บุปผา เทวดาและแป้งเย็น
homkinyadom
## ตายแล้วไปไหน

เสียงร่ำไห้ของคนในครอบครัวดังมาไม่ขาดสาย เมื่อคุณปู่ที่น่ารักและแสนใจดีของหลาน คุณพ่อที่แสนจะเข้มงวดของลูกๆ และ CEOวิสัยทัศน์กว้างไกลของบริษัทผลิตแป้งเย็นชื่อดังวัย 80 จากไปอย่างไม่มีวันกลับ สมถวิลยืนมองร่างเหี่ยวแห้งของตัวเองที่นอนอยู่บนเตียงพยาบาล กะอีกแค่สะดุดไม้เท้าตัวเองล้มดันมาตายเสียได้ อนาถจิตแท้พอได้มายืนดูแบบนี้ก็พึ่งจะรู้ว่าตัวเองอยู่ในร่างนั้นมานานมากจนสำควรแก่เวลาที่จะต้องจากลาเสียที ตอนมีชีวิตอยู่เคยอ่านหนังสือธรรมะ เรื่องราวของสวรรค์กับนรกเคยคิดว่าไม่มีจริงหรอกเพราะยังไม่มีใครเคยบอกสักคนว่าเคยไปมาแล้ว มาตอนนี้จะได้พิสูจน์เสียทีว่ามีหรือไม่มี ว่าแต่มันไปทางไหนกันไอ้นรกหรือสวรรค์เนี่ย ยืนลังเลจะไปซ้ายหรือขวาดีก็มีแสงสว่างจ้าราวสปอร์ตไลท์ส่องมาจากข้างบน ค่อยๆ ลอยลงมาเรื่อยๆ จนหยุดที่พื้นดิน
"เจ้า สมถวิลใช่หรือไม่" เสียงดังก้องกังวานฟังแล้วสบายหู
"ไม่ใช่ ทองธาวิน ตะหาก" สวนกลับทันใด ใครจะไปใช้ชื่อนั้นอีกกัน
"สมถวิล ชื่อมันบอกอยู่บนหัวเจ้า" ตัวอักษรที่โผล่มาบนหัวบ่งบอกชื่อเจ้าของร่าง
"เรียกเราว่า ทองธาวิน" ย้ำอีกครั้ง
"ก็ได้ๆ ลุงทอง ลุงตอนเป็นมนุษย์ทำความดีเอาไว้มาก ดังนั้นจึงได้สิทธิ์ขึ้นสวรรค์อยู่ลำดับเทวดาชั้นฉกามาพจร  (ผู้ที่ยังเกี่ยวข้องกับกาม) อยู่บนสวรรค์ชั้นฉกามาพจร เราเป็นเทวดาผู้ดูเจ้า ไปกันได้แล้ว" เทวดาหนุ่มกล้าใหญ่หน้าตาหล่อเหลามาอยู่ตรงหน้า ใช่สิหน้าตาหล่อๆ แบบนี้เทวดาแน่นอนแถมยังนุ่งโจงกระเบนใส่หมวกสูงอย่างกับชฎาอีก
"เดี๋ยวผมยังไม่ได้เก็บเสื้อผ้า เงินอีก ของใช้อีก"
"เจ้าไม่เคยได้ยินหรือไง ตายแล้วไปแต่ตัว เอาอะไรไปไม่ได้" พูดจบก็ฉุดแขนลอยละลิ่วขึ้นฟ้าไป
ไปได้แต่ตัวจริงๆ ตอนนี้ไม่ได้ใส่อะไรสักอย่าง แถมยังมายืนอยู่ต่อหน้าเทวดา (หล่อๆ แบบนี้เทวดาแน่นอนความมั่นใจไม่เคยพลาด) อีกหลายคน แต่ละคนอย่างกับนายแบบปารีสแฟชั่นวีค ตอนเป็นมนุษย์โดนปลูกฝังว่าเรื่องข้ามเพศเป็นเรื่องน่ารังเกียจสุดท้ายโดนมัดจับแต่งโยนเข้าหอมอมเหล้าจนได้ลูกแฝดมาคู่หนึ่ง เลี้ยงดูภรรยาและลูกอย่างดีด้วยเงินก้อนใหญ่ไม่ขาดตกบกพร่องสักบาทแล้วเริ่มถือศิลกินเจสะสมบารมีจนตาย คราวนี้จะได้เปิดตัวเสียที
"ลุงทอง"
"ทองธาวิน" สวนกลับทันใด
"เออนั่นแหละ ต่อไปเราจะบอกถึงกฎเทวดาให้ฟัง" เอาหนังสือเล่มใหญ่มาวางตรงหน้า แม่เจ้าต้องฟังจนหมดนี่เชียวหรือ
"ไม่ได้ชื่อสมถวิลหรือ" เทวดาหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ชี้ตรงชื่อบนหัว
"ชื่อนั่นแหละ แต่เจ้าตัวบอกชื่อนี้คงเบื่อมั้งใช้มาตั้งแปดสิบปี" เทวดาก็ขี้นินทาแฮะ ที่สำคัญได้ยินเต็มสองรูหูเฟ้ย
เทวดาก็นินทาเหมือนกันแฮะ
"วัชเรนทร์ เจ้าไม่รู้สึกอุจาดตาบ้างหรือ ปล่อยให้เทวดาใหม่ยืนแก้ผ้าอยู่แบบนั้น" ตอนแรกไม่มีคนสนใจพอมีคนเอ่ยสายตาทุกคู่มองมาที่ลุงทองหมด
"ชิบแล้ว" ยกมือขึ้นมาปิดส่วนหว่างขาแทบไม่ทัน
"โอ๊ะ ลืมไป" ยกมือขึ้นชี้ๆ ก็มีควันสีเทาๆ มาล้อมรอบเหมือนสวมอะไรอยู่ มันเย็นสบายมากเลยขอบอก
"ลุงทอง" เอ่ยเรียกชื่อ
"ทองธาวิน จำใส่หัวเอาไว้" ชักฉุนลุงทอง ลุงทองอยู่ได้
"ตามใจเขาหน่อย พึ่งมาใหม่" เทวดาอีกองค์สะกิด
"ธาวิน" เรียกเสียงราบเรียบ เอาวะก็ยังดีกว่าลุงทอง
"มาฟังกฎเทวดากัน" เปิดตำรา เทวดาที่อยู่ใกล้ๆ ต่างพากันลุกหายไปหมดเหลือแค่เขากับเทวดาหนุ่มที่พาเขามา ท่าทางจะอีกยาวขอนอนฟังก็แล้วกัน
"ที่นี้ก็ได้ฟังจน...จบ" ปิดหนังสืออย่างแรงจนเทวดาใหม่ที่นอนน้ำลายยืดอยู่นั่นสะดุ้งเฮือก
"ให้มานั่งฟังกฎ ยังจะหลับอีก ตาแก่นี่" เส้นเลือดผุดบนหน้าผาก
"จบแล้วเหรอ" บิดขี้เกียจอยู่สองสามที
"ว่าแต่เจ้าหนุ่มเอ้ยคุณเทวดา คุณอายุเท่าไหร่ ลุงเอย ตาแก่เอย ปากเสียชะมัด" ยืนเท้าสะเอวมองหน้าเคืองๆ
"ก็ลุงอายุขัยแปดสิบ ถึงตอนนี้จะกลายเป็นหนุ่มก็เหอะ อายุยังแปดสิบอยู่ดี" ยิ้มเยาะ
"แล้วคุณอายุเท่าไหร่" ย้อนถามเสียงดัง
"เราอายุห้าร้อยปีทิพย์" ยิ้มอย่างภูมิใจ
"ไอ้ห้าร้อยปีทิพย์นี่มันกี่ปี" เกิดมาพึ่งเคยได้ยิน
"ประมาณเก้าล้านปีมนุษย์เห็นจะได้"
"โธ่ ไอ้คุณทวดเทวดา" ทองทาวินแว๊ดให้
"ตัวเองอายุกมากกว่าตั้งกี่ล้านเท่า ไม่แก่เหรอไง" ตอนแรกก็เห็นว่าหล่อเหลาเอาการเลยไม่อยากทำตัวมีปัญหาตอนนี้ทนไม่ไหวจัดเสียหน่อย
"ถ้าเทียบกับมนุษย์ก็ประมาณ ยี่สิบเอ็ด" บอกในตอนท้าย
"ห๋า" ตกใจอีกเป็นครั้งที่สอง
"บอกว่าถ้าเป็นอายุขัยของมนุษย์ก็ประมาณยี่สิบเอ็ด" ทองธาวินอยากหายาดมมาดมให้หายมึน มันคำนวณอายุยังไงกันเนี่ย
"เรียกลุงก็ไม่แปลก" ยังยืนยันคำเดิม
"พ่อเทวดารูปหล่อ พ่อใจดี พ่อเป็นเหมือนเทวดาไม่สิเป็นเทวดาอยู่แล้ว พ่อดีเลิศ ขอร้องล่ะไหนๆ ตายมาเป็นเทวดาแล้วอย่าเรียกให้แสดงใจเลยไหว้ล่ะ" จนปัญญาเลยมาไม้นี้
"ก็ได้ๆ ต่อไปเราเรียกว่าธาวินก็แล้วกัน" ตัดปัญหา ก่อนจะโยนหนังสือเล่มโตเอาไว้ตรงหน้า พลางว่า
"อ่านให้ฟังไม่ฟัง เอาไปอ่านเองก็แล้วกัน แบกหนังสือตามมา จะพาไปดูที่พัก" ลอยนำไปแล้ว ธาวินต้องแบกหนังสือเล่มใหญ่วิ่งตามไปให้ทัน จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่ที่อาคารหลังหนึ่ง
"วัชเรนทร์ เทวดาพี่เลี้ยงพาเทวดาใหม่มารับชุดขอรับ" ประตูไม้ค่อยๆ เปิดออก หันมากวักเรียกให้เขาไปด้านใน หออาภรณ์มีเสื้อผ้าอาภรณ์ของเทวดาทุกระดับชั้นมากมาย อย่างกับโกดังขายเสื้อผ้าเมืองจีน
"เทวดาใหม่นามว่าอะไร" เอ่ยถามธาวินที่ยืนยิ้มกับชุดหลากสีที่แขวนอยู่เต็มไปหมด
"ทองทาวินครับ" รีบบอกทันที
"โอ๊ะ "พลิกหาอยู่หลายหน้าแต่ไม่ยักเจอจนวัชเรนทร์ ชี้ไปที่ชื่อ
"แน่ใจเหรอ" ย้อนถามอีกครั้ง
"ชื่อนี้แหละ" เทวดาห้องอาภรณ์จึงเดินไปหยิบชุดมาให้ พร้อมกับให้ลงชื่อกำกับว่ารับชุดไปแล้ว
"ทำไมเป็นสีขาว ไม่ใช่สีๆ เหรอ"
"เทวดาใหม่ก็สีขาวทั้งนั้นแหละ ไปได้แล้วเกะกะการทำงาน" ยื่นชุดให้โบกมือไล่ วัชเรนทร์เลยลากออกมาก่อนที่จะไปทำเรื่องวุ่นวาย พาไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าจะได้เลิกอุจาดตาเสียที
ธาวินในชุดเทวดาสีขาวเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนชุด หมุนตัวให้วัชเรนทร์ดูโจงกระเบนทำด้วยผ้าไหมนุ่มใส่แล้วสบายตัวมาก เสื้อคลุมแพรโปร่งนี่ก็โออยู่แต่ไอ้หมวกแหลมๆ ที่มันเกะกะพิกลเลยไม่ใส่ดีกว่า
"อันนี้ไม่เอา ใส่ยาก" ยื่นคืนให้
"ต้องใส่" ดันกลับมา
"ไม่" ทำเสียงแข็ง
"โอ้ยอะไรกัน ป่านนี้ยังไม่ไปอีก" เทวดาห้องอาภรณ์เดินมาจะเปิดประตูทำการ เพราะเย็นมากแล้ว
"หมวกนี่ไม่อยากได้" หันมาบอกพร้อมส่งหมวกให้
"ไม่ใส่ก็ไม่ใส่ เอาไอ้นี่ไปใส่แทน ถ้าไม่ใส่อีกเขาก็ไม่รู้พอดีว่าเป็นเทวดา" หยิบรัดเกล้าอันเล็กให้
"แบบนี้ใส่ได้" รีบเอามาสวมหัว รู้สึกเหมือนใส่มงเลยแฮะ
"ไปได้แล้ว "ดันทั้งสองออกมาจากอาคารพร้อมปิดประตูไม้ดังปัง วัชเรนทร์พาธาวินไปยังวิมานที่ตัวเองพัก เป็นที่พักโล่งๆ มีหลังคา ไม่มิดชิดเอาเสียเลยแบบนี้ทำอะไรก็ลำบากน่ะสิ
"ไม่มีกำแพงเหรอ"
"เจ้านี่เรื่องมากสุดๆ เทวดาเขาก็พักกันแบบนี้ทั้งนั้น เรือนนี้ของเรา ของเจ้าหลังโน้น" ชี้ไปที่หลังเล็กกว่าที่อยู่ใกล้ๆ เหมือนศาลาท่าน้ำไม่มีผิด
"ทำไมเล็กขนาดนั้น"
"ก็เจ้าเพิ่งเป็นเทวดา งานการยังไม่ได้ทำ ตำแหน่งก็ยังไม่มี ได้แค่นั้นก็บุญแล้ว" ทำเสียงจิ๊ปากไม่สบอารมณ์ ไม่ชอบพวกที่เป็นเทวดาใหม่ก็เพราะอย่างนี้ ตัวเองเกิดมาเป็นเทวดาเลยจึงคุ้นเคยกับเทวดาตั้งแต่กำเนิดมากกว่าเทวดาที่มาจากโลกมนุษย์ อุตส่าห์หลบเลี่ยงมาหลายครั้งจนครั้งนี้เลี่ยงไม่ได้ต้องมารับเทวดาใหม่มาเทรนให้เป็นเทวดาที่ดี ถึงจะได้เลื่อนตำแหน่งหน้าที่
