ดวงใจอสุรา
ล่าหมี่ทู่
## ตอนที่ 001 เซียนพิษ（1） 

ตอนที่ 1 เซียนพิษ (1)
ค่ำคืนอันเงียบสงัด ได้ยินเสียงคำรามของสัตว์ป่าและเสียงลมพัดยอดหญ้าลอยมาเป็นครั้งคราว
ดวงจันทร์ถูกสลักไว้บนท้องฟ้าสีน้ำเงินอมแดง ใต้พระจันทร์เต็มดวงนั้นคือสระน้ำอันเงียบสงบ ปรากฏหมอกลอยอยู่บางเบา ท่ามกลางหมอกมัวนั้นปรากฏร่างอันงดงามร่างหนึ่งขึ้นอย่างเลือนราง
“คุณหนู สืบรู้แล้วเจ้าค่ะ”  ข้างๆ สระน้ำนั่น มีเงาร่างร่างหนึ่งที่กำลังนั่งคุกเข่าแล้วก้มหน้าลงด้วยท่าทีนอบน้อม แสดงให้เห็นถึงจิตใจที่เคารพภักดีของตนเองต่อหญิงงามที่อยู่ในสระ
“อืม พูดมาสิ” เสียงของเธอไพเราะกระจ่างใสดั่งน้ำพุกลางขุนเขา ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงบเช่นนี้ฟังดูแล้วช่างเสนาะหูยิ่งนัก
“ห้าปีที่แล้ว คุณหนูกับมู่หรงซินเหลียนเข้าวังไปด้วยกัน เพื่อไปเยี่ยมมู่หรงเสวี่ยเหลียนที่ในตอนนั้นยังเป็นเพียงกุ้ยเหริน คุณหนูขโมยมุกราตรีที่ฮ่องเต้ทรงประทานให้มู่หรงเสวี่ยเหลียนกลับมา ทำให้โดนมู่หรงซินเหลียนจับได้ นางจึงนำไปฟ้องต่อท่านอำมาตย์มู่หรงไท้ มู่หรงไท้จึงลงโทษคุณหนูตามกฎประจำตระกูล และส่งคุณหนูไปสำนักแม่ชี......”
เมื่อหญิงสาวได้ฟังเพียงเท่านั้นก็หลุดหัวเราะออกมา
ที่แท้ก็เพราะสาเหตุนี้นี่เอง มิน่าเล่าตอนที่นางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในกระท่อมผุๆ พังๆ บนเขาหลังสำนักแม่ชี ข้างกายไม่มีใครสักคน
ได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงสาว ร่างชุดดำจึงหยุดพูดลง เมื่อก่อนนางเคยคลางแคลงว่าเหตุใดอยู่ๆ คุณหนูถึงให้นางไปสืบเรื่องนี้มา แต่ภายหลังเมื่อสืบได้เรื่องแล้ว นางจึงได้รู้เหตุผล
แต่เดิมนางเคยคิดว่าเรื่องราวของตัวเองนั้นน่าสงสาร แต่คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวของคุณหนูกลับแย่ยิ่งกว่า โดนพ่อแท้ๆ ของตนตีจนเกือบตายแล้วทิ้งไว้ที่สำนักแม่ชี จะอยู่จะตายก็แล้วแต่บุญแล้วแต่กรรม ดูเหมือนว่าเกิดในตระกูลใหญ่ก็ใช่ว่าจะมีความสุข
เหมือนนางจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของร่างชุดดำ เช่นนั้นหญิงสาวจึงค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมา “พอได้แล้ว ข้าไม่เป็นไร เจ้าพูดต่อสิ”
“ตามที่ข้าน้อยได้ไปสืบมา ที่จริงแล้วมุกราตรีนั้นเป็นมู่หรงซินเหลียนต่างหากที่ขโมยมา แล้วให้เฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้ข้างกายคุณหนูเอาไปซ่อนในห้องของคุณหนู จงใจที่จะใส่ร้ายคุณหนู ตอนนี้เฟ่ยชุ่ยได้กลายเป็นบ่าวคนสนิทของมู่หรงซินเหลียนไปแล้วเจ้าค่ะ”
“อ้อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง เฟ่ยชุ่ยกับมู่หรงซินเหลียนอย่างนั้นหรือ”
หญิงสาวเกี่ยวผมดำราวกับหมึกขึ้นมาม้วนเล่นอย่างเกียจคร้าน นิ้วมือดุจหยกขาวที่ม้วนเล่นผมดำสนิทนั้นงดงามดั่งงูที่ปราดเปรียวแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางน้ำตกสีดำ
“คุณหนูจะให้บ่าว......?” ร่างชุดดำทำท่าปาดคอ
นางไม่คิดว่านายบ่าวสารเลวคู่นั้นจะกล้าใช้วิธีการที่ต่ำทรามเช่นนี้กับคุณหนูของตน นางน่าจะฆ่าพวกนางเสียตั้งนานแล้ว แววตาของร่างชุดดำพลันปรากฏความเหี้ยมเกรียมขึ้นอย่างทันควัน ขอเพียงแค่คุณหนูพยักหน้า นางก็จะไปจวนอำมาตย์เพื่อจัดการกับนังสารเลวทั้งสองคนนั่นทันที
หญิงสาวรู้ดีถึงความจงรักภักดีของร่างชุดดำ แต่เธอไม่ได้ต้องการชีวิตของคนพวกนั้น ในเมื่อเธอเป็นคนละคนกับ “นาง”
คุณหนูสามเเห่งตระกูลมู่หรงคนนั้น น่ากลัวว่าจะตายไปตั้งแต่โดนลงโทษด้วยกฎประจำตระกูลโดยการโบยยี่สิบครั้งแล้ว
“ข้าไม่ใช่บุตรสาวของฮูหยินใหญ่หรอกหรือ เหตุใดลูกอนุอย่างมู่หรงซินเหลียนถึงกล้าทำถึงขนาดนี้เล่า ดูเหมือนมู่หรงไท้กับฮูหยินใหญ่หลี่ชิวสุ่ยจะเลอะเลือนกันถึงขนาดนี้เชียว”
“เรียนคุณหนูเจ้าค่ะ ถึงแม้คุณหนูจะเป็นบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ แต่ร่างกายของคุณหนูอ่อนแอมาตั้งแต่เยาว์วัย มิสามารถฝึกวรยุทธ์ได้ เพราะฉะนั้น......”
คำพูดตอนท้าย ร่างชุดดำไม่ได้พูดออกมา แต่ในใจกลับนึกสงสัย
ท่านเจ้าปีศาจใช้คำว่า “อัจฉริยะเหนือฟ้า” มานิยามคุณหนู ขนาดบุคคลผู้นั้นยังกล่าวเลยว่าคุณหนูเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ “หายากในรอบร้อยปี” เหตุใดครอบครัวคุณหนูถึงได้พูดว่าคุณหนูเป็นคนไร้ความสามารถเสียได้เล่า
“เพราะเช่นนี้จึงเป็นเพียงแค่เครื่องประดับไร้ค่า พ่อไม่หวงแม่ไม่รัก ต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าโดนใส่ร้าย แต่เพียงแค่บุตรสาวที่ไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ถึงตายไปก็เท่านั้น ความหมายที่เจ้าต้องการเอ่ยคือเช่นนี้ใช่หรือไม่”
หญิงสาวดำลงไปใต้น้ำ แหวกว่ายจนถึงตลิ่ง ยิ้มตาหยีมองไปยังร่างชุดดำที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น
ได้ยินหญิงสาวพูดมาเช่นนั้น ร่างชุดดำถึงกับสะดุ้ง ลนลานก้มหน้าลง “คุณหนู ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้นนะเจ้าคะ”
“ฮ่าๆ! ลุกขึ้นเถอะ! ข้าเคยบอกเจ้าแล้วอย่างไร ไม่ต้องมากกฎอะไรนัก ข้าเพียงแค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้นเอง”
เสียงหัวเราะของหญิงสาวกังวานดุจเสียงระฆังเงิน เมื่อเห็นว่านางไม่โกรธ ร่างชุดดำถึงได้โล่งใจไปเปราะหนึ่ง
ใครๆ ก็ต่างรู้ว่าคุณหนูกับท่านเจ้าปีศาจเหมือนกันอย่างกับแกะ เจ้าอารมณ์แต่ความสามารถกลับไม่ธรรมดา ดังนั้นท่านเจ้าปีศาจถึงได้ถูกใจในตัวคุณหนูนัก นอกจากจะรับมาเป็นบุตรสาวแล้ว ยังมอบดินแดนปีศาจให้แก่นางอีก
บนโลกนี้ จะมีเรื่องกับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่คุณหนู
เป็นศัตรูกับท่านเจ้าปีศาจอย่างมากก็แค่ตาย แต่เป็นศัตรูกับคุณหนู ตายเสียยังจะดีกว่าอยู่ นางที่ติดตามคุณหนูมาห้าปี คตินี้ร่างชุดดำเข้าใจดี
“คุณหนู คนพวกนั้นมีตาหามีแววไม่  ถึงได้เห็นเพชรอย่างคุณหนูเป็นก้อนกรวด การที่คนพวกนั้นทิ้งขวางคุณหนู นั่นถือเป็นความสูญเสียของพวกเขาแล้วเจ้าค่ะ” ร่างชุดดำลุกขึ้น มองไปยังหญิงสาว แววตาตื่นตะลึง
นางรับใช้คุณหนูมานานขนาดนี้ แต่น้อยครั้งนักที่นางจะได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของคุณหนู และทุกครั้งที่ได้เห็นนั้น ขนาดนางที่เป็นผู้หญิง ก็ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับเสน่ห์ของคุณหนู
ความงดงามของนาง ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้ ไม่กล้าดูหมิ่น ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องก้มหัวคารวะให้แก่นาง
“มิต้องไปสนใจคนพวกนั้น ทุกอย่างมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว ก็แค่เพียงพวกกระจอก ข้าคร้านที่จะจัดการ” หญิงสาวว่ายลงน้ำอีกครั้ง หมอกมัวปกคลุมอยู่รอบตัวนาง
“คุณหนู ข้าน้อยไปสืบคราวนี้ ยังได้รู้เพิ่มมาอีกเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ”
“จิ้งอ๋องหลงเจ๋อจิ่งเทียนที่ได้หมั้นหมายไว้กับคุณหนู ชนะสงครามกับเฮ้อหลันอวี้จากทางใต้ ขบวนทหารกำลังจะเดินทางกลับเมืองหลวง ผู้คนในราชสำนักต่างก็พูดว่าพระองค์คือเทพสงครามหนุ่ม ดูเหมือนว่ามู่หรงซินเหลียนจะชื่นชอบหลงเจ๋อจิ่งเทียน จึงวางแผนจะทำอะไรสักอย่าง”
เพิ่งคิดอยู่เมื่อครู่ว่าจะไม่หาเรื่องใครก่อน ได้ยินดังนั้น หญิงสาวที่ว่ายน้ำอยู่ก็ส่งเสียงฮึดฮัดออกมาเบาๆ แล้วยกยิ้มขึ้น
“จิ้งอ๋องจะกลับมาแล้วหรือ อีกไม่กี่วันมู่หรงไท้คงส่งคนมารับข้าเป็นแน่ เรื่องสนุกกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วสินะ”
ซูเหมยคาดเดาไม่ถูกว่าเหตุใดคุณหนูถึงได้ดูสุขใจนัก แต่นางรู้ดีว่าถ้าหากคุณหนูสนุก เช่นนั้นจะต้องมีคนที่โชคร้ายแน่ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าโชคร้ายนั้นจะไปตกอยู่ที่ใคร มู่หรงซินเหลียนหรือ......
“เจ้ากลับดินแดนปีศาจไปจัดการทุกอย่างเสียให้เรียบร้อย ตอนกลับมาก็ให้ซู่เยว่มาด้วย ไปเถอะ”
“เจ้าค่ะ!”
เพียงสายลมพัดผ่าน ร่างชุดดำก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย หญิงสาวแช่น้ำพุร้อนอย่างเกียจคร้าน แต่ดวงเนตรงามกลับไม่ละจากดวงจันทร์
เวลาผ่านไปไม่นาน นางก็มาถึงที่นี่ได้ห้าปีแล้ว ไม่รู้ว่าคนในภพนั้นจะมีโอกาสได้เห็นพระจันทร์ดวงงามเช่นนี้หรือไม่
หญิงสาวครุ่นคิดจนลืมตัว จู่ๆ ก็มีเสียงคนต่อสู้กันดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“ตายซะเถอะ หลงเจ๋อจิ่งเทียน! คนของเจ้าคงมาช่วยไม่ทันแล้ว! พวกเอ็งรีบเข้า! ใครฆ่าจิ้งอ๋องได้ จะมอบเงินรางวัลให้อย่างงาม!”
“อ่อนหัดอย่างพวกเจ้า อาจหาญทำร้ายข้าอย่างนั้นหรือ?”
ต่อให้น้ำเสียงหนักแน่นเพียงใด แต่ก็สามารถฟังออกว่าเขาบาดเจ็บสาหัส ฝั่งศัตรูที่มีทั้งคนทั้งกำลังมากกว่า อีกทั้งแต่ละคนนั้นล้วนมีฝีมือสูงส่งกว่ามากนัก
นางคงแช่น้ำเงียบๆ ไม่ได้เสียแล้ว หญิงสาวเดินเอื่อยเฉื่อยขึ้นมาจากน้ำ เช็ดหยดน้ำบนเรือนร่างเบาๆ จากนั้นก็หยิบผ้าโปร่งบางที่แขวนอยู่บนกิ่งไม้มาคลุมร่างงาม
“หลงเจ๋อจิ่งเทียน ยามปกติแล้วพวกข้าคงทำร้ายเจ้าไม่ได้ แต่ในยามนี้เจ้าถูกพิษมาหลายวัน ข้าไม่เชื่อว่าพวกข้าอู๋จี๋กงจะทำอะไรเจ้าไม่ได้! พวกเจ้าไม่ต้องไปฟังมัน ลงมือ! พวกมันมีกันแค่ห้าคนเท่านั้น”
มีเสียงสวบสาบดังขึ้นในความมืด คนชุดดำสิบกว่าคนรุมล้อมห้าคนนั้นไว้
“ท่านอ๋องรีบหนีไปก่อน ตรงนี้พวกข้าจะขวางไว้เอง!” ลู่หยวนปกป้องหลงเจ๋อจิ่งเทียนไว้ด้านหลัง “เหย่ เจ้าคุ้มกันท่านอ๋องหนีไป!”
“ท่านพี่ ข้าไม่ไป ท่านพาท่านอ๋องหนีไปเถอะ” ลู่เหย่ที่อยู่ข้างๆ ใช้ดาบตัดหัวคนชุดดำไปหนึ่งคน “ท่านพี่ พวกท่านรีบหนีไป!”
“พวกเจ้าไม่ว่าใครหน้าไหนก็หนีไปไม่ได้ทั้งนั้น!”  ข้างกายของเม่ยซานั้นปรากฏร่างของสาวงามในชุดแดงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งร่าง “ศิษย์พี่ เรื่องแค่นี้ เหตุใดยังจัดการไม่ได้อีก”
“ศิษย์น้อง จิ้งอ๋องใช่จะธรรมดาเสียที่ไหน ฝั่งเราล้มตายไปหลายคนแล้ว”
“หึ! พูดตามตรงคือท่านมันไม่ได้เรื่อง! ดูฝีมือข้า!”
ร่างชุดแดงกระโจนเข้าหาลู่เหย่ที่อยู่ข้างหลงเจ๋อจิ่งเทียน ได้ยินเพียงเสียงอู้อี้ในลำคอ ท้องของลู่เหย่ก็ได้แผลเพิ่มขึ้นมาหนึ่งรู เลือดไหลออกมาราวกับน้ำ
ลู่เหย่คุกเข่าลงไปด้วยความความเจ็บปวด มือข้างหนึ่งใช้ดาบพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้มลง มืออีกข้างหนึ่งกดจุดหยุดเลือดอย่างรวดเร็ว
“เหอะๆ ไม่มีประโยชน์หรอก กริชของข้าอาบยาพิษ” หญิงสาวชุดแดงยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น ฟันขาวสวยกับริมฝีปากแดงจัด มองดูแล้วช่างเหมือนกับนางมารที่ผุดจากขุมนรก
“เหย่ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ลู่หยวนเร่งรีบมาดูลู่เหย่ ถึงได้เห็นว่าริมฝีปากของเขากลายเป็นสีม่วงไปเสียแล้ว ใบหน้ามีกลุ่มควันสีดำกระจายอยู่
“นังปีศาจ ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เมื่อเห็นน้องชายบาดเจ็บ ลู่หยวนถึงได้ดึงดาบออกมา ฟันไปทางเจวี่ยซา แต่นางกลับโยกกายหลบไปได้
“หลงเจ๋อจิงเทียน พวกข้าแค่ต้องการหัวของเจ้า เจ้าจะให้องครักษ์ของเจ้ามารับเคราะห์ไปด้วยเพื่อเหตุใดกัน เพียงแค่เจ้ายอมให้พวกข้าจัดการเสียดีๆ พวกข้าจะปล่อยคนพวกนี้ไป ยาแก้พิษข้าก็ยกให้ได้!”
เจวี่ยซายืนเคียงข้างเม่ยซา คนหนึ่งชุดแดงคนหนึ่งชุดดำ ช่างดูเข้ากันยิ่งนัก เพียงแต่ชายในชุดดำนั้นอัปลักษณ์หาใดเปรียบ แต่หญิงชุดแดงนั้นงดงามมิใช่น้อย
ส่วนชายที่ชื่อหลงเจ๋อจิ่งเทียนถึงแม้จะบาดเจ็บหนัก แต่เขาก็ยังยืนอย่างผ่าเผย แม้ใบหน้าจะซีดขาว แต่รอบตัวเขาปกคลุมไปด้วยความเย็นชา จนไม่มีผู้ใดกล้าที่จะเข้าใกล้
“ข้าอยากรู้นัก เป็นใครที่ต้องการสังหารข้า” หลงเจ๋อจิ่งเทียนพูดออกมาอย่างช้าๆ  น้ำเสียงทุ่มต่ำน่าหลงใหล ไร้ซึ่งความสั่นสะท้านจากเหตุการณ์ตรงหน้า
“ฮ่าๆ!” เม่ยซาราวกับว่าได้ฟังเรื่องตลกขบขัน “หลงเจ๋อจิ่งเทียน รอเมื่อเจ้าลงนรก ยมบาลจะบอกเจ้าเอง ตายเสียเถอะ!”
ร่างของเม่ยซากลายเป็นกลุ่มควันสีดำ เป้าหมายของนางคือโจมตีทรวงอกของหลงเจ๋อจิ่งเทียน
ความเร็วของเขา แม้แต่ลู่หยวนไม่สามารถยับยั้งทัน
“ท่านอ๋อง!” เสียงตะโกนของลู่หยวนแฝงไปด้วยความสิ้นหวัง เขาทำได้เพียงจ้องมองดาบของเม่ยซาที่ปักลงบนอกของหลงเจ๋อจิ่งเทียน
“เคร้ง”
ทันใดนั้น กลุ่มควันสีขาวก็ม้วนรัดดาบของเม่ยซา “เคร้งๆ” ดาบที่โดนกลุ่มควันขาวห่อหุ้มแตกหักจนกระจัดกระจาย ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง และกลุ่มคนชุดดำที่ล้มลงไปสามคน
“เจ้าเป็นใคร”
เม่ยซาโดนซัดกระเด็น ถอยหลังหลายก้าวถึงจะยืนได้อย่างมั่นคง เขาจ้องมองไปยังหญิงสาวชุดขาวอย่างตกตะลึง แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง นางสามารถซัดเขากระเด็นได้อย่างง่ายดาย หญิงสาวคนนี้เป็นใครกันแน่
“พวกเจ้า ทำลายความสงบของข้า”
หญิงสาวชุดขาวใช้นิ้วมือสางผมยาวอันเปียกโชกอย่างเกียจคร้าน นิ้วมือสางผ่านพร้อมด้วยควันขาว เส้นผมก็พลันแห้งสนิท ผมนิ่มสยายลงบนไหล่ ทิ้งตัวลงไปจนถึงข้อเท้า
ภาพนี้ ทำเอาทุกคนในที่นั้นต่างก็รู้สึกแปลกประหลาด แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าของนาง เสียงน้ำลายที่หยดลงพื้นกลับบ่งบอกได้ดีว่าแท้จริงแล้วนั้นพวกเขาคิดเช่นไร
“ลูกพี่ นี่มันสาวงาม!”


## ตอนที่ 002 เซียนพิษ（2）

ตอนที่ 2 เซียนพิษ (2)
“ลูกพี่ ข้าไม่เคยพบเคยเห็นสาวงามถึงเพียงนี้มาก่อนเลยขอรับ”
เม่ยซาเองก็คิดไม่ต่างไปจากลูกน้องนัก แต่เขาแค่เพียงมีสติมากกว่าเท่านั้น จู่ๆ ก็มีสาวงามมาปรากฏตัวท่ามกล่างป่าดงพงไพร เรื่องนี้เป็นมาเช่นไร ใครก็มิอาจรู้ได้
“ท่านอ๋อง!” เมื่อเทียบกับคนของอู๋จี๋กงแล้ว เหล่าองครักษ์ของหลงเจ๋อจิ่งเทียนนั้นดูจะเก็บอารมณ์ได้ดีกว่ายิ่งนัก
พวกเขาสามคนนำโดยลู่หยวน กระจายกำลังคุ้มกันหลงเจ๋อจิ่งเทียนไว้ตรงกลาง ยิ่งเห็นว่าสีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก ลู่หยวนก็ยิ่งกังวลใจ เวลาเหลือไม่มากแล้ว เขาไม่สามารถถ่วงเวลาได้อีกต่อไปแล้ว
“เจ้าคือคนที่จะมาช่วยหลงเจ๋อจิ่งเทียนอย่างงั้นหรือ”
เป็นผู้หญิงเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นหญิงสาวที่งดงามกว่าตัวเองร้อยเท่าพันเท่าเช่นนี้ เจวี่ยซาถึงกับทนไม่ไหว ยกเท้าถีบไปยังเม่ยซาที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ นางมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวโกรธ
“ไม่ใช่” หญิงสาวชุดขาวเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงสูดปากของผู้คนที่ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ
ต่อไปเธอคงจะปรากฏตัวด้วยใบหน้านี้ไม่ได้เสียแล้ว มิเช่นนั้นแล้วสักวันใบหน้านี้อาจจะนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเธอได้ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเสียดาย ทำไมตอนออกมาเธอถึงไม่ใช้ “กระจกจันทร์วารี” ถ้าใช้กระจกนี้ปกปิดใบหน้าที่แท้จริงเอาไว้  เธอคงไม่ต้องทนต่อสายตาหื่นกระหายของผู้คนเหล่านี้
“หึ! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร ในเมื่อมาอยู่ตรงนี้แล้ว ก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับไปได้”
ได้ยินเสียงสูดปากของคนเหล่านี้ เจวี่ยซาก็ยิ่งรับไม่ได้ นางเชื่อมาตลอดว่าตัวนางนั้นงดงามดั่งดอกไม้แรกแย้ม ไม่คิดว่าจะโดนหญิงสาวชุดขาวตรงหน้าแย่งความสนใจไปเสียหมด ความอิจฉาริษยาของผู้หญิงนั้นก็เปรียบเสมือนอสรพิษที่คืบคลานอยู่ภายในจิตใจของเจวี่ยซา
“อย่างนั้นหรือ” ได้ฟังดังนั้น หญิงสาวชุดขาวก็รู้สึกว่าช่างน่าขันยิ่งนัก เธอกลับไม่สนใจคนเหล่านั้น เดินตรงไปหาลู่เหย่ที่เพิ่งโดนพิษไป ป้อนเม็ดยาให้เขาหนึ่งเม็ด
“ได้ยินมานานแล้วว่าเจวี่ยซาแห่งอู๋จี๋กงถนัดการใช้พิษ แต่ดูแล้วก็ไม่เท่าไหร่นี่นา”
แค่ชั่วขณะที่นางพูด สีหน้าของลู่เหย่ก็ดูดีขึ้นมากแล้ว “ขอบคุณแม่นางที่ช่วยเหลือ” ลู่เหย่กำหมัดคารวะแสดงความขอบคุณ กัดฟันอดทนไปยืนข้างกายของหลงเจ๋อจิ้งเทียนเยี่ยงคนอื่นๆ เพื่อคอยคุ้มกันให้เขา
เจวี่ยซารู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมากที่หญิงสาวสามารถถอนพิษของนางได้ “เจ้าเป็นใครกันแน่”
“ข้าหรือ?” หญิงสาวชุดขาวขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะครุ่นคิด จากนั้นจึงตอบเจวี่ยซาออกมาเบาๆ
“ผู้คนในยุทธภพต่างเรียกขานข้าว่าเซียนพิษ”
เซียนพิษ? เมื่อได้ยินชื่อนี้ เหล่าคนที่เคลิบเคลิ้มไปกับรูปลักษณ์ของหญิงสาวชุดขาวถึงกับหน้าถอดสี แม้แต่หลงเจ๋อจิ่งเทียนเองก็ยังตกใจ
ตามคำร่ำลือนั้น เซียนพิษแม้มีรูปลักษณ์งดงามแต่จิตใจกลับโหดเหี้ยมไร้ความปรานี ลงมือคราใดมักไม่มีใครเหลือรอดชีวิต ยังมีผู้คนเล่าลืออีกว่านางคือแก้วตาดวงใจของเฒ่าพิษแห่งดินแดนปีศาจ ออกสู่ยุทธภพแค่เพียงสามปีก็มีชื่อเสียงขจรไกล มีน้อยคนนักที่เคยได้พบนาง และคนเหล่านั้นก็ได้ตายไปหมดแล้ว
คิดไม่ถึงว่าหญิงสาวผู้โหดเหี้ยมที่ผู้คนเล่าขานนั้น กลับเป็นเพียงสาวน้อยที่มีหน้าตางดงามเช่นนี้
ชุดขาวปกปิดเรือนร่างอันปราดเปรียวไว้ เท้าขาวดุจหยกขาวเหยียบลงบนพื้นหญ้าเบาๆ เท้าของนางคู่นั้นช่างงดงามไร้ที่ติ เปรียบดั่งผลงานของจิตรกรฝีมือเอกที่บรรจงแกะสลักออกมา ขนาดของเท้าแค่ฝ่ามือบุรุษเท่านั้น ช่างน่าเอามาลูบไล้ไว้ในมือเสียจริง
นางช่างดูบริสุทธิ์ไร้เดียงสาดั่งนางฟ้ากลางพงไพร ไม่มีจุดใดที่จะใกล้เคียงกับคำว่า “พิษ” เลยแม้แต่น้อย
“ลูกน้องของเจ้านั้นจงรักภักดีใช้ได้เลยนิ!” แต่ละความเคลื่อนไหวของกลุ่มคนชุดดำนั้นเป็นไปตามที่หญิงสาวชุดขาวคิดเอาไว้ไม่มีผิด แต่เธอหาได้สนใจไม่ กลับหันไปมองหลงเจ๋อจิ่งเทียน
นี่น่ะหรือจิ้งอ๋องหลงเจ๋อจิ่งเทียน! เมื่อพูดขึ้นมาแล้ว ก็นึกได้ว่าเธอกับเขายังมีการหมั้นหมายกันไว้ แต่เมื่อได้เห็นสภาพอเนจอนาถของเขาในตอนนี้ เธอกลับคิดว่าช่างน่าหัวเราะเสียนี่กระไร
เธอกับซูเหมยเพิ่งจะพูดถึงเขาไป คิดไม่ถึงว่าเมื่อพูดถึงเขา เขาก็มา แต่ที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าคือกลับต้องมาเจอกันในสถานการณ์เช่นนี้
“เคยได้ยินมาว่า นายเป็นเช่นไร บ่าวก็เป็นเช่นนั้น ดูแล้ว เจ้าก็ไม่ใช่คนเลวร้ายเท่าไหร่!”
ก่อนหน้านี้เขาเพียงได้เห็นแค่รูปร่างที่สง่างามของนาง แม้จะไม่ชัดเจนนัก แต่ดูจากสีหน้าของคนอื่นแล้ว เขาก็รู้ว่านางจะต้องมีใบหน้าที่งดงามเป็นแน่แท้
แต่เมื่อนางมายืนอยู่ตรงหน้า เขากลับพบว่า เพียงแค่คำว่า “งดงาม” นั้นกลับไม่เพียงพอที่จะบรรยายความงามของนางได้ สำหรับนางแล้ว คงต้องใช้คำว่า “งามล่มเมือง” น่าจะเหมาะสมเสียกว่า
มีความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างหนึ่งกำลังแพร่กระจายอยู่ภายในใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียน ยามเมื่อได้สบตากับนาง หัวใจของเขาพลันเต้นแรง จนตัวเขาเองยังได้ยินเสียง “ตึกตัก” อย่างชัดเจน
สาวน้อยคนนี้ เขาจะเอามาครอบครองให้จงได้!
หญิงสาวชุดขาวไม่รู้แม้แต่น้อยว่านางนั้นจะถูกตาต้องใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียน นางแค่โยนเม็ดยาสีชมพูให้แก่เขาเพียงเท่านั้น
“ฤกษ์งามยามดี ทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ กลับมาถูกพวกเจ้าทำลายความเงียบสงบ มันช่างน่าหงุดหงิดใจเสียจริง ข้าเองก็ไม่ได้ประลองฝีมือกับใครมานานแล้ว กลัวว่าวรยุทธ์ที่ร่ำเรียนมามันจะถดถอยเอาเสียได้ ควรจะถึงเวลาฝึกปรือฝีมือกันเสียหน่อย หลงเจ๋อจิ่งเทียน เรามาทำการค้าขายกันดีหรือไม่ หากเจ้ามีเงินให้ข้า คนพวกนี้ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง ”
“ได้!” ถึงแม้ที่หญิงสาวชุดขาวพูดมาจะกะทันหันไปเสียหน่อย แต่หลงเจ๋อจิ่งเทียนก็ตอบตกลง เสียงของนางที่เรียกชื่อของเขามันช่างฟังดูเสนาะหูอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด
สถานการณ์ของเขาในตอนนี้ นอกเสียจากว่าคนของเขาจะมาช่วยได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเขาก็ยากที่จะหนีจากคนกลุ่มนี้ได้พ้น หากจะให้หวังลมๆ แล้งๆ กันคนที่ยังมาไม่ถึง เขาเลือกที่จะฉกฉวยโอกาสที่อยู่ตรงหน้าเสียดีกว่า ไม่แน่สวรรค์อาจจะส่งนางมาเพื่อช่วยเขาก็เป็นได้
“ห้าแสนตำลึง ไม่มีการต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น”
ทั้งๆ ที่รายล้อมไปด้วยนักฆ่ามากมาย แต่หญิงสาวกลับไม่ใส่ใจ อยากจะทำการค้าขายก็พูดขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น ยิ่งทำให้เหล่าคนชุดดำต่างก็หวาดหวั่นไปตามกัน
“ตกลง” ป้ายหยกรูปทรงมังกร สีขาวราวน้ำนม ถูกหลงเจ๋อจิ่งเทียนส่งไปตกอยู่บนฝ่ามือของหญิงสาวชุดขาว “นี่คือป้ายหยกประจำตัวของข้า แม่นางมารับเงินที่ตำหนักจิ้งอ๋องได้ตลอดเวลา”
“เด็ดขาดดี ข้าชอบ!”
หญิงสาวชุดขาวเก็บป้ายหยกเสร็จเรียบร้อย รอยยิ้มที่มุมปากก็ยิ่งกว้างขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่บนข้อมือของนางปรากฏกำไลทองคำขึ้นมาหนึ่งคู่ บนกำไลแต่ละวงนั้นมีระฆังทองคำบริสุทธิ์ขนาดเล็กเท่าหัวแม่มือแขวนอยู่ห้าใบ
“ระฆังคร่าวิญญาณ? เฒ่าพิษมอบสิ่งนี้ให้แก่เจ้าแล้วงั้นหรือ”
เจวี่ยซาและเม่ยซาต่างก็ตกใจที่ได้เห็นระฆังนี้ เจวี่ยซานั้นใบหน้าซีดเผือด ส่วนสีหน้าของเม่ยซาก็ไม่ดีนัก
“ใช่แล้ว! ท่านพ่อเคยพูดไว้ว่ามีไอ้ชั่วสองคนได้ขโมยตำราพิษของท่านไป ทรยศดินแดนปีศาจ ออกมาก่อตั้งสำนักของตัวเอง ท่านยังพูดอีกว่า ถ้าหากข้าได้พบได้เจอสองคนนั้น ก็ฝากให้ช่วยชำระสะสางเสียด้วย แล้วมันช่างบังเอิญเสียจริง วันนี้พวกเจ้าดันมาให้ข้าจัดการถึงที่”
คำพูดของหญิงสาวชุดขาวนั้น ทำให้เม่ยซาตกตะลึงยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อยี่สิบปีก่อน พวกเขาสองคนยังเป็นแค่ลูกศิษย์ของท่านเจ้าปีศาจ พวกเขาฉวยโอกาสขณะที่ท่านเจ้าปีศาจปิดตัวเองเพื่อฝึกวิทยายุทธ ขโมยตำราพิษของเขาออกมา มิหนำซ้ำยังฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก ส่งผลให้ท่านเจ้าปีศาจเกือบธาตุไฟเข้าแทรก ดินแดนปีศาจโดนทำลายไปกว่าครึ่ง
สองคนนี้หนีออกมาได้ก็ก่อตั้งสำนักอู๋จี๋กง ถึงแม้เวลาจะผ่านมานานหลายปี ดินแดนปีศาจก็ไม่เคยมาวุ่นวายกับอู๋จี๋กง แต่พวกเขาก็ยังเกรงกลัวต่อเฒ่าพิษเป็นอย่างมาก
มิคาดคิดว่าเฒ่าพิษจะรับบุตรสาวบุญธรรม นอกเหนือจากนั้นยังมอบเคล็ดวิชาลับให้แก่นางอีก
“ศิษย์พี่ อย่าได้กลัวนาง! ยังไงซะ วันนี้เฒ่าพิษก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้ นางก็แค่เด็กสาวคนหนึ่ง ไม่มีทางทำอะไรเราได้หรอก!”
เจวี่ยซากัดฟันปลอบใจเม่ยซา ถึงแม้นางจะพูดอย่างนั้นออกมา แต่หน้าผากของนางกลับมีเหงื่อไหลออกมาหยดแล้วหยดเล่า แม้แต่ตัวนางเองก็ยังไม่รับรู้เลยว่าหญิงสาวชุดขาวนั้นทำให้นางหวาดเกรงได้ขนาดนี้
“อย่างนั้นหรือ ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวชุดขาวพลันหายไป ระฆังทองคำในมือของนางกลับส่งเสียงออกมา
ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ปรากฏเส้นใยสีทองสิบเส้นออกมาจากระฆังทองคำ ดุจดั่งอสรพิษทองคำสิบตัว เลื้อยพันอยู่บนมือของนาง ไม่ว่ามันเลื้อยไปตรงไหน ก็จะปล่อยกลิ่นหอมหวานของดอกไม้ออกมา กลุ่มคนชุดดำที่ถูกกลิ่นหอมนี้ปกคลุมยังไม่ทันได้กรีดร้องออกมา ก็พากันล้มตายลงเสียแล้ว
ช่างเป็นพิษที่รุนแรงจริงๆ! หลงเจ๋อจิ่งเทียนแววตาลึกล้ำ
เพียงแค่ครู่เดียว ทุกคนยังไม่ทันได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กลุ่มคนที่พูดว่าจะเอาชีวิตของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็ล้มลงเสียหมดแล้ว ร่างไร้วิญญาณของพวกเขาค่อยๆ สลายกลายเป็นน้ำ ปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ล่องลอยอยู่ในอากาศ
“ง่ายดายเพียงนี้เชียวหรือ?”
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ลู่หยวนตกตะลึงจนพูดไม่ออก นักฆ่าที่โหดเหี้ยมเหล่านี้เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือของหญิงสาวชุดขาว กลับกลายเป็นดั่งคนธรรมดา อ่อนแอ ไร้เรี่ยวแรงขัดขืน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
“หึ……” คำพูดทื่อๆ ของลู่หยวนนั้น ทำให้หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ
“พาเจ้านายของเจ้าไปได้แล้ว! ต่อไปถ้าพบเจอข้าที่ไหนก็หลบไปให้ไกลๆ! แล้วอย่าลืมกินยาแก้พิษล่ะ ครั้งต่อไปพวกเจ้าคงจะไม่โชคดีเช่นนี้อีก!”
ลู่หยวนไม่ทันได้เข้าใจ หญิงสาวชุดขาวก็กระโดดเหยียบกิ่งไม้ โบยบินดั่งผีเสื้อหายไปจากสายตาของพวกเขา
“ช่างเป็นวิชาตัวเบาที่งดงามจริงๆ” หลงเจ๋อจิ่งเทียนเพิ่งจะพูดจบ ก็รู้สึกเจ็บหน้าอก กระอักออกมาเป็นเลือดสีดำ
“ท่านอ๋อง!” เห็นดังนั้นลู่หยวนถึงนึกขึ้นได้ว่ามียาที่หญิงสาวชุดขาวมอบไว้ให้ หรือว่าจะเป็นยาแก้พิษ? แต่ยานี้เขาก็ไม่รู้ว่านางไปได้มาจากไหน จะให้ท่านอ๋องกินเข้าไปได้อย่างไรกัน!
ในขณะที่ลู่หยวนกำลังลังเลอยู่นั้น หลงเจ๋อจิ่งเทียนกลับกลืนยานั้นลงไปเสียแล้ว
“ท่านอ๋อง!” ลู่หยวนเรียกออกมาด้วยความตกใจ
“ไม่ต้องเป็นห่วง! เซียนพิษไม่มีทางทำร้ายข้าหรอก!”
ที่หลงเจ๋อจิ่งเทียนพูดออกมาแบบนี้นั้นมาจากความรู้สึกของเขาล้วนๆ และการเสี่ยงดวงครั้งนี้เขาก็ชนะจริงๆ เสียด้วย เพียงไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ว่าช่องท้องของเขานั้นโล่งขึ้นไม่น้อย เซียนพิษนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ วางพิษได้แล้วยังแก้พิษได้อีกด้วย
แค่เพียงนึกถึงว่ากลุ่มคนที่ยังมีชิวิตอยู่ดีๆ ชั่วขณะกลับกลายเป็นแค่แอ่งน้ำเหลือง จิตใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็พลันหนักอึ้ง
“ลู่หยวน ข้าอยากรู้ข้อมูลทั้งหมดของเซียนพิษ! ถ้านางมารับเงินที่ตำหนักจิ้งอ๋องจริงๆ เจ้าต้องสืบรู้ที่อยู่ของนางให้ได้!”
“ท่านอ๋องหมายความว่า......จะไม่ปล่อยให้นางมีชีวิตรอดออกไปอย่างนั้นหรือ” ลู่หยวนลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา
“ไม่! ข้าถูกใจในตัวนางนัก ข้าจะตบแต่งนางเป็นชายาของข้า!”
ไม่ต้องพูดถึงฝีมือการใช้พิษอันร้ายกาจ แค่เพียงใบหน้าอันงดงามของนาง มิว่าชายใดบนโลกนี้ก็ต้องหลงใหลในตัวนาง
แค่เพียงนึกถึงเท้าเรียวเล็กดุจหยกขาวของนาง จิตใจของหลงเจ๋อจิ่งเทียนก็รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาทันที นางจะต้องเป็นของเขา! ไม่ว่าจะร่างกายหรือหัวใจ เขาจะต้องได้นางมาครอบครอง!
“แต่ท่านอ๋องขอรับ ท่านมีคู่หมั้นอยู่แล้ว......”
“อย่าได้พูดถึง ‘ผู้หญิงไร้ประโยชน์’ แห่งตระกูลมู่หรงคนนั้นขึ้นมาเชียว! กลับไปข้าจะถอนหมั้นกับนาง!”
หลงเจ๋อจิ่งเทียนได้จากไปภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์ เขาเพิ่งจากไปได้ไม่นาน หญิงสาวชุดขาวก็ปรากฏ ณ จุดเดิม แสงจันทร์ตกระทบริมฝีปากอันอ่อนนุ่มดุจกลีบกุหลาบของนาง ริมฝีปากนั้นค่อยๆ แย้มยิ้มดั่งกลีบกุหลาบค่อยๆ แย้มบาน
“หลงเจ๋อจิ่งเทียน ในเมื่อเจ้านั้นเกลียดชัง ‘ผู้หญิงไร้ประโยชน์’ แห่งตระกูลมู่หรงอย่างข้าคนนี้นัก! อยากถอนหมั้นงั้นหรือ ได้!​ ข้าจะทำให้เจ้าสมปรารถนาเอง!”


