หลังจากหย่าพร้อมกับเพื่อนสนิท สามีก็ตกใจ
Isabella Preston
## บทที่ 1

กลางดึก เสียงทะเลาะกันดังมาจากห้องของเพื่อนสนิทอีกครั้ง
ฉันถอนหายใจ มองเวลาที่ค่อยๆ ผ่านไป แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า
ตอนแรกฉันกับเพื่อนสนิทกำลังเดินช็อปปิ้งกันอย่างมีความสุข แต่บังเอิญเห็นเลขาสาวของกู้จือเยี่ยนกำลังเลือกแหวนอย่างหวานชื่น
เมื่อเธอเห็นฉันกับฉีเหยา ก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมีแววท้าทาย
"คุณหนูไป๋กำลังช็อปปิ้งอยู่เหรอคะ? ทั้งสองคนช่างสบายจริงๆ ถ้าให้ฉันพูดนะคะ พวกเราผู้หญิงควรมีความสามารถติดตัวสักอย่าง การพึ่งพาสามีตลอดไปไม่ใช่เรื่องดีหรอกค่ะ ถ้าวันไหนแก่ตัวลง มีคนอายุน้อยกว่ามาแทนที่ แล้วจะพึ่งใครกินล่ะคะ?"
คำพูดนี้ก็แค่จะบอกว่าฉันไม่มีความสามารถอะไรเลย ได้แต่พึ่งผู้ชายเลี้ยงดูใช่ไหม?
"เธอพูดยังไงน่ะ!"
ฉันโกรธขึ้นมาทันที ชี้หน้ากัวถิงจะเข้าไปเถียงกับเธอ
แต่ฉันยังไม่ทันเข้าไป มือที่มีข้อนิ้วชัดเจนก็ยื่นมาตบมือฉันลงไป
เป็นกู้จือเยี่ยน
เขาปกป้องกัวถิงไว้ข้างหลัง ขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงเตือนว่า "ไป๋มู่ฉือ พูดจาอะไรแบบนั้น! ออกมาข้างนอกก็ระวังภาพลักษณ์ตัวเองหน่อย!"
การตบของเขาไม่ได้ออมแรงเลย ตอนนี้แขนฉันบวมแดงเป็นรอยใหญ่
แขนที่แสบร้อนทำให้ฉันต้องขมวดคิ้ว
กู้จือเยี่ยนเห็นรอยฝ่ามือแดงๆ บนแขนฉันชัดเจน เขาชะงัก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกฉีเหยาผลักออกไป
ฉีเหยาทนไม่ได้ที่เห็นฉันถูกคนตบ เธอจ้องกู้จือเยี่ยนอย่างดุดัน ด่าว่า "กู้จือเยี่ยน นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า ช่วยคนนอกรังแกเมียตัวเอง!"
สีหน้ากู้จือเยี่ยนดูไม่ดี เขามองเลขาสาวที่อยู่ข้างหลัง ชัดเจนว่ากำลังตัดสินว่าใครถูกใครผิด
กัวถิงรีบทำท่าตกใจ เธอแกล้งบีบน้ำตาออกมาสองหยด จับชายเสื้อกู้จือเยี่ยนพูดเสียงอ่อนแอว่า
"ท่านประธานกู้คะ หนูไม่ได้รังแกคุณนายกู้นะคะ หนูแค่ทักทายเธอ บอกว่าพวกเรากำลังเลือกแหวนแต่งงาน ใครจะรู้ว่าคุณนายกู้จะโกรธ..."
คำพูดที่เธอแต่งเรื่องขึ้นมาและท่าทางแบบดอกบัวขาวทำให้ฉันกับฉีเหยาโกรธมาก
และถ้าคิดให้ดี คำพูดของเธอก็แค่จะบอกว่าเธอกับกู้จือเยี่ยนมีความสัมพันธ์กันแล้วไม่ใช่หรือ?