"อ้าวต้องทำงานด้วยเหรอ นึกว่าอยู่เฉยๆ" ตอนอ่านหนังสือไม่เห็นจะบอกเลยว่าเทวดาต้องทำงาน
"ไม่ทำงานแล้วจะเอาอะไรกิน ไม่สิจะเลื่อนตำแหน่งได้ยังไง ว่าแต่เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง" เอ่ยถามจะได้จัดหน้าที่หรือพาไปฝากฝึกงานได้ถูก
"ทำแป้งเย็นไง เราเป็นเจ้าของบริษัทแป้งเย็นชื่อดังเชียวนะ คิดสูตรเองจนเป็นที่ยอมรับ นอกจากเย็นแล้วยังแก้ผดผื่นได้ดีอีกด้วย "ยิ้มอย่างภูมิใจ
"แล้วเทวดาต้องใช้แป้งเย็นไหม" ย้อนถามหน่าย ๆ
"ไม่แน่นะ" ยิ้มหวานจ๋อย
"อย่าแม้แต่จะคิด" รีบบอกอย่างไว
"ก็ดูท่าจะร้อน ต้นไม้ไม่เห็นมีสักต้นแม้แต่ไอ้ปุยเมฆขาวๆ นี่แสงอาทิตย์จ้าอยู่ทั้งวันแบบนี้ร้อนตายชัก" ความคิดดีๆ ผุดขึ้นในสมอง เมื่อเขาบอกว่าต้องทำงานเพื่อนได้เลื่อนตำแหน่ง ก็เปิดโรงงานผลิตแป้งเย็นบนสวรรค์ซะเลยน่าจะดี แดดเปรี้ยงแบบนี้มีลูกค้าแน่นอน
"คิดอะไรไม่เข้าท่า เอาตำราไปท่องกฎให้ขึ้นใจ แล้วก็กลับวิมานของเจ้าไปได้แล้ว เราจะนอน" ชี้ไปที่ศาลาท่าน้ำนั่น จะเรียกว่าวิมานก็ไม่เต็มปากมันเหมือนจริงๆ เดินถือตำรากฎเล่มใหญ่เดินไปตามที่บอก เอาน่ามันต้องมีสักวิธีที่จะทำมาหากินได้สิน่า


## ตอนที่ 2 เราขอแล้ว 

เกิดเป็นเทวดานั้นแสนเหนื่อย
จะนอนเลื้อยให้สบายก็โดนด่า
ถากถางเอื้อนเอ่ยด้วยวาจา
ทำอุราขื่นขมระบมใจ
ธาวินมองดูเรือนพักที่เหมือนศาลาท่าน้ำบ้านสวนที่เขาเคยทำเอาไว้ ดูยังไงไม่เหมือนที่ที่จะนอนได้ ที่นอนก็ไม่มีหมอนก็ไม่มี ผ้าห่มโอ๊ยมันไม่มีอะไรสักอย่างแบบนี้จะนอนได้ยังไง โยนหนังสือเล่มโตเอาไว้บนศาลาเอาเถอะไม่มีหมอนไอ้หนังสือกฎนี่ก็พอจะหนุนหัวกล้อมแกล้มได้อยู่ เดินออกมานอกศาลาเห็นแค่ปุยเมฆขาวๆ ตอนอยู่ข้างล่างมองไกลๆ ไม่ค่อยเห็นรายละเอียดพอมามองใกล้ๆ แบบนี้เหมือนใยสังเคราะห์ไม่มีผิด ลองดึงๆ มาดูฟูๆ นุ่มๆ แบบนี้เอาไปปูนอนก็ได้นี่หว่าคิดแล้วรีบโกยปุยเมฆเอาไปปูเป็นที่นอนเด้งๆ บนศาลาแค่นี้ก็ได้ที่นอนนุ่ม ๆ แล้วเอาหนังสือกฎมาหนุนหัวให้มันซึมเข้าไปในหัวจะได้ไม่ต้องอ่าน ตั้งแต่ขึ้นมาก็เจอแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ตอนนี้ไม่ไหวขอนอนเอาแรงก่อนดีกว่า นอนไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ทำงานมาทั้งชีวิตได้นอนพักเสียทีต่อไปไม่มีใครมาเรียกให้ทำอะไรอีกแล้ว
"เจ้าอ่านกฎจบหรือยังถึงได้นอนเอกเขนกอยู่แบบนั้น" เสียงที่จำฝังแน่นอยู่ในสมอง พึ่งมาถึงจะไม่ให้พักเลยหรือยังไง พลังงานเหลือเฟือไปหรือเปล่านะ
"อ่านแล้ว กำลังอ่านอยู่ในฝัน" ผงกหัวมายิ้มหวานให้ ดูๆ ไปเทวดาพี่เลี้ยงนี่ก็หล่อไม่ใช่เล่น เสียอย่างเดียวขี้บ่นไปไหน
"ถ้าเจ้าจำกฎไม่ได้ แล้วโดนทำโทษอย่าหาว่าเราไม่เตือน อีกอย่างถ้าเจ้าไม่ทำงานเจ้าก็จะไม่มีแต้มไปแลกบุญ" ยืนทำหน้าตาอ่อนใจอยู่แบบนั้นมันผิดนะ!
"เดี๋ยวสิ มีทำงานเอาแต้มไปแลกบุญด้วยเหรอ เกิดมาพึ่งเคยได้ยิน" ธาวินลุกขึ้นนั่ง
"ก็เจ้าพึ่งเป็นเทวดา จะได้ยินได้อย่างไร" ตอบแบบซื่อๆ เออมันก็จริงเกิดมาไม่เคยเป็นเทวดาและพึ่งเป็นวันแรกนี่แหละ
"ว่าแต่คุณพี่เป็นเทวดามานานแล้วเหรอ" ยิ้มหวานจ๋อยเตรียมอ่อยเทวดา
"เราเป็นเทวดามาตั้งแต่เกิด" อุบ๊ะเทวดาตัวจริงเสียงเว้ยเฮ้ย
"งั้นก็ไม่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน"
"ก็เราเกิดมาเป็นเทวดา" ส่ายหัวไม่รู้ว่าเจ้าเทวดาใหม่จะถามไปทำไม
"งั้นก็ขอถามเลย คือแบบสงสัยอะนะ ทำไมบนนี้ถึงไม่มีต้นไม้ล่ะ" มีแค่ที่โล่งๆ แล้วก็ปุยขาวๆ สุดลูกหูลูกตา
"ก็ไม่มีใครปลูก" เออจริงไม่มีใครปลูกมันจะมีต้นไม้ได้ยังไง
"พอไม่มีต้นไม้มันก็ร้อนใช่มั้ยล่ะ เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเทวดาถึงชอบไปสิงอยู่ตามต้นไม้ แบบนี้นี่เอง" ธาวินพึมพำ
"เจ้าว่าอะไร เราไม่เห็นเข้าใจ" วัชเรนทร์ขมวดคิ้ว
"ก็เราเคยได้ยินว่าเทวดาขอบสิงสถิตอยู่ตามต้นไม้ในป่าอะไรแบบนี้ ตอนแรกเราก็สงสัยว่าทำไมถึงได้ไปสิง ตอนนี้เรารู้แล้วเป็นเรา เราก็อยากอยู่ที่เย็นๆ ร้อนๆ โล่งๆ แบบนี้ไม่ไหวหรอก" ธาวินส่ายหน้า เหลืออีกนิดเดียวก็จะถอดชุดที่ใส่นอนแก้ผ้าอยู่แล้วเนี่ย
"ใครบอกเจ้าว่าเทวดาชอบสิงสถิตอยู่ในต้นไม้" วัชเรนทร์ ย้อนถาม
"ก็เขาเล่ามา" ธาวินยักไหล่
"เขาคนไหน"
"เขาก็คือเขา"
"ก็นั่นแหละคนไหน"
"ไอ้เขาที่บอกต่อ ๆ กันมาไง ท่านโง่หรือเปล่า" วัชเรนทร์ฉุนกึ๋กจู่ๆ มาโดนเทวดาใหม่ด่าว่าโง่ อยากจะปราดเข้าไปจับทุ่มสักหนึ่งทีแต่ไม่ได้เด็ดขาดถึงจะเป็นเทวดาชั้นฉกามาพจรก็ยังต้องสำรวมอาการ
"เอาล่ะ เราจะอธิบายให้เทวดาฉลาดอย่างเจ้าฟัง" วัชเรนทร์ส่งเสียงกึ่งๆ โมโหออกไป
"โอเค ว่ามา" ตั้งหน้าตั้งตาฟัง
"เทวดาอย่างเราลำดับชั้นเหนือกว่าเทวดาที่ไปสถิตอยู่ตามต้นไม้ พวกเราเรียกว่ารุกขเทวดา ไม่มีที่อยู่บนวิมานจึงต้องอาศัยตามต้นไม้ใหญ่ที่มีอายุมาก" พอเห็นธาวินตั้งใจฟังก็ใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย
"อ้อ แล้วมีรุกขเทวดาอย่างเดียวเหรอที่อยู่ในโลกมนุษย์" ย้อนถามด้วยความสนใจ
"มีเทวดาที่อยู่ตามบ้านเรียกว่าพระภูมิ"
"อีกหน่อยรุกขเทวดาคงต้องเปลี่ยนไปเป็นพระภูมิมากขึ้น" ธาวินถอนหายใจ
"เพราะอะไร" วัชเรนทร์ทำหน้าสงสัย
"ก็ต้นไม้น้อยลงเรื่อยๆ ใช่มั้ย พอไม่มีต้นไม้ก็ไปอยู่ตามบ้านแทน เปลี่ยนจากรุกขเทวดาไปเป็นพระภูมิ ดีที่เราอยู่บนวิมาน" ธาวินเริ่มเข้าใจมากขึ้น
"เอาล่ะ นอกเรื่องมากมาแล้ว เจ้าท่องกฎให้ขึ้นใจ เพราะถ้าเจ้าท่องไม่ได้หากถูกถามเราจะโดนทำโทษไปด้วย" วัชเรนทร์เอ่ยบอก
"โอ๊ะ โดนทำโทษด้วยเหรอ" พอเป็นเรื่องที่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนธาวินเริ่มร้อนรน เพราะตัวเองไม่ชอบทำให้คนอื่นเดือดร้อนอยู่แล้ว
"เจ้าคิดดูว่าถ้าจำกฎไม่ได้ ทุกคนทำอะไรตามใจตัวเอง มนุษย์มีกฎหมายทำไมเทวดาจะมีกฎไม่ได้"
"อึ่ม งั้นเราจะอ่านแต่ตอนนี้ขอเรานอนก่อน เราพึ่งมาถึงเหนื่อยนิดหน่อยแถมความร้อนทำให้เราง่วง" ปิดปากหาวหวอดๆ
"งั้นเรากลับมาอีกทีเจ้าต้องตอบกฎที่เราถามได้" วัชเรนทร์ยื่นข้อเสนอ
"ก็ได้ๆ" รับปากแบบขอไปที วัชเรนทร์พยักหน้ายอมกลับแต่โดยดี
ธาวินเป็นพวกแพ้แดด เวลาอยู่กับแดดมักง่วงเหงาหาวนอนบ่อยๆ แล้วตอนนี้ไม่มีอะไรมาบังแดดรอบๆ สักอย่างจะไม่ให้ง่วงได้ยังไงต่อให้ฝืนสักพักก็ล้มตึงเพราะเผลอหลับอยู่ดี
หากเป็นโลกมนุษย์คงเป็นการสวดชุมนุมเทวดาเพื่อเรียกเทวดามารวมกันแต่สำหรับสวรรค์พอถึงเวลาก็มาจับกลุ่มชุมนุมพูดคุยสัพเพเหระเหมือนในโลกมนุษย์นั่นแหละ สภากาแฟเทวดาเริ่มขึ้นในช่วงบ่ายหลังจากที่ทุกคนทำหน้าที่กันเสร็จหมดแล้ว ต่างมาชุมนุมเพื่อพูดคุยกันถือว่าเป็นการระบายความเครียดได้อย่างหนึ่งโดยเฉพาะวัชเรนทร์ถ้าไม่ได้บ่นคงอกแตกตายแน่
"คิ้วเจ้าแทบจะผูกกันได้แล้ว" เพื่อนเทวดาเอ่ยทัก
"จะไม่ให้ปวดหัวได้ยังไงได้เทวดาใหม่มาดูแล ไม่สนใจอะไรสักอย่าง" วัชเรนทร์ยกแก้วน้ำทิพย์ขึ้นกระดกรวดเดียวจนหมด
"ไปคลายเครียดกันไหม" เพื่อนเทวดาเอ่ยถาม
"มีนางฟ้า บุปผางามให้เจ้าชื่นชม ถ้าเป็นเจ้าคงมีแต่คนต้อนรับ"
"ไม่มีอารมณ์" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"ตอนนี้ไม่มี เดี๋ยวไปถึงก็มีเอง" ลากวัชเรนทร์เหาะขึ้นฟ้าไปหานางฟ้าบุปผาสวรรค์ ที่ที่จะหาความสำราญได้ยามที่หดหู่ใจหรือไร้เรี่ยวแรงจะทำงาน