## ตอนที่ 003

ตอนที่ 3 คุณหนูสามแห่งจวนอำมาตย์
เข้าสู่เดือนเจ็ดแล้ว แสงแดดสาดส่องร้อนแรงเสียจนแสบตา ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของจวนอำมาตย์ ในสวนชุ่ยจู๋ มู่หรงชีชีกำลังนั่งกินแตงโมเย็นฉ่ำอยู่บนเก้าอี้เอนหลัง พร้อมกับฟังซู่เยว่รายงานเรื่องราวน่าสนใจที่เกิดขึ้นภายในเมืองหลวง
“คุณหนูเจ้าคะ ตั้งแต่คุณหนูกลับมาที่นี่ สามวันมานี้มีข่าวลือให้ร้ายคุณหนูออกมาเรื่อยๆ เลยเจ้าค่ะ”
“บางคนพูดว่าคุณหนูหน้าตาอัปลักษณ์ เจ็บป่วยใกล้ตาย จะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงอายุสิบแปดปี”
“บางคนก็บอกว่าคุณหนูไม่มีความเป็นกุลสตรี แม้แต่หญิงสาวชาวบ้านยังมารยาทงามกว่าคุณหนูเสียอีก”
“นอกจากนี้นะเจ้าคะ บางคนก็พูดถึงเรื่องที่คุณหนูเคยขโมยมุกราตรีเมื่อห้าปีก่อน พูดเสียเป็นตุเป็นตะอย่างกับว่าได้เห็นกับตาตัวเองว่าคุณหนูเนี่ยเป็นคนขโมยไปอย่างไรอย่างนั้นเจ้าค่ะ ”
“ข้าน้อยได้ไปสืบมาเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ผู้ที่เป็นคนปล่อยข่าวลือพวกนี้ คือเฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้ข้างกายของมู่หรงซินเหลียน คุณหนูเจ้าคะ จะให้ข้าน้อย......” ซู่เยว่เมื่อยิ่งพูดก็ยิ่งโกรธ นางอยากจะเอามีดไปฟันคนที่พูดให้ร้ายมู่หรงชีชีเสียเดี๋ยวนั้น
“ซู่เยว่ สงบสติอารมณ์หน่อย!” มู่หรงชีชีรับผ้าเช็ดมือชุ่มน้ำจากซูเหมยมาเช็ดนิ้วมืออย่างพิถีพิถัน “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าการรบราฆ่าฟันกันนั้นมันแก้ไขปัญหาไม่ได้ ข้าเป็นอารยชน เคยได้ยินหรือไม่ สุภาพชนนั้นใช้ปากแก้ปัญหา มิใช่ใช้กำลังแก้ปัญหา”
ได้ฟังดังนั้น ซูเหมยและซู่เยว่ก็หางตากระตุกอย่างอดไม่ได้ คุณหนูพูดคำนี้ออกมาอย่างหน้าตาเฉยได้อย่างไร มีครั้งไหนบ้างที่สุดท้ายแล้วคุณหนูไม่ใช้ “กำลัง” แก้ปัญหา
ในขณะที่นายบ่าวสามคนกำลังพูดคุยกันนั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เหมือนกับกำลังมีคนมาหาเรื่องพวกนางถึงที่สวนชุ่ยจู๋! ท่าทางจะไม่ใช่แค่คนเดียวเสียด้วย!
แต่ในเมื่อคุณหนูไม่ได้มีคำสั่ง ซูเหมยและซู่เยว่ต่างก็ไม่พูดอะไร เพียงถอยไปยืนอยู่ด้านหลังของมู่หรงชีชีอย่างรู้งาน สวมบทบาทเป็นบ่าวรับใช้ผู้สงบเสงี่ยมเจียมตัว จนกระทั่งคนพวกนั้นก็มาถึงสวนชุ่ยจู๋พอดี
“แหม! ท่านพี่นี่ความอดทนสูงเสียจริงๆ นะเจ้าคะ”
มู่หรงชิงเหลียนที่เพิ่งจะมาถึง ก็เห็นมู่หรงชีชีนอนอยู่บนเก้าอี้โยก ดวงตาที่ปรือลงบ่งบอกถึงความสุขสบายของนาง “พี่สาม ตอนนี้ผู้คนข้างนอกต่างก็พูดถึงพี่ แล้วตัวต้นเหตุอย่างพี่จะไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ มันเป็นเพราะหน้าของพี่มันหนาไป หรือพี่ไม่รู้จักคำว่า “ละอาย” กันแน่”
คนที่พูดประโยคนี้ออกมาคือมู่หรงชิงเหลียน คุณหนูสี่แห่งตระกูลมู่หรง มารดาของนางคือหลิวเอียนจือ ถึงแม้จะเป็นเพียงอนุ แต่มู่หรงไท้กลับโปรดปรานในตัวนางเป็นอย่างมาก ตอนนี้มู่หรงชิงเหลียนฝึกวรยุทธ์ไปถึงขั้นสี่แล้ว ถือว่าเก่งกาจไม่น้อยสำหรับหนุ่มสาววัยเดียวกัน และด้วยเหตุนี้มู่หรงไท้จึงตามใจนางมากเป็นพิเศษ ทำให้นางมีนิสัยเอาแต่ใจ ไม่ฟังผู้ใดทั้งนั้น
หญิงสาวในชุดชมพูข้างกายของมู่หรงชิงเหลียนก็คือมู่หรงซินเหลียน นางมาที่นี่ แน่นอนว่าเพื่อมาดูเรื่องสนุก
เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีไม่ได้ตอบโต้ แม้แต่จะชายตามองพวกนางสักนิดก็ยังไม่มี มู่หรงซินเหลียนก็แกล้งทำเป็นตกใจ “น้องสามไปอยู่สำนักแม่ชีมาห้าปี ไม่ใช่ว่าปัญญาอ่อนหนักกว่าเก่าเสียแล้วหรือ ไม่นะ หรือว่าจะหูหนวกเสียแล้ว”
ซู่เยว่ขมวดคิ้วไม่พอใจ หันไปมองมู่หรงชีชี ก็เห็นนางยังคงนอนดั่งหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนลวก ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ไม่พูดออกมาสักคำ แม้กระทั่งไม่ลืมตาขึ้นมามอง นางรู้ว่าคุณหนูตั้งใจทำเช่นนั้น นางก็เลยทำเป็นเอาหูไปนาเอาตาไปไร่เสียบ้าง
มู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชิงเหลียนพูดมาตั้งนาน แต่กลับไร้การตอบโต้จากมู่หรงชีชี นางทั้งสองไม่เคยถูกละเลยเช่นนี้มาก่อน มีหรือจะทนได้ มู่หรงชิงเหลียนจึงเดินตรงเข้าไปหามู่หรงชีชี นางกำลังจะตะโกนข้างหูมู่หรงชีชี แต่มู่หรงชีชีกลับกรีดร้องออกมาเสียก่อน ทำเอานางใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
“พี่สาม จะทำให้ข้าหัวใจวายตายหรืออย่างไร!” มู่หรงชิงเหลียนรีบอุดหู หลบไปยืนไกลๆ เสียงของมู่หรงชีชีแสบแก้วหูเสียจนทำให้นางหูอื้อ
“น้องสี่ เป็นเจ้าเองหรือ!”
มู่หรงชีชียิ้มแห้งๆ ออกมา เมื่อหันไปเห็นมู่หรงซินเหลียน นางก็ทำตาโต “พี่รอง พี่ก็มาเยี่ยมข้าด้วยหรือนี่! อุ๊ย! น่าอายเสียจริงๆ เลย เมื่อครู่ข้ากำลังนอนหลับฝันหวานอยู่ทีเดียว ไม่รู้ว่าพวกท่านมา ต้องขอประทานโทษจริงๆ เจ้าค่ะ”
ตอนแรกมู่หรงซินเหลียนนึกว่ามู่หรงชีชีนั้นแกล้งทำเป็นโง่ แต่เมื่อนางได้เห็นแววตาใสซื่อ ไม่ต่างจากห้าปีก่อนของมู่หรงชีชี ความคลางแคลงภายในใจของนางถึงค่อยๆ เลือนหายไป “น้องสาม เจ้าฝันถึงเรื่องอะไรงั้นหรือ เล่าให้พวกข้าฟังบ้างสิ!”
“ใช่ๆ! พี่สาม อย่างท่านจะฝันดีได้แค่ไหนกัน เล่าให้พวกข้าฟังเถอะ!” มาถึงตอนนี้มู่หรงชิงเหลียนก็หายหูอื้อแล้ว กลับหันมาสนใจเรื่องความฝันของมู่หรงชีชีแทน
ทั้งๆ ที่พวกนางไม่ถูกกัน มาที่นี่ก็มาเพื่อยั่วยุ ตอกย้ำซ้ำเติมมู่หรงชีชี แต่พวกนางยังเสแสร้งแกล้งทำเป็นพี่น้องที่รักกันดี มู่หรงชีชีเห็นแล้วก็รู้สึกว่าช่างน่าหัวเราะยิ่งนัก ในเวลาเดียวกันก็คิดว่าช่างน่าสะอิดสะเอียนเช่นกัน
มู่หรงชีชีได้รับความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิม เป็นเหตุทำให้เธอรู้ว่าลับหลังผู้คนนั้น นางสองคนได้กลั่นแกล้งอะไรคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรงไว้บ้าง
ตั้งแต่เริ่มแรกที่พวกนางแค่เพียงแย่งเสื้อผ้า เครื่องประดับ จากนั้นก็แกล้งหนักขึ้นด้วยการเอาเม็ดทรายและแมลงมาใส่ในอาหารของนาง จนท้ายที่สุดก็เริ่มตบตีนาง หรือเมื่ออารมณ์ไม่ดีก็จะใช้เล็บจิกนางบ้าง หยิกลงบนผิวของนางบ้าง นอกจากนั้นยังขู่ไม่ให้นางบอกใครอีก
เรียกได้ว่ามีนางสองคนที่ไหน ก็ไม่มีทางที่มู่หรงชีชีจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุข
ในยามนี้ เมื่อเธอได้กลายเป็นมู่หรงชีชี ก็ควรจะถึงเวลาที่เธอจะเอาคืนพวกนางเสียที เธอจะปล่อยให้นางโดนรังแกเปล่าไม่ได้
เมื่อมู่หรงชีชีสัมผัสได้ถึง “ความโกรธเกลียด” ในแววตาของมู่หรงซินเหลียน นางก็นึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ เช่นนั้นจึงแกล้งทำเป็นเขินอายหน้าแดงขึ้นมา “ข้าฝันถึงจิ้งอ๋อง ฝันว่าท่านอ๋องพาข้าไปเที่ยวนอกเมือง......”
เมื่อได้ยินมู่หรงชีชีพูดออกมาเช่นนั้น สีหน้าของมู่หรงซินเหลียนก็ซีดเผือดทันที นางกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด ใช่สิ! นางลืมไปได้อย่างไร นังไร้ประโยชน์นี่เป็นว่าที่พระชายาของจิ้งอ๋อง!
บุรุษที่นางแอบรัก สุดท้ายแล้วเขากลับต้องเสกสมรสกับคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี แล้วจะไม่ให้นางเคืองแค้นได้อย่างไร
ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ของนางจะงดงามกว่ามู่หรงชีชี ดีเด่นกว่ามู่หรงชีชี แต่เพราะว่ามารดาของนางเป็นเพียงอนุ ต่อให้เป็นบุตรสาวแท้ๆ ของท่านอำมาตย์ แต่ชะตากรรมของลูกอนุอย่างนาง อย่างดีที่สุดก็แค่ได้ตบแต่งไปเป็นอนุ
เพียงคิดถึงความแตกต่างระหว่างมารดาของนางเจิ้งหมิ่นกับฮูหยินใหญ่หลี่ชิวสุ่ย ความรู้สึกภายในใจของนางก็เริ่มที่จะปั่นป่วนขึ้นมา
คนหนึ่งคือบุตรสาวสายตรงของหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหลี่ อีกคนหนึ่งเป็นแค่บุตรสาวสายรองของตระกูลพ่อค้า แน่นอนว่าเมื่อตบแต่งเข้ามาย่อมต่างกันราวฟ้ากับเหว ไม่ได้มีเพียงชนชั้นวรรณะเท่านั้นที่แตกต่างกัน แม้แต่ชะตาของบุตรสาวของพวกนางก็ต่างกันเป็นอย่างยิ่ง
เหตุที่มู่หรงเสวี่ยเหลียนได้รับคัดเลือกเข้าวังหลวง ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ ยกตำแหน่งเป็นกุ้ยเฟย ต่างก็เป็นเพราะชาติกำเนิดอันสูงส่งทั้งนั้น มารดาของนางแค่ไม่ได้กำเนิดในตระกูลใหญ่ แต่ทำไมโชคชะตาถึงไม่ยุติธรรม
แค่เพียงคิดว่าคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีนั้นเกิดจากบุตรสาวสายตรงของตระกูลหลี่ ต่อให้นางไร้ความสามารถ เป็นคนไร้ประโยชน์ แต่กลับได้เป็นชายาของจิ้งอ๋อง มู่หรงซินเหลียนก็รู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก
นางกับมู่หรงชีชีเกิดห่างกันเพียงสิบวัน แต่โชคชะตากลับต่างกันราวฟ้ากับเหว!
หลายครั้งหลายคราที่นางนั้นเกิดความเคลือบแคลง จะต้องเป็นเพราะแม่นมนั้นอุ้มคนผิด นางต่างหากที่ควรจะเป็นบุตรสาวของหลี่ชิวสุ่ย แต่ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่านางจะหลอกตัวเองอย่างไรนางก็เกิดมาจากอนุอยู่ดี อย่างไรเสียนางก็เป็นได้เพียงลูกอนุ
“พี่รอง ท่านเป็นอะไรไปหรือ”
เมื่อเห็นสีหน้าของมู่หรงซินเหลียนเปลี่ยนไปมา มู่หรงชีชีก็แกล้งทำเป็นห่วงใย ถามไถ่ขึ้นมา แต่ความจริงแล้วในใจของนางนั้นกลับชื่นบานเป็นนักหนา
อิจฉาเข้าไป! ริษยาเข้าไปอีกสิ! เคียดแค้นเข้าไปอีก! รอให้เมล็ดพันธ์แห่งความโลภมันงอกงาม ผลิดอกออกผล ความนึกคิดของเจ้าก็จะถูกกลืนกิน ข้ากำลังหาโอกาสในการแก้แค้นเจ้า แค่กำลังรอเวลาให้เจ้าเข้ามา “หาเรื่อง” ข้าเอง


## ตอนที่ 004

ตอนที่ 4  ตีกันแล้ว!
“มะ...ไม่มีอะไร” เพียงแค่พริบตาเดียว มู่หรงซินเหลียนก็ปรับสีหน้าเป็นปกติ
ยิ่งนางได้มองใบหน้าที่สุดแสนจะธรรมดาที่อยู่ตรงหน้า นางก็ยิ่งรับไม่ได้ ไม่ว่าจะมองด้านไหน นางก็ดีกว่ามู่หรงชีชีเห็นๆ แต่ชาติกำเนิดอันต่ำต้อยนั้นเปรียบดั่งหนามแหลมคมที่ปักอยู่บนหัวใจของนาง แตะแค่เพียงเล็กน้อย ก็ทำให้นางเจ็บปวดจนแทบขาดใจ ความรู้สึกเช่นนี้นางแทบทนไม่ไหว
“พี่รอง ไม่ใช่ว่าท่านจะอิจฉาพี่สามหรอกนะ ข้าเคยได้ยินมาว่า ท่านชื่นชอบจิ้งอ๋องเป็นอย่างมากนี่” มู่หรงชิงเหลียนทำหน้าใสซื่อ พูดไปก็ยิ้มไป
“แต่น่าเสียดาย! จิ้งอ๋องกลับมีการหมั้นหมายไว้กับพี่สาม ก็คงจะเป็นอย่างที่ใครเขาว่า ‘คนโง่ก็มีวาสนาของคนโง่’ พี่รอง เราสองคนไร้บุญไร้วาสนา สู้เอาเวลาไปฝึกวรยุทธ์ให้เก่งกาจเสียดีกว่า ได้แสดงฝีมือในศึกประลองยุทธของสี่แคว้นไม่แน่อาจจะได้เจอกับบุรุษในฝันก็เป็นได้”
มู่หรงชิงเหลียนมีใบหน้าใสซื่อไร้เดียงสา แต่คำพูดของนางนั้นดุจน้ำผึ้งอาบยาพิษ ฟังเผินๆ ก็ดูเหมือนนางกำลังพูดปลอบใจมู่หรงซินเหลียน แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นการจุดไฟในใจของมู่หรงซินเหลียนให้ลุกโหมขึ้นไปอีก คงจะขาดเพียงราดน้ำมันลงกองไฟแล้ว
สตรีในตระกูลใหญ่ก็เป็นเสียอย่างนี้ มีใครธรรมดาเสียที่ไหน มู่หรงชีชียังคงทำหน้าไร้เดียงสาต่อไป ราวกับว่าไม่เข้าใจในสิ่งที่มู่หรงชิงเหลียนพูด
เมื่อมู่หรงซินเหลียนโดนยั่วยุจากมู่หรงชิงเหลียน ความไม่พอใจและความเกลียดชังภายในจิตใจก็เปรียบได้ดั่งลูกบอลหิมะ กลิ้งไปเท่าไหร่ขนาดของมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเท่านั้น ทำไมนางจะไม่รู้ว่ามู่หรงชิงเหลียนกำลังดูถูกเหยียดหยามนาง แต่ในเมื่อสิ่งที่มู่หรงชิงเหลียนพูดมานั่นคือความจริงทุกอย่าง ว่าที่พระชายาของจิ้งอ๋องคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง จะให้นางมองข้ามไปได้อย่างไร
ต่อให้นางจะไม่พอใจเพียงใด แต่ภายนอกนางจะแพ้ให้แก่มู่หรงชิงเหลียนไม่ได้ “น้องสี่ก็พูดเกินไป จิ้งอ๋องเก่งกล้าสามารถ ข้าก็แค่ชื่นชมท่านอ๋องดั่งชื่นชมเหล่าวีรบุรุษผู้กล้าทั้งหลาย! น้องสามมีวาสนาก็ถือเป็นโชคดีของนาง ไม่ใช่หรือ!”
“หึๆ……” มู่หรงชิงเหลียนเพียงหัวเราะออกมาเบาๆ
“พี่รอง ท่านชื่นชมจิ้งอ๋องขนาดนี้ ไม่ลองขอร้องพี่สามดูหน่อยหรือ ให้พี่สามพูดกับท่านอ๋อง ให้ตบแต่งท่านอีกคน ถึงแม้จะเป็นแค่ชายารอง สู้ชายาเอกไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าเป็นอนุเป็นไหนๆ นี่ข้าคิดเผื่อท่านทั้งนั้นเลยนะ!”
เวลารังแกมู่หรงชีชีพวกนางก็ร่วมแรงร่วมใจกันดี แต่จริงๆ แล้วพวกนางนั้นกลับไม่ลงรอยกัน
เหตุผลนั้นง่ายนิดเดียว ถึงแม้มู่หรงไท้จะมีภรรยาถึงเจ็ดคน แต่ภรรยาสองคนที่เขาโปรดปรานมากที่สุดคือมารดาของพวกนางสองคน ถึงได้มีพวกนางอย่างทุกวันนี้ ลับหลังแล้วมารดาของนางทั้งสองไม่ถูกกัน การแย่งชิงระหว่างนางทั้งสองก็ยังคงมีเรื่อยมาและส่งต่อไปถึงรุ่นลูก
เมื่อมู่หรงซินเหลียนเห็นว่ามูหรงชิงเหลียนเยาะเย้ยนางต่อหน้ามู่หรงชีชี สีหน้าของนางก็เริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่ “น้องสี่ นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่ นี่เจ้าเห็นว่าข้าเป็นลูกอนุใช่หรือไม่ แต่ก็อย่าลืมไปเสียล่ะว่าเจ้าก็มีชาติกำเนิดไม่ต่างจากข้านัก ต่อไปเสกสมรสกับใคร เจ้าก็เป็นได้แค่อนุเท่านั้น!”
“พี่รองไม่ต้องกังวลเรื่องของข้าหรอก!” เมื่อมู่หรงชิงเหลียนได้ฟังคำพูดของมู่หรงซินหลียน ก็ฮึดฮัดขึ้นมา นางไม่ชอบการเสแสร้งของมู่หรงซินเหลียนมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อยิ่งถูกนางพูดจาแดกดัน นางก็ไม่ยอมนิ่งเฉย
“ท่านพ่อเคยพูดไว้ว่า ขอแค่ข้าติดอันดับในการประลองยุทธ์ของสำนัก ท่านพ่อจะหาบุรุษที่เหมาะสมให้ แต่พี่รองนี่สิ ขนาดพยายามฝึกวรยุทธ์อย่างหนักแล้ว แต่ก็ยังได้แค่ขั้นสาม หากข้าเป็นท่านนะ ข้าคงจะอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คงไม่กล้าออกมาพบปะผู้คนอีก!”
“นี่เจ้า!” มู่หรงซินเหลียนรู้ดีว่าพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ของนางนั้นสู้มู่หรงชิงเหลียนไม่ได้ และเพราะเหตุนี้เมื่อนางสองคนทะเลาะกัน มู่หรงไท้มักจะเข้าข้างมู่หรงชิงเหลียนอยู่เสมอ ตอนนี้นางประจักษ์แล้วว่ามู่หรงชิงเหลียนกำลังเย้ยหยันนาง แล้วจะให้นางทนต่อไปได้อย่างไร
ยิ่งได้เห็นมู่หรงซินเหลียนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน มู่หรงชิงเหลียนก็ยิ่งแช่มชื่น จากนั้นก็แกล้งปิดปาก ร้องออกมาด้วยความตกใจ
“อุ๊ย! ข้าก็ลืมไป พี่รองเป็นถึงหญิงสาวที่งามที่สุดในเมืองหลวง จะหลบๆ ซ่อนๆ ไม่ออกไปพบปะผู้คนได้เช่นไร ต้องออกไปพบปะผู้คนบ่อยๆ สิถึงจะถูก เผื่อมีชายใดมาถูกใจเข้า แล้วอุ้มเข้าห้องไปเลย แบบนี้ก็ไม่ต้องลำบากท่านพ่อเป็นธุระหาใครให้”
มู่หรงชิงเหลียนถูกมู่หรงไท้ตามใจมาโดยตลอด เอาแต่ใจจนเสียนิสัย พูดจาไม่ไว้หน้าใคร แต่มู่หรงซินเหลียนกลับรักษาภาพลักษณ์ของ “หญิงสาวผู้เรียบร้อย” เอาไว้ เมื่อต้องมารับมือกับมู่หรงชิงเหลียนที่ปากคอเราะราย นางก็เลยแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย
สะใจ! ช่างสาแก่ใจนางยิ่งนัก! ได้เห็นพี่น้องสองคนนี้ทะเลาะกันเอง ในบรรดาผู้คนที่อยู่ตรงนี้มู่หรงชีชีคือคนที่มีความสุขที่สุด นี่แหละที่เรียกว่าตีกันเอง! ยิ่งพวกนางทะเลาะกันหนักเท่าไหร่ มู่หรงชีชีก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น!
จากตอนแรกที่มู่หรงซินเหลียนมาเพื่อเยาะเย้ยถากถางมู่หรงชีชี จนสุดท้ายกลับกลายเป็นตัวนางเองที่โดนดูถูก แล้วจะให้นางทนต่อไปได้อย่างไร ไม่ว่าจะเป็นเช่นไรก็ตามแต่ มู่หรงชิงเหลียนทำให้นางต้องขายหน้าต่อหน้าคนไร้ประโยน์อย่างมู่หรงชีชี อย่างไรเสียนางก็ทนต่อไปไม่ได้
“ใช้แส้ของเจ้าหวดหน้านางให้เสียโฉมเลย!”
ในขณะที่มู่หรงซินเหลียนกำลังโกรธจนแทบทนไม่ไหวนั้น ก็มีเสียงๆ หนึ่งดังเข้ามาในหู ยังไม่ทันที่นางจะได้รู้ว่าต้นตอของเสียงนั้นมาจากไหน ก็เหมือนกับว่ามือของนางนั้นไม่ฟังคำสั่งเสียแล้ว มือของนางยกแส้ขึ้น แล้วหวดไปบนใบหน้าของมู่หรงชิงเหลียนทันที
“โอ๊ย!”
มู่หรงชิงเหลียนที่เคยเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยองดั่งนกยูง กลับต้องยกมือขึ้นมาปิดหน้า กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นางจ้องไปยังแส้ที่อยูในมือของมู่หรงซินเหลียน แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง “พี่รอง เจ้าจะทำให้ข้าเสียโฉมงั้นหรือ มู่หรงซินเหลียน เจ้ามันไร้ยางอายที่สุด!”
มู่หรงชิงเหลียนชักดาบของนางออกมา แทงไปยังมู่หรงซินเหลียน
“น้องสี่ เจ้าอย่าเพิ่งวู่วาม!” เห็นมู่หรงชิงเหลียนในสภาพนี้ มู่หรงชีชีก็เกือบหลุดหัวเราะออกมา แต่กลับต้องแกล้งแสดงสีหน้ากังวลออกมา “พี่สองไม่ได้ตั้งใจหรอก!”
“เจ้าหลบไป! นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!”
มู่หรงชิงเหลียนที่กำลังโกรธจัด มีหรือจำฟังคำ “หว่านล้อม” ของมู่หรงชีชี  แต่ละกระบวนท่าของดาบอ่อนในมือนาง ล้วนแต่สามารถเอาชีวิตของมู่หรงซินเหลียนได้
“คุณหนู ระวังนะเจ้าคะ!” เฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้ของมู่หรงซินเหลียนกล่าวเตือนด้วยความร้อนรน
“เจินจู ไปตบนังบ่าวสารเลวนั่นให้ตาย!” มู่หรงชิงเหลียนทนเห็นท่าทางของเฟ่ยชุ่ยไม่ได้ เลยสั่งให้เจินจูบ่าวของนางไปจัดการเสีย “ตบให้หนักๆ เลย!”
เจินจูเมื่อได้รับคำสั่งก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นางตรงเข้าไปตบเฟ่ยชุ่ยทันที การตบของนางนั้นยังมีทักษะพิเศษ ทุกครั้งที่นางตบลงไป เล็บของนางก็จะจิกลงบนใบหน้าของเฟ่ยชุ่ย ทิ้งรอยแดงเป็นนิ้วมือทั้งห้าเอาไว้
“เจ้ากล้าตบข้างั้นหรือ” เฟ่ยชุ่ยโดนเจินจูตบจนหูอื้อตาลาย มองเห็นดาวลอยไปมา ตั้งแต่นางรับใช้มู่หรงซินเหลียนมา นางก็เป็นบ่าวคนสนิทมาโดยตลอด ไม่เคยถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน นางจึงกระโจนเข้าหาเจินจู ฟัดกันอุตลุด
“หยุดเถอะ! พี่สอง น้องสี่ มีอะไรก็พูดกันดีๆ ก็ได้ อย่าลงไม้ลงมือกันเลยนะ!”
มู่หรงชีชีหลบไปอยู่อีกมุมหนึ่ง ตะโกนโน้มน้าวเป็นครั้งคราว ตะโกนเหนื่อยเมื่อไหร่ซูเหมยก็ส่งแตงโมให้หนึ่งชิ้น ให้นางกินให้ชุ่มคอ
ขณะที่มู่หรงซินเหลียนกำลังจะหวดแส้ออกไป เสียงใสของมู่หรงชีชีก็ลอยเข้ามา “น้องสี่ หน้าของเจ้าเลือดไหลแล้ว หากยังไม่ไปทำแผลจะเสียโฉมเอาได้นะ!”
มู่หรงชิงเหลียนแค่สะบัดมือ แส้ในมือของนางก็หวดลงบนใบหน้าอีกข้างของมู่หรงชิงเหลียน ตรงข้ามกับแผลเดิมพอดิบพอดี
“ตายแล้ว! พี่สอง เหตุใด้ท่านถึงได้โหดร้ายขนาดนี้ ต่อให้ท่านอิจฉาน้องสี่ขนาดไหน ก็ไม่ควรจะทำเช่นนี้นะเจ้าคะ” มู่หรงชีชีทำเป็นเอามือปิดปาก ตะโกนออกมาด้วยความตกใจ
มีมู่หรงชีชีคอยยุแยงตะแคงรั่ว ไฟโทสะของมู่หรงชิงเหลียนก็ยิ่งโหมกระหน่ำ ดาบอ่อนก็แทงเข้าหามู่หรงซินเหลียนอย่างไม่ไว้หน้า ทิ้งรอยแผลไว้บนมือและแขนนาง ดาบสุดท้ายก็ฝากรอยแผลไว้บนหน้าผากนาง


## ตอนที่ 005

ตอนที่ 5 คุณหนูรองคือนักแสดงมืออาชีพ
มู่หรงซินเหลียนที่เดิมทีกำลังจะยั้งมือ แต่เมื่อนางเอามือไปแตะที่ใบหน้า ก็สัมผัสได้ถึงความอุ่นของเลือด หน้าของนางเลือดไหลอย่างนั้นหรือ ความโกรธของนางนั้นยากเกินจะบรรยาย รอยบวมจากแส้บนหน้ามู่หรงชิงเหลียนเพียงแค่ทายาก็หาย แต่แผลบนใบหน้านางนี่สิ ถ้าหากทิ้งรอยแผลเป็นไว้ นั่นหมายความว่านางต้องเสียโฉมเลยนะ
เพียงแค่คิดได้ว่ามู่หรงชิงเหลียนไม่เห็นแก่ความเป็นพี่น้อง รู้ทั้งรู้ว่านางห่วงเรื่องรูปลักษณ์มากที่สุด แต่ก็ยังจะทำให้นางเสียโฉม นางเองก็จะไม่ออมมืออีกต่อไป
มู่หรงซินเหลียนเริ่มเอาจริงขึ้นมาเสียแล้ว มู่หรงชิงเหลียนเองก็ไม่ยอมน้อยหน้า เปล่งเสียงฮึดฮัดออกมา นางก็จะเอาจริงบ้าง ในเมื่อมู่หรงซินเหลียนทำให้ใบหน้าของนางมีแผล นางก็จะทำให้มู่หรงซินเหลียนเสียโฉมบ้าง
“เคร้ง เคร้ง” นางสองคนใช้สวนชุ่ยจู๋ของมู่หรงชีชีเป็นสนามประลองไปเสียแล้ว พวกนางไปถึงที่ใด ที่นั่นก็พังลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี
“อย่านะ! สวนชุ่ยจู๋ของข้า! พวกเจ้าหยุดได้แล้ว!”
เสียงคร่ำครวญของมู่หรงชีชีลอยมาเข้าหูพวกนางไม่หยุด ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งรำคาญ ยิ่งทำให้พวกนางลงมือกันรุนแรงขึ้นไปอีก สวนก็โดนพังหนักมากกว่าเดิม
อีกฟากหนึ่ง มู่หรงชีชีเพิ่งจะแยกเฟ่ยชุ่ยและเจินจูออกจากกันได้อย่างยากลำบาก “พวกเจ้ารีบไปห้ามนางสองคนสิ บอกพวกนางให้หยุดตีกันได้แล้ว!”
สภาพของมู่หรงชีชีในตอนนี้ช่างน่าสงสารยิ่งนัก สีหน้าท่าทางก็แสดงออกมาได้อย่างไม่มีที่ติ เฟ่ยชุ่ยและเจินจูได้เห็นก็รู้สึกไม่พอใจ ในใจก็คิดว่าคุณหนูสามนี่ช่างไม่เอาไหนเสียจริงๆ
“คุณหนูสามเจ้าคะ เรื่องของนายจะให้บ่าวอย่างข้าเข้าไปยุ่งได้อย่างไร” เฟ่ยชุ่ยถลึงตาใส่เจินจู จัดผมจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “คุณหนูก็ยืนให้ห่างๆ เสียหน่อย มีดดาบมันไม่มีตา ระวังจะเจ็บตัวเอานะเจ้าคะ”
“ตะ…แต่ว่า ปล่อยให้พวกนางตีกันอย่างนี้ ข้ากลัวว่าถ้าท่านพ่อรู้เข้าจะต้องโกรธแน่ๆ” มู่หรงชีชีก้มหน้าลง มือเล็กๆ ของนางดึงผ้าเช็ดหน้าบิดไปมา “หากท่านพ่อไต่ถามขึ้นมา ถึงเวลานั้นพวกเจ้าจะโดนลงโทษไปด้วยนะ”
เพียงคำพูดที่เอ่ยออกไปอย่างสุภาพของมู่หรงชีชี แต่เมื่อเฟ่ยชุ่ยและเจินจูได้ฟัง พวกนางกลับฉุกคิดขึ้นมาได้
ใช่สิ วันนี้คุณหนูรองกับคุณหนูสี่ทะเลาะกันหนักขนาดนี้ อย่างไรเสียมู่หรงไท้ก็ไม่มีทางต่อว่าคุณหนูทั้งสอง แต่ความรับผิดชอบทั้งหมดจะตกอยู่ที่บ่าวเช่นพวกนาง ถึงเวลานั้นคนที่จะลำบากก็คือตัวพวกนางเอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เฟ่ยชุ่ยกับเจินจูก็เดินออกจากสวนชุ่ยจู๋ตามๆ กันไป เพื่อรีบไปตามคนมาช่วย นางสองคนรีบร้อนเสียจนไม่ทันได้เห็นรอยยิ้มไม่ปกติที่มุมปากของมู่หรงชีชี
“ซูเหมย ซู่เยว่ ดูต้นทางดีๆ”
คำสั่งสั้นๆ ของมู่หรงชีชี แต่ซูเหมยและซู่เยว่กลับรู้ดีว่าคุณหนูกำลังจะแกล้งคน เช่นนั้นจึงรีบดูต้นทางให้นางทันที ดีที่สวนชุ่ยจู๋ค่อนข้างจะห่างไกล อีกทั้งมีนางสองคนดูอยู่ ตอนนี้เฟ่ยชุ่ยกับเจินจูก็ออกไปแล้ว ที่นี่ก็เหลือแค่เพียงห้าคนเท่านั้น
มู่หรงซินเหลียนกับมู่หรงชิงเหลียนกำลังตีกันชุลมุุน ไม่มีเวลาที่จะมาสนใจมู่หรงชีชี ยิ่งไม่มีทีท่าจะรับรู้ถึงบรรยากาศรอบกายที่แปลกไปแม้แต่น้อย
เสียงแหลมเล็กถูกปล่อยออกมาจากริมฝีปากของมู่หรงชีชี เมื่อมู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชิงเหลียนได้ยินเสียงของนาง พวกนางก็ราวกับว่าได้รับคำสั่ง ดวงตาของพวกนางค่อยๆ กลายเป็นสีแดง ความไม่พอใจและความริษยาทั้งหมดทั้งมวลที่มีต่อฝั่งตรงข้ามเปรียบดั่งฟืนชั้นดีที่จะทำให้เปลวไฟนั้นยิ่งโหมกระหน่ำ
“ลงมือเลย” มู่หรงชีชีเผยยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อหันไปดูอีกครั้ง ดวงตาของมู่หรงซินเหลียนกับมู่หรงชิงเหลียนก็กลับมาเป็นปกติเสียแล้ว แต่กระบวนท่าในการต่อสู้กลับหนักหน่วงยิ่งขึ้น ทุกกระบวนท่าล้วนแต่จะเอาชีวิตของอีกฝั่งให้ได้
ความอิจฉาริษยาความเกลียดชัง จุดเริ่มต้นของความชั่วร้ายทั้งหลาย! มู่หรงชีชีนั่งพิงเก้าอี้โยก มองดูสองคนที่กำลังรบราฆ่าฟันกันอย่างสุขสบายใจ
หากภายในใจของพวกเจ้าไร้ซึ่งความเคียดแค้น ก็จะไม่มีโอกาสให้ข้าได้ฉกฉวย ทุกอย่างที่พวกเจ้าเคยติดค้างร่างนี้ไว้ วันนี้พวกเจ้าก็จงชำระคืนให้หมดเสียเถอะ
มู่หรงไท้เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ยังไม่ทันที่จะถึงสวนชุ่ยจู๋ กลับได้น้ำยินเสียงอ่อนแอน่าสงสารของมู่หรงชีชีลอยออกมา “พี่รอง น้องสี่ พอได้แล้ว! พวกเราต่างก็เป็นพี่น้องกัน มีอะไรเหตุใดไม่พูดจากันดีๆเล่า พี่รอง อย่านะ โอ๊ย......”
เมื่อมู่หรงไท้รีบพุ่งเข้าไป ก็เห็นว่ามู่หรงชีชีล้มอยู่บนพื้น มือกุมหน้าอกหอบหายใจ มู่หรงซินเหลียนกำลังจ้องไปยังมู่หรงชีชีอย่างกราดเกรี้ยว “นังคนไร้ประโยชน์ บอกว่าไม่ต้องมายุ่ง! วันนี้ข้าจะฆ่านังสารเลวนี่ ถ้าหากยังยุ่งไม่เข้าเรื่องข้าจะฆ่าเจ้าอีกคน!”
“พวกเจ้าไม่เห็นข้าอยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่!” มองเห็นบุตรสาวทั้งสองผมเผ้ารุงรัง ร่างกายมีแต่คราบเลือด ก็ทำเอามู่หรงไท้แทบจะหน้ามืด
ก่อนหน้านี้มู่หรงไท้กำลังต้อนรับหลี่อวิ๋นชิงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่ แต่คาดไม่ถึงว่าเฟ่ยชุ่ยกับเจินจูจะบุกเข้าไป ร้องขอให้ช่วยชีวิตคุณหนูที่ตัวเองรับใช้อยู่ ทำเอาเขารู้สึกโกรธจัด ตอนนี้เขามาถึงสวนชุ่ยจู๋ เห็นสภาพสวนที่พังยับเยิน หันไปมองบุตรสาวทั้งสองคนสภาพยิ่งดูไม่ได้ เขาก็ยิ่งโกรธเข้าไปอีก
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” มู่หรงไท้ตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว มือซ้ายคว้าแส้ของมู่หรงซินเหลียนเอาไว้ ส่วนมือขวาก็จับดาบอ่อนของมู่หรงชิงเหลียน ในที่สุดสองคนที่กำลังต่อสู้กันอย่างเมามันถึงได้หยุดลง
“ท่านพ่อ!” มู่หรงชิงเหลียนเมื่อเห็นว่าเป็นมู่หรงไท้ ดวงตาของนางก็ร้อนผ่าวขึ้นมา น้ำตาไหลเป็นสาย “ท่านพ่อ ท่านดูใบหน้าของข้า! ข้าถูกนางทำให้เสียโฉมแล้ว! ท่านพอต้องให้ความยุติธรรมกับข้านะเจ้าคะ!”
มู่หรงชิงเหลียนรีบฟ้องมู่หรงไท้อย่างทันที เมื่อมู่หรงซินเหลียนเห็นดังนั้นก็โกรธจนแทบกระอักเลือดออกมา นางกำลังคิดคำแก้ตัว แต่ก็หันไปเห็นหลี่อวิ๋นชิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นว่ามีคนนอกอยู่ด้วย นางก็ทำตัวเป็นหญิงสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานขึ้นมาในทันที ไม่พูดแก้ตัว ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาหยดแล้วหยดเล่า
อัจฉริยะจริงๆ! มู่หรงชีชีเมื่อเห็นท่าทางเป็น “นางเอกผู้ถูกกระทำ” ของมู่หรงซินเหลียน นางก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมในการแสดงของนาง นี่ถ้าเป็นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดนะ มู่หรงซินเหลียนจะต้องได้รับรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมเป็นแน่แท้
ถ้าไม่ติดว่าเธอต้องแสดงเป็นคุณหนูสามผู้น่าเวทนา โดนถีบเข้าที่อก เธอคงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปจับมือมู่หรงซินเหลียน แล้วมอบ “รางวัลนักแสดงนำยอดเยี่ยม” ให้นาง
“ท่านพ่อ เป็นพี่รองที่ทำข้าก่อน! นางอิจฉาที่ข้าฝึกวรยุทธ์ไปถึงขั้นสี่แล้ว!” มู่หรงชิงเหลียนไม่ได้รับรู้เลยว่ามู่หรงไท้กำลังไม่ชอบใจ กลับดึงแขนของเขาขึ้นมา รบเร้าออดอ้อนไม่หยุด “ท่านพ่อ พี่รองทำร้ายข้า ท่านต้องลงโทษให้นางคุกเข่าที่ศาลบรรพบุรุษ!”
มู่หรงซินเหลียนรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามู่หรงไท้กำลังโกรธจัด แต่นางจะออดอ้อนออเซาะอย่างมู่หรงชิงเหลียนไม่ได้
มู่หรงชิงเหลียนมีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้ อายุเพียงแค่สิบสี่ปีก็สามารถฝึกวรยุทธ์ไปถึงขั้นสี่แล้ว ในอาณาจักรที่ยกย่องผู้มีวรยุทธ์เช่นนี้ นางมีสิทธิ์ที่จะทะนงตัว อีกทั้งมารดาของนางหลิวเยียนจือยังให้กำเนิดมู่หรงจวิ้น บุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรง นางมีพี่ชายคอยปกป้อง นางจึงสามารถพูดจาออดอ้อนเช่นนี้กับมู่หรงไท้ได้
เมื่อคิดได้เช่นนั้น มู่หรงซินเหลียนก็คุกเข่าลงตรงหน้าของมู่หรงไท้ “ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว! แต่เดิมข้าเพียงแค่อยากล้อน้องสี่เล่น แต่ใครเลยจะรู้ว่ามันจะเลยเถิดไปขนาดนี้ รบกวนไปถึงท่านพ่อ มันเป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะ!”
บุตรสาวสองคนแห่งตระกูลมู่หรง คนหนึ่งถูกตามในจนนิสัยเสีย อีกคนหนึ่งสุภาพอ่อนโยน นี่คือสิ่งที่มู่หรงซินเหลียนอยากให้เป็น มู่หรงชิงเหลียนยิ่งเอาแต่ใจ ยิ่งทำให้ทุกคนเห็นถึงความเรียบร้อยอ่อนหวานของนางได้อย่างแจ่มชัดยิ่งขึ้น ไม่เพียงแค่มู่หรงไท้เท่านั้นที่จะคิดเช่นนี้  ทุกคนที่อยู่ที่นี่ต่างก็รับรู้ได้อย่างชัดเจน


