน เธอจะช่วยปิดเป็นความลับให้ฉันใช่ไหม? บ้านเขารวยนะ พอฉันแต่งเข้าไปแล้ว เธอก็ตามฉันไปอยู่ด้วย เราจะได้เป็นเพื่อนรักกันต่อไป"
ฮึ
ชาติที่แล้วหลีเซี่ยวเซี่ยวก็ชอบสร้างภาพตัวเองเป็นผู้หญิงเก่ง บอกว่าแชร์ค่าใช้จ่ายตลอด แต่จริงๆ แล้วแอบให้ผู้ชายเลี้ยงตลอด ยังมาดูถูกฉันว่าอ่อนแอไม่เก่งอะไรเลย บอกว่าฉันเหมาะที่จะเป็นกาฝากเท่านั้น
ยังจะบอกให้ไปอยู่ด้วยอีก ฉันจะไปเป็นสาวใช้ติดสินสอดให้เธอเหรอ?
ฉันเยาะเย้ยในใจ แต่น้ำเสียงยังคงเหมือนเดิม "เออ แต่โจวเทานี่น่าหงุดหงิดจริงๆ เป็นถึงลูกเศรษฐีแท้ๆ ยังจะให้เธอร่วมจ่ายอีก บ้าไปแล้ว"
ฉันได้ยินเสียงลมหายใจของหลีเซี่ยวเซี่ยวที่เปลี่ยนไปทางโทรศัพท์อย่างพอใจ
ฮิฮิ
ไม่พอใจสินะ?
หลีเซี่ยวเซี่ยวน่าจะไปเป็นนางเอกในโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ได้เลย ทั้งรักทั้งชอบ ชอบโจวเทา แต่ก็ชอบดอกไม้ข้างทางด้วย
ถ้าเธอบ่นเองได้ แต่ถ้าคนอื่นด่าแฟนเธอแค่คำเดียว เธอก็ไม่พอใจ
แต่เธอเป็นคนบ่นให้ฉันฟังก่อน ต่อให้ฉันด่ายังไง เธอก็ได้แต่อัดอั้นฟังไป
อาจจะเพราะโกรธ พูดไม่กี่คำ หลีเซี่ยวเซี่ยวก็วางสาย ทิ้งท้ายไว้แค่ "อย่าลืมโอนเงินให้ฉันนะ แล้วก็อีกสองสามวัน ไปเที่ยวกับฉันหน่อยสิ น้องๆ ที่ฉันจีบไว้นัดเจอน่ะ~"
โทรศัพท์วางสาย
ฉันหยุดบันทึกเสียง ยิ้มอย่างพอใจ
หลักฐานชิ้นเดียวไม่พอที่จะทำให้หลีเซี่ยวเซี่ยวสิ้นหวัง ยังมีอะไรให้เล่นอีกเยอะ!
เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องเปลี่ยนกุญแจบ้านก่อน แล้วก็การนัดเจอกันอีกสองวัน
ครั้งนั้นเองที่โจวเทาได้กลิ่นเหล้าและรอยจูบบนตัวหลีเซี่ยวเซี่ยว
แต่ในคำพูดของหลีเซี่ยวเซี่ยว กลายเป็นว่าไปฉลองวันเกิดกับฉัน แล้วฉันเรียกนายแบบมา บอกว่าอยู่คนเดียวไม่ไหว ต้องให้เธออยู่ด้วย เธอเลยจำใจต้องอยู่ที่นั่น
และนั่นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของความตายของฉัน
ยิ่งคิดยิ่งแค้น ฉันรีบสั่งซื้อกล้องแอบถ่ายและเครื่องบันทึกเสียงทันที


