ผมมีบ้านผีสิง
I Fix Air-Conditioner
## บทที่ 1 บ้านสยองขวัญที่กำลังจะล้มละลาย

"บ้านผีสิงที่ไม่น่ากลัวแบบนี้ ฉันเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก"
"อุปกรณ์ประกอบฉากปลอมเกินไป เดินดูรอบหนึ่ง ไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ยังรู้สึกอยากหัวเราะด้วยซ้ำ"
"คนที่เชื่อในวัตถุนิยมไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!"
"บอกพวกนายแล้วว่าไม่สนุก ยังไงก็ไม่สู้อยู่หอเล่นเกมดีกว่า คุนของฉันเลเวล 80 แล้วนะ"
ที่หน้าบ้านสยองขวัญชานเมืองตะวันตกของเมืองจิ่วเจียง นักเรียนกลุ่มหนึ่งขี่จักรยานสาธารณะจากไปโดยไม่มีความอาลัยใดๆ
เมื่อเห็นภาพนี้ เฉินเกอที่ถือใบปลิวโฆษณาบ้านผีสิงอยู่ รู้สึกหมดหนทาง
การทำให้คนกลัวเป็นงานที่ต้องใช้เทคนิค แต่คนสมัยนี้ผ่านการชมหนังสยองขวัญมามากมาย จิตใจแข็งแกร่งมาก การเข้าบ้านผีสิงก็เหมือนกับอยู่ในสวนหลังบ้านตัวเอง
"เจ้านาย!"
เสียงใสของผู้หญิงดังมาจากด้านหลัง เฉินเกอหันไปมอง เห็น "ผีดิบ" ในชุดพยาบาล รูปร่างเล็ก หน้าอกอวบอิ่ม วิ่งออกมาจากบ้านผีสิงด้วยความโกรธ
"มีอะไรหรือ เสี่ยวหว่าน" เด็กผู้หญิงคนนั้นชื่อซวี หว่าน เป็นหนึ่งในนักแสดงชั่วคราวของบ้านผีสิง
"พวกเด็กเลวพวกนั้นเมื่อกี้ พยายามจะลวนลามฉัน!" เธอกัดฟันกรอด กำมือแน่น
ที่แท้ก็มาฟ้องความ...
"แย่มาก พวกเขาถึงกับไม่ละเว้นแม้แต่ผีดิบ" ในฐานะเจ้านาย เฉินเกอย่อมต้องพูดเข้าข้างเสี่ยวหว่าน "ฉันจะไปแจ้งกับผู้จัดการสวนสนุกเรื่องนี้ ขอดูกล้องวงจรปิด"
"ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอก ฉันรู้ทันความตั้งใจของพวกเขา เลยลงมือก่อน ต่อยเขาไปหนึ่งยก" ซวี หว่านสะบัดชายชุดพยาบาลที่มีคราบเลือด "นี่ไม่ใช่เลือดปลอมนะ"
"เอ่อ ไม่ผิดอะไร ผู้หญิงควรเรียนรู้ที่จะปกป้องตัวเอง" เฉินเกอเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก มองดูพระอาทิตย์ตกดิน "งั้นวันนี้ก็แค่นี้แล้วกัน คงไม่มีนักท่องเที่ยวแล้วล่ะ บอกคนอื่นๆ ด้วยว่าเลิกงานก่อนเวลา"
หลังจากพูดจบ เด็กผู้หญิงที่แต่งหน้าเป็นผีดิบตรงหน้าเขาก็ยังไม่ขยับเท้า
"มีอะไรอีกหรือ?"
"เจ้านาย..." ซวี หว่านลังเลที่จะพูด ค่อยๆ หยิบจดหมายออกมาจากกระเป๋า "นี่เป็นจดหมายลาออกของเถาหมิงกับเสี่ยวเว่ย คุณดีกับพวกเขามาก พวกเขาไม่กล้าบอกคุณตรงๆ เลยฝากให้ฉันมอบให้คุณ"
"พวกเขาจะไปเหรอ?" เฉินเกอตกใจเล็กน้อย รับซองจดหมาย "แต่ละคนก็มีความฝันของตัวเอง เธอก็เลิกงานเร็วๆ เถอะ"
"ค่ะๆ ฉันจะไปล้างหน้า"
มองตาม "ผีดิบ" ตัวเล็กน่ารักคนนี้จากไป เฉินเกอเงียบๆ จุดบุหรี่
เมื่อครึ่งปีก่อน พ่อแม่ของเขาหายตัวไปอย่างลึกลับ ทิ้งไว้เพียงบ้านสยองขวัญหลังนี้
เพื่อไม่ให้ขาดการติดต่อ เฉินเกอลาออกจากงาน ทุ่มเทเต็มที่ในการบริหารบ้านผีสิง หวังจะทำให้ดีขึ้น
น่าเสียดายที่ยุคสมัยเปลี่ยนไปเร็วเกินไป ธุรกิจบ้านผีสิงมีการแข่งขันสูง อีกทั้งยังเป็นธุรกิจเฉพาะทางและมีข้อจำกัดมากมาย
ฉากสยองขวัญแบบเดียวกัน หลังจากดูไปครั้งหนึ่งแล้ว ดูอีกครั้งก็จะรู้สึกน่าเบื่อ แต่การปรับเปลี่ยนอยู่เสมอก็ต้องใช้เงินทุนมหาศาล
ตั้งแต่เมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา บ้านผีสิงเริ่มมีรายได้ไม่พอกับรายจ่าย รายได้จากค่าตั๋วทั้งวันยังไม่พอจ่ายค่าน้ำค่าไฟเลยด้วยซ้ำ
"ไม่รู้ว่าฉันจะอยู่ได้ถึงเมื่อไหร่"
ดับบุหรี่แล้ว เฉินเกอกำลังจะกลับเข้าบ้านผีสิง ชายวัยกลางคนในชุดพนักงานสวนสนุกศตวรรษใหม่เดินเข้ามา
เมื่อเห็นเขา เฉินเกอก็เหมือนหนูเห็นแมว รีบเร่งฝีเท้า
"แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเหรอ?" ชายวัยกลางคนคว้าไหล่เฉินเกอไว้ "วันนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง นายค้างค่าน้ำค่าไฟและค่าเช่าสถานที่มาสองเดือนแล้ว ทางบนเร่งอยู่ตลอด ทำให้ฉันกดดันมากเลยนะ!"
"ลุงซวี ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากจ่าย แต่ช่วงนี้การเงินมันฝืดจริงๆ ขอเวลาผมอีกเดือนนะ"
"เดือนที่แล้วนายก็พูดแบบนี้"
"ผมสัญญาว่านี่จะเป็นเดือนสุดท้ายจริงๆ!" เฉินเกอตบอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ
"ธุรกิจบ้านผีสิงตอนนี้ไม่ค่อยดี ดึงดูดนักท่องเที่ยวไม่ได้ ถ้าให้ฉันพูด นายก็ไม่ควรดื้อดึงอีกต่อไป" ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าลุงซวีมองซองจดหมายในมือเฉินเกอ แรงที่จับไหล่ค่อยๆ ลดลง "นายยังหนุ่มอยู่ ทำอะไรก็ได้ ทำไมต้องใช้ชีวิตให้ลำบากขนาดนี้ด้วย?"
"ลุงซวี ผมรู้ว่าลุงหวังดี แต่บ้านสยองขวัญนี้มีความหมายต่อผมมาก ถือเป็นสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ผมระลึกถึง" เสียงของเฉินเกอเบาลง ราวกับไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน
เรื่องของพ่อแม่เฉินเกอ ชายวัยกลางคนในฐานะผู้จัดการสวนสนุกรู้ดี เขาไม่ได้ตอบอะไร ผ่านไปสองสามวินาที ถอนหายใจเบาๆ ใจอ่อนลง "ฉันเข้าใจความรู้สึกของนายพอสมควร ได้ ฉันจะพยายามช่วยถ่วงเวลาให้อีกสักสองสามสัปดาห์"
"ขอบคุณลุงซวี!"
"ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก นายก็ตั้งใจหน่อย ขายตั๋วบ้านผีสิงให้ได้มากกว่านี้"
ส่งผู้จัดการสวนสนุกไปแล้ว เฉินเกอกลับเข้าบ้านผีสิงทันที เริ่มทำงานประจำวันซ้ำๆ ตรวจสอบความเสียหายของอุปกรณ์ ดูแลรักษาอุปกรณ์ประกอบฉาก ทำความสะอาด
"เลือดเทียมในห้องซ่อมแซมใกล้หมดแล้ว ต้องซื้อเพิ่มอีกชุด; ทางเดินนี้ควรเอียงเข้าไปอีกนิดหนึ่ง อาจจะช่วยบังมุมมองของนักท่องเที่ยวได้ดีขึ้น; หุ่นถูกฉีกขาด ต้องซ่อมแซม; ไอ้หยา! ไฟประดิษฐ์ที่ฉันติดไว้ไปไหน? ใครขโมยไป!"
ในสายตาคนนอก เขาเป็นเจ้าของบ้านสยองขวัญ ก็ถือว่าเป็นคนหนุ่มที่ประกอบธุรกิจส่วนตัว แต่ความจริงแล้ว ความยากลำบากเบื้องหลังมีแต่เขาเท่านั้นที่รู้
บ้านผีสิงถือเป็นการบริโภค "ความสยองขวัญ" ในสภาพแวดล้อมที่น่ากลัว กล้ามเนื้อและจิตใจของคนจะตึงเครียดอย่างมาก เมื่อได้รับการปลดปล่อยก็จะเหมือนการนวด วิธีนี้ทำให้คนรู้สึกพึงพอใจในระยะเวลาสั้นๆ
ในขณะเดียวกัน บ้านผีสิงก็เป็นการบริโภคแบบครั้งเดียว บ้านผีสิงในตลาดส่วนใหญ่จะใช้วิธีเคลื่อนย้ายไปตามเมืองต่างๆ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวใหม่ๆ มาเยี่ยมชม บ้านผีสิงแบบที่เฉินเกออยู่ประจำที่ เว้นแต่จะมีชื่อเสียงใหญ่โตมาก สามารถดึงดูดคนมาเยี่ยมชมได้ ไม่เช่นนั้นก็อยู่ไม่ได้นาน
การที่เขาสามารถรับมือคนเดียวได้นานขนาดนี้ ก็ถือว่าไม่ธรรมดาแล้ว
ลากหุ่นที่ถูกฉีกขาด เฉินเกอเข้าไปในห้องซ่อมแซม เขาเรียนการออกแบบและผลิตของเล่นในมหาวิทยาลัย หุ่นและกลไกในบ้านผีสิงส่วนใหญ่เป็นการออกแบบของเขาเอง
กระบวนการซ่อมแซมซับซ้อนและน่าเบื่อ ต้องเย็บผิวหุ่น ทาสีใหม่ และทำให้ดูเก่า
"ขาดเลือดเทียม ฉันจำได้ว่าบนห้องใต้หลังคายังมีของเก็บไว้" บ้านผีสิงมีสามชั้น ชั้นหนึ่งและสองใช้จัดฉากสยองขวัญ ชั้นสามเป็นห้องเก็บของ
เปิดประตูไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น ในห้องใต้หลังคาเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่ถูกคัดออกต่างๆ ส่วนใหญ่เป็นของที่พ่อแม่เขาทิ้งไว้ตั้งแต่สมัยที่พวกเขาบริหารบ้านผีสิง
เห็นของแล้วนึกถึงคน เฉินเกอจึงไม่ค่อยมาที่นี่
"เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ครึ่งปีแล้ว"
มองดูอุปกรณ์ที่คุ้นเคย เฉินเกอนึกถึงวัยเด็กของตัวเอง
ตอนนั้นพวกเขาบริหารบ้านผีสิงแบบเคลื่อนที่ พ่อแม่พาเขาไปทั่วทุกเมือง บางครั้งเมื่อคู่สามีภรรยายุ่ง ก็จะทิ้งเฉินเกอไว้ที่หลังเวที ให้อยู่กับอุปกรณ์ผีสางต่างๆ ฝึกฝนตั้งแต่เด็ก ทำให้เฉินเกอมีความกล้ามาก
เพราะในขณะที่เด็กวัยเดียวกันกำลังเล่นตัวต่ออักษร เขาก็กอดหัวหุ่นวิ่งไปทั่วแล้ว
"ล้วนเป็นความทรงจำ"
โดยไม่รู้ตัว เฉินเกอเดินมาถึงข้างกล่องไม้ที่เก็บสิ่งของของพ่อแม่ ข้างในมีตุ๊กตาผ้าหยาบๆ อันหนึ่งและโทรศัพท์มือถือสีดำเครื่องหนึ่ง
ตุ๊กตาผ้าเป็นของเล่นชิ้นแรกที่เฉินเกอทำตอนเด็ก ส่วนโทรศัพท์เขาไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับมันเลย
ของสองอย่างนี้ตำรวจพบที่โรงพยาบาลร้างแห่งหนึ่งในชานเมือง ส่วนทำไมพ่อแม่ของเฉินเกอถึงไปที่นั่นในยามดึก ไม่มีใครรู้สาเหตุ
"ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว พวกคุณอยู่ที่ไหนกัน?" เฉินเกออุ้มตุ๊กตาผ้าขึ้นมา บีบใบหน้าของมัน ถอนหายใจเบาๆ "ฉันควรรีบหาเลือดเทียมดีกว่า ถ้าฝ่าฟันช่วงซบเซานี้ไม่ได้ บ้านสยองขวัญอาจจะต้องปิดกิจการและโอนขายจริงๆ"
เฉินเกอแค่พูดกับตัวเอง แต่เมื่อเขาพูดถึงการปิดกิจการและโอนขาย โทรศัพท์มือถือสีดำในกล่องไม้ที่ไม่เคยมีปฏิกิริยาใดๆ จู่ๆ หน้าจอก็กะพริบ ปล่อยแสงเย็นออกมา
"เกิดอะไรขึ้น? เทคโนโลยีล้ำสมัย? ปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ?"
ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะใจเต้นเร็วขึ้น มองซ้ายมองขวา ฝ่ามือมีเหงื่อ เมื่อเทียบกันแล้ว ปฏิกิริยาของเฉินเกอตรงไปตรงมามาก เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ยกขึ้นมาดูใกล้ๆ เริ่มตรวจสอบอีกครั้ง
"โทรศัพท์เครื่องนี้ฉันลองเปิดมาร้อยครั้งก็ไม่ติด วันนี้ทำไมถึงเปิดเองได้? นี่เป็นสิ่งที่พบในที่ที่พ่อแม่ฉันหายตัวไป บางทีพวกเขาอาจจะรู้ว่าฉันลำบากอยู่ตอนนี้ จึงกำลังพยายามติดต่อฉัน?"
ระงับความตื่นเต้นในใจ เฉินเกอเลื่อนหน้าจอ บนหน้าจอโทรศัพท์สีดำมีเพียงแอปพลิเคชันเดียว และใช้บ้านผีสิงเป็นไอคอน
"ไม่เหมือนกับที่คิดไว้ แต่ไอคอนนี้ดูคุ้นๆ นะ เหมือนประตูใหญ่บ้านผีสิงของฉันเลย!"
เฉินเกอขมวดคิ้วแล้วเปิดแอปนี้ ตัวอักษรสีเลือดปรากฏบนหน้าจอ — คุณเชื่อไหมว่าโลกนี้มีผี?
โลกนี้มีผีหรือไม่ นี่เป็นคำถามทางปรัชญาเหนือความเป็นจริง สำหรับคนสายวิทยาศาสตร์อย่างเฉินเกอ ระดับความยากสูงมาก
"น่าจะมีนะ..."
เฉินเกอตัดสินใจเลือกคำตอบของตัวเอง หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที ตัวอักษรใหม่ก็ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์
"สิ่งที่คุณคิดในใจ คือคำตอบ นับจากวินาทีนี้ คุณจะเป็นเจ้าของบ้านสยองขวัญคนใหม่อย่างเป็นทางการแทนฉัน แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ควรยินดี ในช่วงท้ายของบทเรียนสำหรับมือใหม่ ฉันอยากให้คำแนะนำกับคุณ การฆ่าตัวตายเป็นการกระทำที่อ่อนแอที่สุด โปรดพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไป!"
"ข้อมูลเยอะมากนะ! แต่วิธีพูดแบบเด็กมัธยมนี่ ทำไมเหมือนพ่อฉันจัง?"
เฉินเกอเปิดแอปบ้านผีสิงอีกครั้ง ปรากฏหน้าจอใหม่:
บ้านสยองชานเมืองซีจิ่วเจียง
สถานะ: ใกล้ล้มละลาย
คะแนนความนิยม: ไม่มี
จำนวนผู้เข้าชมวันนี้: สี่
จำนวนผู้เข้าชมเดือนนี้: สิบ
สมาชิกทีมผีปีศาจของฉัน: ไม่มี
คลังอุปกรณ์ของฉัน: ไม่มี
ความสำเร็จที่ปลดล็อค: ไม่มี
สิ่งอำนวยความสะดวกและฉากที่มีอยู่: คืนผีดิบฟื้นคืนชีพ (อุปกรณ์ประกอบฉากแย่, นักแสดงห่วย, ไม่มีเรื่องราวและตรรกะใดๆ, ดัชนีเสียงกรีดร้องไม่มี); การแต่งงานใต้พิภพ (ตอนมีชีวิตไม่ใช่คู่สามีภรรยา, ตายแล้วฝังร่วมหลุม, ภรรยาผีตามล่าวิญญาณ, ดัชนีเสียงกรีดร้องครึ่งดาว)
ฉากสยองขวัญที่สามารถปลดล็อคได้: หนีฆ่ายามเที่ยงคืน (ในอพาร์ตเมนต์เก่าๆ มีคนไข้จิตเวชอันตรายย้ายเข้ามาอยู่ เขาถือกรรไกรและค้อนเหล็ก กำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูห้องคุณ, ดัชนีเสียงกรีดร้องหนึ่งดาว); ตึกผู้ป่วยที่สาม (โรงพยาบาลร้างแห่งนี้ทุกคืนจะมีเสียงแปลกๆ คุณในฐานะนักข่าวจะเข้าไปสำรวจ, ดัชนีเสียงกรีดร้องสามดาว); รถวิญญาณที่ไม่มีชีวิต (รถวิญญาณที่บรรทุกคนตายออกเดินทางแล้ว ถ้าคุณไม่สามารถออกไปได้ภายในหนึ่งชั่วโมง คุณจะถูกทิ้งไว้บนรถตลอดไป, ดัชนีเสียงกรีดร้องสองดาว)
ภารกิจประจำวัน: ทำภารกิจประจำวันของบ้านสยองขวัญให้สำเร็จ จะได้รับรางวัลตามสมควร และปลดล็อคฉากสยองขวัญเพิ่มเติม
เงื่อนไขการขยายบ้านผีสิง: จำนวนผู้เข้าชมเดือนนี้เกินหนึ่งร้อย, อัตราความนิยมถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ขึ้นไป (หลังจากขยายสามครั้ง บ้านสยองขวัญจะอัพเกรดเป็นเขาวงกตสั่นสะเทือน)
วงล้อลุ้นสยอง (ใช้ค่าเหลี่ยมกลัวที่เกิดจากนักท่องเที่ยวในบ้านผีสิง สามารถหมุนวงล้อได้): ชีวิตและความตายมีกำหนดไว้แล้ว ความร่ำรวยอยู่ที่สวรรค์ ที่นี่มีผลวิญญาณที่เพิ่มอายุขัย และมีผีร้ายที่เต็มไปด้วยความแค้น!
ฟังก์ชันอื่นๆ: ยังไม่ปลดล็อค


## บทที่ 2 ภารกิจประจำวันที่แตกต่าง

แอปพลิเคชันบนโทรศัพท์มือถือที่มีไอคอนเป็นประตูบ้านสยองขวัญนี้ ดูคล้ายกับเกมมือถือแนวจำลองธุรกิจที่กำลังเป็นที่นิยมในตลาด แต่แทนที่จะเป็นการบริหารร้านอาหาร, พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ หรือสวนสัตว์เลี้ยง กลับเป็นการบริหารบ้านผีสิง
เฉินเกอจ้องมองที่หน้าจอ เขาคิดไม่ออกเลยว่าทำไมในโทรศัพท์มือถือที่พ่อแม่ทิ้งไว้ถึงมีเกมแปลก ๆ แบบนี้
เขาตรวจสอบหน้าแอปอย่างละเอียด ข้อมูลทั้งหมดในนั้นตรงกับบ้านผีสิงของเขา รวมถึงจำนวนผู้เข้าชมรายวันและสิ่งอำนวยความสะดวกภายในสถานที่ เกมนี้ทำให้เฉินเกอรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่าบ้านผีสิงที่ต้องบริหารในเกมนั้นเป็นบ้านผีสิงของเขาในโลกความเป็นจริงนั่นเอง
สถานการณ์ที่แย่เหมือนกัน ใกล้ล้มละลายเหมือนกัน ทั้งสองมีจุดร่วมกันมากเกินไป
"หรือว่าเกมนี้สร้างขึ้นโดยใช้บ้านผีสิงของฉันเป็นต้นแบบ? ถ้าอย่างนั้น หากฉันเปลี่ยนแปลงบ้านผีสิงในเกม โลกความเป็นจริงจะได้รับประโยชน์ด้วยหรือเปล่า?"
เฉินเกอมองต่อไป สิ่งอำนวยความสะดวกที่มีอยู่ในบ้านสยองขวัญอย่างฉากซอมบี้ฟื้นคืนชีพถูกวิจารณ์ว่าไร้ค่า และโครงการการแต่งงานใต้พิภพที่เคยลงหนังสือพิมพ์และสร้างความฮือฮา ในเกมกลับได้รับการประเมินเพียงครึ่งดาวเท่านั้น
"แม้แต่การแต่งงานใต้พิภพยังได้แค่ครึ่งดาว ไม่กล้าจินตนาการเลยว่าฉากสยองขวัญที่ยังปลดล็อกไม่ได้พวกนั้นจะน่ากลัวขนาดไหน" เขาลองกดปลดล็อกฉากเพิ่มเติม เมื่อแตะที่ตัวเลือกนี้ ข้อความปรากฏขึ้นบนหน้าจอ แจ้งว่าเขาต้องทำภารกิจประจำวันให้ครบตามจำนวนที่กำหนดก่อนจึงจะมีสิทธิ์ปลดล็อก
"ดูเหมือนภารกิจประจำวันจะเป็นรากฐานของทุกอย่าง ต้องทำภารกิจประจำวันให้สำเร็จอย่างต่อเนื่องถึงจะปลดล็อกฉากสยองขวัญได้ ฉากสยองขวัญที่มากขึ้นจะดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมาก เมื่อจำนวนผู้เข้าชมเพิ่มขึ้น ก็สามารถขยายบ้านผีสิง เพิ่มพื้นที่ และสร้างวงจรที่ดีได้"
เฉินเกอเคยเล่นเกมมือถือมามากในเวลาว่าง เขาเข้าใจกฎของเกมอย่างรวดเร็ว - ระดับความสำเร็จของภารกิจประจำวันจะส่งผลต่อการพัฒนาของบ้านผีสิงทั้งหมด
เมื่อกดเข้าไปที่ภารกิจประจำวัน หน้าจอแสดงตัวเลือกสามอย่าง:
ระดับง่าย: สามองค์ประกอบสำคัญในการออกแบบบ้านผีสิง - เรื่องราว, ฉาก, อารมณ์ บ้านผีสิงที่ไม่มีเรื่องราวก็เหมือนไม่มีวิญญาณ โปรดเพิ่มเติมเรื่องราวพื้นหลังให้กับฉากสยองขวัญซอมบี้ฟื้นคืนชีพและการแต่งงานใต้พิภพ
ระดับปานกลาง: ซ่อมแซมหุ่นจำลองทั้งหมดในบ้านสยองขวัญให้เสร็จก่อนเที่ยงคืน
ระดับฝันร้าย: เชื่อว่าคุณคงยังสงสัยว่าในโลกนี้มีผีจริงหรือไม่ มาเล่นเกมเล็ก ๆ กันเถอะ ความจริงจะปรากฏในขณะที่คุณลืมตาขึ้น
ภารกิจประจำวันจะรีเฟรชทุกเช้าตรู่ สามารถรับได้เพียงหนึ่งภารกิจต่อวัน ระดับความยากต่างกัน รางวัลก็ต่างกัน
(หมายเหตุ! บางภารกิจอันตรายมาก โปรดเลือกอย่างรอบคอบ!)
หลังจากอ่านภารกิจประจำวันจบ เฉินเกอรู้สึกประหลาดใจ: "ภารกิจในเกมต้องให้คนทำในโลกความเป็นจริงเหรอ? นี่เป็นการบอกทางอ้อมว่าเกมนี้สามารถส่งผลต่อความเป็นจริงได้หรือเปล่า?"
เพื่อพิสูจน์ข้อสงสัยในใจ เขาตัดสินใจรับภารกิจหนึ่งมาลองดู
ภารกิจประจำวันแบ่งตามระดับความยาก สามารถเลือกรับได้เพียงหนึ่งภารกิจต่อวัน หากต้องการผลประโยชน์สูงสุด ก็ควรเลือกภารกิจที่มีความยากสูงสุด แต่คำเตือนเกี่ยวกับภารกิจอันตรายมากทำให้เฉินเกอรู้สึกลังเล
"เลือกยากจัง ภารกิจระดับฝันร้ายมีคำอธิบายที่คลุมเครือมาก ดูเหมือนกับดักชัด ๆ ลองเริ่มจากระดับปานกลางก่อนดีกว่า การซ่อมแซมหุ่นจำลองทั้งหมดให้เสร็จก่อนเที่ยงคืนค่อนข้างกระชั้นชิด แต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้"
เฉินเกอเป็นคนที่ตัดสินใจเด็ดขาด เมื่อตัดสินใจแล้วก็จะลงมือทำทันที เขาไม่เสียเวลา หยิบกล่องเครื่องมือและถังเลือดเทียมที่ยังไม่ได้เปิดใช้ แล้วเริ่มตรวจสอบหุ่นจำลองทั้งหมดในบ้านผีสิง
ค่ำคืนมาเยือน เฉินเกอเดินไปมาคนเดียวในบ้านสยองขวัญอันใหญ่โต เพื่อประหยัดไฟ เขาไม่ได้เปิดไฟตามทางเดิน ใช้แขนหนีบไฟฉาย ลากหุ่นที่ต้องซ่อมแซมไปมา
ถ้าคนนอกที่ไม่รู้เรื่องมาเห็นภาพนี้เข้า คงตกใจจนโทรแจ้งตำรวจเลยทีเดียว
"เหนื่อยจะตาย ไม่คิดว่าจะมีหุ่นมีปัญหาเยอะขนาดนี้ ดูเหมือนการบำรุงรักษาที่ผ่านมาไม่ได้ทำอย่างทั่วถึงเลย!"
เวลาสี่สิบห้านาทีก่อนเที่ยงคืน เฉินเกอได้รับการแจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จบนโทรศัพท์มือถือ - "คุณได้ทำภารกิจระดับปานกลางสำเร็จแล้ว การใส่ใจในรายละเอียดจะช่วยสร้างบรรยากาศสยองขวัญที่สมบูรณ์แบบ ขอแสดงความยินดี คุณได้รับรางวัลภารกิจ - เพลงประกอบ 'Black Friday'"
"'Black Friday' ไม่ใช่เพลงต้องห้ามจากต่างประเทศหรอกหรือ? มีข่าวลือว่าถ้าฟังมาก ๆ จะทำให้คนคิดฆ่าตัวตาย เพลงต้นฉบับหายไปนานแล้ว" เฉินเกอค้นพบไอคอนรูป CD ในคลังไอเทมของโทรศัพท์: "ใครจะเอาของแบบนี้มาเป็นรางวัลภารกิจกัน จะเป็นการแกล้งหรือเปล่านะ?"
เขาแตะที่ไอคอน CD อย่างไม่ใส่ใจ ทำนองที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นข้าง ๆ หู
เสียงนี้ดูเหมือนเกิดจากความมืดมิด โดดเดี่ยว เศร้าโศก เฉินเกอรู้สึกว่าทุกอย่างกำลังห่างไกลจากเขา ราวกับว่าเขากำลังจมลงสู่ก้นมหาสมุทร หรือเดินอยู่ในอุโมงค์ที่ไม่มีทางออก
เมื่อเพลงจบลง หลังของเฉินเกอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขารู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้เลือกเล่นแบบวนซ้ำ ไม่อย่างนั้น เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองจะหลุดออกมาจากบทเพลงนี้ได้หรือไม่
"เล่นจริงเหรอเนี่ย! น่าจะเป็นต้นฉบับแน่ ๆ!"
การทำภารกิจในเกมสำเร็จ ทำให้ได้รับรางวัลในโลกความเป็นจริง นี่ทำให้เฉินเกอเห็นทางลัดที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของบ้านสยองขวัญ
ปิดเพลง เก็บไว้อย่างระมัดระวัง หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เฉินเกอก็เข้าไปในห้องพักพนักงาน
นอนบนเตียง ร่างกายของเขาเหนื่อยล้า แต่กลับไม่มีความง่วงเลยสักนิด
สิ่งที่เขาประสบในวันนี้ สำหรับคนปกติแล้ว ล้วนต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจ
เวลาผ่านไปจนเลยเที่ยงคืนแล้ว เฉินเกอยังคงจ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย
"นอนไม่หลับเลย!" ด้วยความเบื่อหน่าย เขาหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำขึ้นมาอีกครั้ง: "ผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว ภารกิจประจำวันน่าจะรีเฟรชแล้วสินะ?"
เมื่อเปิดแอปพลิเคชัน ช่องภารกิจประจำวันก็มีการเปลี่ยนแปลงจริง ๆ
ระดับง่าย: หากต้องการมอบประสบการณ์ที่น่าหวาดกลัวให้กับนักท่องเที่ยว สิ่งแรกที่ต้องคำนึงถึงคือจังหวะการเข้าชม นักแสดงหรือกลไกที่ปรากฏเร็วหรือช้าเกินไปจะทำให้นักท่องเที่ยวเสียความสนใจ ดังนั้นฉันแนะนำให้คุณติดตั้งเครื่องตรวจจับเสียงและกล้องวงจรปิดในบ้านผีสิง เพื่อติดตามความคืบหน้าการเข้าชมของนักท่องเที่ยวตลอดเวลา
ระดับปานกลาง: คนเดียวทำไม่ไหว บ้านผีสิงที่ดีต้องการทีมงานที่ยอดเยี่ยมในการดำเนินงาน จ้างคนที่มีความสามารถมากขึ้น พวกเขาจะช่วยคุณผ่านพ้นวิกฤตนี้
ระดับฝันร้าย: เชื่อว่าคุณคงยังสงสัยว่าในโลกนี้มีผีจริงหรือไม่ มาเล่นเกมเล็ก ๆ กันเถอะ ความจริงจะปรากฏในขณะที่คุณลืมตาขึ้น
ภารกิจประจำวันจะรีเฟรชทุกเช้าตรู่ สามารถรับได้เพียงหนึ่งภารกิจต่อวัน ระดับความยากต่างกัน รางวัลก็ต่างกัน
(หมายเหตุ! บางภารกิจอันตรายมาก โปรดเลือกอย่างรอบคอบ!)
ภารกิจประจำวันใหม่ทั้งสามทำให้เฉินเกอรู้สึกลำบากใจ
ภารกิจง่ายคือการติดตั้งเครื่องตรวจจับเสียงและกล้องวงจรปิดในบ้านผีสิง ภารกิจนี้แค่มีเงินก็ทำได้ แต่ปัญหาคือเฉินเกอมีงบประมาณจำกัด ไม่มีเงินมากพอ
ภารกิจระดับปานกลางก็ไม่เป็นมิตรกับเฉินเกอเช่นกัน พนักงานเก่าที่เคยฝ่าฟันอุปสรรคมาด้วยกัน เพิ่งขอลาออกเมื่อวานนี้ วันนี้กลับให้เขาไปหาคนใหม่ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะหาได้หรือไม่ แม้จะมีคนอยากมา การฝึกอบรมตั้งแต่ต้นก็ต้องใช้เวลามาก กว่าคนใหม่จะทำงานได้เอง บ้านสยองขวัญก็คงจะเจ๊งไปแล้ว
หลังจากตัดภารกิจระดับง่ายและปานกลางออกไป เฉินเกอจึงมองไปที่ภารกิจสุดท้าย
"ยิ่งยาก รางวัลยิ่งมาก ฉันควรลองภารกิจระดับฝันร้ายดีไหมนะ?"


## บทที่ 3 ภารกิจระดับฝันร้าย

"เชื่อว่าคุณคงยังสงสัยว่าในโลกนี้มีผีจริงหรือไม่ มาเล่นเกมเล็กๆ กันเถอะ ความจริงจะปรากฏในวินาทีที่คุณลืมตาขึ้น"
ภารกิจระดับฝันร้ายอธิบายไว้อย่างคลุมเครือ ไม่ชัดเจนว่าต้องทำอะไรกันแน่ เพียงแค่ให้ความรู้สึกน่าขนลุก
"ดูจากคำอธิบายภารกิจ น่าจะเป็นการเล่นเกมอะไรสักอย่าง แต่แค่เล่นเกมเดียวจะถูกจัดเป็นระดับฝันร้ายได้ยังไง?" เพื่อให้สำเร็จภารกิจระดับปานกลาง เขาต้องทำงานติดต่อกันหลายชั่วโมงโดยไม่ได้พัก เพื่อซ่อมตุ๊กตาทั้งหมดให้เสร็จทันเวลา
เฉินเกอเลื่อนดูโทรศัพท์ ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกอยากรู้: "ลองดูสักตั้งไหม?"
ความคิดนี้เกิดขึ้นมา เหมือนเถาวัลย์ที่แผ่กระจายในสมองของเขาอย่างควบคุมไม่ได้
"ภารกิจระดับฝันร้ายให้รางวัลสูงสุด อีกอย่าง จากสามภารกิจที่ปรากฏวันนี้ ภารกิจง่ายและปานกลางฉันไม่มั่นใจว่าจะทำสำเร็จ ลองเสี่ยงดีกว่า"
หากไม่ผ่านช่วงซบเซา บ้านสยองขวัญก็จะต้องขายหรือปิดตัวลง เฉินเกอรู้ดีถึงสถานการณ์ของตัวเอง ในเมื่อเพิ่งเห็นความหวังที่จะเปลี่ยนแปลง เขาย่อมไม่อยากปล่อยโอกาสใดๆ หลุดมือไป
"ตัดสินใจแล้ว ยังไงสักวันก็ต้องไปลองภารกิจระดับฝันร้ายอยู่ดี"
เฉินเกอลุกขึ้นจากเตียง กดเลือกภารกิจสุดท้าย
"ยืนยันที่จะรับภารกิจประจำวันระดับฝันร้าย? หลังจากยอมรับ อาจเกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงขึ้นได้"
"ยืนยัน"
หน้าจอโทรศัพท์กะพริบวูบหนึ่ง ข้อมูลภารกิจที่แท้จริงปรากฏขึ้น
"การจะเห็นโลกอีกใบหนึ่ง ต้องอาศัยความกล้าเหนือคนทั่วไป โชคที่เหนือธรรมดา และความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ เกมด้านล่างนี้มีชื่อว่า 'เงาในกระจก': เวลาตีสองนาฬิกาสี่นาที ให้เข้าห้องน้ำคนเดียว ล็อคประตู ปิดไฟ หันหน้าเข้าหากระจก และจุดเทียนระหว่างตัวคุณกับกระจก จากนั้นให้หลับตา มีสมาธิ และค่อยๆ พึมพำชื่อของตัวเอง"
"ในความมืด อะไรก็เกิดขึ้นได้ บางทีอาจมีใบหน้าแปลกปรากฏในกระจก อาจมีดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องมองจากมุมห้อง หรืออาจมีเลือดซึมออกมาจากผนังและช่องประตู สิ่งที่คุณต้องทำคือไม่สนใจ ยืนนิ่งๆ หน้ากระจก"
"หลังผ่านไปครึ่งชั่วโมง ภารกิจจะสำเร็จโดยอัตโนมัติ แต่มีเงื่อนไขว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น คุณต้องไม่ลืมตาเด็ดขาด"
หลังอ่านคำอธิบายภารกิจจบ เฉินเกอรู้สึกขนลุก: "จริงๆ แล้วมีโลกอีกใบที่คนธรรมดามองไม่เห็นงั้นเหรอ?"
ยังเหลือเวลาอีกพอสมควรกว่าจะถึงตีสองนาฬิกาสี่นาที เขาจึงไม่รีบ แต่ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเกมนี้ในอินเทอร์เน็ต
ไม่นาน เฉินเกอก็พบข้อมูลบางอย่าง มีคนที่เล่นเกมนี้แล้วประสบเคราะห์กรรม บางคนเล่าเรื่องคลุมเครือ พูดถึงใบหน้าที่เสียโฉมหลายครั้ง บางคนถึงกับหายตัวไปจากบ้านตัวเอง สงสัยว่าถูกลากเข้าไปในโลกในกระจก
"แต่ละคนเล่าละเอียดสมจริงมาก เหมือนเรื่องผีเลย" เฉินเกอยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกอยากรู้ ตัวเขาเองก็เป็นเจ้าของบ้านผีสิง ทุกวันคิดแต่จะหาวิธีทำให้คนกลัว จะทำอย่างไรให้ลูกค้าได้รับประสบการณ์สยองขวัญมากขึ้นในขอบเขตที่ปลอดภัย หลังจากอ่านข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับเกมนี้ เขารู้สึกเหมือนประตูบานใหม่กำลังเปิดออก
"กลางดึก คนเดียว เล่นเกมสยองในบ้านผีสิง แค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นแล้ว!"
เขาตรวจสอบแบตเตอรี่โทรศัพท์ คิดว่าช่วงเวลาประวัติศาสตร์นี้สมควรบันทึกไว้
"เดี๋ยวฉันจะถ่ายวิดีโอตลอดเวลา ถ้ามันน่ากลัวจริงๆ บางทีบ้านผีสิงของฉันอาจได้เพิ่มกิจกรรมใหม่" เขาค้นหาเทียนและไฟแช็คจากตู้และลิ้นชัก พอถึงตีสอง เขาก็ถือของที่เตรียมไว้มาที่ห้องน้ำชั้นหนึ่งของบ้านผีสิง
ที่เลือกห้องน้ำชั้นหนึ่งเพื่อเล่นเกมนี้ เฉินเกอก็คิดอย่างรอบคอบแล้ว หากระหว่างเล่นเกมเกิดมีอะไรน่ากลัวขึ้นจริงๆ เขาก็สามารถกระโดดออกทางหน้าต่างได้
บ้านผีสิงยามดึกเงียบสงัด ชายหนุ่มที่ประหยัดไฟจนแทบไม่สนใจชีวิตตัวเอง ถือไฟฉายกับเทียน ไม่ลังเลที่จะขังตัวเองในห้องน้ำแคบๆ อึดอัด
"สภาพแวดล้อมที่ปิดมิดชิดและมืดสนิทสามารถกระตุ้นความกลัวในใจคนได้มากที่สุด ห้องน้ำเป็นสถานที่ที่มีพลังงานลบหนักที่สุดในบ้าน กระจก, ประตู, อ่างล้างมือ สิ่งเหล่านี้ดูธรรมดา แต่จริงๆ แล้วเป็นสิ่งที่สร้างการชี้นำทางจิตใจได้มากที่สุดในชีวิตประจำวัน คนที่ออกแบบเกมนี้ฉลาดมาก เขาเข้าใจจุดอ่อนในส่วนลึกของจิตใจมนุษย์ ใช้สภาพแวดล้อมง่ายๆ สร้างความสยองขวัญที่ลึกล้ำ" เฉินเกอมีความเข้าใจเรื่องความน่าขนลุกและความน่ากลัวที่แตกต่างจากคนทั่วไป เขาวิเคราะห์ไปพร้อมกับเรียนรู้
"ความกลัวที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องใช้อุปกรณ์ประกอบฉากราคาแพงมากมาย แค่ขยายความไม่สบายใจในใจลูกค้า พวกเขาก็จะพ่ายแพ้ต่อตัวเอง" เฉินเกอสูดหายใจลึกๆ เปิดฟังก์ชั่นวิดีโอในโทรศัพท์ พูดกับหน้าจอว่า: "ฉันไม่รู้ว่าเกมนี้จะก่อให้เกิดผลอะไร ถ้าฉันเกิดอุบัติเหตุ ขอให้คนที่เจอโทรศัพท์เครื่องนี้โปรดเก็บวิดีโอนี้ไว้ มันจะเป็นกุญแจ กุญแจที่ไขความเท็จ"
พูดจบ เฉินเกอก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างอ่างล้างมือ จากมุมนี้พอดีจะถ่ายได้ทั้งเฉินเกอและกระจกตรงหน้าเขา
"สองนาฬิกาหนึ่งนาทีแล้ว อีกสามนาที"
การรอความตายน่ากลัวยิ่งกว่าความตายเอง ในห้องน้ำที่เงียบสงัด เสียงเล็กๆ น้อยๆ ก็ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น เมื่อเวลาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หัวใจของเฉินเกอก็เต้นเร็วขึ้น
เขามองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ เมื่อเข็มนาทีชี้ไปที่เลขสี่ เขาก็ปิดไฟฉาย จุดเทียน และวางมันระหว่างกระจกกับตัวเอง
เปลวไฟที่สั่นไหวกลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเพียงแห่งเดียวในความมืด ตั้งอยู่ระหว่างกระจกและโลกแห่งความเป็นจริง เหมือนโคมไฟนำวิญญาณ ที่จะล่อสิ่งที่อยู่ในกระจกออกมา
เฉินเกอมองตัวเองในกระจก รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ: "เกมเริ่มแล้วเหรอ?"
เขาค่อยๆ ก้มหน้าลง หลับตา และพึมพำชื่อตัวเอง
"เฉินเกอ, เฉินเกอ, เฉินเกอ..."
การพูดชื่อตัวเองซ้ำๆ จะทำให้คนรู้สึกแปลกกับชื่อนั้น เหมือนกับการเขียนตัวอักษรจีนซ้ำๆ จนสุดท้ายแม้แต่ตัวเองก็จำไม่ได้ว่าเป็นตัวอักษรอะไร
เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ เฉินเกอจะนับในใจสามวินาทีหลังพูดชื่อตัวเองแต่ละครั้ง เขาทำเช่นนี้เพื่อคำนวณเวลาด้วย
เพราะเงื่อนไขความสำเร็จของภารกิจคือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในครึ่งชั่วโมงนี้ ห้ามลืมตาดู
"ตีสองกว่าๆ คนเดียว ในบ้านผีสิง จุดเทียน หลับตา ยืนหน้ากระจกเล่นเกม ถ้าไม่ใช่ฉันกำลังประสบด้วยตัวเอง คงไม่เชื่อว่าจะมีคนทำอะไรแบบนี้" เฉินเกอพึมพำชื่อตัวเอง พยายามสุดความสามารถที่จะไม่คิดฟุ้งซ่าน
"เกมนี้เต็มไปด้วยการชี้นำทางจิตใจ ความยากที่สุดไม่ใช่การรับมือกับผีปีศาจหรือตำนานต่างๆ แต่เป็นการควบคุมตัวเอง แค่ไม่ลืมตา ก็น่าจะไม่มีอันตราย"
พูดง่ายแต่ทำยาก หลังผ่านไปสิบนาทีแรก เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น


## บทที่ 4 รางวัลที่ไม่คาดคิด

อาจเป็นเพราะหน้าต่างห้องน้ำไม่ได้ปิดสนิท ลมกลางคืนพัดเข้ามาในห้อง เหมือนมือที่มองไม่เห็นลูบผ่านใบหน้าของเฉินเกอ
ประตูห้องส้วมแกว่งไปมาเบา ๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด หยดน้ำจากเพดานไหลลงมาตามท่อน้ำลงสู่พื้น ในท่อระบายน้ำเหมือนมีแมลงกำลังเคลื่อนไหว ส่งเสียงซู่ซ่า
ในความเงียบ เสียงทุกอย่างถูกขยายให้ดังขึ้น ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ คนส่วนใหญ่จะรู้สึกไม่สบายใจ แต่เฉินเกอกลับเป็นข้อยกเว้น ประสบการณ์ในวัยเด็กทำให้เขามีสภาพจิตใจที่เข้มแข็งและประสาทที่หนาเป็นพิเศษ
ในสมองของเขาว่างเปล่า ไม่คิดอะไรทั้งสิ้น เพียงแค่นับเวลาเงียบ ๆ
ผ่านไปประมาณเกือบยี่สิบนาที เฉินเกอรู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องลดลงอย่างประหลาด เหมือนมีน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ วางอยู่รอบตัว เขาสั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจ
"ใจเย็น! อย่าไปคิดว่าทำไม อย่าไปทำให้ตัวเองกลัว เหลือเวลาอีกสิบนาที ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องอดทนให้ได้!" มีเสียงลมพัดเบา ๆ ข้างหู เหมือนมีบางสิ่งวนเวียนอยู่รอบตัวเฉินเกอ เขากำมือแน่น เส้นเลือดปูดขึ้นบนหลังมือ แต่ร่างกายกลับเหมือนต้นสนที่หยั่งรากลงดิน ไม่ขยับเขยื้อน
"เฉินเกอ เฉินเกอ เฉินเกอ..."
พึมพำเบา ๆ เมื่อเหลือเวลาอีกเพียงห้านาที เฉินเกอรู้สึกว่าเปลวไฟในห้องน้ำเหมือนดับไป ในความมืดดูเหมือนมีคนอีกคนกำลังเรียกชื่อของเขาเช่นกัน
"เสียงสะท้อน? เป็นไปไม่ได้นี่!"
"เฉินเกอ..."
เสียงนั้นเหมือนกำลังเรียกเขา ฟังดูเร่งรีบ ราวกับมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องบอกเขา
"เสียงนี้เหมือนมาจากนอกประตู ไปดูดีไหม?" แต่เฉินเกอก็รีบตัดความคิดนั้นทิ้งไป กฎของเกมระบุชัดเจนว่าแค่อยู่หน้ากระจกก็พอ
เขานับเวลาในใจ เสียงข้างหูค่อย ๆ เพี้ยนไป เขามั่นใจว่ามีคนอีกคนกำลังเรียกชื่อเขา และคนคนนั้นดูเหมือนจะยืนอยู่นอกประตู
"คนคนนั้นดูเหมือนจะร้อนรน แต่คนเล่นเกมคือฉัน เขาร้อนรนทำไม? นี่มันชัดเจนว่าเป็นกับดัก ง่ายเกินไป" เฉินเกอแค่นเสียง "บรรยากาศ สภาพแวดล้อมสร้างได้ดีมาก แต่น่าเสียดายที่วิธีการหลอกหลอนช่างธรรมดา"
สามนาทีสุดท้าย บนประตูห้องน้ำมีเสียงแหลมดังขึ้น เหมือนมีคนใช้เล็บข่วน ใช้ฟันกัด ประตูส่ายไปมาเหมือนจะพังลงมา ราวกับจะถูกเปิดออกได้ทุกเมื่อ
"1798 วินาที 1799 วินาที 1800 วินาที!" ครึ่งชั่วโมงผ่านไป เสียงทั้งหมดนอกประตูหายไป ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบ
เพื่อป้องกันการนับผิดพลาด เฉินเกอไม่ได้ลืมตาทันที เขานับเพิ่มอีกสามร้อยครั้ง แล้วจึงถอยหลังหนึ่งก้าว วางมือทั้งสองข้างไว้ที่หน้าอก แล้วกะพริบตา
เทียนในห้องน้ำดับไปนานแล้ว ห้องน้ำมืดสนิท เฉินเกอรู้สึกคลุมเครือว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป
เปิดไฟฉาย เมื่อแสงสว่างปรากฏในห้องอีกครั้ง เขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่
กระจกในห้องน้ำเต็มไปด้วยรอยแตก ภาพตัวเองในกระจกถูกแบ่งออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับไม่ถ้วน ดูไม่เป็นความจริงอย่างยิ่ง สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากกว่านั้นคือ ตรงหน้ากระจกนั้น ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มีตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ ปรากฏขึ้น!
ดวงตาที่ทำจากกระดุมเปล่งประกายวาววับ ร่างกายที่ปะชุนเต็มไปด้วยนุ่น ตุ๊กตาตัวนี้ไม่ได้น่ารัก แต่สำหรับเฉินเกอแล้วมันมีความหมายพิเศษ นี่คือตุ๊กตาตัวแรกที่เขาทำขึ้น และเป็นสิ่งที่อยู่กับเขาตอนที่พ่อแม่หายตัวไป
ตุ๊กตาพิงอยู่กับกระจกที่แตกร้าว เหมือนกำลังขัดขวางไม่ให้สิ่งที่อยู่ในกระจกออกมา
"ประตูห้องน้ำล็อคอยู่ ตุ๊กตาเข้ามาได้ยังไง? ทางหน้าต่าง? ไม่ใช่สิ! ทำไมมันถึงเคลื่อนไหวได้เองต่างหากที่เป็นประเด็นสำคัญ!" เฉินเกอรู้สึกว่าโลกทัศน์ของเขากำลังพังทลาย เขารู้สึกสับสน
คนหนึ่งคนกับตุ๊กตาหนึ่งตัวเผชิญหน้ากันอยู่สามนาที เฉินเกอจึงสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาขยับนิ้วมือที่เย็นเฉียบ ค่อย ๆ เข้าไปใกล้
ดวงตาที่ทำจากกระดุม ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็เหมือนกำลังจ้องมองเขาอยู่ เฉินเกอจ้องมองของเล่นที่เขาทำขึ้นเอง มุมปากกระตุกโดยไม่รู้ตัว
เขาใช้มือทั้งสองข้างระมัดระวังหลีกเลี่ยงตุ๊กตา หยิบโทรศัพท์มือถือข้าง ๆ ขึ้นมา "โชคดีที่ฉันระวังตัวไว้ก่อน เตรียมพร้อมไว้แล้ว"
การบันทึกวิดีโอในโทรศัพท์ไม่ได้หยุดลง เฉินเกอสำรองข้อมูลอย่างระมัดระวังก่อนที่จะเริ่มดูวิดีโอ
วิดีโอที่บันทึกไว้ไม่ค่อยชัดนัก แสงเทียนสั่นไหว เฉินเกอที่ยืนอยู่หน้ากระจกดูแข็งทื่อ ในขณะที่ภาพในกระจกกลับดูมีชีวิตชีวากว่า
สิบนาทีแรก ทุกอย่างสงบเงียบ จุดเปลี่ยนเริ่มต้นในนาทีที่สิบเอ็ด
เสียงลมกลางคืนพัดไม่ได้ถูกบันทึกในวิดีโอ วิดีโอเพียงแค่จับภาพประตูห้องส้วมที่แกว่งไปมาเบา ๆ ไม่กี่ครั้ง
ต่อมาวิดีโอเริ่มมีเสียงรบกวน แม้จะเป็นภาพธรรมดามาก แต่กลับให้ความรู้สึกน่ากลัวที่อธิบายไม่ได้ นี่อาจเป็นเพราะความกลัวความมืดและสิ่งที่ไม่รู้ที่มีอยู่ในธรรมชาติของมนุษย์
ขณะดูวิดีโอ สีหน้าของเฉินเกอไม่ค่อยดีนัก ในความทรงจำของเขา เขาหลับตาและรักษาระยะห่างจากกระจกตลอด แต่ภาพที่ถ่ายจริงแสดงให้เห็นว่าร่างกายของเขาค่อย ๆ โน้มไปข้างหน้า เหมือนกำลังจะแนบชิดกับกระจก
ถึงนาทีที่ยี่สิบห้า ท่อนบนของเขาโค้งงอเป็นเจ็ดสิบองศา ปลายจมูกแทบจะแตะกระจกอยู่แล้ว
ผ่านไปอีกไม่กี่วินาที โดยไม่มีสัญญาณเตือน รอยแตกเริ่มปรากฏบนกระจก ภาพนั้นทำให้เฉินเกอตกใจสุดขีด
ต่อมา สิ่งที่เหลือเชื่อที่สุดก็เกิดขึ้น เฉินเกอในกระจกเปลี่ยนสีหน้า แยกเขี้ยวยิงฟัน และพุ่งชนกระจกอย่างแรง!
ในเวลาเดียวกัน เทียนดับ วิดีโอหยุดลง
เนื่องจากมุมกล้อง ในวิดีโอไม่มีภาพใด ๆ เกี่ยวกับตุ๊กตาผ้า ในห้านาทีสุดท้ายเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เฉินเกอก็ไม่รู้
"สิ่งที่อยู่ในกระจกต้องการออกมา สุดท้ายดูเหมือนจะถูกตุ๊กตาตัวนี้ขัดขวาง คิดแบบนี้ มันน่าจะช่วยชีวิตฉันไว้ครั้งหนึ่ง" เฉินเกออุ้มตุ๊กตาผ้าบนอ่างล้างหน้าขึ้นมา ถามอย่างจริงจัง "เธอเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดไหม? เธอรู้ไหมว่าพ่อแม่ฉันไปไหนเป็นครั้งสุดท้าย?"
ตุ๊กตาไม่มีการตอบสนอง มีเพียงดวงตาที่ทำจากกระดุมที่เปล่งประกายอ่อน ๆ
เขากอดตุ๊กตาไว้ในอ้อมแขน มองประตูห้องน้ำแวบหนึ่ง ไม่กล้าออกไป หดตัวอยู่ใต้ขอบหน้าต่างคนเดียว หยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมา ข้อความแจ้งเตือนว่าภารกิจสำเร็จปรากฏขึ้นแล้ว
"ต้องบอกว่าคุณโชคดีมาก ยินดีด้วยที่คุณทำภารกิจประจำวันระดับฝันร้ายสำเร็จ! ได้รับรางวัลภารกิจ — ทักษะพรสวรรค์ขั้นต้นเหลี่ยนหรง"
"เหลี่ยนหรง: ฉันหวังว่าคุณจะจริงจังและรอบคอบมากขึ้นเมื่อสืบทอดพรสวรรค์นี้ ต่างจากการแต่งหน้า ช่างแต่งหน้าศพแต่งหน้าให้ศพเท่านั้น ความงามในมือคุณเชื่อมโยงระหว่างชีวิตและความตาย ทำให้คนที่เย็นชาแล้วกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง มอบความงามอันเป็นนิรันดร์ให้กับเธอ"
"สำเร็จภารกิจประจำวันระดับฝันร้ายเป็นครั้งแรก ได้รับตำแหน่งผู้มาใหม่ในเมืองแห่งฝันร้าย ได้รับรางวัลพิเศษ ปลดล็อคภารกิจทดสอบหนีฆ่ายามเที่ยงคืนในฉากสยองขวัญหนึ่งดาว! หลังจากทำภารกิจทดสอบสำเร็จ สิ่งอำนวยความสะดวกในฉากนี้จะปรากฏในบ้านสยองขวัญ!"
เมื่อดูข้อมูลบนโทรศัพท์มือถือสีดำ เฉินเกอครุ่นคิด บ้านผีสิงจะพัฒนาไม่ได้หากไม่มีช่างแต่งหน้า ไม่ว่าจะเป็นนักแสดงหรืออุปกรณ์ประกอบฉาก ล้วนต้องการช่างแต่งหน้าเพื่อตกแต่งเพิ่มเติม ช่างแต่งหน้าที่ดีสามารถสร้างเอฟเฟกต์ที่สมจริงได้ง่ายขึ้น


## บทที่ 5 25 นาที 14 วินาที!

"ทักษะพิเศษหรือ? รางวัลจากภารกิจระดับฝันร้ายแตกต่างจากภารกิจอื่น ๆ ดูเหมือนว่ามันส่งผลโดยตรงต่อร่างกายของฉัน สามารถเปลี่ยนแปลงตัวฉันเองได้!"
เฉินเกอจดบันทึกประเด็นนี้ไว้ ในใจเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาได้เห็นการดำรงอยู่ของโลกอีกใบหนึ่งแล้ว มันเป็นโลกที่ซ่อนอยู่ในเงามืด อันตราย น่ากลัว และเต็มไปด้วยกับดักมรณะ ด้วยพลังที่เขามีอยู่ตอนนี้ อย่าว่าแต่จะตามหาพ่อแม่เลย แค่ปกป้องตัวเองก็แทบจะทำไม่ไหวแล้ว
แต่โชคดีที่เขามีโทรศัพท์มือถือสีดำ อนาคตไม่ได้ไร้โอกาสที่จะพลิกสถานการณ์
"การคิดถึงเรื่องพวกนี้ตอนนี้มันยังเร็วเกินไป ก่อนอื่นต้องหาวิธีรักษาธุรกิจบ้านสยองขวัญให้มั่นคงก่อน แก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าให้ได้ก่อน" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา "คืนนี้ช่างน่าตื่นเต้นเหลือเกิน เกือบจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าภารกิจระดับฝันร้ายไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะทำสำเร็จ พลังของฉันคนเดียวมีจำกัด ทำไมไม่ให้คนอื่น ๆ เข้ามามีส่วนร่วม ช่วยกันคิดหาวิธีให้ฉันล่ะ"
เขาเข้าสู่ระบบฟอรั่มเรื่องลี้ลับที่มีชื่อเสียงในประเทศหลายแห่ง และอัปโหลดวิดีโอต้นฉบับ
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที วิดีโอที่เขาตั้งชื่อว่า "ใครอยู่ในกระจก" ก็ได้รับการอ่านและแชร์เป็นจำนวนมาก คนอาจจะเบื่อกับข่าวบันเทิงและซุบซิบดารา อยากเปลี่ยนรสชาติบ้าง ความสนใจในวิดีโอเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเหมือนลูกบอลหิมะที่กลิ้งลงเขา ความคิดเห็นด้านล่างเพิ่มขึ้นหลายสิบรายการทุกครั้งที่รีเฟรช
"แถวหน้าขอเตือน! นาทีที่ 25:14 มีเนื้อหาสุดช็อก!"
"คนที่โพสต์วิดีโอนี้ไม่ก็เป็นคนบ้า ไม่ก็เป็นโรคจิต! คนปกติใครจะไปทำอะไรแบบนี้ตอนดึก ๆ วะ?"
"ทำไมกระจกถึงแตกร้าวเองได้? แล้วสุดท้ายที่พุ่งออกมาจากในกระจกคืออะไรกันแน่?!"
"กระจกแตกเพราะการขยายตัวและหดตัวเนื่องจากความร้อนมั้ง อุณหภูมิในห้องไม่สม่ำเสมอ"
"พวกแกไม่รู้อะไรเลย ในทางฮวงจุ้ย กระจกเป็นของหยิน มักจะดึงดูดสิ่งชั่วร้ายได้ง่าย ฉันว่าวิดีโอนี้ไม่ควรเรียกว่า 'ใครอยู่ในกระจก' แต่ควรเรียกว่า 'มีผีในกระจก'!"
"เฮ้ย เวรเอ๊ย ดึกดื่นแบบนี้ ทำเอาฉันเหงื่อเย็นซิ นับถือความกล้าของเจ้าของกระทู้จริง ๆ"
"วิดีโอนี้ต้องตัดต่อแน่ ๆ ถ้าไม่ใช่ ฉันจางต้าจู้ขอเปิดเผยชื่อจริง จะยืนด้วยมือหมุนตัว 360 องศาแล้วกินขี้เลย!"
"มีแค่ฉันคนเดียวที่สังเกตเห็นหรือไง? รูปโปรไฟล์ของคนอัปโหลดวิดีโอเป็นหน้าร้านบ้านผีสิงแถวชานเมืองตะวันตก พวกคุณอย่าเพิ่งตื่นเต้นไป นี่น่าจะเป็นโฆษณาของเขา"
บัญชีฟอรั่มของเฉินเกอถูกส่งข้อความส่วนตัวไม่หยุด บางคนอยากรู้อยากเห็น บางคนสงสัย เฉินเกอไม่สนใจทั้งหมด
วิดีโอของเขาเป็นความจริงทั้งหมด คนที่เข้าใจก็จะเข้าใจเอง ไม่มาด่า ส่วนคนที่ไม่เข้าใจ จะเสียเวลาไปอธิบายให้พวกเขาทำไม
เมื่อเห็นยอดผู้ชมที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง เฉินเกอรู้สึกได้อย่างไวว่านี่คือโอกาส เขาแบ่งวิดีโอต้นฉบับออกเป็นส่วน ๆ ตัดเอาเฉพาะ 14 วินาทีสุดท้ายของวิดีโอ แล้วโพสต์ลงในแอปพลิเคชันวิดีโอสั้นที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
ท่ามกลางวิดีโอสั้นจำนวนมากที่เต็มไปด้วยการเต้นรำ มุขตลก และอาหาร วิดีโอเรื่องลี้ลับของเขาโดดเด่นอย่างแท้จริง!
เพียงไม่กี่วินาทีผ่านไป ก็มีคนทั่วไปติดกับดัก ต่างจากสมาชิกในฟอรั่มและกระดานสนทนาเรื่องลี้ลับที่มีความสามารถในการรับมือทางจิตใจที่แข็งแกร่งกว่า คนธรรมดาที่ถูกยาแรงของเฉินเกอทำให้กลัวจนฉี่ราด เริ่มด่าทออย่างรุนแรงในส่วนความคิดเห็น
ในโลกนี้ไม่มีความรักที่ไร้เหตุผล และไม่มีความเกลียดที่ไร้สาเหตุ การด่าทออย่างไร้สาเหตุดึงดูดให้คนมาดูมากขึ้น ผลที่ตามมาคือส่วนความคิดเห็นของวิดีโอสั้นของเฉินเกอล่มสลายโดยสิ้นเชิง
เมื่อมองดูส่วนความคิดเห็น เฉินเกอสามารถรู้สึกถึงความโกรธของผู้คนผ่านหน้าจอโทรศัพท์ได้ แต่ความสามารถในการรับมือทางจิตใจของเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก เขาไม่สนใจเลย แถมยังรู้สึกขบขันด้วยซ้ำ
ที่จริงเขาเข้าใจคนพวกนั้นดี ตีสามกว่า ๆ ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม อยากดูสาวสวยเม่ยลี่เพื่อผ่อนคลาย ทำเสียงอ้อนเสียงหวาน อิงอิงอิง แล้วก็นอนหลับอย่างมีความสุข
แต่พอเปิดวิดีโอนี้ คนที่ยังมีชีวิตจุดเทียนเล่นเกมกับกระจก บรรยากาศผิดไปเลย!
ที่แย่กว่าคือวิดีโอมีแค่ 14 วินาที ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ความน่ากลัวที่สุดก็ปรากฏขึ้นแล้ว
กระจกแตก ภาพในกระจกพุ่งออกมาเอง เหมือนกับจะทะลุหน้าจอออกมา!
excuse me? การกระทำแบบนี้ทำให้คนแทบหายใจไม่ออก!
"ส่วนความคิดเห็นคึกคักมาก ความสนใจคงไม่ลดลงในเร็ว ๆ นี้ ดูเหมือนทุกคนจะชอบวิดีโอของฉันมากนะ" บางคนยิ้มอย่างไม่น่าไว้ใจ "ผู้ติดตามก็เพิ่มขึ้นกว่าร้อยคน ในสถานการณ์แบบนี้ถ้าฉันไม่โฆษณาบ้านผีสิงของตัวเอง ก็จะเสียมารยาทกับแฟน ๆ ที่กระตือรือร้นเหล่านี้มากเกินไป"
พูดพลางแก้ไขชื่อเรื่อง ในส่วนแนะนำตัวที่เห็นได้ชัดที่สุด เขาแนบที่อยู่ละเอียดของบ้านสยองขวัญ และเพิ่มวงเล็บตอนท้าย - บ้านสยองขวัญที่ไม่น่ากลัวเลยสักนิด
เฉินเกอพอใจกับหน้าโปรไฟล์ส่วนตัวของเขามาก ดูส่วนความคิดเห็นอีกสักพัก เขานั่งอยู่ใต้ขอบหน้าต่าง และหลับไปแบบนั้น
……
แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนใบหน้า เฉินเกอขยับร่างกายที่ปวดเมื่อยเล็กน้อย ลุกขึ้นจากมุมห้องน้ำ
"แปดโมงสามสิบแล้ว" เขาจัดการตัวเองอย่างง่าย ๆ ใส่ตุ๊กตาผ้าลงในกระเป๋า หยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเปิดประตูห้องน้ำ
ขอบประตูไม้มีรอยขีดข่วนชัดเจน เหมือนถูกหนูแทะ
"สิ่งที่อยู่หน้าประตูเมื่อคืนคืออะไรกันแน่?" เมื่อเห็นรอยพวกนี้ เขาอดรู้สึกโล่งใจไม่ได้ที่ไม่ได้ออกไปข้างนอกทั้งคืน
"ภารกิจระดับฝันร้ายจะก่อให้เกิดตัวแปรที่ไม่สามารถคาดเดาได้ ต่อไปฉันต้องระมัดระวังมากขึ้น" อุปกรณ์ประกอบฉากอื่น ๆ ในบ้านผีสิงไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก เฉินเกอจึงไม่ได้สนใจ เขาเปิดประตูใหญ่ของบ้านสยองขวัญ วันใหม่เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ
สวนสนุกศตวรรษใหม่เปิดให้บริการเวลาเก้าโมง เวลาแปดโมงสี่สิบห้านาที เด็กผู้หญิงร่างเล็กน่ารัก แต่มีหน้าอกอวบอิ่มสะดุดตา สะพายกระเป๋าวิ่งมาจากที่ไกล
"เจ้านาย!"
เด็กผู้หญิงเปล่งประกายความสดใสของวัยรุ่น ใบหน้าที่ประณีตภายใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า เหมือนลูกพีชที่สุกงอม ทำให้คนอยากกัดสักคำ
"เสี่ยวหว่าน มาได้เหมาะเลย ฉันเพิ่งเพิ่มเพลงประกอบใหม่ในคลังเพลง เรามาฟังกันดีกว่า" เฉินเกอพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นซวี หว่านตื่นเต้นจับแขนเขาไว้ "เธอนี่นะ จะทำอะไร?"
"ฉันเพิ่งได้ยินคนที่ประตูสวนสนุกพูดถึงบ้านสยองขวัญของเรา! มีคนมาต่อแถวที่ประตูสวนสนุกเพื่อมาลองบ้านสยองขวัญของเราโดยเฉพาะ!" ซวี หว่านพูดด้วยความตื่นเต้น "เจ้านาย เรามีลูกค้าแล้ว!"
"มีลูกค้าไม่ใช่เรื่องปกติหรอกเหรอ? ดูเธอสิ ทำเหมือนไม่เคยเห็นโลกมาก่อน" เฉินเกอแสร้งทำเป็นใจเย็น หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูหน้าโปรไฟล์วิดีโอสั้นของตัวเอง ผู้ติดตามของเขาทะลุห้าร้อยคนแล้ว ความร้อนแรงของส่วนความคิดเห็นพุ่งเข้าอันดับท็อปเทนของผู้เล่นหน้าใหม่ แต่ต่างจากส่วนความคิดเห็นของคนอื่นที่เต็มไปด้วยความรุ่งเรือง ส่วนความคิดเห็นของเขาเต็มไปด้วยควันสงคราม มีคนทิ้งข้อความว่าเมื่อคืนถูกทำให้กลัวจนฉี่รดที่นอน ตอนนี้ลับมีดเสร็จแล้ว กำลังออกเดินทาง
"อืม ดูเหมือนจะเล่นใหญ่ไปหน่อย..." เฉินเกอกระแอมเบา ๆ ลากซวี หว่านเข้าบ้านผีสิง "สวนสนุกจะเปิดอีกสิบห้านาที วันนี้พนักงานในบ้านผีสิงมีแค่เราสองคน วันนี้ต้องเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ที่หนักหน่วง!"


