นับหนึ่งถึงควินซ์ [BL]
TheMoonsky
## บทนำ

Intro
"ป๋า นับอยากกินขนม"
"เดินไปบอกควินซ์สิ"
"พี่ควินซ์ไม่อยู่ ไปไหนไม่รู้"
อืม เหมือนควินซ์จะลาช่วงเช้า
ตอนนี้เพิ่งสิบโมง
"สั่งแกร๊บให้เขามาส่งแล้วลงไปเอา" ผมเสนอทางเลือกให้
"ถ้าสั่งแล้ว ป๋าลงไปเอาให้หน่อยสิ นับอ่านการ์ตูนอยู่"
ปากกาที่กำลังเซ็นเอกสารอยู่หยุดชะงักและอยากเอาจะมันขว้างใส่หัวน้องชายจอมเอาแต่ใจที่กล้าใช้ตัวเขาผู้เป็นประธานบริษัทคนนี้ลงไปเอาขนม
"ป๋าไม่ว่าง" จะลงไปเอาให้มันก็ได้อยู่แต่งานของเขากองอยู่เต็มโต๊ะจนกระดิกไปไหนไม่ได้เลย "สั่งไอ้เก้าให้ซื้อมาให้สิ"
"กว่าพี่เก้าจะมา ผมหิวตายพอดี" บ่นกระปอดกระแปดแล้วปิดหนังสือการ์ตูนจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดๆ "ผมลงไปเอาเองก็ได้!"
สุดท้ายก็ทนความหิวไม่ไหวจึงต้องลงไปเอาของกินข้างล่างตึกเอง ผมยิ้มอ่อนกับท่าทางเอาแต่ใจของนับสอง จะว่าน้องทำตัวเอาแต่ใจก็ไม่ได้เพราะคนที่เลี้ยงนับสองให้มีนิสัยเสียแบบนี้มันก็พวกผมทั้งนั้น
วันนี้นับสองมาอยู่ที่ทำงานกับผมเหมือนจะเป็นเรื่องน่าดีใจนะ น้องชายสุดที่รักมาเฝ้าเขาทำงาน แต่เปล่าเลย... วันนี้ไอ้เด็กเวรเก้ามันทำงานถ่ายโฆษณาอยู่ในสตูดิโอใหญ่ด้านหลังบริษัทของผม
นับสองเลยมานั่งๆ นอนๆ รอไอ้เด็กนั่นที่ห้องทำงานผม คิดแล้วมันก็เศร้าใจ น้องเห็นแฟนดีกว่าพี่ชาย ฮึ่ย!
ผมนั่งอ่านนั่งดูเอกสารจนปวดตาไปหมดจึงวางปากกาในมือลงแล้วจะกดโทรศัพท์เพื่อเรียกควินซ์ เลขาคนสนิทให้ไปชงเครื่องดื่มอะไรเย็นๆ
แต่นึกได้ว่าอีกฝ่ายจะเข้าบริษัทช่วงบ่ายก็จำต้องลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปชงเครื่องดื่มเอง เปิดประตูออกมาจากห้องทำงานแล้วเปรยตามองโต๊ะทำงานของควินซ์ที่เป็นระเบียบบ่งบอกว่าตัวเจ้าของโต๊ะมีนิสัยเจ้าระเบียบขนาดไหนแล้วก็หลุดยิ้มออกมานิดๆ
ขายาวก้าวเดินผ่านโต๊ะทำงานไปยังห้องครัวที่มีอุปกรณ์ครบครัน บางครั้งผมมีงานเยอะจนไม่มีเวลาปลีกตัวไปกินข้าวก็ต้องให้ควินซ์ไม่ก็แม่บ้านทำอาหารที่นี่
"...กาแฟกี่ช้อนวะ"
ผมขมวดคิ้วเข้าหากันโดยไม่รู้ตัวเพราะปกติแล้วเขาก็แค่สั่งกาแฟกับควินซ์ไป ไม่ได้บอกว่าใส่อะไรเท่าไร ถ้าบอกว่าผมไม่รู้อัตราส่วนการชงกาแฟก็ใช่ ถูกต้องเลย ไม่รู้จริงๆ
ดังนั้นจึงวางกระปุกผงเมล็ดกาแฟลงแล้วเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบน้ำอัดลมเย็นๆ ออกมาแทน
เมื่อได้เครื่องดื่มแล้วก็เดินกลับห้องไปนั่งทำงานต่อ ยังมีเรื่องการลงทุนภาพยนตร์ในต่างประเทศสี่เรื่อง และยังต้องเลือกนักแสดงส่งไปแคสติ้งในฮอลลีวูดอีก
งานยุ่งจริงๆ
กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งที่เห็นน้องชายตัวดีกำลังนั่งกินไก่บอนชอนที่ไม่รู้ว่ามันไปเหมามาทั้งร้านรึไง มีถึงสี่ห้ากล่องใหญ่ แต่เชื่อเถอะว่ากินหมด
เลิกสนใจนับสองแล้วกลับไปนั่งทำงานต่อ จนถึงเวลามื้อเที่ยง ผมก็ยังคงนั่งทำงานต่อ ตอนนับสองชวนออกไปหาข้าวกินก็ปฏิเสธไป...
"ป๋านี่บ้างานจริงๆ" นับสองบ่นทิ้งท้ายแล้วเดินออกไป
"เคลียร์งานก่อนไปทริปไง หรือจะให้ป๋าหอบงานไปด้วย"
"งั้นป๋ารีบทำเลยแล้วจะเอาข้าวอะไรมั้ย"
"เดี๋ยวป๋าสั่งเอา"
นับสองพยักหน้าแล้วพูดทิ้งท้ายก่อนไป "อย่าหักโหมมากนะ"
ผมพยักหน้าตอบส่งๆ ไม่ได้อยากบ้างานแต่ช่วงนี้งานมันเยอะ เร่งทำเอาช่วงนี้เพราะเดี๋ยวสิ้นเดือนจะได้ไปเที่ยวทริปครอบครัวได้อย่างสบายใจน่ะสิ
ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าในห้องตอนนี้มีคนเดินเข้ามาใหม่... ปากกาในมือถูกดึงออกไปในจังหวะที่กำลังจะเซ็นตกลงสัญญาการลงทุนภาพยนตร์
ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจกำลังจะตวาดใส่การกระทำอุกอาจแต่พอเห็นว่าคนที่ดึงปากกาออกเป็นใครก็เก็บปากแทบไม่ทัน
"เที่ยงแล้ว ทำไมไม่กินข้าว" เสียงดุมาพร้อมกับแววตานิ่งเรียบทำเอาผมรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เหมือนกัน
"กลับมาแล้วเหรอ"
"ผมถามคุณ ไม่ใช่คุณถามกลับนะบอส" เสียงแหบว่าตำหนิแล้วจัดการหยิบแฟ้มดึงเอกสารมาปิด "ไปนั่งโซฟาแล้วกินข้าวซะ ผมซื้อมาให้แล้ว"
ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วต่อรอง "ขอเซ็นสัญญาอันเมื่อกี้ก่อน" ไหนๆ ก็อ่านครบจบหมดแล้วก็เซ็นให้มันเรียบร้อยไปเลยสิ
"อย่าให้ต้องพูดซ้ำ ไปกินข้าว" ควินซ์ไม่สนใจยังคงจัดการเก็บแฟ้มมากมายบนโต๊ะต่อไปและยังหอบหนีออกไปวางที่โต๊ะทำงานด้านนอกของตัวเองอีก
"..." ผม
เดี๋ยวนะ ผมเป็นเจ้านายรึเปล่า
แต่เอาเถอะ ขี้เกียจเถียงกับควินซ์เพราะไม่เคยเถียงชนะ ผมลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โซฟาตัวที่นับสองเคยนั่ง กล่องไก่บอนชอนที่เคยมีไก่อยู่เต็มกลับไม่มีให้เห็นสักชิ้น น้องผมนี่มันกินเยอะจริงๆ กินเสร็จแล้วไม่เก็บอีก น่าตีจริงๆ
ผมจัดการเก็บกล่องอาหารของนับสองใส่ถุงให้เรียบร้อยก่อนจะดูข้าวกลางวันที่ควินซ์ซื้อมาให้ มันเป็นเบนโตะจากร้านอาหารญี่ปุ่นร้านโปรดของผมเองและยังมีซูชิเซทอีกกล่องใหญ่
ควินซ์กลับมาอีกครั้งพร้อมยกน้ำผลไม้มาสองแก้ว "เอาอันไหน"
"อันไหนก็ได้"
ควินซ์วางแก้วน้ำองุ่นให้ผมแล้วเอาน้ำส้มให้กับตัวเอง จากนั้นมือเรียวก็ยื่นมาหยิบเบนโตะอีกกล่องออกมา
"ยังไม่ได้กินข้าวมาเหรอ" ผมถามขณะดึงตะเกียบแยกออก
"อืม ข้าวเช้าก็ยังไม่ได้กิน" สีหน้าควินซ์วันนี้ดูตึงเครียดกว่าทุกวัน "มื้อแรกของวันเลย"
"มีเรื่องอะไรรึเปล่า" ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบอย่างไม่คิดอะไรมากเพราะพวกเราสองคนก็ไม่ใช่แค่เจ้านายลูกน้องแต่ยังเป็นเพื่อนสนิทกัน คบกันมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว
"มีเรื่องที่บ้านนิดหน่อย"
"แม่มาหาเหรอ" บ้านเกิดควินซ์ก็เหมือนกับผมที่อยู่เชียงใหม่แต่มาเรียนมาทำงานที่กรุงเทพ "แม่ว่าไง บ่นเรื่องไม่กลับไปเยี่ยมบ้าน?"
"ถ้าบ่นเรื่องนี้เหมือนทุกทีก็ดี" สีหน้าของควินซ์ดูกังวลจนผมแปลกใจ "ครั้งนี้มัน...เฮ้อ"
พูดแบบนี้มันกระตุ้นต่อมเสือกให้ทำงานจริงๆ
ผมคีบซูชิเข้าปากก่อนเมื่อกลืนลงคอไปแล้วก็ถาม "แล้วครั้งนี้มันเรื่องอะไร"
ปกติคุณป้าเขาก็บ่นอยู่ไม่กี่เรื่อง เรื่องควินซ์ไม่ค่อยกลับไปเยี่ยมบ้าน ควินซ์ทำงานหนักเกิด ควินซ์ไม่ค่อยพักผ่อน อืม ก็บ่นด้วยความรักความเป็นห่วงตามประสาแม่นั่นแหละ
ครั้งนี้ก็คงเหมือนที่แล้วๆ มา
"แม่บอกว่าผมอายุเยอะแล้ว"
สามสิบสองเยอะเหรอ ก็ไม่นะ
ผมเพียงแค่ขมวดคิ้วไม่ได้แย้งอะไร ปล่อยให้เพื่อนพูดระบายออกมาและตัวผมก็แค่นั่งรับฟังแล้วก็กินข้าวไป
"แม่อยากให้ผมแต่งงาน"
"...!"
"บอกให้หาลูกสะใภ้สวยๆ ดีๆ ให้เขาได้แล้ว"
"...!!"
"เขาอยากอุ้มหลาน"
"...!!!"
ควินซ์ถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยและกังวลใจหัวคิ้วยังไม่คลายออก "ผมว่าผมคงต้องหาแฟนอย่างจริงจังแล้ว อ้าว แล้วทำไมตะเกียบหักแบบนั้นล่ะบอส"
ผมสะดุ้งโหยงแล้วมองตะเกียบในมือที่ตอนนี้หักครึ่งคามือไปแล้วด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกเหมือนกัน
"ตะเกียบมัน มันเปราะ จับนิดจับหน่อยก็หักแล้ว" บ่นอย่างไม่พอใจแล้วโยนตะเกียบทิ้งคล้ายจับต้องของร้อน "ร้านนี้ใช้ตะเกียบไม่ได้มาตรฐานจริงๆ"
"งั้นผมจะไปหยิบอันใหม่ให้" ควินซ์ไม่ได้ติดใจอะไร วางตะเกียบตัวเองลงแล้วลุกเดินไปข้างนอกเพื่อหยิบตะเกียบชุดใหม่ให้
นัยน์ตาคมกริบทอดสายตามองแผ่นหลังบางแต่เหยียดตรงดูสุขุมของควินซ์ด้วยความรู้สึกสับสนอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าเมื่อกี้มีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง
ไม่รู้ว่าระหว่างหัวใจกำลังสั่นไหว
กับคำว่าเพื่อนกำลังสั่นคลอน
ผมไม่รู้ว่าเป็นแบบไหน....หรือบางทีอาจจะทั้งคู่
ในตอนที่ผมกำลังสับสนอยู่ก็มีเสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง เมื่อหันไปก็เห็นนับสองกำลังยืนพิงประตูดูดชานมไข่มุกอยู่
"ยัง ยังไม่รู้ตัวอีก ไอ้พี่โง่"
"..."
"จะรอให้ตัวเองเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวก่อนรึไงถึงจะรู้ตัว"
เพื่อนเจ้าบ่าวอะไร
แสลงหูชะมัด!
ถ้าเป็นเจ้าบ่าวก็ว่าไปอย่าง ค่อยรื่นหูขึ้นมาบ้าง...
เดี๋ยวนะ! นี่ผมกำลังคิดบ้าอะไรเนี่ย!
"โง่จริงๆ พี่กู เฮ้อ"


## Chapter 1.1

"บอสเป็นอะไร หน้าผมมีอะไรติด"
ควินซ์ขมวดคิ้วใส่ผมแล้วยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเองไปมา ส่วนผมที่ถูกจับได้ว่าเอาแต่มองหน้าอีกฝ่ายไม่ละสายตาไปไหนเลยก็สะดุ้งนิดๆ แล้วรีบเบือนสายตาไปทางอื่น
"หน้า หน้านายดูเครียดๆ" ว่ากลบเกลื่อนแล้วตั้งหน้าตั้งตาอ่านเอกสารลงทุนภาพยนตร์อีกเรื่อง
"ไม่เครียดได้ไง" ควินซ์ถอนหายใจขณะเก็บแฟ้มที่ผมเพิ่งเซ็นเอกสารเสร็จกลับไป "แม่บอกให้ผมหาลูกสะใภ้ให้แกภายในสามเดือน"
สามเดือน!
"เร็วไปไหมนะ" ผมโพล่งขึ้นถามแล้วขมวดคิ้วแน่น "สามเดือนเหรอ บ้าไปแล้ว"
"ถ้าเกินสามเดือน ผมยังหาแฟนไม่ได้" ควินซ์สบตาผมเล็กน้อยเผยความจนใจออกมา "แม่คงเลือกลูกสะใภ้เอง คงจับหมั้นเช้าเย็นแต่งเลยแน่ๆ"
คิ้วของผมยิ่งขยับเข้าหากันมากขึ้น "แต่เรื่องของความรักมันรีบร้อนไม่ได้ ชีวิตคู่เลยนะ แต่งงานสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง" บ่นยาวเหยียดแล้วพูดตามที่คิด "อีกอย่างนะ... คุณป้าก็มีหลานอยู่แล้วไม่ใช่รึไง"
ควินซ์มีพี่สาวสองคนและพวกเธอก็มีเด็กตัวน้อยๆ ให้กับคุณป้าไปแล้วนี่ ทำไมยังมาถามหาหลานจากควินซ์อีก
"เด็กโตกันหมดแล้ว" ควินซ์ถอนหายใจรอบที่ร้อยได้แล้ว "คงอยากเลี้ยงเด็กเล็กๆ บ้าง"
"แต่เรื่องนี้ก็รีบร้อนไม่ได้นะควินซ์" ผมเตือนแล้วพูดต่อ "สมัยนี้หาคนรักจริงใจยาก ผู้หญิงก็รู้หน้าไม่รู้ใจ..."
นับสองโพล่งแทรก "คบกับพี่ชายนับสองเลยดีกว่า"
"ใช่ คบกับกู เอ๊ย ไอ้นับ!"
ผมหน้าตาตื่นขว้างปากกาใส่นับสองที่ยังคงนอนอ่านการ์ตูนอยู่ตรงโซฟา นับสองเบี่ยงหัวหลบแล้วยักคิ้วกวนตีนให้ผม  "อะไรๆ เขินเหรอป๋า"
"เขินบ้าอะไร นับเล่นอะไรไม่รู้เรื่อง" ผมถลึงตามองน้องชายตัวดีอย่างโมโห
"ผมบอกว่าพี่ชายซึ่ง...พี่ชายผมมีสามคน" น้องมันยิ้มร้ายแล้วหันไปมองทางควินซ์กะพริบตาอย่างใสซื่อ "ผมยังไม่ได้ระบุชื่อใครเลยนะ แต่ป๋าเขาเสนอตัวเอง ยังไงพี่ก็ลองพิจารณาดูนะ"
ผมเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองเผลอนำเสนอตัวเองออกไปเอง ไม่ใช่นับสองพูดก็รู้สึกหน้าร้อนวูบวาบด้วยความอับอายเลย แถมยังมีสายตาของเลขามองมาอีกยิ่งอึกอักพูดไม่ออก
"นับสองอย่าไปแกล้งพี่เขาสิ" เป็นควินซ์ที่ช่วยคลี่คลายสถานการณ์น่าอึดอัดลง "พี่ว่าตอนนี้เก้าน่าจะถ่ายงานเสร็จแล้วนะ ไม่ไปดูหน่อยเหรอ"
"โอ๊ะ งั้นผมไปแหละ" ดูมัน ดูมัน! ไปหาแฟนอีกแล้ว เห็นพี่ชายคนนี้เป็นหัวหลักหัวตอรึไง
เมื่อนับสองออกไปกก็ทำให้ห้องนี้เหลือแค่ผมกับควินซ์ เพราะหงุดหงิดเรื่องนับสองกับไอ้เด็กเวรเก้าเลยทำให้ผมลืมเรื่องน่าอับอายที่ตัวเองทำไปอย่างรวดเร็ว
"นายนี่ชอบสนับสนุนไอ้เก้าจริงๆ" ระบายลมหายใจอย่างไม่ชอบใจ "ไอ้เด็กนั่นมันมีอะไรดี"
"ก็หลายอย่างอยู่นะ"
"เช่นอะไร" ผมขมวดคิ้ว "ทำไมนับสองต้องชอบขนาดนั้น ผ่านมาหลายปีแล้วไม่เลิกกันสักที"
"เขารักกันก็ดีอยู่แล้ว" ควินซ์มองผมอย่างไม่พอใจ "ใครมันจะไปเหมือนคุณครับ สองอาทิตย์เปลี่ยนคู่ควง หนึ่งเดือนเปลี่ยนแฟน"
"นั่นมันเมื่อก่อน" ผมโอดโอยแล้วหยุดอ่านเอกสาร "ตอนนี้ฉันแห้งแล้งจะตายแล้ว ไม่เห็นรึไง"
เมื่อก่อนผมอาจจะเปลี่ยนคู่ควงคู่นอนคนรักบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าก็จริง แต่ตอนนี้เลิกแล้ว ไม่รู้สิ มันขี้เกียจอ่ะ อาจจะเพราะขึ้นเลขสามแล้วรึเปล่าเลยไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว แถมช่วงสองปีมานี้ธุรกิจของผมกำลังขยับขยายเลยยิ่งไม่สนใจเรื่องความรักเท่าไร
"ลับหลังผมก็ไม่รู้สิครับ" ควินซ์หัวเราะตาหยีแล้วไหวไหล่ "แต่เอาเถอะ เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับผม"
ทำไมรู้สึกไม่ชอบคำนี้เลยแฮะ
"เดี๋ยวเย็นนี้ผมเลิกงานเร็วหน่อยนะ"
"จะไปไหน" อดไม่ได้ที่จะถามเพราะปกติควินซ์มักเลิกงานตามผม ผมเลิกงานเมื่อไรก็แยกย้ายกลับเมื่อนั้น
"นัดบริษัทจัดหาคู่ไว้"
เลขาหน้าสวยของผมพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย ผิดกับผมที่อึ้งไปแล้ว
"เย็นนี้ผมเลยจะไปคุยรายละเอียดสักหน่อย"
มันต้องรีบขนาดนี้เลยเหรอวะ!
เสียงของผมหายไปไหน นานมากกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ "แต่เย็นนี้มีงาน..."
"ไม่มีครับ" เสียงเด็ดขาดปฏิเสธทันควันแล้วหยิบไอแพดมาเปิดดูและกวาดสายตาอย่างรวดเร็ว "ตามกำหนดแล้ววันนี้ไม่มีนัดที่ไหนต่อ มีแค่จัดการเอกสารสัญญาสี่ฉบับก็เป็นอันเสร็จ"
"...." ผม
"และตรงหน้าบอสก็งานสุดท้ายของวันนี้"
"..." ทำไมจู่ๆ ถึงอยากฉีกงานทิ้งขึ้นมาวะ
ควินซ์เก็บไอแพด "เพราะงั้นบอสก็รีบๆ อ่านให้จบนะ จะได้เลิกงานไวขึ้น" ว่าจบก็หอบแฟ้มงานกองโตที่ผมทำเสร็จแล้วเดินออกจากห้องไปจัดการต่อ
ผมมองแผ่นหลังบางที่เดินจากไปด้วยความรู้สึกอึดอัดแปลกๆ จนกระทั่งประตูไม้ปิดลงสนิทแล้วผมก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่หลายนาทีแล้วตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายไปที่ที่หนึ่ง
รอสายไม่นานนัก...
"สวัสดีครับ คุณศศิกานต์"
"ครับ ผมจะโทรมาสอบถามว่าวันนี้คุณพอจะมีเวลาว่างมั้ย"
"ใช่ครับ ผมจะคุยเรื่องการลงทุนละครเรื่องใหม่"
"เย็นนี้เหรอครับ สะดวกมากครับ"
แม้ว่าจะวางสายไปแล้วแต่รอยยิ้มของผมยังคงติดใบหน้า ก่อนจะยื่นมือไปกดโทรศัพท์เพื่อเรียกให้ควินซ์เข้ามาในห้อง ผ่านไปสองสามนาทีก็ปรากฏร่างระหงในห้องทำงานของผม
"มีอะไรจะสั่งเหรอบอส"
ผมพยักหน้าอย่างลำบากใจ "เย็นนี้มีนัดทานข้าวกับคุณศศิกานต์ นายต้องไปด้วย"
"เดี๋ยวสิ มันไม่มีในตาราง" ควินซ์ทำหน้าตกใจ ""
ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วยกมือขึ้นบีบหน่อยตรงหว่างคิ้วแล้วพูดเสียงอ่อน
"เขาโทรมานัดฉันหลายวันแล้วแต่ฉันลืมบอกนาย"
"..."
"ฉันเพิ่งนึกได้เมื่อกี้เอง"
ฮึ บริษัทจัดหาคู่อะไร
ไม่ให้ไป!


## Chapter 1.2

หลังจากบอกตารางงานใหม่ให้ควินซ์ไปแล้ว สีหน้าของผมดูดีขึ้นทันตาเลย พอคิดว่าวันนี้ควินซ์ไม่ต้องไปบริษัทจัดหาคู่แล้วก็ยิ่งอารมณ์เบิกบาน
พวกบริษัทจัดหาคู่มันหลอกลวง รักทงรักแท้คู่ชีวิตอะไรไม่มีหรอก!
และผมไม่อยากให้เพื่อนถูกหลอก
อืมๆ สรุปคือผมกำลังช่วยเหลือเพื่อนอยู่
สิ่งที่ผมทำมันก็ถูกต้อง ไม่ผิดสักนิด!
ควินซ์ถอนหายใจแล้วหยิบไอแพดขึ้นมาจัดงาน "คุณนัดคุณศศิกานต์ไว้กี่โมง"
"หนึ่งทุ่มตรง ร้านมาดามลิลลี่ จองห้องส่วนตัวด้วย" ว่าอย่างไหลลื่นและเพื่อไม่ให้มีช่องโหว่ "แล้วนายก็ไปเอาบทละครเรื่องใหม่ของคุณศศิกานต์ไปววิเคราะห์ด้วย ตัวพระเอกกับนางเอกเหมาะกับดาราคนไหนของเราบ้าง"
ควินซ์เรียนจบนิเทศศาสตร์มาโดยตรง ดังนั้นความสามารถของควินซ์จึงหลากหลายมากความสามารถ บางทีโปรเจกต์งานการแสดงอะไรใหญ่ๆ ควินซ์ก็เป็นคนออกแบบและแนะนำ บทละครใหญ่การลงทุนสูงจะถูกพิจารณาผ่านตาควินซ์ก่อนเสมอที่จะส่งต่อให้ผู้จัดการคนอื่นๆ เพื่อส่งต่อให้นักแสดง
เพราะมีควินซ์อยู่เลยทำให้บริษัทของผมยิ่งก้าวกระโดด การคัดสรรงานที่มีคุณภาพบวกกับฝีมือไม้ลายมือของนักแสดงในสังกัดจึงยิ่งทำให้พวกเราตีตลาดได้กว้างขึ้น
ผมบอกรึยังว่าผมมีบริษัทเอนเตอร์เทนเมนต์ในจีนแล้ว เพราะงั้นงานของผมจึงยิ่งมากเป็นเท่าตัว การลงทุนในประเทศจีนก็เสี่ยงมาก แต่พี่ชายคนโตของผมบอกมาสั้นๆ
"เดี๋ยวพี่ออกเงินให้ เล่นตามสบายเลย"
อืม พี่ชายของผมคนนี้รวยมาก รวยชนิดที่เว่อร์วังมากๆ ด้วย
พอปรึกษาเขาเกี่ยวกับการลงทุน เขาก็ยื่นเงินลงทุนก้อนโตมาให้
ผมก็ไม่เกรงใจสิ เอาเงินพี่เขาไปลงทุนก่อตั้งบริษัทที่จีน และแน่นอนว่ามันไปได้สวยเลย ตลาดของจีนใหญ่กว่าไทยมาก เม็ดเงินจึงเพิ่มมากขึ้น ยังไงวงการละคร ภาพยนตร์ของจีนก็ไปไกลกว่าไทยเยอะ ตอนนี้ดาราจีนในสังกัดผมหลายคนก็ได้ไปเฉิดฉายในฮอลลีวูดแล้ว
แน่นอนว่าผมก็ต้องไปๆ มาๆ ระหว่างไทยกับจีน อยู่ไทยหนึ่งเดือน อยู่จีนหนึ่งเดือน
คนที่ลำบากไปกับผมด้วยก็ควินซ์ไง เขาต้องตามผมไปทุกที่ทุกเวลา
ตอนนี้ผมยังมีเรี่ยวแรงทำงานแต่ในอนาคตก็วางแผนจะยกบริษัทที่ไทยให้นับสองดูแลไปเลย ส่วนตัวผมจะดูแลบริษัทที่จีนที่เดียว นับสองไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเพราะมันเรียนจบมาหลายปีแล้วแต่ยังไม่ยอมทำงาน เอาแต่นั่งๆ นอนๆ ใช้เงินอย่างเดียว
แน่นอนว่าพี่ออสตินกับพี่ไอศูรย์ก็ตามใจไม่ดุไม่ว่าสักคำมีแต่จะให้เงินน้องอย่างเดียว
ผมค่อนข้างเข้มงวดกว่าพี่สองคนนั้น และมักเป็นคนที่บ่นนับสองมากที่สุด ผมว่างานบริษัทผมก็เหมาะกับนับสองอยู่นะ เพราะเจ้าน้องชายตัวดีของผมชื่นชอบการแสดง ดนตรี ละครอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่ไหวก็เดี๋ยวคค่อยให้พี่ออสตินช่วยแล้วกัน พี่เขามีธุรกิจในมือเยอะมากแต่ทำตัวว่างมากเหมือนกัน
"คุณจะบ้ารึไง อ่านบทละครตอนนี้คิดว่าทันมั้ย" ควินซ์แทบขว้างไอแพดใส่หน้าผม "มันต้องใช้เวลาวันสองวันนะ"
"งั้นเอาเท่าที่ได้ ดูคร่าวๆ ว่าเหมาะกับนักแสดงเรามั้ย" ผมตีหน้านิ่งและพูดอย่างใจเย็น "จริงๆ เรื่องนี้คุณศศิกานต์อยากได้นักแสดงของช่อง PBR แต่เขาติดต่อผมมาด้วยเรื่องเงินลงทุน ผมเห็นว่าถ้ามีนักแสดงเราเข้าร่วมบ้างก็น่าจะดี ไม่ต้องตัวเอกก็ได้ ตัวเอกอาจจะมีคัดเลือกภายในไปแล้ว เราเอาบทนักแสดงรองก็ได้... ยังไงซะ ละครของคุณศศิกานต์ก็ดังทุกเรื่องเรตติ้งทะลุเพดานทุกตอนที่ฉาย"
อืม นักแสดงของผมหลายคนก็ดังเพราะละครของผู้จัดการคนนี้เหมือนกัน
คราวนี้เป็นละครพีเรียดต้องลงทุนสถานที่และอุปกรณ์ประกอบฉากเยอะ เขาเลยติดต่อผมมาในเรื่องเงินแทน
"ตอนนี้มีนักแสดงหน้าใหม่สามสี่คน" ควินซ์ทำหน้านึก "บางทีอาจจะมีบทเหมาะกับพวกเขา"
"งั้นฝากคุณจัดการด้วยแล้วกัน"
"เออ" เสียงฉุนเฉียวตอบกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ "ใช้งานผมหนักขนาดนี้ โบนัสปีนี้หวังว่าจะเยอะขึ้นนะ"
"ฉันเคยให้โบนัสนายน้อยมั้ยล่ะ"
ควินซ์อารมณ์ดีขึ้นทันตาแล้วฉีกยิ้มกว้างให้ผมคล้ายประจบ "ก็ต้องขอบคุณความกรุณาของบอสแล้วที่เอ็นดูผม"
"รู้ว่าฉันเอ็นดูก็ตั้งใจทำงานดีๆ" เชิดหน้าอย่างถือดีแล้วโบกมือไล่ "ออกไปจัดการงานไป ฉันจะอ่านเอกสารต่อ"
ควินซ์เบะปากใส่ผมทีหนึ่งก่อนจะเดินออกไป...
เมื่อประตูปิดลงแล้ว ผมถึงได้ผ่อนคลายท่าทีเคร่งขรึมเป็นงานเป็นการลงก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างสับสนเพราะหลังจากลงมือทำอะไรๆ ลงไปด้วยอารมณ์แล้วและพออารมณ์มันเย็น เหตุผลก็เริ่มเข้ามา
"นี่กูทำบ้าอะไรอยู่วะ" พึมพำกับตัวเองด้วยความสับสน
ผมกำลังหวงควินซ์อยู่งั้นเหรอ
ไม่ ไม่ใช่ แค่ตอนนี้ควินซ์ยังมีแฟนไม่ได้!
เขาต้องอยู่ช่วยงานผมก่อน ธุรกิจมันกำลังไปได้สวยเลยนะ
อีกอย่างตอนนี้ก็ยังไม่มีใครฝีมือดีเท่าควินซ์แล้วควินซ์เองก็ยังไม่ได้รับเด็กฝึกมาช่วยงานตัวเอง ถ้าเกิดควินซ์ไปมีแฟนตอนนี้มันจะกระทบงานมากๆ
เพราะงั้น เพราะงั้นแล้ว...เลขาของผมจะยังมีแฟนไม่ได้!
เรื่องแต่งงานอะไรนั่นก็พักก่อนเลย อย่าเพิ่งไปคิด ไว้คิดตอนสี่สิบก็ยังทัน!
คิดแบบนี้แล้วค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย หัวคิ้วก็ค่อยๆ คลายออก ผมยิ้มกริ่มแล้วตั้งใจอ่านเอกสารฉบับบสุดท้ายต่อ
"ใช่ๆ เราไม่ได้หวงควินซ์"
"..."
"เราแค่กลัวว่าจะเสียงานเฉยๆ ใช่ๆ มันเป็นแบบนี้แหละ"


## Chapter 1.3

[ควินซ์]
"ครับคุณวิภา วันนี้ผมไม่สะดวกจริงๆ ต้องขอโทษด้วยครับ"
(ไม่เป็นไรค่ะ คุณควินซ์) ปลายสายไม่ได้เกรี้ยวกราดหรือโมโห (เรานัดกันวันอื่นก็ได้ค่ะ วันเสาร์ก็ได้นะคะ บริษัทเราเปิดทำการวันเสาร์ด้วยค่ะ)
"เสาร์อาทิตย์นี้ผมต้องบินไปจีน คงไม่สะดวก" ว่าแล้วก็เปิดปฏิทินดูตารางงาน "งั้นถ้าผมกลับมาจากจีนแล้วจะติดต่อไปอีกทีนะครับ"
(ได้ค่ะ ขอบคุณที่เลือกบริษัทเรานะครับ)
"ครับ" ผมกดตัดสายแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่
รู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่ต้องยกเลิกนัดกับบริษัทจัดหาคู่ จู่ๆ ไอ้บอสบ้ามันก็เพิ่งมาบอกว่าเย็นนี้มีนัดทานข้าวกับลูกค้า เล่นเอาตารางชีวิตผมรวนไปหมดเลย
เมื่อเช้าแม่ของผมเดินทางมาจากเชียงใหม่เพื่อมาเยี่ยมและพูดเรื่องสำคัญอย่างการแต่งงานของผม ผมถูกบ่นเกือบสามชั่วโมงเต็มๆ แถมแม่ยังจะให้ผมลาออกจากบริษัทอีกเพราะงานเยอะจนไม่มีเวลาหาคนรัก
งานสมัยนี้ยิ่งหายากอยู่นะแม่ แถมเงินเดือนที่ไอ้คุณบอสและเพื่อนสนิทคนนี้ให้มันก็เยอะซะจนไม่อยากเปลี่ยนงาน จริงๆ ให้เปลี่ยนงานมันก็ได้แต่บางอย่างเราทำจนเคยชินไปแล้วก็ไม่อยากไปเริ่มอะไรใหม่ๆ
ตอนนี้ผมก็มีความสุขดีกับงาน เพราะงานของผมมันหลากหลายและได้พบเจอผู้คนมากมายมันเลยไม่น่าเบื่อ
พูดถึงเรื่องหาคนรัก ผมก็ไม่มีแฟนมาจะเอ่อ...เจ็ดแปดปีแล้วมั้ง แฟนคนล่าสุดเมื่อแปดปีที่แล้วเลิกกันก็เพราะเรื่องความบ้างานของผมนี่แหละ เฮ้อ
ตอนนี้ก็อายุสามสิบสองแล้ว จะหาคนรักก็ยากหน่อย แล้วผมก็คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้ถึงไปติดต่อบริษัทหาคู่เพื่อหาคู่เดตให้ผม แต่เอาเถอะ...ลองดูก็ไม่เสียหาย
แต่ยังไม่ทันได้ลองก็พังพินาศเพราะงานอีกแล้ว
"เฮ้อ" ถอนหายใจอีกครั้งแล้วเริ่มตั้งใจทำงานต่อ
ตรงหน้าผมคือสำเนาบทละครเรื่องใหม่ของคุณศศิกานต์และตอนนี้มันกำลังถูกผมขีดเขียนด้วยปากกาไฮไลท์เน้นข้อความ จากที่อ่านดูคร่าวๆ แล้วมีบทตัวเอกที่เหมาะกับนักแสดงของเราอยู่ ถึงจะไม่ใช่บทพระนางแต่ก็เป็นตัวละครที่น่าสนใจ
หลังจากตัดสินใจที่จะเอาบทนี้ให้กับนักแสดงที่คิดไว้ในหัวแล้วก็เริ่มเช็กคิวงานในเว็บไซต์ของบริษัทก่อน เมื่อเห็นว่าว่างก็โทรไปสอบถามผู้จัดการส่วนตัวของนักแสดงอีกทีเพื่อความมั่นใจ
"ใช่ครับ ยังไม่ได้รับงานใช่มั้ย อืม งั้นสองสามวันนี้อย่าเพิ่งรับงานละคร พอดีผมมีบทน่าสนใจให้น้องคะนิ้งแต่ยังไม่แน่ใจว่าจะได้รึเปล่า"
"ไม่ต้องขอบคุณขนาดนี้ก็ได้ครับ ผมทำตามหน้าที่" ผมบอกปัดนัดกินข้าวของผู้จัดการนักแสดงออกไป เขาว่าจะเลี้ยงอาหารขอบคุณแต่จุดประสงค์ก็คงอยากติดสินบนให้ผมช่วยดันเด็กเขาล่ะมั้ง
วงการบันเทิงน่ะนะ เรื่องพวกนี้เป็นปกติ
รีบคุยธุระและรีบตัดสายไป บางทีผมอาจจะต้องเปลี่ยนผู้จัดการคนนี้ออกไปแล้วสิ พฤติกรรมค่อนข้างแย่อยู่นะ แต่เรื่องที่เขาดูแลศิลปินดีก็ต้องยกให้จริงๆ
กว่าผมจะจัดการเรื่องงานละครเสร็จก็ปาไปห้าโมงสิบห้าแล้ว จากบริษัทไปร้านอาหารมาดามลิลลี่ก็ครึ่งชั่วโมง ถ้ารถติดก็หนึ่งชั่วโมง ผมรีบลุกจากโต๊ะเพื่อไปแจ้งนับหนึ่งว่าอีกสิบนาทีต้องออกจากบริษัทแล้ว
เมื่อเข้าห้องทำงานของท่านประธานไปก็พบกับความว่างเปล่า
ผมเลยเดินเข้าไปเปิดประตูที่อยู่ทางขวาด้านหลังโต๊ะทำงานเพื่อไปตามคน ในห้องทำงานนี้ยังมีห้องนอนกับห้องน้ำด้วย ทำไมต้องมีเหรอ ก็เพราะคนบ้างานอย่างนับหนึ่งมันทำงานข้ามวันข้ามคืนไม่กลับบ้านน่ะสิ
เข้ามาในห้องนอนแล้วก็ปิดประตู มองหาเจ้าของห้องก็ไร้เงาแต่หูได้ยินเสียงฝักบัวคงกำลังอาบน้ำใหม่อยู่ มองไปที่ตะกร้าเสื้อผ้าที่ใช้แล้วก็เห็นเสื้อสูทวันนี้เลอะหมึกปากกาก็ร้องอ้อ
"จะใส่สูทสีดำเหรอ" มองเสื้อผ้าบนเตียงที่เตรียมไว้จะใส่คืนนี้แล้วรู้สึกว่าเนคไทมันไม่เข้ากับสูทนักเลยไปเปิดลิ้นชักหาเนคไทเส้นใหม่ให้
ตอนที่กำลังหาเนคไทอยู่ เสียงในห้องน้ำก็เงียบไปแล้วและนาทีต่อมาก็มีคนเดินออกมาจากห้องน้ำ
"หาอะไรควินซ์" เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยถาม
"กำลังหาเนคไทใหม่ให้" ว่าจบแล้วก็เจอสีที่เหมาะ "รีบแต่งตัวซะ เดี๋ยวไปไม่ทันนัด"
มีเสียงตอบกลับมาแค่อาๆ อืมๆ ไม่ได้กระตือรือร้นเลย ผมปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้าแล้วหันไปมองเพื่อนสนิทพ่วงตำแหน่งเจ้านายเล็กน้อยก็รู้สึกวันนี้เหมือนมีอะไรแปลกๆ
"เสื้อคลุมอาบน้ำไปไหน" ปกตินับหนึ่งจะชอบใส่เสื้อคลุมอาบน้ำหลังอาบน้ำเสร็จแต่วันนี้กลับมีผ้าขนหนูพันรอบเอวแค่ผืนเดียว
ผมไม่ได้รู้สึกเขินอายอะไรแต่แค่แปลกใจ
วันนี้เพื่อนผมมันก็ดูแปลกๆ ทำตัวพิลึกกว่าทุกวัน
"ลืมหยิบเข้าไป" ตอบหน้าตายแล้วใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมเปียกๆ ต่อไป "ทำไม? นายเขิน?"
"แก้ผ้าจนเห็นหมดทุกสัดส่วนแล้วยังมีอะไรให้เขิน" ตอบกลับไปอย่างไม่คิดอะไรแล้วเอาเนคไทไปวางที่เตียง
"จริงเหรอ เห็นหมดแล้วจริงดิ" อะไรของมันวะ
"เลิกเล่นแล้วรีบแต่งตัว" เริ่มขมวดคิ้วยุ่ง "อย่าให้ลูกค้าต้องรอ"
คนถูกตำหนิไม่ได้สะทกสะท้านยังคงทำอะไรอ้อยอิ่งต่อ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปหยิบไดร์เป่าผมออกมาเพื่อเป่าผมให้เจ้านายคนนี้
นับหนึ่งเดินมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะกระจกอย่างว่าง่าย ผมเริ่มเป่าผมให้เขาด้วยสีหน้าปกติเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำให้ นับหนึ่งเป็นพวกทำแต่งานแต่การใช้ชีวิตติดลบต้องมีคนคอยสั่งคอยกำกับดูแล
ไม่งั้นก็ลืมนอนลืมกินลืมพักอ่ะคนนี้
"ควินซ์"
"อะไร"
"นายชอบคนแบบไหน"
ผมขมวดคิ้วทันที "จู่ๆ มาถามอะไร"
"ก็อยากรู้สเปกเพื่อนบ้าง ผิดอะไร" นับหนึ่งว่าอย่างไหลลื่น "ไม่ค่อยเห็นมึงมองใครเท่าไร"
ทำงานงกๆ ทุกวันจะเอาเวลาไหนไปมองหาคนกัน
"ก็ไม่ได้มีสเปกตายตัวนะ" ขยุ้มผมเปียกเบาๆ แล้วเอาไดร์เข้ามาเป่าใกล้ๆ "แต่คงต้องหน้าตาดี มีการศึกษา ฐานะยังไงก็ได้ แต่เอาจริงๆ มันก็ต้องดูที่นิสัยเป็นหลัก"
แม่บอกให้ผมรีบหาแต่เรื่องพวกนี้มันก็รีบไม่ได้ด้วยสิ มันต้องใช้เวลาศึกษานิสัยเยอะๆ
"ควินซ์" เรียกจังว่ะ วันนี้เป็นอะไรครับคุณ
"อะไร"
"มึงว่ากูหน้าตาดีมั้ย"
"ดี"
"กูดูมีการศึกษาปะ"
"จบตรีสามใบ โทหนึ่งใบ มึงยังไม่พอใจเหรอ?" จะเรียนเอาโล่รึไง
นับหนึ่งยังคงถามต่อด้วยสีหน้าปกติ "แล้วฐานะกูเป็นไง"
"มึงจะอวดรวยรึไงไอ้ป๋า" กูอยากเอาไดร์เป่าผมฟาดหัวจริงๆ
"แล้วนิสัยกูอ่ะ ดีใช่ป่ะ ดีมากใช่มั้ย"
วันนี้มันกินอะไรผิดมารึไงถึงได้มาถามอะไรแปลกๆ
"นิสัยมึงเหรอ"
"อืมๆ"
"ก็...เหี้ยไง"
เออ ไม่น่าถามเลยนะ


## Chapter 1.4

Chapter 1.4
คนถูกด่าหน้าเหวอไปเลย นับหนึ่งมองผมผ่านกระจกด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก
"กูเหี้ยตรงไหน" มันถามเสียงขุ่นหน้าตึง
"ถามใหม่ดีกว่าว่ามีตรงไหนไม่เหี้ย" เอาจริงๆ ไอ้เวรนี่ก็ไม่ได้เหี้ยอะไรขนาดนั้นหรอกครับ ผมก็แค่หยอกมันเล่นเฉยๆ "แล้วเป็นบ้าอะไรถึงมาถามอะไรแบบนี้"
"ก็ ก็แค่อยากรู้เฉยๆ" มันตอบอึกอักแล้วก็รีบพูด "กูทั้งหล่อทั้งรวยทั้งมีการศึกษา กูดีขนาดนี้ใครได้เป็นคนรักคงดีนะ มึงว่างั้นมั้ย"
ผมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วกลั้วหัวเราะ "ทำไม? อยากหาคนรักบ้างเหรอ เห็นกูหาเลยอยากหาบ้างรึไง"
สงสัยมันจะกลัวว่าถ้าผมชิ่งหนีมันไปมีแฟนแล้วจะเป็นโสดเหงาหงอยอยู่คนเดียวสินะ ถึงได้มีคำพูดประหลาดๆ ท่าทางพิลั่นพิลึกในวันนี้
"กูก็สามสิบสองแล้ว มันก็ต้องมีคิดบ้างสิ" นับหนึ่งว่าไปเรื่อยด้วยสีหน้าพยายามปกติ
"มึงมีคนให้เลือกเยอะแยะ หาได้ไม่ยากหรอก" ผมปิดไดร์เป่าผมแล้วเอาหวีมาหวีผมให้นับหนึ่ง "ลูกคุณหนูไฮโซดาราดังต่อคิวรอมึงยาวไปถึงอังกฤษแล้ว มึงก็ลองคบดูสักคน"
ก็นะ....คนคนนี้มันก็เจ้าของบริษัทเอนเตอร์เม้นท์ยักษ์ใหญ่ หน้าตาดีโปรไฟล์เลิศ ไม่มีใครเข้าหาคงแปลก และแน่นอนว่าเลขาอย่างผมก็ต้องมารับมือกับเรื่องผู้ชายผู้หญิงคู่ขาของนับหนึ่งเหมือนกัน
พูดแล้วเศร้าที่เพื่อนมีให้เลือกแต่ไอ้ผมนี่ไม่มีสักคน
"ไม่เอา" นับหนึ่งทำหน้าขยาด "มีแต่พวกหวังเอาเงินกู"
"มึงเลือกคนสถานะเท่ากับมึงสิ จะได้หมดปัญหา" เออ อย่าโง่
"แต่คนพวกนี้จะรักกูจริงเหรอ อาจจะแค่มาคบกูเพื่อธุรกิจก็ได้" มันก็จริง ผมลืมคิดข้อนี้ไปเลย "บางทีหรือกูควรมองคนใกล้ๆ ตัว"
นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวมองจ้องผมผ่านกระจกนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ผมชะงักเล็กน้อยแล้วมองกลับไปอย่างงงๆ
"คนใกล้ตัว?" ผมทวนคำพูดแล้วครุ่นคิดเล็กน้อย "ถ้าใกล้ๆ ตัวมึงก็แต่งงานมีลูกหมดแหละ ยัยเจนีวาเหรอ ลูกคนที่สามแล้ว"
"..." นับหนึ่ง
"สรุปใกล้ตัวมึงไม่มีใครแล้วเพราะงั้นไปหาที่อื่นนะ" ถึงคนใกล้ตัวมันจะดีแต่มันเสือกไม่มีให้มันเลือกไง
นับหนึ่งยังคงจ้องผมไม่วางตา "แต่กูว่ามีอยู่คนหนึ่งนะ"
"มึงกำลังจะบอกว่า..." ผมนึกออกแล้ว "นาเบียร์ใช่มั้ย เออ เพื่อนคนนี้นิสัยดี สวยรวยเก่งยังโสด อย่าช้ามึง ไปจีบเลย"
"..." นับหนึ่งถอนหายใจเฮือกใหม่แล้วส่ายหัว "ไอ้เบียร์มันจะหมั้นเดือนหน้าแล้ว มึงอยากเห็นกูโดนด่าว่าแย่งเจ้าสาวชาวบ้านรึไง"
"อ้าวเหรอ" ตกข่าวเหรอเนี่ยกู "เอาเถอะ ตอนนี้ช่างหัวเรื่องความรักมึงก่อน คิดเรื่องงานก่อน" เอ้า หวีผมให้เสร็จแล้ว "เชิญบอสไปแต่งตัวได้แล้ว"
นับหนึ่งลุกขึ้นอย่างกระฟัดกระเฟียดที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าจู่ๆ มันไปหงุดหงิดอะไรมาเหมือนกัน
เอาเถอะ ยังไงซะคนคนนี้ก็ไม่เคยมีอารมณ์ปกติเหมือนคนทั่วไปอยู่แล้ว ปล่อยให้เจ้านายแต่งตัวไปแล้วตัวผมก็เดินมาหยิบข้าวของจำเป็น แอกสาร ไอแพดแล้วก็เก็บของให้นับหนึ่ง
เสร็จงานแล้วจะได้กลับบ้านเลย ไม่ต้องย้อนมาบริษัทอีก
ประมาณห้านาทีนับหนึ่งก็แต่งตัวเสร็จ ขายาวก้าวเดินออกมาจากห้องนอนแล้วเปรยตามองผมเล็กน้อยคล้ายจะมีความขุ่นเคืองเล็กๆ ในดวงตา "ไปกันเถอะ"
ผมได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ...กูไปเหยียบตาปลามึงรึไง มามองค้อนกันเพื่อ
รถจอดรออยู่หน้าบริษัทแล้ว คนขับรถเปิดประตูให้พวกเราเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง ซึ่งผมก็นั่งเบาะหลังตามความเคยชิน เมื่อนั่งเรียบร้อยแล้วก็หยิบไอแพดขึ้นมาร่ายกำหนดการสำหรับวันพรุ่งนี้ให้นับหนึ่งฟัง
"อีกสองวันจะไปจีนใช่มั้ย" จู่ๆ มันก็ถามขึ้นมาแทรกระหว่างที่ผมกำลังพูด
ผมเลื่อนปฏิทินงาน "ใช่ วันเสาร์นี้มีกำหนดบินตีสอง พักสองวัน เริ่มทำงานวันจันทร์"
"สองวัน... อืม ไปเที่ยวพักผ่อนกันมั้ย" นับหนึ่งว่าขึ้นเสียงเอื่อย "พวกเราก็ไม่ได้เที่ยวพักผ่อนมาสักพักแล้ว"
กะพริบตาเล็กน้อยเพราะรู้สึกอึ้งนิดหน่อย จอมบ้างานกำลังพูดถึงพักผ่อนและเที่ยวงั้นเหรอ ไม่สบายรึเปล่า
"ก็ได้อยู่นะ" ไม่ให้เสียสมาธินานก็รีบตอบกลับไป "เดี๋ยวจะดูที่เที่ยวให้แล้วกัน อยากได้แบบไหนเป็นพิเศษ"
นับหนึ่งทำหน้าครุ่นคิดแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างไม่ยอมมองหน้าผม อะไร วิวรถติดมีอะไรน่าดู ดูมันทุกวันไม่เบื่อรึไง
"วัดที่ขอพรเรื่องความรัก"
เห ดูมันจะฟุ้งซ่านกับเรื่องนี้หนักกว่าผมที่โดนแม่บังคับให้หาแฟนอีกนะ
"ถ้างั้นไปฮ่องกงแล้วกัน วัดหวังต้าเซียน" ผมรีบจดโน้ตไว้ก่อนเพราะต้องทำการเปลี่ยนตั๋วเครื่องบิน ตอนแรกซื้อตั๋วไปปักกิ่งแต่คงต้องเปลี่ยนไปลงฮ่องกงแทน "ไปฮ่องกงก็ดี ผมอยากช้อปปิ้ง"
"ได้ ตามใจเลย"
ผมพูดอย่างไม่คิดอะไร "ตามใจนี่รวมถึงออกเงินค่าช้อปปิ้งให้ด้วยมั้ย"
เหอะๆ อย่าไปหวังเลย
คนคนเดียวที่นับหนึ่งทุ่มเทและเปย์เงินชนิดไม่ลืมหูลืมตาก็มีแค่นับสอง...
"อืม ออกให้ ไม่จำกัดวงเงิน"
"...!"
นับหนึ่งหันกลับมามองผมนิ่งๆ แล้วขยับเปลี่ยนท่านั่งอย่างเกียจคร้าน
"ทริปนี้นายอยากซื้ออะไรก็ซื้อ จะซื้อบ้านที่ฮ่องกงก็ตามใจ"
"..."
"ฉันจ่ายเอง"


##  Chapter 1.5

"ทริปนี้นายอยากซื้ออะไรก็ซื้อ จะซื้อบ้านที่ฮ่องกงก็ตามใจ"
"..."
"ฉันจ่ายเอง"
หลังจากได้ยินแบบนี้แล้วก็อดไม่ได้ที่จะปิดไอแพดแล้วยื่นมือไปดึงไหล่ของนับหนึ่งให้หันเข้าหาตัวผม คนถูกดึงเป็นมึนงงไปนิดหน่อยและตัวแข็งทื่อไปเลย
"อยู่นิ่งๆ" ผมพูดเบาๆ แล้วยื่นมือไปแตะหน้าผากของเพื่อนสนิท
"ทำไม" นับหนึ่งขมวดคิ้วจ้องผมตาเขม็ง
แตะๆ คลำๆ หน้าผากแล้วก็ไม่ได้รับรู้ถึงอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติจึงถอนมือออก "ไม่มีไข้แต่ทำไมพูดจาแปลกๆ"
"มึง..." คนถูกหาว่าป่วยถลึงตาใส่ผมอย่างโมโห
"หรือล้มหัวฟาดมา" เริ่มกังวลแล้วนะ
"กูปกติดี!" เสียงทุ้มต่ำว่าลั่นรถแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่นคล้ายจะโกรธผม "ไอ้เหี้ย ไอ้เหี้ย"
อ้าว ด่ากูอีก อะไรวะ
เจออาการบึ้งตึงของนับหนึ่งเข้าก็ไม่ได้เครียดอะไรเพราะมันเป็นแบบนี้ประจำอยู่แล้ว ผมเลยบ่นให้มันพึมพำบ่นกับกุมารทองไป เดี๋ยวอีกสักพักก็คงจะอารมณ์ดีขึ้นเอง ปล่อยๆ ไปก่อน
และแล้วพวกเราก็ฝ่ารถติดมาถึงร้านมาดามลิลลี่ได้ก่อนเวลานัดถึงสิบห้านาที มันค่อนข้างทำให้ผมเบาใจเลย
ผมแจ้งพนักงานต้อนรับของร้านถึงชื่อและห้องที่จองไว้ ก่อนจะเดินตามพนักงานเข้าร้านไป โดยมีคุณบอสจอมหงุดหงิดที่ยังไม่หายหน้าบึ้งเดินตามหลังมา
เชื่อเถอะ ถ้าคุณศศิกานต์มาก็คงต้องยิ้มแย้มการค้าอยู่ดี ตอนนี้อยากจะทำหน้าบูดเป็นตูดหมึกก็เรื่องของมัน
"จะสั่งอาหารเลยรึเปล่าครับ" พนักงานเด็กหนุ่มวัยยี่สิบเอ่ยถามผมอย่างระมัดระวังเพราะไอ้คนที่มากับผมมันแผ่รังสีหงุดหงิดไปทั่วซะชาวบ้านไม่กล้าเข้าใกล้
ผมพลิกนาฬิกาข้อมือดูเวลาเล็กน้อย "เริ่มเสิร์ฟอาหารตอนสองทุ่มนะ" หยิบรายการอาหารเล่มโตส่งให้เจ้านาย "คุณจะสั่งเองหรือให้ผมสั่ง"
"ฉันจะสั่งเอง" ปกตินับหนึ่งไม่ชอบทำเรื่องอะไรจูจี้จุกจิกนัก อย่างสั่งอาหารก็มักให้ผมเป็นคนทำ ตัวเองนั่งกระดิกเท้ารอกินอย่างเดียว
ผมถึงบอกไงว่าวันนี้มันแปลก ไม่รู้เพราะสนิทกันจนเห็นไส้เห็นพุงรู้นิสัยดีซะจนมีอะไรแปลกประหลาดนิดหน่อยก็จับสังเกตได้แล้ว ปล่อยให้เจ้านายเอาแต่ใจสั่งอาหารไป
พอฟังรายการอาหารที่สั่งไปแล้วมันก็คุ้นๆ จะเป็นอาหารจานโปรดของผม หันเหสายตาไปมองเพื่อนสนิทตัวเองเงียบๆ ด้วยความรู้สึกไม่ชิน
จู่ๆ เหมือนได้รับความใส่ใจจากเพื่อนก็อดที่จะขนลุกไม่ได้... มันตั้งใจสั่งให้ผมเหรอ
"เอาเท่านี้ก่อน" นับหนึ่งว่าเสียงขรึมหน้านิ่งแล้วส่งเล่มเมนูคืนไปก่อนจะหันมาสบตาผม "มองอะไร"
"ไม่มีอะไร" ยิ้มน้อยๆ แล้วหันมาสนใจแฟ้มเอกสารในมือ
"ฮึ ฉันสั่งของที่ฉันชอบกินต่างหาก" เหรอ อ้อเหรอ อ้อๆ ตามนั้นๆ
ผมเพียงยิ้มไม่ตอบโต้อะไรแต่รอยยิ้มของผมมันคงดูกวนประสาทล่ะมั้ง
"หยุดยิ้มได้แล้ว น่าเกลียด" มันสั่งพร้อมกับพ่นลมหายใจระบายอารมณ์งุ่นง่าน "แล้วนี่กี่โมงแล้ว คุณศศิกานต์จะมายัง"
"ยังไม่ถึงเวลานัด" อีกห้านาทีถึงจะเป็นเวลานัด "รถอาจจะติด"
แต่ถ้าคุณศศิกานต์มาเลทเกินสิบนาทีเมื่อไร... การคุยธุรกิจวันนี้เป็นอันจบทันที นับหนึ่งค่อนข้างเป็นคนตรงต่อเวลา อันที่จริงคนตรงต่อเวลามันคือผมต่างหาก นับหนึ่งจะไม่ชอบคนที่มาเลท หากเลทถึงสิบนาทีจะไม่มีการคุยงานแล้ว จะต้องติดต่อนัดใหม่อีกครั้งที่ไม่รู้ว่าจะมีเวลาว่างอีกเมื่อไร
อืม ถ้าวันนี้คุณศศิกานต์มาไม่ทัน จะต้องนัดใหม่อีกทีเดือนหน้าเลย
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จวบจบถึงหนึ่งทุ่มสิบห้านาทีก็ยังคงไร้เงาของคุ๋ค้าธุรกิจคนสำคัญในวันนี้ ผมถอนหายใจเล็กน้อยแล้วหันไปมองนับหนึ่งที่กดกริ่งเรียกพนักงานของร้านแล้ว
พนักงานหนุ่มคนเดิมเป็นคนเดินเข้ามา "ต้องการอะไรเพิ่มเหรอครับ"
"เริ่มเสิร์ฟอาหารขึ้นโต๊ะเลย ไม่รอแล้ว" นับหนึ่งว่าอย่างหงุดหงิดพลางเคาะโต๊ะไปด้วย "แล้วก็ถ้ามีคนจะมาที่ห้องนี้ก็ไม่ต้องนะ ไล่กลับไปเลย"
"นับหนึ่ง!" ผมหน้าเปลี่ยนสี "อย่าพาล!"
"ก็เขาไม่ตรงต่อเวลาเอง" ดวงตาคมกริบจ้องผมอย่างดุดันและไร้ความเอื่อยเฉื่อยแบบทุกที "เขานัดฉันหลายครั้งและครั้งนี้ฉันก็ให้โอกาสแล้วแต่เขามาสายเอง ที่สำคัญไม่โทรมาแจ้งด้วย"
ผมเถียงไม่ออก "ผมรู้ว่าคุณกำลังไม่พอใจแต่รักษาภาพลักษณ์หน่อย"
จะไล่คนแบบนั้นก็ใจร้ายและเสียมารยาทเกินไป
"ฉันไม่สน" นับหนึ่งหันกลับไปมองพนักงานเสิร์ฟ "ไปเอาอาหารมาได้แล้ว"
เด็กหนุ่มรีบเดินออกไปแทบจะทันทีที่ได้รับอนุญาต ส่วนผมก็ลุกขึ้นไปคุยโทรศัพท์กับคุณศศิกานต์บอกว่าไม่ต้องมาแล้ว เนื่องจากมาไม่ทันตามนัด แน่นอนว่าคุณศศิกานต์ต้องหาเหตุผลล้านแปดมาโน้มน้าวผม
"ถึงคุณมาตอนนี้ บอสของผมก็ไม่คุยครับ" สุดท้ายก็ต้องพูดอย่างเด็ดขาดและไร้เยื่อใย "หวังว่าครั้งหน้าคุณจะรักษาเวลา สวัสดีครับ"
กดตัดสายแล้วหมุนตัวกลับมานั่งที่เก้าอี้ พอมองหน้าบอสเจ้าอารมณ์แล้วก็เป็นมึนอีก เพราะจู่ๆ มันก็ยิ้มอารมณ์ดีซะงั้น เป็นไบโพล่าร์มั้ยเนี่ย
"เขาว่ายังไง" นับหนึ่งถามถึงคู่สนทนาในสายเมื่อครู่
"ก็บอกรถติด กำลังมา อยากให้ช่วยรอ" หยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม
"เขาก็ควรออกมาก่อนรถติด"
ก็จริง... พวกเราเปลี่ยนหัวข้อสนทนาใหม่เป็นเรื่องทั่วไปเกี่ยวกับแผนการเที่วฮ่องกงในเสาร์อาทิตย์นี้ บรรยากาศเคร่งเครียดจางหายไปเหลือแค่การพูดคุยแบบเพื่อน
"จำได้ว่าพี่ออสตินมีบ้านที่ฮ่องกง เราพักที่นั่นก็ได้" นับหนึ่งเหมือนเพิ่งจะนึกได้ "จะได้ไม่ต้องเสียค่าโรงแรม"
"พี่ชายคุณนี่มีบ้านอยู่ทุกที่เลยมั้ย" พูดขำๆ แต่ก็แอบอิจฉานะ อิจฉาความรวยของคนบ้านนี้
เฮ้อ ผมต้องเกิดอีกกี่ชาติถึงจะรวยกับเขานะ
กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง และระหว่างนั้นก็มีคนเปิดประตูห้องอาหารส่วนตัวของเรา ตอนแรกผมคิดว่าเป็นพนักงานเสิร์ฟที่นำอาหารมาจึงไม่ได้หันไปมอง
"อ้าว ขอโทษครับ ผมมาห้องผิด"
เสียงอ่อนโยนนุ่มนวลน่าฟังกระแทกเข้ามาในหูของผม ความรู้สึกคุ้นเคยในน้ำเสียงทำให้ผมต้องหันไปมอง เมื่อหันไปมองก็เห็นว่าคนที่กำลังจะเดินจากไปก็ชะงักแล้วรีบหันกลับมามองผม
"...พารัม / พี่ควินซ์"
จากนั้นเราก็พากันเงียบ ส่วนนับหนึ่งจากตอนแรกที่งงๆ ไม่สนใจก็หันไปมองผู้ชายที่เผลอหลงเข้าห้องผิดด้วยสายตาแปลกๆ สีหน้ายิ้มแย้มค่อยๆ เรียบนิ่งเคร่งขรึม
"ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่อีกนะ พี่ควินซ์"
"อืม" ผมพยักหน้าเบาๆ "ไม่คิดเหมือนกัน"
พารัมหัวเราะแล้วยิ้มกว้าง "บางทีอาจจะเป็นพรมลิขิตก็ได้"
นรกลิขิตสิไม่ว่า
นับหนึ่งขมวดคิ้วแน่นแล้วถามผมด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตร "ใคร"
ผมยกแก้วน้ำขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน
"ไม่มีอะไร"
"..."
"ก็แค่เด็กที่เคยมาจีบตอนสมัยมหา'ลัย"


## Chapter 2.1

"พูดจาใจร้ายอีกแล้วนะ พี่ควินซ์"
พารัมยิ้มอ่อนๆ แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะกวาดสายตามองสำรวจใบหน้าของผมเงียบๆ ด้วยแววตาเจือด้วยอารมณ์...เอ่อ คิดถึงเหรอ?
"พี่ดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ" พารัมพูดเบาๆ
ผมกลอกตาไปมาเล็กน้อย "แต่นายดูเปลี่ยนไปเยอะนะ"
"แต่พี่ก็ยังจำผมได้อยู่นี่ครับ" น้ำเสียงดีใจนี่มันอะไรกัน
"ฉันยังไม่ได้ความจำเสื่อม" ไอ้เด็กนี่ตามจีบผมไม่ใช่แค่วันสองวันแต่เป็นปี แถมยังจีบด้วยวิธีแปลกๆ เล่นใหญ่อีกด้วย ถ้าผมลืมได้ลงก็แปลกแล้ว "นายออกไปได้แล้ว"
ไล่ตรงๆ เลยเพราะตอนนี้ที่นี่ไม่ได้มีแค่ผมกับพารัมแค่สองคน ยังมีเจ้านายหน้าบึ้งอยู่อีกหนึ่ง แล้วมึงจะทำหน้าทำตาเหมือนจะกินหัวคนทำไมเนี่ยนับหนึ่ง
พารัมเหมือนเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีใครอีกคนอยู่ด้วยและรู้ว่าตัวเองกำลังเสียมารยาท "ขอโทษที่มารบกวน"
"รบกวน" นับหนึ่งสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แล้วจะยังยืนอยู่อีกนานมั้ย จะมากินข้าวด้วยกันเลยมั้ย"
ไอ้บอสปากเสียเอ๊ย
"เอ่อ ไม่ครับ ขอโทษครับ" พารัมอึ้งกับการไม่ไว้หน้าของนับหนึ่งไปเลยแล้วรีบหันหลังเดินจากไปแต่ไม่วายที่จะหันมาหาผม "พี่ยังใช้ไลน์เดิมอยู่ใช่มั้ย"
"..." ผมไม่ตอบ เงียบ
"คืนนี้ผมจะทักไป"
จากนั้นพารัมก็เดินออกไปพร้อมปิดประตูห้องอาหารให้ ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องอาหารทันที ตั้งแต่พารัมออกไป นับหนึ่งก็ยังไม่พูดอะไร เอาแต่ทำหน้าไม่พอใจเหมือนเด็กจนบรรยากาศมันหนักอึ้งไปหมด
สุดท้ายผมก็ทนความอึดอัดไม่ไหว
"อยากถามก็ถาม ไม่ต้องมาจ้องหน้า"
"ไอ้เด็กนั่นเคยจีบมึง?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง
"อืม" ผมกะพริบตาเล็กน้อย "มึงก็รู้ไม่ใช่รึไง หรือมึงจำไม่ได้"
นับหนึ่งขมวดคิ้วแล้วส่ายหัว "จำไม่ได้"
"ตอนนั้นพารัมมันก็เอาดอกไม้ เอาตุ๊กตามาให้กูต่อหน้ามึงเลย" ส่ายหัวให้กำลังความจำที่ย่ำแย่ของเพื่อน "มึงก็ยังแซวยังเชียร์ให้กูคบกับน้อง ลืมไปแล้วรึไง"
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วนับหนึ่งถึงกับอ้าปากค้างแล้วชี้นิ้วเข้าตัวเอง
"กูเนี่ยนะ เชียร์ไอ้เด็กนั่น" อุทานอย่างตกใจ "ไม่จริง!"
"จริง" ผมยกน้ำขึ้นจิบแล้วตวัดตามอง "มึงล้อกูเช้าเย็นเลยเรื่องน้องเขาเนี่ย ไอ้เวร"
"...กูพูดงั้นจริงดิ" นับหนึ่งหน้าตาเลิ่กลั่ก "สงสัย สงสัยกูเห็นน้องมันดีมั้ง"
"มันก็ดีจริงๆ นั่นแหละ"
"..." นับหนึ่งรู้สึกอยากตบปากตัวเองสักเปรี้ยง
พารัมเป็นเด็กที่น่ารัก แสนดีไปทุกอย่าง สม่ำเสมอ จริงใจ ก็คือสรุปดีไปหมด แสนดีขนาดนี้ทำไมผมถึงไม่ชอบ? ไม่ชอบก็คือไม่ชอบแหละ ผมรู้สึกกับเขาแค่ในฐานะน้องชายคนหนึ่ง ไม่ได้คิดเกินเลย คิดลองเปิดใจให้น้องมั้ย ก็เคยนะ แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่ ความรู้สึกผมมันไม่สามารถตอบรับน้องเขาได้
หลังจากผมปฏิเสธอย่างจริงจัง พารัมก็ยอมรับและหายไปจากชีวิตผมเลย ตอนนั้นก็โหวงๆ นิดหน่อย แต่สามสี่วันผมก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว
เพื่อนมักบอกผมเย็นชาและหยาบกระด้างในความรู้สึกมากเกินไปเลยไม่มีแฟน หรือมีแฟนก็มักคบได้ไม่นาน
นับหนึ่งยกมือขึ้นคลายเนคไทออกให้มันหลวมๆ "ถ้างั้นมึงจะกลับไปคุยกับน้องเขามั้ย"
"ไม่รู้เหมือนกัน"
"อะไรคือไม่รู้เหมือนกัน" นับหนึ่งมองจ้องเขม็งแล้ว "ไม่ต้องคุย กูไม่ให้คุย"
"เอ้า อะไรของมึงเนี่ย" ผมขมวดคิ้ว "ตอนนั้นมึงยังเชียร์ให้กูตอบน้องเขาเยอะๆ อยู่เลยนะ"
"ตอนนั้นก็ส่วนของตอนนั้น" ตอบหน้าตายสนิท "ตอนนี้ไม่ให้คุยแล้ว"
"ขอเหตุผล"
วันนี้นับหนึ่งชักจะทำตัวไร้เหตุผลและเอาแต่ใจมากไปแล้ว ผมเองก็ต้องข่มอารมณ์ไม่ให้พุ่งไปตบกะโหลกมันเพื่อเรียกสติ
นับหนึ่งเหมือนยังไม่ทันได้คิดหาเหตุผลเลยได้แต่เงียบใส่ผม แผ่รังสีไม่พอใจเป็นระยะๆ เหมือนเด็กไม่รู้จักโต ผมยิ้มอ่อนเชิงกวนตีนใส่
"ถ้ามึงไม่มีเหตุผลดีๆ กูก็คงจะคุยกับพารัม"
ล้อเล่นน่า ผมไม่คุยกับพารัมหรอก
เดี๋ยวเด็กมันหาว่าผมให้โอกาสงั้นงี้ ทางที่ดีอย่าคุยอย่าติดต่อการเลยดีกว่า แต่ถ้าพารัมมันคุยกับผมในฐานะพี่ๆ เพื่อนๆ อันนี้ไม่มีปัญหา
ผ่านไปหลายนาทีก็ยังไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากของนับหนึ่งอีก ตอนที่อาหารถูกลำเลียงมาวางเต็มโต๊ะ มันก็ยังไม่พดไม่จาคล้ายจะทำสงครามเย็นกับผม
เวลาที่มันเถียงผมไม่ได้ก็มักใช้วิธีนี้เสมอเพื่อให้รู้ว่ามันงอนนะ มึงต้องง้อนะ ถ้ามึงไม่ง้อ กูจะเป็นแบบนี้ต่อไป
นับสองจะรู้มั้ยว่าพี่ชายที่ชอบทำเป็นเข้มงวด เก๊กขรึมจะไร้สติขนาดนี้ เอ๊ะ แต่นับสองคงรู้อยู่แล้วว่าพี่ชายตัวเองไร้สติทุกคน
บรรยากาศมาคุแบบนี้ต่อให้อาหารมันอร่อยแค่ไหนแต่เจอหน้าบูดๆ ของนับหนึ่ง ผมก็หมดความอยากอาหารเหมือนกันนะ และดูเหมือนครั้งนี้ผมคงต้อง้อมันตามเคย
ใช้ตะเกียบและช้อนแกะเนื้อปลาอย่างช่ำชองแล้ววางลงในจานของนับหนึ่ง ซึ่งเจ้าของจานมันก็ยังมาทำหน้าหยิ่งๆ ใส่ผมอีก ทำเป็นเหมือนไม่สนใจไยดีเนื้อปลาผมแต่อีกแป๊บมันก็ตักกินโดยไม่พูดอะไร
ผมตักนั่นตักนี้ใส่จานเพื่อนเจ้าอารมณ์ก่อนจะหันมากินในส่วนของตัวเองบ้าง
การกินข้าวมื้อนี้ผ่านไปอย่างเงียบงันจนรู้สึกไม่ชิน ปกติแล้วพวกเรามักมีเรื่องให้คุยตลอด หรือครั้งนี้ไอ้หนึ่งมันจะงอนผมจริงๆ? แล้วจะมางอนผมด้วยเรื่องอะไร
เรื่องพารัมเหรอ?
เมื่อก่อนก็เห็นมันชอบน้องเขาจะตาย แล้วทำไมตอนนี้จู่ๆ ก็ไม่ชอบขึ้นมาวะ งงนะเฮ้ย
"เรื่องไอ้เด็กนั่น..." จู่ๆ ก็ยอมเปิดปาก
"เขาชื่อพารัม"
"เออ ไอ้เด็กนั่นอ่ะ!" นิ่งได้แป๊บก็อารมณ์ขึ้นอีกแล้ว "วันนี้ถ้ามันทักมาก็ไม่ต้องตอบ บล็อกไปเลย"
ผมตักกุ้งใส่จานก่อนถาม "กูบอกว่ากูขอเหตุผลไง"
คนตัวโตเม้มปากแน่นสะบัดหน้าไปอีกทางคล้ายไม่อยากพูด ผมก็ปล่อยมันไป ยังไงมันก็คงหาเหตุดีๆ มาให้ผมไม่ได้อยู่แล้ว
"กูหวง"
ฮะ อะไรนะ
ผมถึงกับสำลักข้าวแล้วมองหน้านับหนึ่งเหมือนเห็นผี ส่วนนับหนึ่งก็หันกลับมามองหน้าสบตาผมด้วยท่าทีอึกอัก ใบหูแดงระเรื่อผิดปกติ
"กูหวงมึง หวงมึงอ่ะ"
"..."
"เหตุผลแค่นี้พอมั้ย"


## Chapter 2.2

[นับหนึ่ง]
"กูหวงมึง หวงมึงอ่ะ"
"..."
"เหตุผลแค่นี้พอมั้ย"
เชี่ย! กูพูดอะไรออกไป!
หลังจากที่หลุดปากพูดไปและได้เห็นสีหน้าตกใจปนอึ้งของควินซ์แล้วก็อยากจะตบปากตัวเองสักทีที่พูดอะไรไม่คิด หรือคิดแล้วกันแน่ก็ไม่รู้
ผมเม้มปากแน่นแล้วรีบพูดต่อ "หวง หวงในฐานะเพื่อนไง!"
"หวง?" ควินซ์เลิกคิ้วแล้วส่ายหัว "เพิ่งรู้ว่ามึงหวงเพื่อนกับเขาด้วย"
"เออ กูหวงเพื่อนแล้วจะทำไม" เห็นควินซ์ไม่คิดอะไรมากก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ในอกของผมตอนนี้มันแทบจะระเบิดอยู่แล้ว จะเต้นอะไรนักหนา
"หวงเหี้ยอะไร ตอนนั้นมึงยังจับคู่กู ถวายกูใส่พานให้คนมาจีบตั้งเยอะตั้งแยะ" คนหน้าสวยหัวเราะแล้วคีบผักใส่ปาก "หวงตอนนี้มันไม่ช้าไปรึไง"
"ทำไมอ่ะ กูอยากหวงตอนนี้แล้วมึงจะทำไม" ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นไอ้ปัญญาอ่อนยังไงไม่รู้ พูดเหี้ยอะไรแต่ละอย่างคืออะไรวะเนี่ย
ควินซ์ยักไหล่ "แค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย"
"แล้วตกลงว่าไง กูอุตส่าห์หวงมึงแล้วนะ มึงจะไม่ไปคุยกับไอ้เด็กนั่นใช่มั้ย" ผมถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
"เออ ไม่คุย" ได้รับคำตอบมาปลอบประโลมหัวงใจที่ตึงเครียดของตัวเองแล้วก็ค่อยอารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย
แต่เอ๊ะ... แล้วผมจะมาเครียดเรื่องที่มันจะคุยกับใครทำไม
ไหนผมไม่หวงเพื่อนไง
นี่มันอะไรวะ
สีหน้าของผมคงตลกมากสินะ ควินซ์มันถึงได้ยิ้มกริ่มดูพอใจไม่หยุด หันกลับมามองของกินตรงหน้าแล้วก็รู้สึกกินไม่ลงขึ้นมาซะงั้น คงเป็นเพราะความรู้สึกที่ปั่นป่วน อารมณ์วันนี้ก็ขึ้นๆ ลงๆ จนล้าไปหมด
"เป็นอะไรขึ้นมาอีก นั่งซึมเชียว"
"ไม่ได้เป็นอะไร" ผมตอบกลับไปแล้วลงมือกินข้าวต่อโดยไม่ได้ชวนคุยอะไรอีก
มื้ออาหารค่ำวันนี้จบลงในเวลาสองทุ่มครึ่ง เมื่อเช็กบิลออกจากร้านแล้วก็ครุ่นคิดจะตรงกลับบ้านเลยดีมั้ย หรือจะไปนั่งเล่นที่คลับเพื่อหาอะไรดื่มดี
ควินซ์ถือเสื้อสูทตัวนอกเดินตามหลังมาแล้วเอ่ยถามผม "ไปบาร์กันมั้ย"
"ทำไมถึงรู้ว่ากูกำลังอยากดื่ม" ผมตกใจนิดหน่อย
"เหอะๆ กูอยู่กับมึงมากี่ปี" มันยื่นนิ้วชี้ออกมาจิ้มหน้าผากผม "มึงคิดอะไรก็กูรู้หมด"
"มึงรู้หมดจริง?" แอบผงะเล็กน้อยเมื่อถูกสัมผัสร่างกายตรงๆ
"งั้นกูพนันเลยแล้วกัน"
"...."
"บนโลกนี้นะ ไม่มีใครรู้ใจมึงดีเท่ากูแล้ว"
ตึกตัก... ตึกตัก...
บ้าเอ๊ย ทำไมผมต้องมาใจเต้นกับคำพูดบ้าๆ บอๆ นี่ด้วยแล้วอีกอย่าง...มึงจะยิ้มทำไม รู้ตัวว่าตัวเองยิ้มสวยแล้วจะมายิ้มทำแป๊ะอะไร
ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนถูกอ่อยเลยวะ
ผมจ้องคนเตี้ยกว่าเล็กน้อยด้วยสายตาแปลกประหลาดครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนี "เหอะ"
"จะไปมั้ย" ควินซ์ถามซ้ำแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ฉันจะจองบาร์ชิลบาร่าให้"
บาร์ชิลบาร่าเป็นบาร์โปรดของผมเอง มันเป็นบาร์ชั้นดาดฟ้าของโรงแรมห้าดาวที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง สามารถมองเห็นวิวได้ทั่วทั้งกรุงเทพ แน่นอนว่าราคามันต้องสูงมาก แต่แล้วยังไง ในเมื่อผมรวยมากพอที่จะซื้อทั้งโรงแรมได้ด้วยซ้ำ
ผมครุ่นคิดเล็กน้อย "อืม ขอมุมที่ดีที่สุดด้วย"
"โทรไปจองโต๊ะตอนนี้น่าจะไม่เหลือที่ดีๆ แล้วมั้ง" ควินซ์ว่าพึมพำแล้วกดเบอร์โทรออก
ผมก้าวขึ้นรถแล้วเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "เพิ่มเงินไปสิ เหมาบาร์ไปเลยก็ได้"
วันนี้อารมณ์ไม่ดี อยากนั่งดื่มเงียบๆ แล้วฟังเพลงผ่อนคลาย อืม ให้ควินซ์เหมาร้านดีมั้ย?
"เอะอะก็ใช้เงินแก้ปัญหาจริงๆ" บ่นอีกแหละ "เก็บเงินไปใช้อย่างอื่นดีกว่า"
"เออ เก็บไว้ให้มึงช้อปที่ฮ่องกงก็แล้วกัน" ผมพูดอย่างเซ็งๆ โดยไม่รู้เลยว่าคำพูดตัวเองนั่นทำให้อีกคนยิ่งสับสนขึ้นทุกทีกับพฤติกรรมแปลกประหลาดของผในวันนี้ "ขึ้นรถได้แล้ว"
ควินซ์ขึ้นรถมาแล้วก็คุยสายกับทางบาร์ชิลบาร่า ดูเหมือนโต๊ะดีๆ จะถูกจองไว้หมดแล้ว แน่นอนว่าเขาก็เป็นเลขาผมมานานพอที่จะรู้ว่าต้องทำยังไง
"ผมจะจ่ายเพิ่มให้ ผมต้องการโต๊ะที่ดีที่สุด" เสียงนุ่มว่าต่อรองต่อไป "แต่ถ้าคุณไม่ให้ แน่นอนว่าสิ่งที่จะตามมาคืออะไร ผมก็ไม่รับประกัน"
เลขาผมมันอันธพาลครับ
รอยยิ้มของควินซ์ยิ่งกดลึกขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง "ผมรู้แล้วว่าคุณต้องมอบโต๊ะที่ดีที่สุดให้พวกเรา"
มึงพูดขนาดนี้ เขาคงกล้าปฏิเสธมั้ง
ผมมองเจ้าเพื่อนสนิทข่มขู่เจ้าของบาร์แล้วก็นึกขำขึ้นมา ปล่อยควินซ์จัดการเรื่องบาร์ไป ส่วนผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลา ทักไปบอกน้องชายสุดที่รักว่าจะกลับบ้านดึกนะ อยู่กับควินซ์นะ ไม่ได้ไปเที่ยว ไม่ได้ไปกกเด็ก
นับสองก็บอกเออๆ ตามสบาย ชิชะ อยู่กับไอ้เด็กเก้าแน่ๆ ถึงไม่สนใจไยดีพี่ชายคนนี้!
ไม่ได้แหละะ ต้องยัดงานให้มัน!
และไอ้เก้าจะได้ไม่มีเวลาให้นับสอง
แล้วนับสองก็จะเป็นของผม หึๆ
"คิดอะไรชั่วๆ อีกแล้วเหรอ" เสียงทักเรียกความสนใจของผมทันที หันไปตามเสียงก็เห็นควินซ์วางสายไปแล้ว
"ทำไมมึงรู้อีกแล้ววะ" เริ่มหงุดหงิดแล้ว ทำไมมีแต่ผมฝ่ายเดียวที่เดาใจอ่านใจควินซ์ไม่ออกเลยวะ ไม่ยุติธรรม!
"กูฉลาด"
"..." ผม
ผมว่าผมก็ฉลาดนะ
หรือมันกำลังด่าผมโง่?
ควินซ์เห็นหน้าตานิ่งสนิทเดธแอร์ชั่วขณะของผมก็หัวเราะลั่นรถ ผมถลึงตาใส่แล้วผลักหัวมันไปทีหนึ่ง "ขำมากมั้ย"
"ก็นิดนึง" หัวเราะไปพลางตอบผมไปพลางก่อนจะค่อยๆ หยุดหัวเราะในที่สุด "จริงๆ กูไม่ได้ฉลาดหรอก เรื่องรู้จงรู้ใจเนี่ย มันไม่ต้องใช้ความฉลาด"
"แล้วใช้อะไร" ผมขมวดคิ้ว
"ใช้ใจไง"
"..." ผมตาโตนิดๆ
"ใช้ใจให้ความใส่ใจ"
ผมรู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกอีกแล้วแต่ก็พยายามบังคับเสียงให้นิ่ง
"งั้นที่มึงรู้ใจกูเนี่ย"
"..."
"เพราะมึงใส่ใจกูมากใช่มั้ย"
รู้สึกเหมือนมีอะไรฟูๆ ในอก
ควินซ์กะพริบตาเล็กน้อยและพยักหน้าก่อนจะเอ่ย
"มึงเป็นเพื่อนรักกูเลยนะ"
"..."
"แถมมึงยังเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้กูอีก"
"..."
"ก็ต้องใส่ใจมากเป็นธรรมดา"
...จู่ๆ ผมก็อยากบีบคอควินซ์ขึ้นมาซะงั้น