## ตอนที่ 006

ตอนที่ 6  ลูกพี่ลูกน้องครอบครัวสุขสันต์
เมื่อเห็นท่าทางลำพองใจของมู่หรงซินเหลียน มุมปากของมู่หรงชีชีก็พลันกระตุกขึ้น นางนี่ช่างเหมาะสมกับที่เป็นคนเจ้าบทบาทจริงๆ หากมู่หรงชิงเหลียนยังคงเลือดร้อนเช่นนี้ สักวันก็คงจะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของมู่หรงซินเหลียนแน่
มู่หรงชีชีเอามือกุมหน้าอก แต่ดวงตาของเธอกลับมองเหตุการณ์สนุกตรงหน้า ทันใดนั้นเธอก็รับรู้ได้ถึงสายตาหนึ่งที่มองมาที่เธออย่างค้นหา เช่นนั้นเธอจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง จึงเห็นว่าเขาคือหลี่อวิ๋นชิง
ชายหนุ่มผู้นี้ งดงามมากจริงๆ!
ผมดำสลวยถูกทัดไว้ที่หลังหูอย่างลวกๆ เส้นผมด้านหลังถูกรวบไว้และปักด้วยปิ่นไผ่อย่างง่ายๆ ชุดสีเขียวขนนกกระเต็นยิ่งทำให้ร่างสูงดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ดวงตาของเขาคู่นั้นช่างอ่อนโยนดุจสายลมในฤดูใบไม้ผลิเดือนห้า แค่เพียงได้มองผ่าน ก็อบอุ่นไปถึงหัวใจ
แต่ความอ่อนโยนนั้นก็เปรียบเสมือนใบมีดแหลมคม ในสายตาอ่อนโยนดุจสายน้ำของเขา เธอมองเห็นความเย็นชาที่ซ่อนอยู่  บุรุษเช่นนี้ ภายนอกดูเหมือนอ่อนโยนเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แต่ความจริงแล้วเขาช่างเย็นชาไร้หัวใจ และเป็นคนที่ไม่ควรไปยุ่งด้วยมากที่สุด
สบตาแค่เพียงครั้งเดียว หลี่อวิ๋นชิงก็ถูกมู่หรงชีชีจัดไว้ในกลุ่มคนที่ไม่มีทางจะคบค้าสมาคมด้วย สำหรับบุรุษที่ภายนอกดูอ่อนโยนแต่จิตใจเย็นชาเช่นนี้ เธอไม่ค่อยจะถูกชะตาเสียเท่าไหร่
เมื่อรับรู้ถึงสายตาของหลี่อวิ๋นชิงที่มองมาอย่างสำรวจ มู่หรงชีชีก็หลบสายตาของเขา มือกุมหน้าอก ไอออกมาเบาๆ ราวกับว่าแรงถีบนั้นหนักหนาเสียจนเธอจะเป็นอะไรเอาได้ และเสียงไอของเธอยังส่งผลให้เหตุการณ์กระอักกระอ่วนตรงหน้าถูกทำลายลง มู่หรงไท้ถึงได้มองเห็นเธอที่หน้าซีดเผือด
สำหรับมู่หรงไท้แล้ว บุตรสาวอย่างมู่หรงชีชีเขาไม่ได้มีความรักหรือความรู้สึกอะไรให้มากมาย ชีวิตเขาไม่ได้มีอะไรให้เสียดายเป็นพิเศษ
เขาประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย เส้นทางการเป็นอำมาตย์ของเขาก็ได้รับการเลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็สมรสกับคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหลี่ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของอณาจักรยศถาบรรดาศักดิ์ของเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนเป็นเท่าทวี ตอนนี้ฐานันดรของเขาสูงส่ง บุตรสาวคนโตก็เป็นถึงกุ้ยเฟย สำหรับเขาเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
หากจะมีสิ่งใดที่เป็นดั่งเม็ดทรายในดวงตาของเขา ขัดตาขัดใจเขา ก็คงจะเป็นบุตรสาวคนที่สาม มู่หรงชีชี
แผ่นดินซีฉียกย่องผู้มีวรยุทธ์ ไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรี ผู้ใหญ่หรือเด็ก สูงส่งเช่นราชวงศ์หรือต่ำต้อยเช่นชาวบ้านธรรมดา ต่างก็ฝึกวรยุทธ์กันทั้งนั้น อีกทั้งยังภาคภูมิใจในวรยุทธ์ของตน บรรพบุรุษของฮ่องเต้ที่เป็นผู้สร้างอาณาจักรแห่งนี้ก็ใช้การต่อสู้สยบใต้หล้า สามารถเรียกได้เลยว่าวรยุทธ์คือจิตวิญญาณของราษฎรในดินแดนซีฉี
แผ่นดินซีฉีแห่งนี้ไม่ว่าจะยากดีมีจนเช่นไร หากมีวรยุทธ์สูงส่งก็จะได้รับความเคารพจากผู้อื่น และจะเจริญก้าวหน้าได้อย่างง่ายดาย
มู่หรงไท้ถึงแม้จะเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น แต่เขาก็ยังพอมีวรยุทธ์อยู่บ้าง ภรรยาทุกคนก็มีความสามารถ บุตรทุกคนต่างก็มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้
เดิมทีชีวิตของเขาควรจะสมบูรณ์แบบเช่นนี้ต่อไป แต่สวรรค์เล่นตลก กลับมีมู่หรงชีชีที่เกิดมาผิดพ่อผิดแม่
ถ้าจะพูดให้ถูกต้อง มู่หรงชีชีเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ ตั้งแต่การทดสอบเมื่อนางอายุได้หนึ่งขวบ มีพระสงฆ์ตรวจออกมาว่านางไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ มู่หรงไท้เองก็ไม่คาดหวังอะไรในตัวบุตรสาวคนนี้แล้ว
ต่อให้เป็นสตรี หากไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ ก็เป็นได้แค่เครื่องมือที่ใช้ตอบสนองต่อความต้องการของบุรุษ เป็นได้เพียงสตรีที่ไร้ค่าไร้ประโยชน์เท่านั้น
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มู่หรงไท้ก็ทิ้งให้มู่หรงชีชีใช้ชีวิตอยู่บนเรือนอันห่างไกล ไม่สนใจใยดี ต่อให้รู้ดีแก่ใจว่านางไม่ได้เป็นคนขโมย มันจะต้องมีอะไรมากกว่าที่เห็น ถึงแม้นางจะเป็นบุตรสาวสายตรงก็ไร้ประโยชน์
สำหรับมู่หรงไท้แล้ว เลี้ยงสุนัขยังสามารถใช้ให้เฝ้าบ้านได้ แต่มู่หรงชีชีกลับไม่สามารถทำประโยชน์อันใดให้แก่ตระกูลได้เลย แม้แต่สุนัขยังมีประโยชน์กว่านางเสียอีก
ตอนนี้มู่หรงชีชีที่ถูกเขาส่งไปอยู่สำนักแม่ชีมาห้าปีได้กลับมาจวนอำมาตย์เป็นเวลากว่าสามวันแล้ว ตั้งแต่นางกลับมาจนถึงตอนนี้  เขาก็ยังไม่เคยเห็นนางเลยสักครั้ง
เมื่อมีโอกาสเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะสำรวจบุตรสาวคนนี้อย่างละเอียดสักครั้ง
ผิวพรรณขาวผ่อง คิ้วเรียวยาว ดวงตาไม่ได้กลมโต สันจมูกก็ไม่ได้โด่ง รูปปากไม่หนาไม่บาง ริมฝีปากซีดไปเสียหน่อย ไม่นับว่าเป็นสาวงามอะไร แค่พอดูได้ก็เพียงเท่านั้น
เมื่อพูดเรื่องรูปร่างหน้าตา มู่หรงไท้ก็หล่อเหลามิใช่น้อย ฮูหยินหลี่ชิวสุ่ยเมื่อก่อนก็เป็นถึงหนึ่งในสองสาวงามที่สุดของเมืองหลวง
มู่หรงเสวี่ยเหลียนบุตรสาวคนโตของเขา ตอนนี้ก็เป็นถึงกุ้ยเฟย ก่อนหน้าที่นางจะเข้าวัง นางก็มีสมญานามเป็นถึง “หญิงสาวที่งดงามที่สุดในเมืองหลวง” ตอนนี้มู่หรงซินเหลียนบุตรสาวคนรองของเขา ก็ได้รับสมญานี้อีกคน ส่วนมู่หรงชิงเหลียนบุตรสาวคนเล็กของเขา ถึงแม้จะยังเยาว์วัยแต่ก็งดงามมิใช่น้อย  แม้กระทั่งบุตรชายคนเดียวของเขาอย่างมู่หรงจวิ้น ก็หล่อเหลาพอควร
จะมีก็เพียงแต่มู่หรงชีชีที่เหมือนกับว่าไม่ได้รับกรรมพันธุ์ดีๆ มากจากพวกเขาเลย ในตระกูลที่มีแต่คนที่รูปร่างหน้าตางดงาม นางก็เปรียบเสมือนต้นหญ้าธรรมดาในหมู่ดอกไม้งาม
แต่เดิมมู่หรงไท้คิดว่าห้าปีมานี้นางจะมีความเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่เมื่อได้เห็นรูปลักษณ์ของนางแล้ว ความไม่ชอบใจก็พลันผุดขึ้นมาอีกครั้ง
สำหรับเขานั้น บุตรสาวคนที่สามที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้ บางครั้งก็เป็นดั่งไฝที่อยู่บนจมูกของสาวงาม ทำลายรูปลักษณ์อันสวยงามลงเสียหมด บางครั้งก็เปรียบดั่งก้างปลาที่ติดอยู่ที่คอ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ช่างทำให้คนรำคาญเสียจริง
“เจ้ามายืนซื่อบื้ออยู่ตรงนี้ทำไม” ไฟโทสะภายในใจของมู่หรงไท้ไม่รู้จะไปลงที่ใคร เขาก็หันไปเห็นมู่หรงชีชีพอดี เช่นนั้นก็เอาความโกรธแค้นทุกอย่างมาลงที่นาง “เพิ่งจะกลับมา ข้างนอกก็มีแต่คนพูดถึงข่าวลือเสียๆ หายๆ เสียแล้ว ทั้งหมดมันก็เป็นเพราะเจ้าทั้งนั้น!”
มู่หรงไท้ไม่คิดจะซักถามว่าใครถูกใครผิดก็ตำหนิมู่หรงชีชีทันที ทำให้นางรู้สึกว่า “ช่างไม่ยุติธรรม” ซู่เยว่พยุงนางขึ้นมา นางก็ยืนอย่างระมัดระวัง ก้มหน้าลงจนชิดหน้าอก ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว แสดงราวกับว่านางคือลูกแกะน้อยที่ไร้เดียงสา
“ท่านอาเขย นี่คือเรือนของนาง นางก็ควรจะอยู่ที่นี่ถึงจะถูก”
มู่หรงชีชีกำลังคิดว่าจะยืนเป็นใบ้ไม่พูดอะไร แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านข้าง พูดช่วยเธอขึ้นมา เมื่อเธอเงี่ยหูฟัง ก็พบว่าเขาคือหลี่อวิ๋นชิง คิดไม่ถึงเลยว่าคนๆ นี้จะพูดช่วยเธอ ช่างน่าแปลกใจเสียจริง ถึงแม้เธอกับเขาจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เขามีศักดิ์เป็นพี่ชาย แต่ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก็ธรรมดามาก ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ
เมื่อเห็นว่าหลี่อวิ๋นชิงพูดขึ้นมา มู่หรงไท้ก็ทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆ “อ้อ ใช่แล้ว ที่นี่คือสวนชุ่ยจู่ของลูกสาม”
ถึงแม้ว่าหลี่อวิ๋นชิงจะเป็นบุตรของพี่ชายของหลี่ชิวสุ่ย ถือเป็นรุ่นลูกเขาเสียด้วยซ้ำ แต่หลี่อวิ๋นชิงก็คือบุตรชายคนโตของหลี่ขุยประมุขตระกูลหลี่คนปัจจุบัน  เป็นผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นในบรรดาหนุ่มสาวรุ่นใหม่  และเป็นว่าที่ประมุขคนต่อไปของตระกูลหลี่ เมื่อเขาพูดออกมาแล้ว มู่หรงไท้ก็จำเป็นต้องไว้หน้าเขา
“ไม่ได้มาที่นี่นานแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าอย่างน้องสาวของข้าจะอาศัยอยู่ในสถานที่เช่นนี้” หลี่อวิ๋นชิงมองไปรอบๆ สวนชุ่ยจู๋ สภาพเก่าๆ โทรมๆ ของที่นี่ แสดงให้เห็นว่าได้ว่ามู่หรงชีชีนั้นไม่เป็นที่โปรดปรานในจวนอำมาตย์แห่งนี้เพียงใด
หากเป็นยามปกติ หลี่อวิ๋นชิงไม่มีทางที่จะพูดช่วยเหลือมู่หรงชีชีแน่ แต่เมื่อครู่ที่เขาได้สบตากับนาง เขากลับเห็นสายตาของนางที่แฝงไปด้วย “ความสนุก” ราวกับว่าน้องสาวของเขาคนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นเขาก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือ
“เท่าที่ข้ารู้มา เหมือนว่าน้องหญิงเพิ่งจะได้กลับมาที่นี่ นางแค่เพิ่งกลับมา ข้างนอกกลับมีข่าวลือมากมาย ข้าคิดว่าคงมีคนอิจฉาริษยานางที่กำลังจะเสกสมรสเป็นชายาของจิ้งอ๋อง ถึงได้ปล่อยข่าวเหล่านั้นออกมา ท่านอาเขย ข่าวลือน่าจะเป็นคนในจวนอำมาตย์เองที่ปล่อยออกไป ข้าคิดว่าท่านน่าจะตรวจสอบเสียหน่อยว่า ใครหน้าไหนกันแน่ที่มันกล้ามารังแกน้องสาวของข้า”
คำพูดของหลี่อวิ๋นชิงมีความนัยอยู่หลายชั้น ชั้นแรกคือมู่หรงชีชีเพิ่งจะกลับมา  ยังไม่มีโอกาสออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ ข่าวลือทั้งหลายนั้นมีคนตระเตรียมไว้ใส่ร้ายนางอย่างแน่นอน ส่วนชั้นที่สองคือคนที่ปล่อยข่าวลือนั้นอิจฉามู่หรงชีชีที่เป็นว่าที่พระชายาของจิ้งอ๋อง นี่มันคือการทำลายชื่อเสียงนางอย่างชัดเจน ชั้นที่สามคือ ต่อให้มู่หรงชีชีจะไม่ดีเช่นไร มารดาของนางก็ยังเป็นฮูหยินใหญ่ เป็นบุตรสาวคนโตแห่งตระกูลหลี่ เบื้องหลังของนางยังมีตระกูลหลี่
ความนัยที่หลีอวิ๋นชิงต้องการจะสื่อ มู่หรงไท้นั้นเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง เขาแค่นึกไม่ถึงว่ามู่หรงชีชีจะไปเข้าตาหลี่อวิ๋นชิง ทำให้เขามาปกป้องนางถึงเพียงนี้


## ตอนที่ 007

ตอนที่ 7 ผู้หญิงสี่คนดั่งละครหนึ่งเรื่อง
แต่ในเมื่อที่นี่คือตระกูลมู่หรง เขาจะสั่งสอนบุตรสาวของตนเองเช่นไร หลี่อวิ๋นชิงก็ไม่มีสิทธิ์เข้ามาก้าวก่าย
คิดได้เช่นนั้น มู่หรงไท้ก็หันไปมองมู่หรงชีชีอีกครั้ง คาดไม่ถึงว่าไม่เจอกันห้าปี นางจะรู้จักการฟ้องคนอื่นเสียแล้ว ที่หลี่อวิ๋นชิงพูดเช่นนี้ หรือจะเป็นเพราะนางไปพูดอะไรต่อหน้าคนในตระกูลหลี่กัน?
มู่หรงชีชียังคงแสดงท่าทางเป็นคนหัวอ่อนขี้กลัว มู่หรงไท้ยิ่งมองก็ยิ่งโกรธ หากไม่ใช่เพราะหลี่อวิ๋นชิงยังยืนอยู่ตรงนี้ เขาก็คงอดไม่ได้ที่จะถีบคนไร้ประโยชน์อย่างนางให้คว่ำ
นอกจากจะไร้รูปลักษณ์อันงดงามแล้ว นางยังไร้ซึ่งความสามารถอีกด้วย คนอย่างเขาจะมีบุตรสาวเช่นนี้ได้อย่างไร มันช่างน่าอับอายขายหน้าจริงๆ
ในตอนแรกที่มู่หรงซินเหลียนได้ฟังคำพูดของหลี่อวิ๋นชิงนั้น นางก็มีความหวั่นเกรงอยู่บ้าง นึกว่าเรื่องที่นางสั่งให้เฟ่ยชุ่ยทำจะโดนจับได้เสียแล้ว แต่เมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่อวิ๋นชิงกลับไม่ได้พูดอะไรออกมา มู่หรงไท้ก็ไม่มีการซักถาม นางถึงได้โล่งอกไปเปราะหนึ่ง
ดูแล้วท่านพ่อก็ไม่ได้ใส่ใจมู่หรงชีชีเสียเท่าไหร่นัก เห็นไหมเล่า คนไร้ประโยชน์ก็ยังเป็นคนไร้ประโยชน์อยู่วันยังค่ำ ทำประโยชน์ให้แก่ตระกูลไม่ได้ ก็ไม่แปลกที่ท่านพ่อจะไม่สนใจใยดี
สิ่งที่หลี่อวิ๋นชิงพูดมา มู่หรงไท้ยังไม่ทันได้แสดงจุดยืนของตนเอง ก็ได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ลอยเข้ามาเสียแล้ว สตรีแต่งกายสวยหยาดเยิ้มสองนางร่ำไห้รำพัน “บุตรสาวข้า” บุกเข้ามาในสวนชุ่ยจู่
“ชิงเอ๋อร์ เหตุใดใบหน้าลูกถึงได้เป็นเช่นนี้” หลิวเยียนจือส่ายหัวที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับเงินทอง มือของนางก็ช้อนใบหน้าของมู่หรงชิงเหลียนมาไว้ตรงหน้า “ใครกันที่มันใจดำอำมหิตลงมือกับลูกอย่างโหดร้ายขนาดนี้ ต้องการจะทำให้เจ้าเสียโฉมเชียวหรือ”
หลิวเยียนจือเพิ่งจะเริ่มร่ำไห้คร่ำครวญ เจิ้งหมิ่นที่อยู่อีกข้างก็โอบกอดมู่หรงซินเหลียนเริ่มร่ำรำพันขึ้นมาบ้างเช่นกัน “ซินเอ๋อร์ ซินเอ๋อร์ของข้า เหตุใดลูกถึงบาดเจ็บขนาดนี้เล่า สิ่งที่สำคัญที่สุดของสตรีก็คือใบหน้า เป็นผู้ใดที่มันอิจฉาริษยาในรูปลักษณ์งดงามของเจ้า ใครกันที่มันโหดร้ายขนาดนี้ คิดจะทำให้เจ้าเสียโฉม โธ่! ซินเอ๋อร์ของข้าช่างน่าสงสารนัก ”
เพราะนางสองคน สวนชุ่ยจู๋จึงได้ครึกครื้นขึ้นมา
หลิวเยียนจือโอบไหล่ของมู่หรงชิงเหลียนพามาอยู่ตรงหน้ามู่หรงไท้ ให้เขาได้เห็นรอยแส้บนใบหน้าของมู่หรงชิงเหลียน “ท่านพี่ ดูหน้าของชิงเอ๋อร์สิเจ้าคะ นางจะต้องเข้าร่วมการแข่งขันของสำนักนะเจ้าคะ แล้วนางโดนทำร้ายจนกลายเป็นเช่นนี้ ถึงเวลาจะมีหน้าออกไปพบปะผู้คนได้เช่นไร”
หลิวเยียนจือเป็นสตรีที่งดงามมีเสน่ห์ ถึงแม้จะมีลูกมาแล้วสองคน อายุของนางก็สามสิบหกแล้ว แต่ผิวพรรณของนางก็ยังอ่อนเยาว์ ใบหน้างดงามชวนหลงใหล มือของนางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดน้ำตา แต่สายตากลับมองไปยังมู่หรงซินเหลียนอย่างโกรธแค้น
“ท่านพี่ ถ้าชิงเอ๋อร์เป็นอะไรขึ้นมา น้องก็คงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้”
เมื่อเห็นหลิวเยียนจือ “คนทำผิดรีบฟ้องก่อน” เจิ้งหมิ่นก็ไม่ยอมน้อยหน้า ลากตัวของมู่หรงซินเหลียนเข้าไปให้มู่หรงไท้ได้ดูใบหน้าที่มีรอยแผลจากดาบอ่อนของนาง
เมื่อเทียบกับหลิวเยียนจือที่สวยสง่าแล้ว รูปร่างแบบบางของเจิ้งหมิ่นก็เปรียบดั่งหยกงามในครอบครัวเล็กๆ ดูน่าทะนุถนอม ยิ่งนัยน์ตาดอกท้อของนางที่กำลังน้ำตาคลอเบ้า เพียงแต่สบตา ก็อดไม่ได้ที่จะใจเต้น
“ท่านพี่ ซินเอ๋อร์เป็นถึงสาวงามที่สุดของเมืองหลวง มีคุณชายตระกูลขุนนางตั้งเท่าไหร่ที่ชื่นชอบบุตรสาวของเรา แล้วยังมีบุรุษจากตระกูลเศรษฐีอีกตั้งเท่าไหร่ที่อยากตบแต่งนางเข้าตระกูล แต่ตอนนี้กลับต้องมาเสียโฉม สวรรค์ช่างใจร้ายกับซินเอ๋อร์ยิ่งนัก ต่อไปนางจะมีชีวิตอยู่ได้เยี่ยงไร ท่านพี่! ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับพวกเรานะเจ้าคะ”
บุตรสาวสองคน ภรรยาอีกสองคน พวกนางสี่คนร้องไห้รำพันจนแยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร มันช่างหนวกหูเสียจนมู่หรงชีชีต้องขมวดคิ้ว หากรู้ว่ามันจะทำให้พวกนางคร่ำครวญเสียงดังหนวกหูขนาดนี้ เธอคงไม่ยุแยงให้นางสองคนตีกันหรอก
ท่าทางรำคาญของมู่หรงชีชีตกอยู่ในสายตาของหลี่อวิ๋นชิง กลับรู้สึกว่ายิ่งน่าสนใจ นางเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ด้วย
ภรรยาสองคนร่ำไห้จะเป็นจะตาย ขอให้เขาคืนความยุติธรรมให้กับพวกนาง ทำให้เขายิ่งปวดหัว จะหน้ามือหลังมือมันก็เนื้อทั้งนั้น บุตรสาวสองคน คนหนึ่งก็ความสามารถสูงส่ง อีกคนก็งดงามเป็นหนึ่ง ยามปกติแล้วความสัมพันธ์ของพวกนางก็ไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนี้ แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดถึงได้ลงมือกันรุนแรงเช่นนี้
ไม่ว่ามู่หรงไท้จะครุ่นคิดเท่าไหร่เขาก็คิดไม่ออกว่าเป็นเพราะเหตุใด อีกทั้งเสียงร่ำรำพันอันหนวกหูของพวกนาง แล้วยังมีหลี่อวิ๋นชิงยืนกอดอกดูเรื่องสนุกอยู่ข้างๆ ยิ่งทำให้ไฟโทสะในใจเขาโหมกระหน่ำ “พอได้แล้ว! เลิกคร่ำครวญเสียที ไม่ขายหน้าแขกหรืออย่างไร กลับไปให้หมด! ”
หลิวเยียนจือกับเจิ้งหมิ่นสะดุ้งตกใจเพราะเสียงตะโกนของมู่หรงไท้ เมื่อดูออกว่าเขากำลังโกรธจัด นางสองคนซึ่งอยู่กับมู่หรงไท้มานานก็เริ่มสงบเสงี่ยมกันอย่างทันที เช็ดน้ำตาแล้วลากบุตรสาวของตนเองให้ออกจากสวนชุ่นจู๋ไป
ขณะที่เจิ้งหมิ่นเดินออกไปนั้น นางก็ใช้สายตาน้อยอกน้อยใจมองไปยังมู่หรงไท้ แต่หลิวเยียนจือกลับเลิกทวงความเป็นธรรมให้แก่บุตรสาว ส่งสายตาออดอ้อนไปให้มู่หรงไท้ “ท่านพี่ วันนี้น้องตุ๋นซุปไก่ดำไว้ให้ท่านพี่ด้วยนะเจ้าคะ ค่ำนี้ท่านพี่ต้องมาหาน้องนะเจ้าคะ”
หากไม่ติดว่ายังมีคนอื่นอยู่ด้วย มู่หรงชีชีคงจะกอดกระโถนอ้วกไปแล้ว ไม่แปลกใจเลยที่ในจวนอำมาตย์แห่งนี้ หลิวเยียนจือจะเป็นรองแค่ฮูหยินใหญ่  สตรีเช่นนี้นี่ “จัดจ้าน”จริงๆ
รอเมื่อทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว มู่หรงไท้ก็มองมู่หรงชีชีด้วยสายตาเย็นเยียบ “เจ้าอยู่ให้มันสงบเสงี่ยมเสียหน่อย แค่เพิ่งกลับมาก็สร้างปัญหามากมายเสียแล้ว กักบริเวณให้เจ้าสำนึกผิดเป็นเวลาหนึ่งเดือน ไม่ว่าที่ไหนก็ห้ามไป อย่าทำให้ข้าต้องอับอายผู้คน หึ!”
มู่หรงไท้ไม่สนใจว่าหลี่อวิ๋นชิงจะยังอยู่หรือไม่ เขาสะบัดแขนเสื้อ ก้าวยาวๆ เดินออกจากสวนชุ่ยจู๋ตรงไปทางที่เรือนโอ่วเซียงตั้งอยู่ ตอนนี้สิ่งที่เขากังวลที่สุดคือใบหน้าของมู่หรงซินเหลียนจะเสียโฉมหรือไม่
บุตรสาวคนนี้เป็นถึงหญิงงามที่สุดในเมืองหลวง เขายังคาดหวังให้นางได้เข้าวัง ถึงเวลานั้นเขาจะมีบุตรสาวที่เป็นชายาของฮ่องเต้ถึงสองคน นี่มันยิ่งกว่ามีเกียรติยศเสียอีก
ท่าทางรีบร้อนจากไปของมู่หรงไท้ ทำให้มู่หรงชีชีสิ้นหวังกับบ้านหลังนี้อย่างสิ้นเชิง ดูเหมือนว่ามู่หรงไท้จะไม่มีความรู้สึกใดใดให้กับบุตรสาวคนที่สามคนนี้เสียเลย หากไม่ใช่เพราะว่าเธอรับปากท่านพ่อบุญธรรมไว้แล้วว่าจะคอยดูแลเขาคนนั้นไม่ให้เป็นอะไรไป ป่านนี้เธอคงออกไปท่องยุทธภพ คงไม่มาจมปลักเป็นคุณหนูสามอยู่ที่นี่หรอก
“ซูเหมย ซู่เยว่ ลำบากพวกเจ้าจัดการเก็บกวาดที่นี่ให้เรียบร้อย อะไรที่ใช้ไม่ได้ก็ทิ้งเสียให้หมด แต่ไม่ต้องไปหาอะไรมาเพิ่มเติมอีก ถ้าครั้งหน้าโดนพังอีกจะได้ไม่ต้องมาลำบากทิ้งอีก” ต้องมารับมือกับสตรีสี่คนนั้น มู่หรงชีชีก็เริ่มที่จะเหนื่อยเสียแล้ว หันกลับไปมองหลี่อวิ๋นชิง เธอก็ขี้เกียจแสดงแล้ว “ท่านพี่ ท่านก็ตามสบายเลยนะ ข้าขอไปนอนพักหน่อย”
“ไม่แสดงต่อแล้วหรือ” หลี่อวิ๋นชิงแปลกใจในความตรงไปตรงมาของนาง สาวน้อยคนนี้เมื่อครู่ในแววตามีแต่ความขี้กลัว แต่ยามนี้กลับมีความเกียจคร้านเหมือนแมวน้อย บางครั้งถึงจะมีแววตาแพรวพราว แสดงให้เห็นว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนเช่นไร นี่คงจะเป็นตัวตนที่แท้จริงของนาง
“ท่านพี่เป็นคนฉลาด ให้ข้าไปเสแสร้งแสดงต่อหน้าคนฉลาดอย่างท่าน มันออกจะน่าขำไปเสียหน่อย”
บนโลกนี้มีคนอยู่ประเภทหนึ่ง คนพวกนี้ราวกับว่าได้รับความโปรดปรานจากเบื้องบน พวกเขามีชาติกำเนิดที่สูงส่ง ฉลาดหลักแหลม ไม่ว่าใครจะเสแสร้งแสดงได้ดีเพียงใด พวกเขาก็รู้อยู่ดีว่าภายใต้หน้ากากนั้นแท้จริงเป็นเช่นไร
หลี่อวิ๋นชิงก็จัดอยู่ในกลุ่มคนประเภทนี้พอดี
ในเมื่อเขาดูออกแล้ว เธอก็เปิดเผยตัวตนเสียดีกว่า จะได้ไม่เป็นตัวตลก ถูกเขามองมาอย่างขบขัน ยังหลงตัวเองคิดว่าเก่งนักหนา
“หากท่านอาได้มาเห็นความเปลี่ยนแปลงของน้องหญิง คงจะดีใจมาก” หลี่อวิ๋นชิงเผยรอยยิ้มออกมา เข้ามองไม่ผิดจริงๆ แววตาของสาวน้อยคนนี้เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ดูเกียจคร้านดั่งแมวน้อย ไม่สิ เหมือนเสือดาวที่ดื้อรั้นไม่เชื่อฟังใครต่างหาก
ดูเหมือว่าชีวิตเขาจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว


## ตอนที่ 008

ตอนที่ 8  แม่ลูกอสรพิษ
ณ เรือนโอ่วเซียง มู่หรงไท้นั่งพุงพลุ้ยพูดปลอบประโลมเจิ้งหมิ่นที่กำลังน้ำตาอาบใบหน้า “หยุดร้องเสียเถิดสุดที่รักของพี่ แค่น้องร้องไห้ ใจของพี่มันก็เจ็บปวดเป็นจะตายเสียให้ได้แล้ว”
“ท่านพี่ลำเอียง ท่านดูใบหน้าของซินเอ๋อร์สิเจ้าคะ โดนทำร้ายจนเจ็บมากขนาดนี้ อีกหน่อยก็จะถึงเทศกาลชีซี[footnoteRef:2]แล้ว ท่านจะให้ซินเอ๋อร์ทำเยี่ยงไร ก่อนหน้านี้ชายาของท่านอ๋องอันหยางยังพูดชมเชยซินเอ๋อร์เลยว่าฉลาดหลักแหลม ตอนนี้หน้าตาซินเอ๋อร์กลายเป็นแบบนี้ไปเสียแล้ว เมื่อถึงเทศกาลชีซีจะให้นางออกไปพบปะผู้คนได้เช่นไรเจ้าคะ​ ท่านพี่ หากท่านไม่ลงโทษชิงเอ๋อร์ น้องไม่ยอมจริงๆ ด้วยนะเจ้าคะ” [2:  เทศกาลชีซี : เทศกาลวันแห่งความรักของจีน ตรงกับวันที่เจ็ดเดือนเจ็ดตามปฎิทินจันทรคติ ตามนิทานปรำปราคือวันที่หนุ่มเลี้ยงวัวกับสาวทอผ้าจะได้เจอกัน]
เจิ้งหมิ่นเมื่อเห็นว่ามู่หรงไท้รีบมาหานางก่อน ในใจก็มีความสุขไม่น้อย
มู่หรงชิงเหลียนต่อให้มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้เพียงใด แต่อย่างไรเสียก็เป็นสตรี สักวันก็ต้องแต่งงานออกไป บุรุษไม่มีทางชื่นชอบสตรีที่เก่งกาจจนเกินไป ตั้งแต่ในอดีตก็มีแต่วีรบุรุษช่วยสาวงาม ยังไม่เคยมีสาวงามช่วยวีรบุรุษเลย แบบนั้นมันสมเหตุสมผลเสียที่ไหนกัน
เจิ้งหมิ่นเชื่อมั่นในตัวบุตรสาวของตนเองเป็นอย่างมาก ในเมื่อมู่หรงเสวี่ยเหลียนยังสามารถเป็นกุ้ยเฟยได้ มู่หรงซินเหลียนบุตรสาวของนางก็งดงามไม่แพ้ผู้ใด ยิ่งตอนนี้ฮูหยินใหญ่หลี่ชิวสุ่ยไปอาศัยอยู่ที่วัด ถือศีลกินเจ ไม่อยากรับรู้เรื่องราวภายนอก แน่นอนว่าจะไม่มาขัดขวางเส้นทางเจริญรุ่งเรืองของบุตรสาวนางแน่
“พอได้แล้ว ไม่ต้องร้องไห้ไป รักษาใบหน้าของซินเอ๋อร์ให้หายก่อนแล้วค่อยว่ากัน” มู่หรงไท้หยิบยากล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งขึ้นมา “นี่คือขี้ผึ้งแก้ว เป็นโอสถที่คุณชายเหลียนปรุงขึ้นมา เสวี่ยเหลียนเป็นคนเอากลับมา เอาไปให้ซินเหลียนใช้ก่อน อย่าปล่อยให้เสียโฉมเสียเล่า มิเช่นนั้นก็คงมีเรื่องวุ่นวายอีก”
เมื่อได้รู้ว่าเป็นขี้ผึ้งแก้วของคุณชายเหลียนหมอพิลึก เจิ้งหมิ่นก็รีบรับมาเปิดกล่องดู กลิ่นหอมรื่นรมย์ก็ลอยออกมา “เป็นยาชั้นดีจริงๆ ด้วย”
“แน่นอนสิ เสวี่ยเหลียนได้มาแค่สองกล่อง ตอนนี้กล่องนี้ก็ยกให้ซินเหลียนแล้วกัน รักษาแผลบนหน้าให้หายเสีย”
มู่หรงไท้อดทนเอาใจเจิ้งหมิ่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนออกไปก็สัมผัสใบหน้านางเป็นการบอกลา จากนั้นเขาก็รีบร้อนเดินไปทางเรือนหลันเซียงซึ่งเป็นเรือนของหลิวเยียนจือ
เมื่อเห็นว่าร่างอ้วนของมู่หรงไท้ได้หายลับไปจากสายตา เจิ้งหมิ่นก็เปล่งเสียงออกมาอย่างฮึดฮัด หยิบเอาขี้ผึ้งแก้วมาทาลงบนใบหน้าของมู่หรงซินเหลียนอย่างระมัดระวัง
“ท่านแม่ อย่างไรเสียท่านพ่อก็สนใจมู่หรงชิงเหลียนมากกว่าข้า” มู่หรงซินเหลียนก้มหน้าลง ขนตายาวบดบังความรู้สึกในแววตาของนาง
“ซินเอ๋อร์ เจ้าจงจำไว้ให้ดี ไม่ว่าจะน้อยอกน้อยใจเพียงใด เจ้าก็ต้องทนให้ได้ เจ้าฉลาดกว่าชิงเหลียน ยิ่งไปกว่านั้นคือเจ้างดงามกว่านาง ต่อไปเจ้าจะได้สมรสกับบุรุษที่ดีกว่านาง” เจิ้งหมิ่นไม่มีบุตรชาย ที่พึ่งอย่างเดียวของนางคือมู่หรงซินเหลียน เมื่อเห็นบุตรสาวไม่ได้รับความยุติธรรม ใจของนางก็พลอยเจ็บปวดไปด้วย
“ท่านแม่ ข้าอยากเป็นชายาจิ้งอ๋อง ข้าอยากสมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียน”
ได้ยินเจิ้งหมิ่นพูดถึงเรื่องการสมรส มู่หรงซินเหลียนก็เงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่มีน้ำตาคลอนั้นสาดแสงบางอย่าง
“เหตุใดคนไร้ประโยชน์ทำอะไรก็ไม่เป็นอย่างมู่หรงชีชี ถึงได้เป็นชายาของจิ้งอ๋อง ข้ารับไม่ได้ ท่านแม่ ข้ายอมรับไม่ได้จริงๆ นะเจ้าคะ นางแค่ฐานะสูงส่งกว่าข้า แต่นางไม่มีความสามารถแม้แต่น้อย” มู่หรงซินเหลียนกำหมัดแน่น
“ท่านแม่ วันนี้ชิงเหลียนเยาะเย้ยข้าว่าเป็นลูกอนุ ต่อไปก็เป็นได้แค่อนุ ท่านแม่ ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นข้าอยากจะฆ่านางให้ตายเสียด้วยซ้ำ ข้าแค้นยิ่งนัก!”
เมื่อได้ฟังที่มู่หรงซินเหลียนพูด น้ำตาของเจิ้งหมิ่นก็ไหลออกมา
เพียงไม่มีบุตรชาย นางอยู่ที่จวนแห่งนี้ก็แพ้หลิวเหยียนจือไปหลายขุมแล้ว ยามปกติแล้วหลิวเหยียนจือจะเยาะเย้ยถากถางนางเช่นไรก็ช่าง แต่ตอนนี้มู่หรงชิงเหลียนยังดูถูกดูแคลนบุตรสาวผู้เป็นแก้วตาดวงใจของนางอีก มันทำให้เจิ้งหมิ่นเคียดแค้นจนต้องกัดฟันกรอด
“ซินเอ๋อร์ แม่จะไม่ให้ลูกต้องทนกับความอยุติธรรมเช่นนี้อีก เจ้าอยากสมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนมิใช่หรือ ข้ามีทางให้เจ้าได้เป็นชายาของจิ้งอ๋อง”
คำพูดของเจิ้งหมิ่นทำให้มู่หรงซินเหลียนดีใจขึ้นมาก นางจับมือเจิ้งหมิ่นขึ้นมาเขย่า
“ท่านแม่ ท่านพูดจริงหรือเจ้าคะ แต่ว่าการหมั้นหมายของจิ้งอ๋องนั้นเป็นราชโองการจากฮ่องเต้เชียวนะ ท่านมีวิธีดีๆ เยี่ยงไรให้จิ้งอ๋องสมรสกับข้า อย่างไรเสียข้าจะไม่ยอมเป็นอนุหรอก หากจะต้องถูกคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีรังแก ข้าขอยอมตายเสียดีกว่า ท่านแม่ ถ้าหากข้าได้สมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียน ได้เป็นหวังเฟย ต่อให้ฝันอยู่ข้าก็คงจะหัวเราะจนตื่น”
เมื่อได้เห็นท่าทางของมู่หรงซินเหลียน เจิ้งหมิ่นก็รับรู้ได้ว่าบุตรสาวของนางมีใจให้หลงเจ๋อจิ่งเทียน
ท่านอ๋องคนนี้เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊ หน้าตาก็หล่อเหลา อีกทั้งอาจจะได้เป็นองค์รัชทายาท ในอนาคตก็จะกลายเป็นฮ่องเต้ หากหลงเจ๋อจิ่งเทียนได้เป็นฮ่องเต้ มู่หรงซินเหลียนก็จะได้เป็นฮองเฮาผู้เป็นแม่ของแผ่นดิน
แค่คิดถึงอนาคตอันสดใสของมู่หรงซินเหลียน เจิ้งหมิ่นก็กัดฟัน ภายในใจมีแผนร้ายผุดขึ้นมา มู่หรงชีชีในเมื่อเจ้ามาขวางทางสว่างของบุตรสาวข้า ก็อย่าหาว่าข้าใจดำอำมหิตก็แล้วกัน!
เจิ้งหมิ่นกระซิบที่ข้างหูมู่หรงซินเหลียน เมื่อมู่หรงซินเหลียนได้ฟังสิ่งที่มารดาของนางพูด ก็ยกมือขึ้นมาปิดปาก ตะโกนออกมา “ท่านแม่ แน่ใจหรือเจ้าคะ แค่ทำลายชื่อเสียงของมู่หรงชีชี ทำให้นางตกเป็นของชายอื่น จะทำให้ท่านอ๋องถอนหมั้นได้จริงหรือ ​แต่เราจะไปหาบุรุษมาจากไหนกันเจ้าคะ”
“บุรุษหรือ? ก็มีอยู่แล้วนี่” ใบหน้าอ่อนโยนของเจิ้งหมิ่นปรากฏความโหดเหี้ยมขึ้นมา
ไม่ใช่เพราะหลิวเหยียนให้กำเนิดมู่หรงจวิ้นบุตรชายคนเดียวของตระกูลมู่หรงหรอกหรือ มู่หรงไท้จึงได้โปรดปรานเป็นนักหนา  มิหนำซ้ำยังมักจะเอาเรื่องนี้มาข่มนาง ทำให้นางไม่พอใจอยู่บ่อยครั้ง
หากบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของหลินเหยียนจือมาอยู่บนเตียงของคุณหนูสามอย่างมู่หรงชีชี เรื่องผิดศีลธรรมของสองพี่น้องคู่นี้ ถึงเวลานั้นจะไม่ใช่แค่มู่หรงชีชีคนเดียวที่จะเสียหาย แม้มู่หรงจวิ้นก็ต้องโดนไปด้วย นางอยากจะรู้นักว่าถึงตอนนั้นหลิวเหยียนจือยังจะยิ้มออกอยู่หรือไม่
“ท่านแม่ แผนนี้ช่างล้ำลึกยิ่งนัก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว มู่หรงจวิ้นมักจะใช้สายตาหื่นกระหายมองข้า น่าสะอิดสะเอียนจะแย่ หากกำจัดได้ทีเดียวสองคน ก็จะดีทีเดียวเจ้าค่ะ” เมื่อได้รู้ว่าเจิ้งหมิ่นคิดจะทำอะไร มู่หรงซินเหลียนก็ชื่นชมไม่ขาดปาก
มู่หรงชีชี เจ้าลงนรกเสียเถอะ! กล้ามาแย่งชายในฝันของข้า ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าใครมันจะแน่กว่ากัน! ครั้งก่อนไม่ทำให้เจ้าถึงตายนั่นเป็นโชคดีของเจ้า ครั้งนี้ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น เอาชาติกำเนิดอันสูงส่งของเจ้าลงนรกไปด้วยกัน!
นัยน์ดาดอกท้อน่าดึงดูดคู่นั้นของมู่หรงซินเหลียนเหมือนเจิ้งหมิ่นมารดาของนางไม่มีผิด ในตอนนี้ก็ส่องประกายความโหดเหี้ยมไม่ต่างจากมารดาของนาง ทั้งสองคนเปรียบดั่งอสรพิษดุร้าย มุมปากของพวกนางปรากฏร้อยยิ้มอำมหิต
ณ เรือนหลันเซียง มู่หรงไท้ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ปลอบแม่ลูกคู่นี้ได้สำเร็จ
เดิมทีมู่หรงชิงเหลียนก็มีวรยุทธ์สูงกว่ามู่หรงซินเหลียนอยู่แล้ว อีกทั้งยังบาดเจ็บน้อยกกว่ามู่หรงซินเหลียน ส่วนใหญ่ก็แค่แผลถลอกภายนอก มู่หรงไท้สัญญากับนางว่าจะส่งดาบชั้นดีให้หนึ่งเล่ม นางก็ตอบตกลงเป็นที่เรียนร้อย
ส่วนหลิวเหยียนจือ วิธีที่ปลอบนางได้ดีที่สุดคือบนเตียง มู่หรงไท้เชื่อมาตลอดว่าทะเลาะกันบนหัวเตียง พอถึงปลายเตียงก็ดีกันแล้ว เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่พูดมาก จับมือของหลิวเหยียนจือเข้าห้องทำศึกกันไม่กี่รอบ จนสาวงามหอบกระเซ่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา เรื่องวันนี้ก็ถือว่าผ่านไปด้วยดี
หลายวันมานี้ จวนอำมาตย์ก็เงียบสงบมาโดยตลอด มู่หรงชีชีก็ “เชื่อฟัง” เก็บตัวอยู่ในสวนชุ่ยจู๋ “สำนึกผิด” มู่หรงซินเหลียนกับมู่หรงชิงเหลียนก็ไม่ได้ออกไปไหน พักรักษาตัวอยู่ในเรือนของตนเอง
สิบวันให้หลัง เฟ่ยชุ่ยบ่าวรับใช้คนสนิทของมู่หรงซินเหลียนก็มาปรากฏที่สวนชุ่ยจู๋ มาเชิญมู่หรงชีชีไปร่วมชมจันทร์ที่ศาลาหูซิน
“ชมจันทร์งั้นหรือ ข้าไม่ไป ข้อต้องเก็บตัวสำนึกผิด” แค่กระดิกหัวแม่เท้าก็รู้แล้วว่านางไม่ได้หวังดี ตอนนี้มู่หรงชีชีกำลังยุ่ง ไม่มีเวลามาเล่นเล่ห์เล่นเหลี่ยมกับเด็กน้อยอย่างพวกนาง จึงพูดปฏิเสธเฟ่ยชุ่ยไป


