จักรพรรดิมารนอกรีต
แมวส้มเพชฌฆาต
## ตอนที่ 1 : ไป๋เฉิน

~ ทวีปเทียนหลาง ~
"ตื่นเถิด...เจ้าหลับใหลมานานแสนนานแล้ว" ในจิตใต้สำนึกปรากฏเสียงลึกลับเลื่อนลอยเอ่ยคล้อยเข้ามาในโสตประสาท
ทันใดนั้นในกระโจมที่ทรุดโทรมดุจดั่งวัดร้างพลันบังเกิดเสียงครวญครางจากเด็กหนุ่มดังลั่นสนั่นก้อง
"ผู้ใดเรียกหาข้า!?"
ชายหนุ่มในอาภรณ์สีขาวมอซอสะดุ้งพรวดตื่นบนเตียงไม้ที่เรียบง่ายประดุจดั่งว่าเขากำลังประสบกับความฝันที่เกินจริง
"ที่นี่คือ?"
ร่างสีขาวสำรวจร่างกายอยู่นานสองนาน ก่อนที่ชุดข้อมูลและความทรงจำจะไหลหลั่งมาจากแห่งหนใดไม่ทราบได้จนส่งผลให้ลำคอของเขาเปล่งเสียงอู้อี้ในลักษณะคร่ำครวญ
ทันใดนั้นความทรงจำและภาพฉายต่างๆก็ปรากฏขึ้นในนิมิตที่ซึ่งมิอาจทราบได้ว่าภาพนี้วาบเข้ามาได้อย่างไร
ตัวเขาคือไป๋เฉิน มือสังหารหมายเลขหนึ่งภายในองค์กรนักฆ่าปีกสวรรค์ ที่ซึ่งเป็นที่ต้องการตัวจากสหรัฐอเมริกาและกองกำลังติดอาวุธนานามากกว่า 12 ประเทศ
เขารับแม้กระทั่งภารกิจสังหารประธานาธิบดีของสหรัฐอเมริกาในยามนั้น แน่นอนว่าไม่เคยพลาดเป้าหมายแม้แต่หนเดียว มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดเขาจึงถูกเรียกขานว่ามฤตยูสีขาว
หลังจากภารกิจลอบสังหารประธานาธิบดีเขาก็ได้เลื่อนขั้นตำแหน่งเป็นมือสังหารลำดับสูงสุดของเครือข่ายขนาดใหญ่ในแถบเอเชีย แน่นอนไม่มีผู้ใดไม่รู้จักฉายานามมฤตยูสีขาว
ตลอดการเดินทางในอาชีพสายนี้ไม่มีภารกิจใดที่เขาทำไม่สำเร็จ แม้แต่มือสังหารรุ่นเก๋าอย่างป๋อหลุนเทียนที่เดินทางในสายอาชีพนี้มากว่า 50 ปีก็ยังต้องคารวะแก่เขา
จนล่วงเลยเวลามาจนถึงคริสตศักราช 2030 สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อวันหนึ่งเขารับภารกิจบางอย่างจากชายลึกลับจากแถบเอเชียให้ไปสังหารนายกรัฐมนตรีแห่งประเทศไทย แน่นอนว่าระบบการป้องกันของประเทศไทยนั้นถือว่าล้าหลังกว่าหลายๆประเทศที่ขึ้นชื่อ จนเขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายกรัฐมนตรีผู้นี้ยังคงมีชีวิตอยู่หลังจากที่คดโกงเงินภาษีจากประเทศไปมากมายเช่นนี้?
[ องค์กรระดับนานาชาติไม่ทำอะไรสักอย่างหรืออย่างไร? ]
ไป๋เฉินเต็มใจยอมรับภารกิจสังหารบุคคลประเภทนี้อยู่แล้ว หากคนประเภทนี้ยังมีชีวิตอยู่ต่อไป รังแต่จะทำให้ประชาชนเดือดร้อนเท่านั้น
แต่ใครจะคิดว่าเขากลับต้องมาเสียชีวิตเพราะเหตุเครื่องบินตกระหว่างการเดินทางไปประเทศไทย
[ ให้ตายเถอะ! ข้าเป็นมือสังหารมาตลอดสามสิบปีกลับไม่เคยเจออะไรที่โชคร้ายเช่นนี้มาก่อน แต่มันกลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นในภารกิจจากประเทศไทยได้อย่างไร!? ]
[ นี่เป็นเวรกรรมอะไรของข้ากันแน่! ]
. . .
..กลับมายังปัจจุบัน..
ไป๋เฉินตื่นขึ้นมาจากความฝันมาอยู่ในร่างของเยาวชนผู้หนึ่ง ซ้ำยังนอนอยู่ในสถานที่ที่แปลกประหลาดราวกับว่าได้ย้อนยุคไปยังสมัยราชวงศ์ซ่งของจีนโบราณ ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวกใดๆอย่างเช่นมือถือ อินเทอร์เน็ต กล้องถ่ายรูป หรือแม้แต่พัดลมหรือเครื่องปรับอากาศก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ
การแต่งตัวและภาษาพูดของที่นี่ยังคงเป็นภาษาที่อ่อนช้อยผิดหูผิดตายิ่ง
ชายหนุ่มในอาภรณ์ซีดขาวราวหิมะลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบากและสังเกตุเห็นกระจกเหลี่ยมบานใหญ่ตรงข้ามกับเตียง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรำพึง 'ผู้ใดเป็นคนจัดตั้งฮวงจุ้ยเช่นนี้? น่าเกลียดมาก'
พร้อมกับจดจ้องไปยังกระจกตรงหน้าด้วยความสงสัยในจิตใจ ก่อนจะสะดุ้งโหยงด้วยสีหน้าประหลาดใจราวกับเห็นผี "เอ๊ะ! ไอ้หน้าหล่อนี่เป็นใครกัน?"
สิ่งที่มองเห็นในกระจกสะท้อนคือภาพของเยาวชนที่มีใบหน้าดั่งหยกขาวเนียนละเอียดอ่อนประดุจหลุดมาจากภาพวาด ผมสีดำแคลงน้ำตาลไหลยาวสลวยดุจปุยเมฆ คิ้วที่ตรงดุจดั่งกระบี่ที่เฉียบแหลม จมูกที่สมส่วนและริมฝีปากบางเล็กน้อยที่แต่งแต้มความอ่อนโยนให้กับรูปลักษณ์ที่งดงาม แต่สิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดในใบหน้าที่บอบบางนี้ก็คงหลีกหนีไม่พ้นดวงตา
รูม่านตาของคนผู้นี้มีสีดำและสีแดงปะปนกันซึ่งให้ความรู้สึกที่ขัดแย้งกับใบหน้าที่หล่อเหลาราวกับคนผู้นี้เกิดมาเพื่อเป็นบุคคลที่ชั่วร้าย!
ดวงตาคู่นี้แทบจะทำลายทัศนียภาพที่ละเอียดอ่อนทั้งหมดบนใบหน้าไปจนสิ้น
ชายหนุ่มกำลังจับแก้มและลูบคลำใบหน้าที่ละเอียดอ่อนด้วยความไม่เชื่อ "นี่มันบ้าอะไร? ข้ายังไม่ตายหรอกหรือ? แล้วไอ้หมอเป็นใครกันวะเนี่ย?"
คำถามนับร้อยพันกำลังถาโถมเข้าสู่จิตใจของชายหนุ่มในยามนี้ ก่อนที่เขาจะบ่นงึมงำด้วยความรู้สึกที่ไม่แน่ใจนัก
"เป็นไปได้ไหมว่าข้ามาเกิดใหม่ในต่างโลกในร่างของผู้อื่น?"
"แต่เรื่องดั่งเช่นนิยายเช่นนี้เป็นความจริงงั้นหรือ?"
เขาริเริ่มจะสำรวจตนทุกซอกทุกมุม แม้แต่ระหว่างขาก็ไม่มีข้อยกเว้น 'โอ้ ? มีของดีเลยนี่หว่า'
สิ่งที่แปลกไปกว่านั้นนั่นคือผ้าพันแผลที่พันรอบศีรษะอย่างหนาเตอะซ้ำยังเห็นรอยโลหิตสีแดงที่ซึมออกมาจากผ้าสีขาวนั้น
แต่สิ่งที่ทำให้เขาหงุดหงิดไม่น้อยคือร่างกายที่ผอมบางผิดปกติและผิวที่ขาวเนียนจนเกินไป อีกทั้งการเคลื่อนไหวทุกท่วงท่าก็ยังปวกเปียกชอบกล
แม้ว่าความสูงจะสูงกว่าค่าเฉลี่ย แต่กล้ามเนื้อของคนผู้นี้ไม่ได้ผ่านการฝึกฝนร่างกายเสียด้วยซ้ำ เขาชื่นชอบร่างกายเดิมของเขามากกว่าแม้นว่าจะไม่ค่อยหล่อเหลาสักเท่าใด แต่ก็ไม่อ่อนแอถึงเพียงนี้
หลังจากตรวจสอบทุกอย่างจนละเอียดถี่ถ้วน เขาอดไม่ได้ที่จะตะคอกเมื่อรับรู้ได้ถึงกล้ามเนื้อที่แม้แต่จะยกสิ่งของที่มีน้ำหนักเกินกว่าสิบกิโลยังไม่ได้ด้วยซ้ำ "ไอ้บ้า! อย่าบอกนะว่าพ่อคนนี้กลับมาเกิดในร่างของขยะ?"
โดยไม่ปล่อยให้ชายหนุ่มสงสัยได้นาน ทันใดนั้นเสียงตะโกนอันก้องกังวานดังขึ้นจากนอกห้อง "ไอ้ขยะ! ออกมาเดี๋ยวนี้! เจ้าจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อใดกัน!? เราจะออกเดินทางกันแล้ว"
การแสดงออกทางสีหน้าของชายหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนโดยทันท่วงที 'ข้าไม่จำเป็นต้องไถ่ถามผู้ใดทั้งนั้น คำตอบที่ต้องการกลับส่งมาหาถึงที่เลยจริงๆ'
จู่ๆชายหนุ่มลูบคางพลางตระหนักคิดด้วยเสียงงึมงำเบาๆ "ปรากฏว่าเจ้าของร่างนี้เป็นขยะอย่างไม่ต้องสงสัย"
"เป็นไปได้ไหมว่าข้าเป็นบุตรชายของตระกูลขุนนางซึ่งไม่สามารถฝึกฝนได้? อีกทั้งข้าจะมีคู่หมั้นที่งดงามอยู่ด้วยดั่งพล็อตเรื่องแบบนิยายทั่วๆไป"
"แต่เจ้าของร่างนี้กลับกลายเป็นขยะ แน่นอนว่าคู่หมั้นที่งดงามเช่นนั้นจำต้องยกเลิกการหมั้นหมายเป็นแน่ จนต้องทำให้ข้าข้ามผ่านความยากลำบากต่างๆนานาเพื่อที่จะตบหน้าสั่งสอนพวกสายตาสั้นพวกนั้น"
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มอย่างกะทันหัน "แค่คิดก็รู้สึกสนุกแล้ว ฮี่ฮี่ฮี่ แม้นจะไม่รู้ว่าข้ามาโผล่หัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แต่ก็ไม่มีสิ่งใดแปลกกับเรื่องนี้ ข้าเป็นมือสังหารมาเนิ่นนานแน่นอนว่าความตายนั้นอยู่ใกล้ชิดกับข้าตลอดเวลา แม้จะตายไปแล้วข้ากลับไม่มีความรู้สึกเสียใจใดๆ"
"อย่างไรก็ตามในขณะนี้ข้าอยู่ในร่างของลูกขุนนางที่พิการ แล้วข้าจะทำอย่างไรต่อไปดี? ข้าควรจะลักลอบฝึกฝนและทำให้ทั้งตระกูลตกตะลึงหรือไม่?" ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังคิดแผนการด้วยการลูบคางด้วยสีหน้าเจ้ามารยา เสียงตะคอกก็ดังขึ้นมาอีกระลอกอย่างโกรธเคือง
"เจ้าทาสต่ำต้อย! เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่! คุณหนูน้อยกำลังจะออกเดินทาง! รีบโผล่หัวออกมา! อย่าให้ข้าต้องพังประตูเข้าไป!"
ชายหนุ่มที่กำลังพะว้าพะวงหลงอยู่ในจินตนาการแทบจะอาเจียนเป็นเลือด
[ เดี๋ยวๆๆเจ้าพูดว่าอะไร!? ทาส!? ให้ข้าเกิดใหม่ในต่างโลก แต่ไม่ใช่ในฐานะลูกคุณหนูอย่างที่คาด แต่กลับกลายเป็นทาส!เป็นขี้ข้าหรอกหรือ? ]
[ โอ้สวรรค์นี่มันเรื่องบ้าบออะไร! มันไม่เห็นเหมือนกับสคริปต์ที่ข้าเคยอ่านเลยแม้แต่น้อย ]
ชายหนุ่มอยากจะร่ำไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา "ข้าควรจะเป็นนายน้อยของตระกูลที่มั่งคั่งไม่ใช่หรือ?"
[ ไฉนชีวิตที่สองจึงได้อดสูถึงเพียงนี้? ]
ชายหนุ่มทำได้แต่คร่ำครวญถึงความลำเอียงของสวรรค์ ความไม่เท่าเทียมของสวรรค์ ว่าพระเจ้าผู้นั้นต้องการให้ข้าใช้ชีวิตดิ้นรนเฉกเช่นดั่งชีวิตที่แล้วหรือไม่?
[ หากข้าเป็นลูกขุนนาง ข้าจะสามารถใช้ชีวิตเหลวแหลกได้ตามที่ต้องการ ทว่าเมื่อเกิดมาเป็นขี้ข้าเช่นนี้ชะตากรรมของต่อจากนี้คงจะไม่สวยหรูนัก ]
หากมีชีวิตใหม่ชายหนุ่มอยากจะเกิดเป็นนายน้อยเสเพลเจ้าสำราญเสียมากกว่า แต่ทว่าการกำเนิดใหม่โดยเป็นขี้ข้าเช่นนี้มีเพียงแต่ต้องทำการพัฒนาไปทีละขั้นทีละตอนเท่านั้น
'ช่างมันเถอะ ในชีวิตที่แล้วมือสังหารอย่างข้าก็เป็นเพียงแค่เด็กกำพร้า ชีวิตนี้จะกลายเป็นเด็กกำพร้าอีกคราก็ไม่เห็นจะแปลกแต่อย่างใด' ชายหนุ่มส่ายศีรษะพลันยิ้มเจื่อนๆกับตัวเอง แต่อารมณ์ที่ขมขื่นกลับปรากฏให้เห็นในแววตาแค่เพียงชั่วครู่
หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ในไม่กี่วินาที ชายหนุ่มผู้นี้ตัดสินใจเปิดประตูออกไปและต้องประสบพบเจอเข้ากับชายหนุ่มห้าคนที่ยืนเรียงรายด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ทั้งสี่คนสวมอาภรณ์สีเหลืองดูสวยงามและซ้ำมีอาวุธศาสตราวุธที่ครบมือ ด้านหน้าพวกเขาทั้งสี่มีชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้าที่ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าของกลุ่มนี้ ซึ่งขณะนี้สีหน้าของชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้ากลับแสดงอารมณ์ออกมาอย่างตกตะลึง
ชายหนุ่มหน้าลิงพูดขึ้นพร้อมชี้หน้าดุด่าอย่างชอบธรรม "ไป๋เฉิน! เจ้าจะให้คุณหนูน้อยรอไปจนถึงเมื่อใดกัน?"
"เอ๊ะ! ข้าชื่อไป๋เฉินงั้นรึ?" ชายหนุ่มชี้หน้าตัวเองพลางเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อ
'โอ้สวรรค์ ช่างเป็นพล็อตเรื่องแบบเดิมจริงๆ'
ดูเหมือนว่าความทรงจำของร่างนี้จะไม่มีอยู่ภายในความทรงจำใดๆของเขาแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มหน้ายาวที่ยืนเท้าเอวกล่าวอย่างเย้ยหยัน "อะไร? เจ้าเกิดอุบัติเหตุจนความจำเสื่อมไปแล้วหรือ?"
ชายหนุ่มเกาศีรษะเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่โง่เขลา "เอ่อ...มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นด้วยหรือ?"
จู่ๆชายผมยาวในอาภรณ์สีฟ้าชำเลืองมองไป๋เฉินอย่างเหยียดหยาม ก่อนจะรีบกล่าวแทรกโดยไม่ทราบสาเหตุ "ชิ! อย่าไปเสียเวลาคุยกับขี้ข้าโสมมเช่นนี้เลย หากมิใช่เพราะคุณหนูน้อยให้พวกข้ามาเรียกหาเจ้า มันคงจะใช้ชีวิตไร้ค่าไปวันๆเท่านั้น...ผู้ที่ไม่สามารถฝึกปราณเช่นมันมีตำแหน่งเป็นทาสก็นับว่าบุญโขแล้ว"
"ผู้ใดไม่รู้บ้างว่ามันไม่เหมาะกับคุณหนูน้อยฉินแม้แต่น้อย แม้นว่าปู่ของมันจะหมั้นหมายไว้กับคุณหนูน้อยแต่ก็ไม่มีผู้ใดในเมืองเทียนหยุนยอมรับเรื่องนี้แม้นแต่ผู้เดียว"
"ฮึ่ม! แค่คางคกกระหายเนื้อหงส์ฟ้า อย่าไปใส่ใจมันเลย พวกเรารีบไปกันเถิด" เมื่อพ่นวาจาเหยียดหยามจนจบ พวกเขาทั้งห้าหันหลังเดินจากไปออกจากเขตกระโจมของไป๋เฉินอย่างไม่มีการรีรอ
ไป๋เฉินทำได้เพียงเมียงมองพวกเขาด้วยสีหน้าโง่งมและกำลังประมวลผลทุกสิ่งอย่างด้วยแววตาที่ว่างเปล่า
[ คุณหนูน้อย? ]
[ ขี้ข้าโสมม? ]
[ คางคกกระหายเนื้อหงส์ฟ้า? ]
[ พระเจ้าเอ้ย! ท่านส่งข้ามาที่นี่ด้วยเหตุใด? ต้องการให้ข้าตกตายอย่างน่าสังเวชที่นี่หรือไม่!? ]


## ตอนที่ 2 : กระบี่สีดำคร่ำครึ

หลังจากล้างหน้าล้างตาจนสะอาดสะอ้านไป๋เฉินดึงผ้าโพกศีรษะออกก่อนจะโยนมันทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมทั้งจัดระเบียบอาภรณ์ที่สวมใส่ให้เข้าที่ ขณะนี้รัศมีอันทรุดโทรมเส็งเคร็งกลับเปล่งประกายแสงแห่งความจริงจังราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
ในระหว่างกำลังเดินตามรอยเท้าของชายหนุ่มทั้งห้าไปอย่างกระชั้นชิด ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะคิดเพ้อฝันภายในใจ "คุณหนูน้อยงั้นหรือ? ข้าควรจะไปสอดแนมดูดีกว่าว่านางเป็นสตรีประเภทใดกัน"
ไป๋เฉินยังคงมิอาจทำความเข้าใจกับชีวิตใหม่ได้ดีพอ เพราะฉะนั้นตนจำต้องออกเดินทางและสอบถามเกี่ยวกับจารีต ประเพณีและข้อบ่งชี้ต้องห้ามภายในโลกแห่งนี้
แม้นแต่เขาที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นขี้ข้าก็ยังมิอาจตระหนักได้ว่าความทรงจำของร่างเก่านั้นหายไปได้อย่างไร มีเพียงแต่ต้องขุดคุ้ยหลอกถามจากบุคคลรอบกายเสียก่อน
เพราะเขาเองก็มิอาจทราบได้ว่าเจ้าของร่างเก่านี้มีที่มาอย่างไร และมาลงเอยโดยการเป็นทาสได้อย่างไร เพราะฉะนั้นจนกว่าจะรวบรวมข้อมูลตัวตนได้จนพอสังเขป เขาจะไม่ผลีผลามเคลื่อนไหวโดยบุ่มบ่ามเด็ดขาด
มิเช่นนั้นหากเขาพลั้งเผลอกระทำสิ่งใดที่ผิดสังเกต คงจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูให้ตื่นโดยไม่รู้ตัว
แม้นว่าเขาเพิ่งจะตื่นขึ้นมาบนโลกนี้ได้ไม่ถึงห้านาที แต่ในใจของเขากลับมีสัญชาตญาณบางอย่างที่บ่งบอกว่าเขาไม่ควรที่จะทำตัวสะดุดตาจนเกินไปหากยังไม่มีความแข็งแกร่งที่เพียงพอ เพราะฉะนั้นทุกย่างก้าวที่ต้องเดินหมากเขาต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ ที่ซึ่งอุปนิสัยนี้ได้มาจากการเป็นมือสังหารมากว่าสามสิบปีในชีวิตที่แล้ว
ทันใดนั้นใบหน้าที่หวาดกลัวจากบุคลิกเก่ากลับกลายเป็นความเคร่งขรึมและห่างเหินราวกับว่าเขาเป็นบุคคลเดียวที่อยู่อย่างโดดเดียวเงียบเหงาบนโลกใบนี้ "ต่อจากนี้ข้าจำต้องแสร้งทำเป็นความจำเสื่อมเท่านั้น หากทำเช่นนั้นข้าจะได้ข้อมูลมากมายภายในเวลาอันสั้นที่สุด"
.
.
.
~ เมืองเทียนหยุน ~
คฤหาสน์ไม้สลักอันงดงามสูงใหญ่ตระการตา เบื้องหน้าทางเข้านั้นปรากฏให้เห็นป้ายไม้ขนาดใหญ่ที่จารึกอักษรไว้ว่าฉิน
สถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในตระกูลที่อาศัยอยู่ในทวีปเทียนหลางอันกว้างใหญ่ไพศาล ซึ่งในทวีปเทียนหลางนั้นประกอบไปด้วยเมืองสี่เมืองที่ประจำตำแหน่งทั้งสี่ทิศได้แก่ เมืองเทียนหยุน เมืองเทียนเหลย เมืองเทียนเฟิงและเมืองเทียนเตี้ยน
ซึ่งเมืองเทียนหยุนนั้นตั้งอยู่ทางทิศใต้ของทวีปเทียนหลางอันกว้างใหญ่ที่ซึ่งเป็นโลกของผู้ฝึกฝนพลังฉีหรือพลังปราณอย่างที่ทราบโดยทั่วกัน และมีการแบ่งชนชั้นของระดับการบ่มเพาะออกเป็นเก้าระดับและแต่ละระดับก็มีถึงเก้าขั้นตอน
โดยปกตินั้นบุคคลที่ประจำตำแหน่งเจ้าเมืองแต่ละเมืองต้องขึ้นตรงกับผู้มีอำนาจจากทวีปเทียนหลางเป็นผู้แต่งตั้งยศถา ยกตัวอย่างเช่นว่าเมืองเทียนหยุนที่ซึ่งไป๋เฉินอาศัยอยู่พำนักพักพิงนี้อยู่ภายใต้อำนาจการปกครองของตระกูลฉินที่ซึ่งนับว่าเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงอย่างยิ่วยวดในอาณาจักรเทียนหยุน ดังนั้นความเป็นอยู่ของตระกูลฉินนั้นนับได้ว่าเป็นที่นับหน้าถือตาภายในเมืองเทียนหยุนเป็นอย่างยิ่ง
แต่ทว่าทวีปเทียนหลางอันกว้างใหญ่กลับมีสิ่งอื่นใดที่นอกเหนือจากผู้ฝึกฝนอีกต่างๆนานาอีกหลากหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นแพทย์แผนโบราณ ช่างหลอมศาสตราวุธและไม่เว้นแม้แต่แพทย์โอสถที่ซึ่งเป็นที่น่าเคารพสูงสุดภายในทวีปนี้
แต่แล้วกฏเหล็กของโลกใบนี้กลับเป็นกฏของความแข็งแกร่งของปลาใหญ่กินปลาเล็ก ที่ซึ่งผู้อ่อนแอไม่มีสิทธิ์ต่อรองใดๆเฉกเช่นเดียวกับสมัยของราชวงศ์โบราณ
หากไม่มีความแข็งแกร่งก็จะไม่มีวันได้ดั่งใจสมปรารถนา มีเพียงแต่ว่าจำต้องดิ้นรนฝ่าฟันด้วยตนเองเท่านั้นหากเกิดมาในตระกูลอันต่ำต้อย
และเนื่องด้วยที่ว่าไป๋เฉินมิอาจทราบสิ่งใดเกี่ยวกับที่มาของตนได้แม้แต่น้อยนิด เขาตัดสินใจเงี่ยหูฟังการสนทนาของพ่อบ้านและข้ารับใช้คนอื่นไปตลอดทั้งเส้นทางสวนบุปผาขนาดใหญ่ที่ซึ่งเป็นทางเดินหินอ่อนตรงไปยังอาคารที่มีชายหนุ่มทั้งห้านำทางไป ซึ่งฝูงชนส่วนใหญ่แล้วต่างก็ติฉินนินทาต่างๆนานามายังตนที่ซึ่งเป็นขี้ข้าไร้ประโยชน์เท่านั้น
"ข้าได้ยินมาว่าไป๋เฉินตกลงสู่ก้นหุบเหวไปแล้วมิใช่หรอกหรือ? และตอนที่เฉียนซุนนำมันกลับมา อาการมันอิดออดโรยรินใกล้จะสิ้นลมแล้วด้วยซ้ำ"
"นับว่าดวงวาสนาของมันดีพอสมควร หากเป็นบุคคลปกติทั่วไปเกรงว่าคงมิอาจยื้อชีวิตไว้ได้ถึงเพียงนี้เป็นแน่"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เพียงแค่ไปเก็บสมุนไพรไม่คาดคิดว่ามันจะพลั้งเผลอตกลงไปที่ก้นหุบเหวจริงๆ"
"อย่างไรก็ดี...แม้นว่ามันจะกลับมาจากความตายได้ แต่บางทีหากมันต้องตกตายไปอาจจะยังดีกว่าโดนปรามาสและเหยียดหยามอยู่ทุกวี่วันเช่นนี้ หากจะกล่าวว่ามันมีวาสนาที่ดีก็คงจะมิใช่นัก"
"ถูกต้อง หากมันต้องตกตายไป บางทีมันอาจจะสะดวกสบายคลายความกังวลได้และความทุกข์ทรมานได้พอสมควร"
"..."
ไป๋เฉินกำลังกลั่นกรองข้อมูลจากคำนินทารอบข้างอย่างฉงน ในสายตาของตนกำลังฉายแววครุ่นคิด "ดูเหมือนว่าบุคลิกเก่าของเจ้าร่างนี้คือขี้ขลาด ขี้หวาดกลัว ไร้ประโยชน์ อ่อนแอและปวกเปียก...เพราะฉะนั้นข้าจำต้องเล่นคล้อยตามบทตามบาทไปเสียก่อน"
แต่เมื่อคิดในอีกแง่มุมหนึ่ง มันช่างยากแสนเข็ญที่บุคคลที่มีอาชีพเป็นนักฆ่าจะต้องมาแสดงละครตบตาเช่นนี้ แต่อย่างไรก็ดีมีเพียงแต่ต้องทำให้แนบเนียนจนถึงที่สุดก่อนที่เขาจะได้รับข้อมูลที่มากเพียงพอ
ชายหนุ่มทั้งห้าที่เดินนำหน้าพลันหยุดชะงักงัน ก่อนที่ชายหนุ่มอาภรณ์สีฟ้าจะหันไปด้านหลังก่อนจะเอ่ยด้วยมุมปากที่ขดเป็นรอยยิ้มเป็นห่วงเป็นใย "ไป๋เฉิน ไฉนเจ้าไม่ลองเลือกอาวุธก่อนหละ?"
แม้นว่าประโยคของชายหนุ่มผู้นี้จะแลดูเหมือนหวังดี แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี้ต่างก็รับรู้ได้ว่าไป๋เฉินนั้นแทบจะหยิบจับสิ่งใดไม่ได้ด้วยความอ่อนแอทางกล้ามเนื้อ อย่าว่าแต่ใช้งานอาวุธเลย แม้แต่งานยกของตกแต่งหรือแจกันก็ยังยากที่จะประคับประคองไม่ให้ตกแตกได้ด้วยซ้ำ
ใบหน้าละเอียดอ่อนของไป๋เฉินยังคงแสดงสีหน้าที่ไม่เข้าใจและท่าทีที่หวาดกลัว "ขะ-ข้าสามารถใช้อาวุธได้ด้วยงั้นหรือ?"
ชายหนุ่มอาภรณ์สีฟ้าหัวเราะร่าด้วยการแสดงออกที่เหยียดหยาม "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! แน่นอน ภารกิจของพวกเราในครานี้คือการคุ้มครองคุณหนูน้อยที่จะเดินทางไปยังตำหนักโอสถของมหาแพทย์ตู้ชิง และในระหว่างทางอาจจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน เพราะฉะนั้นต่อให้เจ้าเป็นขี้ข้าหรือบุคคลที่ไร้ประโยชน์เพียงใด ขอเพียงแค่เจ้าสละชีวิตของเจ้ากับคุณหนูน้อยได้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว"
บุคคลรอบข้างต่างก็ส่งเสียงต่ำหัวเราะเย้ยหยันกันทุกผู้คน ราวกับว่าสิ่งนี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดเป็นกิจลักษณะของไป๋เฉินแต่เพียงผู้เดียว
ไป๋เฉินทำได้เพียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
และแม้นว่าฝูงชนจะเยาะเย้ยเขาสักเพียงใด เขาก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะโกรธได้ลง เพราะตนมิใช่ไป๋เฉินที่ไร้ประโยชน์ผู้นั้นอีกต่อไป
แม้นว่าจะไม่มีพลังปราณและมีกล้ามเนื้อที่อ่อนแอ แต่ทว่าทักษะที่ได้ฝึกฝนมายังคงฝังลึกอยู่ในสัญชาตญาณการเคลื่อนไหวในทุกฝีก้าว หากมีอาวุธมีคมเพียงแค่หนึ่งอย่าง เขาสามารถเคลื่อนไหวกระทำการสังหารทุกคนที่อยู่ที่นี่ได้ภายในไม่ถึงสิบลมหายใจเสียด้วยซ้ำ
ไป๋เฉินเดินตรงไปยังทิศทางที่พวกเขาชี้ชัดให้ไป ฝีเท้าของเขาย่างกรายอย่างปวกเปียกโดยที่ไม่มีสิ่งใดผิดสังเกต และท่วงท่าลักษณะการย่างก้าวส่งผลให้พวกเขาที่เฝ้ามองต่างก็อัดอั้นมิให้เผลอหลุดขำออกมา
ริมฝีปากของชายหนุ่มอาภรณ์สีฟ้าขดเป็นรอยยิ้มแสยะ เมื่อได้ยินไป๋เฉินถูกประนามและเหยียดหยามส่งผลให้จิตใจของมันแจ่มใสอย่างบอกไม่ถูก
ทันใดนั้นฝีเท้าของไป๋เฉินก็หยุดลงที่กล่องไม้ซอมซ่อ หางตาของเขากำลังจดจ่อปราดมองไปยังอาวุธที่ตั้งอยู่สะเปะสะปะภายใน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอาวุธที่กองอยู่เบื้องหน้าต่างก็มีคุณภาพที่ด้อยค่าทั้งสิ้น
ทันใดนั้นหางตาของเขาประสบพบเข้ากับบางสิ่ง ด้านในนั้นเป็นกระบี่สีดำคร่ำคร่าราวกับว่าเป็นศาสตราวุธที่ชำรุด พร้อมกับปลอกกระบี่ลวดลายสีทองที่แลดูมีคุณค่า แต่ทว่าตนกลับสามารถเห็นรอยจางๆได้ว่าคมกระบี่ด้านในนั้นเกรอะกรังไปด้วยสนิมเกาะกุม
เขายื่นมือเอื้อมไปหยิบกระบี่ขึ้นมาอย่างยากลำบากราวกับว่าไม่มีเรี่ยวแรงเพียงพอ ฉากที่ปรากฏส่งผลให้เสียงหัวร่อรอบข้างดังกระหึ่มยิ่งกว่าเก่า
ไม่ทันที่ไป๋เฉินจะได้หยิบกระบี่ขึ้นมา ชายหนุ่มในอาภรณ์ฟ้ากลับกล่าวอย่างเสียดสี "โอ้? ไม่คาดคิดว่าครานี้เจ้าจะเลือกกระบี่ ข้าคิดว่าเจ้าจะเลือกไม้กวาดเฉกเช่นทุกทีเสียอีก"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ครานี้มันไม่เลือกไม้กวาดแล้ว สงสัยมันคงต้องการนำเอากระบี่ไปกวาดพื้นเป็นแน่"
มุมปากของไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกระตุกอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาลามไปด้วยรอยแดงจางอย่างละอายใจ
[ ตัวตนเก่าของร่างนี้เป็นคนอย่างไรกันแน่? หยิบไม้กวาด? เอาไม้กวาดมาเป็นอาวุธ? ช่างน่าอัปยศอดสูเสียนี่กระไร! ]
ทว่าไป๋เฉินกลับมิได้สนใจคำพูดรอบข้างแต่อย่างใด หากแต่ยื่นมือออกไปหยิบยกกระบี่สีดำคร่ำครึกขึ้นมาอีกครา
แต่แล้วเมื่อยกกระบี่เล่มนั้นออกมาจากกล่องได้ กลับบังเกิดภาพที่ไม่คาดฝัน เมื่อกระบี่เล่มนั้นพลัดตกร่วงหล่นจากมือราวกับว่ามีน้ำหนักเกินไปที่แรงแขนของไป๋เฉินจะรับไหว ข้อมือสีขาวเนียนอันสดใสกลับบังเกิดการสั่นสะท้านให้เห็นได้อย่างเด่นชัด
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
"แค่ไม้กวาดก็แทบจะยกไม่ขึ้นอยู่แล้ว แต่มันกลับเลือกกระบี่เสียได้ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
เมื่อได้ยินเสียงสมน้ำหน้าจอแจตอบสนองจากรอบข้าง ไป๋เฉินลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก "ดูเหมือนว่าการแสดงของข้ายังคงไม่เป็นสองรองใครจริงๆ ด้วยการแสดงเพียงแค่นี้พวกมันก็เชื่ออย่างสนิทใจเสียแล้ว"
มือซ้ายเกาะกุมกระบี่แน่นในขณะที่มือขวาพยายามจะดึงกระบี่ออกมาจากปลอกสีทองอย่างทุลักทุเล
"ครืด~"
เสียงที่ดังออกมานั้นคือการเสียดสีระหว่างสนิมที่เขรอะกรังภายในคมกระบี่ในขณะที่มิอาจดึงมันออกมาได้แม้แต่มิลเดียว
[ ไอ้บ้า! ไม่ว่าจะมองอย่างไรกระบี่เล่มนี้ก็เป็นของดีอย่างเห็นได้ชัด แต่ไฉนมันจึงติดสนิมเกาะแน่นจนดึงออกมาไม่ได้เช่นนี้? ]
เมื่อพยายามอยู่นานสองนานไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะตัดใจแต่ก็เก็บกระบี่ไว้แนบชิดกับตัว ก่อนจะกวาดสายตามองไปในกล่องไม้นั้นอีกครา
ก่อนที่ในวินาทีต่อมาเขากลับเลือกหยิบมีดสั้นสีดำขลับออกมาสี่เล่มทดแทน
"แม้นรูปทรงรูปร่างจะไม่ค่อยปราณีตและการตีขึ้นรูปไม่ค่อยจะสมดุล แต่อย่างไรแค่เพียงใช้เข่นฆ่าได้ถือว่าเป็นพอ" ไป๋เฉินนำมีดสั้นสี่เล่มเหน็บไว้ตรงเอวสี่มุม หากจะมองตามบุคคลปกติการเก็บอาวุธไว้ในที่แห่งนี้เป็นตำแหน่งที่ยากจะหยิบจับมาใช้งาน แต่ในฐานะมือสังหารแล้วไม่ว่าจะเป็นอาวุธปืนหรืออาวุธมีคมใดๆกลับเป็นตำแหน่งที่เหมาะสมสำหรับการหยิบจับเป็นอย่างดี


## ตอนที่ 3 : ฉินเยว่ฉาน

"ไป๋เฉิน! ไป๋เฉิน! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
ระหว่างที่ไป๋เฉินกำลังจัดตำแหน่งมุมมองของมีดสั้น ทันใดนั้นกลับมีเสียงเพรียกหาของหญิงสาวนางหนึ่งดังขึ้นจากไม่ไกล น้ำเสียงนั้นแลดูจะเป็นห่วงเป็นใยเสียเหลือเกิน
ไป๋เฉินที่ม้องย้อนกลับไปเบื้องหลังก็ต้องพบเจอเข้ากับหญิงสาวหนึ่งนางในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนที่มีต้นขาเรียวยาว ใบหน้าที่ขาวผ่องแต่งแต้มไปด้วยสีชมพูจางดุจดั่งลูกพีชสดที่แก้มอันสมส่วน นัยน์ตาของนางกลับมีสีดำขลับดุจน้ำหมึกด้วยความกังวล พลางวิ่งตรงมายังไป๋เฉินด้วยการแสดงสีหน้าที่กระวนกระวายใจ
รูม่านตาของไป๋เฉินเบิกโพลงอย่างชื่นชมเมื่อสังเกตเห็นร่างที่อรชรอ้อนแอ้นที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เชื่องช้า 'ช่างเป็นสตรีที่งดงามยิ่งนัก นางคือคุณหนูน้อยที่พวกเขากล่าวถึงเมื่อครู่ใช่หรือไม่?'
แต่แล้วแววตาที่ชื่นมื่นกลับคงอยู่แค่ชั่วครู่ก่อนที่ไป๋เฉินจะแสดงสีหน้าที่หวาดผวาเช่นเคย
เมื่อร่างอันชดช้อยกำลังจะเข้าใกล้ ไป๋เฉินขยับฝีเท้าถอยร่นกลับไปพลางเอ่ยถามด้วยริมฝีปากสั่นระเรื่อด้วยความกลัว "เอ่อ...แม่นางน้อยผู้นี้คือ?"
หญิงสาวผู้นั้นหยุดฝีเท้าชะงักงัน และมองไปยังการแสดงออกทางสีหน้าของไป๋เฉินด้วยแววตาที่สับสน "แม่นางน้อย? ไป๋เฉิน ไฉนเจ้าจึงเรียกหาข้าเช่นนั้น?"
ไป๋เฉินไม่รู้ว่าควรจะตอบอันใดต่อไป ทันใดนั้นชายหนุ่มอาภรณ์สีฟ้าตะคอกลั่นออกมาด้วยสีหน้าที่จงเกลียดจงชังอย่างทันท่วงที "โอหัง! ทาสชั้นต่ำอย่างเจ้าจะใช้สรรพนามเช่นนั้นกับคุณหนูน้อยได้อย่างไร!?"
"ซ่า!"
รัศมีปราณสีขาวระเบิดออกเปรียบได้ดั่งดอกไม้ไฟลูกใหญ่ ร่างสีฟ้าย่างกรายเข้าใกล้ไป๋เฉินในลักษณะที่ขู่เข็ญโดยไม่มีสาเหตุ จนมาปรากฏขึ้นห่างจากเขาเพียงแค่สองเมตรเท่านั้น
แต่ทว่าในชั่วพริบตาร่างอ่อนช้อยละลานตาของหญิงสาวปรากฏขึ้นปิดกั้นเส้นทางชายหนุ่มอาภรณ์สีฟ้าโดยพลัน พร้อมทั้งเผยให้เห็นแสงสว่างวาบจากกระบี่หยกที่สาดส่องชี้ตรงไปยังลำคอของชายอาภรณ์สีฟ้าผู้นั้นโดยไร้ความหวั่นเกรง
ร่างอันงดงามของหญิงสาวแหงนหางตามอง พลางกล่าวด้วยสีหน้าที่เย็นชาประดุจดั่งว่าราชินีน้ำแข็งมาจุติ "หมิงหยวน เจ้ากำลังจะทำอะไร? ไป๋เฉินคือคู่หมั้นของข้า และเจ้าไม่มีสิทธิ์ที่จะออกความเห็นแทนข้า!"
เหล่าฝูงชนที่เมียงมองรอบกายต่างก็หันหน้าหนีและไม่อยากจะมีส่วนเอี่ยวเกี่ยวข้องกับคุณหนูน้อยผู้นี้แม้แต่น้อยนิด
หญิงสาวที่ปรากฏกายขึ้นในยามนี้คือบุตรีคนสุดท้องของผู้นำตระกูลฉินที่มีนามว่าฉินเยว่ฉาน
ฉินเยว่ฉานเป็นหนึ่งในอัจฉริยะผู้ที่มีรากปราณแห่งเทพยดาแห่งเก้าสวรรค์ตั้งแต่กำเนิด และนางยังเป็นตัวตนที่นิกายส่วนใหญ่ต่างก็ต้องการรับสมัครเป็นศิษย์สายตรง
ทวีปเทียนหลางแห่งนี้จัดหมวดหมู่และความอัจฉริยะของบุคคลขึ้นอยู่กับความกว้างของเส้นลมปราณ การไหลเวียนอันราบรื่นของเส้นลมปราณ และการกักเก็บพลังปราณของเส้นลมปราณภายในตันเถียน
หากจะกล่าวถึงภาพรวมแล้วฉินเยว่ฉานเป็นบุคคลเดียวตั้งแต่การก่อกำเนิดทวีปเทียนหลางที่มีรากปราณที่บริสุทธิ์และกว้างขวางมากที่สุดนางหนึ่ง ดังนั้นแล้วบุคคลทั้งหลายจึงมิกล้าต่อปากต่อคำกับนางแม้นเพียงครึ่งค่ำ
ชายหนุ่มอาภรณ์สีฟ้านามว่าฉินหมิงหยวนที่ซึ่งเป็นบุตรบุญธรรมของผู้อาวุโสลำดับที่สองก็หยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน ใบหน้าของมันแสดงความเป็นปฏิปักษ์ต่อไป๋เฉินจนถึงกระดูกดำ
ไม่นานนักมันก็คลายพลังปราณที่ปกคลุมออกจากกาย และประสานมือคำนับฉินเยว่ฉานอย่างสุภาพ พร้อมทั้งชี้ไปยังไป๋เฉินพลันกล่าวด้วยสุ้มเสียงทุ้มต่ำ "คุณหนูน้อย ข้าขอประทานอภัย แต่ทาสรับใช้ผู้นี้โอหังเกินไป มันช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง...ได้โปรดลงโทษมันด้วยเถิด"
ไป๋เฉินที่สังเกตสถานการณ์อยู่ด้านหลัง ก็กลับสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตในแววตาของฉินหมิงหยวนได้อย่างแจ่มแจ้ง!
นั่นคือจิตสังหารที่รุนแรงที่แม้นจะต้องใช้วิธีการชั่วช้าใดๆก็จำต้องสังหารเป้าหมายลงให้จงได้!
แม้นว่าไป๋เฉินจะไร้พลังปราณและไร้การฝึกฝนใดๆ แต่ด้วยประสาทสัมผัสในฐานะมือสังหารของตนก็ยังคงความเฉียบแหลมไว้ได้เช่นเดิม แม้นจะเป็นเพียงจิตบางเบาเขาก็สามารถจับสัมผัสมันได้อย่างเด่นชัด
[ หมิงหยวนผู้นี้มีจิตสังหารที่หมายจะเอาชีวิตของข้าจริงๆงั้นหรือ? ]
[ ดูเหมือนว่าการที่ไป๋เฉินคนเก่าตกลงสู่ก้นหุบเหวไปอาจจะมีส่วนเอี่ยวกับคนผู้นี้ ]
[ และดูเหมือนว่าสถานการณ์ของข้าคงจะไม่เรียบง่ายอย่างที่คาดไว้ ]
ฉินเยว่ฉานเพียงพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาและมิได้กล่าวอันใดกับฉินหมิงหยวนอีกต่อไป นางหันกายกลับมาพร้อมทั้งยื่นมือสำรวจร่างกายและใบหน้าอันเลอโฉมของไป๋เฉินอย่างอบอุ่น "ไป๋เฉิน เจ้าฟื้นตัวแล้วงั้นหรือ?"
ไป๋เฉินเกาศีรษะอย่างสับสนและแสดงสีหน้าคร่าตาไม่รู้อิโหน่อิเหน่ "ขะ-ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว"
สายตาของฉินเยว่ฉานกวาดไปมาทั่วทั้งร่างราวกับกำลังตรวจสอบโดยละเอียด นางผงกศีรษะบางเบาพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก "ดูเหมือนว่าโอสถฟื้นฟูระดับสี่ที่ข้าได้มาจากท่านพ่อจะมีผลกระทบที่ดีพอสมควร"
'โอ้?' เมื่อได้ยินประโยคนั้นไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะลอบอุทานภายในใจ
เหตุการณ์อุบัติเหตุที่ตนเผลอตกลงไปในหุบเหวควรจะมีบาดแผลมากกว่านี้หากจะตระหนักตามตรรกะทั่วไป แต่ทว่าเหตุใดร่างกายของไป๋เฉินจึงมีเพียงบาดแผลร่องรอยเล็กน้อยเท่านั้น? ปรากฏว่ามันมาจากโอสถระดับสี่จากฉินเยว่ฉาน
โดยปกติแล้วไป๋เฉินไม่สามารถตระหนักได้ว่าโอสถระดับสี่นั้นมีคุณค่าเพียงใด แต่ทว่าหากมันมีผลอย่างที่คาดจริงๆ ไฉนวิญญาณเก่าของไป๋เฉินจึงได้หายไป?
หากไป๋เฉินคนเก่ายังไม่ตายคงจะเป็นไปไม่ได้ที่ไป๋เฉินคนใหม่จะเข้าแทรกแซงมาได้ นั่นหมายความว่าไป๋เฉินที่ไร้ประโยชน์ได้ตกตายไปเสียนานแล้ว...
ไป๋เฉินตอบสนองโดยการประสานมือทำความเคารพอย่างนอบน้อม "ขอขอบคุณคุณหนูน้อยที่เป็นห่วงเป็นใย"
ฉินเยว่ฉานเผยรอยยิ้มสดใสราวกับฤดูใบไม้ผลิในวันที่แดดจ้า ทว่าแววตาของนางยังคงเปี่ยมไปด้วยความเคลือบแคลงใจเมื่อมองไปยังแววตาของไป๋เฉินประดุจดั่งว่าไม่เคยรู้จักนางมาก่อน
แสงในรูม่านตาของฉินหมิงหยวนไม่ไกลเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอันไร้ขอบเขต เมื่อมันได้ยินว่าฉินเยว่ฉานนำโอสถระดับสี่เพื่อรักษาไป๋เฉิน เพียงแค่นั้นมันก็พอจะคาดเดาได้ว่าฉินเยว่ฉานได้ทุ่มเทให้แก่ไป๋เฉินมากเพียงใด สุดท้ายมันจำต้องกลืนความเกลียดชังลงท้องไปโดยมิอาจกระทำสิ่งใดได้
ด้วยรอยยิ้มอันละลานตาและมิสนใจสายตาผู้ใด ฉินเยว่ฉานเก็บกระบี่คืนสู่ฝักพร้อมกับดึงข้อมือของไป๋เฉินลากไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ไม่ไกล "ไป๋เฉิน ไปที่รถม้ากันเถิด ข้าต้องการฟังเรื่องเล่าจากเจ้าต่อจากคราวนั้น"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นไฟแห่งความหึงหวงกลับลุกโชน ฉินหมิงหยวนจะปล่อยให้ไป๋เฉินเสวยสุขเช่นนี้ได้อย่างไร "คุณหนูน้อย ไป๋เฉินผู้นี้ช่างไร้ประโยชน์และไร้ความเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้! หากท่านนำมันขึ้นไปบนรถม้าและมีศัตรูบุกเข้ามา เกรงว่ามันมิอาจจะปกป้องคุณหนูน้อยได้เป็นแน่...เพราะฉะนั้นให้ข้าได้ปกป้องคุณหนูน้อยยังจะมีประโยชน์มากกว่ามันเสียอีก"
ฉินเยว่ฉานหยุดฝีเท้าชะงักงัน ในเวลาเดียวกันนางหันกลับมาด้วยสายตาที่แข็งกร้าว "ข้าจำเป็นต้องทำตามที่เจ้าบอกหรือไม่? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครถึงได้มาสั่งการข้าเช่นนี้?"
"วู้ม!!!"
กระแสพายุหมุนพัดผ่านก่อเกิดแรงดึงดูดอันครอบงำจากร่างบางของฉินเยว่ฉาน เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีปราณอันเหนือล้ำ ฝูงชนรอบข้างต่างก็เบิกตาโพลงจนแทบจะถลน "คุณหนูน้อยได้ทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับปราณสวรรค์แล้วหรือ!?"
"ไม่น่าเชื่อ! เมื่อวันก่อนคุณหนูน้อยอยู่เพียงแค่ระดับปราณปฐพีขั้น 9 เท่านั้น!"
"ช่างเป็นสตรีที่ได้รับเลือกจากสวรรค์โดยแท้จริง อายุของคุณหนูน้อยเพิ่งจะย่างเข้าสิบหกปี แต่กลับมีระดับการบ่มเพาะปราณสวรรค์ได้แล้ว"
"ในประวัติศาสตร์นับพันปีของทวีปเทียนหลาง ยังมิเคยมีผู้ใดบรรลุระดับปราณสวรรค์ภายในไม่เกินสิบหกปีเฉกเช่นคุณหนูน้อยเสียด้วยซ้ำ!"
เมื่อกระแสปราณพัดผ่านไป๋เฉินมีอาการสั่นสะท้านด้วยความหนาวสั่น ครั้นสัมผัสได้ถึงพลังปราณอันมหาศาสที่แผ่ซ่านอยู่ตรงหน้าตน
แต่ทว่านัยน์ตาสีแดงโลหิตกลับเปล่งประกายด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่งยวด
[ ความแข็งแกร่ง! เพียงแค่รัศมีอย่างเดียวแต่กลับสามารถทำให้ข้าสั่นสะท้านและขนลุกขนชันได้ถึงเพียงนี้ ]
[ ปราณปฐพี? ปราณสวรรค์? ดูเหมือนว่าข้าควรจะซักไซ้ไถ่ถามนางเกี่ยวกับระดับการบ่มเพาะของโลกใบนี้ก่อนสิ่งอื่นใด ]
รัศมีกลิ่นอายของฉินเยว่ฉานในยามนี้บ่งบอกว่าเส้นด้ายแห่งความอดทนของนางกำลังจะขาดสะบั้นลงในไม่ช้า และทุกผู้คนต่างก็ตระหนักได้ว่าจักเกิดสิ่งใดขี้นต่อไปหากฉินหมิงหยวนยังคงไร้เหตุผลนานัปการอยู่เช่นนี้
"ตึก"
"ตึก"
"ตึก"
รองเท้าส้นสูงของนางส่งเสียงดังฟังชัดอย่างขาดห้วง สายตาพลันจ้องมองฉินหมิงหยวนอย่างไม่เป็นมิตร "ฉินหมิงหยวน เจ้าต้องการจะออกคำสั่งกับข้าอีกคราหรือไม่?"
ใบหน้าของฉินหมิงหยวนซูบซีดอย่างหวาดกลัว
มันจะรับรู้ได้อย่างไรว่าฉินเยว่ฉานได้ทะลวงผ่านปราณปฐพีเข้าสู่ปราณสวรรค์ไปโดยสมบูรณ์แล้ว!
ไม่นานนักร่างกายของมันสั่นสะท้านอย่างระรัวโดยมิอาจหาญกล้าตอบสนอง ก่อนจะก้มหน้าต่ำโดยที่มิได้ต่อปากต่อคำอีกต่อไป "ขะ-ข้ามิกล้า"
ฉินเยว่ฉานเผยรอยยิ้มเย็นยะเยือกดุจภูเขาน้ำแข็งก่อนจะลากร่างของไป๋เฉินไปยังรถม้าโดยมิได้สนใจสายตาของผู้ใด นางยังคงกอดแขนของเขาย่างกรายไปตลอดทั้งเส้นทาง
เมื่อเห็นร่างสองร่างจากไปบนรถม้าด้วยความสนิทชิดเชื้อ ฉินหมิงหยวนที่ยืนเมียงมองไม่ไกลกลับแสดงสีหน้าอิจฉาริษยาและเกลียดชัง! 'ไป๋เฉิน! เป็นบุญของเจ้าที่รอดชีวิตจากเงื้อมมือของข้าไปได้ แต่ทว่าคราหน้าเจ้าจะไม่โชคดีเฉกเช่นวันนี้อีกต่อไป!'


## ตอนที่ 4 : อดีตของไป๋เฉิน

บนอาคารชั้นสองของคฤหาสน์สูงใหญ่ มีใครบางคงกำลังเหม่อมองสถานการณ์ทุกเหตุการณ์ได้อย่างแจ่มชัด ฉากทัศน์เบื้องล่างจะเห็นได้ว่าฉินเยว่ฉานได้ลากร่างอันปวกเปียกของไป๋เฉินเข้าสู่รถม้าไปเรียบร้อย
ร่างนั้นกำลังเกาะระเบียงเมียงมอง เสื้อผ้าอาภรณ์ของเขาเป็นสีฟ้าอ่อนก่อนจะถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "ฮ่าย~ ช่างเป็นบุตรีที่โง่เขลายิ่งนัก การที่นางกระทำเช่นนี้ต่อไปไม่ต่างจากการหาศัตรูคู่อาฆาตและสร้างความยากลำบากให้แก่ไป๋เฉินเท่านั้น"
ชายวัยกลางคนที่กำลังบ่นพึมพำอยู่นี้คือผู้นำของตระกูลฉินแห่งเมืองเทียนหยุน ฉินเหยียน และเขาเป็นบิดาของฉินเยว่ฉานที่เพิ่งจะดึงร่างของไป๋เฉินเข้าสู่รถม้าไป
เขากำลังแสดงความคิดเห็นในมุมมองของตนกับตัวเอง นั่นเป็นเพราะตำแหน่งและความสำคัญของฉินเยว่ฉานและไป๋เฉินนั้นช่างห่างชั้นกันจนเกินไป ส่งผลให้ไป๋เฉินที่ซึ่งใกล้ชิดกับฉินเยว่ฉานมากที่สุดต้องรับกรรมในส่วนนั้นไปจากการปรามาสจากฝูงชน
บุคคลหนึ่งเป็นถึงอัจฉริยะที่ปรากฏตัวขึ้นในรอบหนึ่งพันปี ในขณะที่อีกคนหนึ่งเป็นเพียงขยะไร้ประโยชน์ที่ไม่มีการฝึกฝน ไม่ว่าอย่างไรทุกคำครหาจะถูกสาดสีตีไข่ไปยังไป๋เฉินผู้เดียวทั้งสิ้น
แต่ถึงแม้นฉินเหยียนจะหักห้ามบุตรสาวมิให้เข้าใกล้ไป๋เฉินอย่างไร ก็ไม่มีทีท่าว่าอารมณ์ของนางจะทุเลาลงแม้แต่น้อย
เหตุการณ์สืบเนื่องมาจากไม่กี่ปีก่อนหน้า ที่ทั้งสองได้หมั้นหมายกันตั้งแต่วัยเยาว์จากรุ่นบรรพบุรุษของพวกเขา แต่หลังจากนั้นไม่นานบุคคลในตระกูลไป๋รวมถึงบิดามารดรของไป๋เฉินต่างก็สาบสูญสิ้นชีวิตไปจากภัยของสงคราม ผลสุดท้ายตระกูลฉินที่ซึ่งเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับตระกูลไป๋จึงได้นำไป๋เฉินมาเลี้ยงดูแทน
และเหตุผลหลักที่ไป๋เฉินต้องกลับกลายเป็นขยะไร้ประโยชน์ก็เนื่องมาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งปีก่อน...
ในครานั้นกลุ่มโจรมากมายคณานับไม่ทราบฝ่ายได้เข้าทำการปิดกั้นเส้นทางเสบียงและเงินตราที่มีมูลค่าสูงเสียดฟ้าที่ขับเคลื่อนผ่านทางรถม้าโดยที่มีฉินเยว่ฉานอยู่ภายใน แต่ทว่าบุคคลที่คุ้มกันในขณะนั้นกลับมีระดับพลังปราณที่อ่อนด้อยยิ่งกว่ากลุ่มโจรฉกรรจ์เป็นไหนๆ
และเพื่อความปลอดภัยของฉินเยว่ฉาน ไป๋เฉินจึงตัดสินใจขั้นเด็ดขาดเพื่อระเบิดตันเถียนหมายที่จะทำลายล้างกลุ่มโจรไปด้วยกันกับตน!
และผลสุดท้ายกลุ่มโจรฉกรรจ์พวกนั้นถูกทำลายล้างอย่างไม่เหลือซาก!
เคราะห์ดีที่เขาสามารถรอดชีวิตกลับมาได้ด้วยการช่วยเหลือที่ทันการณ์ของฉินเหยียน แต่ทว่าเมื่อเขาฟื้นขึ้นมาก็กลับกลายเป็นว่าไป๋เฉินเป็นคนอ่อนแอและไร้ซึ่งพลังปราณอย่างที่ปรากฏให้เห็น
และแล้วหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นกลับมีมติภายในระหว่างเหล่าผู้อาวุโสตระกูลฉินที่ซึ่งต้องการจะถอนคำหมั้นหมายที่เคยให้สัจจะไว้แต่คราก่อนกับตระกูลไป๋ เพื่อที่จะให้ฉินเยว่ฉานได้หมั้นหมายกับบุตรชายของเจ้าเมืองเทียนเฟิงที่มันเองก็ชมชอบฉินเยว่ฉานมาเนิ่นนาน ที่ซึ่งเป็นการแต่งงานระหว่างการเมือง
แต่แล้วในวินาทีสุดท้ายก็เป็นฉินเหยียนที่เข้าข้างไป๋เฉินและคอยช่วยเหลือเขาเท่าที่จะทำได้
ตั้งแต่เหตุการณ์นั้นเป็นต้นมา ฉินเยว่ฉานที่ไม่พอใจกับการตัดสินใจของเหล่าผู้อาวุโสจึงได้เก็บตัวเงียบงันหมายจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะปกป้องไป๋เฉินจากผู้ที่มีประสงค์ร้ายแม้นว่านางจะต้องพบเจอกับอุปสรรคใดๆก็ตาม
นั่นเป็นเหตุผลเบื้องหลังที่ไป๋เฉินถูกถีบหัวส่งไปอยู่ตำแหน่งที่ต่ำที่สุดเฉกเช่นทาสและถูกเรียกขานว่าขยะไร้ประโยชน์ โดยเนื่องมาจากการยุยงของเหล่าผู้อาวุโส!
และนั่นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เข้าใจได้ว่าไฉนฉินเยว่ฉานจึงแลดูเป็นห่วงเป็นใยไป๋เฉินได้ถึงเพียงนี้
ใกล้เคียงร่างของฉินเหยียนที่กำลังบ่นงึมงำ พลันปรากฏเงาชายชราที่มีใบหน้าใจดีเอ่ยวาจาด้วยคิ้วที่เลิกสูง "น้องรอง เจ้ารู้หรือไม่ว่าไป๋เฉินฟื้นคืนสติกลับมาได้อย่างไร? เขาควรที่จะดับสูญสิ้นไปแล้วมิใช่หรอกหรือ?"
ฉินเหยียนส่ายศีรษะเป็นการตอบกลับ "ข้าเองก็ประหลาดใจไม่น้อย แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะหลุดพ้นจากความตายและหวนคืนชีวิตกลับมาได้ แม้นว่าข้าจะฟื้นฟูบาดแผลทางกายภาพของเขาได้จนสมบูรณ์ แต่บาดแผลภายในโสตประสาทและสัมผัสวิญญาณนั้นกลับสาหัสสากรรจ์ยิ่งกว่า แต่ทว่าไป๋เฉินในยามนี้แลดูจะแตกต่างออกไปราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้ใดในแห่งนี้มาก่อน"
คิ้วของชายชราขมวดเป็นปม ระลอกคลื่นในดวงตาเกิดอาการสั่นไหว "ข้าเองก็คิดเช่นนั้น ยามที่มันออกจากกระโจมมาข้ากลับสัมผัสได้ถึงนัยน์ตาที่ว่างเปล่าและไร้อารมณ์ราวกับว่ามันเป็นคนละคนอย่างไรอย่างนั้น..."
ก่อนที่หวนนึกถึงเรื่องราวตำนานอันน่าเหลือเชื่อ ชายชราเหล่หางตาพลางกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจ "เป็นไปได้หรือไม่ว่ามันได้รับการกระทบกระเทือนจนเกิดอาการความจำเสื่อมที่ปรากฏในพงศาวดารในตำนาน?"
ฉินเหยียนทำได้เพียงเงียบงันไปสามลมหายใจก่อนจะผงกศีรษะอย่างเห็นด้วยในเวลาต่อมา มีเพียงแค่อาการความจำเสื่อมเท่านั้นที่ส่งผลให้ไป๋เฉินดูแปลกแยกและพิลึกพิลั่นไปจากเดิม
ฉินเหยียนเหม่อมองไปยังเส้นทางสัญจรก่อนจะตัดสินใจกล่าวคำสั่งอย่างเด็ดขาด "เอาล่ะ อย่าลืมส่งคำสั่งให้พวกเขาส่งคนไปจับตามองไป๋เฉินไว้ให้ดี หากครานี้เขาต้องประสบพบเจอกับเหตุการณ์เช่นก่อนหน้านี้อีก ข้าอนุญาตให้สังหารผู้กระทำความผิดได้อย่างไร้ปราณีไม่ว่าจะเป็นผู้ใดก็ตาม!"
นัยน์ตาของเขาเหม่อมองไปยังท้องนภา เปี่ยมไปด้วยการระลึกถึงใครบางคนพลางกล่าวเสียงแผ่ว "ในลมหายใจสุดท้าย พี่ใหญ่ได้ฝากไป๋เฉินไว้กับข้า ข้าจำเป็นต้องปกป้องเขาจนกว่าที่เขาจะกระทำสิ่งใดได้ด้วยตนเอง"
ชายชราข้างกายเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจยิ่งกว่า "น้องรอง เจ้าเอาจริงงั้นรึ?"
ฉินเหยียนมิได้กล่าวอันใด หากแต่นิ่งเงียบเป็นคำตอบว่า เขาหันกลับไปเข้าสู่อาคารตามเดิมโดยมิได้เสนอความเห็นอีกต่อไป
. . .
เส้นทางสัญจรของเมืองเทียนหยุนที่ซึ่งเป็นเส้นทางหลัก รถม้าของตระกูลฉินกำลังเดินทางไปยังเมืองเทียนเตี้ยนเพื่อขอความช่วยเหลือจากมหาแพทย์ตู้ชิง และรอบๆรถม้ามีชายหนุ่มทั้งห้ากำลังล้อมรอบทุกทิศทางบนหลังม้าอีกห้าตัวในตำแหน่งของผู้คุ้มกัน
ภายในรถม้าตระกูลฉินร่างสีขาวอันหล่อเหลากำลังนั่งนิ่งอย่างเลิ่กลั่กอยู่ตำแหน่งตรงกันข้ามกับฉินเยว่ฉานที่ซึ่งในยามนี้กำลังแสดงสีหน้าเอ่ยถามเชิงสอบสวน "ไป๋เฉิน เกิดสิ่งใดขึ้นกับเจ้ากันแน่? ข้าจำได้ว่าเจ้าหมดสติไปตลอดสามวันโดยมิได้ตื่นขึ้นมาแม้แต่คราเดียว...เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้กระทำให้เจ้าต้องตกลงไปในหุบเหวเมื่อครานั้น?"
นางมิได้ปักใจเชื่อว่าการที่ไป๋เฉินร่วงหล่นลงไปสู้ก้นหุบเหวเพียงเพราะการเก็บสมุนไพรเพียงอย่างเดียว ต้องมีปัจจัยอื่นๆที่ทำให้อุบัติเหตุในคราวนั้นเกิดขึ้นโดยกะทันหัน
ไป๋เฉินเกาศีรษะอย่างฉงน เขาหลบสายตาพลางเอ่ยอย่างคลุมเครือ "ขะ-ข้าเองก็จำอะไรไม่ได้เช่นกัน"
ฉินเยว่ฉานเอ่ยถามต่อด้วยริมฝีปากที่สั่นเครือ "แล้วมีสิ่งใดที่เจ้าคลับคล้ายคลับคลาพอจะจำได้บ้างหรือไม่?"
ไป๋เฉินพึมพำด้วยเสียงแผ่วก่อนจะหยุดประโยคอย่างกะทันหันด้วยรอยยิ้มขมขื่น "ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก ข้าจำได้แค่ว่าข้าคือไป๋เฉินเท่านั้น แต่นอกเหนือจากนั้น-"
นัยน์ตาอันงดงามของฉินเยว่ฉานเบิกกว้างก่อนจะมองให้ลึกเข้าไปในดวงตาของไป๋เฉิน และแล้วดวงตาสีแดงคู่นั้นฉายชัดแล้วว่าเขามิได้รู้จักมักคุ้นกับนางแม้แต่น้อยราวกับว่าทั้งสองเป็นเพียงคนแปลกหน้าต่อกันเท่านั้น
เพราะนัยน์ตาของผู้คนมิอาจจะโกหกโป้ปดได้!
เมื่อได้ยินคำเรียกแทนและความรู้สึกที่ไม่คุ้นเคยจากการมองของไป๋เฉิน ฉินเยว่ฉานกลับมีน้ำขังในดวงตาราวกับว่าเขื่อนกั้นน้ำตากำลังจะพังทลายลง จมูกของนางเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับกำลังจะร่ำไห้ "เจ้า...เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆงั้นหรือ?"
อารมณ์ของนางในขณะนี้ช่างยากที่จะเข้าใจ มันแฝงไปด้วยความไม่เชื่อ ความตกตะลึง ความเสียใจ และความสับสนอลม่านโดยมิอาจจะรู้ได้ว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะเป็นอย่างไรต่อไป
ไป๋เฉินเพียงผงกศีรษะด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดเล็กน้อย
[ มิใช่ว่าข้าจำสิ่งใดมิได้ ข้าไม่รู้ห่าเหวอะไรเลยต่างหาก! ]
[ ไป๋เฉินคนนู้นมันตายไปแล้ว! ข้าคือมฤตยูสีขาวไป๋เฉินแห่งปีกสวรรค์เท่านั้น ]
เมื่อเห็นว่าแม่นางฉินกำลังจะร่ำไห้ในไม่ช้า ไป๋เฉินจึงรีบบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนคำถามเพื่อทำให้สถานการณ์ทุเลาลง "แล้วแม่นางน้อยมีนามว่าอันใด? และข้าเป็นใครมาจากไหน? เจ้าช่วยบอกให้ข้าได้รับรู้ได้หรือไม่? บางทีข้าอาจจะจดจำและหวนนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้"
[ แม้นว่าข้าจะแถจนสีข้างถลอกก็ไม่น่าจะเป็นปัญหามากนัก ]
เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของฉินเยว่ฉานก็อ่อนลงอย่างที่คาด นางปาดน้ำตาราวกับหยาดไข่มุกออกจากใบหน้าอันบริสุทธิ์ดุจเทพยดานั้น "ข้ามีนามว่าฉินเยว่ฉาน และข้าก็เป็นคู่หมั้นของเจ้า"
เมื่อได้ยินประโยคนั้นไป๋เฉินแทบจะลื่นล้มหัวฟาดพื้น
[ นี่มันเรื่องบ้าอะไร!? ไฉนนางยังมองข้าเป็นคู่หมั้นของนางอยู่? ]
[ ข้าไร้ประโยชน์มิใช่หรอกหรือ? ข้าที่มีร่างกายปวกเปียกและอ่อนแอถึงเพียงนี้ มีเพียงคนโง่เขลาเท่านั้นที่ต้องการจะหมั้นหมายกับบุคคลไร้ประโยชน์เช่นข้า ]
หลังจากตั้งสติได้ไป๋เฉินเบิกตากว้างและเอ่ยถามย้ำอีกครา "เจ้าเป็นคู่หมั้นของข้าจริงๆงั้นหรือ?"
ไป๋เฉินได้ยินเรื่องนี้ผ่านหูมาก่อนหน้าจากปากของฉินหมิงหยวน แต่เขากลับมิได้คาดคิดว่าทั้งสองจะยังคงหมั้นหมายกันอยู่จนถึงบัดนี้
ฉินเยว่ฉานเพียงผงกศีรษะด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน นางเริ่มเข้าใกล้และเล่าเรื่องราวทุกอย่างในอดีตของไป๋เฉินทั้งหมดเพื่อทำความเข้าใจกับข้อมูลส่วนใหญ่โดยสังเขป
ขณะนี้นางเชื่ออย่างสนิทใจว่าไป๋เฉินคงจะสูญเสียความทรงจำเนื่องจากอุบัติเหตุจนสมองเกิดการกระทบกระเทือนจนความจำเสื่อมอย่างที่เขาอ้างไว้
ฉินเยว่ฉานได้เริ่มอธิบายตั้งแต่แรกเริ่มเดิมทีของทวีปแห่งนี้
โลกที่พวกเขาอาศัยอยู่นี้ถูกเรียกขานว่าทวีปเทียนหลางที่ซึ่งแบ่งระดับการบ่มเพาะปราณของมนุษย์ออกเป็นเก้าระดับได้แก่ ต้นกำเนิดปราณ ปราณปฐพี ปราณสวรรค์ ปราณลึกลับ ปราณไร้ขอบเขต ปราณกษัตริย์ ปราณจักรพรรดิ ปราณนักบุญและระดับสุดท้ายที่ซึ่งยังไม่เคยมีผู้ใดไปถึงจุดนั้นมาก่อน นั่นคือปราณแห่งเต๋าในตำนาน!
มีคำกล่าวขานร่ำลือว่าระดับปราณแห่งเต๋านั้นเป็นผู้ที่สร้างทวีปเทียนหลางนี้ขึ้นมา และไม่มีผู้ใดทราบว่าบุคคลนั้นเป็นใคร มีที่มาอย่างไร ตำราบอกล่าวเพียงแค่ว่าคนผู้นั้นถูกเรียกขานว่ามหาเทวะแห่งการสรรค์สร้าง


## ตอนที่ 5 : การซุ่มโจมตีระหว่างทาง

หลังจากการพูดคุยเกี่ยวกับกฏเกณฑ์ระหว่างชนชั้นและตำแหน่งอำนาจของทั้งสี่เมือง ไป๋เฉินก็ยังเข้าใจเหตุผลเบื้องหลังที่ฉินเยว่ฉานพยายามจะปกป้องไป๋เฉินและให้ความสำคัญต่อเขาด้วยเช่นกัน
จนไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะปรบมืออย่างชื่นชมให้แก่ไป๋เฉินคนเก่า
[ เจ้าไป๋เฉินผู้นี้ช่างหล่อเท่เสียนี่กระไร ยอมลงทุนได้รับบาดเจ็บถึงขั้นเจียนตาย ผลสุดท้ายมันกลับได้สตรีอันงามหยดชดช้อยเป็นคู่หมั้นจนได้ ]
[ มันช่างน่าเลื่อมใสอย่างแท้จริง ]
ฉินเยว่ฉานยังคงกล่าวอภิปรายเกี่ยวกับการฝึกฝนพลังบ่มเพาะและการฝึกฝนกล้ามเนื้อเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งของไป๋เฉิน เพราะนางเล็งเห็นว่านี่คือจุดอ่อนของเขาในขณะนี้ แต่ทว่าแม้นจะไม่มีรากปราณแต่เขาก็สามารถฝึกฝนทักษะความแข็งแกร่งทางกายาทดแทนได้
ไป๋เฉินมิได้ใส่ใจกับการฝึกฝนกำลังภายในมากนัก เพราะไม่ว่าตนจะดันทุรังฝึกฝนอย่างไร ก็คงมิอาจหวนคืนระดับการบ่มเพาะกลับมาได้อีกต่อไป
ในโลกที่แล้วไป๋เฉินก็สามารถฝึกฝนความรู้และเชี่ยวชาญวิชาทุกแขนงได้โดยไม่จำเป็นต้องมีพลังปราณ เขาเชื่อว่าหากฝึกฝนและหล่อหลอมพลังทางกายภาพจนกล้ามเนื้อตอบสนองโดยอัตโนมัติก็คงจะเพียงพอในการสังหารผู้อื่นและเอาตัวรอดในโลกที่โหดร้ายใบนี้
แม้นว่าจะไร้รากปราณและมิอาจฝึกฝนแต่ตนยังคงมั่นใจในฝีมือลอบสังหารอย่างที่ได้ปลูกฝังมากว่าสามสิบปี!
เมื่อสนทนากันไปตลอดระหว่างทาง ระยะห่างระหว่างทั้งสองก็เริ่มที่จะแคบลง ความสนิทสนมของฉินเยว่ฉานยังคงเหมือนเดิมในขณะที่ไป๋เฉินมิอาจเดาได้ว่าเขาควรจะทำตัวอย่างไร เพราะไป๋เฉินไม่เคยได้สุงสิงและมีความสัมพันธ์ที่สนิทชิดเชื้อกับหญิงใดมาก่อนนอกเสียจากการแวะเวียนไปสถานที่ที่ซื้อขายประเวณี นั่นก็เพื่อระบายความอัดอั้นหลังจากการสังหารเพื่อระบายรังสีเข่นฆ่าที่ตกค้างอยู่ ที่ซึ่งนักฆ่าทุกคนก็จะใช้วิธีการนี้ในการระบายอารมณ์ด้านลบที่กดข่มไว้เพื่อที่จะมิได้ตนเสียสติไปเสียก่อน
หลังจากแลกเปลี่ยนข้อมูลจนเขาสามารถเรียบเรียงข้อมูลและสถานการณ์โดยรวมได้จนพอสังเขป ไป๋เฉินก้มหน้าต่ำในขณะที่มือเรียวบางลูบคางด้วยคิ้วที่ขมวดเป็นปม
ข้อมูลส่วนใหญ่เกี่ยวกับอดีตของไป๋เฉินเขาพอจะทราบคร่าวๆแล้ว แต่เหตุการณ์อุบัติเหตุของไป๋เฉินคนเก่านั้นยังคงเป็นปริศนา นั่นหมายความว่ามีใครบางคนได้วางแผนสังหารตนโดยการทำให้เป็นเหมือนว่าเกิดจากอุบัติเหตุ
แต่เขาก็ไม่มีมูลเหตุรวมถึงแรงจูงใจที่มากเพียงพอ ดังนั้นเขาจึงคิดว่าในช่วงเวลาที่จะสืบค้นข้อมูลนี้ตนควรอาศัยอยู่ที่ตระกูลฉินไปก่อนสักช่วงระยะเวลาหนึ่ง ก่อนที่เขาจะปลีกวิเวกออกจากตระกูลฉินเพื่อทำตามความต้องการของเขาภายในโลกใบนี้
แน่นอนความปรารถนาของไป๋เฉินคือแสวงหาความแข็งแกร่งและอำนาจ! สัญชาติญาณอันโหดเหี้ยมของนักฆ่ายังคงฝังลึกอยู่ในกระดูกดำและมิอาจลบล้างออกไปได้ ดังนั้นแล้วเส้นทางของเขาคงจะมีเพียงแค่ภูเขาสูงเท่ากองกระดูกและสายธารโลหิตเท่านั้น!
[ ชาติที่แล้วข้าได้รับมอบหมายงานในฐานะมือสังหารครั้งแรกครั้นเมื่ออายุ 15 ปี และในชีวิตนี้ข้าก็จะใช้ทักษะที่มีเดินตามรอยเท้าเก่านั้นอีกครา ]
เมื่อเห็นว่าไป๋เฉินเงียบงันไป ฉินเยว่ฉานอดไม่ได้ที่จะมองดูไป๋เฉินด้วยสีหน้าประหลาดใจ นางไม่เคยเห็นไป๋เฉินในแง่มุมที่แลดูจริงจังเช่นนี้มาก่อน
ไป๋เฉินตรงหน้าของนางนั้นเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายที่แปลกประหลาด อนึ่งว่าเป็นกลิ่นอายที่เย็นยะเยือกและกลิ่นอายที่ห่างเหินโดดเดี่ยวโดยที่ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าถึงโลกของเขาได้ สภาวะทางอารมณ์รวมถึงรัศมีที่ปรากฏบนร่างของไป๋เฉิน ส่งผลให้ฉินเยว่ฉานรู้สึกใจเต้นแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ
[ เขา...ไฉนเขาจึงแลดูหล่อเหลาถึงเพียงนี้? ]
[ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเป็นเช่นนี้เลยสักครั้ง ]
ความประทับใจของฉินเยว่ฉานที่มีต่อไป๋เฉินก็ยิ่งพรั่งพรูสูงขึ้นอย่างฉงน นางมิอาจตระหนักได้ว่าไฉนจิตใจของนางจึงได้อ่อนไหวถึงเพียงนี้
เมื่อตระหนักได้ว่าตนเริ่มจินตนาการไปไกล ใบหน้าอันผ่องใสของนางแต่งแต้มไปด้วยรอยแดงจางๆราวกับแอปเปิ้ลสุกลามไปถึงต้นคอ
แต่ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ไป๋เฉินที่สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดปกติพลันรีบโบกมือส่งสัญญาณแก่นาง "ชู่ว! ช้าก่อน...มีใครบางคนนอกจากพวกเรากำลังหลบซ่อนอยู่เบื้องหน้า"
ไป๋เฉินเปิดม่านไม้ไผ่สานบนรถม้ากะทันหันโดยปล่อยให้ฉินเยว่ฉานแสดงสีหน้าที่สงสัย เขาสอดส่องสายตาไปมาประดุจดั่งว่ากำลังจับสัมผัสถึงความผิดปกติใดๆรอบๆอาณาบริเวณ
เวลาต่อมาสายตาของเขาจับจ้องไปยังผืนป่าที่มีต้นไม้สูงใหญ่กว่าสิบฟุตในระยะสิบลี้อย่างถมึงทึง 'มีใครบางคนหลบซ่อนอยู่ที่มุมนั้นจริงๆ'
สัญชาตญาณแห่งความระมัดระวังของเขายังคงใช้งานได้เป็นอย่างดีแม้นว่าเขาจะไม่มีพลังปราณก็ตามที
ไป๋เฉินปิดม่านพร้อมดึงร่างกลับมา เขาหันไปหาฉินเยว่ฉานด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและออกคำสั่ง "บอกคนขับให้หยุดรถม้าเสียก่อน ข้าสัมผัสได้ว่ามีบุคคลอยู่สี่คนกำลังซุ่มโจมตีอยู่ไม่ไกล และข้าเชื่อว่าพวกนั้นคงจะมิได้มาด้วยจุดประสงค์ที่ดีอย่างแน่นอน"
น้ำเสียงของไป๋เฉินแฝงไปด้วยความเร่งรีบและเร่งด่วน แม้นว่าเขาจะไม่อยากจะเป็นจุดสนใจ แต่ขณะนี้พวกเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ล่อแหลมอย่างยิ่งยวด เขาเชื่อว่าหากมิได้มีการเตรียมการรับมือคงจะไม่มีผู้ใดมีชีวิตรอดออกไปจากผืนป่าแห่งนี้ได้แม้แต่ผู้เดียว
ฉินเยว่ฉานตกตะลึงในสิ่งที่เขาเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน นางหันไปส่งสัญญาณต่อคนขับรถม้าชะลอลง ก่อนจะถามย้ำเพื่อความแน่ใจ "ไป๋เฉิน เจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีใครบางคนซุ่มโจมตีอยู่? เหตุใดข้ามิอาจสัมผัสได้ถึงสิ่งมีชีวิตแม้แต่น้อย"
เมื่อตระหนักได้ว่าตนกล่าวสิ่งใดออกไป เหงื่อเย็นๆไหลผ่านหน้าผากอาบใบหน้าอย่างตื่นตระหนก ไป๋เฉินกลอกตาไปมาก่อนกล่าว "ข้าแค่คาดเดาเท่านั้น เจ้าไม่สังเกตหรืออย่างไรว่าสถานการณ์ในละแวกนี้เงียบงันจนเกินไป ไม่มีแม้แต่เสียงของสัตว์ขนาดเล็กเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นมีเพียงเหตุผลเดียวคือมีใครบางคนกำลังหลบซ่อนอยู่ใกล้เคียงกับสัตว์ภายในผืนป่าแห่งนี้จนสัตว์พวกนั้นอาจจะหวาดกลัวต่อความแข็งแกร่งของบุคคลก็เป็นได้"
"โอ้?" ฉินเยว่ฉานเพียงแค่อุทานและเหม่อมองไปยังใบหน้าของไป๋เฉินที่กำลังแก้ต่าง จนนางสงสัยว่าบุคคลเบื้องหน้าของนางยังเป็นไป๋เฉินที่นางรู้จักอยู่หรือไม่?
แต่ไม่ว่านางจะซักไซ้เขาอย่างไร ไป๋เฉินก็พูดออกมาเพียงแค่คำเดียวว่า "ข้าแค่คาดเดาเอาเท่านั้น"
แต่ถึงแม้นจะเป็นเพียงแค่การคาดเดา แต่เมื่อฉินเยว่ฉานมองลึกลงไปในดวงตาของเขาก็กลับมีร่องรอยของความเคร่งขรึมแอบแฝงอยู่
ฉินเยว่ฉานพยักหน้าและเอื้อมมือไปเปิดม่านรถม้า ก่อนจะกระซิบถามในขณะที่สายตากำลังเหม่อมองไปยังทิศทางรอบๆอย่างไร้จุดหมาย "เจ้ารู้หรือไม่พวกมันอยู่ที่ใดกันบ้าง?"
ไป๋เฉินลูบคางด้วยคิ้วที่มุ่น และกล่าวราวกับว่าไม่แน่ใจว่าจะกลบเกลื่อนความสงสัยที่นางมีต่อเขาก่อนหน้านี้ได้อย่างไร "หากข้าคาดเดาไม่ผิดมีทิศสิบนาฬิกาหนึ่งคน ทิศสองนาฬิกาหนึ่งคนและทิศสามนาฬิกาอีกสองคน"
แต่ทว่าคำพูดคำจาของเขายิ่งทำให้ฉินเยว่ฉานสงสัยยิ่งกว่าเก่า "ไป๋เฉิน ทิศสิบนาฬิกาที่เจ้าพูดถึงหมายถึงอะไร? เหตุใดเจ้าจึงพูดพิลึกพิลั่นเช่นนี้?"
ไป๋เฉินสะดุ้งตัวโหยงอย่างกะทันหัน
[ เวรแล้ว! ข้าลืมตัว! ]
วินาทีต่อมาเขาจึงรีบแก้ต่างโดยพลัน "อะแฮ่มๆ ทิศสิบนาฬิกาคือทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ทิศสองนาฬิกาคือทิศตะวันออกเฉียงเหนือและทิศสามนาฬิกาคือทิศตะวันออกหากมองตรงไปยังเส้นทางเบื้องหน้า...ข้าเคยอ่านเจอทิศทางแขนงนี้ในตำราเล่มหนึ่ง ที่ซึ่งบ่งชี้ถึงทิศทางได้อย่างแม่นยำที่สุดในการสื่อสารภายในกลุ่มเฉพาะ"
[ ข้าเผลอติดปากการอ่านทิศทางของหน่วยทหารในประเทศไทยมามากเกินไป...หวังว่านางคงจะไม่สงสัยข้า ]
ฉินเยว่ฉานผงกศีรษะอย่างสับสนก่อนจะตัดสินใจเปิดม่านของรถม้าเบื้องหน้าออกไปมองยังทิศทางที่เขากล่าว
และแล้วนางก็สามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ผิดปกติอย่างแท้จริงหากแต่ต้องจดจ่ออยู่กับตำแหน่งนั้นอยู่สักระยะหนึ่ง!
เมื่อรถม้าจอดลงกลางทางสัญจร จู่ๆ ฉินเยว่ฉานลงจากรถม้าโดยไม่ลังเล อาภรณ์สีฟ้าอ่อนไสวปลิวไปกับสายลม สายตาและรอยยิ้มอันอ่อนหวานในยามที่อยู่กับไป๋เฉินพลันแปรเปลี่ยนเป็นสายตาที่จริงจังและเคร่งขรึม
พลังปราณสีฟ้าอ่อนกำลังไหลเวียนไปทั่วเส้นลมปราณอย่างราบรื่นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ในทุกชั่วยาม นางมองไปยังผู้คุ้มกันทั้งห้าก่อนจะกล่าวกระตุ้นด้วยเสียงทุ้ม "เตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้!"
ฉินหมิงหยวนที่ติดตามอยู่เบื้องหลังเอ่ยถามอย่างสับสนในการตอบสนองของฉินเยว่ฉานที่ปรากฏ "คุณหนูน้อย พวกเรากำลังจะต่อสู้กับผู้ใดกัน? ข้าไม่เห็นมีผู้ใดอยู่ในละแวกนี้แม้แต่ผู้เดียว"
ฉินเยว่ฉานกวาดหางตาเปี่ยมด้วยแสงแห่งความเย็นชา "หมิงหยวน ข้ามีระดับการบ่มเพาะที่สูงกว่าเจ้า และข้ามีประสาทสัมผัสที่เฉียบแหลมมากกว่าเจ้า หากเจ้าไม่เชื่อเจ้าสามารถลองเดินทางโดยม้าของเจ้าต่อไปได้"
เมื่อสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของฉินเยว่ฉานจริงจังเพียงใด ฉินหมิงหยวนมิได้กล่าวอันใดต่อก่อนที่ทวนยาวสีทองสามเมตรพลันปรากฏในมือด้วยเสียงสะท้อน "หว่อง!"
รวมถึงชายหนุ่มในอาภรณ์สีเหลืองทั้งสี่ที่แต่ละคนได้ดึงเอาศาสตราวุธออกมาตระเตรียมสำหรับการเผชิญหน้าที่กำลังจะเกิด
ฉินเยว่ฉานย่างฝีเท้าไปข้างหน้าสามก้าว นางสอดส่องสายตาไปยังทิศตะวันออกก่อนจะตะโกนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "พวกเจ้าตรงนั้นไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอีกต่อไป โผล่หัวออกมาซะ!"
เสียงของนางก้องกังวานสะท้อนหมุนเวียนภายในผืนป่า แต่ทว่าหลังจากที่นางตวาดลั่นออกไป กลับไม่มีสิ่งใดตอบสนองแม้แต่น้อยนิด แม้นว่าจะผ่านไปเกือบสิมลมหายใจก็ตามที
ฉินหมองหยวนเริ่มสงสัยว่าฉินเยว่ฉานเพียงแค่หวาดระแวงไปเองหรือไม่ "คุณหนูน้อย ดูเหมือนว่าท่านแค่คิดฟุ้งซ่านไปเองเท่านั้น ข้าไม่เห็นจะมีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย"
ฉินเยว่ฉานยังคงขมวดคิ้ว แต่สายตาของนางมิได้หันเหออกจากตำแหน่งนั้นแม้แต่ลมหายใจเดียว
แต่จู่ๆกลับมีเสียงฝีเท้าเหยียบย่ำใบไม้แห้งกรำดังขึ้นในทิศทางนั้น มาพร้อมเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของบุคคลหนึ่งดังขึ้นก่อนที่ร่างสองร่างจะปรากฏขึ้นในลักษณะราวกับภูตพราย "ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ น่าสนใจ"
ร่างทั้งสองนั้นสวมใส่อาภรณ์สีดำขลับที่ซึ่งปกปิดใบหน้าไว้อย่างมิดชิด หนึ่งในนั้นที่มีร่างผอมบางกล่าวอย่างชมเชย "สมกับเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์อันเลื่องชื่อ แม้แต่พวกข้าที่มั่นใจในทักษะการพรางตัวก็มิอาจหลีกหนีจากประสาทสัมผัสของแม่นางไปได้จริงๆ"
ขณะนี้ฉินเยว่ฉานก็เข้าใจโดยพลันว่าสิ่งที่ไป๋เฉินบอกกล่าวนั้นเป็นความจริงอย่างคาดไม่ถึง


## ตอนที่ 6 : เป้าหมายที่แท้จริงของนักฆ่า

ไป๋เฉินที่กำลังครรลองมองเหตุการณ์อยู่ในรถม้า แทบอยากจะกระโดดลงไปและตบหัวร่างทั้งสองนั้นสักป๊าบ
[ สองคนนั้นมันบ้ารึเปล่า? นักฆ่าที่ไหนเขาเปิดเผยตัวให้เป้าหมายเจอะเจอเช่นนี้ พวกมันเป็นนักฆ่าจริงๆงั้นหรือ? ]
หากเป็นนักฆ่าที่แท้จริงต่อให้ประสบพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ วิธีรับมือคือจะต้องไม่มีผู้ใดปรากฏตัวขึ้นอย่างโจ้งแจ้งในลักษณะที่ทั้งสองกำลังกระทำอยู่ หากพวกเขาปรากฏตัวโจ่งครึ้มเช่นนี้จะถูกเรียกว่านักฆ่าที่แท้จริงได้อย่างไร?
เมื่อเห็นร่างอันเลือนรางทั้งสองปรากฏใกล้ชายผืนป่า ฉินหมิงหยวนที่ซึ่งสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันแรงกล้าก็ถอยฝีเท้าร่นกลับไปสามก้าวด้วยสีหน้าที่ซีดเผือด
เพราะเขาสัมผัสได้ว่านักฆ่าตรงหน้าทั้งสองนั้นมีระดับการบ่มเพาะที่เหนือกว่าปราณปฐพีขั้น 8! แต่เขาที่เป็นเพียงแค่ปราณปฐพีขั้น 4 จะสามารถต่อกรกับนักฆ่าทั้งสองได้อย่างไร!?
ฉินเยว่ฉานเพียงแค่ยิ้มอย่างเย็นชาโดยที่หางตาเหล่มองไปยังทิศตะวันตกเฉียงเหนือและทิศตะวันออกเฉียงเหนืออย่างไร้ความหวั่นเกรง "แล้วพวกเจ้าทั้งสองจะหลบซ่อนไปถึงเมื่อใด? ไฉนไม่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันเสียเลย"
คิ้วของนักฆ่าสองร่างที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าก็ขมวดอย่างหนักในเวลาเดียวกัน 'ฉินเยว่ฉานผู้นี้ไม่ธรรมดาอย่างที่กล่าวไว้ นางสามารถจับสัมผัสได้ถึงพี่ใหญ่และพี่รองที่กำลังหลบซ่อนอยู่ได้ด้วยซ้ำ'
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ในเมื่อคุณหนูฉินตระหนักถึงการมีอยู่ของข้าแล้ว ข้าจะไม่เล่นละครตบตาให้เสียเวลาอีกต่อไป"
ทันใดนั้นเสียงแหบพร่าดังขึ้นในทิศทางที่สายตาของฉินเยว่ฉานกำลังมอง เผยให้เห็นร่างทั้งสองที่ปรากฏกายขึ้นอย่างพร้อมเพรียง หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างสูงโปร่งที่มีกล้ามเนื้อแขนเป็นมัดรวมกับพลังปราณที่กำลังปลดปล่อยออกมาอยู่รอบกายและอีกหนึ่งมีข้อมือเหี่ยวย่นราวกับชายชรา
ุ
ไป๋เฉินที่อยู่ในรถม้ากัดฟันอย่างหงุดหงิด เขาอยากจะกระโดดถีบขาคู่ใส่นักฆ่าทั้งสองนั้นให้ตายคาที่เสียให้ได้
[ ไอ้บ้าเอ้ย! หากเจ้าโดนรู้ตำแหน่งแล้วเจ้าควรจะเปลี่ยนตำแหน่งซุ่มโจมตีและหลบหนีไปให้ไกลที่สุดเพื่อตั้งหลักมิใช่หรอกหรือ? พวกมันจะปรากฏให้เห็นหน้าด้านๆเช่นนี้ได้อย่างไร? ]
[ สาบานว่าพวกเจ้าเป็นนักฆ่า? นักฆ่าบ้าที่ใดปรากฏตัวให้เป้าหมายเห็นตัวตนเช่นนี้! ]
เมื่อเห็นนักฆ่าทั้งสี่สีหน้าของฉินหมิงหยวนก็กลับซูบซีดยิ่งกว่าเก่า ขาสองข้างของมันสั่นเทาจนแทบจะถอยร่นไปชิดติดกับรถม้าเสียแล้ว
ขณะนี้กลุ่มนักฆ่าทั้งสี่ประกอบไปด้วยผู้ฝึกฝนระดับปราณปฐพีขั้น 8 สามคนและปราณปฐพีขั้น 9 อีกหนึ่งคน!
คงจะมิใช่เรื่องยากที่นักฆ่าจะสังหารหมู่พวกเขาได้อย่างไร้ปราณี
ข้อมือขาวเนียนยกกระบี่หยกขึ้นชี้ตรงไปยังนักฆ่าทั้งสี่ ฉินเยว่ฉานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา?"
นักฆ่าทั้งสี่มองหน้ากันราวกับว่าการเอ่ยถามเช่นนี้เป็นเรื่องตลกขบขัน "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! คุณหนูฉินไม่จำเป็นต้องทราบเรื่องนี้ ข้าเพียงแค่ต้องทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จลุล่วงเท่านั้น"
ปราณสีฟ้าปะทุออกเป็นคลื่นวังวน ฉินเยว่ฉานพุ่งตรงไปยังนักฆ่าไร้ความหวาดหวั่นในแววตา นั่นเป็นเพราะว่าไป๋เฉินยังคงอยู่ใกล้ๆ นางจำต้องรีบสังหารพวกมันโดยที่มิให้ไป๋เฉินได้รับบาดเจ็บแม้นเพียงเส้นผมแค่เส้นเดียวก็ไม่มีข้อยกเว้น
นัยน์ตาสีดำดุจหมึกส่องแสงเย็นยะเยือก นางกล่าวตะคอกด้วยกลิ่นอายสูงส่ง "เข้ามา!"
"ฝู้!"
เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีปราณอันครอบงำจากร่างเพรียวบางสีฟ้าอ่อน นักฆ่าชายชรากลับสดงสีหน้าที่ไม่เชื่อ "ระดับปราณสวรรค์!? นางเป็นผู้บ่มเพาะระดับปราณสวรรค์แล้ว! พวกเจ้าระวังตัวด้วย!"
เมื่อสิ้นสุดคำกล่าวของนักฆ่าชรา หางตาของฉินเยว่ฉานก็สัมผัสได้ถึงกระแสลมที่หวีดหวิวเป็นแนวโค้งอันงดงามจากมีดสั้นของนักฆ่าหนึ่งในนั้น ร่างอันงดงามชดช้อยพุ่งผ่านด้วยกระแสลมหลบหลีกครั้นปรากฏขี้นเบื้องหน้าฟาดฟันไปยังนักฆ่าทั้งสี่โดยไม่มีความหวาดหวั่น
มีดสั้นทั้งสองของนักฆ่าพลันกำลังบ่ายเบี่ยงเส้นทางจู่โจมฉินเยว่ฉานโดยที่มิได้พูดอันใด ทั้งห้าคนตระหน่ำเข้าหากันบังเกิดวังวนกระแสปราณไปทั่วทั้งผืนป่า
"เชร้ง!"
"เชร้ง"
"เชร้ง!"
ร่างทั้งห้ากำลังพัวพันกันอย่างชุลมุนโดยที่มีฉินเยว่ฉานกำลังไล่ต้อนนักฆ่าทั้งสี่ ซ้ำแล้วนางยังอยู่ในสถานการณ์ที่ได้เปรียบอย่างยิ่ง
แต่ทว่าชายหนุ่มอีกสี่คนที่เป็นผู้คุ้มกันของตระกูลฉินกลับยืนอยู่นิ่งเฉยด้วยสีหน้าที่หวาดกลัวโดยที่มิได้เข้าไปช่วยเหลือแม้แต่น้อย!
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะเหม่อมองอย่างเหยียดหยาม 'เจ้าพวกนี้เป็นเพียงขยะที่รังแกแต่กับบุคคลที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น แต่เมื่อพบเจอกับศัตรูที่แท้จริงพวกมันกลับมิได้ออกไปช่วยเหลือฉินเยว่ฉานที่ซึ่งเป็นคุณหนูน้อยของพวกมันด้วยซ้ำ'
ไป๋เฉินถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "พวกขี้ขลาดก็ยังคงขี้ขลาดอยู่วันยังค่ำ แม้นจะเป็นผู้คุ้มกันแต่กลับไร้ประโยชน์เสียนี่กระไร"
"เชร้ง!"
"เชร้ง!"
"เชร้ง!"
นักฆ่าชราอดไม่ได้ที่จะถอยร่นกลับไปถึงสามก้าวเมื่อเห็นว่าระดับพลังปราณของพวกเขามิอาจเอาชนะฉินเยว่ฉานลงได้ "กระบวนท่าของแม่นางฉินแพรวพราวอย่างที่ร่ำลือไว้ ดูเหมือนว่าพวกข้ายากที่จะต่อกรกับท่านได้อีกต่อไป"
"หึ! เข่นนั้นพวกเจ้าก็ตายได้!" ฉินเยว่ฉานพ่นลมหายใจอย่างเย็นชา กระบี่หยกในมือขวาตวัดเป็นแนวโค้งแทยงมุมไล่ต้อนนักฆ่าทั้งสี่โดยที่ไม่มีแม้แต่เวลาให้พักหายใจ
หลังจากที่ชายชรากำลังพัวพันอยู่กับฉินเยว่ฉาน นักฆ่าอีกสามคนก็ถอยร่นกลับมาด้วยข้อมือที่ด้านชาจากการปะทะ
ไม่นานนักฆ่าหนึ่งในนั้นส่งเสียงแหบพร่าเมื่อเล็งเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี "แม้นจะเป็นพวกเราทั้งสี่ก็มิอาจปราบปรามผู้ฝึกปราณสวรรค์ได้จริงๆงั้นหรือ?"
นักฆ่าร่างบางกระซิบกระซาบเอ่ยถาม "พี่ใหญ่ เราจะทำอย่างไรกันต่อไปดี?"
นักฆ่าชราย่นระยะถอยกลับ พร้อมกับกำลังครุ่นคิดอย่างหนักก่อนจะกล่าว "ไม่จำเป็นต้องยื้อยุดอีกต่อไป ข้าจะหยุดยั้งฉินเยว่ฉานไว้ให้ พวกเจ้าควรทำสิ่งที่ต้องทำให้สำเร็จก็เพียงพอ"
"รับทราบ!" เมื่อสิ้นสุดคำตอบกลับ นักฆ่าทั้งสามพุ่งผ่านเข้าหาฉินเยว่ฉานแปรเปลี่ยนเป็นรูปแบบปิดกั้นเป็นมุมสามเหลี่ยมรอบกาย ทั้งสามเหวี่ยงตัวขว้างมีดสั้นกันอย่างพร้อมเพรียง
"ไม่ว่าจะมาไม้ไหน พวกเจ้าก็มิอาจเอาชนะข้าได้!" ฉินเยว่ฉานตะเบ็งเสียง นางเอียงกระบี่หยกฟาดฟันไปยังเส้นทางมีดสั้นเพื่อปิดกั้นการจู่โจมก่อเป็นกระแสวังวนพายุงวงช้าง
ในวินาทีนั้นนักฆ่าชรากลับถอยฝีเท้าย่นระยะออกมาจากมุมสามเหลี่ยม มีดสั้นสีดำขลับถูกตวัดเป็นแนวโค้งบังเกิดแสงเงาสีดำบ่ายเบี่ยงขว้างไปยังทิศตะวันออก
แต่ทว่ามีดสั้นเล่มนั้นกลับมิได้ตรงไปยังฉินเยว่ฉานแต่อย่างใด หากแต่มันกำลังพุ่งตรงไปในรถม้าที่ไป๋เฉินกำลังนั่งอยู่!
การเหวี่ยงทำมุมของมีดสั้นนั้นเป็นการควบคุมด้วยพลังปราณที่ละเอียดอ่อน และชายชราสามารถควบคุมแนวโค้งของการมองเห็นเป็นอย่างดี และซึ่งที่ไป๋เฉินกำลังนั่งอยู่ก็เป็นหนึ่งในมุมอับสายตาที่มิอาจจะมองเห็นเส้นทางการเคลื่อนไหวของมีดสั้นนั้นได้แม้แต่น้อย!
ยิ่งไป๋เฉินถูกปิดการมองเห็นรอบข้างทั้งหกทิศจากภายในรถม้าด้วยแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่ไป๋เฉินจะหลบเลี่ยง
"ไป๋เฉิน! ระวัง!"
การแสดงออกของฉินเยว่ฉานซีดขาวราวกับผ้าปูที่นอน นางรีบหมุนฝีเท้าก่อนจะพุ่งผ่านไปยังรถม้าเพื่อปิดกั้นมีดสั้นเล่มนั้น
ชื่อเสียงเรียงนามและความอัจฉริยะของฉินเยว่ฉานนั้นลือไกลไปถึงทั้งสี่เมือง นางเป็นบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์และมีคำพยากรณ์ทำนายทายทักว่านางจะเป็นหนึ่งในผู้ที่เปิดโลกทัศน์ใหม่ในทวีปเทียนหลาง!
ดังนั้นหากไม่มีความจำเป็นจะไม่มีผู้ใดอาจหาญที่จะลงมือกับฉินเยว่ฉานและจำเป็นต้องติดทบทวนถึงสามรอบด้วยซ้ำ
แต่ทว่าคำตอบนั้นกลับปรากฏเมื่อรับรู้ได้ว่าเป้าหมายมิใช่นางหากแต่เป็นไป๋เฉิน!
แต่ทว่าก่อนที่ฉินเยว่ฉานจะย่างกรายตีฝ่าวงล้อมออกไปได้ กลับมีนักฆ่าร่างบางสองร่างมาปรากฏขึ้นปิดกั้นเส้นทางก่อนจะฟาดฟันจู่โจมเพื่อสกัดกั้นมิให้หลุดจากกรอบสามเหลี่ยมที่วางไว้ "คุณหนูฉินอย่าได้วอกแวก คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า"
ฉินเยว่ฉานแสดงสีหน้าหวาดกลัวเมื่อเห็นร่างทั้งสอง นางมิได้หวาดกลัวเกี่ยวกับตนเองหากแต่กำลังกังวลว่าไป๋เฉินจะสามารถหลบหลีกกระบวนท่ามีดขว้างนั้นได้หรือไม่
"เชร้ง!"
"เชร้ง!"
"เชร้ง!"
ด้วยความไร้ซึ่งหนทาง ฉินเยว่ฉานทำได้เพียงแค่ตะโกนสั่งเมื่อเห็นว่าฉินหมิงหยวนอยู่ใกล้ชิดกับรถม้ามากที่สุด "หมิงหยวน เข้าไปช่วยไป๋เฉินเร็วเข้า!"
แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขี้น เมื่อฉินหมิงหยวนกลับยืนนิ่งราวกับกำลังอ้ำอึ้งโดยที่มิได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย!
"เจ้า!" สีหน้าบอบบางของฉินเยว่ฉานเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธเกรี้ยวพลันระเบิดพลังปราณกระจายเป็นคลื่นกระแสพลังงานเพื่อสลัดนักฆ่าให้ถอยออกไป นางพลิกร่างด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วและรีบตรงดิ่งไปยังรถม้าหมายจะปกป้องมิให้มีดสั้นมิให้เข้าไปภายในรถม้าได้
"ฝู้!"
แต่ทว่าทุกสิ่งกลับสายเกินไป เมื่อเส้นโค้งงดงามวนเวียนรอบเกวียนม้าก่อนที่แสงสีดำพุ่งผ่านทะลุทะลวงไปยังม่านไม้ไผ่สานด้วยความเฉียบแหลมในเสี้ยววินาทีนั้น!
"ไป๋เฉิน!"
ฉินเยว่ฉานตะโกนด้วยความสิ้นหวังที่มิอาจเข้าไปช่วยไป๋เฉินได้ทันการณ์


