กลายเป็นพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียว
LockkyEiEi3311
## ตอนที่1 เซียวไป๋เออร์

ณ หมู่บ้านเเห่งหนึ่ง มีเด็กชายคนหนึ่งเขานั่งอยู่ในเนินเขาสูงสลับซับซ้อนมากมาย เขาได้ครุ่นคิดถึงว่าโลกภายนอกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้น เป็นเช่นไรกัน โลกใคร่เป็นผู้สร้าง ใคร่สร้างสิ่งมีชีวิตมากมายใคร่กันที่สร้าง
ชีวิตคนเราสิ่งมีชีวิตมากมายล้วนเกิดขึ้นมาได้อย่างไรกัน ทำไม่ถึงมีการเกิดการตายกันเเน่
เด็กชายคนนั้นนั่ง ครุ้นคิดเรื่องอีกมากมายเขาไม่เคยสัมผัสโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้นเป็นไม่รุ้ว่าเป็นเช่นไรกัน
ในจังหวะนั้นเอง เซียวไป๋เเม่ของเจ้าให้มาตามเจ้ากลับไปกินข้าวเย็น ท่านพ่อกับเจ้าได้หมู่ป่าตัวใหญ่มาวันนี้
เเม่ของเจ้าทำอาหารโปรดของเจ้า เพื่อเป็นการฉลองวันเกิด10ขวบของเจ้ากัน..
เซียวไป๋ได้มองไปบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลมี ความมืดมิดอย่างไร้ขอบเขตเขาได้พูดขึ้นมา ท่านอาสาม บนท้องฟ้าอันมืดนั้นมีอะไรกันเเน่
ข้านั่งครุ่นคิดมาหลายวันเเล้ว ข้าอยากรู้ว่าบนท้องฟ้าอันมืดมิดดวงดาวนับไม่ถ้วนที่ส่องแสงสว่างอันสวยงานที่เกิดขึ้นมาทุกวันนั้น เป็นอย่างไรกันน.
อาไป๋น้อย ตามตำนานได้เล่าขานกันมา หนึ่งล้านปีก่อน ตามตำนานเขาว่ากันว่า โลกที่เราอาศัยอยู่นั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นใน จักรวาลดวงดวงอันมากมายไม่มีที่สิ้น
มีสิ่งมีชีวิตอีกมากมาย บนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่จนดูเหมือนไร้ขอบเขต มีสิ่งมีชีวิตอีกโลกคู่ขนานดวงดาว มากมาย
ทั้งหมดที่ข้าเล่าให้เจ้าฟังมาจากตำนานเล่าขานกันตามๆ กันมา เจ้าต้องไปพิสูจน์ด้วยตัวของเจ้าเองอาเซียวไป๋น้อย
หลังจากนั้นเซียวไป๋ได้ กินข้าวเย็นกับควรอันเเสนธรรมดาเเต่เเสนวิเศษและเขาได้คุยเรื่องความฝันมากมาย
หลังจากกินข้าวเย็นกับควรเสร็จเขาได้เข้าไปนอน เซียวไป๋ได้นอนครุ่นคิดเกืยบทั้งคืนเขาได้เเต่คิดจากที่อาสาม ของเขาได้เล่าให้ฟัง เจ้าจงไปพิสูจน์ด้วยตัวเจ้าเอง
เซียวไป๋ คุ้นคิดเเล้วตัวของข้าจะไปพิสูจน์ได้เช่นไรกัน เเล้วต้องใช้อะไรกันถึงจะขึันไปดูตัวตาของข้าได้กันท้องฟ้าอันกว้างใหญ่เช่นนั้น ข้าไม่มีปีกบินเหมือนนกเขา นกใหญ่ที่บินบนท้องฟ้าอย่างกะนกพวกนั้น
3วันต่อมาเซียวไป๋ ได้มาพบเจอกับ เหย้าเหย้า หญิงงามอันดับหนึ่งในหมู่บ้านเเห่งนี้เซียวไป๋ตามนางมาตั้งเเต่เติบโตมาในหมู่บ้านเเห่งนี้
เซียวไป๋ เดินมาหานางช่วนนางคุยเรื่องทั่วไปในชีวิตประจำ เซียวไป๋เจ้ามีธุระอะไรกับข้าหรือทำไม่เหมือนเจ้า กระตือรือร้นกัน
เฮ้อ..
ข้ามีเรื่องจะเล่าให้เจ้าฟัง เจ้ารู้ไม่โลกของเรานั้นเป็นเพียงเศษฝุ่นอันกว้างไพศาลบนท้องฟ้าอันมืดมิดในยามคํ่าคืน
เหย้าเหย้าได้เเต่หัวเราะขึ้นมาฮึฮึ..
