พิษอมตะ: เริ่มต้นจากการหลอมสร้างแมลงพิษแห่งความรัก
พระอรหันต์แห่งทะเลสาบพันสาย
## บทถูกตรวจสอบแล้ว

บทใหม่ถูกตรวจสอบอยู่ ต้องรออีกสักสองสามชั่วโมงกว่าจะปล่อยออกมาได้ โปรดรอสักครู่


## บทที่ 1 นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญ

"หนูเป็นหญิงสาว อายุ 18 ปี สูง 165 เซนติเมตร เป็นยอดหญิงในยุทธภพ อยากหาท่านพี่ผู้บำเพ็ญเพียรสักคน"
"ผู้บำเพ็ญหญิงวัย 30 ปี เนื่องจากอายุมากแล้ว จึงอยากหาผู้บำเพ็ญชายที่มีวุฒิภาวะ เพื่อใช้ชีวิตร่วมกัน"
"ผู้บำเพ็ญหญิงน้อยคนหนึ่ง ชอบให้ผู้บำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่งควบคุม"
"ได้ยินมาว่าผู้บำเพ็ญเพียรมีพลังมหาศาล หนูเป็นหญิงสาวแบบดั้งเดิม ยอมเป็นอนุภรรยาได้"
"พี่ผู้บำเพ็ญเพียร หนูค้าขายมาหลายปี มีทรัพย์สินมากมาย ปรารถนาจะมีลูกหลานมากมาย"
ที่หน้าหอร้อยบุปผา เมืองหมี่หยุน
สาวงามแต่งตัวโฉบเฉี่ยวยืนอยู่ที่ชั้นสอง ส่งสายตาเย้ายวนไปยังผู้บำเพ็ญเพียรที่เดินผ่าน ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรที่เพิ่งเริ่มต้นเส้นทางการฝึกฝนต้องเหลียวมองอยู่บ่อยครั้ง
นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร
เมื่อกลายเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ก็เท่ากับเป็นเซียนแห่งโลกมนุษย์ สามารถก้าวกระโดดขึ้นสู่สวรรค์ได้ในก้าวเดียว แม้จะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดาที่สุดก็มีอายุยืนนับร้อยปีและมีทรัพย์สินมากมาย
พูดได้ว่าการเป็นผู้บำเพ็ญเพียรนั้น จะได้รับสิทธิ์ในการเลือกคู่โดยอัตโนมัติ ดึงดูดหญิงสาวในโลกมนุษย์มากมายให้บินเข้ากองไฟ
"ฮึ พวกนางปีศาจ คิดจะทำลายจิตวิถีของข้าหรือ?!"
"แค่หญิงสาวในโลกมนุษย์ คิดจะให้คางคกกินเนื้อหงส์หรือ?"
"พูดถูกแล้ว พวกเราผู้บำเพ็ญเพียรที่มีรากวิญญาณต้องแสวงหาระดับความสามารถพิเศษ จะมัวหมกมุ่นกับเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร?"
"ไม่มีสตรีในใจ การฝึกตนย่อมเป็นเลิศ"
ผู้บำเพ็ญเพียรชายที่เดินผ่านมากมายกัดฟันกรอด อดทนต่อความสั่นไหวในใจ รีบเดินห่างจากหอร้อยบุปผาไป กลัวว่าตนเองจะควบคุมไม่อยู่แล้วติดกับของนางปีศาจพวกนี้
ถึงตอนนั้นคงจะตกหลุมพรางของพวกผู้หญิงเหล่านี้แน่
"นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรสินะ"
ห่างออกไป ชายหนุ่มอายุราว 18 ปีคนหนึ่งมองดูเหตุการณ์นี้ บนใบหน้าปรากฏสีหน้าประหลาด สำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างล้วนแปลกใหม่อย่างยิ่ง
เขามีชื่อว่าโจวซุ่ย เป็นผู้ข้ามมิติ
แต่เดิมเขาอยู่ในโลกเก่าอย่างสบาย เป็นพวกติดบ้านมาตรฐาน ที่บ้านมีทั้งรถและบ้าน ชีวิตมีรสชาติ แต่ใครจะคิดล่ะ ครั้งหนึ่งเขาออกไปปีนเขา จู่ๆ ก็พลัดตกหน้าผา
ผลคือเขาข้ามมิติมาสู่โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรนี้ กลายเป็นหนุ่มน้อยอายุ 18 ปีที่มีชื่อเดียวกับเขา
ที่แย่ที่สุดคือ พ่อแม่ร่างก่อนของเขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรช่วงปลายของเลียนชี่ แต่เสียชีวิตในการสำรวจสุสานโบราณ ทิ้งให้เขาอยู่อย่างโดดเดี่ยว
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นเพียงผู้มีรากวิญญาณระดับเก้า จนถึงตอนนี้ก็มีเพียงระดับเหลียนชี่อี๋ชิงเท่านั้น
การจะอยู่ในเมืองผู้ฝึกฝนโดดเดี่ยวอย่างเมืองหมี่หยุนต่อไป คงไม่ใช่เรื่องง่าย
เพราะที่นี่คือโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ไร้กฎหมาย ผู้อ่อนแอเป็นอาหารของผู้แข็งแกร่ง ผู้แข็งแกร่งเป็นที่เคารพ ไม่มีพลัง แม้จะถูกคนอื่นฆ่าตาย ก็ไม่มีใครช่วยได้
โชคดีที่พ่อแม่ของเขาได้ซื้อบ้านหลังหนึ่งไว้ในเมืองหมี่หยุน ทำให้เขามีที่พักอาศัย มิเช่นนั้นด้วยระดับการฝึกตนของเขา คงถูกขับไล่ออกจากเมืองหมี่หยุน ไร้ที่อยู่อาศัยแน่
ดังนั้นแม้จะเห็นพี่สาวสวยๆ เหล่านี้น่ารักน่าเอ็นดู เขาก็ไม่มีวาสนา ที่บ้านจนแทบไม่มีข้าวกิน
คิดถึงตรงนี้ โจวซุ่ยก็เร่งฝีเท้า รีบออกห่างจากหอร้อยบุปผา กลับไปยังที่พักของตน
"โอ้ หลานชาย เจ้ากลับมาแล้ว เรื่องที่คุยกันครั้งก่อน ตอนนี้เจ้าคิดอย่างไรบ้าง?"
ในตอนนี้ ชายวัยกลางคนหน้าตาเหมือนลิงคนหนึ่งเดินมาพร้อมรอยยิ้ม พูดกับโจวซุ่ยอย่างอ่อนโยน
"ลุงหลิว ขอยกเลิกเถอะครับ บ้านหลังนี้เป็นสิ่งที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ผม ผมไม่อยากขายมันออกไป"
โจวซุ่ยจำได้ทันทีว่าชายวัยกลางคนคนนี้คือใคร เขาคือหลิวตง เพื่อนสนิทของพ่อแม่เขาในร่างก่อน
แต่หลังจากที่พ่อแม่ของเขาเสียชีวิต ท่าทีของหลิวตงก็เปลี่ยนไป พยายามชักจูงให้เขาขายบ้านหลังนี้ โดยอ้างว่าตนมีเส้นสายสามารถติดสินบนผู้ดูแลสำนักเซียนเฮียเพื่อให้เขาได้เข้าเป็นศิษย์นอกของสำนัก
ต้องรู้ไว้ว่า สำนักเซียนเฮียเป็นสำนักจอมพลที่ครอบครองพื้นที่หมื่นลี้โดยรอบ และจ้าวสำนักก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นจินตันที่มีพลังอันแข็งแกร่ง หากได้เป็นศิษย์ของสำนักเซียนเฮียจริง แม้จะเป็นเพียงศิษย์นอก ก็ถือว่าได้ก้าวกระโดดขึ้นสวรรค์
แต่โจวซุ่ยที่ผ่านชีวิตมาสองชาติ จะมองไม่ออกถึงความคิดของหลิวตงได้อย่างไร หากการเข้าสำนักเซียนเฮียง่ายขนาดนั้น หลิวตงคงเข้าไปนานแล้ว จะมารอให้ถึงตัวเขาทำไม
ไอ้แก่นี่ที่พูดเช่นนี้ ก็แค่หมายตาบ้านหลังนี้ของเขา หากเขาขายบ้านหลังนี้จริง หินวิญญาณที่ได้มาคงตกอยู่ในมือของไอ้แก่นี่แน่
ตอนนั้นเขาจะเป็นหรือตายก็ไม่รู้
ดังนั้นเขาจะโง่หลงกลของอีกฝ่ายได้อย่างไร
"เฮ้อ หลานชาย เจ้าต้องคิดให้ดีนะ พลาดโอกาสนี้ไป จะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว นี่เป็นโอกาสที่ลุงหามาได้ยากเย็นนัก"
หลิวตงยังคงพยายามชักจูง "ด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้า หากฝึกฝนเพียงลำพัง ชาตินี้คงไม่มีหวังจะบรรลุขั้นจู้จี แต่หากได้เข้าสำนักเซียนเฮีย อาจมีโอกาสสักนิดที่จะแตะต้องระดับความสามารถพิเศษ"
"ไม่ละ ไม่ละ ข้าไม่มีความทะเยอทะยานในระดับความสามารถพิเศษ ตอนนี้ข้าเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลโจว สืบทอดมาเก้ารุ่น พ่อแม่ก็หวังแค่ให้ข้าอยู่อย่างปลอดภัย สืบทอดวงศ์ตระกูลโจว ส่วนการฝึกฝนนั้น ก็ตามแต่โชคชะตาเถอะ"
โจวซุ่ยโบกมือ
เขาไม่ได้พูดอะไรกับอีกฝ่ายมาก รีบกลับเข้าบ้านของตนทันที
พูดตามตรง เขาก็ไม่กลัวว่าหลิวตงจะลงมือกับเขา เพราะเมืองหมี่หยุนเป็นเมืองผู้ฝึกฝนโดดเดี่ยวที่มีชื่อเสียง ก่อตั้งมาร้อยยี่สิบปี และมีการฝึกฝนระดับสร้างฐานคอยคุ้มครอง
นักพรตพเนจรมากมายอาศัยอยู่ที่นี่ คอยรักษาความสงบ หากกล้าลงมือในเมือง จะต้องถูกจับได้แน่ และเมื่อถึงตอนนั้น อีกฝ่ายก็ต้องตายอย่างแน่นอน
"นี่!"
หลิวตงสีหน้าแปรปรวน แต่ก็ไม่กล้าลงมือ ได้แต่มองดูโจวซุ่ยเดินเข้าบ้านไป
"เฮอะ หลิวตง ดูเหมือนหลานชายของท่านจะไม่ค่อยไว้ใจท่านนัก ต้องการให้ข้าช่วยลงมือไหม"
ในตอนนี้ มีนักพรตวัยกลางคนอีกคนเดินออกมาจากเงามืด สีหน้าโหดเหี้ยม ร่างกายแผ่กลิ่นอายสังหาร ดูก็รู้ว่าเป็นผู้ปล้นฝึกพลังที่ฆ่าคนมามากมาย
"หุบปาก เจ้ากล้าลงมือในเมืองหมี่หยุนหรือ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิวตงแค่นเสียงเย็นชา
"นี่!"
นักพรตวัยกลางคนนั้นพูดไม่ออก พูดตามตรง เขาก็ไม่กล้าลงมือ เพราะเขาก็ไม่อยากตาย อนาคตของเขายังอีกไกล บางทีอาจมีโอกาสบรรลุขั้นจู้จี
หากลงมือที่นี่จริง ก็เท่ากับตายพร้อมกับเด็กน้อยคนหนึ่ง เขาก็ไม่โง่ขนาดนั้น
"แค่หนุ่มน้อยเหลียนชี่อี๋ชิงเท่านั้น จะนับเป็นอะไร อีกทั้งเขามีแค่รากวิญญาณระดับเก้า ก่อนอายุห้าสิบปีสามารถขึ้นถึงระดับลมปราณชั้นหกก็นับว่าดีแล้ว ในเวลาอันสั้นไม่มีทางที่จะเป็นภัยต่อพวกเราได้"
หลิวตงหัวเราะเย็นชา "พวกเราไม่จำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนั้น นี่เป็นบ้านที่มีมูลค่าหลายพันหินวิญญาณ หากได้มา ในเวลาอันสั้นข้าก็อาจจะขึ้นถึงระดับลมปราณชั้นแปด หรือแม้แต่ระดับลมปราณชั้นเก้า"
ดวงตาของเขาเผยความทะเยอทะยาน
"ฮี่ฮี่ ไม่นึกว่าเจ้าจะโหดร้ายขนาดนี้ เจ้าไม่ใช่เพื่อนของพ่อแม่เขาหรอกหรือ?"
นักพรตวัยกลางคนหัวเราะเสียงแหบ
"ฮึฮึ แค่คนรู้จักผิวเผินเท่านั้น แม้จะเป็นเพื่องแล้วอย่างไร เพื่อระดับความสามารถพิเศษ มีคนทิ้งเมียทิ้งลูกก็มี ข้าจะนับเป็นอะไร"
หลิวตงพูดอย่างดูแคลน "พวกเราไม่สามารถลงมือในเมืองหมี่หยุน ต้องหาข้ออ้างล่อเด็กน้อยคนนี้ออกจากเมืองหมี่หยุน ตอนนั้นค่อยจัดการเขาอย่างเงียบๆ"
พูดจบ ทั้งสองก็รีบจากไปจากที่นั่น


## บทที่ 2 ยันต์สมบัติยอดเยี่ยม

ภายในคฤหาสน์
โจวซุ่ยเริ่มมีสีหน้าเคร่งเครียด แม้เขาจะไม่รู้บทสนทนาระหว่างหลิวตงกับนักพรตวัยกลางคนที่อยู่ข้างนอก แต่เขารู้ดีถึงเจตนาร้ายของเพื่อนเก่าพ่อแม่คนนี้
อาจเป็นเพราะการข้ามมิติทำให้พลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งเป็นพิเศษ ดังนั้นเขาจึงสามารถรับรู้ความดีและความชั่วของผู้อื่นได้
แม้แต่เจตนาร้ายเพียงเล็กน้อยของอีกฝ่าย เขาก็สามารถรับรู้ได้
ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยไว้ใจหลิวตงเลยแม้แต่น้อย
แต่เจตนาร้ายของนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ดนั้นน่ากลัวเกินไป ราวกับมีหนามแหลมคอยทิ่มแทงหลัง
แม้ว่าเมืองหมี่หยุนจะห้ามนักพรตต่อสู้กันในเมือง แต่ก็มีนักพรตที่กล้าเสี่ยงออกมาเรื่อยๆ
ดั่งคำกล่าวที่ว่า ผู้ที่มีอาวุธในมือ ย่อมเกิดจิตคิดฆ่าได้
หากอีกฝ่ายทนไม่ไหวจริงๆ ชีวิตของเขาก็คงจบสิ้น
แม้แต่ในโลกก่อน ประเทศที่มีความปลอดภัยสูง ก็ยังมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นบ่อยๆ ไม่ใช่หรือ?!
ดังนั้นเขาจึงไม่อาจฝากความหวังไว้กับความคิดของผู้อื่น
"วัตถุดิบก็เตรียมพร้อมแล้ว ถึงเวลาฝึกกู่ได้แล้ว"
ในตอนนี้ โจวซุ่ยโบกมือ ทันใดนั้นในมือของเขาก็ปรากฏขันสีทองเข้ม บนนั้นมีลวดลายซับซ้อนมากมาย แฝงไว้ด้วยพลังที่ลึกล้ำ
และนี่คือความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา นั่นคือยันต์สมบัติยอดเยี่ยม
ตอนที่เขาเพิ่งข้ามมิติมาถึงโลกนี้ ยันต์สมบัติยอดเยี่ยมนี้ก็ผูกติดกับวิญญาณของเขาแล้ว ดูเหมือนว่าการที่เขาสามารถข้ามมิติมาถึงโลกนี้ได้ อาจเป็นเพราะวัตถุล้ำค่าชิ้นนี้
ความสามารถของวัตถุล้ำค่าชิ้นนี้ก็ง่ายมาก นั่นคือสามารถใช้วัตถุดิบนานาชนิด เพื่อสร้างแมลงกู่ที่แตกต่างกัน
เช่น แมลงกู่ชุนชิวที่มีความสามารถในการอมตะ แมลงกู่จิณจันทร์ที่สามารถชุบชีวิตคนตาย แมลงกู่มังกรที่มีพลังมังกร และอื่นๆ แมลงกู่แห่งฟ้าและดินแต่ละชนิดล้วนมีพลังที่น่าอัศจรรย์
หากสามารถสร้างแมลงกู่เหล่านี้ได้ การบรรลุเป็นเซียนก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ปัญหาคือ ตอนนี้เขาเป็นแค่คนจนคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีทางหาวัตถุดิบล้ำค่าเหล่านี้ได้ ไม่ต้องพูดถึงแมลงกู่ระดับสูง แม้แต่แมลงกู่ธรรมดาก็ไม่สามารถสร้างได้
และที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้แมลงกู่ธรรมดาไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ยากลำบากของเขาได้ นี่คือภัยคุกคามจากนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ด แมลงกู่ธรรมดาจะทำอะไรได้
ดังนั้นโจวซุ่ยคิดไปคิดมา ในที่สุดก็ได้รับข้อมูลเกี่ยวกับแมลงกู่ชนิดหนึ่งจากยันต์สมบัติยอดเยี่ยม นั่นคือแมลงพิษแห่งความรัก
วิธีการสร้างแมลงกู่ชนิดนี้ง่ายมาก เพียงแค่ได้หญ้าที่ทำให้ลืมความรู้สึก บวกกับดอกหยินหยาง และหินวิญญาณชั้นล่างหนึ่งร้อยก้อน ก็สามารถสร้างแมลงกู่นี้ได้
และในโลกนี้ หญ้าที่ทำให้ลืมความรู้สึกและดอกหยินหยางก็มีให้เห็นทั่วไป ไม่ใช่สมุนไพรวิเศษที่หายาก ต้องการเพียงหินวิญญาณชั้นล่างไม่กี่สิบก้อนก็สามารถซื้อได้จากร้านสมุนไพรในเมืองหมี่หยุน
เมื่อครู่ที่เขาออกจากบ้านไป ก็ไปซื้อสมุนไพรวิเศษสองชนิดนี้
แต่ถึงอย่างนั้น เนื่องจากพ่อแม่เสียชีวิต ในบ้านแทบไม่เหลือหินวิญญาณเลย หากใช้หินวิญญาณหมดไป เขาก็จะไม่มีเงินซื้อข้าวในไม่ช้า
ดังนั้นเรื่องนี้ต้องสำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลว
"เริ่มกันเถอะ"
คิดถึงตรงนี้ โจวซุ่ยไม่ลังเล รีบนำวัตถุดิบที่เตรียมไว้ออกมาจากตัว ใส่ลงไปในยันต์สมบัติยอดเยี่ยมทันที พร้อมกับใส่หินวิญญาณชั้นล่างหนึ่งร้อยก้อน
ฮว้า~~
ในทันใด กระแสพลังปั่นป่วนลึกลับพวยพุ่งออกมา หลอมละลายวัตถุดิบเหล่านี้ในพริบตา หินวิญญาณจำนวนมากถูกเผาผลาญ
จากนั้นพลังมากมายหลอมรวมเข้าด้วยกัน แมลงกู่สีดำและขาวก็ปรากฏขึ้นในยันต์สมบัติยอดเยี่ยมในทันที
เห็นได้ชัดว่าการหลอมสร้างแมลงพิษแห่งความรักสำเร็จแล้ว
ในวินาทีถัดมา แมลงพิษตัวนี้ได้แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา จากนั้นก็เข้าไปในหัวใจ ดูเหมือนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหัวใจของเขา
แล้วข้อมูลมหาศาลก็ไหลบ่าเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของโจวซุ่ยในทันที
"แมลงพิษแห่งความรัก หนึ่งในกู่ประหลาดแห่งฟ้าและดิน ภายในบรรจุพลังหยินหยาง สามารถสร้างแมลงพิษลูกได้มากมาย หากแมลงพิษลูกเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายของเพศตรงข้าม จะทำให้เพศตรงข้ามเกิดความรักใคร่ต่อตัวท่าน ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ก็จะยิ่งหลงรักมากขึ้นเท่านั้น จนกระทั่งตายจากกัน"
"คำอธิบาย: พลังแห่งความรักยิ่งใหญ่ที่สุด มันคือพลังที่สามารถสร้างปาฏิหาริย์ จงรักคู่ฝึกตนของท่านอย่างลึกซึ้ง แล้วท่านจะพบว่ามันทำได้ทุกสิ่ง"
…………
"สำเร็จแล้ว"
โจวซุ่ยรู้สึกดีใจทันที จิตใจเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกได้ถึงพลังของแมลงพิษแห่งความรักที่เคลื่อนไหวอยู่ในหัวใจ ดูเหมือนจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงร่างกายของเขาอย่างแนบเนียน
เห็นได้ชัดว่า แม้จะต้องใช้หินวิญญาณไปมากมาย แต่เขาก็สามารถหลอมสร้างแมลงพิษแห่งความรักได้สำเร็จ
นี่คือก้าวแรกในการเปลี่ยนแปลงสถานการณ์อันยากลำบากของเขา
"มีแมลงพิษแห่งความรักแล้วก็สามารถหาคู่ฝึกตนได้ บางทีอาจจะเป็นคุณนายหูผู้ดูแลหอร้อยบุปผา คุณนายจ้าวแห่งหอสมบัติล้ำค่า หรือคุณนายเฉินแห่งหอยาอายุวัฒนะ คุณนายเฉียนแห่งร้านเครื่องราง"
"ได้ยินว่าพวกนางล้วนเป็นสาวใหญ่โสด และต่างก็โหยหาความรักที่น่าตื่นเต้นเร้าใจ"
โจวซุ่ยลูบคางของตัวเอง
เขานึกถึงนักพรตหญิงวัยกลางคนเหล่านี้ แต่ละคนอายุสี่ห้าสิบปีแล้ว และระดับการฝึกตนก็ถึงระดับลมปราณชั้นเก้า เพียงก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ระดับสร้างฐาน
แม้อายุจะมากไปหน่อย แต่ดูแลตัวเองได้ดีมาก รูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างจากสาวน้อยอายุสิบเจ็ดสิบแปด ยังคงมีเสน่ห์ เด็กสาวทั่วไปเทียบไม่ติดเลย
มีคำกล่าวว่า ผู้หญิงแก่กว่าสามปี ได้ทองคำก้อนใหญ่; ผู้หญิงแก่กว่าสามสิบปี ได้แผ่นดิน; ผู้หญิงแก่กว่าสามร้อยปี ได้ยาวิเศษ; ผู้หญิงแก่กว่าสามพันปี ได้ขึ้นสวรรค์
นี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในโลกบำเพ็ญเซียน นักพรตหญิงที่แข็งแกร่งมีอยู่มากมาย
ต้องรู้ว่าผู้หญิงสามารถไต่เต้าขึ้นไปหานักพรตชายที่แข็งแกร่ง กลายเป็นนกฟีนิกซ์ พลิกชะตาชีวิตของตัวเอง
ผู้ชายก็เช่นกัน ก็สามารถทำได้เหมือนกัน
การจะจัดการกับนักบวชชั้นเจ็ดที่ฝึกพลัง ด้วยระดับการฝึกตนและคุณสมบัติของเขา ในระยะเวลาอันสั้นนั้นเป็นไปไม่ได้
เขาก็ไม่มีเวลามากพอที่จะฝึกฝน ใครจะรู้ว่าหลิวตงจะลงมือกับเขาเมื่อไหร่ เขาไม่อยากฝากความหวังไว้กับความเมตตาของหลิวตงเลย
ดังนั้นโจวซุ่ยคิดไปคิดมา หากสามารถหาคู่ฝึกตนที่อยู่ในระดับลมปราณชั้นเก้าได้ ก็จะสามารถจัดการกับหลิวตงได้ในพริบตาไม่ใช่หรือ?! เพื่อรับประกันความปลอดภัยของตัวเอง
พูดตามตรง นี่ก็เป็นวิธีแก้ปัญหาเพียงวิธีเดียวที่เขาคิดออก
เขาสู้หลิวตงไม่ได้เท่านั้นเอง แต่นักพรตที่แข็งแกร่งกว่าหลิวตงมีอยู่ทั่วไป
แน่นอน ในสถานการณ์ปกติ นักพรตหญิงเหล่านี้แม้จะเป็นสาวใหญ่โสด ก็คงไม่มองเขาแน่นอน เพราะเขาเป็นเพียงนักบวชน้อยระดับลมปราณชั้นหนึ่งที่มีรากวิญญาณระดับเก้าเท่านั้น เป็นมือใหม่ในหมู่มือใหม่
การจะได้รับความโปรดปรานจากนักพรตหญิงที่แข็งแกร่งเหล่านี้ นั่นไม่ใช่ความฝันที่เพ้อเจ้อหรอกหรือ?
เพราะในโลกนี้มีชายหนุ่มหน้าตาดีอยู่ทั่วไป พวกนางเห็นจนชินชาแล้ว
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว มีพลังของแมลงพิษแห่งความรัก ก็สามารถเปลี่ยนความเน่าเปื่อยให้เป็นความมหัศจรรย์ ทำให้นักพรตหญิงเหล่านี้หลงรักตัวเขา เมื่อถึงตอนนั้น เขาไม่เพียงแต่จะได้กินข้าวนิ่ม แต่ยังจะกินข้าวนิ่มอย่างแข็งขันด้วย
"แต่ตอนนี้ สามารถสร้างแมลงพิษลูกได้เพียงตัวเดียว ดูเหมือนว่าต้องหาโอกาสติดต่อกับนักพรตหญิงวัยกลางคนเหล่านี้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีโอกาสที่จะใส่แมลงพิษแห่งความรักเลย"
โจวซุ่ยครุ่นคิดถึงแผนขั้นต่อไป
แม้ว่าการกระทำเช่นนี้จะต่ำช้าไปหน่อย แต่เพื่อเอาชีวิตรอด เขาก็จำเป็นต้องใช้วิธีที่ไม่ดีนี้


## บทที่ 3 นักพรตหญิงร่วมเช่า รักแรกพบ

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
"นี่มัน!"
โจวซุ่ยหน้าบึ้งตึง เดิมทีเขาได้เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่แล้ว ตั้งใจจะหานักพรตหญิงที่ยังไม่แต่งงานเหล่านั้น เพื่อเป็นหนุ่มหน้าหวาน และได้ลิ้มรสชาติของการถูกอุปถัมภ์
แต่ว่า นักพรตหญิงเหล่านี้ล้วนมีตำแหน่งและอำนาจสูงส่ง ที่ไหนจะให้นักพรตระดับเหลียนชี่อี๋ชิงอย่างเขาได้เข้าใกล้
ถ้าแม้แต่จะเจอหน้ายังไม่ได้ ก็อย่าหวังจะใช้แมลงพิษแห่งความรักเลย
เหมือนกับวิชาฆ่ามังกรจะเก่งกาจแค่ไหน ถ้าในโลกไม่มีมังกร ก็ไร้ประโยชน์
แต่เขาก็ไม่รีบร้อน ถ้าจริงๆ เข้าใกล้ไม่ได้ การหานักพรตหญิงช่วงปลายของเลียนชี่คนอื่น ก็ไม่ใช่ทางแก้ปัญหาที่เลวร้าย
อย่างไรเสีย พลังของแมลงพิษแห่งความรักก็ไม่ได้จำกัดแค่นักพรตหญิงคนเดียว
ตึก ตึก ตึก!!!
ในตอนนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูดังมาจากประตูใหญ่ของลานบ้าน
เขาเดินออกไปที่นอกลานบ้าน เปิดประตูใหญ่ ทันใดนั้นก็มีนักพรตหญิงสามคนที่งดงามน่าหลงใหลปรากฏตัวอยู่หน้าประตู อากาศรอบข้างอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมชวนหลงใหล ทำให้รู้สึกสดชื่นเบิกบาน
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านักพรตหญิงทั้งสามคนนี้ล้วนเป็นสาวงาม เทียบชั้นดาราภาพยนตร์ในชาติก่อน ผิวขาวหน้าตางดงาม รูปร่างเซ็กซี่ ราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์
พวกนางงดงามยิ่งกว่าพี่สาวที่หอร้อยบุปผาเสียอีก
แต่พลังที่แผ่ออกมาจากตัวพวกนางไม่ธรรมดา อย่างน้อยก็เป็นนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่ทั้งหมด
"ขอถามหน่อยว่าที่นี่รับผู้เช่าใช่ไหม เดือนละแค่ห้าสิบหินวิญญาณชั้นล่าง?"
ในตอนนี้ สาวขายาวคนหนึ่งเอ่ยปากถาม เสียงใสกังวานไพเราะราวกับนกไนติงเกล
"ใช่แล้ว พวกเธอต้องการเช่าร่วมกันหรือ?"
โจวซุ่ยขมวดคิ้ว
ความจริงแล้วเขาเพราะกระเป๋าฉิบหาย แต่ก็ไม่มีความสามารถหาหินวิญญาณ จึงคิดจะปล่อยเช่าลานบ้านของตัวเอง เป็นเจ้าของที่ดิน หาหินวิญญาณ
ด้วยว่าลานบ้านนี้มีพื้นที่สามร้อยตารางเมตร ข้างในมีเจ็ดแปดห้อง เพียงพอที่จะรองรับนักพรตแปดคน
ต้องรู้ว่า การจะเข้าไปอยู่ในเมืองหมี่หยุนไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด บ้านธรรมดาอย่างน้อยต้องใช้หินวิญญาณชั้นล่างเกินร้อยก้อนต่อเดือน ถ้าดีหน่อยอาจต้องใช้สองสามร้อยก้อน
ดังนั้นราคาห้าสิบหินวิญญาณชั้นล่าง ถือว่าคุ้มค่าคุ้มราคามาก
พูดตามตรง โชคดีที่พ่อแม่ของโจวซุ่ยฉลาด ซื้อบ้านหลังนี้ก่อนที่ราคาบ้านในเมืองหมี่หยุนจะพุ่งสูง ทำให้เขามีที่พักในเมืองหมี่หยุน
ไม่เช่นนั้นเขาก็คงถูกไล่ออกจากเมืองหมี่หยุน กลายเป็นคนไร้บ้านแล้ว
"ใช่ พวกเราพี่น้องเป็นนักพรตมาจากที่อื่น อยากพักอาศัยในเมืองหมี่หยุนชั่วคราว ได้ดูบ้านมาหลายหลังแล้ว ถ้าบ้านของท่านถูกใจพวกเรา พวกเราก็จะเช่า"
สาวขายาวอธิบาย
ในตอนนี้ หญิงทั้งสามส่งเสียงคุยกันทางจิต
"พี่สาวจี้ ท่านว่าลานบ้านนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
"พูดตามตรงก็ไม่เลว เดือนละแค่ห้าสิบหินวิญญาณชั้นล่าง ราคาถูกกว่าในตลาดครึ่งหนึ่ง แม้ว่าตอนนี้พวกเราไม่ขาดหินวิญญาณ แต่ประหยัดได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น"
"จริงด้วย และเจ้าของลานบ้านนี้ก็เหมือนกับที่ได้ยินมาจริงๆ เป็นแค่นักพรตน้อยระดับเหลียนชี่อี๋ชิง ไม่อาจก่อภัยอันตรายใดๆ ต่อพวกเรา ถ้าเขาจริงๆ คิดไม่ดีกับพวกเรา แค่ยกมือก็ฆ่าได้"
"แม้ว่าการอยู่ร่วมกับผู้ชายจะยุ่งยากไปหน่อย แต่พวกเราก็คงไม่ได้อยู่ในเมืองหมี่หยุนนานนัก ถ้าหาโอกาสจู้จีได้ ก็คงจะออกจากที่นี่แล้ว"
"พูดถูก ถ้าสภาพลานบ้านยังพอใช้ได้ ก็เช่าเลย"
หญิงทั้งสามส่งเสียงคุยกันทางจิต วิจารณ์สภาพแวดล้อมของบ้านหลังนี้
นักพรตหญิงทั้งสามคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
ในตอนนี้ โจวซุ่ยก็มองสำรวจนักพรตหญิงทั้งสามคนขึ้นลง พูดตามตรง ทั้งรูปร่างและหน้าตา พวกนางดีกว่าสาวๆ ในหอร้อยบุปผามากนัก บุคลิกภาพราวกับคนที่มาจากตระกูลใหญ่
แน่นอนว่าเขาให้ความสนใจกับพลังของพวกเธอมากกว่า ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสาวขายาวที่เป็นหัวหน้านั้นต้องมีระดับการฝึกตนถึงระดับลมปราณชั้นเก้าแล้ว แม้ว่าเธอจะใช้คัมภีร์วิชาปิดบังพลังไว้ แต่ก็ไม่อาจหลอกการรับรู้ทางจิตวิญญาณของเขาได้
นักพรตหญิงอีกสองคนแม้จะไม่เก่งเท่าสาวขายาว แต่ก็อย่างน้อยต้องเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ดขึ้นไป
บางทีอาจจะใช้แมลงพิษแห่งความรักกับพวกเธอได้
เมื่อถึงเวลานั้นเขาก็จะมีนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่เป็นที่พึ่งพิงแล้ว
เพราะตอนนี้เขาก็ไม่มีทางเข้าใกล้เหล่าภรรยาเหล่านั้นได้ แต่ตอนนี้กลับมีโอกาสได้ติดต่อกับนักพรตหญิงช่วงปลายของเลียนชี่ นับว่าเป็นโชคดีอย่างมาก
พลาดโอกาสนี้ไป อาจจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีก
คิดถึงตรงนี้ โจวซุ่ยก็ไม่ลังเลอีก เขาขยับจิตใจเล็กน้อย แมลงพิษลูกบนตัวเขาก็บินออกไปทันที มันมีลักษณะโปร่งใส ไม่มีพลังงานใดๆ
วินาทีถัดมา มันก็เข้าไปในร่างของสาวขายาวทันที โดยที่อีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวเลย
นี่คือความร้ายกาจของแมลงพิษแห่งความรัก สามารถเข้าสู่ร่างกายคนได้อย่างเงียบกริบ ไร้ร่องรอย และสามารถผ่านการป้องกันใดๆ ได้ทั้งหมด นับว่ามีความลึกลับมหาศาล
เมื่อถึงเวลาที่อีกฝ่ายรู้ตัว ก็คงจะหลงรักอย่างลึกซึ้งไปแล้ว
"ถ้าอย่างนั้น พวกคุณเข้ามาดูห้องก่อนได้"
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ โจวซุ่ยก็ผ่อนคลายลง เขาทำทุกอย่างเสร็จแล้ว ต่อไปก็ดูว่าแมลงพิษแห่งความรักจะมีประสิทธิภาพตามที่เล่าลือกันหรือไม่
ตอนนี้ เขาเชิญให้อีกฝ่ายเข้ามาในลานบ้าน
"เกิดอะไรขึ้น?!"
สาวขายาวในตอนนี้ก็พบว่าร่างกายของตัวเองเกิดการเปลี่ยนแปลงแปลกๆ เดิมทีเธอไม่มีความรู้สึกอะไรกับโจวซุ่ยเลย เขาก็แค่นักพรตเหลียนชี่อี๋ชิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง
เมื่อเทียบกับอายุของเธอแล้ว อีกฝ่ายก็แค่น้องชายตัวน้อยคนหนึ่ง
แต่ตอนนี้ ไม่รู้ทำไม เมื่อเธอมองโจวซุ่ย หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาทันที เหมือนกับตอนแรกรักในวัยสาวเลย ใบหน้างามก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ทำไม ใบหน้าธรรมดาๆ ของโจวซุ่ยตอนนี้กลับดูหล่อเหลาผิดปกติ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกคำพูด ล้วนเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ไม่อาจจินตนาการได้
แม้แต่คำพูดเบาๆ ก็ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้ชาย
ไม่จริงใช่ไหม ฉันเป็นอะไรไป ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้กับผู้บำเพ็ญเพศชายที่ไม่รู้จักคนหนึ่ง?!
ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย
หรือว่าเจ้าคนนี้ใช้วิชาเสน่ห์กับฉัน?!
แต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้ ถ้าเขาใช้ระดับความสามารถพิเศษจริง เธอในฐานะนักพรตระดับลมปราณชั้นเก้าจะไม่รู้ตัวได้อย่างไร อีกฝ่ายก็ไม่มีทางหลอกเธอได้
นั่นก็หมายความว่า ต้องเป็นปัญหาที่ตัวเธอเอง ดูเหมือนนี่จะเป็นรักแรกพบที่เล่าลือกัน
แต่มันช่างเหลือเชื่อ ตัวเธอเองที่เป็นหญิงสาวอายุกว่าสามสิบ กลับมารู้สึกอะไรแบบนั้นกับเด็กหนุ่มอายุสิบแปดปี
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้างามของเธอก็ยิ่งแดงขึ้นไปอีก อุณหภูมิร่างกายก็เพิ่มสูงขึ้น ความรู้สึกนี้เหมือนกับเป็นไข้
"พี่สาว เป็นอะไรหรือเปล่า?"
ในตอนนี้ นักพรตหญิงสองคนข้างๆ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของสาวขายาว จึงถามด้วยความสงสัย
"ไม่ ไม่มีอะไร บ้านหลังนี้ก็ดีนะ ฉันพอใจมาก เช่าเลยดีกว่า"
สาวขายาวพยายามกดความรู้สึกแปลกๆ ของตัวเองเอาไว้ เธอไม่อาจทำให้ตัวเองขายหน้าต่อหน้าน้องสาวทั้งสองได้
"ได้ค่ะ"
นักพรตหญิงทั้งสองแม้จะสงสัยเต็มที่ แต่พวกเธอก็ชอบบ้านหลังนี้อยู่แล้ว เมื่อพี่สาวตัดสินใจแล้ว พวกเธอก็ไม่ปฏิเสธ
"อ้อใช่ ฉันชื่อจี๋ปิงอวี่ สองคนนี้คือน้องสาวของฉัน มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียน" สาวขายาวแนะนำตัว บอกว่าตัวเองชื่อจี๋ปิงอวี่
"ครับ ผมชื่อโจวซุ่ย"
โจวซุ่ยพยักหน้า แสดงว่าทั้งสองฝ่ายรู้จักกันแล้ว


