การแต่งงานที่ได้รับความรักมากที่สุดในประวัติศาสตร์: ภรรยาที่น่ารักของคุณหมู่
Bei Chuan Yun Shang Jin
## บทที่ 1 ผู้ชายชั้นเยี่ยม

ใกล้ถึงช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศก็ยังคงหนาวเย็นอยู่ อาจเป็นเพราะใกล้ถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว ทั้งเมือง Z จมอยู่ในบรรยากาศคึกคักครื้นเครง แม้ว่าลมเย็นจะพัดกระหน่ำเมืองที่เจริญรุ่งเรืองนี้ แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความกระตือรือร้นของผู้คนลดน้อยลงแม้แต่น้อย
ยามเย็น ท้องฟ้าเริ่มมีฝนละอองพรำลงมาบางๆ เมืองที่คึกคักนี้ดูเหมือนจะมีความเงียบสงบที่แทบสังเกตไม่ได้แทรกอยู่
รถยนต์สีดำยี่ห้อโฟล์คสวาเกน พาสซัท ค่อยๆ แล่นออกมาจากลานจอดรถใต้ดินของตึกสูงแห่งหนึ่งในเขตเหนือเมืองของเมือง Z ผ่านถนนกว้างยาว มุ่งหน้าตรงไปยังใจกลางเมือง
ถนนในยามค่ำคืนช่างเงียบเหงา ฝนละอองที่โปรยปรายลงมาทำให้แสงไฟถนนสองข้างทางดูสลัวลง
บนที่นั่งคนขับ เซีย เย่ กำลังควบคุมพวงมาลัยด้วยมือข้างหนึ่งอย่างมั่นคง อีกมือหนึ่งเท้าอยู่บนหน้าต่างที่เปิดกว้าง ลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างไม่หยุด ทำให้เส้นผมยาวสยายของเธอปลิวสะบัดไปมา
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงขายาวสีดำ และสวมทับด้วยเสื้อคลุมสีแดงอมชมพู รองเท้าส้นสูงสีดำ นี่คือการแต่งกายปกติของเซีย เย่ เสื้อผ้าของเธอมีไม่มาก นอกจากชุดทำงานสีดำน่าเบื่อที่ใส่เป็นประจำ เสื้อผ้าที่ใส่ออกไปข้างนอกก็มีไม่กี่ชุด
...
ร้านอาหารชิงเฟิงในใจกลางเมือง Z ขณะนี้เต็มไปด้วยแขกเหรื่อ
เซีย เย่ ก้าวเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว สายตาเย็นชาสำรวจร้านอาหารทั้งหมดเล็กน้อย ในที่สุดสายตาคมกริบของเธอก็หยุดอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่งในมุมห้อง
เซีย เย่ ก้าวเดินเข้าไป ชายที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะมาสักพักแล้วก็เก็บโทรศัพท์มือถือ เงยหน้าขึ้นมองเซีย เย่ เมื่อเห็นหน้าเซีย เย่ ชัดเจน ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายอย่างรวดเร็ว
"คุณหวังฮงใช่ไหมคะ?"
เสียงเย็นชาและแหบเล็กน้อยดังขึ้น เซีย เย่กวาดตามองชายตรงหน้าอย่างเรียบเฉย
ชายคนนั้นดูราวๆ สามสิบกว่าปี สวมชุดสูท หน้าตาธรรมดา ไม่ได้หล่อเหลาอะไร เมื่อมองเซีย เย่ก็ยิ้มออกมาบ้าง แต่เซีย เย่รู้สึกว่ามันดูขัดตาอยู่บ้าง
ชายคนนั้นพยักหน้าแล้วรีบลุกขึ้นยืน "ครับ ผมคือหวังฮง คุณคือนางสาวเซีย เย่ใช่ไหมครับ?"
เซีย เย่ตอบรับเบาๆ แล้วดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่งลง "ขอโทษที่ให้รอนาน"
หวังฮงนั่งลงเช่นกัน น้ำเสียงดูจะมีความหยิ่งผองอยู่บ้าง "ไม่เป็นไรหรอกครับ ผู้ชายรอผู้หญิงเป็นเรื่องธรรมดา แต่ขอแค่ไม่มีครั้งหน้าก็พอ ผมคิดว่านางสาวซีคงทราบเรื่องของผมดีแล้ว แต่ผมยังไม่รู้จักคุณเท่าไหร่ คุณลองแนะนำตัวหน่อยสิครับ"
เซีย เย่พยักหน้าเบาๆ "สั่งอาหารก่อนดีกว่า"
พูดจบก็โบกมือเรียกพนักงานมาสั่งอาหาร
"ฉันชื่อเซีย เย่ ทำงานที่เซิ่งซื่อจี้ทวน อายุ 26 ปี"
เซีย เย่ถอดถุงมือสีดำออกแล้วโยนไปด้านข้าง พลางพูดอย่างเรียบเฉย
"อ้อ ผมนึกออกแล้ว ป้าหลิวเคยแนะนำคุณให้ผมรู้จัก ได้ยินว่าคุณเคยเรียนที่โรงเรียนทหารมาก่อน เป็นคณะบริหารธุรกิจทางทหาร"
หวังฮงดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ พูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดชั่วครู่ แล้วมองเซีย เย่ลึกๆ สักพัก ก่อนจะพูดต่อ "ตามตรง ผมเองก็เป็นทหาร แต่ผมไม่อยากหาคนที่มีสถานะเดียวกับตัวเอง แต่อาชีพปัจจุบันของคุณผมก็พอใจอยู่นะ ผมคิดว่าผู้หญิงควรจะประหยัดมัธยัสถ์ ดูแลบ้าน สอนลูก ใช่ไหมล่ะ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาอันงดงามของเซีย เย่ก็เปล่งประกายเย็นชาออกมาเล็กน้อย แต่สีหน้าของเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลงขณะที่จ้องมองชายหน้าเย่อหยิ่งตรงหน้าอย่างเย็นชา โดยไม่ได้ตอบอะไร
"คุณเคยคบใครมากี่ครั้งแล้ว? ยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า?"
ชายคนนั้นถามอีกครั้ง โดยไม่รู้สึกอายแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซีย เย่ก็ขมวดคิ้วทันที และรู้สึกรังเกียจขึ้นมา
"ดูจากท่าทางของคุณ น่าจะใช่ ผมไม่คบกับผู้หญิงที่ไร้เดียงสา ประสบการณ์ชีวิตน้อย มักจะไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร และมักจะทนต่อการล่อลวงไม่ได้ ยากที่จะซื่อสัตย์ต่อคนเดียว แทนที่จะแต่งงานแล้วถูกนอกใจในภายหลัง ยังไงก็ดีกว่าหาผู้หญิงที่มีประสบการณ์"
หวังฮงพูดอย่างไม่ลังเล ทำท่าเหมือนผ่านอะไรมามากมาย
"ผมเป็นผู้ชายที่เน้นความเป็นจริง ผ่านอะไรมามากมาย พูดได้ว่าสิ่งที่ผู้ชายทำได้ผมก็ทำมาหมดแล้ว สิ่งที่ควรจะประสบผมก็ประสบมาหมดแล้ว ผมอยากหาผู้หญิงที่มีประสบการณ์มาใช้ชีวิตที่เหลือด้วยกัน ผู้หญิงไร้เดียงสาแบบคุณ ผมจะไม่สานสัมพันธ์ด้วย ไม่ใช่ว่าไม่กล้า แต่เพราะไม่เหมาะสม เหตุผลคือผู้หญิงไร้เดียงสาไม่มั่นคง"
เมื่อเห็นว่าเซีย เย่ไม่พูดอะไร หวังฮงก็พูดต่อ
"คุณมีทฤษฎีอะไรมาบอกว่าผู้หญิงที่ไม่บริสุทธิ์จะต้องมีประสบการณ์มาก? แล้วคุณมีทฤษฎีอะไรมาบอกว่าผู้หญิงไร้เดียงสาจะไม่มีประสบการณ์และทนต่อการล่อลวงไม่ได้?"
หลังจากเงียบไปนาน เซีย เย่ก็ยิ้มเย็นชาและพูดอย่างเย็นชาว่า "มุมมองของคุณดูจะสุดโต่งเกินไป"
"งั้นผมบอกคุณนะ ผมเคยมีเซ็กส์แบบชั่วข้ามคืน ตอนนี้ยังมีกิ๊กอยู่ด้วย คุณยอมรับผู้ชายแบบนี้เป็นสามีได้ไหม?"
หวังฮงมองเซีย เย่อย่างหยิ่งผยอง ราวกับยังภูมิใจกับเรื่องแบบนี้
"สำหรับคุณ การแต่งงานคืออะไร?" เซีย เย่ย้อนถาม
"ความรับผิดชอบ ความซื่อสัตย์ และความไว้วางใจ"
"แล้วตอนนี้คุณหมายความว่าอย่างไร? มาอวดฉันอีกว่าคุณมีเสน่ห์มากเหรอ? ความซื่อสัตย์และความไว้วางใจที่คุณว่านั่นคือการมีเซ็กส์ชั่วข้ามคืน มีกิ๊กอยู่แล้วยังมาดูตัวกับผู้หญิงคนอื่นอีกงั้นเหรอ? คุณหวัง ฉันขอบอกว่า คุณเป็นตัวอย่างที่เยี่ยมยอดของทหารจริงๆ เดี๋ยวฉันควรจะให้ผู้บังคับบัญชาของคุณมอบเหรียญรางวัลให้คุณ ชมเชยและบันทึกไว้เป็นหลักฐานเสียเลย"
เซีย เย่เอ่ยปากอย่างเย็นชา น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับเศษน้ำแข็งบนผิวทะเลสาบต้นฤดูใบไม้ผลิ เย็นจนแทงกระดูก
"ผมไม่หาผู้หญิงที่บริสุทธิ์ นี่เป็นเงื่อนไขในการแต่งงานของผม ภายนอกดูบริสุทธิ์ แต่จริงๆ แล้วไม่มั่นคงเลย ยากที่จะรักเดียวใจเดียว"
หวังฮงดูเหมือนจะยืนกรานมาก มองเซีย เย่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น อย่างไรก็ตาม เย่จับความวาบของแววตาเขาได้
"งั้นคุณก็ค่อยๆ หาผู้หญิงที่มีประสบการณ์ทางสังคมของคุณต่อไปเถอะ"
เซีย เย่ยิ้มเย็นชาอย่างไม่ใส่ใจ ตอนนี้พนักงานเสิร์ฟได้นำอาหารมาเสิร์ฟแล้ว เซีย เย่หยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างไม่เคอะเขิน ราวกับชายตรงหน้าไม่มีตัวตน
"นางสาวซีโกรธแล้วหรือ? ผมไม่ปฏิเสธว่าสิ่งที่คุณพูดเมื่อกี้ก็มีเหตุผล แต่นี่เป็นกฎทั่วไป ประสบการณ์ชีวิตของผมบอกผมว่า ผู้หญิงที่บริสุทธิ์กลับไม่มีอะไรดีสักกี่คน"
"คุณหวัง ฉันคิดว่าตอนนี้คุณไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรกับฉันแล้ว ตั้งแต่นั่งลงมา ฉันก็รู้แล้วว่าคุณไม่ใช่คนที่ฉันต้องการ สามีที่ฉันต้องการอย่างน้อยต้องสูง 180 เซนติเมตรขึ้นไป ถ้าเป็นทหารต้องมียศระดับกองพันขึ้นไป ยศอย่างน้อยพันโท เป็นหนุ่มหล่อรวยแบบฉบับ น่าเสียดายที่คุณไม่ตรงมาตรฐานสักข้อ พูดง่ายๆ คือ คุณ คุณหวังฮง คุณสมบัติของคุณยังไม่คู่ควรกับฉัน เซีย เย่ เอาล่ะ กินข้าวกับคนแบบคุณช่วยประหยัดข้าวได้เยอะเลย ฉันกินเสร็จแล้ว คุณกินต่อตามสบายนะ"


## บทที่ 2 พวกเขากลับมาแล้ว

โดยไม่สนใจสีหน้าที่บึ้งตึงของชายตรงหน้า เซีย เย่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"คุณเป็นคนประหลาดที่สุดในกลุ่มของคุณแน่ๆ กลับไปลาออกเถอะ อย่าทำให้เครื่องแบบทหารต้องอับอายเลย!"
เซีย เย่ขมวดคิ้วอย่างหมดหนทาง เธอล้วงกระเป๋าหยิบธนบัตรร้อยหยวนออกมาสองสามใบ วางลงบนโต๊ะ แล้วคว้าถุงมือที่วางอยู่บนเก้าอี้ ลุกขึ้นยืนอย่างว่องไว แล้วเดินจากไปด้วยท่าทางเย็นชา
ผู้ชายแบบนี้ช่างเป็นคนที่แย่ที่สุดจริงๆ
ทนไม่ไหวแล้ว!
ปีที่ผ่านมานี้ เธอไปเจอคู่ที่พ่อแม่แนะนำมาไม่ต่ำกว่าหลายสิบครั้ง สองสามวันครั้ง บางวันต้องรีบไปหลายที่ มันช่างเป็นจังหวะที่ทำให้หัวแทบระเบิด!
เซีย เย่ลากร่างที่เหนื่อยล้ากลับมาที่อพาร์ตเมนต์
อพาร์ตเมนต์นี้เป็นตึกติดริมแม่น้ำ เซีย เย่ซื้อไว้เมื่อปีที่แล้ว ไม่ใหญ่ เนื้อที่ 90 ตารางเมตร สองห้องนอนสองห้องนั่งเล่น ดูแคบไปหน่อย แต่สำหรับคนอยู่คนเดียวก็เพียงพอแล้ว
ทั้งห้องใช้โทนสีทองอ่อนเป็นหลัก ผสมผสานระหว่างสไตล์ยุโรปโรมกับสมัยใหม่ ตกแต่งอย่างหรูหราสง่างาม แต่ก็ไม่ได้ดูฟุ่มเฟือยจนเกินไป กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นมากขึ้น
เซีย เย่รินน้ำแก้วหนึ่ง ค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา หัวใจที่ตึงเครียดค่อยๆ ผ่อนคลายลงบ้าง เงยหน้ามองห้องที่ว่างเปล่าแวบหนึ่ง ดวงตาเป็นประกายพลันฉายแววเศร้าสร้อยจางๆ
จิบน้ำเบาๆ เปิดโทรทัศน์ กำลังคิดจะฆ่าเวลาสักหน่อย แต่ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา
เซีย เย่หยุดการเคลื่อนไหวโดยอัตโนมัติ มือข้างหนึ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดู เห็นหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า ความเศร้าในดวงตาใสแจ๋วยิ่งเข้มข้นขึ้น
"ฮัลโหล? ปู่ หนูเองค่ะ"
น้ำเสียงเย็นชาแฝงความนุ่มนวลเล็กน้อย
ปลายสายส่งเสียงไอมาสองสามครั้งก่อน แล้วเสียงแหบแห้งและห่วงใยจึงดังขึ้น "เย่เย่ กินข้าวเย็นแล้วหรือยัง?"
"ค่ะ กินแล้ว เพิ่งกลับมาถึงอพาร์ตเมนต์ ดึกขนาดนี้แล้ว ทำไมปู่ยังไม่นอนอีกล่ะคะ?"
เซีย เย่ลดเสียงโทรทัศน์ลงพลางพูด
"ไอ ๆ ไม่มีนิสัยนอนเร็ว เพิ่งดื่มชาไปสองสามถ้วย ก็เลยนอนไม่หลับ มีเรื่องหนึ่งต้องบอกหนู หนูต้องทำตามให้ได้นะ"
เสียงแหบแห้งดังต่อไป น้ำเสียงหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว
"สุขภาพของปู่แย่ลงทุกปี แม่ของหนูก็ทุ่มเทให้กับงานอย่างเดียว ตอนนี้ สิ่งที่ปู่เป็นห่วงที่สุดก็คือหนูนี่แหละ ปู่เคยบอกหนูแล้วว่า จะต้องหาคนที่ดีที่สุดให้หนู ปู่ไม่ค่อยชื่นชมใครง่ายๆ ก็เลยไม่อยากแนะนำใครให้หนู เพราะรู้สึกว่าพวกเขาไม่คู่ควรกับหนู"
พูดถึงตรงนี้ เสียงแหบแห้งนั้นหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดต่อ
"แต่วันนี้ ปู่อยากแนะนำคนๆ หนึ่งให้หนู เขาเป็นคนดีมาก มีความรับผิดชอบ เพิ่งกลับมาจากนิวยอร์ก ถือโอกาสนี้ พวกหนูไปเจอกันสักครั้งนะ ปู่จัดสถานที่ให้หนูเรียบร้อยแล้ว วันเสาร์นี้ บ่ายสามโมงครึ่ง ที่จู้อวิ่นเฟิ่งหลิน ห้องตัวอักษรเทียน อย่าลืมไปให้ตรงเวลานะ ว่าเขาเป็นยังไง หนูไปทำความรู้จักเองก็แล้วกัน ปู่คิดว่า พวกหนู อาจจะเหมาะสมกันมาก"
คนที่ปลายสายพูดจบก็วางสายไปเลย ไม่ทันให้เซีย เย่ได้ตอบรับสักคำ เสียงสัญญาณว่างก็ดังมาจากโทรศัพท์
เซีย เย่มองหน้าจอที่ดับลงอย่างเหม่อลอย ยิ้มขื่นอย่างจนปัญญา
ตอนนี้แม้แต่ปู่ก็เริ่มกังวลเรื่องการแต่งงานของเธอแล้ว แล้วเธอจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?
หูเธอได้ยินเสียงอ่อนโยนของเฉินเหวินนาอีกครั้ง—
เซีย เย่ เธออายุ 26 แล้ว ไม่ใช่ 16...
...
เช้าวันเสาร์ เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่หาได้ยาก เซีย เย่ไม่ต้องไปทำงาน แต่เธอก็ตื่นแต่เช้า จัดบ้านเรียบร้อย กินอาหารเช้าง่ายๆ แล้วก็ออกจากบ้าน
ข้างนอกอากาศหนาวมาก ตอนออกจากบ้าท้องฟ้าเป็นสีเทา มืดครึ้ม มีฝนพรำๆ ลมเย็นพัดไม่หยุด ทำให้ใบหน้าเจ็บแสบ
เซีย เย่เป็นคนเก็บตัว ปกติแทบไม่ติดต่อกับใครนอกจากเรื่องงาน เวลาว่างก็อ่านหนังสือ ดื่มชา หรือฟังดนตรี
เธอเป็นคนหลงใหลในชา จึงเปิดร้านชาชื่อจู้อวีนชิงเฟิงในย่านเงียบสงบแห่งหนึ่งของซือเป่ย
ปกติเธอจะอยู่เบื้องหลัง มีผู้จัดการแทนคือชายวัยกลางคนท่าทางสุภาพเรียบร้อยชื่อหลินซวนอวี้ ได้ยินว่าเขาเคยเป็นศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย และเป็นนักวิจัยวัฒนธรรมโบราณของจีน มีความรู้ลึกซึ้งเรื่องศิลปะการชงชาและดนตรีของจีน
ตอนที่เซีย เย่เพิ่งเปิดร้านชานี้ เขาแทบจะมาดื่มชาและเล่นหมากรุกทุกวัน ต่อมาทั้งสองคุยกันถูกคอ เซีย เย่จึงให้เขาจัดการร้านชา และเพื่อความสะดวกในการเขียนหนังสือของเขาด้วย
ร้านชาทั้งหมดแทบจะซ่อนอยู่ในป่าไผ่ขนาดใหญ่ ไม่ได้ใหญ่โตมาก มีพื้นที่ประมาณ 400 ตารางเมตร แบ่งเป็นสองชั้น การตกแต่งทั้งหมดมีกลิ่นอายของความเป็นจีนโบราณแบบเจียงหนาน
เมื่อเซีย เย่อุ้มหนังสือที่เพิ่งซื้อมาจากร้านหนังสือเข้าไปในจู้อวีนชิงเฟิง ก็ได้ยินเสียงดนตรีแผ่วเบาลอยมา วันหยุดสุดสัปดาห์ที่นี่มีลูกค้าไม่น้อยเหมือนปกติ
"คุณเซียมาแล้วค่ะ!"
พนักงานในร้านชาทุกคนคุ้นเคยกับเซีย เย่ดี เพราะเธอมาที่นี่เกือบทุกสุดสัปดาห์ แต่มีน้อยคนที่รู้ว่าเจ้าของที่แท้จริงของร้านชานี้คือหญิงสาวสวยที่ดูอายุน้อยคนนี้ พวกเขาคิดว่าเธอเป็นแค่ลูกศิษย์ของศาสตราจารย์หลินและสนิทสนมกับเขาเท่านั้น
เซีย เย่พยักหน้าเล็กน้อย วางหนังสือบนชั้นหนังสือข้างๆ ที่เต็มไปด้วยหนังสือ พนักงานบริการได้เสิร์ฟชาเหมาเจียนที่เธอดื่มเป็นประจำให้อย่างรวดเร็ว เซีย เย่ถอนหายใจอย่างโล่งอกและนั่งลง ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอึก โดยไม่คาดคิดว่าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างๆ จะสั่นขึ้นมา
เย่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดฝาโทรศัพท์ โดยไม่ได้ดูหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าก็กดรับสายทันที ไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานของเพื่อนสนิท สู่หนาน "เย่ ฉันเองนะ! ตอนนี้ฉันมาถึงเมือง XX แล้ว แวะพักเปลี่ยนเครื่อง อีกไม่ถึงแปดชั่วโมง เธอก็จะได้เจอคุณสู่หนานที่เธอคิดถึงมากแล้ว!"
เย่ก้มหน้าจิบชา รอยยิ้มบางเบาราวกับสายลมผ่านใบหน้าอันงดงามขาวสะอาด เธอพูดเบาๆ ว่า "คุณสู่หนาน ไม่เจอกันไม่กี่วัน ความรู้สึกดีๆ ของคุณก็เพิ่มขึ้นนะ"
ปลายสายดังเสียงหัวเราะร่าเริงของสู่หนานทันที แต่หลังจากเสียงหัวเราะนั้น สู่หนานก็เงียบไปนาน เย่ก็ไม่ได้พูดอะไร หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงของสู่หนานที่ดูเหมือนจะพูดแล้วหยุดก็ดังมาจากโทรศัพท์ -
"เย่..."
น้ำเสียงของสู่หนานดูหนักอึ้ง มีความโกรธแฝงอยู่เล็กน้อย
"หืม?"
เย่วางถ้วยชาลง หยิบหนังสือเกี่ยวกับศิลปะการจัดดอกไม้ที่อยู่ข้างๆ มาพลิกดูอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อได้ยินว่าอารมณ์ของสู่หนานไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จึงถามต่อว่า "เป็นอะไรหรือ?"
ปลายสายสู่หนานหายใจลึกๆ ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่าง แล้วพูดเสียงต่ำว่า "ฉันเพิ่งเห็น ฮั่น อี๋ เฟิง... กับ เซีย ซินอี้... พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน... อยู่เที่ยวบินเดียวกับฉัน..."
"พวกเขากำลังจะกลับมา เย่..."
เมื่อเสียงของสู่หนานเงียบลง เย่ก็ชะงักทันที มือทั้งสองข้างแข็งทื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มือที่ถือโทรศัพท์ก็บีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว...
เสียงต่ำๆ ที่กดข่มของสู่หนานยังคงก้องอยู่ในหู -
ฉันเพิ่งเห็น ฮั่น อี๋ เฟิง... กับ เซีย ซินอี้... พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกัน อยู่เที่ยวบินเดียวกับฉัน...