ตอนไปถึงที่นั่นมีเทวดามากมายที่ยืนรอคิวอยู่ คงเพราะช่วงนี้มีเรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวันจึงทำให้เกิดความเครียดสะสมจนต้องหาที่ระบาย แค่เห็นคิววัชเรนทร์ก็อยากจะกลับวิมานของตัวเองแล้ว
"เรากลับดีกว่า พวกเจ้ารอไปเถอะ" ทำหน้าเบื่อหน่าย
"แต่เรามาถึงแล้วนะ" เพื่อนเทวดาทำท่าไม่อยากให้กลับ
"เอาเถอะน่า เราไม่เป็นอะไร เดี๋ยวก็ดีเอง เชิญพวกเจ้าตามสบาย" หันมายิ้มให้เล็กน้อยแล้วเหาะกลับวิมานของตน
กลิ่นหอมๆ ลอยฟุ้งไปทั่วทำให้วัชเรนทร์แปลกใจไม่น้อยปกติแล้วกลิ่นแบบนี้มีแต่บุปผานางฟ้าเท่านั้นแต่ตอนนี้กลับ ไม่สิหรือว่าเทวดาใหม่นั่นรีบก้าวขาฉับๆ ตรงไปยังวิมานเล็ก
"เจ้าไปเอาดอกไม้มาจากไหน" วัชเรนทร์ถามเสียงดัง
"อุ้ย ตกใจหมด เราไปขอเขามา" ธาวินยิ้มหวานจ๋อย
"ขอใคร" วัชเรนทร์เดินเข้ามาใกล้ๆ
"ขอที่สวน"
"ที่สวน" วัชเรนทร์ย้ำ
"ใช่ที่สวน" ธาวินพยักหน้า
"เจ้าขออย่างไรถึงได้มา"
"เราไปที่สวนเห็นดอกไม้สวยมากเลย เราก็เลยเดินหาเจ้าของแต่ไม่เจอ เราก็เลยตะโกนไปว่า เราขอดอกไม้ไปปลูกหน่อยนะ เอ้อเอาไปได้เลย" เราก็เลยเอามา
"เดี๋ยวนะ เจ้าตะโกนเองตอบเอง" วัชเรนทร์กำหมัด
"เจ้าไม่เคยใช้เหรอ ตอนเราอยู่ที่โลกมนุษย์ทำบ่อยเลยเวลาไปต่างจังหวัดเห็นมะม่วงแล้วอยากกินก็จะตะโกนไปว่า ขอมะม่วงหน่อยนะ เอ้อเอาไปได้เลย ผีบ้านผีเรือนตอบมาเราไม่ได้ยิน เราก็ตอบตัวเองให้ได้ยิน" ธาวินยิ้มหวาน
"นั่นเขาเรียกว่าขโมย" วัชเรนทร์กัดฟัน
"ไม่ใช่เสียหน่อย ไม่ได้ขโมยเราขอแล้ว คนอื่นๆ ก็ทำกันแบบนั้น" ธาวินยืนยัน
"อย่ามาเฉไฉ" วัชเรนทร์เจ้าเทวดาใหม่นี่หาทางเอาตัวรอดชัดๆ
"เจ้าไม่เชื่อเราเหรอ" ธาวินทำเสียงอ่อน
"ไม่เชื่อ" วัชเรนทร์ยืนยัน
"งั้นพาเราไปที่โลกมนุษย์สิ เราจะพาไปดู"
"ได้" วัชเรนทร์อยากจะให้เจ้าหมอนี่ยอมรับความผิดของตัวเอง ยังไงมันก็ขโมยชัดๆ เลยพาลงไปที่โลกมนุษย์อีกครั้ง
พวกเขามาปรากฏกายอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งแถบชนบท รอบๆ บ้านมีผักผลไม้ขึ้นงานเต็มไปหมด รวมถึงดอกไม้ต่างๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ยืนอยู่พักใหญ่ๆ ก็มีชายแก่เดินเข้ามาหาทั้งคู่
"ท่านเทวดาเหตุใดถึงมาที่นี่ได้" ชายแก่คนนั้นเอ่ยถาม
"เราแวะมาเยี่ยมเยี่ยน แล้วท่านสบายดีเหรอ" เอ่ยถามชายแก่ผู้นั้น
"สบายดี" ขณะที่คุยกันอยู่ก็มีคนเดินมาที่รั้วบ้านชะโงกมองเข้าไปในบ้านอยู่นาน ยืนเกาหัวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก
"ขอยอดกระถินหน่อยเน้อ" แล้วก็ยืนนิ่งอยู่พักใหญ่
"เอาไปเถอะ" ชายแก่บอก
"เอ้อเอาไปเถอะ" ชายที่ตะโกนถามบอกตัวเอง จากนั้นจึงเริ่มเก็บกระถินได้กำใหญ่ กำลังจะเดินออกจากรัวไปเจ้าของบ้านก็กลับมาพอดี
"เอายอดกระถินไปกินกับน้ำพริก เห็นไม่อยู่เลยขอกับผีบ้านผีเรือนไปแล้ว" เขาบอกเสียงดัง
"เอาไปเถอะ มีเยอะ" เจ้าของบ้านยิ้มแล้วเดินเข้าบ้านไป
"เห็นไหมเราบอกเจ้าแล้ว" ธาวินยิ้มกว้าง
"ผีบ้านผีเรือนท่านกลับไปเถอะ" หันไปบอกชายแก่ ตอนนี้เส้นเลือดผุดอยู่ที่หน้าผากวัชเรนทร์ ลากธาวินเทวดาใหม่กลับขึ้นไปวิมาน
"เราบอกเจ้าแล้วว่าไม่ได้ขโมย" ยิ้มกว้างอย่างมีชัย ทำเอาวัชเรนทร์อยากจะลาออกจากการเป็นเทวดาผู้ดูแลตั้งแต่วันแรกนอกจากจะเรื่องมากกวนประสาทยังขี้ขโมยอีกขึ้นสวรรค์มาได้ยังไงกันวะเนี่ย


## ตอนที่ 3 สวนดอกไม้ของเทวดาฝึกหัด

กลิ่นดอกไม้หอมฟุ้งจรุงใจ
บำบัดให้หัวใจได้คลายเหงา
ท่ามกลางหมู่เมฆาสีขาวที่บางเบา
เจ้ากับเรามาหรรษาไปด้วยกัน
พรสวรรค์อย่างหนึ่งของธาวินก็คือการขยายแปลงดอกไม้แปลงเดียวให้เป็นสวนได้ เพราะความชำนาญจากการทดลองและสั่งสมประสบการณ์สมัยที่ยังเป็นมนุษย์ การทำแป้งจำเป็นต้องใช้กลิ่นหอมของดอกไม้แน่นอนตามความคิดของธาวินการปลูกดอกไม้หลายๆ ชนิดเอามาผสมกันนั้นยิ่งทำให้ได้กลิ่นแปลกใหม่ เขาหลงใหลความหอมของกลิ่นดอกไม้ในขณะเดียวกันต้องทำเงินให้ได้ด้วยเขาพยายามวันแล้ววันเล่าจนมีกิจการใหญ่โตน่าเชื่อถือแนะคนนิยมซื้อหา เมื่อมาอยู่ตรงนี้เหมือนเขากลับไปสู่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง ดอกไม้ที่ไปขอ (ขโมย) มาไม่นานนักก็ออกดอกเต็มไปหมดส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ววิมาน
กลิ่นดอกไม้เป็นกลิ่นของบุปผานางฟ้าแล้ววัชเรนทร์เทวาหรือจะชอบไม่มีทางเสียล่ะ แค่กลิ่นลอยมาก็ทำให้วิงเวียนศีรษะแล้วแม้จะเนรมิตรม่านบางๆ กางกั้นแต่ก็ยังมีเล็ดลอดเข้ามาเส้นเลือดที่หน้าผากผุดอยู่ทุกวันคิดหาวิธีให้เทวดาฝึกหัดผู้นั้นย้ายไปเสียให้ไกลๆ แต่ผลตอบแทนในการดูแลมันสูงจนเขาปฏิเสธไม่ได้ เกิดมาเป็นเทวดาต้องสะสมบุญเพื่อไปยังชั้นสูงกว่า ตอนนี้เขาเป็นเพียงเทวดาที่ยังอยู่ในชั้นฉกามาพจรที่ยังคงตัดเกิศกามไม่หมด ยังมีรักโลภโกรธหลงอยู่มาก ทั้งที่ทำใจเย็นเสียหลายวันสุดท้ายเหมือนเส้นด้ายที่ขาดผึงออกจากกัน
"เราจะทดสอบกฎสวรรค์ของเจ้า" เสียงดังราวฟ้าผ่า ทำเอาสมถวิลเอ้ยทองธาวินสะดุ้งโหยงลุกจากที่นอนที่ปูด้วยปุยเมฆแทบไม่ทัน
"เมื่อวานท่านก็ทดสอบเราแล้ว" ปิดปากหาวบิดขี้เกียจ ตื่นเข้ามาดูแลดอกไม้กว่าจะเสร็จกว่าจะได้นอนพักก็โดนเทวดามาปลุกเสียแล้ว
"เรามีสิทธิ์ทดสอบเจ้าได้ทุกวัน" วัชเรนทร์ยกยิ้มอย่างสะใจคงคิดในใจว่าเถียงมาสิถ้าแน่จริง โธ่เอ้ยมากกว่านี้ธาวินก็เจอมาแล้วการได้เป็นเจ้าของบริษัทแป้งเย็นชื่อดังไม่ใช่เพราะโชคช่วยความสามารถตัวเองล้วนๆ ต่างหาก
"เอากระดาษมาเราพร้อม" ลุกขึ้นมานั่งกะอีแค่กฎเทวา สูตรผลิตแป้งเย็นที่มีเป็นร้อยเป็นพันสูตรเขายังจำได้ หนังสือที่นอนหนุนหัวอยู่ทุกวันทำไมจะจำไม่ได้ กระดาษข้อสอบวางตรงหน้าคราวนี้มากกว่าเดิมอีกสองเท่า ไอ้เทวาเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้ต่อให้มากเป็นสิบเท่าก็บ่ยั่น
"ยิ้มอะไร" วัชเรนทร์เอ่ยปาก
"เปล่า" ก้มหน้าก้มตาเขียนอยู่พักใหญ่ส่งคืนให้ คนรับไปอ่านแทบจะฉีกทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด ความจำจะดีอะไรขนาดนั้น ขนาดเขาเกิดเป็นเทวดายังใช้เวลาตั้งเกือบสองปีกว่าจะจำได้หมดทุกข้อ
"ต่อไปก็เลิกเขากฎมาทดสอบเราได้แล้ว เราเบื่อ เราไม่เคยไปยุ่งกับท่าน ทำไมท่านต้องมายุ่งกับเรา" ธาวินเหลือบมองแบบไม่สบอารมณ์
"กลิ่นดอกไม้มันรบกวนเรา" บอกไปตามตรง
"กลิ่นดอกไม้หอมๆ ท่านไม่ชอบหรือ" ธาวินเอ่ยถาม
"มันเป็นกลิ่นของสตรีและกลิ่นของบุปผานางฟ้า เทวดาอย่างเราจะไปชอบได้อย่างไร" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"ท่านนี่เกิดยุคไหนกันเนี่ย รู้ไหมกลิ่นดอกไม้หอมๆ แพงๆ สกัดออกมาเป็นน้ำหอมขวดหนึ่งตั้งแพง แถมยังนิยมใช้กันด้วย ไหนดูซิ" พูดจบก็ลุกไปใกล้ๆ ทำจมูกฟุดฟิดดมกลิ่น
"เจ้าจะทำอะไร" รีบถอยทันใด
"ดมกลิ่นท่านยังไง" ตอนแรกคิดว่าจะได้กลิ่นเหงื่อหรือกลิ่นผู้ชายแต่ทำไมถึงได้เป็นกลิ่นแป้งเด็กไปได้
"หยุดนะ เจ้าเป็นหมาหรืออย่างไร" ไม่สนใจที่พูดด้วยซ้ำขยับเข้ามาใกล้ๆ หอมชมัดเป็นกลิ่นแป้งเด็กที่หอมสุดๆ
"หอมมาก" ทำตาเยิ้มยิ้มเหมือนตาแก่ลามกยังไงยังงั้น เทวดาหนุ่มถอยไปสามก้าวเห็นจะได้
"เอามาทำแป้งหอมได้เลย" ยิ้มอย่างดีใจ
"เจ้าล้อเราเล่นหรือ" ถามเสียงขุ่น
"พูดจริงต่างห่าง ท่านลองคิดสิเกิดมาทั้งทีเอาแต่นั่งๆ นอนๆ ในวิมานมันสนุกเสียที่ไหน เราอ่านกฎแล้วเทวดาก็มีหมดอายุขัยเหมือนกัน แล้วท่านไม่ลองมาใช้ชีวิตให้มันมีสีสันหน่อยเหรอ" ธาวินชวน อย่างน้อยถ้าได้เทวดาพี่เลี้ยงมาอยู่ข้างตัวเองทำอะไรสะดวกได้ในระดับหนึ่ง
