The Last Ogre [ยักษ์]
Thearboo_AB99
## บทที่ 1 คำสาป

ท่ามกลางสายฝนหวดกระหน่ำ ณ ผาเดียวดาย ร่างหนึ่งยืนตระหง่านบนชะง่อนผาที่ด้านล่างเป็นหุบเหวลึกเกินหยั่ง
ตรงหน้าร่างนั้นคือกลุ่มอริไพรีที่หมายชีพตน ศัตรูตรงหน้าเหล่านั้นคือเหล่าเทพเทวาผู้เห็นว่าเหล่าตนคือผู้ครอบครองฤทธานุภาพแห่งความดีงาม คือผู้ถูกต้อง คือผู้ปกปักรักษาแห่งผืนนภาแลปฐพี ผู้มีรูปกายงดงาม และผู้เอื้ออารี เป็นเผ่าพันธุ์ที่เอาแต่สรรเสริญยกย่องตัวเองเพื่อหยันเหยียดเบียดเบียนเผ่าพันธุ์ที่ต่ำชั้นกว่า นั่นคือชนชั้นของ 'เหล่ายักษาผู้น่าเวทนา'
ทำเป็นแสร้งว่ามีไมตรีให้ แล้วมุสาลวงล่อให้เหล่าเผ่ายักษ์อสุราผู้ไม่ทันระวังตนร่วมมือในการกวนน้ำอมฤต ลวงว่าจะจ่ายแจกแบ่งสรรตามกำลังที่เข้าร่วม ที่ไหนได้...หลังเสร็จสิ้นทุกสิ่งที่มุ่งหวัง เหล่าทวยเทพอันเรืองฤทธาก็เผยธาตุแท้ที่ต่ำทรามเสียยิ่งกว่าชนชั้นอสูร ยึดทุกสิ่งที่ควรเป็นสิทธิ์อันชอบธรรมแห่งยักษ์ไป แล้วขับไล่เข่นฆ่าราวกับมิเคยมีไมตรีกัน
แต่ยักษามิยินดีถอยร่นดังเหล่าเทพชั่วปรารถนา เช่นนั้นสงครามเทวาอสูรจึงอุบัติ
เหล่าเทพผู้ได้เสวยอมฤตอุดมไปด้วยอิทธิฤทธิ์เพิ่มพูนไพศาล ต่างกับเหล่ายักษาอสูรมารที่หมดกำลังไปอักโขแล้วกับการร่วมกวนเกษียรสมุทรในครานั้น แม้จะขึ้นชื่อว่าเป็นเผ่าพันธุ์ที่มากด้วยอำนาจแลพลัง ทว่า ณ เพลานี้ก็หาได้เหลือเรี่ยวแรงต่อกรใดๆ กับเหล่าผู้มีฤทธาไม่
ท้ายที่สุดยักษาก็มิอาจต้านทาน ถูกไล่ต้อนหักหาญผลาญชีวินจนแทบสิ้นทั้งเผ่า
ขุนพลยักษ์ตนหนึ่งที่ยังยืนหยัดแม้จะเหลือเพียงแขนข้างเดียวกับร่างที่โชกชโลมไปด้วยโลหิต ร่างนั้นยืนจังก้าอยู่ตรงริมชะง่อนผาเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจให้เหล่าเทพนั้นมุ่งมายังตนเพียงหนึ่ง เปิดทางให้เหล่าลูกหลานในเผ่าที่เหลือได้หลบลี้เอาชีวิตรอด
ท่ามกลางสายฝนสาดกระหน่ำ แสงวาบของสายฟ้าหวดฟาดพาดผ่านทิฆัมพรราวกับแส้ม้า พร้อมกระแสเสียงกัมปนาทคำรามครามครืน
ผู้ใกล้วายชนม์เหยียดยิ้มเยาะหยันในห้วงสุดท้ายแห่งชีวิตตน ก้มร่างลงใช้มือข้างที่เหลืออยู่กอบกำดินเปียกขึ้นมาหยิบมือแล้วป้ายปาดตรงหน้าผากโหนกลากเป็นปื้นตั้งแต่หน้าผากจรดริมฝีปาก พลางเอ่ยคำสาปแช่ง!
"ข้าแต่ผืนปฐพีโปรดเป็นพยาน ข้าผู้นี้ขอแลกด้วยลมหายใจแลวิญญาณทั้งหมดแด่ท่าน เพื่อสาปสรรเผ่าพันธุ์แห่งเทวัญชั้นฟ้าผู้เป็นทุรยศแก่เผ่าพันธุ์ข้า ขอให้พวกมันประสบแต่ความบรรลัยฉิบหายให้เท่ากันกับเผ่าพันธุ์ข้า ขอให้พวกมันจมอยู่กับความทุกข์โศกเวทนา เจ็บไข้ล้มตายไม่มีวันขาดสายประดุจห่าฝนนี้!! ทำร้ายพวกข้าไว้เท่าใดก็ขอให้พวกมันฉิบหายเท่ากัน!!! ให้พวกมันที่ถือตัวว่าเป็นเทพผู้สร้างกลายร่างไม่ต่างจากเดรัจฉานอสูร ไม่อาจเสวยสุขในทิพยใด ๆ ให้มันกินได้เพียงเลือดเนื้อจนเป็นที่รังเกียจไปทั่วสารทิศ!! ขอให้คำที่ข้าลั่นออกไปด้วยวิญญาณนี้ถือเป็นคำตาย หาได้มีอำนาจใดลบล้างได้ไม่!! และแม้ถึงวันที่มันเจ็บเท่ากันแล้ว หากมิใช่ลูกหลานแห่งเผ่าพันธุ์ยักษาผู้ต้องตามตำราเป็นผู้ถอนคำสาปสรรนี้แล้วไซร้ ก็ให้พวกมันจมอยู่กับทุกขเวทนาต่อไป อย่าได้ผุดได้เกิด ชั่ว กัป ชั่ว กัลป์!!"
สิ้นคำสุดท้ายสายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงลงมาที่ด้านหลังเพื่อตอบรับในคำสาปแช่งนั้น ขุนพลยักษ์เหยียดยิ้มเย็นก่อนที่ร่างนั้นจะหงายหลังทิ้งลงไปยังหุบเหวที่ลึกสุดหยั่ง แหลกเหลวอยู่ ณ ก้นบึ้งนั้นพร้อมคำสาปสรรที่แสดงฤทธานุภาพออกมาในทันที!
*
*
*
*
*
หัวใจยักษาร้าวรวด การถูกเหล่าเทพหักหลังนั้นมันยังไม่หนักเท่าการถูกเพื่อนร่วมตายทรยศ แต่แม้เจ็บแค้นเท่าไหร่ยักษาตนนี้ก็ไม่อาจหักใจต่อสหายเทพเพียงหนึ่ง ในขณะที่บริกรรมคำแช่งชักจึงจงใจยกเว้นเทพตนนั้นไว้ แล้วค่อยจากไปด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
*
*
*
*
*
หลังคำสาปสรรเมืองที่สวยงามราวสรวงสวรรค์ชั้นดุสิตก็พินาศย่อยยับลงไป เหล่าทวยเทพที่แม้ยังเต็มเปี่ยมด้วยพลังแห่งน้ำอมฤตแต่ก็ไม่อาจต้านทานความรุนแรงของคำแช่งนั้น ทำให้ลูกหลานที่เกิดใหม่ล้มตายไปเกือบทั้งเผ่า เหล่าเทพที่เหลือรอดก็แทบจะกลายสภาพเป็นอสูรที่ต้องดำรงชีพด้วยเลือดเนื้อของเหล่ามนุษย์
จากเผ่าพันธุ์แห่งเทพเทวัญที่สูงศักดิ์ต้องตกต่ำเข้าขั้นเดรัจฉาน นั่นจึงทำให้เหล่าเทพที่ยังเหลือรอดพยายามอย่างหนักเพื่อหาวิธีแก้ไข ทางเดียวที่จะสามารถแก้ได้คือต้องให้ลูกหลานยักษ์สายเลือดเดียวกับผู้สาปเป็นคนแก้ ทว่าหลังพวกตนเทพไท้ทำการอันเป็นทุรยศโดยการยึดน้ำอมฤตเป็นของตนทั้งหมดแล้วนั้นก็ได้ไล่ล่าพร่าผลาญเหล่ายักษ์จนสิ้นทั้งเผ่า มันจึงไร้ซึ่งผู้แก้ไข
แต่กาลนั้นก็ไม่ได้ทำให้เหล่าผู้ที่ถือตนว่าเป็นคนวิเศษเลิศล้ำถอดใจ เทพไท้ผู้มีฤทธิ์จึงสร้างยักษ์ขึ้นใหม่ด้วยเลือดเนื้อจากซากศพของยักษ์ที่ตนเข่นฆ่า เพื่อให้กำเนิดยักษ์ในยักษ์ตนใหม่ที่สามารถแก้ไขคำสาปสรรได้
ทว่าเรื่องนั้นก็หาได้ง่ายดาย ยักษ์ที่ถูกสร้างขึ้นไม่อาจทดแทนวงศ์วานแห่งสายเลือดแท้ อีกทั้งการทดลองสร้างยักษ์มิใช่เรื่องง่าย ตัวอ่อนบ้างตายบ้างพิการไม่สามารถเติบใหญ่สมบูรณ์ เพียงครึ่งหนึ่งที่สามารถรอดพ้นจนเติบใหญ่กระนั้นก็มิได้หมายความว่าจะรอดขึ้นมาเป็นยักษ์แต่กลับกลายเป็นอสูรที่ไร้จิตสำนึกใดที่ต่ำช้ายิ่งกว่าภพแห่งเดรัจฉาน แม้เทพเหล่านั้นจะรู้ตัวว่ากำลังจะสร้างหายนะ แต่ก็ไม่ยอมล้มเลิกในการเพาะยักษ์ขึ้นมาล้างคำสาป เพราะแม้จะมีโอกาสแค่ 1 ในล้านพวกเขาก็ยังมีความหวัง
แต่ยิ่งนานวัน นอกจากการทดลองจะไม่สำเร็จผลดังใจแล้ว ความเสื่อมสลายก็คืบคลานเข้ามาทุกขณะ เหล่าเทพไม่อาจอยู่รอความตายที่ดินแดนของตน ท้ายสุดจึงคิดอพยพโยกย้ายทิ้งหลอดทดลองที่มีมากมายหลายล้านไว้ ทั้งที่ถูกทำลายและยังมีตัวอ่อน โดยมิสนใจอีกว่ามันจะกลายเป็นตัวอะไร อสูร หรือ ยักษ์
ในช่วงกลียุคที่สุดพรแห่งอมฤตก็ไม่อาจส่งทอดได้ทั้งหมด เหล่าเทพไท้กลายกลับเป็นสิ้นฤทธา เผ่าพันธุ์ล่มสลายเมื่อปลายสมัยที่แดนดุสิตกับแดนมนุษย์ยังเชื่อมโยง เมืองดุสิตแห่งทวยเทพล่มสลายมีเพียงส่วนหนึ่งที่หนีรอดลงมาพักพิงยังแดนมนุษย์ จบสิ้นตำนานแห่งเผ่าพันธุ์ที่เคยยิ่งใหญ่
แต่เรื่องเลวร้ายที่พวกเขาได้ทำไว้มันยังไม่จบ การเริ่มต้นแห่งกลียุคจึงได้ลุกลามลงสู่โลกมนุษย์ด้วย เพราะเหล่าอสูรที่ถูกทิ้งไว้ในดินแดนดุสิตไม่ได้ล้มตาย กลับเพิ่มพูนกำลังพลเหลือคณานับ ขยายเผ่าพงศ์ครอบครองแดนดุสิตที่เสื่อมถอย แม้อสูรทดลองที่สร้างขึ้นนั้นส่วนใหญ่จะล้มเหลวกลายเป็นเพียงอสูรที่มีเพียงสัญชาตญาณไม่มีหัวคิดจิตใจ แต่เหล่าเทพไม่รู้ว่ามันยังมีตัวอ่อนส่วนหนึ่งที่สามารถพัฒนาจนเกือบกลับมาใกล้เคียงกับเผ่ายักษ์ ที่มีมันสมองและมีรูปโฉมที่ไม่ต่างเทพ
เหล่าอสูรผู้มีสมองนั้นสถาปนาตัวขึ้นเป็นเผ่าอสูร เผ่าพันธุ์อสูรนี้ขยายกำลังพลจากหลอดทดลองพราดพรวดรวดเร็วจนวันหนึ่งแดนดุสิตที่ล่มสลายก็ไม่อาจรองรับความหิวกระหายของพวกมัน ทรัพยากรถูกล่าล้างจนแทบไม่เหลือเพราะพวกอสูรระดับล่างมันกินไม่เลือก สุดท้ายพวกมันก็เริ่มรุกรานไปยังพื้นที่อื่น และเพราะแดนดุสิตกับแดนมนุษย์ยังยึดโยงกันผ่านประตูมิติที่ไม่อาจมองเห็นด้วยตาเปล่า ทำให้ต่อมาอสูรส่วนหนึ่งก็ผ่านประตูมิติเข้ามารุกรานในแดนดินนี้
เหล่ามนุษย์ผู้อยู่อย่างสุขสงบมาตลอดตกอยู่ในความหวาดหวั่น แต่เหล่าเทพที่แฝงตัวอยู่นั้นรู้ดีว่ามันคือความรับผิดชอบของพวกตน สุดท้ายจึงออกหน้าปกป้องมนุษย์โดยการกำจัดอสูร ทว่าเหล่าเทพที่เหลือเพียงหยิบมือไม่อาจต้านทานเหล่าอสูรที่โผล่มาทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่หยุดหย่อนได้ไหว แต่ด้วยพรแห่งอมฤต ก่อนที่เผ่าพันธุ์เทวัญและมนุษย์จะถูกรุกรานจนถึงกาลสาบสูญ พวกเขาจึงได้ทำพิธีประสาทพรหนึ่งขึ้นเพื่อมอบฤทธานี้ส่งต่อแก่มนุษย์บนโลกที่ตนเข้ามาพักพิงอาศัย
'พรภูมิ' คือชื่อของพรที่พวกตนมอบให้ แบ่งปันจากอมฤตลึกล้ำที่พวกตนได้ถือครอง เด็กมนุษย์ส่วนหนึ่งนับจากนี้ไปจะได้รับพรภูมิกลายเป็นผู้มีพลังทัดเทียมเทพเพื่อปกปักรักษาดินแดนแห่งนี้จากเหล่าอสูร และเพราะมนุษย์ไม่เคยมีพลังทั้งยังไม่รู้ว่าอสูรนั้นเกิดจากฝีมือของเหล่าเทพสร้าง พวกตนจึงมอบศรัทธาให้แก่เทพผู้ประสาทพรและยกให้เป็นผู้ปกครองตนในที่สุด
เวลาผันผ่าน เหล่าเทพผู้มาเยือนแบ่งดินแดนมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่ออกเป็น 5 ประเทศเพื่อให้ง่ายต่อการปกป้อง อันได้แก่ อินทรา จันทรา สุริยา ดารา อนันตา แต่ละประเทศสร้างกำแพงเมืองมหึมาเพื่อปกป้องพื้นที่ของตนจากพื้นที่ส่วนอื่น ๆ ที่ถูกอสูรยึดครองไปแล้ว
กว่าหลายพันปีล่วงมาถึงปัจจุบันที่โลกก้าวหน้าไปมาก ด้วยวิทยาการที่เลิศล้ำทำให้พวกมนุษย์สามารถต่อกรกับอสูรได้มากขึ้น พวกเขาจัดตั้งโรงเรียนของเหล่าผู้ได้รับพรภูมิเพื่อจะได้ฝึกทักษะในการล่าอสูรตั้งแต่เยาว์วัย มีการวางกำลังเพื่อป้องกันกำแพงเมืองอย่างแน่นหนา
แม้เหล่ามนุษย์ผู้ได้รับพรภูมิจะมีพลังและความสามารถอันน่าอัศจรรย์ แต่ก็ไม่อาจเทียบเท่าเหล่าชนชั้นปกครองเพียงหยิบมือของอาณาจักรอินทราที่สืบเชื้อสายมาจากเผ่าพันธุ์แห่งเทวัญผู้ประสาทพรได้ เพราะพวกเขาเหล่านั้นมีพร้อมทั้งพละกำลังที่เหนือกว่าคนทั่วไป ทักษะการรบ พลังเวทย์ อายุขัยที่ยืนนานและที่สำคัญคือรูปโฉมที่งามล้ำสมชาติพันธุ์ที่สืบสายมา
น่าเสียดายที่ความเลิศล้ำสัพพัญญูเพียงนั้นกลับไม่อาจดำรงเกรียงไกร ชนชั้นปกครองผู้สืบเชื้อสายที่เหลือรอดจากการสูญสลายของชั้นดุสิตจึงเหลืออยู่เพียง 5 ตระกูลเท่านั้น ซึ่งก็กลายเป็นราชาประจำ 5 ประเทศไป
แต่แม้ทุกสิ่งได้สรรค์สร้างให้คนเหล่านี้มีความพิเศษเหนือผู้ใดจนเป็นที่ริษยา ทว่าคำสาปสรรแห่งเผ่าพันธุ์ที่ติดตัวมาย่อมยังส่งผลกระทบ นั่นคือพวกเขานั้นจำเป็นจะต้องดื่มโลหิตเพื่อยังชีพให้อยู่รอด และไม่ใช่เพียงโลหิตของมนุษย์สามัญธรรมดา แต่ต้องเป็นโลหิตของผู้มีอำนาจแห่งพรภูมิในด้านของเวทมนตร์อาคมสูงส่งเพียงพอเท่านั้น นั่นจึงทำให้ผู้สืบสายพงศ์เผ่าแห่งเทวัญนั้นล้วนต้องมีนักเวทย์ข้างกาย เพื่อที่จะใช้วิชาอาคมที่ตนมียับยั้งและรักษาอาถรรพ์ของคำแช่ง และอีกอย่างคือเป็นคลังโลหิตที่จะขาดไม่ได้เป็นอันขาด
มีอีกอย่างที่เป็นความคับแค้นในอกของเหล่าเทพ นั่นคือคือพวกตนไม่อาจให้กำเนิดเทพเลือดบริสุทธิ์ได้ พวกเขาไม่อาจให้กำเนิดบุตรที่เป็นสายเลือดแท้นอกดินแดนดุสิต ดังนั้นเด็กส่วนใหญ่ที่ถือกำเนิดมาก็จะมีสายเลือดเพียงครึ่งเดียว อีกทั้งยังยากมากที่จะเกิดมาด้วย ทำให้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มียุวเทพถือกำเนิดออกมาเพียง 13 คนเท่านั้น ทั้งหมดเป็นเลือดผสม โดย 3 คนล่าสุดเพิ่งถือกำเนิดเมื่อ 18 ปีที่ผ่านมา หนึ่งในนั้นเป็นรัชทายาทที่กำเนิดจากราชาที่เป็นเทพและมารดาที่เป็นคนจากเผ่านาค ซึ่งเผ่านาคก็ถือว่าเกือบเทียบเคียงเทวา ส่วนยุวเทพอีก 2 คนในรุ่นเดียวกับรัชทายาทนั้นเป็นบุตรของแม่ทัพคู่พระทัย และอีกคนเป็นบุตรของราชครู
รัชทายาทเป็นลูกครึ่งเทพ-นาคา บุตรชายของแม่ทัพก็เป็นลูกครึ่งเทพ-นาคา เป็นที่น่าแปลกใจนักเพราะบุตรชายของราชครูนั้นถือกำเนิดจากมารดาที่เป็นลูกครึ่งเทพกับราชครูผู้เป็นมนุษย์ที่ได้รับพรภูมิเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นเด็กที่กำเนิดออกมาก็มีสัญลักษณ์แห่งเทวา
เมื่อยังเยาว์ ยุวเทพเหล่านี้จะยังไม่ต้องรับเลือดเพราะถือว่ายังบริสุทธิ์ จะเริ่มรับเลือดครั้งแรกก็ต่อเมื่อเจริญวัยถึงอายุ 13 ปี โดยจะสามารถรับเลือดจากนักเวทย์ของชนชั้นปกครองได้ แต่เมื่อใดที่อายุผ่านพ้นจนถึง 18 ปีแล้วก็จะไม่สามารถรับเลือดจากบุคคลใดนอกเหนือจากนักเวทย์ที่ถูกผูกพันธะของตนได้อีก
และเมื่อกล่าวถึงนักเวทย์ แม้ผู้ที่ได้รับพรภูมิจะมีมากมาย แต่ก็ได้ทักษะแตกต่างกันออกไปเป็น 5 สายหลักๆ ด้วยกัน คือ นักรบ นักฆ่า นักธนู นักบวช และ นักเวทย์ จริงอยู่ที่มีนักเวทย์อยู่มากมาย แต่นักเวทย์ที่ประสบความสำเร็จจนได้ยืนเคียงข้างชนชั้นปกครองนั้นถือว่าหายากเสียจนเลือดตาแทบกระเด็น บางครั้งแม้เก่งกล้าแต่หากไร้วาสนาก็ไม่อาจไขว่คว้าถึง
เพราะเหตุนี้เทวาที่ตอนนี้เหลือเพียงหยิบมือในชั้นปกครองก็ได้เฟ้นหาเหล่าคนที่มีพรภูมิแล้วเอาเข้าเรียนในโรงเรียนที่เรียกว่าอะคาเดมี่ที่ปกครองโดยพวกตน เพื่อให้เด็กเหล่านั้นเติบโตอย่างแข็งแกร่งแล้วออกมาต่อสู้กับอสูรได้อย่างเข้มแข็ง และเพื่อตามหานักเวทย์ที่เหมาะสมต่อทายาทที่กำลังเติบใหญ่หรือที่อาจถือกำเนิดออกมาในอนาคต ดังนั้นจึงไม่มีใครเลยที่มีพรภูมิแล้วจะไม่ถูกค้นพบ ส่วนใหญ่จะเจอตั้งแต่แรกเกิดเพราะมีสัญลักษณ์แห่งผู้ได้รับพรติดตัวอยู่
ว่ากันว่าใครหรือครอบครัวใดก็ตามที่มีบุตรในบ้านเกิดมาพร้อมสัญลักษณ์แห่งพรภูมิ ก็จะได้รับสิทธิพิเศษจากรัฐทันทีเพราะถือว่าเป็นครอบครัวของผู้ปกป้องประเทศ และที่สุดในนั้นคือใครที่ได้รับพรภูมิในสายเวทย์แล้วได้รับเลือกให้เป็นคู่กับเทวาแล้วล่ะก็ครอบครัวก็จะเรียกได้ว่ายิ่งกว่าถูกรางวัลใหญ่ เพราะไม่มีสิทธิประโยชน์ใดมีค่ามากไปกว่าการได้ใกล้ชิดชนชั้นปกครอง อย่างในยุคนี้ที่มียุวเทพถือกำเนิดออกมา 3 คน นั่นย่อมหมายความว่าจะมีนักเวทย์จาก 3 ครอบครัวได้รับสิทธิพิเศษนั้น
อีกไม่นานทั้ง 3 ก็จะอายุครบ 18 ปีแล้ว แต่ก็นั่นแหละส่วนใหญ่แล้วพวกที่ได้รับเลือกก็จะมาจากตระกูลใหญ่ๆ เท่านั้น โดยเฉพาะในยุคสมัยแห่งทุนนิยมนี้
คนธรรมดาย่อมไม่มีสิทธิ์ใฝ่ฝันถึง
ประเทศที่ปกครองด้วยระบบชนชั้นมันก็เป็นแบบนี้
ไม่ว่าที่ใดก็ตาม...


