ยอดโจรสาวสวย: เซวียเฉียนเซี่ยวสาวสุดซ่า
North Night
## บทที่ 1 คุณหนูเจ็ดผู้ไร้ค่า (1)

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดรวดร้าวดึงเฉินเหยียนเซียวออกจากความมืด
เธอพยายามลืมตาที่แสบร้อนขึ้นมา พร้อมกับแสงสว่างริบหรี่ เสียงแหลมดังก้องอยู่ข้างหู
"ไม่มีความสามารถอะไรเลย ก็อย่าไปโทษคนอื่น คราวนี้เธอโชคดีที่รอดมาได้ แต่คราวหน้าคงไม่มีโชคดีแบบนี้อีกแล้ว!"
"ไร้ค่าก็ต้องรู้จักที่ต่ำที่สูง รู้ว่าตัวเองเป็นขยะแท้ๆ ยังไม่รู้จักบุญคุณความตาย ทำให้วงศ์ตระกูลของเราขายหน้าจริงๆ"
เสียงชายหญิงสองคนดังก้องอยู่ข้างหูเฉินเหยียนเซียว
พวกคนบ้าที่ไหนกัน กล้าด่าว่าเธอไร้ค่า? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่องค์กรมีคนพวกนี้ที่เบื่อชีวิตโผล่มา?
ไม่สนใจความเจ็บปวดทั่วร่าง เฉินเหยียนเซียวลืมตามองไปยังต้นเสียง
เด็กหนุ่มและเด็กสาวอายุราวสิบสี่สิบห้าปีสองคนยืนกอดอกอยู่หน้าเตียง ทั้งสองมีหน้าตาโดดเด่น และนอกจากการแต่งกายแล้ว พวกเขาดูเหมือนกันราวกับแกะ
เมื่อพวกเขาเห็นคนที่นอนอยู่บนเตียงฟื้นขึ้นมา แทนที่จะรู้สึกละอายที่ถูกจับได้ กลับแสดงสีหน้าเยาะเย้ย เต็มไปด้วยการดูถูกและรังเกียจ ราวกับกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง
"โอ้? คุณหนูเจ็ดผู้ไร้ค่าแห่งตระกูลจูเชวี่ยของพวกเราฟื้นขึ้นมาแล้วหรือ? บรรพบุรุษคงคุ้มครองจริงๆ บาดเจ็บหนักขนาดนี้ยังไม่ตาย?"
เด็กหนุ่มหน้าตาดีหัวเราะเยาะ กวาดตามองเฉินเหยียนเซียวที่หน้าซีดขาวแล้วพูดว่า "ไอ้โง่ เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเวลาคุณปู่ถามต้องตอบยังไง ถ้าเจ้ากล้าพูดผิดไปแม้แต่คำเดียว ข้ารับรองว่าชีวิตที่เหลือของเจ้าจะต้องนอนอยู่บนเตียงนี้"
การดูถูก ข่มขู่ และเยาะเย้ยที่ถาโถมเข้ามา กลับไม่ได้ทำให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงโกรธแม้แต่น้อย
ตอนนี้เฉินเหยียนเซียวไม่ได้สนใจว่าพวกตัวแสบทั้งสองคนนี้กำลังพูดอะไร ในหัวของเธอกำลังเต็มไปด้วยภาพต่างๆ ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์ หากไม่ใช่เพราะเธอพยายามอดทนต่อความมึนงง คงจะล้มลงไปอีกครั้งแล้ว
นั่นคือความทรงจำของคนอื่น ตั้งแต่เด็กเล็กที่เพิ่งหัดพูด จนถึงเด็กสาววัยสิบสามที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ภาพต่างๆ ที่สับสนวุ่นวายประกอบขึ้นเป็นบันทึกการเติบโตสิบสามปีของเด็กสาว และเปิดโลกที่แปลกใหม่ให้กับเฉินเหยียนเซียว
นี่เป็นโลกที่แตกต่างจากสังคมสมัยใหม่อย่างสิ้นเชิง ทั้งโลกผสมผสานวัฒนธรรมโบราณตะวันออกและตะวันตก เต็มไปด้วยพลังต่อสู้อันน่าพิศวงและเวทมนต์อันมหัศจรรย์ แม้แต่มังกรที่มีแต่ในนิทานก็มีอยู่จริงในโลกแปลกประหลาดนี้
ในฐานะจอมโจรจากศตวรรษที่ยี่สิบสี่ เฉินเหยียนเซียวแทบไม่อยากเชื่อว่าเธอที่ควรจะตายไปแล้วกลับมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กน้อยคนนี้อย่างไม่มีสาเหตุ และที่ทำให้เฉินเหยียนเซียวหัวเราะและร้องไห้ไม่ออกก็คือเด็กคนนี้มีชื่อเหมือนกับเธอ ชื่อว่าเฉินเหยียนเซียวเหมือนกัน
ดินแดนที่เธออยู่ตอนนี้มีชื่อว่า "ทวีปแสงสว่าง" และที่ที่เธออยู่คือประเทศที่เรียกว่า "จักรวรรดิล้งเซวียน" ในทวีปแสงสว่าง และเจ้าของร่างนี้คือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลจูเชวี่ย หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของจักรวรรดิล้งเซวียน ตามหลักการแล้ว นี่ควรจะเป็นสถานะที่ได้รับความรักความเอ็นดูมากมาย แต่เหมือนที่พวกตัวแสบทั้งสองคนพูดไว้ เจ้าของร่างนี้เป็นคนไร้ค่าอย่างแท้จริง


## บทที่ 2 คุณหนูเจ็ดผู้ไร้ค่า (2)

แม้จะเกิดในตระกูลจูเชวี่ย แต่เธอกลับไม่สามารถฝึกฝนพลังต่อสู้หรือเวทมนต์ได้เลย นอกจากจะมีพลังที่อ่อนแอน่าสงสารแล้ว สมองก็ยังใช้การไม่ค่อยได้ อายุ 13 ปีแล้วแต่สติปัญญายังคงอยู่ในระดับเด็ก 4 ขวบ จนถูกเรียกว่าเป็นความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ย คุณหนูเจ็ดผู้ไร้ค่า
และคนสองคนที่ยืนอยู่หน้าเตียงของเธอก็เหมือนกับเธอ คือเป็นลูกหลานของตระกูลจูเชวี่ย แต่ต่างจากเธอที่เป็น "คนไร้ค่า" พวกเขาเป็นพี่น้องฝาแฝด ทั้งสองคนต่างมีความสามารถในด้านพลังต่อสู้และเวทมนต์ จนได้รับการขนานนามว่าเป็นดาวรุ่งในอนาคตของตระกูลจูเชวี่ย
ส่วนงานอดิเรกที่ใหญ่ที่สุดของคนทั้งสองนี้ นอกจากการพัฒนาพลังต่อสู้และเวทมนต์ของตัวเองแล้ว ก็คือการรังแกเธอผู้เป็น "คนไร้ค่า" นี่แหละ
สาเหตุที่เฉินเหยียนเซียวต้องนอนบาดเจ็บอยู่บนเตียง ก็เป็นเพราะฝีมือของพี่น้องคู่นี้
พวกเขาอาศัยความที่เฉินเหยียนเซียวมีสติปัญญาต่ำ หลอกให้เธอแอบเข้าไปในคุกใต้ดินที่ขังสัตว์อสูร ผลก็คือเฉินเหยียนเซียวถูกสัตว์อสูรที่ถูกขังอยู่ในคุกทำร้าย หากไม่ใช่เพราะยามที่เฝ้าคุกสังเกตเห็นความผิดปกติ เธอคงตายอยู่ในปากของสัตว์อสูรไปแล้ว
ในที่สุดหลังจากดูดซับความทรงจำของอีกคนหนึ่งจนหมด เฉินเหยียนเซียวจึงมีเวลามาจัดการกับพี่น้องเลวๆ คู่นี้
แต่อย่างไรก็ตาม เห็นได้ชัดว่าคนทั้งสองกำลังกังวลเรื่องที่หัวหน้าครอบครัวของตระกูลจูเชวี่ย ซึ่งก็คือปู่ของพวกเขาจะสืบสวนเรื่องนี้ จึงข่มขู่ไม่ให้เธอเปิดโปงพวกเขาทั้งสอง โดยไม่ทันสังเกตว่าดวงตาที่เคยโง่เขลานั้น ได้ถูกแทนที่ด้วยแววตาอันคมกริบไปแล้ว
"เธอควรจะเชื่อฟังให้ดี อย่าทำให้พวกเราไม่พอใจ ไม่งั้นผลที่ตามมาเธอก็รู้ดี" เฉินเจียอี๋เบ้ปาก มองดูคนโง่ที่ในนามเป็นน้องสาวของตัวเอง หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าเรื่องแอบเข้าคุกจะส่งผลกระทบถึงตัวเอง เธอก็ไม่อยากจะเสียเวลาพูดอะไรกับคนโง่คนนี้
เฉินเหยียนเซียวเลิกคิ้ว ในใจกระตุกนิดหนึ่ง จากนั้นเธอก็เก็บซ่อนแววตาคมกริบ แสดงท่าทางเซ่อซ่า กะพริบตามองเฉินเจียอี๋แวบหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างขลาดกลัว
"พี่ครับ ผมบอกแล้วว่าคนโง่คนนี้ไม่รู้อะไรเลย ถึงเธอจะฟ้องพวกเรา คุณปู่ก็ไม่มีทางเชื่อคำพูดของคนโง่หรอก พี่จะมาเสียเวลาพูดกับคนโง่คนนี้ทำไม" เฉินเจียเหว่ยน้องชายในคู่แฝดบ่นอย่างรำคาญ
เฉินเจียอี๋ไม่ได้ตอบคำพูดของน้องชาย เธอมองสำรวจเฉินเหยียนเซียวที่บาดเจ็บไปทั่วตัวขึ้นๆ ลงๆ หลังจากแน่ใจว่าเธอยังคงเชื่อฟังคำพูดของตัวเองเหมือนเดิม จึงค่อยวางใจ พาน้องชายออกไปจากห้อง
ส่วนอาการบาดเจ็บของเฉินเหยียนเซียว... เธอจะบาดเจ็บแค่ไหนมันเกี่ยวอะไรกับพวกเขา? ถึงเธอจะตายในคุกไป สำหรับพวกเขาก็แค่ในบ้านจะได้มีคนไร้ค่าที่น่ารำคาญน้อยลงไปคนหนึ่งเท่านั้น หากไม่ใช่เพราะกลัวว่าคุณปู่จะสอบถามแล้วจะมีปัญหา พวกเขาก็ไม่อยากจะเสียเวลาพูดอะไรกับคนไร้ค่าคนนี้
จนกระทั่งพี่น้องคู่นี้ออกจากห้องไปแล้ว เฉินเหยียนเซียวที่อยู่บนเตียงด้วยท่าทางขลาดกลัว ก็พลันเปลี่ยนเป็นคนละคน กระโดดลงจากเตียงในทันที
"ซี้ด" การเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงทำให้แผลที่เอวปวดขึ้นมา เฉินเหยียนเซียวกัดฟัน ตรวจดูบาดแผลบนร่างใหม่ของตัวเอง แล้วหัวเราะเยาะในใจ
เมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอได้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอย่อมต้องใช้ตัวตนใหม่นี้ให้มีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี แต่ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ ตัวตนใหม่นี้ก็มีปัญหาไม่น้อยเลยทีเดียว หากต้องการมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี เธอย่อมไม่อาจดำเนินชีวิตแบบเดิมของ "เฉินเหยียนเซียว" ต่อไปได้
คนไร้ค่า? คนโง่?
คำสองคำนี้ไม่เคยเป็นของเธอมาก่อนเลย


## บทที่ 3 คุณหนูเจ็ดผู้ไร้ค่า (3)

จากความทรงจำใหม่ เฉินเหยียนเซียวรู้ว่า บิดาของร่างนี้คือบุตรชายคนเล็กของหัวหน้าตระกูลจูเชวี่ยคนปัจจุบัน แต่ตอนที่ "เฉินเหยียนเซียว" มีอายุเพียงหนึ่งเดือน บิดามารดาของเธอถูกลอบสังหารระหว่างเดินทาง จากครอบครัวสามคนเหลือรอดเพียงเธอที่ยังเป็นทารกแบเบาะ
แม้ว่าทั้งตระกูลจูเชวี่ยจะรังเกียจเธอที่เป็นคนไร้ประโยชน์ แต่คุณปู่ของเธอ หัวหน้าตระกูลจูเชวี่ยคนปัจจุบัน เฉินเฟิง ก็ยังคำนึงถึงหน้าตาของบุตรชายคนเล็ก จึงให้คนดูแลความเป็นอยู่ของ "เฉินเหยียนเซียว" แต่ก็แค่นั้น สำหรับตระกูลใหญ่แล้ว คนไร้ประโยชน์ที่ทั้งไม่เก่งวิชาการและไม่เก่งยุทธ์ ไม่มีคุณค่าใดๆ เลย การมีอยู่ของเธอถือเป็นความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ย
แม้แต่งานเลี้ยงประจำปีของตระกูล เธอก็ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วม
สำหรับความผิดที่บุกรุกคุกใต้ดินครั้งนี้ "เฉินเหยียนเซียว" ถ้าไม่ตายก็คงต้องถูกลงโทษอย่างหนัก
หากไม่ใช่เพราะบิดาของเธอ เฉินเฟิงคงไม่ยอมรับหลานสาวคนนี้ด้วยซ้ำ พูดได้ว่าตอนนี้เฉินเหยียนเซียวไม่มีที่พึ่งพิงใดๆ เลย
"สถานการณ์แย่มากเลยนะ" เฉินเหยียนเซียวยิ้มน้อยๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ วิเคราะห์สภาพแวดล้อมที่เธออยู่ในตอนนี้
คนไร้ประโยชน์ที่ไม่มีที่พึ่งพิงใดๆ นี่มันแย่สุดๆ เลย
"แต่ก็ยังไม่แย่ที่สุด" เสียงทรงเสน่ห์ดังขึ้นข้างหูเฉินเหยียนเซียวอย่างกะทันหัน
เฉินเหยียนเซียวตกใจ รีบลุกขึ้นยืน ระมัดระวังมองไปรอบๆ
แม้ว่าร่างนี้จะไม่มีพลังใดๆ แต่ชาติก่อนเฉินเหยียนเซียวเคยเป็นจอมโจรที่โด่งดังไปทั่วโลก ไม่มีใครสามารถหลบพ้นการรับรู้ของเธอได้ แต่ในห้องใหญ่นี้ เธอกลับไม่รู้สึกถึงพลังงานของใครเลย
แล้วเสียงนั้นมาจากที่ไหน?
"กล้าส่งเสียง แต่ทำไมไม่กล้าปรากฏตัว?" เฉินเหยียนเซียวหรี่ตามองไปรอบๆ
"ปรากฏตัว?" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แฝงความเย็นชา
"เด็กน้อย ไม่ต้องหาหรอก ข้าไม่ได้อยู่ที่อื่น แต่อยู่ในตัวเจ้า"
อยู่ในตัวเธอ?
เฉินเหยียนเซียวชะงัก
"ข้าคิดว่าเจ้าจะใช้ชีวิตไร้สาระไปจนตาย ไม่คิดว่าจู่ๆ เจ้าจะฉลาดขึ้น โชคชะตาช่างน่าขัน ดูเหมือนสวรรค์จะให้โอกาสเราทั้งคู่" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูเฉินเหยียนเซียวอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอรู้สึกชัดเจนว่าเสียงนั้นไม่ได้มาจากภายนอก แต่มาจาก...ในหัวของเธอ!
"ท่านเป็นใครกันแน่?" การกลับชาติมาเกิดใหม่เฉินเหยียนเซียวยังพอรับได้ แต่เสียงที่ปรากฏขึ้นกะทันหันนี้ทำให้เธอเชื่อได้ยากจริงๆ
"คน? ในโลกนี้ไม่มีใครเรียกข้าแบบนั้น พวกเขาชอบเรียกข้าว่า...ปีศาจ มากกว่า"
ปีศาจ? เฉินเหยียนเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เด็กน้อย เรามาคุยเรื่องข้อตกลงกันดีไหม?"
"ข้อตกลงอะไร?" แม้จะยังไม่รู้ตัวตนของอีกฝ่าย แต่เฉินเหยียนเซียวเข้าใจแล้วว่าผู้ที่อ้างตัวว่าเป็นปีศาจคนนี้อยู่ในร่างของเธอจริงๆ
"เจ้าช่วยให้ข้ากลับมาปรากฏในโลกมนุษย์ ข้าจะช่วยปลดการสะกดของเจ้า ให้เจ้าได้รับพลังที่ควรมี"
"การสะกด?" เฉินเหยียนเซียวยิ่งฟังยิ่งงง
"พับแขนเสื้อข้างขวาขึ้น"
เฉินเหยียนเซียวทำตาม บนแขนขวาของเธอมีผิวหนังขนาดเท่าฝ่ามือที่เข้มกว่าสีผิวส่วนอื่นอย่างชัดเจน ตอนที่เธอตรวจสอบร่างกายนี้ก่อนหน้าไม่ได้สังเกตเห็นความแตกต่างเล็กๆ นี้
"นี่คือการสะกด?" น่าตาย เด็กคนนี้มีความลับอะไรกันแน่


## บทที่ 4 การฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ (1)

"นี่คือชีซิงซั่วเยว่ ตรึงปิดผนึกเจ็ดชั้นได้ปิดผนึกพลังทั้งหมดของเจ้า ทำให้เจ้ากลายเป็นคนไร้ค่าที่ถูกผู้คนดูถูก หากเจ้ายินดีช่วยข้า ข้าจะช่วยปลดปล่อยมันให้เจ้า"
เฉินเหยียนเซียวมองดูสิ่งที่แทบจะสังเกตไม่เห็นบนแขนของเธอ ครุ่นคิดถึงความน่าเชื่อถือในคำพูดของ "ปีศาจ" ตนนี้ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ก่อนที่เราจะคุยเรื่องข้อตกลงต่อ เจ้าควรจะแสดงความจริงใจบ้างไหม ให้ข้ารู้ว่าพันธมิตรในอนาคตของข้าเป็นอย่างไร? แล้วทำไมเจ้าถึงมาอยู่ในร่างของข้า"
ในใต้หล้านี้ คงไม่มีใครกล้าต่อรองกับ "ปีศาจ" ที่สิงสถิตอยู่ในร่างของตัวเองหลังจากเกิดใหม่เหมือนเฉินเหยียนเซียวแน่!
หลังจากความเงียบชั่วครู่ เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ด้วยพลังของเจ้าในตอนนี้ ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรู้ชื่อของข้า เจ้าเรียกข้าว่า 'ซิว' ไปก่อนก็แล้วกัน! ส่วนเหตุผลที่ข้ามาอยู่ในร่างของเจ้า รอให้เจ้าปลดปล่อยตรึงปิดผนึกเจ็ดขั้นก่อน ข้าถึงจะบอกเจ้า ตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอเกินไป รู้มากไปก็จะนำภัยมาสู่ตัว"
เฉินเหยียนเซียวยิ้ม อาจพูดได้ว่านอกจากชื่อไม่เต็ม "ซิว" แล้ว เธอไม่ได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์อะไรเลย
"นี่ไม่ใช่ท่าทีในการเจรจาเลยนะ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าหลังจากที่ข้าช่วยให้เจ้ากลับคืนสู่โลกมนุษย์แล้ว เจ้าจะไม่กำจัดข้าทิ้ง" พลังเป็นสิ่งที่ดี โดยเฉพาะในสถานการณ์ของเธอตอนนี้ แต่ก่อนที่จะเข้าใจบางสิ่งให้กระจ่าง เธอไม่อยากฝังความเสี่ยงใดๆ ไว้ในอนาคต
ในฐานะจอมโจรระดับสูง อันตรายที่อาจเกิดขึ้นทั้งหมดจะต้องถูกคำนวณไว้ เมื่อขจัดอันตรายทั้งหมดแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถโจมตีครั้งสุดท้ายได้อย่างแม่นยำและได้เป้าหมายอย่างเงียบเชียบ
ซิวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า:
"ฆ่าเจ้าก็เท่ากับฆ่าตัวข้าเอง"
"ตอนนี้ข้าอาศัยอยู่ในร่างของเจ้า หากเจ้าตาย ข้าก็จะสลายไปด้วย"
ข่าวนี้ไม่เลวเลย! เฉินเหยียนเซียวยิ้มพลางพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติม
"งั้นหลังจากที่เจ้าเป็นอิสระแล้ว ก็สามารถกำจัดข้าได้อย่างสบายใจสินะ?"
"ข้าจะไม่มีวันฆ่าเจ้า"
"อ้อ? ทำไมล่ะ?" เฉินเหยียนเซียวถามด้วยรอยยิ้มซุกซน แต่แววตาคมกริบของเธอกลับไม่สอดคล้องกับรอยยิ้มไร้เดียงสาบนใบหน้า
"ตั้งแต่ที่ข้าเลือกที่จะสิงสถิตในร่างของเจ้า ข้าก็ได้ทำสัญญาจิตวิญญาณกับเจ้าแล้ว หากฆ่าเจ้า ข้าจะสูญเสียวิญญาณไปเก้าส่วน" เสียงของซิวราบเรียบไร้อารมณ์
สูญเสียเก้าส่วน! เฉินเหยียนเซียวอยากจะปรบมือด้วยซ้ำ แม้ว่าจะยังไม่เข้าใจว่าทำไมซิวถึงมาสิงสถิตในร่างของเธอ แต่ตอนนี้เธอมั่นใจได้แล้วว่าซิวจะไม่ทำร้ายเธอในทุกกรณี เพราะทุกอย่างเป็นดังที่เขาพูด การฆ่าเธอก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย!
"ตอนนี้ ข้าจะปลดปล่อยตรึงปิดผนึกชั้นแรกของเจ้า เจ้าจะได้รับพลังในการเรียนรู้พลังต่อสู้และเวทมนต์คืนมา นี่คือของขวัญชิ้นแรกที่ข้ามอบให้เจ้าในฐานะพันธมิตร" พร้อมกับเสียงเย็นชาของซิวที่ดังขึ้นในหัวของเฉินเหยียนเซียว เธอก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดรุนแรงที่แขนขวาทันที
ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นยักษ์ เธอแทบไม่ทันได้ถามอะไรเพิ่มเติม ร่างทั้งร่างก็จมดิ่งลงสู่ความมืดอีกครั้ง
...
เมื่อเฉินเหยียนเซียวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าชราภาพและใจดีปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ
"คุณหนูเจ็ดตื่นแล้ว" ชายชรายิ้มอย่างเมตตา
เฉินเหยียนเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ค้นหาในความทรงจำ และรู้ว่าชายชราตรงหน้านี้คือหมอประจำตระกูลจูเชวี่ย เซินชิว


## บทที่ 5 การฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ (2)

เนื่องจากก่อนหน้านี้ "เฉินเหยียนเซียว" มักจะถูกพี่น้องเฉินเจียอี๋รังแก จนมีบาดแผลเต็มตัวอยู่เสมอ ที่สำนักงานของเซินชิวก็ถือว่าเป็นคนไข้ประจำ
ถ้าจะพูดว่าในตระกูลเฉินยังมีใครที่ไม่โหดร้ายกับเฉินเหยียนเซียวบ้าง เซินชิวก็นับเป็นหนึ่งในนั้น
"ลุงชิว" เฉินเหยียนเซียวซ่อนความเฉลียวฉลาดในดวงตา กะพริบตาอย่างไร้เดียงสามองเซินชิว
เมื่อเห็นคุณหนูเจ็ดที่ดูเซ่อซ่าตรงหน้า เซินชิวรู้สึกจนปัญญาในใจ แต่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางพูดว่า "คุณหนูเจ็ด ร่างกายของท่านยังอ่อนแอ ช่วงนี้พักผ่อนให้ดีนะ ลุงเอาขนมกุ้ยฮวาที่ท่านชอบมาฝาก"
เซินชิวในฐานะข้ารับใช้ของตระกูลจูเชวี่ย มีวิชาแพทย์ที่เชี่ยวชาญ ได้รับความไว้วางใจจากเฉินเฟิงอย่างมาก เซินชิวทุ่มเทศึกษาวิชาแพทย์ ไม่เคยแต่งงานมีลูก สำหรับเฉินเหยียนเซียวที่ต้องดูแลบ่อยๆ เซินชิวได้ค่อยๆ รับเธอเป็นเหมือนหลานสาวตัวน้อย แต่เขาไม่ใช่ญาติทางสายเลือดของตระกูลเฉิน แม้จะอยากดูแลเฉินเหยียนเซียว แต่ก็ติดขัดที่ไม่มีคำสั่งจากเฉินเฟิง จึงไม่สามารถก้าวก่ายมากเกินไปได้
เฉินเหยียนเซียวยิ้มรับขนมกุ้ยฮวา ราวกับว่าความเจ็บปวดทั้งหมดบนร่างกายไม่สำคัญเท่าขนมตรงหน้า
พูดไปก็น่าเศร้า แม้เฉินเหยียนเซียวจะไม่อดอยาก แต่ของกินของใช้ก็ไม่ต่างจากบ่าวระดับต่ำที่สุดในตระกูลจูเชวี่ย หรือแม้แต่ภายใต้การกลั่นแกล้งของเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ย เธอมักจะไม่ได้กินอิ่มท้อง ไม่ต้องพูดถึง "ของหรูหรา" อย่างขนมหวาน
เมื่อเห็นเด็กน้อยที่ยังไม่โตเต็มวัยกอดขนมกุ้ยฮวาด้วยความดีใจ เซินชิวถอนหายใจในใจ เขารู้ว่าด้วยสติปัญญาของเฉินเหยียนเซียวคงไม่เข้าใจคำพูดที่ซับซ้อน จึงพึมพำโดยไม่ระวังว่า "คุณหนูเจ็ด คราวนี้ท่านพ่อโกรธจริงๆ ลุงก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก ช่วงนี้ท่านพักรักษาตัวให้ดี ลุงจะพยายามถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด ไม่ให้ร่างกายที่อ่อนแอของท่านต้องรับโทษจากท่านพ่อเร็วเกินไป..."
เฉินเหยียนเซียวยังคงแกล้งกินขนมต่อไปอย่างไม่รู้ไม่ชี้ แต่หูของเธอได้ยินคำพึมพำของเซินชิวทุกคำไม่ตกหล่น
คุกใต้ดินที่ใช้เลี้ยงสัตว์อสูรของตระกูลจูเชวี่ยเป็นเขตหวงห้ามสำหรับรุ่นหลาน ไม่ใช่แค่เธอ แม้แต่เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยก็ไม่มีสิทธิ์เข้าไป การที่เธอบุกรุกเขตหวงห้ามได้ทำให้เฉินเฟิงโกรธ ก่อนหน้านี้พวกตัวแสบทั้งสองก็พูดถึงเรื่องที่เฉินเฟิงจะลงโทษเธอ
แต่เกี่ยวกับเรื่องที่ "เฉินเหยียนเซียว" คนก่อนพบเจออะไรในคุกใต้ดิน เฉินเหยียนเซียวกลับไม่รู้อะไรเลย ความทรงจำที่สืบทอดมานั้นวุ่นวายมาก นอกจากความมืดมิดและความกลัวไม่สิ้นสุดแล้ว เธอก็ไม่ได้รับข้อมูลอะไรเพิ่มเติม
เฉินเหยียนเซียวรู้ดีว่า เฉินเฟิงไม่สนใจหรอกว่า "ความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ย" อย่างเธอจะเจออันตรายอะไรในคุกใต้ดิน สิ่งที่เขาใส่ใจคือการที่มีคนไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขา
โชคดีที่เซินชิวตั้งใจจะช่วยถ่วงเวลาให้เธอ แค่การกระทำที่ไม่เห็นแก่ตัวนี้ เฉินเหยียนเซียวก็ประทับตรา "คนดี" ลงบนหัวของชายชราผู้อ่อนโยนคนนี้แล้ว
เซินชิวนั่งอยู่ข้างเตียงของเฉินเหยียนเซียวอีกครู่ พูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย เพราะในสายตาของเซินชิว เด็กน้อยตรงหน้ายังคงเป็นเด็กน่าสงสารที่มีสติปัญญาแค่สี่ขวบ สั่งสอนมากไปก็ไม่มีประโยชน์ หลังจากแน่ใจว่าร่างกายของเฉินเหยียนเซียวไม่มีปัญหาใหญ่ เซินชิวจึงออกจากห้องไป
พอเซินชิวเพิ่งออกไป เฉินเหยียนเซียวก็กระโดดลงจากเตียงทันที
เธอรีบตรวจสอบสภาพร่างกาย ในความทรงจำยังจำได้ชัดว่า ก่อนที่เธอจะหมดสติ ซิวได้ช่วยปลดผนึกชั้นแรกให้เธอ และบอกว่าเธอได้รับเงื่อนไขในการฝึกพลังต่อสู้และเวทมนต์แล้ว


## บทที่ 6 การฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ (3)

บนแขนขวาของเธอ มีตราผนึกขนาดเท่าฝ่ามือ ปรากฏรอยประทับสีแดงสดใหม่ขึ้นมาอย่างชัดเจน แม้จะมีขนาดเพียงหนึ่งในสี่ของเล็บนิ้วก้อยเท่านั้น แต่มันก็บ่งบอกถึงการปลดผนึกชั้นแรกของเธอ
"ฉันจะสามารถฝึกพลังต่อสู้หรือเวทมนต์กันแน่? ซิวก็ไม่ได้บอกให้ชัดเจน" แม้ว่าเฉินเหยียนเซียวจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่มาของซิวเลย แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของ "ปีศาจ" ผู้นี้อย่างว่องไว น่าเสียดายที่เธอไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโลกใบนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฝึกพลังต่อสู้หรือเวทมนต์
"หากเจ้าชอบ เจ้าสามารถเรียนรู้ได้ทั้งสองอย่าง" เสียงเย็นชาของซิวดังขึ้นในความคิดของเฉินเหยียนเซียวอีกครั้ง
"..." เฉินเหยียนเซียวขมวดคิ้ว พยายามทำความเข้าใจความหมายในคำพูดของซิว
อย่าบอกนะว่า...
สิ่งที่ซิวพูดก่อนหน้านี้ ไม่ได้หมายความว่าเธอสามารถเลือกฝึกฝนอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่สามารถเรียนรู้ได้ทั้งสองอย่าง?
นี่มัน...สุดยอดไปเลยนี่!
จากความทรงจำของร่างกายนี้ เฉินเหยียนเซียวพอจะรู้ว่าผู้คนในโลกนี้แบ่งออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกคือผู้ที่มีร่างกายแข็งแรง เส้นเอ็นเหนียวแน่น สามารถรวบรวมพลังต่อสู้ที่ตันเถียนได้ คนประเภทนี้เหมาะที่จะฝึกฝนพลังต่อสู้ ส่วนอีกประเภทหนึ่งคือผู้ที่มีร่างกายธรรมดา แต่มีพลังจิตแข็งแกร่ง และสามารถใช้พลังจิตควบคุมธาตุต่างๆ ในโลกได้ คนประเภทนี้เหมาะที่จะเรียนรู้เวทมนต์
สวรรค์นั้นยุติธรรม หากให้ร่างกายที่แข็งแรง ก็จะไม่ให้พลังจิตที่แข็งแกร่ง ดังนั้นตลอดร้อยปีที่ผ่านมาในทวีปแสงสว่าง ไม่เคยมีใครสามารถบรรลุถึงขั้นการฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ได้ และไม่ว่าจะเป็นพลังต่อสู้หรือเวทมนต์ การจะก้าวหน้าได้ต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนัก ต้องทุ่มเทเวลาและพลังงานมหาศาล อย่าว่าแต่การมีทั้งพลังภายในและพลังจิตจะเป็นการฝ่าฝืนธรรมชาติขนาดไหน แค่คิดจะฝึกฝนทั้งสองอย่างพร้อมกัน ก็เป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้น
"เจ้าหมายความว่าฉันสามารถฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ได้งั้นหรือ? แต่ตอนนี้ฉันอายุสิบสี่แล้ว ยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับทั้งสองอย่างนี้เลย การฝึกฝนทั้งคู่มันดูห่างไกลเกินไปสำหรับฉัน" เฉินเหยียนเซียวรู้สึกหดหู่ ในทวีปแสงแห่งรัศมี ทุกคนจะเริ่มเลือกเส้นทางของตัวเองตั้งแต่รู้ความ ตอนนี้เธอเริ่มช้ากว่าคนอื่นถึงสิบปี การฝึกฝนไม่ว่าอย่างใดก็สายเกินไปแล้ว การฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์...สำหรับเธอแล้วมันเป็นเพียงเรื่องตลก
"เจ้าทำได้" เสียงของซิวเย็นชาแต่หนักแน่น
"ร่างกายของเจ้าแตกต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง และด้วยการช่วยเหลือของข้า ทุกปัญหาจะไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป"
เฉินเหยียนเซียวยิ้ม เธอลืมไปได้อย่างไรว่าซิวเป็น "ปีศาจ" ที่ลึกลับน่าเกรงขาม? คนที่สามารถอาศัยวิญญาณฝากอยู่ในร่างผู้อื่น มีชีวิตอยู่มาสิบกว่าปี ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
เมื่อมีความหวัง ปัญหาก่อนหน้านี้ของเฉินเหยียนเซียวก็หมดไป เธอรู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่มีที่พึ่งใดๆ หากไม่สามารถทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เกรงว่าเธอคงต้องใช้ชีวิตภายใต้ตัวตนของคนโง่ไร้ค่าคนนี้ตลอดไป
และนั่น ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ
"ท่านจะสอนพลังต่อสู้และเวทมนต์ให้ฉันใช่ไหม" เฉินเหยียนเซียวถามด้วยรอยยิ้ม
"ตราบใดที่เจ้ามีความสามารถ ข้าจะถ่ายทอดทุกสิ่งที่ข้าเรียนรู้มาตลอดชีวิตให้แก่เจ้า นี่คือของขวัญชิ้นที่สองที่ข้ามอบให้เจ้า" เสียงของซิวเต็มไปด้วยความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด น้ำเสียงเย็นชากลับพูดถ้อยคำที่ทำให้เลือดเดือดพล่าน
"ถ้าอย่างนั้น ขอให้ความร่วมมือของพวกเราราบรื่น" เฉินเหยียนเซียวยิ้มเหมือนแมวที่ขโมยปลา ด้วยความช่วยเหลือของซิวผู้ลึกลับ เธอไม่เชื่อหรอกว่าด้วยความสามารถของเธอจะต้องใช้ชีวิตภายใต้ตัวตนของคนโง่ไร้ค่าคนนี้ตลอดไป!


