คุณหญิงหลิวงามเดียวดาย
Helena Bancroft
## บทที่ 1 ฉบับแก้ไข

ในตอนที่ครอบครัวของฉันล้มละลาย ทุกคนต่างพากันจากฉันไป มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยอมรับฉัน
ตอนนั้น ฉันคิดแค่ว่าได้พบรักแท้
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไว้ใจเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ดูแลเขาอย่างสุดความสามารถ
แต่ไม่คิดว่า การอดทนและทุ่มเทมาตลอดหลายปี สุดท้ายกลับได้รับความจริงอันโหดร้ายเป็นการตอบแทน
ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องแสร้งทำตัวเป็นภรรยาที่ดีและเข้าอกเข้าใจอีกต่อไป
มองดูใบหน้าของเจียงอวี้ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า ฉันผลักประตูห้องจัดเลี้ยงเปิดออกทันที...
แม้ว่าก่อนเข้าไป ฉันจะจินตนาการถึงภาพที่น่าอุจาดตาไว้นับไม่ถ้วนแล้วก็ตาม
แต่เมื่อเดินเข้าไปในห้อง ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ยังทำให้ฉันต้องกำลูกบิดประตูแน่น แทบจะทนไม่ไหว
เขากำลังแนบริมฝีปากกับหญิงสาวที่อ่อนเยาว์ คั่นกลางด้วยกระดาษทิชชูที่เปียกชื้น
เสียงหัวเราะและเฮฮารอบข้างดังขึ้น
"แนบแล้ว! แนบแล้ว! สมแล้วที่เป็นพี่เจียง เล่นได้เก๋จริงๆ!"
"บรรยากาศมาถึงขนาดนี้แล้ว จูบให้พวกเราดูสักทีสิ!"
มือที่จับลูกบิดประตูของฉันสั่นระริก
นี่คือผู้ชายที่ฉันรักมาแปดปี ตอนนี้ฉันรู้สึกแค่ว่ามันช่างน่าขันเหลือเกิน
วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่แปดของเรา ฉันทำอาหารค่ำใต้แสงเทียนรอเขากลับบ้าน แต่เขากลับมาเที่ยวเล่นอยู่ที่นี่...
"เฮ้ย พอก่อน..." มีคนเตือนเสียงเบา พลางชี้ไปที่ประตู
ทุกคนหันมามองพร้อมกัน
"พี่สะใภ้? ทำไมมาที่นี่ล่ะ? พวกเราแค่เล่นกันเฉยๆ อย่าถือสาน่ะ..."
ฉันมองไปที่เพื่อนฝูงกลุ่มนั้นของเขา
"ไม่เป็นไร ฉันแค่มาส่งน้ำแก้เมาเท่านั้น พวกคุณอย่าลืมดื่มด้วยล่ะ อย่าให้เสียเปล่า สนุกกันต่อเถอะ ฉันไม่อยู่รบกวนแล้ว"
เขากระเพาะไม่ดี จริงๆ แล้วดื่มเหล้าไม่ได้
แต่ฉันเป็นห่วงที่เขาต้องออกไปสังสรรค์ จึงศึกษาสูตรยาจีนมากมายจนทำน้ำแก้เมานี้ได้
หลายปีมานี้ เพื่อไม่ให้เขาปวดท้องหลังดื่มเหล้า ฉันใช้เวลาทั้งวันเตรียมน้ำแก้เมาทุกครั้ง
แต่ทุกครั้งฉันต้องยื่นน้ำไปถึงปาก เขาถึงจะยอมดื่มด้วยสีหน้าระอา
คิดดูตอนนี้ ฉันช่างโง่เขลาเหลือเกิน
วางน้ำแก้เมาลง ฉันหมุนตัวเตรียมจะเดิน แต่เขากลับเรียกฉันไว้
"หลิว จือซี! เธอมาที่นี่แล้วจะมาทำอารมณ์อะไร?"
ฉันหันไปมองเขา รู้สึกว่าเขาช่างน่าขันที่สุด
"เห็นภาพแบบนี้ นายคิดว่าฉันไม่ควรโกรธเหรอ?"
เขามองผู้หญิงในอ้อมกอดแวบหนึ่ง
"ในเมื่อเธอเห็นแล้ว เราก็พูดกันให้ชัดเจนเลยแล้วกัน"
"เธอน่าจะรู้นะว่าฉันไม่เคยรักเธอ ที่ลากเรื่องหย่าร้างมาตลอดหลายปี ก็เพราะเธอไม่เคยก่อเรื่องวุ่นวาย"
ฉันกำมือแน่น เล็บจิกลงไปในฝ่ามือแต่กลับแทบไม่รู้สึกเจ็บ
หึ การทุ่มเทแปดปี กลับไร้ค่าถึงเพียงนี้
"เธอเป็นเด็กดี ฉันอยากให้สถานะที่ถูกต้องกับเธอ"
เขาหันไปมองเธอ ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก
"จริงๆ เธอน่าจะรู้จักเขานะ เธอคือเวินชิง เลขาของฉัน และเป็นครูพิเศษของเสี่ยวฟานด้วย"
หัวใจฉันสั่นสะท้าน ชื่อนี้ฉันเคยได้ยินตั้งแต่เสี่ยวฟานเริ่มเรียนอนุบาลแล้ว
ที่แท้เขาก็วางแผนมาตั้งแต่นานแล้วสินะ?
