ศาลเจ้าที่ไม่มีทางออก
homkinyadom
## จดหมายจากแดนไกล

ริกิมีพี่ชายฝาแฝดชื่อริคุ สมัยเด็กๆ สนิทกันมากแต่พอเรียนจบทำงานต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเองทั้งสองเป็นลูกครึ่งไทยญี่ปุ่นตอนอายุเจ็ดขวบทั้งสองแยกทางกัน สองพี่น้องย้ายมาอยู่กับพ่อที่ไทยเรียกได้ว่าตอนนี้เป็นคนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ที่จะดูเป็นญี่ปุ่นอยู่บ้างก็ตรงชื่อนี่แหละ ริกิทำงานอยู่บริษัทผลิตสินค้าอุปโภคชื่อดังในตำแหน่งผู้จัดการภูมิภาค ความเก่งกาจทำให้ก้าวขึ้นระดับสูงทั้งที่อายุยังน้อย ส่วนริคุนั้นทำงานอยู่บริษัททำสารคดีชื่อดังในสิงคโปร เพราะอยู่ห่างกันมากเลยทำให้ไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ ครั้งสุดท้ายที่เจอกันก็ตอนงานแต่งของริคุที่สิงคโปร
อีเมล์ที่ถูกส่งมาจากภรรยาของริคุทำให้ริกิอ่านทวนอยู่สองครั้งก่อนจะส่งข้อความและเบอร์ติดต่อกลับไป ถ้าเรื่องที่เขาอ่านอยู่เป็นเรื่องจริง ทำไมทางนั้นถึงได้พึ่งติดต่อมาทั้งๆ ที่ผ่านมาเกือบครึ่งปีแล้ว
มีสายคอลเข้ามาจากแอปดังที่ใช้กันไปทั่วโลก ริกิเอื้อมมือไปกดรับทันที แม้แอคจะไม่คุ้นแต่เขาเดาได้ว่าต้องเป็นหลินภรรยาของพี่ชายฝาแฝดนั่นเอง
"หลินค่ะ คุณริกิ" เธอเอ่ยบอก
"ริกิเฉยๆ ก็ได้ครับ สบายดีไหมครับ" ริกิย้อนถามไป
"สบายดีค่ะ หลินคิดอยู่นานว่าจะติดต่อคุณดีหรือไม่ ริคุเขาหายไปไม่ติดต่อมาจนหลินต้องไปถามที่บริษัท แต่เขากลับบอกว่าริคุไปทำสารคดี อยู่ในที่ๆ ติดต่อไม่ได้ หลินไม่เชื่อเพราะเขาไปทำสารคดีที่ไหนเมื่อไหร่เขาจะบอกหลินก่อนไปเสมอ" น้ำเสียงเธอดูกังวลจนริกิรู้สึกได้
"ใจเย็นๆ ครับ ไหนลองเล่ารายละเอียดให้ผมฟัง" ริกิเอ่ย
"ค่ะ เมื่อหกเดือนที่แล้ว ริคุได้จดหมายฉบับหนึ่งจากเพื่อน คุณรู้ใช่ไหมคะว่าริคุชอบเรื่องลึกลับ พวกผีสางอะไรอย่างนี้" เธอย้อนถาม ทำให้เขาอดนึกไปถึงสมัยเรียนมหาลัยไม่ได้ เพราะหมอนี่ชอบเรื่องแบบนี้แบบสุดๆ ที่ไหนที่เขาว่าเฮี้ยนหรือแรงมักจะลากเขาไปเสมอ โดยเฉพาะการไปเยี่ยมแม่ทุกหน้าร้อนที่ญี่ปุ่น จริงๆ วัตถุประสงค์ไม่ได้ไปเยี่ยมแม่จริงๆ อย่างที่คิด แต่ไปร่วมแคมป์เปญท่องเที่ยวล่าผีที่มีทุกฤดูร้อนต่างหาก ทั้งนั่งแท็กซี่ไปตามจุดที่ว่าเฮี้ยนหรือนั่งรถไฟไปที่ที่ว่ากันว่าเป็นแหล่งรวม ตัวริกิเองก็มองสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงพลังงานอย่างหนึ่ง ดังนั้นเวลาถูกลากไปจึงไม่เคยปฏิเสธ
"ครับ"
"พอริคุอ่านก็ทำท่าตื่นเต้น บอกว่าจะไปเซอร์เวย์เสียหน่อย ตอนแรกหลินก็คิดว่าเขาพูดเล่นๆ อีกหนึ่งอาทิตย์ต่อมาเขาก็มาบอกว่าบริษัทออกค่าเดินทางและที่พักให้ อาจจะตามไปทำสารคดีทีหลัง หลังจากนั้นไม่กี่วันเขาก็เดินทางไป และหลินไม่ได้ข่าวเขาอีกเลย" ได้ยินเสียงเธอร้องไห้ผ่านมาทางโทรศัพท์
"เรื่องนี้เดี๋ยวหาข้อมูลก่อนได้ไหมครับ ตอนนี้ผมไม่มีอะไรอยู่ในมือเลย" ริกิบอกตามตรง เข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจู่ๆ มาเล่าให้ฟังแบบนี้จะให้เขาแสดงความคิดเห็นทั้งที่ไม่รู้คงไม่ได้
"เดี๋ยวหลินจะส่งรายละเอียดให้ทางเมล์ ยังไงรบกวนด้วยนะคะ หลินไม่รู้จะไปพึ่งใครจริงๆ"
"ครับ ทำใจให้สบายครับ ริคุเป็นพี่ชายผมเหมือนกัน" ริคุไม่รู้จะปลอบใจอะไรมากกว่านี้ เขาค่อยๆ เอนกายพิงพนักเก้าอี้ นึกถึงเรื่องเก่าๆ สมัยที่ถูกริคุลากไปนั่นมานี่ตลอด ถึงเขาจะไม่กลัวแต่บางครั้งที่ที่ไปทั้งเปลี่ยวทั้งอันตราย รอดมาได้ถือว่าบุญสุดๆ แล้ว
ริกิจบบริหารและริคุจบโบราณคดี ไม่แปลกที่เขาจะชอบเรื่องพวกนี้ ชอบจนกลายเป็นหลงใหล แถมยังได้เพื่อนดีชักนำไปทำงานบริษัทดังจนกระทั่งได้แต่งงานอยู่ที่นั่น เวลาเจอริคุทีไรเขามักจะเล่าเรื่องที่ไปเจอะเจอให้ฟังอยู่เสมอ เล่าจนริกิรู้สึกรำคาญแต่ก็ยังตั้งใจฟังจนหมอนั่นเงียบไปเอง ริกินึกไม่ออกว่าคนอย่างหมอนั่นจะหายไปได้ยังไง ปกติเป็นคนรอบคอบเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ฟังจากที่หลินเล่ามันต้องมีอะไรสักอย่าง ตอนนี้เขาชักเป็นห่วงพี่ชายฝากแฝดเขาเสียแล้ว เซนต์สัมผัสที่เขาเคยมีพอโตขึ้นมันก็หายไปเซนต์ที่ว่าก็คือความรู้สึกเวลาที่แฝดอีกคนหนึ่งเกิดเรื่องอุบัติเหตุหรืออะไรสักอย่าง อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่ห่างไกลกันเป็นเวลานานจึงทำให้ไม่มีเซนต์แบบนั้นอีกแล้ว
ริกิเคลียงานที่คั่งค้างอยู่จนเสร็จยื่นใบขอลาพักงานกับผู้ดูแลโดยตรงหลังจากที่ได้อ่านรายละเอียดต่างๆ ที่หลินส่งให้ มันไม่ธรรมดาอย่างที่หลินสงสัย เขาปรึกษาพ่อและพ่อเองเป็นคนจัดการเรื่องเอกสารให้ พ่อพอมีเส้นสายอยู่บ้างอยู่บ้านนี้เมืองนี้มีเอาไว้ใช้ยามฉุกเฉินไม่เสียหาย ริกิติดต่อแม่ที่โตเกียวแม้แม่จะหย่ากับพ่อแล้วแต่แม่ยังอยู่คนเดียวเพราะแม่เป็นผู้หญิงทำงานการดูแลบ้านและลูกจึงไม่ค่อยดีนักทำให้พ่อขอหย่าและรับทั้งคู่มาเลี้ยงเอง
รออยู่เกือบเดือนกว่าเอกสารต่างๆ จะเรียบร้อยแต่ก็เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทางบริษัทเองไม่มีปัญหาอะไรอนุมัติให้ริกิพักงานตามที่ขอมา
เขาบินจากกรุงเทพมาที่โตเกียวในอาทิตย์ถัดมาช่วงปลายฤดูหนาว หิมะกำลังเริ่มละลายเพื่อเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ แม่ขับรถมารับเขาที่สนามบิน
"ดีใจที่ลูกมา" แม้เข้ามากอดกริกิที่ไม่เจอกันนาน ครั้งสุดท้ายที่เจอกันทั้งคู่สูงเลยหัวไปนิดเดียวแต่ตอนนี้มันเลยไปมากแล้ว
"ดีใจที่เจอแม่เหมือนกัน" กอดร่างเล็กของแม่เอาไว้
"ไปกันเถอะแม่จอดรถเอาไว้ที่ลานจอดรถ" เดินนำริกิออกจากอาคาร แม้แม่อายุมากแล้วแต่ยังปราดเปรียวว่องไวไม่ต่างจากสมัยสาวๆ สักนิด แม่ของริกิเป็นคนเก่งมีลูกน้องอยู่ในทีมเก่งๆ หลายคนเช่นกัน ตั้งแต่เขาจำความได้ก็เห็นแม่ใส่เสื้อกาวน์สีขาวมาตลอด
"เดินทางเป็นยังไงบ้าง" แม่เอ่ยถาม ขณะที่เลี้ยวรถออกจากลานจอดรถ
"นอนไม่ค่อยหลับครับที่นั่งแคบ" ริกิบอกตามตรง
"เดี๋ยวถึงบ้านก็นอนหลับให้เต็มที่" แม่บอกยิ้มๆ
การที่มีบ้านหลังใหญ่อยู่กลางเมืองไม่ใช่เรื่องง่าย แต่แม่ของริกิสามารถซื้อบ้านหลังนี้ได้ แม่เป็นนักวิจัยและเป็นอาจารย์อยู่ในมหาลัยชื่อดัง ริกิเคยคิดว่าถ้าได้เรียนที่นี่น่าจะดีกว่าแต่พ่อกลับบอกว่าการที่มีแม่อยู่ในตำแหน่งสูงคนอื่นๆ จะพลอยคาดหวังกับตัวเราแล้วเมื่อเราทำไม่ได้หรือทำไม่เท่าสิ่งเหล่านั้นมันจะกลับมาทำร้ายตัวเอง ดังนั้นพ่อจึงเลือกที่จะพาทั้งคู่ไป
ตอนเด็กๆ เขาไม่เข้าใจเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแจ่มแจ้ง แม่เขาเก่งเกินกว่าจะเป็นแค่แม่บ้านที่คอยดูแลพวกเขา
"เอากระเป๋าเข้ามา" ทุกอย่างในบ้านสั่งด้วยมือถือ เป็นบ้านที่เต็มไปด้วยระบบคอมพิวเตอร์ สมกับเป็นบ้านของแม่
"รหัสแม่คงไม่ต้องบอกลูกนะ" เพราะแม่ยังรักทั้งสองคนดังนั้นทุกสิ่งทุกอย่างในบ้านนี้เกี่ยวข้องกับทั้งคู่
"ตอนลูกบอกว่าให้แม่ช่วยทำเอกสารเรียกตัวลูกมา ตอนนั้นแม่ยังงงๆ โชคดีที่มีเส้นสายอยู่เลยไม่ยุ่งยาก" แม่หยิบน้ำน้ำชาส่งให้ริกิ
"แม่ครับ ผมมาตามหาริคุ" ริกิไม่รีรอรีบบอกทันที
"มาตามหาริคุ เด็กนั่นไม่ได้อยู่กับลูกเหรอ" แม่ยังไม่รู้ว่าริคุแต่งงานแล้ว
"แม่ริคุไปทำงานที่สิงคโปร ทำงานบริษัทสารคดี เขาหายตัวไปหกเดือนแล้ว" ริคุบอกกับแม่ สีหน้าแม่ดูตกใจริมฝีปากสั่นระริก ทำท่าเหมือนจะร้องไห้
"ทำไมแม่ไม่เคยรู้เรื่อง" น้ำเสียงน้อยใจ
"ผมเองก็พึ่งรู้เรื่อง" ริกิระบายลมหายใจ
"ริคุชอบเรื่องลึกลับ เรื่องผี เรื่องเหลือเชื่อ แม่ก็รู้" ริกิทวนความจำ
"อึ่ม" เอื้อมมือไปหยิบทิชชู่ซับน้ำตา
"มีคนส่งจดหมายไปหาเขา เชิญเขามาที่นี่" ส่งเอกสารที่ปริ้นออกมาให้แม่ดู
"เขามาที่นี่และไม่ได้ติดต่อกลับไปอีกเลย จนกระทั่งภรรยาเขาโทรมาหาผม" ริกิถอนหายใจ แม่หลับตาลงเรื่องของลูกชายที่แม่ไม่รู้มีเพิ่มมาอีกแล้ว
"ผมจะไปตามหาจากข้อมูลที่ผมมี จริงๆ อยากได้คนในพื้นที่ แม่พอจะแนะนำได้ไหมครับ" ตอนนี้เขามีแต่จะต้องขอความช่วยเหลือจากแม่เท่านั้น
"ได้สิลูก เดี๋ยวแม่จะหาคนที่ไว้ใจได้และสามารถพาลูกไปตามหาพี่เขาได้อย่างปลอดภัย" แม่เอ่ยเสียงเครือเดินไปหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย
"นายอยู่ไหน ชั้นมีเรื่องขอให้ช่วยหน่อย ชั้นช่วยนายมาหลายครั้ง นายก็ต้องช่วยชั้นบ้างสิ" เสียงแม้แข็งเสียจนริกิสะดุ้ง
"ลูกชายชั้นหายตัวไป เออนั่นแหละ แฝดคนพี่ นายมีคนไว้ใจไหม ได้สิถ้าเป็นหมอนั่นอาจจะเป็นเพื่อนลูกชั้นก็ได้" เสียงแม่หัวเราะ
"ให้มาที่บ้าน มาคุยรายละเอียดกัน ตามหาคนหายคิดว่าระดับนายคงจัดการได้ไม่ยาก หวังว่าเจ้าเด็กนั่นคงไม่พาลูกชั้นไปทำอะไรห่ามๆ นะ" แม่กดวางโทรศัพท์ไปแล้ว
"หาได้แล้ว ลูกชายเพื่อนแม่เอง เป็นนักสืบ คงช่วยลูกได้เยอะ" แม่ยิ้มบางๆ
"ขอบคุณครับ" ริกิถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยตอนนี้เขาก็วางใจได้ในระดับหนึ่ง
ริกิพึ่งรู้เหมือนกันว่างานที่แม่ทำนั้นเกี่ยวข้องกับคนใหญ่คนโตมากมาย ทั้งช่วยเหลือและเอาผิด งานวิจัยของแม่มีส่วนช่วยเหลือสังคมมากโข เมื่อก่อนเขาเคยเกลียดแม่ที่ไม่ดูแลเขาแต่ตอนนี้เขาภูมิที่มีแม่แบบนี้ แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่แม่ก็ยังคือแม่อยู่ดี
"เดี๋ยวแม่ทำเนื้อผักพริกหยวกให้นะ" เมนูอาการที่ฝาแฝดทั้งคู่ชอบกิน
"ครับ" ยิ้มกว้าง ไม่ได้กินฝีมือแม่มานานแล้ว แม่เดินไปที่ตู้หยิบพริกหยวกกับเนื้อออกมา แม้จะเป็นนักวิจัยเก่งขนาดไหนก็ยังเป็นแม่บ้านอยู่ดี เมื่อสมัยเด็กๆ ริกิชอบมองแม่ที่ใส่ผ้ากันเปื้อนทำสงครามอยู่กับอาหาร ที่เป็นแบบนั้นเพราะแม่มักหน้านิ่วคิ้วขมวดเวลาเลือกวัตถุดิบมาทำอาหาร เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงดนตรี ริกิค่อยๆ เอนกายพิงพนักโซฟาจนกระทั่งผล็อยหลับไป
"โอ๊ะเจ้าเด็กคนนี้" แม่ยิ้มออกมา เอาที่ครอบมาครอบอาหารเอาไว้ เดินไปหยิบผ้าห่มมาห่มให้ เดินทางมาหลายชั่วโมงคงเพลียอยู่ไม่น้อย ปล่อยให้หลับเต็มอิ่มเดี๋ยวตื่นมาค่อยอุ่นให้ใหม่
เสียงแม่คุยอยู่กับใครบางคนทำให้ริกิลืมตาตื่นขึ้นมา ตรงหน้ามีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ผิวเข้มตัดผมสั้นจนเกือบจะเป็นสกิลเฮดนั่งคุยกับแม่อยู่ เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นปิดปากหาว
"ตื่นแล้วเหรอ นี่คนที่จะมาช่วยลูก เป็นลูกชายเพื่อนแม่ เจ้าหนูอะโซ" แม่แนะนำ
"ผมโตเลยคุณไปแยะแล้วครับ" คนถูกแนะนำทำเสียงขุ่น
"ก็ยังเป็นเจ้าหนูอะโซของชั้นอยู่ดี" แม่หัวเราะ
"นี่แฝดน้องริกิ ส่วนคนที่หายไปแฝดพี่ริคุ"
"ผมคุยรายละเอียดกับคุณแม่คุณแล้ว ก่อนหน้านี้เคยมีคนมาให้ผมตามสืบเหมือนกัน แต่ไม่กี่วันก็มาขอยกเลิก ผมเลยไม่ได้ใส่ใจอะไร จนกระทั่งได้เห็นวันนี้" เขาเอ่ยบอกกับริกิ
"คงไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายใช่ไหม แค่ตกเขา หลงป่า หรืออะไรแบบนี้" ริกิไม่อยากคิดถึงเรื่องที่มันร้ายแรงกว่านี้ เขายังเชื่อว่าริคุต้องติดอยู่ที่ไหนสักที่และหมอนั่นกำลังลำบากจึงออกมาไม่ได้
"ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ จนกว่าจะไปเห็นกับตา" เขายิ้มที่มุมปาก ดูแล้วเป็นผู้ชายที่อวดดีชะมัด
เสียงท้องของริกิคำรามไม่ไว้หน้าเจ้าของเลย แม่หัวเราะออกมาขำๆ รีบลุกเอาเนื้อผักกับข้าวเข้าเวฟอุ่นให้ มาถึงนอนเลยจะไม่ให้หิวได้ยังไง หมอนั่นยังกล้ันขำอยู่ริกิถลึงตาใส่
"ผมไปล้างหน้าก่อน" ลุกจากโซฟาเดินเข้าห้องน้ำไป
"น่ารักใช่ไหมลูกชายชั้น" แม่เอ่ยบอกกับอะโซ
"ครับ" สุดท้ายก็ปล่อยก๊ากออกมา
"ดูแลดี ไม่งั้นชั้นเอานายตายแน่" แม่ขู่
"ไปขู่ตาแก่นั่นเถอะ" อะโซย้อน
"นายก็รู้ชั้นเอาจริง ทั้งคู่นั่นแหละ" เสียงเตาไมโครเวฟดังกริ๊งอาหารที่อุ่นไว้ได้ที่แล้ว ริกิออกมาจากห้องน้ำหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าเช็ดตาเดินตรงไปหาแม่ที่โต๊ะอาหาร ไม่ได้กินฝีมือแม่มานานจนกระทั่งถึงตอนนี้เขายังจำรสชาติมันได้ดี


## ผู้มาเยือน

แม่ให้ริกิกับอะโซคุยกันส่วนตัวเองขอตัวไปทำงานต่อเพราะยังมีงานที่ต้องสะสาง ริกินำเอกสารที่ตัวเองปริ้นออกมาทั้งหมดวางไว้ตรงหน้าอะโซพร้อมกับอธิบายให้ฟังจากสิ่งที่ได้ยินมาและค้นหาข้อมูลมาทางอินเทอร์เน็ต อะโซหยิบขึ้นมาอ่านทำความเข้าใจ แม้เอกสารเหล่านั้นจะเป็นภาษาอังกฤษบ้างญี่ปุ่นบ้างแต่เขาสามารถอ่านได้อย่างรวดเร็วและเข้าใจ ส่วนไหนสำคัญเอาปากกามาขีดเส้นใต้เอาวางแล้ววางแยกออกต่างหาก ริกินั่งมองอยู่เงียบๆ ที่แม่บอกว่าเป็นนักสืบคงไม่ได้โกหก
"เอาล่ะ" อะโซเอ่ยขึ้น
"ที่ผมอ่านมาทั้งหมด พี่ชายคุณออกมาตามจดหมายที่ส่งไปให้" อะโซเงยหน้าขึ้นมองริกิ
"ใช่แล้วครับ"
"ถ้าผมจำไม่ผิด ก่อนหน้านี้เคยมีเรื่องเล่าอยู่เรื่องหนึ่ง" อะโซหยุดดูปฏิกิริยาของริกิ
"เรื่องเล่า" ริกิย่นคิ้ว
"ใช่ครับ คล้ายตำนานหรืออะไรนี่ สมัยผมเรียนนิยมเล่นกันมาก ร้อยเรื่องเล่า ที่จุดเทียนเล่าเรื่องผีหรือเรื่องลึกลับพอเล่าจบแล้วดับเทียน" อะโซจำได้ว่าตอนนั้นฮิตมากในหมู่นักศึกษาแล้วก็มีเรื่องพูดต่อมาว่าคนที่หนึ่งร้อยมักจะหายไปบ้างว่าบังเอิญบ้างว่าเรื่องจริง แต่สำหรับอะโซเขาคิดว่าคงไม่มีใครนั่งฟังได้ถึงร้อยเรื่องหรอกแค่ยี่สิบเรื่องก็เมื่อยจนนั่งไม่ไหวแล้ว อย่างเขาเองพอถูกลากไปเล่นด้วยทีไรแค่สิบเรื่องเขาก็หาทางออกมาจากที่นั่นแล้ว
"เคยได้ยินอยู่เหมือนกัน" ริกิพยักหน้า
"มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมเคยได้ยิน" อะโซเว้นจังหวะ
"มีหมู่บ้านอยู่หมู่บ้านหนึ่ง ที่บูชาเทพเจ้าเกี่ยวกับยักษ์ ทุกปีจะส่งจดหมายออกมาเชิญผู้คนไปร่วมงาน จำนวนหนึ่งร้อยคน เหมือนร้อยเรื่องเล่าไหม" อะโซย้อนถาม
"อึ่ม"
"แล้วคนที่หนึ่งร้อยมักจะหายไป" เขาชี้ตรงรูปที่วงเอาไว้ให้ริกิดู
"น่าจะเป็นที่นี่"
"ทำไมถึงได้หายไป" ริกิย้อนถาม ต่อให้เขาเชื่อเรื่องลึกลับหรือเจออะไรมากับตัวแต่ใช่ว่าจะร้ายแรงอะไร
"ผมเองก็ไม่รู้ มันเป็นแค่ตำนาน บางทีปู่ผมอาจจะรู้ก็ได้นะ" อะโซยกกาแฟขึ้นจิบ
"จะว่ายังไงดี เดิมทีตระกูลผมเป็นนักบวช แต่ตาแก่นั้นไม่ยอมรับสืบทอด หนีไปเป็นตำรวจเสียงั้น" อะโซถอนหายใจ
"อ้อ" ดูท่าทางคงไม่พอใจพ่อในเรื่องนี้ถึงได้เรียกพ่อตัวเองว่าตาแก่
"จะไปถามดูไหม" อะโซเอ่ย เขาแค่ยื่นทางเลือกให้ ถึงตอนนี้จะอ่านเอกสารทั้งหมดแล้วก็ยังไม่รู้เรื่องอะไรมากมายอยู่ที่ จะให้ไปที่นั่นเลยก็ดูอันตรายเกินไปความเชื่อที่หยั่งลึกอยู่ในวิถีชาวชนบทนั้นยังคงสืบทอดมาจนปัจจุบัน
"ไป" ริกิเอ่ยปากแบบไม่ต้องคิด รีบเก็บเอกสารใส่กระเป๋า
"คุณเคยเรียนศิลปะป้องกันตัวไหม" อะโซเอ่ยถาม
"ก็มีบ้าง ผมเคยต่อยมวยไทย" ตอนมหาลัยริกิหลงใหลการต่อยมวยอยู่พักใหญ่ เคยแข่งกีฬาเขตด้วยได้เหรียญเงินมา จากนั้นก็เลิกเพราะพ่อไม่อยากให้ต่อยต่อกลัวลูกชายจะเป็นอันตราย
"โอเค ค่อยหายห่วง" อะโซยิ้ม
"มันอันตรายมากเหรอ" ริกิเอ่ยถามหวาดๆ ตัวเองไม่ค่อยได้ไปไหนไม่รู้ว่าข้างนอกนั่นมีอะไรบ้าง ผิดกับริถุที่ออกไปชนกับชาวบ้านตรงๆ หมอนั่นเลยเรียนรู้การป้องกันตัวแทบทุกแขนง
"แค่พูดเผื่อไว้" อะโซเอ่ย
"ผมพร้อมแล้ว" กระเป๋าสะพายข้าง มีเครื่องมือสื่อสารครบครันอุปกรณ์ป้องกันตัวที่แม่พึ่งยัดใส่กระเป๋าให้ก่อนออกไปทำงาน
"งั้นไปกัน" อะโซเดินนำออกจากบ้าน ริกิสำรวจความเรียบร้อยของบ้าน จัดการปิดประตูเดินตามอะโซออกไป
"โอ๊ะ ฮาเล่ย์เดวิดสันCVO LIMITED 2020 "ริกิร้องเสียงดัง
"เล่นเหมือนกันเหรอครับ" อะโซยิ้มกว้าง
"ก็ศึกษามาบ้าง แต่ไม่ปัญญาซื้อ" ริกิยิ้มเจื่อน ที่เขาเล่นอยู่เป็นรุ่นเล็ก 1200CC แต่คันนี้ 1932CC ไม่ต้องบอกว่าบิดได้ถึงใจขนาดไหน
"ไว้ว่างๆ มานั่งคุยกัน" อะโซหัวเราะส่งหมวกกันน๊อคให้
เสียงของฮาเล่ย์ฟังกี่ครั้งก็รู้สึกว่ามันนุ่มกว่ายี่ห้ออื่นๆ ริกิหลงใหลมันเพราะพ่อเป็นสายคันทรี่ชอบมอเตอร์ไซด์ยี่ห้อนี้ ฟังเพลงคันทรี่แต่งตัวคล้ายๆ คาวบอยตะวันตก ริกิเลยได้อิทธิพลมามากโข อะโซขับรถพาริกิออกแถวๆ ชานเมืองโตเกียว เลี้ยวผ่านซุ้มประตูโทริอิเข้ามาก็เจอเรือนไม้ขนาดใหญ่ อะโซดับเครื่องลงจากรถ
"เอาหมวกวางไว้ตรงนั้น" ชี้ไปที่เบาะนั่ง ริกิพยักหน้าวางหมวกเอาไว้แล้วเดินตามอะโซเข้าไปด้านใน พอก้าวขึ้นไปยังเรือนไม้ เขาก็ชะงักเมื่ออะโซดันหน้าอกเขาออกไป ยกเท้าขึ้นปัดบางสิ่งจนกระเด็นไปอยู่ที่พื้น
"ปู่บ้า โดนหัวผมขึ้นมาจะทำยังไง" อะโซมองดูพระที่ยืนหัวเราะอยู่
"ถ้าแค่นี้เจ็บตัวก็ไม่ต้องมาเป็นลูกหลานตระกูลซาวะแล้ว" ปู่บอกเสียงดัง อะโซเดินไปเก็บดาบไม้ไผ่มาคืนให้ปู่
"ครับๆ นานๆ หลานมาเสียที แทนที่จะต้อนรับดีๆ" อะโซบ่น
"โอ๊ะโอ๋ พ่อหนุ่มคนนี้ใครหรือ" เดินเข้ามาหาริกิที่ยืนตกใจอยู่
"เพื่อนผมเองครับ ดูสิเพราะปู่คนเดียวทำเพื่อนผมตกใจจนนิ่งไปเลย" อะโซส่ายหน้า
"พ่อหนุ่ม ปู่ขอโทษนะ พอดีไม่ทันเห็น คิดว่าเจ้าหลานบ้ามาคนเดียว" ยิ้มเจื่อน
"มะ ไม่เป็นไรครับ" เมื่อครู่ตกใจอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่แล้ว
"ไปๆ เข้าไปดื่มชากัน ปู่มีขนมอร่อยๆ กินแล้วจะได้หายตกใจ" ปู่บอกเหมือนริกิเป็นเด็กไม่มีผิด ทั้งสองจึงเดินตามปู่เข้าไปด้านใน
รอบๆ อาคารมีต้นไม้ใหญ่มากมาย บางต้นอายุหลายร้อยมีเชือกกับกระดาษมันอยู่รอบๆ เป็นความเชื่อว่าต้นไม้ทุกต้นมีเทพเจ้าสิงสถิตอยู่
"หายไปเป็นปี จู่ๆ ก็โผล่มา" ปู่บ่น พ่อนั่งสำรวจอยู่บนเบาะแบบนี้ค่อยดูเป็นพระหน่อย
"พอดีมีธุระครับ เอาล่ะเข้าเรื่องเลยดีกว่า" เอาเอกสารที่วงไว้ให้ปู่ทวดดู
"พี่ชายฝาแฝดของเขาหายไป หลังจากที่ได้รับจดหมายเชิญจากที่แห่งหนึ่ง" อะโซเอ่ย
"จดหมายเชิญ เรื่องนี้เหมือนเคยได้ยิน" ปู่ทำท่าคิดพักใหญ่จึงเดินออกไปด้านนอก แล้วกลับมาอีกทีพร้อมกับคนดูแลสุสาน
"นี่อิคุ เป็นคนดูแลสุสานที่นี่" ปู่แนะนำ
"แล้วทำไมเหรอครับ" อะโซเอ่ยถาม
"อิคุก็เคยได้รับจดหมายเชิญเหมือนกัน แต่เขาป่วยเลยไม่ได้ไป" ปู่เอ่ย
"จริงเหรอครับ" ริกิทำท่าสนใจ
"เล่าให้หลานฉันฟังสิ"
"ผมได้รับจดหมายเมื่อต้นปี ให้ไปงานเฉลิมฉลองที่หมู่บ้าน คนส่วนใหญ่คิดว่าเป็นเรื่องที่ดีมากที่ได้รับเชิญไปงาน แต่ก่อนเดินทางสองวันผมป่วยหนักเลยไม่ได้ไปร่วมงานครับ" อิคุเอ่ยบอก
"ยังเก็บจดหมายไว้ไหมครับ" อะโซย้อนถาม
"ยังเก็บไว้ คงอยู่ที่บ้าน ไว้ผมจะเอามาให้ครับ" อิคุพยักหน้า
"เอาล่ะ นายไปทำงานต่อเถอะ" ปู่โบกมือ
"ถามตำนานเคยบอกว่าทุกปีจะมีจดหมายส่งออกมาหนึ่งร้อยเฉพาะ คนที่ไปร่วมงานกลับมามักมีหน้าที่การงานเจริญรุ่งๆ ใครๆ ต่างพากันอยากไป แต่ใช่ว่าจะได้ไปง่ายๆ จดหมายถูกส่งออกมา คนที่ไปร่วมต้องถือจดหมายฉบับที่ได้รับมาไปเท่านั้น" ปู่ทวดเล่า
"ปู่เคยไปไหม" อะโซย้อนถาม
"ไปได้ยังไง ไม่มีจดหมายส่งมา" ปู่หัวเราะ
"แล้วทีเขาบอกว่าคนที่รับจดหมายฉบับที่ 100 จะหายไป จริงเหรอครับ"
"ปู่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ตามตำนานหมู่บ้านแห่งนั้นบูชายักษ์ สมัยก่อนมักบูชาด้วยคน แต่ตอนนี้เป็นพวกเป็ดไก่แทน" ปู่เอ่ยประเทศนี้ได้ชื่อว่าประเทศร้อยเทศกาลแต่ละเทศกาลต่างมีตำนานบอกเล่าอยู่แล้ว
"แต่ว่ามีคนเคยไปงาน พอกลับออกมากลายเป็นคนเสียสติ พูดแต่คำว่าเลือด เลือด และเลือด แค่นั้น" ปู่ยกมือขึ้นลูบคางตัวเอง
"เจ้าจะไปสืบหรือ" ปู่ย้อนถาม
"ก็คิดว่า" อะโซพยักหน้า
"ถ้าคิดว่าเป็นเรื่องสืบหาคนก็ไม่น่าจะมีอะไร แต่ถ้าพูดถึงความลึกลับ ตำนานที่สืบทอดก็น่ากลัวอยู่ ปกติแล้วพวกเราจะไม่ยุ่งกับพวกลัทธิอะไรแบบนั้น ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี" ปู่ลุกไปหยิบของออกมาจากลิ้นชัก เป็นกล่องไม้โบราณ เปิดออกมาด้านในเป็นหินรูปหยดน้ำ
"นี่เป็นเครื่องรางที่ปู่ทวดได้รับมาจากเพื่อนที่เป็นองเมียวจิ" ส่งให้อะโซกับริกิคนละเส้น
"ใส่ติดตัวไว้ จะช่วยป้องกันอันตราย" ปู่ยิ้มบางๆ ถึงจะเป็นคนโผงผางแต่ห่วงหลานอยู่เหมือนกัน
"ขอบคุณครับ" รับสร้อยคอมาสวมเอาไว้
"เดี๋ยวปู่จะช่วยหาข้อมูลอีกที ถ้ามีอะไรจะติดต่อไป" ปู่บอกกับอะโซ
"ครับ ไว้ผมจะมาหาใหม่" อะโซหันหันไปพยักหน้ากับริกิ ทั้งคู่ออกจากวัดเมื่อตอนบ่ายคล้อย
อุตส่าห์ขับรถมาตั้งไกลแต่กลับไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง อะโซไปส่งริกิที่บ้านส่วนตัวเองก็กลับห้องพัก คืนนี้แม่ค้างที่มหาลัยเลยปล่อยให้ริกิอยู่บ้านเพียงลำพัง ในตู้เย็นมีอาหารที่ทำเหลืออยู่ เขาเอาออกมาอุ่นกินเป็นมื้อค่ำ
"ครับ" เอื้อมมือไปกดโทรศัพท์
"เป็นงัย เจอแม่หรือยัง" เสียงพ่อดังมาตามสาย
"ครับ เจอแล้ว พ่อทำอะไรอยู่" เขาย้อนถาม
"กำลังนั่งดูทีวี เป็นห่วงเลยโทรมา"
"อ้อครับ ผมกำลังอุ่นกับข้าวแม่กิน" พ่อพอจะเดาออกว่าแม่ไม่อยู่เหมือนเคย
"งั้นกินข้าวเถอะ ดูแลตัวเองนะ" พ่อวางสายไปแล้ว ริกิมากินข้าวที่โซฟา ดูทีวีไปด้วย อยู่บ้านหลังใหญ่ๆ คนเดียวนี่มันเหงาๆ พิกล กินข้าวเสร็จเดินขึ้นไปบนห้อง ห้องที่พวกเขามานอนบ่อยๆ เป็นเตียงสองชั้น เขามักจะนอนชั้นล่างและริคุนอนอยู่ชั้นบน รีบอาบน้ำเข้านอนตั้งแต่หัววัน วันนี้ตะลอนเหนื่อยจนไม่อาจฝืนทำอะไรได้อีกแล้ว
เสียงดังกรอกแกรกเมื่อตอนดึก เขางัวเงียตื่น ท่ามกลางแสงสลัวจากด้านนอก สายตาจับจ้องอยู่กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มีขาห้อยลงมาจากเตียงชั้นบน ริกิใจหายวาบแต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังข่มความกลัวเอื้อมมือไปเปิดไฟตรงหัวเตียง พอแสงสว่างขาที่ห้อยลงมานั้นก็หายไป ความรู้สึกกลัวทำให้ขนลุกซู่ไม่กล้าเอื้อมมือไปปิดไฟ เขาดึงผ้าห่มคลุมโปงแทนการปิดไฟ ขณะเคลิ้มๆ เตียงก็ยวบลงเหมือนมีใครขึ้นมาบนเตียง แต่กลับไม่รู้สึกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตเลย ริกิเอื้อมมือไปจับจี้ตรงสร้อยคอเอาไว้แน่ เหงื่อผุดออกเต็มใบหน้าทั้งๆ ที่อากาศค่อนข้างหนาว เขานอนนิ่งไม่กล้าขยับ จนกระทั่งได้ยินเสียงกรอกแกรกเหมือนคนปีนขึ้นไปที่เตียงชั้นบน บางทีสิ่งที่เขารู้สึกอาจจะไม่ได้ตั้งใจทำให้เขากลัวก็เป็นได้ เขาไม่ใช่ริคุที่ชอบลองริกิเป็นแค่คนธรรมดาถ้าพูดว่าไม่กลัวก็เหมือนโกหก ค่อยข่มตาลงจนหลับไปอีกครั้ง