## Chapter 2.3

เพื่อนรัก?
เจ้านาย?
เลยใส่ใจเป็นพิเศษ?
ทำไมฟังแล้วหงุดหงิดชะมัด
ผมกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ปกติเพื่อนเขาคงไม่ได้ใส่ใจกันมากขนาดนี้หรอกมั้ง"
"อื้อ ปกติเพื่อนกันธรรมดาเขาไม่ได้ใส่ใจขนาดนี้หรอก" ควินซ์ช้อนตามองผม
...ถ้าใส่ใจขนาดนี้หรือจะเป็นเพื่อนแอบชอบเพื่อน
แววตาของผมเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อยแต่แล้วต้องดับวูบ
"แต่เราเป็นเพื่อนสนิทโคตรจะสนิทไม่ต้องใส่ใจ แค่มองตาก็รู้แล้วว่าคิดอะไร" ว่าไปแล้วก็ส่ายหัว
"ฮึ" แค่นหัวเราะในลำคอไปทีหนึ่งแล้วสะบัดหนีซึ่งปฏิกิริยาของผมก็ทำเอาคนข้างกายมึนงงไปเหมือนกันว่าพูดอะไรผิด ผิดทั้งหมดนั้นแหละ!
คำก็เพื่อน สองคำก็เพื่อน
เริ่มโมโหแล้วนะ
แต่เดี๋ยวสิ... ผมจะโมโหทำไม ก็ผมกับควินซ์เราเป็นเพื่อนกันอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ผมควรดีใจไม่ใช่เหรอที่ควินซ์มันยกให้ผมเป็นเพื่อนโคตรสนิทเป็นเพื่อนเบอร์หนึ่ง
ขนาดนี้แล้วผมยังไม่พอใจอีกเหรอวะ
หรือผมยังต้องการสถานะที่มากกว่านี้?
พอคิดถึงตรงนี้แล้วก็รู้สึกตกใจไม่น้อย ก่อนจะส่ายหัวไปมาเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังชอบควินซ์อยู่ บ้าบอเถอะ เราเป็นเพื่อนกัน ผมเนี่ยนะจะชอบเพื่อนตัวเอง ไม่มีทางอ่ะ
ผมก็แค่หวงเพื่อน ใช่ ผมแค่หวงเพื่อน
ใช่ๆ มันต้องแค่นี้จริงๆ
พูดซ้ำย้ำตัวเองหลายๆ ครั้งในหัวว่าแค่หวงเพื่อน สักพักผมก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง... เฮ้อ อย่าไปคิดมากสินับหนึ่ง
ผมกลับคืนสู่สภาพเคร่งขรึมอีกครั้งหลังจากสติไม่อยู่กับร่องกับรอยมาทั้งวัน นั่งนิ่งมองเสาไฟด้านนอกรถตลอดทางจนมาถึงโรงแรมหรูห้าดาวใจกลางเมือง ช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงเทศกาลเลยไม่มีนักท่องเที่ยวนักแต่ก็ยังมีให้เห็นอยู่บ้าง
บาร์ชิลบาร่าอยู่ชั้นบนดาดฟ้าและดาดฟ้าของโรงแรมนี้ก็มีถึงแปดสิบแปดชั้น นับว่าสูงไม่น้อย
ใช้เวลาขึ้นลิฟต์นานพอดู และเมื่อก้าวมาถึงดาดฟ้าก็ได้ยินเสียงดนตรีเบาๆ เข้ามาในหู ตอนนี้ยังไม่ดึกเท่าไรจึงมีคนอยู่ไม่กี่โต๊ะ ควินซ์เดินหน้ายิ้มๆ ไปแจ้งชื่อกับพนักงานของบาร์ก่อนที่เขาจะพาพวกเราไปยังโต๊ะที่ดีที่สุดของบาร์
โต๊ะที่ดีที่สุดนั้นแยกเป็นเอกเทศค่อนข้างมีความส่วนตัว ห่างไกลจากโต๊ะอื่นๆ ซึ่งผมชอบมาก นั่งลงบนโซฟานุ่มแล้วมองวิวยามค่ำคืน หลับตาพริ้มสูดอากาศบริสุทธิ์
"จะสั่งอะไรมั้ย" ควินซ์ถามผม
"รู้ใจไม่ใช่รึไง สั่งให้ฉันสิ" ผมลืมตาขึ้นแล้วหันไปยักคิ้วกวนประสาท "ถ้าสั่งผิด ฉันจะหักเงินเดือน"
"บางทีผมทายถูกแต่คุณให้ผิดก็ได้นี่" แม่ง เสือกรู้ทันอีก
"ล้อเล่นน้า" ผมยักไหล่ "อยากสั่งอะไรก็สั่งมา"
"ป๋าจริงๆ" แขวะผมมาคำหนึ่งแล้วก็หันไปรับเมนูรายการเครื่องดื่มและอาหารทานเล่นจากพนักงานสาวท่าทางสุภาพ
ผมปล่อยให้ควินซ์สั่งไปตามใจแล้วตัวเองก็พักผ่อนซึมซับบรรยากาศดีๆ ฟังเพลงเบาๆ ดนตรีเพราะๆ สมองที่ตึงเครียดมาทั้งวันได้รับการปรนนิบัติพัดวีสักที
คนตรงข้ามก็ไม่ได้รบกวนผม เขาหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดโปรแกรมวาดภาพจากนั้นก็เริ่มหยิบปากกาขึ้นขีดเขียนวาดภาพ เหล่ตามองก็เห็นเลขาคนสนิทกำลังนั่งไขว้ห้างเอนหลังพิงโซฟา ใบหน้าฉายแววผ่อนคลาย มุมปากมีรอยยิ้มน้อยๆ สายตาจับจ้องเพียงสิ่งที่กำลังวาดในไอแพด
เขาว่าเวลาที่คนเราทำอะไรอย่างตั้งใจจะดูดีมากๆ
ผมว่ามันคงจะเป็นอย่างนั้น
เวลาผ่านไปอีกสักพัก พนักงานเสิร์ฟของร้านก็นำอาหารเครื่องดื่มมาวางบนโต๊ะของพวกเรา กวาดตามองดูคร่าวๆ พบว่าแปดสิบเปอร์เซ็นเป็นเครื่องดื่มที่ผมสั่งประจำ อีกยี่สิบก็เป็นอาหารทานเล่นของควินซ์
ควินซ์ไม่ค่อยชอบดื่มเหล้าขมๆ แต่ถ้าเป็นพวกค็อกเทลก็พอได้อยู่
ปล่อยให้ควินซ์อยู่ในโลกของเขาไป ส่วนผมก็ดื่มด่ำไปกับรสชาติของแอลกอฮอล์... บรรยากาศเบาสบายดำเนินไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
"ฉันขอเลี้ยงเครื่องดื่มคุณสักแก้วได้มั้ยคะ"
เสียงใสกังวานแลอ่อนหวานดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบสงบของผม ความหงุดหงิดพุ่งขึ้นมาและต้องหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อเห็นว่าสายตาของสาวน้อยกำลังจดจ้องไปที่ใคร
"ครับ?" ควินซ์ตกใจนิดหน่อยแล้วก็ทำหน้างงๆ ใส่หญิงสาวแปลกหน้า "คุณว่ายังไงนะ"
"ฉันอยากเลี้ยงเครื่องดื่มคุณ" เธอว่ายิ้มๆ
"ไม่เป็นไรครับ" ควินซ์ส่ายหัวแล้วยิ้มสุภาพ "ผมมีเครื่องดื่มแล้ว"
เมื่อเห็นว่าควินซ์ไม่สนใจก็เบนเข็มมาทางผม "แล้วไม่ทราบว่าฉันพอจะเลี้ยงคุณ..."
"ไม่ต้อง มีเงินซื้อกินเองได้ ไม่ต้องลำบากคุณหรอก" ควินซ์น่ะสุภาพแต่ผมน่ะสถุน
"นี่คุณ!" เธอตาโตอย่างตกใจ
ผมหงุดหงิดอะไร ก็หงุดหงิดที่ผู้หญิงคนนี้มีตาหามีแววไม่ เธอควรที่จะถามผมก่อนสิ! ผมทั้งหล่อทั้งดูดีกว่าควินซ์ คนชมชอบผมเยอะแยะแต่นี่เป็นครังแรกเลยนะที่มีคนมองข้ามผม
ไม่โอเคอย่างแรง! ต้องถามผมก่อนแล้วค่อยถามควินซ์สิ!
"บอส" ควินซ์ถลึงตาใส่ "พูดดีๆ"
"เหอะ" ผมตวัดตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างหงุดหงิด เธอทำให้ฉันโดนควินซ์ดุ!
ผมลุกขึ้นจากโซฟาแล้วหมุนตัวเดินไปอีกด้าน ควินซ์รีบถาม "คุณจะไปไหน"
"สูบบุหรี่" ตอบสั้นๆ แล้วเดินไปยังโซนสำหรับสูบบุหรี่ ถามว่าทำไมถึงไม่สูบที่โต๊ะ... คุณเลขาของผมแพ้กลิ่นบุหรี่น่ะสิ ทุกครั้งที่ผมจะสูบต้องไปให้ไกลๆ ตัวควินซ์เลย
พอผมออกมาแทนที่ยัยผู้หญิงอวดรวยจะจากไป เธอกลับนั่งแทนที่ผมและคุยกับควินซ์ต่ออย่างร่าเริง แต่ควินซ์ดูอึดอัดมากกว่าอยากจะสนทนา
ไม่มีตารึไง คนเขาไม่อยากคุยน่ะ ยัยบ้า
ผมจุดบุหรี่แล้วสูบอัดนิโคตินเข้าเต็มปอดหวังระบายความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นอีกแล้ว... วันนี้ผมหงุดหงิดเยอะมาก แถมเหตุผลหลักๆ ก็มาจากคนข้างกายทั้งนั้น
ปกติใครจะเข้าหาควินซ์ ผมไม่เคยรู้สึกอะไร
แต่ทำไมวันนี้กลับรู้สึก
หรือเพราะได้ยินว่าอีกฝ่ายกำลังจะหาเจ้าสาวมาแต่งงานกันนะ
สุดท้ายก็ทนไม่ไหวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออกไปหาใครบางคน ไม่นานก็มีคนรับสาย
(ฮัลโหล ว่าไง~)
ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามอย่างไม่มั่นใจ...
"ป๋าชอบควินซ์จริงๆ เหรอ นับสอง"


## Chapter 2.4

"ป๋าชอบควินซ์จริงๆ เหรอนับสอง"
ปลายสายเงียบไปนิดหน่อยจนผมรู้สึกใจเต้นตุ้มๆต้อมๆ
(อันนี้จริงจัง?)
"ป๋ากำลังจริงจังอยู่นะ ตอบป๋ามา" ยกบุหรี่ขึ้นสูบอีกครั้งแล้วพ่นควันสีขาวอ่อนออกมา "ป๋าชอบควินซ์เหรอ"
(อันนี้ป๋าถามตัวเองดีกว่ามั้ย) น้องชายตัวแสบของผมถอนหายใจ (ใจมันก็ใจของป๋า มาถามผมแล้วผมจะตอบได้ยังไง)
ผมขมวดคิ้ว "ก็เห็นนับชอบพูดชอบแซวป๋ากับควินซ์..."
(มันก็แค่แซวมั้ยป๋า สุดท้ายแล้วถ้าแซวให้ตายยังไง ถ้าคนมันไม่ชอบกันก็คือไม่ชอบ) ทำไมน้ำเสียงน้องมันดูเหยียดหยามผมจังวะ เดี๋ยวปั๊ดตัดค่าขนมเลย!
"ป๋ากับควินซ์มีอะไรน่าแซว ถามจริง"
(โอ้โห ไม่น่าแซวเลยมั้ง) น้องผมทวนเสียงสูง (ท่าทางพวกพี่มันเหมือนผัวเมียที่อยู่กินกันมายี่สิบแล้วไม่มีผิด พี่ควินซ์ดูแลพี่ไม่พอ ยังมาดูแลผมอีก ไหนจะพวกพี่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ พวกพี่ดูเป็นคนรักกันมากกว่าผมกับพี่เก้า พี่ออสตินกับพี่ไนน์อีก พวกเราแม่งบางทีก็ห่างกันเป็นเดือนๆ แต่พวกพี่น่ะสามร้อยหกสิบห้าวัน พวกพี่อยู่ด้วยกันทุกวัน ถ้าห่างกันก็สาบานเลยว่าไม่เกินหนึ่งอาทิตย์ ถามจริงเถอะ...พวกพี่ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันเกินขอบเขตคำว่าเพื่อนมานานแล้วบ้างเหรอ)
"...." ผมพูดไม่ออกเพราะตกใจกับสิ่งที่นับสองพูด ...ผมไม่เคยรู้สึกตัวเลยว่าใช้วันเวลาอยู่กับควินซ์มากขนาดนี้ และเมื่อมานั่งทบทวนดูแล้วมันก็จริง
ผมทำงานหกวันต่อสัปดาห์ ส่วนอีกวันแม้จะเป็นวันหยุดก็ยังนั่งหางานมาทำ ไม่เคยลาพัก ลาพักร้อนเลยสักครั้ง มีลาป่วยบ่อยที่สุด เมื่อผมทำงานหนักขนาดนี้ คนเป็นเลขาก็ต้องมาทำงานด้วย ขนาดผมเข้าโรงพยาบาลก็มาตามเฝ้าตลอดทั้งที่มันก็ไม่จำเป็น
ควินซ์มานอนคอนโดผม บ้านผมมากกว่าบ้านตัวเอง... ของครึ่งหนึ่งในคอนโดส่วนตัวที่ใกล้ที่ทำงานผมก็เป็นของควินซ์ครึ่งหนึ่ง
(ผมบอกไม่ได้หรอกว่าพี่ชอบพี่ควินซ์มั้ย) นับสองถอนหายใจอย่างเอือมๆ (แต่ผมแนะนำเลยนะ พี่ควรนั่งคิดทบทวนทุกอย่างที่ผ่านมาเกี่ยวกับพี่ควินซ์)
"ทวทวนเหรอ" ผมเหม่อเล็กน้อยแล้วถามต่อ "ไม่คิดว่ามันบ้าไปหน่อยเหรอ ปีสองปีไม่ชอบ แต่พี่กลับมาชอบเขาเอาตอนนี้เนี่ยนะ"
(บางทีพี่อาจจะชอบเขามานานแต่ไม่รู้ตัวก็ได้) นับสองว่าอย่างสบายๆ (คนที่ชอบเพื่อนตัวเองแต่ไม่รู้ตัวก็มีเยอะแยะไป)
"แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงไม่รู้ตัว"
นับสองเงียบไปนิดหน่อยเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด (บางครั้งความเคยชินมันก็ทำให้เรามองข้ามบางอย่างไป)
"..."
(พี่เคยชินที่พี่ควินซ์ทำนั้นทำนี่ให้ เคยชินที่ตรงนี้มีพี่ควินซ์อยู่)
"..."
(เคยชินที่มีพี่ควินซ์อยู่ด้วยในทุกวัน) นับสองหยุดไปเล็กน้อย (แต่ถ้าวันหนึ่งมีอะไรเข้ามาทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทำลายความเคยชินที่มีอยู่)
การเปลี่ยนแปลงที่ว่าคือวันนี้ควินซ์บอกผมว่าจะไปหาเจ้าสาวมาแต่งงานใช่มั้ย
(มีอะไรมากระตุ้นสักหน่อยมันก็ดี มันอาจจะทำให้ใครบางคนรู้สึกตัวสักที)
รู้ตัวสักที
รู้ได้แล้วว่า...ชอบเพื่อนสนิทมานานแล้ว
เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของผม ซึ่งมันก็ทำให้ผมพูดไม่ออก คล้ายมีอะไรกำลังเบ่งบานในอก พอเสียงในหัวบอกตัวผมว่าผมชอบเขามานานแล้วก็รู้สึกสั่นไปทั้งตัว
นี่ นี่ผมชอบเพื่อนตัวเองจริงๆ เหรอ
ผมยังคงปากแข็ง "บางทีพี่อาจจะแค่หวงควินซ์"
(ถ้าแค่หวง พี่จะมาคิดมากทำไม ปล่อยพี่ควินซ์ไปหาแฟนสิ) เรื่องเหรอ ไม่มีทาง! (ถ้าพี่แค่หวงก็อย่าทำอะไรโง่ๆ ไปกีดกันคนที่เขาเข้ามาจีบพี่ควินซ์)
"พี่เปล่านะ" ผมเถียงแต่แล้วต้องเงียบเมื่อคิดถึงหน้าไอ้เด็กพารัมที่ผมเพิ่งห้ามควินซ์ไปคุย
ก็ ก็ มันไม่อยากให้คุยอ่ะ
(เหอะๆ เสียงแบบนี้คงเพิ่งไปดักคนมาจีบพี่ควินซ์มาสินะ) ทำไมน้องรู้! (ผมฉลาด ผมรู้หมดแหละ)
คิ้วกระตุกนิดๆ แล้วยกมือขึ้นบีบขมับตัวเอง "พี่จะลองไปคิดดูแล้วกัน"
(โอ๊ยยย ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว! มันมาขนาดนี้แล้ว) นับสองว้ากใส่ผม (พี่กลับไปถามตัวเองหนึ่งคำถาม)
"คำถามอะไร"
(ระหว่างเพื่อนเจ้าบ่าวกับเป็นเจ้าบ่าวเอง)
"..."
(พี่อยากเป็นอันไหนมากกว่ากัน)
"..."
(แล้วมันจะเป็นคำตอบของคำถามที่ว่าพี่ชอบหรือไม่ชอบพี่ควินซ์)


## Chapter 2.5

ผมอยากเป็นแบบไหนมากกว่ากันงั้นเหรอ
มันก็ต้องเป็นเจ้าบ่าวสิ
บอกแล้วไงว่าไม่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว
ไม่เป็นเว้ย!
แค่จินตนาการถึงภาพตัวเองกำลังยืนข้างๆ ควินซ์ มองดูควินซ์ยิ้มให้กับเจ้าสาว สวมแหวนให้เจ้าสาว และจูบเจ้าสาวก็โมโหจนแทบควันออกหูแล้ว
มือที่คีบบุหรี่อยู่ก็ขยี้มันทิ้งลงบนที่เขี่ยบุหรี่ก่อนจะหยิบมวนที่สองขึ้นมาสูบ...
(หึหึ คงได้คำตอบแล้วสินะ) เสียงปลายสายดังลอดมา
ผมขมวดคิ้ว "ยังไม่วางอีกเหรอ"
(อะไรเนี่ย ใช้เสร็จก็ไล่เลยนะ) นับสองว่าอย่างงอนๆ (ทำไม? จะรีบไปจีบพี่ควินซ์เหรอ)
"บ้าแล้ว ไม่ใช่นะ" ผมเลิ่กลั่กรีบปฏิเสธ "ไม่คุยด้วยแล้ว!"
(ฮ่าๆ เขินสินะ เขินนนน) เสียงหัวเราะร่าเริงของนับสองยิ่งทำให้ผมหน้าบึ้ง
"ไอ้เด็กบ้า" ผมกัดฟันกรอดแล้วรีบวางสายหนีเลย
เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วหันมาตั้งใจสูบบุหรี่ มวนแรกอาจจะสูบด้วยความตึงเครียดและหงุดหงิดแต่รอบนี้ผมรู้สึกว่าทั้งเนื้อตัวและสมองเบาสบาย ปลอดโป่งจนบอกไม่ถูก
คล้ายอะไรบางอย่างที่กดทับอยู่ในใจมานานได้รับการปลดปล่อย...
"...ชอบควินซ์งั้นเหรอ"
ผมพึมพำกับตัวเองแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา
ไม่ใช่การหัวเราะเย้ยหยันแต่เป็นการหัวเราะให้กับความโง่เง่าของตัวเอง วินาทีที่พูดคำว่าชอบออกมาแม้มันจะเป็นแค่คำถามพึมพำลอยๆ แต่กลับทำให้หัวใจที่สงบนิ่งเต้นโครมขึ้นมา
ผมยกยิ้มแล้วพ่นควันสีขาวขึ้นไปบนท้องฟ้าสีดำสนิทอย่างอารมณ์ดี
"เพื่อนเจ้าบ่าวกับเจ้าบ่าว" เหยียดยิ้มแล้วขยี้บุหรี่ทิ้ง "มันก็ต้องเป็นเจ้าบ่าวอยู่แล้วสิ"
หมุนตัวเดินไปยังห้องน้ำก่อนเพื่อเช็กดูว่ามีกลิ่นบุหรี่ติดตัวมั้ย ก็ควินซ์ไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ นอกจากพกบุหรี่ติดตัวแล้วยังต้องมีหมากฝรั่งดับกลิ่นอีก
ไปที่อ่างล้างหน้าแล้วใช้น้ำบ้วนปากกับเอามาพรมตามปกเสื้อกับแขนเสื้อนิดหน่อย จากนั้นก็ก้าวเดินกลับไปที่โต๊ะ ตอนที่เดินมาถึงโต๊ะก็ไม่เห็นผู้หญิงคนนั้นแล้ว
"คนไปไหน?" ผมถามพลางทิ้งตัวลงนั่ง
"กลับไปแล้ว" ควินซ์ตอบแล้วช้อนตามองผมแล้วก็ย่นจมูกใส่ "เหม็นบุหรี่ชะมัด"
"ไม่มีกลิ่นเถอะ" ผมโวยกลับ "นั่งไกลขนาดนั้นไม่ได้กินหรอก อย่ามา"
ควินซ์หัวเราะแล้วโคลงศีรษะไปมา "อืม ล้อเล่น" แกล้งผมได้นิดหน่อยแล้วก็นั่งวาดรูปต่อ
ผมเลียริมฝีปากเล็กน้อยแล้วหาเรื่องคุย "คราวนี้วาดรูปอะไร"
"วาดรูปเก่าที่ค้างไว้" เสียงทุ้มใสว่าก่อนจะหมุนหน้าจอไอแพดมาให้ผมดู "ยังเหลืออีกเยอะเลย"
รูปที่ควินซ์กำลังวาดอยู่เป็นแมวขนสีดำสนิทดูเย่อหยิ่ง แต่วาดได้เพียงครึ่งตัวเองยังไม่มีขาแมว ผมหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม
"วาดรูปมันสนุกเหรอ" เห็นว่างทีไรก็หยิบขึ้นมาวาดตลอด
"เป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง" พลิกหน้าจอกลับไปเพื่อวาดต่อ "ดูอารมณ์ดีขึ้น"
อาการของผมมันออกขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ใช่สิ ควินซ์ใส่ใจผมต่างหาก
ใช่ๆ มันต้องเป็นแบบนั้นแหละ
หรือบางทีที่ควินซ์ใส่ใจผมขนาดนี้จะเป็นเพราะควินซ์ก็ชอบผมเหมือนกัน?
"เฮ้ นับหนึ่ง เฮ้!" เสียงเรียกดังขึ้น
ผมหลุดจากความคิดแล้วมองควินซ์อย่างงงๆ "อะไรนะ เมื่อกี้พูดว่าอะไร"
"ยังไม่ได้พูดอะไร เห็นจู่ๆ นายก็นิ่งไป" วางไอแพดลงบนโต๊ะแล้วพิจารณาผมตั้งแต่หัวจรดเท้า "เป็นอะไร ถ้าเหนื่อยก็กลับไปนอน"
"เอ่อ คงเหนื่อยๆ มั้ง" เออออห่อหมกตามไปแล้วหยิบของกินเล่นมาชิม "พรุ่งนี้มีงานอะไร"
เปลี่ยนเรื่องออกไปไกลๆ ตัวดีกว่า
"พรุ่งนี้มีประชุมแปดโมงครึ่ง" ควินซ์ดูเวลาเล็กน้อยแล้วสั่งผม "กลับให้ไวหน่อยก็ดี จะได้มีเวลานอนพักเยอะๆ"
เขากำลังห่วงผมสินะ!
"กินแก้วนี้หมดก็กลับแล้ว" ยกยิ้มกริ่มแล้วพยักหน้าหงึกหงักรับอย่างว่าง่ายจนเลขาคนสนิทขมวดคิ้วแปลกใจ เพราะปกติผมจะขอต่อถึงเที่ยงคืนตีหนึ่งตีสอง "เดี๋ยวนอนที่คอนโดแล้วกัน"
"ก็ดีนะ" ควินซ์หยุดวาดรูปแล้วหันมาหยิบขนมกิน "จะได้ไม่มาประชุมสายแล้วก็ไม่ต้องรีบออกจากบ้านด้วย"
บ้านหลังใหญ่ของผมค่อนข้างไกลจากตัวบริษัทเลย ยิ่งถ้าออกมาช้าก็เจอรถติดอีก เพราะงั้นนอนที่คอนโดแล้วกัน ผมเหล่มองควินซ์แล้วถามอย่างตื่นเต้น
"งั้นคืนนี้มึงมานอนกับกูนะ ควินซ์"


## Chapter 3.1

ควินซ์หยิบแก้วค็อกเทลมาดื่มไม่ได้มีท่าทางตกใจหรือสะดุ้งอะไร พยักหน้ารับ "ก็คิดจะไปนอนคอนโดอยู่แล้ว ขืนกูกลับไปนอนบ้านแล้วใครจะปลุกมึงฮะ บอส"
"..." ผม
"ไม่ต้องชวนก็ไปอยู่แล้ว มึงเป็นอะไรปะเนี่ย"
มึงช่วยตื่นเต้นหรือหน้าแดงกับการที่กูชวนไปนอนด้วยหน่อยได้มั้ย?
จะว่าไปก็เคยมีอยู่รอบหนึ่งที่ประชุมเช้าแบบนี้แหละ และผมไม่ตื่น แล้วควินซ์กลับไปนอนบ้าน แน่นอนว่าผมสาย ไปประชุมไม่ทันต้องเลื่อนไปประชุมบ่ายแล้วหลังจากนั้นทุกครั้งที่มีประชุมเช้า ควินซ์ต้องมานอนที่คอนโดผมนั้นก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว
เป็นผมเองก็พูดอะไรแปลกๆ ไป...
ผมหลุบตามองแก้วเหล้า "เออ กูกลัวมึงลืมไง เลยพูดย้ำเฉยๆ"
คนตรงข้ามพยักหน้าแล้วดื่มด่ำไปกับเครื่องดื่มและของกิน จนกระทั่งแก้วเหล้าของผมหมดลง เราก็เช็กบิลและเดินทางกลับ ระหว่างที่ผมอยู่บนรถก็พยายามคิดหาทางบอกให้ควินซ์รู้ถึงความรู้สึกผม
ถ้าบอกไปตรงๆ มันจะดูแปลกไปล่ะมั้ง
จู่ๆ ไปบอกว่าชอบ ควินซ์คงไม่เชื่อ
งั้นผมต้องค่อยๆ เริ่มจีบ
แต่เขาว่าการจีบเพื่อนสนิทมันจะยากมากๆ ก้าวข้ามเฟรนโซนเป็นอะไรที่ไม่มีใครกล้าเสี่ยง คิดถึงเพื่อนคนหนึ่งในสมัยมัธยมที่มันแอบชอบเพื่อนในห้อง หลังจากไปบอกชอบผู้หญิง ก็กลายเป็นผู้หญิงไม่คุยกับมันอีกเลย จากตอนแรกก็คุยเล่นปกติเฮฮาแต่พอบอกความรู้สึกออกไปดันแย่ซะงั้น
คิดถึงเหตุการณ์นี่แล้วใจผมมันก็แป๋วขึ้นมาเลย
หรือจะไม่จีบ?
ถ้ามึงไม่จีบเขาตอนนี้ วันหน้ามึงต้องไปเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวนะ!
แล้วมันต้องเริ่มจีบยังไง... ผมจีบคนไม่เป็น!
"เป็นอะไรเนี่ย เงียบมาตลอดทางเลย" ควินซ์ถามผมที่เอาแต่ขมวดคิ้วกอดอกตั้งแต่โรงแรมจนมาถึงคอนโด
ผมตอบไปเต็มปากเต็มคำ "คิดเรื่องแผนงานใหม่ของวันพรุ่งนี้อยู่"
"แผนงานใหม่น่าจะทำให้การบริหารสะดวกขึ้น แต่มันต้องปรับหลายอย่าง" ควินซ์กลอกตาไปมา "มันก็สมควรต้องคิดทบทวนเยอะๆ"
เห็นควินซ์เชื่อสนิทใจก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก้าวเข้าไปในลิฟต์แล้วแล้วกดเลขชั้นที่สามสิบเก้า คอนโดนี้เป็นคอนโดที่ทั้งชั้นจะมีอยู่แค่ห้องเดียว ก็นับว่าเป็นคอนโดหรูราคาแพงติดอันดับหนึ่งในห้าของคอนโดที่มีราคาแพงที่สุดในประเทศไทย
อ้อ แล้วไม่ต้องถามนะว่าคอนโดบ้านใครที่แพงเป็นอันดับหนึ่ง
บ้านไอ้เก้าไง เฮอะ คอนโดในเครือทีสโตนกวาดไปสามอันดับที่แพงที่สุดในประเทศและเต็มทุกห้องแล้วด้วย เกลียดชะมัด
"ควินซ์ ดูหนังกัน" ตอนนี้มันเพิ่งจะห้าทุ่มหน่อยๆ เอง
"หยุดเลย ไปอาบน้ำแล้วก็นอนพักซะ" เสียงดุว่าพร้อมกับสีหน้าไม่เห็นด้วย
"แต่กูยังไม่ง่วง" ผมไม่ยอมง่ายๆ "ไปดูหนังกับกู"
ในคอนโดของผมมีห้องโฮมเธียร์เตอร์อยู่ มีจอโปรเจกเตอร์ดูหนังขนาดใหญ่ด้วย
"มึงก็ดูไปคนเดียวสิ กูจไปพักผ่อน" ควินซ์ว่าอย่างไร้เยื่อใยแล้วจะเดินไปห้องตัวเอง แต่ผมจับต้นแขนของเขาไว้ก่อนและมันทำให้ควินซ์ชักหงุดหงิด "อะไรของมึงเนี่ย ดูหนังคนเดียวไม่เป็นรึไง"
"ก็กูอยากดูกับมึง" ผมว่าพร้อมกับจ้องตาเพื่อนสนิทไปด้วย
เขินมั้ย เขินมั้ย จะเขินผมรึเปล่า
ตื่นเต้นว่ะ
"มึงจะชวนกูดูหนังผีใช่มั้ยเลยมาชวนกูเนี่ย" ควินซ์ไม่ได้มีความรู้สึกแปลกประหลาดตกใจตกตะลึงบนหน้าเลย เพียงเลิกคิ้วถามผมกลับ "ถ้ามึงดูซัตเตอร์กดติดวิญญาณ บางทีกูอาจจะดูกับมึงก็ได้"
ผมหน้าซีดสิ เพราะผมเป็นคนกลัวผี โคตรกลัวเลยและไม่แตะหนังผีด้วย แน่นอนว่าควินซ์ก็รู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี
กำลังจะอ้าปากปฏิเสธก็ดันมีไอเดียบรรเจิดเกิดขึ้นในหัวซะก่อนและมันทำให้ผมต้องพยักหน้าตอบรับ "ก็เอาสิ ดูก็ดู"
คนชวนดูหนังผีมีสีหน้าประหลาดใจทันที "หือ กูฟังผิดรึเปล่าเนี่ย"
"เออ กูจะดู" ย้ำเสียงหนักแน่นแต่ตามขมับก็เริ่มมีเหงื่อไรซึมนิดๆ
"แน่ใจว่าจะไม่ร้องลั่นห้อง" รอยยิ้มกรุ้มกริ่มทำให้ผมรู้สึกอับอายนิดๆ เพราะรู้เลยว่าตอนนี้ควินซ์กำลังยกเรื่องวีรกรรมเก่าในครั้งก่อนตอนที่ผมดูหนังผีมาพูด
"ตอนนั้นกูยังเด็กเว้ย ตอนนี้จิตใจแข็งแกร่งแล้ว" เออ สามสิบสองแลว้นะ ยังจะมากลัวผีอีกเหรอ ไม่มีทาง!
"ได้ งั้นเดี๋ยวมาทดสอบกัน" เพื่อนตัวดียิ้มร้ายแล้วโบกมือไล่ผม "ไปอาบน้ำได้แล้วไป จะได้มานอนดูหนังสบายๆ"
นะ นอนดูหนังเหรอ
ควินซ์ชวนผมนอนดูหนัง·!
ผมหลุดยิ้มออกเล็กน้อยแล้วรีบทำหน้านิ่งจากนั้นก็เดินกลับห้องตัวเองไปอาบน้ำอาบท่าใหม่ วินาทีที่ผมปิดประตูหลบหลีกพ้นจากสายตาของควินซ์แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นจับหน้าอกซ้ายที่ยังเต้นไม่เป็นสับแล้วก็อยากจะเขกหัวตัวเองสักที
"ทำตัวเหมือนเด็กเพิ่งหัดมีความรัก น่าอายจริงๆ"
ผมจะต้องสุขุมและนิ่งให้มากกว่านี้
เดี๋ยวไก่ตื่น!
แล้วทำไมผมถึงยอมตกลงดูหนังผีทั้งที่กลัวผี
ก็แน่นอนสิ... ถ้าคนเราตกใจกลัวก็ต้องหันไปกอดคนข้างๆ ใช่มั้ยล่ะ หึหึ
แผนนี้มันเจ๋ง!


## Chapter 3.2

[ควินซ์]
ผมว่าวันนี้นับหนึ่งทำตัวแปลกมาก
แปลกไปจากทุกวัน
ตอนแรกก็ยังพอไม่สนใจได้บ้าง
แต่ว่า...
"ควินซ์ ดูหนังกัน"
ฮะ ใครชวนใครดูหนังนะ
ยอมรับเลยว่าตกใจมากถึงมากที่สุดแต่สีหน้าของผมกลับเรียบเฉยไม่ได้แสดงอาการตกใจออกไป ผมบอกปฏิเสธไปและไล่ให้มันไปอาบน้ำแล้วก็นอน
"แต่กูยังไม่ง่วง" นับหนึ่งไม่ยอมง่ายๆ และพูดอย่างเอาแต่ใจ"ไปดูหนังกับกู"
แต่กูง่วงครับเพื่อน
ในเมื่อมันอยากดูหนังนัก ผมก็เสนอหนังผีที่มันไม่กล้าดู ผมคิดว่ามันต้องรีบกลับห้องไปพักผ่อนและไม่ดูหนังแน่ๆ แต่นับหนึ่งกลับบอกจะดู ซึ่งผิดคาดไปมาก
และถ้าเพื่อนอยากดู ผมก็ไม่ขัด อืม  อยากเห็นคนกรี๊ดแตกอยู่เหมือนกัน ผมน่าจะนอนหลับฝันดีแน่ๆ
หลังจากตกลงกันเรียบร้อยแล้วก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำห้องใครห้องมัน ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนักก็เสร็จแล้ว ออกมาแต่งตัวใส่เสื้อผ้าแล้วก็เดินไปห้องครัวเพื่อหาขนมมากินระหว่างดูหนัง
ผมเปิดตู้หาป๊อปคอร์น ป๊อบ ซีเคร็ตที่เคยซื้อมาแล้วเอาไปใส่ไมโครเวฟ จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็นหยิบไส้กรอกกับนักเก็ตไก่ออกมาทอด
คนกินก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ผมเองนี่แหละ ผมเป็นพวกดูหนังและกินขนมไปด้วย...
ติ้ง...
เอาของออกจากตู้เย็นเสร็จก็เป็นเวลาเดียวกันที่ป๊อปคอร์นเวฟเสร็จพอดี ผมละมือจากพวกไส้กรอกแล้วไปเดินดูป๊อปคอร์น เห็นว่ามันพองตัวแตกตัวดีแล้วก็เอาไปเทใส่ชาร์ม
แล้วก็เดินกลับมาเปิดกระทะ...
กำลังยืนทอดไส้กรอกเพลินก็มีคนเดินเข้ามาในห้องครัว นับหนึ่งคงเดินหาผมล่ะมั้ง หรือไม่ก็มาหาน้ำกิน ผมตั้งหน้าตั้งตาทอดของกินไปโดยไม่ทันได้รู้สึกตัวว่ามีคนเดินมาซ้อนหลัง
"ทำอะไรกินน่ะ" เสียงทุ้มต่ำแหบแห้งนิดๆ เอ่ยถามใกล้ๆ กับใบหูของผม ลมหายใจกระทบผิวเนื้อผมจนทำให้ขนลุกซู่
ผมสะดุ้งสุดตัวแล้วก็เริ่มรู้สึกว่าท่าทางของพวกเราในตอนนี้มันพิกลน่าดู นับหนึ่งกับยืนซ้อนหลังผมในระยะที่แผงอกเขาชนกับแผ่นหลังของผมและเอามือจับเอวผมแล้วชะโงกหน้าข้ามไหล่มาดูของในกระทะ
นี่มันอะไร
"อะไรควินซ์" นับหนึ่งทำหน้างงๆ
ผมหยุดสนใจของในกระทะแล้วหันมาดูเพื่อนตัวเองที่...
"แล้วเสื้อมึงไปไหน"
ร้อยวันพันปีไม่เคยจะเดินเปลือยให้ผมเห็น
แต่วันนี้มันเดินโชว์เปลือยท่อนบนให้ผมสองรอบแล้วนะ
คิดจะทำอะไร
หรือแค่อยากอวดซิกซ์แพ็ก์
ถุย ตอนนี้ไม่ลงพุงก็บุญแล้วเถอะ
หุ่นก็งั้นๆ ยังจะมาโชว์อีก
-----
"อยู่ในตู้" นับหนึ่งตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ "มันร้อน เดี๋ยวค่อยใส่ก็ได้"
"เออ แล้วแต่มึงเลย" ห้องมัน ตัวมัน อยากจะใส่ตอนไหนก็แล้วแต่มัน แต่ทว่า... "แล้วมือมึงเนี่ย อะไร"
ไล่สายตาลงมาที่เอวของตัวเอง ในเวลานี้มีมือคู่ใหญ่จับไว้หลวมๆ นับหนึ่งมองตามสายตาผมแล้วหลุบตามองมือตัวเองอย่างแปลกใจแล้วค่อยๆ ดึงออกอย่างไม่รีบร้อน
"เผลอไปหน่อย"
ผมขมวดคิ้ว "ถอยไปห่างๆ"
มายืนชิดอะไรขนาดนี้ จะสิงร่างกันรึไง
นับหนึ่งขยับถอยไปอย่างว่าง่าย เปลี่ยนมายืนกอดอกพิงสะโพกกับขอบโต๊ะมองดูของทอดในกระทะ "อะไรกัน ยังไม่อิ่มอีกเหรอ"
"อิ่มแต่ก็อยากกินขนมเวลาดูหนัง" ผมตอบพลางใช้ตะหลิวผัดพลิกทอดไส้กรอกกลับด้าน "ไปเตรียมน้ำสิ"
"แค่จะดูหนังต้องเตรียมอะไรขนาดนี้เลยเหรอ"
"ดูหนังแบบไม่มีอะไรกินเลย มันก็หยาบกระด้างเกินไปมั้ง" ควินซ์หันมาสั่ง "ไปหยิบจานมาให้ด้วย" เมื่อกี้ดูเหมือนผมจะลืมหยิบมา
"สรุปจะให้ทำอะไรกันแน่" นับหนึ่งขมวดคิ้ว "จะให้ไปเตรียมน้ำหรือหยิบจาน"
"หยิบจานมันยากจนต้องใช้เวลาเป็นสิบนาทีเลยรึไง" มันถามอะไรโง่ๆ อีกเนี่ย "ไปหยิบจานมาก่อนแล้วก็ไปเตรียมน้ำ"
ต้องให้บอกทุกขั้นตอนเลยมั้ย เดินไปสามก้าว เปิดลิ้นชักที่สามนับจากทางซ้ายแล้วหยิบจานใบสีเขียวมิ้นท์ออกมาหนึ่งใบ ต้องให้ผมพูดแบบนี้มั้ย เฮอะๆ
"มึงก็รู้ว่ากูไม่รู้ว่าของมันอยู่ตรงไหน" นับหนึ่งบ่นอุบอิบแล้วเดินไล่เปิดลิ้นชักเปิดตู้แทบทุกอันที่มีในห้องครัวเพื่อหาจานให้ผม
ก็จริง ข้าวของในคอนโดนี้ส่วนใหญ่ ผมก็เป็นคนจัดให้มัน ออกแบบห้องและบิวท์อินก็เป็นผมอีกนั่นแหละที่จัดการ ตอนนับหนึ่งซื้อห้องที่นี่ก็สุ่มๆ เลือก ให้ผมจัดการต่อเอาเอง
ตอนย้ายมาอยู่คอนโดนี้ ผมก็เป็นคนจัดการดูแลย้ายของจัดของให้อีก ไม่แปลกที่ไอ้เพื่อนตัวดีเจ้าของห้องจะไม่ค่อยรู้ว่าของอะไรอยู่ตรงไหน ยิ่งห้องครัวนี่ยิ่งไม่เคยเข้า
คุณชายของแท้เลยจริงๆ
"ลิ้นชักทางซ้ายของมือมึง" สุดท้ายก็ทนไม่ไหวบอกออกไปหลังจากที่มันหาจานไม่เจอสักที
นับหนึ่งเปิดตามที่ผมบอกแล้วหยิบจานออกมาหนึ่งใบส่งให้ผม "เอ้า จาน"
เมื่อส่งจานให้ผมเสร็จแล้ว คุณเพื่อนเจ้าของห้องก็เดินไปเปิดตู้เย็นนหาเครื่องดื่ม
"ควินซ์ น้ำแข็งไม่มี"
"เอาแค่น้ำอัดลมก็ได้" ผมจำได้ว่าตัวเองซื้อพวกน้ำอัดลมกระป๋องมานะ และมันน่าจะยังเหลืออยู่
นับหนึ่งรับคำแล้วหยิบโค้กออกมาสองกระป๋อง ผมปิดเตาแก๊สแล้วตักไส้กรอดทอดใส่จาน ตอนแรกว่าจะทอดนักเก็ตไก่แต่คิดว่าแค่ไส้กรอกก็น่าจะพอ
เดินไปหยิบถ้วยเล็กมาใส่ซอสแล้ววางไว้บนจานไส้กรอกก่อนจะหันมาเก็บของใส่ตู้เย็นดังเดิม
"เสร็จแล้วใช่มั้ย" นับหนึ่งมองจานใส้กรอกกับชามป๊อปคอร์นเล็กน้อย
"ดูมึงอยากดูหนังเหลือเกินนะ" ผมว่าแล้วก้าวเดินไปห้องดูหนัง
"เปล่า" มันตอบแต่สายตาดูหลุกหลิกชอบกล "แค่ยังไม่ง่วงเลยต้องหาหนังดูเผื่อจะง่วง"
ผมเลิกคิ้ว "คิดว่าหนังผีมันจะทำให้มึงง่วงมั้ย"
"..." นับหนึ่งเม้มปากไม่ตอบ "ก็อาจจะง่วงก็ได้"
ระหว่างมันหลับระหว่างดูหนังผีกับกรี๊ดแตกตอนดูหนังผี แน่นอนว่าต้องเป็นอย่างหลังแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมส่ายหัวแล้วเอาจานไส้กรอกกับป๊อปคอร์นวางบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาตัวยาวที่สามารถปรับให้เป็นเตียงได้ และมันก็นั่งๆ นอนๆ ได้ถึงสามสี่คน
"แน่ใจนะว่าจะดูหนังผี" ผมหันไปถามย้ำกับคนกลัวผีอีกรอบในตอนที่กำลังจะเดินมาเปิดโปรเจกเตอร์และเปิดโน้ตบุ๊คเพื่อเชื่อมต่อระบบและเปิดหนัง
นับหนึ่งนอนพิงโซฟาเหยียดขายาว "เออ เปิดมาเลย กูไม่กลัวหรอก"
"เหอะๆ ให้มันจริง" ผมกลั้วหัวเราะแล้วพรมนิ้วลงบนแป้นพิมพ์กรอกชื่อหนังผีสุดสยองขวัญของไทยอย่างชัตเตอร์ กดติดวิญญาณ อืม เรื่องนี้ผมเองก็ยังไม่ได้ดู เป็นหนังที่นานมากแล้วแต่ค่อนข้างโด่งดังในเรื่องความสยองขวัญเลย
หลังจากเปิดเชื่อมต่อหนังขึ้นโปรเจกเตอร์ได้แล้วผมก็เดินไปปิดไฟและใช้แค่ไฟหรี่เท่านั้น
"ปิดไฟทำไม!" นับหนึ่งสะดุ้งโหยงว่าหน้าตาตื่น
"ดูหนังใครเขาเปิดไฟ" ผมหยิบรีโมทสำหรับเล่นหนังมาถือแล้วเดินมาใกล้นับหนึ่งเพื่อนั่งโซฟาบ้าง "อะไรกัน ยังไม่ทันได้เริ่มก็ตกใจแล้วเหรอวะ"
"ไม่ใช่สักหน่อย"
"หวังว่าคงไม่ตกใจแล้วกอดกูนะ" ผมว่าขำๆ แล้วก็ยื่นมือไปตบแก้มเพื่อนสนิทอย่างหยอกๆ "หรือกูให้กอดดีนะ แต่คิดค่ากอดแล้วกัน กอดครั้งละพันดีมั้ย"
จำได้ว่าตอนสมัยมัธยม พวกเราดูหนังกันเป็นกลุ่มใหญ่ ไอ้หนึ่งนี่กอดผมกลมดิ๊กไม่ปล่อยตลอดทั้งเรื่องเลย มันไม่อยากให้เพื่อนคนอื่นรู้ว่ากลัวผีขึ้นสมองก็เลยกอดผมไว้ซุกหน้าอยู่กับหลังผม
"กอดครั้งละพัน?" นับหนึ่งทวนคำพูดผม
"ล้อเล่นหน่า" ผมโบกมือยิ้มน้อยๆ แล้วเดินผ่านมันเพื่อไปนั่งแต่วืดครับ ผมเหวอเมื่อข้อมือถูกฉุดกระตุกอย่างแรงจนเซไปด้านหลังและล้มลงไปนั่งทับตัวนับหนึ่ง
พอจะลุกขึ้นก็ถูกกอดเอวแน่นจนผมย่นคิ้ว
"กอดกูทำไมเนี่ย" ผมทำหน้าไม่เข้าใจ
นับหนึ่งว่าหน้านิ่ง "ก็มึงบอกกอดได้"
มึงก็เลยกอดเนี่ยนะ กวนตีนแล้ว ไอ้ห่า
"อ่ะ งั้นถือว่ามึงกอดกูหนึ่งครั้งแล้ว จ่ายมาเลยพันหนึ่ง" เออ งั้นผมคงไม่ผิดที่เก็บตังค์มันนะ กวนตีนมาก็กวนตีนกลับแล้วกัน เหอะๆ
"กูเหมาจ่ายแล้วกัน" มันว่าหน้าตายสนิทแล้วจับผมให้นั่งนิ่งๆ และวางคางบนไหล่ของผม
หา
"กอดทั้งเรื่อง ห้าแสน"
"...!"
"โอเคนะ"
อะไรของมึงเนี่ย ไอ้ป๋า!


## Chapter 3.3

"มึงสติดีอยู่ปะเนี่ย"
ผมเงียบไปเกือบนาทีแล้วหันมาจ้องหน้าของนับหนึ่งราวกับจะค้นหาความผิดปกติบนหน้ามันแต่สีหน้าของนับหนึ่งก็นิ่งเกินไปซะจนผมเดาอะไรไม่ออก
"สติกูครบ ไม่ได้เมา" นับหนึ่งตอบแล้วเลิกคิ้ว "ว่าไง จะให้กอดมั้ย หรือมึงไม่กล้า?"
คิ้วกระตุกเลยสิครับ "คนที่ไม่กล้าน่ะคือมึงมากกว่า" บ่นแล้วขยับตัวนั่งดีๆ เพราะเมื่อกึ้ล้มนั่งบนตักไอ้เพื่อนตัวดี "กลัวผีก็พูดมา"
จะมาอ้างขอกอด
เพราะกลัวสินะ หึ ไอ้อ่อนเอ๊ย
"ไม่ได้กลัว!" นับหนึ่งเถียง
"ไม่กลัวผีก็ไม่ต้องกอด"
"เออ กูกลัวผี"
"..." ผม
อะไรของมึงวะเนี่ย
"สรุปคือจะกอดกูให้ได้" ถอนหายใจเฮือกใหญ่
"เออ" นับหนึ่งพยักหน้าแล้วดึงผมล้มเข้าไปในอ้อมกอดมันอีกรอบ "ก็มึงบอกกอดได้"
กูล้อเล่นมั้ย ไอ้เหี้ย
ผมแค่พูดเล่นและมันก็กำลังเล่นผมกลับอยู่สินะ
งั้นได้... อยากกอดผมนักใช่มั้ย
"เมื่อกี้มึงบอกจะจ่ายให้กูห้าแสนใช่มั้ยไอ้ป๋า" ผมหยุดความคิดที่จะต่อต้านมันและเปลี่ยนมาหาผลประโยชน์ใส่ตัวเองแทน "มึงโอนเงินมาก่อน"
นับหนึ่งหน้าบึ้ง "ทำไม? กลัวกูเบี้ยวไม่จ่ายรึไง"
ก็เออน่ะสิ ขี้งกจะตาย
เปย์อยู่แค่น้องชายสุดที่รักกับพวกคู่ขาคู่ควง
เป็นเพื่อนกันมายี่สิบปี ไม่เคยจะได้แอ้มเงินมันเลยนอกจากเงินเดือนกับโบนัส
ไม่รู้เพราะสีหน้าผมมันฟ้องอยู่รึเปล่าเลยยิ่งทำให้เด็กชายนับหนึ่งผู้แสนเจ้าอารมณ์และเอาแต่ใจยิ่งหงุดหงิดงอง้ำกว่าเดิมจากนั้นมันก็ผลักผมออกและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
กดสามสี่จึกก็ยื่นให้ผมดู...
"มึง..."
สลิปโอนเงินจำนวนห้าแสนบาทและบัญชีผู้รับก็เป็นชื่อของผมเอง เชี่ย โอนไวไปแล้วมึง
"โอนแล้ว กอดได้ยัง" นับหนึ่งว่าหน้าตายก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปอีกด้านและพูดกับผม "ถ้ามึงเบี้ยว มึงต้องโอนคืนกูมาหกแสนนะ"
"เชี่ย! หกแสนอะไรของมึง" ผมตาถลน
"เงินกูหกแสนและอีกหนึ่งแสนค่าทำขวัญจิตใจแสนบอบช้ำของกู" มันว่าหน้าตายสนิท
ค่าทำขวัญจิตใจบอบช้ำ? เดี๋ยวได้เจอตีนผมนี่แหละ
แน่นอนว่าผมจะไม่ยอมเสียเงินให้มันและไม่คืนเงินแน่ๆ เลยจำใจเอนตัวไปพิงไหล่มันก่อน แต่ไอ้เหี้ยนับหนึ่งมันกลับดึงผมเข้าไปนั่งเกยตักแล้วกอดเอวผมแน่น
ผมเหล่มองมันแล้วระบายลมหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะกดรีโมทเริ่มเล่นหนัง... เมื่อหนังเริ่มแล้วก็รู้สึกว่าคนที่กำลังกอดผมตัวเกร็งขึ้นมา
หึ ไอ้คนกลัวผีเอ๊ย
กลัวแล้วยังจะเสือกดูหนังผีอีก
เมื่อหนังเริ่มแล้ว ผมก็ค่อยๆ จมไปกับเรื่องราวแต่ไอ้คนด้านหลังดูจะไม่ได้สนใจหนังสักเท่าไร
"ทำไมเงียบ"
ผมขบเม้มริมฝีปากเล็กน้อยแล้วพูดกับมันแต่ว่าตายังจับจ้องที่จอหนังอยู่ "กำลังคิดอะไรนิดหน่อย" อืม ก็มีเรื่องให้คิดจริงๆ นั่นแหละ
"แล้วคิดอะไร" เสือกนะมึงเนี่ย
"แค่ตกใจนิดหน่อย" ก็ไม่นิดนะ ค่อนข้างเยอะเลย "อยู่ๆ ก็ได้เงินมาแบบไม่ต้องลงแรงอะไร"
มันเป็นอารมณ์แบบมึนๆ งงๆ น่ะครับ แค่ปล่อยให้กอดสองชั่วโมงก็ได้เงินมาห้าแสนแล้ว แถมเงินห้าแสนนี่เทียบเท่ากับเงินเดือนผมหนึ่งเดือนเลยนะ ใช่ ไอ้เพื่อนโคตรรวยคนนี้มันให้เงินเดือนผมห้าแสนต่อเดือน ได้เงินเยอะแต่งานก็หนักโคตรๆ
พอได้เงินห้าแสนมาง่ายๆ แบบนี้มันก็มึนๆ งงๆ แอบหดหู่นิดหน่อย
ลาออกจากงานแล้วมาปล่อยให้มันกอดวันละสองชั่วโมงแทนได้มั้ย จะได้ไม่เหนื่อย เฮ้อ
"โดนกูเปย์แคนี้ ช็อกเลยเหรอ" ไอ้คนที่กำลังกอดผมดูหนังผีอยู่ถามขำๆ
"เออ หัวใจจะวายเลยเนี่ย" ผมงึมงำแล้วมองจอโปรเจกเตอร์ไปด้วย "แต่ก็ดี มีเงินช้อปปิ้งเพิ่มขึ้น"
ผมเป็นคนที่ค่อนข้างใช้เงินเยอะ เยอะมาก และบ้าการช้อปปิ้งสุด เสื้อผ้าของใช้เป็นแบรนด์เนมทั้งหมด แต่ผมก็ไม่ได้ใช้เกินตัวนะ อืม แต่เดือนนี้มีค่าช้อปปิ้งเพิ่มมาห้าแสนแล้ว เอาไปซื้ออะไรดี
น้ำหอมตัวใหม่ก็กำลังจะออกแล้วไม่ใช่เหรอ มีเงินซื้อพอดีเลย
"อยากมีเงินช้อปปิ้งเพิ่มมั้ย"
"อยาก"
"ลองอ้อนกูสิ"


## Chapter 3.4

อ้อนมึง? ฝันอยู่เหรอ
อ้อนตีนสิไม่ว่า
"ถ้าจะละเมอก็ไปนอนนะ" ผมบ่นแล้วเลิกสนใจไอ้เพื่อนสติไม่เต็มที่ไม่รู้วันนี้ไปหัวกระแทกพื้นมารึไงก็ไม่รู้ "เลิกพูด จะดูหนัง"
"ฮึ" แค่นเสียงหงุดหงิดกระแทกใส่ผมแล้วรัดเอวผมแน่นขึ้น
ผมปล่อยนับหนึ่งไปแล้วจมไปกับเนื้อเรื่องสุดสยอง ยื่นมือไปหยิบจานไส้กรอกมากินแล้วก็จ้องหน้าจอหนังตาไม่กะพริบ ส่วนไอ้คนด้านหลังก็ตัวเกร็งตัวแข็งทื่อและสะดุ้งเป็นพักๆ
แอบมองด้วยหางตาก็เห็นเพื่อนตัวดีเหงื่อแตกเต็มหน้า แววตาสั่นไหวไปมาก็แอบยกยิ้มมุมปาก...
หันกลับไปดูหนังต่อจนมันดำเนินมาได้ครึ่งเรื่องแล้วแต่ตอนนี้ไส้กรอกก็หมดเกลี้ยง ผมเลยหยิบถ้วยป๊อปคอร์นมากินต่อ และตอนนี้ตัวผมเรียกได้มากำลังนั่งบนตัวนับหนึ่งและเอนหลังพิงกับอกเปลือยๆ ของมัน
จะว่าไปก็แอบรู้สึกว่าท่าทางแบบนี้มันแปลกๆ เหมือนกันนะ
แต่เอาเถอะ เพื่อนผมคนนี้มันก็แปลกประหลาดเอาแน่เอานอนไม่ได้สักวัน
ฉากสยองขวัญเริ่มเข้ามาเรื่อยและรุนแรงขึ้น เสียงซาวด์เอฟเฟคก็ยิ่งหลอน แน่นอนว่าคนข้างหลังผมที่ทนมาตลอดทั้งเรื่องก็เริ่มออกอาการบ้างแล้ว
"เหี้ย!!" เสียงตะโกนดังลั่นแล้วกอดผมแน่นขึ้น "ผีๆๆ ไอ้เหี้ยยยยยย!"
ตึง!
"อ๊ากกก ไอ้ควินซ์ ปิดหนัง ปิด!"
นับหนึ่งร้องลั่นไม่พอ มันยังรัดเอวผมแทบหัก ป๊อปคอร์นกระเด็นออกจากถ้วยไปหลายชิ้นเลยด้วย ผมยังไม่ยอมปิดหนังปล่อยให้มันโวยวายไปสักสามสี่รอบก่อนถึงจะหยิบรีโมทขึ้นมากดหยุด
คนที่โวยวายอยู่นานเป็นอันสงบลงแทบจะทันที มันซุกหน้ากับหลังผมแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วงึมงำบ่น "ทำไมหนังผีไทยมันหลอนจังวะ"
ผมว่าอันนี้ก็เฉยๆ นะ เป็นมันที่ขวัญอ่อนรึเปล่า
มันน่ากลัวจริงหรือว่าผมตายด้านก็ไม่แน่ใจ
วางถ้วยป๊อปคอร์นลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นจากอ้อมกอดของนับหนึ่ง คราวนั้นไม่รั้งตัวผมแล้ว สงสัยจะหมดเรี่ยวหมดแรงไปการร้องตะโกน ผมเดินไปเปิดไฟให้สว่างทั่วทั้งห้องแล้วก็เก็บจอโปรเจกเตอร์
เมื่อหันกลับมาดูสภาพนับหนึ่งแล้วก็หลุดขำนิดๆ ตอนนี้มันกำลังนั่งก้มหน้าบีบมือตัวเองไปมา เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อคล้ายไปวิ่งผ่านน้ำมาไม่มีผิด
"เป็นไง" ผมยืนกอดอกถามยิ้มๆ
"กูจะไม่ดูหนังผีอีกแล้ว!" นับหนึ่งเงยหน้าซีดๆ ขึ้นมามองผมเหมือนหงุดหงิด ยกมือขึ้นยีหัวตัวเองไปมา "ถ้ามีโปรเจคลงทุนหนังผีเข้ามา มึงปัดออกไปเลยนะ ไม่ทำไม่สนับสนุน!"
เด็กชายนับหนึ่งอาละวาดบ่นยาวเหยียดจนพอใจแล้วก็ระบายลมหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่และหยิบกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาดื่มพรวดๆ
เห็นว่ามันพอจะสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้วเลยพูดขึ้น "ไปนอนได้แล้ว จะตีสองแล้ว"
"สภาพนี้มึงคิดว่ากูยังจะนอนหลับอีกเหรอ" นัยน์ตาคมกริบตวัดมองขวาง
ผมไหวไหล่ "อันนี้ก็เรื่องของมึง มึงจะไม่นอนก็ได้แต่พรุ่งนี้มึงต้องไปประชุม" และยังต้องทำงานอีกทั้งวัน คิดว่าไม่หลับไม่นอนแล้วสุขภาพตัวเองจะเป็นยังไง ใช้สมองหน่อย
"กูนอนไม่หลับแล้ว" นับหนึ่งว้ากอีกรอบ "ภาพมันติดตาขนาดนี้ ใครจะไปหลับลง!"
ผมนี่ไง ผมง่วงแล้ว
"เออๆ ตามใจมึงแล้วกัน" โบกมือไปมาแล้วปิดปากหาว "งั้นกูไปนอนก่อนแล้วกัน ฝันดี"
หยิบจานขนมและกระป๋องโค้กเอาไปเก็บที่ห้องครัวแต่นับหนึ่งก็ผุดลกขึ้นแล้วเดินตามผมมาด้วยสีหน้าตื่นๆ และมองไปรอบๆ ตัวเหมือนยังผวาอยู่
ผมเทเศษอาหารทิ้งถังขยะแล้วล้างจาน โดยมีคุณเจ้าของบ้านมายืนข้างๆ ไม่ห่าง
"มึงจะตามกูไปถึงไหนเนี่ย" ผมถามพลางใช้ฟองน้ำขัดๆ ถูๆ ไปรอบๆ จาน
"กูนอนไม่หลับ" มันย้ำ
ผมเลิกคิ้ว "แล้วกูต้องไม่นอนเป็นเพื่อนมึงรึไง" เปิดก๊อกน้ำ "ถ้ามึงไม่นอนเดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งเข้าโรงพยาบาลอีก"
"กูกลัว ไม่กล้านอนแล้ว" ในที่สุดก็สารภาพมาสักทีด้วยสีหน้าอึดอัดคับข้องใจ
จุดยิ้มมุมปากแล้วพูดปลอบ "มันก็แค่หนัง มึงอย่าไปคิดมาก"
"ก็กูคิดมาก" มันสวนกลับ
"งั้นมึงก็สบายใจเถอะ" ปิดก๊อกน้ำแล้วเอาจานวางบนชั้นวางพักจานเพื่อให้มันแห้ง "ต่อให้มีผีจริงก็เข้ามาหลอกมึงไม่ได้หรอก"
เจ้าของห้องคอนโดย่นคิ้ว "ทำไมถึงเข้าไม่ได้"
"ห้องนอนมึงแปะยันต์กันผีไว้ห้าหกใบ มีพระตั้งอยู่อีกสามองค์ คิดว่าจะมีผีโง่ๆ เข้ามามั้ย" ว่าจบแล้วก็เดินไปหาผ้าเช็ดมือ "เพราะงั้นไปนอนให้สบายใจเถอะ ไปสวดมนต์ก่อนนอนไปจะได้จิตใจสงบ"
ผมจะเดินกลับห้องแต่ไอ้เพื่อนตัวดีมันดึงข้อมือผมไว้ก่อน หันกลับไปอย่างสงสัย
"มีอะไรอีก"
"กูกลัวผี" เม้มริมฝีปากแน่น "มึงก็รู้"
"เออ กูรู้ไง" แล้วมันยังไง ยังไง
"กูไม่กล้านอนคนเดียว"
"..."
"คืนนี้...มึงต้องนอนเป็นเพื่อนกู"
ไม่มีทาง นับหนึ่งนอนดิ้นจะตาย
ใครจะไปนอนกับมัน
นับหนึ่งว่าหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ "ถ้ามึงปฏิเสธ เอาเงินห้าแสนคืนมา"
"...!"
"กูยังกอดมึงไม่ครบสองชั่วโมง มึงต้องชดเชยมานอนกับกูคืนนี้"
มึงก็สรรหาเหตุผลมาได้นะ
ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบเลยวะ


## Chapter 3.5

[นับหนึ่ง]
"กูยังกอดมึงไม่ครบสองชั่วโมง มึงต้องชดเชยมานอนกับกูคืนนี้"
พะ พูดออกไปแล้ว!
ผมตีหน้านิ่งแล้วจ้องหน้าควินซ์แบบไม่ละสายตาไปไหนเพราะอยากรู้ทุกความเคลื่อนไหวและอารมณ์บนใบหน้าของเพื่อนคนนี้ทั้งหมด ไม่อยากให้หลุดรอดสายตาไปแม้แต่นิดเดียว
ควินซ์ขมวดคิ้วยุ่ง "เอาเปรียบกูไปมั้ยเนี่ย"
"กูเอาเปรียบตรงไหน" ทำหน้าไม่รู้เรื่อง
"ตามที่ตกลงคือกอดครบสองชั่วโมง มึงกอดกูไปประมาณหนึ่งชั่วโมงยี่สิบนาที เหลืออีกสี่สิบนาที" คนตรงหน้าคำนวณอย่างรวดเร็วแล้วยิ้มบางๆ "ขาดสี่สิบนาทีแล้วให้ไปชดเชยนอนเป็นเพื่อนมึงหกเจ็ดชั่วโมง"
"อ้อ"
"มึงไม่คิดว่ากูโดนเอาเปรียบอยู่เหรอ ไอ้บอสหน้าเลือด!"
ผมหน้าเลือดตรงไหน อย่ามาใส่ร้ายกันสิควินซ์
"สรุปมึงจะไปนอนกับกูมั้ย" เริ่มจะง่วงขึ้นมาจริงๆ แล้วนะ
สีหน้าควินซ์บ่งบอกว่ามึงยังจะถามอีกเหรอ เห็นแบบนั้นแล้วก็แอบคิ้วกระตุกเหมือนกันนะ
"คิดตามเปอร์เซ็นแล้ว กูให้มึงกอดไปแล้ว 66.7 เปอร์เซ็น และเวลาที่ขาดไปสี่สิบนาทีคิดเป็น 33.3 เปอร์เซ็น และกูจะโอนคืนมึงชดเชยตามเวลาที่ขาดซึ่งก็คือ 166,500 บาท"
"..." มึงเอาเวลาตอนไหนไปคิด!
ควินซ์ยักคิ้ว "ตามนี้นะ แยกย้ายไปนอนได้แล้ว"
เรื่องเหรอ!
"งั้นกูให้มึงอีกห้าแสน" รีบพูดอย่างรวดเร็วเพราะอีกฝ่ายตั้งท่าจะเดินกลับห้องแล้ว
ควินซ์ชะงักเล็กน้อย "อะไรของมึงอีก"
"อีกห้าแสน ไปนอนกับกู"
"มึงกลัวผีขนาดนั้นเลยเหรอวะ" ยกมือขึ้นเกาหัว "หนังผีก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนะ"
มันน่ากลัวขนาดนั้นแหละ!
"ก็กูกลัว มึงจะทำไม" เออ คนเราจะกลัวผีมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
"เออๆ เดี๋ยวกูไปนอนเป็นเพื่อนก็ได้" ควินซ์ถอนหายใจอย่างปลงๆ "แล้วก็ไม่ต้องโอนเงินมานะ"
ผมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ "ทำไม"
"กูเพื่อนมึงนะ แค่ไปนอนเป็นเพื่อนแค่นี้จะให้เงินกันทำไม" คนตัวเล็กกว่าเดินมาใกล้ๆ แล้วยกมือขึ้นดีดหน้าผากผมอย่างแรง "จะให้กูล้านหนึ่งในวันเดียว อยากให้กูหัวใจวายตายรึไง"
"โอ๊ย เจ็บนะ!" ผมยกมือขึ้นจับหน้าผาก
"ดีดให้เจ็บไง ไม่เจ็บแล้วจะทำไม"
"แล้วมึงจะดีดหน้าผากกูทำไม" ถามอย่างไม่เข้าใจพลางลูบๆ หน้าผากไปด้วย
"เรียกสติมึงมั้ง ใช้เงินสะเปะสะปะไปแล้ววันนี้ คิดว่ารวยมากรึไง"
ก็รวยนะ พี่ชายคนโตก็โคตรรวย พี่คนรองก็เงินไม่ใช่ย่อย ผมก็มหาเศรษฐีต้นๆ ของแถบเอเชีย น้องคนเล็กเหรอ อยู่เฉยๆ ก็รวย สรุปคือรวยกันทั้งบ้าน
"รวยนะ รวยมากด้วย"
เออ รวยพอจะเลี้ยงมึงไปทั้งชีวิตเลยด้วย
เลี้ยงยันชาติหน้าก็ได้
อยากพูดออกไปแต่มันยังไม่ใช่ตอนนี้...ผมคิดว่ายังนั้นนะ
"ฮึ หมั่นไส้" กระแทกเสียงใส่แล้วเดินนำไปห้องนอนผม "ไปนอน"
ผมทำเป็นหน้าหงิกหน้างออย่างไม่พอใจแต่พอควินซ์ไม่ได้มองมาก็หลุดยิ้มออกมานิดๆ...
ทำไมควินซ์น่ารักจังวะ
-----------------
เช้าวันต่อมา
"ไอ้ป๋า ไอ้คนเหี้ย"
"ด่ากูทำไม"
"มึงนอนทับแขนกูทั้งคืน" ควินซ์มองผมตาขวางแล้วขยับแขนนวดแขนนวดหัวไหล่ไปด้วย "เตียงแม่งตั้งกว้างจะมานอนทับกูเพื่อ"
"...." ผมที่นอนกอดมัน
"ถ้าจะนอนกินพื้นที่ขนาดนี้ทีหลังไม่ต้องลากกูไปนอน"
กูนอนกอดมึง ไอ้เหี้ย!
ผมรู้สึกพูดไม่ออกได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไอ้อารมณ์สดใสตั้งแต่ตื่นนอนจนตอนนี้เรียกได้ว่าสูญสลายไปหมดแล้ว ผมมองบนนิดนึงแล้วหลุบตามองเนคไทบนคอตัวเอง ทำเป็นใส่เนคไทไม่สนใจเสียงบ่นของควินซ์
"ไม่ฟังกูเลย" กระแทกเสียงอย่างหงุดหงิดแล้วเดินผ่านหน้าผมไปทางห้องครัว "เช้านี้จะกินอะไร"
"แซนวิชทูน่าไข่ดาว อ้อ กาแฟด้วย"
ตะโกนสั่งไล่หลังไปแล้วเดินไปเปิดทีวีเพื่อดูข่าวช่วงเช้า ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงสิบห้า จากคอนโดไปบริษัทก็สิบห้านาที ยังไงวันนี้ผมก็ไปทันเข้าประชุมช่วงเช้าแน่นอน
ทรุดตัวนั่งบนโซฟาแล้วดูข่าวสารเรื่องหุ้นและข่าวเศรษฐกิจ มันเป็นกิจวัตรประวันจำของผมไปแล้วที่ต้องมานั่งดูข่าวสารความเป็นไป
ดูข่าวเพลินจนกระทั่งควินซ์ทำอาหารเช้าเสร็จแล้วนำมาวางที่บนโต๊ะตรงหน้าผมถึงจะรู้สึกตัว มองถ้วยกาแฟร้อนๆ กับแซนวิชทูน่าไข่ดาวสองชิ้นแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบขึ้นมา
"มึงไม่กินเหรอ" ผมถามควินซ์เพราะเห็นเจ้าตัวถือแค่แก้วกาแฟไม่มีอย่างอื่น
"ไม่หิวเท่าไร" ตอบเสียงเอื่อยๆ
"ทำไมดูไม่สดชื่น" วันนี้ควินซ์ดูมึนๆ ง่วงๆ
ยกกาแฟขึ้นจิบก่อน "นอนไม่พอ เจ็บแขน" นั่น ยังมองค้อนมาทางผมอีก
"ขอโทษได้มั้ยอ่ะ" ว่าแล้วก็หยิบแซนวิชอีกชิ้นส่งให้ควินซ์ "กินเข้าไปเดี๋ยวต้องทำงานอีกยาว"
วันนี้มีประชุมลากยาวถึงเที่ยงไม่รู้ว่าจะได้พักเบรกตอนไหน แต่ปกติก็ไม่ค่อยพักเท่าไร ควินซ์รับแซนวิชไปกินอย่างว่าง่ายแล้วหันไปดูข่าวบนทีวีบ้าง
ความเงียบสงบแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย แอบเหล่มองดูคนข้างๆ แล้วก็พยายามกลั้นยิ้ม...
เชี่ย เรานี่เหมือนคู่สามีภรรยากันจริงๆ อย่างที่นับสองบอกเลย
ทำไมผมเพิ่งรู้สึกตัววะ
ยิ่งคิดยิ่งกลั้นยิ้มแทบไม่อยู่
"เออ มึง" ควินซ์พูดขึ้น
ผมขานรับอย่างอารมณ์ดี "ว่าไง"
"เย็นนี้ไม่มีนัดลูกค้าใช่มั้ย" ถามทำไมวะ
"ไม่มีนะ วันนี้กูว่าจะกลับเข้าบ้านด้วย" จะไปดูนับสองสักหน่อย แล้วก้ว่าจะซื้อขนมเข้าไปฝากด้วย "จะเข้าไปบ้านกูมั้ย"
ควินซ์ส่ายหน้า "ไม่มีนัดก็ดี กูจะได้ไปธุระของกูบ้าง"
"งั้นก็ไปทำธุระไป" พูดมาว่าธุระแล้วผมจะไปกล้าถามต่อเหรอว่าธุระอะไร "เย็นนี้คงไม่มีอะไรแล้ว เลิกงานปกติ"
คนเรามันก็ต้องมีเรื่องส่วนตัวและธุระเป็นของตัวเองกันทั้งนั้น ผมต้องให้พื้นที่ส่วนตัวกับควินซ์ อย่าเพิ่งไปทำให้มันรู้สึกอึดอัด ผมยกกาแฟหอมกลมกล่อมขึ้นดื่มอย่างพออกพอใจ
ควินซ์นี่ชงกาแฟถูกใจผมตลอดจริงๆ
แปลว่าควินซ์ต้องใส่ใจผมมากสินะ เขินว่ะ
"ก็ดี กูจะได้ไปนัดเดตสักที"
"...!" ว่าไงนะ!
"รีบๆ หาเจ้าสาว แม่จะได้เลิกบ่นสักที เฮ้อ"
ควินซ์เหลือบมาเห็นผมที่จะอ้าปากพูดก็ตัดบทขึ้นมา
"มึงไม่ต้องมาบอกว่ามีนัดลูกค้าเลยนะ ถ้ามี มึงก็ไปคนเดียว"
แม่งเอ๊ย! เมื่อกี้ผมไม่น่ารีบพูดเลยว่าไม่มีงานต่อ
ไม่ได้ๆ ผมต้องหาทางขัดขวาง
เจ้าบ่าวมึงนั่งหัวโด่อยู่เนี่ย!
ยังจะกล้าไปหาเจ้าสาวอีกแหรอ


## Chapter 4.1

บทที่ 4
"ไม่ผ่าน เอาไปคิดใหม่"
"ผมให้เวลาคุณสองอาทิตย์ คิดได้แค่นี้?"
"งบประมาณพวกนี้มากเกินไปรึเปล่า คิดว่าผมไม่รู้รึไง"
"ไม่ดี เอาแก้ บ่ายเอามาส่งใหม่"
เวลาผ่านไปนานเท่าไรสีหน้าของพนักงานหัวหน้าแผนกต่างๆ ที่เข้าร่วมประชุมยิ่งซีดเผือดและเหงื่อตกมากขึ้นเท่านั้น ส่วนเลขาคนสนิทที่นั่งข้างกายเองนั้นก็ยิ่งหน้ามุ่ยมากกว่าใครเพราะต้องจัดบันทึกการประชุมที่แสนยุ่งยาก
ปกติมันก็ยุ่งยากอยู่แล้วแต่วันนี้ดูมันจะยุ่งยากวุ่นวายมากกว่าทุกที งานโปรเจกต์ที่เสนอในวันนี้ยังไม่มีอันไหนผ่านเลย ทุกงานถูกตีกลับหมดจนคนทำแทบลงไปร้องไห้
ส่วนคนที่มีอำนาจเด็ดขาดกลับนั่งนิ่งแผ่รังสีเย็นยะเยือกออกมาตั้งแต่เริ่มประชุม... พวกเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าบอสมีเรื่องหงุดหงิดมาก่อนหรือเพิ่งมาหงุดหงิดกันแน่
แต่ที่รู้ๆ คือวันนี้บอสอารมณ์ไม่ดี และคนซวยก็คือพวกเขา พนักงานตัวน้อยๆ ฮือ
"เอ่อ... บอสจะให้แก้"
"เดี๋ยวนี้" ผมตวัดตามองไปทางหัวหน้าแผนกบัญชี "ไปแก้งบประมาณมาใหม่และส่งให้ผมภายในวันนี้"
"วันนี้! มันจะไปทันได้ยังไงบอส" ร้องประท้วงทันทีเพราะแผนงานเรื่องเสนองบประมาณในมือนี้ก็ใช้เวลาทำถึงหนึ่งอาทิตย์ หากทำใหม่และต้องการให้เสร็จภายในหนึ่งวันจะเป็นไปได้ยังไง
"เสาร์อาทิตย์นี้ฉันต้องไปดูแลบริษัทที่จีนแล้วและจะไม่กลับมาหนึ่งเดือน" ผมเปิดแฟ้มดูเอกสารเล็กน้อยโดยไม่ไม่สนใจหน้าตาจะร้องไห้ของใครทั้งนั้น "ฉันต้องการแผนงานในเดือนหน้าทั้งหมดภายในสองวันนี้ก่อนที่ฉันจะไปจีน"
สรุปคือพวกมึงต้องกลับไปแก้ใหม่ให้หมดนั่นแหละ
"จบการประชุมเท่านี้"
ผมโยนแฟ้มอันสุดท้ายไปให้ควินซ์ไปแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อกลับขึ้นไปห้องทำงานชั้นบน พลิกนาฬิกาข้อมือดูเวลาพบว่าเพิ่งจะสิบเอ็ดโมง อืม ไม่คิดว่าจะจบการประชุมเร็วขนาดนี้
ไม่สิ จะไม่จบเร็วได้ไงในเมื่อผมแทบจะด่าทุกการรายงานและการนำเสนอ ปัดตก ไม่เซ็นอนุมัติสักอัน อันที่จริง ผมก็ไม่ได้ทำตามอารมณ์หรอกนะ
เออๆ แอบทำตามอารมณ์นิดหนึ่งก็ได้ แผนงานพวกนั้นยังมีช่องโหว่อยู่พอสมควร ถ้านำไปแก้ใหม่อีกรอบน่าจะดีกว่านี้ เรียกว่าผลพลอยได้ดีกว่า...
เสียงงึมงำจากด้านหลังว่าขึ้น "วันนี้คงต้องทำโอทีอีกแล้ว... เฮ้อ"
หึหึ นี่แหละที่ผมต้องการ!
ทำงานล่วงเวลาแบบนี้ ควินซ์ก็จะไปหาไอ้บริษัทจัดคู่ไม่ได้!
ผมนี่มันฉลาดจริงๆ ฮ่าๆๆ
ผมเดินขึ้นลิฟต์มาแล้วกดไปยังตัวเลขบนสุด ส่วนควินซ์ยังต้องจดบันทึกและเรียบเรียงงานหลังการประชุมก่อน อีกแป๊บคงตามผมขึ้นมา
เป่าปากอย่างอารมณ์ดียิ่งนึกถึงใบหน้าหงุดหงิดของควินซ์แล้วยิ่งพึงพอใจ
กลับขึ้นมาชั้นบนแล้วผมผู้เป็นประธานแสนขยันขันแข็งก็เริ่มทำงานที่ค้างไว้ต่อ จวบจนผ่านไปครึ่งชั่วโมงได้ เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้น
"บอส คุณคิดจะทำอะไร"
เสียงของควินซ์ดังขึ้นกระแทกเสียงใส่ผมทันที
"ทำอะไร ไม่ได้ทำอะไร" เออ อย่ามาใส่ร้ายนะเว้ย "งานมันไม่ดีพอที่จะผ่านมั้ย"
"แต่บางอันมันเซ็นผ่านได้เลย ทำไมไม่เซ็น"
ทำไม? หรือควินซ์จะโกรธที่ต้องทำโอทีแล้วต้องผิดนัดไอ้บริษัทเวรๆ นั่น? พอคิดแบบนั้นแล้วอารมณ์ดีๆ ของผมจึงขุ่นมัวขึ้นมาทันควัน
ตอบเสียงแข็งกลับไป "เรื่องของกู"
เออ บริษัทกู ถ้าเจ๊งก็ช่างมัน ไปเกาะพี่ชายกินก็ได้
"เดี๋ยวกูทุบหัวแตกเลย" ควินซ์ขมวดคิ้วแล้วเท้าเอวอย่างมีน้ำโห "จะไปจีนอยู่แล้วแทนที่จะเคลียร์งานที่ไทยให้เสร็จวันนี้ไปเลย มึงจะได้สบายมีเวลาพัก"
เอ๋...
"เสือกหาเรื่องเพิ่มงานให้ตัวเอง ลดเวลานอนตัวเองอีก" ควินซ์บ่นไฟแล่บแล้วถอนหายใจ "ชอบนักรึไง ทำโอทีเนี่ย อยากเหนื่อยตายรึไง"
ผมหันไปมองควินซ์แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "นี่...มึงกำลังห่วงกู?"
เฮ้ย ควินซ์ห่วงผมแหละ
"เหอะ อย่าเข้าข้างตัวเองได้มั้ย" คนตรงหน้าส่ายหัวไปมา "รีบเคลียร์งานที่นี่ให้เสร็จซะ งานที่จีนรอมึงอีกเป็นกอง"
"รู้แล้ว" กระแอมไอนิดหน่อยแล้วโบกมือไล่ "ไปเร่งคนอื่นเถอะ สองทุ่มจะประชุมอีกรอบ มึงก็ไปแนะจุดบกพร่องไป"
"กูเป็นเลขามั้ย ไม่ใช่ที่ปรึกษา" ควินซ์ทำหน้าไม่พอใจแล้วเปลี่ยนเรื่อง "จะเที่ยงแล้ว กินอะไรจะได้สั่งให้"
อืมๆ หน้าที่ภรรยาคือการหาข้าวหาน้ำปรนนิบัติสามี
ควินซ์ทำดีๆ
ผมตีหน้าขรึมแล้วทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย "พวกติ๋มซำ อาหารจีนก็ได้"
"โอเค" แล้วควินซ์ก็เดินออกไป
เมื่อในห้องไม่มีใครแล้ว ผมจึงเริ่มดูงานต่อจนประมาณเที่ยงสิบห้า ควินซ์กลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมแม่บ้านสองคนที่ยกอาหารมื้อกลางวันเข้ามาให้ ผมจึงวางมือจากงานแล้วลุกไปนั่งที่โซฟาแทน
"สั่งเป็ดปักกิ่งมาด้วย" มองเป็ดปักกิ่งเล็กน้อย
"อยากกิน" นานๆ ทีควินซ์จะอยากกินอะไรสักที
"เออ งั้นกินให้เยอะๆ" เมื่อเช้าผมกินแค่แซนวิช ตอนนี้เลยค่อนข้างหิวดังนั้นการขยับตะเกียบหยิบอาหารเข้าปากจึงค่อนข้างเร็วและบ่อย
ส่วนควินซ์ยังไม่กิน กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดผูกโบว์เลื่อนนิ้วดูอะไรสักอย่างในไอแพด
"ดูงานอยู่เหรอ" เห็นหน้าตาเคร่งเครียดเชียวเลยถามอย่างห่วงใย
"เปล่าหรอก" ส่ายหัวแล้วถอนหายใจจากนั้นก็เลื่อนนิ้วบนไอแพดต่อ
"แล้วดูอะไรอยู่"
ควินซ์นั่งอยู่ไกลเลยทำให้ผมไม่สามารถชะโงกชะเง้อคอไปดูได้ว่ามันกำลังดูหรือกำลังอ่านอะไรอยู่
"ไม่มีอะไร"
"อ้อ" ไม่มีอะไรก็มากินข้าวก่อนสิ
"แค่บริษัทจัดหาคู่ส่งโปรไฟล์คู่เดตมาให้เลือกน่ะ"
"....!"
"เย็นนี้ไม่ได้ไปตามนัด กูเลยให้เขาส่งรายละเอียดมาทางเมลแทน"
มึง...ไอ้ควินซ์ ไอ้เหี้ย!
ควินซ์วางไอแพดลงแล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาบ้าง มันเปรยตามองผมแล้วยกยิ้ม
"ตอนนี้กูเจอคู่เดตเข้าตาแล้ว บริษัทนี้มีแต่คู่เดตโปรไฟล์ดีๆ"
โปรไฟล์ดี?
ดีไม่เท่านับหนึ่งคนนี้หรอก เหอะ!
แล้วอีกอย่างนะ...
ผมจะบอกให้พี่ชายไปเผาไอ้บริษัทบัดซบนี้ทิ้ง!