## บทที่ 3 การพบกันครั้งแรก

โทรศัพท์ทั้งสองฝั่งตกอยู่ในความเงียบที่น่ากลัวทันที แม้แต่สู่หนานที่อยู่ไกลออกไปในเมือง XX ก็ยังสัมผัสได้ถึงความอึดอัดและหดหู่ที่ทำให้หายใจไม่ออกผ่านความเงียบในสายโทรศัพท์
เธอรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันทีที่บอกข่าวนี้กับเธอ แต่บางเรื่องมันก็ต้องเผชิญหน้าสักวัน
"เซีย เย่...เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เสียงห่วงใยและเจ็บปวดของสู่หนานดังมาจากปลายสาย "ขอโทษนะ...บางทีฉันอาจจะไม่ควรบอกเรื่องนี้กับเธอ...แต่ถ้าต้องรอให้พวกเขาปรากฏตัวต่อหน้าเธอด้วยรอยยิ้มแล้วทำให้เธอเสียใจและเจ็บปวดมากกว่านี้ ฉันยอมบอกให้เธอรู้ตอนนี้เลยดีกว่า"
หลังจากเงียบไปพักใหญ่ เซีย เย่ก็ค่อยๆ ปิดหนังสือในมือ เธอหลับตาลงเบาๆ แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีดำของเธอมีประกายริบหรี่วูบไหว เย็นชาและห่างไกล เสียงที่สงบนิ่งอย่างผิดปกติดังมา "อืม ฉันเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะสู่หนาน"
สู่หนานสูดหายใจลึกๆ เสียงของเธอมีความเจ็บปวดที่เก็บซ่อนไว้ "เซีย เย่ เธอยังโอเคอยู่ใช่ไหม? อย่าเสียใจไปเลย...เพื่อคนแบบนั้น มันไม่คุ้มค่าหรอก..."
เซีย เย่ก้มหน้าลงมองถ้วยชาในมือ เปล่งเสียงที่แหบแห้งและขมขื่น "ฉันไม่เป็นไร เธอพักผ่อนก่อนเถอะ เย็นนี้ฉันจะไปรับ"
พูดจบ เธอก็ปิดโทรศัพท์ไปทันทีโดยไม่รอให้สู่หนานตอบ...
สามปี สามปีแล้วนะ!
เซีย เย่รู้สึกถึงอุณหภูมิที่ปลายนิ้วค่อยๆ จางหายไป จนในที่สุดก็เย็นเฉียบในสายลม ใบหน้าอ่อนหวานและงดงามของเธอผ่านรอยยิ้มเยาะหยันตัวเองอย่างเย็นชา—
ที่แท้ความรู้สึกที่ลึกซึ้งที่สุดของตัวเอง ก็เพียงแค่ขึ้นๆ ลงๆ ในมหาสมุทรแห่งกาลเวลา สุดท้ายก็จางหายไปเช่นนี้ เย็นชาลงเช่นนี้ เหมือนกับน้ำชานี่แหละ อุณหภูมิทั้งหมดจะค่อยๆ เย็นลงในสายลมนี้...
ให้โอกาสตัวเองได้ปลดปล่อยสักครั้งเถอะ เซีย เย่ เธอไม่ได้เด็กอีกต่อไปแล้ว!
ไม่รู้ว่านั่งเงียบอยู่นานแค่ไหน นานจนรู้สึกเหมือนตัวเองมีชีวิตอยู่จากศตวรรษที่แล้วมาถึงศตวรรษหน้า เธอถึงได้สติกลับมาจากภวังค์ ดื่มชาที่เย็นชืดแล้วลงคอด้วยความขมขื่น
พอชาเข้าปาก รสขมและเย็นเฉียบก็แผ่ซ่านไปทั่วอกอย่างรวดเร็ว ความเย็นทำให้เธอรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว เจ็บแปลบ
สิ่งที่ดึงเธอออกจากความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออกนั้นคือโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันจากปู่
"เซีย เย่ ปู่เองนะ ตอนนี้หนูอยู่ไหน ออกเดินทางรึยัง อากาศข้างนอกหนาว ใส่เสื้อผ้าให้มากหน่อย จำไว้นะ อย่าไปสายล่ะ!"
เสียงอ่อนโยนและห่วงใยของปู่ดังมา "จูอวิ่นเฟิ่งหลิน ห้องอักษรเทียน อย่าไปผิดนะ!"
ตอนนี้เองที่เซีย เย่นึกขึ้นได้ถึงเรื่องที่ปู่เคยนัดหมายไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เธอจึงรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้
เซีย เย่ถอนหายใจเบาๆ แล้วค่อยๆ ลุกขึ้น วางหนังสือในมือลงบนชั้นหนังสือ พลางตอบเสียงเบา "หนูทราบแล้วค่ะ กำลังเดินเล่นอยู่ข้างนอก หนูจะไปให้ทันเวลา ไม่ต้องห่วงนะคะปู่"
"อืม กลับบ้านสักหน่อยตอนกลางคืนสิ พอดีแม่ของหนูหยุด ให้เธอทำอะไรอร่อยๆ ให้หนูกิน ได้ยินว่าช่วงนี้หนูทำงานหนักมากเลยนะ" เฉินหยวนถอนหายใจพูด
"ตอนเย็นต้องไปรับเพื่อนที่สนามบิน ตอนกลางคืนจะพาเธอไปกินข้าวต้อนรับด้วย อีกไม่กี่วันหนูจะกลับไปเยี่ยมปู่กับแม่นะคะ แล้วก็จะเอาชาผู่เอ๋อร์ดีๆ มาฝากปู่ด้วย"
เซีย เย่อธิบายเสียงเบา
"หรือว่าปู่กับแม่ของหนูไม่สำคัญเท่าเพื่อนของหนูหรอ?"
ปลายสายส่งเสียงไม่พอใจและอิจฉาของเฉินหยวนมา
เซีย เย่อึ้งไปชั่วครู่ แล้วจึงหัวเราะเบาๆ ตอบ "พรุ่งนี้หนูจะอยู่กับปู่กับแม่ทั้งวันเลย แบบนี้ก็ไม่ได้หรือคะ?"
"แบบนี้ค่อยดีหน่อย!"
...
เมื่อเก็บโทรศัพท์ เซีย เย่มองเวลาแวบหนึ่ง พบว่ายังเช้าอยู่ จึงตัดสินใจไปซื้อของขวัญให้ปู่เฉินหยวนและแม่เฉินเหวินนาก่อน เพราะไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว ก็คิดถึงพวกท่านอยู่เหมือนกัน
...
เซีย เย่มีความเป็นคนตรงต่อเวลามาก มักมาตรงเวลาเสมอ แทบไม่เคยมาสาย
เมื่อมาถึงสถานที่นัดพบจูอวิ่นเฟิ่งหลิน เวลาพอดีสามโมงครึ่ง เป็นเวลาดื่มน้ำชายามบ่ายพอดี แต่เพราะสถานที่นี้ค่อนข้างเปลี่ยว และยังเป็นสโมสรระดับสูงมาก ดังนั้นตอนนี้จึงไม่ค่อยมีคน
เซีย เย่หาสถานที่นัดพบเจอ จูอวิ่นเฟิ่งหลินห้องอักษรเทียน
เคาะประตูอย่างสุภาพ แล้วจึงผลักประตูเดินเข้าไป กลิ่นหอมอ่อนๆ ของชาลอยมา เธอเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งแรกที่เห็นคือเงาด้านข้างของชายคนหนึ่ง
เห็นเขาสวมชุดสูทสีขาวพอดีตัว กำลังนั่งอยู่บนที่นั่ง มือหนึ่งถือโทรศัพท์กำลังพูดอะไรบางอย่าง อีกมือหนึ่งชงชาอย่างสบายๆ มองจากระยะไกล รู้สึกว่าเงาหลังของคนนั้นดูเย็นชาอยู่บ้าง
เซีย เย่สูดลมหายใจเบาๆ ในที่สุดก็ละสายตา ก้าวเดินเข้าไป นั่งลงบนโซฟานุ่มฝั่งตรงข้ามชายคนนั้น วางของไว้ข้างๆ แล้วกำลังจะเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นชายฝั่งตรงข้ามก็เงยหน้าขึ้นในชั่วพริบตา...
ใบหน้าของเขาหล่อเหลาอย่างยิ่ง ดวงตาลึกดั่งทะเลสะท้อนความลึกซึ้งและปัญญาอันไม่มีที่สิ้นสุด สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางๆ บุคลิกสูงส่งไม่ธรรมดา แต่กลับเรียบง่ายไม่โอ้อวด สงบนิ่ง ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายของความสุภาพและเย็นชา
มีช่วงเวลาหนึ่งที่เหม่อลอย...
เซีย เย่ได้สติอย่างรวดเร็ว ใบหน้างามที่แดงระเรื่อเล็กน้อยชะงักไปนิด ดวงตาใสดั่งสายลมมีแววชื่นชมอย่างบริสุทธิ์ผ่านไป -
บุคลิกของชายคนนี้ไม่เลวเลย
มู่หยวนเฉินมองเซีย เย่แวบหนึ่ง ดวงตาลึกล้ำมีประกายเย็นชาวูบผ่านไป พยักหน้าเบาๆ ให้เย่ พลางพูดกับคนในโทรศัพท์อย่างเรียบเฉย "จะแก้ปัญหายังไง คุณก็จัดการเองแล้วกัน"
เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงเชลโล ไพเราะน่าฟังมาก
พูดเพียงเท่านี้แล้วก็ปิดโทรศัพท์มือถือ
ความจริงแล้วหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ มู่หยวนเฉินก็ถูกย่าที่บ้านรบกวนไม่หยุด ทุก ๆ สามถึงห้านาทีก็เตือนเรื่องนี้ ตอนแรกคิดจะออกไปสูดอากาศข้างนอก แต่โทรศัพท์ข้างตัวก็ไม่หยุดดังเลย จนสุดท้ายก็ได้แต่ต้องไปตามนัดเพื่อปิดปากย่าหวังฮุ่ย
เขาเงยหน้าขึ้นมองเซีย เย่ตรงหน้าอย่างเรียบเฉย
เธอสวมเสื้อโค้ทยาวสีครีมอ่อน ใบหน้างดงามสะอาดตา ผมยาวสวยงามถูกเกล้าขึ้น ผมหน้าม้าบางเส้นตกลงมาบนหน้าผากอย่างไม่เป็นระเบียบ ดวงตาใสดุจสายลม บุคลิกดีทีเดียว
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเซีย เย่"
เห็นเขาเก็บโทรศัพท์ เซีย เย่จึงเอ่ยปากอย่างเรียบ ๆ เสียงเย็นสบายมีความแหบแห้งเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้ปู่เพียงแค่บอกคร่าว ๆ ว่าคนที่จัดให้เป็นหลานชายของเพื่อนทหารเก่า หน้าตาดี นิสัยก็ดี และเคยอยู่ในกองทัพมาก่อนเหมือนกับเธอ ทั้งคู่เคยเรียนโรงเรียนทหาร แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ได้เรียนจบ แต่ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนชายตรงหน้านี้ ดูเหมือนจะอยู่ในกองทัพสักพักก่อนจะปลดประจำการไปอยู่ต่างประเทศ และอยู่ที่นั่นมาหลายปี
มู่หยวนเฉินยกมือรินชาให้เซีย เย่อย่างสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาผ่านความอ่อนโยนไปวูบหนึ่ง ตอบอย่างเรียบ ๆ ว่า "สวัสดีครับ คุณเซีย"
เซีย เย่ยิ้มเล็กน้อย ยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วถามว่า "รอนานไหมคะ"
"เพิ่งมาถึงเหมือนกันครับ"
มู่หยวนเฉินตอบสั้น ๆ นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่เมนูข้าง ๆ "จะรับของว่างสักหน่อยไหมครับ ที่นี่มีขนมหวานที่หลายคนชอบ"
เซีย เย่มองเมนูที่เปิดอยู่ซึ่งมีรูปขนมหวานหลากหลายแบบอยู่แวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าเบา ๆ พูดเสียงเบาว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่หิว"
"ไม่ชอบกินของหวานหรือครับ"
มู่หยวนเฉินมองเธอแวบหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มต่ำแม้จะเป็นคำถาม แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความมั่นใจ


## บทที่ 4 แผลไฟลวก

เซีย เย่พยักหน้าเบาๆ ก้มสายตาลงแล้วจิบชาอีกหนึ่งอึก "ตอนเด็กๆ แม่จำกัดการกินของหวานเพราะกังวลเรื่องฟัน พอโตขึ้นก็เลยชินไปแล้ว รสชาติที่ชอบเลยค่อนข้างจำกัด"
คิดสักครู่ เซีย เย่จึงอธิบายเรียบๆ แบบนั้น
มู่หยวนเฉินยิ้มบางๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ โทรศัพท์ข้างๆ ก็สั่นขึ้นมา เขามองเซีย เย่อย่างขอโทษ แล้วจึงเปิดฝาโทรศัพท์กดรับสาย
โทรศัพท์เป็นหวังฮุ่ยโทรมาถามว่ามู่หยวนเฉินมาตามนัดตรงเวลาหรือไม่
พอได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของหวังฮุ่ย มู่หยวนเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ฟังหวังฮุ่ยบ่นอยู่พักใหญ่ในโทรศัพท์ แล้วจึงตอบอย่างเหนื่อยล้าและเฉยเมย "ผมเจอคนแล้ว กลับไปค่อยคุยกัน"
วางสายเงียบๆ แล้วมองไปที่คนตรงหน้า พบว่าเธอกำลังวางมือข้างหนึ่งบนถ้วยชาตรงหน้า สายตาเฉยเมยมองออกไปนอกหน้าต่างที่ท้องฟ้ามืดครึ้ม เสียงเพลงที่คุ้นหูบางเพลงดังแผ่วเบาออกมาจากลำโพงในห้องรับรอง—
บางทีความรักอาจทำให้คนตาบอด กระตือรือร้นจนไม่ยั้งคิด ใครถูกความรักจับเป็นเชลย ใครยอมจำนนต่อความรัก บุกเข้าไปในความเดียวดายที่ถูกไฟร้อนล้อมรอบ ถ้าอุณหภูมิของจุมพิตสามารถพิชิตความแค้นได้...
สายลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างเข้ามา ความเย็นแทรกซึมเข้ามาทันที เซีย เย่สะดุ้งเบาๆ โดยไม่รู้ตัว กำมือแน่นขึ้น แต่พอเพิ่งจะกำมือ ก็ได้ยินเสียง 'ปัง' ความเจ็บปวดแสบร้อนส่งผ่านมาทางหลังมือ และในชั่วพริบตานั้น เธอรู้สึกว่าข้อมือของตัวเองถูกมือใหญ่มือหนึ่งดึงออก
"ระวังหน่อย"
น้ำเสียงห่วงใยช่างอ่อนโยนเหลือเกิน
เซีย เย่หันกลับมามองในทันที จึงพบว่าหลังมือของตัวเองถูกน้ำชาที่หกลงมาลวกจนแดงเป็นวงเล็กๆ ดวงตาลึกล้ำมีแววหม่นหมองผ่านไป พยายามจะชักมือกลับอย่างเก้ๆ กังๆ แต่ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดก็ค่อยๆ ยื่นมาตรงหน้าเธอ
เธอลังเลเล็กน้อย แล้วจึงค่อยๆ ยื่นมือรับมา เช็ดน้ำชาที่ติดอยู่บนหลังมือเบาๆ
"ขอบคุณค่ะ"
เธอกล่าวขอบคุณเบาๆ อีกครั้ง ใบหน้างดงามที่เงยขึ้นมีรอยยิ้มขออภัยอยู่
"เจ็บไหมครับ?"
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยมองหลังมือของเธอที่แดงขึ้นมาเล็กน้อย และถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
เซีย เย่ส่ายหน้าเบาๆ ดวงตาของเธอดูหม่นลง แต่ก็ยิ้มออกมาและตอบอย่างยากลำบาก "ไม่เป็นไรค่ะ กลับไปเอาน้ำแข็งประคบก็หายแล้ว"
"ท้องฟ้านั่นมีอะไรน่าดูนักหรือ ถึงกับทำให้คุณเหม่อลอยไปได้"
ดวงตาลึกล้ำของมู่หยวนเฉินเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย เขามองออกไปนอกหน้าต่างที่เซีย เย่เพิ่งมองอย่างเฉยเมย สิ่งที่เห็นคือท้องฟ้าสีหม่นกว้างใหญ่ เทาสลัว ลมเย็นที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามาดูเหมือนจะมีความชื้นอยู่บ้าง และมองเห็นสายฝนที่กำลังตกลงมาอย่างเลือนราง
"จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ชอบดูท้องฟ้าแบบนี้นักหรอกค่ะ ความรู้สึกเปียกชื้นทำให้รู้สึกไม่สบายตัว" เซีย เย่ค่อยๆ กุมหลังมือที่แสบร้อนของตัวเอง มองตามสายตาของเขาและพูดเบาๆ "ดูเหมือนว่าปีนี้ฤดูใบไม้ผลิของเมือง Z จะมาเร็วเป็นพิเศษ ตอนนี้ยังไม่ถึงเทศกาลตรุษจีนเลย แต่อากาศก็เป็นแบบนี้แล้ว"
"อืม ตอนที่ผ่านลานกว้างเมื่อกี้ ได้ยินพวกเขาพูดว่าอีกสองวันก็จะถึงวันเริ่มฤดูใบไม้ผลิแล้ว"
มู่หยวนเฉินตอบสั้นๆ แล้วก็เบนสายตากลับมาทันที กำลังจะยกถ้วยชาขึ้น แต่เห็นเธอยังกุมหลังมืออยู่ คิดอยู่ครู่หนึ่ง มือใหญ่ของเขาก็ยื่นออกไปอย่างฉับพลัน ดึงมือเรียวที่กุมอยู่ของเธอออก หลังมือที่แดงก็ปรากฏขึ้นมาทันที...
คิ้วของมู่หยวนเฉินที่ขมวดอยู่แล้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ลุกขึ้นอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งหยิบถุงของเธอที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมา
เซีย เย่ตกใจ ดวงตาฉายแววสงสัยเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้นแล้ว -
"ไปโรงพยาบาลดูหน่อย ไม่งั้นคนที่จะทรมานก็คือคุณเอง"
พูดจบ ไม่รอให้เซีย เย่ตอบ ก็เดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว
พอเดินออกมาจากจูอวิ่นเฟิ่งหลิน ลูกน้องอาโม่ก็ขับรถของเขามาถึงแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่รถหรูหรา แต่เป็นรถที่คล้ายกับพาสซัทของเธอมาก - ฟอล์คสวาเกน เฟตัน
รถยนต์รุ่นที่ภายในหรูหราสง่างาม แต่ภายนอกดูเรียบง่ายและลึกลับ เหมือนกับเขาที่อยู่ตรงหน้า เก็บตัว ลึกซึ้ง ยากที่จะคาดเดา
"เซี้ยวเย่!"
อาโม่หยุดรถอย่างรวดเร็วและรีบลงจากรถเดินเข้ามา เอ่ยอย่างนอบน้อม
แต่เมื่อเห็นเซีย เย่ที่ยืนอยู่ข้างมู่หยวนเฉิน ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ เขาแอบมองนายของตัวเองอย่างระมัดระวัง แต่กลับพบว่านายยังคงมีท่าทีเย็นชาและเคร่งขรึมเหมือนปกติ
"นี่คืออาโม่"
เขาชี้ไปที่อาโม่
เซีย เย่พยักหน้าเบาๆ "สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเซีย เย่"
"สวัสดีครับคุณเซีย"
อาโม่ยิ้มตอบพลางเปิดประตูรถ
มู่หยวนเฉินชี้ไปที่เบาะด้านในด้วยสีหน้าเรียบเฉย เป็นการบอกให้เซีย เย่นั่งเข้าไป
"ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ ฉันขับรถมาเอง"
เย่นึกถึงรถของตัวเองที่จอดอยู่ในลานจอดรถ จึงเอ่ยเสียงเบา
มู่หยวนเฉินก้มลงมองหลังมือที่บวมแดงของเธอ แล้วเดินอ้อมรถไป เสียงทุ้มต่ำของเขาดังมา "คุณแน่ใจหรือว่าตอนนี้ยังขับรถได้?"
เซีย เย่ก้มลงมองหลังมือของตัวเองเช่นกัน ความเจ็บปวดแสบร้อนทำให้เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เห็นอาโม่นำของไปวางที่เบาะหลังแล้วขึ้นไปนั่งที่ที่นั่งคนขับ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงนั่งเข้าไป
อาโม่สตาร์ทรถอย่างรวดเร็ว
"เซี้ยวเย่ จะไปที่ไหนครับ?"
อาโม่ที่อยู่ด้านหน้าถาม
"โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย T"
มู่หยวนเฉินตอบเรียบๆ แล้วหยิบนิตยสารข้างๆ มาพลิกดูอย่างไม่ใส่ใจ
เซีย เย่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่นั่งหลังขดตัวเล็กน้อย วางมือที่ถูกลวกเบาๆ บนเข่า อีกมือหนึ่งกดเบาๆ เอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
นอกหน้าต่างเป็นโลกที่มีหมอกฝนปกคลุม ถนนที่ชื้นแฉะ คนเดินถือร่มรีบเร่งผ่านไปมาบนทางเท้า ลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดครึ่งหนึ่ง แต่ในรถกลับมีความอบอุ่นเล็กๆ แผ่ซ่านอยู่ ขับไล่ความหนาวเย็นที่แผ่มาจากด้านหลังของเธอ
"เมือง Z แถวนี้เปลี่ยนแปลงไปมากนะ"
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม เซีย เย่หันหน้าไปทันที พบว่ามู่หยวนเฉินเงยหน้าขึ้นจากนิตยสารตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
เซีย เย่นึกขึ้นได้ว่าได้ยินมาว่าหลายปีนี้เขาอยู่ต่างประเทศ จึงยิ้มบางๆ "ใช่ค่ะ โดยเฉพาะช่วงไม่กี่ปีมานี้ หลังจากแผนพัฒนาห้าปีฉบับใหม่ประกาศใช้ ที่นี่ก็ถูกกำหนดให้เป็นเขตพัฒนาใหม่ ชาวเมือง Z ตั้งใจจะสร้างย่านการค้าที่คึกคักเหมือนกับฝั่งเมืองตะวันเหนืออีกแห่งหนึ่งที่นี่"
เซิงซีจี้ทวนก็มีโครงการหลายโครงการอยู่แถวนี้ หนึ่งในโครงการใหญ่ก็เป็นโครงการที่เธอรับผิดชอบ ดังนั้นเย่จึงค่อนข้างรู้เรื่องราวแถวนี้ดี
"ได้ยินพวกเขาพูดถึงบ้าง"
เขาเหลือบมองเธอ เห็นเธอขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจึงเลื่อนต่ำลงไปที่มือทั้งสองข้างของเธอ เห็นหลังมือแดงขึ้นเรื่อยๆ จึงขมวดคิ้วพูดกับอาโม่ที่อยู่ด้านหน้า "สิบนาทีให้ถึงมหาวิทยาลัย T"
พอได้รับคำสั่ง อาโม่ก็รับคำแล้วเร่งความเร็วขึ้น
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ และยังเป็นวันที่มีหมอกฝนปกคลุม ถนนจึงไม่แออัดเหมือนวันทำงานปกติ ดังนั้นไม่นานรถก็แล่นผ่านทางแยกการจราจรไปหลายแห่งอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็เข้าสู่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัย T