## ตอนที่ 7 : สังหาร

ทว่าทันใดนั้นกลับมีเสียงสะท้อนดังก้องออกมาจากในรถม้า "เคร้ง!" ราวกับว่าเสียงนี้เกิดจากการเสียดสีกันระหว่างโลหะสองชนิดที่กำลังตกกระทบต่อกันและกัน
มีดสั้นที่คาดเดาเอาไว้ว่าอาจจะสามารถปลิดชีพไป๋เฉินลงได้กลับต้องพลิกผัน เมื่อมีดสั้นเล่มนั้นกำลังพุ่งออกมาจากม่านไม้ไผ่เป็นเส้นโค้งทวนเข็มนาฬิกากลับไปยังทิศทางเก่าในลักษณะที่มิเคยพบเห็นมาก่อน!
"อะไร!" นักฆ่าชราอุทานอย่างไม่เชื่อสายตาด้วยสีหน้าตกตะลึง เมื่อเห็นว่ามีดสั้นนั้นพลิกกลับมาในเส้นทางเดิมและกำลังตรงมายังตนโดยที่มิทันตั้งตัวด้วยความรวดเร็วที่ปราณีตพริ้วไหวยิ่งกว่า แต่เมื่อพยายามจะขยับเขยื้อนแต่เส้นโค้งของมีดสั้นกลับเปลี่ยนวิถีไล่ตามไปเยื้องมุมห้าเซนติเมตร!
"ฉัวะ!"
มีดสั้นเล่มนั้นตัดผ่านลำคอของชายชราไปโดยไร้การป้องกัน เผยให้เห็นคอหอยและกระดูกสีขาวที่ฉีกขาดชโลมไปด้วยโลหิตกระฉูดนองโดยที่มีลำคอห้อยต่องแต่งอยู่กับตัว!
นักฆ่าชราเบิกตากว้างอย่างสิ้นหวัง ก่อนจะล้มลงด้วยสีหน้าหวาดกลัว มันพยายามจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้ในลำคอ "ปะ-เป็นไปได้อย่างไร..."
"ตุบ"
ร่างนั้นล้มลมอย่างเรียบง่ายไร้การตอบสนองขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอีกต่อไป
ด้วยการพลิกผันของมีดสั้น ครั้นส่งผลให้ชายชราที่ซึ่งเป็นนักฆ่ามาหลายสิบปีกลับต้องตกตายโดยทันทีด้วยอารมณ์ที่หวาดผวาอย่างยิ่ง
จนเมื่อมันตกตายไปก็มิอาจจะหาสาเหตุได้ว่าเส้นทางการเคลื่อนไหวของมีดสั้นจะกลับสวนทางพลิกแพลงมายังทิศทางของมันได้อย่างไร?
ยามนี้นักฆ่าระดับปราณปฐพีขั้น 9 กลับสิ้นท่าด้วยมีดสั้นของมันเอง..
ซากศพของชายชรานอนแน่นิ่งด้วยโลหิตที่ไหลนอง สายตาของทั้งสามจดจ้องด้วยสีหน้าหวาดกลัว
นักฆ่าร่างสูงตะโกนร้องลั่นด้วยสีหน้าซูบซีด "พี่ใหญ่!"
"นั่นใคร!? ใครเป็นคนสังหารพี่ใหญ่!" นักฆ่าร่างบางร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวในขณะที่สายตากำลังตรวจสอบรอบๆอาณาบริเวณอย่างตื่นตระหนกด้วยมือไม้ที่สั่นระรัว
หลังจากมองเห็นการโต้ตอบและวิถีการเคลื่อนไหวของมีดสั้นแล้วมีเพียงปรมาจารย์หรือนักฆ่าระดับสูงเท่านั้นที่พอจะกระทำเช่นนั้นได้ พวกเขาจึงคิดว่าอาจจะมีใครบางคนจากตระกูลฉินกำลังปกป้องรถม้าคันนี้อยู่อย่างลับๆ
นั่นเป็นเพราะในรถม้ามีเพียงแค่คนไร้ประโยชน์อย่างไป๋เฉินเท่านั้น และเขาก็มิอาจจินตนาการได้ว่าคนไร้ประโยชน์เช่นนั้นจะมีทักษะมีดสั้นอันแพรวพราวและงดงามเช่นนี้ได้ ดังนั้นแล้วมีเพียงคำตอบเดียวคือมีใครบางคนกำลังปกป้องไป๋เฉินอยู่ที่มุมๆหนึ่ง
แต่ทว่าการพลิกแพลงของวิถีมีดนั้นก็เพียงเพื่อสังหารนักฆ่าชราผู้เดียว หากปรมาจารย์นักฆ่าที่หลบซ่อนอยู่หมายจะเอาชีวิตของพวกเขา บางทีพวกเขาทั้งสามก็คงจะตกตายไปเสียนานแล้ว
พวกเขามีประสบการณ์ที่สูงและสามารถมองเห็นข้อความลับที่มาจากมีดสั้นได้ นั่นหมายความว่าปรมาจารย์นักฆ่าผู้นั้นมีหน้าที่แค่ปกป้อง เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป
"รีบหนีเร็วเข้า!" นักฆ่าคนสุดท้องตะโกนโดยไม่ลังเลพร้อมทั้งพวยพุ่งด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาดเข้าพยุงร่างของนักฆ่าชราแบกบนขึ้นบ่าก่อนจะรีบหลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอย
นักฆ่าร่างสูงใหญ่ได้แต่กัดฟันด้วยความเกลียดชังที่ฉายชัดในแววตา สถานการณ์ในยามนี้มีเพียงความกล้ำกลืนและกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ภารกิจลอบสังหารไป๋เฉินถึงคราวต้องล้มเหลว ซ้ำยังสูญเสียพี่ชายที่รักของตนไปอีกหนึ่งคน ส่งผลให้พวกมันจำต้องรีบหนีไปในทิศทางเดียวกันดุจดั่งสายลมแพร่สะพัด
"ฟิ้ว"
"ฟิ้ว!"
"ฟิ้ว!"
เสียงกระแสลมหวีดโหยหวนร่างทั้งสามหายเข้าไปในผืนป่าขจี สถานการณ์ในยามนี้กลับสู่ความสงบสุขเช่นเดิม ฉินหมิงหยวนและชายหนุ่มทั้งสี่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก
ฉินเยว่ฉานที่เห็นนักฆ่าได้หลบหนีไปแต่นางก็มิได้ไล่ตามแต่อย่างใด หากแต่สอดส่องสายตาไปทั่วทั้งผืนป่าราวกับกำลังพูดลอยๆพลางประสานมือด้วยความเคารพ "ผู้อาวุโสท่านใดอยู่ที่นี่ ได้โปรดแสดงตัวให้ข้าได้ขอบคุณท่านได้หรือไม่?"
ทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับเงียบสงัดดุจดั่งป่าช้าร้างโดยที่ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับแม้แต่น้อย
นางคาดคิดว่าอาจจะมีปรมาจารย์บางคนได้ช่วยเหลือไป๋เฉินไว้ เพราะหากมีดสั้นนั้นจู่โจมเข้าไป๋เฉินจริงๆคงจะมีเสียงกรีดร้องจากภายในรถม้าแล้ว
ก่อนที่ฉินเยว่ฉานตระหนักได้ นางรีบวิ่งแจ้นเข้าสู่รถม้าร้องออกมาด้วยสีหน้าที่กังวล "ไป๋เฉิน"
นางกวาดม่านไม้ไผ่ที่ปิดกั้นออกอย่างเร่งด่วน ก่อนจะเห็นว่าไป๋เฉินกำลังนอนหลับโดยที่มีมือสองข้างไพล่อยู่หลังคอ เขายกขาขึ้นหนึ่งข้างไขว้กับอีกข้างในลักษณะท่วงท่าที่ไม่เรียบร้อย
"เอ่อ..." ฉินเยว่ฉานไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร่ำไห้ดีเมื่อเห็นฉากนี้
นางอดไม่ได้ที่จะดุด่าติเตียนภายในใจ บุคคลเบื้องนอกกำลังต่อกรและเผชิญหน้ากับนักฆ่ากันอย่างเอาเป็นตายแต่กลับกลายเป็นว่าไป๋เฉินกลับหลับสนิทในสถานการณ์เช่นนี้ได้เสียอย่างนั้น
ไป๋เฉินที่หลับสนิทเบิกตาขึ้นครึ่งหนึ่ง เขาป้องมือที่ปากก่อนจะหาวอย่างงัวเงีย "ห่าว~ แม่นางฉิน...เจ้าสังหารพวกนักฆ่าได้แล้วงั้นหรือ?"
ฉินเยว่ฉานมีสีหน้าบึ้งตึง นางยื่นมืออันเพรียงบางดึงหูเขาด้วยความไม่สบอารมณ์ "เจ้าจะนอนหลับลงในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร?"
"อุ๊ย!" ไป๋เฉินไม่ทันจะได้กล่าวอันใด แต่จู่ๆนางก็เข้าโผกอดโอบรอบร่างไป๋เฉินด้วยความเป็นกังวล น้ำตาราวกับหยาดไข่มุกไหลพรากลงสู่อาภรณ์สีขาวของเขาราวกับว่าเพิ่งจมน้ำมา "ไป๋เฉิน ข้าขอโทษที่ข้ามิอาจปกป้องเจ้าได้ทันเวลา...ทั้งที่ข้าเคยสัญญากับเจ้าไว้แล้วแท้ๆ ฮือฮือ~"
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายอันหอมกรุ่นดุจดั่งบุปผานานาชนิด ไป๋เฉินก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในความหลงใหลไปชั่วขณะ ไฟจากท้องส่วนล่างเริ่มที่จะเผาไหม้โดยสัญชาตญาณ
[ กลิ่นกายของนางช่างหอมหวานเย้ายวนเสียนี่กระไร ]
หากเป็นมฤตยูสีขาวเฉกเช่นชีวิตที่แล้ว เขาคงเข้าปลุกปล้ำฉินเยว่ฉานไปนานเสียแล้ว
แต่ทว่าเขาไม่อยากจะมีภาระผูกพันธ์กับผู้ใด ดังนั้นเขาจึงหักห้ามใจตัวเองไว้ก่อน
สุดท้ายไป๋เฉินทำได้เพียงเก็บงำอารมณ์ส่วนลึกไว้ก่อนจะปลอบใจโดยการตบบ่าเบาๆ "ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร..."
ฉินเยว่ฉานปาดน้ำตาจนจมูกช้ำเป็นรอยแดงจาง นางกล่าวถาม "ไป๋เฉิน เหตุใดเจ้าไม่เรียกข้าว่าเยว่ฉานเฉกเช่นเมื่อก่อนเล่า?
ไป๋เฉินลูบหัวด้วยสีหน้าเคอะเขิน พลันกล่าวราวกับเสียงยุง "เยว่ฉาน..." ก่อนที่ฉินเยว่ฉานจะหัวเราะด้วยมือที่ป้องปาก ทั้งสองกลับเข้าสู่สภาวะสนิทสนมกันมากยิ่งกว่าเดิม
ฉินหมิงหยวนที่ฟังอยู่เบื้องนอกกลับต้องกัดฟันกรอด 'เมื่อใดมันจะตกตายไปได้เสียที!'
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการเบี่ยงเบนวิถีทิศทางของมีดสั้นนั้นอันเนื่องมาจากการโต้ตอบของไป๋เฉิน
ด้วยการอ่านเคลื่อนไหวของโมเมนตัมที่แม่นยำและสายตาอันเฉียบแหลม เขาสามารถวิเคราะห์สถานการณ์ล่วงหน้าได้อย่างละเอียดอ่อน การที่นักฆ่าทั่วไปจะต้องการลอบสังหารราชาแห่งนักฆ่านั้นจะเป็นไปได้อย่างไร?
ไป๋เฉินสามารถอ่านวิถีการเคลื่อนไหวของกระสุนของปืนกลเบาได้อย่างไม่ยากเย็น กระสุนหนึ่งนัดจะพุ่งออกไปและนัดถัดไปภายในเวลา 0.39 วินาที แต่ไป๋เฉินก็สามารถเคลื่อนไหวหลีกเลี่ยงวิถีการสะบัดของกระบอกลำกล้องได้ด้วยซ้ำ!
ในโลกนี้ที่เทคโนโลยียังไม่มีการเข้าถึงอาวุธปืน จึงเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องกังวลใจสำหรับนักฆ่ามือพระกาฬเช่นเขา
สิ่งที่ไป๋เฉินกระทำไปเมื่อครู่คือการเคาน์เตอร์กลับโดยใช้ทฤษฎีโมเมนตัมเชิงมุมด้วยการอ่านทิศทางและใช้มีดสั้นที่นำมาจากตระกูลฉินเพื่อบ่ายเบี่ยงเส้นทางย้อนกลับ ซ้ำยังสามารถควบคุมทิศทางให้มีดสั้นเปลี่ยนเส้นทางตามการเคลื่อนไหวได้ นั่นเป็นทักษะขั้นสูงที่มีเพียงนักฆ่าหรือมือสังหารระดับสูงที่จำต้องลอบสังหารเป้าหมายด้วยการจู่โจมเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
แต่การตอบสนองของร่างกายใหม่ที่ได้ครอบครองก็ยังคงเป็นเรื่องยากลำบากและไม่คล่องแคล่วมากนักสำหรับร่างอันอ่อนแอของไป๋เฉิน จึงส่งผลให้กระดูกไหล่เคลื่อนตัวอันเนื่องมาจากกล้ามเนื้อที่ไร้พลังปราณส่งผลให้เกิดผลกระทบย้อนกลับ
แต่ไม่ว่าอย่างไรหากเขาสามารถฝึกฝนกล้ามเนื้อให้ได้ในระดับทัดเทียมกับในชีวิตที่แล้ว การจะต่อสู้ด้วยพลังทางกายภาพก็มีโอกาสที่จะเอาชนะผู้ฝึกฝนได้ไม่ยากนัก
.
.
.
ไม่ไกลจากผืนป่าขจีที่รถม้าของตระกูลฉินจอดรออยู่ เผยให้เห็นร่างสีเทาของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ซึ่งยืนอยู่อย่างมั่นคงที่กลางผืนป่า และมีนักฆ่าทั้งสามเมื่อครู่นอนตกตายโดยที่ศีรษะหลุดร่วงออกจากบ่าไปด้วยแววตาที่สิ้นหวังและซากศพของนักฆ่าชราก็นอนอยู่ใกล้เคียงด้วยเช่นกัน
ต้นไม้และต้นหญ้ารอบกายร่างนั้นอาบไปด้วยโลหิตสีแดงฉานปกคลุมกระจัดกระจายเป็นจุดด่างไปรอบๆอาณาบริเวณ
ฉากทัศน์เบื้องหน้าไม่ต่างจากนรกบนดินเลยแม้แต่น้อย!
ทันใดนั้นชายวัยกลางคนปรากฏขึ้นราวกับเงาเหนือต้นไม้สูงใหญ่ก่อนจะร่อนลงไปยังชายหนุ่มที่เกาะกุมกระบี่เปื้อนโลหิตก่อนจะเอ่ยถาม "ฉางเฟิง ทางเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
ชายหนุ่มที่ชื่อฉางเฟิงหันหน้ากลับมาเผยให้เห็นแววตาหมางเมินไม่แยแส เขาปาดเช็ดรอยโลหิตที่เปื้อนบนใบหน้าก่อนตอบกลับ "พวกมันกำลังกำหนดเป้าหมายไปที่นายน้อยอย่างที่คาดไว้ แต่พวกมันกลับไม่ยอมปริปากใดๆ และดูเหมือนจะมีเพียงระดับเจ้าเมืองเท่านั้นที่จะสั่งการพวกมันได้...แล้วทางเจ้าเล่า? นายน้อยไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?"
ชายวัยกลางคนผงกศีรษะก่อนกล่าวเอ่ยถึงสถานการณ์อีกด้าน "นายน้อยมิได้รับบาดเจ็บแม้แต่รอยขีดข่วน แต่ดูเหมือนว่ามีปรมาจารย์ผู้หนึ่งได้ช่วยนายน้อยเอาไว้"
ฉางเฟิงเอ่ยถามอย่างฉงน "โอ้? คนผู้นั้นเป็นใคร?"
แต่ชายวัยกลางคนกลับส่ายหน้า "ข้าเองก็มิอาจมองเห็นได้ เพราะจุดที่ข้าหลบซ่อนอยู่คือจุดที่มุมอับสายตา"
ฉางเฟิงเพียงผงกศีรษะบางเบา ก่อนที่เขาจะเอื้อนเอ่ย "อืม...แล้วพวกเราจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้านายน้อยงั้นหรือ?"
ชายวัยกลางคนรีบส่ายหน้าโดยพลัน "ไม่จำเป็น นายน้อยคิดว่าพวกเราได้ตกตายกันไปหมดแล้ว การที่พวกเราปรากฏตัวมีแต่จะทำให้ตกเป็นเป้าหมายได้ง่ายดายเท่านั้น...ข้าต้องตามหาฆาตกรที่สังหารนายท่านและนายหญิงในมุมมืดเช่นนี้ต่อไป เพราะฉะนั้นจนกว่าจะรับรู้ได้ว่าผู้ใดเป็นผู้สั่งการ ข้าจะปกป้องนายน้อยเช่นนี้ต่อไป"
ฉางเฟิงทอดถอนหายใจยาว ก่อนจะกล่าวถาม "เจ้าคิดว่าผู้อาวุโสภายในตระกูลฉินมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้หรือไม่?
เมื่อได้ยินคำถามนั้นชายวัยกลางคนกัดฟันด้วยสีหน้าที่เกลียดชัง "หึ! มันจะเป็นใครไปได้อีกนอกจากตระกูลฉิน! แต่พวกเรายังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะเอาผิดพวกมัน เพราะฉะนั้นการกระทำเช่นนี้ถือได้ว่าเป็นการสืบหาข่าวไปในตัว"
"ฮ่าย~ ไปกันเถอะ เราต้องรีบตามนายน้อยไป ข้ายังมิอาจวางใจได้ว่าเมืองเทียนเตี้ยนจะมีใครบางคนต้องการลอบสังหารนายน้อยอยู่อีกหรือไม่" เมื่อฉางเฟิงพูดจบ ผ้าสะอาดสะอ้านสีขาวปรากฏขี้นก่อนจะเช็ดและลูบลงไปที่ใบกระบี่ ก่อนจะโยนทิ้งผ้าขาวที่เปื้อนโลหิตนั้นไว้กับศพของนักฆ่าทั้งสามก่อนจะหายวับลับตาผสานเข้ากับธรรมชาติโดยสมบูรณ์


## ตอนที่ 8 : ตำนานไป๋หนานเทียน

สถานที่ใดที่หนึ่งที่ซึ่งเป็นตำหนักกว้างขวางโอ่โถ่ง รายล้อมไปด้วยกลุ่มบุรุษสามคนที่กำลังหันหน้าเข้าหากันด้วยการแสดงออกที่ถมึงทึงเคร่งขรึม เมื่อมองจากการตกแต่งและประดับประดาแล้ว สถานที่แห่งนี้ค่อนข้างจะมีฐานะที่ดีพอสมควร ไม่ว่าจะเป็นหยกลึกลับที่นำมาเป็นโต๊ะและแจกันที่มีมูลค่าสูงต่างก็ตั้งเรียงรายอยู่ภายในห้องนี้ทั้งสิ้น
ปรากฏให้เห็นเงาเลือนรางของชายชรา ชายวัยกลางคนและชายหนุ่มอีกหนึ่งคนกำลังสนทนากันด้วยบรรยากาศอึมครึม
แต่จู่ๆกลับมีเสียงประตูเปิดออกอย่างเร่งรีบ พ่อบ้านร่างท้วมวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาก่อนจะรายงานต่อชายหนุ่มอาภรณ์สีทองด้วยสีหน้าที่หวาดหวั่น "นะ-นายน้อย พี่น้องนักฆ่าทั้งสี่ได้ตกตายไปกันหมดแล้ว แต่มิอาจรู้ได้ว่าผู้ใดเป็นคนสังหารพวกมัน"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มอาภรณ์สีทองเขวี้ยงถ้วยชาใส่พ่อบ้านด้วยอารมณ์ที่โกรธจัด "พวกขยะ! แค่สังหารชายหนุ่มไร้ประโยชน์แค่เพียงผู้เดียวยังมิอาจทำได้สำเร็จ ไสหัวออกไปซะ!"
"เพล้ง!"
ชายวัยกลางคนที่ซึ่งมัดผมเผ้าเกล้ามวยดุจดั่งสตรีที่มีรอยกรีดบนใบหน้าถอนหายใจพลางกล่าวในลักษณะโบกมือแก่พ่อบ้านผู้นั้น "เจ้าไปพักผ่อนเถิด ไม่ว่าอย่างไรพี่น้องนักฆ่าทั้งสี่ก็ไม่มีวันที่จะปริปากบอกความจริงแก่ผู้ใด ฉะนั้นไม่ต้องเป็นกังวลใจ พวกเรายังมีเวลามากพอที่จะสังหารเจ้าเด็กเหลือนั่น"
พ่อบ้านร่างท้วมก้มหน้าลงอย่างนอบน้อมพร้อมทั้งถอยฝีเท้ากลับไปด้านหลังก่อนจะออกจากห้องไปด้วยความหวาดผวา
แต่แล้วชายหนุ่มในอาภรณ์สีทองกลับกล่าวคาดคั้นอย่างคับอกคับใจ "แต่ท่านพ่อ! เจ้าไป๋เฉินขยะนั่นบังอาจแย่งชิงสตรีที่ข้าหมายปองไป จะให้ข้าทนดูอยู่อย่างนิ่งเฉยเช่นนี้ได้อย่างไร!?
ชายวัยกลางคนอดไม่ได้ที่จะตวาดด้วยสุ้มเสียงแข็งกร้าว "หุบปาก! ข้ารู้ทุกอย่างดีกว่าเจ้า เพราะฉะนั้นต่อจากนี้มีเพียงแต่ต้องระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้น"
ชายหนุ่มทำได้เพียงกัดฟันอย่างเกลียดชังและไม่สบอารมณ์
แต่หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งก้านธูป อารมณ์ที่ฉุนเฉียวของชายหนุ่มเริ่มเบาบางลง มันตัดสินใจเอ่ยถามชายวัยกลางคนด้วยความเคลือบแคลงใจ "ท่านพ่อ ท่านพอจะบอกกล่าวแก่ข้าได้หรือยังว่าเหตุใดท่านจึงกำหนดเป้าหมายไปที่เมืองเทียนหยุนและตระกูลไป๋อยู่เสมอๆ?"
ชายวัยกลางคนที่กำลังจิบชาเหล่หางตามองพลางเอ่ยถามย้ำด้วยรอยยิ้มลึกลับ "เจ้าต้องการจะฟังจริงๆงั้นหรือ?"
"แน่นอน ไป๋เฉินเป็นหนึ่งในเป้าหมายของข้า ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องการรู้ทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับมัน" ชายหนุ่มพยักหน้าด้วยการแสดงที่จงเกลียดจงชัง
ชายวัยกลางคนในอาภรณ์สีทองยืนขึ้นด้วยการแสดงออกที่ยากลำบาก นัยน์ตามองออกไปนอกตำหนักอย่างเหม่อลอยทิศทางนั้นคือทิศใต้ที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของเมืองเทียนหยุน มือทั้งสองไพล่ไปด้านหลังอย่างสุภาพ เสียงคล้อยของเขาก็ลอยมาตามสายลม "เหตุผลง่ายๆเพราะข้าหวาดกลัวสายเลือดของตระกูลไป๋..."
"เป็นไปได้อย่างไร!? ท่านพ่อเคยหวาดกลัวบุรุษใดบนทวีปนี้ด้วยงั้นหรือ?" ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยการแสดงออกที่หวาดหวั่น
ชายวัยกลางคนพยักหน้าในขณะนัยน์ตาฉายแววเคร่งขรึม "เมื่อยี่สิบปีก่อนในยามที่เจ้ายังไม่เกิด ตระกูลไป๋นั้นเป็นตระกูลที่มีความแข็งแกร่งเป็นอันดับเก้าในเมืองเทียนหยุนหากจะกล่าวได้ว่าตระกูลไป๋เป็นดับรั้งท้ายเสียด้วยซ้ำ...แต่อยู่มาวันหนึ่งด้วยการลุกฮือของชายหนุ่มตระกูลไป๋ที่ไร้นามแต่มันกลับแสดงแสนยานุภาพอันโหดเหี้ยมตั้งแต่อายุ 20 ปีจึงส่งผลให้หลายตระกูลในเมืองเทียนหยุนต่างก็ประจักษ์ในนามของชายหนุ่มผู้นั้นเป็นครั้งแรก...มันมีนามว่าไป๋หนานเทียน"
"และหลังจากนั้นอีกห้าปีต่อมาตระกูลไป๋ที่ซึ่งเป็นตระกูลอันดับเก้าก็กลับกลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองเทียนหยุน! แม้แต่ตระกูลหลิงที่ซึ่งเป็นตระกูลอันดับหนึ่งมาก่อนยังต้องศิโรราบแก่เขา...เจ้าพอจะคาดเดาได้หรือไม่ว่าภายในระยะเวลาแค่ห้าปีตระกูลไป๋ที่ซึ่งเป็นตระกูลที่อ่อนแอที่สุดกลับกลายเป็นมังกรผงาดขึ้นมาได้อย่างไร?"
เมื่อได้ยินคำถามลองใจจากชายวัยกลางคน ชายหนุ่มทำได้เพียงส่ายศีรษะด้วยสีหน้าชอบกล
ชายวัยกลางคนเพียงยิ้มเล็กยิ้มน้อย "ไม่ใช่แค่เจ้า แต่ไม่มีผู้ใดจะคาดการณ์ได้ว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะกลับกลายเป็นบุคคลที่ไร้เทียมทานในประวัติศาสตร์ของเมืองเทียนหยุนได้อย่างไร...และบุคคลที่ข้าหวาดกลัวที่สุดก็คือบุรุษผู้นั้นไป๋หนานเทียน"
ชายหนุ่มรู้สึกคุ้นเคยกับชื่อแซ่นี้ชอบกล เขาจึงเอ่ยถามอย่างฉงน "ไป๋หนานเทียน...ท่านหมายถึงเทวทูตแห่งความตายใช่หรือไม่?"
ชายวัยกลางคนอดไม่ได้ที่จะหยักหน้าอย่างหนักหน่วง "ถูกต้อง นั่นคือไป๋หนานเทียนสมญานามเทวทูตแห่งความตายที่ซึ่งเป็นบิดาผู้ล่วงลับของไป๋เฉิน"
ชายหนุ่มผงกศีรษะสะดับรับฟังอย่างใจจดใจจ่อด้วยแววตาอันสั่นไหวเปี่ยมไปด้วยระลอกคลื่น
ชายวัยกลางถอนหายใจหนึ่งคราก่อนจะเอ่ยต่อ "ไม่นานหลังจากนั้นชื่อเสียงของไป๋หนานเทียนเพิ่มพูนขึ้นทุกวี่วันและเขาก็ได้ไต่เต้าพัฒนาความแข็งแกร่งจนแซงหน้าตระกูลอันดับหก อันดับห้ามาเรื่อยๆจนถึงตระกูลฉินที่ซึ่งเป็นอันดับสี่ แต่โชคยังดีที่ฉินเหยียนแห่งตระกูลฉินและไป๋หนานเทียนนั้นเป็นมิตรสหายพี่น้องร่วมสาบานกันมาก่อน ฉะนั้นไป๋หนานเทียนจึงมิได้มีการครอบงำตระกูลฉินเพียงเพื่อรักษาความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไว้..."
"ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาตระกูลฉินที่เป็นเพียงตระกูลอันดับสี่กลับกลายมาเป็นตระกูลอันดับสองและอ่อนแอกว่าตระกูลไป๋เท่านั้น และด้วยการทำงานและความร่วมมือช่วยเหลือกันและกันส่งผลให้เมืองเทียนหยุนในขณะนั้นเป็นเมืองที่ไร้เทียมทานที่กักขังปรมาจารย์ดุจมังกรและเสือหมอบไว้เป็นจำนวนมาก!"
"แต่ทว่าในเวลาต่อมาเมื่อตระกูลไป๋ใกล้จะล่มสลายไป ตระกูลฉินที่ซึ่งเป็นตระกูลอันดับสองกลับเข้ามาแทนที่ตระกูลไป๋อย่างหน้าไม่อาย"
"ส่วนไป๋หนานเทียนนั้นยังสามารถกำราบกองกำลังที่เป็นศัตรูของเมืองเทียนหยุนได้จนราบเป็นหน้ากลอง จนบัดนี้ตระกูลฉินแทบจะไม่มีศัตรูใดๆหลงเหลืออยู่ด้วยความช่วยเหลือในลมหายใจสุดท้ายของไป๋หนานเทียน...แต่มันจะคาดเดาได้อย่างไรว่าตระกูลฉินที่มันไว้ใจที่สุดกลับกลายเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ต้องการจะล้มล้างและเป็นที่หนึ่งแทนตระกูลไป๋! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ไป๋หนานเทียนช่างน่าสงสารยิ่งนัก"
ชายหนุ่มทำได้เพียงแค่ผงกศีรษะและจินตนาการภาพตาม
ชายวัยกลางคนรินชาลงถ้วยอีกคราก่อนกล่าวว่า "หากจะบอกว่ามันโง่เขลาเกินไปก็มิใช่ ไป๋หนานเทียนมิใช่คนโง่งมเพราะฉะนั้นมันคงจะรู้ดีอยู่แก่ใจอยู่แล้ว ถ้าหากมันสามารถคงเหลือตระกูลฉินไว้ได้ เมืองเทียนหยุนบ้านเกิดของมันก็จะไม่ตกอยู่ในอันตรายจากการรุกรานทั้งสามทิศทาง เพียงเพราะศัตรูทั้งหลายจากเมืองทั้งสามก็ซึ่งมีตระกูลไป๋เท่านั้นที่เป็นศัตรูเพียงเพราะหวาดกลัวในพลานุภาพของไป๋หนานเทียน"
"เพราะฉะนั้นไม่มีผู้ใดต้องการรอจนกว่าไป๋หนานเทียนจะกลับกลายเป็นผู้ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าที่เป็นอยู่และเลือกที่จะร่วมมือกันทำลายล้างตระกูลไป๋ในครานั้น แต่ก็เคราะห์ซ้ำกรรมซัดศัตรูทั้งหมดของไป๋หนานเทียนทั้งหมดถูกสังหารหมู่โดยไป๋หนานเทียนผู้เดียวและกระบี่เพียงหนึ่งเล่ม! กองกำลังนับหมื่นกลับต้องตกตายไป ฉากที่พบเห็นนั้นไม่ต่างจากนรกบนดิน! เหตุการณ์ในครั้งนั้นคือตำนานแห่งเมืองเทียนหยุนที่ซึ่งมีชื่อว่ายุทธการมังกรเขมือบ!"
สีหน้าของชายหนุ่มที่ได้ยินได้ฟังแปรเปลี่ยนเป็นสีซีดขาว "ท่านจะบอกว่าไป๋หนานเทียนเพียงผู้เดียว...สามารถสังหารกองกำลังนับหมื่นได้จริงๆหรือ!?"
ยุทธการเช่นนี้ป็นสิ่งที่แม้แต่พระเจ้าก็ยังทำไม่ได้เสียด้วยซ้ำ บุรุษผู้หนึ่งเผชิญหน้ากับกองกำลังนักรบนับหมื่น! ไม่ว่าจะเล่าตำนานนี้ในที่แห่งใดก็จะมีผู้คนส่งเสียงโห่ร้องก่นด่าว่าโป้ปดเป็นแน่ เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นนามของไป๋หนานเทียนที่เลื่องชื่อลือชาไปทั่วทั้งทวีป!
"ถูกต้อง นั่นคือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของไป๋หนานเทียน" ชายวัยกลางคนผงกศีรษะยืนยัน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจเล็กน้อย "ยุทธการในครานั้นเป็นที่ตรึงตราตรึงใจของเหล่าประชาชนในเมืองเทียนหยุนมาโดยตลอดว่าเขาเป็นวีรบุรุษผู้หนึ่งที่ซึ่งทำให้เมืองเทียนหยุนสามารถเชิดหน้าชูตาและมีความมั่นคงมาจนถึงบัดนี้ แต่ทว่ากลับมีชนกลุ่มน้อยบางกลุ่มต่างก็สาปแช่งตระกูลไป๋ที่ทำให้เมืองเทียนหยุนต้องตกเป็นเป้าหมายจากอีกสามเมือง"
"โดยหารู้ไม่ว่าไป๋หนานเทียนมิได้มีความทะเยอะทะยานที่จะครอบงำเมืองทั้งสี่แม้แต่น้อยนิด เขาเพียงแค่ต้องการกู้คืนศักดิ์ศรีของตระกูลไป๋กลับคืนมาหลังจากถูกตระกูลหลิงกดทับและรังแกมานานกว่าสามสิบปีเท่านั้น"
"แต่เป็นเพราะความแข็งแกร่งที่มากล้นจนเกินไปจึงส่งผลให้เหล่าผู้นำอีกสามเมืองรวมถึงข้าก็มิอาจวางใจให้มันเติบโตไปมากกว่านี้ได้" ชายวัยกลางคนเพียงส่ายศีรษะด้วยสีหน้าขมขื่น
ชายหนุ่มอาภรณ์สีทองพอจะตริตรองถึงภาพรวมในครานั้นได้ แน่นอนบุคคลที่แข็งแกร่งเกินไปจะตกเป็นเป้าหมายความสนใจของเมืองอื่นๆที่ซึ่งต้องการคงความสมดุลไว้มิได้เมืองใดอยู่เหนือเมืองๆหนึ่ง เพราะฉะนั้นไป๋หนานเทียนคือก้างขวางคอที่ใหญ่ที่สุดที่จำต้องจำกัดก่อนที่จะเติบโตและแข็งแกร่งไปมากกว่านี้ และพวกเขากังวลไปก่อนกาลแล้วว่าไป๋หนานเทียนต้องการจะครองเมืองทั้งสี่ไว้ด้วยตัวของเขาเอง


## ตอนที่ 9 : เมืองเทียนเตี้ยน

ชายชราด้านข้างชายวัยกลางคนที่หลับตาปิดสนิทกล่าวในขณะมิได้เบิกตา "ไป๋หนานเทียนเป็นวีรบุรุษอย่างแท้จริง...แต่ทว่าบัดนี้ตำนานของไป๋หนานเทียนกลับถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา และหลุมฝังศพของมันยังตั้งอยู่นอกเมืองเทียนหยุนอันห่างไกล แต่ก็มีบางครอบครัวที่ยังไปสักการะไป๋หนานเทียนทุกๆหนึ่งปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุคคลที่เป็นทหารผ่านศึกต่างก็ขอบคุณไป๋หนานเทียนที่ทำให้เมืองเทียนหยุนมั่นคงและรุ่งเรืองมาจนถึงปัจจุบัน ความเป็นอยู่ของประชากรเมืองเทียนหยุนนั้นสุขสบายและไร้สงครามมาตลอดหลายปี"
ชายวัยกลางคนเงียบงันไปครู่หนึ่ง เขารินชาลงถ้วยหยกก่อนจะจิบบางเบาพลางบ่นพึมพำ "เจ้าเฒ่าฉินเหยียนช่างโชคดีอย่างแท้จริง ที่ไป๋หนานเทียนได้ตระเตรียมเมืองเทียนหยุนอันเงียบสงบไว้ให้แม้นว่าร่างและจิตวิญญาณของมันจะแตกสลายตายไป...นั่นอาจเป็นเหตุผลที่ว่าเหตุใดฉินเหยียนจึงได้ประคับประคองดูแลไป๋เฉินเปรียบดั่งบุตรบุญธรรมเช่นนี้"
ชายหนุ่มในอาภรณ์สีทองอยู่ในท่วงท่ากอดอกและพยักหน้ารับฟังอย่างฉงน ตนไม่เคยคาดคิดเลยว่าไป๋เฉินที่ไร้ประโยชน์จะมีบิดาที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
ไป๋เฉิน!ชายหนุ่มผู้นี้เคยอยู่ในจุดสูงสุดของการถูกเชิดชู แต่ก็ดำดิ่งลงมาจุดต่ำสุดจนถึงขั้นที่ถูกประนามจากใครหลายๆคนว่าเป็นขยะ!
จิตใจของมนุษย์นั้นยากจะหยั่งถึง เมื่อตระกูลไป๋เจริญรุ่งเรืองต่างก็มีบุคคลมากหน้าหลายตาที่ซึ่งต้องการแสวงหาความคุ้มครอง แต่เมื่อตระกูลไป๋ต้องเผชิญกับภัยพิบัติกลับไม่มีผู้ใดเสนอหน้าเข้าช่วยเหลือแม้แต่ผู้เดียว
แม้แต่ฉินเหยียนเองก็ถูกหักห้ามเอาไว้มิให้ไปช่วยเหลือโดยเหล่าผู้อาวุโส การต่อสู้ในครานั้นเป็นจุดสิ้นสุดของตำนานไป๋หนานเทียนจนถึงทุกวันนี้...
ชายวัยกลางคนด้านข้างกล่าวเสริม "แต่แม้นวิญญาณของไป๋หนานเทียนจะดับสูญสิ้นไป แต่มันกลับทิ้งปัญหาใหญ่เอาไว้ให้แก่ตระกูลฉิน นั่นคือไป๋เฉินบุตรชายของมัน! โชคยังดีที่มันกลับกลายเป็นคนพิกลไปการไปเสีย มิเช่นนั้นหากมันจำต้องผงาดเฉกเช่นเดียวกับบิดาของมัน ตระกูลฉินคงจะสิ้นซากคงเหลือไว้เพียงแค่ชื่อเท่านั้น..."
ทว่าชายหนุ่มอาภรณ์สีทองยังคงไม่เข้าใจว่าเหตุใดพ่อของตนจึงได้กำหนดเป้าหมายไปยังไป๋เฉินแม้นว่าเขาจะไร้ประโยชน์แล้วเช่นนี้ "ท่านพ่อ ท่านต้องการจะสื่ออันใดกันแน่? เหตุใดท่านจำเป็นต้องสังหารไป๋เฉินโดยที่มันมิได้มีส่วนเกี่ยวข้องในความขัดแย้งในครานั้นเล่า?"
หลังจากครุ่นคิดอยู่สามลมหายใจ ริมฝีปากของชายวัยกลางคนขยับเอ่ยด้วยสุ้มเสียงทุ้มลึก "ที่ข้าต้องการจะสื่อคืออย่าไว้วางใจตระกูลไป๋ แม้นว่ายามนี้ตระกูลไป๋จะล่มสลายไปและไป๋เฉินจะเป็นเพียงแค่คนพิการไร้ประโยชน์ แต่เราก็มิอาจวางใจได้หากมันยังคงมีชีวิตอยู่...ในอดีตไป๋หนานเทียนก็เป็นเพียงแค่บุรุษไร้ชื่อเสียงเรียงนาม แต่ภายในไม่กี่ปีมันกลับผงาดกลับกลายเป็นมังกรที่มีตำนานเล่าขานจนถึงทุกวันนี้! หากมีวันหนึ่งที่ไป๋เฉินเป็นเฉกเช่นเดียวกับไป๋หนานเทียน ศัตรูทุกผู้คนรวมถึงข้าก็จะไม่มีวันได้กินอิ่มและนอนหลับสบายได้อีกต่อไป"
ชายชราด้านข้างลูบคางพลางเอ่ย "แต่ทว่าเจ้าฉินเหยียนกลับทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องไป๋เฉินให้แคล้วคลาดปลอดภัย ดังนั้นจึงเป็นการยากที่จะสังหารไป๋เฉินในเมืองเทียนหยุนของมันเอง"
ชายวัยกลางคนกล่าวแทรกด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เพราะฉะนั้นนี่คือโอกาส! เมืองเทียนเตี้ยนนั้นเป็นเมืองแห่งสันติสุข หากต้องการจะสังหารไป๋เฉินมีเพียงแค่ที่แห่งนั้นเท่านั้น มิเช่นนั้นหากวันใดวันหนึ่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ไป๋เฉินอาจจะเป็นหนึ่งในความเป็นไปได้ที่อาจจะเหนือล้ำยิ่งกว่าไป๋หนานเทียนในครานั้นและอาจจะกลับมาล้างแค้นให้แก่บิดาของมัน...เพราะฉะนั้นนี่คือเหตุผลที่ข้าต้องการจะกำจัดสายเลือดของตระกูลไป๋ให้สิ้นซากเสียเนิ่นๆ!"
ชายวัยกลางคนหวาดกลัวต่อตระกูลไป๋เพียงใดก็พอจะตระหนักได้ แม้แต่ชายหนุ่มก็ยังมีสีหน้าหนักอึ้งเมื่อได้รับฟังมาจนถึงตอนนี้
ชายชราโบกมือเบาๆ "สั่งการให้ชิงเอ๋อร์และฉางเอ๋อร์เตรียมพร้อมสำหรับเดินทางไปยังเมืองเทียนเตี้ยนโดยทันที"
ชายหนุ่มผงกศีรษะก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไร้วาจาใดๆ
จากนั้นชายวัยกลางคนยืนขึ้นด้วยท่วงท่าองอาจ แต่ใบหน้าของเขายังมีความกังวลแฝงอยู่ลึกๆ "เราได้แต่หวังว่าไป๋เฉินจะไม่กลับกลายเป็นมังกรผงาดเฉกเช่นบิดาของมัน มิเช่นนั้นตระกูลของเราอาจจะมีอันต้องล่มสลาย..."
.
.
.
รถม้าตระกูลฉินเคลื่อนตัวด้วยความเร็วคงที่กำลังตรงไปยังทิศตะวันออกที่เป็นที่ตั้งของเมืองเทียนเตี้ยนที่ซึ่งเป็นศูนย์การค้าขนาดใหญ่และมีธุรกิจมากมายมารวมตัวกันอยู่ภายในเมือง
เมืองเทียนเตี้ยนเป็นหนึ่งในสี่เมืองที่ขึ้นตรงกับผู้มีอำนาจแห่งทวีปเทียนหลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นเมืองที่ขึ้นชื่อในด้านทักษะแพทย์แผนโบราณและการหลอมโอสถโดยที่มีตำหนักโอสถตระกูลตู้ที่สืบทอดทักษะแพทย์จากรุ่นสู่รุ่น
ตลอดทั้งเส้นทางอารมณ์ของฉินเยว่ฉานกำลังบูดบึ้งและแสดงความรู้สึกขุ่นเคืองต่อฉินหมิงหยวนและชายหนุ่มทั้งสี่ที่มิได้เข้าช่วยเหลือนางหรือไป๋เฉินในยามเผชิญหน้ากับนักฆ่า เพราะฉะนั้นต่อจากนี้นางจะตัดหางปล่อยวัดพวกมันและไม่ต้องการให้ชายหนุ่มทั้งห้าเป็นผู้คุ้มกันอีกต่อไป
ไม่ว่าอย่างไรผู้คุ้มกันที่หวาดกลัวต่อภยันตรายต่อนายของตนนั้นไม่จำเป็นสำหรับตระกูลฉินอีกต่อไป
อย่างไรก็ดีเหตุการณ์ในครานี้เกี่ยวข้องกับชีวิตและความตายของไป๋เฉิน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใดนางจำต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องเขาให้แคล้วคลาดปลอดภัย และสุดท้ายพวกเขาก็ผ่านเหตุการณ์นั้นมาได้โดยที่ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บ
ภายในรถม้าร่างสองร่างของฉินเยว่ฉานกำลังนั่งชิดใกล้ไป๋เฉินด้วยเนื้อแนบเนื้อ นางกำลังถือกล่องไม้หนึ่งกล่องที่มีอาหารสำหรับไป๋เฉินมาด้วย
"ไป๋เฉิน อ้าปาก" ฉินเยว่ฉานยกตะเกียบคีบกุ้งย่างหนึ่งตัวก่อนจะวางมันในปากของไป๋เฉินอย่างทะนุถนอมและคอยเอาอกเอาใจอย่างดียิ่ง
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะตัวสี้ตัวสั่นก่อนจะขบเคี้ยวกุ้งย่างด้วยสีหน้าเอร็ดอร่อยแต่ภายในใจก็อดไม่วายที่จะละอาย 'สตรีหนอสตรี ทำอย่างกะข้าเป็นเด็กๆไปได้'
ไป๋เฉินกลืนอาหารก่อนจะกระแอมบางเบา เขากล่าวถามด้วยสีหน้าใคร่รู้ "เยว่ฉาน อีกนานเท่าใดกว่าจะไปถึงเมืองเทียนเตี้ยน?"
ฉินเยว่ฉานเก็บกล่องอาหารในขณะตอบกลับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน "ขณะนี้เราผ่านประตูเมืองเทียนเตี้ยนมาแล้ว อีกประมาณหนึ่งลี้พวกเราจะถึงที่หมาย"
"โอ้?" ไป๋เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเข้าใจ และเมียงมองไปยังนอกหน้าต่างราวกับบ้านนอกเข้ากรุง
ฉากทัศน์ที่ปรากฏในยามนี้คือเส้นทางสายยาวที่มีกลุ่มประชากรขนาดใหญ่ที่เดินเท้าบนทางสัญจรกันอย่างชุกชุม ซ้ำยังมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวกันอย่างชุลมุน หากทอดสายตาไปไกลจะเห็นได้ว่าในละแวกนี้เต็มไปด้วยร้านค้าธุรกิจและการคมนาคมจำนวนมาก ยกตัวอย่างเช่น ร้านโชห่วย ร้านทำศาสตราวุธ โรงเตี๊ยม ห้องโถงประมูลและตำหนักเก็บตำราโบราณมีแม้กระทั่งการเช่าเกวียนม้าเพื่อใช้ในการเดินทางไกล
ไป๋เฉินเอ่ยถามหลังจากปิดม่านลง "ข้ายังไม่รู้ว่าพวกเรามาที่นี่ด้วยเหตุอันใด?"
ฉินเยว่ฉานเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเหนียมอายในขณะรอยแดงจางๆลามบนแก้มที่ขาวผ่อง "ยามแรกนั้นการเดินทางในครั้งนี้คือการนำโอสถของเยาวชนภายในตระกูลฉินกลับไปเฉกเช่นทุกที และพ่อบ้านในตระกูลจะมารับด้วยตนเองในทุกๆสองสัปดาห์...แต่ทว่าสามวันก่อนเจ้ากลับหมดสติไปโดยไร้การตอบสนองและไม่ฟื้นคืนสติกลับมาด้วยทุกๆวิธีการ ดังนั้นข้าจึงอาสามาที่นี่ด้วยตัวข้าเองเพื่อหาวิธีการในรักษาอาการของเจ้า"
"แม้นยามนี้เจ้าจะตื่นขึ้นแล้ว แต่ข้าต้องมาเพื่อไถ่ถามเกี่ยวกับการรักษารากปราณของเจ้า แพทย์ตู้ชิงนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นมหาแพทย์ที่เก่งกาจที่สุดในยุค ข้าเชื่อว่าอย่างน้อยท่านต้องมีวิธีการช่วยเจ้าเป็นแน่"
"อืม..." ไป๋เฉินพึงรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยจากฉินเยว่ฉาน จิตใจที่แข็งกระด้างก็เริ่มที่จะอ่อนยวบลง
[ ฮ่าย~ ข้าละอิจฉาไป๋เฉินเสียจริง ]
หลังจากเวลาล่วงเลยผ่านไปไม่นาน เมื่อรถม้าหยุดลงร่างทั้งสองของไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานลงจากรถม้าลงมาอย่างระมัดระวัง
ฝูงชนรอบข้างที่สังเกตเห็นว่าเป็นรถม้าของตระกูลฉิน พวกเขาต่างก็ถอยร่นฝีเท้าออกมาก่อนจะโค้งคำนับอย่างสุภาพเรียบร้อย ฉินเยว่ฉานเพียงแค่ส่งรอยยิ้มเรียบเฉยแก่พวกเขา นางย่างกรายไปในทิศทางที่เป็นตำหนักเก่าแก่ทรุดโทรมที่มีป้ายไม้ผุๆสลักไว้ว่าตำหนักตู้
ไป๋เฉินสอดส่องสายตาไปรอบๆอาณาบริเวณด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไกลสุดสายตาเป็นคฤหาสน์ของตระกูลมู่ที่ซึ่งเป็นเจ้าเมืองเทียนเตี้ยนรายล้อมไปด้วยรั้วสูงที่มีการตกแต่งที่เขามักคุ้น
สายตาของเขานั้นเปล่งแสงระยิบระยับลุกวาวราวกับได้ย้อนยุคไปในตำนานของราชวงศ์ชิงโบราณ
[ สถานที่แห่งนี้คลับคล้ายคลับคลากับตำหนักหลวงของเมืองเสิ่นหยางในประวัติศาสตร์ของจีนโบราณจริงๆ ]
"ไป๋เฉิน เจ้ากำลังมองหาอะไร?" ฉินหมิงหยวนอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าดูถูกเหยียดหยามราวกับมองบ้านนอก
แต่ทว่าไป๋เฉินเพียงเผยรอยยิ้มมุมปากราวกับสุนัขจิ้งจอก มือขวาของเขาพลันจับไปที่ข้อมืออันนุ่มนวลและหอมหวลกลิ่นลีลาวดีก่อนที่เขาจะกล่าวด้วยสุ้มเสียงสนิทสนม "เยว่ฉาน ไปที่ตำหนักโอสถกันเถิด ข้าเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าภายในนั้นเป็นอย่างไร"
ฉินเยว่ฉานพยักหน้าด้วยรอยยิ้มละมุนละไม ก่อนจะปราดมองไปยังชายหนุ่มทั้งห้าด้วยสายตาแข็งกร้าว "พวกเจ้ารออยู่ที่นี่และไม่จำเป็นต้องตามมา หากมีศัตรูจู่โจมอีกครา ข้าจะได้ไม่จำเป็นต้องมาปกป้องพวกเจ้าไปในขณะเดียวกัน"


## ตอนที่ 10 : ความพยายามลอบสังหาร

ฉินเยว่ฉานและไป๋เฉินย่างกรายเข้าสู่ตำหนักด้วยการแสดงออกที่เป็นมิตรไปตลอดทั้งเส้นทาง ภายในตำหนักต่างก็มีฝูงชนมากมายที่มารอรับบริการจากแพทย์แขนงต่างๆไม่ว่าจะเป็นการรักษาทางกายภาพ การรักษาทางพลังปราณและการรักษาทางพลังจิตวิญญาณ ซ้ำยังมีผู้เชี่ยวชาญคอยให้คำแนะนำเกี่ยวกับโรคทุกประเภทจำแนกเป็นห้องที่แตกต่างกันไป
ฉินเยว่ฉานเดินตรงไปยังสตรีผู้หนึ่งที่ซึ่งเป็นสาวใช้นั่งอยู่กึ่งใจกลางของตำหนัก นางเอ่ยถามสาวใช้ด้วยรอยยิ้มสุภาพ "พี่สาวท่านนี้ ข้าได้นัดหมายกับท่านปรมาจารย์ตู้ไว้ ไม่ทราบว่ายามนี้ท่านปรมาจารย์ได้มาถึงตำหนักแห่งนี้แล้วหรือยัง?"
สาวใช้ผู้นั้นที่กำลังก้มหน้าพะวงกับบางสิ่งก็พลันสะดุ้งตัวโหยงยืนขึ้นก่อนจะเมียงมองไปยังฉินเยว่ฉานพร้อมกับปรับขนาด ในขณะเดียวกันสายตาของนางพลันหันเหไปมองที่ไป๋เฉินโดยอัตโนมัติ ก่อนจะแสดงสายตาที่รังเกียจและเหยียดหยามออกนอกหน้าเพราะไม่มีผู้ใดที่ไม่รู้จักฉินเยว่ฉาน
ทุกผู้คนต่างก็รู้ว่าฉินเยว่ฉานยังคงหมั้นหมายอยู่กับชายหนุ่มที่ไร้ประโยชน์อย่างไป๋เฉิน และทุกผู้คนต่างก็เปรียบเทียบฐานะและความเป็นอยู่ของทั้งสองราวกับว่าเป็นสวรรค์กับนรก และแม้นว่าเขาจะอยู่ภายในตระกูลฉินแต่กลับไม่มีผู้ใดที่ให้ความเคารพแก่ไป๋เฉินแม้แต่ผู้เดียว
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าแววตาของสาวใช้ นัยน์ตาของฉินเยว่ฉานแฝงไปด้วยแสงอันเย็นยะเยือกจ้องเขม็งสวนกลับ "เจ้าจะติดต่อท่านปรมาจารย์ให้ข้าได้เมื่อใด?"
สาวใช้ที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลันตัวสั่นสะท้านจากความหวาดกลัว ก่อนจะยืนขึ้นทำความเคารพย่อตัวอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินไปทางด้านหลังตำหนัก "คุณหนูน้อยฉินกรุณารอสักครู่"
ไป๋เฉินทำได้เพียงส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้และได้เดินเท้าไปยังมุมต่างๆภายในตำหนักอย่างสนอกสนใจพลันแยกตัวจากฉินเยว่ฉานไปไม่ไกล เพราะด้านในนั้นมีสินค้ามากมายไม่ว่าจะเป็นสมุนไพร หม้อปรุงโอสถหรือแม้กระทั่งพืชต่างๆนานาที่มีมูลค่าสูงภายในช่องจัดเรียง
ไป๋เฉินเดินดูรอบๆก่อนจะลอบแสดงความคิดเห็น "การปรุงโอสถในทวีปเทียนหลางยังคงมีบางส่วนที่อ้างอิงตามประวัติศาสตร์จีนที่ข้าเคยอ่านมา...หากแต่ตำรับตำราทางการแพทย์บนทวีปนี้อาจจะล้าหลังและล้าสมัยจนเกินไป"
แต่ในระหว่างที่ไป๋เฉินกำลังเหม่อลอยและสายตากำลังจดจ่ออยู่กับสมุนไพรภายในตำหนัก ทันใดนั้นเขากลับเดินชนเข้ากับสตรีนางหนึ่งที่มีใบหน้าชดช้อยด้วยความอ่อนหวาน จนร่างอันบอบบางนั้นล้มลงด้วยท่วงท่าพิลึกชอบกล
"อุ้ย!"
เมื่อครรลองมองดูอย่างตั้งใจ หญิงสาวผู้นี้มีท่วงท่าร่างกายอ่อนช้อย นัยน์ตาของนางเปล่งไปด้วยแสงแห่งความบริสุทธิ์ดุจดั่งดรุณีแรกแย้ม อาภรณ์ของนางเป็นอาภรณ์สีชมพูโปร่งแต่ชิ้นล่างกลับเป็นกระโปรงที่สามารถมองเห็นส่วนเว้าได้อย่างเด่นชัดซึ่งยากจะที่พลิกตัวขึ้นมาหากล้มลง
และหัวเข่าที่ขาวผ่องกลับมีรอยถลอกเผยให้เห็นโลหิตบางๆไหลซิบๆจนเป็นรอยจั้มสีแดง
นางพยายามตะเกียกตะกายอย่างยากลำบาก ก่อนจะแหงนมองไปยังใบหน้าของไป๋เฉินด้วยแววตาน่าทะนุถนอมและไป๋เฉินเองก็ยังมองย้อนกลับมาด้วยนัยน์ตาที่สบกัน แต่ทว่าอารมณ์ของหญิงสาวกลับมิได้ฉุนเฉียวอย่างที่คาดไว้ แต่นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ชวนเห็นอกเห็นใจอย่างยิ่ง "นายน้อยท่านนี้ ท่านพอจะช่วยพยุงข้าขึ้นไปได้หรือไม่?"
นางเอื้อมข้อมืออันบอบบางของนางไปยังไป๋เฉินที่กำลังยืนอยู่ แต่ทว่าไป๋เฉินที่มีการแสดงออกที่เริงร่าเมื่อครู่กลับแสดงสีหน้าที่เรียบเฉยโดยพลัน การแสดงออกของไป๋เฉินในยามนี้เงียบเชียบพิกล
ในเวลาเดียวกันที่ใครหลายๆคนและหลายสายตามองตรงไปยังเหตุการณ์นั้นและคาดหวังไว้ว่าไป๋เฉินจะช่วยพยุงหญิงสาวผู้นั้นขึ้นมา ชายหนุ่มมากหน้าหลายตาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงแววตาที่อิจฉาริษยาไป๋เฉินภายในใจ
แต่ทว่าเมื่อผ่านไปถึงสามลมหายใจ ไป๋เฉินหมุนตัวหันหลังเดินจากไปอย่างไร้ใยดีโดยที่มิได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือหญิงสาวผู้นั้นแม้แต่น้อยนิดพร้อมกลับกล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า "ขออภัย ข้ากำลังรีบ"
ชายหนุ่มทั้งหลายที่สังเกตเห็นฉากนี้ต่างก็ตกตะลึง ก่อนจะแสดงสีหน้าที่บ่งบอกถึงความรังเกียจจนถึงที่สุด
"ไป๋เฉินผู้นี้เป็นขยะยังไม่พอ ซ้ำยังไร้มารยาทอย่างยิ่ง"
"ไม่อยากจะเชื่อว่ายังมีคนน่ารังเกียจเช่นนี้อยู่บนโลกใบนี้"
"หญิงสาวผู้อ่อนแอกำลังขอความช่วยเหลือ แต่มันกลับกล้าที่จะปฏิเสธ...ควรจะให้มันไปใส่กระโปรงแทนได้เสียที"
โดยหารู้ไม่ว่านัยน์ตาของไป๋เฉินในยามนี้กำลังเปล่งประกายด้วยแสงเย็นชาประดุจดั่งว่ากำลังจะปลุกพญามัจจุราชให้ตื่นขึ้น!
แม้นว่าบุคคลอื่นจะไม่รู้ความหมายเบื้องหลัง แต่ไป๋เฉินนั้นเป็นนักฆ่าระดับพระกาฬมากว่าสามสิบปี เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหญิงสาวผู้นั้นมิได้มีจุดประสงค์ที่ดีแม้แต่น้อย!
ประการแรก เส้นทางเดินภายในตำหนักแห่งนี้กว้างขวางยิ่งกว่าเส้นทางสัญจร ซ้ำยังไม่มีทางโค้งที่มิอาจมองเห็นได้ในระยะสายตา เพราะฉะนั้นเหตุผลที่หญิงสาวผู้นั้นเดินเข้ามาและชนเขาเข้าโดยบังเอิญต้องมีเหตุบางอย่างแอบแฝง หากเป็นบุคคลตาบอดก็ว่าไปอย่าง แต่นางกลับเป็นบุคคลปกติที่มิได้มีความพิการในส่วนใดๆ การที่นางจะเผลอกระทบไหล่กับเขาเฉกเช่นนี้ มีโอกาสที่จะเกิดขึ้นยากยิ่งกว่าหนึ่งในล้านเสียด้วยซ้ำ
ประการที่สอง ไป๋เฉินสัมผัสได้ถึงบางสิ่งภายในฝ่ามือของหญิงสาวที่กำลังยื่นมา สิ่งที่เขาสัมผัสได้คือกลิ่นบนฝ่ามือเปี่ยมไปด้วยความฉุนแสบจมูกอย่างรุนแรง หากจะให้ไป๋เฉินคาดเดา สิ่งนั้นคงอาจจะเป็นสมุนไพรและพืชหลากหลายชนิดที่นำมากลั่นและบดละเอียดเป็นผง แต่ด้วยสัญชาตญาณของตนสามารถบ่งบอกได้ว่าสิ่งนั้นเป็นยาพิษ!
และยาพิษนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในโลกปัจจุบันที่ไป๋เฉินจากมาและพิษนั้นมีนามว่าไซยาไนด์!
ไซยาไนด์นั้นแบ่งออกได้เป็นหลายจำพวก ซึ่งบางจำพวกนั้นมีส่วนประกอบมาจากพืชบางชนิดที่มีพิษปะปนอยู่เล็กน้อยและผ่านการกลั่นกรองนำพิษส่วนนั้นออกมาใช้งาน
ผลกระทบของไซยาไนด์คือการเข้าสู่ร่างกายเพื่อที่จะทำลายระบบการหายใจและการหมุนเวียนออกซิเจนภายในร่างกายของมนุษย์ ส่งผลให้การไหลเวียนโลหิตจะผิดปกติและหัวใจหยุดเต้นไปโดยปริยาย
หากเป็นเช่นนั้นต่อให้ไป๋เฉินจะตกตายไป ก็จะไม่มีผู้ใดรับรู้สาเหตุการตายของเขาได้ เพราะโลกใบนี้ยังไม่มีวิทยาการการชันสูตรศพเฉกเช่นโลกในศตวรรษที่ 21
ไซยาไนด์ยังเป็นยาพิษที่มิได้ออกฤทธิ์โดยทันที แต่บุคคลที่สูดดมหรือรับประทานเข้าไปจะเสียชีวิตภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป หากไป๋เฉินบังเอิญสูดดมผงนั้นเข้าไปหลังจากจับมือกับหญิงสาว อาจจะทำให้ร่างกายของเขาได้รับสารพิษนั้นเข้าไปในปริมาณมาก แม้นว่าจะไม่ตกตายโดยทันที แต่จะทำให้อวัยวะภายในร่างกายเกิดการทำงานที่ผิดปกติ
แม้นจะเป็นบุคคลที่ฝึกฝนพลังปราณ แต่หากไม่มีวิธีการขับสารพิษออกมาภายในหนึ่งก้านธูป ต่อให้จะเป็นผู้ฝึกฝนที่มีวิทยายุทธแก่กล้าก็มิอาจหนีรอดจากความตายไปได้!
ไป๋เฉินเดินตรงไปยังฉินเยว่ฉานที่รออยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าที่หม่นหมองและอดไม่ได้ที่จะพินิจพิเคราะห์ภายในใจ
[ ไฉนไป๋เฉินผู้นี้จึงได้มีศัตรูรอบทิศทางถึงเพียงนี้...ผู้ใดกำลังปองร้ายข้าอยู่กันแน่? ]
[ แต่ไม่คาดคิดว่ามนุษย์บนทวีปนี้จะตระหนักได้ถึงการมีอยู่ของไซยาไนด์ด้วย ]
[ ต้องการลอบสังหารข้าโดยใช้ยาพิษงั้นหรือ? ใครเป็นคนสั่งการเรื่องบ้าๆเช่นนี้!? มันเหมือนกับว่าเอาปลาหางนกยูงมาแข่งว่ายน้ำกับข้าที่ซึ่งเป็นปลาฉลามอย่างไรอย่างนั้น ]
[ ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่! ]
"ไป๋เฉิน เกิดอะไรขี้น?" ฉินเยว่ฉานเดินไปหาเขาด้วยสีหน้ากังวลและสงสัยในกิริยาที่แสดงออกมาของเขาเมื่อเห็นว่ารอบข้างต่างก็พ่นคำเหยียดหยามต่อเขาอย่างรุนแรง
ไป๋เฉินเพียงแค่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ไม่มีอะไรทั้งนั้น อย่าไปสนใจเลย"
แม้นจะรู้ว่าเป็นการลอบสังหารด้วยยาพิษอย่างโจ่งแจ้ง แต่ไป๋เฉินมิอาจจะลงมือสังหารหญิงสาวผู้นั้นภายในตำหนักแพทย์แห่งนี้ได้ เพียงเพราะว่าผิดกฏระเบียบอย่างร้ายแรง
แต่ไป๋เฉินชื่อว่าหญิงสาวจะไม่รามือเพียงแค่นี้เป็นแน่ และหลังจากออกจากตำหนักเขาจะพิสูจน์และสืบหาที่มาจนกว่าเขาจะรับรู้ว่าเป็นคำสั่งของผู้ใด...
ฉินเยว่ฉานเพียงพยักหน้าพร้อมทั้งจูงมือเขาพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปหาท่านปรมาจารย์ตู้ให้ดูแลอาการที่ตันเถียนของเจ้า...บางทีอาจจะมีหนทางให้พอรักษาได้"
"เอาล่ะ" ไป๋เฉินเพียงพยักหน้าและมิได้ปฏิเสธ ทั้งสองเดินตรงไปยังส่วนลึกด้านหลังของตำหนักก่อนที่ร่างสองคนหายลับตาฝูงชนไป
เมื่อเห็นร่างของไป๋เฉินจากไปภายในตำหนัก หญิงสาวในอาภรณ์สีชมพูผู้นั้นกลับพยุงตัวขึ้นได้โดยไม่ยากเย็น นางอดไม่ได้ที่จะสบถภายในใจ 'ไป๋เฉินผู้นี้เป็นคนอย่างไรกันแน่? แม้แต่การล่อลวงจากหญิงสาวเลอโฉมเช่นข้าก็ยังไม่ติดกับดักที่วางไว้'
'เป็นไปได้ไหมว่าเขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ผิดแผกไป? หรือว่าการแสดงของข้ายังไม่แนบเนียนพอ?'
หญิงสาวสะบัดฝุ่นบนอาภรณ์อย่างสง่างามราวกับสตรีขุนนาง ก่อนจะหันหลังออกจากตำหนักไปโดยมิได้สนใจสายตาของผู้ใด แววตาของนางเปี่ยมไปด้วยแสงเย็นยะเยือก 'แม้ว่าคราวนี้เจ้าจะรอดตายไปได้อย่างหวุดหวิด แต่อย่าหวังว่าคราวหน้าเจ้าจะรอดจากข้าไปได้!'


## ตอนที่ 11 : พิษคร่าหัวใจ

ภายในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรนานา ชายชราในอาภรณ์สีขาวที่มีเครายาวเฟื้อยกำลังขะมักขะเม้นอยู่กับการคัดแยกสมุนไพรใส่หีบ
แต่จู่ๆกลับมีเสียงเคาะเบื้องนอกตามมาด้วยเสียงของสตรีหนึ่งนางดังขึ้น "ผู้อาวุโสตู้ ผู้น้อยฉินเยว่ฉานต้องการเข้าพบ"
"เข้ามา" ชายชราภายในเพียงกล่าวเลื่อนลอยอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะคัดแยกสมุนไพรต่อไปโดยปล่อยให้ฉินเยว่ฉานและไป๋เฉินยังคงนั่งอยู่เบื้องหน้าที่เป็นเก้าอี้ไม้สลักทั้งสองที่รออยู่
หลังจากคัดแยกสมุนไพรออกเป็นสี่กองจนเกือบครึ่งก้านธูป ชายชราแหงนหน้าขึ้นมองทั้งสองด้วยรอยยิ้มใจดี "คุณหนูฉินมาเพื่อรับยาลูกกลอนสำหรับตระกูลฉินใช่หรือไม่?"
"ถูกต้องแล้วผู้อาวุโส แต่ทว่าข้ายังมีความกังวลอีกอย่าง..." ฉินเยว่ฉานกล่าวในลักษณะที่สีหน้าแสดงความออกถึงความคาดหวัง สายตาของนางหันเหไปยังไป๋เฉินโดยที่มิได้กล่าวจนจบประโยค
ชายชราตู้ชิงพยักหน้าแก่นางอย่างเข้าใจเหตุการณ์ ก่อนจะหันไปทางไป๋เฉินพลางรอยยิ้มเป็นมิตร "เจ้าคือไป๋เฉินบุตรแห่งไป๋หนานเทียนใช่หรือไม่?"
ไป๋เฉินยังคงงงงวยว่าไป๋หนานเทียนเป็นใคร?
แต่ทว่าเขากลับประสานมือตามจารีตประเพณีของโลกใบนี้อย่างนอบน้อมโดยที่มิได้กล่าวถึงหัวข้ออื่นใด "ไป๋เฉินคารวะผู้อาวุโสตู้"
ชายชราตู้ชิงลูบเคราด้วยสีหน้าพึงพอใจ "โครงหน้าของเจ้ารวมถึงแววตาของเจ้าช่างเหมือนกับบิดาไม่มีผิดเพี้ยน...พ่อเสือไม่มีลูกสุนัขอย่างแท้จริง"
"เอ่อ..." แต่ไป๋เฉินยังไม่ทราบว่าไป๋หนานเทียนที่ชายชราตู้ชิงกล่าวถึงเป็นใคร เขาหันสายตาขอความช่วยเหลือไปยังฉินเยว่ฉานโดยพลัน
ฉินเยว่ฉานจึงได้บอกกล่าวอาการของไป๋เฉินให้แก่ชายชราตู้ได้รับทราบ "ผู้อาวุโส คือว่า...ก่อนหน้านี้ไป๋เฉินประสบอุบัติเหตุพลัดตกลงไปในก้นหุบเหว แต่ทว่าเมื่อเขาถูกช่วยออกมาเขากลับมีอาการความจำเสื่อมและมิอาจจำสิ่งใดได้แม้แต่น้อย...ท่านพอจะสามารถช่วยเหลือเขาได้หรือไม่?"
"โอ้?" ชายชราตู้ลูบเคราก่อนจะสอดส่องสายตาอันเฉียบแหลมไปยังร่างของไป๋เฉินอย่างละเอียดถี่ถ้วนราวกับกำลังวิเคราะห์บางสิ่ง ทว่าหางตาของชายชรากระตุกด้วยความสงสัย "ข้ามองเห็นอาการเขาโดยคร่าวๆแล้ว อาการบาดเจ็บของเจ้าส่งผลกระทบโดยตรงต่อแกนสมองและทำให้แกนสมองตายจนต้องหยุดทำงาน วาสนาเพียงใดที่เจ้าสามารถฟื้นคืนสติกลับมาได้แม้นจะสูญเสียความทรงจำไปก็ตามที"
"แต่หากเป็นบุคคลปกติทั่วไปเกรงว่าไม่ว่าจะช่วยเหลืออย่างไรก็คงมิอาจกลับมามีชีวิตเฉกเช่นเดิมได้...ในกรณีของเจ้านั้นช่างพิลึกพิลั่นยิ่งนัก" คิ้วของชายชราขมวดเป็นปมจากความสงสัย
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเมื่อได้ยินคำวินิจฉัยจากชายชราตู้ผู้นี้ 'เจ้าเฒ่าผู้นี้รู้จริงนี่หว่า มันเป็นความจริงที่ว่าไป๋เฉินคนก่อนหน้านั้นได้ตายไปแล้ว และข้าไป๋เฉินจากอีกโลกหนึ่งเข้ามาแทนที่ในเวลานั้น'
แม้นจะไม่รู้ว่าเขาข้ามโลกทะลุมิติมาอยู่ที่ทวีปเทียนหลางได้อย่างไรและด้วยเหตุผลอันใด แต่ในเมื่อพระเจ้าให้โอกาสและมอบชีวิตให้อีกครา ไป๋เฉินไม่จำเป็นต้องใส่ใจและจะไม่บ่นแม้นเพียงครึ่งคำ
ฉินเยว่ฉานที่ได้ยินเช่นนั้นกลับแสดงสีหน้าที่หดหู่ยิ่งกว่า นางเพิ่งตระหนักได้ว่าอาการความจำเสื่อมนั้นยังไม่มีวิธีรักษาแม้นแต่มหาแทย์อย่างตู้ชิงก็มิอาจจะช่วยเหลือได้
แต่ทว่านางยังคงกล่าวต่ออย่างไม่ลดละความพยายาม "ผู้อาวุโส ในยามนี้ไป๋เฉินมิอาจฝึกฝนและรวมรวบพลังปราณได้ หากท่านสามารถช่วยเขาให้กลับมาฝึกฝนได้ ตระกูลฉินของข้าจะตอบสนองทุกคำร้องของท่านโดยไม่มีเงื่อนไข...ท่านพอจะช่วยเหลือเขาได้หรือไม่?"
ชายชราตู้ตอบกลับด้วยสีหน้าประหลาดใจ "สาวน้อย หากเจ้ามิได้มีการพูดคุยและได้รับคำยินยอมจากผู้นำฉินมาก่อน ก็อย่าเอ่ยคำพล่อยๆเช่นนี้ออกมา มิเช่นนั้นตระกูลฉินของเจ้าคงจะมิอาจรับวาจาที่เจ้าเพิ่งเอ่ยออกไปได้"
ฉินเยว่ฉานผงกศีรษะอย่างหนักหน่วงด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว "ไม่จำเป็นต้องกังวล เรื่องนี้ได้รับการยินยอมจากท่านพ่อของข้าแล้ว หากท่านสามารถรักษาไป๋เฉินได้ ไม่ว่าเงื่อนไขใดๆตระกูลฉินจะตอบสนองทุกสิ่งที่ท่านต้องการ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายชราอดไม่ได้ที่จะลอบถอนหายใจ "ผู้นำฉินตั้งความหวังไว้กับไป๋เฉินสูงส่งจริงๆ "
หลังจากนั้นเขามองไปยังไป๋เฉินด้วยรอยยิ้มเห็นอกเห็นใจ "ไป๋เฉิน ยื่นมือของเจ้าออกมา"
ไป๋เฉินมิได้ปฏิเสธอันใดและยื่นแขนของเขาไปให้ชายชราปู้ยี้ปู้ยำอย่างที่ต้องการ
ชายชราตู้เพียงแค่ใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางในการกดที่จุดชีพจรพร้อมหลับตาลง ก่อนที่เขาจะส่งพลังปราณอณูเล็กๆเข้าผ่านทางผิวหนังเพื่อตรวจสอบการไหลเวียนพลังงานภายใน
แต่ในวินาทีต่อมาชายชรากลับเบิกตากว้างแสดงสีหน้าที่ซีดขาวราวผ้าปูที่นอน ก่อนที่เขาจะส่ายหัวด้วยรอยยิ้มขมขื่น "เป็นไปไม่ได้ที่จะรักษา เส้นลมปราณของเขาฉีกขาด รากปราณแตกสลายและตันเถียนถูกทำลาย ต่อให้จะทำเช่นไรก็มิอาจจะกลับมาฝึกฝนได้ดั่งเก่า...หากมนุษย์ยังคงมีตันเถียนอยู่ ข้าก็ยังพอจะรักษาได้ แต่ไป๋เฉินกลับตัดสินใจทำลายและระเบิดตันเถียนด้วยตัวของเขาเอง แม้แต่ข้าที่มั่นใจในทักษะทางการแพทย์ก็ยังหมดหนทางในการรักษาในกรณีนี้..."
เมื่อได้ยินเช่นนั้นความหวังอันริบหรี่ของฉินเยว่ฉานก็พลันแตกสลาย ภาพหวังของนางที่คาดไว้ถูกทำลาย นัยน์ตาของนางเริ่มเป็นรอยแดงจาง น้ำที่ขังกำลังจะไหลหลั่งออกจากหางตา
เห็นได้ชัดว่าไป๋เฉินไม่มีโอกาสในการกลับมาฝึกฝนได้อีกต่อไป ทำได้เพียงแค่รอวันตายให้ผ่านพ้นไปในทุกวี่วันเท่าน้้น
แม้แต่มหาแพทย์อย่างตู้ชิงก็ยังไร้หนทางในการรักษา นั่นหมายความว่าในทวีปนี้ก็ไม่มีผู้ใดที่จะช่วยเหลือไป๋เฉินให้หลุดพ้นจากสถานะบุคคลไร้ประโยชน์เช่นนี้ได้อีกต่อไป
ต่อจากนี้นางพอจะคาดเดาได้ว่าชีวิตในภายหน้าของไป๋เฉินจะต้องประสบพบเจอกับบางสิ่งที่รุนแรงไม่ว่าจะสภาพจิตใจ สภาพร่างกายที่จำต้องสิ้นอายุขัยไปก่อนนางเพราะมิได้มีการฝึกฝนพลังปราณเฉกเช่นบุคคลอื่นๆ
ทว่าไป๋เฉินเพียงแค่ส่ายศีรษะให้นางอย่างไร้กังวล ก่อนจะหันไปถามในสิ่งที่ต้องการ "ผู้อาวุโสตู้ ข้ามีคำถามอยากจะถามท่านสักเล็กน้อย เพราะข้าเห็นว่าท่านมีความเชี่ยวชาญด้านการแพทย์และสมุนไพรเป็นอย่างดี"
ชายชราตู้อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเมื่อเห็นว่าสภาพจิตใจของไป๋เฉินยังคงมั่นคงและไร้ความผันผวนแข็งแกร่งดุจดั่งหินผา หากเป็นบุคคลทั่วไปเกรงว่าไม่มีผู้ใดจะทนอยู่กับสถานะของขยะไร้ประโยชน์เช่นนี้ได้เป็นแน่
ไม่นานชายชราเอ่ยโต้ตอบในสิ่งที่เขาถามมา "หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับโอสถและสมุนไพร ไม่มีข้อมูลใดๆที่ข้าไม่รู้บนทวีปแห่งนี้ เพราะฉะนั้นเชิญถามมาได้"
ไป๋เฉินเผยรอยยิ้มลึกลับพลันถาม "เช่นนั้นก็ดี ข้าต้องการทราบว่ามีสมุนไพรและยาพิษชนิดใดที่นำมาผสมกันบดละเอียดให้อยู่ในรูปแบบผงที่มีอาการส่งผลทำให้ระบบการไหลเวียนโลหิตผิดปกติ ระบบหายใจติดขัดและทำให้เกิดอาการสมองตายอย่างเฉียบพลันและผลสุดท้ายหัวใจก็กลับต้องหยุดเต้นไปเอง...ท่านพอจะคุ้นเคยกับอะไรทำนองนี้บ้างหรือไม่?"
ไป๋เฉินได้บอกฤทธิ์ข้างต้นที่เกี่ยวกับไซยาไนด์ทุกประการ หากเขาได้ข้อมูลในส่วนนี้อาจจะสามารถตีวงแคบเพื่อเฟ้นหาบุคคลที่กำลังปองร้ายตนอยู่ได้เป็นแน่
"อืม..." ชายชราตู้ลูบเคราด้วยคิ้วที่มุ่นลง เขาพยายามตริตรองว่ามีอาการที่ปรากฏนี้ในสมุนไพรประเภทใดบ้างในคำอธิบาย
ทันใดนั้นแสงในดวงตาก็สว่างวาบอย่างสั่นไหวเมื่อตระหนักได้ถึงบางสิ่ง "อาการที่เจ้าบอกกล่าวแก่ข้ามามิได้เป็นพิษและสมุนไพรทั่วไปตามท้องตลาดเป็นแน่ หากแต่ต้องเกิดจากสมุนไพรที่มีส่วนผสมของหญ้างูแดงและก้านบัวน้ำแข็งที่เกื้อหนุนผลกระทบต่อกันและกัน...หากฟังจากที่เจ้ากล่าวมาดูเหมือนว่ามีเพียงแค่!พิษคร่าหัวใจเท่านั้นที่ตรงกันกับคำอธิบายทุกประการ"
ไป๋เฉินลอบอุทานก่อนจะถามต่อ "ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าพิษคร่าหัวใจนั้นมีที่มาอย่างไร และคนกลุ่มใดเป็นผู้ที่ใช้งานมัน?"
ชายชราตู้ถอนหายใจและหวนนึกไปถึงคำกล่าวของอาจารย์เมื่อครั้นอดีต "เรื่องนี้เป็นตำนานเมื่อนานมาแล้ว...พิษคร่าหัวใจนั้นนับว่าเป็นยาพิษชนิดหนึ่งที่ปรากฏขึ้นเมื่อสามร้อยปีก่อน และยังเป็นพิษที่ทุกผู้คนต่างก็พากันหวาดกลัวและไร้หนทางหนีรอด แต่ทว่าในยามนี้สูตรโอสถและกรรมวิธีการสร้างได้ถูกลบเลือนหายไปจากทวีปนี้แล้ว"
"พิษคร่าหัวใจมีที่มาจากตำหนักแพทย์ของตระกูลฉางแห่งเมืองเทียนเฟิง และผู้ที่คิดค้นขึ้นมาถูกเรียกว่าสตรีพิษสวรรค์ ฉางฉุนเสวี่ย! นางเป็นสตรีผู้เดียวที่มีทักษะยาพิษที่เหนือล้ำกว่าผู้ใดในทวีปนี้ และยังไม่มีกรรมวิธีในการแก้พิษและรักษาอีกด้วย...มีเพียงแต่การล้างไขกระดูกเท่านั้นที่พอจะสามารถขับพิษของนางออกได้"
'โอ้?' ไป๋เฉินนั่งฟังต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ
ชายชราตู้เว้นพักหายใจชั่วครู่ก่อนจะกล่าวต่อ "ทักษะการแพทย์ของตระกูลฉางนั้นเป็นที่ทราบกันดีว่ามีการสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นและไม่มีปรมาจารย์ใดๆสามารถต่อกรกับนางได้หากเป็นการใช้ยาพิษ...แต่ทว่าเมื่อหลายปีก่อนตระกูลฉางกลับต้องล่มสลายไปและไม่มีผู้ใดหนีรอด โดยที่มีกองกำลังมากมายร่วมมือกันทำลายล้างวิชาแพทย์ทักษะยาพิษของนางและลบเลือนการมีอยู่ของพิษคร่าหัวใจออกไป และไม่มีผู้ใดให้สืบสายเลือดและวิธีการปรุงยาพิษคร่าหัวใจอีกต่อไป..."
"นั้นเป็นเพราะพิษคร่าหัวใจนั้นนับว่าเป็นพิษต้องห้ามของทวีปนี้และหากพบเจอผู้ใดที่ใช้พิษประเภทนี้ ทุกผู้คนสามารถสังหารผู้ที่ใช้พิษนั้นได้อย่างไร้ความปราณี!"


## ตอนที่ 12 : เนินเขาเทียนหยุน

ไป๋เฉินทำได้เพียงลูบคางก่อนจะตระหนักคิดพิเคราะห์ข้อมูลที่ได้รับภายในใจ
'ตระกูลฉาง'
'เมืองเทียนเฟิง'
'ฉางฉุนเสวี่ย'
'ดูเหมือนว่าสามหัวข้อนี้เป็นบางสิ่งที่สำคัญและอาจจะทำให้ข้าสืบสาวไปถึงเบื้องลึกของเบื้องหลังของการพยายามลอบสังหารข้าได้ดีที่สุด'
ตั้งแต่ไป๋เฉินมายังโลกใบนี้ ข้อมูลโดยรวมของเขานั้นยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ ส่งผลให้เขามิอาจวิเคราะห์ข้อมูลใดๆและสร้างแบบแปลนการวางแผนขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ และหลังจากกลับไปยังตระกูลฉินครานี้ ไป๋เฉินต้องริเริ่มด้วยการเข้าสู่หอสมุดตำราเพื่อสืบหาข้อมูลประวัติศาสตร์ของทวีปเทียนหลางนี้โดยละเอียดถี่ถ้วนยิ่งกว่า
และอีกอย่างข้อมูลเกี่ยวกับบุคคลที่มีนามว่าไป๋หนานเทียนแลดูเหมือนว่าจะเป็นบิดาของไป๋เฉินคนเก่า หากสิ่งที่ชายชราตู้กล่าวกับเขาเช่นนั้นก็หมายความว่าบิดาของตนนั้นอาจจะมีชื่อเสียงในอดีตไม่มากก็น้อย
ทันใดนั้นชายชราตู้เหลือบมองอย่างสงสัยก่อนจะเอ่ยถามด้วยสีหน้าใคร่รู้ "ไป๋เฉิน เจ้าไปรู้อาการข้างต้นของพิษคร่าหัวใจมาได้อย่างไร? ทุกข้อมูลเกี่ยวกับพิษคร่าหัวใจนั้นถูกลบเลือนและไม่มีปรากฏให้เห็นในตำรับตำราแม้แต่เล่มเดียวบนทวีปแห่งนี้…ชายหนุ่มที่อายุเพียงไม่กี่ปีเช่นเจ้าก็ไม่น่าที่จะเกิดทันในยุคๆนั้น"
ไป๋เฉินเผยรอยยิ้มมุมปากก่อนจะโบกมือด้วยการแสดงละครตบตา "ข้าจำได้เลือนรางว่าก่อนที่ข้าจะความจำเสื่อม ข้าได้ศึกษาวิชาเกี่ยวกับอาการข้างต้นของโรคไว้เป็นจำนวนมาก เนื่องจากข้ามิอาจฝึกฝนได้ข้าจึงทุ่มเทเวลาไปมากมายกับการอ่านตำรับตำราที่มีอยู่...มันก็เท่านั้น"
แม้นว่าชายชราตู้จะยังสงสัยและไม่เชื่อในคำกล่าวใดๆของไป๋เฉิน แต่เขาก็มิได้เอ่ยถามย้ำแต่อย่างใด
แต่แล้วในยามฉินเยว่ฉานมิได้สะดับรับฟังการสนทนาของไป๋เฉินและชายชราตู้แม้แต่น้อย นางกลับหลงทางอยู่ในภวังค์และพยายามคิดหาวิธีช่วยเหลือไป๋เฉินให้กลับมาฝึกฝนได้ตามเดิม
หลังจากนั้นนางเอ่ยถามย้ำอีกคราด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง "ผู้อาวุโสตู้ ไป๋เฉินไร้หนทางให้รักษารากปราณจริงๆหรือ?"
ดวงตาของนางกำลังมีน้ำขังและกำลังจะร่ำไห้ได้ทุกชั่วยาม
ชายชราตู้ทำได้เพียงถอนหายใจยาวเฟื้อย "เขาอาจจะไร้หนทางรักษาภายในสี่เมือง แต่ทว่ามีข่าวลือว่ามีบุคคลหนึ่งที่สามารถรักษาอาการที่ไป๋เฉินกำลังประสบอยู่ได้-"
แสงแห่งความหวังเริ่มส่องประกายในดวงตาของฉินเยว่ฉาน นางเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น "บุคคลผู้นั้นเป็นใครกัน ท่านสามารถติดต่อคนผู้นั้นได้หรือไม่?"
ชานชราตู้ส่ายศีรษะเบาๆ "บุคคลที่ข้ากล่าวถึงคือท่านมหาเทวะแห่งการสรรค์สร้างที่รู้จักวิชาทุกแขนงบนทวีปเทียน..."
โดยไม่รอให้ตู้ชิงกล่าวจนจบไป๋เฉินก็เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เข้าใจสถานการณ์ "มีก็เหมือนกับการไม่มี..."
ในขณะที่ชายชราตู้กำลังแสดงสีหน้าที่มืดมน ไป๋เฉินยืนขึ้นด้วยท่วงท่าไร้ความกังวล ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มสุภาพ "ขอขอบคุณท่านที่ตอบคำถามของข้าที่ยังค้างคา หากไม่มีอันใดแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน"
ก่อนที่เขาจะหันไปหาฉินเยว่ฉานพลางกล่าว "กลับกันเถอะ อย่างไรเสียข้าก็มิอาจฝึกฝนพลังปราณได้ แต่การฝึกฝนกล้ามเนื้อยังคงพอมีประโยชน์ในการเอาตัวรอดได้บ้าง ข้าต้องการจะกลับไปฝึกฝนมัน"
ฉินเยว่ฉานทำได้เพียงเมียงมองไปย้งใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของไป๋เฉินด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ ริมฝีปากชมพูถูกกัดโดยฟันซี่เล็กๆอย่างไม่เต็มใจ
ในยามนี้ไป๋เฉินไร้หนทางในการฝึกฝนวิทยายุทธอีกต่อไป ไม่ว่าอย่างไรชีวิตของเขาหลังจากนี้คงจะเต็มไปด้วยขวากหนามและคำกล่าวดูถูกถากถางโดยไม่มีที่สิ้นสุด
แม้นว่าฉินเยว่ฉานจะยังคงอยู่ในอารมณ์ที่เศร้าหมอง แต่ชายชราตู้ได้มองลึกลงไปในแววตาสีดำดุจหมึกของไป๋เฉิน และเขากลับพบว่าภายรูม่านตานั้นไม่มีอารมณ์โศกเศร้าหรือเสียใจใดๆ แต่มันกลับแอบแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งสุดขีดราวกับว่าเขาเป็นบุคคลที่ไม่แยแสแม้แต่ปัญหาใหญ่ๆที่กำลังเผชิญอยู่
'แม้นว่าเขาจะตกอยู่ในสถานะเช่นนี้ แต่แสงในแววตาของเขากลับยังไม่มอดลง หากแต่กำลังแสดงร่องรอยของความยโสโอหังเสียด้วยซ้ำ...สมแล้วที่เป็นบุตรชายของไป๋หนานเทียน' ชายชราตู้ลูบเคราด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ตู้ชิงเป็นชายชราที่มีชีวิตอยู่มาเนิ่นนานถึงสามรุ่น ซ้ำยังเป็นบุคคลที่ชอบในการสังเกตการแสดงออกของผู้อื่นเป็นกิจวัตร เขาสามารถบ่งบอกได้ว่าไป๋เฉินมิได้มีอาการท้อถอยหรือน้อยใจใดๆราวกับว่าเขาเป็นคนปกติที่ไม่ได้พิการอย่างไรอย่างนั้น
ทันใดนั้นแววตาคู่นั้นของไป๋เฉินกำลังฉายภาพทับซ้อนกันกับภาพของไป๋หนานเทียนได้อย่างลงตัว จนชายชราตู้อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นระรัวอย่างตกตะลึงเนื่องด้วยลางสังหรณ์ที่เป็นลางร้ายวาบเข้ามาในแววตา
หลังจากนั้นฉินเยว่ฉานและไป๋เฉินประสานมืออย่างสุภาพแก่ตู้ชิงก่อนจะนำยาลูกกลอนกลับไปหนึ่งกล่องที่ตระกูลฉินได้สั่งไว้…
ในระหว่างเดินออกมาจากตำหนัก ฉินเยว่ฉานยังยังคงพะว้าพะวงและคิดหาวิธีการรักษาไป๋เฉินให้หายขาด แต่ทว่าไป๋เฉินกลับสบายใจและโล่งใจไม่มีสิ่งใดทำให้อารมณ์ของเขาตกต่ำลงได้แม้แต่น้อย จากนั้นไม่นานพวกเขาก็ได้เดินเท้าไปย้งรถม้าเพื่อจะกลับไปยังตระกูลฉินเฉกเช่นเดิม
การมาของด้วยตัวเองของฉินเยว่ฉานในครานี้ก็เพียงเพื่อผลประโยชน์ของไป๋เฉินทั้งสิ้น แต่จนวินาทีสุดท้ายกลับกลายเป็นว่าพวกเขามิอาจหาหนทางรักษาไป๋เฉินได้อยู่ดี
ฉินหมิงหยวนที่กำลังนั่งรอคอยทั้งสองก็เหล่หางตามองไปยังใบหน้าของฉินเยว่ฉานหวังจะสืบสวนการแสดงออกทางสีหน้าของนางที่ปรากฏ
แต่เมื่อมองเห็นเช่นนั้นพลันตระหนักได้ว่าอาการของไป๋เฉินนั้นไร้หนทางรักษาอีกต่อไป มันเผยรอยยิ้มแสยะอย่างสะใจ 'ดูจากอารมณ์บนใบหนาของคุณหนูน้อยแล้ว ดูเหมือนว่าไป๋เฉินคงจะต้องกลายเป็นขยะเช่นนี้ต่อไปเท่านั้น'
เมื่อเข้าสู่รถม้าฉินเยว่ฉานมองไปยังใบหน้าของไป๋เฉินด้วยรอยยิ้มที่มิใช่รอยยิ้ม "ไป๋เฉิน ก่อนจะกลับไปที่ตระกูล พวกเราจะไปไหว้หลุมศพของท่านลุงไป๋กันก่อน"
ไป๋เฉินที่กำลังปัดฝุ่นบนเบาะรถม้าก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "เจ้ากำลังหมายถึงบิดาของข้างั้นหรือ?"
ฉินเยว่ฉานพยักหน้าบางเบา "ถูกต้อง ทุกคราเมื่อข้าออกเดินทางมายังต่างเมือง ก่อนจะกลับข้าจะแวะไปหาท่านลุุงไป๋ที่นั่นอยู่เสมอๆ...และที่แห่งนั้นสมาชิกของตระกูลไป๋ทุกคนต่างก็ถูกฝังอยู่ที่นั่น"
นางรู้ดีว่าไป๋เฉินยังมิได้ฟื้นคืนความทรงจำกลับมาดังนั้นนางจึงต้องอธิบายทุกอย่างให้ไป๋เฉินได้เข้าใจ
ไป๋เฉินทำได้เพียงผงกศีรษะด้วยสีหน้าราบเรียบ เขาเองก็อยากจะรู้เช่นกันว่าบิดาของตนเป็นบุคคลอย่างไร
ตั้งแต่เขามาที่ทวีปเทียนหลางแห่งนี้ ความรู้และข้อมูลของเขายังน้อยเกินไปและมิอาจจะเข้าใจจุดประสงค์ของบุคคลที่ต้องการลอบสังหารเขาได้
แต่เขาก็มีข้อสันนิษฐานและลางสังหรณ์ในใจว่าสิ่งนั้นอาจจะเกี่ยวข้องกับไป๋หนานเทียนที่ซึ่งเป็นบิดาของเขาเป็นแน่!
"เดินทางไปยังเนินเขาเทียนหยุน" หลังจากตระเตรียมตัวเสร็จสมบูรณ์ ฉินเยว่ฉานบอกกล่าวกลับคนขับรถม้าและตามมาด้วยชายหนุ่มทั้งห้าปิดกั้นเส้นทางรอบข้างเฉกเช่นเดิม
.
.
.
เส้นทางแยกเนินเขารกร้างที่มีเส้นทางสัญจรอยู่สี่เส้นทาง ในยามนี้รถม้าของตระกูลฉินได้เบี่ยงเส้นทางไปยังทิศตะวันตกที่ซึ่งเป็นหลุมฝังศพของไป๋หนานเทียนบิดาของไป๋เฉิน เส้นทางที่พวกเขากำลังจะไปนี้เป็นสถานที่ก่อนจะข้ามผ่านประตูเมืองเทียนหยุนไป
เพราะฉะนั้นหากต้องการไปยังเนินเขาเทียนหยุน พวกเขามีเพียงแต่ต้องใช้เส้นทางขากลับเท่านั้น
เมื่อรถม้าหยุดลงที่กลางแยกสี่แพร่ง ฉินเยว่ฉานพร้อมกับไป๋เฉินลงจากรถม้าด้วยอารมณ์ที่เศร้าโศก แต่ทว่าสีหน้าของไป๋เฉินยังคงเรียบเฉยและไร้อารมณ์ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อยนิด
ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานตรงไปยังอนุสรณ์สถานที่ตั้งอยู่จุดกึ่งกลางของเนินเขาเทียนหยุน สถานที่แห่งนี้เป็นที่ฝังศพสำหรับวีรบุรุษทุกผู้คนนั่นรวมไปถึงไป๋หนานเทียนตำนานแห่งเมืองเทียนหยุนด้วยเช่นกัน
ฉินเยว่ฉานนำทางไป๋เฉินย่างกรายตรงไปยังมุมหนึ่งของสถานที่โล่งแจ้งแห่งนี้ แม้นว่าพื้นที่โดยรอบจะปกคลุมไปด้วยหิมะที่โรยรินแต่ภายในเส้นทางที่พวกเขากำลังจะไปนั้นกลับมีร่องรอยของการทำความสะอาดไปเมื่อไม่นานมานี้
ทันใดนั้นในระยะสายตาทั้งสองก็พบเจอกับใครบางคนที่กำลังนั่งขัดเงากระบี่ด้วยแววตาเรียบเฉยและมิได้สนใจผู้ใด แต่สิ่งที่แปลกออกไปคือคนผู้นั้นเป็นผู้พิการที่มีเพียงแค่แขนข้างเดียวและเขากำลังวางกระบี่นอนราบไปกับพื้นพร้อมทั้งเช็ดถูอย่างทะนุถนอม
ฉินเยว่ฉานเผยรอยยิ้มสุภาพก่อนจะเข้าใกล้ร่างนั้น "ท่านลุงหยู ข้าพาไป๋เฉินมาไหว้หลุมศพของท่านลุงไป๋"
ชายวัยกลางคนในชุดเกราะผู้นั้นแหงนหน้ามองขึ้นมอง เมื่อสบเข้ากับใบหน้าของไป๋เฉิน เขาอดไม่ได้ที่จะดุด่าด้วยเสียงที่ดังสนั่น "เจ้าเด็กเนรคุณ! เพิ่งจะมาเยี่ยมหลุมศพของบิดาเจ้าป่านนี้! ตลอดสองปีที่ผ่านมาเจ้าหายหัวไปไหน! บิดาของเจ้ารอเจ้ามาเนิ่นนานเท่าไหร่เจ้าเคยตระหนักรู้บ้างหรือไม่!?"
"ท่านลุงหยู ได้โปรดใจเย็นๆ" ฉินเยว่ฉานที่เห็นดังนั้นก็ได้อธิบายเกี่ยวกับรากปราณที่แตกสลายและเส้นลมปราณที่ถูกทำลายของไป๋เฉินให้เขาได้ฟัง นั่นเป็นเหตุผลที่ไป๋เฉินมิได้ออกจากตระกูลฉินไปในระยะเวลาสองปีที่ผ่านมา
เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของฉินเยว่ฉาน สีหน้าที่โกรธกริ้วของลุงหยูกลับกลายเป็นอ้ำอึ้งริมฝีปากของเขากำลังสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ "เป็นเช่นนั้น..."
"ฮ่าย~ ช่างเป็นหลานชายที่น่าสงสารอะไรเยี่ยงนี้"
เขาพอจะตระหนักได้แล้วว่าไป๋เฉินได้ผ่านมรสุมใดๆมาบ้าง ในใจลึกๆเขาก็อดไม่ได้ที่จะสงสารชายหนุ่ม
การแสดงออกของลุงหยูผสมปนเปด้วยอารมณ์ที่หลายหลาก ริมฝีปากของลุงหยูสั่นระรัว หางตาของเขามีน้ำขังและโหยหา ก่อนจะกล่าวตะคอกกลับไปยังเบื้องหลังไกลๆ "พวกเจ้าทั้งหมดมาที่นี่! มาทักทายบุตรชายของหัวหน้าไป๋กันก่อน!"
เมื่อสิ้นสุดเสียงกู่ร้องนั้นกลับมีเสียงมากมายตอบกลับด้วยอารมณ์แจ่มใส
"หลายชายเฉินมาแล้วหรือ!? ไอ้สารเลวนี่หายหัวไปไหนมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้"
"หลานชายเฉิน ไม่ได้เจอกันแค่สองปีเจ้ากลับมีใบหน้าและแววตาเปรียบไปดั่งหัวหน้าทุกประการเลยจริงๆ"
"ข้าบอกเจ้าแล้วว่าพ่อเสือไม่มีทางมีลูกสุนัขอย่างแน่นอน"
"ข้ารู้สึกเหมือนได้เจอะเจอกับหัวหน้าอีกครั้ง ช่างเป็นหลานชายที่หล่อเหลาเสียนี่กระไร"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ช่างน่าคะนึงหาจริงๆที่หลานชายมาหาพวกเรา!"
"..."


