ดาบเทพไร้เทียมทาน
God Sees
## บทที่ 1 โลกแห่งวิญญาณ

ดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้น
ที่เขาด้านหลังตระกูลหยาง เด็กชายอายุราวเจ็ดแปดขวบกำลังเคลื่อนไหวไปมาไม่หยุด บางครั้งนิ่งราวกับสาวพรหมจรรย์ บางครั้งเคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งกระต่าย ทุกครั้งที่ออกหมัด มีกระแสลมแรงพัดวูบขึ้นมา
หยางเสี่ยวเทียนมาอยู่ในโลกนี้เจ็ดปีแล้ว ตั้งแต่อายุสี่ขวบ เขาก็เริ่มเลเวลบ่มเพาะวิชาไท่จี๋
ชาติก่อนเขาเป็นศิษย์สำนักอู่ตัง วิชาไท่จี๋นี้เป็นวิชาลับขั้นสูงของสำนักอู่ตัง แม้ว่าตอนนี้เขาจะเลเวลบ่มเพาะมาเพียงสามปี แต่ในร่างกายก็มีพลังภายในไม่น้อยแล้ว
อย่าดูว่าตอนนี้เขายังเป็นเด็ก แค่หมัดเดียวของเขาก็สามารถทำให้ผู้ใหญ่ธรรมดาถอยหลังไปหลายเมตร ผู้ใหญ่ธรรมดาสองสามคนเข้าใกล้ตัวเขาไม่ได้
ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังเลเวลบ่มเพาะวิชาไท่จี๋อยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากเชิงเขา
หยางเสี่ยวเทียนไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใครมา
เขาหยุดเลเวลบ่มเพาะแล้วมองไป เห็นเด็กหญิงผมเปียยาว ดวงตากลมโต น่ารักแถมยังดูเหมือนเอลฟ์
เมื่อเห็นเด็กหญิง หยางเสี่ยวเทียนก็ยิ้ม
เด็กหญิงคือน้องสาวของเขา หยางหลิงเอ๋อ อายุน้อยกว่าเขาหนึ่งปี
หยางหลิงเอ๋อเดินขึ้นเขา เห็นหยางเสี่ยวเทียนแต่ไกลก็หัวเราะเสียงหวานพูดว่า "พี่ใหญ่ หนูรู้แล้วว่าพี่แอบมาเล่นลิงที่เขาด้านหลังอีกแล้ว"
เล่นลิง?
หยางเสี่ยวเทียนมีเส้นดำผุดขึ้นที่หน้าผาก พูดว่า "นี่ไม่ใช่เล่นลิง นี่คือวิชาลับขั้นสูงไท่จี๋ของสำนักอู่ตัง" เขาอธิบายให้สาวน้อยคนนี้ฟังมากี่ครั้งแล้ว
แต่หยางหลิงเอ๋อแลบลิ้นใส่ หัวเราะซุกซนพูดว่า "ก็เล่นลิงนั่นแหละ"
หยางเสี่ยวเทียนพูดไม่ออก ทุกครั้งที่เถียงกัน เขาก็พูดไม่ชนะสาวน้อยคนนี้
"เธอมาหาฉันมีอะไรหรือ?" หยางเสี่ยวเทียนมองน้องสาวที่แก่แดดนี้อย่างระแวง ทุกครั้งที่เธอมาหาเขาที่เขาด้านหลังไม่เคยมีเรื่องดีๆ
"ท่านพ่อกับท่านแม่กำลังตามหาพี่อยู่น่ะ" หยางหลิงเอ๋อแกว่งเปียเล็กๆ ของเธอ ทำหน้าลึกลับ "ดูเหมือนว่าจะพาพี่เข้าเมืองไปปลุกพลังวิญญาณ"
การปลุกพลังวิญญาณ!
หยางเสี่ยวเทียนใจสั่น
การปลุกพลังวิญญาณ เขารู้แน่นอน โลกนี้เรียกว่าโลกแห่งวิญญาณ เมื่อเด็กๆ ถึงวัยหนึ่ง ก็ต้องทำการปลุกพลังวิญญาณ
มีเพียงการปลุกพลังวิญญาณแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถเลเวลบ่มเพาะได้
หยางเสี่ยวเทียนกำหมัดแน่น รู้สึกตื่นเต้น วันนี้เขารอคอยมานานแล้ว มาอยู่ในโลกนี้หลายปีแล้ว เขาก็อยากรู้มานานแล้วว่าตัวเองมีวิญญาณนักรบหรือไม่ หรือมีวิญญาณนักรบแบบไหน
"พี่ใหญ่ รีบกลับไปเถอะ ถ้าท่านพ่อกับท่านแม่หาพี่ไม่เจอ ต้องโกรธจนตีก้นพี่แน่ๆ" หยางหลิงเอ๋อเชิดหน้าแก้มป่องๆ พูดอย่างจริงจัง
"ได้ เรารีบกลับกันเถอะ" หยางเสี่ยวเทียนยิ้มพลางดึงเปียเล็กๆ ของหยางหลิงเอ๋อ แล้วเดินลงเขาไปยังหมู่บ้านหยาง
หยางหลิงเอ๋อวิ่งตามมาร้องว่า "พี่ใหญ่ ถ้าพี่กล้าดึงเปียหนูอีก หนูจะฟ้องท่านแม่บอกว่าพี่มาเล่นลิงที่เขาด้านหลัง"
พี่น้องทั้งสองวิ่งไล่กันหัวเราะคิกคัก
ไม่นาน ก็กลับมาถึงหมู่บ้านหยาง
เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านหยาง ในห้องโถงมีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว การปลุกพลังวิญญาณครั้งนี้ นอกจากหยางเสี่ยวเทียนแล้ว ยังมีหยางจง ลูกชายของลุงใหญ่ด้วย
หยางเชาเห็นลูกชายหยางเสี่ยวเทียนกลับมา ก็แค่นเสียงฮึ ทำหน้าบึ้ง แต่ต่อหน้าคนมากมายก็ไม่เหมาะที่จะดุด่าหยางเสี่ยวเทียน เขาจ้องหยางเสี่ยวเทียนตาขวาง รอกลับมาค่อยจัดการเจ้าตัวเล็กนี่
คุณปู่ของหยางเสี่ยวเทียน หรือหัวหน้าหมู่บ้านคนเก่าหยางหมิง เห็นทุกคนมาพร้อมกันแล้ว ก็พูดเสียงดังว่า "เมื่อทุกคนมาพร้อมกันแล้ว เราก็ออกเดินทางกันเถอะ"
เนื่องจากมีเพียงเมืองซิงเยว่ที่อยู่ใกล้ๆ เท่านั้นที่มีค่ายกลสำหรับปลุกพลังวิญญาณ ดังนั้นครั้งนี้จุดหมายของทุกคนคือเมืองซิงเยว่
หมู่บ้านหยางอยู่ไม่ไกลจากเมืองซิงเยว่ ดังนั้นหลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ทุกคนก็มาถึงลานปลุกพลังวิญญาณในเมืองซิงเยว่
ลานปลุกพลังวิญญาณเป็นแบบเปิด เพียงแค่จ่ายเหรียญทองจำนวนหนึ่ง ก็สามารถทำการปลุกพลังวิญญาณได้
เมื่อทุกคนมาถึง ที่ลานกว้างมีผู้คนมากมายมารวมตัวกันแล้ว นอกจากหมู่บ้านหยางแล้ว ยังมีลูกหลานตระกูลอื่นๆ จากเมืองซิงเยว่มาทำพิธีปลุกพลังวิญญาณด้วย บรรยากาศคึกคักมาก
ไม่นาน ก็ถึงคิวของคนตระกูลหยาง
หยางหมิงก้าวไปข้างหน้าจ่ายค่าธรรมเนียมการปลุกพลังวิญญาณ จากนั้นผู้เชี่ยวชาญของเมืองซิงเยว่ก็ใช้พลังกระตุ้นค่ายกล ทันใดนั้น ลายค่ายกลรูปหกเหลี่ยมก็ปรากฏขึ้นจากพื้น
"จงเอ๋อ เจ้ามาก่อน" หยางหมิงยิ้มอย่างเอ็นดูพลางโบกมือเรียกหยางจง
หยางจงเป็นหลานชายคนโตของตระกูลหยาง หยางหมิงรักและตามใจเขามาก
"ครับ ท่านปู่" หยางจงรับคำ เดินเข้าไปกลางลายค่ายกลท่ามกลางสายตาของทุกคน
ภายใต้พลังของลายค่ายกล ร่างของหยางจงเปล่งประกายวูบวาบ ทันใดนั้น เสียงร้องของนกฟีนิกส์ดังก้องฟ้าดิน มีนกยักษ์ตัวหนึ่งปรากฏลอยอยู่เหนือศีรษะด้านหลังของหยางจง
นกยักษ์ตัวนี้ ทั้งร่างเป็นเปลวเพลิง กางปีกออกยาวถึงสิบเมตร พลังอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมา
ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง
หยางหมิงมองดูนกยักษ์ตรงหน้า หลังจากตกใจแล้วก็ตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น "เป็นชิงหลวน! เป็นวิญญาณนักรบระดับสิบชิงหลวน!"
ระดับขั้นพลังวิญญาณเรียงจากต่ำไปสูง แบ่งเป็นระดับหนึ่งถึงสิบ หรือวิญญาณการต่อสู้ขั้นสูงที่เหนือกว่าระดับสิบ
วิญญาณการต่อสู้ขั้นสูงนั้นหายากมาก ระดับสิบก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะชั้นยอดแล้ว ไม่แปลกที่หยางหมิงจะตื่นเต้นถึงเพียงนี้
หยางไห่ผู้เป็นพ่อของหยางจงและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของตระกูลหยางที่มาด้วยต่างก็ตื่นเต้นสุดขีด
"ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านเจ้าบ้านหยาง" หัวหน้าตระกูลหลี่ หลี่กวง ก้าวออกมาประสานมือคำนับพลางยิ้มพูดกับหยางหมิง "ตระกูลหยางได้อัจฉริยะที่น่าทึ่งมาก ช่างน่าอิจฉาจริงๆ"
ตระกูลหลี่เป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ที่สุดของเมืองซิงเยว่ มีอำนาจเหนือกว่าหมู่บ้านหยางอยู่หนึ่งขั้น หยางหมิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่า ประสานมือตอบอย่างสุภาพพลางยิ้มพูด "ขอบคุณพี่หลี่ ต่อไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย" ใครๆ ก็เห็นได้ชัดถึงความภาคภูมิใจและความตื่นเต้นในใจของหยางหมิง
ผู้อาวุโสจากตระกูลอื่นๆ ในเมืองซิงเยว่ต่างก็ทยอยเข้ามาแสดงความยินดีกับหยางหมิงและหยางไห่
หยางหมิงและหยางไห่ยิ้มจนปากแทบฉีก
ท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคน หยางจงเดินออกมาจากลายค่ายกลด้วยท่าทางสง่างาม แม้เขาจะยังเด็ก แต่ก็เข้าใจดีว่าวิญญาณนักรบระดับสิบหมายถึงอะไร
ต่อไปนี้ เขาจะเป็นบุตรแห่งสวรรค์!
เมื่อเดินผ่านหยางเสี่ยวเทียน เขาก็มองหยางเสี่ยวเทียนอย่างยโสโอหัง
เห็นท่าทางหยิ่งผยองของหยางจง หยางเสี่ยวเทียนก็ขมวดคิ้ว แม้หยางจงจะเป็นลูกของลุงใหญ่ แต่ก็มักจะอาศัยความที่ปู่ตามใจคอยกลั่นแกล้งเขากับน้องสาวหยางหลิงเอ๋อเสมอ
แม้ทุกครั้งหยางจงจะเป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่ปู่ก็มักจะเข้าข้างหยางจง มักจะเป็นเขากับน้องสาวหยางหลิงเอ๋อที่ถูกดุว่า
"เสี่ยวเทียน ถึงตาเจ้าแล้ว" ตอนนี้ หยางหมิงพูดกับหยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนรับคำ แล้วเดินไปที่กลางลายค่ายกล
เพราะหยางจงมีวิญญาณนักรบระดับสิบ เขาจึงรู้สึกกดดันอยู่บ้างเมื่อยืนอยู่กลางลายค่ายกล
เพราะในโลกแห่งวิญญาณ การมีหรือไม่มีวิญญาณนักรบและระดับขั้นของวิญญาณนักรบสูงต่ำเพียงใด จะเป็นตัวกำหนดอนาคตของคน
ผู้อาวุโสจากตระกูลอื่นๆ ในเมืองซิงเยว่ก็มองดูหยางเสี่ยวเทียน พวกเขาก็อยากรู้ว่าในฐานะหลานชายของหยางหมิงเหมือนกัน หยางเสี่ยวเทียนจะปลุกวิญญาณนักรบอะไรได้
หยางเชาก็มองลูกชายด้วยความกังวลใจ พร้อมกับภาวนาอยู่ในใจ
ที่กลางลายค่ายกล ภายใต้พลังของลายค่ายกล หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกอบอุ่น ไม่นาน ร่างของเขาก็เริ่มเปล่งประกายวูบวาบ
หัวใจของหยางเชาเต้นแรง
โอ้ม!
พร้อมกับเสียงแผ่วเบาดังขึ้น เงาร่างหนึ่งลอยออกมาจากร่างของหยางเสี่ยวเทียน ปรากฏลอยอยู่เหนือศีรษะด้านหลังของเขา


## บทที่ 2 คุณปู่ลำเอียง

เห็นเพียงร่างของเต่ายักษ์สีดำปรากฏขึ้นด้านหลังของหยางเสี่ยวเทียน
บนร่างของเต่ายักษ์มีงูดำตัวเล็กๆ พันอยู่
งูดำตัวเล็กจนแทบมองไม่เห็น
ทุกคนที่เห็นวิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนต่างตกตะลึงทันที
"เต่าตัวใหญ่จริงๆ!" ทันใดนั้น ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งจากเมืองซิงเยว่ก็หัวเราะออกมา "เป็นวิญญาณนักรบเต่าเนี่ยนะ ฮ่าๆ หยางหมิง หลานชายของท่านช่างแปลกประหลาดจริงๆ"
ทุกคนต่างรู้สึกตัว ผู้เชี่ยวชาญหลายคนจากเมืองซิงเยว่ต่างหัวเราะลั่น
หยางหมิงมองดูเต่ายักษ์เหนือศีรษะของหยางเสี่ยวเทียน สีหน้าไม่สู้ดีนัก
เป็นเต่างั้นหรือ?
แม้ว่าเต่าจะไม่ใช่วิญญาณนักรบระดับหนึ่งที่ไร้ประโยชน์ แต่ก็ดีกว่าวิญญาณไร้ค่าเพียงเล็กน้อย เป็นเพียงวิญญาณระดับสองที่แทบไม่มีประโยชน์
วิญญาณนักรบเต่าดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินได้ช้ามาก ผู้ที่มีวิญญาณเต่า เลเวลบ่มเพาะหนึ่งปีก็ยังไม่ทันคนอื่นที่เลเวลบ่มเพาะสิบวัน
หยางเชาที่เคยหวังและภาวนา หน้าซีดเผือดราวกับตกลงสู่ขุมนรก
วิญญาณนักรบของลูกชายตัวเองเป็นเต่างั้นหรือ? วิญญาณแบบเต่านี้ ต่อให้เลเวลบ่มเพาะอย่างบ้าคลั่งทั้งชีวิต ก็ไม่มีทางเป็นอาจารย์วิญญาณที่แท้จริงได้
ในตอนนี้ ผู้เชี่ยวชาญจากเมืองซิงเยว่คนนั้นก็หัวเราะพูดอีกว่า "ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เมืองซิงเยว่ของเรามีวิญญาณนักรบเต่านะ หยางหมิง หลานชายของท่านทำลายสถิติของเมืองซิงเยว่ของเราแล้ว"
หยางหมิงได้ยินดังนั้น สีหน้ายิ่งไม่สู้ดี
ในขณะที่ผู้คนรอบข้างต่างหัวเราะครื้นเครง หยางเสี่ยวเทียนกลับจ้องมองวิญญาณนักรบของตัวเองอย่างเหม่อลอย
วิญญาณนักรบของเขาดูคล้ายกับเก็นบุในตำนานของจีนโบราณบนโลก
เก็นบุเป็นสัตว์วิเศษระดับสุดยอด
หยางหมิงเห็นหยางเสี่ยวเทียนยังยืนอยู่ในเจิ้นถู จ้องมองวิญญาณนักรบเต่าของตัวเองอย่างเหม่อลอย รู้สึกโมโหมาก จึงตวาดว่า "ไอ้ตัวน่าอับอาย รีบลงมาเดี๋ยวนี้!"
หยางเสี่ยวเทียนเดินออกจากเจิ้นถู มองดูหยางหมิงที่กำลังโกรธ ลังเลครู่หนึ่ง แล้วอธิบายว่า "คุณปู่ครับ วิญญาณนักรบของหลานไม่น่าจะเป็นเต่า"
หยางหมิงเห็นหยางเสี่ยวเทียนยังมีหน้ามาแก้ตัว โกรธจนหน้าเขียว "พาไอ้ตัวเล็กนี่กลับไป" พูดจบก็โกรธจัดจากไป เขาไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ
เห็นหยางหมิงจากไป ผู้เชี่ยวชาญจากหมู่บ้านหยางก็รีบตามออกจากเมืองซิงเยว่ไป
หัวหน้าตระกูลหลี่ หลี่กวง เห็นหยางหมิงโกรธจัดจากไป ก็ส่ายหน้า ใครจะคิดว่า หลานชายของหยางหมิงคนหนึ่งมีวิญญาณนักรบระดับสิบ อีกคนกลับมีวิญญาณระดับสอง
กลับถึงหมู่บ้านหยาง หยางหมิงยิ่งคิดยิ่งโกรธ พูดกับหยางเชาว่า "ดูลูกดีๆ ที่เจ้าเลี้ยงมาสิ! ถ้ามันกล้าออกจากหมู่บ้านหยาง ข้าจะหักขามัน!"
วันนี้หยางเสี่ยวเทียนทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญมากมายในเมืองซิงเยว่
หยางหมิงสะบัดแขนเสื้อจากไป
หลังจากหยางหมิงจากไป หยางไห่ก็ยิ้มพูดกับหยางเชาว่า "น้องชาย อย่าได้ใส่ใจไปเลย พ่อก็เป็นแบบนี้แหละ แต่พี่ก็ไม่คิดว่าวิญญาณนักรบของเสี่ยวเทียนจะเป็นเต่า"
ใครๆ ก็ได้ยินความสะใจในน้ำเสียงของหยางไห่
หยางไห่พาหยางจงลูกชายและคนอื่นๆ จากไป
ก่อนจากไป หยางจงยิ้มพูดกับหยางเสี่ยวเทียนว่า "เสี่ยวเทียน พอถึงการแข่งขันของตระกูลปลายปี เราต้องประลองกันให้ดี แต่เจ้าต้องเลเวลบ่มเพาะให้ดีนะ อย่าให้ข้าต้องชกเจ้ากระเด็นไปไกลล่ะ"
มองดูหยางไห่ หยางจง และคนอื่นๆ จากไป สีหน้าของหยางเชาไม่สู้ดี เขาหันไปมองลูกชายหยางเสี่ยวเทียน อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ถอนหายใจ พูดว่า "เสี่ยวเทียน ไม่เป็นไร แค่เจ้าขยันเลเวลบ่มเพาะ ก็จะไม่แพ้หยางจง และสามารถเป็นนักรบโดยกำเนิดได้"
แต่ มันจะเป็นไปได้หรือ?
หยางเชาและหยางเสี่ยวเทียนกลับมาที่เรือนตะวันตกของตน เห็นหยางเชาและหยางเสี่ยวเทียนกลับมา หวงอิ๋งมารดาของหยางเสี่ยวเทียนก็ดีใจออกมาต้อนรับ ถามหยางเชาว่า "เป็นอย่างไรบ้าง เสี่ยวเทียนตื่นวิญญาณนักรบอะไร?"
หยางเชาหน้าตาหมดอาลัยตายอยาก เขามองดูสีหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของภรรยา สุดท้ายก็ส่ายหน้า ไม่พูดอะไร
หยางเสี่ยวเทียนอยากจะอธิบาย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร กลับเข้าห้องของตัวเอง เขารู้ว่าตอนนี้อธิบายอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ถึงเวลาก็ให้ความจริงพูดแทนแล้วกัน
ราตรีมืดมิด
หยางเสี่ยวเทียนนั่งขัดสมาธิบนเตียงในห้อง เริ่มปลุกพลังวิญญาณนักรบของตนตามวิชาปัญญาที่พ่อถ่ายทอดให้ในตอนกลางวัน
ไม่นาน เหนือศีรษะของเขาปรากฏเงาเต่ายักษ์ลอยอยู่
วิญญาณระดับสองที่ในสายตาของหยางหมิง หยางจง และคนอื่นๆ ดูเหมือนจะดีกว่าวิญญาณไร้ค่าเพียงเล็กน้อย เต่านั้นอ้าปากกว้าง ดูดกลืนทันที พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินรอบข้างก็พุ่งเข้าหาหยางเสี่ยวเทียนราวกับน้ำท่วม
โครม!
ร่างของหยางเสี่ยวเทียนสั่นสะเทือนทั้งตัว
พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินรุนแรงมาก เกือบจะท่วมท้นหยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนตกใจ
นี่มัน รุนแรงเกินไปแล้ว
แม้เขาจะเดาว่าวิญญาณนักรบของเขาอาจเป็นสัตว์วิเศษระดับสุดยอดอย่างเก็นบุ แต่การดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ก็ยังเกินความคาดหมายของเขามาก
พลังวิญญาณไหลเวียนอย่างรวดเร็วในเส้นลมปราณของร่างกายเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นพลังต่อสู้
ภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังวิญญาณในร่างกายเขา วิญญาณนักรบของเขาก็เปล่งแสงไม่หยุด งูดำตัวเล็กที่พันอยู่รอบตัวเก็นบุกลับขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับอ้าปากดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน
แม้งูดำตัวนั้นจะตัวเล็ก แต่ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินกลับไม่ช้ากว่าเก็นบุเลย
เมื่อเห็นงูดำและเก็นบุดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินพร้อมกัน หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกแปลกใจ ตัวเองคงไม่ได้มีจิตวิญญาณนักรบคู่หรอกนะ?
และงูดำนั้น ก็ไม่ได้ด้อยกว่าเก็นบุเลย!
คิดถึงตรงนี้ หัวใจของหยางเสี่ยวเทียนเต้นเร็วขึ้น เขามาอยู่ในโลกแห่งวิญญาณหลายปีแล้ว ก็พอรู้จักสถานการณ์บางอย่างในโลกแห่งวิญญาณ วิญญาณการต่อสู้ขั้นสูงแม้จะหายาก แต่ก็ยังเคยได้ยินอยู่บ้าง แต่ไม่เคยได้ยินว่าใครในโลกแห่งวิญญาณมีจิตวิญญาณศาสตราดับเบิลอัลติเมทมาก่อน!
ไม่รู้ไม่เห็น คืนหนึ่งผ่านไป
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนหยุดเลเวลบ่มเพาะ ฟ้าก็สว่างแล้ว
แต่สิ่งที่หยางเสี่ยวเทียนไม่อยากจะเชื่อก็คือ หลังจากฝึกฝนทั้งคืน เขาก็ผ่านเข้าสู่ขั้นแรกได้สำเร็จ!
อาหยางไห่ลุงใหญ่ของเขามีวิญญาณนักรบเป็นหมีแห่งแผ่นดินระดับแปดขั้นสูงสุด ใช้เวลาสามสี่เดือนถึงจะผ่านเข้าสู่ขั้นแรกได้
ส่วนคุณปู่หยางหมิงของเขา มีวิญญาณนักรบเป็นหมาป่าสวรรค์ระดับแปดธรรมดา ใช้เวลาครึ่งปีเต็มๆ ถึงจะผ่านเข้าสู่ขั้นแรกได้
แต่ตอนนี้ เขาใช้เวลาแค่คืนเดียว
พูดให้ถูกต้องก็คือ ใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง
หยางเสี่ยวเทียนเดินออกมาที่ลานบ้าน ชกหมัดใส่ก้อนหินใหญ่ที่มุมลาน ก้อนหินนั้นก็ปรากฏรอยหมัดลึกหลายนิ้วทันที!
ทั้งหมดนี้เป็นความจริง เขาผ่านเข้าสู่ขั้นแรกจริงๆ! ตอนนี้เขาเป็นนักรบระดับหนึ่งอย่างแท้จริงแล้ว!
เมื่อเห็นว่าตัวเองใช้เวลาแค่คืนเดียวก็ผ่านเข้าสู่ขั้นแรกได้ หยางเสี่ยวเทียนก็ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ถ้าเป็นแบบนี้ ไม่นานเขาก็คงจะผ่านเข้าสู่ขั้นที่สิบ กลายเป็นผู้แข็งแกร่งโดยกำเนิดได้
ตอนนั้นเอง มีเสียงทะเลาะกันดังมาจากห้องของพ่อแม่
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกแปลกใจ พ่อแม่รักใคร่กันมาตลอด ไม่เคยทะเลาะกันเลย ไม่รู้ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร? เขาเดินเข้าไปใกล้ห้องพ่อแม่
"พ่อทำเกินไปแล้ว" เสียงสะอื้นของแม่หวงอิ๋งดังขึ้น "ตามกฎของหมู่บ้านหยาง หลังจากลูกหลานตระกูลหยางปลุกพลังวิญญาณแล้ว ทุกคนจะได้รับน้ำยาสร้างฐานคนละขวด นี่เป็นกฎที่พ่อตั้งเอง แต่เมื่อคืนพ่อกลับเอาน้ำยาสร้างฐานของเสี่ยวเทียนไปให้หยางจงกินด้วย!"
"แล้วก็ ก่อนหน้านี้คุณดูแลธุรกิจผ้าไหมของตระกูลมาตลอด แต่ตอนนี้พ่อกลับประกาศทันทีว่า ไม่ให้คุณยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจผ้าไหมอีก ให้พี่ใหญ่ดูแลทั้งเหมืองและธุรกิจผ้าไหม นี่หมายความว่าอะไร?"
"หยางไห่กับหยางจงเป็นลูกชาย หลานชายของเขา แล้วคุณกับเสี่ยวเทียน ไม่ใช่ลูกชาย หลานชายของเขาหรือ?"
"พ่อลำเอียงเกินไปแล้ว!"


## บทที่ 3 น้องสาวถูกทำร้าย

หยางเสี่ยวเทียนได้ยินเช่นนั้น กำมือแน่น
เขาไม่คิดว่าคุณปู่จะลำเอียงถึงขนาดนี้
ไม่เพียงแต่เอาน้ำยาสร้างฐานส่วนของเขาไปให้หยางจงกินเพื่อเลเวลบ่มเพาะ ยังเอาธุรกิจผ้าไหมที่พ่อของเขาดูแลอยู่ไปให้ลุงใหญ่จัดการทั้งหมด
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่าเขามีจิตวิญญาณนักสู้อู๋กุ้ยงั้นหรือ?
แค่เพราะว่าเขาทำให้คุณปู่ขายหน้าต่อหน้าผู้คนในเมืองซิงเยว่? ถึงขนาดพ่อของเขาก็ต้องพลอยโดนลงโทษไปด้วย
หยางเสี่ยวเทียนกลับเข้าห้องของตัวเอง แล้วเลเวลบ่มเพาะต่อ
คุณปู่เอาน้ำยาสร้างฐานส่วนของเขาไปให้หยางจงกินหมดใช่ไหม งั้นเขาจะทำให้คนในหมู่บ้านหยางรู้ว่า แม้ไม่มีน้ำยาสร้างฐาน เขาก็จะแข็งแกร่งกว่าหยางจง
ในขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังเลเวลบ่มเพาะอยู่นั้น ที่ลานบ้านของหยางจง หยางหมิงมองหลานชายหยางจงด้วยความพอใจ หยางจงไม่ทำให้เขาผิดหวังจริงๆ หลังจากกินน้ำยาสร้างฐานสองส่วนเมื่อคืน ผลการเลเวลบ่มเพาะดีกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก
ชิงหลวนสมกับเป็นวิญญาณนักรบระดับสิบที่มีเลือดของสัตว์เทพในตำนานจริงๆ
"รู้สึกยังไงบ้าง?" หยางหมิงถามหลานชายหยางจงด้วยสีหน้าเอ็นดู
หยางจงตอบอย่างมั่นใจ: "คุณปู่วางใจได้ ภายในหนึ่งเดือนก่อนการประชุมประจำปีของตระกูล ผมต้องบรรลุขั้นแรก กลายเป็นนักรบระดับหนึ่งให้ได้!"
หนึ่งเดือน ขั้นแรก!
หยางหมิงได้ยินแล้วตาเป็นประกาย หัวเราะ: "ดี! ถ้าเจ้าสามารถบรรลุขั้นแรกก่อนการประชุมประจำปีของตระกูล ปู่จะให้รางวัลเจ้าอย่างงาม!"
ถ้าหยางจงใช้เวลาแค่หนึ่งเดือนก็สามารถบรรลุขั้นแรก กลายเป็นนักรบระดับหนึ่งได้ นั่นจะเป็นการทำลายสถิติของเมืองซิงเยว่ สร้างความตื่นตะลึงให้ทั้งเมือง เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะได้หน้าได้ตาในเมืองซิงเยว่มากแค่ไหน
ผ่านไปหลายวันติดต่อกัน
หยางหมิงไปที่ลานบ้านของหยางจงทุกวัน คอยชี้แนะการเลเวลบ่มเพาะให้หยางจงด้วยตัวเอง เห็นหลานชายหยางจงก้าวหน้าอย่างรวดเร็วทุกวัน หยางหมิงก็ดีใจจนยิ้มไม่หุบ
ดูท่าแล้ว หยางจงคงไม่ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนก็จะบรรลุขั้นแรกได้
ส่วนหยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ออกจากห้องเช่นกัน มุ่งมั่นเลเวลบ่มเพาะ
คืนนี้ ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน จู่ๆ ในร่างกายของเขาก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น ราวกับตัวไหมที่กำลังทะลุรัง
หยางเสี่ยวเทียนดีใจ
หลังจากเลเวลบ่มเพาะอย่างหนักมาสี่วัน ในที่สุดเขาก็ทะลุขีดจำกัดได้อีกครั้ง ก้าวเข้าสู่ระดับสอง
ในโลกแห่งวิญญาณ แม้แต่อัจฉริยะที่มีวิญญาณนักรบระดับสิบหลายคน การจะบรรลุระดับสองได้ ปกติต้องใช้เวลาเลเวลบ่มเพาะสามสี่เดือน แต่เขาใช้เวลาแค่สี่วันเท่านั้น!
หยางเสี่ยวเทียนไม่อาจระงับความตื่นเต้นในใจ
แม้เขาจะไม่รู้ว่าในโลกแห่งวิญญาณมีใครที่ใช้เวลาสี่วันบรรลุระดับสองได้หรือไม่ แต่ในประเทศเสินไห่ของพวกเขาแน่นอนว่าไม่มี
เมื่อฟ้าสาง หยางเสี่ยวเทียนหยุดเลเวลบ่มเพาะ รู้สึกสดชื่นทั้งร่างกายและจิตใจ ราวกับมีพลังใช้ไม่หมด
เขาออกมาที่ลานบ้าน เริ่มฝึกวิชาไท่จี๋ ทุกท่าทุกทาง ลื่นไหลดั่งสายน้ำ ขณะเคลื่อนไหว มีกระแสพลังหมุนวนรอบร่างกายเขา
หลังจากบรรลุนักรบระดับสอง หยางเสี่ยวเทียนพบว่าพลังภายในของเขาก็มีความก้าวหน้าเช่นกัน
ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังฝึกวิชาไท่จี๋อยู่นั้น เขาเห็นน้องสาวหยางหลิงเอ๋อวิ่งร้องไห้เข้ามาจากข้างนอก
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกแปลกใจ กำลังจะเอ่ยปากถาม ก็เห็นว่าบนใบหน้าอวบอิ่มของน้องสาวมีรอยฝ่ามือแดงๆ แก้มซ้ายบวมแดงไปทั้งข้าง
เห็นแก้มซ้ายของน้องสาวบวมแดงไปทั้งข้าง หยางเสี่ยวเทียนก็โกรธจนควบคุมไม่อยู่: "ใครตบ?"
หยางหลิงเอ๋อร้องไห้ออกมา แต่กลับส่ายหน้าไม่ยอมบอก
หยางเสี่ยวเทียนเห็นรอยฝ่ามือไม่ใหญ่นัก น่าจะเป็นเด็กวัยเดียวกันตบ จึงโกรธถามว่า "หยางจงตบเธอใช่ไหม?"
หยางหลิงเอ๋อยังคงส่ายหน้าร้องไห้ แม้น้องสาวไม่พูด แต่เมื่อหยางเสี่ยวเทียนถามถึงหยางจง สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย หยางเสี่ยวเทียนโกรธจัด "ไปกัน พี่ชายจะพาเธอไปเคลียร์บัญชีกับมัน!" พูดจบก็จูงมือน้องสาวจะไปหาหยางจง
แต่พอเขาจูงมือน้องสาว หยางหลิงเอ๋อก็บอกว่าเจ็บ หยางเสี่ยวเทียนสงสัย จึงดึงแขนเสื้อน้องขึ้น เห็นรอยแส้น่าสยดสยองบนแขนทั้งสองข้าง
แม้ไม่ถึงกับเลือดออก แต่ดูก็รู้ว่าเจ็บมาก
หยางเสี่ยวเทียนโกรธจัด "หยางจงเอาแส้ฟาดเธอด้วยหรือ?"
น้องสาวหยางหลิงเอ๋อน้ำตาคลอ สุดท้ายก็พยักหน้า ร้องไห้พลางพูดว่า "หยางจงด่าพี่ว่าเป็นเต่า หนูทนไม่ได้ เลยด่ากลับไป"
เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ไม่ต้องพูดก็รู้
หยางเสี่ยวเทียนโกรธจัด จูงน้องสาววิ่งออกจากลานบ้านไปหาหยางจง พอออกมาไม่ไกล ก็เห็นหยางจงกับลูกชายผู้ดูแลหมู่บ้านหยางอีกหลายคนกำลังเดินมาพลางหัวเราะคุยกัน ถือแส้มาด้วย
"หยางจง แกตีน้องสาวข้าหรือ?" หยางเสี่ยวเทียนพุ่งเข้าไป
หยางจงเห็นหยางเสี่ยวเทียนโกรธจัด แต่ก็ไม่สนใจ หัวเราะพูดว่า "ใช่ ข้าตีเอง ยังไง แกเป็นเต่าจะมาเอาเรื่องแทนน้องสาวหรือ?"
พูดจบ หยางเสี่ยวเทียนก็พุ่งเข้าไป ตบไปหนึ่งฉาด
หยางเสี่ยวเทียนฝึกวิชาไท่จี๋ ตัวว่องไว หยางจงหลบไม่ทัน โดนหยางเสี่ยวเทียนตบเข้าที่แก้มซ้ายเต็มๆ
แป๊ะ!
เสียงดังกังวาน หยางจงเซถลาเกือบล้ม
หยางจงโดนตบจนหัวหมุน หูอื้อ เขาทำหน้าไม่อยากเชื่อ นับแต่เขาปลุกพลังวิญญาณ เขาก็เป็นยอดคนของหมู่บ้านหยาง ปู่ของเขารักและตามใจเขามาก ถือไว้บนมือยังกลัวจะทำหล่น หยางเสี่ยวเทียนกล้าตีเขา!
หยางเสี่ยวเทียนที่มีวิญญาณระดับสองกล้าตีเขา!
"แกกล้าตีข้า!" หยางจงเอามือกุมหน้าตะโกนด้วยความโกรธ แล้วหันไปตะคอกใส่เด็กๆ จากหมู่บ้านหยางที่อยู่ตรงนั้น "พวกแกยืนดูอะไร ตีมันซะ!"
เด็กๆ จากหมู่บ้านหยางได้ยินก็รุมเข้าใส่หยางเสี่ยวเทียน แต่พวกเด็กๆ วัยเดียวกันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเสี่ยวเทียน ไม่นานก็ถูกหยางเสี่ยวเทียนจัดการทีละคนจนล้มกระจาย
หยางจงเห็นดังนั้น จึงหยิบแส้ฟาดใส่หน้าหยางเสี่ยวเทียน แส้นี้ถ้าโดนคงไม่เบา หยางเสี่ยวเทียนหลบหลีก คว้าแส้ของอีกฝ่ายไว้ แย่งมาได้ แล้วฟาดกลับไป
หยางจงโดนแส้ฟาดที่แขน เจ็บจนร้องไห้โวยวาย "หยางเสี่ยวเทียน รอให้ข้าบรรลุขั้นแรก ในงานประชุมตระกูลปลายปี ข้าจะไม่ปล่อยแกไว้!"
งานประชุมตระกูลปลายปี?
ตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังมา เห็นได้ชัดว่าเสียงร้องไห้ของหยางจงได้ดึงดูดความสนใจของผู้คนในหมู่บ้านหยาง
คนแรกที่มาถึงคือหยางไห่ พอหยางไห่มาถึงก็เห็นหยางจงที่กำลังร้องไห้โวยวาย
หยางจงเห็นพ่อมาถึง ก็ชี้หน้าหยางเสี่ยวเทียน ร้องไห้พลางพูดว่า "พ่อครับ หยางเสี่ยวเทียนตีหน้าลูก" แล้วดึงแขนเสื้อขึ้น "มันยังเอาแส้ฟาดลูกด้วย"
หยางไห่เห็นหน้าลูกชายบวมแดง และรอยแส้บนแขน ก็โกรธจัด ไม่ถามสาเหตุ ตวาดใส่หยางเสี่ยวเทียนว่า "เด็กแค่นี้ ลงมือโหดร้ายนัก พ่อแม่ไม่สั่งสอน ข้าจะสั่งสอนเอง!" พูดจบก็ยกมือขึ้น จะตบหน้าหยางเสี่ยวเทียน
"พี่ใหญ่ หยุดก่อน!" หยางเชารีบมาถึง เห็นเหตุการณ์แต่ไกล จึงตะโกนห้าม
หยางไห่เห็นหยางเชามา จึงต้องหยุดมือ กำลังจะโกรธถาม แต่เห็นพ่อหยางหมิงมาด้วย
"เกิดอะไรขึ้น?" หยางหมิงถามมาแต่ไกล
"พ่อครับ เป็นเสี่ยวเทียน มันตีหน้าจงเอ๋อ แล้วยังเอาแส้ฟาดจงเอ๋อด้วย" หยางไห่เดินเข้าไปพูด "หน้าจงเอ๋อบวมไปหมดแล้ว"
"อะไรนะ?!" สีหน้าหยางหมิงเปลี่ยนไป เดินเข้าไปดู เห็นหลานชายหยางจงหน้าบวมจริงๆ