## บทที่ 6 เครื่องสำอางของคนงาม

บ้านสยองขวัญของเฉินเกอมีเพียงสองฉากเท่านั้น คือคืนซอมบี้ฟื้นคืนชีพและการแต่งงานใต้พิภพ
ฉากคืนซอมบี้ฟื้นคืนชีพถูกโทรศัพท์มือถือสีดำวิจารณ์ว่าไร้ค่า เฉินเกอก็ได้ทำการไตร่ตรองและพบว่าฉากสยองขวัญนั้นมีปัญหาหลายอย่างจริงๆ นอกจากนี้ฉากนั้นต้องการพนักงานอย่างน้อยสามคนทำงานร่วมกันจึงจะสามารถแสดงได้อย่างสมบูรณ์
"เสี่ยวหว่าน วันนี้ธีมของเราคือการแต่งงานใต้พิภพ เดี๋ยวฉันจะไปปรับเสียงดนตรีพื้นหลัง เธอต้องจำไว้ว่าต้องอุดหูตอนที่แสดงเป็นผี และสำหรับการแต่งหน้าของเธอวันนี้ ฉันจะเป็นคนแต่งให้เอง"
"เจ้านายยังรู้วิธีแต่งหน้าด้วยเหรอ?" เสี่ยวหว่านยิ้มซุกซน "ได้เลย แต่อย่าทำให้ฉันกลายเป็นตัวประหลาดนะ"
"วางใจได้ ฉันจะทำให้เธอสวยจนหายใจไม่ออก"
ทั้งสองเข้าไปในห้องแต่งหน้า เฉินเกอให้เสี่ยวหว่านนั่งลงหน้ากระจก มือของเขาลูบใบหน้าของเธอเบาๆ
"ใช้ทักษะพรสวรรค์ขั้นต้น — เหลี่ยนหรง"
ขณะที่มองเด็กผู้หญิงที่ดูสดใสและน่ารักในกระจก ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของเขาเองค่อยๆ ปรากฏในสมองของเฉินเกอ มันยุ่งเหยิงมาก ไม่เพียงแต่เป็นการใช้สีและเทคนิคการแต่งหน้าเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับทันตกรรม, กายวิภาคศาสตร์, กระดูกมนุษย์, และศาสตร์เกี่ยวกับความตาย
"เจ้านาย คุณรู้วิธีแต่งหน้าจริงๆ เหรอ?" สามสิบวินาทีผ่านไป ซวี หว่านนั่งอยู่หน้ากระจก รู้สึกถึงความอุ่นแปลกๆ บนใบหน้า มองตัวเองในกระจกที่ถูกจัดการตามใจชอบ หัวใจของเธอเต้นรัว รู้สึกอับอายโดยไม่มีเหตุผล
"ช่างแต่งหน้าที่ดีจะออกแบบสไตล์ที่แตกต่างกันตามรูปหน้าที่แตกต่างกัน เสี่ยวหว่าน พื้นฐานของเธอดีมาก" ในสมองของเฉินเกอไม่มีความคิดที่ไม่เกี่ยวข้อง หลังจากใช้เหลี่ยนหรง ซวี หว่านในสายตาของเขากลายเป็น "ศพ" ไปแล้ว
"คีม, มีดโกน, คีมทางการแพทย์, ด้ายเย็บแผล, แอลกอฮอล์, เข็มรักษาสภาพ ฉันไม่มีอะไรเลย ดูเหมือนว่าฉันจะทำได้แค่การแต่งหน้าขั้นพื้นฐานเท่านั้น" เฉินเกอพูดกับตัวเอง แต่ทำให้ซวี หว่านที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตกใจไม่น้อย เธอคิดไม่ออกเลยว่าทำไมการแต่งหน้าให้นักแสดงบ้านผีสิงต้องใช้สิ่งที่น่ากลัวขนาดนั้น เธอรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ ได้แต่เอียงหน้าแอบมองเจ้านายของเธอด้วยหางตา และภาวนาเงียบๆ
"รองพื้นมีสีเดียว บลัชออนสว่างเกินไป ดูแสบตา ทำไมหาลิปสติกไม่เจอล่ะ?" เฉินเกอพึมพำ สุดท้ายเขาก็เริ่มผสมสีเอง เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว นิ้วมือว่องไว มีความสามารถในการแยกแยะสีที่แข็งแกร่งมาก ไม่เหมือนกับพวกติดบ้านที่ไม่เคยแต่งตัวเลย
ภาพตรงหน้าทำให้ซวี หว่านรู้สึกไม่น่าเชื่อ การผสมสีและแต่งหน้าด้วยตัวเองตลอดทั้งกระบวนการ นี่มันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!
"เจ้านาย ฉันคิดว่าคุณไม่จำเป็นต้องเคร่งครัดกับตัวเองขนาดนั้น ในบ้านผีสิงมันมืดมาก ผู้เข้าชมมองไม่เห็นหรอก..."
"พูดน้อยๆ อย่าขยับ" ก่อนที่ซวี หว่านจะพูดจบ เฉินเกอก็ลงรองพื้นให้เธอเรียบร้อยแล้ว และกำลังทาอายแชโดว์ที่เขาผสมเองให้เธอ
เพียงไม่กี่แปรง แค่อายแชโดว์ธรรมดาๆ แต่ก็ทำให้บุคลิกของซวี หว่านเปลี่ยนไปไม่น้อย เพิ่มความเย็นชาและลึกลับขึ้นมา
ซวี หว่านตั้งใจจะโต้แย้งต่อ แต่เมื่อเห็นตัวเองในกระจก ปากเล็กๆ ของเธอก็ค่อยๆ อ้าออก ใจรักสวยรักงามมีอยู่ในทุกคน โดยเฉพาะผู้หญิง
"สีแดงเชอร์รี่เพียงอย่างเดียวดูจืดชืด ขาดมิติ แต่เมื่อเพิ่มสีม่วงไม้พุดเข้าไป มันก็แตกต่างออกไป สองสีผสานกันอย่างลงตัว หลอมรวมเข้าด้วยกัน ราวกับเกิดมาเพื่อกันและกัน" เฉินเกออธิบายอย่างไม่ใส่ใจ เขาใช้แปรงทาบลัชออนลงบนหลังมือของตัวเอง
"เจ้านาย คุณกำลังทำอะไรน่ะ?"
"บลัชออนคุณภาพต่ำของบ้านผีสิงเราเพื่อสร้างผลกระทบทางสายตา มันสดใสเกินไป อิ่มตัวและแสดงสีชัดเจน ฉันจะเกลี่ยมันบนหลังมือก่อน" เฉินเกอเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล ครู่ต่อมา บลัชออนก็ดูละเอียดขึ้น เนื้อแป้งยังมีประกายแวววาวเล็กน้อย
ตอนนี้ปากของซวี หว่านเปิดเป็นรูปตัว O แล้ว "ซ่อนความสามารถไว้ลึกจริงๆ! คุณไปเรียนพวกนี้มาจากไหนล่ะ?"
"ฉันรู้อะไรอีกเยอะแยะ ความงามและทรงผมเป็นแค่งานอดิเรกของฉัน" เฉินเกอยิ้มเล็กน้อย คนที่มีความสุขก็มักจะร่าเริง ความทรงจำเพิ่มเติมในสมองของเขายืนยันอีกครั้งว่าเกมในโทรศัพท์มือถือสามารถส่งผลต่อความเป็นจริงได้จริงๆ
ใช้เวลาเพียงสิบนาที เฉินเกอก็แต่งหน้าให้ซวี หว่านเสร็จ "ส่องกระจกดูสิ พอใจไหม?"
เมื่อมองขึ้นไป ดูเหมือนว่ามีผ้าบางๆ ถูกเปิดออกจากกระจก คนในกระจกเหมือนกับก้าวออกมาจากภาพวาดหรือบทกวี มีเสน่ห์แบบสตรีตะวันออกโบราณ แต่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแตกต่างออกไป
จ้องมองกระจก ซวี หว่านลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว เธอมองตัวเองในกระจก สีหน้าเปลี่ยนจากตกใจเป็นหลงใหล แล้วจู่ๆ ก็สั่นสะท้านด้วยความหนาว
"เจ้านาย ฉันไม่เคยสวยขนาดนี้มาก่อนเลย คนในกระจกเป็นฉันจริงๆ เหรอ?"
"แน่นอน"
"แต่ว่า..." เธอลังเลที่จะยื่นมือไปที่กระจก "ทำไมฉันรู้สึกเหมือนกำลังมองคนตายล่ะ?"
คำพูดของซวี หว่านทำให้เฉินเกอสูดลมหายใจเฮือก เขาก็เพิ่งเข้าใจว่าอะไรที่แตกต่างไป
เหลี่ยนหรงมีไว้เพื่อฟื้นฟูความงามของคนตายให้มากที่สุด การแต่งหน้าของเฉินเกอไม่ได้มีไว้สำหรับคนเป็นตั้งแต่แรก
"อย่ามองเลย สวนสนุกกำลังจะเปิดแล้ว รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปอยู่ที่ฉากการแต่งงานใต้พิภพชั้นสอง จำไว้ว่าให้ใส่หูฟังบลูทูธ และทำตามคำสั่งของฉัน" เฉินเกอเปลี่ยนเรื่อง ไล่ซวี หว่านออกไป แล้วใช้เวลาที่เหลือปรับแต่งตุ๊กตากระดาษและตุ๊กตาในฉากการแต่งงานใต้พิภพ ภายใต้พลังของทักษะเหลี่ยนหรง ตุ๊กตากระดาษทั้งหมดดูเหมือนมีชีวิตขึ้นมา มีชีวิตชีวาท่ามกลางความตาย
"แค่นี้ก่อน รอว่างๆ ค่อยมาทาสีใหม่ทั้งหมด"
เฉินเกอเก็บกล่องเครื่องมือ รีบลงบันได ยังไม่ทันเข้าใกล้ประตูบ้านผีสิงก็ได้ยินเสียงผู้เข้าชมคุยกันอยู่ข้างนอก
"นายก็โดนไอ้พวกเลวๆ นั่นหลอกเหมือนกันใช่ไหม?"
"เฮ้ย! หน้าจอมือถือฉันแตกเลย นายว่าไง?"
"พวกนายยังดีนะ กูถอดกางเกงไปแล้ว มือลื่นกดผิด แล้วมันก็โผล่ออกมาเลย! ตกใจจนกูกระโดดผึงเลย พ่อแม่กูได้ยินเสียงคิดว่ากูฝันร้าย รีบวิ่งมาดู เฮ้ย! ตอนนั้นกูไม่ได้ใส่อะไรเลย แค่ถือกระดาษชำระม้วนหนึ่ง พ่อแม่กูมองกูงงๆ!"
...
ฟังเสียงร้องทุกข์ของผู้เข้าชม เฉินเกอพยายามกลั้นหัวเราะ สูดลมหายใจลึกๆ รักษาสีหน้าเคร่งขรึม แล้วผลักประตูบ้านสยองขวัญเปิดออก
"ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่บ้านสยองขวัญของผม"
เมื่อเห็นแถวยาวและผู้เข้าชมที่เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ มุมปากของเฉินเกอยกขึ้น
"เสี่ยวเฉิน แต่เช้าตรู่นายก็มีคนต่อแถวยาวแล้วเหรอ เยี่ยมมาก" พนักงานม้าหมุนข้างๆ รู้สึกประหลาดใจ เขาตั้งใจจะทักทายเฉินเกอ แต่พอเข้าไปใกล้ก็พบว่าบรรยากาศของผู้เข้าชมดูไม่ค่อยปกติ
"ก็ธรรมดานะ ส่วนใหญ่เพราะผู้เข้าชมชอบน่ะ" เฉินเกอยักไหล่ แล้วเปิดรั้วกั้น
"ใครจะชอบล่ะ? ไอ้หน้าด้าน!"
"ฉันมาหาเรื่อง ไม่ได้มาเที่ยวชม!"
"เจอตัวจริงแล้ว! คนที่โพสต์วิดีโอสั้นเมื่อคืนคือนายใช่ไหม? มีดฉันอยู่ไหน? มีดฉันอยู่ไหน!"
ผู้เข้าชมกระตือรือร้นเกินไป สถานการณ์เกือบจะควบคุมไม่ได้ เฉินเกอรีบพูดขึ้น "ทุกคนครับ ในเมื่อมาแล้ว ลองเข้าไปสัมผัสประสบการณ์ดูสิ วิธีที่ดีที่สุดในการบรรเทาความกลัวคือการกระตุ้นประสาทสัมผัส ใช้พิษถอนพิษ ทำให้ตัวเองชาไปเลย วิดีโอสั้นเมื่อคืนนั้นเป็นความผิดพลาดของผมที่ไม่ได้พิจารณาให้รอบคอบ เอาอย่างนี้ วันนี้บัตรเข้าชมบ้านผีสิงลดราคา 50% ทุกใบ ผ่านไปแล้วอย่าพลาดโอกาสนะครับ"


## บทที่ 7 การแต่งงานใต้พิภพ

"ใช้พิษต่อสู้กับพิษ? ฉันไม่เชื่อคุณหรอก!"
"พี่ชาย ชดใช้ค่าหน้าจอโทรศัพท์ให้ฉันหนึ่งชิ้น แล้วเรื่องนี้ก็จบ"
"คิดจะซื้อใจฉันด้วยตั๋วลดราคา 50 เปอร์เซ็นต์เหรอ? เป็นไปไม่ได้!"
เสียงโวยวายดังไปมา ผ่านไปหลายนาที ก็ยังไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหนกล้าเข้าไปในบ้านสยองขวัญ ทุกคนหลบอยู่นอกแนวกั้น ไม่กล้าก้าวเท้าเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว ขี้ขลาดจนเฉินเกอแทบทนดูไม่ได้: "ไม่มีใครอยากเข้ามาลองสัมผัสประสบการณ์บ้างเหรอ? บ้านผีสิงของฉันไม่น่ากลัวเลยนะ ไม่เชื่อก็ลองเข้าไปดูรีวิวในเว็บได้"
พอเขาพูดแบบนั้น ก็มีคนเริ่มค้นหาบนอินเทอร์เน็ต
"จริงด้วย ทุกคอมเมนต์บอกว่าไม่น่ากลัว ไม่น่าตกใจเลย"
"อืม มีคนกดไลค์คนเดียว และเหตุผลก็เพราะน้องสาวที่แต่งเป็นผีสวยมาก..."
"งั้น พวกเราลองเข้าไปดูไหม?"
หลังจากรออีกพักใหญ่ ในที่สุดก็มีคนก้าวออกมา: "ก็แค่บ้านผีสิงเท่านั้นเอง จะน่ากลัวแค่ไหนกัน? ศพจริงๆ ฉันยังเคยเห็นมาแล้ว จะกลัวอะไรกับแค่นี้?"
คนที่พูดเป็นชายหนุ่มผมเกรียน คิ้วหนาตาโต ดูเหมือนคนซื่อๆ
"พี่ชาย อย่าโม้มากนักเลย จะอวดก็มีขีดจำกัดหน่อย"
"นายอายุเท่าไหรกันเนี่ย ถึงได้เคยเห็นศพ?"
"พวกเราทุกคนก็แค่ขี้ขลาด จะหลอกตัวเองไปทำไม..."
ในขณะที่ทุกคนกำลังดูถูกอยู่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่กลมกลืน: "เขาไม่ได้โกหกพวกคุณหรอก สำหรับพวกเรา ศพเป็นเรื่องธรรมดามากแล้ว"
เมื่อมองไปตามเสียงนั้น ผู้หญิงร่างสูงโปร่ง สวมหมวกกันแดด ใส่ชุดกระโปรงสั้นสีขาวคนหนึ่งเดินมาจากประตูใหญ่ของสวนสนุก
เธอแทบไม่แสดงสีหน้า ทุกที่ที่เธอเดินผ่าน อุณหภูมิโดยรอบดูเหมือนจะลดลงไปหลายองศา
"พี่! " ชายหนุ่มวิ่งไปหาเธออย่างกระตือรือร้น หวังจะช่วยถือกระเป๋าให้ แต่ถูกสายตาของเธอปฏิเสธทันที เขายืนงงอยู่ตรงนั้น ใบหน้ายิ้มแห้งอย่างเก้อเขิน
"คุณเรียกเธอว่าพี่เหรอ? พวกคุณยังเป็นนักศึกษาอยู่?" สายตาของเฉินเกอก็ถูกดึงดูดโดยคนหนุ่มสาวทั้งสองคนนี้เช่นกัน
"พวกเราเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยการแพทย์จิ่วเจียง คณะนิติวิทยาศาสตร์ ผมชื่อเหอ ซาน นี่คือพี่เกา หยูเสวี่ย" ชายหนุ่มยิ้มให้เฉินเกอ "วิดีโอของคุณเมื่อคืนนี้ผมได้แชร์ไปที่กระดานข่าวของมหาวิทยาลัย พี่สาวของผมก็ตัดสินใจมาเยี่ยมชมเพราะได้ดูวิดีโอนั้น"
"สาวสวยเย็นชาคนนี้เป็นนักนิติวิทยาศาสตร์เหรอ?"
"ต้องบอกว่าบุคลิกของเธอเข้ากับอาชีพมากเลยนะ"
"สาวสวย ขอแอดวีแชทหน่อยสิ..."
นักท่องเที่ยวโดยรอบรุมล้อมผู้หญิงคนนั้น ในฐานะผู้พิทักษ์ดอกไม้ เหอ ซานกลับยืนยิ้มอยู่ข้างๆ: "พี่สาวของผมไม่ธรรมดานะ ตอนเช้าผ่ากบ หนูขาว ล้างมือแล้วก็ไปกินข้าวหมูที่โรงอาหารได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลางดึกเดินผ่านห้องผ่าศพ เห็นอาจารย์ร่างกายที่แช่อยู่ในฟอร์มาลิน ยังหาวพลางทักทายศพได้ พวกคุณอย่าหาเรื่องใส่ตัวเองเลย ผู้ชายที่เธอผ่าศพมาแล้ว อาจจะมากกว่าผู้หญิงที่พวกคุณเคยจับมือด้วยซะอีก"
คำแนะนำที่แปลกประหลาดนี้ได้ผลทันที รอบๆ ตัวผู้หญิงคนนั้นเกิดพื้นที่ว่างรัศมีสองเมตรขึ้นมา
เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม เฉินเกอก็รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย เขาเพิ่งทำภารกิจระดับฝันร้ายสำเร็จ ได้รับรางวัล และกำลังเตรียมพลิกสถานการณ์ แต่พอเปิดประตูก็เจอนักท่องเที่ยวที่เป็นนักศึกษาคณะนิติวิทยาศาสตร์ซะแล้ว
คนที่เรียนนิติวิทยาศาสตร์ได้ ต้องมีความสามารถในการรับมือทางจิตใจที่แข็งแกร่งมากแน่ๆ!
"พวกเราเข้าไปได้หรือยัง?" หญิงสาวเดินมาหาเฉินเกออย่างไม่อดทน เธอตัวสูงมาก และยังใส่รองเท้าส้นหนา แทบจะมองเฉินเกอในระดับสายตาเดียวกัน
"ตั๋วราคาเต็มยี่สิบหยวน ลดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ก็เหลือสิบหยวน ก่อนเข้าไป ผมมีเรื่องราวพื้นหลังและข้อควรระวังจะบอกพวกคุณ" เฉินเกอนึกถึงสามองค์ประกอบสำคัญในการออกแบบบ้านผีสิงที่เคยกล่าวถึงในโทรศัพท์มือถือสีดำ ซึ่งเรื่องราวพื้นหลังมีความสำคัญมาก มันส่งผลต่อความรู้สึกร่วมของนักท่องเที่ยว
"อันดับแรก เกี่ยวกับบ้านผีสิงของผม แม้ว่าในรีวิวออนไลน์ หลายคนบอกว่าบ้านผีสิงของผมไม่น่ากลัว แต่ด้วยความรับผิดชอบ ผมต้องบอกความจริงกับพวกคุณ พื้นดินที่เราอยู่นี้ เมื่อห้าสิบปีก่อนเป็นสุสานรวมที่ใหญ่ที่สุดของเมืองจิ่วเจียง สามสิบปีก่อน ทางเมืองวางแผนสร้างโรงพยาบาลประชาชนจิ่วเจียงที่นี่ เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคุณสามารถค้นหาได้ทางอินเทอร์เน็ต เพราะมีหลายเหตุการณ์ที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถอธิบายได้ โรงพยาบาลประชาชนจิ่วเจียงจึงถูกบังคับให้ย้ายออกไป และบ้านผีสิงของผมก็ถูกดัดแปลงมาจากอาคารเก่าของโรงพยาบาล ที่นี่ซ่อนความลับและเอกสารมากมายที่โรงพยาบาลทิ้งไว้ตอนย้ายออก"
พูดจบ เฉินเกอก็ชี้ไปที่ป้ายเตือนข้างประตู: "ผู้ที่มีโรคหัวใจและหลอดเลือด หัวใจเต้นผิดจังหวะ หรือโรคอื่นๆ ห้ามเข้าชม เยาวชนอายุเกิน 12 ปี แต่ไม่ถึง 16 ปี กรุณาเข้าชมโดยมีผู้ปกครองดูแล ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พวกคุณสองคนตามผมเข้ามาได้"
เฉินเกอเปิดม่านสีดำทึบแสง ปิดลูกกรงเหล็กที่เป็นสนิม นำเหอ ซานและเกา หยูเสวี่ยเข้าไปในทางเดินมืด
"ตอนมีชีวิตไม่ใช่สามีภรรยา ตอนตายถูกฝังในหลุมเดียวกัน เมืองเก่าจิ่วเจียงมีเรื่องเล่าแบบนี้มาหลายปีแล้ว"
"ท่านโหวผิงเจียงต้องการจัดงานแต่งงานใต้พิภพให้กับลูกที่เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก จึงเชิญอาจารย์มาดู พิจารณาจากวันเดือนปีเกิด สุดท้ายก็เลือกเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง"
"แต่เด็กผู้หญิงคนนี้มีคนที่หมายปองอยู่แล้ว เพื่อบังคับให้เธอยอมรับ ท่านโหวผิงเจียงจึงผลักคนรักของเธอลงแม่น้ำ และยังขู่ด้วยชีวิตของครอบครัวเธอ"
"ในที่สุด เพื่อปกป้องพ่อแม่ เด็กผู้หญิงก็ยอมแต่งงานกับคนตาย"
"เทียนสีเลือด โลงศพสีดำ งานมงคลและงานอวมงคลจัดในห้องเดียวกัน หลังจากที่เด็กผู้หญิงถูกปิดผนึกในโลงศพและถูกฝังทั้งเป็น จวนท่านโหวผิงเจียงก็เริ่มมีเรื่องประหลาดต่างๆ เกิดขึ้น"
"ไก่ทองแดงมีเลือดไหล ตุ๊กตากระดาษลืมตา ทุกครั้งที่ถึงเที่ยงคืน มักจะมีผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวในห้อง..."
"ประสบการณ์ครั้งนี้เรียกว่า การแต่งงานใต้พิภพ เป็นฉากแบบเปิด พวกคุณแค่ต้องหาทางออกที่ถูกต้องภายในสิบห้านาที และหนีออกไปให้สำเร็จ ถ้ากลัวจริงๆ ก็ให้ยืนใกล้กล้องวงจรปิดและตะโกนเรียก ผมจะไปรับพวกคุณ" เฉินเกอหยุดที่ทางเข้าชั้นสอง ทำท่าเชิญ "ขอให้สนุกนะ"
"ฟังดูน่าสนใจดี แต่ถ้าจะทำให้ผมกลัว ยังขาดอะไรบางอย่าง" เหอ ซานหลบอยู่หลังพี่สาวของเขาอย่างไร้ยางอาย ปากบอกว่าไม่กลัว แต่ร่างกายกลับซื่อสัตย์ ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว
ในทางตรงกันข้าม เกา หยูเสวี่ยไม่แสดงความตื่นตระหนกใดๆ เลย เธอก้มหน้าเดินเข้าไปข้างใน
"พี่ครับ รอผมด้วย!"
หลังจากนักท่องเที่ยวทั้งสองเข้าไปในทางเดินชั้นสอง เฉินเกอก็ล็อคประตูทางออก แล้วโทรหาซวี หว่าน: "เสี่ยวหว่าน นักท่องเที่ยวเข้าไปแล้ว เตรียมพร้อมนะ และจำไว้ว่าต้องอุดหูด้วย"
หลังจากสั่งงานเสร็จ เขาก็วิ่งไปที่ห้องควบคุมใหญ่ จอมอนิเตอร์ แผงควบคุมเสียง อุปกรณ์ควบคุมเอฟเฟกต์พิเศษระยะไกลทั้งหมดอยู่ในห้องเล็กๆ นี้
"จริงๆ แล้วผมไม่ได้ตั้งใจจะใช้เพลงนี้ เพราะมันค่อนข้างอาถรรพ์ แต่พอเปิดร้านวันแรกก็เจอนักศึกษาคณะนิติวิทยาศาสตร์มาป่วนถึงที่ นี่มันจะทนได้ยังไง!" เขาเปิดแผงควบคุมเสียง ใส่เพลง Black Friday ลงในไลบรารีเพลงพื้นหลัง และเลือกให้เล่นวนซ้ำ
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็นั่งอยู่หน้าจอมอนิเตอร์ จ้องมองเหอ ซานและเกา หยูเสวี่ยอย่างใกล้ชิด หากทั้งสองแสดงอาการผิดปกติ เขาจะรีบเข้าไปในบ้านผีสิงเพื่อช่วยเหลือทันที


## บทที่ 8 แบล็คฟรายเดย์

"สามเข้าสามออก ห้องหลัก ห้องข้าง ห้องปีกตะวันออกตะวันตก ระเบียงทางเดิน ม่านดอกไม้ ประตูมงคล คิ้วประตูห้อยกลับหัว เสาเหลยกง... รายละเอียดของบ้านผีสิงนี้ทำได้ดีนะ จำลองแบบบ้านสี่ด้านโบราณ ให้ความรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆ" เกา หยูเสวี่ย เดินไปหยุดไปในฉาก สีหน้าผ่อนคลาย พร้อมวิจารณ์เป็นระยะ
"พี่คะ พวกเราอยู่ในบ้านผีสิงนะ ไม่ได้มาเที่ยวสวนซูโจว พี่ช่วยคำนึงถึงความรู้สึกผมหน่อยได้ไหม?" คฤหาสน์โล่งว่าง บรรยากาศหนาวเย็น ธงวิญญาณพลิ้วไหว กระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อน บ้านผีสิงในสายตาของเหอ ซาน แตกต่างจากที่เกา หยูเสวี่ย เห็นโดยสิ้นเชิง เขาระมัดระวังตัว กลัวว่าจะมีอะไรโผล่ออกมาจากมุมมืด: "รีบไปหาทางออกกันเถอะ ผมมีลางสังหรณ์ไม่ดี"
"ในเมื่อมาแล้ว ก็เที่ยวชมให้เต็มที่สิ พวกเรามาเล่นบ้านผีสิง อย่าให้บ้านผีสิงเล่นเราล่ะ"
"จำได้ไหมที่เจ้าของบ้านผีสิงบอกก่อนเข้ามา ให้พวกเราหาทางออกภายในสิบห้านาที ผมรู้สึกว่าคนนั้นแอบซ่อนอะไรบางอย่าง ถ้าพวกเราออกไปไม่ได้ภายในสิบห้านาที ต้องมีเรื่องน่ากลัวเกิดขึ้นแน่ๆ!" เหอ ซาน พยายามโน้มน้าวเกา หยูเสวี่ย แต่น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่สนใจ
"วิธีการหลอกของบ้านผีสิงก็มีไม่กี่อย่างหรอก อย่างมากก็ให้พนักงานมาแต่งเป็นผี ไล่ตามพวกเราไปทั่ว พวกเราไม่กลัวคนตาย จะไปกลัวคนเป็นทำไม?" เกา หยูเสวี่ย เดินไปมาในระเบียงอย่างไร้จุดหมาย แล้วผลักประตูห้องข้างทางซ้ายเปิดออก
สถานที่จัดการแต่งงานใต้พิภพเป็นโครงสร้างบ้านสี่ด้านมาตรฐาน ห้องหลักเป็นที่อยู่ของผู้อาวุโสและหัวหน้าครอบครัว ห้องปีกเป็นที่อยู่ของบุตรชายคนโตและลูกหลาน ห้องข้างอยู่สองข้างของห้องหลัก เป็นที่อยู่ของคนรับใช้และสาวใช้
เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด เตียงนอนและผ้าห่มถูกฉีกขาด นุ่นกระจัดกระจาย ตรงกลางคานห้องมีไป๋ หลิง แขวนอยู่
"พี่ครับ ผมจะคอยระวังอยู่ข้างนอก พี่ระวังตัวด้วยนะ..." เหอ ซาน พูดไม่ทันจบก็ถูกเกา หยูเสวี่ย ลากเข้าไปในห้อง เขาทำหน้าเศร้า มองไป๋ หลิง ที่พลิ้วไหวเองโดยไม่มีลม ร่างกายแข็งทื่อไปเล็กน้อย
"น่าสนใจนะ ไป๋ หลิง อยู่ห่างจากพื้นหนึ่งจุดห้าเมตร ความสูงระดับนี้แขวนคอตายไม่ได้หรอก โต๊ะเก้าอี้ล้ม บนพื้นยังมีร่องรอยการดิ้นรนหลงเหลืออยู่ บ้านผีสิงกำลังพยายามสร้างภาพลวงตาว่ามีการฆ่าตัวตายโดยถูกบังคับ ห้องข้างเป็นที่อยู่ของสาวใช้ ผีร้ายไม่ไว้ชีวิตแม้แต่คนรับใช้ที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับตระกูลหลัก ดูเหมือนว่ามันตั้งใจจะทรมานทุกคนในคฤหาสน์นี้ให้ตายหมด" เกา หยูเสวี่ย สีหน้าสงบนิ่ง แต่มุมตาซ่อนความตื่นเต้นเล็กน้อย: "การออกแบบบ้านผีสิงละเอียดมาก บางทีอาจซ่อนเซอร์ไพรส์อื่นๆ ไว้ด้วย"
เธอค้นตู้พลิกลิ้นชัก แล้วเปิดผ้าห่มบนเตียงออกทันที ใต้ผ้าห่มเก่าๆ มีตุ๊กตากระดาษรูปผู้หญิงนอนอยู่
"ตุ๊กตากระดาษนอนบนเตียงคนเป็น?" เกา หยูเสวี่ย โยนตุ๊กตากระดาษไปด้านข้าง แล้วเปิดแผ่นไม้เตียงขึ้น ข้างใต้ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
"ยิ่งคาดหวังมาก ยิ่งผิดหวังมาก ฉันประเมินบ้านผีสิงนี้สูงเกินไป ไปกันเถอะ ทางออกไม่ได้อยู่ในห้องนี้" เธอโบกมือแล้วเดินออกไปข้างนอก
เหอ ซาน ที่อยู่ในห้องคนเดียวมองตุ๊กตากระดาษบนพื้น รู้สึกว่าฟันกระทบกันสั่น อาจเป็นเพราะมุมมอง เขารู้สึกว่าตุ๊กตากระดาษนั้นกำลังยิ้มให้เขา
"ไก่ทองแดงเลือดไหล ตุ๊กตากระดาษลืมตา... รอด้วย! พี่ครับ!"
ประตูห้องข้างปิดสนิทอีกครั้ง ไป๋ หลิง ในห้องก็หยุดพลิ้วไหว
"เธอเบาเสียงหน่อยได้ไหม ตะโกนอะไรของเธอ? ผู้ชายตัวโตๆ ขี้ขลาดเหมือนผู้หญิง" เกา หยูเสวี่ย มองเหอ ซาน อย่างดูแคลน หยุดอยู่ที่ขอบระเบียง
"ไม่ใช่ว่าผมขี้ขลาด! ที่นี่มันทำให้ผมรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ ยิ่งอยู่นานความรู้สึกไม่สบายใจก็ยิ่งรุนแรง เหมือนมีอะไรบางอย่างดึงความกลัวที่อยู่ลึกที่สุดในใจผมออกมา!"
พอเหอ ซาน พูดแบบนี้ เกา หยูเสวี่ย ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
สิ่งสำคัญที่สุดของนิติเวชคือจิตใจมั่นคง มือนิ่ง แต่เมื่อครู่ตอนที่เธอพูดกับเหอ ซาน น้ำเสียงของเธอกลับร้อนรนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นในที่อื่นมาก่อน
"หรือว่าฉันกำลังกลัว? ทั้งๆ ที่รู้ว่าทุกอย่างในบ้านผีสิงเป็นของปลอม ทำไมฉันถึงต้องกลัวด้วย?" แนวป้องกันทางจิตใจของเกา หยูเสวี่ย เริ่มมีรอยแตก ทั้งสองคนไม่พบสาเหตุของความกลัว ภายใต้การสงสัยตัวเองและการชี้นำทางจิตใจ เมล็ดพันธุ์แห่งความหวาดกลัวกำลังงอกงามขึ้น
"เธอว่าที่นี่จะไม่ได้ซ่อนอะไรสกปรกไว้จริงๆ ใช่ไหม? บ้านผีสิงของเขาสร้างบนป่าช้า หรือไม่ก็ดัดแปลงมาจากตึกโรงพยาบาล..."
"หุบปาก! ห้องเก็บศพใต้ดินในมหาวิทยาลัยเราไม่น่ากลัวกว่าที่นี่หรือไง? เธอบอกใครว่าเรียนแพทย์ ทำไมถึงขี้ขลาดแบบนี้?" เกา หยูเสวี่ย ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่พูดเร็วขึ้นเรื่อยๆ เธอนั่งที่ราวระเบียงมองไปรอบๆ คฤหาสน์โบราณ ศาลาไว้อาลัย ต้นไม้แห้งตาย กระดาษเงินกระดาษทองเต็มพื้น สิ่งเหล่านี้ไม่ได้น่ากลัวมากนัก: "ฉันกลัวอะไรกันแน่?"
ทั้งสองคนถูกดึงดูดด้วยบรรยากาศอันน่าขนลุก จึงไม่ได้สังเกตเพลงประกอบที่เล่นวนซ้ำอยู่ตลอด
เพลงต้องห้ามชื่อ "Black Friday" นี้ค่อยๆ พันรัดหัวใจของพวกเขาอย่างแนบเนียน เหมือนแม่น้ำใต้ดินที่กัดเซาะจิตวิญญาณของพวกเขา ค่อยๆ ลากพวกเขาลงสู่ห้วงลึกไร้ก้น
"เสี่ยวซาน พวกเราเข้ามานานแค่ไหนแล้ว?"
"ไม่รู้สิ แต่ผมรู้สึกว่าพวกเราไม่มีทางวิ่งออกไปได้ภายในสิบห้านาทีแน่ๆ!"
"อย่าตื่นตระหนก ฉันคิดอย่างละเอียดแล้ว" เกา หยูเสวี่ย ไม่สนใจปัดฝุ่น เดินตรงไปอีกด้านของระเบียง: "บ้านผีสิงนี้ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก สิ่งสำคัญคือเจ้าของพยายามชี้นำจิตใจในทางลบให้พวกเรา ตั้งแต่เข้าบ้านผีสิงมา เขาเน้นย้ำคำพวก: ป่าช้า, การฝังทั้งเป็น, ผีสาว เขาต้องการให้พวกเราหลอกตัวเอง สิ่งที่เขาเจ้าเล่ห์กว่านั้นคือ เขากำหนดเวลาจำกัด แต่ไม่ได้บอกว่าจะเจออะไร นี่ทำให้พวกเรากดดันตัวเอง และปล่อยความคิดให้จินตนาการถึงสิ่งที่น่ากลัวที่สุด"
"แล้วเธอว่าพวกเราควรทำยังไงตอนนี้? บ้านผีสิงนี้รู้สึกว่าไม่เหมือนบ้านผีสิงอื่นๆ" เหอ ซาน เป็นหนุ่มซื่อๆ พี่บอกอะไร เขาก็เชื่อตามนั้น
"ความรู้สึกของเธอไม่ผิดหรอก บ้านผีสิงปกติจะมีนักแสดงมืออาชีพมาแต่งเป็นผี ใช้อุปกรณ์มากมายสร้างฉากสยองขวัญเลือดสาด แล้วให้พวกเราเข้าไปสัมผัสตามขั้นตอน แต่บ้านผีสิงนี้ไม่ได้ทำแบบนั้น เขาสร้างฉากเสร็จแล้วปล่อยให้พวกเราสำรวจอย่างอิสระ ไม่มีคำแนะนำหรือข้อจำกัด ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป"
"ฉันเข้าใจความหมายของเธอแล้ว สิ่งที่ไม่รู้นั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด" เหอ ซาน ทำหน้าเหมือนคนบรรลุธรรม
"ถึงตอนนี้ ก็ได้แต่อธิบายแบบนี้แหละ" เกา หยูเสวี่ย ขมวดคิ้วเล็กน้อยแทบสังเกตไม่เห็น: "เอาล่ะ พวกเราเตรียมไปห้องต่อไปกัน"
ห้องข้างอยู่ติดกับห้องหลัก ที่นี่เป็นที่อยู่ของหัวหน้าครอบครัว เมื่อเปิดประตูไม้ ภายในห้องมีชุดไว้ทุกข์ทำจากป่าน ตรงกลางห้องโถงวางคฤหาสน์ฉีมู่
โลงศพสีแดง ตรงกลางติดกระดาษขาวรูปอักษรมงคล สองข้างมีตุ๊กตากระดาษคุกเข่าเรียงกันเป็นแถว
ด้านหลังของพวกมันเขียนชื่อไว้ บนใบหน้าแต้มสีสัน ดวงตาดูมีประกายชีวิต สีหน้าแตกต่างกันไป ราวกับกำลังแอบจ้องมองสองคนที่ประตู


## บทที่ 9 นักศึกษาแพทย์ร้องไห้เพราะความกลัว

"พี่คะ ทำไมฉันรู้สึกว่าคนกระดาษพวกนี้เหมือนกำลังมองเราอยู่นะ" เหอ ซานจับขอบประตู ไม่ยอมก้าวเข้าไปในห้องไม่ว่าจะพูดอะไรก็ตาม "ไม่ได้ล้อเล่นนะ! คนกระดาษพวกนั้นต้องมีปัญหาแน่ๆ! จะเป็นคนปลอมตัวมาหรือเปล่า? โอ้แม่เจ้า ฉันรู้สึกว่าพอเข้าใกล้ พวกมันจะลุกขึ้นจากพื้นแน่ๆ!"
คนกระดาษที่ผ่านการจัดการด้วยทักษะเหลี่ยนหรงของเฉินเกอ ล้วนมีความน่าขนลุกที่บอกไม่ถูก แม้จะเป็นวัตถุไร้ชีวิต แต่กลับแฝงไว้ด้วยประกายชีวิตบางอย่าง
เกา หยูเสวี่ยจ้องเหอ ซานอย่างดุดัน อยากจะด่าว่าเป็นเพื่อนร่วมทีมที่แย่มาก ความกลัวเป็นสิ่งที่ติดต่อกันได้ เธอเองก็ไม่ได้กลัวมากนัก แต่พอโดนเหอ ซานพูดแบบนี้ ในใจก็เริ่มรู้สึกขนลุก "นายพูดให้น้อยลงได้ไหม ถ้ายังพูดมากอีก ฉันจะทิ้งนายไว้ที่นี่คนเดียว"
เธอเดินเข้าไปในห้องเป็นคนแรก มองสำรวจรอบด้าน หน้าต่างบนผนังห้องโถงหลักเป็นเพียงของตกแต่ง ไม่มีทางออกสู่ภายนอก
"พี่คะ เรารีบไปกันเถอะ ห้องนี้มันน่ากลัวมาก ปิดสนิททุกด้าน ทางออกไม่น่าจะอยู่ที่นี่แน่ๆ"
"เจ้าของบ้านผีสิงเข้าใจจิตวิทยาการชี้นำ รู้วิธีคาดเดาจิตใจคน ดังนั้นเราต้องทำตรงกันข้าม ยิ่งเป็นที่ที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ ยิ่งต้องค้นหาอย่างละเอียด" เกา หยูเสวี่ยเดินไปมาในห้อง ลมที่เกิดจากการเคลื่อนไหวทำให้คนกระดาษบนพื้นส่ายไปมา
เหอ ซานมองจากนอกประตูด้วยความหวาดกลัว "แต่ในห้องไม่มีที่กำบัง มองเห็นได้ชัดเจน ทางออกจะซ่อนอยู่ที่ไหนได้?"
"ไม่มีที่กำบัง? ใครบอกนาย?" เกา หยูเสวี่ยยืนอยู่กลางห้องโถง ยกขาขาวเรียวยาวขึ้น เหยียบลงบนโลงศพแดง "มาช่วยกันหน่อย ฉันจะเปิดโลง!"
"เปิดโลง?!" มุมปากของเหอ ซานกระตุก ทั้งคนรู้สึกแย่ "ทำแบบนั้น ไม่เหมาะสมนะ..."
"หรือว่านายเตรียมจะอยู่ในบ้านผีสิงนี้ไปทั้งชีวิต?" ภายใต้การข่มขู่ของเกา หยูเสวี่ย เหอ ซานค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปในห้องทีละนิด ระมัดระวังหลบคนกระดาษบนพื้น ก้มตัวลงรองรับอีกด้านของฝาโลง
"ฉันจะนับหนึ่งสองสาม แล้วออกแรงพร้อมกัน"
"ได้"
"หนึ่ง สอง..."
"ตึง!"
เกา หยูเสวี่ยนับได้เพียงครึ่งเดียว จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นในห้อง!
"เสียงอะไรน่ะ?" เหอ ซานกอดฝาโลงศพ ตกใจจนตัวสั่น
"ชู่" เกา หยูเสวี่ยทำท่าให้เงียบ เธอมองไปรอบๆ สุดท้ายก็มองไปที่โลงศพแดงตรงหน้า "เสียงเหมือนดังมาจากในโลงศพ"
พอเธอพูดจบ ใบหน้าของเหอ ซานก็ซีดเขียว ลูกกระเดือกสั่น มือที่กอดฝาโลงเหมือนกำลังจับแผ่นเหล็กร้อนๆ "พี่ครับ พี่เป็นพี่แท้ๆ ของผม เรารีบไปกันเถอะ"
"ใจเย็น ตอนที่เรากำลังเปิดโลง มีเสียงดังออกมาจากข้างใน นายไม่คิดว่ามันแปลกหรือไง?"
"มีเสียงดังออกมาจากโลงศพแล้ว นี่มันไม่ใช่แค่แปลก มันเป็นเรื่องชีวิตและความตายเลยนะ!" ภายใต้อิทธิพลของ Black Friday ความกลัวในใจของเหอ ซานถูกขยายไม่มีที่สิ้นสุด ตอนนี้เขาแค่อยากออกไปให้เร็วที่สุด
"นายลองคิดดูดีๆ เสียงจากในโลงศพ มีแค่สองกรณี: หนึ่ง มีพนักงานซ่อนอยู่ข้างใน อาจจะพอเราเปิดโลง เขาก็จะกระโดดออกมาทำให้เราตกใจ สอง ข้างในมีกลไกบางอย่าง การเปิดโลงจะกระตุ้นกลไก ทำให้เกิดตัวแปรที่สาม ดังนั้นไม่ว่าจะอย่างไร โลงศพก็เป็นอุปกรณ์สำคัญในฉากการแต่งงานใต้พิภพ ถ้าเราอยากหนีออกไป การเปิดโลงเป็นขั้นตอนจำเป็น" เกา หยูเสวี่ยตบฝาโลงเบาๆ "อย่าลังเล เปิดเลย"
"ถึงจะไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดอะไร แต่ฟังดูมีเหตุผลดี"
เหอ ซานและเกา หยูเสวี่ยออกแรงพร้อมกัน ฝาโลงหนักๆ ค่อยๆ เลื่อน เมื่อเปิดได้ประมาณหนึ่งในสี่ จู่ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังออกมาจากโลงเก่าๆ โดยไม่มีสัญญาณเตือน!
"โครม!"
โลงศพเอียงไปทุกทิศทาง คนกระดาษและกระดาษเงินกระดาษทองมากมายพุ่งออกมาจากในโลง ในห้องมีเสียงหัวเราะประหลาดของผู้หญิงแปลกหน้า ประตูใหญ่ของห้องกำลังปิดลงโดยอัตโนมัติ!
"รีบไป!" เหอ ซานอยู่ใกล้ประตูห้องมาก เขาตกใจจนไม่สนใจรุ่นพี่ของตัวเอง กระโดดไปที่ประตูในก้าวเดียว แต่ก่อนที่เขาจะโผล่หัวออกไป ก็มีใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งยื่นเข้ามาจากนอกประตู!
ขาวซีด ประณีต สวยจนทำให้หายใจไม่ออก!
"เฮ้ย!!!"
เหอ ซานที่ไม่ทันได้เตรียมใจ ชกกำปั้นใส่ใบหน้านั้นทันที แต่เจ้าของใบหน้านั้นดูเหมือนจะรู้ล่วงหน้าถึงปฏิกิริยาของเขา ราวกับซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ก่อนที่กำปั้นของเขาจะลงไป เธอก็หลบไปแล้ว
"ผีมาแล้ว!" ชกพลาด เขาตกใจจนไม่รู้จะวิ่งไปทางไหน กลิ้งไปกลิ้งมาวิ่งไปอีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์
"เหอ ซาน! อย่าวิ่งสะเปะสะปะ!" เกา หยูเสวี่ยตะโกนเสียงดัง เธอเห็นเงาสีแดงตามเหอ ซานเข้าไปในห้องข้างพอดี
"ห้องข้างเป็นที่อยู่ของคนรุ่นหลัง แย่แล้ว! เหอ ซานวิ่งเข้าไปในห้องที่ผีร้ายเคยอยู่ตอนมีชีวิต!" เกา หยูเสวี่ยรีบวิ่งออกไป แต่ประตูใหญ่ของห้องปิดลงแล้ว เธอถูกขังอยู่ในห้องโถงหลัก "นี่เป็นการแยกเรา แล้วค่อยๆ จัดการทีละคนหรือ? แค่เข้าบ้านผีสิงเท่านั้นเอง จำเป็นต้องโหดร้ายขนาดนี้เลยหรือ?!"
โลงศพแตกกระจาย คนกระดาษกระจายเต็มพื้น เกา หยูเสวี่ยที่ถูกล้อมอยู่ตรงกลางเริ่มใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เธอเตะประตู หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งนาที จึงเปิดประตูใหญ่ได้
เพียงแค่เวลาหนึ่งนาทีเท่านั้น แต่โลกภายนอกดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก
"ซาน? เหอ ซาน!" เกา หยูเสวี่ยเรียกสองครั้ง แต่ไม่มีใครตอบ ในบ้านผีสิงนอกจากเสียงดนตรีประหลาดที่เปิดเป็นพื้นหลัง ก็มีเพียงเสียงกระดาษเงินกระดาษทองที่เสียดสีกับพื้น
"เกิดอะไรขึ้น? บ้านผีสิงก็แค่นี้เอง เหอ ซานไม่มีทางไม่ได้ยินเสียงฉัน เขาเกิดอุบัติเหตุหรือ?" ในสมองมีภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุผุดขึ้นมาทีละภาพ เกา หยูเสวี่ยไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงนึกถึงสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา
เธอเดินตามระเบียง ตามความทรงจำในสมองมาถึงห้องตะวันตก "เหอ ซานเมื่อกี้วิ่งไปทางนี้"
"เอี๊ยด..."
ผลักประตูไม้เก่าๆ เปิด กระดาษสีขาวที่ตัดเป็นรูปตัวอักษรมงคลหลุดลงมา เกา หยูเสวี่ยเข้าไปในห้อง
ภายในห้องถูกจัดให้เป็นห้องมงคล แต่สิ่งที่แปลกคือเครื่องประดับทั้งหมดล้วนเป็นสีขาว ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกถึงความยินดี ยังรู้สึกน่าขนลุกอีกด้วย
"วิ่งไปไหนแล้ว?" บรรยากาศในห้องนี้แปลกประหลาด แหล่งกำเนิดแสงเพียงแห่งเดียวคือโคมไฟสีขาวที่แขวนอยู่นอกประตู เกา หยูเสวี่ยค่อยๆ เดินไปข้างหน้า ลมเย็นพัดมาจากด้านหลัง ผิวที่เปิดเผยรู้สึกถึงความเย็นยะเยือก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นลูบผ่านเบาๆ
รองเท้าเหยียบบนกระดาษเงินกระดาษทอง หลังเท้ามักจะถูกสิ่งแปลกๆ สัมผัส แสงสว่างน้อยเกินไป เธอมองไม่ค่อยชัด ได้แต่กัดฟันเร่งฝีเท้า
เปิดม่านห้องด้านใน เกา หยูเสวี่ยหยุดอยู่ที่ประตู ภายในห้องว่างเปล่า นอกจากเตียงที่มีม่านคลุมอยู่ ก็เหลือเพียงกระจกทองแดงสองบานที่วางหันหน้าเข้าหากัน ชิดผนัง
"ฉันเห็นกับตาว่าเหอ ซานวิ่งเข้ามาในห้องนี้ แค่เสียเวลาไปหนึ่งสองนาที เขาจะหายไปได้ยังไง? หรือว่าทางออกซ่อนอยู่ในห้องนี้? เหอ ซานบังเอิญหนีออกไปได้แล้ว?"
ความคิดมากมายผุดขึ้นในสมองของเกา หยูเสวี่ย เธอสูดลมหายใจลึกๆ ก้าวเข้าไปในห้อง พร้อมกับที่เธอก้าวเดิน ในห้องก็มีเสียงฝีเท้าสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน!
"ใครอยู่ข้างหลังฉัน!"
เธอหันขวับไป แต่กลับเห็นเพียงกระจกทองแดงบานหนึ่ง ในกระจกสะท้อนเงาของเธอเอง


## บทที่ 10 ฉันเริ่มกลัวแล้ว...

"ตกใจเปล่าๆ" เกา หยูเสวี่ยหน้าอกกระเพื่อม หัวใจเต้นรัวๆ เธอไม่ได้เสียการควบคุมตัวเองแบบนี้มานานแล้ว
เสียงเพลงประหลาดลอยอยู่ข้างหู ด้วยความช่วยเหลือของแสงไฟสลัว เธอมองตัวเองในกระจก รูม่านตาค่อยๆ หดเล็กลงเป็นจุด
ในกระจก ม่านหลังเธอกำลังคลี่ออกเอง! ใบหน้ากระดาษค่อยๆ โผล่ออกมา จากในกระจกสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนว่า ใบหน้ากระดาษนั้นกำลังยิ้มให้เธอ
"ใครอยู่ข้างใน!"
คนในภาวะหวาดกลัวสุดขีดจะกลายเป็นคนโกรธง่าย หุนหันพลันแล่น เกา หยูเสวี่ยหันตัวคว้าม่านทั้งสองด้าน ต้องการเข้าไปสำรวจให้รู้เรื่อง แต่ม่านนี้ออกแบบมาซับซ้อนมาก มีหลายชั้นทั้งด้านในและด้านนอก ผ้าโปร่ง ม่านเตียงพันกันไปมา เปิดไปครึ่งค่อนวัน เธอไม่เพียงแต่ไม่เห็นฉากด้านในสุด แขนของเธอยังถูกพันไว้อีกด้วย
ฝนซ้ำน้ำท่วม ในขณะนั้น ในห้องก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีก
"ฉันไม่ได้ขยับ เสียงฝีเท้ามาจากไหน?" รุ่นน้องหายไป ภายใต้การสร้างบรรยากาศและความช่วยเหลือของ Black Friday แนวป้องกันทางจิตใจของเกา หยูเสวี่ยเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เธอถึงขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นในห้องกลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้เธอพัง
ขาอ่อนแรง ใช้แรงไม่ได้ ความกลัวเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกปล่อยออกจากกรง เริ่มกลืนกินความมีเหตุผลของเธอ
เกา หยูเสวี่ยพยายามหมุนตัว ต้องการหลุดพ้นจากพันธนาการของม่าน เสียงฝีเท้ายิ่งใกล้เข้ามา แต่ก็หาต้นตอไม่เจอ
"เป็นไปไม่ได้! ห้องก็แค่นี้ ถ้ามีคนเข้ามาใกล้ ฉันต้องเห็นทันที!" หัวใจเธอวุ่นวายไปหมด ฉากง่ายๆ ในห้องกลับนำความหวาดกลัวมหาศาลที่บรรยายไม่ถูกมาให้เธอ
โคมไฟสีขาวนอกหน้าต่างเริ่มส่ายไปมา แสงยิ่งสลัวลง เงาในกระจกทองแดงก็เริ่มพร่าเลือน รูม่านตาของเกา หยูเสวี่ยสั่นระริก ดวงตางามของเธอตกอยู่บนกระจกทองแดง บนกระจกธรรมดานั้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไม่มีเงาของเธออีกต่อไป แทนที่ด้วยผู้หญิงแปลกหน้าในชุดเจ้าสาว!
พันปีไม่มีความงามเหนือกาล ที่ชื่นตาคือคนงาม
ความงามซีดขาวไม่จริงแบบนั้น ทำให้คนขนลุกขนพอง เหมือนกำลังชื่นชมงานศิลปะที่ถูกเก็บไว้นาน
จ้องมองผู้หญิงในกระจก ไหล่ของเกา หยูเสวี่ยสั่น บนใบหน้าของเธอปรากฏสีหน้าหวาดกลัวเป็นครั้งแรก
เธอผ่าศพมามากมาย เธอคุ้นเคยกับความรู้สึกที่ผู้หญิงในกระจกมอบให้เธอ นั่นคือความรู้สึกที่มีเฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับคนตายเท่านั้น!
"ในบ้านผีสิงมีศพจริงซ่อนอยู่!"
พอความคิดนี้ปรากฏขึ้น ความกลัวก็ท่วมท้นเธอเหมือนคลื่น เธอพยายามอย่างสุดกำลังที่จะออกห่างจากกระจกทองแดง แต่ขณะถอยหลังกลับชนเข้ากับบางอย่าง
ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าในห้องก็หยุดลงในที่สุด ความคิดของเกา หยูเสวี่ยก็แข็งค้างในชั่วขณะนั้น เธอไม่ได้คิดต่อว่าทำไมอีก เพียงแต่เป็นสัญชาตญาณ ในเสียงเพลงประหลาด ค่อยๆ หันหน้าไป
สบตากัน ข้างหลังเธอ ผู้หญิงในชุดเจ้าสาว แต่งหน้าแบบเหลี่ยนหรงกำลังยิ้มให้เธอ
"กรี๊ดดดด!!!"
เสียงกรีดร้องทำลายความเงียบของบ้านสยองขวัญ แม้แต่คนอยู่นอกบ้านผีสิงก็ได้ยินชัดเจน
แขนถูกมัด เกา หยูเสวี่ยขาอ่อนแรง ทรุดลงนั่งกับพื้น
สีหน้าซีดเผือด ความกลัวที่ถูกกดไว้กลายเป็นน้ำตาไหลออกมาจากดวงตา ควบคุมไม่ได้เลย เธอไม่กล้าลืมตาเป็นเวลานาน บนแก้มยังมีคราบน้ำตา ปากเผยอเล็กน้อย ไอแห้งๆ โดยไม่รู้ตัว
"เสี่ยวหว่าน เร็วพาคนออกมา!"
"ได้ค่ะ" ผีสาวตรงหน้าเกา หยูเสวี่ยถอดหูฟังบลูทูธที่ซ่อนอยู่ในผม ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ "การเยี่ยมชมสิ้นสุดแล้ว หายใจเข้าลึกๆ ฉันจะพาคุณออกไป"
สิบกว่าวินาทีต่อมา ประตูใหญ่ของฉากการแต่งงานใต้พิภพถูกเปิดออก เฉินเกอรีบวิ่งเข้ามา "ทำไมมีแค่คนเดียว อีกคนล่ะ?"
เขาไม่เห็นร่างของเหอ ซานในกล้องวงจรปิดด้วย กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน จึงรีบวิ่งเข้ามา
"คนนั้นขี้ขลาดเกินไป หลังจากวิ่งเข้ามาเอง ก็ยืนอยู่หน้ากระจกทองแดงแล้วตกใจจนหมดสติ ฉันกลัวว่าเขาจะส่งผลต่อประสบการณ์ของผู้เยี่ยมชมคนต่อไป จึงลากเขาไปไว้หลังเตียงก่อน..."
"ตกใจจนหมดสติ?" เฉินเกอก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร "ความปลอดภัยของผู้เยี่ยมชมต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก ให้แจ้งฉันทันที!"
"อืมๆ" ให้ซวี หว่านไปพยุงเกา หยูเสวี่ย เฉินเกอลากเหอ ซานที่นอนอยู่หลังเตียงออกมา พี่ชายคนนี้หมดสติอยู่บนพื้น ไม่รู้สึกตัว ไม่รู้ว่าเจออะไรมา
"ไป ออกไปหาที่อากาศถ่ายเทสะดวกก่อน!" เขาแบกเหอ ซานวิ่งออกไปนอกบ้านผีสิง ลงไปชั้นหนึ่ง เปิดม่านทึบแสง เตะรั้วกั้น "หลบไปทุกคน!"
เฉินเกอวางเหอ ซานไว้ที่ช่องระบายอากาศของบ้านผีสิง ทั้งกดจุดใต้จมูก ทั้งประคบเย็น ภาพนี้ทำให้ผู้เยี่ยมชมโดยรอบตกตะลึง
"เกิดอะไรขึ้น? เดินเข้าไป นอนออกมา..."
"เยี่ยมชมบ้านผีสิงจนตัวเองหมดสติ กูเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก"
"นี่ตกใจจนหมดสติใช่ไหม? ในรีวิวไม่ได้บอกว่าไม่น่ากลัวหรอกเหรอ?"
"แม่เจ้า ฉันเริ่มกลัวแล้ว..."
ไม่นาน ซวี หว่านก็พยุงเกา หยูเสวี่ยออกมาด้วย ต่างจากตอนเข้าไปโดยสิ้นเชิง ตอนนี้เกา หยูเสวี่ยผมกระเซิง หน้าซีด ก้าวเดินไม่มั่นคง ที่หางตายังมีน้ำตาค้างอยู่
"นี่มันเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยว่ะ!"
"เธอเจออะไรมาในนั้น?"
"บอกว่าเคยเห็นศพมาแล้ว ไม่กลัวอะไรไม่ใช่เหรอ?"
ซวี หว่านพาเกา หยูเสวี่ยไปนั่งที่ขั้นบันได ส่งน้ำขวดหนึ่งให้เธอ ตอนนี้เธอยังคงตกใจไม่หาย มือที่ถือน้ำสั่นเล็กน้อย
"อย่าบังลม ถอยไปทุกคน!" เฉินเกอก็ปวดหัวเหมือนกัน เกา หยูเสวี่ยตกใจจนร้องไห้ก็ยังพอเข้าใจได้ แต่พี่ชายคนนี้ทำไมถึงหมดสติกะทันหันล่ะ? ถ้าขี้ขลาดก็ยอมรับสิ! ทำไมต้องฝืนเข้าบ้านผีสิงมาสนุกด้วย?
เรื่องดีไม่ออกนอกประตู เรื่องร้ายแพร่ไปพันลี้ มีผู้เยี่ยมชมมากขึ้นเรื่อยๆ มารวมตัวที่หน้าประตูบ้านสยองขวัญ แม้แต่ผู้จัดการสวนสนุกลุงซวีก็ตกใจ ขี่รถกอล์ฟมาถึง
"เสี่ยวเฉิน! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมผู้เยี่ยมชมถึงหมดสติ?!" ลุงซวีดันรถไฟฟ้าแหวกฝูงชน
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ อาจจะเป็นลมแดดมั้ง..." คำตอบของเฉินเกอแม้แต่ตัวเองก็ยังไม่เชื่อ
"อากาศแบบนี้จะเป็นลมแดดได้ยังไง?" ลุงซวีเข้าไปใกล้ แบกเหอ ซานขึ้นรถกอล์ฟโดยตรง "ช่วยหน่อย พาไปห้องพยาบาลก่อน!"
ยังไม่ทันเดินไปไกล ไม่รู้ว่าเพราะการกดจุดใต้จมูกเมื่อครู่ได้ผล หรือเพราะเหตุผลอื่น เหอ ซานค่อยๆ มีสติ เขากระพริบตา พลันลุกขึ้นนั่งจากรถกอล์ฟ ตาแดงก่ำ ปากพึมพำไม่หยุดเกี่ยวกับกระจก กระจก
"เฮ้ย ใจเย็นๆ!"
"ไอ้นี่โดนผีเข้าหรือไง?"
แสงแดดส่องบนใบหน้า ผ่านไปไม่กี่วินาที เหอ ซานจึงกลับมาเป็นปกติ เขาเอามือลูบท้ายทอย พบว่าตัวเองกำลังถูกคนมุงดู จึงรู้สึกเขินอายขึ้นมา
"ดีขึ้นหรือยัง? ทำไมถึงหมดสติในบ้านผีสิงล่ะ?" ลุงซวีในชุดทำงานของสวนสนุก ทำหน้าที่อย่างรับผิดชอบ เขาหยิบน้ำขวดหนึ่งส่งให้เหอ ซาน
"ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ตอนนั้นผมตกใจมาก วิ่งเข้าไปในห้องหนึ่ง แล้วพบว่าบนผนังมีกระจกทองแดงอยู่บานหนึ่ง ในกระจกมีคนกำลังเรียกชื่อผม หลังจากนั้นผมก็จำไม่ได้แล้ว" เหอ ซานหน้างง "นี่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ในบ้านผีสิงมั้ง"
"ในบ้านผีสิงยังมีอะไรเกี่ยวกับกระจกด้วยเหรอ?" ลุงซวีมองไปที่เฉินเกอ ตอนนี้สีหน้าของเฉินเกอไม่ค่อยดีนัก