## บทที่ 4 ดูเหมือนมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

ยามดึกสงัด
โจวซุ่ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น กำลังฝึกฝนวิชาล้ำโลกที่ได้รับมาจากยันต์สมบัติยอดเยี่ยม - คู่มือเทพกู่ วิชานี้สามารถควบคุมแมลงพิษนับไม่ถ้วนในโลกมาใช้งานได้ นับว่าเป็นทักษะระดับเทพที่มหัศจรรย์ไร้ขีดจำกัด
ซู่...ซู่...
เห็นได้ว่าพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินกำลังไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา ผ่านเข้าสู่เส้นลมปราณ ทำให้พลังแท้จริงในร่างกายของเขาค่อยๆ เพิ่มขึ้น
"ช้า มันช้าเกินไป"
หลังจากฝึกฝนครบ 108 รอบสัญจร โจวซุ่ยก็ลืมตาขึ้นและหยุดการฝึกฝน ใบหน้าของเขาแสดงความรู้สึกจนใจ การเพิ่มพลังแท้จริงในร่างกายช้าเกินไป
แม้ว่าเขาจะฝึกฝนทักษะระดับเทพ แต่การจะก้าวขึ้นสู่ระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสองนั้น หากไม่ใช้เวลาสองถึงสามปีก็เป็นไปไม่ได้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะคุณสมบัติของเขาแย่เกินไป มีเพียงรากวิญญาณระดับเก้าเท่านั้น
ต้องรู้ว่าในโลกนี้คุณสมบัติก็มีระดับชั้นแตกต่างกัน ตั้งแต่รากวิญญาณขั้นเก้าถึงรากวิญญาณขั้นหนึ่ง โดยขั้นเก้าต่ำสุด ขั้นหนึ่งดีที่สุด
ขั้นเก้าถึงขั้นเจ็ดคือรากวิญญาณระดับล่าง ระดับหกถึงระดับสามขั้นคือรากวิญญาณระดับกลาง ระดับสามถึงขั้นหนึ่งคือรากวิญญาณระดับสูง
การจะเข้าร่วมนิกายอย่างสำนักเซียนเฮีย อย่างน้อยต้องมีรากวิญญาณระดับกลางขึ้นไป
ส่วนผู้ที่มีรากวิญญาณระดับล่างนั้น ก็ทำได้แค่เป็นนักพรตพเนจรเท่านั้น ไม่มีนิกายใดจะรับเป็นศิษย์
ส่วนที่เหนือกว่ารากวิญญาณขั้นหนึ่งก็คือรากวิญญาณฟ้า เมื่อถึงระดับนี้
หากมีรากวิญญาณฟ้า สำนักใหญ่ต่างๆ จะแห่แหนมาหา เพราะผู้ที่มีรากวิญญาณฟ้าจะต้องก้าวขึ้นเป็นนักพรตสร้างฐานได้แน่นอน และมีโอกาสสูงที่จะก้าวไปถึงผู้บำเพ็ญขั้นจินตัน
แต่คนที่มีคุณสมบัติระดับนี้ นับได้ว่ามีน้อยมาก
อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่เคยพบอัจฉริยะระดับสูงสุดเช่นนี้มาก่อน
"ช่างเถอะ ไม่ฝึกฝนแล้ว ต่อให้พยายามฝึกต่อไป ระดับการฝึกตนก็จะไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่น้อย"
โจวซุ่ยรู้สึกจนปัญญา
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่มีคุณสมบัติต่ำต้องลำบากขนาดไหน พวกเขาต้องใช้เวลามากมายในการก้าวไปข้างหน้าแต่ละก้าว แม้จะฝึกฝนจนแก่ตาย ก็ไม่สามารถก้าวขึ้นสู่ผู้ฝึกตนระดับเก้าขั้นได้ ไม่ต้องพูดถึงการเป็นนักพรตสร้างฐานเลย
นอกจากจะมีสมุนไพรวิเศษและยาเม็ดช่วยเสริม มิฉะนั้นระดับการฝึกตนก็ไม่สามารถก้าวหน้าได้ในเวลาอันสั้น
ไม่แปลกที่ร่างเดิมจะไม่ชอบการฝึกฝน เพราะไม่ว่าจะฝึกฝนอย่างไร ก็ไม่สามารถก้าวหน้าได้ ไม่มีความรู้สึกประสบความสำเร็จเลย ใครก็ตามย่อมถูกความทรมานเช่นนี้ทำให้ท้อถอยได้
ฉิว!
คิดถึงตรงนี้ โจวซุ่ยก็ออกจากห้องของตัวเอง เดินไปที่ลานบ้านเพื่อผ่อนคลายความอึดอัดในใจ
"โจวเต้าหยู่"
แต่ในเวลานี้ ในลานบ้านกลับมีร่างงดงามปรากฏอยู่ก่อนแล้ว สวมชุดนอนสีขาว เผยให้เห็นรูปร่างอันน่าหลงใหล เป็นดั่งนางในดวงจันทร์
เธอก็คือจี๋ปิงอวี่ สาวขายาวผู้งดงาม
"เป็นสหายฉีนี่เอง คืนยาวนานเช่นนี้ สหายฉีก็นอนไม่หลับเช่นกันหรือ?"
เมื่อเห็นสาวงามเช่นนี้ โจวซุ่ยแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ เลือดในกายเดือดพล่าน แต่ก็ยังอดทนไว้ได้ เพราะอีกฝ่ายเป็นถึงนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่
หากทำให้อีกฝ่ายโกรธจนถึงที่สุด ต่อให้ถูกฆ่าตาย ก็ไม่มีที่ให้ร้องเรียนความเป็นธรรม
แม้ว่าเขาจะใส่แมลงพิษแห่งความรักให้อีกฝ่ายแล้ว แต่ก็ยากจะบอกได้ว่าเมื่อไหร่จะเกิดผล ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องระมัดระวังการกระทำของตน
"ใช่ค่ะ โจวเต้าหยู่ก็เป็นเหมือนฉันหรือ?"
จี๋ปิงอวี่หายใจลึก เมื่อเห็นโจวซุ่ยในชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นแทบจะหลุดออกมา
เพราะเมื่อคิดว่าอยู่ใต้ชายคาเดียวกับชายคนนี้ หัวใจก็เต้นเร็วด้วยความตื่นเต้น มักจะคิดฟุ้งซ่าน แม้ว่าปกติควรจะเข้าสู่สภาวะฝึกฝนได้แล้ว แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็ไม่สามารถเข้าสมาธิฝึกฝนได้
ดังนั้นเธอจึงต้องออกมาจากห้อง แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้พบกับโจวซุ่ยที่พอดีออกมาจากห้องเช่นกัน นี่คือสิ่งที่เรียกว่าพรหมลิขิตหรือ?
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้างามของเธอก็แดงขึ้นทันที หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
แต่โจวซุ่ยกลับไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของอีกฝ่าย เขาตอบว่า "ใช่ครับ การฝึกฝนนั้นยากเหลือเกิน ฝึกฝนมาหลายเวลา ระดับการฝึกตนก็ไม่มีความก้าวหน้า รู้สึกอึดอัด จึงอยากออกมาเดินเล่น"
เขารู้สึกหมดหนทาง หากสามารถยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณของตนเองได้ คงไม่ต้องลำบากในการฝึกฝนเช่นนี้
"สหายโจว ไม่ต้องกังวลไป การฝึกฝนนั้นย่อมยากก่อนง่าย เพียงแค่ก้าวผ่านอุปสรรคนี้ไปได้ ข้าเชื่อว่าสหายโจวจะต้องมีอนาคตที่สดใส"
"ข้าเชื่อว่าสหายโจวในอนาคตจะต้องก้าวขึ้นเป็นนักพรตสร้างฐาน หรือแม้แต่ระดับจักรพรรดิโบราณได้อย่างแน่นอน"
จี๋ปิงอวี่รู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมา เมื่อเห็นโจวซุ่ยมีท่าทางกลุ้มใจเช่นนี้ นางรู้สึกตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ อ๊าาาา น่ารัก ชายคนนี้ยามกลุ้มใจช่างน่ารักเหลือเกิน
ในโลกนี้จะมีผู้ชายที่น่ารักขนาดนี้ได้อย่างไร
อยากจะกอดเขาเข้ามาในอ้อมกอด แล้วทะนุถนอมให้สุดหัวใจ
ในสายตาของนาง โจวซุ่ยตอนนี้ดูราวกับแมวน้อยหรือลูกสุนัขที่ถูกรังแก ความรู้สึกสงสารและความรักในใจของนางพลุ่งพล่านจนแทบควบคุมไม่อยู่
"ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณสหายฉีที่ให้กำลังใจ"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจวซุ่ยก็รู้สึกดีขึ้นมาก ดูเหมือนว่าฤทธิ์ของแมลงพิษแห่งความรักจะได้ผลดีทีเดียว อย่างน้อยก็ทำให้อีกฝ่ายมีความรู้สึกดีๆ ต่อตนเองมากขึ้น
บางทีอีกไม่นาน ความสนิทสนมระหว่างตนเองกับอีกฝ่ายก็จะค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
"แต่พูดอีกอย่างหนึ่ง สหายท่านมีคุณสมบัติธรรมดา ดูเหมือนบิดามารดาก็เสียชีวิตแล้ว ระดับการฝึกตนก็เพียงแค่เหลียนชี่อี๋ชิง คงจะใช้ชีวิตในเมืองหมี่หยุนลำบากมากสินะ"
จี๋ปิงอวี่เปลี่ยนเรื่องพูด
"ก็ลำบากจริงๆ แต่โชคดีที่พ่อแม่ทิ้งบ้านไว้ให้หลังหนึ่ง อาศัยค่าเช่าบ้านก็พอประทังชีวิตไปได้" โจวซุ่ยยอมรับในจุดนี้
"อาจจะพอประทังชีวิตได้ แต่สหายเพียงแค่มีระดับเหลียนชี่อี๋ชิง แต่กลับครอบครองบ้านที่มีมูลค่าสูงในเมืองหมี่หยุน คงจะมีนักพรตที่คิดไม่ดีจับตามองอยู่มากสินะ"
จี๋ปิงอวี่พูดอย่างมีนัยยะ
"เป็นดังที่สหายฉีว่าจริงๆ คนที่คิดไม่ดีก็มีไม่น้อย โชคดีที่เมืองหมี่หยุนยังมีความสงบสุขพอสมควร ยังไม่มีใครกล้าลงมือกับข้า หากข้าสามารถเพิ่มระดับการฝึกตนได้ บางทีคนที่คิดจะหมายปองก็อาจจะน้อยลง"
โจวซุ่ยกล่าว
"เพิ่มระดับการฝึกตน? ด้วยคุณสมบัติของสหาย ระดับการฝึกตนจะเพิ่มขึ้นได้เมื่อไหร่กัน กว่าจะถึงตอนนั้น สหายคงถูกนักพรตพเนจรที่คิดไม่ดีลอบสังหารไปแล้ว
ข้าคิดว่าสหายอาจจะต้องหาที่พึ่งสักคน จึงจะรักษาบ้านหลังนี้ไว้ได้"
ดวงตางามของจี๋ปิงอวี่เป็นประกาย
"หมายความว่าอย่างไร?"
โจวซุ่ยรู้สึกงุนงง แม้ในใจจะพอเดาได้บ้าง แต่ก็ไม่กล้ายอมรับ
"สหายก็เป็นคนฉลาด ท่านต้องรู้ดีว่าข้าจี๋ปิงอวี่เป็นผู้ฝึกตนระดับเก้าขั้น แม้แต่ในเมืองหมี่หยุน นอกจากนักพรตสร้างฐานแล้ว ก็ไม่มีใครทำอะไรข้าได้"
"หากได้รับการคุ้มครองจากข้า สหายก็จะได้นอนตาหลับ และสามารถฝึกฝนได้อย่างสบายใจ"
"นักพรตพเนจรคนอื่นอยากจะหมายปอง ก็ต้องถามดาบในมือข้าก่อนว่าคมพอหรือไม่"
จี๋ปิงอวี่พูดพลางยิ้มตาหยี
"นี่!"
โจวซุ่ยงุนงงไปหมด เขาเริ่มรู้สึกว่าเรื่องราวดูจะไม่ถูกต้องแล้ว ตอนนี้สาวขายาวตรงหน้ากลับดูเหมือนเป็นคนเลวที่จ้องจะข่มขู่และยึดครองเขาผู้เป็นดั่งสาวน้อยในวัยเบญจเพส
แม้เขาจะอยากมีความสัมพันธ์บางอย่างกับสาวขายาวคนนี้ แต่ก็ไม่ใช่ในรูปแบบแบบนี้
"สหายโจว อย่าลังเลอีกเลย วันนี้ไม่ว่าท่านจะยอมหรือไม่ยอม ก็ต้องยอม"
"พูดตามตรง ตั้งแต่แรกเห็นท่าน ข้าก็อยากได้ท่านมาครอบครอง"
จี๋ปิงอวี่แสดงความเด็ดเดี่ยว อุ้มโจวซุ่ยขึ้นมาแนบเอว แล้วเดินเข้าไปในห้อง
"เจ้า"
โจวซุ่ยพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่เขาเป็นเพียงนักพรตเหลียนชี่อี๋ชิง จะไปสู้ผู้ฝึกตนระดับเก้าขั้นได้อย่างไร การต่อต้านเล็กน้อยของเขากลับยิ่งทำให้หญิงผู้นี้ตื่นเต้นมากขึ้น


## บทที่ 5 ก้าวสู่ระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสอง

ค่ำคืนผ่านพ้นไป ลมฝนสงบลง
ภายในห้องนอน ผ้าห่มและเครื่องนอนยับยู่ยี่ เสื้อผ้ากระจัดกระจายไปทั่ว
เป็นที่คาดเดาได้ว่าการต่อสู้เมื่อคืนนี้รุนแรงเพียงใด
บนเตียงปรากฏร่างชายน่าสงสารที่ใบหน้าซีดขาวและร่างกายอ่อนแรง ข้างๆ เขาคือสาวขายาวที่มีสีหน้าพึงพอใจและอารมณ์ดี
พวกเขาก็คือโจวซุ่ยและจี๋ปิงอวี่นั่นเอง
ฮว้าๆๆ~~~
ในขณะนี้ โจวซุ่ยรับรู้ถึงข้อมูลที่ไหลเข้ามาในห้วงจิตของเขา: "เมื่อคืนเจ้าได้ฝึกฝนร่วมกันกับคู่ฝึกตนเจ็ดครั้ง จิตใจของทั้งสองเชื่อมต่อกัน ความรักเพิ่มพูน เจ้าได้รับประสบการณ์วิถีดาบระดับหนึ่ง พรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าได้รับการยกระดับ"
"เจ้าได้รับพลังหยวนหยินจากอีกฝ่าย ระดับการฝึกตนเพิ่มขึ้นเป็นระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสอง"
ในตอนนี้ เขารู้สึกถึงพลังเจินหยวนจำนวนมากที่พุ่งขึ้นมาในร่างกาย ทะลวงเส้นลมปราณหนึ่งเส้นในทันที พลังในร่างกายแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก
แต่เดิมเขาต้องใช้เวลาสองถึงสามปีในการฝึกฝนอย่างหนัก จึงจะสามารถยกระดับถึงระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสอง
แต่ตอนนี้ เพียงแค่การฝึกฝนร่วมกันไม่กี่ครั้ง กลับทำให้ระดับการฝึกตนของเขาได้รับการยกระดับอย่างมหาศาล ขึ้นไปถึงระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสอง ประหยัดเวลาฝึกฝนหลายปี
เป็นที่คาดเดาได้ว่านี่เป็นประโยชน์มหาศาลเพียงใด
"เดี๋ยวก่อน ได้รับประสบการณ์วิถีดาบ? พรสวรรค์รากวิญญาณเพิ่มขึ้น? นี่คือพลังที่ซ่อนอยู่ของแมลงพิษแห่งความรักใช่หรือไม่?"
โจวซุ่ยตกใจทันที
ในทันใดนั้น เขาก็ได้รับข้อมูลสำคัญจากแมลงพิษแห่งความรัก นั่นคือพลังของแมลงพิษแห่งความรักไม่ได้มีแค่การทำให้นักพรตหญิงตกหลุมรักเขาเท่านั้น
หากฝึกฝนร่วมกัน ยิ่งความรักลึกซึ้งมากเท่าไหร่ ก็จะได้รับประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น
เขาสามารถได้รับการเพิ่มระดับการฝึกตนจากนักพรตหญิง ได้รับประสบการณ์การฝึกตนต่างๆ จากอีกฝ่าย และยังสามารถยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณ นับว่ามีประโยชน์มากมายนัก
แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นการแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน ฝ่ายหญิงก็สามารถได้รับประโยชน์จากเขาเช่นกัน
แต่ในตอนนี้ เนื่องจากระดับการฝึกตนของโจวซุ่ยต่ำมาก ดังนั้นเขาจึงเป็นฝ่ายที่ได้รับประโยชน์มากที่สุด
"ถ้าเป็นเช่นนี้ ยิ่งมีคู่ฝึกตนมาก ความเร็วในการฝึกตนของข้าก็จะยิ่งเร็วขึ้นสินะ?"
โจวซุ่ยนึกถึงวิธีการใช้แมลงพิษแห่งความรักอีกวิธีหนึ่งทันที
แต่เดิมเขากังวลว่าจะยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณของตนเองอย่างไร หากเขามีคู่ฝึกตนมากมาย ความเร็วในการยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณของเขาก็จะน่าตกใจมาก
เมื่อถึงเวลานั้น รากวิญญาณระดับเก้าของเขาก็จะสามารถยกระดับเป็นรากวิญญาณระดับแปด รากวิญญาณขั้นเจ็ด หรือแม้แต่รากวิญญาณขั้นหนึ่ง
แม้แต่รากวิญญาณฟ้าก็ไม่กล้าคิด
หากมีพรสวรรค์รากวิญญาณฟ้าจริงๆ การฝึกตนก็จะเป็นเส้นทางที่ราบรื่น
"วางใจเถิด ท่านพี่ ข้าจะรับผิดชอบต่อท่าน"
"พรุ่งนี้ พรุ่งนี้พวกเราจะจัดพิธีแต่งงาน ประกาศให้โลกรู้"
จี๋ปิงอวี่กอดโจวซุ่ย พูดด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
นางรู้สึกว่าหัวใจของตนในตอนนี้มีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ราวกับว่าชีวิตที่ผ่านมาสูญเปล่า
การที่นางลงมือก่อนนั้นถูกต้องแล้ว มิเช่นนั้นชายที่น่ารักเช่นนี้ คงจะถูกหญิงร้ายคนอื่นแย่งไป
ชายเช่นนี้ต้องตกเป็นของนางเท่านั้น จึงจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
อะไรนะ?!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มุมปากของโจวซุ่ยกระตุก เขารู้สึกว่าบทบาทของทั้งสองคนเหมือนจะสลับกันไปแล้ว ราวกับว่าตัวเขากลายเป็นหญิงน้อยที่ถูกอันธพาลรังแก
ทั้งๆ ที่เธอเพิ่งได้เปรียบเขาอย่างมาก และยังได้ครั้งแรกของเขาไปด้วย
แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะสำหรับเขาแล้ว นี่ก็เป็นเรื่องดี
เพราะการแต่งงานเท่านั้นที่จะทำให้การฝึกฝนร่วมกันถูกต้องตามกฎหมาย
และการแต่งงานระหว่างนักพรตก็ง่ายมาก ไม่จำเป็นต้องจดทะเบียนที่ที่ว่าการอำเภอ แค่จัดงานแต่งงานและได้รับพรจากทุกคน ก็ถือว่าเป็นคู่ฝึกตนแล้ว
"พอเถอะ เมื่อเจ้าไม่ปฏิเสธ ก็ถือว่าเจ้าตกลงแล้ว ตอนนี้เจ้าพักผ่อนสักหน่อยเถอะ เมื่อคืนเจ้าก็เหนื่อยมามาก" จี๋ปิงอวี่รีบสวมเสื้อผ้าแล้วลุกจากเตียง
เพราะนางเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเก้า ทั้งสภาพร่างกายและระดับการฝึกตนล้วนแข็งแกร่งกว่าโจวซุ่ยมากนัก
แม้จะฝึกฝนร่วมกันหลายครั้ง นางก็ยังกระปรี้กระเปร่า ไม่มีทีท่าเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
…………
ในตอนนี้ ที่ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนทั้งสองคนรออยู่นานแล้ว
พวกนางมองจี๋ปิงอวี่ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนของโจวซุ่ยด้วยสีหน้าประหลาด เพราะพวกนางก็ไม่ใช่คนโง่ และยังเป็นนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่ เสียงดังขนาดนั้นเมื่อคืน เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้สึก
"พี่สาวจี้ เก่งจังเลยค่ะ ลงมือกับผู้ชายคนนั้นเร็วขนาดนี้? บังคับเขาเลยเหรอคะ? สมแล้วที่เป็นแบบอย่างของพวกเราผู้หญิง" มู่จื่อเยียนมองจี๋ปิงอวี่ด้วยความชื่นชม
แต่ก่อนมีแต่ผู้ชายที่บังคับผู้หญิง แต่ตอนนี้กลับเป็นผู้หญิงที่บังคับผู้ชาย คิดดูแล้วความเก่งกาจของพี่สาวจี้ สมแล้วที่เป็นแบบอย่างของสตรี หญิงไม่แพ้ชาย
"ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้นี่ ผู้ชายน่ารักขนาดนี้ ถ้าไม่รีบลงมือ อาจจะถูกผู้หญิงไม่ดีคนอื่นแย่งไปก็ได้" จี๋ปิงอวี่หน้าแดงเล็กน้อย
พูดตามตรง นางก็รู้สึกว่าตัวเองกล้าเกินไปหน่อย ดูเหมือนจะแตกต่างจากนิสัยเดิมของตัวเองไปบ้าง
แต่นี่แหละคือรักแรกพบ เห็นของที่ชอบก็ซื้อ เห็นผู้ชายที่ชอบก็แย่ง กล้ารักกล้าเกลียด ไม่สนใจอคติของโลก นี่แหละคือจี๋ปิงอวี่
"พี่สาวจี้ ผู้ชายคนนี้มีอะไรดีกันคะ หน้าตาก็ไม่หล่อ คุณสมบัติก็ธรรมดา แถมยังเป็นแค่นักพรตน้อยระดับเลียนชี่อี๋ชิง?" เซี่ยจิ้งเหยียนสงสัยเต็มที่ ไม่เห็นว่าโจวซุ่ยจะมีเสน่ห์ตรงไหน
ต้องรู้ว่า จี๋ปิงอวี่มีคนมาจีบมากมาย แม้แต่นักพรตสำนักก็เคยมาจีบนาง แต่นางปฏิเสธหมด ไม่เคยสนใจเลย
แต่ตอนนี้กลับเป็นแค่นักพรตระดับเลียนชี่อี๋ชิงเท่านั้น กลับถูกพี่สาวจี้สนใจ ช่างไม่น่าเชื่อจริงๆ
แน่นอนว่านางก็ไม่คิดว่าเป็นฝีมือของโจวซุ่ย แค่นักพรตระดับเลียนชี่อี๋ชิงเท่านั้น ต่อให้มีความสามารถแค่ไหน ก็ไม่มีทางทำอะไรพี่สาวของตนได้
"พี่สาวเซี่ย จะถามทำไมล่ะคะ ผักปลาคนละอย่างย่อมมีคนชอบต่างกัน พี่สาวจี้ก็ชอบแบบนี้"
มู่จื่อเยียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ "แค่ผู้ชายคนเดียวเท่านั้น ชอบก็ชอบไป จะต้องมีเหตุผลด้วยหรือ? ถ้าไม่พอใจก็ทิ้งไปก็เท่านั้น"
นางคิดว่านี่แหละคือพี่สาวจี้ นิสัยเหมือนจักรพรรดินี
ทำไมผู้ชายถึงมีภรรยาน้อยได้หลายคน มีความรักได้ทั่วที่ พวกนางผู้หญิงก็ทำได้เหมือนกัน
"คิกๆ พวกเธอไม่เข้าใจหรอก ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้พิเศษมาก ให้ความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ต่างจากผู้ชายคนอื่น เลยชอบขึ้นมา"
"ยังไงพรุ่งนี้ฉันก็จะจัดงานแต่งงานกับเขา เป็นคู่ฝึกตนกัน"
"ยังไงพ่อแม่ฉันก็ไม่อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องสนใจคนอื่น ชอบก็แต่งเลย"
จี๋ปิงอวี่ยิ้มบางๆ
"ใช่ค่ะ พี่สาวจี้"
มู่จื่อเยียนมองจี๋ปิงอวี่ด้วยความชื่นชม นี่แหละคือพี่สาวที่นางเคารพ กล้ารักกล้าเกลียด แค่เจอกันครั้งแรกเท่านั้น ก็กล้าแต่งงานกับอีกฝ่าย
นี่คือผู้หญิงที่เติบโตเต็มที่หรือ? ต่างจากผู้หญิงที่ยังไม่รู้จักโลกอย่างนางจริงๆ ช่างเด็ดเดี่ยวเหลือเกิน
คิดดูแล้วก็จริง เมื่อกลายเป็นนักปรุงพลังแล้ว ก็ต่างจากคนธรรมดาแล้ว แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องปฏิบัติตามกรอบของคนธรรมดา
ถ้าไม่สามารถทำตามใจปรารถนาได้ แล้วจะฝึกเป็นเซียนไปทำไม


## บทที่ 6 หลานชาย เจ้าควบคุมหญิงผู้นี้ไม่ได้หรอก

วันต่อมา โจวซุ่ยก็แจกการ์ดเชิญงานแต่งงานให้กับเพื่อนบ้านในละแวกนั้น
เพราะเพื่อนบ้านบางคนก็รู้จักกันมาสิบกว่ายี่สิบปีแล้ว แม้จะไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก แต่ก็ถือว่าเป็นคนรู้จักกัน จึงเชิญมาร่วมงานเลี้ยงแต่งงานได้
และเพื่อนบ้านเหล่านี้ก็รู้จักโจวซุ่ยมาสิบกว่าปีแล้ว พวกเขาจึงมาร่วมงานแต่งงานด้วยเพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต
แม้แต่หลิวตง เพื่อนเก่าของพ่อแม่ก็ได้รับเชิญด้วย
ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ยังไม่ได้มีปัญหากับหลิวตง สำหรับเพื่อนเก่าของพ่อแม่คนนี้ เขาย่อมไม่อาจลืมได้
แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือ โจวซุ่ยต้องการใช้เรื่องนี้เป็นการเตือนให้หลิวตงรู้ว่าตอนนี้เขามีผู้ฝึกตนระดับเก้าขั้นคอยหนุนหลังอยู่ ไม่ใช่คนที่จะรังแกได้ง่ายๆ จะได้รีบล้มเลิกความคิดไม่ดี
"หลานชาย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? ทำไมถึงได้หาคู่ฝึกตนเร็วขนาดนี้? แถมยังเป็นนักพรตหญิงระดับลมปราณชั้นเก้าอีก?" เมื่อได้ยินข่าวนี้ หลิวตงก็ถึงกับงงงัน ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
ไม่ว่าจะคิดอย่างไร เขาก็ไม่อาจจินตนาการได้ว่าหลานชายของเขาจะหานักพรตหญิงที่ทั้งสวยและมีพลังระดับลมปราณชั้นเก้าได้ มันช่างเหมือนนิทานเหลือเชื่อ
โดยปกติแล้ว นักพรตหญิงระดับลมปราณชั้นเก้าจะไม่มีทางมองนักพรตระดับลมปราณชั้นหนึ่งเลย ความแตกต่างระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นมากมายเหลือเกิน มากจนแทบจะประเมินค่าไม่ได้
ตอนแรกที่ได้ยินข่าวนี้ เขายังคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่น
"ลุงหลิว นี่ก็เป็นเรื่องของพรหมลิขิตนะครับ เมื่อวันก่อนเธอมาเช่าบ้านผม ไม่คิดว่าพวกเราจะรักกันแรกพบ เป็นคู่ที่กำหนดไว้สามภพสามชาติ ก็เลยตัดสินใจเป็นคู่ฝึกตนกัน เรื่องราวในโลกนี้ลึกลับเหลือคาดเดา ก็คงไม่เกินไปกว่านี้แล้วละครับ"
โจวซุ่ยพูดอย่างรู้สึกซาบซึ้ง
"หลานชาย เจ้าต้องคิดให้รอบคอบนะ"
หลิวตงพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างอ่อนโยน "นักพรตหญิงคนนี้ฝึกฝนจนถึงระดับลมปราณชั้นเก้า อายุคงมากกว่าพ่อแม่เจ้าเสียอีก ผู้หญิงคนนี้ชัดเจนว่าเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อน เจ้าเป็นคนหนุ่มยังมีอนาคตอีกยาวไกล จะมาตกอยู่ในเงื้อมมือของหญิงแก่แบบนี้ได้อย่างไร ผู้หญิงแบบนี้เจ้าควบคุมไม่ได้หรอก ไม่ใช่ระดับที่เด็กหนุ่มอย่างเจ้าจะรับมือได้ อีกอย่าง พวกเจ้าเพิ่งเจอกันเองนะ แต่ผู้หญิงคนนี้กลับอยากแต่งงานกับเจ้าแล้ว เร็วเกินไปแล้ว คงมีเจตนาไม่ดีแน่ๆ ระวังจะเป็นการนำหมาป่าเข้าบ้านนะ"
เขารู้สึกร้อนใจยิ่งนัก
เพราะถ้าปล่อยให้โจวซุ่ยแต่งงานกับนักพรตหญิงคนนี้จริงๆ เขาก็จะไม่มีโอกาสอีกต่อไป เมื่อเผชิญหน้ากับการข่มขู่จากผู้ฝึกตนระดับลมปราณชั้นเก้า เขาไม่มีทางชนะได้เลย
เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องจะพัฒนามาถึงจุดนี้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้หลงรักเด็กหนุ่มคนนี้หรอก แต่เหมือนกับเขา ที่หมายตาบ้านหลังนี้ต่างหาก ผู้หญิงคนนี้มีเจตนาร้าย
บ้าน...รักแรกพบบ้าอะไร น่าจะเป็นรักแรกพบกับบ้านหลังนี้มากกว่า
"ลุงหลิวคิดมากไปแล้วครับ ผมก็แค่นักพรตตัวน้อยๆ ที่ไม่มีอะไรเลย เธอจะมีเจตนาร้ายกับผมได้ยังไงกัน?"
"ผมเข้าใจความห่วงใยของลุง แต่พวกเรารักกันจริงๆ ความรักนี้พระจันทร์พระอาทิตย์เป็นพยาน ฟ้าดินรับรู้ ลุงไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว"
"ถ้าลุงอยากอยู่ดื่มสุรา ก็เชิญตามสบาย แต่ถ้าไม่อยากอยู่ ก็ขอตัวไม่ส่งนะครับ"
โจวซุ่ยทำท่าเหมือนคนที่ถูกมนต์สะกดและหลงใหลในกามารมณ์
"เจ้า!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิวตงโกรธจนแทบระเบิด ช่างเหมือนหมากัดหลู่ตงปิน ไม่รู้จักคนดี ตนพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี แต่กลับไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ
แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่ใช่พ่อของโจวซุ่ย ไม่มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะคัดค้านการแต่งงานครั้งนี้
เขาจึงได้แต่จากงานแต่งงานไป ไม่อยากเห็นก็ไม่ต้องดู
"ฮี่ฮี่ เพื่อนร่วมฝึกตนท่านลิ่ว ดูเหมือนแผนการของท่านจะพังยับเยินแล้วนะ ใครจะคิดว่าจู่ๆ จะมีนักพรตหญิงงามโผล่มาล่ะ"
"บอกให้ท่านลงมือก่อนแล้ว แต่ท่านยังลังเลอยู่นั่น ตอนนี้ไม่ใช่ถูกคนอื่นเด็ดผลไม้ไปแล้วหรอกหรือ?"
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งปรากฏตัวใกล้ๆ หลิวตง ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกัน ร่วมมือกันทำเรื่องชั่ว แน่นอนว่าเขารู้ถึงสถานการณ์ลำบากของหลิวตง จึงรีบเอ่ยปากเยาะเย้ย
"ไอ้โง่ มันช่างโง่เหลือเกิน"
หลิวตงโกรธจนแทบบ้า เขาระเบิดอารมณ์ด่าออกมา "ไอ้หนุ่มโง่นั่นไม่คิดให้ดีเลย นักพรตหญิงระดับลมปราณชั้นเก้าที่งดงามจะมาชอบมันได้ยังไง ยังคิดว่าตัวเองมีเสน่ห์ไม่หมดสิ้น ยังพูดว่าต่างฝ่ายต่างรัก ช่างน่าขันสิ้นดี ผู้หญิงคนนั้นก็แค่หมายตาบ้านหลังนั้นที่มีราคาแพงลิบเท่านั้น
ฉันเตือนเขาตั้งหลายครั้ง แต่ไอ้หนุ่มนั่นก็ยังไม่ยอมฟัง ทำตัวเหมือนหมูที่ถูกมันหมูปิดตา สักวันมันต้องตายบนท้องผู้หญิงคนนั้นแน่"
ตอนนี้เขาเสียใจจนแทบกินไส้ตัวเอง ถ้ารู้ว่าจะมีผู้หญิงมาขวางทาง เขาคงลงมือกับโจวซุ่ยไปนานแล้ว
น่าเสียดายที่ตอนนี้พูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว
โดนนักพรตหญิงคนนั้นจับตาอยู่ เขาทำอะไรไม่ได้เลย
"ผู้หญิงคนนั้นก็โหดพอตัวนะ ทั้งที่สวยงามราวกับดอกไม้ มีระดับการฝึกตนไม่ธรรมดา แต่กลับยอมถ่อมตัว ยอมแต่งงานกับไอ้หนุ่มเขียวคนนั้น ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมจริงๆ"
ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างรำพึง
พูดตามตรง เขาเคยเห็นเจ้าสาวคนนั้น ผิวขาว หน้าตางดงาม ขายาวด้วย เป็นสาวงามระดับท็อปเลยทีเดียว
ถ้าเป็นคนจากนิกาย บางทีอาจจะเป็นนางเซียนพระธิดาอะไรสักอย่าง
แต่ตอนนี้กลับยอมมอบกายให้กับไอ้หนุ่มเขียวคนหนึ่ง ช่างไม่น่าเชื่อจริงๆ
แม้จะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีเจตนาไม่ดี หมายตาบ้านของหนุ่มคนนั้น แต่เขาก็อิจฉามาก ผู้หญิงสวยขนาดนี้กลับตกเป็นของโจวซุ่ย มันช่างไม่ยุติธรรมเลย
สวรรค์นี่ช่างไม่ยุติธรรมจริงๆ แค่มีบ้านก็ได้รับความสนใจจากนักพรตหญิงแล้วหรือ?!
"ฮึ ที่ผู้หญิงคนนั้นมีระดับการฝึกตนขนาดนี้ได้ คงต้องทำเรื่องแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้ง คงอาศัยความงามของตัวเอง ทำให้ผู้บำเพ็ญเพศชายตายทีละคน แล้วยึดทรัพย์สมบัติของพวกเขา"
"แม่ม่ายดำแบบนี้มีมากเหลือเกิน"
"เพื่อให้ได้ทรัพยากรการฝึกตนนิดหน่อย พวกแม่ม่ายดำพวกนี้ทำได้ทุกอย่าง ใจดำและโหดเหี้ยม"
หลิวตงก็หวาดกลัวจี๋ปิงอวี่มาก
เขาเป็นนักพรตพเนจร เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มาก่อน
ผู้หญิงพวกนี้ล้วนใจดำและโหดเหี้ยม เก่งในการใช้ความงามและรูปร่างของตัวเองเพื่อให้ได้ทรัพยากร ไม่รู้ว่ามีผู้บำเพ็ญเพศชายกี่คนที่ตกเป็นเหยื่อของพวกเธอ
เพราะเคยเห็นเรื่องแบบนี้มามากเกินไป เขาจึงมีภูมิคุ้มกันต่อความงามแล้ว นอกจากระดับความสามารถพิเศษแล้ว ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะมาทำให้จิตวิถีของเขาหวั่นไหวได้
"จุ๊ๆ ถ้าพูดแบบนี้ หลานชายของท่านก็ต้องตายแน่ สักวันต้องถูกดูดพลังจนตาย แล้วท่านจะทำยังไงต่อไป?"
ชายวัยกลางคนพูดจุ๊ปาก
"ก็ต้องปล่อยวางแล้วละ ในเมื่อเธอเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเก้า ฉันสู้ไม่ได้หรอก"
หลิวตงพูดอย่างหมดหนทาง
แม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับลมปราณชั้นเจ็ด ต่างจากระดับลมปราณชั้นเก้าแค่สองระดับ แต่ความจริงแล้วมันต่างกันราวฟ้ากับดิน อีกฝ่ายคนเดียวสามารถสู้กับเขาได้สิบกว่าคน พลังต่างกันมากเหลือเกิน
ถ้าเจอกันในป่า แค่เผชิญหน้ากันก็สามารถฆ่าเขาได้ในพริบตา
"ท่านยอมปล่อยวางจริงๆ หรือ?"
ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจ
"ฮึ ควรตัดไม่ตัด กลับยิ่งยุ่งยาก ที่ฉันมีชีวิตรอดมาได้นานขนาดนี้ ใช้รากวิญญาณขั้นเจ็ดฝึกฝนจนถึงระดับนี้ ก็เพราะยึดความระวังเป็นหลัก ไม่จำเป็นต้องไปสู้กับนักพรตขั้นสูงพวกนี้ให้ตายหรอก หาโอกาสอื่นก็พอ"
หลิวตงพูดอย่างหมดหนทาง
เขาก็แค่คนขี้ขลาดที่รังแกแต่คนอ่อนแอ กลัวคนที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น เมื่อเจอนักพรตที่แข็งแกร่งกว่า เขาก็หดหัวเป็นเต่าโดยสัญชาตญาณ