## บทที่ 4 การประลองฝีมือ 1 ครั้ง

"เจ้า กล้าทำร้ายน้องชายในตระกูลเดียวกันรุนแรงขนาดนี้!" หยางหมิงมองดูใบหน้าและแขนของหลานชายหยางจงด้วยความเจ็บปวด ชี้ไปที่หยางเสี่ยวเทียนด้วยความโกรธเกรี้ยว
หยางเสี่ยวเทียนกลับพูดว่า "เขาต่างหากที่ตบหน้าน้องสาวของข้าก่อน แถมยังใช้แส้ฟาดน้องสาวของข้าด้วย!"
ในตอนนั้น ทุกคนต่างเห็นใบหน้าบวมแดงและรอยแส้น่าสยดสยองบนแขนทั้งสองข้างของหยางหลิงเอ๋อ
แขนเล็กๆ ของหยางหลิงเอ๋อมีรอยแส้อย่างน้อยเจ็ดรอย
แต่หยางหมิงกลับทำเป็นมองไม่เห็น ชี้ไปที่หยางเสี่ยวเทียนด้วยความโกรธจนหนวดสั่น "เจ้าทำร้ายน้องชายในตระกูลเดียวกันแล้วยังกล้าเถียงอีก! มา จับตัวมันไปขังไว้ที่ห้องบรรพบุรุษหนึ่งวัน ห้ามใครส่งอาหารให้มันเด็ดขาด!"
ไม่ได้กินข้าวหนึ่งวัน?
หยางเชาสีหน้าเปลี่ยนไป "พ่อ!"
ตอนนี้เป็นฤดูหนาวแล้ว ห้องบรรพบุรุษหนาวเย็นมาก ยิ่งตอนกลางคืนยิ่งหนาว เด็กอายุเจ็ดขวบอย่างหยางเสี่ยวเทียนถูกขังในห้องบรรพบุรุษหนึ่งวันโดยไม่ได้กินไม่ได้ดื่ม จะทนได้ยากมาก!
"ยังยืนนิ่งอยู่ทำไม รีบจับตัวมันไปขังที่ห้องบรรพบุรุษ!" หยางหมิงตะโกนใส่ผู้ดูแลคนหนึ่งของหมู่บ้านหยาง
หยางหลิงเอ๋อเห็นผู้ดูแลคนนั้นจะลากพี่ชายไป ก็ร้องไห้กอดหยางเสี่ยวเทียนไว้ พูดกับหยางหมิงว่า "คุณปู่ อย่าขังพี่ชายที่ห้องบรรพบุรุษเลย ข้าขอร้องท่าน!"
แต่หยางหมิงกลับทำหน้าเฉยเมย
ในที่สุด หยางเสี่ยวเทียนก็ถูกขังอยู่ในห้องบรรพบุรุษที่เชิงเขาด้านหลัง
ประตูไม้ของห้องบรรพบุรุษปิดลง โลกเงียบสงบ หยางเสี่ยวเทียนมองป้ายบรรพบุรุษของตระกูลหยางผ่านแสงสลัว แต่จิตใจกลับสงบนิ่ง
ไม่ให้กินข้าวหนึ่งวันหรือ?
ไม่นึกว่าหลังจากที่เขาปลุกจิตวิญญาณนักสู้อู๋กุ้ย "ระดับสอง" ปู่ของเขาจะรังเกียจเขาถึงขนาดนี้
หยางเสี่ยวเทียนนั่งขัดสมาธิ เริ่มฝึกวิชาปัญญา กระตุ้นจิตวิญญาณนักสู้ให้ดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินอย่างเต็มที่
ถูกขังอยู่ในห้องบรรพบุรุษแห่งนี้ หยางเสี่ยวเทียนไม่มีความคิดฟุ้งซ่าน ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินดูเหมือนจะเร็วขึ้นอีก พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินในร่างกายเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณ
พอถึงตอนกลางคืน ลมหนาวพัดเข้ามาในห้องบรรพบุรุษ แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับไม่รู้สึกหนาวหรือหิวเลย
โลกเงียบสงัด การรับรู้ของเขาแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ แม้แต่เสียงแมลงที่อยู่ไกลออกไปร้อยเมตรก็ได้ยินชัดเจน
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ๆ ในร่างกายของเขาก็มีเสียงดักแด้แตกดังขึ้นอีกครั้ง
หยางเสี่ยวเทียนดีใจ
ในที่สุดเขาก็ก้าวผ่านอีกขั้น เข้าสู่ระดับสาม
และเขาพบว่าตัวเองดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง การรับรู้เหนือกว่าแต่ก่อนมาก
การถูกขังในห้องบรรพบุรุษ กลับกลายเป็นโชคร้ายกลายเป็นดี
หนึ่งวันผ่านไป ในที่สุดหยางเสี่ยวเทียนก็ได้รับการปล่อยตัว พ่อของเขาหยางเชา แม่ของเขาหวงอิ๋ง และน้องสาวหยางหลิงเอ๋อต่างรออยู่นอกห้องบรรพบุรุษ พอเห็นหยางเสี่ยวเทียนออกมา แม่หวงอิ๋งก็แอบเช็ดน้ำตา กอดหยางเสี่ยวเทียนแน่น
หยางหลิงเอ๋อยิ่งร้องไห้จนตัวสั่น
"แม่ ข้าไม่เป็นไรหรอก" หยางเสี่ยวเทียนยิ้มให้แม่ "ข้าอยากถูกขังอีกสักหลายวันเลย" นี่เป็นความจริง
วันต่อๆ มา หยางเสี่ยวเทียนก็เหมือนเดิม แทบไม่ออกจากลานบ้านของตัวเอง ฝึกฝนอยู่ที่นั่น
ส่วนหยางจง หลังจากโดนตบไปทีนั้น ก็สงบเสงี่ยมลง อยู่แต่ในลานบ้านของตัวเองพยายามฝึกฝน
รู้ว่าหยางจงอยู่แต่ในลานบ้านของตัวเอง ไม่ออกไปไหนเหมือนตัวเองที่ฝึกฝนอยู่ หยางเสี่ยวเทียนสีหน้าสงบนิ่ง เขารู้แน่ว่าทำไมหยางจงถึงพยายามฝึกฝนขนาดนี้
หยางจงแค่อยากจะก้าวผ่านขั้นแรกให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะได้สั่งสอนตัวเองในงานชุมนุมประจำปีของตระกูลปลายปีนี้
จะไม่ปล่อยข้าไปงั้นหรือ?
นึกถึงที่หยางจงตะโกนว่าจะไม่ปล่อยตัวเองไปในงานชุมนุมประจำปีของตระกูล หยางเสี่ยวเทียนก็พุ่งหมัดออกไปทันที พลังวิญญาณพุ่งออกมา ก้อนหินใหญ่ในลานบ้านแตกกระจายเป็นเศษหินนับไม่ถ้วน
วันเวลาผ่านไปทีละวัน
ใกล้ถึงช่วงปีใหม่
หมู่บ้านหยางเริ่มจัดซื้อของกินของใช้สำหรับปีใหม่ ตกแต่งให้ดูรื่นเริง
หยางเสี่ยวเทียนยืนอยู่ในลานบ้านที่เต็มไปด้วยหิมะขาวฝึกวิชาไท่จี๋ ทุกหมัดทุกท่า พลังหมัดทั้งอ่อนโยนและแข็งแกร่ง ทำให้เกล็ดหิมะบนพื้นลอยขึ้นมามากมาย
หลังจากก้าวผ่านระดับสาม แม้ความเร็วในการก้าวหน้าจะช้าลงไปมาก แต่ผ่านการฝึกฝนอย่างหนักในช่วงนี้ หยางเสี่ยวเทียนก็ประสบความสำเร็จในการก้าวผ่านไปถึงระดับสี่ และไปถึงจุดสุดยอดระดับสี่
และพลังหมัดของวิชาไท่จี๋ของเขาก็มีความก้าวหน้าที่ชัดเจนขึ้น สามารถแผ่พลังครอบคลุมได้ในระยะสามเมตร
หลังจากเลเวลบ่มเพาะสักพัก หยางเสี่ยวเทียนก็หยุดพัก รู้สึกว่าร่างกายร้อนผ่าวไปหมด
พรุ่งนี้ก็จะถึงการประชุมประจำปีของตระกูลแล้ว
แต่เดิมการประชุมประจำปีของตระกูลยังไม่ถึงเวลา แต่หลังจากหยางจงวิงวอน คุณปู่หยางหมิงก็ได้เลื่อนการประชุมให้เร็วขึ้น
การประชุมประจำปีของตระกูลถูกเลื่อนเร็วขึ้นหรือ? ดูเหมือนว่าหยางจงคงจะบรรลุถึงขั้นแรกแล้ว และอยากจะสั่งสอนเขาในการประชุมประจำปีอย่างใจร้อน!
หยางเสี่ยวเทียนเดินออกจากลานบ้าน ช่วงนี้เขาฝึกฝนอย่างหนักจนแทบไม่ได้เจอน้องสาว เขาตั้งใจจะไปหาสาวน้อย
"ได้ยินหรือยัง พรุ่งนี้ในการประชุมประจำปีของตระกูล จะมีบุคคลสำคัญจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์มาที่หมู่บ้านหยางของเรา!"
"บุคคลสำคัญจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์? เป็นใครกัน? ทำไมถึงมาที่หมู่บ้านหยาง?"
ที่ไกลออกไป มีองครักษ์ของหมู่บ้านหยางกำลังพูดคุยกัน
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกประหลาดใจ
สถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์? สถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์เป็นหนึ่งในสี่สถาบันชั้นนำของประเทศเสินไห่ หากศิษย์ในตระกูลสามารถเข้าไปฝึกฝนที่สถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ได้ นั่นถือเป็นเกียรติยศของวงศ์ตระกูล
"บุคคลสำคัญจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ทราบว่าคุณชายหยางจงของพวกเราปลุกจิตวิญญาณนักสู้ชิงหลวน จึงตั้งใจมาที่หมู่บ้านหยางเพื่อรับคุณชายหยางจงเป็นศิษย์!"
"ตอนนี้ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองซิงเยว่แล้ว ยอดฝีมือมากมายในเมืองซิงเยว่ต่างมาแสดงความยินดี หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มจนปิดปากไม่ลง"
องครักษ์หลายคนพูดกันอย่างตื่นเต้น
หยางเสี่ยวเทียนฟังแล้วสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
วันรุ่งขึ้น
แสงแดดค่อนข้างเย็น
หลังจากหยางเสี่ยวเทียนตื่นนอน ก็ทราบว่าคุณปู่หยางหมิง ลุงใหญ่หยางไห่ และหยางจงออกไปต้อนรับบุคคลสำคัญจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ตั้งแต่เช้า
แต่คุณปู่ไม่ได้แจ้งให้พ่อของเขาและตัวเขาไปต้อนรับด้วย
ศาลาหน้าหมู่บ้านหยางเป็นสถานที่จัดการประชุมประจำปีของตระกูลทุกปี
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนและพ่อแม่ พร้อมน้องสาวหยางหลิงเอ๋อมาถึงศาลาหน้า ศาลาก็เต็มไปด้วยผู้คนแล้ว
ในศาลาเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและพูดคุย เมื่อครอบครัวของหยางเสี่ยวเทียนมาถึง ก็ไม่มีใครสนใจ
หยางเสี่ยวเทียนมองไป เห็นคุณปู่และยอดฝีมือจากเมืองซิงเยว่ต่างห้อมล้อมชายชราผมสีเงินผู้หนึ่ง
ชายชราผมสีเงินผู้นี้ ชัดเจนว่าเป็นบุคคลสำคัญจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์
เขาทราบจากพ่อว่า คนผู้นี้คือรองอธิการบดีเฉินหยวนแห่งสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์
รองอธิการบดีสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ ในประเทศเสินไห่ถือเป็นบุคคลสำคัญอย่างแท้จริง แม้แต่ราชวงศ์แห่งประเทศเสินไห่ก็ไม่กล้าดูแคลน แล้วจะพูดถึงชาวเมืองซิงเยว่ไปไย
หลังจากผ่านไปสักครู่ การประชุมประจำปีของหมู่บ้านหยางก็เริ่มขึ้น
หยางหมิงมองหลานชายหยางจงด้วยสายตาเอ็นดูและพูดว่า "จงเอ๋อ เจ้าขึ้นไปแสดงพลังความสามารถให้ท่านเฉินหยวนดูหน่อย ให้ท่านได้เห็นความก้าวหน้าในการฝึกฝนของเจ้าในช่วงนี้"
หยางจงรับคำ กระโดดขึ้นไปบนแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้หน้าศาลา จากนั้นก็หมุนเวียนพลังวิญญาณ ปล่อยพลังวิญญาณในร่างออกมา
ทันใดนั้น ทั่วร่างของเขาก็เปล่งประกายออกมา
"จุดสุดยอดระดับหนึ่ง!" เมื่อรู้สึกถึงพลังของหยางจง ยอดฝีมือจากเมืองซิงเยว่หลายคนต่างตกตะลึง
หยางจงปลุกวิญญาณนักรบ เพียงแค่ยี่สิบวันเท่านั้น แต่กลับบรรลุถึงจุดสุดยอดระดับหนึ่งแล้ว
แม้แต่เฉินหยวนก็ยังประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะชื่นชมว่า "ชิงหลวนสมกับเป็นวิญญาณนักรบขั้นสุดยอดระดับสิบจริงๆ"
จิตวิญญาณนักสู้ชิงหลวน หาได้ยากในประเทศเสินไห่ ด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงได้ไม่เสียดายที่จะเดินทางไกลมาที่หมู่บ้านหยาง
เด็กคนนี้หยางจงทำให้เขาประหลาดใจจริงๆ ไม่ถึงยี่สิบวัน ก็บรรลุถึงจุดสุดยอดระดับหนึ่งแล้ว!
ความเร็วในการฝึกฝนระดับนี้ เขาเคยเห็นในตัวคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
เมื่อได้ยินคำชมของเฉินหยวน รอยยิ้มบนใบหน้าของหยางหมิงและหยางไห่ก็ยิ่งกว้างขึ้น
ในตอนนี้ หยางจงมองไปที่หยางเสี่ยวเทียนในฝูงชนและพูดว่า "เสี่ยวเทียน ข้ารู้ว่าช่วงนี้เจ้าก็ปิดประตูฝึกฝนอย่างหนัก กล้าขึ้นมาประลองกับข้าสักตั้งไหม?"


## บทที่ 5 เฉินหยวนรับศิษย์

ในทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่หยางเสี่ยวเทียน
เมื่อเห็นหยางจงมองตนเองด้วยสายตาท้าทาย หยางเสี่ยวเทียนก็กระโดดขึ้นไปบนแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ทันที: "มีอะไรที่ข้าจะต้องกลัวด้วย?"
เฉินหยวนมองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความสนใจ จึงถามหยางหมิงด้วยรอยยิ้ม: "เด็กคนนี้เป็นใครกัน?"
หยางหมิงกลับมีสีหน้าเก้อเขิน พูดอึกอัก
หลี่กวง หัวหน้าตระกูลหลี่แห่งเมืองซิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มพูดกับเฉินหยวน: "ท่านเฉินหยวน เด็กคนนี้ชื่อหยางเสี่ยวเทียน เป็นหลานชายของหยางหมิงเช่นกัน และปลุกวิญญาณนักรบในวันเดียวกับหยางจง" พูดถึงตรงนี้ก็หยุดชั่วครู่: "แต่ว่าหยางเสี่ยวเทียนคนนี้ปลุกได้แค่จิตวิญญาณนักสู้อู๋กุ้ยระดับสอง!"
จิตวิญญาณนักสู้อู๋กุ้ยระดับสอง!
เสียงของหลี่กวงดังมาก ทำให้ผู้คนรอบข้างหัวเราะเยาะ
เฉินหยวนชะงัก ส่ายหน้า
ใบหน้าของหยางหมิงแดงก่ำ รู้สึกอับอายขายหน้า
เขามองหยางเสี่ยวเทียนบนแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ ยิ่งรู้สึกขัดตา
บนเวที เมื่อหยางจงเห็นหยางเสี่ยวเทียนถูกยั่วยุจนขึ้นมาจริงๆ ก็ยิ้มพูด: "หยางเสี่ยวเทียน เรียกวิญญาณนักรบของเจ้าออกมาสิ ข้าแก่กว่าเจ้าไม่กี่วัน ในฐานะพี่ชาย ข้าจะให้เจ้าลงมือก่อน"
หยางเสี่ยวเทียนได้ยินดังนั้นก็ไม่เกรงใจ แต่เขาก็ไม่ได้เรียกวิญญาณนักรบออกมา เพียงแค่พุ่งเข้าไปตรงหน้าหยางจงแล้วชกหมัดออกไป
หมัดนี้ เขาไม่ได้ใช้พลังภายในหรือพลังต่อสู้ใดๆ แต่ออกหมัดรวดเร็ว หยางจงยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนหมัดเข้าเต็มๆ
หยางจงเซถอยหลังโซเซ มือกุมตาซ้าย เจ็บจนหน้าเบี้ยว เขาชี้หน้าหยางเสี่ยวเทียนด้วยความโกรธ: "เจ้า!" แต่พูดเพียงเท่านั้น ตาขวาก็โดนหมัดของหยางเสี่ยวเทียนอีกหนึ่งที
หยางจงถอยหลังติดๆ กัน เจ็บจนน้ำตาไหล
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง
หยางหมิงเห็นหยางจงถูกตี สีหน้าบึ้งตึง ตวาดด้วยความโกรธ: "ลงมือกับพี่น้องหนักขนาดนี้ ช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย!"
เขาเพิ่งพูดจบ ก็เห็นหยางจงคำรามลั่น ใบหน้าบิดเบี้ยว สองหมัดพุ่งเข้าใส่หัวใจหยางเสี่ยวเทียนอย่างสุดแรง
"เสี่ยวเทียน ระวัง!" หยางเชาสีหน้าเปลี่ยนไป ร้องออกมา
มองดูหยางจงที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง หยางเสี่ยวเทียนเพียงแค่เบี่ยงตัวเบาๆ ก็หลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้ แล้วชกกลับไปอีกหมัด คราวนี้หยางเสี่ยวเทียนใช้พลังต่อสู้ของนักรบระดับหนึ่ง
โครม!
หยางจงถูกชกจนกระเด็นล้มไป
"อะไรนะ?!"
เห็นภาพนั้น ทุกคนต่างประหลาดใจ
"นั่นคือพลังต่อสู้ นักรบระดับหนึ่ง!" หัวหน้าตระกูลหลี่และยอดฝีมือหลายคนในเมืองซิงเยว่ต่างมองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความตกใจ
หยางเสี่ยวเทียนไม่ใช่มีวิญญาณระดับสองหรอกหรือ? ไม่ถึงหนึ่งเดือน กลับสามารถบรรลุถึงระดับหนึ่ง กลายเป็นนักรบระดับหนึ่งได้?
แม้แต่เฉินหยวนจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ยังประหลาดใจมาก
บรรลุถึงระดับหนึ่งในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน แม้แต่ศิษย์บางคนของสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ยังทำไม่ได้มิใช่หรือ?
ในตอนนั้น มีร่างหนึ่งพุ่งวูบขึ้นมาบนแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ ก็คือหยางหมิง หยางหมิงมองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความโกรธ: "เจ้าบรรลุถึงระดับหนึ่งเร็วขนาดนี้ เป็นเพราะขโมยยาอายุวัฒนะหลงหูของตระกูลมากินใช่หรือไม่?"
เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาต้องจ่ายเงินมหาศาลเพื่อซื้อยาอายุวัฒนะหลงหูมาหนึ่งเม็ด ตอนนี้เห็นหยางเสี่ยวเทียนบรรลุถึงระดับหนึ่งอย่างกะทันหัน จึงคิดโดยสัญชาตญาณว่าหยางเสี่ยวเทียนแอบกินยาอายุวัฒนะหลงหูของเขา ไม่เช่นนั้นด้วยวิญญาณระดับสองของหยางเสี่ยวเทียน จะสามารถบรรลุถึงระดับหนึ่งได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร
"ข้าไม่ได้ทำ" หยางเสี่ยวเทียนได้ยินคุณปู่โกรธถามตน จึงตอบไป
หยางหมิงได้ยินแล้วโกรธจัดพูดว่า "ยังกล้าแก้ตัวอีก!" พูดถึงตรงนี้ก็หันไปสั่งผู้ดูแลเก่าหยางหลินว่า "รีบไปดูยาอายุวัฒนะหลงหูนั่นเดี๋ยวนี้"
ผู้ดูแลเก่าหยางหลินรับคำอย่างนอบน้อมแล้วถอยออกไป
ในตอนนี้ หยางไห่ก็ก้าวออกมาด้วยความโกรธพูดว่า "แน่นอนว่าเขาต้องขโมยกินยาอายุวัฒนะหลงหูแน่ๆ"
หยางเชาได้ยินแล้วก็โกรธจนทนไม่ไหวตะโกนว่า "พี่ใหญ่ ตาไหนของพี่เห็นว่าเสี่ยวเทียนขโมยกินยาอายุวัฒนะหลงหู?"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังโต้เถียงกัน ผู้ดูแลเก่าหยางหลินก็กลับมา เขามองหยางเสี่ยวเทียนแวบหนึ่งแล้วเดินมาหน้าหยางหมิง พูดว่า "ท่านประมุขเก่า ยาอายุวัฒนะหลงหูยังอยู่ครบ"
หยางหมิงชะงักไป
เฉินหยวนจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ก้าวออกมาทันที มายืนตรงหน้าหยางเสี่ยวเทียน พูดว่า "เด็กน้อย เจ้าสามารถเรียกวิญญาณนักรบของเจ้าออกมาให้ข้าดูได้ไหม?"
ในเมื่อหยางเสี่ยวเทียนไม่ได้กินยาอายุวัฒนะหลงหู แล้วทำไมถึงสามารถก้าวข้ามขั้นแรกได้เร็วขนาดนี้?
เขารู้สึกแปลกใจ
หยางเสี่ยวเทียนลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเรียกวิญญาณนักรบของตนออกมา
ทันใดนั้น เต่ายักษ์ตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
ทุกคนในที่นั้นต่างหัวเราะเยาะ
เฉินหยวนที่เดิมยังมีความคาดหวังอยู่บ้าง แต่พอเห็นวิญญาณนักรบเต่ายักษ์ของหยางเสี่ยวเทียนก็ผิดหวังอย่างมาก แม้เขาจะไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ฝึกฝนอย่างไร แต่วิญญาณนักรบที่เห็นตรงหน้าก็เป็นเพียงวิญญาณระดับสองจริงๆ
"ท่านเฉินหยวน เป็นอย่างไรบ้าง?" หยางหมิงถามเฉินหยวนอย่างกระวนกระวาย
เฉินหยวนส่ายหน้า อธิบายให้หยางหมิงและคนอื่นๆ ฟังว่า "เป็นเต่ายักษ์เหล็กดำวิญญาณระดับสองขั้นสูงสุด งูดำตัวนั้นเป็นงูน้ำดำวิญญาณระดับสอง พวกมันเป็นวิญญาณนักรบที่อาศัยร่วมกันแบบปรสิต"
หยางหมิงที่เดิมคิดว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น พอได้ยินก็ผิดหวังในหลานชายคนนี้อย่างสิ้นเชิง
เฉินหยวนเป็นใคร? เขาคือรองอธิการบดีสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ มีความรู้ความเชี่ยวชาญขนาดไหน เมื่อแม้แต่เขายังตัดสินว่านี่เป็นวิญญาณระดับสอง ก็ต้องเป็นวิญญาณระดับสองอย่างแน่นอน
หยางไห่ หยางจง และคนอื่นๆ พอได้ยินว่าวิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนเป็นวิญญาณปรสิตระดับสอง ต่างก็แอบดีใจ
หยางเสี่ยวเทียนสังเกตเห็นสีหน้าของหยางหมิง หยางไห่ หยางจง และคนอื่นๆ ทั้งหมด
วิญญาณปรสิตระดับสองหรือ?
วิญญาณปรสิต เขารู้ดี มีเพียงวิญญาณหลักเท่านั้นที่สามารถดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินได้ วิญญาณอีกอันไม่มีประโยชน์อะไรเลย
แต่วิญญาณของเขา ทั้งสองอันสามารถดูดซับพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินได้ เพียงแค่จุดนี้ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นวิญญาณปรสิต
ส่วนระดับสอง? ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่
ภายในยี่สิบวัน เขาก้าวข้ามไปถึงระดับสี่ติดต่อกัน จะเป็นวิญญาณระดับสองได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้พูดอธิบายอะไร
เฉินหยวนเห็นว่าหยางเสี่ยวเทียนมีวิญญาณระดับสอง ก็ไม่สนใจหยางเสี่ยวเทียนอีก หันไปให้หยางจงเรียกวิญญาณนักรบออกมา ทันใดนั้น นกยักษ์ที่มีเปลวไฟทั่วร่างก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
"นี่คือชิงหลวนสัตว์วิเศษโบราณจริงๆ!" เฉินหยวนมองนกยักษ์ตรงหน้าด้วยความชื่นชม แล้วยิ้มพูดกับหยางจงว่า "หยางจง เจ้าเต็มใจรับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?"
หยางหมิงและหยางไห่ได้ยินแล้วต่างก็ดีใจมาก
"ศิษย์คารวะอาจารย์" หยางจงรีบคุกเข่าลง พูดอย่างนอบน้อม
"ดี ดีมาก!" เฉินหยวนหัวเราะร่าเริง การได้รับศิษย์ที่มีวิญญาณนักรบขั้นสุดยอดระดับสิบ ก็คุ้มค่ากับการเดินทางพันลี้มาที่หมู่บ้านหยางแล้ว


## บทที่ 6 แร่ถูกปล้น

เมื่อชาวเมืองซิงเยว่เห็นเฉินหยวนรับหยางจงเป็นศิษย์ ต่างพากันเข้ามาแสดงความยินดีกับเฉินหยวน หยางหมิง และหยางไห่
เมื่อเห็นแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้แออัดจนแทบไม่มีที่ว่าง หยางเสี่ยวเทียนและบิดาจึงถอยออกมา
ไม่มีใครสนใจการจากไปของทั้งสอง
ครึ่งวันต่อมา การประชุมประจำปีก็สิ้นสุดลง
ในห้อง หยางจงลูบดวงตาที่ยังคงเจ็บปวด นึกถึงเหตุการณ์ในตอนกลางวัน ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น: "หยางเสี่ยวเทียน รอให้ฉันกลับมาจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ฉันจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!"
พรุ่งนี้ เฉินหยวนจะพาเขาไปฝึกที่สถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ ด้วยการอบรมจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์และเฉินหยวน เขาจะสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับสอง ระดับสาม หรือแม้แต่ระดับสี่ได้อย่างรวดเร็ว!
เมื่อกลับมาที่หมู่บ้านหยางในอีกครึ่งปี เขาจะมาชำระบัญชีกับหยางเสี่ยวเทียนให้สาสม
วันรุ่งขึ้น
หิมะหยุดตก
ท่ามกลางการส่งด้วยความยินดีของชาวหมู่บ้านหยาง เฉินหยวนพาหยางจงออกเดินทาง จากหมู่บ้านหยางไป
ก่อนจากไป หยางจงพูดกับหยางเสี่ยวเทียนด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง: "รอให้ฉันกลับมาในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ฉันจะมาประลองกับเจ้าอีกครั้ง"
หยางเสี่ยวเทียนมองหยางจงที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น พูดว่า: "งั้นฉันจะรอ อย่าให้ถึงตอนนั้นแล้วโดนฉันเอาชนะในท่าเดียวแล้วร้องไห้อีกล่ะ"
เฉินหยวนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วส่ายหัวยิ้ม คิดว่าเป็นแค่คำพูดเด็กไร้เดียงสาเท่านั้น
ด้วยการอบรมจากเขาและสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ ศิษย์ของเขาหยางจงจะต้องก้าวขึ้นสู่ระดับสี่ได้ภายในครึ่งปี หยางเสี่ยวเทียนที่มีแค่วิญญาณอาวุธเต่ายักษ์จะเป็นคู่ต่อสู้ของศิษย์เขาได้อย่างไร?
อีกครึ่งปี หยางเสี่ยวเทียนจะต้องรับมือศิษย์ของเขาไม่ได้แม้แต่ท่าเดียว
ในที่สุด หยางจงและเฉินหยวนก็หายลับไปจากสายตาของชาวตระกูลหยาง
ชีวิตของหยางเสี่ยวเทียนกลับสู่ความสงบอีกครั้ง
เหมือนเช่นเคย เขาไม่ออกไปไหน มุ่งมั่นฝึกฝน
นั่งขัดสมาธิบนเตียงในห้อง หยางเสี่ยวเทียนฝึกวิชาปัญญา ไม่นาน วิญญาณยุทธ์อสูรศักดิ์สิทธิ์เสวียนอู่ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
ผ่านการฝึกฝนในช่วงนี้ ทั้งวิญญาณยุทธ์อสูรศักดิ์สิทธิ์เสวียนอู่และวิญญาณนักรบงูดำต่างก็มีการเปลี่ยนแปลง งูดำมีผิวเป็นมันวาวขึ้น มีเกล็ดงูขึ้นบ้าง ส่วนกระดองของเสวียนอู่ยักษ์ปรากฏลวดลายบางๆ
ลวดลายเหล่านี้ลึกลับซับซ้อนอย่างยิ่ง
ภายใต้การดูดซึมของวิญญาณยุทธ์อสูรศักดิ์สิทธิ์เสวียนอู่และงูดำ พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นพลังต่อสู้ในร่างของหยางเสี่ยวเทียน
ปัง!
เสียงดังกังวานเบาๆ ดังขึ้นในร่าง
เขาที่อยู่ในจุดสุดยอดระดับสี่อยู่แล้ว ในที่สุดก็ก้าวข้ามขีดจำกัด ก้าวเข้าสู่ระดับห้า
เมื่อก้าวขึ้นสู่ระดับห้า ลวดลายบนกระดองของเต่ายักษ์เสวียนอู่ก็เพิ่มขึ้นอีกเส้น และลวดลายก็ลึกขึ้นกว่าเดิม ไม่จางเหมือนก่อนที่แทบมองไม่เห็น
ส่วนงูดำ เกล็ดทั่วร่างยิ่งดำเป็นมันวาว และงูดำก็ตัวโตขึ้นไม่น้อย
พอถึงรุ่งเช้า หยางเสี่ยวเทียนหยุดฝึกวิญญาณนักรบ แล้วไปฝึกวิชาไท่จี๋ในลานบ้าน
วิชาไท่จี๋เป็นวิชาบำเพ็ญเพียรพลังภายในขั้นสูง เกื้อหนุนกับพลังต่อสู้ และยังช่วยเสริมสร้างร่างกาย ช่วงนี้เขาฝึกฝนทุกวัน
ผ่านไปอีกหลายวัน
ใกล้ถึงวันปีใหม่
หิมะก็ตกหนักขึ้น
หิมะปีนี้ตกหนักกว่าทุกปี
หยางเสี่ยวเทียนมองหิมะที่โปรยปรายลงมา ขมวดคิ้ว
ช่วงนี้ในหมู่บ้านหยางมีข่าวลือมากมาย บอกว่าที่เขาสามารถก้าวขึ้นสู่ขั้นแรกได้เร็วขนาดนี้ เป็นเพราะบิดาของเขาตอนที่ดูแลธุรกิจผ้าไหมของตระกูล ได้ยักยอกเงินของตระกูลไปซื้อยาวิเศษให้เขาฝึกฝน
ยาวิเศษดีกว่าน้ำยาสร้างฐานมาก แต่ราคาก็แพงลิบลิ่ว
พร้อมกับข่าวลือเหล่านี้ ท่าทีของปู่ที่มีต่อครอบครัวของพวกเขาก็แย่ลงเรื่อยๆ
แม้ว่าบิดาและมารดาของเขาจะอธิบายหลายครั้ง แต่ปู่ก็ไม่เชื่อเลย
ข่าวลือเหล่านี้ น่าจะเป็นฝีมือของลุงใหญ่หยางไห่ที่แอบก่อเรื่องขึ้นมา
นึกถึงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของพ่อแม่ในช่วงนี้ หยางเสี่ยวเทียนก็กำหมัดแน่น
ในขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังครุ่นคิด น้องสาวหยางหลิงเอ๋อก็กระโดดโลดเต้นเข้ามา "พี่ พ่อกับแม่ให้หนูมาเรียกพี่ค่ะ"
"เรียกพี่ไปทำไมหรือ" หยางเสี่ยวเทียนเห็นท่าทางร่าเริงของน้องสาวก็ถามด้วยรอยยิ้ม
"อีกไม่กี่วันก็จะถึงปีใหม่แล้ว พ่อกับแม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่มาให้พวกเรา ให้พี่ไปลองใส่ค่ะ" เด็กหญิงตัวน้อยพูดพลางกระซิบเบาๆ "บอกความลับให้นะ ยังมีของอร่อยอีกเยอะเลย มีทั้งขนมจากหมู่บ้านเต่าฮวา ถั่วจากภูเขาผลไม้ และลูกอมด้วย"
ไม่ว่าจะเป็นขนมจากหมู่บ้านเต่าฮวา หรือถั่วจากภูเขาผลไม้ ล้วนเป็นของโปรดของพี่น้องทั้งคู่
เห็นสภาพน้องสาวที่น้ำลายไหลยืด หยางเสี่ยวเทียนก็อดยิ้มไม่ได้
พี่น้องทั้งสองเดินคุยหัวเราะกันมาถึงห้องโถงด้านหน้า
หวงอิ๋งเห็นพี่น้องเข้ามาก็ยิ้มให้ทั้งคู่ แล้วโบกมือเรียกหยางเสี่ยวเทียน "เสี่ยวเทียน มานี่ แม่ซื้อเสื้อผ้าใหม่มาให้ลูก ลองดูซิว่าพอดีตัวไหม"
หยางเสี่ยวเทียนเดินไปหาแม่แล้วลองใส่เสื้อผ้าปีใหม่ที่แม่ซื้อมาให้
เสื้อผ้าใหม่มีซับในเป็นผ้านวม ทั้งอุ่นและสบายมาก
หวงอิ๋งมองดูลูกชายหยางเสี่ยวเทียนด้วยความรู้สึกสับสน ช่วงนี้เธอเห็นลูกชายพยายามฝึกฝนอย่างหนัก ทั้งเป็นห่วงและภูมิใจ
ในฐานะพ่อแม่ เธอแน่นอนว่าหวังให้ลูกชายมีอนาคตที่ดี
แต่เมื่อนึกถึงวิญญาณนักรบของลูกชาย เธอก็อดถอนหายใจไม่ได้
ในโลกแห่งวิญญาณ ยังไม่เคยมีใครที่มีวิญญาณระดับสองสามารถฝึกฝนจนเป็นผู้แข็งแกร่งโดยกำเนิดได้เลย
"แม่ครับ แล้วพ่อล่ะครับ" หยางเสี่ยวเทียนถาม
"พ่อของลูกถูกปู่เรียกไป" หวงอิ๋งตอบพร้อมรอยยิ้ม "บอกว่ามีธุระให้พ่อไปทำ"
มีธุระให้พ่อไปทำ?
หยางเสี่ยวเทียนสงสัย
หลังจากที่เขาปลุกวิญญาณอาวุธเต่ายักษ์ ปู่ก็ไม่ค่อยต้อนรับพ่อ ไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับกิจการใดๆ ของหมู่บ้านหยาง แต่ตอนนี้กลับให้พ่อไปทำงาน?
มันผิดปกติมาก
ในตอนนั้นเอง หยางเสี่ยวเทียนเห็นพ่อเดินกลับมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"พี่เชา ปู่เรียกพี่ไปทำอะไรหรือ" หวงอิ๋งเห็นสีหน้าผิดปกติของหยางเชาก็รีบเดินเข้าไปถาม
"แร่ที่พี่ใหญ่ขนส่งไปหมู่บ้านดาบฟ้าเมื่อวันก่อน ถูกถ้ำน้ำตกดำปล้น" หยางเชาพูดเสียงเครียด "พี่ใหญ่กับพ่อให้ผมไปเรียกคืนจากถ้ำน้ำตกดำ"
"อะไรนะ?!" หวงอิ๋งได้ยินก็โกรธทันที "แร่หายเพราะพี่ใหญ่ทำหาย พ่อไม่ให้พี่ใหญ่ไปเอาคืน แต่กลับให้พี่ไป พวกถ้ำน้ำตกดำล้วนเป็นโจรที่ฆ่าคนตาไม่กะพริบ นั่นมันเหมือนส่งพี่ไปตายชัดๆ!"
หยางเสี่ยวเทียนก็รู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ
"แล้วพี่ตกลงรับปากหรือ?" หวงอิ๋งรีบถามหยางเชา
หยางเชานิ่งเงียบไม่พูดอะไร
หวงอิ๋งเห็นท่าทางของสามีก็รู้คำตอบ จนน้ำตาไหล "ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ฉันกับเสี่ยวเทียน แล้วก็หลิงเอ๋อ แม่ม่ายลูกกำพร้าจะทำยังไงต่อไป?"
"ฉันจะไปหาพ่อ!"
หยางเชาเห็นหวงอิ๋งจะไปหาพ่อก็ตะโกน "หยุด!" แล้วพูดต่อ "พ่อบอกว่าให้ผมเอาทองหนึ่งหมื่นไปไถ่แร่คืนจากถ้ำน้ำตกดำ แร่พวกนี้อยู่ในมือถ้ำน้ำตกดำก็ไม่มีประโยชน์มาก พวกเขาน่าจะยอม"
"และพ่อยังบอกว่า ถ้าผมเอาแร่กลับมาได้ ส่งให้หมู่บ้านดาบฟ้าตามกำหนด ก็จะให้ผมกับพี่ใหญ่ดูแลเหมืองแร่ด้วยกัน"
หวงอิ๋งยังคงตาแดง "แต่ถ้าถ้ำน้ำตกดำไม่ยอมล่ะ พวกเขารู้ว่าพี่มีทองหนึ่งหมื่น อาจจะฆ่าทั้งพี่และคนของหมู่บ้านหยางที่ไปด้วยก็ได้!"
หยางเชาลังเลพูด "หัวหน้าถ้ำน้ำตกดำเป็นผู้แข็งแกร่งโดยกำเนิดขั้นสูงสุดอันดับสี่ อยู่ในระดับเดียวกับผม เขาทำอะไรผมไม่ได้หรอก วางใจเถอะ ถ้าเห็นท่าไม่ดี พวกเราจะต้องสู้ฝ่าออกมาให้ได้ ไม่มีอะไรหรอก"
แต่ความจริงเป็นอย่างนั้นจริงหรือ?
ถ้ำน้ำตกดำไม่ได้มีผู้แข็งแกร่งโดยกำเนิดแค่คนเดียว แม้หัวหน้าจะเป็นขั้นสูงสุดอันดับสี่ แต่ทั้งถ้ำน้ำตกดำมีผู้แข็งแกร่งโดยกำเนิดถึงสิบสี่คน! และยังมีคนอีกสี่ห้าร้อยคน
หากพูดถึงกำลังโดยรวม หมู่บ้านหยางอ่อนแอกว่าถ้ำน้ำตกดำ
และครั้งนี้ หยางเชาพาคนไปได้แค่ยี่สิบคน หากเจรจาไม่สำเร็จ จะสู้ฝ่าออกจากถ้ำน้ำตกดำได้หรือไม่ก็ยากจะบอก