## บทที่ 11 มโนธรรมของคุณไม่รู้สึกเจ็บปวดหรือ

เมื่อเหอซานพูดถึงการหมดสติของเขาที่เกี่ยวข้องกับกระจก เฉินเกอรู้สึกใจเต้นแรง เขานึกถึงเกมที่เล่นเมื่อคืนก่อน สิ่งที่อยู่ในกระจกถูกตุ๊กตาผ้าขัดขวางไว้จึงออกมาไม่ได้
ตอนนี้ตามที่เหอซานบอก ปีศาจตัวนั้นอาจจะยังไม่ได้จากไป แต่ยังคงซ่อนตัวอยู่ในกระจกของบ้านผีสิง
"คุณเจ้านาย นี่เป็นโปรเจกต์ใหม่ในบ้านผีสิงเหรอคะ? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องนี้?" ซวีหว่านเข้ามาใกล้ ผู้คนมากมายที่ไม่รู้ความจริงต่างจับตามองเฉินเกอ
ตอนนี้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก เขาไม่สามารถบอกทุกคนตรง ๆ ได้ว่า ในบ้านผีสิงอาจมีผีจริง ๆ ถ้าไม่กลัวตายก็เข้ามาเลย
ถ้าพูดแบบนั้น บ้านผีสิงปิดตัวก็ถือว่าเบา น่ากลัวว่าตัวเขาเองอาจถูกส่งไปโรงพยาบาลจิตเวช
"ถือเป็นโปรเจกต์ใหม่ เนื้อหาคือวิดีโอสั้นที่ผมโพสต์เมื่อคืน แต่ผมไม่แนะนำให้ทุกคนเล่นเกมนี้โดยไม่มีผู้เชี่ยวชาญคอยแนะนำ" เฉินเกอตบไหล่เหอซานเบา ๆ "ถ้าเล่นโดยไม่ระวัง ผลลัพธ์ก็จะเป็นเหมือนพี่คนนี้ ได้ ใครจะเข้าชมอีกบ้าง อย่ากลัวสิ การเล่นบ้านผีสิงย่อมมีอุบัติเหตุบ้าง นั่นแหละที่ทำให้มันตื่นเต้น!"
"ตื่นเต้นบ้านแกสิ! คนเป็นลมไปแล้ว พวกเรามาเล่นบ้านผีสิงเฉย ๆ ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตมาทิ้งหรอกนะ"
"ใช่! หน้าจอมือถือนี้ฉันไม่ให้นายชดใช้แล้ว แค่ขอร้องว่าต่อไปอย่าโพสต์วิดีโอสั้นอะไรตอนดึก ๆ อีกเลย"
"สู้ไม่ไหว สู้ไม่ไหว ลาก่อน!"
พอเฉินเกอพูดจบ ฝูงชนก็ถอยหลังพร้อมกันหนึ่งก้าว เขายิ้มอย่างขมขื่น "ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก บ้านผีสิงของผมไม่น่ากลัวจริง ๆ นะ"
"พี่ชาย นักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ที่ทำงานกับศพทุกวันสองคน คนหนึ่งร้องไห้เพราะคุณ อีกคนเป็นลมเพราะคุณ แล้วตอนนี้คุณยังพูดอย่างใจเย็นว่าบ้านผีสิงของคุณไม่น่ากลัวเลย คุณกำลังหลอกตัวเองหรือเปล่า? ใจคุณไม่เจ็บบ้างเหรอ?!"
"พี่ชาย เป็นคนต้องมีความจริงใจนะ!"
นักท่องเที่ยวรอบ ๆ พูดคุยกันอย่างออกรส ทำให้เฉินเกอรู้สึกหมดคำพูด เดิมทีตอนที่บ้านผีสิงไม่น่ากลัว ไม่มีใครมาเยี่ยมชม บอกว่าไม่สนุก ตอนนี้มันน่ากลัวขึ้นมา ดูเหมือนจะใช้แรงมากเกินไป กลับให้ผลตรงกันข้าม "พวกคุณเดินทางมาไกล เพื่อจะมายืนดูอยู่หน้าประตูเหรอ? ความกล้าสามารถฝึกฝนได้ บางครั้งการสัมผัสความสยองขวัญและความตื่นเต้นก็ช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดได้"
"คุณจะพูดสวยหรูแค่ไหน ผมก็ไม่เข้าไปหรอก ยังจะกระตุ้นการไหลเวียนของเลือดอีก ทำไมคุณไม่บอกว่าบ้านผีสิงของคุณรักษามะเร็งได้ล่ะ?" พี่ชายที่หน้าจอมือถือแตกโบกมือ หันหลังจะเดินจากไป
แต่ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เสียงดังมาก ดูเหมือนจะตัดสินใจอย่างรอบคอบแล้ว "เจ้านาย ขอตั๋วหนึ่งใบ!"
"โอ้โห มีคนไม่กลัวตายจริง ๆ ด้วย"
"ลุงครับ อย่าใจร้อน บ้านผีสิงของคนอื่นเขาเก็บเงิน แต่บ้านผีสิงของเขาเก็บชีวิตนะ!"
"ผมนับถือคุณว่าเป็นลูกผู้ชาย! ไปเถอะ วางใจ ป้าและหลานสาวฝากผมดูแลเอง!"
ลุงคนนั้นดูเหมือนจะอายุสี่สิบกว่า ผมบางเล็กน้อย เขาเดินออกมาจากฝูงชน ยัดเงินสิบหยวนให้เฉินเกอ "ผมต้องการตั๋วหนึ่งใบ"
"คุณจะเข้าไปชมคนเดียวเหรอ?" เฉินเกอมองลุงคนนี้ด้วยสายตาที่แตกต่างไปแล้ว นี่เรียกว่าอะไร? รู้ว่าภูเขามีเสือ แต่ก็ยังมุ่งหน้าไปหาเสือ!
รับเงินแล้ว เฉินเกอส่งตั๋วให้ลุง กำลังจะพูดถึงข้อควรระวังในบ้านผีสิง ใครจะคิดว่าลุงรับตั๋วแล้วกลับเดินไปในทิศทางตรงข้ามกับประตูบ้านผีสิง
"ลุงครับ ประตูอยู่ทางนี้นะ..."
"ผมรู้" ลุงไม่หันกลับมา เดินไปที่เดิม หยิบมือถือออกมาถ่ายรูปตั๋วบ้านผีสิงสองสามรูป แล้วเริ่มโพสต์ในเพื่อน: "เดือนเมษายน หญ้าเขียวนกร้อง เป็นช่วงเวลาที่เหมาะกับการท่องเที่ยว ขอแนะนำอย่างยิ่งให้ไปบ้านผีสิงเขตชานเมืองตะวันตก สุดยอดมาก วันนี้หลังจากที่ผมเข้าชม ตกใจจนเหงื่อเย็นซิบ..."
นักท่องเที่ยวรอบ ๆ ทนดูไม่ได้แล้ว คุณยืนอยู่หน้าประตูยี่สิบนาที แล้วซื้อตั๋วใบเดียวก็นับว่าเข้าชมแล้วเหรอ?
ก่อนที่นักท่องเที่ยวจะพูดอะไร โพสต์ของลุงก็มีคนกดไลค์แล้ว ข้างล่างยังมีความคิดเห็นด้วย
เสี่ยวหลี่จากฝ่ายบุคคล: "จางเกอ คุณกลัวแม้แต่หนู แต่กลับกล้าไปบ้านผีสิงเหรอ? เก่งมาก พี่ชายของผม"
หวางต้าโหย่วจากแผนกแม่พิมพ์: "เหล่าจางกล้าไปบ้านผีสิงแบบนั้น ต้องเป็นบ้านผีสิงสำหรับเด็กแน่ ๆ (ยิ้มเจ้าเล่ห์)"
ภรรยา: "รีบกลับมาทำอาหาร!!!!"
ลูกสาวที่รักหวางจิ้ง: "ฮ่า ๆ ๆ ๆ พ่อ ความกล้าของพ่อพวกเรารู้กันหมดแล้ว อย่าดิ้นรนโดยไร้ประโยชน์เลย QAQ"
ลุงหัวล้านไม่ได้สนใจคนพวกนี้ ยิ้มตอบกลับทีละข้อ: "พวกคุณก็มาลองดูสิ เพราะพวกคุณกล้ากว่าผมทั้งนั้น แน่นอนว่าคงไม่รู้สึกกลัวหรอก"
การกระทำของเขาทำให้นักท่องเที่ยวข้าง ๆ ตะลึง
"ลุง คุณมีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งจริง ๆ! เพื่อไม่ให้คนอื่นว่าขี้ขลาดในอนาคต ถึงกับหลอกทั้งภรรยาและลูกสาวตัวเอง..." หนุ่มที่หน้าจอมือถือแตกยืนอยู่ข้าง ๆ ลุง เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด เขาไม่พูดอะไรมากเดินไปหาเฉินเกอ: "ขอตั๋วหนึ่งใบด้วย!"
เฉินเกอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องถึงพัฒนามาถึงจุดนี้ เขารับเงินแล้วส่งตั๋วให้หนุ่มคนนั้น จากนั้นก็เห็นหนุ่มคนนั้นถือมือถือจอแตกถ่ายรูปโพสต์ไมโครบล็อก พร้อมข้อความ: "โอ้ จะทำยังไงดี? รู้สึกว่าตัวเองขี้ขลาดลงอีกแล้ว แค่เล่นบ้านผีสิงเอง ก็ตกใจจนเหงื่อเย็นซิบ"
หนุ่มคนนั้นมองความคิดเห็นในไมโครบล็อกที่เรียกเขาว่าขี้ขลาด อ่อนแอ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม "แปลก"
"ขอตั๋วหนึ่งใบด้วย"
"ฉันก็ต้องการ!"
"ลดครึ่งราคาใช่ไหม? ฉันเอาสองใบ!"
ในบ้านผีสิงว่างเปล่า ไม่มีใครสักคน แต่ตั๋วขายไปเกือบครึ่งแล้ว
ฝูงชนค่อย ๆ แยกย้าย เฉินเกอมองธนบัตรในมือ นับด้วยความสุข
"เจ้านาย วันนี้เช้าเดียวเราขายตั๋วได้มากกว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมาอีก" ซวีหว่านนั่งยอง ๆ ข้างเฉินเกอ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่กลั้นไม่อยู่
"อยู่อย่างสงบระวังภัย วันนี้แค่เจอช่องทาง ถ้าอยากจะรักษาลูกค้าไว้จริง ๆ เราต้องมีเนื้อหาที่ดีด้วย" เฉินเกอเก็บเงินค่าตั๋วที่นับเสร็จแล้วไว้ติดตัว มองไปที่นอกรั้วบ้านผีสิง เหอซานและเกาหยูเสวี่ยที่ผ่านการ "ทรมาน" มาแล้วยังไม่ได้จากไป
"สองคุณรู้สึกดีขึ้นไหม?" เฉินเกอถือน้ำแร่เดินไปหาพวกเขา วันนี้ที่ขายตั๋วได้มากขนาดนี้ มีความเกี่ยวข้องกับนักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์สองคนนี้มาก
"อืม ขอโทษนะ รบกวนคุณแล้ว"
เหอซานนั่งอย่างเก้อเขินบนบันได ข้าง ๆ เกาหยูเสวี่ยใบหน้ายังซีดอยู่ เธอมองสลับไปมาระหว่างเฉินเกอและซวีหว่าน "ฉันมีคำถามสองข้อที่อยากถาม ไม่ทราบว่าจะได้ไหม?"
"คุณถามมาเลย" เฉินเกอไม่ปฏิเสธเธอ
"ข้อแรก ในห้องตะวันตก ฉันเห็นผู้หญิงคนนี้ในกระจกชัด ๆ ทำไมเธอถึงปรากฏตัวข้างหลังฉันกะทันหัน?" เกาหยูเสวี่ยทำท่าเหมือนจะเอาให้รู้เรื่อง เธอยอมรับความจริงที่ตัวเองร้องไห้เพราะตกใจไม่ได้
"คุณคิดว่ามันเป็นกระจกธรรมดา แต่จริง ๆ แล้วมันคือกระจกสามด้านประกอบกันเป็นทรงสามเหลี่ยม เพียงแต่อีกสองด้านซ่อนอยู่ในผนัง ออกแรงผลักก็สามารถหมุนมันได้ ทางออกของเกมการแต่งงานใต้พิภพก็อยู่หลังกระจกนั่นเอง ส่วนผู้หญิงในกระจก ก็แค่รูปถ่ายขนาดเท่าคนจริงที่ถ่ายไว้ล่วงหน้า อาศัยแสงไฟและเทคนิคการมองเห็น จึงทำให้คุณเกิดภาพลวงตาว่าเป็นคนจริง เสี่ยวหว่านซ่อนตัวอยู่หลังกระจกอีกด้านหนึ่งตลอด เสียงฝีเท้าที่คุณได้ยินก็เป็นเอฟเฟกต์เสียง"
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของเฉินเกอ เกาหยูเสวี่ยพยักหน้าเบา ๆ "คำถามที่สอง"
เธอชี้ไปที่ซวีหว่าน "ทำไมคนคนนี้ทั้ง ๆ ที่มีชีวิตอยู่ แต่กลับให้ความรู้สึกแปลก ๆ กับฉัน มองเธอแล้วเหมือนกำลังจ้องมองศพ"


## บทที่ 12 วงล้อหมุน

เกา หยูเสวี่ยศึกษาโครงสร้างร่างกายมนุษย์มาหลายปี เธอใช้เวลาอยู่กับศพมากกว่าอยู่กับเพื่อนร่วมห้องเสียอีก เธอไม่เก่งเรื่องการเข้าสังคม เมื่อเทียบกับคนเป็น เธอเข้าใจคนตายมากกว่า
"เครื่องแต่งหน้าของนักแสดงบ้านผีสิงพวกเรามีความพิเศษมาก ประกอบกับสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนในบ้านผีสิง รวมถึงการชี้นำทางจิตใจของคุณเอง จึงทำให้เกิดภาพลวงตา" เหลี่ยนหรงและ Black Friday เป็นสิ่งที่ไม่อาจเปิดเผยได้ เฉินเกอจะไม่มีวันบอกความลับนี้กับคนนอกอย่างเด็ดขาด
เขาพูดผ่านๆ ไม่ได้ลงลึกในหัวข้อนี้: "ทั้งสองคน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะ"
หลังจากบอกลานักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ เขาให้ซวี หว่านไปจัดเก็บอุปกรณ์ประกอบฉากการแต่งงานใต้พิภพ ส่วนตัวเองรีบเข้าไปในห้องควบคุมหลักคนเดียว
ความจริงเบื้องหลังที่ทำให้เหอ ซานตกใจจนหมดสติมีเพียงเฉินเกอเท่านั้นที่รู้ ปีศาจที่ซ่อนอยู่ในกระจกไม่ได้จากไปไหน มันยังคงซ่อนตัวอยู่ในบ้านผีสิง
"ปล่อยมันไว้ ท้ายที่สุดก็เป็นภัยแฝง" นี่เป็นครั้งแรกที่เขารับภารกิจระดับฝันร้าย เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดผลลัพธ์แบบนี้
หลังจากปิดเสียงดนตรีประกอบของบ้านผีสิง เฉินเกอเปิดกล้องวงจรปิด ดูวิดีโอที่เหอ ซานเข้าไปในห้องตะวันตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เล่นทีละเฟรม ไม่นานก็พบบางอย่าง
เวลา 9:24:11 เหอ ซานเข้าสู่ห้องตะวันตก ตอนนั้นเขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งชนไปทั่ว
เวลา 24:14 เขามาถึงห้องด้านใน และเห็นกระจกทองแดงบานนั้นเป็นครั้งแรก ตอนนี้เองที่กล้องวงจรปิดจับภาพเหตุการณ์ประหลาดมาก
เหอ ซานที่แต่เดิมตกใจจนตัวสั่น กลับสงบลงหลังจากเห็นกระจกทองแดง ราวกับว่าเวลาหยุดนิ่ง เขายืนอยู่หน้ากระจกโดยไม่ขยับเขยื้อน
ตัวเลขแสดงเวลาในวิดีโอกล้องวงจรปิดเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึง 24:17 เหอ ซานก็ยกมือซ้ายขึ้นทันที เดินตรงไปที่กระจกด้วยความสมัครใจ
ท่าทางนั้นเหมือนกับมีคนจูงมือเขาอยู่ พยายามจะลากเขาเข้าไปในกระจกอย่างไรอย่างนั้น!
เวลา 24:20 ซวี หว่านที่สวมชุดเจ้าสาวไล่ตามมาจากด้านหลัง ตอนนี้ร่างครึ่งหนึ่งของเหอ ซานแนบติดกับกระจกแล้ว จากกล้องวงจรปิดเห็นได้ชัดว่ามีบางสิ่งวูบผ่านในกระจก จากนั้นเหอ ซานก็ล้มลงหมดสติ
"เป็นเพราะการมาถึงของเสี่ยวหว่านที่ทำลายแผนการของปีศาจในกระจกหรือ?" เฉินเกอดูวิดีโอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลาเพียงสิบวินาทีกลับเกิดเหตุการณ์มากมาย เขานวดขมับ ชั่วคราวยังคิดวิธีจัดการที่ดีไม่ออก
"ดูเหมือนจะต้องปิดกระจกทุกบานในบ้านผีสิงไว้ก่อน รอจนกว่าฉันจะหาวิธีกำจัดปีศาจตัวนี้ได้ ค่อยถอนรากถอนโคน"
เขามุดเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์ หาผ้าดำมาสองสามผืน แล้วเข้าไปในพื้นที่จัดฉากการแต่งงานใต้พิภพ
"คุณเจ้านาย ทำไมคุณมาล่ะ? เรื่องพวกนี้ให้ฉันจัดการก็พอ" ซวี หว่านเห็นเฉินเกอจากประตูใหญ่ในระยะไกล เธอกำลังเก็บตุ๊กตากระดาษและเงินกระดาษที่กระจัดกระจายกลับเข้าโลง
"ฉันมาบอกเธอเรื่องหนึ่ง อุปกรณ์ประกอบฉากที่เกี่ยวกับกระจกทั้งหมดในบ้านผีสิงให้หยุดใช้ชั่วคราว นอกจากนี้ ตอนที่เธอแสดงเป็นผี ระวังอย่าเข้าใกล้กระจก" เฉินเกอถือผ้าดำ ช่วยซวี หว่านประกอบโลงที่แยกชิ้นกลับเข้าด้วยกัน
ซวี หว่านไม่เข้าใจการกระทำของเฉินเกอเลย แต่ก็ไม่ได้ซักถามละเอียด
หลังจากจัดฉากในห้องหลักใหม่แล้ว เฉินเกอเข้าไปในห้องตะวันตกคนเดียว
โคมกระดาษสีขาวแขวนสูง ในห้องมืดสลัว เขายืนอยู่ตรงที่เหอ ซานหมดสติ จ้องมองกระจกทองแดงเงียบๆ
"คนที่อาศัยอยู่ในกระจก? หรือว่าในกระจกซ่อนอีกโลกหนึ่งไว้?" เฉินเกอสัมผัสพื้นผิวกระจกที่เย็นเฉียบ มองตัวเองในกระจก ยิ่งมองนาน ยิ่งรู้สึกแปลกๆ: "ตอนที่ฉันส่งน้ำแร่ให้เหอ ซาน เขาใช้มือขวารับโดยอัตโนมัติ แสดงว่าเขาไม่ใช่คนถนัดซ้าย แต่ในกล้องวงจรปิด เขากลับยกมือซ้ายขึ้นก่อน ทำไมเขาถึงทำสิ่งที่ตรงข้ามกับความเคยชินของตัวเอง? หรือว่าตอนนั้นเขาถูกสิ่งในกระจกควบคุมแล้ว ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้?"
เฉินเกอวางมือซ้ายของตัวเองบนกระจก ให้แนบชิดกับภาพสะท้อนในกระจก: "เพราะว่า มีเพียงทุกสิ่งในกระจกเท่านั้นที่ตรงข้ามกับความเป็นจริง"
หลังจากใช้ผ้าดำคลุมกระจก เฉินเกอนั่งในบ้านผีสิงและหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมา: "ผู้ใดก่อ ผู้นั้นแก้ ปีศาจปรากฏเพราะโทรศัพท์มือถือสีดำ หากต้องการฆ่ามัน คงต้องอาศัยความช่วยเหลือจากโทรศัพท์มือถือสีดำอีกครั้ง"
เลื่อนหน้าจอ คลิกที่ไอคอนบ้านผีสิง หน้าแอปพลิเคชันเปลี่ยนไปเล็กน้อย จำนวนผู้เข้าชมวันนี้และจำนวนผู้เข้าชมเดือนนี้เพิ่มขึ้นอย่างละสองคน
ในส่วนของฉากสยองขวัญที่สามารถปลดล็อกได้ มีภารกิจทดสอบเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอัน หลังจากคลิกเข้าไป มีข้อความแจ้งว่าเพียงแค่ทำภารกิจทดสอบสำเร็จก็จะปลดล็อกฉากสยองขวัญที่เกี่ยวข้อง
"เกมนี้ออกแบบมาอย่างยุติธรรมมาก ทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับรางวัล ความมากน้อยของรางวัลขึ้นอยู่กับความยากของภารกิจ ถ้าฉันต้องการพัฒนาบ้านผีสิงอย่างรวดเร็ว และแก้ปัญหาสิ่งสกปรกในกระจก ฉันจำเป็นต้องทำภารกิจให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"
ภารกิจประจำวันทำได้เพียงวันละหนึ่งภารกิจ ดังนั้นเฉินเกอจึงมองไปที่ภารกิจทดสอบอย่างเป็นธรรมชาติ
"ภารกิจทดสอบหนีฆ่ายามเที่ยงคืน: ในอพาร์ตเมนต์เก่าทรุดโทรมมีผู้ป่วยทางจิตที่อันตรายย้ายเข้ามาอยู่ เขาถือกรรไกรและค้อนเหล็ก กำลังเดินวนเวียนอยู่หน้าประตูห้องของคุณ"
"สถานที่ภารกิจ: อพาร์ตเมนต์ซีเจียวผิงอัน"
"ข้อกำหนดภารกิจ: ไปถึงสถานที่ภารกิจก่อนเวลา 23:00 น. ของวันนี้ หาตัวฆาตกร และมีชีวิตรอดจนถึงรุ่งเช้า"
"คำใบ้ภารกิจ: เขาซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน ภายใต้เปลือกนอกที่แสนดี ห่อหุ้มหัวใจที่เต็มไปด้วยบาดแผล"
"ยอมรับภารกิจหรือไม่? หมายเหตุ: ภารกิจทดสอบมีอยู่เพียง 24 ชั่วโมง หากไม่ยอมรับภายใน 24 ชั่วโมง จะถือว่าสละสิทธิ์ และฉากนี้จะไม่สามารถปลดล็อกได้อีกต่อไป"
เฉินเกอเดิมทียังลังเลอยู่บ้าง แต่หลังจากเห็นเงื่อนไขสุดท้าย เขาก็ตัดสินใจยอมรับภารกิจทันที
"บุญก็คือบุญ กรรมก็คือกรรม หนีไม่พ้น ตอนนี้บ้านผีสิงเพิ่งจะเริ่มดีขึ้น ฉันต้องคว้าทุกโอกาสเพื่อบริหารจัดการให้ดียิ่งขึ้น"
หลังจากรับภารกิจ เขาอ่านต่อไป วงล้อลุ้นสยองที่อยู่ด้านล่างสุดถูกเปิดใช้งานไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
เฉินเกอคลิกเข้าไปที่หน้าวงล้อด้วยความอยากรู้ บนหน้าจอปรากฏข้อความ:
เป็นไปตามโชคชะตา รวยจนอยู่ที่ฟ้าลิขิต ที่นี่มีทั้งผลวิญญาณที่เพิ่มอายุขัย และผีร้ายที่เต็มไปด้วยความแค้น
เก็บเสียงกรีดร้องของผู้เข้าชมเป็นครั้งแรก วงล้อถูกเปิดใช้งาน มอบโอกาสในการหมุนหนึ่งครั้ง (เสียงกรีดร้องของผู้เข้าชมต้องดังเกิน 70 เดซิเบลจึงจะเก็บได้ สะสมครบ 100 ครั้งจะได้รับโอกาสในการหมุนวงล้อหนึ่งครั้ง)
"100 เสียงกรีดร้องแลกโอกาสหมุนวงล้อหนึ่งครั้ง?" เฉินเกอถือโทรศัพท์ สีหน้าประหลาด: "วงล้อนี่โกงจังเลย เงื่อนไขก็ยากจะบรรลุอยู่แล้ว สุดท้ายผลลัพธ์ยังไม่แน่นอน ถ้าหมุนได้ผีร้ายออกมาจริงๆ มันจะสนุกใหญ่เลย"
เขามองจำนวนครั้งที่เหลือบนวงล้อ ในใจคันยิบๆ ความรู้สึกนั้นเหมือนกับคนเป็นโรคย้ำคิดที่เห็นการแจ้งเตือนข้อความบนโทรศัพท์ ไม่ว่าจะเป็นข้อความรบกวนหรือไม่ ก็อยากจะกดดู
"ลองดูสักครั้งคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก" เฉินเกอปลอบใจตัวเอง นิ้วแตะเบาๆ วงล้อบนหน้าจอก็เริ่มหมุนทันที
"ขอแค่ไม่ใช่ผีร้าย อะไรก็ได้!"


## บทที่ 13 นี่คือฟ้าประสงค์จะทำลายข้าหรือ?

เฉินเกอจดจ่อมองหน้าจอโทรศัพท์ วงล้อหมุนช้าลงเรื่อยๆ จนกระทั่งมีเสียงดังเบาๆ เข็มก็หยุดชี้ไปในทิศทางหนึ่ง
"การสุ่มเสร็จสิ้น ขอแสดงความยินดี คุณได้รับไอเทมพิเศษหายาก: จดหมายรักที่ถูกสาป (โอกาสชนะ 0.3%)!"
"ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าซีดขาว นับตั้งแต่วินาทีที่เธอตกจากตึกสูง เธอก็กลายเป็นสิ่งต้องห้ามในโรงเรียน รองเท้าเต้นรำสีแดง ชุดนักเรียนเปื้อนเลือด รวมถึงชื่อของเธอก็กลายเป็นหัวข้อที่ไม่อาจพูดถึง ผู้คนแกล้งลืมเรื่องราว จนกระทั่งวันหนึ่ง มีคนได้รับจดหมายรักจากเธออีกครั้ง..."
"สุ่มครั้งแรกได้ผีร้าย ปลดล็อกตำแหน่งหายาก: ผู้ได้รับการคุ้มครองจากปีศาจร้าย"
"ผู้ได้รับการคุ้มครองจากปีศาจร้าย: เมื่อสวมใส่ตำแหน่งนี้ จะมีโอกาสได้รับความช่วยเหลือจากผีร้าย"
เมื่อเห็นข้อความบนโทรศัพท์ เฉินเกอรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ: "จดหมายรักที่ถูกสาป? โอกาส 0.3%? ผู้ได้รับการคุ้มครองจากปีศาจร้าย? ยังไม่ทันเคลียร์เรื่องปีศาจในกระจกเลย ตอนนี้ก็สุ่มได้ผีร้ายอีกตัว! นี่มันฟ้าประทานความตายให้ฉันชัดๆ!"
ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจนิดหน่อยที่ไปแช่งตัวเองก่อนสุ่ม: "ใจเย็น! อย่าตื่นตระหนก สถานการณ์ยังไม่แย่ที่สุด การสุ่มได้ผีร้ายไม่ได้หมายความว่ามันจะปรากฏตัวเดี๋ยวนี้ ฉันยังมีเวลาแก้ไข บางทีฉันควรไปขอเซียมซีที่วัดใกล้ๆ"
เขาเก็บโทรศัพท์ กำลังจะใส่ลงกระเป๋า ปลายนิ้วบังเอิญสัมผัสกับบางสิ่ง
ก้มมอง เฉินเกอพบว่าในกระเป๋าของเขามีกระดาษจดหมายเก่าเหลืองถูกยัดไว้โดยไม่รู้ตัว
เขารู้สึกถึงลางร้ายในใจทันที มือสั่นเทาหยิบกระดาษออกมา บนนั้นมีประโยคที่ถักทอด้วยเส้นผม—ฉันชอบคุณ
"ใจเย็นบ้าอะไร! เธอชอบฉันตรงไหน ฉันเปลี่ยนอาชีพได้ไหม!"
ตัวอักษรบนกระดาษจดหมายดูสวยงามและมีชีวิตชีวา ถ้าไม่ได้ถูกถักทอด้วยเส้นผม คงจะน่าชื่นชมมากกว่านี้
เฉินเกอยืนอยู่ในห้องตะวันตก ถือกระดาษจดหมายด้วยใบหน้าซีดเขียว: "ยากจะจินตนาการว่า จดหมายรักฉบับแรกในชีวิตของฉัน กลับมาปรากฏในรูปแบบแบบนี้"
"เจ้านาย! คุณกำลังพึมพำอะไรอยู่คนเดียวน่ะ?" เสี่ยวหว่านเดินเข้ามาจากนอกห้อง เธอเพิ่งจัดวางตุ๊กตากระดาษในห้องหลักเสร็จ
"ไม่มีอะไร ฉันกำลังคิดว่าถ้าคนหนึ่งรู้ว่าตัวเองใกล้ตาย เขาควรจะปล่อยวางความยึดมั่นทั้งหมดและทำอะไรที่มีความหมาย" เฉินเกอเงยหน้ามองซวี หว่านที่แต่งหน้าเหลี่ยนหรง: "เช่น ทำประโยชน์เพื่อการสืบทอดเผ่าพันธุ์มนุษย์สักหน่อย"
เฉินเกอพูดไปอย่างนั้นเอง ไม่คิดว่าซวี หว่านจะแสดงสีหน้าครุ่นคิด ใบหน้าของเธอค่อยๆ จริงจังขึ้น
"เสี่ยวหว่าน เธอกำลังจะตอบตกลงเหรอ? อย่านะ ฉันยังไม่พร้อม นี่มันดูจะง่ายเกินไปหรือเปล่า แม้ว่าเราสองคนจะเข้ากันได้ดีและทำงานร่วมกันมานาน ถ้าจำเป็นต้องสืบทอดเผ่าพันธุ์ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้..." เฉินเกอรู้สึกประหม่าโดยไม่มีสาเหตุ
"ไม่ใช่นะ เจ้านายเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่สงสัยที่เห็นคุณมีเงาสองเงาตอนที่เพิ่งเข้ามา" ซวี หว่านชี้ไปที่ด้านหลังของเฉินเกอ: "นี่ก็เป็นโปรเจกต์ใหม่ของบ้านผีสิงเราเหรอ?"
"สองเงา?!"
เฉินเกอหันไปมอง เห็นเงาสองเงาหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กค่อยๆ เคลื่อนเข้าหากันด้านหลังเขา สุดท้ายก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
"WTF!"
เขาไม่พูดอะไรอีก คว้าแขนซวี หว่านวิ่งออกไปนอกบ้านผีสิง
หลังจากได้อาบแสงแดดอีกครั้ง เฉินเกอจึงสงบลง เขาไม่ได้อธิบายอะไรกับซวี หว่าน แค่นั่งลงบนขั้นบันไดหน้าบ้านผีสิง
"เจ้านาย ช่วงนี้คุณดูหวาดระแวงตลอด เครียดมากเกินไปหรือเปล่า?" ซวี หว่านนั่งข้างเฉินเกอ: "คุณไม่ควรกดดันตัวเองมากขนาดนั้น ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง อยากกินอะไรตอนเที่ยง ฉันจะไปตักให้"
ได้ยินคำพูดของซวี หว่าน เฉินเกอไม่รู้จะตอบอย่างไร พยายามยิ้มออกมา: "เอาเหมือนของเธอก็ได้ แล้วก็ ไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ อย่าไปทำให้พ่อครัวในโรงอาหารตกใจ"
"อืมๆ"
หลังจากซวี หว่านจากไป เฉินเกอก็นำจดหมายรักนั้นมาดูอีกครั้ง: "ฉันเห็นกับตาว่าเงาสองเงาหลอมรวมกัน นี่หมายความว่าฉันถูกผีร้ายเกาะติดแล้วใช่ไหม มันซ่อนอยู่ในเงาของฉันตอนนี้?"
ที่ไหนมีแสง ที่นั่นก็มีเงา เฉินเกอมองเงาของตัวเอง ตาไม่กะพริบ: "ฉันมีตำแหน่งผู้ได้รับการคุ้มครองจากปีศาจร้าย มีโอกาสได้รับความช่วยเหลือจากผีร้าย ถ้าตำแหน่งนี้ใช้ได้จริง การสุ่มได้ผีร้ายก็อาจไม่ใช่เรื่องแย่"
เขาได้แต่ปลอบใจตัวเองแบบนี้ แต่ความจริงในใจเขารู้ดี ที่ผีร้ายถูกเรียกว่าผีร้ายก็เพราะมันตายด้วยความแค้น เต็มไปด้วยความอาฆาตและคำสาป การอยู่ร่วมกับวิญญาณแบบนี้ หากพลาดเพียงนิด จุดจบก็จะน่าเศร้านัก
หลังกินอาหารกลางวัน เฉินเกอถือใบปลิวบ้านผีสิงนั่งอยู่หน้าประตู มีนักท่องเที่ยวผ่านไปมามากมาย แต่คนที่อยากเข้าไปเยี่ยมชมบ้านผีสิงกลับมีไม่กี่คน
ว่างๆ เฉินเกอเปิดหน้าโปรไฟล์วิดีโอสั้นของตัวเอง พบว่ามีข้อความส่วนตัวเข้ามาหลายสิบข้อความ
หลังจากคัดข้อความด่าและโฆษณาออกไป เฉินเกอตอบกลับที่เหลือทีละข้อ ไม่นานเขาก็เห็นข้อความส่วนตัวจากเหอ ซาน
นักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ที่ซื่อสัตย์และจริงใจคนนี้แอบส่งข้อความมาบอกเฉินเกอว่า กระดานข่าวของมหาวิทยาลัยพวกเขากำลังวุ่นวาย หลังจากรู้ว่าดาวประจำคณะถูกทำให้ร้องไห้ รุ่นพี่ชายหลายคนต่างลับมีดเตรียมบุกถล่มบ้านผีสิง บางคนถึงกับประกาศระดมพลในกระดานข่าว มีคนตอบรับแล้วกว่าสิบคน
"หนุ่มๆ ช่างดีจริงๆ" เฉินเกอยิ้มมุมปาก ในหัวนึกภาพเห็นชายหนุ่มแข็งแรงสิบกว่าคนที่เต็มไปด้วยฮอร์โมน กำลังตัวสั่นกอดกันเป็นกลุ่มในบ้านผีสิงของเขา
"รอทำภารกิจทดสอบเสร็จ จะให้พวกเขาลองฉากใหม่ก่อน ดูซิว่าฉากสยองขวัญหนึ่งดาวจากการรีวิวในโทรศัพท์จะน่ากลัวแค่ไหน"
นึกถึงภารกิจทดสอบ เฉินเกอเริ่มจริงจัง ภารกิจนี้ทำได้เพียงครั้งเดียว หากล้มเหลว ฉากสยองขวัญที่เกี่ยวข้องจะไม่สามารถปลดล็อกได้อีกเลย
เขาเปิดดูโทรศัพท์มือถือสีดำ จดจำข้อมูลภารกิจไว้ในใจ
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง หลังจากยืนยันสถานที่ภารกิจแล้ว เฉินเกอเริ่มค้นหาข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับสถานที่นี้ทางอินเทอร์เน็ต
"อพาร์ตเมนต์ผิงอันที่ชานเมืองตะวันตกของเมืองจิ่วเจียง..."
การค้นหาด้วยชื่อสถานที่เพียงอย่างเดียวไม่พบอะไรเลย เลื่อนไปอีกหลายหน้า เฉินเกอจึงพบข้อมูลเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์นี้บนเว็บไซต์ซื้อขายบ้านมือสองในท้องถิ่นของจิ่วเจียง
นั่นเป็นข้อความร้องเรียนที่บอกว่าผู้ขายปกปิดสภาพความเป็นจริง อพาร์ตเมนต์นี้แท้จริงแล้วเป็นบ้านอาถรรพ์ หลังจากขูดผนังออก ด้านในยังมีคราบเลือดเก่าๆ และทุกคืนยังได้กลิ่นเหม็นประหลาด
ไม่มีใครรับเรื่องร้องเรียน สุดท้ายก็เงียบหายไป เฉินเกอดูเวลาที่โพสต์ข้อความ เป็นเวลาเก้าเดือนก่อน
"ต้องไปพักในบ้านอาถรรพ์ในโลกจริงหนึ่งคืน และต้องหาฆาตกรที่ซ่อนอยู่ ภารกิจนี้ค่อนข้างยากสำหรับฉัน" เฉินเกอเรียนออกแบบของเล่นในมหาวิทยาลัย เขาเก่งงานฝีมือ แต่เรื่องสืบสวนและการหาเหตุผลนั้นแทบไม่รู้อะไรเลย
"ยากจริงๆ บ้านอาถรรพ์ฉันไม่กลัวหรอก แต่กลัวว่าฆาตกรจะอยู่ห้องข้างๆ และตอนกลางดึก จะเอาฉันเป็นเหยื่อ"


## บทที่ 14 ประกาศตามหาคน

สี่โมงสามสิบนาฬิกา เฉินเกอยืนอยู่คนเดียวในห้องเก็บอุปกรณ์ของบ้านผีสิง เขามองดูของบนโต๊ะที่เต็มไปหมดและรู้สึกตัดสินใจไม่ถูก
"ต้องเตรียมอะไรบ้างสำหรับการพักค้างคืนในบ้านอาถรรพ์?"
"บัตรประชาชน, โทรศัพท์มือถือ, แบตเตอรี่สำรอง, ไฟแช็ค, มีดปอกผลไม้, ค้อนอเนกประสงค์... อ้อใช่ ต้องเอาตุ๊กตาผ้านี่ไปด้วย"
เฉินเกอยัดตุ๊กตาผ้าที่ปรากฏหน้ากระจกเมื่อคืนลงในกระเป๋า หลังจากแน่ใจว่าไม่ได้ลืมอะไรแล้ว เขาก็รูดซิปกระเป๋าและเดินออกจากห้อง
"เสี่ยวหว่าน วันนี้เลิกงานเร็ว เดี๋ยวเธอมาล็อคประตูนะ ฉันมีธุระต้องไปก่อน"
"บอส ตอนนี้ยังไม่ถึงห้าโมงเลยนะ คุณจะไปเที่ยวเหรอ?"
"กุญแจอยู่บนโต๊ะในห้องเก็บอุปกรณ์ แล้วเจอกันพรุ่งนี้"
เมื่อเห็นเฉินเกอทำท่าเหมือนจะปล่อยตัวเองเป็นอิสระ ซวี หว่านได้แต่พยักหน้าอย่างจำใจ โยนใบปลิวโฆษณาบ้านผีสิงทิ้งแล้ววิ่งเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์อย่างรวดเร็ว
"เด็กคนนี้" สายลมยามเย็นพัดใบปลิวโฆษณากระจัดกระจาย เฉินเกอส่ายหัวแล้วหยิบก้อนหินมาทับไว้: "หวังว่าเธอจะไม่ได้เห็นฉันในข่าวเช้าพรุ่งนี้"
แตกต่างจากท่าทีที่แสดงออกถึงความสบายใจ ความจริงแล้วเฉินเกอรู้สึกกังวลมาก ตลอดทั้งบ่ายเขารู้สึกไม่สงบใจเลย
ฝันร้ายเมื่อคืนได้เปิดประตูสู่โลกอีกใบให้กับเขา และทำให้เขาตระหนักอย่างชัดเจนว่า ภารกิจที่โทรศัพท์มือถือสีดำมอบให้นั้นมีอันตรายอยู่จริง
"ภารกิจทดสอบต้องยากกว่าภารกิจประจำวันแน่นอน คืนนี้ต้องระมัดระวังให้มาก" เพื่อให้ผ่านคืนนี้ไปได้อย่างปลอดภัย เฉินเกอขี่จักรยานสาธารณะมุ่งหน้าไปยังอพาร์ตเมนต์ผิงอันตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืด
ข้อมูลภารกิจให้มาแค่ชื่อสถานที่ เพื่อหาอพาร์ตเมนต์ผิงอัน เฉินเกอได้รวบรวมข้อมูลจากข้อความร้องเรียนเมื่อเก้าเดือนก่อน เดินไปถามไปจนกระทั่งใช้เวลาไปกว่าสองชั่วโมงจึงถึงจุดหมาย
"อพาร์ตเมนต์สร้างอยู่ในที่ห่างไกลขนาดนี้ จะมีคนมาอยู่ด้วยหรือ?"
ถนนดินที่เต็มไปด้วยหญ้าป่าทอดยาวคดเคี้ยวเข้าไปในป่าลึก โดยรอบไม่มีการติดตั้งไฟถนน ผ่านกิ่งไม้ที่ห่างๆ กันพอจะมองเห็นอาคารสีเทาเข้มอยู่ไกลๆ
ระหว่างทางเฉินเกอได้สอบถามผู้คนมากมาย แต่ส่วนใหญ่ไม่เคยได้ยินชื่ออพาร์ตเมนต์ผิงอันมาก่อน สุดท้ายมีเพียงคุณลุงอายุหกสิบกว่าที่ชี้ทางให้เขา และยังเตือนด้วยความหวังดีว่า สถานที่นั้นเคยมีคนตาย เป็นที่ไม่เป็นมงคล คนแถวนั้นแม้กระทั่งตอนกลางวันยังเดินอ้อมไปไกล
เฉินเกอได้แต่อดทนไม่พูดอะไร หากไม่ใช่เพื่อทำภารกิจในโทรศัพท์มือถือสีดำให้สำเร็จ ใครจะไปอยากไปพักในที่แบบนั้น
"ตอนนี้หกโมงห้าสิบ ภารกิจต้องการให้ไปถึงก่อนสี่ทุ่มหนึ่ง ฉันยังมีเวลาเพียงพอที่จะไปทำความเข้าใจสถานการณ์ในบ้านอาถรรพ์"
เดินตามถนนดินที่คดเคี้ยว เฉินเกอเข้าไปในป่าลึก เดินไปได้หลายสิบเมตร ในที่สุดก็เห็นบ้านอาถรรพ์ที่เล่าลือกัน
บริเวณบ้านถูกล้อมรอบด้วยกำแพงสูงสีเทาเข้ม มีทางเข้าออกเพียงทางเดียว ประตูเหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมเปิดออกทั้งสองด้าน บนประตูยังแขวนกุญแจใหม่เอี่ยมอยู่
"ประตูเก่าขนาดนี้ แต่กุญแจกลับใหม่ เดี๋ยวก่อน นี่มันอะไร?" ข้างประตูเหล็กมีกระดาษขาวแผ่นหนึ่งติดอยู่ ตอนแรกเฉินเกอคิดว่าเป็นใบปลิวโฆษณาอะไรสักอย่าง แต่เมื่อใช้แสงจากโทรศัพท์มือถือส่องดูอย่างละเอียดจึงพบว่า นี่เป็นประกาศตามหาคน
"จาง ฉิง, หญิง, 27 ปี, ส่วนสูง 157, ผอม, มีไฝสีดำที่ตาขวาใกล้สันจมูก, ชอบใส่เสื้อผ้าสีแดง... ผู้ที่ทราบข้อมูลกรุณาติดต่อคุณหวัง จะมีรางวัลตอบแทน!"
ท้ายประกาศมีข้อมูลติดต่อและที่อยู่ของคุณหวัง สิ่งที่ทำให้เฉินเกอสนใจคือ ที่อยู่ของคุณหวังที่ระบุไว้คือบ้านอาถรรพ์หลังนี้
"แปลกจัง" เขารู้สึกสัญชาตญาณว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปประกาศตามหาคนเก็บไว้ แล้วจึงเข้าไปในบริเวณบ้าน
อาคารหลังนี้ใหญ่กว่าที่เขาคิดไว้มาก ตัวอาคารหลักมีสามชั้น ข้างๆ ยังมีโกดังและอาคารที่ดูคล้ายห้องเก็บน้ำ
"ปูนที่ผนังหลุดลอกขนาดนี้ ดูเหมือนจะมีประวัติอย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบปีแล้ว" แม้ว่าอาคารโดยรวมจะเก่ามาก แต่ก็ดูสะอาดพอสมควร บนพื้นแทบไม่เห็นขยะ หญ้ารกก็ถูกกำจัดออกไปหมด
จอดจักรยานไว้ในลานบ้าน เฉินเกอสะพายกระเป๋าเข้าไปในอาคารหลัก: "มีใครอยู่ไหม?"
ทางเดินยาวมืดสนิท ผ่านไปสิบกว่าวินาที ประตูห้องใกล้ทางเดินก็เปิดออกเป็นช่องเล็กๆ
"สวัสดีครับ" เฉินเกอเดินไปที่ห้องนั้น แต่ดูเหมือนเจ้าของห้องไม่ต้องการเผชิญหน้ากับเขา ประตูเปิดออกเพียงครึ่งนิ้วก็หยุด
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ เฉินเกอเห็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หลังช่องประตู ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยเส้นเลือด ดูเหมือนจะอดนอนบ่อย สภาพจิตใจแย่มาก
"ผมอยากถามว่าอพาร์ตเมนต์นี้พักคืนละเท่าไหร่ครับ?" เฉินเกอพูดเสียงเบา พยายามทำให้ตัวเองดูเป็นมิตร อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือปฏิกิริยาของอีกฝ่ายแปลกมาก เธอยิ้มให้เขาแล้วปิดประตูทันที
"หมายความว่าอะไร?" เขายังไม่ทันเข้าใจว่าทำไม ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นสองของอพาร์ตเมนต์ ไฟที่ทำงานด้วยเสียงดวงเดียวตรงมุมทางเดินสว่างขึ้น มีชายวัยกลางคนขาเป๋เดินลงมา
ชายคนนั้นดูเหมือนจะได้ยินสิ่งที่เฉินเกอพูดก่อนหน้านี้ จึงถามว่า: "คุณต้องการพักที่นี่? จะเช่าอยู่นานแค่ไหน?"
"คุณเป็นเจ้าของที่นี่เหรอ?" เฉินเกอเดินเข้าไปหา: "ผมพักแค่คืนเดียว"
"คืนเดียว?" ชายขาเป๋มองเฉินเกอตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตานั้นราวกับต้องการมองทะลุตัวเขา: "ได้ ขอดูบัตรประชาชนหน่อย แล้วขึ้นมาจ่ายเงินที่ชั้นสอง"
เฉินเกอกำลังจะเดินตามชายคนนั้นขึ้นชั้นสอง ทันใดนั้นประตูเหล็กที่ทางเข้าก็มีเสียงดังขึ้น เมื่อได้ยินเสียงนี้ ชายขาเป๋ขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนเป็นแย่ลงทันที
เขาหยุดอยู่กับที่ เฉินเกอก็ได้แต่รออย่างเงียบๆ
ไม่นาน มีชายวัยกลางคนหน้าตาโทรมเข้ามาจากข้างนอก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ในมือถือใบปลิวหนาๆ
"หวังฉี ฉันบอกแล้วว่าแฟนนายไม่ได้อยู่ที่นี่ ถ้านายยังตามรบกวนอีก อย่าโทษว่าฉันไม่สุภาพ!" ชายขาเป๋ยืนอยู่กลางบันได ขวางทางไว้
ชายวัยกลางคนไม่สนใจชายขาเป๋ ก้มหน้าเดินขึ้นบันไดไป
"ฉันกำลังพูดกับนาย!" ชายขาเป๋ผลักแรงๆ ชายวัยกลางคนที่ไม่ทันระวังตัวชนกำแพงโดยตรง ใบปลิวในมือกระจัดกระจายเต็มพื้น หนึ่งในนั้นตกลงมาที่เท้าของเฉินเกอพอดี
"เป็นประกาศตามหาคน เหมือนกับที่ติดอยู่ที่ประตูใหญ่ของอพาร์ตเมนต์เลย" เฉินเกอหรี่ตา เขาเก็บประกาศตามหาคนจากพื้นอย่างไม่ให้สังเกตเห็น แอบสังเกตบันไดด้านบน
ชายวัยกลางคนไม่ได้ต่อสู้กับชายขาเป๋ เขาลุกขึ้นจากพื้น เก็บประกาศตามหาคนอย่างเงียบๆ ราวกับซากศพที่เดินได้
"คุณไม่ต้องสนใจเขา คนนี้เป็นคนบ้า" ชายขาเป๋โบกมือเรียกเฉินเกอ บอกให้เขาขึ้นไปชั้นสองก่อน
"คนบ้า?" เมื่อเฉินเกอเดินผ่านชายวัยกลางคน เขาแอบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง: "ในคำอธิบายฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนเคยกล่าวถึงว่า ในอพาร์ตเมนต์มีผู้ป่วยจิตเวชแฝงตัวอยู่ ถ้าคนนี้เป็นคนบ้า เขาอาจจะเป็นฆาตกรที่ฉันต้องหาหรือเปล่า?"


## บทที่ 15 เจ้าของบ้านเช่า

ความเหนื่อยล้า ความชาด้าน และความผอมแห้งคือความประทับใจแรกที่เฉินเกอมีต่อหวังฉี
ขณะที่ทั้งสองเดินสวนกัน เฉินเกอส่งประกาศตามหาคนที่เพิ่งเก็บได้จากพื้นคืนให้เขา ชายคนนั้นกล่าวขอบคุณเสียงเบา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเอ่ยปาก เสียงแหบแห้ง ฟังไม่ค่อยชัดเจนนัก
"ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น"
เฉินเกอตอบพร้อมรอยยิ้ม แล้วเดินตามชายขาเป๋ขึ้นไปชั้นสอง
เมื่อเทียบกับชั้นหนึ่ง ชั้นสองดูชื้นและมืดกว่า มีใยแมงมุมพันกันอยู่ตามมุม ผนังมีรอยด่างดวง ราวกับถูกขีดด้วยมีดแกะสลัก
ชายขาเป๋พาเฉินเกอเดินไปจนถึงปลายระเบียงทางเดินจึงหยุด เขาเปิดประตูห้องที่อยู่ลึกสุดของระเบียง หยิบพวงกุญแจยาวออกมาจากข้างใน: "พักหนึ่งคืนห้าสิบหยวน เลือกห้องชั้นสองได้ตามใจ"
"ห้าสิบแพงไปไหม?"
"แถวนี้ในรัศมีหลายกิโลเมตรมีแค่อพาร์ตเมนต์ของฉันที่เดียว คิดแค่ห้าสิบถือว่าน้อยแล้ว" ขณะที่ชายขาเป๋พูด ลูกตาของเขามักจะชำเลืองไปข้างหลังทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ ราวกับกำลังมองบางสิ่ง
"ก็ได้ แต่ทำไมถึงเลือกได้แค่ห้องชั้นสอง ชั้นหนึ่งกับชั้นสามไม่มีคนอยู่หรือ?"
"ทำไมคุณถามมากนัก? ไม่ให้อยู่ก็คือไม่ให้อยู่!" ชายขาเป๋หยิบธนบัตรห้าสิบหยวนจากมือของเฉินเกอ แล้วยื่นกุญแจให้เขาอย่างไม่ใส่ใจ: "บนกุญแจมีเลขห้อง ไปหาเอาเอง"
พูดจบเขาก็เข้าไปในห้อง ในวินาทีที่ประตูปิด เฉินเกอได้ยินเสียงครวญครางของผู้เฒ่าดังมาจากในห้อง คล้ายกับมีอะไรติดคอขณะกินอาหาร
เฉินเกอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขายื่นมือกดที่ล็อคประตู: "เดี๋ยวก่อน"
"มีอะไรอีก?" น้ำเสียงของชายขาเป๋ไม่เป็นมิตร ฟังออกว่าเขาเริ่มหงุดหงิด
เฉินเกอมองผ่านช่องประตูเข้าไป ห้องเช่าไม่ใหญ่นัก นอกจากชายขาเป๋ที่ยืนอยู่ที่ประตูแล้ว ยังมีผู้เฒ่าอีกคนนั่งอยู่บนรถเข็นหันหลังให้ประตู เสียงเมื่อครู่ดังออกมาจากปากของเขา
"ผมรู้สึกกระหาย ที่นี่ขายน้ำหรือเครื่องดื่มไหม?"
"ไม่มี!"
"อ่อนน้อมถ่อมตนจะทำให้รุ่งเรือง คุณโกรธทำไมขนาดนั้น..."
ประตูปิดลงอย่างแรง เฉินเกอยืนอยู่หน้าประตูคนเดียวรู้สึกแปลกใจมากขึ้น
"อพาร์ตเมนต์ปกติ เคาน์เตอร์ต้อนรับต้องอยู่ที่ประตูใหญ่ แต่เคาน์เตอร์ต้อนรับของอพาร์ตเมนต์นี้กลับซ่อนอยู่ในส่วนลึกสุดของระเบียงชั้นสอง" เขามองกุญแจในมือ ความสงสัยมากมายผุดขึ้นในใจ: "ทำไมชั้นหนึ่งและชั้นสามถึงไม่ให้คนอยู่? แล้วผู้เฒ่าที่อยู่กับเจ้าของห้องเช่าคือใคร?"
บนกุญแจมีเลข 208 ติดอยู่ บังเอิญที่ห้องที่ตรงกับกุญแจนี้อยู่ติดกับห้องของชายขาเป๋พอดี
"ช่างเถอะ เข้าไปอยู่ก่อนแล้วกัน" เดินทางมาสองชั่วโมงกว่า เฉินเกอก็เริ่มเหนื่อยแล้ว
เขาเปิดประตูห้อง กลิ่นอับชื้นจางๆ โชยออกมา ห้องนี้คงไม่มีคนอยู่มานาน เฟอร์นิเจอร์เต็มไปด้วยฝุ่น ผ้าปูที่นอนชื้น สัมผัสแล้วรู้สึกไม่สบายตัว
"เตียงนี้นอนได้หรือ?" เฉินเกอยังไม่ทันวางกระเป๋า ก็ได้ยินเสียง "แปะ" ดังมาจากห้องข้างๆ คล้ายชามข้าวแตก
เขาปิดประตูห้อง แนบหูกับผนังแอบฟัง ไม่นานก็ได้ยินเสียงสาปแช่งของชายขาเป๋ อาจเพราะโกรธมาก ชายขาเป๋จึงสอดแทรกภาษาถิ่นหนึ่งสองประโยคในคำด่า จากสำเนียงฟังไม่เหมือนคนท้องถิ่น
ผู้เฒ่าส่งเสียงครวญครางพูดไม่ได้ ชายขาเป๋าด่าอยู่หลายนาทีจึงหยุด สิ่งที่ผิดปกติคือ เสียงโทรทัศน์จากห้องข้างๆ ดังขึ้นทันที
"เกิดอะไรขึ้น? เขากำลังทำอะไร? ทำไมต้องเร่งเสียงโทรทัศน์ให้ดังขึ้น?" เฉินเกอแอบฟังต่ออีกสองสามนาที แต่เพราะเสียงโทรทัศน์ดังเกินไป จึงไม่ได้ข้อมูลอะไร เขาจำต้องล้มเลิก: "ช่างเถอะ ฉันควรสนใจเรื่องของตัวเองมากกว่า คืนนี้คงเป็นคืนที่นอนไม่หลับแน่ๆ"
เฉินเกอโยนกระเป๋าไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบมีดผลไม้ออกมาซ่อนไว้ในกระเป๋า: "ในข้อความร้องเรียนบนเว็บไซต์บ้านมือสองบอกว่า มีคราบเลือดซ่อนอยู่หลังวอลเปเปอร์ และทุกคืนมักได้กลิ่นเหม็น จึงสงสัยว่าที่นี่เป็นบ้านอาถรรพ์ แต่ฉันค้นหาข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์ผิงอันบนอินเทอร์เน็ตแล้ว ไม่พบว่ามีคดีฆาตกรรมใดเกิดขึ้นในอพาร์ตเมนต์นี้"
อพาร์ตเมนต์ผิงอันที่ถูกเลือกโดยโทรศัพท์มือถือสีดำให้เป็นสถานที่ทำภารกิจทดสอบ ต้องซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่อาจบอกใครได้ เฉินเกอรู้ดี
เขาซ่อนมีดผลไม้ แล้วหยิบค้อนเอนกประสงค์ออกมา เคาะไปทั่ว ตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของห้อง แต่ก็ยังไม่พบอะไร
นี่เป็นเพียงห้องพักธรรมดา นอกจากความเก่าทรุดโทรมจนน่าตกใจแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดปกติมากนัก
"เจ้าของห้องเช่าให้ฉันเลือกห้องได้เฉพาะชั้นสองเท่านั้น แสดงว่าห้องชั้นสองน่าจะไม่มีปัญหา ไม่อย่างนั้นคงไม่ให้เช่า คิดอย่างนี้แล้ว หากต้องการค้นพบอะไรบางอย่าง ฉันต้องไปดูที่ชั้นหนึ่งหรือชั้นสาม" ภารกิจทดสอบจะเริ่มในเวลาสี่ทุ่ม ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกกว่าสามชั่วโมงกว่าภารกิจจะเริ่ม เฉินเกอไม่อยากเสียเวลา เขาเก็บค้อนเอนกประสงค์ แล้วค่อยๆ เดินไปที่ประตู
มือจับที่ล็อคประตู เฉินเกอเพิ่งเปิดประตูได้ครึ่งหนึ่ง ก็หยุดชะงัก
ฝ่ามือของเขาชุ่มเหงื่อ ความเย็นแล่นขึ้นมา
ชายขาเป๋คนนั้นยืนอยู่หน้าประตู! ไม่รู้ว่ายืนอยู่นานแค่ไหนแล้ว!
อีกฝ่ายก็ไม่คิดว่าเฉินเกอจะเปิดประตูกะทันหัน ทั้งสองคนยืนคั่นด้วยประตูที่เปิดครึ่งหนึ่ง ต่างก็ตกใจ
"เจ้าของห้อง คุณมายืนหน้าประตูห้องผมทำไม?" เฉินเกอสีหน้าไม่เป็นมิตร เขารู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเจ้าของห้องคนนี้มีปัญหา
"คุณไม่ได้บอกหรือว่ากระหาย? ฉันมาส่งนี่ให้" ชายขาเป๋วางกระติกน้ำร้อนไว้หน้าประตูเฉินเกอ สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติ
"ขอบคุณมาก" เฉินเกอไม่ได้พูดอะไร รับกระติกน้ำร้อนเข้าห้อง: "คุณมีธุระอะไรอีกไหม?"
"ไม่มี พักผ่อนเร็วๆ เถอะ" ชายขาเป๋ชำเลืองมองเข้าไปในห้อง แล้วพูดเพิ่มเติมคล้ายพูดกับตัวเอง: "ระเบียงทางเดินไม่มีไฟ ตอนกลางคืนมืดมาก คุณไม่ควรเดินไปมา"
เขาหันหลังจากไป จนกระทั่งเขากลับเข้าห้องตัวเองและปิดประตู เฉินเกอจึงถอนหายใจโล่งอก
"เจ้าของห้องเช่าคนนี้หน้าตาน่าเกลียด อารมณ์ร้าย พูดจาไม่ดี แม้จะพิการเล็กน้อย แต่ร่างกายแข็งแรง สามารถผลักชายวัยกลางคนเมื่อครู่ล้มได้อย่างง่ายดาย" เฉินเกอไม่เข้าใจการสืบสวน เขาเพียงแต่จินตนาการตามหนังฆาตกรรมที่เคยดู: "เกิดมาขาเป๋ ถูกคนรังแกตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาอาจมีปมด้อยอย่างรุนแรง เมื่อความรู้สึกนี้ถึงจุดหนึ่ง มันจะบิดเบี้ยวและระเบิดออกมาเป็นความคิดทำลายผู้อื่นและทำลายตัวเอง เฮ้ย คิดอย่างนี้แล้ว เขาดูเหมือนจะมีลักษณะนิสัยของฆาตกรโรคจิตครบทุกข้อ!"
เฉินเกอวางกระติกน้ำร้อนลง เขากำลังพยายามคิดถึงปัญหาหนึ่ง: "ถ้าเจ้าของห้องเช่าเป็นฆาตกรโรคจิตจริงๆ ฉันก็ต้องอยู่ในบ้านอาถรรพ์ เป็นเพื่อนบ้านกับฆาตกรทั้งคืนสินะ?"
คิดถึงตรงนี้ เฉินเกอรู้สึกขนลุก คนแก่วิปริตคนนั้นอาจยืนอยู่หน้าประตูห้องเขาทั้งคืนก็ได้! ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เขาเป็นเจ้าของห้อง เขาน่าจะมีกุญแจสำรองของทุกห้อง!