## ตอนที่ 13 : ไป๋เฉินและไป๋เฉิน (1)

ในขณะที่กลุ่มหทารกำลังส่งเสียงโห่ร้องยินดีต้อนรับไป๋เฉินอย่างอบอุ่น หลังจากนั้นเสียงใครบางคนกลับเบาบางลงราวกับการพึมพำ "ในที่สุดเจ้ามาเสียที ไปกราบหลุมศพบิดาของเจ้าเสียก่อน แล้วค่อยออกมาพูดคุยกัน"
น้ำเสียงของคนที่กล่าวนั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังควบคุมริมฝีปากมิให้สั่นเทาอย่างเต็มที
บุคคลที่อยู่ที่นี่ล้วนแล้วแต่เป็นผู้บำเพ็ญที่มีระดับการบ่มเพาะที่สูงทั้งสิ้น แต่ยามนี้ดวงตาของพวกเขากลับเปียกชื้นด้วยรอยแดงจางราวกับกำลังจะร่ำไห้เหมือนเด็กน้อย
อารมณ์ที่รุนแรงของเหล่าทหารส่งผลให้ฉินเยว่ฉานแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นางรู้ดีว่าพวกเขาเป็นกลุ่มคนที่เปรียบดั่งกองกำลังของไป๋หนานเทียนในอดีต แต่ทว่าพวกเขาทั้งหลายกลับมีความพิการหลังจากการต่อสู้เมื่อครานั้น และพวกเขาต่างก็ให้ความเคารพและจงรักภักดีต่อไป๋หนานเทียนมาเนิ่นนาน เพราะฉะนั้นทุกๆหนึ่งเดือนพวกเขาจะมาเก็บกวาดใบไม้ที่ผลิโรยรินและทำความสะอาดเส้นทางรวมถึงป้ายหลุมศพของไป๋หนานเทียนอยู่เสมอๆ โชคยังดีที่ครานี้ไป๋เฉินได้มาประสบพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ด้วยตนเอง
แต่ทว่าแม้นจะมีหลายๆคนกำลังพูดคุยและตบไหล่ของเขา แต่ไป๋เฉินกำลังยืนอ้ำอึ้งด้วยริมฝีปากอ้าออกเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาแลดูเหม่อลอยราวกับว่าไม่ได้อยู่กับรูปกับรอย
"มาเถอะหลานเฉิน ให้ข้านำทางไป" เมื่อกล่าวจบลุงหยูเดินเปิดเส้นทางให้แก่ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานหันหลังตรงไปยังป้ายหินที่มุมๆหนึ่ง
ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานพยักหน้าให้แก่กันก่อนจะเดินตามเส้นทางที่ลุงหยูได้นำไปโดยปล่อยให้ชายในชุดเกราะคนอื่นๆกำลังรออยู่เบื้องนอกด้วยอารมณ์ที่หลายหลาก
ลุงหยูนำทางตรงไปยังเส้นทางที่ถูกกวาดจนสะอาดสะอ้านไร้รอยคราบเขรอะกรัง เมื่อเดินเข้าไปเกือบหนึ่งลี้ ที่ตรงนั้นมีอนุสรณ์สถานแห่งหนึ่งที่ซึ่งเป็นป้ายหินสูงและสลักอักษรเรียงรายจากแนวตั้งดิ่งลงไว้ว่า [ไป๋หนานเทียน]
ไป๋เฉินสังเกตการมองไปรอบๆบนป้ายหลุมศพนั้นมีพวงมาลัยดอกไม้สดใหม่และยังมีอาภรณ์สีดำขลับที่มีร่องรอยขรึมของการเย็บหลายทบหลายครา หากลองใช้จมูกดมดูให้ดีจะสัมผัสได้ว่ายังมีร่องรอยของกลิ่นโลหิตที่คละคลุ้งจางๆ
ลุงหยูเดินเข้าไปใกล้แท่นหินพร้อมกับยกกระบี่เล่มที่เขาเพิ่งขัดเงามาเมื่อครู่วางปักไว้บนหลุมศพที่ซึ่งมีรูเล็กๆให้สอดเข้าไปได้
ไป๋เฉินทอดสายตามองป้ายหลุมศพของบิดาด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าจู่ๆภายในรูม่านตาพลันบังเกิดการสั่นไหวบางเบาเผยให้เห็นระลอกคลื่นที่กระเพื่อมอยู่ภายใน ริมฝีปากของเขากำลังบ่นพึมพำขาดห้วงโดยที่ไม่รู้ตัวดุจดั่งว่าวิญญาณหลุดออกจากร่างไป
"ไป๋...หนาน...เทียน..."
"ไป๋...หนาน...ถัง..."
"ไป๋...เสิ่น...เหยียน..."
"ไป๋...ฉาง..เฟิง..."
"ไป๋...หลัว...ลี่..."
"ไป๋...เซี่ย..."
นามของบุคคลมากมายได้วาบเข้ามาในภาพความทรงจำของไป๋เฉินโดยพลัน ตามมาด้วยภาพฉากที่ร้อยเรียงเป็นรูปร่างและใบหน้าของใครหลายๆคนที่ไม่คุ้นตาติดตามมา
ความรู้สึกที่แปลกประหลาดด้านชาได้เข้าถาโถมโหมกระหน่ำดุจดั่งห่าฝนได้เข้าทิ่มแทงจิตวิญญาณและจิตใต้สำนึก
ทันใดนั้นสติสัมปชัญญะพลันเหม่อลอยไปไกลแสนไกล นัยน์ตาสีดำพลบค่ำกลับกลายเป็นสีเทามอดแสงดุจดั่งคนตาบอด
ในเวลาเดียวกันสีหน้าผ่องใสด้วยรอยแดงกลับแปรเปลี่ยนเป็นซีดจางราวกับคนตาย แววตาของไป๋เฉินที่สดใสกลับแปรเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่า ร่างกายของกำลังหลั่งบางสิ่งบางอย่างที่ส่งผลให้ความรู้สึกจิตใต้สำนึกของไป๋เฉินกำลังฉีกกระชากออกจากกันอย่างไร้ปราณี!
ภายในสมองของเขามีบางสิ่งกำลังบีบรัดอย่างรุนแรงเปรียบดั่งมีใครบางคนพยายามบดขยี้กระโหลกของเขาด้วยแรงแขนของยักษา สมองของเขาราวกับว่ากำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ!
จู่ๆร่างสีขาวของไป๋เฉินสั่นสะท้านด้วยริมฝีปากสั่นระรัว ขาทั้งสองแสดงอาการสั่นเทาราวกับว่าไร้ความสมดุลและมั่นคง ร่างของเขาล้มลงบนพื้นหินในชั่ววูบพร้อมกับดวงตาที่ปิดลงสนิทโดยไร้เสียงคำเอ่ยคำจาใดๆ
"ไป๋เฉิน! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า!?"
"หลานเฉินเจ้าเป็นอะไรไป?"
"พวกเจ้าเร็วเข้า! รีบเข้ามาช่วยดูอาการของหลานเฉินก่อน!..."
เสียงอันเลือนรางคล้อยสู่โสตประสาทของไป๋เฉิน ก่อนที่เขาจะทรุดตัวลงและมิอาจตระหนักได้ว่ากำลังเกิดสิ่งใดขึ้นกับเขาหลังจากนั้น
.
.
.
ฉากที่ขาวโพลนปรากฏขึ้นพร้อมกับนัยน์ตาที่เบิกโพลงอย่างยากลำบาก ไป๋เฉินสะดุ้งตัวโหยงยืนขึ้นพร้อมทั้งสำรวจรอบกายอย่างลุกลี้ลุกลน
ขณะนี้ไป๋เฉินได้ปรากฏตัวขึ้น ณ ที่ใดไม่ทราบได้ เป็นเพราะว่าอาณาบริเวณรอบๆกายกลับไม่มีสิ่งใดที่ปรากฏให้เห็น เปรียบดั่งกำลังลอยอยู่ระหว่างช่องว่างของความเปล่า เขาหันซ้ายหันขวากลอกตาไปมาด้วยแววตาที่พิลึกพิลั่น "ที่นี่ที่ใดกัน?"
แต่ในระหว่างกำลังสอดส่องสายตา ทันใดนั้นกลับมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นบางเบาจากข้างหลังเขาโดยไม่รู้ตัว
"ตึก~"
"ตึก~"
"ตึก~"
ไป๋เฉินเอนคอเหลียวมองกลับไปก็ต้องพบเจอเข้ากับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ย่างกรายกำลังเข้าใกล้ด้วยฝีเท้าสม่ำเสมอ
ชายหนุ่มผู้นั้นสวมใส่อาภรณ์ลำลองสีขาวโปร่ง มือทั้งสองไพล่หลังอย่างสุขุมที่ซึ่งใบหน้าของเขาถูกฉาบไว้ด้วยรอยยิ้มเศร้าสร้อยอยู่ขณะ ชายหนุ่มผู้นั้นกำลังมองตรงไปยังไป๋เฉินราวกับว่าเป็นกระจกเงาสะท้อนต่อกันและกัน ทุกอารมณ์ทุกการแสดงออกทางสีหน้าต่างก็เป็นแบบเดียวกันราวกับลอกแม่พิมพ์มาจากแห่งเดียวกันอย่างไรอย่างนั้น
ใบหน้าของชายหนุ่มผู้นั้นมีรอยลักยิ้มก่อนที่ริมฝีปากที่เรียบเนียนเป็นเส้นตรงกลับโค้งขึ้นเผยให้เห็นฟันขาวสดใส "ในที่สุดเราก็ได้เจอกันเสียที"
เมื่อชายหนุ่มแสดงรอยยิ้มจะเห็นได้ว่าใบหน้าของไป๋เฉินและชายหนุ่มนั้นเหมือนกันทุกประการ!
การแสดงสีหน้าของไป๋เฉินออกอาการตกตะลึงสุดขีด ก่อนจะที่ขาทั้งสองข้างพลันถอยร่นกลับไปราวกับเห็นผี!
[ เกิดอะไรขึ้น! นี่เป็นความฝันหรือไม่! ]
ไม่ทันจะได้สิ้นสุดความคิดของไป๋เฉิน ชายหนุ่มผู้นั้นกลับส่ายศีรษะไปมาและนัยน์ตาคู่นั้นมองตรงไป๋เฉินเปรียบดั่งเป็นตัวตลก เขากล่าวด้วยสีหน้าที่ขบขันเล็กน้อย "ที่แห่งนี้มิใช่ความฝันแต่อย่างใด หากแต่เป็นจิตใต้สำนึกที่กักขังข้าและเจ้าเอาไว้แค่สองคน"
ไป๋เฉินที่ได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะเสียสติ
[ ว๊อทเดอะฟัก! เรื่องบ้าอะไรอีกแล้ววะเนี่ย! ]
ชายหนุ่มผู้นั้นย่นคิ้วลงในลักษณะที่สับสน "ว้อทเดอะฟักคืออะไร? เจ้ากำลังพูดภาษาอันใดข้าไม่รู้ความแม้แต่น้อย"
ไป๋เฉินยืนอ้ำอึ้งและตาค้างอย่างตะลึงลานเกือบจะสิบลมหายใจ
จนชายหนุ่มผู้นั้นอดไม่ได้ที่จะกวักมือเรียกด้วยเสียงห้วน "มานี่เถิด ข้ามีบางสิ่งที่ต้องบอกกล่าวแก่เจ้า"
ไป๋เฉินยังคงสับสนโดยที่มิได้สนใจคำกล่าวของชายหนุ่มแม้แต่น้อย เขาถอยร่นกลับไปอย่างเงียบๆ "ละ-แล้วเจ้าเป็นใครกัน?"
ชายหนุ่มผู้นั้นยกมือขึ้นป้องปากก่อนจะหัวเราะอย่างสนุกสนาน "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! แค่มองดูก็น่าจะรู้อยู่แล้วมิใช่หรอกหรือ?"
สายตาอันงดงามของชายหนุ่มส่องประกายแสงแห่งความเฉียบแหลมโดยพลัน "ข้าก็คือเจ้า และเจ้าก็คือข้า และเจ้าไม่จำเป็นต้องหวั่นเกรงใดๆ...จิตของข้าอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะฉะนั้นข้าต้องการสนทนากับเจ้าก่อนที่ข้าจะจากไป"
นัยน์ตาของไปเฉินเบิกโพลงอย่างหวาดกลัว
[ นี่คือสิ่งที่เรียกว่าผีหรือวิญญาณใช่หรือไม่? ]
[ เป็นไปได้ไหมว่าสถานการณ์นี้คล้ายคลึงกับมุโต้ยูกิในยูกิโอ? ]
[ ตัวชั้นอีกคนหนึ่ง ]
เมื่อเห็นว่าไป๋เฉินกำลังถดถอยออกไป ชายหนุ่มผู้นั้นพลันปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าในชั่วพริบตาพร้อมกล่าวอย่างไม่พอใจ "อย่าทำให้ข้าเสียเวลามากไปกว่านี้! นั่งลง!"
ด้วยเสียงตะคอกคราเดียวของชายหนุ่ม ไป๋เฉินพลันสะดุดล้มก่อนจะนั่งลงอย่างไม่เป็นท่า ชายหนุ่มผู้นั้นพยักหน้าก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกัน
นิ้วที่สั่นเทาของไป๋เฉินชี้ตรงไปยงชายหนุ่มก่อนจะพยายามเอ่ยถาม "ปะ-เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าคือ?"
ชาหยนุ่มผู้นั้นเพียงผงกศีรษะด้วยรอยยิ้มจางๆ "ถูกต้องแล้วอย่างที่ข้าเพิ่งพูดไป ข้าคือไป๋เฉิน เจ้าของร่างที่เจ้าได้เข้ามาแทนที่เมื่ออรุณรุ่งของวันนี้"
"ขุ่นพระ! นี่มันเรื่องจริง!" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ฉากเช่นนี้ตนเคยอ่านเจอในนิยายกำลังภายในเล่มหนึ่งเมื่อครั้นยังเป็นนักฆ่า แต่ตนไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ด้วยตัวของเขาเอง
ไป๋เฉินพยายามสูดลมหายใจเขาลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจถามต่ออย่างใจดีสู้เสือ "แล้วข้ามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
ชายหนุ่มนั่งไขว้ขาและหันสายตาครรลองมองอย่างอ่อนโยน "นั่นเป็นเพราะทั้งเจ้าและข้าได้มาเห็นหลุมศพของบิดาของข้าอีกครา..."
"โอ้?" ไป๋เฉินเพียงอุทานเบาๆและรับฟังต่ออย่างมีมารยาท
ชายหนุ่มเพียงยิ้มพร้อมส่ายหน้า "ก่อนหน้านี้ข้ายังอยู่ที่นี่ตลอดเวลา และเป็นข้าเองที่ไม่ยอมรับการมีอยู่ของเจ้า ไม่อยากให้เจ้าได้ครอบงำร่างกายและรับรู้สิ่งใดจากข้าแม้แต่น้อย แต่ทว่าข้ากลับไม่มีความแข็งแกร่งทางจิตใจเพียงพอจึงมิอาจจะส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเจ้าได้...ดังนั้นข้าจึงทำได้เพียงปิดกั้นความทรงจำของตัวข้าไว้มิได้เจ้าได้ตระหนัก"
ชายหนุ่มก้มหน้าพลางทอดถอนหายใจยาว "แต่ทว่าเมื่อข้าลองไตร่ตรองดูอีกที ไม่ว่าอย่างไรจิตของข้าก็ใกล้จะสูญสลายและกลับไปยังวัฏสงสารในอีกไม่นาน เพราะฉะนั้นทุกสิ่งอย่างที่เกี่ยวข้องกับข้า...ข้าจำเป็นต้องฝากฝังและส่งไม้ต่อให้กับเจ้า เพราะข้าไม่มีโอกาสในการกลับไปใช้ชีวิตอีกต่อไป..."


## ตอนที่ 14 : ไป๋เฉินและไป๋เฉิน (2)

เมื่อได้เห็นการแสดงออกของชายหนุ่ม ไป๋เฉินมองไปยังใบหน้าที่ไร้หนทางนั้นอย่างเห็นอกเห็นใจ และตนก็ไร้ความกลัวที่จะพูดคุยกับเขาอีกต่อไป
ไป๋เฉินมิได้ตีรอบพุ่มไม้หากแต่เอ่ยถามความต้องการของชายหนุ่มโดยตรง "เจ้าต้องการให้ข้าแก้แค้นแทนเจ้างั้นหรือ?"
แม้นว่าการแก้แค้นจะเป็นสิ่งที่ไป๋เฉินจะคาดเดาไปเอง แต่ตนก็เชื่อว่าอย่างน้อยชายหนุ่มคงจะเป็นกังวลเรื่องนี้อยู่เป็นแน่
แต่ทว่าชายหนุ่มกลับเผยรอยยิ้มพลางส่ายศีรษะบางเบา "สิ่งที่ข้าต้องการมิใช่การแก้แค้น เพราะข้ารู้ดีว่าต่อให้ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าก็คงไม่มีพละกำลังเพียงพอในการกระทำเช่นนั้น...ในยามนี้จิตวิญญาณของข้าใกล้จะสูญสลายไปตามวาระ แต่ก่อนที่จิตของข้าจะหายไปอย่างสมบูรณ์ข้ายังมิอาจทำบางสิ่งที่ยังค้างคาให้สำเร็จลุล่วงได้"
ไป๋เฉินลูบคางพลางกล่าวด้วยคิ้วที่ชนกัน "มันคืออะไร? ในเมื่อข้าได้มาอาศัยอยู่ภายในร่างของเจ้าแล้ว บางทีข้าอาจจะสามารถทำให้สำเร็จลุล่วงได้"
ชายหนุ่มกลับส่ายศีรษะพลันยืนขึ้นด้วยมือทั้งสองที่ไพล่หลังอย่างเพริศแพร้ว ทุกอิริยาบถและท่วงท่าของเขาช่างสง่างามเสียยิ่งกว่าผู้ดีใดๆทั้งปวง
หลังจากเงียบไปชั่วครู่เขาก็กล่าวอย่างแผ่วเบา "รอให้เจ้าออกไปจากที่นี่ เมื่อนั้นความทรงจำของข้าจะค่อยๆเข้าหลอมรวมกับความทรงจำของเจ้า...และเจ้าก็จะรับรู้ได้ด้วยตัวเจ้าเอง"
ด้วยท่วงท่าอันสง่างามและสูงส่งของชายหนุ่ม จึงทำให้ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าบุคคลที่อยู่เบื้องหน้าตนคือไป๋เฉินคนเก่าอย่างที่พวกเขาร่ำลือกันจริงๆงั้นหรือ?
ดังนั้นตนจึงตัดสินใจเอ่ยอย่างลำบากใจที่จะกล่าว "จะ-เจ้าคือไป๋เฉินที่ขี้ขลาดและไร้ประโยชน์ผู้นั้นจริงๆหรือ?"
เมื่อสังเกตดูจากทุกกิริยาและการพูดการจาของชายหนุ่มแล้ว คงจะเป็นไปไม่ได้อย่างยิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าจะเป็นไป๋เฉินอย่างที่เคยได้ยินมาก่อนหน้า
เนื่องจากคำปรามาสของผู้คนภายในตระกูลฉินต่างก็ยกยอให้ไป๋เฉินเป็นเพียงขยะไร้ประโยชน์ที่ซึ่งหยิบจับไม้กวาดขึ้นมาแทนกระบี่และยอมรับตำแหน่งทาสที่พวกเขาเหล่านั้นมอบให้โดยปริยาย แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ชายหนุ่มที่ซึ่งสง่างามผู้นี้จะแสดงกิริยาเช่นนั้นออกมา?
เมื่อได้ยินคำถามเช่นนั้น ดวงตาของชายหนุ่มหดลีบเป็นรอยกรีดเสี้ยวพระจันทร์พร้อมทั้งเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่นอยู่ในลำคอ "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! แน่นอนว่าคนผู้นั้นที่เจ้ากล่าวถึงก็คือข้า!"
ไป๋เฉินก็ยังไม่วายที่จะลดละความสงสัย "แล้วเจ้า?..."
ราวกับว่าชายหนุ่มตระหนักได้ว่าไป๋เฉินต้องการจะทราบสิ่งใด เขาโบกมือเบาๆพลันเอ่ยในเชิงเชาว์ "เจ้าควรลองไตร่ตรองทบทวนดูให้ดีว่าหากข้ามีพลังอำนาจที่แข็งแกร่งขึ้นมาจะเกิดสิ่งใด?"
"...แน่นอนว่าศัตรูของข้าคงจะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะสังหารข้าเป็นแน่! และข้าในยามนั้นก็ได้ทำเฉกเช่นเดียวกับเจ้าที่กำลังทำอยู่ในยามนี้ นั่นก็คือการแสร้งทำเป็นอ่อนแอ!" ชายหนุ่มกล่าวในลักษณะเคร่งขรึม
เมื่อได้ยินความจริงที่เกิดขี้น นัยน์ตาของไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะเบิกกว้างอย่างตะลึงลาน
แท้จริงแล้วไป๋เฉินคนเก่านั้นไม่ต่างจากไป๋เฉินคนปัจจุบันมากนัก เนื่องจากความต้องการที่จะรอดพ้นจากสายตาที่กำลังจดจ้องหมายปองมายังตน มีเพียงแค่การแสร้งทำเป็นอ่อนแอและขี้ขลาดเท่านั้นที่จะทำให้เขามีเวลาเพียงพอในการที่จะลอบฝึกฝนและพัฒนาฝีมือขึ้นไปอีกขั้น
ชายหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะกล่าวต่ออย่างหมดหนทาง "ข้าจำต้องไร้ซึ่งพลังและอำนาจ ข้าจำต้องยอมโดนปรามาสเพื่อมิให้มีใครบางคนไหวตัวทันและจับสังเกตข้าได้ เพราะฉะนั้นข้าจึงได้กลายเป็นไป๋เฉินผู้ไร้ประโยชน์และไร้พลังอย่างที่เจ้าเห็น"
ไป๋เฉินไม่คาดคิดเลยว่าจิตใจและความมุมานะของชายหนุ่มจะรุนแรงถึงเพียงนี้ จิตใจของชายหนุ่มนั้นแข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าภูผา ต้องยอมทนโดนดูถูกและเหยียดหยามแต่กลับนิ่งเฉยอยู่ได้ตลอดมา
หลังจากเว้นวรรคชั่วครู่ชายหนุ่มก็กล่าวต่อด้วยสีหน้าที่ภาคภูมิ "...แต่แท้จริงแล้วก่อนหน้านี้ข้ามีระดับการบำเพ็ญอยู่ที่ระดับปราณสวรรค์แล้ว"
"ปราณสวรรค์!?" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะอุทานลั่น
นั่นหมายความว่าชายหนุ่มในขณะนั้นมีระดับพลังปราณที่สูงกว่าฉินเยว่ฉานที่ซึ่งเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งเสียด้วยซ้ำ! แต่ชายหนุ่มกลับปกปิดมันไว้มิให้ผู้ใดรับรู้!
หลังจากเรียงไล่ระดับการบำเพ็ญแล้ว ชายหนุ่มอาจจะเป็นพรสวรรค์ที่เก่งกาจและอายุน้อยที่สุดตั้งแต่เคยพบเจอมาในทวีปเทียนหลาง!
ไป๋เฉินตระหนักได้ว่าความแข็งแกร่งของชายหนุ่มนั้นไปไกลเกินกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากโข เขาจึงอดไม่ได้ที่จะไถ่ถามในสิ่งที่ฉินเยว่ฉานเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้า "แล้วในเมื่อเจ้าเป็นผู้บำเพ็ญระดับปราณสวรรค์ ไฉนในครานั้นเจ้าจึงได้ทำลายตันเถียนและรากปราณของเจ้าทิ้งไปเล่า?"
หากเป็นการปล้นของกลุ่มโจร คงเป็นไปไม่ได้ที่ผู้บำเพ็ญเพียรปราณสวรรค์จำต้องเสียสละถึงเพียงนี้ใช่หรือไม่?
เมื่อได้ยินคำถามนี้รูม่านตาอันอ่อนโยนของชายหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบแหลมดุจดั่งกระบี่ในบัดดล "เพราะกลุ่มคนพวกนั้นมิใช่กลุ่มโจร...หากแต่เป็นนักฆ่า! และนักฆ่าผู้นั้นเป็นผู้บำเพ็ญปราณลึกลับที่ระดับพลังของมันสูงกว่าข้าอย่างยิ่ง"
"นักฆ่า?" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
ด้วยคำอธิบายจากฉินเยว่ฉานไม่นานมานี้ ผู้บำเพ็ญในระดับปราณลึกลับนั้นมีเพียงแค่ระดับกลุ่มของผู้อาวุโสในตระกูลฉินเท่านั้น นั่นก็หมายความว่านักฆ่าผู้นั้นต้องเป็นยอดฝีมือที่ซึ่งปลอมตัวมาในรูปลักษณ์ของโจร!
สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าผู้ที่กำลังปองร้ายชายหนุ่มมิใช่ขุมกำลังที่จะมองข้ามได้ มันต้องเป็นขุมกำลังที่มีอำนาจเทียบเคียงกันกับตระกูลฉิน!
ในระหว่างที่ไป๋เฉินกำลังเงียบงัน ชายหนุ่มพลันเผยรอยยิ้มเรียบเฉยที่มุมปาก "และเป้าหมายที่แท้จริงของนักฆ่านั้นมิใช่เยว่ฉานตั้งแต่แรกหากแต่เป็นตัวข้าเอง และหากมันไม่จับเยว่ฉานเป็นตัวประกัน ในครานั้นข้าคงไม่ตัดสินใจเลือกหนทางนั้นเป็นแน่..."
"...แต่ข้าไม่เสียใจแม้แต่น้อย ที่ได้ปกป้องนางในครานั้น"
ชายหนุ่มกล่าวด้วยนัยน์ตาที่เด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความลังเลใจและไร้ซึ่งความเสียใจใดๆ จนไป๋เฉินที่ได้ฟังเรื่องราวจากปากของชายหนุ่มก็อดไม่ได้ที่จะเคารพนับถือเชิดชูเขาอย่างยิ่ง
ในยามนั้นชายหนุ่มอาจจะสามารถคิดหาวิธีที่จะหลบหนีไปได้ด้วยความสามารถของเขาและด้วยการคิดวิเคราะห์วางแผนต่างๆ แต่ทว่าชายหนุ่มเป็นห่วงเป็นใยฉินเยว่ฉาน แม้นจะรู้ว่านักฆ่าจะไม่ทำอันตรายต่อนางก็ตาม
จะกล่าวได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าของไป๋เฉินคือบุรุษที่แท้จริง!
หลังจากนั้นทั้งสองยังคงแลกเปลี่ยนสนทนาเป็นเวลามากกว่าหนึ่งก้านธูป ไป๋เฉินและชายหนุ่มในยามนี้มีความสนิทสนมกันมากขึ้นยิ่งกว่าเก่าราวกับว่าทั้งสองเป็นสหายต่อกันมาเนิ่นนาน
เบื้องหน้าของพวกเขามีโต๊ะหนึ่งตัวพร้อมกับถ้วยชาหยกที่ปรากฏขึ้นมาจากไหนก็ไม่ทราบได้ ทั้งสองยังคงเปล่งเสียงหัวเราะอยู่ตลอดเวลาประดุจดั่งว่าไป๋เฉินได้เจอะเจอกับเพื่อนที่รู้ใจ
หลังจากที่ไป๋เฉินได้สะดับรับฟังเรื่องราวของชายหนุ่มอยู่เนิ่นนาน แม้แต่เขาที่เคยเป็นนักฆ่าผู้โดดเดี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะนับถือใจของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าตนยิ่งนัก
หากชายหนุ่มผู้นี้ยังคงมีชีวิตอยู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจะกลายเป็นอัจฉริยะที่มีการคิดวิเคราะห์และทัศนคติที่เด็ดเดี่ยวกว่าผู้ใดเท่าที่ไป๋เฉินรู้จักมา
จากนั้นไป๋เฉินยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเบาๆก่อนที่เขาจะกล่าวถามด้วยความสนิทชิดเชื้อ "ในเมื่อเจ้าชมชอบฉินเยว่ฉานถึงปานนั้น แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่ทำให้นางกลายเป็นของเจ้าเสียเล่า?"
ชายหนุ่มที่กำลังยกถ้วยชาและกำลังจะกลืนก็เกือบจะสำลักชาพ่นออกมาทางรูจมูก "แค่ก! แค่ก!...เจ้ากำลังพูดเรื่องบ้าอะไรอยู่!"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงหัวเราะลั่นด้วยสีหน้าที่หยอกล้อ
แต่กลับกลายเป็นว่าสีหน้าของชายหนุ่มที่กำลังทะเล้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในชั่ววูบโดยตั้งตัวไม่ทัน พร้อมทั้งกล่าวด้วยสุ้มเสียงที่จริงจัง "หากจะให้ตอบคำถามของเจ้า ข้ามีเพียงเหตุผลข้อเดียวเท่านั้น...ข้ารู้ว่าศัตรูของบิดาข้าแข็งแกร่งเพียงใด เพราะฉะนั้นข้าจึงมิอาจจะฉุดรั้งและลากนางมาเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งของตระกูลไป๋ได้…และอีกอย่าง-"
"เฮ้อ~" จู่ๆชายหนุ่มก็ตัดจบบทสนทนาไปเสียกลางคันด้วยการทอดถอนหายใจ เขายกถ้วยชาขึ้นมาเป่าก่อนจะจิบเบาๆอีกครั้ง
ไป๋เฉินรับรู้ว่ามีบางสิ่งที่อาจเป็นเรื่องลำบากใจที่จะกล่าวดังนั้นตนจึงไม่สนใจที่จะแวะเวียนในหัวข้อนี้อีกต่อไป
ด้วยความมักคุ้นกันจากนั้นไป๋เฉินจึงตัดสินใจไถ่ถามเกี่ยวกับบางสิ่งที่ยังคงสงสัยอยู่ภายในใจ "แล้วเมื่อสามวันก่อน เจ้าตกลงไปในก้นหุบเหวได้อย่างไร?"
ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตารินชาก็กลับแหงนหน้าขึ้นมามองด้วยรังสีที่เฉียบแหลม "เจ้าเชื่อจริงๆงั้นหรือว่าข้าจะตกลงไปในก้นหุบเหวโดยอุบัติเหตุหรือความบังเอิญ?...ข้าเพียงแค่ต่อกรกับพวกมันไม่ได้เท่านั้น"
ไป๋เฉินที่ได้ยินก็เลิกคิ้วสูง และตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล "ต่อกรกับพวกมันไม่ได้? เจ้ากำลังหมายถึงผู้ใด?"
ชายหนุ่มเพียงกล่าวแค่สามพยางค์ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย "ฉินหมิงหยวน"


## ตอนที่ 15 : การจากไปตลอดกาล

"ฉินหมิงหยวน?" ไป๋เฉินเอ่ยนามย้ำคำและหวนนึกถึงชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้าที่กำลังรออยู่ที่รถม้าเบื้องนอก
ตนยังคงจำได้ดีว่าเมื่อฉินหมิงหยวนมาปรากฏหน้าประตูกระโจมของตนเมื่อเช้านี้ มันกลับแสดงสีหน้าที่ตกตะลึงสุดขีดออกมาประดุจดั่งว่าไม่เชื่อสายตา
ปรากฏว่าแท้จริงแล้วอุบัติเหตุที่ไป๋เฉินตกลงไปในก้นหุบเหวก็เป็นเพราะฝีมือของมัน!
ชายหนุ่มสะบัดอาภรณ์พร้อมกับพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่มิใช่รอยยิ้ม "ถูกต้อง แต่ทว่ามิใช่แค่มันผู้เดียวที่เผชิญหน้ากับข้า แต่ยังมีอยู่อีกคนที่ร่วมมือกันกับฉินหมิงหยวน..."
คิ้วของไป๋เฉินขมวดกันเป็นปม ตนไม่อยากจะคาดคิดว่าชายหนุ่มจะมีศัตรูรอบกายมากมายถึงเพียงนี้ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถาม "แล้วอีกคนคือผู้ใดกัน?"
ริมฝีปากของชายหนุ่มขดเป็นรอยยิ้มอำมหิตก่อนจะกล่าวด้วยสุ้มเสียงทุ้มลึก "ผู้อาวุโสลำดับที่สองของตระกูลฉิน ฉินฟง"
"ฉินฟง?" ไป๋เฉินเอ่ยพึมพำด้วยเสียงแผ่วๆ
นั่นหมายความว่ามิใช่ว่าชายหนุ่มมิอาจต่อกรกับฉินหมิงหยวนได้ แต่ชายหนุ่มมิอาจต่อกรกับผู้อาวุโสลำดับที่สองที่มีระดับการบำเพ็ญปราณลึกลับได้ต่างหาก!
ตนเพิ่งจะตระหนักได้ไม่นานว่าฉินหมิงหยวนนั้นเป็นบุตรบุญธรรมของผู้อาวุโสลำดับที่สองของตระกูลฉิน แต่ก็ยังสงสัยว่าเหตุใดฉินฟงและฉินหมิงหยวนจึงได้คิดปองร้ายและต้องการสังหารตนเช่นนี้
ชายหนุ่มที่มองเห็นความสงสัยในแววตาของไป๋เฉินก็กล่าวเสริมว่า "ข้ามิอาจทราบถึงเหตุผลเบื้องหลังในการกระทำของพวกมันและมิอาจทราบได้ว่าเหตุใดมันจึงไม่สังหารข้าโดยการตัดศีรษะให้จบเรื่องจบราว"
"เจ้าควรระวังสองคนนั้นไว้ให้ดี...ก่อนหน้านี้ข้าได้มองข้ามตระกูลฉินไปจนส่งผลให้ข้าต้องพลาดพลั้งและกลับกลายมาเป็นร่างวิญญาณอย่างที่เป็นอยู่ในขณะนี้"
ในดวงตาของชายหนุ่มกำลังบ่งชี้ถึงความสับสนและความเจ็บปวดเสียดแทงลึกไปถึงกระดูกดำ ไป๋เฉินสามารถบ่งบอกได้ว่าชายหนุ่มต้องมีความลับบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ภายในใจเป็นแน่
ไป๋เฉินจึงทำได้เพียงสะดับรับฟังด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เอาล่ะ ข้าจะจดจำไว้"
ชายหนุ่มถอนหายใจด้วยรอยยิ้มจางๆพร้อมทั้งรินชาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "และต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วว่าจะทำอย่างไรต่อ ข้าให้อิสระแก่เจ้าอย่างเต็มที่"
นัยน์ตาของไป๋เฉินยังคงฉายแสงแห่งความสับสนและมิอาจตอบอันใดได้เนื่องจากกำลังกลั่นกรองและเรียบเรียงเรื่องราว แต่ทว่าชายหนุ่มกลับกล่าวขึ้นปลุกไป๋เฉินให้หลุดออกจากภวังค์ "ดูเหมือนว่าเวลาของข้าใกล้จะหมดลงเต็มที ความปรารถนาเดียวของข้าคืออาภรณ์สีดำที่คลุมอยู่ที่หลุมศพของบิดาข้า เจ้าควรนำสิ่งนั้นติดตัวกลับไปด้วย อาภรณ์สีดำนั้นจะกลายเป็นตัวช่วยในการยืนยันตัวตนของเจ้า..."
ในระหว่างการสนทนาจู่ๆรอบกายของชายหนุ่มกลับปรากฏแสงสีขาวเจิดจ้าระยิบระยับราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะเลือนรางมลายหายไป
ชายหนุ่มมองลงไปที่ข้อมือทั้งสองที่กำลังส่องแสงสีขาวโปร่งใส ปลายเท้ากำลังเป็นแสงเล็กกระพริบระยิบระยับและค่อยๆสลายไปอย่างเชื่องช้าราวกับฝุ่นละออง เขาเงยหน้าขึ้นมาเมียงมองไปยังไป๋เฉินด้วยรอยยิ้มที่สดใส "เวลาของข้าในฐานะจิตวิญญาณที่เหลืออยู่คงจะสิ้นสุดลงเท่านี้ เจ้ามีสิ่งใดที่ยังค้างคาใจและสงสัยอยู่หรือไม่?"
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่จุกอยู่ในลำคอเมื่อสังเกตเห็นรอยยิ้มที่แจ่มใสนั้น เขาจึงกล่าวถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาปรากฏตัวต่อหน้าข้าเล่า? ทั้งที่ก่อนหน้านี้เจ้ามิได้ยอมรับการมีอยู่ของข้าด้วยซ้ำ"
ร่างที่ใกล้จะสูญสลายของชายหนุ่มเปล่งเสียงหัวเราะแผ่วเบา "เพราะตั้งแต่จิตวิญญาณของข้าวนเวียนอยู่ในจิตใต้สำนึก ข้าก็ได้ตระหนักถึงความทรงจำทั้งหมดของเจ้า...และข้าก็รู้ด้วยว่าเจ้ามิใช่คนของทวีปนี้และเจ้าก็เป็นนักฆ่ามือฉมังค์ที่เคยได้สมญานามว่ามฤตยูสีขาว!"
"นักฆ่าที่ไม่เคยพลาดเป้าในการสังหาร และสามารถได้หลบหนีทุกคราที่ทำภารกิจลุล่วง แต่เป็นเวรเป็นกรรมที่เจ้าได้ตกตายเนื่องจากตกจากที่สูง ช่างน่าขันเสียนี่กระไร ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
ไป๋เฉินที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันกรอดอย่างรำคาญ
[ เจ้าหมอนี่ได้ตายไปแล้ว ยังมีหน้ามาหยอกล้อข้าอีก ]
แต่ก่อนที่ร่างอันหล่อเหลาของชายหนุ่มกำลังเลือนรางหายไป ไป๋เฉินก็หวนนึกขึ้นได้ก่อนจะกล่าวด้วยใบหน้าที่ขึงขังและจริงจังดุจดั่งนักฆ่ามืออาชีพ "แล้วเจ้ามีค่าตอบแทนใดๆให้แก่ข้าหรือไม่? ตัวข้าเองเป็นมือสังหารที่มีค่าตัวสูงกว่าหลายแสนหยวน แน่นอนว่าการจะขอให้ข้าทำสิ่งใดก็ต้องมีค่าใช้จ่ายเล็กน้อยอันเนื่องมาจากกฏของนักฆ่า"
เมื่อชายหนุ่มได้ยินและได้เห็นสีหน้าที่จริงจังเช่นนั้น เขากลับตบเข่าอย่างชอบอกชอบใจตามมาด้วยเสียงหัวเราะร่ากังวานไปทั่วอาณาบริเวณ "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เช่นนั้นก็เชิญเอาร่างของข้าไปได้ เจ้าจะเอาไปปู้ยี้ปู้ยำอย่างไรก็แล้วแต่ที่เจ้าต้องการ"
"ไอ้สารเลว! เจ้าไม่มีเงินเก็บหรืออย่างไร!?"
"ไม่! ข้าไม่เคยเก็บเงินไว้แม้แต่แดงเดียว ส่วนที่เหลืออยู่กับลุงฉินทั้งหมด"
"ไอ้บ้าเอ้ย! เช่นนั้นข้าจะไปเอาเงินทั้งหมดของเจ้าคืนมา!"
"นั่นก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วว่าจะสามารถโน้มน้าวลุงฉินได้หรือไม่ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! "
แม้นว่าทั้งสองจะพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแต่ไป๋เฉินก็สัมผัสได้ถึงความห่วงหาและความอาลัยอาวรณ์ที่ยังติดค้างอยู่ภายในใจของชายหนุ่ม แต่ทว่าในเมื่อถึงวาระและเวลาอันสมควรแล้ว ก็มิอาจมีผู้ใดที่สามารถหลีกหนีไปจากวัฏสงสารได้
ไป๋เฉินและชายหนุ่มยืนขึ้นอย่างพร้อมเพียงก่อนที่ชายหนุ่มจะปัดฝุ่นออกจากร่างและจัดระเบียบอาภรณ์จนงดงาม
ไป๋เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มให้แก่ชายหนุ่มราวกับการตอบรับคำสั่งภารกิจ "เอาล่ะ ในเมื่อข้าเป็นนักฆ่า ความปรารถนาของเจ้า ข้าจะช่วยสานต่อมันให้เอง...ต่อจากนี้เจ้าอย่าได้กังวลสิ่งใดอีกต่อไป"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่โล่งใจ พร้อมยืดแขนยื่นกำปั้นออกมาเป็นเส้นตรง
ไป๋เฉินที่เห็นเช่นนั้นก็พยักหน้าตอบกลับพลันยืดแขนสัมผัสกำปั้นของกันและกัน
เมื่อชนกำปั้นกันแค่ชั่วครู่ร่างของชายหนุ่มเปล่งแสงสีทองระยิบระยับก่อนจะกลับกลายสลายไปราวกับเถ้าธุลีทิ้งไว้เพียงประโยคที่เปี่ยมไปด้วยความไร้ซึ่งพันธะใดๆ "หากมีชาติหน้าฉันใดข้าหวังว่าพวกเราจะได้กลายเป็นสหายร่วมกัน..."
"ต่อจากนี้ข้าขอฝากเจ้าด้วย..."
เมื่อร่างชายหนุ่มสูญสลายไป สายตาของไป๋เฉินคล้อยตามไปยังรอยยิ้มสุดท้ายของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกอึดอัดใจ
การจากไปอย่างไม่เต็มใจของชายหนุ่มส่งผลให้อารมณ์ของไป๋เฉินดุจดั่งระลอกคลื่นของมหาสมุทร เขายืนตรงอย่างองอาจด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
เขาเหม่อมองไปยังทิศทางเถ้าธุลีที่กลายเป็นละอองของชายหนุ่ม ก่อนจะพึมพำเบาๆด้วยรอยยิ้มที่เหี้ยมโหด "วางใจได้ ปล่อยที่เหลือให้เป็นหน้าที่ของข้า..."
"แม้นว่าเจ้าจะไม่ต้องการให้ข้าแก้แค้น แต่ในเมื่อเจ้าได้ชำระค่าใช้จ่ายด้วยร่างกายของเจ้าแล้ว ข้าจะเซอร์วิสให้แก่เจ้าเป็นกรณีพิเศษ!" นัยน์ตาที่เรียบเฉยของไป๋เฉินฉายแสงแห่งการเข่นฆ่าราวกับว่าจักรพรรดิมารกำลังมาจุติ!
.
.
.
"ไป๋เฉิน! ไป๋เฉินฟื้นแล้ว!"
"หลานเฉินได้สติแล้ว เร็วเข้า! รีบเข้ามาดูเขาเร็วเข้า!"
เสียงโหวกเหวกเอะอะโวยวายหลากหลายบุคคลได้ปลุกไป๋เฉินให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล เขาพยายามเบิกตาขึ้นอย่างยากลำบาก
เมื่อเบิกตาได้ครึ่งหนึ่งฉากที่ปรากฏเบื้องหน้าคือนัยน์ตาของฉินเยว่ฉานที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ น้ำในดวงตาของนางกำลังไหลพรากหยดลงบนใบหน้าของตนดุจดั่งเขื่อนกั้นที่พังทลาย "ไป๋เฉิน เจ้าฟื้นเสียที ข้าเป็นกังวลแทบตาย...ฮือ~ ฮือ~"
ไป๋เฉินที่ยังงัวเงียก็กลอกตาไปมาพร้อมกระซิบด้วยริมฝีปากที่ยังลิ้มรสได้ถึงความเค็มจากหยดน้ำตาปานไข่มุก "ข้า...หมดสติไปงั้นหรือ?"
ตนพยายามยืดแขนยันร่างลุกขึ้นจากพื้นไม้ไผ่ที่กำลังนอนอยู่ ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบกายและเจอะเจอเข้ากับร่างของลุงหยูและทหารจำนวนมากที่ครรลองมองมายังตนอย่างเป็นกังวล
แต่ทว่าจู่ๆภาพหลากหลายไล่เรียงเป็นฉากๆก็ปรากฏในความทรงจำของไป๋เฉิน ส่งผลให้จำเขาก้มหน้าลงส่งเสียงครวญครางอู้อี้ในลำคอ
ชุดข้อมูลและความทรงจำของใครบางคนกำลังไหลหลั่งพรั่งพรูเข้ามาราวกับว่ามีดวงจิตสองดวงกำลังจะผสานเข้าด้วยกันอย่างกะทันหัน!
"วู้ม!"
ในยามนี้ความทรงจำของไป๋เฉินทั้งสองคนได้หลอมรวมผสานเข้ากันเป็นหนึ่งเดียวโดยไม่มีการแยกฝั่งแยกฝ่าย ไป๋เฉินคนก่อนหน้าราวกับว่าเป็นไป๋เฉินแห่งมฤตยูสีขาว ส่วนไป๋เฉินแห่งมฤตยูสีขาวก็กลับรู้สึกว่าราวกับเขาเป็นไป๋เฉินคนก่อนหน้า!
ข้อมูลความทรงจำและความรู้สึกหรือแม้แต่ความปรารถนาสุดท้ายก็ได้มาอยู่ในจิตใต้สำนึกของไป๋เฉินจนครบทุกอณูแล้ว
ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่ไป๋เฉินได้สนทนากับไป๋เฉินอีกคนหนึ่งในเวลานั้น ไป๋เฉินคนเก่าคงจะเริ่มหลอมรวมความทรงจำเข้าด้วยกันแล้ว มิเช่นนั้นหากไป๋เฉินคนปัจจุบันได้รับความทรงจำมากมายถึงเพียงนี้ คงยากที่เขาจะประคองสติเอาไว้ได้
ไป๋เฉินลอบคิดภายในใจในขณะลูบขมับอย่างเกร็งมือ 'ดูเหมือนว่าสิ่งที่ข้าพบพานเมื่อครู่มิใช่ความฝัน'


## ตอนที่ 16 : กำเนิดจักรพรรดิมาร!

ฉินเยว่ฉานค่อยๆพยุงร่างไป๋เฉินไว้ด้วยความระมัดระวัง "ไป๋เฉินเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
ไป๋เฉินที่เพิ่งลุกขึ้นได้เพียงแค่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ไม่เป็นไร ข้าสบายดี"
เขาก้มมองลงไปในมือทั้งสองด้วยอาการที่เหม่อลอย ไม่นานนักเขาก็เอ่ยถาม "ข้าหมดสติไปนานเท่าใดกัน?"
ฉินเยว่ฉานคอยจัดระเบียบอาภรณ์ให้แก่เขาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เวลาเพิ่งผ่านพ้นไปไม่ถึงหนึ่งในสี่ก้านธูปเท่านั้น"
"โอ้?" ไป๋เฉินที่ได้ยินก็อดไม้ได้ที่จะลอบพยักหน้าภายในใจ 'หนึ่งในสี่ก้านธูปก็หมายความว่ายังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ แต่ในจิตใต้สำนึกของข้าเวลากลับล่วงเลยผ่านไปกว่าเกือบชั่วโมงแล้ว'
ตนไม่คาดคิดว่าการไหลเวียนของเวลาในจิตใต้สำนึกและเวลาเบื้องนอกจะแตกต่างกันมากถึงเพียงนี้
ลุงหยูที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็รีบเข้ามาดูอาการด้วยความเป็นห่วงเป็นใย "หลานเฉิน เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?"
ไป๋เฉินที่ลุกขึ้นยืนได้อย่างมั่นคงพลางส่ายหน้าบางเบา เขากล่าวต่อด้วยรอยยิ้มที่สดใส "ดูเหมือนว่าจะเกิดจากอาการตกค้างที่ข้าตกลงไปในก้นหุบเหวกระมัง แต่ตอนนี้ข้าไม่เป็นอันใดแล้ว"
ไม่เพียงแต่ความทรงจำเท่านั้นที่ได้มา แม้แต่ความสนิทสนมและมักคุ้นต่อบุคคลรอบกายก็ปรากฏขึ้นในก้นบึ้งของจิตใจเขา
หลังจากที่ไป๋เฉินได้รับความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่าทั้งหมดทั้งมวล เขาก็กล่าวสนทนากับทหารคนอื่นๆที่รอคอยอยู่นอกกระท่อมด้วยความสนิทสนม ซึ่งไป๋เฉินสามารถเอ่ยนามและกล่าวถามสารทุกข์สุขดิบของบุคคลอื่นๆได้โดยแม่นยำ
เมื่อฉินเยว่ฉานมองลึกลงไปในแววตาของไป๋เฉิน นางก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน "ไป๋เฉิน ความทรงจำของเจ้า?"
ก่อนหน้านี้ไป๋เฉินยังคงมีสายตาที่ห่างเหินและหมางเหมินอยู่ตลอดๆราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักมักคุ้นผู้ใดที่อยู่ในที่แห่งนี้แม้แต่ผู้เดียว
แต่ทว่าหลังจากเขาตื่นขึ้นมากลับกลายเป็นว่าแววตาของเขาปรากฏร่องรอยของอารมณ์ที่ผสมปนเปกันได้อย่างเด่นชัด
ไป๋เฉินส่ายศีรษะเบาๆเขาตอบกลับด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน "ข้าจำได้เพียงแค่เรื่องของบิดา ลุงหยูและทหารคนอื่นๆของบิดาของข้าเท่านั้น แต่นอกเหนือจากนั้น..."
หากไป๋เฉินบอกว่าความทรงจำกลับคืนมาทั้งหมด เกรงว่าฉินหมิงหยวนและฉินฟงอาจจะรู้ตัวเสียก่อนที่ไป๋เฉินจะเตรียมพร้อมสำหรับการล้างแค้น เพราะฉะนั้นแม้แต่ฉินเยว่ฉานก็มิอาจให้นางรับรู้ได้ว่าเขาฟื้นคืนความทรงจำมาโดยสมบูรณ์แล้ว
ฉินเยว่ฉานที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดดีใจไม่ได้ นางโผเข้ากอดไป๋เฉินด้วยความรักและความอบอุ่นใจ
ไป๋เฉินทำได้เพียงกระแอมด้วยสีหน้าที่เคอะเขินที่มีรอยแดงจางลามบนใบหน้า "อ่ะแฮ่มๆ ข้าต้องการจะไหว้หลุมศพบิดาของข้าเสียก่อน"
ลุงหยูและทหารคนอื่นๆส่งเสียวหัวเราะด้วยบรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุข "มาเถอะ ข้าจะนำทางเจ้าไป"
.
.
.
ทุกผู้คนยืนอย่างเป็นระเบียบเรียงรายต่อหน้าแท่นหลุมศพของไป๋หนานเทียน โดยมีไป๋เฉินกำลังจ้องมองด้วยแววตาผันผวน อารมณ์ทุกอย่างของไป๋เฉินคนเก่าได้ถูกสืบทอดมายังไป๋เฉินคนปัจจุบันและเขามองว่าไป๋หนานเทียนนั้นเป็นบิดาของเขาอย่างแท้จริง
นี่คืออิทธิพลที่หลงเหลือไว้ของดวงจิตไป๋เฉินที่ยังคงมีความปรารถนาอยู่
ทหารทุกผู้คนยังคงคะนึงหาไป๋หนานเทียนที่ซึ่งเปรียบดั่งผู้มีพระคุณของพวกเขา ในยามที่พวกเขายังเป็นเพียงขอทานและยาจกข้างถนน ก็มีไป๋หนานเทียนได้มามอบแสงแห่งความหวังให้พวกเขา ดังนั้นแล้วไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะมีความจงรักภักดีต่อไป๋หนานเทียนได้ถึงเพียงนี้
ทหารที่อยู่เบื้องหลังของไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานต่างก็ก้มหน้าลงด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม หากจะเงี่ยหูฟังให้ดีจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้ของพวกเขาอย่างคาดไม่ถึง
"หากนายท่านไป๋ไม่ช่วยเหลือครอบครัวของข้าจากกลุ่มโจรที่จะลักพาตัวลูกเมียของข้าในครานั้น ข้าคงจะไม่มีชีวิตอยู่สุขสบายเฉกเช่นตอนนี้"
"ครานั้นข้าเป็นยาจกข้างถนนไร้อาชีพและไร้เงินตราแม้แต่แดงเดียวติดตัว การที่จะซื้อซาลาเปาลูกเดียวก็ยังไม่มีปัญญาด้วยซ้ำ"
"นายท่านไป๋ได้ช่วยเหลือข้าที่กำลังถูกรังแกและทรมานดุจดั่งทาสไร้ค่าจากตระกูลหลิง หากนายท่านมิได้ช่วยข้าไว้ในยามนั้น ลูกเมียของข้าคงจะกลายเป็นนางบำเรอของนายน้อยตระกูลหลินเป็นแน่!"
"นายท่านไป๋ได้ชักชวนข้าให้เป็นสหาย ที่ซึ่งในขณะนั้นข้าเป็นเพียงแค่ทาสที่ต่ำต้อย..."
"..."
ไป๋เฉินที่ได้ยินได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันกรอดด้วยอารมณ์ที่หนักอึ้ง ก่อนที่เวลาต่อมาเขาก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ
หลังจากนั้นไม่นานไป๋เฉินเป็นผู้นำในการหยิบธูปขึ้นมาสิบสามดอก พร้อมทั้งจุดไฟก่อนจะก้มลงคุกเข่าพลางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา "ท่านพ่อ ข้าขออภัยที่ข้ามิได้มาเยี่ยมเยียนท่านเป็นเวลากว่าสองปีแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าประสบพบเจอกับปัญหาบางอย่าง ขอให้ท่านอย่าได้ขุ่นเคืองต่อข้า"
ทุกคำพูดที่ไป๋เฉินได้เอ่ยออกมานั้นเป็นความทรงจำที่ยังตกค้างของไป๋เฉินคนเก่าที่ต้องการจะกล่าวกับบิดาของเขา
สายตาของไป๋เฉินทอดไปยังอาภรณ์สีดำขลับที่ตั้งอยู่บนหลุมศพก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น "...จนถึงตอนนี้ข้าก็ยังสบายดี ท่านไม่จำเป็นต้องทุกข์หรือกังวลใจ เมื่อยามใดที่ข้ารู้สึกไม่ดีก็คอยมีเยว่ฉานที่ค่อยอยู่เคียงข้างข้าทุกชั่วยาม เพราะฉะนั้นขอให้วิญญาณของท่านจงไปสู่สุขคติเถิด"
ขณะที่ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานกำลังคุกเข่าตรงหน้าหลุมศพ จู่ๆหมู่เมฆเหนือนภาและสายลมกำลังพริ้วไหวพัดผ่านมาเคลื่อนตัวออกจากกันดุจดั่งสิ่งนี้เกิดจากภัยพิบัติธรรมชาติ
ทันใดนั้นสายลมอุ่นๆพัดผ่านร่างของไป๋เฉินและคนอื่นๆราวกับว่าวิญญาณของไป๋หนานเทียนได้รับรู้ถึงความตั้งใจและการมาถึงของไป๋เฉินอย่างไรอย่างนั้น
หลังจากปักธูปลงกลางกระถาง ไป๋เฉินยืนขึ้นด้วยท่วงท่าและการแสดงออกทางสีหน้าที่สงบเสงี่ยม นัยน์ตาสีแดงโลหิตส่องแสงประกายดุจพยัคฆ์ ริมฝีปากของเขาขดเป็นรอยยิ้มแสยะ "และอีกอย่าง...ข้าจะตามล้างผลาญแก้แค้นให้แก่ท่าน! แม้นว่ามันจะเป็นพระเจ้าข้าก็จะสะบั้นศีรษะของพระเจ้า! และจะนำเลือดหัวของพวกมันมาถวายให้แก่ท่าน!"
"วูม!"
รัศมีอันอำมหิตมาพร้อมกับจิตสังหารอันบ้าคลั่งดุจดั่งจักรพรรดิมารขยายอาณาเขตออกไปรอบๆสุสาน ส่งผลให้สถานที่และบริเวณโดยรอบกลับบังเกิดบรรยากาศอันหนักอึ้ง!
หมู่เมฆเบื้องบนคล้ายคลับจะกลับกลายเป็นสีแดงโลหิตจากอารมณ์แห่งความเคียดแค้นที่ฉายผ่านนัยน์ตาสีแดงของไป๋เฉิน!
ไป๋เฉินในยามนี้มิอาจหักห้ามจิตสังหารของตนได้หลังจากรับรู้เรื่องราวและความทรงจำทั้งหมดของไป๋เฉินคนเก่า จนเขาจำต้องระบายออกมาผ่านทางแววตาที่อาฆาตแค้นเมื่อเหตุการณ์เป็นฉากๆวาบผ่านวังนิวานและความทรงจำ
ยามนี้ปรมาจารย์ที่เชี่ยวชาญทางด้านแขนงขององค์ความรู้ต่างๆบนทวีปนี้ของไป๋เฉินคนเก่า ได้ผสานเข้ากับปรมาจารย์ที่เชี่ยวชาญทางด้านการสังหารและเข่นฆ่าจากต่างโลกเป็นหนึ่งเดียวกัน!
บัดนี้จักรพรรดิมารจึงได้ถือกำเนิดขึ้น!
"นะ-นั่น!?"
ลุงหยูเป็นบุคคลแรกที่สัมผัสได้ถึงไอเย็นปริศนาแผ่ซ่านออกมาจากร่างของไป๋เฉินราวกับมีรัศมีของนักฆ่าปกคลุมรอบกาย!
แม้นยามนี้จะเป็นเวลากลางวันแสกๆ แต่พวกเขาที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็ตระหนักได้ว่าบรรยากาศรอบกายในยามนี้ช่างหนาวเหน็บเย็นยะเยือกจนผิดปกติ แม้แต่ฉินเยว่ฉานก็ยังต้องตัวสั่นสะท้านด้วยปากที่อ้ากว้าง
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าไป๋เฉินจะปลดปล่อยจิตสังหารที่รุนแรงเช่นนี้ออกมาได้ ชายหนุ่มหน้าหวานที่มีรอยยิ้มโอนอ่อนละมุนละไมกลับหลบซ่อนความจงเกลียดจงชังเอาไว้อย่างฝังลึกถึงเพียงนี้!
ไป๋เฉืนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาราวกับว่ามิใช่ไป๋เฉินที่พวกเขารู้จักมักคุ้น หากแต่เป็นสถิตย์ร่างของจักรพรรดิมารอย่างไรอย่างนั้น!
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันแรงกล้า ฉินเยว่ฉานเมียงมองไป๋เฉินราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน "ไป๋เฉิน...เจ้า?"
ยามที่ไป๋เฉินหันคอกลับมา นางก็ต้องพบเจอเข้ากับรูม่านตาสีแดงอันเฉียบแหลมที่สามารถทะลุทะลวงปราการภายในจิตใจโดยไม่มีสิ่งใดปิดกั้น! ฉินเยว่ฉานที่สังเกตเห็นดังนั้นก็ตัวสี้ตัวสั่นจนแทบจะเข่าทรุด
ก่อนที่วินาทีต่อมาริมฝีปากของไป๋เฉินขดเป็นรอยยิ้มอ่อนหวานอย่างฉับพลัน "เยว่ฉานกลับกันเถอะ ต่อจากนี้ข้าจะเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาทางกายาโดยทันทีและข้าก็ไม่อยากที่จะเสียเวลาไปมากนี้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นฉินเยว่ฉานและคนอื่นๆอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่ออันเย็นเยียบที่ไหลพรากผ่านหน้าผาก
แม้แต่พวกเขาที่ซึ่งสังหารและคร่าชีวิตไปมากมายก็มิอาจเทียบได้กับจิตสังหารของไป๋เฉินแม้แต่น้อยนิด!
รัศมีเช่นนั้นมีเพียงแต่ราชันย์แห่งนักฆ่าที่แท้จริงเท่านั้นจะครอบครองได้!
หลังจากนั้นไม่นานไป๋เฉินก็ได้ไปไหว้หลุมศพเครือญาตของแซ่ไป๋ และได้เอ่ยคำกล่าวลากับลุงหยูและทหารคนอื่นๆด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย และก่อนจะกลับเขายังนำอาภรณ์สีดำของไป๋หนานเทียนติดตัวกลับมาด้วยเพราะเป็นคำสั่งและความปรารถนาสุดท้ายของไป๋เฉินคนเก่า
แม้นจะยังไม่รู้เหตุผลเบื้องหลังที่ดีพอแต่ตนเชื่อว่าอาภรณ์สีดำนี้ต้องมีบางสิ่งที่สำคัญเก็บซ่อนไว้อยู่เป็นแน่...
.
.
.
ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานเดินกลับไปยังทางเก่าที่มาพลางตรงไปยังรถม้าด้วยสีหน้าที่สดใส และฉินเยว่ฉานมิได้เอ่ยถามอันใดต่อปฏิกิริยาที่ไป๋เฉินแสดงออกมาก่อนหน้าแม้แต่น้อย
นางตระหนักดีว่าไป๋เฉินเป็นชายที่ชอบเก็บงำความเจ็บปวดและความเคียดแค้นทุกสิ่งอย่างไว้เพียงผู้เดียว และจะไม่แสดงออกมาให้ผู้ใดได้เห็น แต่ทว่าก่อนหน้านั้นไป๋เฉินมิอาจจะระงับจิตสังหารที่คุกรุ่นของจิตวิญญาณไป๋เฉินคนเก่าได้แม้แต่น้อย จึงส่งผลให้เกิดฉากอันน่าหวาดผวาเช่นนั้นออกมา
ในขณะที่ไป๋เฉินกำลังจะขึ้นไปบนรถม้า หางตาของเขาเหล่มองฉินหมิงหยวนชั่วครู่ด้วยรอยยิ้มราบเรียบ ก่อนจะย่างก้าวเท้าขึ้นรถม้าไปโดยที่ไม่มีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย
ฉินหมิงหยวนที่เผอิญสบตาเข้ากับไป๋เฉินกลับตัวสั่นสะท้านอย่างหวาดกลัวจากสายตาที่มองมา ประดุจดั่งว่ามีอสรพิษที่กำลังจดจ้องหมายปองเอาชีวิตเขาได้ทุกชั่วยาม
จนมันอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าแววตาที่ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง 'เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไป๋เฉินได้ความทรงจำกลับคืนมาแล้วหรือไม่?'


## ตอนที่ 17 : การหารือในห้องโถงใหญ่

ฉากเบื้องหน้าที่ปรากฏให้เห็นประจักษ์คือห้องโถงขนาดใหญ่โจ่งครึ้มกว้างขวาง ที่ประดับประดาไปด้วยแจกันและหยกจักรพรรดิสีเขียวอ่อนสลักเป็นลวดลายหมู่เมฆคล้อยตามสายลม ขนาบข้างมาด้วยเก้าอี้หยกสลักอันพึงมีมูลค่าสูงที่ถูกนั่งโดยชายชรากว่าสิบคน
จุดกึ่งกลางของห้องโถงเผยให้เห็นร่างของชายวัยกลางคนที่มีนัยน์ตาเฉียบแหลมดุจอินทรีย์ ริมฝีปากของเขาขดเป็นรอยยิ้มสงบ อาภรณ์ของเขาเป็นสีฟ้าอ่อนและนัยน์ตากำลังส่องประกายแสงแห่งความเฉยเมยออกมา
ชายวัยกลางคนผู้นี้คือฉินเหยียนผู้นำกลุ่มตระกูลฉิน ที่ซึ่งในยามนี้มีไป๋เฉิน ฉินเยว่ฉาน ฉินหมิงหยวนและชายหนุ่มทั้งสี่ที่ยืนห่างจากเขาไม่ไกลนัก
เมื่อยามที่กลุ่มของไป๋เฉินกลับมาถึงตระกูลฉิน ฉินเยว่ฉานได้บอกกล่าวให้คนรับใช้รายงานไปยังเหล่าผู้อาวุโสเพื่อรวมตัวและหารือเกี่ยวกับลำดับขั้นตอนสืบเสาะต่อไปและร่วมกันไตร่ตรองเพื่อแสวงหาต้นตอของการซุ่มโจมตีระหว่างทาง ผลสุดท้ายจึงได้เกิดการรวมตัวของกลุ่มผู้อาวุโสภายในตระกูลฉินอย่างที่เห็น
เหล่าผู้อาวุโสกว่าสิบท่านกลับแสดงสีหน้าที่แตกต่างกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้อาวุโสลำดับที่สองฉินฟงที่ซึ่งกำลังแสดงสีหน้าที่ผิดแผกไปจากปกติเมื่อเห็นว่าไป๋เฉินมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาอย่างไร้ร่องรอยอาการบาดเจ็บ
และแน่นอนว่าการลอบมองของฉินฟงทุกๆคราก็อยู่ภายใต้สายตาของไป๋เฉินในทุกอิริยาบถ จนเขาอดไม่ได้ที่จะลอบคิดภายในใจ 'ดูเหมือนว่าการซุ่มโจมตีในครานี้อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าฉินฟงนี้เช่นกัน มิเช่นนั้นอัตราการเต้นของหัวใจมันคงจะไม่ถี่ยิบและรวดเร็วถึงเพียงนี้เป็นแน่'
แม้นว่าไป๋เฉินจะไร้รากปราณและอ่อนแอทางด้านกายภาพ แต่ภายในวันเดียวไป๋เฉินได้ขัดเกลาประสาทสัมผัสทั้งหมดให้เฉียบแหลมดุจดั่งราชันย์นักฆ่าเฉกเช่นในชีวิตที่แล้วของเขาได้
มิใช่เพียงแค่อัตราการเต้นของหัวใจเท่านั้น แต่ในรูม่านตาของฉินฟงกลับมีระลอกคลื่นแห่งความตื่นตระหนกแฝงอยู่ลึกๆที่ซึ่งไป๋เฉินกำลังอ่านการแสดงออกทางสีหน้าด้วยหลักของจิตวิทยา นั่นหมายความว่าฉินฟงต้องมีส่วนรู้เห็นในการลอบสังหารตนครานี้เป็นแน่!
ไป๋เฉินในอาภรณ์สีดำขลับกำลังยืนเรียงรายด้วยการแสดงออกทางสีหน้าที่เงียบสงัดดุจดั่งน้ำนิ่ง ฉินเยว่ฉานและฉินหมิงหยวนก็ได้ยืนอยู่ต่อหน้าฉินเหยียนในระยะห่างประมาณสิบช่วงตัว
ตามหลังมาด้วยชายหนุ่มทั้งสี่ที่กำลังตัวสั่นสะท้านจากความหวาดกลัวและกำลังก้มหน้าลงอย่างมิอาจหาญสบตา พวกเขารู้ดีว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปมีโอกาสที่พวกเขาจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลฉินเนื่องจากเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อยามเช้า
เมื่อครรลองมองและเห็นว่าผู้อาวุโสมารวมตัวกันจนครบ ร่างสีฟ้าของฉินเหยียนเอ่ยถามฉินเยว่ฉานอย่างสงสัยใคร่รู้ "เยว่ฉาน เกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดให้ข้าได้ฟัง"
ฉินเยว่ฉานประสานมือพลางกล่าวตอบ "ท่านพ่อ ระหว่างทางที่กำลังจะเข้าสู่เขตประตูเมืองเทียนเตี้ยนเพื่อไปยังตำหนักของผู้อาวุโสตู้ พวกเรากลับพบเจอเข้ากับกลุ่มนักฆ่าสี่คนที่มิอาจทราบได้ว่าพวกมันฝักฝ่ายใด...และข้าก็ได้เผชิญหน้ากับพวกมันทั้งสี่คน-"
"ปั้ง!"
จู่ๆหญิงชราผู้หนึ่งตบโต๊ะเสียงดังพลันกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด "ช่างกล้ายิ่งนักที่มีนักฆ่าหมายจะลอบสังหารบุตรสาวแห่งตระกูลฉินในเขตของพวกเราเช่นนี้!"
"ดูเหมือนว่าพวกมันจะลืมไปแล้วว่าตระกูลฉินนั้นยิ่งใหญ่เกรียงไกรเพียงใด!"
"ตระกูลฉินของพวกเราเป็นอันดับหนึ่งของเมืองเทียนหยุน แน่นอนว่าหากจะมีศัตรูจริงๆก็คงอาจจะเป็นหนึ่งในสามเมืองที่เหลือเป็นแน่"
"ท่านผู้นำ เราต้องมิให้พวกมันมาเหยียดหยามในถิ่นฐานที่มั่นของเรา"
เหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายต่างก็แสดงความคิดเห็นต่างๆนานาด้วยแววตาอันเย็นยะเยือก
"เงียบก่อน..." แต่ทว่าฉินเหยียนเพียงโบกมือเบาๆให้พวกเขาลดเสียงลง ก่อนที่ตนจะมองไปยังฉินเยว่ฉานและกล่าวว่า "เล่าต่อไป"
ฉินเยว่ฉานพยักหน้า "ในยามนั้นข้าได้ออกคำสั่งให้ผู้คุ้มกันที่มากับข้าเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้...แต่ทว่าเมื่อถึงเวลาครานั้น พวกเขากลับยืนนิ่งเฉยโดยที่มิได้ลงมือกระทำอันใดเลยแม้แต่น้อย แต่กลับปล่อยให้ข้าได้เผชิญหน้าอยู่กับนักฆ่าทั้งสี่คนโดยลำพัง!"
"ซึ่งนักฆ่าหนึ่งในนั้นเป็นผู้บำเพ็ญปราณปฐพีขั้น 9 และปราณปฐพีขั้น 8 อีกสามคน หากข้ามิได้ก้าวเข้าสู่การบำเพ็ญระดับปราณสวรรค์ก่อนหน้า เกรงว่าข้าคงจะเสียชีวิตและตกตายในที่แห่งนั้นไปแล้วด้วยการปฏิบัติหน้าที่ที่ยอดเยี่ยมของพวกเขา" ฉินเยว่ฉานกล่าวพลางเหล่หางตาไปยังชายหนุ่มสี่คนเบื้องหลังด้วยสีหน้าแววตาประชดประชัน
"ตุบ!"
"ตุบ!"
"ตุบ!"
"ตุบ!"
ทันใดนั้นเสียงเข่ากระแทกพื้นสี่เสียงดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน เมื่อทอดสายตาเยื้องมุมขวาจะเห็นได้ว่าชายหนุ่มทั้งสี่กำลังคุกเข่าก้มกราบกับพื้นโดยที่มีศีรษะโขกกับพื้นหินอ่อนอย่างรุนแรง
"ท่านผู้นำข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดอย่าขับไล่ข้าออกไปเลย!"
"ท่านผู้นำในยามนั้นข้าขาดสติไปอย่างแท้จริง"
"ท่านผู้นำข้ามิได้มีเจตนาจะไม่ช่วยเหลือ แต่ระดับของพวกเรานั้นห่างชั้นกันจนเกินไป"
"ท่านผู้นำ ข้าขอประทานอภัยที่ข้าไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้"
สายตาอันเฉียบแหลมของฉินเหยียนและเหล่าผู้อาวุโสชำเลืองมองไปยังชายทั้งสี่ด้วยรังสีเข่นฆ่า เห็นได้ชัดว่าหากฉินเยว่ฉานมีระดับการบ่มเพาะที่ต่ำกว่านี้ บางทีบุตรสาวที่ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของพวกเขาคงจะต้องดับสูญสิ้นไปแล้ว
ฉินเยว่ฉานเปรียบดั่งแสงแห่งความหวังของตระกูลฉิน แน่นอนว่าหากมีภยันตรายเกิดขึ้นกับนาง เหล่าผู้อาวุโสคงจะบ้าคลั่งและทำลายล้างไปทุกหย่อมหญ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ฉินหมิงหยวนที่เห็นท่าไม่ดีก็รีบเดินขึ้นมาสามก้าวพร้อมกับประสานมือ "ท่านลุงฉิน ขอให้ข้าได้กล่าวอะไรบางอย่างได้หรือไม่?"
คิ้วของฉินเหยียนเลิกขึ้นสูงด้วยการแสดงออกที่ฉงนฉงาย "ว่ามา..."
ฉินหมิงหยวนโค้งคำนับด้วยท่วงท่าประสานมืออย่างนอบน้อม "ท่านลุง ก่อนหน้านี้พวกเขามิทันได้ระวังตัว และพวกเขาเป็นเพียงผู้บำเพ็ญระดับปราณปฐพีขั้น 1 เท่านั้น ดังนั้นจึงเป็นไปได้ยากที่พวกเขาจะช่วยเหลือคุณหนูน้อยได้ ซ้ำแล้วพวกเขายังถูกกดข่มจากรัศมีของกลุ่มนักฆ่าหนึ่งในนั้นไว้ด้วย"
ฉินหมิงหยวนออกหน้าแก่ต่างให้กับพวกเขาอย่างสุดความสามารถ อันเนื่องมาจากทั้งสี่ต่างก็เป็นลูกสมุนของมันที่ชุบเลี้ยงมา หากชายทั้งสี่ถูกขับไล่ออกไป มันจะไม่มีผู้ใดคอยเป็นมือและเท้าให้มันได้ใช้งานอีกต่อไป
ทว่าฉินเยว่ฉานไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดรอดไป นางเหล่ตามองฉินหมิงหยวนอย่างเฉยเมย "ท่านพ่อ ตัวข้านั้นสามารถรับมือกับนักฆ่าได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แต่ทว่าเมื่อยามที่ข้าละสายตา…นักฆ่าหนึ่งในนั้นได้จู่โจมไปยังไป๋เฉินที่ซึ่งเป็นคู่หมั้นของข้าในรถม้า ซ้ำแล้วฉินหมิงหยวนที่อยู่ใกล้กับรถม้าเพียงแค่สองก้าวกลับยืนนิ่งเฉยโดยที่มิได้มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆเพื่อช่วยเหลือเขา...คงเป็นไปไม่ได้ใช่หรือไม่ที่มันจะถูกกดข่มไว้ด้วยรัศมีของนักฆ่า?"
"เป็นไปได้ไหมว่าไป๋เฉินเป็นคนนอกในสายตาของเจ้าและตระกูลฉินทั้งหมด" การแสดงออกทางสีหน้าของฉินเยว่ฉานเคร่งขรึมเป็นพิเศษ สายตาของนางปราดมองไปย้งเหล่าผู้อาวุโสอย่างไรความหวาดหวั่นเกรง
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหล่าผู้อาวุโสต่างก็หลบหน้ากันอย่างลุกลี้ลุกลน แน่นอนว่าน้อยคนนักที่จะให้การสนับสนุนบุคคลไร้ประโยชน์อย่างไป๋เฉิน แต่ทว่าก็ยังมีกลุ่มคนบางกลุ่มที่ยึดถือหลักคุณธรรมไว้บ้าง
ทันใดนั้นริมฝีปากของฉินหมิงหยวนขดเป็นรอยยิ้มมุ่งร้าย มันกลับชี้ตรงไปที่ไป๋เฉินพร้อมกล่าวเสียดสี "เช่นนั้นก็หมายความว่าแท้จริงแล้วเป้าหมายของนักฆ่ามิใช่คุณหนูน้อย หากแต่เป็นไป๋เฉินมิใช่หรอกหรือ?"
ฉินหมิงหยวนประสานมือโค้งคำนับไปยังฉินเหยียนด้วยการแสดงออกที่สุภาพ "ขอให้ท่านลุงได้โปรดจงพินิจไต่ตรองเสียให้ดี ว่าถ้าหากเก็บขยะเช่นนี้ในตระกูลต่อไป อาจจะมีสักวันหนึ่งที่ศัตรูของตระกูลไป๋อาจจะนำพาตระกูลฉินของพวกเราลงสู่ก้นบึ้งก็เป็นได้"
"ถูกต้อง!" จู่ๆฉินฟงก็ยืนขึ้นอย่างฉับพลันพร้อมทั้งรับไม้ต่อจากฉินหมิงหยวนเป็นทอดๆ เขากล่าวแสดงความคิดเห็นในเชิงตรรกะ "แม้นว่าไป๋เฉินจะพำนักพักพิงในตระกูลฉินมาเนิ่นนาน แต่มันกลับมิได้สร้างคุณประโยชน์ใดๆให้แก่ตระกูลฉินแม้แต่น้อย และเหตุการณ์ในครานี้นักฆ่าต่างก็ตั้งเป้าไปที่ไป๋เฉินและมิใช่คุณหนูน้อย นั่นบ่งบอกถึงนัยยะว่าเป้าหมายของมันคือแซ่ไป๋มิใช่แซ่ฉิน...ท่านจะยอมให้ตระกูลฉินที่ท่านสร้างขึ้นมาต้องพังทลายเพียงเพราะเด็กเหลือขอและไร้ค่าเพียงผู้เดียวงั้นหรือ?"
ฉินฟงเอียงตัวไปยังฉินเหยียนและโค้งคำนับในอิริยาบถเฉกเช่นเดียวกับฉินหมิงหยวนทุกประการ พร้อมกับกล่าวด้วยรอยยิ้มหวังดี "เพราะฉะนั้นท่านผู้นำ ท่านควรขับไล่มันออกไปเสียดีกว่าเพื่อผลประโยชน์และความปลอดภัยของตระกูลฉินในภายภาคหน้า... ไม่มีผู้ใดคาดเดาได้ว่าศัตรูของไป๋หนานเทียนจะกลับมาแว้งกัดตระกูลฉินอีกเมื่อใด"


## ตอนที่ 18 : พยายามจะกัดมือที่เลี้ยง

รอยยิ้มของฉินฟงฉีกกว้างอย่างแสยะ แสงในแววตาของมันกลับเปี่ยมไปด้วยเจตนาร้ายที่ยากจะปกปิด
เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์และข้อมูลเชิงตรรกะของฉินฟง เสียงของเหล่าผู้อาวุโสต่างก็แตกฮือกันไปต่างๆนานา ส่วนใหญ่แล้วต่างก็มองหน้าไป๋เฉินและกระซิบกระซาบกันด้วยเสียงแผ่ว
เห็นได้ชัดว่าการหารือในครั้งนี้คือโอกาสที่ดีในการขับไล่ไป๋เฉินออกจากตระกูลฉิน ฉินฟงรวมถึงฉินหมิงหยวนต่างก็แสดงสีหน้าที่ตั้งตารอด้วยอารมณ์เริงร่า การแสดงออกในแววตาของทั้งสองเผยให้เห็นถึงการเยาะเย้ย
"เจ้า!" ฉินเยว่ฉานจ้องเขม็งไปยังฉินหมิงหยวนและฉินฟงด้วยเจตนาฆ่าเมื่อเห็นว่าทั้งสองพยายามโน้มน้าวและโยนความผิดทุกประการให้แก่ไป๋เฉินเพียงผู้เดียว
การแสดงออกของฉินเหยียนยังคงเงียบสงบ พลางโบกมือให้ฉินเยว่ฉานหยุดเอ่ยคำใดๆ ก่อนจะมองไปยังไป๋เฉินด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "ไป๋เฉิน เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรในเรื่องนี้?"
ไป๋เฉินในอาภรณ์สีดำเผยรอยยิ้มสงบดุจน้ำนิ่ง เขามิได้แสดงอาการหวาดหวั่นใดๆราวกับว่าเขารู้ถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดอยู่ก่อนหน้าแล้ว
ฝีเท้าของไป๋เฉินก้าวไปข้างหน้าสามก้าวเพื่อเป็นการตอบสนอง ในขณะที่มือทั้งสองกำลังไพล่หลังด้วยการแสดงออกที่ยิ้มแย้มไปยังฉินเหยียน "ท่านลุง ข้าต้องเหรียญเงินและของมีค่าทั้งหมดของข้าคืนกลับมา ไม่ทราบว่าท่านยังเก็บสิ่งนั้นให้ข้าอยู่หรือไม่?"
"พั้วะ!"
"พั้วะ!"
"พั้วะ!"
ประโยคเดียวของไป๋เฉินส่งผลให้เหล่าผู้อาวุโสสามคนที่กำลังจิบชาถึงกับต้องเผลอพ่นชาออกมาเต็มปาก
"แค่ก! แค่ก! แค่ก!" ทั้งสามยังคงสำลักอย่างรุนแรงราวกับเป็นวัณโรค
พวกเขากำลังหารือในหัวข้อที่จริงจังซึ่งเกี่ยวข้องกันกับชีวิตการเป็นอยู่ของไป๋เฉินและชื่อเสียงของตระกูลฉินอยู่ทนท่อ แต่ดูเหมือนว่าไป๋เฉินจะมองเรื่องนี้เป็นแค่ละครปาหี่และมิได้มีประโยชน์ใดๆต่อตัวของเขาแม้แต่น้อย
มุมปากของฉินเหยียนอดไม่ได้ที่จะกระตุกอย่างหนักราวกับตะคริวจับ เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าไป๋เฉินจะกล่าวเช่นนี้ออกมาในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานและกำลังพิพากษาหารือขับไล่เขาออกไปเช่นนี้
แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดปริปากและกำลังรอดูว่าฉินเหยียนจะตอบสนองในสถานการณ์นี้อย่างไร
ผลสุดท้ายฉินเหยียนทำได้เพียงคล้อยไปตามหัวข้อของไป๋เฉินพร้อมกับเสียงกระแอมเบาๆ "อะแฮ่มๆ ไป๋เฉินเจ้าต้องการเท่าใด?"
"ทั้งหมด" ไป๋เฉินเอ่ยตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ
ฉินเหยียนอดไม่ได้ที่จะกลอกตาในขณะกำลังล้วงเข้าไปในอาภรณ์พลางเอ่ยถาม "เจ้าจะเอาสมบัติมากมายไปทำอันใด?"
"เรื่องของข้า" ไป๋เฉินยังคงเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยและมือทั้งสองไพล่หลังอย่างไม่สุภาพเช่นเคย
"โอหัง! เจ้ากล้ากล่าวเช่นนั้นกับท่านผู้นำได้อย่างไร!?"
แน่นอนว่ามีใครบางคนที่มิอาจทนในพฤติกรรมของไป๋เฉินได้! ฉินฟงพลันลุกขึ้นพรวดพราดด้วยสีหน้าบึ้งตึง รัศมีปราณของเขาเข้าปกคลุมเพื่อข่มขู่ไป๋เฉินประดุจดั่งภูผากดทับอย่างหนักหน่วง!
ไป๋เฉินเพียงทอดสายตากลับมาครรลองมองฉินฟงด้วยการแสดงออกที่ไม่สะทกสะท้านก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "แน่นอนว่าข้าจะไม่นำไปซื้อบริการโสเภณีที่ย่านบุปผาเฉกเช่นผู้เฒ่าฉินฟงแน่นอน เพราะฉะนั้นท่านลุงวางใจในตัวข้าได้"
"พั้วะ!"
"พั้วะ!"
"พั้วะ!"
ผู้เฒ่าทั้งสามที่เพิ่งจะเช็ดชาที่หกเลอะเทอะกลับต้องเผลอพ่นชาออกมาอีกครา ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอันเริงร่าของฉินเยว่ฉานและเหล่าผู้อาวุโสอื่นๆอีกมากมาย
แต่ทว่ามีเพียงฉินเหยียนเท่านั้นที่เลิกคิ้วสูงสังเกตเห็นความผิดปกติ นั่นเป็นเพราะเมื่อครู่นี้ฉินฟงได้ปลดปล่อยปราณแผ่ซ่านในระดับปราณลึกลับเพื่อต้องการข่มขู่ให้ไป๋เฉินต้องคุกเข่าลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แน่นอนว่าหากไป๋เฉินไม่มีระดับการบำเพ็ญที่เกินกว่าปราณสวรรค์คงจะยากที่จะต่อต้านรัศมีที่มาจากฉินฟงได้...
แต่พวกเขากลับลืมไปว่าไป๋เฉินในยามนี้นั้นไร้รากปราณ!และไม่สามารถฝึกฝนได้! แล้วไป๋เฉินสามารถแสดงอาการราวกับว่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวเมื่อเผชิญกับรัศมีของฉินฟงเฉกเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่ฉินเหยียนทำเป็นไม่ใส่ใจและจะไม่เอ่ยปากใดๆเกี่ยวกับข้อสงสัยนี้ ก่อนที่จะยื่นถุงเงินให้แก่ไป๋เฉินแต่โดยดี
เมื่อได้รับถุงเงินและสมบัติที่ฝากไว้ ไป๋เฉินเก็บถุงเงินอย่างระมัดระวังพลันหันหลังจากไปด้วยอารมณ์แจ่มใส เขาเพียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจในขณะกำลังย่างกรายออกจากห้องโถงใหญ่ไป "เอาล่ะ หมดธุระของข้าแล้ว ข้าจะกลับไปฝึกฝน-"
สีหน้าของฉินเหยียนมืดมนลงในบัดดลเมื่อสังเกตเห็นกิริยาที่แปลกประหลาดที่กำลังไป๋เฉินแสดงอยู่ จนตนอดไม่ได้ที่จะรั้งเขาไว้ด้วยคำถามเชิงทดสอบ "ไป๋เฉิน เจ้าจะไม่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้หน่อยรึ? หากพวกข้าตกลงที่จะให้เจ้าถูกขับไล่ออกไปแล้วเจ้าจะทำอย่างไร?"
ไป๋เฉินที่กำลังจะก้าวเท้าขวาออกจากธรณีประตูได้เหลือบมองกลับมามองด้วยหางตาเผยให้เห็นรอยยิ้มจางๆที่มุมปาก "ท่านไม่จำเป็นต้องถามความคิดเห็นใดๆจากข้าแม้แต่น้อย เพราะถึงอย่างไรข้าเชื่อว่าท่านจะไม่มีวันขับไล่ข้าออกไปไม่ว่าจะด้วยเหตุอันใด เพราะฉะนั้นข้ามองว่าไม่มีประโยชน์ที่จะหารือในหัวข้อนี้"
"และอีกอย่างข้าไม่ชอบเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เวลาของข้ามีค่ายิ่ง สู้เอาเวลานี้ไปฝึกฝนกล้ามเนื้อและการเคลื่อนไหวเสียยังดีกว่า" ไป๋เฉินไปข้ามผ่านธรณีประตูด้วยอารมณ์ดี๊ด๊าซ้ำยังผิวปากอย่างสนุกสนาน
"หยุดเดี๋ยวนี้!" เมื่อได้ยินเช่นนั้นฉินฟงยืนขึ้นด้วยการแสดงออกที่โกรธจัด พร้อมทั้งชี้ตรงไปยังไป๋เฉินด้วยสายตาที่ดุดัน "ไป๋เฉิน! เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยของตระกูลฉินทั้งหมด และเจ้าคือบุคคลที่ตกเป็นเป้าของศัตรู ซ้ำแล้วเจ้าไม่ทำคุณประโยชน์ใดๆให้แก่ตระกูล เจ้าคิดว่าเจ้าจะเดินออกไปเช่นนั้นแล้วทิ้งปัญหาไว้ให้แก่พวกข้าเช่นนั้นหรือ!"
เห็นได้ชัดว่าฉินฟงพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะพยายามยัดเยียดความผิดทั้งหมดให้แก่ไป๋เฉินโดยไม่สนใจความสัมพันธ์ใดๆของสองตระกูลแม้แต่น้อย
ไป๋เฉินมิได้หันมองกลับมา ก่อนจะเอ่ยวาจาคลุมเครือด้วยความรังเกียจ "หากไม่มีตระกูลไป๋ที่คอยประคับประคองในยามนั้น ก็จะไม่มีตระกูลฉินที่รุ่งโรจน์ในวันนี้...และหากตระกูลฉินไม่มีสายสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลไป๋ในยามนั้น ป่านนี้ตระกูลฉินคงจะตกลงสู่การล่มสลายเฉกเช่นเดียวกับตระกูลหลินไปเสียนานแล้ว!"
ริมฝีปากของไป๋เฉินขยับพลันกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ "หากบิดาของข้าไม่เอาตัวเข้าแลกเผชิญหน้ากับศัตรูนับหมื่นเพื่อความปลอดภัยของตระกูลฉิน ตระกูลฉินคงจะล่มสลายอย่างไม่เหลือชิ้นดีไปเสียแล้ว...เพราะฉะนั้นจงจำไว้ให้มั่นว่าตระกูลฉินมาถึงจุดที่รุ่งเรืองเฉกเช่นวันนี้ได้อย่างไร...แล้วท่านตัดสินใจขับไล่ข้าออกไปเพียงเพราะศัตรูที่ไม่มองไม่เห็นงั้นหรือ?"
หางตาอันเย็นยะเยือกทิ่มแทงรูม่านตาของฉินฟงด้วยการเขม็ง "โดยเฉพาะท่านผู้อาวุโสฉินฟง การยุแหย่เพื่อให้เกิดความขัดแย้งภายในที่ท่านกำลังกระทำอยู่นี้เป็นพฤติการณ์ของท่านเพียงผู้เดียวหรือความเห็นตระกูลฉินทั้งหมด? หากสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลฉินทั้งหมด เช่นนั้นบิดาของข้าคงจะเสียสละโดยเปล่าประโยชน์ไปเสียแล้ว..."
"หากยังมีจิตสำนึกของความเป็นคน แน่นอนว่าท่านจะสามารถไตร่ตรองเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี..."
"และสุดท้ายเอาเวลาในการจ้องจับผิดข้า ไปเป็นการอบรมบุตรบุญธรรมของท่านให้จงรักภักดีต่อตระกูลฉินเสียดีกว่า ข้ายังมองไม่เห็นเลยว่าฉินหมิงหยวนจะมีประโยชน์อะไรนอกจากพยายามจะขับไล่ข้าที่ซึ่งเป็นลูกเขยของตระกูลฉินออกไป...เป็นไปได้ไหมว่าการกระทำของฉินหมิงหยวนทั้งหมดนั้นเป็นท่านเองที่สั่งให้มันกระทำ?"
"หากเป็นเช่นนั้นท่านก็ไม่ต่างจากสุนัขที่พยายามกัดมือที่เลี้ยงแม้แต่น้อย..." ไป๋เฉินกล่าวพลางส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้
"เจ้า!" ฉินฟงแทบจะอาเจียนเป็นเลือดด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว มันพยายามมองซ้ายมองขวาและเห็นว่าฉินหมิงหยวนกำลังแสดงสีหน้าที่หวาดผวาไม่ต่างจากมัน
ประโยคของไป๋เฉินส่งผลให้ใครหลายๆคนจำต้องหยุดชะงักงันและไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังๆ พร้อมทั้งย้ำคำและประโยคของไป๋เฉินไว้ด้วยสีหน้าที่ละอายใจ
ถูกต้อง! ในอดีตพวกเขาเป็นเพียงแค่ตระกูลอันดับสี่ที่มิได้มีอะไรดีไปกว่าตระกูลอันดับล่างลงมาแม้แต่น้อย แต่ด้วยอำนาจและชื่อเสียงของไป๋หนานเทียน พวกเขาทั้งหมดกลับได้รับทรัพยากรในการฝึกฝน รวมถึงอำนาจในการปกครองเมืองเทียนหยุนจนถึงทุกวันนี้ แน่นอนว่าทุกสิ่งอย่างล้วนมาจากการกระทำและการสนับสนุนของตระกูลไป๋ทั้งสิ้น!
"ข้าขอตัว" ไป๋เฉินเดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปโดยไม่สนใจคำครหาหรือสายตาของผู้ใด เขาเชื่อว่าการรำเลิกนี้ส่งผลให้แง่มุมของฉินฟงจำต้องตกต่ำลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แน่นอนว่าหากเป็นไป๋เฉินคนเก่าคงจะไม่กล้ากล่าวมาตรงๆเช่นเขาเป็นแน่
และก็เป็นไปอย่างที่คาดไว้ ฉินเหยียน ฉินเยว่ฉานและผู้อาวุโสอีกหลายคนมองตรงไปยังฉินฟงและฉินหมิงหยวนด้วยสายตาที่แปลกประหลาดเปรียบดั่งว่ากำลังมองทั้งสองเป็นสุนัขที่พยายามกัดมือที่เลี้ยงอย่างที่ไป๋เฉินกล่าวไว้อย่างแท้จริง
การแสดงออกของฉินฟงกลับกลายเป็นซีดขาวราวกับกระดาษและไร้หนทางในการโต้กลับ จากนั้นไม่นานมันก็หันศีรษะไปมองรอบๆกายด้วยแววตาที่อาฆาตพลางกล่าวอย่างปลุกเร้า "มันกล้าดูหมิ่นผู้อาวุโส! พวกท่านไปลากตัวมันกลับมารับโทษทัณฑ์บัดเดี๋ยวนี้!"