ดีแล้ว อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเสี่ยวฟานแล้ว
"แต่เธอวางใจได้ ตอนนี้ฉันยังไม่หย่า ก่อนเสี่ยวฟานจะบรรลุนิติภาวะ เราก็ยังคงสถานะแบบนี้ไว้ได้"
"ไม่ต้องหรอก" ฉันฝืนยิ้ม "ในเมื่อจะหย่า ก็หย่าให้เด็ดขาดเลย ดีกับทุกคน"
เขาเลิกคิ้ว ดูเหมือนจะประหลาดใจ
ฉันหมุนตัวเดินจากไป
"พี่เจียง ดูท่าไม่ค่อยดีนะ... ผมว่าพี่สะใภ้คราวนี้โกรธจริงๆ แล้ว"
"ไม่หรอก วันนี้กลับบ้าน เธอก็จะทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"
"ใช่! พวกเขาแต่งงานกันมากี่ปีแล้ว? มีลูกด้วยกันแล้ว! เธอจะใจร้ายได้ลงเหรอ?"
เขามองประตูห้องที่เปิดค้างไว้ ยิ้มเย็นชา:
"ไม่ต้องสนใจเธอหรอก พวกเราสนุกกันต่อ"


## บทที่ 2 ฉบับแก้ไข

กลับถึงคฤหาสน์ตอนเที่ยงคืน
ฉันใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการจัดกระเป๋า
อยู่ที่นี่มาแปดปี แต่ตอนนี้ของที่จะเอาไปด้วยก็แค่กระเป๋าใบเล็กใบเดียวก็พอ
เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ไม่เคยใส่ในห้องแต่งตัว รวมถึงเครื่องประดับอัญมณีที่ไม่เคยสวมใส่ ฉันไม่แตะต้องมันเลย
สายตากวาดมองโต๊ะเครื่องแป้ง ฉันเดินไปเปิดลิ้นชัก
ข้างในมีเช็คใบหนึ่ง มูลค่า 50 ล้านเต็ม
ใต้เช็คมีสัญญาการลงทุนที่ฉันช่วยเขาได้มา
แม้ว่าตระกูลของฉันจะล้มละลาย แต่อูฐผอมยังใหญ่กว่าม้า ความสัมพันธ์เหล่านี้ของครอบครัวฉันเป็นสิ่งที่เจียงอวี้ไม่มีทางได้สัมผัสตลอดชีวิต
ถ้าไม่มีความช่วยเหลือแอบแฝงของฉัน เขาคงไม่สามารถทำธุรกิจให้ใหญ่โตขนาดนี้ได้
ฉันยิ้มน้อยๆ แล้วเก็บของสองอย่างนี้ใส่กระเป๋า
ในเมื่อเขาไม่ยี่หระขนาดนี้ ของที่ฉันให้เขาไป เขาคงไม่อยากได้เหมือนกัน
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเปิดประตูดังขึ้นจากชั้นล่าง ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย จัดทุกอย่างให้เข้าที่ แล้วเดินลงไปข้างล่าง
เจียงอวี้ถูกวางลงบนโซฟา เวินชิงกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวให้เขาอย่างชำนาญ
มองแบบนี้เธอกลับดูเหมือนเป็นแม่บ้านที่แท้จริงของบ้านหลังนี้มากกว่า
"พี่สาวมาแล้ว พี่เจียงเมามาก ฉันเลยพามาส่ง"
พี่สาว?
เธอช่างเก่งในการหาที่ยืนให้ตัวเองจริงๆ
ผู้หญิงต่ำช้าที่รู้ว่าเขามีเมียแล้วยังจะมายุ่ง หน้าด้านจริงๆ
"เธอดูแลเขาได้ดีนะ ทำต่อไปเถอะ" ฉันยิ้มเย็นแล้วหมุนตัว เตรียมจะกลับไปจัดของต่อ
แต่เสียงในห้องนั่งเล่นปลุกเสี่ยวฟานให้ตื่น
เสี่ยวฟานขยี้ตาด้วยความง่วงงุนปรากฏตัวข้างหลังฉัน พึมพำในปาก: "แม่ เสียงดังจัง"
เมื่อเห็นคนที่อยู่ไม่ไกล เด็กชายก็กลับดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ
"แม่เวิน ทำไมมาที่นี่ล่ะ?"