เซียวไป๋วันนี้เจ้าไปโดนตัวไหนกันมาถึงมาพูดเรื่องไร้สาระให้ข้าฟังกัน ข้าคิดว่าเจ้ามีเรื่องอันใดกันถึงกระตือรือร้นที่เเท้เจ้ามาพูดเรื่อง พำเพ้อฝันมาให้ข้าฟัง
มันคือเรื่องจริงข้าไม่เคยโกหกเจ้าเลยเหย้าเหย้า ตัวข้าเซียวไป๋นั้นสักวันข้าคนนี้จะไปพิสูจน์ด้วยตาคู่กายของข้าเองกับตา
เฮ้ย...ข้าว่าวันนี้เจ้าคงนอนน้อยเกินไป เซียวไป๋เจ้าพูดเเต่เรื่องเพ้อฝันไปวันๆ
อือ..เฮ้อ กะเเล้วเเต่เจ้าเถอะเหย้าเหย้าข้า อุส่าหวังดีบอกความหลับที่คนส่วนน้อยจะรู้กัน
เออ..ว่าเเต่คืนพรุ่งนี้ข้ามีอะไรจะคุยกับเจ้าที่ตีนเขาที่เรานัดพบกันประจำ เจ้าว่างหรือไม่เหย้าเหย้า
อือ...                                                                 ข้าจะไปก็เเล้วกันข้าคงไปก่อนล่ะกัน ท่านเเม่ข้ามีเรื่องจะคุยกะข้าพอดี
หลังจากเหย้าเหย้าได้เดินออกไปจากสถานที่เเห่งนั้น เซียวไป๋ครุ่นคิดในใจข้ารู้จักเจ้ามาตลอด5ปีมานี้ข้าจะบอกความรู้สึกที่มีต่อเจ้าให้หมดในคืนพรุ่งนี้
เซียวไป๋ มายืนรอเหย้าเหย้าก่อนเวลา1ชั่วยามเขาได้เเต่ครุ่นคิดเหย้าเหย้าคิดอะไรกับข้าบ้างหรือไม่ตลอด5ปีมานี้
เหย้าเหย้าเดินขึ้นมาตีนเขาอันสูงชันใบหน้าเหย้าเหย้าสะท้อนแสงจันทร์อันสว่างไสวอันเเสนสวยงามดังเทพธิดา ใบหน้าอันสวยงามสีผมสีขาวอันยาวไกลดวงตาสว่างไสว จนทำให้เซียวไป๋มองนางตาไม่ กระพริบอันยาวนาน
เอ่อ...เจ้ามองอะไรกัน
เอ่อ..ข้า..เซียวไป๋กล่าวขึ้นมาวันนี้เจ้าสวยงามไม่เคยเปลี่ยน ข้าไม่คิดเลย เจ้าจะมาตามนัด
เจ้าพูดอะไรกันเซียวไป๋ ข้ากับเจ้าพวกเรานัดกันมาที่เเห่งนี้ประจำเป็นที่โปรดปรานของข้ากับเจ้ามองไปทิศทางใด มีดวงดาวมากมายนับไม่ถ้วนสว่างไสว
ว่าเเต่เซียวไป๋ ข้ากับเจ้าพบกันครั้งเเรก คือสถานที่เดียวกัน ที่พวกเราชอบเหมือนกันข้าว่า มันบังเอิญเกินไป หรือพระเจ้ากำหนดให้พวกเรามาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน...
เอ่อ...เหย้าเหย้า..ข้าา..มีเรื่องจะบอกเจ้า..เอ่อ
ข้าเซียวไป๋เออร์ ข้ากับเจ้าพวกเรารู้จักมานานหลายปี ข้าว่าพวกเรา...เอ่อ
ข้าชอบเจ้ามาตั้งเเต่ ที่ข้าพบเจอเจ้าครั้งเเรกเหย้าเหย้า ข้าไม่เคยพบเจอหญิงใดที่สวยงามอย่างกะเจ้ามาก่อนเลย เหย้าเหย้า
เอ่ออออ..
