นางรองกลายเป็นเจ้าพ่อ
Er Fengchong
## บทที่ 1 หลุดเข้าไปในนิยายกลายเป็นตัวละครรอง

โพสต์บนฟอรัมของโรงเรียนมัธยมชิงฮั่วได้รับความสนใจอย่างมาก
เจียน หยวนเน่า อัจฉริยะด้านเปียโนชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 ของโรงเรียนมัธยมชิงฮั่ว ตกบันไดและได้รับบาดเจ็บที่มือ อาจต้องเผชิญกับปัญหาที่ไม่สามารถเล่นเปียโนได้อีกต่อไปในอนาคต
ในทันใดนั้น มีความคิดเห็นมากมายตามมา ทุกคนต่างแสดงความเสียใจและอวยพรให้หายเร็วๆ
อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงความคิดเห็นหนึ่ง จู่ๆ ก็มีคนเปิดเผยข้อมูลที่น่าตกใจ
[พวกคุณไม่รู้หรอก เจียน หยวนเน่า ไม่ได้ตกบันไดโดยบังเอิญ แต่ถูกน้องสาวแท้ๆ ของเขา เจียนอี้หลิง ผลักลงไป! เป็นความจริง 100%!]
ทันใดนั้น ทุกคนก็เริ่มนินทากัน
ในชั่วพริบตา หน้าจอเต็มไปด้วยคำด่า
[เจียนอี้หลิงโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?]
[พระเจ้า นี่มันน่ากลัวมากเลยนะ แม้แต่คนอื่นก็ยังไม่ทำอะไรโหดร้ายขนาดนี้ แล้วนี่เป็นน้องสาวแท้ๆ ด้วยนะ!]
[รู้มานานแล้วว่าเจียนอี้หลิงเข้ากับคนยาก ทุกวันทำตัวเหมือนคนสูงส่ง ทำท่าว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น แต่ไม่คิดว่าเธอจะโหดร้ายถึงขนาดลงมือกับครอบครัวตัวเอง]
[เห็นมาตั้งนานแล้วว่าเจียนอี้หลิงโหดร้าย ดูเหมือนว่าลางสังหรณ์ของฉันจะไม่ผิดเลยสักนิด]
[คนแบบนี้อาศัยอยู่ในโรงเรียนของเรา น่ากลัวมากจริงๆ รีบย้ายโรงเรียนไปเถอะ อย่ามาทำร้ายพวกเราอีกเลย]
[มา มา มา ใครอยากให้เจียนอี้หลิงออกจากโรงเรียนก็กดไลค์ ดันฉันขึ้นไปให้ทางโรงเรียนเห็น!]
ในชั่วพริบตา เจียนอี้หลิงกลายเป็นเป้าหมายของการโจมตี
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ความคิดเห็นนี้ก็ได้รับไลค์กว่า 500 ครั้ง และถูกดันขึ้นไปเป็นความคิดเห็นยอดนิยมทันที
ขณะนั้น ผู้ก่อเรื่อง เจียนอี้หลิง กำลังตื่นจากความประหลาดใจที่ได้เข้ามาในนิยาย
เจียนอี้หลิงที่เติบโตมาในสถาบันวิจัยและทำงานวิจัยด้านการแพทย์ ไม่เคยอ่านนิยายมาก่อน สิ่งที่เธออ่านมาตั้งแต่เด็กส่วนใหญ่เป็นรายงานการวิจัยทางวิชาการ
จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อน นักศึกษาฝึกงานคนหนึ่งในสถาบันวิจัยถือนิยายรักเล่มหนึ่งมาบอกเธอว่า ตัวละครหญิงรองในหนังสือเล่มนั้นมีชื่อเหมือนกับเธอ และแนะนำให้เธออ่านนิยายเล่มนั้น บอกว่าเธออ่านรายงานการวิจัยและทำวิจัยทั้งวันน่าเบื่อเกินไป ควรอ่านอะไรที่เป็นความบันเทิงบ้างเพื่อผ่อนคลาย
เจียนอี้หลิงอ่านนิยายเล่มนั้น ในนั้นเจียนอี้หลิงเป็นคุณหนูที่เกิดมาพร้อมช้อนเงินช้อนทอง
ตระกูลเจียนเป็นตระกูลใหญ่และมั่งคั่ง เป็นหนึ่งในไม่กี่ตระกูลใหญ่ของเมืองหั้งหยวน
เฒ่าใหญ่ตระกูลเจียน หรือก็คือคุณปู่ของเจียนอี้หลิงเกษียณแล้ว ตอนนี้กิจการของตระกูลเจียนอยู่ในมือของเจียนซือไห่และน้องชายอีกสองคน
พี่น้องทั้งสามคนต่างมีความสามารถ พี่ชายคนโตและคนรองเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจ ส่วนน้องชายคนเล็กเลือกที่จะเข้าสู่วงการการเมือง
ส่วนเจียนอี้หลิงเป็นลูกสาวคนเดียวในรุ่นของเธอในตระกูลเจียน เธอมีพี่ชายสามคนและลูกพี่ลูกน้องผู้ชายอีกห้าคน
อาจกล่าวได้ว่าเธอเกิดมาในครอบครัวที่ดีมาก
อย่างไรก็ตาม เจียนอี้หลิงในนิยายกลับเป็นคนที่มีนิสัยไม่ดี ดื้อรั้น เย่อหยิ่ง และยึดมั่นถือมั่น ทำให้เธอมีศัตรูมากมาย แม้แต่คนในครอบครัวของเธอเองก็ไม่เว้น
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังทำเรื่องโง่ๆ มากมายในเรื่องความรักที่มีต่อพระเอก ถึงขนาดพยายามทำร้ายนางเอก
ในที่สุดเธอก็ได้รับผลกรรมที่ทำไว้ จบชีวิตอย่างน่าเวทนา ตายอย่างเดียวดายในห้องพยาบาลตอนอายุเพียง 22 ปี
และเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นนี้เป็นจุดเปลี่ยนในชีวิตของเจียนอี้หลิง
เธอทะเลาะกับพี่ชายเจียน หยวนเน่า ที่อายุมากกว่าเธอสองปีเพราะเรื่องของนางเอกโหม่วซือหยุน
ในระหว่างการทะเลาะกัน เจียน หยวนเน่า พลาดท่าตกบันได
ตอนที่เจียน หยวนเน่า ตกบันได เขาชนเข้ากับของตกแต่งที่ทำจากแก้วที่วางอยู่ที่เชิงบันได แก้วแตกกระจายเต็มพื้น และมีเศษแก้วเล็กๆ มากมายฝังเข้าไปในฝ่ามือของเจียน หยวนเน่า
เจียน หยวนเน่า เรียนเปียโนมาตั้งแต่เด็ก และตอนนี้ก็ประสบความสำเร็จพอสมควรแล้ว
มือพิการ อนาคตก็พังไปด้วย
เจียนอี้หลิงไม่ได้ผลักเจียน หยวนเน่า แต่เจียน หยวนเน่า ยืนยันว่าเธอเป็นคนผลัก
เจียนอี้หลิงพยายามอธิบาย แต่ทุกคนดูเหมือนจะเชื่อเจียน หยวนเน่า มากกว่า เพราะนิสัยของเจียนอี้หลิงไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ทุกคนเชื่อว่าเจียนอี้หลิงเป็นคนผลักเจียน หยวนเน่า มีความคิดชั่วร้าย และทำผิดแล้วไม่รู้จักสำนึก
เจียนอี้หลิงที่ถูกใส่ร้ายและไม่ได้รับความไว้วางใจจากครอบครัวของตัวเองจึงยิ่งดื้อรั้นมากขึ้น
จริงๆ แล้วเจียนอี้หลิงคนเดิมแม้จะมีนิสัยเหมือนคุณหนูบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีจิตใจที่เลวร้าย
แต่นับตั้งแต่เหตุการณ์นี้เป็นต้นมา เจียนอี้หลิงก็เริ่มเดินผิดทางมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่ยอมเปิดเผยความคิดที่แท้จริงของตัวเองมากขึ้น และดื้อรั้นมากขึ้นเรื่อยๆ


## บทที่ 2 เธอควรจะเติบโตขึ้นแล้ว

ในขณะที่เจียนอี้หลิงกำลังครุ่นคิด เสียงทะเลาะกันของพ่อแม่และพี่ชายของเธอดังขึ้นมาจากชั้นล่าง
"พอเถอะ อย่าพูดอีกเลย น้องสาวของนายยังเด็กอยู่"
เวินนวนวัย 40 กว่าขมวดคิ้ว น้ำเสียงสับสนและหมดหนทาง
"ยังเด็กอยู่งั้นเหรอ? มันไม่ใช่เรื่องของอายุแล้วนะ! เธออายุ 15 แล้ว! ควรจะรู้ผิดชอบชั่วดีได้แล้ว! แล้วเรื่องที่ผลักน้องชายคนที่สามตกบันไดน่ะ จะบอกว่าเป็นเพราะยังเด็กอยู่แล้วปล่อยผ่านไปได้เหรอ? มือคู่นั้นของน้องชายมีไว้เล่นเปียโนนะ ตอนนี้เขาอาจจะไม่ได้เล่นเปียโนอีกเลยตลอดชีวิต!"
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวเป็นผู้ใหญ่แล้ว รูปร่างสูงโปร่ง สูงกว่าหญิงสาวเต็มหัว
ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ กระดุมสองเม็ดบนสุดปลดออก
ใบหน้าของชายหนุ่มหล่อเหลาโดดเด่น ตอนนี้สายตาของเขาลึกล้ำ สีหน้าเคร่งขรึมมาก มีเงามืดปกคลุมอยู่
เขาคือเจียนหยวนเฉิง ลูกชายคนโตของหญิงสาว
ปกติแล้วเขาจะไม่พูดจารุนแรงกับแม่ของตัวเองแบบนี้ แต่เรื่องที่กำลังพูดคุยกันวันนี้มันร้ายแรงเกินไป
น้องสาวคนเล็กของพวกเขาทำเรื่องน่ากลัวแบบนี้ออกมา ผลักพี่ชายแท้ๆ น้องชายคนที่สามของเขาตกบันได!
ข้างๆ นั้น ชายวัยกลางคน พ่อของเด็กๆ หลายคน เจียนซือไห่ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน
เจียนซือไห่นั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ เขาอายุเพิ่งเลย 50 ต้นๆ แต่เพราะดูแลตัวเองดี รูปร่างจึงได้สัดส่วน แม้ใบหน้าจะมีร่องรอยแห่งวัยทิ้งไว้บ้าง แต่ก็ยังแผ่กลิ่นอายเสน่ห์ของชายวัยกลางคนอยู่
ในยามปกติเขาเป็นคนพูดอะไรต้องเป็นอย่างนั้นที่บริษัท แต่ตอนนี้เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของลูกชายคนโต เขากลับพูดอะไรไม่ออก
เจียนหยวนเฉิงพูดต่อว่า "ไม่ว่าจะเกิดความขัดแย้งอะไรระหว่างพี่น้อง การผลักพี่ชายแท้ๆของตัวเองตกบันไดก็เป็นเรื่องที่ยกโทษให้ไม่ได้!"
เวินนวนสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ส่ายหน้าพูดว่า "หยุนเฉิง นั่นก็เป็นน้องสาวของลูกนะ ตอนเด็กๆลูกรักเธอมากเชียวนะ ลูกอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอด ปลอบเธอ เล่นกับเธอ ตอนที่เธอหัดเรียกลูกว่าพี่ชายคนโต ลูกดีใจจนบอกไม่ถูกเลย"
ใบหน้าที่มีเส้นสายชัดเจนของเจียนหยวนเฉิงเกร็งเขม็ง "ผมจำได้ ผมจำได้ชัดเจน เธอเป็นน้องสาวของผม ผมแน่นอนว่าผมรักเธอ แต่ก็เพราะทุกคนในครอบครัวตามใจเธอ ถึงได้ตามใจจนเธอมีนิสัยที่ไม่เกรงกลัวอะไรเลย เธอเป็นลูกบ้านเจียน จะเอาแต่ใจหน่อย อารมณ์ร้อนหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ครั้งนี้เธอทำเกินไปจริงๆ พ่อ แม่ เธอเป็นลูกของพ่อแม่ แล้วน้องสามไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้มือของน้องสามอาจจะไม่หายเป็นปกติไปตลอดชีวิตแล้ว"
ดวงตาของเวินนวนเต็มไปด้วยน้ำตา "ทุกคนเป็นลูกของฉัน ทั้งหน้ามือหลังมือก็เป็นเนื้อเดียวกัน ฉันจะไม่รักได้ยังไง! ฉันยอมรับว่าฉันรักเสี่ยวหลิงมากกว่าพวกลูกชายหน่อย นั่นก็เพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงถึงได้... ฉันก็รู้ว่าครั้งนี้เธอทำเกินไปจริงๆ แต่ฉันก็ไม่สามารถส่งเธอไปสถานพินิจได้จริงๆนะ?"
เจียนซือไห่ที่อยู่ข้างๆเห็นภรรยาร้องไห้เสียใจ จึงโอบไหล่ภรรยาเบาๆ ปลอบโยนเสียงเบา
เจียนหยวนเฉิงมองใบหน้าที่ร้องไห้เสียใจของแม่ อารมณ์ก็หนักอึ้ง "ผมก็ไม่ได้พูดถึงขนาดนั้น แค่อยากให้พ่อกับแม่หลังจากเรื่องนี้ ชดเชยน้องสามให้ดี พร้อมกับสั่งสอนน้องสาวอย่างเข้มงวด ไม่อย่างนั้น ถึงจะเป็นพี่ชายแท้ๆ ผมก็จะจับเธอไปสถานพินิจเหมือนกัน!"
"ฉันรู้แล้ว..." เวินนวนก็ไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจคำพูดของลูกชายคนโต
"หยุนเฉิง ลูกบินกลับมาจากต่างประเทศกะทันหัน ยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม ให้ซี้อันทำอะไรให้ลูกกินหน่อยไหม?" เจียนซือไห่มองลูกชาย ถามด้วยความห่วงใย
"ไม่ละครับ ผมจะไปโรงพยาบาล ตอนนี้น้องสามยังทำใจไม่ได้ ผมต้องดูแลเขา"
เจียนซือไห่พยักหน้า "เดี๋ยวพ่อกับแม่จะตามไป"
หลังจากพูดคุยกันสั้นๆ เจียนหยวนเฉิงก็จากไป


## บทที่ 3 ต้องยอมรับผิด

เจียนอี้หลิงเดินออกจากห้อง เมื่อเดินมาถึงบันได เวินนวนที่อยู่ชั้นล่างก็เห็นเธอพอดี
สายตาประสานกัน เวินนวนมีสีหน้าโศกเศร้า อยากพูดแต่ก็พูดไม่ออก
ลูกสาวที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กจนโต แต่ตอนนี้...
เวินนวนร้องไห้ในอ้อมกอดของเจียนซือไห่: "เป็นความผิดของฉันเอง ฉันตามใจเสี่ยวหลิงมากเกินไป..."
เจียนซือไห่เป็นผู้นำในวงการธุรกิจมาหลายปี ไม่ว่าเรื่องใหญ่หรือเล็กก็ไม่เคยขมวดคิ้วเลยสักครั้ง แต่เรื่องวันนี้กลับทำให้เขาน้ำตาคลอ
"ไม่ใช่ความผิดของเธอคนเดียว ฉันก็ผิดด้วย โชคดีที่ยังไม่สายเกินไป ตั้งแต่นี้ต่อไปเราต้องสั่งสอนให้ดี สอนเสี่ยวหลิงให้เป็นคนดียังทันอยู่" เจียนซือไห่ลูบหลังภรรยาเบาๆ
เจียนซือไห่ก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน เขายอมรับว่าในบรรดาลูกทั้งสี่คน เขาและภรรยารักลูกสาวคนเล็กมากกว่าเล็กน้อย เพราะเป็นลูกคนเล็กสุด และเป็นลูกสาวคนเดียวด้วย
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่รักลูกอีกสามคน ลูกชายคนที่สามเกิดเรื่องแบบนี้ เขาก็รู้สึกเจ็บปวดและสงสาร
สามีภรรยามองตากันด้วยสายตาที่มีทั้งความเศร้า ความเสียใจ การตำหนิ และความไม่อยากจากไป
สายตาแบบนี้เป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับเจียนอี้หลิง
ในชาติก่อน พ่อแม่ที่แท้จริงของเจียนอี้หลิงเมื่อค้นพบพรสวรรค์ของเธอ ก็ได้ทำสัญญากับสถาบันวิจัย ส่งเจียนอี้หลิงไปอยู่ที่สถาบันวิจัย เพื่อแลกกับค่าตอบแทนจำนวนมหาศาลที่สถาบันวิจัยจะจ่ายให้พ่อแม่ของเจียนอี้หลิงทุกปี
เจียนอี้หลิงแทบไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ของตัวเอง ในการพบกันไม่กี่ครั้ง พวกเขามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาและห่างเหิน แม้แต่คำทักทามถามไถ่ก็เป็นเพียงคำพูดตามสูตร เหมือนบทพูดที่ท่องมาล่วงหน้า ไม่มีความอบอุ่นเลย
แต่สายตาของสามีภรรยาคู่นี้ที่มองเธอ กลับประทับอยู่ในใจของเจียนอี้หลิง ดึงดูดอารมณ์ของเธออย่างบอกไม่ถูก
บางทีในเรื่องนี้ พวกเขาอาจไม่ได้เลือกที่จะเชื่อเจียนอี้หลิง แต่ใจที่รักเจียนอี้หลิงของพวกเขานั้นเป็นความจริง
จู่ๆ เวินนวนก็ออกจากอ้อมกอดของสามี วิ่งขึ้นบันได มาที่ข้างๆ เจียนอี้หลิง
เจียนอี้หลิงวัย 15 ปี ตัวเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกันเล็กน้อย เพราะเธอเป็นเด็กคลอดก่อนกำหนด
เธอมีใบหน้าเล็กๆ น่ารักเหมือนตุ๊กตา ตอนนี้ยังมีแก้มป่องๆ เหมือนเด็กทารกอยู่บ้าง
ตอนนี้เจียนอี้หลิงเงียบไม่พูดอะไร ทำให้เวินนวนรู้สึกเจ็บปวดในใจมากขึ้น
เวินนวนทำเสียงเข้มขึ้น ดุเจียนอี้หลิงอย่างเด็ดขาด: "เสี่ยวหลิง เรื่องนี้หนูต้องยอมรับผิด เดี๋ยวแม่กับพ่อจะไปเยี่ยมพี่สามที่โรงพยาบาล หนูต้องไปขอโทษเขา! ขอให้เขาให้อภัย! สิ่งที่หนูทำมันเกินไปแล้ว! ถ้าหนูไม่ยอมแก้ไขตัวเอง แม่กับพ่อจะไม่ให้อภัยหนูด้วย!"
เวินนวนไม่เคยเข้มงวดกับเจียนอี้หลิงขนาดนี้มาก่อน
เจียนอี้หลิงพยักหน้าเบาๆ
เจียนอี้หลิงรู้ว่าตอนนี้การพยายามอธิบายว่าตนเองไม่ได้ตั้งใจนั้นไม่มีความหมาย
หากเธอปฏิเสธไปเรื่อยๆ ก็จะเหมือนเจียนอี้หลิงในนิยายต้นฉบับ ที่ผลักตัวเองไปสู่สถานการณ์ที่อันตรายที่สุด
ตอนเย็น เวินนวนให้ซี้อันทำซุปบำรุงและอาหารหลายอย่าง บรรจุลงในกระติกเก็บความร้อน แล้วพาเจียนอี้หลิงไปโรงพยาบาลด้วยกัน
บ้านเจียนตั้งอยู่บนเนินเขา ละแวกนี้เป็นย่านวิลล่า คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้มีอำนาจและอิทธิพลในเมืองเฮิงหยวน
โรงพยาบาลที่เจียนหยวนเน่าเข้ารักษาตัวอยู่ห่างจากบ้านประมาณครึ่งชั่วโมงโดยรถยนต์ เป็นโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุดในเมืองเฮิงหยวน
เมื่อมาถึงหน้าห้องผู้ป่วย พ่อเจียนและแม่เจียนเห็นลูกชายที่แขนถูกแขวนด้วยเฟรม ใบหน้าซีดขาว ไร้ชีวิตชีวา ก็รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง
เจียนหยวนเน่าและเจียนหยวนเฉิงสองพี่น้องมีใบหน้าคล้ายกันประมาณ 50 เปอร์เซ็นต์ ต่างมีหน้าตาหล่อเหลา เส้นสายชัดเจน
เมื่อเทียบกับพี่ชายเจียนหยวนเฉิง ใบหน้าของเจียนหยวนเน่ายังดูเยาว์วัยกว่า
ตอนนี้ใบหน้าที่ดูเยาว์วัยนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเกือบจะสิ้นหวัง
เจียนหยวนเน่าอายุเพียง 17 ปีเท่านั้น การเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนี้เป็นการกระทบกระเทือนจิตใจเขาอย่างมาก
เจียนหยวนเฉิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ทำหน้าบึ้งตึง เงียบไม่พูดอะไร
ใบหน้าหล่อเหลาถูกปกคลุมด้วยความหม่นหมอง
"หยวนเน่า แม่ให้ซี้อันทำอาหารที่ลูกชอบมา ลูกกินสักหน่อยนะ" เวินนวนค่อยๆ เข้าไปหา เคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล
เจียนหยวนเน่าหันหน้าไปทางอื่น
เวินนวนรู้ว่าลูกชายกำลังเจ็บปวด
จึงยังคงปลอบประโลมเขาอย่างระมัดระวังที่ข้างเตียง หวังว่าเขาจะเปิดใจ
เจียนหยวนเฉิงที่อยู่ข้างๆ บอกเวินนวนว่า "เมื่อกี้โหม่วซือหยุนมาแล้ว เธอเอาของกินมาให้ และป้อนน้องสามกินไปบ้างแล้ว"


## บทที่ 4 พวกคุณก็รู้แต่จะปกป้องเสี่ยวหลิง

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เวินนวนงงไปครู่หนึ่ง แล้วพูดตามว่า "กินแล้วก็ดีแล้ว กินแล้วก็ดีแล้ว กินอาหารให้ดีๆ นะ มือจะฟื้นตัวเอง เธอไม่ต้องกังวล พ่อของเธอได้ติดต่อศัลยแพทย์ที่ดีที่สุดให้เธอแล้ว"
เวินนวนรู้จักโหม่วซือหยุน นั่นคือลูกที่มู่เซาแม่บ้านของเธอพามาด้วย
มู่เซาเป็นคนน่าสงสาร สามีเสียชีวิตแล้ว ต้องเลี้ยงลูกคนเดียว เพราะไม่มีทางเลือกจึงขอร้องให้เธอให้ลูกมาอยู่ด้วย
เวินนวนไม่ได้ปฏิเสธ มู่เซาทำงานขยันขันแข็งอยู่แล้ว เพิ่มเด็กอีกคนก็แค่เพิ่มคนกินข้าว เด็กคนหนึ่งก็กินไม่มากหรอก บ้านเจียนไม่ขาดแคลนแค่นี้
โหม่วซือหยุนกับเจียน หยวนเน่าอายุใกล้เคียงกัน สองคนเล่นด้วยกันได้ดี
การทะเลาะกันระหว่างเจียน หยวนเน่ากับเจียนอี้หลิงครั้งนี้ก็เกิดขึ้นเพราะโหม่วซือหยุน แต่เวินนวนรู้ว่าไม่ควรโทษโหม่วซือหยุน เป็นเพราะลูกสาวของเธอคิดมากเกินไป พี่ชายของเธอจะรักเธอแค่ไหนก็ไม่อาจไม่มีเพื่อนคนอื่นได้
เจียน หยวนเน่าพูดขึ้นทันใด เสียงทุ้มต่ำ ไร้ชีวิตชีวา "อย่าหลอกผมเลย เส้นประสาทในมือผมขาดหมดแล้ว ไม่มีทางดีขึ้นได้อีก ผมจะไม่มีวันเล่นเปียโนได้อีกแล้ว ผมเป็นคนพิการแล้ว!"
"อย่าพูดแบบนั้นสิ...เสี่ยวเหนาะ...แม่รู้ว่าลูกเสียใจมาก...แม่ผิดเอง..." เวินนวนร้องไห้พลางขอโทษลูกชาย
"คุณจะขอโทษทำไม? ถ้าจะขอโทษก็ควรให้เธอมาสิ! ให้เธอชดใช้มือผมหนึ่งข้าง! ผมจะไม่เอาเรื่องกับเธอแล้ว!"
"เสี่ยวเหนาะ เธอเป็นน้องสาวของลูก ก็ยังเป็นเด็กอยู่ แม่...แม่..." เวินนวนไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไรดี
เจียนซือไห่เห็นภรรยาร้องไห้ไม่หยุด รีบห้าม "เสี่ยวเหนาะ อย่าบีบคั้นแม่ของลูกอีกเลย!"
"ใช่ ผมบีบคั้นเธอ! เป็นผมที่บีบคั้นเธอ พวกคุณก็รู้แต่จะปกป้องเสี่ยวหลิง มีแต่เธอที่เป็นลูกของพวกคุณ ผมไม่ใช่!" เจียน หยวนเน่าอยู่ในอารมณ์โกรธ ปกติแล้วเขาไม่เคยไม่พอใจที่พ่อแม่รักน้องสาวมากกว่า แต่ตอนนี้เขาสูญเสียมือทั้งสองข้างที่สำคัญที่สุด อารมณ์ของเขาพังทลายแล้ว
เจียนหยวนเฉิงห้ามการทะเลาะที่จะรุนแรงขึ้นไปอีกได้ทันเวลา "เสี่ยวเหนาะ พ่อแม่ก็ทำผิดจริงๆ แต่การให้พ่อแม่ไปทำลายมือของเสี่ยวหลิงก็เป็นไปไม่ได้จริงๆ นะ น้องใจเย็นๆก่อน ทุกคนจะหาทางแก้ไขมือของน้อง และจะลงโทษเสี่ยวหลิงตามสมควรด้วย พี่สัญญา"
คำพูดของเจียนหยวนเฉิงทำให้เจียน หยวนเน่าใจเย็นลงไม่น้อย เขายังคงฟังคำพูดของพี่ชายอยู่ และก็รู้ว่าจริงๆ แล้วไม่สามารถไปทำลายมือข้างหนึ่งของน้องสาวได้
แม้ว่าจะทำลายมือของน้องสาว มือของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้น
ที่หน้าประตูห้องผู้ป่วย เจียนอี้หลิงมองดูทุกอย่างในห้อง สายตาของเธอตกลงบนมือที่บาดเจ็บของเจียน หยวนเน่า ซึ่งถูกแขวนไว้ด้วยโครงยึด
มีเครื่องมือมากมายติดอยู่บนมือเพื่อยึดตรึง
เจียนอี้หลิงรู้ทันทีว่าเส้นประสาทในมือของเจียน หยวนเน่าได้รับบาดเจ็บ หากต้องการให้มือของเขาฟื้นฟูอย่างสมบูรณ์ จำเป็นต้องทำการผ่าตัดเส้นประสาทเพื่อซ่อมแซมเส้นประสาทในมือ
นี่เป็นการผ่าตัดที่ยากมาก ปัจจุบันมีศัลยแพทย์ไม่กี่คนที่สามารถทำได้
ไม่เช่นนั้นด้วยอำนาจและทรัพยากรของตระกูลเจียน พวกเขาคงไม่ถึงกับไม่สามารถจัดการให้เจียน หยวนเน่าได้
ในนิยายต้นฉบับ มือของเจียน หยวนเน่าไม่สามารถฟื้นฟูได้อย่างสมบูรณ์ และอาชีพการเล่นเปียโนของเขาก็ถูกขัดขวาง ต่อมาเขากลายเป็นคนที่หดหู่มาก
และเนื่องจากพ่อแม่ยังคงห่วงใยเจียนอี้หลิง ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเจียน หยวนเน่ากับพ่อแม่แย่ลง
ในโลกอันมืดมนของเขา โหม่วซือหยุนตัวเอกหญิงเป็นแสงสว่างเพียงน้อยนิดที่เขามี
เจียนอี้หลิงก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง การผ่าตัดแบบนี้เธอเคยทำได้ในอดีต เธอมีทักษะและประสบการณ์จากการผ่าตัดนับครั้งไม่ถ้วน
ตอนที่เจียนอี้หลิงอยู่ที่สถาบันวิจัย เธอมุ่งเน้นไปที่การวิจัยยา แต่ในขณะเดียวกันก็ประสบความสำเร็จอย่างโดดเด่นในด้านการผ่าตัด ได้รับการยอมรับอย่างสูงทั้งในประเทศและต่างประเทศ
ในตอนนั้น การผ่าตัดครั้งหนึ่งของเจียนอี้หลิงถึงกับถูกสถาบันวิจัยนำไปประมูลด้วยราคาสูงลิบ
แต่มือคู่นี้ของเธอในตอนนี้ยังทำไม่ได้ การทำผ่าตัดที่ละเอียดอ่อนเช่นนี้ นอกจากเทคนิคแล้ว ยังต้องฝึกฝนมือทั้งสองข้างของตัวเอง เพื่อให้แน่ใจว่ามือจะไม่สั่นระหว่างการผ่าตัด
ซึ่งต้องใช้เวลาในการฝึกฝนระยะหนึ่ง


## บทที่ 5 ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่ไหม?

ตอนนี้ เจียนหยวนเฉิงที่อยู่ในห้องสังเกตเห็นเจียนอี้หลิงที่ประตูห้องคนไข้ เขาลุกขึ้นและเดินอย่างรวดเร็วไปที่ประตู
เจียนหยวนเฉิงมีความสูงกว่า 180 เซนติเมตร เจียนอี้หลิงวัย 15 ปีดูเล็กและผอมมากเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ศีรษะของเธอเพียงแค่ถึงระดับหน้าอกของเขา
เจียนอี้หลิงสวมเสื้อไหมพรมสีขาวเรียบๆ ใบหน้าขาวสะอาด ดูเหมือนกระต่ายขนปุยสีขาวตัวเล็ก น่าเสียดายที่เป็นแค่ภายนอก ส่วนจิตใจข้างในคงดำมืดไปครึ่งหนึ่งแล้ว
"เข้าไป ขอโทษ"
น้ำเสียงคำสั่งสั้นๆ เด็ดขาดไม่มีใครต่อต้านได้
"เขาจะโกรธและตื่นเต้น"
เสียงของเจียนอี้หลิงฟังดูเด็กๆ เจียนอี้หลิงก็ไม่อยากให้เสียงที่พูดออกมานุ่มนวลแบบนี้ แต่ร่างกายนี้อายุแค่ 15 ปี ก็เป็นเสียงแบบนี้
ในขณะเดียวกัน เจียนอี้หลิงพูดช้ามาก แทบจะพูดทีละคำๆ นั่นเป็นเพราะการสื่อสารกับญาติเป็นเรื่องแปลกสำหรับเจียนอี้หลิง
"ตอนนี้รู้แล้วว่าเขาจะโกรธและตื่นเต้น? ก่อนที่เธอจะทำเรื่องนี้ไม่ได้คิดเลยหรือ? โกรธและตื่นเต้นยังเป็นเรื่องเล็กน้อย!" ตาของเจียนหยวนเฉิงแดงก่ำ ทั่วร่างแผ่รังสีน่าหวาดกลัว
"ฉันไม่ได้ กลัวว่าเขาจะโกรธและตำหนิ" เจียนอี้หลิงอธิบาย "ฉันคิดว่า ถ้าเขาตื่นเต้น มือไม่ดี"
มือนี้เธอตั้งใจจะรักษาให้หาย ก่อนหน้านี้ไม่ควรทำร้ายมันอีก ถ้าทำร้ายอีกอาจจะรักษาไม่หายจริงๆ
"เมื่อไหร่ที่เธอพูดติดๆ ขัดๆ แบบนี้? กลัวแล้วหรือ?" เจียนหยวนเฉิงถาม
เสียงตามธรรมชาติของเจียนอี้หลิง บวกกับการพูดช้าๆ ติดขัด ทำให้เจียนหยวนเฉิงเข้าใจผิดว่าเจียนอี้หลิงกำลังกลัวและขลาด
เจียนอี้หลิงไม่ได้อธิบาย เธอไม่ได้กลัว เธอแค่ไม่เก่งในการสื่อสารกับ "ครอบครัว" ชาติที่แล้วเธอเจอพ่อแม่ปีละครั้ง แต่ละครั้งที่เจอกันรวมกันแล้วพูดไม่ถึงสิบประโยค
ตั้งแต่รู้ความ เธอก็อาศัยอยู่ในสถาบันวิจัย ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ในห้องทดลอง ส่วนมากเป็นการพูดคุยเรื่องงาน แทบจะไม่มีการสื่อสารในชีวิตประจำวันกับคนอื่น
เจียนหยวนเฉิงเตือนเจียนอี้หลิงด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "ฉันไม่สนว่าเธอกลัวหรือห่วงอารมณ์ของเสี่ยวเหนาะจริงๆ เรื่องนี้เธอต้องพยายามขอให้เสี่ยวเหนาะให้อภัย ถ้าเสี่ยวเหนาะไม่ให้อภัยเธอ ฉันก็จะไม่ให้อภัยเธอเช่นกัน"
เจียนหยวนเฉิงเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เขาพูดแบบนี้ ต้องทำได้แน่นอน แม้แต่เจียนซือไห่และเวินนวนก็ไม่สามารถเปลี่ยนการตัดสินใจของเขาได้
เจียนอี้หลิงพยักหน้าเล็กน้อย
"ตอนนี้ไปขอโทษ" เจียนหยวนเฉิงยังคงยืนกรานให้เจียนอี้หลิงไปขอโทษเจียน หยวนเน่า "ฉันจะดูแลมือขวาที่บาดเจ็บของเขาเอง"
เจียนอี้หลิงจึงเดินเข้าไปในห้องคนไข้
เจียน หยวนเน่าบนเตียงคนไข้พอเห็นเจียนอี้หลิง ก็โกรธทั่วทั้งร่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเจียนหยวนเฉิงที่อยู่ข้างๆ กดเขาไว้ตั้งแต่แรก เขาคงกระโดดขึ้นมาแล้ว
"เจียนอี้หลิง! ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่ไหม?! ฉันพิการแล้ว! ชาตินี้ฉันเล่นเปียโนไม่ได้อีกแล้ว! ชีวิตฉันพังหมดแล้ว! เธอดีใจแล้วใช่ไหม?!" เจียน หยวนเน่าตะโกนเสียงดัง ตะโกนอย่างโกรธแค้น
เจียนอี้หลิงไม่ได้หลบหนี ยืนอยู่ที่เดิม รับความโกรธของเขา
เมื่อเห็นท่าทางสงบของเจียนอี้หลิง ความโกรธในใจของเจียน หยวนเน่าไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย
การสูญเสียมือทั้งสองข้างที่สำคัญที่สุด ทำให้ใจของเจียน หยวนเน่าถูกปกคลุมด้วยเมฆดำ
ชีวิตของเขา ความภาคภูมิใจของเขา ความฝันของเขา พังหมดแล้ว!
และต้นเหตุของทั้งหมดนี้ ก็เริ่มจากเจียนอี้หลิงลากเขาไปทะเลาะ
เขาโกรธ เขาเจ็บปวด เขาเกลียดเธอ!
เจียน หยวนเน่าใช้มือซ้ายที่ไม่ได้บาดเจ็บคว้ากล่องข้าวข้างๆ อย่างแรง แล้วฟาดลงบนหัวของเจียนอี้หลิง