## ความฝัน?

อะโซตื่นมาตอนเช้า เขาได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมด เมื่อออกไปที่ระเบียงสิ่งอยู่ตรงหน้าทำให้เขาตกใจจนพูดไม่ออก เลือดสดๆ นองอยู่เต็มพื้นไปหมด ห้องเขาอยู่ชั้น14 แล้วเลือดนี่มาจากไหน เงยหน้ามองด้านบนเจอนกพิราบถูกตัดหัวห้อยอยู่ราวกับมีใครตั้งใจทำเอาไว้ เขาหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้อย่างละเอียดเพื่อใช้เป็นหลักฐาน ก่อนจะทำความสะอาดเพราะทนกลิ่นไม่ไหว ขนาดทั้งล้างขัดลงน้ำยากลิ่นยังมีอยู่ ส่งรูปทั้งหมดเอาให้พ่อดู หลังจากเอานกพิราบลงมาถึงได้รู้ว่าไม่ได้ถูกตัดหัวออกแบบปกติ เป็นเหมือนรอยกัดทีเดียวให้ขาดเสียมากกว่า เขาเอาซากมันใส่ในถุงจากนั้นจึงรีบอาบน้ำล้างกลิ่นเลือด เขาแวะไปถามคนดูแลตึกถึงคนที่อยู่ตรงห้องชั้นบนที่อยู่ตรงกับห้องของเขาพอดี คนดูแลบอกว่าเป็นห้องของตัวเองที่อยู่กับครอบครัวและลูกเล็กๆ เมื่ออะโซเอารูปที่ถ่ายเก็บไว้ให้ดู เขาจึงพาอะโซขึ้นไปดูที่ห้องเพื่อความสบายใจ
เมื่อขึ้นไปในห้องเขาไม่พบอะไรผิดปกติเลย อีกอย่างการเอานกพิราบมาแขวนแบบนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เขาอยู่มาหลายปีไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ คนดูแลเองก็งงไม่แพ้กันใครจะปีนเอานกพิราบมาแขวนตั้งชั้นสิบสี่ อะโซได้แต่คิดในใจว่าคงมีใครเอามาแกล้งแน่ๆ เขาเป็นนักสืบทำคดีร่วมกับตำรวจมาหลายคดีอาจจะมีคนเหม็นหน้าบ้าง ขอโทษขอโพยเจ้าของตึกจากนั้นจึงนำซากนกพิราบไปหาปู่ที่วัด แทนที่จะไปหาตำรวจ นั่นเพราะใจหนึ่งเขาก็เชื่อว่ามันอาจเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เขากำลังช่วยริกิตามหากก็เป็นได้ เหตุผลง่ายๆ เขาใช้ชีวิตอย่างปกติมาตลอดแค่เจอริกิเมื่อวานวันนี้มาเกิดเรื่องจะไม่ให้คิดได้ยังไงกัน
ปู่นั่งดูซากนกพิราบที่อะโซนำมาให้ ก่อนจะเอ่ยปากเหมือนกับทีอะโซคิดเอาไว้ก่อนหน้าไม่มีผิดเพี้ยนรอยเหมือนฟันขนาดใหญ่ที่กัดคอนกให้ขาดได้ในครั้งเดียว ปู่บอกให้อะโซลองค้นหาดูว่ามีเทพองค์ใดที่เกี่ยวข้องกับนกพิราบบ้างอย่างน้อยอาจจะเป็นเบาะแสได้บ้าง เขาหยิบมือถือมาคนหาอยู่พักใหญ่ข้อมูลที่เขาเจอเป็นข้อมูลทั่วๆ ไป เทพเจ้าที่เกี่ยวข้องกับนกพิราบก็คือเทพฮาชิมัน เทพแห่งสงครามที่มีสัญลักษณ์เป็นนกพิราบ เป็นเทพแห่งสงครามแต่ก็รักความสงบด้วยเช่นกัน
"ท่าทางจะไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว" ปู่พึมพำ
"คงไม่มีอะไรหรอกน่าปู่ไม่ต้องคิดมาก" อะโซยิ้ม เขาเชื่อว่ามันไม่มีอะไร อย่างน้อยเขาก็เป็นคนดวงแข็งคนหนึ่ง คุยกับปู่อยู่พักใหญ่จึงกลับ
ออกจากวัดตรงไปหาริกิที่บ้าน ตอนริกิมาเปิดประตูให้เขาตกใจไม่น้อย สีหน้าท่าทางเหมือนไม่ได้นอนทั้งคืน แถมยังหาวหวอดๆ ไม่หยุด
"เมื่อคืนคุณไม่ได้นอนเหรอ" อะโซเอ่ยถาม ขณะที่ริกิชงกาแฟมาให้ แม่ยังคงอยู่ที่ทำงานทั้งบ้านจึงมีเขาอยู่แค่คนเดียว
"อึ่ม เจอกวนน่ะ" ริกิยกกาแฟดำอย่างเข้มขึ้นซด
"เจอกวน" อะโซมีสีหน้าแปลกใจ
ริกิเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้อะโซฟัง แล้วเขาก็บอกว่าปกติเป็นคนไม่กลัวอะไรแบบนี้เท่าไหร่เพราะมันเหมือนกับพลังงาน แต่เมื่อคืนนี้จู่ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมาเหมือนจิตใต้สำนึกจะบอกว่าไม่ใช่แค่วิญญาณ ผี หรือพลังงานธรรมดาทั่วไป
"เลยไม่ได้นอนทั้งคืน" ริกิสรุปตอนท้าย
"ผิดกับผม นอนหลับปุ๋ย แต่ว่าเมื่อเช้า" เขาเปิดรูปให้ดู ริกิแทบจะพ่นกาแฟที่พึ่งจิบออกมา
"ขนลุก" เขาพึมพำ
"ใช่ไหม ยิ่งถ้าคุณได้กลิ่นอาจจะเป็นลมไปเลยก็ได้" อะโซโยนมือถือไว้บนโต๊ะพลางว่า
"กว่าผมจะเอานกลงมา ล้างทำความสะอาด แค่คิดย้อนไปก็อยากจะอาเจียนแล้ว"
"มาถึงก็เจอเรื่องแปลกๆ เสียแล้ว" ริกิพึมพำ
"พอแค่นี้ไหม" อะโซเอ่ยถาม เป็นห่วงความปลอดภัยของริกิ ไม่รู้ว่าจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
"ขอผมนอนสักตื่นได้ไหม ตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว" ค่อยๆ เอนกายลงนอนบนโซฟา กาแฟแก่ๆ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ตอนนี้ร่างกายพร้อมปิดสวิตซ์
"อึ่ม" ได้ยินเสียงอะโซไกลๆ ก่อนที่ริกิจะผล็อยหลับไปทันที
อะโซเอาเอกสารมาอ่านอีกครั้ง สิ่งที่เขาหาเพิ่มเติมเมื่อคืนและที่หาเมื่อเช้า เรื่องแปลกที่เกิดขึ้นกับเขาสองคนพยายามจับต้นชนปลาย ภาวนาให้เป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น ความเชื่อต่างๆ เกี่ยวกับเทพเจ้าการบูชาสถานที่ลึกลับ ความลับ สิ่งเหล่านี้ถูกปลูกฝังมากอย่างยาวนานเรื่องบางเรื่องไม่ควรไปแตะเสียด้วยซ้ำ ความน่ากลัวที่ซ่อนอยู่หลังความเชื่อเหล่านั้น อะโซเองก็เคยสัมผัสมาแล้ว แต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนรุ่นใหม่จึงคิดว่าเรื่องบางเรื่องนำออกมาให้สาธารณชนได้รับรู้บ้างน่าจะดีกว่า เพื่อจะได้ไม่มีคนตกเป็นเหยื่อเพราะความเชื่องมงายของคนโบราณ
"เจ้าหนูอะโซ มาแต่เช้าเชียว" แม่ของริกิเดินเข้าบ้านมา วางถุงเบนโตะเอาไว้ที่โต๊ะ
"อะโซครับ" รีบสวนทันใด
"เจ้าหนูอะโซ" ย้ำอีกครั้ง เหลือบไปมองริกิที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ตรงโซฟา
"ที่ไม่ได้นอนกันเลยเหรอ" เอ่ยถามพร้อมกับเดินไปชงกาแฟ
"ผมพึ่งมาต่างหาก แล้วหมอนั่นพึ่งนอนเมื่อครู่ เห็นบอกว่าเมื่อคืนไม่ได้นอน" อะโซเอ่ย
"อ้อ" พยักหน้ารับรู้แต่ไม่ได้ถามอะไรต่อ จิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์
"ไม่ไปทำงานเหรอครับ"
"ทำ กลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะไปทำงานต่อ เจ้าหนูฝากลูกชายชั้นด้วยนะ" ดื่มกาแฟจนหมดแก้วเอาไปล้างจากนั้นจึงขึ้นห้องไป
แม่ของริกิออกไปจากบ้านไม่นานลูกชายขี้เซาตื่นขึ้นมาหลังจากหลับเต็มอิ่ม สีหน้าดูดีกว่าเมื่อครู่นี้มาก เขากวาดสายตาไปรอบๆ แล้วมาหยุดอยู่ที่อะโซหมอนี่นั่งเฝ้าตอนเขาหลับอยู่อย่างนั้นเหรอ
"หิวไหม มีเบนโตะ" อะโซชี้ไปที่ถุงอาหารบนโต๊ะ
"คุณออกไปซื้อมาเหรอ" เอ่ยถามพร้อมกับบิดขี้เกียจ
"เปล่าแม่คุณซื้อมาให้ เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้า และไปแล้ว" อะโซละสายตาจากมือถือตรงหน้า
"อ้อ อึ่ม" ดึงถุงออกมาดู หยิบเบนโตะออกมาไว้ตรงหน้า แค่เห็นอาหารท้องก็คำราม อะโซเผลอยิ้มออกมา มองดูริกิคีบเบนโตะกินอย่างเอร็ดอร่อย
"ค่อยมีแรงหน่อย" เขาพึมพำ วางเบนโตะที่กินไปเกือบครึ่งไว้แล้วเดินไปที่ตู้เย็นหยิบน้ำชาออกมาขวดหนึ่ง
"ดื่มไหม" เอ่ยถามอะโซ
"เอาสิ" ริกิเดินไปหยิบแก้วสองใบพร้อมกับชาอุหลงขวดสองลิตรออกมาจากตู้เย็น
"สมัยโบราณเกิดโรคระบาดขึ้นมากมายรวมถึงสงคราม ทำให้ชาวบ้านไร้ที่พึ่ง จึงทำให้หันไปบูชาเทพเจ้าบ้าง ยักษ์บ้าง สัตว์แปลกๆ บ้าง" อะโซเอ่ย
"คงเหมือนที่ประเทศผม" ริกินิกถึงทั้งเทพเทวดาอะไรมากมายที่ออกทีวีกันโต้งๆ แทบทุกวันยิ่งใกล้วันหวยออกที่ไหนดังก็มักจะมีคนไปเยอะเป็นพิเศษ
"บางเรื่องก็เป็นเรื่องสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ" อะโซนึกถึงวัดของที่บ้าน จะว่าไปแล้วปู่เป็นรุ่นที่สามที่สืบทอดวัด พ่อไม่สนใจสืบทอดต่อ แน่นอนหลานคนโตอย่างอะโซคงต้องรับต่อเป็นรุ่นที่สี่ แต่ตอนนี้ปู่ยังแข็งแรงดีไม่จำเป็นต้องรีบเสนอตัว
"ผมอ่านตำนาน ส่วนใหญ่มักแผงไว้ด้วยความน่ากลัว" ริกิกินเบนโตะหมดกล่องแล้ว อะโซเอื้อมมือไปหยิบมาเปิดกินบ้าง
"อึ่ม ส่วนหนึ่งคือป้องกันไม่ให้คนเข้าไปลบหลู่ อะไรที่น่ากลัวลึกลับคนมักจะไม่ยุ่ง" อะโซอธิบาย
"ยกเว้นพี่ผม" ริกินึกถึงเรื่องที่ริคุทำ หมอนั่นหลงใหลเรื่องลึกลับซ่อนเงื่อน พิสูจน์ไม่ได้ การหายตัวไปคราวนี้ริคุอาจไปแตะสิ่งที่ไม่ควรแล้วก็เป็นได้
"ก่อนหน้านี้ผมถามคุณว่า พอแค่นี้ไหม" อะโซทวนคำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ
"มาถึงตรงนี้แล้ว เห็นทีจะไม่ทัน" ริกิตัดสินใจแล้ว ยังไงต้องไปต่อพี่ชายของเขาทั้งคน แม้ห่างกันตอนโตแต่ตอนเป็นเด็กสนิทกันมาก
"ผมเตือนคุณแล้ว" อะโซยกตะเกียบขึ้นชี้ จากนี้เกิดอะไรขึ้นเขาไม่รับผิดชอบ เมื่อเจ้าตัวอยากไปต่อเอง
"อึ่ม ผมไม่โทษคุณ สบายใจได้" แค่อะโซเอ่ยริกิก็เข้าใจความหมายแล้ว
"ผมไปอาบน้ำหน่อย วันนี้จะไปไหนหรือไม่"
"อึ่ม ไปอาบน้ำก่อนเถอะ" โบกมือให้ ริกิเอากล่องพลาสติกเปล่าไปทิ้ง จากนั้นจึงเดินขึ้นไปที่ชั้นบนเพื่ออาบน้ำ
น้ำอุ่นๆ น่าจะช่วยทำให้รู้สึกดีบ้าง ริกิเปิดน้ำอุ่นทิ้งเอาไว้ ได้นอนเต็มอิ่มแบบนี้ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้น เปิดกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาเอาเสื้อผ้ามาวางไว้บางส่วนใส่ไม้แขวนจะได้หยิบใช้งานง่าย เสียงน้ำล้นออกจากอ่าง เขาจึงรีบลุกไปปิด จุ่มมือลงไปในน้ำน้ำอุ่นกำลังดี หยิบเอาผงออนเซนมาเทใส่ลงไปในอ่าง ใช้มือกวนเพื่อให้มันละลายเร็วขึ้น
"ซ่า!!" ริกิถูกกระชากอย่างแรงจนร่วงลงไปในอ่าง มือข้างหนึ่งคว้าขอบอ่างเอาไว้เงยหน้าขึ้นมา เท้าของเขาแตะไม่ถึงพื้น
"เฮ้ย อะโซ อะโซ" ริกิตะโกนเสียงดัง
อะโซเงี่ยหูฟัง ได้ยินเสียงตะโกนเรียกอย่างตื่นตระหนก เขาทิ้งตะเกียบกับเบนโตะในมือวิ่งไปตามเสียง ภาพที่เห็นตรงหน้า ริกิกำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำ มือที่จับขอบอ่างกำลังจะหลุดออก อะโซวิ่งไปคว้าแขนเอาไว้
"ตู๊ม" ทั้งคู่ตกลงไปในน้ำ น้ำที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง อะโซตะเกียกตะกายพาริกิขึ้นฝั่ง มองไปรอบๆ เห็นเพียงป่าทึบ มืดและน่ากลัว
"คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย" หันไปมองริกิที่ได้สติแล้ว
"ที่นี่ที่ไหน" ริกิมองไปรอบๆ
"ในป่าที่ไหนสักที่" อะโซเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่นี่คือที่ไหน ก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไรออกมาอีกหูได้ยินเสียงกรอบแกรบเหมือนเสียงเหยียบกิ่งไม้ เขาลากริกิไปหลบที่หลังต้นไม้ใหญ่
ผู้ชายตัวสูงใหญ่กำลังเดินหิ้วอะไรบางอย่างมาที่ทะเลสาบ ก่อนจะเอาผ้าที่คลุมอยู่ออกแล้วโยนมันลงไปที่กลางทะเลสาบ ริกิยกมือสองข้างขึ้นปิดปาก เลือดสดๆ ที่ไหลเป็นทาง กลิ่นคาวคละคลุ้งที่รู้สึกได้
"นั่นใคร" เสียงเหมือนคำรามทำให้ทั้งสองสะดุ้ง อะโซฉุดแขนริกิวิ่งหนีออกจากที่นั่น พวกเขาวิ่งๆ จนเหนื่อยแต่ยังคงหนีไปพ้น เจ้าหมอนั่นวิ่งตามเขามาติดๆ
"ทางนี้" เสียงกระซิบข้างหู ริกิไม่มีเวลาคิดอะไรอีกแล้ว เขาดึงมืออะโซวิ่งไปตามทิศทางที่ได้ยินเสียง
ริกินอนหายในหอบอยู่ในอ่างน้ำ ข้างๆ มีอะโซที่เหนื่อยไม่แพ้กัน ทั้งสองจับมือกันอยู่ น้ำอุ่นๆ กลิ่นออนเซ็นที่เขาพึ่งโรงลงไปเมื่อครู่
"ฝันไปเหรอ" ริกิพึมพำ
"ไม่หรอก" อะโซมั่นใจว่าไม่ได้ฝันแน่นอน หลักฐานอยู่ที่รอยหินบาดบนเท้า เลือดยังไหลซิบๆ อยู่
"ที่นั่นคือที่ไหน แล้วหมอนั่นเป็นใคร" ริกิพึมพำ
"แทนที่จะสนใจตรงนั้น ผมว่าที่เราไปตรงนั้นได้ยังไงมันไม่น่าสนใจกว่าเหรอ" อะโซถอนหายใจ
"นั่นก็จริง ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะเป็นหวัด" ริกิลุกขึ้นมากอ่าง หยิบผ้าเช็ดตัวในตู้ออกมาซับน้ำจากร่างกาย
"ของคุณ" โยนผ้าขนหนูอีกฝืนหนึ่งให้ อะโซยังคงมึนงงกับเหตุการณ์เมื่อครู่ เขาจับต้นชนปลายไม่ถูกเหตุถึงไปโผล่ที่นั่นได้
"ถ้าไม่มีคุณอยู่ด้วย ผมคงคิดว่าตัวเองฝันไป" ริกิถอนหายใจ หยิบเสื้อคลุมมาใส่เอาชุดที่เปียกโชกไปผึ่งลมที่ระเบียง หรือบางทีพวกเขาก็แค่หัวทิ่มลงไปในอ่างน้ำแล้วคิดเป็นตุเป็นตะไปก็ได้ ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากปากของคนทั้งสอง ต่างฝ่ายต่างเงียบทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับ


## ข้อมูลใหม่

ทุกๆ คืนเตียงชั้นบนมักมีคนมานั่งห้อยขาอยู่เสมอแรกๆ ที่เคยกลัวกลับกลายเป็นชินชา พอริกิหลับสิ่งที่อยู่ข้างบนมักจะขึ้นมาที่เตียง ริกิตระหนักว่าสิ่งนั้นไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแค่มาอยู่ตรงนั้นเท่านั้นเอง ริกิไม่ได้ถูกทำร้ายหรือปองร้ายอะไร เขาจึงเลือกที่จะมองผ่านมันไป
อะโซมาถึงแต่เช้าเหมือนเคยหลังจากเมื่อวานที่ถูกลากลงไปในน้ำเย็นจัด ทำให้ริกิไข้ขึ้นจึงไม่สามารถออกไปไหนได้ ต้องขอบคุณยาที่พกมาจากบ้าน ยาแก้ไข้แผงไม่กี่บาทแต่รักษาได้เป็นอย่างดี ริกิตื่นขึ้นมาสะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยาที่กินเมื่อคืนยังไม่หมด แม่ทำอาหารเช้าอยู่ในครัวกลิ่นอาหารทำให้ร่างกายตื่นตัวขึ้นนิดหน่อย
"แม่กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" ริกิเอ่ยถาม ปิดปากหาวหวอด หยิบแก้วมาชงกาแฟ แม่หันมายิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไร
"เอากาแฟไหมครับ" เอ่ยถามอะโซที่นั่งอยู่ตรงโซฟา เขายกแก้วให้ริกิดูเป็นเชิงบอกว่าเรียบร้อยแล้ว
"เสร็จแล้ว" แม่เทไข่คนในกระทะใส่จานให้
"แม่ไปนอนก่อนนะ ไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว" ปิดปากหาวเหมือนเป็นโรคติดต่อจากริกิ
"ครับ" ถ้าให้เดาแม่คงพึ่งกลับมา ถอดผ้ากันเปื้อนพาดไว้ที่เก้าอี้ อาหารเช้าในจานทำให้ริกิรู้สึกหิว ยกจานกับแก้วกาแฟไปนั่งที่โซฟา
"ได้อะไรเพิ่มเติมบ้าง" ริกิเอ่ยถาม
"เมื่อคืนผมคุยกับรุ่นน้องที่มหาลัย เขาบอกว่าเขาอยู่ที่หมู่บ้านข้างๆ วันหยุดนี้ถ้าไม่ติดอะไรจะพาไป" อะโซเอ่ยบอกกับริกิ
"ดีจัง" ริกิยิ้มกว้าง ยกกาแฟขึ้นจิบ
"ผมไปรื้อข้อมูลเก่าๆ จากงานเทศกาล ที่เขาลือกันว่าคนที่ได้รับจดหมายฉบับที่หนึ่งร้อยมักจะหายไป ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องบังเอิญ เพราะเมื่อสามปีก่อนมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งหายตัวไป เธอมากับครอบครัวเป็นครอบครัวที่ได้รับจดหมายฉบับที่หนึ่งร้อย" อะโซส่งเอกสารให้อ่าน ริกิรับมันมาอ่านอย่างตั้งใจ
"ผมคุยกับพวกเขาบ้างแล้วเคยคิดว่าจะไปหาเขาเสียหน่อย" อะโซเอ่ย
"ผมไปด้วย" ริกิตื่นเต็มตาทันที จากที่เคยสลึมสลือเพราะยาแก้ไข้
"อึ่ม" อะโซหยิบโทรศัทพ์ขึ้นมาโทรออกไป ไม่นานนักก็มีคนรับสาย
"ครับ อะโซที่เคยคุย ใช่ครับ คนนั้นคุณพ่อผมเป็นลูกชาย ที่คุยกันไว้ก่อนหน้าผมแวะไปหาได้ไหม ครับ ขอบคุณครับ งั้นผมกับเพื่อนเข้าไปวันนี้เลยนะครับ ครับ" อะโซกดวางโทรศัพท์ไปแล้ว เขาหันมามองริกิที่กำลังกินมื้อเช้าอยู่ ผิวขาวผมสีน้ำตาล ดูยังไงก็คนญี่ปุ่นร้อยเปอร์เซ็นต์
"เรียบร้อย" พอเงยหน้ามาก็เจออะโซนั่งจ้องอยู่ เจ้าตัวหลบสายตาไม่ทันจึงสบตาเข้าอย่างจัง
"มีอะไรผิดปกติ" เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"เปล่าครับ" อะโซยิ้มเจื่อน ก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ ริกิกินเอาอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย เก็บจานกับแก้วของเขากับของอะโซไปล้างด้วย กลับมานั่งตรงหน้าเหมือนเดิม
"พร้อมแล้วครับ" กระเป๋าสะพายข้างใบเล็ก เสื้อกันหนาว เช้านี้อากาศเย็นมากคาดหิมะอาจจะตก
"ครับ" เก็บเอกสารใส่ซอง
"หนาวแบบนี้คงขับมอเตอร์ไซด์ไม่ไหว" ริกิหน้าเบ้
"ผมขับรถใหญ่มาครับ" อะโซโชว์กุญแจ ริกิเอียงคอมอง หมอนี่ท่าทางจะมีเงินไม่น้อยมอเตอร์ไซด์ที่ขับมาเมื่อวันก่อนราคาไม่ใช่บาทสองบาท ลุกเดินตามออกไปจากบ้าน รถ 4WD จอดอยู่หน้าบ้าน
"ไปกัน" เดินไปขึ้นรถ ริกิเดินตามไป อย่างน้อยก็สะดวกรวดเร็วกว่าไปขึ้นรถสาธารณะอีกอย่างสามารถไปไหนก็ได้ที่อยากไป
"ไกลไหมครับ" ริกิเอ่ยถาม
"ไม่ไกลเท่าไหร่" อะโซค่อยๆ ขับรถเข้าสู่ถนนใหญ่
ริกิเหลือบมองกระจกที่สามารถเห็นเบาะหลังได้ สิ่งที่เขาเห็นด้านหลังเป็นพลังงานเล็กๆ เขาคิดว่าเล็กๆ ละนะภาวนาให้มันเป็นตามที่เขาคิด
"มีอะไรเหรอครับ" อะโซทำหน้าสงสัย
"ไม่มีอะไรครับ" ริกิล้วงหยิบมือถือมาเปิดดู ไม่สนใจพลังงานที่อยู่ด้านหลัง
บ้านที่พวกเขาไปอยู่ชานเมือง เป็นบ้านไม้โบราณคงเป็นมรดกตกทอดมา ถึงจะเก่าแต่ก็ดูสะอาดสะอ้าน ตอนที่พวกเขาไปถึงผูู้เป็นสามามีออกมาต้อนรับ
"นาจิยามะครับ" เขาแนะนำตัว
"ซาวะครับ เอ่อ" อะโซหันไปมองริกิไม่แน่ใจว่าจะแนะนำตัวยังไงดี
"มิวะซาอิ" ริกินึกถึงนามสกุลแม่ทันใด เพราะถ้าเป็นนามกุลพ่อคงต้องแนะนำตัวกันยาว ส่วนใหญ่เขานิยมแนะนำตัวด้วยนามสกุล สนิทจริงๆ ถึงเรียกชื่อตอนนี้ริกิไม่เห็นความจำเป็นที่จะให้เขาเรียกชื่อ
"เชิญข้างในครับ" เดินนำเข้าบ้านและเดินทะลุมาอีกฝั่งเป็นระเบียงนั่งห้อยขาเหมือนที่ริกิเห็นในอนิเมะบ่อยๆ บ้านโบราณที่มีสวนดอกไม้อยู่ตรงหน้า
"ผมเป็นนักสืบ" อะโซเอ่ย
"ครับ" นาจิยามะพยักหน้า ถึงจะแนะนำในโทรศัพท์อยู่แล้วแต่ก็อยากบอกอีกครั้ง
"ที่เรามาเพราะอยากทราบเรื่องเกี่ยวกับงานเทศกาลเมื่อสามปีก่อน" อะโซเข้าเรื่อง สีหน้านาจิยามะดูหม่นลงนิดหน่อย
"พี่ชายฝาแฝดผมบอกว่าจะไปงานเทศกาลจากนั้นก็ไม่ได้ข่าวอีกเลย" ริกิบอกเขาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
"จริงเหรอครับ" เขาหันมาถามริกิ
"จริงครับ" อะโซช่วยยืนยัน
"ได้โปรด เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นั่น" ริกิมองเขาด้วยสายตาขอความเห็นใจ
"ครับ" เขาพยักหน้า จากนั้นจึงเริ่มเล่าเรื่องงานเทศกาลให้ฟัง
เมื่อสามปีก่อนครอบครัวนาจิยามะได้จดหมายเชิญให้ไปงานเทศกาลบูชาเทพเจ้าที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง เหตุผลที่พวกเขาไปก็เพราะก่อนหน้านี้มีญาติฝั่งภรรยาเคยไปมาแล้ว ก่อนหน้าจะไปเขามีหนี้สินมากมายเมื่อกลับมากิจการค้าเขาเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเก่าหลายสิบเท่าทำให้หนี้สินที่มีถูกใช้หมดในเวลาแค่สองปี เมื่อเขาได้รับจดหมายเขาดีใจมากบอกกับภรรยาว่ายังไงก็ต้องไป อีกอย่างในจดหมายไม่ได้ระบุว่าเชิญแค่ใครคนใดคนหนึ่งในครอบครัว เพราะเขาบอกว่าเชิญบ้านนาจิยามะดังนั้นพวกเขาจึงไปด้วยกันทั้งหมด
ที่งานเป็นเหมือนเทศกาลทั่วไป มีการเต้นรำตลอดคืน ชาวบ้านมาเฉลิมฉลอง จนกระทั่งถึงวันที่สองพวกเขามานั่งล้อมวงกันหน้ากองไฟ จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งที่บอกว่าตัวเองเป็นองเมียวจิ จับใก่ที่ขังไว้ในกรงออกมาตัดคอแล้วสาดเลือดไก่ไปทั่ว ลูกสาวของนาจิยามะตกใจเลยวิ่งหนีออกไป ภรรยาของเขาวิ่งตามไปจู่ๆ เธอก็หายวับไปกับตา ภรรยาของเขาร้องไห้อยู่ตรงที่ลูกสาวหายตัวไป ตอนนั้นนาจิยามะกับชาวบ้านส่วนหนึ่งวิ่งตามออกมาเจอพอดี
"จากนั้นภรรยาของผมก็กลายเป็นคนเหม่อลอย ไม่พูดจากับใคร" นาจิยามะถอนหายใจ
"แล้วหลังจากนั้น"
"หลังจากนั้นพวกเราไปที่หมู่บ้านนั้นอีกครั้ง ไปที่ศาลเจ้า แต่กลับไม่มีร่องรอยงานเทศกาลอะไรนั่นเลย ชาวบ้านก็ยืนยันเป็นเสียงเดียวว่าไม่มี ค้นหาทุกซอกทุกมุมก็เหมือนไม่มีเทศกาลจริง" นิจิยามะเสียงหม่นลง
"สามปีแล้ว" เขาถอนหายใจ
"ผมจ้างนักสืบตามหาลูกสาวผม แต่ไม่เคยได้ข่าวคราวอีกเลย" ริกิมองนาจิยามะ เขาครุ่นคิดอยู่ในใจว่าจะพูดหรือปล่อยเอาไว้แบบนี้ สุดท้ายคือเลือกที่จะเงียบ
เด็กผู้หญิงที่กอดนาจิยามะเอาไว้ ยิ้มให้กับริกิรอยยิ้มนั้นดูอ่อนโยนไร้เดียงสา สองแขนเล็กๆ กอดนาจิยามะเอาไว้ ริกิระบายลมหายใจเบาๆ เขาพาเธอมาส่งที่บ้านเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสองออกจากบ้านนาจิยามะเมื่อตอนบ่าย ได้เอกสารและหมู่บ้านที่นาจิยามะเคยไป พร้อมจดหมายเชิญฉบับนั้น
พอขับรถออกมาจากบ้านนาจิยามะไม่นานฝนก็โปรยลงมา จากนั้นจึงเริ่มหนักขึ้นเป็นลำดับ ทัศนะวิสัยแย่มองเห็นด้านหน้าได้แค่สองเมตร อะโซจึงต้องค่อยๆ ขับรถเพื่อความปลอดภัย
"ผมเห็นเด็กคนนั้น" ริกิเอ่ยขึ้น
"เด็ก ลูกของนาจิยามะน่ะเหรอ" อะโซย้อนถาม
"ใช่ เธอกลับไปที่บ้านแล้ว" ริกิถอนหายใจโล่งอก
อะโซนั่งฟังเงียบๆ เซนต์ที่น่าตกใจของริกิ แค่ได้ฟังก็ขนลุกแล้ว มันยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นเข้าไปอีก มันดูน่าสนใจและน่าค้นหา ถึงอะโซจะไม่เจออะไรจริงจังกับตัวแต่ก็พอจะสัมผัสได้บ้าง แต่เขาไม่มีเซนต์เหมือนริกิ
"โครม" เสียงเหมือนของขนาดใหญ่ตกลงมาบนหลังคารถ ทำให้เป็นรอยยุบลงมา อะโซไม่แตะเบรคแต่ชะลอความเร็วหากแตะเบรคกะทันหันในสภาวะแบบนี้อาจทำให้เกิดอุบัติเหตุได้ ค่อยๆ ตีไฟเลี้ยวเข้าข้างทาง เปิดไฟฉุกเฉินเพื่อความปลอดภัย สิ่งที่อยู่บนหลังคากำลังขยับตัว ชะโงกมามองตรงกระจกหน้ารถ
ริกิกำมือแน่นตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ อะโซเองก็ไม่ต่างกันเขากำลังเผชิญหน้าอยู่กับตัวอะไรกันแน่ ความรู้สึกเหมือนถูกกดทับ หายใจลำบาก คอแห้งผาก พวกเขานั่งนิ่งแม้แต่กลืนน้ำลายยังไม่กล้า
"ไม่เป็นไร" เสียงกระซิบดังอยู่ข้างหู ก่อนที่จะได้ยินเสียงโครมอีกครั้ง พร้อมกับเสียงแตรรถที่ดังยาว
"คุณครับ เป็นอะไรไหมครับ คุณครับ" เสียงเคาะกระจกด้านข้างดังอยู่พักใหญ่ อะโซหันไปมองเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ อะโซค่อยๆ เลื่อนกระจกลง
"ครับ" เอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
"เดี๋ยวผมจะช่วยพวกคุณออกมา คุณคนนั้นเป็นอะไรไหม บาดเจ็บไหม" เอ่ยถามริกิที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ
"มะ มะ ไม่เป็นไรครับ" ริกิหันมาบอกเจ้าหน้าที่
กว่าที่ทั้งคู่จะถูกช่วยออกมากินเวลาไปเกือบชั่วโมงโชคดีที่ทั้งคู่ไม่เป็นอะไรมาก มีก็แค่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเท่านั้น ท่อนไม้ที่พาดอยู่บนหลังคาจนยุบเกือบถึงหัวคนนั่งท้ายรถที่ถูกชนจนได้รับความเสียหายมากพอสมควร แต่สิ่งที่เจ้าหน้าที่งงหนักที่สุดก็คือไอ้ท่อนไม้ใหญ่ขนาดนี้มันมาจากไหน รอบๆ ไม่มีต้นไม้ใหญ่อยู่เลย แถมยังเป็นท่อนไม้ที่เหมือนฉีกขาดมาจากต้นไม้ใหญ่ๆ ต้องใช้รถตัดเป็นท่อนและขนออกไป
อะโซกับริกินอนอยู่บนเตียงห้องเดียวกัน ริกิกำลังทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น ช่วงเวลาเสี้ยวนาทีเขาตาไม่ฝาดแน่นอน สิ่งที่เขาเห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมามันคืออะไรกันแน่
"ริกิ" แม่เข้ามาหา กอดริกิเอาไว้
"ไม่เป็นไรใช่ไหม" เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรครับ" ริกิยิ้มบางๆ
"ตอนแม่ได้รับโทรศัพท์ใจหายวาบเลย" แม่ยังกอดริกิเอาไว้ไม่ปล่อย
"ผมไม่เป็นไรครับ" น้ำเสียงริกิยังปกติดี แม่เคยคลายวงแขนออก
"เจ้าหนูอะโซ ไม่เป็นไรนะ" หันไปถามอะโซนี่นอนอยู่เตียงริมหน้าต่าง
"ไม่เป็นไรครับ "อะโซยิ้มเจื่อน
"พ่อนายฝากชั้นแวะมาดูนายด้วย เขาเป็นห่วงแต่ปลีกตัวมาไม่ได้" เดินเข้ามาข้างๆ เตียง
"ครับ ยังไงงานก็สำคัญกว่า" อะโซถอนหายใจ
"เจ้าเด็กน้อย แต่ละคนย่อมมีความสะดวกไม่เหมือนกัน แล้วนายเป็นเด็กสามขวบหรือยังไง" แม่หัวเราะขำ
"เปล่าเสียหน่อย" อะโซเสียงขุ่น
"คุณคะ เบาๆ หน่อยค่ะ" พยาบาลเอาอาหารกับยามาให้ทั้งคู่
"พวกนายไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เดี๋ยวชั้นไปทำงานต่อ ออกจากโรงบาลจะมารับ" เดินเข้าไปกอดริกิอีกครั้ง ก่อนเข้ามาถามหมอเรียกบร้อยแล้วว่าทั้งสองไม่เป็นไรจริงๆ
แม่ออกไปจากห้องแล้ว หลังจากกินข้าวกินยาเสร็จทั้งสองก็มาคุยกันเรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตั้งแต่ริกิมาถึงที่เรื่องเรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้นจนทำเขารับแทบไม่ทัน แต่ลึกแล้วเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่เขาเจอนั้นมันคืออะไรกันแน่ ความใคร่อยากรู้ที่หลับใหลอยู่ในตัวมาตลอดมันเริ่มตื่นขึ้นมาแล้ว