## บทที่ 7 วิญญาณนักรบคู่สูงสุด

หยางเสี่ยวเทียนถือเสื้อผ้าปีใหม่ที่แม่ซื้อให้กลับมาที่ห้อง
มองดูขนมจากหมู่บ้านเต่าฮวาที่แม่ยัดใส่มือ แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับกลืนไม่ลง
เพราะหลังปีใหม่ พ่อจะต้องไปที่ถ้ำน้ำตกดำ
"ขั้นสูงสุดอันดับสี่ สิบสี่คนขั้นสูงสุด" หยางเสี่ยวเทียนพึมพำ
เขาได้รู้สถานการณ์คร่าวๆ ของถ้ำน้ำตกดำจากปากพ่อแม่แล้ว เขาจะต้องบรรลุขั้นสูงสุดให้ได้ถึงจะช่วยพ่อได้
แต่ตอนนี้เหลือเวลาไม่ถึงสิบวันก่อนปีใหม่ ถึงแม้เขาจะเลเวลบ่มเพาะได้เร็วแค่ไหน ถึงแม้เขาจะมีวิญญาณการต่อสู้ขั้นสูงถึงสองดวง ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะบรรลุขั้นสูงสุด
หยางเสี่ยวเทียนขมวดคิ้ว ด้วยความหงุดหงิด เขาจึงไปฝึกวิชาไท่จี๋ที่เขาหลังบ้าน ฝึกทีละท่าๆ จนเข้าสู่ภาวะลืมตน
ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังฝึกวิชาไท่จี๋อยู่นั้น จู่ๆ ก็มีบางอย่างปาใส่หน้าผาก
หยางเสี่ยวเทียนเอามือกุมหน้าผากที่เจ็บและหยุดฝึก มองไป เห็นว่าที่ไกลๆ มีสัตว์เกราะทองปรากฏขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
สัตว์เกราะทอง มีรูปร่างเหมือนตัวนิ่มบนโลก แต่เกล็ดทั้งตัวเป็นสีทอง สัตว์วิญญาณชนิดนี้ พลังโจมตีไม่แข็งแกร่ง แต่มีการป้องกันที่แข็งแกร่งและความเร็วว่องไว
สัตว์เกราะทองถือลูกสนอยู่ในมือ เห็นว่าปาโดนหยางเสี่ยวเทียนแล้วก็เอามือปิดปากหัวเราะ ทำให้หยางเสี่ยวเทียนโมโห
"กระบวนท่านกกระเรียนขาวสยายปีก!" หยางเสี่ยวเทียนพุ่งเข้าไปใช้ท่าไท้เก๊ก
แต่ตัวเล็กๆ นั้นกลับหลบการโจมตีของหยางเสี่ยวเทียนได้อย่างคล่องแคล่ว ยืนอยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตรแล้วส่ายก้นใส่หยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนโกรธจนไล่ตามไปอีก แม้ว่าพลังต่อสู้และพลังภายในของเขาจะไม่อ่อน แต่ก็ยังถูกอีกฝ่ายหลบไปได้
แบบนี้ คนหนึ่งกับสัตว์หนึ่งไล่ตามกันไปมา โดยไม่รู้ตัวก็เข้าไปในป่าลึก
ในที่สุด สัตว์เกราะทองก็มาถึงภูเขาที่ไม่โดดเด่นลูกหนึ่ง มุดเข้าไปในพงหญ้ารกชัฏ แล้วหายวับไปในพริบตา หยางเสี่ยวเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็มุดเข้าไปในพงหญ้ารกชัฏเช่นกัน พอมุดเข้าไปแล้ว หยางเสี่ยวเทียนถึงพบว่าด้านหลังเป็นถ้ำเล็กๆ
ถ้ำเล็กๆ นี้ซ่อนตัวอย่างมิดชิด มองจากภายนอกไม่เห็นเลย
มองดูถ้ำเล็กๆ ที่มืดมิดตรงหน้า เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เดินเข้าไป
ถ้ำเล็กๆ นี้ลึกกว่าที่คิดไว้มาก เดินไปสักพัก ก็ยังไม่เห็นจุดสิ้นสุด ในถ้ำมืดมาก หยางเสี่ยวเทียนมองเห็นได้เพียงไม่กี่เมตร
หลังจากเดินไปประมาณหนึ่งถึงสองร้อยเมตร ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังคิดจะกลับ ก็เห็นสัตว์เกราะทองโผล่ออกมาจากที่ไหนไม่รู้ โบกมือเรียกหยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนลังเลเล็กน้อย แล้วก็ตามไป
เดินไปสักพัก ถ้ำก็แยกออกเป็นทางเล็กๆ หลายทาง
สัตว์เกราะทองนำหยางเสี่ยวเทียนเดินไปเรื่อยๆ ในถ้ำที่เหมือนเขาวงกต
หลังจากผ่านทางแยกกว่าสิบทาง ด้านหน้าก็ปรากฏแสงสว่าง หยางเสี่ยวเทียนเห็นดังนั้นก็รีบเดินไปข้างหน้า พอมาถึงที่สว่าง หยางเสี่ยวเทียนก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า
เขายืนอยู่บนไหล่เขา ด้านหน้าเป็นหุบเขาเล็กๆ ในหุบเขามีเสียงนกร้องและดอกไม้หอม ราวกับดินแดนในฝัน
ตอนนี้ สัตว์เกราะทองอยู่ที่ก้นหุบเขา กำลังโบกมือเรียกหยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนกัดฟัน รวบรวมพลังภายใน กระโดดลงไปในหุบเขา กระโดดไปบนกิ่งไม้ใหญ่ อาศัยแรงสปริง แล้วกระโดดไปบนกิ่งไม้อีกกิ่งหนึ่ง แบบนี้หลายครั้ง หยางเสี่ยวเทียนก็ลงมาถึงก้นหุบเขาในที่สุด
ในหุบเขากว้างมาก คงมีพื้นที่หลายพันตารางเมตร มีต้นผลไม้นานาชนิด และเต็มไปด้วยดอกไม้และสมุนไพรนานาชนิด ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
หยางเสี่ยวเทียนดีใจ
ตอนนี้ สัตว์เกราะทองปีนขึ้นต้นผลไม้ต้นหนึ่ง เด็ดผลไม้ลูกหนึ่งกัดกิน แล้วก็เด็ดอีกลูกโยนให้หยางเสี่ยวเทียน หยางเสี่ยวเทียนรับไว้ มองดูผลไม้สีเขียวสดในมือ กัดกินหนึ่งคำ รู้สึกหวานฉ่ำเต็มปาก และเมื่อน้ำผลไม้เข้าสู่ท้อง ก็มีกระแสอุ่นๆ ไหลผ่าน ทั้งตัวรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก!
หยางเสี่ยวเทียนกินหมดหนึ่งลูก รีบนั่งขัดสมาธิลงกับพื้น เริ่มฝึกวิชาปัญญา
หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง เขาก็สามารถดูดซึมพลังจากผลวิญญาณได้สำเร็จ และพบว่าทั้งพลังภายในและพลังต่อสู้ของเขาก้าวหน้าขึ้นมาก เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักหลายวัน
สิ่งนี้ทำให้หยางเสี่ยวเทียนดีใจเกินคาด
ด้วยผลไม้เหล่านี้ ก่อนปีใหม่ เขาอาจจะสามารถบรรลุถึงขั้นสูงสุดได้
แม้ว่าความหวังจะยังคงน้อยนิด แต่อย่างน้อยก็มีความหวังอยู่บ้าง
ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังจะกินผลไม้ต่อเพื่อฝึกฝน สัตว์เกราะทองก็ชี้ไปข้างหน้า
หยางเสี่ยวเทียนมองไป เห็นว่ามีช่องถ้ำอยู่บนหน้าผา ช่องถ้ำนี้แตกต่างจากช่องถ้ำก่อนหน้า ดูเหมือนว่าเคยมีคนอาศัยอยู่ที่นี่
หลังจากคิดสักครู่ หยางเสี่ยวเทียนก็กระโดดไปที่ปากถ้ำและเดินเข้าไป แต่สัตว์เกราะทองกลับยืนรอด้วยท่าทางหวาดกลัวอยู่ที่ปากถ้ำ ดูเหมือนว่าในถ้ำจะมีบางสิ่งที่น่ากลัว
หยางเสี่ยวเทียนเห็นท่าทางของสัตว์เกราะทอง รู้สึกสงสัยในใจ มองดูภายในถ้ำแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง หลังจากผ่านทางเดินแคบยาวหลายเมตร ก็มาถึงห้องโถงใหญ่ขนาดหลายสิบตารางเมตร ข้างห้องโถงมีห้องอยู่สี่ห้อง
ที่ผนังทั้งสี่ด้านของห้องโถง มีไข่มุกส่องสว่างขนาดเท่ากำปั้นฝังอยู่สี่ลูก ทำให้ทั้งห้องโถงสว่างราวกับกลางวัน
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกประหลาดใจ ไม่คิดว่าในถ้ำเล็กๆ นี้จะมีสถานที่พิเศษเช่นนี้ หลังจากแน่ใจว่าไม่มีอันตราย เขาก็เข้าไปในห้องแรก
ในห้องแรกมีเตียงหยกเย็นอยู่หนึ่งเตียง นอกจากนั้นก็ไม่มีสิ่งอื่นใด
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนเข้าไปในห้องที่สอง เขาเห็นโต๊ะหินอยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมีหนังสือสองเล่ม และข้างโต๊ะมีดาบโบราณปักอยู่หนึ่งเล่ม
หยางเสี่ยวเทียนเปิดหนังสือเล่มหนึ่ง เห็นว่าเขียนว่า "คัมภีร์มังกรเริ่มต้น" ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ หยางเสี่ยวเทียนก็ยิ่งตื่นเต้น ตามที่เขียนในหนังสือ คัมภีร์มังกรเริ่มต้นนี้เป็นวิชาการฝึกระดับสูงสุดของชนเผ่ามังกรโบราณ
หลังจากฝึกฝนแล้ว ไม่เพียงแต่จะมีร่างกายที่แข็งแกร่งเหมือนชนเผ่ามังกรโบราณ แต่ยังจะได้รับพลังแห่งมังกรแท้อีกด้วย
แม้ว่าหยางเสี่ยวเทียนจะไม่รู้ว่าคัมภีร์มังกรเริ่มต้นนี้เป็นวิชาการฝึกระดับใด แต่ชนเผ่ามังกรเป็นเผ่าสัตว์เทพระดับสูงสุดในฟ้าดิน เมื่อคัมภีร์มังกรเริ่มต้นเป็นวิชาการฝึกระดับสูงสุดของชนเผ่ามังกรโบราณ ก็ต้องแข็งแกร่งมากแน่นอน
หลังจากอ่านจบ หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกตื่นเต้นมาก ในหนังสือบอกว่า คัมภีร์มังกรเริ่มต้นนั้นรุนแรงเกินไป การฝึกฝนคัมภีร์มังกรเริ่มต้นจำเป็นต้องมีวิญญาณนักรบที่เป็นสัตว์เทพระดับเดียวกับชนเผ่ามังกรโบราณเท่านั้น
เขามีวิญญาณยุทธ์อสูรศักดิ์สิทธิ์เสวียนอู่ ซึ่งสามารถฝึกฝนคัมภีร์มังกรเริ่มต้นได้
หลังจากสงบใจลงแล้ว หยางเสี่ยวเทียนก็เปิดหนังสือเล่มที่สอง
เล่มที่สองเป็นวิชาดาบที่ชื่อว่า "วิชาดาบผ่านฟ้า"
วิชาดาบผ่านฟ้านี้เป็นวิชาลับสูงสุดของนิกายเทพผ่านฟ้า ซึ่งเป็นองค์กรระดับสูงสุดในโลกแห่งวิญญาณ
ส่วนดาบนั้นคือดาบเทพผ่านฟ้า หนึ่งในสิบดาบศักดิ์สิทธิ์ของโลกแห่งวิญญาณ
หลังจากอ่านจบ หัวใจของหยางเสี่ยวเทียนเต้นเร็วขึ้น
ในหนังสือมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนตัวอักษรเต็มไปหมด เป็นสิ่งที่หงฟง ประมุขรุ่นก่อนของนิกายเทพผ่านฟ้าทิ้งไว้
ถ้ำแห่งนี้เป็นสถานที่ที่เขาใช้หลบเร้นฝึกฝนในอดีต
ตามที่เขาเขียนไว้ ที่ปากถ้ำมีข้อห้ามของค่ายกลที่เขาวางไว้ มีเพียงผู้ที่มีวิญญาณการต่อสู้สูงสุดเท่านั้นที่จะสามารถเข้ามาได้ และจะได้รับการสืบทอดวิชาดาบผ่านฟ้าและคัมภีร์มังกรเริ่มต้นที่เขาทิ้งไว้ กลายเป็นศิษย์ผู้สืบทอดของเขา
"วิญญาณการต่อสู้สูงสุดสินะ" หยางเสี่ยวเทียนคิดในใจ
เวทมนตร์ระดับสิบเอ็ดถึงระดับความสามารถพิเศษสิบสามขั้นเรียกว่าวิญญาณการต่อสู้ขั้นสูง และเมื่อวิญญาณการต่อสู้ถึงระดับสิบสี่ จะเรียกว่าวิญญาณการต่อสู้สูงสุด
ตอนนี้ เขาสามารถเข้าถ้ำได้
นั่นหมายความว่า วิญญาณการต่อสู้ของเขาต้องอยู่ในระดับสิบสี่เป็นอย่างน้อย!
อาจจะเป็นวิญญาณนักรบคู่สูงสุดด้วยซ้ำ!


## บทที่ 8 ไร้คู่ต่อสู้

เมื่อหยางเสี่ยวเทียนรู้ว่าตนอาจมีวิญญาณนักรบคู่สูงสุด เขาก็ไม่อาจระงับความตื่นเต้นได้
หากเขาเป็นผู้ครอบครองวิญญาณนักรบคู่สูงสุดจริง เขาก็จะสามารถก้าวขึ้นเป็นเทพ หรือแม้แต่เหนือกว่าเทพได้!
"ผู้ที่ได้รับวิชาดาบผ่านฟ้า จะเป็นทายาทของข้าหงฟง ขอให้พากเพียรฝึกฝน จนชำนาญวิชาดาบผ่านฟ้าอย่างสมบูรณ์ และสืบทอดนิกายเทพผ่านฟ้าของข้า!"
"ข้าหงฟง ครั้งหนึ่งเคยถือดาบเทพผ่านฟ้า กวาดล้างโลกแห่งวิญญาณ ไร้ผู้ใดต้านทาน!"
"หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของข้าต้องมัวหมอง"
หงฟงกล่าวไว้ในข้อความ
หยางเสี่ยวเทียนอ่านจบแล้วรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง
กวาดล้างโลกแห่งวิญญาณ ไร้ผู้ใดต้านทาน!
หงฟงผู้นี้ต้องแข็งแกร่งมากแน่!
พลังของดาบเทพผ่านฟ้า ดูเหมือนจะเหนือกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก
ตามวิธีที่หงฟงบอก เขากรีดนิ้วหยดเลือดลงบนดาบเทพผ่านฟ้า แล้วท่องคาถา ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงระหว่างตัวเขากับดาบเทพผ่านฟ้า
เมื่อเขาชักดาบเทพผ่านฟ้าขึ้น จอมดาบอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ในพริบตา ฟ้าดินเปลี่ยนสี
เก้าสวรรค์ถูกเจาะเป็นรูใหญ่
ทั้งเมืองซิงเยว่และทั่วทั้งประเทศเสินไห่ ต่างรู้สึกถึงจอมดาบอันน่าสะพรึงกลัวนี้
หยางเสี่ยวเทียนตกใจ
แต่โชคดีที่ในพริบตาต่อมา จอมดาบของดาบเทพผ่านฟ้าก็หายไป ราวกับเป็นภาพลวงตา
หยางเสี่ยวเทียนจึงถอนหายใจโล่งอก
เขาท่องคาถาดาบ ดาบเทพผ่านฟ้าก็กลายเป็นแสงดาบ หลอมรวมเข้ากับแขนขวาท่อนล่างของเขา เห็นได้ว่าบนแขนขวาท่อนล่างของเขามีลายดาบศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้น
ต่อไปเมื่อเขาฝึกฝนวิชาดาบผ่านฟ้า ดาบเทพผ่านฟ้าจะหลอมรวมเข้ากับร่างกายเขาอย่างสมบูรณ์ ถึงตอนนั้น แม้ไม่ต้องเรียกดาบเทพผ่านฟ้าออกมา เขาก็สามารถปล่อยจอมดาบนับหมื่นได้
หลังจากนั้น เขาเก็บคัมภีร์มังกรเริ่มต้นไว้อย่างดีแล้วเข้าไปในห้องที่สาม
ห้องที่สามเต็มไปด้วยคัมภีร์วิชาต่างๆ
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่หงฟงรวบรวมมาในระหว่างท่องเที่ยวไปทั่วโลก
แต่หยางเสี่ยวเทียนมีคัมภีร์มังกรเริ่มต้นแล้ว วิชาเหล่านี้แม้จะดี แต่ก็ไม่มีประโยชน์สำหรับเขา
สิ่งที่ทำให้หยางเสี่ยวเทียนไม่คาดคิดคือ ในห้องที่สี่มีเตาหลอมโอสถวางอยู่ บนเตามีตัวอักษรที่หงฟงทิ้งไว้หนึ่งบรรทัด เขาเดินเข้าไปดู
ที่แท้เตาหลอมโอสถนี้หงฟงได้มาจากสถานที่อันตรายแห่งหนึ่งในโลกแห่งวิญญาณ แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้ชื่อของเตานี้ รู้เพียงว่าเตานี้ไม่ธรรมดา สามารถขยายหรือหดขนาดได้ ภายในเตามีพื้นที่หลายมิติ สามารถบรรจุสมุนไพรและสิ่งของอื่นๆ ได้
หยางเสี่ยวเทียนดีใจ เตาหลอมโอสถไร้ชื่อนี้เป็นเหมือนกระเป๋าเดินทางระดับซูเปอร์ มีมันแล้ว การเดินทางของเขาในอนาคตก็จะสะดวกขึ้นมาก
ตามวิธีที่หงฟงบอก เขาหยดเลือดเพื่อครอบครองเตาหลอมโอสถ ด้วยพลังจิต เตาหลอมโอสถค่อยๆ เล็กลง จนในที่สุดกลายเป็นแหวนวงหนึ่ง สวมไว้ที่นิ้วนางซ้ายของเขา หากไม่รู้ก็คงคิดว่าเป็นแหวนธรรมดา
จากนั้น หยางเสี่ยวเทียนมองไปรอบๆ ผนังทั้งสี่ด้านล้วนเป็นตู้หนังสือ เต็มไปด้วยตำราต่างๆ
เขาเดินเข้าไปพลิกดู ล้วนเป็นตำราปรุงยา
ช่างปรุงยาเป็นอาชีพที่สูงส่งมากในโลกแห่งวิญญาณ
สูงส่งยิ่งกว่านักรบมากนัก
แต่การจะเป็นช่างปรุงยาได้นั้น มีเงื่อนไขเข้มงวดมาก ไม่เพียงต้องรู้จักสมุนไพรต่างๆ ยังต้องควบคุมเปลวไฟฟ้าดินได้ และต้องมีพลังรับรู้วิญญาณที่แข็งแกร่งด้วย
แต่ละเงื่อนไขล้วนขาดไม่ได้
ด้วยเหตุนี้ ช่างปรุงยาในโลกแห่งวิญญาณจึงหายากมาก อย่างหมู่บ้านหยาง หลายปีมานี้ก็ไม่สามารถสร้างช่างปรุงยาได้สักคน
ทั้งเมืองซิงเยว่ มีเพียงคฤหาสน์ท่านเจ้าเมืองเท่านั้นที่มีช่างปรุงยาหนึ่งคน และเป็นเพียงระดับหนึ่งดาวเท่านั้น
แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ยังได้รับการปฏิบัติอย่างแขกผู้มีเกียรติจากคฤหาสน์ท่านเจ้าเมือง
"ไม่รู้ว่าที่นี่จะมีตำรับยาน้ำยาสร้างฐานหรือไม่" หยางเสี่ยวเทียนคิดในใจ
หลังจากค้นหาสักพัก ที่ชั้นล่างของตู้หนังสือแห่งหนึ่ง เขาก็พบวิธีปรุงน้ำยาสร้างฐานจริงๆ
เมื่อเห็นคำอธิบายโดยละเอียดเกี่ยวกับการปรุงน้ำยาสร้างฐาน หัวใจของหยางเสี่ยวเทียนเต้นแรง
ถ้าเขาสามารถปรุงน้ำยาสร้างฐานได้ ผสมกับผลไม้ข้างนอกในการฝึกฝน การฝึกฝนของเขาจะต้องก้าวหน้าเร็วขึ้นแน่นอน ก่อนปีใหม่ก็มีโอกาสแปดเก้าส่วนที่จะทะลวงบรรลุได้
เขาอ่านอย่างละเอียด แล้วไปหาสมุนไพรสิบสี่ชนิดที่จำเป็นสำหรับการปรุงน้ำยาสร้างฐานในสวนสมุนไพรในหุบเขา ใส่ลงในเตาหลอมโอสถทีละอย่าง
จากนั้นตามวิธีที่เขียนไว้ในตำรา หยางเสี่ยวเทียนเริ่มรับรู้เปลวไฟฟ้าดินรอบตัว
ขั้นตอนนี้ยากที่สุด เพราะวิญญาณของแต่ละคนไม่เหมือนกัน คนส่วนใหญ่ไม่สามารถรับรู้เปลวไฟฟ้าดินได้
แต่ในไม่ช้า หยางเสี่ยวเทียนก็รู้สึกถึงเปลวไฟฟ้าดินที่ล่องลอยอยู่รอบตัว
เปลวไฟฟ้าดินเหล่านี้แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ราวกับทะเลเพลิงที่ไม่มีที่สิ้นสุด
หยางเสี่ยวเทียนที่เคยตื่นเต้นกังวลถึงกับชะงักงัน
นี่คือเปลวไฟฟ้าดินงั้นหรือ?!
แต่ในตำราบอกไว้ว่า นักปรุงยาส่วนใหญ่ครั้งแรกจะรับรู้เปลวไฟฟ้าดินได้แค่รัศมีไม่กี่เมตรเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
แต่ตอนนี้ระยะที่เขารับรู้ได้มันไกลถึงร้อยเมตร!
เขาไม่อยากเชื่อ ลองใช้พลังวิญญาณดึงดูด ทันใดนั้นเปลวไฟฟ้าดินก็ไหลรวมเข้าสู่เตาหลอมโอสถราวกับสายธาร
การปรุงยาต้องควบคุมไฟให้พอดี ถ้าแรงเกินไปสมุนไพรจะไหม้เป็นเถ้าในพริบตา แต่ถ้าอ่อนเกินไปสมุนไพรก็จะละลายไม่หมด
ภายใต้การควบคุมเปลวไฟฟ้าดินอย่างระมัดระวังของหยางเสี่ยวเทียน สมุนไพรทั้ง 14 ชนิดค่อยๆ ละลายทีละชนิด จนกลายเป็นของเหลวสีเขียวใสขนาดเล็ก
มองดูของเหลวสีเขียวในเตาหลอม หยางเสี่ยวเทียนถึงกับอึ้ง
น้ำยาสร้างฐาน ปรุงสำเร็จง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?
ดูเหมือนจะไม่ยากอย่างที่คิดนี่
การทดสอบช่างปรุงโอสถระดับหนึ่งดาวที่วิหารเภสัชกร แค่ปรุงน้ำยาสร้างฐานให้สำเร็จภายในสามชั่วโมงก็ผ่านแล้ว
เมื่อครู่เขาใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง
นั่นหมายความว่าเขาเป็นช่างปรุงยาที่มีคุณสมบัติครบถ้วนแล้วสินะ?
หยางเสี่ยวเทียนยังไม่เชื่อว่าของในเตาหลอมคือน้ำยาสร้างฐาน
เขาลังเลครู่หนึ่ง แล้วกลืนมันลงไป
ทันใดนั้น กระแสความอบอุ่นก็พลุ่งพล่านในร่างกายของเขา
เขาลองเริ่มใช้คัมภีร์มังกรเริ่มต้น
วิญญาณนักรบเก็นบุและงูดำปรากฏขึ้น บนท้องฟ้า พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินมหาศาลหลั่งไหลลงมา เร็วกว่าตอนฝึกวิชาปัญญาหลายเท่า
พลังสมุนไพรวิญญาณจากน้ำยาสร้างฐานค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นพลังต่อสู้ในเส้นลมปราณของเขา
ไม่นาน น้ำยาสร้างฐานก็ถูกดูดซึมจนหมด
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนหยุดฝึก พบว่าตัวเองได้ก้าวข้ามไปถึงจุดสูงสุดระยะหลังขั้นห้าแล้ว
เขารู้สึกทั้งตกใจและดีใจ
สิ่งที่เขาปรุงขึ้นต้องเป็นน้ำยาสร้างฐานแน่นอน และไม่ใช่น้ำยาสร้างฐานธรรมดาด้วย ไม่งั้นคงไม่มีฤทธิ์แรงขนาดนี้
ยาชนิดเดียวกัน คุณภาพต่างกัน ฤทธิ์ย่อมต่างกัน เรียงจากต่ำไปสูง คือ ของคุณภาพต่ำ, ชั้นต่ำ, ชั้นกลาง, ชั้นสูง, โยวผิน และเหนือโยวผินคือจีผิ่น
น้ำยาสร้างฐานที่เขาเพิ่งปรุงน่าจะเป็นชั้นสูงหรืออาจถึงขั้นโยวผิน
หยางเสี่ยวเทียนมองดูสมุนไพรในหุบเขา รู้สึกตื่นเต้น มีสมุนไพรพวกนี้ เขาก็สามารถปรุงน้ำยาสร้างฐานได้เรื่อยๆ ก่อนปีใหม่ มีโอกาสที่จะบรรลุขั้นมรรค
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนออกจากถ้ำ พบว่าฟ้ามืดสนิทแล้ว รีบกลับหมู่บ้านหยางทันที พอกลับถึง พ่อแม่ก็ส่งคนตามหาเขามานาน
สุดท้าย หยางเสี่ยวเทียนโดนตีก้นด้วยไม้หนึ่งที
แต่หลังจากดึกสงัด เมื่อทุกคนในหมู่บ้านหยางหลับหมด เขาก็แอบย่องกลับไปที่หุบเขา เพื่อปรุงน้ำยาสร้างฐานและฝึกฝนต่อ
และแล้ว หยางเสี่ยวเทียนก็ใช้เวลากลางวันฝึกวิชาดาบผ่านฟ้าในหมู่บ้านหยาง ส่วนกลางคืนฝึกในหุบเขา บางครั้งก็เข้าป่าลึกกับสัตว์เกราะทองเพื่อล่านักล่าอสูร เพิ่มประสบการณ์การต่อสู้
ผ่านไปสี่วัน หยางเสี่ยวเทียนก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ทะลุถึงจุดสูงสุดปลายขั้นที่สิบ
ห่างจากบรรลุขั้นมรรคเพียงก้าวเดียว
ในลานบ้านหมู่บ้านหยาง แสงดาบพลิ้วไหว หยางเสี่ยวเทียนแทงดาบออกไป ต้นไม้ห่างออกไปสิบเมตรก็ปรากฏโพรงดาบ
เห็นโพรงดาบลึกหลายนิ้ว เขาพยักหน้าพอใจ
วิชาดาบผ่านฟ้า สมกับเป็นหนึ่งในสิบวิถีกระบี่ของโลก แม้เขาจะอยู่แค่โฮ่วเทียน ฉือเจีย แต่ดาบเมื่อครู่นี้ แม้แต่ผู้บรรลุขั้นมรรคชั้นที่หนึ่งหลายคนก็ต้านไม่อยู่
และนี่เป็นแค่ท่าที่หนึ่งที่อ่อนที่สุดของวิชาดาบผ่านฟ้า
วิชาดาบผ่านฟ้ามีทั้งหมด 49 ท่า ยิ่งฝึกไปท้ายๆ พลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง
จากนั้น หยางเสี่ยวเทียนนึกถึงการบรรลุขั้นมรรค ก็ปวดหัว หลังจากทะลุขั้นที่สิบ ฤทธิ์ของน้ำยาสร้างฐานก็ลดลงมาก ตามความเร็วตอนนี้ ถึงแม้เขาจะกินน้ำยาสร้างฐานฝึกฝนต่อเนื่อง ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 6-7 วันถึงจะบรรลุขั้นมรรคได้
แต่อีกไม่กี่วันก็ปีใหม่แล้ว พ่อก็จะออกเดินทางไปถ้ำน้ำตกดำ
เขารอไม่ได้นานขนาดนั้น
จะทำยังไงดี?