## บทที่ 7 งานแต่งงาน วัวแก่กินหญ้าอ่อน

ในขณะนั้น จี๋ปิงอวี่ก็สังเกตเห็นเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น
"ท่านพี่ คนที่เพิ่งผ่านไปคือหลิวตงที่ท่านเคยพูดถึงใช่ไหม?"
จี๋ปิงอวี่ส่งเสียงถามทางจิต
"ใช่แล้ว"
โจวซุ่ยไม่ปิดบัง: "คนผู้นี้เคยเป็นสหายที่ดีของบิดาข้า แต่หลังจากที่พ่อแม่ข้าเสียชีวิต เขามักจะข่มขู่ให้ข้าขายบ้าน หากไม่ได้อยู่ในเมืองหมี่หยุน ข้าคงถูกเขาทำร้ายไปนานแล้ว"
"ฮึ! รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ เป็นเพื่อนสนิทกันมานาน แต่กลับคิดจะทำร้ายลูกของเพื่อนเพียงเพราะบ้านหลังหนึ่ง สมควรตายนัก"
ดวงตางามของจี๋ปิงอวี่เผยเจตนาฆ่า
นางไม่ใช่นักพรตท้องถิ่นของเมืองหมี่หยุน แต่เดินทางมาจากที่ห่างไกลหลายหมื่นลี้ การที่สามารถยกระดับการฝึกตนมาถึงระดับนี้ได้ ย่อมไม่ใช่นักพรตหญิงธรรมดา
ความโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี เป็นคุณสมบัติจำเป็นของนักพรตพเนจร
หากไม่มีความสามารถ ก็คงไม่สามารถเดินทางข้ามระยะทางหลายหมื่นลี้มาถึงเมืองหมี่หยุนได้อย่างปลอดภัย
ผู้ปล้นฝึกพลังที่เคยตายในมือนางนั้น แทบนับไม่ถ้วน
หลิวตงผู้นี้กล้าทำร้ายสามีของนาง ช่างเบื่อชีวิตเสียจริง แม้แต่คำว่า "ตาย" ก็ยังเขียนไม่เป็น
"อวี้เอ๋อร์ อย่าโกรธไปเลย ที่นี่คือเมืองหมี่หยุน ไม่สามารถลงมือที่นี่ได้ มิเช่นนั้นจะถูกผู้ดูแลที่นี่ลงโทษแน่ อย่าทำอะไรรีบร้อน" โจวซุ่ยรีบห้ามทันทีเมื่อรู้สึกถึงเจตนาฆ่าในใจของจี๋ปิงอวี่
หากลงมือในเมืองหมี่หยุนจริง ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ในเมืองหมี่หยุนอีกต่อไป
"วางใจเถิด หม่อมฉันไม่ใช่นักพรตที่ชอบฆ่าฟันหรอก เพียงแต่โกรธพฤติกรรมต่ำช้าของคนผู้นั้นเท่านั้น คนเช่นนี้ บางทีอาจจะพลาดตายในป่าก็ได้"
"ช่างเถอะ ท่านพี่ วันนี้เป็นวันมงคลของพวกเรา อย่าให้คนต่ำช้าเช่นนี้มาทำลายอารมณ์เลย"
จี๋ปิงอวี่หัวเราะคิกคัก แสดงว่าตนเป็นเพียงสตรีอ่อนแอ ย่อมไม่ทำเรื่องน่ากลัวเช่นการฆ่าคนแน่นอน
แต่ในใจนางได้ตัดสินใจแล้วว่า รอให้หลิวตงออกจากเมือง จะลงมือสังหารทันที เพื่อกำจัดภัยในภายภาคหน้า
"ดี"
โจวซุ่ยพยักหน้า และลืมเรื่องนี้ไปชั่วคราว
เพราะวันนี้เป็นวันมงคลของตน หลิวตงคนเดียวจะนับเป็นอะไรได้
…………
ในเวลานี้ บรรดานักพรตในงานเลี้ยงต่างมีความคิดแตกต่างกันไป เมื่อมองดูโจวซุ่ยและจี๋ปิงอวี่ที่เป็นคู่หนุ่มสาวรูปงาม ในใจก็รู้สึกทอดถอนใจอย่างยิ่ง
"ไม่น่าเชื่อเลย ไม่คิดว่าเด็กโจวอายุเพียงสิบแปดก็จะแต่งงานแล้ว ยังได้นักพรตหญิงระดับลมปราณชั้นเก้าอีก เจ้าหนูนี่ช่างโชคดีจริงๆ"
"ใช่ไหมล่ะ? นักพรตหญิงผู้นี้ผิวขาวงดงาม มีพลังแก่กล้า ไม่รู้ว่าชอบอะไรในตัวเจ้าหนูนี่ หรือว่าเขาแข็งแรงและเก่งเรื่องบนเตียง? น่าอิจฉาจริงๆ"
"ทำไมไม่มีนักพรตหญิงสวยๆ มาชอบข้าบ้าง ข้าก็ยังไหวอยู่นะ มีพรสวรรค์พิเศษด้วย"
"จุ๊ จุ๊ โม้ต่อไปสิ ความสามารถของเจ้าใครๆ ก็รู้ ดังไปทั่วฮวาหลิ่วเซี่ยงแล้ว ฉายาซ่งไฉถงจื่อ ลูกค้าที่ทำเงินดีที่สุดแห่งปี ในยุทธภพเรียกว่าหลิวซานเหมี่ยว"
"บ้า! เหมี่ยวบ้านแกสิ! ใครกันนะที่ปล่อยข่าวลือนี้ออกมา?"
"ฮึ ฮึ จะเป็นโชคหรือเคราะห์ก็ยังไม่รู้ นักพรตหญิงผู้นี้จะมาชอบตัวเขาจริงๆ หรือ? ข้าว่านางคงเล็งบ้านของเจ้าหนูนี่มากกว่า นี่มันวัวแก่กินหญ้าอ่อน หวังได้ทั้งคนทั้งทรัพย์น่ะ"
"ไม่จริงกระมัง? ถ้าเป็นอย่างนั้น เด็กโจวคงอันตรายแน่? พวกนักพรตหญิงแม่ม่ายดำพวกนี้ ล้วนเชี่ยวชาญไซ่ปู่จือซู่ ไม่นานเด็กโจวอาจถูกดูดจนแห้งเหี่ยวเลยนะ"
เหล่านักพรตต่างซุบซิบนินทากันอย่างออกรส
พวกเขาล้วนรู้สึกว่าการที่นักพรตหญิงผู้นี้มาชอบโจวซุ่ยนั้นผิดปกติอย่างยิ่ง เพราะนางเป็นถึงระดับลมปราณชั้นเก้า เพียงก้าวเดียวก็จะกลายเป็นนักพรตสร้างฐานแล้ว
นักพรตหญิงที่แข็งแกร่งขนาดนี้จะไม่สนใจใครก็ได้ แต่กลับไปสนใจนักพรตน้อยที่เพิ่งฝึกลมปราณขั้นหนึ่ง ถ้านี่ไม่ใช่การมีเจตนาร้าย แล้วอะไรคือการมีเจตนาร้าย
"เมื่อครู่ฉันเห็นว่าสนิทกับพ่อแม่ของเด็กโจว ก็แอบไปเตือนเขาว่าผู้หญิงคนนี้อาจมีเจตนาไม่ดี ให้เด็กโจวระวังตัวหน่อย อย่าให้เหยาเนวี่หลอกได้ ผู้หญิงแบบนี้เขาควบคุมไม่ได้หรอก
แต่พวกคุณรู้ไหมว่าไอ้หนูนั่นพูดอะไร มันบอกว่าพวกเขารักใคร่กัน รักแรกพบ เป็นคู่ที่สวรรค์สร้างมา อย่ามายุแยงให้แตกแยก
ฮึ! ไอ้หนูนี่มันไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไงว่าตัวเองเป็นยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านมีบ้านหลังหนึ่ง นักพรตหญิงคนอื่นจะมาสนใจแกได้ยังไง"
นักพรตชายคนหนึ่งโกรธจนตัวสั่น เขารู้สึกว่าตัวเองในฐานะเพื่อนบ้านได้ทำหน้าที่เตือนแล้ว แต่กลับถูกอีกฝ่ายกล่าวหาว่ายุแยงให้แตกแยก ทำให้เขาดูเหมือนคนชั่วช้า
เขารู้สึกว่านี่มันเหมือนหมาเห่าใส่ผู้มีพระคุณ ไม่รู้จักคนดี
"ฮึ ฮึ พูดดีๆ ก็เตือนคนที่ควรตายไม่ได้ ความเมตตาไม่อาจช่วยคนที่ตัดขาดตัวเอง เด็กคนนี้มีเคราะห์กรรมอยู่ในชะตา พวกเราก็ห้ามไม่ได้"
"พูดถูก พวกคุณก็ระวังตัวหน่อยดีกว่า ถ้านักพรตหญิงคนนั้นได้ยินเข้า พวกคุณจะได้รับผลกรรมแน่"
"ใช่ไหมล่ะ? ถึงแม้อาจจะเป็นเหยาเนวี่ แต่อีกฝ่ายก็เป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเก้า ถ้าอยากจัดการพวกเรา ก็แค่เรื่องเสี้ยววินาทีเท่านั้น"
"น่าสงสารเด็กโจว ดูท่าอีกไม่นานคงถูกเหยาเนวี่คนนี้ดูดพลังจนกลายเป็นซากแห้งแน่ๆ"
"ช่วยไม่ได้ นี่มันก็เป็นชะตากรรมของเด็กโจว ถ้าขายบ้านแล้วรีบกลับไปโลกมนุษย์ อาจจะยังรอดชีวิตได้ แต่ถ้าฝืนอยู่ในเมืองหมี่หยุน นั่นก็คือการหาทางตายนั่นแหละ"
"ยังไงเราก็ไม่สนิทกับเด็กโจวหรอก แค่เป็นเพื่อนบ้านกันเท่านั้น ไม่เกี่ยวอะไรกับเรามากนัก"
"ดื่มงานแต่งงานนี้แล้วก็ไปกันเถอะ เหยาเนวี่คนนี้อันตรายเกินไป"
เหล่านักพรตพากันวิพากษ์วิจารณ์
พวกเขาต่างคิดว่าโจวซุ่ยคราวนี้ตายแน่ ถูกนักพรตหญิงวัยกลางคนจ้องตาเขม็ง จะต้องถูกดูดพลังจนกลายเป็นซากแห้งแน่นอน
โอกาสที่จะรอดชีวิตก็ไม่มากนัก
...
"พวกคนเลวเหล่านี้ ปากเสียจริงๆ"
"ยังจะบอกว่าวัวแก่กินหญ้าอ่อนอีก พี่สาวของฉันยังสาวอยู่เลย จะกินหญ้าอ่อนอะไรกัน"
ข้างๆ มู่จื่อเยียนได้ยินเสียงเหล่านี้ก็โกรธจนแทบตาย เพราะเจ้าสาวก็คือพี่สาวของเธอ แต่กลับถูกเหล่านักพรตพวกนี้มองว่าเป็นเหยาเนวี่ ช่างไร้เหตุผลจริงๆ
"ช่างเถอะ ช่างเถอะ วันนี้เป็นวันมงคล อย่าทะเลาะกันเลย พวกเขาอยากพูดอะไรก็ปล่อยให้พูดไป วันนี้ผ่านไปแล้ว เราก็ไม่ต้องเจอหน้ากันอีก"
เซี่ยจิ้งเหยียนรีบห้ามปรามทันที
พูดตามตรง เธอก็เข้าใจความรู้สึกของเหล่านักพรตเหล่านี้ดี
ถ้าสมมติว่าตัวเองเห็นนักพรตหญิงระดับลมปราณชั้นเก้าคบหากับนักพรตระดับลมปราณชั้นหนึ่ง ก็คงจะคิดว่านักพรตหญิงคนนี้ต้องมีแผนการบางอย่างแน่ๆ คงเอานักพรตชายคนนั้นไปเป็นเตาหลอมไปแล้ว
แต่จี๋ปิงอวี่เป็นพี่สาวของเธอ รู้จักกันมาหลายปีแล้ว ย่อมรู้นิสัยของพี่สาวตัวเองดี ไม่ใช่นักพรตหญิงที่ชอบดูดพลังแน่นอน
การแต่งงานครั้งนี้เป็นความรักที่แท้จริง อย่างน้อยพี่สาวของเธอก็รักจริง
แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องบอกเรื่องนี้ให้คนอื่นรู้ ถึงบอกไป คนอื่นก็คงไม่เชื่อ
"ไอ้หมอนี่มีเสน่ห์อะไรกันนักหนา ทำไมพี่สาวถึงได้ชอบเขาขนาดนี้นะ"
เซี่ยจิ้งเหยียนมองดูโจวซุ่ยที่อยู่ไกลๆ อย่างเงียบๆ ในใจสงสัยจนคิดไม่ตก อยากรู้มากว่าทำไมพี่จี๋ปิงอวี่ที่เพียบพร้อมถึงได้ชอบผู้ชายธรรมดาๆ คนนี้
หรือจะเป็นอย่างที่นักพรตชายคนอื่นพูดจริงๆ ว่าผู้ชายคนนี้ภายนอกดูธรรมดา แต่จริงๆ แล้วเก่งเรื่องบนเตียง เชี่ยวชาญเรื่องการฝึกฝนร่วมกัน มีพรสวรรค์พิเศษ?!
แต่ไม่ว่าเธอจะคิดอย่างไร งานแต่งงานก็ดำเนินต่อไป
ไม่นานนัก โจวซุ่ยและจี๋ปิงอวี่ก็ทำพิธีเสร็จสิ้น เข้าไปในถ้ำ จบงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสครั้งนี้


## บทที่ 8 ที่มาของจี๋ปิงอวี่ อดีตตระกูลจินตัน

คืนหนึ่งผ่านไป
"เจ้าได้รับประสบการณ์วิถีดาบในระดับหนึ่ง พรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าได้รับการยกระดับขึ้นในระดับหนึ่ง"
"เจ้าได้รับพลังเจินหยวนจากอีกฝ่าย ระดับการฝึกตนได้รับการยกระดับขึ้นในระดับหนึ่ง"
"เจ้าได้รับการตอบสนองจากพลังพิเศษ สภาพร่างกายได้รับการยกระดับขึ้นในระดับหนึ่ง"
ในตอนนี้ ในห้วงจิตสำนึกของโจวซุ่ยได้รับข้อความหนึ่ง หลังจากฝึกฝนตลอดทั้งคืน เขารู้สึกได้ว่าพลังเจินหยวนในร่างกายของเขาได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล
พลังเจินหยวนมหาศาลไหลเวียนในเส้นลมปราณภายในร่างกาย ราวกับสายธารน้ำ
หากเป็นการฝึกฝนด้วยตัวเองแล้ว คงต้องใช้เวลาหลายเดือนอย่างน้อยถึงจะสามารถเพิ่มพลังปราณแท้ได้เพียงเล็กน้อย
แต่ตอนนี้ เพียงแค่ฝึกฝนคืนเดียวเท่านั้น ระดับการฝึกตนก็ได้รับการยกระดับขึ้นแล้ว
หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป คงไม่ต้องใช้เวลานานนัก เขาก็จะสามารถก้าวขึ้นสู่ขั้นฝึกปราณระดับสามได้
สาเหตุที่ทำให้ก้าวหน้าได้เร็วเช่นนี้ ก็เป็นเพราะจี๋ปิงอวี่นั่นเอง
เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเก้า พลังเจินหยวนในร่างกายมากกว่าเขาหลายเท่านัก แม้จะถ่ายทอดมาเพียงเล็กน้อย ก็ทำให้เขาได้รับประโยชน์มหาศาล
เหมือนกับการกินยาสมุนไพรบูรณาการทุกวัน และยังเป็นยาที่ไม่มีผลข้างเคียงใดๆ อีกด้วย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พลังของแมลงพิษแห่งความรักช่างเหนือความคาดหมาย หลังจากได้รับแมลงพิษแห่งความรักแล้ว ยังวิเศษกว่ากงฟ่าใดๆ พลังของทั้งสองฝ่ายสามารถหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน และเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
ที่สำคัญกว่านั้น โจวซุ่ยรู้สึกได้ว่าในห้วงจิตสำนึกของตนมีความรู้เกี่ยวกับวิถีดาบมากมาย หากสามารถกลืนกินและย่อยความรู้วิถีดาบเหล่านี้ทั้งหมดได้ เขาก็จะสามารถกลายเป็นยอดฝีมือด้านวิถีดาบได้
นี่ก็เป็นความช่วยเหลือจากคู่ฝึกตนของเขา
"ท่านพี่"
จี๋ปิงอวี่มองโจวซุ่ยด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก ดวงตางามเต็มไปด้วยความรักในก้นบึ้ง
แม้ว่าการฝึกฝนครั้งนี้จะไม่ได้ทำให้ระดับการฝึกตนของนางเพิ่มขึ้น แต่นางรู้สึกได้ว่าพลังจิตวิญญาณรู้ของตนเองกำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าหากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป ก็จะสามารถพัฒนาเป็นลักษณะวิญญาณสร้างฐานได้
นี่เป็นประโยชน์อย่างมหาศาลต่อการก้าวขึ้นสู่ขั้นจู้จีของนางในอนาคต
สาเหตุที่เกิดประโยชน์เช่นนี้ ก็เป็นเพราะพลังวิญญาณอันมหาศาลในตัวของโจวซุ่ย เนื่องจากเขาเป็นผู้ข้ามมิติ ทำให้พลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งเป็นพิเศษ ไม่ใช่สิ่งที่นักพรตทั่วไปจะเทียบได้
นางรู้สึกถึงความสุขที่ทวีคูณขึ้น ราวกับจะคงอยู่จนถึงวันตาย
"อวี้เอ๋อร์ พวกเราแต่งงานกันแล้ว เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้ามาจากที่ใดกันแน่?" โจวซุ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะจนถึงตอนนี้ เขายังไม่รู้ว่าจี๋ปิงอวี่มาจากที่ใด
ในฐานะคู่ฝึกตนของตน เขาย่อมมีหน้าที่ที่จะต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับอีกฝ่าย
"ข้ามาจากตระกูลจี๋แห่งแคว้นจิ้น และตระกูลจี๋เคยเป็นตระกูลจินตัน"
จี๋ปิงอวี่อธิบายว่า: "แต่น่าเสียดายที่บรรพบุรุษของตระกูลจี๋สิ้นชีวิตเพราะอายุขัยหมดลง และในระยะเวลาอันสั้นก็ยังไม่มีระดับจักรพรรดิโบราณคนใหม่เกิดขึ้น ทำให้ตระกูลของพวกเราถูกศัตรูจ้องตาเขม็ง
ผลก็คือในคืนที่มืดมิดและลมแรง ตระกูลของพวกเราถูกตระกูลโอวหยางซึ่งเป็นตระกูลจินตันอีกตระกูลหนึ่งโจมตี ทำให้ทั้งตระกูลถูกทำลายจนหมดสิ้น
โชคดีที่ตระกูลจี๋รู้เรื่องนี้ล่วงหน้า จึงได้กระจายสมาชิกในตระกูลไปยังที่ต่างๆ แต่เนิ่นๆ และข้าในฐานะสมาชิกวงศ์ตระกูล ก็ได้หนีไปพร้อมกับบิดามารดา
แต่น่าเสียดายที่ตระกูลโอวหยางก็ยังไม่ปล่อยพวกเราไป ส่งนักพรตมาไล่ล่าพวกเราอย่างต่อเนื่อง ผลก็คือญาติพี่น้องของข้าตายไปทีละคนๆ รวมถึงบิดามารดาของข้าด้วย สุดท้ายก็เหลือเพียงข้าจี๋ปิงอวี่เพียงคนเดียวเท่านั้น
เพื่อหลีกเลี่ยงการไล่ล่าของตระกูลโอวหยาง ข้าจึงเดินทางไกล ออกจากแคว้นจิ้น ระหว่างทางต้องกินนอนกลางดิน พบเจอผู้ปล้นฝึกพลังมากมาย สุดท้ายผ่านเหตุการณ์แปลกประหลาดมากมาย ระดับการฝึกตนจึงเพิ่มขึ้นถึงระดับลมปราณชั้นเก้า"
นางอธิบายที่มาของตนเองอย่างคร่าวๆ
"นี่!"
โจวซุ่ยเบิกตาโพลง แม้ว่าเขาจะรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าจี๋ปิงอวี่มีที่มาไม่ธรรมดา แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะเคยมาจากตระกูลจินตัน เพียงแต่ตระกูลล่มสลาย จึงถูกบีบให้มาอยู่ที่เมืองหมี่หยุน
เมื่อเทียบกับตัวเขาแล้ว ชาติกำเนิดของจี๋ปิงอวี่นั้นสูงส่งกว่ามาก
แน่นอนว่าศัตรูของเธอก็น่าสะพรึงกลัวไม่น้อย เป็นตระกูลที่มีผู้บำเพ็ญขั้นจินตัน อำนาจคงไม่ด้อยไปกว่าสำนักเซียนเฮียที่เป็นผู้ครองดินแดนหมื่นลี้ นี่คือยักษ์ใหญ่ที่น่าเกรงขาม
หากตระกูลโอวหยางรู้ว่าจี๋ปิงอวี่อยู่ที่นี่ การไล่ล่าสังหารคงตามมาอย่างไม่ขาดสาย
"ท่านพี่วางใจได้ ตอนนั้นหม่อมฉันก็เป็นเพียงคนเล็กๆ ในตระกูลจี๋เท่านั้น ตระกูลโอวหยางไม่เคยสนใจหม่อมฉันหรอก อีกอย่าง ผ่านมายี่สิบปีแล้วตั้งแต่ตระกูลจี๋ถูกทำลาย พวกเขาคงลืมหม่อมฉันไปแล้ว"
จี๋ปิงอวี่กล่าว
ตอนนี้เธออายุเพียงสามสิบห้าปี นั่นหมายความว่าเหตุการณ์ที่ตระกูลถูกทำลายเกิดขึ้นตอนที่เธออายุสิบห้าปี
"เจ้าอยากแก้แค้นไหม?"
โจวซุ่ยถาม
"แน่นอนว่าอยาก แต่หม่อมฉันก็รู้จักตัวเองดี การแก้แค้นอย่างไร้สติมีแต่จะนำไปสู่ความตาย เว้นเสียแต่ว่าหม่อมฉันจะกลายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นจินตัน มิเช่นนั้นความแค้นนี้ก็ต้องซ่อนเอาไว้ แม้จะต้องซ่อนไปชั่วชีวิตก็ตาม"
จี๋ปิงอวี่พูดอย่างปลงตก
ผ่านชีวิตหนีภัยมายี่สิบปี แม้เธอจะยังคงเกลียดชังตระกูลโอวหยาง แต่ก็ไม่ได้หุนหันพลันแล่นเหมือนตอนยังสาวแล้ว
หากไม่มีความมั่นใจอย่างถึงที่สุด เธอจะไม่กลับไปแคว้นจิ้นเด็ดขาด
ดังนั้นเป้าหมายในตอนนี้ของเธอคือการเพิ่มพูนระดับการฝึกตน
"ทำไมไม่เข้าร่วมสำนักเซียนเฮียล่ะ? ด้วยคุณสมบัติของอวี้เอ๋อร์ การเข้าร่วมนิกายพวกนั้นคงเป็นเรื่องง่ายมากสินะ" โจวซุ่ยรู้ว่าคุณสมบัติของจี๋ปิงอวี่ไม่ธรรมดา เป็นรากวิญญาณระดับห้า อยู่ในระดับรากวิญญาณระดับกลาง
พรสวรรค์เช่นนี้ แม้แต่ในสำนักเซียนเฮียก็ถือว่าเป็นศิษย์อัจฉริยะ
หากแสดงพรสวรรค์ของตนออกมา การที่จี๋ปิงอวี่จะเข้าร่วมสำนักเซียนเฮียคงง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
"ขอยกเลิกดีกว่า หม่อมฉันไม่ขาดการสืบทอด ตระกูลจี๋มีการสืบทอดขั้นจินตันอยู่แล้ว หากเข้าร่วมสำนักเซียนเฮีย อาจเปิดเผยกงฝ่าของตัวเอง หรือแม้แต่เปิดเผยตัวตนก็เป็นได้"
"สำหรับสำนักเซียนเฮียแล้ว แคว้นจิ้นที่อยู่ห่างออกไปหลายหมื่นลี้ก็เหมือนอยู่แค่เอื้อมมือ ต้องมีคนที่รู้จักการมีอยู่ของตระกูลจี๋แน่ๆ อย่าเสี่ยงดีกว่า"
"แม้การเป็นนักพรตพเนจรจะยากลำบากกว่า แต่ก็มีอิสระมากกว่า"
จี๋ปิงอวี่อธิบาย
"อ้อ เช่นนั้นเอง แล้วน้องสาวสองคนของเจ้าล่ะ พวกนางรู้จักกับเจ้าได้อย่างไร?"
โจวซุ่ยถามอย่างสงสัย
"เรื่องนี้น่ะหรือ นี่ก็เป็นอีกเรื่องราวหนึ่ง"
จี๋ปิงอวี่ยิ้มน้อยๆ "แม้หม่อมฉันอยากจะเล่าให้ท่านพี่ฟัง แต่นี่เป็นความลับส่วนตัวของน้องสาวทั้งสอง หากมีโอกาสในอนาคต บางทีพวกนางอาจจะเล่าให้ท่านพี่ฟังเอง แต่ตอนนี้ หม่อมฉันขอเก็บเป็นความลับก่อน"
เธอบอกว่านี่เป็นความลับส่วนตัวของน้องสาวทั้งสอง จึงไม่สะดวกที่จะบอกคนอื่น
"ได้"
โจวซุ่ยพยักหน้า แม้จะรู้สึกเสียดาย แต่เขาก็เข้าใจ
ใครเล่าจะไม่มีความลับบ้าง ไม่จำเป็นต้องขุดคุ้ยทุกเรื่องจนถึงรากถึงโคน
บางทีเมื่อแมลงพิษแห่งความรักในตัวเขาสร้างแมลงพิษลูกขึ้นมาอีกครั้ง ตอนนั้นอาจจะได้รู้ความลับของหญิงสาวอีกสองคนก็ได้