"สีสันอะไรของเจ้า สงสัยอยู่โลกมนุษย์มากไปเลยไม่ยอมละเลิก" วัชเรนทร์ยิ้มเยาะ
"เพราะรู้การใช้ชีวิตต่างหาก ท่านคิดดูนะไอ้กฎเล่มเท่าบ้านนั้นไม่ได้บอกสักหน่อยว่าห้ามทำ เราอ่านมาสามรอบแล้วยังไม่เห็นจะมีตรงไหนห้ามเลย มีแต่ห้ามเรื่องพื้นฐานที่รู้กันอยู่แล้ว" ธาวินยิ้มกว้าง
"เจ้าอย่ามาทำเป็นรู้ดี" แม้ใจหนึ่งก็อยากจะรู้ว่าหมอนี่จะทำอะไรแต่อีกใจก็ไว้เชิงว่าตัวเองเป็นเทวดาดูแล
"ท่านไม่ชอบก็อยู่เฉยๆ ไม่ต้องมาค้านเรา เราจะทำอะไรท่านก็ไม่ต้องยุ่ง รับรองเราไม่ทำให้ท่านเดือดร้อนหรอก ว่าแต่ท่านหอมมากๆ ข้าชอบกลิ่นของท่าน" ธาวินยิ้มหวานจ๋อยทำเอาวัชเรนทร์เทวดาขนลุกซู่
"เจ้ารับปากเราแล้วนะ ว่าจะไม่ทำให้เราเดือดร้อน" ย้ำอีกครั้ง
"แน่นอน คำไหนคำนั้น" พยักหน้ามั่นใจ ค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย เดินกลับวิมานตัวเองกลิ่นบุปผาพอดมนานๆ ก็หอมดีเหมือนกัน
ธาวินรู้สึกว่าเจ้าปุยเมฆนี่มันทำให้ต้นไม้งอกงามได้ดีกว่าดินเสียอีก ขนาดไม่ใส่ปุ๋ยยังงามได้ขนาดนี้ นี่โตกว่านี้อีกสักหน่อยคงรวบรวมมาทำกลิ่นได้แล้ว กลิ่นดอกไม้หอมๆ แบบนี้ถ้าใช้ทำแป้งหอมคงดังระเบิดระเบ้อเสียดายมาตายกลายเป็นเทวดาเสียแล้ว ถ้ายังไม่ตายก็ไม่สามารถปลูกดอกไม้พวกนี้อยู่ดี ชื่อว่าบุปผาสวรรค์ก็ต้องอยู่บนสวรรค์สินะ
เดี๋ยวดอกไม้แก่เต็มที่เอามาตากแห้งใส่โถเก็บไว้ ตอนนี้ต่อเติมวิมานออกมาให้สามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้ ข้อดีของการอยู่บนสวรรค์ก็คือไม่มีฝนตกทำอะไรต่อมิอะไรกลางแจ้งได้สบาย ข้าวของที่ได้มาก็ตีสนิทกับพวกนางฟ้าจนเขาให้มาฟรีๆ พูดถึงเรื่องเข้าหาคนเก่งต้องยกให้ธาวินแต่ทำไมกับเทวดาพี่เลี้ยงองค์นั้นถึงไม่เข้าหน้ากันไม่ค่อยติดก็ไม่รู้
หลังจากเลือกเอาดอกไม้ที่มีตำหนิออกเหลือแต่ดอกสวยๆ บนแปลง เอาเศษที่เหลือไปใส่กล่องไว้สำหรับเป็นปุ๋ย แน่นอนเป็นปุ๋ยเพราะไม่รู้จะเอาไปทิ้งที่ไหน
"วันนี้เจ้าต้องไปกับข้า" วัชเรนทร์เดินมาบอก ขณะที่ธาวินกำลังง่วนอยู่กับแปลงดอกไม้
"จะไปไหนเหรอ" เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ตามมาเดี๋ยวก็รู้เอง" เดินนำออกไปจากวิมาน ธาวินเดินตามไปติดๆ
"เฮ้ย ว๊ากกกก ช่วยด้วย ว๊ากกกกกกกกกก" เสียงแหกปากตะโกนร้องดังลั่น หลังจากที่ผลุบลงมาจากปุยเมฆ
"เจ้าจะแหกปากทำไม เหาะก็เหาะได้" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"เหาะได้จริงเหรอ จริงนะ ว๊ากกก" ถามเสียงตื่น
"จริง ก็ยืนดีๆ จะเอาหัวลงไปทำไม" ค่อยหมุนตัวยืนอย่างที่วัชเรนทร์บอก เออยืนได้จริงๆ แฮะ
"เจ๋งอะ เย้วๆๆๆ" กระโดดไปกระโดดมาด้วยความดีใจ
"ระวังตกหลุมอากาศ"
"ว๊ากกกกก" พูดไม่ทันขาดคำ เอาหัวดิ่งจะลงไปโม่งโลกอีกแล้ว เอาเหอะปล่อยไปเดี๋ยวก็เป็นปกติเอง
พอเห็นวัชเรนทร์ไม่ช่วยเลยตะเกียกตะกายขึ้นมาเอง หน้าตาดีกลิ่นหอมแต่ใจดำชะมัด อย่ามาร้องขอให้ช่วยบ้างก็แล้วกัน รีบเหาะตามหลังก่อนที่จะตามไม่ทัน ธาวินพึ่งรู้ว่าจริงๆ แล้วตอนเหาะเนี่ยต้องระวังตกหลุมอากาศเหมือนกัน
"โอ๊ะ" ธาวินหยุดอยู่ข้างเมื่อวัชเรนทร์มาหยุดที่บ้านหลังหนึ่ง ไม่ใช่บ้านใครที่ไหนบ้านของเขานั่นเอง
"เข้าไปสิ" เอ่ยบอกกับธาวิน
"ทำไมเราต้องเข้าไป" ตายไปแล้วจะเข้าไปทำไม
"เขาเชิญเจ้ามา เจ้าก็ต้องมาสิ" วัชเรนทร์เอ่ยบอก ธาวินหน้ามุ่ยเดินเข้าไปในบ้านแต่โดยดี พระภูมิที่นั่งอยู่พอเห็นวัชเรนทร์ก็รีบเข้ามาทักทาย
"มาถึงที่นี่คงเหนื่อยแย่ เชิญนั่งก่อนเถอะขอรับ" เชื้อเชิญเข้าไปด้านใน เสียงบทสวดทั้งก้องไปทั้งบ้าน วัชเรนทร์หาที่นั่งเหมาะๆ สดับรับฟังบทสวดก่อนที่ วันนี้บ้านธาวินทำบุญบ้านจึงอัญเชิญเทพเทวามาร่วมงามด้วยแน่นอนตัวธาวินด้วยเมื่อผู้ที่มีสายสัมพันธ์เครือญาติกล่าวอัญเชิญจึงต้องพามา แต่เจ้าเทวดาใหม่นั่นพอเข้าบ้านมาก็หายแว๊บไปไหนไม่รู้ ครั้นจะไปตามหาก็ไม่ใช่บ้านของตัวเอง คงได้แต่นั่งรออยู่ตรงนี้
ฝ่ายธาวินไหนๆ ก็เขามาในบ้านแล้ว อะไรที่อยากได้ก็ต้องแวะไปเอาเสียหน่อย ของของตัวเองคงไม่เรียกว่าขโมยหรอก ตำราที่จัดรายละเอียดต่างๆ เอาไว้กองอยู่ที่พื้นไม่เห็นมีใครสนใจ คิดแล้วมันน่าเจ็บใจชะมัด หนังสืออุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็นต้องใช้ เป็นเทวดามันสะดวกอย่างนี้นี่เองอยากได้อะไรก็หยิบใส่กระเป๋า นอกจากตำราเครื่องมือแล้วยังมีหนังสืออีกสองสามเล่มเอาไปอ่านแต่เบื่อแทนหนังสือกฎเล่มเท่าบ้านเล่มนั้น ออกจากห้องตัวเองแวะไปเอาข้าวสารมาถุงใหญ่ ยังไงก็ต้องใช้ขาดไม่ได้เด็ดขาด เสียงบทสวดชุมนุมเทวดาทำให้เขาเดินต่อไปไม่ได้ต้องรีบกลับมาที่โถงบ้านที่มีวัชเรนทร์นั่งอยู่ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดทำไมเขาถึงกลับมาที่ห้องโถงทั้งๆ ที่ยังอยากเดินดูของอื่นๆ ในบ้านเพื่อเอากลับไปใช้งาน
"กลับมาแล้วเหรอ" เอ่ยถามเสียงไม่สบอารมณ์
"กลับที่ไหน โดนลากให้กลับมาต่างหาก" ธาวินอารมณ์เสีย พูดก็พูดเถอะบ้านหลังนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของเขาที่ทำงานมาทั้งชีวิต แล้วดูตอนนี้สิคนมาอยู่กลับไม่ใช่เขา เป็นลูกหลานและคนแปลกหน้าทั้งนั้น
"เจ้าไม่รับบุญ จะแย่เอานะ" วัชเรนทร์เตือน จริงด้วยสิเขาต้องสะสมบุญเพื่อเอาไปไว้ใช้งาน หากไม่มีบุญก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เป็นแค่เทวดาไร้ตัวตนบนสวรรค์ ไม่เอาเด็ดขาดคนอย่างธาวินไม่ว่าอยู่ที่ไหนจะต้องดัง
"สวดยาวเหยียดแบบนี้จะได้บุญมากขนาดไหน" ยิ้มร่างพนมมือรับบุญ
"ประมาณสองหยดน้ำ" วัชเรนทร์เอ่ย
"เดี๋ยวสิ สองหยดน้ำอะไร เขานับกับแบบนั้นเหรอ" ธาวินทำหน้าตกใจ
"เปรียบเทียบต่างหาก สวดยาวเหยียดใช่ว่าจะได้บุญตามนั้น ในเมื่อเจ้ายังดุ๊กดิ๊กอยู่ไม่เป็นสุข แถมแทนที่จะรับบุญเจ้ากลับนั่งอยู่เฉยๆ"
"อ้าวท่านรู้แล้วทำไมไม่บอก" ธาวินฉุนกึ๋ก
"ก็เจ้าไม่ถาม" วัชเรนทร์บอกหน้าตาเฉย
"หน็อย ไอ้คุณพี่เลี้ยงนอกจากจะพูดจาไม่เข้าหูแล้วนิสัยยังควรแก้นิสัยเสีย" ไม่รู้จะด่ายังไงให้เจ็บ
"ถ้าเจ้ายังมัวโวยวายยิ่งไม่ได้บุญนะ" ชำเลืองไปมองพระภูมิที่นั่งฟังอย่างสงบ ธาวินถอนหายใจค่อยๆ นั่งรับบุญจากบทสวดที่พระกำลังสวดอยู่
ร่างกายที่หนักอึ้งเบาหวิวลงทันตา วัชเรนทร์ยกยิ้มคิดในใจว่าเอาจริงๆ เจ้าเทวดาใหม่นี่ก็คุยรู้เรื่องเหมือนกัน
(ท้ายๆ ฝากเรื่องผีๆด้วยคับ https://www.readawrite.com/a/bd7edef5810f631b99828a7b18e1d346)


## ตอนที่ 4 แต้มบุญเทวดา 

บุญกุศลส่งมาแด่เทวา
ผิวกายาอิ่มเอิบหน้าเด้งสดใส
ลดความกร้านทำเอาดูเยาว์วัย
รับบุญไซร้เปล่งปลั่งเช่นนี้เอง
รับศิลรับพรจากพระสงฆ์แล้วผิวกายเปล่งปลั่งราวกับได้คอลลาเจนชั้นดีที่เห็นผลได้ในพริบตายิ่งพอเทวดารูปหล่อที่อยู่ข้างๆ ยิ่งเพิ่มประกายวาววับจับผิวจนอยากจะหาแว่นกันแดดมาใส่ลดแสงจ้านี่ถ้าไม่เห็นกับตาคงไม่คิดว่ารับบุญแล้วผิวกายจะสดใสได้ขนาดนี้
"กลับได้แล้ว" หันไปบอกทาวิน
"กลับได้แล้วเหรอ เย้ แต่ว่าไอ้นั่นมันอะไรเหรอ" มองไปที่ห่อผ้าเหมือนที่อาบังแบกเดินผ่านหน้าโรงงานทุกวันสมัยอยู่โลกมนุษย์ อาบังชอบเอาเสื้อผ้ามุ้งผ้าห่มมาให้ชาวโรงงานผ่อน ซึ่งทาวินไม่ใช่คนงกที่จะไม่แจกของใช้ให้พนักงานแต่พวกเขาชอบผ่อนเจ้าของโรงงานอย่างธาวินไม่เข้าใจ ที่สุดยอดที่สุดของโรงงานคือการแจกแป้งเย็นให้ใช้เดือนละกิโล อากาศร้อนตับแลบราวกับตั้งอยู่บนพื้นผิวดวงอาทิตย์อย่างประเทศไทยแป้งเย็นนี่มันเดอะเบสแล้ว
"ของกินของใช้ เจ้ามาช่วยเราแบบกลับไปวิมานด้วย" วัชเรนทร์เอ่ยบอก