ขอโทษนะเซียวไป๋เออร์ ข้าคิดกับเจ้าเป็นเพียงเพื่อนเพียงคนหนึ่ง ข้าไม่เคยคิดกับเจ้ามากกว่าเพื่อนคนหนึ่งเลยตลอดมา ตัวข้าเองนั้นมีชายที่ข้าชอบเเล้ว ข้าพึ่งพบเจอเขาเมื่ออาทิตย์ก่อน
เขาคนนั้นเหมือนจะมีใจ'ให้ข้าด้วยต้องขอโทษเจ้าจริง เซียวไป๋เราคงเป็นได้เเค่เพื่อนกันเท่านั้น
ทำไม ทำไม ทำไมกันเหย้าเหย้า ข้ากับเจ้ารู้จักกันมาตั้งเเต่พวกเราเติบโตกันมา เเต่เจ้ามองข้าเเค่เพื่อน เเล้วชายคนนั้นเจ้าพึ่งพบเจอเมื่ออาทิตย์ก่อน ทำไมกัน,


## ตอนที่2 สำนักฟ้าสวรรค์

หลังเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้เซียวไป๋เออร์ได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่างมีผิดหวัง สมหวังเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอการสูญเสียทุกอย่างสักวันมนุษย์ก็ต้องพบเจอมัน
ผ่านมาได้สองเดื่อนเต็ม
เซียวไป๋ ไม่ได้พบเจอกับเหย้าเหย้าอีกเลยเขาอยู่กับครอบครัวของเขาช่วยพ่อเเม่ทำงานบ้านเรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง
พอตกกลางคืนเซียวไป๋ได้เเต่นั่งอยู่บนเขาอันสูงชัน ที่เดิมที่เก่าของเขาทุกวัน เซียวไป๋ได้เเต่ครุ่นคิดเรื่องเก่าๆมันต้องมี สักหนทางที่ที่ทำให้ข้าไปที่นั้นได้ด้วยตัวของข้าเอง จนเวลาผ่านไปหนึ่งปีเต็ม
เขานั่งอยู่ริมหน้าต่างบ้านของเขาอยู่นั้น ในจังหวะนั้นเองพ่อเเม่เซียวไป๋เออร์ ได้เรียกเขามาคุยเรื่องด่วนทำให้พ่อเเม่ของเซียวไป๋เออร์ กระตือรือร้นอย่างมาก
ท่านเเม่ท่านพ่อ ท่านมีสิ่งใดหรือมีเรื่องอันใดกันถึงทำให้ท่านทั้งสองกระตือรือร้นกันเพียงนี้หรือขอรับ
หัวหน้าหมู่บ้านได้ประกาศเมื่อเช้านี้ ในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้าที่จะมาถึงนี้จะมีสำนัก ฟ้าสวรรค์ มารับลูกศิษย์สามคนในเเต่ละหมู่บ้านข้าหวังว่าหนึ่งในสามจะมีเจ้าอยู่ในสามหลายชื่อนั้น
เซียวไป๋ได้กล่าวขึ้นมา เอ่อ..
สำนักฟ้าสวรรค์คืออะไรกันทำไม่ถึงมีการรับลูกศิษย์เพียงสามคนในเเต่ละหมู่บ้านกันทำไม่กันท่านทั้งสองถึงมาพูดเรื่องเช่นนี้ให้ข้าฟังกัน
สำนักฟ้าสวรรค์ ก็คือสถานที่ฝึกเซียน สร้างเซียนมากมายในทวีปเเต่ละทวีปมีสำนักมากมายนับไม่ถ้วน สำนักฟ้าสวรรค์ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ท่านพ่อเซียนคืออะไรทำไม่ถึงต้องเป็นเซียนกันข้าเห็นท่านพ่อท่านเเม่ กระตือรือร้นกันเเต่เช้าเลยเซียนมันทำให้ท่านทั้งสองคนกระตือรือร้นกันเพียงนี้เลยหรือ
เซียนก็คือผู้ที่มีร่างกายพลังเหนือธรรมชาติพวกเขาทั้งหมดนั้นมีชีวิตเป็นอมตะนิรันดร์ไม่เจ็บไม่ป่วย เหาะเหินเดินอากาศ พวกเขาสามารถทำลายพื้นดินภูเขาเเม่น้ำอันกว้างใหญ่พาลเพียงเเค่ความคิดเดียว เซียนทั้งหลายนั้นมีความสามารถอันเเตกต่างกันนับไม่ถ้วน
โลกที่เราอาศัยอยู่มีระดับพลังเพียงสามขั้นตอนเท่านั้นเอง เต๋าต้นกำเนิด-สรรพสิ่งฟ้าดิน-เหนือธรรมชาติ หลังจากสามขั้นนี้ มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรับรู้เข้าใจการดำรงอยู่ทั้งหมดของขั้นตอนหลังจากสามขั้นตอนนี้ได้