## บทที่ 7 ตระกูลจูเชวี่ย (1)

เฉินชิวได้ขอเวลาพักฟื้นห้าวันให้กับเฉินเหยียนเซียว ในช่วงห้าวันนี้นอกจากกินข้าวนอนหลับแล้ว เวลาที่เหลือเฉินเหยียนเซียวก็อยู่ในช่วงการ "ฝึกฝน" จากซิว
ในห้องที่ปิดสนิท เฉินเหยียนเซียวสวมเสื้อผ้าบางๆ นั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ร่างกายชุ่มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าเล็กๆ ที่แดงระเรื่อเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อใสๆ
"ห้าวัน พลังต่อสู้ก็ถึงระดับสี่แล้ว พลังเวทก็ถึงระดับสาม สำหรับมนุษย์แล้ว ก็พอใช้ได้" เสียงของซิวยังคงเย็นชาเช่นเคย
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่า เฉินเจียอี๋ฝึกฝนเวทมนตร์มาตั้งแต่เด็ก จนถึงตอนนี้ก็แค่ระดับห้าเท่านั้น เฉินเจียเหว่ยที่ฝึกฝนพลังต่อสู้ก็แค่ระดับสี่ แค่นี้ก็ทำให้เฉินเฟิงพอใจมากแล้ว เฉินเหยียนเซียวใช้เวลาแค่ห้าวัน ก็ยกระดับจากคนไร้ค่าขึ้นมาถึงระดับนี้ ความเร็วที่น่าตกใจขนาดนี้ ถ้าเล่าออกไปคงต้องทำให้คนตกใจตายเป็นกลุ่มแน่
ห้าวันก็สามารถฝึกฝนการฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ และยังไปถึงระดับสี่กับระดับสาม? นี่มันการมีตัวตนที่ท้าทายสวรรค์ขนาดไหน!
คนทั่วไปไม่ต้องพูดถึงห้าวันหรอก แม้แต่ห้าปีที่จะฝึกฝนอย่างใดอย่างหนึ่งให้ถึงระดับของเฉินเหยียนเซียว ก็คงต้องได้รับการขนานนามว่าอัจฉริยะ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ที่ท้าทายสวรรค์แบบนี้
แต่ความเร็วที่น่าตกใจนี้ เมื่อออกจากปากของซิว กลับเป็นแค่ระดับที่พอใช้ได้เท่านั้น
เฉินเหยียนเซียวไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับระดับของเวทมนตร์และพลังต่อสู้ในโลกนี้เท่าไหร่ ดังนั้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่พอใช้ได้ของซิว เธอก็คิดว่าความเร็วในการฝึกฝนของตัวเองก็แค่พอไปวัดไปวาเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจมากนัก
"วันนี้แค่นี้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้ฉันยังมี 'ศึกหนัก' ที่ต้องรับมือ" เฉินเหยียนเซียวถอนหายใจแล้วทิ้งตัวลงบนเตียง ผลของการฝึกฝนถึงขีดสุดก็คือร่างกายและพลังจิตของเธอหมดเกลี้ยง อย่าว่าแต่อย่างอื่นเลย ตอนนี้แม้แต่การขยับนิ้วมือเธอก็ยังรู้สึกยากลำบาก
พรุ่งนี้เธอต้องไปพบเฉินเฟิงหัวหน้าครอบครัวตระกูลจูเชวี่ย เฉินเฟิงคงไม่ปล่อยเรื่องที่เธอบุกรุกเขตหวงห้ามไปง่ายๆ แน่ เพราะเธอเป็นแค่คนไร้ญาติขาดมิตร ที่อาศัยความเมตตาของตระกูลจูเชวี่ยถึงจะมีชีวิตรอดมาได้อย่างยากลำบาก เฉินเฟิงไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะลดหย่อนโทษให้เธอ
ตอนนี้เฉินเหยียนเซียวยังไม่คิดจะเปิดเผยว่าตัวเองได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว เพราะกับสถานการณ์และความสามารถของเธอในตอนนี้ การเปิดเผยไพ่ตายของตัวเองมากเกินไปจะเป็นทางเลือกที่ไม่ฉลาดเลย แม้ว่าเฉินเฟิงอาจจะมองเธอด้วยสายตาที่ต่างไป แต่คนรุ่นเดียวกับเธอเหล่านั้น คงไม่ยินดีที่จะเห็นคู่แข่งคนใหม่ปรากฏตัวขึ้นมา
รุ่นที่สามของตระกูลจูเชวี่ย ใครบ้างที่ไม่อยากแย่งชิงความโปรดปรานของเฉินเฟิง เพื่อเพิ่มโอกาสในการสืบทอดตระกูลจูเชวี่ยในอนาคต และก็เพราะเฉินเหยียนเซียวเคยเป็นคนโง่ไร้ค่า คนรุ่นที่สามบางคนถึงไม่สนใจเธอ นอกจากความสนุกแบบชั่วร้ายของพี่น้องเฉินเจียอี๋แล้ว สถานการณ์ของเฉินเหยียนเซียวก็ไม่ได้อันตรายนัก
แต่ถ้าเธอเปิดเผยสถานการณ์ของตัวเอง และให้พวกเขารู้ว่าเธอมีความสามารถในการฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์ที่ท้าทายสวรรค์นี้ พวกนั้นคงต้องลงมือจัดการเธอแน่ ยิ่งไปกว่านั้น พ่อแม่ของเฉินเหยียนเซียวเสียชีวิตทั้งคู่ ในตระกูลจูเชวี่ยก็ไม่มีที่พึ่งที่แข็งแกร่ง ถ้าเธอกลายเป็นเป้าหมายของผู้แข่งขันชิงตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว พวกลุงป้าน้าอาที่สนับสนุนลูกชายลูกสาวของตัวเองให้แย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว ก็คงจะออกมากำจัดต้นกล้าเล็กๆ ที่เพิ่งงอกขึ้นมาอย่างเธอ
แม้ว่าเฉินเหยียนเซียวจะไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับระดับของเวทมนตร์และพลังต่อสู้ แต่เธอกลับเข้าใจความมืดดำของมนุษย์เป็นอย่างดี


## บทที่ 8 ตระกูลจูเชวี่ย (2)

เธอรู้ดีว่าต้องซ่อนความสามารถและหลีกเลี่ยงการปะทะ
แต่การแกล้งโง่เป็นเรื่องหนึ่ง เธอไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นแพะรับบาปแทนเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยเมื่อต้องเจอเฉินเฟิงพรุ่งนี้
ขณะที่คิดถึงสถานการณ์ที่จะต้องเผชิญในวันพรุ่งนี้ เฉินเหยียนเซียวหรี่ตามองพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
คนโง่ก็มีข้อดีของการเป็นคนโง่!
...
ถ้าพูดว่าพี่น้องเฉินเจียอี๋ทำให้เฉินเหยียนเซียวตระหนักถึงสถานะอันต่ำต้อยของตัวเองแล้วละก็ ตอนนี้ความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับความ "ต่ำต้อย" นั้นได้ถูกรีเฟรชใหม่อีกครั้ง
แต่เช้าตรู่ สาวใช้สองคนอายุราว 17-18 ปี เตะประตูห้องของเธอเข้ามาอย่างหยาบคาย ไม่มีความเคารพใดๆ ลากตัวเธอที่กำลังนอนพักผ่อนบนเตียงขึ้นมาอย่างรุนแรง ราวกับว่าเธอไม่ใช่คุณหนูเจ็ด แต่เป็นเพียงบ่าวต่ำต้อยที่สุดในตระกูลจูเชวี่ย
"โตป่านนี้แล้ว ยังต้องให้คนมาคอยรับใช้แต่งตัวล้างหน้า คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูใหญ่หรือไง" สาวใช้หน้าตาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งดึงชุดนอนของเฉินเหยียนเซียวออกอย่างหยาบคาย สวมชุดที่พอจะดูเรียบร้อยให้เธอ มือไม้ไม่มีความนุ่มนวลเลยสักนิด ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้ท่านพ่อจะพบเธอ ใครจะมาเสียเวลารับใช้เธอ ไม่รู้ท่านพ่อคิดอะไรอยู่ เลี้ยงคนโง่ไว้ในจวน ทำให้ตระกูลจูเชวี่ยของเราขายหน้าจริงๆ" สาวใช้อีกคนดึงผมของเฉินเหยียนเซียว หวีให้อย่างลวกๆ
มันไม่ใช่การรับใช้แต่งตัวล้างหน้า แต่เป็นการทรมานมากกว่า
"ใช่แล้ว นี่มันสิ้นเปลืองข้าวสุกเปล่าๆ คราวนี้ยังก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ท่านพ่อคงไม่ปล่อยคนโง่คนนี้ไปง่ายๆ แน่"
"ความอัปยศแบบนี้ ยิ่งจัดการเร็วยิ่งดี เธอไม่รู้หรอกว่า คนข้างนอกเอาคนโง่คนนี้ไปล้อเลียนกันลับหลังกันมากแค่ไหน เสียดสีจวนของเราไม่น้อยเลย"
สาวใช้ทั้งสองบ่นพึมพำไม่หยุด ไม่มีท่าทีจะระวังคำพูดเลยสักนิด
ในตระกูลจูเชวี่ย นอกจากหัวหน้าครอบครัวเฉินเฟิงที่ยังคำนึงถึงสายเลือดของเฉินเหยียนเซียวแล้ว คนอื่นๆ ล้วนมองว่าเธอเป็นภาระ อยากให้ความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ยคนนี้ตายไปเสียเร็วๆ จะได้ไม่มีจุดด่างพร้อยมาทำลายสถานะอันศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลจูเชวี่ย
คำพูดที่ฟังไม่ได้หลั่งไหลเข้าหูของเฉินเหยียนเซียวไม่หยุด เด็กน้อยวัย 14 ปีไม่แสดงอาการใดๆ บนใบหน้า เพียงจ้องมองสาวใช้ทั้งสองที่ไม่รู้จักฐานะด้วยดวงตาที่ยังคงสดใสอย่างงุนงง ราวกับไม่เข้าใจคำดูถูกที่พวกเธอพูดเลย
หลังจากการทรมานครั้งนี้ เฉินเหยียนเซียวก็แต่งตัวเสร็จในที่สุด สาวใช้ทั้งสองรีบลากตัวเธอไปยังเรือนหลักของตระกูลจูเชวี่ยทันที
ระหว่างทาง เฉินเหยียนเซียวปล่อยให้ทั้งสองคนลากเสื้อผ้าของเธอไป ไม่มีท่าทีต่อต้านใดๆ เพียงแต่ใต้ดวงตาที่ดูงุนงงนั้น กลับมีประกายเจ้าเล่ห์วาบผ่าน
เมื่อมาถึงหน้าเรือนหลัก สาวใช้ทั้งสองรีบส่งตัวปัญหานี้ให้กับองครักษ์ที่เฝ้าประตู แล้วรีบจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ในจังหวะที่สาวใช้ทั้งสองหันหลังจากไปนั้น ถุงเงินขนาดฝ่ามือสองใบได้ย้ายจากเอวของพวกเธอไปอยู่ในแขนเสื้อของเด็กน้อยคนหนึ่งเรียบร้อยแล้ว
เฉินเหยียนเซียวเก็บ "รายได้" ครั้งแรกในโลกนี้เข้าอกอย่างเงียบๆ เดินตามองครักษ์ที่ทำหน้าบึ้งตึงเข้าไปในเรือนหลัก
ในจังหวะที่เธอก้าวเข้าเรือนหลักและประตูค่อยๆ ปิดลงนั้น เสียงกรีดร้องตกใจ "ถุงเงินของฉันอยู่ไหน!!" สองเสียงดังขึ้นพร้อมกับเสียงประตูปิดดังสนั่น ถูกกักไว้นอกเรือนหลัก


## บทที่ 9 ตระกูลจูเชวี่ย (3)

ภายในห้องโถงหลัก บรรยากาศเงียบสงัด บนที่นั่งประธานตรงข้ามประตูใหญ่ เฉินเฟิงวัยหกสิบกว่าปีนั่งอย่างสง่าผ่าเผยบนเก้าอี้ ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายดุจคบเพลิง ผมขมับสองข้างที่ขาวแซมไม่ได้ทำให้ดูชราแต่อย่างใด กลับทำให้ผู้คนรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น
สองข้างของห้องโถงหลัก บรรดาทายาทรุ่นที่สองของตระกูลจูเชวี่ยนั่งอย่างสำรวม พวกเขาส่วนใหญ่อายุกว่าสี่สิบปีแล้ว แต่ละคนล้วนเป็นคนเก่งระดับมังกรในหมู่มนุษย์ แต่ต่อหน้าเฉินเฟิง พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเคลื่อนไหวผิดที
ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาคือพลังรุ่นใหม่รุ่นที่สามของตระกูลจูเชวี่ย ใบหน้าเปี่ยมด้วยพลังของคนหนุ่มสาว แต่ละคนมีความหยิ่งผยองของวัยเยาว์ ผู้ที่ได้ยืนอยู่ในห้องโถงหลักล้วนเป็นยอดฝีมือของตระกูลหลัก ส่วนผู้ที่มีพลังอ่อนด้อยนั้น เฉินเฟิงได้ส่งไปอยู่ตระกูลสาขาให้ดูแลตัวเองนานแล้ว ขณะนี้ เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยยืนอยู่หลังชายวัยกลางคนคนหนึ่ง แอบเหลือบมองเฉินเหยียนเซียวที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง
ในห้องโถงอันกว้างใหญ่ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเฉินเฟิง
ใบหน้าธรรมดาสามัญ เมื่อเทียบกับทายาทรุ่นที่สามของตระกูลจูเชวี่ยที่มีหน้าตาโดดเด่น ดูน่าเกลียดเป็นพิเศษ บนใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความไร้เดียงสางุนงง ร่างกายผอมบางราวกับจับได้ด้วยมือเดียว คนธรรมดาและอ่อนแอเช่นนี้ ดูไม่เหมือนเด็กที่เกิดในตระกูลจูเชวี่ยเลย
หลังจากเฉินเหยียนเซียวเกิดไม่นาน บรรดาทายาทรุ่นที่สองของตระกูลจูเชวี่ยต่างเต็มไปด้วยความดูถูกและความสงสัยต่อเด็กหญิงตัวน้อยที่มีพ่อแม่ทั้งสองฝ่าย แต่หน้าตากลับขัดกับมาตรฐานความงามของตระกูลจูเชวี่ยโดยสิ้นเชิง
เสินยู่ บิดาของเฉินเหยียนเซียว เป็นคุณชายคนเล็กสุดของตระกูลจูเชวี่ย สมชื่อของเขา มีรูปโฉมงดงามดั่งหยก ทุกการเคลื่อนไหวแผ่กลิ่นอายของความสง่างามที่ทำให้สตรีมากมายหลงใหล อีกทั้งยังมีความสามารถสูงในด้านเวทมนตร์ และรักความงดงาม แม้แต่ในตระกูลจูเชวี่ยที่เต็มไปด้วยคนมีความสามารถ เขาก็โดดเด่นเป็นพิเศษ และได้รับความสำคัญจากเฉินเฟิงอย่างมาก ภรรยาของเสินยู่ก็คือเวินหย่า สาวงามอันดับหนึ่งของจักรวรรดิล้งเซวียนในสมัยนั้น คำว่างามล่มเมืองล่มเมืองก็ยังไม่พอจะบรรยายความงามของนาง ก่อนที่เวินหย่าจะแต่งงาน มีขุนนางและเชื้อพระวงศ์มากมายที่หลงใหลในตัวนาง บางคนถึงกับยอมสละทรัพย์สมบัติทั้งหมดเพื่อแลกรอยยิ้มจากนาง
ลูกสาวที่เกิดจากคู่รักในฝันเช่นนี้ แม้จะไม่ได้งดงามจนสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน ก็ไม่น่าจะเป็นเป็ดขี้เหร่ที่โยนเข้าไปในฝูงชนแล้วหาไม่เจอแบบนี้
เกี่ยวกับชาติกำเนิดของเฉินเหยียนเซียว มีการวิพากษ์วิจารณ์กันมากมายในตระกูลจูเชวี่ย แต่เฉินเฟิงไม่เคยแสดงท่าทีใดๆ ต่อเรื่องนี้ คนอื่นๆ จึงได้แต่ซุบซิบนินทากันลับๆ
เพราะในตระกูลจูเชวี่ยทั้งหมด เฉินเฟิงเท่านั้นที่เป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริง
ในขณะนี้ เฉินเฟิงนั่งอยู่อย่างสูงส่ง สายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่หลานสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าอันน่าเกรงขามไม่แสดงความรู้สึกใดๆ
สายตาที่คมดั่งใบมีดพิจารณาหลานสาวที่ไม่ได้พบกันมานาน คิ้วของเฉินเฟิงขมวดเล็กน้อย
เมื่อเห็นเฉินเฟิงขมวดคิ้ว คนอื่นๆ ในตระกูลจูเชวี่ยต่างหัวเราะในใจ
เห็นได้ชัดว่า แม้เฉินเฟิงจะยอมรับสถานะของเฉินเหยียนเซียว แต่ก็ไม่พอใจกับจุดด่างพร้อยนี้
ทุกคนต่างรอคอยให้เฉินเฟิงเอ่ยปาก ทั้งห้องโถงเงียบกริบ
สายตาของเฉินเฟิงละจากเฉินเหยียนเซียว แล้วเอ่ยว่า "เฉินเหยียนเซียว เมื่อไม่กี่วันก่อน เจ้าบุกรุกเขตหวงห้าม ก่อเรื่องใหญ่ เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าผิด"
เสียงของเฉินเฟิงทุ้มต่ำและหนักแน่น เขาไม่ได้ถาม แต่กำลังแถลงข้อเท็จจริง
ในห้องโถง เฉินเหยียนเซียวกะพริบตาโตมองคุณปู่ของ "ตัวเอง" โดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ


## บทที่ 10 เห็นแก่ความยุติธรรมมากกว่าญาติพี่น้อง (1)

"เฉินหลิง" เฉินเฟิงเรียก
"ลูกอยู่นี่" ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปลายๆ ที่นั่งอยู่ด้านล่างลุกขึ้นยืน แล้วค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม
"เจ้าเป็นผู้รับผิดชอบการรักษาการณ์คุก เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นมีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ เจ้าเล่ามา" สายตาเคร่งขรึมของเฉินเฟิงกวาดมองเฉินหลิง ในดวงตาอันเฉลียวฉลาดนั้นไม่มีความอบอุ่นของพ่อที่มีต่อลูก มีเพียงความน่าเกรงขามของผู้อยู่ในตำแหน่งสูง
เฉินหลิงยิ้มขื่นในใจ เขาเป็นบุตรคนที่สี่ของเฉินเฟิง นอกจากเสินยู่ที่เสียชีวิตไปแล้ว เขาเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในรุ่นที่สอง แต่เมื่อเทียบกับเสินยู่ที่เก่งกาจทั้งบุ๋นและบู๊แล้ว เขาดูธรรมดามาก ปกติก็ไม่ได้รับความสนใจจากเฉินเฟิง คราวนี้เกิดเรื่องที่คุกใต้ดิน ก็เป็นเรื่องที่อยู่ในความรับผิดชอบของเขาพอดี
"รายงานหัวหน้าครอบครัว วันนั้นข้าออกไปธุระนอกจวน ไม่ได้อยู่ที่นี่ ผู้ที่รับผิดชอบดูแลคุกคือทหารรักษาการณ์สามนายใต้บังคับบัญชาของข้า พอข้ากลับมาถึงจวนก็ได้รับรายงานจากพวกเขาว่ามีคนบุกรุกเข้าไปในคุก" เฉินหลิงเช็ดเหงื่อเย็นอย่างเงียบๆ การบุกรุกคุกถือเป็นความผิดไม่เบา แต่สิ่งที่น่ากลัวจริงๆ คือวันนั้นในคุกมีสัตว์อสูรที่ตระกูลจูเชวี่ยต้องสูญเสียนักรบชั้นยอดนับร้อยชีวิตถึงจับมาได้!
ที่จริงแล้ว นอกจากเฉินเฟิงแล้ว ในตระกูลจูเชวี่ยทั้งหมดมีเพียงเฉินหลิงเท่านั้นที่รู้ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นในคุกกันแน่ ที่เฉินเฟิงต้องลงทุนลงแรงสอบถามเฉินเหยียนเซียวต่อหน้าผู้คนในวันนี้ ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ อย่างการบุกรุกคุกเลย
เรื่องที่ทำให้เฉินเฟิงต้องตื่นตระหนก เป็นเรื่องที่คนอื่นๆ ในตระกูลจูเชวี่ยไม่มีทางคิดถึงเลย
"ทหารรักษาการณ์วันนั้นอยู่ที่นี่หรือไม่?" เฉินเฟิงถาม
คำถามนี้ของเฉินเฟิงทำให้ทุกคนในห้องโถงใหญ่ตกตะลึง
เรื่องนี้ควรจะจบไปแล้ว วันนั้นพบว่าเฉินเหยียนเซียวสลบอยู่ในคุก นี่เป็นเรื่องที่ชัดเจนแล้ว ตามหลักแล้วเฉินเฟิงแค่ต้องออกคำสั่งลงโทษเฉินเหยียนเซียวก็พอ แต่วันนี้เฉินเฟิงกลับทำท่าเหมือนจะสืบสวนเรื่องราววันนั้นให้กระจ่าง เรื่องนี้มันไม่ชอบมาพากลแล้ว! ทุกคนรู้สึกลางๆ ว่าความผิดที่เฉินเหยียนเซียวก่อไว้วันนั้น คงไม่ใช่แค่การบุกรุกสถานที่ต้องห้ามเท่านั้น
และในตอนนี้ พี่น้องเฉินเจียอี๋กับเฉินเจียเหว่ยสีหน้าซีดเผือด พวกเขาไม่คิดว่าเฉินเฟิงจะสืบสวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด ต้องรู้ว่าวันนั้นก่อนที่พวกเขาจะหลอกล่อเฉินเหยียนเซียวเข้าไปในคุก พวกเขาก็หาข้ออ้างส่งทหารรักษาการณ์ทั้งสามนายที่เฝ้าคุกออกไปก่อนแล้ว จึงทำให้คนโง่คนนั้นมีโอกาสเข้าไปในคุกได้
ตอนนี้ เฉินเฟิงจะสอบสวนทหารรักษาการณ์ทั้งสามนาย ถ้าพวกเขาเผลอพูดถึงพี่น้องทั้งสอง ด้วยความฉลาดของคุณปู่ คงไม่ต้องใช้เวลานานก็จะเดาได้ว่าพวกเขาอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
ตอนนี้เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยอยากจะร้องไห้ พวกเขาไม่เคยคิดฝันเลยว่าเรื่องเล็กๆ อย่างการบุกรุกคุกจะทำให้เฉินเฟิงผู้สูงส่งให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ พวกเขาตั้งใจว่าหลังจากข่มขู่ให้เฉินเหยียนเซียวปิดปากเงียบแล้ว พวกเขาก็จะสบายใจได้ ใครจะคิดว่าเฉินเฟิงจะมาไม้นี้
ตอนนี้ ความหยิ่งผยองบนใบหน้าของเด็กทั้งสองหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความตื่นตระหนกในดวงตา
ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ย ซึ่งก็คือเฉินเยว่บิดาของพี่น้องคู่นี้ รู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจของลูกทั้งสอง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไร
ทหารรักษาการณ์ทั้งสามนายที่รับผิดชอบดูแลคุกถูกนำตัวมาที่ห้องโถงใหญ่อย่างรวดเร็ว พวกเขาคุกเข่าอย่างนอบน้อมต่อหน้าเฉินเฟิง รอคอยการสอบถามจากหัวหน้าครอบครัว


## บทที่ 11 เห็นแก่ความถูกต้องมากกว่าครอบครัว (2)

"เกิดอะไรขึ้นในวันนั้นกันแน่? พวกเจ้าถึงกับจับคนลงคุก กฎระเบียบเอาไว้ที่ไหน!" เฉินหลิงไม่กล้ารบกวนให้เฉินเฟิงต้องถามเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เขาจึงเอ่ยปากถามอย่างเข้มงวด
ทหารรักษาการณ์ทั้งสามนายก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา จึงได้แต่ระมัดระวังตัวอย่างเงียบ ๆ
"กระหม่อมมิได้ตั้งใจจับคุณหนูเจ็ดลงคุกขอรับ เพียงแต่ตอนที่คุณหนูเจ็ดแอบเข้าคุก พวกกระหม่อมไม่ได้อยู่ที่ทางเข้าคุก" ทหารรักษาการณ์นายหนึ่งตอบอย่างระมัดระวัง
"ไม่ได้อยู่ที่ทางเข้าคุก? แล้วพวกเจ้าไปอยู่ที่ไหน? หรือพวกเจ้าไม่รู้ว่าเวลาเฝ้าคุก ทหารรักษาการณ์ห้ามละทิ้งหน้าที่โดยพลการ!" เฉินหลิงถามด้วยความโกรธ
คุกขังสัตว์อสูรเป็นเขตหวงห้ามของตระกูลจูเชวี่ย ทหารรักษาการณ์ที่เฝ้าที่นั่นไม่เพียงต้องป้องกันไม่ให้คนในตระกูลจูเชวี่ยเข้าไปโดยพลการ แต่ยังต้องป้องกันคนนอกที่มีเจตนาร้ายแอบเข้าคุกเพื่อก่อความเสียหาย การที่ทหารรักษาการณ์ละทิ้งหน้าที่ไปเองนั้น นี่มันละเลยหน้าที่ชัด ๆ!
ทหารรักษาการณ์รู้ว่าตนเองหนีความผิดไม่พ้น จึงรีบตอบว่า: "กระหม่อมประมาทเองขอรับ เพียงแต่วันนั้นคุณหนูห้าและคุณชายหกบอกว่ามีเรื่องด่วนต้องการให้กระหม่อมช่วย กระหม่อมถึงได้..."
พอทหารรักษาการณ์พูดจบ ทั้งห้องโถงก็เงียบผิดปกติ สายตาทุกคู่หันไปมองที่เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยพร้อมกัน
สองวัยรุ่นที่มีพิรุธอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งตกใจเหมือนนกที่ถูกเสียงธนู ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"เป็นความจริงหรือ?" เฉินเฟิงถามขึ้นอย่างหาได้ยาก สายตาคมกริบจับจ้องไปที่พี่น้องที่กำลังตื่นตระหนก
"ท่านพ่อ..." เฉินเจียอี๋ตกใจจนอยากจะแก้ตัว แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรดี
เฉินเจียเหว่ยยิ่งไม่มีสติ ก้มหน้าเหมือนนกกระจอกเทศ
ในตอนนั้นเอง เฉินเยว่ที่เงียบมาตลอดก็ลุกขึ้นยืน เอ่ยอย่างนอบน้อมต่อเฉินเฟิงว่า: "กราบเรียนหัวหน้าครอบครัว เด็กสองคนนี้อีกเดือนเดียวก็จะอายุครบสิบหกปี พวกเขาจึงพยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับสัตว์อสูรมาตลอด วันนั้นลูกทั้งสองที่ไม่กตัญญูตั้งใจจะไปถามเรื่องสัตว์อสูรกับท่านอาห้า แต่พอดีท่านอาห้าออกไปข้างนอก จึงร้อนใจจนต้องไปรบกวนทหารรักษาการณ์ที่เฝ้าคุก แต่ไม่คิดว่าจะทำให้คนอื่นฉวยโอกาส แอบเข้าคุก ก่อความผิดร้ายแรง ขอหัวหน้าครอบครัวลงโทษอย่างหนักด้วย!"
เฉินเยว่พูดขอโทษแทนลูกทั้งสองอย่างเที่ยงตรงไม่เข้าข้างใคร ทำให้สีหน้าของเฉินเฟิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
แต่เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยกลับหน้าซีดเผือด พวกเขาหวังว่าพ่อจะช่วยแก้ต่างให้ แต่ใครจะรู้ว่าพอพ่อเอ่ยปากก็ขอโทษแทนพวกเขาเสียเลย!
นี่มันพ่อที่ไม่รักลูกขนาดนี้เลยหรือ ถึงกับยอมสละลูกเพื่อความถูกต้อง!
ในห้องโถง ทุกคนต่างรู้สึกทึ่งกับการกระทำของเฉินเยว่ที่ยอมสละลูกเพื่อความถูกต้อง และก็เชื่อคำพูดของเขาไปบางส่วน
บนทวีปแสงสว่าง เด็กวัยรุ่นที่อายุครบสิบหกปีทุกคนจะต้องผ่านพิธีเข้าสู่วัยผู้ใหญ่พิเศษ ในวันที่พวกเขาเข้าสู่วัยผู้ใหญ่นั้น พวกเขาจะได้รับสัตว์อสูรตัวแรกในชีวิต! ดังนั้นการที่เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยร้อนใจจนทำเรื่องแบบนี้ก็พอจะเข้าใจได้ เพราะนี่เป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับทุกคน
ในโลกนี้ พลังต่อสู้และเวทมนต์เป็นระดับพลังของตัวบุคคล ส่วนสัตว์อสูรคือเพื่อนร่วมรบที่จะอยู่เคียงข้างพวกเขาไปตลอดชีวิต ถ้าคนหนึ่งฝึกฝนพลังต่อสู้หรือเวทมนต์ไม่ได้ดี พวกเขาอาจจะพบโอกาสดี ๆ ในการหาสัตว์อสูร ถ้าสามารถมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมาก ๆ แม้จะเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีระดับพลังสูงกว่าตนเองมาก พวกเขาก็มีโอกาสใช้พลังอันแข็งแกร่งของสัตว์อสูรพลิกสถานการณ์ได้


## บทที่ 12 เห็นแก่ความถูกต้องมากกว่าครอบครัว (3)

หากจะแบ่งสัดส่วนแล้ว พลังต่อสู้และเวทมนตร์ที่บุคคลหนึ่งมีจะเป็น 40% ของพลังทั้งหมด ในขณะที่ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรจะมีสัดส่วน 30% และอีก 30% ที่เหลือขึ้นอยู่กับศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์ที่บุคคลนั้นครอบครอง
ในยุคที่ศาสตราวุธศักดิ์สิทธิ์หายาก สัดส่วนของพลังต่อสู้ เวทมนตร์ และสัตว์อสูรได้เปลี่ยนเป็น 50-50
การมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งจึงกลายเป็นเป้าหมายอันดับแรกของทุกคนหลังจากการฝึกฝนระดับพลัง
ไม่แปลกที่ทุกคนจะยอมรับเหตุผลของเฉินเยว่ แต่ในบรรดาผู้ที่อยู่ในที่นั้น มีคนหนึ่งที่หัวเราะเยาะคำพูดของเขา
นั่นก็คือตัวละครหลักของเรื่องนี้ - เฉินเหยียนเซียว
ตั้งแต่เธอเข้ามาในห้องโถง นอกจากเฉินเฟิงจะพูดถึงเธอในประโยคแรกแล้ว ดูเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดจะไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย ตอนนี้เมื่อเรื่องได้พัวพันถึงเด็กซนทั้งสองคือเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ย แม้จะไม่คาดคิดแต่ก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่ท่าทีของเฉินเยว่นั้นน่าขบคิด
เฉินเยว่แสดงท่าทีขอโทษต่อเด็กซนทั้งสองอย่างน่าสงสาร แต่ความจริงแล้ว การกระทำนี้ของเขาเป็นการแก้ต่างให้เด็กทั้งสองพ้นจากข้อกล่าวหาที่ว่าพวกเขาสั่งให้ "เธอ" บุกรุกเขตหวงห้าม เขาอธิบายด้วยเหตุผลและความรู้สึกถึงจิตใจที่มุ่งมั่นของเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยในการพัฒนาพลังของตน ในขณะเดียวกันก็ชี้นำให้เห็นว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของ "เธอ" ที่ฉวยโอกาสบุกรุกคุก
เพียงคำพูดง่ายๆ ไม่กี่ประโยค เฉินเยว่สามารถสื่อความหมายได้หลายชั้นเช่นนี้ เขาช่างเป็นคนที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!
เฉินเฟิงไม่ได้ตอบสนองต่อคำขอของเฉินเยว่ทันที เขาเพียงแต่มองดูพี่น้องที่ยืนอยู่หลังเฉินเยว่อย่างเงียบๆ
"ลุงสามช่างเป็นคนเที่ยงธรรมน่านับถือจริงๆ" ทันใดนั้น เสียงใสๆ ก็ดังขึ้นในห้องโถง
ชายหนุ่มหน้าตาดั่งหยกขาวค่อยๆ เดินออกมาจากด้านหลังบิดาของเขา มองดูเฉินเยว่ที่มีสีหน้าจริงจังพร้อมรอยยิ้ม ชายหนุ่มคนนี้อายุมากกว่าพี่น้องทั้งสองเล็กน้อย หน้าตาหล่อเหลากว่าเฉินเจียเหว่ยหนึ่งระดับ ใบหน้างดงามมีรอยยิ้มสดใส ทำให้ผู้คนรู้สึกอยากเข้าใกล้โดยไม่รู้ตัว
เฉินเยว่มองผู้มาใหม่ด้วยคิ้วขมวด ในใจหัวเราะเยาะเย้ย
เฉิน อี้เฟิง ผู้แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นที่สามของตระกูลจูเชวี่ย! เพียงอายุ 17 ปีก็ก้าวข้ามระดับหกของพลังต่อสู้ การฝึกฝนพลังต่อสู้และเวทมนตร์ในห้าระดับแรกไม่ใช่เรื่องยาก แต่ห้าระดับแรกเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการฝึกฝนทั้งสอง
หลังจากพลังต่อสู้และเวทมนตร์ยกระดับถึงระดับหก จะต้องเลือกเส้นทางการฝึกฝน
ตั้งแต่ระดับหก การฝึกฝนเวทมนตร์และพลังต่อสู้จะแยกออกเป็นสามทิศทาง
ก่อนระดับหก ผู้ฝึกเวทมนตร์และพลังต่อสู้จะถูกเรียกว่าผู้ฝึกเวทมนตร์และผู้สู้ตามลำดับ หลังจากระดับหก ผู้ฝึกเวทมนตร์สามารถเลือกที่จะเป็นจอมเวทที่มีพลังโจมตีสูง นักเวทย์ที่มีคำสาปลึกลับ หรือพระที่มีพลังศักดิ์สิทธิ์ ส่วนผู้ฝึกพลังต่อสู้สามารถเลือกที่จะเป็นนักดาบผู้ทรงพลัง อัศวินที่มีความคล่องตัวสูง หรือนักธนูที่สามารถเอาชีวิตศัตรูจากระยะพันลี้
ส่วนเฉิน อี้เฟิง ตั้งแต่อายุ 15 ปี เขาก็สามารถก้าวข้ามระดับผู้สู้และเลือกที่จะเป็นนักดาบผู้แข็งแกร่ง ปัจจุบันเพียงสองปีเท่านั้น เขาก็ได้กลายเป็นนักดาบสามดาว ตลอดร้อยปีที่ผ่านมาของตระกูลจูเชวี่ย มีเพียงเสินยู่ผู้ล่วงลับเท่านั้นที่มีพรสวรรค์ระดับนี้
น่าเสียดายที่เสินยู่จากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ปัจจุบันในตระกูลจูเชวี่ย เฉิน อี้เฟิงกำลังรุ่งโรจน์ และได้กลายเป็นผู้นำของคนรุ่นใหม่ในตระกูลจูเชวี่ยอย่างชัดเจน


## บทที่ 13 กลับสู่จุดสูงสุด (1)

ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า พรสวรรค์ที่เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยภาคภูมิใจนั้น เมื่อเทียบกับเฉิน อี้เฟิงแล้วก็เป็นเพียงขยะไร้ค่า ยิ่งไปกว่านั้น บิดาของเฉิน อี้เฟิงคือเซินต้วน บุตรชายคนที่สองที่เฉินเฟิงให้ความสำคัญที่สุด และมีโอกาสมากที่สุดที่จะได้เป็นหัวหน้าตระกูลจูเชวี่ยรุ่นต่อไป
แม้แต่เฉินเยว่เองก็ไม่กล้าที่จะขัดแย้งกับเฉิน อี้เฟิงอย่างเปิดเผย
"ท่านปู่ครับ แม้น้องเจ็ดจะอายุครบสิบสี่แล้ว แต่สติปัญญาของเธอยังเหมือนเด็กอายุสี่ขวบ ด้วยสติปัญญาเช่นนี้ เธอจะฉลาดพอที่จะจับจังหวะตอนยามไม่อยู่แล้วบุกเข้าไปในคุกใต้ดินได้อย่างไร?" เฉิน อี้เฟิงกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ "แม้หลานจะไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับน้องเจ็ด แต่ก็รู้ว่าน้องเจ็ดแทบไม่เคยออกจากเรือนพัก แล้วจะพูดถึงการเดินไปที่ทางเข้าคุกใต้ดินซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของจวนได้อย่างไร หากจะบอกว่าน้องเจ็ดบังเอิญเดินไปเจอทางเข้าคุกใต้ดิน แล้วยังบังเอิญพบว่ายามไม่อยู่พอดี มันก็ดูเป็นเรื่องบังเอิญมากเกินไปหน่อย"
พลิกผันอย่างน่าตกใจ!
เฉินเหยียนเซียวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แต่ในใจกลับชื่นชมการพลิกสถานการณ์อย่างฉับพลันของเฉิน อี้เฟิง! ตามความทรงจำของเธอ เฉิน อี้เฟิงแทบไม่เคยติดต่อกับเฉินเหยียนเซียวเป็นการส่วนตัว แต่ต่อหน้าผู้อื่นก็ปฏิบัติต่อเฉินเหยียนเซียวอย่างสุภาพ ไม่ได้เข้มงวดกับเฉินเหยียนเซียวเหมือนคนอื่นๆ ในตระกูลจูเชวี่ย แต่ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรจริงๆ การที่เขาจู่ๆ ก็โผล่ออกมาแก้ต่างให้เฉินเหยียนเซียว ทำให้ทุกคนตกตะลึง
มากกว่าจะบอกว่าเฉิน อี้เฟิงกำลังช่วยเธอ น่าจะเป็นว่าเขาต้องการลากเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยสองเด็กเกเรลงน้ำมากกว่า
เฉินเหยียนเซียวยินดีที่จะอยู่เฉยๆ อย่างไรเสียเธอก็เป็น "คนโง่" พวกเขาพูดอะไร เธอก็ "ไม่เข้าใจ" เธอจะยิ้มอย่างมีความสุข ใครจะทำอะไรเธอได้?
ดังนั้น เฉินเหยียนเซียวจึงนั่งรอดูละครฉากใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นด้วยจิตใจที่สบายๆ
อย่างที่คาด คำพูดของเฉิน อี้เฟิงทำให้สีหน้าของเฉินเยว่ไม่สู้ดีนัก เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยคงจะเข้าใจความหมายแฝงที่บิดาของพวกเขาพยายามปกป้องก่อนหน้านี้ และรู้สึกเคียดแค้นเฉิน อี้เฟิงที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมา แต่เดิมพวกเขาก็ไม่ค่อยถูกกับเฉิน อี้เฟิงอยู่แล้ว ตอนนี้เฉิน อี้เฟิงยังออกมาพูดแบบนี้อีก พวกเขายิ่งเกลียดชังในใจ
คำพูดของเฉิน อี้เฟิงเหมือนชนวนระเบิด จุดความระแวงในใจทุกคนให้ลุกโชน
เฉินเฟิงมองเฉิน อี้เฟิงที่มีรอยยิ้มบนใบหน้าอย่างเงียบๆ แล้วหันไปมองเฉินเยว่ที่ก้มหน้าก้มตา
"เรื่องนี้ ไม่สำคัญแล้วว่าใครเป็นคนทำ วันนี้ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามารวมตัวกันที่นี่ เพราะมีเรื่องสำคัญกว่าจะพูด" เฉินเฟิงพูดอย่างช้าๆ
เฉินเยว่แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่สนใจว่าคนโง่อย่างเฉินเหยียนเซียวจะเป็นหรือตาย แต่เมื่อเกี่ยวข้องกับเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ย เขาจะปล่อยให้เรื่องดำเนินต่อไปได้อย่างไร
เฉิน อี้เฟิงตกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ถึงอย่างไรแม้เขาจะได้รับความสำคัญจากเฉินเฟิง แต่ในแง่ของลำดับอาวุโส เขาก็ยังเป็นรุ่นหลังของเฉินเยว่ ไม่ควรขัดแย้งกันมากเกินไป
แค่นี้เอง? เฉินเหยียนเซียวแอบขมวดคิ้ว เธอคิดว่าเฉินเยว่กับเฉิน อี้เฟิงกำลังจะทะเลาะกัน ไม่คิดว่าตอนนี้จะจบลงง่ายๆ แบบนี้ ท่าทีของเฉินเฟิงทำให้คนคาดเดาไม่ถูก เดิมทีบอกว่าวันนี้มาสอบสวนเธอ แต่ตอนนี้กลับไม่เกี่ยวกับเธอเลย แล้วยังบอกว่าเรื่องนี้ไม่สำคัญ นี่จะเล่นอะไรกันแน่?
เฉินเหยียนเซียวสงสัยมากมายในใจ แต่ก็ไม่ลืมสถานะปัจจุบันของตัวเอง เธอแค่ต้องแกล้งโง่แกล้งบ้าดูละครไปเรื่อยๆ ส่วนเรื่องอื่นๆ ไม่เกี่ยวกับเธอ
เฉินเฟิงหยุดชั่วครู่แล้วพูดต่อ "พวกเจ้าคิดว่าข้าโกรธที่มีคนบุกรุกเข้าไปในเขตหวงห้าม แต่พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่า สัตว์อสูรที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินนั้นเป็นสายพันธุ์อะไร?"