## บทที่ 3

การเปลี่ยนกุญแจเป็นไปได้ง่ายกว่าที่ฉันคิดไว้มาก
ฉันได้รับกุญแจใหม่และถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่ว่าเรื่องอื่นจะเป็นอย่างไร อย่างน้อยก็ป้องกันไม่ให้หลีเซี่ยวเซี่ยวขโมยกุญแจมาเปิดประตูบ้านฉันได้อีก
ชาติที่แล้วเธอขโมยแหวนทองมรดกตระกูลของฉันไป เอาไปขายใช้หนี้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าแหวนวงนั้นมีความสำคัญกับฉันแค่ไหน ยังจงใจขโมย
ชาตินี้เธอจะไม่มีโอกาสแม้แต่นิดเดียว!
เวลาผ่านไปสองวัน หลีเซี่ยวเซี่ยวแต่งตัวเต็มยศมาหาฉัน
พูดตามตรง รูปลักษณ์ของเธอดูดีทีเดียว เพราะเธอเก่งเรื่องแต่งตัวและแต่งหน้ามาตลอด แต่หน้าตาของเธอนั้นค่อนข้างด้อยไปหน่อย
ส่วนสูง 158 เซนติเมตร น้ำหนักตั้ง 160 ปอนด์ แทบจะเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสอยู่แล้ว
แต่เธอกลับคิดว่าตัวเองน่ารักน่าเอ็นดู ซ้ำยังพูดจาดูถูกรูปร่างได้สัดส่วนแบบฉันอีก
ไม่สิ บางทีอาจไม่ใช่การดูถูก แต่เป็นเพราะอิจฉามากเกินไปจนพูดดีๆ ไม่ออก
"อาหวู่ เราไปกันเถอะ" หลีเซี่ยวเซี่ยวเดินมาคล้องแขนฉัน บ่นอย่างเคยชิน "ก็ผัวฉันนี่แหละ อยู่บ้านก็จูบไม่หยุด ฉันเกือบมาสาย"
ดูเหมือนเธอจะชอบอวดว่ามีคนรักและตามใจ
ฉันมองผิวพรรณเปล่งปลั่งของหลีเซี่ยวเซี่ยว จู่ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
ฉันจึงลองหยั่งเชิงอย่างแนบเนียน: "เสี่ยวเสี่ยว อาการซึมเศร้าของเธอดีขึ้นหรือยัง? ฉันเป็นห่วงเธอนะ เจอคนแปลกหน้าแล้วไม่อึดอัดเหรอ ถ้างั้นเราไม่ไปดีกว่า"
คนเป็นโรคซึมเศร้าจะมีผิวพรรณผ่องใส ไร้รอยแผล แถมสีหน้าดูดีขนาดนี้ได้ยังไง?
หลีเซี่ยวเซี่ยวอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น
"ยังเลย ฉันว่าจะไปหาหมอสัปดาห์หน้า ซื้อยามากิน"
"แต่เธอไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่ได้กลัวสังคมซะหน่อย อย่ากังวลไปเลย ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ"
ฉันรู้สึกเย็นวาบในใจ
หลีเซี่ยวเซี่ยวโกหกมากเกินไปจนจำไม่ได้แล้วหรือว่าตัวเองโกหกอะไรไปบ้าง?
ดูท่าเธอคงโกหกฉันมาตั้งแต่ต้นจนจบ
ชาติที่แล้ว ฉันกลับมาเป็นโรคซึมเศร้าอีกครั้งเพราะการรังควานของหลีเซี่ยวเซี่ยว แต่เพราะฉันเองก็รู้สึกครึ่งตายครึ่งเป็นอยู่แล้ว แม้จะตรวจพบว่าอาการหนัก ก็ไม่อยากเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล
ยิ่งไปกว่านั้น การกินยาจะทำให้ฉันสูญเสียความรู้สึกทางอารมณ์ และชาด้านมากขึ้นเรื่อยๆ ตราบใดที่ยังไม่ถึงทางตัน ฉันไม่อยากสละสิทธิ์ความเป็นอิสระของตัวเอง