บ้างก็ว่าหลังจากขั้นฝึกตนขึ้นที่สามพวกเขาทั้งหลายออกไปนอกโลกใบเล็กๆของเราอาศัยอยู่พวกเขาไปดวงดาวอื่นอันกว้างใหญ่ไพศาล ในสายตาของพวกเขาอาจจะมองเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้นเอง
เมื่อเซียวไป๋เออร์ได้ยินอย่างงั้นเขาได้เเต่ดีอกหักใจ'เขาต้องการที่จะไปเห็นด้วยตาของเขาเอง โลกที่อยู่นอกที่เขาอาศัยอยู่นั้นมีการดำรงอยู่เช่นไรกัน
เอ่อว่าเเต่ท่านพ่อท่านเเม่..ท่านพอจะมีตำราฝึกเซียนหรือไม่ข้าต้องการจะดูเซียนนั้นเป็นเช่นไรกัน
หลังจากเขาได้ตำราจากพ่อเเม่ของเขาเสร็จเซียวไป๋เออร์ มุ่งหน้าไปที่ภูเขาอันสูงชันที่เดินที่เก่าของเขา
ข้าได้ทำตามทุกวิถีทางตามที่หนังสือเล่มนี้บอกเเต่ดูเหมือนมันจะไร้ค่าสิ้นดี ข้าขาดสิ่งใดคุณสมบัติใดกันข้าพยามมาตั้งหลายวันเเต่ผลที่ได้กับไร้ค่าเช่นนี้กัน
หลังพึมพำอยู่อย่างงั้นอยู่นาน เซียวไป๋เออร์ไม่ย่อท้อเขาได้พยายามต่อไปเรื่อยๆ ทั้งเช้าทั้งเย็น
มาถึงวันที่หกผลที่ได้กับเป็นเพียงเศษเสี้ยวเเห่งความผิดหวังไม่ว่าจะพยายามเเค่ไหน เซียวไป๋เออร์ก็ไม่ สามารถทำตามในหนังสือที่พ่อเเม่ของเขาให้เขามาได้เลย
ทำไม่กันถึงเช่นนี้กันข้าไม่สามารถทำในสิ่งที่ในหนังสือเล่มนี้บอกกัน ความพยายามทั้งหมดกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าทั้งนั้น
คงรอถึงวันพรุ่งนี้ก่อนสินะถึงข้าเซียวไป๋เออร์ถึงจะรู้คำตอบทำไม่คนธรรมดาไม่สามารถทำตามในสิ่งที่บันทึกเหตุผลต่างๆ
หลังจากพึมพำอยู่อย่างนั้นเขาได้มองขึ้นไปบนท้องฟ้าเเล้วกำหมัดอันเเรงกล้า สักวันหนึ่งข้าคนนี้เเละจะกลายเป็นผู้พิชิตสิ่งลึกลับทั้งหมดในโลกอันไม่มีที่สิ้นสุด
ข้าทนรอวันนั้นไม่ไหวเเล้ว ท้องฟ้าดวงดาวความมืดมิดอันนิรันดร์พวกเจ้าตั้งหน้าตั้งตารอข้ากันได้เลย
หลังจากนั้นเซียวไป๋เออร์หลับตาเเล้วลืมตาขึ้นมามุ่งกลับไปบ้านของเขาเพื่อรอการทดสอบในการเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์ เขาได้เเต่ยิ้มดีใจเขารอมาทั้งเจ็ดวันเจ็ดคืนมาโดยตลอด
พ่อเเม่พี่น้องอาสามต่างก็พากันตั้งความหวังไว้กับเซียวไป๋เออร์กันทั้งนั้น เซียวไป๋เออร์เป็นเด็กฉลาดกตัญญูช่วยงามพ่อเเม่ขยันมาโดยตลอด พวกเขาเหล่านั้นต่างก็คิดตามๆกันยังไงเซียวไป๋เออร์จะต้องมีชื่อติดหนึ่งในสามในวันพรุ่งนี้..


## ตอนที่3 ทดสอบ

ผู้นำหมู่บ้านได้เดินเข้ามาต้อนรับการมาถึง สำนักฟ้าสวรรค์ เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ ข้าเจ้าถู่เถิงเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเเห่งนี้ข้ายินดีต้อนรับการมาของ สำนักฟ้าสวรรค์ นี่คงเป็นบุญวาสนาของหมู่บ้านเเห่งนี้ที่สำนักฟ้าสวรรค์สนใจมาสถานที่เเห่งนี้ในรอบหลายร้อยปีมานี้
ท่านเจ้าสำนักฟ้าสรรค์เชิญท่านมานั่งอยู่ที่ข้าพวกข้าได้จัดเตรียมไว้ให้ท่านเทิด
เขาเดินลงไปนั่งในสถานที่ที่จัดเตรียมไว้ให้หลังจากนั้นเขาพูดขึ้นมามีเด็กที่น่าสนใจที่ หัวหน้าหมู่บ้านสนใจหรือไม่
เอ่ออ.