## ตอนที่ 009

ตอนที่ 9  ดัดนิสัยบ่าวจอมโอหัง
“คุณหนูสาม คุณหนูรองส่งเทียบเชิญนี้ให้คุณหนูด้วยตัวเอง คุณหนูยังจะวางมาดไม่ไปอีกหรือ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูรองยังเห็นว่าคุณหนูเป็นน้องสาวอีกคน คิดว่าอากาศร้อนเสียขนาดนี้ ข้าจะอยากมาที่นี่งั้นหรือ”
เฟ่ยชุ่ยมีตารูปสามเหลี่ยมเรียวแหลม เมื่อถูกมู่หรงชีชีปฏิเสธซึ่งๆ หน้า นางจึงรู้สึกว่าน่าอับอายยิ่งนัก ตอนนี้นางกำลังโกรธจัดจนตาแดง ยกมือขึ้นเท้าสะเอว ริมฝีปากบางสีแดงของนางก็ด่าหยาบคายไปต่างๆ นานา
“ไม่คิดจะดูตัวเองเลยสินะ คิดว่าสูงส่งมาจากไหนกัน ก็แค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง กล้าอวดดีกับข้างั้นหรือ?”
แต่เดิมเฟ่ยชุ่ยคือบ่าวรับใช้ของมู่หรงชีชี แต่นางกลับดูถูกที่คุณหนูสามไร้ประโยชน์ จึงหันไปพึ่งคุณหนูรองอย่างมู่หรงซินเหลียน จนตอนนี้นางได้กลายเป็นบ่าวคนสนิทของมู่หรงซินเหลียนไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนางรู้ว่าวันนี้จะต้องให้มู่หรงชีชีไปร่วมงานให้ได้ นางก็คร้านจะพูดกับ “คนไร้ประโยชน์” เช่นนี้
มู่หรงชีชีหรี่ตาลง จ้องปากของเฟ่ยชุ่ยที่กำลังต่อว่าเธออยู่ เรื่องก่อนหน้านี้เธอยังไม่ได้คิดบัญชีกับนางเลย คิดไม่ถึงว่าตอนนี้นางจะเก่งกล้ากว่าเดิมเสียอีก คำก็ “คนไร้ประโยชน์” สองคำก็ “คนไร้ประโยชน์” ยิ่งฟังยิ่งไม่สบอารมณ์
“เจ้าพูดจบหรือยัง” น้ำเสียงของมู่หรงชีชีเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ซูเหมยกับซู่เยว่ที่รู้จักมู่หรงชีชีเป็นอย่างดีต่างก็รู้ดีว่านางกำลังโกรธ
“ข้าจะพูดไม่ได้เชียวหรือ ในเมืองหลวง มีใครที่ไม่รู้บ้างว่าคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรงบุ๋นก็ไม่ได้ บู๊ก็ไม่เป็นสัปปะรด นี่ยังจะกลัวคนเขาพูดอีกหรือ คุณหนูซื่อบื้อเช่นนี้ แม้แต่คนรอบข้างคุณหนูก็ดูโง่เง่าไม่ต่างกัน”
เฟ่ยชุ่ยดูเหมือนจะไม่รับรู้ว่าบรรยากาศรอบข้างเริ่มเย็นเยียบ สุดท้ายแม้แต่ซูเหมยกับซู่เยว่ที่อยู่ข้างกายของมู่หรงชีชีก็ยังโดนนางด่าไปด้วย ทนจนสุดจะทน มู่หรงชีชีจึงพูดสั่งขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตบปาก!”
ยังได้ทันที่เฟ่ยชุ่ยจะฟังได้อย่างชัดเจน ซูเหมยก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้านางเสียแล้ว ตบซ้ายตบขวา “เพี๊ยะๆ” ตบเข้าที่หน้านาง
หลายวันมานี่ซูเหมยทนมามากพอแล้ว ยิ่งมาเห็นเฟ่ยชุ่ย “รังแก” คุณหนูเช่นนี้ นางจึงคันไม้คันมือมานาน เมื่อมู่หรงชีชีมีคำสั่ง ซูเหมยก็เลยตรงเข้าไป ความเร็วของนางนั้น หากเฟ่ยชุ่ยจะหลบกคงหลบไม่ทัน
ซูเหมยมีวรยุทธ์ แรงมือของนางนั้นหนักมาก แค่โดนตบไปสองครั้ง เฟ่ยชุ่ยก็ถึงกับมึน ตามองเห็นดาวไปเลยทีเดียว เลือดกำเดาไหลออกมาเป็นทาง
เมื่อเฟ่ยชุ่ยพอจะยืนได้อย่างมั่นคง ก็มองเห็นซูเหมยยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงหน้า นางลองเอามือไปแตะตรงจมูกดู มือของนางก็เต็มไปด้วยเลือดอุ่นๆ เฟ่ยชุ่ยก็กรีดร้องออกมา “เจ้า! เจ้ากล้าตบข้า!”
“ตบเจ้าแล้วจะเป็นไรไป! สารเลวแบบเจ้ามันสมควรที่จะโดนตบแล้ว” ซูเหมยมองด้วยหางตา ขยับข้อมือไปมา “เจ้านี่มีตาแต่หามีแววไม่ กล้ามารังแกคุณหนูของพวกเรา แค่โดนตบยังถือว่าน้อยไป!”
“กรี๊ดๆ! ข้ากับเจ้าต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!”
ยามปกติเฟ่ยชุ่ยไม่เคยจะถูกกระทำเช่นนี้มาก่อน เมื่อเห็นบ่าวข้างกายมู่หรงชีชี “วางอำนาจ” ใส่นางเช่นนี้ ในหัวของนางก็มีไฟโทสะที่ไม่รู้ว่าผุดมาจากไหน ทำให้นางก้มหน้าก้มตากระโดดพุ่งเข้าใส่ซูเหมย
แต่เฟ่ยชุ่ยไม่ทันได้เข้าใกล้ซูเหมย ซูเยว่ที่อยู่ด้านข้างก็ยกเท้าขึ้นมา ถีบเข้าไปที่หน้าอกของนาง ทำเอาเฟ่ยชุ่ยกระเด็นออกไป
“โครม!” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะซู่เยว่ตั้งใจ หรือเฟ่ยชุ่ยซวยเอง ตอนที่นางตกลงพื้น ท้ายทอยกลับไปโดนเข้ากับก้อนหินที่ประดับอยู่ในสวน นางรู้สึกว่าศีรษะมึนๆ หนักๆ เมื่อยกมือขึ้นไปแตะ ก็มีเลือดติดมาเต็มมือ เฟ่ยชุ่ยก็ร้องไห้เอะอะโวยวายขึ้นมา
“เจ้าข้าเอ้ย จะฆ่าคนแล้วเจ้าคะ รีบมาดูเร็วเข้า! คุณหนูสามจะฆ่าคนแล้ว!”
เพียงไม่นานเสียงตะโกนของเฟ่ยชุ่ยก็ทำให้มีคนเข้ามามุงดู มู่หรงซินเหลียนเมื่อได้ทราบเรื่องก็รีบร้อนเดินเข้ามาทันที
“เฟ่ยชุ่ย เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” มู่หรงซินเหลียนเห็นว่าเฟ่ยชุ่ยที่แก้มบวมเป่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือด จนนางแทบจะจำไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะนางเคยเห็นชุดที่เฟ่ยชุ่ยสวมมาก่อน นางก็คงคิดไม่ถึงว่าคนที่หน้าบวมเป็นหัวหมูอยู่ตอนนี้คือเฟ่ยชุ่ย!
“ฮือๆ คุณหนูรองเจ้าคะ คุณหนูต้องให้ความเป็นธรรมกับบ่าวนะเจ้าคะ บ่าวเอาเทียบเชิญของคุณหนูมาเชิญคุณหนูสามด้วยตนเอง แต่คุณหนูสามไม่พูดพร่ำทำเพลง ก็สั่งให้คนมาตบบ่าวเลยเจ้าคะ บ่าวอุตส่าห์มาด้วยความหวังดี กลับโดนตบเสียขนาดนี้ คุณหนูสามยังพูดอีกว่าจะฆ่าบ่าว คุณหนูรองต้องช่วยบ่าวนะเจ้าคะ!”
เฟ่ยชุ่ยถือเป็นคนที่พูดให้เรื่องราวพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ยอดเยี่ยมมาก วันนี้นางเสียเปรียบให้กับมู่หรงชีชี อย่างไรเสียนางก็จะไม่มีทางกล้ำกลืนอดทนอย่างเด็ดขาด มู่หรงซินเหลียนมาที่นี่พอดี นางก็ถือโอกาสทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ อย่างไรเสียมู่หรงชีชีก็มีแต่ชื่อเสีย เพิ่มมาอีกสักเรื่องหนึ่งก็คงไม่เป็นไร
มู่หรงซินเหลียนเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากเฟ่ยชุ่ยก็เกิดความสงสัยขึ้นมา มู่หรงชีชีมีนิสัยขี้กลัว อะไรก็ไม่กล้ามิใช่หรือ แล้วนางเปลี่ยนมากล้าหาญชาญชัยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แต่ดูลักษณะท่าทางเฟ่ยชุ่ยแล้วก็ไม่เหมือนกับคนที่โกหกสักนิด แผลบนหน้านางก็สามารถเป็นหลักฐานไได้ชัดเจน ดูแล้วน่าจะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นจริงๆ
“น้องสาม ที่เฟ่ยชุ่ยพูดมานั้นจริงหรือ เป็นเจ้าที่สั่งคนให้ตบนางจริงๆ งั้นหรือ ข้าบอกให้นางมาเชิญเจ้าไปร่วมชมจันทร์ด้วยกันในค่ำนี้ ต่อให้เจ้าไม่อยากไป แต่เจ้าก็ไม่ควรเอาอารมณ์ไปลงกับบ่าวรับใช้ เฟ่ยชุ่ยทำผิดอะไร เจ้าถึงได้ลงไม้ลงมือกับนางหนักเสียขนาดนี้”
ในจวนอำมาตย์ทุกคนต่างมองมู่หรงซินเหลียนเป็นคนดี รูปลักษณ์ก็งดงาม ใจดีกว่ามู่หรงชิงเหลียนเสียอีก ไม่มีท่าทางวางอำนาจ ด้วยเหตุนี้ผู้คนในจวนอำมาตย์ต่างชื่นชอบในตัวคุณหนูรอง
มาถึงตอนนี้ เมื่อพวกเขาได้ยินมู่หรงซินเหลียนพูดว่ามู่หรงชีชีไม่ฟังอีร้าค่าอีรมก็ลงมือตบเฟ่ยชุ่ย  ทุกคนก็เริ่มถกเถียงกันขึ้นมา ต่างก็พูดว่าคุณหนูสามไม่ดีอย่างนั้นไม่ดีอย่างโน้น
ไม่แปลกที่มู่หรงซินเหลียนจะเป็นเจ้าแม่จอมเสเสร้ง มู่หรงชีชีปรบมือให้นางในใจ ดูเหมือนนางจะได้ใจผู้คนในจวนอำมาตย์เสียแล้ว ใครๆ ก็ช่วยนางพูด
“พี่รอง ความจริงแล้วมิได้เป็นเช่นนั้น......” มู่หรงชีชีพูดออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เป็นเฟ่ยชุ่ยที่มาว่าข้าว่าเป็นคนไร้ประโยชน์ ไม่คู่ควรที่จะไปชมจันทร์กับพี่รอง นางยังพูดอีกว่าข้าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ ส่วนพี่รองนั้นคือหงส์ขาวที่งามสง่า แม้แต่ถือรองเท้าให้พี่รองข้ายังไม่คู่ควรเลย”
เมื่อได้ฟังที่มู่หรงชีชีพูดมา มู่หรงซินเหลียนถึงกับอึ้ง นางรู้ดีว่าเฟ่ยชุ่ยเป็นคนแบบไหน คำพูดแบบนี้เป็นไปได้ที่เฟ่ยชุ่ยจะพูดออกมา นางก็เลยเริ่มที่จะเชื่อขึ้นมาแล้ว เพราะปกติแล้วนางก็พูดกับเฟ่ยชุ่ยเช่นนี้
“นางยังขู่บังคับข้า ให้ข้ายกตำแหน่งจิ้งหวางเฟยให้แก่พี่รอง  นางพูดว่ามีแค่สตรีที่งดงามอย่างพี่รองเท่านั้นถึงจะคู่ควรกับจิ้งอ๋อง พี่รองกับจิ้งอ๋องนั้นเกิดมาคู่กัน เหมาะสมกันดั่งกิ่งทองใบหยก ส่วนข้านั้นเป็นแค่คนไร้ประโยชน์ จะบุ๋นจะบู๊ก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง ให้ข้าใสหัวไปไกลเสียดีกว่า อย่าไปขวางทางรักของท่าน”
มู่หรงชีชีสะอึกสะอื้นเบาๆ ไหล่บางสั่นสะท้าน ดวงตาที่มีน้ำตาคลอ ยิ่งมองก็ยิ่งน่างสงสาร ผู้คนที่พูดว่ากล่าวมู่หรงชีชีได้ฟังดังนั้น สายตาที่มองมู่หรงซินเหลียนและเฟ่ยชุ่ยก็เปลี่ยนไป
“ข้าคิดว่าพี่รองออกจะใจดี จะสั่งสอนบ่าวแบบนี้ออกมาได้เช่นไร นี่ถือเป็นการทำลายชื่อเสียงของพี่รองชัดๆ ข้าจึงโกรธจนอดรนทนไม่ไหว เลยว่านางไปสองคำ ตะ...แต่นางตบหน้าตัวเอง จากนั้นก็เอาหัวไปโขกกับก้อนหิน ต่อมาก็เป็นอย่างที่พี่รองเห็นแล้ว......”
“เจ้าโกหก! จริงๆ แล้วเจ้าสั่งให้นางตบข้า พวกเจ้าอย่าไปเชื่อนาง!” เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีปั้นน้ำเป็นตัวเสียยิ่งกว่านางอีก เฟ่ยชุ่ยก็ร้อนรนจนแทบจะเต้นได้ “หากข้าตบหน้าตัวเอง รอยนิ้วมือเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าอย่าไปฟังที่คนไร้ประโยชน์อย่างนางพูด!”


## ตอนที่ 010

ตอนที่ 10  รับคำเชิญ
คำพูดของเฟ่ยชุ่ยทำให้ทุกคนหันไปมองที่ใบหน้าของนาง เมื่อเห็นว่าทุกคนเชื่อนาง เฟ่ยชุ่ยยังยื่นหน้าออกไป เพื่อให้ทุกคนได้เห็นรอยฝ่ามือบนหน้าของนางได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เฟ่ยชุ่ยมีผิวขาวใส รอยฝ่ามือบนหน้านางเลยแดงจนเห็นได้ชัด แต่รอยนิ้วหัวแม่มือนั้นคว่ำลง แค่มองก็รู้ว่าตบหน้าตัวเอง ถึงตอนนี้ บ่าวรับใช้ที่มามุงดูก็เริ่มเชื่อที่มู่หรงชีชีพูดขึ้นมาแล้ว
“ดูเหมือนว่าคุณหนูสามจะพูดความจริงนะ คิดไม่ถึงว่าเฟ่ยชุ่ยจะเป็นคนแบบนี้ แค่นี้คุณหนูสามก็น่าสงสารจะแย่แล้ว เฟ่ยชุ่ยยังจะไปใส่ร้ายนางอีก”
“ใช่ๆ หรือว่าลับหลังแล้วคุณหนูรองสั่งสอนเฟ่ยชุ่ยมาแบบนี้ นางอยากเป็นจิ้งหวางเฟยจริงๆ อย่างนั้นหรือ พี่สาวอยากจะแย่งสามีน้องสาว หน้าไม่อายจริงๆ!”
“ขนาดต่อหน้าคุณหนูสามยังกล้าพูดถึงนางเช่นนี้ ช่างกล้าดีจริงๆ”
เฟ่ยชุ่ยไม่รู้ว่าตอนซูเหมยตบนางนั้นได้ใช้เล่ห์กลอันใด ยามนี้ทุกคนถึงได้ว่านางอย่างเสียๆ หายๆ เช่นนั้นจึงได้ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังมู่หรงซินเหลียน “คุณหนูรองเจ้าคะ นางเป็นคนตบข้าจริงๆ นะเจ้าคะ!”
“เฟ่ยชุ่ย คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!” มู่หรงซินเหลียนเมื่อได้ฟังคำพูดของคนอื่นๆ นางก็ไม่คิดว่าเฟ่ยชุ่ยจะโง่ถึงเพียงนี้ เกือบทำแผนของนางพังเสียแล้ว
ไม่ว่าจะแก้ตัวเช่นไร คำว่า “คนไร้ประโยชน์” ที่เฟ่ยชุ่ยพูดออกมาเมื่อครู่ บ่าวรับใช้ที่มามุงดูนั้นก็ได้ยินเหมือนกันทุกคน ในยามนี้หากไม่ลงโทษเฟ่ยชุ่ย ก็จะทำให้ทุกคนเข้าใจไปว่าเฟ่ยชุ่ยมีนางคอยให้ท้าย ถึงได้หยิ่งยโสโอหังขนาดนี้ เพื่อชื่อเสียงของตัวนางเอง นางจึงจำเป็นต้องสละเบี้ยอย่างเฟ่ยชุ่ย เพื่อรักษาชื่อเสียงของตน
“คุณหนูรอง......” เฟ่ยชุ่ยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เหตุใดในแววตาของมู่หรงซินเหลียนจึงมีแต่ความเย็นชาน่าหวาดเกรง “คุณหนูรอง บ่าวถูกใส่ความนะเจ้าคะ”
“คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้! แล้วขออภัยคุณหนูสามเสีย” มู่หรงซินเหลียนกำหมัดแน่นซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อ เล็บของนางจิกลึกลงบนฝ่ามือบอบบางจนเกิดเป็นแผล เฟ่ยชุ่ยนี่มือไม่พายเอาเท้าราน้ำจริงๆ
เรื่องราวในวันนี้ไม่ว่าจะเป็นมาเช่นไร แต่ภาพลักษณ์ที่นางพยายามรักษามาตลอดก็ถูกทำลายลงเสียแล้ว หากไม่อยากให้คนที่มามุงดูนั้นปากยื่นปากยาวเอาไปพูด นางก็คงต้องลงโทษเฟ่ยชุ่ยให้หนักๆ
“คุณหนูสาม บ่าวผิดไปแล้ว......” เมื่อรับรู้ว่ามู่หรงซินเหลียนกำลังโกรธ เฟ่ยชุ่ยก็คุกเข่าลงไปตรงหน้าของมู่หรงชีชี ถึงแม้ว่านางไม่อยากจะยอมรับ แต่ครั้งนี้นางก็ต้องยอมรับว่าตัวนางนั้นพ่ายแพ้ให้กับมู่หรงชีชีแล้ว
“คุณหนูสามยกโทษให้บ่าวเถิดนะเจ้าคะ”
“เฟ่ยชุ่ยไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ต้องถูกโบยยี่สิบครั้ง หักเบี้ยรายเดือนเป็นเวลาครึ่งปี น้องสาม เจ้าว่าดีหรือไม่”
มู่หรงซินเหลียนไม่เว้นช่องว่างให้มู่หรงชีชีได้พูดอะไร นางก็จัดการตัดสินบทลงโทษให้เฟ่ยชุ่ยเป็นที่เรียบร้อย
มู่หรงชีชียืนมองนายบ่าวสองคนที่แสดงละครอยู่ตรงหน้าของเธอ ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา แต่กลับเอ่ยปากขอร้องต่อมู่หรงซินเหลียน
“พี่รองเจ้าคะ ลงโทษนางเช่นนี้จะไม่หนักไปหรือเจ้าคะ เฟ่ยชุ่ยยังบาดเจ็บอยู่ ศีรษะของนางยังเลือดไหลอยู่เลย นางจำเป็นต้องไปหาหมอ อีกอย่างนางรับใช้พี่รองมาตั้งนาน ต่อให้ไม่มีผลงาน แต่อย่างไรเสียนางก็รับใช้พี่รองมา......ข้าว่าโบยสิบครั้งก็น่าจะพอแล้ว อีกสิบครั้งให้ติดไว้ก่อน ส่วนเบี้ยรายเดือนหักแค่เดือนเดียวก็น่าจะพอแล้ว พี่รอง เห็นว่าลงโทษเช่นนี้เป็นเช่นไรเจ้าคะ”
ไม่มีใครคาดคิดว่ามู่หรงชีชีจะเอ่ยปาก “ขอร้อง” ออกมา ทุกคนต่างก็คิดว่าคุณหนูสามไม่น่าจะใจกว้างยอมลดโทษให้เฟ่ยชุ่ย นางน่าจะอยากลงโทษเฟ่ยชุ่ยให้เสียหนักๆ ไม่คิดว่านางจะเอ่ยปากขอลดโทษให้เฟ่ยชุ่ยเช่นนี้
ยามนี้ ภาพลักษณ์ของคุณหนูสามในสายตาของทุกคนก็ดูสูงส่งขึ้นมาทันที อย่าว่าแต่สตรีร่างกายบอบบางเลย แม้แต่บุรุษกำยำหากถูกโบยยี่สิบครั้ง ก็ยังต้องนอนซมไปอีกนาน นอกจากนี้การถูกหักเบี้ยรายเดือนเป็นเวลาครึ่งปี ถึงแม้จะไม่มากเท่าไหร่ แต่สำหรับบ่าวรับใช้แล้วถือเป็นรายได้ที่มากเอาการเลยทีเดียว
“คุณหนูสามช่างมีจิตใจดี มีความเมตตากรุณาจริงๆ”
“ใช่ๆ ขนาดเฟ่ยชุ่ยใส่ร้ายนาง คุณหนูสามยังดีกับนางขนาดนี้ ช่างมีจิตใจงดงามจริงๆ”
ภาพลักษณ์ของมู่หรงชีชียิ่งดูดีมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้นายอย่างมู่หรงซินเหลียนดู “โหดร้าย” มากขึ้นเท่านั้น ทั้งที่เป็นบ่าวติดตามรับใช้มานาน คิดจะโบยก็โบย ยิ่งเอามาเปรียบเทียบกัน ใครดีใครร้าย บ่าวรับใช้ในจวนอำมาตย์คงต้องมาตัดสินกันใหม่
“ได้ ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่น้องสามพูดมาก็แล้วกัน กลับไปพี่จะสั่งสอนนางให้ดีๆ”
มู่หรงซินเหลียนเกลียดมู่หรงชีชีเข้ากระดูกดำ เรื่องราวเป็นมาเช่นไร นางก็เป็นคนที่พูดขึ้นมาเอง แต่ตอนนี้กลับมาขอร้องให้ลดโทษ ภาพลักษณ์ที่มู่หรงซินเหลียนพยายามสร้างขึ้นมาอย่างยาวนาน สุดท้ายแค่มู่หรงชีชีพูดสองสามประโยค ก็ทำให้ทุกคนเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อนางเสียสิ้น มิหนำซ้ำยังคิดอีกว่านางเป็นคนโหดร้าย
อดทน! อดกลั้นเข้าไว้! มู่หรงซินเหลียนพยายามระงับความโกรธเกลียดภายในจิตใจ เผยรอยยิ้มออกมา “น้องสาม ค่ำนี้เจ้าต้องมาร่วมชมจันทร์ที่ศาลาหูซินด้วยกันนะ ถือเป็นการชดเชยจากพี่ เห็นแก่หน้าพี่ เจ้าจะต้องมานะ”
“ได้เจ้าคะ ขอบพระคุณพี่รองมาก ข้าจะไปตรงตามเวลาแน่นอน”
เรื่องราวในครั้งนี้ สุดท้ายจบด้วยการที่เฟ่ยชุ่ยถูกโบยสิบครั้ง
ณ เรือนโอ่วเซียง เฟ่ยชุ่ยนอนออยู่บนเตียง นางเพิ่งจะถูกโบยมาสิบครั้ง แค่ขยับเล็กน้อยก็เจ็บแทบจะขาดใจ “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวไม่ได้พูดอะไรเช่นนั้นนะเจ้าคะ คุณหนูสามใส่ร้ายบ่าวทั้งนั้น!”
“ข้าเชื่อเจ้า!” มู่หรงซินเหลียนทายาให้เฟ่ยชุ่ยด้วยตนเอง “ไม่เจอกันแค่ห้าปี น้องสามพัฒนาขึ้นไม่น้อย เฟ่ยชุ่ย เจ้าวางใจได้ แค้นในวันนี้ข้าจะทวงคืนให้เจ้าเอง! เจ้าคอยดูเถอะ คืนนี้นางจะต้องเสียใจกับสิ่งที่นางทำในวันนี้!”
เฟ่ยชุ่ยเป็นบ่าวคนสนิทของมู่หรงซินเหลียน แผนการที่มู่หรงซินเหลียนและเจิ้งหมิ่นคิดขึ้นมา นางก็เป็นคนหนึ่งที่รับรู้มาโดยตลอด เมื่อนางได้ฟังคำพูดของมู่หรงซินเหลียน นางก็เงยหน้าขึ้นมาแสยะยิ้มอย่างอัปลักษณ์ “คุณหนูพูดถูกเจ้าค่ะ แค่อดทนไปก่อน เมื่อถึงค่ำนี้ต่อให้นางอยากร้องก็ร้องไม่ออก!”
“หึ......” คำพูดของเฟ่ยชุ่ยทำให้มู่หรงซินเหลียนอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา
มู่หรงชีชี คอยดูเถอะ! ผ่านค่ำคืนนี้ไป ชื่อเสียงของเจ้าจะต้องถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดี ตำแหน่งจิ้งหวางเฟยที่เจ้าตั้งตารอคอยมาโดยตลอดก็จะไม่มีอีกต่อไป มีแค่ข้าเท่านั้นที่เหมาะสมกับตำแหน่งจิ้งหวางเฟย ส่วนเจ้ามันไม่คู่ควร!
ยามค่ำมาถึง มู่หรงชีชีมาถึงศาลาหูซินตามเวลาที่นัดไว้
ศาลาหูซินตั้งอยู่ทางทิศประจิมของจวนอำมาตย์ มู่หรงชีชียังไม่เดินไปถึงศาลาหูซิน ก็ได้ยินเสียงหัวเราะลอยมา ในบรรดาเสียงเหล่านั้น เสียงของมู่หรงชิงเหลียนนั้นดังที่สุด “พี่ตวนมู่ ที่ท่านพูดมาจริงหรือเจ้าคะ อ๋องปีศาจน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ”
“เป็นเรื่องจริงแน่นอน เขามีดวงกินเมีย ทำภรรยาตัวเองตายมาแปดคนแล้ว! ข้าได้ยินมาอีกว่าสตรีเหล่านั้นตายศพไม่สวยซักคน จู่ๆ ก็ตายในคืนเข้าหอ เลือดในตัวของพวกนางก็ถูกดูดไม่เหลือเลยสักหยด! ใครๆ ก็ต่างพูดกันว่าอ๋องปีศาจเป็นคนดูดเลือดพวกนาง เขาจะเสกสมรสกับเจ้าสาวคนใหม่ทุกปี เพื่อดูดเลือดของให้เขาได้มีชีวิตอยู่ต่อไป......”
“กรี๊ด! น่ากลัวเป็นที่สุด!” ได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวที่อยู่ในศาลาก็กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว “พอแล้ว! ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว! น่ากลัวเกินไปแล้ว”
ขณะนั้นเอง มู่หรงซินเหลียนก็เหลือบไปเห็นมู่หรงชีชี นางก็ลุกขึ้นมาเรียกมู่หรงชีชีด้วยความกระตือรือร้น “น้องสาว เจ้ามาแล้วหรือ เหตุใดยังไม่เข้ามาอีกเล่า เข้ามาเร็วเข้า ทุกคนกำลังรอเจ้าอยู่เลย”
“คารวะพี่รอง” มู่หรงชีชีปล่อยให้มู่หรงซินเหลียนกุมมือตัวเองเดินเข้าไปในศาลาหูซิน
นอกจากหลี่อวิ๋นชิงที่เธอเคยเห็นมาก่อนหน้านี้แล้ว เหล่าคุณชายคุณหนูจากสี่ตระกูลใหญ่ก็อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา มีทั้งไป๋มู่เฟยและไป๋อี้เยว่ สองพี่น้องจากตระกูลไป๋ ตวนมู่หงเฉินและตวนมู่อีอี  สองพี่น้องจากตระกูลตวนมู่ นอกจากนี้ยังมี ซั่งกวานอู๋จี้จากตระกูลซั่งกวาน ขนาดมู่หรงจวิ้นบุตรชายคนเดียวของตระกูลมู่หรงก็ยังมาอีกด้วย
ดูเหมือนว่ามู่หรงซินเหลียนจะมีกลุ่มเพื่อนที่กว้างขวางไม่น้อย!
ห้าปีที่มู่หรงชีชีไม่ได้อยู่ที่นี่ มู่หรงซินเหลียนพยายามอย่างมากที่จะคบค้าสมาคมกับคุณหนูคุณชายจากตระกูลใหญ่เหล่านี้ ในเมืองหลวงไม่มีใครที่ไม่รู้ว่าคุณหนูรองแห่งตระกูลมู่หรงนั้นเป็นสาวงามที่หาตัวจับได้ยาก ยามนี้มู่หรงซินเหลียนก็กำลังต้อนรับผู้คนที่มาร่วมงาน ราวกับว่านางนั้นคือบุตรสาวสายตรงเสียเอง
“จะเชิญผู้หญิงอัปลักษณ์นี่มาทำไมกัน” มู่หรงจวิ้นไม่ถูกชะตากับน้องสาวอย่างมู่หรงชีชีเสียเลย คำแรกก็เอ่ยมาว่า “ผู้หญิงอัปลักษณ์” เสียแล้ว


## ตอนที่ 011

ตอนที่ 11  คำยั่วยุของคุณหนูตวนมู่
มู่หรงชีชีทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่มู่หรงจวิ้นพูด นางยังคงรักษาภาพลักษณ์แกะน้อยของตัวเองไว้ ปล่อยให้มู่หรงซินเหลียนจูงมือตัวเองเดินเข้าศาลาหูซินอย่างว่าง่าย “คารวะพี่ใหญ่เจ้าค่ะ”
“หึ!” มู่หรงจวิ้นคลี่พัดออก เมินหน้าหนีมู่หรงชีชี ถือเป็นการตอบรับคำทักทายจากนาง “หากข้ารู้ว่ากำลังรอนาง ข้าคงไปหาเสี่ยวเถาหงของข้าที่หออี่หงไปแล้ว เสียเวลาจริงๆ!”
มู่หรงจวิ้นพูดออกมาเช่นนี้ มู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชีชีต่างก็ไม่แปลกใจ
ในเมื่อเขาถือเป็นคุณชายจอมเสเพลที่ช่ำชองในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมา เขาชื่นชอบสาวงามเป็นที่สุด และสิ่งที่ชอบทำที่สุดก็คือมั่วสุมกับสาวงามเหล่านั้น
ด้วยความที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของตระกูลมู่หรง มู่หรงไท้จึงตามใจบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นพิเศษ ไม่ว่าจะไปฉุดคร่าหญิงสาวชาวบ้าน หรือไปพนันจนเป็นหนี้เป็นสิน ไม่ว่าเขาจะทำเรื่องเลวร้ายเพียงใด สุดท้ายแล้วมู่หรงไท้ก็จะคอยตามล้างตามเช็ดให้เขาเอง
ตั้งแต่มู่หรงชีชีกลับมาที่จวนอำมาตย์ ก็ถือเป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับมู่หรงจวิ้น ถึงแม้เขาจะหล่อเหลาไม่ต่างจากมู่หรงไท้สมัยหนุ่มๆ แต่ตาขาวที่มีสีเหลือง ขอบตาที่ดำคล้ำ และรูปร่างผ่ายผอม ต่างก็แสดงให้เห็นถึงความมักมากในกามของเขา
“เอ พี่สาม ท่านนี่ก็ชักช้าเสียจริงนะ” มู่หรงชิงเหลียนชำเลืองมองมู่หรงชีชี
คำว่า “พี่สาม” ที่มู่หรงชิงเหลียนพูดขึ้นมา ทำให้ทุกสายตาหันมาจับจ้องมู่หรงชีชี
สำหรับคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรง หลายๆ คนได้ยินชื่อนางผ่านคำร่ำลือ แต่ไม่เคยที่จะได้เจอตัวจริงของนางสักครั้ง ในเมื่อไปอยู่สำนักแม่ชีมาห้าปี ไม่เคยปรากฏตัวในเมืองหลวง ด้วยเหตุนี้ในกลุ่มคุณหนูคุณชายบางกลุ่มจึงไม่เคยพบเจอมู่หรงชีชีมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่นางปรากฏตัวหลังจากกลับมาจากสำนักแม่ชี
เพียงแค่นางกลับมาที่เมืองหลวง ที่นี่ก็เต็มไปด้วยข่าวลือของนางเสียแล้ว ตอนนี้ได้เห็นตัวจริง ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะมองนางอย่างละเอียด อยากรู้ว่าหญิงสาวในข่าวลือนั้นรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร
มู่หรงชีชีแค่เพียงถักเปียแบบเรียบง่าย สวมใส่ชุดสีฟ้าอ่อน ศีรษะปักด้วยปิ่นไม้ท้อธรรมดา และประดับประดาด้วยเครื่องประดับรูปดอกไม้เรียบๆ เพียงอันเดียว ถึงแม้หน้าตาจะงดงามสู้มู่หรงซินเหลียนและมู่หรงชิงเหลียนไม่ได้แต่ก็สุภาพเรียบร้อย มองไปก็สดใสดูเป็นธรรมชาติ กลับดูดีกว่าคุณหนูทั้งหลายที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับอัญมณีมากมาย
“ข้าก็นึกว่าใครถึงมีหน้ามีตาขนาดนี้ ที่แท้คือคุณหนูสามนี่เอง!” ขณะนั้นเอง ก็มีน้ำเสียงเสียดสีดังขึ้นมา คนที่พูดขึ้นมาก็คือตวนมู่อีอีแห่งตระกูลตวนมู่
“เจ้านี่คงจะสูงส่งกว่าใครๆ สินะ ถึงให้ทุกคนต้องรอ หรือว่าคุณหนูสามกำลังดูถูกพวกเรา”
ตวนมู่อีอีพูดมาคำแรกก็ไม่คิดจะไว้หน้าใคร แต่ทุกคนกลับรู้ดีว่าเหตุใดนางถึงไม่ชอบหน้ามู่หรงชีชี
ตวนมู่อีอีคลั่งไคล้ในตัวหลงเจ๋อจิ่งเทียน ถึงขนาดที่เคยประกาศว่า “ถ้าจะแต่งงานนางต้องแต่ให้กับจิ้งอ๋อง” วันนี้เมื่อต้องมาเจอมู่หรงชีชีที่สู้นางไม่ได้สักทาง กลับได้เป็นว่าที่จิ้งหวางเฟย เจอกันครั้งแรกนางจึงอยากจะข่มขวัญเสียหน่อยะ
“ข้าผิดเองที่มาช้า ไม่ทราบว่าข้าต้องทำเช่นไรถึงจะทำให้คุณหนูเลิกโกรธแค้นข้าเล่า”
มู่หรงชีชีเพิ่งจะพูดจบ ก็มีคนที่รู้เรื่องทุกอย่างดีหัวเราะขึ้นมา
“โกรธแค้น” คำๆ นี้ถือว่าอธิบายความรู้สึกของตวนมู่อีอีได้ดีทีเดียว ไม่สามารถเป็นจิ้งหวางเฟยได้ นางย่อมโกรธแค้นเป็นธรรมดา ถึงได้หาเรื่องมู่หรงชีชีเช่นนี้ แค่คำว่า “โกรธแค้น” คำเดียว ก็สามารถบรรยายลักษณะ “สตรีถูกทิ้ง” ของตวนมู่อีอีได้อย่างพอเหมาะพอดี
“มู่หรงชีชี!”
ถูกผู้คนหัวเราะเยาะ ตวนมู่อีอีก็โกรธจนหน้าเขียว ในความคิดของนาง มู่หรงชีชีตั้งใจจะพูดเช่นนั้น ตั้งใจจะเสียดสีเหน็บแนมนาง นางเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลตวนมู่ แต่กลับมาถูกคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีเยาะเย้ย มันทำให้นางอับอายจนแทบทนไม่ไหว
“น้องหญิง มานั่งนี่......” ขณะที่ตวนมู่อีอีกำลังจะเอ่ยปากว่ากล่าวมู่หรงชีชี หลี่อวิ๋นชิงที่นั่งเงียบมาโดยตลอดก็ยิ้มให้มู่หรงชีชี ทำท่ายกแก้วสุราขึ้น “ปล่อยให้ข้ารอเสียตั้งนาน ควรถูกลงโทษด้วยการดื่มสามแก้ว เจ้าจะว่าเช่นไร”
หลี่อวิ๋นชิงเอ่ยปากช่วยเหลือ ถือว่าอยู่นอกเหนือความคาดหมายของทุกคน อย่างที่รู้ๆ กันว่าคุณชายใหญ่แห่งตระกูลหลี่คนนี้ดวงตาอยู่บนหน้าผาก ไม่มีใครอยู่ในสายตา คนที่เข้าตาเขาได้นั้นมีน้อยนัก ตอนนี้กลับมาช่วยพูดให้มู่หรงชีชี ความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ดีถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
“ปล่อยให้ท่านพี่ต้องรอ ควรที่จะถูกลงโทษแล้ว”
มู่หรงชีชีรู้ว่าหลี่อวิ๋นชิงกำลังช่วยตนเอง นางจึงส่งยิ้มขอบคุณให้เขา จากนั้นก็หยิบกาสุราขึ้นมา เงยหน้าขึ้นริมฝีปากแดงอ้าออกเล็กน้อย เอียงกาปล่อยให้สุราค่อยๆ ไหลเข้าปาก
ยามนี้ แสงจันทร์สีเงินยวงตกระทบเรือนร่างของมู่หรงชีชี ดั่งชั้นหมอกมัวที่ปกคลุมไปทั่วทั้งตัว ช่างงดงามประดุจภาพฝัน ผู้คนรอบข้างเงียบสนิท ได้ยินเพียงแค่เสียงสุราที่ไหลลงคอ สาวงามคู่กับสุราดี แต่เดิมหน้าตาธรรมดาอย่างมู่หรงชีชีภายใต้บรรยากาศเช่นนี้กลับดูงดงามราวกับอยู่ในเทพนิยาย ทำให้ทุกคนต่างตกอยู่ในภวังค์
“คอแข็งไม่เบา!” เมื่อมู่หรงชีชีวางกาลง ซั่งกวานอู๋จี้ก็โห่ร้องออกมาเป็นคนแรก “คิดไม่ถึงว่าคุณหนูสามจะคอแข็งไม่แพ้บุรุษเลย”
ตระกูลซั่งกวานเป็นตระกูลแม่ทัพ นิสัยของซั่งกวานอู๋จี้ก็เลยโผงผางตรงไปตรงมา ดูเป็นคุณชายที่เด็ดเดี่ยวกล้าหาญ
ทหารดื่มสุราแน่นอนว่าชอบคนที่ดื่มแบบเต็มอกเต็มใจ มู่หรงชีชีเป็นเพียงสตรีแต่กลับไม่อิดออด ซั่งกวานอู๋จี้ยิ่งรู้สึกถูกชะตากับนางนัก
เมื่อเห็นว่าซั่งกวานอู๋จี้กล่าวชมมู่หรงชีชี สีหน้าของตวนมู่อีอีก็ยิ่งแย่ลงไปอีก “คอแข็งแล้วเป็นเช่นไร อย่างไรเสียก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์!” ตวนมู่อีอีถือว่ามีท่านอาเป็นตวนมู่ฉิงที่เป็นฮองเฮาคนปัจจุบัน จึงอวดดีกว่าคนอื่นๆ
คำพูดของตวนมู่อีอีทำให้ซั่งกวานอู๋จี้ต้องขมวดคิ้ว “คุณหนูตวนมู่ วิจารณ์คนอื่นซึ่งๆ หน้าเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่ผู้ดีเขาทำกันหรอกนะ”
มู่หรงชีชีเมื่อเห็นว่าซั่งกวานอู๋จี้เอ่ยปากช่วยเหลือ นางก็ถึงกับต้องมองเขาในมุมใหม่ นางไม่รู้จักกับเขามาก่อน แต่เมื่อเห็นนางมีปัญหา เขากลับเข้ามาช่วย คนเช่นนี้คู่ควรที่จะคบเป็นมิตรสหาย
“เป็นคนไร้ประโยชน์หรือไม่ แค่ลองดูก็รู้แล้ว!”
ตวนมู่อีอีไม่กล้าเถียงกับซั่งกวานอู๋จี้ ต่อให้ท่านอาของนางเป็นฮองเฮา แต่ในเมื่อยังมีซั่งกวานเฟยเอียนเป็นพระพันปี นางที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของท่านปู่ของซั่งกวานอู๋จี้ เขายังเรียกนางว่า “ท่านย่า” ด้วยซ้ำ พระพันปีทรงรักเและเอ็นดูลูกหลานตระกูลซั่งกวานเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ฮ่องเต้ยังไว้ใจตระกูลซั่งกวานเป็นอย่างมาก
ถึงแม้ตวนมู่ชีชีจะไม่กล้าโต้แย้งกับซั่งกวานอู๋จี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะปล่อยมู่หรงชีชีไปง่ายๆ ลูกพลับให้เลือกขขยี้ลูกที่นิ่ม คนก็เช่นกัน จะหาเรื่องก็ให้เลือกคนที่อ่อนแอกว่า ในสายตาของนาง มู่หรงชีชีก็คือลูกพลับแสนจะนิ่มลูกนั้น “มู่หรงชีชี แน่จริงก็แข่งความสามารถพิเศษกับข้าสิ หากใครแพ้ก็ต้องยอมรับว่าตัวเองเป็นคนไร้ประโยชน์”
“เป็นความคิดที่ดี!” ก็เป็นหลี่อวิ๋นชิงอีกนั่นแหละที่เห็นด้วย “ข้าคนหนึ่งที่เห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณหนูตวนมู่ แต่แค่การแข่งขันเพียงอย่างเดียวมันน่าเบื่อ ลงพนันกันหน่อยเป็นอย่างไรเล่า”
คำพูดของหลี่อวิ๋นชิงกระตุ้นให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมา
ถึงแม้ตวนมู่อีอีจะเอาแต่ใจ แต่นางก็ถือเป็นหญิงสาวที่เก่งกาจนางหนึ่งในเมืองหลวง นางมีความสามารถ ตอนนี้นางแข่งขันความสามารถพิเศษกับคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี แบบนี้ยังจะต้องแข่งกันอีกหรือ ผลจะเป็นเช่นไรแค่ดูก็รู้แล้ว