## ตอนที่ 19 : ประตูสำริดลึกลับ

"พอได้แล้ว!" ฉินเหยียนโบกมือด้วยสีหน้าแข็งกร้าว "ที่ตระกูลฉินยังคงดำรงอยู่ได้จนถึงเฉกเช่นทุกวันนี้เพราะมีตระกูลไป๋คอยช่วยเหลือ และที่ไป๋เฉินได้กล่าวมาข้างต้นนั้นเป็นความจริงทุกประการ แม้ว่าเขาจะไร้ประโยชน์แต่อย่างไรเขาก็เป็นเขยของข้า ข้าจะไม่ยอมให้เขยของข้าต้องได้รับความอยุติธรรมไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม"
"แต่ท่านผู้นำ-" ฉินฟงยังไม่วายที่จะกล่าวต่อด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว
"หุบปาก!" การแสดงออกของฉินเหยียนเริ่มที่จะคุกรุ่น เขายืนขึ้นเมียงมองไปยังชายหนุ่มทั้งสี่ก่อนจะกล่าวอย่างเด็ดขาด "ข้าจะไม่ตัดสินใจขับไล่พวกเจ้าทั้งสี่ออกจากตระกูลฉิน แต่พวกเจ้าต้องออกจากการเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉินหมิงหยวนและให้ไปทำหน้าที่ในการดูแลรักษาความสะอาดเรียบร้อยของที่พำนักทั้งหมด"
"ขอขอบคุณท่านผู้นำที่เมตตากรุณา" ชายหนุ่มทั้งสี่ร้องห่มร้องไห้อย่างยินดีพร้อมโขกศีรษะกระแทกพื้นอย่างรุนแรง
หางตาของฉินเหยียนกวาดมองไปยังฉินหมิงหยวนก่อนกล่าวอย่างครุ่นคิด "ส่วนหมิงหยวน ในเมื่อเจ้าไม่มีคุณสมบัติและความกล้าหาญในการคุ้มกันปกป้องบุตรสาวข้า เจ้าควรจะทำงานอย่างอื่นที่เกิดประโยชน์ต่อตระกูลฉินให้มากกว่านี้จะเป็นการดีกว่า"
ฉินเหยียนปราดมองไปยังกลุ่มผู้อาวุโสก่อนกล่าว "...และสุดท้ายจงจำไว้ว่าไป๋เฉินคือเขยของข้า หากมีผู้ใดพยายามที่จะรังแกเขาก็เท่ากับการรังแกบุตรชายของข้า!"
ฉินหมิงหยวนและฉินฟงได้แต่กัดฟันด้วยการแสดงออกที่อาฆาตมาดร้าย ทั้งคู่มองไปยังทิศทางที่ไป๋เฉินจากไปอย่างจงเกลียดจงชัง
"เอาล่ะ แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ส่วนเรื่องราวเกี่ยวกับนักฆ่า ข้าจะส่งให้ใครบางคนไปสอบสวนเอง" ฉินเหยียนโบกมือตระเตรียมออกจากห้องโถงใหญ่ สายตาของเขามองตรงไปยังฉินฟงด้วยระลอกคลื่นตักเตือน "ฉินฟง ข้าหวังว่าเหตุการณ์ในวันนี้จะไม่เกิดขึ้นในตระกูลฉินอีกเป็นครั้งที่สอง พวกเราต่างก็ตระหนักดีว่าพี่ไป๋ของข้าได้ช่วยเหลือและประคับประคองตระกูลฉินของพวกเรามาตลอดหลายปี หากมีผู้ใดคิดปองร้ายบุตรชายของเขาหรือคิดเฉกเช่นเดียวกับเจ้าในวันนี้...และเจ้าอาจจะมีราคาที่ต้องจ่าย"
ฉินเหยียนออกจากห้องโถงไปอย่างไม่แยแส ฉินเยว่ฉานที่กำลังจะไล่ตามไป๋เฉินไป กลับถูกหยุดยั้งไว้โดยวาจาของฉินเหยียนโดยพลัน "เยว่ฉานกลับไปห้องของเจ้าอย่าได้ไล่ตามเขาไป คืนนี้มาหาข้าที่ห้องทำงาน...ข้ามีเรื่องจะไถ่ถามเกี่ยวกับไป๋เฉิน"
ฉินเยว่ฉานทำได้เพียงก้มหน้าลง ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
.
.
.
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงพลบค่ำของวันนั้น ทางทิศใต้ที่ซึ่งเป็นที่พำนักหลังเดี่ยว ไป๋เฉินได้กลับมาสู่กระโจมทรุดโทรมหลังเก่าของเขาอีกครา ด้วยการแสดงออกทางสีหน้าที่ครุ่นคิดเกี่ยวกับการตอบสนองของผู้อาวุโสตระกูลฉินทั้งหมด
แน่นอนว่าสิ่งที่ไป๋เฉินได้กล่าวไปเมื่อยามเช้านั้นล้วนแต่มีวัตถุประสงค์แอบแฝงทั้งสิ้น
ประการที่หนึ่ง ไป๋เฉินกำลังตรวจสอบฝ่ายของตระกูลฉินด้วยตัวของเขาเองโดยการใช้คำและวาจาที่รุนแรงเพื่อปลุกเร้าตรวจสอบปฏิกิริยาของเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดรวมถึงตัวของฉินเหยียนเองก็ตาม
หากฉินเหยียนเห็นด้วยกับการขับไล่ตนออกไป นั่นหมายความว่าตระกูลฉินไม่สามารถให้เขาไว้วางใจได้อีกต่อไป
จากความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่านั้นได้พะว้าพะวงอยู่กับเรื่องของตระกูลฉินมานานแสนนานและไม่กล้ากล่าวอันใดออกไปเพราะเกรงว่าอาจจะทำลายความสัมพันธ์ของตนและฉินเยว่ฉานให้ขาดสะบั้นลง
แต่ในความคิดของตน ตระกูลฉินนั้นมิได้มีความสำคัญอันใดหากไม่มีความผูกพันธ์ของตนกับฉินเยว่ฉาน
ประการที่สอง ไป๋เฉินกำลังกดดันเพื่อให้ฉินฟงและฉินหมิงหยวนวางแผนในการกำจัดตนในขั้นตอนต่อไปในเร็ววัน
แม้นจะรู้ว่าฉินฟงและฉินหมิงหยวนเป็นผู้ปองร้าย แต่ตนกลับไร้พลังและไร้อำนาจในการจัดการ เพราะฉะนั้นหนทางเดียวที่พอจะลงโทษพวกมันทั้งสองพ่อลูกได้คือการยอมจำนนต่อหลักฐาน
แน่นอนว่าหากไม่มีหลักฐาน ก็จำเป็นต้องสร้างขึ้นมา!
ดังนั้นไป๋เฉินจึงใช้โอกาสนี้เพื่อให้ฉินฟงและฉินหมิงหยวนรู้สึกหวาดระแวงและรีบเร่งในการดำเนินการกำจัดตนออกไปไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม และการรีบเร่งนั้นจะเปิดเผยจุดอ่อนและช่องโหว่ที่พอจะเป็นหลักฐานมัดตัวของพวกมันได้
และเมื่อมีหลักฐานเพียงพอก็จะสามารถพิพากษาสองพ่อลูกนั้นได้โดยไม่รู้สึกผิดและไม่กระทบกระทั่งต่อความสัมพันธ์ระหว่างตนและตระกูลฉิน ซ้ำยังสามารถสืบหาข้อมูลและความปรารถนาที่ไป๋เฉินคนเก่าทิ้งไว้ได้
และหลักจากตรวจสอบปฏิกิริยาตอบสนองของเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมด ไป๋เฉินจึงได้กลับมาพินิจพิเคราะห์วางแผนในขั้นตอนต่อไปจนถึงบัดนี้
.
.
.
หลังจากจัดการเรื่องแผนการได้โดยสมบูรณ์ ไป๋เฉินถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย พลางกับนั่งลงหลับตาในท่วงท่านั่งสมาธิโดยมีมือทั้งสองจีบหงายบนเข่าทั้งสองข้างพร้อมทั้งพยายามดูดซับพลังปราณเพื่อบำเพ็ญฝึกฝน
แต่ผลก็ปรากฏออกมาว่าร่างกายของตนมิอาจจะดูดซับพลังงานธรรมชาติจากภายนอกเข้าไปได้ เพราะตนไม่มีรากปราณที่ใช้ในการกักเก็บพลังงานธรรมชาติ และเส้นชีพจรของตนก็มิอาจทนต่อการกัดกร่อนอย่างต่อเนื่องของพลังงานธรรมชาติได้
"เฮ้อ~ ช่างเป็นชีวิตที่รันทดเสียนี่กระไร" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะทอดถอนหายใจในขณะที่กำลังนวดขมับ "ดูเหมือนว่ามีเพียงแต่ต้องฝึกฝนกล้ามเนื้อและทำให้เส้นประสาทยืดหยุ่นสำหรับการเคลื่อนไหวเสียก่อน มิเช่นนั้นคงยากที่จะสังหารผู้ใดโดยไร้พลังปราณเช่นนี้เป็นแน่"
ในขณะที่ไป๋เฉินกำลังจะออกไปฝึกฝนกล้ามเนื้อนอกกระโจม แต่จู่ๆก็กลับหวนนึกบางอย่างขึ้นได้ ก่อนจะเอื้อมมือคว้ากระบี่สีดำคร่ำครึที่ตนได้เลือกมา
เนื่องด้วยที่ไป๋เฉินเดินทางในสายอาชีพเป็นมือสังหารมากว่าสามสิบปี ประสาทสัมผัสของเขาจึงตอบสนองต่อกลิ่นโลหะและคาวเลือดอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ
เขาสามารถบ่งบอกได้ว่ากระบี่ที่ได้หยิบขึ้นมาในครานั้นต้องผ่านการใช้งานมาเนิ่นนานจนกระทั่งมีรอยโลหิตเกรอะกรังติดอยู่บนกระบี่จนแทบจะแยกไม่ออก
หากจะกล่าวได้ว่ากระบี่เล่มนี้ได้ผ่านการเข่นฆ่ามาแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งพันชีวิต! หากจะเรียกได้ว่าเป็นกระบี่อาถรรพ์ก็ไม่ผิดเพี้ยน
"กระบี่เล่มนี้ไม่สามารถนำมาใช้งานได้จริงๆงั้นหรือ?" ไป๋เฉินหยิบยกกระบี่ขึ้นมาตรวจสอบรายละเอียดและหมุนไปหมุนมา พร้อมกับพยายามจับด้ามด้วยมือที่เกาะกุมแน่นดึงมันออกมาจากฝัก
แต่ไม่ว่าจะพยายามดึงมันออกมาอย่างไรก็ไม่มีอะไรขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยนิด...
แต่ทันใดนั้นเมื่อไป๋เฉินจับตรงด้ามของกระบี่ด้วยแรงบีบที่หนักหน่วง กลับมีเศษเสี้ยนบางๆได้ปักเข้าไปกลางข้อมือของไป๋เฉินอย่างกะทันหัน
แน่นอนว่าเสี้ยนเล็กๆมิอาจส่งผลกระทบใดๆต่อไป๋เฉินแม้แต่น้อย เขาพยายามใช้มือข้างเดียวกันนั้นพยายามดึงเสี้ยนไม้ออกมา
แต่ทว่าจู่ๆหยาดโลหิตหนึ่งหยดที่ถูกแทงโดยเสี้ยนจากฝ่ามือกลับไหลลงสู่ช่องว่างของปลอกกระบี่แทรกซึมหยดลงบนกระบี่
"ติ่ง..."
ในเสี้ยววินาทีพลันบังเกิดแสงจ้าสีแดงดั่งโลหิตส่องสว่างจากกระบี่เล่มนั้นเข้าปกคลุมรอบกาย ส่งผลให้สติสัมปชัญญะและจิตสำนักเปรียบดั่งว่ากำลังจะคล้อยหลับไป
.
.
.
เมื่อไป๋เฉินลืมตาขึ้นมาก็กลับพบว่า ฉากทัศน์รอบกายของตนได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากที่เคยเป็นห้องโล่งในกระโจมหลังเก่ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดอันไร้ซึ่งก้นบึ้งและมิอาจบ่งบอกได้ว่าทิศไหนเป็นทิศไหน
สายตาของเขากำลังสอดส่องไปรอบๆกายอย่างหวาดระแวงก่อนจะบ่นพึมพำด้วยคิ้วที่ขมวด "เกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วที่นี่ที่ไหนกัน?"
เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่เขากำลังอยู่ภายในกระโจมหลังน้อยๆอยู่ทนท่อ แต่ทว่าหลังจากแสงสีแดงดุจดั่งโลหิตจากกระบี่ฉายเข้ามา แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาฉากเบื้องหน้าก็กลับแปรเปลี่ยนไปเสียอย่างนั้น
ไป๋เฉินพยายามที่จะเร่งค้นหาทางออก แต่แล้วทั้งแปดทิศกลับไร้แสงสว่างสาดส่องปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อยนิด จนอดคิดไม่ได้ว่าเขากำลังประสบกับความฝันที่เกินจริงอยู่หรือไม่?
แต่จู่ๆสุดระยะสายตาก็สบเข้ากับบางสิ่ง เบื้องหน้าไกลๆปรากฏให้เห็นประตูสำรึดลึกลับที่มีฝุ่นเขรอะกรังบานใหญ่ ประตูบานนั้นถูกสลักไว้ด้วยลวดลายอันแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นราวกับว่าเป็นประติมากรรมของปีศาจอย่างไรอย่างนั้น
ประติมากรรมบนประตูสำริดทั้งสองปรากฏให้เห็นร่างของสิ่งมีชีวิตประเภทหนึ่งที่ซึ่งมีเขางอกเงยสองเขา ฟันของสิ่งมีชีวิตนั้นแหลมคมที่พร้อมจะเจาะทะลุได้ทุกสิ่ง เบื้องหลังของมันมีปีกสีดำคลับคล้ายกับปีกของอีกาก็มิปาน
เมื่อเห็นรูปทรงของประตูสำริดลึกลับและลวดลายทั้งหมดที่ปรากฏ ไป๋เฉินก็อดคิดไม่ได้ว่ามันช่างเปรียบดั่งประตูนรกทุกประการ!


## ตอนที่ 20 : รากปราณมารเก้าเนตร

ไป๋เฉินจึงตัดสินใจเดินเข้าใกล้ประตูอย่างสงสัยใคร่รู้
ทว่าเมื่อหยุดอยู่ตรงประตูสูงกว่าสิบฟุต ประตูสำริดสีดำพิลึกกึกกือโบราณแลดูจะมิได้ใช้งานมาเนิ่นนาน ระยะห่างระหว่างประตูสองบานนั้นถูกล่ามไว้ด้วยโซ่สีดำสมัยบรรพกาล
ไม่รู้ว่ามีสิ่งใดมาดลใจไป๋เฉินจึงตัดสินใจเดินปรี่ไปยังโซ่ขนาดยักษ์ที่กำลังคล้องไว้พลางลูบคลำ "เป็นไปได้ไหมว่าประตูบานนี้คือทางออกของสถานที่แห่งนี้?"
ด้วยความไม่รูัไป๋เฉินจึงดึงโซ่ที่มีความหนากว่า 20 เซนติเมตรที่กำลังปิดกั้นพันธนาการบานประตูออก หมายที่จะกลับออกไปจากสถานที่บ้าๆแห่งนี้ให้เร็วที่สุด
วินาทีต่อมาบานประตูถูกเปิดออกอย่างเอื่อยเฉื่อยราวกับว่ามิได้มีการเปิดประตูบานนึ้มาเนิ่นนาน
"เอี๊ยด~"
เมื่อประตูสำริดถูกแง้มออก จู่ๆกลับมีรัศมีเข่นฆ่าและจิตสังหารอันน่าสะพรึงไหลหลั่งออกจากบานประตูราวกับพายุน้ำวนเข้าถาโถมโหมกระหน่ำเข้าสู่โสตประสาท ส่งผลให้ไป๋เฉินเบิกตากว้างด้วยความหนาวสั่น
"หว่อง!"
เมื่อประตูสำริดเปิดออกได้ครึ่งหนึ่ง ฉากทัศน์ด้านในกลับกลายเป็นฉากที่มีเพียงสีแดงฉานอันรกร้างไร้ซึ่งสิ่งปลูกสร้างและสิ่งมีชีวิต กลิ่นสาบของโลหิตคละคลุ้งตลบอบอวลอยู่ภายใน ไป๋เฉินจีงรีบถอยร่นออกไปตั้งท่าเตรียมต่อสู้ด้วยความระแวดระวัง
ทันใดนั้นฉากหลังสีแดงฉานกลับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเขื่องช้า ปรากฏให้เห็นนัยน์ตาสีแดงก่ำเบิกโพลงประดุจดั่งว่าเส้นเลือดฝอยแตกกรายทั้งเก้าดวงกำลังจ้องมองมายังร่างของเขาด้วยอารมณ์ที่เริงร่า "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ในที่สุดข้าก็หลุดออกจากที่บ้าๆแห่งนี้เสียที!
เมื่อเห็นดวงตาทั้งเก้าดวงกำลังจดจ้องมายังตน ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะสะดุ้งพรวดถอยร่นฝีเท้ากลับไปโดยพลัน "จะ-เจ้าเป็นใคร? แล้วที่นี่คือไหนกัน"
ดวงตาทั้งเก้าสอดประสานจ้องมองมาพร้อมกับเสียงอันน่าขนลุก "โอ้? ช่างเป็นร่างกายที่สมบูรณ์ยิ่ง แม้นว่าจะอ่อนแอเล็กน้อย แต่การสิงสู่ดูเหมือนจะไม่มีปัญหา…"
ไป๋เฉินสัมผัสได้ถึงลางร้ายและจิตสังหารที่กำลังลุกโชนของดวงตา เขายกฝ่ามือขึ้นขนาบหน้าอกยืดขาซ้ายไปด้านหลังตระเตรียมท่าสำหรับการต่อสู้
"พยายามต่อต้านงั้นรึ!? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! นี่คือมิติของข้า ต่อให้เจ้าจะพยายามดิ้นรนอย่างไรก็มิอาจหลีกหนีจากชะตากรรมที่ถูกกำหนดไว้ได้!" ดวงตาแดงก่ำทั้งเก้าเบิกโพลงก่อนที่ตราประทับ 血 จะเปล่งออกจากรูม่านตาพุ่งตรงไปยังหน้าผากของไป๋เฉินอย่างกะทันหันโดยไม่มีการพูดจาใดๆ
"ไม่ดี!" ไป๋เฉินสาวหมัดอัดกำปั้นใส่ตราประทับนั้นอย่างเฉียบแหลม แต่ทว่าตรานั้นกลับทะลุทะลวงผ่านกำปั้นพุ่งตรงเข้าสู่วังนิวานโดยที่มิอาจปัดป้องได้!
"ฝู่!"
เมื่อตราโลหิตเข้ารู้ร่างของไป๋เฉิน นัยน์ตาสีแดงก่ำของเขาแปรเปลี่ยนเป็นหมองหม่นอย่างฉับพลัน กลางกระหม่อมเขาปรากฏอักษร 血 เฉกเช่นเดียวกันกับตราประทับเมื่อครู่ทุกประการ ร่างที่เคยยืนตรงกลับก้มหน้าลงราวกับเหม่อลอย
จู่ๆไป๋เฉินแหงนหน้าฉีกยิ้มกว้างอย่างชั่วร้ายถึงรูหู "ในที่สุดข้าก็มีร่างกายเป็นของตัวเองเสียที...ตั้งแต่หมื่นปีก่อนแล้วที่ไอ้สารเลวนั่นกล้าผนึกข้าไว้ในที่แห่งนี้!"
แต่สุ้มเสียงนั้นกลับมิใช่สุ้มเสียงของไป๋เฉินแม้แต่น้อย หากแต่เป็นเสียงอันแพบพร่าราวกับชายชราอย่างไรอย่างนั้น
"ไอ้ดวงตาเวรนี่เจ้ากำลังพยายามจะทำอะไร!?" วินาทีต่อมากลับมีเสียงหนึ่งสบถดังก้องภายในโสตประสาทและเสียงนั้นคือเสียงของไป๋เฉินตัวจริง
ไป๋เฉินที่มีดวงตาสีหม่นอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยเสียงชรา "เกิดอะไรขึ้น!? เหตุใดจิตวิญญาณของเจ้าจึงไม่สลายหายไปเล่า!?"
"สลายหายบ้าบออะไร! นี่มิใช่ร่างของเจ้าด้วยซ้ำ!"
"ไม่! เป็นไปไม่ได้! ข้าได้ดูดกลืนจิตวิญญาณของเจ้าไปแล้ว! มันควรจะหายไปตลอดกาลมิใช่หรอกหรือ!?"
"ดูดกลืน? เจ้าพยายามดูดกลืนข้างั้นรึ! มาดูกันว่าใครจะดูดกลืนใคร!"
"เจ้า! เจ้าจะทำอะไร!?"
จิตวิญญาณทั้งสองดวงกำลังโต้เถียงอย่างดุเดือด เสียงทั้งสองกำลังก่นด่ากันอย่างรุนแรงจากร่างของไป๋เฉิน เนื่องจากจิตวิญญาณของดวงตาลึกลับพยายามที่จะดูดกลืนจิตวิญญาณของไป๋เฉินเพื่อสิงสู่ร่าง และจิตวิญญาณของไป๋เฉินพยายามที่จะแย่งชิงการควบคุมกายหยาบกลับคืนมา
ทันใดนั้นนัยน์ตาสีดำหม่นหมองกลับกลายเป็นสีแดงเฉกเช่นเดิมของไป๋เฉิน เสียงอันแหบพร่ากลับกำลังส่งเสียงกรีดร้องอย่างทุกข์ทรมาน
เสียงของดวงตาทั้งเก้าดังขึ้นอย่างตกตะลึงเมื่อมันสัมผัสได้ว่าจิตวิญญาณกำลังจะสูญสลายไป "เจ้า! เจ้ามิใช่จิตวิญญาณของโลกใบนี้! เจ้าเป็นใครกัน!?-"
ไป๋เฉินมิได้สนใจคำเอ่ยใดๆ พร้อมตะโกนลั่นอย่างโกรธจัด "พยายามที่จะกลืนกินร่างของข้างั้นหรือ!? แต่โทษทีไอ้น้อง! ในเมื่อเจ้าดูดกลืนข้าได้ ข้าเองก็สามารถดูดกลืนเจ้าเข้าไปได้เช่นกัน!"
"ไป๋เฉินกัดฟันราวกับกำลังดูดซับบางสิ่งเข้าไปไหลเวียนสู่จุดกึ่งกลางใต้ท้องน้อยราวกับปลาวาฬดูดกลืนมหาสมุทร
"ไปคุยกับรากมะม่วง!!!"
.
.
.
ในวินาทีต่อมาไป๋เฉินก็หลุดพ้นจากภวังค์สะดุ้งเฮือกด้วยสีหน้าที่ซีดขาวราวกับผ้าปูที่นอน เขากำลังใช้สองมือค้ำยันพื้นที่กำลังนั่งด้วยเหงื่อที่แตกพลั่ก ก่อนจะประมวลผลในสิ่งที่เห็น "เมื่อครู่นี้ข้าฝันไปหรอกหรือ?"
เขากลอกตามองไปรอบๆกายอย่างตื่นตัวและเห็นว่าเขาได้กลับมาอยู่ภายในของห้องตนเช่นเดิมแล้ว
ริมฝีปากที่สั่นเครือก็อดไม่ได้ที่จะสาปแช่ง "ดวงตาเวรนั่นคืออะไรกันแน่?"
แต่ทันใดนั้นไป๋เฉินที่กำลังขนลุกขนชันพลันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งในร่างที่แตกต่างออกไป ราวกับว่ามีบางอย่างกำลังถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างช้าๆ
ไป๋เฉินที่สังเกตเห็นความผิดปกติจึงได้ตรวจสอบร่างกายลูบคลำไปทั่วทุกส่วน
และเขากลับต้องพบว่าภายในจุดใต้ท้องน้อยปรากฏรัศมีสีแดงโลหิตเป็นทรงกลมที่กำลังหมุนเวียนทวนเข็มนาฬิกาประดุจดั่งว่าแสงสีแดงนั้นกำลังดูดซับมวลพลังงานธรรมชาติรอบกายอย่างละโมบโลภมาก
"นี่มันรากปราณ! เป็นไปได้อย่างไร!?" เสียงตะโกนอย่างตะลึงพรึงเพริดของไป๋เฉินดังขึ้นอย่างไม่เชื่อ ในความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่าก็มีอธิบายไว้ว่ารูปลักษณ์ของรากปราณนั้นตรงกันกับแสงสีแดงที่กำลังส่องสว่างอยู่ทุกประการ
จนมาตระหนักได้ว่าแสงสีแดงจากใต้จุดท้องน้อยช่างเหมือนกันกับสีของนัยน์ตาทั้งเก้าดวงนั้นทุกประการ!
ไป๋เฉินไม่รอช้าเขานั่งหลับตาเข้าสู่สภาวะฌาณโดยพลันราวกับว่าเป็นการตอบสนองโดยอัตโนมัติ และปล่อยให้พลังงานธรรมชาติไหลวนเวียนรอบกายเข้าสู่แสงสีแดงเฉื่อยชาโดยไม่ต่อต้าน
พลางคิดทบทวนความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่าเกี่ยวกับการบำเพ็ญปราณทั้งหมดและจัดวางท่วงท่าในอิริยาบถในลักษณะเดียวกัน เขาไขว้ขามือทั้งสองจีบหงายเข้าสู่สมาธิ
จากนั้นคลื่นกระแสพายุพลังงานสีขาวกำลังวนเวียนเหนือศีรษะ ก่อนที่ตันเถึยนจะดูดกลืนพลังงานสีขาวทั้งหมดนั้นไปจนสิ้นเปรียบดั่งหลุมดำอันไม่มีที่สิ้นสุดด้วยเสียง "ครื้น~"
ทันใดนั้นแสงสีแดงใต้จุดท้องน้อยส่องสว่างระยิบระยับเจิดจ้าราวกับว่าตันเถียนกำลังหมุนเวียนพลังงานทวนเข็มนาฬิกาด้วยความเร็วเร่งรุดยิ่งกว่าเก่า ก่อนที่จะสัมผัสได้ว่าเส้นชีพจรทั้งสิบสามภายในร่างนั้นเห็นเป็นภาพของท่อหล่อเลี้ยงสีแดงไหลเวียนไปทั่วทุกส่วนอวัยวะที่กำลังปวดบูมขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
จนเขาจำต้องกัดฟันจนแทบจะแตกละเอียดจากความเจ็บปวดแสนเข็ญ
ทันใดนั้นกระแสพลังงานสีขาวหมุนเวียนถูกดูดกลืนจนสิ้นเข้าสู่แสงสีแดง ก่อนที่ระลอกคลื่นระเบิดดังขึ้นเก้าครั้งอย่างฉับพลัน
"บู้ม!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 1!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 2!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 3!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 4!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 5!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 6!
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 7!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 8!"
"ก่อกำเนิดปราณขั้นที่ 9!"
วินาทีต่อมาพายุหมุนในแสงสีแดงใต้ท้องน้อยก็หยุดลงด้วยแรงเหวี่ยงที่ทุเลาลงก่อนที่มันจะหยุดขยับไปโดยปริยาย
ไป๋เฉินลืมตาขึ้นมาด้วยแสงสีเลือดส่องประกายในรูม่านตา บนหน้าผากของเขาปรากฏอักษร 血 ชั่ววูบก่อนจะหายลับตาไป
ไป๋เฉินยืนขึ้นอย่างตกตะลึงพร้อมตระหนักได้ถึงบางสิ่งที่ผิดแผกไป
"ไฉนร่างกายของข้าจึงได้เบาหวิวราวกับลอยได้เช่นนี้ "ไป๋เฉินบ่นพึมพำในขณะเคลื่อนไหวออกกำปั้นไปรอบๆอย่างตื่นเต้น
"ฝู้!" ปลายกำปั้นของเขามีกระแสลมปราณไหลผ่านจนสามารถใช้เปิดประตูที่ปิดอยู่ได้ในระยะไกล
[ เอาจริงดิ๊!? ]
[ นี่มัน...ข้าสามารถบำเพ็ญปราณได้แล้ว! ]
"นี่คือความแข็งแกร่งของจอมยุทธ์ในนิยายที่ข้าเคยอ่านอยู่เสมอๆงั้นรึ" เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นเขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาอย่างไม่เชื่อ
เขาพยายามออกกำปั้นและพลิกร่างออกท่วงท่าการต่อสู้ในชีวิตที่แล้วอย่างคล่องแคล่วด้วยอารมณ์สนุกสนาน ซ้ำยังตีลังกากลับหลังกลางอากาศก็สามารถทำได้อย่างง่ายดาย
ร่างกายของเขาเบาหวิวยิ่งกว่านุ่นเสียอีก
หลังจากออกกระบวนท่าไปเกือบร้อยครั้ง ไป๋เฉินปาดเหงื่อที่กำลังไหลซิกๆด้วยสีหน้าที่ตื่นตาตื่นใจ "หลังจากนี้ข้าก็สามารถที่จะทำตามใจได้แล้วมิใช่หรอกหรือ?"
"หากเป็นเช่นนั้นลำดับแรกข้าต้องทำ..." ไป๋เฉินตั้งปณิธานในขณะรูม่านตาฉายแสงแห่งความโหดเหี้ยมอำมหิต!
" ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่!" ด้วยเสียงหัวร่ออันน่าขนลุก ร่างของไป๋เฉินพลันหายลับตาไปจากห้องโทรมๆอย่างไร้ร่องรอย
สิ่งที่อยากเขียน :
ไป๋เฉินที่มีดวงตาสีหม่นอดไม่ได้ที่จะอุทาน "เกิดอะไรขึ้น!? เหตุใดจิตวิญญาณของเจ้าจึงไม่สลายหายไปเล่า!?"
"สลายหายไปพ่อมึงดิไอ้สัตว์! นี่ไม่ใช่ร่างกายของมึงเสียหน่อย! ไอ้เด็กเหี้ย!"
"ไม่! เป็นไปไม่ได้! ข้าได้ดูดกลินจิตวิญญาณของเจ้าไปแล้ว! มันควรจะหายไปตลอดกาลมิใช่หรอกหรือ!?"
"ดูดกลืน? เจ้าพยายามที่จะดูดกลืนข้างั้นรึ!? ไอ้แม่ย้อย! มาดูกันว่าไผสิดูดกลืนไผ!"
"เจ้า! เจ้าจะทำอะไร!?"


## ตอนที่ 21 : เป้าหมายของสองพ่อลูก

ที่พำนักอันงดงามที่มีไม้อัดเป็นส่วนประกอบหลักทางทิศใต้ของตระกูลฉิน สายลมโอนอ่อนพัดผ่านพาหิมะโปรยปรายไปทั่งทุกหนแห่งรอบๆอาณาบริเวณ
ลึกเข้าไปในอาคารภายในห้องเล็กๆสี่เหลี่ยม เผยให้เห็นร่างของฉินฟงที่กำลังดึงผ้าขาวยาวพันบาดแผลรอบไหปราร้าของฉินหมิงหยวนด้วยสีหน้ามืดมน "หยวนเอ๋อร์ เจ้าบอกกล่าวรายละเอียดทั้งหมดมา ข้าต้องการรับรู้ว่าเหตุใดในวันนี้มันจึงมิได้ตกตายไปแม้นจะเจอะเจอนักฆ่าถึงสี่คน"
"ข้าเองก็มิอาจบอกได้ว่าไป๋เฉินนั้นถูกช่วยชีวิตโดยผู้ใด แต่หากจะให้คาดเดา..." ฉินหมิงหยวนกำลังกัดฟันต่อการรักษาบาดแผลพลางกล่าวบอกเล่าสถานการณ์ทั้งหมดในครานั้นให้แก่ฉินฟงได้ฟังอย่างละเอียด
เมื่อได้ฟังรายละเอียดจนจบแม้แต่ฉินฟงก็ยังคงต้องขมวดคิ้วเข้าหากัน "ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องราวของนักฆ่าที่มีฝีมือเก่งกาจเช่นนั้นในเมืองเทียนหยุนมาก่อน แต่แล้วเขามีเหตุอันใดที่ต้องข่วยไป๋เฉินไว้กัน?"
[ เป็นไปได้ไหมว่ามีตัวแปรปรากฏขี้น ]
[ ดูเหมือนข้าจะต้องระมัดระวังมากกว่านี้ ]
"หยวนเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจหรือว่าไป๋เฉินจดจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ในครานั้นมิได้" หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งมันจึงเอ่ยถามต่อ
ฉินหมิงหยวนกัดฟันอย่างคร่ำครวญ "แค่ตอนนี้เท่านั้น แต่ในอนาคตข้ามิอาจทราบได้ว่าความทรงจำของมันจะหวนกลับมาหรือไม่"
มือของมันจับทาบอกที่ร่องรอยแผลทางยาวพลางกล่าวต่อด้วยการกัดฟัน "ไอ้สารเลวนั่นเกือบจะทำให้ข้าตกตายไปเสียแล้ว ไม่คาดคิดว่าแม้จะไร้พลังปราณแต่วิทยายุทธ์และทักษะของมันจะสามารถครอบงำข้าที่ซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญปราณปฐพีได้"
บาดแผลกระบี่ที่ปรากฏอยู่บนอกของฉินหมิงหยวนนี้ เกิดขึ้นจากฝีมือของไป๋เฉินคนเก่าในยามที่กำลังจะตกลงสู่ก้นหุเหวในครานั้น เมื่อมองร่องรอยบาดแผลทางยาวจะเห็นได้ชัดว่าหากไป๋เฉินมีพลังปราณแม้เพียงเล็กน้อย รอยกระบี่อาจจะสามารถตัดผ่านขั้วหัวใจได้อย่างง่าย
แต่กลับโชคร้ายที่ทำได้เพียงสร้างบาดแผลสาหัสให้แก่มันแต่มิอาจคร่าชีวิตมันไปได้
ฉินฟงพยักหน้าพลางเทน้ำอมฤตลงบนแผลของฉินหมิงหยวนอย่างระมัดระวัง "นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเราต้องรีบกำจัดมันก่อนที่มันจะจำบางสิ่งได้ ข้าเชื่อว่าหากไป๋เฉินได้ความทรงจำกลับคืนมา ต่อให้เป็นท่านผู้นำ เขาจะไม่มีวันไว้ชีวิตพวกเราสองพ่อลูกเป็นแน่"
ฉินหมิงหยวนกัดฟันคร่ำครวญเมื่อน้ำอมฤตถูกชโลมไปที่บาดแผล มันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด "หากมันตกตายไปเสียครานั้น ข้าก็จักได้ครอบครองตำแหน่งผู้นำตระกูลฉินคนต่อไปเสียแล้วเชียว"
เนื่องจากตระกูลฉินนั้นไร้ผู้สืบทอดที่เป็นบุรุษ และแน่นอนว่าฉินเยว่ฉานคงจะไม่ต้องการตำแหน่งผู้นำเป็นแน่ และก่อนหน้าพวกมันยังได้ยินจากฉินเหยียนอีกว่าหลังจากไป๋เฉินอายุครบ 18 ปีเขาจะยกตระกูลฉินให้ไป๋เฉินได้รับช่วงต่อ
และแผนการของฉินหมิงหยวนคือทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะกำจัดไป๋เฉินและสวมรอยผู้นำคนต่อไปแทน
แต่หากไป๋เฉินยังคงมีชีวิตลอยหน้าลอยตาอยู่ก็ไร้หนทางที่มันจะได้รับตำแหน่งผู้สืบทอดคนต่อไป
เป้าหมายคือการครอบงำและยึดครองอำนาจของตระกูลฉินต่อจากฉินเหยียน แน่นอนว่าการจะทำลายฉินเหยียนนั้นคงจะไม่มีวันเป็นไปได้ แต่หากสังหารไป๋เฉินไปและไร้ซึ่งผู้สืบทอดที่เป็นบุรุษ มีโอกาสเก้าในสิบส่วนที่ฉินหมิงหยวนจะได้รับสืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูลคนต่อไปแทน
เมื่อเสร็จสิ้นการรักษาฉินหมิงหยวนสวมอาภรณ์สีฟ้ากลับตามเดิมอย่างเบามือ "ท่านพ่อ หลังจากนี้พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อดี? หากไป๋เฉินเก็บตัวเงียบและมิได้ออกนอกอาณาเขตตระกูลไป คงยากที่จะลงมือกับมันในครั้งต่อไป"
แต่ฉินฟงส่ายศีรษะอย่างไม่เห็นด้วย "หากไม่มีเหตุผลให้แก่มันก็เพียงแค่สร้างเหตุผลขึ้นมา..."
"ท่านหมายความว่า?" ฉินหมิงหยวนตั้งตารอด้วยสีหน้าฉงน
แสงเย็นยะเยือกวาบผ่านรูม่านตาของฉินฟงในขณะที่มุมปากขดรอยยิ้มชั่วร้าย "หลังจากนี้ข้าจะปล่อยข่าวลือว่ามีแพทย์จากแผ่นดินใหญ่มาปรากฏตัวในเมืองเทียนหยุน และข้าจะใช้ข่าวลือเพื่อล่อให้ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานนำพาไป๋เฉินออกจากตระกูลฉินอีกครา...ข้าเชื่อว่าในครานี้มันจำต้องออกไปเป็นแน่ เนื่องจากนั่นคือความหวังสุดท้ายของไป๋เฉิน"
"แผนการหยิบยื่นความหวังและจบลงด้วยความสิ้นหวัง จะไม่ดีกว่าหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
แม้นว่าแผนการของฉินฟงอาจจะมีโอกาสประสบความสำเร็จ แต่โชคไม่ดีที่ไป๋เฉินได้รับรากปราณมารเก้าเนตรมาทดแทนเสียแล้ว
นัยน์ตาฉินหมิงหยวนส่องประกายระยิบระยับ ก่อนที่มันจะกล่าวอย่างเห็นดีเห็นงาม "หากเป็นเช่นนั้นพวกเราก็สามารถที่จะสังหารมันได้ แต่จำเป็นต้องแยกฉินเยว่ฉานและไป๋เฉินออกจากกัน...และนั่นจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากไม่น้อย"
"ไม่ต้องกังวล ข้าตัดสินใจจะใช้ไพ่ใบสุดท้ายของข้า" ฉินฟงสะบัดข้อมือก่อนที่พู่กันและม้วนกระดาษจะปรากฏขึ้น พร้อมกับวาดร่ายเขียนอักษรคำสั่งบางอย่างเข้าไป
"เป็นไปได้ไหมว่าท่านต้องการที่จะใช้สมาพันธ์นักฆ่า?" ฉินหมิงหยวนมองดูอักษรในม้วนกระดาษและเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ
ฉินฟงยังคงตวัดเขียนข้อความพลางกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มลึกลับ "ถูกต้อง คนพวกนั้นเป็นมือสังหารที่ข้าหมายจะเปิดเผยในยามที่เจ้าได้รับตำแหน่งผู้นำคนต่อไป และกลุ่มมือสังหารพวกนี้มีไว้สำหรับเข่นฆ่าผู้ที่เห็นต่างจากเจ้า!"
การแสดงออกทางสีหน้าของฉินหมิงหยวนแลดูวิตกชอบกล "ท่านแน่ใจงั้นหรือว่าจะเปิดเผยในยามนี้?...ข้าเกรงว่าการกระทำของท่านอาจจะเป็นที่สงสัยต่อท่านผู้นำก็เป็นได้...และอีกอย่างหากมือสังหารพวกนั้นถูกจับได้ พวกเราจะไม่ถูกเล็งเป้าและลงโทษทัณฑ์จากตระกูลฉินทั้งหมดหรอกหรือ?"
"ไม่จำเป็นต้องกังวล "ฉินฟงยืนขึ้นด้วยท่วงท่าที่เรียบเฉยและตรงไปยังกรงที่มีนกพิราบเกาะอยู่ "ภารกิจในครานี้จะออกคำสั่งเพียงแค่ครั้งเดียวเพื่อป้องกันการสืบสาวราวเรื่องมาถึงพวกเรา หลังจากนั้นข้าจะยกเลิกการครอบครองสมาพันธ์นักฆ่าและปล่อยให้ตำแหน่งผู้นำว่างไปสักระยะหนึ่งจากการคัดเลือกในหมู่นักฆ่าทั้งหมดและให้สมาพันธ์ยังคงรับภารกิจในการลอบสังหารต่อไปโดยไม่มีกำหนด และหลังจากที่ไป๋เฉินตกตายไปข้าจะนำกองกำลังนั้นกลับมาใช้งานอีกครา"
ฉินฟงเปิดกรงนกพิราบพร้อมทั้งเขารวบม้วนกระดาษเป็นวงกลมเล็กๆก่อนจะสอดไปที่แท่งเหล็กที่เหน็บไว้กับขาของนกพิราบ หากไม่สังเกตดูดีๆจะไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าสิ่งนี้ถูกใช้งานในการส่งข้อความสำหรับองค์กรลับหรือข้อความลับที่ไม่อยากให้มีผู้ใดพบเห็น
หลังจากนั้นมันปล่อยให้นกพิราบบินหายไปยังทิศตะวันออกของเมืองเทียนหยุนที่ซึ่งมิอาจมีผู้ใดรู้ได้ว่านกพิราบตัวนั้นกำลังจะไปหยุดลง ณ ที่ใด
ฉินหมิงหยวนยืนขึ้นเหม่อมองไปนอกหน้าต่างก่อนที่มันจะเผยรอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปาก "ไป๋เฉิน เคราะห์ร้ายของเจ้ามาถึงแล้ว ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่!"
ไม่นานนักฉินฟงเดินออกจากห้องของฉินหมิงหยวนไปก่อนที่เขาจะเหลือบมองกลับมา "ในระหว่างนี้เจ้าห้ามออกจากตระกูลฉินไปเป็นเป็นอันขาด หากเจ้าต้องการสิ่งใดให้ส่งพ่อบ้านออกไปจัดการตามที่เห็นชอบ"
"ข้าเข้าใจ" ฉินหมิงหยวนประสานมือให้แก่ฉินฟงที่เพิ่งออกจากห้องไปพลางเดินไปที่ริมหน้าต่างและปิดม่านลง
.
.
.
โดยหารู้ไม่ว่าด้านบนที่ซึ่งเป็นเหลี่ยมหลังคา มีเงาสีดำที่มีนัยน์ตาสีแดงหลบซ่อนใต้เงาแสงจันทร์และกำลังลูบคางด้วยสีหน้าที่เข้าใจด้วยเสียงพึมพำแผ่วเบา "ที่แท้พวกมันมีแผนการที่จะครอบงำตระกูลฉินและเหตุผลที่มันต้องการจะสังหารข้าก็เพื่อสิ่งนี้เช่นกัน…"
"เฮ่อ~ ความทะเยอะทะยานในอำนาจไม่เข้าใครออกใครเลยจริงๆ แม้แต่ในโลกปัจจุบันหรือทวีปนี้ต่างก็เป็นเหมือนๆกันทั้งหมด..."
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างนี้คือไป๋เฉินที่เพิ่งจะมาถึงในยามที่สองพ่อลูกกำลังอธิบายถึงแผนการตั้งแต่แรกเริ่ม
ด้วยทักษะนักฆ่าของเขา ต่อให้เขาจะเดินบนเศษกิ่งไม้หักหรือเศษใบไม้แห้งที่ร่วงโรยก็มิอาจจะมีเสียงเล็ดลอยออกจากการย่ำฝีเท้าแม้แต่น้อย
ไป๋เฉินมองทอดสายตาสีโลหิตไปยังนกพิราบที่บินไปในระยะไกลแต่ยังอยู่ในระยะสายตาอย่างเลือนราง "สมาพันธ์นักฆ่างั้นหรือ? ช่างเป็นพายชิ้นใหญ่ที่ตกลงมาจากท้องฟ้าอย่างแท้จริง"
ด้วยเสียง "ฟิ้ว!" ร่างสีดำของไป๋เฉินหายลายลับไปในทิศทางของนกพิราบตัวนั้นโดยไร้เสียงและไร้รูปรอย
.
.
.
อาคารอีกหนึ่งหลังที่ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางของตระกูลฉิน ภายในนั้นเผยให้เห็นร่างของฉินเหยียนที่กำลังนั่งชงชาด้วยสีหน้าเงียบสงบ ตรงข้ามมีร่างของสตรีในอาภรณ์สีฟ้ากำลังกล่าวถาม "ท่านพ่อ ท่านมีเรื่องอันใดงั้นหรือ?"
"เมื่อยามเช้าของวันนี้เจ้าบอกว่ามีใครบางคนช่วยเหลือพวกเจ้าไว้งั้นหรือ?" ฉินเหยียนเอ่ยถามแก่ฉินเยว่ฉานอย่างตะหงิดใจ
ฉินเยว่ฉานพยักหน้าและเอ่ยวาจากล่าวตอบ "ถูกต้อง ท่านผู้นั้นได้ช่วยไป๋เฉินเอาไว้จากการลอบสังหารของนักฆ่า แต่ข้ากลับมิอาจมองเห็นโครงร่างหรือแม้แต่เงาด้วยซ้ำ"
"อืม..." ฉินเหยียนลูบเคราในขณะที่สายตาเผยร่องรอยครุ่นคิด "เช่นนั้นก็หมายความว่าบุคคลที่มาช่วยเหลือไป๋เฉินในยามนั้นต้องเป็นผู้บำเพ็ญปราณในระดับปราณสวรรค์ใช่หรือไม่?"
"ท่านพ่อ ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก เพราะเมื่อยามนั้นมีการโจมตีสวนกลับไปแค่ครั้งเดียว แต่ทว่าเส้นทางและการเคลื่อนไหวตอบโต้นั้นช่างงดงามเพริดพริ้ง ข้าสามารถบอกได้ว่าหากคนผู้นั้นเป็นนักฆ่า เขาจะต้องเป็นราชันย์ในหมู่ราชาของนักฆ่าเป็นแน่?" ฉินเยว่ฉานคาดเดาจากข้อมูลและเหตุการณ์ที่นางเพิ่งจะประสบมา
ฉินเหยียนอุทานด้วยแววตาประหลาดใจ "โอ้? เจ้ามีเหตุผลใดๆมารองรับเหตุผลของเจ้าหรือไม่?"
ฉินเยว่ฉานพยักหน้าพลางกล่าวอธิบายโดยละเอียด "นั่นเป็นเพราะวิถีการโคจรและการเบี่ยงเบนของมีดสั้นนั้นสามารถติดตามเป้าหมายศัตรูไปได้แม้นว่าระยะห่างและความกว้างห่างกันถึงห้าเซนติเมตร นั่นหมายความว่านักฆ่าที่มาช่วยพวกเราต้องเป็นบุคคลที่เข้าใจจิตวิทยาและการตอบสนองของบุคคลเป็นอย่างดี มิเช่นนั้นเขาผู้นั้นคงจะไม่ปลดปล่อยเส้นทางโคจรที่ไม่ตรงเข้าหาเป้าหมายเป็นแน่"
ฉินเหยียนอดไม่ได้จะหลั่งเหงื่อเย็นๆ
เบี่ยงเบนวิถีโคจรของมีดสั้นกลับไปโดยที่มิได้เล็งไปยังตัวของเป้าหมายตั้งแต่แรก หากแต่กำหนดเป้าหมายไปยังพื้นที่โล่งที่ซึ่งคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าว่านักฆ่าชราผู้นั้นจะต้องหลบหลีกเบี่ยงเบนไปในทิศทางนั้นที่ถูกที่ควร ราวกับว่านักฆ่าผู้นั้นสามารถอ่านการเคลื่อนไหวล่วงหน้าได้เลยมิใช่หรือ?
ไม่ผิดเลยหากจะกล่าวว่าบุคคลนั้นคือราชันย์ในหมู่ราชาของนักฆ่าทั้งปวง!


## ตอนที่ 22 : สมาพันธ์นักฆ่า

~ สถานที่ใดที่หนึ่งภายในเมืองเทียนหยุน ~
อาณาบริเวณเป็นตึกราบ้านช่องที่ส่องสุมอยู่ภายในส่วนลึกของอาคารสูงตระหง่าน แม้แต่แสงจันทร๋ก็มิอาจทอดสาดส่องให้เห็นได้อย่างเด่นชัด
ไป๋เฉินปรากฏตัวขึ้นเหนือจั่วอาคารหลังนั้นอย่างเงียบเชียบ ในมือของเขาคือร่างของนกพิราบส่งสาส์นตัวนั้นที่ซึ่งเขียนโดยฉินฟง
เนื่องจากความทรงจำที่ผสานเข้าด้วยกันจึงทำให้สามารถใช้ทุกกระบวนท่าหรือทุกการเคลื่อนไหวได้อย่างแนบเนียน ผนวกเข้ากับทักษะการเคลื่อนไหวจากชาติที่แล้ว เขาจึงสามารถประยุกต์การใช้งานปราณเข้ากับท่วงท่าได้อย่างลงตัว
ไป๋เฉินมิได้ตัดสินใจสังหารนกพิราบที่อยู่ในมือ หากแต่นำข้อความออกมาแล้วค่อยส่งมันกลับไปในภายหลังเพื่อมิให้เกิดความสงสัยจากฉินฟง
ไป๋เฉินตัดสินใจเปิดอ่านม้วนกระดาษ ซึ่งด้านในมีใจความอยู่ว่า : อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ ข้าจะให้พวกเจ้าติดตามการเคลื่อนไหวของไป๋เฉินและพยายามลอบสังหารมันด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ข้าต้องการงานที่ปราณีตละเอียดอ่อนและไร้ร่องรอย หลังจากนั้นข้าจะให้หลวนซิงเป็นหัวหน้าสมาพันธ์แทนที่ข้าไปสักระยะ เมื่อเรื่องราวเริ่มคลี่คลายข้าจะกลับมาอีกครั้ง ในระหว่างนี้ห้ามมิให้มีผู้ใดติดต่อกลับมา ส่วนเงินรางวัลพรุ่งนี้ข้าจะส่งใครบางคนไปส่งมอบให้แก่พวกเจ้าถึงที่
และมีอักษรลับปิดท้ายที่บ่งบอกว่ามันคือข้อความที่ส่งจากฉินฟงแต่เพียงผู้เดียว
ไป๋เฉินยังคงนั่งทำความเข้าใจเกี่ยวกับเนื้อหาภายในม้วนกระดาษ เนื่องจากสมาพันธ์นักฆ่านี้ถูกครอบครองโดยฉินฟง แน่นอนว่ารายละเอียดในภารกิจคือการลอบสังหารตนและฉินฟงจะเผยแพร่ข่าวลือปลอมเกี่ยวกับแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ปรากฏตัวขึ้นในเมืองเทียนหยุน
ทันใดนั้นไป๋เฉินตระหนักได้ถึงบางสิ่ง "การที่จะสร้างสมาพันธ์นักฆ่าขึ้นได้ต้องใช้ระยะเวลาหลายสิบปีจนกว่าจะเป็นรูปเป็นร่างถึงเพียงนี้ ดูเหมือนว่าฉินฟงจะวางหมากและแผนการนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว"
ไป๋เฉินใช้เวลาครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ก่อนที่แสงสีเลือดในแววตาส่องประกายด้วยความรู้แจ้ง เขายกข้อมือขึ้นมาพลางหมุนเวียนพลังปราณจากตันเถียนเพื่อนำมาใช้งานเป็นครั้งแรก!
โดยปกติแล้วรากปราณจะเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิดของแต่ละบุคคล แต่ตรรกะนี้ใช้ไม่ได้กับรากปราณมารเก้าเนตรที่ไป๋เฉินครอบครอง
นั่นเป็นเพราะรากปราณมารเก้าเนตรถือกำเนิดโดยสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักและอาศัยการสิงสู่เพื่อยึดครองร่างของบุคคลสับเปลี่ยนไปเป็นระยะๆ แน่นอนว่าภายในรากปราณมารเก้าเนตรมีข้อมูลความทรงจำเดิมของนัยน์ตาทั้งเก้าติดค้างมาด้วย ไป๋เฉินจึงสามารถเข้าใจวิธีการบำเพ็ญปราณและความสามารถพิเศษของรากปราณมารเก้าเนตรได้พอสมควร
การดูดกลืนจิตวิญญาณนัยน์ตาทั้งเก้าดวงนั้นไม่ต่างจากการดูดกลืนความทรงจำเศษเสี้ยวหนึ่ง ฉะนั้นไป๋เฉินจึงได้ตระหนักว่าความสามารถพิเศษของรากปราณมารเก้าเนตรนั้นคือการควบคุมโลหิต!
เคล็ดวิชาตราประทับโลหิตคือเคล็ดวิชาสำหรับการบำเพ็ญปราณของรากปราณมารเก้าเนตร!
ไป๋เฉินตัดสินใจกัดปลายนิ้วชี้เบาๆเพื่อให้โลหิตไหลเป็นเส้น พลันใช้นิ้วชี้วาดลงไปยังม้วนกระดาษด้วยรอยยิ้มคลุมเครือ
.
.
.
ภายในอาคารหลังต่ำมืดมืดไร้แสงจันทร์สาดส่อง ด้านในเผยให้เห็นห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆและตะเกียงแขวนอยู่รายล้อม
ร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งในอาภรณ์สีดำทมึนนั่งอยู่หัวมุมของโต๊ะ โดยมีบุรุษอีกเจ็ดร่างและสตรีอีกหนึ่งนางนั่งขนาบข้างกันและกัน
สถานที่แห่งนี้คือสมาพันธ์นักฆ่าตาเหยี่ยวที่อยู่ภายใต้คำสั่งการของฉินฟงทั้งสิ้น
ชายที่นั่งอยู่หัวมุมนามว่าหลวนซิงเคาะโต๊ะเบาๆก่อนจะกล่าวถามแบบสุ่ม "มีข่าวสารใดๆจากฉินฟงบ้างหรือไม่?"
หลวนซิงผู้นี้คือผู้นำที่มีตำแหน่งและอำนาจในการสั่งการนักฆ่าทุกคนที่อยู่ภายใต้สมาพันธ์แห่งนี้
สตรีที่มีผมเผ้าเป็นสีเงินส่องประกายและมีรูปร่างเพรียวบางในอาภรณ์สีดำทมึน นางเอ่ยตอบพลางส่ายศีรษะ "ยังไม่มีการติดต่อใดๆมาจากท่านฉินฟง...ดูเหมือนว่าท่านกำลังระมัดระวังต่อฉินเหยียนอยู่เป็นแน่"
สตรีผู้นี้คือนักฆ่าหมายเลขสองรองจากหลวนซิงมีนามว่าหลิวอี้หลิว
หลวนซิงทอดถอนหายใจยาว "ช่วงนี้พวกเราแทบจะไม่ได้รับภารกิจลอบสังหารแม้แต่ภารกิจเดียว…ความนิยมของพวกเราลดน้อยลงหรือเป็นเพราะฝีมือไม่ถึงขั้นกันแน่"
"เอี๊ยด..."
ทันใดนั้นในขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกัน ประตูไม้บานนั้นกลับแง้มออกอย่างเชื่องช้าเผยให้เห็นร่างในอาภรณ์สีดำปกคลุมใบหน้าที่มีแสงจากนัยน์ตาสีแดงส่องประกายกับตะเกียงไฟรอบๆห้อง
"นั่นใคร!?" ทุกผู้คนต่างลุกขึ้นพรวดพร้อมเพรียงด้วยความระมัดระวัง
ทว่าร่างสีดำที่เพิ่งจะเปิดประตูได้ย่างกรายเข้าไปในห้องมืดมิดด้วยท่วงท่าที่สงบ ฝีเท้าแต่ละก้าวช่างหนักอึ้งและให้ความรู้สึกที่หายใจไม่ทั่วท้อง
ทุกสายตาที่กำลังจดจ่อกับร่างนั้น ราวกับว่าพวกเขาได้เห็นการมาเยือนของจักรพรรดิมารที่มีรังสีอำมหิตรายล้อมไปทั่วทุกทิศทาง!
แม้แต่กลุ่มคนที่เรียงรายรอบโต๊ะที่กำลังจะจู่โจมก็กลับมิอาจขยับเขยื้อนเพื่อหยิบอาวุธได้
นั่นเป็นเพราะสัญชาตญาณนักฆ่าได้บ่งบอกว่า หากพวกเขาพลั้งมือหยิบอาวุธหรือจู่โจมชายผู้ที่มาถึงนี้ โอกาสที่พวกเขาจะรอดชีวิตออกไปได้นั้นเท่ากับศูนย์!
พวกเขาทำได้เพียงแค่เมียงมองร่างนั้นเดินเข้ามาชิดใกล้โดยที่มิอาจจะเคลื่อนไหวใดๆได้แม้แต่มิลเดียว
นี่คือการข่มขู่ถึงขีดสุด!
เสียงฝีเท้าของร่างสีดำหยุดลงเบื้องหน้าโต๊ะกลมของพวกเขาอย่างไร้ความหวาดหวั่นพลันทอดสายตาไปทั่วทั้งห้อง "ผู้ใดคือหลวนซิง?"
"ข้าคือหลวนซิง ไม่ทราบว่าผู้อาวุโสท่านนี้มีสิ่งใดให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่?" หลวนซิงลุกขึ้นประสานข้อมือเอ่ยตอบอย่างสุภาพ
ร่างสีดำสะบัดข้อมือวางม้วนกระดาษใกล้เคียงกันก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "อ่านมัน"
หลวนซิงรับม้วนกระดาษขึ้นมาก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ มันรู้อยู่แล้วว่าม้วนกระดาษนี้คือคำสั่งการโดยตรงจากฉินฟง ดังนั้นมันจึงไม่สงสัยและอ่านออกเสียงดังฟังชัด
"อีกไม่กี่วันต่อจากนี้ ข้าจะให้พวกเจ้าติดตามการเคลื่อนไหวของไป๋เฉินและพยายามลอบสังหารมันด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ข้าต้องการงานที่ปราณีตละเอียดอ่อนและไร้ร่องรอย หลังจากนั้นข้าจะให้ผู้ถือครองม้วนกระดาษเป็นหัวหน้าสมาพันธ์แทนที่ข้าไปสักระยะ เมื่อเรื่องราวเริ่มคลี่คลายข้าจะกลับมาอีกครั้ง ในระหว่างนี้ห้ามมิให้มีผู้ใดติดต่อกลับมา ส่วนเงินรางวัลพรุ่งนี้ข้าจะส่งใครบางคนไปส่งมอบให้แก่เจ้าถึงที่"
เมื่อหลวนซิงได้อ่านออกเสียงจนจบ ทุกผู้คนภายในห้องเหลือบมองร่างสีดำที่เพิ่งเข้ามาด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร
แน่นอนว่าพวกเขาทุกคนที่นี่ต่างก็มีผลงานชื่อเสียงมากมาย หากจะให้บุคคลที่ไม่รู้จักมาเป็นหัวหน้าสมาพันธ์แทนที่หลวนซิง แน่นอนว่าจะไม่มีผู้ใดยอมให้เป็นเช่นนั้น
"ข้ารู้ว่าพวกเจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ เพราะฉะนั้นพวกเจ้าทั้งหมดเข้ามาพร้อมกัน หากทักษะของพวกเจ้าสามารถทำร้ายข้าแม้นเพียงน้อยนิดโดยมิใช้พลังปราณ ข้าจะหันหลังกลับและจากไปในทันที..."
"เอาล่ะ แสดงให้ข้าเห็นว่าพวกเจ้าจะมีปัญญาล้มข้าลงได้หรือไม่" ร่างสีดำที่สัมผัสได้ถึงแววตาขึงขังก็กล่าวด้วยเสียงแหบพร่าพลางผายมือในเชิงยั่วยุ
"พรึ่บ!"
โดยไม่มีแม้แต่การสนทนา ร่างนักฆ่าทั้งแปดพุ่งออกจากตำแหน่งเดิม แสงเย็นจากกริชส่องประกายเข้ากับรูม่านตาของร่างสีดำ ทุกผู้คนจู่โจมไปยังร่างนั้นจากทุกทิศทาง
ร่างสีดำเผยรอยยิ้มเรียบเฉย ก่อนจะหลบเลี่ยงกระบวนท่าแทงทั้งแปดคนอย่างง่ายดาย นิ้วมือของเขากระแทกไปยังลิ้นปี่ของบุคคลแรกจนต้องล้มพับส่งเสียงร้องครวญคราง
ด้วยการพลิกร่างก้มตัวเบาๆ ศอกขวาของเขากระแทกเข้าที่ขั้วหัวใจของบุคคลที่สองจนจำต้องกระอักเลือดและล้มฟุบไป
ส่วนแขนขวาที่ยังว่างแทงศอกตรงไปยังขม่อมนักฆ่าคนที่สามจนหมดสติไปโดยมิได้หันกลับไปมอง
ร่างสีดำพลิกตัวออกห่างจากวงล้อมที่เหลือด้วยฝีเท้าแพรวพราว พลางจู่โจมไปยังท้ายทอยของนักฆ่าคนที่สี่ด้วยสันฝ่ามือจนหมดสติไปอีกราย
กริชสั้นของนักฆ่าคนที่ห้าที่กำลังจะแทงเข้าลูกตาร่างสีดำ แต่ร่างนั้นพลันใช้มือสองข้างประกบกริชดึงเข้าหาตัวเหวี่ยงศอกเสยปลายคางสวนกลับจนนักฆ่าคนที่ห้ายืนค้างด้วยนัยน์ตาว่างเปล่า
ขาขวาร่างสีดำกวาดต่ำจนอีกสองคนล้มระเนระนาดอย่างไม่เป็นท่า หลังจากถอนขาขวากลับมา ร่างสีดำโยกย้ายขาซ้ายฟาดเข้าที่ใบหน้าของหลิวอี้หลิวจนกระเด็นกระดอนไปไกล
และในวินาทีสุดท้ายที่หลวนซิงกำลังจะเคลื่อนไหว จู่ๆร่างสีดำกลับปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังโดยที่มีกริชจ่อลูกกระเดือกในระยะห่างเพียง 3 เซนติเมตร ก่อนจะเปล่งเสียงเย็นๆเข้าที่หลังคอ "จุ๊ จุ๊ จุ๊ พวกเจ้ายังอ่อนแอเกินไป..."
เหงื่อเย็นเยียบไหลผ่านหน้าผากของหลวนซิงโดยพลัน สีหน้าของมันแสดงออกถึงความหวาดกลัวสุดขีด


## ตอนที่ 23 : อ้างสิทธิ์

ภายในเวลาแค่ห้าวินาที! นักฆ่าที่มีฝีมือเก่งกาจทั้งเก้ามิอาจแตะตัวของร่างสีดำได้แม้แต่ปลายนิ้ว เห็นได้ชัดว่าระดับของร่างสีดำกับพวกเขาห่างชั้นกันจนเกินไป!
นักฆ่าที่ยังไม่หมดสติพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล นัยน์ตาของพวกมันปรากฏร่องรอยของความไม่เต็มใจ
หลวนซิงทำได้เพียงถอนหายใจยาวพลางโบกมือให้แก่นักฆ่าทุกราย "พอได้แล้ว ผู้อาวุโสท่านนี้ออมมือให้แก่พวกเรามาก หากเขาออกแรงมากกว่านี้แม้เพียงเล็กน้อย พวกเราทุกคนคงจะตกตายไปเสียนานแล้ว..."
หลวนซิงรู้ดีว่าตำแหน่งการจู่โจมของร่างสีดำนั้นล้วนแล้วแต่เป็นจุดตายด้วยกันทั้งสิ้นและหากร่างสีดำคิดจะสังหาร ภายในเวลาแค่ห้าวินาทีสมาพันธ์นักฆ่าแห่งนี้ก็ถึงคราวล่มสลาย!
นักฆ่าที่พยายามลุกขึ้นก็ส่ายหน้าอย่างขมขื่น ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่านักฆ่าที่มีฝีมือเก่งกาจที่มีชื่อเสียงมาหลายปีอย่างพวกเขากลับแพ้พ่ายให้แก่บุคคลไร้นามเสียยามนี้
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าความมั่นใจของพวกมันเริ่มที่จะสูญสลายไปที่ละเล็กทีละน้อย
ร่างสีดำที่เงียบงันมานานพลางกล่าวชี้แนะ "การเป็นนักฆ่ามิใช่การสักแต่จะฆ่า แต่ยังมีการจับสังเกต การตอบสนองต่อสิ่งเร้า การเคลื่อนไหวที่ยืดหยุนและต้องไม่มีสักกระบวนท่าที่ไร้ประโยชน์และไร้จุดมุ่งหมาย พวกเจ้าทั้งหมดยังขาดอยู่อีกหลายปัจจัย...และต่อจากนี้ข้าจะเป็นคนสอนสั่งทักษะพวกนี้ให้แก่พวกเจ้าเอง"
นักฆ่าอีกทั้งหมดมองหน้ากันด้วยนัยน์ตาเบิกกว้าง หากมองให้ลึกลงไปจะสามารถเห็นความตื่นเต้นที่แฝงอยู่ในรูม่านตาได้
พวกเขาทั้งหมดตระหนักได้ว่าฝีมือและความเชี่ยวชาญปัจจัยหลายอย่างในการลอบสังหารมิอาจเทียบชั้นกับร่างสีดำผู้นี้ได้ แต่หากพวกเขาได้รับการสั่งสอนจากร่างสีดำนี้พวกเขาคงจะสามารถพัฒนาทักษะให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิมได้หลายเท่าตัว
แน่นอนว่านักฆ่านั้นต้องอาศัยการฝึกฝนและประสบการณ์ หากได้ปรมาจารย์ผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้มาสอนสั่งมีหรือที่พวกเขาจะปฏิเสธ?
ร่างสีดำปล่อยหลวนซิงจากการคุมขังอย่างง่ายดาย จากนั้นย่ำฝีเท้าตรงไปยังนักฆ่าทั้งเก้าพลางกล่าวด้วยด้วยสุ้มเสียงเย็นชา "นับจากนี้ข้าคือผู้นำของสมาพันธ์นักฆ่า! หากใครมีข้อกังขาก็แค่ก้าวออกมา!"
"วู้ม!!!"
รังสีเข่นฆ่ากระจัดกระจายออกมาปกคลุมภายในห้องอย่างหนักอึ้ง แม้แต่หลวนซิงและหลิวอี้หลิวยังตัวสั่นสะท้านอย่างหวาดผวา
คำพูดของร่างสีดำนั้นบ่งบอกเป็นนัยว่าหากมีผู้ใดไม่เห็นด้วย เขาจะส่งคนผู้นั้นไปคุยกับยมบาลโดยทันที
"ผู้น้อยคารวะผู้อาวุโส!" นักฆ่าทั้งเก้าประสานมือตอบรับโค้งคำนับด้วยความเคารพ แม้แต่หลวนซิงและหลิวอี้หลิวก็ไม่มีข้อยกเว้น
นักฆ่าทุกคนต่างก็อยากจะพัฒนาขีดจำกัดความสามารถที่มีอยู่ และอีกอย่างคำสั่งการเปลี่ยนแปลงผู้นำก็มาจากปลายพู่กันของฉินฟงโดยตรง
แต่หารู้ไม่ว่าร่างสีดำที่พวกเขากำลังเคารพบูชาอยู่นั้นมีระดับการบำเพ็ญเพียงแค่ต้นกำเนิดปราณขั้น 9 เท่านั้น!
ถูกต้อง! ร่างสีดำผู้นี้คือไป๋เฉินที่ปกปิดรูปลักษณ์มาเพื่อหมายที่จะเคลมสมาพันธ์นักฆ่าให้เป็นของตน
เนื่องด้วยเขาเดินเส้นทางสายอาชีพนักฆ่ากว่าหลายปี แน่นอนว่าเขาต้องการกลุ่มของนักฆ่าที่มีความเชี่ยวชาญในทุกด้านเพื่อทำงานให้แก่ตน
นี่คือของขวัญชิ้นใหญ่จากฉินฟง ไป๋เฉินจะไม่รับมันไว้ได้อย่างไร?
"เอาล่ะ เงยหน้าขึ้น" ไป๋เฉินโบกมือด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย "ในฐานะผู้นำของพวกเจ้า ข้ามีเรื่องจะชี้แจง"
นักฆ่าทั้งเก้าพยักหน้าอย่างตั้งใจฟัง
ไป๋เฉินยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "ต่อจากนี้ข้าจะแบ่งหน้าที่และตำแหน่งของแต่ละบุคคลออกเป็นสามหน่วย"
"ประการแรกหน่วยแฝงตัว ข้าต้องการบุคคลที่เชี่ยวชาญทางด้านการแสดงละครตบตาในฐานะนักแสดงสองคนที่สามารถปรับเปลี่ยนบุคลิกและวิธีการพูดจาแม้แต่อารมณ์ ส่วนเรื่องการปกปิดตัวตนหรือการปลอมแปลงรูปลักษณ์ข้าจะจัดการให้พวกเจ้าในภายหลัง ข้ามั่นใจว่าทักษะการปลอมแปลงรูปลักษณ์ของข้านั้นเหนือกว่าผู้ใดบนโลกใบนี้"
"ประการที่สองคือหน่วยข่าวกรองหรือตรวจสอบข้อมูล ข้าต้องการบุคคลที่มีเส้นสายไปทั่วทุกคนแห่ง และยังรวมถึงเมืองทั้งสามที่อยู่นอกอาณาเขตเช่นกัน"
"และประการสุดท้าย ข้าต้องการหน่วยปฏิบัติการหรือหน่วยสังหาร หน่วยนี้ต้องมีความยืดหยุ่นในการเอาตัวรอดสูง การเป็นนักฆ่ามิใช่ว่าจะหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดเพียงอย่างเดียว หากแต่ต้องมีการคิดวิเคราะห์ การรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน เพราะฉะนั้นพวกเจ้าทั้งเก้าคนสามารถแบ่งจำแนกและจับกลุ่มกันตามความถนัดของแต่ละบุคคล"
"ในตอนนี้สมาพันธ์ของเรากำลังมีปัญหาทางด้านทรัพยากรมนุษย์และบุคคลที่ไม่เพียงพอต่อภารกิจ ข้าเชื่อว่าพักหลังๆมานี้พวกเจ้ามิได้รับภารกิจจากภายนอกแม้แต่ครั้งเดียว เพราะฉะนั้นจงเตรียมตัวให้พร้อม! ต่อจากนี้เจ้าต้องรับภารกิจสังหารทุกสิ่งอย่างภายในขอบเขตหลังจากเสร็จสิ้นการฝึกฝนจากข้า!" ไป๋เฉินกล่าวปลุกระดมด้วยน้ำเสียงดุดัน เห็นได้ชัดว่าเขาได้ร่างแบบแผนที่ต้องการไว้ในหัวแล้ว
"รับทราบ!" นักฆ่าทั้งเก้าประสานมือโค้งคำนับโดยไม่ลังเล
"ดี! วันพรุ่งนี้ข้าจะกลับมาอีกที และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการฝึกฝน" เมื่อไป๋เฉินกล่าวจบเขาก็เตรียมตัวที่จะออกจากห้องไปโดยทิ้งท้ายไว้ว่า "เอาล่ะ พวกเจ้าทำตัวตามสบาย ส่วนเรื่องราวเกี่ยวกับไป๋เฉินจะเกิดขึ้นอีกสามวันให้หลัง เมื่อนั้นข้าจะตัดสินใจอีกที"
ก่อนที่ไป๋เฉินจะก้าวออกไป หลวนซิงกลับรั้งเขาไว้พลางเอ่ยถาม "ผู้อาวุโส...ไม่ทราบว่าพวกเราควรจะเรียกท่านว่าอย่างไร?"
"เรียกว่าข้าท่านอาจารย์ ส่วนชื่อของข้านั้นเจ้ายังไม่จำเป็นต้องรู้" ไป๋เฉินโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่รัศมีของเขาจะหายไปจากห้องโดยที่ไม่มีผู้ใดสัมผัสได้อีกต่อไป
บรรยากาศเงียบงันไร้เสียงวาจาอยู่แค่ชั่วครู่ จู่ๆนักฆ่าทั้งเก้ากลับล้มลงอย่างไม่เป็นท่ากันทุกผู้คน
เห็นได้ชัดว่าขาของพวกเขาทั้งหมดสั่นเทาจนแทบจะควบคุมสติไว้ไม่ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัว ในยามที่ไป๋เฉินจากไปเท่านั้นความหดเกร็งก็กลับกลายเป็นความผ่อนคลายในบัดดล
หลิวอี้หลิวเหลือบมองเอ่ยถามในขณะที่ข้อมือเพรียวบางปาดเหงื่อเย็นเยียบ "หลวนซิง เจ้าแน่ใจจริงๆงั้นหรือว่าจะยกให้คนผู้นั้นเป็นหัวหน้าของสมาพันธ์นักฆ่า"
ศีรษะของหลวนซิงผงกอย่างหนักหน่วง "พูดตามตรง ข้าเชื่อว่าไม่มีผู้ใดเหมาะสมกับตำแหน่งหัวหน้าสมาพันธ์นักฆ่าไปกว่าท่านอาจารย์อีกแล้ว"
นัยน์ตาของหลวนซิงเปล่งประกายระยิบระยับราวกับกำลังเลื่อมใส ในยามนี้เขากลับกลาบเป็นแฟนคลับของไป๋เฉินไปโดยปริยาย
"เอ่อ..." หลิวอี้หลิวพูดไม่ออก ไม่นานนักนางจึงเอ่ยถามอย่างใคร่รู้ "เจ้ามีระดับการบ่มเพาะสูงสุดในบรรดาพวกเรา เจ้าสัมผัสถึงระดับบำเพ็ญปราณของคนผู้นั้นได้หรือไม่?"
แต่หลวนซิงกลับส่ายศีรษะ
หลิวอี้หลิวอดไม่ได้ที่จะตั้งสมมติฐานขึ้นมา "เป็นไปได้ไหมว่าคนผู้นั้นอ่อนแอเกินไปจนพวกข้ามิอาจสัมผัสถึงพลังปราณได้แม้แต่น้อย?"
"อย่าเรียกท่านอาจารย์ว่าคนผู้นั้น!" หลวนซิงอดไม่ได้ที่จะเดือดดาล "ท่านอาจารย์คือปรมาจารย์นักฆ่าที่แท้จริง ข้าสามารถบอกได้ว่าท่านอาจารย์เป็นบุคคลที่บรรลุสภาวะทางจิตใจไปไกลโขแล้ว กะอีแค่ปกปิดระดับพลังปราณคงจะไม่เป็นการยากเย็นสำหรับท่าน"
"เพราะฉะนั้นอย่าได้เอ่ยถามคำถามที่ก้าวล่วงท่านเป็นอันขาด!" หลวนซิงเหลือบมองนักฆ่าทั้งหมดด้วยแสงเย็นในแววตา
นักฆ่าอีกเจ็ดคนก็พยักหน้าเห็นด้วยทุกประการ มีก็เพียงแต่หลิวอี้หลิวที่ถอนหายใจอย่างขมขื่น
.
.
.
หลังจากกลับมาจากสมาพันธ์นักฆ่า ไป๋เฉินนั่งหลับตาไขว้ห้างอยู่ภายในกระโจมหลังโทรม
ภายในตันเถียนปราณสีแดงดุจโลหิตกำลังหมุนทวนเข็มนาฬิกา
เนื่องด้วยยังไม่เชี่ยวชาญในเคล็ดวิชาตราประทับโลหิต ไป๋เฉินต้องรีบเร่งทำความเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถพิเศษของตราประทับโลหิตเสียก่อนจะนำไปใช้งานในการต่อสู้จริง
หลังจากหมุนเวียนปราณไปรอบๆตันเถียน ความทรงจำที่ตกค้างของอยู่ในรากปราณมารเก้าเนตรก็หลอมรวมเข้ากับความทรงจำปัจจุบันจาก 1 ใน 1,000,000
ความทรงจำที่ยังเหลืออยู่ภายในรากปราณบ่งบอกว่า : เมื่อ 12,000 ปีก่อน มารเก้าเนตรเป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับที่มาจากดาราจักรอันห่างไกลจากทวีปเทียนหลางไปหลายล้านปีแสง สถานที่แห่งนั้นเป็นทวีปที่มีความอุดมสมบูรณ์ทางด้านพลังงานธรรมชาติ ทรัพยากรที่มากมายรวมถึงวัฒนธรรม แน่นอนว่าเป้าหมายของมารเก้าเนตรหลังจากเติบโตขึ้นคือการล่าอาณานิคมขยายเผ่าพันธ์ุมารไปทั่วทุกแห่งหน
ตัวตนของมารเก้าเนตรนับว่าเป็นตัวตนต้องห้ามภายในทวีปนั้น จึงมีการก่อศึกสงครามขนาดใหญ่ขึ้นเมื่อ 11,000 ปีก่อน โดยมีมารเก้าเนตรเป็นผู้นำในการรุกรานเผ่าพันธุ์มนุษย์และเผ่าพันธุ์ที่ฝึกฝนปราณแห่งเต๋า ไม่เว้นแม้แต่เผ่าเทพ!
มันได้ล้างผลาญและทำลายล้างอาณาจักรไปมากมาย ด้วยเคล็ดวิชาตราประทับโลหิตอันเลื่องชื่อ
มันสามารถวิวัฒนาการและเพิ่มพูนความแข็งแกร่งโดยการดูดกลืนโลหิตของผู้อื่นจนมันมีระดับความแข็งแกร่งที่เหนือยิ่งกว่าทุกบุคคลภายในทวีปนั้น
แต่โชคไม่ดีที่หลังจากมันพยาพยามรุกล้ำเข้าสู่ทวีปถัดไป กลับมีชายหนุ่มผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นเพื่อยับยั้งมันไว้ด้วยการสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว กองกำลังนับแสนของมันกลับถูกทำลายล้างอย่างไม่มีชิ้นดี!
สิ่งที่มารเก้าเนตรประหลาดใจมากที่สุดคือชายหนุ่มผู้นั้นมิได้คิดจะลบล้างการมีอยู่ของมัน หากแต่ใช้การปิดผนึกและกักขังไว้ภายในกระบี่โบราณซึ่งเป็นมิติทับซ้อนที่อยู่นอกเหนือทวีปเทียนหลาง
.
.
.


## ตอนที่ 24 : เคล็ดวิชานอกรีต

หลังจากตกอยู่ในสภาวะฌาณชั่วครู่ ไป๋เฉินก็ต้องพบเจอเข้ากับฉากที่แปลกประหลาด เบื้องหน้าของเขามีแสงสีแดงทรงกลมกำลังเปล่งประกายและมีพลังงานสีแดงกำลังหมุนทวนเข็มนาฬิกาอย่างต่อเนื่อง
ภาพที่ปรากฏให้เห็นในขณะนี้คือการทำงานของรากปราณมารเก้าเนตรที่อยู่ภายในตันเถียนของไป๋เฉิน
หากจะมองดูให้จะเห็นได้ว่าฉากทัศน์รอบกายของเขานั้นมีดวงตาทั้งเก้ารายล้อมไปทั่วทุกหนแห่ง
"ที่นี่คือ?" ไป๋เฉินเมียงมองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง ทั้งยังกลัวว่าเจ้ามารเก้าเนตรตัวนั้นจะปรากฏขึ้นอีกครา
หลังจากสังเกตดูให้ดีจะเห็นได้ว่าดวงตาอีกแปดดวงที่เหลือนั้นกำลังปิดสนิทไร้การตอบสนอง และมีเพียงดวงตาดวงเดียวเท่านั้นที่ยังเบิกกว้างอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋เฉินรู้สึกขนลุกขนชันนั่นเป็นเพราะว่าดวงตาที่ตนเห็นนั้นช่างเหมือนกันกับดวงตาของมารเก้าเนตรทุกประการ!
ในขณะที่ไป๋เฉินกำลังปราดมองดูรอบๆ แต่จู่ๆกลับมีมวลพลังงานสีแดงฉานส่องแสงวาบกลางกระหม่อมของเขาก่อนจะเปล่งแสงสีแดงที่มีสัญลักษณ์ 血 ขึ้นมา
ทันใดนั้นข้อมูลมากมายส่องประกายผ่านรูม่านตาจนไป๋เฉินตระหนักได้ถึงอาการวิงเวียวเริ่มที่ถาโถมเข้าใส่ ข้อมูลมากมายหลังไหล่เข้าสู่จิตใต้สำนึกของเขาในขั้นตอนเดียว
ข้อมูลทั้งหมดนั้นเกี่ยวข้องกันกับเคล็ดวิชาตราประทับโลหิต
เคล็ดวิชาตราประทับโลหิต : คือเคล็ดวิชานอกรีตที่ถูกสร้างขึ้นโดยจักรพรรดิมารเก้าเนตรเมื่อ 12,000 ปีก่อน โดยมีเอกลักษณ์และความสามารถพิเศษอยู่ที่การดูดกลืนโลหิตของบุคคลอื่นเพื่อหมายที่นำมากลั่นเป็นพลังงานเพื่อเพิ่มระดับการบำเพ็ญปราณของตนให้สูงขึ้นไปอีกระดับ
ยิ่งดูดซับโลหิตได้มากมายเพียงใด ก็สามารถเพิ่มระดับการบำเพ็ญปราณได้มากขึ้น
ยกตัวอย่างเงื่อนไขการเบิกเนตรมารเนตรดวงแรก คือการสังหารบุคคลหนึ่งคน และเคล็ดวิชาก็จะเพิ่มระดับเงื่อนไขการเข่นฆ่าต่อๆไปไม่มีวันสิ้นสุด
เนื่องจากตอนนี้ไป๋เฉินมีระดับการบำเพ็ญอยู่ที่ระดับก่อกำเนิดปราณขั้น 9 ดังนั้นเนตรมารจึงเบิกออกเพียงแค่ดวงเดียวเท่านั้น และหมายความว่าเมื่อตนเข้าสู่ระดับปราณปฐพี เนตรมารที่สองที่กำลังปิดสนิทก็จะถูกเบิกขึ้น
นั่นหมายความว่าหากต้องการจะแข็งแกร่งจนสู่จุดสูงสุด ในตลอดทั้งเส้นทางขึ้นมีเพียงแต่ต้องเข่นฆ่าและสังหารเท่านั้น!
ช่างเป็นเคล็ดวิชาที่ชั่วร้าย! นี่คือคำอธิบายแรกที่ไป๋เฉินพอจะนึกได้ และตนไม่มีคำใดนำมาเปรียบเปรยกับความชั่วร้ายของเคล็ดวิชานี้ได้แม้เพียงครึ่งคำ
.
.
.
หลังจากนั้นไม่นานไป๋เฉินพลันลืมตาออกจากสภาวะฌาณด้วยแสงโลหิตที่ส่องประกายผ่านรูม่านตา
แม้นว่าจะกลั่นความทรงจำเพียงแค่ 1 ใน 1,000,000 แต่ไป๋เฉินพอจะรับรู้ที่มาของมารเก้าเนตรและเคล็ดวิชาได้พอสังเขป แต่เขาก็มิอาจกลั่นความทรงจำของมารเก้าเนตรไปได้มากกว่านี้เนื่องจากข้อจำกัดบางประการ
ไป๋เฉินลอบถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เขายกนิ้วชี้ขึ้นมาก่อนจะไหลเวียนปราณภายในตันเถียนส่งผ่านเส้นชีพจรไปยังปลายนิ้ว
กระแสน้ำวนแห่งปราณสีแดงเริ่มก่อตัวรอบๆกาย
"พรึ่บ!"
ปลายนิ้วของเขามีพลังงานแสงสีแดงดุจโลหิตส่องประกายราวกับว่ามันเป็นโลหิตของมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น
ปราณโลหิต! ปราณของไป๋เฉินนั้นแตกต่างจากผู้บำเพ็ญปราณภายในทวีปเทียนหลางอย่างสิ้นเชิง!
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มขมขื่นเมื่อหวนนึกถึงคำอธิบายและเงื่อนไขของเคล็ดวิชา "ช่างเป็นเคล็ดวิชาที่บ้าคลั่งอะไรเช่นนี้ นั่นมิได้หมายความว่าหากข้าต้องการทะลุทะลวงเข้าสู่ขั้นถัดไป มีเพียงแค่ต้องสังหารผู้อื่นเพื่อทำการวิวัฒนาการมิใช่หรอกหรือ?"
หากจะคิดในแง่มุมของวัฒนธรรม อารยธรรมและความถูกต้องทางสามัญสำนึกแล้ว เคล็ดวิชาตราประทับโลหิตนั้นกล่าวได้ว่าเป็นเคล็ดวิชานอกรีตที่อันตรายต่อบุคคลแทบจะทุกผู้คน
และแน่นอนว่าเคล็ดวิชาอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ต้องเก็บงำไว้เป็นความลับเท่านั้น มิเช่นนั้นตนอาจจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นเผ่ามารอย่างที่ข้อมูลความทรงจำของจักรพรรดิมารเก้าเนตรก็เป็นได้
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกุมขมับและคิดวิตกจนไมเกรนแทบจะขึ้นตา "ดูเหมือนว่าหากข้าเปิดเผยเคล็ดวิชาของข้าออกไป เกรงว่าทุกผู้คนคงจะแตกตื่นเป็นแน่"
"คิดตอนนี้ก็คงไม่มีอะไรคืบหน้า ข้าต้องค่อยๆทำความเข้าใจเกี่ยวกับเคล็ดวิชาตราประทับโลหิตต่อๆไป" ไป๋เฉินยืนขึ้นพลางบ่นงึมงำและเดินตรงไปยังฟูกที่นอน
ทันใดนั้นหางตาของเขาจ้องมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่มีต้นโพธิ์ต้นใหญ่ยืนตระหง่านอย่างฉงน 'สองคนนี้ติดตามข้ามาตั้งแต่ก่อนจะออกเดินทางไปยังเมืองเทียนเตี้ยนแล้ว บางทีเขาอาจจะเป็นผู้ติดตามที่ลุงฉินอาจจะส่งมา...โชคยังดีที่พวกเขาทั้งสองมิได้ติดตามข้าไปยังสมาพันธ์นักฆ่า'
แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องดีที่มีบุคคลมาคอยคุ้มกันให้ในยามที่เขาต้องการจะพักผ่อน
"ข้าเองก็มิได้นอนหลับเต็มตื่นมาเกือบจะยี่สิบปีแล้ว ในเมื่อมีใครบางคนเฝ้ายามให้แก่ข้า ข้าจะก็ได้ถือโอกาสนอนหลับพักผ่อนโดยไม่ต้องพะว้าะวงใดๆเสียที ห่าว~" ไป๋เฉินยืดแขนตึงบิดขี้เกียจก่อนที่จะปิดม่านลง พร้อมทั้งทิ้งตัวลงนอนบนฟูกและผล็อยหลับไปหลังจากนั้นไม่นาน
.
.
.
นอกหน้าต่างใกล้เคียงกับต้นโพธิ์สูงใหญ่ ร่างของชายหนุ่มในอาภรณ์สีเทาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นงันงกในขณะทอดสายตาไปยังกระโจมหลังโทรมของไป๋เฉิน
"ลุงเซี่ย นายน้อยรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเราแล้วหรือไม่?" ชายหนุ่มหันไปเอ่ยถามกับชายวัยกลางคนที่หลบซ่อนอยู่ข้างกาย
ชายหนุ่มผู้นี้มิใช่ใครอื่นใดนอกเสียจากฉางเฟิงที่คอยติดตามไป๋เฉินอย่างลับๆ และเขาก็เป็นบุคคลที่สังหารนักฆ่าทั้งสามคนที่เหลือในป่ารกร้างในเส้นทางไปยังเมืองเทียนเตี้ยนเช่นกัน
ชายวัยกลางคนนามว่าลุงเซี่ยเพียงส่ายศีรษะอย่างสับสน "บางทีนายน้อยอาจจะเพียงแค่สงสัยเท่านั้น ทักษะในการลอบเร้นกายของพวกเราอยู่เหนือกว่าผู้คนในตระฉินด้วยซ้ำ นายน้อยจะสัมผัสถึงพวกเราได้อย่างไร?"
ฉางเฟิงทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วย "ดูเหมือนว่านายน้อยจะผล็อยหลับไปแล้ว คืนนี้ข้าจะเฝ้าที่นี่เอง ส่วนท่านไปสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับฉินฟงมาทั้งหมด เมื่อฟังจากการสนทนาในห้องโถงวันนี้แล้ว มีโอกาสที่บุคคลที่กำลังปองร้ายนายน้อยอาจจะเป็นฉินฟงผู้นั้น"
"เอาล่ะ ปล่อยหน้าที่นั้นให้ข้าจัดการ" เมื่อกล่าวจบร่างของลุงเซี่ยพลันมลายหายไปพร้อมกับความมืดมิด
.
.
.
เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนกนานาชนิดเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงเช้าวันใหม่
แสงสุริยันสาดส่องต้นหลิวโบกสะบัด ร่างของไป๋เฉินปรากฏตัวขึ้นหน้ากระโจมด้วยการแต่งกายที่เรียบร้อย ที่เอวมีกระบี่โบราณเหน็บไว้ข้างกาย หากแต่กระบี่เล่มนั้นกลับกลายเป็นกระบี่ที่ไร้รอยสนิมและไร้รอยคราบสกปรกไปเสียแล้ว
ใบหน้าของไป๋เฉินเปี่ยมไปด้วยสีสันสดใส ในระหว่างเดินออกจากเขตกระโจมเขากลับผิวปากและร้องเพลงไปด้วยอย่างสบายอกสบายใจ
แต่ก่อนที่เขาจะข้ามธรณีประตูไป ทันใดนั้นเสียงอันเบาบางของเด็กชายดังขึ้นไม่ไกล
"พี่เขย พี่เขย"
ไป๋เฉินทอดสายตามองไปในทิศทางของเสียง เผยให้เห็นร่างอันบอบบางของเด็กชายตัวเล็กในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนที่กำลังวิ่งเหยาะๆมายังตน โครงหน้าของเด็กชายเปี่ยมไปด้วยความบริสุทธิ์ดุจดรุณีแรกแย้ม หากจะให้คาดการเด็กชายผู้นี้คงมีอายุอานามเพียงแค่ 11 ปีเท่านั้น
ใบหน้าของเด็กชายคลับคล้ายคลับคลากับฉินเยว่ฉานไม่มีผิดเพี้ยน
เด็กชายวิ่งตรงไปยังไป๋เฉินพลางกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ "พี่เขย"
เด็กชายผู้นี้คือน้องชายของฉินเยว่ฉานที่ซึ่งเป็นบุตรคนสุดท้องของฉินเหยียน นามนั้นคือฉินเหวินเทียน
โดยปกติแล้วภายในตระกูลฉินนอกเสียจากฉินเยว่ฉานแล้ว ก็มีฉินเหวินเทียนเท่านั้นที่มิได้เหยียดหยามหรือเยาะเย้ยไป๋เฉินแม้แต่ครั้งเดียว ซ้ำยังคอยช่วยเหลือไป๋เฉินต่างๆนานา หากจะกล่าวได้ว่าฉินเหวินเทียนเป็นหนึ่งบุคคลที่ไป๋เฉินคนเก่าให้ความไว้วางใจอย่างถึงที่สุด
"โอ้? เหวินเทียน เจ้ามาข้าหามีธุระอันใด?" ไป๋เฉินทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสในขณะลูบศีรษะของฉินเหวินเทียนอย่างที่เขาคนเก่าทำเป็นประจำ
ฉินเหวินเทียนกล่าวถามด้วยรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดู "พี่เขย อาการบาดเจ็บของท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าเห็นว่าท่านหมดสติไปถึงสามวัน ดังนั้นข้าจึงมาดูอาการของท่าน"
ไป๋เฉินเพียงส่ายศีรษะด้วยรอยยิ้มจางๆพลางเดินออกจากเขตกระโจมไป "ข้าสบายดี แค่เพียงมีอาการปวดหัวอยู่เล็กน้อยเท่านั้น...แล้วพี่สาวของเจ้าอยู่ที่ใด?"
ฉินเหวินเทียนเอ่ยตอบพลางเดินตามกระชั้นชิด "พี่สาวยังคงทำงานอยู่ภายในห้องโถงตระกูล วันนี้พี่สาวมีธุระที่ต้องจัดการเล็กน้อย"
ไป๋เฉินพยักหน้าบางเบาก่อนจะกล่าวถามต่อ "เหวินเทียน ข้ากำลังจะออกไปเลือกซื้อโลหะ เจ้าต้องการที่จะไปกับข้าหรือไม่?"
เนื่องด้วยตอนนี้ตนมีเงินมากเพียงพอต่อการจับจ่ายใช้สอย สิ่งที่ไป๋เฉินต้องการมากที่สุดในเวลานี้คืออาวุธที่เหมาะสมและมีคุณภาพในการสังหารที่เพียงพอ
แน่นอนว่ามีดสั้นจากตระกูลฉินในครานั้นเป็นมีดคุณภาพต่ำที่ไม่ได้มาตรฐาน
ไป๋เฉินจึงต้องการจะสร้างอาวุธขึ้นมาด้วยตัวเองเพื่อให้มีความคุ้นชินเฉกเช่นชีวิตที่แล้วของเขา
การแสดงออกของฉินเหวินเทียนเปี่ยมไปด้วยความกังวลใจ "แต่พี่เขย พี่สาวกล่าวว่าห้ามมิให้ท่านออกจากตระกูลเพราะเกรงกลัวว่าอาจจะมีนักฆ่าที่กำลังปองร้ายท่านอยู่"
"เฮ้เฮ้เฮ้ เจ้าไม่ไว้วางใจในตัวข้าหรืออย่างไร? ข้าคือไป๋เฉิน จะแพ้พ่ายเพียงเพราะนักฆ่ากระจอกงอกง่อยพวกนั้นได้อย่างไร?" ไป๋เฉินยืดอกผายไหล่ผึ่งหงายมืออย่างไม่เกรงกลัว
"พี่เขย ที่ท่านกล่าวมาก็ถูกต้อง" ฉินเหวินเทียนพยักหน้าเห็นดีเห็นงามกับไป๋เฉินเสียอย่างนั้น


## ตอนที่ 25 : ศาลาเมฆินทร์

"พี่เขย ข้าได้ยินข่าวลือมาว่ามีแพทย์จากแผ่นดินใหญ่มาปรากฏตัวขึ้นในเมืองเทียนหยุนของพวกเรา ท่านสนใจจะไปตามหาแพทย์ท่านนั้นดูหรือไม่? บางทีเขาอาจจะช่วยท่านจากอาการที่ท่านเป็นอยู่ตอนนี้ก็เป็นได้" ในระหว่างที่ทั้งสองร่างกำลังเดินออกจากตระกูลฉินไปโดยไม่มีสิ่งใดปิดกั้น ฉินเหวินเทียนก็เอ่ยบางอย่างที่เขาได้ยินมาแว่วๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้นมุมปากของไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกระตุกอย่างหนัก
'ฉินฟงมันรีบเร่งอะไรถึงเพียงนั้น? มันอยากจะให้ข้าตกตายไปรวดเร็วขนาดนั้นเชียวหรือ?'
จากนั้นไป๋เฉินเพียงแค่กระแอมเบาๆพลางแสร้งถาม "แล้วเจ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ผู้นั้นอยู่ที่ใด?"
ฉินเหวินเทียนส่ายศีรษะอย่างไม่รู้ความ "ข้ายังไม่ทราบข้อมูลตำแหน่งที่แน่ชัด ข้าได้ยินเพียงแค่ข่าวลือที่พูดถึงภายในตระกูลเท่านั้น ตอนนี้ท่านพ่อกำลังตรวจสอบอยู่ว่าข่าวลือนั้นมีที่มาจากที่ใด และข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จกันแน่"
"โอ้? ลุงฉินช่างเป็นคนที่รอบคอบเช่นเคย" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะชมเชย ในขณะเดินตรงไปยังใจกลางของเมืองเทียนหยุนอย่างไม่รีบร้อน
.
.
.
ไป๋เฉินเดินทางเท้าริมทางสัญจรในขณะสายตาทอดมองไปรอบๆราวกับกำลังสังเกตการณ์ รอยยิ้มจางๆฉาบอยู่บนใบหน้าราวกับว่าเขาเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาที่เดินท่ามกลางฤดูใบไม้ผลิ
หลังจากเดินเท้าไปได้ชั่วครู่ไป๋เฉินก็หยุดฝีเท้าอย่างกะทันหัน ตรงหน้าปรากฏให้เห็นอาคารสองชั้นที่ดูงดงามตกแต่งประดับประดาไปด้วยรูปสลักของหมู่เมฆ
สถานที่แห่งนี้คือสมาคมช่างหลอมศาสตราวุธที่ขึ้นชื่อในด้านของคุณภาพและยอดเยี่ยมในเมืองเทียนหยุนที่มีนามว่าศาลาเมฆินทร์
ศาลาเมฆินทร์ตั้งอยู่ใจกลางของเมืองเทียนหยุนซ้ำยังเป็นจุดศูนย์รวมของสิ่งประดิษฐ์หรือศาสตราวุธที่มีค่าทุกประเภท เพราะฉะนั้นโดยส่วนใหญ่แล้วกลุ่มพ่อค้าหรือเศรษฐีหลายๆคนต่างก็เดินทางมาเพื่อจับจ่ายใช้สอยโดยที่ไม่สนใจเกี่ยวกับราคา แม้นว่าราคาของศาลาเมฆินทร์นั้นมีมูลค่าสูงกว่าร้านขายอาวุธอื่นๆเกือบจะสามเท่าก็ตามที
"เอาล่ะ เข้าไปดูกันเถอะ" ไป๋เฉินเดินเข้าไปในศาลาภายใต้สายตาดูถูกเหยียดหยามจากคนรอบกาย แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าไป๋เฉินคือคนไร้ประโยชน์ในตระกูลฉิน ซ้ำยังเป็นคู่หมั้นกับหงส์ฟ้าอย่างฉินเยว่ฉานอีกต่างหาก แน่นอนว่าต้องมีชายหนุ่มมากมายที่อิจฉาตาร้อนและริษยาเขาเป็นธรรมดา
"โอ๊ะโอ๊ะโอ ดูซิว่าใครมา...ที่แท้ก็นายน้อยไป๋ผู้ตกอับนี่เอง" ยังไม่ทันที่ไป๋เฉินจะได้ข้ามผ่านธรณีประตูไป เสียงเยาะเย้ยของชายหนุ่มกลับดังขึ้นไม่ไกลจากด้านในศาลา
เมื่อหันหน้าไปไป๋เฉินก็เจอะเจอกับชายหนุ่มในอาภรณ์สีม่วงแลดูมีสง่าราศี หากจะมองดูให้ดีที่ด้านหลังของเขามีคำว่าหยางสลักไว้
ไป๋เฉินเหลือบมองด้วยหางตาแค่ชั่วครู่ก่อนจะเมินเฉยและเดินผ่านไปโดยไม่ให้ค่า
'เจ้าพวกนี้เป็นได้เพียงแค่ตัวละครกีกี้อันธพาลตามท้องถนนเฉกเช่นนิยายกำลังภายในทั่วๆไป แน่นอนว่าข้าที่เป็นตัวเอกต้องประสบพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้เป็นธรรมดา'
'เฮ้อ~ เกิดมาเป็นพระเอกก็ลำบากแท้'
"เจ้า!" ชายหนุ่มร่างสีม่วงอดไม่ได้ที่จะเดือดดาลเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเหยียดหยามของไป๋เฉิน
ร่างของมันพลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าปิดกั้นเส้นทางของไป๋เฉินด้วยรอยยิ้มลับลมคมในและย่างกรายเข้าใกล้ด้วยฝีเท้าเชื่องช้า "ไม่คาดคิดว่านายน้อยไป๋จะมีเงินมากมายที่จะเข้ามาในศาลาเมฆินทร์ได้ ดูเหมือนว่านายน้อยไป๋คงจะร่ำรวยไม่น้อย"
แม้นว่าไป๋เฉินจะเป็นคู่หมั้นและเป็นบุตรบุญธรรมของตระกูลฉินก็จริง แต่ทว่าชายหนุ่มผู้นี้ก็เป็นหนึ่งในนายน้อยของตระกูลหยางที่ซึ่งเป็นตระกูลลำดับที่สองของเมืองเทียนหยุน
แน่นอนว่าหากเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งระหว่างคนรุ่นเยาว์ จะไม่มีผู้ใดเข้าไปเกี่ยวข้องได้ และหากไป๋เฉินต้องประสบพบเจอกับปัญหามีเพียงแต่ต้องแก้ไขด้วยตัวเองเท่านั้น
ฉินเหวินเทียนมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรและเดินขึ้นมาปิดกั้นไป๋เฉินไว้ราวกับว่ากำลังปกป้อง "หยางเหมิน เจ้าต้องการอะไร?"
ฉินเหวินเทียนรู้ดีว่าพี่เขยของเขานั้นเคยแข็งแกร่งมาก่อน แต่ทว่าตอนนี่พี่เขยของเขาไม่ต่างจากคนธรรมดาสามัญชนที่ไร้การฝึกฝน แน่นอนว่าเขาต้องออกตัวปกป้องไป๋เฉินเป็นธรรมดา
"หืม? ไป๋เฉินเก่งแต่หลบซ่อนอยู่ข้างหลังผู้อื่นหรือไม่? ช่างน่าเวทนาเสียเหลือเกิน" หยางเหมินส่ายศีรษะพลางถอนหายใจราวกับว่ากำลังสงสาร หากแต่ประโยคของมันกลับแฝงไปด้วยความดูถูกอย่างชัดเจน
ฉินเหวินเทียนแสดงแววตาเย็นชา แต่ทว่าไป๋เฉินก็ได้ห้ามเขาเอาไว้พลางชายตามองหยางเหมินด้วยสายตาไม่แยแส "สุนัขที่ดีจะไม่ขวางทาง ไสหัวไป!"
"เจ้าพูดว่าอะไร!" หยางเหมินแสดงสีหน้าเดือดดาล นิ้วที่สั่นเทาชี้หน้าไป๋เฉินด้วยด้วยความโกรธ
แต่ก่อนที่ไป๋เฉินจะได้กล่าวต่อ สายตาของหยางเหมินกลับสบเข้ากับกระบี่โบราณข้างเอว มันสามารถบ่งบอกได้ว่ากระบี่เล่มนี้ต้องมีมูลค่าและคุณค่าที่สูงยิ่งกว่าที่มันเคยพบเจอมาเสียอีก "โอ้? เจ้ามีของดีเลยนี่หว่า..."
เมื่อรับรู้ถึงสายตาวิตถารมองลงมายังช่วงล่าง ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะขนลุกกอดร่างของเขาไว้ราวกำลังกับหนาวสั่น "ข้าไม่มีรสนิยมชมชอบไม้ป่าเดียวกัน หากเจ้าต้องการทำเรื่องอย่างว่าก็ให้ไปที่ย่านบุปผาซะ"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
เมื่อได้ยินประโยคนั้นชายหนุ่มและหญิงสาวอีกหลายคนต่างก็มิอาจอั้นเสียงหัวเราะเอาไว้ได้อีกต่อไป
ไม่ว่าจะมองอย่างไรการแสดงออกของหยางเหมินนั้นเป็นอย่างที่ไป๋เฉินกล่าวทุกประการ
เมื่อเห็นว่าทุกคนเข้าใจผิดใบหน้าของหยางเหมินบิดเบี้ยวจนแทบจะเป็นสีเขียว "ไป๋เฉิน! อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า! ส่งมอบกระบี่เล่มนั้นมาให้ข้าซะแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!"
ในที่สุดมันก็เปิดเผยวัตถุประสงค์ที่แท้จริง
ไป๋เฉินเพียงเผยรอยยิ้มเลศนัยที่มุมปาก "นายน้อยหยางต้องการกระบี่ของข้างั้นหรือ?"
"โอ้? เจ้าช่างแสนรู้ดีจริงๆ" หยางเหมินลูบมือด้วยแววตาโลภมาก
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะอย่างเห็นอกเห็นใจ "ไม่คาดคิดว่าบุคคลที่มีฐานะร่ำรวยเช่นเจ้ายังต้องมาขอทานกระบี่ของผู้อื่นเช่นนี้ ดูเหมือนว่าตระกูลหยางจะเป็นเพียงขอทานที่อ้างตนว่าเป็นตระกูลอันดับสองเท่านั้น"
"เฮ้อ~ช่างน่าเห็นอกเห็นใจเสียนี่กระไร"
"หุบปาก! ข้าไม่มีเวลามาเสียกับเจ้า! ส่งมอบกระบี่มาหากเจ้าไม่อยากเจ็บตัว!" หยางเหมินกล่าวด้วยสีหน้าชั่วร้ายสุดขีด ในขณะเดียวกันมันกวักมือเรียกชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังอีกสองคนมาปิดล้อมเส้นทางไว้
เมื่อสัมผัสได้ว่าทั้งสามมิได้คิดจะตนปล่อยผ่านไป รูม่านตาสีโลหิตของไป๋เฉินส่องประกายความเฉียบแหลมในชั่วครู่ "ข้าเตือนเจ้าแล้ว..."
ไม่ทันจะได้สิ้นสุดคำพูด ร่างสีขาวอันหล่อเหลาของไป๋เฉินกลับหายไปในชั่วพริบตาด้วยความเร็วเหนือแสงราวกับสายฟ้าไร้รูปร่าง
พรึ่บ!
ไป๋เฉินปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าหยางเหมินและชายหนุ่มทั้งสองโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อมือผอมเพรียวทั้งสองข้างตวัดนิ้วกดไปต้นคอทั้งสามด้วยความเร็วที่ยากจะมองตามทัน
พรึบ
พรึบ
พรึบ
ด้วยความเร็วที่ปราดเปรียว ร่างทั้งสามที่กำลังปิดกั้นเส้นทางก็ล้มลงหมดสติไปโดยไม่ทันจะได้ตอบโต้
และแน่นอนว่าตำแหน่งที่ไป๋เฉินจู่โจมนั้นเป็นจุดการไหลเวียนโลหิตหลักเพื่อหยุดการทำงานจึงส่งผลให้ไม่มีเลือดไปเลี้ยงสมองเพียงพอ ผลสุดท้ายผู้ที่โดนกดจุดนั้นก็หมดสติไปโดยปริยาย
ทว่ายังไม่สิ้นสุดเพียงแค่นั้น เมื่อร่างของพวกมันกำลังจะทิ้งตัวลง ไป๋เฉินยกขาขึ้นมาหมุนตัวกลางอากาศ เตะจระเข้ฟาดหางใส่พวกมันทั้งสามคนกระดอนจนไปกองอยู่หน้าศาลาอย่างไม่สนใจสายตาของผู้ใด
"โครม!"
ร่างของทั้งสามนอนหมอบคว่ำหน้าคะมำโดยหมดสติไปอย่างไม่เป็นท่า
"อ่อนแอเช่นนี้ยังกล้าจะมาอวดเบ่ง ช่างไม่สำเหนียกตน" ไป๋เฉินสะบัดฝุ่นบางเบาราวกับเพิ่งกลับมาจากสวนหลังบ้าน และเดินเข้าสู่ศาลาเมฆินทร์ด้วยมือที่ไพล่หลังอย่างสุภาพ
ทุกผู้คนที่มองอยู่ต่างก็อ้าปากค้างกับสิ่งที่ไป๋เฉินแสดงออกมา ฝูงชนต่างกระซิบกระซาบกันไปต่างๆนานา
"ไป๋เฉินมันเป็นขยะไร้ค่ามิใช่หรอกหรือ? เหตุใดมันจึงล้มหยางเหมินที่มีระดับการบำเพ็ญปราณปฐพีลงได้เล่า?"
"ไม่น่าเชื่อ! แม้นว่ามันจะเป็นคนไร้ประโยชน์แต่การเคลื่อนไหวของมันกลับเฉียบแหลมและเฉียบคมยิ่ง ชนิดที่ว่าหยางเหมินไม่มีโอกาสเปล่งเสียงกรีดร้องเสียด้วยซ้ำ"
"ดูเหมือนว่าขยะอย่างที่ใครหลายๆคนร่ำลือกันคงจะเป็นข่าวเท็จที่แพร่ต่อๆกันมาเท่านั้น"
แน่นอนว่าไป๋เฉินจะไม่ใช้ปราณในการต่อสู้อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า เนื่องจากตอนนี้จำต้องระมัดระวังในทุกย่างก้าวเพื่อมิให้เป็นที่สงสัยต่อฉินฟงมากจนเกินไป
ฉะนั้นเพียงแค่ใช้วิทยายุทธ์การเคลื่อนไหวก็น่าจะเพียงพอต่อการที่ไม่ให้หยางเหมินมายุ่งกับตนอีกต่อไป
นัยน์ตาฉินเหวินเทียนที่ส่องประกายอย่างเคารพเลื่อมใส เขาวิ่งตามไป๋เฉินไปอย่างกระชั้นชิด "พี่เขย ท่านทำเช่นนั้นได้อย่างไร? กระบวนท่าเมื่อครู่เป็นกระบวนท่าที่ข้าไม่เคยพบเจอมาก่อน"
"เจ้าต้องการจะเรียนรู้งั้นหรือ...ไว้ว่างๆข้าจะสอนให้" ไป๋เฉินลูบหัวของฉินเหวินเทียนอย่างเบามือก่อนจะเดินจากไปภายในห้องโถงของศาลาเมฆินทร์โดยปล่อยให้หยางเหมินและอีกสองคนนอนกองอยู่หน้าศาลาเช่นนั้นต่อไป
.
.
.