## บทที่ 14 กลับสู่จุดสูงสุด (2)

เมื่อเฉินเฟิงถามคำถามนี้ขึ้นมา สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลเฉินต่างมองหน้ากันไปมา นอกจากเฉินหลิงที่พอรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง คนอื่นๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าสัตว์อสูรที่ถูกขังอยู่ในคุกใต้ดินนั้นมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร พวกเขารู้เพียงว่าหลังจากที่สัตว์อสูรตัวนั้นถูกนำตัวกลับมาที่คฤหาสน์ เฉินเฟิงก็ออกคำสั่งเข้มงวดห้ามไม่ให้ใครเข้าไปในนั้นโดยพลการ
ทุกคนไม่ใช่ว่าไม่อยากรู้อยากเห็น แต่คำพูดของเฉินเฟิงมีน้ำหนักมากในตระกูลจูเชวี่ย ใครจะกล้าฝ่าฝืน?
แม้แต่เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับสัตว์อสูรตัวนั้น ก็ทำได้แค่แอบยุยงให้เฉินเหยียนเซียวไปแอบดู พวกเขาไม่กล้าที่จะก้าวเข้าไปเองแม้แต่ก้าวเดียว
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิดก็คือ ตอนที่ทหารรักษาการณ์หามเฉินเหยียนเซียวออกมาในวันนั้น เธอบาดเจ็บสาหัส เลือดปกคลุมทั่วร่าง ราวกับว่าร่างกายของเธอถูกแช่ในเลือด หากไม่ใช่เพราะหน้าอกที่ยังกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ทุกคนคงคิดว่าเธอตายไปแล้ว
ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในคุกใต้ดินและเรื่องของสัตว์อสูรตัวนั้น นอกจากเฉินหลิงและเฉินเฟิงแล้ว ไม่มีใครรู้เลย
วันนี้ เมื่อเห็นเฉินเฟิงพูดถึงสัตว์อสูร ทุกคนก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก
เฉินเฟิงแค่นเสียงเย็นชาพูดว่า "คิดดูสิ ตระกูลจูเชวี่ยของเรา ร้อยปีมานี้ ไม่มีใครสามารถปลุกจูเชวี่ยขึ้นมาได้อีก พวกเจ้าไร้ความสามารถจนน่าอับอายขายหน้า"
คำพูดของเฉินเฟิงทำให้ทุกคนตกตะลึง สาเหตุที่ตระกูลจูเชวี่ยสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงส่งในจักรวรรดิล้งเซวียนได้ทั้งหมดนั้น เป็นเพราะในช่วงเริ่มก่อตั้งจักรวรรดิล้งเซวียน บรรพบุรุษของตระกูลจูเชวี่ยได้รับความช่วยเหลือจากเทพสัตว์จูเชวี่ย ด้วยความช่วยเหลือของจูเชวี่ย บรรพบุรุษของตระกูลจูเชวี่ยได้ช่วยจอมทัพสร้างความได้เปรียบอย่างมากในสงครามก่อตั้งประเทศ ในบรรดาสัตว์ทั้งหมด จูเชวี่ยมีฐานะที่สูงส่งจนสัตว์ทั้งหลายต้องกราบไหว้บูชา เสียงร้องเพียงครั้งเดียวก็สามารถสั่นสะเทือนสัตว์อสูรประเภทนกทั้งหมดได้
ความแข็งแกร่งของจูเชวี่ยนั้นเหนือกว่าสัตว์อสูรทั่วไปมาก จนมีแต่ในตำนานเท่านั้นที่จะพอเดาได้บ้าง และตระกูลจูเชวี่ยที่ก่อตั้งขึ้นด้วยพลังของจูเชวี่ย หลังจากรุ่งเรืองมาสองร้อยปี ก็เงียบสงบลง ในช่วงเวลาเกือบร้อยปีที่ผ่านมา ทั้งตระกูลจูเชวี่ยกลับไม่มีใครสามารถปลุกจูเชวี่ยที่หลับใหลอยู่ได้อีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำสัญญากับจูเชวี่ย
เรื่องนี้ถือเป็นความเศร้าโศกอันยิ่งใหญ่ของตระกูลจูเชวี่ยมาหลายปี
ทุกคนรู้ดีว่า ผู้ที่ได้จูเชวี่ย ก็จะได้ตระกูลจูเชวี่ย และยังจะสามารถนำพาตระกูลจูเชวี่ยกลับสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง!
นี่คือสิ่งที่ทายาทตระกูลเฉินทุกคนใฝ่ฝันมาโดยตลอด แต่หลายปีมานี้ ไม่ต้องพูดถึงการทำสัญญากับจูเชวี่ย แม้แต่การปลุกจูเชวี่ยที่หลับใหลอยู่ในหุบเขาหินหลอมละลายก็ไม่มีใครทำได้
"หัวหน้าครอบครัว นี่ไม่ใช่แค่ตระกูลจูเชวี่ยของเราเท่านั้น ตระกูลชิงหลง, เสือขาว, เต่าดำ และกิเลน ทั้งสี่ตระกูลก็ไม่มีใครสามารถปลุกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้มาร้อยปีแล้วเหมือนกัน..." เซินจิ่ง บุตรชายคนที่สามของเฉินเฟิงพึมพำเบาๆ
สิ่งที่เซินจิ่งพูดเป็นความจริง ในช่วงเริ่มก่อตั้งจักรวรรดิล้งเซวียน ได้รับการคุ้มครองจากห้าสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์โบราณ ช่วยในการก่อตั้งประเทศและสร้างความดีความชอบ แต่ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา ห้าสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์เหมือนนัดกันหลับใหลลึก ไม่มีตัวไหนตื่นขึ้นมาเลย ทำให้ห้าตระกูลใหญ่ที่ก่อตั้งขึ้นจากห้าสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ต่างร้อนใจ
เฉินเฟิงขมวดคิ้วมองเซินจิ่ง ในบรรดาบุตรชายทั้งหกคนของเขา เซินจิ่งถือว่าไม่มีความก้าวหน้าที่สุด วันๆ นอกจากเที่ยวเตร่เสเพลแล้ว ก็มัวแต่คบหาสมาคมกับพวกลูกขุนนางไปวันๆ หากไม่ใช่เพราะคำนึงถึงสายเลือดของเขา เฉินเฟิงอยากจะส่งลูกชายที่ไม่กตัญญูคนนี้ไปอยู่สาขาตระกูลให้ดูแลตัวเองไปเลย


## บทที่ 15 กลับสู่จุดสูงสุด (3)

"เจ้าไม่รู้อะไรหรอก! ข้าเพิ่งได้รับข่าวว่าเซิ่งจวินองค์ใหม่แห่งแดนเทพได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว เมื่อร้อยปีก่อน การปลุกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เป็นหน้าที่ของเซิ่งจวินแห่งแดนเทพ บัดนี้เซิ่งจวินองค์ใหม่ได้มาถึงแล้ว การปลุกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จึงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้อีกต่อไป ตามที่ข้ารู้มา สี่ตระกูลมังกรฟ้าก็เริ่มเตรียมการเชิญเซิ่งจวินให้ลงมือแล้ว" เฉินเฟิงกล่าวเสียงเย็นชา
"อะไรนะ!" ทุกคนต่างอุทานด้วยความตกใจ นั่นหมายความว่าคนหนึ่งในพวกเขาจะมีโอกาสได้รับความจงรักภักดีจากจูเชวี่ย!
ตระกูลจูเชวี่ยที่เงียบสงบมานาน บัดนี้ได้ก่อให้เกิดคลื่นสะเทือนครั้งใหญ่
เฉิน อี้เฟิงรู้สึกดีใจในใจ เมื่อครั้งที่เขาอายุสิบหกปี เขาควรจะได้หาสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งมาทำสัญญาด้วย แต่บิดาของเขากลับไม่ได้ดำเนินการใดๆ จนถึงตอนนี้แม้ว่าเขาจะเป็นนักดาบสามดาวแล้ว แต่ก็ยังไม่มีสัตว์อสูร แต่ละคนสามารถทำสัญญากับสัตว์อสูรได้เพียงตัวเดียวในชีวิต นั่นหมายความว่าในตระกูลจูเชวี่ยทั้งหมด มีเพียงเขาและพี่น้องเฉินเจียอี๋กับเฉินเจียเหว่ยเท่านั้นที่มีโอกาสได้รับจูเชวี่ย?
แม้ว่าเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยจะมีพรสวรรค์ไม่เลว แต่เมื่อเทียบกับเขาผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว ก็ยังห่างไกลมาก พวกเขาไม่อาจถือเป็นคู่แข่งได้!
นี่มันเหมือนกับการส่งจูเชวี่ยมาให้เขาถึงอ้อมอกเลย เขาจะไม่ดีใจได้อย่างไร?
สีหน้าของเฉินเยว่ในตอนนี้ยิ่งดูไม่ดี ปัญหาที่เฉิน อี้เฟิงคิดเขาก็คิดเช่นกัน แต่ลูกทั้งสองของเขาเมื่อเทียบกับเฉิน อี้เฟิงแล้วก็ไม่มีอะไรน่าพูดถึง การจะแย่งชิงจูเชวี่ยนั้นยากลำบากจริงๆ
"แล้วพวกเราควรจะต้องลงมือหรือไม่? อย่าให้สี่ตระกูลอื่นชิงลงมือก่อนจะดีกว่า" เซินต้วนรู้ว่าบุตรชายของตนมีชัยชนะอยู่ในมือ จึงทนนั่งเฉยไม่ได้
เฉินเฟิงยิ้มเย็น "เรื่องเช่นนี้ต้องให้เจ้าพูดด้วยหรือ? ข้าส่งคนไปติดต่อกับแดนเทพแล้ว เซิ่งจวินแม้จะตกลงที่จะมาช่วยที่ประเทศศัตรูหลงซวน แต่มีเงื่อนไขว่าต้องมอบหมาจิ้งจอกหิมะวิญญาณขั้นที่แปดเป็นของกำนัล เขาถึงจะลงมือ และในคุกใต้ดินก็มีสุนัขจิ้งจอกหิมะที่ข้าสั่งให้คนจับมาก่อนหน้านี้"
"หัวหน้าครอบครัวคิดรอบคอบทุกอย่าง!"
บนใบหน้าของเฉินเฟิงไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย
"พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าเพื่อจับสุนัขจิ้งจอกหิมะ ตระกูลจูเชวี่ยของเราต้องสูญเสียมากมายเพียงใด? แต่พวกเจ้าคนโง่ทั้งหลายทำอะไรลงไป!"
ความโกรธที่พลุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันของเฉินเฟิงทำให้ทุกคนสงสัย การสูญเสียจากการจับสุนัขจิ้งจอกหิมะนั้นพวกเขาส่วนใหญ่พอจะเดาได้ สุนัขจิ้งจอกหิมะเป็นสัตว์อสูรระดับสูงขั้นที่แปด แม้ความดุร้ายจะไม่เท่าสัตว์อสูรอื่น แต่ความว่องไวของมันนั้นไม่มีสัตว์อสูรตัวใดเทียบได้ การจะจับมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
สายตาของเฉินเฟิงตกลงบนตัวเฉินเหยียนเซียว มองหลานสาวที่ไม่สนิทสนมนี้ด้วยสีหน้าที่ไม่อาจบอกได้ว่ายินดีหรือโกรธ
"วันที่คุกใต้ดินถูกบุกรุก สุนัขจิ้งจอกหิมะตายอย่างทรมาน ไม่มีสุนัขจิ้งจอกหิมะแล้ว ตระกูลจูเชวี่ยของเราจะเชิญเซิ่งจวินให้ลงมือได้อย่างไร!"
สุนัขจิ้งจอกหิมะตายแล้ว!!
เสียงหายใจเฮือกดังขึ้นทั่วห้องโถงใหญ่
สีหน้าของเฉินเยว่ซีดขาว เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยแทบจะล้มลงกับพื้น
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าความอยากรู้อยากเห็นชั่วขณะจะทำลายโอกาสที่ตระกูลจูเชวี่ยจะกลับสู่จุดสูงสุดไป
ทุกคนรู้สึกสิ้นหวัง สุนัขจิ้งจอกหิมะหายากมาก การได้มาหนึ่งตัว ตระกูลจูเชวี่ยต้องทุ่มเทความพยายามมากมาย การจะจับอีกตัวคงจะกระทบถึงรากฐานของตระกูล
ในขณะนี้ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เฉินเหยียนเซียว ไม่มีใครคิดว่าคนโง่คนนี้หลังจากเข้าไปในคุกใต้ดินแล้ว จะเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้
อสูรเวทขั้นที่แปดตัวหนึ่ง ตายอย่างไร้สาเหตุในคุกใต้ดิน และในคุกใต้ดินนอกจากสุนัขจิ้งจอกหิมะที่ตายอย่างทรมานแล้ว ก็มีแต่คุณหนูเจ็ดผู้ไร้ความสามารถคนนี้อยู่ในนั้น!


## บทที่ 16 ป้ายทองคำยกเว้นการประหารชีวิต (1)

เฉินเหยียนเซียวงงงัน ทำไมพูดวกวนไปมาแล้วเรื่องก็มาลงที่เธออีก?
จูเชวี่ยคืออะไร? สุนัขจิ้งจอกหิมะคืออะไร? เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ในความทรงจำของเธอเกี่ยวกับทุกสิ่งในคุกใต้ดินนั้นมืดมิดไปหมด เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น แต่เฉินเหยียนเซียวรู้สึกได้ว่า หลังจากที่ข่าวการตายของสุนัขจิ้งจอกหิมะถูกประกาศออกมา สายตาที่จ้องมองมาที่เธอนั้นเหมือนดาบคมกริบนับพันเล่มที่พร้อมจะทะลุทะลวงร่างของเธอ
ถ้าไม่ใช่เพราะเกรงใจเฉินเฟิง คนพวกนั้นคงจะกรูเข้ามาเฉือนเนื้อเธอเป็นพันชิ้นไปแล้ว!
เธอช่างบริสุทธิ์เหลือเกิน...
ในขณะที่เฉินเหยียนเซียวกำลังหดหู่ที่ตัวเองกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคน เสียงของซิวก็ดังขึ้นในหัวของเธอ
'สัตว์อสูรขั้นแปดตัวเล็กๆ แค่นี้ พวกมนุษย์โง่เง่าถึงกับทำให้เรื่องบานปลายขนาดนี้ ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ'
เฉินเหยียนเซียวพูดไม่ออก แม้ว่าเธอจะไม่เคยเห็นสัตว์อสูรขั้นแปดที่ลึกลับนี้ แต่จากความเข้าใจของเธอเกี่ยวกับโลกใบนี้ ด้วยความแข็งแกร่งและน่าเกรงขามของตระกูลจูเชวี่ย จนถึงตอนนี้ก็มีแค่เฉินเฟิงคนเดียวที่มีสัตว์อสูรขั้นแปด คนอื่นๆ มีแค่ขั้นหกเจ็ดก็ถือว่าเยี่ยมแล้ว คนทั่วไปมีแค่ขั้นสามสี่ก็ต้องขอบคุณสวรรค์แล้ว
สัตว์อสูรระดับสูงขั้นที่แปดที่มีเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลจูเชวี่ย กลับถูกซิวเรียกว่า "สัตว์อสูรขั้นแปดตัวเล็กๆ"...
ถ้าเฉินเฟิงรู้ว่าสุนัขจิ้งจอกหิมะที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตของชนชั้นยอดร้อยคนของตระกูลจูเชวี่ย ถูกประเมินค่าแบบนี้ จะเป็นลมไปหรือเปล่า
ทันใดนั้น เฉินเหยียนเซียวก็มีความคิดไม่ดีผุดขึ้นมา
อย่าบอกนะว่า สุนัขจิ้งจอกหิมะตัวนั้นถูกท่านผู้สูงศักดิ์ท่านนี้...
"พลั้งมือนิดหน่อย บดตายไป" ซิวดูเหมือนจะเดาได้ว่าเฉินเหยียนเซียวอยากถามอะไร จึงพูดอย่างเรียบเฉย
บด...ตาย...ไป...
เฉินเหยียนเซียวไม่สามารถบรรยายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ได้ มันเหมือนกับมีคนมาบอกเธอว่า ตอนเดินไม่ระวังเอานิ้วเท้าไปบดรถถังหนักๆ จนเละเป็นโจ๊กไปแบบนั้น...
เธออยากจะพูดว่า ท่านซิว...ขออย่าบดตายเลย!
น่าเสียดายที่มีแค่เธอคนเดียวที่ได้ยินเสียงของซิว ไม่อย่างนั้นเธอก็จะสามารถเอาเทพผู้ยิ่งใหญ่ท่านนี้ไปฟาดหน้าพวกตระกูลจูเชวี่ย แล้วดูพวกเขากราบไหว้บูชาได้
แต่ตอนนี้...
เฉินเหยียนเซียวได้แต่ทนรับแสงดาบในสายตาเหล่านั้นอย่างเงียบๆ
ใจเจ็บจัง รู้สึกว่าจะไม่รักอีกแล้ว
เฉินเฟิงสูดหายใจลึก วันนี้ที่เรียกสมาชิกหลักของตระกูลมาอย่างเร่งด่วน ก็เพื่อจะแจ้งเรื่องนี้ให้ทราบ ส่วนเรื่องการลงโทษ...
มองดูใบหน้าที่ไม่เหมือนลูกชายคนเล็กเลยสักนิด เฉินเฟิงได้แต่ถอนหายใจอย่างเงียบๆ
ถ้าเสินยู่ยังอยู่...
"เฉินเหยียนเซียว! เจ้าก่อความผิดร้ายแรง เกือบทำลายรากฐานของตระกูลจูเชวี่ย ช่างน่าโมโหนัก!" เฉินเยว่จ้องเฉินเหยียนเซียวด้วยความโกรธ เขารู้ว่าเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงจูเชวี่ย มันก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ อีกต่อไป ตอนนี้เขาแค่อยากจะแยกลูกทั้งสองของตัวเองออกจากเรื่องนี้ให้สะอาด
เฉิน อี้เฟิงที่ก่อนหน้านี้ยังคิดจะช่วยแก้ต่างให้เฉินเหยียนเซียว เมื่อรู้ว่าครอบครัวของตนอาจจะต้องเสียโอกาสกับจูเชวี่ยเพราะความโง่ของเฉินเหยียนเซียว ไม่ว่าจะช่วยแล้ว การที่ไม่ขึ้นไปแทงอีกสองดาบก็ถือว่าดีแล้ว
"ช่างบ้าบิ่นเหลือเกิน ตระกูลหลักสงสารเด็กคนนี้ที่ไร้ญาติขาดมิตร ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะอกตัญญู ก่อเรื่องใหญ่แบบนี้ ไอ้ตัวก่อกวนแบบนี้ไม่ควรปล่อยไว้อีกแล้ว! ขอให้หัวหน้าครอบครัวจัดการด้วย!" เซินต้วนอัดอั้นตันใจ เห็นลูกชายของตนกำลังจะได้จูเชวี่ย ขึ้นเป็นหัวหน้าครอบครัว ไม่คิดว่าจะถูกไอ้คนโง่ไร้ค่าคนนี้ทำลาย เขาอยากจะบีบคอเธอให้ตายคามือจริงๆ ตอนนี้ยิ่งเกลียดจนอยากให้เฉินเฟิงจัดการไอ้ตัวไร้ค่านี้เสียเร็วๆ


## บทที่ 17 ป้ายทองคำยกเว้นการประหารชีวิต (2)

ในชั่วขณะนั้น เฉินเยว่และเซินต้วนเสนอให้ลงโทษเฉินเหยียนเซียวอย่างรุนแรง ส่วนทายาทรุ่นที่สองของตระกูลเฉินคนอื่นๆ ก็ไม่อยากพูดอะไรมาก เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนกำลังพิจารณาบางอย่าง
จะตัดสินประหารชีวิตเธอเลยหรือ? เฉินเหยียนเซียวไม่คาดคิดว่าเรื่องจะพัฒนาไปในทิศทางที่น่าขันเช่นนี้ แต่ก็คิดได้ว่า ตอนนี้เกี่ยวข้องกับเกียรติยศของตระกูลจูเชวี่ย หากพลาดโอกาสนี้ไป ตระกูลจูเชวี่ยก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอถึงเมื่อไหรถึงจะได้จูเชวี่ยกลับคืนมา ยิ่งไปกว่านั้นเธอก็แค่เด็กกำพร้าที่ทั้งโง่ทั้งไร้ประโยชน์ เอามาระงับความโกรธของทุกคนก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น การกำจัดทายาทรุ่นที่สามคนหนึ่ง แม้จะเป็นคนไร้ประโยชน์ ก็ยังเป็นประโยชน์ต่อทายาทรุ่นที่สามคนอื่นๆ พวกเขาจะไม่ทำไปทำไมกัน?
ไม่มีที่พึ่งพิง ไม่มีใครให้พึ่งพา เฉินเหยียนเซียวที่เพิ่งมาถึงโลกอื่นต้องเผชิญกับความเกลียดชังที่โถมเข้ามาจากทุกทิศทาง
มือน้อยๆ ที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำแน่น เฉินเหยียนเซียวกัดฟันแน่นอย่างเงียบๆ
อย่าให้เธอรอดชีวิตครั้งนี้ ไม่อย่างนั้นสิ่งที่คนพวกนี้ให้เธอวันนี้ เธอจะต้องตอบแทนกลับไปสิบเท่าร้อยเท่า ไม่ว่าจะเป็นจูเชวี่ย หรือหัวหน้าครอบครัวตระกูลจูเชวี่ย ขอเพียงให้เธอรอดชีวิตวันนี้ เธอจะต้องทำให้ตระกูลจูเชวี่ยทั้งหมดเปลี่ยนมือ!
"อาสองและอาสี่ช่างโกรธจัดเสียจริง! ไม่ทราบว่าสิ่งที่ท่านปู่ต้องการเป็นสัตว์ตัวนี้หรือไม่!" พร้อมกับเสียงนุ่มนวลไพเราะที่ดังมาจากนอกประตู ประตูใหญ่ของห้องโถงที่ปิดสนิทถูกค่อยๆ เปิดออก ร่างสูงโปร่งในชุดขาว ชายหนุ่มที่งดงามดั่งหยก ราวกับเทพเจ้าที่ลงมาจากสวรรค์ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ก้าวเข้ามาในห้องโถงที่เต็มไปด้วยบรรยากาศหนักอึ้ง
ด้านหลังชายหนุ่ม ชายฉกรรจ์สี่คนหามกรงเหล็กขนาดใหญ่ ค่อยๆ เข้ามาในห้องโถง
ในกรงเหล็กมีสุนัขจิ้งจอกหิมะสีขาวสูงครึ่งคนนอนอยู่อย่างสงบ ดวงตาสีเขียวมรกตโค้งเล็กน้อย ขนสีขาวเปล่งประกายชวนหลงใหล
"เสินซืออวี่..."
ชายหนุ่มก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม สร้างความฮือฮาให้กับทุกคนในห้องโถง
ชายหนุ่มไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลจูเชวี่ย แต่เป็นเด็กกำพร้าที่เฉินเฟิงพามาเลี้ยงดูที่ตระกูลจูเชวี่ยเมื่อสิบปีก่อน ไม่มีใครรู้ที่มาของเขา พวกเขารู้เพียงว่าเฉินเฟิงตั้งชื่อให้เขาว่าเสินซืออวี่ อยู่ในรุ่นเดียวกับทายาทรุ่นที่สาม เสินซืออวี่อายุสิบแปดปี ใบหน้าหล่อเหลาทำให้เฉิน อี้เฟิงผู้สง่างามยังต้องหมองไป ถ้าจะเปรียบความหล่อเหลาของเฉิน อี้เฟิงเป็นดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรี เสินซืออวี่ก็คือดวงจันทร์เพียงดวงเดียวบนท้องฟ้านั้น
แสงดาวจะไปแข่งกับแสงจันทร์ได้อย่างไร?
การปรากฏตัวของเสินซืออวี่เกินความคาดหมายของทุกคน เขาไม่ค่อยอยู่ที่ตระกูลจูเชวี่ย ส่วนใหญ่เฉินเฟิงจะส่งเขาไปที่อื่น การเคลื่อนไหวไม่แน่นอน ทุกการกระทำของเสินซืออวี่ล้วนถูกจัดการโดยเฉินเฟิงโดยตรง ไม่ต้องพูดถึงที่ไปที่มาของเสินซืออวี่ แม้แต่ระดับพลังของเขาในปัจจุบันก็ยังเป็นปริศนาในตระกูลจูเชวี่ย
หากไม่ใช่เพราะเสินซืออวี่ไม่ใช่สายเลือดของตระกูลจูเชวี่ย เซินต้วน, เฉินเยว่ และทายาทรุ่นที่สองพวกนี้ คงจะร่วมมือกันกำจัดหลานบุญธรรมที่เฉินเฟิงให้ความสำคัญที่สุดคนนี้ไปนานแล้ว
ต้องยอมรับว่า หลายปีมานี้ เสินซืออวี่ยิ่งเติบโตขึ้นมายิ่งหล่อเหลาสง่างาม บรรยากาศที่แผ่ออกมาจากทุกการเคลื่อนไหว ทำให้แม้แต่เซินต้วนก็ไม่กล้าล่วงเกิน
"หลานได้ยินเรื่องแดนเทพก่อนกลับเมือง ทราบว่าเซิ่งจวินต้องการสุนัขจิ้งจอกหิมะเป็นของกำนัล หลานโชคดีได้พบสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนี้ระหว่างทางกลับมา จึงถือโอกาสนำมาให้ท่านปู่ ขอท่านปู่โปรดรับไว้" เสินซืออวี่ยิ้มที่มุมตา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับผลงานชิ้นเอกที่สมบูรณ์แบบที่สุดของสวรรค์


## บทที่ 18 ป้ายทองคำยกเว้นการประหารชีวิต (3)

เฉินเจียอี๋ที่ยืนอยู่ด้านหลังเฉินเยว่ เมื่อเห็นเสินซืออวี่ปรากฏตัวขึ้นในทันใด ใบหน้าน้อยๆ ก็แดงระเรื่อขึ้นมา ความเอาแต่ใจที่เคยมีก็หายไป เหลือเพียงความรักของสาวน้อยเท่านั้น
"ดี! ดี!" เฉินเฟิงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมา
เสินซืออวี่ไม่สนใจสายตาของผู้คน รีบเดินไปที่ข้างกายของเฉินเหยียนเซียว ในขณะที่เฉินเหยียนเซียวยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็กางแขนออกและโอบกอดเธอไว้ในอ้อมกอด
"เซียวเซียว ฉันกลับมาแล้ว เธอวางใจได้ ตราบใดที่มีฉันอยู่ จะไม่มีใครรังแกเธอได้" เสียงของเสินซืออวี่นุ่มนวลและอ่อนโยน
แต่เมื่อเข้าหูเซินต้วนและคนอื่นๆ กลับรู้สึกแสบแก้วหูราวกับเสียงฟ้าร้อง
เฉินเหยียนเซียวกะพริบตาปริบๆ ได้กลิ่นสดชื่นที่โชยเข้ามาในจมูก คิดในใจเงียบๆ...
นี่เธอถูกลวนลามหรือเปล่านะ!
ความทรงจำเกี่ยวกับเสินซืออวี่ผุดขึ้นมาในสมอง ถ้าพูดว่าเฉินเหยียนเซียวคือความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ย เช่นนั้นเสินซืออวี่ก็คือความภาคภูมิใจของตระกูลจูเชวี่ย น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือ เขาไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลจูเชวี่ย จึงไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวได้
แต่ "ความภาคภูมิใจ" นี้กลับดีต่อ "ความอัปยศ" อย่างเธอเป็นพิเศษ ไม่เหมือนกับความเสแสร้งของเฉิน อี้เฟิง เสินซืออวี่จริงใจต่อเฉินเหยียนเซียวอย่างแท้จริง นับตั้งแต่มีความทรงจำมา ทุกครั้งที่เสินซืออวี่ปรากฏตัวล้วนปกป้องเฉินเหยียนเซียวจากการใส่ร้ายของผู้อื่น เฉินเยว่และคนอื่นๆ ก็เพราะเกรงใจเสินซืออวี่จึงไม่กล้าลงมือรุนแรงกับเฉินเหยียนเซียว แต่ความดีของเสินซืออวี่ที่มีต่อเฉินเหยียนเซียว ก็ทำให้เฉินเจียอี๋รู้สึกรำคาญเฉินเหยียนเซียว
ความหวาดระแวงของสาวน้อย คู่แข่งในความรักมีอยู่เต็มไปหมดจริงๆ!
อาจเป็นเพราะความทรงจำของร่างกายนี้ก่อนหน้านี้ ทำให้เฉินเหยียนเซียวรู้สึกสนิทสนมกับเสินซืออวี่เล็กน้อย สำหรับพี่ชายคนนี้ เธอไม่ได้รู้สึกต่อต้านอะไร
แต่ในขณะนั้น ซิวก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"ไม่เลว"
อะไรไม่เลว? เฉินเหยียนเซียวไม่ค่อยเข้าใจ
ในขณะที่ปลอบประโลมเด็กน้อยในอ้อมกอด พร้อมกับเตือนคนที่คิดไม่ดีเหล่านั้น เสินซืออวี่ลูบศีรษะของเฉินเหยียนเซียวเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
"ซือหยู่ ครั้งนี้เจ้าทำได้ดีมาก อยากได้รางวัลอะไร?" เฉินเฟิงได้สุนัขจิ้งจอกหิมะกลับมาอารมณ์ดีมาก
เสินซืออวี่มองดูเฉินเหยียนเซียวในอ้อมกอด แล้วมองดูสุนัขจิ้งจอกหิมะ ยิ้มน้อยๆ พูดว่า "ถ้าเช่นนั้นขอให้ท่านปู่ยกโทษให้เซียวเซียว นอกจากนี้หลานไม่มีความปรารถนาอื่นใด"
นี่มันทำไมถึงปกป้องลูกอ่อนขนาดนี้! เฉินเยว่และเซินต้วนมองดูคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของลูกชายตัวเองด้วยความตกตะลึง ไม่อยากเชื่อว่าคนคนนี้กลับมาพร้อมความสำเร็จครั้งใหญ่ แต่กลับใช้รางวัลกับคนไร้ค่าคนนั้น!
เฉินเฟิงยิ้มพูดว่า "ก็แล้วแต่เจ้าพอใจ"
เมื่อเฉินเฟิงพูดออกมา คนอื่นๆ ก็ไม่กล้าพูดอะไร
อีกอย่าง โอกาสในการปลุกจูเชวี่ยหนึ่งครั้ง แลกกับชีวิตของคนโง่คนหนึ่ง สำหรับพวกเขาแล้วถือว่าคุ้มค่ามาก ถ้าเสินซืออวี่เมื่อครู่บอกว่าจะเข้าร่วมในการคัดเลือกผู้ทำสัญญากับจูเชวี่ยด้วย พวกเขาคงจะร้องไห้ตายอยู่ในห้องโถงใหญ่แล้ว
แม้ว่าเฉิน อี้เฟิงจะมั่นใจว่าสามารถฆ่าเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยได้ในพริบตา แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเสินซืออวี่ เขากลับรู้สึกว่าคนที่จะถูกฆ่าในพริบตาคือตัวเขาเอง
เหตุการณ์วุ่นวายจบลงเพียงเท่านี้ การตายของสุนัขจิ้งจอกหิมะก็เงียบหายไปพร้อมกับการปรากฏตัวของสุนัขจิ้งจอกหิมะตัวใหม่ เฉินเฟิงสั่งการเล็กน้อย แล้วให้ทุกคนแยกย้าย ครั้งนี้เขาจัดการให้คนที่ไว้ใจดูแลคุกใต้ดินด้วยตัวเอง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นอีก
ส่วนเฉินเหยียนเซียว เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ตัวประกอบตลอดทั้งเรื่อง
แน่นอน ถ้าไม่ใช่เพราะเสินซืออวี่จู่ๆ ก็นำ "ป้ายทองคำยกเว้นการประหารชีวิต" มาปรากฏตัวราวกับเทพเจ้า เธอคงต้องไปอ้อนวอนท่านซิวให้ขยับนิ้วช่วยชีวิตเธอแล้ว


## บทที่ 19 รับผลกรรมที่ตนก่อ (1)

ประสบการณ์ครั้งนี้ทำให้เฉินเหยียนเซียวรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าตัวเองช่างเล็กน้อยเหลือเกิน เธอไม่มีพลังต่อต้านเฉินเยว่และเซินต้วน และไม่มีพลังดิ้นรนต่อสู้กับตระกูลจูเชวี่ยอันยิ่งใหญ่
เธอทำได้เพียงกำไพ่ตายในมือให้แน่น เร่งปลดผนึกให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้น เพื่อตอบโต้ความหวาดกลัวที่ได้รับในวันนี้ทั้งหมด
การเป็นตัวประกอบครั้งนี้ เฉินเหยียนเซียวไม่ได้สูญเสียอะไรเลย กลับได้พี่ชายที่คอยปกป้องดูแลอย่างสุดหัวใจมาเพิ่มอีกคน
ชาติก่อนเฉินเหยียนเซียวเป็นเด็กกำพร้า เร่ร่อนตามท้องถนนตั้งแต่เด็ก อาศัยการขโมยเล็กๆ น้อยๆ เพื่อประทังชีวิต จนอายุสิบห้าจึงถูกองค์กรพาไปฝึกฝน ในองค์กรไม่มีใครสนใจว่าเธอจะเป็นหรือตาย ตอนแรกมีเด็กกำพร้าที่ถูกพามาด้วยกันกว่าร้อยคน แต่หลังผ่านการฝึกฝนสามปี เหลือรอดชีวิตเพียงสามคน
เธอที่ไม่เคยได้รับความรักใดๆ ได้เห็นเป็นครั้งแรกว่าการมีคนคอยปกป้องดูแลตลอดเวลานั้น เป็นภาพที่น่าตกใจเพียงใด
ไม่ต้องพูดถึงเด็กซนอย่างเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ย แม้แต่ต่อหน้าเฉินเยว่และเซินต้วน เสินซืออวี่ก็ยังแสดงท่าทีปกป้องอย่างแข็งขัน เด็กซนสองคนที่เคยชอบรังแกเฉินเหยียนเซียว เพียงเสินซืออวี่เหลือบตามองก็รีบหลบไปนั่งงอตัวอยู่มุมห้องทันที
เฉินเจียอี๋หวังจะฉวยโอกาสตอนเสินซืออวี่กลับมาปลูกฝังความรักในวัยเยาว์ แต่น่าเสียดายที่เสินซืออวี่จูงมือเฉินเหยียนเซียวเดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะมอง แม้แต่คำทักทาย "พี่ซือหยู่" ของเธอก็ถูกสลายไปกับสายลม
ในสายตาของเสินซืออวี่ นอกจากเฉินเฟิงหัวหน้าตระกูลจูเชวี่ยแล้ว คนเดียวที่สามารถได้รับสายตาจากเขาก็มีแต่เฉินเหยียนเซียวเท่านั้น
ส่วนพวกไร้ค่าอื่นๆ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบแลด้วยซ้ำ
พร้อมกับการกลับมาของเสินซืออวี่ ของกินและของเล่นมากมายถูกส่งมาที่ห้องเล็กๆ ของเฉินเหยียนเซียว เสินซืออวี่ยุ่งมาก ยุ่งจนไม่มีเวลาอยู่กับเฉินเหยียนเซียว ก็ถูกเฉินเฟิงส่งคนมาตามตัวไป
เฉินเหยียนเซียวนั่งขัดสมาธิบนเตียง มองขนมและของเล่นที่กองเป็นภูเขาบนโต๊ะ มุมปากกระตุกอย่างอดไม่ได้
ขนมพวกนี้เธอยังพอเข้าใจได้ แต่ของเล่นที่เห็นได้ชัดว่าเป็นของที่เด็กก่อนวัยเรียนชอบนั้นจะเอามาทำไมกัน!
เห็นได้ชัดว่าเสินซืออวี่ยังคงมองเฉินเหยียนเซียวเป็นเด็กน้อยที่ต้องตามใจ แต่จิตวิญญาณของเฉินเหยียนเซียวตอนนี้เป็นผู้ใหญ่แล้ว เมื่อเจอของเด็กๆ ที่ทำให้เธอหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้พวกนี้ เธอได้แต่ถามฟ้า
ไม่ต้องส่งภูเขาทองภูเขาเงินมาให้หรอก ส่งเครื่องประดับอัญมณีมาก็ยังดี อย่างน้อยยังเอาไปขายได้!
ขณะที่เฉินเหยียนเซียวกำลังแอบเช็ดน้ำตาอยู่นั้น เฉินเจียอี๋ที่ถูกเสินซืออวี่เมินก็บุกเข้ามาในห้องด้วยความโกรธ
พอเข้ามา เฉินเจียอี๋ก็เห็นของขวัญที่กองอยู่บนโต๊ะ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธกลายเป็นสีแดงก่ำด้วยความอิจฉาในทันที
"แกนี่มันโง่จริงๆ ทำไมพี่ซือหยู่ถึงดีกับแกขนาดนี้! แกมันไร้ประโยชน์! ไอ้โง่! แม้แต่คนรับใช้ระดับต่ำสุดในจวนก็ยังเก่งกว่าแกเป็นร้อยเท่า! แกไม่มีค่าพอจะรับของจากพี่ซือหยู่หรอก!" เฉินเจียอี๋กำหมัดแน่นจ้องเฉินเหยียนเซียวที่นั่งอยู่บนเตียง ความไม่พอใจในดวงตาแทบจะเผาผลาญสติทั้งหมดของเธอ
มองใบหน้าธรรมดาๆ ของเฉินเหยียนเซียว เฉินเจียอี๋เกลียดจนถึงที่สุด
เธอสวยกว่าไอ้โง่คนนี้ ฉลาดกว่าไอ้โง่คนนี้ ทำไมสายตาของเสินซืออวี่ถึงได้จับจ้องอยู่ที่คนไร้ค่าแบบนี้ เธอไม่ยอม ไม่ยอมที่จะแพ้ให้กับคนไร้ค่าที่ไม่มีอะไรเลยแบบนี้!