## บทที่ 9 ฉันเป็นคนพบก่อนชัดๆ

หากจะทะลวงบรรลุขั้นสูงสุดก่อนปีใหม่ในเวลาอันสั้นนี้ จำเป็นต้องมีเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์!
แต่ตอนนี้เขายังไม่สามารถปรุงเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ได้
เพราะมีเพียงผู้แข็งแกร่งโดยกำเนิดเท่านั้นที่สามารถปรุงเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ได้
จะไปหาเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ได้จากที่ไหน?
อีกอย่าง เม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์หนึ่งเม็ดราคาอย่างน้อยหมื่นทอง
เขาก็ไม่มีเงินมากขนาดนั้นที่จะซื้อ
ยิ่งไปกว่านั้น เม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์หายาก ในเมืองซิงเยว่และเมืองรอบๆ ไม่มีขายเลย
ปวดหัวจริงๆ!
แต่ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังจะแอบออกจากหมู่บ้านหยาง เขาก็พบว่าองครักษ์ลาดตระเวนในหมู่บ้านมีจำนวนมากกว่าปกติเป็นสองเท่า ทำให้รู้สึกแปลกใจ
หลังจากได้ฟังการสนทนาขององครักษ์ หยางเสี่ยวเทียนถึงได้รู้ว่ามีอาชญากรที่ทางการต้องการตัวได้หลบหนีมาที่เมืองซิงเยว่
คนผู้นี้ชื่อหูเลี่ย โหดเหี้ยม สังหารครอบครัวหนึ่งนับสิบชีวิต และขณะหลบหนียังได้สังหารเจ้าหน้าที่หลายนายและนักปรุงยาอีกหนึ่งคน
ฝ่ายตรงข้ามมีพลังไม่อ่อนด้อย เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นก่อนสวรรค์สองครั้ง
ไม่แปลกที่หมู่บ้านหยางจะระวังตัวขนาดนี้
อย่างไรก็ตาม หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้
หากได้เจอหูเลี่ยจริงๆ เขาอยากจะลองทดสอบพลังของตัวเองในตอนนี้กับคนผู้นั้น
หลังจากออกจากหมู่บ้านหยาง หยางเสี่ยวเทียนก็เดินตามเส้นทางเดิมมุ่งหน้าไปยังหุบเขา
แต่เพิ่งเดินเข้าไปในป่าทึบได้ไม่นาน หยางเสี่ยวเทียนก็เห็นชายคนหนึ่งพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ในระยะไกล เขาตกใจทันที เมื่อมองดูใกล้ๆ เห็นว่าอีกฝ่ายมีหนวดเคราเต็มหน้า เสื้อผ้าขาดวิ่น มีคราบเลือดติดอยู่มากมาย
ในขณะนั้น หูเลี่ยก็สังเกตเห็นและลุกพรวดขึ้นมองหยางเสี่ยวเทียน ทันใดนั้น คลื่นอำมหิตก็ซัดมาปะทะ
แต่เมื่อเห็นว่าหยางเสี่ยวเทียนเป็นเด็กอายุเพียง 7-8 ขวบ เขาก็ชะงักไปชั่วครู่ แต่แล้วดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยแววฆาตกรรม ถือดาบใหญ่เดินเข้ามาหาหยางเสี่ยวเทียน: "ไอ้หนู เจอข้าเข้าแล้ว ก็โทษชะตากรรมของเจ้าเองเถอะ"
"ไม่ต้องกลัว แค่ฟันทีเดียว เร็วมาก ไม่เจ็บหรอก!"
ดาบของหูเลี่ยเร็วจริงๆ
ในชั่วพริบตา ดาบก็ปาดมาถึงลำคอของหยางเสี่ยวเทียนแล้ว
ในขณะที่หูเลี่ยคิดว่าจะฟันหัวเด็กตรงหน้าได้ในดาบเดียว ทันใดนั้น ร่างตรงหน้าก็วูบหายไป ดาบของเขาฟันเข้าอากาศว่างเปล่า
ต่อมา พลังหมัดอันทรงพลังก็พุ่งเข้ามาที่ซี่โครงของเขา
หูเลี่ยอยากหลบแต่ไม่ทัน โดนหมัดเข้าที่ซี่โครง
โครม!
เสียงกระดูกแตกดังขึ้น
ร่างของเขากระเด็นไปหลายเมตร
หูเลี่ยทรงตัวได้ รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ซี่โครง มองเด็กอายุ 7-8 ขวบตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ: "จุดสูงสุดปลายขั้นที่สิบ?!"
เด็กคนนี้ กลับเป็นผู้เชี่ยวชาญโฮ่วเทียนยอดสุด!
เขาท่องไปทั่วเหนือใต้ ผ่านมาแล้วสิบกว่าราชอาณาจักร พบเจออัจฉริยะมามากมาย แต่ผู้เชี่ยวชาญจุดสูงสุดปลายขั้นที่สิบที่อายุเพียง 7-8 ขวบ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
ที่นี่ น่าจะเป็นเมืองซิงเยว่ในประเทศเสินไห่ ประเทศเสินไห่ถึงกับมีอัจฉริยะปีศาจเช่นนี้ด้วยหรือ?
"ไม่ทราบว่าน้องชายเป็นคนตระกูลไหน?" หูเลี่ยคิดอย่างรวดเร็ว แกล้งยิ้มอย่างมีไมตรี: "ข้าไม่มีเจตนาร้าย ข้ามาเยี่ยมญาติ ไม่คิดว่าจะถูกโจรปล้นระหว่างทาง เมื่อครู่เข้าใจผิดคิดว่าน้องชายเป็นโจรที่ไล่ตามมา"
หูเลี่ยพูดไปพลางค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้หยางเสี่ยวเทียนอย่างไม่ให้สังเกตเห็น
หยางเสี่ยวเทียนจะไม่รู้เจตนาของอีกฝ่ายได้อย่างไร ดังนั้น เมื่อหูเลี่ยพุ่งเข้ามาฟันอีกครั้ง กระบี่ท่องฟ้าก็ปรากฏในมือของหยางเสี่ยวเทียน แทงออกไปในทันที
แสงกระบี่วาบหนึ่ง ฉีกผ่านราตรี
ใต้แสงจันทร์ แสงกระบี่เจิดจ้ายิ่งนัก
หูเลี่ยรู้สึกเจ็บที่ตาซ้าย อดไม่ได้ที่จะปิดตาร้องครวญคราง เมื่อครู่หยางเสี่ยวเทียนแทงกระบี่ทำให้ตาซ้ายของเขาบอด
"จอมดาบ เจ้าเป็นแค่หลังการเกิด ทำไมถึงใช้จอมดาบได้!" หูเลี่ยมองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความตกใจและโกรธท่ามกลางความเจ็บปวด
มีเพียงปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกเท่านั้นที่สามารถใช้จอมดาบได้ แต่หยางเสี่ยวเทียนเป็นเพียงโฮ่วเทียนยอดสุดเท่านั้น
"ใครบอกว่าหลังการเกิดใช้จอมดาบไม่ได้" หยางเสี่ยวเทียนที่เดิมตื่นเต้น เมื่อเห็นกระบี่แทงสำเร็จ ก็รู้สึกโล่งใจไม่น้อย
"ไอ้ตัวเล็ก แม้แต่เจ้าจะใช้จอมดาบได้แล้วอย่างไร" หูเลี่ยคำรามด้วยความโกรธ "วันนี้เจ้าต้องตาย!" พูดจบ ร่างของเขาก็ปรากฏวิญญาณนักรบเสือยักษ์
จากนั้น ทั่วร่างของเขาก็ปรากฏลายเสือ มือทั้งสองข้างงอกกรงเล็บคมกริบเหมือนอุ้งเท้าเสือ
นี่คือวิญญาณกลาย
หลังจากปลุกวิญญาณนักรบ วิญญาณนักรบที่ต่างกันจะมีพลังที่แตกต่างกัน เมื่อหูเลี่ยวิญญาณกลาย เขาจะมีความเร็วและพลังดั่งเสือดุร้าย
หูเลี่ยพุ่งเข้าโจมตีหยางเสี่ยวเทียนอีกครั้ง
ภายใต้แสงจันทร์ กรงเล็บทั้งสองข้างของเขาเปล่งประกายวาววับน่าสะพรึงกลัว
ความเร็วของหูเลี่ยเพิ่มขึ้นครึ่งหนึ่งจากก่อนหน้านี้
วิญญาณกลายงั้นหรือ?
หยางเสี่ยวเทียนมองดูคู่ต่อสู้ที่พุ่งเข้ามาโจมตีด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แสงสว่างพวยพุ่งทั่วร่าง บนผิวกายปรากฏลวดลายคล้ายกระดองของเก็นบุเต่ายักษ์
ในเวลาเดียวกัน ทั่วร่างของเขาแผ่ซ่านแสงมืดออกมาไม่หยุด ทั้งร่างของเขาหลอมรวมเข้ากับความมืดโดยสมบูรณ์
หูเลี่ยสามารถวิญญาณกลายได้ เขาก็เช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้น เขามีจิตวิญญาณนักรบคู่ สามารถวิญญาณกลายได้สองครั้ง
หยางเสี่ยวเทียนแทงดาบออกไปอีกครั้ง
ดาบนี้ เขาใช้ท่าที่หนึ่งของวิชาดาบผ่านฟ้า
แสงดาบสายหนึ่ง เร็วจนหูเลี่ยไม่สามารถจับภาพได้
หลังจากวิญญาณกลาย หยางเสี่ยวเทียนเร็วราวกับผี และยังหลอมรวมกับความมืดอย่างสมบูรณ์ ทำให้ตาเปล่ามองเห็นได้ยาก
หูเลี่ยที่เพิ่งโจมตีมาถึงตรงหน้าหยางเสี่ยวเทียน รู้สึกเจ็บที่ลำคอ หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับเห็นสิ่งที่เหลือเชื่อ
"วิญญาณกลายคู่ เจ้ามีจิตวิญญาณนักรบคู่?" หูเลี่ยพูดออกมาอย่างยากลำบาก ล้มลงไป เลือดจากลำคอไหลนองพื้น
หยางเสี่ยวเทียนมองดูหูเลี่ยที่ไร้ลมหายใจ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ในขณะเดียวกัน ในใจก็ดีใจ ภายใต้วิญญาณกลายคู่ ผสานกับวิชาดาบผ่านฟ้า พลังที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้
เมื่อเห็นห่อผ้าที่ตกอยู่ไกลออกไปของหูเลี่ย หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกสะดุดใจ เดินเข้าไปเปิดดู พบตำราวิชาการต่อสู้เล่มหนึ่งชื่อ "เทคนิคกระบี่ตัดวิญญาณ"
นอกจากตำราเล่มนี้แล้ว ยังมีทองคำจำนวนหนึ่ง ความเข้าใจในการปรุงยาหนึ่งเล่ม และขวดหยกใบหนึ่ง
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนเปิดขวดหยก ทันใดนั้น กลิ่นหอมของยาก็โชยมา ทำให้จิตใจสดชื่น
นี่คือ!
หยางเสี่ยวเทียนเทลงบนฝ่ามือ เห็นยาเม็ดสองเม็ดที่ใสวาวทั่วทั้งเม็ด ส่งกลิ่นหอมเป็นระลอกตกลงบนฝ่ามือ
ไม่กี่วันมานี้ หยางเสี่ยวเทียนได้อ่านตำราการปรุงยาในถ้ำในหุบเขา มีความเข้าใจเกี่ยวกับยาเม็ดพอสมควร เมื่อเห็นยาเม็ดสองเม็ดนี้ ก็ดีใจทันที
"เม็ดยาสี่สัตว์เทพ"
เม็ดยาสี่สัตว์เทพ เหมือนกับยาอายุวัฒนะหลงหูที่ปู่ของเขาเคยใช้เงินมากมายซื้อมา เป็นเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์เหมือนกัน แต่เม็ดยาสี่สัตว์เทพยากกว่าที่จะปรุง และสมุนไพรที่ใช้ปรุงเม็ดยาสี่สัตว์เทพก็ล้ำค่ากว่า พลังยาทิพย์ก็ดีกว่า
หยางเสี่ยวเทียนนึกถึงที่องครักษ์ของหมู่บ้านหยางเคยพูดว่าหูเลี่ยเคยสังหารนักปรุงยาคนหนึ่ง ดูเหมือนว่าความเข้าใจในการปรุงยาเล่มนี้และเม็ดยาสี่สัตว์เทพสองเม็ดนี้ เป็นสิ่งที่หูเลี่ยได้มาจากนักปรุงยาคนนั้น?
หูเลี่ยถูกไล่ล่าตลอดทาง คงยังไม่ทันได้กิน ตอนนี้กลับกลายเป็นโชคดีของเขา
หยางเสี่ยวเทียนเก็บของทั้งหมดในห่อผ้าไป แม้แต่ทองก็ไม่ปล่อยไว้ มีทองพวกนี้ ต่อไปเขาสามารถซื้อของได้มากมาย
คนโง่ถึงจะไม่เอา
หลังจากหยางเสี่ยวเทียนจากไปไม่นาน หยางเชาที่ลาดตระเวนอยู่แถวนั้นกับองครักษ์ของหมู่บ้านหยางก็เดินมา เมื่อเห็นศพของหูเลี่ย ทุกคนต่างตกใจ
พวกเขาล้วนเคยเห็นภาพวาดของหูเลี่ย จำได้ว่าคนที่ถูกฆ่าตรงหน้าคือผู้ร้ายสำคัญหูเลี่ย
"กระบวนท่าดาบที่แข็งแกร่ง ฆ่าด้วยดาบเดียว ไม่รู้ว่าใครฆ่าหูเลี่ย?" องครักษ์ของหมู่บ้านหยางคนหนึ่งพูดด้วยความสงสัย
"สามารถฆ่าหูเลี่ยได้ อีกฝ่ายอย่างน้อยต้องเป็นผู้แข็งแกร่งขั้นก่อนสวรรค์สามครั้ง" หยางเชาคาดการณ์ "และอีกฝ่ายต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญดาบอย่างแน่นอน"
ในตอนนี้ หยางไห่ก็นำองครักษ์เดินมา เมื่อเห็นหูเลี่ยถูกสังหาร นอกจากความสงสัยแล้ว ก็แอบดีใจ เพราะรู้ว่าศาลประกาศรางวัลนำจับหัวของหูเลี่ย มีค่าถึงสามพันกิโลทอง
คิดถึงตรงนี้ เขารีบชักดาบตัดหัวของหูเลี่ย
ขณะที่หยางไห่กำลังจะนำหัวไป ซุนฮวาองครักษ์ที่ติดตามหยางเชาก็รวบรวมความกล้าพูดว่า "หัวหน้าหมู่บ้าน หูเลี่ยถูกเจ้าหมู่บ้านรองพบก่อน ท่านเอาหัวไปแบบนี้ ไม่เหมาะสมนะขอรับ?"
ตามหลักแล้ว แม้จะรับรางวัล ก็ควรเป็นหยางเชาที่รับ
หยางไห่ได้ยินแล้ว พลันตบหน้าซุนฮวาอย่างแรง ตวาดว่า "ตาบอดหรือไง! ใครบอกว่าเขาเจอก่อน ชัดๆ ว่าข้าเจอก่อน"


## บทที่ 10 เจ้าก็เหมือนกับลูกชายของเจ้า

ซุนฮวาถูกตบจนถอยหลังไปหลายก้าว บนใบหน้ามีรอยฝ่ามือชัดเจน
หยางเชาสีหน้าบึ้งตึง ซุนฮวาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาที่ซื่อสัตย์ของเขา หยางไห่ไม่เพียงแย่งศีรษะของหูเลี่ยไปรับรางวัล แต่ยังจงใจทำร้ายลูกน้องของเขาด้วย
"พี่ใหญ่ ท่านทำเกินไปแล้ว!" หยางเชาพูดด้วยความโกรธที่เก็บไว้
"เกินไป?" หยางไห่เหลือบมองหยางเชา พูดว่า "ยังไง จะออกหน้าแทนลูกน้องเหรอ? หยางเชา อย่าโทษว่าพี่ใหญ่ไม่เตือน หมัดเท้าไม่มีตา!"
หยางเชาได้ยินแล้วโกรธ พูดว่า "ดี งั้นข้าจะขอรับคำสั่งสอนจากพี่ใหญ่!" พูดจบก็เตรียมท่าต่อสู้
หยางไห่เห็นดังนั้น แค่นเสียงเย็นชา วางศีรษะของหูเลี่ยลง ไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าประชิดตัว ซัดหมัดใส่หน้าอกหยางเชาอย่างรุนแรง
หมัดนี้คือหมัดพิฆาตพยัคฆ์ของหมู่บ้านหยาง และเป็นท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของหมัดพิฆาตพยัคฆ์
หยางเชาเห็นดังนั้น หมุนเวียนพลังเซียนเทียน ก็ซัดหมัดสวนกลับไป
โครม!
หมัดทั้งสองปะทะกัน
หยางเชาถูกแรงกระแทกจนถอยหลังหลายก้าว
แม้ทั้งสองคนจะอยู่ในขั้นสูงสุดอันดับสี่เหมือนกัน แต่หยางเชาเพิ่งเข้าสู่ขั้นสูงสุดอันดับสี่ ในขณะที่หยางไห่อยู่ในปลายขั้นสูงสุดอันดับสี่มานานแล้ว หากพูดถึงพลังชีวิตแล้ว หยางไห่เหนือกว่าหยางเชาอย่างชัดเจน
หยางไห่หัวเราะเย็นชา พุ่งเข้าโจมตีหยางเชาด้วยหมัดทั้งสองอีกครั้ง ไม่ให้หยางเชามีโอกาสหายใจหายคอเลย
ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องของหยางไห่ ผ่านไปสิบกว่ากระบวนท่า หยางเชาถูกบีบจนต้องรับมือทั้งซ้ายและขวา
ในตอนนั้นเอง หยางหมิงนำองครักษ์กลุ่มใหญ่เดินมาจากที่ไกล ตวาดว่า "หยุด!"
"ท่านพ่อ" หยางไห่รีบเดินเข้าไปหา พูดกับหยางหมิงว่า "หูเลี่ยเป็นข้าพบก่อน น้องชายพยายามแย่งศีรษะของหูเลี่ย และลงมือกับข้า ข้าจึงต้องตอบโต้"
หยางหมิงมองศีรษะของหูเลี่ยที่อยู่ไกลออกไป พยักหน้า
หยางเชาเดินเข้าไปอธิบาย "ท่านพ่อ ศพของหูเลี่ยข้าพบก่อน เป็นพี่ใหญ่ที่...!"
"หุบปาก!" หยางหมิงยังฟังไม่ทันจบก็ตวาดขึ้น "ยังกล้าแก้ตัวอีก เพียงเพราะศีรษะของหูเลี่ย ก็ลงมือกับพี่น้อง เจ้ากับลูกชายเจ้าเหมือนกันไม่มีผิด"
เห็นได้ชัดว่า ในการแข่งขันประจำปีของตระกูล ที่หยางเสี่ยวเทียนทำร้ายหยางจงหลานชายที่เขารักมาก หยางหมิงยังจำได้
"เจ้ากลับไปพิจารณาตัวเองให้ดีๆ ว่าทำผิดตรงไหน!" หยางหมิงแค่นเสียงใส่หยางเชา แล้วพาหยางไห่และองครักษ์จากไป
หยางเชายืนอยู่ที่เดิม มองร่างของหยางหมิงที่เดินจากไป สีหน้าไม่สู้ดีนัก
"เจ้าหมู่บ้านรอง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?" ซุนฮวาและองครักษ์หมู่บ้านหยางหลายคนเข้ามาถามด้วยความห่วงใย
หยางเชามองพวกเขา รู้สึกอบอุ่นใจ เขาส่ายหน้า "ข้าไม่เป็นไร"
ซุนฮวาพูดด้วยความโกรธแค้น "ชัดๆ ว่าเจ้าหมู่บ้านใหญ่แย่งเงินรางวัลของท่าน แต่ท่านผู้อาวุโสไม่ยอมฟังคำอธิบายของท่าน ยังดุด่าท่านอีก"
"ท่านผู้อาวุโสลำเอียงเข้าข้างเจ้าหมู่บ้านใหญ่เกินไปแล้ว"
หยางเชาแหงนหน้าถอนหายใจ ไม่พูดอะไร
เพราะวิญญาณนักรบของเขาสู้พี่ชายไม่ได้ ท่านพ่อจึงรักพี่ชายมากกว่าตั้งแต่เด็ก ตอนนี้หยางจงยังตื่นวิญญาณนักรบขั้นสุดยอดระดับสิบอีก ทำให้ท่านพ่อยิ่งรักพี่ชายและหยางจงมากขึ้นไปอีก
"พวกเรากลับกันเถอะ" หยางเชาพูดเสียงเศร้า
ในขณะเดียวกัน หยางเสี่ยวเทียนมาถึงถ้ำในหุบเขา นั่งขัดสมาธิบนเตียงหยกเย็น กลืนเม็ดยาสี่สัตว์เทพลงไป
ทันใดนั้น พลังของเม็ดยาสี่สัตว์เทพก็กลายเป็นคลื่นความร้อนพลุ่งพล่าน
หยางเสี่ยวเทียนรีบหมุนเวียนคัมภีร์มังกรเริ่มต้น
พลังยาทิพย์ของเม็ดยาสี่สัตว์เทพถูกเปลี่ยนเป็นพลังต่อสู้ในร่างของหยางเสี่ยวเทียนอย่างต่อเนื่อง
เมื่อพลังต่อสู้ในร่างแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้น ในร่างของหยางเสี่ยวเทียนก็มีเสียงดังสนั่น สิ่งกีดขวางของเซียนเทียนก็ถูกทำลายในที่สุด
ในขณะนั้น พลังต่อสู้ทั้งหมดในเส้นลมปราณได้รวมตัวกันที่ตันเถียน หมุนวนและรวมตัวกันเป็นพายุพลังวิญญาณขนาดใหญ่
หลายชั่วโมงต่อมา หยางเสี่ยวเทียนก็หยุดลง
เขามองดูพายุพลังวิญญาณในตันเถียนด้วยความยินดี
หลังจากทะลวงจากขั้นหลังการเกิดสู่ขั้นสูงสุด ตันเถียนจะรวมตัวเป็นพายุพลังวิญญาณ
นี่หมายความว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่แดนเซียนเทียนสำเร็จแล้ว
เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นสูงสุด ในโลกแห่งวิญญาณ สถานะจะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ระหว่างขั้นสูงสุดกับหลังการเกิดนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน
อย่างในหมู่บ้านหยาง ผู้เชี่ยวชาญฮั้วเทียนเป็นได้แค่องครักษ์ แต่ปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกจะได้รับการต้อนรับอย่างแขกผู้มีเกียรติ
ทั้งหมู่บ้านหยางมีปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกเพียงเจ็ดคนเท่านั้น
แต่พายุพลังวิญญาณในตันเถียนของเขาดูจะใหญ่เกินไป โดยปกติปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกจะมีพายุพลังวิญญาณขนาดเท่ากำปั้น แต่ของเขากลับมีขนาดหลายเมตร
แต่พายุพลังวิญญาณยิ่งใหญ่ก็แสดงว่าพลังลมปราณยิ่งแข็งแกร่ง
นี่เป็นเรื่องที่ดีมาก
หยางเสี่ยวเทียนออกจากถ้ำ มาถึงพื้นที่โล่งในหุบเขา ถือดาบเทพผ่านฟ้าและเริ่มฝึกท่าแรกของวิชาดาบผ่านฟ้า
"ดาบเดียวหยินหยาง!"
ทันใดนั้น จอมดาบพุ่งออกจากปลายดาบ จากนั้นจอมดาบก็แยกออกเป็นสอง พุ่งเข้าสู่หน้าผาในระยะไกล เห็นรูดาบสองรูปรากฏบนหน้าผาที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร
ก่อนหน้านี้ ตอนที่ยังอยู่ในขั้นหลังการเกิด เมื่อหยางเสี่ยวเทียนใช้ท่านี้ แม้พลังจะน่าตกใจ แต่ก็มีเพียงจอมดาบเดียว ไม่สามารถแยกเป็นสองได้ ดังนั้นจึงไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงของท่านี้ได้
ตอนนี้เขาก้าวเข้าสู่ขั้นสูงสุดแล้ว พลังของท่านี้จึงสามารถแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่
จากนั้น หยางเสี่ยวเทียนก็หยิบตำราถงเทียนออกมา เปิดดูท่าที่สอง เมื่อเขาเข้าสู่ขั้นสูงสุดแล้ว ก็สามารถฝึกท่าที่สองได้
ไม่นาน หยางเสี่ยวเทียนก็จดจำท่าที่สองไว้ในความทรงจำ แต่เขาไม่รีบฝึก แต่ลองซ้อมในใจก่อนหนึ่งรอบ แล้วจึงลงมือฝึก
ฝึกดาบไปได้สักพัก เห็นว่าฟ้าใกล้สว่างแล้ว หยางเสี่ยวเทียนจึงรีบกลับหมู่บ้านหยาง
กลับถึงหมู่บ้านหยาง เขาก็ไม่ได้นอน แต่หยิบตำราเพลงดาบตัดวิญญาณของหูเลี่ยออกมาอ่าน
ตามที่เขียนในตำรา เทคนิคกระบี่ตัดวิญญาณนี้เป็นทักษะการต่อสู้โดยธรรมชาติของสำนักตัดวิญญาณแห่งจักรวรรดิต้อต้านสวรรค์ซึ่งเป็นประเทศเพื่อนบ้าน
ไม่นาน หยางเสี่ยวเทียนก็อ่านเทคนิคกระบี่ตัดวิญญาณจบ จากนั้นก็ใช้กิ่งไม้แทนดาบ ฝึกในลานบ้าน เทคนิคกระบี่ตัดวิญญาณมีทั้งหมดหกสิบสี่ท่า หยางเสี่ยวเทียนฝึกตั้งแต่ท่าแรกจนถึงท่าสุดท้าย
"ทักษะการต่อสู้โดยธรรมชาติ ดูเหมือนจะไม่ยากอย่างที่คิดนี่" หยางเสี่ยวเทียนคิดในใจ
พ่อของเขาเคยบอกว่า ทักษะการต่อสู้โดยธรรมชาติหนึ่งท่า มักต้องใช้เวลาฝึกหลายเดือนจึงจะเรียนรู้ได้ทั้งหมด
แต่เขากลับเพียงแค่ดูครั้งเดียวก็เรียนรู้ได้ทั้งหมด
ในตอนนั้นเอง น้องสาวหยางหลิงเอ๋อเดินเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธๆ
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกแปลกใจ จึงถามว่า "น้อง เป็นอะไรหรือ?"
หยางจงไม่อยู่ เด็กๆ ในหมู่บ้านหยางไม่น่าจะรังแกเธอ
"เป็นลุงใหญ่ค่ะ เขาแย่งรางวัลของพ่อไป" หยางหลิงเอ๋อพูดด้วยความโกรธ แล้วเล่าเรื่องที่หยางไห่แย่งศีรษะของหูเลี่ยไปรับรางวัล
แน่นอน เธอก็ได้ยินเรื่องนี้มาจากองครักษ์ไม่กี่คนในหมู่บ้านหยาง
หยางหลิงเอ๋อพูดอย่างโกรธๆ ว่า "พ่อบอกว่า ถ้ามีทองสามพันนั้น ก็จะซื้อน้ำยาสร้างฐานสามขวดให้พี่ใหญ่ แล้วพี่ใหญ่ก็จะได้ขึ้นระดับสองแล้ว"
หยางเสี่ยวเทียนได้ยินแล้วก็ยิ้ม ที่แท้เจ้าตัวเล็กโกรธเรื่องนี้นี่เอง
เขารู้สึกอบอุ่นใจ ลูบหน้าน่ารักของน้องสาว แล้วยิ้มพูดว่า "ไม่เป็นไร ถึงไม่มีน้ำยาสร้างฐานสามขวดนั้น พี่ก็จะขึ้นระดับสองได้เร็วๆ นี้"


## บทที่ 11 ยอดฝีมืออันดับ 1 แห่งหมู่บ้านหยาง

หยางหลิงเอ๋อร์ฟังแล้วก็ไม่เชื่อชัดเจน "พี่ใหญ่โม้อีกแล้ว พ่อกับแม่บอกว่าพี่ใหญ่จะบรรลุระดับสองต้องใช้เวลาสองสามปีนะ"
หยางเสี่ยวเทียนยิ้มพูด "ถ้าคราวหน้าหยางจงกลับมา ถ้าฉันสามารถเอาชนะเขาได้ล่ะ"
หยางหลิงเอ๋อร์พูดเสียงหวานใส "งั้นฉันจะเอาขนมหมู่บ้านเต่าฮวาทั้งหมดของฉันให้พี่"
ขนมหมู่บ้านเต่าฮวา นั่นเป็นของโปรดของเธอ
"ถ้าพี่แพ้ พี่ก็ต้องเอาขนมหมู่บ้านเต่าฮวาทั้งหมดของพี่ให้ฉันด้วย" เด็กหญิงตัวน้อยรีบเสริม ทำหน้าน้ำลายไหล
หยางเสี่ยวเทียนยิ้มพูด "ได้เลย ตกลงตามนี้"
เด็กหญิงตัวน้อยยังยกมือขึ้นมาตบมือกับเขา
หยางเสี่ยวเทียนยิ้ม ถ้าตอนนั้นเด็กหญิงตัวน้อยต้องเสียขนมทั้งหมดให้เขา คงจะร้องไห้จมูกแดงแน่เลย?
"พี่ใหญ่ พรุ่งนี้ก็ตรุษจีนแล้ว หนูซื้อดอกไม้ไฟมาเยอะเลย เราไปจุดด้วยกันนะ ดีไหม?" หยางหลิงเอ๋อร์เกาะแขนหยางเสี่ยวเทียน
"ได้สิ" หยางเสี่ยวเทียนยิ้มพูด
เช้านี้บรรลุขั้นสูงสุด เขาอารมณ์ดีมาก
พี่น้องสองคนจุดดอกไม้ไฟกันมากมาย
ตอนเย็น ทั้งครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าวส่งท้ายปี โต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส ล้วนเป็นของโปรดของพี่น้องทั้งสอง
เด็กหญิงตัวน้อยกินจนปากเลอะไปด้วยน้ำมัน
หวงอิ๋งเห็นท่าทางกินของหยางหลิงเอ๋อร์ก็ยิ้มพูด "ค่อยๆ กินสิ ถ้าเธอกินแบบนี้ต่อไป ต่อไปคงกลายเป็นสาวอ้วนแน่"
หยางหลิงเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก "พี่ใหญ่กินมากกว่าหนูอีก ต่อไปเขาต้องเป็นคนอ้วนแน่ๆ"
หยางเสี่ยวเทียนขมวดคิ้ว นั่งอยู่เฉยๆ ก็โดนด้วย?
"พี่ชายของเธอฝึกฝนทุกวัน กินมากก็เป็นเรื่องปกติ" หยางเชาพ่อของพวกเขาก็ยิ้มพูด แล้วหันไปพูดกับหยางเสี่ยวเทียน "เสี่ยวเทียน วิถีนักรบนั้น รีบร้อนไม่ได้ พ่อรู้ว่าลูกพยายามฝึกฝนหนักเพื่ออะไร แต่ทุกอย่างต้องค่อยเป็นค่อยไป โดยเฉพาะการฝึกฝน"
หยางเสี่ยวเทียนพยักหน้า "ครับพ่อ ผมเข้าใจแล้ว"
หยางเชามองลูกชาย รู้สึกภูมิใจ
ส่วนเรื่องที่ลูกชายบรรลุขั้นแรกเร็วขนาดนี้ เขาก็ไม่ได้ถาม ถ้าต่อไปลูกชายอยากบอก ก็คงจะบอกเอง
หลังอาหารส่งท้ายปี ก็ถึงคืนส่งท้ายปีเก่า หยางหลิงเอ๋อร์ก็เกาะแขนหยางเสี่ยวเทียนไปจุดดอกไม้ไฟอีก
ดอกไม้ไฟสวยงาม ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนสว่างไสว
หยางเชามองดอกไม้ไฟที่ผุดขึ้นบนท้องฟ้าไม่หยุด แต่กลับนึกถึงการเดินทางไปถ้ำน้ำตกดำในอีกสองวัน ใจหนักอึ้ง
หลังดึก ทุกคนเข้านอน
หยางเสี่ยวเทียนจึงมาที่ถ้ำในหุบเขา กินเม็ดยาสี่สัตว์เทพที่เหลืออยู่ต่อ
ตอนนี้แม้เขาจะบรรลุขั้นสูงสุดแล้ว แต่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้บรรลุขั้นสูงสุดสิบสี่คนในถ้ำน้ำตกดำ ก็ยังไม่มั่นใจ ดังนั้นก่อนถึงเวลานั้น เขาต้องพยายามเพิ่มพลังของตัวเองให้มากที่สุด
หลังจากดูดซึมเม็ดยาสี่สัตว์เทพเม็ดสุดท้าย พายุพลังวิญญาณในตันเถียนของเขาเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ผ่านไปหนึ่งคืน
จนดวงอาทิตย์ขึ้น
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนหยุดฝึกฝน เห็นว่าพายุพลังวิญญาณเดิมขยายใหญ่ถึงสิบเมตร!
และยังรวมตัวเป็นพายุพลังวิญญาณลูกที่สอง
หยางเสี่ยวเทียนดีใจ
การรวมตัวเป็นพายุพลังวิญญาณสองลูก หมายความว่าเขาก้าวเข้าสู่ขั้นก่อนสวรรค์สองครั้งแล้ว
ฤทธิ์ของเม็ดยาสี่สัตว์เทพดีกว่าที่เขาคิดไว้
มาถึงลานว่างในหุบเขา หยางเสี่ยวเทียนถือดาบเทพผ่านฟ้า ชี้ดาบขึ้นสู่เก้าสวรรค์ ฟันออกไปหนึ่งครั้ง
เห็นจอมดาบพุ่งลงมาจากเก้าสวรรค์
โครม!
บนพื้นดิน ปรากฏโพรงดาบน่าตกใจหกโพรง
นี่คือท่าที่สองของวิชาดาบผ่านฟ้า "ดาบสังหารเก้าสวรรค์" เมื่อวานเขาสามารถสร้างโพรงดาบได้เพียงสี่รู แต่ตอนนี้ทำได้ถึงหกรู แม้จะเพิ่มขึ้นเพียงสองรู แต่พลังทำลายล้างนั้นไม่อาจเทียบกันได้เลย
หลังจากฝึกดาบสักพัก หยางเสี่ยวเทียนก็รีบกลับไปที่หมู่บ้านหยาง พบว่าเด็กหญิงตัวน้อยตื่นแต่เช้าแล้ว
"พี่ชาย พี่ไปเล่นกับลิงที่เขาหลังบ้านอีกแล้วเหรอ? หนูกำลังจะไปตามพี่พอดีเลย" หยางหลิงเอ๋อพูด
เมื่อได้ยินหยางหลิงเอ๋อพูดว่าเล่นกับลิง หยางเสี่ยวเทียนถึงกับพูดไม่ออก จึงแก้ไขว่า "นั่นมันวิชาไท่จี๋ต่างหาก"
หยางหลิงเอ๋อไม่ได้ติดใจเรื่องนี้มากนัก จึงจูงมือหยางเสี่ยวเทียนไปหาหยางเชาและหวงอิ๋ง พลางพูดว่า "พ่อกับแม่บอกว่าเดี๋ยวจะพาพวกเราเข้าเมืองไปเดินเล่น แล้วก็ซื้อของอร่อยๆ ด้วย"
ทุกปีในวันที่หนึ่งของปีใหม่ หยางเชาและหวงอิ๋งจะพาเด็กทั้งสองคนเข้าเมืองไปดูความคึกคัก แน่นอนว่ายังมีการซื้อของอร่อยๆ อีกมากมาย
เมื่อมาถึงห้องโถง หยางเชาและหวงอิ๋งรออยู่แล้ว พอเห็นทั้งสองคนมาถึง ทั้งคู่ก็หยิบซองอั่งเปาสีแดงใหญ่สองซองออกมา มอบให้หยางเสี่ยวเทียนและหยางหลิงเอ๋อคนละซอง พร้อมกล่าวคำอวยพรมากมาย
หยางหลิงเอ๋อถือซองอั่งเปาใหญ่สองซองพลางพูดอย่างหวานซึ้งว่า "ขอบคุณพ่อ ขอบคุณแม่ค่ะ"
"ผมก็ทำถุงหอมให้พ่อกับแม่ด้วยครับ" หยางเสี่ยวเทียนพูดพลางหยิบถุงหอมสองใบออกมา
ถุงหอมสองใบนี้ หยางเสี่ยวเทียนปรุงขึ้นจากยาวิญญาณแห่งหุบเขา หากพกติดตัวไว้ตลอด จะช่วยในการฝึกฝนได้ไม่น้อย
แน่นอนว่าในระยะสั้นจะยังไม่เห็นผล แต่หลังจากผ่านไปหนึ่งปีก็จะเห็นผลแล้ว
หยางเชาและหวงอิ๋งรับถุงหอมมาแล้วยิ้มให้กัน
"เสี่ยวเทียนของแม่รู้จักคิดแล้ว รู้จักให้ของขวัญพ่อแม่แล้ว" หวงอิ๋งพูดอย่างขบขัน
ทั้งสองคนคิดว่าเป็นเพียงถุงหอมธรรมดา จึงรับเก็บไว้
"พี่ชาย หนูก็อยากได้" หยางหลิงเอ๋อเห็นแล้วก็รบเร้าหยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนยิ้มพูดว่า "ไม่ลืมของเธอหรอก" แล้วก็หยิบถุงหอมอีกใบให้เด็กหญิง "อย่าทำหายล่ะ"
"รู้แล้วค่ะ ฮิฮิ" หยางหลิงเอ๋อหัวเราะคิกคัก
จากนั้นทั้งครอบครัวก็เข้าเมืองซิงเยว่ไปเดินเล่น
คนที่มีความสุขที่สุดก็คือหยางหลิงเอ๋อเด็กน้อยนั่นเอง
ทั้งครอบครัวเที่ยวกันจนถึงเย็นจึงกลับหมู่บ้านหยาง
หยางเสี่ยวเทียนรีบใช้เวลาฝึกฝนต่อ
เขานั่งขัดสมาธิบนเตียงหยกเย็นในถ้ำ หมุนเวียนคัมภีร์มังกรเริ่มต้น พลังลมปราณทั่วร่างพลุ่งพล่าน
ในความเลือนราง หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นอนุภาคเล็กๆ เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าล้านอนุภาค แต่ละอนุภาคมีมังกรแท้โบราณสิงสถิตอยู่
ทันใดนั้น หนึ่งในอนุภาคในร่างเขาก็ระเบิดออก
พลังมังกรอันน่าตกใจแผ่ซ่านไปทั่วฟ้าดิน
สัตว์เกราะทองที่กำลังเล่นอยู่ในหุบเขาและสัตว์วิญญาณรอบหุบเขา เมื่อรู้สึกถึงพลังมังกรนี้ ต่างก็ตกใจกลัว หมอบราบกับพื้น
กระแสอากาศรอบตัวหยางเสี่ยวเทียนค่อยๆ กลายเป็นมังกรเทพเจ้า
หลังจากฝึกฝนอย่างหนักหลายวัน หยางเสี่ยวเทียนก็ปลุกพลังแห่งมังกรแท้ได้ในที่สุด
เมื่อพลังแห่งมังกรแท้ถูกปลุก เขาก็กลายเป็นมังกรแท้ในร่างมนุษย์ ตอนนี้ เมื่อพลังและพลังปราณดั้งเดิมระเบิดออกมาเต็มที่ ก็เทียบเท่ากับมังกรแท้ตัวหนึ่ง
และหยางเสี่ยวเทียนยังพบว่า เสียงความเคลื่อนไหวทุกอย่างในระยะร้อยเมตร เขาสามารถได้ยินอย่างชัดเจน แม้แต่เสียงมดเดินบนพื้น เขาก็ได้ยินชัดเจน
ไม่เพียงเท่านั้น ในความมืด เขายังมองเห็นแมลงบนใบไม้ที่อยู่ห่างออกไปร้อยเมตร แม้แต่ลวดลายบนปีกแมลงก็มองเห็นได้
หลังจากปลุกพลังแห่งมังกรแท้ ร่างกายทั้งหมดของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างน่าตกใจ ไม่เพียงแต่การป้องกันและพลังจะเพิ่มขึ้น แต่การได้ยินและการมองเห็นก็พัฒนาขึ้นอย่างมาก
เขาหมุนเวียนพลังปราณดั้งเดิม ชกหมัดออกไป ทันใดนั้น พลังหมัดก็กลายเป็นมังกรแท้
โครม! ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบเมตรถูกทะลุ
นี่คือการทะลุ ไม่ใช่การหัก การทะลุยากกว่าการหักมาก
มองดูรูหมัดที่น่าตกใจบนลำต้นไม้ หยางเสี่ยวเทียนตกใจ ตอนนี้เขาเพียงแค่ปลุกพลังมังกรหนึ่งตัว พลังก็แข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้ว ถ้าฝึกคัมภีร์มังกรเริ่มต้นถึงขั้นสูงสุดล่ะ?
เมื่อฝึกคัมภีร์มังกรเริ่มต้นถึงขั้นสูงสุด สามารถปลุกพลังมังกรแท้ได้เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าล้านตัว นั่นจะน่ากลัวขนาดไหน!
แต่ตอนนี้ เขาน่าจะเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของหมู่บ้านหยางแล้วกระมัง
ปลุกพลังแห่งมังกรแท้แล้ว บวกกับวิชาดาบผ่านฟ้า เขาสามารถกวาดล้างใครก็ได้ในหมู่บ้านหยาง แม้แต่ปู่ที่อยู่ในขั้นเซียนขั้นที่ห้า ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แล้ว


