เกิดใหม่อีกครั้ง สนับสนุนให้พี่สาวผ่าคลอดก่อนกำหนด
Zephyr Fox
## บทที่ 1

"หว่านชิง ตอนนี้ย่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้ว เหลือเวลาอีกไม่กี่วัน ก่อนจะจากไปอยากเห็นหน้าเหลนสักครั้ง"
หวังเจี้ยนแฟนหนุ่มของพี่สาวจับมือเฉินหว่านชิงด้วยดวงตาแดงก่ำ สีหน้าเศร้าสร้อย
ส่วนพี่สาวเฉินหว่านชิงขมวดคิ้ว มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าลำบากใจ
"หว่านหลิน เธอว่าการผ่าคลอดก่อนกำหนดจะเหมาะกับลูกไหม?"
ฉันมองสถานการณ์ตรงหน้าแล้วชะงักไป ฉันกลับชาติมาเกิดจริงๆ!
ความรู้สึกไม่อยากเชื่อและหายใจไม่ออกตอนถูกผลักลงหน้าผาในชาติที่แล้วยังคงวนเวียนอยู่ในสมอง
ฉันได้สติกลับมาแล้วส่ายหัว
"พี่ พี่เขย หนูยังเรียนอยู่เลย เรื่องนี้ยังไม่ได้เรียน ไม่ค่อยรู้เรื่องหรอก"
เห็นว่าฉันไม่ได้ปฏิเสธ หวังเจี้ยนก็กระชากมือเฉินหว่านชิง "หว่านชิง หลังแต่งงานกับผม ย่าของผมก็เป็นย่าของเธอด้วย เธอจะปล่อยให้ย่าจากไปอย่างเสียดายงั้นเหรอ?"
ฉันมองการโต้เถียงของทั้งสองคน ความโกรธและความแค้นในอกยากจะระงับ!
ชาติที่แล้ว เพราะย่าของหวังเจี้ยนเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย จึงต้องการให้พี่สาวที่ท้องอยู่ผ่าคลอดก่อนกำหนดสองเดือน
เรื่องนี้ทั้งสองครอบครัวเห็นด้วย แต่พี่สาวยังลังเลอยู่
อีกอย่างฉันเคยเห็นประวัติการรักษาของย่าหวังเจี้ยนบนโต๊ะอาจารย์ ไม่มีการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้ายเลย
ดังนั้นฉันจึงเตือนพี่สาวไม่ให้ผ่าคลอดก่อนกำหนด
หลังจากหลานชายคลอดครบกำหนด ย่าของหวังเจี้ยนก็ไม่ได้เสียชีวิต กลับมีสุขภาพแข็งแรงขึ้นด้วยซ้ำ
แต่หวังเจี้ยนกลับกล่าวหาพี่สาวในตอนนั้นว่าไร้น้ำใจ เลือดเย็น
สุดท้ายเขาก็อ้างเหตุผลนี้ยกเลิกงานแต่งงานแล้วจากไป กว่าครอบครัวเราจะรู้ตัว ครอบครัวของหวังเจี้ยนก็ย้ายออกไปแล้ว
พี่สาวกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ฉันเห็นใจที่เธอต้องเลี้ยงลูกตั้งแต่อายุยังน้อย จึงประหยัดมัธยัสถ์เอาเงินที่หาได้ให้เธอ
ตอนหลานชายยังเล็ก ไม่ว่าจะเป็นค่านมผง ค่าเสื้อผ้า หรือผ้าอ้อม ล้วนใช้เงินที่ฉันให้
พอเขาโตขึ้น ทั้งค่าเรียนพิเศษ ค่าชมรม ค่าใช้จ่ายตอนมัธยมปลายและมหาวิทยาลัย ก็ฉันจ่ายให้ทั้งหมด
จนกระทั่งเขาแต่งงาน ทั้งบ้าน สินสอด แม้แต่ค่าใช้จ่ายตอนคบหาแฟน ก็ต้องให้ฉันรับผิดชอบ!
สุดท้ายพวกเขากลับบอกว่าฉันเป็นคนไล่หวังเจี้ยนไป ทำให้พี่สาวต้องลำบาก และทำให้หลานชายไม่เคยได้สัมผัสความรักจากพ่อ!
ฉันคือต้นเหตุของทุกอย่าง พวกเขาผลักฉันตกหน้าผา ยึดทรัพย์สินของฉัน แถมยังนินทาใส่ร้ายฉันลับหลังอีก!


