stand by you no matter what
DaoistZ15Tvr
## ตอนที่ 1

เช้าที่สดใสในหมู่บ้านเล็กๆในชนบทแห่งหนึ่งทุกเช้าจะมีเสียงประกาศตามสายเพื่อเป็นการบ่งบอกถึงเวลาต้องตื่น ชาวบ้านทุกคนส่วนใหญ่จะมีคนเฒ่าคนแก่และเด็กๆตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ ตอนเช้าก็ขึ้นมาเตรียมของใส่บาตรทุกเช้าก่อนจะไปโรงเรียน นี่คือชีวิตในวัยธรรมดาของเด็กคนหนึ่ง โดยเขาอาศัยอยู่กับยายและแม่คนสวยที่สุดของเขา เขาได้ตะโกนไปหาแม่เขาว่า " แม่ครับผมหิวแล้วเมื่อไหร่ผมจะได้กินข้าวครับ" คนเป็นแม่ได้หันหลังมาพูดว่า รอหน่อยไม่ได้หรือไง หื้อออ เจ้าหนูน้อยของแม่" คนเป็นแม่หมั่นเขี้ยวเมื่อเห็นเด็กชายที่กำลังออดอ้อนบ่นว่าหิวข้าว หลังจากที่พูดคุยกับสักพัก เด็กน้อยก็วิ่งไปหายายและพูดว่า ยายครับ คุณแม่ทำกับข้าวช้าอีกแล้วครับ ผมว่าคุณแม่ต้องฝันถึงพ่ออีกแน่ๆเลยครับ" คนเป็นยายก็ได้ขมัวคิ้วใส่และถามเด็กน้อยว่า แล้วหนูรู้ได้ยังไงว่าแม่หนูฝันถึงพ่อของหนู" เด็กน้อยตอบยายไปว่า "ผมเห็นคุณแม่นั่งดูรูปภาพของคนๆหนึ่งอยู่ ผมว่าคนที่ทำให้แม่ร้องไห้ขนาดนี้ ต้องเป็นพ่อผมใช่ไหมครับ" ยายได้แต่ทำหน้าจะบ่นก็ไม่บ่นแต่ก็อดเห็นใจไม่ได้ เมื่อพูดเรื่องของพ่อเด็กคนนี้ ยายจึงหันไปถามว่าแม่ของเด็กว่า "เมื่อไหร่เด็กจะได้เจอพ่อล่ะ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว ให้เด็กรู้เถอะ สงสารเด็กอย่างน้อยก็ให้มันรู้ว่าพ่อยังมีตัวตนบนโลกนี้อยู่"คนเป็นแม่ได้แต่ครุ่นคิดอยู่ในใจและหันไปบอกแกมารดาว่า "ฉันว่ารอให้เด็กมันโตกว่านี้อีกสักหน่อยเถอะแม่ ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมที่จะเล่าความจริงให้ฟัง ฉันกลัวแกจะคิดไปต่างๆนานา ให้เวลาฉันหน่อยนะ อีกไม่นานความจริงก็จะกระจ่างเอง ถ้าถึงวันนั้นฉันเชื่อว่าเขาต้องเป็นคนใจแข็งและเป็นผู้ใหญ่พอที่จะตัดสินใจได้" คนเป็นยายได้แต่ส่ายหน้าช้าและหันไปมองเด็ก ในทุกๆเช้า เอม คนเป็นแม่จะเตรียมอาหารและไปส่ง วัตต์ ลูกชายแสนซนน่ารักของเธอ เวลาที่เธอมองหน้าลูกเช้าเธอ มันทำให้นึกถึงชายคนที่เธอรัก คนที่เธอไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีวันนี้เกิดขึ้นกับชีวิตของเธอเขามองลูกชายของเธอ ที่มีคิ้วหนาพอดีกับหน้าตาและจมูกที่โด่งและริมฝีปากสีชมพูที่น่าจุ๊บ และแก้มนุ่มๆที่น่าหยิกน่าจับเล่น เธอมองลูกชายเธอที่เดินจูงมือคุณครูเข้าไปโรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งในทุกๆเช้าเธอจะมาส่งลูกชายสุดที่รักของเธอ ก่อนที่เธอจะกลับบ้านปกติก็มีคนแอบตามและถ่ายรูปเธอโดยที่เธอไม่รู้ตัวว่าตัวเองนั้นกำลังถูกมองและแอบถ่ายอยู่....