## ตอนที่ 26 : ต่อรอง

ที่มุมๆหนึ่งนอกศาลาเมฆินทร์ ตรอกซอยเล็กๆที่ไร้ฝูงชนและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น มีร่างของหญิงสาวสองนางในอาภรณ์สีชมพูและสีขาวหิมะกำลังมองไป๋เฉินอยู่ในระยะไกล
ก่อนที่หญิงสาวงดงามที่มัดผมเกล้ามวยในอาภรณ์สีขาวเอ่ยถามขึ้น "ฉางเอ๋อร์ เจ้ามองเห็นการเคลื่อนไหวของไป๋เฉินเมื่อครู่หรือไม่?"
หญิงสาวอาภรณ์ชมพูที่มีใบหน้าอ่อนหวานนามฉางเอ๋อร์ส่ายศีรษะด้วยสีหน้าที่ยังคงตกตะลึงไม่หาย "ไม่...ข้าไม่เห็นแม้แต่จุดเริ่มต้นของการเคลื่อนไหวเสียด้วยซ้ำ"
หญิงสาวในอาภรณ์สีชมพูผู้นี้คือหญิงสาวคนเดียวกันกับที่พยายามจะลอบสังหารไป๋เฉินด้วยพิษคร่าหัวใจ แน่นอนว่าในเมื่อภารกิจของนางยังไม่สำเร็จ เพราะฉะนั้นนางจำต้องลอบสะกดรอยตามเพื่อหาโอกาสในการลอบสังหารไป๋เฉินลงให้จงได้
แต่แม้นว่านางจะติดตามเขาไปตลอดทางตั้งแต่ออกจากตระกูลฉิน แต่ทุกท่วงท่าการเดินหรือแม้แต่การเคลื่อนไหวของไป๋เฉินส่งผลให้นางไม่มีโอกาสและมองไม่เห็นช่องโหว่ในการโจมตีไป๋เฉินแม้แต่น้อย
หากจะกล่าวได้ว่าไป๋เฉินนั้นระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ทุกอิริยาบถที่แสดงออกมาราวกับกำลังเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันได้ทุกยาม
"พี่สาวชิงเอ๋อร์ ท่านสามารถลงมือสังหารไป๋เฉินจากระยะเพียงแค่นี้ได้หรือไม่? ทักษะมีดขว้างของท่านนั้นเก่งกาจที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมา ข้าเชื่อว่าหากท่านลงมือด้วยตัวเอง ไป๋เฉินคงมิอาจจะหลีกหนีความตายไปได้เป็นแน่" ฉางเอ๋อร์หันไปเอ่ยถามแต่หญิงสาวข้างกายอย่างฉงน
หญิงสาวนามชิงเอ๋อร์ส่ายศีรษะอย่างหนักหน่วงพร้อมทั้งออกความเห็น "ไป๋เฉินผู้นี้เป็นบุคคลที่มีความระมัดระวังตัวสูง หากข้าไม่เข้าใกล้เขาภายในระยะสิบย่างก้าว คงยากที่จะปลิดชีพเขาได้ในกระบวนท่าเดียว"
ฉางเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง "ไป๋เฉินที่ไร้ประโยชน์ผู้นี้อันตรายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
ชิงเอ๋อร์พยักหน้าอย่างเคร่งขรึม "ไป๋เฉินอันตรายกว่าที่ข้าคาดไว้หลายขุม ประสาทสัมผัสของเขาเฉียบแหลมเกินไป ก่อนหน้านี้ข้าคาดเดาไว้ว่าเขาอาจจะตกหลุมพรางและตกตายจากพิษคร่าหัวใจของเจ้า แต่มันกลับไม่สนใจเจ้าและเดินจากไปดื้อๆเสียอย่างนั้น นั่นหมายความว่าไป๋เฉินมีสติสัมปชัญญะและการคิดวิเคราะห์ในแต่ละขั้นตอนได้อย่างละเอียดอ่อนจนสามารถมองผ่านได้ว่าเจ้ามีประสงค์ร้าย"
ฉางเอ๋อร์ทำได้เพียงตอบกลับอย่างเห็นด้วย "ถูกต้อง ตั้งแต่ข้าใช้พิษคร่าหัวใจในการลอบสังหาร มีเพียงไป๋เฉินผู้เดียวเท่านั้นที่ไม่ตกหลุมพรางของข้า...เป็นไปได้ไหมว่าแท้จริงแล้วไป๋เฉินอาจจะปกปิดความแข็งแกร่งไว้?"
"เป็นไปไม่ได้ มีบุคคลที่สามารถยืนยันได้ว่าไป๋เฉินได้สูญเสียรากปราณไปโดยสมบูรณ์ ต่อให้พลิกผืนแผ่นดินตามหาวิธีการรักษา ก็มิอาจที่จะฟื้นคืนรากปราณกลับคืนมาได้" ชิงเอ๋อร์ส่ายศีรษะบางเบา
ฉางเอ๋อร์ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ "เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรกันต่อไป?"
การแสดงออกทางสีหน้าของชิงเอ๋อร์ปรากฏร่องรอยครุ่นคิด "หาที่หลบซ่อนตัวภายในระยะสิบย่างก้าว ข้ามั่นใจได้ว่าในระยะสิบย่างก้าวข้าสามารถที่จะสังหารมันได้ภายในกระบวนท่าเดียว"
ฉางเอ๋อร์ทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ร่างของหญิงสาวทั้งสองจะหายลับไปจากตรอกซอยอย่างไร้ร่องรอย
.
.
.
ไป๋เฉินและฉินเหวินเทียนเดินตรงไปยังชั้นสองที่ซึ่งมีอาวุธและแร่โลหะระดับสูงวางขาย ส่วนชั้นล่างนั้นเป็นชั้นที่นำเอาศาสตราวุธมาตั้งจัดแสดงเพื่อดึงดูดลูกค้า แต่ทว่าศาสตราวุธชั้นล่างนั้นมีดีแค่ความงดงาม หากแต่ภายในกลับเป็นเพียงเศษโลหะที่หลอมรวมกันและยังคงมีสิ่งเจือปนตกอย่างเป็นจำนวนมาก
ไม่ว่าจะเป็นหอกทึ่ตั้งวางอยู่ที่พื้นหรือกระบี่ในตู้แสดงที่มีการป้องกันหน้าแน่น และเกาทัณฑ์ที่แขวนอยู่บนผนังรอบๆศาลาทั้งหมดล้วนแต่มีดีแค่รูปลักษณ์ภายนอก
ศาลาเมฆินทร์ได้ชื่อว่าศาลาที่ขายเพียงศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับสายตาอันเฉียบแหลมของแต่ละบุคคล หากเป็นบุคคลที่ไม่มีองค์ความรู้เกี่ยวกับศาสตราวุธ พวกเขาจะมองว่าทุกสิ่งอย่างในร้านล้วนแต่เป็นสิ่งของที่มีค่าทั้งสิ้น
ทว่าในหลักเกณฑ์การตัดสินใจของไป๋เฉิน อาวุธสำเร็จรูปที่วางขายนั้นช่างเป็นผลงานที่โหลยโท่ยเสียยิ่งกว่าอะไร และกรรมวิธีในการขึ้นรูปและหลอมโลหะนั้นโบราณจนเกินไป จึงส่งผลให้คุณภาพไม่ได้ดีพอที่จะสนองความต้องการของตนได้ เพราะฉะนั้นมีเพียงแค่ต้องซื้อแร่โลหะมาหลอมและทำเป็นอาวุธด้วยตัวเองเท่านั้น
ไป๋เฉินเดินรอบๆด้วยฝีเท้าสบายๆ พลางทอดสายตาไปรอบๆจนเจอะเจอเข้ากับตู้กระจกตู้หนึ่งที่ซึ่งมีเพียงโลหะดิบที่ยังไม่ผ่านกรรมวิธีการหลอมหรือการตีขึ้นรูป แม้แต่สิ่งเจือปนก็ยังเผยให้เห็นเกาะอยู่รอบๆโลหะเช่นกัน
ไป๋เฉินชี้ไปยังโลหะแท่งนั่นพลางแหงนหน้าเอ่ยถามบริกร "ไม่ทราบว่าโลหะชิ้นนี้มีมูลค่าเท่าใด? ข้าต้องการสี่ก้อน"
โลหะที่ไป๋เฉินชี้ตรงไปนั้นเป็นก้อนสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีความกว้าง 20 เซนติเมตร มีความยาวประมาณ 50 เซนติเมตรและความหนาอีกประมาณ 8 เซนติเมตร แน่นอนว่าด้วยขนาดของโลหะมันสามารถนำไปทำเป็นกริชและมีดสั้นได้เท่านั้น ซึ่งตรงกันกับความต้องการของไป๋เฉินทุกประการ
และโลหะชิ้นนี้ยังให้ความรู้สึกที่หนาวเย็นราวกับมีกลิ่นอายเยือกแข็งแฝงอยู่ด้านใน หากปราดมองด้วยตาเปล่าเขาสามารถบ่งบอกได้ว่าโลหะชิ้นนี้มีความหนาแน่นภายในมากที่สุดในบรรดาโลหะทั้งหมดของชั้นที่สอง
หากจะกล่าวได้ว่ามีเพียงโลหะก้อนนี้เท่านั้นที่มีออกซิเจนแฝงอยู่ภายในน้อยที่สุด
บริกรที่กำลังจัดเตรียมสินค้าก็ชะเง้อกลับมามองด้วยสายตาที่รำคาญ
แต่ทว่าเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือไป๋เฉิน สีหน้าของบริกรก็แปรเปลี่ยนเป็นความสุภาพโดยพลัน "ที่แท้ก็เป็นนายน้อยไป๋ผู้ทรงสง่าของเรานี่เอง"
"อย่าเสียเวลา เพียงแค่เอ่ยราคาออกมา" ไป๋เฉินโบกมืออย่างเร่งรีบ
"ฮิฮิฮิ นายน้อยไป๋ช่างมีสายตาที่เฉียบแหลมยิ่งนัก โลหะก้อนนี้นับว่ามีความหายากมากที่สุด-" บริกรบีบมือเข้าหากันเตรียมพร้อมจะสาธยายยืดเยื้ออย่างเต็มที่
"ข้ารู้แล้ว! มันคือโลหะศิลาเยือกแข็งหนึ่งพันปี ไม่ต้องสาธยายให้เสียเวลา!" ไป๋เฉินโบกมือกล่าวอย่างไม่อดทน
ในความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่ามีองค์ความรู้ทุกสิ่งอย่างบนทวีปนี้เพียงพออยู่แล้ว ไม่เว้นแม้แต่รายละเอียดเล็กๆน้อยๆเฉกเช่นโลหะทุกประเภท
บริกรอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้าเขินอาย มันกระแอมเบาๆก่อนจะกล่าวว่า "นายน้อยไป๋ โลหะต่อก้อนมีราคา 200 เหรียญทอง หากท่านต้องการสี่ก้อนก็เท่ากับว่าทั้งหมดราคา 800 เหรียญทอง"
"อะไร!" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะอุทานเสียงดัง "เจ้าจะขูดเลือดขูดเนื้อข้าหรืออย่างไร!?"
ภายในถุงเงินที่ตนได้รับมาจากฉินเหยียนนั้นมีเพียงแค่ 1,000 เหรียญทองเท่านั้น หากซื้อโลหะทั้งสี่ก้อนเขาจะไม่แดกแกลบเลยหรือไร
ราคาสองร้อยเหรียญทองสามารถใช้ในปัจจัยชีวิตประจำวันได้ครึ่งปีเสียด้วยซ้ำ
ทว่าบริกรกลับแสดงรอยยิ้มเรียบเฉยราวกับว่าเขากำลังรอให้ไป๋เฉินกล่าวบางคำออกมา
ไป๋เฉินลูบคางด้วยสีหน้าครุ่นคิด เขามองตรงไปยังบริกรและกล่าวเสนอแนะ "หากเจ้าให้สี่ก้อนในราคา 600 เหรียญทองข้าจะตกลงซื้อขายมันทันที"
ราวกับว่าบริกรกำลังรอคำๆนี้อยู่ มันจึงแสร้งแสดงสีหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่น "นายน้อยไป๋ โลหะแต่ละก้อนนั้นเป็นโลหะที่มูลค่าสูงและหายากที่สุดภายในศาลาเมฆินทร์ ข้าสามารถลดให้ท่านได้เหลือเพียงแค่ 750 เหรียญทองเท่านั้น"
"650 เหรียญทอง" ไป๋เฉินกล่าวต่อรองราคาอย่างไม่ยอมแพ้
บริกรถอนหายใจราวกับว่ากำลังสูญเสีย "นายน้อยไป๋ พูดตามตรงราคาสุดท้ายข้าสามารถให้ท่านได้เพียงแค่ 700 เหรียญทองเท่านั้นมิอาจลดลงได้มากกว่านี้ นี่ถือว่าเป็นราคาพิเศษสำหรับตระกูลฉินแล้ว"
ไป๋เฉินถอนหายใจอย่างน่าเสียดายราวกับว่าได้ตัดใจ เขากวักมือเรียกฉินเหวินเทียนเตรียมพร้อมจะจากไปอย่างไม่ใยดี "เหวินเทียน กลับกันเถอะ"
บริกรตกตะลึงเมื่อเห็นว่าไป๋เฉินเดินจากไปโดยไม่ลังเล
แท้จริงแล้วโลหะก้อนนี้มีมูลค่าเพียงแค่ก้อนละ 150 เหรียญทองเท่านั้น แต่ทว่าโลหะก่อนนี้กลับไม่มีผู้ใดต้องการมันเนื่องจากความยากในการหลอมขึ้นรูป มันจึงถูกวางไว้บนชั้นสองเกือบจะห้าปีและไม่มีผู้ใดสนใจจะซื้อแม้แต่ผู้เดียว
สีหน้าของบริกรปรากฏร่องรอยของความลังเลใจอย่างรุนแรง
ทันใดนั้นมันจึงรีบกล่าวหยุดไว้หลังจากตัดสินใจได้ "อะแฮ่มๆ นายน้อยไป๋ ข้าสามารถลดได้สูงสุดเหลือเพียง 650 เหรียญทองเท่านั้น...นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะขายในราคาต้นทุนเช่นนี้"
จู่ๆป๋เฉินที่กำลังจะลงจากบันไดกลับหันขวับกลับมาเผยให้เห็นรอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนแทบจะถึงรูหู "ตกลง ข้าจะซื้อมัน"
เมื่อได้เห็นรอยยิ้มหน้าเลือดของไป๋เฉิน บริกรก็แทบจะกระอักเลือดออกมาเต็มปาก
'ไอ้เวรเอ้ย! ข้าถูกหลอก!'
'ไร้ยางอาย ตระกูลไป๋ไร้ยางอายกันหมดเลยหรืออย่างไร!?'
สีหน้าบริกรบิดเบี้ยวจนแทบจะเป็นสีเขียว มันเพิ่งจะตระหนักรู้ว่าไป๋เฉินเพียงแค่เล่นละครตบตามันเท่านั้น
ไป๋เฉินหยิบยื่นเหรียญทอง 650 เหรียญให้ด้วยรอยยิ้มสดใสดุจดั่งนายร้อยไม่มีพิษมีภัย แต่ภายในสายตาของบริกร ไป๋เฉินไม่ต่างจากพ่อค้าหน้าเลือดดีๆนี่เอง


## ตอนที่ 27 : เผชิญหน้า

ไป๋เฉินลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าแจ่มใส โดยโลหะทั้งสี่ก้อนนั้นตนได้จัดการให้ศาลาเมฆินทร์ไปส่งให้เขาที่ตระกูลฉินโดยที่ตนไม่ต้องแบกมันกลับไป
ทันใดนั้นเมื่อเขากำลังจะก้าวออกจากประตูศาลาเมฆินทร์ เขากลับหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหันและมองไปยังฉินเหวินเทียนพลางโค้งตัวลงกระซิบเบาๆ "เหวินเทียน เจ้ากลับไปที่ตระกูลก่อน ข้ามีเรื่องสำคัญบางอย่างจะต้องทำและต้องออกเดินทางไปยังศูนย์การค้าชั่วครู่"
ฉินเหวินเทียนเอนคอมองอย่างใสซื่อ พลางกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ "เช่นนั้นพี่เขย ท่านรีบๆกลับมาและรีบมาสอนกระบวนท่าที่ท่านบอกให้แก่ข้าด้วย"
"แน่นอน" ไป๋เฉินลูบศีรษะฉินเหวินเทียนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนที่ฉินเหวินเทียนจะออกจากศาสลาเมฆินทร์ไปด้วยความสดใส
เมื่อฉินเหวินหายไปจากระยะสายตา แสงสีโลหิตในแววตาของไป๋เฉินส่องประกายด้วยเจตนาฆ่า "ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่นักฆ่าที่ส่งมาโดยฉินฟง..."
.
.
.
ไป๋เฉินออกจากศาลาเมฆิทร์ตรงไปยังทิศเหนือด้วยมือสองข้างที่กำลังไพล่หลังราวกับนายน้อยไร้กังวล หากจะกล่าวได้ว่าทิศทางที่กำลังเดินไปเป็นคนละทิศทางกันกับตระกูลฉินโดยสิ้นเชิง
หากสังเกตจะเห็นได้ว่าทิศทางที่กำลังเดินไปคือทิศทางใกล้เคียงกับสลัมร้างที่ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่ แต่ทว่าสิ่งที่แปลกประหลาดออกไปคือสลัมแห่งนี้เรียงรายไปด้วยตึกร้างและอาคารร้างที่มีระยะห่างไม่เกิน 20 ก้าวย่างของแต่ละหลัง
สถานที่แห่งนี้เป็นที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการลอบสังหารใครสักคน!
ในระหว่างที่ไป๋เฉินกำลังย่างกรายอย่างสบายอกสบายใจ ทันใดนั้นกลับมีแสงสีเงินระยิบระยับส่องว่างจากระยะเกือบ 8 เมตร!
แสงสีเงินส่องแสงวาบตรงไปยังศีรษะของไป๋เฉินจากทางด้านหลังด้วยความแม่นยำที่ไร้การเบี่ยงเบนใดๆ ด้วยความเร็วและระยะห่างเพียงแค่นี้จึงมิอาจมีผู้ใดสามารถหลบเลี่ยงหรือหนีพ้นจากหายนะไปได้
ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือการที่ไป๋เฉินตอบสนองโดยการงอร่างกายส่วนบนไปด้านหลัง 25 องศาโดยไม่ทันหน้ามามอง ก่อนที่มือขวาของเขาจับมั่นไปที่ด้ามของมีดสั้นที่กำลังพุ่งตรงมาด้วยความแม่นยำสูงสุด
หากเป็นบุคคลปกติด้วยระยะห่างเพียงแค่นี้คงจะไม่มีผู้ใดสามารถหลีกหนีหรือหลบเลี่ยงการจู่โจมไปได้เป็นแน่ แต่ทว่าด้วยสัญชาตญาณอันเฉียบแหลมและประสาทสัมผัสอันเฉียบคมส่งผลให้ไม่ว่าระยะการจู่โจมจะใกล้เพียงใด ไป๋เฉินก็สามารถที่จะพลิกแพลงและรับมือกับภยันตรายที่กำลังใกล้เข้ามาได้
แต่ทว่าที่กำลังเผชิญอยู่คือการลอบสังหารภายในระยะแค่แปดเมตรเท่านั้น! หากมิใช่ราชันย์แห่งนักฆ่าคงจะไม่มีผู้ใดในโลกเก่าสามารถกระทำการเบี่ยงเบนเช่นนี้ได้
ไป๋เฉินหมุนกายพลิกร่างพริ้วไหว สายตาของเขาจดจ้องไปยังทิศทางที่กระแสลมจากมา จู่ๆร่างของเขาก็หายลับตาไปหลังจากที่ย่างก้าวเพียงแค่สามก้าว!
แน่นอนว่าเหตุผลที่ตนเดินมายังที่แห่งนี้ก็เพื่อล่อนักฆ่าให้ปรากฏตัว ซ้ำยังเป็นการปกปิดความสามารถของตนต่อบุคคลอื่นๆไปด้วย
"อะไร!?" เสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกันกับที่ไป๋เฉินได้มองย้อนกลับไป ทว่าเสียงนั้นกลับเป็นเสียงของหญิงสาวอย่างคาดไม่ถึง
นักฆ่าที่หลบซ่อนอยูเบื้องหลังอาคารร้างเห็นท่าไม่ดี นางพยายามรีบหลบหนีไปให้ไกลที่สุด
แม้นจะรู้ว่าไป๋เฉินไร้รากปราณ แต่ด้วยการคว้ามีดสั้นในระยะเพียงแค่นี้ก็บ่งบอกแล้วว่าทักษะของไป๋เฉินนั้นอยู่เหนือยิ่งกว่าบุคคลจำนวนมาก ซึ่งแม้แต่ตัวของนางเองเช่นกัน
แต่เมื่อนักฆ่ากำลังจะหันหลังกลับ นางกลับต้องพบเจอกับสายตาสีโลหิตอันอำมหิตของไป๋เฉินที่มาปรากตัวขึ้นเมื่อใดไม่ทราบได้
มือซ้ายของไป๋เฉินคว้าจับที่ต้นคอเรียวดุจหงส์ ในขณะที่มือขวามีมีดสั้นสีดำจ่อระยะประชิดและมีโลหิตซิกๆไหลตามรอยบากเล็กๆของต้นคอ
ริมฝีปากของไป๋เฉินกล่าวเชื่องช้าด้วยลมหายใจอุ่นๆ "ผู้ใดเป็นคนส่งเจ้ามา?"
แม้นจะหวาดกลัวต่อการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของไป๋เฉิน แต่หญิงสาวยังไม่ยอมแพ้ นางยันเท้ากลับไปด้านหลังเพื่อผลักไป๋เฉินให้ออกจากระยะที่ชิดติดกับนาง พร้อมทั้งพยายามยกข้อมือเพรียวบางเบี่ยงเบนมีดสั้นที่ลำคอ
นัยน์ตาของไป๋เฉินส่องประกายด้วยแสงเจตนาฆ่า มือขวาเตรียมพร้อมที่จะปาดคอหอยโดยพลัน
แต่จู่ๆกลับมีมีดสั้นอีกหนึ่งเล่มกำลังตรงมายังขม่อมไป๋เฉินในทิศทางตรงกันข้าม
เมื่อเห็นเช่นนั้นไป๋เฉินทำได้เพียงยอมปล่อยร่างของหญิงสาวในขณะที่มีดสั้นที่อยู่ในมือขว้างสวนกลับไปหาแสงสีเงินที่ส่องประกาย
"เชร้ง!"
เมื่อมีดสั้นทั้งสองปะทะกันต่างก็กระดอนไปคนละทิศทาง
ในเวลาเดียวกันไป๋เฉินตีลังกากลับหลังเขาฉวยกริชที่เหน็บอยู่ข้างเอวด้วยสองมือเหวี่ยงเป็นมุมเฉียงไปที่สองเป้าหมายจากระยะเลือนราง
"เชร้ง!"
แต่ปรากฏว่ากริชทั้งสองของไป๋เฉินกลับถูกหันเหได้อย่างง่ายดายด้วยการกวาดข้อมือเพรียวบางแค่คนละครั้ง
ในขณะนั้นเขาสามารถมองเห็นได้ว่าผู้ที่ลอบสังหารเขามีรูปร่างอันผอมเพรียวดุจต้นหลิวของสตรีสองนางที่ซึ่งทั้งสองสวมหน้ากากสุนัขจิ้งจอกสีขาวและสีแดงแตกต่างกัน
หนึ่งนางมีอาภรณ์สีขาวราวหิมะและอีกหนึ่งนางเป็นอาภรณ์สีชมพูบานเย็นพริ้วตามสายลม
เมื่อเท้าไป๋เฉินเกือบจะถึงพื้นกลับมีแสงวาบสองจุดปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ร่างของหญิงสาวทั้งสองประชิดร่างของตนไว้ภายในเสี้ยววินาทีด้วยมีดสั้นที่พยายามเข้าจู่โจมตนหลังจากที่มิอาจจะขยับเขยื้อนตัวได้
นี่เป็นโอกาสทองสำหรับกลุ่มของนักฆ่าได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี เมื่อร่างของบุคคลหนึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศจะเป็นจุดอ่อนไปโดยทันที
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในใจ จังหวะและเวลาของหญิงสาวทั้งสองนางนั้นแม่นยำอย่างยิ่งในฐานะมือสังหารระดับพระกาฬ
หากเป็นไป๋เฉินเองเขาก็ตัดสินใจจู่โจมในขณะที่เป้าหมายอยู่กลางอากาศเช่นกัน
แต่ด้วยสัญชาตญาณที่ประสบพบเจอมา ไป๋เฉินรีบคว้ากริชอีกสองเล่มที่เหลือสะบัดขว้างเบี่ยงเบนเป้าหมายขว้างทำมุมคลับคล้ายกับบูมเมอแรงกลางอากาศ
หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวหมุนข้อมือก่อนที่มีดสั้นจะปรากฏขึ้นภายใต้อาภรณ์พริ้ว ด้วยการพลิกข้อมือหนึ่งครั้งกริชทั้งสองของไป๋เฉินก็ถูกปัดป้องไปอย่างง่ายดาย
แต่ทว่าเมื่อนางแหงนหน้าขึ้นมาและกริชหายไปจากระยะการมองเห็น ไป๋เฉินก็กลับหายไปจากตำแหน่งเดิมอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว
"มันอยู่ที่ไหน!?" หญิงสาวในอาภรณ์สีขาวนามชิงเอ๋อร์อุทานอย่างไม่เชื่อ
นางเพียงคลาดสายตาจากไป๋เฉินแค่เพียงชั่วครู่เท่านั้น แต่นางไม่คาดคิดเลยว่าภายในระยะเวลาแค่เพียงเสี้ยววินาที ไป๋เฉินกลับสามารถหลบหนีได้แม้นจะอยู่ห่างจากนางแค่เพียงไม่ถึงสิบเมตร
"ฉางเอ๋อร์ แยกย้ายกันไปตามหาและหากเป้าหมายคลาดสายตาให้มาเจอกันที่เดิม" ชิงเอ๋อร์ออกคำสั่งอย่างเร่งด่วนในขณะที่พุ่งทะยานไปยังทิศเหนือโดยไม่รีรอ
ฉางเอ๋อร์เพียงแค่ผงกศีรษะอย่างเคร่งขรึมก่อนจะแยกย้ายไปทางทิศใต้หมายจะกลับไปยังทิศทางของตระกูลฉิน
หากไป๋เฉินกลับเข้าสู่ตระกูลฉินก่อนที่จะหาตัวเจอ พวกนางจะไม่มีโอกาสในการลอบสังหารไป๋เฉินอีกต่อไป
โดยหารู้ไม่ว่าหลังตึกร้างที่มีระยะห่างจากพวกนางแค่เพียงสิบเมตร ร่างสีขาวของไป๋เฉินกำลังลอบมองอยู่ด้วยคิ้วที่มุ่นลง "ไม่คาดคิดว่านักฆ่าที่มาในครั้งนี้มีฝีมือเสียยิ่งกว่าเจ้าเฒ่าผู้นั้นหลายเท่าตัว"
แน่นอนว่าการเผชิญหน้าสั้นๆเมื่อครู่ ไป๋เฉินยังมิได้เปิดเผยพลังปราณของเขาแม้แต่น้อยนิด นั่นเป็นเพราะว่าต่อให้เปิดเผยพลังปราณคงยากที่จะสังหารพวกนางในการต่อสู้ซึ่งๆหน้า
แต่ทว่าหากพวกนางเป็นนักฆ่าที่ไร้พลังปราณเฉกเช่นเดียวกับเขาหรืออย่างชีวิตที่แล้วในโลกมนุษย์ ไป๋เฉินจะไม่ยอมปล่อยให้ศัตรูมีชีวิตอยู่ต่อโดยเด็ดขาด
แต่ปัจจัยของทวีปเทียนหลางนั้นมีมากเกินไปและสิ่งที่มองเห็นได้อย่างเด่นชัดคือระดับพลังปราณของแต่ละบุคคลที่แตกต่างกันมากจนเกินไป
ไป๋เฉินยังคงจ้องมองไปยังทิศทางของหญิงสาวสองนางที่หายลับตา สีหน้าของเขาปรากฏร่องรอยของความรู้แจ้ง "กลิ่นกายของหญิงสาวในอาภรณ์สีชมพูเมื่อครู่ เป็นคนๆเดียวกันกับบุคคลที่พยายามลอบสังหารข้าด้วยพิษคร่าหัวใจ"
"แต่อีกนางหนึ่งนั้น..." ไป๋เฉินทำได้เพียงลอบถอนหายใจเนื่องจากข้อมูลที่มีไม่เพียงพอต่อการสรุปตัวตนและที่มา
"มีเพียงสถานที่เดียวเท่านั้นที่สามารถให้คำตอบเรื่องนี้แก่ข้าได้" ไป๋เฉินไม่เสียเวลาคิดเองให้มากความ ร่างของเขาหายลับไปในทิศทางของสมาพันธ์นักฆ่าโดยพลัน


## ตอนที่ 28 : กำเนิดศาลาปีกสวรรค์

~ สมาพันธ์นักฆ่า ~
"อี้หลิว เจ้าได้แบ่งแยกหน่วยงานตามคำสั่งของท่านอาจารย์แล้วหรือยัง?" หลวนซิงในอาคารหลังเดิมเดินเข้าไปใกล้หลิวอี้หลิวที่กำลังจัดเรียงเอกสารอย่างวุ่นวายบนโต๊ะกลมพลางกล่าวถาม
หลิวอี้หลิวที่กำลังแบ่งแยกเอกสารพลางพยักหน้าบางเบาพร้อมทั้งยื่นม้วนกระดาษให้แก่เขา ด้านในนั้นมีการแบ่งแยกหน้าที่ระหว่างทั้งเก้าไว้อย่างชัดเจน
ขณะที่นางกำลังสนทนากับหลวนซิง ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ เผยให้เห็นร่างสีดำที่ปกปิดใบหน้าอย่างมิดชิดของไป๋เฉิน รอบกายปรากฏรังสีเข่นฆ่าและเย็นชาประดุจดั่งว่าเขาคือจักรพรรดิจากยมโลกอย่างไรอย่างนั้น
"ท่านอาจารย์ " เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีที่คุ้นเคยหลวนซิงและหลิวอี้หลิวลุกขึ้นโดยพลันพร้อมทั้งประสานมืออย่างนอบน้อม
ไป๋เฉินที่เพิ่งเข้ามาเพียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจก่อนจะกล่าวถาม "พวกเจ้าได้แบ่งตำแหน่งและหน้าที่ของแต่ละบุคคลแล้วหรือยัง?"
"ท่านอาจารย์ นี่คือรายชื่อและตำแหน่งของพวกข้าทั้งเก้าคน" หลิวอี้หลิวตอบกลับด้วยความเคารพ พร้อมทั้งยื่นรายชื่อและตำแหน่งหน้าที่ของแต่ละคนแก่ไป๋เฉิน
ไป๋เฉินพยักหน้ารับเอกสารและเดินตรงไปหย่อนก้นนั่งลงบนโต๊ะกลม โดยที่มีหลวนซิงเข้ามารินชาให้แก่ตนอย่างนอบน้อม
หน่วยลอบสังหาร : หลวนซิง,เยี่ยนซิ่ว,หลงเฝิน,เจวียนฉิว
หน่วยข่าวกรอง : หลิวอี้หลิว,ฝางโม่หยู
หน่วยแฝงตัว : เฉินมู่เฟย,ฉู่จิงเทียน,หยาอี้หยาน
หลังจากไป๋เฉินได้อ่านเอกสารและจดจำรายชื่อครบถ้วน เขาหันไปหาหลิวอี้หลิวก่อนจะกล่าวถาม "เจ้าชื่ออะไร?"
"ผู้น้อยมีนามว่าหลิวอี้หลิว" เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่ดุดันของไป๋เฉิน หลิวอี้หลิวกลับรีบก้มหน้าลงด้วยรอยแดงจางๆบนใบหน้า
"โอ้? ช่างเป็นชื่อน่าฟังอะไรเยี่ยงนี้" ไป๋เฉินหัวเราะออกมาเบาๆด้วยสายตาที่ซุกซน ก่อนจะกล่าวต่อ "หลิวอี้หลิว ข้าต้องข้อมูลเกี่ยวกับมือสังหารสองคน เจ้าช่วยข้าตามหาให้ข้าได้หรือไม่?"
"แม้นว่าข้อมูลของมือสังหารส่วนใหญ่อาจจะมีน้อยนัก แต่หากเป็นนักฆ่าที่มีชื่อเสียงแน่นอนว่าข้าได้เก็บรวบรวมไว้เป็นจำนวนมาก" หลิวอี้หลิวพยักหน้าเบาๆตอบกลับ
เมื่อได้ยินเช่นนั้นไป๋เฉินจึงได้เล่ารายละเอียดของหญิงสาวทั้งสองนางทุกประการที่เขาพอจะจดจำได้ โดยที่เขามิได้กล่าวถึงพิษคร่าหัวใจแม้แต่น้อย
หลังจากฟังรายละเอียดจนถี่ถ้วน หลิวอี้หลิวกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งอย่างเคร่งขรึม "ท่านอาจารย์ มีนักฆ่าเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่ข้าพอจะนึกได้จากคำอธิบายของท่าน..."
"โอ้? มันคือใคร?" ไป๋เฉินลูบคางพลางชำเลืองมอง
หลิวอี้หลิวหันไปหยิบม้วนกระดาษนำมาเปิดอ่านในขณะที่ไป๋เฉินกำลังนั่งฟังอย่างใจจดใจจ่อ "มีนักฆ่าสองคนที่ซึ่งเป็นหญิงสาวที่สวมหน้ากากจิ้งจอกทุกครั้งที่ทำภารกิจ พวกนางเป็นนักฆ่าจากเมืองเทียนเฟิงอันเลื่องชื่อ ผู้คนเรียกขานสมญานามหญิงสาวทั้งสองไว้ว่าจิ้งจอกขาวและจิ้งจอกแดง"
"มีคำอธิบายไว้เล็กน้อยว่าพวกนางทั้งสองเป็นผู้บำเพ็ญปราณในระดับปราณสวรรค์เฉกเช่นเดียวกันกับพวกข้า แต่ทว่าข้าไม่รู้ระดับขั้นที่แท้จริงของพวกนางทั้งสอง…" หลิวอี้หลิวอธิบายข้อมูลที่มีในมือโดยละเอียดและไม่ขาดตกบกพร่องแม้แต่ข่าวลือต่างๆที่มีการจดบันทึกไว้
"โอ้?" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะอุทานอย่างประหลาดใจ
ปรากฏว่าหญิงสาวทั้งสองกลับกลายเป็นผู้บำเพ็ญระดับปราณสวรรค์ หากจะกล่าวได้ว่าพวกนางมีระดับที่ทัดเทียมกับฉินเยว่ฉานด้วยซ้ำ
แต่คีย์เวิร์ดที่สำคัญที่ไป๋เฉินได้รับในครั้งนี้คือเมืองเทียนเฟิง!
นั่นหมายความว่าบุคคลที่สั่งการหรือส่งมอบภารกิจลอบสังหารนั้นมาจากเมืองเทียนเฟิง โอกาสที่จะเกิดขึ้นได้นั้นมีมากกว่าแปดในสิบส่วน
แต่สิ่งที่ไป๋เฉินประหลาดใจยิ่งกว่าคือการที่หลวนซิงและหลิวอี้หลิวมีระดับการบำเพ็ญปราณในระดับลมปราณสวรรค์เฉกเช่นเดียวกัน
นั่นหมายความว่าเขาที่ซึ่งเป็นผู้นำของสมาพันธ์นักฆ่าเช่นเขากลับมีระดับการบำเพ็ญปราณที่อ่อนแอที่สุดเลยมิใช่หรอกหรือ?
เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะไอเบาๆด้วยสีหน้าเคอะเขิน 'ดูเหมือนว่าข้าจะเป็นผู้นำของกลุ่มนักฆ่าที่อ่อนแอที่สุดในประวัติศาสตร์ของทวีปเทียนหลางแล้วกระมัง'
จากนั้นไม่นานเขากล่าวต่อเพื่อกลบเกลื่อน "เมื่อครู่ข้าได้ไปเจอพวกนางทั้งสองมา แต่ทว่าหลังจากแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันเพียงเล็กน้อย พวกนางทั้งสองกลับหลบหนีไป"
ไป๋เฉินรู้สึกกระดากปากเล็กน้อยที่ต้องเอ่ยเช่นนี้ แต่หากจะต้องแลกกับความเทิดทูนและเชื่อฟังของหลวนซิงและหลิวอี้หลิวแล้ว เขาจึงไม่ลังเลใจที่จะกล่าว
"โอ้?" นัยน์ตาของหลวนซิงระยิบระยับเป็นประกาย
และแน่นอนว่าหลวนซิงที่เคารพไป๋เฉินอย่างไม่ลืมหูลืมตาอยู่แล้ว ก็ยิ่งวางไป๋เฉินไว้เหนือยิ่งกว่านักฆ่าที่พวกเขารู้จักมาทั้งสิ้น
พวกเขาตระหนักไปเองว่าท่านอาจารย์ของพวกเขาต้องมีระดับการบำเพ็ญที่สูงส่งกว่าศัตรูมาก จึงส่งผลให้นักฆ่าจิ้งจอกขาวและจิ้งจอกแดงต้องหลบหนีไปอย่างหัวซุกหัวซุน
"ท่านอาจารย์ ท่านไปเจอทั้งสองคนได้อย่างไร?" หลวนซิงพยายามเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
มุมปากของไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกระตุก "ตั้งแต่ยามเช้า ข้าได้ติดตามการเคลื่อนไหวของไป๋เฉินทุกฝีก้าวอย่างระมัดระวัง แต่มีนักฆ่าจิ้งจอกแดงและจิ้งจอกขาวได้หมายปองที่จะสังหารไป๋เฉินด้วยเช่นกัน"
"แต่ในแผนการของท่านฉินฟงนั้นบ่งบอกไว้ว่า ภารกิจสังหารไป๋เฉินจะเริ่มขึ้นหลังจากนี้อีกสามวันให้หลังเพื่อมิให้เป็นที่สงสัย ดังนั้นข้าจึงสกัดกั้นพวกนางไว้ก่อนที่พวกนางจะรีบหนีไป...และข้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องไล่ตามพวกนางเช่นกัน..." ทุกคำที่ไป๋เฉินกล่าวเขาพยายามอย่างยิ่งระงับความอยากจะอาเจียนไว้อย่างถึงที่สุด
และหลังจากพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลและเพิ่มระดับความสนิทสนมกันชั่วครู่ ไป๋เฉินจึงตัดสินใจนำทั้งสองคนเดินตรงไปยังอาคารด้านหลังสมาพันธ์ที่ซึ่งเป็นลานกว้างสำหรับการฝึกฝนที่ซึ่งมีนักฆ่าทั้งเจ็ดคนกำลังฝึกวิทยายุทธ์และวรยุทธ์ด้วยกันอย่างดุเดือด
ไป๋เฉินเรียกรวมพลเพื่อให้นักฆ่าทั้งเก้ารวมตัวกัน เพื่อที่จะสอนสั่งนักฆ่าให้มีความเชี่ยวชาญมากยิ่งขึ้น
"บทเรียนแรกของพวกเจ้าคือการทำความเข้าใจเกี่ยวกับสรีรวิทยาของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นการยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ การตอบสนองต่อสิ่งเร้าหรือการฝึกความทนทานของกล้ามเนื้อ..." ไป๋เฉินยืนมือไพล่หลังในขณะกล่าวสาธยาย
โดยปกติแล้วผู้บำเพ็ญปราณในทวีปเทียนหลางไม่ค่อยจะใส่ใจเกี่ยวกับการออกกำลังกายเพื่อยืดหยุ่นกล้ามเนื้อสักเท่าใดนัก
พวกเขามองว่าแค่มีระดับการบำเพ็ญที่สูงกว่า ความยืดหยุ่นของร่างกายนั้นแทบไม่จำเป็น
แต่สำหรับไป๋เฉินแล้วการยืดหยุ่นกล้ามเนื้อคือพื้นฐานขั้นต้นของการเป็นนักฆ่า และเป็นพื้นฐานของทุกสิ่งอย่างสำหรับอาชีพที่ใช้ร่างกายในการทำงาน ทุกสิ่งอย่างล้วนต้องมาจากการตอบสนอบของกล้ามเนื้อทั้งสิ้น
"ท่านอาจารย์ เหตุใดท่านจึงมิให้พวกข้าฝึกฝนโดยการลอบสังหารเสียเลยเล่า?" เมื่อได้ฟังจนจบหลวนซิงเอ่ยถามพลางประสานมืออย่างนอบน้อม
รูม่านตาของไป๋เฉินจ้องมองกลับไปอย่างแข็งกร้าว "หลวนซิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดบนโลกใบนี้คืออะไร?"
"กริช...กระบี่...มีดสั้น...ไม่สิอาจจะเป็นหอก" หลวนซิงกล่าวอย่างไม่แน่ใจ
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะ "ผิดแล้ว อาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดคือร่างกายของมนุษย์ที่พระเจ้าประทานมาให้"
"ร่างกายของมนุษย์?" หลวนซิงและหลิวอี้หลิวมองหน้ากันอย่างสับสน
ไป๋เฉินพยักหน้าอย่างหนักหน่วง "ถูกต้อง ร่างกายของมนุษย์นับว่าเป็นอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดและก็นับได้ว่าเป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดเช่นกัน"
"หากพวกเจ้าต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีระดับการบำเพ็ญที่เหนือกว่าเจ้าจะทำอย่างไร?" ไป๋เฉินปราดมองทั้งเก้าและเอ่ยถาม
"หลบหนี"
"หลบหนี"
หลวนซิงและหลิวอี้หลิวไม่ลังเลเลยที่จะกล่าวคำนี้อย่างพร้อมเพรียง
แต่ไป๋เฉินกลับส่ายศีรษะอีกครา "หากเป็นบุคคลปกติ แน่นอนว่าการหลบหนีเป็นสิ่งที่พึงกระทำเพื่อรักษาชีวิตไว้ แต่ในร่างกายของมนุษย์มีสิ่งที่เรียกว่าจุดตายอยู่ และการเรียนรู้ในจุดตายนั้นสามารถสังหารผู้ใดก็ได้บนโลกใบนี้แม้นว่าคนผู้นั้นจะมีระดับการบำเพ็ญปราณที่มากกว่าก็ตามที และยิ่งสำหรับนักฆ่าด้วยแล้ว ยิ่งจำเป็นต้องเรียนรู้ให้เชี่ยวชาญ"
"แม้นว่าเรื่องจุดตายจะเป็นสิ่งที่นักฆ่าอย่างพวกเราพอจะตระหนักได้อยู่แล้ว แต่ข้อมูลเกี่ยวกับสรีรวิทยาที่แท้จริงมีมากกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งเส้นประสาท ตำแหน่งการไหลเวียนโลหิตหรือแม้แต่ตำแหน่งที่ทำให้เป้าหมายตกอยู่ในสถานะอัมพาตไปชั่วขณะ พวกเจ้าต้องเข้าใจว่าแค่เพียงเสี้ยววินาที ผลการต่อสู้สามารถที่จะพลิกผันตามการพลิกแพลงสถานการณ์ได้"
"เพราะฉะนั้นในวันนี้ข้าจะสอนสั่งพวกเจ้าเกี่ยวกับการยืดหยุ่นร่างกาย และการตอบสนองโดยอัตโนมัติของกล้ามเนื้อโดยไม่จำเป็นต้องผ่านกระบวนการความคิดจากสมองและสุดท้าย...คือจุดตาย"
"หลังจากข้าได้สอนสั่งทุกอย่างให้แก่เจ้าแล้ว เมื่อนั้นพวกเจ้าจะกลายเป็นนักฆ่าที่มีชื่อเสียงในชั่วข้ามคืน" ไป๋เฉินกล่าวด้วยรอยยิ้มขณะที่นักฆ่ากำลังตั้งใจฟังพลางคิดวิเคราะห์ตามด้วยแววตาลุกโชน
การฝึกฝนในวันนี้คือจุดเริ่มต้นของสมาพันธ์นักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งทวีปเทียนหลาง ในนามศาลาปีกสวรรค์


## ตอนที่ 29 : ตัวปัญหา

ลานฝึกฝนในขณะนี้มีร่างสีดำบึกบึนของหลวนซิงยืนประจัญหน้ากับหลิวอี้หลิวที่มีรูปร่างอ้อนช้อยตรงข้ามกันในระยะห้าเมตร
"หลวนซิง รีดเค้นการใช้ประสาทสัมผัสการรับฟังของเจ้าให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด นี่คือขั้นตอนแรกในการตอบสนองต่อสิ่งเร้าโดยที่ไม่จำเป็นต้องใช้ประสาทสัมผัสทางการมองเห็น....หากเจ้าสามารถตอบสนองและหลบหลีกกระบวนท่าของอี้หลิวหนึ่งครั้งในรอบห้ากระบวนท่าได้ หลังจากนั้นพวกเจ้าทั้งสองต้องสลับตำแหน่งกันไปและฝึกฝนอย่างต่อเนื่องจนกว่าเจ้าจะหลบกระบวนท่าของกันและกันได้ทุกกระบวนท่า "ไป๋เฉินค่อยๆกล่าวชี้แนะในแต่ละชั้นตอน
"รับทราบ" หลวนซิงพยักหน้าตอบรับแต่โดยดี เขาสะบัดผ้าคาดสีดำปิดกั้นการมองเห็นโดยพลัน พลางตะโกนเบาๆ "อี้หลิว เข้ามา!"
"เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจ" หลิวอี้หลิวตั้งท่ายื่นฝ่ามือไปด้านหน้า ก่อนที่ขายาวเพรียงบางของนางพุ่งทะยานไปยังหลวนซิงด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ
เนื่องจากนางเป็นนักฆ่าที่มีฝีมือดั้งเดิมอยู่ก่อนแล้ว ดังนั้นฝีเท้าของนางจึงเงียบเชียบเสียยิ่งกว่าฝีเท้าของสุนัข และอาจจะส่งผลให้ประสาทการรับฟังของหลวนซิงจะรับฟังได้ยากยิ่งขึ้น
นี่คือความยากในการฝึกฝนประสาทสัมผัสการตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่ซึ่งเป็นบทเรียนสำคัญที่ไป๋เฉินจำต้องให้พวกเขาคุ้นชินกับการตอบสนองโดยอัตโนมัติทุกๆการเคลื่อนไหว
ไป๋เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ พลางหันไปหานักฆ่าทั้งเจ็ด "พวกเจ้าเองก็เช่นกัน ให้ฝึกฝนประสาทสัมผัสวันละหนึ่งชั่วยาม และเวลาว่างที่เหลือในชีวิตประจำวันข้าได้จดใส่ม้วนกระดาษให้พวกเจ้าทำตามไว้จนครบขั้นตอน"
ไป๋เฉินยื่นม้วนกระดาษให้แก่พวกเขาทั้งเจ็ด ซึ่งด้านในนั้นมีการอบอุ่นร่างกายและการวิ่งรอบเมืองโดยไม่ใช้พลังปราณเพื่อที่จะฝึกฝนความยืดหยุ่นให้แก่กล้ามเนื้อและวิธีการต่างๆนานาที่ไม่ยากต่อการกระทำจนครบถ้วนสมบูรณ์
"รับทราบ!" นักฆ่าทั้งเจ็ดตอบรับอย่างพร้อมเพรียงกันก่อนจะแยกย้ายกันไปฝึกฝนเฉกเช่นเดียวกับคู่ของหลวนซิงและหลิวอี้หลิวทุกประการ
หลังจากสอนสั่งหลวนซิงและนักฆ่าทั้งแปดคนจนถึงยามบ่าย ไป๋เฉินจึงขอตัวกลับไปและจะแวะเวียนมาใหม่ในวันพรุ่งนี้
ภายในเวลาแค่ไม่กี่ชั่วยาม ความสามารถของหลวนซิงค่อยๆพัฒนาขึ้นไปทีละเล็กน้อยจนสามารถบ่งบอกถึงความแตกต่างได้อย่างเด่นชัด
ก่อนจะจากไปไป๋เฉินยังคงกล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า "วันนี้พอแค่นี้ หลังจากนี้หากข้ามีเรื่องที่ต้องการให้พวกเจ้าช่วย ข้าจะส่งจดหมายลับมาอีกครา"
"เข้าใจแล้ว" หลวนซิงและนักฆ่าแปดโค้งคำนับด้วยความเคารพ
แค่บทเรียนแรกที่ได้รับจากไป๋เฉินพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าการฝึกฝนประสาทสัมผัสนั้นสำคัญเพียงใด และพวกเขายังคงตั้งหน้าตั้งตารอบทเรียนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
.
.
.
เมื่อถึงเวลาบ่ายโมงไป๋เฉินก็กลับมายังตระกูลฉินด้วยมือที่ไพล่หลังพลางผิวปากอย่างแจ่มใสโดยที่ไม่มีสิ่งใดปิดกั้นและไม่มีมือสังหารติดตามแม้แต่ผู้เดียว
แต่เมื่อตนย่างเท้าเข้ามาก็ต้องพบเจอเข้ากับฉินหมิงหยวนและชายหนุ่มสองคนที่มีใบหน้าไม่คุ้นเคย
เมื่อสังเกตเห็นไป๋เฉินที่กำลังจะผ่านไป ฉินหมิงหยวนกระโดดเข้ามาปิดกั้นเส้นทางของไว้พลางกลางแขนออก "ไป๋เฉิน! หยุดเดี๋ยวนี้!"
ฝีเท้าของไป๋เฉินหยุดชะงัก เขาหรี่ตาลงเป็นรอยกรีดพลางกล่าวถาม "เจ้าต้องการอะไร?"
"ไป๋เฉิน เจ้าทำร้ายร่างกายของนายน้อยหยางเหมินและสหายของเขา เจ้าต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เจ้าก่อขึ้น" ฉินหมิงหยวนชี้หน้ากล่าวใส่ไฟอย่างรุนแรง
แต่ไป๋เฉินเอ่ยถามอย่างสับสน "หยางเหมิน? หยางเหมินคือใคร?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นมุมปากของฉินหมิงหยวนกระตุกอย่างหนัก มันยังคงชี้หน้ากราดด่าต่อไป "อย่ามาเฉไฉ! เจ้าทุบตีนายน้อยลำดับที่สองของตระกูลหยางที่ศาลาเมฆินทร์ เจ้าจะจำไม่ได้ได้อย่างไร!"
หลังจากหวนนึกขึ้นได้ว่าตนทุบตีตระกูลหยางทั้งสามสลบไป ไป๋เฉินเพียงส่งเสียง "โอ้?"
'ทีเรื่องเช่นนี้แล้วรับรู้เร็วฉิบหาย'
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของไป๋เฉินไม่แยแสเพียงใด ฉินหมิงหยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด "ไป๋เฉิน เจ้าจงรีบไปคุกเข่าขอโทษต่อนายน้อยหยางเดี๋ยวนี้! ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฉินและตระกูลหยางไว้"
หลังจากผ่านพ้นประโยคนั้นไปแววตาที่ไม่แยแสของไป๋เฉินส่องประกายด้วยแสงเย็น จนฉินหมิงหยวนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกขนชันราวกับกำลังมีอสรพิษกำลังเล็งเหยื่อของมันอยู่
ไป๋เฉินตอบกลับด้วยการผายมืออย่างไม่ใส่ใจ "ข้ามิใช่แซ่ฉิน เจ้าต่างหากที่เป็นแซ่ฉิน เหตุใดเจ้าไม่ไปคุกเข่าแก่มันแทนเล่า? ทั้งหมดนี้ก็เพื่อรักษาความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฉินและตระกูลหยางไว้"
คำพูดทั้งหมดที่ฉินหมิงหยวนกล่าวมาเมื่อครู่ ไป๋เฉินได้คืนสนองกลับไปเฉกเช่นเดียวกัน
ไป๋เฉินรู้ดีว่าฉินหมิงหยวนแค่พยายามทำให้ตนลำบาก แน่นอนว่าการพูดจาอย่างมีเหตุผลกับคนบ้าเช่นมันก็ไม่ต่างอะไรจากการสีซอให้ควายฟัง
"เจ้า!" การแสดงออกของฉินหมิงหยวนบิดเบี้ยวจนแทบจะเป็นสีเขียว ความโกรธของมันเริ่มที่จะพุ่งพล่าน
ก่อนที่มันกัดฟันกล่าวในลักษณะขู่เข็ญ "ดี...ดี...หากเจ้าไม่ไปคุกเข่าต่อหน้านายน้อยหยางเหมินภายในหนึ่งก้านธูปนี้...เจ้าตายแน่!"
ไป๋เฉินส่ายศีรษะราวกับว่ากำลังมองคนบ้า ก่อนที่เขาเดินผ่านฉินหมิงหยวนตรงไปยังกระโจมหลังโทรมของเขาอย่างง่ายดาย
ลานกว้างหน้ากระโจมของเขามีร่างเด็กชายที่กำลังร่ายรำกระบี่ด้วยท่วงท่าพริ้วไหวดุจสายน้ำ พลังปราณกำลังวนเวียนรอบๆกระบี่ด้วยท่วงท่าปราดเปรียว
ไป๋เฉินพลางเดินเข้าใกล้พลันส่งเสียงเรียกด้วยรอยยิ้ม "เหวินเทียน เจ้ารออยู่ที่นี่ตลอดเลยงั้นหรือ?"
"พี่เขย" ฉินเหวินเทียนกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มสดใส พลางวิ่งตรงไปยังไป๋เฉินด้วยเสียงหอบเบาๆ "พี่เขย เหตุใดท่านจึงใช้เวลานานนัก ข้ามารอท่านตั้งหนึ่งชั่วยามแล้ว"
ไป๋เฉินลูบศีรษะฉินเหวินเทียนเบาๆก่อนจะกล่าว "ข้ามีธุระที่ต้องทำเล็กน้อย...แล้วโลหะศิลาเยือกแข็งมาส่งหรือยัง?"
ฉินเหวินเทียนพยักหน้า "โลหะทั้งสี่ก้อนอยู่ในห้องของท่าน แต่ก่อนหน้านี้ฉินหมิงหยวนต้องการมายึดครองมันไป มันบอกว่าของดีเช่นนี้ไม่ควรจะอยู่กับคนไร้ค่าเช่นท่าน แต่ข้าก็ได้รายงานเรื่องนี้ไปยังลุงสามของข้า จากนั้นลุงสามจึงจัดการให้พ่อบ้านนำมาไว้ในกระโจมของท่านแล้ว"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นรูม่านตาสีโหลิตของไป๋เฉินฉายแสงเย็นชา "โอ้?"
'ฉินหมิงหยวนวอนหาที่ตายทุกวินาทีเสียจริง'
'ดูเหมือนว่าหากไม่รีบกำจัดมันไปเสียเนิ่นๆ คงจะมีปัญหาปวดหัวมากมายในภายหลังเป็นแน่'
ไป๋เฉินสูดลมหายใจลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์ ก่อนจะเผยรอยยิ้มอบอุ่น "เจ้ากำลังรอให้ข้าสอนกระบวนท่าให้แก่เจ้าใช่หรือไม่?"
ฉินเหวินเทียนเก็บกระบี่ลงฝักและผงกศีรษะอย่างใจจดใจจ่อ
"เช่นนั้น..." ไป๋เฉินเดินเข้าไปด้านในพร้อมทั้งหยิบม้วนกระดาษออกมา ก่อนจะวาดโครงร่างสรีรวิทยาของมนุษย์ พร้อมทั้งสาดจุดสีดำด้วยพู่กันลงบนตำแหน่งของจุดตายและจุดอ่อนทั้งหมด "กระบวนท่าของข้าเป็นเพียงแค่กระบวนท่าธรรมดาทั่วไปเท่านั้น แต่ด้วยตำแหน่งของการโจมตีจึงส่งผลให้ทั้งสามคนในตอนนั้นหมดสติไป...เจ้าเอากระดาษแผ่นนี้ไปทำความเข้าใจและฝึกฝนด้วยตัวของเจ้าเอง"
ฉิวเหวินเทียนรับกระดาษด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้น สายตาของเขาจดจ่อในขณะที่ริมฝีปากเอ่ยถาม "พี่เขย หากข้าสามารถจดจำจุดที่ท่านเขียนไว้ได้ ข้าก็จะแข็งแกร่งเหมือนท่านใช่หรือไม่?"
ไป๋เฉินแทบจะสำลักเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ใช่แค่แข็งแกร่งเหมือนข้าเท่านั้น แต่เจ้าจะแข็งแกร่งกว่าข้าเสียด้วยซ้ำ"
"จริงๆงั้นหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ข้าจะแข็งแกร่งกว่าพี่เขยแล้ว" ฉินเหวินเทียนจากไปด้วยอารมณ์แจ่มใส พร้อมทั้งจดจำสรีรวิทยาของมนุษย์ไปตลอดทั้งเส้นทาง
ไป๋เฉินเพียงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนที่จะเข้าไปนำโลหะทั้งสี่ก้อนออกมาเพื่อจัดการหลอมกริชที่เขาต้องการ
แน่นอนว่าไป๋เฉินได้ตระเตรียมถ่าน เตาหลอม ค้อนสำหรับการตีขึ้นรูปและแม้แต่ถังน้ำขนาดใหญ่ที่ใช้สำหรับการกำหนดรูปร่างก็มีครบครัน
.
.
.
เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม ไป๋เฉินในอาภรณ์สีขาวสะอาดสะอ้านกลับเต็มไปด้วยรอยฝุ่นจุดด่างดำ ข้างกายปรากฏให้เห็นค้อนขนาดใหญ่ ถังน้ำที่แปรเปลี่ยนเป็นสีดำ รวมถึงเตาหลอมที่มีถ่านไฟเก่าคุกรุ่นบางเบา
เขาปาดเหงื่อและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก "ในที่สุดกริชแห่งมฤตยูก็เสร็จสมบูรณ์"
เบื้องหน้าโต๊ะไม้สลักขนาดเล็กปรากฏให้เห็นกริชสั้นสีดำแวววาวส่องประกายกับแสงเจิดจ้าของสุริยัน รูปร่างของกริชสั้นนั้นเป็นแนวโค้งงดงามและมีวิธีการจับถือที่แตกต่างและเหมาะสมสำหรับไป๋เฉินเพียงผู้เดียวเท่านั้น
[ ท่ามกลางยามวิกาลที่มืดมิด มีเพียงกริชเล่มนี้ที่ส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าสิ่งใด ]
กริชทั้งสี่เล่มสามารถใช้ได้สำหรับการแทง การต่อสู้ระยะประชิด หรือแม้แต่การขว้างก็สามารถทำได้ โดยที่ส่วนโค้งของมันมีรูปลักษณ์ที่สามารถลู่ไปตามกระแสลมและไม่มีการเบี่ยงเบนแม้แต่น้อย
การออกแบบของไป๋เฉินนับว่าสมบูรณ์แบบ!


## ตอนที่ 30 : ตราประทับโลหิตติดตาม

ไป๋เฉินยืนขึ้นพร้อมทั้งสังเกตกริชทั้งสี่อย่างระมัดระวัง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับตัวเอง
แต่ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายในกระโจม กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาคารตระกูลฉิน "ไป๋เฉิน! โผล่หัวออกมา!"
ไป๋เฉินที่กำลังจะก้าวเท้าเพื่อไปอาบน้ำ ก็อดไม่ได้ที่จะสบถอย่างเสียอารมณ์ "เกิดบ้าอะไรขึ้นอีกแล้ววะเนี่ย!"
ผลสุดท้ายเขาทำได้เพียงเดินออกจากลานไปโดยที่ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์แม้แต่น้อย
.
.
.
"ท่านพ่อ ไป๋เฉินมันทุบตีข้าและลูกน้องข้าอีกสองคน ท่านต้องให้ความยุติธรรมแก่ข้า!"
"เจ้ากำลังปักปำพี่เขยของข้า! พี่เขยของข้าเพียงแค่สะกดจุดของเจ้าทำให้หมดสติไปก็เท่านั้น!"
"เจ้ามันโป้ปด! ไป๋เฉินทุบตีข้าอย่างรุนแรงในขณะที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจนข้าต้องมีสภาพเช่นนี้ ไปเรียกให้ไป๋เฉินมาคุกเข่าขอขมาแก่ข้าเดี๋ยวนี้"
"เจ้า! เจ้ากลับขาวเป็นดำเช่นนี้ได้อย่างไร!"
ด้านหน้าตระกูลฉิน ฉินเหวินเทียนกำลังโต้เถียงกันกับชายหนุ่มในอาภรณ์สีม่วงอยู่ในระยะไกล แต่ร่างสีม่วงนั้นกลับมีรอยปูดบวมฟกช้ำบนใบหน้า ตาขวาปิดลงครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นห้อเลือดจากถุงใต้ตากำลังตอบโต้ตะคอกกลับร่างนั้นคือหยางเหมิน
ฉินเหวินเทียนกัดฟันอย่างไม่อดทน พลังปราณของเขากำลังไหลเวียนก่อเกิดเป็นมวลพลังงานปกคลุม
หยางเหมินกล่าวอย่างน่าเห็นอกเห็นใจมองไปยังชายชราข้างกาย "ท่านพ่อ ไป๋เฉินบังอาจมาทุบตีข้าโดยไม่มีสาเหตุ ท่านต้องให้ความยุติธรรมแก่ข้า"
หลังจากได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ไป๋เฉินที่เพิ่งเดินมาถึงก็ต้องพบเจอเข้ากับกลุ่มคนสองกลุ่ม กลุ่มแรกคือฉินเยว่ฉาน ฉินหมิงหยวนและฉินเหวินเทียน
ตรงข้ามคือชายชราในอาภรณ์สีม่วงและหยางเหมินที่มีใบหน้าอัปลักษณ์ราวกับว่าไปฟัดกับหมาที่ไหนมาสักแห่ง
"มันอยู่นั่น ไป๋เฉินอยู่ที่นั่น" ไม่รู้ว่าด้วยเหตุอันใดบุคคลที่ตะโกนเสียงดังกลับกลายเป็นฉินหมิงหยวนเสียอย่างนั้น
หากไป๋เฉินหลบซ่อนอยู่ภายในโดยไม่ยอมเผยตัวออกมา แน่นอนว่าตระกูลหยางไม่มีความกล้ามากพอที่จะบุกรุกเข้าไปในอาณาเขตของตระกูลฉินเป็นแน่
แต่ฉินหมิงหยวนกลับพยายามที่จะยุแหย่ให้ไป๋เฉินยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งในครั้งนี้เสียให้ได้
ฉินเยว่ฉานจ้องมองฉินหมิงหยวนด้วยสายตาแข็งกร้าว รัศมีจิตสังหารของนางพลันระเบิดออกอย่างโกรธจัด "ฉินหมิงหยวน เจ้ากำลังทำอะไรอยู่!"
เมื่อสัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าในแววตา ฉินหมิงหยวนอดไม่ได้ที่จะถอยร่นกลับไปสามก้าว ก่อนจะก้มหน้าด้วยร่างกายที่กำลังสั่นเทา แต่ในมุมก้มมันกลับเผยรอยยิ้มแสยะบางเบา
ไป๋เฉินย่างฝีเท้าอย่างไร้กังวล เดินแหวกกลุ่มฝูงชนและมาหยุดลงข้างๆฉินเยว่ฉาน เขาเหลือบมองหยางเหมินในขณะเอ่ยถาม "เยว่ฉาน เหตุใดเจ้าไม่ให้เงินมันไปเสีย ขอทานผู้นี้มันจะได้กลับๆไปเสียที"
"ปู้!"
"ปู้!"
ฉินเยว่ฉานและฉินเหวินเทียนที่กำลังอยู่ในสภาวะจริงจังก็มิอาจกลั้นเสียงหัวเราะได้ พวกเขาทั้งสองสะอื้นจนไหล่สั่นราวกับกำลังพยายามกลั้นขำอย่างสุดชีวิต
ชายชราในอาภรณ์สีม่วงมีสีหน้ามืดมนในบัดดล "ในที่สุดเจ้าก็โผล่หัวออกมา! มาคุกเข่าขอขมาต่อหน้าบุตรชายของข้าเดี๋ยวนี้!"
ไป๋เฉินเดินผ่านร่างฉินเหวินเทียนและฉินเยว่ฉานด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าสองพ่อลูก เขายื่นมือออกไปโบกลอยๆราวกับกำลังไล่สุนัข "ไปซะ ชิ่วๆ ที่นี่คือตระกูลฉินไม่ใช่ที่สำหรับขอทาน"
"ห๊ะ!"
"ห๊ะ!"
"ห๊ะ!"
ทุกผู้คนอุทานด้วยสีหน้าตกตะลึง
"เจ้าพูดว่าอะไร!" ชายชราตะคอกด้วยความโกรธที่กำลังพุ่งพล่าน
"ข้ากำลังไล่ขอทาน...เป็นไปได้ไหมว่าท่านคือขอทานคนนั้น?" ไป๋เฉินแสดงสีหน้าที่สับสนราวกับชายหนุ่มใสซื่อ
ชายชราแทบจะกระอักเลือดออกมาเต็มปากจากความโกรธ "ไอ้หนู! เจ้ารนหาที่ตาย!"
ไป๋เฉินเพียงถอนหายใจ เขาหันหลังกลับไปพลางโบกมือ "ข้านึกว่าจะเป็นเรื่องสำคัญ ที่แท้ก็แค่เรื่องขี้หมาเท่านั้น...กลับไปซะ ข้าไม่มีเวลามาเสียกับเรื่องไร้สาระ หากต้องการความจริงก็ไปสอบถามกับศาลาเมฆินทร์ให้มันสิ้นเรื่อง"
"ไป๋เฉิน หยุดเดี๋ยวนี้!" จู่ๆพลังปราณพลันแผ่ซ่านออกจากร่างของหยางเหมินที่มีใบหน้าบวมเป่ง มันพุ่งตรงไปยังไป๋เฉินด้วยมีดสั้นในมือขวาหมายที่จะลอบจู่โจมจากทางด้านหลัง
ไม่มีผู้ใดคาดฝันว่าหยางเหมินจะกล้าลงมือสังหารไป๋เฉินภายในตระกูลฉินเช่นนี้!
"ระวัง!" ฉินเหวินเทียนและฉินเยว่ฉานต่างก็หน้าถอดสี ด้วยระยะห่างเพียงแค่นี้ไม่มีทางที่พวกเขาจะเข้าไปช่วยได้ทันการณ์
ทันใดนั้นไป๋เฉินหันกายกลับมาเผยให้เห็นรอยยิ้มแสยะประดุจดั่งปีศาจกระหายเลือด
"ไม่ดี! หยุดก่อน!" ชายชราพยายามตะโกนห้ามไว้เมื่อตระหนักได้ถึงสายตาที่บ้าคลั่งของไป๋เฉินเมื่อครู่
แต่มันก็สายเกินไปมีดสั้นของหยางเหมินแทงจั่วลม โดยที่ร่างของไป๋เฉินปรากฏเป็นแสงวาบหายไปจากตำแหน่งเดิมพร้อมสายลมโชยอ่อนๆพัดผ่านไป
หยางเหมินกำลังตกตะลึง กลับมีแสงสีดำส่องประกายสะท้อนกับแสงสุริยัน กริชสั้นเล่มนั้นกำลังจดจ่ออยู่ที่คอหอยของหยางเหมินโดยมือที่เพรียวบางของไป๋เฉินบีบรัดคอไว้จนแน่น "น่าสนใจ..."
ทุกผู้คนที่กำลังมองอยู่แสดงสีหน้าตกตะลึงและอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามภายในใจ
นี่คือไป๋เฉินขยะไร้ประโยชน์ผู้นั้นจริงๆหรือ?
เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่ามันเป็นคนละคนกันอย่างไรอย่างนั้น
การเคลื่อนไหวเช่นนี้...ผิดปกติเกินไป
เห็นได้ชัดว่าแม้นไป๋เฉินจะเป็นขยะ แต่การตอบสนองต่ออันตรายนั้นนับว่าเฉียบแหลมเสียยิ่งกว่าเมื่อต้องเทียบเคียงกับบุคคลที่มีอายุไล่เลี่ยกัน
ชายชราในอาภรณ์สีม่วงแสดงสีหน้าโกรธจัด มันระเบิดพลังปราณพร้อมจะพุ่งไปข้างหน้าทุกขณะ "ปล่อยเขา!"
แต่ไป๋เฉินเพียงกดกริชให้แนบชิดคอของหยางเหมินยิ่งขึ้นปรากฏเป็นรอยกรีดที่ลำคอ "เจ้าเฒ่า หากเจ้าขยับแม้แต่น้อยนิด...ไอ้เด็กเวรนี่ตายแน่"
ความคมของกริชเล่มนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหากเขาออกแรงแม้เพียงน้อยนิด หยางเหมินจะต้องไปคุยกับยมบาลทันที
"ท่านพ่อ ช่วยข้า-" หยางเหมินกรีดร้องอย่างหวาดกลัว หากมันขยับตัวเพียงเล็กน้อยกริชสีดำคงจะปาดผ่านคอของมันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่ชายชรากลับไม่สนใจ มันเชื่อว่าไป๋เฉินจะไม่กล้าลงมือเป็นแน่ ดังนั้นมันจึงดีดตัวพุ่งทะยานหมายจะจู่โจมไป๋เฉินอย่างไม่เกรงกลัว
"วู้ม!"
แต่จู่ๆกลับมีแสงสีฟ้าวาบประกายปรากฏขึ้นปิดกั้นเส้นทางของชายชราไว้ ร่างนั้นจ้องเขม็งด้วยแววตาแข็งกร้าว "หยางลั่ว เจ้ากล้าบุกรุกและเข้ามาทำร้ายบุตรเขยของข้างั้นรึ!"
หยางลั่วขมวดคิ้วพลางหยุดฝีเท้า พลันตะโกนอย่างไม่ยอมความ "เจ้าเฒ่าฉิน! ไป๋เฉินบังอาจทำร้ายบุตรชายของข้าที่ศาลาเมฆินทร์ ซ้ำแล้วมันยังดูถูกข้าว่าเป็นขอทาน เจ้าจะอธิบายเรื่องนี้แก่ข้าได้อย่างไร!?"
ทว่าฉินเหยียนมองตรงด้วยสีหน้าราบเรียบ "หยางลั่ว ข้ารู้ว่าบุตรชายของเจ้าถูกทำให้หมดสติเท่านั้น ข้าได้ยินเรื่องนี้มาจากเหวินเทียนทั้งหมดแล้ว สิ่งที่เจ้ากำลังกระทำคือการปักปำตระกูลฉินของข้าอย่างเห็นได้ชัด"
"เป็นไปได้ไหมว่าเจ้าคิดว่าข้าฉินเหยียนผู้นี้เป็นลูกพลับที่นวดได้ง่าย!"
"วู้ม!!!"
แรงกดดันราวกับภูผาถล่มกดข่มไปยังหยางลั่วอย่างหนักหน่วง จนมันอดไม่ได้ที่จะหน้าถอดสี
"ไสหัวไป! หากเจ้ากล้าที่จะทำร้ายบุตรเขยของข้าอีกครา...คราวหน้าเจ้าจะไม่โชคดีเช่นนี้" รูม่านตาของฉินเหยียนฉายแววบ้าคลั่ง
หยางลั่วที่กำลังฮึกเหิมกลับแสดงสีหน้าหวาดกลัวขึ้นมาเห็นได้ชัดว่าหากมันดันทุรังไปมากกว่านี้จะไม่เป็นการดีต่อตระกูลหยางของมัน
มันจึงชี้ไปยังไป๋เฉินก่อนจะกล่าวอย่างไม่เต็มใจ "เช่นนั้นปล่อยบุตรชายของข้าได้แล้ว"
"ไป๋เฉิน ปล่อยมันไป" ฉินเหยียนโบกมือพลางกล่าว
ทว่าไป๋เฉินกลับส่ายศีรษะอย่างไม่เห็นด้วย "แต่ท่านลุง มันกล้ากล่าวหาและใส่ร้ายข้าทำให้ตระกูลฉินเสื่อมเสียชื่อเสียง ซ้ำยังพยายามลอบโจมตีข้าจากด้านหลัง หากข้าไหวตัวไม่ทันข้าต้องตายไปโดยเปล่าประโยชน์งั้นหรือ?"
"เจ้าต้องการอะไร!?" คิ้วของหยางลั่วขมวดเป็นปมพลันคำรามอย่างไม่สบอารมณ์
มันรู้ดีว่าฉินเหยียนเป็นห่วงเป็นใยไป๋เฉินมากเพียงใด หากมันดื้อดึงไปมากกว่านี้ เกรงว่าอาจจะเกิดเรื่องราวใหญ่โตตามมาก็เป็นได้
ไป๋เฉินเพียงเผยรอยยิ้มบริสุทธิ์ เขากล่าวด้วยเสียวแผ่วเบา "5,000 เหรียญทอง"
เมื่อประโยคนั้นสะท้อนดังก้องในหู พวกเขาทั้งหมดหันขวับไปยังไป๋เฉินราวกับกำลังมองคนบ้า
ฉินเหวินเทียนมองไปยังไป๋เฉินด้วยสายตาเทิดทูนยิ่งกว่าเก่า 'พี่เขยช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก'
แต่ฉินเยว่ฉานกลับเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง 'ไป๋เฉินกลับกลายเป็นคนหน้าเลือดตั้งแต่เมื่อใดกัน?'
"มันมากเกินไป ข้าไม่สามารถให้เจ้าได้" หยางลั่วส่ายศีรษะอย่างหนักหน่วงบ่งบอกว่าเป็นไปไม่ได้
"โอ้? เช่นนั้นมารอดูกันว่าหยางเหมินผู้นี้จะตายอย่างไรหากมันต้องมาตกอยู่ในมือของข้า" ไป๋เฉินกล่าวเบาๆด้วยเสียงแผ่ว กริชกดลงไปที่คอของหยางเหมินจนโลหิตสายเล็กๆหยดลงมา
แม้แต่ฉินเหยียนก็ยังประหลาดใจ เพราะเขาไม่เคยได้เห็นไป๋เฉินในแง่มุมเอาแต่ใจเช่นนี้มาก่อน
ในอดีตไป๋เฉินเป็นชายหนุ่มที่มีบุคลิกที่ยอมคนเสียง่ายๆและจะไม่โต้เถียงกับผู้ใดและปล่อยให้ตนรับความผิดทั้งหมดโดยที่ไม่เอาความ
แต่บัดนี้ไป๋เฉินที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขา ราวกับว่าเป็นคนละคนกันอย่างไรอย่างนั้น
"ช้าก่อน!" หยางลั่วกัดฟันอย่างหงุดหงิด มันรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าย่ามและหยิบถุงเงินออกมาโยนไปให้แก่ไป๋เฉินอย่างไม่เต็มใจ "นี่คือ 5,000 เหรียญทองตามสัญญา เช่นนั้นจงปล่อยบุตรชายของข้ามาได้แล้ว"
"เช่นนั้นขอขอบคุณในความเอื้ออาทรณ์ของท่านผู้นำหยาง" ไป๋เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ พร้อมกับรับถุงเงินด้วยมือขวา แต่ก่อนที่เขาจะผลักหยางเหมินออกไป กลับมีอักขระ 血 สีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือประทับไปยังต้นคอของมันโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น
นี่คือทักษะแรกจากเคล็ดวิชาตราประทับโลหิต : ตราประทับโลหิตติดตาม


## ตอนที่ 31 : ฉินหมิงหยวนผู้คั่งแค้น

ทักษะตราประทับโลหิตมีเงื่อนไขบางประการสำหรับการใช้งาน โดยหลักๆแล้วสามารถที่จะฝังตราประทับได้เพียงบุคคลที่มีจิตใจสั่นคลอนและตกอยู่ในสภาวะจิตตก แน่นอนว่าหยางเหมินที่กำลังหวาดกลัวเป็นเป้าหมายที่ตรงตามเงื่อนไข
ไป๋เฉินเป็นนักฆ่ามือฉมังที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรง คงยากที่จะมีผู้ใดสามารถทนต่อแรงกดดันต่อจิตสังหารของเขาได้
ราวกับว่าเคล็ดวิชาตราประทับโลหิตถูกสร้างขึ้นมาเพื่อไป๋เฉินอย่างไรอย่างนั้น
หยางเหมินวิ่งกลับไปหาหยางลั่วด้วยหน้าตาตื่น นี่เป็นครั้งแรกที่มันประสบพบเจอเข้ากับสถานการณ์ที่อันตรายเกือบจะถึงแก่ชีวิต มันเชื่อว่าหากบิดาของมันไม่ยอมจ่ายเงินเรียกค่าไถ่ มันก็มิอาจรู้ว่าไป๋เฉินจะปู้ยี้ปู้ยำกับมันอย่างไรบ้าง
"เอาล่ะ ขอขอบคุณท่านผู้นำหยางที่เมตตา ในเมื่อไม่มีธุระอันใดแล้ว ข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อน" ไป๋เฉินที่มีใบหน้ามอมแมมโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
แต่ในใจเขากำลังโห่ร้องอย่างปิติ 'เพียงเท่านี้ข้าก็จะสามารถขยายอาณาเขตและจำนวนของสมาพันธ์นักฆ่าไปได้มากโข และข้าสามารถเพื่มสมาชิกได้จนจะกลายเป็นกองกำลังขนาดใหญ่ได้ วะฮ่าฮ่าฮ่า!'
หยางลั่วทำได้เพียงกัดฟันอย่างเดือดดาลเมื่อเห็นร่างไป๋เฉินจากไป
"กลับ!" หยางลั่วสะบัดอาภรณ์อย่างไม่สมอารมณ์และกลับไปยังรถม้าอย่างอับอาย
นอกจากจะจัดการกับไป๋เฉินไม่ได้แล้ว มันยังสูญเสียเงินกว่า 5,000 เหรียญทองอีกต่างหาก ความอัปยศนี้มันกลืนลงคอไปได้อย่างไร? แน่นอนว่ามันต้องหาโอกาสในการแก้แค้นให้จงได้!
ฉินเหยียนทอดถอนหายใจพลางเหลือบมองไปยังแผ่นหลังไป๋เฉินด้วยความสงสัย 'เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าเขามิใช่ไป๋เฉินคนเก่าที่ข้ารู้จักแม้แต่น้อย'
จากนั้นไม่นานฉินเหยียนส่ายหน้าและกลับไปยังอาคารหลังเดิม โดยที่ฉินเยว่ฉานและฉินเหวินเทียนได้แยกย้ายกันไปตามไป๋เฉินไปยังกระโจมหลังโทรม
และปล่อยให้ฉินหมิงหยวนยืนกัดฟันกรอดด้วยสีหน้าพยาบาท
.
.
.
เวลาก็ได้ล่วงเลยผ่านไปจนถึงยามวิกาล
ค่ำคืนนี้จันทราเต็มดวงส่องสว่างวาบบ่งบอกว่าเป็นคืนเดือนหงาย ภายในสถานที่หรูหราแห่งหนึ่งใจกลางเมืองเทียนหยุนเผยให้เห็นห้องโอ่อ่าที่ประดับประดาไว้ด้วยสีแดงราวกับค่ำคืนของการแต่งงาน
โดยภายในห้องมีร่างของคนสองคนที่กำลังพัวพันบนเตียงตามมาด้วยเสียงครวญครางรัญจวนของชายหนุ่มและเสียงร้องที่สิ้นหวังของหญิงสาวสลับไปมา
ด้านบนคือชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้าที่กำลังแสดงสีหน้าบ้าคลั่งและลงแรงไปกับหญิงสาวเปรียบดั่งกำลังระบายความคั่งแค้น
ร่างนั้นคือฉินหมิงหยวนกับหญิงสาวแปลกหน้าผู้หนึ่งที่มีความงดงามไม่ธรรมดา มันกำลังก่นด่าไป๋เฉินด้วยความเกลียดชังสุดขีด
"เมื่อใดไป๋เฉินจะตายๆไปได้เสียที!"
"วันนี้ข้าคิดว่ามันจะจบลงที่ความตายเสียด้วยซ้ำ!"
"ไอ้เวรหยางเหมินนั่น ก็ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี!"
"ตำแหน่งผู้นำของข้า! อ๊ากกก!"
ตามมาด้วยเสียงกระทบอย่างรุนแรงของเนื้อต้นขาตามการโยกอย่างหนักหน่วง
"นะ-นายน้อย ได้โปรดปล่อยข้า..." หญิงสาวที่เปลือยกายด้านล่างพยายามร้องขอความเมตตาด้วยดวงตาแดงก่ำ น้ำตาแห่งความไม่เต็มใจไหลพรากจากหางตาราวกับกำลังโดยขืนใจ
- เพี้ยะ! -
หลังมือของฉินหมิงหยวนฟาดไปที่ใบหน้าอ้อนช้อยของหญิงสาวสุดแรงจนเป็นรอยแดงบวมขึ้นที่แก้ม
มือซ้ายของมันพยายามบีบคอหญิงสาวด้วยนัยน์ตาบ้าคลั่ง "อีตัวนี่! หุบปากไปซะ! หากเจ้ายังหนวกหูอยู่เช่นนี้! ตระกูลของเจ้าจะถึงคราวพินาศในวันพรุ่งนี้!"
หญิงสาวงดงามด้านล่างทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่นจนโลหิตไหลออกมา แววตาของนางปรากฏร่องรอยของความเกลียดชังสุดขีด แต่เมื่อฉินหมิงหยวนเห็นเช่นนั้นมันก็ยิ่งมีอารมณ์มากกว่าเดิมหลายเท่าตัว พลันรีบเร่งขยับเอวด้วยความป่าเถื่อน
แต่จู่ๆในขณะที่ฉินหมิงหยวนกำลังจะถึงจุดสุดยอด กลับมีแสงสีดำส่องประกายด้วยความเฉียบแหลมสะท้อนกับแสงจันทราเป็นแนวโค้งงดงามตรงไปยังฉินหมิงหยวนในระยะใกล้เคียง
"นั่นใคร!?" ฉินหมิงหยวนพยายามกระโดดหลบ แต่ในวินาทีนั้นมันกลับหลั่งแก่นแท้และถึงจุดสุดยอดออกมาในเวลาเดียวกัน เอวและบั้นท้ายของมันสั่นกระตุกเบาๆจึงส่งผลให้การเคลื่อนไหวของมันจำต้องหยุดชะงักไปชั่วครู่ น้ำขุ่นๆพุ่งกระฉูดราดลงบนเตียงจนส่งกลิ่นคาว
ร่างสีดำที่สวมหน้ากากผ้าปรากฏขึ้นที่ริมหน้าต่างด้วยฝีเท้าปราดเปรียว พลางง้างมือตบไปยังท้ายทอยของฉินหมิงหยวนอย่างฉับพลัน
ฉินหมิงหยวนที่กำลังตกตะลึงมันกลับหมดสติไปโดยพลัน จนฟุบหน้าคะมำลงบนเตียงใกล้เคียงร่างของหญิงสาว
เห็นได้ชัดว่าร่างสีดำเลือกเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการโจมตี ในยามที่ฉินหมิงหยวนกำลังจะถึงจุดสูงสุดเป็นเวลาที่เหล่าบุรุษจะอ่อนแอและไร้การป้องกันมากที่สุด
และในยามที่มันกำลังหลั่งแก่นแท้ออกมาก็เป็นเวลาที่บุรุษจะไม่สามารถตอบสนองต่อสิ่งเร้ารอบกายได้ทันการณ์
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างสีดำที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นคือไป๋เฉินที่ได้ลอบติดตามฉินหมิงหยวนตั้งแต่มันออกจากตระกูลฉินแล้ว
แน่นอนว่าไป๋เฉินสามารถที่จะช่วยหญิงสาวจากการโดนขืนใจได้ แต่หากทำเช่นนั้นเขาจะไม่มีโอกาสที่จะจัดการฉินหมิงหยวนได้ภายในกระบวนท่าเดียว นั่นเป็นเพราะระดับการบำเพ็ญของเขานั้นอ่อนแอกว่าฉินหมิงหยวนมาก หากเป็นการต่อสู้ซึ่งๆหน้าเกรงว่าคงจะใช้เวลานานและมิอาจจะทำให้ฉินหมิงหยวนหมดสติไปได้
แม้นว่าการกระทำของเขาที่เพิกเฉยต่อจิตใจของหญิงสาวจะดูเลวร้ายเกินไป แต่เพื่อจุดประสงค์ที่ต้องการแล้ว ไป๋เฉินสามารถแลกได้ทุกอย่างไม่ว่าจะด้วยวิธีการที่ต่ำทรามเพียงใดก็ตาม บางทีหลังจากนี้เขาคงจะไม่มีโอกาสจัดการฉินหมิงหยวนได้อีกต่อไป
นั่นเป็นเพราะไป๋เฉินถูกฝึกมาโดยวิธีการของนักฆ่าที่มีจุดมุ่งหมายแค่เพียงเป้าหมายที่ต้องทำให้สำเร็จลุล่วงเท่านั้น
"อร๊าย!~" หญิงสาวส่งเสียงกรีดร้องดังลั่นอย่างหวาดกลัว แต่ไป๋เฉินกลับตอบสนองยื่นมือปิดปากนางไว้ด้วยด้วยความเร็วสูงสุด
"อ่อยอ้าไอ! อ่อยอ้าไอ!" หญิงสาวพยายามตะโกนอย่างหวาดกลัวและดิ้นจนสุดกำลัง
ไป๋เฉินส่งเสียงเบาๆแก่หญิงสาวด้วยความสงบ "ชู่ว...แม่นางน้อยไม่จำเป็นต้องกลัวไป ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยเจ้า"
เมื่อไป๋เฉินยกมือออก หญิงสาวก็ถดถอยออกไปด้วยความหวาดผวา
"ใส่เสื้อผ้าซะ ข้ามีบางอย่างจะไถ่ถามเจ้าเล็กน้อย" ในขณะที่ไป๋เฉินกำลังกล่าวแก่หญิงสาว เขาใช้เชือกหนาที่พกมามัดร่างและแขนขาของฉินหมิงหยวนที่หมดสติไว้จนแน่น แม้แต่การขยับตัวแม้เพียงเล็กน้อยก็แทบจะเป็นไปได้
เห็นได้ชัดว่าบุรุษตรงหน้ามิได้มีความต้องการในตัณหาต่อนางแม้แต่น้อย แม้นว่านางจะกำลังอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าก็ตาม
เมื่อตระหนักว่าตนกำลังจะได้รับความช่วยเหลือ น้ำตาแห่งความปิติไหลพรากจากใบหน้าหญิงสาว พร้อมทั้งพยายามลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดที่ส่วนล่าง นางเอื้อมมือคว้าอาภรณ์ที่ถูกโยนกองกลับมาสวมใส่กลับตามเดิม
ไป๋เฉินจึงรีบหันหลังกลับเพื่อให้หญิงสาวทำธุระของนางให้เรียบร้อย
ไม่นานนักเสียงของหญิงสาวดังขึ้นจากด้านหลังอย่างแผ่วเบา น้ำเสียงของนางแปรเปลี่ยนเป็นความนุ่มนวลโดยพลัน "ท่านชาย ท่านสามารถหันกลับมาได้"
ร่างสีดำของไป๋เฉินหันกลับมา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็เอ่ยถามด้วยความสุภาพ "เอาล่ะ ข้ามีเพียงไม่กี่คำถามที่ต้องถาม หวังว่าเจ้าจะสามารถตอบแก่ข้าได้"
หญิงสาวพยักหน้าอย่างระมัดระวัง
ไป๋เฉินเดินไปดึงกริชที่ปักอยู่เมื่อครู่ในขณะที่เอ่ยถามในเวลาเดียวกัน "เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
หญิงสาวจ้องเขม็งไปยังฉินหมิงหยวนด้วยสีหน้าเกลียดชัง นางกระทืบเท้าย่ำลงบนใบหน้าของมันอย่างสุดแรงเพื่อระบายความโกรธ "เจ้าสัตว์โสโครกตัวนี้พยายามข่มขู่ครอบครัวของข้า จนมันสั่งให้ใครบางคนมาลักพาตัวข้าไป"
ริมฝีปากของนางสั่นเครือในขณะที่กล่าว
เห็นได้ชัดว่าฉินหมิงหยวนใช้อำนาจของตระกูลฉินเพื่อข่มขู่และใช้ในทางที่ผิดต่อหญิงสาว การกระทำเช่นนี้ไป๋เฉินเชื่อว่าฉินหมิงหยวนมิได้เพิ่งจะกระทำเป็นครั้งแรก
แต่มันฝังอยู่ในกมลสันดานของฉินหมิงหยวนไปเสียแล้ว
"เจ้าชื่ออะไรและมาจากตระกูลอะไร? และมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าจึงได้มาลงเอยเช่นนี้?" ไป๋เฉินเอ่ยถามด้วยสีหน้าแสดงความเห็นอกเห็นใจ
"ข้ามีนามว่าอวี้ปิงลั่วจากตระกูลอวี้ที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมืองเทียนหยุน แต่เมื่อวานนี้ตระกูลอวี้มีเงินไม่เพียงพอที่จะจ่ายค่าคุ้มครองประจำปีแก่ตระกูลฉิน เนื่องจากคืนก่อนหน้านั้นใครบางคนเข้ามาลักลอบขโมยสมบัติและเงินที่จะต้องส่งมอบให้แก่ตระกูลฉินไปทั้งหมด...และหลังจากนั้นกลับมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้นและนำข้ามาส่งมอบให้แก่ฉินหมิงหยวน ซึ่งมันต้องการให้ข้าจ่ายค่าคุ้มครองด้วยร่างกายของเป็นการทดแทน..." อวี้ปิงลั่วกล่าวด้วยสีหน้าที่หมองหม่น
คิ้วของไป๋เฉินขมวดจนเป็นปม "อะไรจะพอเหมาะพอเจาะถึงเพียงนั้น ข้าเกรงว่าเงินที่ตระกูลของเจ้าจะต้องจ่ายให้แก่ตระกูลฉินก็อาจจะเป็นฝีมือลูกสมุนของฉินหมิงหยวนเองทั้งสิ้น..."
ไม่ว่าจะมองในแง่มุมใด หากตระกูลอวี้ไม่มีเงินเพียงพอต่อการจ่ายค่าคุ้มครอง มีเพียงแต่ต้องติดต่อไปยังตระกูลฉินเพื่อเลื่อนระยะเวลาก่อนก็เท่านั้น แต่การที่ฉินหมิงหยวนรีบเร่งกระทำเช่นนั้นหลังจากนั้นไม่นานก็หมายความว่าทุกอย่างเป็นแผนการมันตั้งแต่แรก!
นี่คือความจริงอันอัปลักษณ์ของสังคมที่มีการแบ่งแยกชนชั้น!