## ตอนที่ 012

ตอนที่ 12 บีบบังคับ
“น้องหญิง ข้าพนันว่าเจ้าชนะ” หลี่อวิ๋นชิงพูดขึ้นมาอีกครั้ง หากคำพูดของเขาไม่ทำให้ผู้คนต้องตกใจ เขาก็คงจะไม่หยุดพูด ครั้งนี้ก็เช่นกัน คำพูดของเขาทำให้ทุกคนต่างงงงัน พูดจบเขาก็แกะป้ายประจำตระกูลออกมา โยนขึ้นไปบนโต๊ะ “นี่คือป้ายประจำตระกูลหลี่ ถือว่าเป็นของรางวัลสำหรับผู้ชนะก็แล้วกัน”
“อวิ๋นชิง เจ้าไม่ได้พูดเล่นใช่หรือไม่” ไป๋มู่เฟยหยิบป้ายนั้นขึ้นมาเพ่งพิศอยู่นาน “หรือว่านี่คือตรามังกรพยัคฆ์ที่เขาร่ำลือกัน ข้าเคยได้ยินมาว่าถ้าหากถือตรานี้ จะให้ประมุขตระกูลหลี่ทำอะไรก็ได้......”
“ใช่ นี่ก็คือตรามังกรพยัคฆ์”
มู่หรงชีชีไม่รู้ว่าตรามังกรพยัคฆ์คืออะไร แต่คนจากอีกสามตระกูลใหญ่ที่เหลือ รวมถึงตระกูลมู่หรง ต่างก็รู้ดีถึงความสำคัญของตรามังกรพยัคฆ์ที่มีต่อตระกูลหลี่ แต่หลี่อวิ๋นชิงกลับไม่สนใจ นำมันมาพนันว่ามู่หรงชีชีจะชนะเสียอย่างนั้น แท้จริงแล้วเขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่
“น้องหญิง ชะตาชีวิตของข้าและตระกูลหลี่อยู่ในมือของเจ้าแล้ว ถ้าหากเจ้าแพ้ขึ้นมา กลับไปข้าคงต้องคุกเข่าต่อหน้าศาลบรรพบุรุษ”
หลี่อวิ๋นชิงยังคงมีท่าทางสุขุมเยือกเย็น ชุดสีเขียวขนนกกระเต็นขับให้เขายิ่งดูมีพลังอำนาจ
เขาเดินไปยืนอยู่ตรงหน้ามู่หรงชีชีอย่างไม่รีบไม่ร้อน ก้มหน้าลงไปมองนาง เหตุใดหลายปีมานี้เขาถึงไม่เคยค้นพบว่านัยน์ตาของนางนั้นช่างแปลกประหลาด? ภายใต้แสงจันทร์นวลผ่อง นัยน์ตาคู่นี้ส่องประกายแวววาว ไม่รู้ว่ายามที่มันส่องประกายที่แท้จริงออกมา จะเจิดจ้าสักเพียงใด
“ข้ากลับอยากเห็นท่านพี่คุกเข่าหน้าศาลบรรพบุรุษเสียมากกว่า” สำหรับพี่ชายคนนี้ มู่หรงชีชีรู้ดีว่านิสัยของเขาเป็นเช่นไร เขามันคนประเภทยืนดูเรื่องสนุกไม่กลัวปวดเอว ตอนนี้ก็ผลักนางให้ตกที่นั่งลำบาก ส่วนตัวเขาเองก็ยืนดูเรื่องสนุก เขาตั้งใจชัดๆ
“ฮ่าๆ......”
เมื่อได้ฟังคำที่มู่หรงชีชีพูดออกมา หลี่อวิ๋นชิงก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ส่งผลให้ผมดำประบ่าสะบัดพลิ้ว “ได้ยินน้องหญิงพูดเช่นนี้ ข้าก็รู้แล้วว่าจะชนะพนัน!”
หนุ่มหล่อก็คือหนุ่มหล่อ ขยับนิดขยับหน่อย จะหัวเราะจะโมโห ก็ยังคงงดงามดุจภาพวาด
“เด็กผี!”
ครั้งนี้มู่หรงชีชีไม่ได้เห็นความเย็นชาภายใต้รอยยิ้มของหลี่อวิ๋นชิง กลับมองเห็นความอ่อนโยนในแววตาของเขาแทน หรือนางตาฝาดกันแน่
ยังไม่ทันที่มู่หรงชีชีจะดูให้ชัดเจน เขาก็ถอยกลับไปเสียแล้ว หลี่อวิ๋นชิงนั่งพิงพนักอย่างสบายใจ ราวกับมั่นใจว่ามู่หรงชีชีจะชนะตวนมู่อีอีเป็นแน่แท้
“อวิ๋นชิงข้าเชื่อสายตาของเจ้ามาโดยตลอด......” ไป๋มู่เฟยถอดแหวนปลอกมีดหยกดำมาวางไว้ “คุณหนูสาม ถ้าหากเจ้าแพ้ขึ้นมา กลับจวนไปจุดจบของข้าก็คงไม่ต่างกับพี่หลี่ ข้าก็ได้หวังว่าคุณหนูสามจะพยายามให้ชนะ”
แหวนปลอกมีดของไป๋มู่เฟย ก็ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึง ใครๆ ก็รู้ว่าตระกูลไป๋คือตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในบรรดาสี่ตระกูล และทุกวันนี้กิจการทั้งหมดของตระกูลไป๋อยู่ภายใต้การดูแลของคุณชายใหญ่คนนี้นี่เอง แล้วแหวนปลอกมีดหยกดำวงนี้ ถือเป็นตราประจำตัวของเขา
“ในเมื่อท่านพี่คิดว่าคุณหนูสามจะชนะ เช่นนั้นข้าก็ลงพนันด้วย” ไป๋อี้เยว่ดึงปิ่นระย้าทองคำหนึ่งอันลงมาจากศีรษะ “ปิ่นอันนี้เป็นปิ่นที่คุณชายกวงหัวออกแบบใหม่ล่าสุด มีชื่อว่าก้าวย่างเกิดปทุม คุณหนูสาม สู้เขา!”
ตวนมู่อีอีไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนตระกูลหลี่และตระกูลไป๋จะพนันฝั่งมู่หรงชีชี จะรังแกกันเกินไปแล้ว!
สิ่งที่สามคนนั้นเอามาพนันนั้น ล้วนแต่เป็นของล้ำค่าทั้งสิ้น เพียงแค่ปิ่นปักผม “ก้าวย่างเกิดปทุม” ที่ไป๋อี้เยว่เอามาพนันนั้น ก็เป็นผลงานของคุณชายกวงหัวแห่งหอทงเป่า พันตำลึงก็ใช่ว่าจะซื้อได้
ในหนึ่งปีคุณชายกวงหัวจะทำเครื่องประดับออกมาเพียงไม่กี่ชิ้น ทุกชิ้นล้วนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แค่เปิดขายก็ถูกแย่งซื้อจนไม่มีเหลือ แม้แต่นางสนมในวังก็ยังคิดว่าการมีเครื่องประดับของคุณชายกวงหัวไว้เป็นของตนเองนั้นถือว่ามีเกียรติ
ปิ่นระย้า “ก้าวย่างเกิดปทุม” อันนี้ ตวนมู่อีอีอยากได้มานานแล้ว สำหรับสตรีแค่มีเครื่องประดับของคุณชายกวงหัวสักอัน ก็อิ่มอกอิ่มใจเป็นที่สุดแล้ว
“หึ! ถ้าพวกเจ้ามั่นใจในตัวนางขนาดนั้น ถึงเวลาก็อย่ามาเสียใจก็แล้วกัน”
ตวนมู่อีอีกัดฟันพูดออกมา นางไม่เชื่อว่ามู่หรงชีชีที่สู้นางไม่ได้สักอย่าง จะได้รับความสนใจจากคนตระกูลหลี่และตระกูลไป๋ ใช่สิ ไป๋มู่เฟยกับหลี่อวิ๋นชิงสนิทกัน เขาคงต้องให้เกียรติหลี่อวิ๋นชิงถึงพนันฝั่งมู่หรงชีชี ต้องเป็นแบบที่ข้าคิดแน่ๆ
คำพูดของตวนมู่อีอีทำให้ซั่งกวานอู๋จี้ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง เขาไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่กลับวางมีดสั้นดำสนิทลงบนโต๊ะ “ข้าพนันคุณหนูสามชนะ!”
เมื่อเทียบกับสามคนก่อนหน้านี้ มีดสั้นของซั่งกวานอู๋จี้กลับดูไม่สะดุดตา แต่มู่หรงชีชีคิดว่ามีดสั้นที่ซั่งกวานอู๋จี้พกติดตัวจะต้องไม่ธรรมดา นางจึงหยิบมีดสั้นนั้นขึ้นมา ดึงออกจากฝัก
“ชิ้ง......” มีแสงสาดส่องออกมา แสบตาเสียจนทุกคนลืมตาไม่ขึ้น
“มีดดี!” มู่หรงชีชีพูดออกมาเบาๆ ถึงแม้มีดสั้นเล่มนี้จะดูธรรมดา สีดำสนิททั้งเล่ม ถ้าทิ้งไว้บนพื้นทุกคนก็คงคิดว่าเป็นเพียงมีดสั้นธรรมดาเท่านั้น แต่มู่หรงชีชีที่ฝึกวิทยายุทธ์หลายแขนงกลับรู้ดี มีดสั้นเล่มนี้คือมีดสั้นล้ำค่าในตำนานที่สามารถเฉือนเหล็กได้ดั่งเฉือนก้อนดินก้อนโคลน
เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีชอบ ซั่งกวานอู๋จี้ก็รู้สึกเหมือนได้เจอคนที่เข้าใจตนเอง ถึงแม้จะเป็นเพียงสาวน้อยอ่อนแอ แต่ความจดจ่อเมื่อได้ถือมีดสั้นของนาง ทำให้ในใจของเขารู้สึกถึงบางอย่างที่แปลกไป
“คุณหนูสามชอบก็ดีแล้ว!”
“คุณชายซั่งกวาน ถ้าข้าชนะ มีดสั้นเล่มนี้จะเป็นเป็นของข้าจริงๆ หรือ” มู่หรงชีชีชื่นชอบมีดสั้นมาแต่ไหนแต่ไร พกพาสะดวก มิหนำซ้ำมีดสั้นเล่มนี้ยังเป็นสมบัติล้ำค่าหายาก นางถือขึ้นมาแล้วก็แทบจะไม่อยากวางมือ
“แน่นอน!”
“ดี! เพื่อคำๆ นี้ ข้าจะไม่ยอมแพ้แน่นอน!” มู่หรงชีชียังคงถือมีดสั้นไม่ยอมวางมือ ถึงแม้ในสายตาของทุกคนนั้น ของพนันของหลี่อวิ๋นชิงและสองพี่น้องตระกูลไป๋ช่างล่อตาล่อใจ แต่สำหรับนางแล้ว มีดสั้นเล่มนี้เป็นของขวัญที่ถูกใจนางที่สุด
“พี่สาม คิดจะคุยโวอย่างน้อยก็ต้องมีความสามารถนะ!”
มู่หรงชิงเหลียนชอบฝึกวรยุทธ์ นางก็ถูกใจมีดสั้นเล่มนี้เช่นกัน แค่คิดว่ามีดสั้นเล่มนี้จะตกเป็นของมู่หรงชีชี นางก็รู้สึกว่าเป็นการสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์ นางจึงพนันว่าตวนมู่อีอีจะชนะ ถ้าตวนมู่อีอีชนะขึ้นมา นางก็สามารถไปขอมีดสั้นเล่มนี้จากตวนมู่อีอี
“ข้าก็พนันว่าตวนมู่อีอีชนะ!” มู่หรงซินเหลียนก็พนันฝั่งตวนมู่อีอี ส่วนมู่หรงจวิ้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาไม่เคยมีมู่หรงชีชีอยู่ในสายตา มิหนำซ้ำตวนมู่อีอียังเป็นสาวงาม แน่นอนว่าเขาต้องเอาใจสาวงามอยู่แล้ว
สุดท้ายก็เหลือแค่ตวนมู่หงเฉิน เขามองน้องสาวของตัวเองสลับกับมองมู่หรงชีชี จากนั้นจึงส่งรอยยิ้มขอโทษให้กับมู่หรงชีชี นำป้ายหยกไปวางไว้ตรงหน้าตวนมู่อีอี “ขออภัยด้วย คุณหนูสาม”
“ไม่เป็นไร” พี่น้องกันย่อมต้องช่วยเหลือกันเป็นธรรมดา มู่หรงชีชีไม่คิดว่านางกับตวนมู่หงเฉินจะมีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดให้เขาทิ้งน้องสาวของตัวเอง แล้วมาพนันนางชนะได้
เมื่อเป็นเช่นนี้ จำนวนคนทั้งสองฝั่งที่พนันก็เท่ากัน แต่สิ่งของพนันทางฝั่งของมู่หรงชีชีนั้นมีค่ามากกว่า ทำให้ตวนมู่อีอีไม่พอใจเป็นอย่างมาก สี่ตระกูลใหญ่ความสัมพันธ์ไม่เลว แต่วันนี้สามตระกูลนั้นเหมือนกินยาผิดเข้าไป ต่างก็พนันมู่หรงชีชีชนะ จะไม่ให้นางโกรธได้เช่นไร
“มู่หรงชีชี เจ้าจะเอาอะไรมาพนัน นี่เป็นการพนันระหว่างเราสองคน เจ้าก็ควรจะเอาของมาพนันด้วยถึงจะถูก แต่เจ้าดูท่าทางจะขัดสน คงไม่มีของมีค่าอะไร”
ตวนมู่อีอีกัดฟันหยิบไข่มุกทะเลบูรพาขนาดเท่าไข่ไก่ที่พกติดตัวไว้ออกมา “หากเจ้าชนะ ไข่มุกเม็ดนี้จะเป็นของเจ้า แต่ถ้าหากเจ้าแพ้ขึ้นมา......”
ตวนมู่อีอีเหลือบมองผิวน้ำทะเลสาบเวิ้งว้าง เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา นิ้วขาวเรียวชี้ไปทางทะเลสาบที่มีน้ำใสสะท้อนแสงจันทร์ “เจ้าต้องกระโดดลงไปในทะเลสาบ!”


## ตอนที่ 013

ตอนที่ 13  ยิ้มเยาะโลก
เมื่อเห็นว่าตวนมู่อีอีไม่ยอมลดราวาศอก สุดท้ายมู่หรงชีชีก็เริ่มโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว  นางทนมานานมากพอแล้ว แต่สตรีคนนี้ก็ยังบีบบังคับนาง เช่นนั้นนางก็ไม่จำเป็นต้องออมมืออีกต่อไป
“ได้!” มู่หรงชีชีหยิบกล่องใบหนึ่งออกมา เปิดออกและวางไว้ด้านหน้าของทุกคน ในกล่องนั้นมีโอสถสีขาวบริสุทธิ์ประดุจหยกขาววางอยู่เม็ดหนึ่ง ปล่อยกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยออกมา “นี่คือโอสถผิวหิมะ ถ้าหากข้าแพ้ โอสถนี้จะเป็นของเจ้า แต่หากเจ้าแพ้ขึ้นมา เจ้าจะต้องกระโดดลงไปในทะเลสาบเช่นกัน!”
“โอสถผิวหิมะงั้นหรือ” จากเดิมที่ไม่คิดว่ามู่หรงชีชีจะมีของล้ำค่า แต่คิดไม่ถึงว่าของที่นางเอามาพนันนั้นจะเป็น “โอสถผิวหิมะ” ของคุณชายเหลียน ทำให้ทุกสายตามองนางเปลี่ยนไปอย่างทันที
โอสถผิวหิมะคือเครื่องประทินโฉมชั้นดี ที่ปรุงขึ้นโดยคุณชายเหลียนหมอพิลึก ตามคำร่ำลือนั้นเพียงแค่ได้ทานโอสถนี้ก็สามารถคงความอ่อนเยาว์ ผิวพรรณไม่ย่อนคล้อยตามอายุขัย แต่เหตุใดมู่หรงชีชีจึงมีโอสถนี้ได้
“แค่เจ้าพูดว่าเป็นโอสถผิวหิมะ แล้วจะเป็นโอสถผิวหิมะจริงๆ เช่นนั้นหรือ ใครจะไปรู้ว่าเจ้าจะเอาอะไรมาแล้วมาบอกว่าเป็นโอสถผิวหิมะ......”
ตวนมู่อีอียังพูดไม่ทันจบ ไป๋มู่เฟยก็หยิบกล่องนั้นขึ้นมามองอย่างพินิจพิจารณา แล้วพูดคำตอบออกมา “เป็นโอสถผิวหิมะจริงๆ ด้วย คุณหนูสามช่างทุ่มทุนเสียจริงๆ”
ทุกคนต่างก็รู้ดีถึง “ความตาถึง” ของไป๋มู่เฟย เมื่อเขามั่นใจว่านี่คือ“โอสถผิวหิมะ” คนอื่นๆ ก็ไม่สามารถโต้เถียงได้อีก
เหตุใดมู่หรงชีชีมีจึงโอสถผิวหิมะได้ หรือว่านางจะรู้จักคุณชายเหลียนหมอพิลึก? ภายในจิตใจของมู่หรงซินเหลียนในตอนนี้ช่างเหมือนกับทำขวดเครื่องปรุงคว่ำ รสชาติมันช่างแปลกประหลาด นางอยากเห็นเรื่องสนุก อยากเห็นตวนมู่อีอีดูถูกเหยียดหยามมู่หรงชีชี แต่ตอนนี้นางก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ถึงได้มีความกังวลผุดขึ้นมาในใจ
สิ่งที่มู่หรงชีชีทำให้มู่หรงซินเหลียนต้องแปลกใจมีมากมายนัก นางยังเป็นมู่หรงชีชีที่น่าสงสารคนเดียวกับตอนบ่ายหรือไม่
ตวนมู่อีอีจับจ้อง “โอสถผิวหิมะ” ด้วยตาเป็นประกาย ถ้านางชนะมู่หรงชีชี โอสถเม็ดนี้ก็จะเป็นของนาง นางจะเอาไปมอบให้ท่านอาตวนมู่ชิง ไม่มีสตรีใดที่ไม่รักสวยรักงาม ยิ่งเป็นสตรีที่สูงส่งที่สุดในฝ่ายใน มู่หรงเสวี่ยเหลียนก็เป็นเพราะหน้าตางดงามมีเสน่ห์ ฮ่องเต้จึงโปรดปรานนาง ถึงได้ขึ้นเป็นกุ้ยเฟยมิใช่หรือ
รอนางถวายโอสถผิวหิมะให้ท่านอา นางจะต้องดีใจมากแน่ๆ และจะต้องมอบของรางวัลให้แก่ข้า เมื่อถึงเวลานั้น ข้าก็จะสามารถเอ่ยปากขอท่านอาเรื่องหลงเจ๋อจิ่งเทียน ตำแหน่งจิ้งหวางเฟยจะต้องเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้ให้กับคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี
“มู่หรงชีชี เจ้าไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้ ข้าก็คงประลองยุทธกับเจ้าไม่ได้ เดี๋ยวจะชนะไม่สมศักดิ์ศรี เช่นนั้นข้าจะแข่งบรรเลงเครื่องสายกับเจ้า ต้องบรรเลงและร้องเพลงไปพร้อมกัน”
ถึงแม้สิ่งที่ตวนมู่อีอีพูดออกมาจะฟังดูดี แต่ใครบ้างที่จะไม่รู้ว่านางนั้นถนัดเล่นบรรเลงเครื่องสาย หากพูดถึงเรื่องการบรรเลงเครื่องสายแล้ว แม้แต่สาวงามที่สุดในเมืองหลวงอย่างมู่หรงซินเหลียนก็ยังต้องยอมแพ้ให้กับนาง อีกทั้งนางยังมีน้ำเสียงไพเราะดั่งเสียงนกขมิ้น เมื่อแข่งกันเช่นนี้ ก็เหมือนกับนางกำลังรังแกมู่หรงชีชีชัดๆ
“ตวนมู่อีอี แข่งแบบนี้มันไม่ยุติธรรมแม้แต่น้อย” ซั่งกวานอู๋จี้อดไม่ได้ที่จะออกมาปกป้องมู่หรงชีชี เขาไม่ชอบท่าทางเอาแต่ใจของตวนมู่อีอี ทั้งๆ ที่มู่หรงชีชีไม่ได้ทำอะไรเลย เหตุใดตวนมู่อีอีจึงจ้องแต่จะหาเรื่องนางเล่า
“ซั่งกวานอู๋จี้ นี่เป็นการพนันระหว่างข้ากับนาง เจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่ง! มู่หรงชีชี หากเจ้ารู้จักที่ต่ำที่สูง ก็ขอยอมแพ้เสียดีๆ แล้วกระโดดลงทะเลสาบไป ไม่แน่ว่า อาจจะมีวีรบุรุษมาช่วยสาวงามก็เป็นได้...... ” ตวนมู่อีอีชำเลืองมองมู่หรงชีชีด้วยสายตาเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง
“คุณหนูตวนมู่ ข้าคิดว่าหูของเจ้าคงมีปัญหาแน่ ข้าพูดว่าจะยอมแพ้เสียเมื่อไหร่กัน”
สีหน้าอ่อนโยนของมู่หรงชีชีเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ซั่งกวานอู๋จี้ปกป้องนางมาหลายครั้ง จนนางคิดว่าเขาคือเพื่อนคนหนึ่ง ตอนนี้แม้แต่เขายังโดนตวนมู่อีอีพูดจาถากถาง ทำให้มู่หรงชีชีอดรู้สึกโมโหขึ้นมาไม่ได้
“เอาเวลาที่มาพูดเหน็บแนมเสียดสีข้าไปคิดดีกว่าว่าจะชนะข้าได้เช่นไร หากคุณหนูตวนมู่พ่ายแพ้แก่คนไร้ประโยชน์อย่างข้า น่ากลัวว่าเจ้าจะอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน......” มู่หรงชีชีฮึดฮัดเบาๆ สายตาของนางแสดงถึงความมั่นใจ จนกลบรัศมีของตวนมู่อีอีไปเสียหมด
“เจ้า!” ตวนมู่อีอีถูกมู่หรงชีชีขัดคอเสียจนพูดอะไรไม่ออก “มู่หรงชีชีอย่ามาทำปากแข็งเสียเลย พวกเจ้ามานี่สิ ไปเอากู่ฉิน[footnoteRef:2]มาให้ข้า” [2:  กู่ฉิน(古琴) : เครื่องสายชนิดหนึ่งของจีน มีเจ็ดสาย]
เครื่องดนตรีของตวนมู่อีอีคือพิณกู่ฉิน มีชื่อว่า “ปี้ล่างฉิน” ดูเหมือนว่านางจะมีการเตรียมตัวมาพร้อม แต่มู่หรงชีชีก็หาได้สนใจไม่ แค่เพียงสั่งให้คนไปหาหลิ่วฉิน[footnoteRef:3]ธรรมดามา ทดลองเสียงเล็กน้อย [3:  หลิ่วฉิน(柳琴) : เครื่องสายชนิดหนึ่งของจีน ลักษณะคล้ายผีผา แต่เล็กกว่า ]
เมื่อเห็นพิณหลิวฉินในอ้อมแขนของมู่หรงชีชี ต่วนมู่อีอีก็ดูถูกดูแคน พิณหลิวฉินส่วนใหญ่จะมีเพียงศิลปินชาวบ้านธรรมดาเท่านั้นที่เล่น คุณหนูตระกูลใหญ่ส่วนมากจะเลือกเรียนเครื่องสายที่ดูมีรสนิยมอย่างกู่เจิง กู่ฉิน ไม่มีใครไปบรรเลงเครื่องดนตรีอย่างหลิ่วฉินหรอก แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว ตวนมู่อีอีก็รู้สึกว่าตัวเองชนะแล้ว
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังละเอียดรอบคอบ เพราะนางรู้ดีว่าวันนี้นางจะแพ้ไม่ได้ การแข่งขันครั้งนี้ต้องรู้เขารู้เราถึงจะดี นางจึงเลือกถอยไปยืนด้านข้าง ให้มู่หรงชีชีแสดงก่อน
“เจ้าแน่ใจแล้วหรือ” มู่หรงชีชีรู้ว่าตวนมู่อีอีคิดอะไรอยู่ในใจ นางก็ดูถูกอยู่ในใจ ถือหลิ่วฉินไปนั่งบนหินก้อนใหญ่ใกล้ๆ ศาลา นิ้วเรียวสวยดีดสายหลิ่วฉิน เพลงยิ้มเยาะโลก[footnoteRef:4]ถูกบรรเลงออกมาผ่านนิ้วมือของนาง [4:  เพลงยิ้มเยาะโลก :《笑红尘》เพลงประกอบภาพยนตร์เดชคัมภีร์เทวดาภาค3 ขับร้องโดย陈淑桦]
โลกนี้ช่างน่าขัน
ความลุ่มหลงชวนระอา
ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาก็คงดี
ชีวิตนี้ยังมิสิ้น
แต่ใจข้าไร้สิ่งใดให้ห่วงหา
เพียงแลกครึ่งชีวิตที่เหลือได้เริงรมย์
ยามตื่นแย้มยิ้มกับผู้คน
หลับฝันกลับลืมสิ้น
ทอดถอนใจ ไยนภามืดเร็วนัก
ชาติหน้ามิอาจรู้
รักหรือแค้นล้วนลบเลือน
ชีวิตนั้นสั้นจงเริงรื่น
ตัวข้าเพียงปรารถนาสุขสำราญจนแก่เฒ่า
สายลมเหน็บหนาวเพียงใด ข้าไม่หลีกหนี
บุปผางามเพียงใด ข้ามิปรารถนา
ให้ข้าล่องลอยไป
นภายิ่งสูง ใจยิ่งเล็ก
ไม่ไถ่ถามอันใดให้มากความ
เมามายเพียงลำพัง
วันนี้โศก พรุ่งนี้สุข
ไม่ขอใครเข้าใจข้า
ทะนงในกายา
บทเพลงยังขับขาน เริงระบำรำไป
ราตรีเนิ่นนานมิรู้แจ้ง
เสาะแสวงหาความรื่นรมย์
ภายใต้แสงจันทร์นวลตา ใบหน้าของมู่หรงชีชีที่แสดงถึงความมั่นใจดึงดูดสายตาของทุกคนไว้ หญิงสาวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มและความมั่นใจนั้นช่างงดงาม ทุกคนต่างมองข้ามใบหน้าธรรมดาของนาง ลืมเลือนข่าว “เสียๆ หายๆ” ทั้งหมดทั้งมวลของนาง
“ทะนงในกายา......” หลี่อวิ๋นชิงหรี่ตามองมู่หรงชีชี จุดที่อ่อนโยนที่สุดภายในใจของเขาถูกเพลงของนางทำให้หวั่นไหว นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเจ้าอย่างนั้นหรือ ทะนงตน มั่นใจในตัวเอง สุขใจเมื่อสมปรารถนา ที่แท้นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องการ......
นอกจากหลี่อวิ๋นชิง ยังมีซั่งกวานอู๋จี้อีกคนที่จับจ้องมู่หรงชีชีไม่วางตา
ใช่แล้ว นางไม่ได้สวยที่สุด แต่นางนั้นน่าหลงใหลที่สุด
จะสุขจะเศร้าก็งดงามหาใดเปรียบ ซั่งกวานอู๋จี้ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสตรีก็สามารถใจกว้างและกล้าหาญได้เช่นกัน ทำให้อดไม่ได้ที่จะค้นหา แต่น่าเสียดาย......สตรีที่ดีงามเช่นนี้กลับมีการหมั้นหมายอยู่ก่อนแล้ว อีกไม่นานนางก็จะแต่งงานแล้ว เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ สายตาของซั่งกวานอู๋จี้ก็หม่นหมองลง
สายตาของทุกคนต่างถูกมู่หรงชีชีที่บรรเลงเพลงอยู่บนหินก้อนใหญ่อย่างสง่างามดึงดูด ไม่มีใครสังเกตเห็นแววตาลุ่มลึกที่ซ่อนอยู่ในเงามืด กำลังจับจ้องมู่หรงชีชีดั่งเช่นนักล่าที่มองเห็นเหยื่อ คาดไม่ถึงว่าของล้ำค่าที่ตามหามาเนิ่นนานจะปรากฏตัวในตระกูลมู่หรง แววตาเป็นประกายคู่นั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นแววตาเพ้อฝัน
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?
ตวนมู่อีอีมองมู่หรงชีชีอย่างไม่เชื่อสายตา มู่หรงชีชีบรรเลงเพลงอย่างสง่างามเป็นธรรมชาติ ต่อให้เป็นตัวนางเองก็ทำไม่ได้ จะทำเช่นไร! ข้าจะทำเช่นไรดี! ตวนมู่อีอีกำแขนเสื้อแน่น แค่ได้ดูสีหน้าของคนอื่นๆ นางก็รู้ว่ามู่หรงชีชีชนะแล้ว ยังไม่ทันได้แข่ง นางก็แพ้อย่างสิ้นเชิง
เพลงจบลง มู่หรงชีชีก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ก้มหน้ายิ้มแย้มมองหน้าทุกคน “เป็นเช่นไร ยังพอฟังได้ใช่หรือไม่”


## ตอนที่ 014

ตอนที่ 14  ถีบนางลงไป
“แปะๆ แปะๆ” ไป๋มู่เฟยปรบมือขึ้นมา “ไม่ใช่แค่พอฟังได้เท่านั้น เรียกได้ว่าไพเราะดุจเสียงสวรรค์ก็ว่าได้ คำร้องดี บทเพลงเพราะ เสียงไพเราะ ดนตรีเสนาะหู วันนี้มาจวนอำมาตย์ถือว่าไม่เสียเที่ยวจริงๆ”
“ขอบคุณ!” มู่หรงชีชียืนอยู่บนก้อนหินใหญ่ กระโดดลงมายืนตรงหน้าตวนมู่อีอี ชุดของนางพลิ้วไสว งดงามราวกับนางฟ้า “คุณหนูตวนมู่ ถึงตาเจ้าแล้ว”
“ข้า......” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ตวนมู่อีอีรู้สึกเหมือนว่ามู่หรงชีชีนั้นเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางช่างเปล่งประกายเสียจนตาพร่า ทำให้ตวนมู่อีอีเริ่มที่จะตาขาวขึ้นมา
นางจะแพ้ไม่ได้! ตวนมู่อีอีกัดฟันนั่งลงข้างหน้ากู่ฉิน สองมือดีดลงบนสายกู่ฉิน ปลายนิ้วกลับเริ่มสั่นขึ้นมา
เดิมนางคิดว่าให้มู่หรงชีชีบรรเลงก่อน นางจะได้รู้ความสามารถของมู่หรงชีชี จะได้เลือกบรรเลงบทเพลงที่ถนัดให้ทุกคนได้ตกตะลึงในความสามารถของนาง แต่นางกลับคิดไม่ถึงว่ามู่หรงชีชีจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ หากนางพ่ายแพ้ให้แก่คนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชี แล้วต่อไปนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด!
“กึง!” ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น ใบหน้าของตวนมู่อีอีซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก
“เจ้าแพ้แล้ว!” มู่หรงชีชีมองตวนมู่อีอีด้วยสายตาเย็นชา ดีดกู่ฉินกลับเสียงเพี้ยน ไม่ว่าใครได้มาเห็นก็ต้องพูดเช่นนี้
“เจ้าจะกระโดดลงไปในทะเลสาบเองหรือให้ข้าช่วยส่งเจ้าลงไปดีเล่า”
ดูแล้วสีหน้าของมู่หรงชีชีไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ตวนมู่อีอีรู้ดีว่าตัวนางนั้นแพ้แล้ว แต่นางก็คาดไม่ถึงว่ามู่หรงชีชีจะเอ่ยถึงบทลงโทษที่พนันกันไว้ในตอนนี้ จะให้คุณหนูตวนมู่ผู้สูงศักดิ์กระโดดลงทะเลสาบ ฆ่านางให้ตายเสียยังจะดีกว่า
“ท่านพี่......” ตวนมู่อีอีส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ตวนมู่หงเฉิน หากวันนี้นางกระโดดลงในทะเลสาบจริงๆ แล้วต่อไปนางจะมีหน้าออกไปเจอผู้คนได้เช่นไร
“เฮ้อ” เมื่อได้เห็นท่าทางน่าสงสารของน้องสาว ตวนมู่หงเฉินก็ถอนหายใจออกมา ถึงแม้วันนี้ตวนมู่อีอีจะทำเกินไป แต่จะให้เขายืนมองน้องสาวกระโดดลงทะเลสาบไปต่อหน้าต่อตา เขาก็ทำไม่ได้ “คุณหนูสาม เห็นแก่หน้าข้าผ่อนปรนแก่นางได้หรือไม่”
ตวนมู่หงเฉินคิดว่าด้วยฐานะของเขาแล้ว อย่างไรก็ตามแต่มู่หรงชีชีจะต้องยอมอ่อนข้อให้แน่ แต่คิดไม่ถึงว่านางจะพูดตอกกลับมา “เราสนิทกันเช่นนั้นหรือ เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน แพ้ไม่เป็นก็อย่ามาเล่นเสียสิ”
หน้าของตวนมู่เฉินเจื่อนลง คุณชายแห่งตระกูลตวนมู่อย่างเขา ยังไม่เคยมีใครที่กล้าหักหน้าเขาเช่นนี้มาก่อน คิ้วทรงดาบเรียวงามขมวดเข้าหากันเป็นปม “ถ้าเช่นนั้นต้องทำเช่นไร คุณหนูสามถึงจะปล่อยนางไป”
“ปล่อยไป?” ราวกับว่ามู่หรงชีชีได้ฟังเรื่องตลกอย่างไรอย่างนั้น “หากวันนี้เป็นข้าที่พ่ายแพ้ แล้วนางจะปล่อยข้าไปหรือ คุณชายตวนมู่จะมาขอร้องอ้อนวอนปกป้องข้าหรือไม่”
เมื่อได้ฟังในสิ่งมู่หรงชีชีถาม ตวนมู่หงเฉินก็ไม่มีอะไรจะโต้แย้ง หากมู่หรงชีชีเป็นคนแพ้ ตามนิสัยไม่ลดราวาศอกของตวนมู่อีอีแล้ว นางคงไม่มีทางที่จะหยุดเพียงเท่านี้แน่ นางจะต้องให้มู่หรงชีชีกระโดดลงทะเลสาบให้จงได้ เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ พูดไปพูดมาก็เป็นตัวตวนมู่อีอีเองที่แกว่งเท้าหาเสี้ยน......
“ชีชี แค่ล้อกันเล่น เจ้าก็จริงจังไปได้!” มู่หรงจวิ้นที่เงียบมานานเริ่มแสดงตัวเป็นพี่ใหญ่ขึ้นมา “เรื่องนี้ก็ให้มันจบกันเท่านี้ เจ้าเป็นคนชนะ ของพนันทุกอย่างก็ตกเป็นของเจ้า เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก”
คำพูดของมู่หรงจวิ้นยิ่งทำให้มู่หรงชีชีหัวเราะเยาะ “พี่ใหญ่ ในที่สุดท่านก็ยอมเอ่ยปากออกมาเสียที แต่ที่ท่านพูดมานี่ ข้านึกว่าท่านสกุลตวนมู่เสียอีก คนอื่นมีปัญหา พี่ชายเขาก็ออกมาปกป้อง แต่ข้าไม่เห็นว่าท่านจะออกหน้าช่วยข้าบ้างเลย”
คำพูดเยาะเย้ยของมู่หรงชีชีทำให้มู่หรงจวิ้นโกรธจนหน้าดำหน้าแดง “มู่หรงชีชี อย่าให้มันมากนัก! เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน เจ้ามันก็แค่คนไร้ประโยชน์......”
คำว่า “คนไร้ประโยชน์” ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีแสงสีเขียวแวบขึ้นมา เส้นผมดกดำข้างใบหูของมู่หรงจวิ้นก็ถูกตัดออกร่วงลงสู่พื้น เมื่อมองอีกครั้ง ปรากฏว่าสิ่งที่ตัดผมของมู่หรงจวิ้นให้ขาดร่วงเป็นเพียงแค่ใบหลิวอ่อนบาง คนที่ลงมือก็คือหลี่อวิ๋นชิง
“หลี่อวิ๋นชิง เจ้าทำอะไรของเจ้า!” มู่หรงจวิ้นสะดุ้งจนเด้งตัวขึ้นมา ดีที่ใบหลิวใบนั้นตัดไปเป็นเพียงเส้นผม ถ้าหากใกล้กว่านั้นอีกเพียงเล็กน้อย สิ่งที่ถูกตัดไปจะเป็นเส้นโลหิตที่คอของเขาแทน
หลี่อวิ๋นไม่สนใจมู่หรงจวิ้น เขาหันไปส่งยิ้มให้มู่หรงชีชี รอยยิ้มนี้ส่งเสริมให้หน้าตาที่สมบูรณ์แบบของเขามีเสน่ห์ขึ้นไปอีก “เมื่อครู่น้องหญิงน้อยใจที่ไม่มีพี่ชายคอยปกป้องมิใช่หรือ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะปกป้องเจ้าเอง ดีหรือไม่เล่า”
มู่หรงชีชีคิดไม่ถึงว่าหลี่อวิ๋นชิงจะออกมาปกป้องนาง พี่ชายคนนี้ดูเหมือนจะชอบดูเรื่องสนุกเป็นที่สุด แต่ตอนนี้เขากลับช่วยนาง อีกทั้งยังเอ่ยปากสัญญาว่าเขาจะปกป้องนางอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นหากมีใครจะมารังแกนาง ก็คงต้องดูเสียก่อนว่าหลี่อวิ๋นชิงอนุญาตหรือไม่
มีเขาเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้พักพิง มู่หรงชีชีย่อมยินดีเป็นธรรมดา “ท่านพี่ พูดแล้วห้ามคืนคำนะ วันหลังหากมีคนรังแกข้า ข้าก็จะอ้างชื่อท่าน”
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
“ถ้าเช่นนั้น ข้าทำอะไรลงไปเกิดมีปัญหาขึ้นมา ข้าทำผิดเยี่ยงไร ท่านจะรับผิดชอบแทนข้าใช่หรือไม่”
“ไม่มีปัญหา......”
หลี่อวิ๋นชิงยังพูดไม่ทันจบ มู่หรงชีชีก็ไปปรากฏตัวที่ด้านหลังตวนมู่อีอีเสียแล้ว นางยกเท้าขึ้นมาหนึ่งข้าง แล้วถีบตวนมู่อีอีลงไปในทะเลสาบ
“ตู้ม...” ตวนมู่อีอีตกลงไปในน้ำ ทำให้มีน้ำกระเซ็นขึ้นมามากมาย ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนทุกคนมิอาจฉุดรั้ง กว่าที่ทุกคนจะรู้ตัว ก็ตอนที่ตวนมู่อีอีตะเกียกตะกายไปตะโกนไป “ช่วยด้วย”
“เจ้า!” ตวนมู่หงเฉินถลึงตาใส่มู่หรงชีชีอย่างโกรธแค้น รีบใช้วิชาตัวเบา เดินเหยียบผิวน้ำไปช่วยตวนมู่อีอีขึ้นมา
“เจ้าเนี่ยนะ......” หลี่อวิ๋นชิงไม่คิดเลยแม้แต่นิดว่าที่มู่หรงชีชีพูดมาเยอะแยะมากมาย สุดท้ายจะมาไม้นี้ แต่ในเมื่อเขาสัญญาไปแล้ว ก็ต้องช่วยนางให้ตลอดรอดฝั่ง
คิดอีกที นางคงจะตั้งใจเพื่อการนี้โดยเฉพาะ “เด็กปีศาจ!” น้ำเสียงของหลี่อวิ๋นชิงกลับแฝงไปด้วยความเอ็นดู
“กรี๊ด! มู่หรงชีชี ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เป็นถึงคุณหนูแห่งตระกูลตวนมู่ นางไม่เคยถูกเหยียดหยามเช่นวันนี้มาก่อน ตวนมู่อีอีไม่สนใจเรือนร่างอันเปียกปอน นางคว้าดาบของตวนมู่หงเฉินที่เหน็บไว้ที่เอว แทงไปยังมู่หรงชีชี “นังสารเลว! ไปตายซะ!”
“ระวัง!” ซั่งกวานอู๋จี้ร้องออกมาด้วยความตกใจ แต่เขาอยู่ห่างมู่หรงชีชีเกินไป ไม่มีทางเข้าไปช่วยนางได้
“ช่วยด้วย!”
มู่หรงชีชี “ตกใจกลัว” ไปหยิบมีดสั้นที่ซั่งกวานอู๋จี้เอามาพนัน ดวงตาสองข้างปิดสนิท ปากก็ตะโกนโวยวาย ไม่กล้ามองตวนมู่อีอี
ขณะที่ดาบของตวนมู่อีอีจะปักลงบนอกของมู่หรงชีชีนั้น นางกลับเบี่ยงร่างหลบ ทำให้ดาบแฉลบไปข้างตัวนาง แต่มือขวาของตวนมู่อีอีที่ถือดาบอยู่ กลับบังเอิญโดนมีดสั้นเข้าพอดี “เคร้ง......” ตวนมู่อีอีรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อมือขวา ปรากฏเป็นเลือดไหลออกมา
“อย่าฆ่าข้า! ท่านพี่ช่วยข้าด้วย!” มู่หรงชีชีตะโกนออกมา กระโดดไปหลบด้านหลังของหลี่อวิ๋นชิง ตวนมู่อีอีกลับกุมข้อมือของตัวเองกรีดร้องออกมา “มือข้า......”
“น้องเล็ก!” ตวนมู่หงเฉินรีบร้อนไปตรวจดูตวนมู่อีอี พบว่าเส้นเอ็นข้อมือของนางถูกมีดสั้นตัดขาดพอดิบพอดี เลือดไหลไม่หยุด หากไม่รีบรักษาน่ากลัวว่ามือขวาของนางจะใช้การไม่ได้อีก แม้แต่ยกมือยังยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบรรเลงเครื่องดนตรีหรือฝึกวรยุทธ์
“น้องเล็ก อดทนหน่อย!” ตวนมู่หงเฉินขึงตาใส่มู่หรงชีชีอย่างโกรธแค้น อุ้มตวนมู่อีอีไว้ในอ้อมอก ออกจากศาลาหูซินไปอย่างรวดเร็ว
“พี่สาม ท่านทำเรื่องเข้าแล้ว!” มู่หรงชิงเหลียนที่อยู่ไม่ไกล ยิ้มเยาะอย่างมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น “ท่านตัดเส้นเอ็นข้อมือของคุณหนูตวนมู่ ครานี้เป็นเรื่องใหญ่เสียด้วย ตระกูลตวนมู่ไม่มีทางปล่อยท่านไปง่ายๆ แน่”