## บทที่ 16 อย่าค้างคืนที่นี่

"เจ้าของห้องมีความน่าสงสัยอย่างมาก แต่ก็ไม่ได้ตัดความเป็นไปได้อื่น ๆ" เฉินเกอเกาศีรษะ "ถ้าหากสามารถหาผู้เช่าสักคนมาถามได้ก็คงจะดี"
ตั้งแต่เขาเข้ามาในอพาร์ตเมนต์ เขาได้พบคนทั้งหมดสี่คน: ผู้หญิงที่แอบอยู่หลังประตู, หวังฉีที่กำลังติดประกาศตามหาคน, เจ้าของห้องที่อารมณ์ร้าย และผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนรถเข็น
"ผู้เฒ่าและเจ้าของห้องอาศัยอยู่ด้วยกัน ยังไม่พิจารณาก่อน ผู้หญิงที่ชั้นหนึ่งให้ความรู้สึกแปลก ๆ กับฉัน เหลือแค่หวังฉีที่ดูปกติที่สุด เขาน่าจะรู้เรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์นี้" เฉินเกอวางกระติกน้ำร้อนไว้ในห้อง ล็อคประตูห้อง แล้วเดินลงไปชั้นหนึ่ง
ไฟที่ทำงานด้วยเสียงสว่างขึ้น เฉินเกอเพิ่งมาถึงชั้นหนึ่งก็เห็นหวังฉีกำลังอุ้มประกาศตามหาคนเดินไปตามทางเดิน เขาสอดใบประกาศเข้าไปในช่องประตูห้องเช่าทีละใบ โดยไม่สนใจว่าข้างในจะมีคนอาศัยอยู่หรือไม่
พฤติกรรมผิดปกตินี้ดึงดูดความสนใจของเฉินเกอ คนอื่นเวลาติดประกาศตามหาคนมักจะไปในที่ที่มีคนเยอะ แต่เขากลับเลือกที่จะสอดใบประกาศเข้าไปในห้องเช่าที่ไม่มีคนอยู่
เฉินเกอแอบเดินตามหวังฉีไป รอจนกระทั่งหวังฉีสอดใบประกาศตามหาคนใบสุดท้ายเข้าไปในช่องประตูแล้วจึงเอ่ยปาก "พี่ชาย ผมเข้าใจความรู้สึกที่คนในครอบครัวหายไป แต่คุณก็ควรจะเข้มแข็งหน่อย อย่าทำสิ่งที่ไร้ความหมายซ้ำ ๆ เพื่อทรมานตัวเอง"
เมื่อได้ยินเสียง หวังฉีค่อย ๆ หันหลังกลับ ดวงตาขุ่นมัวของเขาดูเหมือนจะไม่มีจุดโฟกัส "เข้าใจ? พวกคุณไม่มีทางเข้าใจหรอก ผมก็ไม่เคยคาดหวังว่าพวกคุณจะเข้าใจ..."
เฉินเกอไม่พูดเรื่องไร้สาระกับเขา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมา เปิดรายงานคนหายที่เขาทำไว้ที่สถานีตำรวจเมื่อหลายเดือนก่อน "ผมไม่ได้โกหกคุณ พ่อแม่ของผมหายไปอย่างกะทันหันเมื่อครึ่งปีก่อน ตอนแรกผมก็พังทลายและสิ้นหวังเหมือนกัน"
เมื่อเห็นรูปถ่ายที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์ หวังฉีก็เงียบไป หลังจากผ่านไปสักพักเขาจึงพูดออกมาประโยค "ผมเห็นใจในสิ่งที่คุณประสบ แต่สถานการณ์ของเราไม่เหมือนกัน คู่หมั้นของผมจะต้องกลับมาแน่นอน ผมรู้สึกได้ เธอไม่ได้ไปไกลเกินไป"
"คุณช่วยเล่าเรื่องของคุณให้ผมฟังได้ไหม? เราต่างก็เป็นคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน บางทีผมอาจจะช่วยคุณได้" เฉินเกอพูดด้วยท่าทีจริงใจ สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความรู้สึกจากใจ
หวังฉีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อาจเป็นเพราะนึกถึงว่าก่อนหน้านี้เฉินเกอเคยช่วยเก็บใบประกาศตามหาคนให้เขา สายตาที่เขามองเฉินเกอจึงอ่อนลงเล็กน้อย "คุณช่วยผมไม่ได้หรอก เห็นว่าคุณเป็นคนดี ฟังคำแนะนำของผมสักคำ รีบไปจากที่นี่เถอะ อย่าอยู่ที่นี่ในตอนกลางคืนเด็ดขาด!"
"ผมจ่ายเงินไปแล้ว คุณบอกให้ผมไป อย่างน้อยก็ต้องบอกเหตุผลสิ" เฉินเกอมาที่นี่เพื่อทำภารกิจทดสอบให้สำเร็จ ตอนนี้ถ้าออกไปก็เท่ากับล้มเลิกกลางคัน และฉากสยองขวัญหนีฆ่ายามเที่ยงคืนก็จะไม่มีวันปลดล็อคได้
"เงินสำคัญ หรือชีวิตสำคัญกว่ากัน?" หวังฉีมองซ้ายมองขวา เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่รอบ ๆ จึงพูดเสียงเบา "อพาร์ตเมนต์นี้เคยเกิดคดีฆ่าล้างตระกูลมาก่อน คนแถวนี้รู้กันทั้งนั้น"
"ผมก็เคยได้ยินมาว่าที่นี่เป็นบ้านอาถรรพ์ แต่ผมกลับไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้บนอินเทอร์เน็ตเลย น่าจะเป็นข่าวลือมากกว่า" เฉินเกอพูดถึงข้อสงสัยในใจ
"แต่ก่อนตึกนี้ชื่อฟู่อานอพาร์ตเมนต์ หลังจากเกิดเรื่องแล้วถึงได้เปลี่ยนชื่อเป็นอพาร์ตเมนต์ผิงอัน คดีนั้นเกิดความวุ่นวายมาก จนถึงตอนนี้ก็ยังจับคนร้ายไม่ได้ พวกที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมไม่สามารถปล่อยวางความแค้นได้ ดังนั้นพอถึงยามดึกก็จะปรากฏตัวในบ้านเก่า" หวังฉีพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พูดอย่างจริงจัง
"เดี๋ยวนี้ยุคสมัยอะไรแล้ว คุณยังเชื่อเรื่องพวกนี้อีกเหรอ?" เฉินเกอยิ้มแข็ง ๆ ที่มุมปาก แต่ความจริงแล้วในใจเขากลัวยิ่งกว่าใคร ปีศาจในกระจก, ผีร้ายในจดหมายรัก เขาไม่อยากพัวพันกับปีศาจอีกแล้วจริง ๆ
"ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อ จนกระทั่งต่อมา คู่หมั้นของผมหายไปอย่างลึกลับในละแวกนี้" เขาดึงผมตัวเองด้วยความเจ็บปวด ความเหนื่อยล้าบนร่างกายของเขาปิดบังไม่มิด
"ทำไมคู่หมั้นของคุณถึงมาที่นี่ล่ะ?" ความสนใจของเฉินเกอพุ่งไปที่จุดนั้นทันที ผู้พูดอาจไม่ได้ตั้งใจ แต่ผู้ฟังกลับสนใจ สถานการณ์ของคู่หมั้นของหวังฉีและพ่อแม่ของเขามีความคล้ายคลึงกันบางอย่าง
"ผมก็ไม่รู้ ความจริงแล้วผมไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับอพาร์ตเมนต์นี้มาก่อนเลย จนกระทั่งตำรวจบอกผม พวกเขาบอกว่าร่องรอยทั้งหมดขาดหายไปที่นี่" หวังฉีปล่อยมือ ในช่องนิ้วยังมีเส้นผมติดอยู่สองสามเส้น "ผมก็ไม่มีทางเลือก ถึงได้มาตามหาที่นี่"
"แล้วคุณพบอะไรบ้างไหม?" เฉินเกออยากรู้มาก
หวังฉีอ้าปาก ดูเหมือนจะนึกอะไรออก แต่เขาไม่กล้าพูดออกมา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วพิมพ์ข้อความหนึ่งบรรทัดบนหน้าจอ
"คู่หมั้นของผมดูเหมือนจะถูกคนในอพาร์ตเมนต์นี้ลักพาตัวไป!"
เมื่อเห็นข้อความบนโทรศัพท์ เฉินเกอรู้สึกประหลาดใจ เรื่องราวดำเนินไปไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้ "พี่ชาย การหายตัวไปกับการถูกลักพาตัวเป็นคนละเรื่องกันนะ"
หวังฉีพยักหน้าให้เฉินเกอเบาเสียงลง เขาใช้หลังบังทางเดิน แล้วเปิดกล่องข้อความในโทรศัพท์ของเขาให้เฉินเกอดู
ตอนแรกก็แค่มองผ่าน ๆ แต่เมื่อเฉินเกอเห็นข้อความในกล่องข้อความชัดเจน ดวงตาของเขาก็ค่อย ๆ เบิกกว้าง
ในกล่องข้อความของหวังฉีมีข้อความสั้น ๆ จากคู่หมั้นของเขา!
เนื้อหาของข้อความมีเพียงสองคำ - "ช่วยฉัน" และที่แปลกกว่านั้นคือ เวลาที่ส่งข้อความคือเมื่อวานตอนตีสองกว่า ๆ
"คนที่ควรจะหายตัวไป แต่กลับส่งข้อความขอความช่วยเหลือให้คุณในยามดึก?" หลังจากผ่านความตกใจในตอนแรก เฉินเกอก็กลับมาใจเย็นอีกครั้ง "ในเมื่อคุณได้รับข้อความแล้ว ทำไมไม่แจ้งความเลยล่ะ? คู่หมั้นของคุณยังมีชีวิตอยู่ชัด ๆ"
"พูดไปคุณอาจจะไม่เชื่อ ทุกคืนหลังเที่ยงคืนผมจะได้รับข้อความจากคู่หมั้นของผมหนึ่งข้อความ เนื้อหาของข้อความทั้งหมดคือสองคำนี้ และที่สำคัญที่สุดคือ ทุกครั้งที่ผมตื่นขึ้นมา ข้อความก็จะหายไป เหมือนกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" หวังฉีชี้ไปที่เส้นเลือดในดวงตาของเขา "เพื่อเก็บข้อความนี้ไว้ ผมไม่ได้หลับตามายี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว"
"คุณหลับไป ข้อความก็จะหายไป?" เฉินเกอเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก
"ผมรู้ว่าคุณอาจจะคิดว่าผมเป็นคนบ้า แต่ทุกอย่างที่ผมพูดเป็นความจริงทั้งหมด" หวังฉีพิงกำแพง เก็บโทรศัพท์มือถือไว้ "รอบตัวผมยังเกิดเรื่องแปลกประหลาดอื่น ๆ อีก เช่น ของของคู่หมั้นผมจะปรากฏในห้องของผมอย่างไม่มีสาเหตุ ไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ เหมือนกับว่าเธอกำลังเตือนให้ผมไปตามหาเธอตลอดเวลา"
หลังจากฟังประโยคสุดท้ายของหวังฉี เปลือกตาของเฉินเกอก็กระตุก
จากประสบการณ์ที่เขาได้พบเจอในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา คู่หมั้นของเขาไม่ได้หายตัวไป แต่เธอถูกฆ่าและกลายเป็นผี และตอนนี้ก็กลับมาหลอกหลอนเขาอีกครั้ง มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะอธิบายได้ แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้มีเงื่อนไขว่าเขาไม่ได้โกหก
"คู่หมั้นของผมหายตัวไปในอพาร์ตเมนต์นี้ ชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปเพราะอพาร์ตเมนต์นี้ ที่นี่เป็นบ้านอาถรรพ์ มีวิญญาณที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมอาศัยอยู่ ทุกคนที่พยายามเข้าใกล้จะติดความอัปมงคล คุณรีบไปจากที่นี่เถอะ" อาจเป็นเพราะไม่ได้พูดมากขนาดนี้มานาน ใบหน้าของหวังฉีจึงซีดลง


## บทที่ 17 ฟู่อัน อพาร์ตเมนต์

หวังฉีพยายามชักชวนให้เฉินเกอออกไป จากมุมมองของคนแปลกหน้า เขาแสดงความกระตือรือร้นมากเกินไป
เฉินเกอไม่ได้ตอบตกลงในทันที หลังจากฟังเรื่องราวของหวังฉีจบ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายดูเหมือนจะปิดบังอะไรบางอย่าง
"ทุกอย่างที่พูดได้ฉันก็บอกนายหมดแล้ว ตอนนี้ถ้าจะไปก็ยังทัน แต่ถ้ารอจนถึงเที่ยงคืนหรือรุ่งสาง อพาร์ตเมนต์นี้จะเปลี่ยนเป็นอีกรูปแบบหนึ่ง" พูดจบ หวังฉีก็ปัดฝุ่นที่เสื้อผ้า แล้วหมุนตัวเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ไป
จนกระทั่งร่างของหวังฉีหายไปในความมืด เฉินเกอถึงได้สติกลับมา ตอนแรกเขาตั้งใจจะหาผู้เช่าในอพาร์ตเมนต์เพื่อสอบถามสถานการณ์ แต่ตอนนี้ความสงสัยไม่เพียงไม่ลดลง แต่กลับมีมากขึ้น
"คนนี้มีปัญหามาก เขาเป็นคนบ้าจริงๆ หรือเปล่า?" นึกถึงดวงตาขุ่นมัวของหวังฉี เฉินเกอรู้สึกไม่สบายใจ ดวงตาของคนคนนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวด เป็นสิ่งที่แกล้งทำไม่ได้: "ดูเหมือนว่า เขาคงรักภรรยาของเขามากจริงๆ"
เฉินเกอเดินกลับไป เมื่อผ่านห้องของผู้หญิงคนนั้นที่ชั้นหนึ่ง เขาลังเลเล็กน้อยแล้วลองเคาะประตู
"เฮ้ คนใหม่" ประตูห้องของผู้หญิงคนนั้นไม่ขยับเลย แต่กลับเป็นประตูด้านหลังของเฉินเกอที่เปิดออกครึ่งหนึ่ง มีชายร่างสูงผอมคนหนึ่งยืนพิงอยู่ที่ประตู
เขาดูอายุราวสามสิบกว่า ไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อย ผมและเคราเกือบจะเชื่อมต่อกัน บนหลังมือที่โผล่ออกมามีรอยสักดอกโบตั๋น
"คุณคือ?" เฉินเกอหันไปอย่างระแวดระวัง
"ไอ้หมอนั่นที่แจกใบประกาศตามหาคนไม่ใช่ผู้เช่าในอพาร์ตเมนต์ของเรา เขามีปัญหาตรงนี้" ชายร่างสูงผอมชี้ที่ขมับของตัวเอง: "อย่าเชื่ออะไรที่เขาพูด ถ้าเข้าใกล้เขามากเกินไป จะเกิดเรื่องได้"
เฉินเกอเพิ่งเจอชายร่างสูงผอมคนนี้เป็นครั้งแรก แม้อีกฝ่ายจะดูสกปรกไม่เรียบร้อย แต่น้ำเสียงการพูดกลับเป็นคนที่ปกติที่สุดในบรรดาคนที่เขาเจอมา: "พฤติกรรมของคนนั้นแปลกจริงๆ แต่เขาอาจจะเป็นเพราะภรรยาหายไป ทำให้ได้รับความกระทบกระเทือนมากเกินไป"
"เขาบอกนายใช่ไหมว่าคู่หมั้นของเขาหายไปแถวๆ อพาร์ตเมนต์นี้?"
"อืม"
"เขาบอกนายใช่ไหมว่านี่เป็นสิ่งที่ตำรวจบอกเขา เขาถึงได้มาที่นี่เพื่อตามหา?"
"ใช่"
"ฮ่ะๆ" ชายร่างสูงผอมหัวเราะเบาๆ: "ฉันอยู่ที่นี่มาเก้าเดือนแล้ว ไม่เคยเห็นตำรวจมาเลย ไอ้คนบ้านั่นกำลังหลอกนาย แล้วยังพูดเรื่องผีปีศาจวิญญาณอาฆาต มันเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งนั้น"
เขาล้วงบุหรี่คุณภาพต่ำออกมาจากกระเป๋าแล้วคาบไว้ในปาก: "ในโลกนี้จะมีผีได้ยังไง? อย่างมากก็แค่มีคนแกล้งเป็นผี พอเถอะ ดึกแล้ว รีบกลับห้องของนายเถอะ"
เฉินเกอกล่าวขอบคุณชายคนนั้นแล้วหมุนตัวจากไป
เขาเดินอยู่บนบันได ในใจยังตัดสินใจไม่ได้: "ในสองคนนี้ต้องมีคนหนึ่งที่โกหก แล้วคนนั้นจะเป็นใคร?"
อาจเป็นเพราะจมอยู่กับความคิดมากเกินไป พอเฉินเกอรู้สึกตัวอีกที เขาก็เดินมาถึงชั้นสามแล้ว
ตัวเลขที่สีหลุดลอกประทับอยู่ที่มุมบันได ไฟเซ็นเซอร์เหนือศีรษะส่องแสงสลัว เฉินเกอมองไปทั้งสองด้าน ชั้นนี้ไม่ได้รับการปรับปรุง พื้นสกปรกรกรุงรัง ทุกที่มีร่องรอยการเผาไหม้ ปูนผนังหลุดลอกอย่างรุนแรง ดูเหมือนรอยแผลเป็นที่ไขว้กันไปมา
"ทำไมมีแค่ชั้นสามที่ไม่ได้รับการปรับปรุง? เงินทุนไม่พอ หรือเพราะเหตุผลอื่น?"
ไฟเซ็นเซอร์ดับลงอย่างรวดเร็ว ทั้งอพาร์ตเมนต์จมอยู่ในความมืดอย่างกะทันหัน
เฉินเกอทำงานในบ้านผีสิงมาหลายปี เขาค่อนข้างคุ้นเคยกับความมืด เขาไม่ได้ตื่นตระหนก หยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังจะเปิดไฟฉาย จู่ๆ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินผ่านไปอย่างรวดเร็วในทางเดินที่มืดสนิท
"ใครอยู่ตรงนั้น?" แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ส่องสว่างชั้นสาม แต่เงาร่างนั้นกลับหายไปแล้ว
เฉินเกอตั้งใจจะเข้าไปค้นหา แต่ไม่เป็นการดี เพราะตอนนั้นมีเสียงฝีเท้าดังมาจากชั้นล่าง
"เป็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์หรือเปล่า?" ถ้าให้เจ้าของอพาร์ตเมนต์ขาเป๋ที่อารมณ์ร้ายเห็นว่าตัวเองเดินเตร่อยู่ชั้นสาม คงหลีกเลี่ยงการถูกดุด่าไม่ได้ เฉินเกอคิดสักครู่ เก็บโทรศัพท์ แล้วถอยกลับไปชั้นสองอย่างเงียบๆ
พอลงมาจากบันไดที่มุม เฉินเกอเห็นชายวัยกลางคนร่างเตี้ยอ้วนคนหนึ่งถือกะละมังเดินออกมาจากห้องหนึ่งที่ชั้นสอง คนนั้นเดิมทีกำลังฮัมเพลงอารมณ์ดี แต่พอเห็นเฉินเกอแล้ว ก็รีบทำหน้าเครียด ก้มหน้าเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว
"หมายความว่าอะไร? ฉันดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?" กลับมาที่ห้องของตัวเอง เฉินเกอกอดกระเป๋าเป้นอนลงบนเตียง: "อพาร์ตเมนต์นี้รู้สึกเหมือนไม่มีคนปกติสักคน ใครๆ ก็ดูเหมือนฆาตกร..."
คิดถึงตรงนี้ เฉินเกอก็ลุกพรวดขึ้นมา: "ภารกิจที่โทรศัพท์ให้มาแค่ต้องการให้ฉันหาฆาตกร แต่ไม่ได้บอกว่ามีฆาตกรกี่คนกันแน่ คิดแบบนี้แล้ว ฆาตกรอาจจะมีมากกว่าหนึ่งคนก็ได้! เพราะเกี่ยวข้องกับคดีฆ่าล้างตระกูล ความเป็นไปได้ที่จะเป็นการฆ่าเป็นกลุ่มนั้นสูงมาก ไม่ได้ ฉันต้องรีบตรวจสอบคดีในอดีต"
เฉินเกอหยิบโทรศัพท์ออกมา การพูดคุยกับหวังฉีก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ทั้งหมด อย่างน้อยเขาก็รู้ชัดเจนแล้วว่า อพาร์ตเมนต์ผิงอันเมื่อก่อนชื่อว่าอพาร์ตเมนต์ฟู่อัน
พิมพ์คำว่า "จิ่วเจียง ฟู่อัน อพาร์ตเมนต์" ลงในช่องค้นหา เลื่อนไปอีกหลายหน้า คำที่น่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏต่อหน้าเฉินเกอ
"ครอบครัวสี่คนถูกฆ่าล้างตระกูลอย่างโหดเหี้ยม! ฆาตกรหายไปอย่างไร้ร่องรอย?!"
"เป็นอุบัติเหตุ? หรือการฆาตกรรม! ไฟไหม้ที่อพาร์ตเมนต์ฟู่อันเกิดขึ้นได้อย่างไร?"
"ซ่อนศพในตึก เปิดโปงคดีซ้อนคดี!"
เฉินเกอดูข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับอพาร์ตเมนต์ฟู่อัน รู้สึกว่าร่างกายเย็นเฉียบ ความเป็นจริงมักจะน่ากลัวกว่านิยาย เพราะมันเกิดขึ้นจริง และอาจจะเกิดขึ้นกับตัวเองในวันใดวันหนึ่ง
เมื่อห้าปีก่อน มีชาวบ้านเห็นอพาร์ตเมนต์ฟู่อันเกิดไฟไหม้ จึงโทรแจ้งดับเพลิง
หลังจากที่หน่วยดับเพลิงดับไฟได้แล้ว ก็เริ่มสืบสวนสาเหตุของไฟไหม้ และประเมินความเสียหาย
เดิมทีเป็นเพียงการปฏิบัติหน้าที่ตามปกติ แต่เมื่อการสืบสวนดำเนินไป จุดน่าสงสัยมากมายก็เริ่มปรากฏขึ้น
คอนกรีตแตกร้าว เศษกระจกหน้าต่างมีขนาดเล็กและรอยแตกมีคราบควันจางๆ นี่แสดงว่าไฟไม่เพียงแต่ลุกไหม้อย่างรุนแรง แต่ยังมีอุณหภูมิสูงและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
ที่เกิดเหตุมีจุดเริ่มต้นของไฟหลายจุดที่ไม่เกี่ยวข้องกัน นี่เป็นลักษณะของการวางเพลิงโดยเจตนา
ลักษณะของคดีเปลี่ยนไปในทันที ตำรวจท้องถิ่นเข้ามาเกี่ยวข้อง และต่อมาก็พบศพสี่ศพในซากอาคาร ซึ่งเป็นครอบครัวสี่คนที่เป็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์พอดี
คดีนี้สร้างความตื่นตระหนกไม่น้อยในตอนนั้น ตำรวจก็ทุ่มเทอย่างเต็มที่ แต่เนื่องจากไฟทำลายที่เกิดเหตุ พวกเขาค้นหาทุกที่แล้วก็ไม่พบร่องรอยของคนที่ห้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจับกุมฆาตกร
อพาร์ตเมนต์ถูกปิดตายเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม ต่อมาตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง มันถูกโอนให้กับบิดาของเจ้าของเดิม และอพาร์ตเมนต์ฟู่อันก็เปลี่ยนชื่อเป็นอพาร์ตเมนต์ผิงอันตั้งแต่นั้นมา
"ครอบครัวสี่คนถูกเผาตาย ฆาตกรยังลอยนวลอยู่จนถึงทุกวันนี้ ไม่แปลกที่จะมีเรื่องเล่าผีสิงที่นี่" เมื่อเข้าใจคดีในอดีตแล้ว เฉินเกอก็พอจะมีความมั่นใจในใจ เขามองเว็บเพจบนโทรศัพท์ จู่ๆ ก็สังเกตเห็นรายละเอียดหนึ่ง: "ในข่าวบอกว่าเจ้าของอพาร์ตเมนต์เดิมเสียชีวิตตอนอายุ 41 ปี ต่อมาอพาร์ตเมนต์ถูกโอนให้บิดาของเจ้าของเดิม คำนวณอายุแล้ว เจ้าของที่แท้จริงของอพาร์ตเมนต์ในตอนนี้น่าจะอายุ 60-70 ปีแล้ว"


## บทที่ 18 ไลฟ์สดในบ้านผีสิง

ในอพาร์ตเมนต์ผิงอัน มีเพียงคนเดียวที่เข้าเกณฑ์อายุนี้ นั่นคือคนชราที่แม้แต่การกินข้าวก็ยังลำบากในห้องของเจ้าของบ้าน
"มันไม่ถูกต้องนะ เมื่อพิจารณาจากข่าว เจ้าของอพาร์ตเมนต์ควรจะเป็นคนชรา แต่เจ้าของบ้านที่ต้อนรับผมกลับเป็นคนวัยกลางคน" เฉินเกอลุกขึ้นยืน เขาเดินไปที่ผนัง เอียงหูแอบฟัง
เสียงโทรทัศน์ดังมากจากอีกฝั่งของผนัง และกำลังเปิดโฆษณาที่ไร้สาระ
"ถ้าดูทีวีปกติ เมื่อเจอโฆษณาไม่ควรจะเปลี่ยนช่องทันทีหรือ? แต่ตอนนี้พวกเขาฟังโฆษณามาหลายนาทีแล้ว" เฉินเกอแนบหูชิดกับผนัง "ผมต้องมองข้ามอะไรบางอย่างแน่ๆ"
เขาสงบจิตใจลง และคิดทบทวนตั้งแต่ต้นจนจบ: "หลังจากผมเข้าห้องมา ผมได้ยินเสียงชามตกแตกจากห้องข้างๆ ตามด้วยเจ้าของบ้านด่าคนชราอย่างไร้ความปรานี แล้วเสียงโทรทัศน์ก็ถูกเร่งดังขึ้นทันที... คนชรานั่งบนรถเข็นไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ คนที่เร่งเสียงต้องเป็นเจ้าของบ้านแน่ๆ แต่ทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?"
เฉินเกอหรี่ตา ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในสมอง: "เจ้าของบ้านกำลังทารุณคนชราใช่ไหม? ใช้เสียงโทรทัศน์กลบเสียงการทุบตี?"
ยิ่งคิดเขายิ่งรู้สึกว่าเป็นไปได้: "ผมเพิ่งเข้าพัก ก็มีเสียงชามแตกจากห้องข้างๆ จังหวะมันบังเอิญเกินไป จะเป็นไปได้ไหมว่าคนชราตั้งใจทำชามแตก? เพราะตามหลักแล้ว แค่ทำชามแตกใบเดียว เจ้าของบ้านไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนั้น ใช่แล้ว! เขากำลังกลัว กลัวว่าคนชราจะดึงความสนใจของผม"
"แต่ทำไมเขาถึงต้องกลัว? และทำไมคนชราถึงต้องขอความช่วยเหลือ?"
สายฟ้าแล่นผ่านในสมอง เฉินเกอนึกถึงรายละเอียดก่อนหน้านี้ ตอนที่เจ้าของบ้านด่าคนชรา เพราะโกรธเกินไป มีภาษาถิ่นต่างถิ่นปนอยู่บ้าง
"ครอบครัวของคนชราเป็นคนจิ่วเจียงทั้งหมด แต่เจ้าของบ้านคนนี้เป็นคนต่างถิ่น เขาน่าจะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดลึกซึ้งกับคนชรา"
"โดยปกติแล้ว คนชราจะไม่มอบทรัพย์สินของตนให้คนนอกดูแล เว้นแต่ว่าชายขาเป๋จะยึดครองบ้านผู้อื่น และจับคนชราเป็นตัวประกัน! ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง ตัวตนที่แท้จริงของเขาอาจเป็นผู้ดูแลที่โลภ อาจเป็นขโมยที่บุกเข้าบ้าน หรืออาจเป็นฆาตกรเมื่อหลายปีก่อน!"
ยิ่งคิดยิ่งน่ากลัว!
เฉินเกอกำหมัด: "น่าแปลกที่เขาวิ่งมาแอบฟังที่ประตูห้องผมกะทันหัน ที่แท้เขากำลังรู้สึกผิด"
หน้าผากมีเหงื่อซึม การคิดวิเคราะห์แบบนี้ยังยากเกินไปสำหรับเฉินเกอ เขาไม่เคยเรียนอาชญาวิทยาหรือตรรกศาสตร์อย่างเป็นระบบ ได้แต่ค่อยๆ คิดไปทีละขั้น
"ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี? บุกเข้าไปในห้องข้างๆ และใช้ค้อนตีเจ้าของบ้านให้ตาย? ไม่ได้ มันใจร้อนเกินไป ถ้าการวิเคราะห์ผิดพลาด ผลที่ตามมาจะร้ายแรง" เฉินเกอถือค้อนในมือ มีมีดผลไม้อยู่ในกระเป๋า เดินไปมาในห้อง
"หาโอกาสไปตรวจสอบอีกครั้ง? ก็ไม่ได้ ถ้าทำให้ฆาตกรระแวงล่ะ? ฆาตกรอาจมีพรรคพวก ผมสู้ไม่ไหวถ้าเป็นหลายคน ถ้าพวกเขาจับตาผม สถานการณ์ของผมก็จะอันตราย"
"ตอนนี้ผมไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดเดา และจุดประสงค์สำคัญที่สุดที่ผมมาที่นี่คือการหาฆาตกรในคดีฆ่าล้างตระกูลเมื่อสี่ปีก่อน..."
เฉินเกอจมอยู่ในความกังวล หลังจากผ่านไปสักพัก เสียงโทรทัศน์จากห้องข้างๆ ก็หยุดลงทันที เงียบจนน่ากลัว
"เกิดอะไรขึ้น?" เขาค่อยๆ เปิดประตู นั่งยองๆ แอบมองผ่านช่องประตูห้องข้างๆ ข้างในมืดสนิท แม้แต่ไฟก็ปิด
"เพิ่งแปดโมงกว่าก็นอนแล้ว?" เฉินเกอถือค้อนนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูเจ้าของบ้าน เขารู้สึกทันทีว่าท่าทางของเขาอาจทำให้คนอื่นเข้าใจผิด รีบหันไปมองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร จึงเอาค้อนซ่อนไว้ในอก และกลับเข้าห้องของตัวเอง
"การคาดเดาจากข่าวออนไลน์อย่างเดียวอาจไม่แม่นยำ ถ้าตอนนี้มีผู้เชี่ยวชาญมาช่วยวิเคราะห์ก็คงดี" เฉินเกอนอนบนเตียง หยิบโทรศัพท์ออกมา ในรายชื่อติดต่อของเขา นอกจากซวี หว่าน คนอื่นๆ ดูเหมือนไม่เคยคุยกันเลย
"การเป็นคนที่ถึงขั้นนี้ ก็ถือว่าจริงจังพอแล้ว"
เฉินเกอคิดอยู่นาน ในบรรดาคนที่เขาเคยติดต่อ คนเดียวที่เกี่ยวข้องกับการสืบสวนคดีคือเด็กที่เคยตกใจจนหมดสติ - เหอ ซาน
"นิติเวชน่าจะเก่งกว่าผม" เขาเปิดหน้าโปรไฟล์วิดีโอสั้นของตัวเอง พอล็อกอินเข้าไปก็เห็นการแจ้งเตือนว่ามีข้อความส่วนตัวหลายสิบข้อความ
เขาสุ่มเปิดอันหนึ่ง ปรากฏว่าเป็นข้อความจากหัวหน้าสตูดิโอในแพลตฟอร์ม ที่ต้องการเชิญเขาเข้าร่วม
"คนนี้เป็นนักล่าดาวหรือไง?" ตอนนี้เฉินเกอไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้ เขาก้มหน้าค้นหา ID ของเหอ ซาน โดยไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย
แต่ใครจะรู้ว่า หลังจากผ่านไปสักพัก สตูดิโอนั้นก็ส่งข้อความส่วนตัวมาอีก
"อยู่ไหม? พวกเราดูวิดีโอของคุณแล้ว มีศักยภาพมาก คุณสนใจร่วมงานกับเราไหม?"
"เราสามารถติดต่อสตรีมเมอร์ดังของเราให้ช่วยโปรโมทคุณ เพิ่มการมองเห็น"
"การทำงานคนเดียวยากที่จะประสบความสำเร็จ สตรีมเมอร์เกือบทั้งหมดบนแพลตฟอร์มรวมกลุ่มกัน คุณลองพิจารณาดู"
"อยู่ไหม?"
ข้อความป๊อปอัพทำให้เฉินเกอรู้สึกหงุดหงิด เขากำลังต่อสู้ทางปัญญากับฆาตกรโรคจิตเมื่อห้าปีก่อน จะมีเวลาที่ไหนไปเข้าร่วมสตูดิโอ เขาตอบกลับไปสองคำ: "ไม่อยู่"
"ฮ่าๆ หนุ่มๆ หัวร้อน ลองพิจารณาสตูดิโอของเราสิ คุณแค่ใส่โลโก้สตูดิโอเราในวิดีโอสั้นของคุณ เราจะให้ช่องทางที่ดีที่สุด ให้คนเห็นคุณมากขึ้น"
"ขอโทษนะ ผมยังไม่สนใจ" เฉินเกอคิดว่าตัวเองสุภาพมากแล้ว ถ้าเป็นคนอื่นในสถานการณ์เดียวกัน อาจจะด่าเขาก่อน แล้วค่อยบล็อก
"วิดีโอสั้นของคุณมีโอกาสเป็นไวรัล แต่คุณต้องเข้าใจว่านี่เป็นเพียงโอกาส แพลตฟอร์มมีการอัปโหลดวิดีโอสั้นวันละล้านคลิป คุณเป็นเพียงคนที่โชคดีกว่าคนอื่น คนสมัยนี้ต้องการความบันเทิงที่รวดเร็วขึ้น พวกเขาไม่มีความอดทนที่จะรอ โลกนี้มีจุดสนใจและประเด็นที่น่าดึงดูดใหม่ๆ ทุกวินาที ถ้าไม่บริหารจัดการให้ดี วิดีโอของคุณจะถูกกลืนหายไปในไม่ช้า"
"พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน ตอนนี้ผมยุ่งมาก" เฉินเกอหา ID ของเหอ ซานเจอแล้ว
"มีอะไรยุ่งกว่าการหาเงินอีกหรือ? ถ้าคุณไม่ยอมจริงๆ เราก็เปลี่ยนวิธีร่วมมือได้ เช่น เราจ่ายเงินซื้อวิธีการถ่ายของคุณ..."
เฉินเกอไม่พูดเล่นกับเขาอีก บล็อกเขาทันที แล้วส่งข้อความถึงเหอ ซาน
สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ ไม่ถึงวินาทีเหอ ซานก็ตอบข้อความส่วนตัว: "พี่ใหญ่ ผมรอคุณปล่อยวิดีโอใหม่อยู่ตลอด!"
"คุณรอก่อน ผมมีคำถามสำคัญมากอยากถามคุณ" เฉินเกอขอเบอร์โทรศัพท์ของเหอ ซาน หลังจากโทรติดแล้ว เขาลดเสียงลงและเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง


## บทที่ 19 ยอดผู้ชมเพิ่มขึ้น

เฉินเกอกังวลว่าเจ้าของห้องข้างๆ จะได้ยิน เขาจึงพูดเสียงเบามาก เขาไม่ได้ตั้งใจสร้างบรรยากาศตึงเครียดแบบนี้
หลังจากพูดจบ เหอซานที่อยู่ปลายสายก็หน้าเหลอ นักศึกษาที่เรียบง่ายคนนี้ที่สอบเข้าวิทยาลัยการแพทย์จากหมู่บ้านในชนบท ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการคุยโทรศัพท์กับเพื่อนทางอินเทอร์เน็ตครั้งแรกจะเป็นการพูดคุยเรื่องคดีฆ่าล้างตระกูลที่น่าตื่นเต้นขนาดนี้
"ตอนนี้นายอยู่ในบ้านอาถรรพ์นั่นเหรอ?"
"ใช่"
"เจ้าของห้องข้างๆ อาจจะเป็นฆาตกรที่ก่อเหตุเมื่อห้าปีก่อนงั้นเหรอ?"
"อืม"
"ฉันงงนิดหน่อย ขอเวลาคิดหน่อย" เหอซานกอดโทรศัพท์ไว้ ทั้งสองฝั่งของสายโทรศัพท์เหมือนเป็นคนละโลกกัน ในห้องนอนเต็มไปด้วยความคึกคักของเกม PUBG และ LOL แต่อีกฝั่งของสายกลับเงียบสงัด เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่ทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก
"พี่ใหญ่ ผมว่านายควรแจ้งตำรวจนะ ถึงนายจะไม่มีหลักฐาน แต่เมื่อเทียบกับการแจ้งความเท็จแล้ว ความปลอดภัยของชีวิตนายสำคัญที่สุด"
เหอซานพูดความจริง แต่เฉินเกอมีความคิดของตัวเอง บ้านอาถรรพ์หนีตายเป็นภารกิจที่โทรศัพท์มือถือสีดำมอบให้เขา โดยต้องการให้เขาพักที่นี่หนึ่งคืน แต่ถ้าตำรวจเข้ามาแทรกแซง โอกาสที่ภารกิจจะล้มเหลวก็สูงมาก เมื่อเกี่ยวข้องกับการปลดล็อคฉากสยองขวัญใหม่ทั้งหมด การยอมแพ้แบบนี้ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน: "ยังไม่ถึงเวลาแจ้งตำรวจ"
"ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัยของนาย งั้นทำแบบนี้ดีกว่า" เหอซานหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ: "นายเปิด GPS ในโทรศัพท์ไว้ แล้วคืนนี้อย่าวางสาย ฉันจะคอยฟังเสียงทางนั้น ถ้ามีอะไรผิดปกติ ฉันจะรีบแจ้งตำรวจให้นายทันที"
การคุยโทรศัพท์ตลอดเวลาเป็นวิธีที่ไม่เลว เฉินเกอมองโทรศัพท์ของตัวเอง บนหน้าจอยังเปิดหน้าวิดีโอสั้นอยู่ โฆษณารับสมัครสตรีมเมอร์เกม PUBG กำลังเลื่อนฉายอยู่
ตาเป็นประกาย เมื่อเทียบกับการคุยโทรศัพท์ตลอดเวลา เฉินเกอเกิดความคิดที่น่าเชื่อถือกว่า: "ฉันสามารถไลฟ์สดในบ้านอาถรรพ์ได้ ถ้าฉันเกิดอะไรขึ้น เพื่อนในห้องไลฟ์ก็สามารถช่วยแจ้งตำรวจได้ วิดีโอที่อัปโหลดในห้องไลฟ์ก็จะกลายเป็นหลักฐานที่ทรงพลังที่สุด ถ้าทุกอย่างเรียบร้อยก็ยิ่งดี ฉันยังสามารถดึงดูดความสนใจจากผู้คนผ่านการไลฟ์สด เพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับบ้านสยองขวัญของฉัน"
เมื่อคืนวิดีโอสั้นหนึ่งคลิปทำให้เฉินเกอมีผู้ติดตามเกือบพันคน และในวันที่สองจำนวนนักท่องเที่ยวที่บ้านสยองขวัญก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า ซึ่งทำให้เฉินเกอได้ลิ้มรสความสำเร็จ
อีกอย่าง จุดประสงค์หลักที่เขาเข้ามาในบ้านอาถรรพ์คือเพื่อรับรางวัลภารกิจ เพื่อให้บ้านผีสิงของเขาพัฒนาได้ดีขึ้น การเปิดไลฟ์สดจะช่วยให้เขาทำภารกิจไปพร้อมกับรับประกันความปลอดภัยของตัวเอง และยังสามารถดึงดูดยอดวิวและเพิ่มผู้ติดตามได้อีกด้วย ทำไมจะไม่ทำล่ะ
"สินค้าดีแค่ไหนก็ต้องมีคนรู้จัก ฉันไม่มีเงินทุนไปทำโฆษณาครอบคลุมทั่วทุกที่ แต่ฉันสามารถใช้การไลฟ์สดและวิดีโอสั้นเพื่อดึงดูดความสนใจจากผู้คนได้มากขึ้น"
สิ่งที่เฉินเกอขาดคือช่องทางและการสั่งสมชื่อเสียง ส่วนเรื่องเนื้อหา เขาไม่กังวลเลยสักนิด
แม้ว่าคนจากสตูดิโอนั้นจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่น่าชอบใจ แต่มีจุดหนึ่งที่เขาพูดถูก คนสมัยใหม่ต้องการความบันเทิงที่รวดเร็วยิ่งขึ้น ต้องการความตื่นเต้นที่รุนแรงยิ่งขึ้น และเมื่อมองไปทั่วทั้งแพลตฟอร์ม มีการไลฟ์สดอะไรที่น่าดึงดูดและน่าตื่นเต้นมากกว่าการพักในบ้านอาถรรพ์และการต่อสู้กับฆาตกรอีกล่ะ?
ยอดวิวมาก่อน เนื้อหาเป็นพระราชา เมื่อเทียบกับสตรีมเมอร์คนอื่น เฉินเกอมีข้อได้เปรียบที่พวกเขาไม่มี
สิ่งที่เขาถ่าย สิ่งที่เขาประสบ ทั้งหมดล้วนเป็นเรื่องจริง ไม่มีบทใดๆ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า
เขากำลังทำภารกิจของโทรศัพท์มือถือสีดำ การไลฟ์สดเป็นเพียงการบันทึกทุกอย่างไปด้วยเท่านั้น
"เหอซาน ฉันจะวางสายก่อน เดี๋ยวนายเข้ามาที่ห้องไลฟ์ของฉันโดยตรง ชื่อห้องก็คือ ID หน้าโปรไฟล์วิดีโอสั้นของฉัน"
หลังจากวางสาย เฉินเกอเปิดระบบ GPS ในโทรศัพท์ พร้อมทั้งตั้งค่าปุ่มโทรด่วนเป็นเบอร์แจ้งตำรวจ หลังจากเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว เขาก็คลิกเปิดซอฟต์แวร์ไลฟ์สดในแอปวิดีโอสั้น
วิดีโอสั้นปกติมีความยาวเพียงสิบกว่าวินาที ไม่สามารถเพิ่มโฆษณาได้ วิธีการทำเงินมีจำกัด เพื่อให้ได้ประโยชน์สูงสุดจากมูลค่าของผู้ติดตามและรักษาความภักดีของแฟนคลับ สตรีมเมอร์หลายคนจึงมักจะไลฟ์สดในช่วงที่ไม่มีวิดีโอใหม่ปล่อย
วิดีโอสั้นง่ายต่อการแชร์และเผยแพร่ ใช้เพื่อสร้างจุดสนใจดึงดูดความสนใจของผู้คน จากนั้นใช้การไลฟ์สดที่เต็มไปด้วยเอกลักษณ์เฉพาะตัวเพื่อเปลี่ยนคนทั่วไปให้กลายเป็นแฟนคลับ ทั้งสองอย่างเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน เฉินเกอก็ถือว่าบังเอิญค้นพบเส้นทางที่ถูกต้องที่สุด
"นอนค้างในบ้านอาถรรพ์! สำรวจด้วยตัวเอง! เปิดโลกลับที่คุณไม่เคยรู้มาก่อน!" เฉินเกอพิมพ์ชื่อหัวข้อ เขาใช้เครื่องหมายอัศเจรีย์หลายอัน เพื่อให้ห้องไลฟ์ของเขาดูแตกต่าง
ความจริงแล้วเขาไม่จำเป็นต้องทำอะไรมากมายเลย ซอฟต์แวร์ไลฟ์สดของแอปวิดีโอสั้นเทียบกับแพลตฟอร์มไลฟ์สดมืออาชีพไม่ได้ หมวดหมู่มีน้อยมาก ส่วนใหญ่ชื่อหัวข้อจะเป็นพวก "น้องสาวเซ็กซี่น่ารักชวนคุย" หรือ "สาวหวานกล่อมนอน" อะไรทำนองนี้ เมื่อเทียบกับคนอื่น เฉินเกอนี่เหมือนกระแสโคลนถล่มเลย ยากที่จะไม่ดึงดูดความสนใจจากคนอื่น
เมื่อเริ่มไลฟ์ ผู้ติดตามหน้าเพจของเขาจะได้รับการแจ้งเตือน ในขณะเดียวกัน ในหน้ากิจกรรมส่วนตัวของวิดีโอสั้นของเขาก็จะมีประกาศด้วย
ไม่กี่วินาทีผ่านไป ก็มีเพื่อนในห้องไลฟ์เข้ามาแล้ว
เหอซาน: "พี่ใหญ่ นายจริงจังเหรอ! แน่ใจนะว่าจะไลฟ์เรื่องนี้?"
ผู้ชายเลวต้องตาย: "นายคือไอ้สัตว์ที่ปล่อยวิดีโอสั้นเมื่อคืนใช่ไหม! แม่จะสู้กับแกให้ถึงที่สุด!"
"เฮ้ย! คนข้างบนเกิดอะไรขึ้น? เล่าเรื่องของคุณมาเร็ว"
ฉันคือหนอนน้อยเสี่ยวชิง: "สตรีมเมอร์สัตว์เดรัจฉาน กดติดตามแล้ว"
"มีใครรู้ไหมว่าห้องไลฟ์นี้ฉายอะไร?"
"อย่ารบกวนพวกเราที่มีของใหญ่ได้ไหม ดูประกาศเองสิ!"
เมื่อเฉินเกอเริ่มไลฟ์ คนที่รอดูวิดีโอสั้นอัปเดตก็โผล่ออกมา ยอดคนดูค่อยๆ เพิ่มขึ้น
"ทุกคน ฉันคิดว่าพวกคุณเข้าใจฉันผิดไปแล้ว" เฉินเกอวางค้อนอเนกประสงค์ในมือลง มองหน้าจอโทรศัพท์อย่างจริงจัง: "วิดีโอสั้นเมื่อวานไม่ใช่เรื่องตลก แต่เป็นประสบการณ์จริงของฉัน วิดีโอต้นฉบับคุณสามารถค้นหาได้ในฟอรั่มเรื่องลี้ลับต่างๆ ฉันไม่ได้เพิ่มเอฟเฟกต์พิเศษใดๆ ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง ในกระจกมีบางสิ่งอยู่จริงๆ ฉันรู้ว่าพวกคุณเชื่อยาก แต่ฉันจะค่อยๆ เปิดเผยให้พวกคุณเห็นโลกที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง"
"เฮ้ โทร.หาผีไหม ขอถามหน่อยว่าเบอร์ศูนย์วิจัยมนุษย์ผิดปกติคือเบอร์อะไร? ฉันพบคนเป็นโรคจิตในป่าคนหนึ่ง"
"ฉันชอบดูนายพูดเรื่องเหลวไหลอย่างจริงจัง"
"หลี่หมิง! ฉันรู้ว่านายกำลังดูไลฟ์อยู่ คืนนี้กลับมาช่วยซื้อบะหมี่ผัดเย็นให้ฉันด้วย ไม่ต้องใส่พริก ขอบคุณ!"
"โรงพยาบาลโรคจิตฟูซาน ห้อง 3 เตียง 11 ทุกคนให้กำลังใจสตรีมเมอร์! สนับสนุนผู้ป่วยที่ฟื้นตัวกลับมาทำงานใหม่!"
มีข้อความคอมเมนต์ไม่กี่อันปรากฏบนหน้าจอ ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่เฉินเกอพูด แต่เขาก็ไม่โกรธ: "ไม่เป็นไรที่พวกคุณคิดว่าฉันเป็นคนบ้า ฉันจะพิสูจน์ให้พวกคุณเห็นเอง"
ยอดวิวและความนิยมค่อยๆ เพิ่มขึ้น เฉินเกอมองความมืดที่เข้มขึ้นเรื่อยๆ นอกหน้าต่าง จุดบุหรี่ขึ้นมาสูบ และเริ่มเล่าเรื่องคดีฆ่าล้างตระกูลที่ฟู่อัน อพาร์ตเมนต์เมื่อห้าปีก่อนให้เพื่อนในห้องไลฟ์ฟัง


## บทที่ 20 สถานที่เกิดเหตุอาชญากรรม

เหตุการณ์ไฟไหม้อันน่าพิศวง ฆาตกรที่หายตัวไป เฉินเกอค้นพบเป็นครั้งแรกว่าตัวเองมีพรสวรรค์ในการเล่าเรื่อง เขาผสมผสานข่าวจากอินเทอร์เน็ตกับการคาดเดาของตัวเอง จนสามารถฟื้นฟูเหตุการณ์ฆาตกรรมทั้งครอบครัวในอดีตได้เกือบสมบูรณ์
"เรื่องราวทั้งหมดเป็นอย่างนี้ ผมออกสำรวจบ้านร้างในยามค่ำคืนเพื่อหาวัตถุดิบใหม่ๆ ให้กับบ้านสยองขวัญของผม แต่กลับพบสิ่งที่น่าตกใจ ทุกคนในอพาร์ตเมนต์นี้ไม่มีใครปกติเลย ผมสงสัยว่าฆาตกรเมื่อห้าปีก่อนอาจซ่อนตัวอยู่ในกลุ่มพวกเขา!" เฉินเกอดับบุหรี่แล้วมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์
"น่าสนใจนะ เหมือนเกมล่ามนุษย์หมาป่าในชีวิตจริงเลย ต่อไปเชิญหมอดูพูดได้"
ฉันเป็นหนอนเขียวตัวน้อย: "สตรีมเมอร์คุณก็แต่งไปเถอะ พูดเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องจริงงั้นแหละ คุณเล่าต่อไปเลย ถ้ามีคนเชื่อสักคน ผมยอมแพ้"
"ฟู่อัน อพาร์ตเมนต์ในเมืองจิ่วเจียง ผมลองค้นดูในเน็ต ดูเหมือนจะมีจริงๆ นะ"
เหอ ซาน: "ผมเชื่อสตรีมเมอร์นะ"
ฉันเป็นหนอนเขียวตัวน้อย: "แม้ว่าสิ่งที่สตรีมเมอร์พูดจะเป็นความจริง แต่เขาจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าห้องที่เขาอยู่คือบ้านร้างในอดีต? ตามที่เขาบอก อพาร์ตเมนต์ถูกไฟไหม้ แต่ดูห้องที่เขาอยู่สิ ผนังเรียบ พื้นสะอาด เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นสมบูรณ์ดี นี่ดูเหมือนบ้านร้างตรงไหน?"
"ผมไม่โกหกพวกคุณในเรื่องนี้หรอก การพิสูจน์ว่าเป็นเรื่องจริงนั้นง่ายมาก" เฉินเกอเลื่อนโต๊ะเครื่องแป้งออก หยิบมีดผลไม้ขึ้นมา แล้วค่อยๆ ขูดสีที่ผนังตรงมุมห้อง: "หลังจากเกิดเหตุที่อพาร์ตเมนต์ พวกเขาเปลี่ยนชื่อ และตกแต่งใหม่ทั้งข้างในข้างนอก แต่ไม่ว่าจะตกแต่งอย่างไร บางสิ่งก็ปิดบังไม่ได้"
เขาขูดปูนผนังออกหนึ่งชั้น เผยให้เห็นอิฐดำที่อยู่ด้านใน: "นี่คือหลักฐานอย่างหนึ่งว่าเคยเกิดไฟไหม้ที่นี่"
เพลย์บอยต้องตาย: "เดี๋ยวนะ ตอนนี้ผมสงสัยว่าทำไมคุณไปพักโรงแรมถึงพกค้อนกับมีดไปด้วย? คุณพยายามปลอมตัวเป็นพวกของผู้ต้องสงสัยหรือไง?"
"ผนังดีๆ โดนขูดเสียหายแล้ว เห็นใจเจ้าของอพาร์ตเมนต์หนึ่งวินาที"
"อพาร์ตเมนต์นี้พักคืนละเท่าไหร่เหรอ? ทีวียังไม่มีเลย"
เฉินเกออ่านข้อความในแชท อดทนมานานแต่สุดท้ายก็อดไม่ไหว: "ทุกคนครับ พวกคุณจะเลิกสนใจแต่เรื่องจุกจิกได้ไหม? ให้ความเคารพผมหน่อยได้ไหม? ตอนนี้ผมกำลังเสี่ยงชีวิตไลฟ์สดให้พวกคุณดูนะ!"
เพลย์บอยต้องตายบริจาคเหรียญหนึ่งเหรียญ: "ให้หนึ่งเหรียญ เพื่อแสดงความเคารพ"
เมื่อเจอกับแฟนคลับแบบนี้ เฉินเกอได้แต่ทำใจ พวกนี้ล้วนแต่เป็นคนเจนโลกที่แสบมาก: "เอาละ กลับมาที่เรื่องหลักกันดีกว่า ในอพาร์ตเมนต์นี้ ผมได้พบกับคนหกคน คนแรกเป็นผู้หญิงที่อาจมีปัญหาทางจิต เธอยิ้มแปลกๆ ให้ผมผ่านช่องประตูตอนที่ผมเข้ามา คนนี้ผมไม่รู้จักเลย ยังไม่ขอพูดถึงก่อน..."
เฉินเกอบอกลักษณะภายนอกของผู้เช่าทั้งหมดในอพาร์ตเมนต์ให้แฟนคลับฟัง พร้อมแทรกการวิเคราะห์ของตัวเอง: "ถ้าพิจารณาจากแรงจูงใจ เจ้าของห้องเช่ามีโอกาสเป็นฆาตกรมากที่สุด แต่เขาขาเป๋ เดินช้ามาก ถ้ามองอีกมุมหนึ่งจากสภาพร่างกาย ผู้ชายมีรอยสักที่ชั้นหนึ่งและผู้ชายร่างเตี้ยอ้วนที่ชั้นสองมีความเป็นไปได้มากกว่า แน่นอนว่าไม่ได้ตัดผู้หญิงชั้นหนึ่งและหวังฉีที่ผอมบางออกไปด้วย"
เพลย์บอยต้องตาย: "คุณพูดวนไปวนมาก็เท่ากับไม่ได้พูดอะไรเลย ผมยังสงสัยว่าฆาตกรตัวจริงคือผู้เฒ่าที่นั่งรถเข็นเลย เพราะหลังไฟไหม้ คนที่ได้ประโยชน์มากที่สุดคือเขา"
"เป็นไปได้จริงๆ นะ ตอนนี้ผู้เฒ่าเป็นอัมพาตนั่งรถเข็น แต่ไม่ได้หมายความว่าห้าปีก่อนเขาจะเป็นอัมพาตแล้ว อีกอย่าง ฆาตกรไม่ได้ฆ่าคนด้วยการต่อสู้ แต่วางเพลิง ผู้เฒ่าก็มีโอกาสก่อเหตุได้เต็มที่"
"ใช่ อัมพาตของผู้เฒ่าอาจเป็นการแกล้งทำก็ได้ คนที่ดูเหมือนจะเป็นฆาตกรไม่ได้ อาจเป็นฆาตกรตัวจริงก็ได้"
"จริงๆ แล้วผมสงสัยผู้หญิงชั้นหนึ่งมากกว่า เธอยิ้มให้สตรีมเมอร์ น่าจะเป็นการบอกใบ้อะไรบางอย่าง สตรีมเมอร์ คุณยังจำได้ไหมว่าตอนผู้หญิงคนนั้นยิ้ม ริมฝีปากของเธอนูนขึ้นสูงแค่ไหน อ้ากว้างแค่ไหน ให้ผมวิเคราะห์จากจิตวิทยาการแสดงออกทางสีหน้าให้หน่อย"
"จำไม่ได้แล้ว..."
ความกระตือรือร้นของแฟนคลับถูกปลุกขึ้นมา ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์ก็เริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
เฉินเกอเงียบๆ มองข้อความในแชท แต่ไม่พบความคิดเห็นที่มีคุณค่า: "ดูเหมือนผมจะต้องออกไปหาเบาะแสเพิ่มเติมด้วยตัวเองแล้ว"
เขาถือโทรศัพท์ไว้ข้างหน้า: "ก่อนหน้านี้ผมได้สำรวจพื้นที่แล้ว พบว่าอพาร์ตเมนต์นี้ชั้นหนึ่งและชั้นสองได้รับการปรับปรุงใหม่ทั้งหมด แต่ชั้นสามบางส่วนยังคงสภาพเหมือนเมื่อห้าปีก่อน เดี๋ยวผมจะเข้าไปค้นหาอย่างละเอียด หวังว่าจะพบอะไรที่มีประโยชน์"
"ยังคงสภาพเหมือนเมื่อห้าปีก่อน? น่ากลัวจัง"
"คดียังไม่ถูกเปิดเผย วิญญาณผู้ตายอาจจะยังไม่สงบ วนเวียนอยู่ที่เดิม?"
"สำรวจบ้านร้างตอนกลางคืน กล้าจริงๆ!"
"ไม่กล้าแล้วจะเปิดบ้านผีสิงได้ยังไง? ผมเล่าให้ฟังนะ ครั้งก่อนพวกเราไปหลายคนที่บ้านผีสิงของสตรีมเมอร์เพื่อท้าทาย ผลคือคนที่กล้าที่สุดสองคน คนหนึ่งกลัวจนร้องไห้ อีกคนกลัวจนเป็นลม"
"เดี๋ยวก่อน ทำไมคนที่กล้าที่สุดถึงกลัวขนาดนั้น? แล้วคนขี้กลัวล่ะ?"
"พูดอะไรไร้สาระ คนขี้กลัวใครจะกล้าเข้าบ้านผีสิงของเขาล่ะ?"
"ฟังดูมีเหตุผลนะ"
เหอ ซาน: "ฮ่าๆ"
จังหวะของห้องไลฟ์เริ่มเบี่ยงเบนไปแล้ว แต่เฉินเกอไม่ได้สนใจ เขาเก็บมีดผลไม้ใส่กระเป๋า ฝึกชักมีดสองสามครั้ง จากนั้นมือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือถือค้อนเครื่องมือเดินไปที่ประตู
คราวนี้เขาฉลาดขึ้น มองผ่านช่องประตูออกไปก่อน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครในระเบียงทางเดินจึงค่อยๆ เปิดประตูออกไป
ตอนปิดประตู เฉินเกอดึงเส้นผมของตัวเองหนึ่งเส้นวางไว้ที่รูกุญแจ เพื่อว่าถ้ามีคนเปิดประตูตอนที่เขาไม่อยู่ เส้นผมจะถูกดันเข้าไปลึกในรูกุญแจ
เตรียมพร้อมแล้ว เฉินเกอเดินผ่านระเบียงชั้นสองมาถึงบันได
เขาเคลื่อนไหวเบามาก ไม่ได้กระตุ้นให้ไฟเซ็นเซอร์ติด อาศัยเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์คลำทางไปข้างหน้า
เดินขึ้นบันได สีของผนังทั้งสองข้างค่อยๆ เข้มขึ้น ในอากาศมีกลิ่นประหลาดที่บรรยายไม่ถูก
มาถึงชั้นสาม เฉินเกอเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ เขาหันหลังพิงผนัง สมาธิจดจ่ออย่างเต็มที่
ครั้งแรกที่เขาบังเอิญเดินมาที่ชั้นสาม เขาเคยเห็นเงาดำๆ พร่าเลือนวูบผ่านไปในระเบียงทางเดิน คล้ายๆ กับร่างของคน
"ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี ฉันต้องระวังตัว"
แสงจากโทรศัพท์เผยให้เห็นสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อห้าปีก่อน เฉินเกอมองรอยขีดข่วนลึกบนผนัง แล้วกำค้อนในมือแน่นขึ้น
อพาร์ตเมนต์ผิงอันมีรูปแบบสถาปัตยกรรมที่แปลกมาก มีทางเข้าบันไดเพียงทางเดียว และอยู่ทางด้านขวาของอพาร์ตเมนต์ ทำให้ระเบียงทางด้านซ้ายดูยาวและมืดมากเป็นพิเศษ
เดินอยู่ในนั้น รู้สึกหนาวหลัง แม้จะเดินชิดผนังก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย
"ถ้าจุดเริ่มต้นของไฟอยู่ที่ชั้นสาม ที่นี่คงไม่มีทางเหลือรอด ดังนั้นชั้นสามน่าจะเป็นที่ที่ฆาตกรไม่ได้มาเยือน" เฉินเกอถือโทรศัพท์เดินในระเบียงทางเดินที่มืดสนิท ประตูห้องทั้งสองข้างเปิดแง้มอยู่ หลายบานไหม้จนผิดรูป
หลบของที่กองอยู่บนพื้น เฉินเกอเดินเข้าไปในห้องที่อยู่ใกล้ที่สุด