## อสูรสุนัข

ถึงแม้จะไม่เป็นอะไรมากแต่หมอบอกว่าให้นอนดูอาการสักหนึ่งคืนก่อนแล้วค่อยออกจากโรงพยาบาล ริกินึกถึงตอนที่อยู่บ้านเคยต้องนอนโรงพยาบาลแต่หมอบอกไม่เป็นไรให้กลับบ้านเลย ปรากฏว่ากลับบ้านอาการหนักจนต้องหามส่งโรงพยาบาลกลางดึกที่โรงพยาบาลเดิมแถมหมอเจ้าของไข้ไม่สนใจอีก นึกแล้วน่าโมโหชะมัด ดูต่างกันราวฟ้ากับเหว
"คุณเห็นเหมือนผมเห็นใช่ไหม" อะโซเอ่ยขึ้นเมื่ออยู่ในห้องกันเพียงลำพัง
"อึ่ม" ริกิครางตอบ
"ภาพลวงตา หรือว่าของจริงกันแน่" อะโซพึมพำ
"อาจจะใช่และอาจจะไม่ใช่ แต่เราก็ปลอดภัย" ริกิหลับตาลง นึกถึงเสียงที่เขาได้ยินสองครั้งสองครา น้ำเสียงอบอุ่นห่วงใย ริกิไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้อะโซฟังเดี๋ยวอะโซจะกังวลเปล่าๆ
พูดก็พูดเถอะเรื่องนอนโรงพยาบาลนี่ถ้าไม่เจำเป็นริกิไม่อยากนอนเท่าไหร่หรอก คนที่มีเซนต์เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ต่อให้คิดว่ามันเป็นแค่พลังงานแต่ก็ยังน่ารำคาญอยู่ดี อย่างเจ้าก้อนที่เดินไปเดินมาอยู่ตรงนั้น ดึงผ้าห่มมาคลุมโปงเอาไว้ ดีที่อากาศเย็นไม่งั้นร้อนตายแน่
"กึก กึก กึก "เสียงเหมือนลมกระทบหน้าต่างที่เป็นกระจก เสียงดังจนทำให้อะโซสะดุ้งตื่น เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองไปที่หน้าต่างไม่มีอะไรผิดปกตินอกเสียจากแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามาด้านใน เขาหลับตาลงอีกครั้ง
"กึก กึก กึก" เสียงดังขึ้นมาอีก แต่คราวนี้กลับรุนแรงกว่าเดิม อะโซทำท่าจะลุกจากเตียง
"เพล้ง" จู่ๆ หน้าต่างก็แตกกระจายราวกับมีอะไรพุ่งชนมาจากด้านนอก เสียงมันดังจนทำให้พยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ รีบวิ่งมาดูด้วยความตระหนก ตัวอะโซชุ่มไปด้วยเลือดจากเศษกระจกที่กระเด็นมาโดน
"เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรมากไหมคะ" เอ่ยถามด้วยความตกใจ วิ่งออกไปเรียกคนอื่นๆ มาช่วย ริกิกลืนน้ำลาย ตรงหน้าเขาเป็นสัตว์สีดำตัวใหญ่ตาแดงก่ำมันกำลังยืนคล่อมเขาอยู่ ริกิพยายามส่งเสียงแต่กลับเหมือนถูกปิดปากเอาไว้ อะโซพยายามลุกขึ้นเพื่อไปหาริกิ ความเจ็บแปลบที่เท้าเมื่อเหยียบพื้นทำให้เขาสะดุ้ง เศษกระจกเกลื่อนอยู่บนพื้นเต็มไปหมด
"คุณคะ คุณคะ" พยาบาลเข้ามาประคอง หมอกับบุรุษพยาบาลตามเข้ามาพร้อมเตียงเคลื่อนย้าย อะโซนอนอยู่บนเตียงมองไปที่ริกิ เอื้อมมือออกไปพยายามพูดอะไรสักอย่างแต่กลับไม่มีเสียง
"คุณครับ ลุกไหวไหม" บุรุษพยาบาลเดินเข้ามาเขย่าริกิ ริกิส่ายหน้าบุรุษพยาบาลจึงช่วยยกเขาขึ้นเตียงเคลื่อนย้าย เจ้าสิ่งนั้นจึงได้กระโจนออกหน้าต่างไป
ริกิถอนหายใจโล่งอก อะโซทำแผลกลับมาที่ห้อง แม้จะไม่ใช่แผลลึกอะไรแต่ก็มากพอสมควร ใช้เวลานานกว่าจะคีบเศษเล็กเศษน้อยของกระจกออกจากร่างกายของอะโซหมด
"หล่อขึ้นเลย" ริกิยิ้มบางๆ
"แสบๆ คันๆ จนอยากเกา" อะโซหน้าเบ้
หมอให้น้ำเกลือกับยาอาโซ แล้วบอกให้พักผ่อน กระจกที่แตกคิดว่าน่าจะเป็นเพราะลม ช่วงนี้มีพายุเข้าอยู่บ่อยๆ ห้องนั้นก็อยู่สูงทำให้ได้รับลมโดยตรง
"มันคือตัวที่กระโดดใส่หลังคา" อะโซพึมพำ
"อึ่ม" ริกิจำไม่ผิดแน่นอน
"ดูเหมือนว่ามันจะมุ่งมาหาคุณ" ที่อะโซมั่นใจเพราะเจ้านั้นกระโจนใส่ริกิไม่ใช่เขา ทั้งๆ ที่เขานอนอยู่ริมหน้าต่างแต่มันกลับไม่สนใจอะโซแม้แต่น้อย
"ทำไมถึงมุ่งมาหาผม ผมพึ่งมาถึงไม่รู้เรื่องอะไรเลย" ริกิถอนหายใจ
"บางทีมันอาจคิดว่าคุณคือพี่ชายฝาแฝดก็ได้" อะโซจับเหตุการณ์ทั้งหมดมารวมกัน
"ผมไม่ชอบที่ถูกกระทำแบบนี้เลย เห็นทีต้องทำอะไรสักอย่าง" ริกิลุกขึ้นนั่ง กับสิ่งที่มองไม่เห็นจะไปสู้กับมันได้ยังไง ไม่สิต้องมีวิธีอย่างริคุไปร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำลองของมาตั้งนานไม่เห็นจะเป็นไร อย่างน้อยเขาก็น่าจะมีสัญชาตญาณนั้นบ้าง
"กับสิ่งที่มองไม่เห็น คงลำบากหน่อยล่ะ" อะโซส่ายหน้า
"มันต้องมีสิ ทุกอย่างกันต้องมีอะไรที่ตรงกันข้าม อะไรที่กลัว ผมไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีอะไรที่มันกลัว" ริกิมั่นใจ หยิบมือถือมาร่างภาพค้นหาสิ่งที่ใกล้เคียงที่สุดที่เห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า
อะโซเป็นพวกหัวถึงหมอนแล้วมักหลับปุ๋ยแต่ตอนนี้เขากลับนอนไม่หลับ นอนลืมตาโพลงอยู่บนเตียงจะพลิกตัวก็ลำบากเพราะแผลที่มีอยู่เต็มตัว ส่วนริกินั้นนอนหลับปุ๋ยไปแล้ว
"ได้เวลาอาหารแล้วค่ะ" เสียงพยาบาลดังขึ้นตรงปลายเตียง ทั้งสองงัวเงียตื่นเมื่อคืนเป็นคืนที่หนักหนามากสำหรับพวกเขา กว่าจะข่มตาหลับได้เกือบสว่างได้นอนจริงๆ แค่ไม่กี่ชั่วโมง
ริกิลุกจากเตียงเขาหายสนิทแล้วจริงๆ แม่โทรมาบอกว่าจะมารับตอนเย็นเราเพราะตอนนี้ติดงานอยู่ส่วนอะโซต้องนอนต่ออีกคืน ข้าวต้มง่ายๆ ที่โรงพยาบาลนำมาให้ น้ำผลไม้และผลไม้ ยาสองเม็ดที่อยู่ในถ้วยเล็กๆ นั่น
"ผมตัดสินใจแล้ว" ริกิเอ่ยกับอะโซหลังจากที่กินยาเสร็จเรียบร้อย
"ตัดสินใจ" อะโซทำเสียงสูง
"อึ่ม ผมจะชนกับมัน" ริกิไม่รู้ว่าสิ่งที่เผชิญหน้านั่นคืออะไร แต่เขาตระหนักว่าหากมันคุกคามชีวิตเขาแล้วทำไมเขาจะต้องไปนั่งกลัวตัวสั่นงันงกด้วย ตาต่อตาฟันต่อฟัน
"ทำเหมือนกับว่ากำลังจะไปทะเลาะกับมาเฟีย" อะโซหัวเราะหึๆ ในลำคอ
"ถ้าเป็นมาเฟียผมก็คงไม่กล้ายุ่ง อาจจะตายได้ง่ายๆ" ริกิระบายลมหายใจขี้นชื่อว่ามาเฟียไม่ว่าจะในหนังที่เขาดูหรือคำบอกเล่าก็น่ากลัวทั้งนั้นอีกอย่างการตายแบบเจ็บๆ หรือทรมานนี่ไม่ใช่สิ่งที่ริกิต้องการ แต่สิ่งที่เขาคิดจะต่อสู้ไม่ต้องใช้อาวุธ ไม่ต้องมีคนช่วยหากตายขึ้นมาจริงๆ ก็คงจะไม่ทรมานอะไรถึงจะเป็นความคิดโง่ๆ ก็ตามเถอะ
"แล้วคุณไม่กลัวเหรอ" เอ่ยถามอะโซที่พึ่งกินยาไป
"ตอนแรกก็กลัว แต่ตอนนี้ไม่แล้ว" อะโซยิ้ม ถ้าปล่อยเอาไว้สิ่งที่อยากจะรู้ก็ไม่ได้ เห็นแบบนี้ความใคร่รู้ในฐานะนักสืบมันมีอยู่เต็มเบี่ยม
ทั้งสองหันมาสบตากัน สำหรับอะโซแล้วการก้าวเข้าไปสืบเรื่องลึกลับแบบนี้นั้นคงต้องอาศัยความรู้จากปู่ช่วย อย่างน้อยที่บ้านก็สืบทอดเชื้อสายจากพระในอดีตตระกูลซาวะมีที่มาและที่ไปตัวเองก็รู้เรื่องนี้ดี
แม่มารับริกิตอนค่ำ พอเห็นสีหน้าลูกชายก็โล่งใจหมอเจ้าของคนไข้บอกว่าร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ แม่เลยถามอาการของอะโซเผื่อไม่เป็นอะไรมากจะได้รับกลับไปพร้อมกันเลย หมอเลยตรวจดูอีกครั้งมีแค่แผลเล็กๆ จากกระจกบาดนอกนั้นไม่มีอะไร จึงฉีดยาแก้อักเสบและยาแก้ปวดให้ และปล่อยให้ออกไปจากโรงพยาบาลพร้อมกัน
"เจ้าหนูอะโซ พักอยู่ที่บ้านชั้นก็แล้วกัน" แม่เอ่ยบอกขณะที่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาล
"ผมไม่อยากรบกวน" เอ่ยบอกตรงๆ
"ไม่ได้ อยู่ที่บ้านชั้นนั่นแหละ ยังไงนายก็อยู่กับริกิแค่สองคน มีอะไรจะได้ช่วยกันได้ เพราะเองก็มีงานต้องทำอยู่เหมือนกัน" แม่เสียงดังจนริกิสะดุ้ง
"ยังห่วงงานอีก" อะโซทำเสียงไม่สบอารมณ์เหมือนตาแก่นั่นไม่มีผิด ห่วงงานมากกว่าลูกตัวเอง ขนาดลูกเข้าโรงพยาบาลยังไม่แวะมาเยี่ยม
"มันมีเรื่องต้องทำ นายทำในส่วนของนาย ชั้นทำในส่วนของชั้น" แม่ถอนหายใจเบาๆ ริกิไม่รู้ว่าแม่ทำอะไรอยู่เกี่ยวข้องกับตัวเองหรือไม่ แต่ที่แม่เป็นห่วงนั่นคือเรื่องจริง แม่ไม่อยากให้ริกิอยู่คนเดียวคิดว่าน่าจะรู้อะไรอยู่บ้าง
"อยู่บ้านกันดีๆ นี่กุญแจรถ เอาไปใช้ได้" แม่ยื่นกุญแกให้ริกิ อีโค่คาร์คันเล็กที่จอดอยู่ในบ้าน ปกติแม่ไม่ได้ขับไปทำงานอยู่แล้ว
"เหมือนแม่กำลังทำงานอยู่ น่าจะเกี่ยวกับสิ่งที่เรากำลังตามหา" ริกิพึมพำ
"ไม่รู้สิ ผมไม่ค่อยเข้าใจผู้ใหญ่เท่าไหร่" ไม่รู้ว่าอะโซพูดจริงหรือประชด พวกเขาเข้าไปไม่ในบ้านไม่ทันไรก็มีพายุเข้ามาท้องฟ้ามืดครื้มลมพัดกระหน่ำจนน่ากลัว ริกินั่งอยู่ตรงโซฟาหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีดู
"เจ้าตัวสีดำที่เราเห็น เหมือนกับสุนัขเฝ้าประตูนรก ในตำนาน" อะโซเอ่ยกับริกิ
"เซอร์เบอรัสน่ะเหรอ"
"อึ่ม รูปร่างที่เห็นเหมือนกับภาพที่เคยอ่านเจอเพียงแต่ในหนังสือบอกว่ามีสามหัว" อะโซวิเคราะห์
"ถ้าจะให้พูดถึงที่นี่มีสุนัขจิ้งจอกเป็นผู้ส่งสาสนของเทพเจ้าใช่ไหม" ริกิเอ่ยถาม
"นั่นมันก็ใช่ แต่เป็นสุนัขจิ้งจอกสีขาว เห็นทีต้องไปคุยกับปู่ให้เป็นเรื่องเป็นราวเสียที" อะโซถอนหายใจ
คืนนั้นอะโซนอนห้องเดียวกับริกิ ใช้เตียงด้านบนที่ไม่มีคนนอน เป็นครั้งแรกที่เขาไม่เห็นขาคู่นั้นห้อยมาจากด้านบน รู้สึกสบายใจขึ้นมาจากเดิมมากอย่างน้อยตอนนี้ไม่ได้อยู่ในบ้านนี้คนเดียว
ทั้งคู่ตกใจตื่นตอนเกือบสว่างบ้านทั้งบ้านสั่นสะเทียนราวกับแผ่นดินไหว ด้านนอกมีลมพัดข้าวของระเนระนาดไปหมด ที่สำคัญไฟดับพวกเขายินเสียงรถฉุกเฉินดังไปทั่วบริเวณ อะโซปีนลงมาจากเตียงชั้นบนเดินไปที่หน้าต่าง ขนทุกเส้นของอณูร่างกายลุกชันเหงื่อเย็นไหลออกมาเป็นทาง ริกิเห็นอะโซยืนนิ่งผิดปกติจึงเดินเข้ามาหาพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะที่ไหลของอะโซเบาๆ
"เป็นอะไรเหรอ" ริกิเอ่ยถาม อะโซสะดุ้งเล็กน้อย หันมายิ้มเจื่อนให้ริกิ
"นอนพักกันต่อเถอะ ไต้ฝุ่นเข้า" เขาบอกกับริกิเสียงเบาหวิว
อะโซปีนขึ้นไปนอนด้านบนเหมือนเดิม ค่อยๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมกายเมื่อครู่หากริกิไม่เมื่อมือมาแตะไหล่เขาบางที่เขาอาจจะขาดใจตายไปแล้วก็ได้ ผู้ชายที่ยืนอยู่ด้านล่างกับสุนัขตัวใหญ่มองเขาด้วยสายตาแดงก่ำ ที่สำคัญคือมือนั่นกำลังเอื้อมมาบีบคอเขาเอาไว้ ร่างกายที่ค่อยสูงใหญ่จ้องหน้าเขาเขม็ง
"ยักษ์" ไม่ผิดแน่ เขาเคยเห็นรูปที่ปู่ติดเอาไว้ที่ห้องเก็บของ
"คุณหลับหรือยัง" เสียงริกิดังมาจากด้านล่าง
"ยัง"
"ผมนอนไม่หลับ เสียงลมฟังเหมือนเสียงคนร้องโหยหวน" เสียงลมผ่านช่องตึกยามค่ำคืนพายุกระหน่ำแบบนี้ฟังแล้วน่ากลัวจริงๆ
"เดี๋ยวก็สว่างแล้ว" อะโซชะโงกลงมามอง
"แผล ยังเจ็บอยู่ไหม" ริกิเอ่ยถาม
"ไม่เจ็บแล้ว" อะโซยิ้มเล็กน้อย
"จากนี้ไม่รู้ต้องเจออะไรบ้าง" ริกิถอนหายใจ
"คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่ามาเฟียน่ากลัวกว่า" อะโซย้อนถาม
"นั่นสิ" ริกิยิ้มกว้าง อะโซพึ่งเคยเห็นรอยยิ้มเต็มๆ ของริกิ แม้มีแสงสว่างเพียงเล็กน้อยแต่เขากลับเห็นมันได้อย่างชัดเจน
พวกเขานอนคุยกันจนกระทั่งผล็อยหลับไปอีกครั้งเมื่อใกล้รุ่ง ฝนยังไม่หยุดตกวันนี้คงจะออกไปไหนไม่ได้ เลยนั่งหาข้อมูลอยู่ในบ้าน ทั้งสุนัขที่เห็นแต่เรื่องราวเกี่ยวกับยักษ์
"อะโซ ปู่เอง" เสียงที่ดังมาตามสาย เมื่ออะโซเอื้อมมือไปกดรับโทรศัพท์
"ครับ"
"ปู่รื้อห้องเก็บของ เจอบันทึกเรื่องตำนานยักษ์ที่เกี่ยวกับวัดของเรา เจ้าจะมาดูไหม"
"จริงเหรอครับ ไปๆ ไม่สิวันนี้คงไม่ได้" อะโซถอนหายใจ
"ไว้ค่อยมาวันหลังก็ได้ ปู่อ่านดูบางส่วน เขาพูดถึงศาลเจ้าที่ไม่มีทางออก" ปู่เอ่ยบอก
"ศาลเจ้าที่ไม่มีทางออก" อะโซย้ำ
"ใช่ เป็นศาลเจ้าที่อยู่ในป่า ส่วนใหญ่คนหลงป่าหลายวันมักจะเจอศาลเจ้าแห่งนี้ จริงๆ แล้วตัวตนของศาลเจ้าคือยักษ์ที่คอยกินมนุษย์เป็นอาหาร" เสียงปู่เงียบไป
"ครับ ปู่ยังอยู่ไหมครับ ปู่ครับ" อะโซกรอกเสียงไป กลับไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ สุดท้ายก็กลายเป็นสายหลุด พอโทรกลับไปสายไม่ว่างอีกเลย ไม่รู้ว่าเพราะพายุหรือเปล่า เขาโยนโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะ
"กินอะไรรองท้องก่อน เดี๋ยวค่อยหาข้อมูลใหม่" ข้าวผัดง่ายๆ วางเอาไว้ด้านหน้า
"น่ากินจัง" อะโซยิ้ม
"ไม่รับประกันเรื่องรสชาติ" ริกินั่งตรงตรงกันข้าม มื้อเช้าเที่ยงควบกันไป ก่อนที่จะเริ่มหาข้อมูลให้มากกว่าเดิม
อะโซเป็นห่วงปู่ แต่ถ้าคิดในแง่ดีคือพายุทำให้การสื่อสารขัดข้อง เพราะตอนนี้คงทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว


## ยักษ์ในตำนาน

เช้าวันถัดมาอากาศสดใสเหมือนกับว่าเมื่อวานไม่เกิดอะไรขึ้น ริกิรู้สึกทึ่งในความรวดเร็วของการเก็บกวาดถ้าเป็นประเทศหนึ่งที่เขาอาศัยอยู่ป่านนี้คงเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมาว่าใครจะเก็บ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จอะโชชวนริกิไปหาปู่ที่วัดเพราะอยากรู้เรื่องยักษ์ที่ปู่พูดถึง
ขับรถไปที่วัดตอนสาย ปู่นอนเหยียดอยู่ที่ห้องพัก เพราะเมื่อวานไปรื้อของในห้องเก็บของให้อะโซเลยเอวเคล็ดดีที่ลูกศิษย์ไปเจอเข้าไม่งั้นคงแย่กว่านี้ ตอนนี้เลยนอนอย่างเดียวเพราะหมอบอกว่าห้ามขยับสองสามวัน อะโซเลยของขึ้นนิดหน่อยบ่นปู่เสียยาวเหยียด
"พวกเรามารื้อเองก็ได้" อะโซบอกตอนท้าย
"ในห้องนั้นมีของอยู่เยอะ ทั้งของดีและของไม่ดี เจ้าจะไปซี้ซั้วรื้อได้ยังไง" ปู่ส่ายหน้า
"หนังสือที่ว่าล่ะ" อะโซไม่อยากเสียเวลาเถียงกับปู่อีก
"อยู่โต๊ะเล่มสีน้ำตาลนั่น" หนังสือเล่มเก่าที่อยู่บนโต๊ะ แค่เห็นก็ไม่กล้าเปิดออกอ่านแล้ว กลัวว่ามันจะขาดคามือ หยิบมานั่งใกล้ ๆ ริกิค่อย ๆ เปิดออกอ่าน แค่หน้าแรกก็ทำเอาอะโซสะดุ้งสีหน้าเปลี่ยนทันที
"มีอะไรเหรอ" ปู่เอ่ยถาม
"เมื่อคืนผมเห็นเจ้านี่" ชี้ไปที่รูป
"อสูรยักษ์" ข้อความที่เขียนอยู่ด้านล่าง
"แน่ใจหรือ" ปู่ย้อนถาม
"ครับ เมื่อคืนฝนตกผมเดินไปดูที่หน้าต่าง เจอเจ้านี่กับสุนัขสีดำอีกตัว ตอนนั้นเขาเอื้อมมือมาบีบคอผม แต่ริกิมาเรียกผม เจ้านั่นก็หายไป" อะโซเล่าให้ปู่ฟัง
"น่าแปลก เจ้านั่นถูกสะกดเอาไว้ใต้พิภพหลายร้อยปีแล้ว" ปู่พึมพำ
"ปู่เล่าให้ผมฟังหน่อยได้ไหม" อะโซเอ่ยถาม พลิกหนังสือดูพร้อมกันกับริกิ
"ตามตำนานเคยเล่าเอาไว้ว่า พวกยักษ์จะแบ่งออกเป็นสามประเภทใหญ่ อสูรยักษ์ เทพยักษ์ และมารยักษ์ อสูรยักษ์เป็นยักษ์ที่มีความโหดเหี้ยมกินมนุษย์เป็นอาหาร ยิ่งมนุษย์ที่เป็นองเมียจิหรือมิโกะด้วยแล้วเป็นที่ชื่นชอบนักเพราะจะทำให้ตัวเองมีพลังอำนาจแก่กล้าขึ้น เทพยักษ์ส่วนใหญ่จะเป็นเทพที่ปกปักรักษาศาลเจ้าวัดหรือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย เป็นยักษ์ที่บำเพ็ญเทียนจนมีจิตนิ่งสงบไม่ดื่มไม่กินสามารถมีชีวิตอยู่ได้ มารยักษ์เป็นยักษ์ที่กลายร่างจากมนุษย์ไปเป็นยัง ยักษ์ชนิดนี้กินกิเลสตัณหามนุษย์และคอยล่อลวงมนุษย์เอาไปเป็นอาหาร "ปู่บอกกับอะโซยืดยาว
"แล้วศาลเจ้าที่ปู่ว่า" อะโซย้อนถาม
"ศาลเจ้าที่ไม่มีทางออกเป็นหนึ่งในมารยักษ์ที่แปลงกายเป็นศาลเจ้าเพื่อให้มนุษย์เข้าไปอาศัยจากนั้นก็กลืนกินทั้งร่างกายและวิญญาณ เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วคนในตระกูลซาวะเองก็เคยกลายเป็นมารยักษ์ มันคือตำนานที่มีอยู่จริง" ปู่ทวดถอนหายใจ
"แม้มันจะผ่านมานานแล้ว แต่เรื่องนี้ยังเป็นตราบาปของตระกูลเราที่สืบทอดผู้ดูแลวัดมายาวนาน คนรุ่นใหม่อย่างเจ้าคงไม่เคยได้ยิน" ปู่ถอนหายใจ
"จะได้ยินได้ยังไงก็ปู่ไม่เคยพูด" อะโซถอนหายใจ
"แล้วที่ปู่ว่า อสูรยักษ์ไม่น่าอยู่ที่นั่นหมายถึงอะไร" อะโซถามต่อ
"อสูรยักษ์หายสาบสูญไปพร้อมๆ กับองเมียวจิคนสุดท้าย ว่ากันว่าองเมียวจิได้สละชีวิตตัวเองเพื่อกักขังอสูรยักษ์ทั้งหมดไว้ใต้พิภพ" ปู่ทำท่าคิดพลางเอ่ย
"หรือมีคนไปทำอะไรเจ้าพวกนั้นถึงออกมาได้" หากคิดตามที่ปู่เล่า อะโซพอจะเข้าใจว่าเหตุใดหมอนั่นถึงได้มาปรากฏกายให้เขาเห็น นั่นเพราะเขามีเลือดนักบวชอยู่ในกายเช่นกัน แต่มันน่าแปลกตรงที่ว่าก่อนหน้าที่เขาจะเจอริกิเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์พวกนี้มาก่อน มันประจวบเหมาะเกินไป เมื่อมันมีผลต้องมีเหตุ
"พ่อหนุ่ม บ้านพ่อหนุ่มมีใครเป็นมิโกะหรือองเมียวจิหรือไม่" ปู่หันไปถามริกิที่นั่งนิ่งฟังอยู่เป็นเวลานาน
"ผมไม่แน่ใจครับ เพราะไม่เคยถาม" ริกิบอกตรงๆ ถ้าจะให้พูดก็คือแม่หนีมาอยู่โตเกียวเลยตัดขาดจากทางบ้านจนมาแต่งงานกับพ่อ ตั้งแต่เขาเกิดจนถึงตอนนี้แม่ไม่เคยเอ่ยถึงตากับยายเลยสักครั้ง
"เขาเป็นลูกครึ่งน่ะปู่ อยู่กับพ่อที่ต่างประเทศมาตลอด" อะโซตอบแทน
"ถ้าไม่ใช่ก็ดี พลังดึงดูดมันน่ากลัว การที่นักบวชกับองเมียวจิมาอยู่ด้วยกัน มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ" ปู่พึมพำ
อะโซนั่งอ่านหนังสือเล่มนั้นไปพักใหญ่ก่อนจะอุทานออกมาเสียงดัง ทำให้ริกิที่นั่งข้างๆ ถึงกับสะดุ้ง เขารีบเปิดอ่านหน้าต่อไปด้วยความรีบเร่ง
"มีอะไรเหรอ" ริกิเอ่ยถาม
"ในหนังสือบอกว่า สมัยก่อนมีหมู่บ้านแห่งหนึ่งนับถือเทพเจ้ายักษ์ เพราะหมู่บ้านประสบภัยธรรมชาติหลายครั้งจึงได้บนเทพยักษ์เอาไว้และเมื่อสำเร็จหรือสมปรารถนาก็จะถวายเครื่องเซ่นเป็นตำนานที่สืบทอดมา สิ่งที่เทพยักษ์โปรดปรานคือเลือดมนุษย์โดยเฉพาะมนุษย์ที่มีลักษณะเหมือนกัน หรือที่เรียกว่าแฝดนั่นเอง"
"ต่อมาองเมียวจิได้ทำการปราบยักษ์และอสูรยักษ์เพราะทำร้ายและกัดกินมนุษย์จนถึงหมู่บ้านแห่งนี้องเมียวจิผู้นั้นได้สู้กับเทพยักษ์ซึ่งตัวจริงไม่ใช่เทพยักษ์อะไรนั่น แต่เป็นเพียงมารยักษ์ที่หลอกชาวบ้านว่าเป็นเทพยักษ์ องเมียวจิได้ฝังยักษต์ตนนี้เอาไว้ใต้พื้นหมู่บ้าน แล้วนำเรื่องที่เกิดขึ้นมาบอกแก่เจ้าบ้านตระกูลซาวะ" อะโซถอนหายใจเฮือกโต บางทีเรื่องที่ปู่บอกกับเรื่องที่เขาพึ่งอ่านเมื่อครู่ต้องเกี่ยวเนื่องกันอย่างแน่นอน
"ฟังแล้วขนลุก" ริกิเอ่ยหลังจากนั่งฟังอยุ่นาน
"เรื่องบังเอิญไม่มีในโลก" อะโซหันมามองหน้าริกิ
"อึ่ม" ริกิพยักหน้า
"แล้วกล่องนั่นคืออะไร" อะโซเอ่ยถาม เมื่อเห็นกล่องไม้บนโต๊ะ
"ลูกธนู ที่ว่ากันว่าเอาไว้ปราบอสูรยักษ์" อะโซเดินไปยิบกล่องไม้ออกมาเปิดดู ลูกธนูที่มีส่วนหางสวยงามน่าจะทำจากขนนกที่หาไม่ได้แล้วในยุคนี้ กลิ่นกำยานที่ลอยออกมาทำให้รู้สึกว่ามันขลัง
"หากว่าเจ้าเห็นเจ้านั่นจริง ธนูนี้อาจจะเป็นประโยชน์กับเจ้าก็ได้" ปู่ทวดเอ่ย
"ให้ผมเหรอครับ" อะโซย้อนถาม
"อึ่ม เก็บไว้ดีๆ เพราะมันเป็นมรดกตกทอดจากบรรพบุรุษ" อะโซพยักหน้ารับคำ
ตอนนี้เขาพอปะติดปะต่อเรื่องได้บ้าง ยักษ์ที่อยู่ในตระกูลซาวะ การสังเวยด้วยเลือดฝาแฝด ลูกธนูกำจัดอสูร ฟังดูเหมือนนิยายแต่กลับกลายเป็นเรื่องจริงสำหรับเขา บางทีริคุพี่ชายริกิอาจจะค้นหาจนเจอเรื่องนี้เข้า อาจทำอะไรสักอย่างให้เจ้านั่นออกมาจากเขตอาคมขององเมียวจิได้
ปัจจุบันไม่มีองเมียวจิที่มีคาถาอาคมอีกแล้ว มีก็แค่มิโกะที่เห็นอยู่ตามศาลเจ้า แน่นอนอาจจะไม่ใช่มิโกะจริงๆ อย่างน้อยตอนเรียนมหาลัยเขาก็เคยเห็นเพื่อนในห้องแต่งชุดมิโกะเพื่อช่วยงานศาลเจ้าที่บ้าน
"ดูเหมือนคุณไม่สบายใจ" ริกิเอ่ยถาม
"อึ่ม ถ้าเป็นแบบที่ผมคิดจริงๆ เรายิ่งเจอสิ่งอันตรายที่มองไม่เห็น" อะโซถอนหายใจ
"ก้าวมาขนาดนี้แล้วถอยกลับไม่ได้ อย่าปอดไปหน่อยเลย" ริกิถอนหายใจ
"นั่นสิ อย่างน้อยก็มีเจ้านี่" ชี้ไปที่ลูกศร
"อะโซเจ้าไปหยิบกล่องในลิ้นชักให้ปู่ที่" บอกหลานที่นั่งคุยกันอยู่ อะโซลุกไปหยิบกล่องให้วางเอาไว้ข้างๆ
"เปิดออกดู" พอปูบอกอะโซจึงเปิดกล่องออกมาดู
"ขนนก" อะโซอุทาน
"อึ่ม ชนนกที่ใช้ทำหางศร เจ้าเก็บเอาไว้น่าจะมีประโยชน์ มันเหลือมาจากการทำศรสองลูกนั่น" ปู่เก็บรักษามันเอาไว้อย่างดี
"ขอบคุณครับ" อะโซหยิบออกมาอันหนึ่งส่งให้กับริกิ
"ไม่รู้คุณจะเชื่อหรือเปล่า แต่เก็บเอาไว้ป้องกันตัว" ริกิเอื้อมมือไปรับขนนกสีสวยขึ้นมาดู มันสวยจนไม่คิดว่าจะเป็นของจริง
"สวยมาก" ริกิเอ่ยชม
"ใกล้ค่ำแล้ว เอางัยกลับหรือจะค้างที่นี่" อะโซเอ่ยถาม สำหรับเขายังไงก็ได้ ที่นี่มาค้างอยู่บ่อยๆ ยิ่งเห็นปู่นอนนิ่งอยู่แบบนี้ถ้าค้างน่าจะดีกว่า
"ค้างก็ได้ เดี๋ยวโทรไปบอกแม่หน่อย" กลัวว่าแม่จะเป็นห่วง
"งั้นเดี๋ยวจัดการให้" อะโซเอ่ยเขาน่าจะบอกเหตุผลได้อีกว่าและยังมีเรื่องบางเรื่องอยากถามให้แน่ชัด
อะโซเดินไปคุยโทรศัพท์ด้านนอก ได้ยินเสียงแว่วๆ แต่ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน ริกิเปิดหนังสือเล่มนั้นออกอ่าน เพราะเป็นภาษาโบราณจึงอ่านได้เป็นคำๆ ปะติดปะต่อออกมาไม่มีความหมาย สุดท้ายจึงปิดหนังสือไป
อะโซเอาฟูกผืนใหญ่ออกมาจากตู้ ห้องที่นอนเป็นห้องโล่งๆ เหมือนตอนเข้าค่าย ห้องใหญ่ที่นอนกันอยู่สองคน เขายกที่นอนมากองแล้วหันมาหาริกิ
"คุณจะนอนมุมไหน" เขาเอ่ยถาม
"ตรงไหนก็ได้ ใกล้ๆ กันหน่อย อุ่นใจดี" เห็นแบบนี้ก็แอบหวิวอยู่เหมือนกัน แน่นอนสิอยู่ในวันแถมหลังวัดเป็นสุสานเกินพลังงานพวกนั้นออกมาบินว่อนหรือกวนเวลานอน อย่างน้อยอยู่ใกล้ๆ สะกิดให้ตื่นหรือช่วยอะไรได้บ้าง
"กลัวเหรอครับ" อะโซยิ้ม
"หวิวหรอก" ริกิบึนปาก
"หมายถึงอะไร" อะโซทำหน้างง
"หมายถึงว่า รู้สึกแปลกๆ"
"ไม่เคยนอนวัดเหรอ" อะโซย้อนถาม
"เคยแต่เป็นวัดที่บ้านผม" หมายถึงไม่เคยนอนวัดญี่ปุ่นเคยนอนแต่วัดไทย แถมยังเคยบวชยาวทั้งพรรษาอีกด้วย ดังนั้นแน่นอนริกิก็มีของดีอยู่กับตัวเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้ที่นี่ได้ไหม พี่ฟังเรื่องนักบวช องเมียวจิ มิโกะก็มึนแล้ว แถมที่นี่ยังมีสารพัดผีอีก เขามาล่าความกลัวกับริคุหลายครั้งแต่ยังไม่เคยเห็นสักที จนกระทั่งมาเจอตอนที่มาวันแรกนี่แหละ ดูต่างจากที่คิดเอาไว้เยอะเลยหลอนไปวันหนึ่งเต็มๆ แต่ตอนนี้ปรับตัวได้บ้าง ยังไงการที่ไม่เห็นไม่เจอนั่นดีกว่าที่สุดแล้ว
"แบบนี้คงได้" ปูที่นอนใกล้ๆ ห่างกันประมาณศอกหนึ่งเห็นจะได้ เอาเถอะแค่นี้ก็พอจะให้หายวิวได้
"ส่วนอันนี้เป็นชุด เอาไว้เปลี่ยน เดี๋ยวผมจะพาไปอาบน้ำ แล้วมากินข้าวกัน" ส่งชุดยูกาตะให้ สีเหมือนกับที่ปู่ของอะโซสวมเมื่อตอนกลางวันไม่มีผิด
"ไปอาบน้ำกัน" เดินนำริกิออกจากห้อง เดินเรื่อยไปตามทางเดินด้านหน้า เหมือนกับระเบียงบ้านโบราณทั่วไป จนถึงห้องอาบน้ำที่อยู่ด้านหลัง เป็นห้องแบบโบราณมีอ่างอาบน้ำ เป็นน้ำแร่หรือพูดง่ายๆ ก็ออนเซ็นนั่นแหละเพียงแต่อยู่ในวัดเลยไม่รู้จะเรียกว่าอะไร
"โอ๊ะ มีน้ำอุ่นด้วย" ริกิยิ้มกว้าง
"ตั้งแต่เริ่มสร้างวัดมาก็มีบ่อน้ำนี้อยู่แล้ว ว่ากันว่าเป็นบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ช่วยชำระล้างสิ่งชั่วร้ายได้" อะโซเล่าให้ฟัง ก่อนจะถอดเสื้อผ้าแขนเอาไว้ ความคุ้นเคยในการแช่น้ำทำให้เขาไม่รู้สึกเคอะเขินเพียงครู่ก็เหลือแค่ตัวล่อนจ้อนเดินไปล้างตัวที่ก๊อกน้ำ ริกิยืนนึ่งอยู่พักหนึ่งก่อนที่เขาจะตัดสินใจถอดเสื้อผ้าไปล้างตัวตาม
บ่อน้ำขนาดกลางที่มีผู้ชายแช่น้ำกันอยู่สองคน อะโซดูมีกล้ามมากกว่าที่คิดเสียอีก แถมยังสวยอีกต่างหากคิดว่าคงออกกำลังกายพอดูจึงมีกล้ามเนื้อท้องสวยขนาดนั้น
"มองอะไรเหรอ" ริกิเอ่ยถาม เมื่อเห็นอะโซจ้องไม่วางตา
"คุณนี่ไม่ค่อยเหมือนคนไทยเลย" เขายิ้ม
"ไม่เหมือนตรงไหน" ริกิย้อนถาม
"ก็เพื่อนผมผิวออกคล้ำหน่อย ตัวเล็กประมาณไหล่ผมได้" อะโซบอก
"ก็ประเทศผมมีหลายภูมิภาคคนแต่ละพื้นที่ย่อมต่างกันอยู่แล้ว ผมที่นี่แต่ไปโตที่โน่นย่อมต่างกันเป็นธรรมดา" ความหมายของริกิก็คือเขาเป็นลูกครึ่งจะให้เหมือนคนไทยร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ยังไง
"นั่นสินะ" อะโซวักน้ำรดไหล่ตัวเอง ในขณะที่ริกิค่อยนอนลงไปโผล่ขึ้นมาแค่หัว
พอได้แช่น้ำอุ่นร่างกายที่เคยเมื่อยล้ามาตลอดหลายวันดีขึ้นมาก หลังจากขึ้นมาอาบน้ำล้างตัวเสร็จรู้สึกสดชื่นสุดๆ อะโซพาไปที่ห้องอาหารมีพระลูกวัดมานั่งกินอยู่ก่อนหน้าแล้ว ค้อมศีรษะทักทายเข้าไปนั่งตรงที่ว่าง บนโต๊ะเล็กๆ ตรงหน้าเป็นอาหารเจง่ายๆ มีเต้าหู้ผักดองและผัดผัก ซุปมิโสะ อะโซลงมือกินด้วยความหิว ริกิยกซุปมิโสะขึ้นมาซด รสชาติดั้งเดิมไม่คุ้นลิ้น แตงกวาดอกกับข้าวสวยและผัดผักอร่อยถูกปาก แบบนี้ค่อยกินได้มากหน่อย
"เติมข้าวอีกไหม" อะโซเอ่ยถามเมื่อตัวเองจะลุกไปเติมข้าว ริกิส่ายหน้าแทนคำตอบแค่นี้ก็มากแล้ว มื้อค่ำริกิไม่ชอบกินเยอะกลัวจะลงพุงเพราะตัวเองเป็นคนอ้วนง่าย
และสิ่งสำคัญที่สุดคือกินแล้วนอน มองดูอะโซที่กินเสร็จก็มุดเข้าที่นอนทันที ในขณะที่เขากำลังไถมือถือดูเหตุการณ์ที่บ้านและคุยกับพ่อที่ส่งข้อความมาถามถึงความคืบหน้า จากนั้นก็มาเล่นเกมแก้เบื่อ ริกิเป็นคนนอนดึก ดังนั้นไม่ถึงเวลาเลยไม่ง่วง ดีที่มีโซเชียลให้เล่นไม่งั้นคงเบื่อแย่
เสียงคนเดินอยู่ตรงระเบียงด้านหน้า ฝีเท้าเบาจนไม่เหมือนมนุษย์เดินแต่ริกิกลับได้ยินชัดเจน อะโซหลับไปนานแล้ว เขาเงี่ยหูฟังหน้าห้องมีคนอยู่ได้ยินเสียงบางอย่างที่ไม่รู้ว่าคือเสียงอะไร ริกิค่อยๆ มุดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ภาวนาให้เป็นคนในวัดก็พอ