## Chapter 4.2

"อ้อ" ผมลากเสียงยาวนิดหน่อยคล้ายกำลังแซวแต่แววตากลับเหี้ยมเกรียมขึ้นมา "แล้วมึงคิดจะไปเดตเมื่อไหร่"
"คงต้องรอกลับมาจากจีนเดือนหน้านั่นแหละ" ควินซ์ว่าอย่างไม่เดือดร้อนใจอะไรมากแต่ในขณะที่ผมนี่เรียกว่าไฟสุมอกแล้ว
แต่พอได้ยินว่าจะนัดเดตเดือนหน้ามันก็พอจะคลายความหงุดหงิดของผมลงได้บ้าง อย่างน้อยมันยังไม่ใช่เร็วๆ นี้ ฮึ หนึ่งเดือนเหรอ จะได้กลับมาเดตเหรอ ไม่มีทาง!
สาบานเลยว่าผมต้องทำให้ควินซ์เป็นของผมก่อนที่มันจะได้ไปเดต!
เดี๋ยวๆ อย่างเพิ่งเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้คิดจะรวบหัวรวบหางควินซ์แต่จะทำให้เขามาเป็นคนรักของผมให้ได้ก่อน นั่นคือภารกิจแรกที่ผมต้องทำให้สำเร็จให้โดยเร็วที่สุด
หลังจากควินซ์บอกมาแบบนั้นแล้ว เราก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ต่างคนต่างกินมื้อเที่ยงและจมไปกับความคิดของตัวเอง ในตอนบ่ายค่อนข้างวุ่นวายเลยเพราะมีหัวหน้าแผนกต่างๆ ทยอยกันขึ้นมาพูดคุยปรึกษาหาแนวทางกับผม
แผนงานบางอันได้รับการแก้ไขแล้วและเมื่อผมเห็นว่ามันโอเคดีแล้วก็เซ็นอนุมัติให้ แต่อันไหนที่ยังต้องการความเห็นอื่นให้ยกไปรอลงมติในที่ประชุม
ชีวิตในแต่ละวันของผมค่อนข้างน่าเบื่อ มีแต่งานกับงานไม่เคยได้หยุดพักแบบจริงๆ จังๆ นัก ไม่รู้ว่าลาพักร้อนครั้งสุดท้ายนี่เมื่อไร
กว่างานของวันนี้จะจบลงก็ปาไปสี่ทุ่มได้... ลากเลือดอยู่เหมือนกันแต่ผลลัพธ์ของงานมันดีกว่าเมื่อเช้าก็พอจะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
(ป๋าบอกว่าจะกลับมากินข้าวกับผม!) เสียงโมโหจากปลายสายทำเอาผมรู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมา (ฮึ่ย ผมอุตส่าห์รอกินข้าวแต่ก็รอเก้อ!)
"ป๋าขอโทษ เดี๋ยวป๋าก็ต้องไปจีนแล้วงานมันเยอะเป็นธรรมดา" พยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ "เดี๋ยวพี่จะซื้อของกลับมาฝากเยอะๆ นะ"
(....) ปลายสายเงียบไปนิดหน่อยก่อนจะกระแทกเสียงใส่ (เอาขนมมาฝากเยอะๆ แล้วกัน)
ผมหลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูก่อนจะถือโทรศัพท์ฟังนับสองบ่นยาวเหยียดอีกหลายนาทีก่อนน้องชายตัวแสบจะไล่ผมไปหาข้าวกินแล้วก็ไม่ต้องกลับบ้านให้ไปนอนคอนโดแทนจะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทาง
"ขี้บ่นจริงๆ"
(เหอะๆ ซ้อมหูไว้ฟังก่อนก็ดีนะ) นับสองหัวเราะเยาะ (น้องบ่นยังไม่สู้เมียบ่นหรอก)
หัวใจของผมกระตุกทันทีเมื่อได้ยินคำว่าเมีย... มันทำให้นึกถึงหน้าควินซ์ขึ้นมา รับรู้ได้ถึงใบหูของตัวเองที่มันร้อนขึ้นมาจึงอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นเกาหลังคออย่างเก้อเขิน
(ผมไปแหละ ไปหาพี่เก้าดีกว่าาา)
รอยยิ้มของผมหุบลงทันทีและแทนที่ด้วยความหึงหวง "อะไรๆ ก็ไอ้เก้า รำคาญ!"
(เอ้า สามีผมมั้ยครับ)
"ฮึ" ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ผมก็ยังไม่ชอบหน้าไอ้เด็กเวรนั่นอยู่ดี
(พี่รีบๆ หาเมียและแต่งงานสักทีเถอะ) เสียงโอดครวญของนับสองว่าขึ้น (ผมอยากแต่งงานแล้ว!)
เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลยแฮะ
ตอนนี้นับสองกับเก้าก็หมั้นกันไว้แล้ว ตามจริงสองคนนี้ก็อยากจะจัดงานแต่งตั้งแต่นับสองเรียนจบแต่พี่ไอศูรย์บอกว่าไม่ได้ จะให้น้องแต่งก่อนพี่ชายได้ยังไง สรุปคือนับสองต้องรอพี่ชายสามคนแต่งงานให้เรียบร้อยหมดก่อนถึงจะแต่งได้
และตอนนี้เหลือผมแค่คนเดียว
สำหรับพี่ออสตินเขาก็แต่งงานเรียบร้อยแล้ว ส่วนพี่ไอศูรย์...เอ่อ พูดยังดี เหมือนจะโดนคนที่ชื่อปีแอร์จับเซ็นใบสมรส ทุกวันนี้กำลังหาทางหย่าอยู่ ไม่รู้ว่าจะขำหรือร้องไห้ดีเหมือนกัน
"หาน่ะหาได้" ผมถอนหายใจแล้วส่ายหัว "เขาจะยอมแต่งกับป๋ามั้ยนี่สิ"
จีบก็ยังไม่ติด
เขาจะชอบไม่ชอบก็ยังไม่รู้
คิดถึงเรื่องแต่งงานแล้ว...ปวดตับขึ้นมาเลย
(พูดแบบนี้... พี่ควินซ์เหรอ!) จากน้ำเสียงหดหู่กลายเป็นระริกระรี้ขึ้นมาทันที (ป๋ารู้ใจตัวเองแล้วใช่มั้ย!)
"ไม่บอกหรอก" เดี๋ยวไอ้เด็กปากมากมันวิ่งแจ้นไปบอกควินซ์ขึ้นมาจะทำไง
(ไม่ต้องมากลัวว่าผมจะวิ่งไปบอกพี่ควินซ์ เพราะต่อให้วิ่งไปบอกจริงๆ พี่ควินซ์ก็ไม่เชื่อ)
"..." ทำไมมันเจ็บจี๊ดแบบนี้
"แล้วทำไมควินซ์ถึงไม่เชื่อ" เออ มีคนไปบอกแล้วยังจะไม่สะกิดใจอีกเหรอ มันต้องมีบ้างสิ
(ก็ป๋าชอบเชียร์พี่ควินซ์ให้คนอื่นตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว แถมป๋าก็ไม่เคยทำตัวรุ่มร่ามใส่พี่ควินซ์ กินเด็กในสังกัดตัวเองให้พี่ควินซ์เห็นอีก) ทำไมมันลากวีรกรรมของผมออกมาแบบนี้ (พี่ควินซ์คงเชื่อลงหรอก เหอะๆ)
ผมขมวดคิ้ว "แล้วถ้ายังงั้นป๋าต้องทำยังไง"
(อย่าไปบอกใครนะว่าเป็นพี่ของผมเนี่ย) อ้าว ไอ้เด็กนี่ ยังอยากได้ของฝากอยู่มั้ย (ป๋าก็เริ่มจีบสิ เริ่มต้นจีบตรงๆ ให้เขารู้ตัว แล้วก็ทำตัวดีๆ ให้พี่ควินซ์เห็น)
ทุกวันนี้ผมก็ทำตัวดีจะตาย
(ทำให้เขารู้ก่อนว่าเราชอบ)
เอ่อ... ต้องรีบบอกเลยเหรอ
ไก่จะตื่นรึเปล่า หรือ หรือควรบอกดี
"พี่ต้องบอกชอบเขาเหรอ" ถามอย่างไม่มั่นใจ
(ไม่บอกแล้วพี่ควินซ์จะรู้มั้ย) ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่พี่ด้วย! (ถามอะไรโง่จริง)
เห็นกูเป็นพี่มั้ยเนี่ย!
นับสองถอนหายใจคล้ายเอือมแต่ก็ให้คำแนะนำ (พี่ต้องบอกให้เขารู้ก่อน เขาจะได้เริ่มมองว่าสิ่งที่เราทำมันแตกต่างจากเมื่อก่อน) ร่ายยาวแบบไม่พักหายใจ (จากเมื่อก่อนถ้าเพื่อนโอบไหล่ก็ไม่คิดอะไร แต่ถ้าเปลี่ยนมาเป็นคนที่กำลังจีบเรา คนที่ชอบเรามาโอบไหล่เรา)
เหมือนมีอะไรบางอย่างมาจุดประกายในหัวของผม
(ถ้าเป็นแบบนั้น...)
"..."
(พี่คิดว่าพี่ควินซ์จะไม่เขินเลยเหรอ)
เออว่ะ แค่นี้ทำไมผมคิดไม่ได้วะ!


## Chapter 4.3

ผมรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลยหลังจากได้ฟังนับสองพูดออกมาแบบนั้น
ควินซ์จะเขินงั้นเหรอ
ผมจะได้เห็นควินซ์เขินเหรอ!
อยากเห็นชะมัด
(อย่าเพิ่งรีบมโน ฟังผมให้จบก่อน อย่าเพิ่งไปคิดทำยังไงให้พี่ควินซ์เขิน) ใครมโน พูดให้มันดีๆ (ไปคิดก่อนว่าทำยังไงถึงจะทำให้พี่ควินซ์เชื่อว่าป๋าชอบเขาจริงๆ ฮ่าๆๆ อันนี้สิยาก ก๊ากกก)
ผมหน้าตึง "ขำมากนักรึไง"
(แน่สิ แค่คิดว่าป๋าเดินไปบอกพี่ควินซ์ว่าชอบ พี่เขาคงจับป๋าโยนเข้าโรงพยาบาลแล้ว) เสียงดูสะใจเหลือเกินนะ
"ยังอยากแต่งงานกับไอ้เก้าอยู่มั้ย!"
ปลายสายกลั้วหัวเราะ (ไม่เป็นไร งานแต่งผมยังรอได้ แต่งานแต่งพี่ควินซ์สิ... ฮ่าๆ เอ๋ พี่เขาว่าจะรีบหาเจ้าสาวมาแต่งปีนี้รึเปล่านะ ป๋าอยากจะยืดเวลาแกล้งผมกับพี่เก้าต่อก็ได้นะ หึๆๆ)
"นับสอง!" เส้นเลือดบนขมับของผมแทบจะปริแตกกับคำยั่วยุของน้องชาย
(ว้ายๆ โมโหซะแล้ว ไปให้พี่เก้าปลอบดีกว่า แง๊ พี่เก้าาา ป๋าดุนับอีกแล้ววว)
(พี่ทอดเฟรนซ์ฟรานอยู่ อย่าเพิ่งกอด น้ำมันจะกระเด็น)
โว้ย! โดนสวีตหวานใส่อีก ฮึ่ย
ผมรีบกดตัดสายก่อนที่จะได้ยินอะไรที่มันแสลงหูไปมากกว่านี้ ถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างหงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้ ยกมือขึ้นปลดเนคไทออกแล้วโยนมันทิ้งลงบนโต๊ะทำงานจากนั้นก็หยิบกระเป๋าตังค์กับกุญแจรถเดินออกไปหน้าห้อง
"ควินซ์ ไปกินข้าวกัน" พูดโพล่งออกไปแล้วก็มองคนร่างสูงโปร่งที่กำลังจัดแฟ้มงานให้เข้าที่อยู่
"จะไปร้านไหน" ถามแล้วยันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้
"ยังไม่รู้เหมือนกัน" ผมเอามือหนึ่งล้วงกระเป๋าแล้วอีกมือก็โยนกุญแจรถเล่น "ขับรถไปก่อน เดี๋ยวค่อยคิด"
ตอนนี้ในหัวของผมมันสับสนไปหมดเพราะคำพูดของนับสอง เลยยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีกับตัวเอง แล้วยิ่งออกมาเจอหน้าควินซ์ยิ่งคิดไม่ออกหนักกว่าเดิมว่าควรจะบอกชอบเขายังไง จะทำยังไงให้เขารู้ว่าผมชอบเขาจริงๆ
ให้ผมไปเล่นหุ้นเอากำไรร้อยล้านยังไม่เครียดเท่านี้เลย!
"จะขับรถเอง?" นัยน์ตาสวยตวัดมองพวงกุญแจรถในมือผม
"อืม" ดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ "ตอนนี้ก็ดึกแล้ว รถไม่น่าติด" น่าจะขับได้สบายๆ นะ คิดว่างั้น
ควินซ์พยักหน้าแล้วหยิบเสื้อสูทตัวนอกมาถือไว้ก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินตามหลังผมเข้ามาในลิฟต์ ยื่นมือไปกดเลขชั้นจอดรถ
"พรุ่งนี้มีงานอะไรบ้าง" ผมถามอย่างเคยชินพลางมองตัวเลขที่กำลังไล่ระดับลง
"พรุ่งนี้มีแค่แจกงานแล้วก็สั่งงานให้หัวหน้าแผนก เหมือนกับทุกครั้งก่อนไปจีน" ควินซ์ว่าอย่างสบายๆ แล้วขยับหมุนคออย่างเมื่อยล้า "จะไม่เข้าบริษัทก็ได้ โทรสั่งให้คนมาเอางานที่โต๊ะกูเลยก็ได้"
"พูดแบบนี้พรุ่งนี้มึงจะไม่เข้าบริษัทแล้วหนีไปเดทใช่มั้ย" สีหน้าของผมตึงขึ้นทันควัน
"กูอยากไปนวดตัวไปสปาต่างหาก ปวดคอ" ยกมือขึ้นนวดหลังคอแล้วเบ้ปากเหมือนเจ็บ "อยากไปจีนแบบสบายๆ ตัวมีแรงเดินช้อปปิ้ง"
ควินซ์เป็นคนที่บ้าช้อปปิ้งมากและสามารถเดินช้อปได้ทั้งวัน ตอนไปทำงานที่อังกฤษมันก็ช้อปตั้งแต่เก้าโมงเช้ายันสี่ทุ่มถึงจะกลับมาโรงแรม
แน่นอนว่าผมต้องนอนรออยู่ที่โรงแรมอยุ่แล้ว ใครมันจะไปเดินตามไหวกัน
แต่ครั้งนี้ผมจะต้องลองเดินช้อปปิ้งกับมัน
จะไปเปย์มันนี่แหละ! เปย์จนกว่าจะได้ควินซ์นั่นแหละ หึหึ
"งั้นพรุ่งนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทแล้วกัน" ผมว่าแล้วกดรีโมทปลดล็อกรถหรูสีน้ำเงินเข้มตรงหน้า "ถือว่าพักผ่อนเอาแรงก่อนขึ้นเครื่องไปจีน"
"มึงพูดจริงนะ" ควินซ์มีสีหน้าสดใสขึ้นมาทันทีแล้วยิ้มตาปิด "บอสช่างเป็นคนดีจริงๆ เลย น่ารักว่ะ"
นะ น่ารักเหรอ
ควินซ์ ควินซ์กำลังชมผมอ่ะ!
ผมเปรยตามองมันเล็กน้อยแล้วเบือนหน้าไปทางอื่นพยายามเก๊กหน้าขรึมไม่สนใจแต่ในใจคือลิงโลดวิ่งลงทุ่งลาเวนเดอร์แล้ว และผมก็นึกถึงคำพูดนับสองที่ให้ผมพยายามทำตัวดีๆ กับควินซ์
หมายถึงต้องเอาอกเอาใจสินะ!
"พรุ่งนี้มึงจะไปไหน นวดแผนไทย? สปาตัว?" ถามพลางก้าวขึ้นรถประจำตำแหน่งคนขับ ควินซ์เปิดประตูรถและสอดตัวเข้ามานั่งแล้วเอากระเป๋ากับเสื้อตัวนอกไปวางที่เบาะหลังก่อนจะตอบผม
"ไปนวดแผนไทยก่อนตอนเช้าแล้วบ่ายไปทำสปา" ควินซ์ค่อนข้างเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองหนักมาก สปาตัวสปาผิวสปาหน้าคอร์สหน้าใสขัดผิดขัดหน้าก็ไปทำหมด ค่อนข้างเป็นผู้ชายเจ้าสำอางเลย "ถามทำไม จะไปด้วย?"
"อืม" กดเปิดหลังคารถเพื่อจะได้รับลมเย็นๆ อ้อ รถของผมเป็นบีเอ็มรุ่นใหม่ล่าสุด ราคาก็เบาๆ ยี่สิบล้าน คันนี้พี่ออสตินซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว ส่วนวันเกิดปีนี้เขาให้เกาะส่วนตัวในอเมริกามา ราคาราวๆ พันล้านได้ แน่นอนว่าผมตกใจจนหัวใจเกือบหยุดเต้นเหมือนกัน
อันที่จริงพวกพี่ๆ เขาก็ดูแลผมดีนะ ถึงจะไม่ได้แสดงออกคลั่งรักจะเป็นจะตายแบบที่ทำกับนับสองก็เถอะ ผมโตกว่านับสองซ้ำยังเด็กกว่าพวกพี่เขาแค่ปีเดียวเองด้วย มันคงกระอักกระอ่วนไม่น้อยถ้าผมได้รับความรักแบบนับสอง
ผมคลั่งนับสองก็จริงแต่ยังไม่เท่าพี่ไอกับพี่ออสติน ยังมีสติมากกว่านิดนึง...มั้งนะ
"กูชวนตั้งหลายครั้งไม่เห็นสนใจ" ควินซ์ทำหน้าแปลกใจ
"ตอนนี้สนใจแล้วไง"
สนใจมึงนะ ไม่ได้สนใจไอ้นวดแผนทงแผนไทย
"งั้นกูจองเผื่อมึงเลยแล้วกัน" เสียงทุ้มใสว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไลน์
"เอาห้องส่วนตัวนะ" เตือนก่อน
"เออ ร้านที่กูไปนี่เกรดระดับโรงแรมห้าดาวเลย มึงพอใจแน่ไอ้ป๋า" แขวะเข้าให้แล้วก็บ่นงึมงำ "เกรดห้าดาวไม่พอ ราคาแม่งก็ห้าดาวอีก"
"แพงมากเหรอ" ผมถามอย่างสนใจพลางหักพวงมาลัยแซงรถที่ขับช้าเป็นเต่า
"หลักหมื่น"
"ถูกดีออก"
"มึงมันคนรวยมั้ย ไอ้ป๋า" คนหน้าสวยแว้ดใส่แล้วเท้าคางมองวิวด้านข้างยกมือขึ้นเสยผมที่พัดปลิวไปตามลม "ถึงมึงจะให้เงินเดือนกูเยอะ แต่ใช่ว่ากูจะรวยนะ"
"มึงรวยได้ถ้ามึงเก็บเงิน ควินซ์" ผมส่ายหัวไปมา "มึงเล่นเอเงินไปช้อปปิ้งหมด เงินจะเหลือให้มึงมั้ย"
ควินซ์ทำงานเก่งและเก่งรอบด้านแต่ข้อเสียสุดๆ คือใช้เงินไม่ยั้งมือ เรียกว่าฟุ่มเฟือยในระดับหนึ่ง ไม่เป็นหนี้ไม่เงินติดลบก็จริงแต่เงินเก็บเองก็ไม่เยอะ
เคยบอกให้เอาเงินไปลงทุนหุ้นลงทุนซื้อหลักทรัพย์ก็ไม่เอา บอกจะเอาไปซื้อเสื้อผ้าไปซื้อคอนโด
คนถูกบ่นทำหน้าสลด "ของมันต้องมี มึงเข้าใจมั้ย"
ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอแล้วยื่นมือไปเปิดเพลงให้มันคลอไปเบาๆ "มึงอยากมีเงินใช้ตลอดชีวิตมั้ย"
"ใครบ้างที่ไม่อยากมีเงินใช้ตลอดชีวิต" มันหันมามองผมเหมือนผมคือคนโง่ที่ถามอะไรโง่ๆ อีกแล้ว "แล้วมึงมีคำแนะนำรึไง อยากมีเงินใช้ตลอดชีวิตเนี่ย"
บีบพวงมาลัยแน่นขึ้น รู้สึกเหงื่อซึมออกมาตามไรผมนิดๆ...
"มาเป็นแฟนกูสิ"


## Chapter 4.4

[ควินซ์]
"กูว่าพรุ่งนี้มึงไม่ต้องไปนวดแผนไทยกับกูแล้ว"
"เดี๋ยวสิ"
"ไปโรงพยาบาลตรวจสมองหน่อยเถอะ ดูท่าจะมีปัญหาแล้ว"
ผมหัวเราะเบาๆ จริงๆ แล้วอยากจะหัวเราะให้ปอดโยกอยู่เหมือนกันนะ เมื่อกี้ว่ายังไงนะ ให้ไปเป็นแฟนมันเนี่ยนะ ตลกแล้ว มันคงแกล้งผมสินะ
"ไอ้ควินซ์!" นับหนึ่งหันมาถลึงตาใส่ผมเหมือนโกรธ "กูจริงจังอยู่นะ"
"กูก็จริงจังอยู่" ยิ้มอ่อนแล้วยักคิ้ว "จริงจังที่จะพามึงไปตรวจเช็กสมอง" ว่าแล้วก็ยกมือขึ้นเคาะที่หัวตัวเองเบาๆ
แอบเห็นเส้นเลือดบนขมับของไอ้หนึ่งมันปูดโปนขึ้นมาวับๆ ...ดูเหมือนจะโกรธจริงๆ แล้วแฮะ แต่มันจะโมโหจะโกรธทำไม ในเมื่อมันก็แค่พูดเล่นเอง
"ฮึ่ย" พ่นลมหายใจออกมาอย่างโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากขับรถให้เร็วขึ้นเพื่อระบายความหงุดหงิด "จะกินข้าวร้านไหน!"
อ้าว นี่มันพาลนี่ครับ
"แล้วแต่มึงสิ" ผมไม่อยากเสนอเพราะดูจากอารมณ์ของนับหนึ่งแล้ว พูดอะไรไปคงไม่ถูกใจ
ขอนั่งเงียบๆ ดีกว่า
นับหนึ่งขับรถหน้าบึ้งไปตลอดทางเลย แถมยังขับกวนตีนคันอื่นปาดหน้าไปอีกหลายคันจนผมได้แต่ยิ้มอ่อนส่ายหัวไปมากับการแสดงออกแบบเด็กๆ ของนับหนึ่งและในระหว่างนั้นผมเองก็คุยแชทนัดแนะกับทางร้านนวดแผนไทยจองคิวจองห้องให้เสร็จสรรพ
เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกทีจะเห็นว่าเส้นทางที่นับหนึ่งขับมาจะเป็นทางริมแม่น้ำแล้ว อืม แถวนี้มีอยู่สองร้านประจำที่มันชอบมากินข้าว ร้านแรกเป็นร้านบนบกตั้งริมแม่น้ำ ส่วนร้านที่สองจะเป็นล่องเรือไปตามแม่น้ำและนั่งทานอาหารบนดาดฟ้าเรือ แต่ร้านที่สองต้องจองล่วงหน้าและรอบล่องเรือคือหนึ่งทุ่มครึ่งและจะกลับเข้าฝั่งตอนสี่ทุ่มครึ่ง ตอนนี้ใกล้สี่ทุ่มครึ่งแล้วก็คือเรือใกล้เข้าฝั่งและจะปิดร้านปิดครัวแล้ว
สรุปคือวันนี้คงได้ไปกินร้านแรกที่ตั้งอยู่บนบก ร้านนี้วิวสวยอาหารอร่อย
ผมคิดแบบนั้นนะจนตอนที่มาถึงทางแยก ไอ้หนึ่งกลับเลี้ยวไปทางร้านที่สอง... เดี๋ยวๆ มึงจะไปช่วยเขาเก็บร้านรึไง!
"ทำไมมาทางนี้" อดไม่ได้ที่จะถาม
"อยากมา" อ้าว กวนตีนแล้ว
"ร้านมันจะปิดแล้ว" ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยเตือนอย่างหวังดี
"กูจะกินร้านนี้และร้านต้องเปิดให้กู" นับหนึ่งว่าหน้าตายและเอาแต่ใจ แววตาดดันเอาเรื่องดูท่าทางยังโกรธผมอยู่แน่ๆ แต่มันจะโกรธทำไมวะ ไม่เข้าใจ
"ร้านมันปิดแล้วหนึ่ง" ผมย้ำ
"ก็กูจะกิน"
เออ แล้วแต่มึงเลยครับ เชิญครับเพื่อน ไม่ขัดครับ
ผมยักไหล่ทำหน้าเมื่อยใส่มันแล้วนั่งเงียบๆ เล่นโทรศัพท์ไป จากนั้นไม่ถึงห้านาทีพวกเราก็มาถึงลานจอดร้านของร้านอาหารที่มีรถจอดเรียงรายเต็มไปหมดพร้อมกับลูกค้าที่เดินออกมาจากร้านอาหาร
มองเลยไปด้านหลังจะเห็นเรือริเวอร์ไซต์จอดเทียบท่าอยู่ อ้อ มันเป็นเรือสำราญที่มีสองชั้น ชั้นบนเป็นพื้นที่ดาดฟ้าและชั้นล่างเป็นห้องแอร์เย็นๆ
นับหนึ่งจอดรถในบริเวณที่ยังว่างและปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกก่อนจะหันมาพูดกับผมด้วยใบหน้านิ่งๆ "ลง"
"มึงคิดจะทำอะไร" ผมถามอย่างระแวงแต่ก็เปิดประตูก้าวลงจากรถ
"ตามมาเถอะ" นับหนึ่งกดปิดหลังคารถเเละกดล็อกรถ
ผมได้เเต่ถอนหายใจเเละส่ายหัวขณะเดียวกันก็เดินตามหลังร่างสูงไปติดๆ เดินจนมาถึงบริเวณหน้าร้านซึ่งมีพนักงานต้อนรับกำลังยืนส่งลูกค้าอยู่
นับหนึ่งเดินตรงเข้าไปหาพนักงานด้วยท่าทางอันธพาลไม่น้อย…
"ร้านปิดแล้วครับคุณลูกค้า…" พนักงานหันมาพูดยังไม่ทันจบประโยค
"ขอคุยกับเจ้าของร้าน" พูดตัดบทด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง "ไปเรียกมา"
"คือว่า…" สีหน้าของเด็กพนักงานอึ้งไปเล็กน้อยและจะปฏิเสธ
นับหนึ่งเปิดกระเป๋าเงินเเล้วหยิบเเบงค์เทาออกมาห้าใบ "ไปเรียกมา เร็วๆ"
"…" ผม
รู้แล้วว่ารวย ไอ้เหี้ย
เด็กหนุ่มรับเงินไปแบบมึนๆ งงๆ เเล้วก็ตอบรับเดินนำไปพบเจ้าของร้าน ผมนิ่วหน้าเเล้วคว้าเเขนนับหนึ่งไว้เพื่จะถามให้รู้เรื่องว่าจะทำอะไร
"มึงจะทำอะไร หนึ่ง"
"กินข้าว ล่องเรือ" ตอบหน้าตายสนิท
"แต่ร้านจะปิดแล้ว!" ผมตอกย้ำ "แล้วเรือมันล่องเเค่วันละครั้ง"
"งั้นกูจะจ่ายเพิ่ม เหมาร้าน ล่องเรืออีกรอบ" นับหนึ่งถึงต้นเเขนตัวเองออกจากมือผมเเละเปลี่ยนมาจับมือผมเเทน
ซึ่งมันทำให้ผมเลิ่กลั่กไม่น้อย
"มึงกำลังทำอะไรอยู่กันเเน่" ทำอะไรเอาเเต่ใจเกินไปแล้ว "เหมาเรือทำไม"
นับหนึ่งหันกลับมามองผมเเล้วเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ
"เพื่อดินเนอร์กับมึงไง ควินซ์"


## Chapter 4.5

ดินเนอร์?
ก็แค่กินข้าวเย็นมั้ย
จำเป็นต้องเหมาเรือด้วยเหรอ กินแบบธรรมดาจะตายรึไง
"ดินเนอร์? กับกู?" ทวนคำอีกครั้งอย่างแปลกใจ "แค่กินข้าวกับกูมึงต้องเหมาเรือเลยเหรอ"
"เออ"
"เหมือนมึงกำลังเอาใจกูอยู่" หลุบตาลงต่ำมองมือใหญ่อบอุ่นจนเกือบร้อนที่กำลังกุมมือผมอยู่
นับหนึ่งคิ้วกระตุกแล้วหันมามองผม "เพิ่งรู้รึไง!"
ผมหรี่ตามองนับหนึ่งอย่างไม่เข้าใจในพฤติกรรมแปลกประหลาดในช่วงสองสามวันมานี้ที่ไม่รู้ว่าไปกินอะไรผิดปกติมารึเปล่า ถึงได้เหมือนจะเอาอกเอาใจผมมากขึ้นกว่าทุกที แถมมันยังยอมรับเต็มปากเต็มคำอีกว่า ใช่ กำลังเอาใจผมอยู่ แล้วมันจะทำไปทำไม
อืมมม หรือมันแอบไปทำอะไรผิดไว้?
เช่น...แอบทำของรักของหวงผมพัง? ทำเสื้อผ้าตัวโปรดของผมเปื้อน?
ปล่อยให้นับหนึ่งมันบ้าไปเพราะตอนนี้เอาอะไรมาฉุดก็คงไม่อยู่แล้ว ไม่นานนักเราก็มาถึงห้องผู้จัดการร้านและเมื่อเข้าไปในห้องก็เห็นผู้หญิงร่างท้วมออร่าเถ้าแก่เนี้ยจับกำลังนั่งดูบัญชีร้านอยู่อย่างขะมักเขม้น
หลังจากพนักงานหนุ่มชี้แจ้งเรื่องราวและความต้องการของนับหนึ่งออกไป สีหน้าของเถ้าแก่เนี้ยจึงเปลี่ยนเป็นลำบากใจทันที...
"คือว่าคุณลูกค้า... วันนี้ร้านของเราปิดแล้ว" เธอกำลังจะบอกให้มาวันอื่น
"แต่ผมต้องการวันนี้ เดี๋ยวนี้" นับหนึ่งตัดบทแล้วยื่นเช็คเงินให้ เน่นอนว่ามันเป็นเงินจำนวนไม่น้อยที่ผมแอบเห็นแล้วก็อยากจะเป็นลม "นี่เป็นค่าเสียเวลา ค่าทำงานล่วงเวลาของพนักงาน... คุณคิดว่าราคานี้เหมาะสมมั้ย"
เถ้าแก่เนี้ยตาโตเบิกตามองเช็คในมืออย่างไม่อย่างจะเชื่อ "มะ เหมาะสมค่ะ"
"งั้นก็ดีครับ" นับหนึ่งกระตุกยิ้ม "ถ้าไม่พอ จะเรียกเพิ่มอีกก็ได้นะครับ ไม่ต้องเกรงใจ"
มึงควรเกรงใจเขา ไม่ใช่เขาเกรงใจมึง!
แล้วอีกอย่างนะ....มึงจะใช้เงินฟุ่มเฟือยขนาดนี้ไม่ได้!
นับสองอยู่ไหน
มาเก็บพี่ชายไร้สติเดี๋ยวนี้!
"แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ" เธอรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธจากนั้น หันมายิ้มประจบประแจงใส่ผม "คุณผู้ชายท่านนี้โชคดีจังเลยนะคะ"
"โชคดี?" ผมขมวดคิ้วอย่างมึนๆ โชคดีอะไรวะ
"แฟนคุณเหมาร้านเราเพื่อดินเนอร์กับคุณแบบนี้ น่าอิจฉาจังเลย" เธอว่าแล้วก็มองมาที่มือของพวกเราแล้วเงยหน้ากลับมามองผมกับนับหนึ่งสลับกันไปมาด้วยสายตาวิบวับกรุ้มกริ่ม "สมัยนี้โลกเปิดกว้างแล้วค่ะ ไม่ต้องเขินหรอกค่ะ"
"เดี๋ยว! ไม่ใช่!"
แฟนบ้าบอคอแตกอะไรเล่า บ้าไปแล้วเหรอ!
ในขณะที่ผมกำลังจะแย้งเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิดก็ถูกตัดบทด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำของนับหนึ่งอีกครั้ง "ครับ คนนี้แฟนของผมเอง"
"...!"
"ผมกำลังง้อเขาอยู่น่ะ วันนี้วันสำคัญของพวกเราแต่ผมดันลืมซะได้ก็เลยต้องเอาใจเขาหน่อยน่ะครับ"
วอท!
"ตายแล้ว แบบนี้แฟนคุณคงหายงอนแล้วล่ะครั้ง" เธอว่าอย่างเอาอกเอาใจนับหนึ่งแล้วหันมาพยักหน้าให้ผมที่อึ้งจนพูดอะไรไม่ออก "ดูสิ แฟนคุณเขินจนพูดไม่ออกแล้ว"
กูอึ้งจนใบ้แดกต่างหาก!
นับหนึ่งหันมามองผมแล้วกระชากตัวผมเข้าไปในอ้อมกอดมันและ...
จุ๊บ!
มัน หอม แก้ม ผม!!
"เขินผมขนาดนั้นเลยเหรอ ที่รัก"
"..."
"แต่...หน้าตาตอนตกใจของคุณนี่มันน่ารักจริงๆ นะ"
---------------
ผมอึ้งไปกับสัมผัสร้อนข้างแก้มที่ประทับลงมา รู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
"ไอ้..."
จะอ้าปากด่าก็ต้องสะดุ้งเมื่อนิ้วเรียวยาวแตะเบาๆ บนริมฝีปากเป็นเชิงให้ผมหยุดพูดก็ยิ่งทำให้ผมมีโทสะมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะรู้สึกว่าไอ้เพื่อนตัวดีคนนี้มันกำลังเล่นเกินไปแล้ว
นับหนึ่งยิ้มมุมปาก "เวลาคุณเขิน คุณจะชอบด่าผม"
"...." กูไม่เขินก็จะด่ามึง!
"แล้วคุณก็รู้ใช่มั้ยว่าถ้าด่าผมหนึ่งครั้ง ผมจะจูบคุณหนึ่งครั้ง"
"....!" เหี้ยอะไรวะเนี่ย
นัยน์ตาคมกริบเผยประกายเจ้าเล่ห์ "คุณคงไม่อยากให้ผมจูบคุณต่อหน้าคนเยอะๆ ใช่มั้ย" ว่าจบแล้วนับหนึ่งก็หันไปมองเถ้าแก่เนี้ยที่กำลังทำหน้าฟินและยังมีพนักงานหนุ่มที่ทำหน้าเขินใส่
ผมมองตามแล้วยิ่งอยากด่าแต่ใจหนึ่งก็แอบกลัวว่ามันจะจูบผมขึ้นมาจริงๆ ไม่ได้ๆ เพื่อนกันจะจูบกันได้ยังไง
แค่มันหอมแก้มผมก็เล่นเอาทำอะไรไม่ถูกแล้ว ถ้า ถ้าไอ้หนึ่งมันเกิดเพี้ยนและจูบผมขึ้นมาจริงๆ จะทำยังไง ไม่เอานะ! มือของผมกำหมัดแน่นเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว อยากจะซัดหน้าหล่อๆ ของไอ้เพื่อนตัวดีสักเปรี้ยงแต่ต้องอดทน
นับหนึ่งเห็นผมอดทนอดกลั้นหน้าตามืดครึ้มพลันยิ้มกว้างขึ้นแล้วละมือที่แตะริมฝีปากของผมออกเปลี่ยนมาโอบกอดเอวผมแทนและหันไปพูดคุยเรื่องอาหารมื้อค่ำกับเจ้าของร้าน
"ได้ค่ะ เดี๋ยวจะรีบจัดการตามที่ขอนะคะ รบกวนนั่งรอที่ห้องนี้ก่อนนะคะ ทางเราต้องใช้เวลาเตรียมการประมาณสิบห้านาทีค่ะ" เถ้าแก่เนี้ยเชิญพวกเรานั่งที่โซฟารับรองแขกในห้องแล้วรีบเดินออกไปพร้อมพนักงานต้อนรับคนเดิมเพื่อจัดการกับสิ่งที่ลูกค้าเอาแต่ใจอย่างนับหนึ่งบัญชาลงไป
ทันทีที่ประตูปิดลงแต่ในห้องเหลือแค่เพียงเราสองคน...
พลั่ก!
"มึงเล่นบ้าอะไรไอ้หนึ่ง!" ผมผลักนับหนึ่งออกให้ห่างตัวทันทีแล้วจ้องมองมันด้วยแววตากรุ่นโกรธเริ่มมีน้ำโห "เล่นแบบนี้ กูไม่ตลกนะ!"
เซไปสองสามก้าวแล้วเงยหน้ามองผมด้วยแววตาเอาเรื่องเหมือนกันจนเผลอสะดุ้ง
"มึงคิดว่ากูล้อเล่น?" ถามเสียงสูง
"ก็เออสิ" มันแกล้งผมอยู่!
"ทำไมมึงถึงคิดว่ากูกำลังล้อเล่น"
ผมขมวดคิ้ว "ถ้าไม่ได้ล้อเล่นแล้วมึงทำแบบนี้ทำไม" สัมผัสร้อนข้างแก้มยังคงชัดเจนจนทำให้ผมปั่นป่วนขึ้นมา
"กูทำอะไร" มันยิ้มกวนตีนแล้วยืนล้วงกระเป๋ามองจ้องแก้มของผมแล้วยิ้มเจ้าชู้แบบที่มันชอบใช้กับพวกเด็กในสต็อกเด็กเลี้ยงของมัน ซึ่งมันยิ่งทำให้ผมโมโหมากกว่าเดิม "มึงพูดมาสิ กูทำอะไร?"
"มึงหอมแก้มกูทำไม!" ร้อยวันพันปีไม่เคยจะมาทำตัวรุ่มร่าม อย่างมากก็โอบไหล่กอดไหล่ตามประสาเพื่อนแล้วก็... "อย่ามามองกูด้วยสายตาแบบนั้น!"
มันใช่สายตาที่ควรจะใช้มองเพื่อนอย่างผมเหรอ!
"กูมองยังไง" นับหนึ่งย่นคิ้วเข้าหากันทันที "แล้วทำไมกูจะหอมแก้มมึงไม่ได้ มึงเขินใช่มั้ย"
เขินบ้านเตี่ยมึงสิ!
ผมพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไม่ให้ปะทุ "มึงไม่ควรทำแบบนี้!"
"เพื่อนกันเลยไม่ควรหอมแก้ม?"
"ก็ใช่ไง" ผมไม่คิดว่าตัวเองคิดผิดและไม่ได้พูดอะไรผิด "เพื่อนกันไม่ควรหอมแก้มไม่ควรมาจูบกันมั้ย ถึงมึงจะแค่แกล้งก็เถอะ กูไม่ตลกกูไม่สนุก โอเคนะ"
ส่ายหัวไปมาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่จากนั้นก็เดินผ่านหน้านับหนึ่งเพื่อออกไปสูดอากาศข้างนอกดับอารมณ์ร้อนๆ ในอกแต่มันกลับพูดขึ้นหน้าตาเฉย...
"แค่ไม่เป็นเพื่อนก็พอใช่มั้ย"
ผมหยุดเดินแล้วค่อยๆ หันกลับไปมองหน้ามันอย่างไม่เข้าใจที่มันกำลังจะสื่อ...
"งั้นเราเลิกเป็นเพื่อนกันเถอะ ควินซ์"


## Chapter 5.1

บทที่ 5
[นับหนึ่ง]
เลิกเป็นเพื่อนแล้วมาเป็นคนรัก
ผมรู้สึกตื่นเต้นกับคำนี้ที่กำลังวนเวียนอยู่ในหัวซะจนลิ้นแข็งลิ้นคับปากพูดไม่ออกเลยขอตั้งสติสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนเพื่อที่ผมจะได้พูดออกไปอย่างชัดเจนไม่มีสะดุด
"และเปลี่ยนจากเพื่อน..."
ผัวะ! โครม!
เอ๊ะ เอ๋!?!
จู่ๆ ก็เจ็บแปลบไปครึ่งหน้าและเซล้มกระแทกไปกับโซฟาด้านหลัง ผมยกมือขึ้นจับบริเวณที่ปวดแล้วหันไปมองหน้าควินซ์อย่างมึนงงปนไม่เข้าใจว่ามันต่อยผมทำไม
"ควินซ์..."
นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่ควินซ์ลงไม้ลงมือกับผม!
"ไม่ต้องมาเรียกชื่อกู!" เสียงเกรี้ยวกราดตะคอกกลับจนผมสะดุ้งแล้วหุบปากฉับทันทีและได้แต่มองร่างสูงโปร่งตรงหน้าตาปริบๆ
"..."
ควินซ์ตัวสั่นด้วยความโกรธและมองผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "จู่ๆ มึงเป็นบ้าอะไรขึ้นมา!"
เอ่อ ทำไมควินซ์ต้องโกรธด้วย ผม ผมทำอะไรผิดวะ
เมื่อผมอึกอักเพราะยังสับสนอยู่ว่าตัวเองทำอะไรผิดพูดอะไรผิดก็ยิ่งทำให้ควินซ์โมโหมากกว่าเดิม คนหน้าสวยแค่นยิ้มแล้วส่งเสียงเหอะออกมาเบาๆ "ได้! มึงอยากเลิกคบกับกูใช่มั้ย ได้! ไอ้เหี้ย! อยากตัดเพื่อนใช่มั้ย เออ!"
"เฮ้ย ไม่ใช่นะ!"
ผมเบิกตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อรับรู้และเข้าใจแล้วว่าคำพูดของตัวเองนั้นกำลังทำให้ควินซ์เข้าใจผิดอย่างแรง รีบลุกขึ้นจากโซฟาเพื่อจะคุยแก้ไขความเข้าใจผิดแต่ควินซ์ผลักผมออกอย่างแรง
"ถอยไป!" ผลักผมออกเสร็จก็ก้าวขายาวๆ เดินออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีก
"ควินซ์!" รีบตามไปสิ ผมรีบตามเขาออกไป
ปกติควินซ์ไม่ใช่คนเดินเร็วแต่ตอนนี้เดินไปนู้นแล้วจนผมยังอึ้งและตามเขาแทบไม่ทัน แต่ผมก็เบาใจเรื่องหนึ่งเพราะที่นี่ห่างจากถนนใหญ่หารถกลับไม่ได้ ยังไงซะควินซ์ก็ไปไหนไม่ได้
"ควินซ์! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" ผมตะโกนเรียกเสียงดัง
เจ้าของชื่อยังคงเดินต่อไปแถมยังเร่งเท้าเดินหนีผมอีก ผมแสยะยิ้มเพราะยังไงควินซ์ก็หนีไปไหนไม่รอด... ซะที่ไหน!
จู่ๆ บริเวณหน้าร้านก็มีแท็กซี่เคลื่อนเข้ามาจอด เมื่อควินซ์เห็นก็รีบวิ่งไปหารถแล้วผลักคนที่น่าจะเป็นคนโทรเรียกรถให้มารับเข้าไปและสอดตัวเองเข้าไปนั่งตามจากนั้นก็ปิดประตูดังโครมก่อนจะหันไปพูดอะไรกับคนในรถสักอย่าง
"ควินซ์!" ผมร้องเสียงหลงอย่างไม่อยากจะเชื่อการกระทำบ้าบิ่นของควินซ์
เท้าของผมหยุดลงได้แต่ยืนโง่งมอยู่ตรงลานจอดรถอย่างทำอะไรไม่ได้ ได้แต่มองรถแท็กซี่เคลื่อนออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วและพาควินซ์จากไป มิหนำซ้ำก่อนจะไป ไอ้เลขาตัวแสบยังหันกลับมาเปิดกระจกและชูนิ้วกลางใส่ผมอีก
"ไปตายซะ ไอ้คนเฮงซวย!"
มันจะมากไปแล้วนะ ควินซ์!
ริมฝีปากของผมเม้มเข้าหากันอย่างหงุดหงิด ยกมือขึ้นเสยผมตัวเองแล้วทึ้งมันอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด ล้วงกระเป๋าหยิบบุหรี่ขึ้นมาจะสูบแต่นึกได้ว่าไม่มีไฟแช็กอยู่ที่ตัวจึงขยำกล่องบุหรี่และปาทิ้งลงพื้น
บัดซบเอ๊ย! นี่มันบ้าอะไรวะ!
ในระหว่างที่ผมกำลังยืนหงุดหงิดอยู่นั้นก็มีเสียงจากด้านหลังถามขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
"เอ่อ คือ... เรือ เรือพร้อมแล้วครับ ขึ้นเรือได้เลยครับ"
ผมหันกลับไปถลึงตาใส่
"ขึ้นเรือบ้านแกสิ!"
"เอ่อ.."
"เมียกูหนีไปแล้วเห็นมั้ย!"
ปัดโธ่เว้ย!
จะสารภาพรักแต่ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้วะ!
----
"เห ทำไมกลับบ้านมาได้เนี่ย"
เสียงทุ้มแหบของเด็กหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับใบหน้างงๆ ของนับสองโผล่เข้ามาในสายตาของผม ไม่ได้ตอบน้องชายได้แต่ถอนหายใจแล้วก็ถอดรองเท้าเงียบๆ
ตอนนี้ผมกลับมาถึงบ้านแล้วทั้งที่คิดว่าวันนี้จะไปนอนคอนโดแต่คิดอีกที...กลับบ้านดีกว่า เฮ้อ
"นี่ก็บ้านพี่ ทำไมพี่จะกลับไม่ได้" ผมสวนกลับไปแล้วถอนหายใจเหมือนหมดอะไรตายอยาก "ในครัวมีอะไรกินบ้าง"
"ยังไม่ได้กินข้าวเย็นมาอีกเหรอ นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะ" นับสองตำหนิแล้วขมวดคิ้ว "พี่ควินซ์ไม่เตือนรึไงว่าให้พี่กินข้าว"
พอได้ยินชื่อนี้แล้วท่าทางของผมยิ่งห่อเหี่ยว หน้าตาซึมเป็นหมามากกว่าเดิมเสียงทอดถอนหายใจยิ่งดังขึ้นไปอีกจนนับสองเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความสงสัย
"เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า"
ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือเสียใจดีที่น้องใส่ใจและถามไถ่ขนาดนี้
ตั้งแต่ที่พวกเราปรับความเข้าใจกันในหลายๆ เรื่องเมื่อหลายปีก่อนทำให้เราสนิทกันมากขึ้น นับสองเองก็ปรับปรุงตัวดีขึ้นมาก แน่นอนว่าผมต้องปรับปรุงตัวเยอะมากแต่มันก็ทำให้ผมเลี้ยงน้องได้ดีขึ้นมาก เป็นเรื่องน่ายินดี
นับสองดูแลใส่ใจคนรอบข้างมากขึ้น ตอบแทนความรักความเอาใจใส่ของทุกคนอย่างเท่าเทียม(พี่ชายสามคนน่ะแบ่งความรักให้อย่างเท่าเทียมแต่กับไอ้เวรเก้านี่ลำเอียงสุด อิจฉาครับ!) อันนี้เป็นเรื่องที่พี่ชายอย่างผมที่เลี้ยงน้องมาตั้งเล็กแต่น้อยปลื้มปริ่มจนน้ำตาไหลจริงๆ
ผมรู้ดีว่าตัวเองกับพี่ไอศูรย์น่ะเลี้ยงนับสองมาตามใจขนาดไหนและผิดขนาดไหน นับสองมีนิสัยเสียยังไง พวกผมรู้ดีที่สุด ต่อให้เอาแต่ใจ พวกผมก็จะมองว่ามันน่ารักเสมอ น้องทำผิดก็แล้วไง ไม่ผิด
โชคดีที่โตมานับสองไม่ได้เสียคนขนาดนั้น เอ่อ จริงๆ อาจจะมีเสียคนไปช่วงหนึ่งแต่น้องก็กลับมาได้.... ต้องขอบคุณไอ้เก้า (ชิ ไม่อยากจะขอบคุณมันหรอกนะแต่ก็ต้องขอบคุณ)
"คิดอะไรอยู่ ผมถามป๋าอยู่นะ" เสียงเรียกอีกครั้งของนับสองทำให้ผมหลุดจากภวังค์ห้วงความคิด
"ไม่มีอะไร" หลบตาแล้วเดินผ่านน้องไปยังห้องครัว
นับสองเดินตามมาแล้วกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า "สภาพหงอยเป็นหมาขนาดนี้ พี่ควินซ์ด่ามารึไง"
"ดูออกขนาดนั้นเลย" ผมหันไปจ้องหน้านับสองคอแทบหัก
"ทุกครั้งเวลาป๋าโดนพี่ควินซ์สวดพี่ควินซ์บ่นก็เป็นแบบนี้" ชี้นิ้วขึ้นลงแล้วส่ายหัว "นั่งซึมไปเป็นวันๆ เลยด้วย"
"ไม่ขนาดนั้นมั้ย พูดเหมือนป๋ากลัวควินซ์มากอ่ะ" ผมเถียงแล้วรีบเดินหนี
นับสองยิ่งเดินตามติด "ผมก็เห็นป๋ากลัวพี่ควินซ์จริงๆ นี่หว่า" น้องเดินตามผมมาถึงในครัวและยืนกอดอกมองผมที่กำลังหาของกินในตู้เย็นไม่ยอมจากไปง่ายๆ ทำไมเวลาแบบนี้ไอ้เก้ามันไม่มาตามน้องผมกลับไปเนี่ย
"ป๋าไม่ได้กลัว!" จริงๆ นะ ทำไมผมต้องกลัวไอ้ควินซ์ด้วย
พยายามเมินนับสองแล้วหยิบน้ำผลไม้กับชามผักสลัดออกมาจากตู้เย็น เดินเบี่ยงหลบน้องชายตัวดีไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร แต่น้องมันก็ยังตามมานั่งข้างๆ
"ไม่มีอะไรทำรึไง" ผมอดไม่ได้ที่จะออกบปากไล่อ้อมๆ
"ไม่ไปจนกว่าจะรู้ว่าพี่กับพี่ควินซ์ทะเลาะอะไรกันมา" นับสองโคลงศีรษะไปมาเล็กน้อย "ปกติถ้าพวกพี่ทะเลาะกันวันนี้ พรุ่งนี้ก็ดีกันแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่เห็นต้องทำหน้าเครียดขนาดนี้เลย"
พอนับสองพูดแบบนี้แล้วผมก็พาลคิดถึงวันพรุ่งนี้ที่เราตกลงกันตั้งแต่แรกว่าจะไม่เข้าบริษัทก็ปวดหัวขึ้นมา พรุ่งนี้ควินซ์ไม่เข้าบริษัทแน่ๆ แล้วไอ้ร้านสปงสปาร้านนวดที่ควินซ์ชอบไปมันร้านไหน ผมก็ไม่รู้อีก
คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจหยิบน้ำสลัดงาเทราดใส่ผักแล้วตักกินโดยไม่พูดไม่จาจนนับสองยิ่งขมวดคิ้ว
"ทะเลาะกันหนักเลยเหรอ" น้องถามเสียงเบา
"ไม่เชิง" ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก "พี่พูดชวนให้เข้าใจผิดเอง ควินซ์เลยโกรธ"
"ยังไง"
จนแล้วจนรอดผมก็เล่าตั้งแต่ต้นจนจบให้นับสองฟังซึ่งน้องก็นั่งฟังเงียบๆ ไม่ขัดอะไร จนกระทั่งผมเล่าจบ... นับสองก็ยังไม่พูดอะไรจนผมหวั่นใจขึ้นมา
"พี่ควรทำยังไง" อดไม่ได้ที่จะถามก่อนอย่างคนไม่รู้จะทำยังไง
อันที่จริงผมตามควินซ์ไปถึงบ้านเขาแล้วด้วยแต่อีกฝ่ายไม่ได้กลับบ้าน แถมคอนโดควินซ์ในกรุงเทพมีเป็นสิบ ผมก็ไม่รู้จะไปตามที่ไหน โทรหาก็ปิดเครื่องหนี สุดท้ายผมเลยต้องกลับบ้านมาก่อน เฮ้อ
"อันที่จริงผมก็อยากด่าพี่เหมือนกัน" นับสองส่ายหัวไปมา "พูดอะไรโง่จริงๆ เลย"
มึงด่ากูแล้วครับน้อง
นับสองเคาะโต๊ะไปมาอย่างใช้ความคิดแล้วอดไม่ได้ที่จะแขวะผม "ปกติเห็นเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มีตลอดคู่ควงไม่ขาดสายแต่ทำไมพอเป็นพี่ควินซ์ถึงทำตัวเหมือนเด็กสิบสี่เพิ่งมีความรักได้เนี่ย"
ใบหูของผมแดงก่ำแล้วพูดระรัว "คู่ควงพวกนั้นไม่มีแล้วเถอะ แล้วอีกอย่างคนพวกนั้นเป็นคนเข้าหาพี่ก่อน พี่ไม่เคยจีบใคร"
"ลืมไป...พี่เคยจีบไอ้จินแต่ก็จีบไม่ติด" ทำไมต้องขุดเรื่องเก่าเก็บมาแขวะกันด้วย! "ผมเชื่อแล้วว่าพี่จีบใครไม่เป็นจริงๆ"
"อย่าพูดดังได้มั้ย" ผมเอ็ดนับสองเบาๆ "แล้วตกลงมีคำแนะนำให้พี่มั้ย"
"ตอนนี้คิดไม่ออก" ยักไหล่แล้วหยิบแก้วน้ำผลไม้ของผมไปกิน
ผมถามเชิงขู่ "อยากรีบแต่งงานกับไอ้เก้ามั้ย"
"โอเค ผมคิดออกแล้ว" น้องผมมันกลับกลอกที่หนึ่ง!
พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ง้างมือตบกะโหลกน้องชายสุดที่รัก หันกลับมากินสลัดผักต่อเงียบๆ ปล่อยให้นับสองนั่งคิดไป น้องเงียบไปพักหนึ่งได้แล้วค่อยพูดขึ้น
"ยังไงพรุ่งนี้พี่ควินซ์ก็ต้องไปทำงาน พี่ต้องหาโอกาสอธิบายกับพี่ควินซ์ตรงๆ ไปเลย ไม่อยากเป็นเพื่อนไม่ใช่ตัดเพื่อนแต่อยากเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนมาเป็นคนรักต่างหาก"
"พรุ่งนี้พี่กับควินซ์ไม่เข้าบริษัท" ผมว่าเสียงอ่อย "พวกเรานัดจะไปร้านนวดแผนไทยร้านสปากัน"
"งั้นพี่ก็ตามไปง้อพี่ควินซ์ที่ร้านสิ" นับสองดีดนิ้วดังเป๊าะ "จ่ายเงินค่าคอร์สค่านวดค่าสปาให้พี่ควินซ์ หาจังหวะอธิบายยังไงพี่ควินซ์ก็ยอมฟังอยู่แล้ว พี่ควินซ์เขายอมพี่จะตาย บางทีตอนนี้พี่ควินซ์อาจจะนั่งเครียดที่ตัวเองเผลอต่อยหน้าพี่อยู่ก็ได้"
ผมจินตนาการถึงภาพควินซ์กำลังทำหน้าเครียดเพราะผมทันควันจากนั้นก็หลุดยิ้ม
แน่นอน ควินซ์ต้องคิดถึงผมและแคร์ผมอยู่แล้ว ตอนนี้ต้องหายโกรธผมแล้วแน่ๆ หรือบางทีอาจจะกำลังคิดมาง้อผมก่อนก็ได้นะ!
"ควินซ์เขาแคร์พี่มากใช่มั้ย" ผมถามอะไรโง่ๆ ออกไป
"แน่นอนสิ ดูไม่ออกรึไง"
เออ ดูไม่ออก!
ดูออกจะถามมั้ย
"แล้วมันมีโอกาสที่ควินซ์จะแอบชอบพี่อยู่บ้างมั้ย แบบแอบชอบอยู่ลึกๆ อะไรแบบนี้" ผมถามอย่างตื่นเต้นและมองนับสองอย่างคาดหวังในคำตอบ
น้องทำหน้าครุ่นคิดแล้วพยักหน้า
"ผมว่ามีโอกาสที่พี่ควินซ์จะชอบพี่นะ"
ตึกตัก ตึกตัก
"แต่อาจจะเลิกชอบไปแล้วรึเปล่า เพราะพี่ผมมันคนเจ้าชู้วววว"
ให้ความหวังและตัดความหวังกันขนาดนี้
ต่อยกันสักยกมั้ย นับสอง!


## Chapter 5.2

"นับสอง..."
"โอ๋ๆ ล้อเล่นนะ" พอเห็นผมตีหน้าขรึมคล้ายจะโมโหก็รีบเข้ามาโอบไหล่เอาหน้ามาถูๆไถกับไหล่ของผมอย่างออดอ้อน "นับแค่แกล้งนิดเดียวเอง ไม่โมโหสิ"
พายุอารมณ์สลายกลายเป็นฝุ่นทันทีเมื่อเจอลูกอ้อนของน้องชาย คนคลั่งน้องแบบผมนี่ใจอ่อนยวบไปหมดเรียกได้ว่าเป็นเนยเหลวเลยก็ว่าได้
"อืม" พยายามตอบรับกลับไปไม่ให้เสียงสั่นหลุดขรึม "ไม่โมโหหรอก"
ใครจะไปกล้าโมโหน้องน้อยกัน
ผมอดไม่ได้ที่จะยกมือลูบหัวนับสองด้วยหัวใจเบิกบาน รู้สึกมันคันยิบยิบไปทั้งหัวใจอยากจะฟัดให้จมเขี้ยวจริงๆ แม้ว่านับสองจะไม่ได้ตัวเล็กตัวน้อยแถมยังเตี้ยกว่าผมแค่ไม่กี่เซนแต่ในสายตาผมมักมองเขาเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ เสมอ
ยิ่งพี่ไอศูรย์กับพี่ออสตินแทบจะมองนับสองเป็นลูกชายได้แล้ว อายุห่างเป็นสิบปีเลยนี่นะ
บรรยากาศอบอุ่นผ่อนคลายแบบนี้ทำให้บางอย่างที่หนักอึ้งในใจจางหายไป...
"ป๋าจำได้ว่าเดือนหน้าจะมีประมูลกีต้าร์ของซานซาน... นับน่าจะอยากได้" ผมพูดขึ้นขณะลูบหัวน้องไปด้วย
ซานซานที่ว่าคือไอดอลสาวชาวไทยแต่ไปเดบิวต์ที่จีน นับสองค่อนข้างติ่งผู้หญิงคนนี้เลย จำได้ว่านับสองเคยพูดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เคยเรียนร้องเพลงคลาสเดียวกับนับสองในสมัยประถมด้วย น้องผมนี่ก็ความจำดีจริงๆ
"ป๋าจะประมูลให้..."
"เดี๋ยวพี่เก้าประมูลให้นะ นับสอง"
มารขัดขวางความรักมันมาแล้ว! ฮึ่ม!
ผมตวัดตาคมกริบไปมองผู้ชายตัวสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนอย่างเก้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก เก้าอยู่ในชุดนอนสีดำสนิทและเส้นผมตอนนี้ก็ไม่ใช่สีเทาควันบุหรี่แล้วแต่เป็นสีดำยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวของคนคนนี้ดูอันตรายลึกลับและหนักหน่วงขึ้นจากเมื่อสี่ปีก่อน
เก้าเดินเข้ามาแล้วยิ้มอ่อนโยนให้นับสอง "บอกพี่ว่าจะลงมาเอาน้ำแต่หายเงียบไปเลย พี่ก็นึกว่าจะแอบมาหาอะไรในตู้เย็นกินแล้ว"
"ไม่ได้กินเถอะ อย่ามาใส่ความนะ" นับสองกลับไปนั่งดีๆ แล้วถลึงตาใส่คนรักอย่างเอาเรื่อง "ผมแค่น้ำตาลขึ้นนิดหน่อยกับน้ำหนักขึ้นไม่เห็นต้องคุมกันขนาดนี้เลย"
อา นับสองน้ำหนักขึ้นเหรอ ถึงว่าดูหน้าบวมๆ
"ถ้าพี่ไม่คุมน้ำหนักเราแล้วใครจะคุม" เปรยตามองมาทางผม "พี่ชายตามใจกันหมด ไม่มีใครห้ามหรอก ถ้าพี่ไม่ห้ามแล้วเป็นเบาหวานขึ้นมาจะทำยังไง"
เอ่อ เถียงไม่ได้เพราะพวกผมไม่เคยขัดใจนับสองได้อยู่แล้ว
นับสองทำหน้าหงอยและสลดลงทันควันหันมาดึงแขนเสื้อผมคล้ายขอความช่วยเหลือ "ป๋า..."
"เก้า คือว่า..." เห็นน้องขอความช่วยเหลือมีหรือผมจะไม่ช่วย...
"ได้ยินว่ากำลังจีบคุณควินซ์ อยากให้ช่วยมั้ยครับ" เก้าตัดบทพูดของผมแล้วฉีกยิ้มเล็กน้อย "เมื่อกี้แอบฟังอยู่ได้ยินว่าคุณควินซ์จะไปร้านนวดทำสปา บังเอิญ...ร้านนั้นเป็นของบ้านผมซะด้วย"
คิ้วของผมกระตุกทันที... คิดว่าเรื่องนี้มันจะทำให้ผมขายนับสองเหรอ
ผมหันไปมองนับสองยกมือขึ้นลูบหัวท่าทีปกป้องของผมทำให้นับสองยิ้มพอใจและแข็งทื่อเมื่อได้ยิน
"เชื่อฟังเก้านะ นับสอง สิ่งที่เก้าพูดก็ถูกต้องแล้ว เนี่ย น้องเริ่มอ้วนแล้ว ลดน้ำหนักซะๆ"
"...!" นับสองที่เพิ่งถูกพี่ทอดทิ้งครั้งแรก
เข้าใจพี่นะนับสอง
พี่ทำเพื่อน้องนะ
เป็นห่วง กลัวน้องจะเป็นเบาหวาน
------------
"ตั้งใจออกกำลังกายเยอะๆ สุขภาพจะได้แข็งแรงนะ" ผมยังคงพูดปลอบน้องต่อไปประหนึ่งพี่ชายที่แสนดี๊แสนดีทั้งที่ตัวเองเพิ่งขายน้องไปแป๊บๆ
"ป๋า!" นับสองถลึงตาแยกเขี้ยวใส่ทำท่าจะกระโจนมาบีบคอผมแต่เก้าเดินมาจับแขนทั้งสองข้างของนับสองจากด้านหลัง
"ไปนอนแล้วนับสอง พรุ่งนี้จะไปเที่ยวเชียงใหม่ไม่ใช่รึไง" เก้าเอ่ยเตือนแล้วดึงให้น้องผมลุกขึ้นจากเก้าอี้ "กระเป๋าเสื้อผ้าก็ยังไม่เก็บ ไปเก็บเลย"
"รู้แล้ว! ฮึ่ย!" คนถูกขัดใจคำรามเสียงต่ำแล้วสะบัดมือสะบัดแขนหนีก้าวเท้าเดินออกจากห้องครัวไปโดยไม่เหลียวหลังบ่งบอกว่ากำลังงอนคนพี่และคนผัวอย่างเต็มพิกัด
เก้าหัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวไปมาคล้ายเอ็นดูจากนั้นจึงหันมาสบตาผม "คุณคงไม่รู้ว่าร้านสปาอยู่ที่ไหนใช่มั้ย"
"อะ อืม" ไม่อยากจะยอมรับแต่ยอมก็ได้! "บอกที่อยู่มา"
"เดี๋ยวผมจะส่งให้ในไลน์" เก้าบอกเสียงเนิบแม้จะสุภาพแต่ก็เต็มไปด้วยความน่ายำเกรง
นับตั้งแต่เรียนจบ...บรรยากาศรอบคนคนนี้ยิ่งดูเป็นมาเฟียมากขึ้นแต่ก็ยังดีที่มันยังคงดีกับน้องเขาไม่ขาด ยังคงดูแลรักและเอาใจใส่น้องเขาเหมือนวันแรก
ผมคิดว่านับสองโชคดีมากจริงๆ ที่พบกับคนคนนี้
แต่ผมจะไม่มีทางชมมันออกไปหรอกนะ เพราะมันมาแย่งความรักของนับสองไปจากผม เรื่องอะไรจะไปญาติดีด้วย!
"แล้วผมจะแจ้งพนักงานไว้ให้ยกระดับคุณควินซ์เป็นลูกค้าวีไอพี ส่วนคนที่ซื้อคอร์สวีไอพีจะเป็นคุณ" แบบนี้เขาเรียกว่าเตี๊ยมกันไว้ก่อนสินะ
ผมไม่ได้อยากจะญาติดีหรอกนะ "คอร์สวีไอพีคืออะไร ตอนนี้ควินซ์ยังไม่ได้เป็นลูกค้าวีไอพีอีกเหรอ"
"คุณควินซ์เป็นลูกค้าระดับสูงแต่ยังไม่ใช่วีไอพี" เก้านั่งลงแทนที่นับสองและค่อยๆ อธิบาย "ถ้าเป็นลูกค้าวีไอพี ต้องจ่ายค่าสมัครชั้นวีไอพีก่อนห้าแสนและจ่ายค่าสมาชิกรายปี ปีละเก้าแสน เมื่อเป็นสมาชิกวีไอพีแล้วไม่จำเป็นต้องนัดคิวล่วงหน้า สามารถเข้าใช้บริการสปาได้ไม่จำกัดจำนวนครั้ง มีห้องพักเป็นของตัวเองแล้วจะไม่มีคนอื่นได้เข้าใช้อีก และยังสามารถเข้าใช้ห้องพักได้ตลอดทั้งปี อ้อ ร้านสปานี้อยู่ในโรงแรมห้าดาวของบ้านผม แล้วถ้าเป็นสมาชิกครบสิบปี ห้องพักนั้นจะถูกโอนกรรมสิทธิ์ชื่อคุณเป็นเจ้าของ"
ดูมันขายสิ ขายเก่งเหลือเกิน
"ขายทั้งสปาและขายทั้งห้องพักไปในตัว เขี้ยวลากดินดีนะ" ผมหัวเราะหึเบาๆ "เปิดทำไมโรงแรม เปิดคอนโดขายเลยมั้ย"
เออ นับดูแล้ว ถ้าจ่ายค่าสมัครชิกรายปีครบสิบปีจะเท่ากับซื้อห้องโรงแรมมาในราคาเจ็ดล้าน
"มันเป็นธุรกิจ" เก้าไหวไหล่ "ห้องวีไอพีตอนนี้เหลือประมาณสามห้องจากห้าสิบห้อง"
"พวกดารากับคุณนายซื้อไปหมดสินะ"
เก้าฉีกยิ้ม "ครับ"
"ฉันจะเขียนเช็คเงินให้" ไม่ต้องมารงมารอสิบปีหรอก เดี๋ยวผมจ่ายให้ครบจบสิบปีไปเลย
"ไม่ต้องครับ ผมให้ฟรี" ชายหนุ่มตรงหน้าว่าอย่างสบายๆ ไม่ใส่ใจ "ถือว่าเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากน้องเขยแล้วกันนะครับ"
ผมคิ้วกระตุกและอยากจะตีนกระตุกอยู่เหมือนกัน "ทำไมถึงช่วยฉัน"
นับสองช่วยผมจีบควินซ์ยังพอเข้าใจ
แต่ไอ้เก้ามาช่วยนี่มันยังไง
"ไม่ได้อยากช่วยคุณหรอกนะครับ"
"อ้าว"
"แต่ผมอยากแต่งงาน เพราะงั้นคุณพี่ช่วยแต่งเมียให้มันไวๆ หน่อยเถอะครับ"
"...."
"จีบไม่เป็น ทักไลน์มาหาผมนะครับ"
ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนด่าอ้อมๆ ว่าเป็นคนกากหาเมียเองไม่ได้ยังไงยังงั้นวะ
เอ๊ะ หรือผมคิดมากว่ะ