แม่เวิน?
ฉันขมวดคิ้วแน่นขึ้น คว้าแขนเสี่ยวฟานที่กำลังจะวิ่งไปหาเธอไว้
"เสี่ยวฟาน ลูกเรียกเธอว่าแม่เหรอ?"
เสี่ยวฟานหันมา ใช้กำปั้นน้อยๆ ทุบแขนฉันโดยไม่ลังเล
"พ่อให้เรียกแบบนี้ หนูก็เรียกแบบนี้มาตลอดนะ แม่เวินก็เหมือนแม่มากกว่าแม่อีก"
"เธอ เหมือนแม่ มากกว่าฉัน?"
"สิ่งที่แม่ควรทำ แม่ไม่เคยทำเลย นอกจากทำอาหารซักผ้า แม่ยังทำอะไรได้อีกล่ะ! ปล่อยหนูนะ!"
เด็กหกขวบ เป็นวัยที่พูดตรงไปตรงมา
แต่คำพูดนี้เหมือนเข็มเหล็กที่แทงเข้ามาในหัวใจฉัน
ตัดความอาลัยอาวรณ์สุดท้ายที่ฉันมีต่อบ้านหลังนี้
ฉันปล่อยมือออกอย่างไร้ความรู้สึก มองเสี่ยวฟานวิ่งไปกอดเอวเวินชิง ด้วยท่าทางสนิทสนม
ฉันเข้าใจในทันที ที่แท้ฉันกลายเป็นคนนอกของบ้านหลังนี้มานานแล้ว
เวินชิงเงยหน้ามองฉัน คำพูดเต็มไปด้วยความขอโทษ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยการท้าทาย
"พี่สาว อย่าโกรธเสี่ยวฟานเลย เขาอารมณ์ไม่ดีตอนตื่นนอน"
ฉันโบกมือ รู้สึกหมดแรงจนไม่อยากพูดอะไร
"พี่สาว ส่งพี่เจียงถึงแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะคะ"
เวินชิงผลักเสี่ยวฟานออก ก้มลงกระซิบที่ข้างหูเขาประโยคหนึ่ง แล้วหมุนตัวจากไปอย่างสง่างาม
เสี่ยวฟานมองส่งเวินชิงจนปิดประตู ถึงได้ขมวดคิ้วทำปากบึ้งเดินมาทางฉัน ตอนเดินผ่านข้างๆ ถึงกับยกเท้าเตะฉันที
"เป็นความผิดแม่ทั้งนั้น! ไม่งั้นแม่เวินก็จะได้อยู่ที่นี่แล้ว!"
แล้วก็กลับเข้าห้องของเขา ปิดประตูดังปัง
ฮึ... น่าแปลกใจที่เสี่ยวฟานของฉันไม่รักฉัน
ภายใต้การบงการของเจียงอวี้และเวินชิง เสี่ยวฟานคงมองฉันเป็นศัตรูที่แยกครอบครัวสามคนของพวกเขามานานแล้ว
ดีมาก ทั้งสามีและลูก ฉันยกให้เธอ
ฉันวางกุญแจไว้บนตู้ ถือสัญญาและเช็คเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ในโลกนี้ ความรักล้วนเป็นของปลอม มีแต่เงินเท่านั้นที่เป็นของจริง
ฉันอยากดูนักว่า ไม่มีความช่วยเหลือจากฉัน พวกเธอจะกลับมารุ่งเรืองได้อย่างไร
ฉันเคยมีสามีที่รักฉันและครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ
แต่ในวันครบรอบของเรา ฉันกลับเห็นเขากอดผู้หญิงอีกคนอย่างหวานซึ้ง
"เจียงอวี้ ที่นี่มีคนเยอะแยะ คุณไม่กลัวพี่สะใภ้รู้เหรอ?"
เขาถือแก้วไวน์ พร้อมรอยยิ้มเยาะหยัน
"รู้แล้วจะเป็นไร? ตอนแต่งงานกับเธอก็แค่เพื่อเงินลงทุนเท่านั้น ฉันไม่เคยรักเธอเลย"
"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอก็แค่หมาขี้เรื้อนที่ไล่ไม่ไป! เพื่อจะอยู่ข้างฉัน เธอยอมทำทุกอย่าง"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ฉันรู้สึกถึงรสเลือดจางๆ ในลำคอ...
ที่แท้ เขาหลอกฉันมาตลอดแปดปีเต็มๆ!
ถ้าเป็นเช่นนั้น
ความรักดีๆ ที่ฉันมีให้เธอ
ฉันขอเรียกคืนทั้งหมด!