## บทที่ 12 ชำระล้างถ้ำน้ำตกดำด้วยเลือด

เมื่อหยางเสี่ยวเทียนกลับมาถึงหมู่บ้านหยาง เขาพบว่าพ่อแม่กำลังนั่งอยู่ในห้องโถง แต่บรรยากาศดูแปลกไป
"แม่ครับ เกิดอะไรขึ้น?" หยางเสี่ยวเทียนถามหวงอิ๋ง
"อีกเดี๋ยวพ่อเจ้าจะต้องไปที่ถ้ำน้ำตกดำ การเดินทางครั้งนี้อันตรายมาก เมื่อครู่พ่อเจ้าขอยืมเกราะราชาเสือแห่งจิตวิญญาณจากปู่ แต่ปู่ไม่ยอมให้" หวงอิ๋งพูดด้วยความตื่นเต้น "ชีวิตของพ่อเจ้าสำคัญกว่า หรือเกราะราชาเสือแห่งจิตวิญญาณสำคัญกว่ากัน?"
"ในสายตาของปู่ ความปลอดภัยของพ่อเจ้ายังสู้เกราะราชาเสือแห่งจิตวิญญาณชิ้นเดียวไม่ได้หรือ?"
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกหนักใจ
เกราะราชาเสือแห่งจิตวิญญาณเป็นอาวุธระดับวิเศษที่สืบทอดมาในหมู่บ้านหยาง ถ้าพ่อได้สวมใส่ โอกาสรอดชีวิตในการเดินทางไปถ้ำน้ำตกดำก็จะเพิ่มขึ้นมาก
แต่ไม่คิดว่าปู่จะไม่ยอมให้ยืม
"พอเถอะ" หยางเชาโบกมือ ตัดบทหวงอิ๋ง "เกราะราชาเสือแห่งจิตวิญญาณเป็นสมบัติล้ำค่าของหมู่บ้านหยาง มีเพียงหัวหน้าหมู่บ้านเท่านั้นที่สามารถสวมใส่ได้ การที่พ่อไม่ยอมให้ยืมก็เป็นเรื่องปกติ และถ้าหากเกราะราชาเสือแห่งจิตวิญญาณสูญหายเพราะข้า ข้าก็จะกลายเป็นคนบาปของหมู่บ้านหยาง"
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ตอนนี้หยางเชาก็ยังรู้สึกเจ็บปวดใจ
เขาสูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดกับหยางเสี่ยวเทียนว่า "เสี่ยวเทียน เจ้าก็โตแล้ว ถ้าพ่อไม่อยู่ เจ้าต้องดูแลแม่กับน้องสาวให้ดี" แม้ว่าเขาหวังว่าจะกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ก็ต้องเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด
หยางเสี่ยวเทียนเข้าใจความหมายในคำพูดของพ่อ จึงพูดว่า "พ่อครับ พ่อจะไม่เป็นอะไรแน่นอน" เขาจะไม่ยอมให้พ่อเป็นอันตราย
หยางเชาไม่ได้คิดอะไรมาก คิดว่าเป็นเพียงคำปลอบใจจากลูกชาย จึงยิ้มพูดว่า "ดี รอพ่อกลับมา จะซื้อขนมจากหมู่บ้านเต่าฮวามาฝากพวกเจ้า"
ครู่ต่อมา หยางเชาและองครักษ์ของหมู่บ้านหยางก็ออกเดินทางไปยังถ้ำน้ำตกดำ โดยมีหยางเสี่ยวเทียน หวงอิ๋ง และหยางหลิงเอ๋อร์ยืนส่ง
จนกระทั่งร่างของหยางเชาหายลับไปในหิมะ ทุกคนจึงเดินกลับเข้าบ้าน
เมื่อกลับถึงห้อง หยางเสี่ยวเทียนก็กลายร่างเป็นเงาวูบหนึ่ง แล้วออกจากหมู่บ้านหยางไป
หยางเสี่ยวเทียนกลายเป็นเงาร่าง พุ่งทะยานไปในป่าทึบอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ เขาต้องรีบไปถึงถ้ำน้ำตกดำก่อนพ่อ เพื่อจัดการกับผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนเทียนทั้ง 14 คนของถ้ำน้ำตกดำ
เพียงแค่กำจัดผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนเทียนทั้ง 14 คนของถ้ำน้ำตกดำ พวกลูกสมุนเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่สามารถทำอันตรายพ่อของเขาได้
...
ภูเขาต้าหลัว
ภูเขาต้าหลัวตั้งอยู่ทางเหนือของซีโจวในประเทศเสินไห่ เป็นเทือกเขาที่ค่อนข้างใหญ่ในซีโจว ถ้ำน้ำตกดำตั้งอยู่ในภูเขาต้าหลัว
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนมาถึงภูเขาต้าหลัว ท้องฟ้าก็สว่างแล้ว บนภูเขามีโจรจากถ้ำน้ำตกดำลาดตระเวนอยู่ทั่วไป
อย่างไรก็ตาม หลังจากหยางเสี่ยวเทียนใช้วิญญาณกลาย ซ่อนตัวในความมืด เขาก็หลบหลีกโจรที่ลาดตระเวนเหล่านั้นได้ทีละคน และเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำน้ำตกดำ
ในส่วนลึกของถ้ำน้ำตกดำ มีโจรลาดตระเวนน้อยลง ส่วนใหญ่ที่เข้าออกจะเป็นผู้นำระดับสูงของถ้ำน้ำตกดำ
อย่างไรก็ตาม ระหว่างทาง หยางเสี่ยวเทียนเห็นหญิงสาวหลายคนถูกจับตัวมา หญิงสาวเหล่านี้แต่งตัวรุ่มร่าม ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เห็นได้ชัดว่าถูกลักพาตัวมา
เมื่อพวกเธอตกอยู่ในเงื้อมมือของโจรถ้ำน้ำตกดำเหล่านี้ ชะตากรรมของพวกเธอก็พอจะเดาได้
นอกจากหญิงสาวเหล่านี้ ยังมีคนอีกมากมายถูกมัดติดกับเสาไม้ ทั้งคนแก่ คนหนุ่มสาว และแม้แต่เด็ก
คนที่ถูกมัดติดกับเสาไม้เหล่านี้ หลายคนมีรอยเลือดเต็มตัว ถูกทรมานจนแทบขาดใจ แม้แต่เด็กอายุ 4-5 ขวบก็ยังเป็นเช่นนั้น
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนเห็นสภาพเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็เย็นชาลง
"หัวหน้า เมื่อครู่สายลับส่งข่าวมาว่า คนของหมู่บ้านหยางมาแล้ว คาดว่าอีกหนึ่งชั่วโมงจะถึงถ้ำน้ำตกดำของเรา แต่คนที่นำทัพมาไม่ใช่หยางไห่ แต่เป็นหยางเชา" ในตอนนั้น มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกตื่นตัว จึงตามเสียงนั้นไปที่ลานบ้านแห่งหนึ่ง
ในลานบ้าน หม่าอี๋ผิง หัวหน้าถ้ำน้ำตกดำกำลังฝึกเพลงดาบ เมื่อได้ยินข่าวก็พูดว่า "หยางไห่ช่างฉลาดจริงๆ ให้น้องชายมาตายแทน"
"ท่านเว่ยบอกว่า ไม่ว่าใครจากหมู่บ้านหยางจะมาเอาแร่ครั้งนี้ ให้ฆ่าทิ้งหมด"
ท่านเว่ย? หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกแปลกใจ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ถ้ำน้ำตกดำกล้าปล้นแร่ของหมู่บ้านหยาง แม้จะรู้ว่าหมู่บ้านหยางมีความสัมพันธ์กับเฉินหยวนจากสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ ที่แท้ก็มีคนอยู่เบื้องหลัง
ขณะที่หม่าอี๋ผิงกำลังจะพูดต่อ จู่ๆ ก็เห็นเด็กอายุ 7-8 ขวบคนหนึ่งเดินเข้ามา
หม่าอี๋ผิงตกตะลึง
คนอื่นๆ ในลานบ้านก็ตกตะลึงเช่นกัน
เด็กน้อยคนนั้นก็คือหยางเสี่ยวเทียน
หม่าอี๋ผิงเห็นหยางเสี่ยวเทียนเดินมาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะฆ่า หลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่ง เขาก็หัวเราะพูดกับทุกคนว่า "เจ้าตัวน้อยนี่โผล่มาจากไหน ดูสีหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะฆ่า คงไม่ได้มาฆ่าข้าหรอกนะ?"
ทุกคนในที่นั้นต่างหัวเราะขึ้นมา
ทันใดนั้น หยางเสี่ยวเทียนก็พุ่งหมัดออกไปอย่างรวดเร็ว
ในทันที กระแสอากาศก็เกิดการเคลื่อนไหว
พลังมังกรแท้พร้อมกับรอยหมัดขนาดใหญ่พุ่งทะยานออกไปในอากาศ ด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทานได้ พุ่งเข้าหาหม่าอี๋ผิงในชั่วพริบตา
เมื่อรู้สึกถึงพลังอันทรงพลังและรุนแรงของรอยหมัด สีหน้าของหม่าอี๋ผิงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาไม่คิดอะไรเลย รีบฟันดาบใหญ่ในมือออกไปทันที
แต่พอเขาเพิ่งฟันออกไป พลังมังกรแท้ก็พุ่งชนเข้ากับดาบใหญ่ของเขา
เพล้ง!
หม่าอี๋ผิงรู้สึกเจ็บปวดที่แขนอย่างรุนแรง ดาบใหญ่ในมือถูกกระแทกจนกระเด็น ร่างของเขาลอยกระเด็นไปเหมือนใบไม้แห้ง กระแทกเข้ากับเสาหินที่ปลายลานบ้าน
โครม!
เสาหินถูกชนจนแตกกระจายไปทั่ว
หม่าอี๋ผิงร่วงลงพื้นอย่างแรง กระอักเลือดออกมาไม่หยุด
เสียงหัวเราะก่อนหน้านี้หยุดลงทันที
บรรยากาศเงียบกริบ
ผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนเทียนคนอื่นๆ ของถ้ำน้ำตกดำที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกตัวในทันที พวกเขาโกรธจัด ต่างชักอาวุธออกมาโจมตีหยางเสี่ยวเทียน
แต่หยางเสี่ยวเทียนเร็วกว่า ดาบเทพผ่านฟ้าปรากฏในมือ แทงออกไปหนึ่งครั้ง
เจี้ยนหมางสองสาย ฝ่าคลื่นอากาศออกไป
พุ่งเข้าสู่ลำคอของผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนเทียนสองคนของถ้ำน้ำตกดำในทันที
"ดาบเดียวหยินหยาง"
หลังจากปลุกพลังแห่งมังกรแท้ ดาบของหยางเสี่ยวเทียนก็เร็วขึ้น พวกผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำเพิ่งเห็นเจี้ยนหมาง ลำคอก็ถูกฟันขาดแล้ว
หลังจากฟันหนึ่งครั้ง หยางเสี่ยวเทียนไม่หยุด ปลายดาบชี้ตรงขึ้นสู่ท้องฟ้า
อื้อ!
เสียงจอมดาบดังขึ้นชัดเจน พวกผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ พวกเขาเห็นจอมดาบหกสายพุ่งลงมาจากเก้าสวรรค์
พวกเขาพยายามหลบหนีด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ช้าไปหนึ่งก้าว
จอมดาบพุ่งผ่านศีรษะของพวกเขาในทันที
พวกเขาชะงักนิ่ง
จากนั้น สองคนแรกที่ถูกดาบเดียวหยินหยางก็ล้มลง เลือดพุ่งออกจากโพรงดาบที่คอไม่หยุด
คนอื่นๆ เลือดพุ่งออกจากศีรษะ ล้มลงพื้นทีละคน
พวกผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำทั้งหมดตาเบิกกว้าง สีหน้าไม่อยากเชื่อ พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันตายในมือเด็กอายุเจ็ดแปดขวบ
หยางเสี่ยวเทียนช่วงนี้เข้าป่าล่านักล่าอสูรกับสัตว์เกราะทองบ่อยๆ เมื่อเห็นภาพเลือดสาดตรงหน้า ก็ไม่รู้สึกอึดอัด
เขาถือดาบเดินไปหาหม่าอี๋ผิง หม่าอี๋ผิงมองหยางเสี่ยวเทียนที่อายุเพียงเจ็ดแปดขวบที่เดินมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ใครสั่งให้พวกเจ้าปล้นแร่ของหมู่บ้านหยาง?" หยางเสี่ยวเทียนมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา "ท่านเว่ยเป็นใคร?"
หมู่บ้านหยาง?
หม่าอี๋ผิงตกตะลึง เด็กคนนี้เป็นคนของหมู่บ้านหยางหรือ!
"เจ้าเป็นใคร?!" หม่าอี๋ผิงถามด้วยความสงสัยและตกใจ
ในตอนนั้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นมากมาย มีกลุ่มผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำจำนวนมากวิ่งเข้ามาจากด้านนอกอย่างรีบร้อน
แต่เมื่อพวกผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำเห็นปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกหลายคนนอนจมกองเลือด ก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน


## บทที่ 13 หรือว่าจะเป็นหมัดเลือดมังกร?

เหล่าผู้เชี่ยวชาญทั้งหมดของถ้ำน้ำตกดำต่างจ้องมองไปที่หยางเสี่ยวเทียน
ในตอนนี้ หยางเสี่ยวเทียนได้สวมหน้ากากหัวมังกรที่เขาซื้อเมื่อวานตอนไปเดินเที่ยวในเมืองกับพ่อแม่
"เร็วเข้า ช่วยหัวหน้า!" เหล่าผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำที่หลั่งไหลเข้ามาต่างรู้สึกตัว พวกเขาทั้งหมดชักอาวุธออกมาโจมตีหยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนขมวดคิ้ว มือที่ถือดาบเทพผ่านฟ้าฟาดฟันออกไป แสงดาบพุ่งทะยานอีกครั้ง
ทันใดนั้น ผู้เชี่ยวชาญระดับเซียนเทียนสองคนของถ้ำน้ำตกดำก็ล้มลงไปพร้อมกับกุมคอตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ผู้คนของถ้ำน้ำตกดำยังคงบุกเข้ามาโจมตีไม่หยุด
หยางเสี่ยวเทียนเห็นดังนั้น ดวงตาเย็นชา มือที่ถือดาบเทพผ่านฟ้าแทงออกไปไม่หยุด
แสงดาบผลิบานไม่หยุดในลานบ้าน
ผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำที่บุกเข้ามาล้มลงกับพื้นไม่หยุด
ทั้งลานบ้านถูกย้อมด้วยเลือดจนแดงฉาน
หยางเสี่ยวเทียนจัดการคนสุดท้ายเสร็จ จ่อดาบที่ลำคอของหม่าอี๋ผิง ดวงตายิ่งเย็นชา "ท่านเว่ยคือใคร?"
หม่าอี๋ผิงดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เอ่ยปากว่า "ข้าไม่รู้ ข้ารู้แค่ว่าเขาชื่อท่านเว่ย ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว เขาจะสวมหน้ากากทองแดง"
หยางเสี่ยวเทียนขมวดคิ้ว
"พลังของเขาแข็งแกร่งมาก อย่างน้อยก็อยู่ในระดับอู่หวาง" หม่าอี๋ผิงเสริมขึ้น
อย่างน้อยก็ระดับอู่หวาง?
สีหน้าของหยางเสี่ยวเทียนเคร่งขรึม
เหนือปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกคือระดับอู่หวาง
ผู้แข็งแกร่งระดับอู่หวางในประเทศเสินไห่ ย่อมเป็นผู้ทรงอำนาจที่ปกครองดินแดนแห่งหนึ่ง
แต่ว่า ผู้แข็งแกร่งระดับนี้ เหตุใดจึงต้องมาจัดการกับหมู่บ้านหยาง?
ในตอนนี้ มีผู้เชี่ยวชาญของถ้ำน้ำตกดำหลั่งไหลเข้ามาในลานบ้านมากขึ้นเรื่อยๆ
หม่าอี๋ผิงเพิ่งจะอ้าปากขอความเมตตา หยางเสี่ยวเทียนก็พุ่งดาบในมือออกไป แทงเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายโดยตรง
เลือดพุ่งออกมาไม่หยุด
หม่าอี๋ผิงตาเบิกกว้าง จ้องมองไปข้างหน้าอย่างแน่วนิ่ง พยายามจะคว้าอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ล้มลงกับพื้น หยุดการเคลื่อนไหว
ในตอนนี้ โจรของถ้ำน้ำตกดำที่หลั่งไหลเข้ามา เห็นหม่าอี๋ผิงที่นอนตายอยู่กับพื้นและศพของเหล่าปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรก ต่างก็ตกใจจนหน้าซีด
แม้โจรเหล่านี้จะโหดร้าย แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่กลัวตาย
เมื่อหยางเสี่ยวเทียนถือดาบเดินมา โจรของถ้ำน้ำตกดำที่มาทีหลัง ต่างตกใจถอยหลังกันไป
มีบางคนโกรธจัดชักดาบโจมตีหยางเสี่ยวเทียน แต่กลับถูกหยางเสี่ยวเทียนซัดด้วยหมัดเดียว กระเด็นออกไปนอกประตูใหญ่ของลานบ้าน
แม้แต่ประตูใหญ่ก็ถูกซัดจนพังไปด้วย
โจรคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ไม่กล้าอยู่ต่อ ต่างวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว
อย่างไรก็ตาม โจรเหล่านี้ทำความชั่วมามาก หากปล่อยให้หนีไป ไม่รู้ว่าจะมีสตรีและเด็กอีกกี่คนต้องตายในมือพวกมัน ดังนั้น หยางเสี่ยวเทียนจึงไม่ปล่อยให้ใครรอดไปสักคน ร่างกายพลิ้วไหว ใช้ไท้เก๊กจากวิชาไท่จี๋
หมัด ศอก ฝ่ามือ
หยางเสี่ยวเทียนพุ่งทะยานท่ามกลางสมุนของถ้ำน้ำตกดำ ทุกครั้งที่ลงมือ ต้องซัดคนกระเด็นไปหนึ่งคน
คนเหล่านี้ โดนหมัดและฝ่ามือของเขาเพียงครั้งเดียว ถ้าไม่ตายก็พิการ
เห็นหยางเสี่ยวเทียนไล่ล่า สมุนของถ้ำน้ำตกดำยิ่งวิ่งหนีมากขึ้น ทั้งถ้ำน้ำตกดำตกอยู่ในความหวาดกลัว
ในตอนนี้ กองกำลังของหยางเชามาถึงเชิงเขาต้าหลัว
มองดูภูเขาต้าหลัวที่เหมือนถ้ำมังกรรังเสือตรงหน้า หยางเชารู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ
อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขากำลังจะกัดฟันนำองครักษ์ตระกูลหยางขึ้นเขา ก็เห็นสมุนของถ้ำน้ำตกดำหลายคนวิ่งลงมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
"พี่น้องถ้ำน้ำตกดำ พวกเราเป็นคนของหมู่บ้านหยาง" หยางเชาเพิ่งจะอ้าปาก แต่เห็นสมุนถ้ำน้ำตกดำเหล่านั้นไม่สนใจเขาเลย วิ่งผ่านข้างกายพวกเขาไปอย่างรวดเร็ว หายลับไปในพริบตา
ขณะที่พวกเขาหนีไป ยังคงมองกลับมาด้านหลังเป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด
มองดูสมุนถ้ำน้ำตกดำที่หนีไป หยางเชาและคนอื่นๆ มองหน้ากันอย่างงุนงง เกิดอะไรขึ้น?
ในตอนนี้ มีสมุนถ้ำน้ำตกดำอีกกลุ่มวิ่งลงมาจากภูเขา และครั้งนี้มีจำนวนมากกว่าเดิม
สีหน้าตกใจกลัวของพวกเขาไม่ต่างจากคนก่อนหน้านี้
หยางเชาและคนอื่นๆ ต่างรู้สึกตกใจและสงสัย
"ถ้ำน้ำตกดำ เกิดอะไรขึ้น?" ซุนฮวาองครักษ์ตระกูลหยางถามด้วยความประหลาดใจ
จากการที่เห็นสมาชิกถ้ำน้ำตกดำวิ่งหนีกันอลหม่าน แสดงว่าต้องเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแน่นอน
"ไป พวกเราขึ้นไปดูกัน" หยางเชาพูดเสียงเข้ม
แต่เมื่อหยางเชาและคณะเข้าไปในถ้ำน้ำตกดำ ตลอดทางที่เดินผ่านมา พวกเขาเห็นแต่สมาชิกถ้ำน้ำตกดำที่วิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว
สมาชิกถ้ำน้ำตกดำเหล่านี้ สนใจแต่จะหนีเอาตัวรอด ไม่มีใครสนใจพวกเขาเลย
หยางเชารู้สึกแปลกใจมากขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อหยางเชาและคณะมาถึงส่วนลึกของถ้ำน้ำตกดำ พวกเขาก็ต้องตกตะลึง เมื่อเห็นร่างของยอดฝีมือถ้ำน้ำตกดำนอนจมกองเลือดอยู่ทั่วไปตรงหน้า
ชาวหมู่บ้านหยางต่างตกตะลึง
ยิ่งพวกเขาเดินลึกเข้าไป ก็ยิ่งรู้สึกสยองขวัญมากขึ้น
"นั่นหม่าอี๋ผิง!" คนหนึ่งในกลุ่มร้องขึ้นมาทันที
หยางเชาสะดุ้ง มองไปทางนั้น
จริงด้วย ชายที่นอนอยู่ไกลๆ นั่น หน้าเต็มไปด้วยเคราดกนั้นคือหม่าอี๋ผิง หัวหน้าถ้ำน้ำตกดำ นอกจากหม่าอี๋ผิงแล้ว ในลานนี้ยังมีปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกของถ้ำน้ำตกดำอีกกว่าสิบคนนอนตายอยู่
"ตาย, ตายหมดแล้ว!" เมื่อเห็นปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกทั้งหมดของถ้ำน้ำตกดำนอนตายอยู่ตรงหน้า ความตกตะลึงในใจขององครักษ์หมู่บ้านหยางทั้งหมดเป็นที่คาดเดาได้
ภาพนี้ทำให้พวกเขาทุกคนจดจำไปตลอดชีวิต
ชาวหมู่บ้านหยางเข้าไปตรวจดูบาดแผลที่ทำให้ถึงตายบนร่างของหม่าอี๋ผิงและคนอื่นๆ ด้วยความตกใจ
"ดาบเดียวปิดลำคอ!"
"พลังหมัดที่น่ากลัวมาก!"
"และยังมี จอมดาบที่แทงเข้าทางกระหม่อม นี่มันกระบวนท่าดาบอะไรกัน?"
ชาวหมู่บ้านหยางยิ่งดูก็ยิ่งตกใจ
"เจ้าหมู่บ้านรอง ดูนี่สิ" คนหนึ่งชี้ไปที่หน้าอกของหม่าอี๋ผิงพลางร้องขึ้น หยางเชามองดูอย่างละเอียด เห็นรอยหมัดน่ากลัวประทับอยู่บนหน้าอกของหม่าอี๋ผิง และในรอยหมัดใหญ่นั้น มีภาพเลือดหัวมังกรปรากฏอยู่อย่างจางๆ หากไม่สังเกตดีๆ จะมองไม่เห็น
จากนั้น พวกเขาก็พบภาพเลือดหัวมังกรบนร่างของคนอื่นๆ อีกหลายคน
หยางเชารู้สึกคอแห้งผาก นี่มันทักษะหมัดอะไรกัน ที่ฆ่าคนแล้วทำให้เกิดภาพเลือดหัวมังกร?
หรือจะเป็นหมัดเลือดมังกรที่เล่าลือกัน?
"กระบวนท่าดาบที่ฆ่าคนพวกนี้ ดูเหมือนจะคล้ายกับกระบวนท่าดาบที่ฆ่าหูเลี่ยนักโทษนะ?" องครักษ์คนหนึ่งพูดอย่างไม่แน่ใจ
"ไม่น่าใช่นะ?" องครักษ์อีกคนพูด
หยางเชาสังเกตอย่างละเอียด พบว่าบาดแผลจากกระบวนท่าดาบที่ฆ่าคนถ้ำน้ำตกดำกับบาดแผลของหูเลี่ย เหมือนกันจริงๆ
หรือว่าจะเป็นฝีมือคนเดียวกัน?
"เจ้าหมู่บ้านรอง พวกเราจะทำอย่างไรต่อดี?" องครักษ์ซุนฮวาถาม
"แบ่งเป็นกลุ่มละห้าคน ไปหาแร่ของหมู่บ้านหยางของเราก่อน" หยางเชาคิดครู่หนึ่งแล้วพูด
ตอนนี้ หยางไห่และหยางหมิงยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่ถ้ำน้ำตกดำ
ในหมู่บ้านหยาง หยางไห่ถือจดหมายพลางยิ้มบอกหยางหมิงด้วยความดีใจ "พ่อ จงเอ๋อเพิ่งส่งคนมาบอกว่าอีกสองวันจะกลับมา"
"และเขาได้ขึ้นถึงระดับสามแล้ว"
"ตอนนี้เขาอยู่ระดับสามแล้ว!"
หยางไห่พูดถึงตรงนี้ด้วยความตื่นเต้น
หยางหมิงได้ยินก็หัวเราะด้วยความดีใจ "ระดับสาม ดีมาก! สมแล้วที่เป็นหลานชายของข้าหยางหมิง ความเร็วในการเลเวลบ่มเพาะระดับนี้ สมควรจะบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ประเทศเสินไห่"
เลเวลบ่มเพาะไม่ถึงสองเดือนก็ขึ้นถึงระดับสาม นี่มันน่าตกใจมาก
"ท่านเฉินหยวนจะมาด้วยหรือ?" หยางหมิงถามด้วยความตื่นเต้น
"ท่านเฉินหยวนก็จะมา" หยางไห่ยิ้มด้วยความดีใจ "และยังมีท่านองค์หญิงที่สี่มาด้วย ตอนนี้ท่านองค์หญิงที่สี่เป็นพี่สาวร่วมสำนักของจงเอ๋อ"
หยางหมิงได้ยินว่าองค์หญิงสี่แห่งประเทศเสินไห่จะมาที่หมู่บ้านหยางด้วย รู้สึกดีใจจนตัวลอย พูดด้วยความตื่นเต้น "จงเอ๋อเป็นบุญของหมู่บ้านหยางของเรา ข้าหยางหมิงช่างโชคดีเหลือเกิน ที่มีหลานชายแบบจงเอ๋อ"