## Chapter 5.3

เช้าวันต่อมา
"ไม่ได้ไปทำงานเหรอนับหนึ่ง"
เสียงไร้อารมณ์ของพี่ออสตินดังขึ้นเมื่อเห็นผมเดินขยี้ตาหัวฟูเป็นรังนกเข้ามาในห้องครัว ยกมือขึ้นปิดปากหาวเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าหงึกหงักให้พี่เขา
"พรุ่งนี้จะไปจีนแล้ว วันนี้พัก" ตอบอย่างสะลึมสะลือแล้วเดินไปหาน้ำเย็นดื่ม
"อย่าโหมงานมากล่ะ" เอ่ยเตือนพลางปัดไอแพดดูข่าวหุ้นไปด้วย
"พี่กลับมาเมื่อไร" จำได้ว่าเมื่อวานยังอยู่สิงคโปร์ไม่ใช่เหรอ
"ถึงบ้านตอนตีห้า เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปบรูไนต่อ"
เหอะๆ ว่าแต่ผมบ้างาน
คนนี้สิธุรกิจรัดตัวของจริง
"ไปทำอะไรบรูไน" คลับคล้ายคลับคลาว่าพี่เขาไม่ได้ไปลงทุนที่ประเทศนี้นะ
"ได้แผนที่สมบัติมาอันหนึ่ง ไนน์อยากไป" อ้อ ตามใจเมียนี่เอง
ผมร้องอ้อเบาๆ แล้วดื่มน้ำไปอึกหนึ่งก่อนถามต่อ "แล้วไนน์ไปไหน นอนอยู่เหรอ"
"แกะถุงช้อปปิ้งอยู่ห้องโถง เดินผ่านมาไม่เห็นเหรอ"
สงสัยผมยังไม่ตื่นเต็มตาดีเลยมองไม่เห็นอะไรรอบตัวนักดังนั้นจึงส่ายหัวแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารเพื่อรอให้พ่อบ้านยกอาหารเช้ามาให้ ท่าทางมึนๆ งงๆ เงียบขรึมของผมทำให้พี่ชายคนโตละสายตาจากไอแพดมาใส่ใจผม
"มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่า" เสียงทุ้มถามอย่างนุ่มนวล
"มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย" ผมถอนหายใจแล้วโลงศีรษะไปมาเบาๆ "ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"
"ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกพี่นะ" พี่ออสตินว่าทิ้งท้ายแล้วกลับไปดูข่าวหุ้นต่อ
ผมมองเขาเล็กน้อยแล้วค่อยๆ ดึงสายตากลับมาดูอาหารเช้าง่ายๆ ที่พ่อบ้านเพิ่งยกมือเสิร์ฟ เริ่มต้นหยิบขนมปังมากินก่อนแล้วค่อยกินข้าวผัดช้าๆ ไม่รีบร้อนเพราะตอนนี้เพิ่งแปดโมง
เก้าบอกว่าควินซ์นัดร้านสปาวันนี้สิบโมงและอยู่ยาวยันหกโมงเย็น ผมคิดว่าหลังกินข้าวเสร็จอีกสักพักไปอาบน้ำแล้วเก้าโมงครึ่งค่อยออกจากบ้านก็คงเป็นเวลาพอเหมาะพอดีแน่ๆ
ในระหว่างกินข้าวพี่ออสตินหันมากำชับเรื่องไปอยู่จีนสามสี่รอบและย้ำว่าถ้ามีปัญหายุ่งยากให้บอกเขาทันที มีคนแปลกๆ น่าสงสัยหรือบริษัทมีปัญหาก็ต้องบอก ผมพยักหน้าตกปากรับคำไปแบบบงงๆ
"จริงสิ นับสองล่ะ" เมื่อวานได้ยินว่าจะไปเชียงใหม่ อย่าบอกนะว่าออกจากบ้านไปแล้ว
"ออกไปตั้งแต่หกโมง พี่ว่าจะถามอยู่ว่านับไปไหน" พี่ออสตินหน้ามุ่ย "หนีเที่ยวอีกแล้วสินะ"
"พวกพี่ตามใจไม่ให้น้องทำงาน น้องก็ต้องเที่ยวเล่น" อยู่บ้านเฉยๆ เบื่อแย่แถมนับสองเป็นพวกอยู่ไม่นิ่งด้วย
"ทำงานแล้วนับจะเหนื่อย ไม่เอาไม่ให้ทำ"
ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมนับสองยังคงว่างงานนะครับ มีพี่ชายแบบนี้คงได้นั่งๆ นอนๆ ไปตลอดชีวิตแต่แล้วยังไง? พวกผมรวย มีเงินให้น้องถลุงเล่นไปอีกสิบชาติ
ผมนั่งคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบของพี่ออสตินในช่วงที่เขาไปสิงคโปร์ คุยได้สักพักก็มีคนเดินเข้ามาใหม่พร้อมทักทายผมด้วยน้ำเสียงสดใสร่าเริงเป็นเอกลักษณ์
"พี่นับหนึ่ง! ไนน์มีของมาฝากด้วยนะ!" เด็กหนุ่มผมดำใบหน้าพิมพ์เดียวกับไอ้เก้าเป๊ะฉีกยิ้มให้ผมและยื่นถุงของฝากสามสี่อันให้ผม "มีของพี่ควินซ์ด้วยนะ! ฝากเอาไปให้ด้วยนะครับ"
นัยน์ตาของผมเป็นประกายระยิบระยับทันทีเมื่อจู่ๆ ก็มีข้ออ้างชั้นดีในการไปเจอหน้าควินซ์แล้ว ถ้ามีของฝากไป ควินซ์น่าจะยอมเจอหน้าผมง่ายขึ้น คิดแผนการในหัวอย่างรวดเร็วแล้วยิ้มออกมาจนไนน์ถึงกับชะงัก
ปกติผมไม่ค่อยยิ้มนัก พอเห็นผมยิ้ม น้องเขาคงแปลกใจ...
"ขอบคุณ" ผมรีบกลับรอยยิ้มแล้วเอ่ยขอบคุณยื่นมือไปรับถุงของฝากด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"เดี๋ยวถ้าที่บรูไนมีอะไรน่าสนใจจะเอามาฝากนะครับ" ไนน์ว่าอย่างกระตือรือร้นแล้วหันไปคุยกับพี่ออสติน "ไนน์ขึ้นไปนอนก่อนนะ ง่วงมาก วันนี้เค้าจะกลับบ้านใหญ่ เอาของให้ฝากหม้ามี้ จะไปด้วยกันมั้ย"
"ไป" พี่ออสตินตอบเบาๆ "ไปเยี่ยมคุณแม่หน่อยก็ดี มีของจะให้แม่ด้วย"
"ออสตินนี่เอาใจผู้ใหญ่เก่งจริงๆ จุ๊บบบบ"
"อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามแถวนี้" เอ่ยห้ามอย่างไม่จริงจัง
ผมมองคู่รักตรงหน้าแล้วก็ได้แต่คิด...ไปโชว์กันไกลๆ ได้มั้ย
เห็นใจคนโสดด้วย!
เจอบรรยากาศหวานชื่นของคนมีคู่แบบนี้แล้วยิ่งทำให้ผมต้องเร่งจีบควินซ์ให้ติด คอยดูนะ ถ้าผมมีเมียเมื่อไรจะสวีทเช้าสวีทเย็นเลย! กินข้าวต่อไม่ไหวเพราะเลี่ยนความรักของสองคนตรงหน้า
จึงวางช้อนวางส้อมแล้วลุกขึ้นเดินกลับห้องไปอาบน้ำเตรียมตัวออกไปข้างนอก ใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวร่วมชั่วโมงก็เป็นอันเรียบร้อย ก่อนออกจากบ้านไม่ลืมที่จะหยิบของฝากที่ไนน์ให้มาติดมือไปด้วย
"มีแต่น้ำหอมแล้วก็น้ำหอมรึไงเนี่ย" เปิดดูถุงสองใบที่เต็มไปด้วยขวดน้ำหอมแล้วบ่นงึมงำ "ซื้อโรงงานผลิตน้ำหอมให้เลยดีมั้ยนะ"
ช่างเถอะ ก่อนจะไปซื้อโรงงานน้ำหอม ผมต้องไปพูดกับควินซ์ให้เข้าใจก่อน
เอาถุงใส่น้ำหอมวางตรงเบาะข้างๆ แล้วหันมาขับรถ ในระหว่างขับรถก็ลองโทรหาควินซ์ โทรติดนะแต่ไม่มีคนรับก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ สงสัยยังโกรธอยู่แน่เลย
ปกติควินซ์ไม่เคยโกรธผมข้ามวันเลยนะ
คงโกรธจริงๆ เข้าแล้ว
"ควินซ์ คือกู กูขอโทษ"
"อันที่จริง... กูไม่ได้หมายความแบบนั้น"
"เลิกเป็นเพื่อนในความหมายกูคือเรามาเป็น เป็นคนรักกันต่างหาก!"
"กูชอบมึงจริงๆ นะควินซ์ กู กูไม่รู้ว่ากูชอบมึงตอนไหน"
"แต่กูคงชอบมึงมานานแล้วแต่กูโง่เองที่ไม่รู้ตัว.... เว้ย! กูกำลังพูดบ้าอะไรอยู่วะเนี่ย!"
ผมอดไม่ได้ที่จะทึ้งเส้นผมตัวเองด้วยความเครียด ตอนนี้ผมติดไฟแดงอยู่และกำลังซักซ้อมหาคำพูดดีๆ จริงใจเพื่อไปบอกควินซ์แต่ทำไมพูดไปพูดมามันดูพิกลแถมยังตะกุกตะกักอีก
หรือจะพูดแบบ...
"ควินซ์... ผมชอบคุณจริงๆ นะ"
"ชอบคุณจนจะเป็นบ้าแล้ว"
แหวะ จะอ้วก ไม่เอา ไม่ดี
ผมส่ายหัวไปมาย่นคิ้วเข้าหากันอย่างปวดหัว
ทำไมสารภาพรักมันยากจังวะ


## Chapter 5.4 

[ควินซ์]
หงุดหงิด
โมโห
อยากชกหน้าคน
แต่...เหมือนผมจะชกคนไปแล้ว
วันนี้เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมตื่นขึ้นมาด้วยสภาพอารมณ์หงุดหงิดไม่สดชื่น แล้วคงไม่ต้องบอกนะว่าผมหงุดหงิดอะไรมา เอ่อ แต่พูดหน่อยก็ได้
ผมทั้งหงุดหงิดทั้งโมโหไอ้นับหนึ่ง ไอ้เพื่อนเหี้ย ไอ้เพื่อนบัดซบ
ดูมันพูดกับผมสิ จะเลิกเป็นเพื่อน? จะเลิกคบผม?
ผมทำอะไรผิดวะ ผมทำไม่ดีกับมันเหรอถึงจะเลิกคบผม
"ไม่อยากเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอวะ"
เอ่ยขึ้นอย่างซึมๆ กับตัวเองในกระจก ตอนนี้ผมกำลังล้างหน้าล้างตาอยู่ หลังจากโมโหไปแล้วต่อยนับหนึ่งไปแล้ว อารมณ์เศร้าหมองค่อยๆ เข้ามาแทนที่
หลังจากล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นแล้ว ผมก็เดินออกจากห้องน้ำแล้วเข้าไปในครัวเพื่อชงกาแฟ
เมื่อคืนผมรู้สึกว่าตัวเองบ้ามาก ผมขึ้นแท็กซี่ไปกับคนแปลกหน้าซึ่งเขาเป็นลูกค้าของร้านอาหารแล้วเรียกรถมารับ ไอ้ผมก็หน้าด้านขึ้นมากับเขา ตอนแรกทั้งคนขับแท็กซี่กับลูกค้าคนนั้นคิดว่าผมเป็นโจรขึ้นมาปล้นรถด้วยซ้ำ
เสียเวลาอธิบายอยู่ห้านาที พวกเขาถึงเข้าใจและยอมไปส่งผมหลังจากลูกค้าคนแรกลงรถไปแล้ว
เมื่อคืนผมไม่ได้กลับบ้านแต่เลือกจะนอนคอนโดนอกเมืองที่นับหนึ่งไม่รู้จักเพื่อที่อีกฝ่ายจะตามตัวผมไม่ได้ ตอนโมโหอยู่ยังไม่ควรเผชิญหน้ากัน รอให้ผมใจเย็นกว่านี้ก่อน
ดีนะที่วันนี้ผมไม่ต้องเข้าบริษัท ไม่งั้นได้มีทะเลาะกับนับหนึ่งจนบริษัทพังไปข้างแน่ๆ
ช่วงนี้นับหนึ่งมันบ้าแถมยังบ้ามากอีก มันทำตัวแปลกๆ คล้ายจะ...จีบผมด้วย แถมเมื่อวานมันทั้งกอดเอวทั้งหอมแก้มผม...
มือหยิบช้อนชงกาแฟชะงักเสียจังหวะไปเล็กน้อยเมื่อคิดถึงสัมผัสร้อนวูบวาบที่เพิ่งขึ้นเพียงเสี้ยววิ โอเค ผมยอมรับก็ได้ว่าตัวเองเขิน ในตอนนั้นมันเป็นอารมณ์ตกใจสับสนระคนเขินอายนิดๆ
พูดตรงๆ เลยว่าถึงผมจะรู้จักกับไอ้นับหนึ่งมายี่สิบปี สนิทสนมกันถึงขั้นกินอยู่นอนเตียงเดียวกัน ยืมเสื้อผ้ากันใส่ แก้ผ้าอาบน้ำอะไรเทือกๆ กันก็จริงแต่ไอ้หอมแก้มเนี่ย ไม่เคย!
ไหนจะ 'จูบ' อีก
มันกล้าพูดออกมาได้ยังไงกัน ผมเป็นเพื่อนมันนะ! ไม่ใช่คู่ขาคู่ควงมันรึเปล่าที่จะมาทำตัวรุ่มร่ามลวนลามกับผม แค่คิดว่าตัวเองถูกนำไปเปรียบไปเทียบกับบรรดาเด็กๆ คู่ควงคู่ขาในอดีตของนับหนึ่งแล้วยิ่งโมโหมากกว่าเดิม
ช่วงนี้มันไม่มีเด็กเลี้ยงไม่มีคู่ขาดแล้วของมันขาดรึไง (เด็กเลี้ยงถูกนับสองเอาเงินฟาดไล่หมดแล้ว นับสองให้เลือกระหว่างจะรับเงินแล้วไสหัวไปหรือจะอยู่ต่อแล้วโดนกระทืบ แน่นอนว่าทุกคนย่อมจากไปและไม่ติดต่อนับหนึ่งอีก) แต่ของขาดแล้วมาทำตัวรุ่มร่ามกับเพื่อนตัวเองมันใช่เหรอ
ถ้าจะแกล้งกันแบบนี้มันออกจะเกินไปหน่อย ผมไม่ตลกด้วย                                                                                                                                                                                   "จะบอกว่าชอบกูงั้นเหรอ ตลกกว่าเดิมอีก"
ผมหัวเราะเบาๆ แล้วยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มแล้วส่ายหัวให้กับความคิดเพี้ยนๆ ที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้
ถ้ามันจะชอบผม
มันคงชอบไปตั้งนานแล้ว
คลี่ยิ้มเศร้าแล้วกระดกกาแฟรวดเดียวหมดแก้ว... เอาล่ะ ไปอาบน้ำดีกว่า
---------------
ผมใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนักก็เรียบร้อยดี วันนี้ไม่ได้ไปทำงานแต่ไปสปาและนวดแผนไทย ก็ดี วันนี้ยังไม่ต้องเจอหน้านับหนึ่ง แต่พรุ่งนี้ยังไงก็ต้องเจอ ตัดเพื่อนแล้วแต่สถานะเจ้านายลูกน้องยังอยู่
หรือลาออกแล้วหางานใหม่ดี?
ไปสมัครงานกับพวกทีสโตนดีมั้ย? ผมกับเก้าสนิทกันพอสมควร ขอให้น้องเขาหาตำแหน่งงานดีๆ สักตำแหน่งก็คงไม่ยากเย็นอะไร
แต่สุดท้ายแล้วผมจะกล้าออกจริงๆ เหรอ ถ้าหากไอ้นับหนึ่งมาง้อมาขอโทษ ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะใจแข็งได้รึเปล่า ก็นั่นแหละนะ เป็นเพื่อนกันมานานขนาดนี้ก็เคยมีเรื่องทะเลาะกันเล็กๆ น้อยๆ ก็เยอะ
"เมื่อวานก็ไม่เล็กนะ" ผมบ่นกับตัวเองเพราะมันถึงขั้นที่ผมลงไม้ลงมือไปอย่างขาดสติเลย
ผมควรเป็นฝ่ายไปง้อมันรึเปล่านะ
ความคิดในหัวสับสนวุ่นวายไปหมดจนรู้สึกปวดหัว ได้แต่ส่ายหัวส่ายหน้าแล้วหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาฉีดเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเช็กสภาพตัวเองอีกรอบจากนั้นจึงเดินไปหยิบกระเป๋าและกุญแจรถเพื่อไปหาข้าวเช้ากินก่อน
ผมมีคอนโดในกรุงเทพประมาณเจ็ดที่และบ้านอีกสามหลัง ส่วนรถมีประมาณสามคัน ไม่อยากซื้อรถเยอะเพราะมูลค่ามันจะตกลงในอนาคต ผมเลยเลือกซื้อเป็นบ้าน คอนโด ที่ดินมากกว่า
อย่าพูดเรื่องเงินเก็บ ตอนนี้แทบไม่มีเพราะเอาไปลงการช้อปปิ้ง คิดว่าตัวเองควรจะลดละและเบาๆ ลงได้แล้ว
ต้องคิดเผื่อวางแผนอนาคตครอบครัวอีก แม่ผมก็เร่งมาอีก เฮ้อ ผมโทรบอกพี่สาวให้คลอดหลานอีกคนดีมั้ย ปล่อยผมไปอีกสักพักเถอะ ยังไม่อยากเต่งงานเลย เฮ้อ
คิดเรื่อยเปื่อยขณะขับรถเข้าสู่ถนนใหญ่
ใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็มาถึงร้านข้าวหมูแดงข้าวหมูกรอบเจ้าประจำที่ผมชอบมากิน ร้านนี้เปิดตั้งแต่เช้าและปิดตอนเที่ยง เป็นร้านเรียบๆ บ้านๆ ใต้ตึกพาณิชย์สามคูหา ร้านหาไม่ยากแต่ที่จอดรถนี่สิ ยากเย็นสุดๆ
หลังจากหาที่จอดรถได้แล้วก็หยิบกระเป๋าตังค์ โทรศัพท์ลงจากรถไป ตอนนี้ไม่เช้าไม่สายมีลูกค้ามากินข้าวพอสมควร
"คุณลุงครับ ผมขอหมูกรอบพิเศษ" ผมเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มสุภาพแล้วเดินไปตักน้ำก่อนจะหาที่นั่ง
หยิบหนังสือพิมพ์บนโต๊ะขึ้นมาอ่านข่าวบันเทิงเพื่อดูว่ามีข่าวของนักแสดงในสังกัดเรามั้ย มีข่าวดีๆ ก็ดีไปแต่ถ้ามีข่าวฉาวก็คงเหนื่อยหน่อย แต่ดูเหมือนตอนนี้จะเป็นข่าวประกาศแต่งงานของดาราสาวของช่องยี่เจ็ดจะมาแรงที่สุดสินะ
กลบข่าวฉาวของนักแสดงชั้นสองของบริษัทผมไปเลย
พอนึกถึงหน้าคนก่อเรื่องแล้วก็ส่ายหัว เป็นเรื่องหยุมหยิมแต่ทางบริษัทจะทำการยกเลิกสัญญากับนักแสดงคนนั้นเพื่อตัดปัญหาในอนาคตและถือว่าเป็นการตักเตือนคนอื่นๆ ไปในตัว
"พี่ควินซ์"
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นอย่างแปลกใจไม่มั่นใจระคนดีใจนิดๆ ผมทำหน้ามุ่ยทันทีแล้วค่อยๆ พับหนังสือพิมพ์เก็บวางบนโต๊ะแล้วเงยหน้ามองคนเรียกชื่อ
"พารัม" ทำไมบังเอิญเจออีกแล้ววะ
"พี่มาคนเดียวเหรอ" มองสำรวจไปรอบๆ "พี่นับหนึ่งไม่มาเหรอ"
"พี่จำเป็นต้องอยู่กับนับหนึ่งตลอดเวลาเลยรึไง" คิ้วพลันขยับเข้าหากันแล้วมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ "นั่งสิ"
มีเพื่อนกินข้าวดีกว่านั่งกินคนเดียว ถูกมั้ย?
คนได้รับเชิญให้นั่งดูแปลกใจกว่าเดิมแต่ก็ยอมนั่งลง "เวลาผมมาหาพี่ พวกพี่ก็มักอยู่ด้วยกันตลอด" พารัมยิ้มอ่อน "เวลาพี่อยู่คนเดียวแทบจะนับครั้งได้เลยจริงๆ"
มันขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่เห็นรู้เลยจริงๆ
"มาคนเดียว?" ผมเปลี่ยนประเด็นใหม่แทน
"ครับ ผมก็ไปไหนมาไหนคนเดียวตลอด พี่ก็รู้" พารัมยิ้มบางๆ แล้วเคาะนิ้วเป็นจังหวะ มันเป็นนิสัยเสียของพารัมเวลากังวลจะชอบเคาะนิ้วบนโต๊ะหรือบนขา
"ยังไม่ยอมมีเพื่อนอีกเหรอ" อดไม่ได้ที่จะถามเพราะตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว พารัมไม่มีเพื่อนเลย ไม่ใช่ไม่มีเพื่อน แต่ไอ้เด็กนี่ไม่ยอมคบใครเลยต่างหาก ชอบอยู่คนเดียวไม่สุรสิงกับใคร พูดคุยกับทุกคนได้แต่ไม่คบค้าสมาคมไปไหนมาไหนกับใคร
"อยู่คนเดียวแบบน็ดีนะครับ สบายใจดี" ผู้ชายตรงหน้าคลี่ยิ้มกว้างขึ้นแล้วเอ่ยหยอก "ไม่ต้องพูดนะว่าจะเป็นเพื่อนให้ผม พี่ก็รู้ว่าผมไม่อยากเป็นเพื่อนกับพี่"
"ผ่านมาตั้งนานแล้ว ยังไม่ตัดใจอีกเหรอ" พวกเราไม่ได้เจอหน้ากันเลยตั้งแต่ที่ผมเรียนจบมา นี่มันตั้งกี่ปีแล้ว เกือบสิบปีแล้วรึเปล่า
พารัมหัวเราะเบาๆ "ผมแค่ล้อเล่น" ก่อนน้องเขาจะเอ่ยอย่างจริงจัง "ผมตัดใจจากพี่ได้นานแล้ว"
ได้ยินแบบนี้ค่อยทำให้ผมโล่งใจขึ้นมาเลย
"อีกอย่างตอนนี้ก็มีคนตามจีบผมอยู่" พารัมคล้ายจะอึกอักขึ้นมา
ผมยิ้มนิดๆ "เขาคงตามจีบมานานและนายเริ่มใจอ่อน?" ก็นะ... ผมกับพารัมก็เคยคุยกันมาระยะเวลาหนึ่งเป็นธรรมดาที่ผมจะเข้าอกเข้าใจนิสัยบางอย่าง "ดีแล้ว"
"เขาตามจีบผมมาสี่ปีแล้ว ผมจะไม่หวั่นไหวได้ไง" พารัมตอนนี้เหมือนน้องชายตัวเล็กๆ อืม ผมก็มองเขาเป็นน้องชายมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ผมพยักหน้าและเริ่มเข้าใจบางอย่างขึ้นมา วันนั้นที่เจอพารัมในห้องอาหาร น้องเขาต้องการติดต่อผมไม่ใช่เพราะยังตัดใจไม่ได้จะสร้างความสัมพันธ์แต่เพื่อให้มีคนพูดคุยเป็นเพื่อนได้อย่างสบายใจ
บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้หาเพื่อน เวลาลำบากจะได้มีเพื่อนคอยให้คำปรึกษา เฮ้อ
"เขา? ผู้ชายเหรอ" ผมถามขณะหยิบจานข้าวมากินไปพลางๆ
"อืม เขาเป็นพนักงานในบริษัท" พารัมหลุบตาต่ำ "หลังจากผมเข้ารับตำแหน่งแทนคุณแม่ก็เจอ เขาชอบพูดว่านี่เป็นรักแรกพบแล้วเขาก็ตามจีบผมทุกวี่ทุกวัน เข้าทางผู้ใหญ่อีก"
ผมหัวเราะกัสีหน้าอึดอัดใจของพารัมแล้วยื่นมือไปตบไหล่ "โชคดีแล้ว ลองเขาหายไปสิ ใครจะหงอย"
พารัมถลึงตาใส่ผม "พูดเรื่องพี่บ้างเถอะ"
ทำไมวนมาเรื่องผมได้อีกเนี่ย
"เรื่องของพี่มันทำไม" ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ
"ตอนพี่เรียนจบ พี่บอกกับผมว่าให้ผมเดินไปข้างหน้า" พารัมสบตาผมนิ่ง
อื้มม เหมือนตอนนั้นผมจะพูดแบบนั้นจริงๆ
"ตอนนี้ผมเดินไปข้างหน้าแล้วนะ"
ก็ดีแล้วไง
ผมก้มหน้ากินข้าวแต่ก็ฟังไปด้วย
"แล้วเมื่อไรพี่จะเดินไปข้างหน้าสักที"
"ฮะ" ผมเงยหน้ามองคนถามอย่างมึนๆ
พารัมส่ายหัวแล้วถอนหายใจ...
"พี่จะจมปลักอยู่กับพี่นับหนึ่งแบบนี้ไปตลอดจริงๆ เหรอ"
"...!"
"พี่ชอบเขาให้ตายยังไง เขาก็ไม่ชอบพี่หรอก"
เรื่องนี้ไม่ต้องให้ใครมาพูดหรอก
เพราะตัวผมรู้ดีที่สุด


## Chapter 5.5

"พี่รู้"
นานมากกว่าผมจะหาเสียงตัวเองเจอแล้วตอบพารัมกลับไป ผมมองจานข้าวตัวเองแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่จากนั้นก็ตักข้าวกินไปอีกคำ ส่วนพารัมคล้ายจะรอให้ผมพูดต่อ...
กินข้าวจนหมดคำแล้วค่อยๆ เอ่ยอย่างเชื่องช้า
"ก็ตัดใจมานานแล้ว"
ไม่เคยคาดหวังอยู่แล้ว
"ตัดใจได้จริงเหรอ" พารัมถามอย่างใคร่รู้และไม่เชื่อ
"เออ" ผมตอบไปเสียงเรียบไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วเปรยตามองพารัมเล็กน้อย "เมื่อก่อนพูดมากยังไงก็พูดมากเหมือนเดิมเลยนะ"
"พี่ไม่ชอบคนพูดมาก ผมรู้" พารัมกลอกตามองบนแล้วบ่นอุบอิบ "ทำอย่างกับพี่นับหนึ่งพูดน้อยนักนี่ สองมาตรฐานจริงๆ"
ผมคิ้วกระตุกเมื่อได้ยินประโยคหลังของพารัมแต่ทำเป็นไม่ได้ยินแล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อให้เสร็จแล้วจะได้รีบๆ ไปสักที ไม่งั้นคงโดนไอ้เด็กนี่กัดจนพรุนแน่
พารัมเห็นผมเอาแต่เงียบก็ยิ้มอ่อนจากนั้นค่อยเริ่มกินข้าวบ้าง เออดี ให้ผมได้มีชีวิตและช่วงเวลาสงบสุขบ้างเถอะ
"ทำไมพี่ถึงตัดใจจากพี่นับหนึ่งแล้วล่ะ"
แม่ง เงียบได้ไม่นานจริงๆ ไอ้เด็กเปรตนี่
"พี่ดูชอบเขามากเลยนะ"
ฟังแล้วมันไม่ค่อยจะรื่นหูเท่าไร "พี่เนี่ยนะ ชอบมันมาก? เหอะๆ ตลกแล้ว" ไม่เห็นจำได้เลยว่าตัวเองทำอะไรแบบนั้นออกไป ผมก็วางตัวปกติดี
คนตรงข้ามส่ายหัวแล้วลากเนิบ "อ้อเหรอ ไม่ชอบขนาดนั้นจริงดิ"
"อืม"
"แล้วตอนนั้นใครร้องไห้นั่งตากฝนอยู่หลังตึกคณะกันนะ"
ผมชะงักไปมือที่กำลังจะหยิบแก้วน้ำแต่ก็ยื่นไปจับแก้วต่อแล้วช้อนตามองคนถามด้วยสายนิ่งๆ "มีคนทำตัวปัญญาอ่อนขนาดนั้นด้วยเหรอ เพิ่งรู้"
"พี่ว่าตัวเองทำไม มันไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย" พารัมยกยิ้มมุมปาก "คนเรามันก็ต้องมีช่วงเวลาที่อ่อนแอ พี่ไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้"
อ้อ ผมเคยทำแบบนั้นด้วยเหรอ
ลืมไปแล้วแฮะ
ก็มันตั้งกี่ปีแล้วล่ะ เรื่องไม่จำเป็นก็ลืมๆ ไปบ้างเถอะ
"เดี๋ยวนี้กล้าสอนกันแล้วเหรอ" ผมหัวเราะเบาๆ แล้วจิบน้ำ
"ไม่ต้องมาเปลี่ยนประเด็นเลย" ตัดบทคำพูดผมแล้วถามจริงจัง "วันนั้นพี่นับหนึ่งทำอะไรให้พี่"
"ทำไมต้องคิดว่าพี่ร้องไห้เพราะนับหนึ่งด้วย" ยักคิ้วแล้วพูดต่อด้วยรอยยิ้ม "ไม่คิดว่าพี่จะร้องไห้เพราะคะแนนน้อย อาจารย์ด่า โปรเจคไม่ผ่านบ้างรึไง"
คนเรามันมีเรื่องเยอะแยะจะตายไปในชีวิตประจำวัน
ก็ไม่ได้มีเรื่องความรักอย่างเดียวสักหน่อย...
"แต่วันนั้นผมเห็นพี่กับพี่นับหนึ่งทะเลาะกันนะ" ชายหนุ่มตรงหน้าจ้องผมเขม็ง "แล้วผมมาเจอพี่อีกทีก็นั่งทำเอ็มวีร้องไห้กลางสายฝนแล้ว พี่ยังจะบอกอีกเหรอว่าไม่ได้ร้องเพราะพี่นับหนึ่ง"
คิ้วของผมค่อยๆ ขมวดเข้าหากันจะส่ายหัวหมายปฏิเสธแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ...
"ก็คงงั้นมั้ง..."
วันนั้นผมทะเลาะกับมันเรื่องอะไรนะ...
เหมือนจะเป็นเรื่องเด็กเลี้ยง คู่ขามันล่ะมั้ง
อ้อ แล้วสภาพผมไปนั่งร้องไห้ตากฝนขนาดนั้น
ไม่ต้องบอกก็รู้
ตอนนั้น...มันไม่ได้เลือกผม
---------
เอ๊ะ หรือผมจำผิดว่ะ
ใช่เรื่องเด็กเลี้ยงรึเปล่า
เหมือนจะไม่ใช่นะ
เรื่องมันนานเกินไปจนผมลืมรายละเอียดไปแล้วด้วยสิ
ไอ้หนึ่งมันก็คดีเยอะจนจำไม่หมดเลยอาจจะทำให้สับสนก็เป็นได้
"ผมจะพาพี่กลับ พี่ก็ไม่กลับ" พารัมพูดต่อช้าๆ
เหมือนจะเริ่มจำได้รางๆ ว่าพารัมเข้ามาจะดึงผมกลับเข้าไปในใต้อาคารเรียนแต่ผมปฏิเสธ
"แต่...พี่นับหนึ่งมาพูดแป๊บเดียว พี่ก็กลับ" เสียงของประโยคต่อมาแฝไปด้วยความขุ่นเคืองใจ "เอาจริง ผมแม่งโคตรเจ็บเลยนะ ตอนนั้น"
ผมกะพริบตาแล้วว่าเสียงเรียบ "ขอโทษด้วย"
"ขอโทษจริงใจหน่อยก็ไม่ได้" พารัมแขวะแล้วก็ส่ายหัว "พวกพี่ก็ดูทะเลาะกันแรงแต่ก็คืนดีกันง่าย... มันน่าหมั่นไส้จริงๆ"
ผมยักไหล่ "เพื่อนกันมันก็ต้องมีทะเลาะกันเป็นธรรมดา ตีกันแป๊บๆ ก็ดีกัน"
"แล้วตกลงพี่จะบอกผมมั้ยว่าพวกพี่ทะเลาะอะไรกัน" แลอยากเสือกนะ "ผมคาใจเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว ปกติพี่เข้มแข็งขนาดนั้น..."
"พี่ก็ไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งอะไร" ผมถอนหายใจแล้วคลี่ยิ้มบาง "พี่เป็นแค่คนธรรมดา อะไรอดทนได้ก็ทน อะไรที่เกินรับไหวก็แค่ต้องระบายออกมา"
การร้องไห้มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร
ผมเองก็ไม่อายที่จะร้องไห้
แต่เพิ่งรู้เหมือนกันว่าตัวเองไปนั่งร้องไห้ทำเอ็มวีกลางสายฝน ถ้าพารัมไม่ยกเรื่องเก่าเก็บมาพูด ผมก็คงลืมไปแล้ว
"สุดท้ายผมก็คงงัดอะไรออกจากปากพี่ไม่ได้เหมือนเดิมสินะ" ชายหนุ่มทำหน้าเซ็งจิตแล้วก้มหน้ากินข้าวไป "ผมไม่ถามแล้วก็ได้"
มึงควรรู้ตัวนานแล้วปะ พารัม
ผมยังคงยิ้มติดใบหน้าและไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไรที่น้องเขามาจุกจิกอยากล้วงความลับ หลังจากที่เลิกพูดเรื่องนี้แล้วพารัมก็ถามผมต่อเกี่ยวกับชีวิตช่วงนี้ ผมนั่งคุยกับเขานานเหมือนกันจนเห็นว่าใกล้เวลาที่นัดกับร้านสปาแล้วจึงได้ขอตัว
ก่อนกลับก็ได้แลกช่องทางติดต่อใหม่แล้วเรียบร้อย คิดว่าหลังจากนี้พารัมคงทักมาแทบทุกวันแน่
พารัมขี้เหงาแต่ไม่ยอมมีเพื่อน...ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน
แต่อาจจะไม่ทักมารึเปล่า ใกล้จะมีคนรักเป็นตัวเป็นตนแล้วนี่
พอคิดว่าน้องชายคนนี้กำลังมีความรักครั้งใหม่ที่ดีแล้วอดไม่ได้ที่จะอิจฉาอยู่ลึกๆ "เมื่อไรกูจะมีความรักกับเขาบ้างนะ"
อดไม่ได้ที่จะพึมพำบ่นขณะขับรถ ผมถอนหายใจรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้แล้วก็เท้าคงกับพวงมาลัยรถเหม่อมองท้องฟ้าไกล ตอนนี้รถติดเหมือนทางขางหน้าจะมีทำถนนหรืออุบัติเหตุมั้ง
"ตอนนั้น... ทะเลาะอะไรกับไอ้หนึ่งวะ"
ผมค่อยๆ จมลงไปกับห้วงความทรงจำพยายามทบทวนทุกอย่างช้าๆ ให้แจ่มชัดยิ่งขึ้น อันที่จริงเรื่องนี้ที่ผมไม่ยอมพูดกับพารัมเพราะผมดันนึกขึ้นได้ว่า....
วันนั้นผมนั่งตากฝนแล้วก็ร้องไห้อยู่หลังตึกคณะ
นั่งร้องไห้เป็นนาน
ใครมาเรียกใครมาลากให้เข้าที่ร่มก็ไม่ไป
จนกระทั่ง....
ตึก ตึก ตึก
ฝีเท้ารีบร้อนมาพร้อมกับเสียงตวาดอย่างโมโหและเกรี้ยวกราดดังไปทั่วบริเวณ
"มึงมานั่งตากฝนทำห่าอะไร ไอ้ควินซ์!"
แรงกระชากบริเวณต้นแขนทำให้ผมเจ็บแปลบได้สติขึ้นมาบ้าง ยังไม่ทันได้เงยหน้ามองหน้าอีกฝ่ายให้ชัดก็ต้องมาเจ็บหน้าเจ็บจมูกอีกเมื่อนับหนึ่งดึงผมเข้ามาในอ้อมกอดทำให้หน้าผมกระแทกกับหน้าอกแข็งแกร่งของมันเต็มๆ
"แม่งเอ๊ย มึงอยากป่วยรึไง สัส!" นับหนึ่งด่ากราดใส่ผมแต่ก็ประคองโอบกอดผมเดินอย่างเร่งรีบไปยังรถของมัน มือหนึ่งถือร่มคันใหญ่อีกมือโอบตัวผมไว้แน่นให้แนบชิดกับตัวมันที่แห้งสนิท
"มึงปล่อยกู" ผมพูดเสียงแหบแห้งเพราะไม่อยากให้มันเปียกไปด้วย
"ไม่ปล่อย! มึงอย่าเพิ่งมางอนตอนนี้ได้มั้ย ขึ้นรถ!"คนตัวสูงกว่าหันมาถลึงตาใส่แล้วรีบร้อนเปิดประตูรถข้างคนขับ ผลักผมให้เข้าไปในรถโดยไม่สนจเลยว่าตัวผมที่เปียกโชกจะทำให้รถมันเปื้อน
เมื่อมันจัดการผมเสร็จก็รีบวิ่งอ้อมมาขึ้นรถฝั่งที่นั่งคนขับ นับหนึ่งโยนร่มไปไว้เบาะหลังแล้วหยิบผ้าขนหนูที่ไม่รู้มาจากไหนโยนใส่หัวผม
"เช็ดหัวเร็วๆ เลยมึง" มันหันมามองผมตาขวาง
"..." ผมยังสับสนอยู่เลยได้แต่มองหน้ามันนิ่งๆ สลับกับผ้าขนหนูในมือ
"มึงเป็นบ้าอะไรไปนั่งตากฝน" นับหนึ่งจ้องตาผมเขม็ง "มึงน้อยใจกูถึงขั้นไปนั่งตากฝนเลยเหรอ"
"ไม่ใช่" ตอบไม่เต็มเสียงนักแล้วหลบตา "แล้วมึงจะกลับมาทำเหี้ยอะไร ไหนว่ามีธุระสำคัญ ไม่ว่างไม่ใช่รึไง"
"ไม่ว่างแต่เพราะมึงเป็นบ้าไง กูถึงต้องกลับมาเนี่ย!" นับหนึ่งกระแทกเสียงใส่ผมอย่างหงุดหงิดงุ่นง่านใจแล้วหันไปขับรถต่อ "ถ้ากูทะเลาะกับน้อง กูจะตบมึงเลยไอ้ควินซ์!"
"ก็เอาสิวะ มึงจะตบเพื่อนเพราะเด็กมึง" ตาของผมแดงก่ำ "ก็เอาเลย!"
นับหนึ่งย่นคิ้วแล้วหันมาจ้องหน้าผม "เด็กกูอะไร"
"วันนี้มึงนัดกูจะไปซื้อของกับกูแต่มึงก็เบี้ยวนัดเพราะอยากพาเด็กไปช้อปปิ้ง" ผมกำผ้าขนหนูแน่น "มึงเห็นเด็กมึงสำคัญกว่าเพื่อน กูแม่งโคตรน้อยใจเลย ไอ้เหี้ย"
นัดผมเอง อ้อนวอนผมเองแล้วก็ยกเลิกเอง
"เด็กกูเหี้ยอะไร!"นับหนึ่งร้องตกใจ "กูจะพานับสองไปซื้อกีต้าร์ตัวใหม่ มึงคิดไปถึงไหน!"
"ไม่ต้องมา... ฮะ อะไรนะ" ผมชะงักความโมโหทันที "มึงบอกอีกทีดิ จะพาใครไปช้อปปิ้ง"
นับหนึ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วพูดช้าๆ ชัดๆ "กูพูดกับมึงว่ากูจะพาน้องไปช้อปปิ้ง เออ กูพูดไม่เคลียร์เอง น้องที่ว่าก็คือน้องชายกูไงครับ กูพูดไม่ทันจบ มึงก็ด่าน้องกูมาก่อน กูทั้งงงทั้งโมโหว่ามึงด่านับสองทำไม"
"..." แล้วทำไมมึงไม่พูดให้ชัดว่านับสอง ไอ้เวร!
"อ้อ สรุปทั้งหมดที่มึงไปนั่งตากฝนน้อยใจเพราะเข้าใจว่ากูไม่เลือกมึงแล้วหนีไปกับเด็ก?"
"..." ดูเหมือนมันจะเป็นแบบนั้น
"มึงนี่มันก็คิดมาก"
นับหนึ่งส่ายหัวแล้วยื่นมือมาผลักหัวผมทีหนึ่ง
"กูมาหามึงแล้วเนี่ย เลิกน้อยใจได้แล้ว"
....
....
....
ก็...อืม วันนั้นผมเข้าใจผิดเอง
เรื่องน่าอายขนาดนี้
ผมจะยังมีหน้าไปเล่าให้ใครฟังได้อีก ต้องเหยียบให้มิดสิ
-


## Chapter 6.1

[นับหนึ่ง]
"ควินซ์นัดพวกคุณไว้กี่โมง"
ผมขมวดคิ้วยุ่งแล้วจ้องหน้าพนักงานทำสปาสองคนอย่างขอคำตอบเพราะตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันนานมากแล้วนะ ทำไมควินซ์ยังไม่มาสักที ผมไม่เคยต้องมานั่งรออะไรแบบนี้เลยนะ
อ้อๆ ผมเคยรอนับสองอยู่แต่คนอื่นไม่เคย!
ฮึ ควินซ์ควรดีใจนะที่ทำให้ผมต้องมานั่งรอแบบนี้ได้
ตอนนี้ผมก็ เอ่อ รอมาได้ ห้านาทีแล้ว!
มาสักทีสิ เอ๊ะ หรือควินซ์จะเปลี่ยนใจไม่มา
คิดแบบนั้นแล้วสีหน้าผมจึงมืดครึ้มทันทีและเหมือนพนักงานจะดูสีหน้าคนออกจึงรีบพูดให้ผมสงบใจ
"เมื่อกี้เราได้รับโทรศัพท์จากคุณควินซ์แล้วค่ะ เขาบอกว่าจะเขามาช้าเล็กน้อยเพราะรถติด" พนักงานอึกอัก "คิดว่าอีกสักพักน่าจะมาถึง คุณอยากรับเครื่องดื่มอะไรก่อนมั้ยคะ"
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วส่ายหัว "พวกคุณออกไปก่อนแล้วถ้าควินซ์มาก็ให้เขาเข้ามาคนเดียวก่อน ผมมีเรื่องต้องคุยกับเขาก่อน"
พวกเธอรับฟังและพยักหน้ารับรัวๆ ไม่กล้าจะสบตามองหน้าผมมากนักเพราะตอนนี้ผมกังวลไปหมดซะจนสีหน้าบึ้งตึง จวบจนตอนนี้ผมยังคิดหาคำพูดดีๆ มาพูดกับควินซ์ไม่ได้เลย
เมื่อห้องกว้างเหลือเพียงผมคนเดียวแล้วก็พอจะทำให้หายใจสะดวกขึ้นมาบ้าง ตอนนี้ผมอยู่ในห้องพักส่วนตัวของลูกค้าวีไอพีที่ไอ้เก้ามันยกให้ฟรีๆ ชิ ไม่อยากรับของฟรีหรอกนะ แต่จ่ายเช็กให้ก็ไม่เอาเลยเอาเช็กให้นับสองไปซื้อขนมกินเล่นแทน
ผมเดินไปนั่งบนโซฟาแล้วมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใช้ความคิด...
"ควินซ์โกรธคนยาก"
""แต่คราวนี้แม่งชกกูเลย" ยกมือขึ้นแตะมุมปากช้ำแล้วสลดขึ้นมา
"ไม่ใช่เกลียดกันไปแล้วนะ"
ไม่เอาแบบนั้นนะ ผมไม่ยอม!
เอนหลังพิงโซฟาแล้วค่อยๆ ทบทวนตัวเอง... ผมทำควินซ์โกรธครั้งสุดท้ายเมื่อไรกันนะ
น่าจะ...สักสองสามปีก่อนรึเปล่า
...
...
...
ในตอนนั้นผมกับควินซ์กำลังเดินช้อปปิ้งอยู่ที่ลอนดอน ทุกอย่างเป็นปกติดีก็เหมือนทุกครั้งเมื่อมีเวลาว่างหลังเลิกงานแล้วพวกเราจะไปช้อปปิ้งกัน แต่มีเรื่องน่าตกใจอยู่เล็กน้อย...
"จิน"
ผมพึมพำเสียงไม่เบานักและชะงักเมื่อเห็นผู้ชายสองคนยืนอิงแอบแนบชิดกำลังเลือกซื้อดอกไม้อยู่ ควินซ์ชะงักหยุดตามผมแล้วไล่มองตามสายตาผมไปก็ตกใจเล็กน้อย
จินเป็นเพื่อนสนิทของนับสอง และเป็นคนที่ผมตามจีบอยู่หลายปีทีเดียว สุดท้ายน้องเขาก็บอกว่ามีแฟนแล้วและไม่เคยชอบผม แน่นอนว่ามันก็แอบจี๊ดๆ เจ็บๆ และผมก็ตัดใจถอยมาเองแต่ว่า...นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ
ครั้งแรกที่ผมเห็นคนรักของจินแล้วคิ้วของผมค่อยๆ ย่นเข้าหากันเมื่อพบว่าคนรักของจิน...นั่นมันลูกน้องพี่ออสตินไม่ใช่รึไง
"หนึ่ง ไปทางนู้นเถอะ"
ยังไม่ทันจะได้มองหน้าอีกฝ่ายให้ชัด ผมก็ถูกควินซ์กระชากแขนลากเดินออกมาอย่างรวดเร็วจนผมมึนเบลอตามแทบไม่ทันและเกือบจะล้มเหมือนกัน
"อะไรเนี่ยควินซ์" จู่ๆ มาลากกันแบบนี้
"จะยืนดูให้น้ำตาไหลถึงตีนก่อนรึไง" ควินซ์ว่าเสียงเรียบแล้วมองจ้องผมอย่างไม่พอใจ "แล้วไม่ต้องไปคิดจะไปทำให้เขาแตกแยกกันเลยนะ กูรู้มึงชอบน้องจินมาก"
เอ่อ ผมก็ไม่ใช่คนเหี้ยขนาดนั้นรึเปล่า
นับหนึ่งไม่น่ารักขนาดนั้นเลยเหรอวะ ฮะ ฮะ!
ผมหน้าบึ้งแล้วสะบัดแขนตัวเองให้หลุดจากการจับกุมของควินซ์ "มึงมองกูเป็นคนยังไงวะ กูก็ไม่ได้สันดานเหี้ยขนาดนั้นมั้ย"
โกรธแล้วนะ
ถึงผมจะเลี้ยงเด็ก เปลี่ยนคู่ควงคู่นอนบ่อยแต่ไม่เคยไปทำให้ความรักของใครแตกแยกนะ พอมาโดนควินซ์มองด้วยสายตาไม่พอใจและถูกต่อว่าแล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะโมโหบ้าง
"ยังต้องถามกูอีกเหรอว่ามึงเป็นคนยังไง" ควินซ์ส่ายหัว "มึงน่าจะรู้ตัวเองแล้วมั้ยตั้งแต่ที่น้องจินไม่เอามึง"
โอ้โห มันจี๊ด มันเจ็บ
"เออ คนอย่างกูมันเหี้ยไง" ผมผลักไหล่ควินซ์แล้วพูดใส่อย่างงอนๆ "ไม่ต้องมายุ่งกับคนเหี้ยๆ อย่างกูเลย!"
"มึงพาลใส่กูเหรอ!"
"มึงสิพาล!" มันก็เห็นๆ อยู่ว่าคนที่พาลใส่ก่อนคือควินซ์ที่ไม่รู้มาหงุดหงิดอะไร
ผมยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายเราก็มีปากเสียงกันจนสะบัดหน้าเดินหนีกันไปคนละทางด้วยอารมณ์คุกรุ่น ผมหาที่สูบบุหรี่เพื่อระบายความหงุดหงิดแล้วหยิบโทรศัพท์โทรไกลไปหานับสอง
(อะไรเนี่ยป๋า รู้มั้ยว่าตอนนี้ที่ไทยมันกี่โมงแล้ว!) เสียงงัวเงียตะโกนด่ากลับมา
"ป๋าเจอจินกับแฟนจิน" ไม่สนใจคำด่าคำบ่นของน้องแล้วเลือกที่จะพูดเข้าประเด็น "แฟนจินคือคนของพี่ออสติน?"
(หาววว ใช่ พี่กูเรี่ยนไง) นับสองหาวไม่หยุด (ทำไม? จะให้พี่ออสตินสั่งให้พวกเขาเลิกกันรึไง)
"บ้าบอเถอะ ทำไมมองกูเป็นคนเหี้ยกันไปหมดวะ" อดไม่ได้ที่จะหน้าเขียวคล้ำ เมื่อกี้ควินซ์ก็มองผมไม่ดีไปแล้วยังจะมาโดนนับสองมองไม่ดีอีก
เจ็บปวดนะเว้ย!
(ถ้างั้นป๋าจะถามทำไมอ่ะ)
"แค่อยากรู้เฉยๆ ไม่ได้อะไร" ผมพ่นควันบุหรี่ออกมาเบาๆ "พี่เองก็พอจะรู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้ชอบจินในแง่คนรักมาตั้งนานแล้ว"
กับจิน... แรกๆ ผมชอบน้องเขาเพราะแบบตรงสเปกโดนใจใช่เลย ปลาบปลื้มคลั่งไคล้อยากครอบครองอยากเลี้ยงดูและเมื่อความหลงค่อยๆ หายไปก็เลยรู้ตัวว่าตัวเองชอบจินในแบบไหน
ดังนั้นที่ผมเห็นเขากับแฟนเขามันก็ไม่ได้เจ็บปวดอะไรขนาดนั้น อาจจะเป็นอารมณ์แบบแฟนคลับเห็นศิลปินที่รักที่ชอบไปมีแฟนประมาณนั้นมั้ง ซึมๆ หงอยๆ แต่ก็ยินดีด้วยนะ
(เหอะๆ จะจีบเพื่อนผมแต่ยังมีเด็กในสต็อกเป็นร้อย ดูจริงจังกับเพื่อนผมมากเลยมั้ง แล้วยังมาพูดว่าป๋าจริงจังนะจิน ถุย!) นับสองแขวะเข้าให้ (เพื่อนผมมันฉลาดไง ไม่เอาคนเจ้าชู้หรอก!)
"...." นับสอง กูพี่มึงนะ กูพี่มึง!
(แล้วก็เลิกได้แล้วไอ้นิสัยเจ้าชู้เลี้ยงเด็กเนี่ย ผมรำคาญ! รำคาญไอ้พวกเด็กเลี้ยงของป๋า แม่งเอ๊ย คิดว่าตัวเองเป็นคนรักรึไง ทำตัวออกหน้าออกตา บางคนป๋าเลี้ยงดูส่งเสียแค่ค่าเรียนไม่ได้มีความสัมพันธ์เกินเลยแต่แม่งจะปีนเตียงให้ได้ บางคนยังมีหน้ามาถึงบ้านเราอีก! ป๋าไม่รำคาญบ้างรึไงวะ! ป๋าไม่รำคาญแต่ผมรำคาญ!)
"...นับใจเย็นก่อน"
(และผมจะไม่ทนแล้ว เอารายชื่อเด็กมาให้หมด พรุ่งนี้ผมจะไปเคลียร์ล้างสต็อกให้เอง!) น้ำเสียงเอาแต่ใจและโมโหสุดๆ จนผมเริ่มหวาดหวั่น
"น้องน้อยใจเย็นๆ นะ เรื่องนี้...เอ่อ"
(ระหว่างผมกับพวกนั้น เลือก!)
"ต้องเลือกนับสองอยู่แล้ว!" ผมรีบเอาอกเอาใจ "งั้นตามสบายเลยจ้า นับสองอยากทำยังไงก็แล้วแต่เลย ป๋าตามใจหมด"
(ฮึ ลองไม่เลือกผมสิ น่าดู!)
ใครมันจะไปกล้าหือกับนับสองครับ
(เเต่เรื่องที่ป๋๋าโทรมาปลุกผม ผมโกรธ! ผมจะไม่คุยกับป๋าหนึ่งอาทิตย์!)
"อ้าวเฮ้ย! เดี๋ยวสินับสองงงงงง"
ไม่ทันเเล้ว… วางสายไปแล้วเเถมยังปิดเครื่องหนีผมอีก ผมยืนนิ่งมองโทรศัพท์อย่างซึมเศร้าหัวใจเเตกสลาย
น้องจะไม่คุยกับผมหนึ่งอาทิตย์
หนึ่งอาทิตย์ เจ็ดวัน หนึ่งหกสิบแปดชั่วโมง หนึ่งหมื่นแปดสิบนาที หกแสนสี่พันแปดร้อยวินาที
…นานขนาดนี้เลยนะ
นับสองจะใจร้ายกับผมเกินไปแล้ว! ฮือ
และด้วยความซึมเศร้าจากน้องน้อยทอดทิ้งทำให้ผมไปนั่งเมาเหมือนหมาอยู่ที่บาร์เหล้าของโรงเเรมที่พัก
"มันต้องขนาดนี้เลยเหรอวะ นับหนึ่ง" เสียงของควินซ์คล้ายขะดังขึ้น "แค่เขาไม่รักมึง มึงต้องเมาเป็นบ้าขนาดนี้เลยเหรอ"
ผมผู้เมาเละไม่มีสติพอนักเมื่อได้ยินคำว่าไม่รักปุ๊บ "ฮืออออ ใช่! น้องไม่รักกูแล้ว! เขาไม่คุยกับกูแล้ว!"
"ทำไมวะ กูดีขนาดนี้ทำไมถึงไม่รักกู!" ทำไมอ่ะนับสอง ทำไม ทำไม ไม่รักพี่คนนี้เเล้วใช่มั้ย!
"ทำผิดแค่นิดเดียวเองนะ ฮือ ทำไมๆๆ" ก็แค่โทรไปปลุกตอนนอนเองนะ!
ว่าเเล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มหมายจะเอาให้หมดแก้วเเต่แก้วกลับถูกกระชากด้วยมือเรียวสวยของควินซ์จากนั้น…
ซ่าาา!
เหล้าเย็นๆ สาดเข้าหน้าผมเต็มๆ ทำเอาผมสร่างเลย…
"มึงเลิกบ้าสักที!"
"…"
"น้องจินไม่รักแต่มันยังมีคนอื่นที่รักมึงมั้ย!"
ควินซ์กำเเก้วในมือแน่นจนสั่นระริกเเววตาคล้ายมีม่านน้ำตาที่ไม่รู้ผมตาฝาดไปเองรึเปล่า
"ควินซ์…"
"กะอีแค่ไม่ถูกรักจะเป็นจะตาย งั้นก็แดกให้ตายไปเลย!"
"เดี๋ยวสิ ควินซ์!"
"ไม่ต้องตามมา! อกหักเสียใจมากก็เเดกไป! กูไม่สนแล้ว!"
มึงเข้าใจผิดต่างหาก
กลับมาฟังกูก่อน! ควิ๊นซ์!


## Chapter 6.2

...
...
...
คิดถึงอดีตแล้วก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเลยจริงๆ นะ ตอนนั้นผมค่อนข้างมีปัญหากับควินซ์เพราะควินซ์ชอบเข้าใจผิดว่าผมพูดถึงเด็กเลี้ยงแต่จริงๆ ผมพูดถึงนับสองต่างหาก
เออ ยอมรับก็ได้
ผมพูดไม่เคลียร์เองเลยเป็นเหตุให้เข้าใจผิดกัน
"เราต้องปรับปรุงคำพูดสินะ" ผมพึมพำบอกตัวเอง
ต้องคิดก่อนพูดให้มากๆ
ควินซ์จะไม่ได้เข้าใจผิดอีก
นั่งทบทวนย้ำกับตัวเองเรื่องคำพูดไปพลางพลิกนาฬิกาข้อมือไปพลางและก็หันไปมองทางประตูเป็นระยะๆ และมันยังคงเงียบกริบ
กำลังจะลุกขึ้นไปกดเบอร์โทรลงไปเคาน์เตอร์ข้างล่างพลันประตูห้องก็ได้เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่ผมรอคอยมาตั้งแต่เมื่อวาน
ควินซ์เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้างุนงงและไม่เข้าใจเหมือนจะหันไปถามอะไรบางอย่างกับพนักงานที่พาเข้ามาเป็นอันต้องชะงักนิ่งเมื่อเห็นผมนั่งอยู่ในห้อง
สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันควัน
"เดี๋ยวควินซ์!" ผมรีบเรียกอีกฝ่ายไว้ก่อนที่จะเดินหนี
หนีเก่งจริงๆ ชาติที่แล้วมึงเป็นนักหนีเหรอ
ควินซ์ได้ยินนะแต่ไม่สนใจเลือกที่จะหันหลังเดินหนีแต่พนักงานของที่นี่กลับปิดประตูใส่หน้าควินซ์อย่างรวดเร็วทำให้เขาต้องหยุดยืนอึ้ง
กลายเป็นว่าตอนนี้ควินซ์หนีไปไหนไม่ได้แล้ว ผมแอบยกนิ้วชื่นชมในตัวพนักงานที่ปิดประตูจริงๆ เดี๋ยวก่อนกลับจะให้ทิปหนักๆ เลย
"ควินซ์ คุยกันก่อน" ผมเดินเข้าไปใกล้คนร่างบางแล้วค่อยๆ พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ "เมื่อวานมึงเข้าใจผิด..."
แถมเข้าใจผิดไปไกลเลยด้วย!
"เข้าใจผิด?" ควินซ์หัวเราะเบาๆ "จะบอกว่าเมื่อว่าที่ตัดเพื่อนแค่แกล้งเล่น? อยากแกล้งกูให้โมโหเล่นเฉยๆ แต่ผิดที่กูโมโหมากไป?"
"ไม่ใช่ ไม่ได้หมายความว่ามึงผิด กู กูผิดเอง" ผมขมวดคิ้วเริ่มสับสนปนตึงเครียดเพราะรู้สึกว่าควินซ์จะเข้าใจผิดไปไกลสุดกู่ซะแล้ว
"อยากจะดีก็มาง้อกู อยากจะเฉดหัวกูทิ้งก็ทิ้งง่ายๆ มึงเล่นตลกแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว!" แววตาของอีกฝ่ายคุกรุ่นไปด้วยความโกรธก่อนมันจะผลักอกผมอย่างแรง "มึงเป็นเหี้ยอะไร นับหนึ่ง!"
"ควินซ์ ใจเย็น" ผมเซถอยหลังไปก้างหนึ่ง
"เย็น? ตอนนี้กูใจเย็นที่สุดแล้ว!" จู่ๆ เหมือนอีกฝ่ายจะระเบิดออกมาทำให้ผมได้แต่ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่เพราะไม่เคยเห็นควินซ์น็อตหลุดขนาดนี้มาก่อน "มึงจำได้มั้ย มีอยู่ครั้งหนึ่งมึงบอกจะตัดเพื่อนกับกู"
"เอ่อ..."
มัน มันมีเรื่องนี้ด้วยเหรอ
แต่มันคงนานแล้วใช่มั้ย
"ใช่ มันนานแล้ว นานจนมึงลืมไปแล้ว!" ควินซ์อ่านสีหน้าเด๋อๆ ของผมออกเลยกระแทกเสียงใส่ยิ่งกว่าเดิม "ตอนมอหกมึงโดดสอบแต่กูไม่ให้มึงไป กูขอร้องมึงแต่มึงก็ยังไป! บอกว่าถ้ากูยังวุ่นวายจุ้นจ้านไม่เลิกจะเลิกคบกู!"
เวรแหละ มีเรื่องนี้ด้วยเหรอ
คดีเก่ายังไม่เคลียร์ มันดันลากคดีตั้งแต่บรรพบุรุษมาอีก
แต่เขาว่าเวลาทะเลาะกับคนรัก(?)
ความผิดตั้งแต่รากเหง้าศักราชจะถูกขุดขึ้นมาหมด ดูท่าจะเป็นเรื่องจริงแฮะ
"แล้วพออีกวัน มึงก็มาขอโทษกูมาง้อกูแล้วสัญญาว่าจะไม่พูดแบบนั้นอีก" สีหน้าของควินซ์เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดระคนเจ็บปวดทำเอาผมพูดไม่ออก "แต่เมื่อวานมึงก็ทำ!"
"...คือว่า" มันคนละความหมายเว้ย!
"หุบปาก!"
"..." ครับ หุบปากครับ
"มึงสัญญาเหี้ยอะไรเคยทำได้บ้างมั้ย!" ควินซ์ตะคอกใส่ผมเหมือนอดกลั้นอดทนมานาน "เคยจำบ้างมั้ยว่าพูดอะไร รับปากอะไรกูไปบ้าง!"
ผมย่นคิ้วหนักขึ้นเม้มปากแน่นอย่างพูดอะไรไม่ออกเพราะแต่ละคำพูดของควินซ์มันก็จริง แล้วมันไม่ใช่แค่กับควินซ์ ผมรับปากพี่ไอจะเลี้ยงนับสองเป็นอย่างดีก็ทำไม่ได้ รับปากนับสองจะทำนั่นทำนี่ให้ก็ผิดพลาดไปหลายครั้ง
"โอเค เรื่องนี้กูผิดเอง" พยายามใจเย็นๆ และพยายามอย่างยิ่งกับการหาคำพูดดีๆ "กูขอโทษ"
"ง่ายดีนะ" ควินซ์หัวเราะขึ้นจมูก "ทุกครั้งที่มึงทำผิด มึงก็มาทำหน้าหมาหงอยขอโทษกูตลอด"
เอ่อ มันก็ไม่ขนาดนั้นมั้ง หน้าผมดูเป็นหมาหงอยเหรอ ผมออกจะหล่อ!
"แต่ทุกครั้งที่เราทะเลาะกัน มันก็มาจากมึงเข้าใจกูผิดด้วย" ผมอดไม่ได้ที่จะพูดแล้วก็ดันนึกอะไรออก "แล้วไอ้เรื่องตอนมอหก โอเค กูยอมรับว่าตัวเองหัวร้อนแล้วก็ไม่อธิบายอะไรให้มึงฟังชัดเจนเอง ...แต่วันนั้นกูมีเหตุผลจริงๆ ที่ต้องโดดสอบ"
"เหตุผลสำคัญมากเลย" ควินซ์ประชดแล้วมองจ้อง "สำคัญขนาดโดดสอบไปหาน้องน้อยหน่าสุดที่รักของมึงเลยด้วย"
"น้อยหน่าบ้านมึงสิ!"
"..."
"ตอนนั้นนับสองเข้าโรงพยาบาล!"
อาจารย์โทรมาว่านับสองเข้าโรงพยาบาล ไอ้ผมยังจะมีใจจะสอบอีกเหรอ ต้องรีบไปหาน้องสิ เหมือนตอนนั้นนับสองตกบันไดที่โรงเรียนหัวแตกด้วย
"ฮะ! ตอนนั้น ตอนนั้นมึงบอกไปหาน้องน้อย" ควินซ์ทำหน้าอึ้งอ้าปากพะงาบๆ
"น้องน้อยที่แปลว่านับสอง ไม่ใช่น้อยหน่า ไอ้สัส!"
เอ่อ เหมือนช่วงเวลานั้นผมจะเคยคุยๆ กิ๊กๆ กับเด็กต่างโรงเรียนที่ชื่อน้อยหน่าอยู่
สรุปตอนนั้น…เราทะเลาะกัน
เพราะควินซ์คิดว่า… น้องน้อย = น้อยหน่า
ผมควรร้องไห้มั้ย


## ้Chapter 6.3

[ควินซ์]
น้องน้อย...นับสองน่ะเหรอ
ใบหน้าของผมซับสีแดงทีละนิดอย่างอับอาย สมองคล้ายหยุดทำงานไปชั่วขณะมึนเบลอไปหมดอย่างทำอะไรไม่ถูก ปากพูดอะไรไม่ออกสักคำ
สีหน้าแปลกประหลาดกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของผมเหมือนจะทำให้นับหนึ่งรู้สึกเป็นต่อขึ้นมา
"นี่มึงเข้าใจผิดเรื่องนับสองกี่รอบแล้ว"
ก็น่าจะเยอะอยู่...
"ใครใช้ให้มึงพูดไม่ชัดเจนเอง" เรื่องอะไรที่ผมจะยอมรับว่าตัวเองหน้าแหกกัน "ทุกครั้งเป็นเพราะมึงพูดไม่เคลียร์เองรึเปล่า"
เสียงบ่นอุบอิบที่ดังพอจะกระแทกหูผมว่าขึ้น "มึงก็ฟังไม่เคลียร์แล้วชอบมโนเองปะวะ"
อ้าว นี่มันว่าผมขี้มโนเหรอ
ตรงไหนที่ผมขี้มโนกัน ไม่มี!
"ตกลงนี่มึงจะมาขอโทษกูหรือมาแขวะกูกันแน่" ตอนนี้ผมรู้สึกว่าอารมณ์เย็นขึ้นมาบ้างแล้วแต่ยังคงโกรธคำพูดของมันเมื่อวานอยู่ "กูถามจริงนะ กูไม่ดีเหรอวะ มึงถึงมาตัดเพื่อนกับกู"
เออ ผมอยากรู้ว่าผมทำอะไรผิดเหมือนกัน
ถึงขั้นจะเลิกคบกันเลยนะ
"กูไม่ได้ตัดเพื่อนแบบนั้น" นับหนึ่งขมวดคิ้วยุ่ง
"แต่มึงเป็นคนพูดเอง หน้ามึงจริงจังไม่ได้ล้อเล่นด้วย!" ผมอยู่กับมันมาเป็นสิบยี่สิบปี มันโกหกหรือมันล้อเล่นทำไมผมจะดูไม่ออก
ตอนนั้นมันคิดที่จะตัดเพื่อนจริงๆ
"มันก็เออใช่ แต่ตัดเพื่อนในความหมาย.."
ผมโวยวายลั่นห้อง "เนี่ย มึงพูดว่ามึงจะตัดเพื่อนจริงๆ"
"โอ๊ย ฟังกูให้จบก่อน ไอ้เวร!" นับหนึ่งตะโกนใส่หน้าผมอย่างเหลืออดแล้วตรงเข้ามาตะครุบไหล่ผมทั้งสองอย่างแรงแล้วเขย่าตัวผมจนหัวสั่นหัวคลอน "มึงอย่าเพิ่งมโนไปก่อนได้มั้ย ชอบว่านับสองมโน มึงก็มโน ไอ้เหี้ย"
"ปล่อย!"
"ไม่ปล่อยจนกว่ามึงจะฟังกู!" นับหนึ่งถลึงตามองจ้องผมราวกับจะกลืนกินผมลงท้องยังไงยังงั้นทำเอาผมขนลุกจนเผลอมองค้าง
นับหนึ่งเป็นคนที่เข้มงวดมากทำให้บรรยากาศรอบตัวมักดูเป็นคนดุๆ เป็นประธานเฮี้ยบๆ เนี้ยบระเบียบจัด พนักงานบริษัทไม่กล้าหย่อนยาน ขนาดนับสองยังรู้สึกกลัวและเกรงนับหนึ่งมากกว่าไอศูรย์ออสตินแต่ผมที่เป็นเพื่อนกับมันมานมนาน เห็นความบ้าบอของมันมาก็เยอะเลยไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว
แต่ตอนนี้กลับรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ ยังไงไม่รู้
แววตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองผมนิ่งใบหน้าเรียบตึงดูคาดเดาอารมณ์ไม่ออก ผมเผลอสบตาเข้าแล้ว็ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
"มึงฟังกูนะ ควินซ์"
นับหนึ่งพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ คล้ายกำลังสงบสติอารมณ์และพยายามปรับโทนเสียงให้นุ่มนวลขึ้น ผมปิดปากเงียบไม่พูดอะไรเพื่อรอฟังมันพูด
แต่พอรอฟังมันพูดก็เสือกเงียบนานอีก
"มีอะไรก็พูดสิ" ผมเร่งมัน
"กูบอกว่าเราเลิกเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย"
"เออ" ผมนิ่วหน้า
"ใช่ เลิกเป็นเพื่อน"
"..."
"แล้วให้มึงมาเป็นแฟนกู"
"...!"
"กูจะเป็นผัวมึง เข้าใจยังควินซ์!"
--------------
อะไรนะ...
ผมว่าผมได้ยินไม่ค่อยชัด ไม่สิ ผมว่า...ผมต้องหูฝาดหูเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
"มึง...พูดว่าอะไรนะ" เสียงของผมคล้ายแหบแห้งอย่างเห็นได้ชัดและตื่นตระหนกสุดขีด
นับหนึ่งกุมไหล่ของผมแน่นขึ้นเหมือนตัวเองมันเองนั้นก็ทั้งเขินทั้งตื่นเต้น สังเกตได้จากใบหูและลำคอที่แดงก่ำแดงเถือกแล้วก็อึ้ง
เดี๋ยวๆ ไอ้อาการสาวน้อยเขินแตกนี่มันอะไรกัน
มันกำลังเขินผมอยู่จริงดิ
บ้าน่า ไม่น่าเป็นไปได้!
"มึงก็ได้ยินแล้ว" นับหนึ่งเม้มปากแน่นแล้วจ้องตาผมไม่กะพริบ "กูพูดชัดมากเลยนะ"
"มึงกำลังล้อเล่นเหรอวะ"
"กูกำลังจริงจัง!" มันตะโกนใส่หน้าผมแล้วเขย่าตัวผมอีกรอบ "เรื่องนี้มันใช่เรื่องตลกเหรอ!"
"ไม่"
ถ้าไม่ได้ล้อเล่นก็แปลว่าจริงจัง
ผมยังคงมีสีหน้าสับสนและสมองก็รวนไม่น้อย การจัดลำดับความคิดจึงช้ามาก ค่อยๆ ทบทวนคำพูดเมื่อกี้อย่างช้าๆ เพื่อให้ตัวเองเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
"มึงบอกว่าให้กูไปเป็นแฟนมึง"
เอ่ยอย่างไม่แน่ใจ
นับหนึ่งพยักหน้า "ใช่"
"แฟนที่แปลว่า เอ่อ... คนรักอย่างงั้นเหรอ" เอ่ยตะกุกตะกักด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
"ทำไม? หรือคราวนี้มึงจะแปลคำว่าแฟนเป็นพัดลมอีก" แล้วทำไมต้องแขวะกันด้วยวะ!
ผมหน้าแดงวาบ "ไม่ใช่แบบนั้น!"
"แล้วมันยังไง" นับหนึ่งไล่ต้อนผมไม่หยุด "หรือกูยังพูดไม่ชัดอีก"
"ไม่ๆ ชัดแล้ว ชัดแล้ว!" ผมรีบพูดก่อนที่มันจะทำอะไรบ้าๆ ไปมากกว่านี้
นับหนึ่งได้ยินแบบนั้นแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างราวกับฤดูใบไม้ผลิทันที แววตาคมกริบอ่อนโยนขึ้นและเปล่งประกายเจิดจ้าซะจนผมพูดอะไรไม่ออกแต่ดีที่ตอนนี้มันเลิกจิกไหล่ผมสักที
"มึงเข้าใจแล้ว? เข้าใจแล้วใช่มั้ย?" ถามอย่างตื่นเต้นคล้ายเด็กห้าขวบที่ได้ของเล่นไม่มีผิด "มึงไม่เข้าใจผิดแล้วใช่มั้ย!"
ผมนิ่วหน้านึกอยากด่านับหนึ่ง... มึงคิดว่ากูเป็นคนชอบเข้าใจผิดรึไง!
เอ่อ แต่ผมก็ชอบเข้าใจผิดจริงๆ นั่นแหละ
แต่มันก็ไม่ได้ผิดที่ผมมั้ย
เพราะไอ้หนึ่งชอบพูดไม่ชัดเจนตั้งแต่แรกเถอะ!
"อืม เข้าใจแล้ว" ผมพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ
"งั้นแปลว่ามึงตกลงเป็นแฟนกูแล้วใช่มั้ย" นับหนึ่งว่าอย่างระริกระรี้ท่าทางเหมือนหมาไซบีเรียนแสนร่าเริงไม่ผิด
ผมย่นคิ้วเข้าหากันแล้วปัดมือนับหนึ่งออกจากไหล่ตัวเองด้วยสีหน้าเรียบนิ่งทำให้อาการดีใจของนับหนึ่งหยุดชะงักและเพิ่งสังเกตสีหน้าผมที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ ไปมากกว่าตกใจ
"มึงประสาทปะ"
คนฟังอึ้งอ้าปากพะงาบๆ "มึง มึงว่ากูเหรอ"
"เออ มึงบ้าปะ"
ผมหัวเราะหึแล้วผลักอกมันอย่างแรง สีหน้าของนับหนึ่งมึนงงงเหมือนไม่เข้าใจสถานการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
"มึงคิดว่ามึงจะให้กูเป็นแฟน"
"..."
"แล้วกูต้องตอบตกลงงั้นเหรอ"
นับหนึ่งอึ้งเหมือนไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเองจะถูกปฏิเสธ
"มึง มึงไม่ได้ชอบกูเหรอ"
อยากจะหัวเราะให้ฟันร่วงจริงๆ
"มึงมั่นหน้าไปรึเปล่า ไอ้ป๋า"
"..."
"คิดว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่มึงต้องการทุกอย่างเหรอ"
"..."
"กูถึงบอกไง มึงมันประสาท"
มันชอบผม
แล้วผมต้องชอบตอบเหรอ
ก็บอกแล้วไง
เลิกชอบมานานแล้ว เหอะ


## Chapter 6.4

[นับหนึ่ง]
ผม...กำลังถูกปฏิเสธ?
ไม่ๆ ไม่ใช่กำลัง
แต่ถูกปฏิเสธไปแล้ว!
อะไรนะ นับหนึ่งคนนี้เนี่ยนะถูกปฏิเสธ!
"ทำไม" เสียงของผมแหบแห้งและมองไปที่อีกคนอย่างไม่เข้าใจและจับต้นชนปลายไม่ถูก "ทำไมมึงไม่ชอบกูกลับ"
ไหนนับสองบอกว่ามีโอกาสที่ควินซ์จะชอบผมกลับด้วยไง
แล้วทำไมถึงถูกปฏิเสธเล่า ทำไม ทำไม
ผมทำผิดตรงไหนเนี่ย
"แล้วทำไมกูต้องชอบมึงกลับ" ควินซ์ย้อนถามผม "มึงมีอะไรให้กูต้องชอบ"
"มี!" เออ มีเยอะด้วย ใครๆ ก็ชอบผม!
ควินซ์หลุดขำแล้วกอดอก "แล้วมึงมีอะไรให้กูต้องชอบ"
เมื่อได้ยินคำนี้แล้วมันก็อดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้นมา เอาล่ะ ผมรอคำถามนี้อยู่เลยและผมก็มั่นใจมากว่าตัวเองมีดีเหมือนกัน
"กูหล่อ"
ใช่ๆ หล่อมาก ติดโพลของวงการบันเทิงด้วย
หนึ่งในสิบอันดับหนุ่มหล่อของประเทศ!
"กูรวยมาก"
ถูกต้อง ธุรกิจมากมาย เงินเยอะแยะแถมบ้านก็รวย มีเงินใช้ยันชาติหน้า
"การศึกษาก็ดี"
เรียนโรงเรียนมีชื่อเสียง เรียนมหา'ลัยท็อปๆ ของประเทศแถมยังได้เกียรนิยมด้วย อ้อ มีปริญญาหลายใบด้วยนะ ผมฉลาดมากๆ
"ชาติตระกูลก็ดี"
ไม่นับมีพ่อนิสัยบัดซบก็ถือว่าทางฝั่งแม่ของผมมีพื้นฐานชาติตระกูลดีอยู่เหมือนกัน
"นิสัยเหรอ กูดีกับมึงไม่เคยทำร้ายมึง ตามใจมึงก็บ่อย เอาใจมึงก็เยอะ"
"..."
"ถ้ากูไม่ดีกับมึงจริงๆ" ผมเลิกคิ้วขึ้นด้วยความรู้สึกภูมิใจ "มึงคงเลิกคบกูไปนานแล้วไม่ใช่เหรอ"
ใช่แล้ว ถ้าผมเป็นคนเหี้ยจริงๆ นิสัยไม่ได้เรื่องจริงๆ แล้วทำไมควินซ์ถึงยังทนคบกับผมอยู่ได้ล่ะ
"มันก็ใช่" สีหน้าควินซ์ดูอ่อนลงแต่ยังคงเสียงแข็ง "แต่...นี่คือข้อดีมึงเหรอ"
"แล้วตรงไหนมันไม่ใช่ข้อดีของกู" เออ นี่ข้อดีสุดๆ เลยนะ ใครได้ผมไปเป็นแฟนนี่คือทำบุญมาสิบชาติได้มั้ง แต้มบุญไม่เยอะไม่มีทางได้นับหนึ่งนะ ขอบอก!
ควินซ์ส่ายหัวแล้วถอนหายใจก่อนจะถามผมที่ทำเอาผมอึ้งสุดๆ
"ถ้ากูบอกว่ากูชอบมึงเพราะมึงมีเงิน"
"..."
"ชอบแค่เงินของมึง รักแค่เงินของมึง ชอบมึงเพราะหล่อ"
"...!"
"มึงต้องการให้กูชอบแค่นี้?"
ไม่สิ ไม่ใช่!
ผมต้องการใช้ควินซ์ชอบที่ตัวผมไม่ใช่ปัจจัยภายนอกสิแต่ว่าตอนนี้ผมเรียบเรียงจัดระเบียบคำพูดไม่ถูกเลยไม่รู้ว่าต้องพูดอะไรออกไป
"ไม่ใช่ คือ.." ผมกำลังจะพูดแต่
"เอาเป็นว่าข้อดีของมึงพวกนี้ใช้ไม่ได้กับกู" ควินซ์ตัดบท "ถ้ามึงไม่มีอะไรจะพูดแล้วก็กลับไป กูจะทำสปา"
ควินซ์เดินไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่มุมห้องเพื่อตามพนักงาน
"อ้อ แล้วก็นะ เมื่อกี้...กูจะถือว่ามึงไม่เคยพูดอะไรแล้วกัน" เสียงนุ่มนวลว่าอย่างเย็นชา "กูจะทำเป็นลืมๆ ไปแล้วกัน"
ผมไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และถามต่ออย่างดื้อดึง "ทำไมต้องลืม"
"คำว่าชอบของกูมันไม่มีค่าขนาดให้มึงจำเลยเหรอ"
ควินซ์เหลือบมองผมด้วยหางตาแล้วมองไปทางอื่นจากนั้นถอนหายใจคล้ายเหน็ดเหนื่อยกับผม สีหน้าท่าทางของควินซ์มันบ่งบอกว่าขี้เกียจจะเสวนากับคนโง่แล้ว
มันเป็นสีหน้าที่ควินซ์ชอบใช้เวลาคุยกับนักลงทุนโง่ๆ ที่พูดจาฟุ้งเฟ้อไม่มีสาระและตอนนี้มันกำลังใช้สีหน้านี้กับผมเล่นเอาสะเทือนไปทั้งใจเลย
ผมโง่ตรงไหนวะ!
"อยากจะพูดอะไรก็พูดได้"
"..."
"แล้วการกระทำมึงล่ะ"
"…"
"กูยังไม่เห็นการกระทำที่บอกว่ามึงชอบกูเลย"
ผมนิ่งฟังแล้วขมวดคิ้ว...การกระทำ? แล้วผมต้องทำอะไรอ่ะ
ยิ่งผมเผยสีหน้าหมาเมากาวหมางงงวยออกไปยิ่งทำให้ควินซ์ส่ายหัวกว่าเดิม ควินซ์เลิกสนใจผมแล้วกดโทรศัพท์แต่ผมก็ยังแอบได้ยินควินซ์บ่นอยู่นะ
"ใครเชื่อคำพูดคนเจ้าชู้เหรอ มีแต่ควายเท่านั้นแหละที่เชื่อ"
จึก
"เชื่อมันคงได้มีเขางอกบนหัวแน่ๆ"
จึก จึก
เหมือนดั่งธนูปักแทงทะลุหัวใจไม่มีผิด ผมยืนซึมกระทืออยู่กับที่เหมือนคนหลงทางทำอะไรไม่ถูกได้แต่นิ่วหน้าคิ้วขมวดมองควินซ์ต่อสายโทรศัพท์คุยกับพนักงาน
เจ้าชู้อะไร เลิกมานานแล้วเถอะ
โอ๊ยยย ทำไมควินซ์ต้องเอานิสัยเก่าผมมาพูดด้วยเนี่ย
แล้วทีนี้ผมต้องทำยังไงดี
"ควินซ์" ผมเรียกเขาอีกครั้งเพื่อที่จะคุยต่อ
"อะไร จะทำสปาแล้ว" ควินซ์ยกมือทำปรางค์ห้ามญาติ "กูพูดชัดเจนแล้ว โอเคนะ"
"ไม่โอเค!" ผมไม่ยอม
"เรื่องของมึง กูจะไปทำสปา หลบๆ" อีกคนดูไม่สนใจเลยยื่นมือมาดันตัวผมที่ขวางทางอยู่ให้หลบไปเพื่อเข้าห้องน้ำไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมทำสปาเต็มที่
ผมจะตามมันไปแต่ดันได้ยินเสียงเปิดประตูก็เห็นว่าเป็นพนักงานสปาจึงต้องหยุดความคิดที่จะตามควินซ์เข้าไปในห้องน้ำแล้วหมุนตัวไปนั่งบนเตียงแทนด้วยอารมณ์หงุดหงิด
พนักงานสาวไปเตรียมสถานที่ในห้องทำสปา ผมครุ่นคิดนึกได้ว่าถ้าทำสปาแล้วจะอารมณ์ดีขึ้นดังนั้นแล้วผมควรรอให้ควินซ์อารมณ์ดีกว่านี้แล้วค่อยคุยอีกรอบน่าจะดีกว่าแน่ๆ
คิดนั่นคิดนี่เสร็จก็เห็นควินซ์เดินออกมาจากห้องน้ำ เจ้าตัวมองผมแล้วขมวดคิ้ว "ยังไม่กลับอีกเหรอ"
ไล่เหรอ ฮึ ไม่กลับเว้ย
"กูเป็นคนซื้อคอร์สวีไอพีให้มึงดังนั้นห้องนี้มันก็เป็นของกู" อันที่จริงได้ฟรีจากไอ้เก้าแต่ต้องพูดเอาดีเข้าตัวเอง "แล้วทำไมกูจะอยู่ไม่ได้"
ควินซ์ร้องอ้อเบาๆ "อ้อ รวย" พยักหน้า "งั้นก็เชิญตามสบายและขอบคุณสำหรับคอร์สวีไอพี"
แค่นี้? ไม่มีอารมณ์ดีใจซาบซึ้งหน่อยเหรอ
"เริ่มทำสปากันดีกว่าครับ" เอาอีกแหละ หนีอีกแล้ว ควินซ์หันไปพูดกับพนักงานอย่างสุภาพด้วยใบหน้าอ่อนโยน
ทีกับผมนี่หน้าอย่างตึงเลยนะ
ผมมองควินซ์หายวับเข้าไปในห้องสปาแล้วก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นยีหัวตัวเองอย่างสมเพชและต่อว่าต่อขานตัวเองในใจ
ทำไมจะมีเมียมันยากขนาดนี้วะ
แล้วทีนี้เอาไงต่อดี
นั่งคิดไปคิดมาสารพัดจนหัวจะแตกก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงเพราะกลัวว่าทำอะไรลงไปแล้วจะผิดพลาดยิ่งกว่าเดิม
สุดท้ายแล้วก็ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไลน์อย่างจำใจ
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไอ้เก้า อยู่ไหน