ซูซิงหลานชายเซียนหกวิถีขอรับเขาได้รับการฝึกสอนจากเซียนหกวิถีมาตั้งเเต่เขาเด็กขอรับ เซียนหกวิถีคือหนึ่งในสิบคนเเรกที่ได้ก้าวเข้าสู่ขั้น,สรรพสิ่ง,เขานั้นเป็นหนึ่งในสิบคนเเรกขอรับ
ต่างคนก็คิดเช่นเดียวกับข้าซูซิงต้องกลายเป็นหนึ่งในสามคนที่ได้รับคัดเลือกในวันนี้อย่างเเน่นอน
ส่วนอีกคนเหย้าเหย้านางเป็นคู่หมั้นของซูซิงนางก็มีพรสวรรค์ไม่เเพ้ซูซิงเลย นางอยู่กับซูซิงมาโดยตลอดในหนึ่งปีมานี้นางคงได้ ซึมซับความสามารถจากซูซิงมาอย่างเเน่นอน
น่าสนใจจริงๆหลานชายเซียนหกวิถี คู่หมั้นของเขาคงจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังข้าตั้งหน้าตั้งตารอดูความสามารถพวกเขาทั้งสอง ตามที่หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวขึ้นมา
ท่านเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ เด็กสองคนนั้นจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างเเน่นอน
ด้านล่างสถานที่ที่ทดสอบความสามารถมีเด็กหลายคนที่ยืนรอการทดสอบสำนักฟ้าสวรรค์ต่างคนก็ไม่มีใครรู้จักกัน
เด็กเหล่านั้นต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอดูวิธีการทดสอบของสำนักฟ้าสวรรค์กันทั้งนั้น
มีชายคนหนึ่งเหมือนกับเป็นผู้อาวุโสสำนักฟ้าสวรรค์ได้เดินออกมาในกลางเวทีทดสอบความสามารถเขาพูดขึ้นมา ในการทดสอบความสามารถพวกเจ้าทั้งหลายเพียงเเค่สัมผัส ลูกเเล้วสีขาวอันสดใส
เพียงเเค่พวกเจ้าสัมผัสมันเข้าไปมันจะสว่างไสวตามพลังวิญญาณของพวกเจ้าทั้งหลาย ความสามารถจะเเบ่งกันตามลำดับป็นสี่ระดับตามนี้
หนึ่งสีเขียวความสามารถระดับต่ำ,สองสีฟ้าความสามารถระดับปานกลาง,สามสีม่วงความระดับสูง,สี่สีทองความสามารถระดับหายาก,
ผู้ใดกันที่ทดสอบความสามารถเเล้วพวกเจ้าไม่ผ่านตามที่กฎสำนักฟ้าสวรรค์กำหนดไว้เเล้วไม่ได้ตามที่กำหนดพวกเจ้าทั้งหมดสามารถท้าทายการต่อสู้กับคนที่ผ่านทุกอย่างตามที่กำหนดสามอันดับเเรกเพื่อท้าชิงกับเขาทั้งสามคนนั้นได้ตามที่พวกเจ้าต้องการ
เริ่มการทดสอบได้ คนเเรกสีเขียวไม่ผ่านคนที่สองสีเขียวไม่ผ่าน สีฟ้าไม่ผ่าน,สีฟ้าไม่ผ่าน,สีเขียวไม่ผ่าน จนเวลาผ่านมาเหลือสี่คนสุดท้าย
เฮ้อ..หมู่บ้านเเห่งนี้ไม่มีความสามารถพรสวรรค์กันสักคนผ่านมาเกือบหนึ่งพันกว่าคนเเล้วข้าหวังว่า ซูซิงเหย้าเหย้าจะไม่ทำให้การมาของข้าผิดหวัง
หนึ่งในสี่คนนั้นได้เดินออกมาทดสอบกันตามระดับ คนถัดมาข้าอู๋ก๋วงขอรับการทดสอบขอรับ อู๋ก๋วงได้สัมผัสไปบนลูกเเก้วเเห่งนั้นในจังหวะนั้นเองเเสงสีม่วงก็ได้ปรากฏขึ้นคนในบริเวณนั้นได้เเต่เงียบ
เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์หัวหน้าหมู่บ้านได้เเต่ดีอกดีใจ ดี ดีมากที่การมาครั้งนี้ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ
อู๋ก๋วงเเสงสีม่วงผ่านตามที่สำนักฟ้าสวรรค์ กำหนดเอาไว้เจ้ายืนรอดูอีกสามคนนั้น เจ้าจะได้รับสิทธิ์นั้นหรือไม่ สำนักฟ้าสวรรค์รับเพียงสามคนเเรกเท่านั้นเอง
คนถัดมาเถิงหยู่ขรับการทดสอบขอรับ เถิงหยู่สัมผัสไปบนลูกเเก้วลูกนั้นผลที่ได้กับ สีเขียวไม่ผ่านเจ้าออกไปได้
อู๋ก๋วงได้เเต่ดีอกหักดีใจเขาไม่ทำให้พ่อเเม่ผิดหวังอย่างน้อยเขาได้เป็นหนึ่งในสามคนนั้นที่จะกลายเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์
คนถัดมาเหย้าเหย้าขอรับการทดสอบ เหย้าเหย้าสัมผัสไปบนลูกเเล้วลูกนั้นพร้อมกับขอพรจาก ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เเห่งนั้น ในจังหวะนั้นเองเเสงสีทองก็ได้ปรากฏขึ้นเเสงสีทองอันสวยงาม