"ห๋า ยังต้องแบกไปด้วยเหรอ" ธาวินเกาหัวแกรก ลำพังที่ไปขนมาจากในห้องก็หนักแล้วยังจะแบกนี่ไปอีก
"เร็วเรามีงานจะต้องทำอีก" วัชเรนทร์ยกห่อผ้าขึ้นหลังสองแขนหิ้วอีกข้างละห่อ นานๆ ที่จะมีคนใจปั้มถวายของเทวดาขนาดนี้จะให้ทิ้งไว้ได้ยังไงกัน
"ก็ได้ๆ" แบกห่อผ้าขึ้นหลังโหยยย หนักโคตรไม่สิเทวดาต้องไม่พูดคำหยาบ
"มันหนักกี่กิโลเนี่ย" รีบวิ่งตามเอ้ยเหาะตามเทวดาพี่เลี้ยงก่อนที่จะตามไม่ทัน
ยังไงวัชเรนทร์เทวดาก็ยังอยู่ในชั้นเทวดาที่ยังมีกามกิเลสต่างๆ อยู่ดังนั้นเรื่องแบบนี้ถือว่าเป็นธรรมดา ถึงแม้จะไม่ต้องกินต้องใช้มากมายเหมือนมนุษย์แต่ต้องเก็บสะสมเอาไว้เพราะใช่ว่าจะได้รับการถวายของมากมายอย่างนี้บ่อยๆ บางครั้งสามสี่ปีถึงจะมีทีแล้วจะพลาดได้ยังไง คนเอ้ยเทวดาที่ได้มารับบุญที่โลกมนุษย์มีน้อยมากหากไม่ถูกเชิญมาก็มาไม่ได้ ผิดกับพวกรุกขเทวดาหรือพระภูมิที่ได้บุญง่ายกว่า การสะสมบุญจนสิ้นอายุขัยเป็นสิ่งที่ควรทำเมื่ออยู่ในชั้นนี้การเวียนว่ายตายเกิดเหมือนมนุษย์เป็นเรื่องปกติเพียงแต่วัฏจักรยาวนานกว่าแค่นั้นแล้วพิเศษตรงที่ว่าถ้าสะสมบุญได้มากอาจจะเลื่อนไปอยู่ชั้นเทวดาที่สูงกว่ากามกิเลสต่าง ๆ ก็ลดน้อยลงยิ่งสูงบุญยิ่งมากกิเลสยิ่งน้อยและหายไปที่สุด จนสุดท้ายอิ่มทิพย์ไม่เสาะแสวงหาสิ่งใดและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขปราศจากกิเลสตัณหา
จะว่าไปแล้ววัชเรนทร์เทวาไม่ได้มารับบุญแบบนี้เกือบสิบปีของโลกมนุษย์แล้ว เทวดาที่เกิดมาเป็นเทวดาไม่มีใครรู้จักไม่มีบุญแบ่งให้ไม่มีใครถวายบุญให้ต้องรอคนใจดีเอ่ยถวายโดยไม่ระบุที่สำคัญต้องตามคิวกว่าจะถึงคิวตัวเองก็ลืมไปแล้วว่ามีบุญถวายให้
"หนักชะมัด" ธาวินเอ่ย กว่าจะแบกกลับมาที่วิมานได้เล่นเอาหอบ
"ไม่เห็นจะต้องแบกมามาก หมดเมื่อไหร่ค่อยไปเอาก็ได้" ธาวินยอกแขนเสื้อปาดเหงื่อเม็ดโต
"ได้ที่ไหนกัน ถ้าไม่มีคนถวายให้เจ้าก็หยิบฉวยเอามาไม่ได้" วัชเรนทร์เสียงขุ่น
"เรายังเอามาแล้วเลย" ชี้ไปที่ของของตัวเอง
"นั่นเพราะเจ้าเพิ่งตายและกลายเป็นเทวดาถึงหยิบฉวยของตัวเองเอามาได้ แต่จากนี้เจ้าไปเอามาไม่ได้แล้วเพราะครบเวลามันจะกลายเป็นของคนอื่น" เห็นหน้าตาโง่ ๆ เลยอธิบายให้ฟังเสียหน่อย
"จริงดิ่ โธ่เอ้ยรู้แบบนี้เอามาเยอะ ๆ ก็ดี ทำไมท่านไม่บอกเรา" บึนปากใส่เทวดาพี่เลี้ยงงอน ๆ
"เจ้าหายไปไหนเรายังไม่รู้เลย แล้วจะให้เราไปตามมันใช่ธุระของเราหรือไม่" วัชเรนทร์เบ้ปาก
"แต่ท่านต้องดูแลเราไม่ใช่เหรอ" ธาวินยิ้มหวาน
"ดูแล ไม่ได้หมายความว่าต้องตามไปทุกที่ เจ้าเอาส่วนของเจ้ากลับวิมานได้แล้วเราก็จะเอาส่วนของเรากลับไปไว้เหมือนกัน" แบกของที่ได้มากลับวิมานตัวเอง ธาวินแบกของกลับศาลาท่าน้ำของตัวเองผ้าม่านหมอนผ้าห่มจิ๊กมาจากที่บ้านวางเป็นระเบียบแค่นี้ก็สมเป็นเตียงนอนหน่อย ข้าวของอื่น ๆ ของกินอะไรต่าง ๆ ถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบเห็นแบบนี้ธาวินเป็นคนเจ้าระเบียบคนหนึ่งเชียว
ตั้งแต่เป็นเทวดามาไม่รู้สึกหิวสักนิด ตอนนี้ยิ่งอิ่มจนแน่นท้องคงเป็นอย่างที่เทวดาพี่เลี้ยงบอกเทวดาอิ่มบุญจากผู้อื่นแบ่งให้ ว่าแต่ของมากมายขนาดนี้เอาไปแลกบุญเพิ่มได้ไหมนะ
"เจ้าเก็บของแล้วใช่หรือไม่" วัชเรนทร์เทวาเดินเข้ามาหาสองมือไพล่หลังเอาไว้
"เรียบร้อยแล้ว มีอะไรจะใช้เรา" หันมามองมาแบบนี้ทีไรต้องมีเรื่องสั่งสอนหรือใช้งานทุกที
"เราจะพาเจ้าไปที่สโมสรเทวดา" เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เปิดโลกเทวดาให้กับธาวินอีกหนึ่งเรื่องแบบนี้ต้องไปดูเสียหน่อยแล้ว
"ไปเลย รออะไร" ทำตัวดี้ด้าหน้าบานทันใด
"ตามเรามา" ช่วงนี้เห็นจนชิน ถ้าเป็นแรก ๆ คงจะต่อว่านิสัยไม่สำรวมไปแล้ว ตอนนี้ธาวินรับปากแล้วว่าจะไม่ทำให้ตนเดือดร้อนดังนั้นจึงไม่อยากสนใจมากนัก ทำหน้าที่เทวดาพี่เลี้ยงในขอบเขตที่ควรจะเป็นก็พอ
ธาวินเหาะตามวัชเรนทร์เทวาไปไกล เขาเพิ่งรู้ว่าวิมานที่อาศัยอยู่กับวัชเรนทร์นั้นอยู่ห่างไกลวิมานอื่น ๆ โขปุยเมฆขาวสุดลูกหูลูกตา จนกระทั่งเห็นสวนดอกไม้ลอยอยู่ลิบ ๆ
"โอ๊ะ ทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่" ธาวินตกใจ จำได้ว่าตอนเขาไปขอดอกไม้มันอยู่แถวๆ  หลังวิมานเขา
"สวนสวรรค์ลอยไปลอยมาไม่มีจุดหมาย" วัชเรนทร์ตอบสั้น ๆ
"เอ๋อ ลอยตามลมนี่เอง" ธาวินพยักหน้า
"มีลมที่ไหนกัน เจ้านี่ก็พูดไปเรื่อย" วัชเรนทร์บ่น เพราะสวรรค์อยู่เหนือปรากฏการณ์ธรรมชาติทั้งหลายแหล่
"อึ่ม ๆ แต่ก็มีแดดร้อน ๆ ใช่หรือไม่" ยังอุตส่าห์เอ่ยขึ้นมาอีก
"ถึงแล้ว" ศาลาไม่สิอุโบสถไม่รู้เรียกว่าอะไรแต่ใหญ่เหมือนวัดพระแก้วเลย มีคนเดินเข้าเดินออกตลอด พอมายืนตรงประตูก็มีเทวดาท่าทางน่ากลัวยืนอยู่
"ท่านวัชเรนทร์วันนี้ก็มาอีกแล้วหรือขอรับ" เทวดาผู้นั้นทักทาย
"พาเทวดาใหม่มา" ชี้ไปที่ธาวิน
"โอ๊ะ งั้นมาลงทะเบียนตรงนี้เลย" ลากธาวินไปที่จุดลงทะเบียนเทวดา
"สมถวิลเทวดาชั้นล่างระดับหนึ่ง" คนพาไปเอ่ยปากบอกเสียงดัง
"ธาวิน เราชื่อธาวิน ทำไมไม่จำกันเสียที" เส้นเลือดผุดบนหน้าผาก
"ก็ชื่อบนหัวเจ้ามัน"
"ปล่อยไปเถอะท่านตายตอนแปดสิบคนเบื่อชื่อ" วัชเรนทร์กระซิบ
"ขอรับ" กลั้นหัวเราะแทบแย่ก่อนจะหันไปหาธาวิน
"ชื่ออะไรนะ ทา ทา"
"ธาวิน" บอกเสียงดังฟังชัด
"ธาวิน" ส่ายหน้าขำ ๆ วัชเรนทร์เทวารีบลากเข้าไปด้านในก่อนที่จะเกิดเรื่องวุ่นวาย
สโมสรเทวดาที่ธาวินมาเหมือนห้างสพรรสินค้าไม่มีผิดมีข้าวของมากมายทั้งของกินของใช้ระดับล่างยันหรูหราอู้ฟู่จนอยากได้กลับไปที่วิมาน
"เราอยากได้จัง" กระซิบบอกธาวิน
"เจ้ามีบุญแลกเหรอ" วัชเรนทร์หันมามองด้วยหางตา
"อะไรนะ ต้องใช้บุญแล้ว" เปิดโลกอีกแล้ว
"ก็ใช่น่ะสิ"
"เอาเถอะดูไว้ก่อนก็ได้" ถอนหายใจเฮือกโต
"โอโหน้ำทิพย์ อร่อยไหม เราอยากชิม" หันมาทำตาอ้อนกับเทวดาพี่เลี้ยง เรื่องอ้อนเนี่ยธาวินไม่เคยเป็นรองใครขนาดนั่งอ้อนให้แม่ไก่ออกไข่ให้ได้นี่ถือว่าสุดยอดแล้ว ทำตาปิ้ง ๆ วิ้ งๆ เหมือนโลลิต้าที่เคยดูกับหลานชายตอนอายุสี่สิบธาวินยังจำได้แม่นเหมือนเปิดสมองแล้วยัดเอาไว้
"อะไรของเจ้า" ส่ายหน้าทำท่าหน่าย ๆ
"เราอยากชิมน้ำทิพย์ พี่เทวดาสุดหล่อ กล้ามใหญ่ใจดีได้โปรดซื้อเอ้ยแลกให้เราชิมหน่อยเถอะ" ทำเสียงออดอ้อนประหนึ่งสาวเชียร์เบียร์โน้มน้าวลูกค้าให้เปย์เบียร์
"ก็แลกเองสิ" แต้มบุญหาได้ง่ายที่ไหนกัน
"งั้นเรายืมก่อน เดี๋ยวเรามีบุญแล้วจะคืนให้" เมื่อขอไม่ได้ยืมก็ได้ฟระ
"งั้นทำสัญญา" ล้วงหยิบกระดาษเอสี่ออกมา (จากไหนมองไม่ทัน) พร้อมปากกาขนนก ธาวินรับกระดาษมาอ่าน
"สัญญายืมแต้มบุญ
ระยะเวลายืม 1 ปีทิพย์
อัตราดอกเบี้ย 0.1 แต้มต่อปี
จำนวนที่ยืม________
ผู้ยืม ธาวิน (สมถวิล)
ลายเซ็น_______
ผู้ให้ยืม วัชเรนทร์
ลายเซ็น__________"
"โหต้องขนาดนี้เลย" ธาวินทำตาโตร้องเสียงดัง
"ไม่งั้นเดี๋ยวเลื่อนตำแหน่งหรือไม่ได้เจอกันแล้วกลับมาทวงไม่ได้" วัชเรนทร์บอกน้ำเสียงจริงจัง
"โหมีเยอะแล้วไม่เห็นต้องทวง" ธาวินบ่นในลำคอ
"ถ้าไม่ทวงมันจะเป็นเรื่องติดค้างของเจ้าทำให้เจ้าไม่สะดวกต่างหาก ไม่งั้นเขาจะขออโหสิกรรมกันตอนตายเหรอ เพื่อจะไม่ให้ติดค้างต่างหาก" วัชเรนทร์อธิบาย
"แล้วไอ้ดอกเบี้ยนี่ล่ะ" แค่นี้ยังจะคิดอีก
"ก็เหมือนฝากบุญก็ต้องมีกำไรให้คนฝากบ้างสิ" เออจริงฝากไปทำบุญคนรับฝากยังได้บุญด้วยเลย
"ยืมหรือไม่ ไม่ยืมเราจะได้พาไปดูชั้นอื่น" วัชเรนทร์อยากพาเดินให้เสร็จๆ จะได้กลับไปนอน
"ยืมสิ เรายืมสองไม่สิ ห้าแต้ม เผื่อเจอของที่อยากได้" น้ำทิพย์หนึ่งกระบวยแก้วใช้แต้มบุญ 1.5 แต้มที่เหลือเก็บไว้สำรองเผื่อจะใช้ หลังจากกรอกเอกสารก็ส่งคืนให้