## บทที่ 6 สำนึกผิดให้ดี

นี่คือกล่องข้าวที่โหม่วซือหยุนนำมาให้เจียน หยวนเน่า เจียน หยวนเน่าไม่มีความอยากอาหารจึงทานเพียงเล็กน้อย ในกล่องข้าวยังเหลืออาหารอยู่มากกว่าครึ่ง
เขาลงมือเร็วเกินไป คนอื่นๆ ในห้องสามคนไม่ทันได้ห้าม
กล่องข้าวพลาสติกกระแทกลงบนศีรษะของเจียนอี้หลิง อาหารร่วงจากศีรษะลงมาถึงเท้า
"เสี่ยวหลิง!" เวินนวนร้องด้วยความตกใจ รีบวิ่งเข้าไปหา
ถ้าเป็นเจียนอี้หลิงคนเดิม เจอเหตุการณ์แบบนี้เธอคงโวยวายเสียงดังไปแล้ว
แต่เจียนอี้หลิงในตอนนี้กลับยอมรับมันอย่างเงียบๆ ไม่ส่งเสียงแม้แต่น้อย
"ฉันไม่เป็นไร" เจียนอี้หลิงใช้หลังมือเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าของตัวเอง
ไม่มีการบ่น ไม่มีการตำหนิ ไม่มีความน้อยใจ
มีเพียงการยอมรับอย่างเงียบงัน
"เป็นอะไรไป? แค่นี้ก็รู้สึกน้อยใจแล้วเหรอ? ฉันแค่ขว้างใส่หัวพวกเธอครั้งเดียวก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ?"
เสียงเย้ยหยันของเจียน หยวนเน่าดังขึ้น เมื่อเห็นความตื่นตระหนกของแม่ อารมณ์ของเขายิ่งแย่ลงไปอีก
มือของเวินนวนชะงักค้าง
อยู่ระหว่างลูกสองคนที่บาดเจ็บ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร
บรรยากาศในห้องผู้ป่วยกลายเป็นหนักอึ้งและตึงเครียดขึ้นมาทันที
เจียนอี้หลิงพูดว่า: "ฉัน จะไป ห้องน้ำ สักหน่อย"
เธอหมุนตัวออกจากห้องผู้ป่วยตามหลังเจียนอี้หลิง ไม่ได้ทำให้พ่อแม่ของเธอลำบากใจอีก
เวินนวนมองเงาร่างอันยุ่งเหยิงของเจียนอี้หลิง หัวใจเต็มไปด้วยความปวดร้าว แต่เธอรู้ว่าตัวเองต้องใจแข็งเอาไว้
หลังจากทำความสะอาดอย่างง่ายๆ ในห้องน้ำแล้ว ก็กลับมาที่หน้าห้องผู้ป่วยเพียงลำพัง
เวินนวนกำลังรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นเจียนอี้หลิงกลับมา เวินนวนรู้สึกทั้งสงสารและเจ็บปวด ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรกับเจียนอี้หลิงดี
"ฉันจะรออยู่ข้างนอก รอพวกคุณ" เจียนอี้หลิงพูด
เวินนวนก้มมองเธอ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "ได้ แม่จะเข้าไปก่อน ลูกรอแม่อยู่ข้างนอกนะ อย่าเดินไปไหนไกล"
เวินนวนกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วย ทุกคนในครอบครัวเริ่มเปลี่ยนหัวข้อสนทนา พยายามสร้างบรรยากาศให้ครึกครื้น บรรยากาศค่อยๆ ผ่อนคลายและกลมเกลียวขึ้น
เจียนหยวนเน่ายังคงมีสีหน้าสิ้นหวัง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความห่วงใยของพ่อแม่ ก็ไม่ได้ต่อต้านมากเหมือนเดิมแล้ว
เจียนอี้หลิงมองภาพครอบครัวที่อบอุ่นผ่านช่องประตูจากด้านนอก
เจียนอี้หลิงรู้ว่าถ้าตอนนี้เธอเข้าไป ก็จะทำลายภาพนี้ให้สลายไปหมดสิ้น
หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เวินนวนให้สามีพาลูกสาวกลับบ้านก่อน ส่วนตัวเองจะอยู่ดูแลเจียนหยวนเน่า
ลูกชายบาดเจ็บที่มือ ตอนนี้ต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนมากที่สุด
เจียนซือไห่ก็ไม่ได้ทัดทาน จึงพาเจียนหยวนเฉิงและเจียนอี้หลิงกลับบ้านเจียน
บนรถระหว่างทางกลับบ้าน เจียนหยวนเฉิงนั่งที่นั่งข้างคนขับ เจียนอี้หลิงนั่งเบาะหลังกับพ่อเจียนซือไห่
"พี่จะช่วยขอลาโรงเรียนให้เธอหนึ่งสัปดาห์ ในช่วงนี้เธอจงใช้เวลาทบทวนตัวเองให้ดี"
คนที่พูดคือเจียนหยวนเฉิงที่นั่งอยู่ด้านหน้า เขามีท่าทีเป็นปรปักษ์กับเจียนอี้หลิงอย่างชัดเจน
เจียนซือไห่เห็นเจียนหยวนเฉิงมีท่าทีแข็งกร้าวกับเจียนอี้หลิงเช่นนั้น "หยวนเฉิง อี้หลิงเพิ่งขึ้นม.4 การลาเรียนหนึ่งสัปดาห์ไม่ค่อยดีนักนะ"
"เมื่อเทียบกับการเรียน สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือเรียนรู้วิธีเป็นคนให้ดีก่อน! พ่อ อย่าลืมสิว่าพ่อกับแม่เพิ่งสัญญากับผมไว้" เจียนหยวนเฉิงเตือน
เมื่อกี้เจียนซือไห่ได้รับปากกับเจียนหยวนเฉิงต่อหน้าเจียนหยวนเน่าว่า เมื่อกลับถึงบ้านจะเข้มงวดกับลูกสาวมากขึ้น แต่ไม่คิดว่ายังไม่ทันถึงบ้าน ก็กลับมาปกป้องลูกสาวโดยสัญชาตญาณอีกแล้ว
เจียนซือไห่ก็รู้สึกจนปัญญา ลูกสาวคนนี้เขาตามใจเหมือนสมบัติล้ำค่ามาสิบห้าปีแล้ว จู่ๆ ให้เขาเปลี่ยนท่าทีเขาก็ยังปรับตัวไม่ทัน
แต่พอนึกถึงลูกชายคนที่สามที่อยู่ในโรงพยาบาลตอนนี้ เจียนซือไห่ก็บังคับตัวเองให้ทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาอีกครั้ง


## บทที่ 7 ให้พระเอกในนิยายต้นฉบับเป็นครูสอนพิเศษของเธอ

เจียนหยวนเฉิงพูดกับเจียนอี้หลิงต่อไปว่า "ลาหยุดหนึ่งสัปดาห์ ทบทวนตัวเองให้ดีๆ ฟังที่พี่พูดรึเปล่า?"
เขาจัดการเรื่องต่างๆ อย่างรวดเร็วและเด็ดขาดยิ่งกว่าพ่อของพวกเขาเสียอีก
เจียนอี้หลิงพยักหน้า ตอบรับ อย่างเด็ดเดี่ยว
การได้พักผ่อนอยู่บ้านสักสองสามวันก็เป็นประโยชน์สำหรับเธอเหมือนกัน
ในนิยายต้นฉบับ เมื่อเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น เจียนหยวนเฉิงก็ปฏิบัติต่อเจียนอี้หลิงอย่างเข้มงวดแบบนี้เช่นกัน
ไม่ใช่ว่าเจียนหยวนเฉิงไม่ยอมรับน้องสาวคนนี้ ตรงกันข้าม เพราะเธอเป็นน้องสาวของเขา เขาถึงได้ใส่ใจที่จะเข้มงวดกับเธอ เขาหวังว่าน้องสาวคนนี้จะแก้ไขตัวเองและเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น
ในฐานะพี่ชายคนโต เจียนหยวนเฉิงจริงๆ แล้วก็รักและทะนุถนอมน้องสาวคนเล็กของเขามาก
ก็เพราะว่าเขามีความคาดหวังสูงกับน้องสาว เขาถึงได้แสดงออกอย่างเข้มงวดแบบนี้
แต่เจียนอี้หลิงไม่ได้สังเกตเห็นความตั้งใจดีของพี่ชาย ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกว่าความสัมพันธ์กับเจียนหยวนเฉิงยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ เพราะท่าทีแบบนี้ของเขา
ทั้งสองคนนี้ไม่มีใครแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมาตรงๆ คนหนึ่งเก็บกด อีกคนก็ดื้อรั้น
ไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กัน เข้าใจผิดกันไปมา และเกิดความรังเกียจต่อกัน
สุดท้ายเจียนหยวนเฉิงก็เหมือนสูญเสียน้องสาวไป และเขาก็ถ่ายโอนความรู้สึกที่มีต่อน้องสาวไปให้กับโหม่วซือหยุน ตัวเอกหญิงที่ค่อนข้างโตเป็นผู้ใหญ่และรู้ความ ซึ่งในภายหลังเขาก็ได้ให้ความช่วยเหลือโหม่วซือหยุนอย่างมาก
เมื่อกลับถึงบ้าน เจียนซือไห่และเจียนหยวนเฉิงต่างก็ยังมีธุระที่ต้องจัดการ จึงแยกย้ายกันกลับห้องของตัวเอง
เจียนอี้หลิงไม่ได้กลับห้องของตัวเองทันที แต่ไปที่ห้องหนังสือของพี่ชายคนที่สองก่อนเพื่อหากล้องจุลทรรศน์
เด็กๆ ทุกคนในบ้านเจียนต่างก็มีห้องหนังสือเป็นของตัวเอง พี่ชายคนที่สองของบ้านเจียนตอนนี้กำลังเรียนอยู่ที่ต่างประเทศ เรียนสาขาชีววิทยา
พี่ชายคนที่สองของตระกูลเจียนเมื่ออยู่บ้านเพื่อความสะดวกในการเรียนรู้และวิจัย จึงได้จัดตั้งห้องทดลองเล็กๆ ขึ้นที่บ้าน ซึ่งรวมถึงกล้องจุลทรรศน์หลายตัว
หนึ่งในนั้นเป็นกล้องจุลทรรศน์แบบแสงสำหรับทางการแพทย์ ซึ่งมีราคาแพงมาก ครอบครัวทั่วไปคงไม่มีทางซื้ออุปกรณ์แบบนี้มาไว้ที่บ้านแน่นอน
แน่นอนว่ายังมีความแตกต่างจากเครื่องมือที่ใช้ในการผ่าตัดจริง แต่ก็เพียงพอสำหรับเจียนอี้หลิงที่จะใช้ในการอุ่นเครื่องแล้ว
เนื่องจากการขนย้ายกล้องจุลทรรศน์นั้นยุ่งยาก เจียนอี้หลิงจึงตัดสินใจฝึกปฏิบัติในห้องทดลองของพี่ชายคนที่สองของเธอเลย
อุปกรณ์ทดลองแรกที่เจียนอี้หลิงใช้คือไข่ไก่ที่เอามาจากครัว โดยทำการผ่าตัดเย็บเยื่อบางๆ บนผิวไข่
หลังจากทำพังไข่ไปหลายฟอง เจียนอี้หลิงก็ไปขโมยขาหมูมาจากครัวมาทำการทดลอง
นอกจากอยู่ในห้องทำงานของพี่ชายคนที่สองแล้ว เจียนอี้หลิงยังเริ่มเข้าเว็บไซต์บ่อยขึ้น พิมพ์คีย์บอร์ดดังกึกกัก ดูเหมือนจะยุ่งมาก
ในขณะที่เจียนอี้หลิงกำลังยุ่งอยู่อย่างจดจ่อนั้น ตระกูลเจียนก็ต้อนรับแขกคนพิเศษ ชินชวนวัย 17 ปี
ซึ่งก็คือพระเอกในนิยายต้นฉบับ
ในนิยายต้นฉบับ แม่ของพระเอกเป็นรักแรกของทายาทปัจจุบันของตระกูลใหญ่ในกรุงปักกิ่ง หลังจากที่แม่แยกทางกับพ่อถึงพบว่าตั้งครรภ์เขา
ต่อมาแม่คลอดพระเอกและเลี้ยงดูเขาเติบโตมาตามลำพัง แม่ลูกใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก แต่พระเอกก็เป็นคนเก่ง สร้างความสำเร็จได้ด้วยความสามารถของตัวเอง
ตอนนี้ชินชวนยังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลใหญ่ และยิ่งไม่รู้ว่าในอนาคตเขาจะได้เป็นผู้ควบคุมตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในกรุงปักกิ่ง
ที่เขามาปรากฏตัวที่บ้านเจียนตอนนี้เป็นเพราะเขาได้รับงานที่ให้ค่าตอบแทนสูงมากจากเจียนหยวนเฉิง ซึ่งสามารถช่วยแก้ปัญหาค่าเล่าเรียนของเขาได้
และเนื้อหาของงานนี้คือให้เขาเป็นครูสอนพิเศษส่วนตัวของเจียนอี้หลิง นอกจากสอนวิชาการแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องสอนให้เจียนอี้หลิง "กลับตัวกลับใจ"
ในนิยายต้นฉบับ ชินชวนได้เป็นครูสอนพิเศษของเจียนอี้หลิง
รูปลักษณ์ภายนอกที่โดดเด่น การสอนอย่างอดทน สำหรับเจียนอี้หลิงที่กำลังรู้สึกว่าครอบครัวไม่ไว้ใจและถูกทั้งโลกทรยศหักหลัง เขาคือแสงสว่างในชีวิตของเธอในตอนนั้น


## บทที่ 8 การพบกันครั้งแรกกับพระเอกในนิยายต้นฉบับ

ตอนนั้นถึงแม้ชินชวนจะไม่มีสถานะที่โดดเด่น แต่สำหรับเจียนอี้หลิงแล้วเขาเป็นคนพิเศษ
น่าเสียดายที่หลังจากการสอนพิเศษจบลง เจียนอี้หลิงก็สูญเสียการติดต่อกับชินชวนไป
แต่เจียนอี้หลิงก็ไม่เคยลืมเขาเลย
ต่อมาเมื่อเจียนอี้หลิงได้พบชินชวนอีกครั้ง ชินชวนยังคงดีงามเหมือนในความทรงจำของเธอ เพียงแต่เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น และสถานะก็เปลี่ยนไป จากเด็กหนุ่มยากจนที่ไม่มีชื่อเสียงกลายเป็นเศรษฐีใหญ่
เจียนอี้หลิงไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เธอรู้แค่ว่าตัวเองชอบเขา ชอบคนที่อยู่เคียงข้างเธอในยามที่ทั้งโลกทอดทิ้งเธอ
แต่ชินชวนกลับตกหลุมรักโหม่วซือหยุน
เมื่อเทียบกับเจียนอี้หลิงที่ถูกตามใจตั้งแต่เด็กและมีเรื่องอื้อฉาวมากมาย โหม่วซือหยุนที่ค่อยๆ ก้าวขึ้นมาด้วยความพยายามของตัวเองสามารถเข้ากันได้ดีกับชินชวนมากกว่า ทั้งสองเข้าใจกันและกัน และกลายเป็นคู่รักที่เหมาะสมกันอย่างเป็นธรรมชาติ
และในตอนนั้นเจียนอี้หลิงก็หมกมุ่นอย่างสิ้นเชิง เมื่อเผชิญหน้ากับชินชวนที่เธอไม่สามารถตัดใจได้ เจียนอี้หลิงเลือกที่จะทำลาย
สิ่งที่ไม่สามารถได้มาก็อยากจะทำลาย
ในที่สุดเจียนอี้หลิงก็ไม่ได้ทำลายชินชวน แต่กลับทำลายตัวเองลงไป
ตอนนี้เจียนอี้หลิงไม่สนใจชินชวนแล้ว แม้จะรู้ว่าเขาจะเป็นผู้มีอำนาจของตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในกรุงปักกิ่งในอนาคต
เจียนอี้หลิงไม่อยากเกี่ยวข้องกับชินชวน ดังนั้นเมื่อรู้ว่าชินชวนอยู่ที่บ้านเจียนตอนนี้ ในห้องทำงานของพี่ชายเธอ เจียนอี้หลิงจึงตั้งใจซ่อนตัวอยู่ในห้องของตัวเองไม่ออกไปข้างนอก
แต่เจียนอี้หลิงหลบได้ไม่นาน
เจียนหยวนเฉิงมาหาเจียนอี้หลิงที่ห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ต้องการให้เธอไปคุยกันที่ห้องทำงานของเขา
เจียนอี้หลิงตามไป แล้วก็ได้ยินเจียนหยวนเฉิงพูดถึงเรื่องที่หาครูสอนพิเศษให้เธอ
ชินชวนได้เห็นเจียนอี้หลิงเป็นครั้งแรก
เด็กสาวตัวเล็กๆ สวมเสื้อไหมพรมสีขาวกับกางเกงสบายๆ สีดำที่พอดีตัว
ผมยาว ผิวขาว ตาโต เป็นหน้าตาที่ดีตามแบบฉบับของครอบครัวเจียน
แน่นอนว่านี่ก็เป็นครั้งแรกที่เจียนอี้หลิงได้เห็นชินชวนอย่างเป็นทางการ ในฐานะตัวเอกชาย คุณค่าทางหน้าตาของชินชวนย่อมไม่ต้องสงสัย
และเขามีบุคลิกที่ขัดแย้งกันอย่างมาก ในฐานะนักเรียนยากจนที่ต้องทำงานพิเศษเพื่อหาเงินค่าเล่าเรียน แต่กลับแผ่กลิ่นอายของความสูงส่งและหม่นหมอง
เจียนอี้หลิงรู้ว่าบุคลิกที่ขัดแย้งกันนี้มาจากชาติกำเนิดพิเศษของเขา แม้ตอนนี้เขาจะยากจน แต่ในอนาคตเขาจะกลายเป็นคนที่ทำให้บ้านเจียนต้องเกรงกลัว
เจียนหยวนเฉิงแนะนำให้เจียนอี้หลิงรู้จัก: "นี่คือชินชวน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเขาจะเป็นติวเตอร์ของเธอ ในช่วงหยุดหนึ่งสัปดาห์นี้ เขาจะรับผิดชอบการเรียนของเธอ และหลังจากที่เธอกลับไปเรียนที่โรงเรียน เขาจะมาสอนพิเศษให้เธอในวันหยุดสุดสัปดาห์ ชินชวนจบจากโรงเรียนมัธยมที่ 1 ของเฮิงหยวน ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของเฮิงหยวน เขาเป็นคนเก่งทั้งการเรียนและความประพฤติ เธอควรเรียนรู้จากเขาให้มาก"
ความจริงแล้ว คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยของชินชวนสามารถไปเรียนที่มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของประเทศในกรุงปักกิ่งได้
แต่แม่ของเขาป่วยอยู่ตลอด และครอบครัวของเขาก็ไม่มีเงินมากพอ
เพื่อประหยัดเงินและดูแลแม่ที่ป่วย ชินชวนจึงเลือกที่จะอยู่ในเมืองหั้งหยวน
"รับทราบค่ะ" เจียนอี้หลิงตอบรับอย่างง่ายๆ
จริงๆ แล้วน้ำเสียงที่เจียนอี้หลิงใช้ค่อนข้างแข็งกระด้าง สำหรับเธอแล้ว การยอมรับติวเตอร์เป็นเพียงวิธีหนึ่งที่เธอแสดงออกว่าเธอเต็มใจที่จะรับความปรารถนาดีจากครอบครัวเท่านั้น
แต่ด้วยเสียงอ่อนหวานตามธรรมชาติ รวมกับรูปลักษณ์ภายนอกของเธอ ทำให้ชินชวนที่อยู่ข้างๆ มองว่าเธอเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย
ชินชวนมองดูอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าเจียนอี้หลิงไม่เหมือนกับที่เขาได้ยินมา
เมื่อรู้ว่าจะต้องมาเป็นติวเตอร์ที่บ้านเจียน ชินชวนแน่นอนว่าต้องสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับสถานการณ์ของบ้านเจียนมาก่อน
ในขณะเดียวกันก็รู้เรื่องที่กำลังเป็นที่ฮือฮาในเว็บบอร์ดของโรงเรียนมัธยมชิงหัวเมื่อเร็วๆ นี้ด้วย
ทุกคนกำลังพูดกันว่าเจียนอี้หลิงที่มักจะข่มเหงรังแกผู้อื่นได้ผลักพี่ชายแท้ๆ ของเธอคือเจียน หยวนเน่าตกบันได และยังรวมตัวกันเรียกร้องให้ทางโรงเรียนไล่เจียนอี้หลิงออกด้วย
แต่ชินชวนรู้ว่าด้วยอิทธิพลของบ้านเจียนในเมืองหั้งหยวน ตราบใดที่บ้านเจียนเองไม่ได้ทอดทิ้งเจียนอี้หลิง โรงเรียนก็จะไม่ไล่เจียนอี้หลิงออกอย่างแน่นอน
แม้จะรู้ว่าเจียนอี้หลิงไม่ใช่คนดี เขาก็ยังรับงานนี้จากเจียนหยวนเฉิง เพียงเพราะว่าเจียนหยวนเฉิงเสนอค่าจ้างที่สูงมาก และเขาก็ต้องการเงิน
ตราบใดที่สามารถหาเงินได้มากพอสำหรับค่าครองชีพ ค่าเล่าเรียน และค่ารักษาพยาบาลของแม่ กระบวนการที่ยากลำบากขึ้นหรือนักเรียนที่สอนยากขึ้นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาควรคำนึงถึง
แต่เมื่อได้พบกับตัวจริงในวันนี้ ชินชวนกลับประหลาดใจที่พบว่าเด็กสาวคนนี้ดูไม่ได้หยาบคายก้าวร้าวไร้มารยาทอย่างที่ลือกัน
เขายังไม่แน่ใจว่าข่าวลือนั้นผิดหรือว่าความว่านอนสอนง่ายของเด็กสาวคนนี้เป็นการแสดง


## บทที่ 9 เธอดูเหมือนจะขี้อาย

"ขอฝากฝังเจียนอี้หลิงในช่วงเวลาต่อจากนี้ด้วยนะ" เจียนหยวนเฉิงพูดกับชินชวน
"เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ"
"งั้นก็เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยนะ สัปดาห์นี้คงจะเหนื่อยหน่อย"
"ครับ"
ความเหนื่อยไม่ใช่ปัญหา การติวทุกวันหมายถึงเขาจะได้รับค่าตอบแทนที่สูงทุกวัน
และเจียนหยวนเฉิงก็ตกลงที่จะจ่ายค่าติวให้เขาเป็นรายวัน
ซึ่งพอดีจะช่วยแก้ปัญหาค่ารักษาพยาบาลของแม่ที่นอนโรงพยาบาลได้
พูดอย่างไม่ค่อยดีนัก การลาครั้งนี้ของเจียนอี้หลิงเป็นเหมือนฝนห่าใหญ่สำหรับชินชวน
ชินชวนก็เดินตามเจียนอี้หลิงไปที่ห้องหนังสือของเธอ
ห้องหนังสือส่วนตัวของเจียนอี้หลิงค่อนข้างมีกลิ่นอายของเด็กผู้หญิง พ่อแม่บ้านเจียนมีลูกสาวคนเดียว เลี้ยงดูเหมือนเจ้าหญิงน้อย ทั้งห้องนอนห้องหนังสือจัดแต่งสีชมพูอ่อนๆ น่ารัก
แน่นอนว่าเจียนอี้หลิงไม่ชอบโทนสีชมพูแบบนี้ มันไม่เข้ากับบุคลิกภายในของเธอเลย
แต่ตอนนี้เจียนอี้หลิงก็ไม่มีเวลาไปแก้ไขการจัดวางในห้องของตัวเอง เธอมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ
ทันทีที่ชินชวนเข้าไปในห้องหนังสือของเจียนอี้หลิง เขาก็รู้สึกได้ถึงความเป็นสาวน้อยที่พุ่งเข้ามา
เป็นเจ้าหญิงน้อยของบ้านเจียนจริงๆ แต่ว่าได้ยินมาว่าความจริงแล้วเป็นปีศาจมากกว่า อย่างน้อยในโรงเรียนก็มีชื่อเสียงแบบนั้น
ชินชวนไม่มีความสนใจในเด็กผู้หญิงแบบนี้แม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าเธอจะเป็นปีศาจหรือเจ้าหญิง เธอก็เป็นเพียงงานที่เขาต้องทำให้สำเร็จเท่านั้น
ชินชวนได้รับข้อสอบประจำเดือนเมื่อเดือนที่แล้วของเจียนอี้หลิง
เจียนอี้หลิงเพิ่งขึ้นม.4 คะแนนสอบครั้งแรกของเดือนแย่มาก
วิชาหลัก 9 วิชา ภาษาจีน คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา ภูมิศาสตร์ การเมือง ประวัติศาสตร์ สอบตกไป 6 วิชา อีก 3 วิชาก็ผ่านแบบหวุดหวิด
ผลการเรียนอาจใช้คำว่า "น่าสยดสยอง" มาอธิบายได้
ชินชวนจึงให้เจียนอี้หลิงแก้ไขข้อผิดพลาดในข้อสอบใหม่
"ฉันจะแก้เองก่อน ถ้าแก้ผิดค่อยชี้ให้ฉันดู" เจียนอี้หลิงพยายามหลีกเลี่ยงการติดต่อกับชินชวนให้มากที่สุด
เจียนอี้หลิงยังไม่คุ้นเคยกับการพูดคุยกับผู้อื่น ดังนั้นความเร็วในการพูดของเธอจึงช้ากว่าปกติเล็กน้อย
ชินชวนเห็นเจียนอี้หลิงยืนกราน เขาจึงไม่ได้บังคับ เขาไปนั่งที่โซฟาข้างๆ รอให้เจียนอี้หลิงทำข้อสอบเสร็จ
เจียนอี้หลิงใช้โอกาสที่ชินชวนไม่ทันสังเกต แอบซุกกระดาษข้อสอบไว้ข้างล่าง แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความบนหน้าจอ
ถ้าชินชวนเดินมาดูตอนนี้ เขาจะเห็นชัดเจนว่าข้อความที่เจียนอี้หลิงพิมพ์บนหน้าจอเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด
ผ่านไปสักพัก ชินชวนก็เดินมาตรวจดูการแก้ไขข้อผิดพลาดของเจียนอี้หลิง
เมื่อชินชวนเดินมา เจียนอี้หลิงก็รีบซ่อนโทรศัพท์มือถือ แกล้งทำเป็นมีสมาธิกับการทำข้อสอบ
ชินชวนเดินมาชำเลืองมองเนื้อหาที่เจียนอี้หลิงเขียน
พบว่าแม้เจียนอี้หลิงจะแก้ไขข้อผิดพลาดเพียงข้อเดียว แต่เธอก็แก้ได้ถูกต้อง
ขั้นตอนการแก้ปัญหาไม่มีปัญหาอะไร
ความคืบหน้าค่อนข้างช้า ชินชวนจึงตัดสินใจอธิบายไปพร้อมๆ กับให้เจียนอี้หลิงแก้ไข
ชินชวนเข้ามาใกล้ เจียนอี้หลิงค่อยๆ เลื่อนโทรศัพท์มือถือใต้กระดาษข้อสอบไปไว้บนต้นขาของตัวเองอย่างระมัดระวัง
ชินชวนไม่เห็นโทรศัพท์มือถือของเจียนอี้หลิง เขาเห็นแค่เจียนอี้หลิงสะดุ้งเล็กน้อย
ดูเหมือนเธอจะขี้อายมากใช่ไหม?
ชินชวนไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วเริ่มอธิบายข้อสอบให้เจียนอี้หลิงฟัง
ชินชวนอธิบายได้ดีมาก เข้าใจง่าย ตรงประเด็น เมื่ออธิบายถึงจุดสำคัญ ชินชวนก็หยิบปากกาและกระดาษของเจียนอี้หลิงมาเขียนจุดสำคัญให้เจียนอี้หลิงดู เพื่อให้เจียนอี้หลิงทบทวนได้ง่ายในภายหลัง
ในขณะที่หยิบปากกาและกระดาษ ชินชวนบังเอิญสัมผัสมือของเจียนอี้หลิงเล็กน้อย เจียนอี้หลิงรีบหลบทันที
ปฏิกิริยานี้เหมือนกับกระต่ายขาวตัวน้อยที่ตกใจกลัว
ชินชวนรู้สึกเหมือนตัวเองรังแกหนูน้อยไปชั่วขณะ
ความจริงแล้วเจียนอี้หลิงเพียงแค่ต่อต้านการสัมผัสจากคนแปลกหน้าโดยธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคนคนนั้นเป็นชินชวน ปฏิกิริยาแบบนี้เป็นสัญชาตญาณของเจียนอี้หลิง