## ตอนที่ 015

ตอนที่ 15  แผนซ้อนแผน
“ข้า...ข้าเปล่านะ” ดูเหมือนมู่หรงชีชีจะตกใจกับคำพูดของมู่หรงชิงเหลียน ดวงตาของนางมีน้ำตาคลอ “นางกระโดดเข้ามาหาข้าเอง ข้าก็ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้......”
ทุกคนต่างก็เห็นว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเช่นไร ตอนที่ตวนมู่อีอีถือดาบแทงเข้าหามู่หรงอีอีนั้น มู่หรงชีชีไม่ได้ต่อสู้ใดใดทั้งสิ้น แต่เหตุการณ์หลังจากนั้นเหตุใดถึงกลายเป็นว่าเอ็นข้อมือของตวนมู่อีอีถูกมีดสั้นตัดไปได้ หากไม่เรียกว่าจับพลัดจับผลู ก็ถือเป็นโชคดีของมู่หรงชีชีแล้ว
แต่นั่นเป็นเพราะความโชคดีจริงหรือ? สายตาของหลี่อวิ๋นชิงเริ่มมีความสนุกสนานขึ้นมา น้องสาวคนนี้เปรียบเสมือนขุมสมบัติ ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ ก็มีเรื่องให้น่าตกใจมากยิ่งขึ้นเท่านั้น
“คุณหนูสาม เหตุการณ์ที่ผ่านมาพวกข้ารู้ดีว่าเป็นเช่นไร เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น!” เมื่อเห็นมู่หรงชีชีตกใจเสียขนาดนั้น ซั่งกวานอู๋จี้ก็รีบพูดปลอบประโลมนาง “เจ้าวางใจได้ ต่อให้มีการไต่สวนเกิดขึ้น ข้าจะเป็นพยานให้เจ้าเอง”
“คุณชายซั่งกวาน ขอบคุณท่านมาก”
“น้องสาม ดื่มสุราสักแก้วเถิด จะได้ลดความตกใจ” มู่หรงซินเหลียนรินสุราส่งให้มู่หรงชีชี “พวกข้าเห็นเหตุการณ์กันทุกคน มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า อย่าได้กังวลไปเลย ท่านพ่อเป็นคนมีเหตุมีผล”
“ขอบคุณท่านมาก พี่รอง” มู่หรงชีชีรับแก้วสุรามา ยกขึ้นมาจรดริมฝีปาก แค่สัมผัสรสชาติเพียงเล็กน้อย นางก็รู้ว่าสุรานี้มีปัญหา
หึ ที่แท้ก็วางยาในสุรา นางคิดอยู่แล้วว่าเรื่องราวในวันนี้จะไม่จบง่ายๆ เช่นนี้แน่ รอมาตั้งนาน ในที่สุดมู่หรงซินเหลียนก็ทนไม่ไหว เริ่มลงมือเสียที ดวงตาที่มีขนตาดกดำของมู่หรงชีชีกะพริบเล็กน้อย นางก็ดื่มสุุรารสเลิศลงไปอย่างไม่มีอิดออด
นางโดนพ่อบุญธรรมทิ้งให้แช่อยู่ในน้ำพุแห่งพิษมาสองปี พิษอ่อนๆ แค่นี้ ทำอะไรนางไม่ได้หรอก แต่ในเมื่อมู่หรงซินเหลียนอุตส่าห์วางแผนไว้ เหตุใดข้าจะไม่ใช้แผนซ้อนแผนเสียเล่า
เวลาผ่านไปแค่เพียงไม่นาน มู่หรงชีชีก็เอามือกุมหัว ทำท่าทางราวกับว่าปวดหัว “ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย พวกเจ้าเล่นกันต่อเถอะ ข้าต้องขอตัวกลับก่อน”
เมื่อได้เห็นท่าทางของมู่หรงชีชี มู่หรงซินเหลียนก็รับรู้ได้ว่ายาออกฤทธิ์แล้ว นางพยายามระงับความดีใจ เสแสร้งแกล้งทำเป็นห่วงมู่หรงชีชีขึ้นมา “เหตุใดบ่าวรับใช้เจ้าจึงไม่ติดตามมาด้วยเล่า? ข้าให้บ่าวคนอื่นไปส่งเจ้าดีกว่า หม๋าน่าว ส่งคุณหนููสามกลับสวนชุ่ยจู๋”
“เจ้าค่ะ!” บ่าวรับใช้หน้าตาสะสวยนางหนึ่งรีบเข้ามาประคองมู่หรงชีชีในทันที “คุณหนูสามเจ้าคะ ไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
“ช้าก่อน!” มู่หรงชีชีดึงมือออกมา มู่หรงซินเหลียนถึงกับหน้าถอดสี หรือนางจะสงสัยอะไรขึ้นมา?
“ข้าลืมของ ไม่ได้หยิบมาด้วย”
มู่หรงชีชีเดินไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะ หยิบของพนันของทุกคนมาไว้ในอ้อมแขน สุดท้ายก็หยิบ “โอสถผิวหิมะ” ส่งให้ซั่งกวานอู๋จี้ “ข้ากับท่านไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ท่านกลับออกตัวปกป้องข้า ข้าขอบคุณท่านจากใจจริง โอสถผิวหิมะเม็ดนี้เป็นของขวัญแทนคำขอบคุณของข้า ขอให้คุณชายรับไว้ด้วย”
ไม่ปล่อยให้ซั่งกวานอู๋จี้ได้ปฏิเสธ มู่หรงชีชีก็เอา “โอสถผิวหิมะ” ยัดใส่มือของเขา จากนั้นนางก็หันไปคารวะไป๋มู่เฟยและไป๋อี้เยว่สองพี่น้องตระกูลไป๋​ “บุญคุณของท่านทั้งสอง ชีชีขอตอบแทนในวันหน้า”
เมื่อพูดจบ มู่หรงชีชีก็ทำเป็นกุมขมับ ราวกับปวดหัวเป็นอย่างมาก “หม๋าน่าว พาข้ากลับไปที”
เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีกับหม๋าน่าวเดินออกไปแล้ว มู่หรงซินเหลียนสูดหายใจเข้าลึกๆ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน
เมื่อครู่นี่เอง ที่มู่หรงจวิ้นท้องเสียจนต้องกลับไปก่อน ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่นางวางไว้ อีกไม่นาน ยาที่มู่หรงจวิ้นกินเข้าไปก็จะออกฤทธิ์ เพียงแค่หม๋าน่าวพามู่หรงชีชีไปห้องพักของมู่หรงจวิ้น น้ำมันเจอกับไฟ เดี๋ยวมันก็ต้องลุกโหมกระหน่ำขึ้นมา
อีกฝั่ง หม๋าน่าวพยุงมู่หรงชีชีที่กำลังมึนๆ “คุณหนูสามเจ้าคะ คุณหนูสาม”
เรียกไปสองครั้ง เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีก็ไม่มีทีท่าที่จะตอบกลับมา หม๋าน่าวก็ทำตามแผน พานางไปยังห้องๆ หนึ่ง จากนั้นก็รีบร้อนออกไป
เมื่อหม๋าน่าวออกไปแล้ว มู่หรงชีชีก็ลืมตาขึ้นมา “คุณหนูเจ้าคะ!” ซูเหมยรีบเข้ามาหานาง
“สืบรู้แน่ชัดแล้วหรือ?” ไม่มีท่าทางมึนงงเช่นก่อนหน้า เนตรงามของมู่หรงชีชีส่องประกายในความมืดมิด
“เจ้าค่ะ” ซูเหมยกระซิบกระซาบข้างหูมู่หรงชีชีเพียงไม่กี่คำ รอยยิ้มมุมปากของมู่หรงชีชีก็ค่อยๆกว้างขึ้น หมาที่กัดคน มักไม่เห่าจริงๆ ด้วย มู่หรงซินเหลียนก็คือสตรีเช่นนั้น อยากทำลายชื่อเสียงของนาง แม้แต่เรื่องผิดศีลธรรมเช่นนี้มู่หรงซินเหลียนยังกล้าทำ
“ข้าน้อยเอาตัวเจิ้งอี๋เหนียง[footnoteRef:2]มาแล้ว คุณหนูคงจะต้องขยับที่เสียหน่อย ยกที่ตรงนี้ให้นาง” ซู่เยว่ปรากฏตัวที่ประตูห้อง แบกสตรีนางหนึ่งไว้บนหลัง  [2:  อี๋เหนียง（姨娘）：คำเรียกอนุภรรยาของผู้มีฐานะของจีนในสมัยก่อน]
เมื่อซู่เยว่และซูเหมยช่วยกันวางเจิ้งหมิ่นลงบนเตียงเสร็จ ทั้งสามคนก็ออกจากห้องไป เพียงไม่นาน หม๋าน่าวก็พยุงคนๆ หนึ่งเข้ามา
“ร้อน! ช่างร้อนเหลือเกิน!” มู่หรงจวิ้นดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเอง ปีนขึ้นไปบนเตียง สุดท้ายสัมผัสโดนร่างนุ่มร่างหนึ่ง
“คุณชายเจ้าคะ นี่เป็นของขวัญที่คุณหนูรองส่งให้ท่าน ขอให้มีความสุขนะเจ้าคะ” หม๋าน่าวจัดแจงปิดม่านกั้นเตียง มองสองคนบนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
“เรื่องราวของตัณหาราคะกำลังจะเริ่มแล้ว” มู่หรงชีชีเผยรอยยิ้มออกมา หากนางเดาไม่ผิด อีกไม่นาน มู่หรงซินเหลียนคงจะตามคนมา “จับชู้” สินะ น้องสาวกับพี่ชายแท้ๆ ได้กันเอง เรื่องนี้หากถูกเผยแพร่ออกไป ไม่ใช่แค่นางที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ น่ากลัวว่าชีวิตของมู่หรงจวิ้นก็จะพังไปด้วย
ณ ศาลาหูซิน เมื่อมู่หรงซินเหลียนเห็นว่าหม๋าน่าวกลับมาแล้ว ความตึงเครียดภายในใจก็ค่อยๆหายไป รอยยิ้มของนางก็ยิ่งกว้างขึ้น
“พี่รอง มีเรื่องดีอันใดหรือที่ทำให้ท่านเบิกบานได้เพียงนี้?” มู่หรงชิงเหลียนรับรู้ได้ว่ามู่หรงซินเหลียนแปลกไป จึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไร” มู่หรงซินเหลียนรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ปกปิดความเป็นวัวสันหลังหวะของตนเอง มู่หรงซินเหลียนลุกขึ้นยืน รินสุราให้กับทุกคน “วันนี้ข้าเชิญทุกคนมา แต่ไม่รู้ว่าจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเช่นนี้ ทำลายความสนุกของทุกท่านเสียหมดแล้ว ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆ สุราแก้วนี้แทนคำขอโทษของข้า”
มู่หรงซินเหลียนไม่ทันจะได้ดื่มสุรา ก็ได้ยินเสียงฝีเท้ารีบร้อนและเสียงคำรามอย่างโกรธจัดของมู่หรงไท้ “นังลูกอกตัญญูนั้นมันอยู่ที่ไหน? มู่หรงชีชี โผล่หน้าออกมาเดี๋ยวนี้!”
ที่แท้ก็เป็นคนของตระกูลตวนมู่ที่ใช้เวลาไม่นานก็มาหามู่หรงไท้บอกเรื่องที่มู่หรงชีชีทำร้ายตวนมู่อีอี มู่หรงไท้เมื่อได้ฟังว่าบุตรสาวไร้ประโยชน์ของตนเองไปทำร้ายหลานสาวของฮองเฮา มิหนำซ้ำเอ็นข้อมือของตวนมืออีอียังถูกตัดขาด ยากที่จะต่อกลับมาได้ มู่หรงไท้ก็โกรธจนแทบเต้น
บุตรสาวไร้ประโยชน์คนนี้ นอกจากมือจะไม่พายแล้ว ยังจะเอาเท้าราน้ำอีก อะไรก็ทำไม่เป็นสักอย่าง ถนัดแต่หาเรื่องเดือดร้อน ได้ยินมาว่านางยังชมจันทร์อยู่ที่ศาลาหูซิน มู่หรงไท้จึงตรงมาที่นี่
“ท่านพ่อ!” เมื่อเห็นมู่หรงไท้เข้ามา มู่หรงซินเหลียนก็ดีใจเป็นพิเศษ
ดีจริงๆ ที่มีมู่หรงไท้ วันนี้มู่หรงชีชีต้องตายแน่ๆ คนที่ห่วงหน้าตาตัวเองอย่างมู่หรงไท้ ถ้าไปเห็นมู่หรงชีชีได้กับพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง ไม่รู้ว่ามู่หรงไท้จะฆ่านางให้ตายคาที่เสียหรือไม่
เมื่อเห็นว่ายังมีคนจากอีกสามตระกูลอยู่ สีหน้าของมู่หรงไท้ก็ดีขึ้นมาเล็กน้อย แต่ภายในใจก็ยังโมโหไม่หาย “มู่หรงชีชีอยู่ที่ไหน?”
“พี่สามไม่สบายตัว กลับไปแล้วเจ้าค่ะ” มู่หรงชิงเหลียนรีบตอบกลับไปอย่างว่องไว
“หึ! ไม่สบายงั้นหรือ? หาเรื่องเดือดร้อนแล้วยังจะมีหน้ามาแกล้งป่วย มันเหมาะสมแล้วหรืออย่างไร!”
เมื่อเห็นว่ามู่หรงไท้กำลังจะเดินออกไป มู่หรงชิงเหลียนที่รู้ว่าเขาจะไปจัดการมู่หรงชีชี ก็เดินเข้าไปหามู่หรงไท้อย่างเบิกบานใจ “ท่านพ่อ ข้าไปด้วย!” เรื่องน่าสนุกเช่นนี้ อีกทั้งยังได้เห็นนังไร้ประโยชน์นั่นโดนตำหนิ สำหรับมู่หรงชิงเหลียนแล้ว มันคือเรื่องที่มีความสุข


## ตอนที่ 016

ตอนที่ 16  ผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด
คอยดูเถิด คนยิ่งเยอะยิ่งดี มู่หรงซินเหลียนเผยรอยยิ้มแปลกๆ ออกมาอีกครั้ง “ท่านพ่อ น้องสามไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ เป็นคุณหนูตวนมู่ต่างหากที่ทำเกินไป......”
“พี่รอง ไม่ว่าพี่สามจะตั้งใจหรือไม่ แต่ที่นางทำให้คุณหนูตวนมู่บาดเจ็บนั้นเป็นเรื่องจริง ถ้าหากฮองเฮาไต่สวนขึ้นมา ใช่ว่า ‘ไม่ได้ตั้งใจ’ เพียงแค่คำเดียว จะสามารถผลักความรับผิดชอบออกไปได้” เมื่อเห็นมู่หรงซินเหลียนพูดแก้ตัวให้มู่หรงชีชี มู่หรงชิงเหลียนก็ถึงกับเบ้ปากมองบน
ดูเหมือนว่าคนในบ้านนี้ ไม่ว่าจะแก่หรือจะเด็กต่างก็ไม่ต้อนรับมู่หรงชีชีเสียเท่าไหร่
เมื่อได้ฟังคำพูดของมู่หรงชิงเหลียน ซั่งกวานอู๋จี้ก็รู้สึกสงสารมู่หรงชีชีขึ้นมา เกิดมาในตระกูลเช่นนี้ โดนพี่น้องคอยแว้งกัด อีกทั้งยังถูกพ่อแท้ๆ รังเกียจ ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาชีวิตของนางเป็นเช่นไร
“ท่านอำมาตย์ขอรับ เรื่องที่ผ่านมาเมื่อครู่นี้คุณหนูสามไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เป็นคุณหนูตวนมู่ที่รังแกนางก่อน ท่านอำมาตย์อย่าได้โทษว่าเป็นความผิดคุณหนูสามเลย”
มู่หรงไท้ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าซั่งกวานอู๋จี้จะเอ่ยปากช่วยพูดให้มู่หรงชีชี ถึงตอนนี้แล้วไป๋มู่เฟยและไป๋อี้เยว่ก็ยืนขึ้นมาพูดบ้าง “มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ ขอรับ ไม่เกี่ยวกับคุณหนูสาม ท่านอำมาตย์อย่าทำให้คุณหนูสามต้องลำบากใจเลย”
ซั่งกวานอู๋จี้แค่คนเดียวก็ทำให้มู่หรงไท้แปลกใจแล้ว แต่ตอนนี้ยังมีสองพี่น้องตระกูลไป๋ออกมาร้องขออีก ยิ่งทำให้เขาประหลาดเสียกว่าเดิม มู่หรงชีชีเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? คนจากสองตระกูลใหญ่ถึงกับต้องออกหน้าช่วยนางพูด หรือว่าเรื่องนี้ยังมีอะไรที่เขาไม่รู้อีก?
“ท่านอาเขย เรื่องนี้พวกข้าล้วนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ต่อให้ตระกูลตวนมู่ไปพูดอะไรต่อหน้าฮองเฮา พวกข้าก็เป็นพยานให้น้องหญิงได้ ท่านอาเขยไม่ต้องเป็นกังวล” หลี่อวิ๋นชิงพูดขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย ให้คำมั่นกับมู่หรงไท้ ในเมื่อมีคนเป็นพยานให้หลายคนเช่นนี้ เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องห่วงเรื่องของมู่หรงชีชีอีก
เมื่อเห็นว่ามีคนมาช่วยพูดให้มู่หรงชีชี มู่หรงไท้ก็เหมือนว่าจะล้มเลิกความคิดที่จะไปจัดการมู่หรงชีชีแล้ว มู่หรงซินเหลียนจึงเริ่มร้อนรนขึ้นมา “ท่านพ่อเจ้าคะ น้องสามรู้สึกไม่ค่อยสบาย ข้าว่าเราน่าจะไปดูนางเสียหน่อย ไม่รู้ว่านางจะป่วยหรือไม่”
“ป่วยตายไปเสียก็สมควรแล้ว!” เมื่อมู่หรงไท้หลุดคำนี้ออกมา สีหน้าของหลี่อวิ๋นชิงและซั่งกวานอู๋จี้ก็เปลี่ยนไปทันควัน
มู่หรงไท้ราวกับจะรับรู้ได้ว่าคำที่เขาเพิ่งพูดออกไปนั้นดูจะไร้หัวใจจนเกินไป เช่นนั้นจึงฝืนยิ้มออกไป ต่อให้บุตรสาวจะไม่ได้ดั่งใจเพียงใด แต่ยามที่มีคนนอกอยู่เช่นนี้ จะให้คนอื่นมองเขาในทางไม่ดีไม่ได้ “ก็ได้ เช่นนั้นก็ไปดูนางเสียหน่อย ไม่เคยทำให้ข้าสบายใจได้เลยจริงๆ”
“พี่รอง พวกเราก็ไปด้วย” มู่หรงชิงเหลียนดูมีความสุขมาก ในจวนไม่มีเรื่องที่ทำให้นางมีความสุขมานานแล้ว ถึงแม้ก่อนหน้านี้นางกับมู่หรงซินเหลียนจะมีเรื่องทะเลาะกัน แต่การได้รังแกคนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีนี่สิถึงจะเป็นเรื่องสนุกที่สุดสำหรับนาง
“พวกเราเองก็ไปดูเสียหน่อย......” ซั่งกวานอู๋จี้พูดเสนอขึ้นกับทุกคน เขาเป็นห่วงมู่หรงชีชีเป็นอย่างมาก ยิ่งนึกถึงภาพที่นางน้ำตาคลอเบ้า และยิ่งได้เห็นว่าคนในตระกูลมู่หรงปฏิบัติกับนางเช่นไร ภายในใจของซั่งกวานอู๋จี้ก็เจ็บปวดขึ้นมา
“พี่ใหญ่ ข้าอยากไปดูคุณหนูสาม”
ไป๋อี้เยว่ก็รู้สึกเป็นห่วงสถานการณ์ของมู่หรงชีชีในตอนนี้เช่นกัน ถึงแม้จะเพิ่งรู้จักกัน แต่นางก็ชื่นชอบมู่หรงชีชีจากใจจริง ตอนนี้ยิ่งได้เห็นว่าในจวนอำมาตย์นั้นนางเป็นอยู่อย่างไร ไป๋อี้เฟยก็รู้สึกสงสารมู่หรงชีชีเป็นอย่างมาก
เมื่อมีถึงสองคนที่อยากไป ไป๋มู่เฟยและหลี่อวิ๋นชิงจึงพยักหน้าเห็นด้วย เดินตามมู่หรงไท้ไป
ตอนนี้ในใจของมู่หรงซินเหลียนมีแต่ความเกษมเปรมปรีดิ์ ยิ่งมีคนไปมากเท่าไรยิ่งดี นางกำลังกังวลว่าเรื่องนี้จะไม่ใหญ่โตอยู่พอดี คุณหนูคุณชายจากสามตระกูลใหญ่ก็จะไปเห็นเรื่องเสื่อมเสียของมู่หรงชีชีด้วยตาตัวเองแล้ว พรุ่งนี้เรื่องนี้ก็จะถูกพูดไปทุกหย่อมหญ้าในเมืองหลวง ฮ่าๆ มู่หรงชีชี ครั้งนี้เจ้าตายแน่!
ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามที่มู่หรงซินเหลียนวางไว้ ยิ่งเข้าใกล้ห้องที่นางตระเตรียมไว้เท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ยิ่งกว้างขึ้น ราวกับนางได้เห็นตำแหน่งจิ้งหวางเฟยที่กำลังกวักมือเรียกนางอยู่ตรงหน้า มากกว่านั้นนางถึงขั้นมองเห็นภาพของหลงเจ๋อจิ่งเทียนที่ส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับนาง.......
“อ๊า……ดีจัง......อย่าหยุดนะ......”
ทุกคนกำลังเดินอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงสตรีครวญครางออกมาอย่างสุขสบาย เสียงของนางนั้นช่างคุ้นหูเสียเหลือเกิน ฟังอยู่สักพัก สีหน้าของมู่หรงไท้ก็เปลี่ยนไปทันควัน รีบร้อนเดินตามเสียงนั้นไปจนถึงห้องๆ หนึ่ง
“ท่านพี่ดีจังเลยเจ้าค่ะ...น้องอยากได้อีก......”
“ปึง!” เมื่อได้ยินคำนี้ มู่หรงไท้ก็โกรธจนสมองแทบจะระเบิด เขาถีบประตูให้เปิดออก ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วเดินตรงไปที่เตียง ดึงม่านออก เมื่อเขาได้เห็นใบหน้าครึ่งยิ้มครึ่งร้องขอของเจิ้งหมิ่น ก็ราวกับว่าเลือดลมทั่วร่างพลันไหลไปรวมกันที่สมอง “นังแพศยา! เจ้ากล้าสวมหมวกเขียว[footnoteRef:2]ให้ข้า!” [2:  สวมหมวกเขียว（戴绿帽子）：คำเรียกบุรุษที่ภรรยามีชู้]
“เพียะ!” มู่หรงไท้ตบลงบนใบหน้าของเจิ้งหมิ่น จับนางขึ้นมาแล้วโยนลงไปบนพื้น
มู่หรงซินเหลียนที่ได้ยินเสียงแล้วรู้สึกว่านี่ไม่ถูกนัก จึงรีบสั่งให้คนจุดตะเกียง พอมีไฟสว่างขึ้น นางก็เห็นเจิ้งหมิ่นที่กำลังมึนงง คุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก “ท่านแม่ เหตุใดถึงเป็นท่านไปได้?” ภายในใจของมู่หรงซินเหลียนเต็มไปด้วยความตกตะลึง คนที่อยู่ในห้องนี้ควรจะเป็นมู่หรงชีชีมิใช่หรือ? เหตุใดถึงเป็นเจิ้งหมิ่นเล่า?
“นายท่านได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!” บุรุษหลังม่านลุกลี้ลุกลนหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวม รีบลงจากเตียงลงไปนั่งคุกเข่า “นายท่านขอรับ เป็นเจิ้งอี๋เหนียงที่ยั่วยวนข้า ทั้งหมดเป็นเพราะนาง......”
บุรุษคนนั้นยังพูดไม่ทันจบ มู่หรงไท้ก็ชักดาบออกมาฟันคอจนคอขาด
ศีรษะที่เต็มไปด้วยเลือดสดๆ กลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าเจิ้งหมิ่น นางก็กรีดร้องออกมา
“นังแพศยา! ยังมีหน้ามาร้องอีกหรือ!” แค่คิดว่ามีคนรุ่นลูกจากสามตระกูลใหญ่มาเห็นเรื่องเสื่อมเสียในตระกูล มิหนำซ้ำตนเองยังถูกสวมหมวกเขียวอีก มู่หรงไท้ก็ทั้งอับอายทั้งโกรธแค้น เรื่องนี้มีคนนอกมาเห็นเข้า แล้วต่อไปเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน! ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งคิดไฟโทสะในใจก็ยิ่งโหมกระพือ เขาตัดสินใจเลิกคิดถึงทุกอย่าง แทงดาบไปหาเจิ้งหมิ่นทันที
“ท่านพ่อ! ไม่นะ!” มู่หรงซินเหลียนอยากเข้าไปช่วยเจิ้งหมิ่น แต่กลับถูกมู่หรงชิงเหลียนขัดขาจนล้มลง กว่าที่นางจะลุกขึ้นมาได้ ดาบก็ปักลึกเข้าไปในอกเจิ้งหมิ่นเสียแล้ว หยาดโลหิตไหลย้อมชุดของนางจนกลายเป็นสีแดง
“ไม่……” เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า มู่หรงซินเหลียนก็ร้องออกมา ก่อนที่จะเป็นลมล้มพับไป
เดิมทีจะไปดูมู่หรงชีชี แต่ตอนนี้กลับได้มาเห็นเรื่องเสื่อมเสียของจวนอำมาตย์ หลี่อวิ๋นชิงและคนอื่นๆ ต่างสื่อสารกันทางสายตา จากนั้นก็พากันถอยกันออกไปอย่างเงียบๆ
มู่หรงไท้ก็ไม่มีกะจิตกะใจไปคิดเรื่องมู่หรงชีชี เมื่อเห็นเจิ้งหมิ่นที่ตายแล้วทั้งๆ ที่ยังลืมตาอยู่ สีหน้าบ่งบอกถึงความคาดไม่ถึง เขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธแค้น เดินไปหยิบดาบออกมา ใช้เท้าเตะร่างไร้ชีวิตของเจิ้งหมิ่นอีกครั้งหนึ่ง
แคว้นซีฉีมีกฎหมายว่า หากจับได้คาหนังคาเขาว่าภรรยามีชู้ สามารถฆ่าทิ้งได้โดยไม่ผิดกฎหมาย ด้วยเหตุนี้มู่หรงไท้จึงรู้สึกอับอายจนกลายเป็นโกรธแค้น เลยฆ่าเจิ้งหมิ่นทิ้งเสีย
“เจ้าเข้ามา!” มู่หรงไท้เรียกเฉินจงที่เป็นพ่อบ้านเข้ามาด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม “เอาหญิงร้ายชายชั่วคู่นี้ไปทิ้งให้หมามันกินซะ! เรื่องในวันนี้ห้ามให้ใครพูดออกไป ไม่เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!”
สายตาโหดเหี้ยมของมู่หรงไท้ทำให้เฉินจงใจสั่นไปด้วยความกลัว อย่างน้อยเจิ้งหมิ่นก็เป็นมารดาของมู่หรงซินเหลียน ยามปกติก็เป็นที่โปรดปรานของมู่หรงไท้ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เขากลับฆ่านางโดยที่ไม่เอ่ยถามแม้แต่คำเดียว แม้แต่ร่างของนางก็ไม่ให้เหลือครบทุกส่วน ท่านอำมาตย์คนนี้ช่างไร้หัวใจเสียจริง
เหตุการณ์นี้คนที่ดีใจที่สุดคงไม่พ้นมู่หรงชิงเหลียน เจิ้งหมิ่นตายไปแล้ว ก็มีแค่หลิวเอียนจือคนเดียวที่เป็นที่โปรดปราน อีกทั้งมู่หรงซินเหลียนก็จะต้องทนทุกข์ทรมานถูกเหยียดหยาม ต่อให้นางงดงามเพียงใด ก็ไม่มีบุรุษดีๆ ที่ไหนกล้าแต่งงานกับนางอีก


## ตอนที่ 017

ตอนที่ 17  ศัตรูของศัตรูคือมิตร
ร่างของเจิ้งหมิ่นและบุรุษผู้นั้นถูกนำออกไป มู่หรงไท้ก็สะบัดแขนเสื้อเดินออกไป เขาต้องไปให้หลิวเอียนจือปลอบประโลมเสียหน่อย การที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ อย่างไรเสียก็เป็นการเสื่อมเสียเกียรติของลูกผู้ชาย มู่หรงชิงเหลียนมองมู่หรงซินเหลียนที่เป็นลมอยู่บนพื้นด้วยสายตาหัวเราะเยาะ ก่อนที่จะเดินกลับไปยังเรือนหลานเซียง
ผ่านไปสักพัก มู่หรงซินเหลียนถึงค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมา รอยเลือดที่กลายเป็นสีอมม่วงเตือนให้นางรู้ว่าก่อนหน้านี้ได้เกิดอะไรขึ้น ไม่คิดว่ามู่หรงไท้จะฆ่ามารดาของนางต่อหน้านาง ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีวันที่จะทำใจยอมรับได้
“หม๋าน่าว เจ้ามานี่!” มู่หรงซินเหลียนมองไปยังหม๋าน่าวอย่างโหดเหี้ยม “เหตุใดท่านแม่จึงมาอยู่ที่นี่ได้!? แล้วนังสารเลวมู่หรงชีชีไปไหน อีกทั้งไอ้บ้ากามมู่หรงจวิ้นอีก? พวกมันควรอยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ!”
“คุณหนูรอง บ่าวไม่รู้เจ้านะเจ้าคะ!” หม๋าน่าวยังคงตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “บ่าวพยุงคุณหนูสามมานอนบนเตียง จากนั้นก็ไปพาคุณชายใหญ่มาที่นี่ แต่เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ บ่าวไม่รู้จริงๆ นะเจ้าคะ!”
มู่หรงซินเหลียนไม่คิดจะฟังคำแก้ตัวของหม๋าน่าว นางแค่อยากระบายความเจ็บปวด ความโกรธแค้นที่อยู่ภายในจิตใจ นางดึงปิ่นปักผมออกมาปักลงบนใบหน้าของหม๋าน่าวอย่างรุนแรง “นังสารเลว! เจ้าทำให้ท่านแม่ต้องตาย! เอาท่านแม่ของข้าคืนมา!”
“คุณหนูไม่นะเจ้าคะ!” หม๋าน่าวยกแขนขึ้นมากันพร้อมกับหลบหลีกไปมา การกระทำของนางยิ่งกระตุ้นให้มู่หรงซินเหลียนโกรธมากขึ้นไปอีก
“หลบข้าหรือ! ข้าให้เจ้าหลบข้าหรือ!” เมื่อมู่หรงซินเหลียนกระชากผมหม๋าน่าวได้ ก็ใช่ปิ่นปักลงไปที่ดวงตาของหมาน่าว แค่ครั้งเดียวยังไม่สาแก่ใจนาง จึงแทงลงไปเป็นสิบครั้ง
“คุณหนูรองไว้ชีวิตบ่าวด้วย! ไว้ชีวิตบ่าวเถอะเจ้าค่ะ!”
บ่าวคนอื่นในเรือนนี้เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาของหม๋าน่าว จึงเดินตามเสียงมา เมื่อได้เห็นท่าทางโหดเหี้ยมของมู่หรงซินเหลียน และใบหน้าของหมาน่าวที่เต็มไปด้วยแผลเล็กแผลน้อย ทุกคนก็ต่างอึ้งในความอำมหิตของมู่หรงซินเหลียน
นี่เป็นคนเดียวกับคุณหนูรองผู้อ่อนโยนจริงๆ หรือ? หรือนี่คือตัวตนที่แท้จริงของนางกันแน่? แค่เสี้ยววินาที ภาพลักษณ์ที่มู่หรงซินเหลียนพยายามสร้างมาตลอดก็พังทลายลง
แต่มู่หรงซินเหลียนในตอนนี้ก็ไม่สนใจอะไรใดๆ ทั้งสิ้น เจิ้งหมิ่นถูกจับได้คาหนังคาเขาว่ามีชู้ คุณหนูรองอย่างนางก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว
ต่อให้มู่หรงไท้สั่งปิดปากคนในจวนอำมาตย์ แต่ก็ใช่จะรับประกันได้ว่าจะไม่มีใครพูดออกไป ดังเช่นคุณหนูคุณชายจากสามตระกูลใหญ่ ตอนนี้หน้านางยังไม่รู้จะเอาไปไว้ที่ไหนเลย แล้วจะสนใจภาพลักษณ์ไปเพื่ออะไรกัน!
ยามนี้มู่หรงซินเหลียนเพียงแต่ต้องการระบายอารมณ์ ระบายความโกรธแค้นภายในใจออกมา จนกระทั่งเฉินจงปรากฏตัวอีกครั้ง มาเอาตัวหม๋าน่าวที่สภาพดูไม่ได้ ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดออกไป มู่หรงซินเหลียน ถึงได้เข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งอยู่บนพื้น
จบแล้ว ทุกอย่างมันจบลงแล้ว เรื่องในวันนี้จำให้นางต้องกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งตระกูลมู่หรง ไม่สิ! ทั้งเมืองหลวงต่างหาก ไม่มีใครที่จะยอมแต่งงานกับนางที่มีมารดาเช่นนี้ อย่าว่าแต่ตำแหน่งจิ้งหวางเฟย แม้แต่เป็นเพียงอนุของหลงเจ๋อจิ่งเทียนยังเป็นไปไม่ได้เลย
มู่หรงซินเหลียนร่ำไห้โศกศัลย์อยู่คนเดียว จนกระทั่งผู้คนที่มามุงดูจากไป เฟ่ยชุ่ยเข้ามาหานาง
“คุณหนูรองเจ้าคะ ทำใจเถอะนะเจ้าคะ” เฟ่ยชุ่ยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้มู่หรงซินเหลียน “คุณหนูจะยอมแพ้ไม่ได้นะเจ้าคะ เรื่องในวันนี้จะต้องมีใครที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมทำลายแผนการครั้งนี้ คุณหนูจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะเจ้าคะ ต้องแก้แค้นให้เจิ้งอี๋เหนียงให้ได้!”
คำพูดของเฟ่ยชุ่ยทำให้มู่หรงซินเหลียนตื่นขึ้นมาจากความโศกเศร้า ใช่! นางจะไม่ทนรับความอยุติธรรมเช่นนี้ เหตุใดเรื่องราวถึงได้กลายเป็นเช่นนี้ นางจะต้องสืบหาต้นตอมาให้ได้ นางจะไม่ให้ท่านแม่ต้องตายเปล่า!
เมื่อเห็นว่ามู่หรงซินเหลียนกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เฟ่ยชุ่ยก็พยุงนางขึ้นมา เดินกลับเรือนโอ่วเซียงไปด้วยกัน
เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว ที่นี่เหลือเพียงความเงียบสงบ ร่างในชุดดำร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นภายในห้อง ร่างชุดดำลากตัวมู่หรงจวิ้นที่ถูกกดจุดไว้ออกมาจากใต้เตียง แล้วคลายจุดให้เขา “เรื่องราวเป็นมาเช่นไรเจ้าคงรู้ชัดแล้วสินะ”
“ข้ารู้ชัดแล้ว!” มู่หรงจวิ้นพูดลอดไรฟัน มองไปยังทิศทางของเรือนโอ่วเซียงอย่างแค้นเคือง คิดไม่ถึงว่ามู่หรงซินเหลียนจะวางแผนลอบกัดเขากับมู่หรงชีชี อยากให้เขาสองคนพี่น้องเสื่อมเสียชื่อเสียง ผู้หญิงสารเลวคนนี้โหดร้ายจริงๆ!
“เหตุใดเจ้าถึงช่วยข้า?” มู่หรงจวิ้นหันไปมองร่างชุดดำ หากไม่ได้คนๆ นี้ช่วยไว้ ค่ำนี้คนที่จะตายด้วยดาบของมู่หรงไท้ก็คงเป็นตัวเขาเสียเอง
“ก็แค่ไม่ชอบท่าทางอวดดีของนังสารเลวนั่น” ร่างชุดดำทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นี้ ก่อนที่จะสาบสูญไปจากห้อง
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้ว มู่หรงจวิ้นก็รีบร้อนออกจากที่แห่งนี้ รอจนเมื่อเขาออกไปแล้ว ร่างชุดดำก็ไปที่สวนชุ่ยจู๋
“คุณหนูเจ้าคะ จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” ร่างชุดดำดึงผ้าที่ใช้ปกปิดใบหน้าออก ที่แท้นางก็คือซู่เยว่ นางทำท่า “โอเค” ส่งให้มู่หรงชีชี
“ไม่เลวนี่” มู่หรงชีชีกำลังวาดรูปลงบนกระดาษ ซู่เยว่ขยับเข้าไปใกล้ จึงพบว่ามู่หรงชีชีกำลังออกแบบเครื่องประดับชุดหนึ่ง ทั้งปิ่นปักผม ปิ่นระย้า ต่างหู ตะขอ กำไล แหวน ล้วนแต่เป็นรูปดอกไห่ถาง[footnoteRef:2]ทั้งสิ้น [2:  ดอกไห่ถาง（海棠花）：ดอกCrab apple เป็นพันธุ์แอปเปิ้ลจิ๋ว]
“คุณหนูเจ้าคะ นี่เป็นของขวัญที่จะส่งให้คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลไป๋หรือเจ้าคะ?​ ช่างสวยงามจริงๆ อีกทั้งยังเหมาะสมกับคุณหนูไป๋มากเลยเจ้าค่ะ”
“ฉลาดนี่” มู่หรงชีชีพยักหน้าตอบรับ ใช้พู่กันวาดเส้นสุดท้าย ก่อนที่จะวางพู่กันลง เป่าให้น้ำหมึกแห้งอย่างพิถีพิถัน “ซูเหมย พรุ่งนี้เจ้าไปที่หอทงเป่าเสียหน่อย ให้อาจารย์หลี่ใช้หยกขาวชั้นเลิศทำเป็นเครื่องประดับชุดนี้ ยิ่งเร็วได้ยิ่งดี”
“คุณหนูเจ้าคะ เหตุใดถึงช่วยมู่หรงจวิ้นล่ะเจ้าคะ? หากปล่อยให้คนตัณหาจัดเช่นนั้นเสียชื่อเสียงจะไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ?” ซูเหมยไม่เข้าใจ
“ศัตรูของศัตรูก็คือมิตรของเรา มีคนเคียดแค้นมู่หรงซินเหลียนเพิ่มขึ้นมาอีกคน ข้าจะได้มีเวลานอนเยอะขึ้นมิใช่หรือ......”
“ใช่เจ้าค่ะ” ซูเหมยและซู่เยว่สบตากัน ก่อนที่จะยิ้มออกมา คุณหนูก็เป็นเสียอย่างนี้ ถ้าใครดีกับนาง ต่อให้เป็นแค่น้ำเพียงหยดเดียว นางก็จดจำได้ แต่ถ้าใครร้ายกับนาง นางก็ไม่มีวันปล่อยไปอย่างเด็ดขาด
ไป๋อี้เยว่คงนึกไม่ถึงว่าวันนี้ที่นางช่วยมู่หรงชีชีอย่างไม่ได้ตั้งใจ จะได้รับเครื่องประดับครบชุดจาก“คุณชายกวางหวา” หากนางได้รู้ว่าคุณชายกวางหวาที่ผู้คนยกย่องก็คือมู่หรงชีชี ก็ไม่รู้ว่านางจะคิดเช่นไร
ช่วงนี้ตระกูลมู่หรงมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมายเสียเหลือเกิน
คุณหนูสามอย่างมู่หรงชีชีทำร้ายคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลตวนมู่ ตัดเอ็นข้อมือขวาของนางขาด ถูกตวนมู่เหล่ยนำเรื่องไปฟ้องต่อหน้าพระพักตร์ เจิ้งอี๋เหนียงที่มู่หรงไท้โปรดปรานที่สุดในจวนอำมาตย์จู่ๆ ก็ป่วยตายกะทันหัน คุณหนูรองอย่างมู่หรงซินเหลียนรับไม่ได้ที่มารดามาด่วนจากไป ล้มป่วยจนออกไปไหนไม่ได้......
ณ​ ตำหนักชิงหลวน ตวนมู่อีอีโถมร่างเข้าสู่อ้อมแขนของฮองเฮาตวนมู่ชิง “ท่านอาเพคะ ท่านอาต้องแก้แค้นให้อีอีนะเพคะ”
ถึงแม้ตวนมู่เหล่ยจะนำเรื่องไปฟ้องต่อหน้าพระพักตร์ บอกว่ามู่หรงไท้ปล่อยให้บุตรสาวทำร้ายผู้อื่น ทำให้มือทั้งสองข้างของมู่หรงชีชีพิการเป็นการชดใช้ แต่จิ้งจอกเฒ่าอย่างมู่หรงไท้กลับยกคุณหนูคุณชายจากสามตระกูลใหญ่มาเป็นพยาน ยืนยันว่าตวนมู่อีอีจะลงมือฆ่ามู่หรงชีชีก่อน และเรื่องราวครั้งนี้ก็เป็นอุบัติเหตุ สุดท้ายคดีทำร้ายผู้อื่นคดีนี้ก็จบไปเช่นนั้น นี่เป็นเหตุที่ทำให้ตวนมู่อีอีรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม
“อีอี เจ้าวางใจเถิด ข้าจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างแน่นอน!”
ตวนมู่ชิงจับมือขวาที่ใช้การไม่ได้ของหลานสาวด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ จากการตรวจของแพทย์หลวง พบว่ามือขวาของตวนมู่อีอีจะใช้การไม่ได้อีก นอกจากจะหาคุณชายเหลียนหมอพิลึกเจอ มิฉะนั้นก็อย่าว่าแต่บรรงเลงเครื่องสายเลย แค่ตะเกียบก็ยังยกไม่ขึ้น
มู่หรงชีชี เจ้าจะอำมหิตเกินไปแล้ว!
แค่คิดว่าในพระราชวังมีมู่หรงเสวี่ยเหลียนที่แย่งชิงความโปรดปรานของฮ่องเต้จากนางไป ตอนนี้ก็มีมู่หรงชีชียังมาทำร้ายหลานสาวของนางอีก สายตาของตวนมู่ชิงก็โหดเหี้ยมขึ้นอย่างไม่ปิดบัง สตรีจากตระกูลมู่หรงไม่ใช่คนดีสักคน สมควรตาย!
“ท่านอาเพคะ ตอนนี้มู่หรงชีชีต้องกำลังหัวเราะข้าอยู่เป็นแน่ นางจะเสกสมรสกับจิ้งอ๋อง ได้เป็นจิ้งหวางเฟย แต่ข้ากลับเป็นคนพิการ ต่อไปคงไม่มีใครอยากสมรสกับอีอีอีกแล้ว” หยดน้ำตาของตวนมู่อีอีร่วงพรูดุจไข่มุกที่หลุดจากสาย ส่องประกายกระจ่างใส หยดแล้วหยดเล่า หล่นลงบนเสื้อผ้าของนาง “ท่านอา อีอีทนไม่ได้ อีอีรับไม่ได้จริงๆ เพคะ”
เมื่อเห็นตวนมู่อีอีพูดถึงหลงเจ๋อจิ่งเทียน ตวนมู่ชิงก็รู้แล้วว่านางกำลังคิดอะไร