## บทที่ 5 พาเธอไปโรงพยาบาล

ภายในห้องตรวจที่กว้างขวางและสะอาดสะอ้านของโรงพยาบาล T
"โชคดีที่ยังไม่เกิดตุ่มน้ำ ไม่งั้นจะยุ่งยากมาก เอายานี้กลับไปทา และเปลี่ยนผ้าพันแผลตามเวลา เพื่อป้องกันการติดเชื้อ และอย่าให้แผลโดนน้ำในช่วงนี้"
หมอทายาให้หลังมือของเซีย เย่ พร้อมทั้งเขียนใบสั่งยาและให้คำแนะนำไปด้วย
เซีย เย่ พยักหน้าเบาๆ "ขอบคุณคุณหมอครับ"
"ไม่เป็นไร ต่อไประวังหน่อยนะ เอาใบสั่งยาไปจ่ายเงินแล้วไปรับยาได้เลย"
หมอยื่นใบสั่งยามาให้ เซีย เย่ กำลังจะยื่นมือไปรับ แต่ชายคนข้างๆ กลับเร็วกว่า นิ้วเรียวยาวค่อยๆ หยิบใบสั่งยาจากมือหมอ ดวงตาลึกล้ำมองผ่านอย่างเรียบเฉย จากนั้นก็ส่งต่อให้อาโม่ที่อยู่ด้านหลัง พูดเสียงทุ้มว่า "เราจะรอในรถ"
อาโม่รับมาอย่างเข้าใจ พยักหน้า "ครับคุณชาย ผมจะไปเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็เดินออกไปข้างนอก แล้วหายลับไปในพริบตา
"ไปกันเถอะ"
มู่หยวนเฉินมองเซีย เย่ ที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้จากมุมสูง แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องตรวจก่อน เซีย เย่ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก็ได้แต่หยิบกระเป๋าลุกขึ้น ค่อยๆ เดินตามไป
เสียงฝีเท้าของทั้งสองดังก้องในทางเดินที่ว่างเปล่า เงาบางๆ สองเงาทอดยาวบนพื้น เธอเดินอยู่ข้างหน้า เขาเดินตามหลัง เสียงฝีเท้าที่เป็นจังหวะดังชัดเจนในทางเดินที่ว่างเปล่านี้
ทั้งสองคนก็ไม่ได้พูดอะไรกันตลอดทาง
เมื่อเดินออกมาที่ประตูใหญ่ของตึกโรงพยาบาล ฝนก็ยังตกอยู่ ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว ไฟถนนริมทางก็เริ่มสว่างขึ้นมา
"วันนี้ขอบคุณมากนะคะสำหรับทุกอย่าง"
เซีย เย่ยกมือที่พันผ้าพันแผลเรียบร้อยแล้วขึ้นมา ใบหน้าอันงดงามของเธอปรากฏรอยยิ้มแห่งความซาบซึ้ง
มู่หยวนเฉินพยักหน้าเบาๆ แล้วตอบเสียงเบา "ตลอดทางที่ผ่านมา คุณพูดขอบคุณผมมาแล้วไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง"
ใบหน้าของเซีย เย่แสดงความเขินอายเล็กน้อย เธอกำลังจะอธิบายบางอย่าง แต่โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อของเธอสั่น เธอมองมู่หยวนเฉินด้วยสายตาขอโทษ แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา...
หน้าจอแสดงเบอร์โทรที่กำลังกะพริบอยู่คือเบอร์ของสู่หนาน เซีย เย่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฟ้ามืดแล้ว เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะพบชายคนนี้แล้วรีบไปรับสู่หนานที่สนามบินทันที แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ตอนนี้เธอจึงขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกเสียใจ
"ฮัลโหล? เซีย เย่! ฉันเพิ่งลงเครื่อง ตอนนี้เธอขับรถมาแล้วหรือยัง? อย่าบอกนะว่าเธอจะมาสายหรือลืมอีกแล้ว?"
โทรศัพท์เพิ่งเชื่อมต่อ เสียงหวานและดังของสู่หนานก็ดังมาจากปลายสาย ทำให้เซีย เย่ต้องเอียงหูออกห่าง แม้แต่มู่หยวนเฉินที่อยู่ข้างๆ ก็ได้ยินชัดเจน
เซีย เย่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบเบาๆ "ฉันกำลังจะไป รอฉันสักครู่นะ"
พูดจบเธอก็ปิดโทรศัพท์ ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของสู่หนาน เธอจะต้องบ่นอีกยาวแน่ๆ
เงยหน้ามองม่านฝนที่กำลังตกลงมาไม่หยุด นึกถึงรถของตัวเองที่ยังอยู่ที่จูอวิ่นเฟิ่งหลิน ซึ่งห่างจากที่นี่ประมาณครึ่งชั่วโมงโดยรถยนต์ ตอนนี้กลับไปเอารถคงไม่ทันแน่ และด้วยมือแบบนี้ขับรถก็ไม่สะดวก เซีย เย่จึงคิดว่าจะเรียกแท็กซี่ดีหรือไม่
"รีบหรือ?"
เสียงของมู่หยวนเฉินดังขึ้นข้างๆ อย่างกะทันหัน
เซีย เย่เงยหน้าขึ้นทันที สบตากับสายตาห่วงใยที่เขาส่งมา เธอจึงพยักหน้า "นัดกันไว้ว่าจะไปรับสู่หนานที่สนามบินตอนเย็น แต่ดันลืมเวลาไป ขอบคุณสำหรับเรื่องวันนี้นะคะ วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวคุณ ฉันมีธุระด่วน ต้องไปก่อนล่ะ!"
ไม่สนใจอะไรอีก เซีย เย่พูดแค่นี้ แล้วยกกระเป๋าขึ้นบังศีรษะ จากนั้นก็ก้าวเท้าใหญ่ๆ เดินออกไปในสายฝน...
สายตาอันเย็นชาของมู่หยวนเฉินทะลุผ่านม่านฝนที่พร่าเลือน มองเห็นร่างเล็กๆ อันงดงามนั้นรีบเร่งกระโดดเข้าไปในแท็กซี่ ดวงตาลึกล้ำของเขาเป็นประกายวาบขึ้นมาเล็กน้อย
เขารีบละสายตากลับมา แล้วเดินเข้าไปในสายฝนอย่างกะทันหัน ไม่นานก็ขึ้นรถไป
เมื่ออาโม่จ่ายค่ายาและถือถุงยามาที่รถ เขาพบว่ามีเพียงเซี้ยวเย่นั่งอยู่ในรถเท่านั้น เขารู้สึกสงสัยในใจ จึงถือถุงในมือและถามว่า "นางสาวซีไปไหนแล้วครับ เซี้ยวเย่?"
"ไปแล้ว"
มู่หยวนเฉินจดจ่ออยู่กับการตรวจสอบแล็ปท็อปบนตักของเขา แสงสีน้ำเงินจากหน้าจอทำให้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาดูลึกลับยิ่งขึ้น
อาโม่ชะงัก ลังเลเล็กน้อย แล้วชูถุงยาในมือขึ้น "เธอลืมเอายาไปด้วย!"
มู่หยวนเฉินเงยหน้าขึ้น มองถุงยาในมือของอาโม่ คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อย แล้วพูดเสียงทุ้มว่า "หาเวลาเหมาะๆ แล้วจัดการเองแล้วกัน"
พูดจบ มู่หยวนเฉินก็ละสายตากลับไปจดจ่อกับแล็ปท็อปตรงหน้าต่อ
อาโม่รู้สึกประหลาดใจ คิดอยู่นานก็ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเซี้ยวเย่ แต่เห็นท่าทางจดจ่อของเซี้ยวเย่แล้วก็ไม่กล้าถาม คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ได้แต่พยักหน้า รับคำ แล้วจึงขึ้นรถไป
"เซี้ยวเย่ครับ ตอนนี้จะกลับบ้านเลยไหมครับ?"
อาโม่ถามเสียงเบา
"กลับเฟิงจู"
มู่หยวนเฉินพูดเพียงไม่กี่คำ ค่อยๆ ปิดแล็ปท็อป ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้วที่เหนื่อยล้าเล็กน้อย แล้วพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงพักผ่อน
"ได้!"
เมื่อเห็นมู่หยวนเฉินเป็นเช่นนี้ อาโม่ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบสตาร์ทรถทันที ไม่นานรถก็ค่อยๆ แล่นออกไปในสายฝน...
แม้ว่าโรงพยาบาล T จะอยู่ไกลจากสนามบินมาก แต่ถ้าขับผ่านใจกลางเมืองและใช้ทางด่วน ก็ใช้เวลาเพียง 40 นาทีเท่านั้น
เมื่อเซีย เย่มาถึงสนามบิน ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว ในสนามบินมีผู้คนสัญจรไปมามากมาย โดยเฉพาะบริเวณรับผู้โดยสาร ซึ่งแออัดไปด้วยผู้คน หลายคนเป็นตัวแทนจากบริษัททัวร์หรือบริษัทใหญ่ๆ ที่มารับผู้โดยสาร พวกเขาถือป้ายขนาดใหญ่ยืนอยู่ในฝูงชน เซีย เย่สวมแว่นกันแดดสีชาขนาดใหญ่ยืนอยู่ห่างๆ ด้านหลัง ไม่สามารถเบียดเข้าไปได้เลย
ผู้โดยสารทยอยเดินออกมาจากสนามบินอย่างต่อเนื่อง ผู้คนที่แออัดอยู่บริเวณรับผู้โดยสารก็เริ่มกระจายตัวออกไป ไม่นานก็เหลือเพียงไม่กี่คน
เมื่อไม่เห็นสู่หนานออกมาเสียที เซีย เย่จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาสู่หนาน แต่ก็ไม่มีคนรับสาย ขณะที่กำลังลังเลว่าจะโทรอีกครั้งหรือไม่ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกอันไพเราะของสู่หนานดังมาจากด้านหลัง
"เย่! เย่! ฉันอยู่นี่!"
เมื่อได้ยินเสียง เซีย เย่ก็หันหลังกลับ มองตามเสียงนั้นไป ไม่นานก็เห็นร่างคุ้นตาในหมู่คนที่กำลังหลั่งไหลเข้ามา
เห็นสู่หนานใช้มือข้างหนึ่งยกกระเป๋าเดินทางชูขึ้นเหนือศีรษะ ร่างผอมบางแต่ว่องไวพยายามเบียดฝ่าฝูงชนมาทางเซีย เย่
ใบหน้าเรียบง่ายที่ซ่อนอยู่หลังแว่นกันแดดขนาดใหญ่ปรากฏรอยยิ้มบางๆ เธอยกมือขึ้นจัดแว่นกันแดดเบาๆ แล้วจึงเดินไปที่ประตูรับผู้โดยสาร
'ปัง!'
ทันทีที่วิ่งมาถึงหน้าเซีย เย่ สู่หนานก็โยนกระเป๋าเดินทางและเป้ลงพื้นทันที แล้ววิ่งเข้ามากอดเซีย เย่ พูดเสียงแหบแห้งข้างหูเย่ว่า "ดีจังเลย หลายเดือนไม่ได้เจอกัน พบว่าคนที่คิดถึงมากที่สุดก็ยังเป็นเธอ!"
พูดพลางกอดรัดเอวเย่แน่นขึ้น แรงมากจนเย่แทบสงสัยว่าอีกนิดเธออาจจะถูกบีบหักเป็นสองท่อน
ดวงตาดั่งดวงดาวใต้แว่นกันแดดปรากฏแววอ่อนโยนอย่างจนใจ ยกมือขึ้นตบบ่าสู่หนานเบาๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ปล่อยให้สู่หนานกอดไว้


## บทที่ 006 สู่หนานเพื่อนรัก

หลังจากผ่านไปสักพัก สู่หนานถึงได้สูดจมูก และปล่อยมือจาก เซีย เย่
เซีย เย่ ก็ยกมือขึ้นค่อยๆ ถอดแว่นกันแดดออกจากใบหน้า แล้วเก็บเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
"มือของเธอเป็นอะไร?"
สู่หนานสังเกตเห็นมือของเซีย เย่ ที่พันผ้าพันแผลอยู่อย่างรวดเร็ว รีบคว้ามือมาดูอย่างละเอียด ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและกังวล
เย่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ตบไหล่ของสู่หนานเบาๆ แล้วพูดอย่างขบขัน "ไม่เป็นไรหรอก แค่โดนน้ำชาลวกนิดหน่อย เพิ่งไปโรงพยาบาลมาพันแผล"
"แผลไหม้! รุนแรงไหม? ทำไมเธอถึงไม่ระวังแบบนี้!"
สู่หนานขมวดคิ้วจ้องมองเธออย่างดุๆ แล้วตรวจดูอีกครั้งอย่างละเอียด เห็นริมฝีปากของเย่ที่เม้มเล็กน้อย จึงค่อยๆ ปล่อยมือออก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิอีกประโยค
"กลับไปกินอะไรก่อนดีกว่า ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว นั่งเครื่องบินมานาน คงหิวแล้วสินะ"
เซีย เย่ ทำเป็นไม่เห็นสายตาโกรธๆ ที่สู่หนานส่งมา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ค่อยๆ ก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางที่สู่หนานโยนทิ้งไว้บนพื้น แล้วส่งเป้ใบเล็กให้สู่หนาน
สู่หนานพยักหน้า รับเป้จากมือของเย่ พลางพูดว่า "ถ้าเธอไม่พูด ฉันก็ไม่รู้สึก พอพูดแล้วก็รู้สึกหิวจริงๆ อาหารบนเครื่องบินแย่มาก ไปเที่ยวแบบทัวร์ก็ไม่สนุก โชคดีที่ฉันหนีออกมาตอนกลางทาง ได้เที่ยวฝรั่งเศสกับประเทศใกล้เคียงด้วยตัวเอง อ้อ แล้วก็มีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นเยอะแยะเลย ได้รู้จักหนุ่มๆ ผมทองตาสีฟ้าหลายคน เดี๋ยวฉันจะเล่าให้เธอฟัง แล้วก็แนะนำพวกเขาให้เธอรู้จักด้วย ฉันคัดสรรมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ รวบรวมเป็นแฟ้มข้อมูลหนาๆ เลยนะ!"
พูดไปพลางล้วงมือเข้าไปในเป้ของตัวเอง แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มหนาออกมาอย่างรวดเร็ว "ฉันบอกเธอนะ แค่ที่ฉันตั้งใจรวบรวมมาขนาดนี้ ถ้าคราวนี้เธอกล้าทำลายน้ำใจฉันอีก ฉันจะเลิกคบเธอเลย ได้ยินไหม?"
เซีย เย่ เอียงหน้าไปข้างๆ มองผ่านๆ ไปที่สมุดบันทึกเล่มหนาที่อยู่ในมือของสู่หนาน รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที จึงพูดออกมาอย่างจนปัญญา "เธอออกไปช่วงนี้เพื่อเตรียมของพวกนี้เหรอ?"
สู่หนานยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ กอดสมุดบันทึกไว้ในอ้อมแขนราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า แล้วพูดว่า "แน่นอนสิ นี่มันเกี่ยวข้องกับความสุขในชีวิตของเธอนะ ฉันต้องเอาใจใส่ตลอดเวลาสิ นี่มันเป็นผลงานที่ฉันทุ่มเทมาเลยนะ ถ้าเธอกล้าไม่เคารพผลงานของฉัน ระวังฉันจะเล่นงานเธอให้ดู!"
เซีย เย่ อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นกุมขมับ "สู่หนาน เธอรู้ไหมว่าเหรวนหงตามหาเธอจนเกือบจะบ้าแล้ว เขาโทรมาถามข่าวเธอกับฉันวันละไม่ต่ำกว่าห้าครั้ง แต่เธอ... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรกับเธอดีแล้ว"
ราวกับจะสอดคล้องกับคำพูดของเซีย เย่ พอเธอพูดจบ โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อก็สั่นขึ้นมาทันที เธอล้วงมือเข้าไปหยิบออกมา เปิดฝาดู แล้วส่งให้สู่หนาน ยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดกับสู่หนานว่า "เธอคุยกับเขาเองสิ"
สู่หนานเบ้ปาก รับโทรศัพท์มา มองดูแวบหนึ่ง แล้วก็กดตัดสาย โยนโทรศัพท์คืนให้เซีย เย่ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า "ช่างเขาเถอะ ปล่อยให้เขากระวนกระวายไปเอง คืนนี้ฉันมีนัดกับสาวงามแล้ว ใครโทรมาก็ไม่รับทั้งนั้น!"
พูดจบก็สะพายกระเป๋าเดินนำหน้าไป
เซีย เย่ ได้แต่ส่ายหน้า ถือกระเป๋าเดินทางตามไปติดๆ
พอเดินออกจากสนามบิน ลมหนาวก็พัดมาแรง ทำให้เสื้อผ้าของทั้งสองคนปลิวไสว เซีย เย่ยกมือโบกเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง วางกระเป๋าเข้าไปในรถ กำลังจะเข้าไปนั่งในรถ สู่หนานที่อยู่ข้างหลังก็ดึงเธอไว้ เสียงเบาๆ ดังมา
"เซีย เย่ ดูตรงนั้นสิ!"
...
"เป็นอะไรไป?"
เซีย เย่ หันตัวกลับมามองสู่หนาน แต่กลับพบว่าใบหน้าเล็กๆ ที่สดใสของเธอซีดลงไปเล็กน้อย สายตาเหม่อลอยมองไปข้างหน้า พอรู้สึกว่าเซีย เย่ มองเธอ ก็หันมามองเซีย เย่ ในดวงตามีแววกังวลผ่านไป
เซีย เย่รู้สึกสงสัยเล็กน้อยในใจ จึงเงยหน้าขึ้นมอง สายตาเย็นชาทะลุผ่านสายฝนมองไปตามทิศทางที่สู่หนานเพิ่งมองไป
ทว่าในชั่วขณะนั้น ฟ้าดินพลันจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัดอันหม่นหมอง
สู่หนานรีบพยุงเซีย เย่ไว้ และหันหน้าไปมองทางนั้นอย่างหม่นหมอง ตรงหน้าพวกเขาไม่ถึงสิบเมตร —
ข้างรถโรลส์-รอยซ์หรูหรา มีชายร่างสูงสง่าคนหนึ่งกำลังยืนโทรศัพท์อยู่ข้างรถ
ชายคนนั้นมีใบหน้าเย็นชา ใต้คิ้วคมเป็นดวงตาลึกล้ำ จมูกโด่ง ริมฝีปากบางเฉียบ สวมชุดสูทแบรนด์เนมสีเทาเงินสง่างาม ทุกอิริยาบถล้วนแสดงถึงความสูงส่งผิดธรรมดา
ข้างกายเขา ยืนหญิงสาวในชุดชาแนลสีขาวรุ่นใหม่ —
ผมสีทองอ่อนเป็นลอนสวยสยายลงบ่า ใบหน้าเล็กงดงามสดใสมีรอยยิ้มอ่อนหวานนุ่มนวล คิ้วโก่งดั่งใบหลิว ดวงตาเปล่งประกายอ่อนๆ ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยโค้งบางๆ กิริยาท่าทางสง่างามสูงส่ง ตอนนี้เธอกำลังใช้มือข้างหนึ่งจับแขนเสื้อของชายคนนั้นเบาๆ ส่วนชายคนนั้นก็มองเธออย่างอ่อนโยนแวบหนึ่ง แล้วพูดกับคนในโทรศัพท์ต่อ
เป็นคู่ที่โดดเด่นมาก รอบข้างมีคนไม่น้อยที่มองพวกเขาด้วยสายตาชื่นชม
"อี๋ เฟิง แม่ของฉันจองโต๊ะไว้ที่เต้หวางแล้ว คุณลุงฮั่นกับคุณป้าฮั่นน่าจะไปถึงแล้วด้วย เราไปกันตรงๆ เลยดีกว่า ดึกมากแล้ว"
เซีย ซินอี้ค่อยๆ เกาะแขนฮั่น อี๋ เฟิง เสียงนุ่มนวลราวกับสายน้ำที่ไหลผ่านใต้สะพาน ค่อยๆ เข้าสู่โสตประสาท
ฮั่น อี๋ เฟิงเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าเสื้อ หันมามองเซีย ซินอี้ จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยนอย่างรวดเร็ว พยักหน้าเบาๆ "ให้ลี่ไห่ส่งกระเป๋าไปที่บ้านพัก เราไปกันตรงๆ เลย"
เซีย ซินอี้ยิ้มอย่างยินดี "ค่ะ แต่นั่งเครื่องบินมานาน เหนื่อยจริงๆ คืนนี้หลังทานข้าวแล้วก็กลับไปพักผ่อนเร็วๆ ดีกว่านะคะ เห็นคุณเหนื่อยแบบนี้ คุณก็รู้ว่าฉันจะเป็นห่วง"
ฮั่น อี๋ เฟิง หัวเราะเบาๆ ยื่นมือโอบเอวบางของเซีย ซินอี้อย่างช้าๆ ดึงเข้ามาในอ้อมกอด ส่วนใบหน้างดงามของเซีย ซินอี้ก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ายวนใจ เธอยกปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยแล้วจูบที่ริมฝีปากของฮั่น อี๋ เฟิงอย่างรวดเร็ว...
"คนต่ำช้าช่างเสแสร้ง!"
เสียงหัวเราะเย็นชาและดูถูกทำลายบรรยากาศโรแมนติกที่หาได้ยากนี้
เสียงที่คุ้นเคยมาก!
เซีย ซินอี้ตกใจ รีบหันหน้าไปตามเสียงนั้น สิ่งที่เห็นคือร่างสูงโปร่งของสู่หนาน เธอยืนกอดอกอยู่ ใบหน้าขาวสะอาดเต็มไปด้วยความดูถูก ดวงตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย กำลังมองพวกเขาอย่างไม่ใส่ใจ สายตาแบบนั้นเหมือนกำลังมองตัวตลกที่กำลังแสดงอย่างสุดความสามารถ
"สู่หนาน เป็นเธอนี่เอง!"
ใบหน้าอ่อนหวานของเซีย ซินอี้ฉาบไปด้วยความยินดี กำลังจะเดินเข้าไปหา แต่กลับถูกสายตาเยาะเย้ยของสู่หนานบังคับให้หยุดกึก ได้แต่ยกหน้าขึ้นมองฮั่น อี๋ เฟิงที่เงียบมาตลอดอย่างเจ็บปวด
ส่วนดวงตาลึกล้ำของฮั่น อี๋ เฟิงก็จ้องมองใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยของสู่หนาน มือใหญ่ที่โอบเอวสู่หนานกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
"สู่หนาน เมื่อกี้บนเครื่องบินเป็นเธอใช่ไหม? ฉันคิดว่าฉันคงจำผิด ไม่ได้เจอกันนานแล้ว เธอสบายดีไหม?" เซีย ซินอี้สูดหายใจเข้า รอยยิ้มสดใสบนใบหน้าแฝงไปด้วยความหม่นหมอง
สู่หนานหัวเราะเยาะอย่างดูถูก "สบายดี แน่นอนว่าสบายดี ไม่มีแมลงวันน่ารังเกียจบางตัวบินมาบินไป ฉันก็สบายดีแน่นอน"
"สู่หนาน ฉัน..."
เซีย ซินอี้ก้มหน้าลงอย่างหม่นหมอง...