## บทที่ 9 แมลงกู่ตัวที่ 2 เมิ่งหุนกู่

"อ้อใช่แล้ว ท่านพี่ นี่คือยาจริงอวี้นสามขวด และโอสถมังกรทองอีกสามขวด เหมาะสำหรับการฝึกฝนของท่านพี่มาก"
"ดิฉันเชื่อว่าด้วยยาเม็ดเหล่านี้ ท่านพี่จะสามารถก้าวขึ้นสู่ขั้นกลางของเหลียนฉี่ได้อย่างรวดเร็ว"
ในตอนนี้ จี๋ปิงอวี่หยิบขวดยาหลายขวดออกมาจากถุงเก็บของแล้วยื่นให้โจวซุ่ย
"นี่!"
เมื่อเห็นยาเม็ดเหล่านี้ ดวงตาของโจวซุ่ยก็เปล่งประกายขึ้นทันที เพราะยาจริงอวี้นเป็นยาที่นักพรตขั้นต้นของเหลียนฉี่ใช้กันเป็นประจำ หนึ่งขวดมีมูลค่าเกินกว่าร้อยก้อนของหินวิญญาณชั้นล่าง
ส่วนโอสถมังกรทองนั้นเป็นยาที่เหมาะสำหรับนักพรตขั้นฝึกปราณตอนปลาย หนึ่งขวดมีมูลค่าถึงห้าร้อยก้อนของหินวิญญาณชั้นล่าง
นี่เป็นยาที่แม้แต่พ่อแม่ในอดีตก็ไม่กล้าซื้อ ถือว่ามีค่ามาก
แต่ตอนนี้ จี๋ปิงอวี่กลับหยิบออกมาหลายขวดในคราวเดียว เห็นได้ชัดว่านางร่ำรวยเพียงใด
เศรษฐินี นี่คือเศรษฐินีอย่างแน่นอน
หลังจากแต่งงานกับหญิงผู้นี้ ไม่เพียงแต่ได้สาวขายาวมาอุ่นเตียง ยังได้รับการอุปถัมภ์จากเศรษฐินีอีกด้วย ดูเหมือนว่าทรัพยากรการฝึกตนในช่วงแรกของเขาจะไม่ต้องกังวลอะไรเลย
ต้องบอกว่าสมกับเป็นผู้ฝึกตนระดับเก้าขั้น ช่างร่ำรวยจริงๆ
"ขอบคุณอวี้เอ๋อร์ เมื่อการฝึกฝนของข้าสำเร็จ ได้เป็นนักพรตสร้างฐาน หรือแม้แต่ผู้บำเพ็ญขั้นจินตัน ข้าจะต้องแก้แค้นให้อวี้เอ๋อร์ ล้างแค้นกับชนเผ่าโอวหยางอย่างแน่นอน"
โจวซุ่ยรับยาเม็ดมาแล้วรีบวาดฝันให้จี๋ปิงอวี่ฟังอย่างโอ้อวด
เรื่องแบบนี้เขาชำนาญมานานแล้ว อย่างไรเสียพอถึงเวลาที่ตนเองกลายเป็นผู้บำเพ็ญขั้นจินตัน ตระกูลโอวหยางก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร บางทีอาจถูกตระกูลอื่นทำลายไปแล้วก็ได้
"ท่านพี่ ท่านดีกับข้านักจริงๆ"
"นี่คือถุงเก็บของของข้า ข้างในไม่เพียงมีเงินทองที่ข้าสะสมมาหลายปี ยังมีสมบัติล้ำค่าที่ตระกูลจี๋ทิ้งไว้ด้วย ตอนนี้ข้าขอมอบทั้งหมดให้ท่านพี่ดูแล"
"ตามธรรมเนียมของบ้านเดิมข้า ภรรยาต้องมอบทรัพย์สินทั้งหมดให้สามีจัดการ ภรรยาเพียงแค่มีเงินพอกินพอใช้ก็พอแล้ว"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของจี๋ปิงอวี่ก็เริ่มชื้น หัวใจเต้นระรัว ความอบอุ่นไหลผ่านหัวใจ
สมกับเป็นชายที่นางเลือก เขามีนางอยู่ในใจเสมอ แม้จะเป็นเพียงนักพรตระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสอง แต่กลับคิดจะแก้แค้นให้นาง ท้าทายตระกูลจินตัน
ช่างเป็นชายในอุดมคติจริงๆ
สำหรับคู่ฝึกตนเช่นนี้ นางอยากจะทุ่มเททุกอย่างให้
อะไรนะ?!
โจวซุ่ยได้ยินคำพูดนี้ เขาพบว่าผลของการวาดฝันของเขาดีเกินคาด จนถึงขั้นที่เศรษฐินีผู้นี้ยอมมอบทรัพย์สินให้เขา
คิดถึงตรงนี้ หัวใจเขาก็เต้นแรง เพราะนี่คือถุงเก็บของของผู้ฝึกตนระดับเก้าขั้น ไม่รู้ว่าจะมีสมบัติล้ำค่ามากมายเพียงใด
บางทีในนั้นอาจมีวัสดุที่เหมาะสำหรับการหลอมสร้างแมลงกู่ของเขา
เพราะตอนนี้เขาเพียงแค่สร้างแมลงพิษแห่งความรักเท่านั้น อย่างมากก็แค่แมลงพิษช่วยเสริม ตัวเขาเองไม่มีพลังต่อสู้ใดๆ ดังนั้นเขายังต้องสร้างแมลงพิษเพิ่มอีก
แม้ว่าตอนนี้จะมีจี๋ปิงอวี่คอยปกป้อง แต่ตัวเขาเองก็ต้องการพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเลย
"เอ่อ อย่าเพิ่งรีบร้อน ถุงเก็บของให้ภรรยาเก็บไว้เองเถอะ ตอนนี้ข้าระดับการฝึกตนยังต่ำ ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมากขนาดนั้น แต่ข้าก็ต้องการวัสดุล้ำค่าบางอย่างเพื่อช่วยเสริม ขอดูก่อนก็แล้วกัน"
"หากข้าต้องการอะไร ก็จะหยิบเอาเอง"
โจวซุ่ยพูดอย่างโอ้อวด
"ได้ค่ะ ท่านพี่"
จี๋ปิงอวี่มองโจวซุ่ยด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก หัวใจนางยิ่งซาบซึ้ง ถ้าเป็นชายทั่วไป เห็นเงินทองมากมายขนาดนี้ คงดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ รีบเก็บเข้ากระเป๋าไปแล้ว
แต่ชายของนางไม่เหมือนกัน มองเงินทองเป็นเพียงขยะ สมกับที่ท่านพี่รักนางจริงๆ
"มีวัสดุมากมายขนาดนี้เลยหรือ?"
โจวซุ่ยเบิกตากว้าง มองดูวัสดุมากมายในถุงเก็บของ ล้วนเป็นสิ่งที่จี๋ปิงอวี่ได้มาจากการสังหารผู้ปล้นฝึกพลังมาหลายปี บางส่วนก็เป็นสมบัติที่ตระกูลจี๋เก็บสะสมไว้ในอดีต
หากนำวัตถุดิบเหล่านี้ไปขาย คงจะมีมูลค่ามหาศาล
เพียงแค่สิ่งของในถุงเก็บของใบนี้ก็มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหินวิญญาณชั้นล่างหลายหมื่นก้อนแล้ว
ต้องรู้ไว้ว่า พ่อแม่ของเขาในชาติก่อนก็เป็นนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่ แต่ทั้งชีวิตก็มีทรัพย์สินไม่เกินหินวิญญาณชั้นล่างพันก้อน
จากจุดนี้ก็เห็นได้ว่าความร่ำรวยของจี๋ปิงอวี่นั้นไม่ธรรมดา แม้แต่นักพรตสร้างฐานทั่วไปก็มีทรัพย์สินแค่ระดับนี้เท่านั้น
ติ๊ง ติ๊ง~~
ในตอนนั้นเอง มีข้อความส่งมาจากยันต์สมบัติยอดเยี่ยมทันที: "พบวัตถุดิบที่เหมาะสำหรับการหลอมสร้างแมลงกู่ คือดอกวิญญาณพยาบาท ขอถามว่าโฮสต์ต้องการเริ่มหลอมสร้างหรือไม่?"
"วัตถุดิบที่เหมาะสำหรับการหลอมสร้างแมลงกู่? ดอกวิญญาณพยาบาท?"
"อ๋อ เข้าใจแล้ว นี่คือวัตถุดิบหลักที่เหมาะสำหรับการหลอมสร้างเมิ่งหุนกู่!"
เมื่อได้ยินข้อความนี้ โจวซุ่ยก็สังเกตเห็นดอกไม้สีดำดอกหนึ่งในถุงเก็บของทันที บนดอกไม้แผ่ซ่านพลังชั่วร้าย ราวกับมีวิญญาณพยาบาทมากมายวนเวียนอยู่ เต็มไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาล
เห็นได้ชัดว่าดอกไม้สีดำนี้ไม่ธรรมดา แน่นอนว่าเป็นสมุนไพรวิเศษ
ในใจของเขาพลันเกิดความยินดี
พูดตามตรง เมิ่งหุนกู่เป็นหนึ่งในแมลงกู่ที่เขาอยากหลอมสร้างมาตลอด เพราะพลังของแมลงกู่ชนิดนี้ไม่ธรรมดาเลย
มันมีความสามารถในการสร้างอาณาจักรลวงตา, การโจมตีวิญญาณ, การรับรู้ในวงกว้าง, การค้นวิญญาณศัตรู และอื่นๆ อีกมากมาย
พูดได้ว่าความสามารถของเมิ่งหุนกู่นั้นครอบคลุมทุกด้าน
หากสามารถหลอมสร้างแมลงกู่ชนิดนี้ได้ ความปลอดภัยของเขาก็จะได้รับการประกันอย่างมาก แม้จะเผชิญหน้ากับนักพรตที่แข็งแกร่ง ก็จะมีพลังในการป้องกันตัวได้ในระดับหนึ่ง
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ พลังวิญญาณของเขาเองก็แข็งแกร่งมาก หากเพิ่มพลังของเมิ่งหุนกู่เข้าไป ก็เท่ากับเป็นการรวมพลังที่แข็งแกร่ง จะต้องแสดงพลังที่ไม่ธรรมดาออกมาแน่นอน
ปัญหาคือดอกวิญญาณพยาบาทเป็นสมุนไพรวิเศษพิเศษ มีมูลค่าเป็นหินวิญญาณชั้นล่างนับพันก้อน มูลค่าไม่ธรรมดา
ก่อนหน้านี้เขาไม่มีเงิน ไม่สามารถซื้อได้เลย และในเมืองหมี่หยุนก็ไม่มีสมุนไพรวิเศษชนิดนี้ขาย
ใครจะคิดได้ล่ะว่าจะพบมันบนตัวของจี๋ปิงอวี่
นี่มันช่างเป็นการได้มาโดยไม่ต้องเหนื่อยเลย หลังจากที่เดินทางไปทั่วโลกแล้วไม่พบ
"อวี้เอ๋อร์ ข้าต้องการสมุนไพรวิเศษต้นนี้ และหินวิญญาณชั้นล่างสามร้อยก้อน"
โจวซุ่ยพูดตรงๆ
"ไม่มีปัญหา แต่ท่านพี่ต้องการดอกวิญญาณพยาบาทไปทำอะไรหรือ?"
จี๋ปิงอวี่ถามด้วยความสงสัย นางไม่สนใจเลยว่าสมุนไพรวิเศษนี้มีมูลค่าเท่าไร ในเมื่อทรัพย์สินทั้งหมดของนางก็สามารถมอบให้ชายตรงหน้านี้ได้ สมุนไพรวิเศษเพียงต้นเดียวจะนับเป็นอะไร
นางแค่สงสัยว่าท่านพี่ของนางจะเอาสมุนไพรวิเศษนี้ไปใช้ทำอะไร
"เรื่องนี้น่ะ ส่วนใหญ่เพราะกงฟ่าของข้าพิเศษ ต้องใช้สมุนไพรวิเศษชนิดนี้ในการฝึกฝน"
โจวซุ่ยอธิบาย
"ได้"
จี๋ปิงอวี่พยักหน้า
นางเองก็อยากจะมอบเพลงกระบี่เหิงจินของตระกูลจี๋ให้ท่านพี่ของนางด้วยซ้ำ เพราะนี่เป็นวิชาพลังจินตัน มีมูลค่ามหาศาล หากนำออกไปขาย จะต้องสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่แน่นอน
แต่ท่านพี่ของนางดูเหมือนจะไม่มีความคิดนี้เลย
ดูเหมือนว่าท่านพี่ของนางมีวิชาที่ดีกว่าวิชาพลังจินตัน จึงไม่สนใจกงฟ่าของตระกูลจี๋
แน่นอนว่าท่านพี่ของนางก็ต้องมีโชคลาภครั้งใหญ่อยู่บนตัวเช่นกัน
นางไม่มีความคิดที่จะสืบค้นความลับบนตัวท่านพี่จนถึงที่สุด ตรงกันข้าม ยิ่งท่านพี่ของนางเก่งกาจ ก็ยิ่งเป็นเรื่องดี ใครบ้างจะไม่อยากเห็นสามีประสบความสำเร็จล่ะ


## บทที่ 10 หนึ่งเดือนต่อมา เทือกเขาหยุนหวู่

ในพริบตาเดียว เวลาหนึ่งเดือนก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในช่วงเวลานี้ โจวซุ่ยได้ฝึกฝนร่วมกันกับคู่ฝึกตนของเขา จี๋ปิงอวี่ ทุกคืน โดยทั่วไปจะฝึกฝนร่วมกันเจ็ดครั้งต่อวัน ซึ่งเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับทั้งสองฝ่าย
อย่างไม่ต้องสงสัย สิ่งนี้ทำให้ระดับการฝึกตนของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง และพลังเจินหยวนภายในร่างกายก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
อีกไม่กี่วัน เขาน่าจะกลายเป็นนักพรตขั้นฝึกปราณระดับสามได้
พูดตามตรง เขาก็ไม่คิดว่าระดับการฝึกตนของตัวเองจะก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะผลดีจากการฝึกฝนร่วมกัน
แน่นอนว่ายังมีการช่วยเหลือจากยาเม็ด ทำให้เขาประหยัดเวลาในการฝึกฝนไปได้มาก
แต่สำหรับโจวซุ่ยแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการใช้พลังของขันเทพหนอนเพื่อหลอมสร้างเมิ่งหุนกู่
มันเป็นแมลงกู่ที่โปร่งใสเหมือนผีเสื้อ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจิตวิญญาณของเขา ไร้เสียง ไร้ร่องรอย
ด้วยพลังของเมิ่งหุนกู่ เขาสามารถสร้างอาณาจักรลวงตาที่สมจริงในรัศมีร้อยเมตรรอบตัวได้อย่างง่ายดาย
บ่อยครั้งที่ศัตรูไม่รู้อะไรเลย ก็ถูกลากเข้าไปในอาณาจักรลวงตา และสูญเสียสติสัมปชัญญะของตัวเอง
ที่สำคัญกว่านั้นคือ เมิ่งหุนกู่ทำให้เขาได้ครอบครองพลังรับรู้เหมือนกับจิตวิญญาณรู้ของนักพรตสร้างฐาน ทำให้เขาสามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวทุกอย่างในรัศมีหลายร้อยเมตรได้อย่างง่ายดาย
แม้แต่เมื่อมีศัตรูพยายามจะลอบโจมตีเขา เขาก็จะรู้ตัวได้ในทันที
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เนื่องจากการเกิดขึ้นของเมิ่งหุนกู่ ทำให้พลังการต่อสู้ของเขาได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล
แม้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับนักพรตระดับสี่ของเหลียนฉีหรือระดับที่ 5 เขาก็ไม่กลัว และยังสามารถสังหารพวกเขาได้อย่างง่ายดาย
แต่เขาก็ไม่โง่พอที่จะไปต่อสู้กับนักพรตคนอื่น เพราะเป้าหมายของเขาก็คือการยกระดับการฝึกตน ยกระดับขอบเขต ยกระดับอายุขัยของตัวเอง เพื่อไล่ตามระดับความสามารถพิเศษ
"ท่านพี่ ไม่ไหวแล้ว จริงๆ แล้วไม่ไหวแล้ว"
จี๋ปิงอวี่ครางเบาๆ อ่อนระทวยลงอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าแดงระเรื่อ มองโจวซุ่ยด้วยความชื่นชมอย่างที่สุด
หลังจากการต่อสู้ทั้งคืน เธอก็ยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง
"อวี้เอ๋อร์ เจ้าจะออกจากเมืองจริงๆ หรือ?"
โจวซุ่ยกอดสาวงามคนนี้ไว้ ถามด้วยความกังวล เพราะหลังจากพักผ่อนในเมืองเป็นเวลาหนึ่งเดือน จี๋ปิงอวี่วางแผนที่จะออกจากเมืองเพื่อล่าสัตว์ปีศาจและค้นหาสมุนไพรวิเศษ
ต้องรู้ว่าทำไมเมืองหมี่หยุนถึงกลายเป็นเมืองผู้ฝึกฝนโดดเดี่ยว ก็เพราะว่านอกเมืองหมี่หยุนคือเทือกเขาหยุนหวู่ ทอดยาวหลายแสนลี้ ภายในมีภูเขาใหญ่อย่างน้อยหนึ่งแสนลูก
ในเทือกเขาหยุนหวู่ มีสัตว์ปีศาจอาศัยอยู่มากมายนับไม่ถ้วน มีสมุนไพรวิเศษมากมาย และมีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์
ดังนั้นนักพรตมากมายจึงมาที่นี่ด้วยชื่อเสียง หวังที่จะเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่เพื่อแสวงหาโชคลาภ
แต่เทือกเขาหยุนหวู่นั้นอันตรายมาก ซ่อนสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งไว้มากมาย และในส่วนลึกของหมอกอาจซ่อนผู้ปล้นฝึกพลังที่มีเจตนาร้ายไว้มากมาย
หากไม่ระมัดระวัง ก็จะตายในเทือกเขาหยุนหวู่
ในอดีต พ่อแม่ของเขาต้องการเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่เพื่อหาสมบัติ แต่ก็ตายอย่างทารุณในนั้น
พูดได้ว่า ทุกปีมีนักพรตที่ตายในเทือกเขาหยุนหวู่มากมายนับไม่ถ้วน
"ใช่แล้ว จะอยู่บ้านกินแต่ทรัพย์สินที่มีอยู่ไม่ได้ แม้ว่าฉันจะยังมีหินวิญญาณเก็บไว้มาก แต่ก็ต้องมีวันหมด ดังนั้นจำเป็นต้องออกไปเสี่ยงภัย หาหินวิญญาณ"
จี๋ปิงอวี่ปลอบใจว่า: "เจ้าไม่ต้องกังวลถึงความปลอดภัยของฉัน ฉันเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเก้า และเป็นนักพรตดาบ อีกทั้งยังมีน้องสาวสองคนช่วย แน่นอนว่าจะต้องปลอดภัยแน่นอน"
เธอบอกว่าเพื่อเส้นทางการฝึกฝนในอนาคต ก็จำเป็นต้องออกไปเสี่ยงภัยนอกเมือง
มิฉะนั้น อยู่ในเมืองกินแต่ทรัพย์สินที่มี สักวันก็ต้องใช้ทรัพยากรทั้งหมดจนหมด
"ได้ เข้าใจแล้ว"
โจวซุ่ยพยักหน้า เขาก็เข้าใจความคิดของจี๋ปิงอวี่เป็นอย่างดี แม้ว่านักพรตระดับลมปราณชั้นเก้าจะมีวิธีหาเงินมากมาย แต่ก็ต้องใช้เงินมากเช่นกัน
ถ้าไม่เข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่เพื่อล่าสัตว์ปีศาจ แล้วจะหาหินวิญญาณได้อย่างไร
หินวิญญาณมากมายบนตัวจี๋ปิงอวี่ไม่ได้มาจากอากาศ แต่ได้มาจากการเสี่ยงภัยครั้งแล้วครั้งเล่า
ดังนั้นเขาจึงไม่มีเหตุผลใดที่จะขัดขวางอีกฝ่าย
"ดูเหมือนว่าจะต้องหาวิธีหาเงินในเมืองหมี่หยุนแล้วล่ะ จะได้ไม่ต้องเสี่ยงอันตรายเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่" โจวซุ่ยดวงตาเป็นประกายวาววับ เขาไม่อยากให้คู่ฝึกตนที่งดงามของเขาต้องเสี่ยงอันตรายในเทือกเขาหยุนหวู่
ดังนั้นเขาจำเป็นต้องหาช่องทางทำเงินที่มั่นคง
มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น คู่ฝึกตนของเขาจึงจะไม่ต้องออกไปเสี่ยงอันตรายนอกเมือง
ด้วยพลังของขันเทพหนอน เขาไม่เชื่อว่าตัวเองจะหาวิธีทำเงินไม่ได้
ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ทำเช่นนี้ เพราะด้วยระดับการฝึกตนของตน แม้จะหาเงินได้ก็รักษาไว้ไม่ได้
ยิ่งหาเงินได้มาก ก็ยิ่งตายเร็ว เขาก็ไม่โง่ขนาดนั้น
แต่ตอนนี้ต่างออกไป มีพลังของจี๋ปิงอวี่ การหาเงินจำนวนมากก็ไม่ใช่หนทางแห่งความตายอีกต่อไป
ดังนั้นถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องพัฒนาช่องทางการหาเงิน
…………
ในขณะนี้ ที่ห้องโถง มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนทั้งสองกำลังรออยู่
"บ้าไปแล้ว พี่สาวบ้าไปสนิท เดือนนี้ทั้งเดือนเหมือนงานเลี้ยงทุกคืน คงลืมบ้านเกิดไปแล้วสินะ"
"เรื่องชายหญิงแบบนั้น จะทำให้คนหลงใหลได้ขนาดนั้นเลยหรือ?"
เซี่ยจิ้งเหยียนใบหน้าแดงก่ำ กัดฟันกรอด
นึกถึงเหตุการณ์ในเดือนนี้แล้วโมโหจนแทบระเบิด เพราะคู่ฝึกตนที่ไม่รู้จักละอายสองคนนี้ มักจะส่งเสียงดังในยามค่ำคืน โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะทนได้หรือไม่
ต้องรู้ว่านางเป็นสาวบริสุทธิ์นะ จะมาเจอเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร
พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะรักกันเหมือนพี่น้อง นางคงทนไม่ไหวย้ายออกไปนานแล้ว
สุดท้ายจนไม่มีทางเลือก นางจึงต้องสร้างเขตแดนสงัดเสียงในห้องของตัวเอง จึงแก้ปัญหานี้ได้
"คิกๆ นี่ก็ช่วยไม่ได้นะ ใครใช้ให้พี่สาวเพิ่งแต่งงานล่ะ คู่รักใหม่ก็เป็นแบบนี้แหละ"
มู่จื่อเยียนหัวเราะคิกคัก บอกว่านี่เป็นเรื่องปกติ
"น้องสาวมู่ ทำไมเจ้าถึงรู้เรื่องพวกนี้มากจัง?"
เซี่ยจิ้งเหยียนสงสัยมาก นางรู้สึกว่าถึงแม้มู่จื่อเยียนจะอายุน้อยกว่าตน แต่กลับรู้เรื่องมากกว่าตนเสียอีก
"เรื่องนี้น่ะหรือ ก็เพราะการสั่งสอนจากตระกูลไงล่ะ ใครจะไปห้ามท่านพ่อของข้าที่เป็นผู้ชายแบบนั้นได้ ในบ้านมีอนุภรรยาเป็นร้อย จะไม่รู้ก็ไม่ได้"
มู่จื่อเยียนพูดอย่างจนใจ
อะไรนะ?!
ได้ยินคำพูดนี้ เซี่ยจิ้งเหยียนมุมปากกระตุก ไม่รู้จะพูดอะไรดี ดูเหมือนว่าสภาพครอบครัวของน้องสาวมู่จะซับซ้อนมาก จึงไม่แปลกที่จะรู้เรื่องมากมาย
"กระแอม กระแอม พวกเจ้ากำลังคุยอะไรกันอยู่หรือ?"
ในตอนนี้ จี๋ปิงอวี่ที่แต่งตัวเรียบร้อยเดินออกมาจากห้อง ใบหน้างามยังคงมีรอยแดงระเรื่อ มองดูน้องสาวทั้งสอง ในใจดูเหมือนจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง
"พี่สาว พวกเรากำลังคุยกันว่าถึงเวลาออกเดินทางแล้วนะ"
มู่จื่อเยียนยิ้มพลางพูด เปลี่ยนเรื่องที่คุยกันเมื่อครู่
"ใช่แล้ว คนที่พี่สาวให้พวกเราจับตาดูก็ออกจากเมืองไปแล้ว พอดีเลยจะได้จัดการพร้อมกัน"
"ข้าได้ทิ้งเครื่องหมายไว้บนตัวเขาแล้ว ไม่ว่าจะหนีไปที่ไหนก็ไร้ประโยชน์"
เซี่ยจิ้งเหยียนรีบพูด
"จริงหรือ? งั้นก็ดีมาก ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่เพิ่มอีกเดือนหนึ่ง ก็ถือว่ามันโชคดีแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะ"
ดวงตางามของจี๋ปิงอวี่เผยเจตนาฆ่าอันเยือกเย็น


## บทที่ 11 กำจัดภัยคุกคาม โจวซุ่ยกลายเป็นผีดิบ?!

นอกเมืองหมี่หยุน เทือกเขาหยุนหวู่
ในเวลานี้ หลิวตงและนักพรตพเนจรอีกสามคนปรากฏตัวในส่วนลึกของเทือกเขา พวกเขาล้วนเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ด ถือว่ามีพละกำลังพอที่จะปกป้องตัวเองในเทือกเขาหยุนหวู่ได้ในระดับหนึ่ง
"เจ้าแน่ใจหรือว่าพบสมุนไพรวิเศษร้อยปีหญ้าหนามทอง?"
หลิวตงอดถามไม่ได้
"แน่นอน"
นักพรตวัยกลางคนหน้าตาเหมือนลิงพยักหน้า "ข้าไม่มีทางหลอกลวงพวกท่านแน่นอน พวกเราล้วนเป็นสหายที่รู้จักกันมาหลายปี ก่อนหน้านี้ข้าถูกสัตว์ปีศาจในเทือกเขาหยุนหวู่ไล่ล่า บังเอิญหนีเข้าไปในหุบเขาแห่งหนึ่ง จึงได้พบสมุนไพรวิเศษร้อยปีนั้น
น่าเสียดายที่สมุนไพรวิเศษร้อยปีนั้นมีสัตว์ปีศาจระดับหนึ่งหลายตัวคอยเฝ้า ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ จึงต้องเชิญพวกท่านมาช่วย
ข้าเชื่อว่าพวกท่านก็รู้ถึงคุณค่าของสมุนไพรวิเศษร้อยปี แม้แต่ต้นเดียวก็มีค่าถึงพันกว่าหินวิญญาณชั้นล่าง หากรวมกับซากสัตว์ปีศาจด้วยแล้ว ครั้งนี้เราจะได้รับผลตอบแทนอย่างน้อยสองถึงสามพันหินวิญญาณชั้นล่าง แม้แบ่งกันสี่คน ก็ยังได้ไม่น้อย"
เขาสาบานต่อฟ้า ยืนยันว่าทุกคำที่พูดล้วนเป็นความจริง ไม่มีคำโกหกแม้แต่ครึ่งคำ
"ดี หากเรื่องนี้เป็นความจริง เจ้าก็จะได้ส่วนแบ่งแน่นอน"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลิวตงก็วางใจลง อีกฝ่ายก็เป็นสหายที่รู้จักกันมาหลายปี แม้ปกติจะทำอะไรไม่ค่อยน่าไว้ใจ แต่อย่างน้อยก็ไม่โกหก
อีกทั้งต่างก็รู้จักกันดี คงไม่กล้าหลอกลวงตน
เขานึกถึงว่าหากครั้งนี้สำเร็จ อย่างน้อยก็จะได้หินวิญญาณชั้นล่างหลายร้อยก้อน จากนั้นเขาก็จะสามารถซื้อยาเม็ด เพื่อให้ระดับการฝึกตนของเขาก้าวข้ามไปสู่ระดับลมปราณชั้นแปดได้
นี่เป็นเรื่องเกี่ยวกับเส้นทางสู่การสร้างฐานของตน ห้ามผิดพลาดเด็ดขาด
แต่ในตอนนี้ เขาก็นึกถึงโจวซุ่ย บุตรชายของสหายเก่า สีหน้าก็มืดลงทันที
หากไม่ใช่เพราะไอ้หนุ่มหน้าตาดีคนนี้ไปติดพันกับนักพรตหญิงระดับลมปราณชั้นเก้า บ้านหลังนั้นก็คงเป็นของข้าไปแล้ว
ตอนนั้นข้าก็จะสามารถฝึกฝนอย่างสงบในเมืองหมี่หยุนจนถึงระดับลมปราณชั้นเก้า ไม่จำเป็นต้องออกมาเสี่ยงอันตรายนอกเมือง
ตอนนี้เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ไอ้หนุ่มโจวซุ่ยคงถูกแม่ม่ายดำคนนั้นดูดพลังจนแห้งเหี่ยวไปแล้วกระมัง
"แย่แล้ว ศัตรูโจมตี!"
ทันใดนั้น ขณะที่หลิวตงกำลังครุ่นคิด ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน ขนลุกชัน รู้สึกถึงจิตสังหารที่คุกคามชีวิต นี่คือสัญชาตญาณของนักพรตพเนจร
หางตาของเขาเห็นจากที่ไกล ๆ มีแสงดาบสีเงินสี่สายปรากฏขึ้นในทันที เร็วเหลือเกิน แฝงไปด้วยพลังเกิงจินอันน่าสะพรึงกลัว ไม่มีอะไรต้านทานได้
ในขณะนี้ เขารู้สึกถึงอันตรายถึงชีวิต พยายามจะหลบหลีก
น่าเสียดายที่แสงดาบนี้เร็วเหลือเกิน แม้แต่ระดับการฝึกตนของเขาก็ไม่สามารถหลบหลีกได้
ตูม~~~
ในชั่วพริบตา ศีรษะของเขาก็ถูกแสงดาบนี้ทะลุทะลวง ศีรษะทั้งหมดแตกออกเหมือนแตงโม กระจัดกระจาย เลือดสาด แม้แต่เสียงร้องก็ไม่ทันได้เปล่งออกมาก็ตายเสียแล้ว
แม้แต่ก่อนตาย เขาก็ไม่ได้เห็นว่าใครเป็นคนฆ่าตน
เพียงแต่ในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย หลิวตงรู้สึกเสียใจอย่างที่สุด หากรู้ว่านอกเมืองอันตรายขนาดนี้ ถึงตายเขาก็ไม่ออกมา
น่าเสียดายที่ตอนนี้พูดอะไรก็สายเกินไปแล้ว
และไม่ใช่แค่หลิวตงเท่านั้น นักพรตพเนจรอีกสามคนก็เช่นกัน ต่างก็ถูกดาบเดียวสังหาร ล้มตายในทันที
ฉิว ฉิว ฉิว!!!
ไม่นาน ร่างอ้อนแอ้นสามร่างก็เดินออกมาจากป่า พวกนางคือจี๋ปิงอวี่ มู่จื่อเยียน และเซี่ยจิ้งเหยียน
"พี่สาว หนึ่งเดือนที่ไม่ได้เห็นท่านออกดาบ แม้แต่ไม่เห็นท่านฝึกฝนอะไรเลย แต่ทำไมลมปราณดาบของท่านกลับแข็งแกร่งกว่าเดิม นักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ดสี่คน กลับถูกดาบเดียวสังหาร ช่างเก่งกาจจริง ๆ"
มู่จื่อเยียนมองจี๋ปิงอวี่ด้วยความชื่นชมอย่างที่สุด
"แท้จริงแล้ว พลังดาบนี้มีความน่าเกรงขามราวกับนักพรตสร้างฐานเลยทีเดียว"
เซี่ยจิ้งเหยียนรู้สึกประหลาดใจมาก เธอเคยเห็นผู้ฝึกดาบช่วงฝึกลมปราณมามากมาย แต่ไม่เคยเห็นผู้ฝึกดาบที่น่ากลัวเท่าจี๋ปิงอวี่มาก่อน
ก่อนหน้านี้จี๋ปิงอวี่ยังอยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้ แต่ตอนนี้เมื่อเทียบกับเมื่อหนึ่งเดือนก่อน แข็งแกร่งขึ้นมากกว่าสองเท่า
ปัญหาคือผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หรือที่คืนแล้วคืนเล่าหมกมุ่นอยู่กับเรื่องชู้สาว?
ทำไมไม่เจอกันแค่เดือนเดียว ถึงได้แข็งแกร่งขึ้นมากมายขนาดนี้?
เธอรู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน หลังจากอยู่กับท่านพี่ รู้สึกว่าพลังวิญญาณของฉันแข็งแกร่งขึ้นมาก จนถึงขั้นเกิดจิตวิญญาณรู้ระดับสร้างฐาน"
จี๋ปิงอวี่ยิ้มบางๆ "ด้วยเหตุนี้ วิถีดาบของฉันดูเหมือนจะก้าวกระโดด จนถึงขั้นที่จิ้งหรีดรู้สึกถึงลมก่อนใบไม้ไหวแล้ว"
ตอนนี้เธอนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเดือนนี้ ใบหน้างามแดงระเรื่อ
แค่ห่างกันไปไม่นาน เธอก็คิดถึงท่านพี่อีกแล้ว
ราวกับว่าไม่เจอกันชั่วครู่ เหมือนผ่านไปสามฤดู
แต่จุดประสงค์หลักที่เธอออกมาครั้งนี้ คือเพื่อจัดการกับหลิวตงคนนั้น คนชั่วที่เคยคิดร้ายกับท่านพี่ของเธอ ถ้าไม่กำจัดเขา เธอคงนอนไม่หลับ
"มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?!"
เซี่ยจิ้งเหยียนตกตะลึง การฝึกฝนร่วมกันจะทำให้พลังเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้เชียวหรือ? หรือว่าชายคนนั้นมีความพิเศษอะไรบางอย่าง ถึงทำให้นักพรตหญิงมีความก้าวหน้าได้?
ถ้าเป็นกรณีหลัง ชายคนนั้นก็มีค่ามากทีเดียว
เธอจมอยู่ในห้วงความคิด
"พอเถอะ พวกเราเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่กันเถอะ เก็บสมุนไพรวิเศษแล้วกลับเมืองหมี่หยุนกัน" จี๋ปิงอวี่ใจร้อนอยากกลับเมืองหมี่หยุน แค่ไม่ได้เจอหน้ากันชั่วครู่ เธอก็รู้สึกเหมือนเป็นโรคคิดถึง รู้สึกทรมานเหลือเกิน
"ก็ได้"
เซี่ยจิ้งเหยียนรู้สึกจนปัญญา เธอรีบเก็บถุงเก็บของที่หลิวตงและพวกทิ้งไว้ ส่วนศพของพวกเขา เดี๋ยวสัตว์ปีศาจแถวนี้ก็จะมากินเอง
สำหรับเทือกเขาหยุนหวู่แล้ว การฆ่าฟันแบบนี้เป็นเรื่องปกติ ไม่มีใครสนใจหรอก
…………
อีกด้านหนึ่ง โจวซุ่ยก็เริ่มออกจากบ้าน
เพราะเขาอยู่บ้านมาเดือนหนึ่งแล้ว ก็ถือว่าอยู่นิ่งจนอยากขยับ แต่ที่สำคัญคือเขาต้องไปร้านค้าแถวนี้ เพื่อหาวัตถุดิบสำหรับหลอมสร้างแมลงกู่
"โจวซุ่ย เจ้ายังไม่ตายหรือ?"
ทันทีที่โจวซุ่ยออกจากบ้าน นักพรตวัยกลางคนบ้านข้างๆ อุทานด้วยความตกใจ เขาชื่อจางเฉิง เป็นนักปรุงยาระดับหนึ่งชั้นล่าง ระดับลมปราณชั้นหก อายุสี่สิบห้าปี
เขาเป็นเพื่อนบ้านของตระกูลโจวมาหลายปีแล้ว
"ตาย? ทำไมข้าต้องตายด้วย?"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น มุมปากของโจวซุ่ยกระตุก มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
"ไอ้ๆ เข้าใจผิดๆ ข้าเห็นเจ้าไม่ออกจากบ้านเป็นเดือน ก็คิดว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า"
จางเฉิงหน้าแดงด้วยความกระอักกระอ่วน รีบแก้ตัว
เพราะเขาคิดว่าโจวซุ่ยที่หายไปนาน คงถูกแม่ม่ายดำคนนั้นดูดพลังจนเหลือแต่ซาก ไม่ออกมาตั้งเดือน ศพคงเย็นเฉียบไปแล้ว
ดังนั้นเมื่อเห็นโจวซุ่ยออกมากะทันหัน ก็คิดว่าโจวซุ่ยกลายเป็นผี หรืออาจจะกลายเป็นวิญญาณพยาบาท ต้องการแก้แค้นแม่ม่ายดำคนนั้น
ใครจะคิดล่ะว่า หนุ่มน้อยคนนี้ยังมีชีวิตชีวาอยู่ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ


## บทที่ 12 หลอมสร้างแมลงเหล้า เมืองหมี่หยุนกำลังจะวุ่นวาย

"เกิดเรื่องร้ายงั้นเหรอ? เจ้าต่างหากที่เกิดเรื่องร้าย ข้าอยู่ในบ้านจะเกิดเรื่องร้ายได้อย่างไร?!"
โจวซุ่ยพูดอย่างไม่พอใจ
"ไอ้ๆ เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดจริงๆ ดูปากเสียของข้าสิ พูดไม่เป็นเลย อย่าถือสาเลยนะ" จางเฉิงรีบขอโทษ "อ้อใช่ วันนี้เจ้าออกไปข้างนอกจะไปทำอะไรหรือ?"
สีหน้าเขาดูเก้อเขินมาก ก็ใครใช้ให้เขาพูดผิดล่ะ
"ไปซื้อของนิดหน่อย"
โจวซุ่ยไม่อยากเสียเวลาคุยกับอีกฝ่าย เดินจากไปทันที
ตอนที่โจวซุ่ยเดินออกจากถนนเส้นนั้น เพื่อนบ้านรอบๆ ดูเหมือนจะออกมากันหมด ทุกคนมองเงาร่างที่เดินจากไปของโจวซุ่ยด้วยความสงสัย
"ไม่จริงกระมัง เด็กโจวไม่ตายเหรอ? หรือว่าไม่ได้ถูกเหยาเนวี่ดูดพลังไป?"
มีคนรู้สึกประหลาดใจมาก
เพราะตามที่เขาคาดการณ์ ตอนนี้โจวซุ่ยควรจะตายไปแล้ว ใครจะคิดว่ายังมีชีวิตชีวาขนาดนี้
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาคงไม่เชื่อเลย
"แปลกจริงๆ หรือว่านักพรตหญิงคนนั้นไม่ได้ต้องการดูดพลังเขา แต่อยากจะเป็นคู่ฝึกตนกับเขา?"
"เป็นไปไม่ได้ เด็กคนนี้ระดับการฝึกตนต่ำ จะถูกนักพรตหญิงที่ทั้งสวยทั้งแข็งแกร่งสนใจได้อย่างไร? อย่าล้อเล่นเลย"
"ข้าก็ไม่เชื่อเรื่องแบบนี้ ปัญหาคือความจริงชนะคำพูด เด็กคนนี้ไม่เป็นอะไรเลย ระดับการฝึกตนยังเพิ่มขึ้นด้วย"
"ปลอม ทั้งหมดเป็นภาพลวงตา พวกเจ้าอย่าถูกกลอุบายของเหยาเนวี่หลอก บางทีเหยาเนวี่อาจจะเห็นว่าระดับการฝึกตนของเด็กโจวยังไม่พอ อยากเลี้ยงให้อ้วนก่อนค่อยฆ่า"
"เป็นไปได้เหมือนกัน ถ้าแค่เหลียนชี่อี๋ชิง ต่อให้ดูดพลังจนหมดก็ไม่ได้ประโยชน์มาก สู้เพิ่มระดับการฝึกตนของเด็กโจวแล้วค่อยดูดพลังจนหมดไม่ดีกว่า จะได้ประโยชน์มากกว่า"
ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา
พวกเขาไม่มีทางเชื่อว่านักพรตหญิงที่สวยงามจะสนใจโจวซุ่ยจริงๆ พวกเขาคาดว่าเหยาเนวี่คนนั้นต้องการเลี้ยงโจวซุ่ยให้อ้วน แล้วค่อยเก็บเกี่ยว
ถ้าไม่ใช่แบบนี้ ก็ไม่สามารถอธิบายเรื่องแบบนี้ได้
...
ไม่นานนัก โจวซุ่ยก็เดินทางมาถึงหอยาอายุวัฒนะในเมืองหมี่หยุนอย่างคุ้นเคย ร้านนี้นอกจากขายยาเม็ดนานาชนิดแล้ว ยังขายสมุนไพรนานาชนิดด้วย
เจ้าไจ๋กุ้ยแห่งหอยาอายุวัฒนะก็ถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกับพ่อแม่ของโจวซุ่ย เพราะรู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว
"น้องโจวมาแล้ว วันนี้ต้องการซื้อยาเม็ดอะไรหรือ?"
เจ้าไจ๋กุ้ยยิ้มบางๆ
"ไม่ล่ะ ข้าต้องการซื้อสมุนไพรวิเศษบางอย่าง เช่น หญ้างูเหล้าอายุสิบปี ไม่ทราบว่ามีหรือไม่?"
โจวซุ่ยพูดตรงๆ ถึงสิ่งที่ต้องการ
ที่ต้องการหญ้างูเหล้าก็เพราะมันเป็นวัตถุดิบหลักในการหลอมสร้างแมลงเหล้า นี่ก็เพื่อหาเงินหินวิญญาณ เขาจึงต้องการหลอมสร้างแมลงกู่ชนิดพิเศษนี้
ที่เรียกว่าแมลงเหล้า ก็คือแมลงกู่ที่กินเหล้าเป็นอาหาร มีพลังที่น่าอัศจรรย์ต่อเหล้า
แม้แต่เหล้าธรรมดาทั่วไป ภายใต้พลังของแมลงเหล้า ก็จะเปลี่ยนเป็นสุราวิเศษ
ต้องรู้ว่าเหล้าหนึ่งไหของสุราวิเศษขั้นหนึ่งธรรมดา มีมูลค่าอย่างน้อย 40-50 ก้อนของหินวิญญาณชั้นล่าง แพงกว่ายาเม็ดธรรมดามาก
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะว่าสุราวิเศษเมื่อเทียบกับยาเม็ดแล้ว ไม่มีพิษเม็ดยามากนัก และยังมีผลในการกลั่นกรองพลังจิตวิญญาณภายในร่างกาย เป็นที่นิยมในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนมาก
น่าเสียดายที่การผลิตสุราวิเศษมีความยากสูง ผลผลิตน้อย ทำให้สุราวิเศษอยู่ในสภาวะอุปสงค์มากกว่าอุปทานเสมอ แม้จะมีหินวิญญาณก็ไม่แน่ว่าจะซื้อได้
เมื่อหลอมสร้างแมลงเหล้าสำเร็จแล้ว อาศัยพลังของแมลงเหล้า ก็สามารถเปลี่ยนเหล้าธรรมดาให้กลายเป็นเหล้าแห่งวิญญาณได้
นั่นเท่ากับเปลี่ยนเหล้าที่ไม่มีค่าแม้แต่สตางค์เดียว ให้กลายเป็นเหล้าแห่งวิญญาณที่มีมูลค่าหลายสิบหินวิญญาณชั้นล่าง นี่มันเหมือนเครื่องพิมพ์เงินที่ทำให้รวยข้ามคืนเลยทีเดียว
ความจริงแล้วก่อนหน้านี้โจวซุ่ยก็อยากจะหลอมสร้างแมลงเหล้าทันที เพื่อหาหินวิญญาณมาให้มากๆ
แต่เขาก็รู้ดีว่า ถ้าเขาทำเช่นนั้นจริงๆ ถึงแม้เมืองหมี่หยุนจะปลอดภัยแค่ไหน วันรุ่งขึ้นเขาก็จะต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม ถูกนักพรตคนอื่นลอบสังหารเพื่อแย่งชิงหินวิญญาณ
เพราะที่นักพรตไม่ลงมือก็เพราะผลประโยชน์ยังไม่มากพอเท่านั้นเอง
ถ้าผลประโยชน์มากพอ หลังจากฆ่าเขาแล้ว อีกฝ่ายก็สามารถหนีออกจากเมืองหมี่หยุนได้ทุกเมื่อ
ถึงแม้จะถูกเมืองหมี่หยุนไล่ล่า ก็แค่ไม่กลับมาเมืองหมี่หยุนอีกเท่านั้นเอง
มีหินวิญญาณมากมาย โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ จะไปที่ไหนก็ได้
ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าหลอมสร้างแมลงเหล้า
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ข้างกายมีคู่ฝึกตนระดับลมปราณชั้นเก้าคอยหนุนหลัง ถึงจะหาหินวิญญาณได้มากมายแค่ไหน ก็สามารถรักษาทรัพย์สินมหาศาลนี้ไว้ได้อย่างสบายๆ ไม่ต้องกังวลว่าคนอื่นจะคิดเล่นงาน
"หญ้างูเหล้าหรือ? แน่นอนว่ามี นี่เป็นหนึ่งในวัตถุดิบสำหรับหลอมสร้างเหล้าแห่งวิญญาณ แต่หญ้างูเหล้าหนึ่งชุดราคาหนึ่งร้อยหินวิญญาณชั้นล่าง เจ้าจะซื้อหรือไม่?"
เจ้าไจ๋กุ้ยกล่าว
"หนึ่งร้อยหินวิญญาณชั้นล่าง? ทำไมถึงแพงขนาดนี้? เดือนที่แล้วแค่เจ็ดสิบหินวิญญาณชั้นล่างก็พอแล้วนี่?"
โจวซุ่ยขมวดคิ้ว เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมซื้อสมุนไพรวิเศษที่แพงเกินไป
เจ้าไจ๋กุ้ยคนนี้เห็นว่าเขาหลอกง่ายหรือไง ถึงได้ขึ้นราคาแบบนี้?!
"เด็กโจว ข้าไม่ได้โกงเจ้าหรอก"
เจ้าไจ๋กุ้ยอธิบายว่า: "เจ้าอาจจะยังไม่รู้ เร็วๆ นี้ราคายาเม็ด, ยันต์, สมุนไพรวิเศษ และอื่นๆ ในเมืองหมี่หยุนล้วนปรับขึ้น บางทีอีกไม่นานราคาอาจจะแพงขึ้นไปอีก"
"หมายความว่าอย่างไร?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจวซุ่ยก็ชะงักไป เพราะราคาสินค้าในเมืองหมี่หยุนมักจะคงที่มาตลอด แทบจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก
แต่ตอนนี้กลับเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เมืองหมี่หยุนเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?
"เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ? เรื่องนี้เล่าลือกันทั่วไปแล้วนะ"
เจ้าไจ๋กุ้ยพูดเสียงหนักแน่นว่า: "เมื่อเร็วๆ นี้สำนักเซียนเฮียค้นพบแหล่งแร่ทองแดงแดงและแร่หินวิญญาณในเทือกเขาหยุนหวู่ มีปริมาณมากกว่าหนึ่งแสนตัน ตอนนี้ทั้งสำนักเซียนเฮียต่างบ้าคลั่งกันไปหมด
เพื่อพัฒนาแหล่งแร่นี้ สำนักเซียนเฮียได้ส่งคนจำนวนมากไปยังเทือกเขาหยุนหวู่ และมีตระกูลนักพรตมากมายตามมาด้วย พวกเขาต่างหลั่งไหลมากันเป็นจำนวนมาก
เพราะว่าภูมิประเทศของเทือกเขาหยุนหวู่ซับซ้อน มีหมอกปกคลุมตลอดทั้งวัน อีกทั้งยังมีสัตว์ปีศาจมากมาย การพัฒนาเป็นไปได้ยาก ดังนั้นสำนักเซียนเฮียจึงเชิญนักพรตจำนวนมากมาร่วมพัฒนาด้วยกัน
ด้วยเหตุนี้ ช่วงนี้จึงมีนักพรตจากภายนอกหลั่งไหลเข้ามาในเมืองหมี่หยุนของพวกเราเป็นจำนวนมาก เจ้าไม่เห็นหรือว่าช่วงนี้ความสงบสุขในเมืองหมี่หยุนแย่ลงมาก? เกิดเหตุฆ่าคนชิงทรัพย์บ่อยครั้ง
ถ้าเป็นเมืองหมี่หยุนในอดีต เรื่องแบบนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด แต่เพราะมีนักพรตจากภายนอกมากเกินไป จื๋อฟ่าตุ้ยก็ไม่สามารถดูแลได้ทั่วถึง
แน่นอนว่าถึงจื๋อฟ่าตุ้ยอยากจะจัดการก็ทำไม่ได้ เพราะนักพรตจากภายนอกพวกนี้ล้วนโหดเหี้ยมและมีตระกูลจู้จีเป็นฐานหลัง พวกจื๋อฟ่าตุ้ยเมื่อเจอเรื่องผิดกฎหมายพวกนี้ ก็ทำได้แค่ปล่อยผ่านไป"
อะไรนะ?!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจวซุ่ยก็ตกใจมาก เขาไม่คิดว่าเพียงแค่หนึ่งเดือนเท่านั้น เมืองหมี่หยุนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้
เดือนนี้เขาจมอยู่ในความสุขกับคู่รัก อยู่แต่ในบ้านของตัวเอง ไม่ได้สนใจเรื่องราวภายนอกเลย
ไม่คิดว่าเพียงแค่หนึ่งเดือนสั้นๆ เมืองหมี่หยุนจะเกิดความวุ่นวายมากมายขนาดนี้
น่าแปลกใจที่เขารู้สึกว่ามีนักพรตบนท้องถนนเพิ่มขึ้นมาก แต่ละคนล้วนแผ่รังสีอำมหิตออกมา


## บทที่ 13 พลังแห่งภาพหลอน สังหารผู้ปล้นฝึกพลัง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในอนาคตอันใกล้นี้ เมืองหมี่หยุนจะกลายเป็นศูนย์กลางของเหล่านักพรต
เพราะที่นี่เป็นเมืองของผู้ฝึกตนเพียงแห่งเดียวในเทือกเขาหยุนหวู่
สำนักเซียนเฮียต้องการพัฒนาเทือกเขาหยุนหวู่ จึงต้องเสนอผลประโยชน์มหาศาลเพื่อให้เหล่านักพรตยอมทำงานให้พวกเขา ทั้งกำจัดสัตว์ปีศาจในเทือกเขาหยุนหวู่และสร้างเส้นทางต่างๆ
เมื่อถึงตอนนั้น ราคาของยาเม็ด ยันต์ สมุนไพรวิเศษ อาหาร และเครื่องรางในเมืองหมี่หยุนทั้งหมดจะต้องสูงขึ้น
น่ากลัวว่าเมืองหมี่หยุนจะกลายเป็นสถานที่วุ่นวาย ไม่ปลอดภัยเหมือนแต่ก่อน
"ถ้าเป็นเช่นนั้น ราคาเหล้าแห่งวิญญาณก็อาจจะสูงขึ้นด้วย ตอนนั้นเราก็จะได้กำไรมหาศาล"
โจวซุ่ยลูบคางพลางคิด
คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่ลังเล แม้ว่าราคาสมุนไพรวิเศษจะแพงขึ้นก็ตาม เขาก็ต้องซื้อให้ได้
สุดท้ายเขาใช้หินวิญญาณชั้นล่างไปสองร้อยก้อนเพื่อซื้อหญ้างูเหล้าและวัตถุดิบอื่นๆ สำหรับหลอมสร้างแมลงเหล้า
จากนั้นเขาก็ไปร้านอื่นๆ เพื่อซื้อข้าวแห่งวิญญาณ เนื้อแห่งวิญญาณ และของอื่นๆ จำนวนมาก
เพราะตอนนี้ที่บ้านมีคนเพิ่มขึ้นหลายคน จำเป็นต้องเก็บสะสมเสบียงไว้จำนวนมาก
ตอนนี้สถานการณ์วุ่นวายมาก เขาคงไม่ได้ออกไปข้างนอกบ่อยๆ ในระยะนี้ ดังนั้นจึงต้องเก็บสะสมอาหารไว้ล่วงหน้า
โชคดีที่เขามียันต์สมบัติยอดเยี่ยมที่มีพื้นที่เก็บของภายในเกินพันลูกบาศก์เมตร เหมือนคลังสินค้าขนาดใหญ่ ไม่ต้องกังวลว่าอาหารจะเต็ม
"เกิดอะไรขึ้น?"
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ โจวซุ่ยก็รู้สึกได้อย่างว่องไวว่ามีสายตาจับจ้องอยู่รอบตัว นี่เป็นพลังของเมิ่งหุนกู่ที่สามารถรับรู้สภาพแวดล้อมรอบข้างได้ เทียบเท่ากับจิตวิญญาณรู้ของนักพรตสร้างฐาน
แม้ว่าคนที่แอบจับจ้องจะคิดว่าตัวเองทำได้แนบเนียน แต่ก็ยังถูกเขารับรู้ได้
"มีนักพรตสามคนที่จับจ้องฉันอยู่"
"หนึ่งในนั้นอยู่ในระดับที่ 5 อีกสองคนอยู่ในระดับสี่ของเหลียนฉี"
"เมืองหมี่หยุนวุ่นวายขนาดนี้แล้วเหรอ? กลางวันแสกๆ ก็กล้าลงมือในเมืองเลยหรือ?!"
โจวซุ่ยรู้สึกหนาวสะท้านทันที เขาไม่คิดเลยว่าเมืองหมี่หยุนที่เคยปลอดภัยมาก จะกลายเป็นที่วุ่นวายเพราะการเข้ามาของนักพรตจากภายนอกจำนวนมาก ไม่ปลอดภัยเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป
พวกนักพรตจากที่อื่นเหล่านี้เคยชินกับการทำตามใจชอบในที่อื่นๆ ปล้นฆ่าและลักพาตัวไปทั่ว
แม้จะมาถึงเมืองหมี่หยุนแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนนิสัยเดิม
การที่เขาซึ่งเป็นนักพรตระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสองถูกพวกนักพรตจากที่อื่นจับตามองก็เป็นเรื่องปกติ
โชคดีที่เขาได้หลอมสร้างเมิ่งหุนกู่ไว้แล้ว แม้ตอนนี้เขาจะอยู่ในระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสองเท่านั้น แต่พลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งมาก เทียบเท่ากับนักพรตในช่วงปลายของเลียนชี่
รวมกับพลังของเมิ่งหุนกู่แล้ว เขาไม่มีปัญหากับนักพรตระดับที่ 5 หรือแม้แต่ระดับลมปราณชั้นหก
ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ค่อยกังวลมากนัก
"ต้องจัดการให้เร็วที่สุด"
คิดได้ดังนั้น โจวซุ่ยก็เดินเข้าไปในตรอกมืดอย่างไม่มีพิรุธ
…………
ในตอนนี้ ไม่ไกลออกไป มีนักพรตสามคนที่แอบจับตาดูโจวซุ่ยอยู่ พวกเขาไม่ใช่นักพรตท้องถิ่นของเมืองหมี่หยุน แต่เป็นนักพรตพเนจรจากที่อื่น
พวกเขาได้ยินมาว่าเมืองหมี่หยุนร่ำรวยมาก เป็นเมืองผู้ฝึกฝนโดดเดี่ยว จึงมาที่นี่เพื่อแสวงหาโชควาสนา
"จุ๊ๆ ไอ้หนุ่มน้อยคนนี้ฉันจับตาดูมานานแล้ว ในเวลาสั้นๆ ไปทั้งร้านขายยาเม็ด ร้านขายข้าววิญญาณ และร้านขายเนื้อวิญญาณ ใช้หินวิญญาณไปกว่าสองร้อยก้อน ถือว่ารวยมากเลยทีเดียว"
"จริงเหรอ? นักพรตระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสองจะมีหินวิญญาณมากขนาดนั้นได้ยังไง?"
"ได้ยินมานานแล้วว่าเมืองหมี่หยุนรวยมาก เพราะมีเทือกเขาหยุนหวู่หนุนหลัง มีวิธีหาเงินมากมาย"
"ถ้าเราฆ่าไอ้หนุ่มน้อยคนนี้ได้ อย่างน้อยก็ต้องได้หินวิญญาณหลายร้อยก้อน คราวนี้พวกเราคงรวยแน่ๆ"
"แต่ไม่ใช่ว่าเมืองหมี่หยุนมีกฎเคร่งครัด ห้ามลงมือตามใจชอบหรอกเหรอ?"
"โง่จริง นี่เป็นกฎของเมืองหมี่หยุน ไม่ใช่กฎของพวกเรา ฆ่าไอ้หนุ่มน้อยนี่ซะ แล้วรีบออกจากเมืองหมี่หยุนไป ดูซิว่าคนเมืองหมี่หยุนจะทำอะไรพวกเราได้"
"พูดถูก แล้วพวกเราก็ไปหลบอยู่ข้างนอกสักสามถึงห้าปี รอให้เรื่องสงบก่อนค่อยกลับมา เชื่อว่าคงไม่มีใครตามล่าพวกเราหรอก งานนี้คุ้มค่าที่จะทำ"
"เร็วๆ ตามให้ทัน ไอ้หนุ่มนั่นดูเหมือนจะเข้าไปในตรอกข้างๆ แล้ว"
นักพรตพเนจรทั้งสามคนเผยแววตาโหดเหี้ยม พวกเขาชินกับการปล้นสะดมมานาน แต่เดิมก็เป็นโจรมาก่อน หลังจากเข้าสู่โลกแห่งการบำเพ็ญแล้ว ก็ยิ่งเลิกนิสัยปล้นสะดมไม่ได้
เพราะการปรุงโอสถและการสร้างสัญลักษณ์เพื่อหาเงินนั้นช้าเกินไป จะไปเทียบกับการปล้นได้อย่างไร
ฉิว ฉิว ฉิว!!!
ในชั่วพริบตา นักพรตพเนจรทั้งสามก็พุ่งตามโจวซุ่ยไป กลัวว่าเขาจะหนีไป
โครม~~~
แต่ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้าไปในตรอกมืด พลังแห่งภาพหลอนที่มองไม่เห็นก็ครอบคลุมลงมา พวกเขาไม่ทันตั้งตัว ไม่มีการป้องกันใดๆ
ในพริบตา พวกเขาก็ตกอยู่ในอาณาจักรลวงตา ทั้งคนยืนนิ่งเหมือนไม้ท่อนไม่สามารถตอบสนองอะไรได้
"ฆ่า!"
โจวซุ่ยเดินออกมาจากที่มืด เพียงแค่ความคิดสั่ง คลื่นพลังวิญญาณที่มองไม่เห็นก็กลายเป็นคมดาบ พุ่งเข้าใส่นักพรตพเนจรทั้งสาม ทำลายวิญญาณของพวกเขาในทันที
ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ร่างของพวกเขาล้มลงกับพื้น ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย
เลือดไหลออกมาจากจมูก ปาก และดวงตาของพวกเขา
ตอนตาย พวกเขาไม่ได้แสดงความหวาดกลัวใดๆ กลับยิ้มอย่างมีความสุข ราวกับกำลังฝันดี
"เก่งจริงๆ นี่คือพลังของเมิ่งหุนกู่สินะ?"
โจวซุ่ยรู้สึกประหลาดใจมาก
แม้ว่าเขาจะรู้มาก่อนแล้วว่าพลังของเมิ่งหุนกู่นั้นแข็งแกร่งเหลือเชื่อ เกินจินตนาการ แต่เขาก็ไม่คิดว่าจะสามารถลอบสังหารนักพรตพเนจรทั้งสามได้ง่ายขนาดนี้ ทั้งๆ ที่พวกเขามีระดับการฝึกตนถึงระดับสี่ของเหลียนฉีและเหลียนชี่อู่ชิง
ถ้าต่อสู้กันซึ่งๆ หน้า เขาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาแน่
แต่ด้วยพลังของเมิ่งหุนกู่ กลับสามารถสังหารพวกเขาได้อย่างเงียบงันจากที่มืด
เพราะนักพรตในช่วงลมปราณแทบไม่มีใครที่ครอบครองวิธีการโจมตีวิญญาณ นี่เป็นการโจมตีข้ามมิติ ต่อให้ศัตรูอยากจะตอบโต้ก็ไม่มีโอกาส
"ต้องรักษาความสงบ ยังต้องระวังตัว เมืองหมี่หยุนช่วงนี้วุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ"
"ช่วงนี้ไม่ควรออกมาข้างนอก อยู่บ้านดีๆ เพิ่มพูนระดับการฝึกตนดีกว่า"
โจวซุ่ยสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ระดับการฝึกตนของเขายังต่ำเกินไป แค่ระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นสองเท่านั้น นับว่าเป็นระดับล่างสุดของระดับล่าง จะมีอะไรให้ภาคภูมิใจ
ถ้าเจอนักพรตที่แข็งแกร่ง อาจจะไม่มีโอกาสได้ลงมือเลย จะถูกสังหารในพริบตา
ดังนั้นตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะภาคภูมิใจ อย่างมากก็แค่มีความสามารถในการป้องกันตัวเองเท่านั้น
ต้องรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุด เพื่อเพิ่มระดับการฝึกตนให้ถึงขั้นฝึกปราณระดับสาม
ที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากที่มีคนค้นพบแหล่งแร่ทองแดงแดงและแร่หินวิญญาณในเทือกเขาหยุนหวู่ รวมถึงการที่สำนักเซียนเฮียลงมือเอง ทำให้ตระกูลนักพรตจำนวนมากย้ายถิ่นฐาน
คาดว่าสถานที่นี้จะกลายเป็นแหล่งก่อเรื่อง แน่นอนว่าจะต้องมีนักพรตที่แข็งแกร่งจำนวนมากมาที่นี่
กำลังความสามารถของเขาในตอนนี้ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย
ถ้าไม่ระวังตัวสักหน่อย อาจจะถูกนักพรตคนอื่นสังหาร ตอนนั้นก็จบเห่กัน
ฉิว!
คิดถึงตรงนี้ โจวซุ่ยก็เก็บถุงเก็บของของนักพรตพเนจรทั้งสามไป ตรวจดูอย่างละเอียด มีมูลค่าประมาณห้าร้อยก้อนหินวิญญาณชั้นล่าง ถือว่าได้กำไรเล็กๆ น้อยๆ
จากนั้นเขาก็รีบกลับบ้านของตัวเองทันที


## บทที่ 14 เลื่อนขั้นฝึกปราณระดับสาม ต้มเหล้าแห่งวิญญาณ

เมื่อกลับถึงบ้านแล้ว โจวซุ่ยจึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เพราะข้างนอกนั้นอันตรายเกินไป อาจเจอภัยคุกคามจากผู้ปล้นฝึกพลังได้ตลอดเวลา กลับมาบ้านจะปลอดภัยกว่า อย่างน้อยก็ไม่มีนักพรตกล้าบุกรุกเข้ามาในบ้านสักเท่าไหร่
เพราะบ้านหลังนี้มีค่ายกลป้องกันขั้นหนึ่งอยู่ นักพรตทั่วไปอยากจะเข้ามา ต้องเสียเนื้อเสียหนังกันพอสมควร
"หลอมละลาย"
เมื่อสงบสติอารมณ์ลงแล้ว โจวซุ่ยก็ไม่ลังเล รีบนำวัตถุดิบทั้งหมดใส่ลงในขันเทพหนอนทันที
ซ่า ๆ ๆ
ในชั่วพริบตา ขันเทพหนอนได้หลอมละลายวัตถุดิบเหล่านี้จนหมดสิ้น หลอมรวมเข้าด้วยกัน เผาผลาญหินวิญญาณจำนวนมาก จากนั้นแมลงสีทองคล้ำตัวอ้วนก็ปรากฏขึ้นในขัน กำลังบิดตัวอย่างสบายอารมณ์
ต่อมาข้อมูลชุดหนึ่งก็แทรกซึมเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของเขา
"แมลงเหล้า เป็นหนึ่งในแมลงเทพ เป็นแมลงวิเศษในเหล้า สามารถเปลี่ยนของเลวให้เป็นของวิเศษ สามารถเปลี่ยนเหล้าธรรมดาให้กลายเป็นเหล้าแห่งวิญญาณ เปลี่ยนเหล้าแห่งวิญญาณขั้นหนึ่งให้กลายเป็นเหล้าแห่งวิญญาณระดับที่สูงขึ้น
เหล้าแห่งวิญญาณที่ผ่านการหลอมของแมลงเหล้านั้นมีประโยชน์มากมายนัก ไม่เพียงแต่เพิ่มพลังเจินหยวนของนักปรุงพลัง ยังช่วยขัดเกลาร่างกายของนักปรุงพลังด้วย นับว่ามีประโยชน์มากมาย ผู้คนต่างคลั่งไคล้"
ทันใดนั้น โจวซุ่ยก็แสดงสีหน้ายินดี แม้ว่าแมลงเหล้าจะไม่มีพลังต่อสู้ใด ๆ แต่มันคือวิธีทำเงินที่ดีที่สุดของเขา เมื่อมีแมลงเหล้าแล้ว ก็สามารถผลิตเหล้าแห่งวิญญาณได้มากมาย
ไม่ต้องสงสัยเลย นี่ไม่ใช่แค่เหล้าแห่งวิญญาณ แต่เป็นกองหินวิญญาณทีเดียว
คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่ลังเลที่จะหยิบไหเหล้าธรรมดาออกมาจากตัว นี่เป็นของที่ซื้อมาตอนซื้อเสบียงก่อนหน้านี้ ซื้อมาถึงยี่สิบไห เพื่อใช้ในการหลอมเป็นเหล้าแห่งวิญญาณโดยเฉพาะ
กลืก ๆ ๆ
แมลงเหล้าดูเหมือนจะได้กลิ่นหอมของเหล้า รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที พุ่งเข้าไปในไหเหล้าในทันที เริ่มดื่มกลืก ๆ ราวกับคนขี้เมา
ไม่นานนัก เหล้าธรรมดาหนึ่งไหก็ถูกมันดื่มจนหมดเกลี้ยง เหล้าทั้งไหหายไปหมดแล้ว
แรก ๆ โจวซุ่ยยังสงสัยว่าแมลงเหล้าจะเปลี่ยนเหล้าธรรมดาพวกนี้ได้อย่างไร วินาทีถัดมา แมลงเหล้าก็เรอด้วยความอิ่ม เหล้าจำนวนมากพุ่งออกมาจากท้องของมัน ราวกับน้ำพุ
ซ่า ๆ ๆ
เพียงไม่กี่ลมหายใจ ในไหเหล้านี้ก็ปรากฏเหล้าแห่งวิญญาณจำนวนมาก ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง เปล่งรัศมีสีทอง ดูศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง
แต่ปริมาณเหล้าเหลือเพียงครึ่งเดียว
แต่ถึงอย่างนั้น นี่ก็น่าทึ่งมากแล้ว สูญเสียเพียงครึ่งเดียวก็สามารถเปลี่ยนเหล้าธรรมดาให้เป็นเหล้าแห่งวิญญาณได้ นับว่าเป็นการเปลี่ยนของเลวให้เป็นของวิเศษ ชิงเอาการสร้างสรรค์ของสวรรค์และดิน
"น่าอัศจรรย์จริง ๆ"
โจวซุ่ยเห็นเหล้าแห่งวิญญาณไหนี้ ได้กลิ่นหอมของเหล้าแห่งวิญญาณ ก็รู้สึกอยากดื่มขึ้นมาทันที ราวกับเซลล์ทั่วร่างต่างแสดงความกระหายออกมา
ราวกับร่างกายของเขาอยากกลืนกินเหล้าแห่งวิญญาณเหล่านี้อย่างยิ่ง เหล้าแห่งวิญญาณเหล่านี้มีประโยชน์ต่อร่างกายของเขามาก
กลืก ๆ ๆ
แม้ว่าโจวซุ่ยจะไม่ค่อยดื่มเหล้า แต่ก็ถูกกลิ่นหอมของเหล้าดึงดูดจนหมดใจ เริ่มดื่มอึก ๆ
ในชั่วพริบตา เขารู้สึกได้ว่าเมื่อเหล้าแห่งวิญญาณลงท้อง ก็เปลี่ยนเป็นพลังงานบริสุทธิ์ทันที ไหลเข้าสู่เส้นลมปราณและร่างกายทั่วทุกส่วน
ในตอนนี้ เขาพบว่ารูขุมขนทั่วร่างต่างส่งกลิ่นหอม ขณะเดียวกันพลังเจินหยวนในร่างก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ตึง!
ในชั่วพริบตา ร่างของโจวซุ่ยสั่นสะเทือน รู้สึกได้ว่าเส้นลมปราณในร่างเส้นหนึ่งถูกพลังเจินหยวนอันมหาศาลไหลผ่านทันที
ขั้นฝึกปราณระดับสาม!
ตามการฝึกฝนปกติแล้ว เขาต้องใช้เวลาอีกหลายเดือนจึงจะสามารถทะลวงถึงขั้นฝึกปราณระดับสาม แต่ตอนนี้ หลังจากดื่มเหล้าแห่งวิญญาณไปหนึ่งไห ระดับพลังก็เพิ่มขึ้นทันที
นี่เท่ากับประหยัดเวลาฝึกฝนอย่างยากลำบากไปหลายเดือน
ดังนั้นระดับพลังของเขาจึงได้ทะลวงขึ้นทันที กลายเป็นนักพรตขั้นฝึกปราณระดับสาม พลังเจินหยวนในร่างก็แข็งแกร่งขึ้นอีกขั้นใหญ่ พลังเจินหยวนมากมายไหลเวียนในเส้นลมปราณ
แม้แต่พลังวิญญาณของเขาก็ได้รับการพัฒนาขึ้นในระดับหนึ่ง
การเลื่อนขั้นของผู้บำเพ็ญเซียนในแต่ละระดับ จะนำมาซึ่งการวิวัฒนาการในทุกด้าน
"ไม่แปลกใจเลยที่ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายต่างโหยหาเหล้าแห่งวิญญาณ ผลลัพธ์ของมันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ"
โจวซุ่ยอุทานด้วยความตื่นตะลึง
แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยได้ยินชื่อเสียงของเหล้าแห่งวิญญาณมาก่อน แต่มันมีราคาแพงมาก และทันทีที่ปรากฏก็ถูกซื้อไปหมด ผู้บำเพ็ญเซียนทั่วไปไม่มีสิทธิ์ซื้อได้เลย
ด้วยเหตุนี้เอง ทำให้เขาไม่เคยได้ดื่มเหล้าแห่งวิญญาณมาก่อน
ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจว่าทำไมเหล้าแห่งวิญญาณถึงได้เป็นที่ต้องการมากขนาดนี้ ผลของมันไม่แพ้ยาเม็ด และยังไม่มีพิษเม็ดยา จึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนอย่างมาก
หากไม่ใช่เพราะเหล้าแห่งวิญญาณมีปริมาณการผลิตน้อยเกินไป คงไม่มีใครอยากกินยาเม็ดเลย
ไม่ต้องสงสัยเลย แมลงเหล้านี่เป็นเทพแห่งโชคลาภจริงๆ มีมันแล้ว การหาเงินก็เป็นเรื่องเล็กน้อย
ตอนนี้แค่กลัวว่าการได้หินวิญญาณมากเกินไป อาจจะกระตุ้นความอิจฉาริษยาของคนอื่น
...
ในยามดึก
จี๋ปิงอวี่ มู่จื่อเยียน และเซี่ยจิ้งเหยียนทั้งสามที่ออกไปทั้งวันก็กลับมาในที่สุด ทั้งสามดูเหนื่อยล้าจากการเดินทาง เห็นได้ชัดว่าได้ผ่านการต่อสู้อันยากลำบากมาจากภายนอก บนร่างกายยังมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ
"อวี้เอ๋อร์ ในที่สุดเจ้าก็กลับมา"
โจวซุ่ยเห็นจี๋ปิงอวี่และคนอื่นๆ กลับมาอย่างปลอดภัย ก็รู้สึกโล่งใจ
เพราะตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายมาก ใครจะรู้ว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น
"ไม่ต้องกังวลนะท่านพี่ พวกเราปลอดภัยดีตลอดทาง แต่ว่าระดับการฝึกตนของท่านพี่เพิ่มขึ้นนี่นา ก้าวขึ้นสู่ขั้นฝึกปราณระดับสามแล้วหรือ?!" จี๋ปิงอวี่สังเกตเห็นพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของโจวซุ่ย ก็รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง
นางไม่คิดว่าแค่ออกไปวันเดียว ระดับการฝึกตนของสามีตนเองก็จะเพิ่มขึ้น
แม้ว่าการเพิ่มระดับในขั้นต้นของเหลียนฉีจะไม่ยากนัก แต่ก็เพิ่งแต่งงานกันได้เดือนเดียวเท่านั้น สามีของนางก็สามารถยกระดับจากเหลียนชี่อี๋ชิงขึ้นมาถึงขั้นฝึกปราณระดับสามได้
ประสิทธิภาพการฝึกฝนเช่นนี้ช่างน่าตกใจจริงๆ
"นี่!"
เซี่ยจิ้งเหยียนก็รู้สึกสงสัย การคาดเดาของนางก่อนหน้านี้ถูกต้องหรือ? ชายคนนี้แท้จริงแล้วมีร่างวิญญาณพิเศษซ่อนอยู่ และตอนนี้เพิ่งถูกกระตุ้นออกมา? ดังนั้นความเร็วในการฝึกฝนถึงได้เร็วขนาดนี้?
พูดตามตรง เรื่องร่างวิญญาณพิเศษในโลกแห่งการบำเพ็ญก็ไม่ใช่ความลับ ไม่ถึงกับพบเห็นได้บ่อย แต่ก็เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว
"สมแล้วที่เป็นชายที่พี่สาวจี้เลือก ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ"
มู่จื่อเยียนก็รู้สึกประหลาดใจ
"เรื่องนี้น่ะ ไม่ใช่เพราะคุณสมบัติของข้าน่าตกใจหรอก แต่เป็นเพราะเหตุผลอื่น ความจริงแล้วข้าได้เหล้าแห่งวิญญาณมาหนึ่งไห จึงทำให้ระดับการฝึกตนของข้าเพิ่มขึ้นถึงขั้นฝึกปราณระดับสาม"
โจวซุ่ยยิ้มน้อยๆ
"เหล้าแห่งวิญญาณ? หรือว่าท่านพี่ไปซื้อเหล้าแห่งวิญญาณมาจากที่อื่น?"
จี๋ปิงอวี่ถามด้วยความสงสัย
"แน่นอนว่าไม่ใช่ เหล้าแห่งวิญญาณนี้เป็นของที่ข้าต้มเอง"
โจวซุ่ยอธิบาย
"ท่านพี่สามารถต้มเหล้าแห่งวิญญาณได้ด้วยหรือ?"
จี๋ปิงอวี่ดีใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะวิธีการต้มเหล้าแห่งวิญญาณนั้นเป็นความลับสุดยอด แม้แต่ตระกูลจู้จีบางตระกูลก็ยังหาวิธีต้มเหล้าแห่งวิญญาณไม่ได้ หากมีวิธีการต้มจริง ก็เท่ากับได้แร่หินวิญญาณขนาดเล็กมาหนึ่งแหล่ง
นี่คือวิธีการหาหินวิญญาณที่ไม่มีวันหมด เป็นวิชาลับที่สามารถทำให้ตระกูลเซียนลุกขึ้นมาได้