## บทที่ 10 กลับบ้านเก่าครอบครัวเจี้ยน (1)

หลังจากเจียนซือไห่กลับมาจากบริษัทในตอนเย็น เขาก็พาเจียนอี้หลิงกลับไปที่บ้านเก่าครอบครัวเจี้ยน
คุณปู่และคุณย่าของเจียนอี้หลิงได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา จึงขอให้เจียนซือไห่พาเจียนอี้หลิงกลับไปเยี่ยม
เรื่องของเจียน หยวนเน่านั้นค่อนข้างร้ายแรง เกี่ยวข้องกับอนาคตของเขา เจียนซือไห่จึงไม่ได้ปิดบังคุณปู่คุณย่า
เฒ่าใหญ่ตระกูลเจียนและแม่ท่านเจียนอาศัยอยู่ในบ้านเก่าครอบครัวเจี้ยนเพียงลำพัง ลูกๆ ต่างแยกออกไปอยู่กันหมดแล้ว
แต่เมื่อมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ทุกคนก็ยังกลับมาที่บ้านเก่า
ในช่วงเทศกาลปีใหม่และวันหยุดสำคัญ ทุกคนจะต้องกลับมาอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่คุณย่า
การเดินทางไปบ้านเก่าต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงโดยรถยนต์
เมื่อถึงหน้าประตู ประตูเหล็กสีดำขนาดใหญ่ก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ รถยนต์แล่นเข้าไปในลานกลางบ้าน
บ้านเก่าครอบครัวเจี้ยนเป็นอาคารสไตล์ยุโรปยุคกลางที่มีลักษณะเฉพาะตัว
ภายในบ้านเก่า ปู่เจียนและแม่ท่านเจียนรออยู่นานแล้ว
แม้ว่าปู่เจียนจะเกษียณแล้ว แต่ยังคงมีบารมีอยู่
ผมหงอกขาว รูปร่างผอมบาง ร่างกายยังแข็งแรงอยู่ เพียงแต่มีอาการเจ็บป่วยบางอย่างที่เหลือมาจากตอนหนุ่ม ๆ เมื่ออากาศไม่ดีก็จะมารบกวนเขา
แม่ท่านเจียนเช่นกัน ผมหงอกขาว แต่ยังคงสง่างามและมีบุคลิกสูงศักดิ์
เจียนซือไห่เพิ่งจะจูงมือเจียนอี้หลิงเข้ามา แม่ท่านเจียนก็เดินเข้ามาดึงเจียนอี้หลิงไปอยู่ข้างๆ ตัวเอง
"เสี่ยวกว้ายของคุณย่า โดนทำให้ตกใจหรือเปล่าลูก?" แม่ท่านเจียนก้มลงปลอบโยนเจียนอี้หลิง
"แม่ครับ ครั้งนี้เสี่ยวหลิงทำผิดจริงๆ นะครับ" เจียนซือไห่ขมวดคิ้ว แม่ของเขาทำแบบนี้ กลับเหมือนกับว่าเสี่ยวหลิงเป็นฝ่ายถูกทำร้ายเสียอย่างนั้น
ย่าเจียนไม่สนใจ: "อย่าพูดเหลวไหล เสี่ยวหลิงมีแรงแค่ไหนกัน? จะผลักคนตกบันไดได้ยังไง? แถมหยุนเหนียวก็เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขา เสี่ยวหลิงจะไปผลักเขาทำไม? เด็กสองคนทะเลาะกันแล้วพลาดพลั้งตกบันไดไป จะมาโทษว่าเสี่ยวหลิงผลักเขาตั้งใจ เป็นพ่อแท้ๆ ทำไมถึงพูดแบบนี้ได้? เสี่ยวหลิงไม่ใช่เด็กไม่ดีแบบนั้น!"
ต่างจากพ่อแม่ของเจียน แม่ท่านเจียนเชื่อมั่นในตัวเจียนอี้หลิงอย่างแน่วแน่
คุณป้าคลอดลูกชายสามคน ไม่มีลูกสาวสักคน เธอหวังมาตลอดว่าจะได้ลูกสาวสักคน
เมื่อตัวเองหมดหวังแล้ว ก็ได้แต่หวังพึ่งลูกชายทั้งสาม
ใครจะคิดว่า ลูกชายทั้งสามคนของเธอให้กำเนิดหลานชายถึงแปดคน! ล้วนแต่เป็นผู้ชายทั้งนั้น! ไม่มีหลานสาวสักคน
แม่ท่านเจียนรู้สึกหงุดหงิดมาก
ในที่สุดก็รอจนถึงการเกิดของเจียนอี้หลิง เมื่อรู้ว่าเป็นเด็กผู้หญิง คุณย่าก็ดีใจมาก
เธอจึงเอาใจใส่เจียนอี้หลิงมากกว่าหลานคนอื่นๆ
มีเรื่องอะไรก็มักจะรับเจียนอี้หลิงมาที่บ้านเก่าเพื่อสั่งสอนด้วยตัวเอง
ในบรรดาหลานทั้งหมดของคุณป้า มีเพียงเจียนอี้หลิงที่อยู่กับเธอนานที่สุด ก่อนอายุห้าขวบ เจียนอี้หลิงใช้เวลาครึ่งหนึ่งอยู่กับคุณย่า
นั่นเป็นเด็กที่เธอเลี้ยงดูมาด้วยตัวเอง เธอรู้จักนิสัยใจคอของเด็กคนนี้ดี
เธอคิดว่าแม้เด็กคนนี้จะถูกตามใจไปบ้าง อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่ได้มีจิตใจชั่วร้าย ไม่มีทางทำเรื่องผลักพี่ชายแท้ๆ ตกบันไดแน่นอน!
ส่วนเรื่องอารมณ์ไม่ดี ก็เป็นหลานสาวคนเดียวของตระกูลเจียน จะตามใจหน่อยมันเป็นไรไป?
เจียนซือไห่ถอนหายใจยาว: "แม่ครับ แม่ไม่ควรตามใจเสี่ยวหลิงแบบนี้นะครับ เสี่ยวหลิงทำผิด ผมกับเวินนวนกำลังพยายามสั่งสอนเขาอยู่ แม่มาทำแบบนี้ ความพยายามของพวกเราก็สูญเปล่าน่ะสิครับ"
แม่ท่านเจียนไม่ฟัง "เป็นอะไร? ตอนนี้กำลังบอกว่าฉันเลี้ยงดูไม่ดีใช่ไหม? ฉันเลี้ยงไม่ดีแล้วยังเลี้ยงพวกเจ้าสามคนมาได้ยังไง? ตอนนี้คิดว่าฉันแก่แล้ว เลี้ยงเด็กไม่ได้แล้วหรือ?"
"แม่ครับ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." เจียนซือไห่พยายามอธิบาย แต่ทำไมยิ่งอธิบายเขากลับกลายเป็นลูกอกตัญญูไปได้?


## บทที่ 11 กลับไปที่บ้านเก่าครอบครัวเจี้ยน (2)

"ยังไงเจียนอี้หลิงไม่มีผิด ฉันเชื่อเธอ! แล้วก็ คนรับใช้ในบ้านของพวกคุณ รีบไล่เขาออกไปเถอะ อี้หลิงไม่ชอบแล้ว พวกคุณยังจะเก็บไว้ทำไม? จ้างคนรับใช้มาก็เพื่อดูแลเจ้านาย ไม่ใช่มาทำให้เจ้านายโมโห!" แม่ท่านเจียนสะบัดหน้าไปอีกทาง ทำท่าเหมือนตัดสินใจแล้วใครพูดก็ไม่ฟัง
เจียนอี้หลิงมองดูสองคนที่โต้เถียงกันไม่หยุด ยื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อของแม่ท่านเจียน
แม่ท่านเจียนก้มลงมองเธอ
"อย่าทะเลาะกันเลย ฉันผิดเอง"
เจียนอี้หลิงก็มีความผิดส่วนหนึ่งจริงๆ อย่างน้อยเธอก็ไม่ควรทะเลาะกับพี่ชายเพราะเขามีเพื่อนสนิทเป็นผู้หญิง
ในเรื่องนี้ เจียนอี้หลิงคนเดิมก็ทำผิดพลาดเพราะขี้หึงเกินไป
ส่วนเรื่องที่ว่าเธอผลักหรือไม่นั้น ตอนนี้เจียนอี้หลิงไม่อยากโต้แย้งอะไรที่ไม่มีความหมาย
การยืนยันต่อหน้าคุณปู่คุณย่าว่าไม่ใช่ฝีมือตัวเอง โดยไม่มีหลักฐานอะไรเลย นอกจากจะทำให้พ่อแม่พี่ชายผิดหวังก็ไม่มีผลดีอะไร
"อี้หลิง เธอ..." แม่ท่านเจียนมองเจียนอี้หลิงอย่างประหลาดใจ
เมื่อได้ยินเจียนอี้หลิงพูดออกมาอย่างจริงใจ เจียนซือไห่ก็รู้สึกสะเทือนใจ
เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เด็กคนนี้รู้ตัวว่าทำผิดจริงๆ
ตอนนี้ เฒ่าเจี้ยนที่เงียบมาตั้งแต่เจียนอี้หลิงเข้ามาก็พูดขึ้น "อี้หลิง มานี่"
เฒ่าเจี้ยนโบกมือเรียกเจียนอี้หลิง
เจียนอี้หลิงลังเลครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง
เฒ่าเจี้ยนนั่งอยู่บนโซฟา ยื่นมือออกไปลูบหัวเจียนอี้หลิง "ที่จริงให้เธอมาก็เพื่อจะถามว่าพ่อของเธอจัดการเรื่องนี้ยังไง ตอนนี้เห็นเธอยอมรับผิดเอง ปู่ก็ดีใจ"
เหมือนคุณป้า เฒ่าเจี้ยนก็รักหลานสาวคนเดียวคนนี้มาก หลานสาวขออะไรก็ให้ หลานสาวอยากได้อะไร เขาก็ไม่เคยไม่ตามใจ
แต่เฒ่าเจี้ยนก็ยังเป็นหัวหน้าครอบครัวเจี้ยน และคนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสครั้งนี้ก็เป็นลูกหลานของครอบครัวเจี้ยนเหมือนกัน อย่างน้อยก็ต้องแยกแยะถูกผิดบ้าง
สีหน้าของเฒ่าเจี้ยนผ่อนคลายลงในที่สุด พูดกับหลานสาวสุดที่รัก "เรื่องของพี่ชายเธอ ปู่จะถือว่ามันผ่านไปแล้ว ถึงอย่างไรการสืบสวนความผิดของเธอต่อไปก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่ามือของพี่ชายเธอได้รับบาดเจ็บ แต่การลงโทษที่ควรได้รับ งานที่ต้องทำต่อไป ต้องไม่ขาดอะไรไปเลย! แล้วก็ ห้ามทำแบบนี้อีก เข้าใจไหม?"
เจียนอี้หลิงพยักหน้า
เฒ่าเจี้ยนพูดต่อ "ลูกหลานบ้านเจี้ยนของเรา จะโหดร้ายกับคนนอกนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ห้ามทำร้ายคนในครอบครัวเด็ดขาด ครั้งนี้ปู่ยกโทษให้เพราะเธอยังเด็กและเพิ่งทำผิดครั้งแรก"
เจียนอี้หลิงพยักหน้าอีกครั้ง
เจียนอี้หลิงไม่สงสัยเลยว่าเฒ่าเจี้ยนจะลงโทษเธอ
เพราะในนิยายต้นฉบับ คนที่สั่งขับไล่เจียนอี้หลิงออกจากบ้านเจี้ยนก็คือเฒ่าเจี้ยนนี่แหละ
แม่ท่านเจียนทนดูไม่ไหวแล้ว เดินเข้าไปดึงเจียนอี้หลิงออกมาจากหน้าเฒ่าเจี้ยน
"คุณแก่คนนี้ คุณดุๆ แบบนี้ จะทำให้เด็กตกใจหมดนะ!"
แม่ท่านเจียนพูดไปอย่างนั้น แต่ก็ยังเกรงใจสามีอยู่บ้าง
ไม่อย่างนั้นคงไม่รอให้เฒ่าเจี้ยนพูดจบแล้วค่อยออกมาช่วย
แม่ท่านเจียนกับเฒ่าเจี้ยนช่วยเหลือกันและกัน รักใคร่กันมาทั้งชีวิต เข้าใจนิสัยของสามีเป็นอย่างดี
เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เธอจะทำอะไรก็ได้ เขาจะตามใจเธอแน่นอน
แต่เรื่องสำคัญจริงจัง เฒ่าเจี้ยนจะไม่ฟังใครเลย
ถ้าเธอไม่รู้จักกาลเทศะ ทั้งคู่คงอยู่ด้วยกันมาไม่ได้ทั้งชีวิตแบบนี้


## บทที่ 12 ย่านเฉิงเจียงเฉิงเย่

คุณป้าเจียนพูดปลอบเจียนอี้หลิงต่ออีกสองประโยค "พอเถอะเสี่ยวกว้าย ทำผิดแล้วก็ยอมรับ ต่อไปห้ามทำอีกนะ! คราวหน้าถ้ามีคนนอกมาทำให้โกรธจริงๆ ก็อย่าใจร้อนแบบนี้ ถ้าไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ก็มาบอกย่านะ"
คุณป้าเจียนนี่ปกป้องลูกหลานจริงๆ
โดยเฉพาะปกป้องเจียนอี้หลิง
เจียนอี้หลิงและเจียนซือไห่อยู่ที่บ้านเก่าครอบครัวเจี้ยนเพื่อทานข้าว
หลังทานข้าวเสร็จทุกคนนั่งดื่มชาด้วยกัน
ตอนนี้เฒ่าเจี้ยนถามถึงเรื่องสำคัญที่เกิดขึ้นในเมืองเฮิงหยวนเมื่อเร็วๆ นี้
"ข้าได้ยินว่า ท่านผู้นั้นจากกรุงปักกิ่งมาที่เมืองเฮิงหยวนของเราเมื่อเร็วๆ นี้?"
เฒ่าเจี้ยนไม่ได้ระบุชัดเจน แต่เจียนซือไห่รู้ว่าคุณปู่หมายถึงใคร คนที่คุณปู่กล่าวถึงก็คงมีแต่ท่านผู้นั้นเท่านั้น
"ใช่ครับ เขามาแล้ว" เจียนซือไห่ยืนยันข่าวนี้แล้ว
ข่าวนี้ปล่อยออกมาโดยตระกูลจ้ายจากกรุงปักกิ่งโดยเจตนา เพื่อให้คนในเมืองเฮิงหยวนระมัดระวังท่านผู้นี้
"งั้นเจ้าต้องระวังหน่อยนะ พยายามรักษาระยะห่างจากเขา ท่านผู้นี้จากตระกูลจ้ายในกรุงปักกิ่งเป็นคนที่ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยวด้วยที่สุด ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ ก็จะยุ่งยากแย่" แม้แต่เฒ่าเจี้ยนก็ยังกังวลเรื่องนี้มาก
"พ่อวางใจเถอะครับ ผมรู้" เจียนซือไห่รู้ดี "แต่พ่อครับ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลจ้ายถึงกังวลกับเขาขนาดนี้ ถึงแม้ว่าตระกูลจ้ายรุ่นนี้จะมีเขาเป็นทายาทเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้ก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่น่าจะ..."
วิธีที่ตระกูลจ้ายปฏิบัติต่อลูกหลานทำให้เจียนซือไห่งุนงงไปหมด
เฒ่าเจี้ยนถอนหายใจ "เฮ้อ เล่าเซิงเย่ผู้นี้ไม่ใช่แค่ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลจ้ายเท่านั้น แต่เขายังมีปัญหาหัวใจมาแต่กำเนิด ถ้าพลาดนิดเดียวก็อาจเสียชีวิตได้ ชีวิตนี้ตระกูลจ้ายประคับประคองมาจนโตแบบนี้"
ข่าวนี้เฒ่าเจี้ยนได้มาจากเพื่อนสนิทในกรุงปักกิ่ง ซึ่งก็ไม่ได้เป็นความลับอะไรในกรุงปักกิ่ง
เจียนซือไห่พูดต่อ "ไม่ทราบว่าเล่าเซิงเย่ผู้นี้มีความสัมพันธ์อะไรกับเทียนซิง กรุ๊ป ครั้งนี้ที่เขามาเมืองเฮิงหยวน ผมไม่เพียงแต่ได้รับข่าวจากทางตระกูลจ้ายในกรุงปักกิ่งเท่านั้น แต่ยังมีการทักทายจากทางเทียนซิง กรุ๊ปด้วย"
เฒ่าเจี้ยนรู้เหตุผล "ผู้มีอำนาจของเทียนซิง กรุ๊ปไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นไจ๋อี๋เย่ของตระกูลจ้าย ลุงแท้ๆ ของเล่าเซิงเย่ สมัยก่อนไจ๋อี๋เย่ผู้นี้เป็นคนดุร้าย ไม่ยอมอยู่ในโอวาท ก่อเรื่องไม่น้อย ยังสร้างศัตรูไว้มากมาย มีครั้งหนึ่งที่ศัตรูมาล้างแค้น พี่ชายเขาตายเพื่อช่วยเขา ไจ๋อี๋เย่ถึงได้กลับใจ เขารู้สึกผิดต่อพี่ชาย จึงไม่แต่งงานมาหลายปี นอกจากทำงานก็ดูแลหลานชายคนนี้ เขายังเคยประกาศต่อสาธารณะว่าจักรวรรดิธุรกิจของเขาจะยกให้หลานชายในอนาคต"
เหตุผลเบื้องหลังนี้คนทั่วไปไม่รู้ เฒ่าเจี้ยนก็ได้ข่าวมาจากเพื่อนเก่าในกรุงปักกิ่ง
เพราะไจ๋อี๋เย่รู้สึกผิดต่อพี่ชายและครอบครัว เมื่อออกมาบุกเบิกสร้างธุรกิจจึงไม่ได้กล่าวถึงชาติกำเนิดของตน ทำให้ทุกคนรู้แค่ว่าเขาแซ่จ้าย แต่ไม่รู้ความสัมพันธ์กับตระกูลจ้ายที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
"ไม่คิดว่าเทียนซิง กรุ๊ปกับตระกูลจ้ายจะมีความสัมพันธ์แบบนี้"
เรื่องนี้ทำให้คนตกใจจริงๆ เพราะไม่ว่าจะเป็นตระกูลจ้ายในกรุงปักกิ่งหรือเทียนซิง กรุ๊ป ต่างก็มีอิทธิพลและพื้นเพที่ไม่อาจเทียบกับบ้านเจียนได้
เจียนอี้หลิงนั่งข้างๆ ถือถ้วยชาจิบทีละน้อย พร้อมกับฟังการสนทนาของพ่อและคุณปู่
กรุงปักกิ่ง แซ่จ้าย
ในสมองของเจียนอี้หลิงผุดชื่อหนึ่งขึ้นมาทันที
เป็นเขา! ตัวร้ายหลักของหนังสือเล่มนี้! เป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดที่พระเอกเจอหลังกลับไปกรุงปักกิ่ง!


## บทที่ 13 เจียนหยวนเฉิงเป็นไข้

เขามาถึงเมืองหั้งหยวนแล้วหรือ? ในนิยายต้นฉบับไม่ได้พูดถึงตัวละครรองในช่วงเวลานี้มากนัก ดังนั้นแม้แต่เจียนอี้หลิงก็ไม่รู้ว่าทำไมท่านผู้นี้จึงปรากฏตัวในเมืองหั้งหยวนในเวลานี้
เจียนอี้หลิงไม่รู้ว่าในนิยายต้นฉบับท่านผู้นี้จะจบลงอย่างไร และการต่อสู้กับตัวเอกชายจะจบลงอย่างไร เพราะเจียนอี้หลิงไม่ได้อ่านถึงตอนจบ เธออ่านถึงตอนที่เจียนอี้หลิงตาย ห้องทดลองก็เกิดอุบัติเหตุ เธอก็มาถึงโลกนี้
สิ่งที่เจียนอี้หลิงรู้คือท่านผู้นี้อารมณ์ไม่ดีและมีชื่อเสียงไม่ดี
ทำอะไรตามอำเภอใจ ไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา ไม่สนใจอะไรเลย รวมถึงชีวิตของตัวเอง
เขาไม่กลัวตาย แต่กลัวว่าครอบครัวของเขาจะตาย
ในวงสังคมกรุงปักกิ่งมีคำพูดหนึ่งว่า ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แต่กลัวเล่าเซิงเย่บอกว่าหัวใจเจ็บ
เมื่อเล่าเซิงเย่บอกว่าหัวใจเจ็บ ตระกูลจ้ายก็จะวุ่นวาย คนอื่นๆ ก็จะพลอยไม่มีความสุขไปด้วย
ดื่มชาเสร็จแล้ว ฟ้ามืดแล้ว แต่แม่ท่านเจียนยังไม่ยอมให้เจียนอี้หลิงกลับ
"เวินนวนต้องดูแลหยุนเหนียว เธอยุ่งกับบริษัทจนดูแลไม่ไหว ทำไมไม่ให้เสี่ยวกว้ายอยู่ที่นี่ล่ะ?" แม่ท่านเจียนอยากให้เจียนอี้หลิงอยู่ด้วย
"หยุนเฉิงจ้างครูสอนพิเศษให้อี้หลิงแล้ว ต้องเรียนพิเศษทุกวัน"
"งั้นก็ให้ครูสอนพิเศษคนนั้นมาสอนอี้หลิงที่นี่สิ ไม่ได้เหรอ?" คุณป้าไม่คิดว่านี่เป็นปัญหา สำหรับเธอแล้วไม่มีอะไรสำคัญเท่าหลานรักของเธอ
"แม่ครับ..." เจียนซือไห่แสดงสีหน้าลำบากใจ มองขอความช่วยเหลือไปทางเฒ่าเจี้ยน
เสี่ยวหลิงเพิ่งจะเริ่มเชื่อฟังขึ้นมาหน่อยในช่วงไม่กี่วันนี้ ถ้าตอนนี้ให้ย่าตามใจ จะกลับไปเป็นเด็กเอาแต่ใจอีกจะทำยังไง?
"พอเถอะ ถ้าเธออยากเจอเสี่ยวหลิง อีกสองสามวันตอนสุดสัปดาห์ค่อยพามาอยู่สองวันก็ได้"
เฒ่าเจี้ยนเอ่ยปาก ห้ามความคิดของคุณป้า ทำให้คุณป้ายอมปล่อยเจียนอี้หลิงกลับบ้าน
###
ในช่วงหลายวันต่อมา เจียนอี้หลิงอยู่แต่ในบ้าน ทั้งวันไม่ก็อยู่ในห้องหนังสือของพี่ชายคนที่สอง ก็อยู่ในห้องหนังสือของตัวเองรับการสอนของชินชวน
เช้าวันหนึ่ง เจียนหยวนเฉิงตื่นขึ้นมาแต่เช้าก็รู้สึกหัวหนักเท้าเบา คอแสบร้อน อยากจะพูด แต่พบว่าออกเสียงได้แค่เสียงแหบแห้ง
เจียนหยวนเฉิงรู้สึกว่าร่างกายของเขาร้อนผิดปกติ
เจียนหยวนเฉิงคาดว่าตัวเองคงเป็นไข้หวัดมีไข้ อาจจะติดไข้หวัดใหญ่ที่กำลังระบาดอยู่ในขณะนี้
ในเวลานี้พ่อของเขาไปทำงานที่บริษัทแล้ว แม่ก็ยังอยู่ที่โรงพยาบาลดูแลเสี่ยวเหนาะ
เจียนหยวนเฉิงจึงนอนลงไปอีกครั้ง เขาคิดว่าถ้านอนสักพักอาจจะรู้สึกดีขึ้น
ในความงัวเงีย ประตูห้องเปิดออก เงาร่างเล็กๆ เดินเข้ามาในห้อง
ย่องเบาๆ เดินมาข้างเตียงของเขา แล้วมือเล็กๆ นุ่มๆ ก็วางลงบนหน้าผากของเขา
เจียนหยวนเฉิงรับรู้อย่างรางๆ ว่านี่คือน้องสาวของเขา เจียนอี้หลิง
แต่ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร
ไม่นาน เจียนอี้หลิงก็ออกไปจากห้อง
เจียนหยวนเฉิงคิดว่าเธอไปแล้ว แต่ไม่นานเจียนอี้หลิงก็กลับมา
ในมือถืออะไรบางอย่างมาด้วย
จากนั้นสิ่งที่เย็นๆ ก็วางลงบนหน้าผากของเขา เจียนหยวนเฉิงจึงตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
เห็นเงาร่างที่กำลังยุ่งอยู่ข้างเตียง สายตาของเจียนหยวนเฉิงเต็มไปด้วยความงุนงงและสงสัย
เจียนอี้หลิงยื่นยาลดไข้และยาแก้อักเสบให้เจียนหยวนเฉิง
"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันป่วย"
เจียนหยวนเฉิงคอแห้งผาก พูดด้วยความยากลำบาก เหมือนการพูดแค่ประโยคเดียวก็ต้องใช้แรงทั้งตัว
"พี่ไม่ได้ตื่นเช้า"
เจียนหยวนเฉิงมีกิจวัตรประจำวันที่เป็นระเบียบมาก ตื่นนอนเวลาเดียวกันทุกวัน


## บทที่ 14 ฝีมือในการทำอาหารของเจียนอี้หลิง

วันนี้เจียนหยวนเฉิงไม่ตื่นนอน เจียนอี้หลิงรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ รอสักพักแล้วก็ไม่เห็นเขาตื่น จึงเปิดประตูห้องของเจียนหยวนเฉิง
เห็นเจียนหยวนเฉิงยังหลับอยู่ เจียนอี้หลิงเดินไปที่ข้างเตียงและแตะหน้าผากของเขา
จึงรู้ว่าเขามีไข้
เจียนหยวนเฉิงรู้ว่าตัวเองมีไข้ ถ้าไม่อยากไปโรงพยาบาลก็ต้องกินยาอย่างว่าง่าย
เจียนหยวนเฉิงยังไม่ทันยื่นมือออกไป มือเล็กๆ นุ่มนวลนั้นก็ส่งยามาที่ริมฝีปากของเขาแล้ว
เจียนหยวนเฉิงอ้าปาก อมยาไว้ในปาก
ทันใดนั้นเจียนอี้หลิงก็ส่งน้ำอุ่นพอดีมาที่ริมฝีปากของเขา เขาเพียงแค่ก้มหน้าลงเล็กน้อยก็สามารถดื่มได้
พร้อมกับน้ำอุ่น เจียนหยวนเฉิงกินยา
ฤทธิ์ยาเริ่มออกฤทธิ์ เจียนหยวนเฉิงถูกความง่วงโถมทับ
ในระหว่างนั้นเจียนหยวนเฉิงรู้สึกตลอดเวลาว่ามีคนอยู่ข้างๆ แต่ไม่ได้รบกวนเขา เงียบมาก
แต่สามารถรู้สึกได้ว่าเธอเปลี่ยนผ้าเช็ดหน้าบนหน้าผากให้เขา
ไม่รู้ตัวเวลาผ่านไปครึ่งวัน เมื่อเจียนหยวนเฉิงตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
และสิ่งแรกที่เขาเห็นเมื่อลืมตาขึ้นคือเจียนอี้หลิงที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเขาอย่างเงียบๆ กอดหนังสือไว้
เงียบมาก ว่าง่ายมาก เฝ้าอยู่ข้างเตียงของเขาอย่างเงียบๆ
เมื่อสังเกตเห็นว่าเจียนหยวนเฉิงตื่นแล้ว เจียนอี้หลิงก็ลุกขึ้น
แล้วก็ออกไปจากห้อง
เจียนหยวนเฉิงงงไปชั่วขณะ
ไม่นานเจียนอี้หลิงก็กลับมา ในมือถือชามโจ๊กหอยแมลงภู่ที่ร้อนระอุ
เจียนอี้หลิงวางโจ๊กหอยแมลงภู่บนโต๊ะข้างเตียงของเจียนหยวนเฉิง แล้วดวงตาสดใสคู่นั้นก็จ้องมองเขาแบบนี้...
เธอกำลังคอยดูแลให้เขากินโจ๊กอยู่หรือ?
เจียนหยวนเฉิงมองดูโจ๊กหอยแห้งนั้น สีสัน กลิ่นหอม และรสชาติดูน่ารับประทานมาก
และตอนนี้เขาก็หิวจริงๆ ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินอะไรเลย
เจียนหยวนเฉิงยกโจ๊กขึ้นมา พอกินคำแรกก็หยุดไม่ได้แล้ว
โจ๊กนี้อร่อยมาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวมากหรือเปล่า แต่โจ๊กหอยแห้งธรรมดาๆ ชามนี้กลับมีรสชาติวิเศษมาก
ขณะที่เจียนหยวนเฉิงกำลังกินอยู่ ก็เห็นเจียนอี้หลิงหมุนตัวออกไปจากห้องอีกครั้ง
ผ่านไปสักครู่เธอก็กลับเข้ามา
มือถือถาดใบหนึ่ง บนถาดมีชามเล็กๆ แปดใบวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ แต่ละชามบรรจุอาหารเช้าที่ประณีต
จานหนึ่งเป็นปลาแซลมอนทอด จานหนึ่งเป็นแครอทผัดเห็ดหูหนูกับโกโบ จานหนึ่งเป็นหัวไชเท้าดอง ไข่ออนเซ็นหนึ่งฟอง ซุปเต้าหู้ใส่ปลาแห้งหนึ่งชาม ไข่ม้วนหนึ่งชาม ซูชิปลาทูน่าหนึ่งคำ และจานผลไม้รวมขนาดเล็กอีกหนึ่งจาน
แต่ละอย่างดูประณีตและน่ากินมาก
เจียนหยวนเฉิงคิดว่าตัวเองอิ่มแล้วหลังจากกินโจ๊กไปหนึ่งชาม แต่พอเห็นอาหารเล็กๆ น่ากินพวกนี้ก็รู้สึกอยากกินอีก
ดังนั้นเขาจึงกวาดอาหารทั้งแปดอย่างนี้จนหมด
กินอิ่มดื่มอิ่ม เจียนหยวนเฉิงรู้สึกทันทีว่าตัวเองฟื้นคืนชีพเต็มที่แล้ว
ชามเล็กทั้งแปดใบถูกกินจนหมดเกลี้ยง ไม่เหลืออะไรเลย
เจียนอี้หลิงก็เก็บชามไป
เจียนอี้หลิงไม่พูดอะไร แต่แสดงออกด้วยการกระทำได้เป็นอย่างดี
เจียนหยวนเฉิงมองดูน้องสาวที่เรียบร้อยและสงบเสงี่ยม โดยไม่รู้ตัว ความโกรธที่มีต่อเธอก็จางหายไปไม่น้อย
จากนั้นเจียนหยวนเฉิงก็เปิดคอมพิวเตอร์ เขานอนไปครึ่งวัน เสียเวลาไปไม่น้อย
ขณะจัดการงานสำคัญ เจียนหยวนเฉิงก็นึกถึงอาหารเช้าเมื่อครู่เป็นระยะ ไม่รู้ว่าซี้อันเรียนทำอาหารเช้าแบบญี่ปุ่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ อร่อยจริงๆ
เจียนหยวนเฉิงคิดว่าพอหยุนเหนียวกลับมาจากโรงพยาบาล ก็จะให้ซี้อันทำอาหารเช้าแบบนี้ให้เขากินบ้าง
เจียนหยวนเฉิงไม่รู้ว่าวันนี้ซี้อันลาหยุด และมู่เซาไปช่วยเวินนวนที่โรงพยาบาล ในบ้านมีแค่เขากับเจียนอี้หลิงสองคนเท่านั้น