## บทที่ 2 สัตตะ

"โห...ในกำแพงเมืองโคตรทันสมัย ต่างจากข้างนอกลิบลับเลยว่ะ!!"
เสียงแหบห้าวตามแบบของชายที่เพิ่งโตเต็มหนุ่มอุทานขึ้นเมื่อเดินผ่านประตูเมืองใหญ่เข้าสู่ความตระการตาตรงหน้า ลมหนาวพัดผ่านร่างบอบบางของชายหนุ่มผู้เพิ่งอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์จนรู้สึกหนาวสะท้าน แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หัวใจที่พองฟูในอกเพราะความศิวิไลซ์ตรงหน้าหดยุบลงไปได้
"คนในเมืองนี่หรูหราดีจังเลยเนอะ" ชายหนุ่มตื่นตาตื่นใจไปเสียหมดกับสิ่งที่ได้พบเห็น ทว่าริมฝีปากแม้เอ่ยชมไม่ขาดแต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยัน
เพราะแท้จริงแล้ว เขาเกลียดคนในกำแพงเมืองนี้ที่สุด!
"ปู่ ในที่สุดผมก็ได้เข้ามาในกำแพงเมืองสมใจปู่แล้วนะ ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะ" ชายหนุ่มเอ่ยถึงคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วพลันนึกไปถึงคำสั่งเสียที่ปู่ทิ้งไว้ให้
คำสั่งเสียที่เขาไม่เคยคิดใส่ใจเมื่อหลายเดือนก่อน...
'อายุปู่สั้นลงทุกวัน อายุเอ็งก็จะ 18 ปีแล้ว ปู่คงไม่อาจอยู่แลเอ็งได้ตลอด...และมันคงถึงเวลาของปู่เช่นกัน'
นักเวทย์ชราเอ่ยพลางเคาะหัวหลานรักด้วยความเคยชิน แต่หลานชายได้แต่นั่งนิ่วหน้า
'ปู่จะรีบไปไหน? อย่าพูดเป็นลางได้ไหมเนี่ย แล้วไหนโม้ว่าตัวเองเป็นนักเวทย์ผู้แกร่งกล้าไง'
คำปรามาสทำนักเวทย์ชราหัวเราะถูกใจ ก่อนอธิบายให้หลานชายฟังด้วยความเมตตา
'ถึงปู่จะเก่งกาจ หรือเคยเป็นถึงหนึ่งในนักเวทย์ประจำพระองค์มาก่อน แต่โดยพื้นฐานแล้วปู่ก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่มีอายุขัยจำกัด นี่ก็ถือว่าอยู่มานานจนเกือบลืมหน้าพ่อแม่แล้ว มันถึงเวลาที่ต้องละจากสังขารอันผุพังนี้เสียที'
'ผมไม่ยอมให้ปู่ทิ้งไปง่าย ๆ หรอกนะ อย่าฝัน!!'
เสียงแหบห้าวตวาดขึ้นมาอย่างหัวเสีย แสร้งทำเป็นโกรธแต่แท้จริงแล้วเขากลัวว่าจะโดนทิ้งจริง ๆ
แม้รู้อยู่แก่ใจว่าในสักวันต้องถึงวันจากลา แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำใจยอมรับ
ปู่บรรจงลูบหัวหลานที่กำลังทำหน้าคล้ายจะร้องไห้ด้วยความรัก
'ฟังคำปู่ให้ดีเถิดหนาเจ้าสัตตะเอ๋ย แม้ไม่ใช่วันนี้ก็ต้องมีสักวันอยู่แล้ว เอ็งจะเอาแต่แข็งขืนไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา คิดถึงการข้างหน้าบ้างเถอะ'
เสียงพร่าเอ่ยอ่อนโยน ทำให้ในที่สุดผู้เป็นหลานก็ยอมรับฟัง
'เอ็งน่ะกำพร้า เมื่อสิ้นใบบุญปู่ก็ย่อมอยู่ลำบาก แม้เอ็งจะมีพลังเหนือผู้ใดแต่ก็ไม่อาจใช้มันต่อหน้าผู้คน นอกกำแพงนี้มันอันตรายเกินไป เมื่อปู่ไม่อยู่คุ้มกะลาหัวเอ็งแล้ว พลังที่ถูกสะกดเอาไว้ก็จะเริ่มสร้างปัญหา ดังนั้นทางเดียวที่จะทำให้เอ็งมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างสุขสบาย ก็คือการได้เข้าไปอยู่ในกำแพงเมือง'
'แต่คนนอกกำแพงไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป...'
'เหอะ คิดว่าปู่คนนี้เป็นใครกัน เรื่องแค่นั้นสบายมาก'
พูดจบผู้เป็นปู่ก็หัวเราะร่าอย่างผู้ที่มั่นใจในความเก่งกาจของตน ทิ้งหลานรักให้นั่งหน้านิ้วคิ้วขมวดต่อไป
ในขณะนั้นภาพความทรงจำเก่า ๆ ก็ฉายชัดเข้ามาในความทรงจำของนักเวทย์ชรานามว่ากัญจะ
เมื่อกว่า 100 ปีก่อนกัญจะคือ 1 ใน 8 นักเวทย์ประจำพระองค์ เขาได้รับความยำเกรงยกย่องจากความเก่งกาจที่เป็นที่เลื่องลือ ก่อนถูกจับได้ว่าเป็นผู้ศึกษามนตร์มาร เวทย์ต้องห้ามที่เป็นของพวกยักษ์จนต้องโทษประหาร แต่เพราะมนตร์มารเป็นเวทย์ที่สามารถถอดหัวใจเก็บรักษาไว้ได้ ทำให้นักเวทย์คนนี้ไม่ตาย แต่การฟื้นคืนชีพจากการถูกประหารในครานั้นก็ทำให้เขาสูญเสียอายุขัยไปครึ่งหนึ่งของอายุที่เหลืออยู่
ตามปกตินักเวทย์ที่เป็นมนุษย์จะมีอายุเฉลี่ยประมาณ 300 ปี ในตอนที่ต้องโทษเขาก็อายุ 200 ปีเข้าไปแล้ว ดังนั้นพอถูกลิดรอนอายุไขครึ่งหนึ่งของที่เหลือ จึงทำให้กัญจะมีอายุอยู่ต่อได้แค่ 50 ปี แต่ตอนนั้นเขาปลดปลงในทุกสิ่งแล้วขอแค่ยังมีชีวิตรอดต่อไปอีกหน่อยก็ดีใจหนักหนา หลังการประหารเขาจึงหลบเร้นออกนอกเมืองใหญ่มาอยู่ในที่รกร้างที่ถูกพวกอสูรรุกรานจนสิ้นเมือง กัญจะอยู่ที่นี่ได้เพราะมีมนต์มารติดตัวพวกอสูรจึงไม่ได้กลิ่นมนุษย์ในตัวเขา
ทว่าต่อให้กัญจะจะรอดพ้นจากความตายมาหนหนึ่ง มนตร์มารแยกใจนี้นอกจากจะทำให้อายุขัยเขาสั้นลงมากแล้วยังทำให้อ่อนแอลงส่วนหนึ่งด้วย ดังนั้นการที่เขาต้องใช้ชีวิตในดงอสูรทุกวันพลังชีวิตก็เริ่มร่อยหรอ เพราะไออสูรนั้นถ้าสูดไปนานๆ จะทำให้พรภูมิและพลังชีวิตลดลง แต่กัญจะก็ไม่ได้คิดที่จะออกจากป่า แม้จะถูกไออสูรทำร้ายแต่ก็สงบและปลอดภัยกว่าที่ไหน ๆ
กระทั่งวันหนึ่งที่จู่ ๆ ก็มีเผ่าไดรแอดส์ 3 คนปรากฏขึ้นต่อหน้าพร้อมกับทารกน้อยคนหนึ่ง และที่แปลกกว่านั้นก็คงเป็นเรื่องที่เด็กที่เห็นได้ชัดว่าคือเผ่าไดรแอดส์คนนั้นเป็นเด็กผู้ชาย มันคือความผิดพลาดที่อัศจรรย์เพราะเผ่าพันธุ์ไดรแอดส์ตั้งแต่บรรพกาลมาล้วนเป็นผู้หญิง ว่ากันว่าพวกนางถือกำเนิดจากดอกของต้นไม้แห่งชีวิตในหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านของไดรแอดส์ซ่อนลึกอยู่ในพงไพรไม่มีใครสามารถเข้าออกได้ จนเหล่ามนุษย์ต่างเรียกขานหมู่บ้านของพวกนางว่าเมืองลับแล
ดังนั้นการที่จู่ ๆ พวกนางออกมาปรากฏตัวนอกหมู่บ้านพร้อมทารกที่เป็นเพศชายจึงทำให้กัญจะแสนอัศจรรย์ใจ
"ท่านนักเวทย์ โปรดรับเลี้ยงเขาไว้ทีเถิด"
คือคำขอร้องของไดรแอดส์สาวที่กำลังอุ้มเด็กน้อยอยู่
"เขาถือกำเนิดจากดอกพุดซ้อน เป็นวิญญาณอวตารที่ไม่เคยพบพานซ้ำยังเป็นเด็กผู้ชาย เราไม่สามารถเก็บเขาไว้ในหมู่บ้าน ขอท่านโปรดช่วยเมตตา"
ไดรแอดส์สองคนที่ตามมาด้วยต่างช่วยกันวิงวอน
"หากข้าไม่รับเล่า?"
กัญจะเอ่ยถามทั้งที่ยังสับสน
"เช่นนั้นคงต้องสังหารเด็กคนนี้ ดีกว่าปล่อยเอาไว้ให้ถูกเหล่าอสูรกัดกิน"
ไดรแอดส์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
"เฮ่ย เฮ้ย มันไม่เกินไปหน่อยหรือไง!?"
ได้ยินแบบนั้นแล้วกัญจะจะทำอะไรได้นอกจากเอื้อมมือไปรับเด็กคนนั้นมาอย่างเสียไม่ได้ เขานั้นก็ใช่จะเป็นคนดีเสียเต็มประดา พื้นเพก็แค่นักโทษประหารหนีตายคนหนึ่ง แต่ครั้นจะปล่อยให้ฆ่าเด็กทารกต่อหน้าต่อตาก็ทนไม่ไหว และมันก็เข้าทางไดรแอดส์พวกนั้น เพราะทันทีที่เขายินยอมออกปากรับ พวกนางก็มอบรอยยิ้มสดสว่างมาให้พร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ในการเลี้ยงเด็ก ไม่เว้นแม้แต่ดอกน้ำนมก็มีเตรียมมาให้
"ขอบคุณท่านมาก" พวกนางกล่าว
พอรับทุกอย่างมาอย่างงงๆ เพียงครู่พวกนางไม้ไดรแอดส์ทั้ง 3 ก็หายวับไปราวกับภาพฝัน กัญจะได้แต่นั่งเหม่อลอยแล้วมองหน้าเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน
"เวรละ ลืมถามไปว่าไอ้หนูนี่ชื่ออะไร"
กัญจะบ่นพึมพำ พลางคิดถึงหน้าที่แรกที่ต้องทำนั่นคือการตั้งชื่อให้เด็กน้อย นักเวทย์เฒ่าเหม่อลอยอีกรอบก่อนหันซ้ายแลขวาพลันสายตาไปพบกับพุ่มดอกไม้สีขาวบนต้นไม้เหนือศีรษะ 'ต้นพญาสัตบรรณ'
"พญาสัตบรรณ...สัตตะ อืม สัตตะ เข้าท่า เข้าท่า"
ฉับพลันกัญจะก็นึกชื่อที่จะตั้งให้เด็กน้อยออก
"เจ้าหนูเอ๋ย จากนี้ไปนามของเอ็งคือ สัตตะ"
กัญจะรู้สึกครื้นเครงที่สามารถทำภารกิจแรกผ่าน เขาก้มหน้าลงมองใบหน้าเล็กที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ในอ้อมแขนราวกับดีใจกับชื่อที่เขาตั้งให้ เห็นแค่นั้นหัวใจที่เคยแห้งแล้งมานานของนักเวทย์เฒ่าก็อิ่มฟู
ทว่าครื้นเครงอยู่ได้ครู่เดียวพอแกะผ้าห่อตัวทารกน้อยออก สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอากัญจะยิ้มค้างตาโต
"น...นี่มัน"
กัญจะแทบพูดไม่ออก เมื่อเห็นสัญลักษณ์บางอย่างตรงล่างท้องน้อยของเจ้าทารก สีแดงชาดที่แดงชัดเป็นสัญลักษณ์พิเศษทำเอานักเวทย์เฒ่าแทบตาถลน
"บ้าน่า" กัญจะกลืนน้ำลายก้อนใหญ่ลงคอ "ยักษ์เหรอ? เจ้าหนูนี่คืออวตารของยักษ์เหรอ?"
จะไม่ให้ตกใจได้อย่างไร ในเมื่อยักษ์เจ้าของสัญลักษณ์เช่นนี้สูญสลายไปแล้วทั้งเผ่า
พงศ์พันธุ์ยักษาเลือดแท้ที่เหล่าเทวาแทบพลิกแผ่นดินหา…
นักเวทย์เฒ่ามองเด็กน้อยด้วยแววตาที่สับสนอยู่ครู่หนึ่ง หากเขาสามารถส่งเด็กคนนี้ให้ราชาได้ โทษของเขาอาจได้รับการผ่อนปรน อาจไม่ต้องใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ
แต่...หากส่งตัวเด็กคนนี้ไปแล้ว อนาคตของเจ้าหนูจะเป็นอย่างไรต่อไปกัน? จะถูกสังเวยแก่เทพเหล่านั้นจนมิทันได้เติบใหญ่หรือไม่?
เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นเมื่อเด็กน้อยเห็นว่าคนที่อุ้มตนอยู่ทำนิ่วคิ้วขมวดไม่หยุด ได้ยินเสียงนั้นกัญจะก็ได้สติกลับคืน เขาถอนหายใจออกมาบาง ๆ ยิ้มให้ความคิดเลื่อนเปื้อนของตัวเองเมื่อครู่ แล้วโอบกอดเด็กน้อยแนบอก
"เอ็งเป็นหลานข้าแล้วเจ้าเด็กหน้าเป็น จากนี้ไปปู่จะดูแลเอ็งเอง"
แม้กัญจะจะรู้ว่าสัตตะคือยักษ์อวตาร เป็นเผ่าพงศ์สาบสูญที่เหล่าเทวาแทบพลิกแผ่นดินหา แต่กัญจะก็เลือกที่จะซ่อนเด็กคนนี้ไว้เพราะไม่รู้ว่าหากส่งให้เหล่าเทพไปเด็กคนนี้จะเป็นอันตรายหรือเปล่า นักเวทย์เฒ่าคิดว่ามันคงเป็นพรหมลิขิตที่เด็กคนนี้อวตารมาในเผ่าไดรแอดส์ เพราะหากเกิดบนผืนแผ่นดินปกติด้วยพรภูมิแห่งยักษาที่สูงส่งนี้คงถูกระบบของรัฐบาลจับได้ทันที
นี่จึงเป็นจุดเริ่มต้นของปู่หลานบุญธรรมคู่หนึ่ง และอีกเหตุผลที่กัญจะไม่ยอมส่งสัตตะให้เหล่าเทพเด็ดขาดก็อาจเป็นเพราะความคับแค้นที่ตนมีกับพวกเทพเหล่านั้น เขาสิ้นศรัทธาในเหล่าเทวา จึงยิ่งไม่คิดทำอะไรให้เกิดประโยชน์ต่อพวกมัน ทั้งที่เขาไม่เคยคิดร้ายต่อบ้านเมืองแต่กลับถูกโทษประหารโดยไม่ฟังคำอุทธรณ์เพียงเพราะแอบร่ำเรียนเวทย์ศาสตร์ต้องห้ามของเหล่ายักษ์
เวลาผ่านผันจนเด็กน้อยเติบใหญ่ กัญจะสั่งสอนทุกอย่างแก่สัตตะแบบไม่หวงวิชาในป่าอสูร ครั้นเมื่อเด็กน้อยเติบใหญ่ความเป็นไดรแอดส์เผ่าพันธุ์ที่หายากก็ยิ่งปรากฏชัด เรือนผมสีเงินยวง ดวงตาสีเพลิงผลาญ ผิวพรรณราวแสงจันทร์สุกสว่าง ดวงหน้าสวยสดราวหยดน้ำค้างกลางป่าลึก กลิ่นกายหอมเย็นคล้ายดอกพุดซ้อนตามชาติกำเนิด แม้จะอายุเพียง 6 ขวบแต่สัตตะก็ช่างงามสะดุดตา แถมพรภูมิแห่งยักษาก็ยิ่งทำให้เด็กน้อยมีพลังที่กล้าแกร่ง กำจัดอสูรชั้นล่างที่เข้ามาในเขตของบ้านได้อย่างสบาย และเพราะพรภูมิแห่งยักษ์นี่แหละจึงทำให้สามารถจดจำมนต์มารที่กัญจะสอนได้อย่างแม่นยำตั้งแต่ครั้งแรก
'สมกับที่เป็นอวตารแห่งยักษ์ แค่มนตร์มารของเหล่ายักษ์พวกนี้คงเป็นเรื่องง่าย ๆ สินะ'
กัญจะภูมิใจในตัวเด็กน้อยมาก แต่ก็นั่นแหละ เขารู้ดีว่าถ้าอยากให้สัตตะได้เติบโตมีชีวิตต่อไป จะต้องไม่เปิดเผยเรื่องที่เด็กน้อยมีพรภูมิแห่งยักษ์นี้ เรื่องที่เป็นไดรแอดส์ก็เช่นกัน เพราะการเป็นจุดเด่นในโลกนี้ถ้าไม่แกร่งจริงได้ตายไม่ดีแน่
ดังนั้นเมื่อถึงวัยที่สัตตะต้องเข้าโรงเรียนกัญจะจึงใช้พลังของตนผนึกพรภูมิในร่างของเด็กน้อยไว้รวมถึงการแปลงรูปกายให้สัตตะกลายเป็นเพียงเด็กมนุษย์ธรรมดา
ทว่าในการนั้นกัญจะต้องแลกด้วยอายุไขครึ่งหนึ่งของที่เหลืออยู่ ทำให้ตอนนี้นักเวทย์เฒ่าเหลืออายุอยู่อีกแค่ 25 ปี แต่เพียงแค่นั้นกัญจะก็พอใจ เพราะยังมีเวลาเหลือพอให้เขาได้เห็นหลานรักเติบใหญ่
'คุณปู่' แค่เพียงคำเรียกขานง่าย ๆ ของเด็กน้อย เขาก็พร้อมแลกทุกอย่างแล้ว
เมื่อถึงเวลาที่สัตตะต้องเข้าโรงเรียน กัญจะก็แปลงกายตนเป็นคนธรรมดาแล้วย้ายออกจากป่ามาอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ข้างกำแพงเมืองหลวงเพื่อที่จะให้สัตตะได้เข้าเรียนหนังสือ
เพราะถูกเก็บซ่อนพลังและสัตตะก็เชื่อฟังกัญจะเป็นอย่างดี เขาจึงอยู่ในโรงเรียนของมนุษย์ธรรมดาได้อย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีใครระแคะระคายถึงพรภูมิที่เขามี เด็กน้อยใช้ชีวิตในหมู่บ้านของมนุษย์อย่างมีความสุขตามประสาปู่หลานกับกัญจะ จวบจนเจริญวัยกลายเป็นหนุ่มน้อย
และหากกล่าวถึงเมืองอินทรา หนึ่งใน 5 ประเทศใหญ่ที่ยังหลงเหลืออยู่บนพิภพนี้ ขอบขัณฑ์ถูกล้อมด้วยกำแพงเมืองสูงสง่าและแข็งแกร่งจนไม่สามารถทุบทำลายได้โดยง่าย เหนือกำแพงเมืองขึ้นไปเป็นบาเรียสกัดภัยที่สร้างครอบทับตัวเมืองเอาไว้เพื่อป้องกันเหล่าอสูรสามานย์มารุกราน ในกำแพงเมืองนั้นอุดมไปด้วยความศิวิไลซ์และทันสมัย ผู้คนที่สามารถอาศัยอยู่ในกำแพงนั้นได้คือคนที่ชนชั้นปกครองอย่างเทวาได้คัดเลือกแล้วเท่านั้น ผู้ที่ถูกเทวาตัดสินว่านอกรีต เป็นภัยและไร้ประโยชน์ต่อการพัฒนาเมืองก็จะถูกกำจัดออกมานอกกำแพงที่ไร้การปกป้อง
แต่ก็นั่นแหละ คนชั่วย่อมอยู่ทุกที่ หากมีอำนาจในมือทุกสิ่งทุกอย่างก็หอมหวาน และชนชั้นปกครองเพียงหยิบมือนั้นก็ไม่ได้ลงมาให้ความสนใจมากนัก ดังนั้นการคัดคนแท้จริงจึงเป็นระบบใครมีใครได้ ใครจ่ายใครอยู่ เหล่าคนพาลที่มีทรัพย์สมบัติจึงได้อยู่สุขสบายในรั้วกำแพง แต่คนดีที่ไร้ฐานะกลับถูกถีบหัวส่ง
มนุษย์และลูกผสมที่ไร้พลังบางส่วนถูกเนรเทศอย่างไร้ความยุติธรรม ต้องออกมาอยู่ในหมู่บ้านนอกกำแพงเมืองแล้วสร้างนิคมขนาดย่อม ๆ ของตัวเองขึ้น โดยจัดระบบเตือนภัยอสูรตลอดเวลา เพื่อปกปักรักษาคนในนิคมแร้นแค้นนี้ด้วยกำลังของกันและกัน
การสูญเสียเกิดขึ้นทุกครั้งที่อสูรบุกมา ตอกย้ำว่าพวกเขาช่างไร้เรี่ยวแรงเพราะต่างก็เป็นเพียงเผ่าพงศ์ที่ถูกทอดทิ้ง ไร้พรภูมิแห่งเทวา ไร้ซึ่งพลังป้องกันตัว ความโกรธแค้นต่อคนในกำแพงนั้นมีมาก แต่ก็ต้องเก็บงำเอาไว้อย่างผู้พ่ายแพ้ และเมื่อนิคมของพวกเขาขยายตัวกว้างขึ้น จำนวนคนเยอะขึ้นก็เหมือนจะไปกระตุ้นให้คนในกำแพงนั้นตื่นกลัวว่านอกจากอสูรแล้วอาจโดนความเกลียดชังของชนชั้นนอกกำแพงนี้เล่นงาน สุดท้ายชนชั้นปกครองจึงมีคำสั่งให้ส่งนักรบและเหล่าผู้ปกป้องที่มีพลังแห่งพรภูมิและได้รับการฝึกฝนผลัดเปลี่ยนมาประจำการที่หมู่บ้านนอกกำแพงเหล่านี้
แต่มันไม่ใช่เพื่อปกป้องพวกเขาจากเหล่าอสูรร้ายหรอก แต่เพื่อคอยจับตาควบคุมไม่ให้ประชาชนนอกกำแพงนี้กล้าเหิมเกริมเข้าร่วมกับอสูรแล้วหวนทำลายบ้านเมืองต่างหาก
กัญจะพาสัตตะย้ายเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านหนึ่งจากกว่า 100 หมู่บ้านนอกกำแพงเมืองที่เรียกว่าเขตบีเจ็ด หมู่บ้านนี้มีมนุษย์และอมนุษย์เผ่าอื่นอยู่ประมาณ 100,000 คนเศษ มีทหาร (ไม่มีพรภูมิ) ปกป้องหมู่บ้านอยู่ 500 คน และการ์เดี้ยน หรือ ผู้ปกป้องที่มีพรภูมิจากในกำแพงคอยพิทักษ์อยู่ 18 คน
กัญจะเลือกเขตนี้เพราะเขารู้ดีว่าในบรรดาเขตทั้งหมดแม้เขตบีเจ็ดจะมีอัตราการถูกบุกของอสูรสูงติดหนึ่งในสิบ แต่อสูรที่บุกมาล้วนเป็นอสูรชั้นล่าง ถ้าเทียบกับบางเขตที่มีการบุกต่ำแต่แรงค์อสูรสูงนั้น การเลือกเขตนี้จึงค่อนข้างปลอดภัยสำหรับพวกตนปู่หลานที่มีพลังเวทย์ติดตัว
มิหนำซ้ำ การ์เดี้ยนที่พิทักษ์เขตนี้ทั้ง 18 คน ก็มีแค่คนที่เป็นหัวหน้าคนเดียวที่มีแรงค์ B นอกนั้นก็แค่แรงค์ D-E คนพวกนี้ไม่มีสกิลตรวจจับพลังเวทย์ขั้นสูงหรือมนตร์มาร จึงยิ่งทำให้กัญจะรู้สึกสบายใจ เพราะจำนวนและแรงค์ของการ์เดี้ยนแต่ละเมืองไม่เท่ากัน ด้วยแยกตามความเสี่ยงและแรงค์ของอสูรที่มาบุกประจำทำให้กัญจะสามารถเลือกเมืองที่ปลอดภัยสำหรับครอบครัวตนได้อย่างไม่ผิดพลาด
สองปู่หลานอาศัยอยู่ที่เขตบีเจ็ดนี้จนกระทั่งสัตตะเติบใหญ่ ชายหนุ่มกำลังจะเรียนจบชั้นมัธยมปลาย พรภูมิตื่นขึ้นมาพอสมควรและมนตร์มารเองก็พัฒนาขึ้นจนถึงขีดสุดแล้ว สัตตะสามารถเรียกพลังออกมาใช้ได้ทุกเมื่อแม้จะถูกผนึกไว้แถมยังเรียนรู้ที่จะเก็บซ่อนมันอย่างแนบเนียน กัญจะเองก็ไม่เหลือสิ่งใดที่ต้องสอนสั่งเจ้าหลานคนนี้อีกต่อไปแล้ว เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาทั้งสั่งสอนและบอกเล่าทุกเรื่องราวเกี่ยวกับตัวของสัตตะให้เจ้าตัวได้รู้แบบไม่ปิดบัง
อีกอย่าง...เขาเหลือชีวิตอีกเพียง 12 ปี
...ช่างแสนสั้น
นักเวทย์เฒ่าเล็งเห็นว่าตนคงไม่อาจอยู่ปกป้องหลานรักคนนี้ได้อีกนานนัก ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจะส่งสัตตะไปไว้ในที่ที่อันตรายที่สุด เพื่อที่จะได้ซ่อนตัวได้อย่างแนบเนียนที่สุด
ที่แห่งนั้นก็คือ...มหาวิทยาลัยของเหล่าผู้ที่ได้รับพรภูมิ
โดยปกติผู้มีพรภูมินั้นจะสามารถพบเจอตั้งแต่แรกเกิด เพราะเหล่าผู้ได้รับพรจะเกิดมาพร้อมสัญลักษณ์ แต่ก็มีผู้ได้รับพรภูมิบางคนที่สัญลักษณ์ปรากฏช้า แม้จะมีน้อยมากแต่ก็เคยมีปรากฏให้เห็นอยู่
เด็กที่ได้รับพรภูมินั้นจะถูกดูแลอย่างดีโดยรัฐบาลของเหล่าชนชั้นปกครอง เพราะถือว่าเป็นขุมกำลังในการปกป้องบ้านเมือง บ้านใดที่ให้กำเนิดเด็กที่มีพรภูมิออกมาจะถือได้ว่าได้รับโชคใหญ่ เพราะครอบครัวของผู้มีพรภูมิจะได้รับสิทธิพิเศษจากรัฐบาลในการคุ้มครองดูแลและให้สวัสดิการที่เหนือกว่าครอบครัวทั่วไป
โดยส่วนใหญ่เด็กที่มีพรภูมิจะเกิดในเมืองหลวง แต่ก็มีอยู่บ้างที่ปรากฏในครอบครัวที่อยู่ภายนอกกำแพงเมือง และก็เช่นเดียวกัน ครอบครัวใดสามารถให้กำเนิดเด็กที่มีพรภูมิได้ก็จะได้ย้ายกลับเข้าภายในกำแพงเมืองและได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียม
ทั้งนี้...ไม่ว่าครอบครัวนั้นจะต้องการหรือไม่ ก็ไม่มีสิทธิปฏิเสธการได้รับสวัสดิการความคุ้มครองนี้ และยังไม่เคยปรากฏคนที่ขัดขืนมาก่อน แน่นอนว่าพวกเขาย่อมยินดีที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมในฐานะพลเมืองในรั้วกำแพงอยู่แล้ว เพราะถึงอย่างไรก็สบายและมั่นคงกว่าการใช้ชีวิตอย่างระส่ำระสายที่ภายนอกนั่น
เพราะเหตุนี้ กัญจะจึงตัดสินใจสลักสัญลักษณ์พรภูมิอันใหม่ให้แก่หลานรัก โดยแลกกับอายุขัยทั้งหมดที่เหลืออยู่ของตน เมื่อสัตตะรู้เรื่องนั้นเขาก็ไม่ยินยอม ไม่มีทางที่จะยอมรับได้ ชายหนุ่มรู้ดีว่าปู่ของตนเหลือเวลาอีกแค่ 12 ปี และสัตตะก็ตั้งใจที่จะให้ 12 ปีนั้นเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุด…
ทว่า...ท้ายที่สุดแล้วในเช้าวันหนึ่งเขาก็ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองถูกสลักสัญลักษณ์แห่งพรภูมิลงบนตัวแล้ว โดยมีปู่ของตนนั่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจอยู่ข้าง ๆ พร้อมคำสั่งเสียว่าให้ตนเข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง มหาลัยสำหรับเหล่าผู้มีพลัง ที่แห่งนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายของผู้ได้รับพรมันจึงสามารถซ่อนเร้นพลังที่แท้จริงของสัตตะได้ไม่ยาก
สิ้นคำสั่งลา กัญจะก็หมดลมหายใจ ร่างจิตของนักเวทย์เฒ่าล่องลอยสู่ความเป็นนิรันดร์ ทิ้งไว้เพียงสังขารแปลงที่ไร้ลมหายใจไว้ให้สัตตะได้ทำพิธีศพอย่างคนปกติเพื่อตบตาคนในหมู่บ้าน
สัตตะจำไม่ได้แล้วว่าเขาร้องไห้จนใจแทบขาดอยู่กี่วัน ในบ้านโทรม ๆ หลังน้อยนั้นมันมีแต่กลิ่นอายของปู่ ทั้งของใช้ ทั้งภาพจำ มันยังคงอยู่ในนั้นครบครันทุกอย่างเสมือนว่าเจ้าของมันไม่ได้จากไปไหน ยิ่งเห็นสัตตะก็ยิ่งร่ำไห้ด้วยความทรมาน เขาคือเด็กถูกทิ้ง ตั้งแต่เกิดมาก็ถูกขับไล่ ครอบครัวเพียงคนเดียวในชีวิตที่คอยปกป้องรักษามาแต่เยาว์วัยวันนี้ก็กลับทอดทิ้งกันไปอีกครั้ง
มันอ้างว้างและแสนเศร้า เมื่อกอดผ้าคลุมไหล่ขาด ๆ ของปู่ไว้แน่น ก็รู้สึกได้ถึงคำพูดต่าง ๆ ที่ปู่คอยพร่ำสอนมาตลอด
'ไอ้สัตตะเอ๋ย เอ็งมันเป็นเด็กพิเศษที่เกิดมาพร้อมพรภูมิสูงส่ง แบบที่ปู่เองก็ไม่เคยพบพานที่ใดมาก่อน นั่นยิ่งทำให้พลังเวทย์ของเอ็งสูงล้ำเหนือผู้ใดจนสามารถร่ำเรียนจนสำเร็จทั้งมนต์ขาวและมนต์ดำของปู่จนสิ้นตั้งแต่อายุยังไม่ทัน 15 ปีเลย แถมตอนนี้พลังในกายเอ็งนั้นก็เสถียรจนหลอมเป็นเนื้อเดียวกับวิญญาณที่เอ็งจะเรียกใช้เมื่อไหร่ก็ได้ ปู่มั่นใจเหลือเกินว่าพลังระดับเอ็งในตอนนี้แม้แต่พวกแรงค์ S ก็อาจไม่ชนะเอ็งแล้วก็ได้'
'รู้ตัวหรือไม่ว่าเอ็งน่ะเป็นเด็กกำพร้าที่โชคดีที่สุดในปฐพีนี้แล้ว ไม่มีเด็กคนไหนหรอกที่จะได้รับการสอนสั่งแบบตัวต่อตัวจากนักเวทย์ขั้นปรมาจารย์ที่มีเพียง 8 คนบนแผ่นดินเช่นปู่ ฮ่าฮ่าฮ่า'
'จำไว้ให้ดีเถิดหนาหลานรักของปู่ อย่างที่ปู่เคยพร่ำบอกหลานอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ห้ามหลานแสดงมนต์มารให้ใครเห็นเป็นอันขาด จงให้เห็นเพียงเวทย์ธรรมดาที่พอช่วยให้หลานทำงานได้ มนต์มารนั้นจงเก็บงำเอาไว้ให้ลึก เก็บเอาไว้เพื่อป้องกันตัวเองยามมีภัยเท่านั้นพอ และที่สำคัญ...'
'อย่าให้ใครเห็นพลังของหลาน อย่าได้ผูกพันธะกับเหล่าเทวาโดยเด็ดขาด'
'อย่าได้มีชะตาชีวิตเช่นปู่'
'และอย่าได้ตื่นกลัวไปเลย ปู่จะคอยปกปักรักษาหลานจากบนฟ้าเอง…'
'จงใช้ชีวิตให้มีความสุขเถิดหนา...เจ้าตัวแสบหลานปู่'
สัญลักษณ์พรภูมิที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันในวัย 18 ปี ทำให้ไม่กี่วันหลังจากนั้นก็มีคนจากรัฐบาลมารับตัวของสัตตะเข้าไปในรั้วกำแพง และเขาก็จะได้รับสวัสดิการอย่างเท่าเทียมกับผู้อื่นในกำแพงนั้น
ทว่า…ความเท่าเทียมที่ว่า กลับเป็นแค่คำสวยหรู เพราะถึงอย่างไรก็ยังคงมีลำดับขั้น
พรภูมิของแต่ละคนนั้นไม่เท่ากัน บางคนได้ครองพลังยิ่งใหญ่ บางคนก็ได้รับมาเพียงน้อยนิด จึงทำให้เกิดการจัดระดับแรงค์ขึ้นมาเพื่อแบ่งแยกชนชั้นของเหล่าผู้ได้รับพร เพื่อให้ง่ายต่อการจำแนกแจกแจงสวัสดิการและเพื่อง่ายต่อการส่งออกรบ โดยแยกเป็นแรงค์ F ถึง SSS
แรงค์ F คือผู้มีพลังชั้นล่างสุด แข็งแกร่งกว่ามนุษย์กับอมนุษย์ทั่วไปก็จริงแต่ก็ต่อสู้ได้เพียงอสูรชั้นต่ำ ฟื้นฟูได้ระดับหนึ่ง แต่ถ้าเจออสูรที่ระดับแรงค์เกินตัวเองขึ้นไปก็มีแต่ตายสถานเดียว ส่วนพลังของแรงค์อื่น ๆ ก็ตามลำดับขั้น การกำหนดแรงค์ก็เพื่อช่วยให้รู้ว่าตนสามารถรับมือกับอสูรประเภทอะไรได้บ้าง
นับตั้งแต่แรงค์ F ถึง A คือนักรบ ส่วนชนชั้นตั้งแต่แรงค์ S ขึ้นไปนั้นถือว่าเป็นสมบัติของชาติ แรงค์ SS มีเพียง 5 คนบนโลก คือผู้ปกครอง หรือราชาของประเทศ ส่วนแรงค์ SS และ SSS นั้น ถือเป็นตำนานที่ยังไม่มีเคยปรากฏตัวจริง
แรงค์ของพรภูมินี้จะเริ่มวัดเมื่อเด็กอายุได้ 12 ปีที่ถือว่าพรภูมิได้ทำงานอย่างเต็มกลไกแล้ว ซึ่งก็คือตอนจบประถมหก แล้วพอเข้าชั้นมัธยมต้นก็จะต้องแยกชั้นกันเรียนตามแรงค์ที่ตนถือครอง
โดยแรงค์ของพรภูมิจะไม่มีการเปลี่ยนตั้งแต่เกิดจนตาย
แน่นอนว่าจากการจัดลำดับเช่นนี้ สัตตะได้อยู่แรงค์ F อย่างน่าสงสาร เพราะเป็นสัญลักษณ์ที่สร้างเลียนแบบขึ้น แม้จะแลกกับอายุขัยผู้สร้าง แต่ ณ ขณะนั้นกัญจะที่เหลืออายุขัยแค่ 12 ปีก็ไม่เหลืออำนาจมากพอที่จะสร้างสัญลักษณ์ที่เกินกว่าแรงค์ F ได้ การนั้นทำให้สัตตะบ่นวิญญาณปู่มาจนถึงปัจจุบันว่าถ้าจะทำก็ขอเป็นแรงค์ B หรือ C ก็ยังดี เพราะจะได้สวัสดิการและเงินเดือนที่เยอะกว่า แต่ที่บ่นก็เพราะโกรธไม่หายที่ปู่เลือกทิ้งตนไปทั้งที่ตนไม่ต้องการแท้ ๆ ไม่เห็นอยากได้เสียหน่อย
ในตอนนั้นสัตตะไม่เข้าใจถึงเจตนาของกัญจะว่าเพียงแค่ต้องการปกป้องหลานคนนี้ให้ปลอดภัย เพราะถ้าแรงค์ต่ำก็จะไม่ต้องเผชิญอันตราย ต่อให้สัตตะจะมีพลังแท้จริงสูงส่งเพียงใด แต่การใช้งานพลังนั้นก็เป็นภัยเกินไปเพราะเป็นพลังต้องห้าม ซึ่งตัวสัตตะเองถึงแม้จะเจ็บใจอยู่บ้างแต่เขาก็เชื่อในคำสอนของปู่ทุกอย่าง เขาจึงตัดสินใจอย่างง่ายดายว่าจะใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายในหมู่แรงค์ F ด้วยกัน
ทว่า...เพราะสัตตะเป็นเด็กใหม่ในมหาวิทยาลัยของเหล่าผู้รับพร และเป็นผู้ที่มีสัญลักษณ์ปรากฏช้า 1 ใน 2 คนที่เข้ามาใหม่ปีนี้ มันจึงยิ่งทำให้สัตตะในสายตาของระดับเดียวกันก็ยังโดนเหยียด
เพราะปกติคนที่มีสัญลักษณ์แห่งพรภูมิจะได้รับการฝึกตั้งแต่เด็ก ดังนั้นต่อให้เป็นแรงค์ F ก็ถือว่ามีฝีมือในการต่อสู้ที่เอาชนะอสูรชั้นต่ำได้อย่างสบาย ผิดกับสัตตะที่เพิ่งถูกปลุกพลังทั้งยังแรงค์ F จึงน่าจะไม่เคยได้รับการฝึกฝนใด ๆ โดยเฉพาะจากนอกกำแพงเมืองนั่นมาก่อน
ซึ่งหมายความว่าแม้แต่ในระดับเดียวกันเขาก็คือกากในกากอย่างแท้จริง
อีกอย่างถ้าเทียบตามสัดส่วนของผู้ได้รับพรภูมิแล้ว ผู้ได้รับพรภูมิแรงค์ F นั้นไม่ได้เยอะมาก เพราะส่วนใหญ่จะได้รับพรเริ่มต้นที่แรงค์ D พวกแรงค์ F จึงเป็นชนกลุ่มน้อยที่โดนเหยียดแล้วเหยียดอีก แม้แต่พวกมนุษย์เองก็ยังเหยียด (เพราะกากแต่ดันได้รับสวัสดิการที่เหนือกว่าคนทั่วไป ถึงจะไม่มากก็เถอะ)
ผู้ที่มีสัญลักษณ์ปรากฏช้าปีนี้มีเพียง 2 คน คือสัตตะแรงค์ F กับอีกคนที่เป็นเผ่านาคาที่อยู่แรงค์ A เหตุการณ์นี้ทำให้มีคนสงสารสัตตะอยู่ไม่น้อย เพราะแม้จะมีคนที่สัญลักษณ์เกิดช้าเหมือนกันแต่อีกคนดันเทพกว่ามาก เพราะอยู่ในแรงค์ A ที่เกือบจะเรียกว่าเป็นสมบัติชาติ ผิดกับสัตตะที่นอกจากพลังจะปรากฏช้าแล้วยังแรงค์ F โคตรกระจอก ทำให้นอกจากชั้นเรียนปกติแล้ว สัตตะยังต้องเข้าคลาสเรียนเสริมเพื่อเพิ่มความรู้เกี่ยวกับพลังของพรภูมิใหม่ตั้งแต่ต้น
กล่าวถึงสัตตะที่ร่างจริงเป็นไดรแอดส์ ความงามชวนตะลึงนั้นได้ถูกสัตตะใช้พลังซ่อนเร้นไว้ เมื่อก่อนจะเป็นกัญจะที่ร่ายเวทย์แปลงกายให้ ทว่าเมื่อปู่จากไปมนตร์จำแลงกายก็หายไปด้วย สัตตะจึงจำต้องอำพรางด้วยตัวเอง และคงเป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์ของกัญจะที่พร่ำสอนสัตตะทุกบทเรียนแต่ดันลืมเน้นย้ำความสำคัญของการแปลงกาย เพราะคุณปู่ร่ายเวทย์จำแลงค้างไว้บนตัวของสัตตะตั้งแต่เด็กจนลืมไปแล้วว่าสัตตะจำแลงกายอยู่
ดังนั้นเมื่อปู่จากไปร่างจริงของสัตตะก็ปรากฏ
เช้าวันหนึ่งสัตตะยืนส่องกระจกพลางพินิจพิจารณาตัวเอง ภาพสะท้อนในนั้นคือภูตินางไม้แสนงดงามทั้งที่เป็นชาย เรือนผมสีเงินยวงยาวสลวย ดวงตาสีเพลิง ดวงหน้าสะอาดหมดจดงดงามราวกับอิสตรี แม้ยามนี้สัตตะจะอายุ 18 ปีเต็มแล้วแต่รูปร่างหน้าตาในร่างของไดรแอดส์ยังคงสะโอดสะองไม่ต่างจากผู้หญิง
รูปร่างหน้าตาที่ไม่ได้เห็นมานานเพราะอยู่ในร่างจำแลงมาตลอดทำเอาสัตตะได้แต่ถอนหายใจ ต่อให้ในหมู่ผู้มีพรภูมิด้วยกัน เผ่าพันธุ์ไดรแอดส์ก็ยังเด่นเกินไปด้วยความลึกลับและรูปร่างหน้าตา แถมยังเป็นผู้ชายอีก แบบนี้ยิ่งอยู่ยาก สัตตะจึงรีบใช้เวทย์คาถาที่ร่ำเรียนมาจากปู่จำแลงกายตนเป็นร่างชายหนุ่มตัวเล็ก เรือนผมสั้นสีดำสนิทเช่นเดิม
ทว่าการจำแลงกายของสัตตะนั้นมันไม่ได้ให้ผล 100% ตลอดเวลา บางครั้งเขาก็เผลอลืมกลบกลิ่นตัวเองอยู่บ้าง เผ่าไดรแอดส์กำเนิดจากดอกของต้นไม้แห่งชีวิตจึงทำให้มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่รุนแรง อย่างเขาเองก็มีกลิ่นคล้ายดอกไม้ป่าหอมเย็นและมันก็คล้ายกับกลิ่นของผู้ฝึกฝนมนตร์มารด้วย
ดังนั้นสัตตะผู้มีร่างจริงเป็นไดรแอดส์และเป็นผู้ฝึกฝนมนตร์มารแถมยังเป็นยักษ์เลือดแท้ที่อวตารมาอีก กลิ่นหอมเฉพาะตัวของเขาจึงยิ่งตลบอบอวล โชคดีที่จนถึงตอนนี้เขายังปกปิดมันไว้ได้ และหากเผลอปล่อยออกมาก็เป็นช่วงที่อยู่ในฝูงชนจนระบุตัวตนไม่ได้ ยิ่งเขาที่อยู่ในแรงค์ F แถมรูปจำแลงยังธรรมดาจึงยิ่งถูกมองข้ามไปใหญ่ ถึงยังรอดมาได้จนตอนนี้
เอาวะ! ต่อให้จะโดนเหยียดไปหน่อย แต่ร่างในแรงค์ F นี้ก็มีประโยชน์พอสมควรเลยทีเดียว