หลังจากหลีเซี่ยวเซี่ยวรู้ว่าฉันเป็นโรคซึมเศร้า เธอไม่เพียงไม่ปลอบใจ แต่ยังพยายามให้ฉันให้อภัยต้นเหตุที่ทำให้ฉันซึมเศร้า
ถึงขั้นพูดว่า "แค่โดนลวนลามเองนะ ตอนฉันเรียนมัธยมปลายก็เคยโดนเพื่อนผู้ชายในห้องลวนลามเหมือนกัน!"
"อย่าทำตัวเรื่องมากสิ เธอก็ไม่ได้โดนอะไรจริงๆ สักหน่อย"
ฉันคิดว่าเธอแค่ไม่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่น แต่ไม่นึกว่า หลังจากฉันตาย วิญญาณถูกบังคับให้ติดตามเธอในช่วงนั้น กลับได้เห็นเธอใช้ผลงานที่ฉันยังไม่ได้เผยแพร่ ทำศัลยกรรม ดูดไขมัน สร้างภาพลักษณ์นักเขียนสาวสวยที่เป็นโรคซึมเศร้า ทำเงินมหาศาล กลายเป็นผู้ชนะในชีวิต
แล้วฉันล่ะ?
ในคำพูดของเธอ ทุกเรื่องสกปรกและเลวร้าย ล้วนเป็นเพราะฉันบังคับให้เธอทำ ส่วนเธอเป็นแค่นักเขียนสาวสวยที่เป็นโรคซึมเศร้าที่ใจดีและให้อภัยเพื่อนสนิทเสมอ
เธอถึงกับพูดว่า "ก่อนอาหวู่จะตาย เธออยากเขียนหนังสือและเป็นนักเขียนมาตลอด แต่เธอไม่มีพรสวรรค์ ฉันสงสารเธอ เลยให้เธอเผยแพร่ผลงานของฉัน ไม่นึกว่าเธอจะแอบอ้างว่าเป็นของตัวเอง"
"นี่เป็นผลงานชิ้นสุดท้ายของฉัน แม้อาหวู่จะไม่ดี แต่ฉันยินดีใช้ปากกาของฉันไว้อาลัยมิตรภาพของเรา"
พลิกดำเป็นขาวอย่างไร้ยางอายที่สุด!
ส่วนโจวเทาที่ฆ่าฉันตายเพื่อเธอก็ติดคุก หลีเซี่ยวเซี่ยวตัดต่อคำกล่าวหาที่เธอเคยมีต่อโจวเทาก่อนหน้านี้ แล้วเพิ่มจุดน่าสงสารให้ตัวเอง
เธอล้างตัวเองจนสะอาดหมดจด
ฉันตายในถุงกระสอบสกปรก ชิ้นส่วนร่างกายไหลลงท่อระบายน้ำเข้าท่อน้ำเสีย กว่าจะกู้ขึ้นมาได้ก็ประกอบร่างไม่ครบ
หลีเซี่ยวเซี่ยวเอาตัวตนและผลงานของฉันไป ล้างความอัปยศและความสกปรกทั้งหมด ทำแท้งลูกในท้องทิ้ง กลายเป็นนักเขียนสาวสวยที่มีประสบการณ์เจ็บปวดแต่อ่อนโยนและใจดี แต่งงานกับลูกชายเศรษฐีที่หลงรักในพรสวรรค์ของเธอ มีความสุขไปทั้งชีวิต
ฉันหลับตาลง ลบความทรงจำที่เต็มไปด้วยเลือดและเนื้อออกจากสมองให้หมด
ไม่รีบ
ฉันไม่รีบ
ฉันมีเวลามากพอที่จะจัดการกับหลีเซี่ยวเซี่ยว
ฉันปล่อยให้หลีเซี่ยวเซี่ยวลากฉันขึ้นรถ มุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่เธอกำหนด เมื่อถึงที่หมาย ฉันแอบเปิดเครื่องบันทึกเสียงในโทรศัพท์อีกเครื่องในกระเป๋าอย่างไม่ให้สังเกตเห็น
และพวงกุญแจหมีน้อยอันใหม่บนกระเป๋าของฉัน ดวงตาก็เปล่งประกายวาววับ
"ถึงแล้ว เข้าไปกันเถอะ" หลีเซี่ยวเซี่ยวผลักประตู พาฉันเดินเข้าไปในไนต์คลับเย่เซ่อ