## ตอนที่ 2 

หลังจากเอมได้กลับบ้านแล้วเธอก็ได้เก็บข้าวของที่จะเดินทางไปเปิดร้านดอกไม้ โดยเธอนั้นเปิดร้านดอกไม้ร้านเล็กๆในแถวบ้านของเธอ โดยเธอจัดแจงของในร้านและวางดอกไม้ตามปกติทุกเช้า แต่แล้วก็มีคนผู้หนึ่งได้เดินเข้ามาในร้าน โดยที่เอมนั้นไม่ทันสังเกต "ยินดีต้อนรับค่ะ สนใจดอกไม้ดอกไหน สอบถามได้เลยนะคะ" จังหวะที่เอมได้เงยหน้าขึ้นมามองคนผู้นั้น ทำให้เธอตกใจมากทำให้เธอทำกระถางดอกไม้ที่ถืออยู่ในนั้นร่วงไปกับพื้นในตอนนั้นเธอทำอะไรไม่ถูก กำลังงุนงงกับเหตุการณ์ข้างหน้า คนผู้นั้นก็คือชายที่ใส่สูทสีกรม ตัวสูงโปร่ง จมูกโด่ง ดวงตาที่กำลังจ้องมองเธอเข้าไปด้วยความคิดบางอย่าง เอมก้มเก็บเศษกระถาง โดยที่ไม่ระวังตัวเศษกระถางก็ได้บาดมือเข้า เอมได้แต่อุทานออกมา "โอ๊ย!!!!" ชายหนุ่มจึงรีบจับมือเธอและพูดกับเธอว่า "ไม่รู้จักระวัง แบบนี้เธอใช้ชีวิตอยู่ได้ไง ถ้าไม่มีฉันคนนี้" เอมได้แต่อึ้งกับเหตุการณ์ข้างหน้า หลังจากนั้น เอมและชายหนุ่ม ก็มานั่งพูดคุยกัน โดยชายหนุ่มพูดขึ้นมาว่า " นี่ก็นานแล้วนะ ที่เราไม่ได้คุยกันแบบนี้ มันทำให้ฉันนึกถึงวันเวลาเหล่านั้น ฉันอยากรู้เหตุผลว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้นกับฉันล่ะ เอม!!! ทำไม? เธอถึงทำแบบนั้น ทั้งๆที่เราสองคนรักกัน ทำไมเธอต้องเลือกไอ้หมอนั่น ทำไมถึงไม่ใช่ฉันล่ะ" หญิงสาวได้แต่ก้นหน้าและในความคิดของเธอไม่รู้จะทำอย่างไร ในตอนนี้เธอไม่รู้จะเริ่มต้นไหนดี ควรต้องทำไงถึงจะไม่นึกถึงเรื่องราวในตอนนั้น เอมจึงได้เรียกชายคนนั้นเบาๆว่า "พี่ริชค่ะ เอมขอไม่พูดเรื่องราววันไหนได้ไหมค่ะ มันจบลงแล้ว มันไม่ควรเกิดขึ้นและไม่ควรพูดถึงมันอีกด้วยซ้ำ ถ้าพี่จะมาเพื่อพูดเรื่องนี้ เอมขอตัวนะคะ เอมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ขอตัวนะคะ และก็ขอให้พี่ริช กลับด้วยคะ ยังไงเรื่องของเราก็จบไปแล้ว มันไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้วค่ะ มันจบไปตั้ง 4 ปีแล้ว ให้มันจบลงที่ตรงนั้นเถอะค่ะ" ริชได้แต่มองแผ่นหลังหญิงสาวและกุมขมับแล้วพูดไปว่า " คนๆนั้นเขากลับมาแล้วนะ เธอหนีเขาไม่พ้นหรอก เธอรู้ใช้ไหมว่าเขาอยากได้อะไรต้องได้ ไม่ว่าข้างหน้าจะยากแค่ไหน เขาจะคว้ามาให้ได้ " เอมได้ยินแบบนั้นก็หยุดนิ่งไปสักครู่ แล้วก็หันมามองพี่ริช แล้วก็เดินออกไปจากร้านกาแฟ เธอรู้ตัวดีว่ามันต้องมีสักวันที่เรื่องแบบนี้จะมาถึงเธอ แต่เธอไม่คิดเลยว่ามันจะมาเร็วกว่าที่เธอคิด ตอนนี้เธอควรทำไง ต้องปิดร้านเลยไหมแล้วต้องไปรับลูกชายสุดที่รักของเธอแล้วเก็บข้าวของหนีไปอีกครั้ง ในสมองตอนนี้เธอมีแต่แผนการหนี จนเธอลทมไปเลยว่า มีคนแอบมองเธออยู่ในรถสีดำคันหนึ่ง ภายใต้แว่นดำนั้น ได้แต่ยิ้มมุมปากและพูดขึ้นมาว่า " ดูสิ แม่กระต่ายน้อยของฉันจะหนีไปที่ไหนอีก หึ!"
...เขาว่าเมื่อมีรักที่ไหนความทุกข์ก็จะมาหาเรา แต่ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลย ว่าการที่เราจะเลือกรักและเลือกเคียงข้างใครสักคน ทำไมอุปสรรคมันมีมากขนาดนี้ล่ะ..แล้วฉันควรทำไงดี ควรจะไปต่อหรือพอแค่นี้!