หลังจากผลการตรวจร่างกายผิดพลาด คู่หมั้นเสียใจ
Theodore Ashford
## บทที่ 1

"ที่รัก คุณต้องสัญญากับฉันนะ หลังจากที่เราแต่งงานกัน บ้านที่อยู่ใจกลางเมืองหลังนั้นต้องจดทะเบียนในชื่อของฉัน และเงินเดือนของคุณก็ต้องให้ฉันเป็นคนเก็บรักษา ส่วนสินสอดที่คุณจ่ายเพื่อแต่งงานกับฉัน ก็ต้องฝากไว้กับพ่อแม่ฉัน เผื่อไว้ใช้ยามฉุกเฉินในอนาคต"
ผมกอดคู่หมั้นที่อยู่ในอ้อมแขน พอได้ยินข้อเรียกร้องมากมายขนาดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของผมเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าหลังจากที่ผมหมั้นกับหวัง จิ่งเหยาแล้ว เธอก็เริ่มเห็นแก่วัตถุมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่มีงานทำ ผมให้เงินค่าขนม 10,000 หยวนต่อเดือน เธอยังบ่นว่าน้อยไป
ไม่พูดถึงเงินค่าขนม แค่สินสอดผมก็ให้ไปถึง 880,000 หยวน ตามหลักแล้ว สินสอดควรจะเป็นทรัพย์สินร่วมกันของสามีภรรยา และบ้านที่อยู่ใจกลางเมืองนั้นก็เป็นเงินผมจ่ายทั้งหมด ถ้าจะประนีประนอมกัน ก็ควรจะจดทะเบียนในชื่อของเราทั้งสองคนสิ
ไม่ใช่แค่หวัง จิ่งเหยาคนเดียว ค่าใช้จ่ายของครอบครัวราชวงศ์หวังทั้งสามคนก็ผมเป็นคนรับผิดชอบ ผมคนเดียวต้องเลี้ยงดูห้าคน ความกดดันก็หนักมากแล้ว
แต่คิดว่าใกล้จะแต่งงานกันแล้ว ต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ก็ไม่มีอะไรต้องคิดมากหรอก
ตอนที่ผมกำลังจะพยักหน้าตกลง ก็มีโทรศัพท์เข้ามาพอดี
"ฮัลโหล?"
"สวัสดีครับ นี่คุณฉีใช่ไหมครับ?"
"ผมฉี เฉินครับ คุณคือหมอที่ดูแลเรื่องตรวจร่างกายใช่ไหมครับ?"
"ใช่ครับ ผลการตรวจร่างกายพบว่าคุณติดเชื้อ HIV-1 ทางเราแนะนำให้คุณเข้ารับการรักษาโดยด่วนครับ"
HIV?
นั่นก็คือเอดส์ไม่ใช่หรือ?
ผมตกใจกับผลตรวจนี้มาก พอได้สติก็อยากจะด่าหมอไร้จรรยาบรรณคนนี้
ผมรู้จักตัวเองดี ก่อนที่จะเจอคู่หมั้นหวัง จิ่งเหยา ผมไม่เคยมีแฟนสักคน แม้แต่มือผู้หญิงก็ไม่เคยจับ ปกติก็ใช้ชีวิตเป็นเวลา วงสังคมก็สะอาดสะอ้าน จะเป็นเอดส์ได้ยังไงกัน?
"เดี๋ยวครับ ทางโรงพยาบาลคงตรวจผิดแน่ๆ ผม... ฮัลโหล? ฮัลโหล?"
พูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ตัดไปแล้ว
ผมถึงกับพูดไม่ออก
"ที่รัก เป็นอะไรหรือคะ?"
หวัง จิ่งเหยาเห็นสีหน้าซีดเผือดของผม ก็รีบเข้ามาใกล้ๆ ด้วยความเป็นห่วง ประคองใบหน้าผมไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
"เมื่อกี้... เมื่อกี้หมอที่ตรวจร่างกายก่อนแต่งงานโทรมาบอกว่าผลออกมาแล้ว"
"เป็นไงบ้างคะ? ผลไม่ดีหรือ?"