## บทที่ 14 ย้ายออกจากหมู่บ้านหยาง

ในขณะที่หยางหมิงและหยางไห่กำลังตื่นเต้นที่หยางจงจะกลับมาในอีกสองวัน หยางหลินผู้ดูแลเก่าแก่ก็เดินเข้ามา "ท่านประมุขอาวุโส ท่านประมุขใหญ่ ท่านประมุขรองกลับมาแล้วขอรับ"
หยางไห่ได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจ จึงพูดว่า "กลับมาเร็วจังเลย คงไม่กล้าเข้าถ้ำน้ำตกดำสินะ เลยถอยกลับมากลางทาง ดูท่าคงไม่ได้แร่กลับมา"
หยางหมิงรู้สึกผิดหวังมาก
แต่หยางหลินผู้ดูแลเก่าแก่กลับมีสีหน้าประหลาด พูดว่า "ท่านประมุขอาวุโส ท่านประมุขใหญ่ ที่จริงท่านประมุขรองได้เอาแร่ของหมู่บ้านหยางกลับมาแล้วขอรับ"
"อะไรนะ เอากลับมาแล้ว?" หยางไห่ตกตะลึง ไม่เชื่อถามว่า "เจ้าแน่ใจหรือว่าเป็นแร่ที่พวกเราสูญเสียไปนั่น?"
หยางหมิงก็มีสีหน้าไม่เชื่อเช่นกัน
หยางหลินตอบว่า "เป็นความจริงขอรับ แร่ที่ท่านประมุขรองนำกลับมาตอนนี้อยู่นอกหมู่บ้าน องครักษ์ยืนยันแล้วว่าเป็นแร่ที่หมู่บ้านหยางสูญเสียไปก่อนหน้านี้ และไม่ขาดไปแม้แต่ชิ้นเดียว"
ไม่ขาดไปแม้แต่ชิ้นเดียว!
หยางหมิงได้ยินก็รีบก้าวออกไป หยางไห่ก็ตามออกไปด้วยความสงสัย
พวกเขามาถึงนอกหมู่บ้าน เห็นแร่กองสูงเป็นภูเขา
หยางไห่ยังไม่เชื่อ จึงเปิดตรวจสอบทีละหีบ
แต่เมื่อตรวจจนถึงหีบสุดท้าย ก็พบว่าเป็นแร่ที่เขาสูญเสียไปจริงๆ
ไม่มากไม่น้อย รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยหีบ
หยางหมิงจึงยิ้มออกมา พูดกับหยางเชาว่า "ทำได้ดีมาก"
แร่ชุดนี้สำคัญมากสำหรับหมู่บ้านหยาง
หยางเชาหยิบอีวันจินออกมา ยิ้มพูดกับหยางหมิงว่า "ท่านพ่อ นี่คืออีวันจินที่ท่านให้มาก่อนหน้านี้ ยังอยู่ครบ"
หยางหมิงและหยางไห่ต่างประหลาดใจมาก
หยางเชาอธิบายว่า "ตอนที่พวกเราไปถึงถ้ำน้ำตกดำ หม่าอี๋ผิงและคนอื่นๆ ของถ้ำน้ำตกดำถูกฆ่าตายหมดแล้ว" จากนั้นก็เล่าเหตุการณ์ตอนนั้นอย่างละเอียด
เมื่อฟังจบ หยางหมิงและหยางไห่ต่างตกตะลึง
ผู้ฝึกตนขั้นสูงสุดทั้งสิบสี่คนของถ้ำน้ำตกดำรวมถึงหัวหน้าทั้งหมดถูกฆ่าตาย
นอกจากตกตะลึงแล้ว หยางไห่ก็รู้สึกเสียดายในใจ ถ้ารู้แต่แรก เขาก็จะไปเอง จะได้เป็นคนนำแร่กลับมาเอง
"รู้หรือไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร?" หยางหมิงอดถามไม่ได้
หยางเชาส่ายหน้า "ไม่ทราบ แต่อีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือด้านดาบ และมีพลังหมัดที่แปลกมาก เมื่อโจมตีถูกร่างกาย จะปรากฏภาพเจินหลงเซี่ยะถู คล้ายกับหมัดเลือดมังกรในตำนาน"
"หมัดเลือดมังกร?" หยางหมิงสงสัย
"อ้อใช่ บาดแผลจากดาบบนร่างของหม่าอี๋ผิงและคนอื่นๆ คล้ายกับของนักโทษร้ายแรงหูเลี่ยมาก" หยางเชานึกขึ้นได้ พูดว่า "อาจจะเป็นคนเดียวกัน"
"คนเดียวกัน!" หยางหมิงและหยางไห่ตกตะลึง
หยางเชาลังเลครู่หนึ่ง พูดกับหยางหมิงว่า "ท่านพ่อ ท่านเคยบอกว่า ถ้าผมเอาแร่กลับมาได้ จะให้ผมดูแลเหมืองแร่ครึ่งหนึ่งของหมู่บ้านหยาง"
แต่หยางหมิงกลับแสดงสีหน้าลำบากใจ
หยางไห่รีบพูดขึ้นว่า "น้องชาย เจ้าแค่บังเอิญเจอตอนที่หม่าอี๋ผิงและคนอื่นๆ ของถ้ำน้ำตกดำถูกฆ่า เป็นแค่โชคดีเท่านั้น แร่ชุดนี้ไม่ได้เอากลับมาด้วยความสามารถของเจ้าเอง คงนับไม่ได้กระมัง"
หยางเชาได้ยินก็โกรธ
ไม่คิดว่าพี่ชายจะหน้าด้านถึงเพียงนี้ ก่อนหน้านี้ท่านพ่อบอกแค่ว่าขอให้เขานำแร่กลับมาก็พอ ตอนนั้นพี่ชายก็อยู่ด้วยและก็เห็นด้วย
ตอนนี้ เขาไม่เพียงนำแร่กลับมาได้ ยังประหยัดอีวันจินให้หมู่บ้านหยางด้วย
ถือว่าทำได้เกินเป้าหมาย
แต่พี่ชายกลับกลืนน้ำลายตัวเองไม่รู้จักอาย
ตอนนี้ หยางหมิงก็พูดกับหยางเชาว่า "อย่างนี้แล้วกัน เจ้ายังไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์ของเหมืองแร่ ให้เจ้าไปทำงานใต้บังคับบัญชาพี่ชายเจ้าก่อน ทำความคุ้นเคยกับธุรกิจเหมืองแร่ เรื่องการจัดการเหมืองแร่ค่อยว่ากันทีหลัง"
หยางเชารู้สึกหัวใจเย็นวาบ ยิ้มออกมา ยิ้มอย่างเศร้าสร้อย อะไรกันกับไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์ของเหมืองแร่ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นข้ออ้างเท่านั้น
เขากลั้นความโกรธไว้ "ถ้าเช่นนั้น งานนี้ ข้าไม่รับก็แล้วกัน"
เมื่อหยางไห่ได้ยินเช่นนั้น กลับไม่พอใจ จึงพูดว่า "น้องชาย ตอนนี้ทั้งครอบครัวของเจ้าได้กินได้ใช้ได้อยู่อาศัยล้วนมาจากหมู่บ้านหยาง บัดนี้พ่อให้เจ้าไปดูแลเหมืองแร่ เจ้ากลับไม่ยอมทำ? หรือว่าจะให้หมู่บ้านหยางเลี้ยงดูครอบครัวเจ้าเปล่าๆ?"
หยางหมิงไม่ได้พูดอะไร เห็นได้ชัดว่าเห็นด้วยกับคำพูดของหยางไห่
หยางเชาหัวเราะลั่น "หมู่บ้านหยางเลี้ยงดูครอบครัวเรา? พูดแบบนี้ก็หมายความว่าครอบครัวเราอาศัยการสงเคราะห์จากหมู่บ้านหยางถึงมีข้าวกิน ใช่ไหม?"
สีหน้าหยางหมิงบึ้งตึง ตวาดว่า "พอได้แล้ว"
หยางเชาสูดหายใจลึก "ในเมื่อพวกท่านคิดเช่นนี้ ครอบครัวเราจะหน้าด้านอยู่ในหมู่บ้านหยางต่อไปทำไม ดี อีกไม่กี่วันข้าจะเก็บข้าวของ หลังวันที่สิบห้าเดือนหนึ่ง พวกเราจะย้ายออกจากหมู่บ้านหยาง ไม่ต้องพึ่งการสงเคราะห์จากหมู่บ้านหยางอีกต่อไป"
พูดจบก็เดินจากไปทันที
หยางไห่เห็นหยางเชาจากไป จึงพูดกับหยางหมิงว่า "พ่อ น้องชายทำตัวไม่เหมาะสมเกินไปแล้ว!"
แต่หยางหมิงกลับยกมือห้าม พูดว่า "เขาอยากย้าย ก็ปล่อยให้ย้ายไป ไม่มีการคุ้มครองจากหมู่บ้านหยางของเรา เขาทำอะไรไม่สำเร็จหรอก ไม่กี่วันเขาก็ต้องมาขอย้ายกลับมาเอง"
จากนั้นก็สั่งหยางไห่ "ไปสืบดูหน่อย ว่าเรื่องที่ถ้ำน้ำตกดำเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครกันแน่ที่ฆ่าหม่าตงผิงกับพวก"
ในขณะเดียวกัน หยางเสี่ยวเทียนที่กลับมาถึงลานบ้านแล้ว ก็ได้รู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างพ่อกับหยางหมิงและหยางไห่ รวมถึงการตัดสินใจของพ่อที่จะย้ายออกจากหมู่บ้านหยาง
หยางเสี่ยวเทียนมองไปทางลานบ้านที่ปู่อาศัยอยู่ กำหมัดแน่น
ที่แท้ในสายตาของปู่ ครอบครัวของพวกเขาล้วนอาศัยการสงเคราะห์จากหมู่บ้านหยางมาตลอด
"หยางจงจะกลับมาในอีกสองวันใช่ไหม" เขาพึมพำ
ข่าวที่หยางจงจะกลับมาหมู่บ้านหยางในอีกสองวัน เขาได้ยินมาแล้ว เขารู้แน่นอนว่าทำไมหยางจงถึงรีบกลับมาหมู่บ้านหยางเร็วขนาดนี้
หยางจงบรรลุระดับสาม รีบกลับมาหาตนเพื่อประลองยุทธ์ ต้องการแก้แค้นจากการประลองในงานปีใหม่
"ระดับสามหรือ" อาภรณ์ของหยางเสี่ยวเทียนพลิ้วไหวโดยไร้ลม มังกรแท้ทะลุร่างบินออกมา
ชั่วครู่ต่อมา หยางเสี่ยวเทียนเก็บพลังทั้งหมด นำเตาหลอมโอสถออกมา เริ่มปรุงน้ำยาสร้างฐาน
การปรุงน้ำยาสร้างฐาน แน่นอนว่าไม่ใช่เพื่อให้เขากินเพื่อฝึกฝน แต่เพื่อขายเอาเงิน
เขาต้องการปรุงเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ แต่ในหุบเขาไม่มีสมุนไพรสำหรับปรุงเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ เขาต้องหาเงินไปซื้อ
การปรุงเม็ดยาสี่สัตว์เทพต้องใช้สมุนไพรเกือบร้อยชนิด ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ แม้ว่าเขาจะฆ่าหูเลี่ยและหม่าตงผิงกับพวก ค้นพบทองมากมาย แต่ทองจำนวนนี้ยังไม่เพียงพอ
ครึ่งวันต่อมา
หยางเสี่ยวเทียนมองน้ำยาสร้างฐานสิบกว่าขวดในขวดหยก พยักหน้าพอใจ
หลังจากบรรลุปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรก การควบคุมเปลวไฟฟ้าดินของเขายิ่งชำนาญขึ้น การปรุงน้ำยาสร้างฐานง่ายกว่าเดิม เพียงครึ่งวันก็ปรุงได้สิบกว่าขวด
และน้ำยาสร้างฐานสิบกว่าขวดนี้ บริสุทธิ์กว่าที่เคยปรุงมาก่อน
หยางเสี่ยวเทียนเก็บน้ำยาสร้างฐานสิบกว่าขวดให้เรียบร้อย แล้วพุ่งออกจากหมู่บ้านหยาง มุ่งหน้าไปยังห้างการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซิงเยว่
ในเวลานี้ ที่ลานหลังของห้างเฟิงหยุน ห้างการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซิงเยว่ เวินจิ้งอี๋มองบัญชีประจำเดือนของห้าง ขมวดคิ้ว เธอถูกตระกูลส่งลงมาดูแลสาขาในเมืองซิงเยว่มาหลายเดือนแล้ว แต่กำไรของห้างยังไม่มีทีท่าว่าจะดีขึ้น
ขณะที่เวินจิ้งอี๋กำลังกังวลเรื่องกำไรของห้าง จู่ๆ ก็มีเสียงไอดังขึ้นจากด้านหลังเธอ
เวินจิ้งอี๋ตกใจ หันขวับไป "ใครน่ะ?!"
เธอมองไป เห็นร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยกระแสความมืดเดินออกมาจากระยะห่างหลายเมตร
เวินจิ้งอี๋เหงื่อเย็นผุดที่แผ่นหลัง เธอเป็นปรมาจารย์สวรรค์ขั้นที่ห้า แต่กลับไม่รู้สึกว่ามีคนอยู่ด้านหลัง
คนผู้นี้ เป็นเซียนเทียนหกลำดับ หรือชีชง?
"ไม่ต้องตื่นตระหนก ข้ามา เพราะมีน้ำยาสร้างฐานบางส่วน อยากขายให้ห้างของพวกเจ้า" ร่างที่ถูกความมืดห่อหุ้มเอ่ยขึ้น จากนั้นก็โบกมือ ขวดหยกสิบกว่าใบร่วงลงบนโต๊ะหินตรงหน้าเธอ
เวินจิ้งอี๋หยิบขวดหยกขึ้นมาอย่างสงสัย เปิดออก ทันใดนั้น กลิ่นยาที่ทำให้จิตใจสดชื่นก็โชยออกมา
"นี่คือหยดพลังชั้นเยี่ยม?!" เธอมองน้ำยาสร้างฐานในขวดหยกอย่างไม่อยากเชื่อ
ยาเม็ดอย่างน้ำยาสร้างฐานนี้ ที่ถึงระดับชั้นสูงก็มีน้อยมาก น้ำวิญญาณสร้างพื้นฐานสินค้าคุณภาพดียิ่งหายากกว่า
ส่วนจีผิ่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็น


## บทที่ 15 สั่นสะเทือนประเทศเสินไห่

จีผิ่นหรือ?
หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้แปลกใจ
ครั้งแรกที่เขาปรุงน้ำยาสร้างฐานก็เป็นชั้นสูงแล้ว อาจจะถึงขั้นโยวผินด้วยซ้ำ ตอนนี้เขาได้บรรลุขั้นสูงสุด น้ำยาสร้างฐานที่เขาปรุงก็ยิ่งบริสุทธิ์มากขึ้น การที่จะได้ระดับจีผิ่นก็เป็นเรื่องปกติ
แต่เวินจิ้งอี๋กลับตื่นเต้นมากเมื่อเปิดขวดหยกใบที่สอง
น้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่นอีกแล้ว!
เมื่อเธอเปิดขวดหยกใบที่สาม มือของเธอเริ่มสั่น
เป็นไปตามคาด
ขวดที่สาม ก็เป็นจีผิ่นอีก
ขวดที่สี่ ขวดที่ห้า จนกระทั่งเปิดถึงขวดที่สิบ มือของเวินจิ้งอี๋ไม่ใช่แค่สั่นแล้ว
ทั้งหมดเป็นจีผิ่น ทั้งหมดเป็นน้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่น
หลังจากเปิดขวดหยกทั้ง 14 ใบแล้ว เวินจิ้งอี๋หายใจลึกๆ พยายามทำให้จิตใจสงบลง แต่ก็ยังคงทำไม่ได้
เธอกล้ารับรองว่า แม้แต่หัวหน้าตระกูลของเธอก็คงไม่เคยเห็นน้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่นมากมายขนาดนี้
ในประเทศเสินไห่ น้ำวิญญาณสร้างพื้นฐานสินค้าคุณภาพดีพบเห็นได้บ้าง แต่ระดับจีผิ่นแทบจะไม่มีให้เห็นเลย
ครั้งสุดท้ายที่ประเทศเสินไห่มีน้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่นปรากฏ ดูเหมือนจะเป็นเมื่อสิบกว่าปีก่อน และมีเพียงหนึ่งขวดเท่านั้น แม้จะเป็นแค่นั้น ก็ยังทำให้หลายตระกูลและสำนักแย่งกันประมูลอย่างบ้าคลั่ง
แต่ตรงหน้านี้มีถึง 14 ขวดของน้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่น
ยาเม็ด เมื่อกินเข้าไปเพื่อเลเวลบ่มเพาะ ล้วนมีผลข้างเคียงมากบ้างน้อยบ้าง แต่ยิ่งคุณภาพสูง ผลข้างเคียงก็ยิ่งน้อย และยาระดับจีผิ่น ผลข้างเคียงน้อยจนแทบไม่ต้องคำนึงถึง
ดังนั้น เมื่อมียาระดับจีผิ่นปรากฏ จึงทำให้ทุกฝ่ายแย่งกันประมูลอย่างบ้าคลั่ง
"ท่าน น้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่นทั้ง 14 ขวดนี้ เป็นท่านปรุงเองหรือ?" เวินจิ้งอี๋ถามด้วยเสียงสั่น
"เจ้าถามมากเกินไปแล้ว" หยางเสี่ยวเทียนตอบเสียงเย็นชา
เวินจิ้งอี๋ใจหายวาบ รีบพูดว่า "ใช่ ข้าล่วงเกินแล้ว" แล้วถามต่อว่า "ไม่ทราบว่าท่านตั้งใจจะขายน้ำยาสร้างฐานเหล่านี้อย่างไร จะขายให้ห้างของพวกเราโดยตรง หรือจะนำไปประมูล?"
"ขายตรง ราคาเท่าไหร่?" หยางเสี่ยวเทียนถาม
"หากขายตรง ขวดละ 2,500 ทอง เป็นอย่างไร?" เวินจิ้งอี๋ครุ่นคิดสักครู่ แล้วถามหยางเสี่ยวเทียนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็แสดงสีหน้าตื่นเต้น
หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกแปลกใจ ไม่คิดว่าน้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่นจะมีราคาสูงขนาดนี้ ของเหลวบ่มเพาะระดับกลางทั่วไปมีราคาเพียง 500-600 ทองเท่านั้น
ตอนนี้ 14 ขวด นั่นก็เท่ากับ 35,000 ทองแล้ว?
หัวใจของหยางเสี่ยวเทียนเต้นรัว
35,000 ทอง คงมีหลายตระกูลในเมืองซิงเยว่ที่ไม่สามารถหาเงินจำนวนนี้ได้
ในตอนนี้ เวินจิ้งอี๋พูดอย่างตื่นเต้นว่า "หากเป็นการประมูล ราคาจะสูงกว่านี้ แต่น้ำยาสร้างฐานระดับจีผิ่นจำนวนมากขนาดนี้ ทางห้างของเราต้องใช้เวลาประชาสัมพันธ์และดำเนินการสักหน่อย อย่างน้อยต้องรออีกหนึ่งเดือนถึงจะประมูลได้"
"งั้นขายตรงเลยแล้วกัน" หยางเสี่ยวเทียนตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด เขาต้องการเงินด่วนตอนนี้ รอหนึ่งเดือนนานเกินไป
"ได้ ท่านรอสักครู่!" เมื่อได้ยินหยางเสี่ยวเทียนบอกว่าจะขายตรง เวินจิ้งอี๋ก็ดีใจมาก การที่อีกฝ่ายขายให้ห้างของพวกเธอโดยตรง เพียงแค่พวกเธอดำเนินการสักหน่อย เมื่อถึงเวลาประมูล กำไรก็จะเพิ่มขึ้นมาก
ไม่นาน เวินจิ้งอี๋ก็นำทอง 35,000 มามอบให้หยางเสี่ยวเทียน
หยางเสี่ยวเทียนโบกมือ เก็บทอง 35,000 ไป
เวินจิ้งอี๋เห็นทอง 35,000 หายไปในทันที ก็แอบตกใจในใจ เห็นได้ชัดว่าชายชุดดำผู้นี้มีแหวนมิติ จึงสามารถเก็บทอง 35,000 ที่เป็นเหมือนภูเขาเล็กๆ ไปได้ในทันที
"ข้าอยากซื้อสมุนไพรบางอย่างจากที่นี่" หยางเสี่ยวเทียนเก็บทองเรียบร้อยแล้ว หยิบรายการสมุนไพรออกมา
เวินจิ้งอี๋รับมาดู เมื่อเห็นรายการสมุนไพรที่เขียนแน่นเต็มไปหมด ก็ตกใจมาก มีเพียงการปรุงเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์เท่านั้นที่ต้องใช้สมุนไพรมากมายขนาดนี้
และที่จะปรุงนั้น ไม่ใช่เม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ธรรมดาแน่นอน
นี่เป็นสมุนไพรเกือบร้อยชนิด
ยาวิเศษขั้นสูงธรรมดาไม่น่าจะต้องใช้สมุนไพรล้ำค่ามากมายขนาดนี้
คนตรงหน้านี้ อาจจะเป็นนักปรุงยาดาวสองหรือ? เวินจิ้งอี๋รู้สึกใจเต้นแรง
นักปรุงยาดาวสองนั้นหายากยิ่งกว่าผู้แข็งแกร่งขั้นราชายุทธ์เสียอีก
ถ้าเป็นนักปรุงยาดาวสองที่สามารถปรุงยาวิเศษขั้นสูงได้ สถานะนั้นยิ่งสูงส่ง
"ท่าน สมุนไพรเหล่านี้ ทางห้างของเราในเมืองซิงเยว่มีบางส่วน แต่ว่าบางส่วนมีแต่ที่สำนักงานใหญ่เท่านั้น" เวินจิ้งอี๋พูดอย่างนอบน้อม
หลังจากรู้ว่าคนตรงหน้าอาจเป็นนักปรุงยาดาวสอง เธอยิ่งแสดงความเคารพมากขึ้น
"มีแต่ที่สำนักงานใหญ่หรือ?" หยางเสี่ยวเทียนขมวดคิ้ว
"ท่านวางใจได้ ข้าจะให้สำนักงานใหญ่ส่งสมุนไพรมาเดี๋ยวนี้ อีกสองวันก็จะถึง" เวินจิ้งอี๋รีบพูด
หยางเสี่ยวเทียนพยักหน้า
จากนั้น เขาก็ซื้อสมุนไพรทั้งหมดที่ห้างเมืองซิงเยว่มีในสต็อกสำหรับปรุงเม็ดยาสี่สัตว์เทพ
ใช้เงินไปกว่าสี่พันทอง
แต่ว่าสมุนไพรที่ห้างเมืองซิงเยว่มีนั้นมีปริมาณไม่มาก อย่างมากก็พอปรุงเม็ดยาสี่สัตว์เทพได้แค่สองเม็ด
"แค่สองเม็ดหรือ?" หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกจนใจ
แต่เขาก็รู้ว่าสมุนไพรสำหรับปรุงยาวิเศษขั้นสูงนั้นหายาก สองเม็ดก็สองเม็ดละกัน ค่อยหาวิธีไปซื้อที่ห้างใหญ่ในเมืองอื่นทีหลัง
หลังจากเก็บสมุนไพรแล้ว หยางเสี่ยวเทียนก็ถอยเข้าไปในความมืด แล้วหายวับไปต่อหน้าเวินจิ้งอี๋
เมื่อเห็นหยางเสี่ยวเทียนหายไปอย่างประหลาดต่อหน้า เวินจิ้งอี๋รู้สึกขนลุกซู่
ความสามารถแบบนี้ เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
เป็นวิทยายุทธล่องหนหรือ? หรือว่าเป็นพลังวิญญาณนักรบ? ถ้าเป็นวิญญาณนักรบ นั่นต้องน่ากลัวมาก ความสามารถล่องหนที่น่ากลัวขนาดนี้ ระดับวิญญาณนักรบต้องสูงมากแน่นอน
อาจจะเป็นวิญญาณศึกยอดเยี่ยม!
เวินจิ้งอี๋รู้สึกใจเต้นแรง
หลังจากกลับถึงหมู่บ้านหยาง หยางเสี่ยวเทียนก็ฝึกคัมภีร์มังกรเริ่มต้นและวิชาดาบผ่านฟ้าต่อ
วันรุ่งขึ้น
ข่าวที่ห้างเฟิงหยุนในเมืองซิงเยว่จะประมูลหยดพลังชั้นเยี่ยมสิบสี่ส่วนแพร่กระจายไปทั่วเมืองซิงเยว่อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็กระจายไปยังเมืองใหญ่โดยรอบด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
สุดท้าย แทบทั้งประเทศเสินไห่ก็รู้เรื่องนี้
ก้อนหินก้อนเดียวสร้างคลื่นนับพัน ทั้งประเทศเสินไห่เดือดพล่านในทันที
"อะไรนะ หยดพลังชั้นเยี่ยมสิบสี่ส่วน!" เฉินหยวนและผู้บริหารระดับสูงของสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ต่างตกใจเมื่อได้ยินข่าว
หลินหย่งอธิการบดีสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ครุ่นคิดพลางพูด: "ข้าสืบมาว่า ห้างเฟิงหยุนในเมืองซิงเยว่จะประมูลครั้งละสองส่วน แบ่งเป็นเจ็ดครั้ง และหยดพลังชั้นเยี่ยมสิบสี่ส่วนนี้ถูกขายให้ห้างเฟิงหยุนโดยตรงจากชายชุดดำคนหนึ่ง"
เขามองไปรอบๆ: "ชายชุดดำคนนี้ยังซื้อสมุนไพรจำนวนมากสำหรับปรุงยาวิเศษขั้นสูงจากห้างเฟิงหยุนด้วย เขาน่าจะเป็นนักปรุงยาดาวสอง"
"หยดพลังชั้นเยี่ยมสิบสี่ส่วนนี้ น่าจะเป็นฝีมือการปรุงของเขา"
ผู้บริหารระดับสูงของสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ต่างตกตะลึง
หยดพลังชั้นเยี่ยมนั้นปรุงยากมาก นักปรุงยาบางคนทั้งชีวิตก็ปรุงไม่ได้ ถ้าหยดพลังชั้นเยี่ยมสิบสี่ส่วนนี้เป็นฝีมือการปรุงของชายชุดดำคนนี้คนเดียว ฝีมือการปรุงยาของเขาต้องน่าสะพรึงกลัวแน่
"รู้หน้าตาเขาไหม?" เฉินหยวนถาม: "ถ้าเชิญคนผู้นี้มาเป็นผู้อาวุโสของสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ของเราได้ พลังของสถาบันเราต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน ตอนนั้น หากมีเขาคุ้มครองสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ของเรา อัจฉริยะมากมายจากประเทศเสินไห่และประเทศรอบข้างต้องแย่งกันเข้าสถาบันของเราแน่"
คำพูดของเฉินหยวนไม่ได้เกินจริง แค่ความสามารถปรุงหยดพลังชั้นเยี่ยมได้อย่างเดียว ก็พอทำให้อัจฉริยะมากมายจากประเทศเสินไห่และประเทศรอบข้างสนใจแล้ว
หลินหย่งส่ายหน้า: "ร่างของเขาถูกห่อหุ้มด้วยกระแสสีดำ เวินจิ้งอี๋จากสมาคมพายุมองไม่เห็นใบหน้าของเขา รู้แค่ว่าเขาตัวเตี้ย แต่คนแบบนี้ จะยอมเข้าร่วมสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ของเราได้อย่างไร เราอย่าเสียเวลาคิดเลย"


## บทที่ 16 ต้อนรับกงจู่องค์ที่ 4

เหล่าผู้บริหารของสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์กำลังพูดคุยกันเรื่องหยดพลังชั้นเยี่ยมสิบสี่ขวด ชาวบ้านในหมู่บ้านหยางก็กำลังพูดคุยเรื่องเดียวกัน
รวมถึงหยางเชาและหวงอิ๋ง
"ถ้าเราสามารถประมูลซื้อหยดพลังชั้นเยี่ยมสองขวดให้เสี่ยวเทียนกิน เขาอาจจะก้าวขึ้นระดับสองได้เร็วขึ้น หรืออาจถึงระดับสามด้วยซ้ำ" หวงอิ๋งกล่าว
หยางเชายิ้มขื่น "หยดพลังชั้นเยี่ยมสองขวดคงต้องใช้เงินหกเจ็ดพันทอง พวกเราแม้แต่ขวดเดียวก็ซื้อไม่ไหว" พูดจบเขาก็ถอนหายใจลึกๆ
เขาไม่อยากประมูลหยดพลังชั้นเยี่ยมให้ลูกชายกินหรอกหรือ แต่ตอนนี้ต่อให้ขายทุกอย่างที่มีก็ยังไม่พอซื้อหยดพลังชั้นเยี่ยมสักขวด
"เรื่องบ้านเป็นยังไงบ้างคะ?" หวงอิ๋งรู้ดีถึงสถานการณ์ของครอบครัว จึงเปลี่ยนเรื่องถาม
พวกเขาต้องย้ายออกจากหมู่บ้านหยาง ก็ต้องหาที่อยู่ใหม่
หยางเชาส่ายหน้า "ทางเหนือของเมืองซิงเยว่มีบ้านหลายหลังกำลังขาย แต่ตำแหน่งค่อนข้างห่างไกล ไม่สะดวกในการเดินทาง และราคาก็ไม่ถูก ต้องใช้เงินเจ็ดร้อยทอง"
"ทางใต้ของเมืองมีบ้านหลังหนึ่งกำลังขาย พื้นที่กว้างกว่า และตำแหน่งก็ดี แต่ราคาแพงมาก ต้องใช้เงินหนึ่งพันห้าร้อยกว่าทอง"
แม้ว่าเขาจะมีเงินเก็บบ้างในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่ก็ไม่มาก อย่างมากก็มีแค่หนึ่งพันทองเท่านั้น
หวงอิ๋งลังเลครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "หรือว่า ฉันจะกลับไปขอยืมพ่อสักหน่อย" พ่อของเธอเป็นหัวหน้าตระกูลหวงแห่งเมืองเหลย ตระกูลหวงมีฐานะดี และพ่อของเธอก็รักเธอมาก เงินขนาดนี้คงจะยืมได้
หยางเชาคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ เราอย่าไปรบกวนท่านพ่อตาเลย"
เขารู้ว่าพ่อตาต้องยอมให้ยืมแน่ แต่พี่สะใภ้ของหวงอิ๋งนิสัยเอาแต่ใจ ถ้ารู้ว่าหวงอิ๋งกลับบ้านไปขอยืมเงิน ไม่รู้จะพูดจาไม่ดีอะไรออกมาอีก
"ฉันยังมีเครื่องประดับอยู่บ้าง ฉันจะเอาไปจำนำ น่าจะได้เงินห้าหกร้อยทอง แล้วค่อยซื้อบ้านทางใต้หลังนั้น" หวงอิ๋งกล่าว
หยางเชาถอนหายใจ "คงต้องทำแบบนั้น" แล้วจับมือหวงอิ๋งพลางพูดอย่างซาบซึ้ง "หยินเอ๋อ ที่ต้องมาลำบากกับพี่ พี่ขอโทษ"
หวงอิ๋งส่ายหน้า "ไม่มีอะไรลำบากหรอก มีคุณ มีเสี่ยวเทียน มีหลิงเอ๋อร์ ฉันก็พอใจแล้ว"
วันนั้น หวงอิ๋งนำเครื่องประดับไปจำนำ ได้เงินมาหกร้อยทอง
หยางเชาและหวงอิ๋งพาหยางเสี่ยวเทียนกับหยางหลิงเอ๋อเข้าเมือง จ่ายเงินซื้อบ้านทางใต้หลังนั้น
บ้านมีสามชั้นสามเรือน มีเจ็ดห้อง แม้ว่าบางที่จะมีวัชพืชขึ้นเต็มและไม่มีเฟอร์นิเจอร์ แต่หยางเชาดูบ้านตรงหน้าแล้วก็พอใจมาก
เขาพูดกับหยางเสี่ยวเทียนและหยางหลิงเอ๋อว่า "ต่อไปนี้ที่นี่จะเป็นบ้านใหม่ของพวกเรา อีกไม่กี่วันเราจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ดีไหม?"
"ดีค่ะ!" หยางหลิงเอ๋อตบมือด้วยความดีใจ
หยางเสี่ยวเทียนยักไหล่ การย้ายออกจากหมู่บ้านหยาง เขาก็ไม่มีข้อคัดค้านอะไร
ช่วงนี้ พวกเขาต้องทนกับการดูถูกและเยาะเย้ยจากหมู่บ้านหยาง การได้ย้ายออกมาถือเป็นเรื่องดีที่สุด
หลังจากจัดการเอกสารเสร็จ ทุกคนล็อคประตูใหญ่ ขณะที่เดินออกมาจากลานบ้าน กลับเจอกับเจิงหงเซิน หัวหน้าตระกูลเจิงแห่งเมืองซิงเยว่เข้าพอดี
เจิงหงเซินท้องพลุ้ย นำองครักษ์มาด้วยหลายคน เดินสวนทางมา เมื่อเห็นหยางเชาก็ยิ้มประชดว่า "อ้าว นี่ไม่ใช่เจ้าหมู่บ้านรองหยางเชาหรอกหรือ? ได้ยินว่าคุณถูกไล่ออกจากหมู่บ้านหยางเหรอ?"
แล้วยิ้มพูดต่อ "นี่เป็นบ้านใหม่ที่คุณซื้อหรือ?" ชี้ไปที่กำแพงบ้านที่ทรุดโทรมพลางหัวเราะ "บ้านทรุดโทรมขนาดนี้ ไม่นึกว่าเจ้าหมู่บ้านรองหยางเชาจะยังสนใจ"
หยางเชาหน้าบึ้ง "มีธุระอะไร?"
เจิงหงเซินได้ยินแล้วสายตาไม่เป็นมิตร ยิ้มเล็กน้อย "ได้ยินว่าคุณซื้อบ้านใหม่ ผมก็แค่มาแสดงความยินดี" หยุดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "แต่ผมได้ยินมาว่าบ้านหลังนี้เคยมีคนตาย มีชี่พิฆาตหนัก เจ้าหมู่บ้านรองหยางเชาย้ายเข้าไปอยู่ต้องระวังหน่อยนะ"
"ไม่แน่ว่าพอย้ายเข้าไปอยู่ได้ไม่กี่วัน อาจจะตายอยู่ข้างใน"
หลังจากพูดจบ เขาก็หัวเราะดังลั่นแล้วเดินจากไปพร้อมกับองครักษ์
หยางเชาสีหน้าไม่ดี หวงอิ๋งโกรธจนตัวสั่น
หยางเสี่ยวเทียนมองร่างของเจิงหงเซินที่เดินจากไปอย่างโอหังด้วยสายตาเย็นชา
ตระกูลเจิงทำธุรกิจผ้าไหม ก่อนหน้านี้พ่อของเขาดูแลธุรกิจผ้าไหมของหมู่บ้านหยาง เคยมีความขัดแย้งผลประโยชน์กับอีกฝ่ายหลายครั้ง ทั้งสองฝ่ายเคยต่อสู้กันมาแล้ว
แต่เจิงหงเซินไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพ่อ เคยโดนพ่อชกจนฟันหัก
ดูท่าทางของเจิงหงเซินเมื่อครู่ เรื่องนี้คงยังไม่จบง่ายๆ
ตอนนั้น หยางเชาพูดว่า: "ได้ยินว่า เจิงหงเซินเพิ่งไปสนิทสนมกับเวินเจียเหว่ยของห้างเฟิงหยุน"
"เวินเจียเหว่ยผู้ดูแลห้างเฟิงหยุนน่ะหรือ?" หวงอิ๋งแสดงสีหน้ากังวล
หยางเชาพยักหน้า
เจิงหงเซินคนเดียวเขาไม่กลัวหรอก แต่ถ้าเกี่ยวพันถึงห้างเฟิงหยุนก็น่าปวดหัว
ห้างเฟิงหยุนเป็นห้างใหญ่ของประเทศเสินไห่ มีสาขาอยู่ในหลายเมืองทั่วประเทศเสินไห่
เวินเจียเหว่ย? หยางเสี่ยวเทียนจดจำชื่อนี้ไว้
วันต่อๆ มา หยางเชาให้ลูกน้องทยอยขนของไปบ้านใหม่ พร้อมทั้งให้คนทำความสะอาดบ้านใหม่และซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่บ้าง แต่เพราะมีเงินน้อย จึงเลือกซื้อแต่ของถูกๆ
หยางเสี่ยวเทียนใช้ชีวิตเหมือนเดิม กลางคืนฝึกฝนในหุบเขา กลางวันอ่านตำราปรุงยาในหมู่บ้านหยาง ผ่านการสั่งสมความรู้หลายวัน เขาเข้าใจเรื่องยาเม็ดมากขึ้น
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปลุกวิญญาณนักรบคู่สูงสุดหรือไม่ เขาพบว่าความจำของเขาดีขึ้นมาก ไม่ว่าจะเป็นสูตรยาเม็ดอะไร แค่ดูครั้งเดียวก็จำได้หมด
ส่วนวิชาการต่อสู้ แค่ดูครั้งเดียวก็สามารถฝึกได้ทั้งหมด และเข้าใจความลึกซึ้งของแต่ละท่า
สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ตอนที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังจะไปรับสมุนไพรที่เหลือที่ห้างเฟิงหยุน ก็ได้ยินองครักษ์และบ่าวสาวในหมู่บ้านหยางวิ่งไปบอกข่าว: "คุณชายหยางจงกลับมาแล้ว!"
ทันใดนั้น หมู่บ้านหยางก็สั่นสะเทือน
หยางหมิง หยางไห่ และคนอื่นๆ ต่างตื่นเต้น รีบนำยอดฝีมือของหมู่บ้านหยางออกไปต้อนรับองค์หญิงสี่และเฉินหยวน
แต่ไม่มีใครมาบอกครอบครัวของหยางเสี่ยวเทียน
ภายใต้การต้อนรับอย่างนอบน้อมของหยางหมิง หยางไห่ และคนอื่นๆ ในที่สุดขบวนขององค์หญิงสี่เฉิงเป่ยเป่ย เฉินหยวน และหยางจงก็มาถึง ขบวนขององค์หญิงเฉิงเป่ยเป่ยครั้งนี้ยิ่งใหญ่มาก มียอดฝีมือหลายสิบคน
"หยางหมิง หยางไห่แห่งหมู่บ้านหยาง ขอคำนับองค์หญิง" หยางหมิงและหยางไห่เห็นขบวนแต่ไกลก็รีบเข้าไปคำนับอย่างตื่นเต้น
เฉิงเป่ยเป่ยอายุมากกว่าหยางจงสามปี ท่าทางสูงส่งแต่แฝงความเย็นชา เธอขี่สัตว์วิญญาณ มองหยางหมิง หยางไห่ และคนอื่นๆ จากที่สูง แล้วให้พวกเขาลุกขึ้น
จากนั้น ภายใต้การเชิญอย่างตื่นเต้นของหยางหมิง หยางไห่ และคนอื่นๆ เฉิงเป่ยเป่ย เฉินหยวนและคณะก็เข้าสู่หมู่บ้านหยาง
ครู่ต่อมา หยางหมิงและหยางไห่ก็ขมวดคิ้วด้วยความกังวล พวกเขาไม่คิดว่าองค์หญิงสี่จะพาองครักษ์และผู้ติดตามมามากขนาดนี้ ห้องที่จัดเตรียมไว้ไม่พอให้ทุกคนพัก
"หรือว่าให้น้องชายคนที่สองย้ายออกจากห้องของเขา เขาก็จะย้ายอยู่แล้ว ย้ายเร็วหรือช้าก็เหมือนกัน ให้เขาย้ายออกวันนี้เลย" หยางไห่คิดแล้วพูดว่า: "ถ้าห้องของเขาว่าง ก็จะพอให้องครักษ์และผู้ติดตามขององค์หญิงพัก"
"ก็ดี" หยางหมิงคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรดี จึงพยักหน้า