## บทที่ 4

หลีเซี่ยวเซี่ยวไปติดพันกับผู้ชายคนนั้น เขาเป็นนายแบบที่ไนต์คลับเย่เซ่อ
เธอสนุกกับการที่ผู้ชายทุกคนหลงใหลในตัวเธอ และชนะทุกครั้งบนเตียง แต่ก็ยังต้องรักษาภาพลักษณ์ความบริสุทธิ์ไว้
ฉันได้กลิ่นบุหรี่ในอากาศ รู้สึกคลื่นไส้
ฉันไม่ได้เกลียดการสูบบุหรี่ แม้แต่ตัวเองยังสูบเวลาเครียด
แต่กลิ่นบุหรี่ที่นี่ผสมกับกลิ่นราคะต่ำทราม ทำให้รู้สึกขยะแขยง
ฉันรีบสะบัดแขนของหลีเซี่ยวเซี่ยวออก แล้วอาเจียนเบาๆ พลางส่ายหน้า "เซี่ยวเซี่ยว ฉันรู้สึกไม่ค่อยดี เธอไปเองเถอะ ฉันจะรอข้างนอก"
หลีเซี่ยวเซี่ยวดูไม่ค่อยพอใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าของฉัน ก็จำใจยอมรับ
"ก็ได้ เธอไปรอที่ร้านชานมสักร้านแล้วกัน ตอนกลางคืนเราต้องกลับด้วยกันนะ"
ไม่อย่างนั้น เธอคงอธิบายกับโจวเทาไม่ได้ว่าทำไมถึงกลับบ้านดึกคนเดียว
ฉันพยักหน้า แล้วรีบออกจากไนต์คลับเย่เซ่อทันที
ฉันไม่อยากเสียเวลารอเธอที่ร้านชานมหรอก
หลีเซี่ยวเซี่ยวจริงๆ แล้วไม่ได้น่ากลัวอะไร เธอแทบไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่เธอพิษร้าย เก่งเรื่องยุแยง เก่งเรื่องพลิกดำเป็นขาว และโจวเทาก็โง่พอ ส่วนร่างกายฉันก็อ่อนแอพอ
เธอถึงได้ทำสำเร็จ
โชคดีที่ฉันย้อนเวลากลับมา...
มาเร็วพอ
ทุกอย่างมีโอกาสเริ่มต้นใหม่
ฉันเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะใกล้ป้ายรถเมล์ รอรถไปพลางโทรศัพท์ไป
โทรศัพท์ดังสองครั้งก็มีคนรับ
ฉันยิ้มพลางพูดชัดถ้อยชัดคำ "สวัสดีค่ะ ฉันอยากแจ้งความค่ะ ฉันสงสัยว่าที่ไนต์คลับเย่เซ่อมีการค้าประเวณี"
หลังจากวางสาย ฉันรู้สึกโล่งทั้งตัว
นี่เป็นเพียงดอกเบี้ยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น
ดูจากระดับการพูดจาลามกของหลีเซี่ยวเซี่ยวกับนายแบบคนนั้น ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะรอดไปได้ง่ายๆ
ส่วนฉัน?
แย่ที่สุดก็แค่ถูกเรียกไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ ไม่เป็นไร
ยังไงฉันก็เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่างไว้แล้ว
แต่ฉันไม่คิดว่า เรื่องราวจะราบรื่นกว่าที่คิดไว้มาก
คืนนั้นเอง ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดินด้วยซ้ำ ตอนที่ฉันกำลังนั่งกินแตงโมอย่างเพลิดเพลินบนโซฟาที่บ้าน ก็ได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้น
ฉันชะงัก อยากจะแกล้งทำเป็นไม่อยู่บ้าน แต่โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ ก็สั่น
หลังจากที่ฉันตายอย่างทรมานในชาติที่แล้ว ตอนนี้ฉันระวังตัวมากขึ้น
ประตูต้องล็อกสามชั้น โทรศัพท์ต้องปิดเสียง ม่านหน้าต่างในบ้านต้องปิดตลอดเวลา
ชีวิตของฉันมีค่าที่สุด
ฉันถือโทรศัพท์เดินเข้าห้องนอนแล้วรับสาย แกล้งทำเสียงเหมือนเพิ่งตื่น "ฮัลโหล?"