เห็นกู้จือเยี่ยนไม่ได้คัดค้าน หัวใจฉันก็ถูกกระแทกอย่างแรง สีเลือดบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป
เพื่อนสนิทก็ได้ยินความหมายแฝงในคำพูดของเธอ และเห็นสีหน้าฉันที่แย่ลงเรื่อยๆ เธอกัดฟัน พับแขนเสื้อจะเดินอ้อมกู้จือเยี่ยนไปตบหน้ากัวถิงสองที
กัวถิงทำเหมือนกระต่ายที่ตกใจ รีบมุดเข้าไปในอ้อมอกของกู้จือเยี่ยน
สีหน้ากู้จือเยี่ยนก็ดูไม่ดีเช่นกัน เขาปกป้องกัวถิงไว้ในอ้อมอก พูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "กู้จือโจวตามใจให้เธอกลายเป็นแม่บ้านที่ไม่มีเหตุผลแบบนี้ได้ยังไงกัน?"
ฉีเหยาโกรธจนแทบบ้า ตะโกนใส่กู้จือเยี่ยนว่า "ใครกันแน่ที่ไม่มีเหตุผล?"
"กู้จือเยี่ยน นายรู้ความจริงดีแล้วเหรอถึงได้รีบปกป้องผู้หญิงต่ำช้าในอ้อมอกนายขนาดนี้!"
แต่กู้จือเยี่ยนกลับยิ่งปกป้องกัวถิงมากขึ้น
"ฉีเหยา ระวังปากหน่อย"
"อะไรถูกอะไรผิด ฉันไม่รู้เองหรือไง? พวกเธอสองคนเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"


## บทที่ 2 (ฉบับแก้ไข)

เมื่อเห็นท่าทางปกป้องของกู้จือเยี่ยน ฉันก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ก้าวไปข้างหน้าและดึงกัวถิงออกจากอ้อมกอดของกู้จือเยี่ยน แล้วตบหน้าเธออย่างจัง
"ไป๋มู่ฉือ เธอช่างไร้เหตุผลเหลือเกิน!"
เมื่อเห็นคนที่เขาปกป้องถูกรังแก กู้จือเยี่ยนก็โกรธจนแทบบ้า
เขาดึงกัวถิงมาดูแก้มที่บวมของเธอด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเด็กสาวร้องไห้จนหายใจไม่ทัน สายตาของกู้จือเยี่ยนก็เย็นชาจนน่ากลัว
"ถ้าเธอยังวุ่นวายไร้เหตุผลแบบนี้ต่อไป เราก็หย่ากันเถอะ"
พูดจบ เขาก็จูงมือกัวถิงเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
ฉันมองดูเงาร่างของทั้งสองคนที่เดินจากไปอย่างเหม่อลอย น้ำตาสองสายก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
เพื่อนสนิทรีบกอดฉันไว้ รู้ว่าฉันรู้สึกเจ็บปวด เธอไม่พูดอะไร เพียงแค่ลูบหลังฉันเบาๆ
หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น พวกเราก็ไม่มีอารมณ์จะไปเดินห้างต่อ
ฉีเหยาเห็นว่ารอยแดงที่มือฉันยังไม่หาย จึงพูดตรงๆ ว่า: "พวกเราไปโรงพยาบาลกันเถอะ ไปให้จือโจวดูแขนให้เธอ แล้วก็กลับบ้านด้วยกัน"
ฉันไม่พูดอะไร เพียงแค่พิงไหล่ฉีเหยาเงียบๆ และพยักหน้าเบาๆ
ฉีเหยาพาฉันมาที่โรงพยาบาลประชาชนที่หนึ่งอย่างคุ้นเคย เดินตรงไปที่ห้องทำงานของกู้จือโจว
พยาบาลที่เคาน์เตอร์รู้จักเธอดี เห็นว่าตอนนี้ไม่มีคนไข้ ก็ไม่ได้ห้าม ปล่อยให้เธอผลักประตูห้องทำงานของกู้จือโจวเข้าไปโดยตรง
"จือโจว..." คนในห้องไม่ทันระวังตัว ฉีเหยาผลักประตูเข้าไปอย่างแรง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นภาพในห้องก็ชะงักอยู่กับที่
ในห้อง กู้จือโจวกำลังกดหมอสาวคนหนึ่งไว้บนโต๊ะทำงาน ในท่าทางที่ชวนให้คิดไปในทางไม่ดี
เสื้อกาวน์ของหมอสาวหลุดลงครึ่งตัว เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียน
ส่วนกู้จือโจวกำลังจ้องมองด้วยดวงตาแดงก่ำ ซุกหน้าลงที่ซอกคอของหมอสาว
ดูท่าทางแล้ว เหมือนกำลังจะเกิดอะไรบางอย่างในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า
ฉีเหยาถูกภาพนี้กระแทกจนตั้งสติไม่ได้ เมื่อเห็นสีหน้าเหม่อลอยของเธอ ใจฉันก็ปวดร้าว คว้าของในมือขว้างใส่กู้จือโจวทั้งหมด
"กู้จือโจว นายมันคนเลว!"
