พันธะรัก เจ้าสาวราชาปีศาจ
พริ้มเพรา
## บทที่1:เจ้าสาวจากต่างโลก

เสียงกู่ร้องของลมในป่าอันธการาดังแว่วราวกับบทเพลงโศกเศร้า
อลิซาเหยียบย่างบนผืนดินเปียกชื้น มือของเธอสั่นระริกเมื่อแสงจันทร์สีแดงสาดส่องลงมา
เธอหลงทางมานานนับชั่วโมง และไม่มีวี่แววว่าทางออกจะอยู่ที่ไหน
“ที่นี่…ที่ไหนกัน?” เธอพึมพำ น้ำเสียงแผ่วเบาเหมือนจะหายไปกับสายลม
ทันใดนั้นเอง—เสียงกีบเท้าสัตว์กระทบพื้นดังขึ้นจากเบื้องหลัง อลิซาหันขวับ ก่อนจะเห็นกองทัพปีศาจรูปร่างสูงใหญ่ ดวงตาเรืองแสงสีแดงเป็นทิวแถว
นำหน้าโดยชายผู้หนึ่ง ใบหน้าของเขาถูกซ่อนใต้หน้ากากสีดำสนิท มีเพียงดวงตาคมกริบสีเลือดเท่านั้นที่จ้องมองเธอ
“มนุษย์ผู้หลงทาง…” เสียงทุ้มต่ำราวคำสาปเอ่ยออกมา “เจ้า…ถูกเลือกแล้ว”
อลิซายังไม่ทันเอื้อนเอ่ยอะไร ร่างกายของเธอก็ถูกพลังลึกลับตรึงแน่น และในพริบตาเดียว เธอก็ถูกพาไปยังสถานที่หนึ่ง—ปราสาทสีดำมืดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขา
ปราสาทแห่งคาร์เซียน ราชาปีศาจ
ภายในท้องพระโรงกว้างใหญ่ แสงจากโคมไฟสีฟ้าจาง ๆ ส่องให้เห็นบัลลังก์หินที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ เขาถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลัก แต่เย็นชาเกินกว่ามนุษย์จะเอื้อมถึง
“ข้าคือ คาร์เซียน ราชาแห่งปีศาจ”
“และเจ้าคือเจ้าสาวของข้า”
อลิซาตาเบิกกว้าง ความกลัวปนกับความงุนงงตีรวนในหัวใจ
“ฉันไม่เข้าใจ…ทำไมต้องเป็นฉัน?”
คาร์เซียนมองเธออย่างพินิจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“เพราะหัวใจของเจ้าสะอาดเกินกว่าที่โลกนี้จะมีได้ เจ้า…คือกุญแจที่จะปลดปล่อยข้า”
อลิซาก้าวถอยหลัง แต่เสาค้ำยันเบื้องหลังขวางกั้นหนี เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้
ราชาปีศาจลุกขึ้นจากบัลลังก์ ผ้าคลุมสีดำขลับสะบัดไปตามจังหวะก้าว เขาเดินมาหาเธออย่างเชื่องช้า แต่น่าเกรงขาม
“เจ้าจะต้องผ่านพิธีกรรมสมรสในอีกเจ็ดวัน”
“และในระหว่างนั้น…เจ้าจะอยู่ที่นี่ ไม่มีวันได้หนี”
อลิซากำมือแน่น ดวงตาสีน้ำตาลเข้มสั่นไหวด้วยความกลัวและไม่ยอมแพ้
ในใจเธอรู้—หากเธอยอมจำนนง่าย ๆ ชีวิตของเธอจะไม่มีวันได้เป็นของตัวเองอีกต่อไป
“ฉันจะหาทางกลับบ้าน…” เธอกระซิบกับตัวเอง
แต่คาร์เซียนได้ยินทุกถ้อยคำ เขาแค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ และหันหลังกลับ
“หากเจ้าคิดเช่นนั้น…ก็ลองดูเถิด, เจ้าสาวของข้า”