## บทที่ 3 นักเวทย์แรงค์ F

"ขนมอร่อยๆ จ้า แวะชิมแวะทานก่อนได้เลยจ้า"
"เสื้อผ้ามาใหม่สวย ๆ แวะเลือกดู เลือกชมได้เลยจ้า"
"เข้ามาดูหน่อยไหมพ่อหนุ่ม อาวุธชั้นดีตีจากเหล็กน้ำพี้ เชิญมาเลือกสรรดูได้เลย"
เสียงเรียกให้เข้าไปเลือกดูสินค้าของร้านรวงต่าง ๆ เซ็งแซ่จนสัตตะเองก็อดใจไม่ไหวที่จะขอเข้าไปร่วมด้วยช่วยมุงดูสินค้าในร้านนั้น ๆ ช่างสวยงามดื่นดาษตาเสียจนแทบลืมว่าเขามาอยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลใด
"อา…ในกำแพงนี่อย่างกะคนละโลกกับข้างนอกนั่นจริง ๆ ด้วย" สัตตะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหยียดหยันในความแตกต่างเหลื่อมล้ำ ทว่าหัวใจก็อดเต้นแรงกับเรื่องแปลกใหม่ที่ได้พบเจอไม่ได้
วันนี้เป็นวันแรกที่สัตตะต้องเข้ามารายงานตัวในฐานะผู้ได้รับพรภูมิเกิดใหม่ที่สำนักงานใหญ่ขององค์กรบริหารผู้มีพลัง ตามที่เจ้าหน้าที่ให้แผนที่เขาไว้เมื่อก่อนหน้านี้ เพราะเขาปฏิเสธหัวชนฝาที่จะเข้ามาพร้อมคนเหล่านั้น จนได้รับอิสระในช่วงสั้น ๆ นี้มา
ฟ้าใกล้มืดเต็มที ท้องของสัตตะร้องโครกครากแต่เงินนอกกำแพงไม่สามารถใช้แลกอาหารในกำแพงเมืองได้ เป็นเรื่องจริงที่คนนอกกำแพงคือผู้ที่ถูกทอดทิ้ง แต่ทันทีที่มีใครสักคนในนั้นถูกปลุกพลังหรือกำเนิดมาพร้อมพรภูมิก็จะได้รับการยอมรับ พวกเทวากวาดต้อนผู้มีพลังเข้ากำแพงเมืองทั้งหมดอย่างเห็นแก่ตัว แต่ก็ให้ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้สำหรับผู้ถูกปลุกพลัง
นั่นสินะ…เขาจะว่าอะไรได้เล่า ในเมื่อตอนนี้เขาก็เดินท่อม ๆ อยู่ในรั้วกำแพงเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครที่นอกกำแพงนั่นหรอกที่สามารถปฏิเสธความสุขสบายและความปลอดภัยในกำแพงเมืองได้
"ฟ้าจะมืดแล้ว ถ้าไม่รีบล่ะแย่แน่" คิดขึ้นได้สัตตะก็จ้ำไปยังหอคอยสูงเสียดฟ้าตรงหน้า นั่นคือตึกขององค์กรบริหารผู้มีพลังที่เป็นจุดหมายของเขา
อย่างน้อยที่นั่นคงมีอาหารค่ำรออยู่แหละนะ
จังหวะถึงหน้าประตูรั้วเข้าหอคอย สัตตะก็รีบยื่นป้ายประจำตัวของผู้มีพรภูมิที่เพิ่งได้รับมาไปให้ผู้รักษาความปลอดภัยหน้ารั้ว
เจ้าหน้าที่สแกนบัตรประจำตัวอย่างละเอียด คงเพราะสภาพของสัตตะตอนนี้มันมอมแมมจนมองไม่ออกว่าเป็นผู้ถูกปลุกพลัง แม้ตอนแรกจะมองอย่างดูแคลนแต่เมื่อเครื่องสแกนปรากฏสีเขียวคำว่า 'ยืนยัน' เป็นที่แน่ชัดว่าหนุ่มน้อยรูปร่างผอมบางทั้งยังมอมแมมราวกับพวกนอกกำแพงนี้เป็นผู้ได้รับพลังพรภูมิจริง เจ้าหน้าที่หน้าประตูจึงคล้ายให้ความเกรงใจอยู่บ้างแล้วเสนอตัวเดินนำทางไปยังที่พัก
"ตามมาทางนี้เลยครับ"
"ขอบคุณครับ" สัตตะกล่าวขอบคุณด้วยความอ่อนน้อม เขาเป็นแค่คนนอกกำแพงไม่ว่าอย่างไรก็ควรอ่อนน้อมต่อคนในกำแพงไว้ก่อน คำสั่งเสียของปู่ยังชัดเจนอยู่ว่าห้ามทำตัวเป็นที่จดจำเด็ดขาด และคงเพราะความอ่อนน้อมนี้เองฝ่ายนั้นจึงไม่พิจารณาอะไรเพิ่มเติมอีก เพียงพยักหน้ารับคำขอบคุณของเขาแล้วเดินนำหน้าสัตตะไป
"อ้าว มาแล้วเหรอกำลังรออยู่เลย"
เจ้าหน้าที่อีกคนที่ดูเหมือนจะเป็นระดับหัวหน้าเป็นคนออกมารอรับ เมื่อคนที่พาเขามาจากหน้ารั้วส่งข้อมูลทางอินเตอร์คอมขึ้นไป
"ตามมาเลย เดี๋ยวผมพาไปที่พักให้เอง วันนี้คงยังไม่มีอะไรเพราะมันเย็นมากแล้ว พรุ่งนี้จะมีคนพาคุณไปลงทะเบียนเข้าเรียนเสริม" เจ้าหน้าที่คนนั้นพูดจ้อย ๆ ราวกับต่อยหอยโดยไม่มองด้วยซ้ำว่าสัตตะสนใจฟังอยู่หรือเปล่า เหมือนพอจับเขายัดเข้ารถได้ก็ทำหน้าที่ของตัวเองในจบแค่นั้น
สัตตะถูกนำขึ้นรถลีมูนซีนจากบริเวณหน้าหอคอยองค์กร เพื่อนำไปส่งที่จุดหมายและเจ้าหน้าที่คนนั้นก็ทำหน้าที่เป็นวิทยากรควบผู้แทนผู้ปกครองกลาย ๆ ให้ด้วย เนื่องจากข้อมูลที่ปรากฏในฐานข้อมูลแจ้งชัดว่าสัตตะนั้นกำพร้า
"มหาวิทยาลัยของผู้มีพลังจะอยู่ด้านหลังหอคอยขององค์กร เพื่อที่จะได้ง่ายต่อการฝึกรบแบบเสมือนจริง ส่วนหอพักของนักศึกษาก็จะแยกออกไปอยู่รอบ ๆ มหาวิทยาลัยทั้ง 4 ทิศนะ โดยหอพักจะแบ่งตามแรงก์ชัดเจน ตึกที่อยู่ทางเหนือเรียกว่าหออุดรจะเป็นหอพักของแรงก์ S และ A"
เจ้าหน้าที่อธิบายพลางชี้ไปทางตึกสีขาวที่ตั้งอยู่ลิบ ๆ ดูยิ่งใหญ่ไฮโซแม้จะเห็นแค่ไกล ๆ สัตตะคิดในใจว่ามันก็คงสมกับแรงก์แหละนะ
พอขับไปได้อีกหน่อยเจ้าหน้าที่ก็ชี้ให้ดูตึกฝั่งตะวันออกที่เป็นหอพักของแรงก์ B-C เรียกว่าหอบูรพา ส่วนฝั่งตะวันตกเป็นหอพักของแรงก์ D-E เรียกว่าหอประจิม ทุกหอพักที่รถขับผ่านทั้ง 3 อาคารจะเป็นตึกสูงสวยงามที่อยู่ไม่ได้ห่างจากตัวมหาวิทยาลัยมาก แต่พอผ่านตึกประจิมมา รถก็แล่นเรื่อยผ่านป่าย่อม ๆ จนเกือบจะถึงกำแพงรั้วของหอคอยอีกฝั่งก็ยังไม่เห็นตึกสูงอีกเลย สัตตะเริ่มรู้สึกสงสัยแต่ก็ยังไม่ได้เอ่ยปากถาม กระทั่ง…
"ถึงแล้วล่ะ"
เมื่อรถลีมูซีนเลี้ยวจากถนนเข้าไปยังสวนที่มีต้นไม้สูงใหญ่ สัตตะก็ได้มองเห็นอาคารปูนขนาด 5 ชั้นเก่า ๆ สภาพค่อนข้างโกโรโกโส ดูแล้วไม่น่าจะเกิน 100 ห้องเสียด้วยซ้ำ สัตตะขมวดคิ้วทันที นี่คงไม่ได้หมายความว่าต้องนอนรวมหลาย ๆ คนต่อห้องหรอกนะ?
"อย่ากังวลไปเลย เพราะผู้ถูกปลุกพรภูมิแรงก์ F มีน้อยน่ะ เลยต้องอยู่หอที่ค่อนข้างเล็ก ทั้งตึกนี่มีอยู่ 120 ห้อง แต่นักศึกษาที่อยู่จริงทั้ง 4 ชั้นปี ขนาดรวมนายไปด้วยยังไม่ถึง 90 คนเลย"
เจ้าหน้าที่คนนั้นอธิบายราวกับอ่านใจกันได้ แต่เท่านี้สัตตะก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อยแล้ว
'สภาพอนาถสมแรงก์จริง ๆ วุ้ย'
พอลงจากรถมาเจ้าหน้าที่คนนั้นก็พาเขาไปลงทะเบียนเข้าหอพัก ห้องที่เขาได้อยู่คือ 524 ชั้นบนสุดห้องริมสุด เพราะเป็นห้องที่เจ้าหน้าที่หากุญแจเจอก่อนเขาจึงได้ห้องนั้น โดยมีคำพ่วงท้ายว่า 'ถ้าไม่พอใจขอเปลี่ยนห้องได้ ห้องว่างอีกเยอะ แต่ไม่เปลี่ยนจะดีกว่านะ' สัตตะเพียงพยักหน้ารับกับคำพูดของผู้ดูแลหอพักที่ดูไม่แคร์โลกสักเท่าไหร่
"งั้นผมส่งเธอแค่นี้นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอน 8 โมงเช้าเจ้าหน้าที่จากมหาวิทยาลัยจะพาเธอไปสมัครเรียนเสริมก่อนเปิดเทอม ส่วนเงินค่าขนมรายเดือนเดี๋ยวเจ้าหน้าที่คนนั้นเขาจะจัดการให้เอง เอาล่ะผมขอตัวไปก่อน โชคดีนะ"
เจ้าหน้าที่คนนั้นที่เอาแต่พูด พูด พูด มาตลอดทางในที่สุดก็เอ่ยคำร่ำลาด้วยใบหน้าโล่งใจราวกับว่าหมดภาระหน้าที่เสียที แล้วขึ้นรถจากไปทิ้งสัตตะเอาไว้หน้าหอพักโทรม ๆ ของนักศึกษาแรงก์ F
สัตตะก็ได้แต่ถอนหายใจ 'โกรธปู่อีกรอบทันไหมวะ? ทำไมไม่ทำให้อยู่สักแรงก์ E หรือ D ว้า เฮ้อ'
ก็ได้แต่คิดบ่นในใจเพราะเขาเองก็รู้ดีว่าที่ปู่ให้เขาอยู่ตรงนี้เพราะจะไม่มีใครเลยที่ให้ความสนใจผู้ที่มีความสามารถแค่แรงก์ F แค่เฉพาะวันนี้มันก็ชัดเจนแล้ว เพราะตั้งแต่เข้ามาเหยียบในกำแพงเมืองยันตอนนี้ ไม่มีใครใคร่รู้เรื่องราวของเขาสักคน นอกจากทำธุระร่วมกันแล้วจากไป แผนแรงก์ F ของปู่นี่มันเรียกได้ว่าได้ผลอย่างสมบูรณ์
'มนต์ดำนั้นเป็นสิ่งต้องห้าม เอ็งห้ามใช้มันเด็ดขาดเลยนะ'
'ท่องไว้ว่าตัวเองแรงก์ F อย่าใช้พลังเกินหน้าเกินตาออกมาเชียว พยายามหลบอยู่หลังคนอื่นเข้าไว้'
'จงสร้างประโยชน์ที่ไม่ชักนำโทษสู่ตัว อย่าได้ซ้ำรอยปู่'
คำสั่งเสียของปู่ยังคงชัดเจนอยู่ในหัว สัตตะกำมือของตนแน่น 'วางใจเถอะปู่ ผมจะกากจนหมาเมินอย่างที่ปู่สอนมาแน่นอน'
โชคยังดีที่แม้ตัวอาคารจะเก่าคร่ำคร่าแต่ก็ยังมีลิฟต์ตัวเล็ก ๆ ให้ได้ใช้ไม่ต้องลำบากเดินขึ้นเดินลงถึงชั้น 5 ข้อมูลจากผู้ดูแลคือตอนนี้ทั้งตึกมีแค่เขาคนเดียวเพราะเหลืออีก 1 สัปดาห์กว่าจะเปิดเรียนเทอมแรก จึงยังไม่มีปี 1 มาที่หอพัก ส่วนปีอื่น ๆ ก็ยังไม่มีใครกลับมา ในเมื่อทั้งตึกนี้มีเขาแค่คนเดียว สัตตะก็คลายอาการเกร็งลงไปได้หน่อย
เมื่อเดินมาถึงห้องพักก็ได้เห็นว่าห้องริมสุดของตนนั้นกว้างขวางและสะอาดสะอ้านเกินกว่าที่คาดหวัง เอาเถอะสำหรับชาวนอกกำแพงที่เคยอยู่แต่ในที่แร้นแค้นอย่างเขาแล้วที่นี่ก็ถือว่าหรูหราจนอยากเอาออกไปอวดข้างนอกกำแพงเลยแหละ
ห้องขนาด 30 ตารางเมตร มีห้องน้ำในตัว มีโต๊ะกินข้าว ตู้เย็น ทีวี คอมพิวเตอร์ โต๊ะเครื่องแป้ง ตู้เสื้อผ้าและเตียงนอนขนาดควีนไซซ์ แม้จะดูเก่าอยู่บ้างแต่ก็ถือว่าอยู่สบายและครบครัน สัตตะหย่อนตัวลงบนเตียงที่ยังไม่ได้ปูผ้าปูที่นอนแล้วคิดถึงว่าจะสามารถเบิกผ้าปูที่นอน ปลอกหมอนกับผ้าห่มได้หรือเปล่า หรือต้องซื้อใหม่เอาเอง ถ้างั้นเงินค่าขนมที่จะได้วันพรุ่งนี้มันจะพอซื้อของพวกนั้นไหมนะ?
ก๊อก ก๊อก
นั่งคิดไม่ทันได้ข้อสรุป ประตูห้องก็ถูกเคาะพร้อมเสียงจากเจ้าหน้าที่ดูแลหอพัก
"เอาชุดเครื่องนอนกับผ้าห่มมาให้"
'พอดีเลย!!' สัตตะแทบกระโดดด้วยความดีใจทันทีที่ได้ยิน เขารีบวิ่งไปเปิดประตูเพื่อรับของอย่างอารมณ์ดี แล้วเอ่ยขอบคุณอย่างนอบน้อม
"ขอบคุณครับ"
"ช่วงนี้ทนเหงาหน่อยแล้วกันนะ เดี๋ยวอีกวันสองวันก็คงมีคนทยอยกลับมาแล้วล่ะ" ผู้ดูแลหอพูดกับเขาด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่ราบเรียบ
"ครับ"
"มีโรงอาหารที่ชั้น 1 นะ มันเป็นสวัสดิการของมหาลัยอยู่แล้ว ทุกอย่างที่เป็นร้านอาหารน่ะฟรี แต่ถ้าเป็นของในตู้หยอดเหรียญต้องเสียเงินซื้อนะเพราะเป็นของเอกชนเอามาฝากวางขาย เวลาปิดเปิดโรงอาหารคือ 6 โมงเช้าถึง 3 ทุ่ม ในห้องนี้ตรงระเบียงมีเครื่องซักผ้าอยู่แล้ว แต่ถ้าขี้เกียจจะไปใช้ซักอบรีดที่ชั้น 1 ก็ได้ ร้านมันอยู่ใกล้โรงอาหารนั่นแหละ อีกอย่างคือหอนี้ไกลจากมหาลัยพอสมควร เรามีบริการให้เช่ารถจักรยานกับมอเตอร์ไซค์นะ ราคาไปดูเอาเอง แปะอยู่บนบอร์ดตรงหน้าลิฟต์น่ะ"
"...ครับ"
"โอเค มีอะไรก็กด 0 จากโทรศัพท์ในห้องนะ ถึงที่นี่มันจะซอมซ่อไปหน่อย แต่ก็มีเจ้าหน้าที่ดูแล 24 ชั่วโมง"
"…ครับ"
"โอเคก็ดี มีอะไรก็เรียกแล้วกัน"
"...ครับ"
พูดจบก็เดินจากไป เจ้าหน้าที่คนนี้ก็มาเพื่อทำหน้าที่ไม่ต่างจากคนที่แล้ว โดยการยืนอธิบายการใช้ชีวิตในหอพักเบื้องต้นให้เขาได้ฟังด้วยสีหน้าและน้ำเสียงโมโนโทนไม่ต่างจากหุ่นเอไอ และสัตตะก็ทำได้แค่พยักหน้ารับอย่างไม่มีข้อแม้ แล้วคิดขึ้นได้ว่าอาหารฟรี! เขาต้องรีบลงไปหาอะไรใส่ท้องก่อนจะหมดเวลาเสียก่อน
ค่ำคืนแรกในกำแพงเมืองของสัตตะถือว่าเป็นไปได้ด้วยดี แม้จะข่มตานอนลำบากไปนิดเพราะมัวแต่คิดถึงความหลัง แต่ในที่สุดเขาก็นอนหลับสำเร็จและมาตื่นอีกครั้งตอน 6 โมงเช้า
ถ้าจำไม่ผิดเดี๋ยวตอน 8 โมงจะมีคนมารับเขาไปสมัครเรียนเสริม จนถึงตอนนี้เขายังไม่มีชุดยูนิฟอร์ม แถมชุดที่สุภาพสุดที่มีก็ชุดนักเรียนตอนมัธยมปลายนอกกำแพงอีกต่างหาก แต่สุดท้ายสัตตะก็เลือกใส่กางเกงยีนกับเสื้อยืดและใส่เสื้อวอร์มทีดำทับเท่านั้น
'อยากให้แต่งตัวสุภาพก็เอาชุดมาให้แล้วกัน'
หลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสัตตะก็เข้าไปกินข้าวที่โรงอาหารจนอิ่มหนำ มองเวลาเห็นว่าอีก 30 นาทีก็จะ 8 โมงแล้วเขาจึงเดินออกมานั่งรอที่หน้าหอพัก เพราะเขาเป็นพวกนอกกำแพง ของจำพวกมือถืออะไรพวกนั้นจึงไม่ได้มีใช้เพราะมันเป็นของพลเมืองในกำแพงเมืองที่แพงเกินไปแถมเงินของพวกเขาก็ไม่อาจใช้ซื้อของพวกนี้ได้ เมื่อไม่มีเครื่องมือสื่อสารสัตตะจึงทำได้แค่นั่งรอไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งเห็นรถคันหนึ่งขับอ้อมสวนป่าเข้ามา
"มาได้เสียทีนะ" สัตตะพึมพำพลางลุกขึ้นยืนเพื่อให้อีกฝ่ายเห็นตัวเขาชัด ๆ
เขายืนมองอยู่ตรงที่เดิมนิ่ง ๆ กระทั่งรถยนต์สีดำคันนั้นเข้ามาจอดเทียบอยู่ตรงหน้าพร้อมกับชายคนหนึ่งที่ดูอายุไม่ต่างกันเท่าไหร่ในชุดสูทสีดำลงมาจากทางประตูหลัง
ลงมายืนตรงหน้าสัตตะได้ก็ส่งยิ้มแฉ่งเป็นประกาย แถมร่างกายสูงใหญ่กับผมสีแดงชาดแบบนั้นก็ทำให้รู้สึกกดดันไม่น้อย
"ขอโทษที่ให้รอนะ"
คือคำที่ฝ่ายนั้นทักขึ้นเป็นประโยคแรก คงแค่พูดไปตามมารยาทสินะ เพราะสีหน้าไม่เห็นจะดูรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่ถึงอย่างไรสัตตะก็ผงกหัวรับไว้โดยไม่พูดอะไรเลยอยู่ดี
"ขึ้นมาสิ ฉันจะพาไปที่มหาลัย"
ชายคนนั้นผายมือไปที่ประตูที่ยังเปิดอยู่ สัตตะจึงมุดเข้าไปในรถอย่างว่าง่าย ก่อนที่ชายคนนั้นจะมุดตามเข้ามาด้วย ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่งแต่พอรถเลี้ยวออกมาจากหน้าอาคารเจ้าหน้าที่คนนั้นก็เริ่มชวนสัตตะคุย
"เธอมาจากนอกกำแพงสินะ ข้อมูลแจ้งว่าเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกเลี้ยงมากับปู่ที่เพิ่งเสียไปตอนที่นายถูกปลุกพลังใช่ไหม?"
เจ้าหน้าที่คนนั้นตั้งคำถาม ขณะที่สัตตะค่อนข้างรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่นัก ในเมื่อมีข้อมูลในมือทำไมถึงยังต้องถามเรื่องแบบนั้นกัน? จงใจให้รู้สึกแย่หรือไง?
"ก็ตามข้อมูลครับ"
สัตตะตอบแบบขอไปที อารมณ์ไม่พอใจที่แสดงออกชัดทำให้คนถามถึงกับหัวเราะออกมา
"อย่าดุขนาดนั้นสิ ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่ในการสอบทานข้อมูลกับตัวจริงก็แค่นั้น ยังไงซะตอนเข้าไปลงทะเบียนนายก็ต้องโดนตรวจร่างกายกับวัดแรงก์ใหม่อยู่ดี"
เจ้าหน้าที่คนนั้นไหวไหล่พลางอธิบายเสียงแจ๋ว แต่กลับยิ่งทำให้สัตตะรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะไม่ตอบโต้ แต่เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ยังคงพูดเรื่อยเจื้อยไม่หยุด
"ฉันชื่อโทนะ จะมาเป็นพี่เลี้ยงให้พวกนายใน 1 ปีต่อจากนี้หรือเรียกง่าย ๆ ก็คืออาจารย์ที่ปรึกษาของปี 1 นั่นแหละ คงไม่ผิดใช่ไหมถ้าฉันจะทำความรู้จักกับลูกศิษย์ตัวเองน่ะ"
คำตอบนั้นของอีกฝ่ายเล่นเอาสัตตะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก  'อาจารย์ที่ปรึกษา'  ก็หมายความว่าเขาไม่อาจเสียมารยาทมากไปกับคนคนนี้สินะ
"โดยเฉพาะนายที่เป็นพวกเกิดใหม่ ฉันยิ่งต้องดูแลเป็นพิเศษ เพราะนายไม่เคยเรียนรู้เกี่ยวกับการควบคุมพลังมาก่อน แม้จะเป็นแค่แรงก์ F ก็เถอะ"
อาจารย์โทยังคงอธิบาย ในขณะที่สัตตะอยากลงจากรถคันนี้เร็ว ๆ
แล้วก็เหมือนสวรรค์จะเข้าข้างอยู่บ้างเมื่อรถแล่นมาถึงหน้าสำนักงานใหญ่ของกองกิจการนักศึกษาเสียที และในที่สุดอาจารย์ที่ปรึกษาคนนี้ก็เงียบปากลงได้
สัตตะถูกพาเข้าไปด้านในที่เหมือนสำนักงาน CIA ที่ทุกคนแต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสุภาพ เขาเดินผ่านห้องแล้วห้องเล่าตลอดจนขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้น 50 ที่ดูคล้ายกองวิทยาการทั้งชั้น โดยอาจารย์ที่ปรึกษาคนนั้นแจ้งแค่ว่าพามาตรวจร่างกายก่อนเข้าเรียน
แค่เห็นเครื่องมือในการตรวจสัตตะก็เริ่มหวั่น ๆ แม้ปู่จะทำการอำพรางพลังที่แท้จริงของเขาไว้แล้ว แต่ก็ไม่กล้าวางใจเลยว่าไอ้เครื่องมือล้ำสมัยพวกนี้มันจะไม่สามารถตรวจเจอความผิดปกติ
ในเมื่ออิดออดไม่ได้เพราะจะยิ่งมีพิรุธ สัตตะจึงเข้าเครื่องตรวจอย่างจำใจ
การตรวจนั้นถือว่าราบรื่นดีถ้าไม่นับเรื่องกระแสไฟที่จู่ ๆ ก็เกิดช็อตจนดับไป 2 รอบ และเครื่องอ่านค่าพลังที่ Error ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนต้องซ่อมอยู่สองสามรอบมันจึงกลับมาทำงานได้อย่างเป็นปกติ
แล้วผลการวัดแรงก์ของสัตตะก็ออกมาตามที่คาด นอกจากเรื่องที่ว่าส่วนสูงกับน้ำหนักน้อยกว่ามาตรฐานทั่วไปนิดหน่อยแล้ว พลังที่ถูกปลุกก็อยู่ในแรงก์ F อย่างที่เคยตรวจไว้ครั้งก่อน สัญลักษณ์เองก็ถูกต้องครบถ้วน
โชคดีที่ในตอนนั้นไม่มีใครให้ความสนใจในตัวสัตตะเท่าไหร่ หลังได้รับผลการตรวจก็เท่ากับว่าสัตตะได้รับอนุมัติให้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว ลายนิ้วมือและม่านตาถูกสแกนเข้าระบบด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยแทนการลงทะเบียนเป็นลายลักษณ์อักษร จากนั้นก็รับยูนิฟอร์มประจำตัวมา 5 ชุด ที่ดูเหมือนจะเป็นแค่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงธรรมดา แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยพลังเวทย์ในการป้องกันขั้นสูง
หลังจัดการทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องเบี้ยเลี้ยงและเงินรายเดือนแล้วสัตตะก็ถูกพาลงมาที่ชั้น 10 ที่เป็นห้องเรียนปรับพื้นฐาน เขาเดินตามอาจารย์โทเข้าไปที่ห้องหนึ่งแล้วก็พบว่าในห้องนั้นมีคนมานั่งรออยู่ก่อนแล้ว
ไม่ต้องเดาก็รู้ ผู้สัญลักษณ์ปรากฏช้าอีกคนที่อยู่แรงก์ A สินะ
สัตตะลอบเบะปาก เพราะก่อนเปิดเทอมใหม่เขาต้องเข้าเรียนปรับพื้นฐานกับอีกคนที่เพิ่งถูกปลุกพลังมาเหมือนกัน แม้จะคนละแรงก์แต่ก็เป็นมือใหม่ทั้งคู่ จึงถูกให้มาฝึกพร้อมกัน จากที่ลองมองผ่าน ๆ คนคนนี้น่าจะมาจากเผ่านาคาที่ถือว่าเป็นสายพันธุ์ที่เกือบเทียบเท่าเทวา ช่างเป็นตัวเปรียบเทียบที่ทำเอาเขาดูกระจอกจนน่าถ่มถุยขึ้นมาอีกจมหู
แต่พอได้เห็นดวงตาทอประกายวิบวับที่มองมาสัตตะก็ชะงักไปเล็กน้อย เจ้าแรงก์ A คนนี้แม้เป็นเผ่านาคาแต่ดูเหมือนขนาดตัวจะไม่ได้ต่างกับเขามากนัก ผิวขาว เรือนผมสีดำตัดเป็นทรงรองทรงสั้นธรรมดา แม้จะใส่แว่นหนาแต่ดวงตากลมโตสีนิลสวยก็เห็นได้ชัดผ่านเลนส์แว่น ริมฝีที่เอาแต่ยิ้มให้มาตั้งแต่เมื่อครู่ก็ดูเป็นมิตรเสียจนคงไม่มีใครกล้าหมั่นไส้ได้ลงแม้แต่สัตตะเอง
ส่วนตัวสัตตะเองนั้นเขาเป็นคนเงียบ ๆ เมื่อก่อนที่ยังซ่อนตัวอยู่นอกกำแพงก็ใช้ชีวิตธรรมดา การเป็นยักษ์อวตารแถมมีพลังมนตร์ดำทำให้คบหาชาวบ้านลำบากอยู่แล้ว จึงได้แต่เก็บตัวเงียบเชียบมาตลอด ครั้นพอเข้ามาในนี้แล้วเป็นแค่ผู้ถูกปลุกพลังหน้าใหม่แรงค์ F ยิ่งดูจืดจางไร้ตัวตนเข้าไปใหญ่
แม้จะเข้าทางพอดี แต่ว่าการถูกโดดเดี่ยวช่วงนี้คงไม่สนุกนัก งั้นถ้าได้คบหากับพวกแรงก์สูงสักคนไว้เป็นไม้กันหมามันก็อาจดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบแหละนะ
คิดขึ้นได้สัตตะก็ยิ้มจนตาหยีกลับไปหาเจ้าบื้อคนนั้น เอาเถอะ ถึงจะน่ารำคาญไปบ้าง แต่การมีเพื่อนแรงค์ A ก็มีประโยชน์เวลาต้องฝึกสู้อสูรกันแบบปาร์ตี้แหละนะ
"เอาล่ะ เมื่อเด็กใหม่สองคนพร้อมแล้วผมก็ขอเปิดคลาสเรียนมือใหม่อย่างเป็นทางการเลยแล้วกันนะ ผมเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชื่อโท ไหนนายสองคนลองแนะนำตัวเองกันหน่อยสิ"
ไม่พูดพร่ำทำเพลง อาจารย์ที่ปรึกษาที่พูดเป็นต่อยหอยตั้งแต่ไปรับตัวสัตตะมาจากหอพักก็เริ่มต้นด้วยการให้สองคนแนะนำตัวซึ่งกันและกัน
"เอ่อ ผมชื่อฑูรย์ครับ มาจากเผ่านาคา ปกติเผ่าของผมจะมีพลังดั้งเดิมที่ปรากฏกันตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว แต่พลังของผมดันเพิ่งมาเกิดเอาตอนนี้ก็ตกใจอยู่พอสมควรครับ"
คงเพราะสัตตะเอาแต่เงียบหลังคำสั่งของอาจารย์โท ดังนั้นฑูรย์จึงเป็นฝ่ายเริ่มแนะนำตัวก่อนด้วยน้ำเสียงเริงร่า
"แต่แรงก์พลังก็ไม่ได้น้อยหน้าคนในเผ่าหรอกนะ ฝึกฝนให้ดีเถอะ เอาล่ะนายต่อเลย"
อาจารย์โทตอบรับพร้อมให้กำลังใจ ก่อนหันไปทางสัตตะเพื่อให้เป็นคนแนะนำตัวต่อ
"สัตตะครับ มาจากนอกกำแพง จู่ ๆ ก็ถูกปลุกพลังเมื่อเดือนที่แล้ว พลังมาช้าซ้ำยังได้แค่แรงก์ F แถมครอบครัวคนเดียวที่มีก็ดันตาย ตอนนี้เหลือตัวคนเดียว"
สัตตะแนะนำตัวด้วยสีหน้าชาชืด น้ำเสียงคล้ายเจ็บใจแต่ก็ไม่ได้ยี่หระอะไรกับเรื่องที่ต้องเผชิญ
"ลำบากมาพอดูเลยนะ แรงก์ F แล้วไง เดี๋ยวผมจะสอนให้ใช้พลังได้อย่างเชี่ยวชาญเอง ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ"
อาจารย์ที่ปรึกษาก็ปลอบใจไปตามประสา แม้สัตตะจะไม่อยากรับเลยก็เถอะ
จากนั้นอาจารย์โทก็สอนพื้นฐานเกี่ยวกับพลังแห่งพรภูมิที่ถูกแบ่งออกเป็นสายต่าง ๆ อย่างละเอียด โดยมีทั้งหมดอยู่ 5 สายพลังด้วยกัน คือนักรบ นักเวทย์ นักฆ่า นักแม่นปืนและนักบวช
นักรบ คือสายพลังอย่างแท้จริง ผู้ปลุกพลังเป็นนักรบจะเป็นพวกตัวใหญ่กำยำ สายถึกตายยาก ทุบหนัก ใช้อาวุธหนักได้หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็น ดาบ ขวาน หอก ง้าว โล่ สายนักรบนี้มีเยอะสุดในบรรดาผู้ได้รับพรภูมิ เพราะเป็นสายนักสู้ที่แท้จริง
นักเวทย์ คือสายดาเมจทั้งระยะไกลและใกล้ อาวุธคือคทาเวทย์ หรือ ตำราร่ายมนตร์ ส่วนใหญ่จะสามารถใช้คาถากันภัยกับคาถาอัญเชิญได้ ระดับและจำนวนมนต์ที่ร่ายได้จะมากขึ้นตามระดับแรงก์
นักฆ่า พวกลอบสังหาร ตัวเบา ว่องไว สายตาเฉียบคม มีสกิลอำพรางตัวตนอย่างแยบยลเพราะเป็นสายโจมตีประชิด ถนัดมีดสั้น อาวุธลับ และพิษ ส่วนใหญ่สายพลังนี้จะทำงานประเภทสายลับกับวางกับดัก
นักแม่นปืน พวกโจมตีระยะไกล ใช้ทั้งธนู หน้าไม้ และปืน แม้ร่างกายจะไม่ได้ถึกมากแต่ทุกคนมีสกิลอ่านจุดตายของศัตรูได้ และถ้ามีแรงก์สูงพอก็สามารถยิงข้ามมิติในระยะไกลที่มีเครื่องกีดขวางได้
นักบวช หรือฮีลเลอร์ เป็นสายซัพพอร์ตที่มีจำนวนน้อยมากในหมู่ผู้มีพลัง เป็นสายพลังที่เกี่ยวกับการฟื้นฟู ช่วยทำให้นักรบที่อยู่ในระยะวงเวทย์ไม่ตาย สามารถฟื้นฟูความบาดเจ็บร้ายแรงได้ ยิ่งแรงก์สูงประสิทธิภาพการรอดชีวิตของคนในปาร์ตี้ก็จะสูงไปด้วย ข้อเสียคือฮีลเลอร์ไม่มีสกิลโจมตี จึงป้องกันตัวเองแทบไม่ได้
ทุกคนที่ได้รับพรภูมิจะถูกกำหนดสายพลังมาตั้งแต่เกิด โดยจำแนกตามสัญลักษณ์ที่ปรากฏ ซึ่งสายของฑูรย์นาคาแรงก์ A นั้น เป็นสายฮีลเลอร์ที่หาได้ยากมาก ส่วนสัตตะเจ้าคนจากนอกกำแพงแรงก์ F เป็นสายนักเวทย์ ซึ่งจากนี้ไปอีกทั้งสัปดาห์ หน้าที่ของอาจารย์ที่ปรึกษากับนักเรียนคือการหาว่าผู้เกิดใหม่อย่างพวกเขามีสกิลติดตัวอะไรกันบ้าง
ขณะที่อาจารย์โทกำลังอธิบาย ดูเหมือนฑูรย์จะดีใจจนเนื้อแทบเต้น ทุกอย่างดูแปลกใหม่ไปหมดสำหรับเขา ผิดกับสัตตะที่แท้จริงเขารู้เกี่ยวกับพลังและสกิลของตัวเองอย่างถี่ถ้วนดีมากแถมยังใช้เป็นกิจวัตรมาตั้งแต่เด็ก การเรียนปรับพื้นฐานในครั้งนี้จึงให้สัตตะเบื่อจนแอบหาวอยู่หลายครั้ง
"ให้ความสนใจหน่อยก็ดีนะสัตตะ แม้แรงก์ F จะคาดหวังสกิลขั้นสูงไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีนะ และต่อให้แรงก์ F ไม่จำเป็นต้องเข้าต่อสู้โดยตรงกับอสูร แต่พวกนายต้องสังกัดหน่วยอพยพพลเมืองฉุกเฉิน ดังนั้นจึงต้องมีทักษะเอาไว้ด้วยเหมือนกัน"
พอสัตตะเริ่มหาวครั้งที่ห้า อาจารย์โทที่หันมาเห็นเข้าพอดีจึงออกปากเตือน
"ครับ ครับ" สัตตะตอบเสียงเบาพลางทำท่าตั้งใจฟังทั้งที่ไม่ได้เข้าหู
สำหรับสัตตะแล้วการอยู่ที่ในกำแพงนี้มันน่าเบื่อหน่ายไปเสียหมด
'อาจารย์…ผมน่ะแท้จริงเป็นยักษ์อวตารที่โคตรแข็งแกร่ง สามารถต่อสู้ได้ไม่ต่างจากนักรบ ถึงจะเป็นนักเวทย์แต่อาวุธของผมคือเคียวยาวไม่ใช่คทา และผมก็สามารถใช้เวทย์ได้แบบไม่จำกัดด้วย ผมร่ายมนตร์ได้มากมายเท่าที่อยากทำ มนตร์ที่ใช้บ่อยสุดตอนนี้คือจำแลงกายกับเคลื่อนไหวผ่านเงา อีกอย่างนะ ผมน่ะต่อสู้กับอสูรนอกกำแพงนั่นมาตั้งแต่จำความได้ เผลอ ๆ ผมอาจเก่งกว่าอาจารย์ที่เอาแต่เสวยสุขในกำแพงเมืองนี้เสียอีก แต่ที่ผมต้องทนเป็นไอ้กากแรงก์ F นี่ก็เพราะผมรู้ดีว่าถ้าอาจารย์รู้ว่าผมทำอะไรได้บ้างจะต้องจับผมไปสอบสวน และถ้าทุกคนที่นี่รู้ว่าแท้จริงผมคือใคร ก็คงไม่แคล้วจับผมไปบูชายัญให้เหล่าเทวานั่นแน่'
สัตตะคิดในใจ และนี่คืออีกเหตุผลว่าทำไมเขาถึงตั้งใจว่าจะไม่ไว้ใจใครที่ในกำแพงนี้เลยแม้แต่คนเดียว!
การร่ำเรียนในวันนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ส่วนใหญ่ก็จะเป็นทฤษฎีและการทดลองปล่อยพลังแบบง่าย ๆ นักเรียนใหม่อย่างนาคาแรงก์ A นั้นไม่แปลกหรอกที่จะเรียนรู้ได้เร็วและทำทุกอย่างได้คล่องแคล่ว แต่ที่น่าแปลกสำหรับอาจารย์โทคือเจ้าเด็กแรงก์ F ก็สามารถใช้พลังได้อย่างคล่องแคล่ว ที่ถึงจะแสร้งทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่อาจารย์โทรู้ดีว่าเด็กคนนี้มีทักษะ
'ไม่ใช่แค่เด็กที่เพิ่งมีสัญลักษณ์สินะ ใช้เวทย์คล่องกว่าพวกที่เรียนมาตั้งแต่เด็กเสียอีก' อาจารย์โทวิเคราะห์ในใจแต่ไม่ได้เผยออกมา เพราะผลการตรวจเมื่อครู่ออกมาชัดเจนว่าเด็กคนนี้แรงก์ F และสัญลักษณ์เป็นของจริง เพียงแต่มันก็ไม่สามารถระบุเวลาได้อยู่ดีว่าสัญลักษณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจเป็นไปได้ที่มีพลังมานานแล้วแต่ตรวจจับไม่เจอด้วยเหตุผลว่าพลังแรงก์ F นั้นอ่อนจนตรวจจับลำบาก อีกทั้งยังอยู่นอกกำแพง…เด็กคนนี้ถ้าไม่บังเอิญว่าตอนที่ปู่ตายจะมีคนไปพบเห็นและตรวจพบพลังเข้า วันนี้ก็คงยังอยู่นอกกำแพงเป็นแน่
'จะมีทักษะอย่างอื่นซ่อนเอาไว้อีกขนาดไหนกันนะ?' โทเพียงนึกยิ้มกับตัวเอง เขากำลังรู้สึกสนุกและตื่นเต้นกับการค้นพบบางอย่างในตัวของนักเรียนคนใหม่ ที่ไม่ใช่เพียงเด็กแรงก์สูงที่แตะต้องไม่ได้พวกนั้น
จู่ ๆ โทก็นึกอยากผลักดันสัตตะให้เก่งเหนือใครขึ้นมาทั้งที่พลังแค่แรงก์ F แต่นั่นมันก็เป็นความคิดที่เขายังไม่ต้องการจะบอกให้สัตตะได้รู้
เที่ยงตรงอาจารย์ที่ปรึกษาก็พานักเรียนใหม่เดินไปที่โรงอาหารกลาง สวัสดิการของนักศึกษาผู้ได้รับพรภูมิคือกินฟรีอยู่ฟรี ดังนั้นทุกอย่างในโรงอาหารมหาวิทยาลัยจึงสามารถกินฟรีได้ทุกร้าน นั่นเป็นครั้งแรกที่ทั้งอาจารย์โทและฑูรย์เห็นว่าแม้สัตตะจะตัวเล็กแต่ในกระเพาะกลับมีหลุมดำขนาดใหญ่ แม้ใบหน้าชาชืดนั่นจะไม่ได้แสดงออกว่ากำลังเอร็ดอร่อย แต่สายตาจริงจังกับสองมือที่คว้าอาหารเข้าปากเป็นระวิงก็เป็นหลักฐานอย่างดี แบบนั้นยิ่งทำให้อาจารย์โทถูกใจลูกศิษย์แรงก์ F คนนี้มากขึ้นไปอีก
การเรียนการสอนก็ดำเนินต่อไปอีกเล็กน้อย พอเลิกเรียนแล้วต่างคนก็แยกย้าย เมื่อหมดหน้าที่แล้วอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างโทก็ขอตัวไปก่อนเพราะต้องเอาข้อมูลการเรียนการสอนที่ได้วันนี้ไปประมวลผลในการเตรียมความรู้ที่ต้องเพิ่มเติมให้เด็กทั้งคู่ในวันถัดไป ฝ่ายฑูรย์มีคนมารอรับที่ด้านหน้าอาคารอยู่ ดูก็รู้ว่านาคาคนนี้อยู่ในตระกูลที่ร่ำรวยแค่ไหน ก็คงมีแค่สัตตะนี่แหละที่ถือของพะรุงพะรังเดินย่ำต๊อกกลับหอตัวเอง
"เอ่อ ให้ผมไปส่งที่พักไหมครับ?"
ฑูรย์รีบดักเอาไว้ก่อน แล้วเสนอตัวไปส่งให้
"…เอาสิ"
และสัตตะก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะตั้งใจอยู่แล้วว่าจะคบหากับพวกมีระดับไว้สักคนเพื่อจะได้มีคนคุ้มกะลาหัว ว่าแล้วก็ส่งยิ้มหวานไปให้อีกฝ่าย
"ขอบใจนะ"
"อื้อ อย่าเกรงใจเลย"
ฑูรย์ส่งยิ้มกลับอย่างมีความสุข เพราะไม่ได้มีพลังตั้งแต่เกิดเขาจึงถูกเลี้ยงมาอย่างเข้มงวด นอกจากคนในบ้านแล้วเขาก็ไม่เคยมีเพื่อนคนอื่นอีก การที่จู่ ๆ พลังก็ปรากฏขึ้นนั้น มันจึงเหมือนเป็นการปลดปล่อยตัวของเขาออกจากหอคอยงาช้าง และจะได้มีเพื่อนอย่างที่ตั้งใจเสียที
รอยยิ้มไร้เดียงสาตรงหน้าทำเอาสัตตะรู้สึกยอกในใจเล็ก ๆ ตั้งแต่จำความได้ข้อมูลที่ได้รับเกี่ยวกับคนในกำแพงคือ พวกหัวสูงนิสัยชั่วร้าย ไม่แน่ว่ารอยยิ้มนี้ก็อาจหลอกลวงและเป็นภัย ถึงยังไงสัตตะก็จะต้องระวังไว้ก่อน
'ห้ามหลงกลเด็ดขาดนะเว้ยไอ้สัตตะ ฮึบไว้ ฮึบไว้!'


## บทที่ 4 CLASS A

การเรียนปรับพื้นฐานเป็นไปด้วยดีตลอด 5 วันจนครบตามกำหนด โทสอนพื้นฐานที่ควรรู้ทั้งหมดเกี่ยวกับพลังแห่งพรภูมิให้ทั้งคู่อย่างไม่มีกั๊ก ทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติ ถือได้ว่าเด็กสองคนนี้ไม่ได้ทำให้ผิดหวังเลยแม้แต่นิด แน่นอนว่าฑูรย์นั้นทำได้ดีสมกับที่เป็นนาคาแรงก์ A แม้จะพอดูออกว่าเป็นมือใหม่แต่ก็ถือว่าเป็นมือใหม่ที่ดูถูกไม่ได้ รอให้ชินกับพลังมากกว่านี้ก็คงไร้ที่ติ เป็นฮีลเลอร์หายากที่คงจะมีชื่อเสียงในอนาคตเป็นแน่
แต่ที่ทำให้โทแปลกใจกว่านั้นก็คงเป็นความสามารถของสัตตะที่เขาไม่อาจประเมินได้เลยจากแค่การทดสอบไม่กี่ครั้งที่ผ่านมา โดยไม่ให้รู้ตัวโทเพิ่มความยากในการทดสอบสัตตะมากขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวัน และเด็กคนนั้นก็ผ่านแบบทดสอบได้อย่างง่ายดายอยู่ตลอด แม้กระทั่งบททดสอบที่ยากเทียบเท่ากับแรงก์ A
โทในฐานะอาจารย์ทั้งตกใจและตื่นเต้น เขาอยากจะทดสอบสัตตะอีกเรื่อย ๆ อยากจะรู้ความสามารถที่แท้จริงของเด็กคนนี้ โทรู้ดีว่าสัตตะยังพยายามปกปิดบดบังความสามารถที่มากกว่านั้นไว้ เพราะอะไรกันนะทั้งที่เป็นแค่เด็กแรงก์ F แต่กลับมีทักษะที่น่าทึ่ง หรือเพราะเป็นเด็กที่มาจากนอกกำแพง จึงมีทักษะที่แหลมคมกว่าเด็กในกำแพงหรือ?
ต่อให้ยังคิดไม่ตก แต่โทในฐานะอาจารย์ก็เบิกบานต่อเรื่องนี้อยู่ไม่น้อย เขาถูกใจไอ้เจ้าเด็กแรงก์ F คนนี้มากจริง ๆ
เนื่องจากในวันจันทร์หน้ามหาวิทยาลัยก็จะเปิดเรียนตามปกติแล้ว ดังนั้นวันสุดท้ายนี้จึงเป็นการสอบเลือกคลาสของทั้ง 2 คน โดยนักศึกษาชั้นปีที่ 1 ของปีนี้มีจำนวน 200 คน แบ่งออกเป็น 4 คลาสคือ A-D ลดหลั่นกันตามความสามารถทั้งทางกายภาพและพลัง โดยส่วนใหญ่แล้วก็จะแยกเป็นแรงก์หลัก ๆ ดังนี้
ห้องคลาส A แรงก์ S-C จำนวน 50 คน
ห้องคลาส B แรงก์ B-C จำนวน 50 คน
ห้องคลาส C แรงก์ C-F จำนวน 50 คน
ห้องคลาส D แรงก์ D-F จำนวน 50 คน
ทั้งนี้เพราะผู้มีพรภูมิในแรงก์ C-E มีจำนวนมากที่สุดจึงถูกจัดให้กระจายกันตามความสามารถทางทักษะการใช้สกิล ในการสอบแบ่งคลาสครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เผ่านาคาอย่างฑูรย์จะมีคะแนนสอบเพียงพอต่อการเข้าคลาส A เพราะตั้งแต่อดีตมาเผ่าพันธุ์แห่งนาคาก็มีระดับความสามารถขั้นสูงเหนือผู้ใดอยู่แล้ว
จะแปลกก็ตรงที่คะแนนของสัตตะเองก็สามารถเข้าคลาส A ได้อย่างง่ายดายเช่นกัน เรื่องนี้อาจารย์โทที่ได้สอนและสัมผัสกับสัตตะมาตั้งแต่ต้น ได้แอบทดสอบฝีมือการใช้สกิลในการรบของสัตตะเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่าเด็กคนนี้คือของจริง อาจารย์หนุ่มวิเคราะห์ไว้ว่าคงเพราะสัตตะเป็นเด็กนอกกำแพงถึงได้มีทักษะที่น่าทึ่ง เพราะอาจารย์โทเองก็เป็นนักรบคนหนึ่งที่เคยออกไปประจำการที่นอกกำแพง การได้คลุกคลีกับคนที่นั่นทำให้เขารู้ดีว่าแต่ละคนที่แม้เป็นนักรบไร้พลังนั้นมีทักษะในการป้องกันตัวสูงแค่ไหน
แต่แม้อาจารย์โทจะเข้าใจ กระนั้นคณะอาจารย์คนอื่น ๆ กลับไม่เห็นด้วยที่จะให้สัตตะเด็กแรงก์ F เกิดใหม่คนนี้เข้าไปอยู่ในคลาส A แม้ผลสอบจะออกมาดีมากแค่ไหนก็ตาม ดังนั้นการประชุมคณะอาจารย์จึงเป็นไปด้วยความตึงเครียด
"อาจารย์โท ถึงคุณจะภูมิใจในเด็กคนนี้แค่ไหน แต่การให้เขาอยู่ในคลาส A มันก็เกินไปนะคะ"
"แต่คะแนนเขาก็ฟ้องอยู่นะครับว่าได้ แถมยังเป็นระดับหัวกะทิได้ด้วย"
"อาจารย์ คุณก็รู้อยู่ว่ามันไม่ใช่แค่การใช้คะแนน คลาส A มันเป็นห้องพิเศษเฉพาะพวกเด็กแรงก์สูง ซึ่งครอบครัวของเด็กพวกนั้นก็ล้วนเป็นคนระดับสูง การที่จู่ ๆ จะเอาเด็กแรงก์ F เข้าไปปะปนมันจะแย่เอานะครับ และต่อให้เด็กคนนี้จะมีคะแนนสูงแค่ไหนแต่แรงก์ของเขามันก็เข้าได้สูงสุดที่คลาส C เท่านั้น"
"จริงด้วยค่ะอาจารย์โท แค่พื้นเพเด็กคนนั้นก็เข้าคลาส A ไม่ได้แล้ว"
"ทำไมครับ ผู้มีความสามารถจะเกิดจากสามัญชนหรือคนนอกกำแพงไม่ได้เชียวเหรอ?"
"ค่ะ! นอกจากเป็นเด็กกำพร้าจากนอกกำแพงแล้ว พลังยังแค่แรงก์ F จะให้เข้าไปอยู่กับบรรดาลูก ๆ ของเผ่าเทวากับนาคาไม่ได้หรอกนะคะ แถมในนั้นยังมีลูกนักการเมืองที่สนับสนุนมหาวิทยาลัยของเรามากมายอีก ขืนให้เด็กคนนี้เข้าคลาส A ได้เป็นเรื่องแน่ค่ะ"
"ถ้าอย่างนั้นเราจะมีการสอบประเมินไว้ทำไม?"
"มันก็ใช้ได้สำหรับคลาส B-D ไงครับ แค่คลาส A เท่านั้นที่ไม่ควรแตะต้อง"
"จริงค่ะ อีกอย่างถ้าเกิดอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบกันคะ?"
"ผมไงครับ! ถ้าเกิดอะไรขึ้นแล้วต้องถามหาความรับผิดชอบ ถึงตอนนั้นผมจะรับผิดชอบเอง!"
"อาจารย์โท!!?"
"ในฐานะที่ผมดูแลเด็กปี 1 ทั้งหมดและเป็นที่ปรึกษาของคลาส A โดยเฉพาะ ผมจะขอใช้ชื่อนักรบแรงก์ S ของผมรับประกันเด็กคนนี้เอง ถ้าผู้ปกครองคนไหนมีปัญหาก็ให้เขามาคุยกับผมได้โดยตรง!"
"...."
"คำขอในฐานะนักรบแรงก์ S ที่เป็นสมบัติชาติ พวกคุณคงไม่ปฏิเสธใช่ไหมครับ"
คำพูดที่จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาในที่สุดก็ทำเอาที่ประชุมเงียบสงัด ใช่แล้วอาจารย์โทคนนี้คือนักรบแรงก์ S ที่ถือเป็นสมบัติชาติของอาณาจักรอินทราที่ในอดีตมีเพียง 9 คนเท่านั้น และแม้ตอนนี้จะมีเด็กแรงก์ S กำเนิดใหม่ถึง 3 คน คือรัชทายาท บุตรของแม่ทัพลูกครึ่งนาคาและบุตรของราชครู แต่ก็ยังถือว่าเป็นเด็กจึงยังไม่อาจนับรวมได้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เด็ก 3 คนนี้อายุครบ 20 ปีบริบูรณ์ก็จะถูกสลักชื่อเป็นสมบัติชาติเช่นกัน
และการที่สมบัติชาติเป็นคนออกปาก ต่อให้มีอำนาจแค่ไหนก็ไม่อาจขัดขวางได้เพราะมันคือกฎหมายสูงสุดที่ตราขึ้นจากดำรัสของราชาเพื่อให้คุณค่าแก่นักรบของชาติเป็นอันดับหนึ่ง
นั่นจึงเป็นเหตุผลให้วันเปิดเรียนวันแรก ชื่อของสัตตะ นักเวทย์แรงก์ F ก็กลายเป็นที่โจษจันไปทั้งมหาวิทยาลัย เพราะเป็นเด็กแรงก์ F เพียงคนเดียวในประวัติศาสตร์ที่ได้อยู่คลาส A ทั้งยังมีผู้หนุนหลังเป็นสมบัติชาติแรงก์ S อย่างอาจารย์โท นักรบผู้ทรงเกียรติ
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!!!??"
สัตตะได้แต่ยืนตาถลนพร้อมสบถในใจซ้ำไปซ้ำมาเมื่อมาเรียนในวันแรกแล้วพบว่ารายชื่อของตัวเองดันไปปรากฏที่ห้องคลาส A ที่เป็นแหล่งรวมของพวกคนแรงก์สูง! อีกทั้งยังเป็นคลาสของพวกลูกท่านหลานเธอที่โดยส่วนใหญ่จะยกคลาสกันมาตั้งแต่ชั้นมัธยม จึงไม่แปลกเลยที่พอเขาเหยียบเข้าหน้าอาคารเรียนทุกสายตาในบริเวณนั้นก็จ้องมาที่เขาเป็นตาเดียวพร้อมทั้งเสียงซุบซิบราวกับนกกระจอกแตกรัง
ในตอนแรกสัตตะก็นึกไปว่าคงเป็นแค่คำนินทาปรามาสที่เขาเป็นแค่ผู้มีสัญลักษณ์เกิดใหม่ที่มาจากนอกกำแพง ที่ไหนได้พอเห็นกระดานประกาศรายชื่อเท่านั้นแหละก็แทบเป็นลมล้มพับ เขาจำต้องแบกสายตากว่าร้อยคู่ที่มองตรงมาด้วยความหนักอึ้งแล้วรีบจ้ำพรวดปรี่เข้าคลาสเรียนตามแผนที่ เช่นกัน...ทันทีที่เหยียบเข้าไปในห้องนั้น สายตาทุกคู่ก็มุ่งตรงมา!
'ทำไมกูถึงมาอยู่ที่นี่วะ? แรงก์ F ต้องอยู่คลาส C หรือไม่ก็ D สิ ทำไมถึงเหาะมาอยู่คลาส A เนี่ย? เครื่องคำนวณผิดเปล่าวะ!?'
สัตตะได้แต่หน้านิ่วคิ้วขมวดกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเดินไปเลือกนั่งตรงโต๊ะหลังสุดริมหน้าต่างเพื่อหยั่งเชิงสายตาเหล่านั้นอย่างไม่เข้าใจ พลางคิดว่าอาจเป็นแค่ความผิดพลาดของการประเมินคลาส อีกเดี๋ยวคงมีใครสักคนมาบอกให้ย้ายคลาสแน่ เพราะนี่มันไม่ปกติ ถึงยังไงก็ไม่ปกติ!
ในขณะที่สัตตะกำลังสติแตก เสียงซุบซิบในห้องกับสายตาที่มองมาก็ยังคงทิ่มแทงกันไม่หยุด
'คนนั้นใช่แรงก์ F เกิดใหม่ใช่มะ หน้าไม่คุ้น ทำไมมาอยู่คลาสนี้?'
'ได้ยินจากพ่อว่าเป็นเด็กมาจากนอกกำแพงด้วยนะ'
'เด็กนอกกำแพง เกิดใหม่ แถมแรงก์ F แต่ได้มาอยู่คลาส A เนี่ยนะ? ขนาดแรงก์ C หัวกะทิยังต้องพยายามแทบตาย แล้วหมอนั่นฝีมือเทพมาจากไหนวะ? พ่อแม่เป็นใคร?'
'ได้ข่าวว่ากำพร้าน่ะ'
'บ้าบอเหอะ!'
'นี่กำลังอำกันหรือเครื่องประเมินมีปัญหาวะ?'
'อย่าเสียงดังไป ข่าววงในบอกว่าอาจารย์โทที่เป็นนักรบแรงก์ S เป็นคนรับรองหมอนี่ให้น่ะ'
'เห? เด็กเส้นเหรอ? มาจากนอกกำแพงเนี่ยนะ'
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นเรื่อย ๆ ตามจำนวนของคนที่เดินเข้ามา ในขณะที่สัตตะกำลังจะทนกับสภาพนั้นไม่ไหวก็พอดีกับที่ฑูรย์เดินเข้ามาด้วยความประหม่าแล้วก็เกิดตาเป็นประกายขึ้นทันทีที่หันมาเจอเข้ากับสัตตะ
"สัตตะ!! ดีใจจังที่ได้อยู่ห้องเดียวกัน ผมตื่นเต้นแทบแย่แน่ะ"
นาคาหนุ่มรีบปรี่เข้ามานั่งข้างกันกับสัตตะ แบบไม่สนไม่แคร์สายตาใครหน้าไหน สัตตะขมวดคิ้วเล็กน้อยกับสภาพของอีกฝ่าย พลางคิดขึ้นได้ว่า
'แหงสินะ…นาคาแรงก์ A ต่อให้เกิดใหม่ก็ยังสูงส่ง คงไม่ต้องสนใครอยู่แล้ว'
และต่อให้สัตตะคิดเช่นนั้นหรือกำลังทำสีหน้าเหม็นเบื่อแค่ไหน ก็ไม่อาจทำให้ฑูรย์ที่กำลังปรี่เข้ามาชะงักไปได้ เพราะตลอด 5 วันที่ได้เรียนมาด้วยกันมันทำให้ฑูรย์เกิดความสนิทสนมกับสัตตะอยู่ฝ่ายเดียวอย่างเหนียวแน่นไปแล้ว จากที่ประหม่าในตอนแรกเพราะเป็นเด็กใหม่ไม่รู้จักใคร พอเห็นว่าเพื่อนเพียงคนเดียวที่มีตั้งแต่ปลุกพลังได้มาอยู่ห้องเดียวกันจึงทำให้ฑูรย์โล่งอก และรู้สึกกระปรี้กระเปร่าอย่างถึงที่สุด
"ดีใจอะไร? เขาน่าจะส่งฉันมาผิดเดี๋ยวก็คงมาย้ายตัวไปแล้ว" สัตตะกระซิบกลับด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มประดา
"อ้าว ทำไมล่ะ ผมไม่เคยได้ยินว่าผลการประเมินของที่นี่จะเคยผิดพลาดนะ สัตตะเก่งจะตายไม่ผิดห้องหรอก" แต่ฑูรย์กลับคัดค้านความคิดนั้น
"แต่ฉันแรงก์ F นะ คลาสนี้อย่างต่ำก็หัวกะทิแรงก์ C แล้วมันจะไม่ผิดได้ยังไง?" สัตตะแทบอยากจับหัวเพื่อนที่ยังคงเถียงตาใสโขกโต๊ะเรียกสติ แต่ก็ไม่ทันกับที่อีกฝ่ายคัดค้านความคิดของเขาขึ้นมาอีกครั้ง
"การคัดเลือกคลาสจะใช้การทดสอบทั้งข้อเขียน การต่อสู้ และการใช้พลัง อย่างที่เราเพิ่งสอบกันไป จริงอยู่ว่าส่วนใหญ่ผลคะแนนความสามารถก็จะลดหลั่นลงไปตามแรงก์ แต่ว่าถ้ามีทักษะอย่างใดอย่างหนึ่งที่โดดเด่นอย่างชัดเจนออกมาจนทำให้ผลคะแนนนั้นเพียงพอ ต่อให้แรงก์ต่ำก็สามารถเกาะกลุ่มกับพวกแรงก์สูงได้เหมือนกัน"
"..." พอได้ฟังสัตตะก็ได้แต่กลอกตามองบน แน่ล่ะว่าสิ่งที่ฑูรย์เอ่ยออกมานั้นไม่ผิด เขาเองก็เข้าใจกฎเกณฑ์นั้นเป็นอย่างดี ทว่าในการทดสอบเขาก็ทำแค่ส่ง ๆ ไม่ว่าจะเป็นด้านทักษะหรือพลัง แล้วทำไมมันถึงได้ยังออกผลให้มานั่งอยู่ตรงนี้? นั่นต่างหากล่ะที่ไม่เข้าใจ
การเงียบไม่เถียงต่อของสัตตะ ในที่สุดก็ทำให้ฑูรย์หน้าหงอยลงไป
"อย่าย้ายเลยนะครับ อยู่เป็นเพื่อนผมที่นี่เถอะ"
เห็นแบบนั้นสัตตะก็ยิ่งขมวดคิ้วพลางเม้มริมฝีปากด้วยความไร้หนทางตอบโต้ เออ! สัตตะยอมรับว่าเขามันใจอ่อนมาแต่ไหนแต่ไร เพราะงั้นแม้ตอนแรกจะตั้งใจว่าจะคบกับเจ้านี่ที่เป็นพวกแรงก์สูงเพียงผิวเผิน แต่พออยู่กับฑูรย์มาได้ระยะหนึ่งเขาก็เผลอใจอ่อนกับความซื่อบื้อของอีกฝ่ายเสียได้ เพราะแบบนั้น สุดท้ายสัตตะก็ได้แต่บ่นกับตัวเองอย่างอ่อนใจ
'ปู่ฮะ แผนทำตัวไม่ให้เด่นของปู่พังพินาศตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้าเรียนเลยฮะ'
สัตตะถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนฟุบตัวเองลงบนโต๊ะ ตั้งใจตัดขาดจากโลกภายนอกสักระยะ ทว่า…
"ที่ตรงนี้เป็นที่นั่งของสหัส นายไม่มีสิทธิ์มานั่งนะ!"
เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือศีรษะขณะที่สัตตะกำลังหลบหนีจากโลกแห่งความจริงอยู่ เสียงนั้นเป็นเสียงแหลมสูงของหญิงสาวที่กำลังมาทวงสิทธิ์อะไรสักอย่างจากเขา
"..." ครั้นพอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นหญิงสาวสะสวยคนหนึ่งจริง ๆ พร้อมพ่วงด้วยบริวารที่ด้านหลังอีกสี่คน
"นี่! พูดไม่ได้ยินหรือไง? ฉันบอกให้นายเปลี่ยนที่ซะ!"
พอเห็นว่าสัตตะไม่ได้ตอบโต้อะไร แต่ก็ยังไม่ยอมขยับ สาวสวยหน้าบึ้งก็ขับไล่เขาอย่างต่อเนื่อง
สัตตะนิ่งฟัง แม้จะไม่พอใจนักแต่ก็ไม่คิดจะขัดขืน แค่การมาอยู่ตรงนี้ก็เด่นพอแล้ว หากเผลอไปมีเรื่องกับคนในห้องนี้อีกมีหวังโด่งดังเป็นพลุแตกอีกแน่ เขาต้องทำสิ่งที่แรงก์ F ทำกัน นั่นคือการก้มหัวให้พวกแรงก์สูงกว่า
ทว่ายังไม่ทันจะได้พูดอะไร ก็มีคนพุ่งออกมาปกป้องกันเสียก่อน
"เพิ่งเปิดเทอมวันแรกเอง พวกผมมาถึงก่อนก็ต้องได้นั่งก่อนสิ"
เป็นฑูรย์ที่ออกหน้า พลางเอ่ยคัดค้านหญิงสาวคนนั้นด้วยสีหน้าซื่อบื้ออย่างเป็นธรรมชาติ สัตตะได้แต่มองด้วยความทึ่ง ว้าว…เพื่อนแรงก์สูงมันดีจริง ๆ ด้วย!
"นายเป็นใคร? พวกแรงก์ต่ำไม่ต้องสอดปากเข้ามายุ่ง…" คงเพราะถูกขัดคอ สาวสวยจึงหน้าบึ้งยิ่งกว่าเดิมถึงได้ตวาดกลับฑูรย์อย่างไม่ไว้หน้า แต่ในขณะนั้นเองบริวารข้างหลังหล่อนก็ดึงเอาไว้
'เบาก่อนมีราห์ คนนี้คือนาคาแรงก์ A ญาติของธชาเขาน่ะ' เสียงกระซิบบางเบา แต่สัตตะได้ยินเต็มสองหู
และทันทีที่ได้ยินแบบนั้นสาวเจ้าก็หน้าเจื่อนไป
สัตตะคิดทบทวนเมื่อได้ยินชื่อหญิงสาว ถ้าจำไม่ผิดในใบรายชื่อที่เขาเห็นเมื่อเช้า มีราห์ คือนักรบแรงก์ A อ๋อ…ต่อให้แรงก์เท่ากันแต่พงศ์พันธุ์ของนาคาย่อมเหนือกว่าสินะ สัตตะคิดพลางลอบยิ้ม เห้ย ๆ คบไอ้นาคาเด๋อนี่เป็นเพื่อนเหมือนจะคุ้มค่าเว้ย
ขณะที่พวกมีราห์กำลังละล้าละลังว่าควรจะเอายังไงต่อ เสียงอื้ออึงในห้องจู่ ๆ ก็เงียบลงพร้อมกับคนสองคนที่เข้ามาใหม่
สองคนที่แค่เห็นก็รู้ได้ทันทีว่าสองคนนั้นคือเทวาแรงก์ S เพราะทั้งรูปร่างหน้าตาและออร่ามันโดดเด่นเสียจนแสบตาไปหมด
'สหัสกับธชามากันแล้ว'
'ปีนี้ในที่สุดก็ได้อยู่คลาสเดียวกัน ดีใจจัง'
'หล่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย'
'เทวานี่ให้ความรู้สึกไม่เหมือนเรา ๆ เลยเนอะ แค่มองก็แทบละลายแล้วง่า'
จากที่เงียบไปครู่ สักพักเสียงอื้ออึงก็ดังขึ้นมาใหม่ และเพราะความหล่ออร่าของผู้มาใหม่ทั้งสองมันล้นหลามจนแก๊งทวงที่ถึงกับลืมภารกิจ เพราะทุกคนหันไปกรี๊ดหนุ่มหล่อจึงทำให้ความสนใจในเจ้าตัวประหลาดแรงก์ F คนนี้ถูกละออกไปได้ระยะหนึ่ง
แม้แต่สัตตะเองก็ยังมองตามสายตาทุกคู่ไปยังสองคนนั้น
'เชี่ย...พวกเทวา ออร่าน่ากลัวฉิบ ท่องไว้ห้ามเข้าใกล้พวกมันเด็ดขาด' ยิ่งเห็นถึงความเก่งกาจสัตตะก็ยิ่งต้องท่องกับตัวเอง ปู่สั่งไว้ว่าห้ามเอาตัวเข้าไปเกี่ยวพันกับพวกเทวาเด็ดขาด ขืนถูกมองออกว่าเราเป็นตัวอะไรมีหวังโดนจับบูชายัญแหง!
แค่คิดสัตตะก็ขนลุกขนพองไปทั้งแผ่นหลัง จึงรีบก้มหน้าฟุบลงกับโต๊ะอีกครั้ง
ก็อุตส่าห์คิดว่าการตัดขาดจากโลกแห่งความจริงนี้จะทำให้ทุกอย่างคลี่คลายแล้วนะ ไม่นึกเลยว่าปัญหามันจะพุ่งเข้ามาหาเขาเองแบบไม่ตั้งตัวเสียได้
เสียงอื้ออึงในห้องเงียบสงัดลงอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกถึงออร่าบางอย่างที่มายืนอยู่หน้าโต๊ะ
…อย่าบอกนะว่า
"เอ่อ สหัสคะ มีราห์บอกเขาแล้วว่าตรงนี้เป็นที่ของสหัสแต่เขาก็ไม่ยอมย้ายไป เดี๋ยวมีราห์รีบจัดการให้นะคะ"
เสียงหญิงสาวเอ่ยอย่างร้อนรนด้วยร่องเสียงสอง สาม สี่ สัตตะนิ่งฟังก็จำได้ว่าเป็นเสียงของสาวสวยนามว่ามีราห์ที่ตะคอกเขาปาว ๆ อยู่เมื่อครู่ อยากจะเงยหน้าขึ้นไปมองแต่ออร่าที่หนักราวกับแผ่นศิลาทับอยู่บนหัวนี่มันอะไรวะ!?
"ไม่เป็นไรผมนั่งที่อื่นก็ได้"
สัตตะสะดุ้งเฮือกเพียงแค่ได้ยินประโยคนั้น จู่ ๆ ความรู้สึกบางอย่างก็พวยพุ่งออกจากอกอย่างไม่รู้ที่มาราวกับว่าตรงกลางอกมันมีรูรั่ว เสียงทุ้มต่ำนั้นกังวานน่าฟังทั้งยังมีพลังแฝงเร้น และยิ่งไปกว่านั้นมันอยู่ตรงหน้าเขานี่เอง!
ความกดดันนั้นทำให้สัตตะต้องเงยหน้าขึ้นมอง ซึ่งนั่นทำให้เขารู้สึกคิดผิด สัตตะนิ่งอึ้งไปกับการประสานสายตากับเจ้าเทวาแรงก์ S อยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาที่ทองเยียบเย็นที่จ้องมองลงมาทำเอาขนลุกไปทั้งร่าง
'ห่า! นั่นไม่ใช่สายตาของคนที่บอกว่านั่งที่อื่นก็ได้เลยสักนิด!'
"ผมย้ายเองครับ!!"
ทันทีที่รู้สึกตัวสัตตะก็ทะลึ่งตัวพรวดขึ้นพร้อมหลับหูหลับตาตะโกนออกไปเสียงดัง พลันคว้ากระเป๋าโกยข้าวของทุกอย่างของตัวเองกระโดดผลึงเดียวออกจากโต๊ะริมหน้าต่างเจ้าที่แรงตรงนั้นแล้วแจ้นไปนั่งโต๊ะตัวสุดท้ายตรงหน้าประตูหลังที่ยังว่างอยู่แทน
ห่างกันคนละฝั่งห้องยังรู้สึกได้ถึงสายตาที่แผดเผามา สัตตะแอบชำเลืองไปก็เห็นว่าฝ่ายนั้นหย่อนตัวลงนั่งโต๊ะที่แสนหวงแหนอย่างสบายอารมณ์พร้อมกับมีกลุ่มสาว ๆ คอยกลุ้มรุมอยู่ไม่ห่าง ส่วนเทวาอีกคนก็นั่งลงตรงโต๊ะด้านหน้าของเจ้านั่น
'…อา เกือบไปแล้ว' สัตตะได้แต่คิดในใจพลางกอดกระเป๋าฟุบกับโต๊ะเป็นรอบที่สาม ยังไม่ทันเริ่มเรียนเลยพลังชีวิตก็เหมือนจะถูกสูบจนหมดร่างแล้วเนี่ย!
"นี่ อย่าคิดมากเลยนะ สหัสเขาก็เป็นแบบนั้นแหละ เขาไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครหรอก"
จู่ ๆ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นใกล้ ๆ พอเงยขึ้นมองก็เห็นเจ้าบื้อฑูรย์นั่งยิ้มแผล่ให้จากโต๊ะด้านหน้า 'ย้ายตามมาด้วยแฮะ'
"แหะ ๆ ขอโทษด้วยนะ สหัสเขาฐานะสูงกว่า ผมเลยช่วยไม่ได้" ฑูรย์เกาหน้าแก้เขิน
"นายรู้จักเทวาแรงก์ S พวกนั้นด้วยเหรอ? โห ไม่เบานะเนี่ย" สัตตะแกล้งยอ
"ผมเป็นญาติห่าง ๆ กับธชาครับเลยพอได้เจอกับสหัสเขาอยู่บ้าง แต่ผมไม่สนิทกับเขาหรอก"
เจ้านาคาตอบเสียงใส สัตตะก็พยักหน้ารับรู้ไว้พลางส่งเสียง  'อา' ออกมา
เอาเถอะเขาก็ไม่ได้อยากยุ่งเกี่ยวนักหรอก ภาวนาว่าขอไม่ต้องยุ่งเกี่ยวอีกเลยจะดีที่สุด
และแล้วเหตุการณ์ในเช้าวันนั้นก็คลี่คลายลงได้ ครู่ใหญ่ต่อมาอาจารย์โทที่เป็นที่ปรึกษาของปี 1 ก็เข้ามาแนะแนววิธีการเรียนการสอนต่อจากนี้ของเหล่าผู้มีพลังที่มันจะแตกต่างจากที่เคยเรียนมาตอนมัธยมอย่างสิ้นเชิง ในตอนนั้นไม่ว่าอาจารย์โทคนนั้นจะพูดอะไรก็ไม่เข้าหูสัตตะหรอก เพราะเขากำลังแอบก่นด่าอาจารย์ที่ดันจับเขามาโยนใส่ในดงเสือดงจระเข้อย่างคลาส A นี้อยู่
'ฆ่ากันชัดๆ!!'
เนื่องจากเป็นวันแรกที่เรียนจึงยังไม่มีอะไรมากนอกจากการแนะนำสายวิชาต่าง ๆ ให้นักศึกษาได้เลือก ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะให้เลือกเรียนตามสายที่ตนเองถนัด หรือสายพลังของพรภูมิพื้นฐานของตัวเอง โดยเน้นย้ำว่าการฝึกในระดับมหาวิทยาลัยนี้คือการต้องต่อสู้กับอสูรของจริง ทุกคนต้องได้รับการฝึกปฏิบัติที่เหมาะสมเพียงพอให้สามารถรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินได้ เพราะหน้าที่ของผู้มีพลังคือการปกป้องพลเมืองจากอันตรายจากเหล่าอสูรที่จะมารุกรานเมื่อไหร่ก็ไม่อาจคาดเดา
หากเป็นห้องของคลาสอื่น ๆ ก็คงไม่มีอะไรมากโดยเฉพาะกับพวกแรงก์ F ที่จะถูกจำกัดการต่อสู้ เพราะไม่จำเป็นต้องร่วมสู้เพียงแต่ต้องรู้ไว้เนื่องจากต้องเข้าสังกัดกองพลอพยพพลเมืองฉุกเฉิน เมนูการฝึกฝนหรือฝึกออกรบก็จะแตกต่างออกไปจากแรงก์อื่น ๆ อยู่พอสมควร
ทว่านี่ไม่นับรวมสัตตะ เพราะอาจารย์โทประกาศชัดเจนตั้งแต่วันแรกว่าทุกคนในคลาส A จะต้องฝึกเมนูเดียวกัน นั่นหมายความว่าแรงก์ F อย่างสัตตะก็ไม่ได้รับการยกเว้น
'ไอ้อาจารย์ที่ปรึกษาคนนี้จ้องฆ่ากูแน่แล้ว!'
สัตตะได้แต่นึกพลางลอบสะอึกสะอื้นอยู่ในใจ
"วันนี้ผมขอแนะแนวแค่นี้ก่อน พวกคุณจะได้มีเวลาไปเลือกลงทะเบียนวิชาเลือกเสรีกับชมรม เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาเริ่มวิชาแรกกัน ไปกันได้แล้วเดี๋ยวไม่ทันเอานะ"
อาจารย์โทกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนกับรอยยิ้มบนหน้า แล้วเอ่ยลาขณะไล่นักศึกษาให้รีบออกไปจัดการลงทะเบียนวิชาเสรีให้ครบ
สัตตะถูกฑูรย์ลากตัวออกไปทันทีที่ได้รับอนุญาตเพราะนาคาหนุ่มต้องการไปดูวิชาเลือกที่อยากจะเรียนเร็ว ๆ และแน่นอนว่าต้องเรียนกับสัตตะด้วย
ระหว่างเดินออกจากห้องไปเสียงซุบซิบนินทาก็เข้าหูสัตตะไม่ขาด ดูเหมือนเรื่องเล่าจากคลาส A จะแพร่สะพัดได้รวดเร็วมาก เพราะเสียงหยามหยันที่ว่าเจ้าแรงก์ F นั่นก็ไม่เท่าไหร่ เจอแรงก์ S เข้าไปก็วิ่งหนีหางจุกตูดมันกระแทกเข้าหูเขาทันทีที่เดินออกมาจากห้อง
"เจ้าคนพวกนี้พูดเก่งทั้งที่ไม่รู้อะไรเลยสักอย่างจริงๆ"
ฑูรย์ดูจะโมโหกับเรื่องนี้มากกว่าคนถูกว่าอย่างสัตตะเสียอีก เพราะนาคาหนุ่มไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วแบบนี้มันเป็นเรื่องดีสำหรับสัตตะมากกว่า
+
+
+
+
+
"สหัส ผมขอคุยด้วยหน่อยสิ"
โทเรียกขึ้นก่อนที่สหัสกับธชาและผู้ติดตามโขยงหนึ่งจะออกจากห้องไป ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนผละออกจากกลุ่มนั้นตรงมาหาโทอย่างว่าง่าย เพราะแท้จริงตั้งแต่เด็กมา อาจารย์โทคนนี้นี่แหละที่คอยฝึกฝนสหัสจนเก่งกาจยิ่งกว่าแรงก์ S
"ครับอาจารย์?"
"นายเลือกได้หรือยังว่าจะให้ใครเป็นคู่พันธะ?" โทถามขึ้น "ราชครู…พ่อนายฝากฝังผมมา ตอนนี้นายอายุ 18 ปีเต็มแล้ว จำเป็นต้องมีคู่พันธะของตัวเองเสียที ถ้าไม่อยากได้คนข้างนอกจะลองดูคนในคลาสก็ได้นะ ถ้าสนใจผมก็จะช่วยดูให้อีกแรง"
"…ผมไม่อยากได้คนนอกเพราะมันยุ่งยาก แต่ก็ไม่อยากได้คนในคลาสเพราะยุ่งยากกว่า"
สหัสตอบตามความจริง ที่ผ่านมาเขารับเลือดจากพ่อที่เป็นฮีลเลอร์ผ่านทางจอกเวทย์มาตลอด แต่พออายุเต็ม 18 ปี เขาก็ไม่อาจรับเลือดจากคนที่ไม่ใช่คู่พันธะได้อีกเพราะไม่ใช่ผู้เยาว์อีกต่อไปแล้ว ครั้นจะให้รับเลือดจากคนด้านนอกที่ไม่คุ้นเคยเขาก็ไม่อาจทนไหว ส่วนพวกนักเวทย์และฮีลเลอร์ที่เรียนด้วยกันมาก็ไม่รู้สึกอยากได้ คนพวกนั้นพอรู้ว่าเขาเป็นเทวาก็เข้าหาไม่ขาดเพียงเพื่อผลประโยชน์ทางสายตระกูล แบบนั้นมันยิ่งน่าอึดอัดกว่าอีก
"พ่อนายก็บอกมาเหมือนกันว่าให้หาคู่พันธะเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันจะสะดวกใจกว่า แต่ว่าฮีลเลอร์กับนักเวทย์ตั้งแต่คลาส B ลงไปคงเป็นคู่ให้นายไม่ไหวหรอกพลังเขาไม่มากพอ แม้แต่ในคลาสนี้พวกนักเวทย์แรงก์ B ปลาย ๆ หรือแรงก์ C ก็ยังมีพลังไม่พอ ถ้าท้ายที่สุดแล้วนายไม่อยากได้คนนอกจริง ๆ ก็ต้องเลือกจากคนในคลาส A นี้ที่แรงก์สูงหน่อยเท่านั้น…รีบหน่อยดีกว่า นายอายุเลย 18 มาสักพักแล้ว ไม่ได้รับเลือดนาน ๆ มันจะแย่เอานะ"
คำพูดของโทมีเหตุผล และนั่นก็ยิ่งทำให้สหัสหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะแท้จริงเขาไม่ต้องการผูกพันธะกับใครทั้งนั้น แม้มันจะเป็นเพียงแค่การรับเลือดอีกฝ่ายผ่านทางจอกเวทย์ก็เถอะ เขาเกลียดการที่ต้องผูกมัดไม่ว่ากับใครก็ตาม
"…ฑูรย์" คือชื่อแรกที่ออกจากปากของสหัส เพราะเป็นฮีลเลอร์เกิดใหม่แรงก์ A ที่มีคุณสมบัติเพียงพอ อีกทั้งยังพอรู้จักกันอยู่บ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องการฝ่ายนั้นจริง ๆ หรอก
เพราะเขารู้ดีอยู่แล้วว่าฑูรย์มีเจ้าของ
"ฑูรย์ไม่ได้! หมอนั่นมีเจ้าของ อีกเดี๋ยวพอธชาอายุเต็ม 18 ปีเขาก็ต้องผูกพันธะกันแล้ว นายเลือกคนอื่นเลย อยากผิดใจกับเพื่อนซี้หรือไง?" โทรีบห้ามความคิดของสหัส ซึ่งนั่นทำให้สหัสรีบแก้ต่างอย่างหัวเสีย
"ผมรู้อยู่แล้วล่ะน่า ก็แค่ไม่มีชื่อคนอื่นในหัว"
"เอางี้ ผมมีตัวเลือกเสนอให้" โทยิ้มพลาง ยื่นกระดาษจำนวน 4 แผ่นมาให้ "ถ้าตัดฑูรย์ออกไป ในคลาส A ที่แรงก์สูงพอจะเป็นคู่พันธะให้นายได้ก็จะเหลือนักเวทย์กับฮีลเลอร์อยู่ทั้งหมด 4 คน คือฮีลเลอร์แรงก์ B 1 คน นักเวทย์แรงก์ A 1 คน แรงก์ B 1 คนและ…นักเวทย์แรงก์ F 1 คน"
"…??" ตัวเลือกคนสุดท้ายที่โทเสนอมาทำเอาสหัสขมวดคิ้วสงสัย "แรงก์ F? ไหนอาจารย์บอกว่าพวกต่ำกว่าแรงก์ B มีพลังไม่พอไง?"
โทยิ้ม "นายคิดว่าถ้าพลังเขาไม่พอจะได้มาอยู่คลาส A เหรอ?"
"ผมรู้ว่าเขาอาจมีฝีมือเรื่องการต่อสู้ หรืออาจมีทักษะที่ติดตัวมาจากนอกกำแพง แต่ยังไงพลังเวทย์เขามันก็แค่แรงก์ F อยู่ดี" สหัสยังคงไม่เห็นด้วยกับความคิดของโท
ทว่าคำอธิบายต่อมาของอาจารย์หนุ่มก็ทำให้สหัสฉุกคิด
"ผมเคยแอบทดสอบพลังเวทย์เขา บอกเลยว่าล้มอสูรแรงก์ A ได้สบาย"
"ว่าไงนะครับ?"
"ผมก็ยังสรุปพลังที่แท้จริงของเขาไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ และก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมสัญลักษณ์ของเขากับเครื่องวัดพลังถึงวัดออกมาได้แค่แรงก์ F แต่ผมมั่นใจว่าผมคิดไม่ผิด"
"..."
"ถ้านายรู้สึกอึดอัดกับการต้องเลือกพวกแรงก์สูง เพราะไม่ต้องการยุ่งยากกับเรื่องสายสัมพันธ์ของครอบครัวเทือกนั้นล่ะก็ แรงก์ F คนนี้ก็เป็นตัวเลือกที่ไม่ควรมองข้ามนะ" โทเน้นย้ำพลางยื่นกระดาษทั้ง 4 แผ่นให้ลูกศิษย์อีกครั้ง "เอาไปคิดทบทวนให้ดี"
"ขอบคุณครับอาจารย์" สหัสเอ่ยพลางเลือกหยิบกระดาษที่โทส่งมาให้ไป 1 แผ่น แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ถ้าไม่อยากให้ใครเข้ามาวุ่นวายก็รีบเลือกคู่พันธะซะนะ"
โทตะโกนไล่หลัง แต่ไม่ได้รับเสียงตอบอะไรกลับมา
เมื่อพ้นออกจากห้องที่โทอยู่มาได้ระยะหนึ่ง สหัสก็หยุดเดินแล้วจ้องไปที่กระดาษในมือที่ถูกเขากำแน่นจนยับย่น มันคือเอกสารประวัติและรูปภาพของสัตตะ นักเวทย์แรงก์ F เกิดใหม่ผู้มาจากนอกกำแพง
คนที่ประวัติใสสะอาดที่สุดจากบรรดาผู้มีสิทธิ์เป็นคู่พันธะทั้งหมดของเขา
ดวงตาสีทองเย็นเยียบจ้องมองที่รูปถ่ายของอีกฝ่ายนิ่ง
"ขอทดสอบหน่อยแล้วกันนะ เจ้าแรงก์ F ประหลาด"