## บทที่ 20 รับผลกรรมที่ตนก่อ (2)

เฉินเจียอี๋เดินอย่างรวดเร็วไปที่โต๊ะ ยกมือขึ้นแล้วกางนิ้วทั้งห้า เปลวไฟเล็กๆ ลุกขึ้นในฝ่ามือของเธอ ค่อยๆ รวมตัวและขยายใหญ่ขึ้น
ก่อนถึงขั้นที่หก ผู้ที่ฝึกฝนเวทมนตร์จะมีทักษะไม่มากนัก คาถาลูกไฟที่เฉินเจียอี๋ใช้อยู่ตอนนี้เป็นหนึ่งในทักษะที่มีอยู่ไม่กี่อย่าง
"แกไม่คู่ควร!"
เฉินเจียอี๋ปล่อยลูกไฟในมือออกไปด้วยความเกลียดชัง พร้อมเสียงดังสนั่น เปลวไฟสีแดงกำลังกลืนกินของขวัญสวยงามที่กองอยู่บนโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง ในชั่วพริบตา ขนมหอมกรุ่นและของประดับสวยงามเหล่านั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ลุกไหม้อยู่ในกองเพลิง
ตั้งแต่ต้นจนจบ เฉินเหยียนเซียวนั่งเงียบอยู่บนเตียง มองดูเฉินเจียอี๋ที่กำลังคลั่งไปด้วยความอิจฉา โดยไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
แม้จะได้เผาทำลายสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง แต่ความอิจฉาในใจของเฉินเจียอี๋ก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย เธอรู้ว่าเสินซืออวี่ถูกเฉินเฟิงเรียกตัวไปแล้ว ในตระกูลจูเชวี่ยทั้งหมด ไม่มีใครจะมาปรากฏตัวในห้องของเฉินเหยียนเซียวในตอนนี้ ไม่ว่าเธอจะทำอะไรกับคนโง่คนนี้ตอนนี้ ก็จะไม่มีใครมาขัดขวาง!
ความอิจฉาและความไม่พอใจผลักดันให้เฉินเจียอี๋ค่อยๆ เดินเข้าใกล้เฉินเหยียนเซียว อาศัยความที่ตัวสูงกว่าเฉินเหยียนเซียวเล็กน้อย เฉินเจียอี๋คว้าคอเสื้อของเฉินเหยียนเซียวอย่างรุนแรง ลากเธอขึ้นจากเตียง แล้วดึงเธอเดินไปทางกองเพลิงที่กำลังลุกไหม้
"ฉันอยากรู้นักว่า ถ้าเผาผมกับคิ้วของแกไป พี่ซือหยู่จะยังสงสารแกที่เป็นคนโง่น่าเกลียดคนนี้อยู่อีกไหม!" เฉินเจียอี๋พูดอย่างดุร้าย นอกห้องมีเฉินเจียเหว่ยคอยเฝ้าอยู่ เธอไม่จำเป็นต้องกังวลว่าการกระทำของตนจะถูกใครพบเห็น แม้ภายหลังจะมีคนสังเกตเห็นทุกอย่างที่นี่ ก็คงคิดว่าเฉินเหยียนเซียวเผลอไปทำเทียนล้ม ทำให้เกิดไฟไหม้ เผาของขวัญและผมตัวเองไปเท่านั้น!
ไม่มีใครจะสงสัยเธอ เพราะไม่มีใครสนใจว่าคนโง่คนนี้จะเป็นหรือตาย!
ยกเว้นเสินซืออวี่
เด็กสมัยนี้ช่างโหดร้ายขึ้นทุกที เฉินเหยียนเซียวยอมให้เฉินเจียอี๋ลากตัวเองเข้าใกล้เปลวไฟอย่างว่าง่าย แต่ในดวงตากลับมีรอยยิ้มชั่วร้ายวาบผ่าน
ความรู้สึกถึงคลื่นความร้อนที่พัดผ่านผิวหนังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เฉินเหยียนเซียวหรี่ตามองเฉินเจียอี๋ที่กำลังคลุ้มคลั่งและกองเพลิงที่ลุกโชนตรงหน้า มุมปากสีแดงระเรื่อยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้ายอย่างไม่ตั้งใจ กระแสพลังที่มองไม่เห็นรวมตัวที่ปลายนิ้วของเฉินเหยียนเซียว ค่อยๆ ก่อตัวเป็นเปลวไฟเล็กๆ เปลวไฟนั้นถูกซ่อนไว้ข้างหลังตัวเธอ เฉินเจียอี๋ที่อยู่ด้านหน้าไม่มีทางสังเกตเห็น
เมื่อเห็นว่ามาถึงหน้าโต๊ะที่กำลังลุกไหม้แล้ว ดวงตาของเฉินเหยียนเซียวก็เบ่งบานด้วยดอกไม้แห่งความชั่วร้าย เปลวไฟเล็กๆ พุ่งออกจากปลายนิ้วของเธอราวกับลูกธนูที่หลุดจากสาย!
เฉินเจียอี๋ที่กำลังจะลากเฉินเหยียนเซียวเข้าไปในกองไฟ จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้า เธอที่ไม่ทันตั้งตัวเสียการทรงตัวทันที ร่างที่กำลังตกใจล้มตรงลงไปในกองไฟ!
"กรี๊ด!!!" ความร้อนแผดเผาทั่วร่างของเฉินเจียอี๋ เปลวไฟร้อนระอุห่อหุ้มตัวเธอ ความเจ็บปวดจากแผลไหม้บนผิวหนังทำให้เธอร้องกรีดด้วยความเจ็บปวด เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง ทำไมถึงได้ล้มลงไปในกองไฟอย่างไม่มีสาเหตุ
ท่ามกลางความเจ็บปวด เฉินเจียอี๋กลิ้งไปมาดิ้นรนอยู่ในกองไฟ ดวงตาบังเอิญเหลือบไปเห็นร่างเล็กๆ ที่ยืนอยู่นอกกองเพลิง
ยังคงตัวเล็กผอมบางเหมือนเดิม ยังคงเป็นใบหน้าธรรมดาๆ เหมือนเดิม


## บทที่ 21 รับผลกรรมที่ตนก่อ (3)

แต่ในตอนนี้ เฉินเหยียนเซียวที่เธอเคยเยาะเย้ยและรังแกมาเนิ่นนาน กลับยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มองลงมาที่เธอที่กำลังร้องโหยหวนอยู่ในกองไฟ
ดวงตาที่เคยดูไร้เดียงสาและเซ่อซ่าคู่นั้น ได้สลัดทิ้งความมึนงงในอดีตไปแล้ว เหลือเพียงแววดูถูกที่ทำให้เฉินเจียอี๋รู้สึกแปลกหน้าและหวาดกลัว
เฉินเหยียนเซียวยืนนิ่งอยู่หน้ากองไฟ มองดูร่างของเฉินเจียอี๋ที่ถูกเปลวไฟกลืนกิน เธอรู้ดีว่าไฟระดับนี้ไม่สามารถเผาผลาญผู้ฝึกพลังเวทอย่างเฉินเจียอี๋ให้ตายได้ แค่ทำให้บาดเจ็บภายนอกเท่านั้น ดังนั้นเธอจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่าเฉินเจียอี๋จะตาย เธอแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ชื่นชมใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดอย่างเงียบๆ
เฉินเจียเหว่ยที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องจากในห้อง รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ หลังจากได้ยินเสียงคุ้นเคยนั้นร้องโหยหวนมากขึ้นเรื่อยๆ เขาถึงได้รู้ตัวว่ามีปัญหา จึงพุ่งเข้าไปในห้องด้วยการพังประตู
ในทันทีที่ประตูเปิดออก ภาพของเฉินเจียอี๋ที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกองเพลิงก็ปรากฏแก่สายตา และสิ่งที่ทำให้เฉินเจียเหว่ยตกใจยิ่งกว่า คือเฉินเหยียนเซียวที่ยืนอยู่ข้างกองไฟพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
"เจียเหว่ย! ช่วยฉันด้วย!" เฉินเจียอี๋ติดอยู่ใต้โต๊ะไม้ที่ถูกไฟไหม้ ไม่สามารถหลุดออกมาได้ เปลวไฟเผาไหม้ร่างกายของเธออย่างไร้ความปรานี ด้วยความกลัว เธอจึงได้แต่ร้องขอความช่วยเหลือจากน้องชาย
เฉินเจียเหว่ยถึงได้รีบตั้งสติ ไม่มีเวลาคิดถึงรอยยิ้มชั่วร้ายแปลกประหลาดบนใบหน้าของเฉินเหยียนเซียว รีบวิ่งออกไปนอกประตูเพื่อไปตามคนมาช่วย
ไม่นาน เฉินเยว่ก็นำคนมาถึงห้องของเฉินเหยียนเซียว หลังจากสาดน้ำหลายถัง ไฟก็ดับลงในที่สุด
ส่วนเฉินเจียอี๋ที่ถูกไฟทรมานมานาน ก็หมดสติไปแล้วเพราะความตกใจและอ่อนเพลีย
เฉินเฟิงและเสินซืออวี่ที่มาสอบถามเหตุการณ์ก็มาถึงช้ากว่าเล็กน้อย เมื่อเห็นสภาพห้องที่รกรุงรัง สีหน้าของทั้งสองก็ไม่ดีนัก
เฉินเฟิงยืนขมวดคิ้วอยู่หน้าประตู มองดูเฉินเยว่ที่อุ้มเฉินเจียอี๋ด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยว ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสินซืออวี่ที่อยู่ข้างๆ ก็รีบเข้าไปหาเฉินเหยียนเซียวก่อน ดึงเธอไปด้านข้างแล้วตรวจดูว่ามีบาดแผลตามตัวหรือไม่
"เฉินเหยียนเซียว เจ้าทำเรื่องดีนักนะ!" เฉินเยว่มองลูกสาวในอ้อมแขนด้วยความเป็นห่วง หากไม่ใช่เพราะเฉินเฟิงอยู่ที่นี่ เขาคงจะกระโจนเข้าไปฉีกร่างเฉินเหยียนเซียวเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว
เสินซืออวี่ดึงเฉินเหยียนเซียวไว้ข้างหลัง หันไปพูดกับเฉินเยว่ว่า "อาสอง ทำไมถึงพูดเช่นนั้น? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเซียวเซียวเลย"
"จะไม่เกี่ยวได้อย่างไร? เจียอี๋บาดเจ็บในห้องของนาง ชัดเจนว่าไอ้ตัวอัปมงคลนี่คิดร้าย อยากทำร้ายเจียอี๋!" ไม่ว่าเฉินเฟิงจะคิดอย่างไร แต่เฉินเยว่ไม่เคยเชื่อมาตั้งแต่แรกแล้วว่าเฉินเหยียนเซียวที่ไร้ประโยชน์คนนี้จะเป็นสายเลือดของตระกูลจูเชวี่ย
การเลี้ยงดูคนไร้ค่าเช่นนี้ในตระกูลจูเชวี่ยนับเป็นความอัปยศ บัดนี้นางยังก่อเรื่องวุ่นวายซ้ำแล้วซ้ำเล่า และตอนนี้ก็ทำร้ายลูกสาวของเขา เขาจะยอมให้นางอยู่ต่อไปได้อย่างไร
ดวงตาที่ปกติอ่อนโยนของเสินซืออวี่หรี่ลง มีประกายอันตรายวาบผ่าน
"หุบปากทุกคน!" เฉินเฟิงตวาดเสียงต่ำ จ้องมองเฉินเยว่ที่พูดจาไม่ยั้งปาก
"ข้าจะพูดอีกครั้ง นางเป็นลูกของเสินยู่ หากใครกล้าพูดจาเหลวไหลอีก ก็ไสหัวไปให้พ้น!"
เฉินเยว่ได้แต่กัดฟันกลั้นความโกรธไว้ พูดว่า "พ่อ! เจียอี๋เป็นหลานสาวแท้ๆ ของท่าน บัดนี้กลับถูกไอ้ตัวไร้ค่านี่ทำร้าย ท่านจะไม่จัดการอะไรเลยหรือ!"
อย่างนั้นหรือ เฉินเจียอี๋เป็นหลานสาวของเฉินเฟิง แล้วเธอไม่ใช่หรือ? เฉินเหยียนเซียวยืนอยู่หลังเสินซืออวี่ หัวเราะเยาะในใจ


## บทที่ 22 สิงโตอ้าปาก (1)

"ถ้าข้าจำไม่ผิด เฉินเจียอี๋ได้ฝึกเวทมนตร์จนถึงระดับห้าแล้ว ท่านอาสองต้องการจะบอกว่า เฉินเจียอี๋ที่มีเวทมนตร์ระดับห้าถูกเซียวเซียวที่ไม่มีเวทมนตร์และพลังต่อสู้ทำร้ายจนบาดเจ็บงั้นหรือ?" ใบหน้างดงามราวหยกของเสินซืออวี่ปรากฏแววโกรธเล็กน้อย ความโกรธนี้ทำให้เด็กหนุ่มที่ปกติสุภาพอ่อนโยนดูมีบารมีเหนือผู้อื่น
แม้แต่เฉินเยว่ก็ยังรู้สึกถึงพลังกดดันอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของเสินซืออวี่ เขารู้สึกตกใจในใจ
ไอ้หนูคนนี้มีพลังระดับไหนกันแน่ ถึงได้แผ่พลังกดดันได้รุนแรงขนาดนี้!
เวทมนตร์ระดับห้าถูกคนโง่ที่ไม่มีเวทมนตร์และพลังต่อสู้ทำร้ายจนบาดเจ็บ? ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป คงจะกลายเป็นเรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดในรอบร้อยปีของจักรวรรดิล้งเซวียนแน่
ไม่เพียงแต่เฉินเฟิงไม่เชื่อ แม้แต่เฉินเยว่เองก็คงยอมรับความจริงนี้ไม่ได้ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง นั่นไม่เท่ากับว่าลูกสาวที่เขาภาคภูมิใจมาตลอดยังสู้คนโง่ไร้ค่าไม่ได้หรอกหรือ?
สีหน้าของเฉินเยว่เปลี่ยนจากขาวเป็นเขียว แล้วก็กลายเป็นม่วง
"เจียเหว่ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าพูดมา" เฉินเฟิงขมวดคิ้ว เหตุการณ์เกิดขึ้นในห้องของเฉินเหยียนเซียว ตามปกติแล้ว เมื่อเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยปรากฏตัวที่นี่ คนที่จะเคราะห์ร้ายต้องเป็นเฉินเหยียนเซียวแน่นอน แต่วันนี้กลับตรงกันข้าม เฉินเจียอี๋หมดสติไม่ได้สติ เฉินเจียเหว่ยก็หน้าซีดเผือด
เฉินเจียเหว่ยยังคงเกรงกลัวเฉินเฟิงผู้พูดน้อยมาก แม้ว่าเขาจะเป็นปู่ของตน แต่ปกติก็ไม่ได้สนิทสนมกันนัก เมื่อถูกเรียกชื่อ เฉินเจียเหว่ยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ โดยสัญชาตญาณมองไปที่เฉินเหยียนเซียวที่อยู่หลังเสินซืออวี่ ตอนนี้เฉินเหยียนเซียวดูเหมือนจะกลับไปเป็นคนโง่ที่ไร้เดียงสาเหมือนเดิม ไม่เห็นท่าทางชั่วร้ายเมื่อครู่เลย แต่ภาพชั่วครู่นั้นได้ฝังลึกลงในใจของเฉินเจียเหว่ย ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เมื่อเขามองเฉินเหยียนเซียว ในใจไม่มีความดูถูกเหยียดหยามเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว มีเพียงความไม่ยอมรับที่ท่วมท้น
"เจ้าจะพูดหรือไม่!" เฉินเยว่เห็นลูกชายของตนจ้องคนโง่นั่นเหมือนคนบ้า ก็โมโหจนควบคุมไม่อยู่
เฉินเจียเหว่ยสะดุ้งโหยง รีบพูดว่า "ข้า...ข้าไม่รู้อะไรเลย พี่สาวให้ข้าเฝ้าอยู่หน้าประตู ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้อง"
ถ้าเป็นปกติ เฉินเจียเหว่ยจะต้องซ้ำเติมแน่นอน แม้จะไม่เห็นเฉินเหยียนเซียวลงมือ เขาก็จะต้องใส่ร้ายป้ายสี แต่ตอนนี้ในใจเขาเหมือนมีก้อนหินทับอยู่ ไม่กล้าพูดคำใส่ร้ายเฉินเหยียนเซียวแม้แต่คำเดียว
รอยยิ้มที่น่าขนลุกนั่น เขาไม่อยากเห็นเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด
"เฝ้าอยู่หน้าประตู?" เสินซืออวี่เหลือบมองเฉินเจียเหว่ย เฉินเจียเหว่ยก็หดคอเหมือนนกกระทาตกใจทันที หลบไปอีกด้านหนึ่ง
เฉินเฟิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น ตอนนี้ไม่มีเบาะแสอะไรเลย เฉินเหยียนเซียวมีสติปัญญาเท่าเด็กสี่ขวบ ไม่ต้องหวังว่าจะถามอะไรจากปากเธอได้ ส่วนเฉินเจียอี๋ตอนนี้ก็ยังหมดสติอยู่ ยิ่งไม่ต้องหวัง
"พาคนไปข้างล่างก่อน ให้เซินชิวดูอาการ พวกเจ้านี่ช่วงนี้เรื่องวุ่นวายยังไม่พออีกหรือ? ยืนอยู่ที่นี่ทำไม รีบไปทำธุระของตัวเองเถอะ!" เฉินเฟิงปวดหัวมาก ตอนนี้เขาทุ่มเทความคิดทั้งหมดไปกับเรื่องปลุกจูเชวี่ย จะมีแรงที่ไหนไปสนใจเรื่องเล็กน้อยของพวกเด็กๆ พวกนี้
เมื่อเฉินเฟิงออกคำสั่ง ทุกคนก็ต้องทำตาม
เฉินเยว่พาเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยออกไปอย่างไม่พอใจอย่างยิ่ง เฉินเฟิงสั่งงานอีกสองสามคำแล้วก็จากไป


## บทที่ 23 ปากสิงโต (2)

ในห้องเหลือเพียงเฉินเหยียนเซียวและเสินซืออวี่สองคน
"ไม่ต้องกลัว" เสินซืออวี่ตบไหล่เฉินเหยียนเซียวเบาๆ มองดูของขวัญที่ถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่านแล้วพูดว่า "พรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอาของมาให้ใหม่ เซียวเซียวไม่ต้องกังวลนะ"
ใครจะไปกังวลกับของพวกนั้นกัน? เฉินเหยียนเซียวกลอกตาในใจเงียบๆ นอกจากจะเสียดายของกินเล็กน้อยแล้ว สำหรับของเล่น "เด็กก่อนวัยเรียน" ที่สวยงามแต่ไร้ประโยชน์พวกนั้น เธอไม่ได้เสียดายเลยสักนิด
ความโชคร้ายของเฉินเจียอี๋ ทำให้ในช่วงหลายวันต่อมา เด็กซนสองคนนั้นไม่ได้มารบกวนเฉินเหยียนเซียวอีก เสินซืออวี่เองก็มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนเฉินเหยียนเซียวน้อยลงเพราะเรื่องของเฉินเฟิง ดังนั้น เฉินเหยียนเซียวที่ว่างงานจึงถูกซิวส่งไปฝึกแบบนรกอีกครั้ง
การฝึกเวทมนต์และพลังต่อสู้ในช่วงแรกนั้นรวดเร็วที่สุด แต่ยิ่งใกล้ขั้นที่หก การเลื่อนระดับก็ยิ่งช้าลง การฝึกแบบนรกติดต่อกันสี่วัน ก็เพียงทำให้พลังต่อสู้และเวทมนต์ของเฉินเหยียนเซียวเพิ่มขึ้นเป็นระดับสี่และระดับห้าเท่านั้น ความเร็วที่คนทั่วไปมองว่าเหลือเชื่อนี้ เมื่อเทียบกับการเลื่อนระดับวันละขั้นก่อนหน้านี้ของเฉินเหยียนเซียวแล้ว ถือว่าช้าเต่า
"บ้าชิบ ทำไมไม่มีความคืบหน้าเลย" เมื่อค่ำลง เฉินเหยียนเซียวจบการฝึกของวัน แต่การเลื่อนระดับวันนี้เหมือนติดขัด พลังต่อสู้ยังพอมีพัฒนาการบ้าง แต่ก็ยังห่างจากระดับห้าอยู่พอสมควร ส่วนเวทมนต์นั้นไม่มีความเคลื่อนไหวเลย
นี่ทำให้เฉินเหยียนเซียวที่เคยชินกับการเลื่อนระดับแบบพุ่งทะยานรู้สึกไม่คุ้นเคย
'การปลดการผนึกชั้นแรก จะทำให้เธอได้รับร่างกายที่สามารถฝึกฝนคู่เวทมนต์และพลังยุทธ์เท่านั้น ตราบใดที่การผนึกชั้นที่สองยังไม่ถูกปลด การเลื่อนระดับของเธอจะช้าลงเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงระดับหนึ่ง เธอก็จะเดินอยู่กับที่' เสียงของซิวดังขึ้นอย่างเหมาะเจาะ
"การผนึกนี่มันคืออะไรกันแน่?" เฉินเหยียนเซียวรู้สึกหงุดหงิด พูดถึงการพลิกสถานการณ์ครั้งใหญ่ พูดถึงการก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าครอบครัวตระกูลจูเชวี่ย ถ้าเป็นอย่างที่ซิวพูดจริง เธอคงจะไม่สามารถก้าวหน้าได้หลังจากเลื่อนถึงระดับหนึ่ง ความรู้สึกตอนปลดผนึกนั้นดีจริง แต่ปัญหาที่ตามมาก็ไม่น้อย
'ฉันบอกแล้วไง มันจะกดพลังของเธอไว้ การปลดการผนึกชั้นแรกเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ถ้าเธออยากจะแข็งแกร่งขึ้น ต้องปลดผนึกชั้นต่อไปด้วย แบบนี้เธอไม่เพียงจะเลื่อนระดับต่อไปได้ แต่พลังที่ถูกกดไว้ก่อนหน้านี้ก็จะพุ่งพรวดออกมาด้วย' เสียงของซิวยังคงราบเรียบเหมือนเดิม แฝงด้วยความเย็นชาเล็กน้อย
"แล้วจะปลดการผนึกชั้นที่สองได้ยังไง?" เฉินเหยียนเซียวถาม
ซิวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาคำเดียว
'สัตว์ปีศาจ'
สัตว์ปีศาจ สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายที่เร่ร่อนอยู่ในที่มืดทั่วทวีปแสงสว่าง พวกมันไม่ใช่มนุษย์ ไม่ใช่สัตว์อสูร และไม่ใช่สัตว์ธรรมดา พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ชั่วร้ายที่สุด กินสัตว์เลี้ยงและมนุษย์เป็นอาหาร ยิ่งสัตว์ปีศาจแข็งแกร่งเท่าไหร่ พลังของมันก็ยิ่งมากเท่านั้น สัตว์ปีศาจธรรมดาเพียงแค่ดุร้าย แต่สัตว์ปีศาจระดับสูงสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ ซ่อนตัวในพื้นที่ที่มนุษย์อาศัยอยู่ คอยหาเหยื่อของตัวเอง
สำหรับสัตว์ปีศาจ อวัยวะภายในของมนุษย์คืออาหารที่พวกมันชอบที่สุด เหมือนการล่อใจด้วยอาหารเลิศรส บนทวีปแสงสว่าง มีมนุษย์นับไม่ถ้วนที่ตายในปากของสัตว์ปีศาจ มีช่วงหนึ่งที่จำนวนสัตว์ปีศาจได้คุกคามการอยู่รอดของมนุษย์บนทวีปแสงสว่างอย่างร้ายแรง สถานการณ์นี้บังคับให้หลายประเทศบนทวีปแสงสว่างต้องร่วมมือกัน รวมกำลังทหารเพื่อกำจัดสัตว์ปีศาจ


## บทที่ 24 ปากสิงโต (3)

แม้ว่าการโจมตีร่วมกันครั้งนั้นจะกำจัดสัตว์ปีศาจส่วนใหญ่ในเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์ แต่จำนวนสัตว์ปีศาจก็มีมากกว่านั้นมาก ในพื้นที่นอกเขตที่อยู่อาศัยของมนุษย์ยังมีสัตว์ปีศาจอาศัยอยู่มากมาย ที่นั่นถูกเรียกว่า "เขตต้องห้ามแห่งชีวิต" เป็นสถานที่รกร้างที่ไม่เหมาะสำหรับมนุษย์อาศัยอยู่ ส่วนพื้นที่ที่เฉินเหยียนเซียวและคนอื่นๆ อาศัยอยู่ในปัจจุบัน แม้จะผ่านการกวาดล้างมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ส่วนใหญ่ที่ถูกกำจัดเป็นอสูรต่ำระดับ ส่วนอสูรสูงระดับที่มีความสามารถในการแปลงร่างยังคงซ่อนตัวอยู่ในเมืองที่มนุษย์อาศัย เพียงแต่พวกมันกลายเป็นพวกเจ้าเล่ห์มากขึ้น หลังจากการโจมตีทุกครั้ง พวกมันจะหายตัวไปจากที่เกิดเหตุ ทำให้ยากต่อการติดตามจับกุม
ในจักรวรรดิล้งเซวียน สัตว์ปีศาจเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวมาก เมื่อใดก็ตามที่มีข่าวว่ามีคนถูกสัตว์ปีศาจโจมตีในเมืองใด จะก่อให้เกิดความตื่นตระหนกอย่างรุนแรงทันที
เฉินเหยียนเซียวได้เรียนรู้เกี่ยวกับทุกสิ่งในโลกนี้มาบ้างในช่วงเวลาที่ผ่านมา เธอก็ได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์ปีศาจมาบ้าง แต่เธอไม่เข้าใจว่าทำไมสัตว์ปีศาจที่ดุร้ายเหล่านี้จึงเกี่ยวข้องกับการปลดสะกดของเธอ?
'ข้าต้องดูดซับพลังงานจากแกนคริสตัลของสัตว์ปีศาจเพื่อฟื้นฟูพลัง เมื่อพลังของข้าฟื้นคืนมา ข้าก็จะสามารถช่วยเจ้าปลดสะกดชั้นต่อไปได้'
"..." เฉินเหยียนเซียวชะงักเล็กน้อย
หลังจากสัตว์อสูรตาย มันจะทิ้งแกนเวทมนตร์ที่เก็บพลังงานไว้ และสัตว์ปีศาจก็มี "แกน" ที่เก็บพลังงานเช่นกัน เรียกว่าแกนคริสตัล แกนเวทมนตร์เป็นที่นิยมมาก เพราะสามารถผสมรวมกับอาวุธของผู้ใช้เวทมนต์และนักรบปราณ ทำให้เกิดพลังที่ทรงพลัง ยิ่งสัตว์อสูรที่ทรงพลังตายทิ้งแกนเวทมนตร์ไว้ พลังก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้น
แต่แกนคริสตัลแตกต่างจากแกนเวทมนตร์
พลังในแกนเวทมนตร์นั้นบริสุทธิ์มาก ผู้คนสามารถนำไปใช้ได้โดยตรง แต่ในแกนคริสตัลนั้นมีพลังมืดที่เข้มข้นปะปนอยู่ แม้ว่าพลังของแกนคริสตัลจะแข็งแกร่งมาก แต่มีคนน้อยมากที่สามารถต้านทานพลังมืดที่แผ่ออกมาจากแกนคริสตัลได้
หากใครใช้อาวุธที่ผสมด้วยแกนคริสตัลเป็นเวลานาน ร่างกายของเขาจะถูกพลังมืดจากแกนคริสตัลกัดกร่อนอย่างรวดเร็ว
พูดในแบบของเฉินเหยียนเซียว เบาสุดก็คือเสียสติ หนักสุดก็ตายอย่างกล้าหาญ
มีเพียงผู้เชี่ยวชาญที่มีพลังจิตแข็งแกร่งเท่านั้นที่กล้าใช้แกนคริสตัล และพวกเขาก็กล้าใช้เฉพาะแกนคริสตัลที่มีระดับต่ำกว่าตัวเองเท่านั้น
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร แกนคริสตัลสำหรับผู้คนก็เหมือนกระดูกไก่ ไม่อร่อยเมื่อกิน แต่น่าเสียดายถ้าทิ้ง
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าสิ่งที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้จะเป็นกุญแจสำคัญในการฟื้นฟูพลัง พูดถึงเรื่องรสนิยม บางคนช่างมีรสนิยมที่...หนักหน่อย...หนักหน่อย...
"การหาแกนคริสตัลไม่ใช่เรื่องยาก ก่อนหน้านี้หลายประเทศได้ร่วมมือกันกำจัดสัตว์ปีศาจจำนวนมาก แกนคริสตัลจำนวนมากถูกเก็บไว้ในมือของแต่ละประเทศ ไม่ค่อยมีใครต้องการของพวกนี้ ตอนนี้แค่ไปที่การประมูลก็สามารถซื้อได้จำนวนมาก" เฉินเหยียนเซียวใช้ความรู้ที่เธอได้เรียนรู้เพิ่มเติมในช่วงนี้ ไม่ว่าซิวจะมีรสนิยมหนักแค่ไหน อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ไม่ยากเกินไป
ตอนนี้ปัญหาเดียวก็คือ...
เธอจน!
ในฐานะคนโง่! ในฐานะคนไร้ค่า! ในฐานะคนที่กินแล้วนอน!
ตระกูลจูเชวี่ยจะดูแลแค่อาหารและเสื้อผ้าของเธอ จะให้สิ่งที่เรียกว่า "เงินค่าขนม" แก่เธอได้อย่างไร?
นอกจากถุงเงินสองใบที่เธอขโมยมาจากสาวใช้สองคนก่อนหน้านี้ เฉินเหยียนเซียวแทบจะไม่มีอะไรติดตัวเลย กระเป๋าว่างเปล่ายิ่งกว่าใบหน้าของเธอเสียอีก แม้ว่าแกนคริสตัลจะไม่แพงเท่าแกนเวทมนตร์ แต่ก็ไม่ใช่ผักกาดขาว ด้วยเงินที่เธอมีอยู่ตอนนี้ ซื้อผลึกพลังงานขั้นต่ำได้หนึ่งหรือสองอันก็พอไปวัดไปวาได้


## บทที่ 25 จอมโจรลงมือ (1)

แน่นอน เธอสงสัยอย่างมากว่าแกนผลึกชั้นต่ำเพียงหนึ่งหรือสองอันคงไม่พอแม้แต่จะติดซอกฟันของท่านผู้สูงศักดิ์
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เฉินเหยียนเซียวต้องเผชิญกับปัญหาทางการเงิน
"พูดถึงเรื่องนี้ ตามที่เจ้าประเมิน ต้องใช้แกนผลึกชั้นต่ำกี่อันถึงจะทำให้เจ้าฟื้นฟูพลังจนสามารถช่วยปลดการผนึกชั้นที่สองให้ฉันได้?" เฉินเหยียนเซียวถามอย่างระมัดระวัง
ซิวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นตัวเลขที่ทำให้เฉินเหยียนเซียวแทบจะอาเจียนเลือด
'สามหมื่นอัน'
สามหมื่นอัน... เฉินเหยียนเซียวได้แต่ถามฟ้า แค่สามสิบอันตอนนี้เธอยังซื้อไม่ไหวเลย!
'ถ้าเป็นระดับสูงก็ดีกว่า แค่สองพันก็พอแล้ว' ซิวพูดด้วยความ "เห็นอกเห็นใจ" อย่างหาได้ยาก
แค่สองพันก็พอแล้ว... พอแล้ว... แล้ว!
เฉินเหยียนเซียวลูบหน้าตัวเอง เมื่อก่อนหลายประเทศร่วมมือกันกำจัดอสูรสูงระดับได้แค่หมื่นกว่าตัว หลังจากแบ่งให้แต่ละประเทศ คาดว่าตอนนี้จักรวรรดิล้งเซวียนมีผลึกพลังงานขั้นสูงรวมกันแค่สามสี่พันเท่านั้น แต่ท่านผู้สูงศักดิ์กลับอ้าปากขอถึงสองพัน...
เว้นแต่ว่าเธอจะเป็นคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ทองคำนั่น สวมมงกุฎอัญมณีอยู่ตอนนี้ ไม่อย่างนั้นต่อให้เธอรวยเท่าประเทศก็ไม่มีทางหาจำนวนมหาศาลขนาดนี้ได้
"เรามาคุยเรื่องแกนผลึกชั้นต่ำกันดีกว่า..."
ผลึกพลังงานขั้นสูงไม่ต้องคิดถึง เฉินเหยียนเซียวทำได้แค่เริ่มจากแกนผลึกชั้นต่ำ ในการรบแต่ละครั้ง อสูรต่ำระดับที่ตายไป ถ้าไม่ถึงล้านก็ต้องหลายแสนตัว สามหมื่นอันก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ขอแค่มีเงินพอ ทุกปัญหาก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป
ตระกูลจูเชวี่ยรวยมาก ด้วยการครองตำแหน่งหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ของจักรวรรดิล้งเซวียน ถึงจะไม่รวยเท่าประเทศ แต่ก็รวยจนน้ำมันหยด
ถ้าเฉินเฟิงอารมณ์ดี การซื้อแกนผลึกชั้นต่ำสามหมื่นอันก็เหมือนซื้อลูกกวาดเชื่อมนั่นแหละ แต่ปัญหาคือ... เฉินเหยียนเซียวถามตัวเองว่าเธอไม่มีทั้งความสามารถและข้อต่อรองที่จะทำให้เฉินเฟิงทุ่มเงินให้เธอได้
ตอนนี้ ปัญหาของเฉินเหยียนเซียวก็คือเงิน!
สิ่งเดียวที่เฉินเหยียนเซียวรู้สึกโชคดีก็คือตอนนั้นเธอเลือก "อาชีพ" ได้ดี เป็นจอมโจรไง! เงินสำหรับเธอก็เหมือนก้อนหินที่อยู่บนพื้น มีอยู่ทั่วไป ถ้าตอนนั้นเธอไม่ฉลาดพอแล้วไปเป็นมือสังหารหรือสายลับอะไรสักอย่าง คงได้แต่นั่งงอกเห็ดอยู่ในมุมมืด ๆ แน่ ๆ!
"แค่สามหมื่นแกนผลึกเอง! ไว้ใจข้าได้ ด้วยฝีมือของคุณชายน้อยอย่างข้า รับรองว่าจะให้เจ้ากินจนอ้วก!" สำหรับฝีมือของตัวเอง เฉินเหยียนเซียวมั่นใจมาก ยิ่งตอนนี้อยู่ในตระกูลจูเชวี่ยที่รวยจนน้ำมันหยด ลูกหลานรุ่นที่สองสามคนไหนก็มีเงินหมื่นแปดพัน การฉกฉวยอะไรนิดหน่อยช่างสะดวกเหลือเกิน!
เนื่องจากได้ยินคำว่า "กินจนอ้วก" สามคำนี้ ท่านผู้สูงศักดิ์จึงยอมปล่อยผ่านคำว่า "คุณชายน้อย" ที่คนบางคนพูดออกมาด้วยความภาคภูมิใจ
ดังนั้น ในคืนที่มืดมิดและลมแรง ร่างดำเล็ก ๆ ผอม ๆ ร่างหนึ่งเริ่มปรากฏตัวบ่อยครั้งตามลานต่าง ๆ ในตระกูลจูเชวี่ย ยื่นกรงเล็บอันชั่วร้ายไปที่ถุงเงินอันบริสุทธิ์และซื่อสัตย์เหล่านั้นนับครั้งไม่ถ้วน
เมื่อแสงอาทิตย์แรกสาดส่องลงมาบนพื้นโลกในเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นจากจวนตระกูลจูเชวี่ยที่เงียบสงบ
"นีหม่า! เงินของข้าหายไปไหน!"
"บ้าเอ๊ย! โจรบ้าที่ไหนกล้ามาขโมยเงินของคุณหนูข้า!"
"เงินแต่งงานของข้า! ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!!"
ในคืนเดียว มีคนในตระกูลจูเชวี่ยตั้งแต่บนลงล่างกว่ายี่สิบคนที่ตกเป็นเหยื่อ