## ตอนที่ 018

ตอนที่ 18  การดีดลูกคิดรางแก้วของฮองเฮา
ฮ่องเต้หลงเจ๋ออวี่มีพระโอรสสามพระองค์และพระธิดาสองพระองค์ จิ้งอ๋องหลงเจ๋อจิ่งเทียนมีพระชนมายุ 18 พรรษา เป็นโอรสในเสียนเฟยเหอซินเอ๋อร์หนึ่งในพระสนมทั้งสี่ เว่ยอ๋องหลงเจ๋อจิ่งหมิงมีพระชนมายุ 12 พรรษา พระมารดาเป็นเพียงนางกำนัลในพระราชวัง จ้าวอ๋องหลงเจ๋อจิ่งฉีมีพระชนมายุ 9พรรษา เป็นโอรสในเต๋อเฟยไป๋เมิ่งอวี่ พระธิดาคนโตองค์หญิงผิงหยางหลงเจ๋ออวี่เอ๋อร์มีพระชนมายุ 15 พรรษา พระมารดาคือตวนมู่ชิง พระธิดาคนเล็กองค์หญิงซิ่นหยางหลงเจ๋อจิ่นเอ๋อร์มีพระชนมายุเพียง 3 พรรษา เป็นธิดาในกุ้ยเฟยมู่หรงเสวี่ยเหลียน
ตอนที่ตวนมู่ชิงมีพระประสูติกาลองค์หญิงผิงหยางนั้นทรงประสูติยากมาก แม้ว่าจะปลอดภัยทั้งแม่และลูก แต่พระวรกายก็แย่ลง จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยทรงพระครรภ์อีก การที่ไม่มีพระโอรสถือเป็นสิ่งที่ตวนมู่ชิงเสียใจที่สุด ยามนี้ในราชสำนักมีคนเรียกร้องให้แต่งตั้งหลงเจ๋อจิ่งเทียนขึ้นเป็นรัชทายาทจำนวนมาก นางจึงยิ่งรู้สึกกดดัน
ถึงแม้ตวนมู่ชิงจะคิดว่ามีเพียงโอรสของนางเท่านั้นที่เป็นทายาทสายตรง และมีสิทธิ์สืบทอดราชสมบัติ แต่สิบปีมานี้นางก็ไม่เคยทรงพระครรภ์อีกเลย ไม่ว่าจะเสวยพระโอสถไปเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล
ในยามนี้ฮ่องเต้ทรงหลงใหลในตัวมู่หรงเสวี่ยเหลียนผู้อ่อนโยนดุจสายน้ำ จะมีแค่วันที่หนึ่งและวันที่สิบห้าที่ฮ่องเต้จะปฏิบัติตามจารีตประเพณีเสด็จมาที่ตำหนังชิงหลวน นอกจากเวลานี้พระองค์ก็จะประทับที่ตำหนักเพียวเสวี่ย อยู่กับมู่หรงเสวี่ยเหลียนและธิดาคนเล็กอย่างหลงเจ๋อจิ่นเอ๋อร์
ยามนี้มู่หรงเสวี่ยเหลียนก็ตั้งครรภ์ได้สี่เดือนแล้ว หากเป็นโอรสขึ้นมา ประกอบกับความโปรดปรานของฮ่องเต้ที่มีต่อมู่หรงเสวี่ยเหลียน น่ากลัวว่าตำแหน่งฮองเฮาของนางจะรักษาไว้ลำบาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโอกาสที่นางจะประสูติองค์รัชทายาท
“อีอี เจ้าบอกข้าว่ามู่หรงชีชีมีโอสถผิวหิมะของคุณชายเหลียนใช่หรือไม่? หากข้ามีรับสั่งให้ให้นางตามหาตัวคุณชายเหลียนมารักษามือขวาของเจ้า เจ้าว่าดีหรือไม่?”
ถึงแม้ตวนมู่ชิงจะรู้ดีว่าตวนมู่อีอีชื่นชอบหลงเจ๋อจิ่งเทียน แต่นางก็จะไม่ยอมให้ตวนมู่อีอีเสกสมรสกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนเป็นอันขาด
แรกเริ่ม เหอซินเอ๋อร์ได้ประสูติโอรสก่อนหน้านาง เรื่องนี้ยังคงติดอยู่ในใจของนาง ถึงแม้เหอซินเอ๋อร์ได้ตายไปแล้ว แต่ไทเฮาก็ทรงรักและเอ็นดูหลงเจ๋อจิ่งเทียนเป็นอย่างมาก ความโปรดปรานของไทเฮาส่งผลให้ฮ่องเต้ลำเอียงไปด้วย เรื่องราวเช่นนี้ นางยากที่จะรับได้
ยิ่งในตอนนี้ที่ฮ่องเต้ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์ นางเองก็มีพระชนมายุแค่เพียง 32 พรรษา ยังมีโอกาสที่จะทรงพระครรภ์ได้ ขอเพียงแค่ฮ่องเต้ยังไม่แต่งตั้งองค์รัชทายาท นางก็จะไม่ยอมแพ้ ต่อให้ฮ่องเต้มีใจอยากแต่งตั้งคนอื่น แต่นางคือฮองเฮา รัชทายาทจะต้องเป็นโอรสของนางเท่านั้น
ตระกูลตวนมู่เป็นครอบครัวของตวนมู่ชิง ควรจะสนับสนุนฮองเฮาอย่างนางให้เต็มความสามารถ ไม่ว่าจะเป็นการสมรสของตวนมู่หงเฉินหรือตวนมู่อีอีจะต้องมีผลประโยชน์กับนาง
ลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะดีจะร้ายก็ต้องไปด้วยกัน หากไม่มีตระกูลที่ยิ่งใหญ่พอ ก็ยากจะยืนหยัดอยู่ในวังหลวงได้ สำหรับตระกูลใหญ่แล้ว ต่อให้ยิ่งใหญ่แค่ไหน แต่ก็ต้องมีคนของตัวเองอยู่ในวังหลวง
ตวนมู่ชิงคิดเอาไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะให้ตวนมู่อีอีสมรสกับใคร นางจะให้ตวนมู่อีอีสมรสกับซั่งกวานอู๋จี้ แต่งเข้าตระกูลซั่งกวาน นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะตระกูลซั่งกวานเป็นที่เคารพในกองทัพ เมื่อนางมีพระโอรส แผ่นดินนี้ก็จะต้องตกเป็นของโอรสของนาง
ตวนมู่อีอีไม่รู้แม้แต่น้อยว่าชะตาชีวิตของนางนั้นได้ถูกตวนมู่ชิงกำหนดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ในสมองของนางมีแต่คุณชายเหลียนที่ตวนมู่ชิงพูดถึง
หมอพิลึกอย่างคุณชายเหลียนถูกผู้คนกล่าวขานว่ามีฝีมือการรักษาเป็นเลิศ หากมู่หรงชีชีสามารถเชิญคุณชายเหลียนมาได้ ไม่เพียงแค่มือของนางเท่านั้นที่มีหวังว่าจะกลับมาเหมือนเดิม ไม่แน่อาการของตวนมู่ชิงก็อาจจะรักษาให้หายได้
“ท่านอาเพคะ ถ้ามู่หรงชีชีเชิญคุณชายเหลียนมาไม่ได้จะทำเช่นไรดีเพคะ?”
“เชิญมาไม่ได้งั้นหรือ?” ตวนมู่ชิงเผยรอยยิ้มโหดเหี้ยมออกมา “‘เช่นนั้นข้าก็จะทำให้นางไม่ได้เป็นจิ้งหวางเฟย ยังไม่ทันได้สมรสก็ต้องเป็นม่ายขันหมาก”
“ท่านอาเพคะ......”ตวนมู่อีอีดีใจมากที่ท่านอาไม่ลืมนาง ตวนมู่ชิงจะจัดการมู่หรงชีชีเพื่อแก้แค้นให้นางจริงๆ แต่เมื่อคิดถึงมือขวาของตัวเองแล้ว นางก็มีความรู้สึกขัดแย้งกัน คุณชายเหลียนเป็นความหวังเดียวที่จะทำให้มือขวาของนางกลับมาเป็นเหมือนเดิม นางไม่อยากจะพิการไปตลอดชีวิต
ตวนมู่ชิงราวกับรับรู้ถึงความคิดของตวนมู่อีอี นางจึงตบมือตวนมู่อีอีเบาๆ “อารู้ความในใจของเจ้า เจ้าวางใจได้ อาจะไม่มีวันปล่อยให้มู่หรงชีชีได้เป็นจิ้งหวางเฟยอย่างแน่นอน พวกนางสองคนพี่น้อง คนหนึ่งได้เป็นกุ้ยเฟยไปแล้ว จะให้เป็นจิ้งหวางเฟยอีกคน จะให้สูงส่งโดดเด่นอยู่เพียงตระกูลเดียวได้เช่นไร”
“ท่านอาช่างดีกับข้ามากนักเพคะ” ตวนมู่อีอีเผยรอยยิ้มเย็นออกมา
มู่หรงชีชีอีกไม่นานเจ้าก็จะกลายเป็นม่ายขันหมาก ดูสิว่า เจ้าจะอวดดีไปได้ถึงเมื่อไหร่
ใช้เวลาเพียงไม่นาน คนในตระกูลมู่หรงก็ได้รู้ว่าฮองเฮาทรงมีพระราชเสาวนีย์รับสั่งไว้อย่างชัดเจน โทษตายนั้นละเว้นได้ แต่โทษเป็นละเว้นไม่ได้ มู่หรงชีชีจะต้องชดใช้ความผิด โดยการเชิญคุณชายเหลียนมารักษามือขวาของตวนมู่อีอีให้หายภายในสิบวัน
“คุณหนูเจ้าคะ ฮองเฮากับตวนมู่อีอีกำลังรวมหัวกันชัดๆ” ซูเหมยหั่นลูกท้อรสหวาน ใช้ไม้จิ้มป้อนให้กับมู่หรงชีชี “คุณหนูคิดจะทำเช่นไรเจ้าคะ? จะไปรักษามือให้นางจริงๆ หรือเจ้าคะ? ข้าน้อยว่านะเจ้าคะ นางกล้าหันดาบใส่คุณหนู มือข้างนั้นจะพิการสักสิบรอบก็ยังไม่พอเสียด้วยซ้ำ”
มู่หรงชีชีกินลูกท้อหวานทีละน้อยอย่างเบิกบานใจ นางชอบผลไม้รสหวานมาแต่ไหนแต่ไร
ไม่มีใครรู้ว่าคุณชายเหลียนผู้เลื่องลือก็คือคุณหนูสามแห่งตระกูลมู่หรง ตวนมู่อีอีและตวนมู่ชิงยิ่งคาดคิดไม่ถึงว่าคนที่พวกนางกำลังตามหานั้น กำลังนั่งตากลมกินลูกท้ออย่างสบายอกสบายใจ
“ซูเหมย ช่วยชีวิตคนหนึ่งชีวิตได้บุญเยอะกว่าสร้างเจดีย์เจ็ดชั้นเสียอีก มือของตวนมู่อีอีข้าต้องรักษาอยู่แล้ว ข้าไม่เพียงแค่จะรักษาตวนมู่อีอี แต่ข้าจะรักษาสาเหตุการไม่ตั้งครรภ์ของตวนมู่ชิงด้วย ให้นางได้ตั้งครรภ์ สมปรารถนาที่นางอยากมีโอรสมานาน รอวันที่นางจะให้กำเนิดโอรสสายตรง เมื่อถึงเวลานั้นแคว้นซีฉีก็จะคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้นมา”
แม้รอยยิ้มของมู่หรงชีชีจะหวานหยดย้อย น้ำเสียงอ่อนโยน แต่ซูเหมยก็รับรู้ได้ว่ารอยยิ้มของมู่หรงชีชีนั้นแฝงไปด้วยแผนร้าย
คุณหนูนี่เป็นคนที่กลัวว่าโลกจะไม่วุ่นวาย นางคงคิดเรื่องสนุกอะไรได้อีกแล้ว......ซูเหมยสวดมนต์ขอพรให้คนที่ถูกมู่หรงชีชีกลั่นแกล้งอย่างเงียบๆ อยู่ในใจ
รับสั่งของฮองเฮาไม่ได้ทำใช้มู่หรงชีชีตกใจกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับทำให้มู่หรงเสวี่ยเหลียนที่ประทับอยู่ตำหนักเพียวเสวี่ยรู้สึกกังวลขึ้นมา
มู่หรงเสวี่ยเหลียนรู้ดีว่า ตวนมู่ชิงที่จะรักษาตวนมู่อีอีเป็นเพียงข้ออ้าง นางทำเพื่อตัวเองต่างหาก สตรีผู้นี้อย่างมีโอรสจนใกล้จะบ้าเต็มที แต่คนไร้ประโยชน์อย่างมู่หรงชีชีไปรู้จักคุณชายเหลียนได้เช่นไร? หากคุณชายเหลียนรักษาฮองเฮาจนหายได้จริง แล้วเกิดฮองเฮาทรงพระครรภ์ขึ้นมา นางจะทำเช่นไรดี?
“ไม่ได้! ตำแหน่งองค์รัชทายาทจะต้องเป็นของโอรสของนางเท่านั้น ข้าจะไม่ยอมวางมืออย่างเด็ดขาด” มู่หรงเสวี่ยเหลียนลูบไล้หน้าท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย เรียกหูผ้อบ่าวรับใช้คนสนิทเข้ามา บอกกล่าวไม่กี่คำ จากนั้นก็ให้หูผ้อกลับไปจวนอำมาตย์บอกความต้องการของนาง
“คุณหนูสามเจ้าคะ นี่เป็นเครื่องประดับผมที่เหนียงเนียง[footnoteRef:2]มอบให้คุณหนูเจ้าค่ะ” หูผ้อวางกล่องที่บรรจุเครื่องประดับผมไข่มุกลงตรงหน้ามู่หรงชีชี [2:  เหนียงเนียง（娘娘）：คำเรียกฮองเฮาหรือกุ้ยเฟย（娘ตัวที่สองไม่ออกเสียง“เหนียง”แต่ให้ออกเสียงเบาแบบไม่มีวรรณยุกต์）]
“สวยจังเลย! ให้ข้าจริงๆ หรือ?” มู่หรงชีชีทำหน้าไม่เชื่อ ลูบไล้ไข่มุกที่มีขนาดแค่เท่าเม็ดถั่วอย่างระมัดระวัง ราวกับว่าเพิ่งได้เห็นของมีค่าเช่นนี้เป็นครั้งแรก ถูกมันดึงดูดสายตาเสียจนละไปไหนไม่ได้
เมื่อเห็นท่าทาง “ไร้ความรู้” ของมู่หรงชีชี หูผ้อก็เบ้ปาก มองนางอย่างดูถูกดูแคลน “คุณหนูสามชอบก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ว่าแต่คุณหนูสามไปรู้จักคุณชายเหลียนได้เช่นไรเจ้าคะ?”
“อ้อ รู้จักตอนไปเก็บยาสมุนไพรบนภูเขาน่ะ เหลียนใจดีกับทุกคนเลยนะ” เมื่อเห็นว่าฝั่งตรงข้ามพูดถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา มู่หรงชีชีก็ยิ้มขึ้นซื่อๆ จนเห็นฟันซี่เล็กขาวสะอาด
“เหลียนหรือเจ้าคะ?” เมื่อเห็นว่ามู่หรงชีชีเรียกคุณชายเหลียนอย่างสนิทสนม หูผ้อก็รู้สึกแปลกใจ แต่สีหน้าของนางก็ไร้ซี่งการเปลี่ยนแปลง “แล้วตอนนี้คุณชายเหลียนอยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ?”
“ไม่รู้สิ”	มู่หรงชีชีส่ายหน้า นัยน์ตาเต็มไปด้วยความฉงน “ข้าไม่เจอเขามาสามปีแล้ว”
หูผ้อถอนหายใจออกมาเบาๆ ดูเหมือนมู่หรงชีชีกับคุณชายเหลียนจะไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว
“พี่หูผ้อ เหตุใดท่านถึงถามข้าเรื่องนี้ล่ะ? ดูนี่สิ ข้าประดับผมด้วยปิ่นมุกสวยหรือไม่?” มู่หรงชีชียืนอยู่หน้าบานกระจกทองแดง หยิบปิ่นมุกมาวางทาบบนศีรษะ
หูผ้อเบ้ปากมองบนอีกครั้ง นางหมดความอดทนในการเอาใจมู่หรงชีชีแล้ว


## ตอนที่ 019

ตอนที่ 19 “คุณชายเหลียน” ตัวจริงหรือตัวปลอม
“เหนียงเนียงกลัวว่าฮองเฮาจะทำให้คุณหนูสามลำบากใจก็เลยให้บ่าวมาดูเสียหน่อย นางรับสั่งว่าต่อให้ตามหาคุณชายเหลียนไม่เจอก็ไม่เป็นไร มีเหนียงเนียงอยู่ทั้งคน นางจะไม่ปล่อยให้ฮองเฮาทำอะไรคุณหนูได้”
อย่างนั้นหรือ? มู่หรงชีชียืนส่องกระจกทองแดง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเย้ยหยันออกมา
ตอนที่เจ้าของร่างนี้ถูกมู่หรงซินเหลียนใส่ร้าย ก็ไม่ได้เห็นพี่สาวที่คลานตามกันมาอย่างมู่หรงเสวี่ยเหลียนจะออกหน้าช่วยพูดแต่อย่างใด ตอนนี้กลัวว่าตำแหน่งตนเองจะสั่นคลอน จึงใช้วิธีการเช่นนี้มาซื้อใจนาง คิดว่านางยังเป็นมู่หรงชีชีคนเก่าอย่างนั้นหรือ
“ได้รู้ว่าท่านพี่พูดเช่นนั้น ข้าก็วางใจแล้ว” มู่หรงชีชียิ้มออกมาอย่างจริงใจ “ก่อนหน้านี้ข้าทั้งกังวลทั้งกลัว ตอนนี้มีท่านพี่เป็นที่พึ่ง ข้าก็ไม่กลัวอะไรแล้ว ต่อให้ฮองเฮาเสด็จมาเอง ข้าก็ไม่กลัว!”
เมื่อได้เห็นว่ามู่หรงชีชีกล้าพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ออกมา หูผ้อก็ยิ่งมั่นใจว่านอกจากมู่หรงชีชีจะไร้ความสามารถแล้ว นางยังคงไร้สมองอีกด้วย นางจึงพูดพอเป็นพิธีไปอีกไม่กี่คำ ก่อนจะรีบร้อนออกจากจวนอำมาตย์ เพื่อกลับวังหลวง
ณ ตำหนักเพียวเสวี่ย “เป็นเช่นนั้นจริงหรือ?” มู่หรงเสวี่ยเหลียนเมื่อได้ฟังที่หูผ้อเล่ามา นางก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก “เช่นนี้ข้าค่อยวางใจหน่อย แล้วฝั่งตำหนักชิงหลวนเล่ามีข่าวอะไรหรือไม่? ฮองเฮาได้มีรับสั่งไว้หรือไม่ ว่าถ้าหากชีชีเชิญคุณชายเหลียนมาไม่ได้จะถูกลงโทษเช่นไร? ”
“ตามที่บ่าวได้ฟังมา ฮองเฮาจะไม่ให้คุณหนูสามได้เป็นจิ้งหวางเฟยเจ้าค่ะ”
“ฮ่าๆ” เมื่อมู่หรงเสวี่ยเหลียนได้ทราบข่าวนี้ก็ปรบมือชมเชย จนต่างหูทับทิมสั่นไหวตามร่างของนางที่ขยับ
“ผลลัพธ์ช่างสมใจข้านัก! ตอนนี้จิ้งอ๋องเป็นตัวเต็งในการคัดเลือกผู้ที่จะขึ้นมาเป็นองค์รัชทายาท ถ้าหากเขาได้เป็นรัชทายาทขึ้นมา มู่หรงชีชีก็จะได้เป็นพระชายาเอก ในอนาคตก็จะได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ข้ายังไม่ได้เป็นฮองเฮาเลย นางก็อย่าได้หวังเสียให้ยาก ตำแหน่งรัชทายาทต้องเป็นของโอรสของข้า ถือว่าฮองเฮาช่วยข้าไว้ได้เยอะทีเดียว”
มู่หรงชีชีพักผ่อนเพียงไม่กี่วัน เดิมทีนางอยากทดสอบความอดทนของตวนมู่ชิงและตวนมู่อีอี แต่คาดไม่ถึงว่าแค่เพียงวันที่ห้าคนของตระกูลตวนมู่ก็มารับนางด้วยตัวเอง พวกเขาบอกกับนางว่าคุณชายเหลียนกำลังที่อยู่จวนตระกูลตวนมู่ แล้วยังต่อเอ็นข้อมือของตวนมู่อีอีเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้คุณชายเหลียนเอ่ยปากว่าอยากพบนาง
“คุณหนูเจ้าคะ เป็นใครกันที่อ้างตัวเป็นคุณหนู”
บนรถม้า คิ้วของซู่เยว่ขมวดหากันแน่น คุณหนูก็คือคุณชายเหลียน เหตุใดยามนี้ถึงมีคุณชายเหลียนโผล่มาอีกคนเล่า ฝั่งนั้นอ้างว่าเป็นคุณหนู ที่แท้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?
เมื่อมู่หรงชีชีเห็นคิ้วสองข้างบนใบหน้ารูปไข่งดงามของซู่เยว่ขมวดเข้าหากัน นางก็ยื่นมืออกไปคลายคิ้วที่ขมวดอยู่นั้น “ใครสนกันว่าเขาเป็นใคร ทหารมาก็เอาขุนพลสู้ น้ำมาก็เอาดินต้าน จะมาไม้ไหนข้าก็เอาอยู่”
“ถ้าหากซูเหมยรู้ว่ามีคนอ้างตัวเป็นคุณหนู นางคงจะสับอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ แน่” เมื่อได้ฟังที่มู่หรงชีชีพูดแล้ว ซู่เยว่ก็เผยรอยยิ้มออกมา จนแก้มซ้ายของนางปรากฏเป็นลักยิ้มลางๆ
“ก็ด้วยเหตุนี้ข้าถึงไม่พานางออกมาด้วยอย่างไร นางใจร้อนเกินไป เจ้าสุขุมกว่านางมากนัก ข้ากลัวว่านางจะพังจวนตระกูลตวนมู่ก็เลยสั่งให้นางไปหอทงเป่า จะว่าไปข้าก็แปลกใจกับคุณชายเหลียนคนนี้ อยากเจอเขาเร็วๆ”
“คุณหนูเจ้าคะ นี่เรียกว่า ‘การปะทะของคุณชายเหลียนตัวจริงกับคุณชายเหลียนตัวปลอม’ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
“ใช้คำได้ไม่เลว!”
นายบ่าวพูดคุยกันจนถึงจวนตระกูลตวนมู่ พ่อบ้านตระกูลตวนมู่นำทางมู่หรงชีชีด้วยตัวเอง ตลอดทางพ่อบ้านปฏิบัติต่อมู่หรงชีชีอย่างให้เกียรติ เรื่องนี้น่าจะมีสาเหตุมาจากคุณชายเหลียน ทำให้มู่หรงชีชีอยากเจอ ‘คุณชายเหลียน’ คนนี้มากขึ้นไปอีก
“ถึงแล้วขอรับ”
มู่หรงชีชีเพิ่งจะเดินเข้าไปในห้อง สายตาก็เห็นร่างสูงร่างหนึ่ง
“คุณชายเหลียนขอรับ คุณหนูมู่หรงมาถึงแล้ว” น้ำเสียงของพ่อบ้านแสดงความเคารพออกมาอย่างไม่รู้ตัว
“ชีชี เจ้ามาแล้ว......” เมื่อเขาหันกลับมา มู่หรงชีชีถึงได้เห็นใบหน้าของเขา
ชุดสีฟ้าสง่างาม เมื่ออยู่บนร่างของเขากลับดูมีชีวิตชีวา ไพฑูรย์สีเงินบริสุทธิ์ที่ประดับอยู่บนแขนเสื้อและคอเสื้อบ่งบอกถึงความพิถีพิถันของเจ้าของ แค่นับไพฑูรย์ขนาดเท่าถั่วเหลืองไม่กี่เม็ดก็รู้แล้วว่ามีราคาไม่น้อย
คิ้วของเขาเรียวยาวประดุจปีกครุฑ นัยน์ตาที่หรี่ลงเล็กน้อยแฝงไปด้วยความฉลาดหลักแหลมยากเกินจะมองข้าม จมูกโด่งเป็นสัน มุมปากยกขึ้น รอยยิ้มแฝงไปด้วยความเย็นชา
คนๆ นี้เป็นใครกัน?​ มู่หรงชีชีเริ่มระวังตัวขึ้นมา เหตุใดบุรุษที่ทั้งหล่อเหลาสง่างามทั้งฉลาดหลักแหลมเช่นนี้จึงปลอมตัวมาเป็นคุณชายเหลียน เหตุใดเขาถึงรู้จักนาง? นี่เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาภายในใจของมู่หรงชีชี
โดยเฉพาะน้ำเสียงที่เรียกชื่อ “ชีชี” อย่างอ่อยอิ่งร่ำไรนั่น ยิ่งทำให้มู่หรงชีชีรู้สึกขนลุก
นางมั่นใจว่านางไม่เคยพบเจอบุรุษตรงหน้ามาก่อน แต่คำเรียกสนิทสนมและน้ำเสียงที่ให้ความรู้สึกกำกวม ทำให้ทุกสายตาในที่แห่งนี้มารวมกันที่มู่หรงชีชี หนึ่งในสายตาที่มองมานั้นเป็นสตรีอายุราวสามสิบกว่าปีที่สวมใส่อาภรณ์หรูหรา
“ไม่ได้เจอกันสามปี ชีชียิ่งมีเสน่ห์น่าหลงใหล” มู่หรงชีชียังไม่ทันได้ตั้งตัว คุณชายเหลียนก็มายืนอยู่ตรงหน้าของนางเสียแล้ว นิ้วเรียวที่เย็นเยียบของเขาสัมผัสกับใบหน้าของนาง “เปลี่ยนไปไม่น้อยเลย ทั้งสูงขึ้นและสวยขึ้นมากด้วย”
“เจ้าเป็นใคร?” มู่หรงชีชีหลีกหนีสัมผัสจากเขา ใช้เสียงที่ได้ยินกันแค่สองคนเอ่ยถามออกมา
“ข้าคือเหลียนเช่นไรเล่า เหลียนของเจ้า”
ถ้าไม่ใช่เพราะที่นี่ยังมีคนอื่นอยู่ด้วย มู่หรงชีชีคงกระอักเลือดไปแล้ว นางไปรู้จักบุรุษคนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? เขายังมีหน้ามาพูดว่า “เหลียนของเจ้า” อีก หากไม่มีคนอื่นอยู่ด้วย หมัดของนางคงลอยไปทักทายใบหน้าของเขาแล้ว
“ชีชีอยากต่อยข้าอย่างนั้นหรือ?” ราวกับว่าเขาจะรับรู้ถึงความโกรธในแววตาของมู่หรงชีชีได้  ใบหน้าของคุณชายเหลียนประดับด้วยรอยยิ้ม จับมือที่กำหมัดแน่นของนาง ทั้งสองคนสบสายตากัน มู่หรงชีชีเห็นความรู้สึกสนุกที่แฝงอยู่ในแววตาของเขา
มู่หรงชีชียังไม่ทันได้ขัดขืน คุณชายเหลียนก็จูงมือของนางไปหยุดอยู่ตรงหน้าของสตรีในอาภรณ์หรูหราที่สะดุดตานางตั้งแต่ก่อนหน้านี้ “สิ่งที่รับปากกับเหนียงเนียงไว้ ชีชีก็ทำได้แล้ว หวังว่าเหนียงเนียงคงจะไม่ทำให้นางตกที่นั่งลำบากเพราะเรื่องนี้อีก”
ที่แท้สตรีผู้นี้นี่คือฮองเฮาตวนมู่ชิง มู่หรงชีชีรีบดึงมาออก แล้วทำการคำนับตวนมู่ชิง “หม่อมฉันขอถวายพระพรฮองเฮา ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปีพันปีพันๆ ปี”
ท่าทางสำรวมกิริยาของมู่หรงชีชีทำให้ตวนมู่ชิงดูแล้วสบายตา ในวังหลวงนางต้องชิงดีชิงเด่นกับมู่หรงเสวี่ยเหลียน ถึงเวลานี้น้องสาวของนางต้องทำความเคารพตนเอง ทำให้คนที่เย่อหยิ่งอย่างนางรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก
“ลุกขึ้นได้ ไหน มาให้ข้าดูหน่อยสิ” ตวนมู่ชิงจับมือของมู่หรงชีชีแล้วดึงนางขึ้นมา มองดูอย่างพินิจพิเคราะห์ หน้าตาของมู่หรงชีชีแค่สวยพอใช้ได้ ไม่ได้งดงามมีเสน่ห์ดังเช่นมู่หรงเสวี่ยเหลียน ยิ่งทำให้ตวนมู่ชิงพออกพอใจมากยิ่งขึ้น
“หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู มิน่าเล่าคุณชายเหลียนถึงได้ห่วงนักห่วงหนา......”
“เหนียงเนียง!” คุณชายเหลียนดึงมู่หรงชีชีเข้ามาใว้ในอ้อมแขน “สิ่งที่รับปากเหนียงเนียงไว้ ข้าทำได้แน่นอน หวังว่าเหนียงเนียงก็คงไม่ลืมสิ่งที่รับปากข้าเอาไว้ กระหม่อมทูลลา......”
ไม่รอให้ตวนมู่ชิงได้พูดอะไรอีก คุณชายเหลียนก็ลากมู่หรงชีชีออกจากที่นี่ไป
เมื่อเห็นคุณชายเหลียนและมู่หรงชีชีออกไปแล้ว ตวนมู่เหล่ยก็เขาไปหาตวนมู่ชิง “น้องหญิง เจ้าเชื่อเขาหรือ?”
“ท่านพี่ ตอนที่เขารักษาอีอีท่านก็ได้เห็นฝีมือของเขาแล้ว ช่างล้ำเลิศอย่างมิเคยพบเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ข้ารู้สึกว่าเขาจะรักษาข้าให้หายได้ ท่านพี่ ข้าเสวยโอสถมากี่ขนานก็ไร้ผล คุณชายเหลียนเป็นความหวังเดียวของข้า ข้าจะต้องประสูติพระโอรสให้จงได้”
“ถ้าเกิดเขาถูกจูงใจให้อยู่ฝั่งกุ้ยเฟยจะทำเช่นไร? ในเมื่อมู่หรงชีชีเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนาง”


## ตอนที่ 020

ตอนที่ 20  พบกับหลงเจ๋อจิ่งเทียนอีกครั้ง
“หึๆ ท่านพี่ เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล ข้ารับปากเขาไว้แล้วว่าจะยกเลิกการหมั้นหมายระหว่างจิ้งอ๋องกับมู่หรงชีชี ให้เขาได้สาวงามไปครอบครอง คนอย่างเขาไม่มีทางหักหลังข้าหรอก”
พูดมาถึงเรื่องนี้ ตวนมู่ชิงก็รู้สึกอิจฉามู่หรงชีชีขึ้นมา ถึงแม้มู่หรงชีชีจะไร้ความสามารถ รูปลักษณ์ก็มิได้งดงามเลิศเลอ แต่ก็มีบุรุษรูปงามเช่นนี้มาชื่นชมหลงรัก คนที่น่าสงสารคือตัวนางเอง ถึงแม้จะเป็นถึงคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลมู่ เป็นสตรีผู้ที่ตำแหน่งสูงสุดของฝ่ายใน เป็นถึงฮองเฮา แต่ฮ่องเต้ปฏิบัติกับนางเช่นไรก็รู้ๆ กันอยู่
ความโปรดปรานของฮ่องเต้นั้นมีแค่ชั่วครู่ชั่วยาม นางจึงจำเป็นต้องมีโอรสเป็นหลักประกัน มือของตวนมู่ชิงที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำหมัดแน่น
“คะ...คุณหนูเจ้าคะ” ซู่เยว่ที่รออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นว่ามีบุรุษคนหนึ่งลากมู่หรงชีชีออกมา นางก็แทบจะอ้าปากค้าง บุรุษผู้นี้คือใคร? ถึงได้กล้าจับไม้จับมือคุณหนูเช่นนี้
“ปล่อยข้า!” มู่หรงชีชีพยายามดึงมือออก แต่ก็โดนเขาจับมือไว้แน่นยิ่งขึ้นไปอีก
“ไม่ปล่อย!” ท่าทางของคุณชายเหลียนยังคงสง่างามไม่แปรเปลี่ยน นัยน์ตาเปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นแฝงไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่มู่หรงชีชีไม่อาจเข้าใจ
“เจ้าอยากตายหรือ?” แววตาของมู่หรงชีชีเริ่มมีไฟโทสะลุกโชน แต่ไหนแต่ไรมาก็มีแต่นางบงการทุกๆ เรื่อง แล้วคนอื่นมาจัดการเรื่องของนางได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่ว่าบุรุษผู้นี้จะเป็นใคร นางก็ไม่สนทั้งนั้น ถ้ายังไม่เลิกยุ่งวุ่นวายกับนาง ก็อย่างหาว่านางไม่เกรงใจ!
เมื่อเห็นว่าแววตาของมู่หรงชีชีส่องประกายความพยศดั่งเสือดาวกลางพงไพร สายตาของคุณชายเหลียนก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นชื่นชม
ไม่แปลกที่ท่านอ๋องจะถูกใจนาง หรือว่าท่านอ๋องจะถูกใจในความทะนงตนและแววตาที่แฝงไปด้วยความพยศของนาง แต่แค่นี้ยังไม่เพียงพอที่จะให้นางได้ยืนเคียงข้างบุรุษผู้นั้น เขายังอยากรู้ว่านางมีความสามารถอะไร ถึงได้ทำให้ท่านอ๋องให้ความสำคัญกับนางขนาดนี้
“ชีชี เจ้าซ่อนตัวตนไว้ลึกจริงๆ นะ”
คุณชายเหลียนถอนหายใจออกมาเบาๆ สัมผัสติ่งหูดุจลูกปัดหยกของมู่หรงชีชีอย่างอ่อนโยน
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน!”
มู่หรงชีชียังไม่ทันได้ลงมือตอบโต้ ก็ได้ยินเสียงดังราวกับฟ้าผ่าดังขึ้น เมื่อหันไปมองก็พบว่ามีคนเพิ่มมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ คนที่เดินนำเข้ามานั้นคือจิ้งอ๋อง หลงเจ๋อจิ่งเทียน
ยามนี้สีหน้าของหลงเจ๋อจิ่งเทียนซีดเผือด เบื้องหลังของเขายังมีตวนมู่หงเฉิน ซั่งกวานอู๋จี้และหลี่อวิ๋นชิงเดินตามเข้ามา
หลี่อวิ๋นชิงและซั่งกวานอู๋จี้รู้เรื่องที่ฮองเฮามีรับสั่งให้มู่หรงชีชีตามหาคุณชายเหลียน พวกเขาก็กำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เมื่อรู้ว่าตอนนี้คุณชายเหลียนอยู่ที่จวนตวนมู่นั้น พวกเขาจึงมาที่นี่ และได้บังเอิญมาเจอกับตวนมู่หงเฉินที่เชิญหลงเจ๋อจิ่งเทียนมาเป็นแขกเข้าพอดี เมื่อเพิ่งจะมาถึงก็ได้มาเห็นภาพเมื่อครู่แล้ว จากมุมของพวกเขานั้น ภาพที่เห็นก็เป็นคุณชายเหลียนกำลังจุมพิตมู่หรงชีชี
“ท่านอ๋อง ท่านก็ได้ทอดพระเนตรแล้ว นี่ก็คือมู่หรงชีชี” ตวนมู่หงเฉินยิ้มเยาะออกมาอย่างไม่ปิดบัง มู่หรงชีชีใกล้ชิดสนิทสนมกับชายอื่นกลางที่สาธารณะ ไม่ว่าชายใดก็ทนไม่ได้ ยิ่งหลงเจ๋อจิ่งเทียนยิ่งแล้วใหญ่
ท่าทางของตวนมู่หงเฉิน ทำให้หลี่อวิ๋นชิงเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ที่แท้เขาก็จงใจเชิญหลงเจ๋อจิ่งเทียนให้มาเห็นเรื่องเช่นนี้ แต่บุรุษข้างกายมู่หรงชีชีคือใครกัน? คุณชายเหลียนงั้นหรือ? เขาคิดไม่ถึงว่าคุณชายเหลียนจะโดดเด่นขนาดนี้ แล้วความสัมพันธ์ระหว่างมู่หรงชีชีกับคุณชายเหลียนเป็นเช่นไรกันแน่?
คำถามนี้ก็กำลังวนเวียนอยู่ภายในใจของซั่งกวานอู๋จี้ เมื่อเขาเห็นมู่หรงชีชียืนเคียงคู่กับชายอื่น ก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ราวกับว่าเขากำลังสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่าง
“หน้าไม่อาย!”
หลงเจ๋อจิ่งเทียนถลึงตาจ้อง ‘หญิงร้ายชายเลว’ คู่นี้อย่างโกรธจัด ถึงแม้เขาจะไม่ชอบมู่หรงชีชี อยากจะถอนหมั้น แต่ตอนนี้นางก็ยังได้ชื่อว่าเป็นว่าที่พระชายาของเขา ว่าที่ชายาของตนเองมาพัวพันกับชายอื่น มิหนำซ้ำยังมีคนมาเห็นมากมาย จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
“ชีชี เขากำลังพูดถึงเราสองคน” คุณชายเหลียนดึงมู่หรงชีชีเข้ามาไว้ในอ้อมแขน เนตรงามมองหลงเจ๋อจิ่งเทียนอย่างท้าทาย
“เขาคือว่าที่สวามีของเจ้างั้นหรือ? ข้าดูแล้วก็ไม่ค่อยเท่าไหร่ สู้ข้าที่หล่อเหลาก็ไม่ได้ ชีชี เจ้าลองคิดดูเสียหน่อยเถิด ทิ้งหลงเจ๋อจิ่งเทียนแล้วมาแต่งกับข้าแทนไม่ดีกว่าหรือ?”
คุณชายเหลียนเกี่ยวปอยผมยาวของมู่หรงชีชีมาพันเล่นที่ปลายนิ้ว “ข้ารับประกันได้ว่าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของข้านั้นสะอาดหมดจด ไม่เหมือนเขาที่เปรอะเปื้อนไปด้วยกลิ่นเครื่องหอมของสตรีประเภทนั้น บุรุษน่ารังเกียจเช่นนี้เจ้าคงไม่สนใจหรอก”
การกระทำของคุณชายเหลียนเป็นดังประกายไฟที่จุดไฟโทสะของหลงเจ๋อจิ่งเทียน
ของของเขา ต่อให้เป็นสตรีที่เขาไม่ต้องการ แต่ในเมื่อเขายังไม่ได้ทิ้ง เขาก็จะไม่ยอมให้นางทำผิดต่อเขาเป็นอันขาด มิเช่นนั้นก็อย่าหวังว่าเขาจะให้อภัย
“มู่หรงชีชี ข้าเพิ่งจะรู้ว่าเจ้ามันแพศยา” หลงเจ๋อจิ่งเทียนรู้ว่าอีกฝ่ายคือคุณชายเหลียนหมอพิลึก เมื่อคิดให้รอบด้านเขาไม่สามารถแตกหักกับคุณชายเหลียนได้ จึงเอาทุกอย่างไปลงที่มู่หรงชีชี “สารเลวเช่นเจ้า ข้าไม่เอาก็ได้!”
“ก็ดี ถ้าแน่จริงก็เขียนหนังสือถอนหมั้นสิ” ในที่สุดมู่หรงชีชีก็เข้าใจในสิ่งที่คุณชายเหลียนสื่อ เห็นเขาท้าทายหลงเจ๋อจิ่งเทียนอย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ที่ทำไปคงจะเพื่อทำลายการหมั้นหมายของนางและหลงเจ๋อจิ่งเทียนเป็นแน่แท้ ซึ่งก็เป็นจุดประสงค์ของมู่หรงชีชีเช่นกัน
เมื่อคิดได้ดังนั้น มู่หรงชีชีก็ยกมือขึ้นไปโอบคอของคุณชายเหลียน เกี่ยวผมดำสนิทของเขามาม้วนเล่น ท่าทางที่เหมือนกันนั้น แต่ครั้งนี้เป็นมู่หรงชีชีที่เกี้ยวคุณชายเหลียนแทน “ถ้าท่านเป็นสุภาพบุรุษพอ ก็ให้เราสองคนได้อยู่ด้วยกัน สุภาพบุรุษควรช่วยเหลือผู้อื่นให้สมความปรารถนาในเรื่องดีๆ อะไรที่ไม่ใช่ของท่าน อย่างไรเสียมันก็ไม่มีทางเป็นของท่านไปได้ ท่านอ๋อง แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน[footnoteRef:2] ชีชีมีคนในใจอยู่แล้ว” [2:  แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน（强扭的瓜不甜）：บังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ อย่างไรเสียก็จะไม่ได้ผลลัพธ์ที่ดี ในตอนนี้หมายถึงให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก ชีวิตคู่ก็จะไม่มีความสุข]
“ข้าบังคับเจ้างั้นหรือ? ข้าบังคับคนไร้ประโยชน์อย่างเจ้างั้นหรือ? ข้า ข้า......” หลงเจ๋อจิ่งเทียนแทบจะกระอักเลือด เหตุใดคำพูดที่ออกจากปากมู่หรงชีชี เขาถึงกลับกลายเป็น “มือที่สาม” ผู้ต่ำช้า ที่ไปพรากนางกับเขาออกจากกัน? ทั้งที่เขาอยากจะถอนหมั้นใจแทบขาด
“ได้! มู่หรงชีชี แน่จริงเจ้าก็อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน! พวกเจ้าไปเอาพู่กันมาให้ข้า!”
“ท่านอ๋อง อย่าเพิ่งวู่วามขอรับ” เมื่อได้ยินว่าหลงเจ๋อจิ่งเทียนจะเขียนหนังสือถอนหมั้น ซั่งกวานอู๋จี้ก็จับแขนเขาให้ช้าก่อน “การถอนหมั้นจะทำให้ฝ่ายหญิงเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างมาก ท่านอ๋องทรงคิดให้ดีก่อน”
“ท่านอ๋อง การหมั้นหมายของท่านกับนางเป็นพระราชดำรัสของฮ่องเต้ ถ้าฮ่องเต้ทราบว่าท่านอ๋องถอนหมั้นโดยไม่ปรึกษาพระองค์ก่อน ข้าเกรงว่า......” อีกฝั่งหนึ่ง หลี่อวิ๋นชิงก็เอ่ยปากยับยั้งหลงเจ๋องจิ่งเทียน ให้เขาใจเย็นๆ ถึงแม้ว่าหลี่อวิ๋นชิงจะไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดมู่หรงชีชีถึงได้ทำเช่นนี้ แต่ถ้าหลงเจ๋อจิ่งเทียนเขียนหนังสือถอนหมั้นขึ้นมาจริงๆ ชื่อเสียงของมู่หรงชีชีคงจะฉาวโฉ่ไปทั่ว
“เหลียน เจ้าเคยพูดว่าความฝันอันสูงสุดของเจ้าคือมีคนมาเลี้ยงลูกแทนเจ้า ข้าว่าความฝันของเจ้ากำลังจะเป็นจริงแล้ว” มู่หรงชีชีกุมมือของคุณชายเหลียน ลูบไล้หน้าท้องของตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ที่จริงข้าคิดมาตลอดว่าสกุลหลงเจ๋อก็ไม่เลวเท่าไหร่”
คำพูดของมู่หรงชีชีทำให้คุณชายเหลียนถึงกับตกตะลึง จากนั้นถึงได้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์ของนาง เขาก็เผยยิ้มออกมาอีกครั้ง สตรีคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ คิดไม่ถึงว่านางจะอยากทิ้งในสิ่งที่สกุลใหญ่ต่างก็ต้องการจะรักษาไว้
นางคงอยากจะถอนตัวจากการสมรสเพื่อฐานะทางการปกครองครั้งนี้เต็มทน ท่านอ๋องยังกังวลว่านางจะหลงใหลในตัวหลงเจ๋อจิ่งเทียน จึงสั่งให้เขามาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ตอนนี้ดูเหมือนว่าการมาของเขาจะไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำ นางสามารถจัดการทุกอย่างได้ด้วยตัวของนางเอง
“เจ้า! มู่หรงชีชี เจ้ามันไร้ยางอายสิ้นดี!”
หลงเจ๋อจิ่งเทียนถูกโน้มน้าวจนใจเย็นลงบ้างแล้ว แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของมู่หรงชีชี อย่างไรเสียเขาก็ทนต่อไปไม่ไหว ยังไม่ได้เสกสมรสกัน นางก็เอาหมวกเขียวมาสวมให้เขาเสียแล้ว หัวเด็ดตีนขาดเช่นไร เขาก็ไม่เอาสตรีเช่นนี้มาเป็นชายา