พรสวรรค์ระดับหายากฮึฮึฮึ ข้าเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์เป็นการยินดีอย่างยิ่งที่ข้าเลือกหมู่บ้านเเห่งนี้ข้า ภูมิใจอย่างยิ่งกับการมาสถานทีเเห่งนี้ลูกศิษย์เหย้าเหยาข้าคนนี้จะดูเเลอย่างดีจะไม่ทำให้หมู่บ้านเเห่งนี่ผิดหวัง ในนามเจ้าสำนักฟ้าสวรรค์
เหย้าเหย้าได้เเต่ดีอกหักดีใจกับสิ่งที่ได้รับเหย้าเหย้าคุกเข่าลงกับพื้นกราบไหว้ท่านเจ้าสำนัก ข้าเหย้าเหย้าจะตั้งใจบ่มเพาะฝึกตนให้ สำนักฟ้าสวรรค์ทุกอย่าง
คนสุดท้าย ซูซิงขอรับการทดสอบขอรับซูซิงหมิ่งไม่คิดอะไรมากตัวของเขานั้นมั่นใจ ในความสามารถของตนเองมาโดยตลอดเขาได้รับการฝึกมาจากเซียนหกวิถี
ซูซิงสัมผัสไปบนลูกเเก้วลูกนั้นมีสีทองปรากฏขึ้นมาในกลางสนามทดสอบเเห่งนั้น ซูซิงหมิ่งไม่ดีอกดีใจเพราะเขารู้อยู่เเกใจเขาคือผู้ที่อยู่ที่หนึ่งในหมู่บ้านเเห่งนี้
ดีข้าชอบเจ้าที่เป็นคนเช่นนี้ไม่สนใจอำนาจสนใจความเเข็งเเกร่งของตัวเจ้าเองเจ้ามั่นใจในความสามารถของตนเองเจ้าทำให้ข้าถูกใจเจ้า ดีมาก
นี้คือลูกศิษย์สามอันดับเเรกที่จะกลายเป็นลูกศิษย์สำนักฟ้าสวรรค์อย่างเป็นทางการพวกเจ้าทั้งหลายมีอันใดจะถามหรือไม่
เอ่ออ..ถ้าไม่มีข้าขอปิดการทดสอบรับลูกศิษย์ เดียวก่อนเดียวก่อนเหลือข้าคนสุดท้าย
มีเสียงอันยาวไกลดังมาจากข้างนอกสนามในสถานที่เเห่งนั้นรูปร่างเสื้อผ้าอันขาดเกือบหมด ใบหน้าเปื้อนโคลน
คนในพื้นที่เเห่งนั้นต่างก็พากันหัวเราะเขากันทั้งนั้น
ข้าเซียวไป๋เออร์คืคนสุดท้ายใบหน้าของเขาเย็นชาเขามองไปที่เหย้าเหย้าเขาไม่พูดอะไรขึ้นมาเขาเดินไปเฉยเมยไปที่สถานที่ที่ทดสอบอย่างช้าๆด้วยความมั่นอกมั่นใจในตัวเขาเอง..


## ตอนที่4 การสูญเสียการตาย

เซียวไป๋เออร์เดินเข้าไปทามกลางเสียงหัวเราะเสียงนินทาเสียงคนตะโกนด้วยความดูถูกต่างๆ
เขาก้าวเดินออกไปที่ละก้าวเดินเข้าไปใจกลางสนามทดสอบความสามารถบนหน้าของเขาเต็มด้วยความเย็นชาไม่สนเสียงของคนภายนอก
เซียวไป๋เออร์ยืนอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสสำนักฟ้าสวรรค์เขากล่าวขึ้นมาว่าข้าเซียวไป๋เออร์ขอรับการทดสอบจากสำนักฟ้าสวรรค์ ผู้อาวุโสเงียบอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาปล่อยให้เซียวไป๋เออร์ย่างก้าวเข้าไปทดสอบบนลูกเเก้วใจกลางสนาม
ก่อนที่เขาจะสัมผัสลูกเเล้วข้างหน้าเขานั้นเซียวไปเออร์ได้หัวเราะขึ้นมา ฮึฮึฮึ
ผู้คนบริเวณนั้นต่างคนสงสัยขึ้นมาทำไมเซียวไป๋เออร์ถึงได้หัวเราะขึ้นมากัน เจ้าสำนักฟ้าสวรรค์ได้เเปกใจกับสิ่งที่เซียวไป๋เออร์ได้ทำลงไป
เซียวไป๋เออร์เขานึกคิดถึงวันที่เขา พยายามฝึกตามในหนังสือพ่อเเม่ของเขาให้มาไม่ว่าเขาจะพยายเพียงใดก็ไม่มีอะไเกิดขึ้นมา
ข้านั้นพยายามมาทั้งกลางวันกลางคืนกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงขึ้นมาจนกระทั้งข้าเซียวไป๋เออร์หมดหนทางจนตัวข้านั้นต้องไปขอ พรจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์เเต่สิ่งที่รับจนถึงตอนนี้กับให้ความรู้สึกไร้ค่าสิ้นดี
พระเจ้าหรอนํ้าตาเเห่งพระเจ้าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์พระเจ้าสร้างทุกสรรพสิ่งอยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงคำเพ้อเจ้อเป็นสิ่งที่มนุษย์คิดขึ้นมาเท่านั้น ตัวของข้านั้นไม่เชื่อเรื่องพระเจ้า
หลังจากนั้นเขาสัมผัสลงไปบนลูกเเก้วลูกนั้นเเต่กับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาไม่มีเเม้เเต่เเสงสาดส่องใดๆเกิดขึ้นมาเลย
ทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็พากันมึนงงมันเกิดอะไรขึ้นมามันหมายถึงอะไรกันทำไมเซียวไป๋เออร์สัมผัสไปบนลูกเเก้วเเต่กับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมา
เอ่อ..