## บทที่ 7 ผู้ชายเลวกับหญิงสาวที่แสนดี

"พอได้แล้ว!"
ฮั่น อี๋ เฟิง ที่เงียบมาตลอดในที่สุดก็พูดขึ้นมาอย่างเย็นชา เขาปกป้องเซีย ซินอี้ไว้ข้างหลัง สายตาเย็นชามองสู่หนานแวบหนึ่ง "สู่หนาน ถ้าเธอมีความโกรธอะไรก็มาลงที่ฉันเถอะ ไม่จำเป็นต้องโจมตีซินอี้ด้วยคำพูดร้ายๆแบบนี้"
เมื่อได้ยินดังนั้น สู่หนานก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ในดวงตามีความเจ็บปวดปรากฏขึ้นเล็กน้อย "โจมตีด้วยคำพูดร้าย? ฮั่น อี๋ เฟิง ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นคนเลวแบบนี้ พวกเธอทำแบบนี้ แล้วจะไปตอบแทนเซีย เย่ได้ยังไง?"
เซีย เย่...
เมื่อได้ยินสองคำนี้ เซีย ซินอี้ก็ชะงักไปทันที ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
"เรื่องระหว่างฉันกับเซีย เย่ไม่เกี่ยวกับซินอี้ เธอไม่จำเป็นต้องมาจับผิดเธอ"
ดวงตาดำของฮั่น อี๋ เฟิงมีความหม่นหมองผ่านไป เสียงทุ้มต่ำดังผ่านสายฝนอันมืดมิด ฟังแล้วรู้สึกเย็นชาไร้ความรู้สึกเป็นพิเศษ
เซีย ซินอี้สูดจมูก กัดริมฝีปากแดง ทำท่าทางเข้มแข็งอดทน ดูน่าสงสารมาก เธอยื่นมือดึงแขนเสื้อของฮั่น อี๋ เฟิงเบาๆ ส่ายหน้าเบาๆ "อี๋ เฟิง อย่าพูดอีกเลย เธอกล่าวโทษก็ไม่ผิด มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมด ฉันรู้สึกผิดมาตลอด..."
"ซินอี้ เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดขนาดนี้!"
สู่หนานหัวเราะเย็นชาอย่างเศร้าสลดสองสามครั้ง ดวงตาทั้งสองมีน้ำตาบางๆไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอค่อยๆยกมือขึ้นชี้ไปที่เซีย ซินอี้ที่อยู่ข้างหลังฮั่น อี๋ เฟิง พูดด้วยเสียงสะอื้น "พอเถอะ เธอก็ไม่ต้องแสร้งทำอีกแล้ว ทำไมต้องทำด้วย! ถือว่าเซีย เย่ตาบอดตั้งแต่แรกที่รู้จักพวกเธอสองคนที่เนรคุณแบบนี้ เธอแย่งทุกอย่างที่เป็นของเซีย เย่ไป รู้สึกภูมิใจมากใช่ไหม? ฉันสู่หนานมีชีวิตมาเกือบสามสิบปีแล้ว ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไร้ยางอายและน่ารังเกียจเหมือนเธอมาก่อนเลย! ทำตัวเหมือนนางฟ้าบริสุทธิ์ทุกวัน แต่จริงๆแล้วในท้องเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ใครที่ชอบเธอ นั่นก็แสดงว่าผู้ชายคนนั้นตาบอดแล้ว ผู้หญิงถ่อยกับผู้ชายหมา!"
คำพูดอันเลวร้ายของสู่หนานยิงออกมาเหมือนปืนกล สายตาอำมหิตอยากจะเฉือนคนตรงหน้าทั้งสองคนให้เป็นชิ้นๆ
"ระวังคำพูดของเธอด้วย สู่หนาน!"
คิ้วหล่อเหลาของฮั่น อี๋ เฟิงขมวดเป็นปม คำพูดที่น่าเกลียดเช่นนี้ตกเข้าหูเขา แม้จะเย็นชาในยามปกติก็ยังรู้สึกระคายหู
"เรื่องระหว่างฉันกับเซีย เย่ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดให้เข้าใจได้ในสองสามคำ ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับเธอ หวังว่าเธอจะไม่เข้ามายุ่ง!"
"คุณภาพหรือ? ฉันจะพูดถึงคุณภาพกับคนต่ำช้าอย่างพวกเธอได้ยังไง? คิดว่าฉันพูดไม่ดีใช่ไหม? นังไก่ป่าก็คือนังไก่ป่า ไม่ว่าจะแต่งตัวยังไงก็ไม่มีวันเป็นหงส์ที่แท้จริงได้! ฮั่น อี๋ เฟิง เธอจะต้องเสียใจแน่!"
สู่หนานโกรธจัด ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ
"สู่หนาน! พูดอีกครั้งซิ!"
ฮั่น อี๋ เฟิง หน้าตึง สายตาเย็นชา กำมือแน่น ตวาดเสียงเย็น
"ยังไงล่ะ? ฉันพูดผิดตรงไหน?"
สู่หนานก็ตะโกนกลับอย่างเต็มเสียง "ฉันบอกว่าเซีย ซินอี้เป็นแค่ไก่ป่าตัวหนึ่ง ไม่ว่าจะแต่งตัวยังไงก็ไม่มีวันเป็นหงส์ที่แท้จริงได้ เป็นแค่ดอกบัวขาวหน้าด้านที่ใช้วิธีต่ำช้าเพื่อขึ้นสู่ตำแหน่ง ฉันพูดผิดตรงไหน?"
"หุบปากเดี๋ยวนี้!"
"อี๋ เฟิง...ช่างเถอะ..."
"สู่หนาน ฉันบอกเธอนะ เรื่องระหว่างฉันกับเซีย เย่ไม่เกี่ยวกับซินอี้ สำหรับเย่ ฉันได้แต่ขอโทษ ฉันรู้ดีว่าคนในใจฉันคือใคร แล้วทำไมเธอต้องมาเกาะแกะไม่เลิกเพราะเรื่องนี้ด้วย?"
...
เกาะแกะไม่เลิก...
ที่แท้ เขามองแบบนี้นี่เอง
ชั่วขณะหนึ่ง เธอเหมือนได้เห็นตัวเองในอดีตอีกครั้ง—
คืนฝนตกแบบนั้น
ยืนอยู่บนถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟอันสว่างไสว
ยิ้มมองดูตัวเองที่ไม่อาจเก็บน้ำที่หกแล้วกลับคืนได้...
เซีย เย่ที่ยืนอยู่ด้านหลังของสู่หนานมาตลอดพลันหายใจลึกๆ ค่อยๆ หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้น เธอหันหลังกลับมามองร่างบางของสู่หนาน เสียงเรียบๆ มีความเหนื่อยล้าแฝงอยู่ "ขึ้นรถเถอะ สู่หนาน"
เสียงแหบแห้งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนตกตะลึง
ฮั่น อี๋ เฟิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่ไกลจากด้านหลังของสู่หนาน เซีย เย่ยืนอยู่ข้างรถ กางร่มยืนอยู่ในสายฝน มองดูทุกอย่างด้วยดวงตาที่เงียบสงบมาตลอด
ลมเย็นพัดชายเสื้อของเธอไม่หยุด เสื้อคลุมที่พลิ้วไหวในสายลมยิ่งทำให้เธอดูตัวบางลง แต่ใบหน้างดงามที่ถูกแว่นกันแดดบังไว้ครึ่งหนึ่งนั้นกลับเผยให้เห็นถึงความดื้อรั้นและความเย็นชา
"เย่..."
ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่น อี๋ เฟิงพลันมีความแข็งทื่อผ่านไป ในดวงตาลึกล้ำและเงียบสงบมีประกายซับซ้อนอย่างยิ่งวาบผ่านอย่างรวดเร็ว มือใหญ่ที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวค่อยๆ กำแน่นขึ้น
เซีย ซินอี้ก็รู้สึกไวว่าแขนของฮั่น อี๋ เฟิงที่โอบรอบเอวเธอนั้นแข็งเกร็งอย่างอึดอัดใจ เธอจึงค่อยๆ กัดริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆ ช้าๆ เงยหน้าขึ้น ในดวงตางดงามมีประกายเล็กๆ ปรากฏขึ้น มองเซีย เย่ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเปราะบางและความคิดถึง
เธอสูดจมูกเบาๆ ในชั่วพริบตา ดวงตาเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อย เรียกเซีย เย่ด้วยเสียงแหบพร่า "พี่สาว... หนู... หนูคิดถึงพี่มาก..."
พี่สาว?
ฉันคิดถึงเธอ?
คำพูดนี้เมื่อเข้าสู่หูของเซีย เย่ กลับเหมือนคมมีดที่คมกริบพาดผ่านบาดแผลที่ยังไม่ทันหายของเธอ ความเย็นเยียบเริ่มรุกรานอย่างรุนแรง...
ได้ยินมาว่า เวลาคือยารักษาแผลที่ดีที่สุด เมื่อเวลาผ่านไปนาน บาดแผลที่ลึกที่สุดก็จะจางลง...
มีคนบอกว่า เมื่อคุณปล่อยวางแล้ว คุณจะพบว่าคนๆ นั้นก็ไม่ได้สำคัญอะไรนักหรอก...
มีคนบอกว่า หลังจากเลิกรากัน เมื่อคุณชินแล้ว คุณจะเข้าใจว่า คุณก็ไม่ได้รักคนๆ นั้นลึกซึ้งอย่างที่คุณคิดหรอก...
แต่เดิมเธอคิดว่า หลายปีผ่านไปแบบนี้ เธอก็ชินแล้ว ค่อยๆ รับมือกับสิ่งเหล่านี้ได้ แต่ก็แค่ได้ยินมาเท่านั้นแหละ ใครจะรู้ว่าสิ่งที่ได้ยินมาเหล่านี้เป็นความจริงหรือเปล่า
ในช่วงเวลานั้น เธอรู้สึกถึงความรู้สึกมากมาย - หน้าอกแน่น หายใจไม่ออก วิงเวียนศีรษะ เจ็บปวดหัวใจ...
อย่างไรก็ตาม ความไม่สบายทั้งหมดทำให้เธอทรมานอย่างแสนสาหัส ในที่สุดเธอก็ได้แต่หันหน้าหนี หลับตาแน่น สงบสติอารมณ์ แล้วลืมตาขึ้น ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้แว่นกันแดดกลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม
เธอสูดหายใจเบาๆ มองสองคนตรงหน้าอย่างเรียบเฉย ริมฝีปากสีอ่อนยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบางเบาดุจสายลม แต่แล้วเธอก็ยกมือขึ้นตบไหล่ สู่หนาน เบาๆ โดยไม่มองทั้งสองคนอีก เก็บร่ม ก้มตัวลงนั่งเข้าไปในรถ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้พูดอะไรกับ ฮั่น อี๋ เฟิง และ เซีย ซินอี้ แม้แต่คำเดียว
"เซีย เย่ เธอเป็นยังไงบ้าง? ไม่เป็นไรใช่ไหม!"
ตอนนี้เอง สู่หนาน ถึงได้หันมามองเซีย เย่ ที่นั่งอยู่ในรถด้วยดวงตาร้อนผ่าว เห็นเธอพิงพนักเอียงหน้าไปแล้ว รู้สึกเจ็บปวดในใจ อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดปากจมูก มองไปทาง ฮั่น อี๋ เฟิง และ เซีย ซินอี้ ด้วยสายตาโกรธแค้นผ่านดวงตาที่เปล่งประกาย...
"ฮั่น อี๋ เฟิง นายไม่มีวันรู้หรอกว่านายพลาดอะไรไป! ฉัน สู่หนาน นี่แหละที่ตาบอดไปรู้จักพวกนายสองคนที่เนรคุณ!"
สู่หนาน พูดด้วยเสียงแหบพร่า แล้วรีบมุดเข้าไปในรถ
"เซีย เย่ เธอเป็นยังไงบ้าง? พูดอะไรสักหน่อยสิ!"
พอ สู่หนาน นั่งเข้าไปในรถ ก็เอนตัวเข้าหา เซีย เย่ ทันที มือทั้งสองจับไหล่ของ เซีย เย่ แน่น เห็นเธอไม่ขยับเขยื้อน ก็เริ่มรู้สึกกังวลในใจ
เซีย เย่ ใช้มือข้างหนึ่งปัดมือของ สู่หนาน ที่จับไหล่ตัวเองออก หันหน้าไปมองนอกหน้าต่างรถ พูดเสียงเรียบ "ฉันไม่เป็นไร คุณคนขับ ขับรถไปเถอะ ไปเมืองเหนือจักรพรรดิหยวนเล่ห์เมือง"
พอพูดจบ คนขับรถด้านหน้าก็สตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 8 เซีย เย่ อย่าเสียใจ

รถค่อย ๆ แล่นผ่านไปข้างตัวเขา ฮั่น อี๋ เฟิงเห็นเซีย เย่ที่นั่งอยู่ในรถกำลังเอียงหน้ามองออกไปข้างนอกอย่างรางๆ
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าควรจะวิ่งตามไปหรือไม่ แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ แววตาที่ซับซ้อนในดวงตาของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป สุดท้ายก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆ ของเซีย ซินอี้ดังขึ้นข้างหู
"อี๋ เฟิง ฉัน... ฉันทำผิดไปหรือเปล่า? พี่สาวเธอ..."
ฮั่น อี๋ เฟิงหันหน้าไปมอง เห็นใบหน้าอ่อนหวานของเซีย ซินอี้ในอ้อมกอดของตนกำลังหม่นหมองลง ดวงตางามมีน้ำตาเอ่อคลอ แต่เธอกลับกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไว้อย่างเข้มแข็ง ภาพที่เห็นทำให้ใจของเขาปวดแปลบขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้จะพูดอะไรดี เขาจึงได้แต่กอดเธอแน่นขึ้น โอบเอวเธอไว้ในอ้อมกอด
เซีย ซินอี้จึงได้โผเข้ากอดเขา ซบแนบเข้าไปในอ้อมอกของเขาแน่น และร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
ฮั่น อี๋ เฟิงมองไปทางรถที่หายลับไปในม่านฝนอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันกลับมามองเซีย ซินอี้ที่กำลังร้องไห้ในอ้อมกอดของตน ใบหน้าที่เย็นชาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดเสียงเบา "พอเถอะ อย่าร้องไห้เลย เรื่องพวกนี้ค่อยๆ อธิบายให้เธอเข้าใจทีหลัง เธอเป็นคนมีเหตุผล จะต้องมองเห็นและเข้าใจเองแน่นอน"
"แต่ว่า แต่ว่า... ฉันเห็นสีหน้าของพี่สาวแล้วรู้สึกเสียใจมาก... พ่อบอกว่าพี่สาวไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว เธอคงโกรธพ่อแม่เพราะเรื่องของพวกเรา..."
"อย่าพูดเรื่องนี้ก่อนเลย ขึ้นรถกันก่อนเถอะ ซินอี้ ลุงป้ากำลังรออยู่ที่เต้หวาง"
ฮั่น อี๋ เฟิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เช็ดน้ำตาที่มุมตาให้เธออย่างใส่ใจ แล้วเปิดประตูรถ "ขึ้นรถก่อนแล้วค่อยคุยกัน"
เซีย ซินอี้สูดจมูก สะอื้นอีกสองสามครั้ง ก่อนจะขึ้นรถไปด้วยดวงตาที่ยังคงมีน้ำตาคลอ
...
รถยนต์แล่นอย่างรวดเร็วไปยังเมืองเหนือจักรพรรดิหยวนเล่ห์เมือง ตลอดทางเซีย เย่ไม่ได้พูดอะไรเลย ภายในรถเต็มไปด้วยความหดหู่ที่บรรยายไม่ถูก กดดันจนทำให้สู่หนานรู้สึกขมในลำคอ
อยากจะปลอบใจ แต่เห็นเซีย เย่พิงพนักเก้าอี้และมองออกไปนอกหน้าต่างตลอดเวลา ริมฝีปากเย็นชาปิดสนิท แสงสลัวจากภายนอกรถสะท้อนบนตัวเธออย่างไม่สม่ำเสมอ ชั่วขณะหนึ่ง มองไปแล้วกลับดูเหงาหงอยและเลือนรางอย่างน่าประหลาด
"เย่ อย่าเสียใจนะ... ขอโทษ ฉัน... ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรทำแบบนั้น แต่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ เห็นพวกเขามีความสุขกันแบบน่าเกลียดขนาดนั้น ฉันก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ฉันเกือบจะระเบิด เกือบจะบ้าไปแล้ว! ทำไมพวกเขาถึงทำร้ายเธอแบบนั้นแล้วยังมีความสุขได้โดยไม่รู้สึกผิดเลยล่ะ?"
สู่หนานพูดอย่างโกรธเกรี้ยว มือทั้งสองจับไหล่ของเย่ไว้ มองใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามและขาวสะอาดของเย่ แล้วถามอย่างกังวลและเป็นห่วง "บอกฉันสิ เย่ เธอยังปล่อยวางไม่ได้ใช่ไหม? หลายปีมานี้ เธอไม่ยอมปล่อยมือและเปิดใจรับความรักใหม่ เพราะในใจยังปล่อยวางฮั่น อี๋ เฟิงไม่ได้ใช่ไหม? ใช่ไหม? พูดกับฉันสิ!"
สู่หนานเขย่าไหล่ของเซีย เย่ ถามอย่างเสียใจ
เซีย เย่ถูกเธอเขย่าจนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย จึงต้องยกมือกดมือทั้งสองของเธอที่จับไหล่ของตัวเองไว้ ริมฝีปากสีชมพูอมขาวขยับเล็กน้อย เสียงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ่อนแรง "สู่หนาน เธออย่าพูดเลย ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวสักพักได้ไหม?"
"คำถามนี้มันยากตอบขนาดนั้นเลยเหรอ? เซีย เย่!"
สู่หนานจ้องมองเธอนิ่ง
เซีย เย่ชะงัก เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็ปล่อยมือที่กดแขนของสู่หนานไว้ หันหน้ามามองสู่หนานแวบหนึ่ง คิดอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็พูดเบาๆ ว่า "ฉันกับเขา มันเป็นอดีตไปนานแล้ว..."
เป็นอดีตไปนานแล้ว...
เธอรู้มานานแล้วว่า ทุกอย่างนี้จบลงตั้งแต่นานมาแล้ว
...
เมืองสนุกเทียนฮวาง เมืองที่หรูหราที่สุดในเมือง Z โดยไม่มีใครเทียบได้
ที่นี่เป็นสถานที่ใช้จ่ายเงินของเศรษฐีมากมาย คนที่เข้าออกที่นี่ส่วนใหญ่เป็นคนที่มีฐานะและตำแหน่ง
ตระกูลซูที่สู่หนานอาศัยอยู่ก็ถือว่าเป็นตระกูลที่มีการศึกษา พ่อของเธอเป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัย A แม่ของเธอเป็นหัวหน้าฝ่ายวิชาการของโรงเรียนในเมือง ในเมือง Z ก็ถือว่ามีฐานะบ้าง ดังนั้นสู่หนานจึงถือว่าเป็นสาวสูงศักดิ์
ปกติแล้วสู่หนานมักจะมาที่เทียนฮวางบ่อยๆ ไม่เพียงแต่เพราะอาหารที่นี่อร่อย แต่ยังเพราะบริการครบวงจรและทัศนคติการบริการที่ไร้ที่ติของพนักงานที่ทำให้เธอพอใจ
ทุกครั้งที่สู่หนานนัดเซีย เย่ออกมาทานข้าว สิบครั้งก็มาที่เทียนฮวางแปดครั้ง ดังนั้นนานๆ เข้าเซีย เย่ก็เลยชินไป อาหารเย็นต้อนรับเซีย เย่ก็เลยจัดที่เทียนฮวางโดยตรง
หลังจากอาหารและเครื่องดื่มถูกยกมาแล้ว เซีย เย่ก็รินเหล้าให้ตัวเองและดื่มติดต่อกันหลายแก้ว สีหน้าดูซีดเซียวมาก ทำให้สู่หนานที่อยู่ข้างๆ รู้สึกเจ็บปวดและเศร้าใจ
"ดื่มกับฉันสักสองสามแก้วสิ คืนนี้เป็นงานต้อนรับเธอนะ เธอไม่ดื่มหน่อยเหรอ?"
เซีย เย่ขมวดคิ้วและดื่มเหล้าในแก้วหมดในคำเดียว เธอหันไปมองสู่หนานที่มีสีหน้ากังวล แล้วพูดเสียงเบาว่า "อย่ามองฉันด้วยสีหน้าแบบนั้นสิ ฉันบอกว่าฉันไม่เป็นไร"
พูดจบ เธอก็เอื้อมมือไปจับขวดเหล้าเพื่อรินอีก แต่สู่หนานเร็วกว่าเธอหนึ่งก้าว คว้าขวดเหล้ามารินใส่แก้วของตัวเองจนเต็ม แล้วจึงรินให้เซีย เย่ครึ่งแก้ว พูดเสียงแหบว่า "ถ้าเธออยากดื่ม ฉันก็จะดื่มกับเธอ แต่กระเพาะเธอไม่ดี ดื่มน้อยๆ หน่อย เธอครึ่งแก้ว ฉันหนึ่งแก้ว"
สู่หนานพูดพลางยกแก้วขึ้นดื่มจนหมดในไม่กี่อึก
มุมปากของเซีย เย่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ เธอก้มลงมองแก้วเหล้าที่มีเหล้าอยู่ครึ่งแก้วตรงหน้า "ขอบคุณนะ สู่หนาน"
สำหรับสู่หนาน เซีย เย่รู้สึกขอบคุณเสมอ บางที หลายปีมานี้ ก็มีแค่สู่หนานที่อยู่เคียงข้างเธอตลอด - เมื่อลมพัดมา เตือนให้เธอจำได้ว่าต้องใส่เสื้อผ้าเพิ่ม เมื่อรู้สึกเศร้า เป็นคนแรกที่ปรากฏตัวต่อหน้าเธอ เหมือนตอนนี้ ดื่มเหล้ากับเธอ คุยกับเธอ
"ไอ้โง่ เราจำเป็นต้องพูดอะไรแบบนี้กันด้วยเหรอ? เซีย เย่ อย่าเศร้าไปเลย โลกนี้ยังมีผู้ชายดีๆ อีกเยอะแยะ ขาดแค่ฮั่น อี๋ เฟิง คนเดียวโลกก็ยังหมุนต่อไปได้ เพื่อผู้ชายแบบนั้น มันไม่คุ้มค่าหรอก!"
สู่หนานยื่นมือไปจับมือที่เย็นเฉียบของเซีย เย่ ที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วพูดเบาๆ
เซีย เย่ ไม่ตอบอะไร เพียงแค่หายใจเบาๆ แล้วหันไปมองออกไปนอกหน้าต่างทันที สิ่งที่เห็นคือแสงไฟสว่างไสวมากมาย แสงนีออนที่กะพริบวูบวาบสะท้อนเข้าตาทำให้รู้สึกเจ็บนิดๆ
ในความสับสน เธอนึกถึงภาพตอนที่ฮั่น อี๋ เฟิง จากไปด้วยท่าทางเย็นชา ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน จะยอมลดตัวลงอ้อนวอนให้เขาหันกลับมาอย่างไร ก็ไม่สามารถเรียกเขากลับมาได้...
'ปล่อยมือเถอะ เซีย เย่ เธอก็รู้ว่าในใจฉันมีคนอื่นอยู่แล้ว คนนั้นไม่ใช่เธอมาตลอด'
'ปล่อยมือกันเถอะ เวลาผ่านไปก็จะลืมเลือน ฉันหวังว่าเธอจะมีชีวิตที่ดี ฉันจะพยายามชดเชยให้เธอ'
...
เธอจำได้ว่า ตอนที่เขาหันหลังจากไป อากาศก็เหมือนวันนี้
เธอจำได้ว่า ตอนนั้นเธออยากวิ่งตามไป แต่พอเห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ในรถของเขา เธอก็หมดแรงทันที
สุดท้าย เธอก็ไม่ได้วิ่งไปถามว่าทำไม หรือขอให้ฮั่น อี๋ เฟิง ให้เหตุผล แต่กลับยืนอยู่ใต้แสงไฟถนนสลัวๆ นั่นทั้งคืน ตากฝนทั้งคืน จนกระทั่งเห็นแสงอรุณ ร่างกายของเธอถึงได้แข็งทื่อ ชา และหัวเราะเยาะตัวเองว่าน้ำที่หกแล้วเก็บคืนไม่ได้
ความหวังทั้งหมดกลายเป็นเพียงความฝันที่ผ่านไปเพราะการหันหลังอย่างเย็นชาของเขา สิ่งที่เหลืออยู่คือความเจ็บปวดรวดร้าว เจ็บจนถึงกระดูก เจ็บจนชา
จู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดในใจ ความเจ็บปวดที่เฉียบคมที่กดทับอยู่ในหัวใจที่เหนื่อยล้าและชามีร่องรอยของการฟื้นคืน ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหว ลุกขึ้นบอกสู่หนานว่า "ฉันออกไปสูดอากาศหน่อย"
สู่หนานตกใจ กำลังจะลุกขึ้นวิ่งตามไป แต่โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น...