## บทที่ 15 ราชารักโจวซุ่ย ความปลอดภัยของพวกเธอสำคัญที่สุด

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนต่างก็ตกตะลึง พวกนางไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ฝึกปราณธรรมดาคนนี้จะครอบครองเคล็ดลับที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ มันช่างเหลือเชื่อจริงๆ
ในทันใดนั้น ภาพลักษณ์ของโจวซุ่ยในสายตาของพวกนางก็กลายเป็นเรื่องลึกลับน่าค้นหา
"ก็ไม่ถึงกับว่าข้าครอบครองเคล็ดลับการกลั่นเหล้าวิญญาณหรอก แค่บังเอิญได้แมลงวิญญาณมาตัวหนึ่ง มันมีชื่อว่าแมลงเหล้า ใช้พลังของแมลงวิญญาณแห่งฟ้าดินตัวนี้สามารถเปลี่ยนเหล้าธรรมดาให้กลายเป็นเหล้าวิญญาณได้"
โจวซุ่ยอธิบายถึงสาเหตุที่ตนสามารถกลั่นเหล้าวิญญาณได้
อะไรนะ?!
พอได้ยินคำพูดนี้ ยิ่งทำให้จี๋ปิงอวี่และสาวน้อยอีกสองคนรู้สึกเหลือเชื่อมากขึ้นไปอีก เพราะมันยิ่งร้ายกาจกว่าเคล็ดลับการกลั่นเหล้าเสียอีก เท่ากับว่าไม่ต้องลงทุนอะไรเลยแต่ได้กำไรมหาศาล
เพราะการกลั่นเหล้าวิญญาณตามปกตินั้นต้องใช้ต้นทุน
ถึงแม้ราคาเหล้าวิญญาณจะแพง แต่ต้นทุนก็ไม่ได้ถูก โดยรวมแล้วก็ได้กำไรแค่เท่าตัวเท่านั้น
แต่แมลงเหล้านี่สามารถเปลี่ยนเหล้าธรรมดาให้กลายเป็นเหล้าวิญญาณได้ เท่ากับว่าไม่ต้องลงทุนอะไรเลย
หากข่าวนี้แพร่ออกไป แม้แต่นักพรตสร้างฐานหรือแม้กระทั่งผู้บำเพ็ญขั้นจินตันก็ต้องหวั่นไหว
เพราะใครบ้างจะไม่อยากได้แมลงวิญญาณแห่งฟ้าดินเช่นนี้
"ท่านพี่ นี่เป็นความลับที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของท่าน ท่านจะเปิดเผยออกไปง่ายๆ ได้อย่างไร ถ้าคนนอกรู้เข้า ท่านมีชีวิตสิบชาติก็ไม่พอตาย"
จี๋ปิงอวี่พูดอย่างอ่อนโยน
นางรู้ดีว่าแม้จะเป็นคู่ฝึกตนกัน แต่ก็มีความลับบางอย่างที่ไม่อยากให้คนใกล้ชิดรู้ การมีอยู่ของแมลงเหล้านี้ก็เป็นความลับใหญ่ที่น่าตกใจเช่นกัน
ถ้าเรื่องนี้รั่วไหลออกไปจริงๆ แม้แต่นักพรตสร้างฐานก็จะออกมาหาเรื่องโจวซุ่ย
"อวี้เอ๋อร์ เจ้าเป็นคู่ฝึกตนของข้า ถ้าข้าไม่เชื่อใจเจ้าแล้ว ข้าจะเชื่อใจใครในโลกนี้ได้อีก"
"ก็เพราะถือว่าเจ้าเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุด ข้าถึงได้บอกออกไป"
"ส่วนคุณหนูมู่และคุณหนูเซี่ย พวกนางก็เป็นเพื่อนร่วมเป็นร่วมตายของเจ้า ข้าย่อมเชื่อใจพวกนางด้วย"
โจวซุ่ยแสดงท่าทีจริงใจ
"ท่านพี่"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้างามของจี๋ปิงอวี่แดงระเรื่อ ดวงตาคู่งามเป็นประกายวาววับ ในใจรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่ง ราวกับมีกระแสอุ่นๆ ไหลผ่านหัวใจ
นางรู้สึกว่าความรักในใจของตนระเบิดออกมาดั่งภูเขาไฟ จนท่วมท้นไปหมด
สมแล้วที่เป็นชายที่นางเลือก
"นี่!"
เซี่ยจิ้งเหยียนที่ปกติมีนิสัยเย็นชา ไม่เคยเชื่อใจนักพรตแปลกหน้าคนไหนมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไม ในใจกลับมีความรู้สึกซาบซึ้งผุดขึ้นมาเบาๆ
ที่ว่าคนเราจะยอมตายเพื่อผู้ที่เข้าใจตน ความรู้สึกของขุนนางที่ยอมตายเพื่อจักรพรรดิ คงจะเป็นเช่นนี้กระมัง
นี่คือชายที่พี่สาวจี้เลือกหรือ?
ช่างแตกต่างจริงๆ ต่างจากนักพรตคนอื่นๆ ต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ โดยสิ้นเชิง
ดูเหมือนสายตาของข้าจะด้อยกว่าพี่สาวจี้มากนัก ข้ายังไม่มีวิจารณญาณในการมองผู้ชายเลย
ไม่รู้ทำไม แต่เดิมนางคิดว่าโจวซุ่ยเป็นเพียงชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง เหมือนหญ้าที่พบเห็นได้ทั่วไป
แต่ตอนนี้ นางกลับรู้สึกว่าชายธรรมดาคนนี้มีเสน่ห์มากมาย ราวกับมีรัศมีศักดิ์สิทธิ์อ่อนๆ แผ่ออกมาจากร่าง
ในตอนนี้ นางนึกถึงคำพูดที่มารดาเคยบอกไว้ ในโลกนี้มีผู้ชายแบบนี้อยู่จริงๆ ธรรมดาแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์
ก่อนหน้านี้นางคิดว่ามารดาพูดเล่น ไม่คิดว่าในโลกนี้จะมีผู้ชายแบบนี้อยู่จริงๆ
นางรู้สึกว่าหัวใจของตนเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน
"วางใจเถิด เรื่องนี้พวกเราจะเก็บเป็นความลับแน่นอน"
"ถึงตายก็จะไม่มีใครได้ยินเรื่องนี้จากปากพวกเรา"
มู่จื่อเยียนก็เช่นเดียวกับเซี่ยจิ้งเหยียน รู้สึกซาบซึ้งใจที่ได้รับความไว้วางใจอย่างสมบูรณ์จากผู้อื่น
ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่เต็มไปด้วยการหลอกลวงและกฎแห่งป่า ที่ทุกคนคิดถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง ชายเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง แทบจะหายากยิ่งกว่ายาอายุวัฒนะหมื่นปีเสียอีก
นางก็ไม่รู้ว่าทำไม อุณหภูมิในร่างกายของนางเริ่มสูงขึ้น
ราวกับว่าชายผู้นี้มีกลิ่นหอมที่น่าหลงใหลแผ่ซ่านออกมา
ในขณะนี้ นางรู้สึกเหมือนผีเสื้อกลางคืนที่บินเข้าหาเปลวไฟ อยากจะโผเข้าหาร่างของชายผู้นี้
"ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก"
"หากเจอกับภัยอันตรายถึงชีวิตจริงๆ การเปิดเผยความลับเรื่องแมลงวิญญาณแห่งฟ้าดินก็ไม่เป็นไร"
"เพราะสำหรับข้าแล้ว ความปลอดภัยของพวกเจ้าสำคัญที่สุด เมื่อเทียบกันแล้ว ความลับของแมลงวิญญาณไม่สำคัญอะไรเลย"
โจวซุ่ยพูดอย่างไม่ใส่ใจ คำพูดที่แสดงความรู้สึกลึกซึ้งหลุดออกมาอย่างง่ายดาย ราวกับไม่ต้องเสียอะไรเลย
แน่นอน เขาไม่ใช่คนใสซื่อบริสุทธิ์ และไม่ได้ไว้ใจผู้อื่นอย่างสุดหัวใจจริงๆ
ที่กล้าเปิดเผยความลับของแมลงเหล้าต่อหน้าหญิงสาวทั้งสาม ก็เพราะแมลงพิษแห่งความรักบนตัวเขา เมื่อเขาเลื่อนขั้นเป็นขั้นฝึกปราณระดับสาม ได้ให้กำเนิดแมลงพิษลูกสองตัว
เมื่อครู่นี้ เขาได้แอบปล่อยแมลงพิษลูกลงบนตัวของมู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนอย่างเงียบๆ
เชื่อว่าอีกไม่นาน พลังของแมลงพิษแห่งความรักจะเริ่มออกฤทธิ์
ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวว่าหญิงสาวทั้งสองจะทรยศเขา
"นี่!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนต่างก็หน้าแดง หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ
ตอนนี้พวกนางไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองออกมาเป็นคำพูดได้
แม้ว่าพวกนางจะเป็นนักพรตหญิงที่เด็ดเดี่ยว แต่ก็ไม่เคยได้ยินผู้ชายคนไหนพูดกับตัวเองแบบนี้มาก่อน
ผู้บำเพ็ญเพศชายส่วนใหญ่เมื่อเจอพวกนางก็มักจะคิดปล้นชิง ฆ่าคนเพื่อชิงสมบัติ
หรือไม่ก็อยากจับตัวพวกนางไปเป็นเตาหลอม
สรุปแล้วแทบไม่มีใครที่มีเจตนาดี
"พวกเจ้าๆ อะไรกัน ท่านพี่ คงไม่ได้คิดจะรับน้องสาวทั้งสองของข้าเป็นอนุภรรยาหรอกนะ?"
จี๋ปิงอวี่จ้องมองโจวซุ่ยด้วยสายตาอันตราย
"ไอ้ก๊าก จะเป็นไปได้อย่างไร น้องสาวของอวี้เอ๋อร์ก็คือน้องสาวของข้า ย่อมต้องดูแลอยู่แล้ว"
โจวซุ่ยไอเบาๆ: "เอาล่ะ พวกเราไม่คุยเรื่องนี้กันก่อน มีแมลงเหล้าอยู่ พวกเราก็สามารถขายเหล้าแห่งวิญญาณได้แล้วใช่ไหม พวกเราสามารถหาหินวิญญาณได้มากมายจากการขายเหล้าแห่งวิญญาณ ตอนนั้นพวกเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องออกไปเสี่ยงอันตรายนอกเมืองแล้ว
ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้สำนักเซียนเฮียส่งนักพรตมามากมาย นักพรตพเนจรมากมายหลั่งไหลเข้ามา เมืองหมี่หยุนกลายเป็นสถานที่อันตราย หากออกไปผจญภัยในป่านอกเมืองอย่างไม่ระวัง อาจจะเจอกับอันตรายที่คาดไม่ถึงได้"
เขารีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
"อ๋อ เช่นนั้นนี่เอง ดูเหมือนท่านพี่จะรู้ข่าวนี้แล้ว เป็นห่วงความปลอดภัยของหม่อมฉัน ถึงได้นำแมลงเหล้าออกมาใช่หรือไม่?" จี๋ปิงอวี่มองโจวซุ่ยด้วยดวงตาที่เปี่ยมด้วยความรัก ความรู้สึกหึงหวงก่อนหน้านี้หายวับไปในทันที
เพราะชายผู้นี้เปิดเผยความลับเรื่องแมลงวิญญาณ ก็เพื่อนาง
"แน่นอน แม้ว่าอวี้เอ๋อร์จะมีพลังต่อสู้เก่งกาจ แต่เดินริมน้ำบ่อยๆ ก็ต้องเปียกรองเท้าสักวัน อยู่ในเมืองฝึกบำเพ็ญอย่างสงบจะปลอดภัยกว่า หากไม่จำเป็นก็อย่าออกไปเสี่ยงอันตรายนอกเมืองเลย"
"ตอนนี้แค่ขายเหล้าแห่งวิญญาณอย่างเดียว ก็เพียงพอสำหรับการฝึกบำเพ็ญและใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของพวกเราแล้ว"
โจวซุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ชาติก่อนเขาเป็นพวกติดบ้าน โดยธรรมชาติแล้วไม่ค่อยชอบออกไปผจญภัยข้างนอก หากสามารถหาเงินได้ที่บ้าน ทำไมต้องไปเสี่ยงอันตรายด้วย นี่มันไม่คุ้มค่าเลย
และโลกใบนี้ก็อันตรายมาก
เพียงแค่พลาดนิดเดียวก็อาจจะตายได้ เขาจึงต้องระมัดระวังอย่างที่สุด


## บทที่ 16 ครึ่งปีผ่านไป ยกระดับสู่รากวิญญาณระดับแปด

"ถ้าเป็นเช่นนั้น แมลงเหล้าตัวนี้สามารถผลิตเหล้าแห่งวิญญาณได้มากแค่ไหน?"
จี๋ปิงอวี่ถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
"เอาล่ะ ในหนึ่งคืนน่าจะผลิตได้สิบถัง"
โจวซุ่ยคิดอย่างละเอียดก่อนให้ตัวเลขที่แน่นอน
เพราะแมลงเหล้าเพิ่งเกิดมาเท่านั้น เทียบเท่าแมลงเหล้าระดับหนึ่ง ความสามารถยังไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก การแปรรูปได้สิบถังก็ถือว่าไม่ธรรมดาแล้ว
แน่นอน หากแมลงเหล้าวิวัฒนาการต่อไป ปริมาณเหล้าแห่งวิญญาณที่แปรรูปได้จะต้องมากขึ้นแน่นอน
"สิบถังเหรอ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มู่จื่อเยียนก็ตกใจ: "หนึ่งถังแบ่งได้สิบไห แต่ละไหมีค่าห้าสิบก้อนหินวิญญาณชั้นล่าง นั่นหมายความว่าหนึ่งถังมีค่าห้าร้อยก้อนหินวิญญาณชั้นล่าง
แต่แมลงเหล้าสามารถแปรรูปได้สิบถังในหนึ่งคืน นั่นไม่ใช่หมายความว่าหนึ่งคืนสามารถทำเงินได้ห้าพันก้อนหินวิญญาณชั้นล่างหรอกหรือ? นี่มันเกินจริงไปแล้ว"
เธอตกตะลึงจนพูดไม่ออก
เพราะแม้แต่เธอที่เป็นนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่ ต้องเสี่ยงชีวิตออกล่าสัตว์ปีศาจ ก็ได้หินวิญญาณชั้นล่างแค่ไม่กี่ร้อยก้อน ซึ่งถือว่าเป็นผลตอบแทนที่ดีมากแล้ว
หลายครั้งพวกเธอกลับมามือเปล่า
และที่สำคัญที่สุดคือ พวกเธอต้องเสี่ยงชีวิตในการล่า
หากไม่ระวัง ชีวิตก็อาจจบลงที่นั่น
แต่ตอนนี้ อาศัยพลังของแมลงเหล้า หนึ่งคืนก็ทำเงินได้ห้าพันก้อนหินวิญญาณชั้นล่าง อัตราการทำเงินแบบนี้น่าตกใจมาก
"ไม่แปลกใจเลยที่สูตรเหล้าแห่งวิญญาณสามารถทำให้ตระกูลนักพรตลุกขึ้นมาได้ ไม่คิดว่าจะทำเงินได้มากขนาดนี้ วันเดียวได้ห้าพันก้อนหินวิญญาณชั้นล่าง หนึ่งเดือนก็ต้องได้หนึ่งแสนห้าหมื่นก้อนสิ?"
มู่จื่อเยียนรู้สึกตกใจมาก
เธอรู้สึกว่าแมลงเหล้าตัวนี้เหมือนแร่หินวิญญาณขนาดใหญ่ และแร่หินวิญญาณที่แท้จริงสักวันหนึ่งก็ต้องหมด ต้องมีวันที่เหือดแห้ง
แต่แมลงเหล้านี้ ตราบใดที่ยังไม่หมดอายุขัย ก็สามารถผลิตเหล้าแห่งวิญญาณได้ไม่หมด
หากตระกูลเซียนและนิกายอื่นๆ รู้เรื่องนี้ พวกเขาจะต้องกรูกันมาแย่งชิงแมลงเหล้าอย่างบ้าคลั่ง
ในตอนนี้ เธอถึงได้ตระหนักถึงความสำคัญที่แท้จริงของแมลงเหล้า มันเป็นแมลงวิญญาณแห่งฟ้าดินที่สามารถทำให้ตระกูลเซียนลุกขึ้นมาได้อย่างแน่นอน คุณค่าของมันประเมินค่าไม่ได้
"ผลประโยชน์มันน่าตกใจมาก ถ้าคนอื่นรู้เข้า พวกเราต้องตายแน่ แม้แต่นักพรตสร้างฐานก็ต้องลงมือกับพวกเรา ดังนั้นพวกเราต้องระมัดระวังให้มาก"
จี๋ปิงอวี่พูดเสียงหนักแน่น: "ตามระดับการฝึกตนของพวกเรา แต่ละเดือนทำเงินห้าพันก้อนหินวิญญาณชั้นล่างก็พอ นี่ยังถือว่าอยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผล ถ้าเกินกว่านี้ก็จะเสี่ยงเกินไป"
เธอตัดสินใจว่าหนึ่งเดือนขายสิบถังก็พอ
ถ้าขายมากเกินไป กลับจะกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน
"ฟังที่อวี้เอ๋อร์ว่าทั้งหมด"
โจวซุ่ยพยักหน้า เห็นด้วยกับประเด็นนี้มาก
หินวิญญาณแม้จะยิ่งมากยิ่งดี แต่ก็ต้องดูว่าตัวเองมีความสามารถรักษามันไว้ได้หรือไม่
ถ้ารักษาไว้ไม่ได้ ต่อให้มีหินวิญญาณมากแค่ไหน ก็เท่ากับทำเพื่อคนอื่น
ถ้าแต่ละเดือนทำเงินได้หลายพันก้อนหินวิญญาณชั้นล่าง ก็เพียงพอสำหรับการฝึกฝนประจำวันของเขาแล้ว
รอให้ระดับการฝึกตนของเขาเพิ่มขึ้นอีกขั้น ค่อยหาหินวิญญาณเพิ่มก็ไม่สาย
"ขอบคุณท่านพี่ที่เข้าใจ พวกเรายังอ่อนแอเกินไป ถ้าพวกเราเป็นนักพรตสร้างฐานได้ ก็จะสามารถขายเหล้าแห่งวิญญาณอย่างเปิดเผยได้ ไม่ต้องกังวลว่าคนอื่นจะคิดไม่ดี"
จี๋ปิงอวี่รู้สึกเศร้าใจ
แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ นี่คือกฎการอยู่รอดของนักพรตพเนจร
นักพรตพเนจรที่ไม่มีฐานหลัง ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องระมัดระวัง เหมือนเดินบนน้ำแข็งบาง
หากไม่ระวัง ก็อาจจะตายและสูญเสียวิถี ต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง
"ไม่เป็นไรหรอก แค่ช่วงนี้พวกเธอไม่ต้องออกไปผจญภัยในป่าก็พอ"
"ข้าได้ยินว่าสำนักเซียนเฮียนำนักพรตจำนวนมากเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่ ช่วงนี้เทือกเขาหยุนหวู่วุ่นวายมาก มีการฆ่าฟันกันทั่วไป ไม่ปลอดภัยเลย"
"ตอนนี้พวกเธอมีหินวิญญาณจากการขายเหล้าแห่งวิญญาณแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงออกไปล่าสัตว์ปีศาจอีก"
โจวซุ่ยพูดอย่างจริงใจ
"อืม พวกเราจะไม่ออกไปผจญภัยในช่วงนี้"
จี๋ปิงอวี่มองโจวซุ่ยด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนทั้งสองก็รู้สึกซาบซึ้งใจ ตั้งแต่พวกนางเป็นนักพรตพเนจรมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบชายที่ห่วงใยพวกนางเช่นนี้
ความจริงแล้ว หากสามารถหาเงินได้มากมายโดยไม่ต้องทำอะไร ใครเล่าจะอยากออกไปผจญภัย
เพราะการล่าสัตว์ปีศาจมากเกินไป สักวันหนึ่งก็ต้องถูกสัตว์ปีศาจฆ่าตายแน่
หากโชคร้ายเจอผู้ปล้นฝึกพลัง พวกนางก็อาจตายระหว่างทางได้
แต่ตอนนี้ดีแล้ว มีเหล้าแห่งวิญญาณแล้ว แม้พวกนางจะอยู่แต่ในเมืองหมี่หยุน ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะขาดหินวิญญาณ
นี่คือชีวิตที่พวกนางใฝ่ฝันมาตลอด
…………
เวลาผ่านไปครึ่งปีในพริบตา
ตอนนี้เมืองหมี่หยุนเข้าสู่ฤดูหนาว หิมะตกหนักไปทั่ว ขาวโพลนไปหมด แต่อากาศก็หนาวเย็นมาก
ผู้บำเพ็ญเซียนหลายคนหนาวจนตัวสั่น
แต่โจวซุ่ยยังคงอยู่ในบ้านอย่างสงบ ฝึกฝนร่วมกับคู่ฝึกตนจี๋ปิงอวี่
"เมื่อคืนเจ้าได้ฝึกฝนร่วมกับคู่ฝึกตนเจ็ดครั้ง รากลึกแห่งรัก ความรักเปี่ยมล้น เจ้าได้รับประสบการณ์วิถีดาบระดับหนึ่ง"
"ระดับการฝึกตนของเจ้าได้รับการยกระดับขึ้นระดับหนึ่ง"
"พรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าได้รับการยกระดับ เลื่อนขั้นเป็นรากวิญญาณระดับแปด"
หลังจากการฝึกฝนร่วมกันอีกคืน ร่างของโจวซุ่ยสั่นสะท้าน เขารู้สึกถึงกระแสพลังลึกลับอุ่นๆ ที่ไหลจากแมลงพิษแห่งความรักเข้าสู่รากวิญญาณของเขา ทำให้รากวิญญาณเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ในขณะนี้ เขารู้สึกว่ารากวิญญาณของตนได้เลื่อนจากระดับเก้าขึ้นเป็นระดับแปด
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจมาก
ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ แม้จะพยายามทุกวิถีทางก็ไม่สามารถยกระดับพรสวรรค์รากวิญญาณของตนได้
แต่ตอนนี้ เขาเพียงแค่ฝึกฝนร่วมกับคู่ฝึกตนเพียงครึ่งปี ก็สามารถยกระดับจากรากวิญญาณระดับเก้าเป็นระดับแปดได้ นี่มันเหลือเชื่อมาก
หากเรื่องนี้แพร่ออกไป จะต้องสร้างความตกตะลึงให้ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายแน่นอน
"นี่คือพรสวรรค์รากวิญญาณระดับแปดหรือ"
โจวซุ่ยรู้สึกว่าประสิทธิภาพในการดูดซึมพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินของเขาเพิ่มขึ้นหนึ่งในสาม แม้แต่ระดับการตระหนักรู้ก็ได้รับการยกระดับขึ้นระดับหนึ่ง
เมื่อเทียบกับรากวิญญาณระดับเก้า พรสวรรค์ของเขาตอนนี้เพิ่มขึ้นมากมาย
เหมือนกับการเปลี่ยนจากคนโง่เป็นคนธรรมดา
ความจริงแล้วในบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหลาย รากวิญญาณระดับเก้าค่อนข้างหายาก เทียบได้กับคนโง่ในหมู่มนุษย์
แต่ตอนนี้ เมื่อยกระดับเป็นรากวิญญาณระดับแปด ก็เทียบได้กับผู้บำเพ็ญเซียนระดับล่างทั่วไป
ก็ถือว่าหลุดพ้นจากการเป็นคนโง่แล้ว
นี่ทำให้โจวซุ่ยรู้สึกดีใจมาก
เพราะนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น หากทำต่อไปเช่นนี้ รากวิญญาณอาจยกระดับเป็นระดับแปด ระดับเจ็ด หรือแม้แต่ระดับหนึ่งก็เป็นได้
หากเป็นเช่นนั้น เขาก็จะกลายเป็นอัจฉริยะในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียน


## บทที่ 17 ราคาสินค้าพุ่งสูง รางวัลก้อนโตจากสำนักเซียนเฮีย!

"แต่ก็ยังไม่สามารถก้าวข้ามไปสู่ระดับสี่ของเหลียนฉีได้"
โจวซุ่ยลูบคางของตัวเอง
หลังจากฝึกฝนมาครึ่งปี ประกอบกับการช่วยเหลือจากยาเม็ด ทำให้พลังเจินหยวนในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนถึงจุดสูงสุดของขั้นฝึกปราณระดับสาม
แต่ระหว่างขั้นฝึกปราณระดับสามกับระดับสี่นั้นมีกำแพงเล็กๆ กั้นอยู่
หากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนทั่วไป อย่างน้อยต้องติดอยู่สี่ถึงห้าปีถึงจะสามารถก้าวข้ามไปได้จริงๆ
แต่หลังจากที่เขาได้เลื่อนขั้นเป็นรากวิญญาณระดับแปด เขารู้สึกว่าตนเองอาจไม่ต้องใช้เวลาถึงสี่ห้าปี เพียงแค่ไม่กี่เดือนก็น่าจะก้าวขึ้นสู่ระดับสี่ของเหลียนฉีได้
ตอนนั้นเขาก็จะเป็นนักพรตขั้นกลางของเหลียนฉี
แม้ว่าระดับนี้จะไม่ได้สูงส่งอะไร แต่อย่างน้อยก็ถือว่าหลุดพ้นจากระดับล่างสุดของผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว
นี่ทำให้เขามีความสามารถในการป้องกันตัวเองได้ในระดับหนึ่ง
คิดถึงตรงนี้ โจวซุ่ยก็ยืดเส้นยืดสาย เดินออกไปนอกประตูลาน พอดีเห็นเพื่อนบ้านหลายคน
"เอ้า นี่มันโจวเต้าหยู่นี่นา? แต่งงานกับสาวงามแล้ว ในที่สุดก็ยอมออกจากบ้านแล้วเหรอ?"
คนที่พูดคือจางเฉิง เพื่อนบ้าน เขาเป็นนักปรุงโอสถขั้นหนึ่งเกรดต่ำ
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าจี๋ปิงอวี่ต้องการดูดพลังของโจวซุ่ย และคิดว่าโจวซุ่ยคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่วัน
แต่ใครจะรู้ว่า โจวซุ่ยไม่เพียงแต่มีชีวิตรอดมาได้ครึ่งปี ยังเพิ่มระดับการฝึกตนขึ้นถึงขั้นฝึกปราณระดับสาม
เขารู้ดีว่าโจวซุ่ยมีรากวิญญาณระดับล่าง
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเป็นระดับไหน แต่แน่นอนว่าต้องแย่กว่าตัวเอง ในสถานการณ์ปกติ หากไม่มีเวลาสิบปีขึ้นไป อย่าหวังว่าจะยกระดับจากเหลียนชี่อี๋ชิงไปถึงขั้นฝึกปราณระดับสาม
แต่ตอนนี้ หลังจากแต่งงานกับนักพรตหญิงระดับลมปราณชั้นเก้า จู่ๆ ก็รุ่งเรืองขึ้นมา ยกระดับการฝึกตนขึ้นถึงขั้นฝึกปราณระดับสามในทันที
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ต้องเป็นเพราะนักพรตหญิงผู้งดงามคนนี้มอบยาเม็ดจำนวนมากให้ช่วยในการฝึกฝน
ไม่เช่นนั้นระดับการฝึกตนคงไม่มีทางเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้
พอคิดว่า หนุ่มน้อยคนนี้ตอนเด็กมีพ่อแม่ที่อยู่ในช่วงปลายของเลียนชี่คอยค้ำจุน ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้อง พอโตขึ้นก็ยังได้รับความสนใจจากนักพรตหญิงผู้งดงาม มอบทรัพยากรการฝึกตนมากมายให้
เขาอิจฉาจนไส้เขียว ทำไมหนุ่มน้อยคนนี้ถึงได้รับความโปรดปรานจากนักพรตหญิงแบบนี้ สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ถ้าพูดถึงเรื่องนั้น ที่จริงเขาก็ไม่เลวนะ ทำไมถึงไม่สนใจเขาบ้าง
"ลุงจางพูดเล่นไปแล้ว ที่ไม่ออกจากบ้านก็เพราะระดับการฝึกตนต่ำ ต้องหลบอยู่ในบ้านฝึกฝนอย่างหนัก ด้วยระดับการฝึกตนแบบผม ไม่กล้าออกไปเพ่นพ่านข้างนอกหรอก"
โจวซุ่ยยิ้มน้อยๆ ดูสงบนิ่งมาก
"เฮ้อ การที่เจ้าหลบอยู่ในบ้านฝึกฝนก็ถูกต้องแล้ว เจ้าอาจจะยังไม่รู้ ตอนนี้ข้างนอกวุ่นวายมาก หลิวตงและคนอื่นๆ ดูเหมือนจะตายที่เทือกเขาหยุนหวู่เมื่อครึ่งปีก่อน ว่ากันว่าถูกผู้ปล้นฝึกพลังฆ่าตาย"
"น่าสงสารหลิวตง เขามีระดับลมปราณชั้นเจ็ดแล้ว อนาคตอาจมีโอกาสก้าวสู่จู้จี ใครจะคิดว่าโชคร้าย ต้องตายอย่างน่าอนาถในมือผู้ปล้นฝึกพลัง"
จางเฉิงพูดอย่างสะท้อนใจ
"ไม่จริงกระมัง หลิวตงตายแล้วเหรอ? เรื่องนี้จริงหรือเท็จกันแน่?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจวซุ่ยก็ตกใจ เพราะในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาเขาอยู่แต่ในบ้านฝึกฝนอย่างหนัก ไม่ได้สนใจเรื่องราวเกี่ยวกับหลิวตงแล้ว
อย่างไรก็ตาม รอบตัวเขามีนักพรตหญิงช่วงปลายของเลียนชี่สามคนคอยหนุนหลัง ต่อให้หลิวตงกล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้ามาอาละวาดที่บ้านเขาหรอก เว้นแต่ว่าอีกฝ่ายจะอยากตาย
แต่ใครจะคิดได้ล่ะ ก่อนที่เขาจะได้ลงมือ กลับได้ยินข่าวการตายของหลิวตงเสียก่อน
ศัตรูคู่ชีวิตคนหนึ่ง หายวับไปเหมือนควันที่สลายไปในอากาศ
แต่ในใจเขาก็รู้สึกโล่งขึ้นมาก เมื่อศัตรูคนนี้ตายไป เขาก็ไม่ต้องเสียเวลาคิดหาวิธีจัดการกับอีกฝ่ายอีก
"แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วละแวกใกล้เคียงแล้ว"
จางเฉิงพูดเสียงทุ้ม "ได้ยินว่ามีคนแถวนี้เข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่ และพบศพของหลิวตงกับพวก ร่างของพวกเขาถูกกัดกินจนจำแทบไม่ได้ ตายอย่างน่าอนาถ"
เขายืนยันว่าเรื่องนี้เป็นความจริงแท้แน่นอน
"ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วหาคนร้ายเจอหรือยัง?"
โจวซุ่ยถามอย่างสงสัย
"จะหาเจอได้ยังไงล่ะ?"
เมื่อได้ยินคำถามนั้น จางเฉิงก็หัวเราะเบาๆ "เธอคงไม่รู้ว่าตอนนี้สภาพแวดล้อมเป็นยังไง เนื่องจากสำนักเซียนเฮียพัฒนาเทือกเขาหยุนหวู่อย่างใหญ่โต นำนักพรตจำนวนมากเข้าไปในเทือกเขา รวมถึงนักพรตพเนจรและตระกูลนักพรตมากมาย
นักพรตพวกนี้เคยชินกับการใช้ความรุนแรงในที่อื่นมาแล้ว แต่ละคนล้วนเป็นผู้ปล้นฝึกพลังที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ใครจะเป็นคนลงมือก็เป็นไปได้ทั้งนั้น เพราะเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมากในเทือกเขาหยุนหวู่ ทุกวันมีนักพรตตายเป็นจำนวนมาก ไม่มีทางดูแลได้ทั่วถึง ยิ่งหลิวตงตายในป่า ก็ยิ่งไม่มีใครสนใจ"
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ลดเสียงลงพูดว่า "และผมก็ได้ข่าวลับมาด้วยว่า ตอนที่สำนักเซียนเฮียกำลังพัฒนาแหล่งแร่ทองแดงแดง จู่ๆ ก็เจอสัตว์ปีศาจขั้นสองตัวหนึ่ง ทำให้นักพรตตายเป็นจำนวนมาก แม้แต่นักพรตสร้างฐานก็ยังบาดเจ็บสาหัส หนีกลับมาอย่างทุลักทุเล ทำให้นักพรตจำนวนมากแตกฮือกลับมา"
"มีสัตว์ปีศาจขั้นสองด้วยเหรอ? สำนักเซียนเฮียจะถอยหรือ?"
โจวซุ่ยตกใจมาก เพราะสัตว์ปีศาจขั้นสองมีพลังเทียบเท่านักพรตสร้างฐาน พลังแข็งแกร่งมาก นักพรตทั่วไปถ้าเจอสัตว์ปีศาจขั้นสอง ก็แทบจะไม่มีทางรอด
"จะถอยได้ยังไงล่ะ?"
จางเฉิงโบกมือ "ในเทือกเขาหยุนหวู่มีทั้งแหล่งแร่ทองแดงแดงและแร่หินวิญญาณนะ ถ้าได้มาครอบครอง ก็จะเพิ่มพลังให้สำนักเซียนเฮียได้มหาศาล ไม่มีทางที่จะยอมเสียดายปล่อยทิ้งไปหรอก
หลังจากรู้ว่ามีสัตว์ปีศาจขั้นสองแล้ว ได้ยินว่าสำนักเซียนเฮียส่งผู้อาวุโสระดับสร้างฐานมาอีกหลายคน พร้อมทั้งเพิ่มผลประโยชน์ด้วย ถึงขนาดนำยาสร้างฐานมาห้าเม็ด
ใครที่สามารถสร้างความดีความชอบในการพัฒนาเทือกเขาหยุนหวู่ได้ ก็จะได้รับยาสร้างฐาน หลังจากได้ยินข่าวนี้ นักพรตมากมายต่างก็กระสับกระส่าย อยากจะตามสำนักเซียนเฮียเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่"
ยาสร้างฐาน?!
ม่านตาของโจวซุ่ยหดเล็กลง เขาก็นึกภาพออกว่าตอนนี้พวกนักพรตพเนจรคงบ้าคลั่งกันขนาดไหน
เพราะถ้านักพรตพเนจรอยากได้ยาสร้างฐาน ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้หินวิญญาณมากแค่ไหน แม้แต่มีหินวิญญาณมากพอ ก็ยังไม่มีช่องทางซื้อยาสร้างฐานได้
นี่เป็นยาที่แม้มีเงินก็ไม่แน่ว่าจะซื้อได้
พูดง่ายๆ คือถ้าได้ยาสร้างฐานหนึ่งเม็ด ก็เท่ากับมีความหวังที่จะเป็นนักพรตสร้างฐาน
ไม่แปลกที่นักพรตพเนจรมากมายจะบ้าคลั่ง อยากจะตามนักพรตสำนักเซียนเฮียเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่
"และเพราะแบบนี้ ราคายา ยันต์ เครื่องราง ข้าวแห่งวิญญาณ และอื่นๆ ในเมืองหมี่หยุนก็พุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง นักพรตพเนจรมากมายกำลังสะสมทรัพยากร เพื่อเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่เอาชีวิตเข้าแลก"
จางเฉิงบอกว่าช่วงนี้ราคาสินค้าต่างๆ ในเมืองหมี่หยุนพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่ง จนทำให้นักพรตทั่วไปบ่นกันระงม เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ราคาสูงขึ้นอย่างน้อยเท่าตัว
แม้แต่ค่าเช่าบ้านในเมืองหมี่หยุนก็ยังขึ้นด้วย
ไม่รู้ว่ามีนักพรตพเนจรกี่คนที่อยากจะเข้ามาอยู่ในเมืองหมี่หยุน
เพราะมีนักพรตพเนจรมากเกินไป ถ้าอยู่นอกเมือง ก็มีความเสี่ยงที่จะถูกผู้ปล้นฝึกพลังฆ่าตายได้ตลอดเวลา
ถ้าอยู่ในเมือง ความปลอดภัยก็จะดีขึ้นหลายเท่า