ผู้อาวุโสได้พูดขึ้นมาด้วยเสียงอันดังก้องอยู่ในที่เเห่งนั้น เป็น..
เป็นไปได้ยังไงกัน มนุษย์ที่เกิดมาบนโลกใบนี้ต่างคนก็มีพลังลมปราณกันทั้งนั้นเเต่กับเด็กคนนี้เขาไม่มีพลังลมปราณใดๆเลย
ทั้งชีวิตของเขาจะเป็นเพียงคนธรรมดาไม่สามารถฝึกตนใดๆได้ทำเป็นได้เพียงชายธรรมดาเพียงเท่านั้นเอง
เมื่อได้ยินสิ่งนั้นออกไปมีเสียงหัวเราะมากมายดังขึ้นมารอบข้างของเขามากมายเหย้าเหย้าได้มองไปบนใบหน้าเซียวไป๋เออร์
เหย้าเหย้าสงสารเซียวไป๋เออร์ เจ้าเป็นเพื่อนสมัยเด็กของข้าเจ้าเป็นเพื่อนที่ดีต่อข้ามาโดยตลอดค่อยช่วยเหลือตัวของข้ามาโดยตลอด
ตั้งเหตุการณ์ในวันนั้นพวกเราทั้งสองไม่ได้พบเจอกันอีกเลยทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนไปเพียงนี้กัน ไหนกันเด็กที่เข็มเเข็งยิ้มเเย้มหัวเราะ เเต่มาวันนี้เจ้าไม่เเม้เเต่จะมองหน้าข้า สิ่งที่เกิดขึ้นมาในวันนั้นข้าต้องขอโทษเจ้าจริงๆข้าต้องเลือกในสิ่งที่ดีกว่าเพื่อครอบครัวตระกูลของข้า
สถานที่เเห่งนั้นกับเข้าสู่ความเงียบสงบไม่มีเเม้เเต่เสียงอันใด
ในจังหวะนั้นเองกับมีเสียงเซียวไป๋เออร์ดังขึ้นมา ดี ดีมากข้าคิดไว้ไม่มีผิดตัวตนของข้านั้นไร้ค่าพระเจ้าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน
ในเมื่อข้าไม่ผ่านตามเกณฑ์ที่กำหนดงั้นตัวของข้านั้นขอท้าทายซูซิงหมิ่งพวกเจ้าคงไม่ห้ามตัวของข้า
ซูซิงหมิ่งได้มองไปหาเซียวไป๋เออร์ก่อนจะพูดขึ้นมาเป็นเพียงขยะไร้ค่าไม่มีเเม้เเต่พลังลมปราณเจ้าบังอาจมาท้าทายข้า
ฮ่าฮ่าฮ่า ฮึ ซูซิงหมิ่งหรือว่าเจ้าไม่กล้ารับคำท้าทายจากข้างั้นรึเจ้ากลัวอันใดกัน
ซูซิหมิ่งยอมรับคำท้าทายจากเซียวไป๋เออร์พวกเขาทั้งสองคนพร้อมที่จะต่อสู้กันทุกวินาที
ซูซิงหมิ่งพุงจู่โจมเข้าหาเซียวไป๋เออร์ไม่หยุดเซียวไป๋เออร์เเม้เขาไม่มีพลังลมปราณเขาก็ไม่ได้ล่มลงเลย
ทุกคนต่างก็ได้เเต่ตกใจมันเกิดอะไรขึ้นมาเด็กคนนั้นไม่มีเเม้พลังลมปราณเเต่เขาก็ไม่ล่มลงกับกับพื้นเเม้เเต่ครั้งเดียว
เหย้าเหย้าได้เเต่เสียใจเเม้เเต่เพื่อนค่อยช่วยเหลือเขามาโดยตลอดเเต่อยู่เพียงเเค่ข้างหน้าเเต่นางกับทำอะไรไม่ได้เลยยืนดูคู่หมั้น รังเเกเพื่อนสมัยเด็กของนาง
เซียวไป๋เออร์เลือดอาบเต็มร่างกายของเขาเซียวไป๋เออร์พูดดูถูกซูซิงหมิ่งนี้หรือคนที่มีพลัง ลมปราณเป็นอันดับหนึ่งในการทดสอบเเต่กับทำให้ข้าลงไปจ่มกับพื้นดินไม่ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า