## ซ่อนกลิ่น 01

"หาวว…"
เสียงหาวยานคางดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าจากคนที่เอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมา เมื่อช่วงเช้าที่แสนวุ่นวายผ่านพ้นไป สัตตะก็ถูกฑูรย์ลากตรงมาเข้าชมรมในฝัน
'ชมรมหอสมุด'
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมสัตตะถึงได้เอาแต่นั่งหาวมาตั้งแต่เมื่อครู่ เขานอนกลิ้งเกลือกบนพรมสีขาวนุ่มฟูในโซนพักผ่อนส่วนตัว พลางลอบมองไปยังคนที่พอลากตนมาจนสมใจได้ ก็ทอดทิ้งกันแล้วไปจมอยู่กับกองหนังสือสูงท่วมหัว ดำดิ่งไปกับสิ่งที่ตัวเองสนใจแล้วปล่อยเขาไว้ให้เป็นเพียงอากาศธาตุ
ด้วยความเบื่อหน่ายสะสม ในที่สุดสัตตะก็เริ่มทนไม่ไหว
"เนี่ยนะชมรมในฝันที่จะต้องเข้าให้ได้ของนาย? "
"อื้อ!" ฑูรย์ตอบพร้อมพยักหน้ารัวจนหัวสั่นหัวคลอน
"เฮ้อ…" สัตตะถอนหายใจ นอนไขว่ห้างแล้วใช้สองแขนหนุนหลังศีรษะพลางบ่นขิงบ่นข่า "ไม่เห็นจะสนุกตรงไหน เอาแต่อ่านหนังสือง่วงจะตาย"
"นายก็ชอบแบบอยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องยุ่งกับใครเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? ชมรมนี้รวม 4 ชั้นปีมีกันแค่สิบกว่าคนเอง แถมแต่ละคนยังเป็นพวกไม่เข้าสังคมอีก กิจกรรมบังคับมีแค่อ่านหนังสือให้ครบ 100 เรื่องก่อนเรียนจบก็ผ่านกิจกรรมชมรมแล้ว" ฑูรย์หันมาอธิบายตาใส "เอ๋...หรือผมเดาผิด ที่จริงแล้วนายอยากอยู่ชมรมที่คนเยอะๆ มากกว่าเหรอ? "
"ฮึ" สัตตะส่ายห้ววืด ๆ "เปล่า ๆ ที่นี่ดีแล้ว อู้ได้นอนได้ ฉันโอเคหมด แค่เบื่อเฉย ๆ น่ะ" พูดพลางโบกมือสำทับว่าควรแล้วที่อีกฝ่ายลากตนมา
หอสมุดมหาวิทยาลัยของผู้ได้รับพรภูมินี้แน่นอนว่าย่อมเป็นเลิศที่สุดในประเทศ ไม่ว่าจะด้านภาพลักษณ์หรือด้านทรัพยากร อาคารทรงกระบอกสีขาวสูงราว 5 ชั้นครอบด้วยโดมแก้วสีฟ้าสดใส ด้านในนั้นยิ่งราวกับเป็นอีกโลกหนึ่ง มุมอ่านหนังสือแยกเป็นสัดส่วน ทั้งส่วนที่เป็นหนังสือ ทั้งฝั่งที่เป็นข้อมูลอิเล็กทรอนิกส์ ภายในโอ่โถงสว่างไสวราวท้องฟ้ายามสายตลอดเวลาแม้ว่าตอนนี้จะบ่ายแก่แล้วก็ตาม บรรยากาศที่เอื้อให้นักศึกษาได้ผ่อนคลายที่สุดยามอยู่ในหอสมุดนี้
โดยเฉพาะในส่วนที่ฑูรย์ลากสัตตะมา 'ระเบียงลอยฟ้าชั้น 3' ซึ่งเป็นโซนที่ค่อนข้างไพรเวท มันดูราวกับห้องนั่งเล่นส่วนตัวในร้านคอฟฟี่ช้อปไม่มีผิด เข้าใจเลยว่าในโซนตรงที่เขานั่งอยู่นี้คงไม่ใช่เป็นใครก็สามารถเข้ามาได้ จำได้ว่าตรงทางเข้าประตูกลางเจ้านาคานี่มีการสแกนใบหน้าเข้ามา
สัตตะเข้าใจได้ในทันที อย่างนี้นี่เอง...ชมรมห้องสมุดที่แสนโอ่อ่าและเต็มไปด้วยมนต์ขลังนี้คงไม่ใช่ใครจะมาอยู่ก็ได้สินะ คิดแล้วก็หันไปมองคนที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการจมดิ่งแหวกว่ายอยู่ในหนังสือเล่มหนาเตอะ อืม...อานิสงส์ของเจ้านาคาเลือดแท้แรงก์ A นี่เอง
"..." ก็ว่าจะหลับสักงีบ ถ้าไม่พอดีเหลือบไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งจากหนังสือกองพะเนินที่ฑูรย์หอบมาเข้า
'7 มหาจอมเวทย์'
นั่นมัน…ไม่ใช่ว่ามีเรื่องเล่าของปู่เขาอยู่ด้วยหรอกหรือ? สัตตะเด้งตัวขึ้นจากการนอนเอกเขนกแล้วคว้าหนังสือเล่มนั้นออกจากกองเพื่อมาเปิดดูเนื้อหาว่ามันเป็นอย่างที่คิดไว้หรือไม่
"นายสนใจเรื่องนักเวทย์เหรอ? " เห็นเพื่อนที่เอาแต่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาหยิบหนังสือไปเปิดดู ฑูรย์ก็เกิดสนใจขึ้นมา "อ๊ะ จริงด้วยเหมาะกับสายเวทย์แบบนายพอดีเลย ถ้าอ่านแล้วสงสัยตรงไหนถามผมได้นะ เล่มนั้นผมอ่านจบรอบที่ 5 แล้ว"
"..." แม้ฑูรย์จะเสนอตัวอย่างหน้าชื่นตาบาน แต่สัตตะที่กำลังพุ่งสมาธิดูที่หนังสือเล่มนั้นก็ไม่ทันได้สนใจเท่าไหร่ กระทั่งเปิดดูจนครบแล้วไม่เจอแม้เศษเสี้ยวของปู่ตนนั่นแหละจึงทำเพียงถอนหายใจออกมา
แม้แต่ตำราที่ใช้เล่าเรียน ก็ไม่มีชื่อปู่ของเขา นักเวทย์ที่ถูกประหารเพียงเพราะร่ำเรียนมนตร์มาร
"จอมเวทย์ทั้ง 7 คนนี้ดังมากเลยนะ ตอนนี้เป็นระดับปรมาจารย์ไปหมดแล้ว น่าเสียดายที่อีกคนไม่ถูกพูดถึง"
เพราะเห็นว่าสัตตะคล้ายค้นหาอะไรบางอย่างในหนังสือเล่มนั้น ฑูรย์จึงลองบอกเล่าสิ่งที่ตัวเองรู้เพิ่มเติมเผื่อว่ามันจะเป็นสิ่งที่เพื่อนกำลังตามหา และนาคหนุ่มเดาถูก
"อีกคน? ใคร? " สัตตะถามขึ้น ทั้งที่ในหัวก็พอรู้อยู่
คำถามนั้นทำให้ฑูรย์ตาเป็นประกายทะลุแว่นหนา นาคหนุ่มกระตือรือร้นอยากจะอธิบายความรู้ที่อัดแน่นอยู่เต็มสมองให้เพื่อนรักได้ฟังอย่างเต็มที่ ฝ่ายสัตตะเองก็อยากรู้ว่าแท้จริงแล้วครั้งปู่ของตนยังอยู่ในรั้วกำแพงมีความเป็นอยู่อย่างไรบ้าง มันจึงทำให้การสนทนาโต้ตอบอย่างออกรสชาติชนิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกตนมาก่อนได้เริ่มขึ้น
"เขาคือนักเวทย์อีกคนที่ถูกประหารไปแล้ว"
ฑูรย์ลดเสียงเบาลงเมื่อพูดถึงบุคคลที่ถูกพิพากษาไปแล้วเมื่ออดีต
"นายรู้ได้ไง? ขนาดในหนังสือพวกนี้ยังไม่เห็นมีเขียนถึงเขาเลย"
"ที่จริงเรื่องของท่านผู้นั้นมันเป็นเรื่องต้องห้ามน่ะ เบื้องบนไม่ให้กล่าวถึงเด็ดขาด เด็กรุ่นหลังเลยไม่รู้จักกัน" ยิ่งลงรายละเอียดมากเท่าไหร่ เสียงนั้นก็ยิ่งกลายเป็นเสียงกระซิบกระซาบมากเท่านั้น
สองเพื่อนใหม่จึงขยับเข้าหากันใกล้ขึ้น
"แต่นายรู้" สัตตะกระซิบกลับ
"แหะ แหะ พอดีบ้านผมมีห้องหนังสือเก่า ๆ ของตระกูลที่เขียนถึงเรื่องของท่านอยู่น่ะ ตอนที่ท่านยังเป็น 1 ใน 8 มหาจอมเวทย์แห่งอินทิรา"
"เป็นมหาจอมเวทย์ แล้วทำไมถึงถูกประหารล่ะ? "
สัตตะยิงคำถามต่อเนื่อง ทั้งที่เป็นเพียงคำถามทั่วไป แต่ไม่รู้ทำไมถึงทำให้หัวใจของฑูรย์บีบรัดนัก นาคหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอรู้สึกคล้ายกับว่าดวงตาที่กำลังจ้องมองมายังตนกลายเป็นสีแดงเพลิงชั่วครู่หนึ่ง แต่พอพริบตาต่อมาก็กลายเป็นสีน้ำตาลเข้มเช่นเดิม
ตาฝาด…เหรอ
ฑูรย์ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วจึงตอบ
"...ว่ากันว่าเขาร่ำเรียนวิชามนตร์มารที่เป็นภัย วิชาต้องห้ามโทษร้ายแรงที่ถูกบัญญัติตราโทษสูงสุดคือประหารชีวิตโดยไม่ต้องสืบสวน"
"แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไม่ได้ถูกใส่ร้ายจากผู้ไม่หวังดี? "
"เพราะท่านมีหลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้มัดตัวน่ะ…มันคือตราอสนี สัญลักษณ์ที่จะปรากฏบนร่างของผู้ฝึกฝนมนตร์มารเท่านั้น"
"..."
"นี่…สัตตะ ตราอสนีน่ะเป็นสัญลักษณ์ที่ไม่อาจลอกเลียนได้ เพราะงั้นท่านมหาเวทย์ไม่ได้ถูกใส่ร้ายแน่นอน" ไม่รู้ทำไมถึงต้องอธิบายด้วยน้ำเสียงโทนปลุกปลอบ แต่พอเห็นสีหน้าของสัตตะที่ไม่สู้ดีนักฑูรย์ก็อดไม่ไหว
คำปลอบนั้นคงทำให้สัตตะรู้ตัวในที่สุดว่ากำลังเผลอใส่ใจเรื่องเล่าของปู่ตนมากเกินไป ก่อนที่จะกลายเป็นที่สงสัย เขาจึงรีบปรับสีหน้าให้คืนความสุขุมเยือกเย็น แล้วแกล้งทำเป็นใส่ใจให้น้อยลง แม้ในหัวใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยที่มากพอจะถมหลุมดำได้เลยก็ตามที เพราะเรื่องนี้มันไม่อาจเปิดเผยให้ใครรู้ได้ทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม
บรรยากาศระหว่างสองคนเงียบไปเพราะสัตตะยังไม่ยอมเปิดปากพูดอะไร ชายหนุ่มนิ่งเงียบราวกับกำลังตกผลึกความคิดบางอย่าง ฑูรย์มองอย่างไม่เข้าใจจึงได้ลองเอ่ยปากถามกลับดูบ้าง
"นี่สัตตะ ทำไมนายถึงรู้จักท่านผู้นั้นเหรอ? เอ่อ…อดีตมหาเวทย์คนที่ 8 น่ะ"
"..." สัตตะชะงักทันทีที่ได้ยิน กะไว้อยู่แล้วว่าหมอนี่จะต้องสงสัยเพราะเขาเผลอให้ความสนใจมากไป
คราวหน้าต้องระวังให้มากกว่านี้เสียแล้ว แต่ตอนนี้ต้องปิดจบเคสนี้ให้ได้ก่อน
"แค่เคยได้ยินเรื่องเล่าตอนที่อยู่นอกกำแพงน่ะ" สัตตะแสร้งเต้าเรื่องที่ไม่มีอยู่จริงขึ้นมา "ได้ยินว่ามีนักเวทย์ประจำพระองค์อยู่ 8 คน พอได้เข้ามาในนี้แล้วเห็นว่ามีแค่ 7 คนก็เลยสงสัยว่าหายไปไหนคนหนึ่งก็เท่านั้น"
"โห…แต่นักเวทย์ท่านนั้นโดนประหารชีวิตไปนานมากแล้วนะ"
"ก็ไม่ได้หมายความว่าคนที่นอกกำแพงจะรู้เรื่องด้วยนี่ คนที่นั่นไม่ได้รับอนุญาตให้รู้เรื่องอะไรของในกำแพงนี่อยู่แล้ว…ไม่นับเป็นประชาชนของประเทศนี้เลยด้วยซ้ำ…"
พอพูดถึงตรงนี้สัตตะก็เผลอยกมุมปากเยาะหยัน เพราะมันดันเป็นเรื่องที่เขาเจ็บจำจนปล่อยวางไม่ได้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าไอแค้นที่ตนส่งออกมาทางสายตาวาวโรจน์นั้นจะทำให้หัวใจของคนที่นั่งอยู่ข้างกันสั่นรัว
"...สัตตะ" ฑูรย์พยายามเรียกสติเพื่อน และมันได้ผลทันที คนที่ทำหน้าถมึงทึงจนถึงเมื่อครู่ในที่สุดก็ยิ้มออกมา
ถึงจะเป็นรอยยิ้มที่แห้งแล้งมากก็ตามที
"ขอโทษทีนะ มันเผลอไปน่ะ สงสัยเพราะท้องฉันมันหิวเข้าแล้ว ฮะ ฮะ กลับกันก่อนที่ฉันจะกินช้างได้เถอะ" ยักษ์หนุ่มยิ้มเผล่ เอ่ยขอโทษ แล้วรีบลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ
"...อื้อ" ฑูรย์พยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืนบ้าง
แสงสีของท้องฟ้ายามนี้ค่อย ๆ กลายเป็นสีส้มเรื่อเรืองของยามเย็น ฑูรย์เดินตามสัตตะออกจากห้องสมุดมาเงียบ ๆ ในหัวคิดเรื่องหนึ่งซ้ำไปซ้ำมา ขณะมองแผ่นหลังของเพื่อนจากนอกกำแพงคนนี้ไม่วางตา
กว่าจะได้สติว่าตนกำลังเหม่อลอยอยู่ก็ตอนที่สัตตะหันมาเรียก
"คนบ้านนายมารับแล้วน่ะ" พลางชี้ไปให้เห็นว่ารถของตระกูลจอดรออยู่ตรงหน้าทางเข้าหอสมุดแล้ว
"..."
"แยกตรงนี้แล้วกัน ฉันจะไปแวะโรงอาหารกลางก่อน เจอกันพรุ่งนี้นะ" สัตตะเอ่ยลา พร้อมโบกมือให้สองสามครั้ง
แต่ขณะที่กำลังจะเดินพ้นไป เขากลับถูกฑูรย์รั้งไว้ด้วยถ้อยคำบางอย่าง
"นี่…ในห้องสมุดน่ะ มีส่วนต้องห้ามอยู่นะ"
"...หมายความว่าไง? " สัตตะรีบหันมามองคนพูด แล้วได้สบสายตาที่จ้องมองมาอย่างจริงจัง 'จู่ ๆ หมอนี่เป็นอะไรวะ? '
"ถ้านายอยากรู้เรื่องมหาเวทย์คนนั้น สวนตะวันตกของหอสมุดนี่จะมีคำตอบให้นาย"
"..." สัตตะขมวดคิ้วทันทีที่ได้ฟัง กับดักหรือไง? ทำไมเจ้านาคเอ๋อนี่ถึงรู้สิ่งที่เขากำลังต้องการกัน?
ฑูรย์รีบอธิบายต่อ "ถึงจะเรียกว่าส่วนต้องห้ามแต่ความจริงแล้วหลัง 3 ทุ่มเป็นต้นไปก็จะไม่มีใครเฝ้าที่นั่น เพราะไม่มีใครสนใจการมีอยู่ของมัน แต่ถ้าโดนจับได้ โทษก็อาจถึงพ้นสภาพนักศึกษา…"
"ทำไมถึงมาบอกฉัน? "
"ก็ผมเห็นว่านายอยากรู้ไง"
"ก็บอกแล้วไงว่าแค่สงสัย…" สัตตะเค้น รู้สึกได้ว่าเจ้านาคนี่มีอะไรบางอย่าง
แต่ไม่ทันจะได้ว่าอะไรก็ถูกตะโกนใส่หน้าเสียก่อน
"เพราะผมไม่ต้องการให้นายรู้สึกว่าเราต่างกัน!"
"...? "
"ผมไม่ต้องการให้นายรู้สึกว่าเรามาจากคนละที่ ไม่ต้องการให้มีการแบ่งแยกว่าใครคือคนในกำแพง ใครเป็นคนนอกกำแพง ผมอยากให้ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน"
"หา? ฝันหวานอยู่หรือไง? "
"ครับ มันอาจเป็นแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ของผม เพราะถึงยังไงผมก็ยังมีพลังไม่พอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร แต่ตอนนี้ ชั่วขณะนี้ แค่ที่ตรงหน้าผม แค่ที่เดียวก็ได้ ที่ผมจะไม่เพิกเฉยต่อเพื่อนที่มาจากนอกกำแพงเด็ดขาด"
"..."
"สัตตะ ไม่ว่านายจะรู้สึกยังไง นายคือเพื่อนของผม เราคือเพื่อนที่มีสิทธิเท่าเทียมกัน"
หัวใจของสัตตะคล้ายสะดุดไปหนึ่งจังหวะในชั่วขณะหนึ่งที่ได้เห็นแววตาจริงจังของฑูรย์ สายตานั้นไม่โกหก คนคนนี้ไม่ได้โกหก เขาสัมผัสมันได้ สัมผัสได้ไปจนถึงวิญญาณ
ยักษ์หนุ่มยิ้มออกมาน้อย ๆ ไม่ได้ตอบโต้อะไรออกไปอีกทั้งนั้น ทำเพียงแค่ยกมือขึ้นมาลูบศีรษะของฑูรย์ไปครั้งหนึ่งอย่างอดไม่อยู่ แล้วเดินจากออกมาทั้งที่ยังมีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า
แต่แม้ไม่มีถ้อยคำใด ฑูรย์ก็รู้สึกได้ถึงการตอบรับนั้น
นาคหนุ่มอมยิ้มกับตัวเอง ความรู้สึกอบอุ่นจากฝ่ามือที่เพิ่งลูบผมเขาไปอย่างอ่อนโยนนั้น มันคืออวัจนภาษาที่ชัดเจนที่สุดแล้วสำหรับคำว่า 'ขอบใจนะ'