## Chapter 6.5

ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไอ้เก้า อยู่ไหน
ก็ ก็ไม่ได้อยากทักมันหรอกนะ
แต่ๆ ไม่เอาๆ ดีกว่า
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : *ยกเลิกส่งข้อความ*
ผมส่ายหัวแล้วเบะปากเชิดคาง "เรื่องอะไรจะง้อมึง ไม่เอาหรอก"
เออ เดี๋ยวมันหัวเราะเยาะผม ไม่เอาๆ เสียมาดหมด!
แต่มันแบบ...ถ้าไม่ถามมันก็จะไม่รู้วิธีจัดการกับควินซ์สิ
คิดแล้วก็หน้าบึ้งกลั้นใจพิมพ์ข้อความใหม่
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : มึงมีวิธีจีบคนมั้ย ขอหน่อย
นัยน์ตาขอผมเบิกโพล่งเมื่ออ่านข้อความซ้ำอีกรอบก็พบว่ามันดูกากฉิบหาย ไม่ได้ ลบ!
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : *ยกเลิกส่งข้อความ*
ไปถามแบบนั้นตรงๆ เดี๋ยวมันก็หัวเราะเยาะกันพอดี
แม่งไม่ถามแล้ว!
ผมชักสีหน้าหงุดหงิดแล้วโยนโทรศัพท์ทิ้งไว้บนเตียงข้างตัวจากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนเอามือประสานกันแล้วรองไว้ที่ท้ายทอยเพื่อนอนหนุน เงยหน้ามองเพดานไปสามนาทีก็ยื่นมือข้างหนึ่งไปคลำๆ หยิบหาโทรศัพท์อีกรอบ
"ถามพี่ออสตินดีกว่า"
เออ พี่แกก็มีเมียแล้วก็ต้องมีคำแนะนำดีๆ ให้ผมสิ
อีกอย่างนะ... ถ้าผมถามพี่ออสตินก็จะไม่เสียหน้าและไม่น่าอายเท่ากับถามไอ้เก้า ศัตรูหัวใจ!
คิดแบบนั้นแล้วก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาหน่อย รีบพิมพ์ข้อความไปถามพี่เขาอย่างไม่รอช้า
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : พี่ ผมมีเรื่องจะถาม
รอไม่นานนักพี่ออสตินก็ตอบกลับ สงสัยจะว่างอยู่พอดีสินะ
Austin : ถามอะไร
Austin : ธุรกิจมีปัญหาเหรอ
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไม่ใช่
Austin : งั้นจะถามเรื่องอะไร
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ตอนพี่จีบไนน์
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : พี่ทำยังไง
ผมจ้องหน้าจอแชทไลน์ตาแทบไม่กะพริบและเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
Austin : ไม่เคยจีบ
อ้าว ไม่ได้จีบแล้วทุกวันนี้มารักกันมาแต่งงานกันได้ยังไงอ่ะ
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : งั้นพี่ทำไงห้ไนน์ชอบ
Austin : ไม่ได้ทำอะไร อยู่เฉยๆ
Austin : ไนน์มาชอบเอง
"..." ผม
โอเค ผมถามผิดคนเอง
กลับไปถามไอ้เก้าก็ได้... ฮื
---------------------------
Austin : จู่ๆ มาถามแบบนี้
Austin : กำลังหาวิธีจีบควินซ์อยู่เหรอ
ตาของผมเบิกกว้างอย่างตกใจแล้วรีบพิมพ์ตอบลับไป
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : พี่รู้ได้ไงว่าเป็นควินซ์!
เออ อาจจะเป็นคนอื่นก็ได้มั้ย ผมยังไม่ได้บอกใครนอกจากนับสองเลยนะ แล้วพี่ออสตินก็เพิ่งกลับมาคงไม่มีเวลาคุยกับนับสองเท่าไรหรอก แล้วพี่เขาไปรู้ข่าวมาจากไหน
Austin : มีแต่คนตาบอดเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ว่าแกชอบควินซ์
Austin : อ้อ แต่คนตาบอดยังดีกว่าคนโง่
Austin : คนที่โง่ไม่รู้ตัวว่าชอบเขา
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ...พี่ด่าผมว่าโง่ตรงๆ เลยก็ได้นะ ไม่ต้องอ้อม
Austin : ได้ ไอ้น้องโง่
"..." ผมสะอึก
กูประชดมั้ยครับเฮีย แล้วไอ้คำด่าของเฮียเนี่ยเมื่อไรจะพัฒนาให้มันดุดันกว่านี้ครับ ไม่ว่าจะดุเมียดุน้องชายก็ล้วนเป็นคำมุ้งมิ้งไม่ได้รู้สึกระแคะระคายผิวหน้าเลย
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ถ้างั้นพี่ช่วยบอกผมทีว่าตอนนี้ผมควรทำยังไง
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : เขาไม่รับรักผม
เมื่อเป็นพี่ชายสายเลือดเดียวกันแล้วก็ไม่ค่อยรู้สึกอับอายเท่ากับไปถามมารหัวใจ แอบรู้สึกวาดหวังในคำตอบอยู่หน่อยๆ
Austin : ใครจะไปอยากรับรักคนเจ้าชู้
Austin : อืม ควินซ์ทำถูกแล้ว
อ้าวเฮ้ย ผมน้องพี่รึเปล่า!
Austin : ไม่ช่วยหรอก คิดเอง
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ไหนพี่บอกว่าจะช่วยไง
Austin : ยังไม่ได้บอกสักคำว่าจะช่วย
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ...
โอเค มีแค่ผมคิดไปเองคิดเดียวครับ
ในเมื่อคุยกับพี่อออสตินแล้วไม่ได้สาระก็ตัดจบบทสนทนาอย่างรวดเร็ว ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆ พิมพ์ข้อความไปว่า...
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : เค
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ผมไม่รบกวนพี่แล้ว
Austin : ไม่ได้รบกวน
Austin : มีอะไรก็ถามได้นะ
กูถามไปแล้ว
แล้วมึงตอบกูมั้ย ไอ้เฮีย
ผมส่ายหัวเล็กน้อยแล้วกดส่งสติ๊กเกอร์ไปตัวหนึ่งจากนั้นก็หนีออกจากแชทเลยโดยไม่สนใจว่าพี่ออสตินจะพิมพ์อะไรต่อมามั้ย ถ้ามีก็ค้างไว้งั้นแหละ เดี๋ยวตามอ่านทีหลัง
"หรือถามนับสองดี ไม่ ไม่ ไม่ถามดีกว่า" อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นยีหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด พอกำลังคิดจะทักนับสองไปก็เป็นอันต้องส่ายหัวพรืด
ไม่ใช่ว่านับสองให้คำแนะนำไม่ดี น้องให้คำตอบดีมากแต่เข้าใจมั้ยว่าช่วงนี้ผมหลอนและกลัวนับสองขึ้นมานิดๆ ตั้งแต่ที่รู้สาเหตุว่าความเข้าใจผิดของควินซ์ส่วนใหญ่มาจากนับสอง
ผมกลัวว่าถ้าคุยกับนับสองอยู่แล้วควินซ์ออกมาเจอและไอ้ผมดันพูดไม่รู้เรื่องพูดไม่ชัดเจนอีกก็ซวยสิ เพราะงั้นเลี่ยงนับสองก่อนดีกว่าในช่วงนี้
หลังจากนอนคิดสามสี่ตลบและนอนมองดูแชทไอ้เก้าแล้วสีหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อน ในหนึ่งก็อยากทัก อีกใจก็ไม่อยากทักเพราะทิฐิในตัวผมมันสูงนี่แหละ
คิดดูแล้วคนที่น่าจะพึ่งได้ที่สุดในตอนนี้ก็เป็น...ไอ้เก้า
ขมวดคิ้วจนมันผูกโบว์ยุ่งเหยิงไปหมด สุดท้ายแล้วก็ยอมแพ้และทักไอ้เก้าไปในที่สุด...
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : มึง สอนวิธีจีบคนหน่อย
"เชี่ยยย" อุทานลั่นห้องแล้วรีบร้อนลบกดยกเลิกข้อความอย่างรวดเร็วพลางทุบหัวตัวเองไปด้วย
ไอ้หนึ่งเว้ย! มึงจะพิมพ์ตามที่คิดไม่ได้
เดี๋ยวคนเขารู้หมดว่ามึงมันกาก (แม้คนเขาจะรู้นานแล้วก็ตาม)
อย่าถามอะไรให้เด็กมันถอนหงอกสิ
เอ๊ะ หรือผมโดนมันถอนหงอกมานานแล้ววะ
เอาใหม่ พิมพ์ใหม่
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : ปกติเวลานับสองงอน
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : มึงทำยังไง
"เออ มันต้องแบบนี้สิ" ผมยิ้มกริ่มด้วยความพึงพอใจ "เรานี่มันฉลาดจริงๆ"
แค่นี้ก็ไม่ดูเป็นคนกากแล้ว (เหรอวะ)
ผมนั่งรอไอ้เก้าตอบอยู่เกือบห้านาทีด้วยใจที่เต้นโครมคราม พอจังหวะที่คิดจะกดส่งข้อความอีกรอบ ข้อความก่อนหน้าที่ส่งไปดันขึ้นว่าอ่านแล้วแต่มันก็ยังไม่ตอบในทันที
เวรเอ๊ย ไอ้เก้ามันต้องรู้แล้วแน่ๆ
และมันกำลังหัวเราะสะใจอยู่ชัวร์ป้าบ!
ใบหูของผมเริ่มขึ้นสีแดงอย่างอับอาย แต่ตอนนี้จะลบจะแก้อะไรก็ไม่ทันแล้ว!
เก้าไงเก้า : นับสองงอนหรือคุณควินซ์งอนกันแน่ครับ
เชี่ยยยยย มันรู้จริงๆ ด้วย ทำไมมันรู้อ่ะ
ผมยังไม่ได้พูดถึงควินซ์เลยนะ!
เก้าไงเก้า : ตอนนี้มีอยู่คนเดียวที่งอนคุณ
เก้าไงเก้า : ถ้าไม่ใช่คุณควินซ์หรือจะเป็นเด็กคนอื่นล่ะครับ?
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : เด็กมึงสิ!
ป๋าไง ป๋าหนึ่งไง : กูมีควินซ์แค่คนเดียวเว้ย!
เก้าไงเก้า : แหม แต่กว่าจะมีคุณควินซ์คนเดียวได้ก็เพิ่งไม่กี่ปีนี่เองนะครับ
เก้าไงเก้า : ปีก่อนยังมีเด็กเป็นโหลอยู่เลย
"ไอ้เด็กเปรต!" ตกลงมันจะให้คำปรึกษากับผมหรือด่าผมกันแน่วะ
ด้วยความที่พิมพ์คุยกันมันด่าไม่สะใจดังนั้นผมเลยกดโทรไลน์ทันทีและไอ้เก้ามันก็รับสาย แน่นอนว่าผมไม่รอให้มันพูดอะไรก่อนก็ชิงด่าเปิดก่อนเลย
"ไอ้เก้า ไอ้เด็กเหี้ย! ตกลงมึงจะช่วยกูหรือหาเรื่องกูกันแน่!" ผมผุดลุกขึ้นนั่งหน้าถลึงตึง "จะให้กูบอกนับสองมั้ยว่ามึงหนีไปแข่งรถเมื่อเดือนที่แล้ว!"
ผมนึกถึงเดือนก่อนที่ไอ้เก้ามันกลับมาบ้านดึกซ฿งผมกำลังนั่งเคลียร์งานอยู่พอดี พอซักไซ้สอบสวนแล้วก็ได้ความว่ามันแอบนับสองไปแข่งรถกับเพื่อนสนิทมา ชิ ไอ้ผมก็นึกว่ามันแอบไปมีกิ๊กซะอีก จะได้มีเรื่องแฉให้นับสองเลิกกับมัน!
พอนับสองเลิกกับไอ้เก้า น้องก็ต้องกลับมาเป็นของผม ฮึ แต่น่าเสียดายที่มันไม่ได้มีกิ๊ก
อ้อ แล้วถ้าถามว่าทำไมมันต้องแอบ ก็...ไอ้เก้าเคยกระดูกร้าวครั้งหนึ่งในตอนแข่งรถเล่นๆ แล้วมีการขับชนปะทะกันมั้งแต่ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนถึงกระดูกร้าวได้ เพราะงั้นนับสองเลยสั่งห้ามไปแข่งรถอีก
แต่ห้ามไปก็เท่านั้นแหละ น้องผมเผลอทีไรก็แอบไปแข่งรถเล่นตลอด
(เข้าเรื่องกันดีกว่า ตอนนี้คุณควินซ์คงกำลังทำสปาอยู่สินะครับ) น้ำเสียงสุภาพดังมาตามสายและถามตรงประเด็นไม่มีการแซะการแขวะทำเอาผมเบะปากหมั่นไส้ขึ้นมา
"ใช่ ควินซ์ทำสปาอยู่" ผมตอบไป
(งั้นรบกวนพี่เมียเล่าเหตุการณ์คร่าวๆ ให้ฟังหน่อยได้มั้ยครับ ผมจะได้แนะนำถูกว่าควรทำยังไงต่อ)
ผมหน้างอทันทีเมื่อคิดถึงจุดเริ่มต้นของเรื่องและพบว่ามันน่าอายเกินกว่าที่จะเล่าได้ก็เลยพูดกำกวมไป "สรุปสถานการณ์ตอนนี้คือควินซ์ไม่เชื่อว่ากูชอบเขาแล้วก็ดูเหมือนจะยังโกรธๆ งอนๆ นิดหน่อย"
(ผมว่าถ้าทำสปาเสร็จ คุณควินซ์น่าจะอารมณ์ดีขึ้นแล้ว) เก้าว่าเสียงเรียบ (คุณแค่ต้องเอาใจคุณควินซ์อีกหน่อย พาไปร้านอาหารที่ชอบ พาไปช้อปปิ้ง ทำอะไรที่เขาชอบ ให้ของที่เขาอยากได้ ทำทุกอย่างเป็นธรรมชาติรับรองว่าหายโกรธแน่นอน)
ผมนึกไปถึงขวดน้ำหอมที่ไนน์ซื้อมาฝากควินซ์ก็พยักหน้านิดหน่อย
"แล้วเรื่องที่ควินซ์ไม่เชื่อกูล่ะ" ถามต่ออย่างลืมทิฐิและอดไม่ได้ที่จะพูด "เขาบอกว่าแค่คำพูดจะไปเชื่ออะไรได้แล้วยังบอกว่าจะทำเป็นไม่ได้ยินด้วย"
ปลายสายคล้ายเงียบไปเล็กน้อยเหมือนใช้ความคิดอยู่
(มันก็จริงอย่างที่คุณควินซ์พูดแหละครับ จู่ๆ ถ้าพี่ไปบอกรักไปบอกชอบก็คงไม่เชื่อ) เก้าถอนหายใจเล็กน้อย (แต่พี่ไม่ต้องคิดมาก อย่าเพิ่งเสียกำลังใจ)
ไม่ทันแล้ว กูเสียกำลังใจไปแล้ว!
สีหน้าของผมหมองหม่นทันที
(พี่บอกไปแล้วก็แล้วไปเพราะสิ่งที่ต่อไปที่พี่ต้องทำมันสำคัญกว่าบอกชอบอีก)
"คืออะไร"
(ตามจีบไง)
"จีบยังไง"
(...) เก้าเหมือนจะอึ้งไปนิด (พี่เลี้ยงเด็กเป็นโหล มีคู่นอนเป็นสิบ พี่ยังจีบคนไม่เป็นอีกเหรอ)
เออ กูจีบไม่เป็น!
ผมพยายามจะไม่ด่าไอ้เก้าออกไป "คนพวกนั้นเข้ามาเอง กูไม่จำเป็นต้องไปจีบ"
(แต่กรณีคุณควินซ์ พี่ต้องจีบเขา) เก้าย้ำ
"รู้แล้ว ก็ถามมึงอยู่นี่ไงว่าต้องทำยังไง" ขืนปล่อยให้ผมไปจีบเองแบบตามใจฉัน คิดว่าชาตินี้ผมคงขึ้นคานแน่ๆ คานทองคงเป็นของผม โฮ
(ถ้าพี่จะจีบคุณควินซ์)
"..."
(สิ่งแรกที่พี่ต้องทำ)
"..."
(คือ...พี่ต้องเป็นฝ่ายดูแลคุณควินซ์)
"..."
(เลิกให้คุณควินซ์เป็นคนดูแลพี่ได้แล้ว)
ผมตกตะลึงไปกับคำแนะนำของอีกฝ่ายเป็นอย่างมากแต่มากกว่านั้นคือไม่เข้าใจ
"ทำไมต้องให้ควินซ์เลิกดูแลฉัน?" ไม่เข้าใจอ่ะ ผมชอบมากนะที่มีควินซ์ดูแล คิดว่าวันหนึ่งควินซ์เมินไม่สนใจผมปุ๊บก็นิ่วหน้าไม่ชอบใจปั๊บ
(ขอโทษ ผมพูดผิดไปนิด)
งั้นที่ถูกคือ...?
(เลิกให้คุณควินซ์ดูแลพี่ฝ่ายเดียวได้แล้ว)
(พี่ต้องดูแลเขาบ้าง)
(คงไม่มีใครอยากได้คนรักที่ไม่ใส่ใจดูแลกันหรอก)
(คุณควินซ์เป็นฝ่ายให้พี่มาตลอด)
ผมเม้มปากแน่นเพราะสิ่งที่เก้าพูดมันก็จริงทั้งหมด
(คราวนี้ก็เป็นตาของพี่แล้ว)
"..."
(ที่ต้องเป็นฝ่ายให้บ้าง)
เออ ถ้าฟังไอ้เก้าแล้วได้ความขนาดนี้
ผมไม่ไปทักหรอก ไอ้พี่ออสตินเนี่ย เสียเวลา!
เฮ้อ แต่โชคดีจริงๆ นะเนี่ย
มีน้องเขยฉลาดวุ้ย


## chapter 7.1

บทที่ 7
"ดูแลแล้วจากนั้นทำไงต่อ"
ผมถามต่ออย่างลืมสนิทว่าอีกฝ่ายปลายสายเคยเป็นคนที่ผมเกลียดขี้หน้ามาก่อน แล้วตอนนี้ไม่เกลียดแล้ว? ก็ ก็เกลียดน้อยลงนิดนึง
แต่ก็ยังไม่ชอบหน้าอยู่ดีแหละ!
ตอนนี้แค่พักรบไปก่อนเฉยๆ
(พี่ดูแลคุณควินซ์ให้ได้ก่อนเถอะครับแล้วค่อยมาถามหาขั้นต่อไป) น้ำเสียงของไอ้เก้าเหมือนมันจะเยาะเย้ยผมแปลกๆ (เพราะตอนนี้พี่ก็ยังไม่รู้เลยมั้งว่าจะต้องเริ่มดูแลคุณควินซ์จากตรงไหน)
เชี่ย มันมานั่งในใจผมรึเปล่าวะ ทำไมรู้ดีทุกอย่าง
"มึงจะดูถูกกูมากไปแหละ" เรื่องอะไรที่ผมจะยอมรับ "แค่ดูแลคน ทำไมกูจะทำไม่เป็น!"
(ครับ ครับ ดูแลเป็นครับ) เสียงกลั้วหัวเราะนี่มันอะไร
เส้นเลือดบนขมับของผมแทบจะปริแตกกับการดูถูกเหยียดหยามนี้ แววตาของผมขุ่นมัวก่อนจะกระแทกเสียงใส่โทรศัพท์ไป
"แค่นี้แหละ!"
(เดี๋ยวครับ มีอีกเรื่อง)
"เรื่องอะไร" ไม่ใช่ว่าจะหาเรื่องแซะแขวะผมอีกนะจึงอดไม่ได้ที่จะใช้น้ำเสียงหวาดระแวง
(ผมจะบอกว่าบางทีการใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถสร้างความประทับใจได้) เก้าพูดอย่างสบายๆ เป็นธรรมชาติ (เพราะงั้นพี่ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ปล่อยทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติแค่พี่ต้องเริ่มใส่ใจดูแลคุณควินซ์มากขึ้น)
เหมือนระบบความคิดของผมจะเข้าที่เข้าทางขึ้นมาบ้างแล้ว สมองเริ่มปลอดโปร่งและแจ่มชัดขึ้น ผมต้องขอยอมรับจริงๆ ว่าไอ้เก้าเป็นที่ปรึกษาดีมาก คำแนะนำของมันก็ดี ถ้าไม่ติดว่าผมอคติกับมันอยู่ก็คงขอบคุณได้เต็มปากเต็มคำไปแล้ว
แต่มันดันเป็นศัตรูที่แย่งความรักความสนใจของน้องน้อยไป อย่าหวังเลยว่าผมจะพูดขอบคุณ!
"เรื่องง่ายๆ แค่นี้ไม่ต้องรอให้มึงบอก กูก็คิดเองได้ เหอะ" ผมว่าอย่างหยิ่งยโสแล้วกดตัดสายไอ้เด็กเวรไปโดยไม่คิดจะบอกลา
หลังจากวางสายไปแล้วก็โยนโทรศัพท์ทิ้งข้างๆ ตัวก่อนจะครุ่นคิดทบทวนคำพูดไอ้เก้าสี่ห้ารอบ คิด วิเคราะห์ ตีความคำพูดมันอย่างละเอียดประหนึ่งศึกษาวิเคราะห์หุ้นไม่มีผิดแล้วไม่นานนักผมก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง
ผมหันไปมองทางห้องทำสปาแล้วก็ครุ่นคิดเล็กน้อย... และในจังหวะนั้นพนักงานสปาก็ออกมาจากห้องพอดีจึงไม่พลาดโอกาสที่จะเรียกเขามาพูดคุย
"มีอะไรให้ทางเรารับใช้คะ" เธอดูงงๆ แต่ก็ถามอย่างสุภาพตามแบบฉบับพนักงานที่ถูกอบรมมาอย่างดี
"ควินซ์ต้องทำสปาถึงกี่โมง"
"ประมาณสี่โมงเย็นค่ะ" เธอตอบอย่างฉะฉาน
ผมนิ่วหน้า "ทำไมนาน"
"ช่วงเช้าจะเปาสปาผิว ส่วนช่วงบ่ายจะเป็นนวดแผนไทยนวดน้ำมันค่ะ"
ผมพยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจในที่สุด เออ จะว่าไปก่อนหน้านั้นควินซ์ก็ชวนผมมาลองนวดแผนไทยอยู่นี่เนอะ ดังนั้นผมจึงบอกความต้องการไปว่าช่วงบ่ายจะนวดแผนไทยด้วย พนักงานพยักหน้าตอบรับแล้วซักถามผมเล็กน้อยว่าต้องการนวดแบบไหนกี่ชั่วโมง
หลังจากตอบไปแล้วผมก็จัดการเรื่องอาหารกลางวันให้ควินซ์เพราะสอบถามมาแล้วว่าควินซ์สั่งมารึยังก็ได้คำตอบว่ายัง
แน่นอนว่าผมไม่ลืมที่ไอ้เก้ามันพูดไว้ว่าให้ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ดังนั้นก่อนที่ผมจะสั่งอาหารกับทางโรงแรมจึงหาข้อมูลก่อนว่ามีข้อจำกัดข้อควรระวังก่อนนวดแผนไทยรึเปล่า แบบ...ห้ามกินอะไรก่อนนวดประมาณนี้
เมื่ออ่านข้อมูลเสร็จสรรพแล้วก็โทรไปสั่งกับทางโรงแรมและแจ้งเวลากับเลขห้อง เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วถึงได้ผ่อนลมหายใจคลายกังวล
"ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป" ผมพึมพำย้ำเตือนตัวเองอีกครั้งแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมาจัดการอะไรบางอย่าง
พอทำนั่นทำนี่เสร็จก็รู้สึกว่างจัด พอว่างจัดไม่ได้ทำงานก็กระสับกระส่ายรู้สึกแปลกๆ เหมือนกัน ผมเลยเข้าไปอ่านข่าวหุ้นฆ่าเวลาจนกระทั่งควินซ์ออกมาจากห้องสปาในเวลาเที่ยงตรง
สีหน้าของควินซ์ดูผ่อนคลายเป็นอย่างมากและผิวพรรณคล้ายจะเปล่งปลั่งขาวเนียนขึ้นเนื่องจากได้รับการบำรุง ผมเอียงคอมองอย่างพิจารณาอย่างสนใจ ปกติเห็นแต่ผู้หญิงทำสปาไม่ค่อยเห็นผู้ชายทำนักเลยสนใจเป็นพิเศษ
อืมมม บางทีผมต้องไปเฟ้นหาร้านสปาดีๆ ให้ควินซ์แล้ว
ของโรงแรมไอ้เก้าเรอะ ก็แค่สปาระดับห้าดาว
แต่ว่าที่เมียผม มันต้องสปาเจ็ดแปดดาวสิถึงจะคู่ควร!
"ยังอยู่อีก?" เสียงทักดังขึ้นทำให้ผมหลุดจากห้วงความคิดแต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วเหมือนควินซ์จะอารมณ์ดีขึ้นจริงๆ ผมพยายามสะกดรอยยิ้มของตัวเองไว้และแสดงออกอย่างเป็นธรรมชาติเหมือนปกติ
"วันก่อนมึงชวนกูมาลองนวดแผนไทยไม่ใช่เหรอ" ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเตือนความจำ "ก็รอนวดตัวช่วงบ่ายพร้อมมึง"
ควินซ์ทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้จึงพยักหน้าเล็กน้อย "มึงนวดครั้งแรกก็อย่าลืมบอกหมอนวดให้เบามือด้วยล่ะ"
"มันเจ็บขนาดนั้นเลยเหรอ" ผมอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
"แล้วแต่คน อีกอย่างมึงไม่เคยนวด" ร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาใกล้ผมแล้วใช้นิ้วจิ้มๆ ไปตามต้นแขนกับไหล่คอของผมเบาๆ "แถมเส้นตึงขนาดนี้ก็น่าจะเจ็บอยู่"
เหลือบมองมือขาวๆ ที่จับตามตัวผมแล้วรู้สึกคันยุบยิบในอกขึ้นมาแต่ต้องนิ่งไว้ก่อนเพราะตอนนี้อารมณ์ของควินซ์ดีมาก เพราะงั้นผมไม่ควรทำอะไรบ้าบิ่นอีก
"มึงหิวยัง" เงยหน้าถาม
"นิดหน่อย" ควินซ์พยักหน้าแล้วเดินไปที่โทรศัพท์บ้านเพื่อต่อสายสั่งรูมเซอร์วิส "มึงจะกินอะไร"
ผมลุกขึ้นก่อน "ไม่ต้อง กูสั่งแล้ว" หมุนตัวเดินไปที่โต๊ะอาหาร "อ้อ สั่งมาให้มึงแล้วด้วย"
หลังจากพูดไปแบบนั้นแล้วก็แอบเหลือบมองดูปฏิกิริยาของควินซ์เล็กน้อยก็พบว่าอีกฝ่ายหันควับมามองผมคอแทบหักแถมยังทำหน้าแปลกใจมองมาอย่างไม่เชื่ออีก
"มึงสั่งแล้วเหรอ?" เลขาคนสนิทถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
"อื้อ มาดูสิ" ตอบเสียงเรียบแล้วกวักมือเรียกด้วยสีหน้านิ่งๆ
หน้านิ่งแต่ใจผมนี่ไปแล้ว...เต้นโครมครามเลย
ควินซ์วางหูโทรศัพท์ลงแล้วเดินมาหาผมด้วยใบหน้าขมวดคิ้วแล้วยิ่งเห็นอาหารกลางวันเต็มโต๊ะแล้วยิ่งไม่อยากเชื่อสายตา
"นี่เป็นบริการของลูกค้าวีไอพีรึเปล่า" ถามพลางนั่งลงตรงข้ามกับผม
"ไม่ใช่ กูเป็นคนสั่งเอง" พูดซ้ำเน้นย้ำอย่างใจเย็นไม่โกรธเคือง(เหรอ) "เขาว่าก่อนนอดให้กินอาหารเบาๆ"
กูบอกสั่งเองไง ก็คือกูสั่งเองปะ
เชื่อกันหน่อยสิวะ!
เห็นผมเป็นคนเชื่อถือไม่ได้เลยรึไง ฮึ่ย
คุณเพื่อนสนิทเอียงคอมองอาหารเพื่อสุขภาพบนโต๊ะสลับกับหน้าผมสองสามรอบแล้วเลือกที่จะหยิบน้ำทับทิมคั้นสดมาดื่มก่อนอึกหนึ่งแล้วจากนั้นก็จ้องแก้วน้ำผลไม้ในมือตาไม่กะพริบ
ส่วนผมก็เริ่มกินในส่วนของตัวเอง อาหารกลางวันของวันนี้จะเป็นสลัดผลไม้กับสลัดผัก
"นับหนึ่ง"
"หือ มึอะไร" ผมจิ้มแอปเปิ้ลมาชิ้นหนึ่งแล้วเงยหน้ามอง
ควินซ์เม้มปากไม่พูดเพียงมองหน้าผมและก็มองแก้วน้ำทับทิมด้วยแววตาสับสนนิดๆ ก่อนจะพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงบ่งบอกว่าหายโกรธผมไปกว่าครึ่งแล้ว
"ไม่มีอะไร กินต่อเถอะ"
ในตอนที่ควินซ์ก้มหน้าก้มตากินสลัดจึงมองไม่เห็นสายตาพราวระยับวิบวับของผม มุมปากของผมค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นอย่างดีอกดีใจ
ควินซ์ชอบกินน้ำทับทิมและต้องเป็นคั้นสดเท่านั้น
ตอนนี้ถือว่าผมกำลังเริ่มต้นด้วยดีใช่มั้ย?


## chapter 7.2

มื้อกลางวันผ่านพ้นไปด้วยดีตามที่ผมได้คาดการณ์ไว้ หลังจากกินข้าวเสร็จก็นั่งพักท้องกันครึ่งชั่วโมงจากนั้นพนักงานได้เอาเสื้อผ้ามาให้พวกผมผลัดเปลี่ยน
ควินซ์ดูอารมณ์ดีและท่าทางปกติมากซึ่งผมก็ควรจะดีใจแต่ลึกๆ กลับหงุดหงิดใจขึ้นมา
นี่ควินซ์ไม่ได้ใส่ใจกับคำว่าชอบของผมเลยเหรอวะ
น้อยใจแล้วนะ
"เดี๋ยวถ้านวดเสร็จแล้วมึงจะไปไหนต่อ" ผมถามในขณะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทางสปาเตรียมมาให้
ควินซ์ที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าข้างๆ ผม "ว่าจะไปซื้อของสดแล้วก็กลับบ้าน"
"มึงจะทำอาหารกินเอง?" ตาของผมเป็นประกายเล็กน้อย
"อืม" ควินซ์พยักหน้าแล้วเหล่มองผม "มึงก็อย่าลืมกลับไปจัดกระเป๋า คืนนี้ไฟล์ทบินตีสองนะ"
อา จริงด้วย ยังไม่ได้จัดเลยแฮะ
"งั้นเอางี้" สมองของผมคิดแผนการอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวกูพามึงไปซื้อของสดแล้วกลับบ้านมึงก่อน มึงจัดกระเป๋าเสร็จก็ไปบ้านกูต่อ รอกูเก็บกระเป๋าแล้วเราค่อยไปสนามบิน"
"ทำไมต้องทำอะไรยุ่งยาก" ควินซ์ถามอย่างงงๆ "แยกกันกลับแล้วเจอที่สนามบินดีกว่ามั้ย"
กูจะอยู่กับมึง เก็ทมั้ยฮะ!
"อีกอย่างกูเอารถมา"
ผมยังไม่ยอมแพ้ "ก็นี่ไง กลับไปบ้านมึงก่อนแล้วมึงก็ทิ้งรถไว้บ้าน จะได้ไม่ต้องเอารถจอดไว้สนามบิน ยังไงบ้านกูก็มีคนขับรถอยู่แล้ว"
"แต่กูเก็บเสื้อผ้าช้า มึงก็รู้" อีกฝ่ายว่าพลางผูกเชือกกางเกง "รอกูเดี๋ยวก็ตกเครื่องพอดี"
"กูให้พ่อบ้านเก็บให้ก็ได้" ผมกัดฟันกรอด
"แต่"
"กูอยากกินข้าวฝีมือมึง จบ!" ใบหูของผมร้อนฉ่าเลยหลังจากพูดโพล่งออกไปตามที่ใจคิด คนอุตส่าห์อ้อมโลกไม่อยากพูดตรงๆ ก็ดันทำให้ต้องพูดอีก
ผมก็หน้าบางอยู่นะ เขินเป็นอายเป็น
บ้าเอ๊ยยย
ควินซ์ทำตาโตก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วยิ้มมีเลศนัยใส่ผม "แหม พูดอ้อมโลกตั้งนานที่แท้อยากกินข้าวฝีมือกู?"
"เออ!" ผมกระแทกเสียงใส่หน้าตึงแต่ใบหูยังคงแดงก่ำ "แล้วทำไมกูจะกินไม่ได้ ปกติมึงก็ทำอาหารให้กูบ่อยจะตาย"
อีกฝ่ายยักไหล่ "ก็ไม่ได้ว่าอะไร อยากกินก็แค่บอกตรงๆ อ้อมทำไม"
ควินซ์ก้มหน้าสำรวจตัวเองว่าใส่ชุดเรียบร้อยดีรึยังก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเพื่อไปยังห้องสปาเพื่อนวดแผนไทย ผมยังคงแต่งตัวไม่เสร็จกำลังผูกเชือกกางเกงอยู่ก็ไม่ได้รีบร้อนตามไปแต่...
"อันที่จริง...อยากกินข้าวฝีมือมึงก็สักสี่สิบเปอร์เซ็นต์"
"..."
"อีกหกสิบเปอร์เซ็นต์คือกูอยากอยู่กับมึง"
เมื่อควินซ์อยากให้ผมพูดตรงๆ
ก็จัดให้สิครับ!
แบบนี้ควินซ์ต้องเขินผมแน่ๆ หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์!
ควินซ์ชะงักเท้าแล้วหันหน้ากลับมาและพยักหน้านิ่งๆ
"แต่กูอยากกลับบ้านคนเดียวหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์"
"..." ผม
"ล้อเล่นนะ เพื่อน"
อยากกลับคนเดียวก็เจ็บแล้ว
คำว่าเพื่อนนั้นสาหัสกว่าอีก
ผมขอร้องไห้สักสิบนาทีได้มั้ย
----------
[ควินซ์]
บอกเลยว่าตอนนี้
ผมกำลังอารมณ์ดีสุดๆ ไปเลย
ทำไมเหรอ... ก็... นั่นไง
"อ๊ากกกก เจ็บๆๆ เบา โอ๊ยยยย"
"พอแล้วๆๆ เจ็บ ควินซ์!"
เสียงโวยวายสลับร้องเจ็บของนับหนึ่งทำเอาผมยิ้มเบิกบานมากขึ้น ตอนนี้ตัวผมกำลังนอนคว่ำหลับตาพริ้มผ่อนคลายด่ำดื่มไปกับแรงนวดบริเวณหลัง
นั่งทำงานหลังขดหลังแข็งมานาน
ตอนนี้หลังของผมได้รับการเยียวยาสักที
"ควินซ์เว้ยยย"
"อะไรกัน นวดแค่นี้ร้องอย่างกับถูกเชือด" ผมลืมตาข้างหนึ่งแล้วมองไปทางนับหนึ่งเห็นใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อแล้วยิ่งหลุดยิ้ม "อ่อนว่ะ"
"มึงว่าใครอ่อน!" ท่าทางจะเป็นจะตายหายไปแทบจะทันที "มึงพูดอีกที!"
"มึงมันอ่อน" อยากให้พูดก็พูดซ้ำให้แล้วส่งยิ้มกวนตีนไป "เขานวดให้เบาขนาดนั้นแล้วยังจะเจ็บอีกเหรอ อดทนน่ะเป็นมั้ย ร้องเป็นผู้หญิงไปได้"
"ไอ้ควินซ์!" นับหนึ่งเรียกชื่อผมเสียงดังลั่นอย่างโมโหแต่ยังพยายามอดทนอดกลั้น "กูไม่ได้อ่อน!"
"อ้อเหรอ" เลิกสนใจแล้วหลับตาทิ้งตัวไปกับการนวดแผนไทย
"ถ้ากูไม่ร้องสักแอะ มึงต้องทำหลนเต้าเจี้ยวให้กูกิน!" เสียงทุ้มต่ำว่าอย่างฉุนเฉียว
ผมลืมตาขึ้นแล้วมองหน้าแดงก่ำของคนตัวโตเล็กน้อยก่อนจะกลอกตาไปมาอย่างครุ่นคิด "ได้ ถ้ามึงร้องแหกปากอีก เย็นนี้มึงทำอาหารเองแล้วกัน"
แบบนี้สิถึงจะแฟร์ขึ้นมาหน่อย อันที่จริงแล้วนับหนึ่งก็ทำอาหารเป็นแต่อาหารง่ายๆ ส่วนพวกอาหารที่ใช้เครื่องแกง วัตถุดิบเยอะๆ วิธีการซับซ้อนจะทำไม่เป็น
ผมเองก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกันว่ารสชาติฝีมือการทำอาหารของนับหนึ่งเป็นยังไง เพราะไอ้คนคลั่งน้องมันดันทำแต่อาหารให้น้องกิน เพื่อนฝูงเหรอ อย่าหวัง พี่ชายเหรอ ฝันไปก่อน
แค่มันรินน้ำให้ผมแก้วน้ำด้วยตัวเองไม่ใช้พ่อบ้านก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลแล้ว
นับหนึ่งได้ยินแบบนั้นก็เหวอไปนิดแล้วก็หน้าบึ้ง พอหน้าบึ้งเสร็จก็ตาโตและพยักหน้ายอมรับอย่างรวดเร็วจนผมงงกับร้อยแปดอารมณ์ในสามนาทีของมันจริงๆ
เอาเถอะ ยังไงไอ้หนึ่งมันก็สติไม่ค่อยจะมีอยู่แล้ว
"ได้! มึงรอเตรียมทำมื้อใหญ่ให้กูเลย!" มั่นหน้าจริงๆ
"ถ้ามึงไม่ร้องอะนะ"
ความจริงผมแอบเงี่ยหูรอฟังนับหนึ่งหลุดร้องเจ็บอยู่นะ แต่ผ่านไปเกือบสิบนาทีแล้วยังไม่ได้ยินเสียงร้องจึงแอบผิดหวังหน่อยๆ เมื่อลืมตาชำเลืองมองแล้วก็เห็นบอสหนุ่มของเรากำลังฟุบหน้ามือจิกกัดเตียงเป็นพักๆ
หลุดส่ายหัวขำๆ แล้วปิดเปลือกตาอีกครั้ง เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วไม่นานก็มาถึงช่วงสุดท้ายของการนวด ตอนนี้เราเปลี่ยนมาเป็นนั่งขัดสมาธิแล้วหมอนวดกำลังนวดคอบ่าไหล่อยู่
ตั้งแต่ที่ท้าพนันกันจนถึงตอนนี้ ไอ้หนึ่งมันยังไม่ร้องสักแอะ ดูท่าวันนี้ผมคงต้องทำมื้อเย็นให้มันแล้วแหละ เอาเถอะ ก็ไม่ได้ลำบากอะไรมาก
ในขณะที่ผมกำลลังคิดเมนูอาหารอยู่เพลินๆ...
กร๊อบบ
"โอ๊ยย!" เสียงกระดูกลั่นพอกับเสียงร้องโหยหวนทำเอาผมสะดุ้งหลุดจากห้วงภวังค์ความคิดเมื่อหันไปทางต้นเสียงก็เห็นนับหนึ่งกำลังโดนจับบิดคอหมุนคออยู่ "เจ็บๆๆ!"
อือหือ ดูท่าคอจะตึงจะแข็งสุดๆ เลยนะนั่น
อีกสิบนาทีต่อมาการนวดแผนไทยวันนี้ก็จบลงด้วยความสบายตัวหายปวดเมื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย ในขณะที่ผมกระปรี้กระเปร่าขึ้นแต่อีกคนดูจะหมดสภาพเลย
"เป็นไง สบายตัวขึ้นมั้ย" ผมขยับนั่งหันไปทางนับหนึ่งแล้วถามยิ้มๆ
"กูระบมทั้งตัวแล้ว ฮือ จะไม่นวดอีกแล้ว!" หมดกันภาพลักษณ์ท่านประธานสุดเข้มงวด ตอนนี้เหลือแต่ชายหนุ่มตัวโตกำลังคร่ำครวญนอนหงายเหงื่อแตกทั้งตัว
"นวดครั้งแรกก็งี้แหละ สักพักก็ชิน" แรกๆ ผมก็แบบนี้แหละ โอดโอยร้องลั่น
"กูจะไม่นวดแล้ว!" นับหนึ่งยืนยันเสียงแข็งแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล "มึงทนนวดไปได้ไงวะ"
"กูเก่ง"
"..." นับหนึ่ง
ผมยิ้มให้แล้วลุกเดินไปหยิบน้ำชาที่ทางสปาเตรียมไว้ให้มาดื่มและส่งอีกแก้วให้กับนับหนึ่ง มันรับไปแล้วเป่าสองสามทีก็ดื่มหมดแก้ว
"มึงแพ้นะ อย่าลืม" ผมไม่ลืมที่จะเตือน "ทำอาหารกินเอง ห้ามงอแง"
"รู้แล้ว!" นับหนึ่งถลึงตาใส่ผมอย่างเอาเรื่อง "มึงว่าใครงอแง กูเคยงอแงที่ไหน!"
"สาบานว่าไม่เคยงอแง?"
"..." นัยน์ตาคมกริบลอกแลกเล็กน้อย "สาบงสาบานอะไร ไปเปลี่ยนชุดดีกว่า"
ร่างสูงลุกพรวดหนีออกจากห้องไปด้วยใบหน้างอๆ ผมอมยิ้มแล้วดื่มน้ำชาให้หมดก่อนแล้วถึงจะเดินตามออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง หลังจากจัดการอะไรๆ เสร็จแล้วพวกเราก็ออกจากโรงแรมดัง
"จะไปซื้อของที่ไหน" นับหนึ่งเอ่ยถามในตอนที่เดินไปยังลานจอดรถ
"ขับตามมา" ไม่รู้จะอธิบายยังไงเลยบอกไปแบบนั้น
นับหนึ่งพยักหน้ารับรู้แล้วทำตามผมอย่างว่าง่าย พวกเรามาถึงห้างซุปเปอร์มาร์เก็ตตอนห้าโมงกว่าๆ นับหนึ่งมองซ้ายมองขวาเหมือนเด็กไม่เคยมาเดินห้างเล็กๆ ด้วยความสนใจ แน่สิ มันไปเดินแต่เซ็นทรัล ไอคอนสยามตลอด
"รออยู่ตรงนี้นะ" กำชับก่อน "กูไปเอารถเข็นแป๊บ"
"มึงเห็นกูเป็นเด็กรึไง"
"ก็เหมือนอยู่" ตบไหล่ปุๆ "อย่าซนล่ะ"
หัวเราะและยักคิ้วให้ก่อนจะหมุนตัวไปเอารถเข็นอีกด้านหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล ผมมาที่นี่บ่อยเลยรู้ว่าอะไรอยู่ตรงไหนแล้วที่ให้นับหนึ่งรอตรงนั้นเพราะมันจะได้ไม่ต้องเดินเยอะเดินอ้อม เพิ่งนวดมาดูสะบักสะบอมเลยไม่อยากให้มันเดินมาก
อันที่จริงพูดแล้วว่าให้มันกลับบ้านไปพักผ่อนก่อนก็ไม่ยอม จะตามผมมาบ้านให้ได้ พอจะไม่ให้มาก็ขู่จะตัดเงินเดือน
ผมล่ะอยากจะบ้าตาย
หลังจากเอารถเข็นมาแล้วจึงเดินกลับไปหานับหนึ่ง ตอนกลับมาก็ขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อเห็นนับหนึ่งกำลังยืนคุยกับสาวสวยคนหนึ่งอยู่ ผมจ้องนิ่งๆ ยืนมองเงียบๆไม่ได้เข้าไปรบกวนจนนับหนึ่งหันมาเห็นผมก็รีบเดินมาหา
"ไปซื้อของกัน" อ้าว มันไม่คิดจะลาสาวสวยคนนั้นหน่อยเหรอ "ไปเร็ว"
นับหนึ่งคว้ารถเข็นไปเข็นเองด้วยมือข้างเดียวแล้วอีกมือก็จับมือผมไว้ เดินมาได้สักพักก็เพิ่งรู้ตัวว่าถูกจับมือเลยจะดึงออกแต่อีกฝ่ายแรงเยอะกว่าผม ยิ่งดึงยิ่งจับแน่นกว่าเดิม
"จับทำไม ปล่อย" ผมว่าเสียงเข้ม
"ไม่ปล่อย"
"คนมองหมดแล้ว" คิดว่าผู้ชายตัวโตสองคนจับมือกันมันเป็นภาพที่น่าดูนักรึไง
นับหนึ่งมองไปรอบๆ แล้วหันมาพูดกับผมหน้าตายสนิท "สงสัยเขามองเพราะกูหล่อ"
"..." เอาที่มึงสบายใจเลย
"แล้วไม่ถามหน่อยเหรอว่าผู้หญิงเมื่อกี้ใคร"
ผมขมวดคิ้ว "ไม่เห็นมีอะไรน่าถาม"
"ไม่หึงหน่อยเหรอ" มันถามเสียงอ่อย
"ถ้าจะละเมอก็ไปนอนนะ" ส่ายหัวไปมาแล้วจะเดินไปเลือกของสดแต่กลับถูกคนตัวสูงดึงไว้ "อะไร ปล่อย กูจะไปเลือกของ"
จับกันอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้เลือกไม่ได้ซื้อของกันพอดี
"เดี๋ยวกูเลือกเอง"
"ฮะ"
"มึงบอกเองไม่ใช่เหรอ ถ้ากูแพ้ กูต้องเป็นคนทำอาหาร"
ก็ใช่ แต่ผมหมายถึงมันทำส่วนของมัน ผมส่วนของผม ไม่ใช่...
"เย็นนี้กูจะทำอาหารให้มึงเอง"
"..."
"มึงรอชิมนะ!"
เอาจริงดิ?
มันจะทำข้าวให้ผมจริงเหรอ?
ตึกตัก ตึกตัก
บ้าฉิบ!


## chapter 7.3

เสียง เสียงหัวใจผมเต้นโครมครามดังขนาดนี้เลยเหรอ
แต่ แต่ เป็นเพราะผมกำลังกลัวจะท้องเสียต่างหาก!
ไม่ได้ดีใจ ไม่ได้รู้สึกพิเศษขึ้นมาเลยจริงๆ ที่จะได้กินอาหารฝีมือนับหนึ่ง
ใช่ ไม่ได้ดีใจสักนิด!
"ไม่เป็นไร มึงทำกินส่วนตัวเองไปเถอะ" ผมสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วบอกปัดๆ ไป
นับหนึ่งย่นคิ้ว "ไม่ กูจะทำมื้อเย็นเอง"
"จะกินได้เหรอ" กลอกตาไปมาแล้วดึงมือตัวเองออกจากมือนับหนึ่งเพื่อหันไปเลือกผัก "กูไม่อยากท้องเสียก่อนขึ้นเครื่องนะ"
"ไม่เสีย!" กัดฟันกรอดอย่างโกรธเคืองแล้วกระชากผักบุ้งในมือผมโยนใส่รถเข็นอย่างฉุนเฉียว "ถ้าท้องเสียเดี๋ยวกูออกค่าน้ำเกลือที่โรงพยาบาลให้"
"..." ผม
เอ่อ มันพูดแบบนี้แล้วใครจะไปกล้ากินเนี่ย
นับหนึ่งเห็นสีหน้าอึดอัดใจของผมแล้วยิ่งหน้าขรึมแววตาหม่นแสงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง "มึงไม่ต้องห่วงหรอก กูทำอาหารเป็น ท้องไม่เสียหรอก"
"เดี๋ยวกูทำเองดีกว่ามั้ง" กวาดตามองสภาพมันแล้วส่ายหัว "มึงเพิ่งนวดมา พักหน่อยก็ดี"
"เอ๊ะ กูบอกว่าจะทำเองไง" ใช้น้ำเสียงดีได้สองวิก็กลับมากระโชกโฮกฮากต่อแถมยัง "หยุด! ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าไม่กินฝีมือกู กู กูจะหักโบนัสมึงปีนี้!"
"วอท!" แบบนี้ก็ได้เหรอวะ
"ปฏิเสธมาสิ!" คนชอบใช้อำนาจแสยะยิ้มเป็นต่อแล้วโคลงหัวอย่างอารมณ์ดี "แน่จริงปะ ปฏิเสธมา"
"..." กัดฟันกรอด
เออ ผมไม่แน่จริง
นั่นเงินโบนัสเลยนะ
"ว่าไงๆ"
ผมขมวดคิ้วทันควันกับความเอาแต่ใจของนับหนึ่ง สีหน้าของผมเรียบนิ่งถอนหายใจเฮือกใจแล้วพยักหน้าอย่างจำนน "เออ มึงทำเลย อยากทำก็ทำไปเลย!"
"แล้วมึงอยากกินอะไร" อีกฝ่ายเหมือนไม่สนใจอารมณ์หงุดหงิดผมเลย
"อะไรก็ได้" ผมตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"อะไรก็ได้มันไม่มี" นับหนึ่งว่าเสียงขรึมแล้วจับหัวผมโยกไปมาอย่างหยอกล้อ "มึงควรดีใจนะ กูไม่เคยทำอาหารให้ใครเลยนะเว้ย"
"แล้วนับสอง?" ไม่เคยทำให้ใคร งั้นนับสองเป็นแมวรึไง
"คนนี้ไม่นับสิ" นับหนึ่งกะพริบตาแล้วฉีกยิ้ม "เอ๋ หรือมึงหึงนับสอง"
"จะบ้าเหรอ!"
ผมหลุดอาการทันทีและรู้สึกเสียการควบคุมเล็กน้อย "นับสองเป็นน้องมึงแล้วอีกอย่างกูก็ช่วยมึงเลี้ยงนับสองมาตั้งแต่เด็ก"
"ควินซ์"
"กูเห็นนับสองเป็นน้องแท้ๆ กูจะไปหึงน้องทำไม!"
นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ
"ควินซ์"
"กูไม่ได้หึงนับสองจริงๆ นะ!"
พูดออกไประรัวและเมื่อมองเห็นรอยยิ้มกรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์ของนับหนึ่งแล้วพลันรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งหัวใจ ผมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่น...
นับหนึ่งคลี่ยิ้มบางแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "มึงดูร้อนตัวนะ"
ใครร้อนตัว!
"กูไปดูเนื้อหมูตรงนู้นก่อน" ผมเดินหนีแต่มีหรือที่อีกฝ่ายจะยอมปล่อยผมไปง่ายๆ
"เดี๋ยว คุยให้รู้เรื่องก่อน"
เรียกรั้งไม่พอยังจะฉุดแขนลากกลับมาอีกแต่ผมขืนตัวไว้ "ไม่มีอะไรต้องคุย รีบซื้อของกูจะได้กลับไปจัดกระเป๋า"
"อย่าหนีสิ"
ผมถลึงตาใส่มัน "ใครหนี!"
นับหนึ่งพยักเพยิดหน้ามาทางผม "มึงไง"
"งั้นมีอะไรจะพูดก็พูดมาสิ"
"เอ๋ หรือไม่พูดดี?" เอ่ยกวนตีนแล้วหัวเราะหึๆ
ผมหน้าบึ้งแล้วสะบัดแขนออกจากการจับกุมจนหลุดได้ในที่สุด
"มึงเคยหึงกูกับนับสอง"
ผมสูดลมหายใจอย่างอดทนแล้วหมุนตัวเดินไปเลือกเนื้อหมูอีกด้านเพราะไม่อยากจะฟังอะไรมันแล้วแต่ไม่วายพูดลอยๆ ตามหลังมาอีก
"แปลว่ามึงชอบกูจริงๆ สินะ"
ก็แค่ 'เคย' ชอบ
อย่ามโน!
"มึงขี้หึงเหมือนกันนะเนี่ย แล้วผู้หญิงเมื่อกี้หึงปะ?"
ไม่ได้หึง!


## chapter 7.4

"มึงตื่นได้แหละ เลิกเพ้อเจ้อฝันกลางวันสักที"
ผมพูดเสียงเรียบแล้วส่ายหัวเบาๆ จากนั้นหมุนตัวไปดูเนื้อสดอย่างไม่คิดที่จะพูดคุยอะไรกับนับหนึ่งต่ออีก เพราะกลัวว่าตัวเองจะเผลอพลั้งพูดอะไรมีพิรุธออกไป
ดังนั้นผมต้องถอยไปสงบสติก่อน
แม้จะเดินหนีออกมาก็ยังรู้สึกสายตาเจ้าเล่ห์รอยยิ้มเจ้าชู้ตามหลังมาไม่ห่างจนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สงบจิตสงบใจแล้วโฟกัสไปที่การเลือกเนื้อหนู
นับหนึ่งเดินมาหยุดข้างๆ ถามอย่างไม่ยอมแพ้ "เมื่อกี้มึงไม่หึงจริงๆ เหรอ"
"..." ไม่สน
"เขามาจีบกูเลยนะ"
"..." เรื่องของมึงสิ
นับหนึ่งหน้าบึ้ง "ทำไมมึงไม่หึงอ่ะ"
ไอ้นี่ก็บ้านะ คนเขาไม่หึงยังจะให้หึงอีก
เห็นผมไม่ตอบก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ และผมขี้เกียจฟังมันพร่ำบ่นพร่ำอ้อนวอนให้หึงแล้วจึงพูดตัดบท
"มึงรู้จักคำว่าชินมั้ย"
"...!"
"กูชินแล้ว"
หึงนับหนึ่งงั้นเหรอ
ผมเคยหึงมันมานับไม่ถ้วนแล้ว
แต่หึงแล้วผมทำอะไรได้?
สุดท้าย...วันหนึ่งผมก็รู้ตัวว่าไม่ควรไปหึงหวง
ไม่ควรก้าวล้ำคำว่าเพื่อน
จึงได้แต่เก็บความรู้สึกในไว้ลึกๆ
ดังนั้นความรู้สึกหึงหวงต่อนับหนึ่งจึงเป็นเรื่องยากที่จะเกิดขึ้น
"มึงได้คำตอบแล้วนะ" ผมหันไปยกยิ้มบางให้อีกฝ่ายที่นิ่งอึ้งไปก่อนจะหันมาสนใจเนื้อหมูต่อ
นับหนึ่งคล้ายวิญญาณหลุดไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะพูดเบาๆ "ขอโทษ"
"อืม" ขานรับเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ
แอบได้ยินเสียงสูดหายใจผ่อนลมหายใจดังจากข้างๆ เหมือนกำลังพยายามอดทนอดกลั้นอยู่จากนั้นนับหนึ่งก็ชี้นิ้วไปที่หมูเนื้อแดง "เลือกให้หน่อย"
เมื่อมันพยายามเปลี่ยนเรื่อง ผมจึงตามน้ำไปเพื่อให้บรรยากาศระหว่างเรามันดีขึ้น
ผมนิ่วหน้า "มึงจะทำก็ควรเลือกเองมั้ย" ขมวดคิ้วแน่น
"เลือกไม่เป็น" นับหนึ่งยักไหล่ว่าหน้าตาย "เลือกให้หน่อย!"
"ขึ้นเสียงทำไม"
"ปะ เปล่า" นับหนึ่งทำหน้าจ๋อยแล้วพูดใหม่ด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก "ควินซ์ เลือกหมูให้หน่อยนะ นะ นะ"
เสียงออดอ้อนไม่พอมันยังทำตาปริบๆ อีก
หันหน้าหนี "เลือกวัตถุดิบไม่เป็นแล้วยังทำอาหารได้อีกเหรอ" ว่าอย่างดูแคลนแล้วหยิบถุงหยิบที่คีบมาเลือกเนื้อหมู
"ปกติกูเปิดตู้เย็นแล้วก็หยิบมาทำ" ลืมไปว่ามันคุณชาย "เลือกซื้อของสดเดินตลาดไม่เคยทำ"
"แล้วตกลงเย็นนี้จะทำอะไร"
"หมูผัดขิง" มันทำหน้านึก "แกงจืดแล้วก็ผัดผัก"
เมนูง่ายกว่านี้มีอีกมั้ยนะ อยากจะเอ่ยแขวะแต่เห็นมันตั้งใจทุ่มเทอยากทำมื้อเย็นให้ผมเลยไม่อยากพูดทำร้ายจิตใจแสนบอบบางของมัน
"โธ่ หมูผัดขิงก็ของโปรดมึงปะควินซ์" เห็นนับหนึ่งรับรู้สายตาดูถูกของผมจึงสวนกลับมา
ผมหัวเราะแห้งๆ อย่างอับอายเป็นการตอบรับ "งั้นเหรอ"
"เหอะ!" นับหนึ่งแค่นเสียงเยาะในลำคออย่างงอนๆ
จนแล้วจนรอดผมช่วยนับหนึ่งเลือกผักกับเนื้อหมูจนได้ของครบ พอบอกว่าผมจะทำอาหารเองก็ไม่ให้อีก โธ่ พ่อครัวอะไรแค่ดูวัตถุยังดูไม่เป็น
จะรอดมั้ยเนี่ย
กระเพาะลำไส้ผมเนี่ย จะรอดมั้ย โฮ!
"มาม่ะ เดี๋ยวป๋าจ่ายเองนะอิหนู"
"ใครอิหนูมึง!" ผมฟาดมือให้ต้นแขนมันอย่างแรงจนอีกฝ่ายร้องโอดโอยอย่างโอเว่อร์
"เจ็บนะ คืนนี้มาทายาให้ด้วย!"
เอายายัดปากสิไม่ว่า พอเห็นผมเริ่มอารมณ์ปกติแล้วก็กลับมากวนส้นตีนต่อทำเอาผมปวดหัวอยู่เหมือนกัน มึงกลับเป็นหมาหงอยต่อเถอะ
เดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงิน แน่นอนว่าผมมากับป๋าทั้งคน มีหรือที่ผมจะต้องออกเงิน หลังจากซื้อของเรียบร้อยแล้วก็แยกกันขับรถใครรถมันตรงไปยังบ้านของผม
บ้านของผมอยู่ในหมู่บ้านจัดสรรราคายี่สิบล้าน แน่นอนว่ายังผ่อนไม่หมด
"กูขึ้นไปจัดกระเป๋าก่อนนะ" ผมหันไปบอกนับหนึ่งตอนที่เราเดินเข้ามาในบ้าน
"อืม จะทำอาหารรอ" นับหนึ่งพยักหน้าแล้วหอบสารพัดถุงจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเข้าไปในครัวอย่างชำนาญทาง แน่นอนสิ มันมาบ้านผมบ่อยก็ต้องรู้ทางเป็นธรรมดา
เดินขึ้นบันไดมาได้สามสี่ขั้นก็ไม่ลืมที่จะหันไปตะโกนตามหลัง "อย่าทำบ้านกูไฟไหม้นะเว้ย!"
"ไหม้ก็ไหม้สิ"
"นี่บ้านกูมั้ย"
"เรื่องของบ้านมึงสิ" นับหนึ่งตะโกนกลับมา
"ถ้าบ้านหลังนี้ไฟไหม้ มึงก็ซื้อบ้านใหม่ให้กูด้วยแล้วกัน" ผมหัวเราะหึแล้วเดินขึ้นไปชั้นบน "เอาหลังละร้อยล้านด้วย"
เริ่มรู้สึกอยากให้บ้านตัวเองไฟไหม้ขึ้นมาซะงั้น... ผมหัวเราะให้กับความคิดบ้าบอตัวเองแล้วส่ายหัว พอๆ ไปเก็บกระเป๋าดีกว่า
เดินไปได้สามสี่ก้าวพลันเสียงในครัวดังตามมาอย่างไม่รีบไม่ร้อนทว่าหนักแน่นและจริงจัง
"ไม่ซื้อ เปลือง"
ไม่มีบ้านแล้วกูจะไปอยู่ไหนฮะ
"เพราะอนาคตยังไงมึงก็ต้องไปอยู่บ้านกู"
"..."
"กูจริงจังนะ ควินซ์"
ผมเม้มปากแน่นแล้ววิ่งตึกๆ หนีขึ้นห้องทันที เมื่อขึ้นห้องมาแล้วก็รีบปิดประตูล็อกห้องแล้วเดินไปนั่งพักบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อนราวกับถูกสูบพลังงานไปจนหมดทั้งทีวันนี้แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ
ยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินไปเปิดลิ้นชักตรงหัวเตียง ข้างในมีของอยู่มากมายวางผสมปนเปกันไป มีทั้งขวดน้ำหอม เสื้อ นาฬิกาและอีกมากมาย
ยื่นมือเข้าไปหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งที่ถูกพับไว้อย่างเป็นระเบียบขึ้นมา ผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าอ่อนคลี่ออกช้าๆ ทำให้เห็นรอยเลือดสีเข้มตรงกลางขนาดใหญ่แม้ว่าจะซักไปแล้วก็ยังคงทิ้งรอยไว้เด่นชัด
แววตาของผมสับสนวุ่นวายราวกับไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไง
"...ทั้งที่ตัดใจไปแล้วแท้ๆ"
แล้วแบบนี้...ผมควรทำยังไงกับนับหนึ่งดี


## chapter 7.5

"จู่ๆ มาบอกชอบมาจีบปุ๊บปั๊บแบบนี้...มันเชื่อได้เหรอ"
ผมงึมงำพูดกับตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองดูผ้าเช็ดหน้าแห่งความหลังแล้วได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างอับจนหนทาง ใจที่สับสนวุ่นวายมาตั้งแต่บ่ายพลันปั่นป่วนอีกครั้ง
ยกมือขึ้นลูบผ้าเช็ดหน้าผืนสำคัญเบาๆ ก่อนจะพับเก็บมันวางลงไว้ที่เดิม จากนั้นก็ลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดไปรเวทชุดทำงานชุดสูทมาวางกองบนเตียงก่อนแล้วเดินไปลากกระเป๋าลากใหญ่มากางบนพื้นตรงปลายเตียง
จัดการพับเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วเพียงไม่นาน กระเป๋าเดินทางของผมก็อัดแน่นไปด้วยเสื้อผ้าแทบล้น ไปตั้งหนึ่งเดือนเชียวนะ ไม่ให้เยอะได้ยังไง
"อาบน้ำก่อนดีกว่า" ของที่เหลือที่ต้องเก็บเป็นพวกเครื่องสำอางครีมบำรุงผิวดังนั้นผมเลยไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยออกมาเก็บของกระจุกกระจิกใส่กระเป๋าเดินทางขนาดกลาง
ผมใช้เวลาอาบน้ำประมาณครึ่งชั่วโมงก็เสร็จเรียบร้อย สดชื่นเบาสบายตัวสุดๆ หลังจากแต่งตัวแล้วก็หันไปเก็บของต่อ ครีมบำรุงหรือน้ำหอมนำขึ้นเครื่องได้ไม่เยอะ ผมเลยเลือกอันที่จำเป็นจริงๆ
อันไหนหาซื้อได้ก็ไปซื้อที่เมืองจีนเอา
ก๊อกๆ
กำลังเก็บของเพลินๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู กำลังจะบอกว่าประตูไม่ได้ล็อกดันนึกได้ว่าล็อกห้องไปก่อนหน้านี้ จึงรีบวางของในมือลงแล้วเดินไปเปิดประตูให้นับหนึ่ง
"เข้ามาก่อนสิ" ผมตามความเคยชินแล้วผลักประตูออกให้เปิดกว้างขึ้น
นับหนึ่งเดินเข้ามาแล้วมองดูกระเป๋าเดินทางของผมเล็กน้อย "ยังเก็บของไม่เสร็จเหรอ"
"เห็นว่าเสร็จยังล่ะ" เออ มีตาก็ดูเอาสิ
"งั้นเดี๋ยวค่อยมาเก็บต่อ" อีกฝ่ายแนะนำ "ลงไปกินข้าวก่อนเดี๋ยวมันจะเย็นหมด"
"ตอนนี้กี่โมงแล้ว"
"ตอนนี้หนึ่งทุ่มกว่าแล้ว" คนตัวสูงพลิกดูนาฬิกาข้อมือ "ยังเหลือเวลาอีกเยอะ ไปกินข้าวก่อน"
ผมคิดเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินตามหลังนับหนึ่งลงไปกินข้าวก่อน เมื่อเดินมาถึงโต๊ะอาหารแล้วต้องประหลาดใจกับสีสันหน้าตาของอาหารสุดๆ
พ่อครัวหนึ่งวันยิ้มกริ่มทันทีเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของผม "อึ้งสิ น่ากินใช่มั้ย"
"...ก็พอดูได้" ตอนแรกตั้งใจจะชมอยู่หรอกแต่ดันได้ยินน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจมั่นหน้าของมันแล้วก็อดเบะปากหมั่นไส้ไม่ได้จริงๆ
"พอดูได้อะไร! น่ากินจะตาย!" นับหนึ่งถลึงตาใส่ผมอย่างไม่พอใจแล้วเดินไปหยิบแก้วน้ำกับเหยือกน้ำเย็นออกมาจากตู้เย็นวางกระแทกลงบนโต๊ะไม่เบานัก
"นี่! เดี๋ยวแก้วก็แตกพอดี!"
"แตกก็ซื้อใหม่!" มันมองค้อนผมตาขวางอย่างเคืองไม่หาย
ไอ้นี่ก็ขี้งอนขี้น้อยใจจริงๆ ผมหลุดหัวเราะแล้วส่ายหัวแต่มันเข้าใจผิดไปอีกอย่าง
"หัวเราะอะไร กลัวกูไม่ซื้อแก้วใหม่ให้รึไง" นับหนึ่งร้องฮึในลำคออย่างถือดี "คนอย่างกูนะซื้อโรงงานแก้วโรงงานจานช้อนส้อมทั้งประเทศก็ยังได้"
อวดอีกแหละ เบื่อคนรวยจริงๆ
"ไม่เถียงกับมึงแล้ว" ผมยอมลงให้อีกเหมือนเคย "ถึงหน้าตาจะดูน่ากินแต่ยังไงมันก็ต้องตัดสินที่รสชาติ"
นับหนึ่งรินน้ำให้ผมแล้วยักไหล่อย่างสบายๆ ประมาณว่าฝีมือทำอาหารของมันดีเลิศแน่นอน ผมคลี่ยิ้มแล้วหยิบช้อนส้อมขึ้นมาเตรียมกินข้าวมื้อเย็นแสนพิเศษ
แต่เมื่อมองจานข้าวแล้วต้องชะงักกึก...
"นับหนึ่ง"
"หือ?"
"ไหนข้าว"
"!!"
สีหน้าตื่นตระหนกของนับหนึ่งทำเอาผมอยากจะร้องไห้ขึ้นมาทันที
"อย่าบอกนะว่ามึงลืมหุงข้าว?"
รอยยิ้มกระอักกระอ่วนผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทันทีแล้วทำหน้าไร้เดียงสา
"...เอ่อ กินกับข้าวเปล่าๆ ไม่ได้เหรอ"
บ้านมึงกินข้าวเย็นเป็นกับข้าวเปล่าๆ เหรอ ไอ้เวร!
"มึงไปหุงข้าวเดี๋ยวนี้!"
"เอ่อ.."
"อะไร!"
"กูหุงข้าวไม่เป็น"
"..."
"มึงหุงให้หน่อยนะ แหะๆ"
"…"
"เร็วๆ นะ กูหิวมากเลย"
สุดท้ายเเล้วผมก็ต้องมาดูเเลมันอยู่ดี
ไอ้เวรเอ๊ย!
------------
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ววางช้อนส้อมในมือลงอย่างหงุดหงิดเล็กๆ บวกโมโหหิวหน่อยๆ กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด
"ไม่หุงเดี๋ยวสั่งแกร๊บฟู้ดเอาแล้วกัน" เออ หุงข้าวเองก็ต้องสิบนาทียี่สิบนาที
กำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งข้าวแต่นับหนึ่งกลับฉกโทรศัพท์ของผมไปซะก่อน
"ไม่ให้สั่ง" นับหนึ่งว่า "หุงเองอร่อยกว่า"
"กูขี้เกียจ"
"ไปหุง"
"จะสั่ง"
"ไม่ให้สั่ง" นับหนึ่งเลิกคิ้วขึ้น "ถ้ามึงสั่งข้าวมา กูจะตัดเงินเดือน!"
วอท! เดอะ! ฟัค!
ผมอ้าปากค้างแล้วมองไอ้เจ้านายบัดซบด้วยแววตาอยากจะกินเลือดกินเนื้ออีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอดไปไปเลย เอะอะสู้ไม่ได้ก็ตัดเงินเดือน
แม่งเอ๊ย ใครใช้ให้มันเป็นคนกุมชะตาชีวิตการเงินผมเล่า
"รอกูหุงข้าวเสร็จ มึงคงหิวตาลายแล้ว" มึงไม่หิวตาลายก็กูนี่แหละ หิวจนแดกหัวมึง!
"กูรอได้"
"แต่กูรอไม่ไหว เข้าใจมั้ยฮะ!" ผมถลึงตาใส่อย่างไม่ยอมง่ายๆ ลุกขึ้นโน้มตัวข้ามโต๊ะแย่งโทรศัพท์จากมือของนับหนึ่งมาเพื่อสั่งข้าว "กูหิวข้าว!"
เมื่อกลางวันกินไปแค่นิดๆ หน่อยๆ ตอนนี้เลยหิวไส้กิ่วสุดๆ
"โอเคๆ! สั่งข้าวก็สั่งข้าว" นับหนึ่งเห็นท่าทางไม่ยอมและเอาจริงเอาจังของผมก็จิ๊ปากยอมคืนโทรศัพท์ให้ "ฮึ่ย มึงหุงข้าวเองอร่อยกว่า"
"ให้กูทำมื้อเย็นแต่แรกก็ได้แดกข้าวฝีมือกูแล้วมั้ย" ผมเหลือบมองมันอย่างหงุดหงิดพลางถอนหายใจพรืดใหญ่ มือกดโทรศัพท์เข้าแอพสั่งอาหารทันที
ผมสั่งข้าวสวยสองกล่องแล้วก็สั่งต้มยำทะเลมาเพิ่มด้วย บนโต๊ะยังไม่มีของเผ็ดเท่าไร
"มึงรอรับข้าวด้วย กูขึ้นไปเก็บของต่อก่อน" หลังจากกดสั่งเรียบร้อยแล้วก็ส่งโทรศัพท์ให้นับหนึ่ง "อ้อ จ่ายเงินค่าข้าวด้วย"
"สั่งเป็นเมียกูเลยนะ" นับหนึ่งฉีกยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าหงึกๆ "แต่ก็ถูก อนาคตมึงก็เมียกูอยู่แล้ว"
"เมียมึง? ฝันไปก่อนเถอะ" ขี้เกียจจะพูดกับมันแล้ว อยากกจะละเมอเพ้อพกก็เรื่องของมัน
นับหนึ่งนิ่วหน้าหยิบโทรศัพท์ผมยัดใส่กระเป๋าแล้วเดินตามหลังผมต้อยๆ หันกลับไปขมวดคิ้วใส่อย่างงงๆ  "ตามมาทำไม"
"ไปช่วยมึงเก็บของ" มันตอบหน้าซื่อ
ผมหลุดหัวเราะแล้วเชิดคางขึ้น "มึงจัดกระเป๋าเป็น?"
"..." เงียบกริบก่อนตอบอ้อมแอ้ม "ไม่เป็น"
มันจัดกระเป๋าเป็นสิแปลก
ถ้าไม่ใช่พ่อบ้านจัดกระเป๋าให้ไอ้ป๋า
ผมนี่แหละ เลขาสารพัดประโยชน์ที่เป็นคนจัดกระเป๋าให้
พอได้ยินคำตอบที่ไม่เกินเลยไปจากที่คาดไว้ก็หลุดขำนิดๆ แล้วส่ายหัว ก้าวเท้าเดินขึ้นห้องต่อโดยไม่พูดอะไร ส่วนนับหนึ่งยังคงเดินหลังมาไม่ห่าง
เมื่อเข้ามาในห้องแล้วไอ้คนที่บอกว่าจะช่วยเก็บของเหรอ นู่น เดินสำรวจมุมนั้นมุมนี้เหมือนไม่เคยมาห้องผมไปได้ มาเป็นสิบๆ ครั้งแล้วยังจะมีอะไรให้ดูอีก
ผมกลับมานั่งเก็บของต่อเงียบๆ ส่วนไอ้ป๋ามันอยากทำอะไรก็ทำไป ส่วนข้าวของความลับในลิ้นชักหัวเตียงของผมนั้นล็อกกุญแจไว้แล้ว
เพราะงั้นสบายใจได้...
"นี่...มึงเก็บรูปคู่ของเราเป็นอัลบั้มเลยเหรอวะ"
...!
"เห มีรูปแอบถ่ายกูเยอะจัง"
ฉิบหายแหละ ลืมไปว่าอัลบั้มรูปไม่ได้เก็บ อ๊ากกกก!
"อุ๊ย มึงสะสมรูปคู่ตั้งแต่มัธยมเลยเหรอ ดีๆ กูจะเอาไปทำวิดีโอพรีเวดดิ้ง!"
พรีเวดดิ้งบ้านมึงสิ
ใคร ใครจะแต่งกับมึง!