ทุกคนต่างอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นเด็กคนนั้นยังยืนอยู่ได้ทามกลางสภาพร่างกายที่ไม่มีพลังลมปราณใดๆเลย
ซูซิหมิ่งเขาได้ใช้ความสามารถครั้งเเรกกับเซียวไป๋เออร์
จงรับมันไปซะคมดาบวารีในจังหวะนั้นเองมีใบมีดวารีขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาทางกลางการต่อสู้มันพุ่งจู่โจมไปหาเซียวไป๋เออร์อย่างรวดเร็ว
คมดาบอันใหญ่นั้นพุ่งทะลุร่างกายเซียวไป๋เออร์กลางหน้าอกของเขาทำให้เขากระอักเลือดออกมา
ทามกลางสภาพร่างกายครึ่งจะตายไปอยู่เเล้วเเต่เขาพูดมาด้วยนํ้าเสียงอันไม่ย่อท้อเจ้าทำได้เพียงเท่านี้รึซูซิงหมิ่งเจ้ามีอะไรที่จะทำให้ข้า ล่มลงตรงนี้หรือไม่
ในจังหวะนั้นเองซูซิงหมิ่งเขาได้ใช้ความสามารถของเซียนหกวิถีในจังหวะนั้นเองท้องฟ้ากลายเป็นสีเลือดสนิทมีสายฟ้าแลบมากมาย
สายฟ้าพวกนั้นก่อตัวขึ้นเป็นวงเเหวนดาบ หลายร้อยอัน เซียวไป๋เออร์เจ้าจงตายไปกับคำท้าทายของเจ้าเทิด
ใบมีดสายฟ้าเเลบพุ่งเข้าหาเขาอย่างต่อเนื่องจนสนามพังทลายพื้นที่ความลึก100ลีทุกคนต่างก็คิดว่าเขาคนได้ตายลงไปไม่เหลือเเม้เเต่ร่างกาย
ในจังหวะนั้นเองซูซิงหมิ่งกระอักเลือดออกมาเเล้วล่มลงกับพื้นเขาใช้ความสามารถเกินขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ที่จะรับเอาไว้ได้
หมอกควันเริ่มจ้างหายออกไปทุกคนมองในใจกลางหลุมลึกเเห่งนั้นกับพบเจอกับร่างกายของเซียวไป๋เออร์เขากล่าวขึ้น ชีวิตของข้าคงมาได้เพียงเท่านี้
ท่านพ่อท่านเเม่ข้าขอโทษพวกท่านทั้งสองคนข้าคงไม่มีโอกาสจะพบเจอท่านทั้งสองอีกต่อไปก่อนเขาจะตายเขาหยิบลูกปั้นดินเผาออกมาหนึ่งตัว ทุกคนต่างสงสัยเขาจะตายเเล้วทำไม่เขาถึงหยิบมันออกมากัน
เหย้าเหย้าเห็นสิ่งนั้นทำให้นาง นํ้าตาไหลออกมาไม่หยุดข้าเซียวไป๋เออร์จะสร้างลูกปั้นที่เจ้าชอบให้ในวันเกิดของเจ้าเหย้าเหย้าได้คิดถึงความหลัง
เจ้าไม่ลืมคำมั่นสัญญาของข้ากับเจ้าข้าทำอะไรลงไปข้าไม่สามารถทำอะไรได้เลยมองดูเจ้าตายลงไปต่อหน้าของข้า
ฮึ่ม..
ที่ไหนกันข้ายังไม่ตายเขาตื่นขึ้นมาในถํ้าเเห่งหนึ่งมีความมืดสนิท...
เมื่อพระเจ้าไม่มอบความสามารถให้เเกข้า ข้านี้เเหละจะกลายเป็นพระเจ้าเพียงหนึ่งเดียว..
เซียวไป๋เออร์ สูญเสียทุกอย่างครอบครัวคนรอบข้างเขาได้เข้าต่อสู้กับคู่หมั้นของเพื่อนสมัยเด็กจนตัวของเขานั้นได้ตายลงไป พ่อแม่ของเขาได้เเรกชีวิตของเขาทั้งสองเพื่อให้ เซียวไป๋เออร์คืนชีพขึ้น จุดเริ่มต้นของชายผู้ที่เหนือสรรพสิ่ง ใคร่ขวางทางฆ่าหมด กลายเป็นคนเย็นชาไม่สนใจโลก