## บทที่ 15 นางเอกโหม่วซือหยุน

วันหยุดเจ็ดวันที่ขอมาผ่านไปอย่างรวดเร็วห้าวันแล้ว ในช่วงเวลานี้ เจียนอี้หลิงยังคงยุ่งอยู่ตลอด
นอกจากจะต้องรับมือกับชินชวนที่มาทุกวันแล้ว เจียนอี้หลิงยังใช้คอมพิวเตอร์และโทรศัพท์มือถือบ่อยครั้งเพื่อสื่อสารกับใครบางคนที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
สิ่งที่เจียนอี้หลิงต้องทำตอนนี้มีสองอย่าง: หนึ่ง รักษามือของเจียน หยวนเน่าให้หาย เพื่อป้องกันไม่ให้เขากลายเป็นคนมืดมนและเป็นปัจจัยที่ไม่มั่นคงสำหรับเธอหรือแม้แต่บ้านเจียนทั้งหมดในอนาคต
สอง หากล้องวงจรปิดที่หายไป ในสองวันที่ผ่านมาเจียนอี้หลิงได้สืบทราบว่ามีกล้องวงจรปิดในสถานที่ที่เจียน หยวนเน่าเกิดเหตุ แต่ภาพวิดีโอที่เกี่ยวข้องได้หายไปแล้ว
ครอบครัวเจียนไม่ได้สังเกตเห็นปัญหานี้ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีกล้องวงจรปิดในทางเดินที่เกิดเหตุ เพราะคำให้การของเจียน หยวนเน่าก็เพียงพอสำหรับพวกเขาแล้ว
เจียนอี้หลิงคนเดิมก็ไม่เคยคิดถึงเรื่องกล้องวงจรปิด หลังจากอธิบายให้ครอบครัวฟังครั้งหนึ่งแล้ว เธอก็ไม่อยากพูดอีก
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังตะโกนใส่ครอบครัวด้วยความดื้อรั้น: "ใช่แล้ว ฉันเป็นคนผลัก! จับฉันไปขังเลยสิ! หรือไม่ก็ตัดมือฉันเพื่อชดใช้ให้เขาเลย!"
วันนี้เจียนหยวนเฉิงตั้งใจจะให้เจียนอี้หลิงพักหนึ่งวัน แล้วพาเธอไปเยี่ยมเจียน หยวนเน่าที่โรงพยาบาล
ตอนออกจากบ้าน เจียนอี้หลิงสะพายกระเป๋าเป้ใบเล็ก บรรจุจนเต็มและดูเหมือนจะมีของหลายอย่าง
เจียนหยวนเฉิงเห็นแล้ว แต่ไม่ได้ถามอะไรมาก เด็กสาวสะพายกระเป๋าก็เป็นเรื่องปกติ
เจียนหยวนเฉิงขับรถออกจากบ้านเจียนได้ไม่นาน ก็เห็นโหม่วซือหยุนกำลังยืนรอรถอยู่ข้างทาง
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่แล้ว โหม่วซือหยุนจึงหยุดอยู่บ้าน
เธอถือกล่องข้าวอยู่ในมือ ดูเหมือนจะเตรียมไว้ให้เจียน หยวนเน่า
บ้านเจียนอยู่ในย่านวิลล่าบนเขา ที่นี่มีรถประจำทางผ่านน้อยมาก แต่ละวันมีแค่ไม่กี่เที่ยว
เจียนหยวนเฉิงหยุดรถและเลื่อนกระจกลง
"ขึ้นรถมา"
เจียนอี้หลิงที่นั่งอยู่เบาะหลังได้เห็นโหม่วซือหยุนเป็นครั้งแรก เหมือนกับที่บรรยายไว้ในนิยายต้นฉบับ เธอมีหน้าตาสวยงามน่ารัก
ใบหน้ารูปไข่ ดวงตาเหมือนดอกท้อ ดูโดดเด่น แต่ให้ความรู้สึกเป็นกันเอง
ไม่เหมือนเจียนอี้หลิง ที่มีใบหน้าสวยเกินไป ประกอบกับนิสัยเอาแต่ใจและดื้อรั้น ทำให้คนรู้สึกว่าเข้าหาได้ยาก
"คุณชายใหญ่ ฉันขอไปเองดีกว่า..." โหม่วซือหยุนปฏิเสธคำเชิญของเจียนหยวนเฉิงอย่างระมัดระวัง
เสียงของเธอไพเราะอ่อนหวาน อ่อนโยนและสุภาพ
"พวกเราก็จะไปโรงพยาบาลเหมือนกัน ไปทางเดียวกัน และฉันก็ไม่อยากให้น้องชายฉันกินอาหารที่เย็นชืด" เจียนหยวนเฉิงพูดตรงๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของเจียนหยวนเฉิง โหม่วซือหยุนก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ จึงขึ้นรถไป
ตอนขึ้นรถ โหม่วซือหยุนเห็นว่าเจียนอี้หลิงนั่งอยู่เบาะหลัง อีกด้านหนึ่งของเจียนอี้หลิงมีเสื้อผ้ากองอยู่ ซึ่งเป็นของที่พวกเขาจะเอาไปให้คนสองคนที่โรงพยาบาล
มีแค่ที่นั่งข้างคนขับที่ว่างอยู่ โหม่วซือหยุนจึงต้องนั่งที่นั่งข้างคนขับ
ตลอดทาง เจียนหยวนเฉิงคอยสังเกตสีหน้าของเจียนอี้หลิงที่นั่งอยู่ด้านหลังผ่านกระจกมองหลัง
เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะโหม่วซือหยุน ถ้าเจียนอี้หลิงกลับตัวกลับใจจริงๆ ตอนนี้เธอไม่ควรแสดงสีหน้าโกรธเคืองเมื่อเผชิญหน้ากับโหม่วซือหยุน
เจียนหยวนเฉิงไม่เห็นความโกรธเกรี้ยวของเจียนอี้หลิง เธอก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ ดูเหมือนจะจดจ่ออยู่กับมัน ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไรอยู่ ราวกับว่าเธอไม่ได้สังเกตเห็นด้วยซ้ำว่าโหม่วซือหยุนขึ้นรถมา
เจียนหยวนเฉิงค่อนข้างพอใจกับปฏิกิริยาของเจียนอี้หลิง
จากนั้นเจียนหยวนเฉิงก็ถามโหม่วซือหยุนเกี่ยวกับเรื่องของเจียน หยวนเน่า
สองปีที่ผ่านมาเจียนหยวนเฉิงแทบไม่ได้กลับบ้านเลย บางครั้งเขาก็รู้เรื่องของน้องชายน้อยกว่าโหม่วซือหยุนเสียอีก
โหม่วซือหยุนตอบคำถามทั้งหมด ทั้งสองคนคุยกันได้อย่างถูกคอ


## บทที่ 16 ชายที่นอนอยู่ในระเบียงทางเดินของโรงพยาบาล

เจียนอี้หลิงกำลังพิมพ์งาน เมื่ออยู่บ้านเธอใช้คอมพิวเตอร์ แต่เมื่อออกนอกบ้านเธอก็ไม่อยากเสียเวลา นิ้วมือของเธอจึงพิมพ์บนแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถืออย่างไม่หยุดหย่อน ป้อนข้อความและสัญลักษณ์บรรทัดแล้วบรรทัดเล่าลงในโปรแกรมแก้ไขข้อความ
เจียนอี้หลิงเปิดอีเมลในโทรศัพท์มือถือและตรวจสอบจดหมาย ในกล่องจดหมายขาออกมีอีเมลภาษาอังกฤษหลายฉบับ ทั้งหมดถูกส่งในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ในกล่องจดหมายขาเข้าก็มีการตอบกลับมากมาย มีอีเมลที่ยังไม่ได้อ่านหนึ่งฉบับที่ได้รับเมื่อเช้านี้ เจียนอี้หลิงเพิ่งจัดการกับการตอบกลับอีเมลฉบับนี้เมื่อสักครู่
เจียนอี้หลิงมุ่งมั่นอยู่กับงานของตัวเอง เธอไม่ได้สังเกตว่าเจียนหยวนเฉิงและโหม่วซือหยุนพูดอะไรกันบ้างระหว่างทาง
ในทางกลับกัน สองคนที่กำลังคุยกันอยู่ข้างหน้ากลับสนใจเธอเป็นระยะๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เจียนหยวนเฉิงและโหม่วซือหยุนเข้าไปในห้องผู้ป่วยเพื่อเยี่ยมเจียน หยวนเน่าทันที เจียน หยวนเน่ารู้สึกดีใจมากที่เห็นทั้งสองคน
ส่วนเจียนอี้หลิงถูกขอให้รออยู่ในโถงทางเดินก่อน
เจียนอี้หลิงจึงหาที่นั่งบนทางเดินและนั่งลง
ตอนนี้มีชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนม้านั่งยาวในทางเดิน
ชายคนนั้นเอาเสื้อคลุมหน้าไว้ ดูเหมือนว่าเขากำลังนอนหลับอยู่
"กรึ๊บ"
เจียนอี้หลิงได้ยินเสียงท้องของชายคนนั้นร้อง พร้อมกับที่โทรศัพท์มือถือของเขาสั่นหลายครั้ง
ชายคนนั้นไม่ได้เอาเสื้อที่คลุมหน้าออก แต่กลับคลำหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงและกดปุ่มปิดเครื่องทันที
นี่แสดงว่าชายคนนั้นไม่ได้หลับจริงๆ
และท้องของเขาก็ยังส่งเสียง "กรึ๊บ" เป็นระยะๆ
เจียนอี้หลิงหยิบกล่องข้าวเก็บความร้อนออกมาจากกระเป๋าเป้ของเธอ
นี่คือกล่องข้าวที่เจียนอี้หลิงทำก่อนออกจากบ้าน เดิมทีตั้งใจจะเอามาให้เวินนวนและเจียน หยวนเน่าที่โรงพยาบาล
แต่พอออกจากบ้านก็เจอกับโหม่วซือหยุน เมื่อเห็นกล่องข้าวที่โหม่วซือหยุนถือมา เจียนอี้หลิงก็รู้ว่ากล่องข้าวที่เธอเตรียมมาคงไม่ได้ใช้แล้ว
เจียนอี้หลิงถือกล่องข้าวเดินเข้าไปหาชายคนนั้น ยื่นนิ้วแตะแขนเขาเบาๆ
ชายคนนั้นค่อยๆ ดึงเสื้อที่คลุมศีรษะออก สิ่งแรกที่ปรากฏคือดวงตาของเขา ตาเรียวยาว ลูกตาดำขาวชัดเจน ประกายตาเป็นประกาย หางตายาวและคม
ต่อมาคือสันจมูกโด่ง ปลายจมูกกลมมน ปีกจมูกแคบ
สุดท้ายคือริมฝีปากและคางของชายคนนั้น ริมฝีปากไม่หนาแต่เต็มและมีรูปทรง
คุณค่าทางหน้าตาของชายคนนี้สูงเกินไปหน่อย
แต่นั่นไม่ใช่จุดที่เจียนอี้หลิงสนใจ
เจียนอี้หลิงยื่นกล่องข้าวไปตรงหน้าชายคนนั้น: "ฉันได้ยินว่าคุณหิว กินสิ ฉันทำตอนเช้า ไม่มีใครแตะต้อง"
เจียนอี้หลิงอธิบายเพิ่มเติมว่านี่ไม่ใช่อาหารเหลือของใคร
เจียนอี้หลิงคิดแค่ว่าอาหารที่เธอทำถ้าทิ้งไปก็เสียดาย แทนที่จะทิ้งก็ให้คนที่ต้องการกินดีกว่า
จ้ายหยุนเฉิงมองเจียนอี้หลิงอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็แน่ใจในสิ่งหนึ่ง: เขาถูก "บริจาค" โดยเด็กสาวคนหนึ่ง
จ้ายหยุนเฉิงพินิจมองเจียนอี้หลิงสองสามวินาที ใบหน้าประณีตราวกับตุ๊กตาที่วางโชว์อยู่ในตู้กระจก
แล้วสายตาของจ้ายหยุนเฉิงก็ตกลงบนกล่องข้าวในมือของเจียนอี้หลิง
กล่องข้าวสีชมพู บนกล่องมีลายยูนิคอร์นสีชมพู
ตอนนี้เจียนอี้หลิงสังเกตเห็นว่าประตูห้องผู้ป่วยของเจียน หยวนเน่าเปิดออก รู้ว่ามีคนจะมาตามเธอ จึงไม่รอให้ชายคนนั้นยื่นมือมารับกล่องข้าว แต่วางกล่องข้าวไว้บนต้นขาของเขา
แล้วเจียนอี้หลิงก็หมุนตัวเดินกลับไปที่หน้าประตูห้องผู้ป่วยของเจียน หยวนเน่า
จ้ายหยุนเฉิงมองกล่องข้าวสีชมพูบนต้นขาของตัวเองอยู่พักใหญ่ แล้วใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างมีเลศนัย


## บทที่ 17 เจ้ามาร้องไห้คร่ำครวญเสแสร้งทำไมอีก?

เวินนวนพาเจียนอี้หลิงเข้าไปในห้องผู้ป่วย
"เจียนอี้หลิง เธอมาทำเป็นแมวร้องไห้ให้หนูตายแกล้งมีเมตตาทำไม?"
เจียน หยวนเน่ายังคงโกรธ พอเห็นเจียนอี้หลิง ดวงตาก็ลุกเป็นไฟ
หัวใจของเวินนวนถูกบีบรัดอย่างรุนแรง เธออยากจะห้าม แต่ถูกสายตาของเจียนหยวนเฉิงหยุดไว้
ยิ่งเธอห้าม ก็ยิ่งทำให้เจียน หยวนเน่าไม่พอใจเจียนอี้หลิงมากขึ้น
ในความขัดแย้งนี้ เวินนวนไม่ควรพูดแทนเจียนอี้หลิงจะดีที่สุด
เผชิญหน้ากับการกล่าวหาและการด่าทอของเจียน หยวนเน่า เจียนอี้หลิงไม่โต้แย้ง ไม่อธิบาย ไม่บ่น
เธอนั่งฟังการกล่าวหาและการตำหนิทั้งหมดของเจียน หยวนเน่าอย่างเงียบ ๆ และตั้งใจ ยอมรับความโกรธทั้งหมดของเขา
สีหน้าสงบ สายตาใสแจ๋วเหมือนน้ำพุภูเขาที่บริสุทธิ์
ในช่วงเวลานี้ ไม่เพียงแต่เวินนวนที่ใจอ่อน แม้แต่เจียนหยวนเฉิงก็ขมวดคิ้ว
"เจียนอี้หลิง อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบแค่นี้! ฉันจะไม่ให้อภัยเธอ! ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอ! ไม่ว่าเธอจะทำอะไรมากแค่ไหน ฉันก็จะไม่มองว่าเธอเป็นน้องสาวของฉันอีกต่อไป!"
เจียน หยวนเน่าด่าไปสักพัก สุดท้ายไม่รู้ว่าเหนื่อยเองหรือรู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจที่จะเผชิญหน้ากับเจียนอี้หลิงที่ไม่โต้ตอบแบบนี้
"แม่ครับ วันนี้ผมจะดูแลหยุนเหนียวเอง แม่ไม่ได้กลับบ้านหลายวันแล้ว กลับไปพักผ่อนให้ดีสักคืนนะครับ" เจียนหยวนเฉิงพูดขึ้นอย่างเหมาะสม
เวินนวนพยักหน้า ไม่ได้เกรงใจเจียนหยวนเฉิง
เธอควรกลับบ้านไปอาบน้ำให้สบายตัวจริง ๆ สองวันนี้เธอไปอาบน้ำที่โรงแรมใกล้ ๆ และเพราะไม่กล้าทิ้งเจียน หยวนเน่าไว้นาน ทุกครั้งก็รีบไปรีบกลับ
"งั้นก็รบกวนเธอนะ"
ตอนที่เวินนวนเดินไปถึงประตูห้อง เธอตั้งใจชะลอฝีเท้าลงเพื่อให้เจียนอี้หลิงที่อยู่ข้างหลังตามทัน
พอออกมาจากห้องผู้ป่วยมาถึงลานจอดรถ เวินนวนยื่นมือไปลูบหัวเจียนอี้หลิง
"เสี่ยวหลิง ตอนนี้หนูทำได้ดีมากแล้ว แม่ภูมิใจในตัวหนูมาก พี่ชายโกรธหนูก็เข้าใจเขาหน่อยนะ ถ้าเขาจะด่าหนูก็ปล่อยให้เขาด่าไป ในใจเขาคงทุกข์มาก ช่วงเวลานี้มันจะผ่านไป ขอแค่ต่อไปหนูเป็นเด็กดี เขาก็จะยอมรับหนูกลับมาอีก..."
น้ำตาอุ่นๆ ไหลออกมาจากดวงตาของเวินนวน
การที่ลูกทั้งสองของเธอทะเลาะกันขนาดนี้ ทำให้หัวใจของเธอในฐานะแม่รู้สึกเหมือนถูกมีดกรีด
เมื่อเห็นน้ำตาของเวินนวน เจียนอี้หลิงคิดว่าตัวเองควรจะช่วยเช็ดน้ำตาให้เวินนวน
แต่พอยื่นมือออกไปครึ่งทางก็หยุด แล้วเอามือลง
เวินนวนสังเกตเห็นการกระทำของเจียนอี้หลิง จึงก้มลงมองเธออย่างเอาใจใส่
เมื่อมองเห็นดวงตาใสแจ๋วของเจียนอี้หลิง เวินนวนก็ร้องไห้ออกมาทันที เธอโน้มตัวลงกอดเจียนอี้หลิงไว้แน่น
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เธอไม่กล้าแสดงความเศร้าโศกเสียใจแม้แต่น้อยต่อหน้าเจียน หยวนเน่า เพราะกลัวจะส่งผลกระทบต่อจิตใจของลูกชาย
ตอนนี้เธอทนไม่ไหวแล้ว
เมื่อน้ำตาแตก มันก็เหมือนกับน้ำที่ทะลักออกมาจากเขื่อน จะไม่หยุดจนกว่าจะระบายความขมขื่นในใจออกมาจนหมด
เจียนอี้หลิงที่ถูกกอดไว้ร่างกายแข็งเกร็ง
เจียนอี้หลิงไม่มีประสบการณ์ในการรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ นอกจากปล่อยให้เวินนวนกอดตัวเองไว้ เธอก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรอีก
หลังจากลังเลอยู่พักใหญ่ เจียนอี้หลิงจึงยื่นมือออกไปกอดเวินนวน
ร่างกายของเวินนวนอุ่น น้ำตาที่ไหลออกมาก็อุ่น
หลังจากผ่านไปสักพัก เวินนวนก็หยุดร้องไห้ แล้วพูดกับเจียนอี้หลิงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เสี่ยวหลิง ต่อไปนี้ต้องเป็นเด็กดีนะ ต้องเป็นเด็กดีตลอด สัญญากับแม่นะ ได้ไหม?"
"ค่ะ" เจียนอี้หลิงตอบเบาๆ
เวินนวนเช็ดน้ำตา "แม่ทำให้หนูตกใจเมื่อกี้ใช่ไหม? แม่ไม่ดีเอง ร้องไห้ทำไมกัน พ่อของหนูกำลังจะติดต่อคนที่สามารถผ่าตัดให้พี่ชายของหนูได้แล้ว มือของพี่ชายจะหายดีในเร็วๆ นี้ ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว"
คำพูดของเวินนวนนี้ทั้งเป็นการปลอบโยนเจียนอี้หลิง และก็เป็นการปลอบใจตัวเองด้วย


## บทที่ 18 กลับสู่โรงเรียนอีกครั้ง

วันหยุดเจ็ดวันที่ขอไว้สิ้นสุดลงแล้ว เจียนอี้หลิงต้องกลับไปโรงเรียน
วันนี้เป็นวันจันทร์
และในขณะนี้ กระทู้ยอดนิยมที่สุดในฟอรัมของโรงเรียนมัธยมชิงหัวยังคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับเจียน หยวนเน่าที่ได้รับบาดเจ็บ และคนร้ายอาจเป็นเจียนอี้หลิง
เนื่องจากเจียนอี้หลิงไม่ได้มาโรงเรียนเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม ทุกคนเริ่มเดาว่าเจียนอี้หลิงถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้วหรือไม่
[วันที่เจ็ดที่เจียนอี้หลิงไม่ปรากฏตัว ดูเหมือนว่าโอกาสที่เธอจะถูกไล่ออกจะเพิ่มขึ้นอีก]
[ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันก็ไม่มีหน้าไปโรงเรียนแล้ว]
[ใช่เลย ลงมือกับพี่ชายแท้ๆ ได้ คนแบบนี้ไม่สมควรมีชีวิตอยู่จริงๆ น่าเสียดายเจียน หยวนเน่าเด็กอัจฉริยะคนนี้จริงๆ ฉันยังอยากฟังเขาเล่นเปียโนในงานศิลปะการแสดงของโรงเรียนเลย!]
[พี่ชายๆ ของบ้านเจียนเก่งกว่ากันทุกคน ไม่รู้ว่าเจียนอี้หลิงเกิดมาได้ยังไง]
[ความอัปยศของบ้านเจียน เป็นขี้หนูที่ทำให้ข้าวต้มทั้งหม้อเสีย!]
ระหว่างทางไปโรงเรียน เจียนอี้หลิงนั่งอยู่เบาะหลัง วางแล็ปท็อปไว้บนตัก เปิดดูข่าวสารในฟอรัมของโรงเรียนอย่างคร่าวๆ
ตอนนั้นมีข้อความใหม่ปรากฏขึ้นบนคอมพิวเตอร์
[Dr.F.S. คุณว่างเมื่อไหร่จะได้พบกัน เรามีความสนใจในเนื้อหาที่คุณให้มามาก แต่คุณก็รู้ว่าแค่ติดต่อทางออนไลน์ เรายังไม่สามารถเชื่อคุณได้ทั้งหมด]
เจียนอี้หลิงพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว: [ตอนนี้ยังไม่ว่าง มีปัญหาอะไรติดต่อทางออนไลน์ ฉันส่งบทความที่เกี่ยวข้องไปที่ CNS แล้ว]
อีกฝ่ายส่งข้อความมาอย่างรวดเร็ว: [CNS ใช้เวลาอย่างน้อยสามเดือนกว่าจะตรวจสอบและตีพิมพ์ นานเกินไป ถ้าคุณมีวิธีอื่นที่จะพิสูจน์ให้เราเห็น ก็จะช่วยประหยัดเวลาได้มากขึ้น]
เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายดูเร่งรีบมาก
ถ้าเจียนอี้หลิงเป็นคนที่มีความสามารถที่พวกเขาต้องการจริงๆ พวกเขาก็ควรจะติดต่อเจียนอี้หลิงแบบออฟไลน์ทันที ดีที่สุดคือดึงตัวเธอมาอยู่ภายใต้สังกัดของพวกเขาเลย
เจียนอี้หลิงตอบกลับ: [ขอโทษด้วย ตอนนี้ฉันยังมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการ]
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความมาหาเจียนอี้หลิงอีก: [งั้นเราก็ติดต่อทางออนไลน์ต่อไป]
อย่างน้อยก็ไม่ควรตัดการติดต่อทางออนไลน์
[ได้]
หลังจากตอบข้อความเสร็จ เจียนอี้หลิงก็ปิดคอมพิวเตอร์และเก็บเข้าไปในกระเป๋านักเรียนของเธอ
คนขับรถส่งเจียนอี้หลิงที่หน้าประตูโรงเรียน เจียนอี้หลิงลงจากรถ
แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงส่องลงมาบนร่างกาย อุ่นๆ เจียนอี้หลิงสะพายกระเป๋าเดินเข้าไป
ทันทีที่เจียนอี้หลิงปรากฏตัวในโรงเรียน ก็ดึงดูดความสนใจของเพื่อนนักเรียนรอบข้าง
เพราะเรื่องผลักคน เจียนอี้หลิงได้กลายเป็น "น้องสาวใจร้าย" ที่ทุกคนในโรงเรียนมัธยมชิงหัวรู้จักกันดี
เมื่อเห็นเธอปรากฏตัวอีกครั้ง สีหน้าของทุกคนดูแปลกๆ มองเจียนอี้หลิงด้วยสายตาที่ทั้งสอดส่องและเป็นศัตรูเป็นครั้งคราว
โหม่วซือหยุนก็ลงจากรถประจำทางในเวลาใกล้เคียงกัน เพื่อนข้างๆ รีบดึงตัวโหม่วซือหยุนทันที
"ซีหยุน ซีหยุน เจียนอี้หลิงกลับมาโรงเรียนแล้ว! เธอสนิทกับเจียน หยวนเน่า เธอรู้ไหมว่าทำไมเจียนอี้หลิงถึงยังกลับมาโรงเรียนได้อย่างปลอดภัยหลังจากผลักพี่ชายตกบันได? ครอบครัวเจียนไม่จัดการอะไรเลยเหรอ?"
โหม่วซือหยุนยิ้มบางๆ "ขอโทษด้วย เรื่องนี้ฉันไม่รู้ แต่ถ้าฉันเป็นบ้านเจียน ก็คงอยากจะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นไม่มีอะไรเหมือนกัน"
เพื่อนข้างๆ ฟังคำพูดของโหม่วซือหยุนแล้วรู้สึกว่ามีเหตุผลมาก พยักหน้าเห็นด้วย
"เธอพูดถูก ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินมาว่าบ้านเจียนเอาใจเจียนอี้หลิงมากกว่าพี่ชายของเธอ ดูตอนนี้แล้วเป็นเรื่องจริง นี่มันถึงขั้นเจตนาทำร้ายร่างกายแล้ว แต่ยังสามารถกลับมาโรงเรียนได้อย่างปลอดภัย"


## บทที่ 19 คุณดีกว่าเจียนอี้หลิงไม่รู้กี่เท่า

แม้ว่านักเรียนหญิงไม่ได้รับทราบผลการจัดการกับเจียนอี้หลิงจากปากของโหม่วซือหยุน แต่เธอก็ตัดสินใจจากคำพูดของโหม่วซือหยุนว่าคนที่ผลักเจียน หยวนเน่าลงบันไดคือเจียนอี้หลิง
นักเรียนหญิงชื่อจู่ ซา เรียนห้องเดียวกับโหม่วซือหยุนและเจียน หยวนเน่า เป็นหัวหน้าวิชาภาษาจีนของชั้นมัธยมปลายปีที่สาม มีผลการเรียนภาษาจีนดีเยี่ยม ส่วนวิชาอื่นๆ ก็ไม่ได้แย่ หน้าตาธรรมดา มีความสัมพันธ์กับโหม่วซือหยุนค่อนข้างดี
จู่ ซามีใจให้เจียน หยวนเน่า เคยพยายามเข้าหาเจียนอี้หลิงด้วย เพราะเจียนอี้หลิงเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเจียน หยวนเน่า ถ้าจัดการน้องสาวของผู้ชายในดวงใจได้ ระยะห่างกับผู้ชายในดวงใจก็จะลดลง
แต่เจียนอี้หลิงไม่สนใจเธอเลย ยังพูดอย่างไม่สุภาพว่าอย่าฝันเฟื่องเลย
จู่ ซาแน่นอนว่าไม่ยอมรับ ทำไมเธอชอบเจียน หยวนเน่าถึงเป็นการฝันเฟื่อง? เจียนอี้หลิงเองก็ไม่ได้ดูตัวเองว่าเป็นอะไร!
จู่ ซาไม่เพียงแต่ไม่สามารถเข้าใกล้เจียน หยวนเน่าผ่านเจียนอี้หลิง แถมยังโกรธเจียนอี้หลิงจนท้องแทบระเบิด
ดังนั้นจู่ ซาจึงหันไปแสดงไมตรีกับโหม่วซือหยุน
เมื่อเทียบกับเจียนอี้หลิงที่มีนิสัยเหมือนปีศาจ นิสัยของโหม่วซือหยุนถือว่าเป็นนางฟ้าเลยทีเดียว
จู่ ซาถามโหม่วซือหยุนอีกว่า: "เออใช่ ซีหยุน เธอว่าพวกเราจะไปเยี่ยมเจียน หยวนเน่าได้ไหม? เพื่อนร่วมชั้นหลายคนเตรียมการ์ดอวยพรไว้แล้ว อยากจะเอาไปให้เขา แต่ในห้องเราก็มีแค่เธอที่ยังติดต่อกับเจียน หยวนเน่าได้ รู้ว่าเขาอยู่โรงพยาบาลไหน ห้องไหน"
โหม่วซือหยุนตอบว่า: "ตอนนี้เจียน หยวนเน่าคงไม่อยากให้ทุกคนไปเยี่ยมหรอก ปล่อยให้เขาพักผ่อนดีๆ เถอะ"
โหม่วซือหยุนรู้ความคิดของจู่ ซา แต่เธอจะไม่ทำให้จู่ ซาดีใจแล้วไปส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเจียน หยวนเน่า การทำลายความสัมพันธ์ระหว่างเจียน หยวนเน่ากับเธอเพื่อความปรารถนาของจู่ ซานั้นไม่คุ้มค่า
จู่ ซารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย: "งั้นอย่างน้อยเธอช่วยเอาการ์ดอวยพรที่พวกเราทำไปให้เจียน หยวนเน่าหน่อยสิ! พวกเราไม่ไปเอง ก็คงไม่รบกวนเขาแล้วนะ"
โหม่วซือหยุนเห็นว่าจู่ ซาไม่พอใจ จึงให้ยาคลายใจกับเธออีกเม็ด: "รอสักสองสามวันให้อารมณ์เขาดีขึ้น ฉันจะถามเขาอีกทีว่าจะให้พวกเราไปเยี่ยมเขาพร้อมกันในวันหยุดสุดสัปดาห์ได้ไหม"
จู่ ซาดีใจทันที "ซีหยุนเธอดีจริงๆ! ดีกว่าเจียนอี้หลิงคนนั้นตั้งหลายเท่า! ไม่ว่าจะเป็นคุณค่าทางหน้าตา ผลการเรียน หรือนิสัยใจคอก็ทิ้งห่างเธอไปหลายช่วงตึกเลย!"
โหม่วซือหยุนยิ้ม: "เธออย่าให้เธอได้ยินนะ"
จู่ ซาแค่นเสียงอย่างดูถูก: "เธอได้ยินแล้วจะเป็นไร ตอนนี้ทั้งโรงเรียนก็รู้แล้วว่าเธอเป็นคนแบบไหน ทั้งโรงเรียนกำลังด่าเธออยู่! ถ้าเธอจะแก้แค้นทุกคนที่ด่าเธอ คงไม่เหลือใครในโรงเรียนแล้ว"
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้จู่ ซายังเกรงกลัวอยู่บ้าง พูดถึงเจียนอี้หลิงก็ยังต้องระวังนิดหน่อย แต่ตอนนี้เธอไม่สนใจเลย ยิ่งถือว่าการด่าเจียนอี้หลิงเป็นวิธีหนึ่งในการช่วยพระเอกในดวงใจของเธอระบายอารมณ์
จู่ ซากระซิบเบาๆ ที่ข้างหูโหม่วซือหยุนอีกครั้ง: "ซีหยุนเธอคอยดูเถอะ! เจียนอี้หลิงกล้ากลับมาโรงเรียน ก็เตรียมรับการลงโทษได้เลย!"
โหม่วซือหยุนมองจู่ ซาอย่างงุนงง: "เธอรู้อะไรบางอย่างเหรอ?"
จู่ ซายิ้มอย่างลึกลับ: "ฉันได้ยินข่าวมานานแล้ว พี่เฉาประกาศออกมาแล้วว่าจะแก้แค้นให้เจียน หยวนเน่า"
พี่เฉาคือเฉียวอี้เจิ้น ลูกสาวของประธานคณะกรรมการโรงเรียนของโรงเรียนมัธยมชิงหัว และยังเป็นหัวโจกของโรงเรียนด้วย ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนชายหรือหญิง เมื่อเจอเธอก็ต้องเรียกว่า "พี่เฉา" อย่างให้เกียรติ
เจียน หยวนเน่ามีแฟนคลับในโรงเรียน และประธานแฟนคลับก็คือพี่เฉาคนนี้
ตอนนี้มือของเจียน หยวนเน่าได้รับบาดเจ็บ อาจจะไม่สามารถเล่นเปียโนได้อีกต่อไป พี่เฉาจะไม่โกรธได้อย่างไร
ดูเหมือนว่าครั้งนี้เจียนอี้หลิงกลับมาโรงเรียน จะต้องเจอเรื่องไม่น้อยเลย