## ตอนที่ 32 : การทรมาน

สีหน้าของอวี้ปิงลั่วแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด "ทะ-ท่านหมายความว่า?"
ไป๋เฉินยืนขึ้นโดยมิได้เอ่ยตอบ พลันลากร่างที่หมดสติของฉินหมิงหยวนตรงไปยังหน้าต่าง ก่อนจะกล่าวทิ้งท้าย "เจ้ากลับไปที่ตระกูลของเจ้าเถิด ทางที่ดีเจ้าไม่ควรจะบอกกล่าวเรื่องนี้แก่ผู้ใดแม้แต่ผู้เดียว...ส่วนฉินหมิงหยวนข้าจะตัดสินชะตากรรมของมันเอง"
"แต่ท่านชาย หากท่านนำมันกลับไปเช่นนี้เกรงว่าท่านอาจจะมีปัญหากับตระกูลฉิน..." อวี้ปิงลั่วพยายามกล่าวตักเตือน
ไป๋เฉินแทบจะสำลัก 'ก็ตรูนี่แหละที่มาจากตระกูลฉิน!'
เขาพยายามกระแอมเบาๆเพื่อกลบเกลื่อน "ไม่จำเป็นต้องกังวล เจ้ากลับไปได้แล้ว...หลังจากนี้ข้าจะคืนความยุติธรรมให้แก่เจ้าเอง"
"พรึ่บ!"
ร่างของไป๋เฉินกระโจนออกจากหน้าต่างพร้อมกับแบกร่างฉินหมิงหยวน เขาลอบใช้เส้นทางที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงส่องและไร้ซึ่งฝูงชนตรงไปยังมุมมืดก่อนจะหายลับตาไป
อวี้ปิงลั่วทำได้เพียงพยักหน้าอย่างเหม่อลอย แต่สีหน้าของนางยังคงความเกลียดชังไว้แม้นว่าฉินหมิงหยวนจะถูกนำตัวไปแล้วก็ตาม
.
.
.
ภายในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบมืดมิดไร้ซึ่งเสียงจอแจ ความกดอากาศภายในห้องนี้ติดลบราวกับว่าตั้งอยู่ในชั้นใต้ดินอะไรทำนองนั้น ที่มุมมืดเผยให้เห็นร่างสีฟ้าที่ก้มหน้า
ฉินหมิงหยวนที่เพิ่งได้สติก็เบิกตาอย่างยากลำบากและทอดสายตาไปรอบๆอย่างสลึมสลือ
"ที่นี่ที่ใดกัน?" ในความทรงจำสุดท้ายมันจำได้ว่ากำลังกระทำชำเราหญิงสาวผู้หนึ่งอยู่บนเตียงมิใช่หรอกหรือ? แล้วมันจะมาปรากฏตัวอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ได้อย่างไร?
เมื่อมันพยายามจะขยับตัวก็กลับพบว่า ร่างกายของมันถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือกหลายเส้นจนมิอาจขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
"เกิดอะไรขึ้นกับข้า?" ฉินหมิงหยวนอุทานอย่างตื่นตระหนกพร้อมทั้งพยายามดิ้นรนอย่างสุดแรง
"เอี๊ยด~"
ทันใดนั้นเสียงประตูบานเก่าตรงหน้าถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างอาภรณ์สีดำที่มีใบหน้าหล่อเหลาดุจเทพบุตร ร่างนั้นกล่าวทักทายสั้นๆด้วยรอยยิ้มมุมปาก "โอ้? ทิวาสวัสดิ์"
"ปะ-ไป๋เฉิน!" ฉินหมิงหยวนกรีดร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าบุคคลที่พบเจอเป็นคนแรกกลับกลายเป็นไป๋เฉินที่มันเกลียดชังมากที่สุด
เมื่อเริ่มตั้งสติได้ฉินหมิงหยวนคำรามด้วยสายตาเย็นชา "ไป๋เฉิน! เจ้ากำลังทำอะไรอยู่! ปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้!"
ไป๋เฉินแสร้งทำเป็นไม่สนใจพลางลากเก้าอี้มานั่งไขว้ขาตรงหน้ามันอย่างสงบ "เอาล่ะ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายในชีวิตที่สุขสบายของเจ้า...ในยามนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้าในการสารภาพทุกสิ่งอย่างที่เจ้ารู้มาเกี่ยวกับบิดาของข้าและตระกูลไป๋ แน่นอนว่าหากเป็นความจริง ข้าจะไม่แตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว"
"เจ้าจะทำอะไร!?" ฉินหมิงหยวนตะคอกด้วยสีหน้าที่เป็นลางร้าย
ไป๋เฉินไม่ตอบหากแต่ถลกแขนเสื้อ "เอาล่ะ ข้าไม่อยากจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ คายทุกอย่างที่เจ้ารู้ออกมา แล้วข้าจะปลดปล่อยเจ้าให้เป็นอิสระจากโลกใบนี้"
"ไป๋เฉิน! หลังจากข้าออกไปจากที่นี่ได้! แกตายแน่" ฉินหมิงหยวนพยายามต่อต้านอย่างสุดฤทธิ์สุดเดชและไม่ยอมแพ้ต่อคำขู่ของไป๋เฉินแม้แต่น้อย
ไป๋เฉินส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ "ไม่จำเป็นต้องกังวล หลังจากนี้เจ้าและบิดาของเจ้าก็จะประสบชะตากรรมเดียวกัน...ในวันนั้นที่เจ้าพยายามสังหารข้าพร้อมกับฉินฟงจนข้าไม่มีทางเลือกและทำได้เพียงทิ้งตัวไปในก้นหุบเหว...แน่นอนว่าทุกสิ่งที่เจ้าได้กระทำล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย"
"อะไร!? ความทรงจำของเจ้า!" ครานี้สีหน้าของฉินหมิงหยวนซีดลงราวกับไก่ต้ม
มันคิดไปต่างๆนานาว่าหากข่าวคราวนี้รู้ไปถึงหูของฉินเหยียน เกรงว่าชะตากรรมของมันและบิดาของมันอาจจะถึงคราวสิ้นสุดลง
ไป๋เฉินลูบใบหน้าฉินหมิงหยวนด้วยกริชสีดำพลางกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวล "มาทำข้อตกลงกัน ข้ามีทางเลือกให้เจ้าสองทาง...หนึ่งคายทุกอย่างที่เจ้ารู้ออกมา เจ้าจะได้ตายไปอย่างไม่เจ็บปวด"
"หรือสอง...ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่!" เสียงหัวเราะอันน่าขนลุกของไป๋เฉินทำให้ขนทั่วร่างของฉินหมิงหยวนลุกซู่โดยไม่ได้ตั้งใจ กริชของไป๋เฉินลูบไล้ไปตามลำคออย่างหวาดเสียว
"ช่วยข้าด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าที!" เมื่อไร้ซึ่งหนทางฉินหมิงหยวนพยายามกรีดร้องเสียงดังเพื่อขอความช่วยเหลือหากมีบุคคลในละแวกใกล้เคียง
"หนวกหู!" ไป๋เฉินฟาดหลังมือลงที่ใบหน้าฉินหมิงหยวนสุดแรง ฟันเกือบสิบซี่กระเด็นออกมาพร้อมกับโลหิตที่กระฉูด
"เพี้ยะ!"
เสียงตบของไป๋เฉินดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องที่มืดมิด ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องครวญครางของฉินหมิงหยวนพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้
"อะไร!? เจอแค่นี้ก็ร้องห่มร้องไห้เสียแล้ว!" ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายอย่างเหยียดหยาม "ปอดแหกจริงๆ"
ไป๋เฉินรู้ดีว่าลึกๆแล้วฉินหมิงหยวนเป็นบุคคลที่ขี้ขลาดเพียงใด มันจะไม่มีวันกัดลิ้นตัวเองเพื่อฆ่าตัวตายอย่างแน่นอนหากไม่ประสบพบกับความสิ้นหวังที่แท้จริง
ดังนั้นจนกว่าจะพึงพอใจ เขาจะทรมานมันเช่นนี้ต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ไป๋เฉินลุกจากเก้าอี้พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้พลางกล่าวถามเสียงแผ่ว "มีผู้ใดในตระกูลฉินที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของบิดาของข้าบ้าง?"
"ข้าไม่เกี่ย-" ในวินาทีเดียวกันกับที่ฉินหมิงหยวนปฏิเสธ ไป๋เฉินปักกริชสีดำทมึนลงไปที่ต้นขาของมันด้วยความเร็วดุจสายฟ้า โลหิตสายเล็กๆเริ่มไหลนองตามเส้นทางไปยังเท้าของไป๋เฉิน
เสียงกรีดร้องอันทรมานโหยหวนของฉินหมิงหยวนดังก้องไปไกล "อ๊ากกก!!!"
"ข้าให้โอกาสเจ้าอีกครา..." ไป๋เฉินยังคงเค้นถามด้วยแววตาที่สงบ
"ไอ้สารเล- อ๊ากกก!!!" ไม่ทันที่มันจะได้ก่นด่าจนสิ้นสุด กริชอีกเล่มพลันส่องประกายปักลงไปยังต้นขาอีกข้างจนมิดด้าม โลหิตไหลกระฉูดนองรอบๆร่างของมันอย่างควบคุมไม่อยู่
นัยน์ตาของไป๋เฉินฉายแววสนุกสนาน "ไม่จำเป็นต้องกังวล จนกว่าเจ้าจะปริปาก ข้าจะเล่นสนุกเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆจนกว่าจะเบื่อหน่าย และเจ้าจะได้ลิ้มรสมันอย่างเต็มที่"
หลังจากนั้นเสียงกรีดร้องอันสิ้นหวังของฉินหมิงหยวนดังอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน ตามมาด้วยเสียงที่มาจากของมีคมกำลังกระหน่ำแทงไม่เว้นพัก
"ปล่อยข้าไป! อ๊ากกก!!!"
"ไป๋เฉิน แกไม่ตายดีแน่! อ๊ากกก!!!"
"ปะ-ปีศาจ! เจ้ามันเป็นปีศา- อ๊ากกก!!!"
หลังจากนั้นไม่นานต้นขาของมันเผยให้เห็นหน้ากระดูกที่แหวกออกอย่างเด่นชัด เนื้อส่วนมือของมันถูกลอกออกจนเผยให้เห็นเนื้อสีขาวอมชมพู รอบๆกายของมันเปี่ยมไปด้วยโลหิตที่ไหลพรากอย่างต่อเนื่อง
ยามนี้ดวงตาของฉินหมิงหยวนเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัวสุดขีด
.
.
.
ผลสุดท้ายเมื่อเวลาผ่านไปเพียงแค่สิบนาที ฉินหมิงหยวนกลับร่ำไห้ด้วยความเจ็บปวดและมิอาจทนการทรมานของไป๋เฉินได้อีกต่อไป "ข้ายอมแล้ว ข้าจะบอก..."
"โอ้? เช่นนั้นก็ดี" ไป๋เฉินพยักหน้าเบาๆและดึงกริชกลับคืนมา "เอาล่ะ พูดมา"
ฉินหมิงหยวนพยายามเอ่ยอย่างยากลำบาก "กะ-การตายของบิดาของเจ้าเป็นฝีมือของฉินเหยีย-"
"อ๊ากกก!!!!"
ไป๋เฉินตวัดกริชเฉือนหูของมันออกอย่างไร้ความปราณี!
ฉินหมิงหยวนก้มหน้าลงสะอึกสะอื้นด้วยนัยน์ตาว่างเปล่า บัดนี้มันเริ่มเชื่อแล้วว่าชะตากรรมต่อจากนี้จะเป็นสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตาย
ในเสี้ยววินาทีนั้นมันจึงตัดสินใจที่จะกัดฟันเพื่อจบชีวิตในบัดดล หากมันไม่ยอมกล่าวความจริงเสียอย่าง ต่อให้มันตายไปไป๋เฉินก็จะมิได้ข้อมูลใดๆแม้แต่น้อย
หมับ!
แต่ทว่าในวินาทีเดียวกันนั้นไป๋เฉินกลับยัดถุงเท้าที่เหม็นหึ่งเข้าปากของฉินหมิงหยวนอย่างฉับพลันราวกับว่าเขาเตรียมพร้อมอยู่ก่อนแล้ว
ไป๋เฉินเข้าไปกระซิบข้างหูอีกข้างด้วยลมหายใจเย็นยะเยือก "จุ๊ จุ๊ จุ๊ อย่าเพิ่งรีบร้อน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา..."
ฉินหมิงหยวนตาลีตาเหลือกด้วยการแสดงออกที่ไร้ซึ่งความหวังในการมีชีวิต
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ในเมื่อเจ้ายังไม่ยอมปริปาก เช่นนั้น..." ไป๋เฉินลอบหัวเราะเบาๆ ปลายนิ้วมือปรากฏพลังงานสีแดงวนเวียนดุจดั่งโลหิต
เมื่อเห็นเช่นนั้นใบหน้าของฉินหมิงหยวนแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด 'พลังปราณ! ไป๋เฉินใช้พลังปราณ! เป็นไปได้อย่างไร!?'
แม้นว่าฉินหมิงหยวนจะโดนทารุณกรรมมานานแต่สติสัมปชัญญะมันยังคงเหลืออยู่
จะกล่าวได้ว่าการที่ไป๋เฉินสามารถใช้พลังปราณได้นับเป็นข่าวที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของมัน
ไป๋เฉินก้มลงมองตรงไปยังใบหน้าฉินหมิงหยวนอย่างอบอุ่น "...มาดูกันว่าเจ้าจะทนได้สักกี่น้ำ"
ฉินหมิงหยวนส่ายหน้าอย่างรุนแรงด้วยนัยน์ตาเบิกโพลง
ไป๋เฉินกดนิ้วมือนั้นลงไปยังเส้นเลือดใหญ่ที่ต้นคอฉินหมิงหยวนโดยปล่อยให้ปราณโลหิตไหลเวียนซึมเข้าแทรก
ฉินหมิงหยวนพยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอดอย่างตื่นตระหนก แต่มันมิอาจตะโกนได้
ทันใดนั้นมันสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังไหลเวียนไปยังทั่วร่างของมันอย่างช้าๆ
ไป๋เฉินลอบพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะกลับไปนั่งลงตามเดิม พร้อมทั้งหยิบขนมขบเคี้ยวที่วางอยู่ข้างโต๊ะมาโยนใส่ปากราวกับกำลังนั่งดูเน็ตฟลิกซ์อย่างเพลิดเพลินใจ


## ตอนที่ 33 : แขวนประจาน

ฉินหมิงหยวนแสดงสีหน้าหวาดกลัวสุดขีดครั้นสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังไหลไปทั่วร่าง ร่างกายภายในของมันพลันร้อนขึ้นราวกับมีไฟลุกโชนอยู่ภายใน
ไป๋เฉินขบเคี้ยวขนมพลางเอ่ย "หากเจ้าไม่ยอมปริปาก เลือดในร่างกายของเขาจะไหลเวียนย้อนกลับ ส่งผลให้ระบบการหายใจและระบบการทำงานของหัวใจผิดปกติ หากปล่อยไว้เกินหนึ่งนาทีเจ้าจะได้ลิ้มลองรสชาติของความทุกข์ทรมานที่สุดในชีวิต แต่เจ้าจะยังไม่ตายเพราะข้าจะทำให้การไหลเวียนกลับตามเดิมและทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาจนกว่าข้าจะพึงพอใจ"
ระหว่างที่ไป๋เฉินกล่าวใบหน้าของฉินหมิงหยวนเริ่มจะปวดบูมเนื่องจากโลหิตที่ไหลเวียนไปยังสมองทำให้เกิดอาการเลือดคลั่งใน สมองของเขาตระหนักได้ถึงความเจ็บปวดที่ทรมานเสียยิ่งกว่าการตัดแขนตัดขา
ดวงตาของมันเป็นสีแดงจากเส้นเลือดฝอยที่แตกพร่า ภายในรูม่านตามีเพียงแต่ความสิ้นหวังฉายอยู่
วินาทีนั้นฉินหมิงหยวนไม่ลังเลเลยที่จะผงกศีรษะเพื่อเป็นการส่งสัญญาณว่ามันจะยอมบอกทุกๆอย่าง
"เอาล่ะ เนื่องจากข้ายังพอมีความเมตตาปราณี หากเจ้าไม่กล่าวสารภาพทุกสิ่งภายในเวลาหนึ่งนาที เจ้าคงจะรู้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นต่อไป..." ไป๋เฉินพยักหน้าเบาๆ พร้อมกับกดลงไปยังตำแหน่งชีพจรเพื่อคืนการไหลเวียนโลหิตโดยที่ยังมิได้ถอนปราณโลหิตออกมาและดึงถุงเท้าออกจากปาก
ฉินหมิงหยวนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง "ปะ-ไป๋เฉิน หากข้าบอกเจ้า...เจ้าจะไม่สังหารข้าใช่หรือไม่?"
คิ้วของไป๋เฉินย่นลง "เจ้าไม่มีสิทธิ์ในการต่อรอง! แน่นอนว่าหากเจ้าไม่ปริปาก...ข้ายังมีวิธีการดีๆมากกว่านี้เยอะ"
"แป้ก!"
ไป๋เฉินดีดนิ้วโดยพลัน ในเวลาเดียวกันความร้อนเริ่มพวยพุ่งจากตันเถียนของฉินหมิงหยวนเพื่อเป็นการบีบบังคับ
"อ๊ากกก!!! ข้าจะบอก! ข้าจะบอก!"
"ในวันนั้นที่ตระกูลไป๋กำลังตกเป็นเป้าหมายของทั้งสามเมือง แต่ไป๋หนานเทียนยังคงความเด็ดเดี่ยวและมีอำนาจสูงสุด แต่ทว่าบิดาของข้าไปบอกกล่าวที่หลบซ่อนของแม่ของเจ้าและเจ้าให้แก่เจ้าเมืองเทียนเฟิงได้รับรู้..."
ฉินหมิงหยวนบอกเล่าทุกอย่างด้วยความหวาดกลัวเสียงสั่นระเรื่อ จนของเหลวสีเหลืองเริ่มไหลมาตามกางเกง
ฉินฟงต้องการจะครอบงำอำนาจของตระกูลฉินมาเนิ่นนานตั้งแต่เมื่อฉินเหยียนได้รับตำแหน่งผู้นำตระกูลและมีความสัมพันธ์ฉันท์มิตรกับตระกูลไป๋ ในยามนั้นตระกูลฉินเป็นที่ครหาว่าตกเป็นเบี้ยล่างของตระกูลไป๋ แน่นอนว่าฉินเหยียนยอมรับความจริงข้อนี้โดยปริยาย แต่สำหรับฉินฟงแล้วมันมิอาจยอมรับได้!
และวัตถุประสงค์ของฉินฟงคือการทำให้ก่อเกิดสงครามขนาดใหญ่เพื่อให้ฉินเหยียนเข้าร่วมสงครามและถูกสังหารลงในสงครามครานั้น และมันคาดเดาไปเองว่าหลังจากยุทธ์การมังกรเขมือบ กองกำลังของตระกูลไป๋และตระกูลฉินจะถึงคราวเสื่อมถอย จนมันจะกลายเป็นพระเอกขี่ม้าขาวและหลังจากนั้นมันจะกดขี่ตระกูลไป๋ให้อยู่ภายใต้ตระกูลฉินได้โดยการนำของมัน
แต่ทว่ากลับเกิดเหตุที่ไม่คาดฝัน เมื่อไป๋หนานเทียนได้ทนรับแรงกระแทกไว้เพึยงผู้เดียวโดยที่มิได้ส่งผลลบต่อกองกำลังของตระกูลฉินแม้แต่น้อย ซ้ำยังสังหารกองกำลังนับหมื่นของศัตรูจนสิ้น...และแผนการของฉินฟงก็ถึงคราวล่มสลาย
เหตุผลที่มันพยายามจะกำจัดไป๋เฉินมีอยู่สองประการ
หนึ่งคือการลบล้างภัยคุกคามที่ยังหลงเหลืออยู่
สองคือในเมื่อมันมิอาจขึ้นครองตำแหน่งผู้นำตระกูลฉินได้ มันจึงวางแผนส่งไม้ต่อให้ฉินหมิงหยวนรับตำแหน่งผู้นำตระกูลคนต่อไป
จะกล่าวได้ว่าไป๋เฉินเปรียบเสมือนก้างขวางคอชิ้นใหญ่!
หลังจากได้รับข้อมูลทุกสิ่งอย่าง ไป๋เฉินยัดถุงเท้ากลับตามเดิม ไม่ว่าจะเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับบิดาของตนหรือแม้แต่การใช้อำนาจของตระกูลฉินเพื่อกดขี่หญิงสาวจนทำให้หลายๆครอบครัวล่มสลายไปโดยที่ไม่มีผู้ใดกล้าพูดอันใด รวมถึงผู้สมรู้ร่วมคิดและผู้ร่วมกระบวนการ ข้อมูลทั้งหมดตกอยู่ในมือของไป๋เฉินจนสมบูรณ์
ไป๋เฉินได้รับแม้แต่ชื่อแซ่ของตระกูลที่มันเคยทำชั่วช้าไว้ทั้งหมด รวมถึงจุดสำคัญการเปลี่ยนแปลงของตระกูลไป๋
"ฮ่าย~ ไม่คาดคิดว่าไป๋หนานเทียนจะโดนหอกข้างแคร่แทงอย่างหนักหน่วงเช่นนี้" ไป๋เฉินกุมขมับและส่ายศีรษะอย่างเห็นอกเห็นใจ
'ดูเหมือนว่าสมมติฐานที่ไป๋เฉินคนเก่าตั้งมาโดยตลอดเป็นความจริง!'
'แต่ไป๋เฉินคนเก่าไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลต้องเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน ฉะนั้นไป๋เฉินคนเก่าจึงเก็บเงียบงันมาโดยตลอด'
ไป๋เฉินยืนขึ้นพลันวางแผนเรียบเรียงเหตุการณ์ไว้ในหัว "ฉินฟงคือตัวจุดชนวนของเรื่องนี้ และเจ้าเมืองเทียนเฟิงเปรียบได้ดั่งอาวุธที่ถูกชักนำโดยฉินฟงเพราะมีข้อตกลงผลประโยชน์ร่วมกัน...เจ้าเมืองเทียนเฟิงต้องการลบล้างตระกูลไป๋ ส่วนฉินฟงต้องการยึดครองอำนาจจากฉินเหยียน อะไรจะช่างเหมาะเหม็งถึงเพียงนั้น"
ไป๋เฉินเดินไปยังฉินหมิงหยวนที่กำลังแสดงสีหน้าหวั่นกลัว เขากล่าวด้วยรอยยิ้มนุ่มนวล "เอาล่ะ เวลาของเจ้าหมดลงแล้ว...จงจำไว้! ชาติหน้าอย่ามาซ่ากับพี่!"
ฉินหมิงหยวนส่งสายตาร้องขอความเมตตา แต่ทว่าไป๋เฉินบีบกำปั้นอย่างสุดแรง
"ครืน~"
ทันใดนั้นร่างที่สมบูรณ์ของฉินหมิงหยวนเริ่มที่จะซูบผอมลงทีละเล็กทีละน้อย ผิวชุ่มช่ำกลับกลายเป็นสีซีด ใบหน้าตอบราวกับคนติดยา และในวินาทีต่อมาไป๋เฉินกวักข้อมือเบาๆก่อนที่ปราณสีโลหิตหนึ่งหยดพ่วยพุ่งออกจากลำคอ
บัดนี้แก่นแท้โลหิตของฉินหมิงหยวนถูกดูดออกจากร่างโดยสมบูรณ์
"ดูดกลืน!" ไป๋เฉินส่ายศีรษะก่อนจะกวักหยาดโลหิตเข้าสู่ร่างกายของตนผ่านทางขม่อม ในเวลานั้นมีอักขระ 血 ปรากฏขึ้น
เขารีบนั่งลงเข้าสู่ฌาณ พลังปราณสีโลหิตวนเวียนรอบๆกายคลับคล้ายกับพายุขนาดย่อม จุดตันเถียนหมุนเวียนโลหิตทวนเข็มนาฬิกาผสานเข้ากับรากปราณ!
เส้นชีพจรทั้งสิบสามบวมขึ้นด้วยการไหลเวียนโหมกระหน่ำ!
"บู้ม!"
"ปราณปฐพีขั้น 1!"
"ปราณปฐพีขั้น 2!"
"ปราณปฐพีขั้น 3!"
"ปราณปฐพีขั้น 4!"
"ปราณปฐพีขั้น 5!"
"ช่างกระชุ่มกระชวยเสียจริง" ไป๋เฉินลืมตาขึ้นยืดแขนบิดขี้เกียจพลันมองไปยังร่างไร้วิญญาณของฉินหมิงหยวนที่ตัวผอมแห้งติดกระดูก "ขออภัย เนื่องจากข้าได้รับค่าจ้างมาแล้ว หากจะไม่ทำตามภารกิจคงจะผิดจรรยาบรรณของนักฆ่า"
นัยน์ตาสีโลหิตส่องประกายความกระหายเลือด ไป๋เฉินพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อสงบสติอารมณ์
จากนั้นเขาลากร่างที่เบาหวิวของฉินหมิงหยวนออกจากห้องใต้ดินไป
.
.
.
เช้าวันรุ่งของวันถัดไปหน้าอาคารตระกูลฉิน เสียงมากมายพัลวันกรีดร้องดังสนั่น ฝูงชนจากภายนอกกว่าร้อยชีวิตกำลังล้อมวงมองขึ้นไปอย่างหวาดกลัว และหนึ่งในนั้นมีร่างของหญิงสาวในอาภรณ์สีบานเย็นที่แสดงสีหน้าสะใจถึงขีดสุด
เพราะฉากที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างผอมซูบที่มิอาจบอกได้ว่าเป็นผู้ใดห้อยโตงเตงอยู่เหนือประตูสูงตระกูลฉินด้วยเชือกสามเส้น แต่การแต่งกายด้วยอาภรณ์สีฟ้าสามารถบ่งบอกได้ว่าร่างนั้นคือฉินหมิงหยวนที่สิ้นชีพไปเสียแล้ว!
"ร่างนี้คือผู้ใดกัน?"
"นั่นคือนายน้อยฉิน!"
"ฉินหมิงหยวน! ฉินหมิงหยวนตกตายไปแล้ว!"
"ไป! ไป! ไปเรียกผู้นำมาเร็วเข้า!"
การกระทำเช่นนี้ไม่ต่างจากการตบหน้าตระกูลฉินฉาดใหญ่ สังหารสมาชิกตระกูลฉินและแขวนประจานไว้เบื้องหน้าตระกูลฉิน แน่นอนว่าตระกูลฉินจะได้รับความอัปยศอดสูสุดขีด!
"เกิดอะไรขึ้น!?" จู่ๆฉินเหยียนตะโกนออกมาเสียงดัง ทันใดนั้นสายตาประสบเข้ากับร่างไร้วิญญาณของชายหนุ่มที่ถูกแขวนไว้เหนือประตู
ในวินาทีเดียวกันฉินฟงก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างพร้อมเพรียง เมื่อสังเกตเห็นภาพอันน่าอเนจอนาถตรงหน้า มันพลันกระอักเลือดออกมาด้วยความสิ้นหวัง
ฉินเหยียนพุ่งทะยานตัดเชือกหนาสามเส้นลงมา พร้อมอุ้มร่างของฉินหมิงหยวนไว้ จู่ๆสายตาของเขาพบเข้ากับม้วนกระดาษที่คาบอยู่ในปากของฉินหมิงหยวน
ภายในม้วนกระดาษมีใจความอยู่ว่า :
ฉินหมิงหยวนพยายามกดขี่ตระกูลข้าราชบริพารของตระกูลฉินที่มีธุรกิจค้าขายร่วมกันผ่านทางค่าคุ้มครองเป็นสื่อกลางโดยใช้อำนาจและชื่อเสียงของตระกูลฉินในทางที่มิชอบ
ซ้ำยังลักพาตัวหญิงสาวงดงามจากตระกูลข้าราชบริพารต่างๆเพื่อกระทำการย่ำยีขืนใจโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม หลังจากนั้นมันได้ขายหญิงสาวที่มันเล่นจนสาแก่ใจให้แก่ซ่องบุปผา และแม้แต่เจ้าเฒ่าฉินฟงก็ยังลิ้มลองหญิงสาวต่อจากมันอีกด้วย ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ ช่างเป็นตระกูลฉินที่มีอำนาจล้นฟ้าอะไรเยี่ยงนี้!
ภายในมีการอธิบายชื่อตระกูลที่ถูกกดขี่ไม่ต่ำกว่าสิบตระกูลและผู้เสียหายที่ซึ่งเป็นหญิงสาวไม่น้อยกว่ายี่สิบนาง!
รวมถึงผู้สมรู้ร่วมคิดในการลักพาตัวมาให้ฉินหมิงหยวนรวมสี่คน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือพ่อบ้านของฉินฟงเอง
ทั้งหมดนี้คือวีรกรรมอันระยำตำบอนของฉินหมิงหยวนที่ใช้อำนาจชื่อเสียงของตระกูลฉินไปในทิศทางที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างรุนแรง
เมื่อได้อ่านข้อความในม้วนกระดาษจนจบ สีหน้าของฉินเหยียนแดงก่ำด้วยความเดือดดาล จนเขาเผลอสบถออกมา "เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! มันสมควรตาย!"
เสียงตะโกนของฉินเหยียนดังลั่นสนั่นปลุกทุกผู้คนในตระกูล
ตามมาด้วยร่างของฉินเยว่ฉานและฉินเหวินเทียนที่วิ่งออกมาอย่างหน้าตาตื่น
ตรอกซอยเล็กๆเบื้องหลังตระกูลฉิน ร่างสีขาวของไป๋เฉินเดินออกมาพลางหาวอย่างสลึมสลือด้วยสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับเด็กหนุ่มที่อยากรู้อยากเห็น
เขามองตรงไปยังใบหน้าที่สิ้นหวังของฉินฟงด้วยรอยยิ้มนุ่มนวล "ฉินฟง นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น ต่อจากนี้จะมีบางสิ่งที่สนุกกว่านี้ให้เจ้าได้ดูอีกมากมายเกินว่าเจ้าจะจินตนาการได้"
"ความสิ้นหวังยังไม่สิ้นสุด เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งฆ่าตัวตายไปเสียก่อน..."


## ตอนที่ 34 : แผนการกำจัด

ฉินฟงกระโจนเข้าหาร่างไร้วิญญาณของฉินหมิงหยวนด้วยน้ำตาไหลนอง มันพยายามเขย่าร่างไร้วิญญาณอย่างสิ้นหวัง "หยวนเอ๋อร์! หยวนเอ๋อร์!"
เสียงกรีดร้องอันบ้าคลั่งของฉินฟงกระจัดกระจายไปทั่วอาณาเขตตระกูลฉิน ทันใดนั้นสายตาเกรี้ยวกราดของมันจ้องเขม็งไปยังไป๋เฉินด้วยเจตนาฆ่า "ไป๋เฉิน! นี่ต้องเป็นฝีมือของเจ้า!"
ความไร้ซึ่งเหตุผลทำให้ฉินฟงเลือดขึ้นหน้า มันเปล่งเสียงคำรามพุ่งทะยานด้วยความเร็วดุจสายฟ้าโดยไม่สนใจผู้ใด กรงเล็บพลังปราณของมันพยายามขย้ำไปที่ศีรษะของไป๋เฉินอย่างอาฆาตแค้น!
เพราะในชีวิตของฉินหมิงหยวนไม่เคยมีผู้ใดกล้าหือรือกับมันอันเนื่องมาจากอำนาจของตระกูลฉินที่คุ้มกะลาหัวอยู่ นอกเสียจากไป๋เฉินเท่านั้นที่มันพยายามทำตัวเป็นปฏิปักษ์มาโดยตลอด
"ตาย!"
สมาชิกตระกูลฉินกลับแสดงสีหน้าซีดเผือด แม้แต่ฉินเยว่ฉานเองก็เบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก
แต่ทว่าไป๋เฉินในระยะไกลกลับยืนนิ่งเฉยด้วยสีหน้าสงบไร้ซึ่งความกลัว
สายลมเบาๆพัดผ่านจู่ๆร่างของฉินเหยียนพลันปรากฏขึ้นปิดกั้นเส้นทางในชั่วพริบตา พลางอัดฝ่ามือพลังปราณผลักไสฉินฟงจนกระเด็นไปเกือบจะสิบเมตร
"ปัง!"
ฉินฟงที่ไม่ทันระวังตัวก็ถูกส่งกระเด็นถอยร่นออกไปเกือบสิบก้าว พร้อมทั้งกระทืบเท้าย่ำอยู่กับที่เพื่อคงความสมดุลไว้
มันเงยหน้าขึ้นมาเผยให้เห็นสายตาเย็นยะเยือก "ท่านผู้นำ ท่านกำลังปกป้องฆาตกรที่สังหารบุตรชายของข้างั้นหรือ?"
"ฆาตกรงั้นรึ!? ฉินฟง! มาดูกันว่าบุตรบุญธรรมของเจ้าได้ทำอะไรลงไปจนมันจำต้องถูกแขวนประจานให้อับอายเช่นนี้!" เมื่อกล่าวจบฉินเหยียนคลี่ม้วนกระดาษออกมาพร้อมทั้งอ่านเนื้อหาเสียงดังฟังชัด แม้แต่บุคคลกว่าร้อยคนที่รายล้อมภายนอกก็ต้องตกตะลึงกับเนื้อหาภายใน
"ฉินหมิงหยวนพยายามกดขี่ตระกูลข้าราชบริพารของตระกูลฉินที่มีธุรกิจค้าขายร่วมกันผ่านทางค่าคุ้มครองเป็นสื่อกลางโดยใช้อำนาจและชื่อเสียงของตระกูลฉินในทางที่มิชอบ
"ซ้ำยังลักพาตัวหญิงสาวงดงามจากตระกูลข้าราชบริพารต่างๆเพื่อกระทำการย่ำยีขืนใจโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม หลังจากนั้นมันได้ขายหญิงสาวที่มันเล่นจนสาแก่ใจให้แก่ซ่องบุปผาหากหญิงสาวผู้นั้นเป็นตระกูลอันต่ำต้อย และแม้แต่เจ้าเฒ่าฉินฟงก็ยังลิ้มลองหญิงสาวต่อจากมันอีกด้วย ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ ช่างเป็นตระกูลฉินที่มีอำนาจล้นฟ้าอะไรเยี่ยงนี้!"
"โดยส่วนใหญ่แล้วมันจะให้ลูกสมุนของมันไปลักลอบขโมยค่าคุ้มครองก่อนการเก็บค่าคุ้มครองประจำเดือนหรือประจำปี เพื่อให้ตระกูลข้าราชบริพารหวาดกลัวและยอมทำตามทุกสิ่งอย่าง แม้แต่การส่งบุตรสาวของพวกเขาเพื่อเอาอกเอาใจฉินหมิงหยวนและเลื่อนการเก็บค่าคุ้มครองออกไป"
"แต่หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วทั้งหมดนี้คือแผนการของฉินหมิงหยวนที่อยากจะย่ำยีหญิงสาวที่มันหมายปอง และแน่นอนว่าด้วยอำนาจของตระกูลฉิน ตระกูลข้าราชบริพารมีสิทธิ์จะร้องเรียนอันใดได้บ้าง? ในเมื่อฉินหมิงหยวนได้ปิดกั้นเส้นทางการสนทนาให้ไปที่มันแต่เพียงผู้เดียว เพราะนั่นคือหน้าที่ของมันภายในตระกูลฉินที่ได้รับการมอบหมายโดยตรงจากฉินฟงและผู้อาวุโสอีกสองคน"
"และข้อมูลเกี่ยวกับหญิงสาวที่เป็นผู้เสียหายเกี่ยวกับเรื่องนี้คือตระกูลเสิ่นถู ตระกูลอวี้ ตระกูลเยี่ยน ตระกูลหลัว ตระกูลหลี่ ฯลฯ ยังมีหญิงสาวอีกมากมายที่มันทุบตีจนตายหลังจากขืนใจเพราะอารมณ์ของมันเอง หากจะลองสืบสาวราวเรื่องเกี่ยวกับการหายตัวไปของหญิงสาวพวกนั้น เจ้าจะรับรู้ได้ว่าเหตุการณ์และเวลาจะเกิดขึ้นหลังจากที่ฉินหมิงหยวนได้เก็บค่าคุ้มครองจากตระกูลนั้นๆ"
"และผู้สมรู้ร่วมคิดคือสมุนของฉินหมิงหยวนนามว่าจางต้าหนิว จางเอ้อร์หนิวและรวมถึงพ่อบ้านในตระกูลฉินที่มีนามว่าหลงคุน!"
"หากคิดว่าข้ากุเรื่องหรือสร้างข้อมูลเท็จขึ้นมา เจ้าสามารถสอบสวนให้ลึกลงไปได้ ข้าเชื่อว่าหน่วยข่าวกรองของตระกูลฉินมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง แต่ข้าขอเพียงแค่ประการเดียวคือการให้ความคุ้มครองกับตระกูลที่ถูกกดขี่ย่ำยีให้ได้รับความปลอดภัยสูงสุดหลังจากที่เจ้าได้อ่านข้อความนี้"
"และสุดท้ายนี้เจ้าจงอ่านม้วนกระดาษให้แก่สาธารณะชนได้รับฟังเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจว่าผู้นำตระกูลฉินไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกระทำของฉินหมิงหยวนในครั้งนี้"
"แต่หากเจ้าไม่อ่านมันชื่อเสียงของตระกูลฉินของเจ้าก็จะเริ่มเสื่อมถอยจากตระกูลข้าราชบริพารที่จงเกลียดจงชังฉินหมิงหยวนในการกระทำเช่นนี้ และอาจจะลามไปถึงขั้นที่ว่าก่อความเกลียดชังต่อตระกูลฉินที่กดขี่ข่มขู่โดยการกระทำอันมิได้ผ่านการยอมรับจากผู้นำตระกูลฉิน"
"และหากเจ้าไม่แก้ปัญหาเสียตอนนี้ หลังจากนี้อีกไม่กี่ปี ตระกูลข้าราชบริพารอาจจะลุกฮือขึ้นมาล้มล้างการปกครองของตระกูลฉินในเมืองเทียนหยุนก็เป็นได้"
"เจ้าอย่าลืมว่าแม้นว่าเจ้าจะเป็นตระกูลอันดับหนึ่ง แต่หากตระกูลอันดับที่สองถึงลำดับที่เก้ารวมตัวกัน เจ้าคิดว่าตระกูลฉินของเจ้าจะสามารถอยู่รอดปลอดภัยได้หรือไม่?"
"ฉินเหยียน ข้าขอเตือนเจ้าด้วยความหวังดี เจ้าควรจะจัดการเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด มิเช่นนั้นผลลัพธ์ที่ปรากฏจะเป็นสิ่งที่แม้แต่เจ้าก็มิอาจจะจินตนาการได้"
"เพราะทุกอย่างนี้ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องที่จะก่อให้เกิดภัยพิบัติต่อตระกูลฉินในภายภาคหน้าทั้งปวง..."
ในระหว่างกล่าวจะได้ยินเสียงกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตกของฉินเหยียนอยู่ตลอดเวลา นัยน์ตาของเขาเป็นสีแดงก่ำจากความโกรธเกรี้ยวและเจตนาฆ่า!
ฝูงชนโดยรอบที่ได้ยินกลับมิได้จ้องมองใบหน้าของฉินเหยียนแม้แต่น้อย แต่พวกเขาทั้งหมดกลับมองไปยังฉินฟงที่ซึ่งเป็นบิดาของมันด้วยความรังเกียจขยะแขยง
และมีคำอธิบายเกี่ยวกับฉินฟงที่ย่ำยีหญิงสาวต่อจากบุตรชายของมันเอง นั่นเป็นข้อพิสูจน์แล้วว่าฉินฟงมีส่วนร่วมกับสิ่งที่ฉินหมิงหยวนได้กระทำลงไป!
บางส่วนที่ยืนรออยู่ด้านนอกต่างก็ร้องห่มร้องไห้ด้วยความปิติยินดี พวกเขาเหล่านั้นก้มหน้าหมอบกราบให้แก่ม้วนกระดาษราวกับสิ่งนั้นเป็นประกาศิตจากพระเจ้าด้วยน้ำตาที่ไหลนองอาบพื้น
เสียงสะอื้นพวกนั้นคือกลุ่มคนที่เป็นคนในครอบครัวของหญิงสาวที่อยู่ในรายชื่อของม้วนกระดาษทั้งสิ้น
"ในที่สุด...สวรรค์ก็มีตา เจวียนเอ๋อร์ของพวกเรามิได้ตายไปโดยเปล่าประโยชน์"
"ข้าตั้งหน้าตั้งตารอมาเนิ่นนาน ตระกูลฉินที่พวกเรามิอาจจะร้องเรียนใดๆได้ แต่วันนี้สวรรค์ได้ส่งพระเจ้ามาเพื่อมอบความยุติธรรมให้แก่หนวนเอ๋อร์ของข้าแล้ว"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ช่างดีจริงๆที่ข้ามิได้ฆ่าตัวตายเสียในตอนนั้น มิเช่นนั้นข้าคงจะไม่มีความสุขถึงเพียงนี้...ที่รัก เจ้าเห็นหรือไม่ว่ามารร้ายได้ถูกกำจัดลงไปแล้ว! พระเจ้าได้กำจัดความชั่วร้ายให้สิ้นซากไปแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
"ขอบคุณพระเจ้า! ขอบคุณพระเจ้า! ในที่สุดหลานสาวที่น่าสงสารของข้าจะได้พักผ่อนอย่างสงบเสียที"
"กรรมดีกรรมชั่วได้รับการคืนสนอง หากไม่ใช่ยามนั้นเพราะยังไม่ถึงเวลา แต่บัดนี้เวลานั้นที่ข้ารอคอยได้มาถึงเสียที"
ถนนยาวทั้งสายเริ่มเต็มไปด้วยเสียงร้องไห้ครวญครางสะอึกสะอื้น ดังก้องไปไกลในระยะรอบๆอาณาบริเวณของตระกูลฉิน และไม่มีผู้ใดสนใจว่าฉินฟงจะรู้สึกเช่นไร พวกเขาเพียงแค่ระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนถึงขีดสุด
เพราะต่อให้จะถูกโทษทัณฑ์ถึงขั้นประหารชีวิตจากตระกูลในข้อหาดูหมิ่นก็ไม่เสียใจ เพราะที่พวกเขายังคงใช้ชีวิตจนถึงบัดนี้ก็เพื่อรอดูวันที่ฉินหมิงหยวนได้ตกตายไปต่อหน้าต่อตา
และหนึ่งในนั้นคืออวี้ปิงลั่วในอาภรณ์สีบานเย็นที่กำลังกัดฟันและปาดน้ำตามองไปยังซากศพของฉินหมิงหยวนด้วยแววตาสะใจ
แน่นอนว่าฝูงชนที่ได้รับความเสียหายจากฉินหมิงหยวนได้ยกให้ไป๋เฉินเปรียบดั่งพระเจ้าของพวกเขาเสียด้วยซ้ำ
ขณะที่ฝูงชนบางส่วนพูดในขณะร่ำไห้ ฉินเหยียนมิอาจระงับอารมณ์ที่ปั่นป่วนของเขาและเกือบจะร่ำไห้ออกมาเฉกเช่นเดียวกัน
เขารู้สึกว่ามีบางอย่างกระเพื่อมและพลุ่งพล่านในอก พลันเงยหน้าขึ้นและไม่พูดเป็นเวลานานอันเนื่องมาจากความรู้สึกผิดในฐานะผู้นำตระกูลเอง
เขาจ้องมองไปยังฉินฟงที่มีสีหน้าซีดขาวราวกับไก่ต้มก่อนจะคำรามใส่หน้าด้วยความโกรธ "ฉินฟง! ผู้ใดกันแน่ที่พยายามทำลายตระกูลฉินด้วยการกระทำชั่วช้าของมัน!"
"เจ้าก็แค่ต้องการจะกำจัดไป๋เฉินเพราะไม่มีที่จะระบายอารมณ์มันก็แค่นั้น! เจ้าบอกข้าอีกทีว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นฆาตกรตัวจริง!" ฉินเหยียนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง
การแสดงสีหน้าฉินฟงแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวโดยที่มิได้โต้แย้งทำได้เพียงกัดฟันกลืนความโกรธและความเกลียดชังลงไป ก่อนจะก้มหน้าลงราวกับกำลังรู้สึกผิด
"ผู้อาวุโสทุกท่านไปจับตัวบุคคลที่อยู่ในรายชื่อนี้มาซะ ให้มันมาคุกเข่าตรงหน้าข้าเดี๋ยวนี้!" ฉินเหยียนกัดฟันตะคอกไปยังเหล่าผู้อาวุโสด้านหลังด้วยความเด็ดขาด
หลังจากได้เห็นการตอบสนองของฝูงชน หากตนไม่ทำอะไรสักอย่าง ตระกูลฉินต่อจากนี้จะมีแต่ข้อครหาและอาจจะนำไปสู่สถานการณ์ที่ไม่คาดฝันได้
ฉินฟงถอยฝีเท้ากลับไปยืนนิ่งอยู่ที่มุมๆหนึ่งโดยที่มิได้ต่อล้อต่อเถียง สีหน้าของมันยังคงแสดงความมั่นใจว่ามันสามารถแก้ต่างได้ว่าไม่มีส่วนเกี่ยวของกับการกระทำทั้งหมดของฉินหมิงหยวนเพื่อเอาตัวรอดได้ แต่ทว่าความโกรธยังคงฉาบอยู่บนใบหน้าของมันอยู่เวลา
ฉินฟงยังคงเป็นผู้อาวุโสของตระกูลฉินและเป็นกองกำลังที่สำคัญ เพราะฉะนั้นฉินเหยียนจะไม่ตัดสินใจขั้นเด็ดขาดต่อฉินฟงในยามนี้ แต่แน่นอนว่าความไว้ใจของฉินเหยียนที่มีต่อฉินฟงจะค่อยๆมลายหายไป
แต่ทว่าตั้งแต่นี้วันนี้เป็นต้นไป อำนาจของฉินฟงจะถูกลดทอนลงจนมันต้องดำเนินแผนการขั้นต่อไปอย่างไม่มีทางเลือก และอาจจะถึงขั้นตัดสินใจโดยไร้การไตร่ตรองที่สุขุมอันเนื่องมาจากเพิ่งสูญเสียบุตรชายไป
แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของไป๋เฉินที่กำลังพยายามชักจูงและบีบคั้นฉินฟงเพื่อให้มันไม่มีทางเลือกและจะบังเกิดผลลัพธ์ในแบบที่ตนต้องการ
และเมื่อนั้นจะเป็นวันโลกาวินาศของฉินฟงโดยสมบูรณ์


## ตอนที่ 35 : บีบบังคับสังหาร

ทันใดนั้นร่างของจางต้าหนิว จางเอ้อร์หนิวและหลงคุนที่ถูกพันธนาการก็คุกเข่าไปยังทิศทางฝูงชนโดยที่มีฝูงชนทั้งหมดจ้องมองด้วยเจตนาฆ่า!
หลงคุนกำลังคุกเข่าอย่างสับสน ทันใดนั้นหางตามันทอดมองไปพบเจอกับร่างที่เหี่ยวเฉาของฉินหมิงหยวนไม่ไกล
จู่ๆนัยน์ตาของมันเบิกกว้าง พลันฉายแววแห่งความสิ้นหวัง
ยามนี้มันตระหนักได้ว่าแผนการของมันถูกเปิดโปงจนหมดเปลือกแล้ว! เพราะทั้งสามเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องในการช่วยเหลือฉินหมิงหยวนทั้งสิ้น
โดยหารู้ไม่ว่าไป๋เฉินกำลังจ้องมองใบหน้าและการแสดงออกของฉินฟงด้วยรอยยิ้มลึกลับราวกับกำลังรอดูการแสดงดีๆที่กำลังจะเกิดขึ้นนับจากนี้
ฉินเหยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆระงับอารมณ์โกรธที่กำลังพุ่งพล่าน "ต้าหนิว! เอ้อร์หนิว! หลงคุน! เจ้าเป็นบุคคลที่ลักพาตัวหญิงสาวจากตระกูลเสิ่นถู ตระกูลอวี้ ตระกูลเยี่ยน ตระกูลหลัว ตระกูลหลี่...ใช่หรือไม่!?"
ทั้งสามกลับก้มหน้าลงและมิได้กล่าวอันใด แต่การกระทำเช่นนั้นไม่ต่างจากการยอมรับความผิดไปเสียแล้ว
ฉินเหยียนระเบิดรัศมีแรงกดดันอย่างหนักหน่วง "หลงคุน มีผู้ใดเกี่ยวข้องและรับรู้เรื่องราวที่เจ้าได้กระทำลงไปบ้าง!?"
แน่นอนว่าวินาทีต่อมาหลงคุนได้หันมองไปยังฉินฟงด้วยความลังเลใจ ก่อนที่มันจะตัดสินใจกล่าวว่า "ท่านฉินฟงได้โปรดช่วยข้า-"
"ฉัวะ!"
"ฉัวะ!"
"ฉัวะ!"
แสงเย็นทั้งสามกระพริบด้วยการฟาดฟันดุจสายฟ้าฟาด
ทันใดนั้นศีรษะหลงคุนบินออกจากบ่า โลหิตสีแดงฉานกระฉูดย้อมไปทั่วทั้งลาน นัยน์ตาคู่นั้นแฝงไปด้วยความอาฆาตและความเกลียดชังในขณะจ้องเขม็งไปยังฉินฟงที่อยู่ตรงหน้า
แม้แต่จางต้าหนิวและจางเอ้อร์หนิวก็ถูกกุดหัวในเวลาเดียวกัน สีหน้าของพวกเขากำลังฉายแสงแห่งความสับสนและความไม่เชื่อ
ก่อนที่ร่างของทั้งสามคนทรุดลงกับพื้นและไร้การตอบสนองอีกต่อไป
และแน่นอนบุคคลที่กระทำการตัดหัวคือฉินฟง มันตัดสินใจสะบั้นศีรษะทั้งสามโดยไม่มีความลังเลใจแม้แต่น้อย มิเช่นนั้นมันอาจจะได้รับผลกระทบที่ร้ายแรงตามมาหากปล่อยให้ทั้งสามสารภาพความจริงแก่ฉินเหยียน
ในขณะเดียวกันมันก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอึมครึม "บุคคลที่มีความคิดเช่นนี้ไม่เหมาะสมสำหรับตระกูลฉินอันทรงเกียรติ! ในเมื่อบุตรบุญธรรมของข้าได้ก่อกรรมทำเข็ญไว้จนบังเกิดผลเสียขนาดใหญ่ต่อตระกูลฉิน เพราะฉะนั้นพวกมันที่เกี่ยวข้องจำต้องรับผิดชอบทั้งหมด!"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ไป๋เฉินที่มองอยู่ไกลๆก็เปล่งเสียงหัวเราะอย่างสะใจสุดขีด
เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดนี้คือฉากทัศน์ที่ไป๋เฉินกำลังรอดูอยู่
หากฉินฟงไม่สังหารหลงคุน หลงคุนอาจจะปริปากออกมาแก่ฉินเหยียนเพื่อความปลอดภัยในชีวิตของมัน แต่ในเมื่อหลงคุนกำลังจะกล่าว มันจึงตัดสินใจสังหารหลงคุน จางต้าหนิวและจางเอ้อร์หนิวเสียก่อนจะปริปากกล่าวสิ่งใด
แต่ทว่าการกระทำเช่นนี้ไม่ต่างจากการขุดหลุมฝังศพตัวเอง แม้นจำต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ก็ยังดีเสียกว่าปล่อยให้หลงคุนรับสารภาพจนจบ
ไป๋เฉินได้คิดค้นวิธีการเช่นนี้เพื่อให้ฉินฟงลิดรอนกองกำลังด้วยตัวของมันเอง
'น่าสนใจ ได้มาดูพรรคพวกเข่นฆ่ากันเองเช่นนี้ช่างน่าอภิรมย์เสียจริง' ไป๋เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้ายดุจปีศาจ
นี่คือการบีบบังคับให้สังหาร!
เมื่อเห็นภาพเช่นนั้นฉินเหยียนเหลือบมองฉินฟงด้วยแววตาเย็นชา "ฉินฟง! เจ้าจะไม่ปล่อยโอกาสให้พวกมันโต้แย้งเลยรึ!"
"ท่านผู้นำ หลักฐานทั้งหมดก็ปรากฏให้เห็นเด่นชัด ข้าเชื่อว่าเอาเวลาที่เหลือไปเยียวยาตระกูลที่ได้รับผลกระทบเสียดีกว่า" ฉินฟงประสานมืออย่างเคารพ และพยายามแก้ตัวด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ภายในใจมันแทบจะอาเจียนเลือดด้วยความเคียดแค้น
นั่นเป็นเพราะหลงคุนเป็นหนึ่งในกองกำลังสำคัญที่มีระดับการบำเพ็ญปราณสวรรค์ และเป็นมันเองที่ลงมือสังหารพรรคพวกเดียวกัน
ซ้ำแล้วจางต้าหนิวและจางเอ้อร์หนิวเป็นบุคคลที่สนิทชิดใกล้ แน่นอนว่าความผูกพันธ์ระหว่างพวกมันไม่ต่างจากพี่น้องร่วมสาบานแม้แต่น้อย
แม้นสีหน้าจะสงบจากภายนอก โดยหารู้ไม่ว่าฉินฟงพยายามกลืนเลือดที่อยู่ในลำคอมิให้พวยพุ่งออกมา และกำลังระงับความบ้าคลั่งที่กำลังก่อตัวในจิตใจ
ฉินเหยียนทำได้เพียงพ่นลมหายใจอย่างเย็นชาและโบกมือให้นำพวกมันทั้งสามไปทำพิธีฌาปนกิจให้เรียบร้อย
จากนั้นเขาเดินตรงไปยังหน้าประตูสูงใหญ่ ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าฝูงชนเพื่อแสดงความเสียใจ "ข้าฉินเหยียนในฐานะผู้นำตระกูลฉิน ขะ-ข้าขออภัยพวกเจ้าทุกคนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ข้าให้สัญญาข้าจะคืนความยุติธรรมให้แก่พวกเจ้าที่สูญเสียคนสำคัญไป..."
ฝูงชนที่กำลังคุกเข่ารีบวิ่งไปยกร่างของฉินเหยียนขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้าเมืองอย่างฉินเหยียนกลับคุกเข่าให้แก่พวกเขา "ท่านผู้นำฉิน ข้าเชื่อในความสามารถของท่าน เพราะฉะนั้นข้าจะไม่ถือโทษโกรธเคืองใดๆ"
"ข้าเองก็เช่นกัน"
"ข้าก็ด้วย ขอขอบคุณผู้นำฉินที่เมตตาและให้ความยุติธรรมแก่บุตรสาวของข้าที่จากไป"
"...."
ฉินเยว่ฉานและฉินเหวินเทียนรีบเร่งช่วยพยุงของร่างฉินเหยียนขึ้นมา แต่ทว่าดวงตาของฉินเหยียนยังเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดที่หนักอึ้ง
ไป๋เฉินส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ "ผลลัพธ์เป็นเช่นนี้ก็ดีเช่นกัน หากรีบสังหารฉินฟงเสียตอนนี้ ข้าจะเซอร์ไพรส์มันในภายหลังได้อย่างไร"
แน่นอนว่าสำหรับไป๋เฉินแล้ว ยังไม่ถึงเวลาสุกงอมในการรีบเร่งสังหารฉินฟง เพราะนอกเหนือจากสมาพันธ์นักฆ่าแล้ว ฉินฟงอาจจะมีกองกำลังซ่อนเร้นอื่นๆอยู่ที่ยังไม่เคยเปิดเผยมาก่อน
เพราะฉะนั้นจนกว่าจะได้รับข้อมูลเครือข่ายและกองกำลังของฉินฟงจนครบถ้วนสมบูรณ์ ไป๋เฉินจะไม่ลงมือบุ่มบ่ามเป็นอันขาด
"แต่ฉินเหยียนช่างเหมาะสมกับตำแหน่งของผู้นำตระกูลฉินอย่างแท้จริง การที่บุคคลระดับสูงคุกเข่าต่อหน้าตระกูลข้าราชบริพารเช่นนี้ ข้าต้องยอมรับว่าเป็นวิธีการที่ดีที่สุดในการรักษาหน้าและความน่าเชื่อถือของตระกูลฉินได้เป็นอย่างดี" ไป๋เฉินบ่นพึมพำและหันหลังจากไปอย่างไม่ใส่ใจ
เนื่องจากความต้องการของเขาสิ้นสุดลงแล้ว ซ้ำยังเป็นผลลัพธ์ที่บังเกิดผลดีกว่าที่คาดไว้ ดังนั้นไม่มีเหตุผลที่จำต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป
บัดนี้แผนการขั้นแรกของไป๋เฉินสิ้นสุดลงไปได้ด้วยดี
ฉินหมิงหยวนคือฟันเฟืองตัวแรกในแผนการที่ไป๋เฉินได้วางไว้
นั่นเป็นเพราะฉินหมิงหยวนเปรียบเสมือนโดมิโน่ตัวแรก ที่หากมันล้มลงแผนการทั้งหมดที่ฉินฟงวางไว้ก็จะล้มระเนระนาดตามมาและมิอาจดำเนินแผนการที่วางไว้ได้อีกต่อไป
เนื่องมาจากเป้าหมายสูงสุดของฉินฟงคือการทำให้ฉินหมิงหยวนได้รับตำแหน่งผู้นำตระกูลฉินคนต่อไป แต่เมื่อฉินหมิงหยวนตกตายไปแล้วจะเกิดสิ่งใดขึ้นเป็นลำดับต่อไป?
สำหรับการสมมติฐานแล้วมีความเป็นไปได้เพียงแค่สองประการเท่านั้น
ประการแรกยอมแพ้ตัดใจและกลับตัวเป็นคนดี แน่นอนว่าประการแรกนี้แทบจะไม่มีวันเกิดขึ้น เพราะการวางแผนของมันดำเนินการมาหลายสิบปี จะให้มันยกเลิกแผนการกลางคันได้อย่างไร?
ส่วนประการที่สองคือยังคงเดินหน้าแผนการต่อไปโดยมีการปรับเปลี่ยนกลยุทธ์เล็กน้อย
แผนการที่ปรับเปลี่ยนไปในสมมติฐานของไป๋เฉินคือการที่ฉินฟงทำให้ตัวของมันเป็นผู้นำตระกูลฉินเสียเอง ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดๆก็ตามแต่
แล้วฉินฟงที่สูญเสียกองกำลังสำคัญไปถึงสี่คนจะกระทำสิ่งใดเป็นลำดับต่อไป?
นั่นคือการเปิดเผยกองกำลังซ่อนเร้นและรวบรวมพันธมิตรในมุมมืด! ที่ซึ่งอาจจะนำไปสู่การก่อกบฏครั้งใหญ่!
ทุกสิ่งอย่างที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าจะเป็นตัวกำหนดโชคชะตาของมันเอง หากจะกล่าวได้ว่าฉินฟงกำลังวิ่งเต้นอยู่บนมือของไป๋เฉิน ไม่ว่ามันจะพยายามทำอย่างไรไป๋เฉินจะเป็นผู้ที่ชักใยให้มันเดินไปตามทางของเขาทุกประการ
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่าสถานการณ์อาจจะเปลี่ยนแปลงกลางคันหรือไม่ก็เท่านั้น
.
.
.
ในห้องโถงใหญ่ฉินเหยียนเรียกรวมพลเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดนอกเสียจากฉินฟงที่ยังคงตกเป็นผู้ต้องสงสัย ในครานี้เป็นเหตุการณ์ที่ส่งผลให้ชื่อเสียงของตระกูลฉินถูกทำลายย่อยยับไม่มีชิ้นดี พวกเขาต้องเร่งหาแนวทางแก้ไขและป้องกันภยันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นให้ทันการณ์
"ท่านผู้นำ พวกเราจะทำอย่างไรต่อไป? เราควรสืบหาบุคคลที่สังหารฉินหมิงหยวนหรือไม่?" จู่ๆผู้อาวุโสลำดับที่ห้ากล่าวอย่างลังเลใจ
"ปัง!"
ฉินเหยียนตบโต๊ะดังสนั่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ "เจ้ากำลังคิดบ้าอะไรอยู่! แม้นว่าฉินหมิงหยวนจะตกตายไป แต่มันได้ทำระยำตำบอนไว้เป็นจำนวนมากที่ส่งผลกระทบด้านลบต่อชื่อเสียงตระกูลฉิน เจ้าพอจะตระหนักได้หรือไม่ว่าหากฉินหมิงหยวนยังมีชีวิตอยู่ต่อไปจะเกิดสิ่งใดขึ้นเป็นลำดับต่อมา?"
"แน่นอนว่าผลลัพธ์อาจจะเป็นดั่งที่ม้วนกระดาษนั้นเขียนไว้ทุกประการ! ดังนั้นจงจำไว้ว่าบุคคลที่สังหารฉินหมิงหยวนมิใช่ฆาตกร หากแต่เป็นผู้มีพระคุณของพวกเราทั้งหมดที่สามารถยังคงได้รับความไว้วางใจจากฝูงชนได้!" ฉินเหยึยนหอบหายใจอย่างหนักด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ
แม้นจะรู้สึกเสียใจที่ฉินหมิงหยวนจากไป แต่หลังจากลองประเมินสถานการณ์แล้ว การที่มันตกตายไปจะเป็นการดีอย่างยิ่งสำหรับใบหน้าของตระกูลฉินต่อจากนี้
"เพราะฉะนั้นห้ามพวกเจ้าพยายามสืบหาตัวตนของคนผู้น้้นเป็นอันขาด มิเช่นนั้น..." ฉินเหยียนจ้องมองใบหน้าของเหล่าผู้อาวุโสพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง


## ตอนที่ 36 : ผู้สมรู้ร่วมคิด

เหล่าผู้อาวุโสพยักหน้าอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่มีผู้ใดโต้แย้ง
"เฮ้อ~" ฉินเหยียนถอนหายใจเบาๆก่อนจะนั่งลงปราดมองไปยังหญิงชราพลางกล่าวถาม "ถงถง เจ้าได้ตรวจสอบศพของฉินหมิงหยวนก่อนหน้านั้นหรือไม่?"
หญิงชราผู้นี้มีนามว่าฉินรั่วถงซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉินเหยียนตั้งแต่วัยเยาว์ ซ้ำแล้วนางยังเป็นแพทย์ประจำตระกูลฉินที่เก่งกาจอีกต่างหาก
ฉินรั่วถงพยักหน้าพลางกล่าวด้วยคิ้วขมวด "จากที่มองดูภายนอกจะเห็นได้ว่าหมิงหยวนนั้นถูกทารุณกรรมก่อนจะเสียชีวิตไป โดยการตัดหู ถลกหนังออกมา ซ้ำยังกระหน่ำแทงไปยังเส้นเลือดใหญ่และเส้นประสาท...แต่หลังจากนั้นข้ากลับพบว่าในร่างกายของฉินหมิงหยวนไร้ซึ่งโลหิตไม่มีหลงเหลือไว้แม้แต่หยดเดียว นั่นเป็นเหตุผลว่าไฉนร่างของมันจึงซูบซีดมองเห็นหนังติดกระดูกได้ถึงเพียงนั้น"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมดแสดงสีหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นเยียบไหลผ่านกลางหลังด้วยความหวาดกลัว
การทรมานประเภทใดกันที่สามารถทำให้โลหิตของบุคคลหายไปทั้งร่างเช่นนั้นได้?
"โลหิตไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว?" ฉินเหยียนขมวดคิ้วอย่างหนักด้วยสีหน้าฉงน แม้นว่าตนจะเคยผ่านการทรมานที่โหดร้ายกว่าหลายสิบปี แต่เหตุการณ์ในครั้งนี้เขากลับรู้สึกหวาดกลัวในวิธีการของคนผู้นั้นอย่างบอกไม่ถูก
จะเรียกคนผู้นั้นว่าเป็นพระเจ้าผู้มอบความยุติธรรมหรือจะเรียกว่าเป็นมารร้ายผู้โหดเหี้ยมดี
"เอาล่ะ ช่างมันเถิด ไม่ว่าอย่างไรเรื่องนี้ไม่ควรจะนำมาพูดคุยอีกต่อไป" ฉินเหยียนเหลือบมองชายชราด้านข้าง "พี่ใหญ่ เมื่อคืนนี้มีผู้ใดในตระกูลฉินออกจากอาณาเขตของตระกูลบ้างหรือไม่?"
ชายชราที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่ส่ายศีรษะ "ตั้งแต่เวลาพลบค่ำไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆภายในอาคารทุกหลังของตระกูลฉิน ดังนั้นข้าคิดว่าไม่น่าจะเกิดจากบุคคลภายใน...บางทีอาจจะเป็นบุคคลที่เกี่ยวข้องกันกับครอบครัวที่โดนย่ำยีเหล่านั้นก็เป็นได้"
ฉินเหยียนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ "แล้วทางด้านไป๋เฉินเล่า? มีสิ่งใดคืบหน้าบ้างหรือไม่?"
"ไป๋เฉินยังคงไม่มีสิ่งใดแปลกประหลาดไปตั้งแต่กลับมาเมื่อวาน และเขาก็มิได้ออกจากตระกูลฉินไปเช่นกัน" ชายชราส่ายหน้าเอ่ยตอบ
ฉินเหยียนพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่พวกเขาเหล่าผู้อาวุโสจะเรียกฉินฟงให้เข้าพบ
จนเวลาได้ล่วงเลยไปจนถึงพลบค่ำของวันนั้น หลังจากเหล่าผู้อาวุโสได้หารือกัน ฉินเหยียนได้เข้าไปสอบปากคำฉินฟงถึงเรื่องราวทั้งหมดก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าฉินฟงเอ่ยวาจาได้อย่างไหลลื่นคล่องแคล่ว ไม่ว่าฉินเหยียนจะเอ่ยถามอย่างไร ฉินฟงก็สามารถหลีกหนีจากข้อสงสัยในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิดได้อย่างง่ายดาย
ยกตัวอย่างเช่นหญิงสาวที่ฉินหมิงหยวนกระทำย่ำยีและส่งต่อให้ฉินฟงอีกทอด มันให้เหตุผลว่าบุตรชายของมันได้นำหญิงสาวผู้นี้มามอบให้แก่เขาโดยที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ซ้ำแล้วฉินฟงยังให้เหตุผลว่ามันคิดว่าบุตรชายของมันได้เลือกซื้อหญิงสาวผู้นี้มาจากย่านบุปผา
แน่นอนว่าคนตายพูดไม่ได้ ไม่ว่าจะโป้ปดอย่างไรก็ไม่มีผู้ใดสามารถสืบหาความจริงได้
สุดท้ายแล้วฉินฟงก็มิได้รับโทษใดๆแม้แต่น้อย เพียงแต่ความเชื่อมั่นของฉินเหยียนได้ลดลงจนถึงจุดต่ำสุด ผลลัพธ์ในครานี้ก็มิอาจที่จะเอาผิดฉินฟงได้
.
.
.
และในขณะเดียวกันที่ตระกูลฉินกำลังหาวิธีเยียวยากลุ่มของตระกูลข้าราชบริพาร ภายในห้องโถงอันงดงามแห่งหนึ่งที่ประดับประดาไปด้วยหยกสีม่วงรอบๆ ซ้ำยังกลุ่มสตรีสองนางที่กำลังบรรเลงเพลงกู่ฉินอย่างไพเราะเสนาะหู ลานบ้านปรากฏให้เห็นร่างสีม่วงของหยางลั่วที่ยกจอกสุราดื่มหมดในอึกเดียว
ข้างกายของเขาคือชายหนุ่มในอาภรณ์สีม่วงที่กำลังแสดงสีหน้าไม่สู้ดี รอบกายของเขามีสตรีสองนางที่กำลังปรนนิบัติส่วนล่าง เขาคือหยางเหมินจากตระกูลหยางที่ซึ่งเป็นตระกูลอันดับสองของเมืองเทียนหยุน
"ท่านพ่อ ท่านได้ยินข่าวเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในตระกูลฉินหรือไม่?" หยางเหมินกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือจากความสุข
หยางลั่วพยักหน้าพลางกล่าวด้วยเสียงทุ้ม "ข้ารู้แล้ว เพียงแต่ไม่คาดคิดว่าในยามนี้จะมีบุคคลกล้าที่จะสังหารสมาชิกของตระกูลฉินภายในเมืองเทียนหยุน นับว่าเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ไม่คาดฝันอย่างแท้จริง"
"นอกเสียจากพวกข้าตระกูลหยางแล้ว คงไม่มีผู้ใดกล้าที่จะลงมืออย่างอุกอาจภายในตระกูลฉิน นอกเสียจาก..." จู่ๆหยางลั่วก็หยุดประโยคอย่างกะทันหันด้วยริมฝีปากที่สั่นเบาๆ
"นอกเสียจากผู้ใดงั้นหรือ?" เมื่อเห็นว่าบิดาของมันเงียบไป จึงเอ่ยถามอย่างสงสัย
"นอกเสียจาก...ตระกูลไป๋" เมื่อกล่าวคำว่า 'ตระกูลไป๋' สีหน้าของหยางลั่วพลันซีดลงราวกับกำลังหวาดกลัวต่อบางสิ่ง
"ตระกูลไป๋! ตระกูลไป๋ล่มสลายไปแล้วมิใช่หรอกหรือ?" หยางเหมินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
หยางลั่วผงกศีรษะบางเบา "พวกเรารู้เพียงแค่ว่าตระกูลไป๋ได้ตายไปทั้งหมดหลังจากการตายของไป๋หนานเทียน แต่ข้ามีลางสังหรณ์ว่าจะต้องมีใครบางคนจากตระกูลไป๋ยังคงมีชีวิตอยู่ และบางทีพวกมันอาจจะกำลังสืบหาเรื่องราวรวมถึงต้นตอของยุทธ์การมังกรเขมือบในครานั้น..."
"เพราะฉะนั้นพวกเราควรจะอยู่ให้เงียบที่สุดจนกว่าเรื่องราวภายในตระกูลฉินเริ่มเบาบางลง หลังจากนั้นก็เพียงแค่รอการติดต่อกลับมาจากฉินฟงเท่านั้น พวกเราจะไม่เคลื่อนไหวใดๆและต้องทำตัวมิให้เป็นจุดสนใจมากที่สุด"
หลังจากนั้นสองพ่อลูกพูดคุยอย่างสนุกสนานและดื่มด่ำไปกับรสสุรา โดยหารู้ไม่ว่ามีร่างสีดำนัยน์ตาสีแดงกำลังหลบซ่อนอยู่ที่พุ่มไม้อย่างแนบเนียนภายในอาณาบริเวณห้องโถงใหญ่ในรัศมี 10 เมตร
"คาดไว้แล้วเชียว พวกมันเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉินฟงเช่นกัน ไม่น่าแปลกใจว่าเหตุใดฉินหมิงหยวนจึงได้พยายามที่จะให้หยางเหมินสังหารข้าภายในตระกูลฉินเสียให้ได้...ดูเหมือนว่าข้าต้องเตรียมบิ๊กเซอร์ไพรซ์ให้แก่ตระกูลหยางเสียหน่อยแล้ว" ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างนี้คือไป๋เฉินที่ติดตามเพื่อสอดแนมตระกูลหยางหลังจากได้วางตราประทับโลหิตไว้เมื่อยามเช้าของวัน
ไป๋เฉินเพียงแค่ตั้งสมมติฐานไว้ว่าตระกูลหยางอาจจะมีการสมรู้ร่วมคิดกับฉินฟง แน่นอนว่าสมมติฐานของไป๋เฉินไม่มีเหตุผลใดๆมารองรับ นั่นเป็นเพียงข้อสงสัยส่วนตัวที่มีโอกาสเพียงแค่ 5% เท่านั้น หากแต่ข้อสงสัยที่เหลือล้วนมาจากสัญชาตญาณทั้งสิ้น
แต่เขากลับไม่คาดคิดว่าสัญชาตญาณที่กำลังรู้สึกนั้นจะเป็นความจริงไปเสียได้
"สัญชาตญาณไม่เคยหลอกลวงข้าจริงๆ เพียงเท่านี้ก็เหลือเพียงแต่ตัวแปรเดียวเท่านั้นที่จะสะสางเรื่องของฉินฟงให้สิ้นสุดลง…" ไป๋เฉินพึมพำด้วยเสียงแผ่วก่อนจะออกจากตระกูลหยางกลมกลืนไปกับบรรยากาศในยามราตรี
.
.
.
~ สมาพันธ์นักฆ่า ~
ไป๋เฉินปรากฏกายขึ้นในสมาพันธ์นักฆ่าและเดินตรงไปนั่งลงกลางโต๊ะด้วยการแสดงออกที่เริงร่าราวกับว่าเพิ่งผ่านมาจากย่านบุปผาอย่างไรอย่างนั้น
"ท่านอาจารย์" หลวนซิงและหลิวอี้หลิวที่เพิ่งเข้ามาก้มหน้าลงด้วยความเคารพ ก่อนที่หลวนซิงจะรินชาลงถ้วยแก่เขาอย่างระมัดระวัง
ไป๋เฉินจิบชาและเอ่ยถามเสียงแผ่ว "หลวนซิง การฝึกฝนของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
"เป็นไปได้ด้วยดี วิธีการของท่านอาจารย์สามารถพัฒนาประสาทสัมผัสได้ดีขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ข้าเชื่อว่าต่อให้ข้าตาบอดไปคงจะไม่ยากในการสังหารเป้าหมายในระยะสิบเมตรเป็นแน่" หลวนซิงกล่าวอย่างเชิดหน้าภาคภูมิ
ไป๋เฉินผงกศีรษะด้วยรอยยิ้ม "เอาล่ะ จะไม่มีการหยุดฝึกฝนจนกว่าจะคุ้นชินกับมัน และต่อจากนี้มีเรื่องสำคัญสำหรับสมาพันธ์ซึ่งอาจจะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่"
หลวนซิงและหลิวอี้หลิวมองหน้ากันอย่างสับสน พวกเขาตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ
ไป๋เฉินวางถ้วยชาลงและกล่าวด้วยสุ้มเสียงนุ่มนวล "ข้าจะเริ่มการขยายสมาพันธ์และจะเริ่มเกณฑ์สมาชิกเพิ่มเติม"
"ห๊ะ?" เสียงอุทานของหลวนซิงและหลิวอี้หลิวดังขึ้นพร้อมเพรียง สามารถมองเห็นความสับสนในแววตาพวกเขาได้อย่างเด่นชัด
พวกเขาเป็นเพียงสมาพันธ์นักฆ่าที่มีสมาชิกเพียงแค่เก้าคนเท่านั้น ซ้ำยังไม่มีภารกิจใดๆตกมาถึงมือของพวกเขาแม้แต่น้อย จึงส่งผลให้เงินเก็บทั้งหมดของทั้งเก้าเริ่มที่จะร่อยหรอเต็มที แต่การเกณฑ์สมาชิกเพิ่มไม่ต่างจากการเพิ่มปัญหาให้แก่สมาพันธ์หรอกหรือ?
ราวกับว่าไป๋เฉินสามารถมองเห็นคำถามภายในการแสดงออกของใบหน้าทั้งสองเป็นอย่างดี จากนั้นเขาจึงกล่าวต่อ "พวกเจ้าคงจะมีคำถามมากมายเกี่ยวกับการตัดสินใจในครานี้ แต่หลังจากนี้พวกเจ้าอาจจะมีเวลาไม่เพียงพอต่อการทำภารกิจเสียด้วยซ้ำ"
หลวนซิงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างเข้าใจแม้นจะไม่เข้าใจ ในเมื่อเป็นวาจาจากปากของไป๋เฉิน พวกเขาก็ยอมทำตามทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้
"ท่านอาจารย์ แล้วท่านมีเกณฑ์ในการคัดเลือกสมาชิกอย่างไร?" หลิวอี้หลิวพลันเอ่ยถามด้วยความเคารพ
ริมฝีปากของไป๋เฉินขดเป็นรอยยิ้มเล็กๆ พลางชูสองนิ้วขึ้นมา "เกณฑ์การคัดเลือกมีเพียงแค่สองประการ...ประการแรกที่สำคัญที่สุดต้องเป็นชายหนุ่มที่อายุไม่เกิน 25 ปีและไม่ต่ำกว่า 12 ปี ถ้าเป็นไปได้ข้าต้องการเด็กกำพร้าหรือเด็กที่ถูกจับไปขายใช้แรงงานเยี่ยงทาสและไร้บุพการี ส่วนจำนวนข้าต้องการในตอนนี้เพียงแค่ไม่เกินเจ็ดคน"
"ประการที่สองข้าต้องการบุคคลที่มีความแค้นอย่างรุนแรง แต่มีความอ่อนแอเกินไปส่งผลให้พวกเขาจำต้องยอมก้มหัวอย่างหวาดกลัว…บุคคลประเภทที่สองนี้ข้าต้องการเพียงแค่สามคน"
"สองประเภทนี้เท่านั้นที่ข้าจะรับเลือกเข้าเป็นสมาชิกของสมาพันธ์โดยไม่มีเงื่อนไขใดๆ"


## ตอนที่ 37 : มอบภารกิจ

หลวนซิงและหลิวอี้หลิวมองหน้ากันอย่างสับสน ว่าเหตุใดอาจารย์ของพวกเขาจึงต้องเกณฑ์สมาชิกเพิ่มเติมในกฏเกณฑ์สองประการ
เมื่อมองเห็นความสงสัยของทั้งสอง ไป๋เฉินจึงได้กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ในประเภทที่หนึ่ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าความฝันและความต้องการของเด็กที่ถูกนำไปขายและเด็กกำพร้าคืออะไร?"
หลวนซิงและหลิวอี้หลิวส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียง
ริมฝีปากของไป๋เฉินขดเป็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ "เด็กที่ถูกนำไปขายเพื่อใช้งานเยี่ยงทาสต้องการอิสรภาพ พวกเขามีความนึกคิดและความฝันอยู่ลึกๆโดยที่มิอาจพูดคุยกับผู้ใดได้เพราะมันเป็นเพียงความฝันลมๆแล้งๆ และหลายๆคนได้แต่ตัดพ้อในโชคชะตาที่ถูกกำหนดมาว่าเหตุใดพวกเขาจึงได้กลับกลายตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้"
"แต่หากเด็กเหล่านั้นได้รับความช่วยเหลือในฐานะมนุษย์มิใช่ในฐานะทาส และเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่ต้องการอิสรภาพ เด็กพวกนั้นจะมองพวกเราเปรียบดั่งพระเจ้า สิ่งนั้นจะเป็นพันธะผูกพันธ์ระหว่างพวกเราและพวกเขาไว้ ดังนั้นความจงรักภักดีของเด็กเหล่านั้นจะติดหนึบกับพวกเรา และมีความต้องการอยากจะแข็งแกร่งและอิสรภาพก็เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องการ"
"ในฐานะทาสแล้วเด็กพวกนั้นได้ผ่านการตกนรกทั้งเป็นจนพวกเขาไม่กลัวความเจ็บปวด ไม่กลัวตายและไม่กลัวความยากลำบาก สิ่งนี้จะกลายเป็นแรงผลักดันและดิ้นรนทุกวิถีทาง เพราะพวกเขาไม่อยากจะตกไปอยู่ในสภาวะตกต่ำเช่นนั้นอีกต่อไป"
"ในอดีตข้าเองก็เป็นหนึ่งในเด็กกำพร้าที่เคยถูกชุบเลี้ยงจากปรมาจารย์นักฆ่า แน่นอนว่าชายชราผู้นั้นเลี้ยงดูข้าเปรียบดั่งบุตรบุญธรรมผู้หนึ่ง ความใฝ่ฝันของข้าคือก้าวข้ามชายชราผู้นั้นในฐานะนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุด สิ่งนี้จึงกลายเป็นแรงบันดาลใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเด็กกำพร้าคนหนึ่งที่ต้องการเอาชีวิตรอดในโลกที่โสมม และประการสุดท้ายความคิดในการหักหลังยากที่จะเกิดขึ้นกับบุคคลประเภทนี้" นัยน์ตาของไป๋เฉินสั่นไหว และมีความคะนึงหาเมื่อกล่าวถึงชายชราผู้นั้น
หลวนซิงและหลิวอี้หลิวไม่คาดคิดเลยว่าปรมาจารย์ที่น่าเกรงขามกลับมีอดีตที่เจ็บปวดถึงเพียงนี้
ไป๋เฉินที่คอแห้งจิบชาเบาๆก่อนจะกล่าวต่อ "ประการที่สองบุคคลที่อ่อนแอที่ถูกกดขี่รังแกจะมีความทะเยอทะยานและความต้องการแก้แค้นสูงเป็นพิเศษ คนพวกนั้นแค่ไร้โอกาสในการเฉิดฉายและแสดงฝีมือ บางคนครอบครัวถูกสังหารและถูกปล้นเพราะไร้กำลังในการต่อสู้ และบางคนถูกกดขี่เพราะยากจน และบางคนก็ถูกแย่งชิงสิ่งสำคัญไป"
"ดังนั้นความตั้งใจที่อยากจะแข็งแกร่งของบุคคลประเภทที่สองจะยิ่งแน่วแน่กว่าประเภทแรก แต่ทว่าก็ยังมีข้อเสียเช่นกัน นั่นคือหลังจากที่มันได้กำจัดศัตรูคู่อาฆาตหรือบรรลุเป้าหมายแล้วจะเป็นอย่างไรต่อไป? บางทีอาจจะปีกกล้าขาแข็งและบางทีอาจจะต้องการความแข็งแกร่งที่มากกว่า แต่ประเภทนี้นับว่าเป็นบุคคลที่มีบุคลิกต้องการก้าวข้ามความอ่อนแอ เราสามารถใช้ส่วนนี้เพื่อดึงพวกเขาขึ้นมาจากความอ่อนแอได้เป็นอย่างดี..." ไป๋เฉินวางถ้วยชาลงและมองพวกเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้มจางๆ
หลังจากบรรยาการเงียบไปครู่หนึ่ง หลวนซิงทนไม่ได้ที่จะต้องกล่าวอย่างชื่นชม "ลึกซึ้ง...ช่างลึกซึ้งยิ่งนัก ท่านอาจารย์สามารถมองผ่านได้แม้แต่ความคิดและความต้องการของคนผู้หนึ่ง เราเป็นเพียงแค่ผู้ยื่นโอกาสเท่านั้น และหลังจากนั้นขึ้นอยู่กับว่าเด็กพวกนั้นต้องการความช่วยเหลือและต้องการเอาชีวิตรอดบนโลกใบนี้หรือไม่ นั่นก็แล้วแต่คำตอบของแต่ละบุคคล"
ไป๋เฉินผงกศีรษะเบาๆ "ถูกต้อง แค่ซื้อเด็กพวกนั้นออกมา แน่นอนว่าเราจะให้ทางเลือกแก่เขา หากเขาต้องการความแข็งแกร่งและมีความต้องการที่อยากจะอยู่รอด พวกเราจะมอบโอกาสนั้นให้แก่พวกเขา แต่หากพวกเขาแค่ต้องการออกจากวังวนทาสและต้องการกลับใช้ชีวิตตามปกติ ข้าก็ไม่มีปัญหา...ข้าเชื่อว่าสถานะเช่นนั้นคงอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะหลังจากนั้นก็อาจจะมีใครบางคนจับเด็กพวกนั้นนำกลับไปขายทอดตลาดในฐานะทาสและกลับสู่วังวนเดิมอยู่ดี"
เมื่อกล่าวจบถุงเงินสีน้ำตาลปรากฏขึ้นบนโต๊ะและยื่นมันให้แก่หลวนซิงและหลิวอี้หลิวเป็นผู้รับหน้าที่
แน่นอนว่าเหรียญทองพวกนี้คือสิ่งทึ่ไป๋เฉินได้รับมาจากหยางลั่ว และเขาเก็บไว้กับตัว 4,000 เหรียญทอง
"ด้านในถุงเงินนี้มี 1,000 เหรียญทอง พวกเจ้าจัดแจงเงินส่วนนี้ให้ดี หากเหลืออย่างไรพวกเจ้าก็เอาไปแบ่งกันทั้งเก้าคน ข้าเชื่อว่าการกินอยู่อีกประมาณหนึ่งถึงสองปีก็มิใช่ปัญหา" ไป๋เฉินกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
แม้แต่หลวนซิงและหลิวอี้หลิวก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา "1,000 เหรียญทอง!"
ไป๋เฉินเพียงแค่พยักหน้าเบาๆและจิบชาต่อราวกับเป็นเรื่องเล็กๆ
ในแต่ละวันการใช้เงินเพียงแค่ 20 เหรียญทองก็นับว่ามีฐานะดีพอสมควรแล้ว แต่นี่ 1,000 เหรียญทอง! จะไม่ให้พวกเขาประหลาดใจได้อย่างได้
"ไม่! ข้ามิอาจรับเงินจำนวนมากเช่นนี้ได้" หลวนซิงพยายามวางถุงเงินและหยิบออกไปเพียงแค่ส่วนของการซื้อทาสเท่านั้น
ไป๋เฉินเพียงแค่โบกมือเบาๆอย่างไม่ใส่ใจ "ทุกสิ่งอย่างคือการลงทุน โลกใบนี้คือการลงทุน ไม่มีสิ่งใดที่จะรับมาโดยไม่ต้องสูญเสียสิ่งใด...เงินนี้ถือเสียว่าเป็นของขวัญจากข้าก็แล้วกัน"
หลวนซิงและหลิวอี้หลิวมองหน้ากันและสามารถมองเห็นความสุขในดวงตาของกันและกันได้เป็นอย่างดี
หลังจากนั้นทั้งสองโค้งคำนับด้วยความเคารพสูงสุด
จากนั้นไป๋เฉินหันไปมองหลิวอี้หลิวก่อนจะกล่าวขึ้น "อี้หลิว ข้าต้องการข้อมูลการค้าขายและธุรกิจของตระกูลหยาง เจ้าช่วยนำเสนอข้อมูลส่วนนั้นให้ข้าที"
แน่นอนว่าหลิวอี้หลิวไม่ถามอันใดแม้แต่ครึ่งคำ นางเดินไปหยิบตำราหนึ่งเล่มออกมาและพลิกไปยังหน้ากลางพลางอ่าน "ธุรกิจหลักของตระกูลหยางคือการส่งออกหยกเนื้อดีและมันมีเหมืองหยกอยู่ด้านหลังตระกูลหยาง ว่ากันว่าตระกูลหยางสามารถทำกำไรได้มากกว่า 50,000 เหรียญเงินต่อปี"
ไป๋เฉินแทบจะพ่นชาออกมา 'รวยชิบหายเลย!'
หลังจากนั้นหลิวอี้หลิวอธิบายจนจบ ไป๋เฉินตัดสินใจออกคำสั่งอย่างเรียบง่าย "ข้ามีภารกิจง่ายๆให้แก่พวกเจ้าทั้งสอง...ปล้นความมั่งคั่งของตระกูลหยางและสังหารบุคลากรที่เฝ้าโรงงาน"
หลวนซิงและหลิวอี้หลิวต่างก็อ้าปากค้างอย่างตกตะลึง "ทะ-ท่านอาจารย์ ท่านกำลังล้อเล่นพวกข้าอยู่หรือเปล่า?"
แต่ไป๋เฉินส่ายศีรษะด้วยสีหน้าจริงจัง "ที่ข้ากล่าวมาเป็นเรื่องจริง แน่นอนว่าข้าสามารถรับประกันได้ว่าภารกิจในครั้งนี้ง่ายเสียยิ่งกว่ามีเพศสัมพันธ์ด้วยซ้ำ"
หลิวอี้หลิวที่ได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะมีสีหน้าแดงก่ำพลันก้มหน้าลงอย่างเขินอาย 'ท่านอาจารย์พูดบ้าอะไรอยู่'
แม้นว่าการสังหารจะเป็นเรื่องง่าย แต่หลวนซิงยังคงกังวลอยู่ลึกๆ ตระกูลหยางเป็นตระกูลที่มีความแข็งแกร่งเป็นอันดับสองในเมืองเทียนหยุน แน่นอนว่าไม่กล้าที่จะมีผู้ใดกล้าหือรือหรือยั่วยุตัวตนระดับนั้นเป็นแน่ แม้แต่ฉินฟงเองก็ไม่อยากจะมีปัญหากับตระกูลหยางเสียด้วยซ้ำ
การฆ่าตระกูลหยางภายในเมืองเทียนหยุนไม่ต่างจากการจากการฆ่าตัวตาย!
"เจ้ากำลังคิดมากเกินไป..." ไป๋เฉินล้วงเข้าไปในอาภรณ์ยาวก่อนที่ผ้าขาวบางๆจะปรากฏขึ้น "หลังจากสังหารพวกมัน ให้พวกเจ้าไว้ชีวิตคนผู้หนึ่งและแกล้งทำสิ่งนี้ตกไว้ภายในที่แห่งนั้น"
เมื่อสังเกตเห็นสัญลักษณ์บนผ้า หลวนซิงอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง "นะ-นั่นมันสัญลักษณ์สมาชิกระดับสูงของกองโจรมายา"
"ถูกเผง! มันคือสัญลักษณ์ของกองโจรที่เลื่องชื่อในอดีตกาล พวกเราจะใช้สิ่งนี้ในการเบี่ยงเบนความสนใจ" ไป๋เฉินกล่าวพลันพยักหน้าด้วยรอยยิ้มลึกลับ
แน่นอนว่าไป๋เฉินนำสัญลักษณ์นี้มาจากตระกูลฉิน เพราะก่อนหน้านี้ไป๋หนานเทียนได้เคยปราบปรามกองโจรมายาไปแล้วหนึ่งครา แต่ทว่าหลังจากนั้นก็มีกองโจรมายาถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งหลังจากการตายของไป๋หนานเทียน
กองโจรมายาถือได้ว่าเป็นกองโจรที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเทียนหยุนและยังนับว่าเป็นกองโจรที่แข็งแกร่งมีเครือข่ายทุกซอกทุกมุมของเมือง หากจะบ่อนทำลายตระกูลหยางแล้ว มีเพียงกลุ่มใหญ่อย่างกองโจรเท่านั้นที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการหว่านเมล็ดพันธ์ุความขัดแย้ง
แม้นว่าจะสร้างความบาดหมางระหว่างสองกลุ่ม แต่อาจจะไม่เกิดผลกระทบมากเท่าที่ควร ไป๋เฉินเพียงแค่ต้องการค่อยๆลดกองกำลังโดยรวมของตระกูลหยางลงมันก็เท่านั้น
ไป๋เฉินได้บอกกล่าวแก่หลิวอี้หลิวให้ติดตามการเคลื่อนไหวของตระกูลหยางทุกฝีก้าวและเขาต้องการข้อมูลและจำนวนของผู้บำเพ็ญปราณทั้งหมดภายในตระกูลหยาง
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพื่อตรวจสอบความแข็งแกร่งโดยละเอียดเพื่อนำมาใช้ในการอ้างอิงสำหรับแผนการขั้นตอนต่อไปในอนาคต
เมื่อเห็นความลังเลใจบนใบหน้าทั้งสอง ไป๋เฉินขมวดคิ้วด้วยแรงกดดันอันหนักหน่วง "หากภารกิจง่ายๆเพียงแค่นี้เจ้าทำไม่ได้ เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นที่พวกข้าจะสอนสั่งพวกเจ้าอีกต่อไป!"
ไป๋เฉินสะบัดเสื้อคลุมเตรียมตัวจะจากไปด้วยสีหน้าทึ่ผิดหวัง
แต่ทันใดนั้นหลวนซิงรีบกล่าวห้ามไว้โดยพลัน ก่อนจะตอบรับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "ท่านอาจารย์ ข้ายอมรับภารกิจนี้"
ไป๋เฉินหันกลับมาด้วยรอยยิ้ม "ยอดเยี่ยม หลวนซิงภารกิจนี้ข้ามอบให้แก่เจ้า เจ้าเป็นผู้ที่เหมาะสมสำหรับการลอบเร้นและหลบหนีออกมา ส่วนอี้หลิวเจ้ามีหน้าที่ตรวจสอบความเคลื่อนไหว ข้าต้องการให้พวกเจ้าทำภารกิจนี้ในอีกสองวันต่อมา"
"รับทราบ!"