## บทที่ 2 ฉบับแก้ไข

ฉันนั่งอยู่บนโซฟา มองดูทั้งสองคนถกเถียงกันไปมา เกือบจะเป็นการที่หวังเจี้ยนกำลัง PUA เฉินหว่านชิงฝ่ายเดียว
"พี่สาว พี่เขย ถ้างั้นเอาแบบนี้ไหม ให้ผมโทรหาพ่อแม่ ฟังความเห็นพวกท่านดู?"
ทั้งสองคนมองมาที่ฉัน และในที่สุดก็เห็นด้วย
ฉันรู้ดีว่าพ่อแม่ต้องเห็นด้วยกับความคิดของหวังเจี้ยนแน่นอน
เพราะในสายตาของพวกท่าน ฉันกับหว่านชิงเป็นแค่ "ลูกสะใภ้คนอื่น" ยังสู้หวังเจี้ยนที่เป็น "ลูกชายครึ่งคน" ไม่ได้
พ่อแม่ได้รับโทรศัพท์แล้วก็รีบมาทันที พอได้ยินเรื่องนี้ก็ตกลงทันที
"หว่านชิง หนูต้องเห็นใจเจี้ยนด้วยนะ ถ้าคุณย่าไม่ได้เห็นเหลน ท่านก็ตายตาไม่หลับนะ"
แม่จ้องหว่านชิงด้วยสายตาโกรธเคือง ราวกับคิดว่าหว่านชิงไม่รู้จักกาลเทศะ
ส่วนพ่อก็มองหวังเจี้ยนด้วยสายตาประจบ: "เจี้ยน ไม่ต้องกังวลนะ พวกเราต้องทำให้คุณย่าได้เห็นเหลนแน่นอน"
หวังเจี้ยนรู้สึกซาบซึ้งมาก รีบไปรินน้ำเปล่าให้พ่อแม่
"พ่อแม่ครับ หลังจากผมแต่งงานกับหว่านชิงแล้ว พ่อแม่ก็จะเป็นพ่อแม่แท้ๆ ของผมเลยนะครับ!"
หว่านชิงถูกทั้งสามคนร่วมกันเกลี้ยกล่อม สุดท้ายก็ยอมผ่าตัดคลอดก่อนกำหนด โดยกำหนดเวลาไว้ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าซึ่งตรงกับเทศกาลชีซี
ฉันไม่มีความเห็นอะไร เปิดโทรศัพท์ดูยอดเงินในบัญชี
ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย ฉันก็เริ่มทำงานพิเศษระหว่างเรียน เก็บเงินได้ไม่น้อยเลย
แม้แต่ตอนนี้จะย้ายออกไปจากที่นี่ ก็มีพอให้ฉันเรียนจบมหาวิทยาลัย!
"พ่อแม่คะ หนูขอไปพักก่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแล้ว"
แต่พ่อกลับจ้องฉันด้วยสายตาไม่พอใจ
"พรุ่งนี้เพิ่งจะวันเสาร์ กลับไปทำไม? พี่เขยเหนื่อยมากแล้วที่ต้องดูแลคุณย่า พรุ่งนี้เธอไปดูแลแทน!"
แม่ก็พยักหน้าเห็นด้วย
"ใช่แล้ว พี่สาวเธอตอนนี้ไม่เหมาะที่จะดูแล เธอก็ต้องแทนพี่สาวกตัญญูบ้างสิ"
ฉันฟังคำพูดพวกนั้นแล้วรู้สึกว่าช่างไร้สาระเหลือเกิน
ถ้าคนไม่รู้เรื่อง คงคิดว่าครอบครัวเราเป็นทาสรับใช้ตระกูลหวางเสียอีก!