"ยื่นมือมา" วัชเรนทร์เทวาเอ่ย
"หา" ทำหน้างงๆ แต่ก็ยื่นมือให้แต่โดยดี วัชเรนทร์เทวาพึมพำอะไรบางอย่างปลายนิ้วสว่างวาบเขียนเลขบนฝ่ามือจากนั้นพอธาวินยกมือขึ้นมาก็เห็นแว๊บนึงแล้วหายไป
"เราเอาน้ำทิพย์" ธาวินหน้าบานรีบเดินไปแลกน้ำทิพย์มา น้ำทิพย์สีรุ้งอยู่ในกระบวยแก้วสวยมากเห็นรู้สึกเสียดายถ้าจะดื่มเข้าไปแต่ว่าไหนๆ ก็ไหนๆ ยกกระบวยขึ้นจรดปากดื่มน้ำทิพย์ ความหอมหวานนุ่มละมุนลิ้นสดชื่นชุ่มคอจนบรรยายไม่ถูกเกิดมาพึ่งจะเคยดื่มน้ำที่อร่อยขนาดนี้
"นี่ของท่าน" คนแลกแต้มบุญ เอาน้ำทิพย์ขวดเล็กส่งให้วัชเรนทร์เทวา
"โอ๊ะทำไมท่านได้ด้วย" ธาวินถามเสียงขุ่น
"คนที่นำลูกค้าเอ้ยเทวดามาจะได้รับน้ำทิพย์หนึ่งขวดเล็กขอรับ" หนึ่งขวดเล็กประมาณห้าซีซีเห็นจะได้ หน็อยได้น้ำทิพย์โดยไม่ต้องจ่ายตังค์เชอะ
หลังจากนั้นวัชเรนทร์ก็พาธาวินเดินจนทั่วเล่นเอาแทบจะแขวนขาไว้บนคอ พอเห็นอะไรก็อยากได้ไปเสียหมดจนวัชเรนทร์ต้องรีบลากกลับไม่งั้นธาวินต้องกู้แต้มบุญตัวเองเพิ่มแน่ๆ เทวดาพี่เลี้ยงของวัชเรนทร์หน่อยยิ่งกว่าเหนื่อยเสียอีก


## ตอนที่ 5 บุญใหม่ 

พระพิรุณโปรยปรายเมื่อยามสาย
เราเปลือยกายอาบแดดอุ่น
ยามเช้าแสงแดดละมุน
ให้ผิวกายกรุ่นไปด้วยวิตามินดี
"เจ้าทำอะไร" เสียงดังยิ่งกว่าพระสุธาฟ้าฟาดที่ดังอยู่เบื้องล่างวิมานทำเอาธาวินสะดุ้งโหยงจนปุยเมฆาสีขาวกระจายฟุ้งเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่นอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้นเมฆ รีบโดยปุยเมฆอันเย็นเยือกมาปิดเอาไว้
"อาบแดดไง ร่างกายได้รับวิตามินเยอะ ๆ " ธาวินยิ้มกว้าง
"เจ้าทำเรื่องบัดสี" วัชเรนทร์เทวาส่งเสียงกร้าว
"เราเปล่าเสียหน่อย แถวนี้เป็นวิมานเรา เราจะทำอะไรก็ได้ ท่านต่างหากมาแหกปากด่าในวิมานเรา ถ้าเราแจ้งความข้อหาบุกรุกท่านจะโดนหักแต้มมิใช่น้อย" เดินเข้ามาหามีเพียงเมฆาคาดตรงนั้น
"เจ้า เจ้า" วัชเรนทร์ตัวสั่นนี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย ลุงที่เพิ่งมาเป็นเทวดาไม่กี่วันกลับปากดีเถียงกลับราวรู้ดีเรื่องกฎเทวาห้าหมื่นข้อ
"ท่านอย่าเครียดไปเลย ดูสิเส้นเลือดผุดขนาดนี้ เดี๋ยวหน้าหล่อ ๆ ของท่านก็เฉาหมด อ้ออีกอย่างนาน ๆ เข้าท่านจะเป็นไมเกรนนะเชื่อเรา เราผ่านมาหมดแล้ว" ธาวินยิ้มหวาน ทุกวันระหว่างรอต้นไม้ดอกไม้โตเพื่อเก็บไปทำกลิ่นหอมให้แป้งเย็นธาวินแทบไม่มีอะไรทำรดน้ำถอนหญ้า รู้สึกว่าเทวดานี่ว่างเสียจริงนี่ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างได้อกแตกตายแน่ วัชเรนทร์เทวาผู้เป็นเทวดาพี่เลี้ยงก็เห็นแต่ลอยมาลอยไปหรือไม่ก็นอนอยู่ที่วิมานเห็นแล้วเบื่อหน่ายแทน เช้านี้เห็นแดดดีจึงออกมาอาบแดดเสียหน่อยให้ผิวได้รับวิตามินดีมันผิดด้วยเหรอ
พอเห็นกล้ามเทวดาพี่เลี้ยงแล้วแม่เจ้าโว้ย อย่าให้มีมั่งก็แล้วไปไอ้ลอนขนมปังบนหน้าท้องนั่นอีกอย่างกับขนมปังเลี้ยงปลาตามวัดหันมามองตัวเองที่ผิวขาวอย่างกับศพไร้ขนไร้กล้ามเนื้อแล้วอิหน้าเด็กเหมือนกุมารในละครผีนี่อีกมองด้วยสายตาแค้นเคืองขนาดเทวดายังไม่เท่าเทียมกับเลย
"แล้วทำไมท่านถึงได้มาหาเรา" ถอนหายใจหนักหน่วงเดินไปหยิบชุดผ้าไหมที่มีอยู่ชุดเดียวมาสวมใส่หลังจากตากแดดจนมันหอม ทำไมถึงมีชุดเดียวก็ไม่มีปัญญาหาแต้มบุญไปแลกน่ะสิจะกู้วัชเรนทร์ก็กลัวจะถูกว่าเห็นแบบนี้ธาวินก็มีศักดิ์ศรีอยู่เหมือนกัน
"มีคนเชิญไปรับบุญเจ้าจะไปรับบุญกับเราหรือไม่"
"ไปสิ" ทำไมจะไม่ไปได้เห็นโลกได้ของกลับมาวิมานแถมได้บุญอีกด้วย ธาวินพึ่งรู้ถึงความสำคัญของการไปรับบุญเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง
"งั้นก็เตรียมตัวไปได้แล้ว" ถึงจะขี้โมโหแต่ก็ไม่นาน พอดูๆ แล้วเป็นเทวดาที่ดีเหมือนกัน
"วันนี้ไปที่ใด" ยิ้มแป้นเหาะตามเทวดาพี่เลี้ยง
"เดี๋ยวไปก็รู้เอง"
ไม่กี่นาทีต่อมา...
ธาวินนั่งตัวสั่นมือข้างหนึ่งจับชายเสื้อคลุมของวัชเรนทร์เอาไว้สายตาหวาดหวั่นที่มองไปรอบ ๆ นี่มันยิ่งกว่าหนังผีไทยบวกซอมบี้เสียอีก ขนอันน้อยนิดที่มีตามตัวลุกชันไปทุกเส้น ทำไมเขาต้องมานั่งในดงผีเช่นนี้กัน
"อีกนานไหม" กระซิบถามเสียงสั่น
"วันนี้วันพระใหญ่ บุญใหญ่ต้องรอจะให้จบได้อย่างไร เจ้าก็จงนั่งฟังเงียบ ๆ " ทำเสียงดุใส่ จะให้เงียบได้ยังไงเมื่อที่รายรอบกายมีแต่ปี๋ทั้งนั้น วันพระใหญ่บุญใหญ่เทวดาถูกเชิญมารับบุญที่วัดแถมยังมีพวกเตรียมรับบุญกุศลอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นผีสางนางไม้หรือไม้แต่สังภเวสีโถ ๆ ธาวินเทวดาหน้าใหม่ใจปลาซิวผู้ยังไม่เคยมารับบุญแบบนี้ถึงกับนั่งขยับไปมาเพื่อให้ใจสงบ
"เร็วไปรับบุญ" ดึงแขนเทวดาใหม่ฝ่าวงล้อมเข้าไปชั้นในสุดบุญสำหรับเทวดาที่พระท่านสวดอวยพรให้
"โอ๊ะวันนี้มีเทวดามาด้วยหรือ" รุกขเทวดาที่มารับบุญเอ่ยทักวัชเรนทร์
"อึ่ม แล้วท่าวารินทร์ทำไมถึงได้มาผู้เดียว" ปกติรุกขเทวดาองค์นี้มักมีเพื่อนพ้องมาด้วยเสมอ
"มีรับบุญกันหลายที่เลยแยกย้ายกันไป" ปากพูดมือหยิบของที่วางไว้สำหรับเทวดา ธาวินเห็นวารินทร์เทวะหยิบก็รีบทำตามกลัวช้าหมดอดได้ของดี
"อึ่ม" ครางกลับไปแบบนั้น หันมาหยิบของใส่ห่อผ้าต่อ
"เอาละกลับได้แล้ว" หันไปบอกธาวินที่ได้ของสองห่อใหญ่
"ขอรับ" ยิ้มแป้นอิ่มบุญได้ของที่อยากได้หลายอย่าง
"เราขอตัวกลับวิมานก่อน" หันไปบอกรุกขเทวดาวารินทร์
"ตามสบายขอรับ" ยังคงเก็บของต่อไป
แบกของยังไม่ทันจะพ้นประตูอุโบสถเสียงเอะอะอื้ออึงดังสนั่น มองไปเบื้องล่างเห็นบรรดาผี เปรต สังภเวสีทั้งหลายที่อยู่รายล้อมกายเมื่อครู่กรูกันเขาไปหาของที่วางอยู่ราวกับฝูงซอมบี้ในหนังไซไฟก็ไม่ปาน
"น่ากลัว" ธาวินยกมือทาบอก
"เจ้าโชคดีแล้วที่ได้เป็นเทวดา ถึงจะชั้นผู้น้อยแต่ไม่ต้องไปแย่งใคร" วัชเรนทร์เทวาเอ่ย จากนั้นจึงพาธาวินเหาะกลับวิมาน
ข้าวของที่ได้รับมาครานี้อย่างน้อยก็กินใช้ได้เป็นสิบปีทิพย์ ไม่ต้องไปรับบุญก็อยู่ได้อีกพักใหญ่ เพียงแต่ว่าถ้ามัวเล่นตัวไม่ไปรับ อาจจะต้องไปเข้าคิวเพื่อลงไปรับบุญไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ดังนั้นต่อให้มีก็ต้องสะสมแต้มบุญต่อไป เมื่อพวกเขายังเป็นเทวดาที่ยังไม่ตัดขาดจากกิเลสกามทั้งหลายทุกสิ่งจึงเป็นไปตามวัฏจักร
"บุญคราวนี้ทำให้เรารู้สึกดีกว่าครั้งก่อน" ธาวินเอ่ย
"เพราะเป็นบุญใหญ่ ถึงได้รู้สึกเช่นนั้น" วัชเรนทร์อธิบายพรางว่า
"เจ้าดูที่มือ แต้มบุญคงเจ้าคงเพิ่มบ้างแล้ว"
"จริงดิ่" หงายฝ่ามือดูเห็นแต้มบุญที่เพิ่มขึ้นมาตั้งสามแต้ม
"แต้มบุญเรา แต้มบุญเรา" ส่งเสียงด้วยความดีใจ ถึงจะน้อยนิดแต่มันเป็นสิ่งที่เขาได้รับมาด้วยตัวเอง
"เก็บรักษาเอาไว้ดี ๆ อย่าใช้สุรุ่ยสุร่าย การเกิดเทวดาไม่ใช่เรื่องง่ายแต่การรักษาชีวิตเทวดานั้นยากกว่า เราว่าเจ้าคงไม่อยากไปเป็นพวกที่เห็นข้างล่างใช่หรือไม่" อบรมอย่างกับเป็นพ่อเลย
"รู้แล้ว ๆ สักวันแต้มบุญเราต้องมีเป็นพัน ๆ ล้าน" ประกาศกร้าวให้วัชเรนทร์ฟัง
"เราจะรอดู" ยิ้มมุมมากแล้วแยกกลับวิมานตน
บุญเหมือนนี่เหมือนคอลาเจนพอได้รับแล้วผิวกายเด้งดึ๋งเปล่งปลั่งไม่แปลกใจว่าเหตุใดเทวดาถึงได้หน้าตาอ่อนวัยขนาดนั้นแถมยังเหมือนมีประกายวิบวับอย่างกับเคลือบด้วยกริดเตอร์ เอาของมาเก็บเสร็จแล้วก็ไปดูแลแปลงดอกไม้ต่อ นึกขอบคุณวัชเรนทร์เทวดาพี่เลี้ยงที่คอยสอนอะไร ๆ ให้ ถึงดูจะไม่ค่อยเต็มใจแต่จริงๆ ก็ใจดีเสมอ
"ท่านธาวิน เรามาเยี่ยมท่าน" บุปผานารีลอยมาแต่ไกล ในมือมีดอกไม้หอบใหญ่มาด้วย