## ซ่อนกลิ่น 02

3 ทุ่มครึ่ง หลังจากซุ่มมองมาเนิ่นนาน ในที่สุดบรรณารักษ์คนสุดท้ายก็ออกจากหอสมุดเก่า
น่าแปลกที่บรรณารักษ์คนนั้นทำเพียงปิดประตู แต่ไม่ได้ทำอย่างอื่นแม้แต่การลงอาคมปกป้อง สัตตะนึกถึงคำพูดของฑูรย์ขึ้นมาได้ 'ไม่มีใครสนใจการมีอยู่ของมัน' ท่าจะจริงอย่างที่สุด
เมื่อเห็นว่าทางสะดวกแล้ว ยักษ์หนุ่มจึงใช้ฮู้ดเสื้อคลุมสีดำคลุมหัวเอาไว้แล้วลอบฝ่าความมืดเข้าไปอย่างไม่รอช้า เพียงอึดใจเดียวก็สามารถเข้าไปด้านในได้อย่างไม่ยากเย็นนัก
หอสมุดต้องห้ามหลังนี้ไม่ได้ใหญ่โตเหมือนหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัย ขนาดมันไม่ต่างจากบ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ๆ ด้านนอกเป็นซีเมนต์อย่างบ้านเรือนในปัจจุบัน แต่ด้านในเป็นไม้เนื้อหอม เพียงผ่านประตูเข้าไปได้ก็จะเห็นชั้นหนังสือเก่า ๆ ตั้งเป็นล็อกไว้อย่างเป็นระเบียบ
แม้ห้องจะไร้แสงไฟ แต่แสงจันทร์เต็มดวงที่ส่องผ่านระแนงไม้ลายฉลุด้านบนก็พอที่จะทำให้มองเห็นด้านที่แสงจันทร์ส่องได้ชัดเจนระดับหนึ่ง
สัตตะค่อย ๆ เดินดูทีละชั้น เพื่อดูว่ามีหนังสือหมวดหมู่อะไรบ้าง หนังสือเก่าแก่มากมายถูกเรียงไว้ตามหมวด โดยส่วนใหญ่ก็จะเป็นหลักและทฤษฎีขั้นสูงของพรภูมิ ยิ่งเดินลึกเข้าไปในความมืดที่ไกลออกจากแสงของดวงจันทร์ ความเข้มข้นของหนังสือเหล่านั้นก็ยิ่งมากขึ้น แต่มันก็ยังไม่ใช่ข้อมูลในส่วนที่เขาต้องการตามหาอยู่ดี
สัตตะเปิดไฟฉายที่ถือติดมือมาเพื่อส่องทาง เมื่อเดินเข้ามาถึงด้านในสุดก็เจอกับประตูไม้บานผลักสลักลายโบราณที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องเก็บเอกสารสำคัญที่เก่าแก่กว่า
"กลิ่นอายนี่มันอะไร?" สัตตะบ่นขึ้นเมื่อรู้สึกถึงกลิ่นคล้ายไม้หอมประหลาดจาง ๆ เล็ดลอดออกมาจากประตูบานนั้น
"เวียนหัวชะมัด" ยิ่งเดินเข้าใกล้เท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกแย่มากขึ้น จนอดคิดไม่ได้ว่าควรล้มเลิกไปก่อนดีหรือไม่ ทว่าใจหนึ่งก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหากเข้าไปในห้องนี้เขาน่าจะได้รับคำตอบเกี่ยวกับปู่ของเขาเป็นแน่
เมื่อตัดสินใจได้ว่าจะเข้าไป สัตตะก็เอามืออุดจมูกแล้วผลักบานประตูตรงหน้าเข้าไป ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก สายลมรุนแรงก็พัดผ่านร่างของสัตตะจนแทบยืนไม่อยู่
'ฉิบ! เผลอเปิดกลไกอะไรเข้าเปล่าวะ!' สัตตะรีบหันไปมองเบื้องหลังด้วยความตกใจ เพราะคิดว่าคงทำให้เกิดหายนะขึ้นแล้ว ลมแรงขนาดนั้นชั้นหนังสือด้านหลังไม่มีทางรอด
ทว่า…สิ่งที่เห็นกลับทำให้สัตตะขนลุกวาบ เพราะในห้องด้านหลังของเขานั้นมันไม่ปรากฏความเสียหายอะไรเลย คล้ายไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
"อะไรวะนั่น…" สัตตะกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ สัญญาณเตือนภัยดังลั่นขึ้นในหัวของเขา เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเรียกว่าหอสมุดต้องห้าม ที่เห็นว่าไม่มีคนเฝ้า ไม่ใช่เพราะการป้องกันหละหลวมแต่เพราะมันถูกร่ายเวทย์ป้องกันเอาไว้อย่างดีแล้วต่างหาก
"เฮ้ย!? "
ปัง!!
ในจังหวะที่ไม่ทันได้ระวัง ประตูห้องลับก็ดันตัวของสัตตะเข้าไปด้านในแล้วปิดล็อกอย่างแน่นหนา ชนิดที่ว่าต่อให้สัตตะทั้งทุบทั้งผลักก็ไม่มีแม้แต่อาการสั่นไหว แสงไฟในห้องติดขึ้นทันทีที่มีผู้มาเยือน ทว่ากลับเงียบสงัดไม่ปรากฏว่ามีผู้ใด หรือสัญญาณเตือนภัยผู้บุกรุก
"ปล่อยให้โจรเข้ามาก่อน แล้วปิดประตูขังงั้นสินะ" ผู้ลักลอบที่เพิ่งกลายร่างเป็นโจรหลัด ๆ รีบตั้งสติ หลังจากรับรู้ชะตากรรมของตัวเองว่าเผลอเข้ามาติดในกับดักเวทย์เข้าแล้วก็รีบคิดหาทางรอด ชายหนุ่มหันรีหันขวางอยู่ครู่เพื่อสังเกตว่าภายในห้องนี้มีทางออก หรือจุดอ่อนตรงไหนบ้าง
"แต่…ห้องนี้มัน…อะไรวะเนี่ย? " สัตตะจำได้ว่านอกอาคารตอนที่เขาลอบเข้ามานั้นมันเป็นเพียงอาคารหลังเล็กไม่ต่างจากบ้านคนหลังย่อม ๆ แม้แต่ด้านนอกประตูบานนี้ก็เป็นเพียงห้องเก็บหนังสือขนาดไม่กี่ตารางเมตร ทว่าห้องลับหลังประตูอาคมห้องนี้มันกลับดูเป็นห้องโถงโอ่อ่า กว้างใหญ่เสียยิ่งกว่าตัวอาคารที่เห็นภายนอก ตรงกลางห้องมีบันไดเวียนขึ้นไปชั้นบนที่สัตตะเองก็มองไม่เห็นว่ามันไปสุดที่ชั้นไหน
ตรงที่ที่เขายืนอยู่มีตู้หนังสือโบราณวางชิดผนังโดยรอบ ทุกตู้เป็นตู้ไม้ด้านหน้าเปลือย เก็บหนังสือเล่มหนาที่เห็นก็รู้ว่าพวกมันคงมีอายุขัยหลายร้อยปี ทุกเล่มมีโซ่อาคมคล้องเอาไว้ รู้สึกได้เลยว่าแค่แตะเพียงนิด มือของเขาก็อาจจะลุกเป็นไฟหรือถูกตัดขาดตั้งแต่สัมผัสแรก
ไอของอาคมกดดันจนสัตตะอึดอัด กลิ่นหอมที่เขารับรู้ได้ตั้งแต่หน้าประตูคล้ายจะเพิ่มความเข้มข้นขึ้นจนเขาแทบหายใจไม่ได้ ยิ่งเดินเข้าไปในห้องลึกขึ้นเท่าไหร่ ความกดดันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น แต่ไม่รู้ทำไมสัตตะกลับห้ามตัวเองไม่ให้เดินไปที่ต้นตอของกลิ่นนั้นไม่ไหว
ที่ตู้ไม้ด้านในสุดตรงหลังบันไดเวียน มันราวมีเสียงเรียกเบา ๆ ให้เขาเดินเข้าไปหา
ตึ่กตั่ก
ตึ่กตั่ก
ตึ่กตั่ก
หัวใจของสัตตะเต้นแรงหน่วงหนัก อาการแบบนี้เขาไม่ได้เป็นมานานแล้วนับตั้งแต่วันที่สูญเสียปู่ไป และเมื่อเขาเดินเข้าไปจนถึงหน้าตู้ไม้ น่าแปลกที่ตู้นี้ไม่เหมือนกับตู้ไม้อื่น ๆ ในห้องที่หนังสือทุกเล่มถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่อาคม แต่กลับเป็นเพียงตู้ที่มีประตูกระจกปิดเอาไว้ธรรมดา
ในตู้มีหนังสือเก่าแก่อยู่เพียง 7 เล่ม มีชื่อหนังสือว่า 'ตำนานแห่งพรภูมิ 1-7' ที่น่าจะเป็นตำนานจริงที่น่าจะยังไม่ได้รับการแต่งเติมให้ดูดีอย่างเช่นแบบเรียนที่แพร่หลายในปัจจุบัน ตอนแรกสัตตะคิดว่าไม่มีอะไร แต่อึดใจเขากลับรู้สึกได้ว่ามันยังมีอะไรบางอย่าง จนในที่สุดเขาก็มองเห็นควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากช่องหลังหนังสือ 7 เล่มนั้น
สัตตะหายใจหอบสะท้าน ร่างกายราวถูกสะกดให้ทำตามบางสิ่ง มือของเขาจึงยื่นเข้าไปเปิดประตูตู้ เปิดมันออกอย่างง่ายดาย ควานเข้าไปหาหนังสือสีดำเล่มหนึ่งซ่อนลึกอยู่ด้านในสุดของตู้ เมื่อได้เห็นหนังสือเล่มนั้นเต็มตา เขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายฝืด ๆ ลงคอ
'ยักษ์ตนสุดท้าย'
เพียงเห็นชื่อหนังสือสันหลังเขาก็เย็นวาบ ขนทั้งร่างลุกชันไปหมด สมองพร่าเบลอเต็มทีทั้งที่หัวใจเต้นเร็วขนาดนี้แต่แขนขากลับค่อย ๆ อ่อนแรงลงไปเรื่อย ๆ สัตตะหอบสะท้าน สัญชาตญาณบางอย่างตื่นขึ้น เหมือนว่าเลือดในร่างจะเดือดพล่านไปหมดจนไม่อาจสะกดมนตร์จำแลงกายเอาไว้ได้ กลิ่นอายที่พวยพุ่งออกจากหนังสือเล่มนี้กำลังทำให้เขาแย่
"อึก!" สัตตะทรุดลงไปนั่งบนพื้น ร่างกายร้อนผ่าว ตลอดตั้งแต่ปลายเท้าถึงปลายผมได้ยินเสียงลั่นเปรี๊ยะก่อนที่มนตร์จำแลงร่างจะสลายไปจนสิ้น ร่างกายเริ่มกลับสู่ร่างดรายแอดส์ เรือนผมยาวสีเงินค่อยๆ เผยออกมา ดวงตาสีดำยามปกติเริ่มกลายเป็นสีแดงเพลิงผลาญ กลิ่นหอมเย็นของดอกพุดซ้อนที่เป็นกลิ่นประจำตัวของเผ่าพันธุ์กำจายคลุ้งออกจากร่าง
สัตตะหอบฮั่ก สั่นสะท้านไปทั้งตัวจนเรี่ยวแรงเพียงน้อยนิดก็แทบไม่เหลือ
เขาไม่อาจรู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น?
ที่รู้แน่มีเพียงกลไกบางอย่างในห้องนี้กำลังเปิดเผยตัวตนของเขา
'แย่แน่ ถ้าไม่รีบหาทางออกตอนนี้เราแย่แน่'
"ใคร!? "
'เชี่ย!!' ยังไม่ทันจะได้หาทางหนี ห้องที่คิดว่ามีเพียงตนคนเดียวมาตลอด จู่ ๆ ก็มีอีกคนปรากฏตัวขึ้นจากชั้นบน
เสียงฝีเท้าตึงตังลงจากบันไดเวียน ทำเอาสัตตะที่อยู่ในร่างดรายแอดส์แตกตื่นหนัก ชั่วอึดใจก่อนที่อีกฝ่ายจะมาถึงตัว
สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็บอกให้เขารีบร่ายมนตร์สักบทเพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นมนตร์จำแลงกายกลับร่างมนุษย์ หรือ แม้แต่มนตร์บังตา แต่ไม่ว่าจะพยายามร่ายมนตร์เท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จสักบท เพราะตอนนี้สมาธิของเขามันแตกซ่านไปหมด
'แม่มันเอ้ย! จะมาตายตั้งแต่เริ่มเรียนวันแรกไม่ได้นะไอ้สัตตะ!' ในวินาทีสุดท้ายที่ร่างของอีกคนจะถึงตัว ทางเลือกเดียวที่เหลือในตอนนั้นของสัตตะคือการวิ่งหาที่ซ่อน
"หยุด!"
เสียงคำรามตามหลัง พร้อมเงาใหญ่ที่ประชิดเข้าใกล้ ความสิ้นหวังผุดพรายขึ้นทันทีที่ทั้งตัวถูกคว้าไว้ สองแขนถูกรั้งตวัดบิดไพล่หลัง แต่สัตตะสะบัดออกได้ทันแล้วจึงรีบกวาดขาเตะตัดข้อเท้าอีกฝ่ายให้เสียหลัก
'สหัส!? ' การประมือชั่วครู่ทำให้สัตตะเห็นอีกฝ่ายเต็มตา รูปร่างหน้าตาแบบนี้ เขาไม่มีทางจำผิดแน่
นี่มันไอ้เทวาแรงก์ S ผู้สูงส่งคนนั้นไม่ใช่หรือ?
แล้วทำไมไอ้ตัวอันตรายที่ไม่อยากเจอที่สุดถึงมาอยู่ในหอสมุดต้องห้ามในเวลานี้กันวะเนี่ย!?
ความโชคร้ายผุดพรายในความสิ้นหวัง ถึงอย่างนั้นสัตตะก็ยังคงออกแรงต่อสู้ ทว่าถึงเขาจะมีฝีไม้ลายมืออย่างไร เรี่ยวแรงที่หายไปกว่าครึ่งก็ย่อมก่อปัญหา ความว่องไวที่ลดลงไปสุดท้ายก็ทำให้พลาดท่าถูกฝ่ายนั้นรวบตัวแล้วกดลงบนพื้นอย่างแรง โดยมีสหัสคร่อมทับอยู่ที่ด้านหลัง
"อ๊ากกก!!" ในวินาทีนั้นสัตตะได้ยินเพียงเสียงร้องของตัวเอง จากความเจ็บจุกที่ถูกกดตัวลงไปบนพื้นอย่างแรง
'ตายแน่!' จึงเป็นความคิดเดียวในหัวที่เหลืออยู่
"แก…ฮึก…แก เป็นใคร? "
"!!? " เสียงกระซิบต่ำที่ข้างหูทำเอาสัตตะขนลุกเกรียวไปทั้งตัว เกิดอะไรขึ้น?
"กลิ่นนี่มัน…อะไร? " สหัสพยายามกลั้นหายใจเมื่อถูกกลิ่นหอมรุนแรงที่ไม่สามารถระบุได้ว่ากลิ่นอะไรทะลักเข้าสู่โพรงจมูก และต้นตอกลิ่นก็คือไอ้คนใต้ร่างตอนนี้
"แกเป็นตัวอะไร!? " สหัสขมวดคิ้วมุ่น กลิ่นของฝ่ายนั้นกำลังจะทำให้เขาคลั่ง
"..." แม้จะถูกตะคอกถามอยู่หลายคำแต่สัตตะกลับไม่กล้าอ้าปากตอบ เพราะตอนนี้เขาอยู่ในร่างดรายแอดส์ที่ไม่มีใครเคยเห็น หากโชคดีหนีรอดได้ในครั้งนี้อย่างน้อยก็ยังสามารถกลับไปอยู่ในร่างมนุษย์ได้อย่างไม่มีปัญหา
สัตตะพยายามคิดหาทางไขว่คว้าทางรอด แต่ดูเหมือนเทพธิดาแห่งโชคจะหายสาบสูญไปจากมือกันดื้อ ๆ กลิ่นหอมรุนแรงที่จู่ ๆ ก็เข้มข้นขึ้นทำเอาหัวใจที่ยังมีความหวังเมื่อครู่ถูกบีบรัด
'กลิ่นนี่มัน…!!? ' สัตตะแทบร้องไห้เมื่อรู้ว่ากลิ่นหอมรุนแรงที่เขานึกไปว่าเป็นกลไกของห้องนี้แท้จริงมันมาจากตัวของไอ้เทวานามว่าสหัสคนนี้!
'เป็นไปได้ยังไง? ครั้งก่อนไม่เห็นเคยได้กลิ่นเลยนี่หว่า!'
"ฮึ่ก!"
"..." เสียงลมหายใจที่บางจังหวะรุนแรงบางจังหวะขาดห้วงเหมือนกำลังจมน้ำของคนบนร่างทำให้สัตตะรู้ดีว่าฝ่ายนั้นก็กำลังย่ำแย่เหมือนกัน
เพราะกลับสู่ร่างจริงกะทันหัน ทำให้สัตตะไม่อาจปกปิดกลิ่นกายของดรายแอดส์ และเพราะกลิ่นกายของดรายแอดส์มีฤทธิ์ทำให้ลุ่มหลงลืมตัว จึงทำให้เผ่าพันธ์ุของเขาไม่อาจออกจากหมู่บ้านลับแลเพราะจะกลายเป็นการสร้างความวุ่นวายแก่โลก ซึ่งตอนนี้มันกำลังมีผลรุนแรงต่อสหัสอยู่
สัตตะพยายามวิเคราะห์ด้วยก้อนสมองที่กำลังเหลวเป็นขี้ผึ้งลนไฟ
กลิ่นดรายแอดส์ของเขาทำให้สหัสแทบคลั่งนั้นไม่แปลก
แต่อย่าบอกนะว่ากลิ่นกายพิเศษของพวกเทวาก็เป็นพิษกับเขาด้วย?
ไม่ได้เป็นพิษกับดรายแอดส์ แต่เป็นพิษกับยักษ์
'เวรเอ้ย!' สัตตะพยายามดิ้นรนอีกครั้งเพราะเกรงว่าจะต่อสู้กับมหันตภัยครั้งนี้ไม่ไหว ในวินาทีที่กำลังจะสิ้นหวังเสียงลมหายใจรุนแรงจากเบื้องหลังกลับทำให้มองเห็นแสงริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์
แม้กลิ่นของไอ้เทวานี่จะเป็นพิษกับเขาก็จริง แต่ดูเหมือนกลิ่นกายดรายแอดส์ของเขาจะมีผลต่อมันมากกว่า ในเมื่อสหัสเองก็ทรมานไม่ต่างกัน มันก็ไม่แน่ว่าเขาอาจหนีรอดจากวิบากกรรมนี้ได้
"!!? " สัตตะพยายามดิ้นรนอีกครั้ง แต่กลับถูกกดร่างไว้แน่นยิ่งกว่าเก่า คนบนตัวโถมกายทาบทับลงมา เสียงหอบหายใจดังชัดที่ข้างหู พร้อมเสียงกระซิบทุ้มพร่าที่ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว
"...อุตส่าห์หลบมาอยู่ที่นี่…เพราะไม่อยากเจอใครแล้วแท้ ๆ …"
'..อะไร…น่ะ? ' ทั้งที่ไม่อาจตีความว่าคำพูดของสหัสหมายความว่าอย่างไร แต่สัตตะก็สั่นระริกไปทั้งตัวอย่างไม่อาจควบคุมได้ เพราะแรงกดดันบางอย่างที่ไม่เคยพบพานมาก่อน
"ไม่รู้หรือไง ว่าฉันขาดเลือดมานานแค่ไหน...กลิ่นบ้านี่มันอะไรวะ? ...อยากรนหาที่ตายใช่ไหม..."
'เลือด? เพ้ออะไรของมันวะ!? '
ปึ่ด!!
ไม่ทันที่สัตตะจะทำความเข้าใจเรือนผมสีเงินก็ถูกรวบดึงไปด้านข้าง เสื้อฮู้ดพร้อมเสื้อนักศึกษาด้านในถูกดึงลงจนเห็นผิวเนื้อ พริบตาจากนั้นบางสิ่งเปียกชื้นหยุ่นนุ่มก็สัมผัสเข้าที่หลังคอทันที
"เชี่ย!!?? " สัตตะร้องลั่นด้วยความตกใจ เขาถูกเลียเข้าที่ต้นคอไม่ผิดแน่
ไม่รู้ฝ่ายนั้นทำไปทำไมล่ะ คิดไปว่าอาจเพราะฤทธิ์ของกลิ่นกายตน ดังนั้นสัตตะจึงพยายามรวบรวมกำลังดิ้นรนให้พ้นจากคนเสียสติ
"ไอ้เทวาเวรเอ้ย! กูไม่ใช่ผู้หญิง!!"
"!!? ..." สหัสถูกเสียงตะโกนของคนใต้ร่างเรียกสติ เสียงแปร่งพร่าอย่างผู้ชายที่ชวนสับสน 'ดรายแอดส์…ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงหรือ? '
ผลั่ก!!
สหัสถูกผลักจนเสียการทรงตัวในจังหวะที่เขาเผลอไผล จนดรายแอดส์ตัวหอมหลุดออกจากการเกาะกุม
สมองของเทวาหนุ่มมึนทื่อ กลางอกที่ถูกสัญชาตญาณดิบคลุมเคลือบจนกลายเป็นสีดำเต้นเร่า ทัศนวิสัยตรงหน้ากลายเป็นสีแดงฉานอย่างนักล่าจนไม่อาจมีสติยับยั้งผิดชอบชั่วดี เมื่อเห็นเหยื่อหลุดออกจากมือ ก็รีบปรี่เข้าคว้า แล้วฉีกกระชากทุกอย่างตรงหน้าออก
…เลือด
…ในยามนี้เขาต้องได้กินเลือด!
เมื่อถูกกระโจนโถมเข้าใส่อีกครั้งสัตตะก็หมดหนทางขัดขืน ทันทีที่ถูกจับได้ก็ถูกสหัสที่ขึ้นมาคร่อมร่างฉีกกระชากเสื้อฮู้ดกับเสื้อนักศึกษาออกจนกระดุมขาดกระเด็นเกือบยกแผง ผิวเนื้อช่วงบนเปิดเปลือยสู่ด้านนอก
"ปล่อย!!" สัตตะแหกปากตะโกนลั่น เผื่อว่าคราวนี้เสียงของเขาจะสามารถปลุกสติของอีกฝ่ายได้อีกสักหน สองมือที่ยังอิสระอยู่พยายามผลักไส มือหนึ่งผลักอก มือหนึ่งดันคางของสหัสไว้ไม่ยอมให้เข้ามาใกล้
คนบนร่างนิ่งไปครู่ สัตตะได้สบสายตากับสหัสวูบหนึ่ง
"!!?? "
กลไกไฟเวทย์ในห้องจู่ ๆ ก็ติด ๆ ดับ ๆ คล้ายว่ามันกำลังตอบสนองกับปฏิกิริยาของสหัสที่กำลังแผ่ออร่าของเทวาออกมาอย่างเลือดเย็น แรงกดดันพร้อมกลิ่นหอมรุนแรงแต่เป็นพิษคละคลุ้งเสียจนสัตตะหายใจหายคอไม่ออก สุดท้ายเมื่อไม่สามารถควบคุมการหายใจจึงเผลอสูดกลิ่นกายของเทวาที่เป็นพิษต่อร่างกายเข้าไปจนเรี่ยวแรงที่ใช้ขัดขืนจนถึงเมื่อครู่สลายกลายเป็นศูนย์ในพริบตา
ในแสงสลัว ในหมอกของไอพิษบ้าคลั่ง ทำให้สัตตะไม่อาจคาดเดาสีหน้าหรือแววตาของอีกฝ่ายได้ถนัดนัก รู้เพียงภายใต้เงามืดดำที่จ้องเขม็งมานั้น มันคือผู้ล่าที่กำลังจะฉีกกระชากร่างเขาให้เป็นชิ้นๆ แล้วเคี้ยวกินจนไม่เหลือซาก! สัญชาตญาณหวีดร้องให้รีบหนี แต่ทั้งยุทธภูมิที่เสียเปรียบ ทั้งขนาดของร่างกาย และเรี่ยวแรงที่เหือดหาย ทำให้สัตตะจำต้องใช้แผนการสุดท้ายที่พอคิดได้
"ถ…ถ้าแกกินเลือดของคนที่ไม่ได้ผูกพันธะด้วย…แกจะโดนคำแช่ง…เล่นงานนะ…" สัตตะพยายามต่อรอง เมื่อรู้แล้วว่าเจ้าเทวาคนนี้ต้องการอะไร
'ขอล่ะ ขอให้การเจรจาได้ผล'
"...ฮึ"
"!? "
"ฮึ ฮึ…"
สหัสหัวเราะในคอเบา ๆ ดวงตายังคงมีสีเลือดของนักล่า เขาจับยึดสองมือสั่นระริกของสัตตะเอาไว้ แล้วกดมันลงไปบนพื้นด้วยมือเพียงข้างเดียว
'คนข้างหน้านี้เป็นใคร? '
'ผู้หญิง? ผู้ชาย? '
'ดรายแอดส์? ปีศาจ? '
'ตัวอะไรก็ช่าง!'
สหัสใช้มืออีกข้างคว้าใบหน้าของเหยื่อปากดีไว้ด้วยมือข้างเดียว บีบบังคับให้ใบหน้านั้นมองตรงมาที่ตน เหยียดยิ้มเผยคมเขี้ยวที่โง้งยาวออกมากว่าปกติ โน้มใบหน้าลงไปใกล้แล้วเอ่ยคำตอบรับด้วยเสียงกระซิบทุ้มต่ำแตกพร่า
"ก็แช่งมาสิ…"
"..." สัตตะเบิกตากว้าง เมื่อถูกสหัสก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหู
"ฉันอยู่กับคำสาปสรรมาทั้งชีวิต คิดว่าแค่นี้จะกลัวหรือไง? "
"....!!?? "
ไม่มีคำใดหลุดออกจากริมฝีปากแดงสดของสัตตะได้อีก เพราะถูกมือที่เพิ่งบีบกรามกันอยู่เมื่อครู่ปิดปากกันไว้แน่นแล้วกดให้ใบหน้าของเขาหันไปด้านข้างจนสุด เพื่อเผยต้นคอที่มีเส้นเลือดเต้นเร่าแก่สายตาของอีกฝ่าย
สัมผัสเปียกลื่นของปลายลิ้นที่ทำให้รู้สึกชาชั่วขณะ กับความเจ็บแล่นปลาบออกจากจุดที่ถูกคมเขี้ยวฝังลึกลงไป ดวงตาของสัตตะเบิกโพลงอย่างสิ้นหวัง
ตายแน่…
วันนี้เขาต้องตายแน่ ๆ !!
เสียงซู้ดดังขึ้นข้างหูตามจังหวะการกลืนของผู้ล่า สัตตะหอบหายใจภายใต้มือที่ปิดปากเขาเอาไว้แน่น ตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงปลายนิ้วมือเยียบเย็นราวกับพลังชีวิตถูกสูบออกไปพร้อมกับเลือดเนื้อที่ฝ่ายนั้นดูดกิน
ดวงตาเริ่มพร่าเบลอ สัมปชัญญะเลือนรางจนจับทางไม่ได้ คงมีเพียงก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่ยังบีบรัดเพื่อส่งสัญญาณให้สัญชาตญาณสุดท้ายร้องเตือนว่าหากยังปล่อยให้คนขาดสตินี่ดูดเลือดไปเรื่อย ๆ ห้วงชีวิตบอบบางนี้คงใกล้จะดับสูญเต็มทีแล้ว
แล้วในห้วงสติสุดท้ายของสัตตะ ใบหน้าของปู่ก็ลอยเข้ามาในความทรงจำ คล้ายอยากย้ำเตือนอะไรบางอย่างแก่เขา
'อย่าให้ใครเห็นพลังของหลาน อย่าได้ผูกพันธะกับเหล่าเทวา…อย่าได้มีชะตาชีวิตเช่นปู่'
'แต่เมื่อใดที่ตกอยู่ในอันตรายเกินแก้ ก็อย่าได้ลังเลเด็ดขาด!'
ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น มนตร์มารบทหนึ่งที่ปู่เคยให้ไว้ก็แล่นเข้ามาในหัว สัตตะร่ายมันออกไปอย่างไร้สติ ฉับพลันแสงสีดำก็พวยพุ่งออกจากใต้ร่างของเขา
"!!? " สหัสถูกไอสีดำนั้นผลักให้ออกห่างขากร่างของเหยื่อ
สติเขากลับมาทันทีที่เห็นว่าร่างของเหยื่อของตนกำลังจมหายลงไปในเงามืดใต้พื้นโดยมีกลุ่มควันคอยปกป้องร่างนั้นไว้
พริบตาเดียวทั้งร่างก็จมหายไป ก่อนที่ทุกอย่างจะคืนกลับสู่สภาพเดิมราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
สหัสเบิกตาโพลงเมื่อสติคืนกลับมาเต็มที่
"นั่นมัน…มนตร์มาร!? "