## 009 บทที่ ดอกไม้ไฟสวยงามแค่ไหน สุดท้ายก็จะดับลง (1)

ในขณะเดียวกัน ในห้องวีไอพีหรูหราห้องหนึ่งในทางเดินเดียวกันของโรงแรมเต้หวาง กลับเป็นช่วงเวลาที่คึกคักและสนุกสนาน
โต๊ะอาหารในห้องเต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่มชั้นดี รอบโต๊ะนอกจากฮั่น อี๋ เฟิง และเซีย ซินอี้ที่นั่งติดกันแล้ว ยังมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนอีกสองคู่
"อี๋ เฟิง คราวนี้กลับมาก็ตั้งใจจะอยู่แล้วใช่ไหม คงไม่ไปต่างประเทศอีกครึ่งปีหนึ่งปีแล้วนะ" หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งติดกับเซีย ซินอี้ สวมชุดสีแดงเข้ม มองฮั่น อี๋ เฟิง แล้วพูดยิ้มๆ
ผู้หญิงคนนี้ก็คือเยว่ หลิงสือ แม่แท้ๆของเซีย ซินอี้ ภรรยานายกเทศมนตรีเมืองซี อายุกว่า 50 ปีแล้ว แต่ดูแลตัวเองได้ดีมาก ใบหน้ายังดูมีเสน่ห์ ตอนนี้ดูเหมือนอายุแค่ 30 กว่าๆ
ชายวัยกลางคนที่นั่งข้างเยว่ หลิงสือ สวมชุดสูทสีเทา ท่าทางเข้มแข็ง หน้าตาเคร่งขรึม ไม่ค่อยยิ้มแย้ม คือเซีย มู่ซาน นายกเทศมนตรีเมืองซีผู้มีอำนาจสูง เป็นผู้นำอันดับหนึ่งของเมืองซี
ฝั่งตรงข้ามพวกเขาคือคู่สามีภรรยาฮั่น อวี่และหวง จื่อ เหยา ซึ่งเป็นพ่อแม่ของฮั่น อี๋ เฟิง แม้ว่าทั้งคู่จะอายุกว่า 50 ปีแล้ว แต่ก็ยังเห็นได้ชัดจากโครงหน้าของทั้งคู่ว่า สมัยหนุ่มสาวคงเป็นคู่รักที่หล่อสวยน่าอิจฉา ไม่อย่างนั้นคงไม่ให้กำเนิดฮั่น อี๋ เฟิงที่โดดเด่นและหล่อเหลาขนาดนี้
"ครับ คราวนี้กลับมาก็ตั้งใจจะอยู่แล้ว"
ฮั่น อี๋ เฟิงตอบเสียงทุ้ม
"คุณพ่อของเราคราวนี้ก็ต้องการให้อี๋ เฟิงกลับมารับช่วงต่อกิจการของตระกูลฮั่น พวกเราแก่แล้ว ภาระพวกนี้สุดท้ายก็ต้องให้คนหนุ่มสาวรุ่นพวกเขารับไป อี๋ เฟิงไปอยู่ต่างประเทศหลายปีนี้ก็ทำได้ดีพอสมควร ดังนั้นฉันกับพ่อเขาเลยคุยกันว่า ให้อี๋ เฟิงรับผิดชอบบริษัททั้งหมดเลยดีกว่า พวกเราจะได้ถอยออกมาพักผ่อนบ้าง"
หวง จื่อ เหยายิ้มอย่างสุภาพ พลางอธิบายไปด้วย ตักอาหารให้เซีย ซินอี้ไปด้วย แล้วพูดต่อ "ซินอี้ หลายปีที่ผ่านมาเธอตามอี๋ เฟิงไปอยู่ต่างประเทศ ลำบากจริงๆ นะ ดูแลเขาอย่างละเอียดอ่อนและเอาใจใส่ขนาดนั้น มากินเยอะๆ หน่อย ดูสิผอมไปขนาดไหน อี๋ เฟิงไอ้หนูนี่รังแกเธอบ่อยๆ หรือเปล่า"
ใบหน้างดงามอ่อนหวานของเซีย ซินอี้ปรากฏรอยอายขึ้นมาทันที เธอรีบก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แอบมองฮั่น อี๋ เฟิงที่อยู่ข้างๆ แล้วหัวเราะเบาๆ พูดว่า "ขอบคุณป้าฮั่นค่ะ จริงๆ แล้วอี๋ เฟิงเป็นคนดูแลหนูต่างหาก เขาไม่เคยรังแกหนูเลยค่ะ ใช่ไหมอี๋ เฟิง?"
เซีย ซินอี้พูดพลางหันไปมองฮั่น อี๋ เฟิง ฮั่น อี๋ เฟิงก็มองเธอกลับด้วยสายตาอ่อนโยน เม้มริมฝีปากเบาๆ แต่ไม่พูดอะไร
"ดูเหมือนว่าพวกเธอจะใช้ชีวิตในต่างประเทศได้ดีในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หลังจากที่อี๋ เฟิงรับช่วงต่อฮั่น ซือและคุ้นเคยกับงานแล้ว ก็ให้เด็กสองคนนี้หมั้นกันเถอะ นายกเทศมนตรีซีคิดอย่างไรครับ?"
เมื่อเห็นฮั่น อี๋ เฟิงและเซีย ซินอี้ดูสนิทสนมรักใคร่กัน ฮั่น อวี่ก็มีรอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้า เขาหันไปพูดกับเซีย มู่ซานที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ
เซีย มู่ซานวางแก้วเหล้าในมือลง สายตาคมกริบมองมาที่ฮั่น อี๋ เฟิงและเซีย ซินอี้ ใบหน้าที่เคร่งขรึมผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาพยักหน้าและพูดว่า "ถ้าพวกเขาไม่มีข้อคัดค้าน ผมก็ไม่มีอะไรจะว่า สุดสัปดาห์หน้าเป็นวันเกิดของคุณปู่ พวกคุณมาร่วมงานด้วยกันนะ พอดีจะได้ปรึกษาเรื่องงานหมั้นไปด้วย ทุกคนไม่มีปัญหาใช่ไหม?"
เมื่อเซีย มู่ซานพูดจบ ใบหน้าอ่อนหวานของเซีย ซินอี้ก็ยิ่งแดงขึ้น เธอขบริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ มองไปที่ฮั่น อี๋ เฟิง
ฮั่น อวี่และหวง จื่อ เหยาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามพยักหน้าเบาๆ แสดงว่าไม่มีข้อคัดค้าน
"แล้วอี๋ เฟิงล่ะ?"
สายตาคมกริบของเซีย มู่ซานมองมา
"ผมไม่มีอะไรจะว่าครับ ต้องดูว่าซินอี้ยินดีจะเป็นเจ้าสาวของผมหรือเปล่า"
ฮั่น อี๋ เฟิงยิ้มมุมปาก สายตาลึกล้ำมองไปที่ใบหน้าของเซีย ซินอี้ ส่วนเซีย ซินอี้ใบหน้าเล็กๆ ยิ่งแดงขึ้น แล้วเธอก็พยักหน้าอย่างยินดี "ขอให้คุณพ่อเป็นคนตัดสินใจแล้วกันค่ะ"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ กินข้าวกันเถอะ"
...
ระหว่างมื้ออาหาร หวง จื่อ เหยา คอยตักอาหารให้ เซีย ซินอี้ อยู่เรื่อยๆ ส่วน เซีย ซินอี้ ก็ยิ้มและกล่าวขอบคุณทุกครั้ง ดูสง่างามและมีมารยาทมาก ทำให้ หวง จื่อ เหยา รู้สึกพอใจมาก
"คุณพ่อคะ สุขภาพของคุณปู่ยังดีอยู่ใช่ไหมคะ? ครั้งนี้กลับมา สิ่งแรกที่หนูอยากทำคือไปเยี่ยมท่าน หลายปีที่อยู่ต่างประเทศ หนูคิดถึงสุขภาพของท่านตลอดเลยค่ะ"
เซีย ซินอี้ เห็น เซีย มู่ซาน มีสีหน้าเรียบเฉยมาตลอด จึงคิดสักครู่แล้วถามเสียงเบา ดวงตาฉายแววห่วงใย
เซีย มู่ซาน เงยหน้ามองเซีย ซินอี้ แวบหนึ่ง ใบหน้าที่แข็งกร้าวพลันผ่านความรู้สึกเศร้าสร้อยอย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า "ก็เหมือนเดิม แค่คิดถึงพี่สาวของเธอตลอด สัปดาห์หน้าวันเสาร์เป็นวันเกิดของท่าน เมื่อเธอกลับมาแล้ว ก็ไปบอกพี่สาวของเธอให้กลับมาสักหน่อย"
"พี่สาวหรอคะ? คุณพ่อ เมื่อกี้หนูกับ อี๋ เฟิง ก็เจอพี่สาวที่สนามบินด้วย แต่ว่าเธอ..."
เซีย ซินอี้ พูดไปแล้วก็กัดริมฝีปากเบาๆ ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย พูดอย่างเสียใจว่า "เธอยังคง..."
"พอเถอะ ซินอี้ พี่สาวของเธอก็นิสัยแบบนั้นแหละ อย่าเสียใจไปเลย แม่เชื่อว่าเธอยังห่วงใยเธออยู่นะ"
เยว่ หลิงสือ เห็นลูกสาวเสียใจ จึงปลอบใจ
"เฮ้อ เซีย เย่... เด็กคนนั้น หลายปีมานี้... ก็เกินไปจริงๆ ช่างเถอะ ซินอี้ เธออย่าเสียใจเลย อี๋ เฟิง หลังอาหารเธอพา ซินอี้ ออกไปเดินเล่นหน่อยนะ หลายปีไม่ได้กลับมา เมืองซี เปลี่ยนแปลงไปมากเลย..." หวง จื่อ เหยา ไม่รู้จะพูดอะไร คิดสักครู่แล้วก็ได้แต่หันไปมอง ฮั่น อี๋ เฟิง
เมื่อพูดถึงเซีย เย่ สายตาของฮั่น อี๋ เฟิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ
หลังจากนั้น เซีย มู่ซานและฮั่น อวี่ก็คุยกันเรื่องธุรกิจ ฮั่น อี๋ เฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็แสดงความคิดเห็นของตัวเองบ้างเป็นครั้งคราว เซีย ซินอี้นั่งอยู่สักพักก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ
...
ในห้องน้ำชั้นบน เซีย เย่ยืนอยู่หน้ากระจกล้างหน้า แล้วเอามือทั้งสองข้างยันอ่างล้างหน้า เงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกที่หน้าซีดเผือด หลับตาลงผ่อนคลายสักพัก กำลังจะหันหลังเดินออกไป แต่โดยไม่คาดคิด เธอเห็นเซีย ซินอี้เปิดประตูเข้ามาในกระจก
ร่างกายของเธอแข็งทื่อไปชั่วขณะ มือทั้งสองข้างที่อยู่บนอ่างล้างหน้ากลับกลายเป็นแข็งเกร็งขึ้นมาทันที
เซีย ซินอี้ก็เห็นเซีย เย่ในกระจกตั้งแต่แรก เธอหยุดเท้าอย่างมั่นคง ยืนนิ่งอยู่หลังเซีย เย่ ดวงตางามเปล่งประกายยิ้มเล็กน้อย
"พี่สาว ไม่คิดว่าพี่จะอยู่ที่นี่ด้วย"
เสียงนุ่มนวลแฝงความดีใจเล็กน้อย แต่เมื่อเข้าหูเซีย เย่กลับรู้สึกระคายหูอย่างมาก "ดีจังเลย เมื่อกี้คุณพ่อเพิ่งพูดถึงพี่เลย พี่ไม่ได้กลับบ้านมานานแล้ว คุณพ่อคุณแม่ รวมถึงคุณปู่ด้วย ทุกคนคิดถึงพี่มาก ถ้าเป็นเพราะเรื่องของอี๋ เฟิง น้องยินดีขอโทษพี่นะคะ พี่สาว...น้องกับอี๋ เฟิงน่ะ...ถ้าพี่รู้สึกไม่สบายใจ น้องยอมให้พี่ด่าน้องสักยกก็ได้ พี่ยกโทษให้พวกเราได้ไหมคะ"
ใบหน้างดงามของเซีย ซินอี้แต้มด้วยความเศร้าสร้อย ดวงตาเปล่งประกายความสับสนและต่อสู้ "ผ่านมาหลายปีขนาดนี้แล้ว พวกเราเคยคิดว่าเวลาจะลบเลือนความไม่สบายใจในอดีตได้ แต่ตอนนี้เห็นพี่เป็นแบบนี้ น้องรู้สึกเสียใจจริงๆ พี่สาว พี่เคยบอกน้องว่าความรักต้องรักกันทั้งสองฝ่าย ถ้าฝืนใจกันไปก็คงไม่มีความสุข จริงไหมคะ"
เมื่อได้ยินคำพูดของเซีย ซินอี้ หัวใจของเซีย เย่ก็เจ็บปวดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ความเจ็บปวดราวกับหายใจไม่ออกค่อยๆ แทรกซึมเข้ามา แต่เธอกลับยิ้มมองเซีย ซินอี้ที่ทำหน้าเศร้าสร้อยน่าสงสารในกระจก พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เซีย ซินอี้ เธอไม่รู้หรอกหรือว่าเขาฮั่น อี๋ เฟิงเคยมีสัญญาแต่งงานกับฉัน"
"พี่สาว น้อง...น้องรู้ว่าน้องผิดเอง ตอนแรกน้องก็แค่อยากรู้ว่าคนที่มีสัญญาแต่งงานกับพี่เป็นคนแบบไหน น้องถึงได้จงใจเข้าไปใกล้ชิดเขา...น้องก็ไม่คิดว่าน้องจะถูกเขาดึงดูด...แล้วก็ตกหลุมรักเขาเร็วขนาดนี้..."