"โอ๊ะท่านได้บุปผาพวกนี้มาจากไหนมากมายขนาดนี้" บุปผานารีเป็นเทพอัปสรที่รับเพียงดอกไม้ใบไม้เท่านั้นนั้น
"เราไปรับบุญที่โลกมนุษย์มา" ส่งหอบดอกไม้ให้
"เราแบ่งมาให้ท่าน เผื่อท่านจะเอาไปปลูก"
"กลิ่นหอมและงดงามมาก ที่เราปลูกไว้ก็เริ่มโตแล้วจะเอาไปด้วยหรือไม่" ให้มาให้กลับจะได้ไม่ติดค้างบุญกัน
"มีดอกไม้ใดบ้างหรือ" เอ่ยถามด้วยความดีใจ
"มาสิ เราจะพาไปชม" เอาหอบดอกไม้ไปปักไว้ในกระถางบัว จากนั้นจึงเดินนำไปยังแปลงดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้
"โอโห้ กลิ่นหอมและงดงามมาก" รอยยิ้มพรายทั้งใบหน้า เหล่าเทวดาตัวน้อยกำลังบินวนอยู่รอบๆ ดอกไม้
"ท่านอยากได้ต้นไหนเอาไปได้เลย" ธาวินยิ้ม แค่มีคนชื่นชมผลงานก็ทำให้เขายิ้มแก้มปริแล้ว
"งั้นเราไม่เกรงใจ จะขอไปสักกำ" บุปผานารีเอ่ย ธาวินพยักหน้า รีบคว้าเสียมที่อยู่ใกล้ ค่อยบรรจงขุดลงไป
งัดดอกไม้ขึ้นมา ยื่นให้บุปผานารี
"ท่านเอาไปเถิด ปลูกให้มันเติบใหญ่ ออกดอกผลเมื่อใด เราจักไปเชยชม"
"ขอบคุณท่านมาก เราจักปลูกดังใจสม "บุปผานารีแย้มยิ้ม เหล่าเทวาน้อยที่อยู่รอบๆ ต่างเข้ามาใกล้ๆ
"หากท่านอยากได้อีก ก็จงปลีกตัวแวะมาหา" ธาวินเก็บเสียมไว้ที่เดิม
"ได้สิท่านเทวา ถ้าเรามีดอกไม้สวยมาจะแบ่งให้" บุปผานารีหอบดอกไม้ที่รับมาเหาะขึ้นท้องฟ้าเพื่อกลับไปยังวิมาน
ฝ่ายวัชเรนทร์เทวา ตัวเราอยู่มาจนบัดนี้ ไม่เคยมีเทพบุปผาหรือเทพนารีแวะเวียนมาเยี่ยมวิมานนี้สักครา เป็นแล้วก็ปวดจิต นึกตงิด ๆ อยากแกล้งเทวาใหม่หยิบเสื้อคลุมสวมหมวกชฎาคว้ารองเท้ามาใส่ก้าวเดินไปยังวิมานธาวิน
"อ้าวท่านวัชเรนทร์มีธุระอันใดหรือ บุปผานารีเพิ่งเอาดอกไม้มาให้เรา" ชี้ไปที่ดอกไม้ในกระถางบัว
"อ้อรึ" เหลือบมองแบบไม่ใส่ใจ
"หรือกลิ่นดอกไม้รบกวนท่านอีก" คราวก่อนโดนว่ายังจำได้อย่างแม่นยำกลัวจะโดนว่าซ้ำคงช้ำใจแน่นอน
"ไม่ใช่ เราแค่เดินเล่นเฉย ๆ "รีบบอกทันใดกลัวจะหาว่าสนใจ
"อ้อ อึ่ม งั้นเชิญท่านตามสบาย เราจะไปอาบน้ำชำระกายเสียหน่อย" เพราะหอบดอกไม้ขุดต้นไม้จนรู้สึกคันยุบยับไปทั้งกาย
"จะไปอาบที่ไหน" วัชเรนทร์เทวาตาโต คิดว่าเจ้าหมอนี่คงได้ข่าวอะไรดี ๆ แน่ เพราะตนไม่คบไม่เสวนาไม่มีมิตรแท้และศัตรูที่ถาวรใช้ชีวิตโดดเดี่ยวมาหลายสิบปีทิพย์ พอได้ยินก็สนใจอยู่นิดหน่อยนิดหน่อยจริง ๆ นะ
"ไปกับเราหรือไม่ ตอนไปรับบุญรุกขเทวาเคยกระซิบบอกเราไว้" ธาวินยิ้มกว้าง
แค่ไม่กี่อึดใจได้เพื่อนใหม่เป็นรุกขเทวานี่มันจะข้ามหน้าข้ามตาเทวดาอย่างวัชเรนทร์เกินไป ขยับมาใกล้ ๆ กระซิบถามอย่างไว
"ถ้าเราไปด้วย อย่าบอกใครนะ" ธาวินพยักหน้า จะให้ไปบอกใครได้ไม่ได้อยากหาเรื่องใส่ตัวเพราะวัชเรนทร์เทวาเป็นถึงเทวดาพี่เลี้ยง หลีกเลี่ยงเรื่องให้ปวดหัวเอาตัวรอดไว้จะดีกว่า
"งั้นไปกัน" ยิ้มอย่างดีใจ เหาะไปในนภาจุดหมายก็คือป่าที่รุกขเทวาบอกเอาไว้
เสียงซู่ ๆ ดังกระหึ่มทำเอาใจสั่น เสียงดังร้าวฟ้าฟาดตรงไหนกัน รีบพลันมุ่งไปตามทาง สายน้ำสาดกระเซ็น เห็นสีรุ้งยามต้องแสง สายน้ำตกจากผาอย่างรุนแรง แผงอยู่ในพงไพรไกลผู้คน
"โอ๊ะท่านธาวินเทวา" รุกขเทวดาที่เจอก่อนหน้า
"เราแวะมาเล่นน้ำตามท่านชวน" ธาวินยิ้มกว้าง
"เหตุใดวัชเรนทร์ผู้เย็นชาถึงได้มากับท่านด้วย" กระซิบกระซาบอย่างแปลกใจ ทำไมถึงมาได้
"เรื่องมันยาว จะกล่าวไปคงไม่จบ" ธาวินเอ่ย
"งั้นเชิญท่านเถอะ ส่วนเราจะไปพักผ่อน ได้เวลาเทวานอน" พูดจบก็หายวับ กลับไปยังต้นไม้ใหญ่
วัชเรนทร์เทวาตกตะลึงน้ำตกใหญ่ ท่ามกลางหมู่ไม้เขียวชอุ่มทอดตัวไกล สัมผัสได้ถึงชีวิตอันร่มเย็นค่อย ๆ เอาเท้าแตะน้ำเย็นสายน้ำกระเซ็นมาโดนหน้าธรรมชาติงดงามรอบกายา ทำเอาเทวดาเปรมปรีดิ์


## ตอนที่ 6 เทวดาหลงทาง

สายน้ำไหลจากบนสู่ล่าง
ชำระล้างกายาให้ผ่องใส
เสียงคำรามซู่ๆ ดังทั่วไพร
เทวดาน้อยใหญ่ต่างยินดี
ธาวินยืนมองวัชเรนทร์ที่เอาเท้าแตะน้ำแล้วสะดุ้งเฮือกๆ อย่างกับพวกสาวน้อยเจอแสงแดดในยามสายยืนมองอยู่นานคิดในใจว่าเทวดาผู้นี้ที่ผ่านมาใช้ชีวิตแบบไหนกันถึงได้เหมือนละอ่อนที่เพิ่งมาดูโลก็มิปาน
"ท่านเทวดา" เดินเข้ามาจนชิด วัชเรนทร์เทวาผู้ยืนหมิ่นเหม่อยู่บนหินพอโดนชนเข้าก็ถึงกับเซ
"เฮ้ย เว้ย"
"ตูม!!!" วัชเรนทร์เทวาลอยละลิ่วลงไปในแอ่งน้ำใหญ่ทำเอาเหล่าเทวาที่เล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานตกอกตกใจไปตามกัน
"อะโย้วโหยว เราไม่ได้ตั้งใจ" ปิดปากกั้นขำอยู่บนหินใหญ่ หมวกทรงสูงเอียงกระเท่เร่เสื้อคลุมเปียกแนบเนื้อจนเห็นกล้ามเนื้อได้อย่างชัดเจนรองเท้าลอยไปติดอยู่ที่แหง่งหิน
"เจ้า!!!" เสียงดังอย่างกับฟ้าผ่า เส้นเลือดผุดตรงหน้าผาก ถอดหมวกที่เปียกน้ำเขวี้ยงลงพื้นอย่างหัวเสีย
"ซวยแล้ว" ธาวินพึมพำ ไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อยทำไมถึงได้โกรธกันขนาดนี้ด้วย
"เราไม่ได้ตั้งใจ เราขอโทษ" ยื่นมือจะดึงขึ้นจากน้ำกลับถูกปัดจนเจ็บมือ
"ไปให้พ้น" บอกน้ำเสียงเกรี้ยวกราด วัชเรนทร์เทวาผู้ได้ชื่อว่าเย็นชาอันดับหนึ่งในสวรรค์ไม่ยินดียินร้ายอะไรกับใครแต่คราวนี้กลับโกรธจนหน้าแดง พอขึ้นจากน้ำได้ก็เหาะกลับวิมานด้วยความโมโหปล่อยธาวินยืนมองตามตาปริบๆ
ตะวันคล้อยต่ำเหล่าเทวดาต่างพากันกลับที่พัก ได้เวลาที่ธาวินจะกลับวิมานแต่ทว่าเทวดาใหม่หากไม่มีเทพวาพี่เลี้ยงพากลับก็คงเหาะไปถึงวิมานไม่ได้เหาะลอยไปลอยมาอยู่นานก็ยังไม่สามารถขึ้นไปถึงวิมานได้จึงเหาะกลับมาที่น้ำตกที่เดิม
ตะวันลับฟ้าหิ่งห้อยเริ่มบินอวดแสงระยิบระยับงดงามเทวดาใหม่อย่างธาวินนั่งกอดเขาอยู่บนหินก้อนเดิมนี่เขาถูกทิ้งเสียงแล้วหรือครั้งจะตามหารุกขาเทวที่รู้จักก็ไม่รู้ว่าสถิตอยู่ที่ต้นไหนเงยหน้ามองห้าเห็นเพียงดวงดาวระยิบระยับอยู่บนฟ้าไกลแสนไกล
ยามค่ำคืนมันช่างน่าใจหายได้ยินเพียงเสียงน้ำตกกับเสียงสัตว์ขนาดเล็กร้องระงมทั่วป่า ธาวินกอดตัวเองเอาไว้เพิ่งรู้ว่ากลางคืนมันน่ากลัวและก็เงียบเหงาได้ขนาดนี้ เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังมาเมื่อยามดึก สายฟ้าฟาดเปรี้ยงปร้างยิ่งอยู่กลางป่าแบบนี้ยิ่งเห็นสายฟ้าได้อย่างชัดเจน สายฝนโปรยปรายลงมาเขารีบหลบฝนไปยังต้นไม้ใหญ่ เสียงหินกระทบกันดังเป็นระยะสายฝนกระหน่ำจนตอนนี้เทวดาเปียกปอนไปหมดแล้ว
"เราทำอะไรผิด ทำไมต้องทิ้งเราด้วย" ธาวินน้ำตาหยดแหมะ
"กึกๆๆๆ" เสียงดังสนั่นทั่วป่าทึบ ก่อนที่ก้อนน้ำมหึมาจะร่วงลงมาจากหน้าผาเบื้องหน้าพร้อมหินก้อนใหญ่ตกโครมครามลงมา น้ำเริ่มเอ่อล้นจนที่ธาวินยืนอยู่มีน้ำขึ้นมาถึงเข่า ธาวินตั้งสติได้รีบปีนต้นไม้ด้วยความรวดเร็วก่อนที่มวลน้ำก้อนใหญ่จะไหลมาจนถึงกิ่งด้านบน ต้นไม้ใหญ่สั่นสะเทือนเพราะแรงน้ำธาวินนั่งกอดกิ่งไม้หอบแฮ่ก ๆ ด้วยความเหนื่อยเทวดาใหม่ผู้นี้คงลืมไปแล้วว่าตัวเองเหาะได้ใช้สองแขนสองขาตะกายปีนต้นไม้จนหอบขนาดนี้
น้ำขุ่นสีแดงโคลนไหลกระหน่ำพัดพาก้อนหินกระทบต้นไม้จนสั่นไหวไปทั้งต้น ธาวินหน้าซีดเกิดมาไม่เคยเจออะไรที่น่ากลัวขนาดนี้ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัวและหนาวเพราะเปียกชุ่มไปทั้งตัว ตอนนี้เทวดาใหม่ไม่เหลือมาดเทวดาผู้ผ่านโลกมาแปดสิบปีอีกแล้ว เขาร้องไห้ซิกๆ ราวกับเด็กก็ไม่ปาน
ข้างฝ่ายเทวดาพี่เลี้ยง กลับมาถึงวิมานด้วยร่างกายสะบักสะบอมเจ้าเทวดาใหม่นั่นมันทำเอาโกรธจนควันออกหูรีบจัดการเปลี่ยนเอาชุดที่เปียกชุ่มออกชำระกายอีกครั้งให้สะอาดขึ้น จากนั้นจึงเปลี่ยนใส่ชุดใหม่แล้วนอนพักด้วยความเหนื่อยล้า