## chapter 8.1

บทที่ 8
[นับหนึ่ง]
ผมตาโตเปิดดูรูปในอัลบั้มเล่มใหญ่อย่างตื่นเต้นหัวใจแทบจะกระเด็นออกมา กวาดตามองดูรูปถ่ายในอัลบั้มช้าๆ เพื่อซึมซับความรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจนี้
ในอัลบั้มมีรูปถ่ายของผมเยอะมาก รูปคู่กับควินซ์ก็ไม่น้อยซึ่งทำเอาผมเอ๋อไปนิดหนึ่งเหมือนกันเพราะแต่ละรูปมันโคตรใกล้โคตรชัดเหมือนคนถ่ายจะเป็นเพื่อนในกลุ่ม
ควินซ์ให้เพื่อนในกลุ่มตามถ่ายรูปผมกับมันงั้นเหรอ?
ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับความคิดของตัวเอง อัลบั้มรูปในมือก็ถูกชิงกลับไป ผมขมวดคิ้วยุ่งแล้วหันไปเลิกคิ้วใส่เจ้าของอัลบั้มรูปที่ตอนนี้ยืนหน้าบึ้งหน้าแดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศ
"หน้าแดงเชียว" แววตาของผมยิ่งเป็นประกายเตรียมจะยื่นมือไปลูบอย่างอดใจไม่ไหวแต่อีกฝ่ายกัลบปัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใจ
แต่ผมไม่โกรธกลับยิ่งเบิกบานใจ
แหม คนมันเขินก็ต้องทำเป็นหงุดหงิดทำเป็นโกรธอยู่แล้ว
"ไม่มีมารยาท! ใครอนุญาตให้มึงรื้อห้องกู!" ควินซ์ตะคอกใส่ผมอย่างรุนแรงแล้วหมุนตัวรีบเอาอัลบั้มรูปไปเก็บใส่ลิ้นชักทันทีแถมมันยังล็อกกุญแจด้วย!
"เฮ้ย กูยังดูไม่หมดเลยนะ" ผมนิ่วหน้าโวยวายอย่างไม่ยอม
เออ เมื่อกี้เพิ่งดูได้เจ็ดแปดหน้าเอง
แล้วสมุดอัลบั้มรูปเมื่อกี้มันหนาเป็นร้อยๆ หน้าเลยนะ!
"ไม่ให้ดู ออกไป!" หลังจากเก็บสมุดหลีกหนีผมได้แล้วก็หันมาไล่ผมออกจากห้องด้วยใบหน้าแดงเถือก
"เดี๋ยวสิควินซ์ ขอดูอีกหน่อยนะๆๆ" อุตส่าห์หาหลักฐานได้แล้วเชียวว่าควินซ์เคยชอบผมและตอนนี้ก็ยังคงชอบผมอยู่ ใช่ ต้องชอบผมอยู่แน่ๆ ไม่งั้นคงไม่รีบเก็บอัลบั้มรูปหรอก
"ฝันไปก่อนเถอะ!"
ความหวังที่ได้มากะทันหันทำให้ผมอารมณ์ดีซะจนไม่ว่าควินซ์จะฉุดกระชากลากหยิกตีแขนผมยังไงก็ไม่โกรธ ไล่เป็นหมูเป็นหมาก็ได้แต่ยิ้มโง่งมตอบไป
"ควินซ์..."
"ไสหัวไป!"
ปัง! โครม!
"โอ๊ย!" กำลังล่องลอยอยู่กับความสุขเป็นอันต้องได้สติกลับมาเพราะความเจ็บร้าวบนจมูก
ผมยกมือขึ้นกุมจมูกพร้อมกับหลับตาไปครู่หนึ่งเพราะมันเจ็บจนน้ำตาซึมเลย อันที่จริงควินซ์ผลักผมออกมาห่างจากประตูแล้วแต่ดันมีไอ้หน้าโง่เดินเข้าหาประตูเลยทำให้ประตูมันกระแทกจมูกเต็มๆ
สัมผัสเหนียวๆ ลื่นๆ แถมยังอุ่นร้อนในอุ้งมือไม่ต้องมองดูก็รู้ว่าเป็นเลือดแถมยังไหลเป็นก๊อกอีก อีกไม่นานคงหยดลงพื้น
เพราะเสียงร้องดังลั่นบ้านของผมเลยทำให้ควินซ์รีบเปิดประตูออกมาดู เมื่อเห็นผมเลือดกำเดาไหลเป็นก๊อกยิ่งหน้าซีดตกใจซะยิ่งกว่าตัวผมอีก
"บ้าเอ๊ย!" ร่างเพรียวบางสบถอย่างโมโหแล้วรีบลากผมกลับไปนั่งพักในห้อง "ใครใช้ให้มึงเอาหน้ามาใกล้ประตู หา!"
"..." ผมที่ใช้ตัวเองให้ชนประตู
"อยู่นิ่งๆ ไม่ต้องเงยหน้า หายใจทางปาก" ควินซ์สั่งเป็นชุดขณะเดินหาทิชชูจ้าละหวั่นอย่างตื่นตระหนกปนเครียด "เลือดออกเยอะชิบ"
"ไม่เป็นไรหรอก"
"หุบปาก!"
"..." ครับ หุบปากครับ
ควินซ์ขมวดคิ้วยุ่งแล้วเช็ดเลือดตามมือตามคางให้ก่อนจะยัดทิชชูใส่มือไว้ให้ผมซับเลือดส่วนควินซ์ก็ลงไปข้างล่างน่าจะไปหาน้ำแข็งมาประคบแน่ๆ
ไปอยู่นานเกือบห้านาทีสิบนาทีก็ยังไม่ขึ้นมา เลือดกำเดาของผมก็ยังไม่หยุดง่ายๆ กำลังคิดจะลุกลงไปดูควินซ์ก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพอดี ผมเลยชะงักค้างอยู่ในท่าเตรียมจะลุก
ควินซ์ถลึงตาใส่ผม "ใครใช้ให้มึงลุก! กูสั่งให้นั่งนิ่งๆ ไม่ใช่รึไง!"
"..." ทำไมกูทำอะไรก็ผิดวะ
"เลือดยังไม่หยุดเหรอ" คนตัวเล็กกว่าเดินเข้ามาดูใกล้ๆ อย่างกังวลแล้วหันไปดูกองทิชชูชุ่มเลือดยิ่งหน้าเครียด "ไปโรงพยาบาลมั้ยมึง"
ผมนิ่วหน้า "กูไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น"
"ปีนั้นใครหัวแตกแล้วต้องไปนอนให้เลือดที่โรงพยาบาลไม่ทราบ" นัยน์ตาสวยตวัดมองอย่างดุๆ แล้วจัดแจงให้ผมนอนลงก่อนจะเอาน้ำแข็งมาประคบบนจมูกให้
"อันนั้นกูอ่อนเพลียด้วย!" สีหน้าซีดเซียวของผมพลันร้อนวูบขึ้นมาด้วยความอับอาย
"อ้อเหรอ" ลากเสียงกวนประสาทอย่างไม่เชื่อก่อนจะถามเสียงอ่อนลง "ตอนนี้รู้สึกยังไง เวียนหัวมั้ย มึนหัวรึเปล่า"
เห็นท่าทีโอนอ่อนไม่มีความโมโหเกรี้ยวกราดแล้วดวงตาของผมเป็นประกายขึ้นมาก่อนจะหายวับไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นร่างกายของผมก็อ่อนปวกเปียกขึ้นมาทันควัน
"เหมือน...จะมึนหัวหน่อยๆ" ว่าเสียงเบาหวิว
ท่าทางอ่อนแอของผมยิ่งทำให้ควินซ์ขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด
"รอดูอีกสักพัก ถ้าเลือดไม่หยุดก็ไปโรงพยาบาล" ว่าที่เมียของผมว่าเบาๆ แล้วนั่งลงริมเตียงก่อนเอื้อมมือหยิบทิชชูเปียกมาเช็ดตามคางของผมซ้ำ
หัวใจของผมเต้นไม่เป็นสับกับการกระทำแสนอ่อนโยนและใส่ใจ
เหมือนมีใครมาจุดดอกไม้ไฟในอกไม่มีผิด
ยิ่งควินซ์ดูแลใส่ใจอ่อนโยนผ่อนปรนให้ผมมากเท่าไร
มันก็แปลว่าควินซ์ชอบผม
โห ดูแลผมขนาดนี้คงคิดแค่เพื่อนมั้ง
อันที่จริง...ผมอยากจะตบกะโหลกตัวเองเหมือนกัน เพราะไอ้เรื่องที่ควินซ์ดูแลผมทุกระเบียบนิ้วใส่ใจทุกรายละเอียดแบบนี้ เขาก็ทำมาโดยตลอด
แต่ผมกลับเห็นมันเป็นเรื่องปกติธรรมดา
ธรรมดา เรียบง่ายจนมองข้ามอย่างที่นับสองบอก
และเมื่อพอคิดว่าวันหนึ่งจะไม่มีควินซ์มาดูแลหรือจินตนาการว่าควินซ์กำลังดูแลคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเองแล้วยิ่งหน้าซีดเผือด หัวใจสั่นระรัวด้วยความหวาดกลัว
"สีหน้าไม่ดีเลย ไปโรงพยาบาลมั้ยนับหนึ่ง" ท่าทางผิดปกติของผมเรียกความสนใจจากควินซ์อีกครั้ง "หน้าซีดกว่าเดิมอีก แต่เลือดกำเดาเหมือนจะหยุดแล้วนะ หรือ...เสียเลือดเยอะ?"
กูซีดเพราะกูกลัววันเวลาที่ไม่มีมึงต่างหาก!
ผมตะโกนอยู่ในใจเพราะรู้ว่ามันน่าอายเกินไปที่จะพูดอะไรแบบนี้ออกไป ผมก็เขินเป็นนะ!
"ไม่เป็นไร" พยายามพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงแต่ยังคงไว้ท่าทีอ่อนแอ "เลือดก็หยุดแล้ว พักอีกแป๊บก็โอเค"
ควินซ์ใจอ่อนกับผมเวลาทำตัวป่วยๆ ที่สุด!
ดังนั้นตอนนี้ต้องทำตัวกระเซอะกระแซะอ่อนแรงไปก่อน!
"เอางั้นเหรอ" ควินซ์ทำหน้าไม่วางใจนักแต่ก็ไม่ได้จุกจิก "ลงไปกินข้าวไหวมั้ย หรือจะให้ยกขึ้นมา"
คิ้วผมกระตุกนิดหน่อย "เดี๋ยวลงไปกิน มึงเก็บของต่อเถอะ"
"อืม" ควินซ์พยักหน้าเบาๆ แล้วหยิบน้ำแข็งที่ประคบออกแล้วเอาทิชชูมาเช็ดคราบน้ำให้ "ถ้ารู้สึกไม่ดีก็บอก ไม่ต้องฝืนทำเก่ง"
"เป็นห่วงกูอ่ะดิ" ผมฉีกยิ้มยักคิ้วให้
"ใช่"
เฮ้ย... ผมอ้าปากค้างก่อนจะสะดุดกับรอยยิ้มร้ายๆ
"ถ้ามึงเป็นอะไรไปแล้วใครจะจ่ายเงินเดือนให้กู" ลุกขึ้นแล้วว่าเสียงเครียดแววตารื่นเริงใจ "สมัยนี้งานหายากจะตาย มึงอย่าเพิ่งรีบเป็นอะไรไปสิ กูยังผ่อนบ้านไม่หมด"
"ควินซ์!!"
"ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน่า" เสียงหัวเราะทุ้มใสกังวานทำเอาอารมณ์โมโหของผมลดไปครึ่งแล้วเผลอมองเหม่อไปกับรอยยิ้มสวยของอีกฝ่าย
...เมื่อก่อนก็พอรู้อยู่หรอกว่าควินซ์หน้าตาดีมากแล้วยังค่อนไปทางสวยนิดๆ แต่ผมคิดว่ามันก็หน้าตาธรรมดาปกติแต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้ไม่ว่าจะมองทางไหนมุมไหน
ก็พบว่า...ว่าที่เมียผมน่ารักจริงๆ นะ
แบบนี้เขาเรียกว่าในสายตาคนรักงามดั่งไซซีรึเปล่านะ
ใบหน้าของผมซับสีแดงขึ้นมาจึงทำเป็นเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความวาบหวามในอก ควินซ์เห็นว่าแหย่ผมได้แล้วก็อารมณ์ดีหันกลับไปเก็บของต่อแถมยังฮัมเพลงอีกบ่งบอกถึงอารมณ์ดีสุดขีด
เอาเถอะ ถ้าควินซ์อารมณ์ดีเพราะผมก็เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ
เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้และในที่สุดควินซ์ก็เก็บของเสร็จ ตัวผมเองเริ่มมีสีบนหน้าขึ้นบ้างแล้ว ความจริงผมแอบมึนหัวขึ้นมาจริงๆ อยู่เหมือนกันแต่ได้พักครู่หนึ่งจึงอาการดีขึ้น
ในครอบครัวนอกจากนับสองที่มีกรุ๊ปเลือดพิเศษแล้วก็มีผมที่มีปัญหาเรื่องโลหิตจางแถมยังเป็นหนักด้วย เลือดออกนิดๆ หน่อยๆ ก็หมดเรี่ยวแรงต้องพักผ่อนไปสองสามวัน ถ้าเลือดออกเยอะก็ต้องไปนอนโรงพยาบาล
แน่นอนว่าคนที่ไปเฝ้าผมนอนโรงพยาบาลก็ต้องเป็นควินซ์อยู่แล้ว
เนี่ย... พอผมมานั่งคิดนั่งทบทวนสิ่งที่ควินซ์ทำให้ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันแล้วยิ่งค้นพบว่า...คนคนนี้ดูแลผมเกินคำว่าเพื่อนมาตั้งนานแล้ว
ผมนี่มันไอ้โง่จริงๆ รู้ตัวช้าชิบหาย
แต่โชคยังดีที่ผมยังไม่โง่เกินเยียวยา ไม่งั้นคงได้เสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ
"นับหนึ่ง!"
"หะ หา" ผมกะพริบตาปริบๆ หลุดจากห้วงภวังค์ความคิด "เรียกกูเหรอ"
"เออ เรียกตั้งนานไม่ตอบ" คิ้วสวยย่นเข้าหากัน "กูถามว่าบอกพ่อบ้านให้เก็บของแล้วใช่มั้ย"
"อ้อ โทรไปบอกแล้ว" ตอบกลับไปเสียงเบาแล้วตักข้าวเข้าปาก ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งกินข้าวเย็นอยู่ครับ กับข้าวมันเย็นแล้วแต่ควินซ์เอาไปอุ่นมาให้เรียบร้อยแล้วจึงไม่รู้สึกว่ามันเย็นชืดไม่อร่อย
ฝีมือทำอาหารของผมออกจะอร่อย ต่อให้มันเย็นก็อร่อยเถอะ!
"ตอนนี้สามทุ่มแล้ว" ควินซ์ดูเวลาแล้วรีบกินข้าว "กว่ามึงจะไปถึงบ้าน อาบน้ำอีกเดี๋ยวก็ตกเครื่องพอดี"
"อันที่จริงใช้เครื่องบินส่วนตัว..."
"นั่นมันของพี่ออสติน!" เลขาหน้าสวยถลึงตาใส่ผม
"ของพี่ก็ของกูมั้ย" ผมถลึงตากลับ "พี่เขาอยากให้กูใช้จะตาย กำหนดมาอีกปีหนึ่งต้องใช้เครื่องบินเขาห้าครั้งเป็นอย่างต่ำ! ถ้าไม่ใช้ไม่ถึงเดี๋ยยวมานั่งตัดพ้ออีก"
เออ ปีนี้เพิ่งใช้ไปแค่สองครั้งเอง
คนตรงข้ามทำหน้าทุกข์ใจ "บางทีมีพี่ชายเป็นบราค่อนก็เป็นเรื่องทุกข์ใจ"
มันก็จริงแต่ผมไม่รู้สึกว่าการที่ผมบราค่อนนับสองเป็นเรื่องชวนทุกข์ใจให้นับสองนะ (นับสอง : ถามผมก่อนมั้ยว่าทุกข์ใจรึเปล่า!) แต่ผมรู้สึกแปลกๆ อยู่บ้างเวลาพี่ออสตินใส่ใจผมอย่างหนัก
ปกติเวลาอยู่กับพี่ไอศูรย์มา เขาก็ไม่ค่อยได้ประคบประหงมแสดงออกอะไรมากเพราะอายุเราก็ไล่ๆ กัน แต่พอตัวเองถูกพี่ใหญ่อย่างพี่ออสตินดูแลตามใจก็เลยรู้สึกไม่ชินขึ้นมา
หรือบางทีได้รับความรักมากไปก็อึดอัด...แล้วนับสองจะรู้สึกยังไง ถูกพี่ชายสามคนทะนุถนอมประคองไว้บนฝ่ามือขนาดนี้ อืม ผมว่าน้องต้องพอใจและดีใจแหละ!
(นับสอง : อย่าคิดเองเซ่! ถามผมด้วย!)
หลังจากกินข้าวเสร็จอย่างรวดเร็ว ผมจะช่วยควินซ์ล้างจานแต่อีกฝ่ายขู่ฟ่อแล้วยกวีรกรรมเก่าผมขึ้นมาพูด
"สามเดือนก่อน มึงทำจานแตกทั้งหมดยังไม่พอใจเหรอ! ออกไปๆ กูล้างเอง!"
เหมือนผมจะเคยทำจานแตกจริงๆ แต่นั่นเป็นจานที่ห้องคอนโดผม เมื่อถูกไล่ออกมาเลยต้องเปลี่ยนเป้าหมายเป็นเอาขยะไปทิ้งข้างนอกบ้านแทน
จะว่าไปนับสองที่ถูกเลี้ยงดูราวกับไข่ในหินยังทำอะไรๆ เป็นมากกว่าผมซะอีก เพราะเคยชินกับมีแม่บ้านมีพ่อบ้านตั้งแต่เด็ก มีอะไรก็เรียกใช้เลยเป็นเหตุให้ผมบกพร่องในเรื่องใช้ชีวิตไปพอสมควร
แต่บกพร่องแล้วไง มีควินซ์ดูแล!
ทำอะไรไม่เป็นก็ให้เมียสุดที่รักทำสิ ฮ่าๆๆ
ยกยิ้มพึงพอใจแล้วกลับเข้ามาในบ้านก็ช่วยควินซ์ยกกระเป๋าเดินทางขึ้นรถผม จากนั้นคุณเจ้าของบ้านก็ตรวจสอบดูความเรียบร้อยสับคัทเอ้าท์ปิดล็อกบ้านเสร็จเป็นอันขึ้นรถไปบ้านของผมต่อ
"นี่ถุงอะไร" ควินซ์หยิบถุงอะไรสักอย่างขึ้นมาจากเบาะข้างคนขับ
ผมนึกเล็กน้อย "อ้อ น้ำหอมๆ" แล้วพูดต่อ "ไนน์ให้กูเอามาให้"
"อ้อ" พยักหน้าหงึกหงัก "น้องไนน์นี่น่ารักจริงๆ ไปเที่ยวไหนก็หาของมาฝากตลอด"
"ตอนกูซื้อของให้ไม่เห็นชมกูบ้างอ่ะ" ว่าอย่างน้อยใจ
"มึงซื้ออะไรให้กู"
"..." เอ่อ จะว่าไปผมได้ซื้ออะไรให้ควินซ์เป็นพิเศษรึเปล่า
ท่าทางอึกอักพูดไม่ออกของผมทำเอาควินซ์ฉีกยิ้มเย็นไม่วายไล่ต้อน "สามเดือนก่อน เราไปฮอลลีวูด มึงซื้ออะไรให้กู"
เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมตามขมับ "เหมือน เหมือนจะไม่มี" มือกำพวงมาลัยแน่นขึ้นและในใจอดไม่ได้ที่จะโอดครวญอย่างแรง
"ไม่มีของให้แล้วมึงจะเอาคำชมไปทำแป๊ะซะเหรอฮะ"
ผมหน้าแดงอย่างอับอาย "ก็ ก็ฮอลลีวูดมันไม่ได้มีของอะไรน่าสนใจให้ซื้อนี่!"
"เหอะ" เสียงหัวเราะหยามหยันบ่งบอกอารมณ์ขุ่นมัวทำให้ผมนิ่วหน้าเครียดขึงขึ้นมา "ตั้งใจขับรถไป มองทางไม่ต้องมามองหน้ากู"
ว่าอย่างเผด็จการเสร็จก็เลิกสนใจผมไปโดยปริยาย
ไอ้น้ำหอมเวรนั่นมันน่าสนใจกว่าผมตรงไหน!
ไม่ได้แล้ว
ผมต้องรีบหาของขวัญมาให้ควินซ์ประทับใจแล้ว!
และต้องมากกว่าของที่คนอื่นให้ด้วย!
ยิ่งตลอดทางเห็นควินซ์เอาแต่ชื่นชอบลูบไล้ไอ้ขวดน้ำหอมพวกนั้นที่ไนน์ซื้อมาแล้วยิ่งไม่สบอารมณ์ ในใจหมายมั่นปั้นมือว่าถ้าไปถึงฮ่องกงเมื่อไรจะซื้อของมันให้ทั้งเกาะฮ่องกงเลย!
ใช้เวลาเกือบสี่สิบนาทีก็เป็นอันถึงจุดหมายปลายทางอย่างบ้านผม ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านสักคนเลยเงียบกริบดูวังเวงชอบกล พอเห็นบ้านเป็นแบบนี้แล้วทำให้นึกถึงสมัยที่ผมมีปัญหากับนับสองด้วยเรื่องที่ผมไม่ค่อยมีเวลาแล้วน้องต้องอยู่บ้านคนเดียว
มันก็จริงนะ...บ้านหลังนี้มันใหญ่มากต่อให้มีพ่อบ้านอยู่เป็นสิบยี่สิบคนก็เติมเต็มมความรักความอบอุ่นไม่ได้เพราะยังไงก็ไม่ใช่คนในครอบครัว
แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว บ้านแสนอ้างว้างเต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะตบตีอย่างรักใคร่ ไม่มีใครต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกต่อไป
ไม่อยากจะคิดถึงช่วงเทศกาลเลย จัดปาร์ตี้กันทีบ้านแทบพัง
"ตามสบายนะ ควินซ์" พูดกับคนข้างกายอย่างเคยชิน "จะเอาอะไรก็บอกพ่อบ้าน"
"รู้แล้ว มึงไปอาบน้ำเถอะ" โบกมือไล่แล้วหันไปคุยกับพ่อบ้าน "กระเป๋านับหนึ่งจัดแล้วใช่มั้ย ดี งั้นเอาไปใส่รถเลย อ้อ กระเป๋าผมอยู่ท้ายรถนับหนึ่งด้วย มีห้าใบนะ ขอบคุณ"
เห็นควินซ์สั่งคนของบ้านผมเป็นการเป็นงานแล้วก็พยักหน้าพอกพอใจ
จะมาเป็นเมียก็ต้องทำงานทำการสั่งคนเป็นแบบนี้แหละ
ยิ้มเต็มใบหน้าพลางเดินขึ้นบ้านอย่างอารมณ์ดี เมื่อเข้าห้องไปแล้วก็ชาร์จแบตโทรศัพท์ก่อนแล้วค่อยเข้าไปอาบน้ำอาบท่า ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็มก็อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย
พอลงมาข้างล่างต้องชะงัก...
"กลับมาแล้วเหรอ" ถามอย่างงุนงง "ไหนพี่บอกจะกลับเดือนหน้าไง"
"ฉันอยากกลับมาตอนนี้ แกมีปัญหารึไง!" คนตรงหน้าที่กำลังหน้าตึงอยู่จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ไอศูรย์ผู้แสนเกรี้ยวกราด
ผมถอยหลังมาสองก้าวให้มีระยะปลอดภัย "เปล่า ไม่มี"
"แล้วนี่แกจะไปไหน" พี่ชายคนรองขมวดคิ้วกวาดตามองดูผมเล็กน้อยพลางถอดเสื้อโค้ตสีดำส่งให้พ่อบ้าน "คนอื่นๆ ไปไหนหมด ทำไมบ้านเงียบขนาดนี้"
"พี่ออสตินกับไนน์ไปบรูไน ส่วนนับสองกับเก้าไปเชียงใหม่" ชี้นิ้วมาที่ตัวเอง "และผมกำลังจะไปจีน"
สรุปพี่มึงกลับมาผิดเวลาแล้วครับ
ไม่เหลือคนอยู่บ้านสักคน
"อะไรวะ! นับสองก็ไม่อยู่เหรอ" หน้าตาเคร่งขรึมพลันเปลี่ยนสีทันที "น้องไปไหน"
"ไม่รู้" นับสองไม่ได้บอกไว้ก็เลยไม่รู้แต่ถึงรู้คงไม่บอกหรอก เหอะๆ ขืนปล่อยให้พี่ไอศูรย์ตามนับสองไป แล้วไปเอาอกเอาใจน้องจนน้องมันรักพี่ไอศูรย์มากกว่าผมขึ้นมาแล้วผมจะทำไง!
ไม่ได้ๆ นับสองต้องรักผมมากกว่า!
"ช่างเถอะ กูคงอยู่บ้านแค่อาทิตย์เดียว" คนตัวสูงยกมือขึ้นนวดขมับแล้วโบกมือให้พ่อบ้านเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บ
"มีปัญหาอะไรรึเปล่า" ดูสีหน้าท่าทางไม่ค่อยดีเท่าไร
พี่ไอศูรย์ส่ายหัวแล้วขอตัวขึ้นไปพักผ่อน พอดีกับควินซ์ที่เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมกับจานผลไม้ เห็นทำท่าจะทักพี่ไออยู่เหมือนกันแต่พอเห็นท่าทางมืดหม่นของเฮียแกแล้วเลยเลือกยืนเฉยๆ แทน
รอจนร่างสูงคนผมยาวลับตาไปแล้วควินซ์จึงเดินมาใกล้ผม "พี่ไอทะเลาะกับปีแอร์มาอีกแล้วรึเปล่า"
"มีวันไหนสองคนนั้นไม่ทะเลาะกันบ้าง" ผมไหวไหล่อย่างไม่สนใจ
เรื่องนี้ค่อนข้างปกติทีเดียว เวลาพี่ชายคนนี้กลับบ้านมาแบบไม่มีปี่ไม่ขลุ่ยมักจะเป็นเพราะทะเลาะกับปีแอร์เสมอ คิดว่าครั้งนี้คงไม่ต่างกัน
"กินมั้ย" ควินซ์ละสายตาจากชั้นสองของบ้านแล้วยื่นจานผลไม้ให้ผม "แต่กินหน่อยก็ดี"
"..." เหมือนถูกบังคับยังไงไม่รู้สิ
ผมหยิบแตงโมเข้าปากแล้วหันไปดูนาฬิกาบนผนังบ้านเล็กน้อย "ไปสนามบินเลยมั้ย"
ควินซ์เหลือบมองเวลาบ้างแล้วพยักหน้าไม่พูดอะไรเพียงเดินออกจากบ้านพร้อมอุ้มจานผลไม้ไปกินบนรถด้วย ผมเดินตามหลังไปเงียบๆ กับรอยยิ้มมุมปากเมื่อคิดถึงแผนการท่องเที่ยวในจีนหนึ่งเดือนต่อจากนี้
พวกเรามาถึงสนามบินเกือบเที่ยงคืนหลังจากตรวจนั้นตรวจนี่เช็กอินโหลดกระเป๋าก็ปาไปเที่ยงคืนครึ่งแล้ว ระหว่างนั่งรอขึ้นเครื่อง ควินซ์ก็นั่งจดลิสต์ของที่อยากได้ในฮ่องกงอย่างเพลิดเพลินอยู่ข้างๆ ผม
"เสื้อตัวนี้สวย" ผมชะโงกหน้าดูในไอแพดแล้วชี้ไปที่เสื้อไปรเวทสีอ่อน
"เลือกสีสดใสหน่อยไม่เป็นรึไง" คนบ้าช้อปปิ้งถลึงตาใส่อย่างตำหนิก่อนจะก้มดูในไอแพดเลื่อนหน้าสินค้าช้าๆ แล้วโชว์ให้ผมดู "กูว่าสีนี้เหมาะกว่า"
"จริงเหรอ"
"เชื่อสายตากูเถอะ ดีกว่ามึงเยอะ" ก็ไม่จำเป็นต้องเหน็บแนมมั้ย!
ผมไม่อยากทำให้ควินซ์อารมณ์เสียจึงเออออตามน้ำหมด เฮ้อ มีเมียเลือกเสื้อผ้าให้นี่มันดีจริงๆ เลย แววตาที่ผมใช้มองเขายิ่งหวานเยิ้มเคลือบน้ำตาลมากขึ้น
เสื้อผ้า น้ำหอม ของกระจุกกระจิกมากมายถูกลิสต์ลงรายการไปกว่าห้าสิบชิ้นอย่างรวดเร็ว พอเลือกของที่จะซื้อเสร็จก็เปลี่ยนไปดูร้านอาหารขึ้นชื่อต่อด้วยสถานที่ที่มีชื่อเสียง
ยังไม่ทันได้ดูสถานที่ท่องเที่ยวพลันได้ยินเสียงประกาศขึ้นเครื่องก่อน
เลขาข้างกายเก็บไอแพดลงกระเป๋าถือก่อนจะหยิบพาสปอร์ตตั๋วเครื่องบินส่งมาให้ผมจากนั้นไปตรวจตั๋วครั้งสุดท้ายและเดินขึ้นเครื่อง…
เมื่อได้นั่งแล้วก็เริ่มรู้สึกกระสับกระส่ายนิดๆ มองซ้ายมองขวาอยู่พักหนึ่ง พอเครื่องบินเริ่มขึ้นได้ยิ่งรู้สึกกระสับกระส่ายมากขึ้นจนกระทั่งควินซ์เอายามาให้ผมเม็ดหนึ่งจึงสงบขึ้นและค่อยๆ ห่มผ้าให้ผม ดันตัวผมเอนตัวนอน
"หลับสักตื่นเถอะ เดี๋ยวคงถึงฮ่องกงแล้ว"
"อืม" ผมตอบรับเบาๆ และปิดเปลือกตาลง
"ตื่นแล้ว พรุ่งนี้ไปเที่ยวกัน"
น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้ผมผ่อนคลายมากขึ้น ใช้เวลาไม่นานสติของผมคก็เริ่มดำดิ่งลงสู่ความมืด...
ตื่นมาก็จะได้ไปเดทกับควินซ์แล้ว...ดีใจจัง


## chapter 8.2

[ควินซ์]
ผมมองคนหลับสนิทด้วยแววตาเคร่งเครียดก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
ขยับตัวกลับมานั่งที่ของตัวเองพร้อมกับมองกระปุกยาขวดเล็กในมืออยู่เกือบนาทีจากนั้นจึงยัดมันลงกระเป๋าถือใบโปรดก่อนจะเมินมองไปนอกหน้าต่าง
...นับหนึ่งเป็นโรคกลัวเครื่องบิน
แต่นี่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนมากแล้ว... ความจริงนับหนึ่งไม่ได้กลัวการขึ้นเครื่องบบินตั้งแต่แรกแต่มีสาเหตุที่ทำให้เขาจิตใจเขากระทบกระเทือนหนักในระยะเวลาหนึ่ง
สาเหตุเหรอ...ผมยกยิ้มเย็นเผลอกำหมัดแน่นขึ้น
พ่อบัดซบของนับหนึ่งไง!
ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เสฉวนครั้งนั้นนอกจากทำร้ายนับสองจนบอบช้ำแล้วยังรวมถึงนับหนึ่งด้วยเช่นกัน ไม่ใช่แค่นับสองที่ต้องพบจิตแพทย์ยังมีนับหนึ่งด้วยแต่เรื่องนี้มีแค่ผมเท่านั้นที่รู้
เรื่องที่กลัวเครื่องบินเป็นเพราะนับหนึ่งยืนกรานจะไม่กลับไทยจนกว่าจะหานับสองเจอ ต่อให้พบแต่ร่างไร้วิญญาณก็จะพากลับไปพร้อมกันแต่คนที่ได้ชื่อว่าพ่อชั้นเลวคนนั้นกลับบังคับสั่งให้คนมัดตัวนับหนึ่งกลับไทย
จับมัดคือมัดเชือกลากขึ้นเครื่องบินจริงๆ
เพราะการถูกบีบบังคับให้จากมาแบบนั้นจึงเป็นแผลใหญ่ในใจ เพราะงั้นทุกครั้งเวลาขึ้นเครื่องบินจะทำให้เกิดความรู้สึกเหมือนตัวเองทอดทิ้งนับสองอีกครั้ง ผมเคยขอให้นับสองขึ้นเครื่องไปเที่ยวกับนับหนึ่งหลายครั้งโดยไม่บอกอะไร ถึงนับสองจะดูทึ่มๆ ซื่อๆ เป็นบางครั้งแต่ไม่ใช่คนโง่
น้องมาถามอาการผิดปกติของนับหนึ่งโดยรายละเอียด แน่นอนว่าน้องมันเกือบจะหยิบมีดไปแทงพ่อตัวเองเหมือนกัน แต่เพราะพวกเราแยกบ้านแยกครอบครัวแยกทรัพย์สินชัดเจนแล้วและตกลงจะไม่เจอหน้ากันอีก ทางใครทางมัน ดังนั้นจะให้นับสองไปอาละวาดไม่ได้
เมื่อไม่รู้จะเอาอารมณ์ไปลงกับใครเลยไปทุบตีฟาดนับหนึ่งแทน ข้อหาปิดบังไม่ยอมบอกอะไร
ผมล่ะเชื่อน้องมันเลยจริงๆ
มีนับสองช่วย มียาช่วย สภาพแวดล้อม ครอบครัว อารมณ์ทุกอย่างดีไม่มีบกพร่องทำให้นับหนึ่งใกล้หายสนิทแล้วอาจจะมีหลงเหลืออาการกระสับกระส่ายบ้าง
ส่วนยาที่ทำให้เขากินตอนนี้เป็นเพียงยาคลายเครียดไม่มีผลกระทบอะไร
หลังจากคิดวุ่นวายอยู่พักหนึ่งในหัวเสร็จแล้วจึงเริ่มเข้าสู่นิทราบ้าง จวบจนใกล้ถึงเกาะฮ่องกง เสียงประกาศของเครื่องบินได้ดังขึ้นแจ้งทำให้ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา
ยามนี้รอบกายไม่ได้มืดมิดอีกต่อไปเพราะเป็นเวลาเช้าพระอาทิตย์ขึ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมไม่ลืมปรับนาฬิกาเปลี่ยนเวลาให้เป็นไทม์โซนของฮ่องกง
"เมฆสวยชะมัด" ผมว่าขึ้นเบาๆ ขณะมองหน้าต่างดูท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆขาวกระจ่างดูเหมือนสำลี
อดใจไม่ไหวที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ เมื่อหันไปที่นั่งของนับหนึ่งก็พบว่าอีกฝ่ายยังคงนอนหลับสบายอยู่เลยแอบเก็บภาพพักผ่อนแสนหายากของท่านประธานสุดเฮี้ยบไว้สองสามรูป
ก่อนเครื่องลงจอดสักสองสามนาทีนับหนึ่งก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือจนกระทั่งเครื่องลงจอดแล้วก็ยังไม่ตื่นเต็มตา
"ไปล้างหน้าก่อน" ผมดึงนับหนึ่งให้เข้าห้องน้ำทันทีหลังจากลงเครื่องแล้ว
"โอเค" เสียงแหบแห้งของคนเพิ่งตื่นว่าอย่างงัวเงียแล้วเดินช้าๆ เข้าห้องน้ำไป
ผมไม่ได้เข้าไปด้วยเพราะต้องคุยโทรศัพท์ติดต่อกับคนของพี่ออสตินที่ฮ่องกงว่ามาถึงแล้ว รอโหลดกระเป๋าอีกพักหนึ่ง ซึ่งพวกเขาตอบกลับมาว่าตอนนี้ก็รออยู่ข้างหน้า
"ปะ ไปเอากระเป๋ากัน" หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้วคนคนนี้ดูสดชื่นและกระตือรือร้นขึ้นเยอะ "จริงสิ บอกคนของพี่ออสตินให้ซื้อกาแฟให้หน่อย"
เจ้านายสั่งมามีหรือผมจะไม่ทำตามแต่กำชับให้พวกเขาซื้อขนมปังมาด้วย
พวกเรายืนรอโหลดกระเป๋าประมาณสิบห้านาทีก็ได้กระเป๋าครบ ของผมกับนับหนึ่งรวมกันมีกระเป๋าเดินทางถึงสิบสองใบ มาทำงานเดือนเดียวแต่กลับเก็บของมาเหมือนย้ายบ้านไม่มีผิด
ต่างคนต่างยกกระเป๋าวางบนรถเข็นแล้วเข็นออกมา เมื่ออกมาตามทางออกแล้วมีผู้คนมายืนโบกป้ายรอรับญาติเพื่อนพี่น้องหรือกรุ๊ปทัวร์เต็มไปหมดแต่ไม่ต้องเสียเวลามองหานานว่าคนของพี่ออสตินอยู่ไหน
เพราะบริเวณที่พวกเขายืนอยู่นั้นไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าใกล้สักนิด ชายหนุ่มสี่คนในชุดสูทสีดำเนี้ยบแถมยังมีใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์เป็นอาวุธแบบนี้แล้วใครมันยังจะกล้าเข้าใกล้อีก
ผมเห็นพวกเขาแล้ว
พวกเขาก็มองเห็นพวกผมแล้วเช่นกัน
ไม่รอช้าทั้งสี่รีบก้าวมาหาพวกผมด้วยท่าทางสุขุมแต่มองจากสายตาคนนอกคงรู้สึกเหมือนว่าคนพวกนี้จะมาจับผมมากกว่าสินะ เหอะๆ
ตอนผมกับนับหนึ่งเริ่มมาทำธุรกิจที่นี่และพี่ออสตินเป็นคนส่งลูกน้องมาดูแล บอกเลยว่าตกใจจนนึกว่าตัวเองถูกลักพาตัวซะแล้ว คนพวกนี้น่ากลัวเกินไปจริงๆ
"คุณชาย สวัสดีครับ!" ทักทายอย่างกระตือรือร้นและโค้งให้เล็กน้อย
"อืมๆ กาแฟฉันอยู่ไหน" นับหนึ่งปล่อยมือจากรถเข็นแล้วถามหากาแฟทันที
"นี่ครับ คุณชายสาม" อีกคนรีบส่งให้พร้อมขนมปัง
ผมหันไปเตือนก่อนด้วยเสียงเข้มงวด "กินขนมปังก่อนแต่ตอนนี้อย่าเพิ่งกิน ไปกินบนรถ"
สั่งนับหนึ่งที่ทำหน้าหงิกหน้างอเสร็จค่อยหันไปรับน้ำเปล่าจากบอดี้การ์ดคนหนึ่งมาดื่มอึกหนึ่งก่อนแล้วจึงเดินตามหลังพวกเขาไปยังลานจอดรถ
"คนเยอะไปมั้ย" นับหนึ่งพูดเบาๆ ขณะมองไปยังบริเวณที่จอดรถ
ตรงนั้นมีรถโรลส์รอยซ์สีดำสามคันป้ายทะเบียนประมูลทั้งสามคันด้วยและยังมีคนในชุดสูทสีดำอีกแปดคนยืนนิ่งเป็นรูปปั้นไม่ห่างจากรถ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นคนของใคร
"ตกลงพี่ออสตินเป็นมาเฟียหกรือนักการเมืองกันแน่เนี่ย"
นับหนึ่งยักไหล่ "ดูแล้วไม่ค่อยต่างกันเท่าไร"
อืม ผมก็ว่างั้น
ผู้ชายผมแดงแสบตาหันมามองผมกับนับหนึ่งแล้วฉีกยิ้ม "สวัสดียามเช้าครับ ไม่ได้เจอกันหนึ่งเดือน พวกคุณดูดีขึ้นอีกแล้ว"
"ปากหวานไปก็ไม่มีโบนัสหรอกนะ เนบิวล่า" ผมหัวเราะเบาๆ ให้กับเด็กคนนี้
เนบิวล่าเป็นลูกน้องคนสนิทของพี่ออสตินที่ส่งมาดูแลความปลอดภัยพวกผมสองคนเวลาอยู่ที่จีนตลอด ตอนจองตั๋วมาจีนทุกครั้งต้องติดต่อคนคนนี้ด้วยเช่นกัน พี่ออสตินบอกว่าที่จีนเป็นถิ่นของเขาเช่นกันแต่คนมีอำนาจมันก็เยอะ ระวังไว้ดีที่สุด
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมไปเก็บจากบอสทีหลัง" เนบิวล่าขยิบตาซุกซน "พวกคุณแค่ช่วยชมผมนิดๆ หน่อยๆ ต่อหน้าบอสก็พอ"
"มีแฟนรวยแล้วยังจะมางกกับพี่ฉันอีกเหรอ" นับหนึ่งย่นคิ้ว
"ไม่มีอะไรภูมิใจเท่าหาเงินได้เองหรอกครับ" เนบิวล่าว่าอย่างไม่ยี่หร่ะแล้วเชิญพวกผมขึ้นรถ "ไอ้เวรนั่นมันให้ผมเดือนละหนึ่งพันดอลล่าร์ ขืนแบมือรอเงินมัน ผมได้อดตายกันพอดี"
ผมได้ยินแบบนั้นแล้วต้องตะลึงแทบไม่เชื่อหู "น้อยไปรึเปล่า รวยขนาดนั้นทำไมให้เงินน้อยจัง"
เด็กหนุ่มส่ายหัวหน้าบึ้งไม่ได้คุยต่อเหมือนไม่อยากพูดถึงแล้วและเป็นโอกาสเหมาะให้นับหนึ่งจับหน้าผมให้ให้ไปทางมันเล้วพูดแทรกขึ้นอย่างจริงจัง
"แต่มึงไม่ต้องห่วงนะควินซ์"
"ห่วง?"
"กูรับรองว่าถ้ามึงเป็นแฟนกู" นับหนึ่งพยักหน้าเคร่งขรึมแล้วฉีกยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ "กูให้เดือนหนึ่งไม่ต่ำกว่าสิบล้านแน่นอน!"
ผมฟังแล้วยังไม่แตกฉานเข้าใจในทันทีเพราะมันพูดเร็วเลยผ่านไปเกือบสามสิบวินาทีได้ สีหน้าผมมืดครึ้มทันที
"ใครอยากได้เงินมึง!" เก็บไปให้อิหนูเถอะ!
"หรือน้อยไป? งั้นยี่สิบล้าน?" ยังไม่หยุดอีก!
มันจะไปกันใหญ่แล้วเว้ย!
"ไม่คุยกับมึงแล้ว!" ผมกระแทกเสียงใส่ไปอย่างหงุดหงิดปนโมโหคล้ายความดันจะขึ้น เบือนหน้าหนีไปมองนอกหน้าต่างแทนเพื่อสงบอารมณ์
โชคดีที่เวลาพวกผมเถียงกันในเวลาอยู่ต่างประเทศจะปรับไปใช้ภาษาไทยกันโดยอัตโนมัติทำให้คนนอกไม่ค่อยรับรู้เรื่องน่าอายนัก
อ้อ ส่วนเรื่องภาษาจีน พวกผมสองคนเริ่มเรียนกันเมื่อสามสี่ปีก่อนแล้ว ตอนนี้เลยค่อนข้างคล่องแคล่วในการใช้ไม่ต้องมีล่ามแต่พวกเอกสารสัญญางานยังต้องมีการแปลอยู่บ้างเพราะคำศัพท์ทางการบางทีพวกผมก็ไม่รู้และเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกเอารัดเอาเปรียบ ไม่ใช่ไอ้โง่ที่สักแต่เซ็นอนุมัติเลยยังจำเป็นต้องมีล่ามแปลเอกสารอยู่
แม้ว่าผมจะบอกให้นับหนึ่งหุบปากไปแล้วแต่มันฟังผมที่ไหน
"ควินซ์ เดี๋ยวเอาของเก็บบที่บ้านก่อนแล้วเราไปกินข้าวเช้าที่ XXX"
"หรือจะเป็นร้าน SSS ดี"
"เอ๋ แล้วเราจะไปไหว้พระก่อนหรือไปซื้อของก่อนดี"
ฟังภาษาคนไม่เข้าใจรึไงวะ
ตอนนี้ผมไม่อยากคุยกับมัน!
ดังนั้นจึงเมินสนิทไปตลอดทาง ไม่ว่านับหนึ่งจะพยายามคุยแค่ไหนก็ไม่สนใจ ในที่สุดก็เงียบไปแถมยังทำหน้าหงอยใส่ผมอีก คิดว่าจะใจอ่อนเหรอ
เหอะ ลูกไม้เดิมๆ
"...อืม ไปร้าน SSS"
ลูกไม้เดิมๆ ที่ได้ผลเสมอ บ้าเอ๊ย!
ชายหนุ่มที่กำลังห่อเหี่ยวพลันดี๊ด๊ามีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตา ผมเบือนหน้าไปทางอื่นพยายามเก๊กขรึมไว้แต่แม่ง...รอยยิ้มกว้างๆของอีกฝ่ายกลับทำให้ผมเสียอาการไปซะทุกครั้งจริงๆ
นับหนึ่งไม่ใช่คนยิ้มบ่อยแถมยังยิ้มยากด้วย
ช่วงนี้ยิ้มให้ผมบ่อยเกินไปแล้ว ไม่ดีเลยสักนิด
หลังจากผมยอมคุยกับมันแล้วก็นั่งหน้าบานไม่ส่งเสียงอะไร เออ ให้ผมได้พักหายใจบ้างก็ดี ขยับตัวนั่งเอนหลังพิงเบาะพักสายตา ผ่านไปราวๆ ครึ่งชั่วโมงพวกเราก็มาถึงที่พักเป็นที่เรียบร้อย
ระหว่างให้คนเอาของไปเก็บ ผมกับนับหนึ่งต่างแยกกันทำธุระส่วนตัวอาบน้ำเปลี่ยนชุดกันอีกหนึ่งชั่วโมงถึงได้ออกจากบ้านไปร้านอาหาร
"สั่งเต็มที่ๆ ป๋าเลี้ยงเอง" นับหนึ่งยื่นใบเมนูอาหารให้ผมพร้อมว่าอย่างใจป๋า
ผมเบะปากอย่างหมั่นไส้ "ห่านย่าง หมูย่าง ติ๋มซำ โจ๊กฮ่องกง" แล้วหันไปตะโกนเรียกคนอื่นๆ "เนบิวล่า! เรียกทุกคนมากินเร็ว บอสเลี้ยง!"
"เฮ้ย!" ป๋าถึงกับเหวอสิเพราะบอดี้การ์ดที่พามาด้วยนั้นมีถึงสิบห้าคน... บางทีผมก็คิดว่าเยอะไปนะ
แต่เข้าใจอยู่
ฮ่องกงก็ค่อนข้างมีมาเฟีย มีผู้มีอิทธิพลเยอะไม่น้อย
"ในเมื่อป๋าอยากเลี้ยง ป๋าก็เลี้ยงเลยนะ" ผมหัวเราะเบาๆ สบตาอีกฝ่ายอย่างเยาะเย้ยแต่กลับเป็นตัวเองที่ต้องชะงักงันเพราะจู่ๆ นับหนึ่งมันดันมาหน้าแดงใส่ผมนี่แหละ
นับหนึ่งแกล้งกระแอมไอ "อืม ได้ ได้ ป๋าเลี้ยงเอง"
"แล้วเป็นอะไรทำไมหน้าแดง" เป็นไข้รึเปล่าวะ
"ไม่เป็นไรๆ"
ผมมองอย่างเป็นห่วง "แน่ใจนะ?"
"เออ" นับหนึ่งพยักหน้าแล้วหันไปมองทางอื่นแล้วพึมพำกับตัวเองไม่หยุด "เชี่ย ควินซ์เรียกกูว่าป๋าด้วย โอ๊ยๆๆ"
"มึงว่าไงนะ" ไม่ค่อยได้ยินเลย
"ไม่มีอะไร!"
หน้าตาดูมีพิรุธจริงๆ
แต่เอาเถอะ...ตอนนี้โจ๊กฮ่องกงน่าสนใจกว่านับหนึ่ง
เพราะงั้นเลิกสนใจเพื่อนบ๊องไปก่อนดีกว่า
"..." นับหนึ่งไม่น่าสนใจเท่าโจ๊กฮ่องกงได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจอย่างรุนแรง
"..." ผม...อืม โจ๊กอร่อยดีจัง
"T^T" นับหนึ่ง


## chapter 9

บทที่ 9
[นับหนึ่ง]
"ควินซ์ ไปวัดหวังต้าเซียนก่อนนะ"
หลังจากจบมื้ออาหารเวลาสายของวันนี้ ความต้องการในเวลานี้คือการไปไหว้พระขอพรด้านความรักกับวัดดังเป็นอันดับแรก ทั้งที่ตอนแรกผมคิดจะพาควินซ์ไปเดินช้อปปิ้งก่อน
เปลี่ยนใจแล้ว
ถามว่าทำไมอยู่ๆ ผมถึงเปลี่ยนแพลนปุ๊บปั๊บ
ก็...ฮึ่ย! ไม่อยากจะพูด
แต่ขอพูดหน่อยเถอะ
จู่ๆ ไอ้บริษัทจัดหาคู่เวรนั่นน่ะสิ ไอ้ผมก็นึกว่ามันหายสาบสูญไปแล้วแต่ว่ามันยังคงยืนหยัดอยู่ปกติสุข แถมวันนี้ยังส่งอีเมลมาให้ควินซ์ดูคู่เดตอีก แต่คนที่น่าทุบมากกว่าบริษัทบัดซบนั่นคือไอ้เลขาข้างกายผมเนี่ย!
ยังกล้ามาเปิดดูอีเมลนั่นต่อหน้าต่อตาผม ไม่เพียงเท่านั้นนะยังมีหน้ามาถามด้วยว่าคนนี้ดีมั้ย เหมาะกับมันรึเปล่า กลับไปไทยจะไปเดตกับคนนี้ดีหรือคนนั้นดี
ถ้าจะหาคนดีๆ ก็อยู่ตรงหน้ามึงนี่ไง
ผมนี่แหละ ดีที่สุดของจักรวาลแล้ว!
ถ้ามองไม่เห็นก็ตาบอดแล้ว!
"หือ?" ควินซ์เพิ่งจิบน้ำเสร็จทำหน้างงใส่ผม "ไม่ใช่จะไปเดินซื้อของก่อนเหรอ"
"จะไปวัด" เออ จะไปตอนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย
กูเป็นบอส! กูใหญ่สุด ห้ามขัด!
ควินซ์พยักหน้า "ดี กูจะไปขอพรเรื่องความรักด้วย" จากนั้นระบายยิ้มอ่อนตาเป็นประกาย "จะได้เจอเนื้อคู่ดีๆ กับเขาสักที"
(ว่าที่) ผัวนั่งหัวโด่อยู่ตรงหน้าขนาดนี้ยังกล้าถามหาเนื้อคู่อีกเหรอ!
จะหยามกันเกินไปแล้ว!
"ไม่ใช่เจอแล้วรึไง" ผมถลึงตาใส่มองตาขวาง "เนื้อคู่ดีๆ ก็เจอแล้วนี่"
ใช่ อยู่ตรงหน้ามึงเลยเนี่ย มองสิมอง
ผมทำเป็นนั่งเอนหลังพิงเบาะวางท่าอย่างคุณชายผู้สูงศักดิ์ไม่ลืมเชิดคางขึ้นอีกเล็กน้อยแสดงมุมหน้าที่ดูดีที่สุดของตัวเองให้เห็นแต่ทว่า
"ไหนวะ" คนตรงข้ามทำหน้างงแล้วยังมองซ้ายมองขวาหันกลับหลังมองไปทั่วร้านอีก "ไม่เห็นจะมีเนื้อคู่ดีๆ สักคน"
"..." ผมเป็นเนื้อคู่ชั้นเลวเหรอฮะ!
กล้ามองความงามของผมไปได้ยังไง
ควินซ์ถอนหายใจ "แต่อย่างว่าแหละ... ถ้าเนื้อคู่หาง่ายเหมือนผักในตลาด กูคงไม่โสดมาถึงอายุขนาดนี้หรอก"
"มึงไม่อยากโสดขนาดนั้นเลย" ผมหรี่ตามองควินซ์นิ่งๆ
"อายุขนาดนี้แล้วก็ควรสร้างครอบครัวได้แล้ว" น้ำเสียงจริงจังของคนตัวเล็กกว่าว่าอย่างหนักใจแล้วลุกขึ้นไปจัดการจ่ายเงินค่าอาหารทั้งหมด
ผมนั่งกอดอกมองตามแผ่นหลังเหยียดตรงไปด้วยความขุ่นมัว กำลังคิดจะไลน์ไปถามไอ้เก้าแต่คิดไปคิดมาแล้วก็เก็บโทรศัพท์ยัดลงใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม
ความรักของผม
ผมต้องพยายามไขว่คว้าด้วยตัวเองสิ
นั่งคิดวางแผนต่างๆ นานาในหัวยังไม่ทันเสร็จดี สายตาเหลือบไปเห็นควินซ์เดินกลับมาแล้วจึงยอมลุกจากเก้าอี้แล้วเดินตีคู่ออกจากร้านไปด้วยกัน
ด้านหลังตามาด้วยขบวนบอดี้การ์ดนับสิบทำให้เป็นจุดดึงดูดสายตาสุดๆ แต่ผมไม่ใส่ใจนักเพราะทุกอย่างทำไปเพื่อความปลอดภัยล้วนๆ แม้จะสูญเสียความเป็นส่วนตัวไปบ้างอึดอัดไปหน่อยแต่ถ้าเพื่อความปลอดภัยของชีวิตแล้วก็มองๆ ข้ามไปเถอะ
หลังจากขึ้นรถแล้วค่อยหันไปบอกคนชับรถว่าจะไปไหน จากตรงนี้ไปถึงวัดหวังต้าเซียนใช้เวลาไม่น้อยเหมือนกัน ดังนั้นผมจึงให้ควินซ์พูดทบทวนตารางงานในวันจันทร์นี้ของผมอีกครั้ง
"วันหยุดยังจะบ้างานอีกนะ" เลขาบ่นอุบอิบแต่มือก็หยิบไอแพดขึ้นมาเปิด
"มันว่างนี่" ถูกต้องแล้ว ว่างนิดว่างหน่อยเป็นอันต้องหาอะไรทำ ผมไม่เคยปล่อยให้ตัวเองว่าง เล้วตอนนี้มันว่างพอดีไม่รู้จะทำอะไรก็ขอทวนงานให้ขึ้นใจอีกรอบจะได้ไม่ผิดพลาด
"ว่างก็ทำอย่างอื่นบ้าง ไม่ใช่ทำแต่งาน" ควินซ์ส่ายหัวอย่างเอือมๆ
ผมขมวดคิ้ว "แล้วตอนนี้มันทำอะไรได้บ้าง" เออ ถ้าอยู่ข้างนอกมีเวลาว่าง ผมอาจจะไปทำอย่างอื่นแล้ว
"อ่านหนังสือฆ่าเวลาก็ได้" รีบแนะนำด้วยแววตาเป็นประกายยินดี "ลองดูในแอพก่อน ชอบหนังสืออะไรก็ซื้ออีบุ๊คอ่าน"
"งั้นดูหนังสือธุรกิจนำเข้าให้หน่อย"
อืม ผมไปสำรวจมาแล้ว
ดูเหมือนพี่ออสตินจะไม่ได้ทำธุรกิจนำเข้าสินค้าจากจีน ดังนั้นผมเลยคิดจะเปิดบริษัทรับนำเข้าส่งออกสินที่ระหว่างไทยและจีน
ใบหน้าสดใสของควินซ์แข็งทื่อไปเลยซึ่งผมมองอย่างไม่เข้าใจ หรือผมทำอะไรผิด?
"มึงช่วยอ่านหนังสืออะไรที่มันผ่อนคลายสมองไม่ต้องคิดเรื่องงานสักห้านาทีจะตายรึไง!" ควินซ์โอดครวญอย่างเหน็ดเหนื่อย
ผมแย้ง "ปกติกูก็อ่านหนังสือพวกนี้ฆ่าเวลานะ"
"ไม่ต้องอ่านแล้ว มา! มาคุยกับกูนี่ คุยกับกูจนกว่าจะถึงวัดหวังต้าเซียนเลย!" ควินซ์สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วฉีกยิ้มกว้างจนผมรู้สึกสยองแปลกๆ
นัยน์ตาของผมเป็นประกายระยิบระยับทันที หรือว่า...นี่จะเป็นโอกาส!
ใช่แล้ว การพูดคุยที่มากขึ้นจะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์เราขยับขึ้นดังนั้นผมต้องหาหัวข้อดีๆ มาสร้างความประทับใจให้ควินซ์
ถามอย่างลังเล "คุยเรื่องอะไรก็ได้เหรอ"
"เออ ปกติมึงกับกูคุยอะไรกันนอกเวลางานก็คุยอันนั้นแหละ" ควินซ์พูดเสียงแผ่วเหมือนหมดแรงยังไงไม่รู้
ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วพยายามนึกหาหัวข้อสนทนาทั่วไปที่แสนเรียบง่าย
"มึงว่าหุ้นของบริษัท R จะตกมั้ย" ผมนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้เลยเอามาคุยเล่น "ได้ข่าววงในว่าจะมีการเปลี่ยนตัวผู้บริหาร ไม่รู้ว่าหุ้นจะร่วงรึเปล่า กูขายทิ้งหรือเก็บไว้ก่อนดี แต่วงในบอกว่าผู้บริหารคนใหม่เป็นเด็กรุ่นใหม่จบจากอ็อกซ์ฟอร์ดน่าจะมีฝีมือไม่น้อย เก็บหุ้นไว้ก่อนก็ดี"
"..." ควินซ์เขียวคล้ำไปแล้ว
อ้าว ทำไมเงียบ
ผมกะพริบตาปริบๆ มองควินซ์อย่างสับสนแล้วเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่าผมทำอะไรผิด นี่ก็เป็นหัวข้อสนทนาทั่วไปนะ ข่าวซุบซิบในวงการธุรกิจไง
"ควินซ์?" เรียกอีกฝ่ายที่นิ่งเงียบไป
"ขอกูอยู่เงียบๆ สักพัก" ควินซ์กัดฟันกรอดแล้วหยิบไอแพดขึ้นมาจิ้มสามสี่ครั้งจากนั้นยัดใส่มือผมอย่างเผด็จการ "ส่วนมึงก็อ่านอันนี้ไป!"
แม้จะตกใจท่าทีฉุนเฉียวไปบ้างแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพราะเวลาควินซ์โมโหมักจะชอบอยู่เงียบๆ ผมเลยไม่กวนเขา และเพื่อให้เขาอารมณ์ดีเลยยอมอ่านหนังสือที่เขาหามาให้เงียบๆ
เหมือนจะเป็นนิยายแฟนตาซีแฮะ... อืม น่าสนใจ ลองอ่านหน่อยแล้วกัน
ส่วนควินซ์ที่หลังจากส่งไอแพดให้ผมแล้วก็เอาแต่หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างแล้วยังทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้สลับกรุ่นเคืองเป็นพักๆ และยังยกมือขึ้นนวดขมับอยู่บ่อยครั้งด้วย
"ชาตินี้มึงก็จีบใครไม่ติดหรอก ไอ้เหี้ย!"
ผมหันไปมอง "เป็นอะไรอ่ะ ควินซ์"
"อ่านหนังสือไป!"
จู่ๆ ก็หงุดหงิด
ผมไปยั่วโมโหเขาตอนไหนกัน
อืมมม... ก็ไม่มีนะ
"คนเยอะชะมัด"
เสียงอุทานดังขึ้นจากคนข้างๆ แววตาสดใสจ้องมองไปยังนักท่องเที่ยวมากมายในบริเวณวัดอย่างสนอกสนใจ พอเห็นแววตาเป็นประกายเจิดจ้าบนใบหน้าสวยแล้วยิ่งดูดยิ่งสบายตา
"วัดหยุด วัดดัง คนเยอะเป็นธรรมดา" ผมพูดไปพลางลอบมองสีหน้าของควินซ์ไปด้วย
ตอนนี้ควินซ์เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว ยิ่งพอลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในบริเวณวัดด้วยแล้วยิ่งไม่มีท่าทางฉุนเฉียวอะไร ช่วงนี้เลขาคนงามของผมอารมณ์แปรปรวนเกินไปแล้ว
"ก็จริง" ควินซ์พยักหน้าเห็นด้วยแล้วกระตุกแขนเสื้อผ้า "ไปดูทางนู้นกัน"
เห็นท่าทีกระตือรือร้นของอีกฝ่ายแล้วจึงยอมตามใจแต่โดยดี
ผมปล่อยให้ควินซ์ลากแขนไปยังจุดขายธูปเทียนและสารพัดเครื่องสักการะบูชาด้านหน้าวัดแต่ไม่ได้ซื้ออะไรเพราะเนบิวล่ากระซิบมาว่าข้างในวัดมีธูปเทียนฟรี
อืมๆ ไปเอาของฟรีแล้วกัน ประหยัดเงินดี
ถึงแม้ว่าผมจะรวยแต่ผมก็งกไม่ใช่ย่อยเหมือนกันนะ
ควินซ์เดินดูร้านค้าต่างๆ อย่างสนอกสนใจ เมื่อดูจนพอใจแล้วจึงหันมาพยักหน้าให้ผมเป็นการบอกว่าเข้าวัดกันเถอะ เนื่องจากมาวัดนี้เป็นครั้งแรกเลยมีความสับสนมึนงงเล็กน้อยว่าต้องปฏิบัติอย่างไร
โชคดีที่ลูกน้องของพี่ออสตินที่ส่งมานั้นนอกจากเป็นบอดี้การ์ดได้แล้วยังเป็นไกด์นำเที่ยวที่ดีอีก
"คนนี้คงไม่ได้รับจ็อบเสริมเป็นไกด์นะ?" ควินซ์ขยับมากระซิบข้างหูผมแล้วเหลือบมองคนด้านข้างที่ยังพูดแนะนำสถานที่อย่างร่าเริงด้วยแววตาฉงนสนใจ
ผมคิ้วกระตุกเล็กน้อย "อาจจะว่างจัดเลยศึกษาประวัติสถานที่ก็ได้"
"งั้นเหรอ" ยังหันไปมองหน้าไกด์จำเป็นอีก "เป็นเด็กที่เอาการเอางานดี"
ถ้ายังไม่เลิกมองจะหึงแล้วนะ!
แล้วกูเนี่ย กูบ้างานขยันฉิบหาย ไม่เห็นจะชมบ้างเลย!
ไกด์ผายมือไปอีกด้านแล้วพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ตรงจุดนี้เป็น..."
"เลิกพล่ามได้แล้ว รีบๆ พาไปไหว้พระสักที" ผมหันไปพูดเสียงเข้มใส่ไกด์หน้าอ่อนอย่างไม่สบอารมณ์นัก
คนถูกตะคอกใส่สะดุ้งไปเล็กน้อยกะพริบตาอย่างมึนๆ แล้วรีบพาพวกเราไปยังลานไหว้พระของวัดนี้ทันที
"ไปพาลใส่เด็กมันทำไม" คนข้างกายผมว่าอย่างตำหนิ "โมโหอะไรก็อย่าพาลใส่คนอื่น นิสัยไม่ดี"
มึงสินิสัยไม่ดี
นิสัยไม่ดีทั้งตระกูลนั่นแหละ!
ผมกัดฟันกรอดแล้วสะบัดหน้าไปอีกทางเป็นเชิงต่อต้านและสื่อเป็นนัยว่า ข้าจะพาลแล้วจะทำไม
"อะไรของเขา อยู่ๆ ก็โมโห" ควินซ์บ่นอุบอิบเสียงเบา "สงสัยวัยทองมั้ง"
"กูได้ยินนะ!"
เลขาคนงามชี้นิ้วเปลี่ยนความสนใจ "ดูตรงนั้นสิ สวยชะมัด ไปถ่ายรูปกัน"
ผมรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยที่ไม่สามารถระบายความแกรี้ยวกราดอะไรออกไปได้เลย พอควินซ์พาเปลี่ยนเรื่อง ผมแม่งก็ไหลตามตลอดอย่างห้ามไม่อยู่ ถูกเอาใจสองสามนาทีความโมโหหึงก็ถูกโยนทิ้งลงแม่น้ำไปอย่างรวดเร็ว
ถอนหายใจอย่างรู้สึกพ่ายแพ้ขณะทำหน้าที่เป็นตากล้องให้คุณเลขาส่วนตัวไปด้วย นัยน์ตาคมกริบจ้องมองรูปภาพที่ตัวเองถ่ายไปเมื่อครู่แล้วคลี่ยิ้มนิดๆ
รูปนี้ถ่ายได้จังหวะพอดีตอนควินซ์เผลอ
ใบหน้าสวยสง่ากับเส้นผมสีอ่อนพัดปลิวไปตามสายลมและยังมีแสงอาทิตย์สาดกระทบใบหน้ายิ่งทำให้ภาพดูละมุนอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ
อืมๆ กลับไปแล้วจะเอารูปนี้ใส่กรอบ
เมื่อถ่ายรูปควินซ์ไปพอสมควรแล้วเขาก็มาถ่ายรูปให้ผมบ้าง ซึ่งผมไม่ค่อยชอบนักแต่ถูกบังคับถ่ายไปได้สามสี่รูปก็อยากจะบอกให้หยุดแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายตั้งใจกระตือรือร้นที่จะถ่ายรูปผมขนาดนั้นก็ยอมยืนเป็นนายแบบให้อีกสักพักก็ได้
เหอะ ชอบผมขนาดนี้ยังจะมาเล่นตัวอีก ชิๆๆ
เนบิวล่ายืนกอดอกมองพวกผมอยู่ได้เอ่ยขึ้นอย่างรู้ใจผม "ทำไมพวกคุณไม่ถ่ายรูปคู่ไว้เป็นที่ระลึกหน่อยอ่ะ มาๆ เดี๋ยวผมถ่ายให้" เจ้าเด็กเตี้ยแอบขยิบตาให้ผมด้วย ผมมองกลับไปนิ่งๆแต่แอบยกนิ้วให้ในใจ อืม แบบนี้ต้องให้โบนัสซะแล้ว
"เฮ้ย ไม่ต้องหรอก" ควินซ์ทำท่าปฏิเสธ
แต่ผมรีบโอบไหล่ควินซ์ให้เขาเข้ามาอยู่ในวงแขนตัวเองแล้วตัดบท "ไหนๆ ก็มาเที่ยวกันแล้ว ถ่ายรูปคู่หน่อยจะเป็นอะไรไป"
"มึงถอยไปหน่อย" คนในอ้อมกอดพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนแต่ผมกลับยิ่งรัดแน่นขึ้น
"ถ่ายรูปคู่ก็ต้องใกล้ชิดกันเป็นธรรมดา" ผมว่าหน้าตาย
"ใกล้ชิดก็ส่วนใกล้ชิดแต่นี่มึงกอดกูอยู่!" ควินซ์ถลึงตาใส่ผมแล้วตีมือตีแขนผม "คนมองเต็มไปหมดแล้ว เห็นมั้ย!"       ผมเลิกคิ้วขึ้นช้าๆ แล้วกววาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าเป็นเรื่องจริง ตอนนี้นักท่องเที่ยวมากมายหลากหลายสัญชาติกำลังมองมาที่พวกเราด้วยสายตาสนอกสนใจ บางคนยิ้มกรุ้มกริ่มมาให้ ผมกะพริบตาปริบๆ แล้วก้มหน้ามองดูคนในอ้อมกอดก็พบว่าควินซ์ก้มหน้างุดสีหน้าดูโกรธเคืองแต่แก้มทั้งสองข้างกลับแดงระเรื่อเปล่งปลั่งให้ความรู้สึกเขินอายแบบเด็กหนุ่มทั้งที่เจ้าตัวก็ปาไปสามสิบสองแล้ว
"เห็นแต่แล้วยังไงล่ะ?"
"มึงไม่อายแต่กูอาย! ปล่อย!"
"เขินก็บอกมาเถอะ"
"ไม่ได้เขิน!"
อดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้แล้วก้มหน้าลงสูดกลิ่นหอมที่ซอกคอของควินซ์อย่างอดใจไม่ไหว คนถูกเอาเปรียบตัวแข็งทื่อไปเลยก่อนจะได้ยินเสียงกัดฟันกรอด "นับหนึ่ง นี่มันในวัด อย่ารุ่มร่าม!"
"อ้อ ในวัดทำไม่ได้" เอ่ยกระซิบหยอกข้างหู "แปลว่าทำที่บ้านได้?"
"บ้านมึงสิ!"
ผมแกล้งทำตาโต "หา? อยากทำที่บ้านกูเหรอ ได้นะ แต่อีกตั้งเดือนหนึ่งกว่าจะกลับไทย เอาบ้านกูที่ปักกิ่งก่อน...โอ๊ย!"
พูดไม่ทันจบดีที่ถูกศอกเข้าท้องไม่เบาแต่เล่นจุกเอาเรื่องเหมือนกัน ผมปล่อยตัวควินซ์แทบจะทันทีแล้วจับท้องตัวเองอย่างเจ็บปวด หันไปมองควินซ์อย่างตำหนิตัดพ้อแต่คราวนี้ท่าทีน่าสงสารของผมกลับใช้ไม่ได้ผลซะแล้ว
"สมน้ำหน้า" เลขาคนงามของผมหัวเราะขึ้นจมูกแล้วสะบัดหน้าเดินไปจุดธูปไหว้พระขอพรอีกด้าน ไม่หันมาสนใจผมแล้ว
บอดี้การ์ดส่วนหนึ่งรีบตามควินซ์ที่เดินแยกไปเพื่อแลความปลอดภัย ส่วนเนบิวล่าเดินเข้ามาใกล้ผมพร้อมมองมาด้วยแววตาล้อเลียน "มารอบนี้คุณดูแปลกไปนะ ปกติไม่เห็นจะทำตัวรุ่มร่ามใส่คุณควินซ์ หรืออยากอวดความรักให้คนโสดเขาอิจฉาครับ"
เนบิวล่าจะแปลกใจก็ไม่ผิดเพราะปกติผมกับควินซ์เวลาอยู่ข้างนอกจะค่อนข้างให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ พูดคุยสนิทสนมใกล้ชิดปกติในแบบเจ้านายลูกน้อง เพื่อนสนิท แต่ครั้งนี้กลับแสดงออกถึงความรักออกมาอย่างชัดเจน
"ฉันกำลังจีบเขา" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วแบมือขอดูโทรศัพท์ของเนบิวล่า "จีบยากชะมัด"
"ฮะ ไม่ใช่ว่าพวกคุณเป็นคู่รักกันอยู่แล้วเหรอ" เนบิวล่าเหวอไปเลยแล้วทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ "ท่าทางพวกคุณอย่างกับสามีภรรยาที่อยู่กันมานานไม่มีผิดแต่คุณกลับบอกว่าเพิ่งเริ่มจีบเนี่ยนะ! ให้ตายเถอะ พระเจ้า ไม่อยากจะเชื่อ!"
ผมมองคนพูดมากอย่างไม่สบอารมณ์ "ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าชอบเขา"
"มิน่า บอสถึงชอบบ่นว่าน้องชายคนนี้ซื่อบื่อที่สุด น่าสงสารจริงๆ" ชายหนุ่มร่างบางพึมพำกับตัวเองเบาๆ แล้วแอบมองไปทางควินซ์อย่างสงสาร
"ทำไม? นายจะบ่นว่าฉันโง่รู้สึกตัวช้าอีกคนรึไง" ถามเสียงขุ่นเพราะว่าพอทุกคนรู้ว่าตอนนี้ผมกำลังไล่ตามจีบควินซ์ต่างแสดงอาการท่าทางสีหน้าออกมาเหมือนกันแทบทุกคนว่า...เออ มึงหายโง่สักที นึกว่าจะรู้ตัวชาติหน้า
ผมแค่รู้สึกตัวช้าไปนิด... เออ ไม่นิดก็ได้
ช้าไปมากแต่ก็ยังไม่โง่จนกู่ไม่กลับที่จะไม่รู้สึกตัว
ยังดีที่ผมรู้สึกตัวได้ทัน
พอคิดว่าถ้าตัวเองรู้สึกตัวช้าไปอีกนิดคงได้เสียใจไปทั้งชีวิตก็หน้าซีดขึ้นมา
"เปล่าครับ เปล่า ใครมันจะไปกล้าคิด" ฉีกยิ้มกว้างกลบเกลื่อนแล้วรีบอวยพร "ขอให้จีบติดไวๆ นะครับ ผมรอไปงานแต่งของคุณอยู่นะ"
พอได้ยินอะไรที่มันน่าฟังก็พลอยทำให้สีหน้าดีขึ้นยกมือขึ้นตบไหล่เนบิวล่าอย่างพอใจ "อืม แล้วอย่าลืมใส่ซองให้ฉันเยอะๆ นะ"
"...!" เนบิวล่าที่เงินเดือนก็ได้มาอย่างลำบากแถมคนรักก็ให้เงินใช้น้อยนิด
เห็นสีหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตาของเด็กคนนี้แล้วยิ่งอารมณ์ดี ผมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วก้มหน้าดูรูปที่เนบิวล่าถ่ายให้ ในแกลลอรี่รูปภาพมีรูปผมกับควินซ์มากกว่าห้าสิบรูปในกิริยาบถต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นตอนควินซ์หน้าแดงเขินอาย หรือด่าผมก็มีหมด แต่ละรูปล้วนเป็นธรรมชาติและดูอบอุ่นจนอดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มมากขึ้น
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเวลาไม่ถึงสิบนาทีจะได้รูปมากมายขนาดนี้
ดูไปอีกสามสี่รูปแล้วคืนให้เนบิวล่า แน่นอนว่าไม่ลืมกำชับว่าให้ส่งเข้าอีเมลของผมด้วย จากนั้นจึงก้าวเท้าเดินไปหาควินซ์ เริ่มต้นจุดธูปไหว้พระบ้าง
ยืนสงบนิ่งยกมือพนมถือธูปปากเอ่ยพึมพำบทสวดช้าๆ และเมื่อเอ่ยบทสวดมนต์จบจึงหลับตาลงตั้งจิตให้มั่นเริ่มต้นขอพร
ขอตั้งแต่เรื่องครอบครัวพี่น้อง สุขภาพ จนไปถึงเรื่องการงานการเงินชนิดที่ระบุไปเลยว่าขอให้หุ้นขึ้น ขอให้โปรเจคต่อไปผ่านอย่างราบรื่น
ขอพรครอบจักรวาลแล้วก็เหลือแต่เรื่องสุดท้าย... แอบลืมตาเหลือบมองไปทางควินซ์ที่กำลังหลับตาขอพรข้างๆ แล้วก็คลี่ยิ้มบางๆ
'ถ้าไม่มากไปก็...ขอให้ผมมีเขาในทุกๆ วัน'
"เมื่อกี้มึงขอพรว่าอะไร"
หลังออกมาจากลานจุดธูปไหว้พระตรงใจกลางวัดแล้ว ควินซ์รีบถามผมทันทีด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็นแต่ผมไม่ยอมหรอก
"ไม่บอกเดี๋ยวพรไม่เป็นจริง" ผมบอกปัดแล้วเปลี่ยนเรื่อง "ไม่ใช่ว่ามึงจะมาขอพรเรื่องความรักรึไง ไปกัน"
"อะ อ้อ ใช่ๆ" ควินซ์พยักหน้าสองสามทีแล้วหันไปหาไกด์เฉพาะกิจเพื่อสอบถามวิธีขอพรเรื่องความรัก
ผมเองก็เคยได้ยินว่าที่วัดจีนพวกนี้จะมีด้ายแดงแต่วิธีไหว้ขอพรเรื่องความรักนั้นทำยังไงอันนี้ผมเองก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกัน ปกติแล้วผมไม่ค่อยได้สนใจด้านนี้นักแต่เมื่อสถานการณ์ความรักของผมตอนนี้ร่อแร่เหมือนกัน คงต้องพึ่งสิ่งศักสิทธิ์แล้ว
เคยได้ยินมั้ย... ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไม่ได้ด้วยกลก็ต้องเอาด้วยมนต์คาถา!
ควินซ์จงรัก ควินซ์จงหลง สาธุ!
พวกเราเดินตามไกด์หนุ่มมาที่ลานเนื้อคู่แล้วบอกวิธีถือด้ายแดง บอกขั้นตอนต่างๆ อย่างละเอียด
ผมหันไปสะกิดเนบิวล่า "ถ้าฉันขอพร ควินซ์จะรับรักฉันไวขึ้นมั้ย"
"เอ่อ ผมไม่รู้ครับ" เกาหัวแกรกแล้วพูดเบาๆ "สิ่งศักดิ์สิทธิ์เป็นเพียงเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจแต่สิ่งที่เราควรเชื่อคือตัวเองครับ ...ขอโทษครับ พอดีผมไม่ค่อยเชื่อในพระเจ้า ผมเชื่อแต่ตัวเอง"
ผมนิ่งไปเล็กน้อยแล้วพยักหน้าเข้าใจ ความคิดที่จะไหว้ขอเรื่องความรักบ้างก็ลดลง พอนึกได้ว่าที่นี่เป็นการไหว้ขอเนื้อคู่แล้วอดใจสั่นขึ้นมาไม่ได้ ถ้าหากผมขอไปขอมา เนื้อคู่ตัวจริงผมโผล่มาจะทำไง ถ้าเนื้อคู่คนนั้นไม่ใช่ควินซ์ก็แย่สิ
หรือขอพรแบบเจาะจงไปเลยว่าสเปคเนื้อคู่ที่ต้องการคือคนๆ นี้ ถ้าเขาเป็นเนื้อคู่ก็ขอให้เขารับรักผม สรุปสุดท้ายควินซ์ไม่ใช่เนื้อคู่ผมเลยไม่รับรัก
"คุณจะขอพรมั้ย" เนบิวล่าถามขึ้นเมื่อเห็นผมจมอยู่ในความคิด
"ไม่ ไม่ขอแล้ว!" ผมส่ายหน้าพรืดแล้วเผยสีหน้าหวาดผวาแล้วบอกกับตัวเองอย่างหนักแน่น "ฉันเจอเนื้อคู่แล้ว ฉันไม่นอกใจควินซ์!"
.ไม่ขอพรแล้ว! กลับๆๆ ไม่อยู่แล้ว
หันไปมองควินซ์ที่ยืนขมวดคิ้วฟังไกด์เฉพาะกิจอยู่ยังไม่ได้ไปรับด้ายแดงขอเนื้อคู่เป็นอันโล่งอก อยากจะตรงไปลากกลับแต่นึกถึงความตั้งใจตั้งแต่แรกของควินซ์ที่อยากมาไหว้พระขอพรความรักขอเนื้อคู่แล้วเป็นอันสลดขึ้นมา
หรือบางทีควินซ์อาจจะไม่ได้ชอบผม ถ้าชอบก็เลิกชอบไปแล้ว หมดหวังในตัวผมจนเลิกรักเลิกรอคอยแล้วตั้งใจเริ่มต้นใหม่เลยมาขอเนื้อคู่ที่วัดนี้
ยิ่งคิดยิ่งหดหู่จนหน้าซึมเซื่องเป็นหมาป่วยหางลู่หูตกทันที
จากที่ผมเคยบ่นว่านับสองน้องรักขี้มโน ดูเหมือนผมเองจะไม่ต่างกันเลย หรือบางทีดีเอ็นเอนี้อาจจะฝังอยู่ในสายเลือดของบ้านผมไปแล้ว
"นับหนึ่ง ไปช้อปปิ้งกัน"
กำลังยืนคิดมโนไปดาวอังคารและอาจจะไปไกลถึงดาวพลูโตพลันถูกเบรคด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำเอาหูของผมกระดิกทันควัน
"หา?" สติสตังยังมาไม่ครบจึงถามอีกครั้ง "เมื่อกี้มึงว่าไงนะ"
"ไปช้อปปิ้ง" ควินซ์ว่าเสียงเรียบ "ย่านการค้าที่จะไปอยู่ไกลจากที่นี่พอสมควร ไม่รีบไปเดี๋ยวร้านปิด"
"มึง...ไม่ไหว้ขอเนื้อคู่เหรอ" ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วถามเสียงแผ่ว
ควินซ์เลิกคิ้ว "หรือมึงอยากให้กูไหว้?"
"ไม่ๆๆ" รีบปฏิเสธแล้วเออออห่อหมกปลาเก๋าราดพริกตามน้ำไม่ขัดไม่ถามอีกเพราะกลัวอีกฝ่ายเปลี่ยนใจไปไหว้ขอเนื้อคู่ "งั้นกลับ กลับกัน!"
ควินซ์ไม่ขอเนื้อคู่ก็แปลว่าในใจควินซ์ต้องมีผมอยู่แน่ๆ
หึหึ เกรงใจ(ว่าที่)สามีคนนี้สินะ!
ก็ว่าอยู่... ผมออกจะเป็น(ว่าที่)คนรักแสนดีแสนเพอร์เฟ็คต์
ควินซ์ไม่มีทางไปขอเนื้อคู่ขอคนรักใหม่หรอก เหอๆ
ยกยิ้มกระหยิ่มกระหย่องใจแล้วพูดกับควินซ์อย่างเอาอกเอาใจ "งั้นรีบไปกัน จะได้มีเวลาช้อปปิ้งเยอะขึ้น"
มีเวลาช้อปเยอะแปลว่าซื้อของได้เยอะ
"ใครจ่าย?" ควินซ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม "เหมือนก่อนมา มึงพูดว่าไงนะ?"
"กูจ่ายเอง กูจ่ายหมดเลย" ผมฉีกยิ้มโง่งมตอบรับอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ต่อให้ต้องซื้อห้างก็ยอม ขอแค่ออกจากวัดไม่ขอเนื้อคู่แล้วก็พอ!
ควินซ์พอได้รับคำยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วก็พยักหน้าพอใจ หมุนตัวเดินนำผมออกจากวัด ผมหัวเราะเบาๆ มองตามหลังร่างบางไปด้วยแววตาลึกซึ้งขึ้น
"รอด้วยสิ ควินซ์"
รีบเดินไปให้ทันและเมื่อได้ยินมานั่งบนรถแล้วควินซ์บอกจุดหมายปลายทางต่อไปทันที เมื่อรถเคลื่อนออกมาได้สักระยะหนึ่งแล้วผมจึงถามออกไปอย่างห้ามความสงสัยไม่อยู่
"ทำไมจู่ๆ มึงถึงไม่ขอเนื้อคู่แล้ว"
ควินซ์ที่กำลังดูรายการสินค้าในไอแพดที่แพลนไว้จะไปซื้อชะงักนิ่งไปเล็กน้อย "ถามทำไม"
"ก็อยากรู้" เออ ถ้าไม่อยากรู้จะถามเหรอ
คนข้างกายผมไม่ได้ตอบในทันทีเพียงหันมามองหน้าผมอยู่ราวๆ สิบวินาทีก่อนจะเบือนหน้าออกไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
"เห็นมีคนทำหน้าอย่างกับคนอกหักเลยสงสาร"
คนอกหัก? หมายถึงผมงั้นเหรอ
"เนื้อคู่กู กูเลือกเองได้"
"..."
"บางที...กูอาจจะเจอเนื้อคู่แล้วก็ได้"
ควินซ์หันกลับมาสบตาผมเงียบๆ แล้วกระตุกยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้ใจผมเต้นตึกตัก...
"ควินซ์..."
"กูคิดว่าเขาต้องเป็นเนื้อคู่กูแน่ๆ" แววตาดูจริงจังขึ้น
นี่ หรือนี่จะเป็นการสารภาพรัก!
เฮ้ย ผม ผมยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะ
"แล้วเนื้อคู่มึง..." ผมอ้าปากพะงาบๆ "เขาคือ..."
คือนับหนึ่งไง นับหนึ่งคนนี้!
พูดมาเลย!
ป๋าพร้อมรับฟังคำว่ารักแล้ว!
"สการ์เล็ตต์ โจแฮนส์สัน"
"..."
เอ่อ...
"เขาเป็นเนื้อคู่กูแน่ๆ กูมั่นใจ"
เอาเป็นว่า...ก่อนหน้านี้
ผมไม่เคยถามอะไรแล้วกัน ฮือ