## บทที่ 20 ใหญ่พี่สาวเฉียวอี้เจิ้น

โรงเรียนมัธยมชิงฮั่วเป็นโรงเรียนมัธยมเอกชนอันดับหนึ่งของเมืองเฮิงหยวน คนที่สามารถเข้าเรียนที่นี่ได้ต้องมีผลการเรียนดีเด่นเป็นพิเศษหรือมีฐานะทางครอบครัวดีมาก
โหม่วซือหยุนเป็นคนที่มีผลการเรียนดีเป็นพิเศษ ส่วนเจียนอี้หลิงเป็นคนที่มีฐานะทางครอบครัวดี
นอกจากนี้ก็มีคนแบบพี่ชายของเจียนอี้หลิงอย่างเจียน หยวนเน่า ที่มีทั้งสองอย่าง
เจียนอี้หลิงเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่ง เพิ่งเข้าเรียนเมื่อเดือนกันยายนปีนี้
แตกต่างจากเจียน หยวนเน่าและโหม่วซือหยุนที่เรียนอยู่ห้องเรียนพิเศษ เจียนอี้หลิงอยู่ในห้องเรียนธรรมดาและเป็นคนที่มีผลการเรียนแย่ที่สุดในห้อง
เจียนอี้หลิงมาถึงหน้าประตูห้องเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่งห้อง 8 ตอนนี้ในห้องเรียนมีเพื่อนร่วมชั้นมาถึงแล้วหลายคน
เมื่อเห็นเจียนอี้หลิง ทุกคนต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจและไม่น่าเชื่อ
เจียนอี้หลิงไม่สนใจพวกเขา แต่เดินตรงไปที่ที่นั่งของตัวเอง
เห็นว่าบนที่นั่งของเธอมีของกองอยู่เต็มไปหมด
ส่วนของที่เป็นของเธอกลับหายไปหมด
เจียนอี้หลิงเห็นของของเธอในตู้เก็บของที่ด้านหลังห้องเรียน ถูกโยนทิ้งไว้อย่างไม่เป็นระเบียบ
ในชั่วพริบตาบรรยากาศในห้องเรียนก็แข็งค้างไป
สายตาของเจียนอี้หลิงตกลงบนเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอ
เพื่อนร่วมโต๊ะรีบอธิบายอย่างกระวนกระวาย "ไม่ใช่ ไม่ใช่ฉัน เป็นพี่เฉียว! พี่เฉียวพาคนมาทำ ฉันไม่กล้า!"
สำหรับเพื่อนร่วมโต๊ะของเจียนอี้หลิงแล้ว พี่เฉียวก็ไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยได้ง่าย ๆ แต่เจียนอี้หลิงก็ไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ เช่นกัน
เจียนอี้หลิงรู้ว่าพี่เฉียวเป็นใคร ในนิยายต้นฉบับ พี่เฉียวมีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับนางเอกโหม่วซือหยุน ความสัมพันธ์นี้ไม่ค่อยแสดงออกมากนักในช่วงมัธยมปลาย แต่พอออกไปทำงานแล้ว พี่เฉียวเคยช่วยโหม่วซือหยุนแก้ปัญหาหลายครั้งด้วยความจริงใจ
บุคลิกของโหม่วซือหยุนคือเป็นเด็กผู้หญิงที่เข้าใจคนอื่นเป็นอย่างดีและมีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก
จากลูกสาวคนรับใช้จนถึงสถานะในภายหลัง ตลอดเส้นทางล้วนต้องอาศัยความช่วยเหลือจากคนอื่น
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
เฉียวอี้เจิ้นได้รับข่าวสารแล้ว นำเหล่าลูกสมุนของเธอกรูกันเข้ามาอย่างรวดเร็ว บุกเข้ามาทางประตูหลังของห้องเรียน
พอเห็นเจียนอี้หลิง ก็พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน
เฉียวอี้เจิ้นมีรูปร่างสูงโปร่งในกลุ่มนักเรียนหญิง ผมสั้น ใบหน้าค่อนข้างกว้าง หน้าตาดี
สวมต่างหูข้างหนึ่ง ซึ่งสามารถถอดออกได้ตลอดเวลา เมื่อมีครูก็ถอดออก ไม่มีครูเห็นก็ใส่กลับ ดูเกเรมาก
นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องเรียนถอยออกไปโดยอัตโนมัติ ไม่กล้าไปยุ่งกับใหญ่พี่สาวคนนี้
เพื่อนนั่งโต๊ะเดียวกับเจียนอี้หลิงหดตัวไปอีกด้านหนึ่งทันที สีหน้าตื่นตระหนก
"เจียนอี้หลิง แกมีหน้ามาจริงๆ นะ! พี่ชายแกถูกแกทำร้ายจนเป็นแบบนี้ แกยังมีหน้ามาโรงเรียนอีกเหรอ? แม่แกมีจิตสำนึกบ้างไหม? ไอ้เวรเอ้ย ไปให้ไกลแค่ไหนก็ไปซะ!"
สีหน้าของเจียนอี้หลิงไม่มีอารมณ์อะไร เหมือนกับตอนที่เธอเผชิญหน้ากับความโกรธของเจียน หยวนเน่า สงบนิ่งไม่มีความเปลี่ยนแปลง ดวงตาเย็นชาและใสกระจ่าง
"ใครบอกเธอว่า เขา ถูกฉันผลัก?"
คำถามนี้เธอถามแทนเจียนอี้หลิงในอดีต
เจียนอี้หลิงในอดีตที่ยังเด็กและไร้เดียงสา เมื่อเผชิญกับคำด่าทอมากมาย เธอไม่สามารถถามกลับพวกเขาได้อย่างหนักแน่น
"อะไรกัน ใครบอกฉันว่าใครผลักงั้นเหรอ? ทั้งโรงเรียนรู้ว่าแกผลักนะ!"
"คนทั้งโรงเรียน มีใคร ที่เห็นกับตาตัวเอง? แล้วมีใคร มีหลักฐาน?"
เจียนอี้หลิงพูดด้วยน้ำเสียงสงบ ทีละคำทีละประโยค เสียงไม่ดัง แต่กลับทำให้เฉียวอี้เจิ้นที่กำลังโวยวายอย่างรุนแรงไม่รู้จะตอบอย่างไร
เฉียวอี้เจิ้นคิดอย่างละเอียด ทั้งโรงเรียนรู้ว่าเจียนอี้หลิงผลัก แต่จริงๆ แล้วไม่มีใครออกมาบอกว่าตัวเองเห็นกับตา
แต่เฉียวอี้เจิ้นไม่ยอมแพ้ที่จะถูกเจียนอี้หลิงหลอกง่ายๆ: "อย่าคิดว่าไม่มีพยานแกก็จะพ้นข้อสงสัยนะ!"
"ปัง——"
มือขวาของเจียนอี้หลิงตบลงบนโต๊ะเรียนอย่างแรง โต๊ะสั่นเล็กน้อย เสียงไม่ดังไม่เบา พอดีให้ทุกคนในห้องเรียนที่เงียบสงบได้ยินชัดเจน
ตามด้วยมือซ้ายของเจียนอี้หลิงที่ล้วงออกมาจากกระเป๋านักเรียน เป็นชุดมีดผ่าตัด


## บทที่ 21 พนันด้วยมือข้างหนึ่ง

"ทำไมเธอถึงทำแบบนี้? ทำไมเธอถึงเอามีดเข้ามาในโรงเรียน?" เฉียวอี้เจิ้นเป็นคนดื้อ แต่ไม่เคยเอามีดมาโรงเรียน
เจียนอี้หลิงไม่ตอบคำถามของเฉียวอี้เจิ้น เธอถือมีดด้วยมือซ้าย และชี้ไปที่มือขวาของตัวเอง
"เดิมพันหนึ่งมือ"
อะไรกัน? เดิมพันมือเหรอ? เธอบ้าไปแล้วหรือ?
หยุดชั่วครู่ เจียนอี้หลิงพูดต่อ: "ถ้าคุณมีหลักฐาน ฉันจะตัดมือนี้ให้คุณ ถ้าไม่มี คุณต้องตัดมือของคุณให้ฉัน"
น้ำเสียงของเจียนอี้หลิงค่อนข้างเด็ก และยังมีความนุ่มนวลตามธรรมชาติ แต่คำพูดของเธอนั้นน่ากลัวจริงๆ
เธอถือมีดผ่าตัดด้วยมือซ้าย แขวนอยู่เหนือข้อมือขวาของตัวเองประมาณสิบเซนติเมตร ทำท่าเหมือนจะตัดลงไปได้ทุกเมื่อ
ฟังดูอ่อนแอและอ่อนโยน แต่การกระทำกลับมีความดุดันที่แม้แต่เฉียวอี้เจิ้นก็ไม่มี
"เธอบ้าไปแล้วเหรอ!" เฉียวอี้เจิ้นรู้สึกว่าเจียนอี้หลิงเสียสติไปแล้ว
คนอื่นๆ ก็ตกใจจนเบิกตากว้าง การกระทำของเจียนอี้หลิงน่ากลัวเกินไป
เพื่อนร่วมโต๊ะของเจียนอี้หลิงที่อยู่ใกล้ๆ ยิ่งตกใจจนทำอะไรไม่ถูก
"ถ้าคุณมีหลักฐาน คุณก็ไม่ต้องกลัว มือที่จะถูกตัดคือมือของฉัน หรือว่า คุณไม่มีหลักฐาน และกำลังรู้สึกผิด"
เจียนอี้หลิงจ้องมองเฉียวอี้เจิ้นด้วยดวงตาใสแจ๋ว
เฉียวอี้เจิ้นมองดวงตาคู่นั้น และรู้สึกหวั่นไหวในชั่วขณะหนึ่ง
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เจียนอี้หลิงก็ยังคงเป็นเจียนอี้หลิงคนเดิม แต่เมื่อเทียบกับความเย่อหยิ่งและหยาบคายในอดีต ตอนนี้น้ำเสียงและท่าทางของเจียนอี้หลิงกลับอ่อนโยนขึ้นมาก
แต่ทำไมเฉียวอี้เจิ้นที่ไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวกับเจียนอี้หลิงคนเดิมถึงได้รู้สึกแบบนี้กับเจียนอี้หลิงที่ดูสงบเยือกเย็นในตอนนี้?
"ฉัน..." เฉียวอี้เจิ้นรู้สึกหงุดหงิดในใจ มีคนมองอยู่มากมายขนาดนี้ ถ้าเธอบอกว่าไม่กล้า มันจะเสียหน้ามาก
แต่ถ้าเธอเดิมพันกับเจียนอี้หลิงจริงๆ และสุดท้ายแพ้ ถ้าเธอไม่ทำตามข้อตกลง มันจะไม่ยิ่งเสียหน้ากว่าหรือ?
แล้วต่อไปเธอจะทำให้คนอื่นเชื่อฟังได้อย่างไร?
"พี่เฉา เราไม่ต้องเดิมพันกับเธอหรอก เราไปแจ้งโรงเรียนดีกว่า ว่าเธอเอามีดเข้ามาในโรงเรียน!"
เพื่อนสนิทที่อยู่ข้างๆ เฉียวอี้เจิ้นได้เสนอไอเดียให้เธอ
เฉียวอี้เจิ้นได้ยินแล้วก็คิดว่ามีเหตุผลดี!
เกือบจะถูกเจียนอี้หลิงพาออกนอกเรื่องแล้ว!
ดังนั้นเฉียวอี้เจิ้นจึงพาเหล่าลูกน้องถอยทัพไปทันที
พวกเขาหายไปอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมชั้นม.4/8 ยังคงอยู่ในสภาพงงๆ
แค่นี้เองเหรอ?
งั้นเฉียวอี้เจิ้นยอมแพ้แล้วสินะ?
พวกเขามองไปที่เจียนอี้หลิงด้วยสายตาสงสัย
หรือว่าคนที่ทำให้เจียน หยวนเน่าบาดเจ็บจริงๆ แล้วไม่ใช่เธอ?
หลังจากเฉียวอี้เจิ้นจากไป เจียนอี้หลิงก็เก็บมีดอย่างใจเย็น
ไม่นานหัวหน้าฝ่ายปกครองก็มาถึง
หัวหน้าฝ่ายปกครองเป็นผู้ชายวัยกลางคนอายุราว 50 กว่า ผมบางเกือบถึงกลางศีรษะแล้ว
รูปร่างค่อนข้างผอมเล็ก ตาเรียวยาว
เขาเป็น "กุ้ยเจี้ยนโจว" ในใจของนักเรียนทั้งโรงเรียน มีชื่อเสียงในด้านความเข้มงวดและ "จู้จี้จุกจิก"
นักเรียนห้อง 8 พอเห็นหัวหน้าฝ่ายปกครองก็รีบนั่งกลับที่ทันที กลัวว่าจะถูกจับผิดได้
ด้านหลังของหัวหน้าฝ่ายปกครองยังมีเฉียวอี้เจิ้นและคนอื่นๆ ตามมาด้วย
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาการศึกษาด้วยตนเองตอนเช้า ห้องเรียนอื่นๆ ได้ยินเสียงอ่านหนังสือแล้ว มีเพียงห้อง ม.4/8 ที่เงียบกริบ
"เพื่อนนักเรียนเจียนอี้หลิง ได้ยินว่าเธอเอามีดมาโรงเรียนด้วยเหรอ?"
หัวหน้าฝ่ายปกครองหรี่ตามองเจียนอี้หลิง สีหน้าไม่ดีเลย
เรื่องของเจียนอี้หลิงที่ทำเสียงดังในโรงเรียนมัธยมชิงหัว คุณครูไม่มีทางไม่รู้
แต่บ้านเจียนได้แจ้งทางโรงเรียนว่าเด็กป่วยต้องพักฟื้น ทางโรงเรียนก็ไม่สะดวกที่จะถามอะไรเพิ่มเติม


## บทที่ 22 นี่คือลูกอม

"คุณรู้ไหมว่าการนำอาวุธมีคมมาโรงเรียนเป็นการละเมิดกฎ? ในกฎของโรงเรียนมัธยมชิงหัวของเราเขียนไว้อย่างชัดเจนว่าไม่อนุญาตให้นักเรียนนำอาวุธมีคมที่อันตรายใดๆ เข้ามาในโรงเรียน ผู้ที่ละเมิดจะต้องถูกลงโทษ!"
อาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"ไม่ได้นำอาวุธมีคมมา" เจียนอี้หลิงตอบ
"ไม่ได้นำอาวุธมีคมมา? คุณกล้าบอกว่าคุณไม่ได้นำอาวุธมีคมมางั้นเหรอ?" เฉียวอี้เจิ้นโมโหมาก "เมื่อกี้พวกเราทุกคนเห็นกันหมดแล้ว คุณนำอาวุธมีคมมา แถมยังเป็นชุดใหญ่เชียว! ตอนนี้คุณกลับมาทำเป็นไร้เดียงสาซะงั้น! คุณคิดจะหลอกใคร!"
อาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองรู้ดีว่าตอนนี้เจียนอี้หลิงดูเหมือนจะไร้เดียงสา แต่ความจริงแล้วเธอเป็นคนที่สามารถผลักพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองตกบันไดได้
อาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองพยายามโน้มน้าวเจียนอี้หลิง: "นักเรียนเจียนอี้หลิง ตอนนี้ถ้าเธอส่งมันมาให้ครู ครูจะลงโทษเบาๆ แต่ถ้าเธอยังดื้อดึงอยู่อย่างนี้ ก็อย่าโทษครูที่จะต้องเรียกผู้ปกครองของเธอมานะ"
เจียนอี้หลิงหยิบห่อมีดผ่าตัดที่เธอเพิ่งนำออกมาจากลิ้นชักกลับออกมาอีกครั้ง
"ใช่ๆๆ ก็ของพวกนี้แหละ! อาจารย์ ในถุงสีดำนั่นมีอาวุธมีคมอยู่!" เฉียวอี้เจิ้นรีบชี้บอก
"นักเรียนเจียนอี้หลิง ส่งของพวกนี้ให้ครู" อาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองรีบพูด
"มันคือลูกอม" เจียนอี้หลิงพูด
ลูกอม?
โกหกชัดๆ!
"คุณคิดจะหลอกใคร? ฉันไม่เคยกินลูกอมรึไง! นั่นมันมีดชัดๆ!" เฉียวอี้เจิ้นกลอกตา ใกล้ตายแล้วยังจะมาโกหกแบบนี้อีก!
อาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองพูดด้วยน้ำเสียง "จริงจัง" ว่า: "นักเรียนเจียนอี้หลิง ถ้าเธอยังพูดเหลวไหลอยู่อีก มันก็จะไม่ใช่แค่เรื่องนำอาวุธมีคมเข้ามาในโรงเรียนโดยพลการแล้วนะ บางคนทำผิดครั้งเดียวก็อาจได้รับการให้อภัย แต่ถ้าทำผิดซ้ำแล้วซ้ำอีก ก็จะไม่มีใครใจดีพอที่จะให้อภัยเธออีกแล้ว"
อาจารย์ใหญ่ฝ่ายปกครองกำลังพูดเป็นนัยถึงเรื่องที่เจียนอี้หลิงผลักเจียน หยวนเน่าตกบันได
เจียนอี้หลิงไม่ได้อธิบายอะไร ต่อหน้าทุกคน เจียนอี้หลิงนำ "มีดผ่าตัด" หนึ่งอันใส่เข้าไปในปากของเธอ...
เพื่อนร่วมชั้นทุกคนตกใจ เจียนอี้หลิงกำลังทำอะไร!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อนที่นั่งข้างเจียนอี้หลิงถึงกับตะโกนออกมาว่า "เจียนอี้หลิงอย่าคิดสั้นนะ!"
แล้วทุกคนก็ได้ยินเสียง "แกร๊ก" "มีดผ่าตัด" ที่เจียนอี้หลิงใส่เข้าไปในปากหักไปแล้ว
หัก!
มันหักไปแบบนี้เลย!
รอยหักไม่เหมือนโลหะเลย
เจียนอี้หลิงเลียลูกอมไปพลางอธิบายว่า "นี่คือน้ำตาล ทำจากน้ำตาลทราย กลูโคส หรือน้ำตาลมอลต์ ผสมกันตามสัดส่วน เคี่ยว ดึง เป่าให้เป็นรูปทรงมีด"
มีดน้ำตาลแบบนี้แม้จะดูคมมาก แต่จริงๆ แล้วไม่สามารถตัดอะไรได้เลย
สิ่งที่เจียนอี้หลิงพูดถึงคือ "ศิลปะน้ำตาล" เป็นศิลปะแขนงหนึ่ง
ในการแข่งขันขนมหวานตะวันตกระดับนานาชาติอย่างเป็นทางการ ถือเป็นรายการบังคับ
มีการใช้ศิลปะน้ำตาลทำเป็นรูปสัตว์ ดอกไม้ ตัวละครต่างๆ แต่การทำเป็น "มีดผ่าตัด" นี้ เจียนอี้หลิงนับเป็นคนแรกอย่างแน่นอน
การทำมีดผ่าตัดดูเหมือนง่าย แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เรื่องง่ายเลย อันดับแรกการผสมสีก็ยากมากแล้ว ต้องใช้สีผสมอาหารผสมน้ำตาลให้เป็นสีโลหะ และต้องไม่โปร่งแสงแม้จะบางมาก
เจียนอี้หลิงหยิบ "มีดผ่าตัด" อีกเล่มขึ้นมา แล้วใช้แรงฟันลงบนโต๊ะทีหนึ่ง คมมีดก็แตกเป็นเศษน้ำตาลทันที
เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างตกตะลึง
คนที่ตกตะลึงที่สุดคงไม่พ้นเฉียวอี้เจิ้นที่ไปตามหัวหน้าฝ่ายปกครองมา
ทำไปทำมาสุดท้ายนี่มันน้ำตาลเหรอ?
เฮ้ย นี่มันน้ำตาลจริงๆ เหรอ?! น้ำตาลที่กินได้!
ในชั่วขณะนั้น เฉียวอี้เจิ้นรู้สึกว่าตัวเองเหมือนเป็นตัวตลก
สีหน้าของหัวหน้าฝ่ายปกครองก็ไม่สู้ดีเช่นกัน


## บทที่ 23 ขอให้คุณครูช่วยตรวจสอบหน่อย

ครูฝ่ายปกครองรู้สึกหงุดหงิดมาก ทำไมต้องนำลูกอมแบบนี้มาโรงเรียนด้วย? คงตั้งใจมาหาเรื่องแน่ๆ! เจียนอี้หลิงคนนี้ช่างเป็นคนที่ใจร้ายจริงๆ!
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ครูฝ่ายปกครองจึงกัดฟันพูดว่า: "เมื่อเป็นความเข้าใจผิด ทุกคนแยกย้ายกันไปได้ หัวหน้าห้องของพวกเธออยู่ไหน? รีบมาจัดการให้มีการอ่านหนังสือตอนเช้าเร็ว!"
นอกจากแยกย้ายกันไปก็ไม่รู้จะทำอย่างไรได้อีก
โรงเรียนมัธยมชิงหัวไม่ได้มีกฎระเบียบห้ามนักเรียนนำลูกอมมาโรงเรียน
ครูฝ่ายปกครองกำลังจะเดินจากไป แต่เจียนอี้หลิงยังมีเรื่องจะพูด
"และหนังสือของฉัน ถูกคนโยนไปด้านหลังห้อง"
เจียนอี้หลิงพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พูดช้าๆ ไม่เหมือนกำลังฟ้องร้อง แค่กำลังบอกเล่าข้อเท็จจริง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ครูฝ่ายปกครองมองไปที่หนังสือที่กระจัดกระจายอยู่ด้านหลังห้องเรียน ในใจไม่อยากจัดการ แต่ก็ไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจได้จริงๆ
ไม่อย่างนั้นต่อหน้านักเรียนทั้งชั้น เขาก็จะถูกมองว่าไม่รับผิดชอบ
ถ้าวันนี้เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาอาจเลือกที่จะไม่มา แต่เมื่อเรื่องเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาแล้ว การทำเป็นมองไม่เห็นแล้วเดินจากไปเลยก็ดูไม่เหมาะสม
อย่างไรก็ตาม การโยนหนังสือของเพื่อนร่วมชั้นทิ้งเช่นนี้ถือเป็นพฤติกรรมที่ไม่ดีอย่างยิ่ง ไม่ควรเกิดขึ้นในโรงเรียนที่มีกฎระเบียบเคร่งครัดอย่างโรงเรียนมัธยมชิงหัว
ดังนั้นครูฝ่ายปกครองจึงต้องถามนักเรียนในห้องตามหน้าที่: "ใครเป็นคนทำ? ออกมายอมรับด้วยตัวเองเถอะ อย่ารอให้ฉันค้นพบเอง ถ้าฉันพบเองจะลงโทษอย่างหนัก"
ทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนรู้ว่าเฉียวอี้เจิ้นเป็นคนทำ
ตอนที่เฉียวอี้เจิ้นทำเรื่องนี้ มีนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ห้อง 8 หลายคนอยู่ในเหตุการณ์
เฉียวอี้เจิ้นยืนอยู่ด้านหลังครูฝ่ายปกครอง ใช้สายตาขู่เพื่อนร่วมชั้น
ใครกล้าพูดออกมา เธอจะจัดการให้สาสมเมื่อกลับไป!
เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันเงียบ แม้แต่เพื่อนนั่งโต๊ะเดียวกันที่บอกเจียนอี้หลิงตั้งแต่แรกก็ก้มหน้าเงียบ เธอไม่กล้าทำให้เฉียวอี้เจิ้นไม่พอใจ
ครูฝ่ายปกครองก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ: "เมื่อไม่มีใครรู้ ก็ปล่อยไว้แบบนี้ก่อน ถ้าใครนึกออกหรือพบเบาะแสอะไร ค่อยมาบอกฉันที่ห้องทำงาน"
นั่นก็คือคงไม่มีเรื่องราวต่อแล้ว
มุมปากของเฉียวอี้เจิ้นยกขึ้น ส่งสายตาท้าทายไปที่เจียนอี้หลิง
เจียนอี้หลิงยังคงพูดกับครูฝ่ายปกครองอย่างสงบ: "เวลาที่เกิดเหตุ: ภายใน 7 วัน; การเก็บภาพกล้องวงจรปิด: มากกว่า 1 เดือน สามารถดูกล้องวงจรปิดเพื่อหาคนทำผิดได้"
เจียนอี้หลิงมีความคิดที่ชัดเจน พูดอย่างไม่เร่งรีบ ไม่แสดงความโกรธ และไม่ถอยหนี
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉียวอี้เจิ้นรู้สึกเดือดดาลในใจ ถ้าครูฝ่ายปกครองไปดูกล้องวงจรปิดจริง เธอก็จะถูกจับได้แน่นอน
เธอทั้งกังวลและแอบด่าเจียนอี้หลิงในใจ: ยายตัวดีใจร้ายนี่ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมจริงๆ!
ยังรู้จักให้ตรวจสอบกล้องวงจรปิดอีก เธอนี่เก่งจริงๆ!
ครูฝ่ายปกครองแน่นอนว่ารู้วิธีที่เจียนอี้หลิงพูด เขาไม่ได้พูดถึงก่อนหน้านี้ เพราะไม่อยากเสียเวลาและแรงงานไปกับเรื่องเล็กน้อยแบบนี้
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นเรื่องของเจียนอี้หลิง นักเรียนที่ไม่สมควรเป็นนักเรียนของโรงเรียนมัธยมชิงหัวของพวกเขา
เขาตั้งใจจะทำเป็นไม่สนใจไป แต่ไม่คิดว่าเจียนอี้หลิงจะมีความคิดที่ชัดเจนเช่นนี้ รู้ว่าต้องตรวจสอบกล้องวงจรปิด
ต่อหน้านักเรียนหลายคน ครูฝ่ายปกครองรู้สึกว่าเจียนอี้หลิงกำลังทำให้เขาเสียหน้า
ครูฝ่ายปกครองทำหน้าบึ้งพูดว่า: "ไม่ต้องให้เธอบอกหรอก ฉันรู้แน่นอนว่าต้องตรวจสอบกล้องวงจรปิด แต่ฉันอยากให้โอกาสนักเรียนที่ทำผิดได้แก้ตัวและยอมรับผิดด้วยตัวเอง"
เจียนอี้หลิงพยักหน้า: "ถ้านักเรียนคนนั้นไม่ปรากฏตัว อาจารย์อย่าลืมตรวจสอบกล้องวงจรปิดด้วย"


## บทที่ 24 เข้าเรียน

เจียนอี้หลิงดูไม่รีบร้อนหรือกระวนกระวายเลย สีหน้าสงบนิ่ง ดวงตาใสกระจ่าง แม้แต่น้ำเสียงก็ยังฟังดูเนิบช้า
ตรงกันข้าม หัวหน้าฝ่ายวิชาการและเฉียวอี้เจิ้นกลับถูกเธอยั่วโมโหจนโกรธจัด แต่ก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้
"พอกันที เวลาไม่เช้าแล้ว การวางแผนทั้งวันเริ่มต้นตั้งแต่เช้า พวกเธอต้องรีบใช้เวลาให้คุ้มค่าและตั้งใจเรียน อย่าปล่อยให้เวลาอันมีค่าในการทบทวนบทเรียนตอนเช้าสูญเปล่า! พวกเธอต้องเข้าใจว่าภารกิจที่สำคัญที่สุดของพวกเธอคือการเรียน ส่วนเรื่องอื่นๆ ที่ไม่ควรคิดไม่ควรทำ ก็อย่าไปคิดหรือทำเด็ดขาด!"
หัวหน้าฝ่ายวิชาการว่ากล่าวพวกเขาสองสามประโยค แล้วก็เร่งให้หัวหน้าห้องนำทั้งชั้นเรียนทบทวนบทเรียนตอนเช้า จากนั้นก็รีบเดินจากไป เพื่อจะได้ไม่ต้องมองเห็นเจียนอี้หลิงแล้วโมโห
เฉียวอี้เจิ้นอัดอั้นตันใจ เธอรู้สึกว่าตั้งแต่เช้าเธอถูกเจียนอี้หลิงหยอกเย้า มีความโกรธมากมายอัดแน่นอยู่ในท้องแต่ไม่รู้จะไประบายที่ไหน
สำคัญที่สุดคือตอนนี้หัวหน้าฝ่ายวิชาการตกลงจริงๆ ที่จะตรวจสอบกล้องวงจรปิดให้เจียนอี้หลิง! เธอยังต้องกลับไปคิดให้ดีว่าจะปิดบังเรื่องนี้ยังไง!
ก่อนจะไปเฉียวอี้เจิ้นจ้องเจียนอี้หลิงอย่างดุดัน สายตานั้นราวกับกำลังบอกเจียนอี้หลิงว่า: แกคอยดูเถอะ!
เพื่อนนั่งโต๊ะเดียวกับเจียนอี้หลิงแอบมองเธอหลายครั้งอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนกำลังสังเกตความแตกต่างของเจียนอี้หลิงหลังจากหยุดพักไปเจ็ดวัน
เพื่อนนั่งโต๊ะเดียวกับเจียนอี้หลิงชื่อหูเจียวเจียว หน้าตาน่ารัก แต่ขี้กลัวนิดหน่อย
ความสัมพันธ์กับเจียนอี้หลิงคนเดิมก็ธรรมดา ไม่ดีไม่เลว
เดิมทีเจียนอี้หลิงแม้จะไม่ได้อารมณ์ดีนัก แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี หูเจียวเจียวไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับเธอ เธอก็ไม่ได้ไปรังแกหูเจียวเจียวก่อน
หูเจียวเจียวลังเลอยู่พักใหญ่ก่อนจะเอ่ยถามเจียนอี้หลิง: "เจียนอี้หลิง ฉันไปช่วยเก็บหนังสือที่อยู่ด้านหลังให้เธอนะ เดี๋ยวเข้าเรียนต้องใช้..."
หูเจียวเจียวรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย เพราะตอนที่หนังสือถูกโยนทิ้งเธออยู่ด้วย แต่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย
"ไม่ต้องหรอก" เจียนอี้หลิงยังอมลูกอมรูปเครื่องมือผ่าตัดอยู่ในปาก เธอชอบกินของหวาน ลูกอมที่เปิดกินแล้วก็ควรกินให้หมด ไม่ควรทิ้งให้เสียของ
"ไม่เก็บกลับมาเหรอ?"
"ไม่สำคัญหรอก" เจียนอี้หลิงไม่ได้สนใจหนังสือพวกนั้นที่ถูกโยนทิ้งไปด้านหลังเท่าไหร่
หนังสือเหล่านั้นไม่มีความสำคัญสำหรับเธอ แม้ว่าจะต้องเก็บ ก็ควรเป็นคนที่ทิ้งมันไปเก็บเอง
หูเจียวเจียวพบว่าเจียนอี้หลิงดูเหมือนจะไม่สนใจหนังสือที่ถูกทิ้งไปเหล่านั้นจริงๆ ดังนั้นเธอจึงไม่ได้พูดถึงมันอีก
เพราะจากความเข้าใจของเธอที่มีต่อเจียนอี้หลิงคนเดิม เมื่อเธอบอกว่าไม่ต้องการก็หมายถึงไม่ต้องการจริงๆ
จริงๆ แล้วหูเจียวเจียวรู้สึกว่าเจียนอี้หลิงก็ไม่ได้ยากที่จะเข้ากับคนอื่นอย่างที่ทุกคนพูดกัน เจียนอี้หลิงไม่เคยปิดบังว่าต้องการอะไรหรือไม่ต้องการอะไร ไม่จำเป็นต้องพยายามคาดเดาความคิดของเธอ
แค่พูดจาตรงไปตรงมาเกินไปหน่อย ไม่ชอบอ้อมค้อมกับใคร ไม่ปลอบใครและไม่ยกย่องใคร มักทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัดใจ
เสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้น คาบแรกเป็นวิชาภาษาอังกฤษ เจียนอี้หลิงหยิบหนังสือเรียนภาษาอังกฤษออกมาจากกระเป๋าและตั้งไว้ตรงหน้า
จากนั้นก็หยิบสมุดโน้ตออกมาสองเล่ม เล่มหนึ่งเปิดออกและวางไว้ข้างๆ
อีกเล่มหนึ่งเปิดออกแล้วเจียนอี้หลิงหยิบปากกาขึ้นมาเริ่มเขียนอะไรบางอย่างลงไป
หูเจียวเจียวไม่กล้าแอบดูเนื้อหาที่เจียนอี้หลิงเขียนอย่างละเอียด แค่เห็นคร่าวๆ ว่าเจียนอี้หลิงเขียนสูตรเคมีและสูตรโครงสร้างของสารอินทรีย์มากมายลงไป
เมื่อครูภาษาอังกฤษเดินมา เจียนอี้หลิงก็ปิดสมุดเล่มแรกทับไว้ด้านบน
สมุดเล่มนั้นเป็นบันทึกที่ชินชวนสอนพิเศษให้เธอในช่วงไม่กี่วันมานี้ เปิดไปหน้าที่เป็นบันทึกส่วนภาษาอังกฤษ มีการสรุปไวยากรณ์ต่างๆ ไว้
ครูเห็นว่าเป็นสมุดบันทึกการเรียน จึงไม่ได้พูดอะไร
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเจียนอี้หลิงจดบันทึกอย่างตั้งใจขนาดนี้
ไม่รู้ว่าหลังจากผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้แล้ว เจียนอี้หลิงจะกลับตัวกลับใจหรือไม่
หวังว่าจะไม่ใช่แค่ความกระตือรือร้นชั่วคราว