## บทที่ 21 ฆาตกร? พวกฆาตกร?

ห้องที่แคบและทรุดโทรมส่งกลิ่นอับชื้นรุนแรง ดูเหมือนว่าหลังคาชั้นบนสุดจะรั่ว ทำให้ภายในห้องชื้นและอับทึบ ให้ความรู้สึกไม่สบายตัวอย่างมาก
หน้าต่างทั้งหมดถูกปิดตายด้วยแผ่นไม้ เฉินเกอตรวจสอบและพบว่าแผ่นไม้ยังใหม่อยู่ เพิ่งถูกติดตั้งเมื่อไม่นานมานี้
"นี่เป็นเพียงห้องพักธรรมดาๆ เท่านั้น" เฟอร์นิเจอร์ที่ถูกเผาไหม้ถูกโยนทิ้งไปหมดแล้ว ภายในห้องว่างเปล่า ไม่พบสิ่งมีค่าใดๆ เลย
"ก็ถูกของเขา ผ่านไปห้าปีแล้ว แม้จะมีหลักฐานก็คงไม่สามารถเก็บรักษาไว้ได้อย่างสมบูรณ์"
เขาเดินออกจากห้อง เดินไปตามทางเดินที่มืดสนิท ห้องพักส่วนใหญ่ถูกทำให้ว่างเปล่า ของใช้และขยะปะปนกัน แทบไม่มีที่ให้วางเท้า
"ขยะในชีวิตประจำวันมักสะท้อนสภาพความเป็นอยู่และนิสัยของคน บางทีอาจค้นพบอะไรบางอย่างจากที่นี่ก็ได้" เปลี่ยนเป้าหมาย เฉินเกออดทนต่อกลิ่นเหม็นและค้นหาอย่างละเอียด หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เขาก็พบสิ่งแปลกๆ บางอย่าง
"ทำไมในอพาร์ตเมนต์นี้ถึงมีตุ๊กตาผ้ามากมายขนาดนี้? ในตึกไม่มีเด็ก แล้วตุ๊กตาพวกนี้เป็นของใครกัน?" เขาใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงค้นขยะทั้งหมด และพบตุ๊กตาผ้ารวมทั้งหมดสี่ตัว เมื่อเทียบกับขยะที่เต็มทางเดิน ตุ๊กตาทั้งสี่ตัวนี้ไม่โดดเด่นเลย หากไม่ใช่เพราะเฉินเกอเรียนสาขาการออกแบบของเล่นและมีความไวต่อของเล่น เขาอาจมองข้ามมันไป
ตุ๊กตาทั้งสี่ตัวถูกทิ้งไว้ที่นี่นานเท่าไรไม่ทราบ พื้นผิวเต็มไปด้วยคราบสกปรก บางส่วนขึ้นรา เพียงแค่แตะเบาๆ ด้วยนิ้วก็สามารถดึงขนออกมาได้เป็นกำ
เฉินเกอพิจารณาซ้ำแล้วซ้ำอีก ข้อสงสัยยิ่งมากขึ้น ตุ๊กตามีรูปร่างต่างกัน แต่ผลิตจากโรงงานเดียวกัน
"อาจเป็นของผู้เช่าที่พักในอพาร์ตเมนต์ผิงอันหลังจากปรับปรุงใหม่?" แต่เฉินเกอรีบส่ายหัวปฏิเสธความคิดนี้: "ไม่ต้องพูดถึงโอกาสที่จะพาเด็กมาอยู่ในอพาร์ตเมนต์อาถรรพ์มีมากแค่ไหน แม้จะพาเด็กมาด้วย ก็ไม่น่าจะนำตุ๊กตาผ้ามาพร้อมกันถึงสี่ตัว เพราะตุ๊กตาทั้งสี่ตัวนี้ผลิตจากผู้ผลิตเดียวกัน และดูจากฝีมือและรูปแบบน่าจะเป็นของเมื่อหลายปีก่อน"
ตลาดของเล่นมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะรับช่วงบ้านผีสิง เขาเคยเป็นพนักงานของบริษัทของเล่นแห่งหนึ่ง จึงพอรู้เรื่องตลาดอยู่บ้าง
"ไม่ใช่ของที่ผู้เช่าทิ้งไว้ แต่ยังคงอยู่ในสถานที่อาถรรพ์ สิ่งนี้น่าจะเป็นของดั้งเดิมของอพาร์ตเมนต์" เขาคาดเดาอย่างกล้าหาญ: "เจ้าของอพาร์ตเมนต์มีลูกสาวสองคน ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตุ๊กตาพวกนี้น่าจะเป็นของพวกเธอ"
คิดถึงตรงนี้ เฉินเกอก็มีคำถามอีกข้อ: "ไฟไหม้รุนแรง บ้านและเฟอร์นิเจอร์ถูกเผาไหม้หมด แล้วตุ๊กตาทั้งสี่ตัวนี้รอดพ้นมาได้อย่างไร?"
"เป็นเรื่องบังเอิญ? หรือว่า... มีคนตั้งใจเก็บมันไว้ในที่ปลอดภัย?" เฉินเกอรู้สึกว่าเขาได้พบเบาะแสสำคัญ: "คนที่สามารถย้ายของในท่ามกลางเพลิงไหม้มีเพียงคนเดียว นั่นคือฆาตกรเอง! แต่ทำไมเขาถึงเสี่ยงอันตรายเพื่อปกป้องตุ๊กตาทั้งสี่ตัว ตุ๊กตาพวกนี้สำคัญกับเขาขนาดนั้นเลยหรือ?"
ซิปด้านหลังของตุ๊กตาขึ้นสนิมและพังแล้ว เฉินเกอจึงฉีกมันออกโดยตรง ในนุ่นที่เน่าเสียและเปลี่ยนสภาพ เขาพบการ์ดใบหนึ่ง ขนาดเท่าฝ่ามือ ทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความรัก อ่านแล้วทำให้เฉินเกอขนลุก: "ยัดจดหมายรักไว้ในตุ๊กตา? การแสดงความรักด้วยวิธีนี้ช่างขี้อายเกินไปแล้ว!"
เขาเริ่มจินตนาการถึงนิสัยของฆาตกร อีกฝ่ายน่าจะเป็นชายที่ขี้อายและเก็บตัว ไม่กล้าพูดตรงๆ จึงมอบตุ๊กตาให้ โดยหวังว่าอีกฝ่ายจะเปิดดูเมื่อกลับถึงบ้าน
ด้วยความอยากรู้ เฉินเกอฉีกตุ๊กตาอีกสองตัว ภายในแต่ละตัวมีการ์ดหนึ่งใบ เนื้อหาคล้ายคลึงกัน
แต่เมื่อเขาฉีกตุ๊กตาตัวที่สี่ ความหนาวเย็นก็ค่อยๆ ไต่ขึ้นมาตามกระดูกสันหลังของเขา
ตุ๊กตาตัวสุดท้ายไม่มีการ์ดแสดงความรัก แต่ในนุ่นที่ขึ้นรามีกระดาษฉีกขาดอัดแน่น บนกระดาษทุกชิ้นมีเพียงสามคำ — ไปตายซะ!
ความรักอันเข้มข้นกลายเป็นคำสาปที่ชั่วร้ายที่สุดโดยไม่ทราบสาเหตุ ระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้น เฉินเกอไม่อาจรู้ได้
"ตัวอักษรบนกระดาษน่าจะเป็นของฆาตกร นี่เป็นหลักฐานสำคัญ" เขาหยิบกระดาษบางชิ้นใส่กระเป๋า กำลังจะสำรวจลึกเข้าไปอีก ไฟเซ็นเซอร์ที่มุมบันไดก็สว่างขึ้นทันที!
"มีคนมา!" เฉินเกอตกใจ รีบปิดไฟฉายโทรศัพท์ อุ้มตุ๊กตาหลบเข้าไปในห้องพักข้างๆ
ไม่กล้าหายใจแรง กลั้นหายใจ เฉินเกอซ่อนตัวหลังประตู แอบมองออกไปข้างนอกผ่านช่องประตู
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ในทางเดินมืดมีเสียงสนทนาของชายหญิงคู่หนึ่ง
"ต้องรีบเอาของนั่นออกไปให้เร็ว ไม่สามารถรอช้าได้อีกแล้ว"
"ผู้เช่าคนใหม่นั่นเคยขึ้นมาชั้นสามก่อนหน้านี้ เขาเดินมาถึงบันไดแล้วจู่ๆ ก็กลับลงไป เกือบจะเจอฉันแล้ว"
"ฉันรู้ ช่วงนี้มีคนนอกมาที่อพาร์ตเมนต์มากขึ้นเรื่อยๆ ต้องรีบจัดการของนั่นให้เร็ว"
"อืม"
"เรียกคนอื่นมาช่วยกัน คืนนี้ขุดมันออกมาแล้วฝังที่เขาด้านหลัง"
ผู้มาเยือนถือตะเกียงเหมืองแบบเก่า ภายใต้แสงสว่าง เฉินเกอจึงเห็นชัดเจน คนที่พูดคุยกันในทางเดินคือเจ้าของหอพักและผู้หญิงจากชั้นหนึ่ง
"ทำไมพวกเขาไม่นอนดึกๆ แบบนี้แต่กลับมาที่ชั้นสาม?" เฉินเกอปรับตำแหน่ง เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองจะไม่ถูกพบเห็น แล้วแนบตัวไว้หลังประตู
ไม่นาน ชายสักและชายอ้วนที่เคยเห็นในอพาร์ตเมนต์ก็เดินขึ้นมาทั้งหมด พวกเขาไม่เพียงห่อหุ้มตัวเองอย่างมิดชิด แต่ยังถืออุปกรณ์ต่างๆ เช่น เหล็กแหลม กระสอบ มีดสับ
"พวกเขาจะทำอะไร?"
หลายคนยืนอยู่ในทางเดิน ดูเหมือนจะเกิดการโต้เถียงกัน
ชายร่างเตี้ยอ้วนที่เดินมาเป็นคนสุดท้ายอารมณ์ไม่ดี: "จะทำแบบนี้จริงๆ เหรอ? ถ้าเราขุดมันออกมา รอบๆ จะมีลายนิ้วมือของพวกเรา ตอนนั้นทุกอย่างจะอธิบายไม่ได้แล้วนะ"
"แกคิดว่าตอนนี้อธิบายได้เหรอ?" เจ้าของหอพักจ้องชายอ้วน: "อย่ามัวแต่ลังเล รีบมาช่วยกันเถอะ"
"ฉันว่าพวกเราแจ้งตำรวจดีกว่า" ชายร่างเตี้ยอ้วนยืนอยู่กับที่
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชายสักเดินเข้าไปคว้าคอเสื้อเขา: "บ้าไปแล้วเหรอ? เอาตัวเองไปยืนให้ยิง? ถ้าตำรวจมา คนแรกที่พวกเขาจะสอบสวนคือพวกเรา แล้วเรื่องที่นายเมาแล้วขับชนคนแล้วหนี รวมถึงเรื่องที่พวกเรายึดอพาร์ตเมนต์ของคนแก่ ทุกอย่างจะถูกเปิดเผย!"
"ที่รัก อย่าโกรธเลย" ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามชายสักที่ชั้นหนึ่งเดินเข้ามา: "เรื่องนี้ทุกคนมีส่วนร่วม ไม่มีใครหนีพ้น รีบทำงานกันเถอะ"
"พวกเราทุกคนไม่มีใครสะอาด โชคดีที่หาที่หลบซ่อนได้ ใครก็ตามที่กล้าคิดอย่างอื่น อย่าโทษฉันที่ไม่ไว้หน้า" เจ้าของหอพักยื่นเหล็กแหลมให้ชายอ้วน: "นายไปทำก่อน"
"ฉัน?" เหงื่อผุดออกมาทันทีบนหน้าผากของชายอ้วน ใบหน้าของเขาซีดๆ แดงๆ จับเหล็กแหลมแล้วค่อยๆ เคลื่อนไหว
เมื่อเห็นพฤติกรรมผิดปกติของคนเหล่านั้นที่อยู่นอกประตู เฉินเกอยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง: "พวกเขากำลังจะขุดอะไรกัน?"
ชายร่างเตี้ยอ้วนเดินไปที่ส่วนลึกสุดของทางเดิน เขาผลักของใช้ไปทั้งสองข้าง ภายใต้สายตาของผู้เช่าคนอื่นๆ เขาสั่นมือยกผ้าม่านที่อยู่หลังกองของใช้ขึ้น
นั่นคือกำแพงปูนที่หนา ในกำแพงมีศพผู้หญิงฝังอยู่ หันหลังให้ทุกคน


## บทที่ 22 หนีฆ่ายามเที่ยงคืน!

เฉินเกอกัดฟันแน่น พยายามไม่ให้ตัวเองส่งเสียงออกมา ในวินาทีที่เห็นศพ เขารีบส่งข้อความไปหาเหอซานทันที: "แจ้งตำรวจ เร็วเข้า แจ้งตำรวจ!"
แสงสว่างน้อยเกินไป และยังมองผ่านประตูบานหนึ่ง เพื่อนๆ ในห้องไลฟ์ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้เฉินเกอก็ไม่มีเวลาสนใจพวกเขา เขาแนบตัวชิดกับช่องประตู ไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา
"ซ่อนศพไว้ในตึก นี่เองสิ่งที่พวกเขาต้องการขุด" เฉินเกอหลบอยู่หลังกำแพง เขาไม่กล้าขยับตัวเลย ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่อันตรายและตึงเครียดที่สุด ผู้เช่าพวกนั้นอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว หากพวกเขาหันหลังเข้ามาในห้องนี้ ก็จะพบเฉินเกอได้ทันที
"อืดอาดจริง ขุดสิ!" เจ้าของอพาร์ตเมนต์สบถเบาๆ ถือเครื่องมือเดินเข้าไป เขาปูกระสอบลงบนพื้น แล้วเริ่มขุดปูนซีเมนต์รอบๆ ศพผู้หญิง
อาจเพราะกลัวจะปลุกผู้อยู่อาศัยชั้นล่าง พวกเขาจึงเคลื่อนไหวอย่างเบามือ ไม่ส่งเสียงดังมากนัก
กำแพงถูกเจาะออก เศษปูนร่วงลงมาเรื่อยๆ ทุกคนไม่รู้ว่าเหงื่อออกเพราะร้อนหรือเพราะกลัว แต่ทุกคนมีเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
พวกเขาแบ่งงานกันทำ แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ ในใจก็กลัวจนแทบบ้า ทำอะไรลุกลี้ลุกลน ความคืบหน้าจึงช้ามาก
ผ่านไปกว่าสิบนาที พวกเขาจึงแกะศพผู้หญิงออกจากกำแพงได้สำเร็จ แล้วใส่ลงในกระสอบ
"อ้วน นายอยู่ทำความสะอาดกำแพง ที่เหลือตามฉันไปเขาหลัง พวกเราจะหาที่ฝังเธอ" เจ้าของอพาร์ตเมนต์ถือเหล็กแหลม ยืนออกคำสั่งอยู่ข้างๆ
"ฉันจะไปกับพวกนายด้วย!" ชายอ้วนเตี้ยพูดออกมาโดยไม่ต้องคิด หลังจากขุดศพผู้หญิงออกมา เขาแทบจะหมดแรง ไม่กล้าอยู่ที่นี่คนเดียวแน่ๆ
"ดูสิ กล้าๆ กลัวๆ แค่นี้! เจียนร์ เธออยู่เป็นเพื่อนเขาจัดการที่นี่ เดี๋ยวเราเจอกันที่เขาหลังตรงที่เดิม" เจ้าของอพาร์ตเมนต์กำชับผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มสองสามประโยค จากนั้นเขากับชายรอยสักก็ช่วยกันหิ้วกระสอบลงไปชั้นล่าง
เขาเดินกะเผลกๆ เสียงฝีเท้าดังเบาสลับกัน เมื่อเดินผ่านห้องที่เฉินเกอซ่อนตัวอยู่ จู่ๆ ก็หยุดชะงัก
"ทำไมมีนุ่นเยอะแยะบนพื้น?"
เมื่อได้ยินเสียงเจ้าของอพาร์ตเมนต์ หัวใจของเฉินเกอแทบจะขึ้นมาติดคอ ตุ๊กตาผ้าถูกฉีก นุ่นและเศษกระดาษบางส่วนตกลงบนพื้น ไฟเซ็นเซอร์สว่างขึ้น เมื่อพบว่ามีคนเข้ามา เขาไม่มีเวลาเก็บมัน
"อย่าสนใจมากนักเลย ของนี่หนักชะมัด รีบไปฝังกันเถอะ" ชายรอยสักเร่งจากด้านหลัง เจ้าของอพาร์ตเมนต์ก็ไม่ได้สนใจมากนัก ทั้งสองเดินผ่านประตูห้องที่เฉินเกอซ่อนตัวอยู่ ดูเหมือนจะเดินห่างออกไปแล้ว
"อ้วน อย่าเพิ่งเหม่อ มาทำงานกัน" ผู้หญิงกับชายอ้วนวัยกลางคนเริ่มเก็บกวาดขยะ เช็ดคราบเลือดบนเครื่องมือ อีกไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสองก็ถือถุงใบใหญ่ลงไปชั้นล่าง
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป เมื่อชั้นสามกลับมาเงียบอีกครั้ง เฉินเกอจึงกล้าหายใจเต็มปอด เขายังคงระมัดระวังมาก มองออกไปตามช่องประตู
ทางเดินมืดสนิท ผู้เช่าทุกคนออกไปหมดแล้ว
"บ้าเอ๊ย! ตกใจแทบตาย"
รออีกสามนาที ข้างนอกยังคงไม่มีอะไรผิดปกติ เฉินเกอจึงค่อยๆ ผลักประตูออก ย่องออกมาในท่าหมอบ
เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกพบเห็น เขาไม่ได้เปิดไฟฉายในโทรศัพท์ มือข้างหนึ่งเกาะกำแพง ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า
"ฟังจากบทสนทนาของคนพวกนี้ แม้พวกเขาจะไม่ใช่คนดี แต่ศพผู้หญิงในกำแพงก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขาจริงๆ" พูดให้ถูก คนพวกนี้ก็โชคร้ายพอตัว หลังจากยึดอพาร์ตเมนต์ของผู้เฒ่าแล้ว ใครจะรู้ว่าจะพบศพในกำแพงชั้นบนสุด คนปกติเมื่อพบศพ ปฏิกิริยาแรกต้องแจ้งตำรวจแน่นอน แต่คนพวกนี้ตัวไม่สะอาด ด้านหนึ่งกลัวว่าถ้าแจ้งตำรวจจะถูกตรวจสอบประวัติอาชญากรรม อีกด้านหนึ่งก็รู้สึกขนลุกที่ต้องอยู่ตึกเดียวกับศพ จึงไม่มีทางเลือก ต้องช่วยฆาตกรตัวจริงแบกรับผิด ขุดศพไปฝังเอง
"น่าแปลกใจที่เจ้าของอพาร์ตเมนต์กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ให้ฉันออกไปข้างนอกหลังเที่ยงคืน" ดวงตาของเฉินเกอปรับตัวเข้ากับความมืดแล้ว เขาเร่งฝีเท้า เตรียมออกจากอพาร์ตเมนต์โดยเร็วที่สุด
เดินอย่างระมัดระวังตลอดทาง เฉินเกอไม่คิดจะเอากระเป๋าแล้ว เขาตรงไปที่ชั้นหนึ่งเลย
"แย่แล้ว" ประตูกันขโมยของอพาร์ตเมนต์ถูกล็อก เขาติดอยู่ในตึก
"พวกนั้นไปฝังศพ แต่ยังไม่ลืมล็อกประตู?" เฉินเกอรู้สึกไม่ดีเล็กน้อย "หน้าต่างทางเดินชั้นหนึ่งมีเหล็กดัด หน้าต่างชั้นสามถูกปิดด้วยแผ่นไม้ ตอนนี้ทางออกเดียวที่ฉันจะออกจากอพาร์ตเมนต์ได้ คือหน้าต่างห้องชั้นสอง"
บรรยากาศในอพาร์ตเมนต์ช่างน่าขนลุก เฉินเกอไม่อยากอยู่นาน เขาถือค้อนกลับไปชั้นสอง
ทางเดินในความมืดช่างยาวและลึก เหมือนปากสัตว์ร้ายที่อ้าออก เมื่อเข้าไปแล้วจะถูกกัดจนแหลกละเอียด
"เงียบจัง" ห้องของเฉินเกออยู่ทางซ้ายสุดของทางเดิน ติดกับห้องของเจ้าของอพาร์ตเมนต์ เขาระวังตัวอย่างมาก กลัวว่าประตูห้องใดห้องหนึ่งจะเปิดออกมาทันที
ชะลอฝีเท้า ควบคุมลมหายใจ ใช้เวลากว่าหนึ่งนาที เฉินเกอจึงมาถึงหน้าห้องของตัวเอง
"ดีที่ไม่มีอะไรผิดปกติ เดี๋ยวฉันจะผูกผ้าปูที่นอนกับกรอบหน้าต่าง ปีนลงจากชั้นสองน่าจะไม่มีปัญหา" เฉินเกอหยิบกุญแจออกมา อาศัยแสงจากหน้าจอโทรศัพท์หารูกุญแจ เขากำลังจะเสียบกุญแจเข้าไป แต่แขนของเขากลับค้างอยู่กลางอากาศ
"เส้นผมครึ่งเส้นที่ฉันวางไว้ในรูกุญแจหายไปไหน?"
ขนลุกซู่ ความกลัวโถมเข้ามาจากทุกทิศทางเหมือนคลื่นน้ำ เฉินเกอรู้สึกเพียงว่ามือเท้าเย็นเฉียบ
"มีคนเข้าไปในห้องฉัน! พวกเขารู้ว่าฉันไม่อยู่ในห้อง!"
ลมหายใจเริ่มถี่ขึ้น ราวกับมีก้อนน้ำแข็งอยู่ในปอด
"พวกเขาเข้าไปตอนไหน? หลังจากขุดศพ? หรือตอนที่พบนุ่นบนพื้น?" จริงๆ แล้วการคิดเรื่องนี้ตอนนี้ไม่มีความหมายมากนัก เฉินเกอถอยหลัง เขามองห้องที่เคยอยู่อาศัย และเริ่มสงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็ว: "กลับไปไม่ได้ คนพวกนั้นอาจอยู่ในห้องฉันตอนนี้! บางทีพวกเขาอาจกำลังถือเหล็กแหลมซ่อนอยู่หลังประตู!"
จิตใจที่เข้มแข็งทำให้เฉินเกอปรับสภาพอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เขาต้องหนีออกไปให้เร็วที่สุด ยิ่งช้า ยิ่งอันตราย
ถอยไปทีละก้าว เฉินเกอไม่ส่งเสียงใดๆ เขารู้ดีว่าตอนนี้มีเพียงหน้าต่างชั้นสองเท่านั้นที่จะออกจากอพาร์ตเมนต์ได้ เส้นทางอื่นถูกปิดตายหมดแล้ว
ในทางเดินที่มืดและเงียบสงัด เฉินเกอถอยไปถึงด้านขวาสุดของทางเดินโดยไม่ส่งเสียงใดๆ ที่นี่คือจุดที่ไกลที่สุดจากห้องของเขาในชั้นสอง
"ผู้เช่าพวกนั้นอันตรายกว่าที่ฉันคิด คืนนี้จะรอดตายหรือไม่ ขึ้นอยู่กับการเดิมพันครั้งนี้!" เฉินเกอกัดฟันแน่น ยกค้อนขึ้น ทุบลงบนกลอนประตูของห้องด้านขวาสุดอย่างแรง
"โครม!"
ความเงียบที่ปกคลุมอพาร์ตเมนต์ผิงอันถูกทำลาย เฉินเกอทุบกลอนประตูอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเสียงดังสนั่น สิ่งที่เขาไม่อยากเห็นที่สุดก็เกิดขึ้น
ทางด้านซ้ายสุดของทางเดิน ห้อง 208 ที่เฉินเกอเคยเช่าอยู่ ประตูถูกผลักเปิด! เมื่อได้ยินเสียง ชายรอยสักและเจ้าของอพาร์ตเมนต์ถือเหล็กแหลมและมีดวิ่งออกมาด้วยใบหน้าดุร้าย!
"เปิดเร็ว!"
"เพล้ง!"
หลังจากทุบหลายครั้ง ในที่สุดกลอนก็หลุด เฉินเกอไม่ลังเลแม้แต่น้อย เตะประตูเปิดทันที!


## บทที่ 23 ฆาตกรตัวจริง!

ประตูกระแทกกับผนังอย่างแรง เฉินเกอวิ่งเข้าไปในห้องและเปิดหน้าต่างกระจก
"เฮ้ย! สูงขนาดนี้เลยเหรอ?"
ยืนอยู่ที่ขอบหน้าต่างและมองลงไปข้างล่าง ระยะห่างจากพื้นดินอย่างน้อยสามถึงสี่เมตร
เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากระเบียงทางเดิน เจ้าของอพาร์ตเมนต์และชายมีรอยสักกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว
เฉินเกอไม่มีเวลาคิด เขาปีนออกทางหน้าต่าง มือทั้งสองจับขอบหน้าต่าง เท้าเหยียบบนตะแกรงกันขโมยของชั้นหนึ่ง
"เขาต้องเห็นพวกเราขนศพแน่ๆ!"
"ห้ามปล่อยให้เขาหนีไปเด็ดขาด!"
ใบหน้าอัปลักษณ์และดุดันของเจ้าของอพาร์ตเมนต์ปรากฏที่ประตูห้องแล้ว เขาถือมีดทำครัวพร้อมสีหน้าดุร้าย: "ยังจะหนีอีกเหรอ?!"
เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ เฉินเกอไม่กล้าลังเลอีกต่อไป เขาปล่อยมือและกระโดดลงไปทันที
แขนถลอกจากการเสียดสีกับผนัง เสื้อผ้าก็ถูกตะแกรงกันขโมยฉีกเป็นรูใหญ่ หลังจากเฉินเกอลงถึงพื้น เขากลิ้งตัวไปบนพื้น คว้าค้อนเครื่องมือที่อยู่บนพื้นและวิ่งไปทางกำแพงด้านนอกของลานบ้าน
"เร็ว! จับตัวมัน!" เจ้าของอพาร์ตเมนต์ตะโกนด้วยความโกรธ ขว้างมีดทำครัวในมือใส่เฉินเกอ
ความเย็นวาบที่ท้ายทอย เฉินเกอมองมีดที่พลาดเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ปักลึกลงในสนามหญ้าด้านหลัง เหงื่อเย็นไหลออกมา: "ต้องไม่ตกอยู่ในมือคนพวกนี้เด็ดขาด พวกเขามีเจตนาฆ่าแล้ว!"
ประตูกันขโมยของอาคารอพาร์ตเมนต์ถูกเปิดออกในเวลานี้ ชายอ้วนและผู้หญิงที่ซุ่มอยู่ที่ชั้นหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกรรไกรเหล็กสำหรับตัดพุ่มไม้
"พวกบ้าทั้งหมด!" เฉินเกอวิ่งสุดกำลัง เหมือนลูกธนูที่พุ่งไปยังประตูเหล็กของลานบ้าน เขาเหยียบบนกุญแจใหม่ของเจ้าของอพาร์ตเมนต์ จับโซ่เหล็กที่เต็มไปด้วยสนิมและปีนข้ามประตูหนีไป
อพาร์ตเมนต์ถูกล้อมรอบด้วยป่าทึบ ความมืดของราตรีทำให้มองไม่เห็นทาง ประกอบกับการถูกไล่ล่าโดยหลายคน ในความรีบร้อน เฉินเกอวิ่งเข้าไปในป่าโดยตรง
หนึ่งไล่ล่า หนึ่งหนี แสงไฟฉายส่องผ่านเป็นครั้งคราว เสียงด่าของเจ้าของอพาร์ตเมนต์และชายมีรอยสักดังขึ้นจากด้านหลัง เฉินเกอไม่กล้าหันกลับไปมอง ในใจเขาตอนนี้มีความคิดเพียงอย่างเดียว—หนีออกไปให้เร็วที่สุด!
เสื้อผ้าและกางเกงถูกกิ่งไม้และเถาวัลย์ฉีกขาด ทั้งตัวเต็มไปด้วยโคลนและใบไม้ วิ่งเต็มที่เป็นเวลาสิบห้านาที เฉินเกอจึงสลัดเจ้าของอพาร์ตเมนต์และคนอื่นๆ หลุด
เขานั่งยองๆ อยู่ในพุ่มไม้ มองแสงริบหรี่ที่ส่องไปมาจากระยะไกล นิ้วมือจิกลงในดิน กลืนอากาศเข้าปอดอย่างหอบหายใจ
ช่างอันตรายเหลือเกิน!
ตอนที่ติดอยู่ในอพาร์ตเมนต์ หากเขาลังเลหรือเลือกผิดแม้เพียงจุดเดียว ก็อาจจะสูญเสียชีวิตไปแล้ว
"ภารกิจทดสอบนี้ยากเกินไปแล้วนะ?" ภารกิจที่โทรศัพท์มือถือสีดำมอบให้เดิมพันด้วยชีวิต และที่น่ากลัวกว่านั้นคือมันเกิดขึ้นในโลกความเป็นจริง
แม้จะหนีเจ้าของอพาร์ตเมนต์ได้ชั่วคราว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสถานการณ์ของเขาปลอดภัยแล้ว เฉินเกอหมอบอยู่ในพุ่มไม้ ความจริงแล้วเขากังวลมากว่าเมื่อหันหลังไป จะเห็นเจ้าของอพาร์ตเมนต์และคนอื่นๆ ถือกรรไกรตัดกิ่งไม้และมีดทำครัวปรากฏตัวอยู่ด้านหลัง
หัวใจเต้นกลับสู่ภาวะปกติ เฉินเกอค่อยๆ ลุกขึ้นจากพุ่มไม้ แสงไฟฉายของเจ้าของอพาร์ตเมนต์หายไปแล้ว ป่าทึบในยามดึกเงียบสงัด แม้แต่เสียงแมลงและนกร้องก็แทบไม่มี
"ควรไปทางไหนดี?"
เขาไม่คุ้นเคยกับสถานที่ วิ่งอย่างบ้าคลั่งในป่าทึบ ตอนนี้แม้แต่ทิศตะวันออก ตะวันตก ใต้ เหนือ ก็แยกไม่ออกแล้ว
"หรือว่า จะซ่อนตัวอยู่ที่นี่จนถึงรุ่งเช้า?"
เฉินเกอหยิบโทรศัพท์ออกมา พบว่าการไลฟ์สดยังคงดำเนินต่อไป หน้าจอดำไปกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามที่ผู้ชมพิมพ์มา แม้แต่ผู้ชมที่มีประสบการณ์มากก็เริ่มงุนงงกับห้องไลฟ์สดที่แปลกประหลาดนี้
เขาไม่ได้สื่อสารกับผู้ชม ดูเวลา และกำลังจะเปิดข้อความตอบกลับจากเหอ ซาน ทันใดนั้นก็มีเสียงกิ่งไม้เคลื่อนไหวดังมาจากด้านข้างด้านหลัง
เฉินเกอรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เพื่อป้องกันไม่ให้แสงจากหน้าจอเปิดเผยตำแหน่งของตน
กำค้อนเครื่องมือแน่น มือเขาเหงื่อออกด้วยความตื่นเต้น จ้องมองพุ่มไม้ที่ส่งเสียงอย่างแน่วแน่
ไม่นานหลังจากนั้น แสงสว่างจางๆ ส่องมาทางเขา
"มีคนเหรอ? ใครอยู่ตรงนั้น?"
ในขณะที่เฉินเกอกำลังจะลุกขึ้นและเงื้อค้อนเครื่องมือ เขาได้ยินเสียงคุ้นหู
"หวังฉี? เขาไม่ได้ออกจากอพาร์ตเมนต์ไปนานแล้วหรอกเหรอ? ทำไมดึกดื่นแบบนี้ถึงกลับมาอีก?" แม้เฉินเกอจะสงสัย แต่เขารู้ดีว่าความอยากรู้อยากเห็นอาจเป็นอันตราย จึงนั่งยองๆ อยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน
"ฉันตาฝาดหรือเปล่า? เป็นไปไม่ได้นะ" หวังฉีถือไฟฉายส่องไปมาหลายรอบ เขาไม่ยอมแพ้และเดินวนอยู่ที่เดิม
"ห้ามเข้าไปใกล้เด็ดขาด คนคนนี้มีปัญหาไม่น้อยไปกว่าผู้เช่าในอพาร์ตเมนต์ผิงอัน" เฉินเกอไม่เพียงแต่ไม่เข้าใกล้หวังฉี แต่ยังเริ่มหลบหนีอย่างตั้งใจ เขามุ่งหน้าไปในทิศทางตรงข้ามกับหวังฉี
เดินไปไม่ไกล เฉินเกอพบว่าภูมิประเทศเริ่มชันขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนเขาจะวิ่งผิดทิศทาง และเข้าไปในเขาด้านหลังโดยลำพัง
ผ่านพุ่มไม้ไป ตรงหน้าปรากฏพื้นที่ลาดเอียง ท่ามกลางต้นไม้ที่ล้อมรอบ เฉินเกอเห็นกระท่อมไม้ที่เรียบง่ายมาก บนประตูมีป้ายติดอยู่ เขาเข้าไปดูใกล้ๆ: "ป้องกันไฟเหมือนป้องกันโรคระบาด อย่าประมาท; ปรับปรุงสภาพแวดล้อมการลงทุน การปลูกป่าและการเพิ่มพื้นที่สีเขียวต้องมาก่อน"
"ดูเหมือนจะเป็นที่พักของคนดูแลป่า" เขาลองผลักประตู ประตูไม้ไม่ได้ล็อก พร้อมกับเสียงเอี๊ยดแผ่วเบา กลิ่นแปลกๆ โชยออกมา
"อะไรน่ะ?" เขาไม่กล้าเปิดไฟฉายในโทรศัพท์ เพียงแค่ปรับความสว่างของหน้าจอให้สูงขึ้น
กระท่อมไม้ไม่ใหญ่ ของใช้ต่างๆ วางอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบ เหมือนกองขยะ
สูดดมกลิ่น เฉินเกอเดินไปยังจุดที่กลิ่นแรงที่สุด เปิดแผ่นไม้ของเตียง ข้างใต้เป็นกองเสื้อผ้าที่ขึ้นราแล้ว
"โรคสะสมของ?" สิ่งที่ตาเห็นแย่กว่าที่เขาจินตนาการไว้ เสื้อผ้าส่วนใหญ่ใต้เตียงเป็นของผู้หญิง ไม่เคยซักเลย เต็มไปด้วยคราบสกปรก
หยิบขึ้นมาสองสามชิ้นเพื่อเปรียบเทียบขนาด เฉินเกอพบว่าเสื้อผ้าผู้หญิงเหล่านี้มีขนาดเท่ากัน น่าจะเป็นของคนเดียวกัน
"ดินที่ติดอยู่ยังไม่แห้งสนิท เสื้อผ้าชิ้นนี้ดูเหมือนจะมีคนใส่ในช่วงหนึ่งหรือสองวันที่ผ่านมา?"
เฉินเกอมีทักษะเหลี่ยนหรง เขาเข้าใจโครงสร้างเส้นของร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี ในขณะที่ใช้นิ้ววัดขนาด ในสมองของเขาปรากฏภาพศพผู้หญิงที่ถูกก่ออิฐเข้าไปในผนังเกือบจะในทันที
"ขนาดตรงกันพอดี เสื้อผ้านี้น่าจะเป็นของศพผู้หญิงในผนัง!"
ทำไมเสื้อผ้าที่คนตายเคยใส่ถึงซ่อนอยู่ในกระท่อมนี้? และทำไมในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมายังมีคนใส่มันอีก!
หัวใจของเฉินเกอเริ่มเต้นเร็วขึ้น เขาวางเสื้อผ้าผู้หญิงที่ถืออยู่ลงบนพื้น และค้นพบกระดาษย่นๆ หลายชิ้นในกระเป๋า บนนั้นมีประโยคเช่น "ฉันรักคุณ" เขียนไว้อย่างคลุมเครือ
"ลายมือนี้..." เฉินเกอหยิบกระดาษที่เอาออกมาจากตัวตุ๊กตาผ้าออกมาเปรียบเทียบ ลายมือทั้งสองมีความคล้ายคลึงกันถึงแปดเก้าส่วน
"กระดาษในตุ๊กตาผ้าเป็นของเมื่อห้าปีก่อน แต่เสื้อผ้าผู้หญิงเหล่านี้ชัดเจนว่าถูกโยนทิ้งที่นี่เมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ข้ามเวลาห้าปี ทำไมพวกมันถึงมีสิ่งที่เหมือนกันมากมาย?"
ลายมือเดียวกัน จดหมายรักแบบเดียวกัน หรือว่าฆาตกรของคดีทั้งสองก็เป็นคนเดียวกัน?
เขาหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาอีกครั้ง กำลังจะปิดแผ่นไม้ของเตียง โทรศัพท์มือถือเปลือกสีชมพูอมส้มตกออกมาจากกระเป๋าด้านในของเสื้อผ้า
"โทรศัพท์ของผู้ตาย?"
ยื่นมือไปหยิบ เฉินเกอกดปุ่มเปิด พบว่าหน้าจอโทรศัพท์กำลังอยู่ในสถานะแก้ไขข้อความ
"ช่วยฉัน?"
เขารู้สึกไม่ดีในใจ มือสั่นขณะเปิดกล่องข้อความส่ง ข้อความทั้งหมดในนั้นมีเพียงสองคำ—ช่วยฉัน!


## บทที่ 24 ฉันจับคนร้ายได้แล้ว!

เฉินเกอตรวจสอบวันที่ส่งของข้อความทั้งหมด ทั้งหมดถูกส่งหลังเที่ยงคืน ซึ่งตรงกับที่หวังฉีบอกทุกประการ แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่ทำให้เฉินเกอรู้สึกหวาดกลัวที่สุด
ศพที่ถูกก่ออิฐเข้าไปในกำแพง จะส่งข้อความทุกคืนได้อย่างไร?
เรื่องเหนือธรรมชาติ? ถ้าเป็นผีร้ายจริง คนที่ขุดศพพวกนั้นจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
"ต้องมีคนกำลังป่วนแน่ๆ" เฉินเกอเชื่อมโยงเบาะแสทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้ว เขารู้ดีในใจว่า: "คนที่ใช้โทรศัพท์ของผู้ตายส่งข้อความให้หวังฉีทุกวัน ก็คือฆาตกรที่ฆ่าคู่หมั้นของเขา และในขณะเดียวกัน ก็เป็นฆาตกรตัวจริงในคดีสังหารยกครัวเมื่อห้าปีก่อน"
"ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าฆาตกรเป็นใคร" เฉินเกอถือโทรศัพท์ยืนอยู่ในห้อง: "หวังฉีถูกผู้เช่าในอพาร์ตเมนต์มองว่าเป็นคนบ้า เจ้าของห้องยิ่งไล่เขาออกไปทุกครั้งที่เจอ คนคนนี้เป็นคนเดียวที่ฉันเจอคืนนี้ที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ แต่มักปรากฏตัวแถวๆ อพาร์ตเมนต์เสมอ ดังนั้นที่พักของเขาต้องอยู่ใกล้กับอพาร์ตเมนต์มาก"
"แต่ประเด็นสำคัญคือ ตอนที่ฉันมีความเห็นไม่ตรงกับเจ้าของห้องเรื่องราคา เขาบอกฉันว่าในรัศมีหลายกิโลเมตรแถวนี้ไม่มีที่พักอาศัยเลย นั่นหมายความว่าหวังฉีไม่น่าจะพักอยู่ในอพาร์ตเมนต์อื่นหรือโรงแรมได้ คิดอย่างนี้แล้ว เขาน่าจะซ่อนตัวอยู่ในกระท่อมไม้นี้เป็นส่วนใหญ่"
"ถ้าเขาเป็นเจ้าของกระท่อมไม้ ทุกอย่างก็อธิบายได้ ชายน่าสงสารที่ถือใบประกาศตามหาคน ออกตามหาภรรยาที่หายไปทุกวัน ที่แท้เขาก็คือฆาตกรที่ลงมือฆ่าคู่หมั้นของตัวเองนั่นเอง!"
เฉินเกอแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองเคยคุยกับฆาตกรต่อเนื่อง และยังพยายามเปิดใจสื่อสารกับอีกฝ่าย
ลูกกระเดือกกระเพื่อม ตอนนี้เขาเพิ่งรู้สึกกลัว: "ไอ้บ้านี่ต้องเคยผ่านอะไรมาสักอย่าง เก็บเสื้อผ้าที่ผู้ตายเคยใส่ ใช้โทรศัพท์ของผู้ตายส่งข้อความหาตัวเอง บางทีในร่างของเขาอาจซ่อนบุคลิกที่สองไว้ ทุกครั้งที่เขาหลับ บุคลิกนั้นก็จะควบคุมร่างของเขา"
ยิ่งคิดยิ่งขนลุก เฉินเกอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ หวังจะหาเบาะแสเพิ่มเติม: "โทรศัพท์สีชมพูอมแดงนี่น่าจะมีลายนิ้วมือของเขาอยู่ นี่เป็นหลักฐานสำคัญ ต้องเก็บไว้ให้ดี"
เขามองที่หน้าจอ ไม่รู้ว่าเพราะตื่นเต้นเกินไปจนตาฝาด หรือเพราะสาเหตุอื่น เขาเห็นเงาร่างของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสะท้อนอยู่บนหน้าจอ เด็กคนนั้นดูอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด ยังสวมชุดนักเรียนเปื้อนเลือด
เขาขยี้ตา กำลังจะมองให้ชัดอีกครั้ง ทันใดนั้นก็รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอ ราวกับมีอะไรลูบผ่าน ความรู้สึกนี้ทำให้เฉินเกอหันขวับไปทันที!
อากาศในกระท่อมไม้เหมือนแข็งตัว เมื่อมองไปข้างหลัง เฉินเกอรู้สึกเหมือนหัวใจจะกระโดดออกมา
ประตูถูกเปิดออกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เงียบกริบ ที่ห่างจากเขาไปราวสองเมตรกว่า หวังฉีจ้องเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือด กำลังค่อยๆ ยกขวานในมือขึ้น!
เวลาเหมือนหยุดนิ่ง ทั้งสองยืนอยู่คนละฝั่งของห้อง ไม่มีใครขยับ
"เกือบแล้วนะ..." เสียงของหวังฉีแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง มันเป็นความบ้าคลั่งที่ถูกกดไว้ เหมือนสัตว์ป่าที่ไม่สามารถควบคุมได้
เฉินเกอไม่พูดอะไร เขากำค้อนเครื่องมือแน่น ในใจรู้สึกขอบคุณเงาผีที่ปรากฏบนหน้าจอ ถ้าไม่ใช่เพราะผีร้ายปรากฏตัวเตือนเขา บางทีตอนนี้หวังฉีอาจฟันเขาบาดเจ็บไปแล้ว
"น่าเสียดายจริงๆ" หวังฉีก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เฉินเกอรีบยกค้อนขึ้นป้องกันตัวทันที: "ใจเย็นๆ นายเห็นทุกอย่างในโทรศัพท์แล้วใช่ไหม?"
เฉินเกอไม่รู้ว่าคนบ้าคนนี้วางแผนอะไร จึงระวังตัวอย่างมาก
"จริงๆ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก" ความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของหวังฉีหายไปหมด เขาดูตื่นเต้นมาก แตกต่างจากตอนแรกราวกับเป็นคนละคน: "ตั้งแต่นายเข้ามาในอพาร์ตเมนต์และคุยกับฉันครั้งแรก ฉันก็บอกแล้วว่าภรรยาของฉันต้องซ่อนตัวอยู่ในอพาร์ตเมนต์แน่ๆ เป็นไง? ฉันไม่ได้โกหกนายนี่"
เขาใช้ขวานเกี่ยวเสื้อผ้าที่คู่หมั้นของเขาเคยใส่ขึ้นมา: "ยังไงก็เถอะ ฉันเองนี่แหละที่ก่ออิฐฝังเธอเข้าไปในกำแพง"
พูดไปพูดมา น้ำเสียงของหวังฉีก็เปลี่ยนไปทันที อารมณ์ของเขาแกว่งไกวอย่างรุนแรง ราวกับนึกถึงเรื่องเจ็บปวดบางอย่าง เขากำขวานแน่นและฟันลงบนเสื้อผ้านั้นอย่างรุนแรง: "ฉันไม่ผิด ที่ผิดคือเธอ เธอจะจากไป ฉันแค่พยายามทำทุกอย่างเพื่อรั้งเธอไว้"
หวังฉียืนขวางประตู ถือขวาน จ้องมองเสื้อผ้าที่ถูกฟันจนพรุนบนพื้น: "ฉันไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ รู้ไหม? ฉันไม่อยากทำแบบนี้..."
ไม่ว่าหวังฉีจะพูดอะไร ก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเขาฆ่าคนไม่ได้ ดังนั้นเฉินเกอจึงไม่สนใจสิ่งที่เขาพูดเลย
กำค้อนเครื่องมือแน่น เฉินเกอแอบเอาโทรศัพท์ของผู้ตายใส่กระเป๋า ตาจับจ้องที่ประตูกระท่อมไม้ เขากำลังมองหาโอกาส พร้อมที่จะหนีออกไปทุกเมื่อ
"ฉันเป็นคนที่น่ารำคาญ คนรอบข้างเกือบทุกคนพูดแบบนั้น ไม่สิ แม้พวกเขาไม่พูด ฉันก็รู้สึกได้" หวังฉีไม่ได้เป็นแค่คนวิปริตทางจิตธรรมดา จิตใจของเขามีปัญหาร้ายแรงมาก ทุกครั้งที่พูด เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง เขาดูเหมือนติดอยู่ในวงจรประหลาด ไม่สามารถหลุดออกมาได้
ในขณะที่หวังฉีพูด เฉินเกอค่อยๆ ปรับตำแหน่งของตัวเอง เขาจำลองแผนหนีสามสี่แบบในหัว เช่น เบี่ยงเบนความสนใจของอีกฝ่าย หรือล่อให้เข้ามาใกล้ แต่เพราะกระท่อมมีพื้นที่จำกัด แผนเหล่านี้จึงมีความเป็นไปได้ต่ำมาก
เสียงของหวังฉีแหลมขึ้นเรื่อยๆ สภาพของเขาไม่มั่นคงเอาเสียเลย
ยิ่งอยู่นาน เฉินเกอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองจะตกอยู่ในอันตรายมากขึ้น เขาตัดสินใจไม่รอต่อไปอีก ไม่คิดถึงแผนวุ่นวายอะไรอีก กล้ามเนื้อทั้งตัวเกร็ง ในจังหวะที่หวังฉีกำลังจะสูญเสียการควบคุมอารมณ์ โบกขวานไปมาโดยไม่รู้ตัว เขาก็ออกแรงถีบพื้น พุ่งเข้าใส่หวังฉีราวกับลูกกระสุน!
กระต่ายตกมุมยังกระทืบเหยี่ยว นี่น่าจะเป็นการตัดสินใจที่กล้าหาญที่สุดในชีวิตยี่สิบกว่าปีของเฉินเกอ ในการเผชิญหน้ากับฆาตกรต่อเนื่อง เขากลับบ้าคลั่งยิ่งกว่าฆาตกรเสียอีก!
ระยะทางสองสามเมตรผ่านไปในพริบตา ในความมืด หวังฉีตอบสนองช้ากว่าเฉินเกอหนึ่งจังหวะ คนที่เตรียมพร้อมย่อมได้เปรียบ เฉินเกอเล็งหัวของหวังฉีไว้ตั้งแต่หลายนาทีก่อนแล้ว
"โครม!"
ค้อนเครื่องมือฟาดลงอย่างแรง รู้สึกถึงความอุ่นที่ข้อมือ เฉินเกอยังถีบเข้าที่ท้องน้อยของหวังฉีอีกที แล้ววิ่งหนีออกจากประตู!
หลังจากวิ่งออกจากกระท่อมไม้ เฉินเกอก็มุ่งหน้าไปยังป่าทึบ คราวนี้เขาหาทิศทางได้ถูกต้อง ต้นไม้ค่อยๆ บางลง ทัศนวิสัยกว้างขึ้น แต่อันตรายยังคงอยู่ เขารู้สึกได้ว่ามีคนตามมาข้างหลังในป่า แสงไฟฉายที่ส่ายไปมาและเสียงกิ่งไม้กระทบกัน หักเป็นระยะ เป็นหลักฐานชั้นดี
ไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว เฉินเกอวิ่งสุดชีวิต จนกระทั่งเห็นถนนคอนกรีตใกล้หมู่บ้าน เสียงข้างหลังค่อยๆ หายไป
"พวกนั้นคงไปแล้ว" เฉินเกอวิ่งไปตามถนนคอนกรีตอีกหลายร้อยเมตร จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงไซเรนตำรวจ มองไปไกลๆ ที่ปลายถนน ไฟวับวาบของรถตำรวจสว่างขึ้น รถตำรวจหลายคันแล่นมาอย่างรวดเร็ว
"รอดแล้ว!" เขาเหมือนเจอญาติที่พลัดพรากไปนาน ยืนอยู่กลางถนน: "ผมเป็นคนแจ้งความ! ผมจับฆาตกรในคดีสังหารยกครัวเมื่อห้าปีก่อนได้แล้ว!"


## บทที่ 25 เปิดฉาก

บนโต๊ะไม้มีสำลีก้านที่ใช้แล้วอยู่หลายอัน รวมถึงขวดน้ำแร่และขนมปังที่ยังไม่ได้เปิด
ตำรวจหนุ่มที่นั่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะวางเครื่องบันทึกเสียงลง หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา เปิดโฟลเดอร์หนึ่ง: "ดูซิว่าใช่คนนี้หรือเปล่า?"
เฉินเกอมองดูรูปถ่าย เห็นผู้ชายหลายคนเดินออกมาจากร้านอาหารโดยโอบไหล่กัน คนที่สูงที่สุดในกลุ่มมีรอยสักดอกโบตั๋นอยู่บนหลังมือ
"ใช่ คนนี้แหละ!"
"ดอกโบตั๋นบาน โชคลาภมาเยือน คนนี้ชื่อจางเผิง เป็นนักพนัน เป็นหนี้เงินกู้ดอกเบี้ยสูงหลายแสนหยวน ต้องสงสัยว่าบุกรุกเข้าบ้านเพื่อขโมยของและปล้น" ตำรวจเลื่อนดูรูปถ่ายต่อไป: "ดูรูปนี้อีกทีสิ"
รูปถ่ายถัดไปเป็นภาพที่ตัดมาจากวิดีโอกล้องวงจรปิด หลังจากขยายหลายครั้ง เฉินเกอจึงเห็นชัดว่ามีชายอ้วนท่าทางตื่นตระหนกนั่งอยู่ที่เบาะคนขับของรถตู้ หน้าตาของเขาคล้ายกับชายร่างเตี้ยอ้วนในอพาร์ตเมนต์ประมาณแปดเก้าส่วน
"ดูคุ้นๆ"
"จากคำบรรยายของคุณ เราได้เปรียบเทียบกับฐานข้อมูลของตำรวจ คนขับในรูปชื่อเฟิงชุนเหล่ย เป็นคนต่างถิ่น เมาแล้วขับและหลบหนีจากที่เกิดเหตุ พฤติการณ์ร้ายแรงมาก" ตำรวจหนุ่มเก็บโทรศัพท์ จัดเรียงเอกสารในมือ: "ผมทำบันทึกคำให้การเสร็จแล้ว แต่คุณยังไม่สามารถไปได้ตอนนี้ เดี๋ยวทีมสืบสวนกองบัญชาการเมืองจะมาสอบปากคำคุณอย่างละเอียดอีกครั้ง หวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือในการสืบสวนคดี เพราะคุณเป็นพยานผู้เห็นเหตุการณ์เพียงคนเดียว"
"แน่นอนครับ" เฉินเกอนั่งอยู่บนเตียง จนถึงตอนนี้ อารมณ์ของเขาเพิ่งจะค่อยๆ สงบลง
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน สถานีตำรวจซีเฉิงได้รับแจ้งว่าอาจมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นที่อพาร์ตเมนต์ผิงอันในชานเมืองตะวันตก ตำรวจรีบดำเนินการทันที และพบกับเฉินเกอบนถนนใกล้กับอพาร์ตเมนต์ผิงอัน หลังจากสอบถามเบื้องต้นแล้ว สถานีตำรวจซีเฉิงได้แบ่งกำลังออกเป็นสองทีม
ทีมหนึ่งติดตามเฉินเกอไปยังกระท่อมไม้บนเขาเพื่อไล่ล่าหวังฉี อีกทีมหนึ่งเข้าไปในป่าเพื่อค้นหาผู้เช่าของอพาร์ตเมนต์ผิงอัน
หลังจากผ่านป่าทึบ เมื่อเฉินเกอมาถึงกระท่อมไม้อีกครั้ง บนพื้นเหลือเพียงคราบเลือด แต่ไม่พบร่องรอยของหวังฉี
เจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีซีเฉิงพบคราบเลือดสด และยังพบเสื้อผ้าของผู้ตายจำนวนมากในกระท่อม จึงเชื่อในที่สุดว่าสิ่งที่เฉินเกอพูดเป็นความจริง พวกเขารีบขอความช่วยเหลือจากสำนักงานตำรวจกิ่ง ระดมกำลังตำรวจเพิ่มเติม และปิดล้อมภูเขาเพื่อค้นหาตลอดทั้งคืน
ในฐานะพยานสำคัญ เฉินเกอได้รับการคุ้มครองอย่างใกล้ชิด แม้ว่าตำรวจจะตัดสินใจส่งตัวเขาไปยังสำนักงานตำรวจกิ่งโดยตรง แต่เฉินเกอต้องการทำภารกิจที่โทรศัพท์มือถือสีดำมอบหมายให้สำเร็จ เขาจึงบอกตำรวจว่ายังมีหลักฐานสำคัญซ่อนอยู่ในอพาร์ตเมนต์ผิงอัน และเรียกร้องอย่างหนักแน่นให้ทำบันทึกคำให้การที่อพาร์ตเมนต์ผิงอัน
หลังจากนั้นจึงเกิดเหตุการณ์ดังที่กล่าวไปข้างต้น ภายใต้การคุ้มครองของตำรวจสองนายทั้งด้านในและด้านนอกประตู เฉินเกอนอนอย่างสบายใจในบ้านผีสิง รอให้เวลาของภารกิจผ่านไป
เมื่อถึงตีสามกว่าๆ ประตูถูกผลักเปิด ตำรวจวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าเดินเข้ามา เขาถอดหมวกตำรวจ คว้าขวดน้ำแร่บนโต๊ะและดื่มอย่างรวดเร็วหลายอึก
"ลุงซานเป่า นั่นน้ำของผมนะ" เฉินเกอมองชายที่เข้ามา แล้วลุกขึ้นจากเตียง
ชายคนนั้นชื่อเต็มว่าหลี่ซานเป่า เป็นรองหัวหน้าสถานีตำรวจซีเฉิง บังเอิญว่าเขาเป็นผู้รับผิดชอบสืบสวนการหายตัวไปของพ่อแม่เฉินเกอ ตอนนั้นเฉินเกอสิ้นหวังและกังวลใจ โชคดีที่ลุงคนนี้วิ่งวุ่นช่วยเหลือเฉินเกอมากมาย
"ไอ้หนู นายเรียกฉันว่าซานเป่าได้ยังไง? บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกฉันว่าผู้อำนวยการหลี่ หรือไม่ก็หัวหน้าหลี่" หลี่ซานเป่าวางขวดน้ำลง บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ซ่อนไม่มิด: "ช่างเถอะ เห็นแก่ที่ครั้งนี้นายทำความดีความชอบ ฉันจะไม่ถือสาหรอก"
"จับคนได้แล้วเหรอครับ?" เฉินเกอลุกขึ้นยืนทันที
"พวกทีมสืบสวนนั่นไม่ใช่พวกกินเงินเปล่า ไม่เพียงแต่จับหวังฉีได้ ผู้เช่าคนอื่นๆ ในอพาร์ตเมนต์ก็ถูกจับตามกันมา ตอนนี้เหลือแค่จางเผิงคนเดียวที่ยังไม่ถูกจับกุม"
"ดีมากครับ!"
"ศพของคู่หมั้นหวังฉีก็พบแล้ว กำลังอยู่ในการดูแลของนิติเวช นายมีอะไรจะถามก็รีบถามเถอะ เดี๋ยวฉันต้องไปจัดการเรื่องอื่นต่อ" หัวหน้าเหล่ยมาเพียงเพื่อให้เฉินเกอสบายใจ
"จางเผิง เฟิงชุนเหล่ย ทั้งคู่เป็นผู้ต้องหาที่หลบหนี อีกสองคนที่เหลือก็เป็นผู้ร้ายหลบหนีเหมือนกันใช่ไหมครับ?" เฉินเกอไม่เกรงใจ ถามข้อสงสัยในใจออกมาตรงๆ
"ผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาของจางเผิง อย่างมากก็แค่ข้อหาช่วยเหลือผู้กระทำผิด ส่วนเจ้าของอพาร์ตเมนต์นั้นสถานการณ์ซับซ้อนกว่า เขาเป็นเพียงผู้ดูแลคนชรา แต่เห็นแก่เงิน จึงร่วมมือกับคนอื่นๆ ยึดครองอพาร์ตเมนต์ของผู้เฒ่า แต่เขาไม่ได้ทารุณผู้เฒ่า อย่างน้อยเราก็ไม่พบบาดแผลชัดเจนบนร่างของผู้เฒ่า" หัวหน้าหลี่สวมหมวกตำรวจ: "นายถามทำไม?"
"ไม่มีอะไรหรอกครับ" เฉินเกอยิ้มอย่างซื่อๆ เหมือนเหอ ซาน: "เสี่ยงชีวิตช่วยเหลือตำรวจจับกุมผู้ต้องหาที่หลบหนี ได้ยินมาว่าน่าจะมีเงินรางวัลนะครับ"
"โล่ประกาศเกียรติคุณจะส่งไปให้ที่บ้านเมื่อคดีจบ แล้วเจอกัน"
"เฮ้ย เฮ้!"
เห็นเฉินเกอเสียท่า ตำรวจหนุ่มข้างๆ หัวเราะ: "หัวหน้าหลี่แกล้งนายเล่นน่ะ ถ้าหวังฉีเป็นฆาตกรในคดีฆ่าล้างตระกูลเมื่อห้าปีก่อนจริง เงินรางวัลที่นายจะได้รับน่าจะมากกว่าสามหมื่นหยวน แต่เงินนี้จะจ่ายโดยกรมการคลังท้องถิ่น นอกจากนี้ คุณตาในอพาร์ตเมนต์ยังได้ประกาศให้รางวัลในนามส่วนตัว ใครก็ตามที่ให้ข้อมูลสำคัญจะได้รับรางวัลห้าพันหยวน"
"มีเงินรางวัลจริงๆ ด้วยเหรอ?" พอเฉินเกอได้ยินว่ามีรางวัลเป็นเงินสด มุมปากก็ยกขึ้น: "ผมแค่ถามเล่นๆ จริงๆ แล้วเจตนาในการช่วยเหลือของผมไม่ได้ทำเพื่อเงิน การได้มีส่วนร่วมในการพัฒนาเมืองของเราให้มีความสงบสุขและมั่นคง เป็นหน้าที่ที่พลเมืองทุกคนควรทำ"
ตำรวจหนุ่มยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้โต้แย้ง ยืนเฝ้าที่ประตูอย่างรับผิดชอบ
หลังจากนั้น เฉินเกอยังถูกสอบสวนโดยทีมสืบสวนกองบัญชาการเมือง ทำบันทึกคำให้การสองชุด สถานีตำรวจซีเฉิงเดิมทีจะส่งเขากลับบ้าน แต่เพื่อให้ภารกิจสำเร็จ เขาหาข้ออ้างต่างๆ ดื้อดึงอยู่ในบ้านผีสิงไม่ยอมไป ครั้งหนึ่งบอกว่าต้องไปเอากระเป๋าเป้ของตัวเองที่ห้อง 408 อีกครั้งก็บอกว่าจะพาตำรวจไปดูสถานที่เกิดเหตุที่สองที่ชั้นสาม วุ่นวายไปจนถึงหกโมงเช้า เมื่อโทรศัพท์มือถือสีดำแจ้งว่าภารกิจทดสอบเสร็จสิ้นแล้ว เขาจึงยอมขึ้นรถตำรวจกลับ
มองดูทิวทัศน์สองข้างทางที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฉินเกอไม่รู้สึกง่วงเลย เขาแอบหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมา เริ่มตรวจสอบรางวัลของภารกิจ
"ผู้เล่นไปถึงสถานที่ภารกิจภายในเวลาที่กำหนด ค้นพบฆาตกรสำเร็จ และมีชีวิตรอดจนถึงรุ่งสาง ภารกิจทดสอบหนีฆ่ายามเที่ยงคืนสำเร็จ! ฉากสยองขวัญใหม่ 'หนีฆ่ายามเที่ยงคืน' ได้รับการปลดล็อกแล้ว ผู้เล่นสามารถควบคุมกลไกทั้งหมดในฉากนี้ได้อย่างอิสระ!"
"ความสำเร็จของภารกิจทดสอบเกินร้อยละเก้าสิบ ได้รับไอเทมซ่อนของภารกิจนี้ — ประกาศตามหาคนของหวังฉี"
"ประกาศตามหาคนของหวังฉี (ค่าความคลั่งแค้น: สิบเอ็ด): ฉันตามหาคนที่ฉันฆ่าทุกวัน ฉันฆ่าเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ดูเหมือนเธอจะหาฉันเจอเสมอ ทุกครั้งที่ฟ้าสาง เมื่อฉันลืมตาขึ้น ของของเธอมักจะปรากฏบนเตียงของฉัน ฉันก่ออิฐฝังเธอไว้ในกำแพง แต่เธอกลับเหมือนคลานเข้าไปในหัวใจของฉัน..."