## chapter 10

บทที่ 10
[ควินซ์]
ผมนั่งเท้าคางมองดูตึกราบ้านช่องในฮ่องกงอย่างเหม่อลอยพลางครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ในวัดก่อนหน้านี้ไปด้วย...
ในตอนที่ผมกำลังฟัวไกด์เฉพาะกิจพูดแนะนำเรื่องด้ายแดงขอเนื้อคู่อยู่นั้นดันเหลือบไปเห็นนับหนึ่งหน้าซีดจึงตกใจคิดว่าป่วยแต่กลับเห็นท่าทางแปลกๆ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่รูปปั้นบริเวณรอบลานเนื้อคู่ไม่พอยังมองจุดที่แจกด้ายเดงด้วยแววตาหวาดหวั่นอีก
แน่นอนว่าผมอยู่กับนับหนึ่งมานานย่อมเดาความนึกคิดได้อยู่แล้วว่า ไอ้บ้านี่กำลังคิดอะไรอยู่
ดูจากสภาพสีหน้าและท่าทางแล้วคงกำลังคิดลบๆ มโนไปดาวเสาร์อยู่แน่ๆ เชิงแบบผมมาขอพรขอเนื้อคู่แล้วกังวลว่าตัวเองจะไม่ใช่เนื้อคู่หรืออาจจะมีใครเข้ามาในชีวิตผม
ความรู้สึกหวาดกลัวและไม่มั่นคงทำให้นับหนึ่งแสดงออกมาโดยไม่รู้ตัว นับหนึ่งเป็นคนง่ายๆ ซื่อบื่อ ทึ่มทื่อในการใช้ชีวิต คิดอะไรมักแสดงออกทางสีหน้าหมดยกเว้นเวลาทำธุรกิจ สวมหน้ากากพ่อค้าหน้าเลือดเขี้ยวลากดินสุดๆ
ผมลองคิดมุมกลับดูว่าถ้าตัวเองกำลังชอบคนคนหนึ่งอยู่แล้วคนคนนั้นเมินเฉยต่อความรู้สึกแล้วไหว้พระขอคนรักต่อหน้าต่อตาจะรู้สึกยังไงเลยพอจะเข้าใจความรู้สึกของนับหนึ่งขึ้นมา
อันที่จริงผมเองก็ไม่ได้คิดจะมาไหว้พระขอคนรักอยู่แล้ว ผมก็แค่พูดเล่นๆ แต่ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะทำให้ผมพอใจและมีกำลังใจ
ยิ่งตอนที่ผมบอกว่ากลับ ไม่ขอเนื้อคู่แล้ว
หน้าตานับหนึ่งนี่เบิกบานยิ่งกว่าดอกไม้บานซะอีก ผมขออะไรสั่งอะไรก็ว่าตามหมดไม่ขัดสักคำ ไม่มีใครรู้เท่าตัวผมแล้วว่าต้องกลั้นหัวเราะขนาดนั้นแต่ว่า...
ไอ้บ้านี่มันก็มีวันนี้...
วันที่ตกอยู่ในกำมือผม หึหึ
"ควินซ์ มึงหัวเราะอะไร" เสียงหวั่นๆ จากคนข้างกายดังขึ้นพาให้ผมหลุดจากภวังค์ห้วงความคิดโดนสมบูรณ์ "มึงกำลังคิดมิดีมิร้ายกับกูอยู่รึเปล่าเนี่ย"
คำพูดมันเล่นเอาคิ้วผมกระตุกเลยจริงๆ เหอะ...ใครกันแน่ที่คิดไม่ดี
คร้านจะสนใจเลยไม่ตอบอะไรกลับไป
นับหนึ่งย่นคิ้วแล้วหาเรื่องชวนผมคุยแล้วดูเรื่องที่มันชวนผมคุย "ควินซ์ วันนี้ซื้อหุ้นตัวไหนดี"
"วันนี้ตลาดหุ้นปิด" เสาร์อาทิตย์ ตลาดหุ้นที่ไหนจะมาเปิดให้มึง
"ลืม" นักธุรกิจหนุ่มหน้าแดงขึ้นมาแล้วอึกอัก "งั้นกลางวันกินอะไรดี"
เออ ในที่สุดก็รู้จักถามอะไรที่มันเป็นผู้เป็นคนกับเขาสักที
"คงเดินซื้อของก่อนสักพักแล้วค่อยหาร้านอาหาร" ผมหลุบตามองหน้าจอไอแพด "มีร้านอาหารน่าสนใจเยอะ มึงอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย"
ถามออกไปตามความเคยชินที่ทุกครั้งมักยึดความเห็นของนับหนึ่งเป็นหลัก แต่คราวนี้นับหนึ่งกลับแย่งไอแพดไปจากมือผมแล้วกดจิ้มๆ เลือกร้านอาหารเอง
"มึงชอบกินหม้อไฟไม่ใช่เหรอ กินหม้อไฟหมาล่ากัน" เสียงทุ้มต่ำว่าเรียบๆ พลางค้นหาร้านหม้อไฟไปด้วย
ผมเงียบไปเล็กน้อยแล้วขัดเบาๆ "สั่งหม้อยวนยางมาแล้วกัน มึงกินเผ็ดไม่ค่อยได้"
"เออ รู้แล้ว"
ปล่อยให้ท่านประธานตบตีหาร้านไปส่วนผมนั้นพอไม่มีไอแพดแล้วก็รู้สึกไม่มีอะไรเล่นเลยหยิบหนังสืออกมาอ่านเพื่อสงบจิตสงบใจ ความจริงแล้วทุกครั้งที่ไปกินหม้อไฟ นับหนึ่งมักชิงสั่งก่อนแล้วไม่ได้สั่งหม้อยวนยางแล้วน้ำซุปที่ได้ก็จะเป็นแบบไม่เผ็ด ผมเป็นคนกินเผ็ดแต่ให้กินน้ำซุปจืดๆ ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
แต่พอนับหนึ่งบอกจะกินหม้อไฟหมาล่ามันก็แอบทำให้ผมหวั่นไหวนิดหน่อย บางครั้งการได้รับความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ มันก็มากพอที่จะทำให้กำแพงสูงลดหลั่นลงมา
"บ่นแต่กู มึงก็กินเผ็ดให้น้อยๆ ลงด้วย" นับหนึ่งว่าเสียงเข้ม "เมื่อก่อนที่กูไม่สั่งหม้อไฟหมาล่าให้มึงเพราะช่วงนั้นมึงโรคกระเพาะกำเริบบ่อย ฮึ รู้ไว้ซะด้วย"
นี่มันกำลังแอบบอกทางอ้อมว่าใส่ใจผมมานานแล้วแต่ผมเสือกไม่รู้เอง
ถ้าเป็นคนอื่นคงปลาบปลื้มประทับใจแต่สำหรับผมเหรอ
"ไม่ต้องอ้างเหตุผลสวยหรูหรอก ไอ้ป๋า" แววตาผมเรียบเฉยไม่มีร่องรอยอารมณ์พลางเปิดหนังสือทีละหน้าช้าๆ
"ตอนนั้นกูโรคกระเพาะกำเริบที่ไทยไม่ใช่จีน"
"!!"
"อีกอย่างโรคกระเพาะกูหายดีมาตั้งนานแล้ว"
จะหาเหตุผลน่าประทับใจมาให้ผมหวั่นไหวก็เอาให้เนียนหน่อยเถอะ
เฮ้อ ไอ้บอสกากเอ๊ย!
และหลังจากถูกผมแฉความจริงไป นับหนึ่งก็ไม่พูดไม่จาตลอดทางเอาแต่นั่งก้มหน้าหาร้านหม้อไฟ ผมยกมุมปากยิ้มอย่างพึงพอใจที่ได้กลั่นแกล้งคน
ผ่านไปนานพอสมควรและแล้วพวกเราก็มาถึงถนนแคนตั้น หรืออีกชื่อคือถนนแบรนด์เนมที่โด่งดังในฮ่องกง ร้านช็อปแบรนด์ไฮเอนมาเปิดที่นี่มากกว่าเจ็ดร้อยร้านดังนั้นที่นี่จึงเป็นแดนสวรรค์ของผมสุดๆ
"หนึ่ง เลิกหน้างอได้แล้ว" ผมเริ่มต้นพูดก่อนอย่างทนไม่ไหวกับสงครามเย็นฉบับเด็กโข่งขี้งอน
"ฮึ!" สะบัดหน้าหนี
"ถ้ามึงไม่พูด งั้นวันนี้เราไม่ต้องพูดกันทั้งวันเลยดีมั้ย"
หันกลับมาแทบไม่ทัน "ไม่เอา!" ก่อนจะหายใจฮึดฮัดไม่พอใจ "มึงอ่ะ! กูโกรธนะ!"
"อับอายจนโกรธเลยเหรอ อ่อนว่ะ" ผมยิ้มเหยียดแล้วมองดูร้านทางขวามือ "มึงว่าสูทตัวนี้เป็นไง"
"ธรรมดาไป" นับหนึ่งถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ที่ผมไม่ยอมง้อสักแอะเลยล้มเลิกความคิดที่จะงอน หันหน้าไปตามปลายนิ้วที่ชี้ก็พบสูทในหุ่นโชว์มองเล็กน้อยแล้วเงยหน้ามองชื่อแบรนด์ก็พบว่าเป็นแบรนด์ดังใช่ได้เลยพยักหน้า "อยากได้สูทก็สั่งตัดเลยสิ"
"แต่สูทที่ตัดมาคราวก่อนยังไม่ได้ใส่เลย" ผมลูบคางไปมา "ยังไม่เอาดีกว่า ไปดูรองเท้าเถอะ"
ผมมีแบรนด์รองเท้าที่ชอบอยู่เยอะทีเดียว ร้านแรกที่เลือกเข้าไปคือแบรนด์ดังของอิตาลี ผลิตรองเท้าผู้ชายโดยเฉพาะ รูปแบบสไตล์ดูดีมาก นับว่าเป็นแบรนด์ที่ตรงกับใจผมที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ไม่ใช่สไตล์ของนับหนึ่งดังนั้นบอสหนุ่มจึงไปนั่งรอตรงมุมรับรองแล้วปล่อยให้ผมเลือกไป
"สีไหนดี เนบิวล่า" ผมหันไปถามเด็กหนุ่มที่เดินดูรองเท้าเป็นเพื่อนอย่างขอความเห็น
เนบิวล่าเกาหัวแกรกๆ มองสลับไปสลับมาก็ยังตัดสินใจไม่ได้เลยส่ายหัวบอกไม่รู้ ดังนั้นผมจึงหันไปเรียกนับหนึ่งให้มาช่วยเรียก เรื่องเสื้อผ้าวางใจให้หมอนี่ช่วยเลือกได้ มีเซ้นต์ด้านแฟชั่นพอด้วยอยู่เหมือนกัน
คนถูกเรียกวางแก้วน้ำในมือลงก่อนจะลุกมาหาผมด้วยใบหน้างงๆ "มีอะไร"
"ช่วยเรียกรองเท้าหน่อย" ชี้นิ้วให้ดูที่ชั้นวาง "สีไหนเหมาะกับกู"
เมื่อนับหนึ่งเดินเข้ามา เนบิวล่าจึงรีบถอยออกไปแล้วปล่อยให้พวกเราเลือกซื้อของกันตามสบาย จะบอกว่าตอนนี้ทั้งร้านแทบจะมีแค่พวกเราแล้ว พวกบอดี้การ์ดไม่เข้ามาในร้านก็ยังไม่อะไรแต่เฮียแกด้านพากันยืนล้อมหน้าร้านไว้ขนาดนี้ ลูกค้าคนอื่นไหนเลยจะกล้าเข้า
ผมได้แต่แอบขอโทษขอโพยผู้จัดการสาขานี้ในใจและพยายามรีบเลือกรองเท้าในเร็วขึ้น นับหนึ่งขมวดคิ้วมองดูรองเท้าที่ผมยังเลือกไม่ได้เงียบๆ ก่อนจะพูดว่า "สวยทั้งคู่"
ใช่มั้ยเล่า มันสวยทั้งคู่เลยตัดสินใจเลือกซื้อไม่ได้สักที
ไม่ว่าจะคู่ไหนก็ล้วนเข้ากับเสื้อผ้าได้ง่าย
"งั้นคู่นี้ดีมั้ย" ชี้ไปที่คู่สีดำ "แต่...สีขาวก็สวย"
สุดท้ายผมก็ตัดสินใจไม่ได้อยู่ดีจึงเผยสีหน้าหนักใจออกไป นับหนึ่งกวักมือเรียกพนักงานแล้วสั่งเสียงเรียบ "เอารุ่นนี้ ทั้งสองสีเลย ไซส์ 8 ยูเค "
ผมหันไปมองนับหนึ่งอย่างพูดไม่ออกและไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะรู้เบอร์รองเท้าของผม จำได้ว่ามันเคยไปเป็นเพื่อนผมซื้อรองเท้าแค่สองสามครั้งเองแล้วก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าผมจะซื้ออะไร นั่งอ่านนิตยสารรอทุกครั้งไป
"ซื้อคู่เดียวก็พอ" ผมเค้นเสียงตัวเองอยู่นานกว่าจะพูดออกไปได้สักประโยค
"ถ้าชอบก็ซื้อ" นับหนึ่งยื่นการ์ดสีดำให้กับพนักงาน "แค่รองเท้าสองคู่ กูซื้อให้ได้"
แววตาของผมมองมันด้วยความหมั่นไส้ "รวยจริงๆ เลยนะ"
"แน่นอน" เชิดคางไม่มีการถ่อมตัวสักนิด
"งั้นซื้อให้กูทั้งร้านเลยสิ" ผมประชดอย่างทนไม่ไหวกับคนรวย น่าหมั่นไส้! อย่าให้กกูรวยนะ กูซื้อโรงงานผลิตรองเท้าแน่!
นับหนึ่งชะงักเล็กน้อยก่อนจะทำหน้าครุ่นคิดแล้วสบตาผมอย่างจริงจัง "ได้"
"เฮ้ย" กูตาโตแล้วส่ายหน้า "กูล้อเล่น"
"แต่...มึงต้องเป็นแฟนกูก่อนนะถึงจะเหมาให้ทั้งร้าน" นับหนึ่งยิ้มกริ่มพลางยักคิ้วให้ผมอย่างยียวน "ตอบสิ ตกลง ตอบๆ"
บ้านไหนเขาขอเป็นแฟนแบบนี้ฮะ ผมล่ะเพลียใจกับมัน
"เอาสองคู่พอ" ผมเมินมันและทำเป็นไม่ได้ยินประโยคก่อนหน้านี้ "ไปๆ รีบไปจ่าย เดี๋ยวต้องไปร้านอื่นต่อ"
"เฮ้ย ควินซ์"
"โอเค กูไปรอนอกร้านนะ" ตบไหล่แล้วฉีกยิ้มหวานให้ตบท้ายจากนั้นก็ลากเนบิวล่าออกมาด้วย ปล่อยให้นับหนึ่งอยู่ในร้านคนเดียว
หลังจากออกมาจากร้านแล้วเนบิวล่าโพล่งขึ้นทันที "คุณก็ไปแกล้งคุณชาย"
"สนุกดีออก" ผมยิ้มบางแล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค๊ตพลางมองทะลุกระจกเข้าไปในร้านเพื่อมองดูนับหนึ่ง
"คุณชายชอบคุณ" เนบิวล่าไม่รู้จะพูดยังไงเลยพูดตรงๆ ไปเสียเลย "คุณควินซ์อ่อนโยนกับเขาหน่อยนะครับ ถือว่าสงสารคนกาก เอ๊ย คนจีบคนไม่เก่งด้วย"
ผมหัวเราะเมื่อได้ยินคำด่าหลุดมา "ฉันอ่อนโยนกับเขาที่สุดแล้ว"
บนโลกนี้คนที่ดีกับเขา
อ่อนโยนกับเขามากที่สุด
ถ้าบอกว่าผมเป็นที่สองคงไม่มีใครกล้าเป็นที่หนึ่ง
นับจากที่ผมชอบเขามาเป็นเวลานานซะจนไม่รู้แล้วว่านานแค่ไหน จนทุกวันนี้ก็ยังคงชอบเหมือนเดิมแม้ว่าหลายปีมานี้จะต้องเห็นเขาอยู่กับคนอื่นมากหน้าหลายตา ผมยังคงสงบนิ่งได้
แถมตอนนี้ผมยังให้โอกาสเขาด้วย
นับว่าการกระทำของทำตอนนี้ก็อ่อนโยนสุดๆ แล้ว แค่หยอกนิดหยอกหน่อยเจ็บจี๊ดๆแสบๆ คันๆ ซะบ้าง อะไรที่ได้มาง่ายไปก็มักถูกเบื่อได้ง่าย
"อีกอย่าง..."
แววตาของผมสั่นไหวมีระลอกคลื่นความหวาดกลัวเจืออยู่
"ฉันให้แน่ใจว่าเขารักฉันจริงๆ"
"กูหิวแล้ว พอก่อน เดี๋ยวค่อยช้อปต่อ!"
ในขณะที่กำลังจะบอกให้ไปร้านกระเป๋า เสียงโหยหวนของนับหนึ่งได้ดังขึ้นขัดเจตนาของผม ชะงักงันไปชั่วครู่แล้วหยิบดูเวลาพบว่าเกือบบ่ายสองแล้ว
ตอนแรกวางแผนซื้อของสักสองสามร้านแล้วจะไปกินหม้อไฟแต่ดันเพลินไปสักหน่อยเลยเดินเข้าออกไปมากกว่าแปดร้านแล้ว และแถมยังของที่ซื้อมาก็...
"งั้นคนอื่นๆ เอาของไปเก็บที่รถก่อนแล้วค่อยตามมากินหม้อไฟแล้วกัน" มองคนนับสิบที่ตอนนี้เกินครึ่งต่างถือถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรังแล้วก็ได้แต่ขอโทษในใจ
ความจริงผมซื้อไม่เท่าไรหรอกแต่คนจ่ายสิ อันนี้สวย อันนั้นเหมาะกับผมก็ซื้อๆๆ ลูกเดียว อันไหนมีสีให้เลือกเยอะ เขาก็เหมามาทุกสี
วิถีคนรวยนี่มันน่าหมั่นไส้จริงๆ
"ไปๆ ไปกินหม้อไฟ" บอสหนุ่มคว้าข้อมือจูงผมเดินไปอีกถนนหนึ่ง
"มึงเดินนำนี่คิดว่าจะไม่หลงทางใช่มั้ย" ผมอมยิ้มเล็กน้อย "คราวก่อนไปปารีส บอกจะพาไปร้านกระเป๋ายังพากูหลงไปไกล"
"คราวนี้ถูกแน่นอน!" ทำหน้าขึงขังจริงจัง
ให้มันจริงเถอะ คุณชายจอมหลงทาง
เคยบอกแล้วว่านับหนึ่งมันเป็นคุณชายที่มีทักษาะการใช้ชีวิตติดลบ แน่นอนว่าทักษะทิศทางเองก็แย่ไม่น้อยเวลาไปที่ที่ไม่คุ้นเคย ไม่อยากจะบอกเลยว่าขนาดในกรุงเทพมันยังหลง
ถ้ามันขับรถเองมักจะใช้เส้นทางเดิมๆ เพราะถ้าหากเปลี่ยนเป็นเส้นทางใหม่ปุ๊บจะหลงทันที ต่อให้มันดูจีพีเอสหรือป้ายบอกทางก็ยังหลงได้ง่ายๆ
คราวนี้มาถูกแบบไม่หลงจริงๆ ด้วย ผมเงยหน้ามองป้ายร้านหม้อไฟขนาดใหญ่แล้วหันไปมองนับหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างเชิดหน้าภูมิอกภูมิใจ เห็นแล้วนี้แล้วมันคันไม้คันมืออยากตีหัวสักที
"เห็นมั้ย กูมาถูก ไม่หลง" ยืดอกสุดๆ แล้วทำหน้าเหมือนอยากจะให้ผมชม
ผมพยักหน้าสองสามที "เออ เก่ง มึงเก่งมาก"
พอใจยัง พอใจแล้วก็เข้าร้าน!
เป็นผมที่เดินนำเข้าร้านมาก่อนเลยทำให้ผมไม่ได้ยินที่ประโยคงึมงำพูดคนเดียวของนับหนึ่ง
"มาถูกบ้าอะไร กูหลงต่างหาก"
ร่างสูงบ่นอยย่างหงุดหงิดแล้วมองชื่อร้านหม้อไฟเล็กน้อยแล้วส่ายหัว อันที่จริงเขาจะไปอีกร้านต่างหากแต่ในเมื่อหลงทางแล้วมาเจอร้านอื่นก็ต้องเข้าไปก่อนเพื่อรักษาหน้าหล่อๆ ไว้
"โชคดี โชคดี โชคที่หน้าไม่แตก ฟู่ว"
ยกมือลูบอกสามสี่คงแล้วรีบเดินตามคนตัวเล็กกว่าเข้าไปข้างในร้าน...
"มึงวางเลย ไอ้หนึ่ง มึงวาง!"
"กูกำลังแกะกุ้งให้มึงอยู่นะ"
"ไม่ต้อง! กูแกะเอง!"
"ไม่เอา กูจะแกะให้"
"มึงแกะ กูคงได้กินแค่เนื้อเละๆ"
"กูแกะไม่ดีตรงไหน!"
ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอ!
ผมอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะจริงๆ เมื่อได้มองสภาพกุ้งแม่น้ำตัวโตที่ตอนนี้ถูกชำแหละจนแทบไม่เหลือสภาพดีๆ แล้วแอบรู้สึกปวดใจจริงๆ
เสียดายของ!
แต่ว่าไม่ว่าจะพูดยังไง กล่อมแค่ไหน นับหนึ่งมันก็ไม่ยอมท่าเดียว บอกอยากแกะกุ้งให้ผมกิน ค่อนข้างแปลกใจเลยที่คุณชายผู้คทำอะไรไม่เป็นคนนี้กำลังพยายามเอาอกเอาใจดูแล
"กูจะได้กินชาตินี้มั้ย" ผมกะพริบตาปริบๆ แล้วถอนหายใจเล็กน้อยหันมาคีบเนื้อหมูออกจากหม้อมาเป่าสองสามทีแล้วค่อยยัดใส่ปาก
"ชาตินนี้ วันนี้ ตอนนี้แหละ" นับหนึ่งยังคงไม่ละความพยามและในที่สุด "อะ เสร็จแล้ว"
มองเนื้อกุ้งขาวอวบไม่เป็นชิ้นเป็นอันเท่าไร ดูเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแทบมองไม่อกว่าเป็นกุ้งเลยจริงๆ
"กินสิ" นับหนึ่งเห็นผมเอาแต่มองไม่ยอมกินสักทีก็คะยั้นคะยอ
"รู้แล้ว"
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจหลังจากกินหมูหมดคำแล้วจึงหันมากินกุ้งแม่น้ำที่เพื่อนสนิทตั้งใจแกะให้ พอมันเห็นผมกินแล้วค่อยคลี่ยิ้มพึงพอใจและแกะกุ้งตัวต่อไป
เห็นกุ้งถูกทำร้ายแบบนี้แล้วใจเจ็บเลือดไหลซิบๆ เลยทีเดียว เห็นมันแกะไปแล้วห้าตัว ผมก็ขอร้องให้หยุดแล้วขอแกะให้มันกินบ้าง เมื่อมีข้ออ้างดีขนาดนี้มีหรือนับหนึ่งจะปฏิเสธ
นั่งรอเป็นเด็กดีพับเพียบเรียบร้อยรอคอยกุ้งที่ผมแกะให้
แน่นอนว่ากุ้งที่ผมแกะกับนับหนึ่งแกะนั้นต่างแตกราวฟ้ากับเหว แอบเห็นสีหน้าแปลกๆ มองเทียบกุ้งของตัวเองกับผมแล้วมุ่ยหน้า ผมไม่ทำให้พูดเยาะเย้ยหรือทำอะไรให้มันลำบากใจ หลังแกะกุ้งใส่จานให้นับหนึ่งแล้วก็หันมากุ้งเนื้อกุ้งไม่เป็นชิ้นเป็นอันที่มีคนตั้งใจแกะให้ตามเดิม
สีหน้าของนับหนึ่งจึงดูดีขึ้นไม่น้อย หันกลับไปจัดการกุ้งในจานตัวเองบ้าง
มุมปากของผมยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหุบลงเพื่อไม่ให้คนบางคนได้ใจมากเกินไป และแล้วมื้อกลางวันหม้อไฟก็จบลงอย่างสวยงาม เล่นเอาจุกท้องไปหมดแต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคต่อการเดินช้อปปิ้งต่อ
ถือว่าเป็นการเดินย่อยอาหารไปในตัวไง หึหึ
"มึงไม่มีอะไรอยากได้บ้างเหรอ"
หลังจากออกมาจากร้านกระเป๋าแล้วอดไม่ได้ที่จะถามพ่อบัตรเครดิตของวันนี้ว่าไม่คิดจะซื้ออะไรสักหน่อยเหรอ ตอนนี้มีแต่ของผมที่น่าจะรูดเงินของนับหนึ่งไปเกือบสิบล้านแล้ว
เริ่มคิดว่าควรพอแล้วเพราะไม่รู้ว่าเอาเงินหมอนี่มาเยอะแล้วจะต้องถูกใช้งานหนักขนาดไหน
"ไม่" มันเดินล้วงกระเป๋ากางเกงมองไปตามร้านรวงช้อปแบรนด์สองฝั่งถนน "เสื้อผ้าข้าวของกูปกติพ่อบ้านซื้อให้หมดแล้ว"
เออ ก็จริง
เรื่องเสื้อผ้ารองเท้ากระเป๋าเครื่องประดับบนตัวนับหนึ่งจะมีพ่อบ้านคอยดูแลและจัดซื้อเข้าตู้ทุกๆ เดือนและทุกๆ ครั้งที่คอลเลคชั่นโปรดออกใหม่ อีกสัปดาห์ต่อมาพวกมันก็จะมาอยู่ในตู้ของนับหนึ่งเป็นอันเรียบร้อย
"ไปร้านไหนต่อ?" นับหนึ่งเอี้ยวคอมามองผมเป็นเชิงถามเมื่อเห็นเดินผ่านมาหลายร้านแล้วแต่ผมยังไม่หยุดเดิน
"ไม่แล้ว" ส่ายหัวหันไปมองถุงช้อปปิ้งรอบบ่ายในมือบอดี้การ์ด "แค่นี้ก็เยอะแล้ว"
"งั้นกลับบ้านหรืออยากไปเที่ยวไหนต่อมั้ย"
"กลับบ้านก่อนแล้วกัน" ผมพลิกดูเวลาแล้วครุ่นคิด "กลับไปพักสักหน่อยแล้วตอนค่ำค่อยออกมาหาอะไรกิน"
ตกลงกันเรียบร้อยแล้วจึงเปลี่ยนเส้นทางเดินตามหลังผู้ติดตามไปยังรถของพวกเรา เมื่อได้นั่งลงบนเบาะนุ่ม ความเมื่อยล้าที่ตลอดเวลาตอนช้อปปิ้งไม่มีให้เห็นแต่พอได้นั่งแล้วเล่นเอาร้องโอดโอยเลย
ระหว่างนั่งรถกลับบ้านไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะต่างคนต่างล้า ผมเองก็ไม่รู้ตัวว่าเผลอหลับไปตั้งแต่ตอนไหน ตื่นมาอีกทีสิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เพดานรถแต่เป็นโคมไฟแชนเดอเรียขนาดใหญ่
ยกมือขยี้ตาแล้วนวดขมับเล็กน้อยเพื่อคลายอาการปวดหัวหลังตื่นนอน สร่างง่วงขึ้นมาบ้างจึงขยับตัวลุกขึ้นนั่งเอนหลังพิงพนักหัวเตียงแล้วค่อยสังเกตรอบตัว
ตอนนี้ผมอยู่ในห้องนอนหรูหราอันเป็นห้องเดียวกับเมื่อเช้าที่เข้ามาเก็บของ
คำถามคือ...ใครเป็นคนอุ้มผมมานอนที่เตียง
นับหนึ่งงั้นเหรอ
"ก็น่าจะเป็นไปได้"
คิดเสร็จแล้วก็เลิกผ้าห่มลงจากเตียงไปล้างหน้าล้างตาให้ตื่นมากกว่านี้ จากนั้นค่อยลงมาด้านล่างเพื่อหาตัวคุณชายนับหนึ่งแล้วก็พบเขาที่ห้องโถงนั่งเล่นจริงๆ
แล้วยังกำลังนั่งทำงานอยู่ด้วย กองแฟ้มเอกสารประมาณสิบแฟ้มหนาๆ ทำเอาผมย่นคิ้วเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจว่ามันมาจากไหนและมาได้ยังไง
เดินย่ำเท้าไปตามพรมนุ่มแล้วนั่งลงข้างๆ นับหนึ่งจากนั้นหยิบแฟ้มงานมาดูทีละแฟ้มก็พบว่ามันเป็นภาษาจีนทั้งหมด กวาดตาอ่านอยย่างรวดเร็วก็ร้องอ้อ "นี่...ละครที่เราลงทุนใช่มั้ย"
สองเดือนก่อนคล้ายว่านับหนึ่งจะอนุมัติการลงทุนละครสองเรื่องซึ่งสร้างมาจากนิยายชื่อดัง เรื่องหนึ่งเป็นพีเรียดย้อนยุค ส่วนอีกเรื่องแนวรักสืบสวน
"อืม ตอนนี้กำลังเลือกนักแสดง" เปิดแฟ้มดูอย่างเอื่อยเฉื่อย "พวกโปรดิวเซอร์เอามาให้เราดูก่อนว่ามีเจาะจงอยากให้ใครรับบทรึเปล่า"
"คุณจะให้บทกับนักแสดงเราเหรอ" เมื่อเข้าสู่โหมดทำงาน สรรพนามจึงเปลี่ยนไป
"คงเลือกให้ไปเข้ารอบออดิชั่น" พลิกกระดาษช้าๆ "แต่สุดท้ายใครจะได้บทอะไร นักเขียนต้องเลือกเอง"
"ให้นักเขียนเลือกก็ดี ยังไงคนที่รู้จักตัวละครดีที่สุดก็ต้องเป็นคนที่สร้างตัวละครขึ้นมา" ผมพยักหน้าเห็นด้วยที่นับหนึ่งไม่ได้ใช้อำนาจเส้นสายในการแย่งงานให้เด็กในสังกัดอย่างน่าเกลียด
แค่ดันเข้ารอบออดิชั่นได้ทดสอบก็ดีมากแล้ว
พวกเราเพิ่งตั้งบริษัทในจีนยังไม่มีอิทธิพลมากที่จะทำอะไรได้ตามใจเหมือนในไทย จะทำอะไรก็ต้องระวังแม้ว่าจะมีพี่ออสตินหนุนหลังเป็นที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่อยู่ก็ตาม
"แต่บทตัวประกอบลำดับหนึ่งยังพอยัดได้อยู่" บอสหนุ่มเมื่อเข้าโหมดจริงจังแล้วดูเคร่งขรึมขึ้นเยอะ "เด็กคนนี้ประวัติดี ฝีมือการแสดงไม่มีปัญหา ขาดแค่โอกาส"
ผมรับแฟ้มนั้นมาดูรูปและประวัติของนักแสดงหนุ่มเล็กน้อย "รูปลักษณ์แบบนี้ สาวๆ ชอบเยอะ เราดันนิดๆ หน่อยๆ ก็คงไปได้ไกล" ดูจากรายชื่องานที่เคยร่วมมาแล้วนับว่าเป็นเด็กมีของมีฝีมือแต่ยังขาดบทเด่นๆ
"น่าเสียดายที่คาแรคเตอร์ไม่ตรงกับบทพระเอก" บ่นเสียดายแล้วเปิดดูแฟ้มฝั่งดารานักแสดงหญิงบ้าง "ฉันดูบทละครคร่าวๆ แล้ว มีนักแสดงหญิงของเราสองคนที่น่าจะได้บทนางเอก รูปลักษณ์ตรงแต่สุดท้ายก็ต้องไปวัดที่นักเขียนจะชอบรึเปล่า"
ผมพยักหน้ารับแล้วจัดการแกะเอกสารข้อมูลของนักแสดงที่ถูกเลือกมาไว้ในแฟ้มเดียวกัน ใครที่ไม่ถูกเลือก ผมให้คนมายกแฟ้มที่ไม่ได้ใช้ออกไป ไม่นานแฟ้มเป็นสิบก็เหลือเพียงสามสี่แฟ้มเท่านั้น
ในตอนที่นับหนึ่งทำท่าจะหยิบแฟ้มออกมาเลือกนักแสดงต่อแต่ตอนนี้มันหนึ่งทุ่มแล้วและเราสองคนยังไม่ได้กินอะไร ดังนั้นจำเป็นต้องหยุดและพัก
"เดี๋ยวค่อยมาดูต่อ" ยื่นมือไปดึงแฟ้มออกจากมือคู่ใหญ่ "พักเบรกไปกินข้าวกันก่อน"
นับหนึ่งดูมึนงงเล็กน้อยเมื่อแฟ้มในมือหายไปแต่ก็พยักหน้า "โอเค อยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ย"
"อะไรก็ได้" ตอนนี้สมองค่อนข้างโล่ง
โล่งซะจนคิดไม่ออกว่าจะกินอะไร ไปร้านไหน เราเองก็ไม่ได้มาฮ่องกงบ่อยๆ ไม่ค่อยรู้อยู่แล้วว่าร้านไหนเด่นร้านไหนอร่อยควรไปลิ้มรส
นับหนึ่งนิ่งไปเหมือนกำลังคิดว่าจะไปกินอะไร "มึงไปหาเสื้อหนาๆ ใส่หน่อย ที่นี่อากาศเย็น"
แม้ว่าจะยังไม่ใช่หน้าหนาวแต่อากาศมันก็เย็นกว่าบบ้านเรา ผมพยักหน้าแล้วขึ้นไปเอาเสื้อคลุมและไม่ลืมที่จะแวะไปหยิบเสื้อมาให้นับหนึ่งด้วย
เมื่อลงมาอีกครั้งพลันเห็นนับหนึ่งกำลังสั่งอะไรบางอย่างกับเนบิวล่าอยู่ ดูมีลับลมคมในสุดๆ พอพวกเขาเห็นผมลงบันไดมาต่างคนต่างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ทันควัน
แหม ไม่มีพิรุธเลยมั้ง
"มาแล้วเหรอ ไปกันเถอะ" นับหนึ่งโบกมือให้เนบิวล่าออกไปก่อน
"อืม" เดินเข้ามาใกล้แล้วส่งเสื้อคลุมให้ "แล้วจะไปกินข้าวที่ไหนดี"
"ความลับ" รอยยิ้มเจ้าเล่เผยออกมาให้เห็น "แต่รับรองมึงต้องชอบแน่ๆ"
"งั้นเหรอ" ทำหน้าไม่เชื่อ
"ไม่เชื่อก็คอยดู"
จ้า รอดูเลยจ้า
นับหนึ่งถลึงตาใส่ผมทีหนึ่งแล้วจับมือผมลากเดินออกจากบ้าน แต่ว่านะ...จะจับมือทำไมเนี่ย อยากสะบัดออกแต่สัมผัสอุ่นๆ ในอุ้งมือใหญ่มันให้ความรู้สึกดีมาก
ดีซะจนไม่อยากถอนมือออก
เมื่อมือถูกปล่อยออก ตัวผมแอบรู้สึกเสียดายนิดหน่อยอย่างไม่รู้ตัว และพอรู้ตัวก็อดไม่ได้ที่ที่จะหน้าแดงขึ้นมา ทั้งที่ตัวเองก็เริ่มแก่แล้วนะ ยังจะมาเขินอะไรเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้อยู่อีก
พยายามเก็บอาการโดยระหว่างนั่งรถไปร้านอาหารนั้นผมได้แต่นั่งเล่นเกมในโทรศัพท์ ส่วนนับหนึ่งนั่งเล่นไอแพดของผมไปอย่างคนไม่มีอะไรทำ แล้วไอ้เล่นของมันดันไม่เหมือนชาวบ้าน
นั่งอ่านข่าวเศรษฐกิจเล่นอย่างงี้ เฮ้อ
ผ่านไปนานเกือบชั่วโมงเหมือนกันและแล้วในที่สุดพวกเราก็มาถึงจุดหมายปลายทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"อ่าววิคตอเรีย?"
มองไปรอบๆ แล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าจะไปร้านอาหารเหรอ แล้วมาทำอะไรที่นี่? ล่องเรือชมวิวยามค่ำคืนเหรอ แต่จะว่าไปเหมือนจะมีโซนห้องรับประทานอาหารอยู่นี่
"ไปกันเถอะ" ไม่ปล่อยให้ผมยืนครุ่นคิดนาน มือใหญ่ยื่นมาจับมือผมอีกครั้ง
ท่ามกลางอากาศเย็นเล็กน้อยเมื่อได้สัมผัสอะไรที่มันมีอุณหภูมิสูงกว่าเล็กน้อยแล้วมันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอุ่นร้อนไปถึงข้างในภายในใจ ผมเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนับหนึ่งแล้วเผลอมองเหม่อไปนานทีเดียว แสงไฟสลัวตามทางสาดกระทบเครื่องหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มวัยสามสิบสองที่ยังคงหนุ่มแน่นไร้ริ้วรอยของวัย
บางทีก็รู้สึกอิจฉาดีเอ็นเอผู้ชายบ้านนี้อยู่เหมือนกันนะ พี่ไอศูรย์กับพี่ออสตินใกล้สามสิบห้าแล้วแต่ยังดูเด็กอยู่เลย เฮ้อ ผมนี่สิ ตีนกาเริ่มมาแล้ว
คิดอะไรเพลินๆ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ตอนขึ้นเรือสำราญมาแล้ว กะพริบตาเรียกสติเล็กน้อยพร้อมกวาดสายตามองไปรอบๆ ตัวแล้วพบว่าไม่มีนักท่องเที่ยวเลยสักคน มีเพียงคนของพวกผมและพนักงานบนเรือเท่านั้น
"มึงเหมาเรือ?" คิดออกได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น
"ขึ้นไปบนดาดฟ้ากันดีกว่า" มันไม่ตอบแต่การไม่ตอบก็คือคำตอบ
ผมส่ายหัวให้กับการใช้เงินไม่บันบะบันยังของนับหนึ่ง คิดจะเหมาก็เหมาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ เออ รู้แล้วว่ารวย รวยอภิมหารวยแต่ว่าช่วยประหยัดหน่อยก็ดี
หลังจากขึ้นไปถึงดาดฟ้าเรือแล้วเรือสำราญก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากฝั่ง ผมกวาดตามองดูโต๊ะ โซฟามากมายที่ไร้คนนั่งแอบรู้สึกวังเวงมากกว่าโรแมนติกซะด้วยซ้ำ
พอจะรู้ตัวบ้างแล้วว่านับหนึ่งกำลังจะสร้างดินเนอร์แสนโรแมนติกให้ผมประดับใจแต่ว่านะ... สภาพตอนนี้มันยังห่างไกลกับคำว่าโรแมนติกพอสมควรแต่ผมจะไม่พูดออกไปแล้วกัน
เดี๋ยวคนกากจะเสียกำลังใจ
ยังดีที่ตามจุดตามมุมต่างๆ มีการจัดไฟประดับอย่างสวยงามและจุดเทียนหอมทำให้ได้กลิ่นหอมอบอวลในอากาศจึงรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ ยิ่งมีสายลมอ่อนๆ ปะทะเข้ากับใบหน้าเนื้อตัวแล้วยิ่งรู้สึกดีกว่าเดิม
ผมลากนับหนึ่งไปยังหัวเรือเพื่อดื่มด่ำไปกับบรรยากาศแสนงดงาม
"ไม่คิดว่ากลางคืนจะสวยขนาดนี้" ผมพูดขึ้นขณะมองไปยังฝั่งอีกด้านที่เต็มไปด้วยตึกอาคารและแสงสีที่พอมองจากที่ไกลๆ แล้วมันสวยงามมาก
"ชอบก็ดีแล้ว" นับหนึ่งยิ้มผ่อนคลาย
"อืม สวยมาก" หันไปยิ้มให้นับหนึ่งอย่างจริงใจก่อนจะหันกลับไปชื่นชมดื่มด่ำกับบรรยากาศ พวกเรายืนอยู่ตรงหัวเรือเกือบสิบห้านาทีก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะที่อยู่ไม่ไกลแต่ดันถูกนับหนึ่งลากไปยังโต๊ะตรงกลางที่ตั้งอยู่ใจกลางเรือแทน
"นั่งโต๊ะนู้นเถอะ" มันว่าแบบนั้นแล้วลากผมเดินไป
"โต๊ะไหนก็เหมือนกันปะ" คิ้วย่นขมวดเข้าหากันหันไปมองโต๊ะมากมายรอบกายแล้วยิ่งไม่เข้าใจ
"ไม่ได้ ต้องโต๊ะนี้"
เมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่นับหนึ่งต้องการแล้วตอนแรกผมยังไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมต้องเป็นโต๊ะนี้แต่หลังจากมาเห็นบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วพลันเข้าใจขึ้นมา
ยิ่งมองไปที่โต๊ะอื่นแล้วยิ่งเห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจน
"นี่มึง..."
ตอนแรกดอกทิวลิปมันวางอยู่บนโต๊ะแต่ตอนนี้ถูกนับหนึ่งหยิบและถือไว้ เขายืนนิ่งมองผมอย่างจริงจังไม่หลบสายตา
"ความหมายของดอกทิวลิป..มึงรู้ใช่มั้ย" นับหนึ่งถามผม
ผมเม้มปากและพยักหน้าเบาๆ... ความรัก การขอโทษ และการเริ่มต้นใหม่
"ขอโทษที่ผ่านมาอาจจะทำไม่ดีทำให้มึงเสียใจ"
"..."
"ขอโทษที่กูมันโง่ รู้สึกตัวช้า"
เขายื่นดอกทิวลิปสีแดงให้ผม
"เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ควินซ์"
"..."
"ให้โอกาสกูนะ"


## chapter 11.1

บทที่ 11
[นับหนึ่ง]
น่าอาย น่าอายสุดๆ
ผมพูดประโยคน่าอายแบบนี้ออกไปได้ยังไงเนี่ย ไม่อยากจะเชื่อ!
โคตรเลี่ยนเลยให้ตายสิ
หลังจากพูดออกไปแบบนี้แล้วแผ่นหลังของผมมันก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเพราะตื่นเต้นมากเกินไปเลยทำให้เหงื่ออกมามากมายจนควบคุมไม่ได้ แม้กระทั่งมือยังชื้นไปด้วยเหงื่อเลย
ยิ่งเห็นควินซ์นิ่งงันไม่ตอบโต้แบบนี้แล้วยิ่งใจแป้ว... หรือผมจะทำไม่สำเร็จ
แต่ แต่ว่าไอ้เก้าแนะนำมานะ!
มันต้องได้ผลสิ
เอ่อ แต่จะว่าไป... ไอ้เก้ามันแนะนำแค่วันนี้ให้ผมพาควินซ์มาล่องเรือชมวิวดื่มด่ำไปกับบรรยากาศโรแมนติกในค่ำคืนที่ฮ่องกง เมื่อบรรยากาศดีความรู้สึกย่อมดีตามและจากนั้นค่อยให้ผมหยอดคำหวานเล็กๆ น้อยๆ ไม่ต้องพุ่งชนป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายตื่นตกใจแล้วสร้างเกราะตั้งกำแพงใส่ผม
แล้วดูสิที่ผมทำสิ... เหมาเรือให้มีแค่สองเรา ให้ดอกทิวลิป สองอย่างนี้ล้วนแต่เป็นการเล่นนอกบทของผม แต่ว่าถ้าผมไม่ทำอะไรให้ชัดเจน ควินซ์ก็จะทำเป็นไม่หือไม่อือเมินสิ่งที่ผมพยายามทำ
ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะออกไปทางไหนแต่ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร
ผมก็จะต้องยอมรับมันให้ได้
เอ่อ แต่อย่าเงียบนานขนาดนี้ได้มั้ย ใจเสียมากกว่าเดิมอีก!
"ควินซ์" ผมลองเรียกเขาดู
นัยน์ตาสีอ่อนยามแรกดูฉ่ำแววไปด้วยประกายหยดน้ำคล้ายจะร้องไห้แต่ไม่ได้ร้อง เมื่อถูกผมเรียกคล้ายจะได้สติขึ้นมาบ้างแต่ยังคงไม่พูดอะไรออกมาสักคำ ผมสูดลมหายใจลึกอย่างรอคอยไม่ได้เร่งรัดอะไรไม่ได้บีบบังคับมากไป ได้แต่รอให้ควินซ์พูดออกมาเอง
"...แน่ใจแล้วเหรอที่ทำแบบนี้" เนิ่นนานเกือบห้านาทีกว่าควินซ์จะพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง
ผมขบริมฝีปากเล็กน้อยและพูดช้าๆ เพื่อไม่ให้น้ำเสียงตัวเองสั่น "ถ้าไม่แน่ใจแล้วจะทำแบบนี้เหรอ"
"กูต้องการคำตอบไม่ใช่คำถามย้อนกลับ" ควินซ์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ และถามซ้ำ "มั่นใจแล้วเหรอที่ขอโอกาสจากกูแบบนี้"
"ใช่"
"โอกาสไม่ได้ให้กันง่ายๆ" ควินซ์ยังไม่รับดอกทิวลิปไปจากมือผม "ถ้าให้แล้วคงให้อีกไม่ได้"
"กูรู้" ผมตอบอย่างจริงจัง
ควินซ์มองผมอย่างหงุดหงิดและกระแทกเสียง "มึงแน่ใจในความรู้สึกกับกูแล้วเหรอ มั่นใจแล้วเหรอว่ามันใช่"
"ถ้าไม่มั่นใจ กูไม่พูดหรอก" ผมถามมันกลับอย่างไม่เข้าใจว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ "แล้วมึงหมายความว่ายังไง พูดให้มันเคลียร์ มึงจะบอกว่าไม่มั่นใจในความรู้สึกกู?"
ผมดูเป็นคนกลับกลอกไม่น่าเชื่อขนาดนั้นเลยเหรอ
พอถูกผมถามเป็นชุดแบบนี้ คนตรงหน้าได้แต่กัดริมฝีปากไม่พูดอะไรแต่มันเป็นการยอมรับกลายๆ ว่า สิ่งที่ผมพูดนั้นเป็นสิ่งที่มันกำลังคิดอยู่จริงๆ
ความรู้สึกกรุ่นเคืองเกรี้ยวกราดค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้นพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอารมณ์
"มึงคิดว่า...มันไม่ใช่ความรัก?" แววตาของผมวูบไหวไปมา "ควินซ์ อย่าเงียบ"
"มึงลองมาเป็นกูมั้ย" ควินซ์เงยหน้าสบตาผมด้วยแววตาอ่อนล้าจนผมตกใจ "ใช่ กูชอบมึง กูรักมึงมาเป็นสิบๆ ปีแต่มึงไม่เคยเห็นและมึงมองข้ามมาตลอด"
"ควินซ์..." คล้ายมีมือมืดเข้ามากำหัวใจจนเจ็บไปหมด
"แล้วอยู่มาวันหนึ่งที่กูจะตัดใจ เลิกรักเลิกรอแต่มึงกลับ..." เสียงสั่นสะอื้นคล้ายคนจะร้องไห้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่ "มึงกลับมาบอกว่ารักกู ขอโอกาสตามจีบกู"
"..."
"มึงว่า...มันน่าเหลือเชื่อมั้ย" ควินซ์เงยหน้าขึ้นเพื่อสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา "กูยังไม่อยากจะเชื่อเลย เอาจริงๆ"
ผมเผยยิ้มเจ็บปวดออกมาเพราะสิ่งที่ควินซ์พูดมันก็ถูกแล้ว ไม่แปลกเลยที่เขาจะไม่มั่นใจในตัวผม ควินซ์หันกลับมาสบตาผมอย่างจริงจังไม่หลบหลีก
"กูอยากให้มึงกลับไปถามตัวเอง"
ผมขมวดคิ้ว...ถามอะไร
ผมยังต้องถามอะไรอีก
ควินซ์พยายามทำตัวเข้มแข็ง "มึงกลับไปถามใจตัวเองให้ดีๆ ก่อน"
"..."
"มึงชอบกูจริงๆ หรือเพราะตอนนี้มึงไม่มีใครนอกจากกู"
คล้ายกับมีค้อนปอนด์ขนาดใหญ่ทุบลงกลางใจของผมให้มันเจ็บปวดร้าวระทมและร่วงหล่นสู่ก้นเหวลึก ผมไม่คิดเลยว่าในใจควินซ์กำลังคิดแบบนี้อยู่ แต่เขาจะคิดแบบนี้มันก็ไม่ผิด ไม่ผิดเลยจริงๆ
ผมไม่สามารถโกรธเขาได้และผมยังรู้สึกโกรธตัวเองมากกว่า
เวลามากมายสูญเสียไปอย่างไร้ค่า มองข้ามความรู้สึกของควินซ์มาตลอด ใช้คำว่าเพื่อนมาพันธนาการไว้ทั้งที่ความจริงแล้วผมนั้น...
"มึงรู้มาตลอดนับหนึ่ง"
"..."
"มึงรู้ว่ากูชอบมึง กูคิดกับมึงมากกว่าเพื่อนมาตลอด"
"..."
"และมึงพูดเองว่าระหว่างเรามันเป็นได้แค่เพื่อน"
ผมพูดอะไรไม่ออกและไม่คาดคิดว่าควินซ์จะยังจำได้
ใช่แล้ว ผมรู้ ผมรู้มาตลอดแต่ผมเลือกที่จะลืมเลือนมันไปจนผมลืมไปแล้วจริงๆ ว่าครั้งหนึ่งควินซ์เคยสารภาพรักกับผม วันนั้นเป็นงานกินเลี้ยงฉลองจบมัธยมปลายและผมไปส่งควินซ์ที่บ้าน สภาพต่างคนต่างกรึ่มแต่ยังคงรับรู้มีสติครบถ้วน
ควินซ์บอกชอบแต่ผมปฏิเสธแถมยังบอกว่าควินซ์เมามาก พูดเพ้อเจ้อ
ภาพในวันนั้นเข้ามาในหัวของผมไม่หยุดราวกับน้ำป่าไหลหลาก ใบหน้าหล่อสวยและอ่อนเยาว์เปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดแต่ยังคงพยายามยิ้มให้ผม
'ใช่ กูคงเมาแล้ว มึงอย่าถือสาเลย'
'…'
'พรุ่งนี้ทุกอย่างจะเหมือนเดิม มึงไม่ต้องห่วง ฮึก'
ความร้อนในเบ้าตาทำให้ผมรู้สึกอึดอัดระคนเจ็บปวด ผมหันมาดึงควินซ์เข้ามาในอ้อมกอดแล้วโอบกอดเขาไว้แน่นคล้ายหวาดกลัวว่าถ้าตอนนี้ผมไม่กอดเขาไว้ อีกฝ่ายจะหายไปจากผมตลอดกาล
"ขอโทษ ขอโทษ" ผมพร่ำขอโทษคนในอ้อมกอดอย่างไร้หนทางและอับจน
ควินซ์ไม่ตอบอะไรเพียงซบหน้าลงในอ้อมอกของผมเงียบๆ เขาไม่ได้ร้องไห้แต่ตัวสั่นไม่หยุดและเนิ่นนานเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะสงบลงได้ ผมไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดีเลยกอดเขานิ่งๆ พร้อมกับหัวที่พยายามหาคำพูดดีๆ มาทำให้เขารู้สึกดี
"ไม่ต้องหาคำพูดมาปลอบใจกูหรอก" ควินซ์พูดขัดความคิดผมเหมือนอ่านใจผมออกหมดเปลือก "กูไม่เป็นไร"
"แต่มึง..." แล้วจะบอกว่าไม่เป็นอะไรได้ไง
"ไม่เป็นไร ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นแล้ว" ควินซ์ผลักผมออกเบาๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ราวกับก่อนหน้านี้คนที่ตัวสั่นงกๆ มีท่าทางอ่อนล้าอ่อนแอเมื่อกี้ไม่ใช่ตัวเอง
เล่นเอาผมมึนงงทำอะไรไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม
"นั่งสิ แล้วมาคุยกันต่อ" ควินซ์ตอนนี้ดูจะใจเย็นและกลับคืนสู่ความสุขุมแล้ว
"อะ อ้อ" ผมพยักหน้าแล้วเดินกลับไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างว่าง่าย "ควินซ์..."
"ไม่ต้องขอโทษแล้ว" โบกมือไปมาเพื่อตัดคำขอโทษ "กูเข้าใจมึง กูไม่โทษมึงหรอก ความรักเป็นเรื่องที่บังคับกันไม่ได้ ตอนนั้นมึงไม่ชอบกูก็ไม่เป็นไร"
"อดีตไม่สำคัญ" ควินซ์หลุบตาต่ำมองช่อกุหลาบในมือ "สำคัญที่ปัจจุบันว่ามึงรู้สึกยังไงกันแน่"
"กูชอบ..."
"ยังไม่ต้องรีบตอบ" เบรกผมอีกแล้วจนผมเริ่มนิ่วหน้าอึดอัดที่ไม่ได้พูดออกไป
เมื่อผมถูกสั่งให้เงียบเป็นนัยๆ เลยไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงรอฟังควินซ์พูด แต่ผ่านไปเกือบสามนาทีได้ ควินซ์ถึงพูดต่อเหมือนว่าเมื่อกี้ที่เงียบไปกำลังจัดระเบียบความคิดอันวุ่นวายอยู่
"มึงต้องเข้าใจก่อนนะ หนึ่ง" ควินซ์เม้มปากแน่นและลังเลแต่ก็พูดออกมา "ความรู้สึกมึงมันปุ๊บปั๊บ คิดจะรักก็รัก มันทำให้เชื่อยากและกูไม่มั่นใจ"
"กูเข้าใจ" ผมกำหมัดแน่นอยู่ใต้โต๊ะ "มันคงทำให้มึงตั้งตัวไม่ทันจริงๆ นั่นแหละ"
"กูไม่ได้ดูถูกความรู้สึกมึงแต่กูแค่อยากมั่นใจ" ควินซ์ยิ้มบางแล้วลูบมือไปมา "มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้กำลังฝันไป"
"..."
"กูรอมึงมาขนาดนี้แล้ว"
"..."
"มึงรอกูบ้างได้มั้ย นับหนึ่ง"
น่าแปลกที่ผมฟังแล้วกลับรู้สึกยินดีมากถึงมากที่สุด
"มึง มึงกำลังให้โอกาสกูเหรอ" ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ถามเสียงไม่มั่นคงนัก มือไม้สั่นไปหมด
ควินซ์หน้าบึ้ง "หรือมึงจะไม่เอา?"
"เอา!" ผมรีบตอบเพราะกลัวว่าควินซ์จะเปลี่ยนใจ
"ฮึ" เขาย่นจมูกคล้ายหมั่นไส้ผมแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทางก่อนจะหันกลับมาหาผมแล้วยื่นมือมาตรงหน้าผม "เอามาสิ"
"หา" ผมทำหน้าเอ๋อ
"ทิวลิปน่ะ จะให้มั้ย!" แล้วทำไมต้องทำเสียงโหดด้วยเล่า
เมื่อควินซ์พูดมาแบบนั้นแล้วผมก็รีบยื่นดอกทิวลิปให้ทันที เห็นเขายอมรับดอกไม้แล้วก็ยิ่งโล่งอก แปลว่าเขาให้โอกาสผมแล้วจริงๆ สินะ ขอแค่เขาให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเอง ผมจะแสดงให้เขาเห็นถึงความรักความมั่นคงที่ผมมีให้อย่างตรงไปตรงมาและจริงใจ ให้เขารับรู้ว่าผมรักเขาจริงๆ ไม่ใช่เพียงเพราะผมเหงาไม่มีใครหรือแค่หวงเขาไม่อยากปล่อยให้เขามีคนอื่น
"กินข้าวกันเถอะ"
จริงๆ ยังมีหลายอย่างที่ผมอยากพูดออกไปแต่คิดไปคิดมาแล้วอย่าเพิ่งพูดอะไรจะดีกว่า บรรยากาศแย่ๆ มันกำลังดีขึ้น ผมอย่าไปทำให้มันเสียบรรยากาศเลย
ควินซ์พยักหน้าแล้วเอาแต่ดูดอกทิวลิปในมือ ผมไม่ได้รบกวน ปล่อยให้เขาอยู่เงียบๆ จัดระเบียบความคิดสักพัก
ไม่นานนักอาหารมื้อค่ำที่ผมสั่งเตรียมไว้ก็ถูกนำมาเสิร์ฟ มีทั้งของโปรดควินซ์และผม หลังจากได้กินอาหารของโปรดแล้วดูเหมือนควินซ์จะมีสีหน้าดีขึ้นตามลำดับ
หลังจากกินอาหารที่นี่เสร็จแล้วผมชวนควินซ์ไปเดินเล่นต่อแถวย่านการค้าดัง คิดว่าในยามค่ำคืนแบบนี้คงคึกคักน่าดู
"ก็ได้ แต่คงเดินเล่นได้ไม่นานนะ" ควินซ์เอ่ยเตือน "เราเพิ่งเดิน ควรกลับไปพักแล้วไหนจะมีบินไปปักกิ่งอีก"
"รู้แล้ว" ผมคิดว่าไหนๆ ก็มาทั้งที่ก็เที่ยวให้คุ้มสักหน่อย
เมื่อมาถึงย่านการค้าแล้วเห็นร้านรวงขายอาหารข้างทางน่าสนใจเลยชักชวนควินซ์ให้ลองกินดู แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าบอกว่ายังจุกท้องอยู่ ไม่กิน
ผมเลยกินคนเดียวแต่ว่ากินคนเดียวดูจะเหงาไปเลยสั่งให้ผู้ติดตามที่เดินเป็นขบวนตามหลังไปซื้อมากินด้วย ควินซ์เห็นผมทำแบบนี้แล้วก็หัวเราะขำๆ
"ของทอดอย่ากินเยอะ" ควินซ์เตือน "ของทอดๆ มันๆ ไม่ดี"
"แต่มันอร่อย"
"สุขภาพ"
"ครับ"
ไม่เถียงก็ได้
เลือกซื้อขนมอีกนิดหน่อยแล้วก็กลับบ้านกัน กว่าจะมาถึงบ้านก็เกือบห้าทุ่มเล่นเอาหมดแรงเลยจริงๆ แต่ถึงยังงั้นแล้วผมยังต้องเคลียร์งานต่อ อันที่ทำค้างไว้เมื่อบ่ายแก่ๆ นั่นแหละ
เป็นงานด่วนที่ต้องประชุมตอนเช้าของวันจันทร์นี้เลย พรุ่งนี้ก็วันอาทิตย์แล้ว เพิ่งเคลียร์เสร็จไปได้ครึ่งหนึ่งเอง
"อาบน้ำก่อนเดี๋ยวค่อยลงมาทำ" ผมหันไปบอกควินซ์ "หรือมึงจะนอนก่อนก็ได้"
"เจ้านายยังทำงาน ไหนเลยเลขาฯจะกล้าพัก" พูดติดตลกแล้วควงแขนลากผมเดินขึ้นไปชั้นสอง
แน่นอนว่าผมต้องอึ้งไปกับการใกล้ชิดแบบนี้ แต่ตื่นตระหนกได้ไม่นานพลันสงบใจได้และคิดว่ามันก็ไม่มีอะไรผิดเพราะเราสองคนได้เข้าสู่ช่วงทดลองเรียนรู้กระชับความสัมพันธ์กันแล้ว
ใกล้ชิดสนิทสนมแบบนี้สิ ถูกต้องที่สุด!
ผมเดินหน้าบานไปส่งควินซ์ที่หน้าห้องนอนก่อนตัวเองจะหมุนตัวเดินฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี อาบน้ำอาบท่าให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่าเรียบร้อยแล้วค่อยลงมาข้างล่าง คิดว่าตัวเองอาบน้ำเร็วแล้วนะ แต่ดูเหมือนควินซ์จะไวกว่า
เขาอยู่ในชุดนอนเรียบง่ายและกำลังนั่งจัดเรียงลำดับความสำคัญของแฟ้มงานอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ บรรยากาศรอบตัวที่อบอุ่นชวนสบายตายิ่งทำให้ประกายอ่อนโยนในดวงตาของผมฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ
"อันไหนต้องจัดการก่อน" ผมถามพลางทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างเขา
"สองอันนี้" นิ้วเรียวยาวสวยเคาะไปที่แฟ้มสีน้ำเงินเข้มสองอัน "เป็นแผนงานต่างๆ แล้วก็งบประมาณการลงทุน รายชื่อนักลงทุน ลองดู"
สีหน้าของผมเปลี่ยนเป็นจริงจังและเคร่งขรึมขึ้นหลังจากได้ยิน จากท่าทางเอื่อยเฉื่อยเป็นไปทันควัน กลับมาเป็นบอสหนุ่มผู้เด็ดขาด ผมพลิกอ่านเอกสารอย่างละเอียดพบว่ามันค่อนข้างแปลกในบางจุดจึงยื่นให้ควินซ์ดูอีกครั้ง
"ปัญหาอยู่ที่ตรงนี้" ควินซ์ชี้ให้ดู "งบประมาณสูงไป ไม่น่าจะขนาดนี้"
ผมพยักหน้าเข้าใจแล้วแยกแฟ้มไปอีกทาง คิดว่าปัญหานี้คงต้องมีการประชุมไต่สวนกันสักหน่อย ทำงานไปจนเวลาล่วงเลยไปตีสามก็ยังไม่เสร็จแต่ความง่วงเริ่มจู่โจม
หันจะบอกควินซ์ว่าเช้าค่อยทำต่อแต่ภาพที่เห็นทำเอาผมไม่รู้จะพูดยังไง เลขาฯของผมหลับไปแล้วแต่มือยังไม่ยอมปล่อยแฟ้มไปอีก ส่ายหัวเบาๆ แล้ววางมือจากงานก่อนจะหยิบแฟ้มออกจากมือควินซ์อย่างเบามือจากนั้นค่อยช้อนตัวคนร่างบางขึ้นมาในท่าเจ้าสาวแล้วเดินกลับขึ้นชั้นสอง
เนบิวล่าเดินตามหลังมาเงียบๆ อย่างรู้หน้าที่ เขามาเปิดประตูห้องนอนของควินซ์ให้เสร็จก็จากไป
วันนี้ผมอุ้มควินซ์สองรอบแล้วจึงได้รู้ว่าคนในอ้อมกอดนั้นตัวบางมากกว่าที่คิดเยอะมาก น้ำหนักตัวน้อยแถมผอมแห้งอีก ผมชักไม่แน่ใจแล้วว่าตัวเองใช้งานเลาขาฯคนนี้หนักเกินไปหรือเป็นอีกฝ่ายที่กินน้อย
"ต้องขุนให้อ้วนแล้ว" จะได้จับถลัดมือหน่อย
ใช่ๆ สะโพกกับก้นดูไม่เต็มไม้เต็มมือเท่าไร... เฮ้ย เดี๋ยวสิ ผมกำลังคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย!
.ใบหน้าหล่อเหลาแดงซ่านขึ้นมากะทันหันอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมรีบวางร่างของควินซ์ลงแล้วห่มผ้าเปิดแอร์ให้เขาอย่างเร่งรีบและรีบจากไปอย่างเร่งร้อน
ทันทีที่ผมปิดไฟประตูห้อง คนที่ผมคิดว่าหลับไปแล้วกลับลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืด…
...
...
...
นัยน์ตาขยับไปมองทางประตูห้องเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ออกมาจากนั้นพลิกตัวไปอีกด้าน หน้าต่างห้องของเขาไม่ได้ปิดม่านทำให้แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเลยทำให้เห็นอะไรๆ รอบกายชัดขึ้นมาบ้าง
บนตู้เตี้ยๆ ข้างเตียงมีแจกันดอกไม้วางอยู่และดอกไม้ที่ปักอยู่ในแจกกันก็คือดอกทิวลิปที่ได้มาจากนับหนึ่งในวันนี้
มุมปากค่อยๆ ยกขึ้นอีกนิดก่อนจะปิดเปลือกตาลงจมดิ่งสู่ห้วงความฝันแสนหวาน...
"โอ๊ยย เมื่อยๆ เมื่อยไปหมด!"
ผมร้องโวยวายทันทีหลังจากลงจากเครื่องบินแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแต่ภายในสนามบินยังเต็มไปด้วยผู้คน ผมมองคนข้างกายที่เดินถือกระเป๋าถือแก้วนมร้อนท่าทางดูปกติสดชื่นไม่เหมือนผมที่ล้าไปทั้งตัว
"แก่แล้วนะมึง" ควินซ์เหล่มองแล้วยักคิ้วให้ "คนแก่จะเมื่อยบ่อยก็ไม่แปลก"
"มึงว่าใครแก่" ผมฉุนกึกเลย "มึงแก่กว่ากูห้าเดือน!"
"อ้อ งั้นเหรอ" ทำหน้าประมาณว่าแล้วไงให้ผม เห็นแล้วอยากจะถีบสักเปรี้ยงด้วยความหมั่นไส้จริงๆ "รีบกลับบ้านนอนกันดีกว่า พรุ่งนี้ประชุมแต่เช้า"
พอได้ยินเรื่องงานแล้วยิ่งห่อเหี่ยวไปทั้งใจเลยจริงๆ ผมเดินคอตกตามควินซ์ไปยังลานจอดรถ ข้างหน้าควินซ์มีบอดี้การ์ดเดินนำอยู่สี่คน ข้างหลังและรอบๆ ตัวพวกเราอีกแปดคน เป็นการปรากฏตัวที่โอเว่อร์จริงๆ
เนบิวล่ากดโทรศัพท์ยิกๆ อยู่ข้างผมราวกับกำลังทะเลาะกับใครอยู่
"หน้าตาเครียดเชียว เป็นอะไร" ผมถามอย่างไม่ตั้งใจ
"ไม่มีอะไรครับ" เนบิวล่าปิดโทรศัพท์เก็บไปแต่สีหน้ายังบึ้งตึง "แค่คนงี่เง่าคนหนึ่ง"
"แฟน?" เหมือนจะเคยพูดถึงอยู่ "ทะเลาะกัน? จะไปง้อมั้ย?"
ผมรู้สึกว่าตอนนี้ผมก็มีผู้ติดตามมีบอดี้การ์ดเยอะแล้วนะ ถ้าเนบิวล่าจะกลับไปสักคนก็ไม่มีอะไรเสียหาย
"เขาอยู่ที่เมืองนี้" เด็กหนุ่มถอนหายใจพลางล้วงกระเป๋ากางเกง "อยากให้ผมกลับไปนอนพักที่บ้านเขาแต่ผมบอกว่าทำงาน ไปไม่ได้เลย..." ยักไหล่ไม่พูดต่อแต่ก็รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น
"เลิกงานก็ไปนอนบ้านแฟนก็ได้นี่" ผมเองก็มาปักกิ่งหลายเดือนแล้ว แน่นอนว่าคฤหาสน์ของพี่ออสตินนั่นมีคนดูแลแทบทุกตารางเมตรในบ้าน ขาดเนบิวล่าไปหนึ่งคนก็ไม่เป็นไร
"ไม่ได้ๆ ผมรับเงินจากบอสมาเยอะ" เนบิวล่าส่ายหัวหน้าซีด "ขืนเขารู้ว่าผมทำงานไม่เต็มที่คงเจ็บหนักแน่"
เขาเอาพี่ผมมาอ้างแบบนี้แล้วก็พูดอะไรไม่ได้อีก ผมไหวไหล่เป็นเชิงว่าตามใจแล้วกันแต่ผมยังโน้มน้าวว่าสามารถไปเจอแฟนได้นะ เขาฟังแล้วดูลังเลนิดหน่อยแต่ไม่ได้รับปากอะไร
สรุปเมื่อเนบิวล่าไม่ยอมไปหา แฟนหนุ่มของเด็กนี่มันบุกมาถึงบริษัทผมเลยครับ
"ไปกินอะไรมื้อดึกหน่อยเถอะ" ควินซ์ชวนเมื่อเราขึ้นมาบนรถแล้ว
"ได้" ผมคิดเล็กน้อยก่อนจะสั่งให้คนขับรถไปหาพวกร้านข้าวต้มร้านโจ๊กอะไรเทือกๆ นั้น ถ้าเป็นที่เมืองไทย เวลานี้คงไปหาพวกร้านข้าวต้มโต้รุ่ง จะว่าไปอยากกินข้าวต้มกับยำไข่เค็มขึ้นมาซะงั้น
หลังจากหาอะไรกินแล้วจนเดินทางมาถึงคฤหาสน์หรูบ้านในปักกิ่งก็ปาไปตีสองกว่าได้ พรุ่งนี้มีประชุมเก้าโมง
"ให้เลื่อนประชุมมั้ย" ควินซ์ถามความเห็นผมเมื่อเราเข้ามาในบ้านแล้ว
"ไม่ต้อง" ผมมองไปรอบๆ บ้านแม้ว่าจะไม่ได้มาอยู่หนึ่งเดือนก็ยังคงสะอาดไม่มีไรฝุ่น "ทำตามกำหนดเดิมเถอะ"
ควินซ์พยักหน้ารับแล้วเดินแยกไปห้องนอนของตัวเอง ผมมองตามแผ่นหลังบางไปแล้วครุ่นคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้มีเวลาว่างตอนเที่ยง ควรชวนควินซ์ไปร้านอาหารเปิดใหม่ดีมั้ยนะ
วันนี้ตอนเช้าที่เรายังอยู่ฮ่องกงเพราะงานยังไม่เสร็จเลยต้องทำต่อจนบ่ายถึงจะเสร็จเรียบร้อย ช่วงบ่ายช่วงเย็นเราไปพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งมาดามทุสโซแล้วก็ไปเดินหาอะไรกินตามสตรีทฟู้ดของฮ่องกง
เที่ยวเล่นดื่มกินจนหนำใจแล้วก็บินมาปักกิ่ง บางทีผมก็รู้สึกว่าชีวิตตัวเองมันรวดเร็วจนไม่รู้จักคำว่าพักผ่อนเลย ทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมด เช้าอยู่ที่หนึ่ง เย็นอยู่อีกที่
เมื่อก่อนสมัยทำงานแรกๆ ก็ไฟแรงสูงบินไปนั่นไปนี่บ่อย ทำงานหกวันต่อสัปดาห์ก็ยังไม่รู้สึกอะไร
พอตอนนี้เริ่มรับรู้แล้วว่าการใช้ชีวิตที่ผ่านมามันเหนื่อยขนาดไหน
หรือสงสัยผมเริ่มแก่?
ไม่สิ เพิ่งสามสิบเอ็ดใกล้สามสิบสองจะรีบเอาอะไรมาแก่
น่าจะเป็นเพราะผมกำลังจะสร้างครอบครัวและกำลังจะแบ่งเวลาไปใช้ชีวิตให้มากกว่า
"นั่นสินะ เราจะเบาเรื่องงานบ้างแล้ว" พี่ออสตินเขาก็เบาเรื่องงานลงไปแล้ว ทำตัวเป็นประธานลึกลับเป็นมังกรเห็นหัวไม่เห็นหางไปแล้ว กุมอำนาจทำงานหลังม่านอย่างสบายๆ
แล้วสักแป๊บก็คิดถึงคำพูดนับสองขึ้นมาได้
'หาเงินได้เยอะไปแล้วไม่ใช้ซื้อความสุขให้ตัวเองแล้วจะหาเงินไปทำไม'
'ไม่รีบใช้ชีวิต ระวังแก่ไปแล้วจะทำอะไรตามใจตัวเองไม่ไหวนะ'
ผมขบคิดตามคำพูดน้องแล้วพบว่ามันก็ถูกทุกอย่าง ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินคิดแผนการในอนาคตของตัวเอง หลังจากตัดสินใจได้แล้วจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความหาผู้ช่วยชาวจีนคนหนึ่ง
'ปรับตารางงานใหม่ ฉันไม่ทำงานวันเสาร์แล้ว'
เริ่มต้นจากเพิ่มวันหยุดให้ตัวเอง
คิดว่าพรุ่งนี้คงมีคนตกใจจำนวนมากแล้วก็อารมณ์ดี
"พรุ่งนี้ควินซ์จะทำหน้ายังไง อยากรู้จัง"
คงต้องตกใจแล้วดีใจแน่ๆ เลย