## 010 บทที่ ดอกไม้ไฟสวยงามแค่ไหน สุดท้ายก็จะดับลง (2)

เสียงของเซีย ซินอี้ทันใดนั้นแฝงด้วยความสะอื้นที่กลั้นไว้ มองดูเงาหลังอันเย็นชาของเซีย เย่ น้ำตาคลอเบ้าดูดจมูกแล้วพูดว่า "ฉันก็รู้สึกผิดมากในใจ แต่พี่คะ ฉันรักอี๋ เฟิงจริงๆ ขอร้องเถอะนะคะ ให้พรแก่พวกเรา ได้ไหมคะ? พวกเราจะมีความสุขอย่างแท้จริงก็ต่อเมื่อได้รับพรจากพี่เท่านั้น..."
"พี่คะ พี่สำคัญมากสำหรับฉัน ฉันต้องการการให้อภัยและการอวยพรจากพี่จริงๆ ได้ไหมคะ?"
เสียงสะอื้นและอ่อนแอของเซีย ซินอี้ดังมา แต่เมื่อเข้าหูเซีย เย่กลับเหมือนเข็มเหล็กเย็นเฉียบที่ทิ่มแทงเข้าไปในอกของเธอทีละเข็มๆ เจ็บปวดจนแทบจะเป็นลมไป
ช่างโหดร้ายเหลือเกิน...
หญิงสาวตรงหน้านี้เคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอมาก่อน จู่ๆวันหนึ่ง พ่อกับแม่ก็หย่าร้างกัน จากนั้นแม่ของผู้หญิงคนนี้ก็กลายเป็นแม่ใหม่ของเธอ และเยว่ซินอี้ก็เปลี่ยนเป็นเซีย ซินอี้ เป็นลูกนอกสมรสของพ่อ เธอกลายเป็นน้องสาวของเซีย เย่ และแม่ของเซีย ซินอี้ก็แทนที่ตำแหน่งของเฉินเหวินนาแม่ของเธอ
เซีย ซินอี้เป็นคนน่ารัก เรียบร้อย เข้าใจความรู้สึกคนอื่น สวย ใจดี ฉลาด เรียนเก่งทุกวิชา เมื่อเธอเข้ามาในตระกูลซี ก็ได้รับความรักจากทุกคนอย่างรวดเร็ว รวมถึงย่าที่เคยรักและตามใจเธอมาก่อน
ส่วนเซีย เย่ เป็นคนเย็นชาไม่น่าสนใจ ไม่ชอบพูดคุยกับใคร เรียนก็พอใช้ได้ ในตระกูลซีเธอเป็นคนเงียบๆ นอกจากคุยกับปู่บ้างเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่แล้วเธอมักจะอยู่คนเดียว นานเข้าคนในตระกูลซีแทบจะลืมการมีอยู่ของคุณหนูใหญ่คนนี้ไปแล้ว และยกย่องเซีย ซินอี้ที่น่ารักให้เป็นไข่มุกในกำมือ
ฮั่น อี๋ เฟิงเป็นคู่หมั้นที่ตาซีผู้อาวุโสกับคุณปู่ตระกูลฮั่นจัดการให้ ผู้อาวุโสทั้งสองตระกูลเป็นเพื่อนสนิทกัน การหมั้นหมายครั้งนี้ก็เพื่อให้สองตระกูลได้เป็นญาติกัน พัฒนาเป็นหุ้นส่วนธุรกิจที่ดียิ่งขึ้น ดังนั้นความจริงแล้วเซีย เย่ถูกกำหนดให้เป็นสุนซวี่ฟู่ของตระกูลฮั่นมาโดยตลอด แต่ไม่คาดคิดว่าทุกอย่างจะกลายเป็นฟองสบู่เพราะการมาถึงของเซีย ซินอี้...
และสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกขำในตอนนี้ก็คือ ผู้หญิงที่กำลังร้องไห้น่าสงสารอยู่ตรงหน้ากระจกนี้และแม่ของเธอได้ทำลายครอบครัวที่มีความสุขของเธอ แย่งชิงความรักของพ่อไป แย่งชิงแสงสว่างที่เคยเป็นของเซีย เย่ไป และยังแย่งชิงคนที่เธอรักไปอีก แล้วตอนนี้กลับมาร้องไห้ขอให้เธอยินยอม ขอให้เธอให้อภัย...
คงไม่มีอะไรน่าขันไปกว่านี้อีกแล้วบนโลกใบนี้
เธอนึกถึงนานมาแล้ว เธอกับฮั่น อี๋ เฟิงเคยเป็นคู่ที่น่าอิจฉา ระหว่างพวกเขา อย่างน้อยก็เคยมีความทรงจำที่ดีๆ อยู่บ้าง แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลายเป็นเพียงเรื่องตลกไปเสียแล้ว
หลังจากที่เธอสูญเสียความอบอุ่นของครอบครัวไป เธอคิดว่าหากเธอยังรักษาความรักที่มีต่อฮั่น อี๋ เฟิงเอาไว้ ในที่สุดเธอก็จะคว้าความสุขได้ แต่ใครจะคาดคิดว่าจะจบลงเช่นนี้?
ทุกอย่างก็เป็นเพียงดอกไม้ไฟที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าความหวังจะสวยงามแค่ไหน ในที่สุดก็ต้องเย็นชาลงในค่ำคืนอันว่างเปล่า
เธอเงยหน้าขึ้น ใบหน้างดงามมีรอยยิ้มบางๆ แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย็นชาและห่างเหิน "พวกคุณแทงมีดเข้าที่อกของฉันอย่างไร้ความปรานี จนถึงตอนนี้บาดแผลก็ยังไม่หายสนิท แล้วตอนนี้พวกคุณยังจะให้ฉันใจกว้างยกโทษให้อีกหรือ เซีย ซินอี้ คุณช่างโหดร้ายจนทำให้ฉันต้องตกตะลึง"
"พี่คะ หนูรู้ว่ามันเป็นความผิดของหนู หนู... หนูแค่ไม่อยากเห็นพี่เสียใจขนาดนี้ หนูรู้สึกเจ็บปวดมากจริงๆ โดยเฉพาะเมื่อได้ยินแม่บอกว่าพี่ไม่เคยกลับบ้านเลยในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หนู... ขอร้องละค่ะ ขอร้องพี่อย่าเป็นแบบนี้... ถ้าพี่เป็นแบบนี้ ทุกคนก็จะรู้สึกผิดและเสียใจ ทั้งคุณปู่คุณย่า และพ่อ พวกเขาคิดถึงพี่มาก หวังว่าพี่จะกลับบ้าน..."
น้ำตาหยดโตๆ เริ่มไหลออกมาจากดวงตาของเซีย ซินอี้ เธอร้องไห้น้ำตานองหน้าเข้ามาหา แล้วรีบกอดแขนของเซีย เย่อย่างตื่นตระหนก แต่กลับถูกเซีย เย่สะบัดออกอย่างไม่ไยดี
"ไปให้พ้น! อย่ามาแตะต้องฉัน!"
'ปัง!'
เซีย ซินอี้ไม่ทันตั้งตัว ล้มลงไปข้างหลังอย่างแรง ม่านลูกปัดสั่นไหวอย่างรุนแรง แล้วก็ส่งเสียงดัง 'กรุ๋งกริ๋ง' ร่วงลงมากองเกลื่อนพื้น เซีย ซินอี้เซไปมาสองสามก้าว ส้นสูงเหยียบลงบนลูกปัดที่กระจายอยู่บนพื้น
ได้ยินเสียง 'แกร๊ก' ดังขึ้น เซีย ซินอี้กรีดร้องเสียงแหลม แล้วก็ล้มลงไปกับพื้น!
"เซีย เย่ เธอทำเกินไปแล้ว!"
เสียงโกรธเกรี้ยวเย็นชาก็ดังขึ้นในชั่วขณะหนึ่ง
เสียงโกรธแล้วที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เซีย เย่ตกใจ เธอค้ำตัวกับโต๊ะเครื่องแป้ง ค่อยๆ หันหลังกลับ สิ่งที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงของฮั่น อี๋ เฟิง ตอนนี้ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและผิดหวังที่เก็บกด
สายตาแบบนั้น เมื่อมองเห็นในสายตาของเซีย เย่ ควรจะเหมือนเข็มที่ชุบพิษ แทงเข้าไปถึงไขกระดูก แล้วจะรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว
แต่ในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เซีย เย่รู้สึกได้คือความตระหนก เป็นความตระหนกที่ชาด้าน
ฮั่น อี๋ เฟิงหน้าบึ้งเดินเข้ามาที่ประตูอย่างรวดเร็วแล้วพยุงเซีย ซินอี้ที่ล้มลงบนพื้นขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและเอ็นดู ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "ซินอี้ เธอรู้สึกยังไงบ้าง?"
เซีย ซินอี้น้ำตาคลอ สีหน้าซีดเผือดน่ากลัว ระหว่างคิ้วมีร่องรอยความเจ็บปวดที่อดกลั้นไว้ กัดริมฝีปากอิ่มสีแดง ตอบอย่างสะอื้นว่า "ฉัน... ฉันไม่เป็นไร เป็นฉันเองที่ไม่ระวัง... ไม่เกี่ยวกับพี่สาว..."
"ผมเห็นหมดแล้ว ซินอี้! คุณไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก"
ฮั่น อี๋ เฟิงมองใบหน้าซีดขาวของเซีย ซินอี้ด้วยความเจ็บปวดใจ คิ้วหล่อเหลาขมวดมุ่น กำลังจะพยุงเซีย ซินอี้ขึ้น แต่เซีย ซินอี้เพิ่งขยับตัวเล็กน้อย ก็ทนไม่ไหวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่อดกลั้นไว้
"เจ็บ..."
เซีย ซินอี้จับฮั่น อี๋ เฟิงแน่น หน้าผากมีเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมา แต่ก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะอธิบายว่า "ไม่ อี๋ เฟิง ถ้าตอนนั้นไม่ใช่ฉัน... ทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้ หลายปีมานี้ ฉันหวังเสมอว่าจะได้รับการให้อภัยจากเธอ ไม่อย่างนั้น แม้แต่เราจะแต่งงานกัน ฉันก็จะรู้สึกไม่สบายใจ ฉัน..."
"ซินอี้ เธอ..."
ฮั่น อี๋ เฟิงมองเธอด้วยความหนักใจและเจ็บปวด เห็นน้ำตาในดวงตาของเธอไหลลงมาเหมือนฝน เขาจึงต้องก้มตัวลงอุ้มเธอขึ้น แต่เซีย ซินอี้กลับผลักเขาออก อดทนความเจ็บปวด พยุงตัวเองกับผนัง เดินโซเซไปหาเซีย เย่ ทุกก้าวที่เดินดูเหมือนจะนำความเจ็บปวดแสนสาหัสมาให้เธอ
"พี่ ฉัน..."
"ซินอี้ ระวัง!"
...
เซีย เย่ยังคงไม่พูดอะไร มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเฉยเมย ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้าสู่อกของเธอ ทำให้เธอต้องหลบตาด้วยความเหนื่อยล้า
จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่าอาจไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร จึงหมุนตัวเดินผ่านทั้งสองคนไปอย่างช้าๆ ด้วยฝีเท้าหนักอึ้ง ต้องการจะจากไปอย่างเฉยเมย ทำเหมือนไม่เห็นอะไรก็คงไม่เป็นไร
อย่างไรก็ตาม ขณะที่เธอกำลังจะเดินผ่านไป เซีย ซินอี้ก็พลันคว้าแขนของเธอไว้แน่นราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้าย เงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาขึ้นมา อ้อนวอนเธออย่างน่าสงสาร "ฉันรู้ว่าพี่เกลียดฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ... แต่ว่า สุดสัปดาห์หน้าเป็นวันเกิดของคุณปู่ คุณปู่รักพี่มาก แล้วก็พ่อ ย่า พวกเขาด้วย พี่ไม่ได้กลับไปนานมากแล้ว พวกเขาเป็นห่วงพี่มาก... พี่ไม่..."
"ปล่อยมือ!"
ก่อนที่เซีย ซินอี้จะพูดจบ เสียงเย็นชาดุจสายลมของเซีย เย่ก็ดังขึ้น
"พี่!"
"เธอทำอะไรกับฉันที่ทำให้ฉันมีเหตุผลที่จะเกลียดเธอ? เซีย ซินอี้ แม่ของฉัน เฉินเหวินนา มีลูกสาวเพียงคนเดียวคือฉัน เซีย เย่ เท่านั้น ดังนั้น—"
เซีย เย่ดึงมือของตัวเองกลับอย่างแรง สายตาเย็นชาราวกับมองคนแปลกหน้า กวาดมองไปที่เซีย ซินอี้ เสียงเย็นชาแหบแห้งเล็กน้อย "ฉัน เซีย เย่ ไม่มีพี่น้องอะไรทั้งนั้น เธอไม่ต้องมาแสดงละครต่อหน้าฉัน เธอไม่เหนื่อยที่จะแสดง แต่ฉันเหนื่อยที่จะดูแล้ว พอแค่นี้เถอะ"
การที่เซีย เย่ดึงมือกลับอย่างกะทันหัน ทำให้เซีย ซินอี้เซไปข้างหลัง เกือบจะล้ม แต่ฮั่น อี๋ เฟิง ก็รีบก้าวเข้ามาอุ้มเธอไว้อย่างรวดเร็ว


## บทที่ 11 พบกันอีกครั้ง

"คืนฤดูร้อน คนที่ทำให้เธอผิดหวังคือฉัน เธอไม่จำเป็นต้องโจมตีซินอี้ขนาดนี้ ถ้าจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ฉันยินดีที่จะชดเชย"
ฮั่น อี๋ เฟิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา กอดเซีย ซินอี้ที่ร้องไห้จนหน้าเปื้อนน้ำตาเข้ามาในอ้อมกอดแน่น ๆ พลางจ้องมองเซีย เย่อย่างเย็นชาและเอ่ยปากพูดอย่างเยือกเย็น
เซีย เย่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้าของฮั่น อี๋ เฟิงตรงหน้า ชั่วขณะหนึ่ง รู้สึกเจ็บปวดและกดดันในอก โดยเฉพาะเมื่อเห็นความเย็นชาและผิดหวังในดวงตาของเขา
เธอหัวเราะขมขื่นในใจ แต่ความไม่ยอมแพ้และความภาคภูมิใจในใจไม่อนุญาตให้เธอแสดงความอ่อนแอหรือต่ำต้อยออกมาแม้แต่น้อย ดังนั้นเธอจึงสบตาลึกของเขาอย่างมั่นคง น้ำเสียงราบเรียบไร้ความอบอุ่น
"ชดเชย? คุณจะชดเชยอย่างไร? พูดว่าขอโทษกับฉัน ขอให้ฉันให้อภัย และอวยพรให้พวกคุณมีความสุขตลอดไปด้วยใจจริงหรือ?"
ใบหน้างดงามชัดเจนของเย่มีรอยยิ้มเย็นชาเล็กน้อย "หรือเหมือนครั้งก่อน ให้ฉีเป่าก้อนใหญ่กับฉัน?"
เมื่อพูดจบ สีหน้าของฮั่น อี๋ เฟิงก็เปลี่ยนไปทันที ไม่รู้จะพูดอะไรดี
"พี่ อี๋ เฟิงแค่หวังว่าพี่จะรู้สึกดีขึ้น... พวกเรา..."
เห็นฮั่น อี๋ เฟิงพูดไม่ออก เซีย ซินอี้จึงสูดจมูกและดิ้นออกจากอ้อมกอดของฮั่น อี๋ เฟิง แล้วยื่นมือไปจับแขนของเซีย เย่ แต่เย่ไม่ยอมรับและสะบัดมือออก
เซีย ซินอี้อุทานด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง ฮั่น อี๋ เฟิงกำลังจะก้าวเข้าไป แต่ในตอนนั้น ร่างสีแดงเข้มก็เร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว คว้าตัวเซีย ซินอี้ไว้ และผลักมือออกไป
'ปัง!'
เซีย เย่รู้สึกเพียงว่ามีแรงกระแทกอย่างแรงที่เอวของเธอ เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งร่างก็ถูกผลักไปที่โต๊ะเครื่องแป้งด้านหลังอย่างรุนแรง ความเย็นกระเซ็นขึ้นมา แขนของเธอก็พลันรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง...
"เย่ ถ้าเธอไม่พอใจซินอี้อะไร ก็มาเอากับฉันสิ ทำไมต้องทำร้ายเธอแบบนี้ด้วย ไม่เห็นหรือว่าเท้าของเธอบาดเจ็บขนาดไหน? เธอช่างใจร้ายจริงๆ!"
เสียงของเยว่ หลิงสือที่ทั้งกังวลและผิดหวังดังขึ้น เธอกอดเซีย ซินอี้ไว้ในอ้อมแขน มองเซีย เย่ด้วยสายตาที่เจ็บปวด "ฉันรู้ว่าเธอยังโกรธที่ฉันมาแทนที่แม่ของเธอ แต่เธอลองถามตัวเองดูสิ ตลอดหลายปีมานี้ ฉันเคยทำให้เธอขาดตกบกพร่องอะไรบ้างไหม?"
"แม่...อย่าโกรธเลยค่ะ พี่สาวก็ทุกข์ใจพออยู่แล้ว อย่าไปยั่วโมโหเธออีกเลย หนูไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่ข้อเท้าพลิกนิดหน่อยเท่านั้นเอง!"
เซีย ซินอี้พยายามห้ามเยว่ หลิงสือด้วยความกังวล กลัวว่าเธอจะทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก
"ซินอี้ แม่รู้ว่าลูกสงสารพี่สาว แต่ลูกดูสิว่าเธอเป็นยังไง ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเลย แล้วลูกจะไปทรมานตัวเองทำไม?" เยว่ หลิงสือมองเซีย ซินอี้อย่างไม่พอใจ แล้วก็มองข้อเท้าที่บวมขึ้นของเซีย ซินอี้ด้วยความเป็นห่วง "ดูสิ ข้อเท้าของลูกบวมขนาดนี้แล้ว แม่เห็นหมดแล้ว"
"แม่คะ หนู...เจ็บมาก..."
เซีย ซินอี้ขยับเท้าเล็กน้อย ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมา เธออดที่จะร้องออกมาไม่ได้
"พอเถอะครับคุณป้า ข้อเท้าของซินอี้บาดเจ็บไม่เบา ควรพาเธอไปโรงพยาบาลดูก่อนดีกว่า"
ตอนนี้ ฮั่น อี๋ เฟิงก้าวเข้ามา ก้มตัวอุ้มเซีย ซินอี้ขึ้นอีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "อดทนหน่อยนะ ไปโรงพยาบาลก่อน ไม่เป็นไรหรอก!"
พูดจบ เขาก็อุ้มเซีย ซินอี้เดินออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว สายตาที่กวาดผ่านตัวเซีย เย่ในชั่วขณะหนึ่งนั้น กลับเปลี่ยนเป็นเย็นชา และแม้กระทั่ง...รังเกียจ!
เยว่ หลิงสือก็จ้องเซีย เย่อย่างโกรธเคือง แล้วรีบตามไปทันที
เซีย เย่มองดูเงาร่างของคนกลุ่มนั้นที่จากไปอย่างเย็นชา ในดวงตาสีดำของเธอมีความหม่นหมองปรากฏขึ้นเล็กน้อย
หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุดเธอก็ได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น ลากร่างกายที่อ่อนล้าเดินออกไปอย่างไร้วิญญาณ ยกมือขึ้นมาปาดหน้าที่เย็นเฉียบอย่างเลื่อนลอย แต่ในตอนนั้นเอง ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดก็ถูกยื่นมาตรงหน้าเธออย่างกะทันหัน
เธอชะงักไปชั่วขณะ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา—
จากนั้น
เธอก็เห็นเขา...
กลับเป็นเขา...
มู่หยวนเฉิน...
สวมชุดสูทสีขาวพอดีตัว สายตาที่สงบลึกซึ้งมีแววห่วงใยอ่อนๆ ใบหน้าที่สง่างามหล่อเหลายังคงมีสีหน้าที่เงียบขรึมเช่นเคย
"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?"
เงยหน้ามองเขา เงียบไปนาน เซีย เย่จึงลดสายตาลง หันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากให้ใครเห็นความลำบากและความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเธอ
อย่างไรก็ตาม น้ำเสียงที่แหบแห้งเหนื่อยล้าและสีหน้าที่ซีดขาวก็ได้เผยความอดทนของเธอออกมาแล้ว เธอไม่รู้ว่าชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนั้น ซ่อนสายตาที่คมกริบจนแทบจะมองทะลุทุกสิ่งไว้ภายใต้ความสงบเงียบ
มู่หยวนเฉินไม่ตอบ สายตาเงียบงันมองไปยังมือเรียวบางที่พันผ้าพันแผลของเธอ ผ่านไปสักพัก จึงเอ่ยเสียงต่ำ "เธอ... ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
พอได้ยินคำถามนี้ เซีย เย่ชะงักไปเล็กน้อย หันหน้ามามองเขา ริมฝีปากบางสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาเป็นเวลานาน เธอเพียงแค่รับผ้าเช็ดหน้าที่เขายื่นให้อย่างเงียบๆ แล้วซับน้ำที่เปียกอยู่บนใบหน้า
เซีย เย่กำผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือ ผ่านไปนาน จึงสูดหายใจลึกแล้วเงยหน้าขึ้น ใบหน้างดงามละเอียดอ่อนเผยรอยยิ้มขมขื่น "คุณคิดว่าฉันดูสิ้นเนื้อประดาตัว โหดร้ายไร้น้ำใจใช่ไหม?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาลึกล้ำของมู่หยวนเฉินวาบขึ้นทันที จากนั้นจึงส่ายหน้า เอ่ยเสียงต่ำอย่างรู้สึกได้ "ผมไม่เคยเห็นด้วยกับแนวคิดการเสียสละเพื่อสร้างความสมบูรณ์ ทุกคนมีสิทธิ์ในการควบคุมอารมณ์ของตัวเอง ไม่จำเป็นต้องยอมลำบากตัวเองเพื่อใคร"
เซีย เย่เบนสายตากลับมาอย่างเงียบๆ หันไปมองทิศทางด้านหน้าที่ว่างเปล่าแล้ว ยิ้มอย่างหม่นหมอง น้ำเสียงเรียบเฉยแฝงความเหนื่อยล้าอย่างแผ่วเบา "ถ้าเป็นไปได้ ใครกันล่ะที่อยากเสียสละตัวเองเพื่อทำให้คนอื่นสมบูรณ์?"
พูดจบ เธอสูดลมหายใจเข้าอย่างช้าๆ ค่อยๆ หันมามองเขา ยกมือที่ถือผ้าเช็ดหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบางๆ พูดว่า "ทำให้คุณเห็นสภาพอันน่าอับอายของฉัน รู้สึกไม่ดีเลย หลายครั้งที่คุณยื่นมือช่วยเหลือ ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณอย่างไรดี"
มู่หยวนเฉินมองเธออย่างลึกซึ้ง แสงสลัวที่วาบอยู่ในดวงตาของเธอดูเหมือนจะมีแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ เขามองอยู่อย่างนั้น ในส่วนลึกของดวงตาพลันผ่านความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่าง
ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ เขาก็นึกถึงตัวเองในอดีตขึ้นมาทันที...
"คุณมาที่นี่บ่อยหรือเปล่า?"
เห็นเขาไม่พูดอะไร เซีย เย่จึงถามเบาๆ แต่พอถามออกไป เธอก็ยิ้มเยาะตัวเองเล็กน้อย "ฉันลืมไปว่าคุณเพิ่งกลับประเทศ"
ริมฝีปากเรียบเฉยของมู่หยวนเฉินผ่านรอยยิ้มบางๆ เขาเงยหน้าขึ้นอย่างเงียบๆ มองไปยังทางเดินหรูหราสง่างามด้านหน้า พูดเสียงต่ำว่า "ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจที่ดีทีเดียว"
จริงๆ แล้วหลังจากออกจากโรงพยาบาล มู่หยวนเฉินก็คิดจะกลับบ้านพักโดยตรง แต่กลับได้รับโทรศัพท์จากซูเชินระหว่างทาง