## เศษเสี้ยว 01

"ลูกรู้ตัวใช่ไหม ว่าทำอะไรลงไป? โชคดีนะที่เพื่อนพ่อเป็นคนดูแลเรื่องการสืบสวนนี้ถึงได้ช่วยกลบเกลื่อนเรื่องของลูกได้ทัน ไม่อย่างนั้นมันคงไม่สนุกที่ต้องขึ้นศาลสูงแน่"
น้ำเสียงทุ้มอ่อนอย่างผู้ทรงศีลเอ่ยถามไปยังบุตรชายของตน ที่เพิ่งสร้างเรื่องใหญ่มา แล้วในขณะนี้ก็นั่งปล่อยออร่าสีแดงก่ำอย่างไม่อาจทัดทานอยู่ตรงหน้าของเขา ราชครูเฒ่าได้แต่ยืนถอนหายใจอยู่ห่าง ๆ เพราะแม้ตนจะเป็นบิดา แต่ก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ได้รับพรภูมิเท่านั้น จึงไม่อาจเข้าใกล้ออร่าสีแดงเพลิงที่คล้ายจะระเบิดเต็มทีนั้นได้
"พ่อพูดเหมือนผมผิด ทั้งที่ผมก็ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วไง กักอยู่แต่ในเขตอาคมของตัวเองแท้ ๆ เจ้านั่นมันโผล่มาเอง จะมาโทษแต่ผมคนเดียวได้ที่ไหน!" สหัสตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอัดแน่นไปด้วยความกรุ่นกริ้ว ขณะใช้นิ้วบีบนวดหว่างคิ้วของตนเพื่อผ่อนคลายอาการเครียด
"น่าแปลกนัก ใครกันที่สามารถหลบเลี่ยงอาคมตรวจจับเข้าไปถึงยังห้องลับได้ ลูกพอจำหน้าคนผู้นั้นได้ไหม? " เห็นว่าลูกชายที่มีสายเลือดแห่งเทวากำลังเดือดพล่าน ราชครูก็ไม่คิดเติมน้ำมันเข้ากองไฟอีก จึงเลือกที่จะกลับมาวิเคราะห์ถึงความน่าจะเป็นของบุคคลลึกลับคนนั้น
"ไม่รู้สิ ผมเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหน้าตาของฝ่ายนั้นเป็นยังไง จำได้แค่ผมยาวสีเงิน ลูกตาสีแดงเพลิง กับกลินตัวที่หอมหวานจนทำให้ควบคุมสติของตัวเองไม่ได้…และน่าจะเป็น…ผู้ชาย" ยิ่งคิด หัวของสหัสก็ยิ่งปวดจนเส้นเลือดกลางหน้าผากโปนปูดขึ้นมา
เมื่อได้ฟังแบบนั้นราชครูเฒ่าก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะต่อให้พยายามใคร่ครวญเท่าไหร่ก็ไม่อาจเชื่อมโยงกับอะไรได้ทั้งนั้น
"ตามลักษณะที่ลูกว่ามา ก็ถูกต้องตามตำราว่าเป็นดรายแอดส์นะ แต่ดรายแอดส์ไม่เคยมีปรากฏว่ามีเพศชายเลยนี่สิ"
"อาจเป็นปีศาจจำแลงมาก็ได้ มันมีมนตร์ดำ"
"หรืออาจเพราะเหตุผลนั้น เลือดของมันเลยเป็นผลดีกับลูกน่ะ"
"..." พอคิดถึงเรื่องเลือดขึ้นมาได้ สหัสก็นิ่งเงียบไป ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าทำไมรสชาติเลือดของไอ้ตัวประหลาดเมื่อคืนถึงได้พิเศษนัก
นอกจากมันจะไม่มีผลร้ายต่อเขาแล้ว มันยังเพิ่มพลัง…
"พ่อว่ามันถึงเวลาที่ลูกต้องมีคู่พันธะแล้วนะ ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายแรงกว่านี้จะเกิดขึ้น"
"..."
"หากคนที่ลูกรับเลือดเขามาเมื่อคืนไม่ใช่ดรายแอดส์หรืออสูรปีศาจที่บังเอิญมีพลังเวทย์ที่สูงล้ำล่ะก็…ทันทีที่เลือดต้องริมฝีปากของลูก คนคนนั้นก็จะตาย มันคือตราบาปที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้นะ และมันคือโทษทางอาญาร้ายแรงที่มีเพียงโทษตายสถานเดียว พ่อไม่ต้องการให้เกิดเรื่องน่าเศร้าแบบนั้นกับลูก"
เห็นว่าบุตรชายเอาแต่เงียบเมื่อถูกเร่งเร้าให้หาคู่พันธะ ราชครูเฒ่าก็ได้แต่ออกปากเตือนย้ำซ้ำอีก
"สหัส ถ้าลูกไม่สะดวกหาด้วยตัวเอง พ่อพอจะช่วยได้นะ"
แต่คราวนี้สหัสเป็นฝ่ายเอ่ยปาก
"ไม่เป็นไรครับ ผมพอมีคนที่หมายตาไว้แล้ว"
+++++++++++++++++++++++++++
เช้าวันต่อมาอากาศวันนี้แจ่มใส ท้องฟ้าคล้ายจะปลอดโปร่งยิ่งกว่าหลาย ๆ วันที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนบรรยากาศในมหาวิทยาลัยจะไม่ได้สดใสเหมือนท้องฟ้าเอาเสียเลย
โดยเฉพาะในหมู่นักศึกษาในคลาส A ที่เพิ่งได้รับข่าวกันมาตั้งแต่เมื่อคืน
"นี่สัตตะ ไหงนายถึงสภาพแย่อย่างนั้นล่ะ? "
ฑูรย์เดินเข้ามานั่งตรงหน้าของสัตตะที่ฟุบหน้าอยู่กับโต๊ะในสภาพสิ้นไร้เรี่ยวแรง
"..." ยิ่งเมื่อเพื่อนรักเงยหน้าขึ้นมาสบตา ฑูรย์ก็ได้แต่ตกใจ ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยความสงสาร
…นี่เพื่อนเขากลายร่างเป็นหมีแพนด้าไปแล้วหรือ?
ทำไมขอบตาถึงดำเบอร์นั้น? ผมเพ้ายุ่งเหยิง หน้าตาซูบซีด แม้แต่ดวงตาใต้พงผมรกรุงรังนั่นก็แดงก่ำไปหมด
"นอนไม่พอน่ะ" สัตตะตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนหันซ้ายหันขวาแล้วถามเพื่อนกลับบ้าง "แล้วนี่วุ่นวายอะไรกัน เห็นพวกนักรบกับพวกอาจารย์ดูแตกตื่นกันไปหมด"
"อ้าวนี่นายยังไม่รู้เหรอ? เมื่อคืนมีอสูรบุกเข้ามาในมหาลัยน่ะ"
"หะ? อสูรบุก? " คำตอบของฑูรย์ราวกับค้อนทุบเข้าที่หัวของสัตตะอย่างแรง
เพราะบาดเจ็บหนักจึงทำให้ทันทีที่กลับเข้าสู่รังอันปลอดภัย สัตตะก็ถึงกับสลบเหมือดไปด้วยความอ่อนล้า จึงไม่รู้เลยว่ามันเกิดเหตุอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่เขาเผลอใช้มนตร์มารของปู่หนีออกจากสถานการณ์คับขันนั้น
'อย่าบอกนะว่าสาเหตุของความวุ่นวายเป็นเพราะเรา? '
"ใช่ เห็นว่าน่าจะระดับสูงด้วยนะเพราะอาคมตรวจจับ สามารถตรวจจับการใช้มนตร์มารขั้นสูงได้น่ะ"
'เชี่ย…ชัดเลย'
'กูชัด ๆ เลย!'
"ต…ตอนไหนเหรอ? ไม่เห็นรู้เรื่อง" สัตตะพยายามกลบเกลื่อนความหวั่นวิตกที่กำลังทำให้เขาเหงื่อแตกเป็นน้ำตกไปทั้งตัว
ซึ่งดูเหมือนว่ามันพอจะได้ผลกับฑูรย์อยู่บ้าง ฝ่ายนั้นจึงตอบคำถามของสัตตะต่อโดยไม่ตั้งข้อสงสัยใด ๆ
"ช่วงสามทุ่มมั้ง เกิดแถวหอสมุดน่ะ หอนายอยู่ไกล ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก นี่…เขาว่ากันว่าพลังเวทย์ที่ตรวจจับได้น่ะเป็นพลังเวทย์ระดับที่อสูรทั่วไปไม่มีทางใช้ได้ด้วยนะ พวกผู้ใหญ่เลยแตกตื่นรีบสืบหาเบาะแสกันใหญ่ เพราะหากเจอว่าตอตัวบักเอ่กอยู่ในรั้วกำแพงนี้จริง…มันก็อันตรายเข้าขั้นมหันตภัยเลยล่ะ"
ยิ่งได้ยินแบบนั้น สัตตะก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอแบบฝืด ๆ
'เวรเอ้ย…จะโดนจับได้เปล่าวะ? '
จากนั้นฑูรย์ก็เล่าเรื่องราวที่มีการตั้งหน่วยสืบสวน ทั้งที่มีแต่คนเก่งระดับประเทศแต่กลับยังไม่มีวี่แววว่าจะจับอสูรตนนั้นได้เลย แม้แต่ร่องรอยว่าหนีไปได้ยังไง ที่ไหนก็หาไม่เจอ อัตลักษณ์ของพลังมารปรากฏขึ้นเพียงวูบเดียวแล้วจางหายไป ทำให้ไม่อาจสืบหาได้มากกว่านั้น ทุกฝ่ายจึงต่างลงความเห็นกันว่าจะต้องเป็นภัยร้ายตัวเป้งอย่างแน่นอน ฯลฯ
สัตตะได้แต่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะขณะฟังเรื่องราวของ 'ตน' ผ่านปากของเพื่อนด้วยหัวใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ
'ถ้าถูกจับได้จะทำยังไงดีวะ? '
ครู่ต่อมาขณะที่เผ่าพันธุ์ยังคงตื่นเต้นกับการลองวิเคราะห์ทฤษฎีต่าง ๆ ที่เป็นไปได้เกี่ยวกับเรื่องของอสูรชั้นสูงตนนั้น เสียงจ้อกแจ้กเจี๊ยวจ้าวในห้องก็พลันสงบลง นั่นทำให้สัตตะเดาได้เลยว่าแก๊งเทวากับเหล่าผู้ติดตามมาถึงห้องกันแล้ว
และสัตตะสัมผัสได้ทันทีเลยว่า 'สหัส' ก็มาด้วยเช่นกัน!
แค่คิดถึงใบหน้าของอีกฝ่าย ภาพการถูกดูดเลือดอย่างสยองขวัญที่เพิ่งผ่านมาเมื่อคืนทำเอาสัตตะขนลุกไปทั้งตัวอย่างทนไม่ไหว ใบหน้าที่ซุกอยู่กับโต๊ะตอนนี้มุดลงไปจนเกือบจะลงไปข้างใต้เพราะไม่ต้องการให้ไอ้เทวาอำมหิตนั่นเห็นใบหน้าของเขาแล้วเกิดจำได้ขึ้นมาว่าได้ทำอะไรเอาไว
ร้ายกว่านั้นคือจำได้ว่าเขาคือคนที่ใช้มนตร์มาร!
สัตตะกำคอเสื้อวอร์มสีดำคอตั้งที่เขาตั้งใจใส่มาเพื่อปกปิดรอยแผลที่ลำคอเอาไว้ เก็บซ่อนร่องรอยของดรายแอดส์เอาไว้อย่างเอาเป็นเอาตาย พลางกลืนน้ำลายลงคอเอื๊อก ๆ ด้วยหัวใจที่บีบรัดและระส่ำระสาย
แต่เมื่อสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายนั่งลงตรงที่นั่งประจำโดยไม่ได้ให้ความสนใจมายังตน สัตตะถึงได้ยอมโผล่หัวขึ้นจากใต้โต๊ะแล้วลอบมองไปยังเทวาที่กำลังแผ่ออร่าน่ากลัวอยู่ตรงนั้น
…จำไม่ได้สินะ
…รอดแล้ว
…สินะ
หลังจากลุ้นจนตัวโก่งแล้วโก่งอีกอยู่ครู่หนึ่ง อาจารย์โทก็เข้ามาทำการสอนในวันใหม่ สถานการณ์ในห้องดุเหมือนจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น โดยเฉพาะกับสัตตะ แม้ว่ามันจะสวนทางกับสถานการณ์อันตรายในความรู้สึกของทุกคนในรั้วกำแพงนี้ก็ตาม
…อย่ากลัวไปเลยนะทุกคน อสูรตัวนั้นมันไม่ได้โหดเหี้ยมหรอก มันเป็นเด็กดีมากเลยล่ะ
"เอาล่ะ ถึงแม้ตอนนี้เหตุการณ์มันจะยังดูไม่น่าไว้ใจ แต่เชื่อเถอะว่าพวกผมจะปกป้องพวกคุณให้ปลอดภัยเอง"
อาจารย์โทพยายามปลอบประโลม
"และเพราะสถานการณ์ที่ล่อแหลมในช่วงนี้ มันจึงทำให้ทางมหาวิทยาลัยเล็งเห็นว่าการเรียนการสอนในตอนนี้ควรยกระดับการฝึกฝนพวกคุณให้พร้อมรับมือกับเหตุไม่คาดฝันมากขึ้น ดังนั้นเราจะปัดเรื่องทฤษฎีในตำราทิ้งไปแล้วเริ่มฝึกภาคปฏิบัติตั้งแต่ตอนนี้เลย"
จบคำประกาศนั้นเสียงกระซิบกระซาบระหว่างนักศึกษาก็ดังขึ้น สิ่งที่สัตตะทำได้ตอนนั้นคือลืมเรื่องที่เกิดขึ้นซะ แล้วทำตัวให้เป็นปกติที่สุด
ที่สำคัญคือ…อยู่ให้ห่างจากไอ้เทวาเวรนั่นให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้!!
หลังจากอาจารย์โทอธิบายเรื่องที่พวกเขาต้องทำในคาบแรกนี้เสร็จ ก็เดินนำนักศึกษาคลาส A ไปยังลานฝึก และลานฝึกของมหาวิทยาลัยของเหล่าผู้มีพรภูมิก็ย่อมไม่ธรรมดา
"อย่าบอกนะว่า…เราจะได้เข้าหอคอยตั้งแต่ตอนนี้เลย? " เป็นฑูรย์ที่เดินตัวติดอยู่กับสัตตะมาตลอดกระซิบกระซาบขึ้น
"เข้าหอคอย? "
"อื้อ ที่จริงตรงลานฝึกในหอคอยจะอนุญาตให้นักศึกษาตั้งแต่ปี 2 ขึ้นไปเท่านั้นถึงจะเข้าได้ นึกว่าต้องรออีกนานเสียอีก ผมคงต้องขอบคุณอสูรตนนั้นเสียหน่อยแล้ว"
แม้ทูรย์จะดูตื่นเต้นมากกับการได้มาที่หอคอยแห่งการฝึกฝนนี้ คงเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ที่ดูจะตื่นเต้นไปกับเรื่องนี้ไม่ต่างกัน
คงจะมีเพียงสัตตะเท่านั้นที่มีลางสังหรณ์ว่าการมาสถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นผลดีกับเขานัก โดยเฉพาะ…
'กลิ่นอายนี่มันอะไรวะ? ' ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งได้รับกลิ่นอายประหลาด สัตตะทำจมูกฟุดฟิดรู้สึกอยากจะจามออกมาสักครั้งเพื่อกำจัดกลิ่นอายนี้ออกไปจากโพรงจมูก
นักศึกษาคลาส A ทั้งหมดทยอยเดินตามอาจารย์ที่ปรึกษาของตนมาเป็นทิว เมื่อผ่านม่านบาเรียเข้าไปจนถึงลานกว้างที่ตรงหน้าคือทางเข้าหอคอยสูงเสียดฟ้า สัตตะก็รู้สึกได้ว่าในที่ที่พวกเขายืนอยู่นี้คือเขตอาคมโบราณ 'เขตวงเวทย์แห่งอนันต์' อันเป็นพื้นที่ที่ไม่สามารถวัดได้ว่ากว้างใหญ่แค่ไหน เป็นอาคมมิติเวลาและพื้นที่ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ปู่ของเขาเคยเล่าให้ฟัง
"เอาล่ะ ผมรู้ว่าหลายคนคงตื่นเต้นที่ได้มาที่นี่ และผมอยากบอกให้พวกคุณยิ่งรู้สึกดีว่าสิทธิพิเศษสำหรับเด็กปี 1 นี้มันเป็นของคลาส A อย่างพวกคุณเท่านั้น"
อาจารย์โทเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้าไปรวมกลุ่มกับผู้ที่ยืนอยู่ก่อนจำนวน 4 คน ที่ดูเหมือนจะเป็นผู้คุ้มกันของพื้นที่แห่งนี้ เพราะแต่ละคนเป็นชายรูปร่างกำยำสูงใหญ่ ทั้งยังมีออร่าแห่งพลังเวทย์ล้นหลาม นักเวทย์สายบู๊ที่หาได้ยากบนแผ่นดิน แต่กลับมารวมอยู่ที่นี่ถึง 4 คน
สัตตะพยายามวิเคราะห์ความซับซ้อนของสถานที่ไปเรื่อย ๆ ขณะฟังอาจารย์โทอธิบายถึงกิจกรรมที่กำลังจะเริ่ม
"ในฐานะที่พวกคุณคือเหล่ายอดหัวกะทิแห่งผู้มีพรภูมิ ทางมหาวิทยาลัยจึงอนุญาตให้พวกคุณได้เลือกอาวุธประจำตัวก่อนเวลาอันควร เพื่อการฝึกฝนที่มีประสิทธิภาพสูงสุด และภารกิจแรกของพวกคุณวันนี้คือการเข้าไปในหอคอยแล้วตามหาภูตพิทักษ์แห่งแสงประจำตัวของตัวเองออกมาให้ได้"
เสียงฮือฮาจากรอบด้านดังขึ้นทันทีที่เมื่อได้ยินประกาศ จากการเงี่ยหูฟังทำให้สัตตะเข้าใจว่า การเลือกอาวุธประจำตัวและพิชิตหอคอยชั้น 1 เพื่อรับภูตพิทักษ์แห่งแสงนั้นโดยปกติจะเริ่มทำได้ก็ต่อเมื่อเข้าภาคปฏิบัติตอนปี 2 แต่ดูเหมือนเหตุการณ์ที่สัตตะเผลอสร้างขึ้นเมื่อคืนจะทำให้พวกเด็กพิเศษคลาส A ได้รับอาวุธและภูตเร็วกว่าระดับชั้นเดียวกันด้วยเหตุผลว่าทั้งหมดเป็นยอดหัวกะทิที่เป็นความหวังของประเทศ
…ไม่ใช่หรอก เพราะครอบครัวของคนพวกนี้มีอิทธิพลต่อประเทศมากต่างหาก
สัตตะยืนวิเคราะห์กับตัวเองเงียบ ๆ แท้จริงเขาเองมีอาวุธที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดอยู่ ปู่เคยเล่าให้ฟังว่าเขาเสกมันออกมาได้ตั้งแต่อายุยังไม่เต็ม 5 ขวบเลยด้วยซ้ำ คงเพราะเขาเป็นดรายแอดส์ที่มีจิตของยักษ์มันจึงทำให้พรภูมิของเขาแกร่งกล้าไม่เหมือนใคร
แต่แย่หน่อยที่อาวุธของเขานั้นมีตราแห่งมนตร์มารสีดำกำจายรายรอบ ปู่จึงจำเป็นต้องร่ายคาถาสะกดร่างจริงอันสง่างามของมันเอาไว้ในรูปลักษณ์ของคทาไม้หน้าตาประหลาดอันหนึ่ง
แถมยังประหลาดเหมาะเหม็งกับนักเวทย์แรงก์ F อย่างเขาเสียจนขำไม่ออก
แค่คิดถึงสภาพของมัน สัตตะก็ได้แต่ถอนหายใจละเหี่ย
"นายไหวหรือเปล่าสัตตะ? ไม่เป็นไรนะนายอยู่กับผม เดี๋ยวผมจะปกป้องนายเอง"
"หืม? "
เพราะมัวแต่เหม่อลอยทำให้สัตตะไม่ทันได้ฟังว่าอาจารย์โทได้สาธยายกติกาจนเสร็จสิ้นแล้ว
ขั้นแรกคือการเลือกอาวุธประจำตัวจากลูกแก้วแห่งศาสตรา ลูกแก้วเวทย์สีนิลขนาดใหญ่ราว 5 คนโอบที่เปล่งออร่าน่าเกรงขามออกมาตลอดเวลาสมฉายาห้วงสมุทรแห่งศาสตราวุธ เพราะในลูกแก้วมิตินั้นอัดแน่นด้วยอาวุธที่ไม่มีขอบเขตสิ้นสุด การเอาอาวุธออกจากลูกแก้วทำได้เพียงง่าย ๆ แค่แตะมือลงไปที่ลูกแก้วนั้น ตั้งสมาธิแล้วจินตนาการรูปร่างของอาวุธที่อยากได้ จากนั้นลูกแก้วก็จะบันดาลอาวุธที่เหมาะสมกับพลังแห่งพรภูมิตามชาติกำเนิดมาให้ ยิ่งพลังแห่งพรภูมิแรงก์สูงมากเท่าไหร่อาวุธที่ออกมาก็จะสวยงามอลังการและทรงพลานุภาพมากขึ้นเท่านั้น
แทบไม่ต้องสงสัยว่าไอ้เด็กคลาส A พวกนี้จะต้องไอ้อาวุธขั้นสุดยอดกันแทบทุกคนแหง ๆ (เว้นเขาไว้คนหนึ่ง)
แล้วหลังจากที่ได้รับอาวุธกันจนครบถ้วนแล้ว ด่านต่อไปคือการจับกลุ่ม 5 คนเข้าทำภารกิจล่าภูตแสงในหอคอยชั้นแรก พอพูดถึงเรื่องภูตแสงมันก็พอกระตุ้นให้สัตตะสนใจขึ้นมาหน่อย เพราะเขาเองก็ยังไม่มีภูตพิทักษ์ และไอ้ภูตตัวนี้ไม่จำกัดว่าจะต้องแรงก์สูงถึงจะได้ภูตระดับสูง ได้ยินจากปู่มาว่าการล่าภุติอาศัยเพียงดวงล้วน ๆ และในอดีตก็เคยมีอยู่หลายครั้งที่คนแรงก์ D-F ได้รับภูตระดับสูงมาด้วย
พอคิดได้สัตตะก็ยิ่งฮึกเหิม อย่างไรซะอาวุธก็ไม่สามารถโชว์ใครได้แล้ว ก็ขอภูตเจ๋ง ๆ สักตัวก็แล้วกัน!
"เป็นอะไรไป? "
ระหว่างที่รออาจารย์กับเจ้าหน้าที่เตรียมลูกแก้วแห่งศาสตราอยู่ ธชาก็อาศัยจังหวะนั้นเดินเข้าไปทักเพื่อนที่เอาแต่ทำหน้าไม่รับแขกตั้งแต่เช้า เพราะสหัสในสภาพแผ่ออร่าแบบนี้มันทำให้คนรวบตัวระส่ำระสายกันพอสมควร โดยเฉพาะเหล่าแฟนคลับ
มันจึงเป็นงานสำคัญที่มีเพียงธชาเท่านั้นที่สามารถจัดการเพื่อนรักของตัวเองได้
"เปล่า" แต่สหัสปฏิเสธที่จะอธิบาย เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นนั้นแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างธชาเขาก็ไม่สามารถให้ล่วงรู้ได้
"อย่าโกหกน่ะ นายแผ่ออร่าจนพวกมีราห์ยังไม่กล้าเข้าใกล้ขนาดนี้ ยังจะบอกไม่มีอะไรอีก"
"..." พอถูกเตือนสติเข้า สหัสก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตั้งแต่วินาทีที่คนคนนั้นหายไปต่อหน้า เขาก็จ่อมจมอยู่กับห้วงเวลานั้นมาตลอด ดรายแอดส์ผู้ชายเจ้าของผิวที่ขาวราวหิมะต้องแสงจันทร์ ดวงตาสีแดงเพลิงราวกับจะแผดเผากันไปจนถึงแก่นของวิญญาณ กลิ่นกายที่หอมเย็นสะกดใจราวดอกไม้ป่า และรสชาติของเลือดที่…ชวนให้ลุ่มหลงจนหยุดไม่ได้
ที่สำคัญกว่านั้น…ไอ้ความรู้สึกโหยหานี่มันคืออะไรกัน?
ในอกมันวูบโหวงแปลก ๆ ราวกับว่าเขาเพิ่งคว้าชิ้นส่วนที่ขาดหายไปนานเอาไว้ได้ แต่มันกลับหลุดหายไปในชั่วพริบตาอีกครั้ง
'พ่อว่ามันถึงเวลาที่ลูกต้องมีคู่พันธะแล้วนะ ก่อนที่เหตุการณ์ร้ายแรงกว่านี้จะเกิดขึ้น'
ในขณะที่ยังคิดไม่ตก เสียงของพ่อก็แล่นเข้ามาในสมองขัดกับสิ่งที่กำลังใช้ความคิดไล่ล่าอยู่
แต่มันก็เหมาะเจาะที่จะหยุดความฟุ้งซ่านนั้นไว้ก่อนพอดี
…หาคู่พันธะเสียที อย่างนั้นเหรอ?
"เฮ้ สหัส? นายอย่าเอาแต่เงียบสิวะ" ธชาเขย่าไหล่เพื่อนรักด้วยความหงุดหงิดที่ปล่อยให้เขาถามซ้ำแล้วซ้ำอีกกลับไม่ยอมตอบคำถาม ทั้งที่เขาแสดงความเป็นห่วงขนาดนี้แล้ว
"เออ" สหัสปัดมือเพื่อนที่เอาแต่เขย่าไหล่จนเริ่มรำคาญ ในที่สุดเขาจึงยอมปริปากออกมา "ฉันแค่กำลังคิดเรื่องคู่พันธะน่ะ"
"โอ้ว" ธชาตาโตทันทีที่ได้ยินเรื่องที่เพื่อนพูด เพราะปกติแล้วสหัสจะไม่ยอมพูดเรื่องคู่พันธะอย่างเด็ดขาดแท้ ๆ นั่นหมายความว่า… "นายเจอคนที่ต้องการแล้วงั้นเหรอ? ใครจะได้เป็นใครผู้โชคดีคนนั้นวะ? "
เพราะเพื่อนเอ็กเผ่าพันธุ์ด์จนเริ่มเสียงดัง สหัสจึงหันไปมองแรงใส่ธชาครั้งหนึ่งแล้วจึงถอนหายใจออกมา
เทวาหนุ่มยิ้มมุมปากน้อย ๆ เพราะอยากจะแกล้งเพื่อนให้อกแตกตายดูบ้าง
"เดี๋ยวนายก็รู้เอง"
พูดจบก็เลิกสนใจธชาที่กำลังจะสติแตกเพราะถูกแกล้งให้ต้องรอคำตอบจนต่อมสอดรู้สอดเห็นอักเสบ
แล้วในระหว่างที่กำลังถูกวุ่นวายโดยธชาอยู่นั้น สายตาของสหัสก็เริ่มกวาดไปด้านหลัง มองไปยังคนที่เอาแต่ยืนหลบอยู่หลังคนอื่น ๆ ข้างกันกับฑูรย์ว่าที่คู่พันธะของธชาเพื่อนตน
'เจ้านอกกำแพงแรงก์ F'
"เอาล่ะ ลูกแก้วแห่งศาสตราเตรียมพร้อมแล้ว เรียงลำดับตามเลขที่มาได้เลย"
เมื่อถึงเวลาอาจารย์โทก็จัดการเรียกเหล่าลูกศิษย์ให้เข้ารับการคัดเลือกอาวุธ
แต่ละคนใช้เวลามากน้อยไม่เท่ากันแล้วแต่พลังแห่งพรภูมิที่ติดตัวอยู่ แต่ด้วยเป็นระดับหัวกะทิต่อให้พลังน้อยเท่าไหร่ การภาวนาก็ไม่ได้นานเกิน 10 นาที
เสียงฮือฮาด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้นดังขึ้นเป็นระยะ เมื่อทุกคนได้เห็นอาวุธของเพื่อนร่วมชั้นแต่ละคน เพราะมันช่างเหมาะสมกับแรงก์ของพวกตนเหลือเกิน ทั้งงดงามและทรงพลัง
แต่อาวุธเหล่านั้นคงเทียบไม่ได้เลยกับของเทวาแรงก์ S อย่างสหัสและธชา
แสงเรืองรองจนแสบตาแผดกล้าออกจากลูกแก้ว เพียงแค่นาทีแรกที่ธชาใช้มือแตะลงไป ไม่นานหลังจากนั้นมีดสั้นคู่งามคู่หนึ่งก็ปรากฏออกมา
"สมกับเป็นเผ่าพันธุ์แห่งนาคา ดาบคู่นั้นเป็นอาวุธที่ทำมาจากเขี้ยวคู่หน้าของบาซินทอร์ อดีตพญางูยักษ์แห่งป่าที่ได้มอบเขี้ยวคู่หน้าของตนไว้เพื่อปกป้องราชอาณาจักรเพียงคู่เดียวเท่านั้น เยี่ยมมากจริง ๆ ธชา"
พอได้เห็นอาวุธชั้นเลิศที่ธชาได้รับมา อาจารย์โทก็ปรบมือยินดีกับศิษย์ เพราะอาวุธระดับตำนานแบบนั้นใช่ว่าจะปรากฏให้เห็นกันได้ง่าย ๆ ยิ่งเห็นยิ่งมีความหวัง โดยเฉพาะกับอีกคน อาจารย์โทหันไปมองทางสหัส เทวาแรงก์ S ที่มีออร่าแห่งพรภูมิเจิดจ้าที่สุด
"อ๊า ตื่นเต้นจังเลย ผมจะได้ของดี ๆ บ้างหรือเปล่านะ"
พอเห็นว่าธชาญาติตนได้ของที่เลอค่าแบบนั้น ฑูรย์ก็ยิ่งตกประหม่า เขาจึงหันไปเขย่าแขนเพื่อนคนเดียวอย่างสัตตะเพื่อขอกำลังใจ
"เออ ไม่ต้องกลัว คนโชคดีอย่างนายต้องได้ของที่สุดยอดมากอยู่แล้ว" พอเห็นว่าทูรย์เอาแต่ตื่นเต้นจนเกือบจะกลายเป็นตื่นตระหนก สัตตะก็ปลอบใจออกไปอย่างนึกเอ็นดู ก่อนเอามือไปแตะที่ไหล่เพื่อนครั้งหนึ่ง "ไปทำให้เต็มที่เถอะ"
"อื้อ ขอบใจนะ" แค่ได้ยินแบบนั้นฑูรย์ก็ดูจะมีพลังใจขึ้นมา
แล้วทันทีที่ถูกเรียกชื่อนาคาหนุ่มเนิร์ดก็เดินออกไปอย่างมั่นใจ
เมื่อได้ไปยืนหน้าลูกแก้วแห่งศาสตรา เขาก็ท่องคาถาสงบใจเพื่อบังคับให้หัวใจของตนไม่เต้นแรงเกินไปจนเป็นลมไปเสียก่อนที่จะได้รับอาวุธประจำตัว
นาคาหนุ่มค่อย ๆ แตะมือลงไปบนลูกแก้ว และเพียงไม่นานแสงสีทองก็พวยพุ่งออกมาแล้วจึงปรากฏร่างเป็นคทาสีทองด้ามสูงท่วมศีรษะ ปลายคทาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสลักลวดลายงดงาม โดยตรงกลางจันทร์เสี้ยวนั้นมีลูกแก้วแห่งศักดิ์สิทธิ์นาคาสีทองประกายประดับอยู่
มันดูสวยงามทรงพลังเสียจนสามารถเรียกเสียงฮือฮาจากเพื่อนร่วมชั้นได้อีกรอบ แม้แต่เจ้าของอย่างฑูรย์เองก็ได้แต่ยืนน้ำตาแตกไปกับสิ่งที่ตนได้รับ
"บราโว่" อาจารย์โทปรบมือเสียงดัง ด้วยความภูมิใจในเด็กที่เขาฟูมฟักมา "นั่นคือคทาแห่งอินทร ถือได้ว่าเป็นคทาของหนึ่งในผู้สร้าง มันจะเป็นเครื่องการันตีว่าในอนาคตอันใกล้นี้คุณจะได้ขึ้นเป็นฮีลเลอร์ระดับสูงตามรอยผู้ที่เคยเป็นเจ้าของมันในครั้งบรรพกาลอย่างแน่นอน"
ยิ่งได้ยินคำชมแบบนั้น น้ำตาของฑูรย์ก็แทบไหลพราก ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมาไม่หักหลังเขาจริง ๆ ด้วย อยากกลับไปกอดตัวเองในวันที่พรภูมิยังไม่ปรากฏแน่น ๆ เหลือเกิน อยากกอดแล้วอยากบอกว่าไม่ต้องกลัวอะไร ไม่ต้องกังวลอีกแล้ว เพราะในอนาคตนายเองก็จะได้เป็นคนที่ถูกแรงก์ S ชื่นชมว่าจะได้ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ใครเช่นกัน
นายไม่ใช่นาคาที่ไร้ค่าของวงศ์ตระกูลอีกแล้ว
ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว…
การคัดเลือกอาวุธค่อย ๆ ทยอยเสร็จสิ้นไปทีละคน แม้จะไม่ได้มีอาวุธระดับอัลติเมทออกมาอีกหลังจากนั้นแต่ก็มีหลายคนที่สามารถดึงระดับจนถึงขั้นอิมแพคออกมาได้อยู่บ้าง จนมาถึงสองคนสุดท้ายตามลำดับเลขที่ที่เหลืออยู่นั่นคือสหัสและสัตตะ ใคร ๆ ต่างก็คาดหวังในอาวุธของสหัสเช่นเดียวกับที่ไม่คาดหวังในอาวุธของสัตตะ ยกเว้นเพียงคนเดียวที่กำลังจับตามองในอาวุธที่สัตตะจะได้รับในวันนี้
คนคนนั้นคืออาจารย์โท
"ถ้าไอ้อาวุธเจ๋งกว่าฉัน มีเคืองนะเว้ย" ธชาหยอก ขณะตบหลังเพื่อนไปหนึ่งครั้ง เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่สหัสจะได้ย่อมไม่ใช่ของธรรมดา
"หุบปากน่ะ" สหัสแยกเขี้ยวใส่ธชาด้วยความสนิท ก่อนเดินตรงเข้าไปหาลูกแก้วแห่งศาสตราท่ามกลางสายตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังของเพื่อนร่วมชั้น
เพียงแค่แตะมือลงไปแสงสีเงินเจิดจ้าก็สว่างวาบออกมา เป็นแสงที่ทรงพลังรุนแรงทำให้ตาพร่าจนไม่มีใครในที่แห่งนั้นสามารถลืมตามองได้ ก่อนที่วูบต่อมาแสงนั้นจะมารวมตัวขมวดเป็นเกลียวใหญ่บนมือของสหัส แล้วค่อย ๆ เผยร่างปรากฏเป็นธนูคันงาม
"นั่นมัน…" อาจารย์โทถึงกับอ้าปากค้างกับภาพตรงหน้า เพราะสิ่งที่สหัสได้รับนั้นคล้ายว่าจะเป็นอาวุธที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน แต่ออร่าและพลังเป็นระดับอัลติเมธไม่ผิดแน่
สหัสคว้าคันศร เหวี่ยงจับสองสามครั้งให้เข้าที่ ก่อนจะใช้สองมือจับแยกออกเป็นสองส่วน คันธนูเมื่อครู่ก็ปรากฏแสงแปลงร่างเป็นมีดสั้นคู่ที่มีออร่าสีเงินยวงเป็นประกาย ครั้นพอสหัสจับมันประกอบเข้าหากันแล้วสะบัดหนึ่งครั้ง แสงสีเงินก็สว่างขึ้นอีกแล้วมีดสั้นก็รวมร่างกลายเป็นดาบยาว ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกผู้คนตรงนั้น
"อะไรกัน? มันเปลี่ยนรูปร่างได้สารพัดนึกเลยงั้นเหรอ? " โท ถึงกับอุทานออกมาด้วยสีหน้าที่ยิ่งกว่าคำว่ายินดี ขณะปรบมือให้ลูกศิษย์ที่ตนภูมิใจไปพลาง
เพราะโทไม่รู้จักอาวุธชิ้นนั้นจึงไม่มีคอมเม้นต์ให้สหัส เพียงแต่ปฏิกิริยาของเขาก็ชัดเจนแล้วว่ามันคืออาวุธที่สุดยอดที่สุดเท่าที่เคยมีมา
"อาวุธแบบนั้นไม่เคยปรากฏมาก่อนเลยครับ อัศจรรย์มาก" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเอ่ยขึ้นกับโทด้วยสีหน้าที่ตกตะลึงพรึงเพริดไม่ต่างกัน
"นั่นสิ" โทตอบรับด้วยเสียงที่เบาจนคล้ายเพ้อกับตัวเอง
"อาวุธอัลติเมทออกมาถึง 3 ชิ้น เป็นรุ่นแห่งความหวังเลยนะครับเนี่ย" เจ้าหน้าที่อีกคนพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน
โทเองพยักหน้ารับ "ใช่ครับ คงเรียกได้ว่ารุ่นแห่งความหวังจริง ๆ และการที่จู่ ๆ อาวุธที่ยิ่งใหญ่ปรากฏออกมาพร้อมกันถึง 3 ชิ้น นั่นก็เพราะมันรู้ตัวว่าถึงเวลาที่มันจะต้องออกมาเพื่อต่อสู้กับสิ่งที่มีพลังไม่ต่างจากมัน"
"...อ…อาจารย์โท นี่คุณหมายความว่า…? " แต่คำพูดเพียงประโยคเดียวของโท ก็ทำให้เจ้าหน้าที่สองคนที่กำลังตื่นเต้นเกิดอาการสันหลังเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน
"มันก็แค่การคาดเดาของผม แต่เตรียมตัวไว้หน่อยก็ไม่เสียหายนะครับ" โทเอ่ยเรื่องชวนสยองทิ้งท้ายเพียงแค่นั้น หันไปยิ้มให้เจ้าหน้าที่ทั้งสอง ก่อนจะหันไปโฟกัสกับนักศึกษาคนสุดท้าย คนที่เขาตั้งความหวังมากที่สุด
"ตานายแล้วสัตตะ ผมตื่นเต้นจังเลย!"
"เลิกคาดหวังได้เลย อย่าลืมสิว่าฉันแรงก์ F"
แม้ว่าฑูรย์จะเชียร์อัพแค่ไหน แต่สัตตะก็ได้แต่ส่ายหน้า เพราะเขารู้ตัวเองดีว่าอาวุธที่เขาจะได้หน้าตาเป็นแบบไหน เขาได้แต่คาดหวังว่ากลไกของลูกแก้วแห่งศาสตรานี้จะยังคงเหมือนกับที่ปู่ของเขาเล่าให้ฟังว่าต่อให้จะไม่ใช่อาวุธที่ลูกแก้วคัดสรรมาให้ แต่หากเป็นอาวุธที่คู่ควรมันก็จะยอมรับด้วยปฏิกิริยาเดียวกัน
สิ่งที่สัตตะกังวลคงมีเพียงเรื่องเดียว คือกลัวว่าเจ้าลูกแก้วนี่จะเปิดเผยร่างจริงของอาวุธของเขาเข้า
…ทำไมกูถึงเจอแต่เรื่องเสี่ยงนักภัยวะ?
…แล้วทำไมหันมาสนใจกูกันเป็นตาเดียวเลยเนี่ย?
แค่อาการเครียดเดิมก็ว่าแย่แล้ว พอยิ่งสัมผัสได้ว่ากำลังถูกจับตามองสัตตะก็ยิ่งรู้สึกขนลุกไปทั้งแผ่นหลัง แต่ในเมื่อแสดงพิรุธอะไรออกไปมากไม่ได้ สัตตะก็ทำได้แค่กัดฟันเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลูกแก้ว แล้วยื่นมือเข้าไปแตะเบา ๆ พลางบริกรรมคาถาเพื่อสื่อสารกับเจ้าลูกแก้วนั่น
ใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งลูกแก้วจึงเริ่มมีปฏิกิริยา สัตตะที่กลั้นหายใจมาตลอดก็ถึงกับถอนหายใจโล่งอก ก่อนที่หัวใจเขาจะร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อจู่ ๆ สี่ที่พุ่งออกจากลูกแก้วดันเป็นควันสีดำไม่ใช่แสงเหมือนคนอื่น ๆ
'ฉิบหาย!' สัตตะสบถลั่นในใจ เขารีบคว้าอาวุธของตนตรงหน้าไว้แล้วรีบร่ายเวทย์สะกดก่อนที่ไอ้เจ้าลูกแก้วเฮงซวยนี่จะเผยร่างจริงของมันออกมา
แต่ต่อให้สัตตะพยายามมากแค่ไหน ก็ทำได้แค่เพียงให้ควันหายไป แต่ไร้แสงใด ๆ ออกมาอย่างสิ้นเชิง แล้วอาวุธที่ปรากฏอยู่ในมือของเขาตอนนี้ก็คือคทาไม้เก่า ๆ สภาพดูไม่ได้เช่นเดิมแล้ว
'สำเร็จ' ความโล่งใจนี้ทำเอาเขาแทบลงไปนอนกอง สภาพร่อแร่จากเมื่อคืนยังไม่ทันฟื้น แล้วยังต้องมาฝืนใช้พลังที่ไม่จำเป็นตรงนี้อีก ขืนต้องใช้พลังเวทย์อีกครั้งในวันนี้ล่ะก็เขาได้ลาโลกตามปู่ไปเดี๋ยวนี้เลยแน่ ๆ
"ตายจริง คทาน่าเกลียดนั่นอะไรน่ะ? คิก คิก"
"ก็นึกว่าจะได้อะไร ที่แท้ก็ของกาก ๆ "
"สมกับเป็นแรงก์ F แบบไม่ต้องสงสัยเลย หึหึ"
พอทุกคนเห็นอาวุธที่สัตตะได้รับก็พากันหัวเราะครืนกันไปทั้งห้อง แหงล่ะ ก็สภาพภายนอกของอาวุธชิ้นนี้มันกากเสียยิ่งกว่าของพวกแรงก์ F ด้วยกันเสียอีก
ฑูรย์ไม่พอใจนักที่เพื่อนรักถูกเหยียดหยาม
แต่สัตตะกลับพึงพอใจในปฏิกิริยานี้ของพวกมันที่สุด
'เหอะ! ไอ้พวกหน้าโง่เอ้ย'
'ช่างแม่ง รอดไปได้อีกวันแล้วกู'
ในระหว่างที่ทุกคนไม่สนใจ
ในขณะที่สัตตะโล่งใจ
มันยังมีคนกลุ่มหนึ่งที่สังเกตได้ว่าอาวุธของเจ้าแรงก์ F คนนี้ผิดปกติ
"อาวุธนั่น…? " ธชากระซิบกับเพื่อนรัก
"อือ นั่นไม่ใช่อาวุธที่มาจากการมอบให้ของลูกแก้วศาสตรา" สหัสตอบเสียงเย็นเยียบ แม้คนอื่นจะดูไม่ออก แต่เขามองเห็นได้อย่างชัดเจน คทาไม้ธรรมดาที่ไหนจะมีออร่าสีดำกับจักราลึกลับเคลือบเอาไว้เสียแน่นหนาแบบนั้นได้กัน
เช่นเดียวกับโท ที่ยืนเฝ้ามองเงียบ ๆ พร้อมรอยยิ้มพึงพอใจอย่างที่สุด
'กะไว้แล้ว ว่านายต้องไม่ใช่แรงก์ F ธรรมดา'


## เศษเสี้ยว 02

"สัตตะ นายอย่าไปสนใจพวกนั้นเลยนะ!" ทูรย์รีบเข้ามาปกป้องเพื่อนท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะหยันของคนอื่น ๆ "ผมเชื่อว่าต่อให้อาวุธจะเป็นอะไร นายก็เก่งกว่าพวกเขาอยู่แล้ว!!"
พูดไปกองไฟในดวงตาก็ลุกโชน จนสัตตะถึงกับต้องส่ายหน้า
"เอาอะไรมามั่นใจเบอร์นั้นกันนายน่ะ? "
กะว่าวันนี้คงรอดไปได้ด้วยดีแล้ว แต่ก็มีบางอย่างในหัวใจเตือนขึ้นมาว่าให้ระวัง สัตตะใช้มือจับไปที่หัวใจของตัวเอง พยายามใช้พลังหยั่งรู้
"อาวุธดีใช้ได้เลยนะครับ"
"!!? " เสียงทักของอาจารย์โท เล่นเอาสัตตะสะดุ้งตั้งแต่ตาตุ่มขึ้นถึงกลางกระหม่อม
ในความคิดของสัตตะ คนที่น่ากลัวกว่าไอ้เทวาตัวกินเลือดนั่นก็คืออาจารย์ที่ปรึกษาที่มีสายตาที่ราวกับมองทะลุทุกสิ่งนี่แหละ
"แม้จะไม่รู้จักว่าอาวุธชิ้นนี้คืออะไร แต่ออร่าจักราที่ห่อหุ้มเอาไว้ก็ไม่ธรรมดาเลย" อาจารย์โทกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ใบหน้าใจดีที่ทำเอาสัตตะขนลุกซู่
'นั่นไง แม่งตาทิพย์ชัดๆ!'
"ร…เหรอครับ ผมมองไม่ออกเลย เห็นแค่เป็นไม้ตะพดเก่า ๆ เท่านั้น" สัตตะพูดกลบเกลื่อนไปเรื่อย ปั้นหน้าตายให้เป็นปกติ
การเอาแต่ก้มหน้าก้มตาหลบเลี่ยงทำให้สัตตะไม่เห็นสายตาคมปลาบของอาจารย์โทที่มองมาที่ตน
"งั้นเหรอ ฝึก ๆ ไปเดี๋ยวก็มองเห็นเอง เอาล่ะ เรื่องล่าภูตพยายามเข้านะ ผมคาดหวังในตัวคุณสุด ๆ ไปเลยล่ะ" พูดจบก็ตบไหล่ลูกศิษย์แปะ ๆ แทนการให้กำลังใจ แล้วหันหลังเดินจากไปด้วยสีหน้าที่พออกพอใจอย่างเต็มที่
"อาจารย์โทเขาเป็นคนดีจังเลยเนอะ" ทูรย์ที่เห็นเหตุการณ์มาตลอดเอ่ยขึ้นด้วยดวงตาที่เป็นประกาย "เท่สมกับที่เป็นวีรบุรุษแรงก์ S ของอาณาจักรจริง ๆ "
สัตตะไม่ได้ต่อคำ ปล่อยให้เพื่อนพร่ำเพ้อไปขณะวิเคราะห์ชีวิตของตัวเองอยู่ในใจ
…แรงก์ S นั่นสินะ ชีวิตในรั้วกำแพงของเขาจะไม่มีปัญหาเลยถ้าไม่ต้องเจอกับไอ้พวกแรงก์ S จมูกไวพวกนี้
เฮ้อ!
สัตตะคิดแบบนั้นและตั้งใจว่าจะเพิ่มการระวังตัวจากหูตาของไอ้พวกนี้ให้มากขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นในขณะที่เขายืนทอดอาลัยอยู่ข้างกับทูรย์ที่กำลังกระดี๊กระด๊ากับความเท่ของอาจารย์โทอยู่นั้น ก็ไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าตนเองได้ตกอยู่ภายใต้สังเกตการณ์ของสหัสอยู่ตลอด
หลังจากที่ให้ทุกคนได้ทำความเคยชินกับอาวุธของตนแล้ว อาจารย์โทก็สอนให้ทุกคนใช้เวทย์กระเป๋ามิติเพื่อเก็บและดึงอาวุธของตนได้ยามจำเป็น เพื่อความสะดวกในการใช้เพราะอาวุธบางชิ้นก็ใหญ่เกินกว่าจะพกพาไปไหนมาไหนง่าย ๆ แต่ถึงกระนั้นบางคนที่สามารถเรียกอาวุธระดับยูนีกออกมาได้ก็ไม่คิดจะเก็บมันง่าย ๆ แน่ ถือโชว์ สะพายโชว์ให้คุ้นมือมันดีต่อใจและภูมิใจว่า
ครู่ใหญ่ ๆ ต่อมาเมื่อช่วงพักผ่านพ้นไป อาจารย์โทก็ประกาศให้เริ่มจับกลุ่มเพื่อฝึกปฏิบัติภารกิจล่าภูตประจำตัวกลุ่มละ 5 คน ฑูรย์ตัวติดกับสัตตะอยู่แล้วไม่ยอมแยกเด็ดขาด แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครอยากอยู่กับเด็กใหม่ สหัสกับธชาก็มีคนรุมทึ้งจองตัวกันไว้อยู่แล้วนั่นคือกลุ่มของมีราห์กับลูกท่านหลานเธอคนอื่น ๆ
"สงสัยได้เข้าไปกันสองคนแน่เลย" ทูรย์บ่นกับสัตตะ เพราะดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจอยากอยู่กับพวกตนเลยสักคน
"สองคนก็ดีแล้ว พวกนั้นน่ารำคาญจะตายนายก็เห็นอยู่" สัตตะไหวไหล่ ไม่ใส่ใจต่อให้กลุ่มของพวกตนจะไม่ครบ 5 คนตามคำสั่ง และจะไม่ขอดิ้นรนเสาะหาเองด้วย
ได้ยินแบบนั้นทูรย์ก็ทำใจ ส่วนสัตตะเขาย่อมไม่สนใจอยู่แล้ว
"เฮ้ พวกนายน่ะ มาอยู่กับพวกเราสิ"
"..."
"...โอ้"
จู่ๆ ก็มีเสียงทักมาจากทางด้านหลัง สัตตะลอบขมวดคิ้วทันทีที่ได้เห็นกลุ่มคนพวกนั้นในขณะที่ทูรย์ดวงตาลุกวาวด้วยความดีใจที่จำนวนคนจะได้ครบตามที่อาจารย์สั่ง
คนที่ส่งเสียงมานั้นคือ 'พวาน' ลูกนักการเมืองใหญ่ที่เป็นนักรบแรงก์ A กับลิ่วล้อแรงก์ B ที่เป็นนักแม่นปืนกับนักฆ่า แน่นอนว่าทูรย์รับปากทันที สัตตะเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเพราะไม่อยากทำตัวเด่นขึ้นมาอีก
แต่ดูเหมือนหูผีที่ดีกว่าคนทั่วไปของเขาจะทำให้ได้ยินเสียงเตือนจากรอบข้างได้ชัดเจน
'กะแล้วเชียว'
'ก็บอกแล้ว พวานไม่ปล่อยไว้แน่'
'น่าสงสารจัง คิก คิก'
'ก็เหมาะกันดีออก ไอ้แรงก์ A กระจอกที่ดีแต่กร่างเพราะพ่อใหญ่ กับไอ้ขยะแรงก์ F ไม่มีหายนะอะไรน่าดูเท่านี้อีกแล้ว หึหึ'
'น่าสงสารเจ้านาคานั่นจัง'
'ช่วยไม่ได้ เจ้านาคาเกิดใหม่นั่นเลือกเพื่อนผิดเอง'
'ก็ไม่แน่นะ หลังจากเจ้าแรงก์ F นั่นถูกพวานจัดการแล้ว ทูรย์ก็คงตาสว่างเองแหละ'
'ก็คอยดูกันไปแล้วกัน'
เสียงกระซิบกระซาบจากรอบข้างชัดเจนแม้จะอยู่ห่างออกไป สัตตะรู้สึกขอบคุณทักษะพิเศษจากนอกกำแพงที่ติดตัวเข้ามานี่เหลือเกิน จากที่ได้วิเคราะห์คำพูดของไอ้ปากเสียพวกนั้น เดาได้ไม่ยากเลยว่าทันทีที่เข้าไปในหอคอยเขาจะต้องเจอกับอะไรบ้าง
…อ่า ไอ้ใจดีจอมปลอมนี่ ตั้งใจขยี้กันเพื่อโชว์เกรียนให้ไอ้พวกนั้นดูสินะ ทั้งที่มันเองก็โดนดูถูกอยู่เหมือนกันเนี่ยนะ
…ชักสนุกแล้วสิ
สัตตะลอบยิ้มในใจ ขณะฟังอาจารย์โทอธิบายถึงวิธีการเสี่ยงทายเส้นทางและการล่าภูต และกฎของภารกิจต่าง ๆ
"หลังจากเสี่ยงทายเส้นทางได้แล้ว พวกคุณต้องมุ่งหน้าไปล่าภูตที่เส้นทางนั้นโดยกำหนดเวลาไว้จนถึง 6 โมงเย็นวันนี้ ใครที่ทำภารกิจไม่สำเร็จทันตามเวลาจะถือว่าไม่ผ่านและต้องหาเวลามาลงซ่อม"
อาจารย์โทประกาศพร้อมแกล้งทำสีหน้าซีเรียส โดยเฉพาะเรื่องสอบซ่อม แต่กลับไม่มีนักศึกษาคนไหนสนใจคำนั้นของเขาเพราะทุกคนล้วนมั่นใจในตัวเองเป็นอย่างมากว่าพวกตนไม่มีทางลงซ่อม
"อย่าเพิ่งดีใจไปครับ" อาจารย์โทเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "นอกจากล่าภูตแล้วมันมีภารกิจปริศนาอีก 3 อย่างที่พวกคุณต้องทำ ใครไม่ครบตามเวลาก็ถือว่าสอบตกอยู่ดี"
คราวนี้เสียงฮือฮาจึงดังขึ้น 'ภารกิจปริศนา' นั่นก็หมายความว่าพวกเขาต้องเดาเอาเองว่าสิ่งที่กำลังจะเข้าไปเผชิญนั้นใช่ภารกิจหรือเปล่า
"อีกอย่าง ผมมีกฎ 3 ข้อง่าย ๆ ให้พวกคุณจงยึดไว้เพื่อความปลอดภัย นั่นคือ"
"ข้อ 1. ภายในเส้นทางหลังจากผ่านประตูมิติเข้าไปแล้วจะไม่มีกล้องวงจรปิด พวกผมที่ด้านนอกไม่สามารถรับรู้ได้ว่าพวกคุณทำอะไรกันไปบ้าง ดังนั้นทันทีที่เกิดปัญหาให้พวกคุณกดที่ปุ่มสีแดงบนกำไลที่ผมกำลังจะแจกจ่ายให้ไปเพื่อขอความช่วยเหลือทันทีโดยไม่มีข้อยกเว้น หากตรวจพบภายหลังว่าพวกคุณดื้อดึงจนเป็นเหตุให้เกิดอันตรายร้ายแรงทั้งกับตนเองและผู้อื่น จะถือว่าคุณทำความผิดร้ายแรงและปรับตกในวิชาล่าภูตสถานเดียว"
"ข้อ 2. แต่ละเส้นทางมีบอสเฝ้าอยู่ แต่ไม่ต้องกังวลเพราะทุกตัวได้ถูกสะกดเอาไว้อย่างดีแล้ว เพราะฉะนั้นหน้าที่ของพวกคุณคือห้ามแตะต้องพวกมันเด็ดขาด ฝ่าฝืนปรับตกสถานเดียวเช่นกัน"
"และข้อสุดท้าย เพราะไม่มีกล้องวงจรปิดจึงต้องขอร้องอย่างจริงจังว่าห้ามทำร้ายร่างกายกันเด็ดขาด หากจับได้ผู้กระทำจะต้องถูกระวางโทษขั้นสูงสุดโดยไม่มีข้อยกเว้น"
ทันทีที่จบข้อสุดท้ายทุกสายตาก็มุ่งมาหาพวานทันที และยังมีอีกหลายคู่ที่มองมาทางสัตตะด้วยความเวทนาอยู่ด้วย
หลังประกาศภารกิจแล้วอาจารย์โทก็ประกาศเริ่มการเสี่ยงทายของแต่ละกลุ่มทันที
การจัดกลุ่มเสร็จสิ้นเรียบร้อย แบ่งออกเป็น 8 กลุ่ม ตามเส้นทางด้านในหอคอยชั้นแรกที่แบ่งออกเป็น 8 ทิศ ก่อนจะเข้าสู่หอคอยแต่ละกลุ่มจะทำการเสี่ยงทายเส้นทางที่ต้องไป ไม่มีกลุ่มไหนที่ถูกจับตามองเท่ากับกลุ่มของสหัสอีกแล้ว กลุ่มยอดมนุษย์ที่ประกอบด้วย
นักรบเทวาแรงก์ S อย่างสหัสเจ้าของดวงตาสีเพลิงที่ควรจะร้อนแรงจนมอดไหม้แต่กลับเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งเข้ากับเส้นผมสีดำขลับลึกลับ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นเทวาที่ได้ถือครองพลังที่ไม่อาจวัดได้
นักฆ่าแรงก์ S ธชา นาคาผู้มีดวงหน้าหล่อเหลา เส้นผมสีดำแกมเขียวกับนัยน์ตาสีทองลึกล้ำชวนหลงใหล
นักรบแรงก์ A อย่างมีราห์ สาวสวยเจ้าของเรือนผมสีทองประกาย ดวงตาสีฟ้าสดใสแสดงออกถึงความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
นักแม่นปืนแรงก์ A มีนน์ ชายหนุ่มรูปงามอีกคนที่มีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องของมีราห์ เจ้าของนิสัยเริงร่ากล้าได้กล้าเสีย
และคนสุดท้ายคือฮีลเลอร์สาวแสนน่ารักแรงก์ B อีกหนึ่งคนชื่อพันวา เจ้าของเรือนผมสีดำยาวสลวย ดวงตาคู่โศกสีน้ำตาลแกมเขียวทอประกายลึกล้ำ ผู้เป็นที่จับตามองเพราะมีความคู่ควรที่จะได้ผูกพันธะกับสหัสที่สุด
เป็นกลุ่มที่อุดมไปด้วยหนุ่มสาวหน้าตาดีจนเป็นที่อิจฉา เมื่อเทียบกับกลุ่มของสัตตะที่เป็นกลุ่มชายล้วนก็ชวนให้อึดอัดพิลึก
กลุ่มเฉพาะกิจที่มีแต่คนเหยียดหยันนี้ประกอบด้วย
นักรบแรงก์ A พวาน ลูกชายของปลัดกระทรวงการคลังผู้มั่งคั่ง แต่ดันได้ฉายาว่าเป็นได้แค่ไอ้แรงก์ A ห่วยแตก แถมยังมีนิสัยกร่างเป็นที่สุด เรือนผมสีทองแดงกับท่าทางนักเลงนั่นยิ่งเป็นเครื่องการันตีว่าไอ้หมอนี่นิสัยโคตรเสีย
นักฆ่าแรงก์ B โกมา ลิ่วล้อมือขวาของพวาน เป็นคนสบาย ๆ ลูกพี่ว่าไงก็ว่าตามหมด ได้ยินมาว่ามีฝีมือมาก แต่ดันไม่ชอบฝักใฝ่ทางดี
นักแม่นปืนแรงก์ B มายู ลิ่วล้อมือซ้ายผู้เป็นมันสมองของกลุ่ม ร้ายกาจทั้งสกิลปากและฝีมือ
ฮีลเลอร์แรงก์ A ทูรย์
และนักเวทย์แรงก์ F อย่างสัตตะ
ไม่ว่ายังไง ก็ต้องอยู่ให้ห่างจากพวกของสหัสมากที่สุด สัตตะจึงลุ้นจนแทบลืมกลืนน้ำลายในจังหวะที่ทำการเสี่ยงทายเส้นทาง ผลออกมาคือกลุ่มของสหัสเสี่ยงทายได้เส้นทางที่มุ่งไปยังบูรพาทิศ ส่วนกลุ่มของสัตตะเสี่ยงทายได้เส้นทางที่มุ่งไปยังอาคเนย์ทิศ แม้จะไม่ได้ใกล้กัน แต่เพราะทางเข้าอยู่ฝั่งตะวันออกเหมือนกันจึงจำเป็นต้องมุ่งหน้าไปในเส้นทางเดียวกันก่อนจะถึงทางแยก
ผู้ร่วมเส้นทางก่อนถึงทางแยกในฝั่งตะวันออกมีอยู่ 15 คน ทุกคนมุ่งหน้าไปยังทางแยกโดยที่กลุ่มของสหัสเดินนำอยู่ข้างหน้าสุด สองกลุ่มรายล้อมเข้าหาเทวาแรงก์ S คู่นั้นด้วยความปลาบปลื้มและตื่นเต้นที่ได้ร่วมทาง ผิดกับกลุ่มของพวกเขาที่เดินทิ้งห่างออกมาด้านหลัง
สัตตะรูดซิปเสื้อวอร์มสีดำของตนให้ขึ้นสุดทำให้มันปกปิดไปจนถึงปลายคาง พลางเฝ้าสังเกตผู้คนที่ร่วมทางกันมา พวกสหัสล่วงหน้ากันไปไกลแล้ว และดูเหมือนจะไม่ได้ให้ความสนใจมาที่เขาเลยแม้แต่นิด เรื่องนั้นทำให้สัตตะถอนหายใจโล่งอกออกซ้ำแล้วซ้ำอีก เพราะวางใจแล้วว่าสหัสไม่อาจจำเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียว
แต่ถึงอย่างนั้นห่างไว้ได้ก็เป็นสิ่งที่สมควรที่สุด
ดูเหมือนไม่ได้มีเพียงเขาที่ไม่อยากเข้าใกล้พวกเทวาแรงก์ S แต่พวกพวานเองก็ดูจะไม่ชอบกลุ่มนั้นมากนัก สายตาของพวกมันแสดงออกถึงความเกลียดชังอย่างชัดเจน
สัตตะหรี่ตามองพวกพวานพลางครุ่นคิดบางอย่างขึ้นมาได้ จึงหันไปสะกิดทูรย์ที่เอาแต่ฝึกท่องคาถาจับภูตมาตั้งแต่เมื่อครู่
"ระวังเจ้าพวกนั้นไว้หน่อยก็ดีนะ"
"หืม? พวกพวานน่ะเหรอ? ทำไมล่ะ? "
"เดี๋ยวก็รู้เอง"
เขาพูดเพียงเท่านั้นแล้วปล่อยให้ทูรย์ทำหน้างงต่อไป สัตตะไม่ยอมอธิบายตามนิสัยที่จะพูดแค่เรื่องที่จำเป็นเท่านั้น
เหล่าผู้ร่วมทางเดินเข้าสู่บริเวณหอคอยชั้นแรกด้วยความตื่นเต้นและตื่นตาตื่นใจ แค่เพียงก้าวข้ามธรณีประตูบางเขื่องผ่านเข้าสู่ด้านในของหอคอย บรรยากาศก็แตกต่างจากด้านนอกอย่างลิบลับ ภาพจินตนาการว่าด้านในเป็นเพียงอาคารคล้ายโรงยิมฝึกฝนหายออกจากหัวของทุกคนทันทีเมื่อได้เห็นกับตาว่าในโถงด้านในนี้เป็นเพียงทุ่งหญ้าสีทองโล่ง ๆ
พอเข้ามาแล้วเห็นว่าเป็นพื้นที่โล่งกว้างก็ทำเอาสับสนกันไปครู่ กลุ่มของสัตตะจึงมายืนกระจุกรวมกันเพื่อระดมความคิด
"ที่นี่ถูกควบคุมด้วยเวทย์มิติ" สัตตะกระซิบกระซาบกับทูรย์
"สุดยอดเลยเนอะ"
"ไม่เห็นมีประตูเลย มันหมายความว่ายังไง? " พวานบ่นขึ้นอย่างหัวเสีย เขาสะสมความหงุดหงิดมาพักใหญ่ อยากจะระบายออกเต็มทีแล้ว
"นี่คงเป็นภารกิจแรกน่ะ การตามหาทางเข้า" มายูครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบเพื่อนออกมา "ที่อาจารย์บอกไงว่านอกจากการล่าภูตแสงแล้ว ต้องผ่านภารกิจปริศนา 3 ข้อด้วย"
"ยุ่งยากชะมัด" พวานสบถ ธาตุแท้ค่อย ๆ เผยออกมาเรื่อย ๆ โดยสัตตะไม่ต้องรอคอยนานนัก
"เอาน่า ก่อนอื่นเราแยกย้ายกันหาประตูก่อนดีกว่า จะได้รีบทำภารกิจให้เสร็จ ๆ ไป นี่ก็จะเที่ยงแล้วด้วยเหลือเวลาอีกไม่เท่าไหร่" โกมาพูดเสริม ดูเป็นการเป็นงานสุด
"เออ งั้นเอาตามนี้ ใครเจอประตูก็กดสัญญาณเรียกแล้วกัน" พวานโบกไม้โบกมือ แล้วมุ่งหน้าไปอีกด้าน โดยมีโกมากับมายูเดินตามไปด้วย
"ฝั่งนั้นฝากพวกนายด้วยแล้วกันนะ เดี๋ยวฝั่งนี้พวกเราจัดการเอง" มายูหันมาบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนเดินหายกันไปที่อีกฝั่งของทุ่งหญ้า
"พวกเขาก็ดูไม่ได้เลวร้ายนะสัตตะ นายคิดไปเองหรือเปล่า" พอแยกย้ายกันออกมา ทูรย์ก็หันมาท้วงกับสัตตะ
"ก็แค่บอกให้ระวัง ไม่ได้ฟันธงเสียหน่อย ลองดูไปก่อนไง" แต่สัตตะยังคงยืนยันในคำเดิม แล้วออกปากไล่ให้แยกย้ายกันทำภารกิจได้แล้ว "นายไปดูฝั่งนั้นแล้วกัน เดี๋ยวฉันไปทางนี้"
"อื้อ" ทูรย์พยักหน้า แล้วรีบเดินออกไปตามทางของตนอย่างว่าง่าย
เมื่อได้อยู่ตามลำพังสัตตะก็เริ่มวิเคราะห์กับตัวเอง พวกพวานไม่ปล่อยเขาแน่ แต่เขาไม่ได้กลัวหรอกติดแค่ภาระชิ้นเขื่องอย่างทูรย์ต่างหาก เขาถอนหายใจทิ้งข้วางไปสองสามครั้ง แล้วเริ่มหันมองรอบข้างเพื่อหาทางเข้าภารกิจอย่างที่ควรทำ
หอคอยร้อยชั้นนี้เป็นกองบัญชาการของเหล่าผู้มีพรภูมิที่ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่เริ่มก่อร่างสร้างอาณาจักรเพื่อให้นักรบได้ฝึกปรือฝีมือ ถ้าจำไม่ผิดนักศึกษาปี 1 ต้องสอบผ่านชั้น 10 ให้ได้ถึงจะสามารถขึ้นปี 2 และต้องสอบผ่านปีละ 10 ชั้นไปเรื่อย ๆ ยกเว้นปี 4 ที่ต้องผ่านถึงชั้นที่ 50 เท่านั้นจึงจะสามารถจบการศึกษาได้ ใครผ่านได้เร็วที่สุดก็จะได้สังกัดกิลด์ที่ดีที่สุด หรือไม่ก็จะได้สังกัดเข้ากองกำลังพิเศษของรัฐบาลอย่างอาจารย์โท ที่มีอำนาจเทียบเท่าพวกรัฐมนตรีระดับสูง
อสูรในชั้นแรกนี้คงแรงก์ไม่สูงเท่าไหร่นักเพราะเขาไม่อาจสัมผัสกลิ่นอายของพวกมันได้ หรืออาจเป็นเพราะพวกมันถูกจำกัดให้เฝ้าเส้นทางอยู่ในประตูมิติจึงทำให้เวทย์ตรวจจับของสัตตะไม่อาจสัมผัสได้ก็เป็นได้
สัตตะเดินไปเรื่อย ๆ อย่างไม่มีจุดหมาย ขนาดใช้เวทย์ตรวจจับยังไม่เจออะไร ทั้งที่เป็นเพียงทุ่งหญ้าที่อยู่ในเวทย์มิติแท้ ๆ ทำไมแดดมันถึงได้ร้อนขนาดนี้กันนะ?
เพราะเป็นที่โล่งแจ้งไร้ร่มเงา ความร้อนที่แผดกล้าทำให้สัตตะที่ใส่เสื้อวอร์มปิดถึงคอเกิดอาการเหงื่อไหลไคลย้อย ร้อนจนทนไม่ไหว เขาหันซ้ายแลขวาเห็นว่าไม่มีใครก็รูดซิปเสื้อวอร์มลงครึ่งหนึ่งเพื่อให้เสื้อนักศึกษาชื้นเหงื่อที่ด้านในได้รับลมที่พัดโชยมาเบา ๆ บ้าง
"โอ้ย!" เพราะเหงื่อออกเยอะจนเริ่มรู้สึกคันตัว สัตตะจึงเผลอเกาไปโดนแผลตรงคอที่ยังไม่ทันหายจนแผลเปิดอีกครั้ง พอเห็นรอยเลือดที่ซึมติดปลายนิ้วมาด้วยก็ทำเอาถึงกับสบถซ้ำ ๆ
"เชี่ยเอ้ย! เวรกรรมไรวะเนี่ย"
'...นายท่าน'
"!!? " จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น สัตตะขนลุกซู่ตั้งแต่ท้ายทอยถึงกลางกระหม่อม เสียงใคร?
แต่เมื่อเงี่ยหูฟังกลับไม่ได้ยินอะไรเลยนอกจากเสียงของสายลมพัดผ่านทุ่งหญ้า
ทั้งที่ท้องฟ้าในนี้สดใสเสียจนแสบตาตัดกับทุ่งหญ้าสีทองเสียจนราวกับภาพวาด ทั้งที่สวยออกขนาดนั้นกลับให้ความรู้สึกวังเวงจนน่ากลัว
"คิดไปเองเปล่านะ" สัตตะบ่นกับตัวเอง
เมื่อสามารถกลับมามีสมาธิเสถียรอยู่กับตัวแล้ว สัตตะก็เริ่มใช้จิตหยั่งรู้ของตนตรวจสอบหาบานประตูแห่งเส้นทางอาคเนย์ต่อ
'...นายท่าน'
"ใครวะ!? " ชัดเจนแล้วว่าไม่ได้หูฝาด เพียงแต่ไม่แน่ชัดว่ามันเป็นเสียงที่เขาได้ยินเพียงคนเดียวหรือไม่
สัตตะพยายามเงี่ยหูฟังอีกครั้ง เพื่อหาทิศทางและที่มาของเสียง
'...นายเหนือ…ข้า…บาท…'
'...นายท่าน…ข้า…'
ทางนี้! ในที่สุดสัตตะก็สามารถจับสัญญาณของเสียงเรียกได้ เขาเริ่มวิ่งไปในทิศที่ตรงข้ามกับทิศที่ตนอยู่ ตรงหน้ายังคงเป็นทุ่งหญ้าสีทองเวิ้งว้างตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินสดใส แต่คล้ายกับญาณสัมผัสของสัตตะจะสัมผัสอะไรบางอย่างได้
'...นายเหนือ…ของข้าบาท'
'...นายท่าน…ของข้า…'
เสียงเรียกนั้นชัดเจนขึ้นทุกขณะที่สัตตะสาวเท้าวิ่งเข้าไปหา นายท่าน คือใคร ข้าบาท คือใครไม่รู้ล่ะ แต่สัตตะมั่นใจว่าเสียงเรียกนั่นเกี่ยวข้องกับตนแน่นอน
หรือว่ามันอาจเป็นเพียงกลไกของภารกิจ ยิ่งเป็นแบบนั้นก็ยิ่งเข้าทาง
"นั่นไง!" สัตตะตะโกนขึ้นกับตัวเองเมื่อในที่ประตูบานใหญ่ขัดกับทุ่งหญ้า จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา
ประตูโบราณสูงเกือบ 5 เมตรสลักลวดลายโบราณดูขลังเสียจนอดอุทานด้วยความทึ่งไม่ได้ แต่ถึงจะค้นพบประตูสัตตะกลับดีใจไม่ออกเมื่อภาษาโบราณที่สลักไว้เหนือประตูบานนั้นมันเขียนว่า 'ประตูบูรพา'
"บ้าเอ้ย ผิดบาน" สัตตะสบถอย่างหัวเสีย แต่ก็ฉุกใจคิดว่าในเมื่อมันไม่ใช่ประตูของทีมตนแล้วทำไมเขาถึงได้ยินเสียงเรียกจากประตูบานนี้กันล่ะ?
สัตตะพินิจพิเคราะห์อยู่ตรงหน้าบานประตู สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแปลกประหลาด จะว่าแปลกก็ไม่ใช่ จะพูดให้ถูกก็คงเป็น…รู้สึกว่ามัน…คุ้นเคย
'กลิ่นอสูร? '
'กลิ่นเทวา? '
'กลิ่นอะไรกันแน่วะ? '
สัตตะพยายามเทียบเคียงแต่กลับไม่สามารถเทียบกับอะไรได้เลยในความทรงจำ เหมือนว่าความคุ้นเคยนั้นมันอยู่ลึกลงไปในก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
"กลิ่นอายมันจางเกินไปแฮะ จะลองเข้าไปได้หรือเปล่านะ? "
ด้วยความอยากรู้คำตอบจนทนไม่ไหว สัตตะจึงตัดสินใจลองผลักบานประตูดูเผื่อว่าจะสามารถเปิดออกได้
แต่น่าเสียดายที่มันไม่ยอมขยับเขยื้อน
"ต้องใช้กุญแจที่ได้รับมาเท่านั้นสินะ" ปัญหาคือต่อให้เขามีกุญแจแต่ก็ไม่ใช่ของประตูบานนี้
เสียงเรียกนั้นเงียบไปแล้ว แต่สัตตะรู้ดีว่าเจ้าของเสียงยังคงเฝ้ารอเขาอยู่ที่ด้านใน
"เฮ้ ถ้านายอยากให้ฉันช่วยก็เปิดประตูให้ฉันเข้าไปสิ"
สัตตะแนบใบหน้าเข้าไปใกล้ประตูบานนั้นแล้วกระซิบคำขอ ฉับพลันกลิ่นอายนั้นก็ตอบรับคำของเขา ประตูสั่นขึ้นน้อย ๆ หัวใจของสัตตะลิงโลดขึ้น
ปึ่ง!
"!!? "
ขณะที่ประตูกำลังจะถูกปลดล็อก มือหนึ่งที่โผล่มาจากไหนไม่รู้ผลักเข้าที่บานประตูที่กำลังจะเปิดออก สัญญาณอันตรายดังลั่นขึ้นในหัวกู่ร้องให้สัตตะผละออกจากตรงนั้นทันที
ทว่าไม่ทันได้ขยับตัวเขาก็ถูกคว้าเอาไว้ได้เสียก่อน เขาถูกผลักให้หลังชนประตูโดยมีร่างสูงใหญ่ของเจ้าของมือนั้นคร่อมปิดทางหนีเอาไว้ เมื่อเห็นได้ชัดเต็มสองตาแล้วว่าเจ้าของมือนั้นคือใครก็เล่นเอาสัตตะหน้าซีดเป็นไก่ต้ม
'เชี่ย! ไอ้ตัวกินเลือด!'
"ทำไมผู้ถือกุญแจของประตูอาคเนย์ถึงเปิดประตูบูรพาได้กัน? "
น้ำเสียงจากผู้ไถ่ถามไม่ได้กระโชกโฮกฮาก ทว่าความเย็นชานั้นกลับทำให้คนฟังรู้สึกสยองขวัญมากกว่า
"อ…เอ่อ ผมเข้าใจผิดไปน่ะ"
รู้ว่าเป็นคำแก้ตัวที่แสนโง่เง่า แต่สัตตะกลับไม่อาจพูดอะไรที่แสดงความฉลาดกว่านั้นออกไป
"เข้าใจผิด? " สหัสขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินคำตอบ
"ขอโทษทีผมต้องรีบไปหาประตูของตัวเองต่อ" สัตตะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทันคิดอะไร เขารีบพุ่งหลบไปอีกด้าน
แต่คราวนี้ข้อมือข้างหนึ่งของเขากลับถูกคว้าเอาไว้แล้วถูกกดเข้าที่บานประตูนั้นอีกครั้ง สหัสไม่คิดปล่อยกันไปง่าย ๆ
เทวาหนุ่มขยับเข้าใกล้ผู้เป็นเชลยชั่วคราว ใช้มือหนึ่งกดข้อมืออีกฝ่ายไว้ ส่วนอีกมือก็ใช้ยันไว้ข้างลำตัวของฝ่ายนั้นเพื่อกีดกันไม่ให้หลบหนีได้อีก ทั้งที่เป็นแค่แรงก์ F แท้ ๆ ทำไมถึงมีกลิ่นอายที่ประหลาดนัก?
…กลิ่นอาย!?
หัวใจของสหัสเต้นผิดจังหวะทันทีที่สัมผัสถึงอะไรบางอย่างในตัวของคนตรงหน้าได้ แม้จะเบาบางแต่เขาจำไม่ผิดแน่
"แกเป็นตัวอะไรกันแน่? "
"!!? "
"ตอบมา!"
"ค…คุณหมายความว่ายังไง? ผมก็เป็นนักเวทย์แรงก์ F จากนอกกำแพงปกติไง"
"นักเวทย์แรงก์ F แล้วทำไมถึงมีกลิ่นกายของดรายแอดส์? "
"..." ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นสัตตะก็ถึงกับเป็นใบ้ไปครู่ ก่อนจะพยายามเบี่ยงเบนประเด็น "เอ๋? …แต่ ผมเป็น…ผู้ชาย จะไปเป็นดรายแอดส์ได้ยังไง? อาจเป็นกลิ่นน้ำหอมของคนอื่น ๆ ที่มาติดตัวผมตอนเรายืนรวมกันที่ด้านนอกเมื่อกี้น่ะ"
แม้จะพยายามอธิบายไปแบบนั้น แต่สหัสก็ไม่ยอมฟัง
สหัสก้มลงดมตรงซอกคอของสัตตะทันที เพราะเขาสัมผัสได้ว่าตรงจุดนั้นของอีกฝ่ายเป็นจุดที่มีกลิ่นหอมหวานเล็ดลอดออกมา
"เฮ้ย!" สัตตะเบี่ยงตัวหลบใช้มือที่เหลือตะปบเข้าที่คอข้างนั้นของตนเพื่อปกปิด
สัตตะรู้ดีว่ามันเป็นเพราะเมื่อกี้เขาเผลอเกาจนเลือดออก จึงทำให้ไม่อาจปิดบังกลิ่นกายตนได้
'ต้องรีบหนี' แม้สัตตะจะคิดแบบนั้นแต่มือตนที่ยังถูกมือของสหัสพันธนาการไว้ข้างหนึ่งก็ไม่อาจดึงให้หลุด
ระหว่างที่สัตตะพยายามดิ้นรน สหัสก็แน่ใจแล้วว่าตนจำไม่ผิด กลิ่นที่เขาสูดดมจากซอกคออีกฝ่ายเมื่อครู่มันใช่กลิ่นของดรายแอดส์คนเดียวกับที่เขาเจอเมื่อคืนไม่ผิดแน่
หลักฐานน่ะเหรอ ก็รอยคมเขี้ยวของเขาบนต้นคออีกฝ่ายนี่ไง!
ในขณะที่สัตตะพยายามแกะมือของตนให้หลุดออกจากพันธนาการ สหัสก็อาศัยจังหวะนั้นยื่นมือไปหมายกระชากปกเสื้อวอร์มของสัตตะออก แต่สัตตะที่ไวเป็นลิงกลับไหวตัวทันคว้ามือของสหัสไว้ได้ก่อน การโรมรันพันตูจึงเกิดขึ้นอยู่อึดใจ
แล้วในจังหวะที่สัตตะสิ้นหวังแบบสุด ๆ อยู่นั้น
ปิ๊บ!
[สัตตะพวกเราเจอประตูแล้ว กดปุ่มเขียวที่กำไลวาร์ปมาได้เลย]
เสียงเรียกของทูรย์ที่ออกมาจากกำไลจึงกลายเป็นเสียงประทานพรจากท้องฟ้า
สหัสที่ได้ยินเหมือนกันรีบคว้าข้อมือทั้งคู่ของสัตตะไว้ แต่ก็ไม่ทันที่สัตตะใช้ฟันงับที่แขนของตัวเองเพื่อกดปุ่มเขียวที่กำไลเสียก่อน
แสงสีขาวส่องวาบออกมาพร้อมร่างของสัตตะที่หายวับไปต่อหน้า
"ชิ!" สหัสเดาะลิ้นด้วยความไม่พอใจที่ปล่อยให้สัตตะหลุดมือไปได้ เพราะหากเจ้านั่นหนีออกไปจากเมืองก่อนที่จะได้เจอกันอีกครั้ง มันถือเป็นเรื่องที่เขาทำพลาดครั้งใหญ่เลยทีเดียว
เทวาหนุ่มพยายามใช้ญาณติดตาม แต่ดูเหมือนจุดที่สัตตะวาร์ปไปจะไกลเกินกว่าที่ญาณเขาจะตรวจจับได้
…ถ้าเจ้านั่นคือดรายแอดส์ที่เจอกันเมื่อคืนจริง มนตร์มารนั่นก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
"โย่ว! สหัส เจอประตูแล้วเหรอวะ แจ่ม!"
ในขณะที่กำลังหาทางไปคว้าตัวสัตตะอีกครั้ง เสียงของธชาก็ตะโกนลั่นข้ามทุ่งมาเสียก่อน
สหัสถอนหายใจเบื่อหน่ายเพราะดูเหมือนกลุ่มของเขาจะตามมากันแล้ว แบบนี้คงทำอะไรไม่ได้อีก นอกจากภาวนาว่าอย่าให้ไอ้ดรายแอดส์จำแลงนั่นหนีออกจากกำแพงเมืองไปก่อนก็เท่านั้น!