## บูชาเทพ

เสียงเอะอะดังขึ้นตอนเช้าตรู่ ริกิโผล่ออกมาจากผ้าห่มรู้สึกเมื่อยไปหมดทั้งตัวเหมือนกับไปออกรบที่ไหนมา ไม่รู้ว่าเพราะนอนพื้นหรือเปล่า ค่อยลุกจากที่นอนเดินมาเปิดประตู
"ระวังครับ" เสียงพระลูกวัดเตือน ภาพตรงหน้าทำเอาริกิถอยหลังไปชนกับอะโซที่ยืนอยู่ข้างหลังจนตัวเองเซ อะโซคว้าเอวเอาไว้
"ใจเย็นๆ สูดหายใจลึกๆ" อะโซบอกเสียงต่อ
"อึ่ม" พอตั้งสติได้ก็ผละออกมา
"เกิดอะไรขึ้น" อะโซเดินมาถาม
"แมวครับ เหมือนโดนฉีกออกเป็นชิ้นๆ" พระลูกวันที่กำลังเตรียมทำความสะอาดอยู่เอ่ย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปหมดน่าแปลกที่พวกเขาไม่รู้สึกเลยทั้งๆ ที่มีแค่ประตูกระดาษกั้น
"มะ มะ คืนนี้ตอนผมมาเข้าห้องน้ำ ได้ยินเสียงแมวร้อง พอเดินมาก็เห็นเงาดำ ตาสีแดงวาบในความมืด ผะ ผมเลยรีบกลับเข้าไปนอน" พระลูกวัดอีกคนหนึ่งเอ่ย
"รีบทำความสะอาดเสีย" พระอาวุโสรีบบอก ทั้งสองจึงจัดการทำความสะอาดจะแทบไม่เหลือร่องรอย
"เมื่อคืนคุณได้ยินเสียงอะไรไหม" อะโซเอ่ยถามริกิ
"ได้ยินเสียงแปลกแต่ไม่กล้าออกมาดูเลยคลุมโปงหลับไป" ริกิบอกตามตรง
"ผมหลับไม่รู้เรื่องเลย" อะโซสารภาพ
"คงเพราะพึ่งออกจากโรงพยาบาล"
เรื่องที่ว่ามีแมวถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เข้าหูปู่ที่่เป็นเจ้าอาวาสดูเหมือนปู่จะไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ อาจจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้ทั้งอะโซและริกิเล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟังอยู่แล้ว ไม่มีใครเป็นอันตรายก็ดีแล้ว กำชับคนในวัดไม่ให้ออกมาข้างนอกตอนกลางคืน ทุกคนรับรู้ด้วยทั่วกันเพราะเรื่องแปลกไม่ได้เกิดครั้งแรก แต่ก็ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยเป็นธรรมดาที่ต้องเจอเหตุการณ์เหล่านี้เพราะวัดนี้อายุร้อยกว่าปีแล้ว คนที่อยู่ในวัดไม่ใช่ว่าไม่เคยเจอเรื่องเพียงแต่คราวนี้มันน่ากลัวกว่าทุกครั้ง
"พวกเจ้าพักอยู่ในวัดนี่แหละ อย่างน้อยที่นี่ก็เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์" ปู่เอ่ยด้วยเสียงทุ้งต่ำฟังดูน่าเชื่อถือทั้งสองหันมามองหน้ากันราวกับปรึกษา
ริกิโทรไปบอกรายละเอียดกับแม่เพื่อไม่ให้แม่เป็นห่วงและทำงานได้อย่างสบายใจ รวมถึงพ่อด้วยถึงจะไม่ค่อยได้ติดต่อกันตอนที่อยู่กรุงเทพฯแต่พอรู้ว่าออกมาตามหาริคุพ่ออดห่วงไม่ได้จึงถามไถ่ข่าวคราวอยู่ตลอด
"นกพิราบเอย แมวเอย เหมือนโดนกัดแล้วฉีก" อะโซถ่ายรูปซากสัตว์ทั้งสองชนิดเอาไว้
"เรียบร้อยแล้ว" ริกิเดินเข้ามาด้านใน
"จากนี้จะเอายังไงต่อ" ปู่เอ่ยถาม
"ผมคอยติดต่อรุ่นน้องเอาไว้ เขาอยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านที่มีเทศกาล วันหยุดยาวเขาจะพาไปครับ" อะโซพยายามหาข้อมูลให้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ ข้อมูลเยอะเท่าไหร่ยิ่งได้เปรียบ
"พวกเจ้าต้องระวังอันตรายให้มาก เราไม่รู้ว่าที่เจอคือยักษ์ ผี ปิศาจหรือมนุษย์ อย่าได้วางใจในสิ่งทีเจอ" ที่ปู่บอกก็จริง ตอนนี้พวกเขาแทบไม่รู้เลยว่าเผชิญหน้ากับอะไรอยู่กันแน่ ข้อมูลที่ได้ก็น้อยเหลือเกิน แถมการตามหาริคุแทบจะไม่ได้เรื่องอะไร แล้วยังมาเจอเหตุการณ์แปลกขึ้นเรื่อยๆ
"ผมรู้สึกว่าผมมาควรมาที่นี่เลย" ริกิพึมพำ
"แต่ก็มาแล้ว" อะโซเอ่ย เขาเข้าใจความรู้สึกของริกิดีมาถึงเจอแต่เรื่องแย่ๆ กำลังใจที่มีมาตั้งแต่ต้นย่อมลดน้อยถอยลงไปเป็นเรื่องธรรมดา ผิดกับเขายิ่งเจอเรื่องแบบนี้ยิ่งอยากรู้
"ถึงเจ้าจะกลับไป สักวันก็ต้องมาอยู่ดี" ปู่เอ่ยขึ้น
"ทำไมเหรอครับ" ริกิทำหน้าสงสัย
"สังหรว่าจะเป็นแบบนั้น" ปู่ยิ้มบางๆ ริกิเลยไม่ถามอะไรต่อ
หลังจากมื้อเช้าจู่ๆ ฝนก็เทลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เสียงฟ้าร้องโครมครามจนน่ากลัว ริกินั่งมองสายฝนอยู่ตรงระเบียงส่วนอะโซนั่งอ่านหนังสือกับเอกสารกองใหญ่ที่ขนออกมาจากห้องเก็บของเมื่อเช้า ริกิก็ได้แต่ให้กำลังใจเพราะภาษาโบราณแบบนั้นเขาอ่านไม่ออก ถึงจะเขียนได้อ่านได้แต่คันจิเป็นอะไรที่ไม่เข้าใจสักนิด ผิดกับริคุหมอนั่นเชี่ยวชาญภาษาโบราณ ขนาดตำราจีนยังอ่านได้ไม่ติดขัดสักนิด
"ดื่มชาไหม เดี๋ยวผมไปชงให้" อะโซเงยหน้าจากกองหนังสือ
"ก็ดี"
"เสียงฟ้าร้องดังจนน่ากลัว" ริกิพึมพำ
"เพราะที่นี่อยู่สูง แถมด้านหลังยังเป็นป่า ฟ้าผ่าอยู่บ่อยๆ" อะโซมองออกไปด้านนอกเห็นสายฟ้าเป็นครั้งคราว
"ต้นไม้สูงมักเป็นสายล่อฟ้า"
"เดี๋ยวผมมา" อะโซเดินไปตามทางเดินหน้าห้องที่ทอดยาวเป็นรูปตัวยู ด้านหลังเป็นห้องครัว ริกิพึ่งเคยมาพักเรือนโบราณแบบนี้ เรือนยกสูงจากพื้นประมาณสองถึงสามฟุต ด้านล่างเป็นพื้นโล่งเป็นเรือนชั้นเดียวสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ประตูเป็นไม้ปะด้วยกระดาษ
"โชคดี มีขนมด้วย" อะโซเดินถือถาดเข้ามาในห้อง
"น่ากินจัง" ขนมญี่ปุ่นส่วนใหญ่มีรูปลักษณ์งดงามตามแบบฉบับของขนมโบราณ
"มีคนเอามาฝากปู่ แต่พระที่ดูแลบอกว่าให้เอามากินเพราะขนมพวกนี้น้ำตาลเยอะ หมอห้ามปู่กิน" อะโซเอ่ย คงมเป็นเบาหวานหรือไม่ก็กำลังจะกระมังเพราะพ่อของริกิหมอเตือนมาเหมือนกัน
"อร่อยจังหอมใบงา" ริกิยิ้ม ใบงาหรือใบชิโสะมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว นิยมเอามากินสดหรือทำขนม
"กินกับชาเข้ากันดี" อะโซยกชาขึ้นจิบพลางว่า
"เมื่อครู่ผมคุยกับรุ่นน้อง เขาบอกว่าจะกลับบ้านมะรืนนี้ เลยถามว่าจะไปด้วยกันไหม เขาจะได้จองตั๋วให้"
"แล้วคุณว่าไง"
"ไปสิ ผมบอกให้จองตั๋วไปแล้ว" อะโซตั้งใจจะไปสืบเรื่องพวกนี้อยู่แล้วเมื่อมีคนนำทางมีหรือเขาจะไม่ไป
"ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ เดี๋ยวผมจ่ายให้" ทำท่าจะลุกไปหยิบกระเป๋า
"ไม่ต้องห่วงแม่คุณให้เงินผมมาจำนวนหนึ่งแล้ว" อะโซเอ่ย ริกิทำหน้าแปลกใจไม่เห็นแม่จะพูดอะไรสักคำ บางทีก็เหมือนจะเข้าใจ แต่บางทีเหมือนไม่เข้าใจ สิ่งหนึ่งที่สัมผัสได้คือแม่ห่วงเขาไม่น้อย
รุ่นน้องอะโซชื่อริวเซย์เรียนอยู่มหาลัยปีสุดท้ายสาขาวรรณกรรม พอเห็นปุ๊บรู้เลยว่าหนอนหนังสือดีๆ นี่เอง เขาพาทั้งสองไปที่หมู่บ้าน ริวซย์เป็นเด็กชนบทที่มาเรียนในเมืองหลวงเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีอาชีพเกษตรกรรม แต่บ้านริวเซย์มีฐานะจึงปล่อยที่ให้เช่าไม่ได้ทำเอง ตอนริวเซย์กลับไปถึงบ้านกำลังมีงานบวงสรวงเซ่นไหว้เทพด้วยผลผลิตที่เก็บเป็นชุดสุดท้ายก่อนจะเข้าฤดูหนาวอย่างเต็มตัว
"พึ่งเคยเห็นพิธีแบบนี้" ริกิมองดูอยู่นาน อดหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปไม่ได้
"เป็นการของคุณเทพที่ช่วยดูแลผลผลิต เดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ" พวกเขานั่งอยู่ที่ห้องรับแขก ริวเซย์นั่งคุยเรื่องเกี่ยวกับการทำพิธีของคนที่นี่อยู่พักใหญ่พ่อของเขาก็เดินเข้ามาในห้อง
"ไหนว่าจะไม่กลับ" พ่อเอ่ยถามเสียงเข้ม
"ตอนแรกว่าจะไม่ แต่พอดีรุ่นพี่อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับประเพณีเก่าๆ เลยคิดว่าพามาคุยกับพ่อน่าจะดีกว่า" ริวเซย์เอ่ย
"อะโซครับ"
"ริกิครับ" ทั้งสองแนะนำตัว
"อยากรู้เรื่องอะไรกันล่ะ" พ่อเอ่ยถาม พอยิ้มแล้วท่าทางใจดีมาก
"ผมอยากรู้เรื่องงานเทศกาล" อะโซเอ่ย
"ของหมู่บ้านข้างๆ นี่น่ะพ่อ" ริวเซย์ขยายความ
"เทศกาลบูชาเทพเจ้านั่นนะเหรอ" พ่อย้อนถาม
"ใช่ครับ" อะโซบอกทันที
"งานเทศกาลนี้สามปีจะสามปีจะจัดสักครั้ง ล่าสุดคือปีที่แล้ว ทุกพี่จะมีจดหมายส่งออกให้เชิญคนนอนให้มาเที่ยวที่งาน เป็นการส่งเสริมประเพณีและทำให้คนมาเที่ยวที่หมู่บ้าน" พ่อเล่า
"มีคนมามากไหมครับ" อะโซถามต่อ
"มีมากอยู่เหมือนกัน แต่ว่าปีที่แล้วระหว่างการจัดงานเกิดอุบัติเหตุ ปีต่อไปเลยยังสรุปไม่ได้ว่าจะจัดงานต่อดีหรือไม่"
"อุบัติเหตุ" อะโซเสียงสูง
"ใช่ ปีที่แล้วมีคนมาร่วมงานจำนวนมาก เลยทำให้ศาลเจ้าที่ยื่นออกไปตรงหน้าผาทรุดลงไปด้านล่าง ทำให้มีคนตกลงไปสามคน สองคนรอดชีวิตมาได้แต่ลูกชายของคนในหมู่บ้านที่พามาเสียชีวิต"
"พ่อพอจะรู้จักไหมครับ" อะโซยังซักไซ้ต่อ
"ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ" พ่อย้อนถาม
"คือพี่ชายผมมางานเทศกาลแล้วจู่ๆ หายตัวไป" ริกิบอกตามตรง
"แบบนี้นี่เอง พ่อไม่รู้จักหรอก แต่ถ้าถามคนในหมู่บ้านก็น่าจะรู้กระมัง แล้วนี่กินอะไรกันมาหรือยัง" พ่อถามทั้งสาม
"ยังเลยพ่อ จะกลับมากินฝีมือแม่" ริวเซย์ยิ้ม
"เดี๋ยวพ่อไปบอกให้ พวกผ่อนกันก่อนนะพ่อหนุ่มเดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อขับรถพาไป" พ่อยิ้มกว้าง อารมณ์ดีที่ลูกชายกลับมาเที่ยวบ้าน ลุกเดินออกจากห้องไป
อาหารเริ่ดหรูวันสักการะเทพเจ้าวางอยู่ตรงหน้า อาหารพื้นบ้านที่หากินไม่ได้ง่าย ริวเซย์ยิ้มหน้าบานเพราะไม่ค่อยมีโอกาสได้กลับมากินฝีมือแม่สักเท่าไหร่
"ปลานี่อร่อยมาก" ริกิชี้ไปที่ปลาย่าง
"หากินได้เฉพาะช่วงนี้ เอามาแล่คลุกเกลือแล้วเอาไปพึ่งลมไว้คืนหนึ่ง ค่อยเอามาย่าง" แม่ริวเซย์เอ่ยบอก
"อาหารพวกนี้กินได้เฉพาะวันแบบนี้ กินกันเยอะเลย" พอเห็นหนุ่มๆ กินอย่างเอร็ดอร่อยคนทำพลอยดีใจไปด้วย พวกเขาฟังพ่อของริวเซย์พูดถึงเรื่องตำนานของศาลเจ้าที่ไม่มีทางออกให้ฟัง
แถวนี้ยังมีป่าทึบอยู่มากมายเป็นแหล่งทรัพยากรที่อุดมสมบูรณ์มาก อีกทั้งชาวบ้านยังนับถือเทพต่างๆ อยู่หลายองค์การนำความเชื่อมาใช้เพื่อรักษาทรัพยากรนั้นได้ผลอย่างดียิ่ง แต่ก็มีเรื่องเล่ามาช้านานว่าในป่าใหญ่มีศาลเจ้าอยู่เป็นศาลเจ้าแปลกตาผู้พบเห็นมักจะเป็นผู้หลังป่า จากข้อสันนิษฐานอาจจะหลงป่าอยู่หลายวันเลยทำให้ตาเลยจนจินตนาการไปเอง พ่อของริวเชย์บอกว่ายังมีคนเฒ่าคนแก่ที่ยังเชื่อว่ามีอยู่จริง เมื่อเจอแล้วห้ามเข้าไปข้างในเด็ดขาดถึงจะมีสิ่งยั่วยุอะไรก็ตามแต่ให้หนีออกมาห่างๆ เพราะคนที่เข้าไปแล้วไม่มีโอกาสกลับออกมาอีกเลย
"อย่างน้อยเชื่อคำเตือนเอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร" พ่อของริวเซย์สรุปในตอนท้าย
"นี่ก็ดึกแล้ว ไปพักผ่อนกันเถอะ ไว้พรุ่งนี้พ่อจะขับรถพาไป" เมื่อเห็นริกิปิดปากหาว
"ครับ งั้นพวกผมไปนอนกันก่อนก็แล้วกัน" ริวเซย์พาทั้งสองมาพักผ่อนที่ห้อง คืนนี้อากาศเย็นเลยไม่มีใครอาบน้ำเลยสักคน พอเปลี่ยนเสื้อผ้าหัวถึงหมอนก็ต่างคนต่างหลับ
เป็นคืนแรกที่ริกิไม่เจออะไรแปลกๆ ไม่รู้ว่าเพราะเพลียจนหลับลึกหรือว่าไม่มีอะไรจริงๆ ตอนตื่นขึ้นมาเห็นแม่ของริวเซย์กำลังจุดเตาเผามันอยู่ มันเผาแบบบ้านๆ ที่หาดูไม่ได้ในเมืองหลวง พ่อของริวเซย์กำลังขนฟืนมาวางไว้ให้
"โอ๊ะ ตื่นเช้าเหมือนกันนี่" พ่อริวเซย์เอ่ยทัก
"ครับ" ริกิมานั่งดูแม่เผามัน กลิ่นหอมๆ ของมันเผาลอยมา
"เพื่อนบ้านเขาเอามาให้ แม่เลยอยากให้ลูกๆ ชิม" แม่เอาเหล็กคีบมันเผาออกมาจากเตา
"เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว" พ่อยิ้ม
"ครับ" ริกินั่งอยู่พักใหญ่ อะโซก็เดินมาสมทบ ส่วนริวเซย์ยังคงหลับปุ๋ยอยู่ในห้อง
"เจ้าเด็กนั่นนอนตื่นสาย ถ้าไปปลุกไม่มีทางตื่น" พ่อส่ายหน้า
"คิดว่าโตแล้วจะเปลี่ยนนิสัย แต่ยังเหมือนเดิม" แม่หัวเราะ
"ผมได้ยินนะ" ริวเซย์ปิดปากหาวหวอดๆ เดินมานั่งข้างๆ ทั้งสอง
"อย่างน้อยก็พัฒนาขึ้นบ้าง" พ่อกับแม่หันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะ
ท้องฟ้าครึ้มลงอีกแล้ว พ่อลังเลว่าจะไปเลยหรือรอให้ฟ้าสว่างก่อน เพราะแถวนี้เป็นป่าถ้าฝนตกไปมาลำบากอยู่เหมือนกัน ริกิเลยบอกให้รอจนกว่าอากาศจะดีขึ้นดีกว่ากลัวจะเป็นอันตราย อีกอย่างถ้าฝนตกคงไม่สะดวกที่จะไปถามหรือหาข้อมูลแน่ๆ
สิ่งที่ริกิตัดสินใจนั้นเหมือนกับช่วยให้ทุกคนรอดพ้นอันตราย เพราะฝนกที่ตกหนักทำให้ดินถล่มล่งมาทับถนนยาวเกือบหนึ่งกิโลเมตร ถ้าหากพวกเขาออกไปอาจจะติดอยู่ที่นั่นแล้วก็ได้ใครจะไปรู้