## บทที่ 26 เจ้านาย คุณได้ออกทีวีแล้ว

"ความสำเร็จของภารกิจมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จะได้รับรางวัลพิเศษเหรอ?"
เฉินเกอเพิ่งค้นพบว่าตัวเองได้รับไอเทมซ่อนเร้น ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แต่เมื่อเขาคลิกดูคำอธิบายไอเทม ความคาดหวังทั้งหมดก็สลายไป: "ใบประกาศตามหาคนของหวังฉีนับเป็นรางวัลด้วยเหรอ? โทรศัพท์มือถือสีดำคงจะเข้าใจผิดแน่ๆ นี่มันดูเหมือนคำสาปชัดๆ!"
หลังจากฝืนอ่านคำอธิบายไอเทมที่น่าขนลุกจนจบ คำถามใหม่ก็ผุดขึ้นในหัวของเฉินเกอ
"ค่าความคลั่งแค้นคืออะไรกัน?" ตามความเข้าใจตรงตัว บนใบโฆษณาที่โทรศัพท์มือถือสีดำมอบให้เป็นรางวัล น่าจะมีความแค้นที่หลงเหลืออยู่ในใจของหวังฉี
"คนปกติคงไม่ต้องการของแบบนี้ หรือว่ามันไม่ได้เตรียมไว้สำหรับคนเป็นๆ?" เฉินเกอหันไปมองเงาของตัวเอง แล้วส่ายหัวไล่ความคิดในใจทิ้งไป
ประมาณเจ็ดโมงกว่า รถตำรวจขับกลับมาที่สวนสนุกซินซื่อจี้ เฉินเกอขอกุญแจสำรองของบ้านผีสิงจากยามประตู แล้วกลับเข้าไปในบ้านผีสิงของเขา
หลังจากวิ่งวุ่นทั้งคืน เขารู้สึกเหนื่อยล้า นอนลงในห้องพักพนักงาน รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างกำลังจะแตกสลาย
เขาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา พบว่าแบตเตอรี่หมดไปนานแล้ว และไม่รู้ว่าการไลฟ์สดหยุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เสียบสายชาร์จ เปิดเครื่องใหม่
ตัวนับก้าวในโทรศัพท์แสดงว่าเมื่อคืนเขาวิ่งไปกว่าสี่หมื่นก้าว อยู่ในอันดับหนึ่งของเพื่อน ด้านล่างยังมีการกดไลค์จากเสี่ยวหว่าน
"ดูเหมือนฉันจำเป็นต้องออกกำลังกายแล้วละ ไม่ต้องถึงขั้นเอาชนะคนอื่นได้ แค่วิ่งเร็วกว่าคนอื่นก็พอ" เฉินเกอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ หาเบอร์โทรของเหอซาน เขากลัวจะรบกวนเหอซานที่กำลังนอน จึงลองส่งข้อความไปก่อน แต่ไม่ถึงสองสามวินาที เหอซานกลับเป็นฝ่ายโทรมาเอง
"เฮ้ย! พี่ใหญ่ นายยังมีชีวิตอยู่เหรอ!" เสียงของเหอซานดังมาก ทำให้เฉินเกอปวดหัว
"นายอยากให้ฉันตายขนาดนั้นเลยเหรอ? เบาๆ หน่อย อย่าไปรบกวนคนอื่นในหอพักนายสิ"
"ใครจะนอนกันล่ะ! เมื่อวานพวกเขาทุกคนดูไลฟ์ของนาย พวกเราอดหลับอดนอนกันมาจนถึงตอนนี้!"
คำพูดนี้ของเหอซานทำให้เฉินเกอรู้สึกซาบซึ้ง เขากำลังจะพูดว่า "ช่วยขอบคุณพวกพี่ๆ ด้วย" แต่ประโยคที่สองของเหอซานก็หลุดออกมาเสียก่อน
"หลังจากไลฟ์ขาดไป พวกเขาบอกว่านายถูกฆ่าตายแล้ว ยังจะมาพนันกับฉันเป็นมื้ออาหารอีก ตอนนี้ดีแล้ว อาหารสัปดาห์หน้าของฉันไม่ต้องกังวลแล้ว"
"ชีวิตของฉันมีค่าแค่มื้อเดียวเหรอ? จริงๆ นายไม่จำเป็นต้องมาแบ่งปันความสุขของนายกับฉันก็ได้นะ..." เฉินเกอไม่รู้จะพูดอะไรกับเด็กหนุ่มตรงไปตรงมาคนนี้
"สรุปแล้ว พี่ใหญ่ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว ฉันกลัวจริงๆ ว่าสักวันจะได้เห็นนายในห้องปฏิบัติการของพวกเรา นายรู้มั้ย ตอนพวกเรานักนิติเวชฝึกงาน อาจารย์จะถ่ายรูปเหยื่อเอาไว้ให้พวกเราเรียนรู้วิเคราะห์..."
"พอๆ" เฉินเกอนวดขมับ รู้สึกปวดหัวตุบๆ "ฉันไม่เป็นอะไร ขอบใจนายมากสำหรับครั้งนี้ มีโอกาสฉันจะเลี้ยงข้าวนาย"
วางสายอย่างรวดเร็ว เฉินเกอเปิดหน้าโปรไฟล์วิดีโอสั้นของตัวเอง พบว่าผู้ติดตามของเขาพุ่งขึ้นอย่างน่าตกใจกว่าสามพันคน
"หา? ไลฟ์จอดำก็ยังเพิ่มผู้ติดตามได้เหรอ?" เขามองไปที่กล่องข้อความส่วนตัว กล่องข้อความที่เต็มล้นแล้วส่วนใหญ่ถามว่า - พี่คนไลฟ์ ยังมีชีวิตอยู่มั้ย?
"พวกนี้เนี่ย ไม่มีใครพูดเป็นมงคลสักคน!"
เฉินเกอเห็นโฆษณาบ้านสยองขวัญของตัวเองยังอยู่ที่หน้าแรก ห้องไลฟ์และโปรไฟล์ส่วนตัวไม่ได้ถูกแบน จึงถอนหายใจโล่งอก เขาโยนโทรศัพท์ไปด้านข้าง ซุกหัวลงในหมอน ยืดตัวอย่างสบายอารมณ์
"ไม่คิดอะไรทั้งนั้น วันนี้ขี้เกียจหน่อยละกัน ฉันจะนอนให้สบาย"
ถอดเสื้อผ้า หลับตา เฉินเกอหลับไปอย่างรวดเร็ว
พระอาทิตย์ขึ้น วันใหม่มาถึง แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง ทำให้ผ้าปูที่นอนมีขอบสีทอง
"ปัง!"
รั้วป้องกันด้านนอกบ้านผีสิงถูกเลื่อนออกไปทั้งสองข้าง บนบันไดมีเสียงฝีเท้าเบาๆ แต่เร่งรีบ กุญแจถูกเสียบเข้าไปในรูกุญแจ สลักหมุน ประตูห้องพักพนักงานถูกผลักเปิดอย่างแรง
เตียงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
เฉินเกอตกใจลุกพรวดขึ้นนั่ง เขายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็เห็นบางสิ่งอ่อนช้อยเคลื่อนไหวตรงหน้า ตามมาด้วยเสียงใสกังวานที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"เจ้านาย! คุณได้ออกทีวีแล้ว!"
ผ่านไปสองสามวินาที เฉินเกอถึงได้สติ เขามองซวี หว่านที่นั่งอยู่ข้างหมอนของเขา สวมชุดบางเบา ได้กลิ่นแชมพูหอมๆ จากตัวเธอ แล้วค่อยๆ หยิบผ้าปูที่นอนขึ้นมาบังร่างท่อนบน: "พูดช้าๆ หน่อย ฉันเป็นอะไร?"
"นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคนในชีวิตจริงอยู่ในวิดีโอ ถึงหน้าคุณจะถูกเบลอ แต่ฉันก็จำคุณได้ทันที!"
"เบลอ?" เฉินเกอรู้สึกว่าสิ่งที่ซวี หว่านพูดมีความรู้สึกแปลกๆ
"ดูสิ" ซวี หว่านหยิบโทรศัพท์ส่งให้เฉินเกอ "นี่เป็นคลิปที่ฉันตัดมาจากอินเทอร์เน็ต ข่าวเช้าจิ่วเจียงเล่นไปได้ยี่สิบสามนาที ก็มีการแทรกข่าวด่วน"
เฉินเกอกดเปิดวิดีโอ ภาพที่ปรากฏคืออพาร์ตเมนต์ผิงอัน
"ความยุติธรรมชนะความชั่วร้าย! คดีฆาตกรรมทั้งครอบครัวที่ฟู่อัน อพาร์ตเมนต์เมื่อห้าปีก่อนมีความคืบหน้าครั้งใหญ่ ด้วยความช่วยเหลือจากพลเมืองดี ตำรวจได้จับกุมผู้ร้ายตัวจริงมาดำเนินคดีแล้ว!"
ต่อมาเป็นการสัมภาษณ์สั้นๆ พร้อมภาพของเฉินเกอและตำรวจจากสถานีตำรวจซีเฉิงที่กำลังออกไปด้วยกัน แต่ใบหน้าของเฉินเกอถูกเบลอหนา ด้านล่างยังมีคำบรรยายว่า เนื่องจากยังมีผู้ต้องสงสัยหลบหนีอยู่ เพื่อปกป้องความปลอดภัยของพยาน จึงยังไม่เปิดเผยตัวตนในขณะนี้
"เจ้านาย คนนี้คือคุณใช่มั้ย ความสูง รูปร่าง แม้แต่เสื้อผ้าก็เหมือนกันหมดเลย!"
"เธอรอให้ฉันใส่เสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยคุยกัน" เฉินเกอส่ายหัว ใส่เสื้อผ้า แล้วเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ซวี หว่านฟังคร่าวๆ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้บอกซวี หว่านถึงเหตุผลที่แท้จริงที่เขาไปที่อพาร์ตเมนต์ผิงอัน เพียงแค่บอกว่าเขาไปหาแรงบันดาลใจเพื่อปรับปรุงบ้านผีสิง
หลังจากฟังจบ สีหน้าของซวี หว่านเปลี่ยนไปมาก: "เจ้านายคุณเหนื่อยแล้ว นอนต่อเถอะ ลูกค้าข้างนอกฉันจัดการเอง"
เธอหวังดี แต่พอได้ยินว่ามีลูกค้า เฉินเกอก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที: "คนเยอะมั้ย?"
"ก็มากกว่าเมื่อวานนะ"
"แล้วยังรออะไรอยู่? ช่วยฉันลุกขึ้น!"
เฉินเกอให้ซวี หว่านไปต้อนรับลูกค้าก่อน เขาวิ่งไปที่ห้องน้ำล้างหน้า แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมาเปิดฉากสยองขวัญหนีฆ่ายามเที่ยงคืน
"หนีฆ่ายามเที่ยงคืน (ดัชนีเสียงกรีดร้องหนึ่งดาว): ฉากสยองขวัญนี้ได้จัดเตรียมเสร็จสมบูรณ์แล้ว สามารถไปชมได้ที่ชั้นสาม"
"หมายเหตุ: พื้นที่ภายในบ้านผีสิงไม่เพียงพอแล้ว หลังจากขยายแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถปลดล็อคฉากสยองขวัญใหม่ได้!"
"จัดเตรียมเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่?" เฉินเกอคิดว่าต้องเตรียมของอีกมากมาย แต่เขาพบว่าเขาประเมินโทรศัพท์มือถือสีดำนี้ต่ำเกินไป
สวมรองเท้าวิ่งขึ้นไปชั้นสาม เฉินเกอผลักประตูห้องใต้หลังคาเปิด โลกหลังประตูเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
อุปกรณ์ประกอบฉากที่เสียหายและถูกคัดออกหายไปหมด ตรงหน้ามีเพียงทางเดินที่มืดครึ้มและเย็นยะเยือก
ฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนที่เพิ่งปลดล็อคมีพื้นที่กว้างมาก ครอบคลุมทั้งชั้นสาม และยังรุกล้ำเข้าไปในส่วนหนึ่งของฉากการแต่งงานใต้พิภพชั้นสองและฉากซอมบี้ฟื้นคืนชีพยามราตรีชั้นสาม
"รวมทั้งหมดสามชั้น ชั้นหนึ่งและชั้นสองเป็นทางผ่าน ส่วนที่น่ากลัวที่สุดอยู่ชั้นสาม นี่มันคล้ายกับอพาร์ตเมนต์ผิงอันนิดๆ นะ?"


## บทที่ 27 อุปกรณ์ใหม่

เฉินเกอคุ้นเคยกับฉากใหม่ โครงสร้างภายในคล้ายกับอพาร์ตเมนต์ผิงอัน เต็มไปด้วยความไม่สงบและความเจ็บปวด มีกลไกติดตั้งอยู่หลายสิบจุด ห้องหลายห้องเชื่อมต่อถึงกัน มีประตูลับซ่อนอยู่ และยังซ่อนไข่อีสเตอร์ที่เต็มไปด้วยรสนิยมแปลกๆ อีกหลายอัน
"สมจริงมาก สถานที่นี้เหมาะสำหรับเล่นเกมหนีตาย เดี๋ยวลองใช้นักท่องเที่ยวเป็นหนูทดลองดูหน่อย"
ประสบการณ์เมื่อคืนทำให้เฉินเกอยังรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อนึกถึงมัน เขาได้รับประสบการณ์ที่สมจริงที่สุด
เวลามีจำกัด เฉินเกอเดินดูอย่างผิวเผินรอบหนึ่งแล้วมุ่งหน้าลงไปข้างล่าง เพราะยังมีนักท่องเที่ยวอีกมากที่รออยู่นอกบ้านผีสิง
"ทุกคนรอสักครู่นะคะ เจ้าของจะมาในไม่ช้า พวกคุณสามารถไปชมส่วนอื่นๆ ของสวนสนุกก่อนได้" แม้จะอยู่ไกล เฉินเกอก็ได้ยินเสียงของซวี หว่าน
"น้อง เจ้าของของคุณอยู่ในบ้านผีสิงจริงๆ เหรอ? พวกเราดูไลฟ์ของเขาเมื่อคืนนะ มีคนสิบกว่าคนไล่ตามเขาในป่า! ในสถานการณ์แบบนั้น เขายังรอดมาได้เหรอ?"
"พูดเหลวไหล! ฉันก็ดูไลฟ์นะ สตรีมเมอร์ถูกพวกโรคจิตขังไว้ในตึกอพาร์ตเมนต์ รู้จักเกมแมวจับหนูไหม? ฉันไม่กล้าคิดถึงจุดจบนั้นเลย"
"คุณแน่ใจนะว่าเราดูไลฟ์เดียวกัน? เมื่อคืนนอกจากเสียงแล้ว เวลาที่เหลือจอมืดหมด พวกคุณเห็นอะไรมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?"
"อย่าพูดเรื่องไร้สาระ! คนเป็นต้องเห็นตัว คนตายต้องเห็นศพ!"
เสียงถกเถียงค่อยๆ ดังขึ้น ลุงซวีก็ถูกดึงดูดเข้ามา เขามองฝูงชนที่ยังคงรวมตัวกันอยู่ ในใจทั้งดีใจและกังวลเล็กน้อย ตั้งแต่ช่วงเวลาหนึ่งเป็นต้นมา บ้านสยองขวัญที่กำลังจะล้มละลายนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นจุดสนใจของสวนสนุกโลกใหม่อย่างกะทันหัน มีคนจำนวนมากตั้งใจมาที่นี่แต่เช้าตรู่ โดยปกติแล้วนี่เป็นเรื่องดี แต่ทุกครั้งที่ได้ยินสิ่งที่นักท่องเที่ยวพูด เขาก็รู้สึกหวาดกลัว: "ไม่ได้ ครั้งหน้าที่เจอเสี่ยวเฉิน ต้องคุยกับเขาให้ดี คนหนุ่มใจร้อน อย่าได้เดินผิดทางเชียว!"
"ฉึก!"
รั้วกั้นถูกเปิดออก เฉินเกอที่ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากบ้านผีสิง: "ขอโทษที่ให้ทุกท่านรอ ทัวร์บ้านผีสิง ราคาบัตรยี่สิบหยวน ไม่มีการเอาเปรียบทั้งเด็กและคนแก่"
เสียงถกเถียงของผู้คนเงียบลงทันที ในนั้นมีแฟนคลับบางคนที่มาเพราะดูไลฟ์ของเขา พวกเขาวิ่งเข้ามาล้อมเขาไว้และเริ่มถามเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน ทำให้เฉินเกอได้ลองเป็นเน็ตไอดอลสักครั้ง
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที ฝูงชนกลับมาเป็นระเบียบ และทยอยเข้าไปในบ้านผีสิงเพื่อสัมผัสประสบการณ์
จากบทเรียนครั้งก่อนที่น่ากลัวเกินไป คราวนี้เฉินเกอไม่ได้เปิดเพลง Black Friday ซ้ำไปซ้ำมา แต่แทรกมันไว้ในคลังเพลงเพื่อเล่นแบบสุ่ม
เฉินเกอแต่งหน้าให้เสี่ยวหว่าน ให้เธอเข้าไปในฉากการแต่งงานใต้พิภพเพื่อแสดงเป็นผี ส่วนตัวเองอยู่ที่ทางเข้าบ้านผีสิงเพื่อเก็บเงิน
"จำนวนนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง อัตราความพึงพอใจก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่กี่วันฉันก็จะสามารถบรรลุข้อกำหนดในการขยายบ้านผีสิงได้" เฉินเกอหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมา หนึ่งคือเพื่อดูว่าเขายังขาดจำนวนนักท่องเที่ยวอีกเท่าไรสำหรับการขยายครั้งแรก สองคือเพื่อดูว่าภารกิจประจำวันที่รีเฟรชวันนี้เป็นอย่างไร
"ระดับง่าย: หากต้องการมอบประสบการณ์ที่น่ากลัวมากให้กับนักท่องเที่ยว สิ่งแรกที่ต้องระวังคือจังหวะในการเยี่ยมชม นักแสดงและกลไกที่ปรากฏเร็วเกินไปหรือช้าเกินไปล้วนทำให้นักท่องเที่ยวเสียความสนใจ ดังนั้นฉันแนะนำให้คุณติดตั้งเครื่องตรวจจับเสียงและกล้องวงจรปิดในบ้านผีสิง เพื่อควบคุมความคืบหน้าในการเยี่ยมชมของนักท่องเที่ยวตลอดเวลา"
"ระดับปานกลาง: ความลับที่ทำให้ตกใจจริงๆ คือการทำให้ผู้เข้าชมไม่รู้ตัวว่ากำลังจะถูกทำให้ตกใจ เช่น การออกแบบจุดตกใจในทิศทางตรงข้ามกับวัตถุที่ดึงดูดความสนใจ ตรวจสอบว่าอุปกรณ์ประกอบทั้งหมดในบ้านผีสิงเป็นไปตามมาตรฐานหรือไม่"
"ระดับฝันร้าย: ห้องน้ำในยามดึกมักจะมีเสียงแปลกๆ หากต้องการรู้สาเหตุ ก็ทำตามที่ฉันบอก"
"ภารกิจประจำวันจะรีเฟรชทุกวันเวลาเที่ยงคืน สามารถรับภารกิจได้วันละหนึ่งภารกิจเท่านั้น ระดับความยากต่างกัน รางวัลก็ต่างกัน (ข้อควรระวัง! บางภารกิจอันตรายมาก โปรดเลือกอย่างรอบคอบ!)"
หลังจากกวาดตามองภารกิจประจำวันทั้งสามข้อ เฉินเกอตัดภารกิจระดับฝันร้ายออกไปก่อน หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาสองคืนติดต่อกัน ตอนนี้เขาต้องการพักผ่อนให้ดี อีกอย่าง ปีศาจในกระจกก็ยังไม่ชัดเจน ถ้าดึงสิ่งอื่นมาอีก เขาคนเดียวคงรับมือไม่ไหว
"รางวัลของภารกิจระดับฝันร้ายสามารถส่งผลต่อร่างกายของฉันโดยตรง มอบความทรงจำและความสามารถบางอย่างให้ฉัน แต่รางวัลและระดับอันตรายเป็นสัดส่วนโดยตรง ตอนนี้ยังไม่พิจารณา ภารกิจระดับง่ายต้องใช้เงินทุนพอสมควร ตอนนี้เงินรางวัลจากการจับผู้ร้ายหนียังไม่ได้รับ การทำให้สำเร็จค่อนข้างยาก" เฉินเกอคิดไปคิดมา รู้สึกว่ามีเพียงภารกิจระดับปานกลางที่เหมาะสม: "การออกแบบจุดตกใจในทิศทางตรงข้ามกับวัตถุที่ดึงดูดความสนใจ ความคิดนี้ไม่เลว นำมาใช้ในบ้านผีสิงของฉัน น่าจะมอบ 'ความประหลาดใจ' ให้กับนักท่องเที่ยวได้มากขึ้น"
หลังจากรับภารกิจระดับปานกลางแล้ว เฉินเกอก็พิงอยู่ที่ประตูบ้านผีสิงเพื่อเก็บเงิน บางครั้งก็พูดคุยกับซวี หว่านที่อยู่ในบ้านผีสิงสองสามประโยค
ไม่นานก็ถึงเที่ยง นักท่องเที่ยวค่อยๆ น้อยลง เฉินเกอเรียกซวี หว่านออกมาให้ไปกินข้าว ส่วนตัวเองเข้าไปในฉากการแต่งงานใต้พิภพคนเดียว
ฉากสยองขวัญนี้เขาออกแบบเองทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกจุดตกใจล้วนผ่านการพิจารณามานาน หลังจากรับภารกิจประจำวันระดับปานกลางแล้ว เขาก็ใช้เวลาช่วงเที่ยงเริ่มปรับปรุง
โดยปกติ ก่อนที่นักท่องเที่ยวจะเข้าบ้านผีสิง พวกเขามักจะเตรียมใจไว้ก่อน ในสภาวะที่จิตใจระแวดระวังสูง จึงยากที่จะตกใจ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้สิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องมาดึงดูดความสนใจ ทำให้พวกเขาเข้าใจผิดว่าอาจมีอันตรายอยู่ที่นั่น เมื่อพวกเขาจดจ่อมองไปที่นั่น ก็โจมตีจากอีกทิศทางหนึ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงเลย
ภารกิจระดับปานกลางนี้ง่ายกว่าที่เฉินเกอคิดไว้มาก ใช้เวลาเพียงช่วงเที่ยงวันเดียว เขาก็ได้รับการแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือสีดำว่าภารกิจสำเร็จแล้ว
"คุณได้ทำภารกิจประจำวันระดับปานกลางสำเร็จแล้ว วิธีการทำให้ตกใจมีหลายวิธี การเข้าใจจิตใจคนและปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ต่างๆ เป็นสิ่งสำคัญที่สุด ขอแสดงความยินดีที่คุณได้รับรางวัลภารกิจ — ชุดของหมอทุบหัวกะโหลก!"
"ชุดของหมอทุบหัวกะโหลก (อุปกรณ์เครื่องแต่งกาย): เคลารุยทำงานในโรงพยาบาลจิตเวชมายี่สิบปี การสัมผัสกับผู้ป่วยเป็นเวลานานทำให้จิตใจของเขาถูกทรมาน จนกระทั่งวันหนึ่งเขาตัดสินใจจบทุกอย่าง ความผิดปกติและความบ้าคลั่งซึมลึกถึงไขกระดูก เขาถือค้อนเหล็กต้องการรักษาผู้ป่วยของเขาให้หายจากรากฐาน!"
หลังจาก Black Friday เฉินเกอได้รับอุปกรณ์อีกชิ้นหนึ่ง เขาคลิกที่ไอคอน โทรศัพท์มือถือสีดำแจ้งเตือนว่าสิ่งของได้ถูกวางไว้ในห้องอุปกรณ์แล้ว
"อุปกรณ์เครื่องแต่งกายชิ้นนี้มาได้เหมาะเจาะจริงๆ ถ้าเอามันไปรวมกับฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน น่าจะเกิดปฏิกิริยาเคมีที่น่าอัศจรรย์มาก" ในสมองของเฉินเกอปรากฏแนวคิดหลายอย่าง เขาหยิบกระดาษและปากกาออกมากำลังจะออกแบบอย่างดี โทรศัพท์มือถือของเขาก็สั่นขึ้นมา
"เหอ ซาน?"
เฉินเกอรับสาย: "มีอะไรหรือ?"
"พี่ใหญ่ คุณยังจำเรื่องที่ผมเคยบอกคุณครั้งก่อนไหม?" เหอ ซานตั้งใจกดเสียงให้เบาลง ราวกับกลัวว่าจะมีคนแอบฟัง: "หลังจากที่พี่เกา หยูเสวี่ยถูกคุณทำให้ร้องไห้ รุ่นพี่ในภาควิชาของเราตัดสินใจรวมตัวกันไปแก้แค้นให้เธอ ตอนนี้พวกเขาออกเดินทางแล้ว! คุณต้องเตรียมพร้อมนะ!"


## บทที่ 28 นี่ไม่เหมือนกับที่ตกลงกันไว้นะ

"พวกเขาจะมาตอนนี้เลยเหรอ?" เฉินเกอจริง ๆ แล้วไม่ได้สนใจรุ่นพี่ของเหอซานเลย
"ฉันแอบมาบอกข่าวนี้กับนายนะ พวกรุ่นพี่วางแผนจะถ่ายวิดีโอตลกในบ้านผีสิงของนาย แล้วเอาไปลงเน็ตเพื่อทำให้รุ่นพี่ผู้หญิงมีความสุข อย่าโทษพวกเขาว่าเจ้าเล่ห์เลย ภาควิชาเรามีห้าห้องเรียน รวมกันมีผู้หญิงแค่เจ็ดคน คนที่นายทำให้ร้องไห้นั่นเป็นดอกไม้ประจำคณะด้วย พี่ใหญ่ นายระวังตัวด้วยล่ะ!" ดูเหมือนจะมีคนเดินอยู่ข้าง ๆ เหอซาน เขาพูดจบก็วางสายไป
"มาถ่ายวิดีโอตลกในบ้านผีสิงของฉันเหรอ?" เฉินเกอเก็บโทรศัพท์ สีหน้าประหลาด: "คนเรียนนิติเวชมักจะกล้าหาญกว่าคนอื่น พอดีเลย ให้พวกเขามาช่วยฉันทดสอบฉากใหม่ หวังว่าตอนนั้นพวกเขาจะยังหัวเราะออกนะ"
เวลาอาหารกลางวันสิ้นสุดลง เฉินเกอลงมาที่ชั้นล่าง เปิดรั้วป้องกันของบ้านผีสิง นักท่องเที่ยวที่ไม่ได้มาเยี่ยมชมในตอนเช้าก็รีบล้อมเข้ามาทันที
ในบรรดาพวกเขา บางคนดูวิดีโอสั้นและการถ่ายทอดสดของเฉินเกอแล้วตั้งใจมาจากที่อื่น บางคนมาเพราะญาติหรือเพื่อนแนะนำ และบางคนก็มาเพราะความอยากรู้อยากเห็นล้วน ๆ เห็นคนมากมายกำลังเข้าคิว รู้สึกว่าโปรเจกต์นี้ต้องสนุกมากแน่ ๆ
"ตั๋วราคายี่สิบ เพื่อให้ได้ประสบการณ์ที่ดีที่สุด กรุณาเข้าไม่เกินสามคนต่อครั้ง" เฉินเกอรักษาความเป็นระเบียบในสถานที่ไปพร้อมกับสื่อสารกับซวี หว่าน ทั้งสองคนยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ
เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ประมาณบ่ายสามโมงกว่า มีคนหนุ่มแต่งตัวทันสมัยเจ็ดคนเข้ามาในสวนสนุกศตวรรษใหม่ พวกเขาดูเหมือนมาพร้อมกับภารกิจบางอย่าง เดินตรงมาที่บ้านสยองขวัญ
ทั้งเจ็ดคนมีนิสัยแตกต่างกัน พวกเขาแทบไม่ได้พูดคุยกัน เงียบ ๆ ต่อแถวที่หน้าบ้านผีสิง ทำให้บรรยากาศของแถวทั้งหมดดูจริงจังขึ้นมาก
หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที เมื่อนักท่องเที่ยวกลุ่มก่อนหน้าพยุงกันออกมา คนที่ตัวสูงที่สุดในเจ็ดคนนั้นก็เดินมาหน้าเฉินเกอ
"เจ้าของร้าน ตั๋วหกใบครับ" เสียงของเขาฟังดูมั่นคงมาก
เฉินเกอเงยหน้ามองเขา แล้วกวาดตามองแถว: "พวกคุณเจ็ดคนไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?"
"คนนี้แค่พามาเท่านั้น" คนตัวสูงผลักเหอซานที่อยู่ข้างหลังออกมา
"พี่ใหญ่ ผมไม่เข้าไปหรอก" เหอซานมีความกลัวทางจิตใจต่อบ้านสยองขวัญแล้ว เขาทักทายแล้วรีบถอยหลังไป
"มาถึงแล้ว จะให้นายอยู่ข้างนอกได้ยังไง? ตั๋วใบนี้ถือว่าฉันเลี้ยงนาย" เฉินเกอยื่นตั๋วเจ็ดใบให้อย่างไม่ใส่ใจ: "พวกคุณเป็นนักศึกษาวิทยาลัยนิติเวชศึกษาเก้าเจียงใช่ไหม? ต่อไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"
เฉินเกอมีใบหน้าเป็นมิตร กระตือรือร้นมาก ทำให้นักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ที่ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่สังคมรู้สึกเกรงใจ
"เหอซาน เจ้าของร้านให้ตั๋วนาย อย่าปฏิเสธเลย" คนตัวสูงแจกตั๋วให้ทุกคน การกระทำต่อมาของพวกเขาทำให้นักท่องเที่ยวรอบข้างมองอย่างงุนงง
พวกเขาไม่ได้เข้าบ้านผีสิงทันที แต่รวมตัวกันที่หน้าประตู
"เหอซานกับฉันเป็นทีม; โหวจื่อ, เหล่าเจ้าเป็นทีม; เหล่าซ่ง, เสี่ยวฮุ่ย, ซือหลิง พวกเธอสามคนเป็นทีม ก่อนมา พวกนายจำคำแนะนำในกระทู้ได้ไหม?"
"อืม จำได้หมดแล้ว"
"แผนที่อย่างง่ายของทั้งฉาก เหอซานวาดออกมาแล้ว กลไกข้างในเราเข้าใจหมดแล้ว ฉันหวังว่าพวกนายจะเตรียมใจไว้ล่วงหน้า อย่าแสดงความกลัวออกมาแม้แต่นิดเดียว แสดงความเข้มแข็งของวิทยาลัยนิติเวชศึกษาเก้าเจียงของเราออกมา!"
"เข้าใจ!"
"ดี ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ปรับสภาพตัวเอง ทำให้ตัวเองตื่นเต้น! หายใจเร็วขึ้น แกล้งทำเหมือนกำลังจะกระโดดร่ม บันจี้จั๊มพ์ ให้ทุกเซลล์ในร่างกายเคลื่อนไหว!"
"ใช่! ทำหน้าดุร้าย! นายคือปีศาจที่น่ากลัวกว่าผีทั่วไป! นายไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!"
"จำคำสาบานตอนเข้าเรียนได้ไหม!"
"ใจไม่ตรง ดาบก็เอียง!"
"วิทยาลัยนิติเวชศึกษาเก้าเจียง พูดแทนคนตาย ปกป้องสิทธิ์คนเป็น!"
"ไป! ออกเดินทาง!"
หลายคนรู้สึกเลือดเดือดพล่าน แม้แต่นักท่องเที่ยวข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือให้พวกเขา เฉินเกอก็เชียร์พวกเขาในใจ
รั้วป้องกันถูกเปิดออก เหอซานและคนตัวสูงเดินนำหน้า: "พวกเราสองคนบุกนำ เดี๋ยวออกมาแล้วจะแบ่งปันประสบการณ์ให้พวกนาย"
สองคนเดินมาหน้าเฉินเกอ มีท่าทางมั่นใจพอสมควร
"แค่สองคนเหรอ?"
"ที่นี่ไม่ได้กำหนดว่าเข้าชมได้ไม่เกินสามคนต่อครั้งเหรอ?"
"โอ้ นั่นเป็นกฎของฉากการแต่งงานใต้พิภพ พวกคุณไม่ต้องสนใจ เข้าไปพร้อมกันทั้งเจ็ดคนเลย จะได้ไม่เสียเวลา" เฉินเกอพาทุกคนเข้าบ้านผีสิง ที่นี่อุณหภูมิต่ำกว่าข้างนอกมาก: "พวกคุณไปเซ็นข้อตกลงยกเว้นความรับผิดชอบบนโต๊ะก่อน ไม่ว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรในบ้านผีสิง ทางบ้านผีสิงจะไม่รับผิดชอบ จากนั้นฉันถึงจะพาพวกคุณเข้าไปชมได้"
"ครั้งที่แล้วมาไม่มีขั้นตอนนี้นี่?" เหอซานเดินไปที่โต๊ะแล้วมอง
"นั่นเพราะก่อนหน้านาย ไม่เคยมีใครถูกทำให้หมดสติมาก่อน" เฉินเกอยิ้มมองนักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ทั้งเจ็ดที่เต็มไปด้วยพลัง: "เกี่ยวกับพื้นหลังของบ้านผีสิงของฉัน คงไม่ต้องสงสัยว่าเหอซานบอกพวกคุณหมดแล้ว ฉันจะไม่พูดมาก ที่ให้พวกคุณอยู่ที่นี่ เพราะอยากเตือนพวกคุณอีกครั้ง"
เฉินเกอค่อย ๆ เลิกยิ้ม เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา ค้นหาข่าวเช้านี้: "คดีฆ่าล้างบ้านที่อพาร์ตเมนต์ผิงอันเมื่อห้าปีก่อนถูกไขคดีในที่สุด แต่ยังมีฆาตกรอีกคนที่ยังไม่ถูกจับ จริง ๆ แล้วเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ แต่เช้านี้ตอนฉันมาทำงาน ฉันพบว่าประตูบ้านสยองขวัญเปิดอยู่ เหมือนมีคนแอบเข้าไปข้างใน อพาร์ตเมนต์ผิงอันและสวนสนุกศตวรรษใหม่อยู่ในชานเมืองตะวันตกทั้งคู่ หวังว่าฉันจะคิดมากไปเองนะ"
เพียงไม่กี่ประโยค เฉินเกอก็หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยออกไป เขาไม่จำเป็นต้องให้เหอซานและคนอื่น ๆ เชื่อ แค่ให้พวกเขามีทิศทางในการคิดเท่านั้น เพราะสิ่งที่จำลองขึ้นมา ไม่ว่าจะสมจริงแค่ไหน ก็ไม่น่ากลัวเท่าความเป็นจริง
หลังจากทุกคนเซ็นข้อตกลงยกเว้นความรับผิดชอบเสร็จ เฉินเกอก็พาพวกเขาขึ้นไปชั้นสาม ค่อย ๆ เปิดประตูใหญ่ของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน
ลมเย็นพัดมาจากที่ไหนสักแห่งในระเบียงที่มืดทึม หลังประตูที่เปิดครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนจะมีคนแอบมอง ทางเดินที่ซับซ้อน บันไดที่ไม่มีที่สิ้นสุด หลังคาที่ไหม้เกรียม และรอยมีดน่ากลัวเหมือนแผลเป็นที่เห็นได้ทั่วไป
นักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์หลายคนรู้สึกเลือดเย็นไปครึ่งหนึ่งเมื่อเห็นฉากนี้
ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ มองไปที่เหอซานพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
"บ้านสี่เหลี่ยมล้อมลานอยู่ไหน?"
"นี่มันไม่เหมือนกับที่ตกลงกันไว้เลยนะ?"
"ฉันซ้อมยกน้ำหนักทั้งคืนเพื่อให้เปิดโลงศพได้เร็ว ๆ..."
หลายคนมองเหอซาน จนเหอซานเกือบจะร้องไห้ นักศึกษาที่ซื่อ ๆ คนนี้ได้แต่หันไปขอความช่วยเหลือจากเฉินเกอ แต่เฉินเกอไม่ได้ตอบสนองใด ๆ: "ธีมของฉากนี้คือหนีฆ่ายามเที่ยงคืน ห้ามถ่ายภาพหรือวิดีโอในฉาก ผู้ฝ่าฝืนต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง ทางออกซ่อนอยู่ในฉาก จำกัดเวลายี่สิบนาที ถ้าระหว่างนั้นกลัวมาก ให้ตะโกนใส่กล้องวงจรปิด ฉันจะพาพวกคุณออกมา"
หลังจากทุกคนเข้าไปในระเบียงแล้ว เฉินเกอมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม: "สุดท้ายนี้ ขอให้สนุกนะ"


## บทที่ 29 หมอทุบหัวกะโหลกเสี่ยวหว่าน

ประตูใหญ่ทางเข้าของหนีฆ่ายามเที่ยงคืนค่อย ๆ ปิดลง เสียงของบานประตูที่หมุนเหมือนกับโซ่ที่รัดหัวใจของนักศึกษาแพทย์หลายคนอย่างแน่นหนา
"เหอซาน จากประสบการณ์ครั้งที่แล้วของนาย เราควรทำยังไงตอนนี้?"
"รีบหาทางออกเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!"
...
หลังจากล็อคประตูฉากแล้ว เฉินเกอรีบโทรหาเสี่ยวหว่าน ทั้งสองคนมาที่ห้องเก็บอุปกรณ์ประกอบฉากพร้อมกัน
"เจ้านาย คุณรีบร้อนหาฉันทำไมคะ? นักท่องเที่ยวก็เข้ามาแล้วไม่ใช่เหรอ?" ซวี หว่านแต่งหน้าเหลี่ยนหรง สวมชุดจากฉากการแต่งงานใต้พิภพ วิ่งไปวิ่งมา ดูน่ากลัวอยู่ไม่น้อย
"ฉันสร้างฉากสยองขวัญใหม่ที่ชั้นสาม เรียกว่าหนีฆ่ายามเที่ยงคืน พวกนักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์พวกนี้ใจกล้า พอดีให้พวกเขาลองทดสอบประสิทธิภาพดู" เฉินเกอเปิดประตูห้องเก็บอุปกรณ์ประกอบฉาก และเริ่มค้นหาตามคำแนะนำของโทรศัพท์มือถือสีดำ
"หลังจากสร้างฉากใหม่เสร็จ ไม่ต้องให้สวนสนุกตรวจสอบก่อนเปิดใช้งานหรือคะ?" ซวี หว่านถือชายกระโปรงโบราณเดินเข้ามา "เจ้านาย คุณกำลังหาอะไรอยู่เหรอ?"
"ชุดทำงานที่ฉันสั่งทำพิเศษให้เธอ"
"ชุดทำงาน?"
เมื่อเข้าไปในส่วนลึกสุดของห้อง เฉินเกอเห็นกล่องไม้คุ้นตาอยู่ที่มุมห้อง เขาไม่คิดว่ากล่องที่เคยใช้เก็บโทรศัพท์มือถือสีดำและตุ๊กตาผ้าจะมาปรากฏที่นี่
เดินไปที่ข้างกล่องไม้ เฉินเกอมองเข้าไปข้างใน ที่ก้นกล่องมีค้อนรูปทรงแปลกประหลาด เสื้อคลุมชุบเลือดสด และข้าง ๆ มีประกาศตามหาคนที่เหลืองซีด
"เจอแล้ว" เฉินเกอหยิบเสื้อขึ้นมา เกินความคาดหมายของเขา ชุดหมอที่ดูธรรมดานี้หนักมาก ข้างในพันด้วยโซ่เหล็กที่แกะสลักใบหน้าคนไว้
"เจ้านาย นี่คือชุดทำงานที่คุณสั่งทำให้ฉันเหรอคะ?" ซวี หว่านถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เธอยืนห่างออกไปหลายก้าว แต่ดูเหมือนจะได้กลิ่นคาวเลือดที่โชยออกมาจากชุด "ฉันไม่ใส่ได้ไหมคะ?"
"นักแสดงบ้านผีสิงก็คือนักแสดง เสี่ยวหว่าน ลองนึกถึงสิ่งที่อาจารย์ของเธอที่วิทยาลัยการละครเคยพูด เธอต้องเข้มงวดกับตัวเองนะ" เฉินเกอสะบัดเสื้อในมือ หน้ากากที่ทำจากหนังคนปลอมร่วงออกมา
เฉินเกอไม่รู้ว่าในเสื้อยังซ่อนสิ่งนี้ไว้ หลังจากหยิบมันขึ้นมาและเพียงแค่มองดู เขาก็รู้สึกหนาวสะท้าน
หน้ากากนี้เย็บปะติดปะต่อจากใบหน้าผู้ชายหลายคน ฝีมือหยาบ ดูยังไงก็ให้ความรู้สึกคลุ้มคลั่ง
"เจ้านาย อย่าบอกนะว่าฉันต้องใส่สิ่งนี้ด้วย" ซวี หว่านถอยไปถึงประตูแล้ว
"แค่ลองดูเท่านั้น ฉันอยากดูผลลัพธ์โดยรวมของฉากใหม่ คราวหน้าฉันจะแสดงเป็นผีเอง ตกลงไหม?" น้ำเสียงของเฉินเกอฟังดูเหมือนปีศาจในนิทานที่ล่อลวงให้คนตกต่ำ
"ได้... งั้นฉันลองดู" ซวี หว่านใจอ่อนยอมในที่สุด รับหน้ากากและเสื้อคลุมหมอมา ไม่สนใจว่าเฉินเกอจะอยู่ด้วย ถอดชุดโบราณออกแล้วเปลี่ยนเลย "เจ้านาย พูดตามตรงนะ นิยามชุดทำงานของคุณทำให้ฉันตาสว่างจริง ๆ"
พันโซ่ที่อยู่ในเสื้อคลุม สวมเสื้อคลุมที่ชุบเลือด ในวินาทีที่ซวี หว่านสวมหน้ากาก ทั้งร่างของเธอดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง มีบางสิ่งที่บ้าคลั่ง เหี้ยมโหด และโหดร้ายถึงที่สุดแผ่ออกมาจากตัวเธอ
"ดีมาก" เฉินเกอไม่กล้าให้ซวี หว่านส่องกระจก เขากลัวว่าซวี หว่านจะตกใจตัวเอง "มา เอาอันนี้ไปด้วย"
เฉินเกอหยิบค้อนรูปทรงแปลก ๆ ออกมาจากกล่อง ค้อนนี้ยาวประมาณสี่สิบเซนติเมตร ด้ามจับมีรูปร่างเหมือนกระดูกสันหลังของคนเป็น ปลายด้ามเชื่อมต่อกับโซ่ในเสื้อ หัวค้อนทั้งสองด้านมีหนามแหลมสำหรับเจาะเลือดโดยเฉพาะ "กลวงข้างใน ไม่หนักเกินไป ถ้าเธอรู้สึกลำบากตอนเคลื่อนที่เร็ว ๆ ก็ลากมันวิ่งได้"
ซวี หว่านยอมแพ้การดิ้นรนแล้ว พยักหน้าและรับค้อนไป
"เก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าด้านนอก ตรวจสอบหูฟังด้วย ติดต่อกันตลอดเวลา ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็ถึงเวลาที่เราจะออกโรงแล้ว"
"เรา? เจ้านาย คุณก็จะเข้าไปในฉากด้วยเหรอ?" ซวี หว่านหันมามองเฉินเกอ เสียงใสไพเราะของเธอ ประกอบกับใบหน้าผู้ชายที่ปะติดปะต่อนั้น ทำให้เฉินเกอรู้สึกปวดท้อง
"แน่นอน รีบไปกันเถอะ นักท่องเที่ยวคงรอจนใจร้อนแล้ว"
เฉินเกอส่งซวี หว่านเข้าไปในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน ส่วนตัวเองกลับไปที่ห้องควบคุมหลัก
พูดยาวแต่จริง ๆ แล้วผ่านไปแค่ไม่กี่นาที เขาเห็นร่างของนักศึกษาแพทย์ทั้งเจ็ดคนบนจอมอนิเตอร์ ทั้งเจ็ดคนนี้ขี้ขลาดกว่าเกา หยูเสวี่ยมาก จากสีหน้าของพวกเขา เห็นได้ชัดว่าทุกคนตื่นเต้นมาก
"เดินมาตั้งนาน ยังวนเวียนอยู่ในห้องแรก ๆ ของชั้นสาม ดูเหมือนฉันต้องให้ความรู้สึกเร่งด่วนกับพวกเขาหน่อยแล้ว" เฉินเกอเปลี่ยนเพลงพื้นหลังเป็น Black Friday จากนั้นก็โทรหาซวี หว่าน "เสี่ยวหว่าน ฉากสยองขวัญใหม่นี้ใหญ่มาก ไม่เพียงครอบคลุมทั้งชั้นสามของบ้านผีสิง แต่ยังรวมถึงบางส่วนของชั้นสองและชั้นหนึ่งด้วย มีบันไดทั้งซ้ายและขวา เดี๋ยวเธออย่าวิ่งไปมา ฟังคำสั่งฉัน"
"รับทราบ"
หลังจากสื่อสารกับซวี หว่านเสร็จ เฉินเกอแต่งหน้าเล็กน้อย แล้วเข้าไปในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนผ่านทางเดินพนักงาน
เขามีโทรศัพท์มือถือสีดำ สามารถควบคุมกลไกนับสิบอย่างในฉากได้ตลอดเวลา เพียงแค่จุดนี้ ความสนุกของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนก็เหนือกว่าการแต่งงานใต้พิภพและคืนซอมบี้ฟื้นคืนชีพมากแล้ว
ในระเบียงทางเดินที่มืดและเย็น อ่างอาบน้ำในห้องหนึ่งถูกเปิดออก เฉินเกอปีนออกมาแล้วจัดทุกอย่างให้กลับสู่สภาพเดิม
"เสี่ยวหว่าน ตอนนี้พวกเขาอาจจะอยู่แถว ๆ ห้อง 207 ชั้นสาม เธอไปเฝ้าที่บันไดด้านซ้ายก่อน รอคำสั่งต่อไปจากฉัน" พูดจบ เฉินเกอปล่อยให้ดวงตาปรับให้เข้ากับความมืดในฉาก แล้วเดินตามบันไดด้านขวาขึ้นไปชั้นสาม
ในขณะนี้ นักศึกษาจากวิทยาลัยนิติเวชศึกษาเก้าเจียงไม่รู้เลยว่า "อันตราย" กำลังใกล้เข้ามา พวกเขายังคงค้นหาข้าวของต่าง ๆ ในห้องอย่างจริงจัง หวังว่าจะพบอะไรบางอย่าง
"บ้านผีสิงนี่นอกจากจะดูน่ากลัวหน่อย อุณหภูมิต่ำหน่อย ดูเหมือนจะไม่มีอะไรน่ากลัวเลยนะ พวกเราไวเกินไปรึเปล่า?" โหวจื่อเป็นคนตัวเตี้ยที่สุดในกลุ่ม และเป็นคนที่พูดมากที่สุดด้วย "พี่เฟิง ผมว่าพวกเราควรแบ่งเป็นสองทีม จะได้ค้นหาเร็วขึ้น ทุกคนเบียดกันอยู่ด้วยกัน เสียเวลามาก"
คนตัวสูงที่สุดคือพี่เฟิงที่โหวจื่อพูดถึง เขาเพิ่งเข้ามาในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน และพบว่าการเตรียมตัวทั้งหมดของเขาสูญเปล่า ก็รู้สึกตกใจอยู่บ้าง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาค่อย ๆ รู้สึกว่าฉากนี้ดูเหมือนจะไม่น่ากลัว "แยกกันก็ได้ งั้นโหวจื่อ เหล่าซ่ง พวกนายพาผู้หญิงสองคนไปค้นห้องทางซ้าย พวกเราสามคนจะค้นห้องทางขวา"
"น่าจะทำแบบนี้ตั้งนานแล้ว ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าที่นี่มีอะไรน่ากลัว เทียบกับห้องเก็บศพที่โรงเรียนเรายังสู้ไม่ได้เลย" คนพูดเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง และเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ย้อมผม เธอกับเกา หยูเสวี่ยมีบุคลิกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง แต่งหน้า ดูเป็นผู้ใหญ่และเซ็กซี่ ไม่ค่อยเหมือนนักศึกษา
"พี่ฮุ่ย พี่เฟิง อย่าประมาทเด็ดขาด พวกเราควรอยู่ด้วยกันดีกว่า" เหอซานหลบอยู่ในกลุ่มคน ทำหน้าเศร้า "เจ้าของบ้านผีสิงคนนี้ไม่เคยทำตามกฎเกณฑ์ พวกคุณไม่เคยดูไลฟ์ของเขา เขาเป็นคนบ้าที่ไม่กลัวตายเลยนะ!"


## บทที่ 30 ทำไมถึงมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน?

เหอซานพูดอย่างเป็นห่วงเป็นใยอยู่ครึ่งค่อนวัน แต่รุ่นพี่ทั้งหลายกลับไม่สะทกสะท้าน พวกเขาต่างคิดว่าเหอซานกำลังจงใจขยายความจริงให้เกินจริง เพื่อปกปิดความขี้ขลาดของตัวเอง
อย่างที่เขาว่ากัน หูได้ยินอาจเป็นเท็จ ตาเห็นจึงเป็นจริง พวกเขาเดินวนเวียนอยู่ในบ้านผีสิงสักพักใหญ่ และคิดว่าบ้านผีสิงนี้ก็แค่นี้เอง
"เสี่ยวซาน ถ้าเธอกลัวก็หลบอยู่หลังพี่สาวนี่สิ" ผู้หญิงที่ถูกเรียกว่าฮุ่ยเจี่ยเดินนำหน้าอย่างองอาจ เดินเข้าไปในห้องข้างๆ คนเดียว "การตกแต่งก็เหมือนๆ กันหมด ยังไม่น่าสนใจเท่าดูรายการสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรมในหอพักเลย"
"งั้นก็แบ่งกลุ่มตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้วกัน" โหวจื่อรีบวิ่งตามหลังฮุ่ยเจี่ยไป "หาทางออกได้เร็วเท่าไหร่ก็ออกไปเร็วเท่านั้น ฉันรู้สึกเบื่อแล้ว"
เหล่าซ่งและเด็กผู้หญิงที่ชื่อซือหลิงที่ดูเรียบร้อยก็ตามไปด้วย ในระเบียงทางเดินเหลือแค่เหอซาน, พี่เฟิง และเหล่าเจ้า
"พูดตามตรง ผิดหวังจริงๆ" เหล่าเจ้าเป็นคนอ้วนที่มีผิวขาวกว่าผู้หญิงส่วนใหญ่เสียอีก เขามีสภาพร่างกายที่แย่มาก เดินไปไม่กี่ก้าว หน้าผากก็มีเหงื่อผุดออกมาแล้ว
"พอเถอะ พูดให้น้อยหน่อย เราก็ออกเดินทางกันเถอะ" พี่เฟิงโบกมือแล้วก้าวเดินไปข้างหน้า เหล่าเจ้าเดินตามไปติดๆ
ในระเบียงทางเดินเหลือเพียงเหอซานคนเดียวอย่างรวดเร็ว เขาอึดอัดใจแต่พูดไม่ออก ตอนนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังคงระมัดระวังอย่างสูง "ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปต้องเกิดเรื่องแน่ๆ"
เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าว แล้วก็หยุดลงทันที "เหมือนเพลงพื้นหลังจะเปลี่ยนไปนะ ทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ อย่างประหลาด"
ไม่ทันได้คิดอะไรมาก หูก็ได้ยินเสียงใสแจ๋วอีกแบบหนึ่ง บางครั้งก็มี บางครั้งก็ไม่มี เหมือนกับว่ามันดังมาจากเส้นทางที่พวกเขาเดินมา
"มีคนตามมาหรือ?" เหอซานไม่กล้าหยุดอยู่ต่อ รีบตามรอยเท้าของนักศึกษาคนอื่นๆ ไป
เมื่อเพลง Black Friday ดังขึ้น เกมหนีฆ่ายามเที่ยงคืนจึงเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง แสงไฟยิ่งสลัวลง ข้าวของในระเบียงทางเดินก็กลิ้งหล่นเองเป็นระยะ ไกลออกไปบนบันได เสียงโซ่กระทบกันดังขึ้นและค่อยๆ เข้ามาใกล้
"พบอะไรแล้ว!" ฮุ่ยเจี่ยที่เดินนำหน้าหยิบตุ๊กตาผ้าออกมาจากห้อง "ดูสิ มีตุ๊กตาผ้าวางอยู่ตรงกลางห้อง"
"พี่คะ อย่าไปแตะต้องของในบ้านผีสิงเลยนะ ครั้งที่แล้วพวกเราแตะโลงศพเข้า ถึงได้กระตุ้นกลไกขึ้นมา" เหอซานพยายามถ่ายทอดประสบการณ์ของตัวเอง แต่พบว่าไม่มีใครสนใจเขา จึงได้แต่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านนอกสุด มองดูรุ่นพี่ทั้งหลายบ้าบิ่นเอาชีวิตเข้าเสี่ยง
"ตุ๊กตานี่ต้องมีปัญหาแน่ๆ มันวางอยู่ตรงกลางห้อง จะเป็นสัญลักษณ์อะไรหรือเปล่า?" โหวจื่อยกหัวตุ๊กตาขึ้น รูปร่างของตุ๊กตาเหมือนเด็กผู้หญิงอายุห้าหกขวบ แต่ไม่มีดวงตา ร่างกายถูกไฟเผาจนดำ "การมองไม่เห็นน่าจะหมายถึงความมืด ร่างกายถูกไฟเผาเพราะตกนรกหรือเปล่า?"
"อาจจะบ่งบอกถึงการฆาตกรรมก็ได้" พี่เฟิงกดลงบนตัวตุ๊กตา "ข้างในไม่ได้ยัดด้วยสำลี แข็งๆ หน่อย เปิดดูกันเถอะ"
โหวจื่อเปิดซิปด้านหลังของตุ๊กตา ข้างในตุ๊กตาเต็มไปด้วยเศษกระดาษ หยิบออกมาแผ่นหนึ่ง บนนั้นมีตัวอักษรที่เขียนอย่างลวกๆ เห็นได้ชัดว่าผู้เขียนอายุไม่มาก
"เขียนว่าอะไรเหรอ?"
โหวจื่อที่เป็นคนเดียวที่อ่านเนื้อหาในกระดาษ สีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาตินัก เขาวางกระดาษไว้ตรงหน้าทุกคน บนนั้นมีเพียงห้าตัวอักษร—พวกแกต้องตายหมด!
"ดูเหมือนทุกแผ่นจะเขียนประโยคนี้"
"แค้นอะไรกันนักหนา"
"โยนทิ้งไปเถอะ ไม่เป็นมงคลเลย" ซือหลิงที่พูดน้อยมาตลอดดูเหมือนจะกลัวตุ๊กตาเป็นพิเศษ เธอมองดูแวบเดียวก็รีบเดินออกไปนอกกลุ่มคน
"ก็แค่ตุ๊กตา พวกนายอย่าตื่นตูมไปหน่อยเลย บางทีอาจจะเป็นแค่ของตกแต่งในบ้านผีสิง" โหวจื่อยัดกระดาษกลับเข้าไปในตัวตุ๊กตา แล้วโยนไว้บนระเบียงทางเดิน "ไปห้องต่อไปกันเถอะ"
เขาพูดด้วยเสียงที่สั่นอย่างชัดเจน เห็นได้ว่าเขาไม่ได้สงบนิ่งอย่างที่แสดงออกมา
"รอแป๊บนึง" เสี่ยวฮุ่ยชูมือซ้ายขึ้น เธอกำลังถือกระดาษที่ฉีกขาดอยู่หลายแผ่น "ในห้องที่พบตุ๊กตาผ้า ฉันยังพบสิ่งนี้ด้วย พวกนายดูสิ น่าจะเป็นกระดาษที่ฉีกมาจากสมุดบันทึก"
"ขอดูหน่อย" เหล่าเจ้ารับกระดาษเหล่านั้นมา แล้วอ่านออกมาเลย "ฉันพบว่าในห้องเหมือนมีคนซ่อนอยู่ ไม่รู้ว่าเขาซ่อนอยู่ใต้เตียง หรือในตู้เสื้อผ้า ฉันบอกพ่อแม่และพี่สาว แต่พวกเขาดูเหมือนกำลังกังวลเรื่องอะไรบางอย่าง ไม่มีเวลาฟังฉันพูดจนจบ ดึกแล้ว พ่อตรวจประตูหน้าต่างทุกบานในอพาร์ตเมนต์ก่อนเข้านอน ฉันไม่รู้ว่าพวกเขากลัวอะไร แต่ฉันรู้ว่า ในห้องของฉันเหมือนมีคนซ่อนอยู่จริงๆ..."
"เฮ้ย! อะไรของมัน?" เหล่าเจ้าอ่านไปอ่านมาก็อ่านต่อไม่ไหว เขาคืนกระดาษให้เสี่ยวฮุ่ย "พวกนี้ล้วนแต่ออกแบบมาเพื่อรบกวนพวกเรา ถ้าเอาจริงก็แพ้แล้ว"
"รายละเอียดทำได้ดีมาก น่าเสียดายที่ทำให้ฉันกลัวไม่ได้" เสี่ยวฮุ่ยวางกระดาษกลับที่เดิม ทุกคนเดินต่อไปยังห้องถัดไป พวกเขาไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ตุ๊กตาผ้าที่ถูกโยนทิ้งไว้บนพื้น จู่ๆ ก็พลิกตัวไปมา
"รีบหาทางออกไปกันเถอะ อย่ามัวแต่เสียเวลา"
ค้นหาห้องติดต่อกันสี่ห้าห้องแล้วก็ยังไม่พบอะไร ทุกคนมาถึงด้านขวาของระเบียงทางเดิน
"ชั้นสามใหญ่มาก ยังค้นหาไม่หมด แต่ฉันคิดว่าโอกาสที่ทางออกจะอยู่ที่ชั้นสามนั้นน้อยมาก ถ้าฉันเป็นเจ้าของบ้านผีสิง ฉันคงไม่ทำให้ทางออกกับทางเข้าอยู่ชั้นเดียวกันแน่" พี่เฟิงวิเคราะห์อย่างมีเหตุผล
"จะแยกกลุ่มกันไหม?"
"อย่านะ! ไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกัน จะถูกเก็บทีละคนได้ง่ายๆ!" เหอซานแทรกขึ้นมา แต่ทุกคนเลือกที่จะเพิกเฉยต่อเขา
"เข้ามาได้สิบนาทีแล้ว ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย บ้านผีสิงนี่แม้บรรยากาศจะดี แต่พูดถึงความน่ากลัวยังห่างไกลมาก ฉันคิดว่าแยกกันเดินดีกว่า" เหล่าเจ้าเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วพูดต่อ "อย่าลืมว่าพวกเรามาที่นี่เพื่ออะไร มีแต่ต้องหาทางออกให้เจอและออกไปภายในเวลาที่กำหนด ถึงจะนับว่าเอาหน้าที่เสียไปกลับคืนมาอย่างสง่างาม!"
"มีเหตุผล งั้นก็แบ่งกลุ่มตามแผนเดิม"
ในขณะที่ทุกคนกำลังจะตกลงกัน เหอซานที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปก็ก้าวออกมา "พวกนายฟังฉันสักคำได้ไหม!"
เขาเดินไปตรงกลางกลุ่มคน ชี้ไปที่อีกด้านของระเบียงทางเดิน "ตั้งแต่ไม่กี่นาทีที่แล้ว ฉันได้ยินเสียงโซ่ในบันได มีอะไรบางอย่างตามพวกเรามาตลอด!"
พอเหอซานพูดแบบนี้ ทุกคนถึงได้สติ เงี่ยหูฟัง ก็ได้ยินเสียงโซ่ที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
"เจ้าของบ้านผีสิงบอกว่าฉากนี้เรียกว่าหนีฆ่ายามเที่ยงคืน เมื่อเป็นหนีฆ่า ก็ต้องมีฆาตกรปรากฏตัวแน่นอน" เหล่าเจ้าตบไหล่เหอซาน "อย่าเข้าไปในบทมากเกินไป ฆาตกรที่ตามมาข้างหลังต้องเป็นพนักงานบ้านผีสิงแกล้งทำเป็นแน่ๆ รู้อยู่แล้วว่าเป็นคนแกล้งทำ จะกลัวอะไร? พวกนายว่าใช่ไหม?"
ทุกคนหัวเราะขึ้นมา คิดว่าเป็นเพราะเหอซานไวเกินไป
"ไม่ต้องตกใจ มีรุ่นพี่คอยหนุนหลังให้ ใครมาก็ไม่กลัว" เหล่าเจ้าพูดพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา "พวกเราไม่ได้ตกลงกันไว้หรือว่าจะถ่ายวิดีโอสั้นๆ ในบ้านผีสิง แล้วเอาไปโพสต์ในหน้าชุมชนของเจ้าของบ้านผีสิงเพื่อล้อเลียนเขาไง? ฉันว่าที่นี่ก็ดีนะ มา ทุกคนมองกล้องพร้อมกัน"
เขาเลือกมุมที่ดี ให้ทุกคนอยู่ในเฟรม ตาสแกนผ่านหน้าจอ กำลังจะเอ่ยปาก ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ไม่อาจอธิบายได้ก็พุ่งขึ้นมาที่ศีรษะของเขาทันที!
ไขมันทั่วร่างสั่นระริก เหล่าเจ้ามือสั่นโยนโทรศัพท์ออกไป!
"ไอ้อ้วน! มึงบ้าหรือไง?"
"ทำอะไรของนาย? ทำฉันตกใจหมด!"
เหล่าเจ้าไม่พูดอะไร เขากวาดสายตามองทุกคน ฟันกระทบกันดังกึกๆ "พวกนายดูเองสิ รวมฉันด้วย ทำไมถึงมีแปดคนล่ะ!"