## เศษเสี้ยว 03

"เย้ย! เป็นไรไป?"
ทันทีที่วาร์ปมาถึงจุดนัดพบสัตตะก็ล้มกลิ้งลงตรงหน้าของทูรย์ ทำเอาคนรออย่างทูรย์ถึงกับร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ พลางปรี่เข้าไปรีบประคองเพื่อนให้ลุกยืน
"สะดุดล้มน่ะ" สัตตะเพียงแก้ตัวไปส่ง ๆ หางตาเห็นถึงกลุ่มคนอีก 3 คนที่ยืนรออยู่ตรงหน้าประตูบานใหญ่
ออร่าที่พวกนั้นส่งมาทำเอาสัตตะถอนหายใจออกมา
'หนีเสือปะจระเข้ชัดๆ!'
"เฮ้ย รีบเข้าเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเอานะ" เป็นมายูผู้เจ้าเล่ห์สุดในทีมเป็นคนตะโกนเรียก ขณะโกมากับพวานกำลังไขกุญแจเปิดประตู
แอ๊ด…
ประตูโบราณบานเขื่องลวดลายวิจิตรตระการถูกเปิดออก เสียงโหยหวนของบานพับเก่าแก่ชวนขนลุก สายลมเบาบางพัดผ่านออกมาพร้อมกลุ่มหมอกควันจาง ๆ แน่นอนว่าทุกคนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นยะเยือกจนอดกลืนน้ำลายลงคอกันอึก อึก ไม่ได้
"ว่ากันว่า…" ฑูรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบด้วยน้ำเสียงสั่นน้อย ๆ "เมื่อก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปแล้ว ลั่นดาลจะถูกลงสลัก และจะไม่เปิดเด็ดขาดจนกว่าจะถึงเวลาอันควร หรือก็คือภูตที่เป็นผู้ถือครองกุญแจในที่นี้จะถูกจับออกมาทั้งหมด"
"..." ทุกคนเงียบกริบทันทีที่ได้ยินเรื่องราวที่นาคาหนุ่มเล่า
"แล้วถ้าล่าภูตได้ไม่ครบตามเวลาล่ะ? พวกอาจารย์บอกเอาไว้ว่ามีเวลาแค่ถึง 6 โมงเย็นเองไม่ใช่เหรอ?" เป็นโกมาที่ค้านขึ้น เพราะฟังดูแล้วไม่ค่อยสมเหตุสมผลนัก
"ก็เป็นไปได้ว่า เมื่อถึงเวลาพวกอาจารย์ที่มีกุญแจอยู่จะไขเข้าไปช่วยพวกเรา" มายูออกความเห็นบ้าง และก็เป็นความเห็นที่ช่วยอุ้มชูให้หัวใจของทุกคนเบาขึ้นได้
"รีบ ๆ เข้าไปกันเสียทีเถอะ อย่าเสียเวลาอยู่เลย ไอ้แค่ล่าภูตแสงของหอคอยชั้นหนึ่งมันจะไปน่ากลัวอะไรวะ" สุดท้ายพวานที่ถือเป็นหัวหน้าของกลุ่มในยามนี้
สิ้นคำนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันเดินตามพวานเข้าไปในดินแดนที่ไม่อาจหยั่งรู้
ประตูบานเขื่องปิดลงตามหลังพวกเขาแล้วตั้งตระหง่านอย่างสงบนิ่งอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
"ทุกกลุ่มเข้าไปหมดแล้วครับ"
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยรายงานต่อผู้เป็นหัวหน้า
"ขอบคุณที่เป็นธุระนะ" โท พยักหน้ารับ สายตาจดจ้องไปที่จอมอนิเตอร์ที่เรียงรายหลายสิบตัวตรงหน้า บนหน้าจอเหล่านั้นกำลังถ่ายทอดภาพของเหล่าลูกศิษย์ที่กำลังก้าวเข้าสู่โลกแห่งการต่อสู้ขั้นแรกเริ่ม
ภาพเหล่านั้นถูกส่งออกมาจากกล้องวงจรปิดที่เริ่มติดไว้ตั้งแต่ในบานประตู กล้องวงจรปิดที่ถูกซ่อนเอาไว้โดยไม่ให้ใครรู้เนื่องจากต้องการให้เด็กทุกคนได้เผยธาตุแท้ของตนออกมา เพื่อที่เหล่าอาจารย์ที่ปรึกษาจะได้รู้ว่าควรรับมือกับนิสัยลับ ๆ พวกนี้ของพวกลูกศิษย์อย่างไร
อาจเป็นโชคของสหัสและสัตตะที่กล้องวงจรปิดนี้ถูกติดไว้ด้านในของประตู นั่นจึงทำให้พวกของโทไม่เห็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เมื่อครู่
แต่ถึงอย่างนั้นในวันนี้คนที่โทจับตาดูเป็นพิเศษก็หนีไม่พ้นสัตตะอยู่ดี
'มาดูกันว่านายจะซ่อนความสามารถอะไรไว้อีกบ้าง'
กลุ่มของสัตตะทั้ง 5 คนค่อย ๆ เดินเข้าสู่ห้วงมิติที่ค่อนข้างชวนให้อึดอัด ทันทีที่ข้ามธรณีประตูมาบรรยากาศที่เคยอุ่นสบายด้านนอกก็กลับเป็นเย็นยะเยือก ภายในมีเพียงแสงสลัว บนพื้นเป็นทางดินลูกรังที่ด้านข้างเป็นป่าหญ้ารกทึบ แม้ด้านนอกจะเป็นทุ่งหญ้าสีทองท้องฟ้าสีน้ำเงินสดใสเพียงใด แต่ด้านในท้องฟ้ากลับเป็นสีดำของรัตติกาล
ยิ่งเดินลึกเข้าไปต้นไม้สูงใหญ่ก็ยิ่งหนาตาขึ้น ดวงไฟจิ๋วดวงน้อยคล้ายแสงของหิ่งห้อย โบยบินเลียดไปกับต้นหญ้ามองเห็นเป็นดอกไม้สีม่วงที่ซ่อนตัวกลืนไปกับใบสีเขียวและความมืดสลัว
"วังเวงมากเลยอ่ะ" ฑูรย์เข้ามาเกาะแขนของสัตตะไว้ด้วยความขนพองสยองเกล้ากับบรรยากาศของพื้นที่ที่พวกตนมาเยือน
สัตตะชำเลืองมองเพื่อน นาคาเซ้นส์ไวตามเผ่าพันธุ์อย่างที่คิด เพราะแท้จริงแล้วบรรยากาศหนาวเยือกนี้คือไออสูร ที่น่าจะแผ่ออกจากบอสคุมประตูของที่นี่ จากที่สัมผัสได้บอสตัวนี้ถูกคุมขังและอยู่ในภาวะจำศีลอยู่ คนทั่วไปหรือแม้แต่พวกผู้มีพรภูมิน้อยคนนักที่จะสามารถรับรู้ถึงมันได้
ว่าแต่ทำไมถึงเงียบเชียบขนาดนี้กันล่ะ? สัมผัสถึงพลังของภูตสักตัวยังไม่ได้เลย
สัตตะครุ่นคิดขณะเดินตามกลุ่มผู้นำอย่างพวาน โกมา และมายูไปเรื่อย ๆ
"น่าจะที่นี่แหละ" ในที่สุดเสียงหนึ่งจากกลุ่มผู้นำก็ดังขึ้น เมื่อสัตตะมองตามไปก็เห็นว่าเป็นทางเข้าไปในถ้ำที่มืดมิดเสียยิ่งกว่าด้านนอกอยู่ "ฉันเคยได้ยินจากรุ่นพี่ว่าหากเดินตามทางจากประตูมาแล้วไม่พบเจอสิ่งใด ให้ตามหาถ้ำใหญ่ เพราะเหล่าภูตจะแฝงตัวอาศัยอยู่ในนั้น"
คนที่ให้ความรู้อย่างเป็นประโยชน์คือมายู หัวกะทิของกลุ่ม
"โห ไม่ยักรู้เลย" ฑูรย์แอบพูดกับตัวเอง ในน้ำเสียงแฝงเร้นด้วยความเจ็บใจน้อย ๆ ที่ตนทำการบ้านเรื่องนี้มาไม่พอ
ในขณะที่ฑูรย์กำลังเจ็บใจตัวเอง สัตตะก็กำลังขบริมฝีแน่น เพราะเขาเริ่มรู้สึกได้แล้วว่าพวกสามคนข้างหน้านี้กำลังมีแผนการร้าย
ถ้ำข้างหน้านี้ไม่ใช่ที่อยู่ของภูต แต่เป็นที่อยู่ของบอสดูแลพื้นที่ต่างหาก!
ความแข็งแกร่งของบอสอสูรในหอคอยชั้น 1 ปกติแล้วพวกมีพรภูมิตั้งแต่แรงก์ B ขึ้นไปสามารถกำจัดได้แบบไม่เหลือบ่ากว่าแรง แต่สำหรับแรงก์ F นั้นมันคนละเรื่องกันอย่างสิ้นเชิง!
'ไอ้พวกเวรนี้จงใจเล่นงานกูแน่ ๆ'
สัตตะขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด แต่ก็ไม่คิดจะเผยให้คนอื่นรู้ว่าตนรู้ตัวแล้ว
'จะเล่นด้วยแล้วกัน ไอ้พวกลูกหมาเวร!'
"บรื๋อ บรรยากาศมันจะน่าขนลุกเกินไปแล้ว!" ฑูรย์บ่นกับตัวเองเบา ๆ ขณะเดินกอดตัวเองด้วยความหวาดหวั่น ความมืดทำให้นาคหนุ่มเดินห่างออกจากสัตตะไปเรื่อย ๆ
ทั้งห้าคนเดินเข้าถ้ำตามกันไป มายูใช้ลูกแก้วเวทย์ไฟที่พกมาส่องเป็นแสงนำทางในความมืดมิด เมื่อเดินถึงโถงเวิ้งว้างต่างคนต่างก็เดินกระจัดกระจายกันเพื่อหาทางไปต่อ
เมื่อเข้าลึกไปอีกหน่อย ตรงเบื้องหน้าก็ปรากฏทางเข้าเป็นช่องลึกที่สัตตะสัมผัสได้เป็นอย่างดีว่าที่ปลายอุโมงค์นั้นมีอะไรบางอย่างหลับใหลอยู่ เขาถือได้ว่ายืนอยู่กึ่งกลางของโถงพอดี แม้สายตาจะมองตรงไปข้างหน้า แต่สัตตะสัมผัสได้เป็นอย่างดีถึงตำแหน่งของ 4 คนที่เหลือ
นักฆ่าที่ชื่อโกมายืนคุมเชิงอยู่ตรงด้านหลังที่เป็นทางเข้าเพียงทางเดียว นักรบหัวหน้าทีมอย่างพวานยืนอยู่ด้านหลังไปหน่อย ไม่ไกลจากฑูรย์ที่ยืนหันรีหันขวางเท่าไหร่นัก มีเพียงนักแม่นปืนที่ชื่อมายูเท่านั้นที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของเขา คนคนนั้นยังคงถือลูกแก้วเวทย์ไฟไว้ในมือพร้อมใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มที่มองยังไงก็เจ้าเล่ห์มากกว่าอ่อนโยน
"นี่…ไม่เห็นวี่แววของพวกภูตเลยอ่ะ เราไปหาที่อื่นกัน…อึก!"
พลั่ก!
เสียงฑูรย์ที่กำลังเจื้อยแจ้วหายไป พร้อมเสียงของบางอย่างร่วงลงพื้น พอหันไปดูก็เห็นว่าอีกฝ่ายถูกพวานสับต้นคอทีเดียวก็ลงไปนอนคอพับตาเหลือกเรียบร้อย
"เบามือหน่อยสิวะพวาน กูไม่อยากมีปัญหากับไอ้ธชาญาติมันนะเว้ย" โกมาแสร้งทำเป็นบ่น ทั้งที่ใบหน้ายังเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"นี่เบาสุดแล้ว เจ้าหนูนี่มันอ่อนแอเองต่างหาก" พวานตอบขณะช้อนตัวของทูรย์ขึ้น ลากไปหลบไว้ที่ด้านข้าง
ชัดเจนว่าพวกมันสามคนไม่อยากมีปัญหากับนาคาที่มีศักดิ์สูงกว่าจึงได้ใช้วิธีนี้เพื่อให้ทูรย์ที่สนิทกับเขาไม่อาจยื่นมือเข้าช่วย
"เจอแบบนี้แล้วยังนิ่งอยู่ได้ ไม่เบานี่หว่า" มายูเอ่ยขึ้นจากด้านหลัง พร้อมจ่อโลหะบางอย่างตรงท้ายทอย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันคือปืนคู่ อาวุธประจำกายที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆ ของเจ้าตัว
"..."
"หรือว่ากลัวจนพูดไม่ออกไปแล้วหรือเปล่า หึหึ" เห็นว่าสัตตะยังนิ่ง โกมาก็ช่วยเสริมคำเพื่อน
"อย่ามัวลีลาอยู่เลยพวกมึง รีบ ๆ จัดการซะ เสียเวลากูจริง" คราวนี้เป็นพวานเอ่ยขึ้นบ้าง สัตตะลอบมองใบหน้าที่ถือว่าดูดีของฝ่ายนั้นแล้วนึกเสียดายนิสัยที่ไม่เข้ากับหน้าตาขึ้นมา
เสียงมายูบ่นร่ำอยู่ด้านหลังว่าขอเล่นสนุกต่ออีกหน่อยก็ไม่ได้ จากนั้นก็เริ่มทำสิ่งที่น่าจะผิดกฎร้ายแรงขึ้นมา
'ปัง ปัง!'
เสียงปืนดังขึ้นสองครั้ง ประตูที่ปิดประตูอุโมงค์อยู่ก็ถูกเปิดออก
แค่เพียงแย้มพรายออกมาเพียงนิด ลมหายใจและกระไอเปื้อนมลทินของอสูรก็แผ่กำจายออกมา
"พวกนายคิดจะทำอะไร?" สัตตะถามขึ้น ในน้ำเสียงไม่มีวี่แววความกังวลใด
ใบหน้าชาชืดของสัตตะที่แม้เห็นอยู่ชัด ๆ ว่ากำลังเผชิญเรื่องโหดร้ายนั้นทำให้มายูที่ฉลาดสุดในกลุ่มค่อนข้างติดใจสงสัย
แต่เมื่อบางสิ่งย่างกรายออกจากประตูด้านหลัง ความสนุกก็แล่นเข้ามาแทนที่
"บทเรียนวันนี้แค่ล่าภูต ไม่ต้องสู้กับบอสนี่?" สัตตะแสร้งถาม ขณะค่อย ๆ ปล่อยควันจาง ๆ ออกจากมือ
โดยควันนั้นคือเวทย์หมอกพราง มันค่อย ๆ เคลื่อนคล้อยอย่างเชื่องช้าไปที่กล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในถ้ำ ยังดีว่าทักษะการตรวจจับที่ติดตัวมาจากนอกกำแพงของเขาค่อนข้างแข็งแกร่ง แค่เหยียบเข้ามาในบานประตูมิติที่เพิ่งถูกข่มขู่ไปว่าไม่มีกล้องวงจรปิดให้สามารถเรียกหาความช่วยเหลือได้ เขาก็รู้ได้ทันทีแล้วว่าโดนหลอก
"ทำไม? บอสระดับแค่นี้ไม่คณามือคลาส A หรอกนะ นายเองอุตส่าห์ได้อยู่คลาส A ทั้งทีก็ไม่น่าจะกลัวเจ้าตัวนี้อยู่แล้ว" มายูตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร ขณะแสดงสีหน้าตื่นเต้นที่กำลังจะได้เห็นเรื่องสนุก
"ใช่ ในเมื่อแกกล้าเสนอหน้ามาอยู่คลาส A ได้ ก็จัดการบอสตัวนี้ให้ดูเป็นขวัญตาหน่อย ถ้ามีฝีมือจริงก็ทำให้พวกเรายอมรับให้ได้สิ ฮ่า ฮ่า" โกมาเสริม
ส่วนพวานที่ยืนพิงผนังดูอยู่อีกด้านทำเพียงถ่มน้ำลายลงพื้น ในเชิงหยามหยันว่าสัตตะไม่มีทางผ่านวิบากกรรมครั้งนี้ได้
สัตตะถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ระดับของบอสในถ้ำนี้แม้จะหนักมือไปหน่อย แต่ก็เป็นระดับที่แรงก์ C ปรมาณ 2-4 คนขึ้นไปรับมือได้อย่างไม่เหลือบ่ากว่าแรงนัก ทัังหมดในนี้ก็แค่ป่าหี่หลอกให้พวกนิสัยเสียเผยหางสกปรก หลอกให้พวกอ่อนแอได้แสดงศักยภาพในการเอาชีวิตรอด โดยมีการจับตาดูอย่างใกล้ชิด
ดังนั้น…
ถ้าอยากสั่งสอนเด็ก ก็ต้องปิดตาผู้ปกครองเสียก่อน!
เสี้ยววินาทีที่ควันเวทย์ของเขาปิดเลนส์กล้องพร้อมตัดสัญญาณเสียงได้สำเร็จ จะงอยเขี้ยวโง้งก็มุ่งเข้าจู่โจมจากด้านหลังของสัตตะ รังสีมุ่งร้ายที่แผ่ล้นออกมาทำให้รู้ได้ในทันทีว่าเจ้าตัวที่อยู่ด้านหลังนี้เป็นอสูรที่ไม่มีปัญญาและต้องการ 'ฆ่า' ผู้รุกรานถิ่นฐานเท่านั้น
สิ่งที่สัตตะมองเห็นเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะถูกเงื้อมเงาของอสูรปกคุลมร่าง คือใบหน้าหยามยิ้มของเหล่าผู้มุ่งร้าย ไม่มีใครคิดช่วยแม้รู้ว่าเขาเป็นแค่นักเวทย์แรงก์ต่ำ เพราะตั้งใจให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
ตั้งใจให้เขากริ่งกลัวจนไม่อาจอยู่ต่อไปได้
ตั้งใจให้คนตาถั่วที่เลือกเขามาไว้ในที่แห่งนี้ได้เห็นว่าตัดสินใจผิด
แค่ไอ้กระจอกแรงก์ F เจ็บหนักหรือตายไปแค่คนเดียว โดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นเป็นแค่เด็กกำพร้ามาจากนอกกำแพงด้วยแล้ว มันยิ่งไม่มีค่าให้สาวความใด ๆ เรื่องนี้จะแค่สะเทือนใจคนขวัญอ่อนไม่กี่วันก็จะจางหายไปจากความทรงจำ
…โลกก็เป็นเช่นนี้
ฉึ่บ!
เสียงคล้ายสายลมกรีดใบไผ่ เบาหวิวผิวแผ่ว
เพียงเสียงเดียวนั้นทั้งร่างของอสูรที่ตัวใหญ่มหึมาก็แหละละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย โลหิตพิษสีเขียวกับชิ้นเนื้อที่กระจัดกระจายถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟสีดำไร้ที่มา เพียงพริบตาเงื้อมเงาอำมหิตก็สลายไปในความว่างเปล่า ต่อหน้าต่อตาของผู้ร่วมเหตุการณ์ทั้งสามที่ยังคงยิ้มค้างบนใบหน้า
ตรงจุดที่อสูรเคยอยู่มีร่างผอมบางของสัตตะยืนสง่าไร้รอยขีดข่วนใด ๆ
"ก…เกิดอะไรขึ้น? บอสตัวนั้นมัน…" มายูถึงกับโอหังไม่ออก
"เป็นไปไม่ได้น่า ไอ้หมอนั่น…ถึงบอสตัวนั้นจะแค่แรงก์ C ที่ฆ่าไม่ยาก แต่ต่อให้เป็นแรงก์ A ก็ยังไม่สามารถสลายร่างมันได้อย่างสมบูรณ์แบบนี้ได้เลยนะ!" โกมาเองก็อึ้งงันไปกับภาพตรงหน้า ถึงจะพูดออกมาแบบนั้น แต่เขารู้ดีว่าต่อให้เป็นแรงก์ A อย่างเขาแค่จะปาดคอไอ้ตัวนั้นให้ตายในที่เดียวยังเป็นไปไม่ได้เลย แต่คนตรงหน้า…ไอ้หมอนั่นมันก็แค่นักเวทย์ แรงก์ F ไม่ใช่หรือไง? หรือว่ามันมีอาคมลับที่สามารถสังหารอสูรระดับนี้ได้ในพริบตา ถ้าเป็นแบบนั้นมันก็บ้าเกินไปแล้ว
ไม่สิ…ตอนนี้แหละที่บ้า!
ในขณะที่มายูกับโกมากำลังกริ่งเกรงความสามารถที่ซุกซ่อนของสัตตะ หัวหน้าทีมอย่างพวานกลับคิดเป็นอีกอย่าง
"แม่ง…ว่าแล้วว่าทำไมมันแปลกๆ ไอ้พวกอาจารย์หลอกว่าที่นี่อันตรายที่จริงฝังกลไกไว้ในกำไลเวทย์นี่สินะ ถ้าถูกอสูรโจมตีมันก็จะทำงาน ไอ้บอสชั้นแรกนั่นมันกากอยู่แล้ว แค่กำไลเวทย์นี่ก็ทำลายมันได้อย่างง่ายดาย" พวานเอ่ยเสียงดังฟังชัดด้วยสีหน้าเหยียดหยัน เขาไม่เชื่อสักนิดว่าเจ้าคนนอกกำแพงจะเก่งกล้าสามารถเหนือกว่าพวกมีศักดิ์ในกำแพงเมือง!
"...จ…จริงเหรอ?" โกมาคล้อยตามนิด ๆ พลางจับดูกำไลที่ข้อมือของตนเอง เริ่มรู้สึกหวงแหนเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมาเพราะรู้สึกว่าอาจปกป้องตนเองได้
แต่มายูกลับไม่คิดแบบนั้น เขาสัมผัสได้ว่ากำไลอันนี้ไม่ได้มีพลังวิเศษที่มากมายระดับที่จะเป่าบอสแรงก์ C เป็นฝุ่นได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น แต่ก็ยังไม่กล้าออกความเห็นเพราะไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนอย่างพวาน
"ถ้าสงสัย เดี๋ยวกูพิสูจน์ให้ดู!" พวานคำราม กระโจนเข้าโจมตีสัตตะทันที
"ชิ" สัตตะเดาะลิ้นอย่างเบื่อหน่าย รับมือฝ่ายนั้นไปพลางคิดว่าควรจัดการอย่างไรต่อ นึกว่าจัดการบอสให้เห็นคาตาขนาดนี้แล้วพวกมันจะกลัวเสียอีก ไอ้หน้าโง่พวานดันคิดเรื่องโง่แปลก ๆ ขึ้นมาเสียได้ เขาไม่สามารถใช้มนต์มารที่นี่ และไม่อาจทำร้ายพวกมันจนเจ็บสาหัส แล้วควรทำยังไงกับไอ้เวรแรงก์ A กระจอกตรงหน้านี่ดีล่ะ?
ผลั่ก!
แต่ไม่ทันตัดสินใจว่าควรทำยังไง เท้าของเขาก็ถีบเข้าหน้าของพวานเข้าเต็มรักจนฝ่ายนั้นกระเด็นล้มหกล้มกลิ้งไปไกลเสียแล้ว
"พวาน!" มายูกับโกมารีบเข้าไปดูเพื่อนทันที
แล้วในตอนนั้นเองสัตตะก็กระจ่างขึ้นมา
…อา เห็นขยันกร่างใส่ ที่แท้ทักษะการต่อสู้กระจอกจนน่าถ่มถุยเลยวุ้ย นี่ยังไม่ได้ทำอะไรก็ชิงล้มกลิ้งไม่เป็นท่าไปเสียแล้วเหรอ?
ฉับพลัน สัตตะที่คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ก็เหยียดยิ้มออกมาบาง ๆ พลางบริกรรมคาถาขึ้นมาบทหนึ่ง
'มายา'
"จัดการมัน!" พวานออกคำสั่งกับเพื่อน ด้วยริมฝีปากที่ยังคงเต็มไปด้วยเลือด
โกมาผู้รักเพื่อนลุกขึ้นประจันหน้ากับสัตตะ เขาเชื่อพวานเรื่องที่บอสถูกกำจัดเพราะกำไล แต่เขาก็เชื่อแล้วว่าสัตตะไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่าย ๆ ฝีไม้ลายมือและทักษะในการต่อสู้ของเจ้านักเวทย์แรงก์ F ตรงหน้านี้ระดับไม่ต่างกับพวกครูฝึกเลย เดาได้ไม่ยากว่ามันคงเป็นทักษะที่ติดตัวมาจากนอกกำแพงดินแดนเดนตายนั่น และมันคงเป็นเหตุผลที่ทำให้เจ้าแรงก์กระจอกนี่ได้อยู่คลาส A เป็นแน่แท้
แต่เขาเองในฐานะนักฆ่ามีดสั้นคู่ ความว่องไวในการสังหารก็เป็นทักษะที่ติดตัวมาเหมือนกัน!
"ย๊ากกก!!" โกมากระโจนเข้าหาสัตตะพร้อมเสกมีดคู่ใส่มือตน ไม่มีจิตสังหารถึงตาย แต่ก็ตั้งใจให้บาดเจ็บหนัก ถึงอย่างไรในกลุ่มพวกเขาก็มีฮีลเลอร์แรงก์ A อยู่ ต่อให้สัตตะจะบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน ขอแค่ยังมีลมหายใจ เจ้านาคาก็ต้องหาทางช่วยเพื่อนได้แน่ เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องออมมือ!
ตริตรองเพียงเท่านั้นก็เหวี่ยงมีดไปตรงหน้าอย่างชำนิชำนาญ ความเร็วขนาดนี้ต่อให้แรงก์ A ก็ใช่ว่าจะหลบทัน
ทว่าพริบตานั้นเหยื่อตรงหน้ากลับหายวับไป
"!!!??"
สัญชาตญาณกู่ร้องว่าอันตราย แต่ก็ไม่ทันกับที่ความรู้สึกหนึ่งแล่นปราดขึ้นมา สายตาถูกสะกดไว้กับที่ก่อนที่เสียงของหนัก ๆ ร่วงลงพื้นจะกระจ่างชัดเต็มสองหู
"อะ อะ…อ๊า…"
แม้แต่จะร้องก็ร้องไม่ออก เมื่อดวงตาแดงก่ำมองเห็นแขนและขาของตนถูกตัดขาดกระจายไปคนละทิศละทาง ตัวเขาตอนนี้เหลือเพียงร่างที่ไร้แขนขาแล้วเท่านั้น!
ความตกใจถึงขีดสุดทำให้โกมาตาเหลือกและขาดใจไปเดี๋ยวนั้น
"โกมา!!!" มายูตะโกนลั่น ผละตัวออกจากพวานที่นิ่งอึ้งไปแล้ว ถึงอย่างไรเขาก็คือนักแม่นปืนแรงก์ B ปืนศักดิ์สิทธิ์ในมือนี้ก็คืออาวุธระดับยูนีค เขาไม่มีทางพ่ายแพ้แก่ไอ้ชั่วตรงหน้าแน่
"ตายซะเถอะ ไอ้สารเลว!"
ปัง ปัง ปัง!!
เสียงปืนรัวขึ้น 3 นัด โดยปกติ อาวุธของมายูนี้เมื่อกระสุนเวทย์ได้ถูกกำหนดให้พุ่งไปยังจุดตายของเหยื่อไว้แล้ว ต่อให้หลบหลีกมันก็จะตามไปจนทัน มายูลั่นออกไป 3 นัด คือ หน้าผาก ปาก (ตำแหน่งที่ตรงกับก้านสมอง) และหัวใจ ทั้งหมดคือจุดตาย ภาพที่เขาตั้งใจว่าจะได้เห็นคือร่างของสัตตะที่ล้มลงสิ้นใจไปตรงหน้า
ทว่า…
"กะเล่นถึงตายเลยนี่หว่า"
เสียงกระซิบเยียบเย็นที่ข้างหูกลับทำให้สันหลังของเขาเย็นเยือกยิ่งกว่า
ตุบ!
เสียงของบางแย่างตกสู่พื้น รู้สึกเหมือนถูกตบที่ท้ายทอยแรง ๆ ดวงตาของมายูยังคงเบิกโพลง ภาพที่เห็นตรงหน้าคือผนังถ้ำ ก่นอที่สีรษะเขาจะกลิ้งไปครึ่งรอบจนได้เห็นว่าพวานกำลังมองมาด้วยดวงหน้าที่ซีดจนไร้สีเลือด ข้างกันนั้นคือขาของคนสองคน…
เมื่อวาดสายตาขึ้นไปมองก็เห็นว่าเป็นสัตตะ
…กับร่างของเขาที่
…ไม่มีหัว!...
จุดจบของเพื่อนทั้งสองคนทำให้พวานไม่อาจทำอะไรได้อีกแม่แต่การขยับตัว แขนขาชาดิก ทั่วทั้งตัวสั่นระริก แม้แต่เสียงร้องก็ไม่มี
ไม่สิ…
แม้กระทั่งลมหายใจ ตอนนี้ก็ไม่แน่ใจแล้วว่าตนยังหายใจอยู่หรือไม่?
พวานนั่งตัวสั่นอยู่กับพื้น รู้สึกถึงความอุ่นร้อนที่เปียกซึมตรงหว่างขา
…เขาฉี่ราด
…เขากลัวจนฉี่ราด
คนตรงหน้าเป็นอสูรในร่างมนุษย์ ไม่มีทางที่แรงก์ F จะสามารถสังหารแรงก์ B ในพริบตาแบบนี้ได้
ในหัวของพวานยุ่งเหยิงไปหมดกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ ตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำฉ่ำไปด้วยน้ำตาเบิกโพลงไม่กะพริบ จ้องมองไปยังเพื่อนของตนที่สูญสิ้นลมหายใจไปแล้ว ก่อนที่จะเห็นว่าสัตตะกำลังก้าวเท้าเข้ามาหาตนเรื่อย ๆ
มันคือใคร?
มันคือตัวอะไรกันแน่?
ตายแน่…
เขาต้องตายแน่ ๆ
ทำยังไงดี
จะทำยังไงดี??
เมื่อพญายมราชมายืนอยู่ตรงหน้า หัวสมองของพวานก็ขาวโพลน
"ว่าไง? จะเอาไงต่อ?"
สัตตะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แต่ต่อให้ถามออกไปแบบนั้นก็ไม่ได้คำตอบอะไรเพราะพวานก็คล้ายจะบ้าใบ้ไปแล้ว
"จำเรื่องที่ในประตูมิติไม่มีกล้องวงจรปิดได้ใช่ไหม? ที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในนี้ก็จะไม่มีใครรู้เห็น" สัตตะแกล้งพูดขึ้น
"..."
"ฉันจะพาฑูรย์หนีออกไป แล้วบอกกับอาจารย์ว่าพวกนายโดนบอสฆ่าตายเพราะไม่ทันระวัง หรือไม่ก็บอกไปว่าไม่รู้ไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ เราแยกย้ายกันหาภูต รู้อีกทีก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว ถึงยังไงฉันมันก็แค่แรงก์ F มีแต่คนโง่เท่านั้นที่คิดว่าฉันสามารถทำทั้งหมดนี่ด้วยตัวคนเดียว"
"..." พวานกลัวจนแทบไม่กล้าหายใจ คำว่า 'พวกนายโดนบอสฆ่าตาย' ของสัตตะมันหมายความว่าอีกฝ่ายตั้งใจสังหารตนด้วย! ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความกลัวมองไปยังศพของเพื่อนทั้งสองของตน
มายู…
โกมา…
ร่างของเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เยาว์วัยทำให้สติสุดท้ายที่เหลืออยู่ของพวานตื่นขึ้น ความกลัวตายจับขั้วหัวใจเมื่อครู่หายวับราวปลิดทิ้งไป ร่างกายที่สั่นระริกกลับนิ่งงันมั่นคง ยามเมื่อวาระสุดท้ายมาเยือน น่าแปลกที่ไม่รู้สึกกลัวอะไร เขาจึงถามสัตตะออกไป
"แกเป็นตัวอะไรกันแน่?"
สัตตะยิ้ม "ก็แค่นักเวทย์แรงก์ F จากนอกกำแพง"
"ไม่จริง แกคืออสูร…แกคืออสูรในร่างมนุษย์! แค่แรงก์ F แค่พวกนอกกำแพงเดนตาย ไม่สามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ ไม่มีทาง…" พวานคัดค้านด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและแตกพร่า
แต่ยังไม่ทันจะได้กล่าวจบก็ถูกสัตตะบีบปลายคางเอาไว้ไม่ให้พูดต่อ
ใบหน้าจำแลงแสนธรรมดาของสัตตะนั้น ตอนนี้กลับดุดันเสียจนพวานยังไม่กล้ามองตรง ๆ
"เรื่องแรงก์ F ไม่เถียงนะ แต่ถ้ามึงจะดูถูกคนจากนอกกำแพงว่าอ่อนด้อยล่ะก็ ช่วยแหกตาดูกูอีกทีให้ชัด ๆ !"
"..." แม้น้ำเสียงนั้นจะยังราบเรียบฟังดูไร้อารมณ์แอบแฝง แต่แรงกดดันที่แฝงอยู่ในนั้นกลับมหาศาล แน่นอนว่าแค่นั้นก็มากพอให้พวานพูดอะไรไม่ออกอีก
"ในขณะที่พวกมึงเสวยสุขกันในกำแพงเมือง พวกกูที่ข้างนอกนั่นต้องเจอกับอะไรบ้าง คิดว่าอสูรข้างนอกนั่นมันจะกระจอกเท่ากับไอ้ตัวที่ทำเลียนแบบขึ้นมาแบบไอ้ตัวนี้เหรอ?"
"นานครั้งอสูรพวกนั้นถึงจะหลุดเข้ามาในกำแพงเมืองนี้สักตัว แต่แค่ตัวเดียวพวกมึงก็จะรวมพลคนที่เก่งที่สุดไปรุมฆ่าไอ้ตัวกระจอกนั่น ในขณะพวกกูที่นอกกำแพงต้องรับมือพวกที่ระดับสูงกว่าไอ้บอสเวรตัวนี้เป็นฝูงทุกวัน รู้แบบนี้มึงยังกล้าดูถูกพวกกูอยู่อีกไหมล่ะ?"
"พวกเดนตายที่พวกคนในเมืองอย่างมึงทอดทิ้งไว้ที่นอกกำแพงนั่นอย่างอยุติธรรม มึงคิดว่าพวกกูอยู่รอดกันมาได้ยังไงเหรอ? รอดเพราะแค่พวกนักรบพรภูมิแรงก์ต่ำสวะพวกนั้นคอยปกป้องหรือไง? เหอะ ได้พวกที่อวดอ้างว่าเป็นการ์เดี้ยนพวกนั้น แค่เห็นอสูรแรงก์ B เกิน 2 ตัวขึ้นไปก็ขี้หดตดหายหมดแล้ว สุดท้ายพวกกูก็ต้องปกป้องกันเองอยู่ดี"
"ส่วนพวกมึงที่ทำตัวสูงส่งกันเหลือเกินน่ะ คิดว่าแค่ผ่านด่านหอคอยกับอสูรกระจอกไม่กี่ตัวก็เก่งกาจแล้วงั้นเหรอ ถุย! แหกตาดูสิ ขนาดแรงก์สูงนักหนาอย่างพวกมึง ยังถูกแรงก์ F อย่างกูทำให้ตายโหงที่นี่ได้ในพริบตา แล้วยังคิดว่าพวกมึงเจ๋งอีกเหรอวะ? หึหึ"
"ช…ช่วยด้วย" เสียงแหบพร่าของพวานดังออกมาแผ่วเบา เมื่อถูกสัตตะข่มจนขวัญหนีดีฝ่อ เขากลัวตายจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่อาจคิดเลยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดออกไป
…นี่เขาเล่นผิดคนหรือ?
…เขาตัดสินใจผิดไปแล้วจริง ๆ
สัตตะได้ยินเสียงคราวญครางขอความช่วยเหลือก็ย่อกายลงนั่งตรงหน้าของเหยื่อที่หน้าซีดตัวสั่นไปหมด ยังคงใช้มือบีบปลายคางของพวานไว้แล้วยกยิ้ม
"จะขอให้ใครมาช่วยงั้นเหรอ? ร้องขอชีวิตกับแรงก์ F แบบนี้ไม่รู้สึกว่าเสียศักดิ์ศรีไปหน่อยหรือไง?"
"...ช่วยด้วย…พ่อ…แม่…" ดวงตาเหม่อลอยของพวานฉ่ำไปด้วยน้ำตา เสียงเรียกหาบุพการีที่เป็นดั่งที่พึ่งสุดท้าย พูดพร่ำขอให้ช่วยอย่างไม่อายยิ่งเมื่อความตายอยู่ตรงหน้าก็ได้แต่เอ่ยถ้อยคำที่อยากพูดมาตลอดแต่คิดว่าคงไม่มีโอกาสอีกต่อไปแล้ว เอ่ยออกมาทั้งหมดจากหัวใจพร้อมหยาดน้ำตาพรั่งพรู
"...พ่อ…แม่…ผมขอโทษ…" ทั้งที่พ่อกับแม่ตั้งความหวังกับตนไว้มาก ทั้งที่พ่อเป็นถึงรัฐมนตรีใหญ่ แม่เป็นถึงคุณหญิงมีหน้ามีตา ลูกชายที่พวกเขาภาคภูมิใจหนักหนาอย่างเขาที่เป็นผู้มีพรภูมิถึงแรงก์ A แต่แท้จริงกลับกระจอกงอกง่อย ฝีมือตรงข้ามกับแรงก์โดยสิ้นเชิง ถ้าชีวิตนี้ไม่มีเพื่อนรักอย่างโกมาและมายูคอยเป็นบอดี้การ์ดให้ ก็ไม่รู้ว่าจะยังชูคอในหมู่ผู้มีพรภูมิได้อย่างไร
ขนาดตอนนี้ยังถูกเจ้าแรงก์ F ที่มาจากนอกกำแพงฆ่าได้ในพริบตา…
"ขอโทษ…ทุกคน…ขอโทษ…"
พอสัตตะได้ยินแบบนั้น หัวใจที่แหลมคมก็ค่อย ๆ อ่อนยวบลง มือที่บีบคางพวานอยู่จึงคลายออก แล้วตบไหล่ฝ่ายนั้นเบา ๆ
"เด็กดี กูยอมปล่อยมึงแล้วกัน"
พูดแค่นั้นก็ลุกเดินออกจากตรงหน้าเหยื่อแล้วเดินไปดูเพื่อนที่ยังคงสลบเหมือดไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ก็ดีแล้วที่ไม่รู้เพราะสัตตะเองก็ไม่ได้อยากให้ฑูรย์ต้องเห็นถึงความโหดเหี้ยมของตนเอง
เสียงสะอึกสะอื้นแตกพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง พอหันไปก็เห็นพวานกำลังคลานเข้าไปลากตัวของโกมาและมายูมากองรวมกัน พยายามจัดเรียงร่างกายของเพื่อนที่กระจัดกระจายให้เข้าที่ ปากพร่ำบอกทั้งน้ำหูน้ำตาว่า 'ไม่ต้องกลัวนะเพื่อน กูจะพาพวกมึงออกไปด้วยแน่ กูจะพาพวกมึงกลับบ้านนะ'
สัตตะแอบตื่นใจในสิ่งที่เห็นไม่น้อย เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นพวาน เขานึกว่าฝ่ายนั้นจะเป็นพวกหัวโจกตัวกากที่พร้อมทิ้งเพื่อนได้ทุกเมื่อเสียอีก ครั้นพอเห็นแบบนั้นก็เริ่มคิดว่าอีกฝ่ายเข้าท่าขึ้นมา ถ้ายังพอมีนิสัยดี ๆ อยู่บ้างก็น่าจะคุ้มค่าให้ใช้เป็นเกราะ
"เฮ้ พวาน"
แค่สัตตะเรียกชื่อ พวานก็สะดุ้งเยือกไปทั้งตัว ชายหนุ่มหันกลับมารับคำด้วยน้ำเสียงสั่นระริก ก่อนจะตกใจจนตาโตกับเรื่องไม่คิดฝันที่สัตตะเอ่ยออกมา
"ถ้านายยอมช่วยฉัน ฉันจะคืนเพื่อนให้นาย เอาไหม?"
++++++++++++++++++
"รีบเข้าไปดูเร็ว จู่ๆ สัญญาณในถ้ำของบอสประตูอาคเนย์ก็ขาดหายไป ภาพจากกล้องวงจรปิดก็กลายเป็นสีดำ เกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น"
โทออกคำสั่งอย่างร้อนรน ขณะพาคณะอาจารย์กลุ่มหนึ่งดิ่งตรงมาที่ประตูอาคเนย์ที่พวกสัตตะอยู่ แม้พวกเขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าแค่บอสระดับแรงก์ C ตัวนั้นคงไม่สามารถทำอันตรายกับพวกพวาน โกมาและมายูที่แรงก์สูงได้ แต่สำหรับเด็กใหม่อย่างฑูรย์ และเด็กแรงก์ F อย่างสัตตะมันอาจทำให้เกิดเรื่องที่ร้ายแรงกว่า
ยิ่งเมื่อโทรู้จักกับกลุ่มพวานเป็นอย่างดีว่ามีนิสัยพาล ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่าอยู่ด้วยแล้ว เหตุการณ์นี้ย่อมคิดดีไม่ได้จริง ๆ
หลังจากนั้นราว 15 นาทีพวกเขาก็สามารถเข้าไปยังถ้ำบอสได้
แต่เมื่อเข้าไปถึงด้านในกลับต้องแปลกใจกับสิ่งที่เห็น
"อ้าว อาจารย์"
ฑูรย์เป็นคนแรกที่เห็นว่าคณะอาจารย์เดินเข้ามาในถ้ำบอส
"...พวกเธอ?"
อาจารย์ผู้ดูแลในกลุ่มท่านหนึ่งอุทานขึ้นเมื่อเห็นว่าเรื่องร้ายที่จินตนาการไว้กลายเป็นภาพของกลุ่มเด็ก 5 คนนั่งล้อมวงโชว์ภูตของตัวเองกันอยู่
โดยภูตแสงที่ทุกคนจับได้นั้นมีร่างแปลงเป็นสัตว์ต่าง ๆ และมีแสงสีนวลตา ถูกต้องตามข้อกำหนดทุกอย่าง
"กล้องวงจรปิดพังครับ สัญญาณจึงถูกตัด"
"ภายในห้องนี้ดูแล้วไม่มีอะไรผิดแปลกครับ ประตูห้องบอสก็ยังคงอยู่ดี ตรวจสอบแล้วบอสข้างในยังอยู่ในขั้นจำศีลเหมือนเดิมครับ"
เหล่าคณาจารย์ที่เดินตรวจสอบโดยรอบกลับมาให้ข้อมูลแก่หัวหน้าทีมอย่างโท
ทุกอย่างดูปกติ แต่โทรู้ดีว่าก่อนหน้าที่พวกตนจะมาถึงมันได้มีเรื่องใหญ่โตบางอย่างเกิดขึ้นเรียบร้อยแล้ว
…โดยเฉพาะกลิ่นของมนตร์มารจาง ๆ นี้