## บทที่ 17 สมแล้วที่เป็นหลานรักของข้าหยางหมิง

หลังจากนั้นไม่นาน หยางไห่พาลูกชายหยางจงและองครักษ์หลายคนมาที่บ้านของหยางเชา
เมื่อเห็นหยางเชา หวงอิ๋ง หยางเสี่ยวเทียน และหยางหลิงเอ๋อร์อยู่พร้อมหน้า หยางไห่ก็พูดตรงๆ ถึงจุดประสงค์ที่มา
"อะไรนะ ให้พวกเราย้ายออกไปเดี๋ยวนี้เลยหรือ!" หยางเชาและหวงอิ๋งต่างสีหน้าไม่พอใจ
หยางไห่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "วันนี้องค์หญิงสี่เสด็จมา มีผู้ติดตามมากมาย ห้องในหมู่บ้านหยางไม่พอ พวกท่านต้องย้ายออกไปอยู่แล้ว ย้ายวันนี้ก็เหมือนกัน หวังว่าน้องชายจะเข้าใจความลำบากของหมู่บ้านหยาง"
หยางเชาหัวเราะด้วยความโกรธ "เข้าใจความลำบากของหมู่บ้านหยาง? แล้วหมู่บ้านหยางเข้าใจความลำบากของพวกเราไหม?" เขาพยายามระงับความโกรธแล้วพูดว่า "ดี พวกเราจะย้ายออกวันนี้"
ตอนนั้น หยางจงจ้องมองหยางเสี่ยวเทียน "หยางเสี่ยวเทียน เจ้ายังจำได้ไหม ครั้งที่แล้วข้าบอกว่า พอข้ากลับมา จะมาประลองกับเจ้าอีก"
หยางเสี่ยวเทียนได้ยินแล้วจ้องกลับไป "จำได้ อะไร เจ้าจะประลองตอนนี้หรือ?"
หยางจงตกใจเล็กน้อย แล้วยิ้ม "ประลองตอนนี้! พวกเราไปที่แท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้กันเลย เป็นไง?"
หยางเสี่ยวเทียนได้ยินแล้วจะไม่เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้อย่างไร หยางจงตั้งใจจะเอาชนะเขาต่อหน้าผู้คนในหมู่บ้านหยาง จะได้รู้สึกสะใจมากขึ้น
ตอนนั้น หยางเชาพูดกับหยางจง "หยางจง เสี่ยวเทียนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้า ไม่ต้องประลองแล้ว"
เขาได้ยินเรื่องที่หยางจงบรรลุระดับสามมาแล้ว
แต่หยางไห่กลับยิ้มพูด "น้องชาย เด็กๆ เล่นกันเท่านั้น ไม่ต้องกังวล หยางจงรู้จักประมาณตัว จะไม่ทำร้ายเสี่ยวเทียนหรอก"
หยางเชาจะพูดอะไรต่อ แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับพูดว่า "ดี เจอกันที่แท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้" พูดจบก็เดินไปทางแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้
หยางจงเห็นแล้วก็ดีใจในใจ เดินตามไปที่แท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้เช่นกัน
หยางไห่เดินตามไป พร้อมกับส่งสัญญาณให้องครักษ์แพร่ข่าวว่าหยางเสี่ยวเทียนและหยางจงจะประลองกันที่แท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้
ส่วนหยางเชาและหวงอิ๋งมองร่างของหยางเสี่ยวเทียนที่เดินไปที่แท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ด้วยความเป็นห่วง
"เด็กคนนี้ก็เหมือนเจ้าเลย ใจร้อนเกินไป!" หวงอิ๋งพูดอย่างร้อนใจ
หยางเชายิ้มขื่น นี่มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย
หยางหมิงและเฉินหยวนกำลังคุยกันเรื่องที่ห้างเฟิงหยุนจะประมูลน้ำยาสร้างฐานชั้นเยี่ยมในอีกหนึ่งเดือน องครักษ์ของหมู่บ้านหยางเข้ามารายงานว่าหยางเสี่ยวเทียนและหยางจงจะประลองกัน ทั้งสองคนสนใจจึงเดินมาที่แท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้
ตอนนั้น องค์หญิงสี่เฉิงเป่ยเป่ยก็ได้ยินข่าว ตกใจ "น้องชายจะประลองกับเด็กที่ชื่อหยางเสี่ยวเทียนหรือ?"
"ใช่พ่ะย่ะค่ะ หยางเสี่ยวเทียนเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณชายหยางจง อายุน้อยกว่าคุณชายหยางจงไม่กี่วัน" ผู้ติดตามเหลียวเฉิงเฟยอธิบาย "แต่หยางเสี่ยวเทียนมีวิญญาณต่อสู้เต่ายักษ์ระดับสอง"
"มีวิญญาณต่อสู้เต่ายักษ์ระดับสองยังกล้าประลองกับน้องชายของข้าอีกหรือ?" เฉิงเป่ยเป่ยหัวเราะ "นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องโดนตีหรอกหรือ ไป พวกเราไปดูความสนุกกัน"
พูดจบก็พาเหลียวเฉิงเฟยและคนอื่นๆ เดินไปที่แท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ของหมู่บ้านหยาง
ในชั่วพริบตา ผู้คนก็มาล้อมรอบแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้จนเต็ม
เฉินหยวนมาถึงแล้ว มองหยางเสี่ยวเทียนบนแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้แล้วยิ้ม "เจ้าหนู ข้าจำได้ว่าครั้งที่แล้วเจ้าบอกว่า พอศิษย์ข้ากลับมา เจ้าจะเอาชนะศิษย์ข้าในหนึ่งกระบวนท่าใช่ไหม ตอนนี้เจ้าต้องใช้พลังเต็มที่แล้วนะ ไม่อย่างนั้นถ้าโดนศิษย์ข้าเอาชนะในหนึ่งกระบวนท่า นั่นคงน่าอายมาก"
หยางเสี่ยวเทียนพูด "แล้วถ้าข้าเอาชนะศิษย์ของท่านล่ะ?"
เฉินหยวนได้ยินแล้วหัวเราะลั่น ลูบเคราที่คาง "ถ้าเจ้าสามารถเอาชนะศิษย์ข้าได้จริง ข้าก็จะรับเจ้าเป็นศิษย์"
หลังจากฝึกฝนมาหลายวัน ศิษย์ของเขาหยางจงมีพลังเปลี่ยนแปลงไปมาก
หยางเสี่ยวเทียนจะเป็นคู่ต่อสู้ของศิษย์เขาได้อย่างไร
"แต่เจ้าต้องระวังนะ ตอนนี้ศิษย์ข้ามีพลังแรงกล้ามาก ไม่ใช่ระดับที่เจ้าจะจินตนาการได้" เฉินหยวนยิ้มพูด
"จริงหรือ" หยางเสี่ยวเทียนมองหยางจงที่อยู่ตรงหน้า
เฉิงเป่ยเป่ยส่ายหน้าพลางหัวเราะ "วิญญาณระดับสองแค่นี้ยังจะคิดเอาชนะน้องเล็กได้?"
"โง่จริงๆ"
เสียงของเฉิงเป่ยเป่ยไม่ดัง แต่คนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ได้ยินกันทั่ว
หยางจงมองหยางเสี่ยวเทียน พลังต่อสู้หมุนวน พูดว่า "หยางเสี่ยวเทียน เรียกวิญญาณนักรบของเจ้าออกมาสิ ข้าจะให้เจ้าลงมือก่อน"
หยางเสี่ยวเทียนส่ายหน้า "เจ้าลงมือก่อนเถอะ เดี๋ยวก็เหมือนคราวที่แล้ว โดนข้าต่อยจนน้ำตาไหลอีก"
คราวที่แล้ว หยางจงก็ให้หยางเสี่ยวเทียนลงมือก่อน ผลคือโดนหยางเสี่ยวเทียนต่อยจนตาดำไปทั้งสองข้าง
เมื่อได้ยินหยางเสี่ยวเทียนพูดถึงงานประจำปีครั้งที่แล้ว หยางจงนึกถึงความอับอายในครั้งนั้น โกรธจัด พุ่งหมัดใส่หยางเสี่ยวเทียนทันที "หยางเสี่ยวเทียน รับหมัดข้าซะ!"
เห็นหยางจงพุ่งออกมาดั่งเสือที่หลุดจากกรง หมัดที่ซัดออกมามีพลังดุจราชาเสือ
"ระดับสามขั้นปลาย!"
องครักษ์หมู่บ้านหยางที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง
หลังจากหยางจงบรรลุระดับสาม หยางหมิงและหยางไห่ไม่ได้ประกาศให้ใครรู้ ดังนั้นตอนนี้เมื่อองครักษ์หมู่บ้านหยางเห็นว่าหยางจงบรรลุถึงระดับสาม ต่างก็ประหลาดใจมาก
แม้แต่หยางหมิงและหยางไห่ก็ยังแปลกใจมาก
ก่อนหน้านี้จดหมายที่หยางจงส่งกลับมาบอกแค่ว่าเขาบรรลุถึงระดับสาม แต่ไม่ได้บอกว่าบรรลุถึงระดับสามขั้นปลาย
ทั้งสองคนคิดว่าหยางจงแค่เพิ่งบรรลุระดับสามเท่านั้น
"ดี ดี สมแล้วที่เป็นหลานรักของข้าหยางหมิง!" หยางหมิงมองดูหยางจงบนแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ พูดอย่างตื่นเต้น
หลานชายหยางจง ช่างทำให้เขาประหลาดใจจริงๆ
"ไอ้หนูนี่ มีท่าทางเหมือนข้าตอนหนุ่มๆ" หยางไห่ก็ยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น
เขาเองก็ไม่คิดว่าลูกชายจะทำให้เขาประหลาดใจได้ขนาดนี้
เฉินหยวนก็แสดงรอยยิ้มพอใจ ศิษย์คนนี้หยางจง เก่งเกินความคาดหมายของเขา เขารู้สึกพอใจมาก
หยางหมิงพูดกับเฉินหยวน "ท่านเฉินหยวน ที่จงเอ๋อใช้คือหมัดราชาเสือใช่ไหมขอรับ?"
หมัดราชาเสือ เป็นหนึ่งในทักษะการต่อสู้ยอดเยี่ยมขั้นสูงของสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ หยางหมิงก็เคยได้ยินชื่อเสียงมาก่อน
"ถูกต้อง เป็นหมัดราชาเสือ" เฉินหยวนยิ้มตอบ
ท่ามกลางเสียงอุทานของผู้คน พลังหมัดของหยางจงพุ่งมาถึงตรงหน้าหยางเสี่ยวเทียน
เมื่อเห็นหยางจงพุ่งเข้ามาดั่งเสือร้าย หยางเสี่ยวเทียนกลับสีหน้าปกติ ยกมือขึ้น ใช้พลังระดับสี่ขั้นสูง ซัดหมัดกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ
โครม!
หมัดทั้งสองปะทะกัน
แสงสว่างวาบขึ้น
เห็นหยางจงที่เดิมพุ่งมาดั่งเสือร้าย กลับลอยกระเด็นออกไปราวกับใบไม้แห้ง
สุดท้ายร่างก็กระแทกลงที่ขอบแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้
ฝุ่นกระจายฟุ้งไปทั่วขอบแท่น


## บทที่ 18 ลงมือคืนนี้

เสียงหัวเราะ ความตื่นเต้น และความสุขทั้งหมดหยุดลงในทันที
หยางหมิง หยางไห่ และเฉินหยวนต่างตะลึง
เฉิงเป่ยเป่ยก็ตะลึง
องครักษ์ทั้งหมดในหมู่บ้านหยางต่างตะลึง
แม้แต่หยางเชาและหวงอิ๋งก็ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น
"ระ...ระดับสี่!" เฉินหยวนพูดติดอ่าง มองหยางเสี่ยวเทียนที่ยืนอยู่บนแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เป็นไปไม่ได้!" หยางไห่พูดด้วยความไม่เชื่อเช่นกัน
วิญญาณต่อสู้เต่ายักษ์ระดับสอง ไม่ถึงสองเดือนกลับก้าวขึ้นถึงระดับสี่ได้อย่างไร?
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ หยางหลิงเอ๋อกลับปรบมือและหัวเราะ "พี่ชายเก่งมาก!"
ในตอนนั้น หยางจงที่ถูกซัดจนกระเด็นไปที่ขอบแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ ทนความเจ็บปวดลุกขึ้นมา จ้องหยางเสี่ยวเทียนด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่ยอมรับความจริงตรงหน้า "แกมีแค่วิญญาณต่อสู้เต่ายักษ์ระดับสอง จะแข็งแกร่งกว่าฉันได้ยังไง!"
"ฉันไม่เชื่อ!"
พูดจบก็ระดมพลังต่อสู้ พุ่งเข้าโจมตีหยางเสี่ยวเทียนอย่างบ้าคลั่ง
"พยัคฆ์ราชาลงเขา!" เขาคำราม
พยัคฆ์ราชาลงเขาคือการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของหมัดราชาเสือ
ท่านี้ เหมือนเสือดุพุ่งลงมาจากยอดเขา มีพลังที่ไม่มีใครต้านทานได้
เมื่อเทียบกับหมัดก่อนหน้า หมัดนี้ของหยางจงแข็งแกร่งกว่ามาก
ถ้าหมัดนี้โดนเข้า กระดูกซี่โครงของหยางเสี่ยวเทียนคงหักไปหลายซี่
พลังต่อสู้ระดับสามตอนปลาย เมื่อใช้เต็มกำลังสามารถซัดผู้ใหญ่ให้กระเด็นได้
แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับไม่แม้แต่จะมอง เพียงยกมือขึ้นและซัดหมัดกลับไป
โครม!
หมัดทั้งสองปะทะกัน
หยางจงถูกซัดกระเด็นออกไปเหมือนใบไม้ปลิวตามลม ครั้งนี้กระเด็นออกนอกแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ ร่วงลงไปกระแทกพื้นด้านล่าง
พื้นดินสั่นสะเทือน
เมื่อเห็นหยางจงที่ถูกซัดกระเด็นไปนอนอยู่บนพื้น ทุกคนต่างรู้สึกสั่นสะเทือนใจ
"จงเอ๋อ" หยางไห่ตื่นจากภวังค์ วิ่งไปหาหยางจงอย่างบ้าคลั่ง อุ้มหยางจงขึ้นมา เมื่อพบว่าหยางจงไม่ได้บาดเจ็บหนัก เพียงแค่หมดสติไป จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หยางไห่หันไปจ้องหยางเชาด้วยความโกรธ "หยางเชา แกยังจะไม่ยอมรับอีกหรือ แกต้องขโมยเงินตระกูลไปซื้อน้ำยาสร้างฐานจำนวนมากให้ลูกชายแกแน่ๆ!"
หยางหมิงก็มองลูกชายหยางเชาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
เห็นได้ชัดว่าเขาก็เชื่อคำพูดของลูกชายคนโต
ไม่อย่างนั้น หยางเสี่ยวเทียนที่มีวิญญาณระดับสองจะก้าวขึ้นถึงระดับสี่ได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร
นอกจากหยางเสี่ยวเทียนจะกินน้ำยาสร้างฐานจำนวนมาก
"น้ำยาสร้างฐานจำนวนมาก?" ตอนนี้ หยางเสี่ยวเทียนหัวเราะเยาะ "พวกแกคิดว่าทุกคนจะเหมือนลูกชายไร้ค่าของแก ที่ต้องกินน้ำยาสร้างฐานจำนวนมากถึงจะก้าวขึ้นระดับสามและระดับสี่ได้งั้นเหรอ?"
ใบหน้าของหยางไห่แดงก่ำ "แก!"
หยางเสี่ยวเทียนกระโดดลงจากแท่นการแสดงศิลปะการต่อสู้ พูดกับหยางเชาและหวงอิ๋งที่ยังคงตกตะลึง "พ่อ แม่ พวกเรากลับกันเถอะ"
หยางเชาและหวงอิ๋งได้สติ มองหยางเสี่ยวเทียนลูกชาย แต่กลับไม่รู้จะพูดอะไร
ภายใต้สายตาที่ซับซ้อนของทุกคน หยางเสี่ยวเทียนและคนอื่นๆ ได้ออกจากที่นั่นไป
เมื่อกลับมาที่ลานบ้าน หยางเชาและหวงอิ๋งพยายามจะถามลูกชายหลายครั้งว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดกลับไป
มีเพียงเด็กหญิงตัวน้อยหยางหลิงเอ๋อที่ยังคงพูดจาจ้อกแจ้กด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด
ในวันนั้น ครอบครัวของหยางเสี่ยวเทียนได้ย้ายออกจากหมู่บ้านหยาง
เนื่องจากเวลากระชั้นชิด บ้านใหม่ที่ซื้อมายังมีวัชพืชหลายจุดที่ยังไม่ได้กำจัด หลังจากย้ายเข้าบ้านใหม่ ครอบครัวของหยางเสี่ยวเทียนก็เริ่มลงมือกำจัดวัชพืชตามมุมต่างๆ ของลานบ้าน
จนกระทั่งค่ำมืด หยางเสี่ยวเทียนจึงมีเวลาไปรับสมุนไพรที่เหลือจากห้างเฟิงหยุน
เวินจิ้งอี๋แห่งห้างเฟิงหยุนรอจนตาแทบถลน เมื่อเห็นหยางเสี่ยวเทียนมาถึง ใบหน้างามก็เปล่งปลั่งด้วยความยินดี เธอนำสมุนไพรมามอบให้หยางเสี่ยวเทียนอย่างนอบน้อม พร้อมทั้งมอบบัตรสมาชิกวีไอพีสีม่วงทองของห้างเฟิงหยุนให้ด้วย
"บัตรวีไอพีสีม่วงทองนี้ หัวหน้าตระกูลของพวกเราสั่งให้ข้าน้อยมอบให้ท่าน หวังว่าท่านจะรับไว้" เวินจิ้งอี๋กล่าวอย่างระมัดระวังและนอบน้อม "ต่อไปเมื่อท่านมาซื้อของที่ห้างของพวกเรา จะได้รับส่วนลด 20 เปอร์เซ็นต์"
ส่วนลด 20 เปอร์เซ็นต์หรือ?
หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ รับมันไว้
เวินจิ้งอี๋เห็นหยางเสี่ยวเทียนรับบัตรวีไอพีสีม่วงทองไว้ก็กำลังดีใจ หยางเสี่ยวเทียนก็พูดขึ้นทันทีว่า "เวินเจียเหว่ยคนนั้นเป็นคนของตระกูลเวินของพวกเจ้าหรือ?"
เวินจิ้งอี๋ได้ยินน้ำเสียงผิดปกติของหยางเสี่ยวเทียน หัวใจก็กระตุก ตกใจมาก "เวินเจียเหว่ยเป็นลูกพี่ลูกน้องของข้า เขาทำอะไรผิดต่อท่านหรือ?"
"ข้าจะให้เขามาคุกเข่าขอโทษท่านเดี๋ยวนี้ ให้เขา..."
หยางเสี่ยวเทียนพูดตัดบท "ไม่ต้องหรอก เจ้าบอกเขาแค่ว่า อย่าไปสนิทสนมกับเจิงหงเซินแห่งตระกูลเจิงมากนักก็พอ"
เวินจิ้งอี๋ฟังความหมายในคำพูดของหยางเสี่ยวเทียนออก หัวใจก็โล่งขึ้น รีบรับปากทันที "ท่านวางใจได้ ข้าจะสั่งเขาเดี๋ยวนี้ ให้เขาตัดความสัมพันธ์กับเจิงหงเซินแห่งตระกูลเจิง"
หยางเสี่ยวเทียนไม่ได้แสดงความเห็นใดๆ จางหายเข้าไปในความมืด เหมือนครั้งที่แล้วที่ค่อยๆ หายไปต่อหน้าเวินจิ้งอี๋
เวินจิ้งอี๋มองดูหยางเสี่ยวเทียนหายไปต่อหน้าตน ถอนหายใจยาว ทันใดนั้นก็สั่งให้คนไปลากตัวเวินเจียเหว่ยกลับมาจากโรงเตี๊ยม แล้วดุด่าเวินเจียเหว่ยอย่างรุนแรง
แม้ว่าเวินเจียเหว่ยจะเป็นลูกพี่ลูกน้องของเวินจิ้งอี๋ แต่สถานะในตระกูลแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน เขาถูกดุจนตัวสั่นด้วยความกลัว
เมื่อรู้ว่าเจิงหงเซินไปทำให้นักปรุงยาลึกลับโกรธ แล้วลามมาถึงตัวเอง เวินเจียเหว่ยก็เกลียดเจิงหงเซินขึ้นมาทันที
เวินเจียเหว่ยเพิ่งกลับถึงคฤหาสน์ ยังไม่ทันได้นั่ง ก็ได้ยินผู้ใต้บังคับบัญชารายงานว่าเจิงหงเซินแห่งตระกูลเจิงมาเยือน
เวินเจียเหว่ยได้ยินแล้วก็โกรธจัด พุ่งออกไปทันที
เจิงหงเซินที่รออยู่หน้าประตูใหญ่เห็นเวินเจียเหว่ยออกมา ก็ดีใจเดินเข้าไปหา กำลังจะพูด แต่กลับเห็นเวินเจียเหว่ยพุ่งเข้ามาเตะอกเขาอย่างแรง จนเขากระเด็นไปหลายเมตร
เจิงหงเซินงงงัน มองเวินเจียเหว่ย "ท่าน ทำไม?"
แต่ไม่คาดคิดว่าเวินเจียเหว่ยจะพุ่งเข้ามาอีก เตะอีกที เตะเจิงหงเซินกลิ้งออกไปอีกครั้ง
"ทำไมงั้นหรือ?" เวินเจียเหว่ยจ้องเจิงหงเซินด้วยสายตาอยากฆ่าคน "เจ้ายังจะถามข้าว่าทำไม? เจ้าไปทำให้นักปรุงยาลึกลับโกรธ แล้วยังจะลากข้าลงน้ำด้วย?"
นักปรุงยาลึกลับ?
เจิงหงเซินยิ่งงงหนัก
เขาเคยทำอะไรให้นักปรุงยาโกรธตั้งแต่เมื่อไหร่?
"ท่าน ข้าไม่ได้..." เจิงหงเซินรีบอธิบาย
"ไม่ได้?" เวินเจียเหว่ยหัวเราะเยาะ "ต่อไปอย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก ไม่งั้น ข้าเจอเจ้าทีไรจะตีเจ้าทีนั้น" แล้วพูดอย่างดุดัน "ไปให้พ้น ถ้ากล้ามาที่คฤหาสน์ข้าอีก ข้าจะหักขาเจ้าทั้งสองข้าง!"
เจิงหงเซินเห็นเวินเจียเหว่ยไม่ได้พูดเล่น ก็ไม่กล้าอธิบายอีก รีบลุกขึ้นอย่างตกใจและสับสน หายตัวไปที่ปลายถนนอย่างรวดเร็ว
หลังกลับถึงที่พัก เจิงหงเซินยิ่งคิดยิ่งโมโห เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตัวเองไปทำอะไรให้นักปรุงยาโกรธ ถึงทำให้เวินเจียเหว่ยโกรธแค้นตนเช่นนี้
"หัวหน้าตระกูล วันนี้ครอบครัวหยางเชาย้ายไปบ้านใหม่แล้ว" ตอนนี้ ผู้ใต้บังคับบัญชาเข้ามารายงาน "คนที่พวกเราจัดการไว้ จะให้ลงมือคืนนี้เลยหรือไม่?"
เจิงหงเซินมองรอยฟันที่หายไปในกระจกที่ถูกหยางเชาชกจนหลุด พูดเย็นชา "ให้พวกเขาลงมือคืนนี้เลย ทุบฟันหยางเชาออกมาให้หมดทีละซี่"


## บทที่ 19 เจิงหงเซินตาย

"เข้าใจแล้ว" ลูกน้องของเจิงหงเซินรับคำสั่งแล้วจากไป
หลังจากหยางเสี่ยวเทียนกลับมาจากห้างเฟิงหยุน เขาก็อ่านตำรับยาเม็ดยาสี่สัตว์เทพอย่างละเอียดอีกครั้ง
แต่ขณะที่เขากำลังจะเริ่มปรุงเม็ดยาสี่สัตว์เทพ เขาก็ได้ยินเสียงผิดปกติจากนอกลานบ้าน
หยางเสี่ยวเทียนฟังอย่างตั้งใจ ดวงตาเย็นชาลง
ในเวลานั้น ร่างห้าร่างแอบย่องมาที่นอกบ้านในความมืด
"นี่คือบ้านใหม่ที่หยางเชาซื้อหรือ?" เซี่ยชิงผู้เป็นหัวหน้ามองบ้านเก่าๆ ตรงหน้า
"ใช่ครับ ท่านเซี่ยชิง" คนด้านหลังรีบก้าวออกมาพูดอย่างนอบน้อม "หัวหน้าของเราบอกว่าต้องทุบฟันหยางเชาให้แหลก"
เซี่ยชิงยิ้ม "เจิงหงเซินช่างขี้ขลาดเหลือเกิน ถ้าเป็นฉัน จะจัดการครอบครัวหยางเชาทั้งสี่คนให้หมด เจิงหงเซินไม่กล้าทำ ฉันจะจัดการแทนเขาเอง"
ทันทีที่พูดจบ จู่ๆ ก็มีเสียงฮึดฮัดเย็นชาดังขึ้น
"ใคร?!" เซี่ยชิงสะดุ้งตกใจทันที
ในตอนนั้น แสงดาบวาบขึ้นจากความมืด
เซี่ยชิงกำลังจะหลบ แต่รู้สึกเย็นที่คอ เขาลูบคอตัวเองแล้วพบว่ามือเต็มไปด้วยเลือด
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองเด็กอายุเจ็ดแปดขวบที่เดินออกมาจากความมืดด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เจ้า!" เขาพยายามจะพูด แล้วล้มลง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้คนอื่นๆ ตกตะลึง
"เจ้าคือลูกชายหยางเชาหรือ?" หนึ่งในนั้นมองหยางเสี่ยวเทียนที่เดินออกมาพลางพูดเสียงสั่น
วันนั้นเขาเคยเห็นหยางเสี่ยวเทียนตอนที่ตามเจิงหงเซินมาครั้งหนึ่ง
ลูกชายหยางเชา ไม่ใช่มีวิญญาณต่อสู้เต่ายักษ์ระดับสองหรอกหรือ?
แต่เมื่อครู่กลับฆ่าเซี่ยชิงปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกปลายขั้นที่สี่ได้!
นั่นคือยอดฝีมือขั้นสูงสุดอันดับสี่นะ!
กลับถูกฆ่าด้วยดาบเดียว!
"พวกเจ้า สมควรตาย!" หยางเสี่ยวเทียนพูดทีละคำ เสียงราวกับมาจากนรก จากนั้นเขาก็กลายเป็นเงาดำพุ่งไป ดาบเทพผ่านฟ้าในมือแทงออกไป
คนอีกสี่คนตกใจถอยหลังด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ช้าไปแล้ว เห็นเพียงคมดาบหลายสายพุ่งลงมาจากท้องฟ้า พุ่งทะลุศีรษะพวกเขาในพริบตา
รอยดาบน่ากลัวทอดยาวจากกลางหน้าผากลงไปถึงช่วงล่างของร่างกายพวกเขา
หยุดชั่วครู่ เลือดจึงพุ่งออกมาจากศีรษะของพวกเขา
ในห้าคนที่มาครั้งนี้ นอกจากเซี่ยชิงที่เป็นปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรก อีกสี่คนล้วนเป็นจุดสูงสุดปลายขั้นที่สิบ จะหลบกระบี่ฟ้าสะท้านของหยางเสี่ยวเทียนได้อย่างไร
หยางเสี่ยวเทียนมองศพทั้งห้าอย่างเย็นชา
ชาติที่แล้ว เขาไม่มีความสามารถปกป้องอาจารย์ของตัวเอง ชาตินี้ เขาจะไม่ยอมให้ใครมาคุกคามความปลอดภัยของครอบครัวอีก
เขาจัดการศพทั้งห้าให้สะอาดเรียบร้อย แล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลเจิง
ในเวลานั้น เจิงหงเซินยังคงพยายามนึกว่าช่วงนี้ตนเองได้ไปล่วงเกินนักปรุงยาคนไหนโดยไม่ตั้งใจหรือไม่ แต่ก็ยังคิดไม่ออก
"ท่านหัวหน้า ตามความเห็นข้า ไหนๆ ก็ไหนๆแล้ว สู้ฆ่าครอบครัวหยางเชาให้หมดเสียเลย" ผู้จัดการบ้านที่เป็นลูกน้องเจิงหงเซินพูด
เจิงหงเซินส่ายหน้า "ถึงหยางไห่กับหยางเชาจะไม่ถูกกัน แต่ถ้าเราฆ่าครอบครัวหยางเชา หมู่บ้านหยางต้องสืบสวนแน่ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง"
"ไปกันเถอะ เข้าไปดื่มสุราในบ้าน รอฟังข่าวดีจากเซี่ยชิง"
ขณะที่เจิงหงเซินทั้งสองกำลังจะเข้าบ้าน จู่ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้น "ไม่ต้องรอแล้ว พวกเขาจะไม่กลับมาอีก"
เจิงหงเซินทั้งสองหันขวับด้วยความตกใจ
เมื่อพวกเขาเห็นว่าคนที่เดินออกมาคือหยางเสี่ยวเทียน ก็ถึงกับงุนงง
"เจ้าคือ ลูกชายหยางเชา?" เจิงหงเซินประหลาดใจมาก
ผู้จัดการบ้านก็มองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความสงสัยและกังวล
ลูกชายของหยางเชาบุกเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลเจิงได้อย่างไร?
ในตอนนั้น หยางเสี่ยวเทียนพลันเคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวต่อหน้าผู้ดูแลบ้านตระกูลเจิง ดาบเทพผ่านฟ้าปรากฏในมือ ฟันฉับเพียงครั้งเดียว
ทันใดนั้น จอมดาบก็แผ่กระจายออกราวกับระลอกคลื่นบนผิวน้ำ พุ่งผ่านลำคอของผู้ดูแลในชั่วพริบตา
ผู้ดูแลบ้านตระกูลเจิงมีสีหน้าตกตะลึง เขาพยายามจะยกมือขึ้นแตะที่คอ แต่กลับพบว่าไม่สามารถยกแขนขึ้นมาได้
จากนั้น ศีรษะของเขาก็กลิ้งหลุดจากลำคอ
"ตุ้บ" เสียงดังก้อง
เลือดกระเซ็นเต็มพื้น
เจิงหงเซินสีหน้าเปลี่ยนไปด้วยความตกใจ กำดาบใหญ่ในมือแน่น แต่พอเขาจะชักดาบออก แสงดาบก็วาบขึ้นตรงหน้า
ดาบยาวของหยางเสี่ยวเทียนจ่อที่ลำคอของเขาแล้ว
"เจ้า เจ้า!" เจิงหงเซินมองหยางเสี่ยวเทียนด้วยความหวาดกลัว พูดจาสับสน
"วันนี้เวินเจียเหว่ยไม่ได้เตือนเจ้าหรือ?" หยางเสี่ยวเทียนจ้องมองเจิงหงเซินด้วยสายตาเย็นชา
เจิงหงเซินรู้สึกเหมือนฟ้าผ่าเข้ากลางกบาล
"เป็นเจ้าหรอกหรือ! เจ้าคือนักปรุงยาลึกลับคนนั้น!"
คนที่เวินเจียเหว่ยพูดถึง คือลูกชายของหยางเชางั้นหรือ?
ลูกชายของหยางเชาเป็นนักปรุงยาด้วยหรือ?!
เจิงหงเซินรู้สึกตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง
ดวงตาของหยางเสี่ยวเทียนเย็นชา ค่อยๆ แทงดาบยาวเข้าไปในลำคอของเจิงหงเซิน
เลือดค่อยๆ ไหลออกมา ไหลลงตามใบดาบเทพผ่านฟ้า
เจิงหงเซินเบิกตากว้าง พยายามจะพูด แต่ก็พูดไม่ออก
ในที่สุด ดาบเทพผ่านฟ้าก็แทงทะลุต้นคอของเจิงหงเซิน
หยางเสี่ยวเทียนชักดาบออก
เจิงหงเซินพยายามจะพูด พยายามเอามือกุมคอไว้
สุดท้าย เขาก็ล้มลงบนพื้น อิฐสีเขียวรอบๆ ถูกย้อมด้วยเลือด
เขาพยายามจะมองหยางเสี่ยวเทียน แต่กลับมองเห็นแค่อิฐสีเขียวที่เปื้อนเลือดตรงหน้า
เขาพยายามจะนึกถึงอะไรบางอย่าง แต่สมองกลับว่างเปล่า ทุกอย่างตรงหน้าค่อยๆ มืดลงในที่สุด
หยางเสี่ยวเทียนมองร่างที่ค่อยๆ เย็นเฉียบของเจิงหงเซินแวบหนึ่ง แล้วเคลื่อนตัวจากไป
หลังกลับถึงลานบ้านของตัวเอง พักเอาแรงสักครู่ เขาก็เริ่มปรุงยาอายุวัฒนะแบบสี่ทิศ
เม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ยากกว่าการปรุงน้ำยาสร้างฐานมาก แม้แต่ผิดพลาดเพียงขั้นตอนเดียวก็ไม่อาจสำเร็จได้ ดังนั้น หยางเสี่ยวเทียนจึงระมัดระวังอย่างยิ่งในการปรุงยา
เขาควบคุมเปลวไฟฟ้าดินอย่างระมัดระวังค่อยๆ เผาสมุนไพร
การปรุงเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ ไม่สามารถทำเหมือนการปรุงน้ำยาสร้างฐานที่ใส่สมุนไพรทั้งหมดลงไปพร้อมกัน แต่ต้องใส่ทีละสองสามชนิด รอให้สมุนไพรเหล่านั้นละลายหมดก่อน จึงค่อยใส่ชนิดอื่นๆ ลงไป
ยิ่งใกล้ช่วงท้าย การละลายของสมุนไพรก็ยิ่งช้าลง และยิ่งสิ้นเปลืองพลังปราณดั้งเดิมมากขึ้น
ตอนแรกยังไม่มีปัญหาอะไร แต่พอใกล้จบ หยางเสี่ยวเทียนก็รู้สึกเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อยๆ
แต่โชคดีที่หลังจากผ่านไปหลายชั่วโมง ในตอนที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังจะทนไม่ไหว สมุนไพรเกือบร้อยชนิดก็ละลายหมด และในความตึงเครียดของหยางเสี่ยวเทียน มันก็ค่อยๆ รวมตัวกันเป็นเม็ดยา
เมื่อเห็นว่าในที่สุดก็สำเร็จ หยางเสี่ยวเทียนก็ถอนหายใจโล่งอก ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น หอบแฮ่กๆ เขาลูบหน้าผาก พบว่ามีเหงื่อเต็มไปหมด
ไม่คิดว่าการปรุงเม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์จะสิ้นเปลืองพลังปราณดั้งเดิมมากขนาดนี้ โชคดีที่เขามีพลังลมปราณมากมาย หากเป็นผู้อื่นที่อยู่ในขั้นก่อนสวรรค์สองครั้ง คงไม่มีทางปรุงสำเร็จได้แน่
มองดูยาอายุวัฒนะแบบสี่ทิศที่ใสวับวาวและมีกลิ่นหอมชวนหลงใหลตรงหน้า หยางเสี่ยวเทียนยิ้มออกมา เม็ดยาอายุวัฒนะแบบสี่ทิศที่เขาปรุงนี้ มีคุณภาพสูงกว่าสองเม็ดที่ได้มาจากหูเลี่ยก่อนหน้านี้ เป็นยาคุณภาพเยี่ยม
มียาอายุวัฒนะคุณภาพเยี่ยมแบบสี่ทิศเม็ดนี้ เขาน่าจะสามารถบรรลุขั้นก่อนสวรรค์สามครั้งได้แล้ว