## ศาลเจ้า

พ่อของริวเซย์พาทั้งสองรวมถึงริวเซย์มาส่งที่หมู่บ้านบูชาเทพ จากนั้นจึงไปธุระต่อบอกว่าเดี๋ยวจะมารับอีกทีตอนเย็นๆ อาจเป็นเพราะว่าถนนที่ถูกดินถล่มใส่ยังจัดการไม่เรียบร้อยจึงกลับไปนั่นเอง ระหว่างที่เขายืนปรึกษากันอยู่ว่าจะเริ่มต้นอย่างไรดีก็มีเด็กวัยรุ่นอายุสิบกว่ายืนมองเขาอยู่ ทั้งสามหันมามองหน้ากันไม่รู้ว่ามีอะไรกันหรือเปล่า
"พี่ริคุ พี่ริคุจริงๆ ด้วย" เด็กคนนั้นวิ่งเข้ามาหา สีหน้าดีใจอย่างเห็นได้ชัด
"ครับ" ริกิขานรับแบบไม่ได้ตั้งใจ
"โอ๊ะ ไม่ใช่หรอกหรือ ขอโทษครับ" พอเข้ามาใกล้ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ใช่เลยขอโทษขอโพย
"เดี๋ยวครับๆ น้องรู้จักกับริคุด้วยเหรอ" ริกิเอ่ยถาม
"ครับ แล้วพี่เป็นอะไรกับพี่ริคุ" ย้อนถามทันใด
"พี่ชื่อริกิ เป็นฝาแฝดกับริคุ เอ่อ พี่มาตามหาริคุน่ะ" ริกิเดินเข้ามาหา
"โอ๊ะ พี่ริคุกลับไปแล้วนี่ครับ"
"คือริคุหายไปหกเดือนแล้ว พี่อยากรู้รายละเอียดเรื่องที่มาที่นี่ พอจะบอกพี่ได้ไหม" เด็กคนนั้นลังเลอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปาก
"ไปบ้านผมไหมครับ ไปคุยกับพ่อผม ตอนพี่ริคุมาเขามาพักอยู่ที่บ้าน เขาเป็นเพื่อนกับพี่ผม" เสียงหม่นลงในตอนท้าย
"ได้เหรอ ไปสิ" ริกิทำท่าดีใจ เด็กชายพยักหน้า
"แล้วเราชื่ออะไรเหรอ" ริกิเอ่ยถาม
"ริวครับ ริวที่แปลว่ามังกร เดี๋ยวผมพาไปที่บ้าน"
"นี่พี่อะโซ กับพี่ริวเซย์" ริกิแนะนำ ทั้งสองพยักหน้ายิ้มๆ ริวเดินนำทั้งสามไปยังบ้านของตนที่อยู่ไม่ไกลนัก
บ้านของริวเป็นศาลเจ้าเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนเนินดูแล้วไม่ค่อยมีคนมาสักการะเท่าไหร่ แต่ดูเก่าแก่และมีพลังอย่างประหลาด ทันทีที่ริกิก้าวเข้าสู่ศาลเจ้าเขาก็ยืนนิ่ง สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวใหญ่ยืนอยู่ตรงหน้า ริกิเอื้อมมือไปหาอย่างไม่รู้ตัวราวกับตกอยู่ในภวังค์
"ริกิ ริกิ" อะโซเรียกเมื่อเห็นริกิยืนนิ่งอยู่กับที่
"เชิญครับ" ริวเชื้อเชิญ
"กลับมาแล้วเหรอ" พ่อริวที่เป็นนักบวชกำลังกวาดลานศาลเจ้าอยู่
"ครับ" ทั้งสามเดินเข้ามาทักทาย
"ริคุ มาอีกแล้วเหรอ" พ่อทักทายริกิ
"ไม่ใช่พี่ริคุครับ พี่ริกิเป็นคู่แฝดกัน" ริวรีบบอก
"อ้าวเหรอ เห็นริคุบอกเหมือนกัน แต่ไม่คิดว่าจะเจอ มาเที่ยวสินะ เชิญเลยๆ "เชื้อเชิญเข้าไปด้านใน บอกริวให้เอาขนมกับน้ำชามาเสิร์ฟ
ริกิไม่อ้อมค้อมบอกวัตถุประสงค์ที่มาที่นี่ให้พ่อของริวฟัง ดูเขาตกใจไม่น้อยแล้วบอกว่าเขาเป็นคนไปส่งริคุขึ้นรถที่สถานีด้วยตนเองเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดที่เขาจะอยู่ที่นี่ นอกจากริคุแล้วยังมีเพื่อนชาวจีนด้วยอีกคนหนึ่งชื่อไห่ ทั้งสองเป็นเพื่อนกับยูมะลูกชายคนโตของเขาที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในครั้งนั้น
"ตอนที่ยูมะกลับมาบ้านพร้อมกับพวกเขาอีกสองคน พวกเราดีใจมากเพราะปกติยูมะไม่ค่อยกลับบ้านเอาแต่บอกว่างานยุ่ง คงเพราะไม่อยากสืบทอดศาลเจ้าด้วยกระมัง" พ่อยิ้มเศร้าๆ
"ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ" ริกิเอ่ย
"ตอนที่ริคุมาวันแรก เขาร้องบอกพวกเราเสียงดังว่า มีสุนัขจิ้งจอกด้วยเหรอครับ พวกเรามองหน้ากันงงๆ มองไป รอบๆ ไม่เห็นสุนัขจิ้งจอกสักตัว" พ่อเล่า
"โอ๊ะ สุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวใหญ่ๆ ใช่ไหมครับ เมื่อครู่ผมเห็นอยู่นะ" ริกิบอกกับทุกคน พ่อหันไปสบตากับริวพลางว่า
"ศาลเจ้านี้ผู้ส่งศาลเป็นสุนัขจิ้งจอก"
"โอ๊ะ งั้นที่ผมเห็นก็" ริกิไม่อยากคิดไปเอง
"ไม่น่าเชื่อว่าจะเห็น" พ่อยิ้มกว้าง
"พวกเราถึงจะสืบทอดศาลเจ้ามาแต่ก็ไม่เคยมีใครเห็นผู้ส่งสาส์น มันน่าเศร้านะ พอยูมะรู้เลยดีใจเป็นพิเศษ" สำหรับพ่อแค่รู้ว่าศาลเจ้าแห่งนี้ยังมีผู้ส่งสาส์นสถิตอยู่ก็ดีใจมากแล้ว อย่างน้อยสิ่งที่สืบทอดกันมาไม่ใช่แค่ความเชื่อเพียงอย่างเดียว
"ผมสงสัยครับ ไม่ทราบว่าจะถามดีหรือไม่" อะโซเอ่ยขึ้นหลังจากนั่งฟังอยู่นาน
"เอาสิ ถามได้เลย" พ่อยิ้ม
"ที่ว่ากันว่าก่อนเทศกาลจะมีการส่งจดหมายเชิญผู้คนมาที่งาน 100 ฉบับนั่นจริงหรือเปล่าครับ" อะโซเอ่ยถาม
"เรื่องเล่ากัน พวกเราไม่เคยส่งออกไปหรอก ปกติเวลามีงานก็ติดประกาศอยู่แล้ว คนมาร่วมงานมากกว่านั้นอยู่แล้ว "พ่อตอบ
"งานที่ศาลเจ้าไม่ได้เป็นความลับอะไร ดีเสียอีกมีคนมามากๆ ร้านรวงที่พักจะได้ครึกครื้น" ยิ่งฟังริกิก็ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก ตกลงริคุหายไปไหนเขากลับไปแล้วแต่ภรรยาของริคุเจอจดหมาย ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ
"จะไปเดินเล่นที่ศาลเจ้าก็ได้นะ เดี๋ยวให้ริวพาไป" พ่อหันไปบอกริว
"ก็ดีเหมือนกันครับ" อะโซเห็นด้วย
"ผมอยากจุดธูปเคารพเขาหน่อย" ริกิชี้ไปที่หิ้งของยูมะ
"ได้สิ" ริวลุกไปจุดธูปให้ แว๊บหนึ่งริกิเห็นเด็กหนุ่มนั่งยิ้มอยู่ตรงนี้ เขาเข้ามาที่นี่ได้เห็นอะไรที่ไม่เคยเห็นเหมือนกับเป็นโลกที่ริคุเห็นบางทีการที่เขามาที่นี่อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญก็ได้
" (เราอาจไม่รู้จักกันไม่เคยพบกันมาก่อน ริคุเป็นพี่ชายผม ผมมาตามหาเขาคุ้มครองผมกับเพื่อนๆ ด้วยครับ) " ริกินึกในใจ ดูเหมือนว่าทุกคำพูดเขารับรู้เรียบร้อยแล้ว
ริวพาริกิกับคนอื่นๆ มายังศาลเจ้าที่อยู่ห่างออกไปอีกประมาณครึ่งกิโล เป็นศาลเจ้าใหญ่ อีกทั้งยังงดงามจนอดหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไม่ได้ บริเวณรอบๆ เงียบสงบ
"ใหญ่มาก" อะโซพึมพำ
"คนมาที่นี่มากกว่าศาลเจ้าของเรา" ริวพูดเหมือนตัดพ้อ
"แต่ที่นี่เหมือนไม่มีอะไรเลย" ริกิเอ่ยบอก
"จริงเหรอครับ" ริวย้อนถาม
"อึ่ม"
"ไปด้านในกัน" ริวเดินนำ ทั้งสามเดินตามเข้าไปด้านใน
ที่เมื่อครู่นี้ริกิบอกว่าไม่มีอะไร ดูเหมือนว่าเขาจะพูดผิดไปเสียแล้ว พอเข้าใกล้ศาลเจ้าที่มีการบวงสรวงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งก้าวขาลำบาก บรรยากาศรอบๆ ที่ดูอึมครึมแทบหายไปไม่ออกนี่มันคืออะไร มีเทปพันกั้นเอาไว้ไม่ให้เข้าไปด้านใน ยังเห็นร่องรอยของอุบัติเหตุคราวก่อน ริกิยืนหน้าซีดอยู่ใกล้ๆ อะโซ มือของเขาเย็นเฉียบ ตอนอะโซความเขาไว้สติเขาก็ดับวูบไป
"ไปตามชาวบ้าน" เสียงริวเซย์ตะโกนมาแว่วๆ
"มีใครอยู่บ้าง ช่วยที ช่วยพวกเขาที" เสียงริว
"มีอะไร"
"ตามคนมาเยอะ"
"เอาเครื่องมือมาด้วย"
"ทำไมจู่ๆ ถึงได้ถล่มลงอีก"
ฯลฯ
เมื่อลืมตาขึ้นมากลับพบแต่ความมืดรอบๆ กาย เขาเจ็บที่หัวและก็หลัง พยายามมองไปรอบๆ แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย
"ริกิ ริกิ คุณได้ยินผมไหม" เสียงอะโซอยู่ใกล้ๆ
"ผมอยู่นี่" ริกิส่งเสียงออกไป
"ค่อยยังชั่ว ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม" อะโซถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นอะไร แต่มืดจนมองไม่เห็น" ริกิพยายามหรี่ตามอง ใช้เวลาอยู่พักใหญ่จึงปรับสภาพได้แต่ก็ยังเห็นเพียงเงาตะครุ่ม ๆ
"ริกิ" อะโซเอ่ยเรียก
"ผมอยู่นี่ ผมอยู่นี่" อะโซขยับมาตามเสียงจนกระทั่งคว้าตัวของริกิเอาไว้ได้
"ไม่เป็นไร ผมอยู่นี่แล้ว" ริกิจับแขนอะโซเอาไว้แน่ ทั้งสองค่อยลุกขึ้นคลำหาทางออก จนกระทั่งเจอแสงสว่างเล็กๆ จึงค่อยๆ เดินตามไป
พวกเขาหลุดออกมาจากถ้ำเล็กๆ นั่น ที่แท้ก็มีถ้ำอยู่ใต้ศาลเจ้านี่เองไม่แปลกที่จะถล่มลงมา อาจเพราะฝนตกเมื่อวานด้วยดินนิ่มพวกเขาจึงไม่เป็นอะไรมาก
"ป่าแห่งนี้น่ากลัวแฮะ" อะโซเงยหน้ามองไปด้านบน ต้นไม้สูงใหญ่จนบังแสงอาทิตย์ที่ส่องมายังพื้นเบื้องล่าง
"หมอกหนาขนาดนี้อาจทำให้หลงป่าได้" ริกิเอ่ย
"คุณจับเสื้อผมไว้จะได้ไม่หลง" อะโซหันไปบอก
"เราควรรออยู่ที่นี่ ให้ชาวบ้านมาช่วย" ริกิแนะนำ
"อึ่ม" มองดูรอบๆ
"คุณมีอะไรติดตัวมาบ้าง ถ้าหากต้องติดอยู่ทั้งคืนคงแย่" อะโซไม่อยากบั่นทอนจิตใจแต่เรื่องที่เขาพูดมันเป็นความจริง
"ผมมีเสื้อกันฝน น้ำ ช็อคโกบาร์ มีดพบ ของใช้ส่วนตัวอีกนิดหน่อย" เป้ใบเล็กที่อยู่บนหลัง เป็นของที่ริกิเอาติดตัวมาด้วยเมื่ออะโซบอกว่าจะต้องค้าง เป้ใบไม่ใหญ่มากเขาเลยสะพายมาด้วย
"โอเค ผมมีไฟเล็ก มีดพก อาวุธป้องกันตัว น้ำ" กระเป๋าสะพายข้างของอะโซเปื้อนดินไปหมด แต่ด้านในยังปลอดภัยดี
"เราไม่รู้ว่าในป่านี้มีอะไรบ้าง คงต้องระวัง" อะโซเตือน อย่างน้อยเขาก็คุ้นเคยกับป่าในระดับหนึ่ง ตอนเด็กๆ เข้าไปเล่นในป่าหลังศาลเจ้าอยู่บ่อยๆ ตอนที่ภาวนาให้คนที่อยู่ด้านบนลงมาช่วยพวกเขาให้ได้


## ป่าแห่งความตาย

หมอกที่เห็นเมื่อครู่ตอนนี้ลงหนาจนมองไม่เห็นทาง เงยหน้ามองด้านบนเมื่อไม่กี่นาทียังมีแสงเล็ดลอดลงมาบ้างแต่ตอนนี้กลับมืดสนิท แถมยังเงียบเสียจนไม่ได้ยินแม้เสียงหรีดหริ่งเรไรร้อง แม้เสียงลมหายใจยังได้ยินชัดเสียกว่า อากาศเย็นยะเยือกจนรู้สึกหายใจลำบาก ริกิขยับเข้าใกล้อะโซมากขึ้นมือข้างหนึ่งจับชายเสื้อเอาไว้กำแน่นจนแทบจะหลุดคามือ อะโซใช้แขนข้างหนึ่งกันริกิให้มาอยู่ด้านหลัง ล้วงหยิบอาวุธออกมาจากกระเป๋า สายตาเพ่งมองออกไปข้างหน้า ได้ยินเสียงสวบสาบเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างเดินอยู่บนใบไม้แห้ง ริกิยกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดปากไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา ความรู้สึกหวาดกลัวจนขนหัวลุกเกิดมาก็พึ่งจะได้สัมผัสเป็นครั้งแรก ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเจ้าสิ่งนั้นยืนอยู่ตรงหน้า ทั้งสองยืนนึ่งไม่ไหวติง ก่อนที่มันจะก้าวเข้ามา มีบางสิ่งบางอย่างกระโดดออกไป ปลายลิ้นยาวเกือบวาตวัดเอาเจ้าตัวที่กระโดดออกไปได้ยินเสียกระดูกถูกบดดังกรอบ ไม่นานนักมันก็กลืนลงท้องไป ยืนมองซ้ายมองขวาก่อนจะถอยกับไป
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ไกลออกไปเรื่อยๆ จนเงียบไปในที่สุด ริกิทรุดตัวลงนั่งกับพื้น อะโซถอนหายใจโล่งอก นี่เขาอยู่ที่ไหนกันแน่ มีตัวบ้าๆ แบบนี้อยู่ในป่านี้ด้วยเหรอ
"มันจับสัมผัสจากการเคลื่อนไหว" อะโซเอ่ยกับริกิ
"มันตัวอะไร" ริกิถามเสียงสั่น
"ผมก็ไม่รู้" อะโซเองก็พึ่งจะเคยเห็นครั้งแรกเช่นเดียวกัน
ความคิดที่ว่าจะให้คนข้างบนมาช่วยนั้นเห็นทีจะเป็นไปไม่ได้เสียแล้ว หากรอเขาอาจจะถูกเจ้านั่นทำร้ายเอาก็เป็นได้ ดังนั้นเขาต้องหาทางขึ้นไปด้านบน ทั้งสองเดินกลับมาที่ถ้ำดินที่ชุ่มน้ำทรุดลงมาปิดปากถ้ำเอาไว้หมดแล้ว ทั้งสองทรุดลงนั่งอย่างหมดหวัง
"เราต้องหาทางออกไปจากป่านี้" อะโซเอ่ยบอกกับริกิ
"แต่ถ้าเจอเจ้านั่น" ริกิไม่รู้ว่าในป่านี้มีเจ้านั่นอยู่ตัวเดียวหรือหลายตัว และไม่รู้ว่านอกจากเจ้านั้นยังมีตัวอันตรายอะไรอยู่อีก
"ถึงแบบนั้นเราจะรออยู่ที่นี่โดยไม่รู้ว่ามันจะกลับมาเมื่อไหร่งั้นหรือ" อะโซถอนหายใจ
"ไปก็ได้" ริกิตัดสินใจ หลังจากคิดได้ว่าคนถึงคราวตายอยู่ที่ไหนก็ตายได้ทั้งนั้น สู้ออกไปตายดาบหน้ายังดีกว่าเผื่อโชคดีจะมีชีวิตรอด
"อึ่ม" ค่อยๆ เดินกลับออกไปทางเดิม
แม้มีหมอกลงหนาแต่ยังพอเห็นทางบ้าง พวกเขาค่อยเดินไปตามทิศทางที่คิดว่าเป็นทิศตะวันออกจากตำแหน่งที่เขายืนด้านบนก่อนตกลงมา
เดินออกจากบริเวณที่ตกลงมาไปนานป่าก็มืดลงเรื่อยๆ จนมองเห็นเงาลางๆ อย่างหน้า อะโซเพ่งสายตาเพื่อให้มองเห็นเขาเริ่มลังเล จะไปต่อหรือหยุดอยู่ตรงนี้ดี
"ผลั่ก" อะโซลงไปนั่งอยู่กับพื้นฉุดริกิให้ลงไปนั่งก้นจั้มเบ้า ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งนิ่งยกมือขึ้นมาปิดปากกับจมูกเอาไว้ ตาสีแดงก่ำคู่นั้นกำลังหันมามองพวกเขา มันทำจมูกฟุดฟิดราวกับดมกลิ่น
มันขยับเข้ามาหาอะโซจากนั้นจึงเดินไปที่ริกิ เขาหลับตานิ่งในใจภาวนาไปมันรีบไปให้พ้น หัวใจที่เต้นราวกับเสียงกรอง ความกลัวที่เก็บกักอยู่กำลังจะระเบิดออกมาแล้ว
ความรู้สึกนุ่มๆ ที่ห่อหุ้มเขาเอาไว้ทำให้ริกิค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา หางสีขาวกำลังโอบล้อมเขากับอะโซเอาไว้ ริกิน้ำตาไหลออกมาเฉยๆ สุนัขจิ้งจอกที่เขาเจอเมื่อก่อนหน้านี้ ความรู้สึกที่ถูกปกป้อง เจ้านั่นค่อยๆ เดินไกลออกไปจนไม่ได้ยินเสียงอีก สุนัขจิ้งจอกตัวนั้นเดินออกไปตรงหน้าหันมามองเขาแล้วเดินต่อไป ริกิรีบฉุดอะโซลุกขึ้น
"จะไปไหน" อะโซเอ่ยถาม
"มาเถอะ" เขากึ่งลากกึ่งจุงอะโซตามสุนัขตัวนั้นไป
"คุณเห็นอะไร" อะโซยังคงถามต่อ
"มาเถอะ อย่าพึ่งถาม" เขาวิ่งตามไปจนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง หมอกเริ่มจางลงและค่อยๆ หายไป ตรงใต้ต้นไม้มีร่างใครบางคนอยู่ตรงนั้น ริกิตรงเข้าไปหาอะโซดึงเขาเอาไว้
"อันตราย" อะโซเตือน
"ไม่หรอก นี่คือยูมะ" ริกิเอ่ย
"ยูมะ" อะโซแปลกใจ
"บางทีพวกพ่อของยูมะ อาจจะทำพิธีศพแต่ไม่ได้ฝังยูมะจริงๆ" ริกิก้มลงไปหยิบกระเป๋าที่อยู่ข้างๆ กระเป๋าสตางค์ที่มีบัตรประจำตัวประชาชนและบัตรพนักงานบริษัทของยูมะ
"เราต้องพาเขาออกไป" ริกิหันมาบอกกับอะโซ
"คุณบ้าไปแล้วเหรอ นี่มันเอ่อโครงกระดูก" อะโซกลัวว่าจะมีปัญหาทีหลัง
"เราต้องพาเขาออกไป ออกไปพร้อมกันทั้งสามคน" ริกิเอ่ยบอกกับอะโซ
"คุณนี่มัน บ้าชะมัด ก็ได้ๆ" อะโซหยิบมือถือที่ไม่มีสัญญาณออกมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาทีหลัง จากนั้นค่อยๆ รวบเสื้อผ้าที่มีโครงกระดูกอยู่ด้านในวางเอาไว้บนเสื้อกันฝนของริกิ หมัดเรียบร้อยแล้วช่วยกันหิ้วเดินไปด้วย
อะโซเดินตามริกิไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จุดหมายแต่สิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตได้ก็คือป่าค่อยๆ สว่างขึ้นเรื่อยๆ อะโซถอนหายใจโล่งอกอย่างน้อยก็ออกมาจากป่ามืดๆ นั่นได้เสียที เดินเท้าออกมาไม่นานก็เจอกับไร่องุ่นของชาวบ้าน ทั้งสองทรุดกายลงนั่งบนพื้นด้วยความโล่งอก ชาวบ้านที่กำลังเก็บองุ่นอยู่เห็นพวกเขาเดินออกจากป่าด้วยท่าทางอิดโรยจึงเข้าไปช่วยเหลือและพากลับมายังบ้านของตน อะโซโทรติดต่อกับริวเซย์ พอวางโทรศัพท์ไม่นานพ่อของยูมะก็ขับรถมารับพวกเขาที่อยู่ห่างออกไปจากศาลเจ้าเกือบร้อยกิโล
"โซคดีที่กลับมาอย่างปลอดภัย" พ่อยูมะเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย
"พักผ่อนให้สบายแล้วค่อยกลับ"
"คุณลุงครับ คือพวกผม…." ริกิไม่รู้จะบอกยังไงดี ค่อยๆ วางเสื้อกันฝนที่ห่อโครงกระดูกเอาไว้ด้านในลงกับพื้น
"อะไรเหรอ" พ่อยูมะเอ่ยถาม ริกิค่อยๆ แกะออก พ่อยูมะเห็นเสื้อผ้าถึงกับรีบเข้ามาดูด้วยความตกใจ เสียงแม่ยูมะร้องโหออกมา อะโซยื่นกระเป๋าใบเล็กให้พ่อเปิดออกมาดูแล้วร้องไห้เบาๆ
"ผมไปเจอเขากลางป่า" ริกิเล่า
"ได้กลับบ้านแล้วสินะลูกพ่อ" พ่อยูมะเอ่ยเสียงเครือแม้ใครๆ จะบอกว่ายูมะตายแล้วแต่ความหวังเล็กๆ ยังคิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่ วันที่เกิดเรื่องริคุกับเพื่อนคนจีนบาดเจ็บสาหัสมีร่องรอยกายโดนสัตว์ป่าทำร้ายในขณะที่ยูมะหายไป
"ขอบคุณนะ" พ่อยูมะเอ่ยกับริกิ จากนี้ยูมะจะได้นอนสงบๆ อยู่ที่บ้านเขาเสียที
บ่ายนั้นพ่อจัดการทำพิธีและใส่ยูมะเข้าไปในโลงศพที่ว่างเปล่า ริกิเห็นรอยยิ้มดีใจของยูมะ เขาโค้งให้ริกิก่อนที่ร่างนั้นจะหายไป สุนัขจิ้งจอกสีขาวยังคงวนเวียนอยู่แถวๆ นั้น ริกิรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองตัวเองพึ่งตื่นจากฝันร้าย การที่เขามาที่นี่ บางทีอาจเป็นเรื่องนี้ด้วยก็ได้หากไม่มาเจอยูมะคงถูกลืมอยู่ในป่าไม่สามารถกลับมาบ้านได้
"เอายังไงดี ที่นี่ไม่มีอะไรต้องสืบหาแล้ว ริคุออกจากหมู่บ้านเดินทางกลับไปแล้ว" อะโซเอ่ยถามริกิ
"นั่นน่ะสิ เหมือนกลับมายืนที่จุดเริ่มต้น" ริกิถอนหายใจ
"กลับโตเกียวก่อนดีกว่า ที่เหลือค่อยว่ากัน" อะโซสรุป
เรื่องราวต่างๆ มันจบลงเหมือนกับไม่ได้เกิดอะไรขึ้น อะโซกับริกิยังสับสนอยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเรื่องตำนานเรื่องสัตว์ที่เจอในป่า เรื่องป่าที่แสนจะน่ากลัวนั่น สรุปแล้วคืออะไรกันแน่แล้วยักษ์อสูรที่เขาเจอคิดยังไงก็ไม่เข้าใจอยู่ดี แล้วถ้าริคุยังมีชีวิตอยู่เขาหายไปไหนทำไมถึงไม่ส่งข่าวมาให้ภรรยาเขารู้เลยล่ะ
"หลับพักผ่อนเถอะกว่าจะถึงโตเกียวอีกหลายชั่วโมง" อะโซเอ่ย หลังจากขึ้นชิงกังเซนเพื่อกลับโตเกียว ริวเซย์ขออยู่ต่อเพราะนานๆ กลับมาบ้านทีมีแต่อะโซกับริกิที่กลับโตเกียว
"เหนื่อยจัง" ริกิบ่น
"พักให้หายเหนื่อย แล้วค่อยคิดกันใหม่" ริกิพยักหน้าค่อยๆ เอนกายลงนอน ตอนนี้เลิกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างน้อยตอนนี้ก็เชื่อได้ว่าริคุไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องแปลกๆ ที่นี่ บางทีที่เขาต้องมาอาจเป็นเพราะยูมะเขาคงไม่รู้ว่าจะไปขอความช่วยเหลือกับใคร และคงคิดว่าริกิมีเซนต์เช่นเดียวกับริคุคงช่วยเหลือตัวเองออกมาจากป่าได้แน่นอน รอยยิ้มดีใจของยูมะเมื่อได้กลับบ้าน ถือว่าได้ทำเรื่องดีๆ ก็แล้วกัน


## พบเจอ

เสียงฝนกระหน่ำอยู่ด้านนอกตัวรถ อากาศเย็นขึ้นเล็กน้อย ริกิขยับเสื้อคลุมเขารู้สึกได้กลิ่นอะไรแปลกๆ ก่อนที่เขาจะหลับตาลงอีกครั้งด้วยความเพลีย
"ในที่สุดก็เจอแล้ว" เสียงกระซิบอยู่ข้างหู ทำให้ริกิสะดุ้งตื่น มองไปรอบๆ ไม่มีใครเลย อะโซยังคงนอนหลับอยู่ข้างๆ
"ในที่สุดก็เจอ" เสียงที่ผ่านหูไป บรรยากาศหนักอึ้งรอบตัว หมอกจางๆ ทั้งที่อยู่ในรถ ริกิเอื้อมมือไปบีบแขนอะโซด้วยแรงทั้งหมดเท่าที่มีทำให้อะโซงัวเงียตื่นสีหน้าตื่นตระหนก ไม่แม้แต่ขยับ
"เจอแล้ว ในที่สุดก็เจอแล้ว" สิ่งนั้นค่อยๆ ก้าวเข้ามา ร่างกายสีดำใหญ่โตดวงตาแดงก่ำ ริกิกลืนน้ำลายด้วยความลำบากยากเย็น
"เจอแล้ว ในที่สุดก็เจอแล้ว" พูดซ้ำๆ ด้วยเสียงแหบแห้ง ริกิรวบรวมสมาธิลุกพรวดขึ้นอย่างรวดเร็ย ความรู้สึกหนักอึ้งค่อยๆ หายไป พวกเขายังอยู่ในซิงกังเซนทุกคนต่างกำลังพักผ่อน ริกิถอนหายใจโล่งอก
"มันตามมาที่นี่" อะโซนึกว่าเรื่องต่างๆ มันจะจบลง
"เจอแล้ว ในที่สุดก็เจอแล้ว มันหมายถึงอะไร" ริกิครุ่นคิด เจ้านั่นไม่เหมือนมาทำร้ายเขาสักนิดแล้วท่าทางดูเหมือนกำลังดีใจ
"ผมคิดไปเองหรือเปล่า เจ้านั่นกำลังดีใจ" ริกิเอ่ยบอกกับอะโซ
"ไม่รู้สิ ผมว่าผมเคยเห็นรูปเจ้านั่นอยู่ในหนังสือที่เราอ่านที่วัด" อะโซมั่นใจ
"เดี๋ยวต้องกลับไปอ่านรายละเอียดอีกที แต่ว่าปล่อยแขนผมได้หรือยัง" อะโซเอ่ย ริกิรีบดึงมือกลับ ยิ้มเจื่อนให้
ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากทั้งคู่อีก ริกิกำลังคิดถึงเหตุผลร้อยแปดที่เจ้านั่นจะมาหาเขา ที่ป่านั่นไม่ใช่ว่าจะทำร้ายเขาหรอกหรือ แล้วที่พ่อของยูมะบอกว่าริคุโดนสัตว์ทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส คิดยังไงก็คิดไม่ออกอยู่ดีเมื่อครู่แม้เจ้านั่นจะดูน่าเกลียดน่ากลัวแต่ท่าทางกลับเหมือนกำลังดีใจอยู่ เขานอนคิดจนกระทั่งผล็อยหลับไปอีกครั้ง
มาถึงที่บ้านริกิตอนค่ำ แม่กำลังนั่งกินมื้อค่ำอยู่พอเห็นลูกชายเดินเข้ามารีบลุกเข้าไปกอดด้วยความเป็นห่วง ไม่เจอหน้ากันหลายวันดูแม่ซูบไปเยอะ
"ไปผจญภัยที่ไหนมา" แม่กอดริกิเดินเข้ามาในบ้าน
"ไปหมู่บ้านที่มีข่าวลือเรื่องศาลเจ้ามาครับ" ริกิเอ่ยบอก เดินไปที่ตู้เย็นหยิบชามาโยนให้อะโซ ส่วนเขาหยิบน้ำอัดลมขึ้นมาดื่ม
"ได้เรื่องไหม" แม่เอ่ยถาม
"เหมือนกลับมาที่จุดเดิม เขาบอกริคุกลับออกมาตั้งแต่งานเสร็จ พ่อของเพื่อนเขาออกมาส่งขึ้นรถเอง ออกมาพร้อมกับเพื่อนคนจีน" ริกิถอนหายใจ
"เอาเถอะ ถ้าไม่เจอก็ไม่เจอ ลูกกลับไปเถอะ ถ้าเจ้านั่นยังมีชีวิตอยู่เดี๋ยวโผล่มาเอง ตอนแรกแม่นึกว่าจะเกิดเรื่องเลยไม่ห้ามลูก" แม่ระบายลมหายใจ
"เอกสารนั่นเจ้านั่นฝากมาให้นายเจ้าหนูอะโซ" แม่ชี้ไปที่ซองสีน้ำตาลบนโต๊ะ
"โลกมันไปถึงไหนแล้ว ยังจะมาใช้กระดาษอยู่อีกส่งเมลให้ก็จบ" อะโซบ่น
"แล้วนายคิดว่าเจ้านั่นใช้เทคโนโลยีเก่งหรืองัย" แม่แว๊ดให้
"ก็จริง" อะโซหยิบซองออกมาเปิดอ่าน
"แม่ครับ ผมถามหน่อยสิ บ้านเรามีเชื้อสายองเมียวจิไหม" ริกิวางกระป๋องน้ำอัดลมไว้บนโต๊ะ
"โอ๊ะ ทำไมจู่ๆ ถึงถาม" แม่ทำหน้าแปลกใจ
"ก็ปู่ของอะโซคุงบอกว่า นักบวช องเมียวจิ ยักษ์ ฝาแฝด มาเจอกันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" ริกิยังจำคำของปู่อะโซได้แม่น
"จะว่าไปก็มีนะ เมื่อร้อยกว่าปีได้มั้ง ที่ต้นตระกูลเราเป็นองเมียวจิ แต่ไม่ดังเท่าไหร่หรอก หลังจากนั้นไม่เห็นมีใครพูดอะไร มาถึงตอนนี้คงไม่เหลือสายเลือดบริสุทธิ์แล้วมั้ง" แม่หัวเราะ
"จดหมายที่ส่งไปร้อยฉบับ คนที่ได้รับเป็นชาวต่างชาติ และส่วนใหญ่จะหายสาบสูญ" อะโซอ่านเสียงดัง
"มันแปลกๆ แฮะ" วางเอกสารลงตามเดิม
"ใช่ พ่อนายบอกว่าอาจจะเกี่ยวเนื่องกับพวกค้ายาเสพติดข้ามชาติ หรือที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือพวกค้าอวัยวะในตลาดมืด" นี่มันเรื่องร้ายแรงเสียกว่าภูตผีหรือปีศาจเสียอีก
"แม่ห่วงริคุเหรอ" ริกิถามตรงๆ
"ริคุเป็นลูกแม่ แม่จะไม่ห่วงได้ยังไง แม่ถึงได้บอกว่าลูกก็ทำหน้าที่ของลูก ส่วนแม่ก็ทำหน้าที่ของแม่" แม่บอกกับริกิ
"ทำไมตาแก่ถึงได้ส่งข้อมูลนี้ให้กับผม" อะโซไม่เข้าใจ
"ก็คงเป็นห่วงนายกระมัง เพื่อให้นายระวังมากกว่าเดิม แล้วลูกว่าไงจะกลับเลยไหม ไหนๆ ที่นี่ก็ไม่มีขาวริคุแล้ว" ถ้าริกิกลับไปคงจะดีกว่า
"ขอผมหาข้อมูลบางอย่างก่อน รู้กระจ่างแล้วผมจะไป" ริกิบอกตามตรง เจ้านั่นที่เขาเจอเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นมันต้องมีที่มาที่ไป จะให้เขาทำเฉยไม่รับรู้ได้ยังไง
"ตามใจ อย่าไปเสี่ยงอันตรายมากก็แล้วกัน นายก็เหมือนกันเจ้าหนูอะโซ" หันไปเตือนอะโซ
"รู้แล้วล่ะน่า" รับปากแบบขอไปที
นั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ริกิจึงขอตัวไปนอน เจอเรื่องมาหลายวันคืนนี้จะหลับเสียให้เต็มที่ ส่วนเรื่องพรุ่งนี้ค่อยคิดกันอีกที ริกิไม่เชื่อว่าเขาจะมาที่นี่ด้วยความบังเอิญ สิ่งที่เขาเห็นบางทีอาจจะเป็นสิ่งเดียวกับที่ริคุเห็น ฝาแฝดที่มีอะไรเชื่อมถึงกันมันก็มีอยู่มากมายไม่ใช่หรือ
"ริกิ คุณนอนหรือยัง" เสียงอะโซดังมาจากเตียงชั้นบน
"ยัง ทำไมเหรอ" ริกิเอ่ยถาม ไม่ได้ยินเสียงตอบจากอะโซ ได้ยินเพียงเสียงกุกกัก ทำให้เขาชะโงกขึ้นมามอง เห็นมืออะโซกำลังเกร็งอยู่ เขารีบลุกพรวดขึ้นมา บางสิ่งบางอย่างกำลังคร่อมอะโซอยู่ริกิดึงแขนอะโซอย่างแรงจนสิ่งนั้นหายวับไปกับตา
"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม" กิริเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง อะโซลุกขึ้นมาไอสองสามที สูดหายใจเข้าเต็มปอด
"นึกว่าจะตายเสียแล้ว" อะโซบอกเสียงแหบ ริกิสังเกตเห็นรอยแดงตรงคอ เหมือนรอยนิ้วมือไม่มีผิด
"คอของคุณ" ริกิเดินไปเปิดไฟหลักกลางห้อง เดินไปหยิบกระจกเล็กๆ มาให้ส่องดู ตรงคอของอะโซมีรอยแดงจนช้ำ
"ผมกำลังจะหลับ จู่ๆ รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก" มองดูรอยแดงตรงคอในกระจก
"เหมือนจะเอาให้ตาย" อะโซถอนหายใจ
"ถ้ายังเกิดเรื่องแบบนี้ผมคงวางมือไม่ได้" ริกิบอกตามตรง เหมือนเขาดึงอะโซเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแล้วแบบนี้จะให้วางใจได้ยังไง อีกอย่างความลับเรื่องศาลเจ้าที่ไม่มีทางออกยังไม่กระจ่าง แล้วเจ้าตัวที่พวกเขาเจออก ทุกอย่างผูกเข้ากันแน่นจะยากจะแกะปมนั้นออก
"พรุ่งนี้ผมจะไปที่วัด คุณจะไปด้วยไหม" อะโซเอ่ยถาม
"ไปสิ" ริกิคิดเอาไว้แล้ว ยังไงเขาก็ต้องรู้ให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
"งั้นคุณนอนพักผ่อนเถอะ" อะโซยิ้มบางๆ
"คุณจะลงมานอนข้างล่างกับผมไหม บางทีอาจจะดีกว่านอนข้างบน" ริกิเอ่ยบอก
"ทำไมล่ะ" อะโซทำหน้าสงสัย
"เพราะผมเห็นขาของใครบางคนห้อยลงมา บางทีเขาอาจไม่ชอบให้คุณไปนอนตรงนั้น" ริกิบอกตามตรง
"ก็ได้" อะโซไม่ปฏิเสธหยิบหมอนยื่นให้ริกิ จากนั้นก็ดึงผ้าห่มปีนลงไปด้านล่าง
เตียงไม้แคบๆ ที่ผู้ชายตัวโตๆ นอนกันอยู่สองคน ถึงไม่เบียดกันแต่ก็ขยับลำบากนิดหน่อย แต่แค่คืนเดียวคงไม่เป็นไร อะโซค่อยๆ ข่มตาให้หลับลง