## ตอนที่ 26 จอมโจรลงมือ (2)

ในห้องโถงหลัก ใบหน้าของเฉินเฟิงดำมืดราวกับก้นหม้อ
ทั้งรุ่นที่สองที่นำโดยเซินต้วน และรุ่นที่สามที่นำโดยเฉิน อี้เฟิง ต่างก็มีสีหน้าหมองคล้ำ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในฐานะสมาชิกที่สำคัญที่สุดของตระกูลจูเชวี่ย นอกจากเฉินเฟิงที่เป็นหัวหน้าครอบครัวแล้ว กระเป๋าเงินของคนที่เหลือล้วนถูกโจรกรรมจนหมดเกลี้ยง ไม่เพียงแต่เงินเท่านั้น แม้แต่ทองคำที่เก็บไว้ในห้องก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ในบรรดาผู้เคราะห์ร้าย เซินจิ่งนับว่าน่าสงสารที่สุด
เพื่อที่จะได้ "สนทนาอย่างลึกซึ้ง" กับสาวงามหลายคน เซินจิ่งมักจะซื้อไข่มุกและอัญมณีกลับมาเสมอ เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเพิ่งประมูลอัญมณีชั้นดีจำนวนมากจากพ่อค้าอัญมณีคนหนึ่ง แต่เช้านี้ เมื่อเขาตั้งใจจะนำอัญมณีเหล่านั้นไปมอบให้สาวงาม สิ่งที่เหลือไว้ให้เขาก็มีเพียงกล่องเครื่องประดับที่ว่างเปล่า...
สิ่งที่น่าโมโหที่สุดคือ!
โจรตัวแสบคนนั้น แม้แต่อัญมณีเล็กๆ บนกล่องเครื่องประดับก็ยังไม่ละเว้น แงะเอาไปจนหมด!
เซินจิ่งไม่กล้าคำนวณความสูญเสียของตัวเองในครั้งนี้ เขารู้เพียงว่า ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เขาจะต้องโบกมือลาสาวงามของเขา...
นับตั้งแต่ก่อตั้งตระกูลจูเชวี่ย ไม่เคยได้รับความเสียหายหนักเช่นนี้มาก่อน!
แม้ว่าเงินที่หายไปจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กน้อยสำหรับตระกูลจูเชวี่ย แต่สิ่งที่ทำให้โกรธคือท่าทีของโจรคนนั้น!
ปล้นสมาชิกสำคัญทั้งตระกูลจูเชวี่ยในคืนเดียว โดยไม่มีใครสักคนรู้ตัว แล้วเอาเงินก้อนใหญ่ขนาดนั้นไปจากตระกูลจูเชวี่ยอย่างเงียบกริบ นี่มันการดูถูกศักดิ์ศรีของตระกูลจูเชวี่ยชัดๆ!
จากปัญหาเศรษฐกิจ ยกระดับเป็นปัญหาศักดิ์ศรี เฉินเฟิงไม่อาจปล่อยผ่านไปเช่นนี้ได้
"พวกเจ้านี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ ถูกขโมยย่องเข้าห้องยังไม่รู้ตัว!" เฉินเฟิงโกรธไม่น้อย แม้ว่าในรอบร้อยปีที่ผ่านมา ตระกูลจูเชวี่ยจะไม่สามารถปลุกจูเชวี่ยได้ แต่พลังของลูกหลานเหล่านี้ก็ไม่ได้ทำให้วงศ์ตระกูลต้องอับอาย
แต่คราวนี้กลับดี นอนหลับอยู่ดีๆ ก็ถูกขโมยเข้าห้องจนหมดเกลี้ยง พวกนี้โง่กันหมดหรือไง ถึงได้ไม่รู้สึกตัวเลยสักคน
"พ่อครับ...นี่ไม่ใช่ความผิดของพวกเรา คนผู้นั้นต้องมีการวางแผนมาอย่างดีแน่ๆ และฝีมือของเขาก็เทียบชั้นกับหัวหน้ามือแห่งเงินขาวได้เลย แม้แต่พี่รองยังไม่ทันรู้ตัว แสดงว่าฝีมือของคนผู้นั้นเก่งแค่ไหน" เซินจิ่งผู้ซึ่งสูญเสียหนักที่สุดอธิบายด้วยสีหน้าเศร้าหมอง
เมื่อเห็นเซินจิ่งพูดถึงมือแห่งเงินขาว เฉินเฟิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
มือแห่งเงินขาวเป็นกลุ่มโจรที่มีชื่อเสียงโด่งดังในทวีปแสงสว่าง เล่ากันว่าสมาชิกทุกคนของพวกเขาล้วนมีฝีมือการลักขโมยที่เก่งกาจ โดยเฉพาะหัวหน้ามือแห่งเงินขาวที่มีฝีมือเหนือกว่าใคร มีตำนานเล่าว่าไม่เคยมีสิ่งใดที่เขาอยากได้แล้วขโมยไม่สำเร็จ
"หรือว่าจะเป็นคนของมือแห่งเงินขาว..." เฉิน อี้เฟิงที่สูญเสียไม่น้อยพึมพำ
"เป็นไปไม่ได้" เฉินเฟิงโบกมือพลางกล่าว "มือแห่งเงินขาวอยู่ไกลถึงพันธมิตรเทพลม ถึงจะมีสมาชิกแฝงตัวอยู่ในจักรวรรดิล้งเซวียน ก็เป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อยที่ไม่มีน้ำยา ไม่มีทางหลบหูหลบตาพวกเจ้าหลายคนแล้วลักขโมยได้หรอก"
"งั้นอาจจะเป็นหัวหน้ามือแห่งเงินขาว?" เฉินเยว่กล่าว
เฉินเฟิงส่ายหน้า
"แม้คนผู้นั้นจะหยิ่งยโส แต่ก็ไม่ถึงขั้นบ้าระห่ำมาปะทะกับตระกูลจูเชวี่ยของเราในจักรวรรดิล้งเซวียน และตามนิสัยของเขา หากจะลงมือกับเป้าหมายที่มีชื่อเสียง จะต้องส่งจดหมายแจ้งล่วงหน้าเสมอ"
เมื่อตัดความเป็นไปได้ของมือแห่งเงินขาวออกไป ทุกคนก็ยิ่งงุนงงมากขึ้น หรือว่าในโลกนี้จะมีขโมยที่มีฝีมือเก่งกาจ ที่มือแห่งเงินขาวยังไม่ได้รับเข้ากลุ่มอีกหรือ?


## บทที่ 27 จอมโจรลงมือ (3)

ที่จริงแล้ว มีจอมโจรระดับเทพเจ้าอยู่คนหนึ่ง ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกของมือแห่งเงินขาว ไม่ต้องพูดถึงการเข้าร่วม ในตอนนี้จอมโจรคนนั้นอาจจะยังไม่เคยได้ยินคำว่ามือแห่งเงินขาวด้วยซ้ำ
ในขณะที่สมาชิกตระกูลจูเชวี่ยกำลังปวดหัวกับเหตุการณ์ถูกขโมยเมื่อวานนี้ จอมโจรที่ขโมยของมาได้เต็มที่กำลังนั่งยิ้มอย่างมีความสุขอยู่บนกองของที่ขโมยมา พลางนับจำนวนของที่ได้มา
เซินต้วนและคนอื่นๆ มีฐานะสูงส่ง แน่นอนว่าต้องมีเงินไม่น้อย แต่เงินจำนวนมากถูกเก็บไว้ในธนาคาร พกติดตัวไม่มากนัก ดังนั้นเงินสดที่เฉินเหยียนเซียวขโมยมาครั้งนี้จึงไม่ได้มากมายนัก แต่ทองคำและอัญมณีที่เธอหยิบฉวยมาต่างหากที่เป็นของมีค่า
แต่จะเปลี่ยนมันเป็นเงินได้อย่างไร?
ก็คงต้องพึ่งโรงประมูล ส่งของพวกนี้ไปที่โรงประมูล พวกเขาก็จะเปลี่ยนมันเป็นเงินส่งเข้ากระเป๋าเธอเอง
แต่ปัญหาคือ แม้ว่าเธอจะพยายามเลือกขโมยของที่ไม่มีเครื่องหมายพิเศษ แต่เจ้าของที่ถูกขโมยจากตระกูลจูเชวี่ยจะจำไม่ได้หรือ แม้ว่าเธอจะมั่นใจว่าตระกูลจูเชวี่ยจะไม่ประกาศเรื่องถูกขโมยให้ใครรู้ เพราะมันจะกระทบต่อศักดิ์ศรีของตระกูล แต่การสอบถามโรงประมูลเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับผู้ขายของเหล่านี้ก็เป็นไปได้
โรงประมูลทั่วไป แม้จะปกป้องข้อมูลของผู้ขาย แต่ก็ไม่แน่ว่าจะต้านอิทธิพลของตระกูลจูเชวี่ยได้และอาจเปิดเผยข้อมูลบางอย่าง
ดังนั้น หากต้องการขายของเหล่านี้ ก็ต้องหาโรงประมูลที่ตระกูลจูเชวี่ยไม่กล้าถามและถามไม่ได้
ตระกูลจูเชวี่ยตั้งอยู่ในเมืองหลวงของจักรวรรดิล้งเซวียน ในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่มีโรงประมูลกว่าสิบแห่ง ที่มีขนาดใหญ่มีสามแห่ง และหนึ่งในนั้นคือโรงประมูลกิเลนที่เป็นของตระกูลกิเลน หนึ่งในห้าตระกูลใหญ่
แม้ว่าตระกูลจูเชวี่ยและตระกูลกิเลนจะเป็นสมาชิกของห้าตระกูลใหญ่เหมือนกัน แต่จากสิ่งที่เฉินเหยียนเซียวได้ยินในห้องโถงใหญ่วันนั้น เธอมั่นใจว่าแม้ห้าตระกูลใหญ่จะดูสงบเรียบร้อยภายนอก แต่ลับหลังคงเกลียดชังกันจนฟันกรอด
ไม่ต้องสงสัยเลย ถ้าเธอเอาของไปประมูลที่โรงประมูลกิเลน แม้ตระกูลจูเชวี่ยจะพบของที่หาย พวกเขาก็คงไม่กล้าถามหาผู้ขาย เพราะรู้ว่าถึงถามไป ตระกูลกิเลนก็จะไม่บอกอะไรพวกเขาแม้แต่คำเดียว
ซิวไม่สนใจทรัพย์สมบัติของมนุษย์พวกนี้ สิ่งเดียวที่เขาสนใจคือของพวกนี้จะแลกแกนคริสตัลได้มากพอหรือไม่
ส่วนเรื่องฝีมือการขโมยที่น่าทึ่งของเฉินเหยียนเซียว แม้เขาจะสงสัย แต่ก็ไม่คิดจะถามอะไรมาก
เมื่อตัดสินใจเลือกโรงประมูลกิเลนเป็นเป้าหมาย เฉินเหยียนเซียวก็ต้องวางแผนเพิ่มอีกขั้น
แม้ว่าความอับอายของตระกูลจูเชวี่ยจะมีคนเห็นน้อย แต่ก็ไม่แน่ว่าวันหน้าคนของตระกูลกิเลนจะจำเธอได้ในที่อื่น เพื่อป้องกันไม่ให้ใครรู้ตัวตนที่แท้จริง เฉินเหยียนเซียวจึงตัดสินใจไปที่โรงประมูลอีกแห่งก่อน ใช้เงินที่มีประมูลน้ำยาปลอมตัวสักหลายขวด
น้ำยาปลอมตัวเป็นยาที่พบเห็นได้ทั่วไป แบ่งเป็นระดับต่ำ กลาง สูง น้ำยาปลอมตัวแต่ละระดับมีระยะเวลาการปลอมตัวต่างกัน และราคาก็แตกต่างกันมาก
คืนนั้นเอง เฉินเหยียนเซียวสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่แอบออกจากตระกูลจูเชวี่ย ไปที่โรงประมูลเล็กๆ แห่งหนึ่งในเมืองหลวงและประมูลยาปลอมตัวระดับต่ำมาห้าขวด แม้จะเป็นแค่ยาปลอมตัวระดับต่ำห้าขวดเล็กๆ แต่ก็ทำให้เฉินเหยียนเซียวที่กำลังขัดสนต้องเสียเงินถึงห้าร้อยทอง จนรู้สึกเจ็บปวดไปหนึ่งตั้ง


## บทที่ 28 โรงประมูลกิเลน (1)

ยาปลอมตัวระดับต่ำ สามารถรักษาสภาพการปลอมตัวได้เพียงสามชั่วโมง แต่สำหรับเฉินเหยียนเซียวแล้ว เวลาเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
เพื่อความสะดวก เธอยังซื้อแหวนนาระดับต่ำมาหนึ่งวง
แหวนนาเป็นของวิเศษที่มีพื้นที่เก็บของ ดูภายนอกไม่ต่างจากแหวนทั่วไป แต่เมื่อผู้ครอบครองเปิดด้วยวิธีพิเศษ จะปรากฏพื้นที่เก็บของขนาดหนึ่ง สามารถเก็บสิ่งของที่ไม่มีชีวิตได้ทุกชนิด
ในทวีปแสงสว่าง แหวนนาเป็นของธรรมดามาก เพียงแต่แหวนนาต่างระดับกันก็มีขนาดพื้นที่เก็บของต่างกัน ราคาก็แตกต่างกันตามขนาดพื้นที่ แหวนนาที่เฉินเหยียนเซียวซื้อมาเป็นแหวนนาระดับกลาง มีพื้นที่ประมาณห้าลูกบาศก์เมตร เพียงพอที่จะเก็บของผิดกฎหมายในห้องของเธอได้ทั้งหมด
ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือเพียงรอเวลา เฉินเหยียนเซียวย่องกลับไปที่ตระกูลจูเชวี่ย เก็บของผิดกฎหมายและยาปลอมตัวไว้ในแหวนนา แล้วกระโดดกลับขึ้นเตียง
รอจนถึงค่ำคืนพรุ่งนี้ เธอจะไปที่โรงประมูลกิเลนเพื่อแลกเงินก้อนแรกในชาตินี้!
โรงประมูลกิเลนตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองหลวง มีพื้นที่กว้างขวาง เป็นหนึ่งในสามโรงประมูลที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง และยิ่งมีชื่อเสียงมากขึ้นเพราะมีตระกูลกิเลนหนุนหลัง เป็นที่นิยมอย่างมากในเมืองหลวง ทุกคนรู้ดีว่าในบรรดาห้าตระกูลใหญ่ ตระกูลกิเลนร่ำรวยที่สุด ตั้งแต่ก่อตั้งตระกูล ผู้ก่อตั้งตระกูลกิเลนได้ใช้สถานะของตระกูลดำเนินกิจการค้าทั่วประเทศ สั่งสมความมั่งคั่งมาหลายร้อยปีจนนับไม่ถ้วน รวยที่สุดในแผ่นดิน
มีข่าวลือว่าคลังสมบัติของตระกูลกิเลนใหญ่พอๆ กับคลังหลวง
ยามค่ำคืนมาเยือน พระจันทร์ลอยเด่น
โรงประมูลของตระกูลกิเลนสว่างไสวด้วยแสงไฟ ในค่ำคืนอันเงียบสงบ เป็นช่วงที่โรงประมูลคึกคักที่สุด ผู้ซื้อมากมายมาถึงห้องโถงของโรงประมูลแต่เนิ่นๆ และนั่งลงประจำที่
โรงประมูลอันกว้างใหญ่เต็มไปด้วยลูกค้าที่มาประมูลในเวลาอันรวดเร็ว
ในห้องด้านหลังของโรงประมูลกิเลน ชายหนุ่มวัยสิบหกสิบเจ็ดนั่งอยู่บนเก้าอี้หุ้มหนังเสือ ไขว้ขาอย่างเกียจคร้าน ใบหน้างดงามเหนือใครมีแววเซื่องซึม ดวงตาเรียวยาวหลุบต่ำ มองดูรายการที่ผู้จัดการโรงประมูลยื่นมาให้
"มีแค่นี้เองหรือ?" ชายหนุ่มหล่อเลิกคิ้ว แสดงท่าทีไม่พอใจกับสิ่งของที่จะประมูลวันนี้
ฉีเมิงวัยห้าสิบเป็นผู้จัดการโรงประมูลกิเลน แม้ปกติจะเป็นคนเย่อหยิ่ง แต่ตอนนี้กลับยืนเหงื่อท่วมหน้าอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังๆ
"คุณชายสาม ช่วงนี้มีลูกค้ามาฝากของประมูลไม่มาก แต่ผมได้ติดต่อกับคนจากเมืองเฟิ่งชี่แล้ว อีกไม่กี่วันพวกเขาจะส่งคนมาส่งของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง" ฉีเมิงเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ไม่ใช่เพราะเขาทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่เพราะชายหนุ่มตรงหน้าไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นคุณชายสามฉีเซี่ย ผู้ที่หัวหน้าครอบครัวปัจจุบันของตระกูลกิเลนกำหนดให้เป็นหัวหน้าครอบครัวคนต่อไป!
ตระกูลกิเลนมีชื่อเสียงด้านความมั่งคั่ง หัวหน้าครอบครัวทุกรุ่นต้องมีความสามารถด้านการค้าจึงจะได้รับตำแหน่ง และในบรรดาสมาชิกรุ่นนี้ คุณชายสามมีความสามารถสูงที่สุด อายุเพียงสิบหกปีก็สะสมเงินทุนมหาศาล แม้แต่การค้าใหม่ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นในจักรวรรดิหลงซวนช่วงไม่กี่ปีมานี้ ก็ล้วนเป็นการวางแผนลับๆ ของคุณชายสาม
อาจกล่าวได้ว่าในรอบร้อยปีที่ผ่านมา ฉีเซี่ยคืออัจฉริยะด้านการค้าอันดับหนึ่งของตระกูลกิเลน แม้แต่เศษทองแดงเก่าๆ ผ่านมือเขาก็สามารถขายได้ราคาสูงลิบ


## บทที่ 29 โรงประมูลกิเลน (2)

การเปลี่ยนของเน่าเสียให้กลายเป็นของวิเศษ เป็นคำที่เหมาะสมที่จะอธิบายความสามารถทางธุรกิจของฉีเซี่ย และด้วยความสามารถที่โดดเด่นของเขานี่เอง หัวหน้าครอบครัวคนปัจจุบันของตระกูลกิเลนจึงได้ฝ่าฟันคำคัดค้านของทุกคน และแต่งตั้งฉีเซี่ยเป็นทายาทก่อนกำหนด
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้ที่จะเป็นหัวหน้าครอบครัวในอนาคต ฉีเมิงไม่กล้าที่จะประมาทแม้แต่น้อย กลเม็ดเล็กๆ น้อยๆ ของเขาในสายตาของฉีเซี่ยนั้นเป็นเพียงเรื่องเด็กๆ เท่านั้น
ฉีเซี่ยยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มเกียจคร้านผุดขึ้นที่ริมฝีปากของเขา ราวกับแมวที่สง่างาม
"การที่สามารถติดต่อกับคนในเมืองเฟิ่งชี่ได้ ก็นับว่าพอใช้ได้" ฉีเซี่ยไม่ได้ตั้งใจจะยากเย็นกับฉีเมิงมากนัก จึงโบกมือปล่อยเขาไป
โรงประมูลกิเลนครองส่วนแบ่งการตลาดมากที่สุดในบรรดาโรงประมูลทั้งหมดในเมืองหลวง นอกจากชื่อเสียงของตระกูลกิเลนแล้ว ส่วนใหญ่เป็นเพราะสิ่งของที่ขายในโรงประมูลกิเลนล้วนเป็นของที่หาได้ยากในโรงประมูลอื่น ในจักรวรรดิหลงซวน ทุกคนรู้ดีว่าของดีที่สุดต้องนำมาที่โรงประมูลกิเลน ไม่เพียงแต่เพราะค่าธรรมเนียมการฝากขายที่ต่ำกว่าเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะตระกูลกิเลนมีเครือข่ายกว้างขวาง ของที่ฝากขายจะสามารถขายได้ราคาสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก
"ขอบคุณคุณชายสามที่ชม" ฉีเมิงกลืนน้ำลาย แม้ว่าคนที่เขาเผชิญหน้าด้วยจะเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบหกปี แต่ความกดดันที่ฉีเซี่ยมอบให้นั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าหัวหน้าครอบครัวคนปัจจุบันของตระกูลกิเลนเลย
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำลายความกดดันที่ทำให้ฉีเมิงแทบหายใจไม่ออก
"เข้ามา" ฉีเซี่ยพูด
ผู้รับใช้ของโรงประมูลเดินเข้ามาตามคำสั่ง กล่าวอย่างนอบน้อม "รายงานคุณชายสาม มีแขกน้อยมาข้างนอก บอกว่ามีของจำนวนหนึ่งต้องการฝากเราประมูล"
"แขกน้อย?" ฉีเซี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มพลางพูดว่า "ในเมื่อเป็นแขก ก็พาเข้ามาสิ"
"คุณชายสาม..." ฉีเมิงตกใจ หรือว่าคุณชายสามจะต้อนรับคนผู้นี้ด้วยตัวเอง?
ฉีเซี่ยมองฉีเมิงแวบหนึ่ง ฉีเมิงก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
...
เฉินเหยียนเซียวยืนอยู่ที่ทางเข้าโรงประมูลกิเลน มองดูเงาร่างของผู้รับใช้ที่เดินจากไป อดไม่ได้ที่จะลูบใบหน้าเล็กที่เปลี่ยนไปจนจำไม่ได้ของตัวเอง
ยาปลอมตัวระดับต่ำใช้ได้ผลดี แม้ว่าจะมีระยะเวลาออกฤทธิ์สั้นไปหน่อย แต่ก็พอดีกับความต้องการของเธอ สามชั่วโมงเพียงพอที่จะฝากของไว้ประมูล หากมีระยะเวลาออกฤทธิ์นานกว่านี้ เธอก็ไม่รู้จะกลับตระกูลจูเชวี่ยด้วยหน้าตาแบบนี้ได้อย่างไร
ตอนนี้เฉินเหยียนเซียวมีใบหน้าที่เมื่อเทียบกับหน้าตาธรรมดาๆ ของเธอแล้ว ดูดีขึ้นเล็กน้อย ไม่เพียงแต่ผิวขาวขึ้นเท่านั้น แม้แต่หน้าตาก็เปลี่ยนไปไม่น้อย แม้จะไม่ถึงกับสวยงาม แต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน และด้วยการที่เธอตั้งใจแต่งกายด้วยชุดผู้ชาย ทำให้ดูเหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่น อย่างไรก็ตาม เพื่อปิดบังตัวตน เฉินเหยียนเซียวได้เพิ่มแผ่นรองส้นเท้าไว้ในรองเท้าบู๊ตเล็กๆ ของเธอ สิ่งประดิษฐ์ที่มีเฉพาะในสังคมที่เจริญแล้วนี้ กลับใช้ได้ผลดีในโลกนี้
ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่เปลี่ยนหน้าตาและเพศเท่านั้น แม้แต่ความสูงก็เปลี่ยนไปด้วย คาดว่าแม้แต่เสินซืออวี่ที่สนิทกับเธอที่สุด หากเดินผ่านข้างๆ เธอก็คงจะไม่พบร่องรอยใดๆ เลย
ไม่นานนัก ผู้รับใช้ที่ไปรายงานก็กลับมา เชิญเธอไปห้องด้านหลังของโรงประมูลเพื่อพูดคุยรายละเอียด
เฉินเหยียนเซียวเดินตามผู้รับใช้ไปยังห้องด้านหลัง ระหว่างทางดวงตาของเธอก็กวาดมองผู้รับใช้ที่เดินผ่านไปมารอบๆ สายตาวาบหลุบมองของที่ผู้รับใช้กำลังขนย้ายไปยังห้องด้านหน้าเพื่อรอการประมูล
ความรู้สึกที่ได้เห็นแต่ไม่ได้แตะต้องนี้ ทำให้เฉินเหยียนเซียวที่เป็นโรคจรรยาบรรณอย่างหนักรู้สึกคันมืออย่างมาก


## บทที่ 30 โรงประมูลกิเลน (3)

ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูห้องด้านหลัง ผู้ติดตามเคาะประตูห้อง หลังจากได้ยินเสียงเกียจคร้านตอบรับ จึงเปิดประตูและเชิญเฉินเหยียนเซียวเข้าไป
ทันทีที่เข้าไปในห้องด้านหลัง เฉินเหยียนเซียวก็เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังเสือราวกับแมว ดวงตาที่เปล่งประกายราวกับดวงดาวทอแววยิ้ม รอยยิ้มบางๆ ประดับที่มุมปากของเขา มือข้างหนึ่งเท้าคางอย่างเกียจคร้าน ดูเหมือนแมวที่นอนอาบแดดยามบ่ายบนระเบียง
ฉีเซี่ยก็ตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อเห็นเฉินเหยียนเซียว ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมผู้ติดตามถึงเรียกเธอว่า "แขกน้อย"
ร่างผอมบางห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้าธรรมดา ใบหน้าน่ารักมีดวงตาใสกระจ่างที่เปล่งประกายด้วยความไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ที่ยังไม่ผ่านโลก หากพูดถึงส่วนสูง เด็กน้อยตรงหน้านี้คงสูงไม่ถึงไหล่ของเขา อายุราวสิบสามสิบสี่ปีเท่านั้น ไม่แปลกที่จะถูกเรียกว่า "แขกน้อย"
"สวัสดีครับ ผมคือฉีเมิง ผู้จัดการที่นี่ ไม่ทราบว่าแขกท่านนี้มีสิ่งของอะไรที่ต้องการฝากโรงประมูลกิเลนของเราขายหรือครับ?" ฉีเมิงรีบแสดงท่าทีของผู้จัดการโรงประมูลกิเลนและกล่าวอย่างสุภาพ เพราะเขาไม่กล้าให้ฉีเซี่ยต้องลำบากต้อนรับแขกด้วยตัวเอง
"อ๋อ ฉันมีเครื่องประดับและเครื่องทองชุดหนึ่งที่อยากฝากให้พวกคุณขาย ไม่ทราบว่าต้องทำเอกสารอะไรบ้างคะ?" เป็นความรู้สึกที่แปลก แม้ว่าชายวัยกลางคนตรงหน้าจะให้ความรู้สึกมั่นคงและน่าเชื่อถือ แต่เฉินเหยียนเซียวกลับรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่างหากที่มีอำนาจมากที่สุดที่นี่
ฉีเมิงยิ้มพลางกล่าวว่า "ไม่ทราบว่าเป็นเครื่องทองและเครื่องประดับแบบไหนครับ? คุณคงเพิ่งมาโรงประมูลกิเลนของเราเป็นครั้งแรก อาจจะยังไม่คุ้นเคยกับกฎของที่นี่ โรงประมูลกิเลนของเราแทบจะไม่รับประมูลเครื่องทองและเครื่องประดับ นอกจากจะเป็นของล้ำค่ามากๆ เราถึงจะยกเว้นให้ขายได้"
โรงประมูลกิเลนมีขนาดใหญ่โตขนาดไหน ถ้าของเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถนำมาประมูลได้ ต่อให้ขยายใหญ่ขึ้นอีกสิบเท่าก็คงไม่พอ ยิ่งไปกว่านั้น สินค้าหรูหราทั่วไปก็หาได้จากโรงประมูลอื่นๆ โรงประมูลกิเลนของพวกเขาไม่เคยชอบรับของที่มีทั่วไปตามท้องตลาด
หากไม่ใช่ของล้ำค่าก็จะไม่รับมาง่ายๆ
มิฉะนั้นก็คงไม่ได้ขึ้นมาเป็นหนึ่งในสามโรงประมูลใหญ่ของเมืองหลวง
เฉินเหยียนเซียวตกตะลึง เธอไม่รู้จริงๆ เกี่ยวกับกฎของโรงประมูลกิเลน แม้ว่าในสายตาของเธอ ของที่ขโมยมาเหล่านี้ทั้งฝีมือและคุณภาพล้วนดีมาก แต่ก็ไม่รู้ว่ามาตรฐานการตัดสินของโลกนี้เป็นอย่างไร
"เรื่องนี้ ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันเอาออกมาให้คุณดูเองแล้วกัน" ไม่อยากคิดเรื่องรายละเอียดพวกนี้ เฉินเหยียนเซียวจึงเปิดแหวนนาบนนิ้วมือ เทของทั้งหมดข้างในออกมา
ฉีเมิงคิดว่าเด็กน้อยคนนี้อย่างมากก็คงมีของสองสามชิ้นก็นับว่าไม่เลวแล้ว
แต่เมื่อเครื่องทองและอัญมณีจากในแหวนนาทยอยหลั่งไหลออกมา กองเป็นภูเขาเล็กๆ บนพื้น ดวงตาของฉีเมิงก็เผยแววประหลาดใจ
เครื่องทองและอัญมณีมากมายขนาดนี้ แม้จะเป็นของคุณภาพระดับต่ำก็คงแลกเงินได้ไม่น้อย และจากสายตาอันแหลมคมของฉีเมิง เครื่องทองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นล้วนเป็นผลงานชิ้นเอกจากช่างฝีมือชื่อดัง ส่วนอัญมณีที่กลิ้งอยู่บนพื้นนั้นล้วนมีคุณภาพบริสุทธิ์ เป็นเครื่องประดับระดับสูงสุดอย่างแน่นอน
สินค้าหรูหราจำนวนมหาศาลเช่นนี้ กลับถูกนำมาโดยเด็กน้อยที่ดูธรรมดาคนหนึ่ง ช่างทำให้คนประหลาดใจจริงๆ


## บทที่ 31 การค้นหาเป้าหมายอีกครั้ง (1)

ฉีเมิงกวาดตามองเสื้อผ้าธรรมดาๆ ที่เฉินเหยียนเซียวสวมใส่อยู่ แล้วรู้สึกลังเลอยู่ในใจ สินค้าหรูหราเหล่านี้แม้แต่ละชิ้นจะมีมูลค่าสูง แต่เมื่อนำมาวางในโรงประมูลกิเลนก็ไม่ได้ถือว่าเป็นอะไรที่พิเศษนัก
แต่ปริมาณสามารถเปลี่ยนคุณภาพได้ สินค้าหรูหราที่อยู่ตรงหน้านี้มีมากกว่าร้อยชิ้น รวมกันแล้วมีมูลค่ามหาศาล
เด็กคนนี้ได้ของพวกนี้มาจากที่ไหนกันนะ?
ฉีเมิงรู้สึกสงสัยในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมา โรงประมูลกิเลนไม่เคยสอบถามที่มาของสินค้าที่ฝากขาย อีกอย่าง เขาก็เคยเห็นลูกค้าที่ถือของมีค่ามาหลายคนแล้ว แต่งตัวธรรมดามาก ส่วนใหญ่ก็เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น
"มีแค่นี้แหละ คุณดูว่าเหมาะสมไหม" เฉินเหยียนเซียวไม่แน่ใจเรื่องค่านิยมของโลกนี้ และไม่รู้ว่ามาตรฐานของโรงประมูลกิเลนเป็นอย่างไร จึงได้แต่รอให้ฉีเมิงประเมิน ถ้าโรงประมูลกิเลนไม่รับของพวกนี้ เธอคงต้องแบ่งของไปขายที่โรงประมูลอื่นทีละน้อย และเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตระกูลจูเชวี่ยรู้ เธอต้องระมัดระวังมากขึ้น ซึ่งแบบนี้ไม่เพียงแต่จะทำให้การหาเงินช้าลง แต่ยังจะมีปัญหายุ่งยากตามมาอีกมาก
ฉีเมิงพยักหน้า เรียกนักประเมินเครื่องทองและนักประเมินอัญมณีเข้ามาหลายคน เพื่อประเมินกองเครื่องประดับตรงหน้า
อย่างที่คาดไว้ เครื่องทองและเครื่องประดับทุกชิ้นล้วนมีคุณภาพชั้นเยี่ยม เครื่องประดับคุณภาพระดับนี้ ฉีเมิงเคยเห็นแค่ในตระกูลกิเลนเท่านั้น
แต่ว่า...
"ของเหล่านี้มีค่ามาก แต่ว่า...อัญมณีพวกนี้มีรอยสึกหรอ ดูเหมือนไม่ใช่ชิ้นงานเดี่ยว แต่เป็นส่วนหนึ่งของชิ้นงานมากกว่า" นักประเมินอัญมณีพูดพลางถืออัญมณีขนาดเท่าหัวแม่มือไว้ในมือ
เฉินเหยียนเซียวมองอัญมณีในมือของนักประเมิน นึกถึงตอนที่เธอแกะมันออกมาจากกล่องเครื่องประดับของเซินจิ่ง
"แล้วของพวกนี้สามารถประมูลที่นี่ได้ไหม?" รายละเอียดเล็กน้อยพวกนี้ควรจะเพิกเฉยไปดีกว่า สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือโรงประมูลกิเลนจะรับของพวกนี้หรือไม่
ฉีเมิงในฐานะผู้จัดการโรงประมูลกิเลน ย่อมสามารถประเมินมูลค่าของพวกนี้ได้อย่างแม่นยำ
ตามมาตรฐานแล้ว ของพวกนี้แทบจะไม่ถึงมาตรฐานของโรงประมูลกิเลน มีหรือไม่มีก็ได้ แต่สิ่งที่เขาสนใจคือกำลังที่อยู่เบื้องหลังเด็กหนุ่มคนนี้
การที่สามารถนำสินค้าหรูหราจำนวนมากขนาดนี้มาในคราวเดียว ไม่ใช่สิ่งที่ครอบครัวธรรมดาทั่วไปจะทำได้
หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว ฉีเมิงยิ้มพูดว่า "ได้ครับ ถ้าท่านลูกค้ามีเวลา ตอนนี้สามารถมาเซ็นสัญญากับผมได้เลย พวกเราจะจัดการประมูลของพวกนี้ให้ท่านโดยเร็วที่สุด"
"ได้ครับ" เฉินเหยียนเซียวพยักหน้า
ต้องยอมรับว่าประสิทธิภาพการทำงานของโรงประมูลกิเลนสูงมาก ไม่นานฉีเมิงก็เซ็นสัญญากับเฉินเหยียนเซียวเสร็จ เนื้อหาในสัญญาเรียบง่าย โรงประมูลกิเลนรับผิดชอบประมูลของที่เฉินเหยียนเซียวฝากขาย หลังจากประมูลเสร็จจะหักกำไร 10% ที่เหลือจะจ่ายให้เฉินเหยียนเซียวทั้งหมด
หลังจากเซ็นสัญญาเสร็จ เฉินเหยียนเซียวไม่ได้ตั้งใจจะรับเงินหลังการประมูลโดยตรง แต่ปรึกษากับฉีเมิงว่าจะสามารถใช้โรงประมูลกิเลนเปลี่ยนเงินที่ได้จากการประมูลเป็นแกนผลึกชั้นต่ำจำนวนหนึ่งได้หรือไม่
"คุณแน่ใจหรือว่าจะเปลี่ยนเงินทั้งหมดเป็นแกนผลึก? ตามการประเมินในตอนนี้ หลังจากประมูลของพวกนี้เสร็จ ถ้าเปลี่ยนเป็นแกนผลึกชั้นต่ำทั้งหมด อาจจะได้หลายพันชิ้น" ฉีเมิงต้องเตือนลูกค้าน้อยคนนี้ การซื้อแกนผลึกครั้งเดียวจำนวนมากขนาดนั้น จะเป็นจำนวนที่มหาศาลมาก และแกนผลึกก็ไม่ได้มีประโยชน์มากนัก แทบไม่มีใครซื้อครั้งละมากๆ