## บทที่ 20 ขอดูวิญญาณนักรบของเจ้าอีกครั้งได้ไหม?

อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้สว่างแล้ว หยางเสี่ยวเทียนก็ไม่รีบร้อนที่จะกินเม็ดยาสี่สัตว์เทพเพื่อฝึกฝน
เขาเก็บเม็ดยาสี่สัตว์เทพไว้อย่างดี แล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียงเพื่อฝึกคัมภีร์มังกรเริ่มต้น
หลังจากฝึกฝนอย่างไม่ย่อท้อในช่วงนี้ หยางเสี่ยวเทียนรู้สึกว่าเร็วๆ นี้เขาจะสามารถปลุกพลังแห่งมังกรแท้ตัวที่สองได้
เมื่อปลุกพลังมังกรแท้ได้สองตัว ไม่ว่าจะเป็นพลัง การป้องกัน หรือความเร็วของเขา ก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลอีกครั้ง
ในตอนนี้ ฟ้าเพิ่งจะสลัว หยางเชาเดินออกมาจากประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็ได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ
เขามองดูรอบๆ ด้วยความสงสัย
ในที่สุด เขาก็พบคราบเลือดหลายแห่งบนถนนไม่ไกลจากประตูใหญ่
คราบเลือดจางลงแล้วหลังจากถูกลมพัดแห้งตลอดทั้งคืน
หยางเชาใช้นิ้วแตะพื้น และตัดสินว่าคราบเลือดน่าจะเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้
เมื่อคืนนี้มีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นี่หรือ?
แต่เขาไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้เลย
หลังจากตรวจสอบแล้วไม่พบอะไร หยางเชาก็มุ่งหน้าไปตลาดเมืองซิงเยว่เพื่อซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ แต่เมื่อเดินผ่านคฤหาสน์ตระกูลเจิง เขาเห็นผ้าขาวแขวนอยู่ทั้งด้านในและด้านนอก มีเสียงร้องไห้ดังมาจากข้างใน
หยางเชารู้สึกแปลกใจ จึงถามคนที่เดินผ่านไปมา และตกใจมาก: "อะไรนะ? เจิงหงเซินถูกฆ่าตายเมื่อคืนนี้หรือ?"
"ไม่ใช่แค่เจิงหงเซิน แต่ผู้จัดการบ้านของเขาก็ถูกฆ่าด้วย" คนเดินถนนลดเสียงลง "ได้ยินมาว่าศีรษะของผู้จัดการบ้านถูกตัดขาด เมื่อมีคนพบศพ หัวกลิ้งไปไกลหลายเมตร"
หยางเชารู้สึกสะเทือนใจ
แม้ว่าผู้จัดการบ้านของเจิงหงเซินจะไม่ใช่ระดับสี่ขั้นอาจารย์เกิดแต่กำเนิด แต่เขาก็อยู่ในระดับสามขั้นปลายเกิดแต่กำเนิด ไม่คิดว่าจะถูกฆ่าด้วย
"เจิงหงเซินและผู้จัดการบ้านถูกฆ่า แล้วยอดฝีมือคนอื่นๆ ของตระกูลเจิงไม่ได้ยินเสียงต่อสู้หรือ?" หยางเชาถาม
คนเดินถนนส่ายหัว "ไม่ได้ยิน ยอดฝีมือของตระกูลเจิงไม่ได้ยินเสียงต่อสู้เลย ทั้งสองคนน่าจะถูกฆ่าอย่างรวดเร็วด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ไม่มีเสียงต่อสู้"
ถูกฆ่าด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว?
หยางเชายิ่งรู้สึกสะเทือนใจ
คนที่สามารถฆ่าเจิงหงเซินและผู้จัดการบ้านด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว คนผู้นี้ต้องมีพลังระดับเซียนขั้นที่ห้าขึ้นไปแน่นอน
ใครกันที่ทำเรื่องนี้?
ในเมืองซิงเยว่ ยอดฝีมือที่สามารถฆ่าเจิงหงเซินด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวมีไม่มาก
หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือจากนอกเมือง?
ตระกูลเจิงเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองซิงเยว่ การที่เจิงหงเซินซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลถูกฆ่า ทำให้เมืองซิงเยว่สั่นสะเทือน
ส่วนเวินเจียเหว่ย เมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็ได้ยินข่าวว่าเจิงหงเซินถูกฆ่า เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ
"ต-ตายแล้ว!" สมองของเวินเจียเหว่ยสั่นสะเทือน นึกถึงคำพูดของพี่สาวเกี่ยวกับนักปรุงยาลึกลับคนนั้น มือและเท้าของเขาเย็นเฉียบ
โชคดีที่เมื่อคืนเขาไล่เจิงหงเซินออกไป ถ้าเมื่อคืนเจิงหงเซินยังอยู่ที่คฤหาสน์ของเขา ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เวินเจียเหว่ยยิ่งคิดยิ่งกลัว
ในขณะเดียวกัน ที่ลานบ้านของหมู่บ้านหยาง เฉินหยวนก็กำลังกลุ้มใจเช่นกัน
เมื่อวานหยางเสี่ยวเทียนและหยางจงประลองกัน เขาได้พูดต่อหน้าทุกคนว่า ถ้าหยางเสี่ยวเทียนเอาชนะหยางจงได้ เขาจะรับหยางเสี่ยวเทียนเป็นศิษย์
แต่หยางเสี่ยวเทียนมีเพียงวิญญาณระดับสอง
เขาในฐานะรองอธิการบดีสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ จะรับคนที่มีวิญญาณระดับสองเป็นศิษย์ได้หรือ?
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะไม่กลายเป็นตัวตลกของทั้งประเทศเสินไห่หรอกหรือ?
แต่ถ้าไม่รับ เขาก็จะกลายเป็นคนกลับคำมิใช่หรือ?
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คนอื่นจะมองเฉินหยวนอย่างไร?
เฉินหยวนได้เล่าความกังวลในใจให้องค์หญิงสี่เฉิงเป่ยเป่ยฟัง
เฉิงเป่ยเป่ยฟังแล้วก็พูดว่า "อาจารย์ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ ถ้าอาจารย์ไม่อยากรับเขาเป็นศิษย์ พวกเราก็แค่ให้ค่าชดเชยเขาไป รับรองว่าเขาไม่กล้าบ่นอะไรหรอก"
หยางเสี่ยวเทียนมีวิญญาณระดับสอง ถ้าเขามาเป็นศิษย์อาจารย์ของนาง นั่นก็หมายความว่าจะกลายเป็นศิษย์น้องของนางมิใช่หรือ?
นางเป็นถึงองค์หญิงสี่แห่งประเทศเสินไห่ มีฐานะสูงส่งเพียงใด จะให้คนที่มีวิญญาณระดับสองมาเป็นศิษย์น้อง นั่นมันน่าอายเกินไป
"ค่าชดเชย?" เฉินหยวนคิดในใจ
เฉิงเป่ยเป่ยพูดว่า "หนูมีน้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมอยู่หนึ่งขวด น้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมหาซื้อได้ยากในตลาด ถ้าเอาให้หยางเสี่ยวเทียน เขาต้องซาบซึ้งใจมากแน่นอน"
เฉินหยวนพยักหน้า แล้วสั่งให้คนไปตามหยางเชาและหยางเสี่ยวเทียนมาที่หมู่บ้านหยาง
หยางเชาเพิ่งกลับจากตลาดที่ไปซื้อเฟอร์นิเจอร์ใหม่ พอได้รับข่าวก็รีบพาหยางเสี่ยวเทียนมาที่หมู่บ้านหยางทันที
เมื่อเห็นหยางเชาและหยางเสี่ยวเทียนมาถึง เฉินหยวนก็เลือกคำพูดอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า "เมื่อวานตอนที่เสี่ยวเทียนแข่งกับจงเอ๋อ ข้าได้พูดว่าถ้าเสี่ยวเทียนชนะ ก็จะรับเขาเป็นศิษย์"
"ตอนนั้นข้าแค่พูดเล่น หวังว่าพวกท่านจะไม่ถือสาหาความ"
หยางเสี่ยวเทียนเองก็ไม่ได้อยากเป็นศิษย์ของเฉินหยวนอยู่แล้ว จึงไม่รู้สึกอะไร
แต่หยางเชาได้ยินแล้วรู้สึกผิดหวังมาก
ตอนนั้นเอง องค์หญิงสี่เฉิงเป่ยเป่ยก็หยิบน้ำยาสร้างเสริมพลังออกมา แล้วพูดกับหยางเสี่ยวเทียนว่า "นี่คือน้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมที่อาจารย์ของข้าให้เป็นค่าชดเชยแก่เจ้า"
จากนั้นก็วางน้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมไว้บนโต๊ะข้างๆ รอให้หยางเสี่ยวเทียนมารับ
"เจ้ายังไม่รีบขอบคุณอาจารย์ของข้าอีก" เฉิงเป่ยเป่ยพูดต่อ
น้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยม?
หยางเสี่ยวเทียนมองน้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมบนโต๊ะแวบหนึ่ง สำหรับเขาตอนนี้ แม้แต่หยดพลังชั้นเยี่ยมก็ยังเป็นขยะ
เฉินหยวนและเฉิงเป่ยเป่ยคิดว่าเขาอยากได้น้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมนี้จริงๆ หรือ?
"ไม่ต้องหรอก น้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมนี้ เจ้าเก็บไว้ใช้เองเถอะ" หยางเสี่ยวเทียนพูดกับเฉิงเป่ยเป่ย
สิ่งที่เขาทนไม่ได้ที่สุดก็คือท่าทางยโสโอหังของเฉิงเป่ยเป่ยที่ทำเหมือนกำลังเมตตาสงสารเขา
เฉิงเป่ยเป่ยคิดว่าหยางเสี่ยวเทียนจะดีใจรีบมารับน้ำยา พอได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วพูดว่า "หยางเสี่ยวเทียน เจ้าอย่าได้เนรคุณ น้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยมหาซื้อได้ยากในตลาด ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเราให้ ชาตินี้เจ้าคงไม่มีโอกาสได้เห็นมันด้วยซ้ำ"
เฉินหยวนก็รู้สึกประหลาดใจมาก
ไม่คิดว่าหยางเสี่ยวเทียนจะปฏิเสธน้ำยาสร้างเสริมพลังชั้นเยี่ยม
หยางเสี่ยวเทียนมองเฉิงเป่ยเป่ยอย่างเย็นชา แล้วพูดกับพ่อของเขาว่า "พ่อครับ พวกเรากลับกันเถอะ!"
ทันใดนั้น เฉินหยวนก็พูดขึ้นว่า "รอก่อน" แล้วพูดกับหยางเสี่ยวเทียนว่า "เด็กน้อย พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้ายหรือกลั่นแกล้งเจ้า ข้าขอดูวิญญาณนักรบของเจ้าอีกครั้งได้ไหม?"
แม้ว่าหยางไห่จะเชื่อว่าหยางเสี่ยวเทียนกินน้ำยาสร้างฐานจำนวนมากถึงได้พัฒนาเร็วขนาดนี้ แต่เขาก็ยังสงสัย อยากดูวิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนอีกครั้ง
หยางเสี่ยวเทียนส่ายหน้าพูดว่า "ไม่จำเป็นหรอกครับ ไม่มีความจำเป็น"
แต่หยางเชากลับพูดว่า "เสี่ยวเทียน ในเมื่อท่านเฉินหยวนอยากดูวิญญาณนักรบของเจ้าอีกครั้ง เจ้าก็เรียกมันออกมาให้ท่านเฉินหยวนดูสิ"
ที่จริงในใจเขาก็สงสัยเหมือนกัน
เพราะเขารู้ดีว่าเขาไม่เคยให้ลูกชายกินน้ำยาสร้างฐานอะไรเลย
หยางเสี่ยวเทียนเห็นสายตาคาดหวังของพ่อ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เรียกวิญญาณอาวุธเต่าดำออกมาอีกครั้ง
ทันใดนั้น แสงสีดำก็พุ่งทะยานอย่างรุนแรง


## บทที่ 21 ในอนาคตฉันจะเป็นนักปรุงยา

เต่ายักษ์ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา
กระดองของเต่ายักษ์สีดำเป็นมันวาว มีลายเส้นที่แผ่รัศมีลึกลับ และมีงูดำพันรอบตัวเต่า เปล่งแสงระยิบระยับ
เฉินหยวนอุทานด้วยความประหลาดใจ
เมื่อเทียบกับเมื่อเดือนกว่าที่แล้ว วิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเดือนกว่าที่แล้ว บนกระดองของเต่ายักษ์ไม่มีลวดลายใดๆ และกระดองก็ดูหม่นไม่มีแสง งูดำก็มีขนาดเล็กมาก แต่ตอนนี้ กระดองเต่าดำเป็นมันวาว และงูดำก็มีขนาดใหญ่ขึ้นมาก
เกล็ดสีดำบนตัวงูเปล่งประกายที่ทำให้ใจสั่นสะท้าน
หยางเชาเองก็ไม่คาดคิดว่าวิญญาณนักรบของลูกชายจะเปลี่ยนแปลงมากขนาดนี้ จึงอึ้งไป
เฉิงเป่ยเป่ยที่กำลังโกรธจัดก็พลันสงสัย
แม้ว่าวิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนจะเป็นเต่ายักษ์ แต่ก็แตกต่างจากวิญญาณเต่ายักษ์ทั่วไปมาก
อย่างน้อยวิญญาณเต่ายักษ์ระดับสองก็ไม่มีพลังอำนาจขนาดนี้
เธอมองไปที่อาจารย์เฉินหยวนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
แต่เห็นว่าเฉินหยวนไม่ได้มองเธอเลย แต่กลับเข้าไปใกล้หยางเสี่ยวเทียน จ้องมองวิญญาณอาวุธเต่าดำของหยางเสี่ยวเทียนอย่างเขม็ง ราวกับกลัวว่าจะมองไม่ชัด
ยิ่งมองเฉินหยวนก็ยิ่งประหลาดใจ
เขาสามารถตัดสินได้ว่าวิญญาณเต่ายักษ์ตรงหน้านี้ไม่ใช่วิญญาณระดับสองอย่างแน่นอน
แต่มันคือวิญญาณอะไรกันแน่ เขาก็ยังตัดสินไม่ได้ในตอนนี้ เพราะเขาไม่เคยเห็นวิญญาณเต่ายักษ์ที่สามารถเปลี่ยนแปลงได้มาก่อน
เฉินหยวนจดจ่ออยู่กับการสังเกตวิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียน จนกระทั่งเฉิงเป่ยเป่ยเรียกเขาหลายครั้ง เขาถึงได้สติกลับมา
เห็นหยางเชาและเฉิงเป่ยเป่ยต่างมองมาที่ตนด้วยสายตาถาม เฉินหยวนก็กระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "ตอนนี้ข้ายังไม่สามารถระบุได้แน่ชัดว่าวิญญาณนักรบของเสี่ยวเทียนคืออะไรกันแน่"
หยางเชาและเฉิงเป่ยเป่ยถึงกับพูดไม่ออก
เฉินหยวนคิดสักครู่ แล้วพูดกับหยางเชาว่า "เอาอย่างนี้แล้วกัน ผู้อำนวยการหลินมีความรู้เรื่องวิญญาณนักรบมากกว่าข้า พรุ่งนี้ ข้าอยากพาเสี่ยวเทียนกลับไปด้วย ให้ผู้อำนวยการหลินตรวจสอบวิญญาณนักรบของเขาใหม่"
"หากวิญญาณนักรบของเสี่ยวเทียนไม่ธรรมดาจริง ข้าจะแนะนำให้เขาเข้าสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์"
ผู้อำนวยการหลินที่เขาพูดถึงก็คือหลินหย่ง ผู้อำนวยการสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์
พอหยางเชาได้ยินก็ดีใจจนตัวลอย "ขอบคุณท่านเฉินหยวนมาก!"
สถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์เป็นสถาบันที่ดีที่สุดในประเทศเสินไห่
เป็นพ่อใครจะไม่หวังให้ลูกได้เข้าสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์
หยางเสี่ยวเทียนอ้าปากจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสีหน้าดีใจสุดขีดของพ่อ คำพูดที่จะออกมาก็กลืนกลับลงไป
ตอนนี้ หยางจงที่เมื่อวานถูกหยางเสี่ยวเทียนโจมตีจนสลบก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาทุบข้าวของในลานบ้านพลางตะโกนด้วยความโกรธ "หยางเสี่ยวเทียนแค่มีวิญญาณระดับสอง ข้าจะแพ้เขาได้อย่างไร!"
หยางไห่ขมวดคิ้วพูดว่า "แน่นอนว่าหยางเชาต้องยักยอกเงินตระกูลไปซื้อน้ำยาสร้างฐานมาให้มันกินเพื่อฝึกฝน"
"แต่หยางเสี่ยวเทียนมีแค่วิญญาณระดับสอง ต่อให้กินน้ำยาสร้างฐานมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางบรรลุขั้นสูงสุดได้"
"ส่วนเจ้า มีจิตวิญญาณนักสู้ชิงหลวนขั้นสุดยอดระดับสิบ ได้รับการบ่มเพาะจากท่านเฉินหยวนและสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ อีกไม่กี่ปีต้องบรรลุขั้นสูงสุดแน่นอน"
"พอเจ้าบรรลุขั้นสูงสุดแล้ว แค่ใช้นิ้วเดียวก็สามารถบดขยี้มันได้"
หยางจงพูดด้วยความแค้น "พ่อพูดถูก พอข้าบรรลุขั้นสูงสุด แค่ใช้นิ้วเดียวก็สามารถบดขยี้มันได้"
"ภายในห้าปี ไม่สิ สามปี ข้าต้องบรรลุขั้นสูงสุดให้ได้ ข้าจะให้หยางเสี่ยวเทียนรู้ถึงความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างข้ากับมัน!"
ในตอนนี้ มีองครักษ์ของหมู่บ้านหยางเข้ามารายงานว่าท่านเฉินหยวนเรียกพบหยางเชาและหยางเสี่ยวเทียนสองคน
เมื่อรู้ว่าท่านเฉินหยวนเรียกพบหยางเสี่ยวเทียนแต่ไม่ยอมรับหยางเสี่ยวเทียนเป็นศิษย์ หยางจงก็หัวเราะเยาะ "อาจารย์ของข้าย่อมไม่มีทางรับคนที่มีวิญญาณระดับสองเป็นศิษย์อยู่แล้ว"
"แต่ท่านเฉินหยวนได้ตรวจสอบวิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนอีกครั้ง และบอกว่าจะพาหยางเสี่ยวเทียนกลับไปที่สถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้ผู้อำนวยการหลินตรวจสอบใหม่" องครักษ์หมู่บ้านหยางกล่าว
"ตรวจสอบใหม่?" หยางไห่และหยางจงรู้สึกประหลาดใจ
"ใช่ครับ และท่านเฉินหยวนยังบอกว่า ถ้าวิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนไม่ธรรมดา ก็จะแนะนำให้เข้าสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์" องครักษ์หมู่บ้านหยางกล่าว
"อะไรนะ แนะนำให้เข้าสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์!" หยางจงโกรธมาก "อาจารย์พูดแบบนั้นจริงๆ หรือ?"
หยางไห่ยังคงสงบนิ่ง "วางใจเถอะ วิญญาณนักรบของหยางเสี่ยวเทียนคือเต่ายักษ์ นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนเห็นกับตา เป็นความจริงแน่นอน ต่อให้ตรวจสอบอีกร้อยครั้งก็ยังเป็นวิญญาณเต่ายักษ์อยู่ดี"
แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า "ผู้อำนวยการหลินไม่มีทางรับคนที่มีวิญญาณเต่ายักษ์เข้าเป็นนักเรียนสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์แน่นอน!"
หยางจงได้ฟังก็สงบลง ยิ้มพูดว่า "ท่านพ่อพูดถูก เขามีแค่วิญญาณเต่ายักษ์ แม้แต่สถาบันระดับต่ำสุดก็ไม่มีทางรับเขา แล้วสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์จะรับเขาได้อย่างไร"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หยางเชาและหยางเสี่ยวเทียนกลับมาถึงบ้านใหม่ในเมืองซิงเยว่
หยางเชาบอกข่าวดีนี้กับภรรยาหวงอิ๋ง หวงอิ๋งตื่นเต้นมาก เธอพูดกับหยางเสี่ยวเทียนว่า "เสี่ยวเทียน ถ้าลูกได้เข้าสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์จริงๆ ต้องตั้งใจฝึกฝนให้ดีนะ รู้ไหม?"
หยางเสี่ยวเทียนลังเลก่อนพูดว่า "จริงๆ แล้ว ไม่ได้เข้าสถาบันดาบศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่เป็นไร แม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก" แล้วพูดต่อ "ผมน่าจะมีพรสวรรค์ด้านการปรุงยา ผมจะพยายามเป็นนักปรุงยาในอนาคต"
หวงอิ๋งได้ยินแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "เจ้าเด็กคนนี้ พูดอะไรเลื่อนลอย"
หยางเชาก็ส่ายหน้ายิ้มๆ
เด็กคนนี้ จะรู้ได้อย่างไรว่าการเป็นนักปรุงยานั้นยากแค่ไหน
ถ้ามันง่ายขนาดนั้น หมู่บ้านหยางคงไม่ขาดแคลนนักปรุงยาขนาดนี้
ตอนนั้น หยางหลิงเอ๋อกลับยิ้มพูดว่า "หนูเชื่อว่าพี่ชายต้องเป็นนักปรุงยาได้แน่นอน" แล้วขยิบตาอย่างซุกซน
หยางเสี่ยวเทียนยิ้ม เขารู้ว่าน้องสาวตัวน้อยก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่าเขาจะเป็นนักปรุงยาได้ ที่พูดแบบนั้นก็แค่ปลอบใจพี่ชาย
หวงอิ๋งบีบจมูกหยางหลิงเอ๋อเบาๆ ยิ้มพูดว่า "ต่อไปหลิงเอ๋อร์ของแม่อาจจะเป็นนักปรุงยาก็ได้นะ"
"แม่ชอบล้อหนู" หยางหลิงเอ๋อย่นจมูก แลบลิ้น
ทุกคนหัวเราะออกมา
ครู่ต่อมา หยางเสี่ยวเทียนกลับเข้าห้องของตัวเอง นำเม็ดยาสี่สัตว์เทพออกมากินลงไป
พร้อมกับการหมุนเวียนของคัมภีร์มังกรเริ่มต้น ทันใดนั้น พลังของเม็ดยาสี่สัตว์เทพก็เริ่มเปลี่ยนเป็นพลังปราณดั้งเดิม
พายุพลังวิญญาณในตันเถียนของหยางเสี่ยวเทียนขยายใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ไม่นาน ก็ขยายใหญ่ถึงสิบเมตร
จากนั้น ข้างๆ พายุพลังวิญญาณที่สอง พายุพลังวิญญาณที่สามก็ก่อตัวขึ้น
จนถึงดึกดื่น หยางเสี่ยวเทียนจึงหยุดฝึกฝน มองดูพายุพลังวิญญาณทั้งสามในตันเถียนด้วยความดีใจ
เม็ดยาสี่สัตว์เทพไม่ทำให้เขาผิดหวัง ในที่สุดเขาก็ทะลวงถึงขั้นก่อนสวรรค์สามครั้ง
และหลังจากการทะลวงครั้งนี้ เขารู้สึกว่าใกล้จะปลุกพลังแห่งมังกรแท้ตัวที่สองขึ้นอีกก้าวหนึ่ง
มองดูท้องฟ้ายามราตรี หยางเสี่ยวเทียนพุ่งตัวออกจากลานบ้าน
พรุ่งนี้ต้องไปเมืองดาบเทวะแล้ว เขาต้องไปที่ถ้ำในหุบเขาก่อน
แต่เมื่อหยางเสี่ยวเทียนใกล้จะถึงหุบเขา กลับได้กลิ่นคาวเลือด
จากนั้น เสียงร้องโหยหวนของสัตว์วิญญาณที่บาดเจ็บก็ดังมาจากด้านหน้า
สีหน้าของหยางเสี่ยวเทียนเปลี่ยนไป นั่นคือสัตว์เกราะทอง!
สัตว์เกราะทองบาดเจ็บแล้ว!


## บทที่ 22 หยางหมิง ตาบอดเหมือนหมา

หยางเสี่ยวเทียนรีบเร่งฝีเท้าพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน หยางเสี่ยวเทียนก็มาถึงที่เกิดเหตุ
ณ ที่นั้น มีคนสองคนกำลังรุมโจมตีสัตว์เกราะทอง และอีกคนหนึ่งยืนดูอยู่ข้างๆ
หนึ่งในผู้โจมตีคือหัวหน้าตระกูลหลี่แห่งเมืองซิงเยว่ หลี่กวง
อีกคนหนึ่งสวมชุดเกราะองครักษ์ของคฤหาสน์ท่านเจ้าเมืองซิงเยว่ ดูเหมือนจะเป็นยอดฝีมือของคฤหาสน์ท่านเจ้าเมือง
ส่วนชายหนุ่มที่ยืนดูอยู่นั้น สวมเสื้อคลุมแพรสีขาวนวลของนักปรุงยา ที่อกติดเข็มกลัดรูปดาวอันโดดเด่น
นักปรุงยาระดับหนึ่งดาว!
หยางเสี่ยวเทียนอยู่ในโลกนี้มาหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นนักปรุงยา
เสื้อคลุมและเข็มกลัดของนักปรุงยาระดับหนึ่งดาวล้วนออกโดยสมาคมแพทย์แผนจีน แสดงถึงความสูงส่งที่แตกต่างจากนักรบทั่วไป
ในเมืองซิงเยว่มีนักปรุงยาเพียงคนเดียว หยางเสี่ยวเทียนจึงเดาได้ทันทีว่าคนผู้นี้คือชิวไห่ชิวที่ท่านเจ้าเมืองให้เกียรติต้อนรับเป็นแขกคนสำคัญ
หยางเสี่ยวเทียนเดาไม่ผิด ชายหนุ่มผู้นี้คือชิวไห่ชิว
แม้ชิวไห่ชิวจะอายุเพียงยี่สิบกว่าปี แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนก็สอบผ่านเป็นนักปรุงยาระดับหนึ่งดาวแล้ว อีกทั้งยังมีพลังระดับเซียนเทียนอู่ฉงจงซือ นับเป็นอัจฉริยะหนุ่มที่โดดเด่นที่สุดในประเทศเสินไห่
หากไม่ใช่เพราะท่านเจ้าเมืองซิงเยว่เชิญอย่างจริงใจ และสองตระกูลเป็นมิตรสหายกันมาหลายชั่วอายุคน เขาก็คงไม่มาที่เมืองซิงเยว่
ชิวไห่ชิวมองเลือดที่ไหลออกมาจากบาดแผลของสัตว์เกราะทอง แล้วพูดยิ้มๆ ว่า: "สัตว์ตัวนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ เลือดมีของเหลวสีทอง ดูท่าจะมีโอกาสกลับคืนสู่บรรพบุรุษ ถ้าได้เลือดของมันมาปรุงยา แม้แต่เม็ดยาฤทธิ์แรกสวรรค์ก็จะเพิ่มระดับขึ้นได้หนึ่งขั้น"
"ต้องไม่ปล่อยให้มันหนีไปเด็ดขาด"
หลิน เฉิงซิน หัวหน้าผู้คุมกันของคฤหาสน์ท่านเจ้าเมืองซิงเยว่ที่ร่วมล้อมสังหารสัตว์เกราะทองพูดยิ้มๆ ว่า: "คุณชายชิวไม่ต้องกังวล มันหนีไม่รอดหรอก"
"แต่อย่าเพิ่งฆ่ามัน จับมันไว้ ข้าจะค่อยๆ รีดเลือดมันจนหมด!" ชิวไห่ชิวพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดกะทันหัน มองไปทางไกลด้วยสีหน้าประหลาดใจ
เห็นเด็กอายุเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งกำลังเดินมา
ตอนนี้ หลี่กวงและหลิน เฉิงซินก็เห็นหยางเสี่ยวเทียนเช่นกัน ต่างก็ตกตะลึง
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังตกตะลึง สัตว์เกราะทองก็ใช้หางกวาดจนทั้งสองต้องถอยหลบ แล้วมันก็วิ่งมาข้างกายหยางเสี่ยวเทียน ยกมือทั้งสองข้างทำท่าทางให้เขาดู แสดงความโกรธ ตื่นเต้น และน้อยใจ
"เจ้าคือหลานชายของหยางหมิง?" แม้จะมืดค่ำ แต่หลี่กวงก็จำหยางเสี่ยวเทียนได้
เมื่อได้ยินว่าเป็นหลานชายของหยางหมิง ทั้งชิวไห่ชิวและหลิน เฉิงซินต่างก็ชะงัก
"เขาคือหยางจงหรือ?" ชิวไห่ชิวขมวดคิ้ว
ถ้าเด็กตรงหน้าคือหยางจง ก็คงจะเป็นเรื่องยุ่งยาก
เพราะตอนนี้หยางจงเป็นศิษย์ของเฉินหยวน
หลี่กวงอธิบายว่า: "ไม่ใช่ เขาชื่อหยางเสี่ยวเทียน" แล้วพูดยิ้มๆ ว่า: "เขาปลุกวิญญาณต่อสู้เต่ายักษ์ระดับสอง"
ชิวไห่ชิวได้ยินแล้วก็โล่งอก
เมื่อไม่ใช่หยางจงคนนั้น ก็จัดการได้ง่าย
หยางเสี่ยวเทียนมองบาดแผลบนตัวสัตว์เกราะทอง แล้วจ้องมองหลี่กวง ชิวไห่ชิว และอีกคนด้วยสายตาเย็นชา
"เด็กน้อย ดูท่าทางเจ้า ยังจะคิดลงมือกับพวกเราอีกหรือ?" ชิวไห่ชิวพูดกับหลี่กวงว่า: "ฆ่ามันซะ!"
หลี่กวงพยักหน้า กำลังจะก้าวไปข้างหน้า แต่หลิน เฉิงซินกลับยิ้มพูดว่า: "ไม่ต้องให้หัวหน้าตระกูลหลี่ลงมือหรอก ข้าจัดการเอง" พูดจบก็เดินไปหาหยางเสี่ยวเทียน: "ไอ้หนู ชาติหน้าเกิดใหม่ จำไว้ว่าตอนกลางคืนอย่าออกมาเพ่นพ่านคนเดียว ไม่งั้นจะเอาชีวิตไม่รอด"
หลิน เฉิงซินพูดจบก็ฟันดาบใส่หยางเสี่ยวเทียน
พลังดาบพุ่งมาเหนือศีรษะหยางเสี่ยวเทียนในชั่วพริบตา
ขณะที่หยางเสี่ยวเทียนกำลังจะถูกหลิน เฉิงซินฟันเป็นสองท่อน จู่ๆ แสงดาบสายหนึ่งก็แหวกความมืด หลิน เฉิงซินยังไม่ทันรู้ตัว ก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอก เขาก้มลงมอง เห็นดาบยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุหัวใจของตน
เขามองหยางเสี่ยวเทียนที่กำลังถือดาบอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เจ้าก็เหมือนกัน ชาติหน้าเกิดใหม่ จำไว้ว่าตอนกลางคืนอย่าออกมาเพ่นพ่าน" หยางเสี่ยวเทียนพูดเสียงเย็นชา มือดึงดาบเทพผ่านฟ้าออกแล้วเก็บเข้าฝัก เป็นจังหวะเดียวกัน
เลือดย้อมหน้าอกของหลิน เฉิงซินแดงฉานในพริบตา
หลี่กวงและชิวไห่ชิวต่างก็ตะลึงงัน
จนกระทั่งหลิน เฉิงซินล้มลงกับพื้น ทั้งสองคนถึงได้สติ
"เจ้า!" หลี่กวงและชิวไห่ชิวต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
พวกเขาไม่ทันเห็นว่าหยางเสี่ยวเทียนชักดาบออกมาอย่างไร
หลิน เฉิงซิน ในฐานะหัวหน้าผู้คุมกันคฤหาสน์ท่านเจ้าเมือง พลังของเขาไม่อ่อนแอแน่นอน เป็นยอดฝีมือระดับสูงสุดของชั้นกำเนิดระดับ 4 ภายในหนึ่งปีน่าจะทะลวงถึงเซียนขั้นที่ห้าได้
แต่ว่า ยอดฝีมือระดับนี้กลับถูก!
เด็กอายุแปดขวบฆ่าตาย
หลี่กวงและชิวไห่ชิวมองหยางเสี่ยวเทียนในความมืด จู่ๆ ก็รู้สึกหวาดกลัว พร้อมกันถอยหลังโดยไม่ได้นัดหมาย
เด็กอายุแปดขวบที่เพิ่งปลุกวิญญาณนักรบได้ไม่นาน กลับเป็นปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรก!
พวกเขารู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่าง
ชิวไห่ชิวจ้องหลี่กวงด้วยความโกรธเกรี้ยว: "แกไม่ได้บอกหรอกหรือว่าเด็กคนนี้มีวิญญาณระดับสอง?"
หลี่กวงกำลังจะอ้าปากพูด ตอนนั้นเอง หยางเสี่ยวเทียนก็พลันลอยตัวขึ้น ฟันดาบออกมาหนึ่งครั้ง
แสงดาบพุ่งสูง
ไม่ใช่ มันคือม่านกระบี่
ม่านกระบี่ซ้อนทับกันเหมือนดอกไม้ไฟงดงามที่บานสะพรั่งในความมืด
"เคล็ดดาบพลิ้ว!"
เมื่อเห็นม่านกระบี่ที่บานสะพรั่งอย่างน่าตกใจ หลี่กวงและชิวไห่ชิวสีหน้าเปลี่ยนไป ม่านกระบี่อันน่าตกใจนี้ทำให้พวกเขารู้สึกถึงภัยคุกคามถึงชีวิตอย่างรุนแรง
ทั้งสองคนโกรธและตกใจ ดาบยาวในมือฟันออกไปอย่างบ้าคลั่ง
นี่คือการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดในชีวิตของพวกเขา
เพียงเพื่อต้านม่านกระบี่ตรงหน้า
พวกเขาฟันแสงดาบออกมาเป็นสาย
แต่ว่า แสงดาบเหล่านี้กลับไร้ประโยชน์ ม่านกระบี่ที่หยางเสี่ยวเทียนปล่อยออกมาทะลุผ่านแสงดาบของพวกเขาในพริบตา ไม่มีการชะงักแม้แต่น้อย แทงทะลุลำคอของพวกเขา
ทั้งสองคนหยุดนิ่ง
หลี่กวงยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกว่าฟ้าดินพลันเงียบสงัดลง
เขาใช้ดาบยาวค้ำร่างกายตัวเอง พยายามประคองร่างกาย แต่ไม่ว่าจะใช้แรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถประคองร่างกายไว้ได้
หลี่กวงและชิวไห่ชิวล้มลงพร้อมกัน
ทั้งสองคนแม้กระทั่งมองเห็นเลือดที่พุ่งออกมาจากลำคอของอีกฝ่าย
หยางเสี่ยวเทียนเดินมาข้างกายทั้งสองคน
หลี่กวงพยายามคว้าตัวหยางเสี่ยวเทียน แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็เอื้อมไม่ถึง
เขายิ้มออกมา เสียงแหบแห้ง: "หยางหมิง มันตาบอดเหมือนหมา น่าขันจริงๆ น่าขัน"
แน่นอน ไม่ใช่แค่หยางหมิงที่ตาบอดเหมือนหมา
เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าในโลกแห่งวิญญาณมีคนที่ใช้เวลาไม่ถึงสองเดือนก็สามารถทะลวงถึงปรมาจารย์สวรรค์ขั้นแรกได้
หยางเสี่ยวเทียนคนนี้จะเป็นไปได้อย่างไรที่มีวิญญาณต่อสู้เต่ายักษ์ระดับสอง
เป็นวิญญาณการต่อสู้สูงสุดหรือ?
บางที อาจจะไม่ใช่แค่นั้น!
นี่คือความคิดสุดท้ายในสมองของเขา
ข้างๆ ชิวไห่ชิวพยายามอ้าปาก อยากหายใจ แต่กลับพบว่าไม่เคยมีช่วงเวลาไหนที่การหายใจจะหรูหราเช่นนี้
"หยางเสี่ยวเทียน" ชิวไห่ชิวรวบรวมกำลังทั้งหมดพูด อยากจะสลักชื่อนี้ลงในก้นบึ้งของวิญญาณ
เขาเป็นหนึ่งในนักปรุงยาที่อายุน้อยที่สุดของประเทศเสินไห่ มีอนาคตที่สดใสไร้ขีดจำกัด แต่ตอนนี้ กลับต้องมาตายในเมืองเล็กๆ อย่างเมืองซิงเยว่?
ในใจเขามีความไม่ยอมรับมากมายเหลือเกิน
ใบหน้าของเขาแนบกับพื้น พื้นช่างเย็นเหลือเกิน: "อาจารย์ของข้า เขาจะแก้แค้นให้ข้า"
พูดถึงตรงนี้ เสียงของชิวไห่ชิวก็ขาดหายไป ไม่มีความเคลื่อนไหวอีกต่อไป
อะไรคือความไร้เทียมทาน?
เทพดาบมากมายใช้เวลาทั้งชีวิต ยังยากที่จะเลเวลบ่มเพาะเจตนาดาบแข็งแกร่งสูงสุดได้แม้แต่หนึ่งอย่าง แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับเลเวลบ่มเพาะได้ถึงสิบห้าอย่าง!
ตลอดหนึ่งล้านปีที่ผ่านมา ไม่มีใครสามารถเลเวลบ่มเพาะโชคชะตาแห่งพลังผสมได้ แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับเลเวลบ่มเพาะได้ถึงสิบห้าเส้น!
ตลอดสิบล้านปีที่ผ่านมา ไม่มีใครสามารถเลเวลบ่มเพาะผลศักดิ์สิทธิ์หงเมิงได้ แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับเลเวลบ่มเพาะได้ถึงสิบห้าลูก!
ตลอดกาลนาน มีเพียงผู้ปกครองสวรรค์และโลกเท่านั้นที่เลเวลบ่มเพาะหย่งเหิงเสินถี่ได้ แต่หยางเสี่ยวเทียนกลับเลเวลบ่มเพาะได้ทั้งหย่งเหิงเสินถี่ ร่างกายเทพแห่งโชคชะตาผสมผสาน ร่างเทพเจ้าหงเมิง...