## บทที่ 31 เขาคือใคร?

"แปดคน?!"
"นี่เป็นเรื่องตลกอะไร?"
ทันทีที่เหล่าเจ้าพูดออกมา หัวใจของทุกคนเริ่มเต้นเร็วขึ้น ในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนที่มีแสงสว่างน้อยมาก ทุกคนมองหน้ากันไปมา ร่างกายของพวกเขาเหมือนถูกแช่แข็งไว้
"คนที่แปดอยู่ที่ไหน?"
"อย่าตื่นตระหนก!" ในช่วงเวลาสำคัญ พี่เฟิงหยิบโทรศัพท์ออกมา กำลังจะเปิดใช้งาน เสียงโซ่ที่เคยแผ่วเบาจากอีกด้านของระเบียงทางเดินกลับดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
"มีคน!"
พี่เฟิงเพิ่งปลดล็อกหน้าจอ ปีศาจร่างเต็มไปด้วยเลือดก็ปรากฏตัวที่มุมระเบียง
จังหวะพอดี ปีศาจนั่นเหมือนรู้ล่วงหน้าถึงตำแหน่งของพวกเขา
"นั่นมันอะไรกัน!"
ภายใต้ชุดหมอที่เปื้อนเลือด โซ่เส้นหนึ่งลากไปตามพื้น ปีศาจนั่นก้มหน้าต่ำ มือถือค้อนเหล็กที่หยดของเหลวสีแดง
ทุกคนเริ่มตื่นเต้น มีเพียงพี่เฟิงที่ยังคงรักษาความสงบได้ เขาไม่ได้ฟังคำเตือนก่อนหน้านี้ของเฉินเกอ และเปิดไฟฉายในบ้านผีสิงโดยตรง
ลำแสงสีขาวส่องผ่านระเบียงทางเดิน ไปตกกระทบร่างของปีศาจในระยะไกล
แสงไฟดึงดูดความสนใจของปีศาจ ผมสีดำแยกออกไปสองข้าง มันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ในชั่วขณะนั้น ขนของทุกคนลุกชัน ปีศาจมีใบหน้าที่ประกอบขึ้นจากใบหน้าผู้ชายนับไม่ถ้วน รอยเย็บกระจายอยู่ทั่วใบหน้า!
และในเวลาเดียวกับที่แสงสว่างขึ้น ปีศาจดูเหมือนถูกกระตุ้น มันคลั่งเหมือนคนบ้า ถือค้อนเหล็กที่เปื้อนเลือดวิ่งอย่างบ้าคลั่งเข้าหาทุกคน!
เสียงโซ่กระทบกำแพง เสียงฝีเท้าหนักและเร่งรีบก้องในทางเดินแคบ ร่างที่บ้าคลั่งป่วยไข้นั้นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ในกลุ่มนักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ ไม่รู้ว่าใครถอยหลังก่อน ตามด้วยปฏิกิริยาลูกโซ่ ไม่มีใครสนใจที่จะหาคนที่เกินมาอีกแล้ว พวกเขาแย่งกันหนี กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง
บางคนหลบเข้าไปในห้องข้างๆ บางคนวิ่งขึ้นบันไดไปซ่อนที่ชั้นสอง และบางคนวิ่งเข้าไปในชั้นหนึ่ง
ภายในฉากมืดสลัว ทุกคนตกใจกับปีศาจที่ไล่ตามมา เสียงโซ่และเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้พวกเขาตื่นตระหนก
การแสวงหาประโยชน์และหลีกเลี่ยงอันตรายเป็นลักษณะร่วมของสิ่งมีชีวิต และเป็นการรับประกันการวิวัฒนาการไปสู่ระดับที่สูงขึ้น เมื่อสมองรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังมาถึง พวกเขาเลือกที่จะหนีโดยสัญชาตญาณ
เสี่ยวฮุ่ยตอนแรกยืนอยู่ใกล้บันได เมื่อปีศาจวิ่งเข้ามา เธอรู้สึกงุนงง ในตอนนั้น ชายที่ยืนข้างเธอก็วิ่งลงบันไดไปอย่างกะทันหัน
ด้วยความกลัวที่ทำให้สมองมึนงง เสี่ยวฮุ่ยไม่ได้คิดอะไรมากและวิ่งตามชายคนนั้นไป เธอคิดแค่เพียงว่าต้องไม่ให้ปีศาจไล่ทัน
โทรศัพท์หล่นหายไปไม่รู้ที่ไหน ความสงบและความเยือกเย็นที่นักศึกษาสถาบันนิติวิทยาศาสตร์แสร้งทำถูกฉีกทิ้ง เสียงกรีดร้องดังขึ้นในระเบียงทางเดิน
ผู้คนถูกแยกกระจาย ทุกอย่างวุ่นวาย
เสี่ยวฮุ่ยตามร่างข้างหน้ามาถึงชั้นหนึ่ง เสียงกรีดร้องจากชั้นสามเหนือศีรษะยังไม่หยุด โซ่เหล็กกระทบกับขั้นบันได ปีศาจดูเหมือนจะตามเข้ามาในบันไดด้วย!
ไม่กล้ามองกลับไป เสี่ยวฮุ่ยเร่งฝีเท้า ตามร่างข้างหน้าอย่างใกล้ชิด กลัวว่าจะถูกทิ้งไว้
เสียงดนตรีประหลาดดังอยู่ข้างหู เสียงกรีดร้องไม่หยุด ความไม่สบายใจและความหวาดกลัวค่อยๆ ท่วมท้นเสี่ยวฮุ่ย เธอรู้สึกกลัวในที่สุด
ยิ่งเป็นแบบนี้ เธอยิ่งไม่กล้าอยู่คนเดียว
เธอพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะตามร่างข้างหน้า ในบ้านผีสิงที่มืดและน่ากลัว ร่างนั้นกลายเป็นที่พึ่งของเธอ
"สองคนอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ยังมีคนคอยช่วยเหลือ"
เสี่ยวฮุ่ยไม่กล้าจินตนาการถึงภาพที่เธอถูกทิ้งไว้ในบ้านสยองขวัญคนเดียว เพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้ เธอกัดริมฝีปากและเร่งความเร็วอีกครั้ง จับเสื้อของคนข้างหน้าอย่างแน่นหนา
เสียงโซ่กระทบกันจากด้านหลังค่อยๆ ใกล้เข้ามา ชายข้างหน้าเสี่ยวฮุ่ยพาเธอมาถึงชั้นหนึ่ง และหาห้องเข้าไปซ่อนอย่างรวดเร็ว
"ทางตัน?" เสี่ยวฮุ่ยหยุดชะงักที่ประตู ในขณะที่ชายข้างเธอเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าเพียงใบเดียวในห้องโดยไม่ลังเล
ในสถานการณ์นี้ เสี่ยวฮุ่ยเหลือทางเลือกเพียงสองทาง หนึ่งคือหนีไปคนเดียว สองคือซ่อนในตู้พร้อมกับชายคนนั้น
เสียงโซ่ลากบนพื้นดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงเข้าไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าด้วย
ประตูตู้ปิดลง เธอรู้สึกเหมือนเข้าสู่โลกอีกใบ เงียบ มืด สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจคือยังมีเพื่อนอยู่ข้างๆ
เครื่องสำอางบนใบหน้าเลอะไปหมดแล้ว เสี่ยวฮุ่ยปิดปากตัวเอง มองออกไปผ่านช่องว่างของประตูตู้
โซ่เหล็กลากบนพื้น หมอในเสื้อคลุมเปื้อนเลือดหยุดที่ประตู ค้อนเหล็กเคาะกรอบประตู ใบหน้าที่ถูกเย็บปะติดปะต่อยื่นเข้ามาในห้อง
หัวใจของเสี่ยวฮุ่ยเต้นรัว เธอกัดนิ้วตัวเอง หดตัวในมุมตู้ แล้วสวดมนต์ในใจ: "อย่าเข้ามา อย่าเข้ามาเด็ดขาด"
บางทีพระเจ้าอาจได้ยินเสียงของเธอ หมอเพียงแค่มองดูแล้วก็รีบถือค้อนเหล็กจากไป
หัวใจที่เคยแขวนไว้ในที่สุดก็ลงมา เสี่ยวฮุ่ยถอนหายใจ แตะแขนของคนข้างๆ เบาๆ: "ดูเหมือนปีศาจจะไม่พบเรา เดี๋ยว เรากลับไปรวมกับคนอื่นกันเถอะ"
ในตู้แคบๆ มีเพียงเสียงของเสี่ยวฮุ่ยคนเดียว ไม่มีการตอบสนองเป็นเวลานาน เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง หันไปมอง
ชายที่ซ่อนอยู่ในตู้กับเธอมีรูปร่างได้สัดส่วน ไม่อ้วนไม่ผอม
"ไม่ใช่โหวจื่อหรือเหล่าเจ้า พี่เฟิงสูงกว่าเขา เหอซานต่ำกว่าเขาเล็กน้อย" เสี่ยวฮุ่ยลองเรียกอย่างระมัดระวัง: "เหล่าซ่ง?"
ยังคงไม่มีการตอบสนอง หัวใจของเสี่ยวฮุ่ยเต้นผิดจังหวะ: "เหล่าเจ้าบอกว่าในกลุ่มเรามีคนเกินมาหนึ่งคน..."
เลือดเริ่มไหลขึ้นศีรษะ หน้าอกแน่น หายใจไม่ออก มีความรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทัน เสี่ยวฮุ่ยหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋า อาศัยแสงสลัวจากหน้าจอ ส่องไปที่ข้างๆ
ในตู้ที่มืดและปิดสนิท ใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษที่ไม่คุ้นเคยกำลังจ้องมองเธออย่างไม่กะพริบตา
โทรศัพท์หลุดจากปลายนิ้ว หลังจากความเงียบสงัดสองสามวินาที เสียงกรีดร้องที่แทบจะทะลุแก้วหูก็ดังออกมาจากตู้เสื้อผ้า!
เสี่ยวฮุ่ยพยายามถอยหลังสุดกำลัง แต่ในตู้มีพื้นที่จำกัด เธอถอยหลังอย่างแรง ท้ายทอยกระแทกกับผนังตู้โดยตรง
ไม่รู้ว่าเพราะความเจ็บหรือความกลัว พี่สาวที่แต่งตัวทันสมัยและเซ็กซี่คนนี้กุมศีรษะนั่งทรุดลงกับพื้น ดูเหมือนจะเป็นลมในไม่ช้า
"บอกพวกคุณแล้วว่า อย่าเล่นโทรศัพท์ในบ้านผีสิงของผม" เฉินเกอเปิดประตูตู้ เก็บโทรศัพท์ที่ตกพื้นใส่กระเป๋าเด็กผู้หญิง หยิบโทรศัพท์ของตัวเองติดต่อซวี หว่าน: "เสี่ยวหว่าน อย่าให้พวกเขาลงมาชั้นหนึ่งก่อน"
หลังจากสั่งงานเสร็จ เขาแบกเสี่ยวฮุ่ยเข้าห้องน้ำ เปิดอ่างอาบน้ำ และพาเสี่ยวฮุ่ยออกจากฉากผ่านทางเดินพนักงาน
"คนไม่พอใช้จริงๆ" เฉินเกอหาผ้าขนหนูมารองหลังศีรษะของเสี่ยวฮุ่ย แล้วกลับเข้าไปในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนอีกครั้ง
"ตอนนี้เหลืออีกหกคน"
เฉินเกอคืนสภาพทางเข้า แล้วโทรหาซวี หว่าน: "เสี่ยวหว่าน ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?"
"ห้องแรกที่มุมซ้ายชั้นสองมีคนอยู่ เดี๋ยวฉันจะไล่เขาออกมา คุณสามารถอ้อมไปทางขวาเพื่อให้เขา 'ประหลาดใจ'"
"เสี่ยวหว่าน คุณเริ่มซนแล้วนะ"
"เทียบกับเจ้านาย ฉันยังมีอีกเยอะที่ต้องเรียนรู้"


## บทที่ 32 ดูเหมือนจะมีผีจริงๆ

โหวจื่อหลบอยู่บนบันไดชั้นสองคนเดียว คอยสังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัวตลอดเวลา
เขายืนอยู่ที่มุมกำแพง สามารถมองเห็นทางเข้าระเบียงทั้งชั้นสองและชั้นสามได้พร้อมกัน ไม่ว่าฆาตกรจะมาจากทิศทางไหน เขาก็สามารถหลบหนีได้อย่างรวดเร็วที่สุด
แสงไฟในฉากดูเหมือนจะมืดลงกว่าเดิม ในระเบียงที่มืดสนิท เสียงดนตรีประกอบอันน่าขนลุกทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว
โหวจื่อบีบตัวเองอย่างแรง แล้วสูดหายใจลึก ในฐานะนักศึกษาแพทย์ เขารู้ดีว่าความเจ็บปวดเล็กน้อยและออกซิเจนที่เพียงพอสามารถทำให้คนสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
"มีปัญหากับเวลาที่ปีศาจปรากฏตัว เหล่าเจ้าเพิ่งค้นพบว่ามีคนที่แปดปะปนอยู่ในกลุ่มพวกเรา ปีศาจก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว นี่คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" เขานึกทบทวนเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น: "หลังจากเหล่าเจ้าพบว่ามีคนเกินมาหนึ่งคน ทุกคนก็ตกใจ ถ้าตอนนั้นพี่เฟิงสามารถหยิบโทรศัพท์ออกมาดูหน้าทุกคนให้ชัดเจน ก็จะต้องหาคนที่แปดได้แน่นอน พวกเราพลาดโอกาสแรกไปแล้ว หลังจากปีศาจพุ่งเข้ามา ถ้าทุกคนยืนอยู่กับที่ไม่ตกใจกลัวมัน พวกเราก็จะไม่แตกกระเจิง พวกเราพลาดโอกาสที่สองไปแล้ว"
โหวจื่อถอนหายใจเบา ๆ: "ถึงแม้ทุกคนจะกลัวเมื่อปีศาจพุ่งเข้ามา แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นต้องวิ่งหนี ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะคนแรกที่วิ่งหนี เขาเป็นคนเริ่มต้น รบกวนความคิดของพวกเรา ถ้าฉันเดาไม่ผิด คนแรกที่วิ่งหนีน่าจะเป็นคนที่เกินมานั่นแหละ เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องของเสี่ยวฮุ่ย เธอเป็นคนที่สองที่วิ่งหนี อยู่ใกล้คนนั้นมากที่สุด นี่ก็เป็นการยืนยันทางอ้อมว่าการคาดเดาของฉันไม่ผิด"
เขายิ้มขมขื่น การเดาถูกเป็นเรื่องหนึ่ง แต่กลัวหรือไม่กลัวเป็นอีกเรื่องหนึ่ง การหลบซ่อนคนเดียวในสภาพแวดล้อมที่น่ากลัวขนาดนี้ ทำให้รู้สึกเหมือนหลังเย็นวาบไปหมด: "ปีศาจและคนที่แปดที่เกินมาร่วมมือกัน ใช้จิตวิทยาของคนหนีทัพและจิตวิทยาฝูงชนให้ความกลัวแพร่กระจาย แยกพวกเราออกจากกัน แล้วค่อย ๆ กำจัดทีละคน แค่เพื่อจะหลอกคน จำเป็นต้องยกระดับไปถึงขั้นกลยุทธ์ขนาดนั้นเลยหรือ?"
โหวจื่อเป็นคนฉลาดมาก แต่เขาก็ขี้ขลาดมากเช่นกัน ปกติที่โรงเรียนไม่เคยกล้าเข้าออกห้องทดลองคนเดียวเลย: "ฉันต้องรีบบอกข่าวนี้ให้พี่เฟิงและคนอื่น ๆ รู้ แล้วไปรวมตัวกับพวกเขา"
หยิบโทรศัพท์ออกมา แสงจากหน้าจอส่องไปด้านหลัง เขาสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที: "ทำไมตุ๊กตาผ้านี่มาอยู่ในบันไดได้? ฉันไม่ได้โยนมันไว้ที่ระเบียงชั้นสามหรอกเหรอ?"
โหวจื่อกลัวว่าจะดึงดูดปีศาจมา จึงไม่กล้าเปิดไฟฉาย เขาปรับความสว่างหน้าจอให้สูงขึ้นแล้วส่องไปที่ริมกำแพง ตรงนั้นมีตุ๊กตาผ้าขาดๆ วางนอนราบอยู่
"ตอนที่วิ่งมีใครเตะมันตกลงมาชั้นล่างโดยไม่ตั้งใจหรือเปล่า?" คิดไปคิดมา โหวจื่อก็คิดได้แค่คำอธิบายนี้ ในตัวตุ๊กตาผ้ามีกระดาษยัดอยู่ ไม่มีชิ้นส่วนกลไกใด ๆ แน่นอนว่าไม่สามารถควบคุมระยะไกลได้: "ดูน่ากลัวอยู่นะ"
ตุ๊กตาผ้านี้นอกจากจะดูเก่าๆ หน่อยแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่น่ากลัวเป็นพิเศษ แต่ยิ่งมองนาน ๆ ก็จะเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ราวกับว่ามันมีชีวิตอยู่
โหวจื่อเองก็รู้สึกว่าประหลาด เขาจ้องมองตุ๊กตาผ้าบนพื้น รู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่ตุ๊กตา แต่เป็นเด็กผู้หญิงตัวน้อย ๆ ที่น่าสงสาร และยังมีความรู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง
"ต้องเป็นภาพลวงตาแน่ ๆ ฉันต้องอยู่ให้ห่างจากของพวกนี้ เล่นบ้านผีสิงแค่นี้ แต่เกือบจะทำให้ฉันมีปัญหาทางจิตแล้ว" โหวจื่อโทรหาพี่เฟิง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นที่ระเบียงชั้นสาม
"เขาอยู่ชั้นสามเหรอ? หรือว่าเหมือนเหล่าเจ้า ทำโทรศัพท์หล่นโดยไม่ตั้งใจ?"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในบ้านผีสิง ทำให้บรรยากาศยิ่งน่ากลัวมากขึ้น
โหวจื่อไม่ได้วางสาย เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วค่อย ๆ ขึ้นไปชั้นสาม เขาแอบอยู่ที่ทางเข้าระเบียงแล้วมองเข้าไปข้างใน โทรศัพท์ของพี่เฟิงวางอยู่บนระเบียง
"โทรศัพท์ของเหล่าเจ้าและพี่เฟิงไม่ได้อยู่กับตัว ได้แต่ลองโทรหาคนอื่น ๆ ดู" โหวจื่อยืนอยู่ที่บันไดชั้นสามคนเดียว มองระเบียงที่ว่างเปล่า และประตูห้องสองข้างที่เปิดปิดตามแรงลม กลัวจนขาสั่น
เขาเลื่อนหน้าจออย่างบ้าคลั่ง ค้นหาเบอร์โทรศัพท์ของคนอื่น ๆ แต่ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็สั่น แล้วเสียงก็ดังขึ้นมาทันที
"เชี่ย! เกิดอะไรขึ้น!" ก้มลงดู มีคนโทรมาหาเขา: "ซือหลิง? เธอหาฉันทำไม? หรือว่าตอนนี้เธอก็อยู่คนเดียว?"
ต่อหน้าผู้หญิง โหวจื่อมักจะแสดงออกว่าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น นี่เป็นปัญหาทั่วไปของหนุ่มๆ ที่มีเลือดร้อน: "ซือหลิง เธอพลัดหลงกับคนอื่นเหรอ? ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปหาเธอ"
"ฉันถูกขังอยู่ในห้องหนึ่งที่ชั้นสาม ไม่ได้เห็นเลขห้องชัดเจน พวกนายรีบมาเร็ว ห้องนี้มันไม่ปกติ!" ซือหลิงเป็นเด็กผู้หญิงที่เงียบ ๆ ตอนนี้น้ำเสียงของเธอเร่งรีบ ท่าทางเหมือนกำลังจะร้องไห้ ไม่รู้ว่าเธอเจออะไรมา
"ค่อย ๆ เล่า ทำไมเธอถึงถูกขังในห้อง? ห้องเดี่ยวสองข้างระเบียงน่าจะล็อกไม่ได้นี่นา?" โหวจื่อพูดพลางเดินไปตามระเบียง พยายามระบุตำแหน่งของซือหลิงจากเสียง
"ฉันก็ไม่รู้ หลังจากหลบเข้ามาปิดประตู ก็เปิดไม่ออกอีกเลย! และห้องนี้ก็แตกต่างจากห้องอื่น ๆ ตรงกลางห้องมีตุ๊กตาผ้าสองตัวนั่งเรียงกันอยู่!"
"นั่งเหรอ?!" พอพูดถึงตุ๊กตาผ้า ขนของโหวจื่อก็ลุกชัน เขารู้ดีว่าตุ๊กตาผ้าในบ้านผีสิงนี้มีอะไรแปลก ๆ มากแค่ไหน
"พวกนายรีบมาเร็ว!" เสียงของซือหลิงค่อย ๆ แหลมขึ้น ดูเหมือนกำลังจะสติแตก
"เดี๋ยวนี้เลย! เธออยู่ให้ห่างจากตุ๊กตาพวกนั้นก่อน ทำตามที่เหอซานบอกไว้ก่อนหน้านี้ อย่าแตะต้องอะไรในห้องทั้งนั้น ฉันสงสัยว่าตุ๊กตาพวกนั้น..." โหวจื่อพูดได้ครึ่งทาง ก็หยุดกะทันหัน เขาจ้องมองไปข้างหน้า ที่ห่างจากปลายเท้าของเขาครึ่งเมตรมีตุ๊กตาผ้านอนราบอยู่
เขาแทบจะกลั้นแรงกระตุ้นที่จะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง แล้วค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปที่หน้าตุ๊กตาผ้า
"ผมยาว สีหน้าเจ็บปวดและรู้สึกผิด ดูไม่เหมือนกับตุ๊กตาในระเบียงทางเดิน รู้สึกว่าดูโตกว่าตัวนั้นมาก" พูดจบ โหวจื่อเองก็ตาโต: "บ้าชัด ทำไมฉันถึงวิเคราะห์อะไรได้มากมายขนาดนี้จากตุ๊กตาตัวหนึ่ง? เป็นฉันที่กลัวจนเห็นภาพหลอนหรือเปล่า? หรือว่าตุ๊กตานี่ทำมาสมจริงเกินไป? รู้สึกเหมือนพวกมันมีชีวิตเหมือนคน และมีความรู้สึกของตัวเองด้วย"
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ แค่ตุ๊กตาผ้าตรงหน้าไม่เหมือนกับตุ๊กตาในบันไดก็พอแล้ว อย่างน้อยก็แสดงว่าตุ๊กตาพวกนี้ไม่สามารถเคลื่อนที่ได้เอง เรื่องยังไม่ได้แย่ถึงขั้นเลวร้ายที่สุด สิ่งที่ฉันต้องทำเร่งด่วนตอนนี้คือช่วยซือหลิงออกมา" สั่นศีรษะ โหวจื่อให้กำลังใจตัวเอง: "ฉันแค่ทำให้ตัวเองกลัวเอง ถ้าเป็นตุ๊กตาผ้าในระเบียงตามมา มันจะมาอยู่ข้างหน้าฉันได้ยังไง? มันควรจะอยู่ข้างหลังฉันสิ ดูเหมือนนี่เป็นแค่เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ ของเจ้าของบ้านผีสิง ไม่มีความจำเป็นต้องกลัวเลย"
พูดจบ เขาก็แอบมองไปข้างหลังด้วยความกลัว: "ฉันบอกแล้วไงว่าไม่จำเป็นต้อง..."
สายตาของโหวจื่อค้างอยู่ที่จุดห่างจากด้านหลังเขาหนึ่งเมตร ครึ่งประโยคที่เหลือถูกกลืนกลับไป เพราะตรงนั้นมีตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งนอนคว่ำอยู่เงียบ ๆ


## บทที่ 33 วิธีใช้ประกาศตามหาคนอย่างถูกต้อง

ขาสั่น ถ้าร่างกายไม่ได้ไม่เชื่อฟังเขาบ้าง โหวจื่อคงจะตบตัวเองไปแล้ว การตั้งคำมั่นในบ้านผีสิงแบบนี้ เขาคิดว่าชาตินี้คงไม่มีทางทำอีกแล้ว
พลัดหลงจากเพื่อนร่วมทีม โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ยืนอยู่คนเดียวกลางทางเดินมืดๆ เผชิญหน้ากับฆาตกรโรคจิตที่อาจปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ ที่สำคัญคือด้านหลังยังมีตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งที่สลัดไม่หลุดตามมาอีก ประสบการณ์บ้านผีสิงระดับนรกแบบนี้ ทำให้โหวจื่อแทบหายใจไม่ออก: "ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้? มันตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมมันถึงเคลื่อนไหวได้?"
สมองพลันเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ประสบการณ์ชีวิตยี่สิบปีแรกถูกทำลายอย่างไร้ความปรานี โหวจื่อกำโทรศัพท์ไว้ ร่างกายสั่นไม่หยุด
"โหวจื่อ นายมาถึงหรือยัง! เร็ว! ช่วยฉันออกไปที! ฉันรู้สึกว่าตุ๊กตาผ้าตรงกลางห้องกำลังมองฉัน! พวกมันดูเหมือนกำลังมองฉันจริงๆ!" ปลายสายเป็นเสียงอีกคนที่กรีดร้องเหมือนคนเกือบบ้า สถานการณ์ของซือหลิงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน
"พี่สาว ฉันจะช่วยเธอ แล้วใครจะช่วยฉันล่ะ?" สัญชาตญาณทางชีวภาพทำให้โหวจื่อถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ข้อเท้าเหมือนไปชนอะไรบางอย่าง เขาก้มลงมองโดยอัตโนมัติ ตุ๊กตาผ้าที่เมื่อกี้อยู่ข้างหน้าเขาตอนนี้มาอยู่ข้างรองเท้าเขาแล้ว
ผมสีดำดูมีเนื้อสัมผัส ใบหน้าที่มีร่องรอยไหม้เงยขึ้นเล็กน้อย แม้จะมองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าชัดๆ แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาด
"มันกำลังยิ้ม!"
โหวจื่อไม่รู้ว่าทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ผุดขึ้นมาในใจ ตอนนี้เขาก็ไม่อยากคิดว่าทำไมอีกแล้ว เขารู้สึกว่าในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงสิบนาทีนี้ เขาได้ประสบกับอะไรมากเกินไปแล้ว
เขาเกร็งหน้า ขยับเท้า พยายามจะออกไป แต่อาจเพราะยืนนานเกินไป หรือเพราะความตื่นเต้นมากเกินไป กล้ามเนื้อน่องพองเป็นก้อนใหญ่ ความเจ็บปวดที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันแล่นเข้าสู่หัวใจ
"เฮ้ย! เป็นตะคริว!"
โหวจื่อล้มลงกับพื้นทันที ตอนนี้เขาไม่สนใจหน้าตาอะไรทั้งนั้น กอดขาตัวเอง แล้วตะโกนออกมาดังลั่นในทางเดิน: "มีใครไหม! ฉันไม่เล่นแล้ว ฉันไม่เล่นแล้ว!"
เฉินเกอกับเสี่ยวหว่านตอนนี้อยู่ที่ชั้นหนึ่ง พวกเขาเพิ่งช่วยกันส่งเหล่าซ่งที่ตกใจจนงงไปออกจากฉาก พอกลับมาจากทางเดินพนักงานก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจากชั้นสาม
เพื่อความปลอดภัยของผู้เล่น ทั้งสองคนไม่กล้าชักช้า วิ่งขึ้นไปที่ชั้นสามทันที
พอเข้าไปในทางเดิน เฉินเกอก็เห็นโหวจื่อที่กำลังกลิ้งไปมาบนพื้น เขาพยักหน้าให้เสี่ยวหว่านถอยหลัง ส่วนตัวเองเปิดไฟฉายเดินเข้าไป: "เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"ฉันไม่เล่นแล้ว ฉันจะไม่เล่นอีกแล้ว ปล่อยให้ฉันไปเถอะ"
โหวจื่อเทียบกับตอนที่เข้ามา เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
เฉินเกอไม่ได้ตอบรับทันที เขาย่อตัวลง กดที่หัวเข่าของโหวจื่อ: "ออกแรง เหยียดเข่าให้ตรง"
ในขณะที่ช่วยโหวจื่อบรรเทาความเจ็บปวด เฉินเกอก็กวาดตามองรอบๆ ในใจเขาก็รู้สึกแปลกใจ: "ฉันกับเสี่ยวหว่านไม่ได้อยู่ในบ้านผีสิง แล้วทำไมคนนี้ถึงตกใจขนาดนี้?"
บนพื้นนอกจากตุ๊กตาผ้าสองตัวแล้ว ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ เฉินเกอลองถามอย่างระมัดระวัง: "พี่ชาย เมื่อกี้คุณเห็นอะไรหรือ?"
"ฉันเห็นอะไรน่ะเหรอ นายไม่รู้เลยเหรอ?" ตาของโหวจื่อแดงก่ำ ท่าทางเหมือนคนที่ถูกรังแก: "ตุ๊กตาผ้าสองตัวนี้วิ่งไล่ฉัน นายเป็นคนควบคุมใช่ไหม? นายต้องแอบอยู่หลังกล้องวงจรปิดแล้วหัวเราะอยู่แน่ๆ ใช่ไหม?"
"ตุ๊กตาผ้าวิ่งไล่คุณ?" เฉินเกอหยุดชั่วครู่ ไม่ได้บอกความจริงกับโหวจื่อ เขาไม่อยากทำร้ายจิตใจเด็กของอีกฝ่ายอีกต่อไป: "ผมจะพาคุณออกไปก่อน"
"เดี๋ยวก่อน ในห้องยังมีคนถูกขังอยู่อีกคน เกือบจะถูกกลัวจนบ้าแล้ว พาเธอออกไปด้วยนะ" โหวจื่อถือโทรศัพท์คุยกับซือหลิง
ขณะที่เขาไม่ทันระวัง เฉินเกอก็เก็บตุ๊กตาผ้าสองตัวบนพื้นขึ้นมา วางไว้บนฝ่ามือ
ตุ๊กตาผ้าดูไม่ใหญ่ ไม่ได้ประณีตอะไร เหมือนของเล่นที่เด็กๆ ทำเองในชั่วโมงงานฝีมือ
"ตัวเล็กๆ สองตัวนี้ทำให้ผู้ใหญ่กลัวจนเป็นตะคริวได้?" เฉินเกอยื่นนิ้วแตะที่แก้มของตุ๊กตา ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกผิดหรือไม่ เขากลับรู้สึกถึงความรังเกียจไม่พอใจแต่ก็ไม่สามารถต่อต้านได้ จึงจำต้องยอมรับความรู้สึกอย่างจำนนจากตุ๊กตา
"น่าสนใจนะ..."
ท่ามกลางเสียงร้องขอความช่วยเหลือของซือหลิง ในที่สุดเฉินเกอกับโหวจื่อก็พบห้องที่เธออยู่ และเปิดประตูจากด้านนอก
"ไม่ต้องกลัว ฉันจะพาพวกคุณออกไปเดี๋ยวนี้"
นักศึกษาสาวที่เงียบขรึมคนนี้ไม่ได้สนใจเฉินเกอ เธอพิงอยู่ที่มุมห้อง ริมฝีปากซีดขาว ตกใจจนพูดติดอ่าง: "ตุ๊กตากำลังมองฉัน ฉันหลบไปไหน มันก็มองไปที่นั่น!"
"ตุ๊กตาอีกแล้วเหรอ?" เฉินเกอมองไปที่กลางห้อง ที่นั่นมีตุ๊กตาผ้าขนาดใหญ่กว่านอนอยู่สองตัว
"พวกมันนั่งอยู่ก่อนหน้านี้! จริงๆ นะ!" ดวงตาสวยของซือหลิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ฉันรู้ นี่เป็น...โปรเจกต์ของพวกเรา" เฉินเกอปลอบเด็กผู้หญิง เดินไปที่ข้างตุ๊กตา ตุ๊กตาสองตัว ตัวหนึ่งเย็บหนวดไว้ อีกตัวหนึ่งสวมผ้ากันเปื้อน
"ดูจากการแต่งตัว น่าจะเป็นพ่อกับแม่" เขาวางตุ๊กตาในมือลงบนพื้นด้วย ตุ๊กตาทั้งสี่ตัวดูเหมือนครอบครัวสี่คน
"นี่ตรงกับจำนวนผู้เสียชีวิตในคดีฆาตกรรมทั้งครอบครัวที่อพาร์ตเมนต์ผิงอันเลย ฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนจำลองมาจากอพาร์ตเมนต์ผิงอัน นี่หมายความว่าตุ๊กตาผ้าสี่ตัวนี้แทนผู้เสียชีวิตทั้งสี่คนในตอนนั้นหรือ?" พอเฉินเกอคิดถึงตรงนี้ โทรศัพท์มือถือสีดำในกระเป๋าของเขาก็สั่นขึ้นมาทันที หยิบออกมาดู บนนั้นมีข้อความเพิ่มขึ้นมาหนึ่งข้อความ
"ผู้ได้รับการคุ้มครองจากปีศาจร้ายผู้โชคดี! คุณได้เปิดใช้งานภารกิจซ่อนเร้นเพียงหนึ่งเดียวของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนแล้ว! ความยึดมั่นของผู้ตายยังไม่ได้ปล่อยวาง ทำให้ความปรารถนาของพวกเขาสำเร็จ พวกเขาจึงจะยอมรับใช้คุณ"
"ภารกิจซ่อนเร้นเพียงหนึ่งเดียว? ฉากใหม่ที่โทรศัพท์มือถือสีดำเปิดยังมีภารกิจซ่อนเร้นด้วย?" นี่เป็นการค้นพบครั้งสำคัญสำหรับเฉินเกอ: "ความยึดมั่นของผู้เสียชีวิตที่อพาร์ตเมนต์ผิงอันต้องเกี่ยวข้องกับหวังฉีแน่นอน การนำหวังฉีมาลงโทษตามกฎหมาย ให้เขาได้รับการลงโทษที่สมควร น่าจะถือว่าเป็นการทำให้ความปรารถนาของพวกเขาสำเร็จแล้วใช่ไหม?"
เฉินเกอพยุงซือหลิงกับโหวจื่อลงไปข้างล่าง แต่ในหัวกำลังคิดเรื่องภารกิจซ่อนเร้น
หลังจากพวกเขาออกมาจากทางเดินพนักงาน เฉินเกอไม่ได้รีบกลับไปที่ฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนทันที แต่วิ่งไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์คนเดียว เขาหยิบประกาศตามหาคนของหวังฉีออกมาจากก้นกล่อง
"สิ่งนี้น่าจะมีประโยชน์สำหรับผู้เสียชีวิต" ด้วยความคิดที่จะลองดู เฉินเกอกลับไปที่ชั้นสาม เข้าไปในห้องที่ซือหลิงเคยอยู่
พอเข้าประตูไป เฉินเกอก็เห็นภาพแปลกประหลาด
ตุ๊กตาที่แทนพ่อแม่และพี่สาวทั้งสามตัวยังคงนอนราบอยู่ที่เดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ แต่ตุ๊กตาตัวที่เล็กที่สุดกลับคลานมาอยู่ที่ประตู ดูเหมือนกำลังจะวิ่งออกไป
เฉินเกอหยิบตุ๊กตาที่อยู่ข้างเท้าขึ้นมาไว้ตรงหน้า พิจารณาอย่างละเอียด ตุ๊กตาตัวนี้เหมือนกับถูกจับได้ว่าแกล้งตาย ไม่เพียงแต่ไม่น่ากลัว ในสายตาของเขากลับดูน่ารักด้วยซ้ำ: "ซานเหนียนของผู้ตายน่าจะฝังอยู่ในพวกมัน"
ปิดประตูห้อง เฉินเกอถือตุ๊กตานั่งลงตรงกลางห้อง: "บางที เราอาจจะคุยกันได้"


## บทที่ 34 ความดี

เฉินเกอนั่งอยู่คนเดียวในห้องมืดสนิท พูดพึมพำกับตุ๊กตาผ้าสี่ตัวตรงหน้า ภาพที่เห็นช่างน่าขนลุก โชคดีที่ไม่มีใครเห็นภาพนี้
"ฉันไม่รู้ว่าทำไมพวกเธอถึงปรากฏตัวในบ้านสยองขวัญของฉัน และไม่รู้ด้วยว่าควรเรียกพวกเธอว่าอะไร แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันรับรองได้ ฉันไม่มีเจตนาร้าย"
ในห้องมีเพียงเสียงของเฉินเกอก้องกังวาน เขามองตุ๊กตาผ้าสี่ตัวตรงหน้า และเกิดความรู้สึกขัดแย้งในใจ
ในขณะที่หวังให้พวกมันตอบสนอง เห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด แต่ก็กลัวว่าตุ๊กตาจะเคลื่อนไหวเองอย่างกะทันหัน และทำอะไรอันตราย
หลังผ่านไปไม่กี่วินาที เฉินเกอคิดว่าตัวเองคงคิดมากเกินไป เขาตัดสินใจเปลี่ยนวิธี: "ฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนจำลองเหตุการณ์ที่อพาร์ตเมนต์ผิงอันเมื่อห้าปีก่อน พวกเธอทั้งสี่คงเป็นเหยื่อในคดีฆ่าล้างตระกูลนั้น..."
อาจเพราะพูดถึงเรื่องเจ็บปวด เฉินเกอรู้สึกได้ชัดว่าอุณหภูมิในห้องลดลงไปหลายองศา กลอนประตูปิดลงเองโดยไม่รู้ตัวว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เฟอร์นิเจอร์รอบๆ เริ่มสั่นไหวเบาๆ
"ตอนนี้คดีนั้นถูกเปิดโปงแล้ว! คนบ้าที่ทำร้ายพวกเธอ ทำลายชีวิตที่สวยงามของพวกเธอ กำลังรับโทษตามกฎหมายอย่างเข้มงวด!" เฉินเกอรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดคลิปข่าวจากอินเทอร์เน็ต: "ดูสิ คนร้ายถูกจับแล้ว และคนที่จับเขาก็คือฉันเอง!"
เฉินเกอรู้ดีว่าความยึดมั่นของตุ๊กตาทั้งสี่เกี่ยวข้องกับหวังฉี เขาจึงพยายามใช้วิดีโอพิสูจน์ว่าตัวเองคือคนที่จับคนร้ายได้ แต่ผลลัพธ์ไม่ค่อยดีนัก
บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ อากาศหนักอึ้ง เฉินเกอร้อนใจแต่ไม่รู้จะทำอย่างไร ปัญหาใหญ่ที่สุดคือทั้งสองฝ่ายไม่สามารถสื่อสารกันได้
สถานการณ์ไม่ดี แต่เฉินเกอไม่คิดจะถอย บ้านสยองขวัญนี้คือทุกอย่างของเขา หากปล่อยให้ตุ๊กตาทั้งสี่ก่อกวนอยู่ในนั้น มีปัจจัยที่ไม่รู้มากเกินไป อาจเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขึ้นได้วันใดวันหนึ่ง
"ใจเย็นๆ! ฉันมาช่วยพวกเธอนะ!" ตุ๊กตาไม่ฟังคำพูดของเฉินเกอเลย เขาพูดมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์
"ดูเหมือนต้องลองของสิ่งนี้แล้ว" เฉินเกอหยิบประกาศตามหาคนของหวังฉีออกมาจากกระเป๋า กระดาษบางๆ ที่เหลืองซีดนี้มีคราบเลือดติดอยู่ นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรพิเศษ
แต่แปลกมาก เมื่อเฉินเกอนำประกาศตามหาคนนี้ออกมา เสียงวุ่นวายในห้องก็เบาลงทันที บรรยากาศไม่ตึงเครียดอีกต่อไป เหมือนมือที่บีบคอไว้ค่อยๆ คลายออก
"พวกเธอต้องการสิ่งนี้หรือ?" ประกาศตามหาคนให้ผลดีกว่าที่เฉินเกอคาดไว้มาก เขาวางกระดาษไว้ตรงกลางระหว่างตุ๊กตาทั้งสี่ตัว เมื่อร่างของตุ๊กตาสัมผัสกับกระดาษเหลืองซีด ประกาศตามหาคนนั้นก็เหมือนถูกลมแรงพัด เริ่ม "ดิ้นรน" อย่างบ้าคลั่ง
สถานการณ์ตรงหน้าช่างประหลาด กระดาษแผ่นหนึ่งถูกล้อมด้วยตุ๊กตาสี่ตัว ในห้องไม่มีลมพัดเลย แต่พวกมันกลับสั่นไหวทั้งหมด
เฉินเกอจ้องมองอย่างใกล้ชิด หลังผ่านไปไม่กี่นาที บนประกาศตามหาคนก็ปรากฏโครงร่างใบหน้าคนขึ้นมาอย่างเลือนราง ดูคล้ายกับหวังฉีอยู่บ้าง
ก่อนที่เฉินเกอจะได้ดูให้ชัดเจน ใบหน้านั้นก็ถูกฉีกออก แล้วมุดเข้าไปในร่างของตุ๊กตาทั้งสี่ตัว จากนั้นห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
"แค่นี้เหรอ?"
โทรศัพท์มือถือสีดำในกระเป๋าสั่น เฉินเกอหยิบมันออกมา ข้อความใหม่ปรากฏบนหน้าจอ
"ภารกิจซ่อนเร้นเดียวในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนสำเร็จแล้ว! ค่าความชอบของผีร้ายเพิ่มขึ้นหนึ่ง ได้รับความปรารถนาดีจากซานเหนียนของเหยื่อในอพาร์ตเมนต์ผิงอัน พวกมันจะช่วยเก็บกวาดขยะทั้งหมดทุกวัน รักษาฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนให้คงสภาพเดิม"
มองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ เฉินเกอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมเป็นเวลานาน ไม่พูดอะไร: "แค่นี้ก็สำเร็จภารกิจซ่อนเร้นเดียวแล้วเหรอ?"
สมองของเขาสับสนเล็กน้อย: "ความสำเร็จของภารกิจทดสอบต้องเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ถึงจะได้รับรางวัลเป็นไอเทมซ่อนเร้น และไอเทมซ่อนเร้นก็เป็นกุญแจสำคัญในการทำภารกิจซ่อนเร้นของฉากให้สำเร็จ! นั่นหมายความว่าถ้าฉันต้องการควบคุมฉากสยองขวัญที่ปลดล็อกใหม่ในบ้านผีสิงอย่างสมบูรณ์ ฉันต้องทำภารกิจทดสอบที่เกี่ยวข้องให้สำเร็จเกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์"
ตอนนี้นึกย้อนถึงประสบการณ์ที่อพาร์ตเมนต์ผิงอัน ถ้าเขาไม่ไปสืบหาความจริง เขาอาจจะรอดชีวิตผ่านคืนนั้นไปได้อย่างปลอดภัย แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น ความสำเร็จของภารกิจก็จะต่ำมาก ไม่มีทางได้รับไอเทมซ่อนเร้นแน่นอน
"เจ้าเล่ห์จริง การตั้งค่าแบบนี้ชัดเจนว่ากำลังส่งเสริมให้ผู้เล่นไปเสี่ยงตาย" เฉินเกอเลื่อนดูโทรศัพท์มือถือสีดำ อยากตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติม เขาคลิกที่หัวข้อทีมผีปีศาจก่อน แต่น่าผิดหวังที่สมาชิกทีมยังแสดงเป็นศูนย์
"ภารกิจบอกว่าฉันได้รับความปรารถนาดีจากซานเหนียนของเหยื่อในอพาร์ตเมนต์ผิงอัน แต่ในหัวข้อทีมผีปีศาจกลับไม่มีอะไรแสดง นี่เป็นเพราะพวกมันยังไม่ยอมสวามิภักดิ์อย่างสมบูรณ์? หรือว่าซานเหนียนของเหยื่อไม่นับเป็นผีปีศาจ จึงไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ในโทรศัพท์มือถือสีดำ?"
เฉินเกอคิดไม่ออก เขาคลิกเปิดคลังไอเทม พบว่าประกาศตามหาคนของหวังฉียังอยู่ แต่ค่าความคลั่งแค้นบนนั้นกลายเป็นศูนย์แล้ว
"ค่าความคลั่งแค้นคืออะไรกันแน่? ทำไมซานเหนียนของเหยื่อถึงฉีกมันออกแล้วกินมันเข้าไป?"
ประตูสู่โลกที่ไม่รู้จักกำลังค่อยๆ เปิดออก เฉินเกอไม่สนใจว่าสิ่งเหล่านี้จะมีประโยชน์หรือไม่ เขาจดจำทุกอย่างไว้ในใจอย่างแน่นหนา
เขาเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ลุกขึ้นจากพื้น: "ซานเหนียนของเหยื่อไม่สามารถสื่อสารได้ แต่สามารถช่วยฉันรักษาสภาพฉากไว้ได้ โดยรวมแล้วข้อดีมีมากกว่าข้อเสีย"
การดูแลรักษาอุปกรณ์ประกอบฉากในบ้านผีสิงเป็นงานที่ยุ่งยาก การปรากฏตัวของซานเหนียนของเหยื่อช่วยประหยัดเวลาให้เฉินเกอได้มาก
มองตุ๊กตาผ้าบนพื้น ความกลัวสุดท้ายในใจเฉินเกอค่อยๆ จางหายไป: "จ้างผีปีศาจมาทำงานในบ้านสยองขวัญของฉัน ต่อไปอาจเป็นจริงได้"
เขาเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่วางใจจึงหันกลับไปมองอีกครั้ง ตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนของพ่อแม่และพี่สาวนอนอยู่ที่เดิม มีเพียงตุ๊กตาตัวเล็กที่สุดที่คลานไปอีกด้านหนึ่งคนเดียว ท่าทางลับๆ ล่อๆ ดูเหมือนกำลังจะแอบหนีออกไปอีกครั้ง
เห็นภาพนั้น เฉินเกอยิ้มน้อยๆ ในโลกนี้ไม่ใช่ว่าผีปีศาจทุกตนจะชั่วร้ายและโหดเหี้ยม อย่างเช่นตุ๊กตาตัวเล็กที่สุดตรงหน้านี้ มันเหมือนแมวที่อยากรู้อยากเห็นทุกอย่าง ทั้งซุกซนและขี้ขลาด
"ตัวน้อย อย่าวิ่งไปมาสิ ระวังจะโดนคนเหยียบนะ" เฉินเกอพูดจบก็เดินออกไป หลังจากช่วยให้เหยื่อในอพาร์ตเมนต์ผิงอันสมปรารถนา เขาเข้าใจโทรศัพท์มือถือสีดำลึกซึ้งขึ้น: "ฉากสยองขวัญที่ยังไม่ปลดล็อกในโทรศัพท์ คงไม่ได้มีไว้แค่เพื่อหลอกคนเท่านั้น แต่ละฉากล้วนมีเรื่องราวเบื้องหลัง เกี่ยวข้องกับเหตุและผลที่พัวพัน ในขณะเดียวกันก็เป็นการจัดหาที่อยู่ให้กับพวกมันที่ไร้บ้าน"
ปิดไฟฉาย เฉินเกอเดินในทางเดินมืดมิด วิ่งออกไปไกล แน่ใจว่าไม่มีใครได้ยิน มุมปากของเขาก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนสุนัขจิ้งจอก: "ไม่ต้องจ่ายเงินเดือนหรือสวัสดิการ ไม่บ่นว่าเหนื่อย ไม่มีอารมณ์ และยังเป็นผู้เชี่ยวชาญในการหลอกคนโดยกำเนิด พวกนี้เป็นพนักงานที่สมบูรณ์แบบที่สุดเลย!"
คนเจอเรื่องดีก็มีกำลังใจ เฉินเกอรู้สึกว่าตัวเองหลอกคนได้มีพลังมากขึ้นด้วย
"ล่าช้ามานาน ถึงเวลาจบเรื่องแล้ว ในบ้านผีสิงตอนนี้เหลือคนอยู่สามคน ลองคิดดูว่าจะเริ่มจากใครก่อนดี?"


## บทที่ 35 เกิดเรื่องขึ้นแล้วหรือ?

"ข้างนอกทำไมไม่มีเสียงอะไรแล้วล่ะ?" เหอซานหันไปมองเหล่าเจ้าแวบหนึ่ง "หรือว่าเราควรออกไปดูกัน?"
"ศัตรูไม่เคลื่อนไหว เราก็ไม่เคลื่อนไหว รอจนกว่าจะได้ยินเสียงกรีดร้อง เราค่อยออกไป แล้วค้นหาไปในทิศทางตรงข้าม วิธีนี้เราจะหลีกเลี่ยงสิ่งที่น่ากลัวได้แน่นอน" เหล่าเจ้าพูดอย่างมั่นใจ
"นี่เราทำแบบนี้ถือว่าขายเพื่อนร่วมทีมหรือเปล่า?"
"ขายเพื่อนร่วมทีมบ้าบออะไร นี่เราใช้ประโยชน์จากการเสียสละของเพื่อนร่วมทีม เพื่อแย่งชิงเวลาสู่ชัยชนะต่างหาก" เหล่าเจ้าอ้วนเหมือนลูกบอล เขายืนอยู่ข้างหลังเหอซาน น่าเสียดายที่ร่างเล็กๆ ของเหอซานบังร่างของเขาได้ไม่ถึงครึ่ง
"แล้วเราจะต้องซ่อนอีกนานแค่ไหน? ถ้าตอนนี้ในบ้านผีสิงเหลือแค่เราสองคนล่ะ?" เหอซานเป็นคนซื่อๆ มองรุ่นพี่ที่ซ่อนอยู่ข้างหลังตัวเอง รู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังหลอกใช้ตัวเอง
"ห้องทั้งหมดที่ชั้นสองเราค้นดูหมดแล้ว ห้องที่ชั้นสามเราก็ค้นไปเกือบหมดแล้ว ฉันสงสัยว่าทางออกอยู่ที่ชั้นหนึ่ง พูดอีกอย่างคือตอนนี้เราอยู่ใกล้ทางออกมากแล้ว" เหล่าเจ้าตบไหล่เหอซาน "สู้ๆ หน่อย อย่ายอมแพ้ตอนที่อยู่หน้าประตูแห่งความสำเร็จสิ"
"ในเวลาแบบนี้ นายยังมีอารมณ์มาป้อนน้ำใจให้ฉันอีกเหรอ?" เหอซานทำหน้าจนปัญญา ในใจมีความทุกข์แต่พูดไม่ออก เขามาที่นี่แค่เพื่อนำทางให้รุ่นพี่ ไม่ได้คิดจะเข้ามาเลยด้วยซ้ำ
"อย่าเพิ่งมองในแง่ร้ายสิ" เหล่าเจ้างอนิ้วเริ่มคำนวณ "ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเสียงกรีดร้องของโหวจื่อกับเสี่ยวฮุ่ย พวกเขาสองคนอาจจะถูกส่งออกไปแล้ว หักลบกับคนที่แปดที่แทรกซึมเข้ามาในกลุ่มเราก่อนหน้านี้ ก็คือตอนนี้ในบ้านผีสิงน่าจะยังมีคนจากโรงเรียนเราอยู่ห้าคน โอกาสที่ฆาตกรจะไล่ตามคนอื่นคือสามในห้า พวกเราไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเลย รอเฉยๆ ก็พอ"
"ได้ ฉันฟังนาย" นั่งยองๆ อยู่ที่ประตูห้อง เหอซานแนบตาที่ช่องประตูมองออกไปข้างนอก แค่ชั่วพริบตาเดียว ในระเบียงทางเดินที่มืดสลัวดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา
เขาขยี้ตาแล้วมองไปทางนั้นอีกครั้ง บนพื้นมีตุ๊กตาผ้าเก่าๆ อยู่อันหนึ่งโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"ฉันตาฝาดหรือ? บนพื้นมีตุ๊กตาผ้าอยู่แล้วเหรอ? เป็นไปไม่ได้นะ ฉันซ่อนอยู่ที่นี่เป็นสิบนาทีแล้ว จ้องมองข้างนอกตลอดเลยนะ" เหอซานตบหน้าตัวเองเบาๆ แล้วมองไปที่นั่นอีกครั้ง ตุ๊กตาผ้าไม่เพียงแต่มีอยู่จริง แต่ระยะห่างระหว่างมันกับประตูห้องยังใกล้ขึ้นอีก
"มันขยับเองได้เหรอ? หรือว่าฉันเครียดเกินไป เริ่มเห็นภาพหลอนแล้ว?" ส่ายหัว เหอซานมองไปอีกครั้ง แต่ตุ๊กตาผ้ากลับหายไปจากช่องประตูแล้ว
"แปลกจัง เป็นฉันมองผิดจริงๆ เหรอ?"
...
ที่ทางเดินสำหรับพนักงานชั้นหนึ่ง เฉินเกอเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดหมอทุบหัวกะโหลก เขาให้ซวีหว่านไปดูแลนักศึกษาแพทย์พวกนั้นข้างนอก ส่วนตัวเองเข้าไปในบ้านผีสิงเพื่อจับคนด้วยตัวเอง
สวมชุดหมอเปื้อนเลือด พันโซ่ที่สลักใบหน้าคนไว้รอบตัวทีละเส้น ถือค้อนกระโหลกร้าว สวมหน้ากากหนังคนปลอม ไม่ว่าจะเป็นความสูงหรือบุคลิก หมอทุบหัวกะโหลกที่เฉินเกอแสดงก็น่าเกรงขามกว่าเสี่ยวหว่านมาก
"พวกเด็กบ้านี่จะมาเล่นเกมประวิงเวลากับฉันเหรอ?" ทุกก้าวที่เดิน โซ่ก็จะส่งเสียงดัง ฟังดูแล้วมีความกดดันมาก แต่ก็จะเปิดเผยตำแหน่งของตัวเอง เฉินเกอเดินวนในฉากเป็นเวลาห้านาทีก็ยังไม่เห็นเงาคน
"คุณเจ้านาย ในกล้องวงจรปิดมองไม่เห็นคน พวกเขาน่าจะซ่อนอยู่ในห้องทั้งหมด คุณต้องตรวจดูทีละห้องแล้วล่ะ" เสียงของซวีหว่านดังมาจากหูฟัง "ฉันแนะนำว่าต่อไปควรติดกล้องวงจรปิดไว้ทุกมุมของบ้านผีสิง การติดกล้องไว้แค่ตรงทางแยกมีจุดบอดเยอะเกินไป"
"มีเงินแล้วค่อยว่ากัน" เฉินเกอถือค้อนเหล็ก ผลักประตูห้องทีละบาน เมื่อเขาเดินมาถึงมุมชั้นสอง จู่ๆ ก็เห็นตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งนอนอยู่หน้าประตูห้องหนึ่ง
"ตัวเล็กนี่วิ่งออกมาอีกแล้วเหรอ? แถมยังมานอนอยู่หน้าประตูห้องอีก" เฉินเกอถือค้อนเหล็ก คิดสักครู่ก็เข้าใจ "ในห้องคงมีคนซ่อนอยู่แน่ๆ ตัวเล็กกำลังช่วยฉันอยู่"
เขาทำเป็นไม่สังเกตเห็นอะไร เดินผ่านหน้าประตูบานนั้นไปอย่างไม่ใส่ใจ
เดินออกมาได้สิบกว่าเมตร เฉินเกอเก็บโซ่ที่ลากอยู่บนพื้นขึ้นมาถือไว้ในมือ แนบตัวกับผนังด้านข้างทางเดิน ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ประตูห้อง
เขาหลบอยู่ในจุดอับสายตา ย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง แล้วมองเข้าไปในห้องผ่านช่องประตู
...
ในห้อง เหอซานกับเหล่าเจ้าเอามือปิดปากแล้วเบียดกันอยู่หลังประตู
"เสียงโซ่หายไปแล้ว ฆาตกรน่าจะเดินไปไกลแล้ว" เหล่าเจ้าตกใจจนหน้าซีด แต่ยังพยายามทำตัวนิ่ง รักษาหน้าในฐานะรุ่นพี่เอาไว้ "จริงๆ แล้วฉันไม่กลัวเลยสักนิด ตามการคาดการณ์ของฉัน ฆาตกรเพิ่งขึ้นมาจากชั้นหนึ่ง ในเวลาอันสั้นเขาจะไม่กลับไปแน่นอน นี่คือโอกาสของเรา!"
เขาใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะลุกขึ้นจากพื้น "ตอนนี้พวกเราย้ายไปชั้นหนึ่งกันเลย จะได้หลบหลีกฆาตกรได้อย่างสมบูรณ์แบบ เล่นงานเขาอยู่ในกำมือเลย เสี่ยวซาน นายไปดูที่ประตูอีกทีสิ ถ้าแน่ใจว่าฆาตกรไปแล้ว พวกเราจะออกเดินทางทันที"
เหอซานก็คิดว่าสิ่งที่เหล่าเจ้าพูดมีเหตุผล เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แนบตัวกับประตูทันที มองออกไปข้างนอกผ่านช่องประตู
รู้สึกได้ถึงไอร้อนที่พ่นมาที่ใบหน้า สิ่งที่เหอซานเห็นครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา ไม่ใช่ระเบียงทางเดินที่มืดมิด ไม่ใช่ตุ๊กตาที่น่ากลัว แต่เป็นลูกตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดลูกหนึ่ง กำลังแนบอยู่อีกด้านของประตูและมองเข้ามาข้างใน!
"เหี้ยเอ๊ย!"
เหอซานรู้สึกเหมือนหนังศีรษะกำลังจะระเบิด เขาล้มลงบนพื้น คลานถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง
ภาพนี้ทำให้เหล่าเจ้าตกใจพอกัน "นายเห็นอะไรเหรอ?"
สิ่งที่ตอบเหล่าเจ้าคือเสียงกลอนประตูที่หมุน ประตูเก่าๆ ถูกผลักเปิดออก ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดสด แผ่ความชั่วร้ายและน่าสะพรึงกลัวปรากฏที่ประตู
เมื่อเห็นภาพนี้ เหล่าเจ้าถอยหลังไม่หยุด ราวกับต้องการยัดตัวเองเข้าไปในผนังอย่างนั้น
"อยู่ใกล้ผนังแบบนั้นไม่ดีนะ ถ้าในผนังมีคนล่ะ?" เฉินเกอยื่นมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋า แอบกดตัวเลือกควบคุมกลไกฉากในโทรศัพท์มือถือสีดำ
เหล่าเจ้าตกใจจนไขมันบนตัวสั่นระริก เขายังไม่เข้าใจความหมายของประโยคที่เฉินเกอพูด จู่ๆ หลังของเขาก็สัมผัสกับบางอย่าง
เขาหันไปมองโดยสัญชาตญาณ ผิวผนังที่เรียบถูกเปิดออกทั้งสองด้าน ในผนังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ไร้อารมณ์บนใบหน้าฝังอยู่!
สมองว่างเปล่า เหล่าเจ้ารู้สึกเหมือนถูกดูดพลังทั้งหมดออกไป ก้นกระแทกพื้น โลกหมุนคว้าง สายตาไม่สามารถโฟกัสได้อีกต่อไป
"สองท่าน การทดสอบจบแล้ว ผมจะพาคุณออกไป"
เฉินเกอเพิ่งพูดจบ จู่ๆ ก็มีเสียงแก้วแตกดังมาจากชั้นสาม ตามด้วยเสียงกรีดร้องของพี่เฟิง
"เกิดเรื่องแล้ว?" เฉินเกอรีบติดต่อเสี่ยวหว่านให้เข้ามา เขาทิ้งเหอซานกับเหล่าเจ้าไว้ แล้วรีบวิ่งขึ้นไปชั้นบน
ตามเสียงไป เฉินเกอพบพี่เฟิงในห้องหนึ่งบนชั้นสาม กำลังจับเก้าอี้ไม้ต่อสู้กับอะไรบางอย่างอยู่
เขาถอดหน้ากากออก รอจนพี่เฟิงในห้องดิ้นรนจนเหนื่อยแล้วล้มลงบนพื้น จึงเดินเข้าไป
"เกิดอะไรขึ้น?" เฉินเกอแย่งเก้าอี้มา โยนไปอีกทาง สภาพของพี่เฟิงตอนนี้ไม่ค่อยดีนัก ความกลัวในดวงตาเกือบจะทะลักออกมา "คุณเห็นอะไรแปลกๆ หรือเปล่า?"