## ตอนที่ 38 : การมาถึงของแพทย์จากแผ่นดินใหญ่

ไป๋เฉินครรลองมองทั้งสองก่อนจะเอ่ยถาม "หลวนซิง อี้หลิว พวกเจ้าคงจะทราบเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในตระกูลฉินแล้วใช่หรือไม่?"
หลวนซิงและหลิวอี้หลิวพยักหน้า
ไป๋เฉินแสดงสีหน้าเคร่งขรึมก่อนจะกล่าวย้ำเตือนอย่างจริงจัง "ยามนี้ท่านฉินฟงกำลังตกเป็นจำเลยแห่งความสงสัยภายในตระกูลฉินอยู่ และเขาได้ส่งมอบสมาพันธ์นักฆ่าให้แก่ข้าเป็นผู้ดูแลโดยสมบูรณ์"
"หลังจากวันนี้หากมีจดหมายมาจากท่านฉินฟง ห้ามพวกเจ้าทำตามคำแนะนำในเนื้อหานั้นเป็นอันขาด! ข้าเชื่อว่านั่นอาจจะเป็นฝีมือของฉินเหยียนที่พยายามจะหลอกล่อพวกเจ้าออกไปเพื่อหมายจะบ่อนทำลายกองกำลังของท่านฉินฟง"
"วันพรุ่งนี้พวกเจ้าควรนำเหรียญทองบางส่วนเพื่อโยกย้ายสถานที่ตั้งของสมาพันธ์นักฆ่า พวกเราจำต้องเปลี่ยนที่หลบซ่อนเพื่อมิให้ตระกูลฉินสืบสาวมาถึงพวกเราได้"
"และต่อจากนี้ข้าจะเป็นผู้ส่งจดหมายและออกคำสั่งโดยตรงให้แก่พวกเจ้าเอง" ไป๋เฉินกล่าวด้วยสีหน้าที่จริงจัง
ตอนนี้อำนาจในการควบคุมสมาพันธ์ตกเป็นของไป๋เฉินโดยสมบูรณ์
และเขาได้ดักทางฉินฟงไว้มิให้ใช้กองกำลังจากสมาพันธ์นักฆ่าได้อีกต่อไป เพราะฉะนั้นต่อจากนี้มันจำต้องเปิดเผยกองกำลังอื่นที่มันครอบครองนอกจากสมาพันธ์นักฆ่า และแน่นอนว่าสิ่งที่เขากำลังทำคือการบีบบังคับให้ฉินฟงไม่มีทางเลือกจนมันปะทุออกมาในคราเดียว
"รับทราบ" ทั้งสองตอบรับคำกล่าวโดยไม่ลังเล
แน่นอนว่าหลวนซิงและหลิวอี้หลิวมีสติปัญญาเพียงพอ ทั้งสองสามารถเข้าใจได้ว่าเหตุใดอาจารย์ของพวกเขาจึงได้ย้ำเตือนเช่นนั้น
เนื่องจากฉินฟงกำลังตกเป็นเป้าหมายของฉินเหยียน แน่นอนว่าพวกเขาจำต้องหลบซ่อนโดยที่มิให้ตระกูลฉินรับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับพวกเขา เพราะนั่นอาจจะนำไปสู่การทำลายล้างสมาพันธ์นักฆ่าทั้งหมด
ไป๋เฉินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "และต่อจากนี้ข้าจะเปลี่ยนชื่อของสมาพันธ์นักฆ่าเสียใหม่เพื่อหลบหลีกการตรวจสอบข้อมูลเช่นกัน"
"โอ้? ท่านอาจารย์คิดชื่อไว้แล้วงั้นหรือ?" หลวนซิงกล่าวถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ไป๋เฉินพยักหน้า ก่อนจะเอ่ยออกมาห้าพยางค์อย่างชัดถ้อยชัดคำ "ข้าจะตั้งชื่อว่าศาลาปีกสวรรค์"
"ศาลา...ปีก...สวรรค์..." ทั้งสองพึมพำและมองหน้ากันราวกับว่าเป็นชื่อที่แปลกประหลาด แต่ชื่อนี้กลับทำให้พวกนางตระหนักได้ถึงความยิ่งยโสโอหังและความภาคภูมิใจของไป๋เฉินได้อย่างเด่นชัด
แน่นอนว่าชื่อนี้คือองค์กรนักฆ่าที่มฤตยูสีขาวเคยสังกัด และเป็นองค์กรที่ทำให้ไป๋เฉินมีชื่อเสียงอย่างยิ่งยวดในศตวรรษที่ 21
ไป๋เฉินยืนขึ้นด้วยท่วงท่าสง่างามก่อนจะกล่าว "เอาล่ะ ข้ามีเรื่องให้พวกเจ้าช่วยเท่านี้ หลังจากนี้อีกสามวันข้าจะตามหาเจ้า ไม่จำเป็นต้องกังวล ต่อให้พวกเจ้าจะหนีไปสุดขอบฟ้า ข้าก็สามารถค้นหาพวกเจ้าได้อย่างง่ายดาย"
"โอ้ ข้าเกือบลืมไปเสียสนิท ประการสุดท้ายยกเลิกภารกิจสังหารไป๋เฉินในอีกสองวันต่อมา..." เมื่อกล่าวจบไป๋เฉินเดินออกจากสมาพันธ์นักฆ่าไปราวกับผสานหลอมรวมเป็นหนึ่งกับธรรมชาติ
แผนการแรกของไป๋เฉินเสร็จสิ้นไปโดยสมบูรณ์ ยามนี้เขาคงจะได้คิดแผนการสำหรับการเปิดโปงฉินฟงเท่านั้น แน่นอนว่าแนวโน้มทั้งหมดกำลังเป็นไปด้วยดีอย่างที่เขาอยากจะให้เป็น
ตั้งแต่ไป๋เฉินได้รากปราณมารเก้าเนตรมาครอบครอง เขาก็คิดแผนการและขั้นตอนการกำจัดฉินฟงและฉินหมิงหยวนไว้เนิ่นๆแล้ว แต่ใครจะคิดว่าโอกาสจะปรากฏให้แก่เขาภายในเวลาไม่กี่วันเท่านั้น
ยามนี้ไป๋เฉินจะมีกองกำลังนักฆ่าเป็นของตนเองโดยสมบูรณ์
.
.
.
หลังจากนั้นอีกสองวัน การเคลื่อนไหวของไป๋เฉินก็หยุดลงเขามิได้ออกจากตระกูลฉินและพยายามฝึกฝนการเคลื่อนไหวให้เข้ากันกับระดับการบำเพ็ญที่เพิ่มขึ้นมาห้าขั้นในคราเดียว บัดนี้เขาสามารถเชี่ยวชาญการควบคุมปราณที่ละเล็กน้อยให้เหมาะสำหรับการจู่โจมแต่ละครั้งแล้ว
และวันนี้เป็นวันที่หลวนซิงจะออกปฏิบัติการ แน่นอนว่าไป๋เฉินตั้งตารอดูผลงานอยู่ไกลๆ
ในขณะที่ไป๋เฉินนั่งปาดเหงื่อหลังจากการฝึกซ้อม เสียงฝีเท้าเบาๆดังขึ้นจากทางโค้ง เผยให้เห็นร่างสีฟ้าสดใสของฉินเยว่ฉานกำลังปรี่เข้ามาด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ดุจน้ำผึ้ง "ไป๋เฉิน พ่อของข้าบอกว่ามีแพทย์ระดับสูงจากแผ่นดินใหญ่เข้ามาในเมืองเทียนหยุนแล้ว ท่านพ่อสืบค้นข้อมูลแล้วว่าทั้งหมดล้วนเป็นความจริง"
"โอ้?" ไป๋เฉินหันไปด้วยเสียงอุทานเบาๆ
'มันเป็นเพียงแค่การกุเรื่องมิใช่หรอกหรือ?'
'เป็นไปได้ไหมว่าจะมีแพทย์จากแผ่นดินใหญ่มาปรากฏตัวขึ้นจริงๆ'
'คงไม่หรอกม้าง...'
ไป๋เฉินยืนขึ้นก่อนจะเดินตรงไปและกล่าวถาม "แพทย์ผู้นั้นอยู่ที่ใดกัน?"
"คนผู้นั้นอยู่ที่ใจกลางย่านหยุนเทียนจง ดูเหมือนว่าเขามาเพื่อจุดประสงค์อะไรสักอย่าง" ฉินเยว่ฉานอธิบายรายละเอียดทั้งหมดให้ไป๋เฉินได้ฟัง
จนเขาอดคิดไม่ได้ว่าฉินฟงกำลังเล่นเกมหรือเป็นแพทย์ตัวจริงกันแน่
ขณะที่ไป๋เฉินกำลังแสดงสีหน้าครุ่นคิด ฉินเยว่ฉานเพียงเอ่ยเบาๆ "ไป๋เฉิน เจ้าควรเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะไปรอเจ้าที่ห้องโถงใหญ่"
"เอาล่ะ เดี๋ยวข้าตามไป" ไป๋เฉินโบกมือก่อนจะเข้าไปในกระโจมและชำระล้างร่างกายจนสะอาดสะอ้าน เขาอยากจะรู้เช่นกันว่าแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ผู้นี้เป็นใครกันแน่
หลังจากนั้นไม่กี่นาที ไป๋เฉินในอาภรณ์สีดำข้างกายมีกระบี่โบราณเหน็บไว้ เขาเดินตรงไปยังห้องโถงใหญ่ที่มีฉินเหยียน ฉินเยว่ฉานและฉินเหวินเทียนรออยู่
"ท่านลุง" ไป๋เฉินประสานมือทักทายตามปกติ
ฉินเหยียนเดินตรงเข้ามาก่อนจะแตะบ่าเขาเบาๆ "ไป๋เฉิน นี่คือโอกาสของเจ้าแล้ว ข้าสามารถยืนยันได้ว่าแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ผู้นี้มีชื่อเสียงเลื่องลือมาช้านาน บางทีเขาอาจจะช่วยเจ้าออกจากวังวนที่เจ้ากำลังเผชิญอยู่ก็เป็นได้"
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะตั้งข้อสงสัย
ข้อสงสัยแรกอาจจะเป็นฝีมือของฉินฟงที่พยายามหลอกล่อเขาออกไป แต่แล้วสมาพันธ์นักฆ่าได้ตกเป็นของตนโดยสมบูรณ์ ดังนั้นไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะเป็นแผนการของมัน
และประการที่สอง เขากำลังหวนนึกไปถึงนักฆ่าจิ้งจอกแดงและจิ้งจอกขาว บางทีอาจจะเป็นแผนการของพวกนางที่ต้องการล่อให้ตนออกจากตระกูลฉินก็เป็นได้
"เอาล่ะ ข้าเข้าใจ" ไป๋เฉินเพียงประสานมืออย่างเรียบง่าย
ก่อนที่ฉินเหยียนจะยื่นจดหมายหนึ่งฉบับให้แก่เขา "แพทย์ผู้นี้เคยเป็นคนรู้จักของบิดาเจ้ามาก่อน เจ้าควรจะนำจดหมายยืนยันตัวตนของเจ้าไปด้วย บางทีเขาอาจจะเต็มใจที่จะช่วยเจ้าก็เป็นได้"
"คนรู้จัก?" ไป๋เฉินเพียงรับจดหมายมาด้วยสีหน้าสับสน ก่อนที่ทั้งสองคนจะตรงไปยังรถม้าภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของฉินฟงที่กำลังเมียงมองจากอาคารที่สูงชัน
"เป็นไปได้อย่างไร! มีแพทย์จากแผ่นดินใหญ่ปรากฏตัวขึ้นจริงๆงั้นหรือ?" แม้แต่มันเองก็ไม่คาดคิดว่าคำโกหกของมันจะกลับกลายเป็นความจริงไปเสียได้
นั่นหมายความว่าหากไป๋เฉินสามารถฝึกฝนได้ มันคงต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้ด้วยความหวาดกลัวเป็นแน่
ผลสุดท้ายมันจำต้องรีบเร่งเขียนจดหมายและปล่อยให้นกพิราบนำสาส์นคำสั่งการสังหารเพื่อส่งไปยังสมาพันธ์นักฆ่า
โดยหารู้ไม่ว่าบัดนี้ไม่มีผู้ใดเชื่อฟังคำสั่งของมันอีกต่อไป
.
.
.
ภายในเวลาไม่กี่นาทีไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานก็มาถึงย่านหยุนเทียนจง ย่านหยุนเทียนจงนับว่าเป็นใจกลางของเมืองเทียนหยุนที่ซึ่งมีการทำมาค้าขายเป็นหลัก รวมถึงการคมนาคมแม้แต่ศูนย์การค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็ยังตั้งปักหลักอยู่รอบๆอาณาบริเวณ
และหลังจากผ่านประตูเข้ามา ในระยะสายตา 20 เมตร ไป๋เฉินก็ต้องพบเจอเข้ากับอนุสาวรีย์รูปสลักของชายหนุ่มผู้หนึ่งที่มีความสูง 1.7 เมตรยืนอยู่บนแท่นวางอันสูงส่ง
ร่างของรูปปั้นนั้นถูกแกะสลักไว้อย่างละเอียดอ่อน ข้างกายของรูปปั้นมีการแกะสลักกระบี่ที่มีลวดลายแปลกประหลาด หากจักมองดูให้ดีจะเห็นได้ว่าใบหน้าของชายในรูปปั้นนั้นช่างคลับคล้ายคลับคลากับสตรีเสียเหลือเกิน ซ้ำยังมีรายละเอียดเล็กๆน้อยๆอย่างเช่นใฝใต้ตาข้างขวา แต่สิ่งที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าคือดูราวกับว่ารูปปั้นนี้กำลังจ้องมองไป๋เฉินอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ไป๋เฉินที่สงสัยก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "เยว่ฉาน รูปปั้นนี้คือผู้ใดกัน?"
ฉินเยว่ฉานหัวเราะเบาๆ นางรู้ดีว่าไป๋เฉินไม่เคยมาที่แห่งนี้แม้แต่ครั้งเดียว "นั่นคือรูปปั้นของท่านมหาเทวะแห่งการสรรค์สร้าง ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นตำนานของทวีปเทียนหลาง ยังมีข่าวลืออีกด้วยว่าท่านคือผู้สร้างทวีปเทียนหลางนี้ขึ้นมา"
"โอ้? นั่นหมายความเขาเป็นบุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปเทียนหลางงั้นหรือ?" ไป๋เฉินยังคงเอ่ยถามหากแต่สายตากลับจ้องมองรูปปั้นอย่างไม่ละสายตา
ภายในจิตใต้สำนึกส่วนลึกไป๋เฉินกลับรู้สึกเคียดแค้นและเกลียดชังรูปปั้นนั้นอย่างมิอาจบรรยายได้ ราวกับว่าทั้งสองเป็นศัตรูต่อกันมาแต่ชาติปางก่อน
แต่สิ่งที่เกลียดชังรูปปั้นนั้นกลับมิใช่จิตใจของไป๋เฉินเอง แต่มันคืออิทธิพลของจักรพรรดิมารเก้าเนตรที่ได้หลอมรวมเข้ากับไป๋เฉินก่อนหน้านี้


## ตอนที่ 39 : จูเก่อชิงหยุน

ฉินเยว่ฉานพยักหน้าเบาๆด้วยรอยยิ้ม "ถูกต้อง และอีกอย่างเมื่อหลายพันปึก่อนกำเนิดทวีปเทียนหลาง มีข่าวลือมาว่าท่านมหาเทวะแห่งการสรรค์สร้างเป็นผู้ที่มาจากดาราจักรอื่น แต่นั่นเป็นเพียงแค่ข่าวลือเท่านั้น ข้าไม่แน่ใจว่าทั้งหมดเป็นเรื่องที่ถูกปรุงแต่งขึ้นหรือไม่"
"แล้วรูปปั้นนี้มีเพียงแค่ย่านหยุนเทียนจงเท่านั้นหรือ?" ไป๋เฉินครรลองมองและกล่าวถามอย่างสงสัย
"รูปสลักของท่านมหาเทวะที่มีห้ารูปปั้นซึ่งตั้งอยู่ที่ใจกลางของเมืองทั้งสี่และแผ่นดินใหญ่ เพื่อให้ผู้คนได้สักการะเทิดทูนในฐานะผู้สร้างทวีปนี้ขึ้นมา" นัยน์ตาของฉินเยว่ฉานเป็นประกายเมื่อมองไปยังรูปสลักของชายหนุ่มที่มีกระบี่ลวดลายแปลกประหลาดที่ตั้งตระหง่าน
ไป๋เฉินส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ 'อุปโลกน์ตัวเองขึ้นมาและให้ฝูงชนเคารพสักการะงั้นรึ? ช่างน่าหัวร่อสิ้นดี'
ผลสุดท้ายไป๋เฉินทำได้เพียงพยักหน้าแต่สายตายังคงจดจ่อไปยังรูปสลักด้วยความหงุดหงิด จากนั้นไม่นานทั้งสองตรงไปยังภัตตาคารหรูหราที่อยู่ไม่ไกลจากส่วนกลาง
ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานผ่านประตูขนาดใหญ่เข้ามาได้อย่างง่ายดาย สองคนกำลังเดินเท้าไปยังภัตตาคารแห่งหนึ่งที่ซึ่งถูกประดับประดาไว้ด้วยหยกสีม่วงงดงาม เบื้องหน้ามีป้ายไม้อักษรสีทองขนาดใหญ่สลักไว้ว่าภัตตาคารหยกสีม่วง
ฉินเยว่ฉานมองขึ้นไป "ที่นี่แหละ"
ทันใดนั้นทหารยามด้านนอกเดินมาที่พวกเขาทั้งสอง เมื่อเห็นว่านั่นคือฉินเยว่ฉานบุตรสาวของฉินเหยียน มันรีบก้มหน้าลงทำความเคารพอย่างนอบน้อม "คารวะคุณหนูฉิน ไม่ทราบมีสิ่งใดให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่?"
ฉินเยว่ฉานโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ข้าไม่ได้มาทานอาหาร ข้าเพียงแค่มาพบใครบางคน เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นต้องเตรียมสิ่งใด"
"เช่นนั้นให้ข้านำทางไป" ทหารยามเปิดประตูร้านและนำทางไปยังชั้นที่สาม ก่อนที่เขาจะขอตัวจากไป
เมื่อทั้งสองเดินขึ้นไปบนชั้นสาม ฉินเยว่ฉานหยุดลงที่หน้าห้องส่วนตัวหมายเลข 32 ก่อนที่นางจะก้าวไปด้านหน้าและเคาะประตูเบาๆ "ผู้อาวุโสที่อยู่ภายในห้องนี้ ข้าฉินเยว่ฉานจากตระกูลฉิน ขออภัยที่มารบกวนในเวลานี้-"
"เอี๊ยด~"
ไม่ทันจะได้สิ้นสุดประโยค ประตูกลับเปิดออกเผยให้เห็นชายวัยกลางคนสูง 2 เมตร ใบหน้าของคนผู้นี้แลดูใจดี เขาปราดมองไปที่ทั้งสองก่อนจะหยุดลงที่ไป๋เฉิน "โอ้? หลานชายไป๋ ไม่ได้เจอกันเสียเนิ่นนาน ข้ากำลังรอเจ้าอยู่"
"เอ๊ะ! แพทย์จากแผ่นดินใหญ่คือท่านเองหรอกหรือ?" ไป๋เฉินอดอุทานอย่างตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
บุคคลตรงหน้ามีนามว่าจูเก่อชิงหยุน เขาคือหนึ่งในสหายของไป๋หนานเทียนที่เคยมาที่ตำหนักตระกูลไป๋อยู่บ่อยๆ
และในความทรงจำของไป๋เฉิน คนผู้นี้เปรียบได้ดั่งแพทย์ระดับสูงที่ไม่ว่าผู้ใดต่างก็ยกย่อง
แต่ทว่า 5 ปีก่อนที่ตระกูลไป๋จะล่มสลายไป กลับมีข่าวลือว่าจูเก่อชิงหยุนได้ออกเดินทางไปยังแผ่นดินใหญ่ และหลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดทราบข่าวของเขาอีกเลย
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เข้ามาก่อนๆ" จูเก่อชิงหยุนลากคอไป๋เฉินเข้าไปภายในห้องด้วยความสนิทสนม โดยที่มีฉินเยว่ฉานยืนตกตะลึงอยู่หน้าห้อง
เมื่อเข้าไปด้านในก็ต้องพบเจอกับอาหารหรูหรามากมายกองบนโต๊ะกลมที่เขาได้สั่งไว้ ภายในระยะสายตาปรากฏให้เห็นร่างที่อ่อนช้อยงดงามของหญิงสาวผู้หนึ่งในอาภรณ์สีขาวที่มีผ้าบางๆปกปิดรูปลักษณ์ไว้ หญิงสาวผู้นั้นมีนัยน์ตาสีฟ้าอันน่าหลงใหล ผมเผ้าปล่อยไสวดุจสายธาร แต่ใบหน้ากลับเย็นชาประดุจดั่งว่าเป็นเทือกเขาน้ำแข็ง
เมื่อไป๋เฉินครรลองมองดูให้ดีเขากลับจำโครงหน้าของหญิงสาวได้ นางคือจูเก่อหลิงเอ๋อร์บุตรสาวของจูเก่อชิงหยุน
ในยามนั้นที่ไป๋เฉินมีอายุเพียงแค่ 8 ขวบเท่านั้น แต่ความงดงามของนางยังสลักอยู่ในจิตใต้สำนึกของไป๋เฉินตลอดมา
"พี่สาวหลิงเอ๋อร์ ไม่ได้เจอกันเสียเนิ่นนาน" ไป๋เฉินประสานมือทักทายพอเป็นพิธี
แต่จูเก่อหลิงเอ๋อร์เพียงแค่พยักหน้าเบาๆและมิได้สนใจเขาอีกต่อไป
"อะแฮ่มๆ มามามา นั่งลง มากินข้าวกันก่อนแล้วค่อยพูดคุยกัน" จูเก่อชิงหยุนคลายบรรยากาศที่อึดอัดด้วยสีหน้าเริงร่า ก่อนจะนั่งลงข้างบุตรสาวและยกจอกสุราดื่มไปในอึกเดียว
ไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานทำได้เพียงมองหน้ากันแต่มิได้ร่วมทานอาหาร พวกเขาเพียงแค่นั่งรอเขารับประทานอาหารอย่างหิวกระหายมาแต่ไหนไม่ทราบได้
จนเวลาล่วงเลยผ่านไปสักพักใหญ่ จูเก่อชิงหยุนลูบพุงนอนแผ่และเรอเบาๆ "ไป๋เฉิน ข้าได้ยินมาแล้วว่ารากปราณของเจ้าสูญสลาย เจ้ากลับกลายเป็นขยะไร้ประโยชน์ที่ถูกเหยียดหยามจากฝูงชน ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! แม่มันเถอะ! ช่างน่าสมเพชเสียนี่กระไร"
สีหน้าของไป๋เฉินมืดลง ฉินเยว่ฉานจ้องมองจูเก่อชิงหยุนด้วยแววตาเย็นชาราวกับว่าจูเก่อชิงหยุนกำลังตอกย้ำซ้ำแผลเก่าอย่างไรอย่างนั้น
จนจูเก่อหลิงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะตีอย่างรุนแรง "ท่านพ่อ ท่านปากเสียอีกแล้ว"
"เอ่อ...โทษที โทษที" จูเก่อชิงหยุนเกาศีรษะอย่างเขินอาย
จากนั้นไม่นานสายตาของจูเก่อชิงหยุนเหลือบไปรอบๆร่างของไป๋เฉิน แต่จู่ๆนัยน์ตาของเขากลับสั่นไหว "ดูเหมือนว่าฉินเหยียนต้องการให้ข้ารักษารากปราณของเจ้าใช่หรือไม่?"
ไป๋เฉินพยักหน้าเบาๆ แต่สายตาของเขากำลังสื่อสารบางอย่างกับจูเก่อชิงหยุน ทว่าสายตาของฉินเยว่ฉานเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง
ราวกับว่าจูเก่อชิงหยุนสามารถอ่านแววตาของไป๋เฉินได้ทะลุปรุโปร่ง ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าพลางถอนหายใจ "ดูเหมือนว่าข้ามิอาจรักษารากปราณให้เจ้าได้อีกต่อไป..."
"อะไร! ท่านไม่สามารถรักษาไป๋เฉินได้จริงๆหรือ?" สีหน้าของฉินเยว่ฉานจมลง ใบหน้าของนางซีดขาวราวกับผ้าปูที่นอนจนเกือบจะร่ำไห้
จูเก่อชิงหยุนพยักหน้าอย่างหนักหน่วงเป็นการยืนยัน แม้แต่จูเก่อหลิงเอ๋อร์ยังเหม่อมองบิดาของนางอย่างประหลาดใจ นางรู้ดีว่าบิดาของนางเป็นแพทย์ศักดิ์สิทธิ์ติดอันดับหนึ่งในสามภายในทวีปเทียนหลาง การที่นางเห็นว่าบิดาปฏิเสธเช่นนี้แทบจะไม่มีโอกาสเกิดขึ้นได้ด้วยซ้ำ
แต่อาการเกี่ยวกับรากปราณนั้นขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล ในกรณีของไป๋เฉินเขาได้ระเบิดตันเถียนและรากปราณไปแล้วต่อให้จะรักษาอย่างไรก็ไม่มีหนทางที่สดใสให้แก่เขาอีกต่อไป
เมื่อได้ยินเช่นนั้นไป๋เฉินกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก
'จูเก่อชิงหยุนผู้นี้เป็นผู้ที่มากด้วยประสบการณ์อย่างแท้จริง สายตาเช่นนั้นเขาคงจะรู้อยู่แล้วว่าข้ามีรากปราณแล้ว และหากเปิดเผยการมีอยู่ของรากปราณของข้ามีแต่จะทำให้สถานการณ์ที่ข้าอยู่ย่ำแย่ลง'
"สาวน้อยฉิน ไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่งไป๋เฉินจะกลับมาเป็นดั่งเดิม" จูเก่อชิงหยุนโบกมือราวกับกำลังให้ความหวัง แต่ฉินเยว่ฉานกลับก้มหน้าลงแต่มิได้กล่าวอันใด
ไป๋เฉินแสร้งแสดงสีหน้าเรียบเฉยราวกับมิได้สนใจใดๆ ก่อนที่ซองจดหมายจะปรากฏขึ้น "ดูเหมือนว่าจดหมายจากลุงฉินคงจะไม่จำเป็นอีกต่อไป"
"ฮึ่ม! ฉินเหยียนช่างเป็นชายชราที่โง่เขลา! มันหารู้ไม่ว่า- อุ๊ย อุ๊ย อุ๊ย ข้าเจ็บ~" ไม่ทันที่จูเก่อชิงหยุนจะกล่าวจนจบ มือเพรียวบางของจูเก่อหลิงเอ๋อร์บิดเอวจนครบ 360° อย่างรุนแรง
จูเก่อหลิงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงอย่างอับอาย การมีบิดาปากเสียช่างไม่ดีเอาเสียเลย
ไป๋เฉินเพียงกระแอมเบาๆเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ลุงชิงหยุน ท่านมีจุดประสงค์อันใดในการเดินทางมายังเมืองเทียนหยุน?"
จูเก่อชิงหยุนเพียงล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อก่อนที่จดหมายที่พับหลายทบจะปรากฏขึ้นวางมันลงตรงหน้าไป๋เฉิน "มีใครบางคนฝากข้ามา ให้เจ้าถึงตระกูลของเจ้าเสียก่อนแล้วค่อยเปิดอ่าน"
แม้นไป๋เฉินจะสงสัยแต่เขาก็เก็บม้วนกระดาษเก็บไว้อย่างดีเมื่อเห็นทีท่าลับๆล่อๆแล้วเรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง
จากนั้นทั้งสองรำเลิกเหตุการณ์ในอดีตจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วยาม จนสุดท้ายไป๋เฉินก็ได้ขอตัวจากไป
แต่ก่อนจะจากไปจูเก่อชิงหยุนกลับยื่นแผนที่แผ่นหนึ่งให้แก่เขา "เอาล่ะ หากเจ้ามีปัญหาเจ้าสามารถตามหาข้าได้ในแผนที่นี้"
แม้นจะไม่เข้าใจเหตุผลแต่ไป๋เฉินพยักหน้าเบาๆเก็บแผนที่ไว้ ก่อนที่เขาประสานมือด้วยท่วงท่าสุภาพก่อนจะจากไป
เมื่อร่างของไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานหายลับไป จูเก่อหลิงเอ๋อร์เอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย "ท่านพ่อ ท่านไม่สามารถรักษาไป๋เฉินได้จริงๆหรือ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" แต่จูเก่อชิงหยุนกลับหัวเราะดังลั่นอย่างไม่มีปีมีขลุ่ย "มิใช่ว่าข้ามิอาจรักษาเขาได้ แต่ไป๋เฉินไม่มีความจำเป็นให้ข้าต้องรักษา เพราะเขายังคงเป็นผู้บำเพ็ญปราณอยู่ ซ้ำยังมีรากฐานที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าชายหนุ่มที่ข้าเคยเจอเสียด้วยซ้ำ"
"อะไร! ท่านบอกว่าไป๋เฉินยังคงเป็นผู้บำเพ็ญปราณ?" การแสดงออกของจูเก่อหลิงเอ๋อร์เปี่ยมไปด้วยความสับสน
จูเก่อชิงหยุนผงกศีรษะอย่างหนัก "ถูกต้อง แม้แต่ผู้บำเพ็ญในระดับปราณลึกลับเช่นเจ้าก็มิอาจมองผ่านการซ่อนระดับการบำเพ็ญของไป๋เฉินได้ เจ้าพอจะรู้ถึงความสามารถของไป๋เฉินแล้วใช่หรือไม่?"
จูเก่อหลิงเอ๋อร์พยักหน้าแต่ยังคงแสดงสีหน้าสงสัย "แล้วเหตุใดเขาจึงปิดบังเช่นนั้น หากเขาเปิดเผยความแข็งแกร่ง เขาจะได้รับความเคารพจากฝูงชนเพิ่มมากขึ้นมิใช่หรอกหรือ?"
แต่จูเก่อชิงหยุนส่ายหน้าโดยพลัน "เจ้ายังอ่อนต่อโลกเกินไป การเปิดเผยไพ่ตายในเวลาที่มีศัตรูรอบกายจะมีประโยชน์อะไร? การทำเช่นนั้นไม่ต่างจากการแหวกหญ้าให้งูตื่น การที่เขาจะเปิดเผยความแข็งแกร่งมีเพียงแต่ผลเสียกับผลเสียเท่านั้น"
หลังจากนั้นจูเก่อชิงหยุนยกไหสุราดื่มจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยสีหน้าน่าสงสาร "ดูเหมือนว่าหลังจากนี้ตระกูลฉินได้กลับหัวกลับหางเป็นแน่"
"แม้นว่าเขาจะไร้พลังในการแก้แค้นให้แก่หนานเทียน แต่แววตาของเขาเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่แม้แต่ข้าเองก็ยังหวาดกลัว สายตาเช่นนั้นมีเพียงบุคคลที่ตัดสินใจสังหารใครสักคนเท่านั้นพึงจะมี และไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดๆเขาสามารถทำได้ทุกอย่าง..."
"แต่ข้าเองก็ยังสับสนไม่น้อย ปกติแล้วไป๋เฉินไม่เคยแสดงแววตาเช่นนั้นมาก่อน เป็นไปได้ไหมว่าการล่มสลายของตระกูลไป๋ได้หล่อหลอมให้เขาเป็นเช่นนั้น?" จูเก่อชิงหยุนได้แต่ลูบคางพลางตริตรอง


## ตอนที่ 40 : ความรัก?

จูเก่อหลิงเอ๋อร์กลับนิ่งเงียบแต่แววตาของนางมีระลอกคลื่นเบาๆ "หากท่านไม่เป็นหนึ่งในนักบุญโอสถเสียก่อน ป่านนี้เมืองเทียนเฟิงได้ล่มสลายไปแล้ว"
จูเก่อชิงหยุนถอนหายใจ "ถูกต้อง หนานเทียนเป็นบุคคลที่ช่วยข้าและแม่ของเจ้าที่เพิ่งตั้งท้องเมื่อหลายปีก่อน ในตอนนั้นข้าได้ให้คำมั่นสัญญากับหนานเทียนไปว่าหากบุตรของมันเป็นผู้ชาย ข้าจะให้พวกเจ้าสองคนหมั้นหมายกัน แต่หากเป็นผู้หญิงข้าจะให้เป็นสหายที่เปรียบดั่งพี่น้องกัน...แต่ดูเหมือนว่าฉินเหยียนได้แซงหน้าพวกเราไปแล้วในยามที่พวกเราอาศัยอยู่ที่แผ่นดินใหญ่"
"เฮ้อ~ น่าเสียดายจริงๆ ข้าเกือบจะได้เขยที่เก่งกาจแล้วเชียว" จูเก่อชิงหยุนกล่าวอย่างน่าเสียดาย
"ท่านพ่อ ท่านพูดบ้าอะไรอยู่!" จูเก่อหลิงเอ๋อร์ทุบตีบิดาอย่างดุเดือด แต่ใบหน้าแข็งกร้าวกลับเปี่ยมไปด้วยรอยแดงจางลามไปจนถึงใบหู
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! กลับกันเถอะ แม้นพวกเราจะไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเมืองทั้งสี่ได้ แต่การส่งข้อความดูเหมือนจะไม่เป็นปัญหา หลังจากนี้ขึ้นอยู่กับไป๋เฉินแล้วว่าเขาจะเลือกเส้นทางในชีวิตอย่างไร" สิ้นสุดเสียงหัวเราะจูเก่อชิงหยุนยืนขึ้นด้วยท่วงท่าโอ่อ่า ก่อนจะเดินทางกลับไปยังแผ่นดินใหญ่ที่เขาจากมา
เหตุผลเดียวที่จูเก่อชิงหยุนมาปรากฏขึ้นในเมืองเทียนหยุนก็เพียงเพื่อส่งมอบจดหมายให้แก่ไป๋เฉินเท่านั้น แต่เนื่องด้วยเขาไม่ค่อยจะกินเส้นกับตระกูลฉิน ดังนั้นเขาเพียงแค่กระจายข่าวไปยังตระกูลฉินเพียงอย่างเดียวเพื่อเรียกให้ไป๋เฉินออกมาหาเขาด้วยตนเอง
.
.
.
ในมุมพุ่มไม้ใหญ่นอกภัตตาคารหยกสีม่วง ร่างสีชมพูบานเย็นงามหยดย้อยของฉางเอ๋อร์เอ่ยถามในขณะสายตาทอดมองไป๋เฉินและฉินเยว่ฉานที่อยู่บนรถม้า "พี่สาว พวกเราจะทำอย่างไรกันต่อไปดี? ข้าอยากจะกลับบ้านเต็มกลืนแล้ว"
ชิงเอ๋อร์ที่หลบซ่อนอยู่ใกล้เคียงมีสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "พวกเราไม่มีเวลาแล้ว คืนนี้...เราจะลอบสังหารมัน"
"แต่...หากไป๋เฉินยังคงมีผู้คุ้มกันอยู่พวกเราจะทำอย่างไร?" ฉางเอ๋อร์เอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ
ชิงเอ๋อร์แสดงสีหน้าไตร่ตรองก่อนจะกล่าวกระซิบ "ข้าจะล่อพวกมันออกไปเอง เนื่องจากข้ามีระดับการบำเพ็ญสูงกว่าเจ้าและมีศิลปะการต่อสู้ที่เหนือกว่า คงจะถ่วงเวลาพวกมันไปได้อีกสักระยะ...ส่วนเจ้าใช้ลูกดอกพิษคร่าหัวใจปลิดชีพมันจากระยะไกล ข้าจะคอยช่วยปรับศูนย์ให้เจ้าเอง"
แม้นฉางเอ๋อร์จะไม่ค่อยมั่นใจในแผนการนี้นัก แต่เวลาสำหรับการทำภารกิจแทบจะไม่มีเหลืออีกต่อไป หากนางไม่รีบสังหารไป๋เฉินเสียยามนี้ เจ้าเมืองเทียนเฟิงคงจะยกเลิกภารกิจกลางคันและพวกนางอาจจะถูกติเตียนเป็นแน่
ผลสุดท้ายทั้งสองพยักหน้าให้แก่กันก่อนจะเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าปราดเปรียวเป็นแสงวาบสองจุดกำลังตามหลังรถม้าไปจากมุมอับสายตา
.
.
.
เมื่อไป๋เฉินกลับสู่กระโจมเขาเพียงแค่อ่านตำราหาข้อมูลเกี่ยวกับมหาเทวะแห่งการสรรค์สร้างและใช้เวลาไปกับการดีดกู่ฉินโดยที่มิได้ฝึกฝนปราณอีกต่อไป อย่างน้อยตนจำเป็นต้องผ่อนคลายเมื่อสถานการณ์ใกล้จะถึงจุดเปลี่ยน
ไป๋เฉินนั่งไขว้ขาหลับตาในขณะบรรเลงกู่ฉินภายใต้ร่มเงาของต้นโพธิ์ที่บดบังแสงอาทิตย์ ด้วยสายลมโชยอ่อนพัดอาภรณ์ไสว ส่งผลให้ไป๋เฉินแลดูจะหล่อเหลาเป็นพิเศษ
ข้างกายของเขาคือฉินเยว่ฉานในอาภรณ์สีฟ้าที่คอยป้อนองุ่นประดุจดั่งเป็นสามีภรรยาไปเสียแล้ว
"ไป๋เฉิน นี่คือท่วงทำนองอันใดกัน? ไฉนข้าไม่เคยได้ยินทำนองเช่นนี้มาก่อน?" ฉินเยว่ฉานด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ไป๋เฉินกล่าวตอบในขณะหลับตาคล้อยไปกับเสียงไพเราะเสนาะของกู่ฉินและค่อยๆดื่มดำลงไปกับเสียงดนตรี "มันคือท่วงทำนองชิงฮว่าสือ ขับร้องโดยโจวเจี๋ยหลุน"
ในอดีตไป๋เฉินได้ร่ำเรียนทุกสิ่งอย่างไม่เว้นแม้แต่แขนงวิชาดนตรี แน่นอนว่าเขาเป็นแฟนคลับของโจวเจี๋ยหลุนมาเนิ่นนาน หากจะกล่าวได้ว่าไม่มีเพลงใดของโจวเจี๋ยหลุนที่ตนร้องไม่ได้
ฉินเยว่ฉานเพียงแค่นั่งฟังไปเรื่อยๆอย่างผ่อนคลายด้วยรอยยิ้มชื่นมื่น บรรยากาศยามนี้เปรียบดั่งฤดูใบไม้ผลิอย่างไรอย่างนั้น
หลังจากวางมือออกจากกู่ฉินไป๋เฉินหันไปเอ่ยถามนางด้วยรอยยิ้ม "เยว่ฉาน บุคคลจากสำนักของเจ้าไม่มารับตัวเจ้ากลับไปงั้นหรือ?"
ในความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่า ฉินเยว่ฉานนั้นเป็นศิษย์สายตรงของสำนักที่ตั้งอยู่ที่แผ่นดินใหญ่เมื่อสามปีก่อนแล้ว แต่ด้วยเหตุผลบางประการนางได้ตัดสินใจอยู่ที่ตระกูลฉินก่อนจะกลับไปยังสำนักที่อยู่นอกเมืองทั้งสี่ ซึ่งสถานที่แห่งนั้นถูกเรียกขานว่าแผ่นดินใหญ่
เมื่อกล่าวถึงหัวข้อนี้ฉินเยว่ฉานกัดริมฝีปากและก้มหน้าลง "อีกไม่นานท่านอาจารย์จะมารับข้ากลับไปยังสำนัก แต่ช่วงเวลานี้ข้าแค่อยากจะอยู่กับครอบครัวและอยู่กับเจ้าเสียก่อน"
"โอ้..." ไป๋เฉินแสดงสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อในขณะสายตามองไปยังหมู่เมฆ "หลังจากเจ้ากลับไปยังสำนัก ข้าจะออกจากตระกูลฉินเพื่อออกตามหาวิธีการรักษารากปราณของข้าต่อไป"
ฉินเยว่ฉานตกตะลึง "อะไร? เจ้าจะออกไปข้างนอกไม่ได้! บัดนี้เจ้ายังคงเป็นเป้าหมายของผู้มีประสงค์ร้าย ข้าเชื่อว่าภายในตระกูลฉินเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับเจ้า...หรือว่าเจ้าต้องการจะเปลี่ยนที่อยู่อาศัยให้ใกล้เคียงกับบิดาของข้าเพื่อความปลอดภัย? ข้าสามารถนำไปบอกแก่ท่านพ่อได้-"
ไป๋เฉินโบกมือเบาๆคาดคั้นแทรกขึ้นมา "แน่นอนว่าเมื่อเจ้ายังอยู่ที่นี่ข้าจะไม่ย้ายไปไหนทั้งนั้น...แต่ทว่าหลังจากเจ้าออกจากตระกูลฉินไป ข้าก็ไม่มีเหตุผลที่ข้าจะอาศัยอยู่ในตระกูลฉินอีกต่อไป"
สีหน้าของไป๋เฉินในยามนี้แลดูโดดเดี่ยวเงียบเหงา ราวกับว่าเขาเป็นบุคคลที่อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ และมิอาจพูดคุยกับผู้ใดในเรื่องที่ค้างคาใจได้แม้แต่ผู้เดียว
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ้างว้างจากรัศมีของเขา บรรยากาศที่เริงร่าก่อนหน้ากลับกลายเป็นหนักอึ้ง
ฉินเยว่ฉานอดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยเสียงแผ่ว "เจ้าหมายความว่าตระกูลฉินไม่ปลอดภัยสำหรับเจ้างั้นหรือ?"
เมื่อพูดถึงหัวข้อนี้ไป๋เฉินกลับยืนขึ้นก่อนจะเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปาก "ข้าเชื่อว่าเจ้าและลุงฉินคงจะมีความสงสัยอยู่ก่อนแล้ว แน่นอนว่าลุงฉินไม่มีทางยอมกำจัดกองกำลังหลักของตระกูลฉินเพียงเพื่อคนไร้ประโยชน์อย่างข้าเป็นแน่"
ไป๋เฉินคนเก่าอาจจะชอบเก็บงำความรู้สึกแต่มิใช่กับไป๋เฉินคนปัจจุบัน หากมีสิ่งใดที่น่าปวดหัวและตะขิดตะขวงใจเขาจะพยายามหาที่ระบายออกไปไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม มิเช่นนั้นเขาอาจจะกลายเป็นโรคซึมเศร้าไปเสียนานแล้วหากต้องตกอยู่ในสภาวะที่น่าอึดอัดใจเช่นนี้
ฉินเยว่ฉานค่อยๆยืนขึ้นพลางยื่นมือขาวเนียนจับมือเขาไว้ด้วยความอบอุ่น ทันใดนั้นนางขยับใบหน้างดงามดุจเทพยดาเข้าหาไป๋เฉินพลางหลับตาลง ก่อนที่ทั้งสองประกบริมฝีปากกันด้วยอารมณ์อ่อนโยน
สีหน้าของไป๋เฉินตกตะลึงสุดขีด ริมฝีปากขยับพร้อมกับดื่มด่ำความหวานดุจดั่งน้ำผึ้ง
หลังจากนั้นไม่นานนางก็ผละตัวออกไปด้วยสีหน้าแดงก่ำอย่างเหนียมอาย "ไป๋เฉิน ไม่ว่าอย่างไรข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า…"
ไป๋เฉินมองไปยังฉินเยว่ฉานด้วยรูปลักษณ์แปลกประหลาด เขารู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่ถี่ขึ้นและสูบฉีดอย่างไม่มีสาเหตุ
'ความรู้สึกเช่นนี้...มันคือความรักงั้นหรือ?'
'ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาดเสียจริง'
ตั้งแต่มาเป็นนักฆ่าตั้งแต่อายุ 14 ปีจนเขาอายุ 44 ปีก็ยังไม่เคยมีความรักแม้แต่ครั้งเดียว นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึงความอ่อนหวานในหัวใจ
และยังตระหนักได้อีกว่าในยามที่ทั้งสองจูบกัน ไป๋เฉินกลับลดการป้องกันลงอย่างไม่มีสาเหตุราวกับว่าร่างกายตอบสนองไปโดยอัตโนมัติอย่างไรอย่างนั้น
ด้วยความอับอายหรืออย่างไรไม่ทราบได้ ฉินเยว่ฉานรีบวิ่งหนีไปด้วยสีหน้าแดงก่ำ ไป๋เฉินทำได้เพียงขบขันอยู่เบื้องหลัง
"ดูเหมือนว่าจะต้องเปลี่ยนแผนเสียหน่อยแล้ว" ไป๋เฉินยืดแขนบิดขี้เกียจก่อนจะกล่าวลอยๆ พร้อมกับเข้าสู่กระโจมหลังโทรมและงีบพักผ่อนไปชั่วครู่
เวลาได้ล่วงเลยผ่านไปจนถึงพลบค่ำของคืนนั้น ไป๋เฉินยังคงนั่งนอกกระโจมกำลังพลิกตำราเพื่อหาข้อมูลที่ต้องการอย่างใจจดใจจ่อ ในขณะมือขวากำลังค้ำยันค้างด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
"เมื่อ 1,300 ปีก่อนมหาเทวะปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยไม่มีผู้ใดรู้ว่าทวีปเทียนหลางถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร และไม่มีผู้ใดรู้ว่ามหาเทวะท่านนั้นมีที่มาจากแห่งหนใด"
"มหาเทวะแห่งการสรรค์สร้างเป็นชายหนุ่มที่มีอายุไม่เกิน 20 ปี? บุคคลที่น่าเหลือเชื่อเช่นนี้มีเพียงแต่ต้องหลุดออกมาจากนิยายกำลังภายในเท่านั้น...ช่างเป็นเรื่องที่พิศดารจริงๆ"
"....."
ในระหว่างที่กำลังพลิกตำรา เขากลับหยุดมือค้างไว้ หางตาเหล่มองไปยังเบื้องหลังกระโจมด้วยรอยยิ้ม "ในที่สุดหมากตัวสุดท้ายก็มาถึง"


## ตอนที่ 41 : ตราประทับทาส

หลังกระโจมของไป๋เฉินปรากฏร่างสองร่างพริ้วไหวที่สวมหน้ากากไหมของจิ้งจอกขาวและจิ้งจอกแดงหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดของเสาต้นใหญ่ที่บดบังเงาและวิสัยทัศน์ได้จนมิอาจมองผ่านได้ในยามราตรี
ชิงเอ๋อร์ในอาภรณ์สีขาวซีดดุจดั่งหิมะโบกมือส่งสัญญาณให้แก่ฉางเอ๋อร์เป็นสัญลักษณ์ว่าให้แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตน
หลังจากนั้นร่างของชิงเอ๋อร์หายเข้าไปในมุมหนึ่งหลังต้นโพธิ์ต้นใหญ่ตามมาด้วยแสงกระพริบสามจุดที่หายไป
ชิงเอ๋อร์ได้ทำการหลอกล่อสองคนที่กำลังเฝ้าไป๋เฉินให้เบนความสนใจมายังนางได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เหลือเพียงแค่ฉางเอ๋อร์ที่ในมือถือปล้องไม้ไผ่ยาวอยู่ นางจับปล้องเข้าปากในขณะสายตาสีดำน่าหลงใหลมองตรงไปยังไป๋เฉินที่ยังคงแสร้งทำเป็นอ่านตำราด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
ทันใดนั้นนางสูดลมหายใจเข้าลึกๆพลันเป่าลูกดอกไปยังตำแหน่งต้นคอด้วยการพ่นลมหายใจเสียงดัง
"พุ่บ!"
ในระหว่างที่ถูกดอกถูกเป่าออกไป แค่เพียงเวลาเสี้ยววินาทีไป๋เฉินที่นอนสันหลังยาวอย่างเกียจคร้านกลับตอบสนองโดยการยกตำราขึ้นมาบดบังตำแหน่งต้นคอด้วยความเร็วสูงสุด
ในชั่วพริบตาไป๋เฉินกลับครรลองมองมายังตำแหน่งที่ฉางเอ๋อร์กำลังหลบซ่อนอยู่
"อะไร!?"
เมื่อเห็นว่าแม้แต่การใช้ลูกดอกที่มีความเร็วสูงสึดก็ยีงมิอาจสังหารไป๋เฉินลงได้ สีหน้าของฉางเอ๋อร์แปรเปลี่ยนเป็นหวาดวิตก นางกำลังจะหันหลังกลับเพื่อตามชิงเอ๋อร์ไปยังทิศทางที่จากมา
บัดนี้นางเข้าใจแล้วว่าคำเตือนของชิงเอ๋อร์นั้นเป็นของจริง ไป๋เฉินมีประสาทสัมผัสที่เฉียบแหลมที่สุดเท่าที่นางเคยเจอะเจอมา แม้แต่ลูกดอกที่มีความเร็วสูงสุดในการลอบสังหารกลับมิอาจเล็ดรอดสายตาของไป๋เฉินไปได้
แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมาร่างสีดำอันหล่อเหลาของไป๋เฉินปรากฏขึ้นด้วยเสียงลมหวดเป็นภาพติดตา นัยน์ตาสีเลือดส่องประกายแสงจันทราแลดูน่าหลงใหล เขายื่นมือออกไปหมายตบที่ลิ้นปี่เพื่อสกัดกั้นการเคลื่อนไหว
แต่ฉางเอ๋อร์มิได้อยู่นิ่งเฉย พลันพลิกข้อมือขวาด้วยมุมอับสายตายืดแขนตรงตบไปที่ใบหน้าของไป๋เฉิน
ไป๋เฉินเพียงยิ้มจางๆพลันพับแขนครึ่งหนึ่งตบเพื่อปัดป้องการจู่โจมออกไปพร้อมกับกลั้นหายใจในเวลาเดียวกัน
เพราะเขารู้ดีว่ากระบวนท่าฝ่ามืออันเพรียวบางนั้นมีกลิ่นฉุนของพิษคร่าหัวใจปะปนอยู่
เมื่อฉางเอ๋อร์สูญเสียสมดุลนางพยายามหมุนตัวเหวี่ยงขาเตะสูง หากแต่ในเวลาเดียวกันไป๋เฉินพลันตอบสนองโดยหมุนตัวหนึ่งรอบและใช้มือซ้ายตบเข้าที่ท้ายทอย
"ฝับ!"
ฉางเอ๋อร์ที่มิทันตอบโต้กลับรู้สึกหน้ามืดตามัวราวกับเห็นภาพทับซ้อนของไป๋เฉินเป็นสองคน ก่อนที่วิสัยทัศน์จะพร่าเลือนและหมดสติไปโดยที่นางไม่มีโอกาสตอบโต้อีกต่อไป
ไป๋เฉินใช้สองมือโอบกอดร่างเพรียวบางดุจต้นหลิวของฉางเอ๋อร์ที่หมดสติไว้ในอ้อมแขน "ช่างเป็นสตรีที่มีพิษเสียนี่กระไร"
สิ่งแรกที่เขากระทำคือนำถุงผ้าถุงหนึ่งสวมไว้ที่มือขวาของนางเพื่อมิให้พิษคร่าหัวใจสัมผัสกับผิวหนังของตน
ด้วยความสงสัยหรืออย่างไรไม่ทราบได้ ไป๋เฉินโอบนางไว้ด้วยมือขวาก่อนจะใช้มือซ้ายค่อยๆถอดหน้ากากจิ้งจอกออกมาทีละเล็กทีละน้อย
ฉากที่ปรากฏขึ้นต่อตาคือใบหน้ารูปไข่ของหญิงสาวที่นัยน์ตาปิดตาสนิท ริมฝีปากฉ่ำไปด้วยสีชมพูดุจลูกพีช คิ้วของนางเรียงโค้งดุจต้นหลิวพริ้วไหว แม้ว่าจะหมดสติไปแต่ความงดงามก็เป็นที่ต้องตาต้องใจยิ่งนัก
เมื่อมองเห็นใบหน้าที่แท้จริงของหญิงสาว ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะผิวปาก "ช่างเป็นแม่นางงดงามอะไรเยี่ยงนี่"
เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวผู้นี้คือหญิงสาวที่พบเจอกับตนในเมืองเทียนเตี้ยน แต่ดูเหมือนว่าในครานั้นนางยังปลอมตัวอยู่จึงมีเค้าโครงและรูปหน้าที่แตกต่างกันราวกับว่าเป็นคนละคน
"ฮ่าย~ แม้นว่าไม่อยากจะรังแกนาง แต่ข้าจำต้องใช้นางเป็นหมากอยู่ดี" ไป๋เฉินส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้พร้อมทะยานเข้าไปในกระโจมโดยที่มีฉางเอ๋อร์อยู่ในอ้อมแขน
.
.
.
จากนั้นไม่ถึงหนึ่งในสี่ก้านธูป เปลือกตาฉางเอ๋อร์ที่หมดสติกลับกระตุกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆผงกศีรษะขึ้นด้วยความสลึมสลือตามสัญชาตญาณ
เมื่อปรับมุมมองในระยะสายตาได้ นางต้องพบเจอเข้ากับฉากที่แลดูไม่คุ้นเคย เบื้องหน้าคือฟูกสีขาวราวกับว่านางมาอยู่ในห้องที่แคบและแปลกตา เมื่อหันเหสายตาไปด้านข้างกลับพบร่างของชายหนุ่มหล่อเหลาในอาภรณ์สีดำที่กำลังนอนอ่านตำราอย่างไม่รู้สึกรู้สาราวกับว่าเขากำลังอยู่ในโลกส่วนตัวอย่างไรอย่างนั้น
'ไป๋เฉิน!'
ฉางเอ๋อร์เบิกตาโพลงอย่างตกตะลึง แต่ก่อนที่นางจะตะโกนออกไปแต่ปากของนางกลับถูกพาดขวางไว้ด้วยผ้าหนาสีขาว มีก็เพียงแต่เสียงอู้อี้ในลำคอเท่านั้นที่เปล่งออกไป
และเมื่อพยายามจะขยับเขยื้อนก็กลับพบว่ามือทั้งสองของนางถูกพาดไปด้านหลังและพันธนาการไว้มิอาจจะขยับร่างได้
ไป๋เฉินถอนสายตาออกจากตำราครรลองมองไปยังฉางเอ๋อร์พร้อมทั้งทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพ "ทิวาสวัสดิ์ ดูเหมือนว่าพวกเราจะเจอะเจอกันอีกแล้ว"
"ไอ๋เอิ๋น! อ๋อยอ้าไอ!" ฉางเอ๋อร์พยายามตะโกนอย่างไม่เป็นคำ
แต่ในเวลานั้นกรืชสีดำของไป๋เฉินกลับจอค่อของนางด้วยการเคลื่อนไหวที่มองตามไม่ทัน "ชู่ว~ เจ้าควรเงียบปากไปเสียดีกว่า หากเจ้าเสียงดังกว่านี้เห็นทีว่าข้าไม่จำเป็นต้องไว้ชีวิตเจ้าอีกต่อไป"
ไป๋เฉินกล่าวด้วยลมหายใจอุ่นๆรดต้นคอ จนฉางเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะหวาดกลัวความตายไปจนถึงก้นบึ้งจิตใจ
เมื่อเห็นจิตสังหารในแววตาสีเลือดคู่นั้นฉางเอ๋อร์ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
"เด็กดี" ไป๋เฉินลูบหัวนางเบาๆอย่างอ่อนโยน
เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ฉางเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะกลอกตา
แต่ในเวลาเดียวกันนั้นไป๋เฉินกลับพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง "มาเจรจากัน ข้าจะให้ทางเลือกเจ้าสองทาง...ทางที่หนึ่งเป็นทาสรับใช้ของข้า เชื่อฟังว่าจนกว่าสิ่งที่ต้องการจะลุล่วง"
หลังจากได้ยินคำนั้นฉางเอ๋อร์กลับส่งสายตาดุร้ายอย่างดื้อรั้น
"หรือสองไม่จำเป็นต้องเป็นทาสรับใช้ แต่ข้าจะส่งเจ้าไปให้ลุงฉินพร้อมประกาศเผยแพร่ถึงการมีอยู่ของสมาชิกตระกูลฉางทั้งหมดที่หลบซ่อนตัวในเมืองเทียนเฟิง...เจ้าคิดเห็นอย่างไร?" แม้นไป๋เฉินจะกล่าวอย่างนุ่มนวล แต่คำว่าตระกูลฉางที่ออกจากปากของไป๋เฉินทำให้ร่างของฉางเอ๋อร์สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
แววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายสุดขีด แต่ลึกในอารมณ์กลับมีความหวาดกลัวที่ซุ่มซ่อนอยู่
'ตระกูลฉาง? เขารู้ได้อย่างไรว่าข้ามาจากตระกูลฉาง?'
ราวกับว่าไป๋เฉินสามารถมองเห็นคำถามในแววตาน่าหลงใหลคู่นั้นเขาจึงตอบส่งๆไปอย่างไม่ใส่ใจ "พิษคร่าหัวใจ นอกจากตระกูลฉางแล้ว คงจะไม่มีผู้ใดใช้พิษคร่าหัวใจได้อีกต่อไป"
"แม้นว่าผู้คนจะไม่เชื่อข้า แต่หากว่าข่าวนี้เผยแพร่โดยตระกูลฉิน เจ้าคิดว่าเมืองเทียนเฟิงจะช่วยเจ้าจากการล่มสลายของตระกูลฉางหรือไม่? แน่นอนว่าไม่มีทาง! ไม่มีทางที่เมืองเทียนเฟิงจะเอาตัวเองเข้าไปอยู่ใจกลางความขัดแย้งเพียงเพื่อช่วยตระกูลฉางเช่นเจ้าอย่างแน่นอน"
ฉางเอ๋อร์ตัวสั่นแต่กลับก้มหน้าลงโดยที่มิได้กล่าวใดๆ
ไป๋เฉินถอนกริชจากคอดุจหงส์ก่อนจะกลับไปนั่งลงไม่ไกล "ข้าให้เวลาในการตัดสินใจสิบลมหายใจ เพราะฉะนั้นเวลาที่เหลือนี้จงตัดสินใจให้รอบคอบ"
ฉางเอ๋อร์กัดริมฝีปากอย่างมิอาจตัดสินใจได้ สายตาของนางทอดมองไปรอบๆราวกับกำลังหาวิธีการร้องขอความช่วยเหลือ
แต่ไป๋เฉินเผยรอยยิ้มมุมปาก "หากเจ้ากำลังรอหญิงสาวอีกคนอยู่ ข้าบอกได้เพียงแค่ว่านางจะไม่มีวันกลับมาในเร็วๆนี้"
หลังจากนั้นสิบลมหายใจผ่านไป ไป๋เฉินเพียงเอื้อมมือดึงผ้าขาวออกจากปากก่อนจะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเรียบง่าย "หมดเวลาแล้ว คำตอบของเจ้า?"
ฉางเอ๋อร์ทำได้เพียงกัดฟันอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ไป๋เฉินยังคงกล่าวโน้มน้าว "ไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าเพียงแค่ไม่ถึงสองสัปดาห์แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ข้าให้คำมั่นสัญญาในนามของบิดาของข้าไป๋หนานเทียน!"
การกล่าวเช่นนี้ไม่ต่างอะไรจากสัตย์สาบาน เป็นที่รู้กันว่าไป๋หนานเทียนนั้นเป็นบุคคลที่ซื่อตรงและยึดถือในคำมั่นสัญญาเป็นอย่างยิ่ง
หากนางต่อต้านไป๋เฉินในเวลานี้ อาจจะนำไปสู่ผลลัพธ์การล่มสลายของสมาชิกตระกูลฉางที่ยังหลงเหลืออยู่ สุดท้ายนางทำได้เพียงผงกศีรษะอย่างไม่เต็มใจ "ข้าเลือกข้อที่หนึ่ง"
"เป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยม... เช่นนั้น~ นับจากนี้เจ้าคืออาวุธของข้า!" ไป๋เฉินเผยรอยยิ้มชั่วร้ายในขณะสายตากำลังไหลตามลงมายังเรือนร่างของนางพลางเลียริมฝีปากอย่างหิวกระหาย ทันใดนั้นปราณโลหิตปรากฏขึ้นปลายนิ้วก่อนจะประทับไปยังขม่อมของนางโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
"ตราประทับโลหิต—ตราประทับทาส"
แสงสีขาวโปร่งส่องประกายจากหน้าผากเรียบเนียนของฉางเอ๋อร์ปรากฏอักขระ 血 ชั่วครู่ก่อนจะหายลับไป
ฉางเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก "เจ้าทำอะไรกับข้า!?"
"ไม่จำเป็นต้องตกใจไป ข้าเพียงแค่ทำตราประทับยืนยันระหว่างนายกับบ่าวไว้เท่านั้น หากเจ้ามีจิตใจคิดปองร้ายข้า ร่างกายของเจ้าก็จะร้อนรุ่มจากภายในจนโลหิตสูบฉีดจนก่อเกิดเป็นตัณหาขึ้นมา...แน่นอนว่ามีเพียงแค่ข้าเท่านั้นที่สามารถช่วยปลอบประโลมเจ้าได้" เมื่อเห็นรอยยิ้มชั่วร้ายของไป๋เฉิน ฉางเอ๋อร์กลับมีสีหน้าซีดขาวราวกับผ้าปูที่นอน


## ตอนที่ 42 : เพลิงราคะ (NC18+)

นั่นหมายความว่าหากนางมีความคิดอยากจะสังหารไป๋เฉินหรือมีความคิดต่อต้านคำสั่ง ความต้องการทางเพศของนางก็จะยิ่งสูงขึ้น และมีเพียงแค่ไป๋เฉินผู้เดียวเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาความต้องการทางเพศของนางได้
ตราประทับทาสมิใช่ทักษะที่ควบคุมสมองหรือควบคุมความนึกคิดโดยตรง หากแต่เป็นการควบคุมการไหลเวียนโลหิตให้เป็นรูปแบบต่างๆ
ซึ่งตราประทับทาสเป็นรูปแบบการไหลเวียนโลหิตที่อุ้งเชิงกรานของสตรีและเป็นการกระตุ้นฮอร์โมนเอสโตรเจน (ฮอร์โมนเพศหญิง)
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเคล็ดวิชาตราประทับโลหิตอยู่ลึกๆ แม้นจะเป็นเคล็ดวิชานอกรีต แต่มันกลับได้ผลดีอย่างยิ่งหากมันต้องมาอยู่ในมือของไป๋เฉิน
หลังจากนั้นเขาตวัดกริชตัดเชือกคลายพันธนาการให้แก่นางก่อนจะกล่าวเสียงแผ่ว "เอาล่ะ คืนนี้เจ้าไปนอนในห้องของข้า พรุ่งนี้ข้ามีงานให้เจ้าทำ"
ในขณะที่เขากำลังจะเดินออกไปด้านนอกกระโจม เขาเหลือบหางตามองกลับมาเผยรอยยิ้มชั่วช้าดุจมารร้าย "แน่นอนว่าหากเจ้าไม่เชื่อในคำเตือนของข้า เจ้าสามารถทดสอบมันดูได้ บางทีข้าอาจจะได้ปลดปล่อยความต้องการไปในตัว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
ไป๋เฉินออกจากกระโจมตรงไปยังลานนั่งพักราวกับว่ากำลังรอใครบางคน โดยการพิงพนักและนำตำราออกมาอ่านฆ่าเวลา
แม้นว่าทุกอิริยาบถของไป๋เฉินจะแลดูสุภาพและเรียบร้อยดุจนายน้อยตระกูลขุนนาง แต่ในสายตาของนางไป๋เฉินแทบจะไม่ต่างจากปีศาจร้ายที่หลุดพันธนาการออกมาจากขุมนรก!
ปีศาจ!
มีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้นที่พอจะประเมินไป๋เฉินในยามนี้ได้!
ฉางเอ๋อร์สะบัดข้อมือคลายกล้ามเนื้อ นางพรวดลุกขึ้นและกำลังจะหลบหนีไปทางด้านหลังกระโจมโดยพลัน
นางเพิ่งตระหนักรู้ว่าไป๋เฉินมิใช่ขยะไร้ค่าอย่างที่ข้อมูลระบุไว้ หากแต่เป็นผู้บำเพ็ญปราณในระดับปราณปฐพี
แม้แต่นางที่มีระดับบำเพ็ญปราณสวรรค์ก็มิอาจจะต่อกรและสร้างบาดแผลต่อไป๋เฉินได้ ดังนั้นหนทางเดียวคือต้องหลบหนีและแจ้งข่าวไปยังเมืองเทียนเฟิงให้เป็นผู้ดำเนินการในขั้นตอนต่อไป
"ตุบๆ~"
"ตุบๆ~"
แต่ขณะที่กำลังจะหลบหนี ทันใดนั้นอัตราการเต้นของหัวใจของนางกลับถี่ขึ้น ซ้ำยังมีการไหลเวียนโลหิตที่แปลกประหลาดจนออกอาการทางสีหน้า
ใบหน้าของนางแดงก่ำดุจแอปเปิ้ลสุก เสียงหอบมาพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอันน่าหลงใหล ตรงขม่อมกลับมีอักขระ 血 ปรากฏขึ้นด้วยส่องสว่างวาบเพียงชั่วครู่
"เกิดอะไรขึ้นกับข้า? เหตุใดร่างกายของข้าจึงออกอาการเช่นนี้?" ฉางเอ๋อร์พึมพำเบาๆพร้อมกับเสียงหอบหายใจ
ขาทั้งสองข้างที่กำลังจะก้าวออกจากกระโจมกลับต้องหนีบเข้าหากันด้วยการกระตุกเบาๆ ทันใดนั้นความรู้สึกราคะเริ่มที่จะถาโถมเข้าสู่จิตใต้สำนึก
ใบหน้าร้อนผ่าวผนวกเข้ากับความต้องการที่พุ่งสูงขึ้น นางพยายามเดินเข้าไปใกล้ไป๋เฉินอย่างไร้สติ
ในขณะเดียวกันนั้นไป๋เฉินเพียงเหลือบหางตามองกลับมา เขาเชื่อว่าตราประทับทาสจะเป็นคำขู่ที่ดีที่จะไม่ทำให้นางลงมือโดยผลีผลามเป็นแน่
แต่กลับกลายเป็นว่าฉางเอ๋อร์กระโจนเข้าหาไป๋เฉินดุจหมาป่าหิวกระหาย จนไป๋เฉินที่ไม่ทันได้ตั้งตัวกลับต้องตัวสั่นสะท้าน
"ไป๋เฉิน...ข้าต้องการมัน" ฉางเอ๋อร์ที่มีนัยน์ตาเหม่อลอยกล่าวด้วยลมหายใจรดหน้า นางเข้าตรึงร่างไป๋เฉินไว้ด้านล่างราวกับแม่เสือสาวพร้อมกับเคลื่อนไหวมืออันบอบบางไปยังส่วนล่างของไป๋เฉินโดยไม่ลังเล
"เห้ยๆๆ! อย่าข่มขืนข้า!" ไป๋เฉินที่รู้สึกเสี่ยวซ่านอดไม่ได้ที่จะร้องขอชีวิต
[ ไอ้บ้า! นางคิดจะไม่ฟังคำเตือนหลังจากที่ข้าให้คำเตือนไปแล้วหรอกหรือ!? ]
"เจ้า! ออกไป-" แต่ไม่ทันที่ไป๋เฉินจะได้กล่าวจนจบประโยค กลับมีริมฝีปากอ่อนหวานประกบเข้าหาไป๋เฉินจนหยุดชะงักงันและร่างกายแข็งทื่อ
ขณะนั้นลิ้นที่ฉ่ำน้ำของฉางเอ๋อร์พุ่งผ่านริมฝีปากสอดประสานกับลิ้นของไป๋เฉินโดยพลัน
ทันใดนั้นไฟส่วนล่างของไป๋เฉินกลับลุกโชนโดยไม่ตั้งใจ ฉางเอ๋อร์ที่ไฟราคะกำลังพุ่งพล่านฉีกกระชากอาภรณ์ของไป๋เฉินออกอย่างรีบร้อน
แม้นร่างกายของไป๋เฉินจะไร้ซิกแพกแต่ทุกอวัยวะของเขากลับเปี่ยมไปด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งแรง
นิ้วของฉางเอ๋อร์กวาดไปทั่วร่างอันบอบบางของไป๋เฉินอย่างเย้ายวนจนน้องชายของเขาตั้งตรงพร้อมรบ!
"ไม่ไหวแล้วโว้ย!"
ไป๋เฉินมิอาจกดข่มตัณหาไว้ได้อีกต่อไป เขาพลิกร่างขึ้นมาอยู่ด้านบนอย่างรีบร้อน มือทั้งสองกดร่างฉางเอ๋อร์ลงพื้นพลันยื่นหน้าเล้าโลมต้นคออย่างจนนางเปล่งเสียงครวญครางเบาๆ
ไป๋เฉินที่เปลือยท่อนบนฉีกอาภรณ์สีบานเย็นของนางออกดุจปีศาจราคะ เมื่อเห็นเรือนร่างและเนินเขาหิมะอันงดงามก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายอย่างแรง
ไป๋เฉินตัดสินใจลูบไล้คลึงเนินคู่ด้วยสีหน้าหื่นกระหาย ก่อนจะยื่นหน้าไปยังลูกพีชสีชมพูเหนือเนินก่อนจะดูดและใช้ลิ้นตวัดอย่างรวดเร็วราวกับกำลังกระเหี้ยนกระหือรือเต็มที
"อ๊า~"
ฉางเอ๋อร์ด้านล่างส่งเสียงครวญครางอย่างเย้ายวนโดยไม่มีแม้แต่ปฏิกิริยาที่ต่อต้าน
ไป๋เฉินที่มิอาจต้านทานภัยคุกคามจากความต้องการทางเพศจึงใส่ยับโดยไม่สนใจสิ่งใดรอบข้างอีกต่อไป
"อ๊า~"
ก่อนที่ทั้งกระโจมจะเปี่ยมไปด้วยเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวดและเย้ายวนของหญิงสาวแผ่วๆรอบกระโจม จนได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันอย่างดุร้ายและป่าเถื่อนในเวลาต่อมา...
ขณะที่ด้านในกระโจมเปิดศึกสะท้านพรหมจรรย์กันอย่างดุเดือด ด้านนอกกระโจมบริเวณต้นโพธิ์สูงใหญ่ ร่างสีเทาของฉางเฟิงปรากฏกายขึ้นด้วยความเร็วสูงสุด สีหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความวิตกกังวล
ก่อนหน้าที่เขารู้แล้วว่าพวกเขาถูกเบี่ยงเบนความสนใจจากหญิงสาวนักฆ่าผู้หนึ่ง แต่ในเมื่อตระหนักได้ว่ากำลังถูกหลอกเขาจึงรีบกลับมาตรวจสอบไป๋เฉินก่อนสิ่งอื่นใด
แต่ทว่าเมื่อกำลังจะลอบเข้าไปในกระโจม เขากลับได้ยินเสียงครวญครางสองเสียงจากด้านใน
เท้าของฉางเฟิงที่กำลังจะก้าวเข้าไปตรวจสอบกลับต้องชะงักอยู่กลางอากาศ ใบหน้าของเขาแข็งค้างจนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างกระอักกระอ่วน "นะ-นายน้อยกำลัง?"
แน่นอนว่าเสียงนั้นคือเสียงของไป๋เฉินแต่อีกเสียงหนึ่ง? ...สตรี!
"ขุ่นพระ! นายน้อยกำลัง! @#฿_#" ฉางเฟิงกระโดดถอยหลังโดยอัตโนมัติ
ไม่เกินสิบลมหายใจร่างสีดำของลุงเซี่ยที่เปี่ยมไปด้วยบาดแผลเต็มกายกลับปรากฏขึ้นใกล้ร่างของฉางเฟิงพลางกล่าวอย่างรีบร้อน "ฉางเฟิง นายน้อยเป็นอย่างไ-"
"ชู่ว!" ฉางเฟิงรีบปิดปากลุงเซี่ยอย่างรีบร้อน "ลุงเซี่ยอย่ารบกวนความสุขของนายน้อย นายน้อยกำลัง..."
หลังจากนั้นฉางเฟิงรีบกล่าวอธิบายด้วยการกระซิบกระซาบ
"ขุ่นพระ! เป็นไปได้อย่างไร!?" ลุงเซี่ยอ้าปากค้างจนกรามแทบร่วง
แต่ฉางเฟิงกลับพยักหน้าให้แก่เขาอย่างหนักหน่วง แน่นอนว่าลุงเซี่ยที่ไม่เชื่อพยายามจะป้องหูฟัง
แต่ฉางเฟิงรีบฉุดกระชากลากถูลุงเซี่ยออกไป "ลุงเซี่ย นี่เป็นเรื่องส่วนตัวของนายน้อย พวกเราออกไปปกป้องนายน้อยด้านนอกดีกว่า"
ลุงเซี่ยทำได้เพียงพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะหายลับไปด้านหลังกำแพงกระโจมหลังโทรมของไป๋เฉิน
. . .
ตัดสลับไปที่ตรอกซอยเล็กๆใกล้เคียงกับตระกูลฉินไม่เกิน 10 เมตร ร่างอ้อนช้อยสีขาวซีดของชิงเอ๋อร์เปี่ยมไปด้วยบาดแผลรอบกาย นางอดไม่ได้ที่จะกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ "ไม่คาดคิดว่าฉินเหยียนจะปล่อยให้ผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์ขั้น 7 ถึงสองคนปกป้องไป๋เฉินอยู่..."
"...ข้าได้แต่หวังว่าฉางเอ๋อร์จะปลอดภัย" ชิงเอ๋อร์มองไปยังทิศทางตะวันตกก่อนจะพุ่งทะยานร่างสะบักสะบอมกลับไปยังจุดนัดพบที่ทั้งสองพูดคุยกันไว้
.
.
.
จนเวลาล่วงเลยผ่านไปสองชั่วยาม ฤทธิ์ของตราประทับทาสจึงได้สิ้นสุดลง
ทันใดนั้นไป๋เฉินที่รู้สึกตัวลุกขึ้นพรวดพราดอย่างรีบร้อนจนรู้ตัวว่ากำลังนอนอยู่บนฟูกขาวที่ประจำ แต่ทว่าเขากลับรู้สึกหนักอึ้งและปวดเอวเสียเหลือเกิน
เมื่อทอดสายตาไปข้างกายก็กลับพบเข้ากับร่างสีขาวราวหิมะเปลือยเปล่าของฉางเอ๋อร์ที่ขมวดคิ้วเข้าหากันแม้นจะหลับสนิท การหายใจของนางขาดห้วงราวกับเพิ่งจะประสบกับความเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง
ในยามนี้นางกำลังขดตัวราวกับลูกแมวตัวน้อยอยู่ในอ้อมแขนไป๋เฉินโดยที่มีผ้าห่มผืนหนาปกปิดร่างของนางตั้งแต่เนินอกจนถึงปลายเท้า โดยที่มีรอยเลือดติดอยู่บนผ้าขาวบริเวณส่วนล่างของนาง
เมื่อรับรู้ว่าได้กระทำสิ่งใดลงไป ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องอย่างตกตะลึง "ตรูทำอะไรไปวะเนี้ยะ!"
[ บ้าเอ้ย! ฉิบหายแล้วไหมละ!? ]
จู่ๆไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องอีกคราเมื่อตระหนักได้ถึงบางสิ่ง เขาเปิดผ้าห่มตรวจสอบน้องชายของเขา
แต่เมื่อเห็นน้องชายว่ายังปกติดีก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอก "ยังดีว่าพิษคร่าหัวใจไม่ได้ผลกับไป๋เฉินตัวน้อย มิเช่นนั้นข้าได้อกแตกตายเป็นแน่"
หลังจากนั้นไป๋เฉินยังคงนั่งอยู่บนฟูกในลักษณะเหม่อลอย
เขาไม่คาดคิดว่าฉางเอ๋อร์จะยังเป็นหญิงสาวพรหมจรรย์อยู่ ความจริงในเรื่องนี้ทำให้ไป๋เฉินรู้สึกผิดในใจไม่น้อย
เขาทำได้เพียงแต่ทบทวนในใจในลักษณะเหม่อลอย
'ข้าทำผิดพลาดไปหรือไม่?'
"ข้าจะบอกแก่นางอย่างไรดี?'
'ข้าจำต้องรับผิดชอบนางหรือไม่?'
'แล้วข้าจะบอกแก่เยว่ฉานอย่างไร? หรือข้าไม่ควรบอกนางกัน?'
จนไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง "ไป๋เฉินเอ้ยไป๋เฉิน! งานเข้ามึงแล้ว"


## ตอนที่ 43 : เสริมกำลัง

ไป๋เฉินหันเหสายตาไปยังร่างที่หลับสนิทของฉางเอ๋อร์ที่แนบชิดกับตน และพบเจอเข้ากับรอยเปรอะของเลือดสีแดงบริเวณผ้าห่ม มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกอย่างหนัก
"นางตั้งใจจะมาสังหารข้า แต่กลับกลายเป็นว่า..." ไป๋เฉินเพียงถอนหายใจยาวเฟื้อยก่อนจะเอื้อมมือไปห่มผ้าให้แก่ฉางเอ๋อร์อย่างมิดชิด
ไป๋เฉินพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลและพยายามที่จะลืมเลือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เนื่องจากยังมีสิ่งที่เขาต้องทำอยู่
ร่างกายของเขาเบาหวิวราวกับกำลังลอยเหนือพื้น จนเดินกระเผลกออกข้างและแทบจะคงสมดุลไว้ไม่อยู่ พร้อมกับยกถุงน้ำขึ้นมาดื่มจนหมด
เมื่อทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างก็เห็นว่ายังเป็นยามราตรีอยู่ นั่นหมายความว่าภายในเวลานี้หลวนซิงคงจะลงมือเข้าบุกรุกตระกูลหยางไปแล้ว
ไป๋เฉินสวมอาภรณ์สีดำกลับตามเดิม พลางเดินออกไปหยุดหน้าต้นโพธิ์ต้นใหญ่ พร้อมทั้งกล่าวลอยๆด้วยรอยยิ้มบางเบา "ฉางเฟิง ลุงเซี่ย พวกท่านทั้งสองออกมาเถิด ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนข้าอีกต่อไป"
แม้นว่าไป๋เฉินกำลังต่อสู้กับฉางเอ๋อร์อย่างดุเดือด แต่ประสาทสัมผัสการได้ยินของเขาก็ยังทำงานได้เป็นอย่างดี และได้ยินการสนทนาของทั้งสองที่หลบซ่อนอยู่หลังต้นโพธิ์ต้นใหญ่ก่อนหน้า
และด้วยความทรงจำของไป๋เฉินคนเก่าจึงสามารถรับรู้ได้ทันทีว่านั่นเป็นเสียงของฉางเฟิงและลุงเซี่ยอย่างไม่ผิดเพี้ยน
หากเขามิได้ยินทั้งสองสนทนากันเขาคงไม่รู้เป็นแน่ว่าสองคนที่คอยปกป้องเขาอย่างลับๆมิใช่บุคคลจากตระกูลฉิน แต่กลับกลายเป็นสมาชิกในตระกูลไป๋ที่เคยเป็นผู้ติดตามของไป๋หนานเทียนมาก่อน
แต่เมื่อผ่านไปสิบลมหายใจกลับไม่มีผู้ใดปรากฏตัวขึ้น ไป๋เฉินส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ก่อนที่เขาจะขยับฝีเท้าปราดเปรียวปรากฏขึ้นด้านหลังต้นโพธิ์สูงใหญ่ในชั่วพริบตา
เบื้องหน้าของเขาคือชายสองคนที่กำลังหันหลังแก่เขาราวกับไม่รู้ว่าไป๋เฉินได้มาปรากฏตัวที่ด้านหลังแล้ว
ไป๋เฉินจึงกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ "ฮั่นแน่! ฉางเฟิง ลุงเซี่ย มองอะไรกันอยู่?"
"ว๊าย!" ฉางเฟิงและลุงเซี่ยที่พยายามปกปิดตัวตนก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้งโหยง พวกเขาหันหลังกลับมามองอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นว่าไป๋เฉินปรากฏอยู่เบื้องหลังโดยที่พวกเขามิอาจสัมผัสถึงรัศมีได้แม้แต่น้อย
"นะ-นายน้อย!" ฉางเฟิงและลุงเซี่ยกระโดดถอยหลังพลันอุทานอย่างไม่เชื่อ
ไป๋เฉินเพียงเผยรอยยิ้มจางๆ "ข้าเอง เป็นไปได้ไหมว่าพวกท่านลืมข้าไปเสียแล้ว"
ลุงเซี่ยเอ่ยถามโดยพลัน "ทะ-ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเป็นพวกข้า?"
"ข้าได้ยินพวกท่านคุยกันในขณะที่ข้ากำลัง..." ไป๋เฉินตัดบทสนทนาพลางผายมืออย่างช่วยไม่ได้ แต่ใบหน้าของเขาไม่มีความละอายใจแม้แต่น้อย
"แค่ก! แค่ก! แค่ก!" ฉางเฟิงสำลักน้ำลายอย่างหนักราวกับว่าเป็นวัณโรค
'ปกติแล้วนายน้อยแทบจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลยมิใช่หรือ?'
'แล้วเหตุใดจู่ๆจึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกัน?'
พวกเขาเฝ้าระวังและคอยปกป้องไป๋เฉินตั้งแต่ตระกูลไป๋ล่มสลายไปนอกเสียจากหากไป๋เฉินอยู่ในอาณาบริเวณตระกูลฉิน แต่กลับไม่มีอากัปกิริยาใดที่จะบ่งบอกว่าไป๋เฉินเป็นบุคคลเช่นนี้แม้แต่น้อย
แต่แตกต่างกันกับลุงเซี่ยที่สังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลกประหลาดออกไป เขาจึงเอ่ยถามด้วยแววตาสับสน "นายน้อย? ปราณของท่าน?"
ไป๋เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะผายมือแสดงให้เห็นถึงพลังปราณโลหิตที่ไหลเวียนเป็นพายุโลหิตขนาดย่อม "ถูกต้อง ข้าสามารถกลับมาบำเพ็ญปราณได้แล้ว"
"อะไร!"
"อะไร!"
ฉางเฟิงและลุงเซี่ยอุทานอย่างพร้อมเพรียง ใบหน้าของพวกเขากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจากความตื่นเต้นอย่างยิ่งยวด
"ไปนั่งคุยกันเถอะ ข้าไม่ได้เจอพวกท่านมาจะสองปีแล้ว" ไป๋เฉินชักชวนทั้งสองให้มานั่งตรงลานบ้านก่อนจะกล่าวถามสารทุกข์สุขดิบอยู่นานสองนาน
จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบจะหนึ่งก้านธูป...
ผลสุดท้ายเขาก็เข้าใจว่าเหตุใดทั้งสองจึงไม่ปรากฏกายให้ตนเห็น เมื่อไป๋เฉินเข้าใจทุกสิ่งได้อย่างแจ่มแจ้ง เขาถอนหายใจเบาๆ "ตลอดเวลาข้าสัมผัสได้ว่ามีคนกำลังปกป้องข้าอยู่ทุกขณะ แต่ข้าไม่คาดคิดว่าจะเป็นพวกท่าน"
"ที่ข้าทำไปก็เพียงเพื่อสืบค้นบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับยุทธการมังกรเขมือบ และข้าไม่ต้องการให้ท่านเข้ามามีส่วนเอี่ยวกับพวกข้า ดังนั้นพวกข้าทำได้เพียงปกป้องท่านอย่างลับๆเท่านั้น" ฉางเฟิงถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้
การมีอยู่ของพวกเขาอาจจะทำให้ไป๋เฉินตกเป็นเป้าหมายได้ แต่ทว่าเมื่อไป๋เฉินรับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องปิดบังสิ่งใดอีกต่อไป
ไป๋เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเข้าใจก่อนจะกล่าว "ไม่จำเป็นต้องสืบค้นอีกต่อไป เพราะข้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของผู้อยู่เบื้องหลังแล้ว"
ฉางเฟิงและลุงเซี่ยมองหน้ากันครู่หนึ่ง ก่อนจะที่ฉางเฟิงจะกล่าวถามนำร่อง "เป็นไปได้ไหมว่า?"
"ดูเหมือนว่าพวกท่านคงจะตะขิดตะขวงใจมาตั้งนานแล้ว ถูกต้อง! บุคคลที่ส่งข่าวตำแหน่งที่ซ่อนของข้าให้แก่ศัตรูคือฉินฟง" ไป๋เฉินตัดสินใจบอกกล่าวพวกเขาโดยไม่ลังเล รวมถึงการตายของฉินหมิงหยวนและการสอบปากคำในครั้งนั้น
ในความทรงจำของไป๋เฉินที่เหลืออยู่บ่งบอกว่าบุคคลที่เชื่อใจได้นอกจากสายเลือดในครอบครัวของเขาก็มีเพียงลุงเซี่ย ฉางเฟิงและฉินเหยียนเท่านั้น
ฉางเฟิงที่ได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะกัดฟันด้วยแววตาเย็นชา "ฉินฟง! เป็นมันจริงๆ!"
ลุงเซี่ยเลือดขึ้นหน้าอย่างฉับพลันเขาหันหลังทำท่าจะจากไป "ข้าจะไปฆ่ามัน!"
แต่ไป๋เฉินโบกมือหยุดยั้งไว้ก่อนจะกล่าวด้วยใบหน้าสุขุม "ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน ข้าได้มีการวางแผนการไว้ทุกอย่างแล้ว"
เมื่อทั้งสองสงบสติอารมณ์ได้ ฉางเฟิงจ้องมองใบหน้าไป๋เฉินอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยคำถามที่น่ากระอักกระอ่วนใจ "นายน้อย? แลัวสตรีที่อยู่ในกระโจมของท่านคือใครกัน?"
ไป๋เฉินเพียงตอบสั้นๆอย่างไม่ใส่ใจ "นักฆ่า"
"อะไร!"
"อะไร!"
ภายในวันเดียวฉางเฟิงและลุงเซี่ยอุทานไปนับสามครั้งแล้ว จนพวกเขาอดคิดไม่ได้ว่ากำลังฝันอยู่หรือไม่?
ไป๋เฉินที่ไร้รากปราณไร้ประโยชน์กลับกลายมาเป็นผู้บำเพ็ญปราณระดับปฐพี
พวกเขาได้รู้ว่าแท้จริงแล้วฉินฟงเป็นผู้อยู่เบื้องหลังของการล่มสลายของตระกูลไป๋
และสุดท้ายฉางเอ๋อร์ที่เป็นนักฆ่ากลับกลายเป็นว่านางได้เสียกับไป๋เฉินเสียอย่างนั้น
ไป๋เฉินชี้กลับไปยังด้านหลังกระโจมพลางกล่าวต่อ "และอีกอย่าง นางยังเป็นตัวหมากที่สำคัญอย่างยิ่ง"
แม้นว่าฉางเฟิงและลุงเซี่ยจะไม่เข้าใจ แต่ไป๋เฉินก็มิได้อธิบายอันใดต่อ
ในระหว่างที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกันด้วยบรรยากาศเป็นมิตร กลับมีเสียงโหวกเหวกของความวุ่นวายเกิดขึ้นในทิศทางของตระกูลหยางดังสนั่นราวกับกำลังมีการต่อสู้ครั้งใหญ่
"ตู้ม!"
"ตู้ม!"
"ตู้ม!"
ไป๋เฉินตอบสนองหันขวับมองไปยังทิศทางของเสียง
ปรากฏว่าเสียงของการต่อสู้ดังขึ้นจากอาณาเขตของตระกูลหยาง
เมื่อตระหนักได้เช่นนั้นการแสดงออกของไป๋เฉินกลับกลายเป็นร้ายแรง เขารีบหลับตาลงและหมุนเวียนเคล็ดวิชาตราประทับโลหิตที่วางไว้บนร่างของหลวนซิงโดยพลัน
หลังจากผ่านไปสามลมหายใจ เขาก็สัมผัสได้ว่าหลวนซิงยังคงอยู่ที่ตระกูลหยาง! นั่นหมายความว่าเขาถูกเจอตัวเข้าแล้ว!
หากหลวนซิงสามารถขโมยหยกสีม่วงและสังหารผู้ที่เฝ้าอยู่ได้โดยที่หยางลั่วไม่รู้ตัว คงจะไม่เกิดเสียงการต่อสู้ที่รุนแรงถึงเพียงนี้ นั่นหมายความว่าหลวนซิงอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย!
ไป๋เฉินรีบเร่งกล่าวแก่ทั้งสองอย่างเร่งด่วน "พวกท่านทั้งสองตามข้ามา หลังจากนี้ข้ามีสิ่งที่ต้องการให้พวกท่านทั้งสองช่วยเหลือข้า ระหว่างทางข้าจะอธิบายทุกอย่างให้พวกท่านเข้าใจ"
เมื่อเห็นความรีบร้อนนั้นฉางเฟิงและลุงเซี่ยพยักหน้าอย่างไม่ลังเล ไป๋เฉินยืนขึ้นพร้อมทั้งหยิบหน้ากากไหมสีดำมาสวมใส่ก่อนจะกระโดดข้ามกำแพงตระกูลฉินอย่างเร่งด่วน และตรงไปยังตำแหน่งของหลวนซิงที่เขาได้วางตราประทับไว้
"พรึ่บ!"
"พรึ่บ!"
"พรึ่บ!"
เมื่อร่างของทั้งสามหายลับไป บรรยากาศรอบๆก็กลับมาเงียบสงบเช่นเคย
ภายในกระโจมหลังโทรมดวงตาที่ปิดสนิทของฉางเอ๋อร์ค่อยๆเบิกอย่างยากลำบาก นางที่เผอิญได้ยินการสนทนาเมื่อครู่ก็อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากจนเลือดไหล พร้อมกับพึมพำด้วยริมฝีปากที่สั่นเครือ "ตัวหมาก...แท้จริงแล้วเขาต้องการใช้ข้าเป็นตัวหมากเท่านั้น...หรือ?"
หยาดน้ำตาราวกับไข่มุกบริสุทธิ์ค่อยๆไหลลงมาอาบที่แก้มสีชมพูของนางด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา เมื่อนึกถึงคำพูดนั้นอีกคราประดุจดั่งว่าหัวใจของนางถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ!
แต่ด้วยความอ่อนล้าและความเจ็บปวด นางจึงผล็อยหลับไปอีกคราโดยมิอาจขยับเขยื้อนร่างกายไปไหนได้
.
.
.
ร่างสีดำอันมืดมิดของไป๋เฉินพุ่งผ่านกำแพงและตรอกซอยเล็กๆอย่างช่ำชองในสถานที่ที่แสงจันทร์มิอาจสาดส่องได้ถึง แม้แต่ฉางเฟิงและลุงเซี่ยแทบจะติดตามเขาไปไม่ทัน
แสงสีดำทมึนสามร่างกระพริบแวววาวราวกับกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดมิด
"นายน้อย พวกเราจะไปที่ไหนกัน?" ฉางเฟิงเปล่งเสียงหอบเบาๆพลางเอ่ยถาม
ไป๋เฉินกล่าวในขณะกำลังเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและตอบกลับในเวลาเดียวกัน "รอบนอกของตระกูลหยาง ข้าได้สั่งการให้พรรคพวกของข้ากระทำการบางสิ่งภายในตระกูลหยาง แต่ดูเหมือนว่าสถานการณ์อาจจะเกิดความผิดพลาดเล็กน้อย"
แม้นว่าเขาจะสอนสั่งการฝึกฝนการจับประสาทสัมผัสหรือการฟังเคลื่อนไหวให้หลวนซิงไปแล้ว แต่ทว่าหลวนซิงกลับฝึกฝนได้เพียงแค่ไม่กี่วันเท่านั้น และเขาก็ยังไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมของตระกูลหยางดีพอ
ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเพราะตระกูลหยางไม่แตกต่างจากถ้ำเสือ! ที่ซึ่งหลวนซิงเป็นได้เพียงแกะอ้วนในวงล้อมเท่านั้น!