## บทที่ 25 ซ่อนหัวใจหมาป่า แกล้งทำเป็นกระต่ายน้อย

สำหรับเจียนอี้หลิง การเรียนในโรงเรียนสบายกว่าการเรียนพิเศษกับชินชวนที่บ้านมาก
เธอมีเวลามากขึ้นที่จะทำสิ่งที่ตัวเองอยากทำ
ครูไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอมาก ไม่ได้จ้องมองเธอตลอดเวลา ซึ่งง่ายกว่าการหลบชินชวนมาก
ตลอดทั้งวันเจียนอี้หลิงแทบไม่ได้ลุกจากที่นั่งของเธอเลย แม้แต่ช่วงพักก็ยังคงยุ่งอยู่กับอะไรบางอย่าง
เพื่อนร่วมชั้นมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ เป็นระยะ แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปมีปัญหากับเจียนอี้หลิงจริงๆ
ตอนนี้มีกระทู้ยอดนิยมใหม่ขึ้นมาบนฟอรั่มของโรงเรียนอีกแล้ว
หัวข้อ: [เจียนอี้หลิงกลับมาโรงเรียนอีกครั้ง มาพูดถึงเส้นสายของน้องสาวใจดำคนนี้ว่าแข็งแกร่งแค่ไหน!]
เจ้าของกระทู้เล่าถึงการกลับมาโรงเรียนของเจียนอี้หลิงในวันนี้ พร้อมแนบรูปที่แอบถ่ายเจียนอี้หลิงจากมุมหนึ่งมาด้วย
ในรูป เจียนอี้หลิงแต่งตัวเรียบง่ายมาก เสื้อสีขาว กางเกงสีดำ ไม่มีลวดลายหรือการตกแต่งเพิ่มเติม
ผมรวบเป็นหางม้าอย่างง่ายๆ ดูสะอาดเรียบร้อย
กระทู้ที่ 2: [น่ารังเกียจจริงๆ ดูท่าทางที่เธอตั้งใจแต่งตัวให้ดูน่าสงสารสิ แค่แกล้งทำเป็นไร้เดียงสาเท่านั้นแหละ!]
กระทู้ที่ 3: [ใช่ๆ ซ่อนหัวใจหมาป่าเอาไว้ แล้วมาแกล้งทำเป็นกระต่ายน้อยทำไมกัน! [อ้วก]]
กระทู้ที่ 4: [ไม่รู้จริงๆ ว่าทางโรงเรียนคิดอะไรอยู่ คนที่มีแนวโน้มใช้ความรุนแรงแบบนี้ ยังให้กลับมาโรงเรียนอีก ไม่กลัวว่าเธอจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นมาอีกหรอ? [โกรธ]]
กระทู้ที่ 5: [ฉันกลัวแล้ว ต่อไปถ้าเจอเธอฉันต้องเดินอ้อม โดยเฉพาะถ้าเจอกันที่บันได ฉันต้องระวังตัวให้มาก พ่อแม่ฉันมีลูกคนเดียว พวกเขายังรอให้ฉันเลี้ยงดูตอนแก่อยู่เลย! [น่าสงสาร]]
กระทู้ที่ 6: [ฉันอยากถามว่าทางโรงเรียนได้เห็นความคิดเห็นของพวกเราบ้างไหม ทำไมถึงยังปล่อยให้เจียนอี้หลิงกลับมา]
กระทู้ที่ 7: [กระทู้ที่ 6 อย่าคิดมากเลย เจียนอี้หลิงมีเส้นสายแน่นอน!]
ชั้น 8: [ชั้น 7 พูดผิด เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเส้นสายแข็งแรงหรือไม่ เรื่องนี้ต้องโทษครอบครัวเจียนเองที่ลำเอียง น่าสงสารเจียน หยวนเน่า ที่ถูกน้องสาวตัวเองทำร้าย พ่อแม่ยังปกป้องน้องสาวอีก ถ้าผู้เสียหายไม่เอาเรื่อง ไม่ว่าโรงเรียนหรือตำรวจก็ทำอะไรไม่ได้]
ชั้น 9: [[หัวใจ][หัวใจ]เจียน หยวนเน่า อย่าร้องไห้นะ พวกเราจะสนับสนุนเธอ! พวกเราเป็นกำลังใจให้เธอตลอดไป!]
แม้ว่าฟอรั่มของโรงเรียนจะต้องลงทะเบียนด้วยข้อมูลนักเรียนของโรงเรียน แต่ข้อมูลส่วนตัวที่แท้จริงหลังจากเข้าสู่ระบบจะถูกซ่อนไว้ ใช้ชื่อเล่นแทน ทุกคนแสดงความคิดเห็นโดยไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ไม่ต้องกังวลว่าจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง
หูเจียวเจียวเห็นว่ากระทู้มีความร้อนแรงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ความคิดเห็นด้านล่างก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกกังวลขึ้นมา
ดังนั้นเธอจึงค่อยๆ แตะแขนของเจียนอี้หลิงที่อยู่ข้างๆ แล้วส่งโทรศัพท์มือถือของเธอไปตรงหน้าเจียนอี้หลิงให้เห็นเนื้อหาที่ด่าเธออยู่บนนั้น
หูเจียวเจียวพูดอย่างระมัดระวัง: "ถ้าไม่ใช่เธอทำ เธอลองเข้าไปอธิบายกับพวกเขาดูไหม?"
เจียนอี้หลิงก้มหน้าดูหน้าจอโทรศัพท์ของหูเจียวเจียว ความคิดเห็นที่อภิปรายกันครั้งล่าสุดมีหลากหลายแปลกประหลาด แม้แต่สไตล์การแต่งตัวก็กลายเป็นประเด็นที่ถกเถียงกันได้
เจียนอี้หลิงสังเกตเห็นเจ้าของกระทู้ใหม่ เป็นคนเดียวกับที่เปิดเผยว่าคนร้ายคือเจียนอี้หลิงในกระทู้ที่เจียน หยวนเน่าบาดเจ็บ
สิ่งนี้ดึงดูดความสนใจของเจียนอี้หลิง
แต่เดิมโรงเรียนรู้แค่ว่าเจียน หยวนเน่าบาดเจ็บ ไม่มีใครคิดเชื่อมโยงไปถึงเจียนอี้หลิง
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าของกระทู้นี้เล่ารายละเอียดเหตุการณ์ให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด ทุกคนก็คงไม่เชื่อมโยงเรื่องที่เจียน หยวนเน่าตกบันไดกับเจียนอี้หลิง
หูเจียวเจียวสังเกตสีหน้าของเจียนอี้หลิงอย่างระมัดระวัง เห็นว่าเธอดูอย่างตั้งใจ แต่ไม่มีท่าทีโกรธเคือง
จึงเตือนเบาๆ อีกประโยคว่า: "หรือเธอควรจะอธิบายกับพวกเขาสักหน่อย? ถ้าเธอไม่พูด พวกเขาอาจคิดว่าเธอยอมรับโดยปริยาย"
"ขอบคุณ" เจียนอี้หลิงขอบคุณหูเจียวเจียว แต่ปฏิเสธข้อเสนอของเธอ "ไม่ต้องอธิบายหรอก"
เจียนอี้หลิงไม่คิดว่าการเข้าไปโต้แย้งกับพวกเขาจะได้ผลอะไร
เห็นว่าเจียนอี้หลิงไม่ต้องการอธิบายจริงๆ หูเจียวเจียวก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก หันไปทำธุระของตัวเองต่อ


## บทที่ 26 นักลงทุนลึกลับ

วันนี้ชินชวนไม่ต้องไปติวหนังสือให้เจียนอี้หลิง เขาจึงกลับไปที่มหาวิทยาลัยเหิงหวินที่เขากำลังเรียนอยู่
ตอนนี้เขาเรียนอยู่ชั้นปีที่สอง การเรียนไม่ได้เคร่งเครียดมากนัก และด้วยผลการเรียนของเขา แม้ไม่ต้องเข้าเรียนก็สามารถสอบผ่านได้อย่างราบรื่น ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเกรดเฉลี่ยเลย
พอชินชวนกลับถึงหอพัก เพื่อนร่วมห้องและเพื่อนสนิทของเขาอย่างไป๋โหย่วเชียนก็วิ่งเข้ามาหาอย่างตื่นเต้น
ชินชวนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "พูดดีๆ สิ ฉันไม่ได้เป็นเกย์นะ"
"พี่ชวน ข่าวดี! ข่าวดีสุดยอดเลย! เราได้เงินทุนสำหรับสตาร์ทอัพของเราแล้ว!"
ไป๋โหย่วเชียนรายงานข่าวดีสุดๆ ที่เพิ่งได้รับมาให้ชินชวนฟังอย่างตื่นเต้น
"มีคนยอมลงทุนเหรอ?" แม้แต่ใบหน้าที่มักจะเย็นชาของชินชวนก็ยังแสดงความตื่นเต้นออกมาได้ยาก
ชินชวนและเพื่อนร่วมห้องกำลังพัฒนาแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียด้วยกัน ตอนนี้มีโครงร่างเบื้องต้นแล้ว และกำลังมองหานักลงทุนรอบแรก
แอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียต้องใช้เงินมากในช่วงแรก ถ้าไม่มีการลงทุน ชินชวนและเพื่อนๆ จะไม่สามารถจ่ายค่าเช่าเซิร์ฟเวอร์ได้
ชินชวนและเพื่อนร่วมห้องมีแค่ความสามารถทางเทคนิค แต่ไม่มีเงิน
เพื่อนร่วมห้องทุกคนมาจากครอบครัวธรรมดา ส่วนชินชวนเองก็ยังไม่ถึงขั้นครอบครัวธรรมดาด้วยซ้ำ
"ใช่! สองล้าน! ปัญหาของเราจะได้รับการแก้ไขในเร็วๆ นี้แล้ว!" ไป๋โหย่วเชียนตื่นเต้นมากจนกระโดดโลดเต้น เหมือนเด็กอายุสามขวบ
"นักลงทุนมาจากไหนเหรอ?" ชินชวนรีบถาม
แม้ว่ามหาวิทยาลัยเหิงหวินจะเป็นมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของเมืองเหิงหวิน แต่ถ้ามองในระดับประเทศก็ยังไม่ติดอันดับ
การที่นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยธรรมดาจะได้รับการลงทุนในการทำสตาร์ทอัพเป็นเรื่องที่ยากมาก
"ไม่รู้ชื่อจริง คงต้องรอจนถึงตอนเซ็นสัญญาถึงจะรู้"
"ไม่รู้ชื่อจริงเหรอ?" นี่ทำให้ชินชวนสงสัยว่าอาจจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลหรือเปล่า ก่อนที่จะได้เห็นเงินจริงๆ ทุกอย่างก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
"คู่สนทนาใช้ชื่อย่อมาตลอด F.S."
F.S.?
นามสกุลฝางหรือ?
"ฝ่ายนั้นต้องการหุ้นส่วนเท่าไหร่?" ชินชวนถามต่อ
นักลงทุนแองเจิลมักจะเอาหุ้นส่วนไป 5%-30% จากผู้ก่อตั้งสตาร์ทอัพ ว่าจะเท่าไหร่ขึ้นอยู่กับการเจรจาของทั้งสองฝ่าย
ตอนนี้ชินชวนและพวกอยู่ในสถานะเสียเปรียบ อีกฝ่ายยังกล้าควักเงินสองล้านออกมา ดังนั้นไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะอ้าปากกว้างเรียกร้องหุ้นส่วนจำนวนมาก
"20%" ไป๋โหย่วเชียนตอบ
ข้อเรียกร้องนี้สมเหตุสมผล ในเมื่อสองล้านสำหรับชินชวนและไป๋โหย่วเชียนในตอนนี้ถือเป็นเงินก้อนใหญ่ และยังช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของพวกเขาได้ด้วย
"โหย่วเชียน ส่งข้อมูลติดต่อของอีกฝ่ายมาให้ฉัน ฉันจะคุยกับเขาเอง" ชินชวนสนใจแล้ว เขาไม่อยากพลาดโอกาสครั้งนี้
"ได้ครับ!" ไป๋โหย่วเชียนส่งข้อมูลติดต่อให้ชินชวนพร้อมกับเตือนว่า "พี่ชวน คุณต้องระวังสุขภาพนะครับ คุณทั้งดูแลคุณแม่ ทั้งไปติวให้นางสาวจิน แล้วยังต้องกลับมาช่วยพวกเราทำธุรกิจสตาร์ทอัพ ระวังอย่าให้เหนื่อยเกินไปนะครับ"
ชินชวนแทบจะหยุดเรียนทุกวิชาในมหาวิทยาลัย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยุ่งจนนอนได้แค่วันละสี่ชั่วโมงเท่านั้น
"ฉันไม่เป็นไร"
"นางสาวจินคนนั้นคงจัดการยากสินะ?"
"ดีกว่าที่คิดไว้มาก" พูดถึงเจียนอี้หลิง ชินชวนรู้สึกว่าเธอดีกว่าที่คาดการณ์ไว้มากทีเดียว ไม่เอาแต่ใจ ไม่ซุกซน สอนก็ไม่เหนื่อย
แม้แต่ตอนที่กำลังติวให้เธอ เขายังมีเวลาว่างทำงานของตัวเองได้
ชินชวนรีบส่งอีเมลถึง F.S. คนนี้ทันที
ในเวลาเดียวกัน บนหน้าจอโทรศัพท์ที่ตั้งเป็นโหมดเงียบของเจียนอี้หลิง นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ห้อง 8 โรงเรียนมัธยมชิงหัว ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น: [สวัสดีครับ ผมชื่อชินชวน ผู้รับผิดชอบหลักในโครงการฉางซิ่ง]


## บทที่ 27 อยู่กับพี่ชายตามลำพัง (1)

เจียนอี้หลิงมองข้อความแวบหนึ่งแล้วปิดหน้าจอ ไม่ได้ตอบกลับทันที
เจียนอี้หลิงไม่ชอบมีปฏิสัมพันธ์กับชินชวนมากนัก จึงไม่คิดจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงในเรื่องการลงทุน
ตามเนื้อเรื่องเดิม โครงการของชินชวนจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน เจียนอี้หลิงไม่มีเหตุผลที่จะพลาดโอกาสทำเงินแบบนี้
ไม่ชอบพระเอก แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางเธอที่จะทำเงินจากเขา ให้เขาทำงานให้เธอ
เจียนอี้หลิงคนก่อนต้องการตัวและหัวใจของพระเอก แต่เจียนอี้หลิงตอนนี้ต้องการแค่เงินที่เขาหาได้
เจียนอี้หลิงตั้งใจลงทุนให้ชินชวนก่อนที่นักลงทุนคนเดิมจะปรากฏตัว และขอหุ้นเพียง 20%
เพราะนักลงทุนที่จะมาทีหลังจะฉวยโอกาสที่ชินชวนและคนอื่นๆ ต้องการเงินอย่างเร่งด่วน เรียกร้องหุ้น 30%
การทำแบบนี้เจียนอี้หลิงสามารถมั่นใจได้ว่าถึงแม้นักลงทุนตามกำหนดเดิมจะปรากฏตัว ชินชวนและคนอื่นๆ ก็จะโน้มเอียงไปทางเลือกเงินของเธอมากกว่า
###
ตอนเลิกเรียน คนมารับเจียนอี้หลิงเปลี่ยนจากคนขับรถเป็นเจียนหยวนเฉิง
เวินนวนพักได้แค่สองวันก็รีบไปโรงพยาบาลเพื่อสลับกะกับเจียนหยวนเฉิง
ในฐานะแม่ เวินนวนอยากอยู่เคียงข้างลูกชายในช่วงที่เขาหดหู่ที่สุด เพื่อช่วยให้เขาดีขึ้น
พยาบาลที่จ้างมาจะใส่ใจหรือทำหน้าที่ดีแค่ไหนก็เทียบไม่ได้กับการอยู่เป็นเพื่อนของแม่
ดังนั้นเวินนวนจึงยืนกรานที่จะดูแลเจียน หยวนเน่า ด้วยตัวเอง
เจียนอี้หลิงเห็นความเหนื่อยล้าชัดเจนบนใบหน้าของเจียนหยวนเฉิง
ในช่วงนี้ เจียนหยวนเฉิงต้องดูแลน้องชายไปพร้อมๆ กับดูแลบริษัทที่กำลังขยายกิจการในต่างประเทศ มักจะทำงานดึกถึงตีสามตีสี่ นอนไม่ถึงสี่ชั่วโมงทุกวัน
แม้แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนที่ป่วยเป็นไข้ เขาก็แค่กินยาและพักผ่อนเล็กน้อยเท่านั้น
เจียนหยวนเฉิงบอกกับเจียนอี้หลิงว่า "วันนี้ที่บ้านมีแค่เราสองคน อยากกินอะไรเราไปกินข้างนอกกัน"
เจียนหยวนเฉิงสั่งให้ซี้อันไปดูแลเวินนวนที่โรงพยาบาล
น้องชายยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล แม่ไม่สามารถล้มป่วยได้ก่อน
ท่าทีของเจียนหยวนเฉิงที่มีต่อเจียนอี้หลิงนั้นดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้
แต่ก็ยังคงเคร่งขรึมอยู่ ทำหน้านิ่ง พูดจาราวกับเป็นธุระประจำ
เจียนอี้หลิงมองเจียนหยวนเฉิงแวบหนึ่ง "กลับไปกินที่บ้านเถอะ คุณยุ่งมาก"
เจียนหยวนเฉิงต้องการพักผ่อน ในดวงตาของเขามีเส้นเลือดฝอยแดงๆ แล้ว
เจียนหยวนเฉิงเห็นด้วยกับข้อเสนอของเจียนอี้หลิง "งั้นกลับไปสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่บ้านก็แล้วกัน"
เขาไม่มีพลังงานพอที่จะออกไปกินข้าวข้างนอกจริงๆ
เมื่อกลับถึงบ้าน เจียนหยวนเฉิงเห็นกล่องพัสดุเจ็ดแปดกล่องกองอยู่ที่ทางเข้า ทั้งหมดเป็นของเจียนอี้หลิง วันนี้ตอนกลางวันซี้อันอยู่ที่บ้านจึงช่วยเซ็นรับพัสดุให้เจียนอี้หลิง
เจียนหยวนเฉิงก็ไม่ได้ถามว่าเธอซื้ออะไรมา ทำไมถึงมีพัสดุมากมายขนาดนี้
ลูกๆ ของบ้านเจียนมีอิสระในการจัดการทรัพย์สินของตัวเองตั้งแต่เด็ก
บ้านเจียนจะฝึกฝนความสามารถในการบริหารการเงินด้วยตนเองให้กับเด็กๆ ตั้งแต่เล็ก
ตอนที่เขากับเจียนอี้หลิงอายุเท่านี้ ก็ลองซื้อหุ้นและกองทุนด้วยตัวเองแล้ว
ดังนั้นเจียนอี้หลิงซื้อของออนไลน์อะไรมา เจียนหยวนเฉิงในฐานะพี่ชายก็จะไม่ถามอะไร
เจียนอี้หลิงบอกให้เจียนหยวนเฉิงไปพักผ่อนที่ห้องทำงานก่อน: "คุณไปนอนพักก่อนเถอะ ฉันจัดการให้เอง เสร็จแล้วจะเรียก"
ขณะพูด ดวงตาของเจียนอี้หลิงไม่ได้มองตรงไปที่เจียนหยวนเฉิง
เจียนหยวนเฉิงเห็นแค่หัวกลมๆ และเส้นผมนุ่มดำของเจียนอี้หลิง
เจียนหยวนเฉิงคิดว่า "ฉันจัดการให้" ที่เจียนอี้หลิงพูดหมายถึงเธอจะเป็นคนสั่งอาหาร
เจียนหยวนเฉิงไม่มีความเห็นอะไร เขาไม่ใช่คนเลือกกิน
แต่เขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เขากลับเข้าไปในห้องทำงานแล้ว เจียนอี้หลิงเดินเข้าไปในครัว
หลังจากตรวจดูวัตถุดิบที่มีในตู้เย็นแล้ว เจียนอี้หลิงก็เริ่มเตรียมอาหารเย็นสำหรับคืนนี้


## บทที่ 28 อยู่กับพี่ชายตามลำพัง (2)

ในตู้เย็นยังมีวัตถุดิบมากมายหลากหลาย มีวัตถุดิบสดใหม่หลายประเภท
เจียนอี้หลิงเริ่มทำไก่ตุ๋นก่อน ใช้ไฟอ่อนตุ๋น
เจียนหยวนเฉิงต้องการบำรุงร่างกาย
อาหารจานที่สองเจียนอี้หลิงเตรียมทำ "เส้นสามสหาย"
นี่เป็นอาหารที่ต้องหั่นวัตถุดิบหลายอย่างให้เป็นเส้นบางๆ ต้องใช้ทักษะการใช้มีดมาก
ต้องใช้เทคนิคและความอดทน
เจียนอี้หลิงพอดีอยากฝึกฝีมือ แม้ว่าการหั่นผักกับการผ่าตัดจะไม่ใช่เรื่องเดียวกัน แต่ก็มีประโยชน์ในการฝึกฝนเช่นกัน
เจียนอี้หลิงหยิบวัตถุดิบสำหรับทำเส้นสามสหายออกมาจากตู้เย็น: เนื้อหมู อกไก่ หน่อไม้ เห็ดหอม แฮม
เหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบทั่วไปที่มักมีในครัวของบ้านเจียน
หั่นเสร็จแล้วจัดใส่จานเพื่อนึ่ง
สุดท้ายยังทำกระเจี๊ยบลวก ผักสีเขียวก็จำเป็น
ในช่วงที่ต้มซุปและนึ่งอาหาร เจียนอี้หลิงไปที่โต๊ะอาหารข้างๆ เปิดคอมพิวเตอร์ทำงานสักพัก
ประมาณหนึ่งชั่วโมงผ่านไป ซุปก็เสร็จแล้ว
สองคน สองอย่างกับซุปหนึ่งถ้วย มีทั้งเนื้อสัตว์และผัก
และในตอนนี้เจียนหยวนเฉิงก็ลงมาจากชั้นบน เพราะเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว รู้สึกว่าอาหารเดลิเวอรี่วันนี้ช้าไปหน่อย
เขาลงบันไดมาก็เห็นอาหารร้อนๆ วางอยู่บนโต๊ะอาหาร
กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้ง ชวนให้น้ำลายสอ
เจียนหยวนเฉิงคงจะหิวมากจริงๆ จึงกินข้าวไปสองชามเต็มๆ สุดท้ายยังดื่มซุปเพิ่มอีกหนึ่งชาม
เจียนหยวนเฉิงต้องยอมรับว่าอาหารเดลิเวอรี่ที่เจียนอี้หลิงสั่งมานี้ดีมาก แม้ว่าจะส่งอาหารช้าไปนิดหน่อย แต่รสชาติก็คุ้มค่ากับเวลาที่รอ
###
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ เจียนอี้หลิงกลับเข้าห้องแล้วแกะพัสดุทีละชิ้น พัสดุหนึ่งชิ้นเป็นกล้องวงจรปิด 4G ขนาดจิ๋ว
รูปทรงลูกบาศก์ ใหญ่กว่ากบเหลาดินสอไม่มากนัก
มีการ์ดหน่วยความจำ สามารถเชื่อมต่อกับฮอตสปอตของโทรศัพท์มือถือได้โดยตรง
เจียนอี้หลิงเก็บมันใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียน
พัสดุชิ้นที่สองที่แกะออกมาคือไหมพรมสีดำและเข็มถักไหมพรม
เจียนอี้หลิงพันไหมพรมเข้ากับเข็มถักแล้วเริ่มถัก ใช้การถักแบบธรรมดาที่พบเห็นได้ทั่วไป
เจียนอี้หลิงไม่ได้ทำเสร็จในครั้งเดียว หลังจากถักไปสักพักก็ไปทำธุระอย่างอื่นในห้องทำงาน
เจียนอี้หลิงค่อนข้างชอบการผสมผสานระหว่างการทำงานและการพักผ่อน การทำงานด้วยสมองและการทำงานด้วยมือ
เมื่อถึงเวลา 23.00 น. เจียนหยวนเฉิงมาที่ห้องทำงานของเจียนอี้หลิงเพื่อดูเธอ
แต่กลับพบว่าเจียนอี้หลิงหลับไปแล้วโดยเอนตัวพิงโต๊ะ
เพื่อให้ทันกำหนด เจียนอี้หลิงแทบจะไม่ได้นอนเลยในช่วงกว่าสัปดาห์ที่ผ่านมา
ทุกวันหลังจากเรียนพิเศษกับชินชวนเสร็จ เจียนอี้หลิงกลับมาที่ห้องนอนของเธอแล้วทำงานจนดึก เข้านอนเกือบจะพร้อมกับเจียนหยวนเฉิง
เมื่อเห็นเจียนอี้หลิงหลับสนิท คิ้วของเจียนหยวนเฉิงขมวดเล็กน้อย
ใบหน้าเล็กๆ ที่ขาวนวลนั้นดูอิดโรยไปบ้าง
ไม่กี่วันมานี้เขาจัดตารางให้เธอแน่นมาก ไม่ได้ให้เวลาพักผ่อนเลย เธอคงเหนื่อยมากสินะ
เจียนหยวนเฉิงเดินไปที่โต๊ะทำงาน อุ้มเจียนอี้หลิงขึ้นมา ตั้งใจจะอุ้มเธอกลับไปนอนที่ห้อง
แต่ใครจะคิดว่าพอเพิ่งอุ้มขึ้นมา เจียนอี้หลิงก็ตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ
ร่างกายดิ้นรนโดยสัญชาตญาณ ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
จนกระทั่งเจียนอี้หลิงเห็นว่าคนที่สัมผัสเธอคือเจียนหยวนเฉิง ความตื่นตระหนกในดวงตาจึงค่อยๆ สงบลง
เจียนอี้หลิงไม่ชินกับการสัมผัสของคนอื่น
ในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ เจียนอี้หลิงรู้ว่านี่เกี่ยวข้องกับการที่เธอขาดการสัมผัสจากญาติตั้งแต่เด็ก
รู้สาเหตุ แต่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
ความตื่นตระหนกและการดิ้นรนของเจียนอี้หลิงทำให้เจียนหยวนเฉิงตกใจ
ความหวาดกลัวและกังวลในดวงตาของเจียนอี้หลิงในชั่วขณะนั้นเป็นสิ่งที่เจียนหยวนเฉิงไม่เคยคาดคิดมาก่อน
แม้ว่าตอนนี้เธอจะหยุดดิ้นแล้ว แต่เจียนหยวนเฉิงก็ยังรู้สึกได้ถึงความเครียดที่ตึงเครียดของเจียนอี้หลิง


## บทที่ 29 เฉียวอี้เจิ้นหาเรื่องอีกครั้ง

เจียนอี้หลิงยื่นมือออกไป แล้วผลักอกของเจียนหยวนเฉิงเบาๆ
แม้จะเป็นการกระทำเล็กน้อย แต่ก็แสดงให้เห็นถึงการปฏิเสธอย่างชัดเจน
เจียนหยวนเฉิงขมวดคิ้ว แต่ก็จำใจต้องปล่อยเจียนอี้หลิงลง
ทันทีที่เท้าของเจียนอี้หลิงแตะพื้น เธอก็พูดกับเจียนหยวนเฉิงว่า "ฉันจะไปนอนก่อนนะ"
จากนั้นก็เก็บของบนโต๊ะอย่างลวกๆ แล้วยัดทุกอย่างลงในกระเป๋านักเรียน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง
ท่าทางหลบหนีของเจียนอี้หลิงดูเหมือนสัตว์เล็กๆ ที่กำลังหนีการไล่ล่าของนายพราน
และเจียนหยวนเฉิงก็คือนายพรานที่กำลังไล่ล่าเหยื่อ
เจียนหยวนเฉิงอดคิดไม่ได้ว่าเขาเข้มงวดกับเธอเกินไปหรือเปล่า? เธอก็แค่หนูน้อยอายุสิบห้าเท่านั้น...
แต่พอคิดไปอีกที เจียนหยวนเฉิงก็รู้สึกว่าตัวเองไม่ควรคิดแบบนั้น
อี้หลิงทำผิดจริงๆ เขาสงสารเธอ แล้วใครจะมาสงสารหยุนเหนียวที่มือพิการและอนาคตพังพินาศล่ะ?
เมื่อเทียบกับความทุกข์ทรมานที่หยุนเหนียวต้องเผชิญ ความเหนื่อยยากที่เจียนอี้หลิงได้รับในสองสามวันนี้แทบไม่มีความหมายอะไรเลย
พอนึกถึงเรื่องของหยุนเหนียว เจียนหยวนเฉิงก็ขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก
หลังจากส่งประวัติการรักษาของหยุนเหนียวไปแล้ว ทางนั้นก็ยังไม่ได้ให้คำตอบที่ดีกับพวกเขาเลย
คิดได้ดังนั้น เจียนหยวนเฉิงก็วางเรื่องของเจียนอี้หลิงไว้ก่อน แล้วหันกลับเข้าห้องของตัวเอง เขาต้องการลองติดต่อเพื่อนที่อยู่ทางนั้น ดูว่าพวกเขาจะช่วยติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ได้หรือไม่
###
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เจียนหยวนเฉิงไปส่งเจียนอี้หลิงที่โรงเรียน สีหน้าของเขาก็เย็นชาเหมือนเคย
ตลอดทางไม่มีใครพูดอะไรสักคำ เจียนหยวนเฉิงตั้งใจขับรถ ส่วนเจียนอี้หลิงก็จดจ่ออยู่กับมือถือของเธอ
เจียนอี้หลิงมาถึงชั้นเรียนได้ไม่นาน เฉียวอี้เจิ้นก็มาหาเธออีกครั้ง พร้อมกับลูกสมุนสองคนที่ติดตามมาเช่นเคย
เมื่อวานนี้เพราะเจียนอี้หลิง เฉียวอี้เจิ้นเกือบจะเดือดร้อนแล้ว
สุดท้ายเธอใช้หน้าของพ่อเธอ ลบวิดีโอที่เกี่ยวข้องจากครูที่ดูแลกล้องวงจรปิดได้ทันเวลา
ตอนนี้เมื่อได้เจอเจียนอี้หลิงอีกครั้ง เฉียวอี้เจิ้นรู้สึกภูมิใจมาก
"เจียนอี้หลิง เธอช่างเก่งในการใช้เล่ห์เหลี่ยมนะ! ยังคิดจะใช้การตรวจสอบกล้องวงจรปิดเพื่อให้ฉันถูกลงโทษ? ดูสิตอนนี้ฉันถูกลงโทษไหม? เธอทำอะไรฉันได้แม้แต่นิดเดียวไหม?" วันนี้เฉียวอี้เจิ้นมาเพื่อเยาะเย้ยเจียนอี้หลิงโดยเฉพาะ
"กล้องวงจรปิดของโรงเรียนเก็บข้อมูลได้สามเดือน การสูญหายของวิดีโอภายในเจ็ดวันเป็นเรื่องที่มีปัญหา" เจียนอี้หลิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเฉียวอี้เจิ้น
สายตาคมกริบ ราวกับสามารถมองทะลุคนได้
ไม่เพียงแต่สายตา แม้แต่คำพูดของเจียนอี้หลิงก็ทำให้คนตกใจเช่นกัน
น้ำเสียงที่มั่นใจและสีหน้าที่สงบนิ่งของเธอ ราวกับว่าเธอได้เห็นด้วยตาตัวเองอย่างนั้น
และความจริงก็เป็นเช่นนั้น ทำให้เฉียวอี้เจิ้นตกใจไปชั่วขณะ
แต่ก็เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น เฉียวอี้เจิ้นก็กลับมาสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
"แม้ว่าวิดีโอจะหายไปส่วนหนึ่งแล้วยังไง? สาเหตุของการสูญหายของวิดีโอมีนับหมื่น เธอมีหลักฐานอะไรมาบอกว่าฉันเป็นคนทำให้มันหายไป? อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่าหนังสือของเธอถูกฉันทำให้เสียหาย!"
เฉียวอี้เจิ้นมีท่าทางยโสโอหัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ลูกสมุนสองคนที่อยู่ด้านหลังเธอก็หัวเราะตามไปด้วย
"เจียนอี้หลิง เธอยังคิดจะเล่นกับพี่เฉาของพวกเราอีกเหรอ ก็ไม่รู้จักชั่งน้ำหนักตัวเองหน่อยว่าหนักเท่าไหร่ ในเซิงฮั่ว ยังไม่มีใครที่สามารถเล่นเอาชนะพี่เฉาของพวกเราได้!"
"เจียนอี้หลิงไม่เคยรู้จักประมาณตนมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ดูสิท่าทางของเธอนั่น! ตั้งแต่เรื่องที่เธอผลักพี่ชายลงบันไดถูกพวกเรารู้ เธอก็เริ่มแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา ทำท่าทางน่าสงสารเหมือนไม่เคยทำอะไรผิด ฉันเห็นแล้วขยะแขยง! ไม่รู้ว่าแสดงให้ใครดู! คิดจริงๆ หรือว่าจะมีคนเชื่อ!"