## ความฝัน

กลิ่นกายของริกิทำให้เขาสงบหลังจากที่เกิดเรื่องเมื่อครู่ ช่วงนี้มีแต่เรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นกับเขาทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังใช้ชีวิตปกติดี ใช่ว่าตัวเขาเองจะไม่เคยเจอเรื่องอันตรายมาก่อนแต่เรื่องผีสางหรือยักษ์นี่เกิดมาก็พึ่งจะเคยเจอครั้งแรก แถมยังได้รู้อีกอย่างตระกูลซาวะเคยกลายเป็นยักษ์ เรื่องที่เป็นตราบาปของตระกูลผู้สือทอดเชื้อสายนักบวชที่ยิ่งใหญ่ในอดีต
"ไม่จริง ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น ทุกอย่างที่ข้าทำก็เพื่อปกป้อง" เสียงดังมาแว่ว ๆ ท่ามกลางหมอกหน้า เขาพยายามหรี่ตามองข้างหน้าแต่พบเพียงหมอกที่ปกคลุมอยู่เท่านั้น
"ต่อให้ข้าตายกลายเป็นผีหรือปิศาจข้าก็ยังยืนยันว่าข้าไม่เคยทรยศท่าน" เสียงเหมือนดาบฟันอะไรสักอย่างดังมาเขาวิ่งฝ่าหมอกหนาไปเพียงเพราะอยากรู้ว่ามันคืออะไรกันแน่
"อ๊ากกกก" เสียงร้องดังลั่น ทำเอาคนที่นอนข้างๆ ตกกระใจตื่นขึ้นมาทันที
"อะโซคุง อะโซคุง" ริกิเขย่าอะโซ
"เลือด เลือด" อะโซตกใจตื่นหน้าซีดเผือด
"ใจเย็นๆ คุณฝันไป" เอื้อมมือมาจับมืออะโซเอาไว้
"อะ อึ่ม" ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่งเหงื่อเม็ดโตผุดทั้งใบหน้า
"ไม่เป็นไรนะ คุณแค่ฝันไป" ริกิบีบมือเบา ๆ
"สว่างแล้ว เดี๋ยวสาย ๆ ไปหาปู่คุณกัน" ริกิยิ้มบางๆ ให้ อะโซพยักหน้าเขาฝันหรอก สิ่งที่เขาเห็นเสียงที่เขาได้ยินมันเหมือนจริงมากกว่าความฝันเสียอีก
"ไหวไหม" คลานลงไปจากเตียงชะโงกลงมาถาม
"ไหว ผมไม่เป็นไร" พอตั้งสติได้อะโซก็ผ่อนคลายมากขึ้น
ริกิไม่อยากเซ้าซี้อะไรต่อจึงเดินไปล้างหน้าล้างตา เขาคิดว่าอะโซคงฝันน่ากลัวมากถึงได้ร้องออกมาเสียงดังขนาดนั้น ไว้เดี๋ยวดีขึ้นคงพูดออกมาเอง ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ยังหาคำตอบไม่ได้เขาก็ได้แต่หวังว่ามันจะกระจ่างในเร็ววัน
หลังจากกินมื้อเช้าอะโซพาริกะไปที่วันเพื่อค้นหาข้อมูลที่อยากรู้ต่อ ปู่หายเป็นปกติแล้วจึงมาช่วยด้วยอะโซบอกว่าไม่ต้องแต่ก็ยังดื้อมาช่วยอีก
"เจ้าคงได้อ่านตาเหลือกแน่" เห็นหนังสือที่ทั้งสองขนออกมาแล้วรู้สึกเหนื่อยแทน ไม่รู้ว่าอ่านกี่วันถึงจะหมด
"ผมอ่านหนังสือเร็วครับ แป๊บๆ ก็จบแล้ว" ริกิยิ้มกว้าง
"ช่วยได้มากเลย" อะโซหัวเราะ
"แต่ว่าถ้าเป็นตัวหนังสือยากๆ แบบพวกนี้ผมอ่านไม่ออกนะ" ดับฝันอะโซในทันที สรุปคนอ่านก็ต้องเป็นตัวเอง
"ผมเอาใจช่วย" ริกิยิ้ม
"ครับ ครับ" อะโซถอนหายใจ
พวกเขามานั่งอ่านหนังสือกันที่ระเบียง ลมเย็นๆ นั่งอ่านนอนอ่านชื่นชมธรรมชาติไปด้วย ไม่นานนักริกิก็หลับปุ๋ยอยู่ใกล้ๆ มีหนังสือเล่มใหญ่หนุนหัวอยู่ อะโซเหลือบมองแล้วยิ้มขำๆ อ่านไม่ออกยังอุตส่าห์อยู่เป็นเพื่อนไม่มีอะไรทำง่วงแบบนี้ก็ไม่แปลก
"ปู่ครับ ปู่" ตะโกนเรียกปู่ที่อยู่ด้านใน
"มีอะไรเหรอ" ปู่โผล่หน้าออกมา
"ผมอยากรู้เรื่องอสูร ในอดีตของตระกูลซาวะ" อะโซวางหนังสือไว้บนตัก
"เรื่องมันก็หลายร้อยปีมาแล้ว เพราะเป็นเรื่องที่ไม่ดีเลยไม่มีเอกสาร มีแต่เล่าปากต่อปาก สมัยเด็กๆ ปู่เคยได้ยินมานิดหน่อย" ปู่เดินเข้ามานั่งใกล้ๆ
"ผมอยากรู้ปู่เล่าให้ฟังหน่อย"
"สมัยก่อนเกิดโรคระบาด บรรดาขุนนางจึงให้องเมียวจิช่วยปัดเป่าไล่โรคร้าย ให้ออกไปจากอาณาจักร แต่มีนักบวชคนหนึ่งกลับบอกว่าไม่ใช่เรื่องภูตผีอะไรแต่เป็นโรคต้องรีบหายารักษา แต่กลับถูกมองว่าเป็นเพราะอิจฉาที่องเมียจิได้ทำพิธีแต่ตัวเองไม่ได้ทำ จึงถูกใส่ร้ายและถูกเนรเทศระหว่างการเดินทางมีดินถล่ม นักบวชรูปนั้นหายสาบสูญไป ต่อมาไม่ก็มีคนเล่าว่าเจอนักบวชรูปงามอยู่ในป่าและกลายร่างเป็นยักษ์กินมนุษย์ที่พบเจอ "ปู่ระบายลมหายใจช้าๆ
"มันก็เหมือนตำนานทั่วไป" อะโซสรุป
"มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ เมื่อห้าสิบปีที่แล้วมีคนเข้าไปในป่าและรอดชีวิตออกมา เล่าให้ฟังว่าเขาไปเจอนักบวชรูปงามเข้ามาช่วยเหลือหลังจากที่พวกเขาหลงป่าอยู่หลายวัน พาไปพักที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง คนที่รอดชีวิตมาขาขาดราวกับถูกตัดในคราวเดียว"
"ผมว่ามันแปลกๆ นะปู่ นักบวชเกี่ยวอะไรกับศาลเจ้า" อะโซตั้งข้อสังเกต
"เออ จริงสิ" ปู่ยกมือลูบคาง ที่ฟังมาก็เป็นแบบนั้น
"ตระกูลเราสืบทอดวัดและนักบวชก็คือพระ แล้วทำไมทุกคนถึงคิดว่าเป็นคนในตระกูลซาวะ ไม่ใช่องเมียวจิเหรอ" อะโซย้อนถาม
"ปู่เองก็ไม่รู้ เกิดไม่ทันนี่หว่า" ปู่ส่ายหน้า
"ในหนังสือไม่ได้บอกอะไรเอาไว้เลย" อะโซถอนหายใจ
"ตอนแรกตามหาพี่ชายของเจ้าหนุ่ม แล้วทำไมถึงได้มาสนใจต้นตระกูลเราได้ล่ะ" ปู่ย้อนถามด้วยความสงสัย
"ตอนที่พวกผมกลับมาจากหมู่บ้าน พวกผมเจอเจ้านี่" กางหนังสือออกให้ปู่ดู
"มารอสูรยักษ์" ตัวหนังสือที่เขียนกำกับเอาไว้ทำให้ปู่ขมวดคิ้ว ก่อนจะดึงหนังสือจากมืออะโซไปอ่าน
"มนุษย์ที่ถูกชักจุงให้ทำสัญญากับเทพยักษ์ และถูกความมืดเข้าครอบงำจนกลายเป็นมารคอยรับใช้อสูรยักษ์จนกว่าจะถูกปลดปล่อย"
"อะโซเอ๋ยปู่ว่าเจ้าถูกลากไปข้องเกี่ยวกับเรื่องน่ากลัวเสียแล้ว" ปู่ถอนหายใจ
"สมัยนี้มันยังมีอยู่อีกเหรอ" อะโซส่ายหน้า
"เพราะเรื่องบางเรื่องมันหาคำตอบไม่ได้ ตำนาน ความเชื่อ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นทุกยุคทุกสมัยไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน อสูรเกิดจากกิเลสของมนุษย์" อะโซพนมมือยกมือค้อมศีรษะราวกับฟังพระเทศน์
"ยังจะทำเป็นเล่นอีก" มองหลานตาขวาง
"เอาละ พูดจบแล้ว ลุกได้แล้ว" หันไปบอกกับริกิ
"โอ๊ะทำไมรู้" ริกิลุกขึ้น
"เงี่ยหูฟังขนาดนั้น ไม่รู้ได้ยังงัย" อะโซส่ายหน้า
. "แฮะๆๆ คือเห็นคุยกันออกรสเลยไม่กล้าลุก" ริกิยิ้มเจื่อน
"ที่ปู่เล่าให้ฟังเมื่อกี้ นักบวชคนนั้นอาจไม่ใช่ยักษ์ หรือถ้าเป็นยักษ์ก็อาจไม่ได้เต็มใจแต่ถูกชักจุงหรือใส่ร้าย ผมว่าเรื่องนี้มันแปลกๆ ตั้งแต่ต้นแล้ว บางทีอาจมีองเมียวจิมาเกี่ยวข้อง ที่ปู่บอกว่า พระ องเมียจิ ยักษ์ ฝาแฝดมาอยู่ด้วยกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" อะโซหยุดหายใจ
"และที่แน่ๆ ริคุอาจจะรู้อะไรก็ได้"
"แล้วจดหมายร้อยฉบับนั่นล่ะ" ริกิย้อนถาม
"ตอนนี้สรุปได้ว่า จดหมายที่ริคุได้รับอาจจะมาจากแก๊งค้ายาเสพติดข้ามชาติหรือพวกขายอวัยวะในตลาดมืด ซึ่งตอนนี้ยังสรุปไปได้ว่าริคุมีชีวิตอยู่หรือไม่" แม้คำพูดของอะโซจะทำให้ริกิใจแป้วแต่มันคือความจริง เขานอนฟังทั้งสองวิเคราะห์อยู่นานจนสามารถเข้าใจได้ว่าอะโซเองก็อยากรู้เรื่องต้นตระกูลของตัวเองเช่นกัน แล้วสิ่งที่อะโซสังสัยนั้นเขาเองอยากรู้ด้วย
อาหารเจมื้อค่ำวันนี้มีเต้าหู้ต้มด้วย ริกิกับริคุเป็นคนชอบกินเต้าหู้ต้มเหมือนกัน ตอนเด็กๆ แม่ทำให้กินบ่อยเพราะเป็นอาหารที่ทำง่ายที่สุดแล้ว แต่กลับเป็นอาหารที่เขาจำได้ดีที่สุดที่เขาเคยกินฝีมือแม่ เขาไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมทั้งสองถึงได้แยกกันทั้งๆ ที่พ่อยังพูดถึงแม่ในด้านดีอยู่เสมอ
"มีเติมอีกนะ" อะโซเอ่ยเมื่อเห็นว่าเต้าหู้หมดแล้ว ปกติคนที่วัดไม่ค่อยเติม กินหมดแค่ไหนแค่นั้น
"อึ่ม "ยื่นถ้วย อะโซจึงรับถ้วยไปเติมมาให้ คนที่กินเสร็จต่างทยอยเอาถ้วยชามของตัวเองไปล้าง อะโซกับริกิก็เช่นกัน พวกเขาล้างชามเสร็จกลับมาช่วยกันขนหนังสือเข้าไปไว้ในห้อง หากฝนตกเกรงว่าหนังสือจะได้รับความเสียหาย
"เป็นไปได้ไหมว่า องเมียวจิจะบังคับนักบวชทำสัญญากับเทพยักษ์" จู่ๆ ริกิก็เอ่ยขึ้น
"หรือไม่นักบวชก็อาจจะทำสัญญาเสียเอง" อะโซเดา
"เมื่อเช้าตอนที่ผมร้อง ผมฝันว่ากำลังมีคนโดนตัดหัวอยู่ตรงหน้า" อะโซบอกริกิ
"ฝัน" ริกิทำหน้าแปลกใจ
"อึ่ม คนคนนั้นบอกว่าไม่เคยทรยศท่าน" อะโซถอนหายใจ
"เมื่อยังไม่กระจ่างก็ต้องหากันต่อไป เจ้าบ้านั่นถ้ายังมีชีวิตอยู่ทำไมถึงไม่ติดต่อมา" ริกิอยากให้ริคุโผล่หน้ามาแล้วบอกเขาว่า "โทษที ติดอยู่ในป่า" หรือไม่ก็ "ถ่ายสารคดีติดต่อใครไม่ได้เลย" เขาคงดีดหน้าผากแรงๆ แล้วก็ให้อภัย บ้าชะมัด


## ศาลเจ้ากลางป่า

อะโซอ่านข้อมูลจากตำราโบราณหลายสิบเล่มจึงทำให้รู้ว่าเมื่อก่อนวัดกับศาลเจ้าไม่ได้แบ่งกันชัดเจนเหมือนในปัจจุบันพูดง่ายๆ ว่าเมื่อก่อนที่ไหนมีวัดก็ต้องมีศาลเจ้าแต่ไม่รู้ว่าแยกออกมาชัดเจนตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเพราะอะไรถึงได้แยกออกมาแบบนี้
"ปู่ ป่าด้านหลังวัดเราเคยมีศาลเจ้าหรือเปล่า" อะโซเอ่ยถามในหนังสือมีแผนที่บอกเอาไว้
"เมื่อร้อยกว่าปีก่อนเคยมีอยู่ในแผนที่นะ แต่ปู่ไม่เคยเห็น สมัยเด็กๆ เข้าไปเล่นในป่าบ่อยไม่เคยเจอเหมือนกัน" ปู่ทำท่าคิด ถึงมีอยู่ในแผนที่แต่อาจจะถูกรื้อหรือไม่ก็ทรุดโทรมจนไม่เหลือสภาพแล้วก็เป็นได้
"ผมอยากไปดูหน่อย" อะโซปิดหนังสือ
"เดี๋ยวปู่ให้พระที่เข้าไปเก็บของป่าพาไป" เพราะวัดอยู่ติดกับเขาด้านหลังเต็มไปด้วยทรัพยากรเลี้ยงปากท้องหลายอย่างไม่ว่าจะเป็นหน่อไม้เห็ดหรือผักป่าต่างๆ บางครั้งก็ต้องเก็บมาประกอบอาหารบ้าง ลำพังแค่วัดไม่ได้มีเงินทองอะไรมากมายปัจจุบันก็ได้มาจากการดูแลหลุมฝังศพแต่ทำพิธีต่างๆ เป็นครั้งคราว หากไม่มีชาวบ้านศรัทธาอาจจะไม่มีวัดอีกแล้วก็ได้ในอนาคต
ปู่เดินออกไปเรียกพระลูกวัดที่ชำนาญการหาของป่าและเข้าไปหาบ่อยๆ ในป่าไม่ได้มีสัตว์ร้ายอะไรมีแค่สัตว์ตัวเล็กๆ ที่เห็นมนุษย์ก็รีบหลบเลี่ยงตัวอันตรายทั้งนั้น เพราะสัญชาตญาณทำให้รู้ว่ามนุษย์นั้นโหดร้ายกว่าที่เห็น หายไปพักใหญ่กลับมาพร้อมพระลูกวัด
"พี่ยู พี่เองเหรอครับ" อะโซยิ้มกว้าง สมัยเด็กๆ เคยมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ ยูเป็นญาติห่างๆ พ่อแม่เสียปู่เลยรับมาอุปการะอยู่ที่วัด
"อะโซเหรอ โตขึ้นมากเลย" ยูเข้ามากอดอะโซ
"ต้องบอกว่าแก่ขึ้นมากว่า" อะโซหัวเราะ
"นี่เพื่อนผมครับ ชื่อริกิ" แนะนำให้รู้จักกับริกิ
"ยูครับ" "ริกิครับ"
"เห็นปู่บอกว่านายอยากเข้าไปในป่าด้านหลังเหรอ" ยูเอ่ยถาม
"ครับพี่ พี่เข้าไปบ่อยเคยเห็นศาลเจ้าเก่าๆ หรืออะไรบ้างหรือเปล่า" อะโซเอ่ยถาม
"ถ้าศาลเจ้าไม่เคยเห็นนะ แต่เคยเห็นรูปปั้นชำรุดอยู่บ้าง คิดว่าน่าจะมีคนเอามาทิ้ง "ยูจำได้ว่าเคยเจอแต่นานมากแล้ว ไม่ได้สนใจอะไร อีกอย่างเขาก็แค่เข้ามาเก็บของป่าไปทำอาหารนอกเหนือจากเรื่องนี้ไม่ได้สนใจอะไรเลย
"อยากเห็นจัง" อะโซเอ่ย
"ได้สิ เดี๋ยวพาไป เดี๋ยวพี่ไปเปลี่ยนชุดก่อน ชุดนี้คงไม่ไหว" ใส่ชุดนักบวชเต็มยศเพราะพึ่งออกไปทำพิธีมา
"ได้ครับ เดี๋ยวผมรอ" อะโซยิ้ม ยูจึงเดินกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
ริกิเตรียมจัดกระเป๋า เพื่อเดินทางเข้าป่าคราวนี้เตรียมของทุกอย่างเผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด เรื่องแบบนี้ต้องระวังเอาไว้ก่อนที่จะเกิดเรื่อง
"ขนอะไรไปเยอะแยะ" อะโซชะโงกมอง
"เอาติดตัวไปเผื่อได้ใช้"
"ในป่าชื้น เอาสเปรย์กันแมลงไปด้วยล่ะ" ปู่เตือน เดินไปหยิบยากับสเปรย์มาให้ เพราะไม่รู้ว่าจะโดนตัวอะไรกันบ้าง กันเอาไว้ก่อน
ยูกลับมาด้วยเสื้อผ้ากับหมวกทะมัดทะแมง ด้านหลังแบกตะกร้าใบใหญ่มีมีดอันใหญ่กับพลั่วด้วย อะโซมองด้วยความแปลกใจ
"ไหนๆ ก็เข้าไปแล้วเผื่อได้ของป่ากลับมา" ยูยิ้มกว้าง
"อ้อ ครับ" อะโซเห็นทั้งสองเตรียมตัวอย่างดี เลยเดินไปหยิบเสื้อกันฝน ยากันแมลงแล้วก็มีพก ปกติเขามีมีดอันเล็กติดตัวอยู่แล้ว คราวนี้หยิบอันใหญ่ติดไปด้วยเผื่อได้ใช้งานอย่างที่ริกิบอก
ทั้งสามเดินเข้าป่าด้านหลังไป มีทางเล็กๆ สามารถเดินได้ มีสวนผักที่ปลูกเอาไว้อยู่ด้วย ยังมีหัวไซเท้าไม่ได้เก็บกับผักกาดอีกสองสามแปลง ผักพวกนี้ค่อนข้างทนถึงหิมะตกก็สามารถอยู่ใต้หิมะได้ดี
ยูเดินนำทั้งสองไปยังทิศทางที่ตัวเองเคยเจอรูปปั้นเมื่อนานมาแล้ว แรกๆ ทางเดินมีสามารถเดินอย่างสบายพอสักพักเริ่มรกต้องเอามีดออกมาตัดกิ่งไม้กับเถาวัลย์ที่ระเกะระกะไปหมด จนกระทั่งไปถึงที่จุดหมาย ตรงที่พวกเขายืนอยู่มันเป็นช่องเขา เมื่อเงยหน้าขึ้นไปเห็นเพียงต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นอยู่บนหน้าผา
"นั่นงัยอยู่ตรงนั้น" รูปปั้นเล็กๆ ที่แตกจนเหลือแค่ลำตัว อะโซกับริกิเดินเข้าไปดูใกล้ๆ
"เหมือนรูปปั้นที่วางอยู่ในวัดทั่วไป พี่เคยหารอบๆ แล้วแถวนี้ไม่มีอะไรเลย คิดว่าคงมีคนเอามาทิ้งหรืออาจโดนน้ำพัดมา เพราะที่นี่เป็นช่องเขา" ยูบอกเหตุผล อะโซพยักหน้ามองไปรอบๆ ในขณะที่ริกิกำลังนั่งมองรูปปั้นอันนั้นด้วยความสนใจ มันทำให้เขานึกถึงวันแรกที่เขามาที่โตเกียวแล้วได้เห็นขาที่อยู่ตรงเตียงด้านบน
"ตรงนั้นเป็นอะไรครับ" อะโซเอ่ยถาม สูงขึ้นไปประมาณสี่ถึงห้าเมตรด้านหลังต้นไม้เหมือนมีถ้ำหรือช่องอะไรอยู่สักอย่าง พวกเขาจึงหาทางปีนขึ้นไปด้านบน ก้อนหินและดินที่ทับอยู่ทำให้ขึ้นไปลำบากแต่พวกเขาก็สามารถปีนขึ้นไปจนได้ เมื่อพ้นจากกองหินและดินมีทางเหมือนเป็นบันไดเล็กๆ อยู่
"ริกิ คุณขึ้นมานี่" อะโซตะโกนเรียกริกิ
"ครับ ไปเดี๋ยวนี้" ลุกเดินตามขึ้นไป ยูกับอะโซช่วยกันฉุดริกิขึ้นไปด้านบน
"ก่อนหน้าที่พี่มาที่นี่ยังไม่มีถ้ำตรงนี้" ยูแน่ใจว่าไม่มีช่องตรงนี้แน่นอนเพราะเขากับพระลูกวัดอีกคนเดินหาจนทั่วแล้ว
"บางทีดินกับหินที่ปิดอยู่อาจพึ่งถล่มลงมาก็ได้" อะโซชี้ไปที่กองหินและดินที่พวกเขาปีนขึ้นมา
"มีไฟฉายหรืออะไรไหม จะได้เข้าไปดูข้างใน" อะโซเอ่ยถาม ยูยิ้มหยิบคบไฟออกมาจากจากตะกร้าด้านหลัง
"มีของแบบนี้ด้วย" อะโซหันไปมองหน้าริกิ
"ก็ไฟฉายมันจุดไฟไม่ได้ แถมยังชอบถ่านหมดเวลาเปิดนานๆ แต่เจ้านี่หายห่วง" ยื่นคบไฟให้อะโซ
"นั่นสินะ" ริกิเห็นด้วย จุดคบไฟให้ถือคนละอัน นอกจากจะไม่ดับแล้วยังเป็นอาวุธได้หากเจอสัตว์ป่า ยูเดินป่าบ่อยจนรู้ว่าอะไรที่มีประโยชน์ ทั้งสามเข้าไปด้านใน จากทางเข้าแคบ ๆ ค่อยกลายเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ ส่องไฟไปรอบ ๆ
"นี่มันศาลเจ้า" อะโซพึมพำเดินไปที่ตะเกียงเก่า ที่วางเรียงรายอยู่ตรงผนัง ถึงแม้จะดูทรุดโทรมแต่สามารถจุดไฟได้ เขาไล่จุดไฟจนสว่างไปทั้งถ้ำ
"ศาลเจ้านี่นา" อะโซมั่นใจของทุกชิ้น ที่เห็นอยู่ตรงหน้านี่มันศาลเจ้าจริงๆ ริกิใจหายวาบนึกถึงตำนานศาลเจ้าที่ไม่มีทางออก ไม่หรอกเมื่อครู่เข้ายังเข้ามาจาก.....
"อะโซคุง ทางออกล่ะ" ริกิถามเสียสั่น
"ก็ที่เรา" อะโซวิ่งกลับไปทางเดิม ช่องทางเที่เข้ามาเมื่อครู่มันหายไปแล้ว
"อะโซคุง ไหนล่ะ ทางออกอยู่ไหน" ริกิตะโกนถาม
"ก็เมื่อครู่นี้ มันอยู่ตรงนี้" ทั้งสามพยายามหาทางออกจนแล้วจนรอดก็ไม่เจอ สุดท้ายจึงเดินกลับมาที่ห้องโถงแห่งนั้นเหมือนเดิม หมอกสีขาวๆ ค่อยๆ ลอยมา อะโซถอยมาหาริกิ
"พี่ยู เราต้องอยู่รวมกัน" อะโซบอก
"มันเกิดอะไรขึ้น" ยูงงงวยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"ใจเย็นๆ ไม่มีอะไรหรอก" อะโซปลอบ เสียงดังเหมือนคนกำลังเดินอยู่บนใบไม้ อะโซจับมีดพกที่เอวไว้แน่น เตรียมพร้อมหากมีอะไรโผล่ออกมา
"นึกแล้วว่ามันไม่น่าจะมีศาลเจ้าอยู่ตรงนี้" ยูเสียงสั่น
"ไม่หรอก มันมีจริงๆ" ริกิพยายามตั้งสติ บรรยากาศหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ จนพวกเขาหายใจแทบไม่ออก ริกิถอยออกมาจนชนเขากับอะโซ
"ไม่เป็นไร" อะโซกระซิบบอก
"เจอแล้ว ในที่สุดก็เจอแล้ว" เสียงที่ริกิได้ยืนตอนอยู่บนชิงกังเซน เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามใบหน้า มือเท้าเย็นเทียบเขาอ้าปากพะงาบ ๆ พยายามหายใจ
"ในที่สุด เจ้าก็มาแล้ว" สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทำให้ทั้งสามแทบสิ้นสติ ยูยืนนิ่งเป็นก้อนหินอะโซขยับเข้ามาหาริกิจับด้ามมีดเอาไว้แน่น ถึงไม่มั่นใจว่ามีดจะทำอะไรเจ้าตัวนี้ได้แต่คงดีกว่าไม่มีอะไรป้องกันตัวเลย
"มาแล้ว เจ้ามาแล้ว" มันส่งเสียงซ้ำๆ ริกิกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
"เจ้ามาแล้ว เจ้ามาแล้ว" มันชี้ไปที่ก้อนหินใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ริกิหันไปมองตรงก้อนหินที่มันชี้ มันไม่ได้ทำร้ายพวกเขา สิ่งที่ต้องการคืออะไร
"มันจะทำอะไร" อะโซกระซิบถาม
"ไม่รู้" ริกิไม่รู้จริงๆ แต่เจ้านั่นก็ยังชี้อยู่ตรงนั้น ริกิพยักหน้าเดินไปที่ก้อนหินก้อนนั้น ในขณะที่ยูยืนนิ่งจนอะโซต้องลากไปด้วย
ริกิสำรวจก้อนหินตรงหน้า มันก็แค่ก้อนหินธรรมดาเหมือนกับที่เจอทั่วไปแล้วมันมีอะไรพิเศษหรือยังไง ส่องคบไฟไปรอบๆ หินก้อนนี้อาจถูกผลักมาปิดทางตรงนี้อยู่ก็ได้ แต่ว่ามันใหญ่เกินกว่าที่มนุษย์ทั่วไปจะทำได้ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสหินก้อนนั้นก่อนที่จะวูบไป


## นักบวช

"ข้าไม่เคยทรยศท่าน และข้าก็ไม่เคยหันหลังให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น" น้ำเสียงหนักแน่นแต่เย็นเยือกจนเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว พยายามหรี่ตาเพื่อมองข้างหน้าให้ชัดขึ้นแต่กลับเห็นเพียงแค่เงาราง ๆ
"เจ้าทำสัญญากับอสูร เหตุใดเจ้าถึงได้ทำเช่นนั้น" เสียงหนึ่งตอบกลับมาทั้งเกรี้ยวกราดและดุดัน
"ข้าอยากช่วยทุกคน ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ" เสียงสะอื้นอ้อนวอนราวกับจะขาดใจ
"เจ้าทำผิดต่อผู้คน จงใช้ชีวิตที่เหลือชดใช้เสีย"
"ไม่ ปล่อยข้า ปล่อยข้า" เสียงร้องอ้อนวอนทุรนทุรายท่ามกลางหมอกหนาค่อยๆ ไกลออกไป ไกลออกไป
"ริกิ ริกิ" อะโซเขย่าริกิอย่างแรง ทำให้เขาลืมตาขึ้นมา
"ผมเอ่อ"
"คุณล้มลงไป ดีที่ไม่เป็นอะไรมาก" อะโซเอ่ยบอกกับริกิ
"แล้ว"
"เจ้านั่นหายไปแล้ว"
"ตรงนี้คงขังอะไรเอาไว้สักอย่าง" ริกิเอ่ย ที่นี่เป็นศาลเจ้าโบราณที่หายไปร่วมร้อยปี ความจริงแล้วไม่ได้หายไปไหนเลยอยู่ที่นี่มาตลอดเพียงแต่ถูกทำให้หายไปเท่านั้น สมัยโบราณองเมียวจิผู้มีพลังแก่กล้าสามารถทำในสิ่งที่มนุษย์ไม่อาจเข้าใจได้
"ขัง"
"ใช่ ถ้าผมเดาไม่ผิด น่าจะเป็นบรรพบุรุษของคุณ" ริกิเอ่ย เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกนั้น แม้จะถูกขังแต่กลับไม่มีความรู้สึกของความช่วงร้ายเลย กลับรู้สึกเจ็บ เศร้า และโดดเดี่ยว
"ทำไมถึงขัง" อะโซย้อนถาม
"ผมก็ไม่รู้" ริกิส่ายหน้า
"เราควรเปิดออกดูไหม" ยูที่นิ่งมาตลอดเอ่ยถามขึ้น
"ถ้าเปิดแล้วจะเป็นยังไง" อะโซตั้งคำถาม
"พวกเราหาทางออกไปจากที่นี่ก่อนดีไหม แล้วค่อยไปบอกให้ทุกคนมาช่วยกัน" ริกิไม่อยากทำอะไรบุ่มบ่าม
"ก็ดีเหมือนกัน" ทั้งสามเดินกลับไปที่ทางออกเดิม แต่กลับเป็นผนังถ้ำที่ราวกับตรงนั้นไม่เคยมีทางออกใด ๆ ทั้งสิ้นสุดท้ายก็วนกลับมาที่เดิมมันไม่มีทางออกจริงๆ
"บางทีถ้าเปิดตรงนี้ อาจจะมีทางออกก็ได้" อะโซสรุป เป็นข้อสรุปที่ไม่สามารถบอกได้ว่าจะจริงหรือไม่แล้วบางทีสิ่งที่ถูกขังอยู่ด้านในนั้นอาจมาทำร้ายพวกเขาก็ได้แต่หากไม่ทำอะไรสักอย่างพวกเขาคงติดอยู่ในนี้โดยที่ไม่มีใครรู้
"เปิดเถอะ" ริกิบอก หากจะต้องมาอยู่ตรงนี้ก็สู้ให้รู้ไปเลย
"ผมเห็นด้วย" ยูสนับสนุนอีกแรง
"ก็ได้" สองเสียงแน่นอนอะโซต้องยอมอยู่แล้ว ปักคบไฟเอาไว้ก่อนจะช่วยกันดันหินก้อนใหญ่ออกไป
ก้อนหินที่หนักอึ้งปิดอยู่ตรงนั้นมาหลายปีเหมือนจะฝังติดแน่นอยู่ ยูเอาพลั่วที่พกมาด้วยขุดไปรอบๆ เพื่อให้หินขยับ ทั้งสามออกแรงช่วยกันอีกครั้ง ก้อนหินขยับออกไปนิดหน่อย พวกเขาไม่รู้ว่าพยายามผลักก้อนหินนานขนาดไหน ความมืดทำให้พวกเขาไม่รู้ว่าด้านนอกเกิดอะไรขึ้นบ้าง
"ไม่นึกว่าพกมาขุดหน่อไม้จะได้ใช้งาน" ยูหอบแฮ่กๆ
"อีกนิดก็น่าจะได้แล้ว" ริกิมองไปที่ก้อน
"งั้นพยายามอีกหน่อย" ทั้งสามกัดฟันช่วยกันขยับหินก้อนใหญ่อีกครั้ง
"ครืด ครืด…." หินค่อยขยับออกไปทีละนิด เพียงชั่วครู่เสียงลมพัดโหยหวนฟังดูน่ากลัวราวกับเสียงร่ำไห้ของขุนเขาและต้นไม้ ทั้งสามยกมือขึ้นปิดหูเอาไว้ควันสีขาวค่อยๆ ลอยออกมาลอยไปทั่วบริเวณราวกับยินดีที่ได้ออกมา
"แย่แล้ว" อะโซคว้าแขนริกิเอาไว้สัญชาตญาณบอกให้ระวังเอาไว้ดีกว่า
"นายท่าน ในที่สุด" เจ้าตัวน่าเกลียดน่ากลัวโผล่ออกมาอีกครั้ง มันคุกเข่าแทบเท้ากลุ่มควันสีขาวที่อยู่ตรงหน้า ควันสีขาวค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมาจนเห็นได้อย่างเด่นชัด
"เจ้าต้องลำบากมานานสินะ" เสียงเย็นยะเยือกแต่กลับฟังกังวาน
"เจ้า มีสายเลือดของคนผู้นั้นสินะ มานี่สิ" เรียกทั้งสามคนเข้าไปหา ทั้งสามถอยไปชิดผนังถ้ำจู่ๆ เจออะไรที่ไม่เคยเจอแล้วใครจะกล้าเข้าไปใกล้ล่ะ แล้วยังมีเจ้านั่นอีก ส่ายหัวโดยไม่ได้นัดหมาย
"ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก ส่วนเจ้า" เอื้อมมือมาแตะเจ้าตัวน่าเกลียดนั่น เพียงครู่กลายเป็นมนุษย์ไม่สิยักษ์เหมือนในภาพวาดไม่มีผิดตัวสีแดงมีเขา
อะโซหันไปมองหน้าริกิเหมือนปรึกษาว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ ริกิพยักหน้าจะได้รู้เสียทีว่าคืออะไรกันแน่ ทั้งสามเดินกล้าๆ กลัวๆ เข้าไปหาใจเต้นรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก
"เจ้ามีสายเลือดของคนผู้นั้นอยู่จริงๆ "เอ่ยกับริกิ รอยยิ้มที่ยิ้มนั้นดูอ่อนโยนจนรู้สึกได้
"ส่วนเจ้าก็เป็นลูกหลานของข้า อย่าได้กลัวไปเลย ข้าถูกขังอยู่ที่นี่มาร้อยกว่าปี ไม่ได้คิดจะทำร้ายใคร"
"ทำไมถึงได้ถูกขังเอาไว้" ริกิเอ่ยถาม
"ข้าจะไม่เอ่ยถึงมันอีก ไม่คิดว่าจะไม่ได้ออกมาเสียแล้ว เมื่อได้ออกมาข้าก็ไม่มีอะไรติดค้างอีก" บรรยากาศที่หนักอึ้งเมื่อครู่ดูผ่อนคลายลงจนรู้สึกโล่งใจ เจ้ายักษ์ที่อยู่ตรงนั้นเข้าไปกระซิบบอกอะไรบางอย่างกับคนผู้นั้น
"แบบนี้นี่เอง เพราะเลือดของพี่ชายเจ้าทำให้อาคมที่ขังเจ้านี่ไว้สลายจนออกมาได้และขอบคุณเจ้าที่ปลดปล่อยข้า จากนี้ข้าไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้วขอให้พวกเจ้าจำไว้ว่าข้าไม่ได้ทรยศใคร" รอยยิ้มแสดงความโล่งใจก่อนที่ทั้งสองจะค่อยๆ หายไป
"ปู่ ปู่ อยู่นี่ครับ อยู่ทั้งสามคน" เสียงเอะอะดังขึ้น ทำให้อะโซงัวเงียตื่นขึ้นมา พอลืมตาก็เห็นพระลูกวัดนั่งอยู่ใกล้ๆ
"เจ้าเด็กบ้า ปู่ห่วงเสียแทบแย่" จับคอเสื้ออะโซเขย่าๆ อย่างแรง
"ปู่พอแล้ว คอจะหัก" อะโซแกะมือออกเล่นเขย่าเสียหัวสั่นหัวคลอน
"อื้อ" ริกิกับยูงัวเงียตื่น พวกเขายังคงมึนงงอยู่กับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ปู่ครับตรงนี้มีห้องด้วย" เสียงเรียกทำให้ปู่เดินเข้าไปด้านใน สิ่งที่เห็นอยู่นั้นคือโครงกระดูกที่นั่งพิงผนังถ้ำ มีเศษผ้าที่จารึกข้อความเอาไว้อยู่หลายพับและข้าวของบางส่วน ปู่กับพระลูกวัดยืนสวดส่งวิญญาณ
"พวกนายหายไปตั้งห้าวัน พวกเราตามหากันแทบแย่" พระรูปหนึ่งเอ่ย
"ห้าวันเลยเหรอ" อะโซย้อนถาม
"ก็ใช่น่ะสิ ทั้งชาวบ้าน ตำรวจออกมาช่วยตาม" อีกคนหนึ่งบอก
"อย่าบอกนะว่าตาแก่นั่นให้ลูกน้องมาช่วยตาม" อะโซส่ายหน้า
"ก็ใช่น่ะสิ ลูกหายไปทั้งจนจะไม่ให้ตามได้ยังไง" เสียงฟังดูคุ้นหู พอเงยหน้าก็เห็นคนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาตัวเองตั้งแต่เกิดยืนถอนหายใจโล่งอก
"จำได้ด้วยเหรอว่ามีลูกชาย" อะโซพึมพำ
"อะโซคุง" ริกิดึงแขนเอาไว้ เป็นเชิงบอกว่าพ่ออะโซคงห่วงจริงๆ
"เจ้าหนูริกิ มาได้จนถึงนี่เลยนะ" หันมาคุยกับริกิ
"รู้จักผมด้วยเหรอ" ริกิมองหน้าพ่ออะโซ
"จะไม่รู้จักได้ยังไง ตอนคลอดก็ชั้นนี่แหละที่พาไปโรงพยาบาล" หัวเราะเสียงดังทั่วถ้ำ
"เอาล่ะ ทำงานๆ เด็กๆ ไปเก็บหลักฐาน แล้วแจ้งเจ้าหน้าที่วัตถุโบราณให้มาตรวจสอบว่าของใหม่หรือของเก่า" พอเจ้าหน้าที่ระดับสูงอย่างพ่อของอะโซมาลงพื้นที่เรื่องยากก็ดูเป็นเรื่องง่ายไปเสียหมด
พอมานั่งคิดดูแล้วเรื่องลึกลับที่เกิดขึ้นมันมาจากเหตุบังเอิญทั้งนั้น เริ่มจากที่ริคุไปที่หมู่บ้านบูชายักษ์ ที่นั่นมีการสะกดยักษ์เอาไว้ซึ่งเป็นองเมียวจิที่มีเชื่อสายกับแม่ของทั้งสอง ตอนที่ริคุตกลงไปทำให้เลือดล้างอาคมยักษ์ตนนั้นจึงออกมาและตามริคุแต่ไม่พบจนกระทั่งมาเจอริกิที่มีเชื่อสายเดียวกันทำให้ยักษ์ตนนั้นพยายามพาริกิมาที่นี่เพื่อปลดปล่อยเจ้านายตัวเองและคนผู้นั้นคือนักบวชตระกูลซาวะที่ถูกใส่ร้ายว่าเป็นยักษ์กินมนุษย์และกลายเป็นศาลเจ้าที่คอยกักขังมนุษย์ที่หลงป่า อะโซถอนหายใจโล่งอกที่เรื่องบ้าๆ นี่จบลงเสียที
"เหมือนจะโล่งใจ" ริกิเอ่ย
"โล่งใจที่เรื่องนี้มันจบลง" อะโซพยักหน้า
ทั้งสองหันมามองหน้ากันเจอเรื่องลึกลับมามากมาย สุดท้ายก็ไม่ได้ข่าวของริคุอยู่ดี ที่ตามไปตามมากลับเสียเวลาเปล่าไม่รู้ว่าเจ้าหมอนั่นหายไปไหนกันแน่ปรึกษาแม่ก่อนจะกลับดีไหมหรือจะปล่อยเรื่องเอาไว้แบบนี้ ยังไงก็รู้สึกกังวลเหมือนกับเรื่องมันไม่ได้จบแค่นี้เซนส์ของคู่แฝดเหรอ คิดไปคิดมาเสียงที่ช่วยเขาอยู่ตลอดเวลายามคับขันนั่นคือเสียงใคร จนกระทั่งตอนนี้ยังไม่มีคำตอบอยู่ดี
"กลับไปพักผ่อนกันเถอะ ที่นี่ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ นานๆ มาเจอกันเสียที กินข้าวกับพ่อหน่อยเป็นไง" พ่อเข้ามากอดคออะโซ
"เจ้าหนูริกิด้วย" หันมาบอกริกิ อะโซทำท่าฟึดฟัดแต่กลับถูกล็อกคอเอาไว้ ลากทั้งคู่ออกไปจากถ้ำ เอาดีๆ พอมาเห็นข้างนอกอย่างนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนศาลเจ้าอะไรนั่น
ไม่มีใครเอ่ยเรื่องที่เกิดในถ้ำเพราะไม่รู้ว่ามันคือความจริงหรือความฝัน บางทีอาจจะอยู่ในที่ที่อากาศน้อยจนทำให้เกิดภาพหลอน โครงกระดูกที่เจออาจจะเป็นนักบวชที่มาบำเพ็ญและป่วยตายอยู่ก็ได้ หินก้อนใหญ่ขนาดนั้นเอารถมาขุดยังคิดว่าใช้เวลานานกว่าจะเคลื่อนออกไปได้ แค่แรงของเขาสามคนจะผลักหินออกไปได้จริงหรือ