## บทที่ 32 การค้นหาเป้าหมายอีกครั้ง (2)

เฉินเหยียนเซียวหัวเราะ พันกว่าชิ้นมันจะเป็นอะไรไป? เธอต้องการแกนคริสตัลถึงสามหมื่นชิ้น จำนวนพันกว่าชิ้นนี้สำหรับเธอแล้วไม่ได้มีความหมายอะไรเลย
"ฉันแน่ใจค่ะ ส่วนค่านายหน้าที่โรงประมูลกิเลนควรได้รับ คุณสามารถหักออกไปได้เลย" สำหรับเรื่องธุรกิจ เฉินเหยียนเซียวเป็นมือใหม่ เธอเชื่อว่าด้วยชื่อเสียงของตระกูลกิเลน พวกเขาคงไม่โลภเงินจำนวนเล็กน้อยในมือเธอ
เมื่อผู้ว่าจ้างมั่นใจขนาดนี้ ฉีเมิงย่อมไม่พูดอะไรมาก หลังจากเซ็นสัญญาอีกฉบับ จุดประสงค์ครั้งนี้ของเฉินเหยียนเซียวก็สำเร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์
แต่สิ่งที่ทำให้เธอสงสัยคือ เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ในห้องด้านหลังตลอด และจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจ
แม้ว่าใบหน้าที่เธอปลอมตัวจะดูดีกว่าเดิมมาก แต่ก็แค่ดูสะอาดสะอ้านเท่านั้น เมื่อเทียบกับเด็กหนุ่มคนนั้นแล้วก็ต่างกันราวฟ้ากับดิน ถ้าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิง เธออาจจะเข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายสนใจในรูปโฉมของเธอ
แต่เขาเป็นเด็กหนุ่มที่หล่อเหลากว่าเธอนับพันเท่านี่นา!
นี่เธอว่านะ เด็กหนุ่มหน้าตาดีอย่างเธอ ไม่ไปมองสาวสวยๆ แต่กลับมาจ้องมองคนเพศเดียวกันที่ดูธรรมดาๆ อย่างเธอทำไมกัน?
คำนวณว่าเวลาของยาปลอมตัวระดับต่ำใกล้จะหมดแล้ว เฉินเหยียนเซียวไม่อยากอยู่นานกว่านี้ จึงกล่าวคำสุภาพกับฉีเมิงสองสามคำแล้วรีบเผ่นแน่บ
ฉีเซี่ยมองตามร่างผอมเล็กที่รีบร้อนจากไป อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
"คุณชายสาม?" ฉีเมิงมองดูรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมาอย่างกะทันหันของฉีเซี่ยด้วยความสงสัย รู้สึกขนลุกเล็กน้อย
ฉีเซี่ยชายตามองเขาอย่างเกียจคร้านพลางกล่าวว่า "เจ้าคิดว่าของที่เด็กน้อยคนนี้นำมาเป็นอย่างไร?"
คุณชายสามกำลังทดสอบสายตาของเขาหรือ? ฉีเมิงรีบตั้งสติอย่างเต็มที่แล้วตอบว่า "ของทั้งหมดล้วนเป็นของคุณภาพดี การที่สามารถนำของหรูหราจำนวนมากมายขนาดนี้มาได้ในคราวเดียว ลูกค้าท่านนี้ต้องมีที่มาไม่ธรรมดาแน่นอน ดังนั้นข้าน้อยจึงกล้ารับการค้าครั้งนี้ และจากความต้องการสุดท้ายของเขา การซื้อแกนคริสตัลจำนวนมากขนาดนี้ ย่อมต้องมีจุดประสงค์ แกนคริสตัลจำนวนมหาศาลขนาดนี้ แม้แต่คนเป็นร้อยก็ใช้ไม่หมด คงเป็นตระกูลใหญ่บางตระกูลต้องการแอบซื้อแกนคริสตัลระดับต่ำ เพื่อใช้ฝึกฝนสมาชิกในสังกัด"
การวิเคราะห์ของฉีเมิงมีเหตุผลมาก ข้อดีของแกนคริสตัลคือราคาถูก และแกนคริสตัลระดับต่ำมีผลข้างเคียงน้อย เหมาะสำหรับตระกูลที่ไม่สามารถผลิตอาวุธจากแกนเวทมนตร์จำนวนมากได้ ใช้สำหรับฝึกฝนสมาชิกในสังกัด
ฉีเซี่ยฟังจบก็เพียงยิ้มๆ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ที่มาก็ไม่ธรรมดาจริงๆ"
ของหรูหราคุณภาพสูงจำนวนมหาศาล ไม่ใช่สิ่งที่ตระกูลร่ำรวยทั่วไปจะมีได้ มองดูเครื่องทองมากมายเหล่านั้น หลายชิ้นมีคุณภาพทัดเทียมกับของเล่นชิ้นเล็กๆ ในห้องของเขา เครื่องทองคุณภาพระดับนี้ ทั้งจักรวรรดิล้งเซวียนมีเพียงสามสี่ร้านที่สามารถผลิตได้ และผลงานส่วนใหญ่ของร้านเหล่านี้ล้วนเข้าไปอยู่ในมือของกลุ่มอิทธิพลสำคัญในเมืองหลวง โดยเฉพาะห้าตระกูลใหญ่ที่ครอบครองส่วนแบ่งมากที่สุด
แต่ด้วยกำลังทรัพย์ของห้าตระกูลใหญ่ ไม่จำเป็นต้องนำเครื่องทองเหล่านี้มาประมูลเพื่อแลกเงินทอง
การตัดสินของฉีเมิงไม่ผิด แต่เขาละเลยจุดหนึ่ง อัญมณีที่แตกหักเหล่านั้นที่ถูกมองข้าม แม้จะมีคุณภาพดี แต่มีตระกูลไหนบ้างที่จะเอาของแตกหักพวกนี้มาขายรวมกับของหรูหราอื่นๆ?
มุมปากของฉีเซี่ยยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสนใจ เขาเดาที่มาของของเหล่านี้ได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว
การที่จะได้ของหรูหราที่มีทั้งคุณภาพและปริมาณระดับนี้มา ฝีมือของเด็กคนนั้นไม่ธรรมดาจริงๆ!


## บทที่ 33 การค้นหาเป้าหมายอีกครั้ง (3)

......
เฉินเหยียนเซียวรู้สึกพอใจอย่างยิ่งหลังจากทำการค้าทองคำครั้งแรกสำเร็จ เมื่อกลับมาที่ตระกูลจูเชวี่ย อารมณ์ของเธอก็ดีเป็นพิเศษ ในช่วงหลายวันต่อมา การฝึกฝนทั้งเวทมนตร์และพลังต่อสู้ก็ราบรื่นเป็นพิเศษ
หลังจากการพักฟื้นในช่วงนี้ เฉินเจียอี๋ก็ฟื้นตัวกลับมาแข็งแรงในที่สุด แต่เป็นไปตามที่เธอขู่เฉินเหยียนเซียวในวันนั้น เปลวไฟที่ลุกโชนได้เผาผลาญเส้นผมและคิ้วของเธอจนหมดสิ้น ตอนนี้ศีรษะของเฉินเจียอี๋เหมือนไข่ฟองหนึ่ง นอกจากใบหน้าแล้วก็ล้านเกลี้ยงไปหมด
สิ่งนี้ทำให้เฉินเจียอี๋ผู้รักสวยรักงามต้องพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง ร้องไห้ครวญครางทั้งวัน ไม่ยอมก้าวออกจากห้องแม้แต่ก้าวเดียว ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น เฉินเจียอี๋ก็ปิดปากเงียบไม่ยอมพูด ทำให้เฉินเยว่แม้อยากจะหาเรื่องเฉินเหยียนเซียวก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
ได้แต่ไปที่โรงประมูลต่างๆ บ่อยๆ ทุ่มเงินประมูลยาที่ช่วยให้ผมงอกเร็ว เพื่อช่วยเหลือศีรษะที่ล้านเกลี้ยงของเฉินเจียอี๋
เฉินเฟิงเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุผิดพลาดในการเชิญเซิ่งจวินอีก จึงรีบส่งคนนำสุนัขจิ้งจอกหิมะไปยังแดนเทพทันที ไม่นานก็ได้รับข่าวจากแดนเทพ
อีกสิบวัน เซิ่งจวินแห่งแดนเทพจะเสด็จมายังจักรวรรดิหลงซวนด้วยพระองค์เอง เพื่อปลุกจูเชวี่ยให้กับตระกูลจูเชวี่ย
ข่าวนี้ทำให้ทั้งตระกูลจูเชวี่ยปลาบปลื้มยินดีจนน้ำตาไหล
ความทุกข์ร้อนตลอดร้อยปีที่ผ่านมา ในที่สุดก็เห็นแสงสว่างรำไร ทุกคนต่างทุ่มเทสุดความสามารถในสิบวันนี้ ร่วมมือร่วมใจกันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนเพื่อจัดการทุกอย่างในตระกูลจูเชวี่ย เพื่อให้แน่ใจว่าจะสร้างความประทับใจที่ดีที่สุดให้กับเซิ่งจวินในวันที่พระองค์เสด็จมา
ส่วนเฉินอี้เฟิง เฉินเจียเหว่ย และเฉินเจียอี๋ ผู้มีสิทธิ์แข่งขันเพื่อรับสืบทอดจูเชวี่ย ก็ถูกบิดาของตนเรียกเข้าห้องและสั่งสอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพราะโอกาสครั้งนี้สำหรับพวกเขาแล้วยากเหลือเกิน หากสำเร็จก็จะได้ก้าวกระโดดขึ้นสู่สวรรค์ในทันที
อีกสิบวัน ตระกูลจูเชวี่ยก็จะได้พบกับจุดสูงสุดอีกครั้ง กลับมาครอบครองเกียรติยศที่สูญเสียไปนานแล้ว
ส่วนเฉินเหยียนเซียวที่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับจูเชวี่ย เซิ่งจวินจะมาหรือไม่มาจะเกี่ยวอะไรกับเธอ? ในขณะที่ทุกคนยุ่ง เธอกลับสบายใจที่ได้ว่าง ทุ่มเทฝึกฝนเวทมนตร์และพลังต่อสู้ทั้งวัน แวะไปที่โรงประมูลกิเลนเพื่อรับแกนคริสตัล 3,728 ชิ้นที่ฉีเมิงเตรียมไว้ให้
เมื่อเธอไปรับแกนคริสตัล เธอลืมปลอมตัวไป คราวนี้เธอไม่ได้พบกับหนุ่มหล่อคนนั้นอีก แต่ฉีเมิงได้มอบแหวนแห่งการจัดเก็บขั้นสูงให้เธอหนึ่งวงด้วยเหตุผลว่าร่วมงานกันอย่างราบรื่น พื้นที่เก็บของมีถึง 100 ลูกบาศก์เมตร ไม่ต้องพูดถึงแค่แกนคริสตัล 3,728 ชิ้น แม้แต่ 30,000 ชิ้นก็สามารถใส่เข้าไปได้อย่างง่ายดาย
เฉินเหยียนเซียวรู้สึกสงสัยกับการแสดงไมตรีจิตอย่างกะทันหันของฉีเมิง แต่ไม่รับของฟรีก็เป็นคนโง่ ยิ่งไปกว่านั้นฉีเมิงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวตนของเธอเลย เรื่องดีๆ แบบนี้ที่มีแต่ได้กับได้ ถ้าเธอไม่รับก็เป็นคนโง่
เฉินเหยียนเซียวนำแกนคริสตัลระดับต่ำกว่าสามพันชิ้นกลับมาที่ตระกูลจูเชวี่ย เธอรีบปิดประตูห้อง หยิบแกนคริสตัลกำหนึ่งจากแหวนนา เตรียมที่จะป้อนให้กับท่านผู้เป็นนาย
แต่น่าเสียดาย ซิวไม่ได้แสดงปฏิกิริยาพิเศษใดๆ เขายังคงอยู่ในร่างของเธอเหมือนเดิม สามารถดูดซับพลังงานจากแกนคริสตัลผ่านเฉินเหยียนเซียวเท่านั้น
เมื่อเห็นแกนคริสตัลในมือกลายเป็นแสงรุ่งอรุณสายหนึ่งแล้วไหลเข้าสู่กลางหน้าผากของตน เฉินเหยียนเซียวรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง
เพียงคืนเดียว ซิวก็กลืนกินแกนคริสตัลทั้งหมด แต่น่าเสียดายที่จำนวนเท่านี้สำหรับเขาแล้วไม่ได้นับว่าเป็นอะไรเลย


## บทที่ 34 ความบ้าคลั่งอย่างไร้ความปรานี (1)

การจะทำให้ซิวพอใจได้นั้น คงไม่สามารถทำได้ด้วยการขโมยของจากที่เดิมเท่านั้น หลังจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้ว ตระกูลจูเชวี่ยได้เพิ่มการรักษาความปลอดภัยให้แน่นหนาขึ้น แม้ว่าในสายตาของเฉินเหยียนเซียวแล้ว กำลังรักษาการณ์เพียงเท่านี้จะไม่ต่างอะไรกับเมฆลอย แต่เธอรู้ดีว่าถ้าหากยังคงลงมือกับตระกูลจูเชวี่ยในตอนนี้ คงยากที่จะป้องกันไม่ให้เฉินเฟิงทำอะไรรุนแรง เพราะเซิ่งจวินกำลังจะเสด็จมาในไม่ช้า ตระกูลจูเชวี่ยจึงไม่อาจมีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้น
แต่นอกจากตระกูลจูเชวี่ยแล้ว ยังมีที่ไหนอีกบ้างที่จะสามารถได้ทรัพย์สมบัติมหาศาลได้อย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วพริบตา ในสมองของเฉินเหยียนเซียวก็ผุดความคิดอันแยบยล
ในเมืองหลวงทั้งหมด นอกจากสี่ตระกูลใหญ่อื่นๆ แล้ว ยังมีใครที่จะเทียบชั้นกับตระกูลจูเชวี่ยได้อีก
รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าของเฉินเหยียนเซียว พร้อมกับรอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์นั้น ตระกูลอื่นๆ นำโดยตระกูลชิงหลง กำลังจะได้พบกับชะตากรรมอันน่าเศร้าเช่นเดียวกับตระกูลจูเชวี่ย
...
สำหรับห้าตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงแล้ว นี่เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบาก หลังจากตระกูลจูเชวี่ยถูกโจมตีอย่างโหดร้าย ตระกูลชิงหลง, ตระกูลไป่หู่, และตระกูลเซวียนอู่ก็ถูกโจรใจร้ายคนหนึ่งเข้าเยี่ยมเยียนตามลำดับ ยกเว้นแต่ตระกูลกิเลนเท่านั้นที่รอดพ้น
ด้วยเหตุผลทางหน้าตาและศักดิ์ศรีของตระกูล สามตระกูลใหญ่ที่ถูกขโมย เช่นเดียวกับตระกูลจูเชวี่ย ต่างปิดปากเงียบเกี่ยวกับเรื่องการถูกขโมย นอกจากสมาชิกในตระกูลหลักที่รู้ว่าบ้านตัวเองถูกขโมยแล้ว คนภายนอกไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย
สิ่งนี้ทำให้เกิดสถานการณ์ที่ว่า ในบรรดาห้าตระกูลใหญ่ ต่างไม่รู้ข่าวว่าตระกูลอื่นก็ถูกขโมยเช่นกัน ต่างคิดว่าเป็นเคราะห์กรรมของตระกูลตน เพื่อไม่ให้เรื่องอัปยศแพร่งพราย กระทบต่อศักดิ์ศรีของตระกูล ทั้งสี่ตระกูลจำต้องกลืนน้ำลายตัวเอง ภายนอกดูไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ แต่ลับหลังกลับเพิ่มกำลังคนในการสืบหาร่องรอยของสิ่งของที่หายไปอย่างลับๆ
แน่นอน เป้าหมายการสืบสวนของพวกเขาทั้งหมดต่างข้ามโรงประมูลกิเลนซึ่งเป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ไปโดยอัตโนมัติ
หากทั้งสี่ตระกูลที่ได้รับความเสียหายอย่างหนัก สามารถนั่งลงคุยกันอย่างใจเย็นได้ พวกเขาก็จะพบว่า เหตุการณ์การขโมยที่เกิดขึ้นกับทั้งสี่ตระกูลมีจุดที่คล้ายคลึงกันอย่างน่าตกใจ
สิ่งของที่หายไปทั้งหมดล้วนเป็นเครื่องทองและอัญมณีที่มีมูลค่าสูง แต่แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะมีราคาแพง แต่ก็ไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้กับตระกูลต่างๆ ในทางกลับกัน ของล้ำค่าแปลกประหลาดที่แต่ละตระกูลสะสมไว้ ยังคงอยู่อย่างปลอดภัยในคลังของตระกูล ไม่ได้ถูกแตะต้องแม้แต่น้อย
แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ แต่ละตระกูลต่างตื่นตระหนกราวกับนกที่ตกใจเสียงธนู พร้อมกันนั้นก็เพิ่มการรักษาความปลอดภัยที่คลังสมบัติของแต่ละบ้านเป็นสามเท่า
ใครจะรู้ว่าโจรคนนั้นก่อนหน้านี้เพียงแค่มาสำรวจที่หรือเปล่า บางทีคราวหน้าที่มาอาจจะไม่ใจดีแบบนี้แล้ว ของในคลังของพวกเขา แค่ชิ้นเดียวก็มีค่ามหาศาล หากหายไปสักชิ้นก็พอจะทำให้พวกเขาต้องกระอักเลือดสามก้อนแล้ว!
สี่ตระกูลใหญ่ผ่านวันคืนไปด้วยความหวาดระแวง โจรใจร้ายคนนั้นราวกับหายตัวไป ไม่ปรากฏตัวในสายตาของพวกเขาอีกเลย
แต่ฉีเมิงแห่งโรงประมูลกิเลนกลับได้รับสินค้าหรูหราเป็นชุดๆ ที่เฉินเหยียนเซียวส่งมาในช่วงเวลานี้
มองดูทองเงินอัญมณีที่กองสูงเป็นภูเขา ฉีเมิงรู้สึกอยากจะร้องไห้จากใจจริง ด้วยสินค้าหรูหราที่ลูกค้าคนนี้ส่งมาในช่วงนี้ เกือบจะเท่ากับปริมาณสินค้าหรูหราที่ตระกูลกิเลนมีอยู่อย่างเปิดเผยแล้ว มองดูสินค้าหรูหราที่ทยอยส่งมาไม่ขาดสาย ฉีเมิงอยากจะจับมือลูกค้าคนนี้แล้วขอร้องว่าจะเปลี่ยนไปส่งของอย่างอื่นมาได้ไหม ถ้าขายแบบนี้ต่อไป คนในเมืองหลวงคงคิดว่าโรงประมูลกิเลนกำลังจะเปลี่ยนเป็นร้านขายสินค้าหรูหราแล้ว


## บทที่ 35 ความโหดร้ายทารุณ (2)

ตอนที่เฉินเหยียนเซียวลงมือกับตระกูลจูเชวี่ย เธอใช้ทฤษฎีกระต่ายไม่กินหญ้าใกล้รัง จึงแค่ลองมือเบาๆ ไม่ได้ขูดรีดมากเกินไป แต่สำหรับตระกูลใหญ่อีกสามตระกูล มันกลับไม่เหมือนกัน
วิธีการนั้น...
ช่างเหมือนถอนขนห่านจริงๆ! ความโหดร้ายนั้นสูงจนน่าขนลุก
อย่างเช่น กระบี่สมบัติเจ็ดดาวที่แขวนอยู่หัวเตียงของคุณชายตระกูลชิงหลง ฝักดาบหรูหราถูกขูดเอาทั้งอัญมณีเจิดจ้าและทองคำประดับจนเกลี้ยงเกลา
หรืออย่างกระดานหมากรุกหยกขาวในห้องโถงของภรรยาท่านหนึ่งแห่งตระกูลไป่หู่ ทั้งตัวหมากและกระดานหายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่กล่องทองคำสำหรับใส่ตัวหมากสองใบก็ถูกขโมยฝาทองคำบริสุทธิ์ไปด้วย
หรืออย่างสร้อยคริสตัลสีน้ำเงินเข้มที่คุณหนูตระกูลเซวียนอู่สวมไว้ที่แขนและคอ...
ต้องรู้ไว้ว่า สร้อยคอและสร้อยข้อมือเหล่านั้นเป็นของขวัญวันเกิดของคุณหนูตระกูลเซวียนอู่ แม้แต่ตอนอาบน้ำหรือนอนก็ไม่เคยถอด แต่หลังจากนอนหลับไปก็ถูกขโมยไป จึงสามารถสันนิษฐานได้ว่า โจรใจโฉดผู้นั้นได้...ถอดมันออกจากตัวคุณหนูด้วยมือตัวเอง
เรื่องนี้ทำให้คุณหนูผู้บริสุทธิ์ผู้นั้นสิ้นหวังจนเกือบจะกระแทกหัวตายที่หัวเตียง เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ไว้ สุดท้ายก็ถูกหัวหน้าครอบครัวตระกูลเซวียนอู่ห้ามไว้ทัน และยังออกคำสั่งลับว่า หากพบตัวโจรผู้นั้น ห้ามฆ่าเด็ดขาด ต้องจับตัวกลับมาที่คฤหาสน์...
นี่เป็นจังหวะที่คุณหนูจะต้องแต่งงานหรือ?
สรุปคือ ในช่วงไม่กี่วันนี้ สามตระกูลใหญ่วุ่นวายไปหมด เพราะโจรไร้ยางอายที่โลภมากคนนั้น!
และเพราะเฉินเหยียนเซียวลงมือหนักทั้งสามครั้งนี้ ทำให้เธอสะสมแกนคริสตัลได้มากถึงสองหมื่นกว่าเม็ด รวมกับสองพันกว่าเม็ดที่ซิวดูดกลืนไปก่อนหน้านี้ ห่างจากสามหมื่นเม็ดเพียงห้าพันเท่านั้น!
เมื่อเห็นซิวดูดกลืนแกนคริสตัลสองหมื่นกว่าเม็ด หัวใจของเฉินเหยียนเซียวก็เบิกบานราวกับแสงอาทิตย์ในเดือนสาม สดใสดั่งดอกไม้
มองดูการผนึกบนแขน เฉินเหยียนเซียวแทบจะจินตนาการได้ว่า อีกไม่กี่วัน เธอก็จะรวบรวมแกนคริสตัลครบสามหมื่นเม็ดเพื่อป้อนให้ท่านซิว ปลดการผนึกชั้นที่สอง แล้วหัวเราะก้องฟ้าได้
แต่ว่า เงินที่จะซื้อผลึกพลังงานขั้นต่ำอีกห้าพันเม็ดนั้น "ใครจะเป็นคนจ่าย"?
ตระกูลกิเลนนั้นเธอไม่คิดจะลงมือแล้ว แม้จะมีข่าวลือว่าตระกูลกิเลนร่ำรวยเทียบเท่าประเทศ แต่เธอคงไม่ดีที่จะขโมยของในบ้านเขาแล้วเอาไปขายที่โรงประมูลของพวกเขาเองหรอกใช่ไหม?
ส่วนอีกสี่ตระกูล เนื่องจากก่อนหน้านี้เธอลงมือหนักเกินไป คาดว่าในระยะสั้นนี้ คงจะปอกเปลือกอะไรจากพวกเขาได้ไม่มาก จึงข้ามไปเลย
ดังนั้น มองไปทั่วเมืองหลวง ที่ที่จะทำให้เธอได้กำไรครั้งเดียวคุ้ม คงมีแค่ที่เดียวเท่านั้น
พระราชวัง!
ชายชราที่สวมมงกุฎอัญมณีในพระราชวัง จู่ๆ ก็รู้สึกสะท้านไปทั้งตัว
...
น่าเสียดายที่เฉินเหยียนเซียวยังไม่ทันได้ยื่นกรงเล็บอันชั่วร้ายไปถึงพระราชวัง ขบวนของเซิ่งจวินแห่งเขตแดนเทพก็เข้ามาถึงเมืองหลวงของจักรวรรดิล้งเซวียนเสียก่อน
การมาถึงของเซิ่งจวินแห่งเขตแดนเทพ สร้างความตื่นตระหนกให้กับขุนนางทั้งหมดในเมืองหลวง
ตั้งแต่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิล้งเซวียนลงมาถึงสามัญชน ต่างก็ตื่นเต้นไม่หยุดกับการมาถึงของเซิ่งจวิน
แดนเทพเป็นสถานที่ที่แปลกมาก มันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของประเทศใดในทวีปแสงสว่าง ครอบครองพื้นที่ริมทะเลแห่งหนึ่งอย่างอิสระ พื้นที่ไม่ใหญ่ และไม่มีกองทัพขนาดใหญ่เป็นหลักประกันทางการทหาร แต่การดำรงอยู่ของแดนเทพกลับเป็นสิ่งที่ไม่มีประเทศใดกล้าคัดค้าน


## บทที่ 36 ความบ้าคลั่งอันน่าสะพรึงกลัว (3)

ในแดนเทพไม่มีประชาชนธรรมดา ทุกคนในแดนเทพถูกเรียกว่าเทพสื่อ พวกเขาแต่ละคนล้วนมีพลังที่น่าตะลึง
ไม่ต้องพูดถึงกองทัพ แม้แต่หลายประเทศในทวีปแสงสว่างร่วมมือกันโจมตี ก็ยังไม่อาจทะลวงแนวป้องกันชั้นแรกของแดนเทพได้
ทุกคนในทวีปแสงสว่างล้วนมีความเคารพย่ำเกรงต่อแดนเทพ
การมาเยือนของเซิ่งจวิน ทำให้ห้าตระกูลใหญ่ทั้งหมดออกมาต้อนรับ เข้าแถวรอรับที่ประตูเมืองหลวง
เมื่อขบวนของแดนเทพย่างเท้าเข้าสู่เมืองหลวง กลีบดอกไม้หอมถูกโปรยลงมาจากมือของประชาชนสองข้างทาง ทหารรักษาการณ์บนกำแพงเมืองจุดพลุฉลอง เสียงแตรยาวดังก้องไปทั่วท้องฟ้า
ดอกไม้ไฟระเบิดบนท้องฟ้าสีครามกลางวัน แม้จะเป็นเวลากลางวัน พลุที่ผ่านการปรุงแต่งด้วยเวทมนตร์ก็ยังเปล่งประกายแสงจ้าตา
จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิล้งเซวียนนำทัพมาต้อนรับด้วยตนเอง ท่ามกลางการคำนับของผู้คน นำเซิ่งจวินเข้าสู่พระราชวัง
ความคึกคักและเสียงอึกทึกดำเนินไป แต่ไม่เกี่ยวกับเฉินเหยียนเซียว
เพราะเธอคือความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ย จึงไม่ได้รับอนุญาตให้ปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งจวิน และถูกทิ้งให้อยู่ในคฤหาสน์ตระกูลจูเชวี่ยเพียงลำพัง
เธอนั่งอยู่บนเตียงด้วยความหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะไม่ได้พบเซิ่งจวินบ้าอะไรนั่น แต่เพราะตอนนี้เซิ่งจวินเข้าพระราชวังแล้ว แผนการขโมยของในพระราชวังของเธอจึงต้องระงับไว้ชั่วคราว
ในขณะที่ทุกคนกำลังปลื้มปริ่มกับการมาถึงของเซิ่งจวิน โจรน้อยที่แผนการถูกขัดขวางกลับแค้นเคืองเซิ่งจวินผู้มีฉายานักบวชผู้นั้น
การรบกวนงานของคนอื่นเป็นการกระทำที่ไม่มีจรรยาบรรณอย่างยิ่ง!
ตามธรรมเนียม เมื่อเซิ่งจวินมาถึง ต้องไปพระราชวังก่อน ดังนั้นเฉินเฟิงจึงนำสมาชิกตระกูลจูเชวี่ยกลับคฤหาสน์หลังจากพิธีต้อนรับเสร็จสิ้น
ตั้งแต่เฉินเฟิงจนถึงบ่าวไพร่ของตระกูลจูเชวี่ย ทุกคนล้วนมีรอยยิ้มภาคภูมิใจอย่างที่สุด
"ฮ่า ชิงหลงและคนอื่นๆ คิดว่าการมาของเซิ่งจวินเป็นเรื่องอะไร ดูท่าทางพวกเขาสิ ถ้าพวกเขารู้ว่าเซิ่งจวินมาครั้งนี้เพื่อปลุกจูเชวี่ย เกรงว่าหนวดของเขาจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ" เซินจิ่งเดินตามหลังเฉินเฟิง นึกถึงท่าทางของหัวหน้าสี่ตระกูลใหญ่วันนี้แล้วรู้สึกสะใจเป็นพิเศษ
เฉินเฟิงค่อนข้างสุขุมกว่ามาก เคยชินกับการไม่แสดงความรู้สึกยินดีหรือโกรธเคืองมานาน แต่สำหรับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินวันนี้ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มที่มุมปาก
"อย่าโอ้อวดเกินไป พรุ่งนี้เซิ่งจวินจะมาที่คฤหาสน์ของเรา สิ่งที่ต้องเตรียมพร้อมกันหมดแล้วหรือ?" เฉินเฟิงถามย้ำอีกครั้ง
เรื่องเกี่ยวกับเกียรติยศของตระกูลจูเชวี่ย เขาต้องระมัดระวัง
"ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว" เซินต้วนตอบ
"อืม" เฉินเฟิงพยักหน้าพอใจ จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปพูดกับเซินต้วนว่า "เจ้าส่งสาวใช้ที่คล่องแคล่วไปที่ซือหยู่ เขามีแต่ทหารรักษาการณ์ ไม่สะดวกที่จะดูแลเด็กสาว"
"หา?" เซินต้วนไม่ค่อยเข้าใจ คำพูดกะทันหันของบิดาทำให้เขางุนงง
เฉินเฟิงกล่าวว่า "พรุ่งนี้เมื่อเซิ่งจวินมาถึง จะต้องพาผู้ที่มีคุณสมบัติเป็นจูเชวี่ยไปที่หุบเขาหินหลอมละลาย แม้เด็กสาวจะมีสติปัญญาไม่สมบูรณ์ แต่ก็ต้องไม่สกปรกมอมแมมเกินไป ไม่อาจเสียมารยาทต่อหน้าเซิ่งจวิน"
เขาได้ยินอะไร!!! เซินต้วนยืนนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่กับที่ จ้องมองเฉินเฟิงเขม็ง สงสัยว่าหูของตัวเองได้ยินผิดไปหรือไม่
แม้เขาจะเป็นคนโง่ ก็ยังเข้าใจว่า "เด็กสาว" ที่เฉินเฟิงพูดถึงก็คือความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ย - เฉินเหยียนเซียว!


## บทที่ 37 ผู้ท้าชิงจูเชวี่ย (1)

ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ เฉินเฟิงมีความหมายชัดเจนว่าต้องการให้เฉินเหยียนเซียวเข้าร่วมในรายชื่อผู้สมัครและไปที่หุบเขาหินหลอมละลายด้วย!
นี่มันบ้าไปแล้ว!
ไม่เพียงแต่เซินต้วนที่งงงัน แม้แต่เซินเยว่, เซินจิ่ง, เฉินหลิง และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ก็พากันงงไปหมด
ท่านปู่ไม่เคยสนิทสนมกับคนโง่คนนั้นมาก่อน วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง? ถึงกับให้คนโง่คนนั้นมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องสำคัญที่เกี่ยวข้องกับเกียรติยศของตระกูลจูเชวี่ย!
เฉินเฟิงเป็นบ้าไปแล้วหรือ?
ใบหน้าของเซินต้วนเขียวคล้ำ เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบคำพูดนี้อย่างไร เขาอยากจะบอกพ่อว่า เฉินเหยียนเซียวเป็นคนโง่ที่สติไม่สมประกอบ และยังเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกเวทมนต์และพลังต่อสู้ได้ ไม่ต้องพูดถึงโอกาสที่เธอจะทำสัญญากับจูเชวี่ยที่เป็นศูนย์ แค่ท่าทางโง่เขลาของเธอ ถ้าปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งจวิน พ่อไม่กลัวจะทำให้ตระกูลจูเชวี่ยขายหน้าหรือ!
เซินต้วนอยากจะพูดให้เฉินเฟิงล้มเลิกความคิดประหลาดนี้ แต่เฉินเฟิงไม่ให้โอกาสเขาตอบ เดินตรงไปข้างหน้าทันที ส่วนเสินซืออวี่ เมื่อเดินผ่านข้างเซินต้วนก็พูดว่า "สาวใช้ที่ลุงสองส่งมาให้ส่งไปที่ห้องของเซียวเซียวได้เลย เดี๋ยวฉันจะพาคนไปเอง"
ทายาทรุ่นที่สองและรุ่นที่สามของตระกูลจูเชวี่ยที่นำโดยเซินต้วน ต่างมองส่งเงาร่างที่เดินจากไปทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า "โลกนี้บ้าไปแล้ว หรือพวกเราบ้าไปแล้ว"
โลกนี้มันประหลาดไปหมดแล้ว!
เฉินเหยียนเซียวที่ยึดถือการเป็นตัวประกอบเป็นหน้าที่ ทั้งฝึกฝนไปทั้งพูดจาหยอกล้อไป บางครั้งก็มีขนมอร่อยๆ ที่เสินซืออวี่ส่งมาให้ ชีวิตช่างสุขสบายเหลือเกิน
ในขณะที่เธอกำลังมีความสุขอยู่นั้น ก็ถูกทำลายลงในวันที่สองหลังจากที่เซิ่งจวินเดินทางมาถึงเมืองหลวง
ระหว่างทางไปเรือนหลัก เฉินเหยียนเซียวก้มหน้าเดินตามหลังสาวใช้ ไม่เข้าใจว่าทำไมเซิ่งจวินมาที่ตระกูลจูเชวี่ย เฉินเฟิงถึงเรียกเธอไป เขาไม่กลัวหรือว่า "ความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ย" อย่างเธอจะทำให้ภาพลักษณ์อันสง่างามของพวกเขาต้องมัวหมอง?
ด้วยความสงสัย เฉินเหยียนเซียวมาถึงเรือนหลักที่เธอเคยมาเป็นตัวประกอบอีกครั้ง
ครั้งนี้ ข้างๆ เฉินเฟิงมีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน สวมชุดขาวบริสุทธิ์ ปลายแขนเสื้อขลิบด้วยผ้าไหมสีฟ้าอ่อน มีด้ายเงินปักลวดลายเล็กๆ บนเสื้อสีขาวบริสุทธิ์ เรียบง่ายแต่ไม่ขาดความประณีต ใบหน้างดงามเหนือธรรมดามีรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ ดวงตาที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นและเคารพบูชาอย่างไม่เคยมีมาก่อน
เซิ่งจวินจากแดนเทพ ผู้ที่ผู้คนขนานนามว่าเป็นบุตรแห่งเทพเจ้า
ไม่ว่าจะอยู่ในอาณาจักรใด การมาถึงของเขาจะได้รับการกราบไหว้บูชาจากผู้คนเสมอ
เฉินเหยียนเซียวรีบมองสำรวจ "นักบวช" ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้อย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าลง ทำตัวเป็นคนโง่ต่อไป
เธอสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ในขณะที่เธอเข้าไปในเรือนหลัก สายตาของบรรดาทายาทตระกูลจูเชวี่ยที่นั่งอยู่ทั้งซ้ายและขวาก็จ้องมองมาที่เธอโดยไม่ปิดบัง
เฉินเจียอี๋ยืนอยู่ด้านหลังเฉินเยว่ ใบหน้าที่เคยงดงามตอนนี้ดูซีดเซียว แม้จะแต่งตัวอย่างพิถีพิถันแล้ว แต่ก็ไม่อาจปิดบังความยับเยินได้ ผมดำยาวกลายเป็นอดีตไปแล้ว หลังจากใช้ยาเร่งการเจริญเติบโตของเส้นผมติดต่อกันหลายวัน บนศีรษะของเธอก็เริ่มมีผมงอกออกมาบ้าง แต่ความยาวก็แค่ครึ่งนิ้วเท่านั้น ไม่ว่าจะจัดแต่งอย่างไร เมื่ออยู่บนศีรษะของเธอก็ดูเหมือนรังนกยุ่งเหยิง
ดูเหมือนลูกสิงโตที่ขนร่วง ทำให้คนอดขำไม่ได้
เธอจ้องมองเฉินเหยียนเซียวอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอจะไม่มีวันลืมว่าสภาพอันน่าเวทนาในตอนนี้ของเธอเป็นเพราะใคร