## บทที่ 30 รีบออกไปจากโรงเรียนมัธยมเซิงฮั่วซะ

สองคนหันมาเยาะเย้ยเจียนอี้หลิงอย่างเต็มที่
คำพูดของพวกเธอทั้งสองทำให้เพื่อนร่วมชั้นม.4/8 ที่มาถึงแล้วรู้สึกไม่สบายใจ
เฉียวอี้เจิ้นคนนี้ช่างหยิ่งผยองจริงๆ อาศัยว่าพ่อของตัวเองเป็นประธานคณะกรรมการโรงเรียนมัธยมชิงหัว จึงทำตัวเป็นพวกอันธพาล ลบกล้องวงจรปิดได้ตามใจชอบ
แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าพูดอะไร หนึ่งคือกลัวเฉียวอี้เจิ้น
สองคือสำหรับเพื่อนร่วมชั้นม.4/8 แล้ว เฉียวอี้เจิ้นไม่ใช่คนดีอะไร แต่เจียนอี้หลิงก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่
พวกเธอทั้งสองทะเลาะกัน ก็เหมือนหมากัดหมา พวกเขาดูไปก็พอ ไม่โง่พอที่จะเข้าไปยุ่งแล้วหาเรื่องใส่ตัว
เห็นเจียนอี้หลิงเงียบไม่พูดอะไร เฉียวอี้เจิ้นรู้สึกสะใจที่ได้ทำให้อีกฝ่ายอับอาย
เฉียวอี้เจิ้นเยาะเย้ยเจียนอี้หลิงต่อไป: "จริงด้วย วันนี้กล้องวงจรปิดยังอยู่นะ! เธอไปบอกอาจารย์ฝ่ายปกครองได้เลย บอกว่าฉันมาโอ้อวดกับเธอวันนี้! ยืนห่างจากเธอไม่ถึง 10 เซนติเมตร แล้วก็โอ้อวดกับเธอสุดๆ! ให้เขาไปตรวจสอบวิดีโอดูสิ! แน่นอนว่าถ้ากล้องวงจรปิดของโรงเรียนเรามีเสียงนะ!"
พูดจบเฉียวอี้เจิ้นกับสมุนทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน
กล้องวงจรปิดของโรงเรียนไม่มีเสียง จะเห็นแค่ภาพเฉียวอี้เจิ้นยืนพูดและหัวเราะต่อหน้าเจียนอี้หลิง แค่ภาพแบบนี้เฉียวอี้เจิ้นก็สามารถอธิบายได้ว่าตัวเองมาคุยกับเจียนอี้หลิงเฉยๆ
ดังนั้นตอนนี้เฉียวอี้เจิ้นจึงหัวเราะอย่างไม่สนใจอะไรต่อหน้าเจียนอี้หลิง แค่ไม่ลงมือทำร้าย เจียนอี้หลิงก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากกลืนความขมข่ืนไว้
บนใบหน้าของเจียนอี้หลิงไม่ปรากฏอาการร้อนรนกระวนกระวายอย่างที่เฉียวอี้เจิ้นคาดหวัง
"เธอไม่สามารถทำอะไรตามใจชอบได้เพียงเพราะพ่อของเธอเป็นประธานคณะกรรมการโรงเรียน" เจียนอี้หลิงพูดเสียงเบา
เธอกำลังกล่าวถึงข้อเท็จจริงที่ทุกคนรู้กันอย่างง่ายๆ
"ยังไงล่ะ? เธออิจฉาสินะ? ฉันอาศัยพ่อฉันเป็นประธานคณะกรรมการโรงเรียนแล้วไง? ถ้าเธอไม่พอใจก็อดทนเอาไว้สิ!" เฉียวอี้เจิ้นยิ้มอย่างสดใสพร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยเจียนอี้หลิง "ฉันบอกเธอได้อีกว่า ฉันเฉียวอี้เจิ้นไม่เพียงแต่สามารถลบวิดีโอกล้องวงจรปิดได้ แต่ยังสามารถขับไล่เธอซึ่งเป็นหนูตัวปัญหาออกจากโรงเรียนมัธยมเซิงฮั่วของเราได้ด้วย!"
"ถูกต้อง!" สมุนคนหนึ่งของเฉียวอี้เจิ้นเห็นด้วย "เจียนอี้หลิง เธอส่องกระจกดูตัวเองให้ดีๆ ให้รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ในสถานการณ์อะไร เธอก็แค่หนูถูกไล่ล่า รีบกลับบ้านไปซะเถอะ! โรงเรียนมัธยมเซิงฮั่วของเราไม่มีที่สำหรับเธอ ไม่ต้องการคนที่ทำร้ายแม้แต่พี่ชายตัวเองอย่างเธอ เข้าใจไหม?"
เฉียวอี้เจิ้นไม่ต้องการให้เจียนอี้หลิงกลับมาที่โรงเรียนอีก
ในฐานะแฟนๆของเจียน หยวนเน่า เธอไม่สามารถทำอะไรเพื่อเขาได้ในด้านอื่นๆ แต่อย่างน้อยเธอก็สามารถทำให้ไม่มีร่องรอยของเจียนอี้หลิงในโรงเรียนมัธยมเซิงฮั่วก่อนที่เจียน หยวนเน่าจะกลับมาที่โรงเรียนได้
เจียนอี้หลิงยังคงสงบนิ่ง สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาเย็นชา
หูเจียวเจียวที่อยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่รู้จริงๆ ว่าหัวใจของเจียนอี้หลิงทำมาจากอะไร
เห็นว่าใกล้จะถึงเวลาอ่านหนังสือตอนเช้าแล้ว เฉียวอี้เจิ้นเตือนเจียนอี้หลิงเป็นครั้งสุดท้าย: "ออกไปจากโรงเรียนมัธยมเซิงฮั่วซะ ไม่งั้นเธอก็เตรียมตัวไม่มีวันสงบสุขเลยสักวัน! ตอนนี้ฉันแค่เตือนเธอ ถ้าความอดทนของฉันหมดลง เธอก็รอรับกรรมไปเถอะ!"
ในโรงเรียน สิ่งที่เฉียวอี้เจิ้นสามารถทำกับเจียนอี้หลิงได้มีจำกัด การรังแกนักเรียนคนอื่นๆ เธอมีวิธีการมากกว่า แต่เจียนอี้หลิงก็แตกต่างออกไป มีภูมิหลังที่แข็งแกร่ง
หากทำอะไรกับเจียนอี้หลิงในโรงเรียนจนทำให้ผู้ปกครองของบ้านเจียนต้องตื่นตระหนก แม้แต่พ่อของเฉียวอี้เจิ้นก็อาจจะรับมือไม่ไหว
แต่ถ้าเจียนอี้หลิงยังคงน่ารำคาญอยู่อย่างนี้ เฉียวอี้เจิ้นก็อาจจะต้องทำอะไรที่รุนแรงกว่านี้กับเธอ ในโรงเรียนอาจจะลงมือไม่ได้ แต่เฉียวอี้เจิ้นรู้จักคนโหดๆในสังคมมากมาย คนพวกนั้นจัดการกับหนูน้อยได้โหดร้ายกว่าเฉียวอี้เจิ้นมากนัก!


## บทที่ 31 บันทึกวิดีโอ

เฉียวอี้เจิ้นในที่สุดก็พาลูกน้องสองคนของเธอออกไปจากห้องเรียนม.4/8
เมื่อเธอจากไป เพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ตอนที่เธออยู่ ทุกคนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ กลัวว่าจะไปทำให้เธอไม่พอใจโดยไม่ตั้งใจ
ตอนนี้เจียนอี้หลิงหยิบสิ่งของรูปทรงลูกบาศก์สีดำขึ้นมาจากโต๊ะ
เธอดึงการ์ดความจำออกมาจากข้างใน
แล้วเสียบเข้าไปในโน้ตบุ๊กที่เธอนำมา
หูเจียวเจียวที่อยู่ข้างๆ ตาโตด้วยความตกใจทันที
จากนั้นก็เห็นภาพของเฉียวอี้เจิ้นกับอีกสองคนปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเจียนอี้หลิง
"เธอ เธอ...เธอบันทึกเอาไว้เหรอ?" หูเจียวเจียวทำหน้าไม่อยากเชื่อ
"กล้องวงจรปิดของโรงเรียนใช้การไม่ค่อยได้"
เจียนอี้หลิงรู้ว่าเฉียวอี้เจิ้นเป็นลูกสาวของประธานคณะกรรมการโรงเรียน ก็ไม่ยากที่จะเดาได้ว่ากล้องวงจรปิดของโรงเรียนคงไม่เป็นภัยคุกคามต่อเธอ
ดังนั้นเมื่อเทียบกับกล้องวงจรปิดของโรงเรียนแล้ว การบันทึกด้วยตัวเองจึงน่าเชื่อถือกว่า และอุปกรณ์ที่เธอซื้อมายังสามารถบันทึกเสียงไปพร้อมกันได้ด้วย
ในขณะที่ตอบคำถามของหูเจียวเจียว เจียนอี้หลิงก็ใช้มือทั้งสองข้างพิมพ์บนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ทำการตัดต่อวิดีโอบันทึกนี้อย่างง่ายๆ และลบเสียงบางส่วนออก
การลบเสียงส่วนใหญ่เป็นการลบคำว่า "เจียนอี้หลิง" สามพยางค์ เจียนอี้หลิงไม่อยากให้ชื่อของเธอปรากฏในวิดีโอ
หูเจียวเจียวกะพริบตาปริบๆ เธอรู้ว่ากล้องวงจรปิดของโรงเรียนใช้การไม่ได้ แต่เจียนอี้หลิงช่างมีความคิดล่วงหน้าเสียจริงๆ
หลังจากตัดต่อเสร็จ เจียนอี้หลิงก็อัพโหลดวิดีโอขึ้นไป และจ่ายเงินให้บล็อกเกอร์ชื่อดังหลายคนช่วยแชร์ต่อ
ตอนบ่าย ก็มีบล็อกเกอร์ชื่อดังบนเว่ยป๋อหลายคนทยอยแชร์วิดีโอนี้ต่อ
ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน ข่าวก็ถูกดันขึ้นเทรนด์ฮอตแล้ว
เนื่องจากมีการเบลอภาพ คนภายนอกจึงไม่รู้ว่าหญิงสาวที่อ้างตัวว่าเป็นลูกสาวของประธานคณะกรรมการโรงเรียนในคลิปคือใคร แต่นั่นไม่ได้ขัดขวางพวกเขาจากการแสดงความคิดเห็น
[นี่มันหยิ่งผยองเกินไปแล้ว! อาศัยการเป็นลูกสาวประธานคณะกรรมการโรงเรียนมาข่มเหงรังแกคนอื่นเหรอ!]
[นี่มันการกลั่นแกล้งในโรงเรียนชัดๆ! การกลั่นแกล้งในโรงเรียนแท้ๆ เลย! ไม่มีใครจัดการเรื่องนี้หรือไง?]
[มาๆ มีใครช่วยบอกหน่อยว่านี่เป็นโรงเรียนอะไร ให้ประธานคณะกรรมการโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่คนนั้นออกมาพบกับพวกเราหน่อยสิ~]
[เห็นไหม การมีเทคนิคการเกิดใหม่ที่ยอดเยี่ยมมันสำคัญแค่ไหน [หน้าหมา] เอาไว้รักษาชีวิต]
ไม่นานความคิดเห็นก็มีหลายพันแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แม้จะมีการเบลอภาพ คนในอินเทอร์เน็ตจึงจำตัวละครหลักในวิดีโอไม่ได้
แต่คณาจารย์และนักเรียนของโรงเรียนมัธยมชิงหัวก็สามารถจำตัวละครเอกในวิดีโอได้ทันที
ร่างนั้นคุ้นตามาก
ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากใหญ่พี่สาวของโรงเรียนพวกเขา เฉียวอี้เจิ้นจากชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 และสมุนสองคนของเธอไงล่ะ
เรื่องนี้ได้รับความสนใจจากทางโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ไม่นานเฉียวลี่เหยาพ่อของเฉียวอี้เจิ้นก็ได้รับแจ้งเรื่องนี้ และได้รับแรงกดดันจากสมาชิกคนอื่นๆ ในคณะกรรมการโรงเรียน
หากเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของโรงเรียน ผลประโยชน์ของผู้ถือหุ้นทั้งหมดก็จะได้รับความเสียหาย
เฉียวลี่เหยารีบเรียกเฉียวอี้เจิ้นที่ก่อเรื่องมาที่สำนักงานของเขาทันที
"เธอเป็นอะไร? ฉันเฉียวลี่เหยาจะมีลูกสาวแบบเธอได้ยังไง? ไม่เรียนรู้สิ่งดีๆ รู้แต่จะเรียนรู้สิ่งไม่ดี! เธอไม่ตั้งใจเรียนหนังสือก็แล้วไป แต่นี่ไปเรียนรู้การเป็นใหญ่พี่สาวจากคนอื่นอีก! ตอนนี้เธอยังอยากจะฆ่าฉันด้วยใช่ไหม?"
เฉียวอี้เจิ้นเพิ่งเข้ามาในสำนักงานก็ถูกพ่อของเธอด่าทันที
เฉียวอี้เจิ้นยังไม่ได้เข้าไปดูในไมโครบล็อกวันนี้ เธอไม่รู้ว่าคลิปวิดีโอที่เธอไปหาเรื่องเจียนอี้หลิงวันนี้ถูกเผยแพร่ออกไปแล้ว
เฉียวอี้เจิ้นถูกด่าจนโมโหขึ้นมาเหมือนกัน "มีเรื่องอะไรถึงได้อารมณ์เสียขนาดนี้? นอกจากด่าฉันแล้วคุณยังทำอะไรเป็นอีกบ้าง?"


## บทที่ 32 เฉียวอี้เจิ้นเร่งรีบ

เฉียวอี้เจิ้นไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับพ่อของเธอ พ่อลูกทะเลาะกันตลอดเวลา
"คุณพูดอะไรน่ะ? ดูนี่สิ!" เฉียวลี่เหยาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แทบจะขว้างใส่หัวลูกสาวเลย
เขาหยุดชั่วครู่ แล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ
เฉียวอี้เจิ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดเปิดวิดีโอ ทันทีที่วิดีโอเริ่มเล่น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป
นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอไปหาเรื่องเจียนอี้หลิงตอนเช้าหรอกหรือ?
เจียนอี้หลิงถ่ายวิดีโอไว้จริงๆ ด้วย!
ใบหน้าของเฉียวอี้เจิ้นซีดขาว
เฉียวลี่เหยาเห็นท่าทางของเธอแล้วยิ่งโกรธ "ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าโง่? เธอเป็นลูกสาวที่ดีของฉันจริงๆ นะ!"
เฉียวอี้เจิ้นกลับยืดอกและถามเฉียวลี่เหยากลับไป "ตอนที่คุณนอกใจไปมีเมียน้อยจนทำให้แม่โกรธจนต้องจากไป คุณก็ไม่เคยสนใจฉันเลยตอนที่คุณไปทำงาน คุณเคยคิดว่าฉันเป็นลูกสาวของคุณบ้างไหม?"
"ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นลูกสาวของฉันงั้นเหรอ? แล้วใครกันล่ะที่เลี้ยงดูเธอมาตลอดหลายปีนี้? ถ้าไม่มีฉัน เธอจะเป็นใหญ่เป็นโตในโรงเรียนได้ยังไง? ที่เธอมีชีวิตอยู่ได้จนถึงวันนี้ก็เพราะพ่อนี่แหละ!"
เฉียวอี้เจิ้นถูกด่าจนหมดคำพูด
แม้ว่าเฉียวลี่เหยาจะไม่ได้ใช้เวลากับเธอมากนัก แต่ในเรื่องเงินทองและสถานะทางสังคม เขาก็ให้เฉียวอี้เจิ้นอย่างเต็มที่
ถ้าไม่มีการคุ้มครองจากเฉียวลี่เหยา เฉียวอี้เจิ้นก็คงไม่สามารถอาละวาดในโรงเรียนได้อย่างนี้
อย่างเช่นเรื่องลบวิดีโอเมื่อวาน ถ้าครูที่ดูแลกล้องวงจรปิดไม่รู้ว่าเธอเป็นลูกสาวของเฉียวลี่เหยา ก็คงไม่มีทางช่วยเธอจัดการกับวิดีโอได้ง่ายๆ แบบนั้น
เฉียวลี่เหยายังคงโวยวายใส่เธอ "ฉันบอกเธอนะ ตอนนี้ฉันจะหาคนมาลบพวกนี้ออกจากอินเทอร์เน็ต ก่อนวันนี้เธอต้องหาทางลบวิดีโอต้นฉบับให้หมด! ไม่งั้นถ้าหน้าเธอหลุดไปบนเน็ต เธอจะได้รับผลกรรมแน่!"
วิดีโอที่มีอยู่ตอนนี้ถูกเบลอหน้าไว้ ยังไม่มีใครรู้ว่าเป็นเฉียวอี้เจิ้นและเฉียวลี่เหยา
แต่ถ้าวิดีโอต้นฉบับหลุดออกไป การที่คนจะรู้ว่าเป็นโรงเรียนมัธยมชิงหัวก็เป็นเรื่องของเวลาเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
เฉียวอี้เจิ้นรู้ดีว่าใครเป็นคนปล่อยวิดีโอ จากมุมกล้องแบบนี้ นอกจากเจียนอี้หลิงแล้วจะเป็นใครได้อีก?
"ฉันรู้แล้ว ฉันจะจัดการเอง!"
"เธอก็ควรจะจัดการได้นะ! ถ้าเธอจัดการไม่ได้ก็ไม่ต้องกลับมาอีก! คืนนี้ฉันยังต้องไปพบคนสำคัญอีกคน! ถ้าเรื่องนี้ของเธอทำให้ฉันเสียโอกาสได้พบกับเขา เงินค่าใช้จ่ายของเธอเดือนนี้ก็จะหายไปหมด!" เฉียวลี่เหยาพูดกับเฉียวอี้เจิ้นอย่างไร้ความปรานี
เฉียวอี้เจิ้นถูกขู่เป็นครั้งสุดท้ายและรีบออกจากสำนักงานไปที่ห้องเรียนม.1/8 ทันที
พอดีเป็นเวลาเลิกเรียน เจียนอี้หลิงกำลังเก็บของเตรียมกลับบ้าน
ทันทีที่เฉียวอี้เจิ้นเข้ามาที่ประตูห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดก็หยุดชะงักและมองเธอด้วยความตื่นเต้น
เฉียวอี้เจิ้นเดินมาหน้าเจียนอี้หลิง "เจียนอี้หลิง! ไอ้เด็กสารเลว! แอบถ่ายฉันเหรอ? มึงอยากตายใช่ไหม!"
เจียนอี้หลิงได้ยินเสียงจากด้านหลังแต่ไม่ได้หันกลับมาทันที เธอค่อยๆ เก็บกระเป๋าของเธอให้เสร็จก่อนที่จะหันหลังกลับมา
ในขณะที่เธอกำลังจัดกระเป๋า เพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดก็นั่งลุ้นกันอย่างตื่นเต้น
เฉียวอี้เจิ้นเต็มไปด้วยความโกรธ กำหมัดแน่น อยากจะต่อยใส่หน้าเจียนอี้หลิงให้แตกคามือเลย ทำลายสีหน้าที่สงบนิ่งของเธอให้ได้!
เฉียวอี้เจิ้นเห็นกระเป๋าของเจียนอี้หลิง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าอุปกรณ์ที่เก็บวิดีโอน่าจะอยู่ในกระเป๋าของเธอ
เธอกำลังจะยื่นมือไปแย่ง แต่เจียนอี้หลิงก็พูดขึ้นมา
"วิดีโอต้นฉบับถูกเก็บไว้บนคลาวด์แล้ว ถึงคุณจะทำลายอะไรก็ตามที่ฉันพกติดตัวมาก็ไม่มีประโยชน์"
เสียงของเจียนอี้หลิงยังคงสงบนิ่ง ยิ่งเฉียวอี้เจิ้นได้ยินเสียงนุ่มๆ ของเธอก็ยิ่งทำให้โมโหมากขึ้น


## บทที่ 33 เฉียวลี่เหยาขอพบเล่าเซิงเย่

เฉียวอี้เจิ้นสูดหายใจลึกหลายครั้ง พยายามคิดถึงคำพูดของพ่อเพื่อให้ตัวเองสงบลง
"เจียนอี้หลิง แกต้องการอะไรกันแน่?!" เฉียวอี้เจิ้นพยายามข่มความโกรธไว้ ไม่ให้ตัวเองทำอะไรหุนหันพลันแล่น
"ถ้าเธอกับฉันไม่มีปัญหาต่อกัน วิดีโอต้นฉบับก็จะไม่รั่วไหลออกไป" คำตอบของเจียนอี้หลิงนั้นเรียบง่าย
"นี่แกกำลังข่มขู่ฉันนะ!" เฉียวอี้เจิ้นไม่เคยถูกใครข่มขู่แบบนี้มาก่อน
เจียนอี้หลิงเพียงแค่มองเฉียวอี้เจิ้น ไม่พูดอะไร
เฉียวอี้เจิ้นมีสิทธิ์เลือก เธอสามารถเลือกที่จะไม่ยอมรับคำข่มขู่ของเจียนอี้หลิง และยังคงหาเรื่องเจียนอี้หลิงต่อไป
หรือเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจียนอี้หลิง
ใบหน้าของเฉียวอี้เจิ้นบิดเบี้ยวไปหมด คนที่มองดูอยู่รู้สึกว่าเธออาจจะกระโจนเข้าไปต่อสู้กับเจียนอี้หลิงได้ทุกเมื่อ
ส่วนร่างกายบอบบางของเจียนอี้หลิงนั้น คงทนรับหมัดของเฉียวอี้เจิ้นได้ไม่กี่ที
ภายใต้สายตาที่ตื่นเต้นของทุกคน เฉียวอี้เจิ้นพูดกับเจียนอี้หลิงว่า "ได้! ได้! นับว่าแกร้ายจริงๆ!"
จะไม่นับว่าเจียนอี้หลิงร้ายก็ไม่ได้ ผลที่ตามมาหากเจียนอี้หลิงเผยแพร่วิดีโอที่ไม่ได้เบลอหน้านั้น เธอรับไม่ไหวแน่
เมื่อได้รับคำตอบที่ต้องการจากปากของเฉียวอี้เจิ้นแล้ว เจียนอี้หลิงก็แค่พยักหน้าเบาๆ
แล้วเดินอ้อมเฉียวอี้เจิ้นออกไปนอกห้องเรียน
เพื่อนร่วมชั้นทั้งหมดมองเจียนอี้หลิงเดินออกจากห้องเรียนอย่างช้าๆ ทีละก้าว
พวกเขารู้สึกว่าเจียนอี้หลิงดูเท่อย่างบอกไม่ถูก!
เธอเป็นคนแรกที่กล้าทำให้เฉียวอี้เจิ้น นักเลงหญิงของโรงเรียนต้องหมดทาง!
###
ตอนกลางคืน เฉียวลี่เหยาไปพบประธานกรรมการของกลุ่มธุรกิจฉีเยว่ อวี่ สือเหมียว ก่อน
เขากับอวี่ สือเหมียวรู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว
ครั้งนี้เขาหวังว่าจะได้สานสัมพันธ์กับท่านผู้สูงศักดิ์จากกรุงปักกิ่งโดยผ่านการแนะนำของอวี่ สือเหมียว
หลังจากท่านผู้สูงศักดิ์มาถึงเมืองหั้งหยวน ก็ได้พักอยู่ที่ตระกูลอวี๋
เพราะว่าคุณชายของตระกูลอวี๋ อวี๋ซี รู้จักกับบรรพบุรุษของตระกูลจ้าย
ดังนั้นเฉียวลี่เหยาจึงเกิดความคิดอยากจะขอพบท่านผู้สูงศักดิ์ผ่านทางอวี่ สือเหมียว
เพื่อการนี้เขาถึงกับส่งคนไปเตรียมของกำนัลอย่างดี
พูดดีพูดชั่วอยู่นาน ในที่สุดอวี่ สือเหมียวก็ยอมอ่อนข้อ ตกลงให้เขามาที่บ้านพักหลังเก่าของตระกูลอวี๋ในวันนี้
บ้านพักหลังเก่าของตระกูลอวี๋อยู่ติดกับบ้านเก่าของบ้านเจียน แถวนี้มีบ้านอยู่แค่สองหลังนี้เท่านั้น
พอได้เจออวี่ สือเหมียว เฉียวลี่เหยาก็ยิ้มเต็มหน้า: "ขอบคุณมากจริงๆ สำหรับเรื่องครั้งนี้"
อวี่ สือเหมียวอายุกลางคน ร่างกายเริ่มอวบอ้วนเล็กน้อย แต่หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาสดใส บนใบหน้าเปล่งประกายความเฉียบคมของนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ
อวี่ สือเหมียวส่ายหน้า: "คุณอย่าเพิ่งรีบขอบคุณผมเลย ผมแค่พาคุณไปที่บ้านเก่าของผม จะได้เจอหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวคุณเอง"
"เข้าใจครับ" เฉียวลี่เหยายังคงดูดีใจมาก
เฉียวลี่เหยาคิดว่า ถึงแม้ท่านผู้สูงศักดิ์จะมีฐานะสูงส่ง แต่ก็เป็นแค่ลูกคุณหนูที่ใช้ชีวิตสุรุ่ยสุร่าย กินเที่ยวเล่น จะยากเย็นอะไร?
เขามีประสบการณ์ในการรับมือกับพวกลูกคุณหนูแบบนี้มามากพอ
เห็นสีหน้าของเฉียวลี่เหยาแบบนั้น อวี่ สือเหมียวก็ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง
เขารู้ว่าเฉียวลี่เหยาคิดว่าท่านผู้สูงศักดิ์เป็นคนง่ายๆ เกินไป คนที่มาจากตระกูลจ้าย จะมีใครเป็นคนง่ายๆ บ้าง?
ท่านผู้สูงศักดิ์จริงๆ แล้วมีข่าวลือว่าเป็นลูกคุณหนู แต่จากการติดต่อในช่วงไม่กี่วันนี้ ไม่ใช่คนที่จะรับมือง่ายๆ แน่นอน
"เขาอยู่ที่ห้องสันทนาการชั้นหนึ่ง กำลังเล่นบิลเลียดกับลูกชายผม" อวี่ สือเหมียวนำเฉียวลี่เหยาไปที่ห้องสันทนาการด้วยตัวเอง
หยุดที่หน้าประตูห้อง ภายในห้องมีอุปกรณ์สันทนาการหลากหลายชนิด โดยรอบโต๊ะบิลเลียดมีคนยืนอยู่เจ็ดแปดคน
มีชายหนุ่มสองคนกำลังเล่นบิลเลียด ข้างๆ มีบอดี้การ์ดสวมชุดสูทสีดำยืนเรียงแถวอยู่


## บทที่ 34 อย่าให้เกิดขึ้นอีก

เฉียวลี่เหยาในที่สุดก็ได้พบกับเล่าเซิงเย่ผู้มีชื่อเสียงว่าจัดการยากคนนี้
จ้ายหยุนเฉิงที่กำลังเล่นบิลเลียดกับอวี๋ซีอยู่ที่โต๊ะบิลเลียด สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ไม่ได้ติดกระดุมสามเม็ดบน เปิดคอเสื้อกว้าง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แน่นและแข็งแรงอย่างเลือนราง
นี่แตกต่างอย่างมากจากคนป่วยที่เฉียวลี่เหยาจินตนาการไว้
เฉียวลี่เหยาคิดว่าเล่าเซิงเย่ผู้มีสุขภาพไม่ค่อยดีคนนี้จะเป็นคนผอมแห้งและอ่อนแอ แต่จากที่เห็นตอนนี้ เขาไม่เห็นว่าร่างกายของเซิงเย่มีปัญหาตรงไหนเลย
เฉียวลี่เหยาไม่กล้าขัดจังหวะ จึงรออยู่ข้างๆ กับอวี่ สือเหมียวสักพัก
รอจนกระทั่งจ้ายหยุนเฉิงและอวี๋ซีเล่นจบเกม เฉียวลี่เหยาจึงยิ้มแย้มเดินเข้าไปหา
"เล่าเซิงเย่" เฉียวลี่เหยาเรียกพร้อมรอยยิ้ม
จ้ายหยุนเฉิงหันมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วยิ้มมุมปาก
ทันทีที่สบตากับจ้ายหยุนเฉิง เฉียวลี่เหยาก็รู้สึกตื่นเต้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
สายตาคมกริบที่ดูเหมือนจะมองทะลุใจคนแบบนี้ เฉียวลี่เหยาเคยเห็นครั้งสุดท้ายตอนที่พบกับประธานของเทียนซิง กรุ๊ป
และครั้งนั้นเขาก็แค่สบตากับอีกฝ่ายแวบเดียวเท่านั้น ด้วยตำแหน่งของเขา ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับประธานของเทียนซิง กรุ๊ป
เฉียวลี่เหยาคว้าโอกาสนี้ไว้ รีบหยิบโสมอายุพันปีที่เขาเตรียมมาอย่างดีออกมา
บรรจุในกล่องผ้าไหมสีแดงสด เปิดออกมาจะเห็นโสมป่าที่มีรากมากมายจัดวางรูปทรงสวยงาม
"นี่คือ..."
"คุณเล่นอะไรเป็น?" จ้ายหยุนเฉิงตัดบทเฉียวลี่เหยา
แถมยังไม่แม้แต่จะมองโสมป่าที่เฉียวลี่เหยาใช้เงินมากมายหามาด้วยซ้ำ
เฉียวลี่เหยาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่โต๊ะบิลเลียดข้างๆ รีบตอบ "ผมเล่นไม่เก่ง คงสู้เล่าเซิงเย่ไม่ได้แน่ๆ"
"คุณลองเล่นสักเกมกับอวี๋ซี" จ้ายหยุนเฉิงยื่นไม้คิวให้เฉียวลี่เหยาโดยตรง
เฉียวลี่เหยารู้สึกงงๆ ไม่เข้าใจความหมายของจ้ายหยุนเฉิง
หลังจากลังเลอยู่สักพักก็รับไม้คิวมา
จากนั้นเฉียวลี่เหยาก็เห็นจ้ายหยุนเฉิงเดินไปนั่งลงที่โซฟาข้างๆ
เฉียวลี่เหยามองดูอวี๋ซีที่กำลังจะเริ่มเล่นแล้ว ก็จำใจต้องลงสนามเล่นกับอวี๋ซีในเกมนี้
อวี่ สือเหมียวเดินไปข้างๆ จ้ายหยุนเฉิง แล้วถามเบาๆ ว่า "เล่าเซิงเย่ไม่พอใจหรือครับ?"
"อะไรนะ" จ้ายหยุนเฉิงเอ่ยปาก เสียงทุ้มน่าฟัง
เขายิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดูเหมือนยิ้มแต่ไม่ใช่ยิ้ม สายตาคมกริบ ทั้งดูเจ้าเล่ห์และมีเลศนัย
อวี่ สือเหมียวใจหายวาบ รู้ว่าเล่าเซิงเย่ตั้งใจให้เขาพูดเอง
"เรื่องที่ผมพาประธานเฉียวมาพบท่านน่ะครับ"
มือขวาของจ้ายหยุนเฉิงเคาะที่ที่วางแขนของโซฟาเบาๆ เป็นจังหวะ ผ่านไปพักใหญ่ก็เอ่ยประโยคหนึ่งออกมาเบาๆ
"ครั้งหน้าอย่าทำอีก"
"ครับ ทราบแล้ว" อวี่ สือเหมียวรู้ว่าคราวนี้เขาจำเป็นต้องปฏิเสธผู้มาเยือนทุกคนแล้ว
หลังจบเกมหนึ่ง ก็เปลี่ยนให้อวี่ สือเหมียวไปเล่นกับเฉียวลี่เหยา เฉียวลี่เหยาอยากจะมาคุยกับจ้ายหยุนเฉิง แต่ไม่มีโอกาสเลย
อวี๋ซีเดินมาข้างๆ จ้ายหยุนเฉิง พูดเบาๆ ว่า "เล่าเซิงเย่ ขอบคุณท่านมากนะครับ ผมได้เห็นหน้าตอนที่ไอ้นามสกุลเฉียวนี่เสียท่าเสียทีเสียที! ท่านไม่รู้หรอกว่าตอนที่ผมเรียนมัธยมที่เซิงฮั่วน่ะ ผมเกลียดไอ้หมอนี่แค่ไหน"
หยุดไปครู่หนึ่ง อวี๋ซีก็พูดต่อ "อ้อ ปู่จ้ายสั่งผมเมื่อกี้นี้ให้แนะนำสาวน้อยบริสุทธิ์ให้ท่านรู้จักด้วยนะครับ"
อวี๋ซีไม่กล้าปิดบังจ้ายหยุนเฉิง ปู่จ้ายสั่งให้เขาทำอะไร เขาก็บอกจ้ายหยุนเฉิงตามตรง
ปู่จ้ายอยากให้จ้ายหยุนเฉิงกินเด็กก็ไม่ใช่เรื่องวันสองวันแล้ว
ส่วนที่เน้นว่าต้องเป็นสาวน้อยบริสุทธิ์ คงกลัวว่าถ้าเป็นคนที่ยั่วยวนเกินไปจะทำให้ร่างกายของเล่าเซิงเย่แย่ลง