## บทที่ 12 กลิ่นหอมแห่งความเหงา (1)

เมืองสนุกเทียนฮวางดำเนินกิจการมาหลายปีแล้ว ตั้งแต่หลายปีก่อน เมืองสนุกเทียนฮวางแห่งนี้ก็มีอยู่มาโดยตลอด ตอนที่มู่หยวนเฉินยังไม่ได้ออกจากเมือง Z ไปต่างประเทศ เขาก็มักจะมาที่นี่เพื่อพักผ่อนหย่อนใจเป็นประจำ
ปัจจุบัน สิ่งของยังคงเหมือนเดิม แต่คนเปลี่ยนไปแล้ว ที่นี่ยังคงเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก เพียงแต่คนส่วนใหญ่เปลี่ยนไปแล้ว
"บรรยากาศที่นี่ดีนะ สู่หนานก็มาที่นี่บ่อย ๆ ถ้ารู้ว่าคุณจะมา ก็คงจะชวนคุณมาทานข้าวด้วยกันแล้ว"
เซีย เย่ยิ้มน้อย ๆ พลางพูด จู่ ๆ ก็หันตัวไป ค่อย ๆ ยื่นมือไปเปิดผ้าม่านสีทองอ่อนที่ห้อยลงมาข้าง ๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง แสงไฟนีออนหลากสีสันก็ปรากฏขึ้นทันที ลมกลางคืนพัดเข้ามาทางช่องลมข้าง ๆ ทำให้ผ้าม่านพลิ้วไหวไปทั่วพื้น
"ฉันไม่รังเกียจหากคุณจะนัดครั้งหน้า"
มู่หยวนเฉินมองตามสายตาของเธอไปยังแสงไฟอันสว่างไสวด้านล่าง แล้วตอบกลับไปอย่างฉับพลัน
เซีย เย่ตกใจ จึงหันไปมองเขา เห็นสีหน้าของเขาเรียบเฉย มองไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไร คิดสักครู่ แล้วจึงพูดกับเขาอย่างจริงจัง "ได้ นัดเวลากันเถอะ พอดีฉันยังไม่ได้คืนเงินให้คุณ ฉันเลี้ยงเอง ถือว่าเป็นการขอบคุณคุณแล้วกัน"
"ยาของคุณยังอยู่ในรถผม"
มู่หยวนเฉินเห็นความจริงจังในดวงตาของเธอ จู่ ๆ ก็ยิ้ม ชี้ไปที่มือที่พันผ้าพันแผลของเธอ "หมอบอกว่าห้ามโดนน้ำ กลับไปควรเปลี่ยนยาด้วย ผมจะให้อาโม่เอายามาให้คุณ"
พูดจบ เขาก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ โทรออกไปอย่างรวดเร็ว ได้ยินเพียงว่าเขาดูเหมือนจะสั่งงานชายที่ชื่ออาโม่ไปสองสามประโยค แล้วก็วางสาย
"ไม่เป็นไรหรอก แค่โดนน้ำร้อนลวกนิดหน่อย อีกไม่กี่วันก็หาย"
รู้สึกถึงความห่วงใยในดวงตาของเขา เซีย เย่รู้สึกซาบซึ้งใจมาก
แท้จริงแล้ว เซีย เย่ รู้สึกไม่คุ้นเคยกับการที่คนอื่นเอาใจใส่เธอเช่นนี้ เพราะเธอคุ้นชินกับชีวิตที่ไม่มีใครสนใจมานาน บางทีอาจเป็นเพราะหลายปีที่ผ่านมาเธอได้รับความเอาใจใส่น้อยมาก ดังนั้นเพียงแค่คำพูดห่วงใยจากคนอื่นก็ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูกเป็นเวลานาน
"อย่าเข้มงวดกับตัวเองมากเกินไป คนเราต้องรู้จักดูแลตัวเองบ้าง"
มู่หยวนเฉินยิ้ม ดวงตาลึกล้ำดั่งทะเลปรากฏแววอบอุ่นอย่างประหลาด แต่เมื่อเซีย เย่มองเขา กลับรู้สึกอย่างประหลาดว่าคนตรงหน้าช่างดูห่างไกล ทำให้สายตาของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ
อาโม่นำยามาส่งอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเซีย เย่ยืนอยู่ข้างมู่หยวนเฉิน ใบหน้าหล่อเหลาแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีครับคุณเซีย! ไม่คิดว่าคุณจะอยู่ที่นี่ด้วย เพิ่งคิดว่าจะส่งยาให้คุณยังไงเลย!"
ดีที่เจอตัวแล้ว จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนไปทั่วเพื่อส่งของถึงบ้าน
"สวัสดีค่ะ!"
เซีย เย่พยักหน้าทักทายอย่างสุภาพเช่นกัน
"คุณเซีย นี่คือยาของคุณครับ"
อาโม่ส่งยาให้
เซีย เย่รับมาด้วยความยินดี พยักหน้าขอบคุณ แล้วมองไปที่มู่หยวนเฉิน ลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า "งั้น... คุณรอฉันแป๊บนึงนะคะ ฉันขอกลับไปเอากระเป๋าสตางค์... เกือบลืมค่ายาไปเลย..."
มู่หยวนเฉินมองเธอแวบหนึ่ง ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาใกล้ทันที น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความแน่วแน่ที่ไม่อาจขัดขืน "ถือว่าเธอติดฉันมื้อข้าวแล้วกัน รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"
พูดจบก็เดินไปตามทางเดินด้านหน้า ทิ้งไว้เพียงเงาร่างจางๆ ให้เซีย เย่
"คุณเซียครับ เซี้ยวเย่ไม่ชอบให้ใครพูดเรื่องพวกนี้กับเขาหรอกนะครับ แผลของคุณต้องระวังหน่อย คราวหน้าต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้นะครับ ลาก่อนครับ!"
อาโม่พูดด้วยรอยยิ้มแล้วรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
เซีย เย่ยืนอยู่หน้าประตูห้องส่วนตัวกำลังจะเปิดประตู จู่ๆก็ได้ยินเสียง 'คลิก' ประตูเปิดออกจากด้านใน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของสู่หนานก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
"เย่ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
สู่หนานเข้ามาหา มือข้างหนึ่งจับแขนของเซีย เย่
เซีย เย่ส่ายหัว "ไม่เป็นไร ดึกแล้ว เธอทำงานมาทั้งวัน รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ ฉันจะไปส่งเธอ"
"เย่..."
สู่หนานมองแผ่นหลังของเซีย เย่ที่กำลังเดินออกไปในทางเดิน ความกังวลผ่านเข้ามาในดวงตา รีบวิ่งตามไป "เย่ เมื่อกี้ฉันเหมือนเห็นพ่อของเธอน่ะ..."
เมื่อสู่หนานพูดจบ เซีย เย่ก็หยุดฝีเท้า ร่างบางดูเหมือนจะแข็งทื่อไปชั่วขณะ
"คงมาต้อนรับสองคนเลวๆนั่นมั้ง เย่ เมื่อกี้พ่อเธอให้เลขาโทรมาหาฉัน บอกว่าวันเกิดคุณปู่ของเธอใกล้จะถึงแล้ว อยากให้เธอกลับไปวันนั้น เขารู้ว่าเธอไม่อยากรับสายเขา ก็เลย..."
เห็นเซีย เย่หยุด สู่หนานก็เดินเข้าไปใกล้ พูดเสียงเบา "เห็นเธอเป็นแบบนี้ ฉันเป็นห่วงจริงๆ"
"ห่วงอะไรหรือ?"
เซีย เย่หันกลับมามองเธอทันที ใบหน้าสวยสะอาดมีรอยยิ้มประหลาดผ่านไป สายตาใสเย็นดุจสายน้ำ "บางอย่าง จำเป็นต้องทนรับมัน ชินแล้วก็จะดีขึ้นเอง"
"แต่ว่า..."
"ไปกันเถอะ มันดึกแล้ว"
เซีย เย่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแล้วหันสายตากลับไป...
ในขณะนั้น ภายในห้องวีไอพีหรูหราของเต้หวาง 808 กลับเป็นช่วงเวลาที่คึกคัก
แสงไฟสลัวสีเหลืองอมน้ำเงินปกคลุมทั่วทั้งห้อง บนโต๊ะด้านหน้าเต็มไปด้วยอาหารและขนมหลากหลายชนิด ขวดเหล้าเปล่าถูกทิ้งไว้ข้างๆ บนจอขนาดใหญ่กำลังแสดงภาพคาราโอเกะ
ในห้องมีทั้งหมดสี่คน สามชายหนึ่งหญิง
ผู้หญิงสวมชุดทำงานแบบมืออาชีพ เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงสั้นสีดำ หน้าตาน่ารักสดใส ป้ายชื่อที่หน้าอกแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นผู้จัดการต้อนรับของเต้หวาง
ตอนนี้เธอกำลังยืนรออยู่ข้างๆ พร้อมรินเหล้าให้แขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย
บนโซฟาด้านซ้าย เป็นชายหนุ่มสวมสูทพอดีตัวสีเทาเข้ม เขาดูหล่อเหลาสุภาพ มีบุคลิกอ่อนโยนและมีเสน่ห์ ทุกการเคลื่อนไหวแฝงไปด้วยความสง่างาม เขาคือหนึ่งในชายในฝันของสาวๆ มากมายในเมือง Z เป็นมหาเศรษฐีด้านเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ของเมือง Z ที่คนเรียกว่าคุณชายโจว โจวซื่อหมอก
ตรงข้ามกับคุณชายโจวคือชายหนุ่มที่ดูแข็งแกร่งและหล่อเหลา รูปร่างสูงใหญ่สง่างาม ดูเป็นกันเองแต่ในดวงตามีประกายคมกริบซ่อนอยู่ เขาคือเซียวซูผู้มีอำนาจสูงส่งของเมือง Z ซูเชิน รองหัวหน้ากรมการจราจรของเมือง Z ลูกรักของตระกูลซู อายุ 31 ปี แก่กว่าคุณชายโจวหนึ่งปี
คนที่นั่งอยู่ตรงกลางโซฟายาวหรูหรา คือชายหนุ่มหล่อเหลาสง่างามในชุดสูทสีขาวพอดีตัว ดวงตาลึกล้ำดั่งทะเล เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและปัญญา ริมฝีปากบางสีแดงอ่อนเย็นชา บุคลิกสูงส่งสง่างาม แต่เรียบง่ายไม่โอ้อวด เก็บตัวและลึกลับ -
เขาคือมู่ซ่าวผู้เลื่องชื่อของเมือง Z ที่ว่ากันว่าเห็นหัวไม่เห็นหาง ผู้ทรงอิทธิพลอย่างแท้จริงของเมือง Z ที่สูงส่งและเย็นชา ได้ยินว่าเขาเคยเรียนที่วิทยาลัยพาณิชยศาสตร์ของโรงเรียนทหาร รับราชการทหารมาหลายปี ต่อมาเนื่องจากคุณปู่ของตระกูลมู่สุขภาพไม่ดี จึงต้องออกจากกองทัพมาดูแลเซิ่งซื่อจี้ทวน หลายปีมานี้เขาอยู่ต่างประเทศเพื่อขยายธุรกิจของบริษัท
มู่ซ่าวเป็นคนค่อนข้างเย็นชาและเก็บตัว หลายปีมานี้มีข่าวลือเกี่ยวกับเขาน้อยมาก และมีคนพบเห็นเขาน้อยมากเช่นกัน ความจริงแล้ว ข่าวลือเกี่ยวกับตระกูลมู่ทั้งหมดก็มีน้อยมาก นอกจากเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งเมือง Z สั่นสะเทือนเมื่อหลายปีก่อน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีข่าวที่น่าสนใจเกี่ยวกับตระกูลมู่อีกเลย


## บทที่ 13 กลิ่นหอมแห่งความเหงา (2)

ตระกูลมู่ ตระกูลซู และตระกูลโจว เป็นมิตรสนิทกันมาหลายชั่วอายุคน มีความสัมพันธ์ที่เป็นมิตรอย่างมาก
โจวซื่อหมอก ซูเชิน และมู่หยวนเฉิน เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กในบริเวณบ้านเดียวกัน เป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กจนโต ทั้งสามคนถูกจัดให้เรียนในห้องเดียวกันตั้งแต่เด็ก แม้แต่มหาวิทยาลัยที่เข้าเรียนก็เป็นโรงเรียนทหารเดียวกัน เพียงแต่เรียนคนละสาขาเท่านั้น
ดังนั้นพี่น้องทั้งสามคนจึงไม่เพียงแต่เป็นเพื่อนเล่นวัยเด็ก เป็นเพื่อนสนิท แต่ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนและเพื่อนร่วมรบที่ดีอีกด้วย
ความจริงแล้วพวกเขาทั้งสามคนไม่ได้สนใจที่จะเรียนโรงเรียนทหาร เพียงแต่เป็นเพราะผู้ใหญ่ในบ้านยืนกรานให้พวกเขาได้สัมผัสชีวิตในกองทัพเท่านั้น และการจัดการแบบทหารก็เป็นประโยชน์ต่อการเติบโตของพวกเขา ดังนั้นผู้ใหญ่ทั้งสามตระกูลจึงปรึกษากันแล้วส่งพวกเขาทั้งสามคนเข้าไปฝึกฝนในโรงเรียนทหาร
หลังจากจบมหาวิทยาลัย พวกเขาก็ถูกส่งไปรับใช้ในกองทัพอีกหลายปี ต่อมามู่หยวนเฉินและโจวซื่อหมอกได้ออกจากกองทัพเพื่อกลับไปดูแลธุรกิจของครอบครัว ส่วนซูเชินได้ย้ายไปทำงานที่กรมการขนส่ง ปัจจุบันก็ได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปถึงระดับสูงของกรมการขนส่ง - ทั้งหมดล้วนเป็นชายหนุ่มที่มีอนาคตไกล
"กลับมาอย่างกะทันหัน คิดได้แล้วเหรอ? ตัดสินใจว่าจะรับช่วงต่อเซิงซีจริงๆ แล้วใช่ไหม?"
ซูเชินยกแก้ววิสกี้ตรงหน้าขึ้นจิบหนึ่งอึก มองมู่หยวนเฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงกลางด้วยสีหน้าเรียบเฉยอย่างครึ่งยิ้มครึ่งไม่ยิ้ม แล้วถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก
พอซูเชินพูดจบ โจวซื่อหมอกที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยิ้มบางๆ บนใบหน้าที่หล่อเหลา แล้วเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า "เมื่อไม่นานมานี้ได้ยินว่าหลวงปู่ของตระกูลมู่ไม่สบาย ผมยังแวะไปเยี่ยมเป็นพิเศษด้วย เห็นท่านยังดูมีสีหน้าสดใสอยู่ ผมก็เลยเดาว่าคงอยากให้คนบางคนที่อยู่ต่างประเทศรีบกลับมา"
"ก็ใช่ นายจากไปตั้งหลายปี เดือนที่แล้วซื่อหมอกรับช่วงตระกูลโจวทั้งหมด จัดงานเลี้ยงขอบคุณเป็นพิเศษ คุณปู่ของนายก็ไป สีหน้าท่านดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ก็เลยคิดอยากจะรีบเรียกนายกลับมา แล้วมอบภาระของเซิงซีให้นาย"
ซูเชินยิ้มมุมปาก จ้องมองมู่หยวนเฉินอย่างสนใจ
มู่หยวนเฉินเงยหน้าขึ้น ดวงตาลึกล้ำราวกับไม่เห็นก้นบึ้งมองปราดไปที่ทั้งสองคน ระหว่างคิ้วมีร่องรอยของความเหนื่อยล้าเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำสงบนิ่งดังขึ้นอย่างช้าๆ ว่า "อยู่ต่างประเทศนานแล้ว ไม่เหมือนกลับมาที่นี่"
"พูดแบบนี้ แสดงว่าจะรับช่วงเซิงซีทั้งหมดจริงๆ สินะ? แต่ตอนนี้นายก็ไม่ต่างอะไรกับการรับช่วงทั้งหมดหรอก คุณปู่ทำตัวเป็นเจ้านายที่ปล่อยมือมานานแล้ว"
โจวซื่อหมอกยกมุมปากขึ้น พยักหน้าให้สัญญาณกับผู้จัดการต้อนรับที่อยู่ฝั่งตรงข้ามให้ออกไป ผู้จัดการต้อนรับคนนั้นก็ค้อมตัวให้ทุกคนอย่างเคารพ แล้วถอยออกไปอย่างเงียบๆ
"คุณปู่อยากจะถอยออกมาก็ไม่ใช่เรื่องวันสองวัน คราวนี้ก็ได้แต่ต้องทำตามความปรารถนาของท่าน"
มู่หยวนเฉินตอบอย่างเรียบๆ
"ก็แน่นอน หลวงปู่ของบ้านนายถอยออกมาตั้งหลายปีแล้ว คุณปู่ก็อยากจะอยู่บ้านพัฒนาชีวิตบั้นปลายอย่างดีสักช่วงนานแล้ว ใครบ้างไม่รู้จักคู่ซีหยางของบ้านนาย"
โจวซื่อหมอกพูดยิ้มๆ
"โชคดี ขอแค่ไม่ทำให้บ้านลุกเป็นไฟก็พอแล้ว จะเป็นยังไงก็ไม่เป็นไร"
พูดถึงมู่อี้หนานกับหวังฮุ่ย มู่หยวนเฉินก็อดรู้สึกปวดหัวไม่ได้
"นายไม่ได้อยู่ที่วิลล่าเซิงหลานหรอกเหรอ? ถึงมีไฟสงครามก็ไม่น่าจะลามมาถึงนายได้ จริงๆ แล้วอยู่ในเมืองZ ก็ดีนะ อย่างน้อยเวลาพี่น้องมาดื่มเหล้า ก็มีคนมาเป็นเพื่อนได้ หลายปีมานี้ฉันกับซื่อหมอกแทบจะนัดเจอกันดื่มเหล้าทุกสามวันห้าวัน แต่ขาดนายไป ก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่"
ซูเชินพูดพลางเติมเหล้าให้แก้วของมู่หยวนเฉิน
มู่หยวนเฉินมีสีหน้าเย็นชา สายตามองแก้วเหล้าของตัวเองที่ซูเชินเติมจนเต็มทีละนิด ในดวงตาปรากฏประกายเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยกแก้วขึ้นดื่มจนหมด
พอดื่มไปเรื่อยๆ ซูเชินก็ดื่มมากไปหน่อย ในที่สุดโจวซื่อหมอกก็พาเขากลับ ส่วนมู่หยวนเฉินขับรถกลับวิลล่าเซิงหลานเอง วิลล่าเซิงหลานเป็นสถานที่ฮวงจุ้ยดีแห่งหนึ่งของแม่น้ำเซิงหลาน เป็นหมู่บ้านวิลล่าริมแม่น้ำ เป็นโครงการหนึ่งของเซิ่งซื่อจี้ทวน ก่อนเปิดขาย มู่หยวนเฉินได้จองไว้หนึ่งหลัง
คืนนี้ฝนพร่างพรมท่ามกลางหมอกควัน ลมเย็นพัดโชย
ในห้องหนังสือของวิลล่าเซิงหลานที่หรูหราสง่างามแต่ไม่ขาดความงดงาม
มู่หยวนเฉินที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จสวมเสื้อคลุมนอนสีดำตัวเดียว ชงชาจืดแล้วนั่งลง ทางบ้านเก่าของมู่อี้หนานและหวังฮุ่ยก็โทรมา พูดอะไรไม่ต้องคิดก็รู้
"เฉินเอ๋อร์ วันนี้เป็นยังไงบ้าง? ไม่ได้เจอกันแล้วหรือ?"
เสียงของย่าหวังฮุ่ยลองถามมาจากปลายสาย
มู่หยวนเฉินอายุเลยสามสิบแล้ว ยังโสดอยู่ หลายปีมานี้เพราะอยู่ต่างประเทศ แม้ว่าคนในตระกูลมู่จะอยากใส่ใจก็ใส่ใจไม่ถึง ปกติได้ข่าวจากอาโม่ว่าไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนปรากฏตัวข้างกายมู่หยวนเฉินเลย ผู้เฒ่าทั้งสองของตระกูลมู่ถึงกับร้อนใจไม่หยุด
"อาเฉิน เจ้าไม่ใช่หนุ่มน้อยแล้วนะ ผ่านปีใหม่ก็จะสามสิบเอ็ดแล้ว ก็ควรจะตั้งรกรากให้มั่นคงได้แล้ว ตอนปู่ของเจ้าอายุเท่าเจ้า พ่อของเจ้าก็เข้าโรงเรียนแล้ว อย่ามาอ้างเรื่องงานยุ่งทุกครั้งเพื่อปัดความสนใจของข้าไปเลย ยุ่งแค่ไหนก็ต้องแต่งงาน ยังไงเรื่องแต่งงานนี้ก็ต้องจัดลำดับความสำคัญแล้ว นี่คือความตั้งใจของข้ากับปู่ของเจ้า เจ้าลองคิดดูเองว่าควรทำอย่างไร"
เสียงของหวังฮุ่ยที่เข้มงวดและไม่อาจต่อต้านได้ดังมา ผู้เฒ่าคนนี้เคยเป็นที่รู้จักในฐานะมือเหล็กในเขตทหาร มีนิสัยแข็งกร้าวมาก แม้แต่มู่อี้หนานที่เป็นบุคคลสำคัญในวงการธุรกิจก็ยังพ่ายแพ้ในมือของเธอ เพียงพอที่จะเห็นถึงวิธีการของมือเหล็กคนนี้ และได้ยินมาว่า มู่อี้หนานคนนี้ตอนหนุ่มๆ เคยเป็นเพลย์บอยที่มีชื่อเสียงของเมือง Z แต่หลังจากแต่งงานมาเป็นเวลากว่า 50 ปี ไม่เคยมีข่าวฉาวไม่ดีเลยแม้แต่น้อย สำหรับภรรยามือเหล็กคนนี้ของเขา เขารักเธอสุดหัวใจจริงๆ
แน่นอน เรื่องราวของคุณปู่และคุณย่าตระกูลมู่ก็เคยเป็นเรื่องเล่าขานที่ดีของเมือง Z ในตอนนั้น
"อาเฉิน การแต่งงานก็เป็นแค่เรื่องแบบนั้นแหละ ย่าไม่ได้พูดถึงเรื่องชนชั้นเท่าเทียมกันอะไร แค่เลือกคนที่ตัวเองชอบ ตัวเองพอใจและรู้สึกว่าอยู่ด้วยกันได้ ก็พอแล้ว เธอดูย่ากับปู่ของเธอสิ ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ก็ยังอยู่กันมาได้ไม่ใช่หรือ? แม้ว่าพวกเธอคนหนุ่มสาวจะพูดถึงความรักระหว่างสองคน แต่หลังจากแต่งงานแล้วก็ยังต้องปรับตัวเข้าหากันในการใช้ชีวิต ตอนนี้ไม่ใช่กำลังนิยมอะไรที่เรียกว่าแต่งงานก่อนแล้วค่อยตกหลุมรักกันหรอกหรือ? เธอหาสาวที่ตัวเองชอบ มีภูมิหลังที่ดี..."
ไม่ได้ยินมู่หยวนเฉินตอบ หวังฮุ่ยที่อยู่อีกด้านเริ่มพูดพรั่งพรูออกมามากมาย เหตุการณ์แบบนี้ดูเหมือนจะเริ่มมาตั้งแต่สองปีก่อน ฟังบ่อยๆ เขาก็เคยชินแล้ว
"อาเฉิน? เธอฟังอยู่หรือเปล่า?"
เห็นมู่หยวนเฉินไม่ยอมพูดอะไรเลย หวังฮุ่ยก็เรียกขึ้นมาทันที
ครั้งนี้ มู่หยวนเฉินถึงได้จิบชาเบาๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะทำงานข้างๆ เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ พลางยกม่านหนาๆ ขึ้นเล็กน้อย แล้วตอบเสียงทุ้มต่ำว่า "เรื่องของผม พวกคุณอย่าเป็นห่วงมากเลย ไปเที่ยวต่างประเทศกับคุณปู่เถอะครับ หลิงซือโทรมาเมื่อวานว่าอีกไม่นานจะกลับมา พวกคุณไปฝรั่งเศสให้เธอพาไปเที่ยวรอบๆ ก็ได้ ที่นั่นก็ดีนะครับ"
เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดถึงเรื่องพวกนี้ มู่หยวนเฉินขมวดคิ้วอย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย น้ำเสียงก็ดูเงียบและซีดเซียว หวังฮุ่ยที่อยู่อีกด้านก็ฟังออกแน่นอน
ไม่นานก็มีเสียงถอนหายใจอย่างเสียดายดังมา เสียงแก่ชราเป็นเสียงของมู่อี้หนาน "เฉินเอ๋อร์ เธอฟังย่าของเธอสักครั้งเถอะ เรื่องในอดีตก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไปไม่ใช่หรือ?"
มู่หยวนเฉินชะงัก
ใช่แล้ว ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป...