กู้จือโจวถูกฉันทำร้ายอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาก็รีบกอดปกป้องหมอสาวคนนั้นไว้โดยสัญชาตญาณ
พอเขารู้สึกตัว แล้วหันไปมองฉีเหยา สีหน้าของเธอก็แย่ที่สุดแล้ว ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยน้ำตา
เขาขมวดคิ้ว อยากจะอธิบายอะไรบางอย่างโดยสัญชาตญาณ แต่นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกลืนคำพูดที่จะพูดกลับลงไป
"พวกเธอมาที่นี่ทำไม? ไม่รู้หรือว่าห้ามบุกเข้ามาในห้องทำงานหมอตามใจชอบ?"
"แล้วก็เธอนะ ไป๋มู่ฉือ เธอบ้าอะไร? ทำไมถึงทำร้ายคนอื่นแบบนี้?"
ฉันกำลังจะพุ่งเข้าไปเถียงกับกู้จือโจว แต่มือถูกฉีเหยาจับไว้
เธอตาแดง ถามกลับอย่างไม่ไว้หน้า: "ยังไง? การมาโดยไม่บอกกล่าวของฉันรบกวนคุณหมอโกวหรือคะ?"
"ถ้าฉันมาช้ากว่านี้อีกนิด คุณหมอจะทำอะไรต่อไปกันคะ?"
กู้จือโจวถูกคำถามรัวๆ ของฉีเหยาทำเอาตกใจ เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกฉีเหยาพูดตัดอย่างเย็นชา
"กู้จือโจว นายทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง"
ประโยคนี้ทำให้สีหน้าของกู้จือโจวแย่ลงหลายส่วน และหยุดก้าวที่จะเดินเข้ามาหา
"ในเมื่อรู้สึกขยะแขยง ก็ไสหัวไปสิ"
ฉันกับเพื่อนสนิทเติบโตมาด้วยกัน เป็นเพื่อนที่แยกกันไม่ออก
เรียนโรงเรียนเดียวกัน แต่งงานเข้าครอบครัวเดียวกัน
เธอแต่งงานกับพี่ชายกู้จือโจวที่เป็นหมอ ส่วนฉันแต่งงานกับน้องชายกู้จือเยี่ยนที่สืบทอดธุรกิจครอบครัว
ตระกูลบ้านกู้ร่ำรวยมั่งคั่ง อีกทั้งยังมีเพื่อนรักที่เป็นพี่สะใภ้อยู่ข้างกาย คิดว่าชีวิตคงจะหวานชื่นมีความสุขตลอดไป
จนกระทั่งเราบังเอิญไปเห็นกู้จือโจวกอดจูบกับเพื่อนร่วมงานหญิงในแผนก และตามมาด้วยการเห็นกู้จือเยี่ยนเดินช็อปปิ้งอย่างหวานซึ้งกับเลขาฯสาว
พวกเราสองคนปรึกษากัน:
"หย่า! ต้องหย่าให้ได้!"
"คุณหย่า ฉันก็หย่า"