## บทที่ 36 อันตราย

อีกไม่กี่วินาที พี่เฟิงก็ได้สติกลับมา เขาชี้ไปที่ห้องน้ำอย่างอ่อนแรง "กระจก..."
แค่สองคำง่าย ๆ แต่กลับมีพลังวิเศษบางอย่าง เฉินเกอสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ลากพี่เฟิงไปที่เตียง แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ
กระจกบนผนังถูกทุบจนแตก เศษกระจกกระจายเกลื่อนไปทั่ว
ก่อนหน้านี้หลังจากเหอ ซานเป็นลม เฉินเกอได้ใช้ผ้าดำปิดกระจกทุกบานในบ้านผีสิง หลังจากนั้นทุกอย่างก็สงบลงไประยะหนึ่ง ตอนนี้ฉากใหม่เปิดขึ้น เขาเผลอไม่ระวังชั่วขณะ ผลก็คือเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
สำหรับสถานบันเทิงทุกประเภท หากถูกติดป้ายว่ามีความเสี่ยงด้านความปลอดภัย การดำเนินกิจการต่อไปก็จะยากขึ้น เฉินเกอเข้าใจเรื่องนี้ดี
เขาหยิบเศษกระจกชิ้นหนึ่งขึ้นมา มองตัวเองในนั้น "ต้องจัดการกับสิ่งนี้ให้เร็วที่สุด!"
หมากรุกแบ่งเป็นขาวดำ คนมีทั้งความดีและความชั่วร้าย ผีปีศาจก็เช่นกัน
สิ่งที่อยู่ในกระจกนั้นมีเจตนาร้ายต่อคนเป็นอย่างชัดเจน เฉินเกอรู้สึกได้ มันมีความก้าวร้าวสูง และซ่อนเร้นจุดประสงค์บางอย่าง
เหอ ซานเป็นลม พี่เฟิงตกใจจนต้องทุบกระจกแตก "อุบัติเหตุ" สองครั้งนี้เป็นสัญญาณเตือนเฉินเกอ ทำให้เขารู้สึกถึงความเร่งด่วน
การใช้ผ้าดำปิดกระจกไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาระยะยาว สิ่งที่อยู่ในกระจกกลายเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาบ้านผีสิงอย่างรวดเร็ว
กระจกถูกทุบแตก ในห้องน้ำไม่มีสิ่งน่าสงสัยหลงเหลืออยู่ เฉินเกอเดินวนดูรอบหนึ่งแล้วเดินออกมา
เขากำค้อนเหล็กในมือแน่น นั่งลงข้าง ๆ พี่เฟิง "คุณช่วยเล่าให้ฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้?"
หลังจากพักไปสักพัก พี่เฟิงก็หายใจได้สะดวกขึ้น แต่สีหน้าของเขายังคงซีดเผือดน่ากลัว "ผมก็อธิบายไม่ค่อยถูกเหมือนกัน"
"ไม่เป็นไร นึกอะไรออกก็พูดมา" เฉินเกอจ้องมองพี่เฟิง ต่างจากเหอ ซานที่เป็นลมไปเลย คนนี้มีความสามารถในการรับมือทางจิตใจที่แข็งแกร่งกว่ามาก อย่างน้อยเขาก็กล้าที่จะต่อต้าน
พี่เฟิงพยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียง สีหน้าของเขาดีขึ้นมาก แต่ความหวาดกลัวในดวงตายังไม่ลดลงแม้แต่น้อย "ตอนนั้นผมถูกพนักงานของคุณไล่ล่า ด้วยความร้อนรน ผมเลยหลบเข้ามาในห้องนี้ ตอนแรกก็ไม่มีอะไร แต่หลังจากนั้นผมก็เริ่มได้ยินเสียงคนเรียกผมแว่ว ๆ"
"มันเรียกชื่อคุณหรือเปล่า?"
"ไม่นะ แต่ผมรู้สึกได้ว่ามันกำลังเรียกผม" พี่เฟิงเกาศีรษะ "เสียงนั้นอยู่ในห้องนี้ ผมหาอยู่นานกว่าจะรู้ว่าเสียงมาจากไหน"
พูดถึงตรงนี้ ความหวาดกลัวในดวงตาเขาก็เข้มข้นขึ้น "เสียงนั้นมาจากกระจกในห้องน้ำ ผมเหมือนได้ยิน แต่ก็ไม่ชัดเจน ผมไม่รู้ว่ามันพูดอะไร รู้แค่ว่ามันเกี่ยวกับผม"
"แล้วต่อมาล่ะ?" ทุกคำที่พี่เฟิงพูด เฉินเกอจดจำไว้ในใจ ประสบการณ์อันมีค่านี้จะช่วยให้เขาเข้าใจปีศาจในกระจกได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
"หลังจากนั้นผมก็ไปยืนหน้ากระจก อยากรู้ว่ามันทำงานยังไงกันแน่ ผมลองถอดกระจกออก แต่พอผมแตะกระจก เสียงที่ดังอยู่ข้างหูผมก็ดังขึ้นทันที สมองเริ่มไม่ค่อยแจ่มใส ผมมองตัวเองในกระจก ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าไม่ใช่ผม" พี่เฟิงพูดถึงจุดสำคัญ เขากวาดตามองห้องน้ำด้วยความหวาดระแวง ราวกับว่ามีปีศาจซ่อนอยู่ที่นั่น พร้อมจะกระโดดออกมาได้ทุกเมื่อ "ผมยืนอยู่หน้ากระจก แต่คนที่สะท้อนในกระจกกลับไม่ใช่ผม ปกติผมต้องกลัวและอยากหนีไปให้ไกล แต่สิ่งที่ทำให้ผมนึกถึงตอนนั้นแล้วรู้สึกกลัวที่สุดก็เกิดขึ้น"
"เกิดอะไรขึ้น?"
พี่เฟิงพูดอย่างจริงจัง "ตอนนั้นผมไม่รู้สึกกลัวหรือหวาดระแวงเลย ทุกอย่างดูเป็นปกติมาก ร่างกายผมเริ่มเอียงเข้าหากระจก ใบหน้าแทบจะแนบชิดกับกระจก ผมเห็นใบหน้าในกระจกก็เอียงเข้ามาหาผมเช่นกัน แม้จะเป็นใบหน้าเหมือนกันทุกประการ แต่มันทำให้ผมรู้สึกแปลกหน้ามาก ผมบอกไม่ถูกว่าอะไรไม่ถูกต้อง แต่รู้สึกว่าใบหน้าในกระจกไม่ใช่ของผม ความคิดยิ่งสับสน สมองไม่ได้ส่งคำสั่งใด ๆ แต่มือผมกลับวางลงบนกระจก ผมรู้สึกเหมือนอยากมุดเข้าไปในกระจก หรือไม่ก็เหมือนผมถูกขังอยู่ในกระจกและพยายามออกมา"
ตอนทำภารกิจประจำวันระดับฝันร้าย เฉินเกอก็เคยประสบเหตุการณ์คล้ายกัน เมื่อดูวิดีโอย้อนหลังจากมือถือ ร่างกายของเขาก็กำลังค่อย ๆ เอียงเข้าหากระจกเช่นกัน "แล้วคุณหลุดออกมาได้ยังไง?"
"ก็เพราะกระจกนั่นแหละ" พี่เฟิงให้คำตอบที่เฉินเกอคาดไม่ถึง "ตอนนั้นผมไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำอะไร ตอนที่ใบหน้าเกือบจะแตะกระจก ผมเห็นตุ๊กตาผ้าตัวหนึ่งนอนอยู่ข้างหลังผมผ่านกระจก"
"ตุ๊กตาผ้าเหรอ?"
"ใช่ เหมือนกับตุ๊กตาผ้าที่ผมเห็นในห้องอื่น ๆ ของตึก ขนาดเท่าฝ่ามือ มีการเย็บหนวดด้วย" พี่เฟิงพยักหน้า พร้อมทำมือประกอบ "จู่ ๆ ก็มีตุ๊กตาผ้าอยู่ข้างหลัง ผมเริ่มกลัว ความหวาดกลัวลุกโชนขึ้นเหมือนไฟ ในหัวผมมีความคิดเดียว—ต้องรีบออกไปจากที่นี่ แต่ร่างกายกลับไม่ฟังคำสั่ง จิตใจกับร่างกายเริ่มต่อสู้กัน รู้สึกเหมือนโดนผีอำ"
พี่เฟิงเล่าอย่างเรียบ ๆ แต่เฉินเกอกลับได้ยินความอันตรายแฝงอยู่
"หลังจากนั้นผมก็ได้ยินเสียงตะโกนของเหอ ซานจากชั้นสอง ทำให้ผมตื่นขึ้นมาทันที เหมือนตื่นจากฝัน" ความหวาดกลัวในดวงตาเขาจางลงไปมาก "ผมกลัวสุด ๆ เลยคว้าเก้าอี้มาทุบกระจกทันที ตอนนั้นเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติเลย บ้านสยองขวัญของคุณน่ากลัวมาก ผมถึงกับลืมไปว่าตัวเองกำลังเที่ยวบ้านผีสิงอยู่"
พูดถึงตรงนี้ พี่เฟิงดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขาโบกมือให้เฉินเกอ "ที่ผมเล่าให้คุณฟังทั้งหมดนี้เป็นความจริง ไม่ได้เกินจริงหรือปัดความรับผิดชอบแน่นอน ผมจะชดใช้ค่ากระจกตามราคาเต็ม"
"ไม่ต้องชดใช้ค่ากระจกหรอก การที่คุณไม่บาดเจ็บเป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดสำหรับผมแล้ว" เฉินเกอลุกขึ้นเดินวนในห้อง "ตุ๊กตาผ้าที่คุณเห็นตอนนี้อยู่ไหน?"
พี่เฟิงลังเลเล็กน้อย "น่าจะถูกผมเตะไปใต้เตียง นั่นก็เป็นอุปกรณ์ประกอบฉากของพวกคุณใช่ไหม? ขอโทษด้วย"
เฉินเกอเปิดผ้าปูเตียงขึ้น หยิบตุ๊กตาผ้าที่มีรอยเท้าประทับอยู่ออกมา ปัดฝุ่นออก "คุณควรขอบคุณตุ๊กตาตัวนี้ เมื่อกี้มันช่วยชีวิตคุณไว้"
"ตุ๊กตาผ้าช่วยผมเหรอ? ได้... ขอบคุณ ตอนนี้ผมไปได้หรือยัง?" พี่เฟิงถอยหลังเล็กน้อย สีหน้าซีดลงเรื่อย ๆ เขารู้สึกว่าเจ้าของบ้านผีสิงตรงหน้าไม่ค่อยปกตินัก แต่เมื่ออยู่ในอาณาเขตของคนอื่น ก็ต้องก้มหัว เขาจึงฝืนพูดคำขอบคุณออกมา
"ถ้าผมบอกคุณว่า ทุกอย่างที่คุณเพิ่งประสบมาไม่ใช่อุปกรณ์ประกอบฉากหรือเอฟเฟกต์พิเศษของบ้านผีสิง แต่มันมีอยู่จริง คุณจะเชื่อไหม?" เฉินเกอสวมชุดหมอเปื้อนเลือด อุ้มตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ เอียงหัวมองนักศึกษาตรงหน้า
น่าสงสารพี่เฟิงที่สูงเกือบหนึ่งเมตรเก้า ตอนนี้กลับนั่งกอดขาหดตัวอยู่มุมเตียงเหมือนเด็กผู้หญิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "งั้นคุณคิดว่าผมควรตอบว่าเชื่อ หรือควรตอบว่าไม่เชื่อดี?"


## บทที่ 37 บรรลุข้อกำหนดการขยาย

พี่เฟิงตกใจมาก เขามองเฉินเกอที่ยืนอยู่กลางห้อง ในสมองเต็มไปด้วยภาพการฆ่าปิดปาก ทำลายศพให้สิ้นซาก
"อย่าตื่นเต้นไป ผมแค่ล้อเล่นเท่านั้น" เฉินเกอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เหตุผลที่เขาถามคำถามนั้นออกไปเมื่อครู่ เพราะเขาพบจุดเด่นในตัวพี่เฟิงที่คนทั่วไปไม่มี
ภายใต้การเตือนของตุ๊กตาผ้า พี่เฟิงสามารถใช้เจตจำนงของตัวเองต่อสู้กับปีศาจในกระจกได้ เจตจำนงของเขาแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปมาก แม้เผชิญหน้ากับผีปีศาจที่ไม่รู้จักก็ไม่ยอมอ่อนข้อ
นี่คือสิ่งที่เฉินเกอชื่นชมในตัวเขา ถ้าเป็นไปได้ เฉินเกอหวังจะเป็นเพื่อนกับเขา ร่วมมือกันจัดการกับเหตุการณ์ลึกลับต่างๆ เช่น การจัดการกับสิ่งสกปรกในกระจก
เขาตั้งใจดีที่จะเปิดเผยข้อมูลจริงบางอย่าง แต่น่าเสียดายที่พี่เฟิงไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
"คนนอกคงพึ่งไม่ได้แล้ว ยังต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น"
เฉินเกอล็อคประตูใหญ่ของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน เมื่อเขาพยุงพี่เฟิงลงมาถึงชั้นหนึ่ง โทรศัพท์มือถือสีดำก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
เฉินเกอตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องไม่ดีอะไรขึ้น รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาดู
"จำนวนผู้เข้าชมเดือนนี้เกิน 100 คน อัตราความพึงพอใจถึง 60% ขึ้นไป เข้าเงื่อนไขการขยายแล้ว!"
"หมายเหตุ: ทุกครั้งที่ขยายบ้านผีสิง จะได้รับรางวัลลึกลับ (หลังจากขยาย 3 ครั้ง บ้านสยองขวัญจะอัพเกรดเป็นเขาวงกตสั่นสะเทือน)!"
"ขยายได้เร็วขนาดนี้เลยหรือ?" การขยายเป็นเรื่องดี แต่ตอนนี้เฉินเกอยังไม่มีความคิดที่จะขยาย สิ่งเร่งด่วนคือกำจัดสิ่งที่อยู่ในกระจก
เมื่อออกจากบ้านผีสิง แสงอาทิตย์ทอดลงบนบันไดนอกราวกั้น นักศึกษาคณะนิติวิทยาศาสตร์จากมหาวิทยาลัยการแพทย์จิ่วเจียงทั้งหมดนอนระเนระนาดอยู่หน้าประตู
บางคนกุมศีรษะ บางคนกอดขา บางคนหน้าซีดน้ำตาคลอ บางคนตาเหม่อมองท้องฟ้า เพียงแต่ผิวหน้ากระตุกเป็นพักๆ
ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกครั้ง และยิ่งน่าตกใจกว่าเมื่อวาน เข้าไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ออกมาแทบไม่เหลือลมหายใจ เพียงแค่ 40 นาที สภาพจิตใจของคนกลุ่มนี้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ
นักท่องเที่ยวรอบข้างชี้นั่นชี้นี่ แต่เฉินเกอไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ไม่น่ากลัว จะเรียกว่าบ้านผีสิงได้อย่างไร?
เขาโยนพี่เฟิงไว้ข้างๆ คนอื่นๆ ตอนนี้สมบูรณ์แบบแล้ว "ครอบครัว" ทั้งหมดนอนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
"เสี่ยวเฉิน! มานี่หน่อย" คนมุงดูมากเกินไป ทำให้ลุงซวีถูกเรียกมา ชายวัยกลางคนคนนี้มองเฉินเกอด้วยท่าทางปวดหัว: "พูดมาสิ เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว? คราวที่แล้วทำคนเป็นลมก็แล้วไป คราวนี้ทำคนล้มทีเดียว 7 คน นายอยากให้สวนสนุกของเราขึ้นหน้าหนึ่งหรือไง?"
เฉินเกอหลบสายตา กระแอมสองสามที: "พวกเขามาเที่ยวชม ผมแค่ให้บริการที่ดีที่สุดเท่านั้น ทุกอย่างเป็นโปรแกรมธรรมดา และผมรับรองได้ว่า ผมไม่ได้มีการสัมผัสร่างกายพวกเขาเลย จุดนี้คุณสามารถตรวจสอบจากกล้องวงจรปิดได้ เป็นไปตามกฎการทำงานของบ้านผีสิงทุกประการ"
"อย่าแกล้งโง่ โปรแกรมธรรมดา ทำไมถึงทำให้คนมีรอยบวมใหญ่บนหัว?" ลุงซวีชี้ไปที่ท้ายทอยของเสี่ยวฮุ่ยอย่างลับๆ เขากลัวจะกระตุ้นอีกฝ่าย จึงทำท่าทางเบาๆ
"ผมก็ช่วยไม่ได้ ผมวิ่งอยู่ข้างหน้า เธอดึงเสื้อผมไล่ตามมาข้างหลัง ผมหลบเข้าไปในตู้แล้ว เธอยังตามเข้ามา ผมยืนนิ่งๆ ไม่ได้ขยับเลย แต่เธอดันเอาไฟฉายมาส่องผม ส่องจนตาผมปวด ผมยังไม่ทันพูดอะไร เธอก็ชนตู้เอง ผมจะทำยังไงได้ ผมก็ลำบากใจเหมือนกัน" เฉินเกอเล่าสถานการณ์จริงให้ลุงซวีฟังในอีกรูปแบบหนึ่ง
"พูดแบบนี้ นายยังเป็นฝ่ายเสียหายด้วยสิ?"
"นิดหน่อยครับ"
"อย่าคิดว่าไม่เป็นไร ระวังหน่อย อย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก" ลุงซวีพูดอย่างจริงจัง: "ถ้าทำให้คนตกใจจนเป็นอะไรไปจะทำยังไง? แล้วถ้าเจอคนที่ชอบหาเรื่อง บ้านผีสิงของนายก็คงไม่ต้องคิดจะดำเนินกิจการต่อไปแล้ว"
"ผมเข้าใจแล้ว คุณลุงมีอะไรจะพูดอีกไหม?" เฉินเกอไม่ได้โต้แย้ง แต่ในใจพึมพำว่า ถ้าเจอคนที่ชอบหาเรื่องจริงๆ ก็จะเอาจดหมายรักที่ติดตัวอยู่ให้ไป ดูซิว่าใครจะทนไม่ไหวก่อนกัน
ลุงซวีจ้องมองเฉินเกอ รู้ว่าเขาไม่ได้ฟังคำพูดของตนอย่างจริงจัง ถอนหายใจเบาๆ ผ่านไปสักพักจึงพูดต่อ: "เสี่ยวเฉิน ปกติเรื่องของนายไม่ใช่หน้าที่ฉันที่จะต้องพูด แต่พ่อแม่นายไม่อยู่ คำพูดนี้ต้องมีคนพูด"
"ครับ ผมฟังอยู่"
"เช้านี้ซวี หว่านบอกว่านายออกทีวี เป็นคนให้เบาะแสสำคัญเกี่ยวกับคดีฆ่าล้างตระกูลเมื่อ 5 ปีก่อนกับตำรวจ" ลุงซวีไม่ได้แสดงท่าทางดีใจแต่อย่างใด
"ใช่ครับ"
"นายไปทำอะไรที่บ้านร้างที่เกิดเหตุฆาตกรรมเมื่อ 5 ปีก่อนตอนดึกๆ? นายรู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน? พวกนั้นเป็นฆาตกรนะ!" ลุงซวีไม่ให้โอกาสเฉินเกอได้พูด: "ถ้านายขัดสนเงินทอง ต้องการเงินรางวัล ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้น ค่าเช่าและค่าน้ำค่าไฟที่นายติดค้างสวนสนุก ฉันช่วยออกให้ก่อนได้ นายยังหนุ่มอยู่ อย่าเดินผิดทาง"
"วางใจเถอะลุง ผมรู้ว่าผมทำอะไรอยู่"
"รู้ก็ดี ฉันไม่พูดมากแล้ว ถ้าไม่มีอะไร ฉันไปก่อนนะ นายรีบจัดการคนพวกนี้หน่อย นอนเกลื่อนกลาดแบบนี้ดูไม่ได้เลย" ลุงซวีหันหลังจะเดินจากไป แต่ถูกเฉินเกอขวางไว้: "มีอะไรหรือ?"
"ลุงครับ ผมมีเรื่องจะรบกวนจริงๆ" เฉินเกอรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย: "ขอยืมเงิน 5,000 ได้ไหมครับ ผมจะติดกล้องวงจรปิดในทุกมุมของบ้านผีสิง พอได้รับเงินรางวัลจะรีบคืนให้"
เหอ ซานและพี่เฟิงเกิดเหตุไม่คาดฝันติดๆ กัน เฉินเกอก็เริ่มกังวล บ้านผีสิงมีจุดบอดมากเกินไป กล้องวงจรปิดเดิมไม่เพียงพอ
"นายยังจะลงทุนกับบ้านผีสิงอีกหรือ?" ลุงซวีหยุดเดิน: "เสี่ยวเฉิน เงินฉันให้ยืมได้ แต่ต้องพูดให้ชัดเจน ตอนนี้สวนสนุกทั้งหมดของเราสถานการณ์ไม่ค่อยดี นายลงทุนไปอาจจะสูญเปล่า"
เขาโบกมือเรียกเฉินเกอ ทั้งสองยืนอยู่ในที่ร่มที่มีคนน้อย: "สวนสนุกของเราตั้งแต่สร้างจนถึงตอนนี้ 11 ปีแล้ว เครื่องเล่นหลักล้าสมัยไปนานแล้ว ตอนนี้สวนสนุกธีมใหม่ที่มีเทคโนโลยีเสมือนจริง การมีส่วนร่วมแบบโต้ตอบ และความคิดสร้างสรรค์ทันสมัยกำลังเฟื่องฟู พูดง่ายๆ คือเราอยู่ที่ขอบของการถูกคัดออกแล้ว ไม่ใช่แค่บ้านผีสิง แต่เครื่องเล่นแบบดั้งเดิมทั้งหมดมีจำนวนผู้เข้าชมลดลง"
"ผมรู้ครับ" เฉินเกอตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำให้บ้านผีสิงดำเนินต่อไปได้ การติดตั้งกล้องวงจรปิดเป็นเพียงขั้นตอนแรกเท่านั้น
"นายรู้อะไร?" ลุงซวีปิดวิทยุสื่อสาร: "สวนสนุกเสมือนจริงแห่งอนาคตที่ชานตะวันออกจิ่วเจียงกำลังจะสร้างเสร็จ นั่นเป็นสวนสนุกรุ่นที่ 4 ที่หาได้ยากทั่วประเทศ กำลังจะกลายเป็นแลนด์มาร์คของเมือง ตอนนั้นเราจะเอาอะไรไปแข่งกับเขา? ตอนนี้ตั้งแต่ระดับบริหารลงมาถึงพนักงานระดับล่างต่างก็กำลังคิดหาทางออกให้ตัวเอง มีแต่นายที่ยังโง่ๆ พุ่งไปข้างหน้า"


## บทที่ 38 ลานจอดรถใต้ดิน

ลุงซวีหวังดีกับเฉินเกออย่างจริงใจ ไม่มีการปิดบังอะไรเลย เขาพูดทุกอย่างออกมาตรงๆ: "ตอนนี้นายยังอยากจะลงทุนกับบ้านผีสิงอีกไหม?"
"ผมคิดว่าน่าจะลองดู อย่างไรเสียสวนสนุกก็ยังสร้างไม่เสร็จ พวกเรายังมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้" สิ่งที่เฉินเกอพึ่งพาคือโทรศัพท์มือถือสีดำ แต่เรื่องนี้เขาไม่มีทางบอกใครแน่นอน
"เธอเป็นเด็กที่ดูฉลาดนะ แต่ทำไมพอถึงจุดสำคัญกลับโง่ขึ้นมาล่ะ? รู้จักคำว่ากระแสหลักไหม? ฉันอยู่ในสวนสนุกนี้มาสิบปี ถ้าพูดถึงความผูกพัน ฉันไม่ได้น้อยกว่าเธอหรอก แต่พวกเราต้องยอมรับความจริง" ลุงซวีชี้ไปที่เครื่องเล่นหลายแห่งในสวนสนุกที่หยุดทำงาน: "รู้ไหมว่าทำไมพวกมันถึงหยุดทำงาน? ไม่ใช่เพราะไม่ผ่านการตรวจสอบ แต่เพราะเปิดเครื่องทีไรก็เผาเงินทุกที มีคนขึ้นไปเล่นแค่หนึ่งสองคน ไม่มีทางคุ้มทุนได้เลย ฉันจะบอกอะไรให้ชัดเจนกว่านี้ ตอนที่สวนสนุกนิวเวิลด์เพิ่งเปิด คนแน่นมาก ที่จอดรถไม่พอใช้ ต้องไปขอที่จากร้านค้าข้างๆ ด้วยซ้ำ หลังจากนั้นก็สร้างที่จอดรถใต้ดิน สถานการณ์เลยดีขึ้น แต่ตั้งแต่สามปีก่อน แม้แต่ในช่วงวันหยุดที่คนมาเยอะที่สุด ที่จอดรถบนพื้นดินก็ไม่เคยเต็ม จำนวนนักท่องเที่ยวลดลงทุกปี และปีนี้ก็ทำสถิติต่ำสุดอีกครั้ง"
"ลุงซวี เดี๋ยวก่อน คุณบอกว่าตั้งแต่สามปีก่อน แม้แต่ในช่วงวันหยุดที่คนมาเยอะที่สุด ที่จอดรถบนพื้นดินก็ไม่เคยเต็ม? งั้นที่จอดรถใต้ดินก็ไม่ได้ใช้มาสามปีแล้วสินะ? เหมือนถูกทิ้งร้างเลย?" สายตาของเฉินเกอเปลี่ยนไป จนลุงซวีรู้สึกอึดอัด
"ใช่แล้ว นึกถึงตอนที่สวนสนุกนิวเวิลด์เพิ่งเปิด มีรถและคนเต็มไปหมด ทุกเครื่องเล่นต้องต่อคิวหนึ่งถึงสองชั่วโมงกว่าจะได้เล่น นั่นเป็นช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุด น่าเสียดายที่ตอนนี้ถูกเมืองลืมไปแล้ว" ลุงซวีนึกถึงอดีต อดที่จะถอนหายใจไม่ได้: "แต่ก็ไม่มีอะไรให้เศร้าหรอก อย่างน้อยพวกเราก็เคยรุ่งโรจน์มาก่อน ใช่ไหม?"
"ลุงซวี ถ้าผมอยากเช่าที่จอดรถใต้ดินของสวนสนุก จะต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่ครับ?"
"หา?" ลุงซวีงงกับความคิดที่กระโดดไปมาของเฉินเกอ: "ทำไมถามเรื่องนี้ขึ้นมา?"
"ผมอยากใช้ประโยชน์จากที่จอดรถใต้ดิน อย่างไรเสียมันก็อยู่ในสภาพกึ่งถูกทิ้งร้างแล้ว ดูจากสถานการณ์ของสวนสนุกแล้ว คงไม่ได้ใช้อีก" ในใจของเฉินเกอมีแผนการหนึ่งผุดขึ้นมาแล้ว เพื่อใช้ประโยชน์จากโอกาสในการขยายบ้านผีสิงที่มาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือสีดำให้ได้มากที่สุด
"นายบ้าไปแล้วเหรอ? เช่าที่นั่นไปทำอะไร? เลี้ยงค้างคาวเหรอ?" ลุงซวีไม่รู้จะคุยกับเฉินเกอยังไงแล้ว
"ผมอยากขยายบ้านผีสิง กับสภาพเศรษฐกิจของผมตอนนี้ ที่จอดรถใต้ดินเป็นที่ที่เหมาะสมที่สุด ค่าเช่าไม่แพง และสภาพแวดล้อมก็ไม่ส่งผลกระทบมากนักสำหรับบ้านผีสิง" อย่างไรเสียสวนสนุกก็ต้องรู้ว่าเขากำลังทำอะไรในไม่ช้า เฉินเกอจึงไม่ปิดบังเรื่องนี้
"นายนี่หมกมุ่นไปแล้วนะ? บ้านผีสิงสามชั้นยังไม่พอให้นายวุ่นวายอีกเหรอ? นายรู้ไหมว่าที่จอดรถใต้ดินมันใหญ่แค่ไหน? ถึงจะให้เช่านาย กว่านายจะสร้างเสร็จ สวนสนุกก็ล้มละลายไปแล้ว" ลุงซวีโบกมือ: "อย่าโง่ไปหน่อยเลย รีบกลับไปทำงานเถอะ"
"ลุงซวี ผมพูดจริงๆ นะ"
"แล้วนายคิดว่าฉันกำลังล้อเล่นกับนายงั้นเหรอ!" เปิดวิทยุสื่อสารอีกครั้ง ลุงซวีเดินไปหาฝูงชน เดินไปได้ไกลพอสมควรแล้วก็หันกลับมาพูดกับเฉินเกออีกประโยค: "ห้าพันหยวน พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้นาย ตั้งใจทำงานไป อย่าคิดอะไรแปลกๆ ประหลาดๆ อีกเลย"
"โอ้ รู้แล้ว" เฉินเกอเดินตามหลังลุงซวี มองดูนักท่องเที่ยวกลุ่มหนึ่งที่มุงดูอยู่หน้าประตูบ้านผีสิง แล้วบ่นพึมพำ: "ผมไม่รู้สึกว่านักท่องเที่ยวลดลงทุกปีนะ อย่างไรเสียบ้านผีสิงของผมก่อนหน้านี้ก็แทบไม่มีคนมาอยู่แล้ว"
เบียดเข้าไปในฝูงชน เฉินเกอเดินไปหานักศึกษาแพทย์หลายคน: "พวกคุณ พอได้แล้วนะ คนที่ไม่รู้อาจจะคิดว่าผมทำอะไรพวกคุณ"
"ขอฉันหายใจก่อน บ้านผีสิงของนายโหดมาก"
"มองอะไร ฉันไม่ได้กลัวนะ แค่ตอนเดินดูข้างในไม่ระวังเท้าพลิกเท่านั้น เลยลุกไม่ขึ้น"
"ทำไงดี ตอนนี้ฉันมองใครก็เหมือนฆาตกรไปหมด..."
"อย่าแข็งข้อเลย บ้านผีสิงนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ" โหวจื่อลุกขึ้นจากบันได เขาชูโทรศัพท์ที่มีรีวิวห้าดาว ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเกอ: "แต่เรื่องก็คือเรื่อง อย่าคิดว่าแค่นี้จะทำให้พวกเรายอมแพ้"
"ยังไงนะ? พรุ่งนี้พวกนายจะมาอีกเหรอ?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะพรุ่งนี้ฉันมีสอบพอดี นายคิดว่าฉันไม่กล้ามาเหรอ?" โหวจื่อพูดจาแข็งกร้าวมาก น่าเสียดายที่ริมฝีปากซีดและขาที่ยังสั่นอยู่ทำให้บรรยากาศเสียไปหน่อย
"พวกนายมา ผมก็ยินดีต้อนรับตลอดเวลา" เฉินเกอเกือบจะเอานักศึกษาจากวิทยาลัยนิติเวชศึกษาเก้าเจียงมาเป็นมาสคอตแล้ว
"ฉันจะไม่มาอีกแล้ว ถึงจะถูกตีตาย กระโดดจากตึกบ้านผีสิง ก็จะไม่มาอีก" เหอซานมองเฉินเกอด้วยสายตาเศร้าๆ เขาถูกดวงตาในช่องประตูนั่นทำให้กลัวจริงๆ
"อย่าสาปตัวเองสิ น้องชาย" เสี่ยวฮุ่ยกดไหล่ของเหอซานแล้วลุกขึ้น จ้องเฉินเกออย่างดุดัน: "นายเป็นผู้ชายคนแรกที่ทำให้ฉันร้องไห้จนเลอะเครื่องสำอาง ฉันจำหน้านายได้แล้ว"
เมื่อเห็นก้อนนูนใหญ่ที่หลังศีรษะของเสี่ยวฮุ่ย เฉินเกอก็ไม่อยากจะแกล้งเธออีก เขาเพียงแค่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
นักศึกษาวิทยาลัยนิติเวชศาสตร์หลายคนพยุงกันเดินไปที่ประตูสวนสนุก หลังจากพวกเขาเดินไปไกลแล้ว พี่เฟิงก็วิ่งกลับมาคนเดียว เขามีสีหน้าซับซ้อน พูดกับเฉินเกอว่า: "เมื่อกี้หลังจากใจเย็นลงแล้ว ผมคิดถึงคำถามของคุณนานมาก ก็ยังไม่สามารถเชื่อได้ ผมคิดว่ามันอาจจะเกี่ยวกับประสาทสมอง และปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดของคนบางอย่าง"
เฉินเกอรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร: "อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ เออใช่ ไม่เคยถามชื่อเต็มของคุณเลย ชื่ออะไรเหรอ?"
"ผมชื่อเหอโฝง อายุมากกว่าพวกเขาทุกคน อีกไม่กี่วันก็จะไปฝึกงานภาคสนามแล้ว"
"ดีครับ งั้นโอกาสหน้าเจอกัน"
หลังจากแลกเบอร์โทรศัพท์กันแล้ว เฉินเกอก็กลับเข้าไปในบ้านสยองขวัญ เขาดึงรั้วป้องกัน แขวนป้าย "ปิดปรับปรุงอุปกรณ์ชั่วคราว" ออกไป
"เจ้านาย ข้างนอกยังมีนักท่องเที่ยวรออยู่อีกเยอะเลยนะ? ทำไมถึงปิดล่ะ?"
"มีปัญหาเล็กน้อย วันนี้แค่นี้ก่อน ไปอธิบายสถานการณ์ให้นักท่องเที่ยวหน่อยนะ" เฉินเกอถอดเสื้อคลุมหมอทุบหัวกะโหลกออก มุดเข้าไปในห้องเครื่องมือ ตัดผ้าสีดำบางส่วน แล้วนำเข้าไปในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน
เขาคลุมกระจกทีละบาน แต่ห้องมีมากเกินไป จนสุดท้ายผ้าก็เริ่มไม่พอใช้: "ฉากนี้ใหญ่เกินไป ก่อนที่จะติดกล้องวงจรปิดให้เรียบร้อย ไม่สามารถเสี่ยงให้นักท่องเที่ยวเข้ามาได้ มิฉะนั้นถ้าเกิดอะไรขึ้นในจุดบอดของกล้อง ผลที่ตามมาจะร้ายแรงเกินคาด"
ล็อคประตูใหญ่ของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน เฉินเกอลงมาชั้นล่าง นักท่องเที่ยวนอกบ้านผีสิงส่วนใหญ่แยกย้ายกันไปแล้ว เหลือเพียงหนึ่งหรือสองคนที่ยังเดินวนเวียนอยู่
"เสี่ยวหว่าน ล้างเครื่องสำอางแล้วเลิกงานเถอะ วันนี้แค่นี้แล้ว"
หลังจากสั่งซวี หว่านไปสองสามประโยค เฉินเกอก็มุดเข้าไปในห้องพักพนักงาน ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลย พอแตะเตียงปุ๊บ ความง่วงก็ถาโถมเข้ามาทันที


## บทที่ 39 เสียงที่ดังมาจากชั้นสาม

เวลาผ่านไป ความมืดปกคลุมบ้านสยองขวัญ
ในช่วงดึก ความเงียบของบ้านผีสิงถูกทำลายด้วยเสียงแปลกประหลาด คล้ายกับมีคนกำลังเลื่อยอะไรบางอย่างอยู่
ในห้องพักพนักงาน เฉินเกอค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขามองดูโทรศัพท์มือถือ — ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งสิบนาที
เขาพลิกตัว ใช้หมอนกดทับศีรษะ แต่เสียงประหลาดนั้นยังคงแทรกเข้ามาในหูของเขาไม่หยุด
"ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? อะไรกันที่ส่งเสียงอยู่ตลอดเวลา?"
อุปกรณ์ทุกชิ้นในบ้านผีสิงนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เฉินเกอทำหรือดัดแปลงด้วยตัวเอง เขารู้ดีว่าไม่มีอุปกรณ์ชิ้นไหนที่จะส่งเสียงคล้ายการเลื่อยไม้แบบนี้
หลังจากนอนไปหกเจ็ดชั่วโมง สมองยังไม่ค่อยแจ่มใส เฉินเกอบีบต้นขาตัวเองแรงๆ ทีหนึ่ง สวมเสื้อผ้า แล้วหยิบค้อนเหล็กออกมาจากกล่องเครื่องมือถือไว้
เขาเปิดไฟฉาย แล้วผลักประตูห้องพัก
บ้านผีสิงในยามดึกน่ากลัวกว่าตอนกลางวันหลายเท่า เฉินเกอพิงอยู่ที่ประตู ไม่รีบออกไป
"เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นขโมย มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่จะมาขโมยของในบ้านผีสิงตอนดึกดื่น และก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นหนู เสียงที่พวกมันแทะไม้จะเบาและแผ่วมาก ไม่ชัดเจนขนาดนี้" หลังจากตัดตัวเลือกที่คนปกติคิดออกไปแล้ว เฉินเกอเริ่มคิดไปในทางที่ไม่ปกติ "หรือว่าปีศาจในกระจกหลุดออกมาแล้ว?"
เนื่องจากผ้าไม่พอ กระจกในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนที่ชั้นสามเฉินเกอยังไม่ได้ปิดทั้งหมด
เขาจ้องมองทางเดินที่มืดมิด ถอยหลังไปสองสามก้าว นำตุ๊กตาผ้าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้มาแนบชิดกับตัว แล้วจึงกล้าเดินออกจากห้อง
เสียงดังมาจากด้านบน เฉินเกอเดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ และหยุดอยู่หน้าประตูฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน
"เสียงดังมาจากในนี้จริงๆ แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นเสียงจากซานเหนียนของเหยื่อในอพาร์ตเมนต์ผิงอัน หรือเป็นสิ่งสกปรกจากในกระจก" เฉินเกอหยุดอยู่ที่ประตู ลังเลเล็กน้อย พูดตรงๆ แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากเข้าไปในฉากสยองขวัญตอนดึกดื่น
ทนต่อเสียงตัดในห้องไม่ไหว เฉินเกอกำด้ามค้อนแน่น "ตัวฉันเองมีตำแหน่งเป็นผู้ได้รับการคุ้มครองจากปีศาจร้าย และได้รับความดีจากเหยื่อของอพาร์ตเมนต์ผิงอัน แม้จะเจอสิ่งสกปรกจากในกระจกในฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน มันก็ไม่น่าจะทำอะไรฉันได้"
เขานึกถึงภาพที่ปีศาจในกระจกทำให้เหอซานหมดสติ แค่เพราะซวีหว่านปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้แผนของมันล้มเหลว จากเหตุการณ์นั้นจะเห็นได้ว่า ปีศาจตัวนี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก
"เข้าไปดูดีกว่า ยังไงฉันกับปีศาจในกระจกก็อยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีใครยอมใคร ยิ่งรู้จักมันมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งมีโอกาสจัดการมันมากขึ้นเท่านั้น" เฉินเกอใจเย็นมาก เขารู้ดีว่าสิ่งที่เขากลัวจริงๆ ไม่ใช่ตัวปีศาจ แต่เป็นความรู้สึกที่ต้องเผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้
เปิดประตูใหญ่ของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน กลิ่นอับชื้นจางๆ ลอยอยู่ในฉาก ที่นี่ดูคล้ายกับอพาร์ตเมนต์ผิงอันมากขึ้นเรื่อยๆ
ประตูห้องสองข้างทางเดินเปิดแง้มอยู่ เฉินเกอยกโทรศัพท์ขึ้น มืออีกข้างถือค้อนเหล็กเดินเข้าไป
เสียงตัดค่อยๆ ดังขึ้น เฉินเกอรู้ว่าเขากำลังค่อยๆ เข้าใกล้ความจริง
เขาเดินทั่วชั้นสาม และหยุดอยู่หน้าประตูห้องหนึ่ง เขามั่นใจแล้วว่าเสียงประหลาดนั้นดังมาจากห้องนี้
ประตูไม่ได้ปิดสนิท เฉินเกอยื่นมือจับลูกบิด ความเย็นเฉียบทำให้เขารู้สึกตื่นตัวขึ้นมาก
เขาเกร็งกล้ามเนื้อขา แล้วผลักประตูเปิดอย่างแรง
"ใครอยู่ข้างใน!"
เฉินเกอถือค้อนพุ่งเข้าไปในห้อง พอดีเห็นเงาดำร่างใหญ่กำลังนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำ ดูจากรูปร่างคล้ายกับเหอโฝงมาก!
เงาดำนั้นไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามา โยนของในมือทิ้ง หันตัวกระโดดเข้าไปในกระจกหายไปในพริบตา
"หยุดนะ!" เฉินเกอตะโกนเสียงดัง ฟาดค้อน แต่ไม่ได้ฟาดโดนอะไรเลย
ห้องน้ำว่างเปล่า ราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพหลอน
"เงานั้นไม่ใช่เหอโฝงแน่นอน! แต่ทำไมมันถึงมีความสูงและรูปร่างเหมือนเหอโฝงทุกอย่าง?" ยืนอยู่หน้ากระจก เฉินเกอมองตัวเองในกระจก รู้สึกอึดอัดแปลกๆ "ปีศาจตัวนี้กำลังเลียนแบบเหอโฝง? จุดประสงค์ที่แท้จริงของมันคืออะไร?"
การปรากฏตัวของเงาดำนำมาซึ่งคำถามมากมาย แต่ก็เผยข้อมูลสองอย่างให้เฉินเกอ
หนึ่ง ปีศาจในกระจกสามารถออกจากกระจกมาเคลื่อนไหวได้ สอง มันสามารถเปลี่ยนรูปร่างให้เหมือนกับคนที่เคยส่องกระจก
"ตัวนี้อันตรายกว่าที่ฉันคิดไว้อีก"
เสียงตัดที่ก้องอยู่ในบ้านผีสิงหยุดลงในที่สุด เฉินเกอนั่งยองๆ มองดูสิ่งของที่เงาดำโยนทิ้งไว้เมื่อครู่
บนพื้นปูนหยาบๆ มีตุ๊กตาผ้าสี่ตัววางอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบ และเศษกระจกแหลมคมอีกไม่กี่ชิ้น
เขาอุ้มตุ๊กตาขึ้นมาตรวจดู ตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนของแม่ พี่สาว และน้องสาวเพียงแค่มีฝุ่นและดินเปื้อนที่ผิว ไม่มีความเสียหายใดๆ
มีเพียงตุ๊กตาที่เป็นสัญลักษณ์ของพ่อเท่านั้นที่คอถูกตัดขาดไปครึ่งหนึ่ง และมีรอยบาดหลายแห่งบนตัว เสียหายอย่างหนัก
"ทำไมมีแค่พ่อที่บาดเจ็บ?" เฉินเกอนึกถึงสาเหตุได้อย่างรวดเร็ว ตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนของพ่อเคยช่วยเหอโฝงให้หลุดพ้น ทำลายแผนการของปีศาจในกระจก ดังนั้นปีศาจจึงแก้แค้น
"ซานเหนียนของเหยื่อทั้งสี่คนยังหยุดปีศาจในกระจกไม่ได้ ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายรังแก ความแตกต่างของพลังนี่ช่างมากเหลือเกิน" เฉินเกอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับพลังของโลกนั้น เขาได้แต่คาดเดาจากข้อมูลที่มีอยู่อย่างจำกัด "ซานเหนียนของเหยื่อนอกจากจะทำให้คนกลัวแล้ว ก็ไม่มีวิธีโจมตีใดๆ เลย ปีศาจในกระจกอยู่เหนือกว่าซานเหนียนของเหยื่อหนึ่งระดับ แต่มันเห็นคนก็วิ่งหนี ดูเหมือนว่าพลังต่อสู้ของปีศาจนั้นอ่อนแอมาก วิธีโจมตีหลักของมันน่าจะอยู่ในระดับจิตใจ เช่น ใช้ประโยชน์จากจุดอ่อนในส่วนลึกของจิตใจคน ทำให้คนสับสนและเกิดภาพหลอน จนหลงทางไปเอง"
จากประสบการณ์ของเหอซานและเหอโฝง รวมถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น เฉินเกอได้ข้อสรุปของตัวเอง
ปีศาจในกระจกยากที่จะรับมือ แต่ถ้าเผชิญหน้ากันตรงๆ พลังของมันก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ ดังนั้นแค่หาวิธีล่อมันออกมาจากกระจก ทุกอย่างก็จะง่ายขึ้น
"ฉันต้องวางแผนให้ดี พยายามจัดการมันให้ได้คืนนี้ เพื่อที่พรุ่งนี้ฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืนจะได้เปิดใช้งานได้" สายตาของเฉินเกอสงบนิ่ง ปีศาจในกระจกยิ่งทวีความรุนแรง หากไม่กำจัดมัน เฉินเกอคงกินไม่ได้นอนไม่หลับ
อุ้มตุ๊กตาทั้งสี่ตัวออกจากฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน หลังจากล็อคประตูแล้ว เฉินเกอเข้าไปในห้องเครื่องมือ
เขาหยิบเข็มด้ายออกมาเย็บแผลบนตุ๊กตา พลางคิดหาวิธีรับมือไปด้วย
"ปีศาจตัวนั้นมีความก้าวร้าวสูงมาก ดูเหมือนมันจะสนใจคนเป็นอย่างมาก ถ้าฉันต้องการล่อมันออกมาจากกระจก วิธีที่ง่ายที่สุดก็คือใช้คนเป็นเหยื่อล่อ" มือของเฉินเกอคล่องแคล่ว เพียงไม่กี่นาทีก็เย็บแผลไปได้เกือบครึ่ง
"แต่ปัญหาสำคัญคือ หลังจากที่ฉันล่อมันออกมาจากกระจกแล้ว จะฆ่ามันยังไง? ได้ยินมาว่าผีปีศาจกลัวเกลือและกระเทียม แต่ถ้าต่อสู้กันจริงๆ ฉันโยนของพวกนี้ใส่ตัวมัน จะดูเด็กเกินไปไหม?" หลังจากคิดอย่างจริงจัง เฉินเกอตัดสินใจเข้าไปในฟอรั่มเรื่องลี้ลับเพื่อขอคำปรึกษา


## บทที่ 40 ภารกิจฝันร้ายใหม่

เฉินเกอป้อนชื่อบัญชีฟอรั่ม พอเข้าสู่ระบบเขาก็พบว่าชื่อบัญชีของเขาได้อัพเกรดเป็นสีม่วง เมื่อดูที่หลังบ้านถึงเข้าใจว่าวิดีโอสามสิบนาทีที่เขาโพสต์ไปก่อนหน้านี้ถูกแชร์และแนะนำเป็นจำนวนมาก จนถึงตอนนี้มีคนตอบกระทู้เกือบพันคน
เฉินเกอกวาดสายตาอ่านคร่าว ๆ ไม่พบอะไรที่มีประโยชน์ คนส่วนใหญ่แค่เข้ามาดูเพราะความแปลกประหลาด
"ลองดูอีกครั้งก็ได้ บางทีอาจจะได้ล่อคนที่รู้เรื่องพวกนี้มาสักคน" เฉินเกอแก้ไขกระทู้ใหม่ เพิ่มรายละเอียดเกี่ยวกับปีศาจในกระจกให้มากขึ้น แล้วใช้สิทธิพิเศษของบัญชีสีม่วงขอความช่วยเหลือ
"หลังจากเล่นเกมในวิดีโอเสร็จ ฉันพบว่าปีศาจในกระจกมาติดตามฉัน! ช่วยบอกวิธีกำจัดพวกมันหน่อย!"
กระทู้เพิ่งโพสต์ไปไม่นาน ก็มีคนตอบกลับมา
"เจ้าของกระทู้ คุณยังมีชีวิตอยู่เหรอ?"
"แนะนำให้ใช้เลือดหมาดำสาดใส่มัน หรือเลี้ยงไก่ตัวผู้สักตัว เมื่อไก่ตัวผู้ขันฟ้าก็สว่าง สิ่งสกปรกไม่กล้าเข้าใกล้ไก่ตัวผู้"
"เข้าบทบาทมากเกินไป แนะนำให้ไปหาจิตแพทย์"
"ผีปีศาจคือความทรงจำที่ค้างอยู่ในโลกมนุษย์ การฆ่าผีจะทำร้ายบุญกุศลของตัวเอง ทะเลทุกข์ไม่มีฝั่ง ไม่สู้ถอยคนละก้าว"
"คนข้างบนกำลังพูดเหตุผลกับผีเหรอ?"
"คำสั่งขับไล่ภูตผีเจ็ดดาบแห่งเขาเหมา ของแท้จากนักพรตสวรรค์! ดูรูปโปรไฟล์ฉันสำหรับชื่อร้านในเถาเป่า! สั่งซื้อสำเร็จยังแถมวิธีการสั่งการห้าผีเพื่อความมั่งคั่งอีกหนึ่งชุด!"
"เอาถั่วเหลือง ข้าวสาร และจูซามาผสมกัน แล้วแช่ในน้ำเกลือสิบห้านาที โปรยถั่วเป็นทหาร ลองศึกษาดู"
"ฉันเคยดูวิดีโอเกี่ยวกับผู้ชายคนหนึ่งที่ถูกผีสาวตามหลอก เขาซื้อปืนมาเพื่อกำจัดผีสาว ตอนกลางคืนเมื่อผีสาวมารบกวนอีก เขายิงตัวเองไปหนึ่งนัด หลังจากนั้นเขาลากผีสาวเข้าไปในห้องนอน..."
"เจ้าของกระทู้ ไม่ล้อเล่นนะ ฉันจะบอกวิธีที่ใช้ได้จริง! หามีดเหล็ก ที่ดีที่สุดคือมีดเชือดที่เคยฆ่าสิ่งมีชีวิตและเปื้อนเลือดมาก่อน ผีเป็นพลังงานสนามแม่เหล็กพิเศษชนิดหนึ่ง มีดแบบนี้สามารถฟันให้มันบาดเจ็บได้!"
เฉินเกอพลิกดูไปมาครู่ใหญ่ ก็มีแค่คนที่แนะนำให้ใช้มีดเหล็กฟันผีที่ดูน่าเชื่อถือหน่อย ที่เหลือล้วนแต่พูดเหลวไหลหรือทำตามได้ยาก เขารู้ว่าในตำนานพื้นบ้านเลือดหมาดำและไก่ตัวผู้สามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ แต่ดึกดื่นป่านนี้จะให้เขาไปหาของพวกนั้นที่ไหน
ออกจากฟอรั่ม เฉินเกอโยนโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ นั่งเหม่อลอยบนเก้าอี้
การต่อสู้กับปีศาจที่ไม่รู้จัก เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของชีวิตตัวเอง เขาแน่นอนว่าไม่สามารถฝากความหวังทั้งหมดไว้กับกระทู้คลุมเครือพวกนั้น
วนไปวนมา เฉินเกอหยิบโทรศัพท์มือถือสีดำออกมาอีกครั้ง ในยามคับขัน เขายังต้องพึ่งโทรศัพท์มือถือสีดำ มีเพียงโทรศัพท์มือถือสีดำเท่านั้นที่เชื่อถือได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่โทรศัพท์มือถือสีดำยึดหลักการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม หากต้องการรับ ก็ต้องให้ก่อน
จากการทดลองในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เฉินเกอได้ค้นพบกฎเกณฑ์ที่ซ่อนอยู่บางอย่างในโทรศัพท์มือถือสีดำ เช่น เรื่องรางวัลของภารกิจ
ภารกิจประจำวันระดับง่ายและระดับทั่วไป รางวัลมักเป็นอุปกรณ์ช่วยในการบริหารบ้านผีสิง มีเพียงภารกิจระดับฝันร้ายเท่านั้นที่รางวัลจะส่งผลโดยตรงต่อตัวเขา มอบความสามารถพิเศษที่หายากให้
หากต้องการจัดการกับสิ่งในกระจก การทำภารกิจระดับง่ายและระดับทั่วไปไม่มีความหมาย มีเพียงรางวัลจากภารกิจระดับฝันร้ายเท่านั้นที่จะได้ผล
แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเกอลำบากใจคือ ภารกิจระดับฝันร้ายนั้นอันตรายมาก อย่ากำจัดปีศาจในกระจกไม่สำเร็จ แล้วยังดึงดูดสิ่งใหม่เข้ามาอีก
"จะทำอย่างไรดี? เสี่ยงเลย หรือรออีกสักพัก?" เฉินเกอพลิกโทรศัพท์มือถือสีดำ เลยเที่ยงคืนไปแล้ว ภารกิจประจำวันทั้งหมดรีเฟรชใหม่
"ระดับง่าย: หากต้องการมอบประสบการณ์ที่น่ากลัวให้กับผู้เข้าชม สิ่งแรกที่ต้องคำนึงถึงคือจังหวะการเยี่ยมชม นักแสดงและกลไกที่ปรากฏเร็วหรือช้าเกินไปจะทำให้ผู้เข้าชมเสียความสนใจ ดังนั้นฉันแนะนำให้คุณติดตั้งเครื่องตรวจจับเสียงและกล้องวงจรปิดในบ้านผีสิง เพื่อควบคุมความคืบหน้าการเยี่ยมชมของผู้เข้าชมตลอดเวลา"
"ระดับทั่วไป: คุณได้รับโอกาสในการขยายบ้านผีสิงหนึ่งครั้ง โปรดหาสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับการขยายโดยเร็ว! เนื่องจากข้อจำกัดด้านพื้นที่ คุณไม่สามารถทำภารกิจทดสอบฉากใด ๆ ได้จนกว่าการขยายจะเสร็จสิ้น!"
"ระดับฝันร้าย: ห้องน้ำยามดึกมักมีเสียงแปลก ๆ หากต้องการรู้สาเหตุ ก็ทำตามที่ฉันบอก"
"ระวัง! บางภารกิจอันตรายอย่างยิ่ง โปรดเลือกอย่างรอบคอบ!"
เฉินเกอมองภารกิจประจำวันทั้งสาม ภารกิจระดับทั่วไปเขายังไม่มีความสามารถที่จะทำสำเร็จ จึงข้ามไปเลย ทางเลือกที่เหลือสำหรับเขามีเพียงภารกิจระดับง่ายและภารกิจระดับฝันร้าย
"ถ้าพรุ่งนี้เช้าลุงซวีให้เงินฉัน หนึ่งวันก็น่าจะซื้อกล้องวงจรปิดทั้งหมดกลับมาได้ แต่คงติดตั้งไม่เสร็จ ส่วนภารกิจระดับฝันร้ายดูจากคำอธิบายแล้วเกี่ยวข้องกับห้องน้ำ ดูน่าขนลุกอยู่" เฉินเกอลังเลอยู่ ภารกิจระดับง่ายอาจทำไม่สำเร็จ และรางวัลก็แย่ ส่วนภารกิจระดับฝันร้ายก็อันตรายเกินไป ไม่รู้ว่าจะเจออะไร
เขานั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องเก็บเครื่องมือ ยังไม่ทันตัดสินใจ ในบ้านผีสิงก็มีเสียงตัดดังขึ้นอีก และดังกว่าครั้งก่อนเสียอีก
เฉินเกอเงยหน้ามองเพดาน เสียงยังคงดังมาจากชั้นสาม
"ตุ๊กตาผ้าทั้งสี่ตัวฉันเอาออกมาหมดแล้ว มันยังจะตัดอะไรได้อีก?" เฉินเกอรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งสกปรกในกระจก เขาเอาตุ๊กตาผ้าที่เย็บเสร็จแล้วใส่กระเป๋า ถือค้อนเหล็กวิ่งขึ้นไปชั้นสามในคราวเดียว
เปิดประตูใหญ่ของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน เขาตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
ที่ประตูฉากมีเศษกระจกกระจายอยู่ บนประตูไม้มีรอยขีดขาวหลายรอย
"ปีศาจนี่กำลังขีดประตู! มันต้องการทำอะไรกันแน่?"
เฉินเกอเหงื่อเย็นผุดที่แผ่นหลัง เขาไม่กล้าจินตนาการว่าขณะที่เขาหลับสนิท จะมีปีศาจถือเศษกระจกวิ่งไปมา เขาไม่ยอมให้มีสิ่งอันตรายแบบนี้อยู่ในบ้านสยองขวัญของเขาเด็ดขาด!
เฉินเกอที่ปกติอารมณ์ดีเสมอ แทบไม่เคยโกรธ ครั้งนี้สีหน้าเย็นชาลง เขาล็อคประตูใหญ่ของฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน ถือค้อนเหล็กเข้าไปในทางเดิน ผลักประตูทีละบาน พุ่งเข้าไปข้างใน ทุบกระจกทั้งหมดในชั้นสามแตกละเอียด
เสียงกระจกแตกดังไม่หยุด เศษกระจกแตกกระจายเต็มพื้น จนกระทั่งเดินมาถึงปลายทางเดินชั้นสาม เฉินเกอจึงสงบลงอีกครั้ง
"ตอนทำภารกิจระดับฝันร้ายครั้งแรก ปีศาจนี่ถูกตุ๊กตาผ้าขวางไว้ในกระจก ไม่สามารถต่อต้านได้ ต่อมาตอนที่มันโจมตีเหอ ซาน มันก็แค่มีอิทธิพลต่ออีกฝ่ายเล็กน้อย แต่หลังจากโจมตีเหอโฝง มันสามารถออกมาจากกระจกได้แล้ว! มันกำลังเติบโต และเติบโตอย่างรวดเร็วด้วย!" เฉินเกอไม่อยากรออีกต่อไป บ้านผีสิงของเขาเพิ่งเริ่มต้น ไม่อาจพังเพราะปีศาจที่ไม่รู้จักตัวหนึ่ง
ถือค้อนเหล็กออกมาจากฉากหนีฆ่ายามเที่ยงคืน หลังจากล็อคประตูแล้ว เฉินเกอด้วยความตั้งใจแน่วแน่ เปิดโทรศัพท์มือถือสีดำ รับภารกิจระดับฝันร้ายโดยตรง "หวังว่ารางวัลภารกิจครั้งนี้จะมีประโยชน์หน่อย"
"ยืนยันรับภารกิจประจำวันระดับฝันร้าย? หลังจากรับแล้ว อาจเกิดสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น"
"ยืนยัน"
หน้าจอโทรศัพท์กะพริบ ข้อมูลภารกิจโดยละเอียดปรากฏขึ้น
รถวิญญาณที่ส่งกลิ่นเหม็นจอดอยู่หน้าประตู เสียงลูกแก้วกระทบกันดังมาจากเพดาน มีคนเดินไปมาในระเบียงทางเดิน ห้องข้างๆ เหมือนมีคนกำลังตัดอะไรบางอย่าง

กลอนประตูห้องนอนสั่นเบาๆ ก๊อกน้ำในห้องน้ำถูกปิดแน่นแล้ว แต่ยังคงหยดติ๊กๆ ไม่หยุด

ใต้เตียงมีบางอย่างคล้ายลูกบอลกลิ้งไปมาอย่างรางๆ

รอยเท้าเปียกน้ำค่อยๆ ปรากฏบนพื้นทีละรอย กำลังค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้

ตีสามของรุ่งสาง เฉินเกอกำมีดครัวซ่อนตัวอยู่ข้างเครื่องทำความร้อน โทรศัพท์ในมือเพิ่งต่อสาย

"เจ้าของบ้าน! นี่คือสิ่งที่คุณบอกว่าตอนกลางคืนมันคึกคักนิดหน่อยเหรอ?!"