## บทที่ 18 หาเงินได้หินวิญญาณหมื่นก้อน ร่ำรวยด้วยเหล้าแห่งวิญญาณ

"อ้อใช่ โจวเต้าหยู่ ท่านคิดจะตามสำนักเซียนเฮียเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่เพื่อลองดวงบ้างหรือไม่?"
จางเฉิงถาม
"อย่างนั้นหรือ? หรือว่ามีคนตามไปด้วยเยอะ?"
โจวซุ่ยถามกลับ
"รู้จักเถาเต้าหยู่ที่อยู่ข้างๆ ไหม เขาเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นแปด และตัดสินใจที่จะตามสำนักเซียนเฮียเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่แล้ว เพราะด้วยพรสวรรค์รากวิญญาณของเขา หากไม่ได้รับรางวัลจากสำนักเซียนเฮีย ชาตินี้คงไม่มีโอกาสก้าวขึ้นสู่จู้จีแน่"
"ถ้าครั้งนี้โชคดี ทำความดีความชอบใหญ่ได้ ได้รับรางวัลจากสำนักเซียนเฮีย แม้จะไม่กล้าพูดว่าจะสำเร็จขั้นจู้จี แต่อย่างน้อยก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นระดับลมปราณชั้นเก้า"
จางเฉิงอธิบาย
"แต่เทือกเขาหยุนหวู่อันตรายขนาดนั้น มันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงจริงๆ หรือ?"
โจวซุ่ยขมวดคิ้ว
เขาไม่เชื่อว่าสำนักเซียนเฮียจะใจดีขนาดนั้น ถ้าการพัฒนาเทือกเขาหยุนหวู่ไม่มีอันตราย แล้วทำไมต้องยอมเสียทรัพยากรมากมายเพื่อให้รางวัลด้วย
อย่างที่ว่า รางวัลใหญ่ย่อมต้องมีคนกล้า
เป็นไปได้มากว่าสำนักเซียนเฮียต้องการดึงดูดนักพรตพเนจรมาเป็นเกราะกำบังให้ตัวเอง เพื่อต้านทานอันตรายมากมายในเทือกเขาหยุนหวู่
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พวกนักพรตพเนจรที่ตามสำนักเซียนเฮียเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่ อัตราการเสียชีวิตจะต้องไม่ต่ำแน่นอน
"เรื่องนี้น่ะหรือ แน่นอนว่าคุ้มค่าที่จะเสี่ยง เพื่อพัฒนาเทือกเขาหยุนหวู่ ครั้งนี้สำนักเซียนเฮียส่งจู้จีจังเหล่าถึงสามท่าน และศิษย์ขั้นฝึกวิชาอีกกว่าร้อยคน ถือว่าตั้งใจจะเอาให้ได้จริงๆ"
"ถ้าไม่ใช่เพราะระดับการฝึกตนของข้าไม่พอ ข้าก็อยากจะไปลองดวงด้วยเหมือนกัน"
จางเฉิงถอนหายใจ
เขาเชื่อว่าการปฏิบัติการครั้งนี้ของสำนักเซียนเฮียจะต้องไม่มีข้อผิดพลาดแน่นอน
"ช่างเถอะ ข้าแค่ขั้นฝึกปราณระดับสามเท่านั้น ถึงจะตามไปจริง ก็คงไม่ได้รางวัลมากมายอะไร สู้อยู่บ้านฝึกฝนดีๆ ไม่ได้"
"ถ้าขาดยาเม็ดจริงๆ ก็ขอจากคู่ฝึกตนก็ได้"
โจวซุ่ยโบกมือ แสดงว่าตนไม่อยากยุ่งกับน้ำขุ่นๆ นี้
เพราะตอนนี้การขายเหล้าแห่งวิญญาณของเขากำลังรุ่งเรืองมาก แต่ละเดือนอย่างน้อยก็ทำเงินได้ห้าพันก้อนหินวิญญาณชั้นล่าง ไม่ขาดหินวิญญาณเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องการหลีกเลี่ยงความสนใจจากคนอื่น จำนวนหินวิญญาณที่เขาหาได้จะต้องมากกว่านี้แน่
ก็เพราะแบบนี้ เขาจึงไม่มีทางเป็นเหมือนนักพรตพเนจรคนอื่นที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อรางวัลเล็กๆ น้อยๆ
ชีวิตของเขามีค่ามาก ไม่อาจเสียไปกับเรื่องแบบนี้ได้
"นี่!"
ได้ยินคำพูดนี้ มุมปากของจางเฉิงกระตุก เขาอิจฉาจนไส้เขียว ถ้าขาดยาเม็ดก็ขอจากคู่ฝึกตน ฟังดูสิ นี่มันคำพูดที่คนจะพูดกันหรือ?
ทำไมเขาถึงไม่มีคู่ฝึกตนที่รวยแบบนี้บ้างนะ?! สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย
ไม่แปลกเลยที่หนุ่มน้อยคนนี้ไม่อยากเข้าไปเสี่ยงในเทือกเขาหยุนหวู่
ถ้ายื่นมือก็ขอเงินจากคู่ฝึกตนได้แล้ว ใครจะโง่ไปเสี่ยงอันตรายข้างนอกล่ะ
ไอ้หมอนี่คงจะเกาะนักพรตหญิงสวยคนนั้นจริงๆ สินะ บางทีอาจไม่ใช่นักพรตหญิงคนนั้นดูดพลังเขา แต่เป็นเขาที่ดูดเลือดนักพรตหญิงต่างหาก
ช่างน่าโมโหจริงๆ ทำไมในโลกนี้ถึงมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้
"ท่านพี่"
ในตอนนั้น เสียงหวานใสดังขึ้น เห็นนักพรตหญิงสามคนรูปร่างงดงามเดินมาจากนอกประตู ก็คือจี๋ปิงอวี่ มู่จื่อเยียน และเซี่ยจิ้งเหยียนนั่นเอง
พวกนางเพิ่งออกจากคฤหาสน์ไปที่อื่น เพื่อขายเหล้าแห่งวิญญาณ และซื้อของต่างๆ ทั้งยาเม็ด วัตถุดิบ เนื้อแห่งวิญญาณ ข้าวแห่งวิญญาณ และของใช้อื่นๆ
เพราะตอนนี้เมืองหมี่หยุนวุ่นวายมาก มีนักพรตพเนจรจากที่อื่นเต็มไปหมด
ถ้านักพรตขั้นฝึกปราณระดับสามอย่างโจวซุ่ยออกไปข้างนอกลำพัง ก็ไม่รู้ว่าจะเจออันตรายอะไรบ้าง
ส่วนจี๋ปิงอวี่และคนอื่นๆ เมื่อออกไปข้างนอกก็ไม่ต้องกังวลอะไรมากมาย
เพราะพวกนางล้วนเป็นนักพรตระดับช่วงปลายของเลียนชี่ ไม่มีใครกล้าทำร้ายพวกนาง
"พวกเจ้ากลับมาแล้วหรือ รีบเข้ามาเถิด"
โจวซุ่ยยิ้มบางๆ รีบเปิดประตูให้หญิงสาวทั้งสามเข้าไป
"น่าโมโหจริงๆ"
เมื่อเห็นภาพนั้น จางเฉิงรู้สึกอิจฉาอย่างมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อตนเองอายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่ก็ยังโสดไม่มีคู่ฝึกตน
ทุกวันได้แต่ไปที่ฮวาหลิ่วเซี่ยงเพื่อระบายความต้องการ แต่ละครั้งต้องเสียหินวิญญาณมากมาย จนทำให้เขาหมดเนื้อหมดตัว
แต่หนุ่มน้อยคนนี้กลับอายุยังน้อยก็ได้รับความโปรดปรานจากนักพรตหญิงที่งดงามเช่นนี้
ดังนั้นจึงเดาได้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้ใช้ชีวิตอย่างมีรสชาติเพียงใด ช่างทำให้คนเปรียบเทียบแล้วอิจฉาตายจริงๆ
เขาจึงกลับเข้าบ้านของตัวเอง รีบปิดประตู ไม่อยากเห็นภาพนั้นอีก
...
ในเวลานี้ ภายในบ้าน โจวซุ่ย จี๋ปิงอวี่ มู่จื่อเยียน และเซี่ยจิ้งเหยียนทั้งสามนางได้นั่งลงแล้ว
"เป็นอย่างไรบ้าง การขายเหล้าแห่งวิญญาณราบรื่นดีหรือไม่"
โจวซุ่ยถาม
"แน่นอนว่าราบรื่นมาก"
จี๋ปิงอวี่ยิ้มบางๆ "เพราะตอนนี้ในเมืองหมี่หยุนราคาสินค้าพุ่งสูงขึ้น ทุกอย่างแพงขึ้น ราคาเหล้าแห่งวิญญาณก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถึงระดับหนึ่งร้อยหินวิญญาณชั้นล่างต่อหนึ่งไห
พวกเราเพียงแค่ขายร้อยไหเท่านั้น ก็ได้กำไรหินวิญญาณชั้นล่างหมื่นก้อน ทำเงินได้เร็วมากจนรู้สึกร้อนมือไปหมด"
นางรู้สึกทึ่งมาก
พูดตามตรง หากไม่มีเหล้าแห่งวิญญาณของโจวซุ่ย นางก็ไม่รู้ว่าการหาหินวิญญาณจะง่ายดายเช่นนี้
ไม่จำเป็นต้องออกไปเสี่ยงอันตรายข้างนอก ไม่ต้องฆ่าคนปล้นสมบัติ ยิ่งไม่ต้องล่าสัตว์ปีศาจ เพียงแค่ขายเหล้าแห่งวิญญาณก็ได้กำไรมหาศาล
ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา พวกนางอาศัยเพียงการขายเหล้าแห่งวิญญาณ ก็ได้กำไรหินวิญญาณชั้นล่างหลายหมื่นก้อน
นี่เป็นชีวิตที่พวกนางไม่เคยกล้าคิดฝันมาก่อน
"วางใจเถิด พวกเราแน่นอนว่ารู้ว่าหินวิญญาณจำนวนนี้มากเกินไป ดังนั้นจึงร่วมมือกับโรงเหล้าเท่านั้น ไม่ได้ขายให้นักพรตพเนจรทั่วไป โรงเหล้าพวกนั้นมีความต้องการสูง สามารถซื้อได้หลายสิบไหอย่างง่ายดาย"
"ที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อพวกเราไปขายที่โรงเหล้า ก็ปลอมตัวไปด้วย แม้พวกเขาอยากจะตามหาร่องรอยของพวกเรา ก็เป็นไปไม่ได้"
มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนอธิบาย
เพราะพวกนางเป็นนักพรตพเนจรมาหลายปี รู้ดีว่าหากถูกศัตรูจับตามองจะอันตรายเพียงใด แน่นอนว่าจะถูกนักพรตคนอื่นโจมตี
ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ พวกนางจึงระมัดระวังตัวตลอด ไม่เคยคิดจะให้คนอื่นรู้ตัวตนที่แท้จริง
หากให้นักพรตคนอื่นรู้ว่าพวกนางได้หินวิญญาณมากมายเช่นนี้ แน่นอนว่าจะมาโจมตีพวกนาง นำมาซึ่งอันตรายมากมาย
"พูดตามตรง ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีอันตราย รู้สึกว่าหลังจากพวกเราขายเหล้าแห่งวิญญาณมาครึ่งปี เจ้าของโรงเหล้าพวกนั้นเริ่มสงสัยในตัวตนของพวกเราแล้ว"
จี๋ปิงอวี่พูดเสียงหนักแน่น
เนื่องจากพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้น ทำให้นางรู้สึกไวต่อความเป็นศัตรูของผู้อื่นมากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนแรกเจ้าของโรงเหล้าอาจจะยังไม่คิดอะไร แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานขึ้น พวกเขาก็เริ่มสงสัยที่มาของเหล้าแห่งวิญญาณของจี๋ปิงอวี่และคนอื่นๆ
"ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเราก็ต้องหยุดการขายเหล้าแห่งวิญญาณชั่วคราว แม้จะไม่ได้หินวิญญาณมากมาย แต่ความปลอดภัยของพวกเจ้าสำคัญที่สุด ต้องไม่ให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายเด็ดขาด"
โจวซุ่ยหรี่ตามอง
เขาคิดว่านี่เป็นสัญญาณอันตรายแล้ว แม้จะระมัดระวังมากเพียงใดก็ไม่เกินไป


## บทที่ 19 หลอมสร้างหนอนอวตาร

"อืม ฉันก็คิดเหมือนกัน การได้หินวิญญาณมากมายขนาดนี้ ก็เพียงพอสำหรับการฝึกฝนของพวกเราชั่วคราวแล้ว"
"ถึงจะได้หินวิญญาณมากแค่ไหน ถ้าไม่สามารถเปลี่ยนเป็นพลังได้ ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย"
จี๋ปิงอวี่ก็เห็นด้วยกับประเด็นนี้
ความจริงแล้วเธอก็อยากจะหยุดการขายเหล้าแห่งวิญญาณชั่วคราว เพราะการขายเหล้าแห่งวิญญาณจำนวนมากทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนหลายคนเริ่มสงสัย เพราะก่อนหน้านี้เหล้าแห่งวิญญาณเป็นของหายากมาก ไม่สามารถหาซื้อได้ในท้องตลาด
แต่ตอนนี้ แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนธรรมดาก็สามารถซื้อเหล้าแห่งวิญญาณได้
แน่นอน นี่เป็นเพียงความสงสัยเบื้องต้นเท่านั้น
เนื่องจากตอนนี้สำนักเซียนเฮียกำลังพัฒนาเทือกเขาหยุนหวู่อย่างเต็มที่ สายตาของผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหมดจึงจับจ้องอยู่ที่เทือกเขาหยุนหวู่ ทำให้ยังไม่มีใครสังเกตเห็นเรื่องนี้มากนัก
"ใช่แล้ว ถึงไม่ขายเหล้าแห่งวิญญาณออกไป พวกเราดื่มเองก็พอแล้ว เหล้าแห่งวิญญาณช่วยเพิ่มพูนระดับการฝึกตนของพวกเราได้มากจริงๆ ดีกว่ายาเม็ดธรรมดาเสียอีก"
มู่จื่อเยียนกล่าวอย่างรู้สึกทึ่ง
หลังจากดื่มเหล้าแห่งวิญญาณมาครึ่งปี เธอรู้สึกว่าระดับการฝึกตนของตัวเองก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ใกล้จะก้าวข้ามจากระดับลมปราณชั้นเจ็ดไปสู่ระดับลมปราณชั้นแปดแล้ว
หากเป็นการฝึกฝนตามปกติ ไม่มีทางที่จะทำได้ภายในเวลาสี่ห้าปี
จะเห็นได้ว่า ผลของเหล้าแห่งวิญญาณที่มีต่อการเพิ่มพูนระดับการฝึกตนของเธอนั้นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
ไม่แปลกเลยที่ตระกูลเซียนเหล่านั้นจะผูกขาดการขายเหล้าแห่งวิญญาณ
"ครั้งนี้พวกเราไปร้านค้าเหล่านั้นมา อย่างน้อยก็ซื้อข้าวแห่งวิญญาณและเนื้อแห่งวิญญาณมาพอกินครึ่งปี อย่างน้อยในระยะสั้นๆ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องออกไปหาอาหารข้างนอกแล้ว"
"เวลาครึ่งปี น่าจะเพียงพอให้เรื่องราวสงบลงชั่วคราว เจ้าของร้านอาหารพวกนั้นก็คงไม่สังเกตเห็นพวกเรา"
เซี่ยจิ้งเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เธอก็คิดว่าอย่างน้อยก็ต้องหยุดขายชั่วคราวสักครึ่งปี รอให้เรื่องราวสงบลง
"ขอบคุณพวกเจ้ามาก ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเจ้า ชีวิตของข้าตอนนี้คงไม่สงบสุขขนาดนี้"
โจวซุ่ยกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
"ท่านพี่พูดเกินไปแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว"
จี๋ปิงอวี่มองโจวซุ่ยด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก เมื่อเวลาผ่านไป เธอรู้สึกว่าความรักที่มีต่อโจวซุ่ยนั้นลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ และไม่ต้องการให้คนนอกมารบกวนชีวิตที่สงบสุขของตน
"ใช่แล้วพี่เขย ท่านตั้งใจฝึกฝนก็พอ ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มู่จื่อเยียนและเซี่ยจิ้งเหยียนต่างก็หน้าแดง หัวใจเต้นตึกตัก แม้จะเป็นเพียงคำชมเล็กน้อย แต่ก็ดูเหมือนจะทำให้พวกเธอมีความสุขได้ครึ่งวัน
ทั้งที่เป็นสามีของพี่สาวตัวเอง พวกเธอไม่ควรมีอารมณ์แบบนี้ และไม่ควรมีความคิดแบบนี้
การหมายปองพี่เขยของตัวเองเป็นเรื่องที่ผิดศีลธรรมมาก
แต่พวกเธอก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เลย
...
ในยามดึก
เนื่องจากจี๋ปิงอวี่ต้องฝึกฝน จึงไปที่ห้องสงบข้างๆ
ถึงแม้จะเป็นคู่ฝึกตนก็ไม่สามารถฝึกฝนร่วมกันได้ทุกคืน ย่อมมีช่วงที่มีประจำเดือน อีกทั้งระดับการฝึกตนของจี๋ปิงอวี่ก็ถึงระดับลมปราณชั้นเก้าแล้ว
ตอนนี้เธอกำลังมุ่งไปสู่ระดับสมบูรณ์แบบของการฝึกลมปราณ ดังนั้นเวลาในการฝึกฝนจึงเพิ่มขึ้นมาก
หากสามารถก้าวขึ้นสู่ระดับสมบูรณ์แบบของการฝึกลมปราณได้ ก็จะมีโอกาสก้าวขึ้นสู่ระดับสร้างฐาน
เมื่อกลายเป็นนักพรตสร้างฐาน ไม่เพียงแต่ระดับการฝึกตนจะได้รับการเพิ่มพูนอย่างมหาศาล อายุขัยก็จะเพิ่มขึ้นด้วย อย่างน้อยก็จะมีชีวิตอยู่ได้สองร้อยห้าสิบปี นี่ก็ถือว่าเริ่มก้าวเข้าสู่เส้นทางอมตะแล้ว
ไม่เหมือนกับนักบำเพ็ญเพียรระยะฝึกลมปราณ ไม่ว่าจะยืดอายุอย่างไร ก็มีชีวิตอยู่ได้แค่หนึ่งร้อยห้าสิบปีเท่านั้น
"ดูเหมือนจะต้องหลอมสร้างแมลงกู่ตัวใหม่แล้ว"
ในขณะนี้ โจวซุ่ยลูบคางของเขาและจมอยู่ในภวังค์ความคิด
เพราะการค้าขายเหล้าแห่งวิญญาณนั้นง่ายที่จะถูกนักพรตคนอื่นจับตามอง หากไม่ระวังก็อาจเปิดเผยร่องรอยของตัวเองได้
ดังนั้นเขาจำเป็นต้องคิดหาวิธีแก้ปัญหานี้ แม้จะถูกจับตามองจริงๆ ก็ต้องไม่ให้เกี่ยวพันถึงตัวเขา
"แมลงกู่ที่จะแก้ปัญหาสถานการณ์ตอนนี้ได้ คงมีเพียงหนอนอวตารเท่านั้น"
โจวซุ่ยคิดไปคิดมา จนพบวิธีการหลอมสร้างแมลงกู่ชนิดนี้ในขันเทพหนอน หากสำเร็จ เขาก็จะมีร่างแยกเป็นของตัวเอง
เมื่อเป็นเช่นนี้ เวลาขายเหล้าแห่งวิญญาณก็แค่ส่งร่างแยกไปแทนก็พอ
แม้จะเจอภัยคุกคามจริงๆ ที่ตายก็แค่ร่างแยกเท่านั้น
นี่เป็นวิธีที่จะแก้ปัญหาอันตรายจากการขายเหล้าแห่งวิญญาณได้มากที่สุด
จริงๆ แล้วในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เขาก็มองหาวัตถุดิบสำหรับหลอมสร้างหนอนอวตารมาตลอด จนถึงตอนนี้ เขาก็รวบรวมวัตถุดิบทั้งหมดครบแล้ว
วัตถุดิบหลักคือหญ้าแยกวิญญาณ มีมูลค่า 2,000 หินวิญญาณชั้นล่าง และแม้มีเงินก็ไม่ใช่ว่าจะหาซื้อได้
"หลอมสร้าง"
คิดถึงตรงนี้ โจวซุ่ยก็ไม่ลังเล รีบเปิดใช้ยันต์สมบัติยอดเยี่ยม โยนวัตถุดิบทั้งหมดเข้าไปข้างใน แล้วโยนหินวิญญาณชั้นล่างอีก 800 ก้อนตามเข้าไป
สำหรับเขาในตอนนี้ หินวิญญาณชั้นล่างแค่ 800 ก้อนไม่ได้นับว่าเป็นอะไรแล้ว เป็นเพียงเศษเสี้ยวเท่านั้น
ฮ่า ลา ลา~~~
ในชั่วพริบตา วัตถุดิบทั้งหมดละลายทันที จากนั้นแมลงกู่สีเทาตัวหนึ่งก็ลอยขึ้นมา
พร้อมกันนั้น ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของเขาราวกับคลื่น
"หนอนอวตาร เป็นแมลงกู่ชนิดพิเศษ สามารถแยกร่างได้นับหมื่น เมื่อหลอมรวมเข้ากับร่างของโฮสต์แล้ว ยิ่งมีพลังแก่กล้าเท่าไหร่ ก็ยิ่งสร้างร่างแยกได้มากเท่านั้น
และพลังงานในร่างแยกแทบไม่ต่างจากร่างจริงเลย แทบแยกไม่ออกว่าอันไหนจริงอันไหนปลอม อีกทั้งร่างแยกยังได้รับพลังครึ่งหนึ่งจากร่างหลัก
ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างร่างแยกกับร่างหลักยังสามารถส่งข้อมูลถึงกันได้ทันที ทำให้ร่างหลักรู้ทุกสิ่งที่ร่างแยกประสบ แต่ร่างหลักกับร่างแยกต้องไม่อยู่ห่างกันเกินไป มิฉะนั้นร่างแยกจะตายทันที"
เมื่อรับรู้ข้อมูลเหล่านี้ โจวซุ่ยก็รู้สึกดีใจมาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความสามารถของหนอนอวตารนั้นวิเศษสุดประมาณ ไม่เพียงแต่แยกร่างได้นับไม่ถ้วน
อีกทั้งแม้ร่างแยกจะตาย ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อตัวเขา
แม้ว่าร่างแยกจะไม่สามารถอยู่ห่างจากร่างหลักมากเกินไป แต่อย่างน้อยในระยะ 100 กิโลเมตรก็ไม่มีปัญหาอะไร
นั่นหมายความว่า เขาสามารถควบคุมหนอนอวตารไปยังที่อันตรายต่างๆ เพื่อสำรวจให้ตัวเองได้
ในระยะเริ่มต้น เขาสามารถสร้างร่างแยกได้เพียงสามร่าง
เมื่อระดับการฝึกตนสูงขึ้น จำนวนร่างแยกก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
แต่นี่ก็เพียงพอแล้ว เขาสามารถใช้ร่างแยกทั้งสามนี้ กระจายไปตามที่ต่างๆ ในเมืองหมี่หยุน ขายเหล้าแห่งวิญญาณพร้อมกัน เพื่อหาหินวิญญาณจำนวนมาก
แม้จะถูกศัตรูค้นพบ ร่างแยกถูกฆ่าตาย ก็ไม่สามารถทำร้ายร่างหลักได้
พูดได้ว่า นี่เป็นความสามารถในการรักษาชีวิตที่ทรงพลังมาก มีประโยชน์มากมายนับไม่ถ้วน
"มีหนอนอวตารนี้แล้ว ก็สามารถส่งร่างแยกไปที่ตลาด ซื้อของต่างๆ หรือแม้แต่ขายเหล้าแห่งวิญญาณได้"
โจวซุ่ยรู้สึกตื่นเต้นมาก
พูดตามตรง ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่กล้าออกจากบ้าน ก็เพราะระดับการฝึกตนของตัวเองยังต่ำ หากถูกนักพรตพเนจรคนอื่นจับตามอง ตัวเองคงไม่รอดแน่
แต่เมื่อมีร่างแยกช่วยแล้ว เขาก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก
ร่างแยกสามารถแทนที่ตัวเขา ไปที่ตลาด ซื้อของและวัตถุดิบต่างๆ ได้
แม้จะเจออันตราย ก็แค่เสียร่างแยกไปหนึ่งร่างเท่านั้น ไม่ได้นับว่าเป็นอะไรเลย


## บทที่ 20 เลื่อนขั้นสู่ระดับสี่ของเหลียนฉี รับมู่จื่อเยียนเป็นอนุภรรยา

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อีกวันหนึ่งก็ผ่านพ้น ในยามดึก ภายนอกยังคงเงียบสงบเช่นเคย
"ขอโทษนะท่านพี่ ประจำเดือนของข้ามา คืนนี้คงไม่สามารถปรนนิบัติท่านได้"
จี๋ปิงอวี่กล่าวด้วยความรู้สึกผิด
"ไม่เป็นไร"
โจวซุ่ยโบกมือ ปลอบใจนาง
แม้ว่าเขาจะคุ้นเคยกับการฝึกฝนร่วมกันกับคู่ฝึกตนในยามค่ำคืน แต่การพักผ่อนบ้างเป็นครั้งคราวก็ไม่เป็นไร
"เช่นนี้ไม่ได้ การที่ไม่สามารถปรนนิบัติท่านพี่ได้ นับเป็นความบกพร่องของภรรยา ดังนั้นขอท่านพี่รับนางสนมเถิด พอดีจะได้ดูแลท่านแทนข้าในยามที่ข้าไม่สบาย"
จี๋ปิงอวี่เสนอความคิด
อะไรนะ?!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจวซุ่ยถึงกับตะลึงงัน แม้ว่าเขาจะมีจินตนาการมากมายเพียงใด ก็ไม่เคยคิดว่าจี๋ปิงอวี่จะเสนอเช่นนี้ มันเกินความคาดหมายของเขาจริงๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินภรรยาขอให้รับนางสนมเอง
"เช่นนี้คงไม่เหมาะ"
โจวซุ่ยกลืนน้ำลาย พูดอย่างลังเล
"ท่านพี่ ข้ารู้ว่าท่านรักข้ามาก แต่การที่ภรรยาไม่สามารถปรนนิบัติสามีได้ ก็นับว่าบกพร่องแล้ว"
"การที่จะให้ผู้บำเพ็ญเซียนที่แข็งแกร่งมีหญิงเพียงคนเดียวตลอดชีวิต มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้"
"ดังนั้นข้าจึงได้เริ่มมองหาผู้ที่เหมาะสมจะเป็นนางสนมให้ท่านพี่แล้ว"
จี๋ปิงอวี่พูดอย่างจริงจัง
"นี่!"
โจวซุ่ยตะลึงงัน โลกแห่งการบำเพ็ญอันชั่วร้ายนี้ได้ปลูกฝังความคิดอะไรให้กับนักพรตหญิงพวกนี้กันแน่ คู่ฝึกตนไม่เพียงแต่ให้ตนเองรับนางสนม แต่ยังได้เลือกคนไว้แล้วด้วย
ชั่วขณะนั้น เขาไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่คิดว่าจี๋ปิงอวี่เป็นคู่ฝึกตนที่ดีของตนจริงๆ
"เอ่อ ถ้าเช่นนั้น เจ้าเลือกใครเป็นนางสนมหรือ?"
โจวซุ่ยถามอย่างสงสัย
"น้องมู่จื่อเยียนเป็นอย่างไรบ้าง?"
จี๋ปิงอวี่ยิ้มบางๆ "นางเป็นน้องสาวที่ข้ารู้จักมาหลายปี นิสัยอ่อนโยน รูปโฉมงดงาม รูปร่างก็ดี พอดีจะได้ดูแลท่านแทนข้า อีกทั้งยังรู้จักกันดี จะได้ไม่มีความห่างเหิน"
"แต่นางยินยอมหรือ?"
โจวซุ่ยกะพริบตา
"แน่นอนว่ายินยอม วันนี้ข้าได้พูดกับนางแล้ว น้องมู่ตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก คงเป็นเพราะเสน่ห์ของท่านพี่ได้ดึงดูดน้องมู่มานานแล้ว นางถึงได้ไม่ปฏิเสธ"
จี๋ปิงอวี่หัวเราะคิกคัก
เสียงเปิดประตูดังขึ้น ในตอนนั้นมู่จื่อเยียนก้าวเข้ามาในห้องอย่างงดงาม ใบหน้าแดงก่ำ แทบไม่กล้ามองโจวซุ่ย อายจนถึงที่สุด
"ได้ ข้าจะไม่รบกวนพวกเจ้าละ"
จี๋ปิงอวี่ยิ้มบางๆ แล้วออกจากห้องไป ทิ้งให้โจวซุ่ยและมู่จื่อเยียนอยู่กันสองคน
…………
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันใหม่มาถึง
ในขณะนั้น ข่าวสารหนึ่งได้แทรกซึมเข้าสู่ห้วงจิตของโจวซุ่ยที่กำลังพึงพอใจ
"เมื่อคืนท่านได้ฝึกฝนร่วมกับคู่ฝึกตนมู่จื่อเยียนเจ็ดครั้ง จิตใจของทั้งสองเชื่อมโยงกัน ความรักลึกซึ้ง"
"ท่านได้รับประสบการณ์ด้านอาคมในระดับหนึ่ง"
"พรสวรรค์รากวิญญาณของเจ้าได้รับการยกระดับในระดับหนึ่ง"
"เจ้าได้รับพลังหยวนหยินจากอีกฝ่าย ระดับการฝึกตนได้รับการยกระดับ ก้าวขึ้นสู่ระดับสี่ของเหลียนฉี"
ในชั่วพริบตา โจวซุ่ยรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่ช่วยให้เขาทะลวงขีดจำกัด ทำลายเส้นลมปราณหนึ่งเส้น ทำให้พลังเจินหยวนของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ พลังเจินหยวนเพิ่มขึ้นอย่างน้อยเป็นสองเท่า
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ระดับสี่ของเหลียนฉีนั้นคือนักพรตขั้นกลางของเหลียนฉี เริ่มหลุดพ้นจากกลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนที่อ่อนแอ
แม้แต่ในเมืองหมี่หยุน ระดับการฝึกตนเช่นนี้ก็เริ่มหลุดพ้นจากระดับล่างของผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมขั้นกลางของเหลียนฉีถึงแข็งแกร่งกว่าขั้นต้นของเหลียนฉีมากนัก ไม่เพียงแต่ร่างกายได้รับการเสริมสร้างอย่างน่าตกใจ ที่สำคัญกว่านั้นคือพลังเจินหยวนในร่างกายก็เพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า
เพียงแค่พลังเจินหยวนก็เพียงพอที่จะสังหารนักพรตขั้นฝึกปราณระดับสามได้สี่ถึงห้าคน
เขารู้สึกถึงพลังเจินหยวนอันทรงพลังที่ไหลเวียนในเส้นลมปราณทั่วร่าง ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยพลังอันมหาศาล
"ไม่คิดว่าจะก้าวขึ้นสู่ระดับสี่ของเหลียนฉีได้เร็วขนาดนี้"
โจวซุ่ยรู้สึกยินดีมาก
เพราะตามที่เขาประเมิน หากฝึกฝนตามปกติ การทะลวงจากขั้นฝึกปราณระดับสามไปสู่ระดับสี่ของเหลียนฉี อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายปีจึงจะทะลวงได้
เพราะนี่เป็นขีดจำกัดที่ไม่เล็กเลย แม้แต่รากวิญญาณระดับแปดก็ต้องใช้เวลามากในการทะลวงขีดจำกัด
แต่ตอนนี้ หลังจากได้รับพลังหยวนหยินของมู่จื่อเยียน กลับช่วยให้เขาทะลวงขีดจำกัดของขั้นฝึกปราณระดับสามได้ในทันที ทำให้ระดับการฝึกตนของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก
"ยินดีด้วยที่ท่านพี่มีระดับการฝึกตนเพิ่มขึ้นถึงระดับสี่ของเหลียนฉี กลายเป็นนักพรตขั้นกลางของเหลียนฉี"
ในตอนนี้ มู่จื่อเยียนก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังในตัวโจวซุ่ย รีบพูดด้วยความตื่นเต้น
"ทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของจื๋อเหยียน ถ้าไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของเจ้า ข้าจะทะลวงได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร"
โจวซุ่ยกล่าวด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง
"ไม่ๆๆ ทั้งหมดเป็นเพราะท่านพี่มีพรสวรรค์อันน่าตกใจ สะสมมานาน แล้วค่อยแสดงออกมา หม่อมฉันเพียงแต่ช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่นับว่าเป็นอะไรเลย"
ใบหน้าของมู่จื่อเยียนแดงก่ำ ในใจรู้สึกปลื้มปริ่ม ราวกับการได้รับคำชมจากโจวซุ่ยคือความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
"แต่เจ้าเต็มใจที่จะเป็นนางสนมของข้าจริงๆ หรือ? จะไม่ทำให้เจ้ารู้สึกลำบากใจหรือ"
โจวซุ่ยถาม
"ไม่ๆๆ ไม่ลำบากใจเลย หม่อมฉันกลับรู้สึกดีใจมาก เพราะคนที่มีชาติกำเนิดอย่างหม่อมฉัน ได้แต่งงานกับท่านพี่ นับเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่"
มู่จื่อเยียนมองโจวซุ่ยด้วยดวงตาเป็นประกาย
"คนที่มีชาติกำเนิดอย่างเจ้า? อ้อใช่ เวลาผ่านมานานแล้ว ก็ยังไม่เคยได้ยินจื๋อเหยียนเล่าถึงที่มาของตัวเองเลยนะ"
โจวซุ่ยถามด้วยความอยากรู้ อยากรู้ที่มาของมู่จื่อเยียน
"ที่มาก็ไม่มีอะไรน่าพูดหรอก หม่อมฉันเกิดในตระกูลมู่ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหมี่หยุนหนึ่งหมื่นลี้ นั่นเป็นตระกูลจู้จี และหม่อมฉันก็เป็นเพียงลูกสาวของนางสนมในตระกูลมู่เท่านั้น"
มู่จื่อเยียนเริ่มเล่าถึงประสบการณ์ในอดีตของตน: "แน่นอน แม้จะเป็นลูกสาวของนางสนม แต่อย่างน้อยก็มีรากวิญญาณ การปฏิบัติก็ไม่ได้แย่มาก ทรัพยากรต่างๆ ก็ได้รับอย่างเพียงพอ
แต่ใครจะคิดล่ะว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงภาพลวงตา เมื่อหม่อมฉันอายุสิบแปดปีบริบูรณ์ ตระกูลมู่ก็ตัดสินใจอย่างกะทันหัน ให้หม่อมฉันแต่งงานกับหัวหน้าตระกูลหลิวซึ่งเป็นอีกตระกูลจู้จี
หัวหน้าตระกูลนั้นก็เป็นนักพรตสร้างฐาน แต่อายุมากกว่าสองร้อยปีแล้ว ใกล้จะตายอยู่แล้ว หม่อมฉันย่อมไม่เต็มใจที่จะตกลงไปในหลุมไฟนี้
ปัญหาคือหม่อมฉันเป็นเพียงลูกสาวของนางสนมในตระกูลมู่ ไม่มีสิทธิ์ต่อต้านคำสั่งของตระกูลมู่ พวกเขาบังคับให้หม่อมฉันแต่งงานกับอีกฝ่าย ตอนที่หม่อมฉันสิ้นหวังแล้ว พี่สาวจี้ก็ปรากฏตัวช่วยหม่อมฉันไว้ พาหม่อมฉันออกจากตระกูลมู่
ตอนนั้นแม้ตระกูลมู่จะโกรธมาก แต่ก็ทำอะไรหม่อมฉันไม่ได้แล้ว
หลังจากนั้นหม่อมฉันก็ติดตามพี่สาวจี้ท่องไปในโลกแห่งการบำเพ็ญ ดังนั้นพี่สาวจี้จึงเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตหม่อมฉัน ให้โอกาสหม่อมฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง"
เธอเล่าประสบการณ์ในอดีตของตนเองอย่างคร่าวๆ ปัจจุบันอายุยี่สิบเก้าปี มีพรสวรรค์รากวิญญาณระดับหก
ในขณะเดียวกันก็เป็นอาจารย์ฟูระดับหนึ่งเกรดสูง
พูดได้ว่า เธอเป็นอัจฉริยะด้านอาคมอย่างแท้จริง