## บทที่ 38 ผู้ท้าชิงตำแหน่งจูเชวี่ย (2)

ใครจะรู้ว่าเมื่อเธอรู้ว่าตัวเองจะต้องปรากฏตัวต่อหน้าเซิ่งจวินด้วยใบหน้าที่บอบช้ำเช่นนี้ เกือบจะอับอายจนอยากจะชนหัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
ผู้หญิงให้ความสำคัญกับรูปโฉมของตัวเองมากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคุณหนูผู้เย่อหยิ่งอย่างเฉินเจียอี๋ เธอที่เติบโตมาในตระกูลจูเชวี่ย จะเคยได้รับความอับอายเช่นนี้เมื่อไหร่กัน
หากไม่ใช่เพราะคำสั่งของเฉินเฟิง เฉินเจียอี๋คงจะชักดาบออกมาสับเฉินเหยียนเซียวให้เป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว!
สิ่งที่ทำให้เธอไม่เข้าใจยิ่งกว่านั้นคือ วันนี้เซิ่งจวินเสด็จมา ในวันสำคัญเช่นนี้ ทำไมความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ยคนนี้ถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่!
ราวกับรู้สึกถึงความโกรธของลูกสาว เฉินเยว่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย หลังจากที่เฉินเฟิงออกคำสั่งด้วยตัวเองเมื่อวานนี้ เฉินเยว่ก็นอนไม่หลับทั้งคืน เขาคิดไม่ออกเลยว่าทำไมเฉินเฟิงถึงให้เฉินเหยียนเซียวมาปรากฏตัวที่นี่ ทั้งที่รู้ว่าสติปัญญาของเฉินเหยียนเซียวอยู่ในระดับเด็กอายุสี่ขวบ แม้จะไม่ร้องไห้โวยวาย แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่เข้าใจความหมายของคนอื่น หากเกิดเรื่องน่าขำขันต่อหน้าเซิ่งจวินขึ้นมา จะไม่ทำให้ตระกูลจูเชวี่ยขายหน้าหรอกหรือ?
ในบรรดาผู้ที่อยู่ในที่นั้น นอกจากเซิ่งจวินที่ไม่รู้เรื่อง เฉินเฟิงผู้ออกคำสั่ง และเสินซืออวี่ผู้ปฏิบัติตามคำสั่งแล้ว ทุกคนต่างขมวดคิ้วเมื่อเห็นเฉินเหยียนเซียวปรากฏตัว
ทุกคนต่างกังวลว่าความอัปยศของตระกูลจูเชวี่ยคนนี้จะทำให้ตระกูลของพวกเขาขายหน้าต่อหน้าเซิ่งจวินหรือไม่
ในยามปกติ ไม่ต้องพูดถึงการเข้าร่วมกิจกรรมใดๆ ของตระกูล แม้แต่งานรวมญาติประจำเดือนของตระกูล ก็ไม่มีใครอยากเรียกคนโง่ที่ไร้ประโยชน์คนนี้มา นอกจากตอนที่เสินซืออวี่กลับมาแล้วพาคนโง่คนนี้มาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนแล้ว ทุกคนต่างลืมการมีตัวตนของคนโง่คนนี้โดยไม่รู้ตัว
ไม่มีใครอยากให้เซิ่งจวินมีความประทับใจที่ไม่ดีเพราะความอัปยศคนนี้
บรรยากาศในห้องโถงใหญ่เริ่มแปลกไป ทั้งหมดนี้เป็นเพราะการปรากฏตัวของเฉินเหยียนเซียว
และหลังจากที่เฉินเหยียนเซียวเข้ามาในห้องโถงใหญ่แล้ว ก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อน ทำให้ทุกคนใจหายใจคว่ำ
คนโง่คนนี้จะยืนอยู่ต่อหน้าเซิ่งจวินทำให้คนรำคาญไปเรื่อยๆ หรือ? ใครจะรู้ ใบหน้าที่ไม่ได้โดดเด่นของเธอ เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางสมาชิกตระกูลจูเชวี่ยที่หล่อเหลาสวยงาม สามารถใช้คำว่า "น่าเกลียดน่าชัง" มาอธิบายได้เลย การมีตัวตนที่ผิดพลาดเช่นนี้ คอยเตือนให้ผู้คนในตระกูลจูเชวี่ยรู้อยู่ตลอดเวลาว่า เธอคือความอัปยศของพวกเขา!
ขณะที่เซินต้วนกำลังจะเอ่ยปากให้คนลากคนโง่ที่ไม่รู้จักตายคนนี้ไปด้านข้าง เซิ่งจวินที่นั่งนิ่งอยู่กลับยิ้มและเอ่ยปากขึ้นว่า "คนนี้คือคุณหนูเจ็ดแห่งตระกูลจูเชวี่ยใช่หรือไม่?" เสียงนั้นนุ่มนวลไพเราะ ราวกับสายน้ำพุอุ่นๆ ที่ไหลผ่านหัวใจของทุกคน
"ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ" เฉินเฟิงพยักหน้าตอบ
"เซียวเซียวมีสติปัญญาบกพร่อง หากมีสิ่งใดไม่เคารพ ขอเซิ่งจวินโปรดให้อภัยด้วย"
เซิ่งจวินยิ้มและส่ายหน้า
"ข้าเห็นว่าเด็กคนนี้ถูกชะตากับข้า"
เมื่อเซิ่งจวินเอ่ยเช่นนี้ ทำให้ทุกคนที่เดิมกังวลว่าเฉินเหยียนเซียวจะทำให้ตระกูลจูเชวี่ยเสียหน้า ต้องตะลึงงัน
พวกเขาได้ยินอะไร? เซิ่งจวินถึงกับบอกว่าคนโง่คนนี้ถูกชะตากับท่าน?
มองยังไงก็มองไป รูปโฉมของเฉินเหยียนเซียวก็เป็นประเภทที่โยนเข้าไปในฝูงชนแล้วหาไม่เจออีก ยิ่งยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนของตระกูลจูเชวี่ย ยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนไก่ยืนอยู่ในฝูงนกกระเรียน
ตรงไหนกันที่จะทำให้คนรู้สึกถูกชะตา? รสนิยมของเซิ่งจวิน จะแปลกประหลาดเกินไปหรือไม่?
เฉินเจียอี๋ยิ่งตะลึงงัน เธอจ้องมองเฉินเหยียนเซียวที่แม้แต่นิ้วเท้าของเธอก็ยังสู้ไม่ได้ด้วยความไม่อยากเชื่อ ไม่กล้าเชื่อว่าคนน่าเกลียดคนนี้จะได้รับความโปรดปรานจากเซิ่งจวิน


## บทที่ 39 ผู้ท้าชิงตำแหน่งจูเชวี่ย (3)

เหตุการณ์ที่น่าตกใจยิ่งกว่าได้เกิดขึ้น
เซิ่งจวินลุกขึ้นยืนและค่อยๆ เดินมาที่หน้าเฉินเหยียนเซียว ก้มตัวลงอย่างให้เกียรติ มองดูเด็กน้อยที่ก้มหน้าอยู่ตลอดเวลา แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางถามว่า "เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว?"
เฉินเหยียนเซียวรู้สึกถึงการเข้ามาใกล้ของเซิ่งจวิน แต่ในฐานะ "คนโง่" เธอ "ไม่เข้าใจ" คำถามของเซิ่งจวิน จึงยังคงก้มหน้าจ้องมองจมูกตัวเอง สำหรับเซิ่งจวินผู้ที่ทุกคนต้องกราบไหว้บูชานี้ ในใจของเฉินเหยียนเซียวเขาเป็นเพียง "นักบวช" ที่มีอำนาจมาก สำหรับการแสดงไมตรีจิตของนักบวช เธอสนใจแต่เพียงว่าเมื่อไหร่เขาจะไปให้พ้น เพื่อที่เธอจะได้มีโอกาสไปที่พระราชวังเพื่อ "เอา" เงินค่าแกนคริสตัลงวดสุดท้ายออกมา
หากมีใครรู้ถึงความคิดในใจของเฉินเหยียนเซียวในตอนนี้ คงจะกระโดดออกมาบีบคอคนโง่ที่ไม่รู้จักบุญคุณคนนี้ตายทันที
แดนเทพมีเกียรติสูงส่งเพียงใด? แม้แต่จักรพรรดิแห่งจักรวรรดิหลงซวนยังต้องออกมาต้อนรับด้วยตนเอง แต่เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ดีใจ กลับคิดแต่จะให้ผู้นำแดนเทพรีบไปให้พ้น ช่างเป็นความคิดที่น่าปวดใจเหลือเกิน
"เอ่อ เซียวเซียวอายุสิบสี่ปีแล้วขอรับ" เนื่องจากสภาพจิตใจของเฉินเหยียนเซียว เฉินเฟิงจึงต้องตอบแทนเธอ
"สิบสี่ปี ดูเหมือนจะเร็วไปหน่อย" เซิ่งจวินพึมพำเบาๆ จากนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า "แต่ก็ไม่เป็นไร เมื่อหัวหน้าตระกูลจูเชวี่ยเห็นชอบให้เธอเข้าร่วมการคัดเลือกผู้สืบทอดจูเชวี่ย ก็ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม"
โดยทั่วไป ทุกคนจะเริ่มหาสัตว์อสูรของตนเองหลังจากอายุครบสิบหกปี เพราะหลังจากบรรลุนิติภาวะแล้ว พลังจิตของคนเราจึงจะมั่นคง การทำสัญญากับสัตว์อสูรเป็นเรื่องอันตรายมาก หากพลังจิตอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถควบคุมสัตว์อสูรได้ อาจถูกสัตว์อสูรย้อนกลับมาทำร้ายได้ ไม่เพียงแต่จิตใจจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ยังอาจถูกสัตว์อสูรที่ย้อนกลับมาทำร้ายร่างกายได้อีกด้วย
ด้วยอายุของเฉินเหยียนเซียวในตอนนี้ การเป็นผู้สืบทอดจูเชวี่ยดูจะเร็วไปสักหน่อย
รุ่นที่สามของตระกูลจูเชวี่ยต่างพากันตกตะลึง
เมื่อวานตอนที่เฉินเฟิงออกคำสั่ง พวกรุ่นที่สามไม่ได้อยู่ในที่นั้น พวกเขาจึงไม่รู้เรื่องที่เฉินเหยียนเซียวจะเข้าร่วมการคัดเลือกผู้สืบทอดจูเชวี่ย พวกเขารู้สึกแปลกใจกับการปรากฏตัวของเฉินเหยียนเซียวในวันนี้อยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าความจริงจะบ้าคลั่งยิ่งกว่าที่พวกเขาจินตนาการไว้!
นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน เธอเป็นคนโง่ชัดๆ แถมยังเป็นคนไร้ค่า แล้วคนแบบนี้จะมาเป็นผู้สืบทอดจูเชวี่ยได้อย่างไร!!
ในบรรดารุ่นที่สาม เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยมีสีหน้าที่แย่ที่สุด พวกเขาได้เป็นผู้สืบทอดจูเชวี่ยเพราะอายุพอดี แต่เฉินเหยียนเซียวคนนี้มันอะไรกัน? นอกจากจะทั้งโง่ทั้งไร้ค่าแล้ว อายุยังน้อยกว่าสองปี คุณปู่บ้าไปแล้วหรือไง ถึงได้ให้ความอัปยศนี่มาร่วมด้วย!
สีหน้าของเฉินเจียอี๋บิดเบี้ยวไป เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
คนโง่คนนี้แย่งพี่ซือหยู่ของเธอไป ตอนนี้ยังจะมาแย่งจูเชวี่ยอีก! เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!
ในบรรดาผู้สืบทอดทั้งสาม เฉิน อี้เฟิงดูจะใจเย็นที่สุด สำหรับเรื่องที่เฉินเหยียนเซียวได้เป็นผู้สืบทอด เขาเพียงแค่รู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่ได้เกลียดชังเหมือนเฉินเจียอี๋
คิดด้วยนิ้วเท้าก็รู้ว่าเฉินเหยียนเซียวไม่มีทางทำสัญญากับจูเชวี่ยได้แน่นอน ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอมีสติปัญญาไม่สมบูรณ์ แค่พลังอันต่ำต้อยของเธอก็ไม่มีทางได้รับความโปรดปรานจากจูเชวี่ย ต้องรู้ว่าสมาชิกที่เคยทำสัญญากับจูเชวี่ยในอดีต ล้วนแต่เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลจูเชวี่ยในยุคนั้นทั้งสิ้น


## บทที่ 40 นกน้อยผู้หยิ่งผยอง (1)

สำหรับคนไร้ค่าที่แม้แต่คุณสมบัติในการฝึกฝนพลังต่อสู้และเวทมนตร์ก็ยังไม่มี เฉิน อี้เฟิงไม่สนใจที่จะกังวลเลย
จะมีเธอเพิ่มมาอีกคนแล้วยังไง? ก็แค่ตัวประกอบเท่านั้น สำหรับจูเชวี่ยเขาต้องได้มาอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเฉินเหยียนเซียวจะเป็นคนไร้ค่า แต่เสินซืออวี่นั้นมีอนาคตที่ไม่อาจคาดเดาได้ ถ้าหากสามารถใช้การแสดงความดีต่อคนโง่คนนั้นเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเสินซืออวี่ได้ การที่ตนจะได้เป็นทายาทของตระกูลจูเชวี่ยก็จะยิ่งง่ายขึ้นไปอีก
ดังนั้นไม่ว่าจะมองในแง่ไหน เฉิน อี้เฟิงก็จะไม่คัดค้านเรื่องที่เฉินเหยียนเซียวได้เป็นผู้ท้าชิง ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงเวลานี้เขาจะแสดงความห่วงใยและปกป้องเฉินเหยียนเซียวเป็นอย่างดี เพื่อให้ได้รับความเมตตาจากเสินซืออวี่
ในขณะที่ทุกคนต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับเรื่องที่เฉินเหยียนเซียวได้เป็นผู้ท้าชิง ตัวเฉินเหยียนเซียวเองกลับตกตะลึง
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ตัวเองถูกลากเข้ามาพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้?
เฉินเหยียนเซียวพูดไม่ออก แม้ว่าเธอจะอยากหลอกเอาจูเชวี่ยที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งมากมาครอบครอง แต่เธอก็รู้ดีว่าด้วยสถานะปัจจุบันของเธอในตระกูลจูเชวี่ย การจะได้พบจูเชวี่ยนั้นยากยิ่งกว่าการได้พบจักรพรรดิเสียอีก แต่ในโลกนี้กลับมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เฉินเฟิงถึงกับจัดให้เธอเป็นหนึ่งในผู้ท้าชิงจูเชวี่ย...
เฉินเฟิงเป็นโรคหลอดเลือดในสมองหรือไง?
ไม่ว่าชาวตระกูลจูเชวี่ยจะไม่พอใจแค่ไหน แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าเมื่อเฉินเฟิงตัดสินใจแล้ว ก็ไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงได้อีก ความไม่พอใจและความแค้นเคืองมากมายก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ
เวลาเดินทางไปยังหุบเขาหินหลอมละลายถูกกำหนดไว้ในอีกสามวันข้างหน้า เฉินเยว่และคนอื่นๆ แรกเริ่มรู้สึกโกรธมากที่เฉินเหยียนเซียวโผล่มา แต่ไม่นานเฉินเยว่ก็คิดออก ถึงจะให้โอกาสเฉินเหยียนเซียวแล้วยังไง? ด้วยพละกำลังของคนโง่คนนั้น ถ้าเธอสามารถทำสัญญากับจูเชวี่ยได้ นั่นก็หมายความว่าคนทั้งโลกก็สามารถทำสัญญากับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ได้สิ?
เมื่อคิดได้แล้ว เฉินเยว่ก็รีบปลอบใจเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ย เด็กซนทั้งสองคนนี้หลังจากฟังการวิเคราะห์ของพ่อแล้ว ก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง พอคิดอีกที การที่เฉินเฟิงดึงเฉินเหยียนเซียวออกมาก็อาจไม่ใช่เรื่องแย่ก็ได้ ต้องรู้ว่าแม้พละกำลังของเฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยจะพอใช้ได้ แต่เมื่อเทียบกับคู่แข่งที่แข็งแกร่งอย่างเฉิน อี้เฟิงแล้ว ก็เป็นเพียงเมฆหมอกเท่านั้น
ถ้ามีแค่พวกเขาสามคนแย่งชิงจูเชวี่ย เป็นไปได้มากว่าพวกเขาสองคนจะพ่ายแพ้อย่างยับเยินภายใต้ความแข็งแกร่งของเฉิน อี้เฟิง และเมื่อถึงตอนนั้นต่อหน้าเซิ่งจวิน พวกเขาจะไม่ทำให้วงศ์ตระกูลขายหน้าหรอกหรือ ตอนนี้มีเฉินเหยียนเซียวมาเป็นตัวรองพื้น แม้พวกเขาจะสู้เฉิน อี้เฟิงไม่ได้ แต่ก็สามารถบดขยี้เฉินเหยียนเซียวได้อย่างแน่นอน มีคนไร้ค่า คนโง่อย่างเฉินเหยียนเซียวมาเป็นตัวประกอบ พวกเขาก็ยังสามารถรักษาหน้าต่อหน้าเซิ่งจวินได้บ้าง
คิดแบบนี้แล้ว เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยจะยังบ่นว่าเฉินเฟิงที่ยัดเยียดคนไร้ค่าเข้ามาทำไม ในใจพวกเขารู้สึกซาบซึ้งใน "การตัดสินใจอันชาญฉลาด" ของคุณปู่เป็นอย่างมาก!
เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยสองเด็กซนแอบดีใจ ส่วนเฉิน อี้เฟิงยิ่งไม่สนใจเหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งนี้
เพราะสำหรับพวกเขาทั้งสามคน การมีอยู่ของเฉินเหยียนเซียวก็เพื่อขับเน้นความเก่งกาจของพวกเขา มีการเปรียบเทียบถึงจะเห็นความโดดเด่น!
ส่วนเฉินเหยียนเซียวที่ทุกคนมองว่าเป็นตัวรองพื้น ในขณะนี้กำลังนั่งเท้าคางอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางงุนงง
"เฉินเฟิงมีเจตนาอะไรกันแน่ ถึงได้ลากฉันไปอยู่ต่อหน้าจูเชวี่ย? ถึงแม้ฉันจะสามารถ 'กู้หน้า' ให้เด็กซนสองคนนั้นต่อหน้าเซิ่งจวินได้ แต่ยังไงฉันก็เป็นคนของตระกูลจูเชวี่ย ฉันไม่คิดว่าการให้คนโง่ไปขายหน้าจะดูดีกว่าการให้เด็กซนสองคนนั้นขายหน้าหรอก"


## บทที่ 41 นกน้อยผู้หยิ่งผยอง (2)

เฉินเยว่และคนอื่นๆ คาดเดาไว้ เฉินเหยียนเซียวจะไม่คิดได้อย่างไร
แต่ในฐานะคนนอก เฉินเหยียนเซียวกลับคิดลึกกว่าเฉินเยว่อีกขั้น
ถ้าเป็นเพื่อไม่ให้ตระกูลจูเชวี่ยเสียหน้าต่อหน้าเซิ่งจวิน ไม่ว่าจะผลักเธอออกไปรับเคราะห์หรือไม่ ก็ต้องเสียหน้าอยู่ดี
ถ้าเธอไม่ไป เฉิน อี้เฟิงก็คงไม่เกรงใจเด็กดื้อสองคนนั้น พี่น้องเฉินเจียอี๋ถูกบดขยี้เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถึงเธอจะไป ด้วยภาพลักษณ์ของเธอต่อหน้าผู้คน ทั้งไม่มีสติปัญญา ไม่มีพลัง การทำให้อับอายขายหน้า เมื่อเทียบกับเด็กดื้อสองคนนั้น มีแต่จะยิ่งกว่าไม่มีน้อยกว่า
ดังนั้น ตั้งแต่แรก เฉินเหยียนเซียวก็ไม่คิดว่า จุดประสงค์ที่เฉินเฟิงผลักเธอออกไปจะง่ายดายขนาดนั้น
'ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นอะไร สำหรับเธอนี่เป็นโอกาส จะมัวกังวลถึงต้นเหตุทำไม' เสียงของซิวยังคงเย็นเยียบดั่งหิมะ ในสายตาเขา เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องคิดเลย ไม่ว่าจุดประสงค์ของเฉินเฟิงจะเป็นอะไร แค่เฉินเหยียนเซียวมีโอกาสยืนต่อหน้าจูเชวี่ย สำหรับเธอก็เป็นโอกาสที่สวรรค์ประทานมาแล้ว
เฉินเหยียนเซียวเบ้ปาก ท่าทีของซิวเหมือนกับว่าจูเชวี่ยยังคงเป็นของในกำมือเธอ แต่ตัวเธอเองกลับไม่มั่นใจในเรื่องนี้เลย
เธอมาอยู่โลกนี้ได้เท่าไหร่กัน แม้แต่แนวคิดเรื่องสัตว์อสูรก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ แล้วจะพูดถึงสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารของสัตว์อสูรได้อย่างไร?
"โอกาสก็ต้องคว้าไว้ให้ได้ถึงจะใช้ได้ เธอไม่ได้ยินพวกเขาพูดหรือ จูเชวี่ยหลับใหลมาร้อยปีแล้ว แม้ตระกูลจูเชวี่ยจะมีคนมีพรสวรรค์มากมาย ก็ไม่มีใครได้รับความโปรดปรานจากมัน แค่ร่างกายเล็กๆ ของฉันตอนนี้..." ความมั่นใจเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ความมั่นใจที่มองไม่เห็นความจริงจะนำมาซึ่งความพินาศ เฉินเหยียนเซียวแม้จะมั่นใจในตัวเอง แต่เมื่อเผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้จัก เธอยังคงระมัดระวังอย่างมาก
นี่เป็นนิสัยของเธอมาตลอด การที่สามารถลงมือสำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ถูกจับได้ ในฐานะจอมโจร ทักษะที่แข็งแกร่งเป็นเรื่องหนึ่ง การบ้านก่อนลงมือก็เป็นสิ่งจำเป็น
จูเชวี่ยสำหรับเธอ ก็เหมือนเพชรมหึมา 100 กะรัต แต่เพชรเม็ดนี้ตอนนี้เก็บอยู่ในที่ที่เธอไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน เป็นสถานที่อันตราย
ของดีมีมาก แต่ของที่แน่ใจว่าจะได้มาครอบครอง ถึงจะเป็นของดีที่แท้จริง
'ก็แค่นกตัวเล็กๆ' ซิวแค่นเสียงเย็นชา ไม่เห็นด้วยกับความระมัดระวังของเฉินเหยียนเซียว
มาอีกแล้ว...
สำหรับคุณลุงที่เรียกอสูรเวทขั้นที่แปดว่า "สัตว์เล็กๆ" การเรียกเทพสัตว์จูเชวี่ยว่า "นกตัวเล็ก"... นี่น่าจะถือว่าเป็นการยอมรับในระดับหนึ่งสินะ
เฉินเหยียนเซียวมองท้องฟ้าอย่างอึ้งๆ แต่คำพูดของซิวทำให้เธอเกิดความรู้สึกบางอย่างในใจ เธอลังเลก่อนพูดว่า "ฟังน้ำเสียงแล้ว เธอรู้จักจูเชวี่ยหรือ?"
เสียงของซิวไม่มีการเปลี่ยนแปลง พูดด้วยน้ำเสียงยโสว่า 'มันไม่คู่ควรที่จะรู้จักกับข้า ข้าแค่รู้จักเจ้านายของมันเท่านั้น'
ดวงตาของเฉินเหยียนเซียวเป็นประกาย!
ตัวตนของซิวสำหรับเธอยังคงเต็มไปด้วยความลึกลับ จากที่เธอรู้จักคุณลุงคนนี้ในช่วงนี้ ด้วยนิสัยหยิ่งผยองของซิว เมื่อบอกว่ารู้จักเจ้านายของจูเชวี่ย ก็ต้องรู้จักจริงๆ แน่นอน!
พูดถึง...
ไอ้นี่อายุเท่าไหร่กันแน่? จูเชวี่ยไม่ปรากฏตัวในโลกมนุษย์มาร้อยปีแล้ว ในเมื่อซิวรู้จักเจ้านายของจูเชวี่ย นั่นก็ต้องเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อร้อยปีก่อน
ร้อยปีก่อนซิวก็เกิดมาแล้ว งั้นตอนนี้เขาก็ต้องอายุเกินร้อยปีสิ!
เฉินเหยียนเซียวไม่อยากเชื่อเลยว่า เสียงผู้ชายหนุ่มที่ดูเย็นชานั้น จะเป็นเสียงของ "คุณลุง" ที่อายุเกินร้อยปี! ทั้งๆ ที่ฟังแล้วอายุไม่น่าจะเกินยี่สิบต้นๆ นะ!


## บทที่ 42 นกน้อยผู้หยิ่งผยอง (3)

"เฮ้ๆ ในเมื่อเป็นคนรู้จักกันมานาน เจ้าลองบอกมาสิว่า จูเชวี่ยมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร และมีข้อกำหนดพิเศษอะไรบ้างในการทำสัญญากับมัน?" แม้แต่เฉินเฟิงหัวหน้าตระกูลจูเชวี่ยในปัจจุบันก็ยังไม่เคยเห็นจูเชวี่ยด้วยตาตัวเอง แต่สิ่งที่อยู่ในร่างกายของเธอนี้กลับเคยเห็นจูเชวี่ยมาก่อน และอาจจะรู้จักกับเจ้าของคนก่อนเป็นอย่างดี เมื่อมีคนที่ "รู้จัก" จูเชวี่ยมากที่สุดในยุคนี้อยู่ด้วย เฉินเหยียนเซียวก็เริ่มคิดอยากได้สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวนี้บ้างแล้ว
นั่นมันสัตว์ศักดิ์สิทธิ์นะ!
แม้ว่าเธอจะไม่รู้เรื่องสัตว์อสูรมากแค่ไหน แค่คิดถึงคำว่า "ได้จูเชวี่ย กลายเป็นหัวหน้าครอบครัว" หกคำนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกตื่นเต้นแล้ว
'ก็แค่นกที่หยิ่งผยองไม่รู้จักประมาณตน ตัวใหญ่กว่าสัตว์อสูรประเภทนกทั่วไปนิดหน่อยเท่านั้น' ซิวพูด
ถ้าเป็นไปได้ เฉินเหยียนเซียวอยากจะงัดสมองของซิวออกมาดูข้อมูลเกี่ยวกับจูเชวี่ยให้ดี นี่มันข้อมูลอะไรกัน พูดแบบนี้กับไม่พูดมันต่างกันตรงไหน?
น่าเสียดายที่ท่านซิวดูเหมือนจะไม่ตั้งใจจะพูดอะไรเพิ่มเติม ไม่ว่าเฉินเหยียนเซียวจะข่มขู่หรือหว่านล้อมอย่างไร เขาก็ไม่พูดเรื่องนี้ต่อ กลับเร่งให้เฉินเหยียนเซียวรีบเข้าสู่โหมดฝึกฝน แม้ว่าในสายตาของเขา จูเชวี่ยจะเป็นแค่นกเย่อหยิ่ง แต่ถ้าพูดถึงพลังของนกตัวนี้ หากต้องการให้มันยอมรับ เฉินเหยียนเซียวจะต้องยกระดับเวทมนต์หรือพลังต่อสู้อย่างใดอย่างหนึ่งให้ถึงขั้นที่หกก่อน
ไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ ยังถูกซิวบังคับให้ฝึกฝนอย่างหนัก เฉินเหยียนเซียวได้แต่เก็บความอยากรู้ของตัวเองไว้ และทำตามที่บอก
แต่ในใจ เธอก็มีแผนเล็กๆ ของตัวเอง
เก่งนักก็ปิดปากต่อไปสิ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าตอนนั้นแกจะยอมนั่งดูจูเชวี่ยไปอยู่กับคนอื่นด้วยความเต็มใจ!
ตกเรือลำเดียวกัน จะกลัวอะไรกัน!
...
เวลาห้าวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันนี้ หน้าประตูใหญ่ของตระกูลจูเชวี่ยมีรถม้าหรูหราจอดอยู่หลายคัน
เซิ่งจวินนั่งอยู่ในรถม้าประจำตำแหน่งของตนตั้งแต่เช้า มองผ่านหน้าต่างรถม้าพยักหน้าให้เฉินเฟิง
ผู้สมัครชิงตำแหน่งจูเชวี่ยนำโดยเฉิน อี้เฟิง ยืนอย่างเคารพต่อหน้าเฉินเฟิง รับฟังคำสั่งครั้งสุดท้ายก่อนออกเดินทาง
"การเดินทางครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเกียรติยศของตระกูลจูเชวี่ย ไม่ว่าจะต้องจ่ายราคาเท่าไหร่ พวกเจ้าทั้งสี่คนต้องมีคนหนึ่งนำจูเชวี่ยกลับมาให้สำเร็จ" เฉินเฟิงมองดูหลานทั้งสี่คนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม การเดินทางครั้งนี้มีทีมจากแดนเทพเป็นหลัก ตระกูลจูเชวี่ยนอกจากผู้สมัครทั้งสี่แล้ว ก็มีเพียงผู้ติดตามคนละหนึ่งคนเท่านั้นที่จะอยู่เคียงข้างผู้สมัครแต่ละคน
ในบรรดาทั้งสี่คนนี้ เฉิน อี้เฟิงมีโอกาสชนะมากที่สุด เขาไม่เพียงแต่สืบทอดสายเลือดที่ดีที่สุดของตระกูลจูเชวี่ย แต่ยังเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปีของตระกูลจูเชวี่ย ทั้งตระกูลต่างคาดหวังกับเฉิน อี้เฟิงอย่างมาก
เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยมีพลังด้อยกว่าเล็กน้อย แต่พรสวรรค์ของพวกเขาก็ไม่เลวเลย เพียงแต่อยู่ภายใต้การกดดันของเฉิน อี้เฟิง จึงดูธรรมดาไปหน่อย
จูเชวี่ยไม่ปรากฏตัวในโลกมนุษย์มาร้อยปีแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเงื่อนไขในการเลือกเจ้าของของจูเชวี่ยมีอะไรบ้าง ถ้าไม่ได้เลือกตามพลัง พวกเขาทั้งสองก็อาจจะได้รับความโปรดปรานจากจูเชวี่ยก็ได้
เพราะพลังจิตของฝาแฝดเป็นสิ่งที่พิเศษมาก หากทั้งสองตั้งใจ ทำให้พลังจิตเกื้อหนุนกัน ด้านพลังจิตเพียงอย่างเดียวก็อาจจะสูสีกับเฉิน อี้เฟิงได้
ความพึงพอใจที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของดวงตา เมื่อตกลงบนร่างที่ผอมบางนั้น ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย


## บทที่ 43 หุบเขาหินหลอมละลาย (1)

แตกต่างจากเฉิน อี้เฟิง และผู้สมัครที่กระปรี้กระเปร่าอีกสองคน เฉินเหยียนเซียวที่ยืนอยู่ริมสุดมีสายตาเลื่อนลอย ดวงตาพร่าเลือน ดูเหมือนจิตใจล่องลอยไปไกล ไม่ได้ฟังสิ่งที่เฉินเฟิงกำลังกำชับเลย มีเพียงดวงตาคู่งามที่เป็นจุดเด่นเพียงอย่างเดียวบนใบหน้าที่กวาดมองไปมาไร้จุดหมาย บนตัวเธอไม่มีท่าทีระมัดระวังของคนที่กำลังจะเดินทางไกลเลย ราวกับเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ถูกลากมาอยู่ในกลุ่มนี้
เฉินเหยียนเซียวที่เป็นเช่นนี้ เมื่อยืนอยู่ข้างคนอื่นทั้งสามคน ทำให้เกิดความแตกต่างอย่างชัดเจน
สามหนุ่มสาวหน้าตาดีมีชีวิตชีวา แต่กลับมียัยเป็ดขี้เหร่ที่ดูเซ่อซ่าไม่ได้เรื่องยืนอยู่ข้างๆ ภาพนั้นช่างน่าขันเสียจริง
วันนี้เฉินเจียอี๋แต่งตัวอย่างพิถีพิถันก่อนออกมา เธอตั้งใจยืนข้างเฉินเหยียนเซียว ใบหน้างามที่แต่งแต้มอย่างประณีตยิ่งดูโดดเด่นสะดุดตาเมื่อเทียบกับความธรรมดาของเฉินเหยียนเซียว
สองคนยืนเคียงข้างกัน แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏที่มุมปากของเฉินเจียอี๋ ในรุ่นนี้ของตระกูลจูเชวี่ยมีเพียงเธอกับเฉินเหยียนเซียวที่เป็นผู้หญิง ความน่าเกลียดของเฉินเหยียนเซียวยิ่งทำให้ความงามของเธอเด่นชัดขึ้น
แม้จะไม่สามารถแย่งชิงจูเชวี่ยได้ แต่เธอก็จะต้องทำให้ยัยโง่คนนี้ได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานตลอดการเดินทาง ให้ขายหน้าต่อหน้าเซิ่งจวิน เพื่อแก้แค้นความอับอายที่เธอเคยได้รับก่อนหน้านี้!
"ครับ/ค่ะ" เฉิน อี้เฟิง และอีกสองคนตอบอย่างนอบน้อม
ครั้งนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับการที่ตระกูลจูเชวี่ยจะกลับสู่จุดสูงสุดหรือไม่ แต่ยังเกี่ยวข้องกับสถานะในอนาคตของพวกเขาในตระกูลจูเชวี่ย ไม่ว่าจะเป็นใครก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสเช่นนี้ไป!
...
ภูมิประเทศของหุบเขาหินหลอมละลายเป็นไปตามชื่อของมัน ตั้งอยู่ระหว่างภูเขาสูงหลายลูก พื้นที่เต็มไปด้วยก้อนหินสีเทาที่เหลือจากการเผาไหม้ แม้จะเป็นฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเย็นสบาย แต่ในหุบเขาหินหลอมละลายกลับร้อนระอุ คลื่นความร้อนพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน มองไปทั่วทั้งหุบเขาไม่เห็นพืชพรรณใดๆ เลย มองจากระยะไกลเหมือนรอยแยกสีดำที่ฉีกผ่านป่าเขียวขจี
ไม่มีบ้านเรือนผู้คนอยู่ใกล้หุบเขาหินหลอมละลายเลย ชาวจักรวรรดิหลงซวนทุกคนรู้ดีว่า ในหุบเขาหินหลอมละลายนี้ไม่ใช่แค่มนุษย์ แม้แต่หมาป่าที่ปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้ดีที่สุดก็ยังไม่อยากอาศัยอยู่ที่นี่ ในสถานที่รกร้างและร้อนระอุนี้ มีเพียงสัตว์ปีศาจที่น่าขนลุกซ่อนตัวอยู่หลังก้อนหินและดิ้นรนเอาชีวิตรอด
ในอดีต หุบเขาหินหลอมละลายไม่เคยมีอยู่ ที่นี่เคยปกคลุมด้วยสีเขียวขจี แต่เมื่อสัตว์ศักดิ์สิทธิ์จูเชว่อตัดสินใจตั้งรกรากที่นี่ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดถูกเพลิงของจูเชวี่ยเผาผลาญจนหมดสิ้น ชีวิตได้หายไปจากผืนดินนี้อย่างสิ้นเชิง
นอกจากตระกูลจูเชวี่ยที่ส่งคนมาตรวจสอบการหลับใหลของจูเชวี่ยในทุกรุ่นแล้ว ก็ไม่มีใครอยากย่างกรายเข้ามาในดินแดนแห่งความตายนี้
แม้แต่คนของตระกูลจูเชวี่ยที่มา การตรวจสอบแต่ละครั้งก็ก่อให้เกิดความเสียหายอย่างมาก อุณหภูมิสูงในหุบเขาหินหลอมละลายทำให้ผู้ที่ยังไม่ถึงขั้นที่หกไม่สามารถอยู่ได้นาน สัตว์ปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดคอยจังหวะโจมตี ทุกครั้งที่มีการตรวจสอบมักจะมีคนตายในปากของสัตว์ปีศาจที่ดุร้ายเหล่านั้น แต่ถึงกระนั้น ตระกูลจูเชวี่ยก็ไม่ยอมละทิ้งสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
รถม้าหรูหราเจ็ดแปดคันค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่หุบเขาที่เงียบสงัด รถม้าคันหน้าสุดมีขนาดใหญ่กว่ารถม้าคันอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด แปลกดีที่แม้จะเป็นสถานที่ร้อนระอุเช่นนี้ แต่รอบๆ รถม้าเหล่านี้กลับแผ่ความเย็นออกมา ไม่ได้รับผลกระทบจากอุณหภูมิสูงเลย