## บทที่2:กุหลาบแห่งอันธการา

อลิซาถูกพามายังห้องพักส่วนตัวในปราสาทหลังจากถูกประกาศว่าเธอคือเจ้าสาวของราชาปีศาจ ห้องนั้นหรูหราโอ่อ่า แต่กลับเย็นเยียบจนชวนให้ขนลุก ผ้าม่านสีเลือดหมุนไหวในสายลมที่ไม่มีต้นตอ
เธอนั่งลงบนเตียงขนาดใหญ่ มือกำสาบเสื้อแน่น ขณะที่หัวใจเต้นโครมครามด้วยความกลัวและสับสน
“ฉันต้องหาทางออกจากที่นี่ให้ได้…” อลิซาพึมพำกับตัวเอง
คืนแรกผ่านไปด้วยความกระวนกระวาย นอนไม่หลับ จนรุ่งเช้า เมื่อนางกำนัลปีศาจที่มีรูปร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งเงาเข้ามาในห้อง
“นายหญิง โปรดเตรียมตัวสำหรับพิธีแห่งกุหลาบ,” นางกำนัลกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา
“พิธีอะไร?” อลิซาขมวดคิ้ว
“พิธีที่เจ้าต้องพิสูจน์ตัวเอง เพื่อเป็นเจ้าสาวของพระองค์คาร์เซียน… หากเจ้าล้มเหลว เจ้าจะถูกกุหลาบกลืนกิน…”
นางกำนัลไม่อธิบายอะไรมากกว่านั้น เธอเพียงนำชุดกระโปรงยาวสีดำแดงมาให้อลิซาสวมใส่ แล้วพาเธอเดินผ่านระเบียงหินยาวเข้าสู่สวนกลางปราสาท
สวนแห่งนี้แตกต่างจากสิ่งใดที่อลิซาเคยเห็น—ต้นไม้สูงใหญ่ไร้ใบ กิ่งก้านบิดเบี้ยวราวกับมือปีศาจ
กลางสวน มีทุ่งกุหลาบสีดำบานสะพรั่ง ดอกไม้เหล่านั้นสั่นไหวราวกับมีชีวิต
และที่กลางทุ่ง…คาร์เซียนยืนรอเธออยู่ ดวงตาเรืองแสงสีเลือดจับจ้องเธอไม่วางตา
“เจ้ามาแล้ว,” เขาเอ่ย “หากเจ้าต้องการเป็นเจ้าสาวของข้า…จงเดินผ่านทุ่งกุหลาบนี้โดยไม่ถูกหนามมันแตะต้อง”
อลิซาขบกรามแน่น—กุหลาบเหล่านี้ดูเหมือนมีชีวิตจริง ๆ ทุกครั้งที่ลมพัด ดอกไม้จะขยับหนามแหลมคมไปมาอย่างน่ากลัว
“แล้วถ้า…ฉันพลาดล่ะ?” เธอถามเสียงสั่น
คาร์เซียนโน้มตัวลง กระซิบข้างหูเธอเสียงเบาเย็นเยียบ
“เจ้าจะหลับใหล…ตลอดกาล”
อลิซาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวขาเข้าสู่ทุ่งกุหลาบแห่งความตาย…
หนามกุหลาบขยับตัว เสียงเสียดสีดังแว่วไปทั่วสนาม เธอขยับตัวอย่างระวังที่สุด หัวใจเต้นแรงแทบหลุดจากอก
ครั้งหนึ่ง หนามแหลมเฉียดแก้มเธอ อลิซารีบเอนตัวหลบอย่างหวุดหวิด เลือดจากบาดแผลเล็ก ๆ ซึมออกมา แต่เธอยังไม่หยุดเดิน
เธอก้าวไปเรื่อย ๆ แม้ร่างกายจะอ่อนล้า แม้ลมหายใจจะขาดช่วง แต่ในใจเธอมีเพียงคำเดียว—“ต้องรอด”
และในที่สุด…
อลิซาก็เดินข้ามทุ่งกุหลาบมาได้สำเร็จ
คาร์เซียนยิ้มเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ
เขาก้าวเข้ามาใกล้ แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเธอ ถือกุหลาบสีดำเพียงดอกเดียวขึ้นมา
“เจ้าพิสูจน์ตัวเองได้แล้ว, อลิซา”
“ตั้งแต่นี้ไป…เจ้าเป็นของข้า”
มือเย็นเยียบของราชาปีศาจประคองมือเธอ และมอบดอกกุหลาบแห่งอันธการาให้
อลิซามองดวงตาสีเลือดของเขาในระยะใกล้ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงบางอย่าง…ความเศร้าโศกที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้น
และหัวใจเธอก็เริ่มสั่นไหว…