## บทที่ 14 เมาแล้วถึงรู้ว่าแรง (1)

แม้ว่าจะรู้ว่าจะได้พบกันอีก แต่เซีย เย่ก็ไม่คาดคิดว่าจะเร็วขนาดนี้ และยิ่งไม่คิดว่าจะเป็นไปอย่างกะทันหันเช่นนี้
เมื่อใกล้ถึงเวลาเลิกงานในยามเย็น ที่จัตุรัสศตวรรษใหม่มีผู้คนสัญจรไปมามากมาย กระแสคนเหมือนทะเล พวกเขาโค้งตัวเล็กน้อยฝ่าลมหนาวเย็นไป ร่างที่รีบร้อนหายไปที่มุมถนนอันคึกคัก
ร่างสูงสง่าของฮั่น อี๋ เฟิงหยุดอยู่ท่ามกลางทะเลคน ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชายังคงงดงามเหมือนเดิม สิ่งเดียวที่แตกต่างจากสามปีก่อนคือบุคลิกที่มั่นคงและสงบเสงี่ยมที่แผ่ซ่านออกมาในทุกการเคลื่อนไหว
เซีย เย่รู้สึกว่าตัวเองก็ควรทำเช่นนั้น ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ก็ไม่มีอะไรแย่
ดังนั้นเธอจึงเบนสายตาออกไปอย่างเฉยเมย ก้มลงมองเอกสารในมือ แล้วหมุนตัวกลับทันที เดินจากไปราวกับไม่ได้เห็นอะไร อย่างไรก็ตาม เสียงจากด้านหลังก็หยุดฝีเท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าของเธอ
"เซีย เย่!"
เซีย เย่ชะงักไปครู่หนึ่ง มือที่จับแฟ้มเอกสารบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วก็ซีดขาวลงเล็กน้อย เธอยิ้มขมขื่นอย่างเศร้าสร้อยในใจ แล้วก็ก้าวเดินต่อไป ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ เห็นท่าทางแบบนี้ก็ไม่กล้าพูดอะไร รีบเดินตามไปทันที
สีหน้าของฮั่น อี๋ เฟิงเคร่งขรึมลง รีบก้าวยาวๆ เข้าไปหา มือหนึ่งคว้าแขนของเซีย เย่ไว้ "เซีย เย่! หยุดก่อน เรามาคุยกัน!"
เซีย เย่จึงถูกบังคับให้หยุดฝีเท้า เงยหน้าขึ้นมองเขา ริมฝีปากสีอ่อนโค้งเป็นรอยยิ้มบางๆ เสียงแหบแห้งเล็กน้อย "เรายังมีอะไรให้คุยกันอีกหรือ?"
น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยมาก เรียบเฉยจนไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย ภายใต้สายตาลึกล้ำของฮั่น อี๋ เฟิง เธอดึงแขนกลับมาทันที ปิดแฟ้มเอกสารในมือเบาๆ แล้วส่งให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ
"ดูแลสถานการณ์การดำเนินงานในภายหลังด้วย พรุ่งนี้เช้าให้ฝ่ายการตลาดทำการสำรวจตลาด ส่งให้ฉันวันจันทร์หน้า นอกจากนี้ให้ส่งข้อมูลโครงการที่ 3 ของเซิงหลานเบี่ยนซู่ชว์มาให้ฉันด้วย ฉันจะใช้พรุ่งนี้เช้า"
เซีย เย่พูดอย่างกระชับและชัดเจน
"ได้ค่ะ คุณผู้อำนวยการซี!"
ผู้ช่วยเสี่ยวเหมยพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม "อ้อ คุณผู้อำนวยการซี เมื่อกี้เสี่ยวซงจากกระทรวงพาณิชย์ส่งข้อมูลของเมืองสนุกพระบารมีมาให้ อยู่นี่ค่ะ คุณดูหน่อยนะคะ!"
พูดพลางเสี่ยวเหมยก็ส่งแฟ้มเอกสารสีฟ้าให้เซีย เย่
เซีย เย่รับมา เปิดแฟ้มเอกสารดูคร่าวๆ แล้วพยักหน้า "อืม ก็ประมาณนี้แหละ วันนี้แค่นี้ก็พอ เอาของกลับบริษัทแล้วก็เลิกงานได้ คุณไปเอารถมาที"
พูดพลางก็ปิดเอกสารในมือ แล้วส่งกุญแจรถให้เสี่ยวเหมย
"ได้ค่ะ คุณผู้อำนวยการซี!"
...
เธอเปลี่ยนไปมาก เวลาสามปี...
เซีย เย่ที่เคยเงียบสงบในอดีตดูเหมือนจะไม่อยู่แล้ว แทนที่ด้วยเซีย เย่ที่สงบนิ่งจนเกือบจะเฉยเมยต่อทุกสิ่งในตอนนี้ ทั่วทั้งร่างแผ่ซ่านออกมาซึ่งบรรยากาศที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยว
ฮั่น อี๋ เฟิงก้มสายตาลงมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเสาไฟที่เย็นเยียบ เงยหน้ามองตึกระฟ้าฝั่งตรงข้าม คิดสักครู่ แล้วก็เดินเข้าไปหา
"คืนฤดูร้อน ผมยอมรับว่าในอดีตผมทำให้คุณผิดหวัง..."
เขาหยุดเดินตามหลังเธอ เงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของเธอ แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นท้องฟ้าที่มืดครึ้ม เมฆหนาทึบปกคลุมสุดลูกหูลูกตา ตรงหน้าเป็นสีเทาขมุกขมัว เขากะพริบตาแล้วถอนหายใจเบาๆ "ขอโทษนะ เซีย เย่... ถ้าแบบนี้จะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ผมหวังว่าคุณจะไม่โทษใครทั้งนั้น... โทษผมเถอะ..."
ชั่วขณะหนึ่ง เซีย เย่รู้สึกแน่นหน้าอกหายใจไม่ออก เกือบจะเป็นลมไปในทันที
แต่ด้วยความภาคภูมิใจและดื้อรั้นที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ทำให้เธอไม่อาจแสดงความอ่อนแอแม้แต่น้อยต่อหน้าใคร เธอยิ้มเยาะตัวเองแล้วกะพริบตา มองขึ้นไปยังเมฆดำที่กำลังเคลื่อนตัวตามลมหนาว พูดเสียงเรียบ "ฉันคิดว่าคุณจะเหมือนคนอื่นๆ ที่ถามฉันว่า 'ไม่ได้เจอกันนาน สบายดีไหม?' แต่ดูเหมือนว่า..."
เธอไม่อยากคิดอีกแล้วว่าใครทำให้ใครผิดหวัง ไม่อยากคิดถึงความทุกข์และความอัดอั้นที่ต้องทนมาตลอดปีนี้ และยิ่งไม่อยากรู้เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับพวกเขาอีก แต่ความหม่นหมองในใจกลับเหมือนเมฆดำที่กำลังก่อตัวเหนือศีรษะ ไม่มีฝนที่โปรยปรายหรือพายุที่พัดกระหน่ำ มันก็ไม่มีทางสลายไปได้
เซีย เย่ เธอประเมินความตั้งใจของตัวเองสูงเกินไปอีกแล้ว
ทำไมถึงรู้สึกเศร้า?
เพราะว่า เธอยังคงใส่ใจอยู่เสมอ
แล้วจะทำยังไงดี?
ไม่รู้...
เธอสูดหายใจเบาๆ ค่อยๆ เบนสายตากลับมา หันหน้าไปมองเงาที่ทอดยาวอย่างเศร้าสร้อยบนพื้น จู่ๆ ก็พบว่าท้องฟ้ามืดลงแล้ว ไฟถนนด้านหลังเริ่มสว่างขึ้น แสงไฟสลัว ส่องลงบนพื้น สะท้อนแสงริ้วๆ ดูเหงาหงอย
เธอเบือนสายตาไปมองผู้คนที่เดินไปมาไม่ขาดสายในลานด้านหน้า จู่ๆ ก็พึมพำขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย "จริงๆ แล้วฉันหวังว่า... เราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน... ฉันไม่เคยพบคุณเลย อย่างนั้น... อย่างน้อย ก็ไม่ต้องมาทุกข์ทรมานอย่างนี้"
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินไปตามแนวไฟถนนที่เพิ่งสว่างขึ้น โดยไม่มองเขาแม้แต่แวบเดียว ร่างบางเดินผ่านแสงไฟสลัวอย่างเย็นชา "ฉันปล่อยมือแล้ว ตั้งแต่นี้ไป เราก็เป็นคนแปลกหน้าที่ไม่เกี่ยวข้องกัน ขอร้องอย่ามารบกวนฉันอีก ฉันก็จะไม่ไปยุ่งกับพวกคุณเช่นกัน..."
เธอทิ้งคำพูดประโยคสุดท้ายไว้ในสายลมหนาว ร่างผอมบางค่อยๆ ถูกกลืนหายไปในแสงไฟสลัว...
ฮั่น อี๋ เฟิง มองร่างนั้นค่อยๆ หายไปจากสายตา จู่ๆ ก็รู้สึกแน่นหน้าอก ราวกับมีบางสิ่งกำลังจากไปไกล มือทั้งสองข้างที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่นขึ้นมาทันที อยากจะคว้าอะไรสักอย่างไว้ แต่ในมือกลับว่างเปล่า ไม่มีอะไรเลย...
เขาเงยหน้าขึ้นมองไฟถนนสลัว ในความเลือนราง จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องราวมากมาย -
หลายปีก่อน มีเด็กสาวคนหนึ่งถือตั๋วหนังสองใบ ยืนรออยู่ใต้ไฟถนดแบบนี้ทั้งคืน แค่เพื่อชวนเขาไปดูหนังด้วยกัน...
นานมาแล้ว เด็กสาวคนนั้นยอมเดินทางไกลหลายพันลี้ ไปหลายเมือง เพียงเพื่อช่วยเขาขอลายเซ็นซีดีของเฉินอี้ซุน...
นานมาแล้ว...
ตอนนั้น พวกเขาช่างเรียบง่ายและบริสุทธิ์
แต่เขาเพียงแค่รู้สึกขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่เธอทำให้ ในช่วงหลายปีที่อยู่ต่างประเทศ ก็ถามข่าวคราวของเธอจากเพื่อนๆ บ้าง รู้ว่าเธออยู่ดีมีสุข ก็สบายใจแล้ว
ความรู้สึกขอบคุณไม่เหมือนกับความรัก คนมากมายสามารถให้ความขอบคุณและความเห็นใจแก่ผู้อื่นได้ แต่กลับยากที่จะยอมรับให้ตัวเองมอบความรักให้คนอื่น ดังนั้น สำหรับเซีย เย่ เขาได้แต่ขอโทษ
อย่างไรก็ตาม ทำไมเมื่อเห็นเธอหันหลังจากไปด้วยท่าทีเศร้าสร้อย เขาถึงรู้สึกหดหู่อย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับว่าตัวเองสูญเสียบางสิ่งที่สำคัญไป และอาจจะไม่มีวันได้กลับคืนมาอีก...


## บทที่ 15 เมาแล้วถึงรู้ว่าเหล้าแรง (2)

รถยนต์แล่นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เซีย เย่นำเอกสารกลับบริษัทก่อน เมื่อออกมาก็เลยเวลาเลิกงานไปแล้ว ข้างนอกฟ้ามืดลงแล้ว
"ผู้อำนวยการซี ดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ คุณขับรถระวังด้วยนะคะ!"
ที่ชั้นล่าง ผู้ช่วยเสี่ยวเหมยกล่าวลาด้วยรอยยิ้ม
เซีย เย่เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เงียบสงบแวบหนึ่ง คิดสักครู่แล้วพูดว่า "ขึ้นรถมาเถอะ ทางเดียวกัน ฉันไปส่งเธอหน่อย"
"ไม่เป็นไรค่ะ ผู้อำนวยการซี ตอนนี้ยังมีรถเมล์อยู่ ลำบากคุณเกินไป รู้สึกเกรงใจจังเลยค่ะ"
เสี่ยวเหมยยิ้มอย่างขอบคุณ
"รถเมล์ช่วงนี้คงแน่นมาก พอดีฉันต้องไปร้านชาแถวบ้านเธอเพื่อซื้อใบชาด้วย"
เซีย เย่พูดเรียบๆ แล้วล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ก้าวเดินอย่างมั่นคงไปที่ที่นั่งคนขับ เปิดประตูรถแล้วนั่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวเหมยลังเลสักครู่ ในที่สุดก็เดินไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ พลางคาดเข็มขัดนิรภัยและยิ้มขอบคุณ "งั้นขอบคุณผู้อำนวยการซีมากนะคะ!"
เซีย เย่พยักหน้าเบาๆ หยิบแผ่นซีดีแผ่นหนึ่งใส่เครื่องเล่น แล้วสตาร์ทรถ ขับออกไป
เพลงที่เล่นในเครื่องเล่นล้วนเป็นเพลงขับรถเร็ว ทำนองคุ้นหูเสี่ยวเหมยมาก แต่นึกชื่อไม่ออก เธอหันไปมองเซีย เย่ แล้วพบว่าเธอกำลังเอามือข้างหนึ่งยันศีรษะ แขนพาดอยู่บนหน้าต่างรถ อีกมือจับพวงมาลัยอย่างมั่นคง ดวงตาที่ดูเหนื่อยล้าจ้องมองไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ลมเย็นพัดเข้ามาทางหน้าต่างรถไม่หยุด พัดผมยาวสลวยของเธอปลิวไสว...
รู้สึกถึงความกดดันและความโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก
เสี่ยวเหมยลังเลสักครู่ ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป--
"ผู้อำนวยการซีคะ ช่วงนี้คุณเหนื่อยมากใช่ไหมคะ เห็นคุณดูเหนื่อยมาก..."
ได้ยินดังนั้น เซีย เย่ชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาเรียบเฉยมองเสี่ยวเหมยแวบหนึ่ง "ก็ไม่เป็นไร"
"ผู้อำนวยการซีคะ จริงๆ แล้วพนักงานในบริษัทต่างก็พูดถึงคุณกันลับหลัง..."
เสี่ยวเหมยอยากจะหาเรื่องคุย พูดคุยกับผู้หญิงข้างๆ สักหน่อย แม้ว่าปกติจะเห็นผู้อำนวยการซีดูเย็นชาเสมอ แต่เธอเข้าใจดีว่าจริงๆ แล้วผู้อำนวยการซีเป็นคนที่พูดคุยง่าย มีน้ำใจดี และใส่ใจดูแลลูกน้อง
อย่างเช่นครั้งที่แล้วที่พ่อของเธอป่วยเข้าโรงพยาบาล เพราะค่ารักษาพยาบาลแพงมากจนเธอแทบหายใจไม่ออก หลังจากผู้อำนวยการซีรู้เรื่อง ก็ให้เงินเธอห้าหมื่นบาทโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก ช่วยให้เธอแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกขอบคุณผู้อำนวยการซีข้างๆ มาก
ได้ยินว่าเธอยังไปช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในเมืองตะวันเหนือบ่อยๆ ให้ความช่วยเหลือสถานเลี้ยงเด็กกำพร้านั้นไม่น้อยเลย
"พูดถึงฉันว่าอย่างไร?"
เซีย เย่ถามเรียบๆ รู้ว่าพนักงานในทุกบริษัทมักจะมีเรื่องซุบซิบนินทา ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของหัวหน้า เธอจึงชินแล้ว
"ก็พูดถึงว่าผู้อำนวยการซีทั้งสวยทั้งเก่ง แต่ก็ลึกลับมาก ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการซีโสดหรือเปล่า อะไรทำนองนี้ค่ะ พนักงานชายในบริษัทหลายคนอยากจีบผู้อำนวยการซี แต่ก็ไม่กล้า... แต่ดิฉันคิดว่า คนที่ได้แต่งงานกับผู้อำนวยการซีจะต้องเป็นคนที่เก่งมาก และเป็นคนที่โชคดีมากด้วย..."
รู้สึกว่าอารมณ์ของเซีย เย่ค่อนข้างสงบ เสี่ยวเหมยจึงกล้าพูดเรื่องเหล่านี้ออกมา
"โชคดี?"
เซีย เย่พึมพำเบาๆ แล้วยิ้มเย็นชา ดวงตาฉายแววเยาะหยันตัวเองวูบหนึ่ง จากนั้นสายตาก็หม่นลงอีกครั้ง
เมื่อสังเกตเห็นว่าเซีย เย่จู่ๆ ก็เงียบลง เสี่ยวเหมยก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ทำให้ภายในรถเงียบลงทันที...
หลังจากส่งเสี่ยวเหมยลงที่ใกล้ๆ ร้านชาและรับชามาแล้ว ขับรถผ่านสถานบันเทิงระดับสูงแห่งหนึ่งของเมืองสนุกเทียนฮวาง ในที่สุดก็หยุดรถ
แม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่ย่านการค้า แต่ก็มีคนไม่น้อย
เมื่อเซีย เย่เพิ่งเดินเข้าไป ข้างในกำลังคึกคักพอดี นักร้องประจำบนเวทีกำลังร้องเพลงอารมณ์อย่างลึกซึ้ง ไม่เหมือนกับบาร์ทั่วไปที่พอเข้าไปก็มีแต่เพลงสนุกสนาน สถานบันเทิงแห่งนี้ค่อนข้างเงียบกว่าเมื่อเทียบกับที่อื่นๆ
เย่เคยมาที่นี่สองสามครั้ง เธอแทบไม่เคยเข้าสถานที่แบบนี้เลย ถ้าไม่ใช่เพราะรู้สึกอึดอัดในใจจนทนไม่ไหว ก็คงไม่มา
"คุณผู้หญิงครับ จะดื่มอะไรดีครับ?"
เย่นั่งลงที่มุมมืดของบาร์ พนักงานในบาร์ก็ยิ้มถามขึ้น
"ขอวิสกี้หนึ่งขวด"
เซีย เย่พูดเสียงเบา เห็นพนักงานคนนั้นทำท่าประหลาดใจ จึงหลุบตาลงอย่างเฉยเมย
"คุณผู้หญิงครับ วิสกี้แรงมากนะครับ แนะนำให้เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดีกว่า โดยทั่วไปผู้หญิงแทบไม่สั่งแบบนี้เลย" พนักงานเป็นหนุ่มหล่อ เขายิ้มแนะนำอย่างมีน้ำใจ "ผู้หญิงส่วนใหญ่ชอบดื่มค็อกเทลอย่างน้ำตาคนรักอะไรแบบนี้ คุณจะลองไหมครับ?"
"ไม่ต้องหรอก คุณเอาวิสกี้มาให้ฉันก็พอ"
เซีย เย่พูดเรียบๆ แล้วยกมือขึ้นลูบศีรษะที่เริ่มปวด
"คุณผู้หญิงครับ นี่วิสกี้ของคุณ จะให้ผม..."
พนักงานยังพูดไม่จบ เซีย เย่ก็ยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อหยุดคำพูดของเขา แล้วยกขวดเหล้าขึ้นรินใส่แก้ว ขมวดคิ้วแล้วดื่มลงไปหนึ่งแก้ว
เมื่อเหล้าลงท้อง ความร้อนก็แผ่ซ่านจากลำคอลงไป แล้วลุกโชนในอก ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเหมือนร่างกายทั้งหมดถูกเผาจนว่างเปล่า
แสงไฟสว่างไสวกะพริบวูบวาบมา ส่องสว่างมุมมืดนี้ บนเวทีเปลี่ยนเพลงไปหลายเพลงแล้ว เซีย เย่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองดื่มไปกี่แก้วแล้ว แต่ไม่ว่าจะดื่มไปกี่แก้ว ก็ยังรู้สึกว่าสมองยังคงแจ่มใสอย่างยิ่ง
บางสิ่งบางอย่าง อยากลืม แต่ก็ลืมไม่ได้ ไม่เพียงแต่ลืมไม่ได้ ในตอนนี้กลับปรากฏชัดเจนในความคิด กลืนกินการควบคุมตัวเองที่เหลือน้อยนิดไป
ภาพของ ฮั่น อี๋ เฟิง ที่หันหลังจากไปอย่างเด็ดขาด ภาพของ เซีย ซินอี้ ที่ร้องไห้คร่ำครวญขอให้เธอยกโทษให้ ความเย็นชาของพ่อ ความเฉยเมยของแม่ ความอบอุ่นของทุกคนที่ค่อยๆ จางหายไป...
เธอถามตัวเองนับพันนับหมื่นครั้งว่า เธอสามารถไปรั้งและไถ่ถอนทุกสิ่งนี้ได้หรือไม่ แต่ทุกครั้งที่ตอบเธอ มีเพียงอากาศอันหนาวเย็นเท่านั้น
ควรจะรั้งอย่างไร ควรจะทำให้ซาบซึ้งอย่างไร?
เธอลองทำทุกอย่างแล้ว พยายามแล้ว แต่ไม่ว่าเธอจะทำอย่างไร ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งนี้ได้ เธอยังคงไม่สามารถทำให้พ่อแม่กลับมาคืนดีกันได้ ยิ่งไม่สามารถบังคับให้ ฮั่น อี๋ เฟิง กลับมาอยู่ข้างเธอและรักเธออย่างลึกซึ้งได้
บางที เขาก็ไม่เคยเป็นของ เซีย เย่ มาตั้งแต่ต้น แล้วตอนนี้จะพูดได้อย่างไรว่าให้กลับมาอยู่ข้างเธอ?
เซีย เย่ หัวเราะเยาะตัวเองแล้วก้มหน้าลง มองผ่านของเหลวที่กระเพื่อมในแก้วแก้วด้วยสายตาพร่าเลือน เห็นสภาพอิดโรยของตัวเอง ในใจกลับรู้สึกขมขื่นอย่างประหลาด ชั่วขณะหนึ่ง —
มองดูสิ เซีย เย่ —
มองดูตัวเองที่ดูยับเยินในตอนนี้ เหมือนตัวตลกที่จมอยู่ในน้ำนิ่ง เมื่อไหร่เธอจะเข้าใจจริงๆ สักที ว่าบางสิ่งบางอย่างเมื่อจากไปแล้ว ไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหน มันก็ไม่มีวันกลับมาอีก...
ไม่มีวันกลับมาอีกเลย...
งานเลี้ยงหรูหราที่วางแผนอย่างพิถีพิถัน คู่หมั้นคุกเข่าขอแต่งงานกับน้องสาวของเธอ เธอถูกริบสิทธิ์การสืบทอด กลายเป็นเครื่องมือในการแต่งงานของตระกูลซี และถูกส่งเข้าปากเสือ
หัวใจของเธอเย็นชาดั่งเหล็ก มีดหนึ่งเล่มแทงผ่านไหล่ ฝังกลบความกตัญญูทั้งหมด เธอหันหลังไปหาเขา —
หมู่อวี้เฉิน ผู้ทรงอำนาจสูงสุดในเมือง Z ที่เย็นชาและต่ำต้อย ผู้ควบคุมกลุ่มซิงซื่อ
เธอพูดว่า "หมู่อวี้เฉิน เราแต่งงานกันดีไหม?"
เขาเงยหน้าขึ้นจากเอกสารมองเธอแวบหนึ่ง แล้วลุกขึ้นทันที
"คุณจะไปไหน?"
"ไปกันเถอะ อีกเดี๋ยวสำนักทะเบียนก็จะปิดแล้ว"
หลังแต่งงาน —
"ภรรยา มาปฏิบัติหน้าที่กันเถอะ!"
หลังจากนั้น —
"หมู่อวี้เฉิน คุณนี่มันคนหน้าซื่อใจคด! พ่อค้าขี้โกง!"