เสียงของโจวเทาที่กลั้นความโกรธและกังวลดังมาตามสาย "เสิ่นหวู่ เซี่ยวเซี่ยวอยู่ที่บ้านเธอไหม? เธออยู่กับเธอหรือเปล่า?"
"หา?"
ฉันแสร้งทำเป็นตกใจ สร้างเสียงฝีเท้าวิ่งรีบร้อน วิ่งไปที่ประตูแล้วเปิดออก หอบหายใจ หน้าตาไม่ดี "ไม่จริงใช่ไหม? เซี่ยวเซี่ยวยังไม่กลับเหรอ?"
"เธอไปไหนมา?" โจวเทาถามทันที
ฉันทำเหมือนพลั้งปากพูดออกไป รีบส่ายหน้า "ฉันพูดผิดไป ฉันไม่รู้ว่าเธอไปไหน"
โจวเทาดูเหมือนถังแก๊สที่กำลังจะระเบิด
เขาขวางมือที่ฉันกำลังจะปิดประตูไว้ แล้วตะโกนด้วยความโกรธ
"เสิ่นหวู่! เซี่ยวเซี่ยวเป็นเพื่อนสนิทของเธอ เธอมีเพื่อนสนิทแค่เธอคนเดียว ตอนนี้เธอหายไปไม่รู้อยู่ที่ไหน โทรก็ไม่ติด ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา เธอรับผิดชอบได้หรือเปล่า? ถ้าเธอรู้อะไร รีบบอกฉันมา!"
ฉันทำหน้าไม่ดี ลังเลอยู่นาน จนในที่สุดก็ทำเหมือนทนไม่ไหว พูดอย่างฝืนใจ
"ฉัน... ช่างเถอะ ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันแค่รู้ว่าวันนี้เธอไปที่ไนต์คลับเย่เซ่อ ชวนฉันไปด้วย แต่ฉันเป็นลมแดดเลยกลับมาก่อน ไม่คิดว่าเธอจะยังไม่กลับ"
"เธอไม่ได้ถามเพื่อนอีกคนของเซี่ยวเซี่ยวเหรอ? เธอไปเจอเพื่อนนะ"
ไนต์คลับเย่เซ่อทำให้โจวเทาขมวดคิ้ว แต่ด้วยความไว้ใจในแฟนสาว เขาไม่ได้คิดอะไรมาก รีบจะไปตามหา
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น ฉันมองดูคนโทรเข้า แทบจะหลุดขำ รีบรับสาย ทำท่าตื่นเต้นมาก
"เซี่ยวเซี่ยว! ในที่สุดก็มีข่าวจากเธอ เธออยู่ไหน? โจวเทากำลังเป็นบ้าเลย!"
เสียงของหลีเซี่ยวเซี่ยวที่กลั้นความโกรธและความสิ้นหวังดังมาตามโทรศัพท์ ฟังดูผิดเพี้ยนไปบ้าง แต่ทุกคำพูดชัดเจน
"อาหวู่ เธอมารับฉันที่สถานีตำรวจหน่อย โจวเทาไม่รู้เรื่องที่ฉันไปไนต์คลับใช่ไหม? แล้วเธอ ทำไมไม่รอฉัน? ช่างเถอะ... รีบมาเถอะ!"
ฉันรีบปิดโทรศัพท์อย่างลนลาน แล้วเงยหน้าขึ้นเห็นสีหน้าที่ดำทะมึนของโจวเทา
ที่หน้าประตูบ้านเล็กๆ เสียงของโจวเทาฟังดูเย็นชาเป็นพิเศษ "ฉันอยากรู้จังว่า ยังมีอะไรอีกที่ฉันไม่รู้!"
เมื่อเลือดสดๆ ซึมผ่านเสื้อผ้าของฉัน ฉันได้ยินเสียงข้างหูและรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

ที่แท้เพื่อนสนิทของฉันได้กลายเป็นผีร้าย

และฉันก็กลายเป็นเหยื่อบนเส้นทางแห่งความสุขของเธอ

เธอออกไปมีความสัมพันธ์กับนายแบบจนถูกจับได้ แต่กลับบอกว่าถูกใส่ร้ายว่าโดนวางยาตอนมาอยู่กับฉัน

เธอเป็นหนี้เงินกู้ดอกเบี้ยสูง แต่คนที่มาทวงหนี้กลับมาบุกถึงบ้านฉัน

เธอประจบประแจงเศรษฐีด้วยการไปนอนด้วย แต่ไม่กล้าให้แฟนรู้ จึงบอกว่าฉันบังคับให้เธอไปเป็นเพื่อนเที่ยว

เมื่อเธอพลาดท่าตั้งท้องกับผู้ชายแปลกหน้าจนปิดบังไม่ได้ เธอร้องไห้และกล่าวหาว่าฉันวางแผนทำร้ายเธอ จนฉันถูกดูถูกและถูกแทงตาย

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับย้อนไปก่อนที่ทุกอย่างจะเกิดขึ้น