## บทที่ 35 ส่งเจียนอี้หลิงกลับคฤหาสน์เก่า

จริงๆแล้วไม่แปลกที่ปู่จ้ายจะมีความคิดแบบนี้ จ้ายหยุนเฉิงดูเหมือนจะแข็งแรงดี แต่ความจริงแล้วเป็นคนที่อาจจะจากไปได้ง่ายๆ
ตระกูลจ้ายมีเขาเป็นทายาทเพียงคนเดียว ถ้าเขาจากไปจริงๆ ตระกูลจ้ายที่ยิ่งใหญ่ก็จะสิ้นสุดลง
น่าเสียดายที่เล่าเซิงเย่เล่นอะไรก็ได้ แต่ไม่เล่นผู้หญิง
ในเรื่องนี้เขาสะอาดเหมือนกระดาษขาว
จริงๆแล้วถ้าพูดถึงอายุ เล่าเซิงเย่ยังไม่ถึงวัยที่ต้องถูกเร่งให้แต่งงานเลย
ไม่เคยคบผู้หญิงก็เป็นเรื่องปกติ อวี๋ซีเองก็ไม่เคยคบใคร
แต่ใครจะไปรู้ว่าเล่าเซิงเย่มีสถานการณ์พิเศษ
ตอนอยู่กรุงปักกิ่ง ตระกูลจ้ายก็หาคนให้เล่าเซิงเย่ ใช้วิธีต่างๆ ปรากฏตัวต่อหน้าเล่าเซิงเย่ พยายามดึงดูดความสนใจของเล่าเซิงเย่
แต่เล่าเซิงเย่ก็ไม่สะทกสะท้าน
ปู่จ้ายถึงกับพูดออกมาตรงๆว่า ขอแค่ทำให้เล่าเซิงเย่สนใจได้ ฐานะอะไรก็ไม่ใช่ปัญหา ขอแค่เป็นครอบครัวที่ดี ขอแค่มีความประพฤติดี
"นายจัดการเอง" จ้ายหยุนเฉิงส่งสายตาให้อวี๋ซี
อวี๋ซีหน้าเศร้า เขารู้ว่าคำว่า "นายจัดการเอง" ไม่ได้หมายถึงให้เขาจัดการผู้หญิง แต่หมายถึงให้เขาจัดการปู่จ้าย
"เล่าเซิงเย่ ผมรู้สึกว่าสักวันผมต้องตายในมือปู่ของคุณแน่ๆ" เขาไม่สามารถหลอกจ้ายหยุนเฉิงได้ ก็เลยต้องช่วยจ้ายหยุนเฉิงหลอกปู่จ้ายที่อยู่ไกลถึงกรุงปักกิ่ง
###
ตอนกลางคืน เจียนอี้หลิงกำลังอยู่ในห้องหนังสือ เจียนซือไห่และเจียนหยวนเฉิงมาหาเจียนอี้หลิงพร้อมกัน
เมื่อเห็นพวกเขาทั้งสองคนปรากฏตัวพร้อมกัน เจียนอี้หลิงก็รู้ว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ
"เสี่ยวหลิง พ่อมีเรื่องหนึ่งอยากจะปรึกษาลูก" เจียนซือไห่ขมวดคิ้วเป็นรูปตัวอักษรจีนคำว่า "川" สายตาไม่กล้ามองเจียนอี้หลิงตรงๆ
เจียนอี้หลิงพยักหน้าเล็กน้อย ด้วยสีหน้าจริงจังและสงบนิ่ง
"เอ่อ...พี่ชายคนที่สามของเธอ...กำลังจะออกจากโรงพยาบาล..." เจียนซือไห่ที่เด็ดเดี่ยวในบริษัท แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกสาว กลับพูดติดๆ ขัดๆ
"ให้ผมพูดเองดีกว่า" เจียนหยวนเฉิงรับช่วงต่อ "หยุนเหนียวกำลังจะออกจากโรงพยาบาล แต่มือของเขายังไม่หาย เราหาคนที่จะผ่าตัดให้เขาไม่ได้ในตอนนี้ ทางโรงพยาบาลแนะนำให้เรากลับบ้านไปพักฟื้นก่อน จะดีต่อสภาพจิตใจของเขา"
"แต่ว่าหยุนเหนียวยังไม่อยากพบหน้าเธอ ผมได้ปรึกษากับพ่อแล้ว คิดว่าก่อนที่เขาจะยอมรับเธอได้อย่างสมบูรณ์ เราอยากจะส่งเธอไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าก่อน ได้โทรคุยกับคุณปู่คุณย่าแล้ว พรุ่งนี้เลิกเรียนให้เธอกลับไปที่บ้านหลังเก่าเลย ถ้ามีอะไรที่ต้องเอาไปด้วย ให้จัดเตรียมไว้วันนี้ พรุ่งนี้ตอนกลางวันผมจะช่วยนำไปส่งให้ก่อน"
หลังจากเจียนหยวนเฉิงพูดจบ ก็รอดูปฏิกิริยาของเจียนอี้หลิง
ก่อนที่จะมาแจ้งเจียนอี้หลิง เจียนซือไห่ เวินนวน และเจียนหยวนเฉิงทั้งสามคนได้ปรึกษากันอยู่พักใหญ่แล้ว
และคาดการณ์ว่าเจียนอี้หลิงอาจจะมีปฏิกิริยารุนแรง
เจียนซือไห่ไม่กล้ามองตาเจียนอี้หลิง ครั้งที่แล้วเมื่อคุณป้าเสนอให้รับเจียนอี้หลิงไปอยู่ที่บ้านหลังเก่า เขาไม่ได้ตกลง ไม่คิดว่าครั้งนี้จะต้องส่งไปด้วยเหตุผลแบบนี้
"ค่ะ" คำตอบของเจียนอี้หลิงสั้นกระชับ
จากนั้นก็หันหลังกลับไปเก็บของ
เจียนซือไห่และเจียนหยวนเฉิงไม่ได้คาดคิดว่าเจียนอี้หลิงจะมีปฏิกิริยาแบบนี้
พวกเขาถึงกับคิดว่าเจียนอี้หลิงอาจจะร้องไห้โวยวาย
แต่กลับไม่คิดว่าเธอจะยอมรับการจัดการของพวกเขาอย่างเงียบๆ แบบนี้
มองดูเจียนอี้หลิงที่ไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย เชื่อฟังอย่างเงียบๆ มองดูร่างเล็กๆ ของเธอ
หัวใจของพ่อลูกทั้งสองเหมือนถูกทุบอย่างแรงด้วยของทื่อ
"เสี่ยว เสี่ยวหลิง...ถ้า ถ้าหนูต้องการอะไรบอกพ่อนะ พ่อ..." เจียนซือไห่พยายามทำอะไรสักอย่างเพื่อปลอบโยนเจียนอี้หลิง
เจียนอี้หลิงส่ายหน้า ใบหน้าเล็กๆ ดูอ่อนเยาว์แต่สงบนิ่ง


## บทที่ 36 เสี่ยวกว้ายของฉัน ฉันจะรักเธอเอง

เจียนซือไห่และเวินนวนไม่อยากจากไป เจียนอี้หลิงรู้เรื่องนี้ดี
เพราะในนิยายต้นฉบับที่เธอเคยอ่าน ฉากนี้ก็เกิดขึ้นเช่นกัน
แน่นอนว่าปฏิกิริยาของเจียนอี้หลิงในต้นฉบับรุนแรงมาก เธอร้องไห้โวยวายอย่างหนัก
ผลลัพธ์สุดท้ายคือเจียนซือไห่และเวินนวนใจอ่อน ไม่ได้ส่งเจียนอี้หลิงไปที่บ้านเก่า
แต่ผลลัพธ์ก็โหดร้าย เพราะเจียน หยวนเน่าและเจียนอี้หลิงที่กลับมาบ้านเจียนเหมือนดาบสองเล่มที่แขวนอยู่เหนือหัวครอบครัวเจียน
ความขัดแย้งระหว่างสองคนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทั้งครอบครัวเจียนตกอยู่ในความทุกข์อย่างลึกซึ้ง
ดังนั้นเมื่อเทียบกับผลลัพธ์แบบนั้น เจียนอี้หลิงจึงเลือกที่จะยอมตามคำสั่ง กลับไปพักที่บ้านเก่าครอบครัวเจี้ยนชั่วคราว
เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนที่เจียนหยวนเฉิงจะนำกระเป๋าเดินทางของเจียนอี้หลิงไปส่งที่บ้านเก่า คุณป้าก็มาถึงก่อน
ตอนนั้นเพิ่งแปดโมงกว่า ๆ เจียนซือไห่ยังไม่ได้ออกจากบ้านด้วยซ้ำ
"แม่ คุณมาทำไมครับ? ให้คนขับรถมารับก็ได้ หรือไม่ก็รอสักครู่หยุนเฉิงจะเอาไปส่งเองครับ"
คุณป้าจงใจไม่สนใจเจียนซือไห่ เดินตรงเข้าไปในบ้าน พบกระเป๋าเดินทางของเจียนอี้หลิงที่กองอยู่หน้าประตูห้อง สั่งให้คนขับรถขนกระเป๋าทั้งหมดไปไว้ที่รถ
"แม่ อย่าโกรธนะครับ แม่ก็รู้ว่าเรื่องนี้ผมกับเวินนวนก็ไม่มีทางเลือก..."
เจียนซือไห่รู้ว่าแม่ของเขาโกรธ สีหน้าดูอ่อนล้าและขมขื่น
"ฉันก็ไม่ได้บอกว่าพวกเธอทำผิด" คุณป้าทำหน้าบึ้งตึง ไม่แสดงท่าทีดี ๆ กับลูกชายเลย "พวกเธอมีเหตุผลของพวกเธอ ฉันเข้าใจทั้งหมด แต่การที่ฉันย่าแก่ ๆ คนนี้จะรักและเป็นห่วงหลานสาวที่ฉันเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กก็ไม่ผิดนะ ใช่ไหม? พวกเธอไม่มีเวลามาสนใจเธอแล้ว แล้วจะไม่ให้ฉันย่าแก่ ๆ คนนี้รักเธอบ้างเหรอ?"
"ใช่ ๆ ครับแม่ ผมเข้าใจ ขอรบกวนแม่ช่วยดูแลเสี่ยวหลิงสักพักนะครับ" เจียนซือไห่นึกถึงท่าทางว่าง่ายของเจียนอี้หลิงเมื่อคืน รู้สึกเจ็บปวดในอกอย่างห้ามไม่ได้
"ไม่ต้องให้เธอลำบากหรอก! ฉันมีความสุขมากเลย! ต่อไปเธอไม่ต้องรับเด็กกลับไปอีกแล้ว ให้ย่าแก่ๆ อย่างฉันเลี้ยงดูก็พอ"
คุณป้ารู้สึกไม่สบายใจ คำพูดที่ออกมาจึงไม่ค่อยไพเราะนัก
เจียนซือไห่ได้แต่ยอมรับฟังคำสั่งสอนอย่างว่าง่าย แต่การให้คุณป้าดูแลตลอดไปนั้นคงเป็นไปไม่ได้ เจียนซือไห่คิดว่าจะรอให้ท่าทีของเจียน หยวนเน่าผ่อนคลายลงก่อน แล้วค่อยรับเจียนอี้หลิงกลับมา
ก่อนจากไป คุณป้าได้แสดงท่าทีของตนต่อเจียนซือไห่ว่า: "ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่าเสี่ยวหลิงจะเป็นเด็กที่ใจร้ายขนาดนั้น ถึงแม้ว่าเธอจะลงมือจริง ฉันก็เชื่อว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ ไม่ใช่ความตั้งใจของเธอ"
เจียนซือไห่มองตามคุณป้าที่จากไป ในใจรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
###
ตอนเย็น แม่ท่านเจียนมารอที่หน้าประตูโรงเรียนมัธยมชิงหัวแต่เนิ่นๆ
การให้คนขับรถมารับอย่างเดียวนั้นไม่วางใจ จึงตามมาด้วยตัวเอง
แม้ยังไม่ถึงเวลาเลิกเรียน แม่ท่านเจียนก็อดใจไม่ไหว ชะเง้อมองหาอยู่เรื่อย
"คุณป้าครับ อย่าเพิ่งร้อนใจเลย ถึงเวลาคุณหนูก็จะออกมาเองครับ" คนขับรถพยายามปลอบ
"เธอไม่เข้าใจหรอก เสี่ยวกว้ายของฉันภายนอกดูดุดัน แต่จริงๆ แล้วอ่อนไหวมาก" แม่ท่านเจียนเลี้ยงดูลูกชายมาสามคน แถมยังมีหลานอีกมากมาย เรื่องการดูแลเด็กนั้นคุณป้ามีประสบการณ์มากทีเดียว
แล้วคุณป้าก็ถอนหายใจ: "เด็กผู้หญิงจะอ่อนแอหน่อยก็ไม่เป็นไร ลูกหลานผู้หญิงของบ้านเจียนเราสามารถเป็นคนอ่อนแอได้ แต่ที่น่ากลัวคือถ้าเด็กสองคนนี้มีปมในใจแล้วไม่สามารถคลี่คลายได้"
รอไปสักพัก เจียนอี้หลิงก็มาถึง แม่ท่านเจียนดีใจมาก รีบช่วยถือกระเป๋าให้เจียนอี้หลิง แล้วดึงให้นั่งข้างๆ ตัวเอง
"เสี่ยวกว้าย ย่าคิดถึงหนูจะแย่แล้ว จริงๆ แล้วครั้งนี้ย่าเป็นคนบอกพ่อของหนูเองนะ ย่าอยากให้หนูมาอยู่เป็นเพื่อนที่บ้านเก่าครอบครัวเจี้ยน พ่อของหนูเถียงย่าไม่ได้"
"ค่ะ" เจียนอี้หลิงพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้เปิดโปง


## บทที่ 37 การพบกันโดยบังเอิญ

เขตตงเฉิงของเมืองหั้งหยวน บริเวณหมู่บ้านวิลล่าย่านเนินเขา
ที่นี่มีเพียงตึกสองหลังที่มีสถาปัตยกรรมแบบโบราณและยิ่งใหญ่ หลังหนึ่งเป็นของตระกูลอวี๋ อีกหลังเป็นของบ้านเจียน
ทั้งสองตระกูลนี้เป็นตระกูลใหญ่อันดับต้นๆของเมืองหั้งหยวน และมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน
ขณะนี้ บนถนนหน้าวิลล่าทั้งสองหลังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์เล็กน้อย รถคันหนึ่งชนท้ายอีกคัน
ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แค่ทำให้ถนนติดขัด
แม่ท่านเจียนและเจียนอี้หลิงที่กำลังจะกลับบ้านถูกขวางทางอยู่บนถนน
เห็นว่าใกล้จะถึงประตูบ้านแล้ว แม่ท่านเจียนจึงจูงเจียนอี้หลิงลงมาเดินกลับบ้าน
ตอนที่เจียนอี้หลิงเดินผ่านจุดเกิดเหตุ เห็นว่ารถที่ชนกันเป็นรถสปอร์ตสองคัน
คันหลังเป็นสีแดงสดใส คันหน้าเป็นสีเขียวสดใสยิ่งกว่า
คนขับรถสปอร์ตสีเขียวตอนนี้พิงอยู่ที่ขอบหน้าต่างรถ ท่าทางดูสบายๆเกียจคร้าน
แรกเห็นยังไม่เห็นหน้าผู้ชายคนนั้น แค่รู้สึกว่าเป็นผู้ชายตัวสูงผอม
และยังสวมเสื้อไม่เรียบร้อย เสื้อเชิ้ตไม่ได้ติดกระดุมหลายเม็ด
ไม่รู้ว่าสังเกตเห็นสายตาของเจียนอี้หลิงหรือเปล่า ชายคนนั้นจู่ๆ ก็หันหน้ามา สบตากับเจียนอี้หลิงพอดี
เป็นเขา!
เจียนอี้หลิงจำชายคนนั้นได้ในทันที เป็นผู้ชายที่หิวท้องอยู่ในทางเดินโรงพยาบาลวันนั้น
จ้ายหยุนเฉิงเห็นเจียนอี้หลิง มุมปากก็ยกขึ้นทันที
เห็นได้ชัดว่าเขาก็จำเจียนอี้หลิงได้เช่นกัน
เจียนอี้หลิงรีบหลบสายตาตัวเองทันที
อวี๋ซีเดินเข้ามา พบว่าจ้ายหยุนเฉิงกำลังมองอะไรบางอย่างอย่างเหม่อลอย จึงมองตามสายตาของจ้ายหยุนเฉิงไป
แม่ท่านเจียนและเจียนอี้หลิง?
คนแก่คนหนึ่งเด็กคนหนึ่ง เล่าเซิงเย่มองพวกเขาทำไม?
หลังจากแม่ท่านเจียนและเจียนอี้หลิงเข้าประตูบ้านเจียนไปแล้ว สายตาของจ้ายหยุนเฉิงก็ยังไม่ละไป
อวี๋ซีรู้สึกอยากรู้เล็กน้อย: "มีอะไรเกิดขึ้นกับแม่ท่านเจียนและนางสาวเจี้ยนหรือ?"
"นางสาวเจี้ยน?" จ้ายหยุนเฉิงเลิกคิ้ว รอยยิ้มที่มุมปากลึกขึ้นเล็กน้อย
"ใช่แล้ว เจียนอี้หลิง ลูกสาวคนเดียวของบ้านเจียน คุณไม่รู้หรอก รุ่นที่สามของตระกูลเจียนมีลูกชายแปดคน แต่มีลูกสาวคนเดียวคนสุดท้ายนี้ ทั้งครอบครัวตามใจเธอมากเลย! คุณป้าเก็บเธอไว้ในปากกลัวละลาย อุ้มไว้ในมือกลัวตกหล่น"
ในฐานะเพื่อนครอบครัว อวี๋ซีรู้จักสถานการณ์ของบ้านเจียนพอสมควร
"ไป ไปเยี่ยมเฒ่าใหญ่ตระกูลเจียนกัน" จ้ายหยุนเฉิงพูดขึ้นมาทันที
"อะไรนะ?" อวี๋ซีงงไปหมด ไปเยี่ยมเฒ่าใหญ่ตระกูลเจียน?
เล่าเซิงเย่บอกว่าเขาจะไปเยี่ยมเฒ่าใหญ่ตระกูลเจียน?
เขาไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?
เห็นจ้ายหยุนเฉิงทำท่าจะเดินไปทางบ้านเจียน อวี๋ซีรีบดึงจ้ายหยุนเฉิงไว้: "เล่าเซิงเย่ คุณยังต้องรอตำรวจจราจรอยู่"
อวี๋ซีชี้ไปที่รถสองคันที่ชนกันที่ที่เกิดเหตุ เมื่อกี้ตอนที่เล่าเซิงเย่กำลังขับรถอยู่ ถูกคันหลังชนท้าย อีกฝ่ายแจ้งตำรวจ ตอนนี้พวกเขากำลังรอตำรวจจราจรมา
รถเป็นของอวี๋ซี แต่คนที่ขับรถเมื่อกี้คือจ้ายหยุนเฉิง
จ้ายหยุนเฉิงหันไปมองคนขับรถที่ชนท้ายเขา
สายตาดุดัน ทำให้อีกฝ่ายสะดุ้งตกใจ
คนขับรถที่ชนท้ายเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ มีรอยสักที่แขน ดูเหมือนจะเป็นคนดุร้าย แต่ตอนนี้กลับหดหัวเหมือนลูกไก่
คนนี้เป็นลูกชายคนเดียวของกรรมการบริษัทอสังหาริมทรัพย์แห่งหนึ่งในเมืองเฮิงหยวน มีภูมิหลังบางอย่างในเมืองเฮิงหยวน
หลังจากชนท้าย เขาอาศัยภูมิหลังของตัวเองมาเถียงกับเล่าเซิงเย่ และยังโทรแจ้งตำรวจเอง
แต่คราวนี้เขาเจอของแข็งเข้าให้แล้ว และเป็นชนิดที่แข็งมากๆ ด้วย
เมื่อรู้ว่าคนที่ขับรถคือจ้ายหยุนเฉิง เขาก็หดหัวแล้ว เสียใจที่ตัวเองโทรแจ้งตำรวจ
ตอนนี้เขาอยากจะตกลงกันเอง!
เขาจะจ่ายเท่าไหร่ก็ได้!
เขาไม่อยากรบกวนเวลาของเล่าเซิงเย่เลยแม้แต่น้อย!


## บทที่ 38 ป้ารองเหอหยาน

แม่ท่านเจียนและเจียนอี้หลิงกลับมาที่บ้านเจียน ในห้องรับแขกมีคุณป้าสองของบ้านเจียนนั่งอยู่ นั่นคือเหอหยาน
เจียนซือไห่และน้องชายสองคนคือเจียนชูหงและเจี่ยน ซือเผิงมีความสัมพันธ์ที่ดีมาตลอด พี่น้องทั้งสามคนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ร่วมกันก้าวไปข้างหน้าและขยายธุรกิจของครอบครัวเจียน
แต่คุณป้าสองของบ้านเจียนคือเหอหยานไม่พอใจเจียนซือไห่และครอบครัวของเขามาก เธอรู้สึกว่าเจียนซือไห่ได้รับส่วนแบ่งทรัพย์สินของครอบครัวมากกว่า ทำให้สามีของเธอคือเจียนชูหงเสียเปรียบ
นอกจากนี้ คุณปู่และคุณย่ายังรักเจียนอี้หลิงมากกว่า ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
เธอยังกังวลว่าหลังจากคุณปู่และคุณย่าจากไป พวกเขาอาจจะยกทรัพย์สินทั้งหมดให้กับเด็กผู้หญิงคนนี้คือเจียนอี้หลิง
ทุกคนล้วนเป็นลูกหลานของบ้านเจียน ไม่ควรปล่อยให้เจียนอี้หลิงเด็กผู้หญิงคนนี้ได้เปรียบแต่เพียงผู้เดียว
ครั้งนี้เธอได้ยินว่าคุณย่าจะพาเจียนอี้หลิงกลับมาอยู่ที่บ้านเจียนเป็นเวลานาน เธอจึงทนไม่ไหวและพาลูกชายมาที่นี่โดยตรง
ตอนนี้ลูกชายของเธอคือเจียนอวี่เจี่ยถูกคุณปู่เรียกไปที่ห้องหนังสือเพื่อถามเรื่องการเรียน
เมื่อเห็นเหอหยาน คุณย่าไม่รู้สึกแปลกใจเลย เพราะเหอหยานมักจะพาเจียนอวี่เจี่ยกลับมาที่บ้านเก่าเพื่อเยี่ยมพวกเขาเป็นประจำ
หลังจากทักทายคุณย่าแล้ว สายตาของเหอหยานก็มองไปที่เจียนอี้หลิง
"เสี่ยวหลิง ยิ่งโตยิ่งสวยนะ" เหอหยานจับมือของเจียนอี้หลิงไว้ ใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มที่ดูเมตตา
ก่อนแต่งงานกับเจียนชูหง เหอหยานเคยเป็นนักแสดงที่มีชื่อเสียงพอสมควร เธอจึงมีทักษะในการควบคุมสีหน้าของตัวเองเป็นอย่างดี
"อืม" เจียนอี้หลิงอยากจะดึงมือออกจากมือของเหอหยาน แต่เหอหยานจับไว้แน่น เธอดึงไม่ออก และก็ไม่อยากใช้แรงมากเกินไปเพราะไม่อยากทำให้มือตัวเองบาดเจ็บ
"เสี่ยวหลิงเป็นอะไรไปหรือ? ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าชอบป้าสองมากหรอกหรือ? เกิดเรื่องไม่สบายใจที่โรงเรียนหรือเปล่า? เล่าให้ป้าสองฟังสิ ป้าสองจะช่วยคิดหาทางออกให้!" เหอหยานเห็นว่าปฏิกิริยาของเจียนอี้หลิงดูแปลกไป
ก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ระหว่างเจียนอี้หลิงและเหอหยานค่อนข้างดี เพราะเหอหยานเป็นคนพูดเก่งและแสดงเป็น ทำให้เจียนอี้หลิงที่ยังเด็กและไร้เดียงสาหลงเชื่อโดยสิ้นเชิง
แต่ไม่รู้ว่าเหอหยานตั้งใจจะทำให้เธอเสียคน ยิ่งเจียนอี้หลิงทำตัวไร้กฎเกณฑ์และไม่รู้จักหนักเบามากเท่าไหร่ เหอหยานก็ยิ่งได้ประโยชน์มากขึ้นเท่านั้น
ในนิยายต้นฉบับ เรื่องโง่ ๆ ที่เจียนอี้หลิงทำในภายหลังเมื่อเธอกลายเป็นคนคลั่งไคล้นั้น ล้วนเป็นความคิดชั่วร้ายที่เหอหยานเป็นคนแนะนำทั้งสิ้น
เจียนอี้หลิงเอนตัวไปด้านหลัง ความตั้งใจที่จะหลีกเลี่ยงนั้นชัดเจน แต่เหอหยานก็ยังคงพยายามเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ แม่ท่านเจียนจึงพูดด้วยความไม่พอใจว่า "เสี่ยวกว้ายอารมณ์ไม่ดีช่วงนี้ เธออย่าไปรบกวนเขา อย่าทำให้เสี่ยวกว้ายตกใจ"
แม่ท่านเจียนไม่ค่อยชอบเหอหยานอยู่แล้ว ในบรรดาลูกสะใภ้ทั้งสามคนของบ้านเจียน ลูกสะใภ้คนโตและคนเล็กล้วนเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่ที่เหมาะสมกัน มีเพียงเหอหยานเท่านั้นที่เป็นนักแสดง
ไม่ใช่ว่าคุณป้าไม่ชอบพื้นเพและอาชีพนักแสดงของเหอหยาน แต่ไม่ชอบวิธีการทำงานของเหอหยาน
ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายคนที่สองของเธอชอบ คุณป้าจะต้องเลือกคนที่มีฐานะเหมาะสมกันอย่างแน่นอน
แต่คุณป้าก็แค่ไม่ค่อยชอบเท่านั้น หลังจากที่เหอหยานแต่งเข้ามา เธอก็ไม่ได้ทำให้ลำบาก เพราะอย่างไรเสียชีวิตก็เป็นของลูก ๆ เอง
แต่ในเรื่องของเจียนอี้หลิง ใจของคุณป้ามักจะลำเอียงเสมอ
แม้แต่หลานชายแท้ ๆ ที่ทำให้เสี่ยวกว้ายของเธอไม่พอใจ เธอก็ยังว่ากล่าวตักเตือน แล้วเหอหยานจะรอดพ้นได้อย่างไร
วันนี้ถ้าเป็นคนอื่น คุณป้าก็จะมีท่าทีแบบเดียวกัน เพราะไม่มีใครสำคัญเท่ากับเสี่ยวกว้ายของเธอ
เหอหยานรีบยิ้มแหย ๆ "แม่คะ ฉันไม่ได้มีเจตนาอะไรนะคะ ฉันจะทำร้ายเสี่ยวหลิงได้ยังไงล่ะคะ ฉันรักเธอจนแทบจะไม่ทันแล้ว! แม่ก็รู้นี่คะว่าฉันอยากให้เสี่ยวหลิงเป็นลูกแท้ ๆ ของฉันขนาดไหน!"
เหอหยานยิ้มแหย ๆ บนใบหน้า แต่ในใจกลับกำลังขบฟันกรอด


## บทที่ 39 แผนการของเหอหยาน

เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แต่แม่กลับพูดถึงเธอแบบนั้น เห็นได้ชัดว่ามีอคติกับเธอ
เหอหยานรู้ว่าเพราะตนเองไม่ได้เกิดในตระกูลใหญ่เหมือนเวินนวน จึงไม่เป็นที่ชื่นชอบของแม่สามี แต่การที่แม่สามีพูดแบบนี้ก็ทำให้เธอเจ็บปวดมาก!
คุณป้าอธิบายว่า "เสี่ยวหลิงกำลังกังวลเรื่องการสอบ รอให้อารมณ์เธอดีขึ้นกว่านี้แล้วค่อยไปพูดคุยกับเธอนะ"
เหอหยานยิ้มเจื่อนๆ พูดว่า "แม่คะ หนูเข้าใจแล้ว เรื่องสอบนี่ เสี่ยวหลิงไม่ต้องสนใจมากหรอกค่ะ ครอบครัวเราไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องสอบให้ได้คะแนนดีมากหรอก ไม่คุ้มที่จะกดดันตัวเองขนาดนั้นหรอกค่ะ"
เหอหยานมักจะพูดแบบนี้เพื่อปลูกฝังแนวคิดที่ว่าไม่จำเป็นต้องพยายามให้กับเจียนอี้หลิง
เหอหยานบอกเจียนอี้หลิงหลายครั้งแล้วว่า ตอนนี้เธอสามารถพึ่งพาปู่ย่า พ่อแม่ได้ อีกไม่กี่ปีก็จะสามารถพึ่งพาสามีและพี่ชายได้
ในอนาคต แค่อสังหาริมทรัพย์ที่ผู้ใหญ่ทิ้งไว้ให้เธอก็พอให้เธอกินดื่มได้ตลอดชีวิตแล้ว
เจียนอี้หลิงยื่นมือดึงเสื้อคุณป้าเจียน "หิวแล้วค่ะ"
คุณป้าเจียนได้ยินแบบนั้นก็รีบเร่งคนรับใช้ให้ยกอาหารมา "เร็วๆ เราจะทานข้าวกันแล้ว เสี่ยวหลิงหิวแล้ว"
เมื่อคุณป้าเจียนพาเจียนอี้หลิงไปที่ห้องอาหาร สีหน้าของเหอหยานที่อยู่ด้านหลังก็หม่นลง
ยายเด็กบ้านี่ ก่อนหน้านี้ยังฟังคำเธออยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้
ถ้าเรียนรู้ที่จะฉลาดขึ้นจริงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเธอเลย
เหอหยาน ใช้ช่วงเวลาที่เดินไปห้องน้ำก่อนทานอาหารเพื่อโทรศัพท์
โทรศัพท์ดังอยู่พักใหญ่กว่าจะรับสาย ปลายสายเป็นเสียงของหญิงวัยกลางคน
เหอหยาน เอ่ยปากถามทันที: "มู่เซา นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมเจียนอี้หลิงถึงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน?"
น้ำเสียงของเหอหยานเต็มไปด้วยการต่อว่า
"คุณนายคนที่สอง ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ช่วงนี้ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลดูแลคุณชายสามตลอด ไม่ค่อยได้ติดต่อกับคุณหนูเลย" เสียงของหญิงวัยกลางคนปลายสายนุ่มนวล ระมัดระวัง
"แล้วเธอยังคงพูดย้ำกับเจียน หยวนเน่าว่ามือของเขาพิการแล้ว ชีวิตของเขาจบแล้ว อยู่หรือเปล่า?"
"ฉันทำอยู่ค่ะ แต่ฉันกลัวมาก กลัวว่าเขาจะนึกถึงรายละเอียดของวันนั้นได้ ฉันเคยถามหมอ ความทรงจำที่เลือนรางตอนที่คนมีอารมณ์รุนแรงนั้น มีโอกาสที่จะฟื้นคืนมาได้ในภายหลัง ถ้าเขานึกออก ก็จะรู้ว่าฉันโกหกเขา!"
เสียงฟังดูไม่มั่นใจ ชัดเจนว่ากลัวจริงๆ
เหอหยาน ปลอบโยนหญิงวัยกลางคน: "เธออย่าตื่นตระหนก ถ้าเขาจำได้จริงๆ เธอก็บอกว่าเธอเห็นผิดไปก็ได้ อีกอย่าง ผ่านมานานขนาดนี้แล้วเขายังไม่นึกออก ส่วนใหญ่ก็คงจำไม่ได้แล้วล่ะ ตอนที่พวกเขาทะเลาะกัน ทั้งสองคนก็มีการสัมผัสทางร่างกายกันอยู่แล้ว เขาตกลงมาก็มึนงงไปหมด จะรู้ได้ยังไงว่าตัวเองล้มลงมาเองหรือโดนเจียนอี้หลิงผลัก เธอเป็นคนแรกที่ปรากฏตัวข้างๆ เขาหลังจากที่เขาล้ม แค่เธอบอกว่าเธอวิ่งมาแล้วเห็นเหตุการณ์ เขาก็จะไม่คิดอะไรมาก เขาจะโกรธแค่ว่าน้องสาวที่เขารักที่สุดกลับโหดร้ายกับเขาขนาดนี้ รักมาก เกลียดก็มาก พอรักหรือเกลียดแล้ว สมองก็ไม่แจ่มใสแล้ว อารมณ์ของคนหนุ่มสาวก็เป็นแบบนี้แหละ"
หญิงวัยกลางคนปลายสายเงียบไป
ผ่านไปพักใหญ่ หญิงคนนั้นจึงพูดว่า: "คุณนายคนที่สอง ฉันว่าเรื่องนี้ก็แค่นี้เถอะ เจียนอี้หลิงก็โดนสั่งสอนมามากพอแล้ว คุณชายกับคุณนายก็ดีกับฉันมาตลอด แม้แต่ตอนที่ฉันพาลูกสาวมาอยู่ด้วย พวกเขาก็ไม่ว่าอะไร ยังขึ้นเงินเดือนให้ฉันด้วย ฉันไม่อยากทำให้พวกเขาเจ็บปวดอีกแล้ว..."
สีหน้าของเหอหยานเปลี่ยนไปทันที "มู่เซา เธอคิดให้ดีนะ! ใครกันที่ทำให้ลูกสาวเธอได้เรียนที่โรงเรียนมัธยมชิงหัว ใครกันที่จัดการให้เธอมีงานที่ได้ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้? ตอนนี้เธออยากจะไม่ทำแล้วงั้นเหรอ? ได้เลย! ต่อไปค่าเล่าเรียนมหาวิทยาลัยของลูกสาวเธอ เธอก็หาทางจ่ายเองแล้วกัน!"
นางรองกลายเป็นเจ้าพ่อ

ซิมปิ้นหลิงที่เคยเป็นตัวละครรองที่ไร้ความสำคัญ กลับกลายเป็นเจ้าพ่อที่ซ่อนตัวอยู่ ไม่เพียงแต่หมดความสนใจในพระเอกแล้ว ยังสามารถทำให้ทุกคนตาลายด้วยความเจ๋งของเธอได้ตลอดเวลา

พี่ชายตระกูลซิมที่เคยรังเกียจซิมปิ้นหลิง กลับผลัดกันแสดงละครปกป้องน้องสาว:
ซิมหยูเจี๋ย: "น้องสาวของฉันขี้กลัว อย่าทำให้เธอตกใจนะ"
ซิมหยูหมิน: "น้องสาวของฉันไม่เคยออกไปไกลบ้าน อย่าหลอกเธอนะ"
ซิมย่วนโม่: "น้องสาวของฉันร่างกายไม่แข็งแรง อย่ารังแกเธอนะ"

ทุกคนอยากร้องไห้ คุณแน่ใจหรือว่าเจ้าพ่อในบ้านคุณอ่อนแอและถูกรังแกได้ง่าย?
ใครกล้ารังแกเธอกันล่ะ!

ทุกคนคิดว่าพี่ชายตระกูลซิมแย่พอแล้ว แต่ยังมีคนที่แย่กว่านั้นอีก:
คุณชายเซิง: "ปิ้นหลิงของฉันบอบบางมาก ทนความไม่พอใจไม่ได้ ถ้าพวกเธอทำให้เธอป่วย ฉันจะสับพวกเธอเป็นซุปเพื่อบำรุงเธอ"

ทุกคน: คุณชายเซิง สายตาคุณมีปัญหา! แนะนำให้ไปพบจักษุแพทย์!