"ครึน ๆๆๆ " เสียงฟ้าร้องอยู่ใต้วิมาน พระพิรุณคงโปรยปรายตามฤดูกาล จะว่าไปเป็นพระพิรุณนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันต้องโปรยฝนให้กับมนุษย์โลกผู้ไม่รู้จักพอช่างเถอะวันนี้เหนื่อยมามากแล้วไม่อยากคิดอะไรให้เปลืองสมองค่อยๆ หลับตาลงอย่างอ่อนล้า
อาทิตย์ส่องแสงที่ขอบฟ้าผืนป่าสงบเงียบ ได้ยินเพียงเสียงนกร้องยามเช้าราวกับว่าเมื่อคืนนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ร่องน้ำใหญ่กว่าเมื่อวานตอนนี้ตอนไม้ที่ธาวินนั่งอยู่ติดน้ำเสียแล้วมองไปรอบๆ มีหินก้อนใหญ่มากองกันอยู่ ธาวินถอนหายใจในที่สุดก็รอดตายนึกว่าเพิ่งตายกลายเป็นเทวดามาหยกๆ จะมาตายรอบสองอีกครั้ง ค่อยๆ ปีนกลับลงมาจากต้นไม้ เช้าแล้วเทวดาที่อยู่แถวนี้ไปที่ไหนกันหมดไม่เห็นแม้เงาเดินไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นขึ้น ป่าทั้งป่าเงียบจนวังเวงค่อยเหาะขึ้นไปด้านบน ได้ยืนเสียงสวดอยูลิบๆ ถ้าไม่ที่นั่นคงมีอะไรดีๆ สินะสัญชาตญาณเทวดาบอกเอาไว้แบบนั้น รีบตรงรี่ไปตามเสียงสวดวัดเล็กๆ ที่อยู่ชายป่ามีรุกขเทวดานางไม้สัมภเวสีรอกันสลอนวันนี้วันพระนั่นเอง เข้าไปใกล้ๆ หามุมสงบนั่งรอบุญแม้กลับวิมานไม่ได้อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องอดตายรับบุญเล็กๆ เอาไว้ประทังชีวิตยามยากเช่นนี้
วัชเรนทร์เทวดาเดินไปที่วิมานของธาวินกลับไม่เห็นแม่แต่เงาของเทวดาผู้นั้นเดินไปที่สวนดอกไม้ก็ไม่เจอนึกในใจว่าหายไปไหนแต่เช้าจะชวนไปรับบุญเพราะวันนี้วันพระ กำลังจะกลับวิมานความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในสมอง
"หรือว่ากลับมาไม่ได้" หน้าซีดเหงื่อตกเขาทิ้งเอาไว้ที่น้ำตกนี่นา รีบรุดบินตรงไปที่น้ำตกทันใด
เมื่อมาถึงยังจุดหมายเหงื่อเย็นผุดขึ้นระลอกสองคงไม่ใช่โดนน้ำพัดหรือโดนสัตว์ป่าลากไปกินเสียแล้วกระมังถ้าเกิดเป็นเช่นนั้นจริงอย่างว่าแต่ตำแหน่งเทวดาแม้แต่ชีวิตก็มิอาจรักษาไว้ได้ แถมแถวนี้ยังโดนน้ำพัดพาให้เปลี่ยนไปขนาดนี้เทวดาที่เคยมาเล่นน้ำคงย้ายหนีไปหมดแล้ว แบบนี้ไปถามใครที่ไหนคงไม่ได้ใช้สมองคิดหาวิธีไม่ว่าอย่างไรก็ขอให้ได้เห็นศพหรือเศษซากหากตายไปจริง ๆ ถึงตอนนั้นจะยอมรับผลกรรมแต่โดยดี
เสียงบทสวดเรียกชุมนุมเทวดาทำให้วัชเรนทร์เทวาหูผึ่งรีบเหาะไปตามเสียงนั้น บางทีอาจเจอเทวดาใหม่ผู้นั้นก็ได้ เสียงกังวานก้องไปทั่วชายป่าเชิญเทวดาทุกสารทิศมารับบุญวันพระ ข้าวปลาอาหารมากมายถูกตระเตรียมเอาไว้ เทวดาอยู่แถวหน้ารอรับผลบุญด้วยสีหน้าแช่มชื่น ธาวินมองดูอาหารที่นำมาถวายตรงหน้าแม้จะเป็นอาหารพื้นๆ แต่ก็ทำให้เทวดาอย่างเขายิ้มออกมาได้
หิ้วถุงของเดินออกมาแม้ไม่มีเทวดาพี่เลี้ยงก็ไม่อดตาย สมัยเป็นมนุษย์ลำบากกว่านี้ตั้งหลายสิบเท่ายังอยู่ได้อยู่ให้เป็นนั่นคือคติของธาวิน
"เจ้า ทำไมมาอยู่ที่นี่" วัชเรนทร์เทวาเดินมาหาด้วยความดีใจ เทวดาใหม่ยังมีชีวิตอยู่
"ท่านเป็นใคร" มองตั้งแต่หัวจรดเท้า
"เราเองไง วัชเรนทร์ อย่าบอกว่าเจ้าโดนน้ำพัดจนสติเลอะเลือน" ธาวินกัดริมฝีปากตัวเองจนเจ็บไปหมดทั้งโมโหระคนกับน้อยใจเทวดาพี่เลี้ยงอะไรกันมาทิ้งกันง่ายๆ แบบนี้แย่จริงๆ
"กลับสวรรค์กัน เจ้าหายไปเราเป็นห่วงแทบแย่" วัชเรนทร์บอกธาวิน เทวดาใหม่มองตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งนี่พูดเล่นหรือพูดจริง
"ทิ้งเราแล้วยังจะบอกว่าห่วง" เสียงขุ่น
"ก็ตอนนั้นเจ้าทำเราตกน้ำ" ดูเหมือนว่าจะยังโกรธอยู่เหมือนกัน
"ก็บอกว่าเราไม่ได้ตั้งใจ" ธาวินรีบบอก
"ช่างเถอะถือว่าต่างคนต่างผิด กลับวิมานกันเจ้ามอมแมมแบบนี้ไม่เหมือนเทวดาสักนิด" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"ก็เพราะใครกันล่ะ เราต้องปีนต้นไม้หนีตายเพราะน้ำหลาก ตอนอยู่บนต้นไม้ก้อนหินกระทบจนต้นไม้สั่นไปหมดเรานึกว่าจะไม่รอดแล้ว" ธาวินบอกวัชเรนทร์น้ำตาคลอมันน่ากลัวจริงๆ
"เจ้าจะปีนทำไมในเมื่อเจ้าก็เหาะได้" วัชเรนทร์ส่ายหน้า
"โอ๊ะจริงสิ แต่ตอนนั้นเราตกใจมากนี่นา" ยกแขนเสื้อยับยู้ยี้เช็ดน้ำตา
"เอาล่ะกลับวิมานกันเดี๋ยวเราซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เปลี่ยน" พอเห็นแบบนี้ก็อยากจะรับผิดชอบอยู่เหมือนกัน จูงแขนเทวดาใหม่หน้าเปื้อนน้ำตาเหาะกลับวิมานนี่ถ้าหากคนไม่รู้คงคิดว่าวัชเรนทร์เทวดาผู้เย็นชากำลังแกล้งเทวดาใหม่อยู่แน่ๆ แต่ช่างเถอะปากหอยปากปูปากเทวดามีไว้เมาส์อยู่แล้วใครจะไปห้ามได้
แวะหาชุดใหม่ให้ก่อนจะพากลับไปที่วิมาน พอเห็นศาลาท่าน้ำเล็กๆ ของตัวเองธาวินถึงกลับปล่อยโฮต่อให้เล็กยังไงก็ยังดีกว่าไประหกระเหินอยู่กลางป่ากลางเขาแบบนั้น
"อันนี้เราให้เจ้า" ส่งน้ำทิพย์ให้ขวดหนึ่ง
"ฮืออออ" รับมาด้วยความตื้นตันใจ วันนี้วัชเรนทร์กลายเป็นพ่อบุญทุ่มไปเสียแล้ว
"หยุดร้องได้แล้ว" พอร้องไม่หยุดก็ชักรำคาญ
"ก็เราดีใจนี่นาที่ได้กลับมา ท่านคงไม่รู้ใช่ไหมว่ามันน่ากลัวขนาดไหน ฝนตกเอยฟ้าร้องเอง ทั้งมืดทั้งเงียบแถมยังฟ้าผ่าเปรี้ยง ๆ ไม่หยุด" ธาวินเช็ดน้ำตาเปิดขวดน้ำทิยพ์ยกขึ้นดื่ม
"วันหลังก็ระวังอย่าให้พลัดหลงกันอีก" วัชเรนทร์บอกเสียงอ่อน
"พลัดหลงกันที่ไหนท่านจงใจทิ้งเราต่างหาก" บอกเสียงขุ่นมองตาเขียว
"เจ้าเห็นเราเหาะกลับทำไมไม่เหาะตาม" ชักจะมากไปแล้วยอมรับผิดเสียบ้างสิ
"ใครจะไปรู้ว่าท่านจะกลับแถมยังไม่รู้ด้วยว่ากลับเองไม่ได้" ธาวินบ่น
"ไหนบอกว่าอ่านกฏครบหมดแล้ว" วัชเรนทร์ย้อนถาม
"อ่านแล้ว" รีบปรี่ไปเปิดหนังสืออ่านอีกครั้ง
"นี่มันอะไร หมายเหตุตัวเท่ามดใครจะไปเห็น" ธาวินชี้ไปที่เชิงอรรถด้านล่างตัวเล็กกว่ามดเสียด้วยซ้ำใครจะไปอ่านกัน
"ไหนว่าอ่านหมด"
"ก็อ่านหมดแล้ว ท่านหาเรื่องเราเหรอ" ขมวดคิ้วบึนปาก
"เปล่า ก็เห็นว่าอ่านหมดแล้ว" ป้องปากหัวเราะหึในลำคอ
"กลับวิมานท่านไปเลย น่ารำคาญเราจะนอน" ดุนหลังให้กลับไป
หลังจากที่เมื่อคืนแทบไม่ได้หลับเลย ธาวินกระโดดขึ้นที่นอนตัวเองที่อยู่ในศาลาท่าน้ำนั่นยังไงปุยนุ่นนิ่มๆ นี้ก็ดีกว่าไอ้กิ่งไม้แข็งๆ เมื่อคืนนั่น เสื้อผ้าชุดใหม่นี่ก็ใส่สบายชะมัดเฮ้อวันนี้ไม่อยากทำอะไรเลยนอนพักให้หนำใจดีกว่าเดี๋ยวตื่นขึ้นมาค่อยไปดูแลต้นไม้ กลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆ ทำให้ง่วงมากขึ้นกว่าเดิม
"ได้ข่าวว่าทิ้งเทวดาใหม่ไว้ข้างล่างเหรอ" ทันทีที่โผล่หน้าเข้าสโมสรมาเทวดาร่วมก๊วนก็เอ่ยปากถาม
"ไม่ได้ทิ้ง แค่หลงกัน" รีบแก้ตัวทันใด
"ท่านวัชเรนทร์ ระวังๆ หน่อยก็แล้วกัน คนรักเท่าผืนหนังคนชังเท่าผืนเสื่อ เราเตือนด้วยความเป็นห่วง" เพื่อนเทวดาตบไหล่
"นั่นสิ วันหลังท่านก็สอนวิธีเอาตัวรอดด้วยก็แล้วกัน เทวดาใหม่ใช่ว่าฉลาดกันทุกคน" อีกคนหนึ่งเอ่ย
"รู้แล้วน่า" หันไปสั่งเครื่องดื่มจากบริกรเทวดา
"ทำไมเรื่องนี้มันถึงแพร่เร็วนัก" วัชเรนทร์เกาหัวแกรก สองเพื่อนเทวดาหันมามองหน้ากันทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ สังคมเทวดามันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากสังคมมนุษย์หรอกนะวัชเรนทร์เอ๋ย
วัชเรนทร์เทวา เทพหนุ่มชั้นฉกามาพจร ตอนไปพักร้อนที่โลกมนุษย์ได้ช่วยเหลือเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ตกหน้าผาลงมา หารู้ไม่ว่าเขายังไม่ถึงที่ตาย เมื่อกายแหลกเหลวเพราะตกเหว ความรับผิดชอบจนกว่าจะแก้ไขปัญหาได้ นั่นคือสิ่งที่บอสใหญ่แห่งเทวดาสั่งมา ไอ้เด็กบ้าที่ทั้งปากเสียและอยู่นิ่งไม่เป็นทำเอาวิมาณที่วัชเรนทร์อาศัยอยู่ป่วนไปหมด หมดเงินไม่ว่าแต่หยุดทำเรื่องบ้าๆเสียทีได้มั้ย 