## เศษเสี้ยว 04

"ถ้านายยอมช่วยฉัน ฉันจะคืนเพื่อนให้นาย เอาไหม?" สัตตะกล่าวยิ้ม ๆ
"ย…ยังไง?" แต่แค่คำพูดนั้นมันชวนสับสนเกินไปจนพวานไม่อาจทำความเข้าใจ ก็ในเมื่อเห็นอยู่ตรงหน้าว่าเพื่อน ๆ ของตนถูกอีกฝ่ายสังหารตายตกตามกันไปหมดแล้ว ยังมาบอกจะคืนให้? มันคืออะไร?
"ตอบมาก่อนว่า จะยอมช่วยไหม?" สัตตะถามย้ำ ไม่สนใจอธิบายอะไรให้พวานรู้ทั้งนั้น เขาไม่ใช่คนใจดี ชีวิตนอกกำแพงหล่อหลอมให้เป็นคนเช่นนี้ ดังนั้นถ้าใครจะตราหน้าว่าไร้อารยะเขาก็ย่อมยืดอกยอมรับ
ในถ้อยคำนั้นแม้ไม่เชิงข่มขุ่ แต่สำหรับคนที่เสียขวัญไปแล้วอย่างพวานมันย่อมไม่ได้รู้สึกว่าเป็นมิตรเลยสักนิด
คำถามนี้มันบังคับเพียงคำตอบเดียวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
"ยะ…ยอม ยอมทุกอย่างเลย" พวานละล่ำละลักตอบ
ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง เพราะหากไอ้ปีศาจตรงหน้านี้พูดจริงเรื่องที่จะคืนเพื่อนให้ ก็ไม่แน่ว่าทั้งมายูและโกมาอาจฟื้นจากความตายมาได้ด้วย
เพราะในสายตาของพวานมองว่าสัตตะเป็นปีศาจอสูรไปเรียบร้อยแล้วจึงไม่แปลกใจเรื่องคืนชีพเพื่อนให้ตนเลยแม้แต่น้อย
สัตตะยิ้มให้กับคำตอบนั้น เขาดีดนิ้วครั้งหนึ่งพร้อมพูด
"ปลด"
"!!!?" ราวกับสะดุ้งตื่นจากฝันทั้งที่ยังลืมตาอยู่ ความรู้สึกเปลี่ยนแค่เพียงกระพริบตาครั้งเดียว สติที่หล่นร่วง ขวัญที่หนีหาย หัวใจที่แหลกรานก่อนหน้านั้นจู่ ๆ ก็กลับมาอยู่ที่เดิมราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือโกมา และมายูที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งด้วยร่างกายที่ปกติ!
"นายทำแบบนี้…ได้ยังไง?" มายูถามขึ้นหลังเพิ่งรู้สึกฟื้นจากความตาย ทั้งที่ความทรงจำยังแจ่มชัดถึงร่างกายที่ถูกแยกออกจากกัน ทว่าตอนนี้กลับไม่รู้สึกอะไรเลย ทุกส่วนปลอดภัย หัวกับตัวก็ยังเชื่อมกันดีไม่มีรอยแผล ยิ่งรู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงมากเท่าไหร่ก็ชวนให้ขนลุกมากเท่านั้น  ในโลกใบนี้จะยังมีคนที่ทำแบบนี้ได้หรือ? ต่อให้เป็นฮีลเลอร์ระดับสูงแค่ไหนก็ไม่มีวันทำได้หรอก
"ฉันเป็นนักเวทย์ ก็ต้องเป็นอาคมลวงตาน่ะสิ" สัตตะตอบแบบไม่ยี่หระ ทั้งที่จริงแล้วอาคมลวงตานี้เป็นอาคมขั้นสูงที่ระดับนักเวทย์ทั่วไปไม่สามารถใช้ได้ง่าย ๆ ยกเว้นปู่ของเขา และแน่นอนว่าทุกวทย์ศาสตร์ ทุกอาคมที่ปู่ใช้ได้ก็ย่อมถ่ายทอดมาที่เขาจนหมดไส้หมดพุง โดยเฉพาะอาคมลวงตาอันแสนมีประโยชน์สะดวกสบายนี้เขายิ่งใช้มันคล่องที่สุด
"ไม่มีทาง อาคมลวงตาแม้แต่นักเวทย์แรงก์ S บางคนยังใช่ไม่ได้เลย มันเป็นอาคมขั้นสูง…" มายูโต้เถียงเพราะไม่อาจทำใจเชื่อ เมื่อนึกถึงว่าสัตตะเป็นเพียงนักเวทย์แรงก์ F
แต่เดี๋ยวก่อน คนตรงหน้าใช่นักเวทย์แรงก์ F จริงหรือ?
พวาน มายูและโกมาต่างก็คิดแบบเดียวกัน อย่างน้อยประสบการณ์ที่ได้รับเมื่อครู่ก็ไม่สามารถปฏิเสธได้
พอเห็นว่าเดอะแก็งตรงหน้าเงียบปากกันแล้ว สัตตะก็ทวงสัญญากับพวานขึ้นมา หว่านพืชย่อมหวังผลฉันใด สัตตะก็ย่อมทำทุกอย่างเพื่อทางรอดของตัวเองในรั้วกำแพงฉันนั้น
"พวาน ฉันคืนเพื่อนให้นายแล้ว ถึงตานายช่วยฉันบ้างแล้วล่ะ"
"..." พวานไม่กล้าตอบรับในครั้งแรก เพราะความกลัวยังคงเกาะแน่นอยู่เต็มอก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่กล้าผิดคำต่อปีศาจร้าย "ด..ได้ นายอยากให้ฉันทำอะไร?"
"ช่วยมาเป็นลูกพี่ให้หน่อยสิ"
"ได้…เอ๊ะ? หา!?"
ทั้งที่ใจคิดไปไกลว่าคงถูกบังคับให้ทำข้อตกลงชนิดขายวิญญาณให้ซาตาน แต่สุดท้ายกลับเป็นเพียงคำขอแปลกประหลาด เล่นเอาทั้งพวานทั้งโกมาและมายูพากันงงเป็นไก่ตาแตก
'ให้เป็นลูกพี่?'
'ลูกพี่ให้กับคนที่เก่งกว่าราวกับยักษ์มารเนี่ยนะ?'
"ดูเหมือนพวกนายจะมีเส้นมีสายและเป็นที่เกรงใจของพวกในกำแพงนี้ไม่น้อย ได้ข่าวว่าพ่อแม่ของพวกนายก็เป็นคนใหญ่คนโตในรัฐกลาง เพราะงั้นรับฉันเป็นเบ๊สักคนสิ อยู่กับพวกนายแล้ว คนอ่อนแอแรงก์ F อย่างฉันจะได้ไม่โดนเพื่อนร่วมชั้นรังแกมากนัก"
สัตตะพล่ามไปเรื่อยขณะที่สามคนที่เหลือได้แต่นั่งอ้าปากหวอ ใครคือคนอ่อนแอที่ถูกเพื่อนร่วมชั้นรังแกกัน?
"ฉันอาจจะดูเก่งไปหน่อยสำหรับแรงก์ F แต่ก็อย่างที่บอกว่ามันเป็นเพราะชีวิตนอกกำแพงที่ต้องปากกัดตีนถีบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ตอนนี้อุตส่าห์ได้เข้ามาอยู่ในที่สบาย ๆ นี้แล้ว นายก็ช่วยสงเคราะห์ให้ฉันใช้ชีวิตอย่างสงบหน่อยเถอะ ฉันอยากได้เท่านี้เอง" สัตตะอธิบายอย่างเปิดอก เพราะถึงยังไงเหตุผลที่เข้ามาอยู่ในรั้วกำแพงนี้ก็เพราะปู่อยากให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปลอดภัยจริงๆ
"..."
เพราะพูดพล่ามเหมือนเป็นเรื่องคนอื่นจึงทำให้พวกพวานไม่กล้าตกปากรับคำเสียที เห็นแบบนั้นสัตตะก็ยื่นข้อเสนอใหม่ออกไป
"เอางี้ไหม? ฉันไม่เป็นเบ๊เปล่า ๆ หรอกนะ ฉันจะเป็นองครักษ์ให้พวกนายด้วย หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพวกนายเมื่อไหร่ฉันจะไปช่วยทันที แบบนี้พวกนายน่าจะยอมรับฉันได้แล้วใช่ไหม?"
ไม่พูดเปล่า สัตตะแสร้งยิ้มจนตาหยี ด้วยใบหน้าที่ดูเด็กกว่าอายุทำให้ดุไม่มีพิษมีภัยก็จริง แต่สำหรับพวกพวานที่เพิ่งผ่านความสยดสยองมา รอยยิ้มนี้ดูยังไงก็ไม่เป็นมิตร
แต่กับข้อเสนอนั้น…
"มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอที่จะให้พวกเรา…เป็นลูกพี่คนเก่งกว่าแบบนาย" โกมาถามขึ้นบ้าง ขณะใช้สองมือลูบตามแขนขาที่ยังอยู่ครบของตน
"ก็อย่างที่บอก ฉันแค่อยากใช้ชีวิตสบาย ๆ อยู่ที่นี่ไปจนแก่ ดังนั้นการมีพวกนายเป็นที่พึ่งก็ยิ่งทำให้ชีวิตฉันสบายขึ้น ขอแค่อย่างเดียว…"
"..."
"อย่าบอกเรื่องพลังของฉันกับใครเด็ดขาด ฉันสัญญาว่าจะเป็นลิ่วล้อที่ดีตราบเท่าที่พวกนายให้สัญญาว่าจะเก็บความลับเรื่องนี้ไว้"
สัตตะเลี่ยงที่จะไม่บอกบทลงโทษ เพราะคิดว่าทั้งสามคนน่าจะพอรู้
การทำข้อตกลงคล้ายจะดำเนินไปได้ด้วยดี โกมาและมายูเงียบไปแล้วแต่สายตากลับมองไปยังพวานเพื่อให้เป็นตัวแทนในการให้คำตอบ เห็นแบบนั้นสัตตะก็มองไปยังพวานที่ยังเอาแต่ก้มหน้าเช่นกัน ลดแลกแจกแถมขนาดนี้แล้ว เจอทั้งไม้แข็งไม้นวมขนาดนี้แล้วถ้ายังไม่ยอมตอบรับก็คงต้องบังคับกันหน่อยแล้ว
สัตตะเม้มปาก 'ปล่อยของให้ดูขนาดนี้ ข้าไม่ยอมปล่อยมือพวกเอ็งแน่!'
"ฉันยอมรับข้อเสนอ แต่มีข้อแม้" แล้วสุดท้ายพวานก็ตอบรับออกมา แต่ก็ยังพ่วงด้วยเงื่อนไขบางอย่าง
"ข้อแม้อะไร?"
"ช่วย…" เสียงแหบแห้งเอ่ยคำแรกก็หายไป พวานกระแอมครั้งหนึ่งแล้วจึงเงยขึ้นสบตากับสัตตะอย่างตรงไปตรงมา "ช่วยเป็นอาจารย์ด้านการต่อสู้ให้พวกเราที!"
"ฮะ?" สัตตะถึงกับตกใจ ยิ่งเห็นมายูกับโกมาพยักหน้ารัวไปกับคำขอของพวานด้วยแล้วเขาก็ยิ่งตกใจ
เดี๋ยวนะ ให้เป็นอาจารย์คืออะไรวะ?
พวานร้องขอด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง "ช่วยสอนให้เราเก่งเหมือนอย่างนายที!"
"สอนให้เก่งขึ้นเพื่อให้พวกนายไปรังแกคนอื่นได้มากขึ้นน่ะเหรอ?"
"ไม่ใช่! เราจะปกป้อง ถ้าเราเก่งขึ้นเราสาบานว่าจะปกป้องคนที่อ่อนแอกว่า พวกเรารู้แล้วว่าเคยทำไม่ดี รู้แล้วว่าผิดพลาด เพราะงั้นได้โปรดให้โอกาสกับเราสักครั้ง ช่วยสอน ช่วยสอนให้เราเป็นคนที่กล้าหาญ…"
"แต่ฉันเป็นพวกบ้านป่าเมืองเถื่อนที่มาจากนอกกำแพง จะเอาปัญญาที่ไหนไปสอนพวกนายได้วะ? ถ้าอยากให้ฉันสอนจริงก็คงต้องพาไปสอนกันจริงจังที่นอกกำแพงโน่น นักศึกษาปี 1 ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปนอกกำแพงอยู่แล้วเพราะงั้นตัดใจเสียเถอะ" สัตตะหาเรื่องปฏิเสธความยุ่งยาก เขาอยากใช้ชีวิตเรียบง่ายสงบเสงี่ยมตามคำสั่งเสียของปู่ ไม่ได้อยากหาเหาใส่หัวเลยสักนิด
"ได้!" พวานรีบรับปากทันที "เรื่องออกไปนอกกำแพงไม่ใช่ปัญหาเลย ฉันใช้ใบอนุญาตของพ่อได้ และพี่ชายของมายูเป็นผู้การที่คุมการเข้าออก เราขอการ์ดผ่านได้!"
ปัญหาถูกเคลียร์จบในม้วนเดียวตามสไตล์คนที่มีครอบครัวเป็นคนใหญ่คนโต เล่นเอาสัตตะเถียงไม่ออก
'สิทธิ์การออกนอกเมืองโดยไม่ถูกตรวจจับ…งั้นเหรอ'
"หมายความว่านายช่วยให้ฉันเข้าออกนอกกำแพงได้อย่างอิสระได้งั้นเหรอ?"
"ใช่ ถ้านายต้องการแบบนั้นก็สามารถทำได้" พวานระล่ำระลักรับปาก
และคำว่าการออกนอกกำแพงได้อย่างอิสระทำเอาสัตตะปฏิเสธไม่ออกอีกต่อไป เขากังวลเรื่องนี้อยู่หลายวัน ที่แท้มันก็ง่ายแค่นี้เองน่ะเหรอ ให้ตายเถอะไอ้พวกเวรนี่มีประโยชน์ชะมัด
สัตตะเงียบไปครู่ พลางนึกถึงส่วนได้ส่วนเสีย ดูเหมือนการตกลงยอมเป็นอาจารย์ให้พวกพวานจะมีประโยชน์มากกว่าโทษ
แม้จะน่ารำคาญไปบ้างก็เถอะ
"ตกลง" สุดท้าย สัตตะก็ตกปากรับคำ "ฉันจะเป็นอาจารย์ให้พวกนาย แลกกับการให้พวกนายคอยเป็นฉากบังหน้าในกำแพงนี้"
ราวกับได้พบเจอเรื่องที่ตามหามานาน พวกพวานดีใจกันจนน้ำตาปริ่ม สัตตะจึงใช้จังหวะนี้ในการขอรางวัลสำหรับตน รางวัลที่พวกพวานไม่มีทางรู้
"งั้นพรุ่งนี้นายเอากุญแจผ่านกำแพงให้ให้หน่อยสิ จะสอนพวกนายได้ฉันต้องออกไปเตรียมที่ทางข้างนอกนั่นก่อน" ก็แค่ข้ออ้างแหละนะ อันที่จริงก็แค่อยากออกไปทำธุระส่วนตัวมากกว่า
"แน่นอน เดี๋ยวออกไปฉันรีบจัดการให้เลย" พวกพวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงดีใจ จนแทบจะแตกต่างเป็นคนละคนกับที่กลัวจนฉี่ราดก่อนหน้านั้น
"ดี เราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ ลูกพี่" สัตตะแย้มยิ้ม ยกนิ้วโป้งขึ้นในเชิงว่ายอดเยี่ยม
การตกลงร่วมกันถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี และคล้ายกับว่าความโชคดีจะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อจู่ ๆ สัญญาณของภูตแสงก็ปรากฏขึ้นอีกด้านของถ้ำ พร้อมกับที่ฑูรย์ฟื้นขึ้นในที่สุด
พวกเขาช่วยกันจับภูตแสงจนสำเร็จในเวลาไม่นาน แล้วจากนั้นพวกอาจารย์ก็เข้ามาเพราะกล้องวงจรปิดที่ติดอยู่ในถ้ำเกิดทำงานไม่ปกติ จึงรีบเข้ามาตรวจสอบความปลอดภัย แต่เมื่อเห็นว่าทุกคนปลอดภัยและทำภาระกิจสำเร็จพอดีจึงพาตัวออกไปด้านนอก
ทุกอย่างดูเรียบร้อยดี แม้แต่ตัวสัตตะก็คิดว่าเรียบร้อย จะมีก็เพียงคนเดียวที่เริ่มจับความผิดปกติได้
หลังจากวันนั้น โดยไม่ทันรู้ตัว สัตตะก็ถูกอาจารย์โทคอยจับตาอย่างใกล้ชิด
ซึ่งกว่าที่สัตตะจะรู้ตัวเรื่องราวก็ผ่านไปอีกพักใหญ่
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
การทดสอบผ่านพ้นไปด้วยดี ทุกคนจึงได้แยกย้ายกลับ เพราะกลุ่มของสัตตะถูกอาจารย์พาออกจากประตูมาก่อนเวลา และฑูรย์มีอาการบาดเจ็บจากการถูกโกมาซัดสลบจึงทำให้อาจารย์โทอนุญาตให้กลุ่มพวกเขาสามารถกลับก่อนกลุ่มอื่นได้ สัตตะจึงรอกจากการเผชิญหน้ากับสหัสในช่วงเย็น ซึ่งถือว่าเป็นโชคเข้าข้างสุด ๆ
แต่สัตตะไม่อาจเพิกเฉยต่อเรื่องของเสียงเรียกที่ประตูบูรพา ดังนั้นดึกสงัดคืนนั้นเขาจึงรีบลักลอบเข้าไปยังหอคอยชั้น 1 คนเดียว เพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูบูรพา ทางไปหอคอยนั้นมีการเฝ้ายามเป็นจุด แต่ไม่ถึงกับเข้มงวดมาก เพราะด้านในหอคอยนั้นมีระบบรักษาความปลอดภัยที่แข็งแรงมากพออยู่แล้ว โดยปกติต้องใช้บัตรผ่านพิเศษสแกนเข้าไป งานนี้ต้องขอบคุณพวานที่เป็นลูกชายของรัฐมนตรีใหญ่ของรัฐกลางจึงมีบัตรผ่าน VIP ให้สัตตะยืมใช้ตามอัธยาศัย
แต่ถึงอย่างนั้นสัตตะก็ยังคงต้องอาศัยวิชาพรางกายเพื่อเข้าไปด้านในอยู่ดี เพราะกล้องวงจรปิดติดไว้ยุบยับ และเขาก็ไม่อยากทิ้งร่องรอยอะไรไว้ทั้งนั้น เมื่อเข้ามาดานในหอคอยได้สัตตะก็รีบมุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันที แม้ภายในหอคอยนั้นจะมืดสนิทเพราะเป็นช่วงดึกสงัดไปแล้ว ทว่าภายในกลับยังมีสภาพเหมือนยามบ่ายไม่ต่างจากครั้งแรกที่เข้ามา เวทย์มิติเวลาสินะ ทำงาน 360 องศาตลอด 24 ชั่วโมง
"นายยังอยู่ในนั้นใช่ไหม?"
ประตูบานใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีทอง สัตตะยืนตั้งสมาธิอยู่ที่ตรงนั้นครู่หนึ่งจึงเอ่ยเรียกเบา ๆ ทว่ากลับไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง
"เฮ้ นายยังอยู่หรือเปล่า?"
ลองเพิ่มเสียงเรียกดูอีกครั้ง แต่ทุกอย่างก็ยังคงเงียบสงัด
"แปลกแฮะ"
เมื่อติดต่อกับคนภายในประตูไม่สำเร็จเขาก็เริ่มกลับมาคิดถึงเหตุการณ์ในตอนกลางวัน แล้วไพล่นึกไปถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ สัตตะจึงใช้มีดเจาะเข้าที่ปลายนิ้วเบา ๆ แค่พอให้มีหยดเลือดออกมา
เพียงหนึ่งหยดของโลหิตที่หลั่งรินออกจากปลายนิ้ว สายลมก็พัดมาจากทุกทิศทุกทาง แล้ววูบต่อมาหลังจากสายลมพัดผ่านไป
…นายท่าน…
…นายท่านของข้าบาท…
"ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว เปิดประตูสิ"
ไม่รู้ทำไมถึงไม่ได้รู้สึกกลัวว่าจะอันตราย ซ้ำยังรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับว่าเจ้าของเสียงนี้คือคนที่เขาเคยรู้จักเมื่อชาติภพหนึ่ง
เพียงอึดใจเสียงลั่นดาลดังขึ้นจากด้านใน ก่อนประตูบานใหญ่จะค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ หมอกควันล่องลอยพร้อมบรรยากาศเยียบเย็น แต่สัตตะกลับไม่กลัวที่จะเดินเข้าไปด้านใน
หมอกหนาเข้าห่อหุ้มตัวของสัตตะทันทีที่ย่างเท้าเข้ามา บรรยากาศในประตูบูรพาแตกต่างจากประตูอาคเนย์ของฝั่งเขาอยู่มาก ไม่รู้ว่าเป็นบรรยากาศจริงหรือเป็นเพราะการกระทำของเจ้าของเสียงเรียกกันแน่
"ฉันมาแล้ว ออกมาเจอกันหน่อยสิ"
เมื่อเข้าไปถึงจุดหนึ่งสัตตะก็เอ่ยเรียกผู้ที่เชื้อเชิญ เพียงครู่แสงสีทองจาง ๆ ก็เริ่มปรากฏใบรูปแบบของลูกไฟดวงเล็ก ๆ จากทุกทิศทุกทางล่องลอยมารวมกันอยู่ตรงเบื้องหน้าของสัตตะก่อนค่อย ๆ กลายเป็นรูปร่างของมนุษย์ผู้หนึ่ง
ไม่ใช่…นั่นไม่ใช่มนุษย์
สัญชาติญาณของสัตตะสัมผัสได้ ร่างตรงหน้านี้คือเผ่าพันธุ์เดียวกับเขา
เผ่าพันธุ์ของวิญญาณดั้งเดิมก่อนที่จะมาอยู่ในร่างของไดร์แอด
เผ่าพันธุ์แห่งยักษ์
…ข้าบาทสิงขราขอรายงานตัวต่อนายเหนือ ข้าบาทรอมาเนิ่นนานเหลือเกินกว่าจะได้เจอนายท่าน ดีใจเหลือเกินที่ในที่สุดก็ได้เจอเสียที…
"ข้าบาท? นายเคยเป็นลูกน้องฉันสินะ ตามหาฉันเพราะอะไร?"
…ในชาติก่อนข้าบาทเป็นองครักษ์ของนายท่าน ข้ามาเพื่อกลับมาอยู่ข้างกายนายท่าน…
จากนั้นก็อธิบายต่อว่าที่อยู่ตรงนี้คือเศษเสี้ยวของวิญญาณที่เหลืออยู่ เพราะแท้จริงเขาไม่ควรเหลือตัวตนอยู่บนภพนี้แล้ว อาวรณ์และความภักดีทำให้เหลือทิ้งเศษเสี้ยวนี้เอาไว้ และกล่าวขอโทษต่อเจ้านายที่ไม่อาจปกป้องได้ตั้งแต่ชาติภพก่อน
เศษเสี้ยวที่เหลือนี้ไม่ได้ต้องการอะไร นอกจากการได้กลับมาอยู่ข้างกายรับใช้
สัตตะยอมรับในคำขอนั้น จึงจัดการหลอมเศษเสี้ยวของสิงขราเข้ากับจิตภูตที่เขาจับได้เมื่อตอนกลางวันที่สามารถเป็นร่างภาชนะได้อย่างดี
เมื่อหลอมจิตเรียบร้อยแล้ว เจ้าภูตจิตที่เป็นเพียงนกน้อยของสัตตะก็กลายร่างเป็นนกแก้วที่มีสีขาวนวลเรืองรอง
ปกติภูตแสงจะทำหน้าที่ปกป้องอาคมมืดและอสูรระดับต่ำ เป็นเพียงพลังงานบริสุทธิ์ที่ไม่สามารถสื่อสารหรือมีชุดความคิดของตัวเอง แต่เมื่อสัตตะนำเสี้ยวจิตของสิงขราหลอมเข้ากับจิตภูตแล้ว เจ้าภูตแสงนี้ก็อัพขั้นเป็นภูตที่มีจิตที่สามารถสื่อสารได้
จากนั้นเจ้านกแก้วก็สนทนาเจื้อยแจ้ว
"ข้าน้อยดีใจเหลือเกินขอรับ ที่ได้กลับมาอยู่ข้างกายนายท่านอีกครั้ง"
"อื้อ จากนี้ไปก็คอยอยู่ติดตามฉันตามที่นายต้องการแล้วกัน"
"…แต่ข้าก็รู้สึกผิดกับท่านเหลือเกิน"
"รู้สึกผิด? เรื่องอะไร?"
"ข้ารู้สึกผิดที่ในวันนั้นไม่อาจช่วยท่าน เพราะข้ากลัวว่าถ้าเทวาคนนั้นรู้ถึงการมีอยู่ของข้า ข้าจะถูกกำจัดเสียก่อนจะได้พบหน้าท่าน"
"อ๋อ ไม่เป็นไร นายตัวเท่านี้ช่วยฉันไม่ได้หรอก"
สัตตะเพียงหัวเราะออกมา ทั้งที่จริงเมื่อกล่าวถึงสหัสแล้วในหัวใจของเขาก็เกิดความกลัวขึ้นมาน้อย ๆ สองสามวันมานี้เขาสูญเสียพลังไปมากจนไม่แน่ใจเลยว่าหากต้องปะทะกับสหัสอีกครั้งจะยังเอาตัวรอดได้หรือไม่
"นายท่านดูอ่อนล้านะขอรับ" สิงขราเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง เพราะเขารู้สึกได้ถึงพลังที่อ่อนลงมากของเจ้านาย
"วันก่อนประมาทไปหน่อย เลยโดนไอ้เทวานั่นกินเลือดไปจนเกือบหมดตัว แถมยังต้องใช้พลังช่วงนี้เยอะอีก พลังเลยเหือดถังไปหน่อยน่ะ"
"!!? กินเลือด!? นายท่านปล่อยไว้แบบนี้มันอันตรายมากเลยนะขอรับ ท่านต้องรีบอาบแสงพระจันทร์แดงเพื่อคืนพลังโดยเร็วนะขอรับ"
"อือ รู้แล้ว แต่พระจันทร์แดงมันอยู่นอกกำแพงฉันกำลังจะหาทางออกไปอยู่"
"แต่รอบพระจันทร์แดงของเดือนนี้คือคืนวันพรุ่งแล้วนะขอรับ ได้ยินว่าคนในรั้วกำแพงเมืองนี้หากไม่ได้รับอนุญาตจะไม่สามารถออกไปที่นอกกำแพงเด็ดขาด…"
"เออน่า ฉันเตรียมตัวไว้แล้ว และมีวิธีออกไปนอกกำแพงแล้วด้วย"
สำหรับเผ่ายักษ์กับผู้ศึกษามนตร์มารหากพลังเวทย์ถดถอยจะต้องอาบแสงพระจันทร์แดงเพื่อเพิ่มพลังวัตรและปรับจักราภายใน ทว่าพระจันทร์แดงนั้นโดยปกติจะเกิดแค่ในที่ที่อัดแน่นไปด้วยกลิ่นอายของยักษา ดังนั้นจึงไม่มีให้เห็นในเขตเมื่องที่อุดมไปด้วยพลังแห่งพรภูมิ
นั่นเป็นเหตุผลที่สัตตะจะต้องหาทางออกไปนอกกำแพงให้ได้ภายในวันพรุ่งนี้
"ไปกันเถอะ รีบออกจากที่นี่ก่อนจะถูกจับได้ดีกว่า
"ขอรับ"
เมื่อจัดการเรื่องราวต่าง ๆ เสร็จเรียบร้อยแล้ว สัตตะก็รีบเก็บสิงขราเข้าสู่กระเป๋ามิติ แล้วรีบชิ่งออกจากหอคอยชั้น 1 ทันที
โดยที่ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าสิ่งที่พวกตนได้ทำในประตูบูรพานั้นถูกใครคนหนึ่งจับตาเอาไว้แล้ว
ลับแผ่นหลังสัตตะที่วิ่งห้อออกจากประตูหอคอยไป คนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดมาตลอดก็ก้าวออกมา
เพราะสัตตะกรีดเลือดออกมาครั้งหนึ่งจึงทำให้กลิ่นกายกำจายทั่ว สหัสจึงสามารถติดตามมาจนพบว่าสัตตะกำลังลักลอบทำอะไรบางอย่างและได้รู้ว่าแท้จริงจิตวิญญาณที่แอบซ่อนในร่างของคนธรรมดามาตลอดนี้คือยักษาที่คิดกันไปว่าสาปสูญไปจนสิ้นแล้ว
การปรากฏตัวของยักษ์ย่อมไม่ใช่เรื่องดี แต่ตราบใดที่ยังไม่สามารถพิสูจน์กับตาได้สหัสก็จะยังไม่ทำอะไรสัตตะทั้งสิ้น
เว้นก็แต่…
กลิ่นเลือดของอีกฝ่ายที่ทำให้คอแห้งผากนี้
คงต้องลงมือทำอะไรบางอย่างเสียแล้ว
เขาคือผู้สาปสรรที่อวตารมาเกิดใหม่ในดงศัตรูจึงจำต้องอยู่ในร่างไอ้กาก แต่ดันจับพลัดจับผลูถูกไอ้บ้านั่นผูกพันธะ บ้าเอ้ย! เอาชีวิตอันสงบสุขของกูคืนมา!!!