## บทที่ 21 เมืองหมี่หยุนความปลอดภัยเสื่อมทราม ผู้ปล้นฝึกพลังอาละวาด

"ตระกูลมู่? ถึงกับบังคับให้เจ้าแต่งงานกับคนแก่ที่ใกล้ตายด้วยหรือ?"
"ถึงจะเป็นลูกสาวนางสนม แล้วยังไง? ก็เป็นคนเหมือนกันไม่ใช่หรือ?! ทำไมวงศ์ตระกูลถึงต้องสูงส่งกว่าคนอื่น ส่วนคนที่เกิดจากเรือนรองต้องต่ำต้อยกว่า โลกนี้ไม่มีเหตุผลเช่นนั้น"
"กล้าปฏิบัติต่อคู่ฝึกตนของข้าเช่นนี้ ต่อให้เป็นตระกูลจู้จีก็ต้องชดใช้"
"สามสิบปีตะวันออกแม่น้ำ สามสิบปีตะวันตกแม่น้ำ อย่าดูถูกคนหนุ่มที่ยากจน รอให้ข้าเป็นผู้บำเพ็ญขั้นจินตัน จะต้องให้ตระกูลมู่และตระกูลหลิวชดใช้ ให้ตระกูลมู่เสียใจที่เคยบังคับให้เจ้าแต่งงาน"
โจวซุ่ยกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ แล้วก็วาดฝันให้มู่จื่อเยียนฟังอีก
"ท่านพี่ ท่านดีกับข้านักจริงๆ"
มู่จื่อเยียนน้ำตาคลอ มองโจวซุ่ยด้วยความซาบซึ้งใจ นางรู้สึกอบอุ่นในใจ
แม้นางจะรู้ว่าไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ท่านพี่ถึงจะได้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นจินตัน แต่อย่างน้อยท่านพี่ก็มีความตั้งใจเช่นนี้ นางก็รู้สึกพอใจแล้ว
ในตอนนี้ ความรักในใจของนางก็พลุ่งพล่านขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
"เจ้าพูดอะไรกัน การดีต่อคู่ฝึกตนของตัวเองไม่ใช่เรื่องที่ควรทำอยู่แล้วหรือ?"
โจวซุ่ยมองมู่จื่อเยียนด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก
เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้มู่จื่อเยียนดูบอบบางแต่ความจริงแล้วมีจิตใจกว้างขวางเล่า นักพรตหญิงที่งดงามเช่นนี้ทำอะไรก็ล้วนมีเหตุผลทั้งนั้น
"ท่านพี่ รักข้าอีกครั้งนะคะ"
มู่จื่อเยียนมองโจวซุ่ยด้วยความเขินอาย
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจวซุ่ยจะทนได้อย่างไร ถ้าทนได้ก็คงไม่ใช่ผู้ชายปกติแล้ว
…………
ไม่ไกลออกไป เซี่ยจิ้งเหยียนที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในห้องของตัวเอง ใบหน้าแดงก่ำ ก็ได้ยินเสียงจากห้องนอนของโจวซุ่ย ไม่รู้ทำไม นางถึงรู้สึกโกรธขึ้นมา
"พี่สาวจี้ ท่าน... ท่านถึงกับปล่อยให้คนไร้ยางอายคนนั้นรับอนุ และยังเป็นน้องสาวมู่อีก นี่มันเป็นการให้ความสะดวกเขาเกินไปแล้ว ช่างไม่สมควรเลย"
เซี่ยจิ้งเหยียนกัดฟันพูด นางคิดว่าโจวซุ่ยคนนี้เป็นจอมกษัตริย์เจ้าสำราญ ประเภทที่หมกมุ่นในกามารมณ์
รู้แต่แรกแล้วว่าไอ้ตัวแสบนี่ไม่ได้มีความตั้งใจดี ยังจงใจลดราคาเพื่อรับนักพรตหญิงมาอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าตั้งแต่แรกเขาอาจจะมีเจตนาที่จะได้ทั้งคนและทรัพย์
ไม่รู้ว่าไอ้ตัวแสบนี่ประสบความสำเร็จจริงๆ ถึงขั้นมีภรรยาซ้ายขวา
"ไม่เป็นไร นี่ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าเห็นชอบ เพราะตอนนี้ก็เป็นช่วงสำคัญที่ข้ากำลังบุกเบิกสู่ระดับสร้างฐาน จะให้สามีอดทนอยู่ได้อย่างไร ถ้าจะให้ความสะดวกใคร ก็ให้ความสะดวกคนของเราดีกว่า อีกอย่างน้องสาวมู่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ กลับดูจะยินดีมากทีเดียว"
จี๋ปิงอวี่ยิ้มบางๆ
อะไรนะ?!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซี่ยจิ้งเหยียนรู้สึกอิจฉาจนใจเปรี้ยว ถ้าจะให้ความสะดวกผู้หญิงคนอื่น ก็ให้ความสะดวกข้าดีกว่า ทำไมถึงปล่อยให้น้องสาวมู่ชิงไปก่อนล่ะ
แต่ปากของนางกลับไม่ยอมแพ้: "พี่สาวจี้ ข้าคิดว่ายังคงระมัดระวังจะดีกว่า หลังจากเปิดบรรทัดฐานนี้แล้ว เกรงว่าไอ้ผู้ชายไร้ยางอายคนนี้จะรับอนุติดต่อกันไม่หยุด พอถึงตอนนั้นพาน้องสาวกลับมาเป็นฝูง จะทำให้เรือนหลังวุ่นวาย"
"ตอนนี้ระดับการฝึกตนเพียงแค่ระดับสี่ของเหลียนฉีเท่านั้น ก็เริ่มรับอนุแล้ว ถ้าหากว่าถึงช่วงปลายของเลียนชี่ หรือแม้แต่ระดับสร้างฐาน จะไม่กลายเป็นมีภรรยาและอนุมากมายหรือ?"
"นี่ก็เป็นปัญหาจริงๆ ไม่เช่นนั้นให้เซี่ยเม่ย์เม่ย์ช่วยข้าสิ แต่งงานกับท่านพี่ด้วย อย่างนี้ก็จะทำให้ท่านพี่รักษาใจ ไม่ออกไปเจ้าชู้"
จี๋ปิงอวี่พูดพลางยิ้มตาหยี
"ข้า... ข้าไม่เอาหรอก ใครจะอยากแต่งงานกับคนเจ้าชู้แบบนี้" เซี่ยจิ้งเหยียนหน้าแดง หัวใจเต้นตึกตัก นางเกือบจะตอบตกลงแล้ว แต่ก็ยังปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ
เธอไม่มีทางพูดคำที่ไร้ยางอายเช่นนั้นออกมาแม้จะถูกฆ่าตาย
แต่จี๋ปิงอวี่รู้แจ้งในใจ เข้าใจความคิดของน้องสาวทั้งสองเป็นอย่างดี หากพวกเธอไม่เต็มใจจริงๆ ก็คงแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาแล้ว ไม่ใช่ทำหน้าเขินอายเช่นนี้
แต่ก็ต้องบอกว่าท่านพี่ของเธอมีเสน่ห์มากเกินไป จนน้องสาวทั้งสองคนตกหลุมรักเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
แต่บางทีนี่อาจเป็นเรื่องดีก็ได้
เพราะผลประโยชน์ของพวกเธอผูกพันกันมานานแล้ว หากได้เป็นครอบครัวเดียวกัน ก็จะยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น
แต่ดูจากสีหน้าของเซี่ยเม่ย์เม่ย์แล้ว อาจต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าจะยอมรับได้
…………
วันเวลาแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตา หนึ่งเดือนก็ผ่านไปแล้ว
มู่จื่อเยียนปรับตัวเข้ากับสถานะนางสนมของเธอได้อย่างรวดเร็ว และย้ายเข้าไปอยู่ในห้องของโจวซุ่ยด้วยกัน
ส่วนเซี่ยจิ้งเหยียนทำเหมือนไม่เห็นอะไรเกิดขึ้น มักจะอยู่แต่ในห้องของตัวเองเพื่อฝึกฝนอย่างหนัก ดูเหมือนว่าอีกไม่นานก็จะก้าวขึ้นสู่ระดับลมปราณชั้นเก้า
ส่วนโจวซุ่ยก็ฝึกฝนอย่างหนักอยู่ที่บ้านเช่นกัน
แม้ว่าระดับรากวิญญาณของเขาจะเพิ่มขึ้นเป็นระดับแปด แต่ก็ยังคงเป็นรากวิญญาณระดับล่าง ดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ดีขึ้นมากนัก ความก้าวหน้าในการฝึกฝนยังคงช้ามาก
แน่นอนว่าด้วยการฝึกฝนร่วมกับคู่ฝึกตนทั้งสอง รวมถึงการช่วยเหลือจากเหล้าแห่งวิญญาณ ทำให้ความก้าวหน้าของเขาไม่ได้ช้าเกินไป ยังคงก้าวหน้าอย่างรวดเร็วไปสู่เหลียนชี่อู่ชิง
เมื่อเทียบกับนักพรตทั่วไปในระดับสี่ของเหลียนฉีแล้ว ถือว่าก้าวหน้าอย่างรวดเร็วมาก
"โจวเต้าหยู่"
ในตอนนี้ เพื่อนบ้านจางเฉิงมาเยี่ยมอย่างกะทันหัน สีหน้าตื่นตระหนก "ไม่ทราบว่าท่านรู้หรือไม่ เมื่อคืนครอบครัวของไป๋เต้าหยู่ทั้งสามคนถูกฆ่าตาย ทรัพย์สินในบ้านถูกปล้นจนหมด"
"อะไรนะ? ถูกฆ่าในบ้าน? ใครกันที่กล้าลงมือในเมืองหมี่หยุน?"
เมื่อได้ยินข่าวนี้ โจวซุ่ยตกใจมาก เขาอยู่แต่ในบ้านฝึกฝนอย่างหนัก ไม่รู้เรื่องอื่นเลย ไม่คิดว่าความปลอดภัยจะย่ำแย่ถึงขนาดนี้
แม้แต่ในบ้าน ก็ยังมีผู้ปล้นฝึกพลังบุกเข้ามาก่อเหตุ
เขารู้ว่าไป๋เต้าหยู่เป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นหก และคู่ฝึกตนก็เป็นนักพรตระดับห้า แม้จะไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่ก็ไม่มีใครกล้ารังแก
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังถูกผู้ปล้นฝึกพลังฆ่าตาย ช่างไร้กฎหมายจริงๆ
หากเป็นก่อนหน้านี้ พวกผู้ปล้นฝึกพลังก็แค่กล้าลงมือในป่าเท่านั้น ไม่มีใครกล้าลงมือในเมือง
"โจวเต้าหยู่ท่านไม่รู้หรอก ช่วงนี้สำนักเซียนเฮียนำนักพรตจำนวนมากเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่ รวมถึงนักพรตจากจื๋อฟ่าตุ้ยของเมืองหมี่หยุนด้วย เมื่อพวกเขาจากไป เมืองหมี่หยุนก็ไม่มีคนรักษาความสงบมากพอ ทำให้พวกนักพรตต่างถิ่นเริ่มกล้าที่จะก่อเหตุ เริ่มปล้นฆ่านักพรตในเมือง"
จางเฉิงกังวลใจ "เพราะเมืองหมี่หยุนไม่มีนักพรตจากจื๋อฟ่าตุ้ย นักพรตพเนจรที่เหลือก็ไม่สนใจกฎระเบียบของเมืองหมี่หยุนเลย ทำให้ความปลอดภัยในเมืองแย่ลงเรื่อยๆ
ก่อนหน้านี้ไป๋เต้าหยู่เคยบอกว่าตอนออกไปซื้ออาหาร ถูกนักพรตต่างถิ่นจับตามอง ใครจะคิดล่ะว่า คืนนั้นเองก็ถูกปล้น"
"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง"
โจวซุ่ยเข้าใจทันทีว่าทำไมความปลอดภัยในเมืองหมี่หยุนถึงได้แย่ขนาดนี้ เป็นเพราะนักพรตจำนวนมากออกจากเมืองหมี่หยุน เข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่เพื่อล่าสัตว์ปีศาจและเปิดเส้นทาง
เมื่อเป็นเช่นนี้ เมืองหมี่หยุนก็ไม่มีนักพรตมากพอที่จะรักษาความสงบ
เมื่อพวกนักพรตพเนจรต่างถิ่นเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็เริ่มกล้าที่จะก่อเหตุ เริ่มปล้นนักพรตในเมืองที่ไม่มีฉากหลัง ทำให้ในเมืองเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ทุกคนต่างระวังตัว


## บทที่ 22 คำขอจากนักพรตเพื่อนบ้าน ความรู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม

"แล้วที่เธอมาบอกฉันเรื่องพวกนี้หมายความว่าอะไร?"
โจวซุ่ยรู้ดีว่าเพื่อนบ้านเก่าคนนี้ไม่มีทางมาหาถ้าไม่มีธุระ เขาต้องมีเรื่องมาขอร้องแน่นอนถึงได้มาหาถึงที่
"จริงๆ แล้วเป็นอย่างนี้ ข้าก็รู้ว่าคู่ฝึกตนของโจวเต้าหยู่เป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเก้า และยังมีนักพรตหญิงช่วงปลายของเลียนชี่อีกสองคนอาศัยอยู่ด้วยกัน"
จางเฉิงพูดประจบประแจงด้วยสีหน้าเลี่ยน: "พวกผู้ปล้นฝึกพลังพวกนั้นถึงจะบ้าระห่ำแค่ไหน ก็ไม่กล้าไปยุ่งกับนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่ถึงสามคนพร้อมกันหรอก ดังนั้นพวกเราเพื่อนบ้านได้ปรึกษากันแล้ว ขออนุญาตพักอาศัยข้างบ้านท่านชั่วคราวได้ไหม ถ้าหากมีผู้ปล้นฝึกพลังมาจริงๆ เราจะได้ช่วยเหลือกันได้"
เขาพูดจุดประสงค์ของตนออกมาตรงๆ
ความจริงแล้วเขาก็เป็นตัวแทนของเพื่อนบ้านมาขอความช่วยเหลือจากโจวซุ่ย
เพราะตอนนี้ผู้บำเพ็ญเซียนที่แข็งแกร่งที่สุดในถนนสายนี้ก็คือจี๋ปิงอวี่ นักพรตคนอื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นนักพรตขั้นกลางของเหลียนฉี เมื่อเทียบกับช่วงปลายของเลียนชี่แล้วแตกต่างกันมากเกินไป
"แน่นอน พวกเราจะไม่อยู่นานเกินไป อย่างมากก็แค่หนึ่งเดือนก็พอ พอนักพรตที่ไปเทือกเขาหยุนหวู่กลับมา เมืองหมี่หยุนก็จะกลับมาปลอดภัยเหมือนเดิม"
จางเฉิงรีบพูด
เขาบอกว่าพวกเพื่อนบ้านจะไม่อยู่นานเกินไป อย่างมากก็แค่หนึ่งเดือน
"ได้ พวกเธออยู่แถวบ้านฉันได้ แต่ฉันไม่รับประกันความปลอดภัยของพวกเธอนะ"
หลังจากคิดอย่างละเอียดแล้ว โจวซุ่ยก็ตกลง
เพราะถึงเขาไม่ตกลง พวกเพื่อนบ้านเหล่านี้ก็จะพากันมาอยู่อยู่ดี เขาก็ห้ามไม่ได้ สู้ตกลงไปทำน้ำใจเสียดีกว่า
เห็นได้ชัดว่าพวกเพื่อนบ้านเหล่านี้ก็แค่อยากอาศัยชื่อเสียงของนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่มาข่มขู่พวกผู้ปล้นฝึกพลังจากที่อื่นเท่านั้น
"ดีจริงๆ ขอบคุณโจวเต้าหยู่"
จางเฉิงดีใจจนตัวลอย
ในใจตอนนี้เขาก็รู้สึกสับสนปนเป ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าโจวซุ่ยแต่งงานกับนักพรตหญิงอายุมาก จะต้องถูกอีกฝ่ายใช้เป็นเตาหลอม ถูกดูดพลังจนหมดเกลี้ยง
แต่ตอนนี้ล่ะ? อีกฝ่ายไม่เพียงแต่ปลอดภัยดี ระดับการฝึกตนยังก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว
ถึงขนาดที่ตัวเขาเองต้องมาขอความช่วยเหลือถึงที่
เรื่องราวในโลกเปลี่ยนแปลงคาดเดาไม่ได้ ก็คงไม่เกินไปกว่านี้แล้ว
ถ้าเมื่อปีที่แล้วมีคนบอกว่าเขาจะต้องมาขอร้องเด็กน้อยอย่างโจวซุ่ย ต่อให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อ
"พอแล้ว แค่นี้แหละ ฉันจะกลับไปฝึกฝนแล้ว"
โจวซุ่ยออกคำสั่งไล่แขก
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จางเฉิงก็รีบจากไปทันที ส่วนพวกเพื่อนบ้านนักพรตที่แอบอยู่รอบๆ ก็รีบเข้ามาล้อมและสอบถามสถานการณ์
"เป็นไงบ้าง? เด็กโจว... เอ่อ โจวเต้าหยู่ตกลงไหม?"
มีนักพรตคนหนึ่งถามอย่างร้อนใจ
"โจวเต้าหยู่ตกลงแล้ว ให้พวกเราอาศัยชื่อเสียงของเขาได้ แต่เขาไม่รับประกันความปลอดภัยของพวกเรา"
จางเฉิงตอบ
"พอแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว พวกเรานักพรตขั้นกลางของเหลียนฉีรวมตัวกัน บวกกับการข่มขู่จากนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่ ต่อให้พวกผู้ปล้นฝึกพลังจะบ้าระห่ำแค่ไหน ก็ไม่กล้ามายุ่งกับพวกเราหรอก"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นักพรตรอบๆ ก็ถอนหายใจโล่งอก สบายใจขึ้นไม่น้อย
เพราะบางครั้งแค่ชื่อเสียง ก็เพียงพอที่จะข่มขู่ผู้ปล้นฝึกพลังมากมายได้แล้ว
ในที่สุดพวกผู้ปล้นฝึกพลังเหล่านั้นก็ไม่ใช่คนโง่ พวกเขาล้วนเป็นพวกรังแกคนอ่อนแอกลัวคนแข็งแรง ถ้าเจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ ก็จะถูกอีกฝ่ายฆ่าตาย ร่างแตกดับสูญได้ง่ายๆ
ทุกคนล้วนเป็นผู้แสวงหาความเป็นอมตะ ใครจะกล้าเสี่ยงอันตรายขนาดนั้นเพื่อฆ่าคนปล้นทรัพย์กัน
ถึงตอนนั้นไม่ได้ฆ่าใคร กลับกลายเป็นตัวเองที่ต้องพลาดท่าเสียเอง
ผู้ปล้นฝึกพลังทุกคนย่อมต้องชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย ดูว่าการกระทำเช่นนี้คุ้มค่าหรือไม่
"ครั้งนี้ต้องขอบคุณโจวเต้าหยู่จริงๆ ตั้งแต่เด็กๆ ข้าก็รู้ว่าเขาโตมาจะต้องมีอนาคตไกล"
"ใช่ไหมล่ะ? แม้ระดับการฝึกตนจะธรรมดา แต่สายตาในการมองผู้หญิงนั้นไม่ธรรมดาเลย"
"จริงอย่างที่ว่า ใครจะคิดว่านักพรตหญิงช่วงปลายของเลียนชี่จะยอมแต่งงานกับเขาเท่านั้น ถึงขนาดยอมเสียเงินให้อีก"
"ได้แต่บอกว่าคนเทียบกับคนแล้วทำให้คนตายได้ การเป็นผู้ชายได้ขนาดโจวเต้าหยู่ก็นับว่าคุ้มแล้ว"
"ได้ยินว่าในบ้านของโจวเต้าหยู่ยังมีนักพรตหญิงช่วงปลายของเลียนชี่อีกสองคน พวกนางคงไม่ได้แต่งงานกับโจวเต้าหยู่ด้วยกระมัง"
"เป็นไปไม่ได้ มันเกินจริงเกินไป คางคกจะกินเนื้อหงส์ก็ไม่ควรกินแบบนี้ กินหงส์ตัวเดียวก็นับว่าเก่งแล้ว จะกินทีเดียวสามตัวมันเกินไป"
"แต่ไม่ว่าอย่างไร พวกเราต้องขอบคุณโจวเต้าหยู่ ถ้าไม่มีเขา คราวนี้พวกเราคงอันตรายแล้ว"
"ฮ่า ใครจะคิดว่าสถานการณ์ในเมืองหมี่หยุนจะย่ำแย่ถึงขนาดนี้"
เหล่าผู้บำเพ็ญเซียนต่างพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์กัน เมื่อนึกถึงสถานการณ์ในเมืองหมี่หยุน ต่างก็กังวลใจ
แต่เดิมพวกเขาอยู่ในเมืองหมี่หยุนอย่างสงบสุข ไม่เคยเจออันตรายมากนัก ใครจะคิดว่า จู่ๆ สำนักเซียนเฮียก็มาถึง ทำให้บริเวณเทือกเขาหยุนหวู่วุ่นวายไปหมด
...
ในเวลานี้ โจวซุ่ยก็กลับถึงบ้านแล้ว และได้เล่าเรื่องนี้ให้จี๋ปิงอวี่และคนอื่นๆ ฟัง บอกว่าช่วงนี้มีผู้ปล้นฝึกพลังชุกชุม อย่าออกไปข้างนอกตามใจชอบ
มิฉะนั้นไม่รู้ว่าจะเจอภัยคุกคามแบบไหน
แม้แต่นักพรตช่วงปลายของเลียนชี่ หากถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว ก็ยากจะรอดชีวิต
โดยเฉพาะตอนนี้สภาพแวดล้อมในเมืองหมี่หยุนแย่มาก มีนักพรตต่างถิ่นอยู่เต็มไปหมด
ไม่รู้ว่ามีนักพรตที่ประมาทกี่คนแล้วที่ต้องตายอย่างน่าอนาถในมือของนักพรตที่อ่อนแอกว่า เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยจนชินชาแล้ว
"วางใจเถอะท่านพี่ หากผู้ปล้นฝึกพลังพวกนั้นกล้ามา ต้องตายแน่ ข้าอยากดูนักว่าผู้ปล้นฝึกพลังพวกนั้นจะรับมือกับดาบในมือข้าได้หรือไม่"
จี๋ปิงอวี่พูดเรียบๆ ร่างกายแผ่กระจายไอสังหารบางๆ
นางเป็นนักพรตดาบผู้ยิ่งใหญ่ การสังหารไม่มีใครเทียบ นับว่าไร้คู่ต่อสู้ในระดับเดียวกัน
"ข้าเตรียมยันต์วิเศษยอดเยี่ยมไว้หลายแผ่น ถ้าผู้ปล้นฝึกพลังพวกนั้นมา ต้องทำให้พวกเขาสูญเสียอย่างหนัก" มู่จื่อเยียนกำหมัดขาวๆ
นางในฐานะอาจารย์ฟูระดับหนึ่งเกรดสูง ได้ทำยันต์วิเศษยอดเยี่ยมไว้หลายสิบแผ่น เช่น ยันต์เปลวไฟ ยันต์น้ำแข็ง ยันต์สายฟ้า เป็นต้น แต่ละแผ่นมีพลังเทียบเท่าการโจมตีหนึ่งครั้งของนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่
หากโยนยันต์วิเศษยอดเยี่ยมหลายสิบแผ่นเข้าใส่ แม้แต่นักพรตระดับลมปราณชั้นเก้าก็จะถูกถล่มจนตาย
"ข้าก็ได้ปรับปรุงค่ายกลในบ้านใหม่ เพิ่มค่ายกลป้องกันขั้นหนึ่งและค่ายกลโจมตี แม้จะมีนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่เจ็ดแปดคนบุกมา ก็จะทำให้พวกเขาไปไม่กลับ"
เซี่ยจิ้งเหยียนพูดอย่างภาคภูมิใจ
นางเป็นผู้ใช้ค่ายกลระดับหนึ่งเกรดสูง มีพรสวรรค์ด้านวิถีค่ายกลสูงมาก
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในป่า ล้วนอาศัยการวางค่ายกลชั่วคราวของนาง ทำให้กลุ่มของพวกนางหลบหลีกอันตรายมากมายได้
"อืม ดีมาก"
ได้ยินคำพูดนี้ โจวซุ่ยก็วางใจลง ทันใดนั้นก็รู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม สมกับเป็นคู่ฝึกตนของตน แท้จริงแล้วเป็นอัจฉริยะ แข็งแกร่งกว่าตนมากนัก
โชคดีที่ตนมีที่พึ่งที่แข็งแกร่งเช่นนี้หลายคน หากต้องพึ่งพาตนเองเพียงลำพัง เมื่อเผชิญกับภัยคุกคามจากผู้ปล้นฝึกพลัง คงจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ
เชื่อว่าผู้ปล้นฝึกพลังพวกนั้นแม้จะหยิ่งยโสแค่ไหน ก็ไม่กล้าบุกรุกเขตของตน
หากมีผู้ปล้นฝึกพลังที่ไม่รู้จักความตายพวกนั้นกล้ามา ก็จะได้ฆ่าไก่ให้ลิงดู ให้พวกเขารู้ถึงความร้ายกาจของคู่ฝึกตนของตน
ตอนนี้เขารู้สึกราวกับสุนัขจิ้งจอกอาศัยอำนาจเสือ


## บทที่ 23 สังหารมี่อวิ๋นซานซา พลังต่อสู้อันทรงพลัง

ในยามดึก เมฆดำปกคลุมท้องฟ้า
บนถนนใกล้บ้านของโจวซุ่ยในเมืองหมี่หยุน ขณะนี้มีผู้ฝึกตนชุดดำสามคนปรากฏตัว พวกเขาล้วนเป็นนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ด ร่างกายแผ่พลังมารและสังหารที่น่าสะพรึงกลัว
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นกลุ่มผู้ปล้นฝึกพลังที่ฆ่าคนมามากมาย มีฉายาว่ามี่อวิ๋นซานซา
นักพรตพเนจรที่ตายในมือพวกเขานั้นนับไม่ถ้วน
และด้วยวิธีการปล้นฆ่าชิงทรัพย์ต่างๆ พวกเขาได้หินวิญญาณมามากมายนับไม่ถ้วน ก็เพราะหินวิญญาณจำนวนมากนี้เองที่ทำให้ระดับการฝึกตนของพวกเขาก้าวกระโดด จนได้เลื่อนขึ้นถึงระดับลมปราณชั้นเจ็ด
แต่เดิมมี่อวิ๋นซานซามักจะออกปฏิบัติการนอกเมือง ไม่กล้าก่อเรื่องในเมือง
แต่หลังจากที่ผู้ฝึกตนจำนวนมากในเมืองหมี่หยุนออกไปติดตามสำนักเซียนเฮียเข้าไปในเทือกเขาหยุนหวู่ ทำให้จื๋อฟ่าตุ้ยไม่สามารถรักษาความสงบในเมืองได้ พวกเขาก็เริ่มคิดการณ์
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า หากปล้นฆ่านักพรตพเนจรในเมืองในเวลานี้ พวกเขาจะต้องได้ทรัพย์ก้อนโต
ในช่วงหลายคืนที่ผ่านมา พวกเขาแอบย่องเข้าบ้านของนักพรตคนอื่นๆ ปล้นบ้าน ได้ของมีค่ามากมาย
นี่ทำให้พวกเขาติดใจ อยากจะทำอีกครั้ง
"พี่ใหญ่ ดูเหมือนผู้บำเพ็ญเซียนบนถนนสายนี้จะรู้ว่าพวกเรามา พวกเขาต่างรวมตัวกันอยู่แถวคฤหาสน์หลังหนึ่ง"
"โอ้ คฤหาสน์นั้นมีที่มาอย่างไร ถึงได้มีคนไปรวมตัวกันที่นั่น?"
"ว่ากันว่าในคฤหาสน์นั้นมีนักพรตหญิงช่วงปลายของเลียนชี่อยู่สามคน หนึ่งในนั้นอยู่ในระดับลมปราณชั้นเก้า ดังนั้นพวกเขาจึงอาศัยชื่อเสียงของนักพรตหญิงทั้งสามคนนี้มาข่มขวัญพวกเรา"
"ฮึๆ น่าขัน แน่นอนว่าต้องเป็นการแสร้งทำ นักพรตระดับลมปราณชั้นเก้าที่ไหนจะมาอยู่ในคฤหาสน์ที่เมืองชั้นนอก พวกเขาต้องอยู่ในเมืองชั้นในทั้งนั้น นี่มันเหลวไหลชัดๆ"
"จริงด้วย ข้าก็คิดเช่นนั้น แน่นอนว่าต้องเป็นพวกนักพรตที่นี่แพร่ข่าวลือน่าขันพวกนี้เพื่อขู่พวกเรา แต่พวกเราจะหลงกลได้อย่างไร?"
"พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก เชื่อไว้ก่อนดีกว่าไม่เชื่อ พวกเราต้องระมัดระวังไว้ก่อน ถ้าที่นี่มีนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่อยู่จริงๆ สามคน พวกเราก็จะเจอของแข็งเข้าจริงๆ"
"พูดถูก พวกเราลองสืบดูก่อนดีกว่า ถ้าคฤหาสน์นั้นมีนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่อยู่จริงสามคน พวกเราก็ยกเลิกถนนสายนี้แล้วไปปล้นที่อื่นแทน"
"เห็นด้วย พวกเราแค่ต้องการเงินทองเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องไปสู้กับนักพรตระดับเดียวกัน ไม่คุ้มค่า"
ผู้ฝึกตนชุดดำทั้งสามถกเถียงกันไปมา
พวกเขาเป็นผู้ปล้นฝึกพลังมานานขนาดนี้แล้วยังไม่ตาย ก็เพราะความระมัดระวัง รังแกแต่คนอ่อนแอ กลัวคนแข็งแกร่ง
ไม่เคยไปสู้กับพวกที่แข็งแกร่งจนถึงที่สุด
เพราะฉะนั้นพวกเขาถึงอยู่รอดมาได้นานขนาดนี้ ไม่เคยเจอของแข็ง
"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ถ้าพวกเจ้าหนีไปเมื่อกี้ ก็ยังมีชีวิตรอดอยู่"
ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างเยือกเย็นในความมืด
อะไรนะ?!
ในชั่วพริบตา ขนของมี่อวิ๋นซานซาลุกชัน ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว เพราะเมื่อครู่พวกเขาไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่ของใครในบริเวณนี้เลย เสียงนี้ดังมาจากที่ไหนกัน
พวกเขามองไปอย่างตั้งใจ ทันใดนั้นก็เห็นร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในที่ไกลๆ ดูเหมือนจะเป็นชายหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด หน้าตาธรรมดาๆ เป็นคนที่ถ้าเจอบนถนนก็คงจำไม่ได้
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเห็นหน้าตาของศัตรูชัดเจน จู่ๆ พลังเทคนิคภาพลวงตาก็แผ่ครอบคลุมมาอย่างเงียบกริบ
โครมครืน~~~
มี่อวิ๋นซานซาเป็นเพียงนักพรตช่วงปลายของเลียนชี่เท่านั้น จะเคยเจอการโจมตีด้วยเทคนิคภาพลวงตาแบบนี้ที่ไหน ทั้งยังไม่มีเครื่องรางที่จะต้านทานเทคนิคภาพลวงตาด้วย
เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็พบว่าตัวเองตกอยู่ในอาณาจักรลวงตา ทั้งร่างชะงักงันอยู่กับที่ ขยับไม่ได้ ในการต่อสู้เป็นความตาย นี่คือจุดอ่อนที่อันตรายถึงชีวิตเลยทีเดียว
ตึง ตึง ตึง!!!
ในวินาถัดมา คมดาบหลายสายพุ่งทะลวงอากาศมา ทะลุผ่านศีรษะของพวกเขาในชั่วพริบตา เลือดสดๆ ไหลนองพื้น
"นี่มัน!"
มี่อวิ๋นซานซาเบิกตากว้าง ทั้งสามคนรู้สึกเพียงแค่ความมืดผ่านเข้ามาตรงหน้า ก่อนที่จะสูญเสียสติไปในทันที
เพียงการโจมตีครั้งเดียว พวกเขาก็สิ้นชีวิต ร่างทั้งหมดล้มลงกับพื้นอย่างหนัก ฝุ่นฟุ้งกระจาย เลือดไหลนองเต็มพื้น
และผู้ที่ลงมือโจมตีก็คือโจวซุ่ย
แต่นี่เป็นเพียงร่างแยกที่สร้างขึ้นจากหนอนอวตาร ไม่ใช่ร่างจริง
แต่เดิมร่างแยกนี้ใช้เพียงเพื่อตรวจสอบสภาพแวดล้อมรอบข้าง ใช้เป็นสัญญาณเตือนภัย แต่ตอนนี้ลองทดสอบฝีมือ กลับสามารถสังหารผู้ปล้นฝึกพลังระดับลมปราณชั้นเจ็ดได้ในครั้งเดียว
นี่ทำให้โจวซุ่ยรู้สึกประหลาดใจมาก
"นี่คือพลังของเมิ่งหุนกู่หรือ? ช่างแข็งแกร่งจริงๆ"
โจวซุ่ยรู้สึกทึ่งมาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหลังจากที่เขาก้าวขึ้นสู่ระดับสี่ของเหลียนฉี พลังเจินหยวนและพลังวิญญาณในร่างกายของเขาได้รับการยกระดับอย่างมหาศาล
โดยเฉพาะพลังวิญญาณ มีความก้าวหน้ามากที่สุด
เมื่อรวมกับพลังของเมิ่งหุนกู่ ไม่ใช่แค่การบวกหนึ่งบวกหนึ่งเท่านั้น แม้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ด ก็สามารถสังหารได้ในทันที นี่คือความน่ากลัวของพลังวิญญาณ
เห็นได้ชัดว่าสำหรับนักบำเพ็ญเพียรระยะฝึกลมปราณแล้ว พลังวิญญาณนั้นสูงส่งเกินไป แทบไม่มีใครได้สัมผัสมาก่อน
ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีการป้องกันใดๆ เลย
และในสถานการณ์ที่ฝ่ายหนึ่งเตรียมพร้อมแต่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว พวกเขาจึงถูกโจวซุ่ยสังหารในทันที
การต้านทานพลังวิญญาณนั้น อย่างน้อยต้องอยู่ในระดับสร้างฐาน เพราะนักพรตในระดับนี้มีจิตวิญญาณรู้ จึงมีความสามารถในการต้านทานพลังวิญญาณได้บ้าง
หรือไม่ก็ต้องมีเครื่องรางที่ป้องกันการโจมตีวิญญาณติดตัว
ปัญหาคือ เครื่องรางประเภทนี้หายากมาก มีราคาแพง ไม่ใช่สิ่งที่นักพรตพเนจรทั่วไปจะมีได้
"ตอนนี้ด้วยพลังของเมิ่งหุนกู่ ข้าสามารถต่อกรกับนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ดได้แล้ว แม้แต่นักพรตระดับลมปราณชั้นแปดก็สู้ได้ แน่นอนว่าไม่ใช่การต่อสู้แบบเผชิญหน้า แต่ถ้าเป็นการลอบโจมตี มาคนไหนก็ฆ่าคนนั้น"
โจวซุ่ยรู้สึกพอใจมาก
การที่เขาเลือกเมิ่งหุนกู่เป็นแมลงกู่หลักในการต่อสู้นั้นถูกต้องแล้ว เพราะชาติก่อนเขาเป็นเพียงพวกติดบ้านเท่านั้น ไม่มีพละกำลัง ไม่เชี่ยวชาญการต่อสู้ระยะประชิด
และการต่อสู้ระยะประชิด เพียงแค่พลาดนิดเดียว ก็อาจถูกศัตรูสังหาร เสี่ยงเกินไป
สู้เป็นผู้ฝึกเวท โจมตีระยะไกลไม่ดีกว่าหรือ
ด้วยวิธีนี้ จะสามารถโจมตีคู่ต่อสู้จากระยะไกล ในขณะที่ร่างจริงปลอดภัย นี่คือวิธีการต่อสู้ที่เหมาะกับเขาที่สุด
การนำตัวเองเข้าไปอยู่ในอันตราย นั่นเป็นการกระทำที่โง่เขลา
ดังนั้นเมิ่งหุนกู่จึงเป็นแมลงกู่โจมตีระยะไกลที่เขาเลือก พลังของมันไม่ธรรมดาจริงๆ
ระดับการฝึกตนของเขาเพียงแค่ระดับสี่ของเหลียนฉีเท่านั้น แต่กลับสามารถสังหารนักพรตระดับลมปราณชั้นเจ็ดได้อย่างง่ายดาย ท้าทายผู้ที่อยู่ในระดับสูงกว่า
นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความแข็งแกร่งของขันเทพหนอน ไม่ใช่สิ่งที่นักพรตพเนจรพวกนี้จะเทียบได้
"ไปกันเถอะ"
คิดถึงตรงนี้ ร่างแยกของโจวซุ่ยก็รีบเก็บถุงเก็บของทั้งหมดจากตัวของมี่อวิ๋นซานซา เขาไม่มีเวลาตรวจสอบสิ่งของในถุงเก็บของ รีบออกจากที่นี่ทันที
เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากที่ไกลๆ ดูเหมือนจะมีคนได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่นี่ และกำลังมุ่งหน้ามาตรวจสอบ ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจที่จะอยู่ต่อ
พรึ่บ! ร่างแยกนี้ก็ออกจากที่นี่ในทันที กลับไปที่บ้าน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เมื่อตื่นขึ้นมา โจวซุ่ยได้กลายเป็นนักปรุงพลังระดับล่างในโลกบำเพ็ญเซียน โชคดีที่ได้รับยันต์สมบัติยอดเยี่ยม ที่สามารถหลอมสร้างแมลงกู่ได้ทุกชนิด
การหลอมสร้างแมลงกู่ชุนชิว สามารถยืดอายุขัย และมีชีวิตอมตะ
การหลอมสร้างแมลงกู่จิณจันทร์ สามารถชุบชีวิตคนตาย และสร้างเนื้อหนังจากกระดูก
การหลอมสร้างหนอนมังกร ได้รับพลังมังกร ร่างกายมังกรและช้าง แกร่งดั่งเพชร
แต่แมลงกู่ตัวแรกที่เขาหลอมสร้างได้กลับเป็นแมลงพิษแห่งความรัก
นับจากนั้นเป็นต้นมา เขาก็ค้นพบเส้นทางการฝึกฝนอันกว้างใหญ่
กาลเวลาเปลี่ยนแปลง ภูเขาแม่น้ำแปรผัน มีเพียงตระกูลโจวที่อมตะนิรันดร์
######
พิษอมตะ: เริ่มต้นจากการหลอมสร้างแมลงพิษแห่งความรัก