## ตอนที่ 14 กลับบ้าน

ตอนที่ออกมาจากป่าแม่ของริกิอยู่ที่วัดด้วยพอเห็นริกิแม่รีบวิ่งเข้ามากอดเขาเอาไว้แน่น เสียงแม่สั่นได้ยินเสียงถอนหายใจโล่งอก ริกิเห็นแม่น้ำตาคลออาจเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าแม่รักและห่วงเขาจริง ๆ แม่กอดเอวริกิเอาไว้แล้วพาไปด้านใน หลังจากเรื่องต่าง ๆ จัดการเรียบร้อยที่วัดจึงเหลือคนอยู่ไม่กี่คนออกไปทำพิธีบ้างไปช่วยในป่าบ้าง ปู่เองก็ต้องคอยดูแลเจ้าหน้าที่ที่ยังทำงานไม่เสร็จ
"คงต้องมานั่งคุยกันเสียที" แม่เอ่ยหลังจากเงียบอยู่นาน
"นั่นน่ะสิ เจ้าพวกนี้ก็โตจนคิดได้หมดแล้ว" พ่อของอะโซเอ่ย
"อะไร อย่าบอกนะว่าพ่อนอก…."
"ปึ๊ก"
"เจ็บนะ"
"คิดได้นะไอ้เด็กเปรต" ฝ่ามือของแม่ตบผัวะเข้าที่หัวอะโซจนคะมำเจ็บอีกต่างหาก
"สมควรคิดอะไรบ้าๆ" พ่อหัวเราะ
"เอาล่ะที่จะคุยไม่ใช่เรื่องนั้นหรอก พ่อกับยัยนี่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กลูกก็รู้ แล้วยัยนี่ยังข่มพ่ออย่างกับพ่อเป็นเบ้"
"อย่านอกเรื่อง" แม่ริกิตาเขียว
"พ่อกับแม่ของริกิทำงานด้วยกัน เป็นตำรวจสืบสวนพิเศษอาชญากรรมข้ามชาติ" พ่อหยุดดูปฏิกิริยาของทั้งคู่
"แล้วงัย" ทั้งสองนิ่ง อะโซเอ่ยเบาๆ
"ที่พ่อพาลูกกลับไทยเพราะเรื่องนี้ ตอนนั้นพ่อกลัวลูกจะเป็นอันตรายเลยแยกทางกับแม่" เสียงแม่หม่นลง
"ผมเข้าใจครับ พ่อเป็นห่วงพวกผม แม่เองก็มีหน้าที่ต้องทำ" ริกิสรุปสั้นๆ
"คดีที่แม่ตามกับอะโซมาเกือบสิบปี วันหนึ่งที่ริคุมาหาแม่แล้วบอกว่าเขาไปเจอเรื่องแปลกๆ เข้า อยากให้แม่สืบแต่แม่ติดเรื่องที่ต้องตามแก๊งนักศึกษาต่างชาติในมหาลัย" สีหน้าแม่ดูเสียใจจนเห็นได้ชัด
"ริคุมาหาแม่" ริกิถามเสียงดัง
"อึ่ม ริคุบอกว่าตอนไปถ่ายสารคดีเจอเรื่องแปลกๆ เข้า แล้วต่อมาเขาบอกว่าเมียเขากับลูกหายไป แม่เลยส่งคนไปสืบมันคล้ายๆ กับคดีที่พวกเรายังปิดไม่ได้ ริคุบอกว่าจะกลับไปที่ไทย จนกระทั่งลูกมาแม่ถึงได้รู้ว่าริคุหายไป" แม่สูดหายใจเข้าเต็มปอด ค่อยๆ ระบายลมหายใจออกมาช้าๆ ราวกับทำให้จิตใจสงบลง
"ริกิ แม่ขอโทษที่ไม่ได้ดูแลลูก" แม่ยิ้มเจื่อน ความรู้สึกผิดที่มีมากเกินกว่าที่จะได้รับการอภัย
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ แต่ผมไม่เห็นรู้ว่าหลินท้อง" ริคุไม่เคยพูดเรื่องนี้กับเขาและหลินก็ไม่พูดเช่นกัน
"เดี๋ยวนะ หลินหายตัวไป แล้วหลินที่บอกว่าริคุหายตัวไป ผมงงไปหมดแล้ว" ริกินึกได้ว่าคนที่ติดต่อเขามาคือหลิน แต่เมื่อกี้แม่บอกว่าหลินหายตัวไป
"หลินติดต่อลูก" แม่ทำเสียงสูง
"ใช่ครับ"
"ขอข้อมูลให้แม่หน่อย ซาวะนายไปสืบที" หันไปบอกพ่ออะโซที่นั่งฟังอยู่
"ใช้งานเก่งเสียจริง ชั้นตำแหน่งสูงกว่าเธอนะ" พ่ออะโซตาเขียว
"หรือไม่ทำ" หันมามองตาขวาง
"ทำครับ เจ้าหนูริกิเอาข้อมูลมาให้อานะ" ยิ้มหวานกับริกิ
"ได้ครับ แม่ครับซองสีน้ำตาลผมใส่ไว้ในลิ้นชักในห้องนอน" ริกิหันไปบอกแม่
"อึ่ม แล้วนี่ลูกจะเอายังไงจะกลับไทยเลยมั้ย" ตอนนี้เรื่องกลับมาที่จุดเริ่มต้น ริกิวางใจไปได้เปรอะหนึ่งเพราะแม่รู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ยกเว้นเรื่องลึกลับที่ริกิไม่ได้บอกแม่เรื่องแบบนี้บอกไปใครจะเชื่อกันถ้าหากไม่ได้เจอกับตัว
"ที่บ้านแม่เป็นศาลเจ้าหรือเปล่าครับ" ริกิเอ่ยถามด้วยความอยากรู้
"ใช่แล้วเจ้าหนู ยัยนี่หนีมาเป็นตำรวจเพราะเรื่องนี้แหละ ศาลเจ้าใหญ่ด้วยนะ" พ่อของอะโซหัวเราะ
"พ่อก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ หนีไปเป็นตำรวจ" อะโซเค่นเสียง
"ก็อยู่กับยัยนี่สนุกกว่านี่นา แถมแม่แกก็บอกว่าเป็นตำรวจเท่กว่าเป็นพระตั้งแยะ" พ่อของอะโซบอก
"ขอโทษที่ผมคิดโง่ๆ ไปเอง" อะโซพึมพำ
"เจ้าหนูอะโซ ขอบใจที่ดูแลริกิมาตลอดนะ นายเจ๋งมาก" แม่ริกิยกนิ้วให้
"ริกิ แม่ว่าลูกกลับไปหาพ่อก่อนดีกว่า ที่เหลือแม่สืบต่อเอง ได้ข่าวแล้วแม่จะติดต่อไป ที่สำคัญระวังตัวด้วย" แม่กอดริกิเอาไว้
ใจจริงไม่อยากยอมรับว่าเขาตามมาได้แค่นี้แต่มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ เขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่สามารถทำอะไรได้ เขามาอยู่ที่นี่ร่วมเดือนแล้วต้องกลับไปทำงานเสียที ถึงแม้ตอนนี้จะทำงานผ่านคอนเฟอร์เร้นท์ก็ตามที
"ผมฝากด้วยครับ" กอดแม่เอาไว้
"เจ้าหนูอะโซ ฝากริกิด้วยนะ นายเป็นคนเดียวที่ชั้นไว้ใจ" เอื้อมมือมาบีบไหล่อะโซเบาๆ
"รู้แล้วครับ" ถึงไม่ยอมรับว่าถูกแม่ของริกิควบคุมอยู่ก็เหอะ เอาจริงๆ กลายเป็นเบ้ให้แม่ของริกิทั้งพ่อทั้งลูก แถมเวลาเจอแม่ก็ชื่นชมแม่ริกิเสียอีก
"ลูกกลับไปบ้านก่อนนะ เดี๋ยวแม่เคลียทุกอย่างเสร็จแล้วจะตามไป" กอดริกิอีกครั้ง
งานสืบสวนยังต้องไปต่อเรื่องบางเรื่องแม่ไม่ได้บอกริกิเองไม่ได้อยากรู้เช่นกัน ถึงเวลาที่เขาต้องกลับไทยแล้วภาวนาว่าให้ได้ข่าวริคุบ้าง ในฐานะพี่น้องเขาเป็นห่วงริคุไม่น้อยเช่นกัน
ริกิออกเดินทางอีกสองวันต่อมาอะโซมาส่งที่สนามบิน เขาเข้ามากอดริกิเป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าสนิทกันหลังจากที่ผจญภัยด้วยกันมาเกือบเดือน ดูเหมือนเขารู้สึกใจหายอยู่ไม่น้อย
"แวะมาเที่ยวที่ไทยบ้างนะ เดี๋ยวผมพาคุณเที่ยวเอง" ริกิเอ่ยบอก
"ได้สิ เดี๋ยวผมหาเวลาแวะไปเยี่ยม" อะโซยิ้มกว้าง
"เดินทางปลอดภัย" ตบไหล่เบาๆ ริกิพยักหน้าลากกระเป๋าที่เต็มไปด้วยของฝากสำหรับพ่อที่แม่จัดมาให้ บางทีแม่คงรักพ่ออยู่ตอนนี้จึงไม่มีคนใหม่ สำหรับริกิแล้วถ้าทั้งสองคนกลับมาคืนดีกันอีกครั้งคงดีไม่น้อย
"ถ้านายไม่อยู่แล้ว ก็บอกฉันหน่อย ฉันคิดถึงนายอยู่นะ" ริกิพึมพำ ยกกระเป๋าขึ้นรางเพื่อเช็กอินทิ้งเรื่องราวต่างๆ เอาไว้เบื้องหลัง
ริกิมาถึงกรุงเทพฯตอนเช้า นั่งแอร์พอร์ตลิ้งมาต่อรถไฟลงหน้าบ้านพอดี เหนื่อยล้ากับการเดินทางสุดๆ ทักทายเจ้าหน้าที่ด้านล่าง ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องพักตัวเอง เปิดหน้าต่างประตูตรงระเบียงไล่กลิ่นอับ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนตรงโซฟาด้วยความอ่อนล้า
"ปะป๊าหนูเหงา" เสียงหนึ่งทำให้ริกิสะดุ้งตื่น ท้องฟ้าโพล้เพล้ใกล้ค่ำ ว่ากันว่าประตูของสวรรค์กับนรกจะเปิดออกพร้อมกัน ริกิค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง เขายกมือขยี้มามองภาพที่เห็นตรงหน้า
"น่ากลัว" เขาพึมพำ ภาพที่เคยเห็นตอนอยู่ที่ห้องนอน เขารวบรวมความกล้าสูดหายใจเข้าเต็มปอดข่มความกล้ว
"ถ้าแบบนี้ไม่ชอบ จะไปไหนก็ไป ไม่ไปจะแช่งให้" ยังรู้สึกงงตัวเองว่าพูดแบบนั้นออกไปได้ยังงัย สมองประมวลผลไม่ทันหรือยังง่วงอยู่
"ปะป๊าหนูเหงา" ร่างของเด็กเล็กๆ ตรงหน้า แม้จะเห็นไม่ค่อยชัดแต่ก็พอดูออก
"ปะป๊าที่ไหน ยังไม่ได้แต่งงานเว้ย" ริกิเสียงดัง ดูเหมือนจะสะดุ้งทำท่าเหมือนจะร้องไห้
"เอาแล้วไง ไอ้ริคุอะไรที่มึงมองเห็นนี่กูไม่ชอบเลยจริง" ริกิยกมือขึ้นทาบหน้าผากตัวเอง
"ปะป๊า"
"พี่"
"ปะป๊า"
"พี่ พี่ ได้ยินหรือเปล่า" ริกิตะโกน
"พะ พี่" ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"ขอหนูอยู่ด้วย" เด็กคนนั้นน้ำตาร่วงผล็อย
"ก็ได้ๆ ไม่หาให้กินนะ ไม่เรียกด้วย เวลากินอะไรก็กินด้วยกันไปไหนก็ไปด้วยกัน แล้วก็เป็นเด็กดี" ริกิถอนหายใจพูดออกมาได้เป็นชุดเหมือนมีคนสั่งให้พูด เอาเถอะคงไม่ได้มาร้ายแน่ๆ ไม่เป็นไรกระมั้ง
เสียงเพลงจากมือถือดังลั่นห้อง ริกิเอื้อมมือไปกดค่อยๆลืมตาขึ้น พ่อโทรมานั่นเอง
"ครับ มีไรครับ"
"หลับอยู่เหรอ" เสียงพ่อดังมา
"อึ่ม ตื่นแล้ว ไม่สิพึ่งตื่น มาถึงก็นอนหลับเป็นตาย" ค่อยๆ ลุกขึ้น หาวหวอดๆ
"งั้นพักก่อน ไว้เดี๋ยวว่างๆ แวะมาหาพ่อนะ" พ่อกดวางไปแล้ว ริกิวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ เมื่อกี้ฝันไปเหรอ ฝันแปลกๆ แฮะ แต่ว่าเขาเหลือบมองมือข้างหนึ่งที่ถืออะไรอยู่ ตุ๊กตาเหรอมาจากไหนเขาจำไม่ได้ว่าซื้อมา ดูๆ ไปก็น่ารักดีหรือว่าที่ฝันเมื่อครู่ช่างเถอะ ลุกเอามันไปใส่ไว้ในตะกร้าใส่ของจุกจิกที่อยู่ตรงชั้นข้างกระจก เอาจริงๆ ตอนนี้เลิกกลัวไปแล้ว หลังจากที่เจอเรื่องน่ากลัวกับอะโซ ต่อไปชอบ กลัว รู้สึกอย่างไรจะพูดไปอย่างนั้นบางทีมันคงจะดีกว่าก็ได้


## ตอนที่ 15 บ้านเดิม

หลังจากเมื่อคืนหลับเป็นตาย เช้านี้ริกิตื่นขึ้นมาแต่เช้าแวะไปตลาดซื้อวัตถุดิบเพื่อไปทำกับข้าวให้พ่อกิน นานๆ แวะไปหาเสียทีอยากทำกับข้าวอร่อยๆ ให้พ่อ ตอนสมัยยังอยู่กับพ่อ พ่อมักพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าผู้ชายทำกับข้าวได้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งแน่นอนเป็นใคร ใครก็อยากมีเสน่ห์ให้สาวรักสาวหลงกันทั้งนั้น แต่บังเอิญว่าเขาไม่ได้อยู่โรงเรียนสหถึงจะได้เจอผู้หญิงง่ายๆ อยู่ในโรงเรียนชายล้วนแถมยังมีฝาแฝดที่เหมือนกันอย่างกับแกะ พูดถึงเรื่องสมัยมัธยมแล้วมีแต่เรื่องน่าอาย หิ้วถุงผักกับเนื้อมาที่รถแวะซื้อขนมครกโบราณไปด้วยสองกล่องจากนั้นจึงขับรถไปบ้านพ่อ บ้านพ่อของริกิอยู่ชานเมืองยังมีทุ่งนาแปลงผักให้เห็นตลอดสองข้างทาง ชีวิตวัยเกษียณอยู่บ้านเลี้ยงปลาสวยงาม เลี้ยงไว้ดูเองไม่ได้เอาไปขายที่ไหนเพาะเองเลี้ยงเองมีความสุขตามประสา จอดรถเอาไว้ตรงลานด้านหน้า พ่อนอนอยู่ใต้ถุนบ้านบนเก้าอี้ไม้สักตัวโปรดที่ซื้อมาเมื่อหลายปีก่อน
"อ้าว มาวันนี้เหรอ" พ่อผงกหัวขึ้นมามอง
"ครับ พ่อกินอะไรยัง ผมซื้อของมาจะทำกับข้าวให้" ริกิชูถุงให้ดู
"ยัง ทำอะไรล่ะ อยากกินต้มแช่บ พ่อซื้อกระดูกหมูอ่อนมาแช่ตู้ไว้ไม่ได้ทำเสียที" พ่อหัวเราะ ซื้อมาจะทำแต่พอถึงเวลาทำขี้เกียจเสียอย่างนี้
"ได้ เดี๋ยวผมทำให้กิน" ริกิวางถุงของที่ซื้อมาเอาไว้บนโต๊ะ เดินไปหยิบอีกโต้เดินออกไปที่สวนหลังบ้านตะไคร้ ใบมะกรูด ข่า มีครบทุกอย่าง เก็บมะเขือเทศที่ออกลูกมาด้วย ส่วนใหญ่พ่อปลูกไว้ตามมีตามเกิดมันเลยขึ้นไม่ค่อยสวยแต่เก็บกินได้ตลอดปี ทุ่งนาชอบคนรู้จักเขียวชอุ่มไปด้วยต้นข้าวช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลยงามพอได้น้ำเลยงามมาก
เอาของที่พึ่งไปขุดมาล้างจนสะอาดเตรียมตัวทำกับข้าว เอากระดูกหมูมาล้างใส่ผงเบกกิ้งโซดาคลุกเอาไว้เพื่อให้กระดูกหมูนุ่มขึ้น ของที่ต้องมีติดบ้านไม่ขาดคงเพราะได้อิทธิพลมาจากแม่เจ้าผงนี่มีอยู่ทุกครัวเรือนของคนญี่ปุ่นเรียกว่าเอาไว้ใช้งานได้สารพัดประโยชน์ ระหว่างรอก็จัดการหุงข้าว พอไม่มีใครอยู่ด้วยพ่อเลยซื้อแกงถุงมากินเสียส่วนใหญ่ ริกิไม่ค่อยชอบให้กินแต่ตัวเองไม่ได้อยู่ด้วยคงห้ามไม่ได้มาก
"ไปหาแม่เป็นยังไงบ้าง" พ่อเข้ามานั่งคุยกับริกิ ครัวอยู่ใต้ถุนบ้านยกพื้นสูง บ้านหลังนี้เป็นมรดกที่พ่อได้รับมารวมถึงที่รอบๆ นี้ด้วย แบ่งกันเป็นแปลงๆ แต่พี่น้องพ่อส่วนใหญ่ขายทิ้งหมดอยู่ชานเมืองไม่มีใครอยากมาอยู่มีแต่พอที่ชอบที่นี่มาก
"ก็ดีครับ แต่ผมยังไม่เจอริคุเลย ไม่รู้ว่าหมอนั่นเป็นยังไงบ้าง" ริกิถอนหายใจ
"ไม่เป็นไรหรอก เจ้านั่นดวงแข็งจะตาย" ไม่รู้ว่าพ่อปลอบใจริกิหรือคิดแบบนั้นจริงๆ
"แม่บอกว่าริคุไปเจอเรื่องไม่ชอบมาพากลตอนถ่ายสารคดี" ริกิเล่าให้ฟัง
"งั้นแสดงว่าลูกรู้แล้วว่าแม่ทำงานอะไร" พ่อเอ่ยถาม
"ครับ"
"แม่ของลูกน่ะเก่ง เก่งมากจริงๆ จนพ่อคิดว่าถ้ามาอยู่กับพ่อที่นี่เสียดายความเก่ง" พ่อยิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อพูดถึงแม่
"พ่อก็เลยเลิกกับแม่" ริกิย้อนถาม
"จากกันด้วยดีน่ะ พ่อเป็นคนบอกเองว่าเดี๋ยวลูกโตก็กลับไปหาเอง อีกอย่างพวกลูกมาอยู่ที่นี่ปลอดภัยกว่าด้วย" เพราะงานแบบนั้นไม่รู้ว่าจะเจออันตรายอะไร
"ผมนึกว่าพ่อจะเลิกรักแม่แล้วเสียอีก" ริกิพูดไปลงมือทำกับข้าวไป
"ความรักมันมีหลายอย่าง การเห็นคนที่เรารักมีความสุข เราก็มีความสุขด้วย พ่อชอบชีวิตสันโดษ เลยกลับมาอยู่ที่นี่ เลี้ยงปลาปลูกผักมองธรรมชาติ ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่หาได้ทุกวัน" พ่อยิ้มกว้าง ตั้งแต่พ่อย้ายมาอยู่ที่นี่สุขภาพดีขึ้นมากคงเพราะได้ออกกำลังกายทางอ้อมจากการเลี้ยงปลา
"พ่อ ผมเห็นพ่อเล่นพระ สะสมพระเอาไว้เยอะเคยเจออะไรแปลกๆ บ้างหรือเปล่า" จู่ๆ ก็ถามขึ้นมา
"ก็มีบ้าง ถามทำไมเหรอ"
"ตอนผมไปญี่ปุ่นผมเจออะไรแปลกๆ หลายอย่างเลย จากที่ไม่เคยเห็นกลับเห็นได้ชัดเจนมาก ตอนผมบวชแล้วสึกออกมาผมจะเห็นเป็นแค่ควันลาง ๆ แต่ตอนไปที่นั่นผมเห็นชัดเจนเลย" ริกิเล่า
"อันนี้พ่อก็ไม่รู้แฮะ ปกติพ่อก็แค่รู้สึก ถ้ามีอะไรแปลกๆ ก็ขนลุก แต่ถ้าเป็นเจ้านั่นตั้งแต่สมัยเด็กก็นั่งเล่นนั่งคุยกับใครก็ไม่รู้อยู่คนเดียว" พ่อเล่าให้ฟัง
"แล้วทำไมผมไม่รู้" ริกิแทบไม่เคยเห็นเลย
"จะรู้ได้ยังไงก็เอาแต่นอนตลอด" พ่อหัวเราะ เพราะตอนเด็กๆ ริกิเป็นพวกประหยัดพลังงานชอบนอน ริคุชวนไปเที่ยวไปเล่นไม่ยอมไปเอาแต่นอนอย่างเดียว
"บางทีอาจเพราะริคุใช้พลังงานมากไปลูกเลยง่วงตลอดมั้ง" บอกขำๆ พลางว่า
"กลิ่นหอมเชียว"
"รออีกแป๊บหนึ่งพ่อ ตุ๋นหน่อยจะได้นุ่มๆ" หรี่ไฟปิดฝารอให้กระดูกเปื่อย
"เมื่อคืนผมนอนฝัน ว่ามีเด็กอ้วนๆ มาขออยู่ด้วยกับผม" ริกิเล่า
"แล้วลูกว่าไง" พ่อทำท่าอยากรู้
"ผมก็บอกว่าถ้าอยากอยู่ก็อยู่"
"สงสัยว่าเพราะพ่อทำขวดแตกกระมัง" พ่อบอกกับริกิ
"ขวดแตก" ริกิทวนคำ
"อึ่ม สมัยปู่อยู่เขาเล่นของ ตอนปู่เสียพ่อได้กล่องมาใบหนึ่งรวมสารพัดของขลัง ลูกก็รู้ว่าคนอื่น ๆ ไม่มีใครเอาหรอกเพราะน่ากลัวพ่อเลยยกกลับมา เมื่อวันก่อนพ่อทำความสะอาดเลยเผลอวางขวดเอาไว้แล้วมือไปโดนเลยร่วงแตก สงสัยเป็นกุมารมั้ง" พ่อพูดทีเล่นทีจริง
"พ่อล้อเล่นหรือเปล่า" ริกิส่ายหัว
"ตอนเด็กๆ ริคุมันก็บอกพ่อบ่อยๆ ว่าบ้านเรามีเด็กด้วย ถ้าจะพูดไปก็เหมือนพี่น้องมั้ง เล่นกันมาตั้งแต่เด็ก" พ่อหัวเราะ
"ฟังแล้วขนลุก" ริกิเปิดหม้อต้มดู ค่อยๆ ช้อนฟองออก ปรุงรสต้มยำ
" ริคุมันบอกบ่อยก็เลยคิดว่าสงสัยจะมีอยู่" พ่อสรุป
"อึ่มๆ พ่อกินเลยไหมสุกแล้ว" ริกิปิดเตา
"อึ่ม กินเลย" ริกิเดินไปหยิบชามใบใหญ่มาใส่ต้นแช่บที่พ่ออยากกินเอาไปวางไว้ที่โต๊ะ ผัดลูกชิ้นปลาเพิ่มอีกอย่าง ยกหม้อข้าวออกไปไว้บนโต๊ะ
"เวลาไปไหนมาไหนชวนเขาไปด้วยจะได้ช่วยคุ้มครอง" พ่อบอกกับริกิ
"อึ่ม" ยื่นจานข้าวให้
"บ้านแม่เป็นศาลเจ้าใช่ไหม" จู่ๆ ริกิก็เอ่ยถามพ่อ
"เห็นบอกว่าเหมือนกัน แต่พ่อไม่เคยไปหรอก อะโซบอกว่าแม่ของลูกไม่ชอบแต่งตัวเชยๆ เลยหนีมาเรียนที่เมืองหลวง" พ่อซดน้ำแกงอย่างเอร็ดอร่อย
"เรื่องของแม่น่ะพ่อไม่ค่อยถามหรอก เขาจะบอกออกมาเอง ถึงเขาจะเป็นคนแบบนั้นแต่เป็นคนที่ใส่ใจคนรอบข้างนะ" แม้จะไม่ค่อยได้ติดต่อกันแต่ความทรงจำดีๆ ยังมีให้กันเสมอ ริกิไม่เคยได้ยินพ่อพูดถึงแม่ในด้านไม่ดีเลยสักครั้ง
"อร่อยมาก นานๆ ได้กินของอร่อยเสียที เติมข้าวให้พ่อหน่อย" ยื่นจานเปล่าให้ คนทำหน้าบาน
"ไว้ผมจะมาทำให้พ่อกินบ่อยๆ" ริกิยื่นจานข้าวคืนให้
"เอาที่สะดวก ว่างค่อยมา"
"โอ๊ะ จริงด้วยแม่ฝากของมาให้พ่อเยอะเลย เดี๋ยวผมไปเอามาให้" ริกิลุก
"อิ่มแล้วเหรอ"
"ยัง แต่เดี๋ยวลืม" ลุกออกไปที่รถ เอาของฝากที่แม่ยัดกระเป๋ามาให้เต็มไปหมด รวมๆ แล้วก็ได้ประมาณกระเป๋าใบเล็กใบหนึ่ง ริกิยกมาไว้ที่ม้านั่ง
"ทั้งหมดนั่นแหละ ว่าง ๆ ค่อยเปิดดูก็แล้วกัน" ริกิกลับมานั่งแทะกระดูกหมูต่อ
"จริงด้วย พ่อบอกว่าปู่เลี้ยงกุมารใช่มั้ย" ริกิเอ่ยถาม
"ก็น่าจะใช่นะ เด็กๆ พ่อเคยเห็นเด็กอยู่ในห้องปู่ พอเข้าไปไม่เจอใครเลย อย่างโกก็เจอเด็กฟันยาวไล่กัดตอนเข้าไปขโมยขนมปู่" น้องชายคนเล็กของพ่อที่ย้ายไปอยู่กับภรรยาที่มาเล
"แสดงว่าบ้านเราก็มีของเหมือนกัน" ริกิพยักหน้า
"ปู่เป็นคนฮ่องกงใช่ม้า เขาค่อนข้างจะเชื่อเรื่องพวกนี้นะ ตอนมาทำโรงทอผ้ามีคนแนะนำให้ลองเอามาเลี้ยงดูแล้วจะร่ำรวย พอเอามาก็รวยจริงๆ" พ่อซดน้ำพรวด ๆ
"แล้วทำไมพ่อจน" ริกิย้อนถาม
"พี่น้องแย่งกันไง พ่อได้บ้านได้ที่ตรงนี้ก็ดีถมแล้ว เพราะเมื่อก่อนมีแต่ป่าเขาเลยไม่อยากได้กัน ดีที่ย่ามาอยู่เลยกลายเป็นของย่า" ดูพ่อจะไม่ค่อยอยากเข้าไปยุ่งกับครอบครัวเท่าไหร่
"ริกิเอ้ย ไม่ต้องรวยหรอกแค่ตัวเองมีความสุขก็พอ" พ่อยิ้ม เป็นมื้อที่กินข้าวได้มากกว่าปกติ ซดน้ำแกงต้มแซ่บอย่างเอร็ดอร่อย ครอบครัวของริกิทั้งฝั่งพ่อและแม่ลึกลับซับซ้อนกว่าที่คิดเอาไว้มากทีเดียว
คืนนี้ริกิค้างที่บ้านพ่อไม่ได้ค้างมานานห้องยังอยู่ จำได้ว่าเคยแย่งเตียงที่อยู่ฝั่งหน้าต่างกับริคุ เตียงยังอยู่ที่เดิมหน้าต่างเป็นแบบเปิดออกไปแล้วมีไม้ค้ำแต่ติดมุ้งลวดกันยุงเอาไว้ ความรู้สึกอันแสนคุ้นเคย ริกิสวดมนต์เสร็จก็นอนเล่นจนเผลอหลับคามือถือ
"กลับมาแล้วเหรอ" เสียงนุ่มเย็นฟังแล้วสบายหู
"อึ่มกลับมาแล้ว" ขานรับด้วยความเคยชิน เสียงเด็กๆ หัวเราะกันคิกคัก ริกินอนสะลึมสะลือครึ่งหลับครึ่งตื่น ตรงเตียงที่เขานอนที่คนนั่งอยู่ข้างๆ เขาลืมตามองเห็นรางๆ ก่อนจะหลับตาหลงเพราะความง่วงอีกครั้ง