## ตอนที่ 44 : ความโกลาหล

~ ตระกูลหยาง ~
ร่างสีดำของหลวนซิงที่ร่างกายชโลมไปด้วยบาดแผลพุ่งทะยานไปยังกำแพงตรอกซอยเล็กๆที่คับแคบ แม้นว่าเขาจะสวมหน้ากากอยู่ในขณะนี้ แต่ความตื่นตระหนกก็แสดงออกทางอากัปกิริยาได้อย่างเด่นชัด
ด้านหลังตามมาด้วยร่างของชายชราสามร่างพุ่งทะยานติดตามอย่างกระชั้นชิด
เหตุการณ์ก่อนหน้านี้เกิดขึ้นจากหลวนซิงพยายามบุกรุกเข้าสู่โรงงานหยกและเหมืองของตระกูลหยางจากทางด้านหลัง เขาสามารถมั่นใจได้ว่าภารกิจนี้จะง่ายดายเพราะเขาได้ฝึกฝนทักษะที่ไป๋เฉินได้สอนสั่งเขามา
โดยปกติแล้วนักฆ่าเช่นหลวนซิงจะไม่มีวันเดินไปเดินมาเพ่นพ่านในขณะกำลังทำภารกิจลอบสังหาร
แต่ทว่าภารกิจในครั้งนี้มิใช่การลอบสังหารเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นการขโมย และเขาไม่มีความชำนาญในการปกปิดตัวตนในขณะเคลื่อนไหวเฉกเช่นเดียวกับไป๋เฉิน ผลสุดท้ายจึงได้บังเกิดสถานการณ์นี้ขึ้น
ดังนั้นเมื่อมีเสียงที่ผิดปกติเพียงแค่น้อยนิดเหล่าทหารยามที่เฝ้าอยู่เบื้องนอกก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่ามีผู้ใดลักลอบเข้ามาภายในตระกูลหยาง และหลวนซิงก็ถูกจับได้โดยที่เขาไม่ทันที่จะได้เข้าใกล้พื้นที่เก็บหยกแม้แต่น้อย
หลังจากนั้นทหารยามจึงตะโกนรวมพลจนเหล่าผู้อาวุโสที่เก่งกาจที่ยังมิให้หลับสนิทได้ทำการไล่ล่าหลวนซิงจนมาตกอยู่ในเส้นทางคับแคบในสภาพเฉกเช่นปัจจุบัน
ภายในอาณาเขตของตระกูลหยาง เส้นทางที่คับแคบประเภทนี้มีเพียงสองตำแหน่งเท่านั้น นั่นคือหลังอาคารบ้านเรือนของตระกูลหยางที่ซึ่งเป็นที่ตั้งของเหมืองหยกขนาดใหญ่
และอีกตำแหน่งคือเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างทางเข้าใหญ่ธรณีประตูก็มีตรอกซอยคับแคบที่สามารถยืนเรียงเป็นแถวหน้ากระดานได้เพียงสามคนเท่านั้น
ซึ่งทางด้านซ้ายและด้านขวาต่างก็เป็นกำแพงหินสูงกว่า 10 เมตรปิดกั้นไว้ ฉะนั้นหากหลวนซิงต้องการหลบหนีมีเพียงแต่ต้องใช้เส้นทางคับแคบจากด้านหลังอาคารซึ่งเป็นที่ตั้งของเหมืองเท่านั้นจึงจะสามารถทะลุออกไปยังเส้นทางสัญจรที่ซับซ้อนซึ่งเหมาะสำหรับการหลบหนีได้
บัดนี้หลวนซิงกำลังหลบหนีและตั้งหน้าตั้งตาวิ่งปรี่อย่างไม่คิดชีวิต ความเร็วของเขากำลังเร่งจนถึงขีดจำกัด
"เจ้าเป็นใคร!? เหตุใดเจ้าเข้ามาวุ่นวายภายในตระกูลหยางของข้า!?"
แต่ในชั่วพริบตากลับมีชายที่มีใบหน้าสี่เหลี่ยมในอาภรณ์สีม่วงปรากฏกายปิดกั้นเส้นทางแคบไว้ด้วยกระบี่สีม่วงที่กำลังชี้ตรงไปในลักษณะข่มขู่ สุ้มเสียงนั้นช่างเกรี้ยวกราดเหลือทน
หลวนซิงที่เห็นดังนั้นก็พยายามจะหันหลังกลับไปหมายจะหลบหนี แต่ทว่าเมื่อเหลือบมองด้านหลัง กลับมีร่างของเหล่าผู้อาวุโสตระกูลหยางที่กำลังไล่ล่าตนสามคนปิดล้อมไว้ ซ้ำแล้วด้านหน้ายังมีชายในอาภรณ์สีม่วงปรากฏขึ้นปิดกั้นเส้นทางไว้อีกต่างหาก
หลวนซิงสามารถสัมผัสได้ว่าชายในอาภรณ์สีม่วงตรงหน้าตนมีระดับการบำเพ็ญปราณสวรรค์ที่ซึ่งเหนือกว่าเขาเป็นไหนๆ!
เขาตวัดข้อมือเบาๆก่อนที่กริชสีเงินสองเล่มปรากฏขึ้นบนทั้งสองมือเตรียมสำหรับการเผชิญหน้าเพื่อเปิดเส้นทาง ก่อนจะกล่าวอย่างเสียดสี "ตระกูลหยางงั้นรึ!? ก็แค่ตระกูลธุรกิจจะริอาจต่อกรกับกองโจรเช่นข้าได้อย่างไร!?"
"ซู่!"
แต่ขณะที่หลวนซิงตัดสินใจกำลังพุ่งตรงเพื่อเผชิญหน้ากับชายตรงหน้าและต้องการเปิดเส้นทางหลบหนี ทันใดนั้นเหนือกำแพงสูงข้างตรอกซอยกลับมีร่างชายชราในอาภรณ์สีม่วงปรากฏขึ้นด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด
ร่างนั้นแผ่ซ่านรัศมีแรงกดดันออกมา พลางจ้องมองไปยังหลวนซิงที่อยู่ด้านล่างด้วยนัยน์ตาแข็งกร้าว "กองโจรงั้นรึ? เจ้ามาจากที่ใด!?"
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างที่ปรากฏขึ้นเหนือกำแพงคือร่างของหยางลั่ว ผู้นำคนปัจจุบันของตระกูลหยาง
เมื่อเห็นว่าร่างนั้นคือหยางลั่ว หัวใจของหลวนซิงร่วงหล่นไปถึงตาตุ่ม
บัดนี้เขาที่ซึ่งเป็นผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์กลับถูกล้อมรอบไปด้วยผู้บำเพ็ญปราณลึกลับอย่างหยางลั่ว ซ้ำยังมีผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์อีกสี่คนที่กำลังรออยู่เบื้องหน้าและเบื้องหลัง
สถานการณ์ที่เขากำลังเผชิญอยู่ช่างเป็นสถานการณ์ที่สิ้นหวัง
หลวนซิงกัดฟันอย่างไม่เต็มใจ แต่สายตาของเขาปราดมองไปรอบๆเพื่อไตร่ตรองหาโอกาสในการหลบหนี
เมื่อหลวนซิงเงียบงันโดยมิได้ตอบอันใด หยางลั่วบนกำแพงย่นคิ้วลงก่อนจะตะเบ็งเสียงกร้าว "ในเมื่อเจ้าไม่ยอมปริปาก เช่นนั้นมาดูกันว่าเจ้าจะหลบหนีจากข้าไปได้อย่างไร!"
"วู้ม!"
พลังปราณดุจพายุโหมกระหน่ำปะทุขึ้น หยางลั่วทะยานลงจากกำแพงด้วยการอัดกำปั้นใส่ร่างของหลวนซิงที่กำลังหมายจะหลบหนี
"ปัง!"
ร่างของหลวนซิงถูกกระแทกอย่างแรงจนชนเข้ากับกำแพงอีกด้านก่อนจะกระอักเลือดออกมาอย่างหนักหน่วง สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความเจ็บอย่างแสนสาหัส
ด้วยความห่างชั้นที่มากจนเกินไป เพียงแค่กระบวนท่าเดียวของหยางลั่วสามารถทำให้หลวนซิงหมดสภาพจากการต่อสู้ได้ในทันที
หลวนซิงที่ทรุดลงพยายามที่จะลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แต่ทว่าหลังจากกระแทกกับกำแพง กระดูกในร่างของเขากลับหักไปหลายซี่จนยากที่จะพยุงตัวขึ้นมาได้
ขณะที่หลวนซิงกำลังดิ้นรนจะหลบหนี หยางลั่วก็เดินตรงด้วยฝีเท้าเฉื่อยชาค่อยๆเข้าใกล้ทีละเล็กทีละน้อย มันค่อยๆเอื้อมมือเข้าหาใบหน้าของหลวนซิงเพื่อที่จะฉีกกระชากหน้ากากของเขาออก
"อ๊ากกก!"
แต่เมื่อมือเหี่ยวย่นอยู่ห่างจากใบหน้าหลวนซิงแค่เพียง 30 ซม. กลับมีเสียงกรีดร้องโอดครวญอย่างทุกข์ทรมานดังขึ้นในทิศทางของอาคารหลักใจกลางตระกูลหยาง
หยางลั่วมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในทันทีเมื่อมันหันมองไปยังทิศทางของเสียง สีหน้าของมันในยามนี้ซีดเผือดราวกับไก่ต้มหลังจากตระหนักได้ว่าเสียงนั้นคือเสียงของหยางเหมินบุตรชายของมันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน!
"เสี่ยวเหมิน!"
หยางลั่วไม่เสียเวลารีรอแต่อย่างใด มันกระโดดสูงข้ามผ่านกำแพงด้วยความเร็วดุจสายฟ้าด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
บัดนี้มันมิได้สนใจหลวนซิงอีกต่อไป!
เมื่อมันไปถึงอาคารและที่มาของเสียง มันจึงถีบประตูอย่างสุดแรงโดยไม่สนใจสิ่งใด
และในวินาทีต่อมาฉากที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าของหยางลั่วส่งผลให้มันกระอักเลือดออกมาอย่างสิ้นหวัง
ภาพที่ปรากฏคือร่างไร้วิญญาณของบุตรชายของมันที่ซึ่งร่างกายทั้งร่างซูบผอมและแห้งเหี่ยวราวกับว่าไม่มีน้ำและเลือดไหลเวียนอยู่ภายในร่าง มันนอนหงายด้วยแววตาที่หวาดกลัวสุดขีด
และสภาพของหยางเหมินเหมือนกันกับฉินหมิงหยวนทุกประการ!
"เสี่ยวเหมิน! เสี่ยวเหมิน! ย๊ากกก!"
เสียงคำรามอันโศกเศร้าของมันสั่นสะเทือนภายในอาณาเขตตระกูลหยางได้ปลุกให้ฝูงชนที่อาศัยบริเวณโดยรอบสะดุ้งตื่นโดยมิได้ตั้งใจ
ในขณะเดียวกันนั้นภายในตรอกซอยคับแคบ กลับมีแสงสีทมึนส่องประกายด้วยแสงวาบ ในชั่วพริบตาเผยให้เห็นร่างสีดำในหน้ากากไหมปกปิดรูปลักษณ์ข้ามผ่านกำแพงมาด้วยความเร็วสูงสุดดุจภูติพราย
ร่างหน้ากากไหมสีดำนั้นปรากฏขึ้นเบื้องหลังชายในอาภรณ์สีม่วงราวกับวิญญาณ กริชสีดำที่มีรัศมีปราณสีแดงส่องประกายกับแสงจันทราปาดคอชายตระกูลหยางอย่างไร้ปราณีจนเลือดสาดกระจาย
ศีรษะของร่างนั้นห้อยโตงเตงก่อนที่มันจะทรุดตัวลงอย่างเฉื่อยชาและดับสูญสิ้นไปโดยมิอาจรับรู้ได้ว่าตกตายไปได้อย่างไร
เหล่าชายชราทั้งสามที่เห็นเหตุการณ์ต่อหน้าต่อตากลับมีสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด!
เมื่อเห็นเงาเลือนรางของร่างนั้นปรากฏขึ้นสังหารชายในอาภรณ์สีม่วงในชั่วพริบตาภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ หลวนซิงกลับแสดงสีหน้าที่ยินดีเป็นอย่างยิ่ง "ท่านอาจารย์!"
หลวนซิงจดจำหน้ากากและทักษะการเคลื่อนไหวที่เงียบงันเช่นนี้ได้เป็นอย่างดี ไม่ต้องสงสัยเลยว่าร่างนั้นคือไป๋เฉินที่รีบเร่งเข้ามาช่วยเหลือหลวนซิงให้รอดพ้นจากวิกฤต
ไป๋เฉินเอนคอไปยังชายชราทั้งสาม แสงสีเลือดส่องประกายในแววตาด้วยเจตนาฆ่าอันครอบงำ จนทั้งสามเผลอสะดุดล้มเนื่องจากขาที่อ่อนระโหยโรงแรง
แต่ไป๋เฉินกลับมิได้เข่นฆ่าทั้งสามแต่อย่างใด หากแต่พุ่งตรงไปพร้อมกับดึงร่างของหลวนซิงข้ามผ่านกำแพงก่อนที่จะหลบหนีหายไปประดุจดั่งเงาพราย
เมื่อชายชราทั้งสามตั้งสติได้ พวกมันจึงรีบไล่ตามเส้นทางเคลื่อนไหวของหลวนซิงและร่างหน้ากากสีดำไปอย่างเร่งด่วน
เมื่อสอดส่องสายตาครรลองมองไปรอบๆทั่วทุกสารทิศ แต่กลับกลายเป็นว่าสองร่างนั้นมลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง...


## ตอนที่ 45 : ฝันร้ายของตระกูลหยาง

"ออกตามหาเร็วเข้า!"
ระหว่างที่ชายชราทั้งสามกำลังจะออกจากตระกูลหยางเพื่อไล่ตาม กลับมีร่างสีม่วงของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งปรากฏขึ้นเหนือกำแพง
ชายวัยกลางคนผู้นี้คือผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งของตระกูลหยาง หยางเหวินโจวที่มีสีหน้าสลึมสลือและอดไม่ได้ที่จะตะคอกอย่างไม่สบอารมณ์ "เอะอะอะไรกัน! คนจะหลับจะนอ-"
แต่ยังไม่ทันจะได้สิ้นสุดประโยคนั้น สายตาก็สบเข้ากับร่างไร้วิญญาณของชายหน้าเหลี่ยมที่นอนตายโดยที่นัยน์ตาเบิกโพลงอย่างสิ้นหวัง
หยางเหวินโจวตกตะลึงสุดขีดพร้อมทั้งรีบตรงดิ่งไปยังร่างไร้วิญญาณที่ศีรษะเกือบจะหลุดออกจากบ่า
แววตาของมันฉายแววสิ้นหวังก่อนจะคำรามอย่างบ้าคลั่ง "เฉินเฉิน!"
มันพยายามเขย่าร่างของชายหน้าเหลี่ยมที่ไร้วิญญาณด้วยสีหน้าเศร้าโศก สายตาที่แข็งกร้าวจ้องมองกลุ่มชายชราทั้งสาม "ใครกัน! มันเป็นฝีมือของใครกัน!?"
"วู้ม!"
รัศมีจิตสังหารระเบิดออกด้วยความสะเทือนใจ แรงกดดันอันครอบงำปกคลุมเหนือน่านฟ้า
ชายชราทั้งสามแสดงสีหน้าอ้ำๆอึ้งๆก่อนที่หนึ่งในนั้นจะกล่าวขึ้นและอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกเริ่ม "ผู้เฒ่าเหวินโจว เกิดเหตุการณ์เช่นนี้..."
ชายชราใช้เวลาในการบอกกล่าวเรื่องราวของหลวนซิงที่บุกรุกเข้าสู่ตระกูลหยางจากเส้นทางตรอกด้านหลังอาคาร รวมถึงเป้าหมายที่หลวนซิงต้องการนั่นคือเหมืองหยกและโรงงานคัดแยกหยก
แต่หลังจากที่หยางลั่วปรากฏขึ้น เขากลับพุ่งกลับไปยังอาคารหลักเมื่อได้ยินเสียงของใครบางคนกรีดร้อง
และหลังจากที่หยางลั่วออกจากอาณาบริเวณไป ภายในเวลาไม่เกินสองลมหายใจกลับมีร่างที่สวมหน้ากากไหมปรากฏขึ้นสังหารชายหน้าเหลี่ยมอย่างปราณีตโดยไร้เสียงไร้เงา ก่อนที่ร่างนั้นจะช่วยเหลือบุคคลแรกที่ลักลอบเข้ามา
หยางเหวินโจวที่ได้ยินก็กัดฟันกรอดด้วยแววตาแดงก่ำราวกับเส้นเลือดฝอยแตกพร่า "กลุ่มใดกันที่กล้าหมายปองหยกของตระกูลหยางและอาจหาญเข่นฆ่าคนของพวกเราเช่นนี้!?"
พวกเขาคือตระกูลหยางที่มีธุรกิจและเส้นสายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองเทียนหยุน หากเป็นกลุ่มสังกัดทั่วไปคงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะกล้าหมายตาตระกูลหยางเป็นแน่
ชายชราเคราสีขาวกล่าวอย่างลังเลใจ "ภายในเมืองเทียนหยุนคงไม่มีผู้ใดกล้ากระตุกหนวดเสืออย่างตระกูลหยางเป็นแน่ เว้นเสียแต่ว่า..."
"...ตระกูลฉิน" ชายชราก้มหน้าลงหลังจากกล่าวจบ
"ไม่! เป็นไปไม่ได้! ฉินเหยียนไม่ใช่บุคคลที่ไร้เหตุผลและโง่เขลาถึงเพียงนี้! มันไม่ใช่บุคคลที่จะทำลายความสัมพันธ์เพียงเพื่อความมั่งคั่งเป็นแน่!" หยางเหวินโจวส่ายศีรษะยืนยัน
แต่ทันใดนั้นเขากลับตระหนักได้ถึงบางสิ่ง "เจ้าบอกว่าพวกมันมีกันสองคนใช่หรือไม่?"
"ถูกต้อง แต่ข้าสามารถบอกได้ว่าทักษะของบุคคลแรกนั้นอ่อนแอยิ่งกว่าชายสวมหน้ากากไหมผู้นั้น" ชายชราที่มีตีนกาเต็มหน้าเอ่ยตอบ
หยางเหวินโจวกลับสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก่อนจะรีบกล่าว "ไม่ดี! ไปที่เหมืองหยกและโรงงานคัดหยกกันก่อน"
ไม่มีผู้ใดสามารถบ่งบอกได้ว่าผู้บุกรุกจะมีเพียงแค่สองคนหรือมากกว่านั้น ซ้ำแล้วจุดประสงค์หลักคือเหมืองหยกรวมถึงหยกเนื้อดีที่กำลังเตรียมจัดจำหน่าย
เมื่อหยางเหวินโจวพุ่งทะยานไปยังด้านหลังอาคาร ชายชราทั้งสามมองหน้ากันก่อนจะติดตามไปอย่างกระชั้นชิด
. . .
หยางเหวินโจวพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุดไปตลอดทางปรากฏขึ้นเบื้องหน้าโรงงานคัดแยกหยกที่เปิดโล่งไร้ซึ่งทหารยามป้องกัน
สีหน้าหยางเหวินโจวซีดเผือดมันรีบพุ่งเข้าไปด้านในด้วยสัญชาตญาณ
แต่เมื่อเข้ามาก็กลับพบว่า หยกสีม่วงที่อยู่ในหีบกว่าหลายร้อยกิโลได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย!
รอบๆโรงงานเผยให้เห็นฉากที่น่าสะอิดสะเอียน ทหารยามทั้งหมดเกือบสิบคนถูกสังหารโดยการฆ่าปาดคออย่างปราณีตและโหดร้าย ตัดทะลวงผ่านคอหอยโดยไม่มีแม้แต่ความเจ็บปวดก่อนตาย ภายในมีเพียงโลหิตกระซ่านกระเซ็นรอบๆอาณาบริเวณเท่านั้น
"ปะ-เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้!" หยางเหวินโจวคำรามอย่างไม่เชื่อ
หยกทั้งหมดหายไป! ทหารยามทั้งหมดถูกเข่นฆ่าอย่างโหดเหี้ยม!
แต่ยังไม่สิ้นสุดเพียงแค่นั้นเขารีบพุ่งทะยานไปยังด้านหลังของเหมืองหยกเพื่อตรวจสอบ
เมื่อเข้าไปภายในถ้ำมืดมิดฉากที่คาดว่าจะมีหยกผสมเกาะติดอยู่รอบๆผนังจะปรากฏขึ้น แต่พวกเขากลับเจอะเจอแค่เพียงชั้นหินที่ถล่มลงมาทำลายล้างปิดกั้นเส้นทางเหมืองทั้งหมดที่พวกเขาเพิ่งจะขุดเจอ!
นั่นหมายความว่าธุรกิจหลักการส่งออกหยกเนื้อดีของพวกมันล้มละลายไปโดยปริยาย!
หากจะสามารถกลับมาทำธุรกิจค้าขายหยกได้อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลากว่าหลายเดือนกว่าจะเกณฑ์คนงานเพื่อมาขุดเหมืองหยกที่ถล่มอีกระลอกได้
"มะ-มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?" ริมฝีปากของหยางเหวินโจวสั่นระเรื่ออย่างไม่เชื่อสายตา
แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสามก็หน้าถอดสี พวกมันไม่คาดคิดว่าภายในเวลาแค่ไม่กี่นาทีตั้งแต่การบุกรุกของบุคคลเดียวจะก่อให้ความโกลาหลและส่งผลกระทบที่ร้ายแรงถึงเพียงนี้
"พรึ่บ!"
ทันใดนั้นร่างชราของหยางลั่วปรากฏขึ้นด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด ในมือของเขากำลังอุ้มร่างแห้งกรำด้วยมือที่สั่นเทา
แน่นอนว่ามันติดตามรัศมีของหยางเหวินโจวมาจนถึงที่นี่
แต่ก่อนที่มันจะได้กล่าวอันใด มันกลับต้องพบเจอกับฉากที่สิ้นหวังยิ่งกว่าเก่า คือเหมืองหยกทั้งหมดถล่มราบเป็นหน้ากลอง!
"อะ-อะ" หยางลั่วเบิกตากว้างอย่างพูดไม่ออก แม้แต่ศพของหยางเหมินที่อยู่ในมือก็แทบจะร่วง
"เหวินโจว! เกิดอะไรขึ้นที่นี่!?" หยางลั่วจ้องมองหยางเหวินโจวพลางตะคอกถาม
หยางเหวินโจวหน้าถอดสียิ่งกว่าเก่า "พะ-พี่ใหญ่...พวกเรา..."
มันสอดส่องสายตาไปรอบๆคนทั้งสี่ แต่เมื่อไม่เห็นร่างของหลวนซิง นัยน์ตาของมันแดงก่ำราวกับกำลังบ้าคลั่ง "มันหายไปไหน! ฆาตกรนั่นมันหายไปไหนกัน!"
ชายชราเคราขาวตัวสั่นสะท้านก่อนจะกล่าวเสียงแผ่ว "มีใครบางคนมาช่วยเหลือมันไว้ ซ้ำแล้วบุคคลที่สองกลับสังหารผู้อาวุโสหยางเฉินรวมถึงขนหีบหยกออกไปและ...ถล่มเหมืองหยกของพวกเราจน..."
หยางลั่วที่มิอาจทนรับความสิ้นหวังได้ไหวกลับกระอักเลือดออกมาเต็มปาก
ภายในเวลาแค่ชั่วครู่ตระกูลหยางได้สูญเสียหยางเหมินที่ซึ่งเป็นบุตรชายของมัน ซ้ำยังสูญเสียผู้อาวุโสที่มีระดับการบำเพ็ญปราณสวรรค์ไปอีกคน โดยที่พวกมันมิอาจจับผู้ร้ายและมิอาจตระหนักได้ว่าบุคคลที่บุกรุกเข้ามาตระกูลหยางมาจากสังกัดใด
แต่สิ่งที่ทำให้ตระกูลหยางอาเจียนเป็นเลือดคือเหมืองหยกที่ซึ่งเป็นธุรกิจหลักและเป็นธุรกิจที่ทำกำไรให้ตระกูลหยางร่ำรวยมาจนถึงปัจจุบันกลับถล่มลงมาปิดกั้นเส้นทางเข้าออกเหมืองที่เคยขุดไว้
หลังจากนี้ไปอีกครึ่งปีตระกูลหยางจะไม่มีหยกเนื้อดีให้ส่งออก นั่นหมายความว่าความมั่งคั่งเส้นทางการเงินทั้งหมดของตระกูลหยางถูกสะบั้นลงด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียวของไป๋เฉิน
หยางเหวินโจวที่สีหน้าซีดเซียวสังเกตเห็นร่างที่โอบอุ้มในอ้อมแขนของหยางลั่ว เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆอย่างสงสัย
แต่เมื่อเข้าไปมองดูใกล้ๆก็กลับพบว่าร่างแห้งกรำนั้นคือร่างของหยางเหมิน "เสี่ยวเหมิน! เกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยวเหมิน!?"
"นายน้อย! นั่นคือนายน้อยงั้นหรือ!?" ชายชราอุทานอย่างไม่เชื่อ
สถานการณ์ตอนนี้ประเดประดังถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่องราวกับว่าเป็นฝันร้ายของตระกูลหยาง!
หยางลั่วกัดฟันด้วยนัยน์ตาอาฆาตแค้น "ถูกต้อง! ในขณะที่ข้ากำลังจะสังหารผู้บุกรุกผู้นั้นกลับมีใครบางคนเข้ามาสังหารเสี่ยวเหมินในช่วงระยะเวลาใกล้เคียงกัน นั่นหมายความว่าศัตรูที่บุกรุกมิได้มีเพียงแค่หนึ่งหรือสองคน!"
การแสดงออกของหยางเหวินโจวกลับกลายเป็นร้ายแรง พวกเขาไม่คาดคิดว่าตระกูลหยางกลับต้องมาพบเจอกับหายนะที่ไม่รู้จักในเวลายามวิกาลเช่นนี้
เขาสามารถคาดเดาได้ว่าหลังจากนี้หยางลั่วคงจะบ้าคลั่งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หยางลั่วสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อสงบสติอารมณ์ "ตรวจสอบรอบๆอาณาบริเวณของโรงงานและเหมืองหยก ค้นหาต้นตอและที่มา ไม่ว่าหลักฐานจะเล็กน้อยสักเพียงใดก็ต้องหามาให้ได้!"
หยางเหวินโจวและชายชราทั้งสามพยักหน้าตอบรับ พวกเขาแยกย้ายกันไปปลุกคนอื่นๆให้ตื่นจากการหลับใหลเพื่อตรวจสอบค้นหาหลักฐานที่คนร้ายอาจจะทิ้งไว้ในที่เกิดเหตุ
. . .
ในระยะเวลานี้หยางลั่วได้สั่งการให้นำศพของบุตรชายของมันและศพของหยางเฉินนำไปฝังตามพิธีการของตระกูลหยาง
ระหว่างที่หยางลั่วกำลังเหม่อลอยจ้องมองไปยังหลุมศพของบุตรชายด้วยสีหน้าโศกเศร้า กลับมีเงาสีม่วงปรากฏขึ้นด้านหลัง "ท่านผู้นำ เราพบเจอสิ่งนี้ในละแวกใกล้เคียงกับเส้นทางคับแคบหลังอาคารตระกูลหยาง"
เงาสีม่วงหยิบยื่นผืนผ้าสีขาวที่มีร่องรอยคร่ำคร่าให้แก่หยางลั่วที่กำลังหันหลังด้วยความเคารพ
เมื่อหยางลั่วรับผ้าเก่าๆที่ยื่นมา รูปลักษณ์อาฆาตฉาบอยู่บนใบหน้าของมันอย่างฉับพลัน "ที่แท้ก็เป็นกองโจรมายา!"


## ตอนที่ 46 : ตระกูลหยางเคลื่อนทัพ

หยางลั่วขยำกระดาษอย่างสุดแรง เส้นเลือดสีเขียวค่อยๆปูดขึ้นบนหน้าผากในขณะที่เปล่งเสียงคำราม "รายงานไปยังเหล่าผู้อาวุโส! รวมพลกองกำลัง 500 นาย เตรียมพร้อมสำหรับการทำลายล้างกองโจรมายา!"
้เงาสีม่วงเหงื่อแตกพลั่กอย่างตกตะลึง "ท่านผู้นำ พวกเราควรจะตรวจสอบให้ละเอียดถี่ถ้วนก่อนไม่ดีกว่าหรือ? บางทีอาจจะมิใช่กองโจรมายาก็เป็นได้"
แต่หยางลั่วปราดตามองอย่างเย็นชา "ข้าไม่สน! มันบังอาจมาเหยียบย่ำและขโมยหยกของข้า ซ้ำยังทำลายเส้นทางธุรกิจของพวกเรา...และสุดท้ายบุตรชายของข้าก็ตกตายไปแล้ว เจ้าจะให้รอข้าไปเพื่ออะไร!?"
"ขะ-ข้าจะไป" ด้วยความหวาดกลัวเงาสีม่วงทำได้เพียงรีบประสานมือก่อนจะจากไป
. . .
แตรหอยสังข์กู่ก้องดังไปทั่วอาณาบริเวณตระกูลหยางในยามวิกาล เสียงฝีเท้าหลายเสียงกระทบกันดังสนั่นบังเกิดการสั่นสะเทือน ก่อนที่ทหารยามของตระกูลหยางเรียงรายกันเป็นแถวยาวแถวละ 50 นาย โดยมีหยางลั่วยืนอยู่ด้านหน้าด้วยชุดเกราะและศาสตราวุธที่ครบมือ ทางด้านซ้ายคือหยางเหวินโจวและเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมด
"เคลื่อนขบวน! ข้าจะเอาเลือดกองโจรมายามาเซ่นไหว้บุตรชายของข้า!" เสียงคำรามหยางลั่วดุจดั่งการกู่ร้องของมังกรสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตระกูลหยางด้วยจิตสังหารที่ย้อมอาณาบริเวณ!
.
.
.
ร่างสีดำในหน้ากากไหมของไป๋เฉินพุ่งผ่านด้วยฝีเท้าปราดเปรียวเข้าไปในอาคารหลังเก่าของสมาพันธ์นักฆ่า
เบื้องหน้ามีร่างของฉางเฟิงและลุงเซี่ยยืนรออยู่ด้านในประตู ในมือทั้งสองข้างของพวกเขาคือถุงผ้าขนาดใหญ่ที่หอบหยกสีม่วงเป็นจำนวนมากไว้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในขณะที่ไป๋เฉินเข้าไปสังหารหยางเหมินเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจต่อหยางลั่ว ฉางเฟิงและลุงเซี่ยทำหน้าที่ในการสังหารทหารยามลักลอบนำหยกสีม่วงออกมา ซ้ำยังทำให้เหมืองถล่มด้วยกำลังภายใน
ก่อนที่ไป๋เฉินจะเข้าไปช่วยเหลือไป๋เฉินก็ได้แบ่งแยกหน้าที่ให้แก่แต่ละคนแล้ว
ไป๋เฉินผงกศีรษะแก่ทั้งสองก่อนจะนำร่างหลวนซิงที่โอดครวญเข้าไปในสมาพันธ์นักฆ่าที่มีหลิวอี้หลิวและนักฆ่าทั้งเจ็ดยืนรออยู่
เมื่อเห็นร่างหลวนซิงในอ้อมแขนของไป๋เฉิน หลิวอี้หลิวตื่นตกใจก่อนจะรีบกล่าวอย่างเป็นกังวล "ท่านอาจารย์ เกิดอะไรขึ้นกับหลวนซิง?"
ไป๋เฉินส่ายศีรษะโดยมิได้เอ่ยตอบ เขาวางร่างของหลวนซิงบนแท่นไม้ไผ่ยาว ก่อนจะตรวจสอบสภาพร่างกายอย่างชำนาญ
"กระดูกซี่โครงหักสองซี่ มีอาการเลือดคั่งในและการไหลเวียนเลือดผิดปกติ" ในขณะที่ไป๋เฉินกล่าวเขาก็กดจุดในตำแหน่งที่มีอาการเลือดคั่งเพื่อให้โลหิตไหลเวียนได้ตามปกติ ก่อนจะรีบเร่งปฐมพยาบาลขั้นต้นตามที่เรียนรู้มา
ร่างกายของผู้ฝึกฝนมีการฟื้นฟูที่รวดเร็วเพียงพออยู่แล้ว แค่ปล่อยให้หลวนซิงพักผ่อนสักวันสองวันก็คงจะหายดี แต่ในส่วนของโลหิตเขาต้องรีบคลายทำให้โลหิตไหลเวียนกลับตามเดิมเพื่อมิให้มีผลกระทบในภายหลัง
ไป๋เฉินปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางถอนหายใจยาว "หลวนซิงไม่เป็นไรแล้ว ให้เขาได้พักผ่อนสักสองวันคงจะหายดี"
เมื่อเห็นสีหน้าที่สับสนของหลิวอี้หลิว ไป๋เฉินจึงได้อธิบายทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด ไม่ว่าจะการสังหารหยางเหมิน ลักลอบขโมยหยกและถล่มเหมืองหยก
หลิวอี้หลิวเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าหยางลั่วจะมาปรากฏตัวขึ้นด้วยตนเอง หากไป๋เฉินมิได้เข้าไปช่วยเหลือ ชีวิตของหลวนซิงคงจะถูกทิ้งไว้ที่ตระกูลหยางเสียแล้ว
"อี้หลิว ข้าจะแนะนำสหายอีกสองคนให้พวกเจ้าได้รู้จัก" หลังจากนั้นไม่นานไป๋เฉินกวักมือเรียกฉางเฟิงและลุงเซี่ยที่รออยู่ด้านนอก
ร่างสีเทาในหน้ากากสีขาวของฉางเฟิงปรากฏขึ้น พร้อมกับลุงเซี่ยที่สวมหน้ากากเฉกเช่นเดียวกัน ทั้งสองคนวางถุงผ้าที่หอบหยกไว้กับพื้น พลันรีบประสานมือโค้งคำนับต่อหน้าไป๋เฉินด้วยความเคารพ "นายน้อย"
"เอ๊ะ!" หลิวอี้หลิวอุทานเบาๆ คำสรรพนามที่ทั้งสองใช้เรียกไป๋เฉินนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่งในสายตาของนาง
'นายน้อย?'
หากจะให้ฟังเสียงของไป๋เฉินแล้ว เขาคงจะมีอายุอานามประมาณชายวัยกลางคนมิใช่หรอกหรือ?
แต่สิ่งที่นางประหลาดใจยิ่งกว่าคือระดับการบำเพ็ญปราณของทั้งสองนั้นคือปราณสวรรค์
และเป็นระดับปราณสวรรค์ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าหลวนซิงและนางถึง 6 ขั้น!
ไป๋เฉินพยักหน้าเบาๆพลางกล่าวแก่หลิวอี้หลิวด้วยรอยยิ้ม "นี่คือพี่ฉางและลุงเซี่ย นับจากนี้พวกเขาทั้งสองจะเป็นสมาชิกของศาลาปีกสวรรค์อย่างเป็นทางการ"
ทั้งสามจึงได้แนะนำตัวกันอย่างเป็นมิตร แต่เมื่อสังเกตเห็นหยกสีม่วงมากมายที่กองอยู่ หลิวอี้หลิวอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยแววตาเป็นประกาย "ท่านอาจารย์ หยกทั้งหมดนี้สามารถทำให้พวกเราเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืนเสียด้วยซ้ำ"
ไป๋เฉินอดไม่ได้ที่จะกลอกตา "เรื่องหยกค่อยว่ากันในภายหลัง ตอนนี้ข้าเชื่อว่าหยางลั่วกำลังจะบุกถล่มกองโจรมายาแล้ว"
หลิวอี้หลิวตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าแผนการของไป๋เฉินจะประสบความสำเร็จจริงๆ
แม้นจะมีเหตุผิดพลาดเล็กน้อย แต่ผลลัพธ์กลับดีกว่าที่คาดไว้
ฉางเฟิงที่เงียบงันมานานก็กล่าวถามไป๋เฉินอย่างฉงน "นายน้อย เหตุใดท่านถึงต้องขโมยหยกมามากมายถึงเพียงนี้? เป็นไปได้ไหมว่าท่านกำลังขาดแคลนทุนทรัพย์?"
หลิวอี้หลิวก็จ้องมองตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ
ไป๋เฉินเพียงแค่ยิ้มจางๆที่มุมปากก่อนจะกล่าวอธิบาย "มิใช่ว่าข้าโลภมากอยากจะได้ของผู้อื่นโดยไม่มีเหตุไม่มีผล ข้าแค่ต้องการขโมยหยกเพียงเพื่อให้เกิดผลกระทบในขั้นตอนต่อไปเท่านั้น"
แต่ทั้งสามมองหน้ากันด้วยความสับสนไม่เข้าใจราวกับมีเซลล์สมองไม่เพียงพอ
ไป๋เฉินยกนิ้วขึ้นมาสองนิ้วและกล่าวต่อ "แผนการนี้มีจุดประสงค์เพียงสองประการ หนึ่งคือการบั่นทอนกองกำลังตระกูลหยางเป็นปัจจัยหลัก และสองคือการตรวจสอบกองกำลังที่แท้จริงของตระกูลหยาง แน่นอนว่ากองโจรที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองเทียนหยุนเป็นเป้าล่อชั้นดีที่จะทำให้พวกมันเปิดเผยกองกำลังซ่อนเร้นออกมา"
"ทว่าการสังหารหยางเหมินมิได้อยู่ในแผนการของข้าตั้งแต่แรกเริ่ม แต่สถานการณ์บีบบังคับให้ข้าต้องกระทำเช่นนั้นเพื่อช่วยชีวิตของหลวนซิงไว้"
"และหากเพียงแค่ขโมยหยกและถล่มเหมืองเพียงอย่างเดียว ตระกูลหยางจะไม่ผลีผลามถึงเพียงนี้ แต่ทว่าการสังหารหยางเหมินได้จุดชนวนความบ้าคลั่งในตัวของมันขึ้นมาจนจำต้องเลือดขึ้นหน้า และแน่นอนว่าบุตรชายสุดที่รักของมันตกตายไปมันจะนั่งนอนเฉยๆโดยไม่ตอบโต้ได้อย่างไรเมื่อรู้ว่าเป็นฝีมือของกองโจรมายา"
"ข้าเองก็ไม่คาดคิดว่ามันจะรวบรวมกองกำลังและกำลังจะบุกถล่มกองโจรเงามายาในค่ำคืนนี้ หากเป็นไปตามแผนเดิมบางทีอาจจะใช้เวลาเกือบหนึ่งสัปดาห์กว่าที่ตระกูลหยางจะตัดสินใจถล่มกองโจรมายา...ทว่าคืนนี้ฤกษ์งามยามดีที่จะทำลายล้างตระกูลหยางในภายภาคหน้า" ไป๋เฉินเองก็ไม่คาดคิดว่าแผนการจะเห็นผลทันตาเห็นเช่นนี้
แต่ยังมีอีกหนึ่งเหตุผลที่เขามิได้กล่าวออกไปต่อหน้าหลิวอี้หลิว เพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกันกับฉินฟงเต็มๆ
"โอ้?" ฉางเฟิงและลุงเซี่ยอดไม่ได้ที่จะชื่นชมในสติปัญญาและการวางแผนการอย่างละเอียดราวกับจิ้งจอกเฒ่าของไป๋เฉิน จนเขาแทบจะเทิดทูนและบูชาเสียด้วยซ้ำ
และการที่ไป๋เฉินสังหารหยางเหมินก็เป็นหนึ่งในกระบวนการสร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ภายในเมืองเทียนหยุนในค่ำคืนนี้!
จากนั้นไป๋เฉินกล่าวกับหลิวอี้หลิวและมองไปยังสมาชิกทั้งเจ็ดและมอบหน้าที่ให้แก่พวกเขา "อี้หลิวเจ้ามากับข้า ปล่อยให้คนอื่นๆเฝ้าหลวนซิงเอาไว้อย่าให้เขาขยับตัว"
หลิวอี้หลิวและนักฆ่าทั้งเจ็ดพยักหน้าด้วยความเคารพ แน่นอนว่านางมีหน้าที่เก็บรายละเอียดเกี่ยวกับกองกำลังของตระกูลหยางตามคำสั่งของไป๋เฉินตั้งแต่แรกเริ่ม
.
.
.
เสียงฝีเท้าม้ากว่า 50 ตัวสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองเทียนหยุนปิดกั้นเส้นทางสัญจรภายในเมืองจนสิ้น ตามมาด้วยเงาตะคุ่มๆเลือนรางในคืนเดือนคว่ำที่มืดมิด
ตระกูลหยางเคลื่อนกำลังพลกว่า 500 นายบุกจู่โจมที่กบดานของกองโจรเงามายา บัดนี้ภายในเมืองเทียนหยุนเกิดเสียงดังกึกก้องชุลมุนจนฝูงชนที่กำลังหลับอยู่ตื่นออกมาและเปิดประตูออกดูว่าเกิดเหตุใดขึ้น
แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่ากองกำลังมีธงสีแดงของตระกูลหยางตามมาด้วยม้าเคลื่อนขบวนหลายตัว พวกเขาที่ออกมาก็ตัวสั่นงันงกและรีบกลับเข้าที่พักไป
ในเส้นทางสัญจรสายหลัก หยางลั่วในชุดเกราะพร้อมรบนั่งอยู่บนหลังม้าอย่างเกรียงไกร แม้นสีหน้าจะมีความลังเลใจแต่ส่วนลึกกลับมีความอาฆาตแค้นที่ยิ่งใหญ่ซ่อนอยู่
หากเดินทัพอีกประมาณ 500 เมตรก็จะถึงที่มั่นของกองโจรมายาแล้ว
แต่จู่ๆหยางเหวินโจวที่นำทัพสังเกตเห็นบางสิ่งส่องประกายระยิบระยับในพุ่มหญ้าของเส้นทางที่ม้ากำลังจะเคลื่อนขบวน มันจึงรีบโบกมือให้สัญญาณหยุดการเคลื่อนขบวนชั่วครู่
เมื่อมันลงไปตรวจสอบก็กลับพบว่าสิ่งที่ตกอยู่ข้างทางในพุ่มไม้คือหยกสีม่วงที่ผ่านการคัดแยกมาอย่างดี
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหยกทั้งสามก้อนนี้มีที่มาจากตระกูลหยางของพวกมัน!


## ตอนที่ 47 : บุกรุกคฤหาสน์กองโจรมายา

หยางเหวินโจวรีบนำหยกสีม่วงไปให้แก่หยางลั่ว ปฏิกิริยาของมันก็เป็นอย่างที่คาดไว้ "ใช่จริงๆ! พวกมันคือกองโจรมายา!"
แต่หยางเหวินโจวที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็กล่าวแทรกขึ้นด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ "พี่ใหญ่ พวกกองโจรมายาเป็นกลุ่มที่มีความระมัดระวังตัวเป็นอย่างสูง มันจะทำตราสัญลักษณ์กองโจรและหยกที่ขโมยมาหล่นเรี่ยราดตามท้องถนนจริงๆหรือ?"
กองโจรมายาขึ้นชื่อว่าเฉลียวฉลาดและตั้งตระหง่านอยู่ในเมืองเทียนหยุนมานานนับหลายปี จะพลาดพลั้งง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
แม้แต่เทพเจ้าสงครามไป๋หนานเทียนยังมิอาจกวาดล้างพวกมันได้ทั้งหมด หากจะกล่าวว่ากองโจรมายาเป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งเสียยิ่งกว่าตระกูลอันดับสามอย่างตระกูลลู่ ซ้ำยังมีเครือข่ายกว้างขวางอย่างยิ่งภายในเมืองเทียนหยุน
เพียงแค่นี้พอจะคาดเดาได้ว่าแล้วว่ากองโจรเงามายานั้นมีกองกำลังที่แข็งแกร่งเพียงใด
คิ้วของหยางลั่วมุ่นลงอย่างสับสน แม้นว่ามันจะคิดเช่นนั้น แต่พอหวนนึกไปถึงการตายที่น่าสังเวชของบุตรชายมัน มันกลับกลบความเป็นเหตุเป็นผลไปจนสิ้น "ข้าไม่สนใจ! ไม่ว่าอย่างไรค่ำคืนนี้กองโจรมายาจะไม่มีอยู่ภายในเมืองเทียนหยุนอีกต่อไป!"
หยางเหวินโจวถอนหายใจยาวอย่างช่วยไม่ได้ เขาโบกมือนำทัพม้าต่อไป ก่อนที่จะกล่าวถามชายชราข้างกาย "เฒ่าสาม ข้าต้องการข้อมูลกองกำลังของกองโจรมายา เจ้าพอจะจดจำได้หรือไม่?"
ชายชราที่ถูกเรียกว่าเฒ่าสามผงกศีรษะก่อนจะกล่าวขึ้น "ผู้นำของกองโจรเงามายารุ่นที่สองคือสตรีนามหลิงซู ไม่ทราบแซ่และที่มา นางเป็นผู้บำเพ็ญระดับปราณลึกลับ ขั้น 2 มีข่าวคราวว่านางไม่มีที่มาให้สืบค้นไปถึงเบื้องหลังได้ แต่มีข่าวลือมาว่านางเป็นหนึ่งในบุคคลสำคัญจากเมืองเทียนเฟิง"
"ปราณลึกลับงั้น? เมืองเทียนเฟิง?" หยางเหวินโจวเริ่มจะใจคอไม่ดี หากผู้นำกองโจรมายามีระดับการบำเพ็ญทัดเทียมกับหยางลั่วคงยากจะคาดเดาได้ว่าตระกูลหยางของพวกเขาจะสามารถเอาชนะกองโจรมายาได้หรือไม่
"และที่เหลือคือผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์อีกหกคนและผู้บำเพ็ญปราณหลากหลายอีกกว่าหลายร้อยคน..." เฒ่าสามยังคงกล่าวต่อในลักษณะไม่แน่ใจ แค่เพียงผู้นำกองโจรมีระดับการบำเพ็ญปราณลึกลับแล้วก็นับว่ามิใช่งานง่ายสำหรับตระกูลหยางเป็นแน่
"ฮ่าย~ ช่างมันเถอะ ไว้ให้เป็นหน้าที่ของพี่ใหญ่ในการตัดสินใจ บางทีเขาเพียงแค่ต้องการระบายอารมณ์เท่านั้น" หยางเหวินโจวถอนหายใจในขณะนำทัพไปยังฐานที่มั่นที่อยู่ในระยะสายตาเป็นระยะทาง 500 เมตร
. . .
บนอาคารสูงตระหง่านแห่งหนึ่งมีใกล้คฤหาสน์กองโจรมายามีร่างสีดำสองร่างนอนราบอยู่บนหลังคา หนึ่งในนั้นสวมหน้ากากไหมสีดำ แน่นอนว่าเขาคือไป๋เฉิน ข้างกายของเขาคือหลิวอี้หลิวที่เตรียมพร้อมสำหรับจดรายละเอียดข้อมูลทั้งหมด
"อี้หลิว เจ้าสามารถสัมผัสได้ถึงปราณของกลุ่มนั้นหรือไม่?" ไป๋เฉินเหลือบมองหลิวอี้หลิวพลางเอ่ยถาม
ไป๋เฉินมีระดับการบำเพ็ญต่ำเกินไป เขาจึงไม่สามารถระบุได้ว่าแต่ละบุคคลนั้นมีระดับขั้นเท่าใด
หลิวอี้หลิวพยักหน้าก่อนจะกล่าวพลางทอดสายตามอง "กองกำลังที่นำมาในครานี้มีผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์ห้าคน ปราณปฐพีห้าสิบคนและส่วนที่เหลือคือขั้นก่อกำเนิดปราณ"
ไป๋เฉินอุทาน "โอ้? ปราณสวรรค์ห้าคน? นั่นหมายความว่ามันยังทิ้งผู้อาวุโสบางคนไว้ที่ตระกูลหยางใช่หรือไม่?
"ถือได้ว่ามันมีสติปัญญาพอสมควรที่เหลือใครบางคนไว้ที่ตระกูลหยาง แต่ทว่า... ฮี่ฮี่ฮี่!" ไป๋เฉินลูบคางเปล่งเสึยงหัวเราะด้วยสีหน้าที่ชั่วร้าย หลิวอี้หลิวที่มองอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปจนถึงก้นบึ้ง
'ฉิบหายแน่! ครานี้ตระกูลหยางได้ฉิบหายจริงๆ!'
"เอาล่ะ ในระหว่างการต่อสู้อย่าลืมจดระดับขั้นของพวกมันโดยละเอียด ข้าจะมาชำระบัญชีในภายหลัง" เมื่อกล่าวจบ ร่างของไป๋เฉินร่อนลงสู่ข้างอาคาร ก่อนที่ร่างสีดำทมึนทึบแสงหายลับไปในทิศทางคฤหาสน์กองโจรมายาอย่างเงียบงัน
.
.
.
ณ อาคารหลักตระกูลฉิน
ฉินเหยียนได้รับข้อความจากสายลับในเมืองเทียนหยุนว่าตระกูลหยางได้นำทัพและรวบรวมกองกำลังเข้าบุกจู่โจมกองโจรมายาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาจึงรีบติดต่อกับชายชราในอาภรณ์สีฟ้าและยืนอยู่เบื้องนอกระเบียงตระกูลฉินเหม่อมองไปยังทิศทางของฐานที่มั่นกองโจรมายาด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด
"พี่ใหญ่ ในฐานะที่พวกเราเป็นเจ้าเมือง พวกเราควรจะเข้าไปไกล่เกลี่ยสถานการณ์หรือไม่?" ฉินเหยียนเอ่ยถามชายชราในอาภรณ์สีฟ้าอย่างลังเลใจ
แต่ชายชราส่ายศีรษะไม่เห็นด้วย "พวกมันเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่ทำให้ตระกูลไป๋ล่มสลายไป เจ้ายังคิดจะไกล่เกลี่ยสถานการณ์ให้คนเช่นนั้นอีกหรือ!?"
ปรากฏว่าฉินเหยียนและชายชรารับรู้มานานแล้วว่าตระกูลหยางมีส่วนเกี่ยวข้องกับยุทธการมังกรเขมือบในครานั้น แต่เขาไม่มีความกล้าหาญพอที่จะแก้แค้นให้พี่ชายร่วมสาบานของตนเอง
"แต่หากเรายอมให้ตระกูลหยางและกองโจรมายาสูญเสียกำลังพลไป ความแข็งแกร่งโดยรวมของเมืองเทียนหยุนจะลดลงจนกลับกลายเป็นอ่อนแอที่สุดภายในทั้งสี่เมือง และหากเป็นเช่นนั้น..." ฉินเหยียนก้มหน้าลงกล่าวอย่างไม่กล้าสบตา
ชายชราถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และตัดสินใจให้คำแนะนำเล็กๆน้อยๆ "เจ้ายังใจอ่อนเกินไป เหตุใดเจ้าไม่ดูหนานเทียนเป็นตัวอย่าง? สิ่งใดที่อยุติธรรมหรือมีความชั่วร้ายใดๆ เขาก็ล้างผลาญพวกมันโดยไม่สนใจว่าจะเหลือกองกำลังของเมืองเทียนหยุนเท่าใด หากสูญเสียกองกำลังไปก็แค่สร้างมันขึ้นมาใหม่ หรือไม่ก็ต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมเพื่อทดแทนส่วนที่ขาดหายไปเท่านั้น เจ้าควรจะเอาแบบอย่างหนานเทียนบ้างในบางส่วน...มิเช่นนั้นเจ้าจะไม่มีวันที่จะปกป้องใครได้อีกต่อไป"
"หากเจ้าตัดสินใจเด็ดขาดและไม่เชื่อในคำของฉินฟงในครานั้น หนานเทียนก็คงจะไม่ตกตายไปและไป๋เฉินคงจะไม่เป็นอยู่อย่างทุกวันนี้...เมื่อมองดูไป๋เฉินเจ้าไม่รู้สึกผิดเลยหรือไรกับการตัดสินใจของเจ้าในวันนั้น?"
ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักหน่วงราวกับค้อนปอนทุบเข้าที่หัวใจของฉินเหยียนอย่างรุนแรง
"หากพวกเราเข้าไปช่วยเหลือไป๋หนานเทียนได้ทันเวลา ข้าเชื่อว่าตระกูลฉินของพวกเราและตระกูลไป๋อาจจะรุ่งโรจน์มากกว่านี้...ความแข็งแกร่งของหนานเทียนนั้นเหนือกว่าผู้นำเมืองเทียนเฟิง เทียนเตี้ยนและเทียนเหล่ยเป็นไหนๆ มิเช่นนั้นด้วยเขาเพียงผู้เดียวคงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะเข่นฆ่าศัตรูไปนับหมื่น"
"น่าเสียดายที่เขาไม่เคยต้องการอยากจะครอบงำอำนาจหรือทะเยอทะยานใดๆ แต่เพื่อน้องชายเช่นเจ้าแล้ว เขายอมทำลายล้างศัตรูทั้งหมดเพื่อที่จะให้ตระกูลฉินมีทุกวันนี้เพื่ออะไร?"
"เหตุใดหนานเทียนจึงไม่เคยเอ่ยขอสิ่งใดจากเจ้าเป็นการตอบแทน? แน่นอนว่าเขาให้ความสำคัญกับคนรอบข้าง ต่อให้ตัวและจิตวิญญาณสลายไป เขาก็ยังทิ้งความรุ่งโรจน์ไว้ให้แก่เจ้าได้ครอบครองมัน ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง อำนาจลาภยศ หรือแม้แต่ความมั่งคั่ง เจ้าได้รับมันมาทุกอย่างในขณะที่เขาสูญเสียทุกอย่าง"
"ในสายตาของคนนอกอาจจะมองว่าไป๋หนานเทียนนั้นโง่เขลายิ่ง แต่ในสายตาของข้าไป๋หนานเทียนคือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมา หากเขามีความทะเยอทะยานตระกูลฉินคงจะล่มสลายเฉกเช่นตระกูลหลินไปเสียแล้ว"
"...เฮ้อ~ ต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้วว่าจะตัดสินใจเช่นไร" เมื่อกล่าวจบชายชราในอาภรณ์สีฟ้าเดินกลับเข้าไปในอาคารโดยไม่มีแม้แต่จะหันกลับมามอง
ฉินเหยียนเงียบงันในบรรยากาศที่เงียบสงัด เขากลับก้มหน้าลงโดยที่มิได้กล่าวแม้แต่ครึ่งคำ รอบกายมีความรู้สึกอ้างว้างและโดดเดี่ยว สายลมเบาๆทำให้นัยน์ตาของเขาเปียกชื้นโดยไม่ทราบสาเหตุ
ไม่นานเขาเหม่อมองไปยังหมู่เมฆก่อนจะกล่าวพึมพำในขณะเดียวกันน้ำตาสองสายไหลพรากลงจากหางตาด้วยความรู้สึกคะนึงหา "พี่ไป๋ ข้าทำผิดพลาดจริงๆงั้นหรือ?..."
.
.
.
"ไป! ไป! ไป! ทำลายล้างพวกมัน!" หยางลั่วยกหอกสั่งการด้วยแววตาเย็นชา ฝูงชนกว่า 500 ชีวิตทะลวงผ่านกำแพงชั้นนอกฐานที่มั่นกองโจรมายาไปโดยไม่มีแม้แต่การสนทนาหรือเจรจาใดๆ
"โฮ้!"
"โฮ้!"
"โฮ้!"
เสียงโห่ร้องมาพร้อมกับหลายฝีเท้าเหยียบย่ำผืนหญ้าเขียวขจีหลั่งไหลเข้าสู่อาณาเขตคฤหาสน์กองโจรมายาอย่างบ้าดีเดือด
"ศัตรูบุกรุก!"
"ตระกูลหยาง! นั่นคือธงศึกของตระกูลหยาง!"
"เร็วเข้า! รีบแจ้งท่านหัวหน้า!"
"พวกมันฆ่าพวกพ้องของเรา! ฆ่ามัน!"
"จู่โจ- อ๊าก!!!"
เสียงฝั่งกองโจรเปี่ยมไปด้วยความชุลมุนชุลเก พวกมันไม่คาดคิดว่าจะมีคนบ้าหาญกล้าจะจู่โจมกองโจรมายาจริงๆ
"ปัง!"
"ปัง!"
"ปัง!"
ผ่านไปครึ่งก้านธูปการต่อสู้ภายนอกฐานที่มั่นคฤหาสน์หรูหราของกองโจรมายาเริ่มทวีความรุนแรงขึ้น
ฐานที่มั่นของกองโจรมีเพียงแค่ทหารยามที่อ่อนแอกว่าไม่กี่ร้อยนายเท่านั้น ซ้ำแล้วพวกมันยังไม่มีการป้องกันที่หนาแน่นอย่างที่ควรจะเป็น
กองโจรมายาขึ้นชื่อเรื่องความเก่งกาจและความชั่วร้าย ผู้นำของพวกเขาคงจะไม่คาดคิดว่าตระกูลหยางจะหาญกล้าบุกรุกกองโจรมายาของพวกเขาจริงๆ
โดยที่ไม่มีแม้แต่การเสวนาหยางลั่วออกคำสั่งบุกรุกและสังหารสมาชิกของกองโจรมายาตั้งแต่หน้ากำแพงทางเข้ายันไปยังใจกลางคฤหาสน์
กองโจรมายาถูกจู่โจมอย่างกะทันหันถึงสองด้าน พวกมันเข่นฆ่าทุกคนที่ขวางทางบังเกิดเป็นสายธารโลหิตย้อมผืนหญ้าเขียวขจี
ก่อนที่กองโจรมายาจะได้ตอบโต้ พวกมันก็สูญเสียกองกำลังไปกว่าสามในสิบส่วน
โลหิตผู้คนนับร้อยไหลเป็นสายธาร!


## ตอนที่ 48 : งานเลี้ยงราชานรก!

ภายในห้องมืดมิดที่มีการตกแต่งหรูหราในคฤหาสน์กองโจรมายา มีร่างอันอ่อนช้อยละลานตาของหญิงสาวในอาภรณ์สีทองกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงงดงาม
เสียงคำรามของการต่อสู้อย่างกะทันหันส่งผลในนางสะดุ้งตัวขึ้นด้วยสีหน้าตกตะลึง "เกิดอะไรขึ้น!?"
นางกระโดดลงจากเตียงกางแขนออก กระบี่ยักษ์สีทองก็ปรากฏขึ้นในมืออย่างฉับพลัน
"ปัง!"
เสียงทำลายประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง หญิงสาวที่สวมชุดแม่บ้านตะโกนเรียกด้วยความตื่นตระหนก "นายหญิง มีผู้บุกรุกเข้าโจมตีคฤหาสน์ของพวกเรา!"
"ผู้บุกรุก?" หญิงสาวในชุดสีทองแสดงสีหน้างุนงง "ผู้บุกรุกมาจากที่ใดกัน?"
คฤหาสน์กองโจรมายาอยู่อย่างสงบสุขมาหลายปี กองโจรมายารักษากลิ่นอายที่น่าเกรงขามไว้ตลอดเวลา จะมีคนบ้ากล้ากระตุกหนวดเสือพวกเขาจริงๆหรือ?
"ตระกูลหยาง! พวกมันคือตระกูลหยาง! ซ้ำยังนำกองกำลังกว่าแปดในสิบส่วนตามมาด้วย ตอนนี้สมาชิกของพวกเราตายเกลื่อนกลาดเกือบจะร้อยชีวิตแล้ว!"
"อะไร!?" หญิงสาวตัวสั่นสะท้านอย่างตกตะลึง ในวินาทีต่อมานัยน์ตาของนางเปล่งแสงแห่งความเย็นชา พลังปราณระดับปราณลึกลับระเบิดออกก่อเกิดแสงแห่งจิตสังหาร!
"หยางลั่ว!"
ด้วยเสียงคำรามแห่งความโศกเศร้า ร่างของหญิงสาวทะยานผ่านประตูไปด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ
.
.
.
เสียงการต่อสู้ขนาดใหญ่ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงฝีเท้ากว่าหลายร้อยกำลังจะก้าวเข้าสู่คฤหาสน์
"ผู้นำกองโจรมายา! โผล่หัวออกมา!" หยางลั่วลงจากหลังม้าและกำลังเดินไปยังคฤหาสน์ด้วยท่วงท่าหยิ่งผยอง สายตาเย็นชามองไปยังชั้นบนสุดด้วยจิตสังหารเดือดพล่าน!
ร่างอ่อนช้อยในอาภรณ์สีทองอ่อนปรากฏขึ้นในชั่วพริบตารัศมีเย็นชาแผ่ซ่านออกมาอย่างรุนแรง ร่างนั้นคือหญิงสาวที่มีผมยาวไสว นัยน์ตาคู่นั้นเป็นสีฟ้าอ่อนแต่กลับแฝงไปด้วยความอาฆาตแค้น
"เจ้าสุนัขเฒ่า! เจ้ากล้าดียังไงมาบุกรุกคฤหาสน์ของข้า!" กระบี่ยักษ์ของหญิงสาวชี้ตรงไป รัศมีปราณอันครอบงำบังเกิดเป็นกระแสพายุขนาดย่อมรอบๆกาย
หยางลั่วขมวดคิ้วครั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายยะเยือก 'หลิงซู ผู้นำของกองโจรมายา ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะมีความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้'
หากจะมองใบหน้าที่งดงามแต่เย็นชาของแล้ว อายุอานามของหลิงซูผู้นี้ยังไม่เข้าใกล้ 25 ด้วยซ้ำ แต่ระดับการบำเพ็ญของนางกลับเทียบเคียงได้กับหยางลั่ว
"เจ้าคือหลิงซู ผู้นำของกองโจรมายา?" หยางลั่วพยายามสงบสติอารมณ์
แต่ร่างเพรียวบางของหลิงซูกลับแผ่ซ่านจิตสังหารอย่างรุนแรงเมื่อนางมองไปรอบๆคฤหาสน์ ขณะนี้กองกำลังกองโจรมายาหายไปกว่าครึ่ง แต่มีร่างของห้าคนที่มีระดับปราณสวรรค์กำลังเข่นฆ่าสมาชิกตระกูลหยางอย่างจงเกลียดจงชัง
เมื่อเห็นผู้คนฝั่งนางที่ค่อยๆล้มตาย อารมณ์ที่กดข่มของนางกลับปะทุขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ จิตสังหารและความกระหายเลือดได้เข้าครอบงำ "หยางลั่ว! ในเมื่อเจ้ากล้าบุกรุกฐานที่มั่นของข้า! ข้าไม่มีความจำเป็นต้องเสวนากับเจ้าอีกต่อไป!"
ลำแสงสีทองพุ่งผ่านในชั่วพริบตา ร่างหลิงซูปรากฏขึ้นตรงหน้าด้วยกระบี่ยักษ์ที่ฟาดฟันด้วยแขนอันบอบบาง
หยางลั่วรีดเค้นปราณอันโออ่ามันฟาดฟันกระบี่สีม่วงเผชิญหน้ากับหลิงซูด้วยกำลังเดรัจฉานอย่างดุเดือด
"ตู้ม!"
"ตู้ม!"
"ตู้ม!"
. . .
ในขณะที่ผู้นำสองตระกูลกำลังห้ำหั่นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย กลับมีเงาสีทึบลักลอบเข้าร่วมการต่อสู้โดยยากจะสังเกต เมื่อเงาสีดำพุ่งผ่านร่างของบุคคลตระกูลหยางไป บุคคลนั้นจะล้มลงด้วยคอที่ถูกเชือดเฉือนอย่างไร้ปราณี!
ราวกับว่าเงาสีดำเปรียบดั่งมัจจุราชที่มาจุติในสงคราม!
สายลมอ่อนๆมาพร้อมกับกลิ่นเลือดคละคลุ้ง ร่างสีดำมืดมนพุ่งทะยานด้วยฝีเท้าปราดเปรียวไปทั่วทั้งคฤหาสน์อย่างมิอาจมองทัน
เฒ่าสามที่สังเกตได้ถึงความผิดปกติ มันรีบตั้งสมาธิจับสัมผัสจนเจอะเจอเข้ากับร่างดุจเงาลวงตากำลังไล่ล่าเข่นฆ่าตระกูลหยางอย่างบ้าคลั่ง แต่มันกลับมองเห็นเพียงแค่เงาเลือนรางที่ยากจะบอกตำแหน่ง
"คนผู้นั้นอันตราย!" เฒ่าสามไม่ลังเลใจ หอกสีเขียวอ่อนปรากฏขึ้นด้วยเสียงลมโหยหวน พลันทิ่มแทงเป็นเส้นตรงไปยังเงาที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
เงาที่ตระหนักได้ถึงการจู่โจมอย่างรุนแรง หยุดฝีเท้าชะงักก่อนจะหันหลังกลับหายไปในทิศทางของการต่อสู้ขนาดใหญ่เพื่อเข้าไปแฝงกลุ่มบดบังวิสัยทัศน์
"อย่าคิดหนี!" เฒ่าสามกัดฟันอย่างหงุดหงิด ร่างสีดำนั้นไหลลื่นเสียยิ่งกว่าปลาไหลชุบน้ำมัน ผลสุดท้ายมันจำต้องไล่ล่าร่างนั้นเสียก่อนที่กองกำลังของตระกูลหยางจะสูญสลายไป
แน่นอนเงาสีดำคือไป๋เฉินที่แฝงตัวใช้โอกาสนี้ในการกำจัดตระกูลหยาง หากจะให้อนุมานโดยประมาณการ เขาเชื่อว่าอีกไม่นานกองโจรมายาจะมิอาจต้านทานตระกูลหยางได้อีกต่อไป
ฉะนั้นในระหว่างนี้จำต้องทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองมากที่สุดคือการลอบสังหารซึ่งเป็นแขนงที่เขาเชี่ยวชาญ
เงาสีดำพุ่งทะยานเข้าหากลุ่มตระกูลหยาง เสียงเชือดเฉือนโลหิตกระซ่านกระเซ็นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องอย่างไม่มีที่สิ้นสุด แม้แต่เฒ่าสามที่มีระดับปราณสวรรค์ก็มิอาจติดตามการเคลื่อนไหวของร่างนั้นได้ทันการณ์
'มันเป็นใครกัน? บุคคลเช่นนี้ไม่มีอยู่ในข้อมูลของกองโจรมายามิใช่หรือ?' ระหว่างที่กำลังไล่ล่าเฒ่าสามก็อดคิดไม่ได้
ทุกๆหนึ่งวินาทีจะมีสมาชิกของตระกูลหยางตกตายไปหนึ่งคนอันเนื่องมาจากการลอบสังหารของเงาสีดำผู้นั้น หากมันชักช้าไปมากกว่านี้เกรงว่าตระกูลหยางจะสูญเสียกองกำลังไปกว่าเจ็ดในสิบส่วนเป็นแน่!
กระแสลมยังคงโชยอ่อน ร่างของไป๋เฉินแหวกว่ายในกลุ่มฝูงชนอย่างปราดเปรียว ทุกการเคลื่อนไหวของเขาล้วนมาจากสัญชาตญาณการต่อสู้ส่วนบุคคล จนถึงบัดนี้เขายังไม่มีบาดแผลและรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าไป๋เฉินจะไม่ปรากฏตัวเพื่อเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์เพราะนั่นอาจจะทำให้เสียเวลา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเข่นฆ่าตระกูลหยางให้มากที่สุดจนกว่าการเผชิญหน้าระหว่างผู้นำจะสิ้นสุดลง
ทันใดนั้นสายตาของหนึ่งในสามชายชราที่ล้อมรอบหลวนซิงเผอิญมองเห็นร่างสีดำสวมหน้ากากไหม มันชี้ตรงไปพลางตะโกนดังลั่น "มันอยู่ที่นั่น! มันเป็นผู้สังหารผู้อาวุโสหยางเฉิน!"
หยางเหวินโจวที่พะว้าพะวงอยู่กับผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์กลับต้องหยุดชะงัก มันถอยร่นออกจากวงล้อมพร้อมทั้งมองไปยังทิศทางที่ชายชราชี้ไปด้วยแววตาเย็นยะเยือก
มันกลับหันร่างกระทืบเท้าเปลี่ยนเป้าหมายพุ่งตรงไปยังไป๋เฉินที่กำลังเข่นฆ่าอย่างสนุกสนานราวกับว่าเป็นงานเลี้ยงของราชานรก!
"ตาย!"
หยางเหวินโจวคำรามกู่ก้องอย่างบ้าคลั่ง มือสองข้างจับมีดสั้นพุ่งทะยานด้วยปราณบังเกิดเป็นลำแสงดุจสายฟ้าฟาดแทงตรงไปยังตำแหน่งศีรษะอย่างไร้ปราณี
ไป๋เฉินกลับสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่พุ่งตรงมาทางด้านหลัง เขาพลันก้มตัวลงโดยที่ไม่หันกลับไปมอง และการจู่โจมของหยางเหวินโจวก็พลาดเป้าไปอย่างฉิวเฉียด
เมื่อเห็นท่าไม่ดีไป๋เฉินพลิกตัวเป็นครึ่งวงกลมกับผืนหญ้าขจีก่อนจะพุ่งผ่านไปยังทิศทางของชายร่างกำยำซึ่งผู้บำเพ็ญปราณสวรรค์ของกองโจรมายาอย่างไม่ลังเล
ในเมื่อมิอาจต่อกรด้วยตนเองได้ ก็คงต้องยืมมือผู้อื่น
แน่นอนว่าชายร่างกำยำที่เห็นว่าหยางเหวินโจวกำลังไล่ล่าบุคคลหนึ่งมันพลันปรากฏขึ้นปิดกั้นเส้นทางไว้ด้วยขวานสีเงินขนาดใหญ่เหวี่ยงลงด้วยพละกำลังมหาศาล เพราะมันคาดเดาไปเองว่าคนผู้นั้นคือหนึ่งในสมาชิกของกองโจรมายาเฉกเช่นเดียวกับมัน
หยางเหวินโจวกัดฟันอย่างหงุดหงิดเมื่อเขาคลาดสายตาจากร่างของไป๋เฉินไปภายในเสี้ยวลมหายใจ
หยางเหวินโจวฟาดฟันมีดสั้นไปยังทิศทางชายกำยำที่ปิดกั้นเส้นทางไว้ "ไสหัวไป!"
แต่ชายร่างกำยำกลับแสดงสีหน้าเย้ยหยันอย่างไร้ความกลัว "คู่ต่อสู้ของเจ้าคือข้า!"
"ตู้ม!"
"ตู้ม!"
ร่างทั้งสองแลกเปลี่ยนกระบวนท่าอย่างดุเดือดราวกับเป็นเจ้ากรรมนายเวรแต่ชาติปางก่อน
ในขณะที่ชายร่างกำยำรับมืออยู่กับหยางเหวินโจวแทน ไป๋เฉินยังคงพุ่งผ่านด้วยความเร็วดุจเงาเข้าสู่กลุ่มของตระกูลหยางและเข่นฆ่าต่อไปอย่างไม่จบไม่สิ้น!
หากมีใครบางคนมองเห็นสถานการณ์จากด้านบนจะรับรู้ได้ว่า ทหารตระกูลหยางกว่าสองร้อยนายกลับถูกสังหารโดยไป๋เฉินแค่เพียงผู้เดียวภายในไม่ถึงสามนาที!
ทักษะการลอบสังหารมิได้มีเพียงแค่การเคลื่อนไหวอย่างหาตัวจับยากเท่านั้น แต่จำต้องสังหารเป้าหมายลงภายในหนึ่งกระบวนท่าถึงจะนับได้ว่าคนผู้นั้นคือนักฆ่ามือฉมังที่แท้จริง
และไป๋เฉินได้สังหารหมู่กว่าสองร้อยนายด้วยการลอบโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว ซ้ำยังเป็นจุดตายที่จะไม่มีการทุกข์ทรมานแม้แต่น้อย การลอบสังหารในครั้งนี้นับว่าอยู่เหนือกว่าเหตุผลทางตรรกะวิทยาไปโดยสิ้นเชิง
หากเป็นมฤตยูสีขาวแน่นอนว่าคงมิอาจทำเช่นนี้ได้ในชีวิตที่แล้ว แต่โลกนี้กลับมีสิ่งที่เรียกว่าพลังปราณ จึงสามารถรีดเค้นความสามารถที่ซ่อนอยู่ของมนุษย์ออกมาได้จนถึงขีดสุด


## ตอนที่ 49 : ช่วยเหลือหญิงงาม

เมื่อเห็นไป๋เฉินเข่นฆ่าต่อไปเปรียบดั่งพยัคฆ์ในฝูงแกะ หลิวอี้หลิวที่กำลังครรลองมองอยู่ไม่ไกลก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างจนกรามแทบร่วง
เฉียบแหลม!
แม่นยำ!
ปราณีต!
ไร้ปราณี!
ทุกสิ่งอย่างนี้ล้วนเป็นองค์ประกอบในการเคลื่อนไหวของไป๋เฉินทั้งสิ้น
การจะทำเช่นนั้นได้ต้องผ่านประสบการณ์การลอบสังหารมานับไม่ถ้วน และการเคลื่อนไหวเช่นนั้นสามารถลดหลั่งความเหนื่อยและความอ่อนล้าของร่างกายได้มากโข
และทุกการเคลื่อนไหวและการขยับร่างกายทุกอิริยาบถของไป๋เฉินไม่มีการเคลื่อนไหวใดที่ไร้ประโยชน์แม้แต่น้อย
ในขณะที่เข่นฆ่าอย่างกระหายเลือด หางตาของไป๋เฉินเหลือบมองไปยังการต่อสู้ของผู้นำทั้งสองทุกขณะ และเห็นได้ว่าหญิงสาวนามหลิงซูกำลังเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด และนางมิอาจเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วเฉกเช่นก่อนหน้าและมิอาจทนรับบาดแผลได้มากกว่านี้อีกต่อไป
ไป๋เฉินเห็นดังนั้นพลันทอดถอนหายใจ ไม่ว่าอย่างไรงานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ดูเหมือนว่าการต่อสู้ใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
ร่างเงาสีดำอันเลือนรางค่อยๆหับหายลับตาไปจากฝูงชนและไม่ปรากฏให้เห็นในสนามรบที่บ้าคลั่งอีกต่อไป
หลังจากนั้นเพียงแค่ไม่ถึงสิบลมหายใจ ก็เป็นอย่างที่ไป๋เฉินคาดการณ์ไว้
หลิงซูมองซ้ายมองขวาด้วยใบหน้างดงามแต่ซูบซีด นางเปล่งเสียงตะโกนกู่ก้องอย่างไร้หนทาง "แยกย้ายกันไป! ไม่จำเป็นต้องสนใจสิ่งใด แค่หลบหนีไปให้ได้ก็เพียงพอ!"
เห็นได้ชัดว่าหยางลั่วเป็นเป้าหมายที่แข็งแกร่งเกินไป แม้แต่กองโจรมายาก็มิอาจต้านทานการโจมตีเต็มรูปแบบของตระกูลหยางได้แม้แต่น้อย
ชายร่างกายกำยำที่กำลังเผชิญหน้ากับหยางเหวินโจวเหลือบมองอาการของหลิงซู แม้นจะมีสีหน้าโกรธแค้นแต่กลับฟาดฟันด้วยขวานยักษ์พลันถอยฝีเท้าออกจากวงล้อมพลางตะโกน "รักษาชีวิตไว้! หนีไป! อีกไม่นานข้าจะตามหาพวกเจ้าอีกครา!"
ผู้รอดชีวิตจากกองโจรมายากว่าห้าสิบคนมองไปยังสหายที่ร่วมเป็นร่วมตายที่ไร้ซึ่งลมหายใจ พวกเขาทั้งหมดจ้องเขม็งไปยังใบหน้าทหารตระกูลหยางไว้ราวกับว่าจะจดจำความแค้นนี้ไว้ในใจไม่มีลืม
"พรึ่บ!"
"พรึ่บ!"
"พรึ่บ!"
"พรึ่บ!"
เนื่องจากคำสั่งของหลิงซู กองโจรมายาแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางอย่างจ้าละหวั่นและไม่มีผู้ใดหันหลังกลับมาแม้แต่น้อย
แต่มีหรือที่หยางลั่วจะยอม?
มันเปล่งเสียงตะโกนปลุกเร้าอย่างบ้าดีเดือดโดยที่ยังไม่หันกลับไปมอง "ไล่ตามพวกมันไป! หากผู้ใดนำหัวของสมาชิกกองโจรมาได้ ข้าจะให้เหรียญทอง 500 เหรียญ!-"
แต่เมื่อมันหันกลับไปหมายจะสั่งการนายทหาร นัยน์ตาของมันกลับถลนออกมาจากเบ้า
กองกำลังทหารตระกูลหยางกว่า 500 นายที่มันนำมา บัดนี้หลงเหลือเพียงแค่ไม่ถึง 100 นายเท่านั้น
ทั้งๆที่กองโจรมายามีสมาชิกไม่เกินกว่า 150 คน แล้วทหารของมันจะสูญเสียไปมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?
เมื่อเห็นเช่นนั้นความโกรธที่ได้ระบายออกไปกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง มันสั่งการด้วยจิตสังหารที่แรงกล้า "เข้าไปในคฤหาสน์! นำทรัพย์สมบัติพวกมันกลับไป! หากพบเจอผู้ใดที่เกี่ยวข้องกับมันให้รีบสังหารมันเสีย!"
เมื่อสั่งการเสร็จสิ้น หยางลั่วยังไม่วายที่จะรีบไล่ตามไปในทิศทางของหลิงซูที่หลบหนีไปอย่างหัวซุกหัวซุน มันสามารถบอกได้ว่าหลิงซูมิอาจหลบหนีไปไหนได้ไกลอันเนื่องมาจากบาดแผลที่นางได้รับ ฉะนั้นมันจึงตัดสินใจไล่ตามหมายจะสังหารไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม!
ค่ำคืนนี้ด้วยการต่อสู้เพียงครั้งเดียว ตระกูลหยางได้สูญเสียกองกำลังส่วนใหญ่ไปเกือบครึ่ง ส่วนกองโจรมายาที่ตั้งตระหง่านอย่างยโสโอหังมาเนิ่นนานกลับล่มสลายภายในค่ำคืนเดียว
ใครจะคาดเดาได้ว่าจากชายหนุ่มอายุ 16 ปีที่ไร้การฝึกฝนและถูกปรามาสว่าเป็นขยะจากตระกูลฉิน จะสร้างความวิบัติบรรลัยภายในเมืองเทียนหยุนได้ถึงเพียงนี้
นั่นคือกองกำลังอันดับสองของเมืองเทียนหยุนและกองโจรมายาที่มีกองกำลังเปรียบได้กับตระกูลอันดับสี่ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกมันได้ห้ำหั่นกันจนสูญเสียกองกำลังมากมายถึงเพียงนี้
หากหยางเหมินไม่แหย่รังแตนตั้งแต่แรก ตระกูลหยางจะประสบพบเจอกับหายนะเช่นนี้ได้อย่างไร?
ทว่าทุกอย่างที่ไป๋เฉินทำลงไปล้วนมีจุดประสงค์แอบแฝง
นั่นคือเพื่อบั่นทอนกองกำลังทางทรัพยากรมนุษย์ของตระกูลหยาง และการขโมยหยกสีม่วงก็เพื่อบั่นทอนธุรกิจให้ตระกูลหยางต้องอับจนหนทาง หากเป็นเช่นนั้นตระกูลหยางและฉินฟงอาจจะร่วมมือกันรวดเร็วยิ่งขึ้น
ฉินฟงต้องการจะยึดครองตระกูลฉินอยู่แล้ว ส่วนตระกูลหยางที่จะยากจนค้นแค้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมาเนื่องจากธุรกิจที่ไปต่อไม่ได้ มันจะทำเช่นไรต่อไปหากไม่มีทุนทรัพย์ในการดำเนินกิจการภายในตระกูล?
แน่นอนว่านั่นคือการรีบดำเนินแผนการก่อกบฏตระกูลฉินกับฉินฟง เพื่อเรียกร้องค่าใช้จ่ายในความร่วมมือในครั้งนี้
ฉินฟงก็กระวนกระวายใจอยู่แล้วที่มิอาจติดต่อกับสมาพันธ์นักฆ่าได้ หยางลั่วที่สูญเสียเส้นทางธุรกิจก็จะยิ่งกระวนกระวายใจยิ่งกว่า
นั่นคือแผนการรีบเร่งการดำเนินที่ไป๋เฉินได้วางหมากไว้ตั้งแต่แรกเริ่มให้นำไปสู่ผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
. . .
ร่างสีทองที่ชโลมด้วยโลหิตของหลิงซูวิ่งปรี่ตามตรอกซอยเล็กๆด้วยเสียงหอบหายใจ นางมองกลับไปด้านหลังเพราะกลัวว่าจะมีผู้ใดไล่ตามมา
สถานที่เบื้องหน้าเป็นป่าทึบขจีที่เปี่ยมไปด้วยเสียงสิงสาราสัตว์ขนาดเล็กๆรอบๆผืนป่า แน่นอนว่านี่คือเส้นทางหลบหนีที่กองโจรมายาตระเตรียมไว้สำหรับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึง นางไม่ลังเลเลยที่เข้าไปในผืนป่าอย่างทุลักทุเล
"หลิงซู! ออกมาซะ!"
เสียงหยางลั่วสะท้อนก้องมาแต่ไกลตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่กำลังวิ่งไล่หลังมา หลิงซูที่ได้ยินก็แสดงสีหน้าที่สิ้นหวัง
การเคลื่อนไหวของนางมิอาจเร่งความเร็วได้อีกแล้ว ดูเหมือนว่าชีวิตของนางจะสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้
แต่ทันใดนั้นกลับมีเสียง "วืด!" เงาสีดำที่สวมหน้ากากไหมกลับดักรอนางอยู่ที่ทางโค้งของต้นไม้ใหญ่ห้าคนโอบ ร่างนั้นกวักมือส่งสัญญาณว่าให้นางวิ่งมายังทิศทางตรงกันข้าม
หลิงซูกำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ นางสามารถบอกได้ว่าเงาสีดำนั้นมิใช่คนของตระกูลหยาง เพราะนางเพิ่งจะหลบหนีไปยังทิศทางลับที่ไม่มีผู้ใดรับรู้ได้
หลิงซูตัดสินใจกัดฟันและพยายามก้าวย่างไปยังเงาสีดำนั้นอย่างเร่งรีบ
เงาสีดำดึงมือนางเข้ามาอย่างรุนแรงก่อนจะกระทืบเท้าอย่างหนักเผยให้เห็นหลุมลึกของคลับคล้ายกับอุโมงค์ที่ถูกขุดไว้
ร่างทั้งสองร่วงหล่นลงไปในอุโมงค์ที่อยู่ใต้กองใบไม้ที่ร่วงหล่นปิดกั้นเส้นทางเข้าไว้อย่างชำนาญ ร่างสีดำยังคงจับจังหวะดึงร่างของหลิงซูลงมาอย่างอ่อนโยนเพื่อมิให้มีแรงกระแทกต่ออวัยวะใดๆอย่างไร้เสียง
เมื่อถึงผืนธรณีร่างสีดำยังคงสาวฝีเท้าพุ่งตรงไปในอุโมงค์ที่ไร้ปลายทางพร้อมกับกอดร่างหอมหวลของหลิงซูไว้อย่างเร่งรีบ
หลิงซูที่อยู่ในอ้อมแขนไม่ทันจะได้กล่าวสิ่งใด นางมองไปยังใบหน้าของบุคคลที่ช่วยชีวิตนางไว้ด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่ถี่ขึ้น
ร่างสีดำสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า แต่กลับมีแววตาสีโลหิตส่องประกายอย่างน่าหลงใหลที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหารที่ตกค้างจากการต่อสู้เมื่อครู่
จู่ๆใบหน้าที่แข็งกระด้างและเย็นชาของหลิงซูกลับมีรอยแดงจางๆลามไปถึงต้นคอ
"ผู้มีพระคุณท่านนี้... ท่านคือ?" หลิงซูในอ้อมแขนตัดสินใจเอ่ยถามอย่างเหนียมอาย
แต่ร่างสีดำกลับมิได้หันมองกลับมา เพียงกล่าวด้วยสุ้มเสียงเย็นยะเยือก "อย่าเพิ่งพูด หยางลั่วอาจจะกำลังตามมา เพราะฉะนั้นหุบปากไปซะ"
แม้นจะใช้คำพูดที่หมางเหมิน แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุอันใดแทนที่นางจะโกรธเคืองตามบุคลิกปกติ แต่นางกลับผงกศีรษะอย่างเชื่อฟังเสียอย่างนั้น ก่อนจะก้มหน้าลงและสูดลมหายใจเบาๆ
แต่แทนที่จะได้กลิ่นของบุรุษ นางกลับได้กลิ่นของโลหิตที่คละคลุ้งอย่างรุนแรงจนแทบจะสำลัก
วินาทีนั้นนางรับรู้ได้ว่าคนผู้นี้เพิ่งจะผ่านการสังหารหมู่มาหมาดๆ!
หลังจากร่างสีดำโอบอุ้มไปจนถึงสุดทาง กลับมีแสงสว่างจากจันทราเล็ดลอดผ่านมาจากจากปลายอุโมงค์
ร่างสีดำกระแทกชั้นอุโมงค์และวิ่งขึ้นมาเหนือพื้น สถานที่ที่ปรากฏรอบๆในขณะนี้คือสลัมร้างไร้ผู้คนแห่งหนึ่งทางทิศตะวันออกของเมืองเทียนหยุน ซึ่งใกล้เคียงกับประตูเมืองของเมืองเทียนหยุนมากที่สุด
ร่างสีดำของไป๋เฉินถอนหายใจรับอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดหลังจากที่อยู่ใต้ดินมานานกว่า 5 นาที
เขารีบปล่อยร่างหลิงซูและเตรียมตัวจะหันหลังกลับไปราวกับว่ามิได้สนใจต่อหลิงซูแม้แต่น้อย "เพียงเท่านี้หยางลั่วคงจะไม่ตามมาอีกต่อไป เช่นนั้นข้าขอตัว..."
"ช้าก่อน" แต่หลิงซูกลับรีบคว้าแขนของร่างนั้นไว้อย่างกระวนกระวายใจด้วยสีหน้าที่แดงก่ำดุจลูกพีชสด
"มีอันใด?" ไป๋เฉินเพียงเอ่ยตอบสั้นๆอย่างไม่ใส่ใจ
"ได้โปรดเอ่ยนามของท่านมาได้หรือไม่? ท่านเป็นผู้มีพระคุณของข้า เผื่อวันหลังข้าจะได้ตอบแทนท่าน" หลิงซูประสานมือพลางกล่าวขึ้น
ไป๋เฉินมิให้หันศีรษะกลับมา หากแต่เหลือบมองนางด้วยหางตาพลางกล่าวอย่างไม่แยแส "ไม่จำเป็นต้องสนใจตัวตนของข้า รู้เพียงแค่ว่าข้าคือศัตรูของตระกูลหยาง แน่นอนว่าศัตรูของศัตรูก็คือมิตร และข้าก็ไม่ต้องการให้เจ้ามาตอบแทนใดๆ"
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง หลิงซูเอ่ยถามอย่างฉงนใจ "เมื่อครู่ท่านอยู่ที่นั่นด้วยใช่หรือไม่?"
"โอ้? ไม่คาดคิดว่าแม่นางจะสามารถสัมผัสถึงตัวตนของข้าได้" ไป๋เฉินแค่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"หากท่านไม่รังเกียจ โปรดเรียกข้าว่าหลิงซูเถิด" หลิงซูส่งรอยยิ้มอ่อนหวานในขณะที่นางประสานมือในขณะตัวบิดไปบิดมาด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ไป๋เฉินที่มองการแสดงออกของนางก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน และมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างฉับพลัน


## ตอนที่ 50 : แพะรับบาป

'หวังว่าคงจะไม่เป็นอย่างที่ข้าคาดเดาไว้' ไป๋เฉินลอบบ่นภายในใจ
"อะแฮ่มๆ เช่นนั้นแม่นางหลิงซู ข้าขอตัวก่อน" ไป๋เฉินโบกสะบัดข้อมือเบาๆ
"ช้าก่อน" แต่ไม่ทันที่หลิงซูจะกล่าวจบ ร่างของไป๋เฉินกลับหายลับไปยังตรอกซอยแคบด้วยความเร็วดุจดั่งเงา
แม้นนางจะรีบเร่งไล่ตามไปยังทิศทางเดียวกัน แต่นางก็มิอาจสัมผัสได้ถึงไป๋เฉินอีกต่อไป
หลิงซูทอดถอนหายใจอย่างขมขื่น การแสดงออกทางสีหน้าของนางแลดูเสียดายไม่น้อย
นัยน์ตาสีแดงอันน่าหลงใหลและเย็นยะเยือกของไป๋เฉินตราตรึงในส่วนลึกของจิตใจของนางอย่างมิอาจลบเลือน ราวกับว่าร่างนั้นมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้นางรู้สึกอ่อนโยนภายในใจ
เมื่อฟังจากน้ำเสียงแล้ว ร่างสีดำคงจะเป็นชายหนุ่มที่อายุไม่เกิน 25 ปีเป็นแน่
นางตัดสินใจเอื้อมมือเข้าสู่อาภรณ์ก่อนที่ยันต์สีทองจะปรากฏขึ้น นางสะบัดข้อมือบีบอัดปราณเข้าสู่ยันต์ก่อนที่ยันต์จะส่องแสงสว่างเจิดจ้า
ในทวีปเทียนหลาง ยันต์สื่อสารนับว่าเป็นสิ่งเลอค่าที่หายากที่สุดและมีมูลค่าสูงที่สุด นอกเสียจากบุคคลสำคัญระดับเทียบเคียงกับเจ้าเมืองแล้ว คงจะไม่มีผู้ใดถือครองยันต์สื่อสารได้
ยันต์สื่อสารเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่สามารถใช้งานได้เพียงหนึ่งครั้งเท่านั้น นั่นเป็นสิ่งที่สามารถยืนยันได้ว่าหลิงซูผู้นี้ต้องมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา
จู่ๆเสียงทุ้มลึกของชายผู้หนึ่งดังขึ้นจากยันต์สื่อสารที่ส่องสว่างวาบ "หลิงซู มีธุระอันใด? เหตุใดเจ้าจึงใช้ยันต์สื่อสารในการติดต่อมาหาข้า?"
เมื่อได้ยินเสียงนั้นหลิงซูรีบกล่าวด้วยสีหน้าบึ้งตึง "ท่านพ่อ ส่งกองกำลังมายังเมืองเทียนหยุนและถล่มตระกูลหยางให้ข้าที"
เสียงที่เปล่งจากยันต์เปี่ยมไปด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น? ตระกูลหยางทำอะไรกับเจ้า?"
"มันเคลื่อนทัพทหารมาทำลายกองโจรมายาของข้าจนราบเป็นหน้ากลอง สมาชิกนับร้อยหลงเหลือเพียงแค่ไม่ถึง 50 คนเท่านั้น..." หลิงซูฟ้องแก่ชายที่ตอบผ่านยันต์สื่อสารด้วยสีหน้าเกลียดชัง ก่อนจะเล่าเหตุการณ์และเรื่องราวทุกสิ่งอย่างให้แก่ชายผู้นั้นอย่างละเอียด
เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดเสียงนั้นตอบกลับด้วยสุ้มเสียงเย็นชา "มันบุกเข้ามาเข่นฆ่าคนของพวกเจ้าโดยไร้เหตุผลเช่นนั้นหรือ?"
"ถูกต้อง เป้าหมายของมันคือการสังหารเท่านั้น และข้าเองก็ไม่ทราบแรงจูงใจของตระกูลหยางเช่นกัน" หลิงซูกล่าวด้วยสีหน้าสับสนไม่น้อย เมื่อนางออกมาจากคฤหาสน์และเห็นฉากที่มีหลายคนล้มตาย นางก็มิได้กล่าวถึงเหตุผลและจุดประสงค์เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแม้แต่ครึ่งคำ
ไม่นานเสียงจากยันต์ก็กล่าวถามอีกครา "แล้วองครักษ์ทั้งห้าอยู่ที่ไหน?"
หลิงซูเอ่ยตอบอย่างเรียบง่าย "แม้นจะมีบางคนบาดเจ็บ แต่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ หลังจากนี้ข้าจะค่อยๆไปตามหาพวกเขาทีละคน"
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงชายในยันต์สื่อสารกล่าวอย่างหมดหนทาง "ในเมื่อหยางลั่วกล้าจะลงมือกับเจ้า ให้เจ้ารออยู่ที่นั่นอีกสองวัน ข้าจะส่งลุงสามของเจ้าไปสืบหาเรื่องราวและจัดการเรื่องนี้ให้"
"ท่านพ่อ ลุงสามจะสามารถเอาชนะหยางลั่วได้งั้นหรือ?" หลิงซูกล่าวถามอย่างไม่แน่ใจ
เสียงนั้นกล่าวตอบอย่างไร้กังวล "ไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าจะให้ผู้ติดตามอีกสองคนตามลุงสองของเจ้าไป แต่ข้าเพียงแค่สั่งสอนหยางลั่วเล็กน้อยเท่านั้น มิอาจสังหารมันหรือทำลายตระกูลหยางได้"
แต่หลิงซูกลับย่นคิ้วลงอย่างไม่พอใจ "เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? มันสังหารคนของข้าไปมากมายจนกองโจรมายาล่มสลายไป หากมิได้ท่านผู้นั้นช่วยข้าไว้ เกรงว่าข้าเองคงจะไม่รอดชีวิตมาพูดคุยกับท่านอย่างตอนนี้เป็นแน่"
เสียงถอนหายใจดังขึ้นจากยันต์สื่อสารอย่างหมดหนทาง "เรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลไป๋ เพราะฉะนั้นขอให้เจ้าเข้าใจ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิงซูกลับเงียบงันไป แม้นนางจะไม่พอใจเพียงใด แต่นางกลับมิได้กล่าวในหัวข้อนี้อีกต่อไป
จู่ๆนั้นหลิงซูก็กล่าวบางอย่างขึ้น "ท่านพ่อ ข้ามีเรื่องอยากจะร้องขอจากท่าน"
"หืม? มีอะไร?" เสียงนั้นเอ่ยถามอีกคราอย่างฉงน
"ข้าต้องการแต่งงาน" หลิงซูกล่าวด้วยเสียงแผ่วราวกับผายลมยุง สีหน้าของนางเป็นรอยแดงจางๆอย่างขวยเขิน
"พู้ว!" เสียงพ่นชาดังออกมายันต์สื่อสาร ตามมาด้วยเสียงสำลักราวกับเป็นวัณโรค
"หลิงซูเจ้ากำลังพูดบ้าอะไรอยู่!?" เสียงชายผู้นั้นสบถอย่างหนัก "ข้าเคยจะให้เจ้าหมั้นหมายหลายครั้งหลายครา แต่เจ้าไม่เคยสนใจบุรุษใดแม้แต่ผู้เดียว แล้วครานี้มันเกิดอะไรขึ้น!?"
หลิงซูกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนหวานฉาบอยู่บนใบหน้าที่งามหยด "แต่ท่านพ่อ คนผู้นั้นแข็งแกร่งมาก เขาสามารถช่วยข้าจากเงื้อมมือของหยางลั่วได้ ซ้ำยังเป็นบุคคลที่ลึกลับที่แม้แต่ข้าเองก็ไม่มีความมั่นใจที่จะชนะเขาได้"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นเสียงของชายผู้นั้นกลับเต็มไปด้วยความสับสน "โอ้? แล้วคนผู้นั้นที่เจ้ากล่าวถึงคือใครและที่มีมาอย่างไร?"
"ขะ-ข้าไม่รู้เรื่องราวของเขาแม้แต่น้อย ใบหน้าของเขาก็ไม่เห็น ชื่อแซ่ของเขาข้าก็ไม่ทราบ..." หลิงซูกล่าวด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ
"พู้ว!" เสียงพ่นชาดังขึ้นอีกครั้งจากยันต์สื่อสาร ครานี้เสียงนั้นสำลักจนชาขึ้นจมูกอย่างรุนแรง
"แล้วเจ้าจะแต่งงานกับบุคคลที่ไม่รู้จักงั้นรึ!? หลิงซูเจ้าเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร!?" เสียงคำรามดังขึ้นจากยันต์สื่อสาร
หลิงซูยังคงดื้อรั้นและไม่ยอมงอ "แต่ท่านพ่อ หากข้าได้เจอะเจอเขาอีกครั้ง ข้าสามารถจดจำเขาได้อย่างแน่นอน คนผู้นั้นเป็นบุคคลที่มีจิตสังหารแก่กล้าอย่างยิ่ง ดีไม่ดีจิตสังหารของเขาแข็งแกร่งและหนาแน่นยิ่งกว่าท่านหลายเท่า"
"หืม? มีบุคคลเช่นนั้นอยู่ในเมืองเทียนหยุนตั้งแต่เมื่อใด?" ครานี้น้ำเสียงนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นสับสน
"เมื่อฟังจากลักษณะแล้ว ภายในเมืองเทียนหยุนคงจะไม่มีผู้ใดที่มีจิตสังหารมากกว่าข้าเป็นแน่ แต่ยกเว้นเพียงแค่ผู้เดียวคือไป๋หนานเทียน"
หลิงซูเองก็พยักหน้าเห็นด้วย "ข้าเองก็เช่นกัน แต่ข้าคาดเดาว่าเขาอาจจะมิใช่บุคคลของเมืองเทียนหยุนก็เป็นได้"
นางได้ครอบครองกองโจรมายามาสองปี แน่นอนว่าเครือข่ายและข้อมูลของนางนั้นมีแทบจะทุกบุคคลในเมืองเทียนหยุน แต่คนผู้นั้นไม่ตรงกับคุณลักษณะของผู้ใดในข้อมูลที่นางมีอยู่
เสียงจากยันต์สื่อสารกล่าวอย่างหมดหนทาง "เรื่องนี้ค่อยพูดคุยกันหลังจากลุงสามของเจ้าไปถึงที่นั่น หากเจ้าต้องการเช่นนั้นก็แค่ตามหาคนผู้นั้น ข้าจะให้ลุงของเจ้าเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้เอง"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิงซูถามด้วยรอยยิ้มกว้าง "ท่านพ่อจะไม่ห้ามปรามข้าหรือ?"
"เจ้าก็อายุใกล้จะ 25 ปีแล้ว มันคงถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะได้ออกเรือนและคลอดหลานให้ข้าได้เลี้ยงเสียที" เสียงของบุรุษดังขึ้นในลักษณะหยอกล้อ
หลิงซูหน้าแดงอย่างเหนียมอาย นางอดไม่ได้ที่จะก่นด่า "ท่านพ่อ ท่านพูดบ้าอะไร?"
เสียงจากยันต์หัวเราะดั่งลั่นอย่างสนุกสนาน "ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เอาล่ะ อีกสองวันลุงสามของเจ้าจะไปถึงที่นั่น ระหว่างนี้เจ้าควรตามหาองครักษ์ทั้งห้าของเจ้าเสียก่อน"
"ตกลง" หลังจากนั้นหลิงซูสะบัดข้อมือเพรียวบาง ยันต์สีทองนั้นกลับสลายกลายเป็นขี้เถ้าลอยตามสายลม
นางมองไปยังทิศทางตะวันออกด้วยด้วยแววตาที่หลงทางอยู่ในภวังค์ "เมื่อใดข้าจะได้เจอะเจอเขาอีกครั้ง..."
.
.
.
หลังจากการหลบหนีเตลิดเปิดเปิงของกองโจรมายา ตระกูลหยางทั้งหมดที่เหลือได้เข้ายึดครองคฤหาสน์และสมบัติที่มีอยู่จนสิ้น แต่น่าแปลกที่สมบัติของกองโจรกลับไม่มีหยกสีม่วงที่พวกเขากำลังตามหาแม้เพียงเม็ดเดียว แต่กลับมีสมบัติอื่นๆอีกมากมายที่มีมูลค่าน้อยกว่าเท่านั้น
สิ่งนี้ทำให้หยางลั่วฉงนใจและฉุกคิดบางอย่างขึ้นได้ พลันหันไปถามแก่หยางเหวินโจวข้างกายด้วยสีหน้าไม่สู้ดี "เหวินโจว เป็นไปได้ไหมว่ากองโจรมายาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการบุกรุกตระกูลหยางของข้า?"
เมื่อลองคิดดูอย่างรอบคอบแล้ว คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจอะเจอหยกสีม่วงแม้แต่ชิ้นเดียวภายในเวลาที่ไล่เลี่ยกันไม่นานนัก และพวกเขาสามารถบอกได้ว่าไม่มีผู้ใดในกองโจรมายานำหยกสีม่วงติดตัวแม้แต่ผู้เดียว
ซ้ำแล้วหลังจากที่พวกเขามาถึงก็ได้เปิดฉากสังหารกองโจรมายาโดยที่มิได้มีการเสวนาใดๆ และกองโจรมายาก็อยู่ในสภาวะไร้การป้องกันใดๆซึ่งไม่สมเหตุสมผลหลังจากที่ขโมยหยกสีม่วงของพวกเขาไป
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ หยางเหวินโจวโพล่งออกมาด้วยสีหน้าที่บิดเบี้ยวจนเปลี่ยนเป็นสีเขียว "เป็นไปได้ไหมว่ากองโจรมายาเป็นเพียงแพะรับบาปเท่านั้น?"
"อะไร!?" หยางลั่วอุทานอย่างตกตะลึง มันเองก็ไม่เคยคิดในแง่มุมนี้มาก่อน เพราะตั้งแต่แรกเริ่มเป็นตัวมันเองที่เปิดฉากสังหารโดยไม่มีการพูดการจาใดๆ
"หากเป็นการลักลอบขโมยหยกสีม่วงจากฝีมือของกองโจรมายา เหตุใดพวกมันจึงได้ทิ้งผ้าตราสัญลักษณ์ของพวกมันไว้เพื่อระบุตัวตนที่แน่ชัดถึงเพียงนี้?"
"แต่ชายสวมหน้ากากไหมที่สังหารหยางเฉินก็อยู่ในกลุ่มของกองโจรมายาและเข่นฆ่าทหารของพวกเราไปกว่าครึ่ง แล้วหยกสีม่วงทั้งหมดพวกนั้นไปอยู่ที่ใดกันแน่?"
"ภายในเวลาที่น้อยนิดคงจะเป็นไปไม่ได้ที่กองโจรจะส่งใครบางคนเคลื่อนย้ายสมบัติไปเพียงแค่หยกสีม่วงเพียงอย่างเดียว หากพวกมันตระหนักว่าพวกเราจะเปิดฉากจู่โจมในเวลาต่อมา พวกมันควรจะนำสมบัติทั้งหมดติดตัวเคลื่อนย้ายไปด้วยมิใช่หรอกหรือ?"
คำถามนับพันวนเวียนในหัวของทั้งสองจนมึนตึ้บ ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ช่างไม่สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง
ไป๋เฉิน ถูกปรามาสว่าเป็นขยะไร้ประโยชน์แม้นว่าจะเป็นคู่หมั้นของคุณหนูน้อยตระกูลฉิน

แต่ด้วยวาสนาก็กลับพบพานเจอะเจอกับกระบี่เล่มหนึ่งที่ได้กักขังจักรพรรดิมารผู้ชั่วร้ายเอาไว้!

“แม้นว่าเจ้าจะไม่ต้องการให้ข้าแก้แค้น แต่ในเมื่อเจ้าได้ชำระค่าใช้จ่ายด้วยร่างกายของเจ้าแล้ว ข้าจะเซอร์วิสให้แก่เจ้าเป็นกรณีพิเศษ!”