สีหน้าของหวัง จิ่งเหยาเปลี่ยนไปทันที ในชั่วขณะนั้น ผมถึงกับรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้าช่างแปลกหน้าไปเสียเหลือเกิน
"ใช่ครับ ร่างกายผมมีปัญหานิดหน่อย แต่คุณก็รู้นี่ว่าปกติผมใช้ชีวิตเป็นเวลา ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร พรุ่งนี้เราไปตรวจอีกครั้งกันนะ"
เพื่อไม่ให้คู่หมั้นกังวล ผมจึงไม่ได้บอกความจริงกับเธอ ตั้งใจว่าจะรอให้รู้ความจริงก่อนค่อยบอก
ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เป็นเอดส์ แต่ถ้าสมมติว่าเป็นจริงๆ ผมจะขอถอนหมั้นกับหวัง จิ่งเหยาเอง ผมจะไม่ทำลายอนาคตอันสดใสของเธอ และจะไม่แพร่เชื้อไปทำร้ายคนอื่นด้วย
คิดได้ดังนั้น ผมจึงรีบแจ้งผลให้พ่อแม่ทราบ พวกท่านตกลงว่าพรุ่งนี้จะไปโรงพยาบาลกับผมและหวัง จิ่งเหยา เพื่อตรวจซ้ำอีกครั้ง
วันรุ่งขึ้น พวกเรามาถึงโรงพยาบาล แต่หวัง จิ่งเหยาไม่มา เพื่อให้รู้สภาพร่างกายของตัวเองเร็วๆ ผมจึงไม่ได้เสียเวลารอเธอ แต่เข้ารับการตรวจซ้ำพร้อมกับพ่อแม่
หลังจากผลตรวจครั้งที่สองออกมา หมอก็ค้อมตัวขอโทษพวกเราไม่หยุด
"ขอโทษจริงๆ ครับ เมื่อวานทางเราสับสนรายงานผลตรวจ จริงๆ แล้วคนที่เป็นเอดส์ไม่ใช่คุณฉี แต่เป็นคุณหนูหวังที่มาตรวจร่างกายพร้อมกับคุณ"
โครม!
ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางกระหม่อม ผมตาพร่า เข่าอ่อน เกือบล้มลงไปกับพื้น
คนที่เป็นเอดส์ไม่ใช่ผม แต่เป็นคู่หมั้นของผม หวัง จิ่งเหยา!
ผมเปิดโทรศัพท์มือถือดู ถึงได้รู้ว่าตั้งแต่เช้าหวัง จิ่งเหยาไม่ได้ตอบข้อความผมเลย
เนื่องจากความผิดพลาดของเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์ ผลการตรวจร่างกายก่อนแต่งงานของผมและคู่หมั้นถูกสลับกัน
ผลการตรวจเป็นบวกของเอชไอวีของเธอกลายเป็นของผม
ผลการตรวจสุขภาพปกติของผมกลายเป็นของเธอ
ก่อนที่ผมจะได้บอกความจริงกับคู่หมั้น
เธอพาครอบครัวมาที่บ้านเพื่อยกเลิกการหมั้นและด่าว่าผม
ยังขู่ว่าจะยึดสินสอดและบ้านของผม เรียกร้องค่าเสียหายทางจิตใจที่เธอต้องทนมาหลายปี
พ่อตาที่เคยใจดีมองผมด้วยสายตารังเกียจ
"ไอ้เลว ถ้าไม่ได้ตรวจร่างกายก่อนแต่งงาน ชีวิตลูกสาวฉันคงพังเพราะแก!"
"ถ้าไม่ชดใช้ความเสียหายให้ครอบครัวเรา เจอกันที่ศาล!"
เมื่อเห็นความน่าเกลียดของครอบครัวนี้ ผมยิ้มเย็นชาและลบผลการตรวจเอชไอวีในโทรศัพท์ทิ้งอย่างเงียบๆ