## chapter 11.2

"มึงไม่ทำงานวันเสาร์แล้ว?"
"อื้อฮึ" ผมพยักหน้าแล้วตีหน้าขรึมตักโจ๊กกินแล้วลอบมองสีหน้าของเลขาฯของตัวเองไปด้วย
ควินซ์ขมวดคิ้วมีร่องรอยประหลาดใจบนใบหน้าได้ครู่หนึ่งก็พยักหน้ารับรู้และก้มหน้ากินมื้อเช้าบ้าง
เดี๋ยวสิ มีปฏิกิริยาแค่นี้เนี่ยนะ? ถามจริง!?!
ตกใจ อ้าปากค้าง หน้าเหวอ ดีใจ?
ไม่มีเลยเหรอ!
"มึงไม่ดีใจหน่อยเหรอ" เออ แสดงอะไรออกมาหน่อยแบบ ว้าว คนบ้างานก็รู้จักหยุดกับเขาสักที เมื่อเช้าผมเอาเรื่องนี้ไปอวดนับสองมา น้องแทบจุดพลุฉลองให้แล้ว
เอ๊ะ หรือน้องคาบข่าวไปบอกควินซ์ก่อนแล้วแต่ก็ไม่น่าใช่เพราะสีหน้าควินซ์ดูงงงๆ ปนตกใจจริงๆ ตอนที่ผมบอกว่าเลิกทำงานวันเสาร์แล้วจะทำงานถึงแค่ห้าโมงเย็นเท่านั้น ไม่ทำงานล่วงเวลาแล้วด้วย
"ก็ดีใจ" ตอบเสียงเรียบสนิท
"..." ผม
"ดีใจมากด้วย"
นี่คือดีใจ? ดีใจมากแล้วด้วยนะ
แต่ทำไมผมถึงสัมผัสไม่ได้ถึงความดีใจอะไรเลยวะ
"นี่ขนาดมึงดีใจนะ" ผมอดไม่ได้ที่จะแขวะอย่างน้อยใจเมื่อตัวเองไม่ได้เห็นในสิ่งที่คาดหวัง มือยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบให้รสชาติขมๆ ช่วยลดความขมขื่นในใจ
"เออ ในที่สุดมึงก็คิดได้สักทีว่าควรทำงานห้าวัน" เสียงใสว่าต่อ "กูนึกว่าจะตรัสรู้ตอนห้าสิบว่าควรเลิกบ้างานทำงานหนัก แล้วก็นะขอบคุณมากที่มึงรู้จักหยุดเพราะกูจะได้หยุด มึงรู้มั้ยว่าวันเสาร์เนี่ยเป็นวันที่สมควรได้นอนตื่นสายแต่กูต้องลุกมาทำงานกับมึง ไหนจะ..."
"..." ผม
เอ่อ อันนี้ไม่ใช่ปฏิกิริยาที่ผมอยากได้นี่ครับ
สรุปตลอดทั้งมื้อเช้าคือนั่งฟังควินซ์บ่นถึงความทุกข์ในการทำงานวันเสาร์แล้วยังพูดถึงข้อดีในวันหยุดให้ผมฟังยาวเหยียดคล้ายสั่งสอนไปในที
ไอ้เราก็ได้แต่นั่งตัวลีบตักโจ๊กกินเงียบๆ และพยักหน้าฟังเป็นพักๆ เพื่อบอกว่า เออ ฟังอยู่นะ
"กูว่าจะพูดต่อแต่พักไว้ก่อน" มันยังไม่หมดอีกเหรอ ไอ้ที่เขาว่ากันว่าได้เมียก็เหมือนได้แม่ใหม่อีกคนท่าจะจริงนะ "ได้เวลาไปทำงานแล้ว"
ผมร้องอืมในลำคอเบาๆ แล้วจิบกาแฟอึกสุดท้ายก่อนจะกินน้ำล้างปาก ลุกขึ้นเดินออกไปนอกบ้านที่มีรถมาจอดรออยู่แล้ว ระยะทางจากบ้านไปยังบริษัทใช้เวลาครึ่งชั่วโมง
ตอนมาถึงมีพนักงานมายืนต้อนรับไม่น้อย ผู้ช่วยพิเศษเดินยิ้มแย้มเข้ามาทักทายแล้วเชิญขึ้นลิฟต์เพื่อตรงไปยังห้องทำงานชั้นบนสุดที่ไม่มาเดือนกว่า
ควินซ์นั่งที่โต๊ะหน้าห้องแล้วเริ่มดูงานบนโต๊ะที่มีวางไว้อยู่ก่อนแล้ว ส่วนผมเข้ามาในห้องทำงานแล้วก็นั่งฟังรายงานพูดสรุปจากผู้ช่วยพิเศษตลอดหนึ่งเดือนที่ผมไม่อยู่
แน่นอนว่าไม่เพียงแต่เรื่องงานยังมีเรื่องหุ้นส่วน พนักงานที่เข้าข่ายมีปัญหาและคิดจะเล่นตุกติกยามผมไม่อยู่ อ้อ รวมถึงดาราในสังกัดที่มีปัญหาด้วย แม้ว่าจะพยายามปกปิดไว้แต่ไม่รอดไปจากสายตาของผู้ช่วยพิเศษได้
หลังฟังจบแล้วผมขมวดคิ้วแน่นเพราะรู้สึกว่าดาราในสังกัดมีปัญหาอยู่หลายคน และยังมีเรื่องชู้สาวกับผู้บริหารระดับสูงอีก เรื่องนี้คงต้องรีบจัดการก่อนชื่อเสียงบริษัทจะย่ำแย่
"ทำไมผู้จัดการลู่ถึงปล่อยให้มีเรื่องแบบนี้" ผมกำลังพูดถึงผู้จัดการใหญ่ที่ควบคุมคอยดูแลดารานักแสดง "ปกติเขาทำงานไม่เคยบกพร่อง"
"ดูเหมือนผู้จัดการลู่จะโดนซื้อตัวไปแล้ว"
ผมขมวดคิ้วแล้วพยักหน้า "อืม เข้าใจแล้ว" ไม่แปลกใจที่ภายในบริษัทเละเทะ "ไปบอกฝ่ายบุคคลเตรียมรายชื่อผู้จัดการคนใหม่ก่อนที่ฉันจะเข้าประชุม"
ประชุมเก้าโมง ตอนนี้เหลือว่าอีกสี่สิบนาทีได้
"ออกไปได้แล้ว อันหมิง" ผมโบกมือเบาๆ
อันหมิงพยักหน้าแล้วรีบเดินออกไป ผมกำลังจะเปิดคอมพิวเตอร์แต่ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจึงหันไปบอกว่าเข้ามาได้
คนที่เข้ามาคือเลขาฯหน้าห้องของผมนั่นเองแถมยังถือดอกไม้ช่อใหญ่เข้ามาด้วย ผมเลิกคิ้วขึ้นพลางคิดในใจ...เนบิวล่าเอ๊ย มึงก็เล่นซะช่อใหญ่อย่างกับเอาไปแสดงความยินดีตามงานรับปริญญาเลยนะ
"เอ่อ... มีอะไร" สายตาของหลุกหลิกไปมาแล้วลอบมองดูสีหน้าท่าทางของควินซ์ไปด้วยว่าชื่นชอบดอกไม้ที่ผมให้คนไปหามาให้รึเปล่า
ชอบสิ ใครๆ ก็ชอบดอกไม้ทั้งนั้น
ดอกทิวลิปที่ให้สองวันก่อนก็ชอบ!
เมื่อก่อนผมเคยส่งดอกไม้ให้คู่ควงคนหนึ่ง เธอยังโทรมาขอบคุณแล้วขอบคุณอีกและบอกว่าชอบมาก มันโรแมนติกมากๆ
ผมคิดว่าถ้าส่งดอกไม้ให้ควินซ์ทุกๆ วันน่าจะโรแมนติกและน่ารัก
วาดฝันแบบหนุ่มน้อยวัยใสไม่มีผิด
และแน่นอนว่าผมก็หวังว่าควินซ์จะเล่นไปตามบทที่ผมเขียนไว้...
"ให้ดอกไม้กูทำไม" ควินซ์มองช่อดอกคาเนชั่นอย่างสับสน "ให้เอาไปปักแจกันเหรอ ดีๆ ดอกไม้เก่าเหี่ยวพอดี ขอบใจ"
"..." ผม
"ทำงานวันแรกต้องประดับห้องให้ดูสดชื่นสบายตาหน่อย"
ควินซ์ดึงดอกคาร์เนชั่นออกมาจากช่อสี่ห้าก้านแล้วเอามาเสียบที่แจกันบนโต๊ะผม จากนั้นก็เอาไปเสียบที่แจกันมุมต่างๆ ในห้องทำงานผมอย่างตั้งอกตั้งใจ ดอกไม้เก่าที่อยู่ในแจกันถูกมือขาวดึงโยนทิ้งลงถังขยะทั้งหมดทั้งที่พวกมันก็ยังไม่ได้เหี่ยวเฉาอะไร ดีไม่ดี แม่บ้านเพิ่งเอามาใส่เมื่อเช้าด้วยซ้ำ
รู้สึกเหมือนโดนแกล้งยังไงไม่รู้
หลังจากเติมดอกคาร์เนชั่นจนครบทุกแจกันแล้วแต่ยังเหลือดอกไม้อยู่ก็บอกลาผมแล้วไปปักแจกันข้างนอกต่อ ผมมองประตูที่ปิดลงด้วยแววตามืดครึ้มก่อนจะนั่งกุมขมับอย่างเหนื่อยใจปนอยากกัดหัวควินซ์ทั้งสองสามที
"ทำไมจีบเพื่อนสนิทมันยากแบบนี้วะ"
เฮ้อ กลุ้มใจจริงๆ
ระหว่างรอประชุมในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า แน่นอนว่าผมต้องใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุด แม้แต่วินาทีเดียวก็จะอยู่เฉยๆ ไม่ได้
เมื่อคอมพิวเตอร์ถูกเปิดเรียบร้อยแล้ว ผมจึงเริ่มค้นหาบางอย่างด้วยความจริงจังยิ่งกว่าการทำงานครั้งไหนๆ
'วิธีจีบเพื่อนสนิท'
'ทำยังไงให้เพื่อนสนิทชอบเรา'
'เปลี่ยนเพื่อนให้เป็นแฟนได้ยังไง'
'วิธีสร้างความเชื่อใจให้แฟน'
'วิธีกระชับความสัมพันธ์แฟนให้ยืนยาว'
'คำพูดต้องห้ามกับแฟน'
ตอนเก้าโมงห้าสิบเหมือนผู้จัดการฝ่ายบุคคลจะเอาแฟ้มรายชื่อที่ผมต้องการมาส่ง แต่ผมไม่ได้ดูในทันที บอกให้เขาวางไว้แล้วออกไป
จากนั้นกลับมาสนใจเนื้อหาในหน้าจอคอมพิวเตอร์ต่อ
ผมจ้องหน้าตาเขม็งอ่านทุกข้อความและจดบันทึกไว้ในสมุดเล่มเล็กส่วนตัวไว้ในเรื่องที่สำคัญๆ จนกระทั่งควินซืมาเคาะประตูเรียกให้ไปประชุมถึงทำการหยุดทุกอย่างและรีบปิดหน้าเว็บพวกนี้ ไม่ลืมที่จะล้างประวัติการท่องเว็บไซต์เพื่อป้องกันอีกชั้น
ถ้ามีคนมารู้ว่าประธานโคตรหล่อโคตรเพอร์เฟ็กต์อย่างผมกำลังมานั่งค้นหาอะไรแบบนี้มันออกจะขายขี้หน้าเกินไป
"บอส ไปประชุมได้แล้วครับ" ควินซ์ย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นผมยังไม่ขยับ
"กำลังไป"
"กำลังก็ลุกครับ"
ผมจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดแล้วโยนสมุดบันทึกใส่ลิ้นชักก่อนจะรีบลุกเดินออกไปยังห้องประชุม วันนี้การประชุมเป็นไปอย่างราบรื่นและน่าเบื่อเหมือนเคย
แต่น่าจะมีเรื่องน่าตื่นเต้นอยู่บ้าง...
"ก่อนจบการประชุม ผมมีเรื่องจะแจ้งหนึ่งเรื่อง" ผมตวัดตาไปมองทางผู้จัดการลู่ชายหนุ่มวัยสี่สิบร่างท้วมที่นั่งอยู่ไกลพอสมคววรด้วยสายตาเย็นเยียบ
คนถูกมองหันมาสบตาเข้าพอดี เขาดูสับสนและพยายามไม่แสดงพิรุธอะไร
ผมแค่นยิ้มเย็นแล้วละสายตาออกและพูดต่อ "ดูเหมือนว่าผมไม่อยู่แค่หนึ่งเดือนจะมีคนกล้าทำเรื่องงามหน้าในบริษัทผมอย่างสนุกเลยนะ"
บรรยากาศอบอุ่นในห้องประชุมพลันติดลบทันควัน
ทุกคนต่างก้มหน้าไม่กล้ามองผมแต่ยังแอบเหลือบแอบเหล่มองกันไปมาแล้วจุดรวมสายตาสุดท้ายก็ไปตกที่ผู้จัดการลู่ที่หน้าซีดไม่เหลือสี
"บอสครับ ผมอธิบายได้..."
"เลิกประชุม" ผมตัดบทแล้วลุกขึ้นไม่สนใจใครแต่ก่อนออกมาไม่ลืมบอก "พรุ่งนี้ประชุมสิบโมงเพื่อแนะนำผู้จัดการคนใหม่"
สาวเท้าออกจากห้องประชุมพร้อมกับควินซ์ที่เก็บของเรียบร้อยแล้ว ผมไม่ได้เดินกลับห้องทำงานแต่ไปยังหน้าลิฟต์ ควินซ์รีบตามมาอย่างสงสัย
"บอส คุณจะไปไหน" ถามอย่างตื่นตระหนก
"กินข้าวไง" ตอบตรงๆ เพราะตอนนี้มันเที่ยงสิบนาทีแล้ว
"ไม่กินที่ห้อง?" ควินซ์ทำหน้าประหลาดใจ
อา ผมนึกออกแล้ว ปกติถ้ามาที่จีนผมแทบไม่ออกไปกินข้าวเที่ยงข้างนอกเลย ไม่แปลกที่ควินซ์จะงง
"ไปกินอาหารฝรั่งเศสที่คุณชอบกัน" ผมยิ้มเล็กน้อยแล้วกดเลขลิฟต์ "ที่นี่มีร้านอาหารเยอะมาก พวกเราควรไปลอง"
ใช่ ต้องไปลองให้ครบทุกร้าน
เที่ยวให้ปักกิ่งเป็นเหมือนสวนหลังบ้านไปเลย
ผมมาปักกิ่งหลายครั้งแต่ไม่ค่อยออกไปไหน อุดอู้อยู่แต่บ้านกับบริษัท อยู่เพียงในโลกแคบๆ ของตัวเองทั้งที่โลกนี้มีอะไรอีกมากมายรอคอยให้ผมออกไปค้นพบ
ควินซ์มองเห็นการเปลี่ยนแปลงในตัวผมจึงพยักหน้าแล้วลอบยิ้มเงียบๆ ผมเห็นอีกฝ่ายยิ้มได้เพราะผมแล้วก็รู้สึกยืดขึ้นมา
การได้รับความชื่นชมจากคนรักมันพาให้หัวใจฟูฟ่องจริงๆ
ผมให้ผู้ช่วยอันเป็นคนขับแล้วให้เนบิวล่าไปด้วย ส่วนผู้ติดตามคนอื่นขอให้ตามห่างๆ ก็พอ บางทีมีคนเยอะตามประกบตลอดมันก็อึดอัด
"ร้านนี้ตกแต่งดีนะ มีรสนิยม" ควินซ์มองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจ
"ชอบก็ดีแล้ว"
รสนิยมของผมกับควินซ์มีความคล้ายกันพอสมควร เราสองคนเข้ากันได้ดีเรื่องของร้านอาหาร คลับ บาร์เพราะต่างมีสไตล์ความชื่นชอบเหมือนกันเลยไปด้วยกันได้
เนี่ยยย เนื้อคู่ก็อย่างนี้แหละ
ชอบอะไรเหมือนๆ กัน
หยิบสมุดเล่มเมนูมากวาดตาดูเพื่อหาของชอบของควินซ์ จากนั้นก็สั่งกับบริกรอย่างละเอียดว่าเอาอะไรไม่เอาอะไรโดยมีสายตาควินซ์จับจ้องมองอยู่ตลอด
จวบจนบริกรเดินจากไปควินซ์ถึงเปิดปาก "ความจำดีนี่"
"แน่นอน" ผมยิ้มรับแล้วจิบน้ำเปล่าไปคำ "ตกใจ?"
ควินซ์พยักหน้าแล้วมองวิวข้างนอก
"ถ้าบอกว่ามึงรู้จักกูดีที่สุด" เคาะนิ้วเป็นจังหวะบนหน้าตักตัวเอง "คงต้องบอกว่ากูเองก็รู้จักมึงไม่น้อยไปกว่าที่มึงรู้จักกู"
เราเป็นเพื่อนกันมายี่สิบปีย่อมรู้เรื่องราวของกันและกันไม่น้อย ยิ่งผมกับควินซ์เป็นเพื่อนสนิทตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋มาแต่ไหนแต่ไร ความเคยชิน นิสัย ความชอบ สิ่งที่ไม่ชอบ งานอดิเรกล้วนรู้หมด ต่อให้บางเรื่องไม่ได้ถามก็รับรู้ได้เองเมื่อคนเราอยู่ด้วยกันนานๆ
แต่เรื่องที่ผมโง่ที่สุดในชีวิตคงเป็นไม่รู้ใจตัวเองมากกว่า มีเขาอยู่เต็มหัวใจ มีเขาในชีวิต มีเขาอยู่ในโลกแทบจะโลกหนึ่งใบให้ผมแล้วยังโง่ไม่รู้ตัวว่าชอบเขารักเขาเพราะเห็นเขาอยู่ข้างๆ ไม่ไปไหน หันมาเมื่อไรก็เจอเพราะงั้นเลยมองข้ามไป
อยากกลับไปทุบกะโหลกตัวเองจริงๆ ฉลาดทางอารมณ์ให้ได้ครึ่งเรื่องหาเงินหน่อยก็ดี แต่ก็อย่างว่า คนไอคิวสูงมักมีอีคิวต่ำ ยังดีที่อีคิวผมยังไม่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนน่าเวทนา
"อื้อฮึ" ควินซ์พยักหน้าบ่งบอกว่าฟังอยู่ "แล้วยังไงต่อ"
"ก็อยากบอกไงว่ากูก็รู้เรื่องมึงนะ ไม่ใช่ไม่รู้นะ" ใช่ๆ นี่แหละที่อยากบอก
"อ้อ" ร้องออกมาคำและก้มหน้าเล่นไอแพด
ชิ เมินกันเหรอ!
ผมจะพูดต่อแต่อาหารรสเลิศได้ถูกนำมาเสิร์ฟพอดี คำที่กำลังจะพูดออกไปเลยต้องกลืนกลับเข้าไปแล้วเริ่มให้ความสนใจอาหารแทน ร้านนี้ยังไม่เคยมา หน้าตาอาหารยังจัดได้ไม่สวยเท่าไรแต่รสชาตินับว่าชั้นหนึ่งได้เลย
ควินซ์นั่งกินเงียบๆ ตามแบบฉบับมารยาทผู้ดีเก่า จะว่าไปเหมือนต้นตระกูลของควินซ์จะแว่วๆ มาว่ามีเชื้อสายเจ้าเมืองเหนืออยู่ นามสกุลที่ใช้ก็บ่งบอกเชื้อสายที่มี เคยถามควินซ์อยู่แต่เจ้าตัวไม่ใส่ใจกับเรื่องพวกนี้ บอกว่าตอนนี้มันก็สายเลือดจืดจางไปหมดแล้ว ไม่มีใครให้ความสำคัญอะไรกับมันแล้ว
บ้านควินซ์เป็นเหมือนตำหนักคุ้มเจ้าสมัยโบราณจริงๆ นะ มันสวยมากแต่ดูเคร่งขรึม ไปบ้านควินซ์ทีไร ผมนี่เหงื่อตกทุกรอบ แต่คนในบ้านก็ปกติดีใช้ชีวิตเหมือนคนปกติทั่วไป
อารมณ์ผมกับเขาก็เหมือนผู้ดีเก่ากับเศรษฐีใหม่ไม่ผิด
คิดขำๆ ไม่ได้คิดดูถูกตัวเองอะไร ผมเองก็มีพื้นฐานครอบครัวดี เอ่อ แต่ไม่นับคนเป็นพ่อแล้วกัน เรื่องนี้คงเป็นจุดด่างพร้อยเดียวในชีวิตผม ตอนนี้ก็ทางใครทางมัน เขามีความสุขกับเมียใหม่ลูกใหม่ไปแล้ว
ผมมีพี่มีน้อง ไหนจะตัวเองที่กำลังจะมีครอบครัวอีก
อีกไม่นานผมคงได้แต่งงานกับควินซ์และมีลูกด้วย
คิดแล้วยิ่งอารมณ์ดี
(นับสอง : เหอะๆ ชอบว่าผมขี้มโน ตัวเองไม่น้อยหน้าไปกว่าผมหรอก ฮึ!)
มื้อกลางวันผ่านไปอย่างเรียบง่ายบรรยากาศอบอุ่น เมื่อเห็นว่าควินซ์กำลังสตูว์เนื้อหมดแล้วจึงถามไถ่
"เอาอะไรเพิ่มมั้ย" ผมชะงักที่กำลังจับมีดจับส้อม "ของหวาน?"
ทำหน้าครุ่นคิด "สักหน่อยก็ดี"
ผมยกมือเรียกบริกร ควินซ์เช็ดปาดเงียบๆ แล้วดูเมนูของหวานก่อนจะสั่งไปสองอย่าง เป็นของหวานของตัวเองอย่างหนึ่งและของผมอย่างหนึ่ง
แม้ว่าจะไม่ใช่ของโปรดของผมแต่ในเมื่อว่าที่ภรรยาเอาอกเอาใจขนาดนี้ ผมก็คงปฏิเสธน้ำใจไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะเสียใจ
คิดอย่างเบิกบานใจแล้วเตรียมหาคำพูดอะไรสักอย่างมาพูด
ขบคิดกลั่นกรองอย่างละเอียดแล้วก็รู้สึกว่าคำพูดนี้น่าจะดี ควินซ์ฟังแล้วน่าจะรู้สึกดี
"ควินซ์"
เขาเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตางุนงง
"ต่อไปมึงไม่ต้องดูแลกูแล้วนะ"
"มึงหมายความว่าไง!"
สีหน้าควินซ์ซีดแทบจะลุกมาคว่ำโต๊ะจนผมตื่นตระหนกหวาดหวั่นขึ้นมาจับใจและสับสนว่าผมพูดอะไรผิดจึงรีบพูดต่อให้ครบ
"ใจเย็นๆ! กูหมายความว่าต่อไปกูจะเป็นคนดูแลมึงเอง ฟังให้จบก่อน!"
มองตาอีกฝ่ายอย่างหวาดผวาเพราะนึกถึงคราวก่อนที่ผมพูดเว้นวรรคนานไปแถมพูดจาชวนให้เข้าใจผิดอีกเลยโดนต่อยกลับมา ความรู้สึกนั้นยังชัดเจนแจ่มแจ้ง
แน่นอนว่าผมขอไม่เอาหน้าหล่อๆ ไปรับหมัดแล้วเดี๋ยวเสียโฉยกันพอดี
"ทีหลังมึงก็พูดให้มันชัดๆ" ควินซ์ทำหน้าโมโหแล้วกระแทกหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ "พูดอะไรกำกวมชวนให้คนเข้าใจผิดตลอด!"
"มึงก็อย่าใจร้อนสิ! ฟังกูให้จบ!"
"กูผิด?"
"เปล่าครับ ผมผิดเอง" ผมตอบรับกลับลำอย่างว่องไว
ควินซ์ถอนหายใจอย่างปวดหัวปวดใจและส่ายหัว "เอาตามตรงนะก่อนจะดูแลกู มึงไปดูแลคำพูดตัวเองก่อนเถอะ ชวนให้เข้าใจผิดกี่รอบแล้ว"
เอ่อ ก็หลายรอบอยู่นะ
"มึงพูดแบบนี้เหมือนไม่เชื่อว่ากูจะดูแลมึงได้อะ" ผมขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
สีหน้าควินซ์บ่งบอกชัดเจนว่าไม่เชื่อแม้ว่าปากจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เล่นเอาผมไฟแทบลุกท่วมหัวจริงๆ ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้!
ผมใช้มีดหั่นสเต็กหมูอย่างโมโหก่อนจะมองควินซ์อย่างมุ่งมั่น
"มึงคอยดูเลยนะ"
"อื้อ"
"กูต้องดูแลมึงได้แน่ๆ!"
มึงตั้งตารอดูเลยนะ ควินซ์!


## chapter 12

บทที่ 12
[ควินซ์]
"พูดอีกทีสิ ใครดูแลใครกันแน่"
มองคนบนเตียงคนไข้อย่างเยาะเย้ยแล้วก้มหน้าปอกแอปเปิ้ลต่อ
"..." นับหนึ่งมุดเข้าผ้าห่มอย่างอับอาย
ผมได้แต่หัวเราะเบาๆ แล้วส่ายหัวให้กับคนป่วย สองอาทิตย์ก่อนหน้านี้ พูดเป็นมั่นเป็นเหมาะเลยว่าจะดูแลผมอย่างนั้นอย่างนี้แต่ไปๆ มาๆ ก็เอาเป็นผมอยู่ดีที่ต้องมาตามดูแลตามเก็บเรื่องราวที่มันทำไว้
ถามว่าทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่โรงพยาบาลได้ เมื่อสองวันก่อนเป็นวันหยยุดแล้วนับหนึ่งลากผมไปปีนเขาและอยากโชว์หรือยังไงไม่รู้ ทำเป็นปีนเขาเร็วทำเป็นเก่ง สรุปตกเขาแต่ดีที่ไม่เป็นอะไรมากไม่ได้หล่นจากที่ที่สูงนักแต่หัวกระแทกพื้นเลยให้นอนโรงพยาบาลดูอาการสักหน่อย
ถ้าไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อนอีกสองสามวันก็ค่อยให้ออกจากโรงพยาบาล
"คราวหลังก็อย่าทำเป็นเก่ง" ผมลุกเอามีดไปเก็บ "แก่แล้ว ร่างกายไม่ได้แข็งแรงเท่าเด็กวัยรุ่นนะ"
"เลิกบ่นได้แล้ว มึงบ่นกูมาสองวันจนหูชาไปหมดแล้วนะ" นับหนึ่งลดผ้าห่มที่ใช้คลุมโปงลงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยถลอกรอยช้ำอันเป็นแผลจากการตกเขา
"แล้วใครมันทำให้กูต้องบ่น"
เดินกลับมานั่งเก้าอี้ข้างเตียงแล้วใช้ส้อมเล็กจิ้มแอปเปิ้ลเอาจ่อริมฝีปากนับหนึ่ง คนได้รับการดูแลทำเป็นฮึดฮัดเหมือนจะไม่อยากกินแต่พอเห็นผมจะชักมือกลับก็รีบหันมาอ้าปากงับเคี้ยวๆ กลืนผลไม้ลงไป
นิสัยเด็กจริงๆ
ผมป้อนแอปเปิ้ลไปได้ครึ่งจาน อีกฝ่ายก็ส่ายหัว ผมเลยหยิบน้ำมาให้กิน
"ออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไร" สีหน้าดูดีกว่าวันแรกที่มานอนโรงพยาบาลเยอะมาก
"ทำไม? อยากกลับไปทำงานแล้ว?" หยุดพักนานหน่อยจะลงแดงตายรึไง ผมอยากหยุดอีกสักหลายวันหน่อย เหตุผลเหรอ ขี้เกียจไง ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้ว
"นิดหน่อย" นับหนึ่งทำหน้านึกถึงงานที่ยังค้างอยู่แล้วกุมหัวคล้ายปวดหัวจี๊ดขึ้นมา "งานมันเยอะนะ ควินซ์"
"งั้นเอางานมาทำที่นี่ก็ได้"
เข้าใจว่าความชอบของนับหนึ่งคือการทำงานแต่ต้องควบคุมปริมาณงานให้มันอยู่ในระดับที่พอดี มันมีคนประเภทหนึ่งที่ชอบทำงานและนับหนึ่งก็เป็นคนแบบนั้น
ผมรู้ว่ายังไงเขาก็ไม่สามารถทำตัวแบบพี่ออสตินที่แม้จะมีธุรกิจหลายแสนล้านในมือแต่ทำตัวว่างงานได้ หรือทำตัวแบบนับสองที่ออกไปใช้ชีวิตเรียนรู้โลกไม่ได้เอาเวลาทั้งชีวิตไปผูกกับการทำงานอย่างเดียว
ตอนนี้ผมเองก็เริ่มเห็นการเปลี่ยนแปลงของนับหนึ่งแล้ว เพิ่มวันหยุดให้ตัวเอง ออกไปเที่ยวเล่นและกำลังหางานอดิเรกใหม่ๆ นอกจากการนั่งอ่านหนังสือธุรกิจ ดูข่าวหุ้นไปวันๆ
เป็นเรื่องที่ผมปลื้มใจมากแต่ไม่ได้พูดอะไรให้มันได้ใจ อยากรู้ว่ามันจะเปลี่ยนไปได้ขนาดไหนและพยายามได้เท่าไร
แต่สองอาทิตย์มานี้ทุกอย่างดีมากจริงๆ
ชอบหาอะไรน่ารักๆ มาให้ผม จีบผมไม่ต่างจากเด็กมัธยมวัยใส ชวนผมไปดูหนังรักโรแมนติกทั้งที่ตัวเองไม่ชอบ ดอกไม้ยังคงส่งมาให้ทุกวันแต่เริ่มเปลี่ยนมาเป็นดอกไม้พร้อมกระถาง
จนผมต้องเอาไปไว้ที่ชั้นดาดฟ้าของบริษัทแล้วดูแลรดน้ำ ผ่านมาสองสัปดาห์ก็สิบสี่วันรวมแล้วตอนนี้มีดอกไม้สิบสี่กระถางแล้ว อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะสรรหาดอกไม้มาให้ผมได้สักกี่กระถาง
"มึงให้กูเอางานมาทำได้จริงอะ?" นับหนึ่งอุทานอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ผมหลุดจากภวังค์ความคิดแล้วหันไปมองหน้าคนบนเตียงที่กำลังตาแววเหมือนเด็กได้ของเล่นแล้วอ่อนใจนิดๆ
"อืม" พยักหน้าแล้วพูดดักไว้ก่อน "แต่ห้ามทำงานหนัก"
"โอเค"
หันไปมองนาฬิกาเพื่อดูเวลา "ให้ทำงานแค่สามชั่วโมงพอนะ"
"เฮ้ย น้อยไป" นับหนึ่งส่ายหน้า "สักห้าชั่วโมง"
"งั้นไม่ต้องทำ"
"สี่ชั่วโมงก็ได้!" ต่อรอง
"ไม่"
"สามชั่วโมงครึ่ง!"
ผมลูบคางแสร้งทำเป็นลำบากใจคิดหนักและสุดท้ายก็พยักหน้า "ก็ได้ สามชั่วโมงครึ่งก็ได้" นับดูแล้วถ้าเริ่มทำงานตอนนี้ก็จะเสร็จงานประมาณสี่โมงครึ่งพอดี
ตั้งใจว่าตอนเย็นจะพาไปเดินสูดอากาศที่สวนด้านล่าง อุดอู้อยู่แต่ในห้องสีขาวแบบนี้มันไม่สดชื่นหรอก
นับหนึ่งที่ได้รับอนุญาตให้ทำงานในเวลาที่น้อยนิดในความคิดของเขาดูจะไม่พอใจเท่าไรแต่ไม่กล้าแย้งอะไรเพราะกลัวว่าผมจะลดเวลาให้น้อยลงไปอีก
ผมโทรบอกให้เนบิวล่าเอางานเข้ามา อันที่จริงผมเตรียมไว้ให้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วเพราะรู้ว่าวันนี้นับหนึ่งคงกระสับกระส่ายอยากทำงานแน่ๆ
เคยเห็นคนลงแดงเพราะไม่ได้ทำงานมั้ย
อนาคตอาจจะมีนับหนึ่งเป็นคนแรก
เนบิวล่ากับผู้ติดตามอีกสามคนช่วยกันหอบแฟ้มหอบโน๊ตบุ๊กเข้ามา ผมให้เอาไปวางบนโซฟาก่อนแล้วบอกให้ออกไป นับหนึ่งลงจากเตียงแล้วลากเสาน้ำเกลือมานั่งที่เก้าอี้หน้าโต๊ะตัวใหญ่
ผมเอาโน๊ตบุ๊กไปให้นับหนึ่งก่อนแล้วมาดูแฟ้มเอกสารที่จำเป็นต้องจัดการก่อนออกมา
เมื่อเข้าสู่โหมดทำงาน บรรยากาศผ่อนคลายในห้องพักผู้ป่วยจึงเคร่งขรึมขึ้น เวลาสามชั่วโมงครึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วและงานก็เสร็จไปพอสมควร ครบตามเวลาที่กำหนดแล้วจึงยื่นมือดึงปากกาในมือของนับหนึ่งออกมา
คนที่จมอยู่กับการทำงานจนลืมรอบข้างพลันได้สติขึ้นมา เขาชะงักมองมือที่ว่างเปล่าก่อนจะเงยหน้ามองผมตาละห้อย
"ครบแล้วเหรอ"
"ใช่" ผมพยักหน้าแล้วเดินไปเอารถเข็นมา "ไปเดินเล่นกันเถอะ"
เมื่อกี้ก่อนจะมาดึงปากกาออกจากมือนับหนึ่ง ผมเดินไปเปิดม่านดูท้องฟ้าอากาศข้างนอกพบว่ากำลังดี แดดกำลังตกน่าจะเย็นสบายอยู่
"อยากกินกาแฟ" คนป่วยบอกความต้องการออกมาพร้อมขยับตัวนั่งลงบนรถเข็น
"เอาสิ" ผมแขวนถุงน้ำเกลือเข้ากับเสาน้ำเกลือของรถเข็นก่อน "กูอยากกินชานม ไปกันเถอะ"
ร้านกาแฟภายในโรงพยาบาลมีอยู่แถมอร่อยด้วย เราเดินไปซื้อน้ำกันก่อนแล้วค่อยไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ ผมเข็นรถได้ไม่นานก็เหนื่อย เปลี่ยนให้ผู้ติดตามมาทำแทนแล้วตัวเองเดินชิวๆ สบายๆ อยู่ข้างกายคนป่วย
ผมเดินเข้าไปซื้อน้ำกับคุกกี้ ฝากขนมไว้บนตักของนับหนึ่งก่อนจะส่งกาแฟให้
"ควินซ์ อยากกลับบ้านแล้ว" นับหนึ่งบ่นอย่างหงุดหงิด "ผลตรวจก็ไม่เป็นอะไรแล้วจะอยู่โรงพยาบาลต่อทำไม"
"อยู่อีกสักวันสองวัน บริษัทมึงไม่เจ๊งหรอก" แขวะไปคำแล้วมองไปรอบๆ เพื่อหาเก้าอี้นั่งพัก
"แต่ที่นี่มันน่าอึดอัด ไม่ชอบ" เอาแก้วกาแฟให้ผมถือแล้วตัวเองนั่งแกะคุกกี้กิน "กูไม่ชอบกลิ่นยา"
"งั้นคราวหลังจะทำอะไรก็ดูสังขารตัวเองด้วย"
"รู้แล้ว" นับหนึ่งเห็นผมทำท่าจะเทศนามันอีกเลยกระตุกแขนผมแล้วหยิบคุกกี้ยัดใส่ปากผมเป็นการอุดปากให้เงียบ
ผมถลึงตาตอบไปเพราะในปากมีคุกกี้อยู่จึงพูดอะไรไม่ได้ เดินวนรอบสวนดอกไม้ได้รอบหนึ่งก็หามุมดีๆ เจอแล้ว พวกผู้ติดตามถอยห่างออกไปแต่ไม่ได้ไปไกลนัก ยังคงรักษาความปลอดภัยอยู่รอบๆ
"ว่าไง ให้กลับบ้านได้ยัง" นับหนึ่งยังไม่ยอมจบเรื่องนี้
"กลับบ้านได้ แต่อย่าเพิ่งไปทำงาน" หัวเพิ่งจะกระแทกมานะ สมควรพักผ่อนก่อนมั้ย
"กูไม่เป็นไรแล้ว ไปทำงานได้"
"ได้ มึงกลับไปทำงาน กูกลับไทย" ผมตอบหน้าตายพร้อมกัดหลอดดูดชานมไปด้วย
คนฟังแทบทำแก้วกาแฟร่วง "มึงกล้าเหรอ!"
"แล้วทำไมกูจะไม่กล้า" ตอนนี้ผมเป็นต่ออยู่นะ นับหนึ่งไม่กล้าให้ผมห่างไปไหนหรอก เพราะเวลานี้เจ้าตัวกำลังพยายามทำคะแนนสร้างความมั่นใจให้ผมอยู่ "ที่นี่มีผู้ช่วยอันอยู่ ไม่ต้องมีกูก็ได้ บริษัทที่ไทยต้องการกูมากกว่า"
ผมพูดความจริง ที่นี่มีผู้ช่วยอันหมิงอยู่แล้ว คนคนนี้เก่งมากแถมควบคุมดูแลงานที่จีนยังไงก็ต้องเก่งกว่าผมเป็นธรรมดา ดังนั้นการที่ผมจะกลับไปทำงานที่ไทยมันน่าจะดีกับบริษัท
ดีกับบริษัทแต่ไม่ดีกับตัวเจ้าของบริษัทที่กำลังตามจีบผมเช้าเย็น หึหึ
"ไม่ให้กลับ!" นับหนึ่งแทบจะปาถุงคุกกี้ใส่ผมแต่เจอสายตาดุๆ จากผมไปจึงหดมือหดไม้ว่าเสียงอ่อน "บริษัทต้องการมึงแล้วกูไม่ต้องการมึงรึไง"
"หึ"
"ยังไงก็ไม่ให้กลับ!" ท่าทางดื้อรั้นแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน "ถ้ามึงกลับไปแล้วใครจะดูแลกู!"
"ไหนมึงบอกจะเป็นคนดูแลกูไง"
"ไม่เอาแล้ว" นับหนึ่งโวยไม่ยอม "มึงดูแลกูเหมือนเดิม ไม่ดูแลมึงแล้ว!"
"..." ผม
ขอทุบมันสักทีได้มั้ย
ผมไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับนับหนึ่ง โอเค คำพูดอาจจะไม่ดีเท่าไรแต่เข้าใจว่ามันไม่อยากให้ผมกลับไทยเลยอยากให้ผมดูแลมันต่อเหมือนที่ผ่านมา แต่มาพูดว่าจะไม่ดูแลผมแล้วนี่มันน่าถีบจริงๆ
"งั้นอยู่ที่จีนมึงไม่ต้องเป็นเลขากูก็ได้ มาเป็นคนดูแลกูดีกว่า" นับหนึ่งปรบมือเสียงดังเมื่อคิดว่าไอเดียของตัวเองนั้นบรรเจิดขนาดไหน
"มึงเป็นง่อยหรือไง" เออ ถึงต้องมีคนดูแลอะ
"ไม่รู้เว้ย ยังไงก็ไม่ให้มึงกลับไทย!" นัยน์ตาคมกริบหลุกหลิกอย่างชั่วร้าย "ถ้ามึงกลับ กูจะขังมึงไว้ที่บ้าน!"
ผัวะ!
"โอ๊ย ตบกูทำไม!" นับหนึ่งร้องลั่นแล้วจับหัวตัวเองอย่างเจ็บๆ
"ตบเรียกสติไง" จิ้มนิ้วไปที่หัวของมัน "กูว่ามึงดูจำเลยรักมากไปแล้ว เลิกนะ ดูละครแล้วทำตาม"
"กูไม่เคยดูจำเลยรัก!"
ขนาดไม่ได้ดูยังจะมากักขังผมอีก เชื่อเขาเลย
"เอาเถอะ" ส่ายหัวแล้วเดินเอาแก้วชานมกับแก้วกาแฟที่หมดแล้วไปทิ้ง "ขึ้นห้องเถอะ"
เริ่มอากาศเย็นแล้วกลัวว่าคนสุขภาพขึ้นๆ ลงๆ จะป่วยเลยคิดพาขึ้นห้องพัก นับหนึ่งพยักหน้าแล้วหันไปกวักมือเรียกผู้ติดตามให้มาเข็นรถ
เมื่อกลับถึงห้องแล้วทางโรงพยาบาลก็เอาอาหารมื้อเย็นเข้ามาให้ ระหว่างกินข้าวเหมือนนับหนึ่งเพิ่งนึกขึ้นได้เลยพูดกับผม
"มึงยังไม่ตอบเลยนะ กลับบ้านได้ยัง"
มัวแต่ทะเลาะเลยลืมประเด็นหลักไป "จะทำเรื่องออกให้พรุ่งนี้เช้า แต่มึงต้องพักอยู่บ้านอีกสองวัน ทำงานอยู่บ้านก็ได้"
ไปทำงานบริษัทมันจะวุ่นวายและหนักหน่อยเพราะจะมีคนขึ้นมาหาพูดคุยงานเกือบตลอด เพิ่งหัวกระแทกมาเกรงว่าใช้สมองมากๆ จะปวดหัว
ผมเลยอยากให้เขาพักก่อน
"ก็ได้" นับหนึ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ขอแค่ออกจากโรงพยาบาลก็พอ"
หลังจากตกลงได้แล้วเมื่อกินข้าวเสร็จ ผมก็ออกไปแจ้งกับพยาบาลทำเรื่องให้เรียบร้อย เมื่อกลับมาก็เห็นนับหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่เล่นไอแพดผมอยู่
"ทำอะไร" เดินไปนั่งข้างๆ
"ดูหนังกัน" เขาชวนผมแล้วยื่นหนังมาให้เลือก
เรานั่งอิงแอบใกล้ชิดดูหนังกันจนถึงเที่ยงคืน นับหนึ่งที่เอาแต่คลอเคลียกอดตัวผมระหว่างดูหนังทำหน้าเป็นลูกน้อยถูกทิ้งไม่อยากปล่อยเมื่อหนังจบ แถมยังทำท่าจะให้ผมไปนอนบนเตียงคนไข้ด้วยกันอีก
ผมถลึงตาใส่ไปที "โรงพยาบาล! อย่ามารุ่มร่าม!"
นับหนึ่งยอมปล่อยด้วยท่าทีไม่อยากปล่อย ทำหน้างอนแล้วหนีขึ้นไปนอนบนเตียง ผมส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วไปปรับโซฟาให้เป็นเตียงนอนก่อนจากนั้นค่อยไปปิดไฟ
พรุ่งนี้ออกจากโรงพยาบาลแล้วก่อนกลับบ้าน
ชวนนับหนึ่งไปดูละครเวทีดีกว่า
อืม ไปเดต :)
"คุณควินซ์ครับ เซ็นต์รับด้วยครับ"
ผมคิ้วกระตุกมองต้นกระบองเพชรในมือของพนักงานส่งของอย่างพูดไม่ออก ช่วงนี้นอกจากได้รับดอกไม้แล้วยังได้ต้นไม้มาอีก แต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะถูกจีบด้วยต้นกระบองเพชรดูมุ้งมิ้งน่ารัก
ตอนนี้กลับมาทำงานที่ประเทศไทยแล้ว ตอนอยู่ที่จีนเอาดอกไม้มาให้แต่พออยู่ไทยดันเปลี่ยนมาให้ต้นไม้แทน
เมื่อวานมันให้ต้นว่านหางจระเข้มา
ถามจริงเถอะ ใครมันจีบคนแบบนี้ฮะ!
"วันนี้มีสองต้นครับ คุณควินต์" พนักงานส่งของยกอีกกระถางมาให้ผม
"นี่มันอะไรกัน"
"ต้นกะเพราไงครับ"
"ผมรู้!" ผมรู้สึกเหมือนความดันจะขึ้นและกำลังจะอารมณ์เสียเลยโบกมือให้พนักงานส่งของกลับไปจากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้นุ่มอย่างปวดหัวจัด "เฮ้อ"
จริงๆ ผมแอบคุยกับเก้ามานะ เก้าแอบบอกว่าได้บอกเทคนิคการจีบไปบ้างแล้วและผมเชื่อมั่นว่าผู้ชายคนนี้คงไม่มีทางแนะนำให้นับหนึ่งเอาต้นไม้แบบนี้มาจีบผมแน่ๆ
ความคิดมันเองหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ชัวร์ป้าบ
นั่งหมดแรงมองต้นไม้สองต้นอย่างอยากจะเอาไปทุ่มหน้าไอ้บอสในห้องจริงๆ แต่มันดันมีแขกและกำลังคุยงานสำคัญอยู่เลยต้องสงบสติอย่างหนัก
กำลังจะลุกเอาต้นกะเพราไปไว้รวมกับต้นไม้ต้นอื่นๆ ในเรือนกระจกที่อยู่บนดาดฟ้าแต่ดันมีคนมาใหม่หยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของผมซะก่อน
"อ้าว นับสอง" ผมตกใจนิดหน่อยก่อนจะยิ้มกว้าง
"ฮายยย! คิดถึงนับเปล่า!" นับสองยิ้มหัวเราะแล้วชูของในมือให้ดู "มีของมาฝากด้วย!"
ผมกลับไทยมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว กลับมาก็ได้ข่าวว่านับสองไปดูไบแต่ไปกับไนน์ไม่ได้ไปกับเก้า มีหลายครั้งที่เก้าไปทำงานจนไม่สามารถไปเที่ยวกับนับสองได้ คนที่มักไปเที่ยวด้วยมักเป็นไนน์ไม่ก็น้องไวท์น้องชายา
แต่นับสองก็ไม่ได้งอนอะไร น้องบอกว่าชีวิตคนเราก็ต้องมีเพื่อน มีพื้นที่ส่วนตัว ไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยกันตลอด และการเที่ยวกับเพื่อนมันก็ไม่ได้แย่ มีความสุขไปอีกแบบ
เห็นน้องมองโลกในแง่ดีได้ขนาดนี้ บอกเลยว่ากว่าจะมองโลกได้ดีขนาดนี้ น้องเขาก็มองโลกแง่ลบสุดโต่งมาแล้วแต่โชคดีที่น้องทำตามคำแนะนำจิตแพทย์นักบำบัดบวกกับความพยายามของตัวเองเลยกลายเป็นคนที่สดใสอย่างแท้จริง
ผมยิ้มเอ็นดูแล้วรับของมาดู "ได้อะไรมาฝากพี่เนี่ย"
เปิดถุงดูพบว่ามีกล่องกำมะหยี่เล็กใหญ่อยู่หลายกล่องเลยเดาว่าน่าจะเป็นเครื่องประดับ เปิดดูอีกถุงพบว่าเป็นช็อกโกแลตจึงหยิบออกมาดูก่อน
"อันนี้เป็นช็อกโกแลตนมอูฐ อร่อยนะ!" น้องนั่งลงตรงข้ามแล้วโฆษณาให้ฟัง
"ไปเที่ยวไหนมาบ้าง สนุกมั้ย" บางทีผมก็รู้สึกว่าตัวเองทำตัวเหมือนเป็นแม่นับสองเข้าไปทุกวัน
นับสองได้ยินแล้วก็ตาวาววับรีบเล่าให้ฟังหมดเปลือก ฟังไปฟังมาเริ่มคิ้วกระตุกเมื่อนับสองพูดถึงผู้ชายหล่อๆ ที่เจอในดูไบ บรรยายความหล่อชนิดไม่เกรงใจสามีตัวเองเลย
"อะแฮ่ม" ผมกระแอมไอเบาๆ เรียกสตินับสอง "เบาได้เบานะ"
"ก็แค่อาหารตาอาหารใจ" น้องโบกมือไปมาแล้วเงียบไปเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนโต๊ะผม "นี่มันต้นกะเพราไม่ใช่เหรอ มาอยู่อะไรตรงนี้"
ผมนึกได้ว่ายังไม่ได้เก็บต้นไม้ก็หน้าแดงอับอายขึ้นมา "ขึ้นไปดูเรือนกระจกกับพี่หน่อยไป"
ว่าจบก็ลุกขึ้นหยิบยกกระถางต้นกะเพราเดินนำนับสองงุนงงขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้า น้องตามมาอย่างไม่เข้าใจยิ่งเข้ามาในเรือนกระจกยิ่งงงกว่าเดิม
"ทำไมมีต้นมะเขือด้วย!" น้องหันไปมองอีกด้านก็พบว่าเป็นไม้ประดับสวยงามปกติแต่ฝั่งนี้มีแต่ต้นผักต้นสมุนไพรที่ไม่เข้ากันอยู่ในนี้ด้วย
"ไปถามพี่ชายตัวดีของนับสิ" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้ววางต้นกะเพราลงไปข้างๆ ต้นมะเขือที่ได้มาเมื่อสามวันก่อน
นับสองกลอกตาไปมามองซ้ายมองขวาเพื่อใช้ความคิดแล้วคาดเดา "อย่าบอกนะว่าป๋าเอาต้นไม้พวกนี้มาจีบพี่?"
"อืม" ไม่อยากจะตอบสักเท่าไรแต่ไม่มีอะไรต้องปิดบัง "ไปกระซิบบอกเขาหน่อยไปว่าไม่ต้องให้อะไรพี่แล้วก็ได้"
ยิ่งรับมายิ่งปวดหัวมากกว่าจะซาบซึ้งใจเต้น
"เฮ้อ ผมเชื่อเลยจริงๆ" น้องชายส่ายหัวไปมาจะขำก็ขำไม่ออกแล้วเดินวนดูต้นไม้ต้นอื่นๆ "จีบแบบนี้จะติดชาติไหนเนี่ย พี่ควินซ์ พี่คิดแง่ดีสิ!"
"แง่ดี?"
"ก็แบบอยากสื่อให้พี่ทำอาหารให้รึเปล่า" คนมองโลกแง่ดีพยายามหาเหตุผลมาช่วยพี่ชาย "แบบผักที่พี่ปลูกเองด้วยความใส่ใจ แล้วพี่เอามาทำอาหารด้วยความรัก ทำเพื่อเขา โรแมนติกจะตาย"
"พอเลย ไปอยู่กับพี่ชายเลยไป" โรแมนติกอะไร เหนื่อยที่ต้องมารดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยอีก "เขาไม่น่าจะคิดซับซ้อนขนาดนั้น คงอยากทำอะไรประหลาดๆ ให้แตกต่างมากกว่า"
"เออ ก็จริง" นับสองพยักหน้าหงึกหงักว่าเสียงใส "พี่ผมมันก็แปลกๆ ประหลาดๆ ตลอดอะ"
"..." ผม
ผมยิ้มบางแล้วเดินไปหยิบบัวรดน้ำเพื่อมารดต้นไม้ ส่วนนับสองยังคงเดินดูรอบๆ เจอต้นไหนถูกใจก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป
เดินรดน้ำได้ครึ่งหนึ่งเท่านั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ผมฟังครู่หนึ่งพบว่าเป็นของตัวเองจึงหยิบออกมากดรับ คิดไม่ผิดจริงๆ คนที่โทรมาคือนับหนึ่ง
"มีอะไร"
(อยู่ไหน) เสียงนับหนึ่งดูเหนื่อยๆ (วันนี้ไม่ทำงานแล้ว กลับบ้านๆๆ)
"เป็นอะไร ตอนนี้อยู่เรือนกระจก" ผมขมวดคิ้วแล้ววางบัวรดน้ำลงวางกับพื้น
(หุ้นตก) เสียงขบกรามแน่นบ่งบอกอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่น (ช่างเถอะ)
ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น"
(เดี๋ยวเล่าให้ฟัง ไปกินข้าว กลับบ้านกัน)
"โอเคๆ" ผมรีบตอบรับแล้วเก็บโทรศัพท์และไม่ลืมหันไปชวนนับสอง "นับหนึ่งมีปัญหานิดหน่อย จะไปกินข้าวแล้วก็กลับบ้าน ไปด้วยกันเถอะ"
น้องส่ายหัว "ไม่เป็นไร ผมมากับพี่ไนน์ เขาอยู่ร้านกาแฟตึกตรงข้ามนี่เอง"
"งั้นพี่ไปก่อนนะ" ผมเป็นห่วงนับหนึ่งเลยจะรีบไปดู ไม่รู้ป่านนี้หัวเสียไปถึงไหนแล้ว
นับสองเห็นท่าทางห่วงใยและร้อนรนของผมแล้วก็อมยิ้มกริ่มคล้ายพึงพอใจ
"พี่ควินซ์"
ตอนผมกำลังจะก้าวพ้นประตูเรือนกระจกนั้น นับสองได้เรียกผมไว้ก่อน ผมหันกลับไปมองแล้วพบเข้ากับรอยยิ้มอบอุ่นแววตาจริงจังระคนอ่อนโยน แววตาของผมสะท้อนความงุนงงออกมาประมาณว่าเรียกทำไม มีอะไรรึเปล่า
"ขอบคุณ"
"..."
"แล้วก็ฝากดูแลพี่ชายผมด้วยนะครับ"
เหมือนหัวใจจะเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย กระบอกตาร้อนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยแถมยังมีก้อนแข็งๆ มาจุกที่คอให้ความอึดอัดจนอยากร้องไห้ออกมา
มันเป็นคำพูดง่ายๆ เหมือนจะไม่มีอะไรแต่คำพูดของนับสองมันคือการยอมรับหมดใจและวางใจที่จะฝากฝังนับหนึ่งไว้กับผม
ผมกำมือแน่นแล้วพยักหน้าส่งยิ้มตอบกลับไป
"วางใจเถอะ"
"..."
"นอกจากพี่คงไม่มีใครดูแลนับหนึ่งได้อีกแล้ว"
เขาเป็นของผม
จะให้คนอื่นดูแลได้ยังไง
อา ผมต้องไปดูแลเด็กชายนับหนึ่งแล้ว
ไม่รู้ป่านนี้จะหน้าบึ้งหน้าตึงร้องไห้รึยัง
ต้องรีบไปปลอบ :)


## The End

บทส่งท้าย
"วันนี้มีงานอีกมั้ย ควินซ์"
เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นหลังจากเซ็นเอกสารที่ผมเพิ่งส่งให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยจำได้ว่าไม่มีแล้วนะ แต่เพื่อความชัวร์จึงเปิดดูในไอแพดคู่ใจก่อน
"เหมือนจะมีกินข้าวกับประธานฮัทต์นะ"
"เลื่อนไปก่อน" นับหนึ่งเอนหลังพิงเบาะอย่างเกียจคร้าน
"ทำไม" ผมถามโดยอัตโนมัติ "จะไปไหน"
"ยังไม่รู้แต่เลื่อนนัดคืนนี้ไปก่อน" ว่าอย่างไม่ใส่ใจแล้วหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบพลางลอบมองหน้าผมไปด้วย "วันนี้เนคไทดูดีนะ"
ใบหูของผมแดงระเรื่อแต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย "คุณซื้อให้เมื่อสามวันก่อนไง"
"ไหนบอกจะไม่ใช้" รอยยิ้มกรุ้มกริ่มเผยออกมาจนอยากจะเอาแฟ้มฟาดหน้าสักป้าบ "ไม่ชอบ จะไม่ใส่แต่ก็เอามาใส่ หมายความว่าไงครับ คุณเลขาของผม"
"เรื่องของผมครับ" ถลึงตาใส่อย่างโมโห "ทำงานไป!"
"ฮ่าๆๆ" ยั่วโมโหผมจนโกรธได้ก็หัวเราะร่าจนผมหน้าบึ้งเลยหมุนตัวเดินออกมาเพื่อกลับไปยังโต๊ะหน้าห้องแน่นอนว่าไม่ลืมปิดประตูแรงๆ ใส่ด้วย
ทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้แล้วเลิกคิ้วมองดูกล่องขนมสีน้ำตาลอ่อนเรียบหรูที่ไม่รู้โผล่มาได้ยังไงแต่มันก็โผล่มาวางบนโต๊ะผมแล้ว เหลือบตาไปมองทางบอดี้การ์ดผู้เย็นชาตรงห้องรับรองที่อยู่ตรงข้ามกับโต๊ะทำงานของผมเล็กน้อยก็เห็นว่าแต่ละคนต่างทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้เช่นเคย
ผมถอนหายใจแล้วยิ้มอ่อนๆ "จีบเหมือนเด็กมัธยมจริงๆ" พูดเบาๆ แล้วทอดมองกล่องขนมด้วยแววตาอ่อนโยน
ตั้งแต่นับหนึ่งขอโอกาสจากผมในวันนั้น ทุกช่วงสายและบ่ายของทุกวันที่ทำงานก็จะมีขนมนมเนยดอกไม้มาแอบวางบนโต๊ะทำงานของผมเสมอในเวลาที่ผมไม่อยู่โต๊ะ และคนที่เอามาวางก็จะเป็นพวกบอดี้การ์ดของนับหนึ่ง
ตอนนี้เขาส่งขนมมาให้ผมเกือบแปดเดือนแล้ว ไม่ขาดไปแม้แต่วันเดียว แน่นอนว่าผมใจอ่อนยวบไปตั้งแต่สามเดือนแรกแล้ว แต่เรื่องอะไรที่ผมจะบอกมันเล่า
ผมเองก็อยากรู้ว่ามันจะอดทนทุ่มเทให้ผมได้ขนาดไหน
แต่ดูเหมือนผมจจะดูถูกมันไปเยอะ
สิ่งที่มันทำให้ผมเห็นนั้นเกินความคาดหวังของผมไปไกลแล้ว
เมื่อแกะกล่องขนมดูพบว่าขนมยามบ่ายวันนี้เป็นเค้กชินนาม่อนกับพายบลูเบอรี่ แล้วก็ยังมีโพสอิทเล็กๆ เขียนด้วยลายมือตวัดๆ ของนับหนึ่ง บนกระดาษเป็นคำกลอนบอกรักที่ลอกมาจากอินเตอร์เน็ตแต่ผมจะพยายามทำเป็นไม่รู้แล้วกันว่ามันมาจากไหน
ตลอดบ่ายผมนั่งทำงานจนเสร็จไปแล้วส่วนหนึ่งก่อนจะเปิดดูแฟ้มบุคคล ตอนนี้ผมปรึกษานับหนึ่งแล้วเรื่องจัดตั้งทีมเลขา เพิ่มผู้ช่วยเลขาอีกสามคนและต้องไม่โสด ข้อกำหนดนี้นับหนึ่งเป็นคนพูดเอง
ก่อนเลิกงานประมาณครึ่งชั่วโมง บอสของผมก็ออกมาจากห้องมายืนที่หน้าโต๊ะทำงานของผมไม่พอยังมาเร่งให้ทำผมงานให้เสร็จไวๆ อีก
ใครใช้ให้ตัวเองทำงานเสร็จก่อนชาวบ้านเล่า นั่งรอไป
ผมนั่งทำงานจนเสร็จก็เป็นเวลาเลิกงานพอดี เอื้อมมือไปหยิบเสื้อโค้ตตัวหนามาสวมใส่ก่อนจะตามด้วยผ้าพันคอ ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ประเทศสหรัฐอเมริกา รัฐเท็กซัสและเป็นช่วงฤดูหนาวพอดี เมื่อสองวันก่อนก็มีหิมะตกด้วย
"วันนี้จะไปไหน" ผมเอ่ยถามคนข้างๆ ขณะจัดผ้าพันคอไปด้วย
"ไม่บอก"
"คงไม่ได้พาไปที่แปลกๆ หรอกนะ" นึกถึงเมื่อเดือนก่อน นับหนึ่งมีตารางงานที่ประเทศจีน เขาชวนผมไปดูงานที่โรงถ่ายหนัง สตูดิโอใหญ่ยักษ์ แน่นอนว่าพอไปถึงมันจับผมไปเดินเล่นโซนถ่ายทำหนังสยองขวัญ ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือโง่กันแน่ ตัวเองกลัวผีแต่ยังจะไปสตูดิโอหลอนๆ ถ่ายหนังผีอีก
สรุปพอไปถึงก็โวยวายไม่มีมาดท่านประธานผู้น่าเกรงขามเหลืออยู่เลย มันให้เหตุผลว่ามาสถานที่ถ่ายทำพวกนี้แล้วเผื่อจะหายกลัวผีแต่ดูเหมือนมันจะกลัวมากกว่าเดิมอีก
เฮ้อ ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ให้ดีเหมือนกัน ตรรกะอะไรของมัน
"ไม่" นับหนึ่งหันมามองเล็กน้อยแล้วหันกลับไป "รับรองว่ามึงจะชอบจนร้องไห้เลย"
คิ้วโก่งเรียวสวยยกขึ้น "ขนาดนั้นเลย?"
พูดมาแบบนี้แล้วยิ่งทำให้ผมอยากรู้ขึ้นไปอีกว่าจุดหมายปลายทางของเราในวันนี้จะเป็นที่ไหน หลังจากลงลิฟต์เดินมาถึงหน้าบริษัทแล้วก็พบกับรถหรูจอดรออยู่ก่อนแล้ว
"วันนี้จะขับไปเอง?" รถตรงหน้าเป็นรถสำหรับสองที่ "แน่ใจว่าไม่หลงทางนะ?"
อาทิตย์นี้พวกเรามาทำงานที่เท็กซัสแทนพี่ออสติน อีกอย่างเราก็ไม่มาเท็กซัสกันบ่อยๆ เรื่องเส้นทางต่างๆ ยังไม่ชำนาญอะไรนัก
"ให้คนอื่นขับดีกว่ามั้ย" รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรจริงๆ เวลานับหนึ่งขับรถเนี่ย
"เชื่อใจกูหน่อยสิ!" คนขับถลึงตาใส่อย่างหงุดหงิด "นั่งเงียบๆ ไปเลย!"
ผมเบ้ปากใส่ไปทีหนึ่งแล้วหยิบไอแพดขึ้นมาเล่น ปล่อยให้นับหนึ่งขับรถไป ตลอดทางเราไม่ได้คุยอะไรกันเพราะนับหนึ่งเอาแต่นิ่วหน้าคิ้วขมวดจ้องถนนไม่ละสายตา สงสัยกลัวหลงทางแน่เลยถึงได้ตั้งมั่นตั้งสมาธิขนาดนี้
เห็นความพยายามแล้วจึงไม่รบกวน นั่งเล่นไอแพดต่อไป และเราก็ได้มาถึงจุดหมายปลายทางของวันนี้ในที่สุดโดยใช้เวลาไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม เงยหน้ามองป้ายของสิ่งก่อสร้างตรงหน้าก็พบว่าเป็นภัตตาคารใต้น้ำชื่อดังติดอันดับโลกทีเดียว
แน่นอนว่าผมไม่เคยมาย่อมตื่นเต้นเลยทำให้ไม่ทันได้สังเกตว่านอกจากรถของเราแล้วก็ไม่มีคนอื่นอยู่เลย
"ไปๆ ลง" นับหนึ่งปลดสายเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถไป
ผมลงตามไปจนเข้าไปในตัวภัตตาคารแล้วถึงรับรู้ว่าร้านนี้ในวันนี้ดูเงียบผิดปกติ คิดไปคิดมาแล้วหันไปทางคนนิสัยเสีย "มึงปิดร้านอีกแล้วใช่มั้ย"
"คนเยอะ น่ารำคาญ" นับหนึ่งเดินล้วงกระเป๋าอย่างไม่แคร์
"..." มึงอย่ามาทำตัวเป็นเจ้าชายแถวนี้ได้มั้ย
อดไม่ได้ที่จะยกมือกุมขมับกับความรวยไม่ไว้หน้าคนของนับหนึ่งจริงๆ ร้านนี้ดังมากๆ ย่อมมีลูกค้าในแต่ละวันไม่น้อย ไม่อยากคิดถึงเงินที่ใช้เหมาร้านหนึ่งวันเลย มันต้องเยอะมากๆ แน่
ผมคิดเรื่องเงินแล้วโอดครวญในใจไปหลายสิบตลบ กำลังจะเทศนานับหนึ่งสักชุดแต่เมื่อลงมาถึงด้านล่างในอควาเรียมแล้วทุกอย่างในหัวพลันว่างเปล่า ความสวยงามของท้องทะเลที่ถูกสร้างขึ้นด้วยฝีมือมนุษย์ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในใต้มหาสมุทร
นัยน์ตาสวยมองสองข้างทางเห็นปลาว่ายไปมาแล้วยิ่งตื่นเต้น เดินจนมาถึงห้องโถงใหญ่ยิ่งตื่นตาตื่นใหญ่กับความงดงามของโลกใต้น้ำ ปลามากมายหลายชนิดแหวกว่ายไปมาอย่างร่าเริง พนักงานของร้านหลังจากมาส่งพวกเราแล้วก็ผลักออกไป
ภายในห้องโถงกว้างสมควรที่จะมีโต๊ะมากมายแต่กลับมีโต๊ะเพียงตัวเดียวเท่านั้น มันแปลกจริงๆ
ตอนนี้ผมยังไม่สนใจโต๊ะนั้นเท่าไร เลือกที่จะเดินดูรอบๆ มองสัตว์น้ำผ่านกระจกหนาไปอย่างชื่นชมหลงใหลในความงาม สีของไฟอ่อนสลัวยิ่งทำให้บรรยากาศยิ่งเหมือนอยู่ใต้ทะเลจริงๆ
"ไม่สนใจโต๊ะตัวนั้นหน่อยเหรอ"
เพราะผมเอาแต่เดินไปรอบๆ ห้องไม่ได้เดินไปที่โต๊ะสักที นับหนึ่งเหมือนอดรนทนไม่ไหวเลยพูดขึ้น
"โต๊ะมีอะไรน่าสนใจ" เออ ก็โต๊ะธรรมดา อควาเรียมกับปลาแล้วยังมีปะการังตกแต่งอย่างสวยงามอีก มันน่าสนใจกว่า
"ลองไปดูก่อนสิ" นับหนึ่งดูจะกระตือรือร้นแปลกๆ ผมเลยละสายตาไปมองหยุดที่อีกฝ่ายครู่หนึ่ง
ก่อนจะพยักหน้า "อืม"
ก้าวเท้าเดินไปทางโต๊ะรูปทรงแปลกตา เมื่อเข้ามาใกล้ถึงรู้ว่าเป็นรูปของปลาวาฬ ดูมีเอกลักษณ์ไปอีกแบบนะ ยังไม่ทันได้สนใจรูปทรงโต๊ะมากก็ต้องผงะกับบางสิ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะ
ผมเลิกคิ้วขึ้นมองกุหลาบสีแดงสดช่อไม่เล็กไม่ใหญ่ด้วยความแปลกใจก่อนจะตามมาด้วยเสียงของหัวใจที่เต้นแรงขึ้นยามหันหลังกลับมองไปที่นับหนึ่ง
เขาไม่พูดอะไรเพียงส่งยิ้มมาให้แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมใจเต้นแรงมากขึ้น
...กุหลาบช่อนี้
เขาให้ผมเหรอ
นิ้วมือของผมสั่นระริกขณะยื่นมือออกไปหยิบช่อดอกไม้ขึ้นมาด้วยความรู้สึกมากมายที่ไหลทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก แม้ว่าหลายเดือนมานี้ผมจะได้ดอกไม้จากเขามามากมายแต่ไม่มีดอกกุหลาบ เป็นสารพัดดอกไม้ที่มีอยู่บนโลกนี้
ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือ...อยากร้องไห้
นี่มันเป็นกุหลาบช่อแรกที่เขาให้ผมเลยนะ
แล้วยัง...
"ควินซ์รู้ความหมายของกุหลาบมั้ย" เสียงทุ้มต่ำชวนให้ใจสั่นดังขึ้นท่ามกลางค่ำคืนพิเศษที่ผมไม่ได้คาดหวังอะไรแต่ไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่ามันจะมีเซอร์ไพร์สรอผมอยู่
ผมเม้มปากแน่นพยายามกลืนก้อนแข็งๆ ในลำคอลงไปแล้วตอบด้วยนเสียงแหบกว่าปกติ
"รู้สิ"
"แล้วกุหลาบแดงมีความหมายว่ายังไง"
ไม่ได้ตอบอะไรเพียงมองหน้าอีกฝ่ายด้วยแววตาวูบไหวและผมเห็นเขากำลังยิ้มอยู่ สีหน้าดูตื่นเต้นแต่ยังพยายามที่จะข่มกลั้นไว้
"กุหลาบแดงหมายถึง...ผมรักคุณเข้าแล้ว"
ตึกตัก ตึกตัก
มือของผมสั่นจนแทบถือช่อกุหลาบไม่อยู่ นับหนึ่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ คล้ายยังตื่นเต้นไม่หาย มือทั้งสองข้างของเขากำแน่นแล้วแบออกจากนั้นก็กำมืออีก
"คุณลองนับดูสิ" นับหนึ่งผ่อนลมหายใจ "มีกุหลาบกี่ดอก"
ผมมึนงงเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้นแต่ก็ก้มหน้านับดอกกุหลาบอย่างเชื่อฟัง
"สิบสองดอก"
แล้วมันมีความหมายอะไรพิเศษรึไง
ความหมายของสีกุหลาบนั้นผมยังพอรู้บ้าง ส่วนเรื่องจำนวนนี่ไม่เคยรู้มากก่อน เคยแต่เห็นคนเขาให้กุหลาบเก้าดอก เก้าสิบดอกจนถึงเก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอกแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่รู้ความหมายของมันอยู่ดีว่ามันพิเศษยังไง
"รู้ความหมายมั้ย"
ผมส่ายหน้า วงแขนกระชับโอบกอดช่อกุหลาบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"กุหลาบสิบสองดอก"
นับหนึ่งเดินเข้ามาใกล้และหยุดยืนตรงหน้าผมจากนั้นก้มหน้าลงให้สายตาของเราอยู่ในระดับเดียวกัน เพียงแค่นี้หัวใจของผมมันแทบจะกระเด็นออกมาอยู่แล้ว
ใบหูเริ่มร้อนขึ้นมานิดๆ นัยน์ตาสั่นไหวไปมาจับจ้องริมฝีปากได้รูปขยับเอ่ยช้าๆ ไม่วางตา
"มันแปลว่า..."
"..."
"ผมขอให้คุณอยู่เคียงข้างผมตลอดไป"
"..."
"ขอให้คุณเป็นคู่ชีวิตของผมไปจนนิจนิรันด์"
ผมอึ้งไปกับความหมายของกุหลาบช่อสำคัญในมือ ร่างกายสั่นไหว นัยน์ตาร้อนผ่าวเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาแต่พยายามสะกดกลั้นไว้แล้วยิ่งต้องเบิกตากว้างเมื่อนับหนึ่งถอยออกไปหนึ่งก้าวแล้วย่อตัวคุกเข่าลงข้างหนึ่ง
วินาทีนั้นผมไม่สามารถเก็บกักน้ำตาได้อีกต่อไป นับหนึ่งยังคงยิ้มมือล้วงเข้าไปในอกเสื้อสูทก่อนจะแบออกให้เห็นกล่องกำมะหยี่สีแดงสดที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันคือกล่องอะไร
แม้จะรู้แต่ไม่กล้าคาดหวังไม่กล้าคิดอะไรทั้งนั้นเพราะตอนนี้ภาพตรงนั้นมันราวกับฝัน เหมือนกับในความฝันเป็นร้อยเป็นพันครั้งที่คิดว่ามันจะเป็นความจริงในวันนี้
ผมสะอื้นมองผู้ชายที่กำลังคุกเข่าตรงหน้าตัวเองอย่างไม่รู้จะทำยังไง ไม่กล้าพูดไม่กล้าเอ่ยเพราะกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน นับหนึ่งเปิดกล่องออกเผยให้เห็นแหวนเรียบหรูประดับเพชรน้ำงามวงหนึ่งที่มองแวบเดียวก็รู้ว่ามูลค่าไม่น้อย
ยิ่งเห็นแหวนยิ่งน้ำตาไหลจนควบคุมไม่ได้
"ควินซ์"
"..."
"แต่งงานกับผมนะ"
ผมปล่อยโฮสุดเสียงและร้องไห้ออกมาสะอื้นหนักแล้วละล่ำละลักถามเสียงสั่น "บอกที ฮึก ว่านี่คือเรื่องจริง"
"แน่นอน" นับหนึ่งสูดลมหายใจลึกแล้วยิ้มเต็มดวงตา "ทุกอย่างคือความจริง ไม่ใช่ฝัน"
"นับหนึ่ง ฮึก"
เขายิ้มแล้วพยักหน้า "แต่งงานกันนะ"
"แต่ง แต่งสิ!" พยักหน้าทั้งน้ำตาแต่ริมฝีปากกลับยิ้มกว้างและหัวเราะอย่างยินดี
ผมยังคงร้องไห้ไม่หยุดน้ำตามากมายไหลทะลักนั้นคือความยินดีและดีใจอย่างสุดซึ้งจนไม่อาจบรรยายได้ ความรักของผมที่รอคอยมาเนิ่นนาน ไม่เคยหวังว่าจะมีวันนี้
วันที่ผู้ชายที่ผมแอบรักมาขอแต่งงาน
มันช่างน่าเหลือเชื่อ
ถ้ามันเป็นความฝัน
คงเป็นฝันหวานที่ไม่อยากตื่น
แต่ทว่าตอนนี้มันคือความจริง
เป็นความจริงที่ผมเฝ้ารอมาตลอด
มือใหญ่แสนอบอุ่นคว้าจับมือข้างซ้ายของผมแล้วค่อยๆ บรรจงสวมแหวนเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายของผมอย่างอ่อนโยน ผมมองแหวนบนนิ้วมือแล้วยิ้มกว้างพร้อมกับน้ำตาที่ยังคงไหลต่อเนื่อง
นับหนึ่งลุกขึ้นแล้วดึงผมไปกอดไว้ ยามที่ได้รับอ้อมกอดนี้ผมยิ่งร้องไห้สองมือกอดตอบเขาแน่นไม่ปล่อย เส้นผมอ่อนนุ่มถูกลูบไปมาอย่างปลอบประโลม
"เลิกร้องไห้ได้แล้ว" นับหนึ่งว่าด้วยน้ำเสียงเจือขัน "คนอื่นมาเห็นเขาจะคิดว่ากูบังคับมึงแต่งงานนะ"
"คนมัน อึก ดีใจนี่" ผมพูดไปสะอื้นไปแล้วทุบหลังนับหนึ่งไปที "ดีใจก็ต้องร้องไห้สิ! ฮือ"
"โอเค โอเค" เขายอมให้ผมง่ายๆ ก่อนจะเอ่ย "วันนี้วันดีนะ ไม่เอาๆ ไม่ร้องแล้ว"
"พยายามอยู่!" ผมกระแทกเสียงใส่อย่างโมโหแต่น้ำตายังไม่หยุดไหลง่ายๆ
ผลักอกนับหนึ่งออกแล้วใช้หลังมือปาดๆ เช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ แต่ถูกมือร้อนปัดออกแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าซับให้แทน ผมเงยหน้ามองคนสูงกว่าก็เผอิญสบเข้ากับแววตาเปี่ยมไปด้วยรักแล้วพลันพูดไม่ออก
ความรู้สึกเขินอายมาพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้น ผมเม้มปากแน่นกลั้นยิ้มแล้วปล่อยให้นับหนึ่งเช็ดหน้าเช็ดตาให้
"ร้องไห้เป็นเด็กเลย" อีกฝ่ายแซว
ผมแยกเขี้ยว "มึงอยากร้องไห้เป็นหมามั้ย"
หุบปากแทบไม่ทันแล้วตั้งหน้าตั้งตาเช็ดคราบน้ำตาให้ผมต่อ และในที่สุดน้ำตาของผมก็หยุดไหลแล้ว ถอนหายใจอย่างโล่งอก บรรยากาศเงียบงันเข้ามาเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรกันได้แต่ยินมือหน้ากันอย่างประดักประเดิด มือไม้เกะกะไปหมด
"มึง...จะแต่งงานกับกูจริงๆ ใช่มั้ย" นับหนึ่งเป็นคนเปิดปากพูดทำลายความเงียบ "ไม่ได้หลอกกูนะ"
"อื้อ" ผมขมวดคิ้วแล้วคิดในใจ...กูมากกว่ารึเปล่าที่ควรถามว่ามึงหลอกกูรึเปล่าไม่ใช่เหรอ "แต่มึงข้ามขั้นไปรึเปล่า"
"ข้ามขั้น?" ทำหน้าไม่เข้าใจ "ข้ามขั้นตรงไหน"
"ยังไม่ทันได้เป็นแฟนก็ขอแต่งงานเลย" ผมส่ายหัวพลางหัวเราะ "ไม่ข้ามเลยมั้ง"
"ระดับนี้ไม่ต้องแฟนเฟินแล้ว" ร่างสูงดึงเอวผมเข้ามาใกล้ชิดแล้วโอบไว้หลวมๆ "อายุอย่างเรามันต้องแต่งเลย"
"หึ" ผมอมยิ้มแล้วมองอีกฝ่ายด้วยแววตาหวานเชื่อม "ขอบคุณนะ นับหนึ่ง"
"กูสิต้องขอบคุณมึง"
"..."
"ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกูไปไหน"
"..."
"และขอโทษที่ปล่อยให้รอนานขนาดนี้"
ผมคลี่ยิ้มแล้วส่ายหัวเป็นเชิงไม่เป็นไร "ก็มึงโง่ รอนานสักหน่อยก็ถูกแล้ว"
คนโง่ได้ยินแบบนั้นแล้วไม่ได้โกรธอะไรกลับยิ้มกว้างขึ้นแล้วพยักหน้ายอมรับ ก่อนจะโน้มหน้าลงมาชิดใกล้จนหน้าผากของเราชนกัน ปลายจมูกคลอเคลียกันเบาๆ ให้ความรู้สึกวาบหวามใจสั่น
"รัก" เปล่งออกมาคำหนึ่งและต่อด้วยอีกสามคำ "รักที่สุด"
เสียงบอกรักเบาๆ แต่กลับดังก้องเต็มสองหู จุดหนึ่งกลางใจคล้ายมีน้ำพุผุดขึ้นมาแล้วปล่อยสายน้ำอุ่นร้อนอาบชะโลมไปทั่วทั้งใจให้อบอุ่นปราศจากความเหน็บหนาว
ผมค่อยๆ หลับตารับสัมผัสจากริมฝีปากร้อนที่ประทับลงมาอย่างอ่อนโยน เพียงปากแตะปากไม่ได้ล่วงล้ำใดๆ แต่กลับรู้สึกหวานชื่นและรับรู้ได้ถึงรักอันบริสุทธิ์ที่อีกฝ่ายมอบให้ จุมพิตนี้เนิ่นนานเกือบห้านาทีกว่านับหนึ่งจะถอนริมฝีปากออกไป
เมื่อความร้อนจางหายไป เปลือกตาจึงค่อยๆ ลืมขึ้นมองหน้าคนรัก นับหนึ่งส่งยิ้มให้ผมแล้วค่อยๆ คลายอ้อมกอดลงแล้วเปลี่ยนมาจับจูงมือผมแทน
เขาพาผมไปนั่งที่เก้าอี้...
"กินข้าวกันเถอะ"
"อื้อ"
"เตรียมของโปรดไว้ให้ด้วยนะ มึงต้องชอบแน่ๆ"
ผมส่งยิ้มอบอุ่นไปให้และพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเรียก
"นับหนึ่ง"
"หือ?"
"วันนี้กูมีความสุขมาก"
นับหนึ่งตกใจเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแสนอบอุ่น ยื่นมือทั้งสองข้างข้ามโต๊ะมากุมกระชับมือผมไว้ในอุ้งมือของตัวเองแล้วเอ่ยช้าๆ ชัดๆ อย่างจริงจัง
"ไม่ใช่แค่วันนี้"
"..."
"แต่ 'เรา' จะมีความสุขไปด้วยกันในทุกๆ วัน"
การแต่งงานไม่ใช่บทสรุปของความรัก
แต่เป็นจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของชีวิตคู่
ต่อจากนี้
จะมีเพียงเรา
และ
เราจะจับมือกัน
เดินไปด้วยกัน
ไปจนสุดขอบฟ้าใต้ธารา
- The End -
เส้นทางเของ ’เฟรนโซน‘ สู่ ’แฟนโซน‘ นั้นไม่ง่าย

’ให้ดอกไม้กูทำไม ให้เอาไปปักแจกันเหรอ ดีๆ ดอกไม้เก่าเหี่ยวพอดี ขอบใจ‘

กูให้ดอกไม้เลยนะ มึงเขินกูหน่อยสิ!
ทำไมจีบเพื่อนมันยากแบบนี้！