## บทที่ 3 ฉบับแก้ไข

หวังเจี้ยนมองฉันด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ถูกผลักลงหน้าผา
พี่สาวซบอยู่ในอ้อมกอดของหวังเจี้ยน ครอบครัวทั้งหมดวางแผนร่วมกันซื้อประกันอุบัติเหตุให้ฉัน แล้วก็จัดฉากอุบัติเหตุครั้งนี้
สุดท้ายพวกเขาก็ได้ใช้มรดกของฉัน แถมยังได้กินขนมจีบที่ทำจากเลือดของฉันอีก!
เฉินหว่านชิงพยักหน้า "ใช่แล้ว เธอไปกตัญญูแทนฉันหน่อย คุณย่าชอบอาหารบ้านๆ ที่เธอทำที่สุดเลย"
หวังเจี้ยนก็พูดเสริม "พ่อแม่ฉันก็ชอบ เธอทำอาหารให้ทั้งครอบครัวเลยก็ได้"
ฉันมองท้องฟ้าที่มืดลง ขมวดคิ้ว ตั้งใจว่าจะดูละครสักหน่อย
แต่ถ้าอยู่ที่นี่ต่อ คงต้องทำอาหารให้พวกเขาแน่ๆ
"พ่อแม่ พี่เขย พวกคุณไม่รู้ว่าอาจารย์ของฉันรู้จักหมอที่รักษามะเร็งปอด"
"ฉันต้องรีบไปดูหน่อย บางทีเห็นแก่หน้าอาจารย์ อาจจะรักษาคุณย่าหวังฟรีก็ได้"
"พรุ่งนี้เขาจะขึ้นเครื่องบินแล้ว ถ้าวันนี้ไม่ทัน ก็จะไม่มีโอกาสแล้ว"
พ่อแม่ได้ยินแล้วก็ดีใจมาก
หวังเจี้ยนขมวดคิ้ว แต่ตอนนี้เขาก็คัดค้านไม่ได้
สุดท้ายฉันก็ออกจากบ้านก่อนอาหารเย็น ไปพักที่โรงแรมเล็กๆ
พักอยู่คืนหนึ่งแล้วก็กลับไปที่โรงเรียน
ชาติที่แล้วเพื่อเฉินหว่านชิงกับหลาน ฉันสละโอกาสไปเรียนต่อต่างประเทศหลายครั้ง แต่เกิดใหม่ครั้งนี้ ฉันจะไม่ทำผิดซ้ำอีก!
เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ถึงเวลาที่เฉินหว่านชิงต้องผ่าตัดคลอด
พ่อแม่ก็เรียกฉันกลับไปช่วย
หน้าห้องผ่าตัด หมอเน้นย้ำถึงความเสี่ยงกับทุกคนหลายครั้ง หลังจากเซ็นยินยอมแล้ว ก็พาพี่สาวเข้าไป
ส่วนคุณย่าตระกูลหวัง นั่งอยู่ข้างๆ หน้าตาดูสดใส ไม่มีอาการของมะเร็งระยะสุดท้ายเลย
"นี่คือเสี่ยวซวี่สินะ หน้าตาดีจัง เรียนมหาวิทยาลัยแพทย์ด้วยใช่ไหม?"
พ่อแม่พยักหน้า
"ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่เห็นจะวิเศษอะไร"
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน หมอก็รีบวิ่งออกมาจากข้างใน มองมาที่พวกเรา
"คนไข้เสียเลือดมาก ต้องตัดมดลูกออก ใครเป็นญาติสายตรง รีบเซ็นยินยอมด่วน!"
หลังจากเกิดใหม่

คุณยายของแฟนพี่สาวต้องการเห็นหน้าเหลนก่อนจากไป
ทั้งสองครอบครัวเห็นด้วยที่พี่สาวจะผ่าคลอดก่อนกำหนดสองเดือนในวันที่เจ็ดเดือนเจ็ด เพื่อให้กำเนิดหลานชาย
พี่สาวมาถามฉันซึ่งเรียนแพทย์ ฉันอธิบายถึงผลเสียของการผ่าคลอดก่อนกำหนด
สุดท้ายพี่สาวก็ล้มเลิกความคิดที่จะผ่าคลอดก่อนกำหนด
แต่หลังจากพี่สาวคลอดลูก แฟนของพี่สาวกลับปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเธอ
พี่สาวกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ต้องลำบากในการเลี้ยงดูลูก เธอคิดว่าทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน
สุดท้ายหลังจากที่หลานชายแต่งงาน เธอก็ผลักฉันตกจากหน้าผา
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันกลับมาอยู่ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ก่อนวันที่เจ็ดเดือนเจ็ด