## บทที่ 44 หุบเขาหินหลอมละลาย (2)

เนื่องจากการเข้าไปในหุบเขาครั้งนี้มีความสำคัญมาก เฉินเฟิงได้เตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมตั้งแต่ออกเดินทาง รถม้าทั้งหมดนี้ใช้แกนหลักที่ทำจากเหล็กดำเย็นเยือก แม้จะอยู่ในที่ร้อนที่สุด ผู้คนในรถม้าก็จะไม่รู้สึกร้อนแม้แต่น้อย
เพียงแค่ราคารถม้าชุดนี้ก็เพียงพอที่จะซื้อเมืองได้ทั้งเมือง แม้แต่ตระกูลจูเชวี่ยที่ร่ำรวยก็สามารถสร้างได้เพียงสิบคันเท่านั้น
และในครั้งนี้ได้นำมาใช้ถึงแปดคัน
นอกจากรถม้าเหล็กเย็นแล้ว ทุกคนที่เดินทางไปยังหุบเขาหินหลอมละลายต่างสวมเกราะไหมน้ำแข็งกันความร้อน เพราะยิ่งเข้าใกล้ที่ที่จูเชวี่ยหลับใหล พวกเขาก็จะยิ่งเผชิญกับความร้อนที่สูงขึ้น หากไม่มีเกราะไหมน้ำแข็งป้องกัน พวกเขาอาจจะถูกอบแห้งทันทีที่ก้าวเข้าไปในที่ที่จูเชวี่ยหลับใหล
ตามหลักแล้ว การเข้าไปในสถานที่ที่สภาพแวดล้อมเลวร้ายและอันตรายรายล้อมเช่นนี้ เฉินเฟิงไม่น่าจะส่งทหารรักษาการณ์มาเพียงสี่นายเท่านั้น แต่ทั้งหมดนี้เป็นความประสงค์ของเซิ่งจวิน
ทุกอย่างในแดนเทพล้วนเป็นความลับสำหรับคนนอก พลังในการปลุกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ของเซิ่งจวินยิ่งเป็นความลับของแดนเทพ หากไม่ใช่เพราะกังวลว่าคุณชายคุณหนูที่ถูกตามใจทั้งสี่คนจะทนการเดินทางไกลไม่ไหว คนของแดนเทพคงไม่อยากพาทหารรักษาการณ์ทั้งสี่คนไปด้วยซ้ำ
ส่วนเรื่องความปลอดภัย...
แดนเทพเป็นที่ที่ทรงพลังเพียงใด ในการเดินทางครั้งนี้มีเทพสื่อของแดนเทพถึงสิบแปดคน ยิ่งไปกว่านั้นในรถม้าคันหน้าสุดยังมีผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของแดนเทพนั่งอยู่ - เซิ่งจวิน
ไม่ต้องพูดถึงสัตว์ปีศาจธรรมดา แม้แต่อสูรสูงระดับที่คิดจะทำร้ายกลุ่มคนเหล่านี้ก็ต้องคิดให้ดี
ทั่วทั้งทวีปแสงแห่งรัศมี มีเพียงแดนเทพเท่านั้นที่กล้าพูดอย่างมั่นใจว่า ในอาณาเขตของพวกเขา แม้แต่เส้นขนของสัตว์ปีศาจก็ไม่มีให้เห็น
ต้องรู้ว่า ยิ่งสัตว์ปีศาจมีระดับสูง ก็ยิ่งมีสติปัญญาสูง อสูรสูงระดับไม่เพียงแต่มีพลังมหาศาล แต่ยังมีสมองที่ฉลาดเทียบเท่ามนุษย์ พวกมันจะไม่มีทางเสี่ยงชีวิตไปโจมตีกองทัพที่มียอดฝีมือคุ้มกันเช่นนี้
เมื่อรถม้าเพิ่งเข้าสู่หุบเขาหินหลอมละลาย กลิ่นของมนุษย์ที่ลอยออกมาจากรถม้าก็ดึงดูดอสูรต่ำระดับจำนวนมาก แต่แม้ว่าสัตว์ปีศาจเหล่านี้จะมีสติปัญญาต่ำ แต่พวกมันก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันอันทรงพลังที่แผ่ออกมาจากรถม้าคันแรกแม้จะอยู่ห่างออกไป แม้ว่ากลิ่นของมนุษย์จะหอมหวานเพียงใด แต่สัญชาตญาณแห่งความกลัวก็บอกพวกมันว่า คนในรถม้าไม่ใช่อาหารที่จะสามารถกินได้
สัตว์ปีศาจที่หิวโหยมานาน แม้จะอยากกินเพียงใด ก็ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในความมืด ได้กลิ่นหอมหวานที่ไม่ได้สัมผัสมานาน เพื่อปลอบประโลมใจ
รถม้าที่เฉินเหยียนเซียวนั่งอยู่นั้นอยู่ในตำแหน่งรองสุดท้ายของขบวน แม้เทพสื่อของแดนเทพจะหยิ่งยโส แต่ก็รู้จักลำดับความสำคัญ หัวและท้ายขบวนรถล้วนอยู่ในความดูแลของพวกเขา เพื่อป้องกันสัตว์ปีศาจที่ไม่รู้จักประมาณตนบุกโจมตีอย่างไม่คาดคิด
"จิ๊ จิ๊ ทิวทัศน์ที่นี่ช่างน่าเวทนา เหมือนโดนระเบิดนิวเคลียร์ถล่มเลย" เฉินเหยียนเซียวมองสภาพภายนอกผ่านผ้าโปร่งบนหน้าต่าง
ในรถม้ามีเพียงเธอคนเดียว ทหารรักษาการณ์ที่ถูกจัดให้มาดูแลเธอนั้น ถูกเฉินเจียอี๋ "ยืมตัว" ไปตั้งแต่วันที่สองหลังออกเดินทาง ด้วยข้ออ้างว่าคนของตนไม่พอ ม้าที่ลากรถม้าเหล็กเย็นล้วนเป็นม้าศึกทนหนาวที่ถูกคัดเลือกมาเป็นพิเศษ พวกมันจะเดินตามม้านำโดยอัตโนมัติ ไม่จำเป็นต้องมีคนขับเลย
นั่นหมายความว่า ไม่ว่าเฉินเหยียนเซียวจะทำอะไรในรถม้า ตราบใดที่ไม่ลงจากรถ แม้เธอจะตีลังกาในรถม้าก็จะไม่มีใครรู้ จึงไม่จำเป็นต้องระวังว่าคำพูดหรือการกระทำของตนจะทำให้ผู้อื่นประหลาดใจ


## บทที่ 45 หุบเขาหินหลอมละลาย (3)

สำหรับการกลั่นแกล้งของเฉินเจียอี๋ในครั้งนี้ เฉินเหยียนเซียวแอบชื่นชมเธอในใจถึงร้อยเปอร์เซ็นต์
ทำได้ดีมาก!
สวรรค์รู้ดี ถ้าต้องให้เธอทำหน้ายิ้มแบบโมนาลิซ่าแกล้งโง่ตลอด 24 ชั่วโมง มันคงจะเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสักแค่ไหน
ขอบคุณความร้ายกาจของเฉินเจียอี๋ ขอบคุณบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของเธอ!
"ซิว นี่เป็นฝีมือของนกตัวน้อยนั่นทั้งหมดเลยหรือ?" คนเดียวที่เธอสามารถพูดคุยด้วยได้ก็คือซิวที่อาศัยอยู่ในร่างของเธอ เธอไม่มีอะไรต้องปิดบังเขาเลย
'จูเชวี่ยไฟใต้ มีแต่สัตว์ตัวนั้นเท่านั้นที่จะเผาสร้างรังใหญ่โตขนาดนี้' ดูเหมือนอารมณ์ของซิวจะดี เขาจึงยอมตอบคำถามของเฉินเหยียนเซียวอย่างไม่เต็มใจนัก
"เผาสร้างรัง? เธอไม่ได้บอกหรือว่ามันใหญ่กว่านกทั่วไปแค่นิดเดียว แล้วทำไมรังที่มันอยู่ถึงได้ใหญ่ขนาดนี้?" เฉินเหยียนเซียวขมวดคิ้ว พวกเขาเข้ามาในหุบเขาหินหลอมละลายมาครึ่งวันแล้ว แต่ดูจากเส้นทางข้างหน้า ระยะทางถึงจุดหมายคงเหลืออีกครึ่งหนึ่ง
'สัตว์เทพทั้งสี่ล้วนมีนิสัยหยิ่งยโส บริเวณรังที่พวกมันอาศัยอยู่ จะไม่ยอมให้มีสิ่งมีชีวิตอื่นใดอยู่เด็ดขาด จูเชวี่ยเป็นธาตุไฟ ชอบที่ร้อนจัด จะต้องทำให้อุณหภูมิรอบรังสูงถึงขีดสุด มันถึงจะรู้สึกว่าเหมาะแก่การอยู่อาศัย แม้ว่าจูเชวี่ยจะบินอยู่บนท้องฟ้าเป็นส่วนใหญ่ แต่กลับมีความต้องการควบคุมพื้นดินอย่างรุนแรง ที่นี่เมื่อเทียบกับรังก่อนหน้านี้ถือว่าแคบมาก ดูเหมือนก่อนที่มันจะหลับใหลคงได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่เช่นนั้นภูเขาข้างๆ นั่นคงไม่มีอยู่แล้ว' น้ำเสียงของซิวเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงสภาพอากาศวันนี้ เขาไม่รู้สึกว่าการครอบครองพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้เป็นเรื่องน่าตกใจแต่อย่างใด กลับรู้สึกว่ารังที่จูเชวี่ยเลือกครั้งนี้ช่างดูต่ำต้อยเสียเหลือเกิน
ซิวรู้สึกเฉยๆ แต่เฉินเหยียนเซียวกลับรู้สึกไม่เฉยเลย
ในฐานะคนยุคใหม่ที่เคยต้องดิ้นรนทั้งชีวิตเพื่อห้องเล็กๆ ไม่กี่สิบตารางเมตร คำอธิบายเกี่ยวกับหุบเขาหินหลอมละลายนี้ทำให้เธอรู้สึกตกตะลึง
หรูหราจริงๆ! ช่างหรูหราเหลือเกิน!
แค่หาที่นอนก็ยึดครองพื้นที่ขนาดเท่าเมืองเล็กๆ ในยุคปัจจุบัน นี่มันหรูหราขนาดไหน? ลองนึกถึงคนในชาติก่อนที่คิดว่าตัวเองเก่งกาจเพราะซื้อเกาะได้ เทียบกับจูเชวี่ยในหุบเขาหินหลอมละลายแล้วช่างน่าสมเพชเหลือเกิน!
เฉินเหยียนเซียวฟังออกชัดเจนว่า ซิวหมายความว่าที่อยู่เดิมของจูเชวี่ยใหญ่กว่าที่นี่มากนัก ที่ที่จูเชวี่ยอาศัยอยู่ตอนนี้ สำหรับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แล้วก็เหมือนห้องใต้ดินที่แคบและธรรมดามาก
เธอไม่กล้าจินตนาการว่าที่อยู่ "จริงๆ" ของจูเชวี่ยจะกว้างใหญ่ขนาดไหน...
และจากที่ซิวพูด ดูเหมือนว่านอกจากจูเชวี่ยแล้ว ที่อยู่ของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตัวอื่นๆ ก็ใหญ่โตไม่แพ้กัน
ทวีปแสงแห่งรัศมีนี้กว้างใหญ่ขนาดไหนกันแน่ ถึงได้มีพื้นที่ให้ทั้งคนและสัตว์มากมายอยู่อาศัย แถมยังแบ่งพื้นที่ขนาดใหญ่ให้พวกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ใช้สอยอีก
"ซิว ที่ที่เธอเคยอยู่ก็ใหญ่มากเหมือนกันหรือ?" เฉินเหยียนเซียวรู้ว่า เมื่อนานมากมายที่แล้ว ซิวเคยมีร่างกายจริง แม้เธอจะไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงกลายเป็นวิญญาณที่อาศัยอยู่ในร่างของเธอ แต่เธอก็อยากรู้มากว่าสถานที่ที่หล่อหลอมให้เกิดนิสัยเจ้าขุนมูลนายแบบนี้เป็นอย่างไร
ซิวไม่ได้ตอบทันที ดูเหมือนเขากำลังหวนรำลึกถึงบางสิ่ง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงค่อยๆ พูดว่า
'อืม'
กล้าตอบสั้นๆ แบบนี้ได้ไง?!
เฉินเหยียนเซียวเม้มปากแล้วถามต่อ:
"ใหญ่กว่าหุบเขาหินหลอมละลายหรือ?"
'อืม'


## บทที่ 46 เส้นทางนักเวทย์ (1)

"เทียบกับจักรวรรดิล้งเซวียนหรือ?"
'อย่าเอาที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้มาเทียบกับบ้านเมืองของข้า'
"..."
ห่าง...ไกล...ความ...เจริญ...
เฉินเหยียนเซียวยอมรับว่าตัวเองรู้สึกขบขันกับคำพูดนั้น!
"นี่ ถ้าวันหนึ่งเจ้าได้พลังกลับคืนมา เจ้าจะกลับไปยังที่ที่เป็นของเจ้าหรือไม่?" อาจเพราะว่างเกินไป เฉินเหยียนเซียวถึงได้คุยเรื่องไร้สาระแบบนี้กับซิวเป็นครั้งแรก
'ข้าต้องกลับไปแน่นอน' น้ำเสียงของซิวแฝงความมุ่งมั่นที่ไม่เคยมีมาก่อน
เฉินเหยียนเซียวยิ้มพลางกล่าว: "งั้นในฐานะพันธมิตร เจ้าจะพาข้าไปเที่ยวชมสักหน่อยได้ไหม?" เธออยากรู้มากว่าสถานที่ที่ทำให้จักรวรรดิล้งเซวียนอันอุดมสมบูรณ์กลายเป็น "ที่ห่างไกลความเจริญ" นั้นจะหรูหราขนาดไหน
'ได้' แม้ว่าซิวจะไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "เที่ยวชม" ที่เฉินเหยียนเซียวพูดนัก แต่เมื่อแยกคำสี่พยางค์นี้ออก เขาก็พอจะเข้าใจความตั้งใจของเธอ
'วันที่ข้าได้ร่างกายคืนมา ข้าจะพาเจ้าไปยังที่ของข้าแน่นอน'
เฉินเหยียนเซียวยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
สถานที่หรูหราคือที่ที่หัวขโมยชอบที่สุด ในที่ที่มีทองคำเต็มไปหมด มันคือโอกาสดีที่จะร่ำรวย!
ในเมื่อเธอให้ร่างกายคนอื่นยืมใช้เป็นที่อาศัยมานานขนาดนี้ หลังจากเรื่องจบลง ก็สมควรเก็บ "ค่าเช่า" บ้างเหมือนกัน
ซิวที่ยังไม่รู้ว่าตนเองกำลังนำหมาป่าเข้าบ้าน หลังจากพูดคุยเรื่องครอบครัวกับเฉินเหยียนเซียวสั้นๆ ก็กลับมาเป็นครูฝึกปีศาจเหมือนเดิม
'ก่อนจะถึงรังของจูเชวี่ยยังมีเวลาอีกพักหนึ่ง ในช่วงนี้เจ้าต้องเพิ่มพลังให้ได้ ไม่หลับไม่นอน'
สีหน้าของเฉินเหยียนเซียวดำมืดลง...
แม้ว่าช่วงนี้เธอจะพัฒนาขึ้นอย่างมั่นคง แต่ก็ยังห่างจากขั้นที่หกที่ซิวกำหนดไว้อีกไกล!!
เขากำลังจะบีบให้เธอตายชัดๆ!
...
ในช่วงเวลาเดินทางต่อไป ภายใต้การสอนอย่างสะเทือนขวัญของซิว เฉินเหยียนเซียวต้องทนปฏิบัติตามคำสั่งไม่หลับไม่นอนจนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย!
สองวันสองคืนเต็มๆ เธออยู่ในรถม้าไม่ได้ทำอะไรนอกจากฝึกฝน!
ฟ้าดินเป็นพยาน ตั้งแต่เข้ามาในหุบเขาหินหลอมละลายก็ผ่านมาสองวันครึ่งแล้ว แต่ยังไม่ถึงรังของจูเชวี่ยเลย นี่มันความจริงที่ทำให้อาเจียนเลือดขนาดไหน!
สองวันสองคืนเต็มๆ! เธอแทบไม่ได้หลับตาเลย พอจะผ่อนคลายนิดหน่อย เสียงเย็นเฉียบของซิวก็จะดังก้องไปทั่วในหัวของเธอ นี่ไม่ใช่เสียงที่หูได้ยิน ต่อให้แทงหูให้หนวกก็ไม่มีทางทำให้เสียงที่ทำให้คนเป็นบ้านั่นลดลงแม้แต่น้อย
ทุกวัน เทพสื่อจะส่งคนมาส่งอาหารและน้ำให้คนในรถม้าแต่ละคัน เวลาที่เหลือพวกเขาก็เดินทางต่อ ตั้งแต่มาถึงหุบเขาหินหลอมละลาย เท้าของเฉินเหยียนเซียวก็ไม่เคยแตะพื้นเลย
ในที่สุด ภายใต้การทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมของซิว เวทมนต์ในร่างของเฉินเหยียนเซียวก็ทะลุถึงระดับหกก่อนพระอาทิตย์ตกในวันนี้!
หลังจากถึงขั้นที่หก เฉินเหยียนเซียวต้องเลือกทิศทางการฝึกเวทมนต์ของตัวเองจากสามอาชีพ คือ นักเวทย์ จอมเวท และพระ
ซิวเป็นครูที่ดีมาก เขาวิเคราะห์สถานการณ์ของทั้งสามทิศทางให้เฉินเหยียนเซียวอย่างง่ายๆ แต่ชัดเจน
นักเวทย์มีพลังโจมตีสูงที่สุดในสามอาชีพนี้ แม้แต่ในกองทัพใหญ่ พวกเขาก็ยังมีบทบาทสำคัญ การโจมตีด้วยเวทมนตร์อันทรงพลังมักจะสร้างความเสียหายที่น่ากลัวยิ่งกว่าอาวุธล้อมเมือง เมื่อรวมกับระยะโจมตีที่ไกลมาก ก็อาจกล่าวได้ว่าเป็นฝันร้ายของทุกคน
แต่นักเวทย์ก็อ่อนแอมาก ในสถานการณ์ที่มีระยะห่างจากศัตรูอย่างสมบูรณ์ พวกเขาคือผู้ไม่มีใครเอาชนะได้ แต่ถ้าถูกคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเข้าประชิดตัว พวกเขาก็จะกลายเป็นคนอ่อนแอมาก


## บทที่ 47 เส้นทางนักเวทย์ (2)

การโจมตีด้วยเวทมนตร์ทุกครั้งต้องใช้เวลาในการร่ายคาถา ยิ่งเวทมนตร์ทรงพลังมากเท่าไหร่ก็ต้องใช้เวลาร่ายนานขึ้นเท่านั้น ไม่มีสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์ พวกเขาไม่สามารถมีสมาธิในการร่ายคาถาได้ ดังนั้นมันจึงเป็นอาชีพที่สุดโต่งมาก
เป็นราชาในการต่อสู้ระยะไกล แต่อ่อนแอในการต่อสู้ระยะประชิด
ทิศทางนี้ เฉินเหยียนเซียวเป็นคนแรกที่ยกเลิก
เมื่อเผชิญกับอันตราย ศัตรูไม่มีทางให้เวลานักเวทย์ร่ายคาถา หากไม่มีทีมที่แข็งแกร่งคอยปกป้อง นักเวทย์ที่ต่อสู้เพียงลำพังอาจถูกอาชีพระยะประชิดระดับต่ำฆ่าได้ แน่นอน นักเวทย์ระดับสูงที่มีเวลาร่ายคาถาสั้นและมีประสบการณ์มาก สามารถทำให้ศัตรูที่ต่อสู้ระยะประชิดตายได้อย่างแน่นอน
แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เฉินเหยียนเซียวต้องการ เธอไม่มีที่พึ่งใดๆ ในช่วงแรกที่เสียเปรียบในการต่อสู้ระยะประชิด การเป็นนักเวทย์จึงไม่เหมาะกับเธอ
และเธอชินกับการโจมตีในชั่วพริบตา การร่ายคาถาที่ใช้เวลาและพลังงานมากไม่เหมาะกับเธอ
อันดับที่สองคือพระ พระมีพลังโจมตีที่อ่อนแอมาก แทบจะไม่มีเลย แต่พวกเขามีความสามารถในการเชื่อมต่อกับธรรมชาติที่แข็งแกร่งมาก สามารถใช้พลังแห่งธรรมชาติรักษาบาดแผลใดๆ และสามารถใช้พลังแห่งธรรมชาติที่ตนถนัดเพื่อเสริมสร้างร่างกายและพลังให้ตนเองและคนรอบข้าง แน่นอนผลลัพธ์เหล่านี้มีผลในระยะเวลาสั้นๆ
ความจริงแล้ว พระเป็นอาชีพที่ต้องพึ่งพาเพื่อนร่วมทีมมากกว่านักเวทย์ หากไม่มีเพื่อนร่วมทีมที่แข็งแกร่งคอยช่วยเหลือ พระที่อยู่ตามลำพังแม้แต่อสูรต่ำระดับก็ไม่สามารถจัดการได้
พระในโลกนี้คล้ายกับหมอในยุคปัจจุบัน เพียงแต่พวกเขามีความลึกลับและความสามารถมากกว่าหมอ
ทิศทางที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเมตตานี้ เฉินเหยียนเซียวยังฟังไม่จบก็ปฏิเสธไปแล้ว
เธอไม่ต้องการเป็นปรสิตที่ยืนอยู่หลังผู้อื่นและรับการปกป้องจากผู้อื่น!
สุดท้าย เหลือเพียงนักเวทย์เท่านั้น
ซิวอธิบายเกี่ยวกับนักเวทย์อย่างพิถีพิถัน ละเอียดกว่าตอนที่พูดถึงนักเวทย์และพระ
นักเวทย์เป็นการดำรงอยู่ที่แปลกประหลาดในทวีปแสงสว่าง พลังโจมตีของมันไม่ได้รุนแรงเท่านักเวทย์ และไม่มีความสามารถในการรักษาบาดแผลใดๆ แต่มันกลับเป็นฝันร้ายของคนจำนวนมาก
นักเวทย์มีคำสาปที่น่าพิศวง มันไม่สามารถทำให้คนสลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา แต่สามารถทำให้คนไม่เหลือซากกระดูกได้อย่างแนบเนียน มันเหมือนกับพิษที่มองไม่เห็นและจับต้องไม่ได้ กัดกร่อนชีวิตของศัตรูโดยที่ไม่มีใครรู้ตัว คำสาปไม่จำเป็นต้องร่ายคาถา เพียงแค่ร่ายคาถาด้วยนิ้วมือ ในพริบตาก็สามารถปล่อยคำสาปออกมา ทำให้ศัตรูอ่อนแอลง หรือแม้แต่ทำให้นักเวทย์ที่แข็งแกร่งไม่สามารถใช้พลังเวทใดๆ ได้ในระยะเวลาสั้นๆ กลายเป็นคนไร้ค่าที่พร้อมจะถูกฆ่า
นับว่าเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในการเล่นงานคน!
ซิวพูดจบ เฉินเหยียนเซียวก็เกิดความสนใจอย่างมากในอาชีพที่น่าขนลุกนี้
ในฐานะจอมโจร การเปิดเผยตัวต่อหน้าผู้คนและบุกตะลุยไม่ใช่สไตล์ของเธอ การซ่อนตัวในมุมมืดและรอจังหวะลงมือต่างหากที่เป็นสิ่งที่เธอชอบ!
นักเวทย์นี้ เหมือนถูกสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ!
"เอาอันนี้แหละ!" เฉินเหยียนเซียวตัดสินใจทันทีว่าจะเดินบนเส้นทางของนักเวทย์
แต่ซิวเตือนเธอว่า ในทวีปแสงสว่างทั้งหมดมีคนเรียนนักเวทย์ไม่มาก เพราะในสายตาของคนจำนวนมาก นักเวทย์เป็นการดำรงอยู่ที่มืดมน และวิธีการก็ต่ำช้า ตระกูลใหญ่ใดๆ ก็ไม่อนุญาตให้สมาชิกในตระกูลของตนเรียนอาชีพที่ทำให้เสื่อมเสียเกียรติยศนี้ นักรบที่แท้จริงควรเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างตรงไปตรงมา!


## บทที่ 48 เส้นทางนักเวทย์ (3)

ยิ่งไปกว่านั้น แดนเทพที่ผู้คนเคารพบูชาก็รังเกียจการดำรงอยู่ของอาชีพนักเวทย์อย่างมาก นักเวทย์เป็นเส้นทางที่ใกล้ชิดกับความมืดมากที่สุดในบรรดาหกทิศทางของเวทมนตร์และพลังต่อสู้ แดนเทพแห่งความสว่างต่อต้านพลังชั่วร้ายที่ใกล้ชิดกับความมืดทั้งหมด
เนื่องจากอคติของผู้คนและการกดขี่จากแดนเทพ ทั่วทั้งทวีปแสงสว่างแทบจะหาคนที่เรียนรู้วิชานักเวทย์ไม่ได้เลย
แม้จะมีอยู่บ้าง ก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนหนูที่ถูกไล่ตามถนน ถูกทุกคนรังเกียจและไล่ล่า
เฉินเหยียนเซียวคิดไม่ออกว่าทำไมอาชีพที่ทรงพลังเช่นนี้ถึงกลายเป็นสิ่งต่ำช้าในปากของพวกคนหน้าซื่อใจคดเหล่านี้
ต่ำช้า? โลกนี้มีคนที่แสร้งทำตัวดีมากมายเพียงใด ภายนอกดูสง่างาม แต่ลับหลังกลับทำเรื่องสกปรกโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ผู้คนยอมรับพวกคนหน้าซื่อใจคดเหล่านั้นได้ แต่กลับไม่ยอมรับอาชีพที่ฝึกฝนเวทมนตร์?
ช่างน่าขันจนไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี
"จะต่อต้านแล้วยังไง? จะไม่ชอบแล้วไง? เส้นทางที่ฉันเลือกเอง จำเป็นด้วยหรือที่ต้องสนใจคำวิจารณ์ของคนอื่น" เฉินเหยียนเซียวหัวเราะเยาะ เธอไม่เคยเป็นคนที่สนใจสายตาของชาวโลก
เธอจะเลือกแต่สิ่งที่เธอตัดสินใจว่าถูกต้อง ไม่ใช่คล้อยตามความคิดของชาวโลกอย่างไร้เหตุผล
เฉินเหยียนเซียวรู้ดีว่าในโลกนี้ ไม่มีใครที่พึ่งพาได้ มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่เป็นที่พึ่งเดียว
'จำคำที่เจ้าพูดวันนี้ไว้ การเลือกของตัวเองมีเพียงตัวเองเท่านั้นที่จะยืนหยัดได้' สำหรับความมุ่งมั่นของเฉินเหยียนเซียว ซิวไม่ได้พูดคำทัดทานใดๆ อีก กระทั่งเฉินเหยียนเซียวรู้สึกลางๆ ว่าซิวพอใจกับการเลือกของเธอ
แม้ว่าจะได้กำหนดทิศทางของเวทมนตร์ในอนาคตแล้ว แต่ในสถานที่ที่เรียบง่ายอย่างหุบเขาหินหลอมละลาย การเรียนรู้เรื่องของนักเวทย์แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ถึงแม้ซิวจะลึกลับเพียงใด ก็ไม่มีทางที่จะคาดการณ์ล่วงหน้าเมื่อร้อยปีก่อนว่าคนที่ตนจะเข้าสิงจะเลือกเส้นทางนักเวทย์ จึงไม่มีทางเก็บเนื้อหาการเรียนรู้เกี่ยวกับนักเวทย์ไว้ในสมอง
ยิ่งไปกว่านั้น เนื่องจากการผนึกชั้นที่สองของชีซิงซั่วเยว่ยังไม่ถูกปลดปล่อย หลังจากที่เฉินเหยียนเซียวเข้าสู่ระดับหก การเติบโตของเวทมนตร์ก็เริ่มหยุดชะงัก ไม่ว่าเธอจะพยายามสงบจิตใจฝึกฝนอย่างไร ก็ไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่น้อย
เหมือนที่ซิวกล่าวไว้ ผลของการปลดปล่อยการผนึกนั้นเกี่ยวข้องโดยตรงกับความเข้มงวดตอนที่ถูกผนึก
เฉินเหยียนเซียวจึงต้องล้มเลิกความคิดที่จะฝึกฝนเส้นทางนักเวทย์ต่อในตอนนี้ และเริ่มมุ่งเน้นไปที่พลังต่อสู้
น่าเสียดายที่การทะลุผ่านระดับ 6 ของเวทมนตร์ในเวลาอันสั้นก็เป็นเรื่องที่หาได้ยากมากแล้ว การจะทะลุผ่านพลังต่อสู้ในเวลาสั้นๆ เช่นกัน...นั่นเป็นเพียงความฝันของคนโง่เท่านั้น!
ซิวก็ไม่ได้เร่งรัดให้เฉินเหยียนเซียวฝึกฝนเหมือนก่อนหน้านี้อีก
เมื่อรถม้าของตระกูลจูเชวี่ยเคลื่อนเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขาหินหลอมละลาย อุณหภูมิโดยรอบก็ยิ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ น้ำแม้เพียงหยดเดียวเมื่อหยดลงบนพื้นก็จะระเหยกลายเป็นไอในทันที แม้แต่สัตว์ปีศาจระดับต่ำก็ไม่กล้าเข้ามาในพื้นที่ที่ร้อนระอุเช่นนี้
และผู้คนในรถม้าก็รู้ว่า เมื่ออุณหภูมิสูงขึ้น พวกเขาก็ยิ่งเข้าใกล้รังของจูเชวี่ยมากขึ้น
...
เฉินเจียอี๋และเฉินเจียเหว่ยนั่งอยู่ในรถม้าคันเดียวกัน ในรถมีผู้รับใช้วัยกลางคนเพียงคนเดียวที่คอยดูแลทั้งสอง ส่วนผู้รับใช้อีกสองคนถูกทิ้งไว้ที่รถม้าที่เฉินเจียเหว่ยควรจะนั่ง
"อีกนานไหมกว่าจะถึง? นั่งรถม้าทั้งวัน ทั้งตัวจะพังอยู่แล้ว! ฉันเบื่อเนื้อแห้งพวกนั้นจะแย่แล้ว! ถ้ากินอีก ฉันต้องอาเจียนแน่ๆ!" เฉินเจียอี๋นั่งพิงในรถม้าด้วยใบหน้าบึ้งตึง เคยชินกับการใช้ชีวิตสุขสบายในตระกูลจูเชวี่ยมาตลอด การเดินทางหลายวันนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัวไปหมด หากไม่ใช่เพราะเกี่ยวข้องกับจูเชวี่ย และมีโอกาสได้รับความโปรดปรานจากเซิ่งจวิน เธอคงไม่อยากทรมานตัวเองเช่นนี้เลย


## บทที่ 49 รังจูเชวี่ย (1)

"ใครจะรู้ล่ะ? ฉันก็ทรมานจะตายอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ถูกขังอยู่ในรถม้าทั้งวัน ทำอะไรไม่ได้เลย แทบจะหายใจไม่ออก ดีนะที่มีพี่สาวอยู่เป็นเพื่อน ไม่งั้นฉันคงเสียสติไปแล้ว" เฉินเจียเหว่ยเชื่อฟังเฉินเจียอี๋เสมอมา วันก่อนเพราะทนความเบื่อหน่ายจากการถูกขังในรถม้าไม่ไหว จึงฉวยโอกาสตอนพักแอบมาที่รถม้าของเฉินเจียอี๋
เมื่อเด็กซนสองคนมาอยู่ด้วยกัน ก็ไม่น่าเบื่อเหมือนก่อนหน้านี้
แต่ก็ยังคงทนลำบากอยู่ดี
"ฮึ ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าตอนนี้ไอ้โง่นั่นเป็นยังไงบ้าง อยู่คนเดียวในรถม้า... ฮึๆ คงไม่ได้ทำให้รถม้าเละเทะไปหมดหรอกนะ? รถคันนี้แพงนะ" เฉินเจียอี๋เหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างพลางพึมพำ
"ใครจะรู้ล่ะ นางเป็นคนโง่ แม้แต่กินข้าวใส่เสื้อผ้าก็ยังเป็นปัญหา ฉันไม่กล้าไปดูที่รถม้าของนางหรอก ใครจะรู้ว่าจะเป็นสภาพไหน พี่สาวเก่งจริงๆ ที่เอาคนรับใช้ของนางมาตั้งแต่แรก" เฉินเจียเหว่ยพูดพลางยิ้ม
"นางน่ะหรือ? จะคู่ควรให้ยอดฝีมือของตระกูลเรามารับใช้? อย่าล้อเล่นเลย คนทั้งสี่ที่คุณปู่ส่งมาครั้งนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือของตระกูลเรา ให้พวกเขาไปรับใช้คนโง่แบบนั้น มันเป็นการสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์ ฉันอยากดูนักว่าเมื่อไม่มีคนดูแล แถมถูกขังอยู่ในรถม้า นางจะอยู่สบายได้หรือเปล่า" เฉินเจียอี๋รู้ดีว่าต่อหน้าเซิ่งจวิน นางไม่อาจรังแกเฉินเหยียนเซียวอย่างโจ่งแจ้ง แต่การแกล้งลับหลังเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำได้ แม้จะไม่สาแก่ใจ แต่ก็ทำให้เฉินเหยียนเซียวลำบากได้
พี่น้องสมคบกัน ส่วนคนรับใช้ที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นการรังแกเฉินเหยียนเซียว เพียงแต่คอยระวังสังเกตสถานการณ์นอกหน้าต่างรถอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้น เงาร่างที่พร่ามัวก็ผ่านหน้าต่างรถไปอย่างรวดเร็ว คนรับใช้ตกใจยื่นหน้าออกไปดู แต่กลับพบว่าบนพื้นดินที่ไหม้ดำด้านนอกไม่มีแม้แต่เงาผี
"เกิดอะไรขึ้น?" เฉินเจียอี๋สังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของคนรับใช้จึงถาม
คนรับใช้มองดูอีกครั้ง หลังจากแน่ใจว่าไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ จึงนั่งกลับที่เดิมและตอบว่า "กระหม่อมตาฝาดไปชั่วครู่ เหมือนเห็นใครบางคน"
เฉินเจียอี๋หัวเราะใหญ่ "หรือว่าตาลายเพราะรถโคลงเคลง? ที่นี่จะมีคนอยู่ข้างนอกได้ยังไง? ตามที่ท่านพ่อบอก ตอนนี้เราอยู่ในเขตที่ถ้าไม่ได้สวมเกราะไหมน้ำแข็ง เดินอยู่ข้างนอกจะกลายเป็นมัมมี่ทันที ที่แบบนี้จะมีคนได้ยังไง?"
คนรับใช้พยักหน้า คิดว่าตัวเองคงตาฝาดไปจริงๆ จึงไม่ได้ใส่ใจอะไร
เมื่อถึงค่ำคืนของวันที่สาม รถม้าทั้งแปดคันก็หยุดอยู่หน้าถ้ำขนาดมหึมา
เดินทางมานาน ในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย ทุกคนที่โคลงเคลงอยู่บนรถม้ามานาน ต่างรีบลงจากรถอย่างใจร้อน
เฉินเจียอี๋ยังพอรู้จักหนักเบา ส่งคนรับใช้ที่แต่เดิมดูแลเฉินเหยียนเซียวกลับไป
เฉินเหยียนเซียวถูกคนรับใช้พาลงจากรถม้า ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย แล้วเงยหน้ามองสิ่งมหึมาตรงหน้า
ถ้ำมืดสนิท มีขนาดใหญ่เท่าครึ่งภูเขา เพียงแค่ยืนอยู่ที่ปากถ้ำ เธอก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พวยพุ่งออกมาจากถ้ำไม่ขาดสาย โชคดีที่เกราะไหมน้ำแข็งที่สวมอยู่ช่วยป้องกันความร้อนแรงได้ แม้จะยังรู้สึกถึงอุณหภูมิที่แผดเผา แต่ก็ไม่ถึงกับทนไม่ไหว
"เชิญทางนี้" คนรับใช้ยืนอยู่ข้างเฉินเหยียนเซียว แม้จะรู้ว่าคำพูดของตน คุณหนูเจ็ดคนนี้คงฟังไม่เข้าใจ แต่ต่อหน้าเซิ่งจวิน เขาก็ต้องแสดงความเคารพต่อเฉินเหยียนเซียวบ้าง
เธอเป็นจอมโจรจากศตวรรษที่ยี่สิบสี่ แต่ข้ามเวลามาอยู่ในร่างของคนโง่เขลาไร้ค่า ไม่มีพ่อแม่ และต้องคอยเกรงใจคนในตระกูล คนโง่? ไร้ค่า? ดีมาก เธอจะทำให้พวกมนุษย์โลกโง่เขลาเหล่านี้รู้ว่าอะไรคือความเสียใจที่สายเกินไป!

พลังต่อสู้? เวทมนต์? เธอฝึกฝนทั้งเวทมนตร์และการต่อสู้จนเหนือกว่าอัจฉริยะทั้งปวง ตำแหน่งหัวหน้าครอบครัว? สัตว์ศักดิ์สิทธิ์จูเชว่อ? อยากได้? ขอโทษนะ เธอเอาไปแล้ว

แต่ใครจะบอกเธอได้บ้างว่า เด็กหนุ่มน่ารักที่นั่งรถม้าทีไรก็เมารถอาเจียนนี่ เป็นเทพสัตว์จูเชวี่ยจริงๆ หรือ?

แล้วดวงวิญญาณลึกลับที่อาศัยอยู่ในร่างของเธอ ที่ทำตัวเหมือนเจ้านายนั่นคือเทพองค์ไหนกัน? และ...

ทำไมเพื่อนของคนอื่นล้วนแต่แผ่บารมีราชันอันน่าเกรงขาม แต่ทำไมคนรอบตัวเธอถึงมีแต่พ่อค้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ พวกหน้านิ่งเย็นชาติดเทคโนโลยี หรือไม่ก็พวกเจ้าชู้เสเพล ที่ดีที่สุดคงเป็นหนุ่มหน้าหวานขี้โรคนั่นแหละ!

บอกว่าจะครองโลก ย่ำยีทั่วทิศ แต่ทำไมถึงได้แย่แบบนี้!