## ตอนที่ 021

ตอนที่ 21  หนังสือถอนหมั้นสีเลือด
“แคว่ก...” หลงเจ๋อจิ่งเทียนฉีกแขนเสื้อของตนเองออกมาแล้วกางไว้บนโต๊ะ เขากัดปลายนิ้วชี้ของตนเอง ใช้เลือดที่ไหลออกมาตรงปลายนิ้วเขียนหนังสือถอนหมั้นสีเลือด
“มู่หรงชีชี วันนี้ข้าถอนหมั้นกับสตรีแพศยาอย่างเจ้า หากท่านพ่อกล่าวโทษขึ้นมา ข้าจะอธิบายกับท่านเอง”
มู่หรงชีชียื่นมือออกไปรับหนังสือถอนหมั้นที่หลงเจ๋อจิ่งเทียนโยนมา กวาดตาดูเล็กน้อยก่อนที่จะส่งให้ซู่เยว่เก็บไว้
มู่หรงชีชีดันตัวออกจากอ้อมแขนของคุณชายเหลียน กำหมัดคารวะหลงเจ๋อจิ่งเทียน “ขอบคุณท่านอ๋องที่ทำให้ข้าสมปรารถนา ขอให้ท่านอ๋องเจอสตรีที่ต้องใจในเร็ววัน เป็นคู่คิดคู่ชีวิต ครองคู่กันตราบนานเท่านาน”
คำพูดของมู่หรงชีชีทำให้หลงเจ๋อจิ่งเทียนถึงกับขมวดคิ้ว หรือนางจะรู้เรื่องเซียนพิษแล้ว? แต่เมื่อคิดอีกที มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่นางจะรู้เรื่องนี้
“หึ! มู่หรงชีชี เจ้าก็ระวังตัวให้ดีเถอะ!” ในที่สุดเขาก็หาเหตุผลมาถอนหมั้นสตรีไร้ประโยชน์คนนี้ได้แล้ว รู้สึกว่าทั้งร่างกายมันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา ช่างสบายอกสบายใจอะไรเยี่ยงนี้ ไม่มีคู่หมั้นแล้ว เขาก็สามารถไปหาเซียนพิษได้อย่างเปิดเผย แค่คิดถึงนางฟ้ากลางพงไพรคนนั้น หลงเจ๋อจิ่งเทียนก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมา
แต่เมื่อเห็นมู่หรงชีชีกำลังยิ้มเบิกบานท่ามกลางแสงแดด หลงเจ๋อจิ่งเทียนก็กลับมีความรู้สึกพ่ายแพ้ ไม่คิดว่านางจะอยากถอนหมั้นขนาดนี้ ไม่อยากได้ตำแหน่ง ‘จิ้งหวางเฟย’ ที่ใครๆ ก็ปรารถนา
ถูกคนไร้ประโยชน์อย่างนางรังเกียจ หลงเจ๋อจิ่งเทียนก็สูญเสียความมั่นใจไปมิใช่น้อย
“ข้าจะเป็นดั่งคำอวยของท่านอ๋องอย่างแน่นอน ข้าจะต้องอายุยืนเป็นร้อยปี ดั่งคนชั่วอายุยืนพันๆ ปี[footnoteRef:2]” [2:  คนชั่วอายุยืนพันๆปี（祸害千年）：มาจาก 好人不长命，祸害遗千年 ความหมายคือคนดีมักอายุสั้น แต่คนชั่วกลับอายุยาวเป็นพันปี]
คำพูดของมู่หรงชีชีทำให้หลงเจ๋อจิ่งเทียนโกรธจนแทบทนไม่ไหว จนต้องสะบัดแขนเสื้อออกจากตรงนั้นไป ทิ้งทุกคนไว้เบื้องหลัง
“สมน้ำหน้า...” ตวนมู่หงเฉินมองมู่หรงชีชีอย่างสะใจ ก่อนที่จะตามหลังหลงเจ๋อจิ่งเทียนไปติดๆ
“น้องหญิง เจ้าจะหาเรื่องใส่ตัวไปเพื่ออะไร”
เมื่อหลงเจ๋อจิ่งเทียนเดินออกไปแล้ว หลี่อวิ๋นชิงก็ถอนหายใจออกมา เขาไม่ได้โง่เหมือนหลงเจ๋อจิ่งเทียน ถึงจะได้เชื่อในสิ่งที่มู่หรงชีชีปั้นน้ำเป็นตัว เขาแค่คิดไม่ถึงว่ามู่หรงชีชีจะต้องการอิสรภาพขนาดนี้ หรือนางจะเป็นเหมือนเพลงที่นางร้องในค่ำคืนนั้น?
แต่หลี่อวิ๋นชิงก็ดีใจอยู่ลึกๆ ในเมื่อมู่หรงชีชีไม่มีคู่หมั้นคู่หมาย นั่นแสดงว่าเขาก็มีความหวังมิใช่หรือ
“ท่านพี่ ตรามังกรพยัคฆ์นี่สามารถสั่งให้ท่านทำอะไรก็ได้ใช่หรือไม่?” มู่หรงชีชีไม่แปลกใจที่หลี่อวิ๋นชิงดูนางออก บุรุษที่ฉลาดหลักแหลมเช่นเขาจะดูลูกไม้ตื้นๆ ของนางไม่ออกได้อย่างไร
เมื่อเห็นตรามังกรพยัคฆ์ในมือของมู่หรงชีชี สีหน้าของหลี่อวิ๋นชิงก็เคร่งเครียดขึ้นมา “แน่นอน นี่เป็นสัญลักษณ์ของตระกูลหลี่ คนที่มีตรามังกรพยัคฆ์จะขอให้คนของตระกูลหลี่ทำอะไรให้ก็ได้”
“เช่นนั้นก็ดี!” ขนตาดกดำของมู่หรงชีชีกระพือขึ้นลง มีดสั้นในมือกลับถูกซัดไปหาคุณเหลียนอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ทะลุเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่
ถึงแม้คุณชายเหลียนจะรับรู้ได้ว่ามีอันตรายใกล้เข้ามา และเขาเองก็พยายามหลบหลีกอย่างรวดเร็วที่สุด แต่ความเจ็บปวดตรงช่วงท้องและความอุ่นร้อนเปียกชื้นที่ทะลุเสื้อผ้าออกมานั้น ก็บ่งบอกเขาว่ามู่หรงชีชีทำให้เขาบาดเจ็บเสียแล้ว
“ชีชี เจ้าจะลอบฆ่าสวามีตัวเองหรือ?” คุณชายเหลียนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น กดจุดห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะทายาที่บาดแผล จากนั้นก็ฉีกเสื้อมาพันแผลเอาไว้ เขาก็ลืมไปเสียแล้วว่าก่อนที่เขาจะออกมานั้น ท่านอ๋องก็ได้เตือนเอาไว้ว่าสาวน้อยคนนี้เป็นเสือซ่อนเล็บ ดูเหมือนจะว่านอนสอนง่าย แต่อย่าริอ่านเข้าไปหาเรื่องเชียว
“จิ้นม่อหมอปีศาจมีงานอดิเรกเป็นการปลอมตัวอ้างชื่อคนโน้นคนนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
มู่หรงชีชีถอยไปอยู่อีกฝั่ง ในมือของนางก็คือมีดสั้นที่ได้มาจากซั่งกวานอู๋จี้ “ทำให้ข้าเสื่อมเสียชื่อเสียง แล้วคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?”
มู่หรงชีชีโยนตรามังกรพยัคฆ์ไปให้หลี่อวิ๋นชิง “ฆ่าเขาซะ!”
หลี่อวิ๋นชิงได้เห็นถึง “ความรวดเร็ว” ของมู่หรงชีชีเป็นครั้งที่สองแล้ว ครั้งแรกก็คือตอนที่นางถีบตวนมู่อีอีลงทะเลสาบ ครั้งที่สองก็คือที่ผ่านมาเมื่อครู่ เงาร่างที่รวดเร็วปานสายฟ้า ขนาดที่ตัวเขาเองยังต้องยอมแพ้ นางยังเป็นสาวน้อยผู้อ่อนแอจริงๆ หรือ?
ไม่มีเวลาให้เขาได้คิดอะไรมานัก หลี่อวิ๋นชิงก็ลงมือโจมตีคุณชายเหลียน
จิ้นม่อที่เมื่อครู่ยังสงสัยในรอยยิ้มชวนฉงนของมู่หรงชีชี ตอนนี้เขาก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เขาหลงกลนางเสียแล้ว ถูกนางต้มเสียจนเปื่อย นางน่าจะรู้มานานแล้วว่าเขาเป็นใคร มิหนำซ้ำยังใช้เขามาแสดงละครตบตาคนอื่น ตอนนี้กลับจะฆ่าเขาทิ้งเสียอย่างนั้น
จริงดั่งสุภาษิตเขาว่า มีแค่สตรีและคนถ่อยที่เข้าด้วยได้ยาก[footnoteRef:3] ยิ่งกับสตรีถ่อยอย่างมู่หรงชีชียิ่งไม่ควรไปยุ่งเกี่ยว [3:  มีแค่สตรีและคนถ่อยที่เข้าด้วยได้ยาก（唯女人和小人难养）：เป็นคำสอนของขงจื๊อ “唯女子与小人难养也，近之则不逊，远之则怨。” หมายถึง มีแต่สตรีและคนถ่อยที่เข้าด้วยได้ยาก เข้าใกล้เกินไปก็จะลามปาม ไม่มีมารยาท พอตีตัวออกห่างก็จะแค้นเคือง ไม่พอใจ]
ซั่งกวานอู๋จี้ที่ยืนอยู่อีกฝั่งเมื่อได้ฟังคำพูดเมื่อครู่ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าบุรุษชุดฟ้าที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่คุณชายเหลียน แค่คิดได้ว่าเป็นเพราะคำพูดเลอะเทอะเหลวไหลของเขาที่ทำให้มู่หรงชีชีเสื่อมเสียชื่อเสียง ซั่งกวานอู๋จี้ก็โกรธจนสองมือกำหมัดแน่น ตะโกนออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะโจมตีด้านหลังของจิ้นม่อ
“มู่หรงชีชี อย่างน้อยข้าก็ช่วยเจ้า เหตุใดเจ้าถึงได้กินบนเรือนขี้บนหลังคาเช่นนี้?” ถึงแม้จิ้นม่อจะเป็นจอมยุทธ์ขั้นเจ็ด แต่เมื่อถูกหลี่อวิ๋นชิงและซั่งกวานอู๋จี้ประกบหน้าประกบหลังร่วมกันโจมตี เขาก็ยากที่จะหลบหนีไปได้
“ปลอมตัวอ้างชื่อคุณชายเหลียนถือเป็นโทษกระทงที่หนึ่ง ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงเป็นกระทงที่สอง มีเจตนาชั่วร้ายเป็นกระทงที่สาม จิ้นม่อ เจ้าไม่ยอมอยู่ที่แคว้นเป่ยโจวแต่มาที่แคว้นซีฉีเพื่อการใดกันแน่? ปลอมเป็นคุณชายเหลียนมาเข้าใกล้ฮองเฮา เจ้าว่าพวกข้าควรจับเจ้าส่งให้ศาลต้าหลี่[footnoteRef:4]ไต่สวนหรือไม่? หรือเจ้ามาซีฉีในครัั้งนี้มีภารกิจลับอะไร?” [4:  ศาลต้าหลี่（大理寺）：ศาลสูงสุดของจีนโบราณ คำว่า寺ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงวัด 寺ในสมัยจีนโบราณหมายถึงหน่วยงานราชการ ]
มู่หรงชีชียืนอยู่ในเงามืด พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่เมื่อมาเข้าหูของจิ้นม่อ เขาก็ถึงกับเซจนเกือบร่วงลงมาเลยทีเดียว เยี่ยม! ช่างเยี่ยมจริงๆ! นางไม่เพียงแค่เปิดเผยสถานะของเขา แต่ยังใส่ความโทษหนักขนาดนี้ให้เขาอีก
ใครๆ ก็รู้ว่าจิ้นม่อหมอพิลึกเป็นลูกน้องคนสนิทของหนานหลินอ๋องเฟิ่งชาง แล้วเขามาปรากฏตัวในแคว้นซีฉี อีกทั้งยังเข้าใกล้ฮองเฮาของซีฉี เป็นใครก็ต้องคิดว่าเขามีความลับที่เปิดเผยไม่ได้ มีแผนร้ายบางอย่างเป็นแน่แท้
นางช่างเหมาะกับการเล่นเล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองจริงๆ ฆ่าคนได้โดยไร้ร่องรอยใดใดทั้งสิ้น
หลี่อวิ๋นชิงและซั่งกวานอู๋จี้เองก็เข้าใจในสิ่งที่มู่หรงชีชีต้องการจะสื่อ โดยเฉพาะเมื่อคิดไปถึงแคว้นเป่ยโจวที่มีหนานหลินอ๋องเฟิ่งชาง ผู้ได้รับสมญาณามว่า “อ๋องปีศาจ” เขาสองคนต่างก็ตกตะลึง ยิ่งลงมือหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ
ในฐานะของคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถรของแคว้นซีฉี ทั้งหลี่อวิ๋นชิงและซั่งกวานอู๋จี้ต่างก็มีความสามารถเต็มเปี่ยม หลี่อวิ๋นชิงถนัดการต่อสู้ในระยะประชิด อาวุธของเขาคือขลุ่ยหยกเขียว ชุดสีครามยิ่งเสริมให้เขาดูโดดเด่นราวกับเทวดาที่ลอยลงมา
ซั่งกวานอู๋จี้เกิดในตระกูลแม่ทัพ แค่ดูกระบวนท่าที่เขาออกก็รู้แล้วว่าพื้นฐานการต่อสู้เขาแน่นหนาเพียงใด กระบวนท่าหมัดเหล็กคู่ของเขานั้นหนักหน่วงรุนแรง จนมู่หรงชีชีจินตนาการออกว่า ถ้าหากหมัดของเขาไปกระทบใบหน้า “หล่อเหลา” ของจิ้นม่อแล้วผลลัพธ์มันจะเป็นเช่นไร
จิ้นม่อรู้สึกว่าทั้งชีวิตนี้ เขาไม่เคยมีสภาพที่ดูไม่จืดขนาดนี้มาก่อน เริ่มแรกก็ถูกมู่หรงชีชีลอบโจมตีที่ท้องจนได้แผลไม่ลึกไม่ตื้นมาหนึ่งแผล แต่เลือดกลับไม่หยุดไหล ตอนนี้ก็ถูกจอมยุทธ์ฝีมือขั้นเจ็ดสองคนรุมโจมตีอีก ยิ่งทำให้สถานการณ์ของเขาในตอนนี้เลวร้ายขึ้นไปอีก
มู่หรงชีชีช่างน่าตาย นางน่าจะเคลือบยาพิษไว้บนมีดสั้น จิ้นม่อเริ่มรู้สึกว่าปากแผลเริ่มชา จนสุดท้ายเขาก็รู้สึกชาไปทั่วทั้งร่าง กระบวนท่าการต่อสู้ก็ค่อยๆ ช้าลง “ผัวะ!” หลังของจิ้นม่อถูกซั่งกวานอู๋จี้ต่อยเข้าเต็มเหนี่ยว
มันน่าตายนัก! เพื่อไม่ให้ถูกพิษของยาชาเล่นงานจนไม่รู้สึกตัว จิ้นม่อจึงตัดสินใจดึงผ้าพันแผลออก  เลือดสดๆ ไหลออกมาอีกครั้ง ความเจ็บปวดทำให้เขารู้สึกตัวมากขึ้น จิ้นม่อเริ่มรู้สึกเสียใจที่ไม่ฟังคำเตือนของเฟิ่งชางที่บอกให้ระวังสตรีคนนี้ไว้ สตรีที่เฟิ่งชางถูกตาต้องใจไม่มีทางที่จะเป็นสตรีธรรมดาไปได้
ทั้งสามคนต่อสู้กันภายในตระกูลตวนมู่ เสียงดังครึกโครมจนตวนมู่เหล่ยและตวนมู่ชิงก็มารู้เรื่องนี้ไปด้วย ตวนมู่ชิงเมื่อรู้ว่าบุรุษที่มารักษานางไม่ใช่คุณชายเหลียน แต่กลับเป็นจิ้นม่อหมอปีศาจ นางก็ถึงกับหน้าซีดเผือด
เมื่อครู่นางให้จิ้นม่อจับชีพจร ความลับที่มารดาแห่งแผ่นดินอย่างนางมิสามารถทรงครรภ์ได้ กลับมาถูกคนจากดินแดนอื่นรู้เข้า แล้วจะให้นางเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ชั่วขณะนั้นภายในใจของนางก็มีแต่ความอับอายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน บุรุษผู้นี้จะปล่อยให้รอดไปไม่ได้ ต้องตายสถานเดียวเท่านั้น
“ทหาร! สังหารผู้ร้ายจากแคว้นเป่ยโจวนี่เสีย!”


## ตอนที่ 022

ตอนที่ 22  โอสถครรโภทร
สิ้นรับสั่งของตวนมู่ชิง พลธนูของจวนตระกูลตวนมู่ก็เข้ามาล้อมจิ้นม่อไว้ หลี่อวิ๋นชิงกับซั่งกวานอู๋จี้สบสายตากันก่อนที่จะถอยออกไป ลูกธนูดั่งห่าฝนก็ถูกยิงมาทางจิ้นม่อทันที
ฉิบหายแล้ว จิ้นม่อฝืนหัวเราะออกมา
ตอนนี้เขาเสียใจที่ไม่ได้ตั้งใจฝึกวรยุทธ์ ถึงเขาจะมีวรยุทธ์ แต่กลับถนัดในด้านการรักษามากกว่า เมื่อก่อนท่านอาจารย์ก็เคยพูดไว้ว่าคนเราถึงแม้จะมีความสามารถ แต่ก็ต้องปกป้องตัวเองให้ได้ด้วย ตอนนั้นเขาไม่ได้เอามาใส่ใจ มาเข้าใจเอาตอนนี้ก็ดูเหมือนจะสายไปเสียแล้ว
เมื่อเห็นลูกธนูราวกับห่าฝน และหัวธนูสะท้อนแสงวิบวับที่อยู่ตรงหน้า จิ้นม่อก็เหลือบไปมองมู่หรงชีชีที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ในเงามืดอีกครั้ง ในใจของเขาก็มีแต่ความขื่นขม หรือชื่อเสียงที่เขาสั่งสมมาจะต้องมาถูกทำลายด้วยน้ำมือสตรีโฉดเช่นมู่หรงชีชี? นี่เขาจะต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจริงๆ หรือ? เช่นนั้นเขาจะต้องถูกผู้คนหัวเราะเยาะเป็นแน่
“เคร้ง!” ในขณะนั้นเอง ก็มีร่มเหล็กสีดำกางออกขวางหน้าจิ้นม่อไว้
“เคร้งๆ เคร้งๆ” ธนูแหลมร่วงลงสู่พื้นไปทีละอันสองอัน เมื่อจิ้นม่อได้เห็นคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างชัดเจน เขาก็รู้สึกดีใจเป็นที่สุด “จี๋เสียง หยูอี้ เหตุใดถึงเป็นพวกเจ้า?”
“ท่านอ๋องตรัสว่าระดับสติปัญญาอย่างท่านชาย คงไม่มีทางเอาชนะพระชายาได้ ก็เลยให้พวกเรามาช่วย ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่ท่านอ๋องตรัสไว้ไม่มีผิด ท่านชายได้เลือดแล้วจริงๆ ด้วย” จี๋เสียงยิ้มจนตาหยีดั่งพระจันทร์เสี้ยว แก้มสองข้างประดับด้วยลักยิ้มเล็กๆ เมื่อเห็นรอยเลือดที่ท้องของจิ้นม่อ เขาก็ป้องปากหัวเราะเบาๆ
“นางยังไม่ใช่พระชายาเสียหน่อย!” จิ้นม่อพูดลอดไรฟันออกมา แต่ในใจกลับอดไม่ได้ที่จะนับถือสตรีที่ดูเหมือนธรรมดา ดูอ่อนแอบอบบางเช่นนาง ความฉลาดหลักแหลมของนางคืออาวุธที่ร้ายแรงที่สุดที่นางมี
“ท่านอ๋องตรัสว่านางคือพระชายานางก็คือพระชายา ท่านชายก็ยอมรับเสียโดยดีเถิด” จี๋เสียงกับหยูอี้เป็นแฝดชายหญิง ทั้งสองคนมีรูปลักษณ์ภายนอกเหมือนกันมาก ตอนยิ้มตาหยีราวพระจันทร์เสี้ยว จุดที่ไม่เหมือนกันก็คือหยูอี้ไม่มีลักยิ้ม
ทั้งสองคนประกบซ้ายขวา หิ้วจิ้นม่อกระโดดข้ามกำแพง หายไปจากสายตาของทุกคน
“ตาม! รีบตามไปเดี๋ยวนี้!”
ตวนมู่เหล่ยก็กังวลเสียจนเหงื่อท่วมหน้า จิ้นม่อปรากฏตัวในซีเหลียง แล้วเฟิ่งชางล่ะ? เขาอยู่ที่ใด? หรือเขาจะอยู่ที่ซีฉีเช่นเดียวกัน? แต่อีกหลายเดือนกว่าจะถึงศึกประลองยุทธ์สี่แคว้นนี่ อีกอย่างปีนี้การประลองจะจัดที่เป่ยโจวมิใช่หรือ แล้วเหตุใดพวกเขาถึงมาที่ซีฉีเล่า? ก่อนหน้านี้ก็ไร้วี่แวว ไร้เบาะแสของเรื่องนี้มาก่อน
สีหน้าของตวนมู่ชิงก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก เมื่อทุกคนออกไปตามล่าจิ้นม่อแล้ว นางก็เรียกมู่หรงชีชีไปพูดตัวต่อตัวที่ในห้อง “เหตุใดก่อนหน้านี้เจ้าถึงไม่เปิดเผยตัวตนของเขา?” ตวนมู่ชิงจ้องมู่หรงชีชีด้วยสีหน้าดุดัน
“ทูลฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันแค่เพิ่งเข้าไปก็ถูกเขากักตัวเสียแล้ว หม่อมฉันไม่มีวรยุทธ์ สู้เขาไม่ได้ อีกทั้งตอนนั้นฮองเฮายังทรงประทับอยู่ที่นั่น หม่อมฉันกลัวว่าเขาจะทำอะไรเหนียงเนียง ก็เลยมิกล้าเปิดเผยตัวตนของเขา”
ท่าทางของมู่หรงชีชีไม่เหมือนกับคนพูดปด ตวนมู่ชิงลองนึกถึงสถานการณ์ก่อนหน้านี้ มู่หรงชีชีเพิ่งจะเดินเข้ามาก็ถูกจิ้นม่อจับตัวไว้แล้ว มองเผินๆ อาจจะเหมือนการกระทำของคนที่ใกล้ชิดสนิทสนมกัน แต่ถ้าคิดให้ดีมันก็ดูมีพิรุธ
“แล้วเจ้ารู้ได้เช่นไรว่าเขาคือจิ้นม่อ?” ตวนมู่ชิงไม่ใช่คนโง่ ถึงแม้มู่หรงชีชีจะตอบคำถามนางได้ แต่ภายในใจของนางก็ยังมีคำถามมากมายเกี่ยวกับคุณชายเหลียน
“เหนียงเนียงอาจจะไม่รู้ว่าถ้าหากนับกันตามลำดับขั้นแล้ว คุณชายเหลียนนับเป็นศิษย์น้องของจิ้นม่อ ตอนที่หม่อมฉันยังอยู่ที่สำนักแม่ชี หม่อมฉันได้รู้จักมักคุ้นกับคุณชายเหลียนอยู่ระยะหนึ่ง เขาเคยพูดถึงศิษย์พี่คนนี้ คุณชายเหลียนเป็นศิษย์คนสุดท้ายของหมอพิลึก พวกเขาทั้งสองคนได้รับการถ่ายทอดศาสตร์แห่งการแพทย์มาจากพระอาจารย์คนเดียวกัน แต่คุณชายเหลียนคำนับเป็นศิษย์ค่อนข้างช้า ตอนนั้นจิ้นม่อก็ได้บรรลุศาสตร์แห่งการแพทย์ไปหลายปีแล้ว ด้วยเหตุนี้จิ้นม่อจึงไม่รู้ว่ามีศิษย์น้องอยู่อีกคน”
จากคำอธิบายของมู่หรงชีชี ตวนมู่ชิงก็พอจะเข้าใจถึงความเป็นมาของเรื่องนี้ แต่เรื่องในวันนี้ก็ทำให้นางรู้สึกอับอายเป็นอย่างมาก หากจิ้นม่อถูกสังหารไปแล้วก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เขากลับหนีไปได้
ถึงแม้เรื่องที่นางมิสามารถทรงครรภ์ได้นั้นมีคนรู้อยู่มิใช่น้อย แต่ก็ไม่มีใครที่มีหลักฐานแน่ชัด จึงไม่มีใครกล้ามาพูดต่อหน้า
แต่ถ้าจิ้นม่อนำเรื่องนี้ไปพูด ด้วยความสามารถด้านการแพทย์ของเขาแล้ว ผู้คนจะต้องเชื่อในสิ่งที่เขาพูดเป็นแน่ ถึงตอนนั้นสิ่งที่นางจะต้องเผชิญจะไม่ใช่แค่ “ไม่สามารถทรงครรภ์” เพียงเท่านั้น แค่น้ำลายของนางสนมในฝ่ายในก็ทำให้นางจมน้ำตาย[footnoteRef:2]ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลงเจ๋ออวี่ที่ไม่ได้สนใจใยดีนางอยู่แล้ว [2:  แค่น้ำลายก็ทำให้จมน้ำตายได้（唾沫能淹死人）：แค่คำพูดตำหนิ ว่ากล่าวที่มาจากข่าวลือ ก็สามารถทำลายชีวิตของคนๆหนึ่งได้]
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ตวนมู่ชิงก็กลับมาโกรธแค้นมู่หรงชีชีอีกครั้ง ถ้าหากไม่ใช่เพราะมู่หรงชีชีตัดเอ็นข้อมือตวนมู่อีอีขาด นางก็ไม่ต้องบังคับมู่หรงชีชีให้ไปเชิญคุณชายเหลียนมา และก็จะไม่มีโอกาสให้จิ้นม่อจากเป่ยโจได้ฉกฉวย
มู่หรงชีชีเมื่อรับรู้ถึงความโกรธแค้นของตวนมู่ชิง นางก็รีบร้อนหยิบตลับเล็กๆ ออกมา แล้วถวายให้กับตวนมู่ชิง
“นี่คือสิ่งใด?” ตวนมู่ชิงไม่ได้รับมันมา เพียงแค่มองไปที่มือของมู่หรงชีชีอย่างเย็นชา คิดไม่ถึงว่าสตรีที่หน้าตาธรรมดาอย่างมู่หรงชีชีจะมีมือที่งดงามไร้ที่ติเช่นนี้ ขาวผ่องประดุจหยกขาว ราวกับว่าถูกสลักมาอย่างประณีตบรรจง
“ทูลฮองเฮาเพคะ นี่คือ ‘โอสถครรโภทร’ ที่คุณชายเหลียนปรุงขึ้น ร่างกายของหม่อมฉันค่อนข้างเย็น มีอาการมดลูกเย็น ด้วยเหตุนี้นอกจากคุณชายเหลียนจะส่งโอสถผิวหิมะให้หม่อมฉันแล้ว ยังส่งโอสถครรโภทรให้หม่อมฉันด้วย”
มดลูกเย็นหรือ? มันเป็นอาการเดียวกับที่จิ้นม่อบอกนางมิใช่หรือ? คนที่มดลูกเย็นจะมีบุตรยาก ในใจของตวนมู่ชิงก็เริ่มเอนเอียง รับตลับมาเปิดดู มีโอสถเม็ดสีแดงดุจโลหิตปรากฏอยู่ตรงหน้าของนาง
“หม่อมฉันคิดว่าจะเก็บเอาไว้ใช้หลังจากสมรส แต่......” น้ำเสียงของมู่หรงชีชีเริ่มสะอื้น “เมื่อครู่จิ้งอ๋องได้เขียนหนังสือถอนหมั้นมอบให้หม่อมฉันแล้ว ต่อไปหม่อมฉันก็คงไม่ได้ใช้แล้ว หม่อมฉันก็ขอยืมดอกไม้เขามาถวายพระ[footnoteRef:3] ถวายโอสถนี้ให้เหนียงเนียง หวังว่าเหนียงเนียงจะมีพระโอรสโดยเร็วเพคะ” [3:  ยืมดอกไม้มาถวายพระ（借花献佛）：เอาของของคนอื่นมอบให้คนอีกคนหนึ่ง เพื่อแสดงน้ำใจของตัวเอง]
“จิ้งอ๋องเขียนหนังสือถอนหมั้นอย่างนั้นหรือ?” ตวนมู่ชิงรับรู้เรื่องนี้มาบ้างแล้ว แต่กลับแสดงท่าทางประหลาดใจออกมา “เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้? ให้ข้าไปช่วยพูดกับจิ้งอ๋อง ให้เขายกเลิกหนังสือถอนหมั้นดีหรือไม่?”
“อย่าเลยเพคะ” มู่หรงชีชีส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง “หม่อมฉันรู้ตัวเองดีเพคะ ว่าหม่อมฉันมันไม่คู่ควร ถอนหมั้นเร็วเท่าไหร่ก็ดีกับเราสองคนเท่านั้น หม่อมฉันไม่อยากจะถ่วงอนาคตของท่านอ๋อง”
ท่าทางเศร้าหมองของมู่หรงชีชี เมื่อตกอยู่ในสายตาของตวนมู่ชิงแล้ว กลับทำให้หัวใจแข็งกระด้างของนางเกิดความสงสารขึ้นมา
ตวนมู่ชิงได้รับรู้เรื่องราวของมู่หรงชีชีมาบ้าง นางยังรู้มาอีกว่า เมื่อครู่หลงเจ๋อจิ่งเทียนเขียน ‘หนังสือเลือด’ ท่ามกลางผู้คนอย่างไม่ไว้หน้ามู่หรงชีชีแม้แต่น้อย ก็น่าจะรู้ได้ว่าหลงเจ๋อจิ่งเทียนไม่ชอบนางเพียงใด ความจริงแล้วนางก็เป็นแค่สตรีน่าสงสารคนหนึ่ง
ตวนมู่ชิงราวกับได้นึกถึงเรื่องราวที่ตัวนางเองได้พบเจอ น้ำเสียงที่พูดกับมู่หรงชีชีก็พลันอ่อนโยนลง “เด็กดี เจ้าอย่าได้เสียใจไปเลย บนโลกใบนี้จะต้องมีสักคนที่เกิดมาเพื่อเจ้า โอสถครรโภทรเม็ดนี้ข้าจะรับไว้ หากได้ผลขึ้นมา ข้าจะตบรางวัลให้อย่างงาม”
ตบรางวัลให้อย่างงามงั้นหรือ?​ มู่หรงชีชียังไม่โง่พอที่จะเชื่อคำพูดของตวนมู่ชิงหรอก ในวังหลวงมู่หรงเสวี่ยเหลียนพี่สาวแท้ๆ ของนางไม่ถูกกับตวนมู่ชิง แค่ตวนมู่ชิงไม่แว้งกัดนางก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
แต่ถึงแม้นางจะรู้แน่แก่ใจ นางก็ยังแสดงท่าทางลำบากใจออกมา “ได้ทำให้เหนียงเนียงสบายพระทัย ถือเป็นเรื่องที่หม่อมฉันควรกระทำเพคะ เหนียงเนียงตรัสเช่นนี้ หม่อมฉันกลับรู้สึกกระดากอาย หม่อมฉันขอให้เหนียงเนียงมีพระโอรสให้แคว้นซีฉีโดยเร็วเพคะ”


## ตอนที่ 023

ตอนที่ 23  ทำคุณบูชาโทษ
ท่าทางสงบเสงี่ยมของมู่หรงชีชีทำให้ตวนมู่ชิงยิ่งเห็นก็ยิ่งพอใจ โดยเฉพาะคำว่า “พระโอรส” ในประโยคสุดท้าย ยิ่งทำให้ตวนมู่ชิงรู้สึกสำราญใจ นางลูบไล้หน้าท้องเรียบบางของตัวเอง ราวกับว่านางจะทรงครรภ์ ได้พระโอรสในทันที แค่ประสูติออกมาก็ได้สืบทอดราชบัลลังก์
“หากข้ามีโอรส ข้าจะตบรางวัลให้เจ้าเป็นคนแรก”
ตวนมู่ชิงกลับถึงตำหนักชิงหลวน ประทับได้ไม่นานหลงเจ๋ออวี่ก็เสด็จมา
เมื่อเห็นหลงเจ๋ออวี่ ตวนมู่ชิงก็รู้สึกประหลาดใจ ฮ่องเต้จะทรงทราบเรื่องของจิ้นม่อเร็วขนาดนี้เลยหรือ? นางยังไม่ได้คิดเลยว่าจะอธิบายเรื่องจิ้นม่อเช่นไร พระองค์ไม่โปรดปรานในตัวนางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หากเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้าง ใส่ความว่าตระกูลตวนมู่สมคบคิดกับเป่ยโจว แล้วนางจะทำเช่นไรดี?
เวลาแค่ชั่วครู่ สมองของตวนมู่ชิงก็ขบคิดเรื่องนี้ไปไม่รู้กี่รอบ ฝ่ามือชื้นไปด้วยเหงื่อที่เกิดจากความกังวล
“ฮองเฮา วันนี้ที่ข้ามาที่นี่ก็เพราะมีเรื่องจะบอกเจ้า” สิ่งที่ตวนมู่ชิงคิดไว้กลับไม่ได้เกิดขึ้น หลงเจ๋ออวี่ก็เปลี่ยนท่าทีที่มีต่อนาง ประทับลงข้างๆ นาง แล้วกุมมือไปวางไว้ในมือใหญ่ของเขา
ท่าทางแสดงความรักใคร่เช่นนี้ทำให้ตวนมู่ชิงถึงกับตกอยู่ในภวังค์ นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่แสดงท่าทีรักใคร่เช่นนี้กับนาง? หนึ่งปี สามปี หรือว่าห้าปี?​ ตัวนางเองก็ลืมเลือนไปหมดแล้ว
หลงเจ๋ออวี่ไม่ได้รับรู้ถึงท่าทางของตวนมู่ชิงที่แปลกไป เขายังคงรู้สึกโกรธเคืองกับเรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้มา “วันนี้ข้าได้รับพระราชสาส์นสู่ขอจากแคว้นเป่ยโจว หวันเอี๋ยนเลี่ยให้ข้าส่งองค์หญิงไปเสกสมรสด้วย เจ้าก็รู้ว่าอาณาจักรเราไม่มีอำนาจมากพอที่จะต่อสู้เป่ยโจว”
“หวันเอี๋ยนเลี่ยอย่างนั้นหรือ?” ไม่ใช่เรื่องที่ตัวนางเองคิดไว้ ตวนมู่ชิงก็โล่งอกโล่งใจ แต่เมื่อกลับมาคิดอีกที ราชวงศ์ในยามนี้องค์หญิงที่มีอายุเหมาะสมที่จะเสกสมรส ก็มีเพียงแค่หลงเจ๋ออวี่เอ๋อร์ธิดาของนางเองมิใช่หรอกหรือ เช่นนั้นในใจของตวนมู่ชิงก็เริ่มที่จะวิตกกังวลขึ้นมา
เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดแน่นของบุรุษตรงหน้าที่เคียงข้างนางมาสิบกว่าปี ตวนมู่ชิงก็เอ่ยปากขึ้นอย่างระมัดระวัง “ฝ่าบาท พระองค์จะส่งอวี่เอ๋อร์ไปเสกสมรสกับเขาหรือเพคะ? แต่หวันเอี๋ยนเลี่ยอายุเยอะจนจะเป็นบิดานางได้อยู่แล้วนะเพคะ”
“ฮองเฮา มิใช่เช่นนั้น” หลงเจ๋ออวี่โอบกอดตวนมู่ชิงมาไว้ในอ้อมแขน คางที่มีหนวดเคราเล็กน้อยวางอยู่บนศีรษะที่มีผมดกดำของนาง น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเศร้าโศก “หวันเอี๋ยนเลี่ยสู่ขอไปให้หนานหลินอ๋องเฟิ่งชาง ข้าได้ข่าวมาว่าสภาพร่างกายของเฟิ่งชางยังคงไม่ดีขึ้น หวันเอี๋ยนเลี่ยจึงอยากจะสานสัมพันธไมตรีโดยการให้เฟิ่งชางเสกสมรสกับองค์หญิงของเรา และเพื่อเป็นการปัดเป่าทุกข์โรคให้เฟิ่งชาง......”
“ไม่นะเพคะ!” แค่ได้ยินว่าเป็นหนานหลินอ๋องเฟิ่งชาง หัวใจของตวนมู่ชิงก็ตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
เรื่องราวต่างๆ ก็เริ่มปะติดปะต่อขึ้นมา ในที่สุดตวนมู่ชิงก็เข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่าเหตุใดวันนี้จิ้นม่อจึงต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาเจอนาง หรือว่าเขาจะมาดูว่าที่แม่ยายให้กับเจ้านาย? ที่แท้!...ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง!
“ฝ่าบาทเพคะ ไม่ได้นะเพคะ ในใต้หล้ามีใครไม่รู้บ้างว่าหนานหลินอ๋องมีนิสัยโหดเหี้ยมอำมหิต มีดวงกินเมียจนสนมเขาตายไปแล้วแปดคน แล้วตอนนี้หวันเอี๋ยนเลี่ยจะให้อวี่เอ๋อร์ธิดาของเราไปเสกสมรสด้วย เช่นนั้นก็มิใช่เป็นการผลักนางเข้ากองไฟหรอกหรือ?”
แค่คิดถึงคำร่ำลือเกี่ยวกับเฟิ่งชาง ตวนมู่ชิงก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน เขาทั้งกระหายเลือด ทั้งโหดเหี้ยมเย็นชาไร้หัวใจ แล้วจะให้ธิดาของนางเสกสมรสกับปีศาจเช่นเขา ต่อให้นางต้องตายก็ไม่มีทางรับปากเป็นอันขาด
หลงเจ๋ออวี่ไม่ได้แปลกใจกับการตอบสนองของตวนมู่ชิง แต่เขาก็ไม่มีหนทางอื่นให้เลือกอีก กองทัพของเป่ยโจวแข็งแกร่งเสียขนาดนั้น อีกทั้งหนานหลินอ๋องเฟิ่งชางก็เปรียบดั่งเทพเจ้าสงครามที่เก่งกาจในการสงคราม หากทำให้ทางเป่ยโจวโกรธขึ้นมา ถึงเวลานั้นเมื่อเป่ยโจวสั่งกองทัพเข้ามาโจมตี เขาก็แทบไม่อยากจะคิดถึงผลที่ตามมาเลย
“ฮองเฮา ข้าก็ไม่อยากจะทำเช่นนี้ ตั้งแต่สงครามที่ภูเขาเอี้ยนตั้งครั้งนั้น ซีฉีก็ได้สูญเสียทหารกล้าไปกว่าสี่แสนคน ต่อให้ผ่านไปเป็นเวลากว่าสิบห้าปีแล้ว ซีฉีก็เพิ่งจะฟื้นฟูกลับมาได้ แต่ก็ไม่สามารถไปต่อสู้กับเป่ยโจวที่แข็งแกร่งได้......”
เป็นครั้งแรกที่หลงเจ๋ออวี่รู้สึกว่าตัวเองล้มเหลว เขาเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเป็นกับดัก เป็นกองไฟ แต่เขาก็จำเป็นต้องผลักธิดาของตัวเองลงไป เพราะเขามันไร้ความสามารถ ไม่สามารถปฏิเสธหวันเอี๋ยนเลี่ยได้
“ฮองเฮา ข้าผิดต่อเจ้า ผิดต่ออวี่เอ๋อร์......”
“ไม่นะเพคะ!” มีร่างในชุดสีเหลืองอ่อนบุกเข้ามา “เสด็จพ่อ เสด็จแม่ ลูกไม่เสกสมรสกับอ๋องปีศาจ! ลูกไม่ไปเด็ดขาด!”
“อวี่เอ๋อร์......” เมื่อเห็นใบหน้าของธิดาที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตา หัวใจของตวนมู่ชิงก็เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว นางขืนตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของหลงเจ๋ออวี่ แล้วดึงหลงเจ๋อหวี่เอ๋อร์เข้ามากอดไว้ “อวี่เอ๋อร์ แม่จะไม่ปล่อยให้เจ้าไปเสกสมรสกับเขา ไม่ให้เจ้าไปปัดเป่าทุกข์โรคให้เขาแน่นอน!”
“เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ!” เมื่อหลงเจ๋ออวี่ได้ยินคำพูด “เหลวไหล” ของตวนมู่ชิง ก็เอ่ยปากตำหนิออกมา “เจ้าจะให้ข้าละทิ้งราษฎรของแคว้นซีฉี เพื่ออวี่เอ๋อร์เพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ?”
“เสด็จพ่อ เหตุใดต้องเป็นลูกด้วย?” เมื่อได้ฟังคำพูดของหลงเจ๋ออวี่ หลงเจ๋ออวี่เอ๋อร์ก็ยืนขึ้นทันทีทันใด
“ท่านพ่อสามารถแต่งตั้งบุตรีของขุนนางใหญ่สักคนหนึ่งขึ้นมาเป็นองค์หญิง และให้ไปเสกสมรสกับเขาแทนลูก เมื่อก่อนก็มีตัวอย่างเช่นนี้มิใช่หรือเพคะ เหตุใดเสด็จพ่อจะต้องส่งลูกไปเสกสมรสด้วย? เป่ยโจวก็แค่ต้องการองค์หญิง แต่ก็ไม่ได้ระบุว่าจะต้องเป็นองค์หญิงในราชวงศ์เสียหน่อยนะเพคะ”
คำพูดของหลงเจ๋ออวี่เอ๋อร์ ทำให้หลงเจ๋ออวี่ที่ตกอยู่ในที่นั่งลำบากได้ปลอดโปร่งหัวใจ “ใช่สิ! ทำเช่นนี้ได้! เป็นเพราะข้าร้อนรนจนเกินไปถึงได้ลืมไปเสีย!”
เมื่อได้ฟังที่หลงเจ๋ออวี่พูดมา ตวนมู่ชิงก็รับรู้ได้ว่านี่คือจุดเปลี่ยน นางต้องรีบตีเหล็กตอนร้อน ให้ฮ่องเต้เชื่อมั่นในความคิดนี้
“แล้วจะให้ใครเป็นองค์หญิงดี?” นี่คือคำถามที่อยู่ภายในใจของหลงเจ๋ออวี่ ตวนมู่ชิงก็กำลังคิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน การที่จะคัดเลือกสตรีที่เหมาะสมจากสี่ตระกูลใหญ่และราชวงศ์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ทันใดนั้น ก็มีร่างหนึ่งแวบเข้ามาในความคิดของตวนมู่ชิง มู่หรงชีชีนั่นเอง ตวนมู่ชิงคิดแล้วคิดอีก ในที่สุดนางก็ตัดสินใจที่จะให้มู่หรงชีชีเป็น “ตัวตายตัวแทน”
“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมีตัวเลือกหนึ่งมาเสนอเพคะ”
ตวนมู่ชิงโบกมือให้หลงเจ๋ออวี่เอ๋อร์ออกไปก่อน ส่วนนางก็มาประทับข้างๆ หลงเจ๋ออวี่ เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่จวนตระกูลตวนมู่ให้เขาได้ฟัง แต่ก็ยังปกปิดเรื่องที่มู่หรงชีชีมอบโอสถครรโภทรให้นาง
“จิ่งเทียนเขียนหนังสือถอนหมั้นแล้วอย่างนั้นหรือ?”
เมื่อหลงเจ๋ออวี่รับรู้ว่าหลงเจ๋อจิ่งเทียนถอนหมั้นมู่หรงชีชีแล้วเขาก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แต่หลังจากที่แปลกใจ เขาก็เข้าใจว่ามันมีเหตุผลใดที่แอบแฝงอยู่ โอรสของเขาเขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร หลงเจ๋อจิ่งเทียนทะเยอทะยานเสียขนาดนั้น แล้วจะยอมรับสตรีไร้ประโยชน์มาเป็นภรรยาได้หรือ
“ถอนหมั้นแล้วก็ดี แต่มู่หรงชีชีมีแต่ข่าวเสียๆ หายๆ ถ้าให้นางไปเสกสมรส ข้ากลัวว่าฝั่งนั้นจะไม่ยอม”
“ฝ่าบาทเพคะ เราก็สามารถเพิ่มสินสมรสให้นางให้มากหน่อยก็ได้นี่เพคะ อีกอย่างหนทางก็ห่างไกล กว่าเรื่องราวที่นี่จะร่ำลือไปถึงเป่ยโจว งานเสกสมรสก็จบไปแล้ว นางจะมีชีวิตรอดผ่านคืนเข้าหอไปได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้เลย”
ตวนมู่ชิงเข้าไปคล้องแขนหลงเจ๋ออวี่ น้ำเสียงดูอ่อนหวานจนน่าแปลกใจ ถึงแม้นางจะพูดออกมาเช่นนั้น แต่ในใจกลับคิดไปอีกเรื่อง
นางแทบจะอดรนทนไม่ไหวที่จะให้ชื่อเสียของมู่หรงชีชีขจรขจายไปทั่ว ให้เฟิ่งชางรู้เร็วๆ ว่านางเป็นม่ายขันหมาก ถึงเวลานั้นถ้าเป่ยโจวไต่ถามมา นางก็สามารถอ้างไปได้ว่าถูกตระกูลมู่หรงลวงหลอก ถึงเวลานั้นหลงเจ๋ออวี่จะปกป้องตระกูลมู่หรงไปจนถึงเมื่อไหร่ พอตระกูลมู่หรงตกต่ำแล้วมาดูกันว่านังสารเลวมู่หรงเสวี่ยเหลียนจะเชิดหน้าชูคออยู่ที่ฝ่ายในได้อีกหรือไม่
ได้ฟังตวนมู่ชิงพูดมาเช่นนี้ หลงเจ๋ออวี่ก็สบายใจ ปัญหาหนักอกของเขาเมื่อครู่กลับได้รับการแก้ไขอย่างง่ายดาย ตอนนี้เขายอมรับคำแนะนำของตวนมู่ชิงโดยสมบูรณ์ “ชิงเอ๋อร์ เจ้าเป็นฮองเฮาคนดีของข้าจริงๆ ค่ำนี้ข้าจะประทับที่นี่เลยแล้วกัน”
เพราะเหตุพลิกผันทำให้ มู่หรงชีชีต้องย้อนอดีตมาเป็นนางซินในยุคโบราณที่เจ้าของร่างคนเดิมถูกลงโทษด้วยกฎบ้านจนตาย แต่คิดหรือว่านางจะยอมแพ้ต่อโชคชะตานี้ แม้จะถูกพี่สาวร่วมตระกูลแย่งคู่หมั้น มิหนำซ้ำยังถูกบิดาจับคลุมถุงชนเพื่อแต่งงานแก้เคล็ด แต่ดูเถอะว่ามู่หรงชีชีคนนี้จะไม่มีวันยอมแพ้แน่นอน!
เนื่องด้วยพระราชโองการจากฮ่องเต้ ทำให้มู่หรงชีชีต้องยอมอภิเษกกับ เฟิ่งชาง หนานหลินอ๋องแห่งแคว้นเป่ยโจว บุรุษที่ได้สมญานามว่า ‘อ๋องปีศาจ’ ผู้ที่มีดวงพิฆาตภรรยาอย่างไม่มีทางเลือก ทว่าใครเล่าจะรู้ว่าหนานหลินอ๋องที่นางเคยได้ยินคำล่ำลือมาว่าแสนร้ายกาจนั้นจะไม่เหมือนบุรุษตรงหน้าที่นางได้พบเลยแม้แต่น้อย ยิ่งนางได้รู้จัก นางก็ยิ่งจะหลงรักเขามากขึ้นเสียแล้ว