## ตอนที่ 16 จดหมายจากแดนไกล

ริคุนั่งเล่นกับเด็กคนหนึ่งที่กองทราย เขามองไม่ชัดว่าเป็นใครจำได้ว่าวันนั้นอากาศร้อนมาก ร้อนจนเหงื่อเปียกชุ่มไปทั้งตัว ยิ่งร้อนก็ยิ่งทำให้ง่วงริกินอนเหยียดอยู่ตรงแคร่ใต้ถุนบ้านเสียงพ่อคุยกับย่าอยู่ในครัว ตอนนี้แทบไม่อยากขยับตัวไปไหน จู่ ๆ ก็มีเด็กคนหนึ่งแต่งตัวแปลกๆ มานั่งใกล้ๆ เอามือเย็น ๆ วางไว้ตรงหน้าผากความเย็นทำให้เขารู้สึกดีขึ้น แต่ถึงแบบนั้นก็ยังอ้าปากหาวหวอดๆ จนสุดท้ายก็หลับไป
"เด็กคนนี้ขยันนอนเสียจริง" เสียงย่าดังมาแว่ว ๆ
"เขายังเด็กปล่อยเขาไปเถอะ" เสียงพ่อ
"นอนหลับให้สบายนะ เราจะนั่งเฝ้าเอง" น้ำเสียงเยือกเย็นแต่กลับแฝงไว้ด้วยความอบอุ่น ทำให้เขาหลับต่อไปได้อย่างง่ายดาย
"ไม่มาเล่นด้วยกันเหรอ" เสียงของริคุตะโกนเรียก
"ปล่อยริกินอนไปเถอะลูก น้องเขาง่วง"
เสียงเพลงกล่อมเด็กดังมาแว่วๆ ทำให้ริกิยิ่งหลับลึกมากกว่าเดิม อาจจะเป็นเพราะร่างกายอ่อนล้ามาตลอดจากการเดินทางและเจอเรื่องราวต่างๆ วันนี้ถึงได้รู้สึกง่วงได้ขนาดนี้ยังไงไม่ต้องไปทำงาน ไม่เป็นไรนอนต่ออีกพักก็แล้วกัน ความรู้สึกสบายๆ ว่างเปล่าแบบนี้รู้สึกดีเหลือเกิน
"ริกิ ริกิ สายแล้วนะลูก กินอะไรไหม" เสียงพ่อตะโกนเรียกอยู่หน้าห้อง พ่อกำลังจะออกไปซื้อของที่ตลาด
"อื้อ" ขานรับแล้วค่อย ๆ งัวเงียลุกขึ้นจากที่นอน เดินไปเปิดประตู
"เกี๊ยวน้ำ กุ้ยช่าย น้ำเต้าหู้" อยากกินหลาย ๆ คนอยากไหน ๆ ก็ไปตลาดคงมีอยู่แล้ว
"ได้ ถ้าออกไปข้างนอกก็ปิดบ้านด้วยนะ ขโมยขโจรมันเยอะสมัยนี้" พ่อยิ้มแล้วเดินลงบันได
ริกิปิดปากหาวฝันแปลกมาทั้งคืนไม่รู้ว่าคิดฟุ้งซ่านหรือนอนแปลกที่ เพราะไม่ได้มาที่นี่นานพอกลับมาเลยไม่ชินเท่าไหร่ ออกมาจากห้องล้างหน้าล้างตา ยืนมองทุ่งนาที่เขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตา สำหรับคนที่เห็นตึกอยู่ทุกวันอย่างริกิแล้วมันสวยจนไม่สามารถหาคำมาบรรยายได้
"พี่จ๋า สวยใช่ไหม" เสียงเด็กกระซิบผ่านหูไป ทำเอาริกิขนแขนตั้งสะดุ้งตัวโยน
"มาดีๆ น่ากลัวไม่เอา" ริกิบอกตรงๆ แบบนี้มันน่าตกใจไม่ใช่เหรอ เรื่องได้ยินเสียง เห็นภาพแปลกๆ หากคิดไปถึงสมัยบวชแล้วพระอาจารย์เคยสอนว่ามันคือกิเลสหากเราไปหลงมัวเมาคิดว่าตัวเองมีญาณวิเศษจะทำให้ถูกครอบงำได้โดยง่ายเพราะบวชเรียนมาหนึ่งพรรษาเต็มๆ จึงทำให้ริกิมองทุกอย่างเป็นแค่พลังงานและไม่ยุ่ง เมื่อจิตสั่งแบบนั้นก็เลยไม่เห็นหรือเห็นแค่เป็นกลุ่มควันโดยปริยาย แต่เมื่อริคุหายไปเหมือนกับจิตยอมรับว่าสิ่งลึกลับพวกนี้มีตัวตนจึงทำให้เห็นได้อย่างชัดเจน สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของมนุษย์คือจินตนาการของตัวเองถึงริกิจะไม่ยอมรับเท่าไหร่แต่มันคือความจริง เมื่อจิตกำหนดความคิดก็ก่อให้เกิดภาพต่างๆ เมื่อเป็นแบบนั้นการจะกลับไปสู่จุดเดิมเป็นไปได้ยาก ตอนนี้สิ่งที่ทำได้คือทำตัวให้ชินจะได้ไม่เป็นบ้าไปเสียก่อน
ยิ่งบ้านโบราณที่ปลูกมาหลายสิบปีแบบนี้ สิ่งลี้ลับก็มักจะมาปรากฏให้เห็นอยู่บ่อยๆ ถึงแม้จะมีคนอยู่ก็ตาม ผีสางเทวดาที่มาสถิตอาศัยอยู่เรือนเพื่อคุ้มครองเจ้าของเรือน แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครจะเห็นได้ถ้าคลื่นไม่ตรงกันจริง ๆ ก็ไม่มีวันได้เห็นริกิถึงได้โมโหจิตของตัวเองที่จูนหาเรื่องพวกนี้ได้ง่ายมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นการนอนจึงเป็นสิ่งที่ทำให้ริกิไม่ต้องมองเห็นสิ่งเหล่านี้
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเอื้อมมือไปรับคนที่โทรมาไม่ใช่ใคร อะโซนั่นเอง
"ผมโทรมากวนหรือเปล่าครับ" น้ำเสียงคุ้นเคย
"ไม่กวนครับ กำลังยืนมองทุ่งนาอยู่" ริกิหัวเราะ
"งั้นเหรอครับ ดีจัง"
"โทรมาแต่เช้า มีอะไรหรือเปล่าครับ" ริกิย้อนถาม
"ครับ เอ่อ จะพูดยังไงดี" อะโซเงียบไปชั่วครู่
"ครับ" ริกิเดินไปหาที่นั่งคุย
"จำที่เราตกไปในอ่างน้ำได้ไหม" อะโซย้อนถาม
"จำได้ครับ" เรื่องน่ากลัวแบบนั้นใครจะจำไม่ได้ล่ะ
"เมื่อวานพวกพ่อผมได้รับแจ้งว่าเจอโครงกระดูกแปลก ๆ จำนวนมากอยู่ในบ่อน้ำกลางป่าเขาก็เลยพาผมไปด้วย มันเหมือนกับสระน้ำที่เราเห็นไม่มีผิด ผมเลยขอให้พ่อหาอย่างละเอียด เจ้าหน้าที่ลงไปงมใต้บ่อนั่นเจอโครงกระดูกและกะโหลกศีรษะมนุษย์ทั้งหมด13 กะโหลก" อะโซระบายลมหายใจ
"คนที่แจ้งเป็นชาวบ้านที่เข้าไปหาของป่า ตอนนี้ทางเราปิดข่าวเอาไว้ และพิสูจน์อัตลักษณ์ระบุตัวว่าเป็นใครบ้าง" ราวกับอะโซจะบอกว่าบางทีริคุอาจจะอยู่ในนั้นก็ได้
"ครับ ขอบคุณที่โทรมาแจ้ง" ริกิเอ่ยบอก
"คุณไม่อยากรู้หรือครับ" อะโซย้อนถาม
"ถ้าเขาไม่อยู่แล้ว ผมคงทำอะไรไม่ได้" ริกิบอกตามตรง
"ไว้ผมจะติดต่อไปใหม่นะ" อะโซวางสายไปแล้ว ริกิยังนั่งนิ่งอยู่กับที่ถ้าสิ่งที่อะโซพูดจริงริคุอาจจะเป็นหนึ่งในโครงกระดูกนั่น แต่ริกิยังเชื่อมั่นว่าริคุยังไม่ตายเซนส์ของฝาแฝดมันต้องเชื่อมโยงกันบ้างสิ ความรู้สึกเหงา เศร้าใจ อยากร้องไห้ เขาไม่รู้สึกถึงสิ่งเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย
"ริกิ พ่อมาแล้ว" เสียงพ่อดังอยู่ใต้ถุนบ้าน เขาจึงเลิกคิดลงไปหาพ่อ
ของที่สั่งได้ครบหมดทุกอย่าง พ่อขี่มอเตอร์ไซด์ไปซื้อให้ที่ตลาดสดที่ห่างไปอีกประมาณห้ากิโล ชานเมืองแบบนี้รถไม่เยอะขี่ได้สบาย
"โอ๊ะมีข้าวต้มหัวหงอกด้วย" ริกิเปิดถุงดู
"อึ่ม หากกินยาก พ่อซื้อมาสองถุง เอาไปกินสิ" ริกิเห็นเจ้าเด็กน้อยยืนเกาะโต๊ะน้ำลายหลายไหลอยู่ พอเห็นแบบนี้ก็เหมือนเด็กธรรมดาทั่วไป
"ไม่เป็นไรครับ มากินด้วยกันนี่แหละ" ริกิพูดจบเด็กน้อยยิ้มกว้างจนตาหยี
"อึ่ม" พ่อพยักหน้า
"พ่อเสียบกาน้ำร้อนไว้แล้วอยากกินชากาแฟก็มี" พ่อหยิบจานชามออกมาวาง
"แค่น้ำเต้าหู้ก็พอแล้ว" ริกิเทน้ำเต้าหู้ใส่แก้ว
"นาน ๆ ลูกจะมากินกับพ่อเสียที" วันนี้พ่ออารมณ์ดีเป็นพิเศษ
"เพราะเมื่อก่อนผมมัวแต่ทำงาน คิดว่าทำงานได้ตำแหน่งดีๆ จะทำให้ชีวิตมั่นคง แต่ตอนนี้ผมรู้สึกอิจฉาพ่อที่มาอยู่สงบๆ แบบนี้" ริกิบอกตามตรง
"เพราะพ่อเจออะไรมาก เลยอยากใช้ชีวิตอย่างสงบ ว่าแต่ลูกหยุดงานนานขนาดนี้ ไม่มีปัญหาเหรอ" พ่อเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"ตอนนี้ผมก็ทำงานอยู่ครับ แค่ไม่เข้าบริษัทเท่านั้นเอง" มันสมองของบริษัทอย่างริกิไม่มีใครอยากจะเสียไปหรอก อีกอย่างตอนนี้ไม่ว่าอยู่ที่ไหนก็สามารถทำงานได้
"อร่อยจัง" กินน้ำเต้าหู้กับกุ้ยช่าย คงมีแต่ริกิคนเดียวกระมัง
"พ่อครับ เมื่อกี้อะโซโทรมา" ริกิเอ่ยขึ้น
"มีอะไรด่วนเหรอ" พ่อเงยหน้าจากอาหารเช้าตรงหน้า
"เจอโครงกระดูกในบ่อเยอะเลย กระดูกคน" ริกิมองดูปฏิกิริยาของพ่อ
"เลยเดาล่วงหน้าว่าอาจจะมีของริคุอยู่ในนั้น" พ่อเดาถูกเผง
"อึ่ม"
"ไม่มีหรอก หมอนั่นยังไม่ตาย" คำพูดหนักแน่นของพ่อ ริกิไม่รู้ว่าพ่อสัมผัสได้หรือปลอบใจตัวเองว่าตราบใดยังไม่เจอหมายความว่ายังไม่ตาย
"นั่นสินะ" ริกิพยักหน้า
"แล้วทำไมถึงได้คิดว่าต้องมีริคุ" พ่อย้อนถาม
"ตอนที่ผมไปที่บ้านแม่ พ่ออาจจะไม่เชื่อ ผมกับอะโซถูกดึงลงไปในอ่างน้ำแต่กลับไปโผล่ที่บ่อน้ำนั่น" ริกิจำความกลัวตอนนั้นได้เป็นอย่างดี พ่อเงยหน้าขึ้นมองริกิ
"แล้วพอรู้สึกตัวอีกทีผมกับอะโซก็นอนอยู่ข้างอ่างในห้องน้ำที่บ้านแม่ เลยไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือว่าฝันไป" จนตอนนี้ก็ยังบอกไม่ได้ว่าจริงหรือฝัน
"เรื่องนี้ยังมีเรื่องแปลกๆ อีกเยอะ" พ่อบอกแค่นั้นแล้วกินต่อ ริกิพยักหน้า ถ้าไม่มีหลักฐานยืนยันทุกสิ่งทุกอย่างมันก็แค่ความฝันจินตนาการหรือคิดไปเองทั้งนั้นเรื่องนี้ริกิรู้ดี ริคุก็เช่นกันหากไม่มีหลักฐานว่าตายแล้วเขาก็ยังเชื่อมั่นว่าริคุยังมีชีวิตอยู่
"เดี๋ยวบ่าย ผมจะกลับแล้ว" บอกกับพ่อหลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ
"อึ่ม" พอนั่งดูข่าวอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวโปรด
"ระวังตัวดี ๆ ล่ะ เรื่องที่มองไม่เห็นมันอาจจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้" พ่อเตือนด้วยความเป็นห่วง
"ครับ ผมจะระวัง" ยิ้มลุกไปเช็กรถเพื่อความปลอดภัย ก่อนจะไปเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับ
ริกิยังคงสงสัยเรื่องที่อะโซบอก ทำไมถึงเป็นบ่อน้ำนั้นมันเชื่อมโยงยังไงกันแน่แล้วทำไมถึงมาเจอตอนที่พวกเขามาเจอกัน เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นริกิเชื่อว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน


## ตอนที่ 17 เชื่อมั่น

ตอนกลับมาถึงคอนโดแวะเอาจดหมายกับของที่มีคนส่งมาให้ มีซองสีน้ำตาลอยู่สองซองที่อยู่ไม่คุ้น มีเบอร์โทรศัพท์เรียบร้อยเดินถือขึ้นลิฟต์ไป ห้องไม่อยู่แค่วันเดี๋ยวก็มีกลิ่นอับเสียแล้วอาจจะเป็นเพราะว่าช่วงนี้ฝนตกบ่อยกระมัง เปิดหน้าต่างประตูฝั่งระเบียง ด้านนอกฟ้ายังครึ้ม ๆ อยู่คิดว่าอีกไม่นานฝนน่าจะตกลงมา เดินไปเสียบกาต้มน้ำร้อนมีน้ำร้อนเอาไว้อุ่นใจจะกินอะไรสะดวก แน่นอนหมายถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลายยี่ห้อที่แม่ยัดใส่กระเป๋ามาให้
นั่งลงตรงโซฟาค่อยเปิดจดหมายลอกออกดู จนกระทั่งมาถึงซองสีน้ำตาลซองใหญ่ใช้กรรไกรตัดออกด้านในเป็นกล่องสี่เหลี่ยมไม้เล็กๆ ที่ติดสก๊อตเทปเอาไว้อย่างหนาแน่น เดินไปหยิบคัตเตอร์ตัดสติ๊กเกอร์ออก สิ่งที่อยู่ด้านในทำให้ริกิตกใจไม่น้อย บัตรพนักงาน กระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์ของริคุ เขาหยิบซองมาพลิกดูอีกครั้งกดโทรศัพท์ไปยังเบอร์ที่พิมพ์อยู่ด้านหน้ามันเป็นหมายเลขที่ไม่มีอยู่จริงแน่นอนที่อยู่บนซองก็น่าจะสุ่มมาจากที่ไหนสักที แต่ที่น่ากลัวก็คือว่าทำไมถึงได้ส่งมาที่นี่และรู้ที่อยู่เขาได้ยังไง ค่อยเปิดกระเป๋าสตางค์ออกดูด้านในมีเงินสามสกุลดอลล่า เงินเยน และเงินหยวน ที่พ่อริวบอกว่าริคุมากับเพื่อนชาวจีนบางทีริคุอาจจะไปจีนมาก่อนหรือกำลังจะไปจีนยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าไปหาปมเรื่อยๆ
"ครับ" เอื้อมมือไปรับโทรศัพท์ทันทีที่ดังขึ้น
"ริกิ แม่เองนะ"
"ครับ ผมพึ่งกลับมาจากบ้านพ่อ" ริกิวางกระเป๋าลงบนโต๊ะ
"พ่อสบายดีไหม" คำถามของคนที่ห่วงใยกันถ้าไม่ใช่คงไม่เอ่ยปากริกิรู้สึกแบบนั้น
"สบายดีครับ โทรมามีอะไรหรือเปล่า" ริกิเอ่ยถามปกติไม่โทรหาอยู่แล้ว
"แม่สืบแล้ว เมล์ที่ลูกได้รับถูกส่งมาฮ่องกง" แม่เอ่ยบอกกับริกิ
"ฮ่องกงเหรอครับ" ริกิทวนคำ
"ใช่ ถ้าลูกจะไปแม่จะให้อะโซไปเป็นเพื่อน ริกิแม่รู้ว่างานนี้อันตราย ถ้าลูกไม่อยากไปก็ไม่เป็นไร แม่โทรมาบอกลูกเฉยๆ" ใจหนึ่งก็เชื่อว่าริกิสามารถเอาตัวรอดได้ ขนาดมาตามหาริคุถึงที่ญี่ปุ่นย่อมไม่ปฏิเสธที่จะไปอยู่แล้ว
"ได้ครับ ผมจะไป อ้อเมื่อเช้าผมได้รับของที่อยู่กับเบอร์โทรเป็นของปลอม แต่ของข้างในเป็นของริคุ มีบัตรพนักงานกระเป๋าตังค์แล้วก็มือถือ เดี๋ยวผมจะลองชาร์ตดูว่ายังใช้ได้ไหม" ริกิเอ่ยบอก
"ริกิ ลูกไปอยู่กับพ่อสักพัก แม่ไม่อยากให้ลูกอยู่ที่นั่น" แม่รีบบอกริกิทันที
"แต่ว่า" " เชื่อแม่ ไปอยู่กับพ่อก่อน รีบไปให้เร็วที่สุด" น้ำเสียงของแม่เป็นกังวล
"ได้ครับ" ริกิรับปาก
"ไว้แม่คุยกับอะโซแล้วจะติดต่อไปใหม่นะ" แม่วางสายไปแล้ว ริกิดูเอกสารในซองต่อ หาสายมาชาร์ตโทรศัพท์หากเปิดได้เขาอาจจะมีเบาะแสอะไรเกี่ยวกับริคุก็ได้ สิ่งที่แม่กังวลเขาก็รู้ดีจู่ๆ มีของริคุส่งมาให้ถึงที่พักต้องมีใครรู้แน่ๆ ว่าเขาอยู่ที่นี่ หากเรื่องที่ริคุไปเกี่ยวข้องด้วยเป็นเรื่องอันตรายเขาก็มีอันตรายด้วยเช่นกัน การที่ไปอยู่กับพ่อแม่คงวางใจได้เปลาะหนึ่ง รีบเก็บข้าวของที่จำเป็นทำตามที่แม่บอกอย่างน้อยเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและแม่ไม่ต้องกังวล
"พี่จ๋า น้ำเดือดแล้ว" เสียงดังแว่วๆ ทำให้เขาเงยหน้าจากกระเป๋า โยนมันไว้ตามเดิมเดินไปดูกาน้ำร้อนน้ำเดือดได้ที่แล้วจริงๆ พอคิดดีๆ เป็นแบบนี้ก็สะดวกดีเหมือนกันแฮะ หยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาเปิดเทเครื่องปรุงเติมน้ำร้อนจากนั่นก็วางเอาไว้
"มากินด้วยกัน" เขาเอ่ยสั้นๆ จากนั้นเอากระเป๋าลากออกมาจากตู้เตรียมเก็บเสื้อผ้า เดินกลับมาดูบะหมี่ในด้วยกำลังอืดได้ที่ หยิบตะเกียบแล้วมานั่งกินที่โซฟา กินด้วยกันคำพูดที่พูดเมื่อครู่ทำให้ตอนนี้มีเด็กอ้วน ๆ นั่งน้ำลายไหลอยู่ตรงหน้า ดู ๆ ไปแบบนี้น่าเอ็นดูมากกว่าน่ากลัวเสียอีกคำแรกของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินเข้าไม่เต็มปากเต็มคำทันทีที่เขาเคี้ยวแก้มอ้วน ๆ นั่นก็เคี้ยวตุ้ย ๆ ไปด้วย เพียงชั่วครู่ก็เหลือแค่ถ้วยกับน้ำซุปนิดหน่อยหยิบน้ำที่เอามาจากบ้านพ่อดื่มพรวดเอาใส่ถุงเตรียมเอาไปทิ้งที่ถังขยะใหญ่ด้านล่าง กลับไปจัดกระเป๋าต่อ
สายฝนโปรยปรายลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ถึงฟ้าจะครึ้ม ๆ ก็ไม่คิดว่าจะเทกระหน่ำลงมาแบบนี้ เดินออกมาตรงระเบียงเพื่อดึงประตูปิดเมฆสีดำก้อนมหึมาแผ่ไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าหม่นเมื่อครู่กลายเป็นมืดครึ้มลงทันที สายฟ้ากระหน่ำคงมาจนเห็นได้อย่างเด่นชัด ยิ่งอยู่สูงยิ่งรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือน
"ครับ" คิดอะไรเพลิน ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"ผมเอง" อะโซนั่นเอง
"ผมกำลังเตรียมตัวเดินทางไปหาคุณ" อะโซไม่อ้อมค้อมเข้าประเด็นทันที
"ครับ จะมาที่ไทยใช่ไหมครับ" ริกิย้อนถาม
"ครับ ตอนแรกว่าจะไปที่ฮ่องกงแต่แม่คุณบอกว่าให้มาที่ไทยก่อน" อะโซนี่ก็เชื่อฟังแม่ดีเหลือเกิน ไม่แปลกที่จะกลายเป็นเบ้แม่ทั้งพ่อทั้งลูก พอเห็นแบบนี้แล้วรู้สึกว่าทำไมพ่อถึงได้แต่งงานกับแม่เพราะพ่อเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยยุ่งวุ่นวายถ้าจะให้เดาภรรยาเป็นใหญ่แน่ๆ ถึงจะไม่เห็นเวลาอยู่ต่อหน้าลูกๆ ก็เถอะ
"ได้ครับ งั้นก่อนเดินทางโทรติดต่อผมมาด้วยก็แล้วกัน ผมจะได้ไปรับ"
"ครับ เดี๋ยวผมจะติดต่อไป งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ" ริกิวางโทรศัพท์ไว้ตามเดิม หยิบกระเป๋าใบเล็กออกมาอีกใบ ไหนๆ ก็จัดแล้วเตรียมกระเป๋าเดินทางไปฮ่องกงด้วยก็แล้วกันใส่ไว้ในรถไม่ได้ลำบากอะไร
"ของใช้จำเป็น" เดินหยิบของไปทันไปทวนไป
"เปรี้ยง" สะเทือนไปทั้งตึก ไฟดับวูบลงในห้องนอนเลยมืดไปถนัดตา ฟ้าคงฟ่าลงมาตึกสูงขนาดนี้แถมยังฝนฟ้าคะนองขนาดนั้นไม่แปลกหรอกถ้าจะเกินฟ้าผ่าลงมา กลับออกมานั่งเล่นที่โซฟาดีที่ฝนตกไม่งั้นร้อนตับแลบแน่ อากาศเย็นๆ ไม่มีอะไรทำสุดท้ายก็นอนไถมือถือที่โซฟาจนหลับไป
"บอกมัน ถ้าคิดจะหนี ชั้นจะตัดแขนตัดขามัน" ภาษาที่ไม่คุ้นเคย ทำให้เขาพยายามเงี่ยหูฟัง
"หนี แขน ขา" เข้าใจกระท่อนกระแท่นแต่คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ เขาเห็นแสงจากช่องเล็กๆ ที่อยู่บนหัว ได้ยินเสียงร้องไห้อยู่ไม่ขาด ความรู้สึกหนักอึ้งหายใจแทบไม่ออก
"พี่จ๋า" เสียงเรียกข้างๆ หูทำให้ริกิสะดุ้งตื่นขึ้นมา ค่อยๆ งัวเงียลุกขึ้น ไฟมาแล้ว มองไปรอบๆ เขายังอยู่ที่คอนโดตัวเอง ชงกาแฟกินสักแก้วน่าจะดีช่วงนี้เขาฝันแปลก ๆ อยู่บ่อยทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเป็น
"พ่อครับผมเอง พ่อทำอะไรอยู่ ผมว่าจะไปอยู่กับพ่อสักพัก มีเรื่องแปลก ๆ นิดหน่อย ได้ครับ กำลังเก็บของ ฝนตกด้วย คงเป็นพรุ่งนี้ ครับ ได้ครับ" ริกิโทรไปบอกพ่อเอาไว้ก่อนกลัวว่าพ่อจะตกใจที่จู่ ๆ กลับไปค้างด้วยทั้งที่พึ่งกลับมา เสียงฟ้าร้องยังคงดังอยู่ ถึงแม้ฝนจะเบาลงท้องฟ้าสว่างขึ้น ริกิเก็บของที่ส่งมาใสกล่องแล้วใส่กระเป๋าสะพายเอาไว้เอาติดตัวไปด้วยเผื่ออะโซมาอาจจะเจอหลักฐานบ้าง
ที่โตเกียว….
แม่ของริกิ อะโซและก็พ่อกำลังนั่งอ่านข้อมูลที่ได้รับมาหมาดๆ กลุ่มอาชญากรข้ามชาติที่ค้าอวัยวะ ยาเสพติดและก็ผู้หญิง ริคุบังเอิญไปสะกิดเรื่องนี้เข้าตอนที่เขาหาข้อมูลเพื่อถ่ายสารคดีเรื่องใหม่ ไม่คิดว่าสิ่งที่เผชิญอยู่นั้นมันน่ากลัวจนไม่มีใครกล้าแตะหนึ่งในเครือข่ายเป็นแก๊งต่างชาติที่มาทำมาหากินอยู่ในญี่ปุ่น พ่อกับแม่ของอะโซตามเรื่องนี้มาเกือบสิบปีแต่เอาผิดไม่ได้เพราะมีแก๊งเจ้าถิ่นและนักการเมืองหนุนหลัง ทุกครั้งมักจะร้อนกลับไปจนกระทั่งอะโซก้าวขึ้นตำแหน่งใหญ่ในกรมตำรวจทำให้เขาสามารถทำงานได้ดีขึ้นและมากขึ้น แม่ของริกิได้รับมอบหมายให้เข้าไปเป็นอาจารย์สอนมหาลัยและนักวิจัยแน่นอนความสามารถของแม่ริกิไม่ธรรมดาต่อให้ไปเป็นอะไรหล่อนก็ทำได้อย่างแนบเนียน หลายปีมานี่มีนักศึกษาต่างชาติเขามาเรียนที่มหาลัยชื่อดังมากขึ้นและมีคนหายไปอย่างไร้ร่องรอยมากขึ้นเช่นกัน คำร้องขอจากเพื่อนของอะโซที่เป็นหัวหน้าภาควิชาทำให้แม่ของริกิต้องเข้าไปในมหาลัยเพื่อจับตาและสืบหาข้อเท็จจริงจนกระทั่งรู้ว่ามันโยงกับคดีที่ทั้งสองทำอยู่
"เริ่มที่ฮ่องกง" แม่โยนเอกสารไว้บนโต๊ะ
"แบบนี้ขอบเขตยิ่งกว้างไปอีก" พ่ออะโซถอนหายใจ
"ไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ เมื่อเช้าชั้นพึ่งรู้ว่าริกิได้รับของใช้ของริคุที่ส่งมาให้ที่คอนโด ชั้นถึงต้องให้เจ้าหนูอะโซไป" แม่เชื่อใจอะโซสุดๆ
"งั้นตอนนี้ไม่ใช่แค่สอง"
"อาจจะมากกว่านั้น นี่มันเครือข่ายใหญ่มาก"
"ถึงตอนนี้ ชั้นอยากให้ลูกชายกลับมา ในหัวอกคนเป็นแม่ยังไงชั้นก็เป็นห่วงเขา" แม่ริกิน้ำเสียงเป็นกังวล
"ไม่เป็นไรหรอก ต้องกลับมาแน่นอน" พ่ออะโซปลอบ
"คุณบอกว่าเป็นห่วงริคุ แล้วริกิล่ะคุณไม่ห่วงเหรอ" อะโซย้อนถาม
"นายเคยได้ยินที่เขาพูดว่าเทพคุ้มครองไหม เจ้านั่นน่ะตั้งแต่เด็กก็มีแบบนั้นอยู่แล้ว เวลาเกิดเรื่องก็มักจะเกิดกับริคุ เจ้านั่นไม่เคยเจออะไรที่อันตรายเลยสักครั้ง หรือเจอก็ปลอดภัย" แม่ริกิพูดเต็มปากเต็มคำ
"บางทีคุณอาจจะคิดไปเองก็ได้" อะโซส่ายหน้า
"นายอยู่กับริกิมาระยะหนึ่ง ไม่เคยสังเกตเหรอ" แม่ริกิย้อนถาม อะโซเถียงไม่ออกมันเป็นแบบนั้นจริงๆ เวลาเจออันตรายทุกครั้งก็มักจะปลอดภัยอยู่เสมอ สำหรับแม่จะบอกว่าไม่ห่วงก็ไม่ใช่หรอกเแม่ห่วงลูกทั้งสองเท่าๆ กันเพียงแต่เชื่อมั่นในตัวริกิที่เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เด็กและแม่เองก็มีสายเลือดขององเมียวจิเก่งกล้าในอดีต ริกิเองก็เช่นกันเรื่องบางเรื่องมันอธิบายไม่ได้จนกว่าจะรับรู้ด้วยตัวเอง


## ตอนที่ 18 เด็กอ้วน

อะโซมาถึงในเย็นวันถัดมาคาดว่าคงเพราะฝ่ายโน้นอยากให้มาถึงที่นี่เร็วๆ เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย อันนี้เดาได้ไม่อยากจากเสียงและความคิดแม่ที่เขาได้เมื่อเมื่อวันก่อน เขาออกจากบ้านพ่อมารับอะโซที่สนามบินรออยู่พักใหญ่ก็เห็นร่างสูงที่เขาคุ้นเคยเดินแบกเป้ออกมา
"ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทย" ริกิเอ่ยบอก ทั้งสองกอดและตบหลังกันเบาๆ ริกิตัวเล็กกว่าอะโซนิดหน่อยแต่อะโซกำยำกว่ามากพอกอดกันแบบนี้ถึงได้รู้ว่ากล้ามเนื้ออะโซนั้นแข็งปั๊กทีเดียว
"เป็นไงบ้างครับการเดินทาง" เขาชวนคุยขณะเดินนำไปที่รถ
"แคบและเมื่อยขา" อะโซหัวเราะ ที่นั่งอีโคที่แสนจะแคบสำหรับคนตัวใหญ่อย่างเขา นั่งมาลำบากนิดหน่อยแต่ก็ไม่มากนักแย่กว่านี้ก็เคยนั่งมาแล้ว
"ไปพักที่บ้านก่อน เดี๋ยวค่อยพาทัวร์" ริกิยิ้มขณะกดรีโมทเปิดประตูรถ อะโซเอาเป้ที่สะพายมาโยนไว้ด้านหลังแล้วเปิดประตูมานั่งข้าง ๆ คนขับ
"ดื่มกาแฟแก้ง่วงก่อนไหมครับ" ชี้ไปที่แก้วเยติที่วางอยู่ข้างๆ ริกิเตรียมเอาไว้ให้อะโซ กาแฟเย็นใส่น้ำส้มที่พวกเขากินอยู่บ่อยๆ
"ดีเลย" ยิ้มกว้างหยิบแก้วกาแฟมาดู
"อา ชื่นใจ" อะโซยิ้มกว้าง ริกิคืนบัตรจอดรถและจ่ายเงินก่อนจะขับออกจากตึกไป
"ทางโน้นได้ข่าวอะไรบ้าง" ริกิเอ่ยถาม หลังจากขับรถมาได้ไม่นาน
"โครงกระดูกที่เจอไม่มีของริคุ" คำตอบที่ทำให้ริกิโล่งอก เขาเผลอถอนหายใจออกมาเบาๆ
"แล้วทั้งสิบสามที่เจอมีร่องรอยถูกเจาะกะโหลกด้วยอาวุธชนิดเดียวกัน พ่อของผมบอกว่าสมัยโบราณการทำแบบนี้ถือว่าเป็นการอัญเชิญเทพยักษ์และคนที่ทำก็คือลัทธิบูชายักษ์ที่หายสาบสูญไปร้อยกว่าปี" เขายกกาแฟขึ้นดูดอีกครั้ง
"น่ากลัวแฮะ" ริกิพึมพำ
"ใช่ ว่าแต่ที่นี่รถติดขนาดนี้เลยเหรอ" อะโซเอ่ยถาม เกือบสิบห้านาทีแล้วเขายังอยู่ที่เดิม
"ครับ ประเทศคุณผลิตรถแต่ประเทศผมใช้รถมากกว่าประเทศคุณ" ไม่รู้ว่าริกิพูดเล่นๆ หรือพูดประชดอะโซได้แค่ครางเบาๆ ว่า "อึ่ม"
"เดี๋ยวสักพักออกจากตรงนี้ได้ก็โล่งแล้วครับ บ้านพ่ออยู่ชานเมืองเราจะไปพักกันที่นั่น เพราะที่คอนโดผมที่อยู่กลางเมืองไม่สะดวก" ริกิถอนหายใจอีกครั้ง
"พวกนั้นรู้ที่อยู่คุณสินะ" แม่คงเล่าอะไรให้อะโซฟังบ้างแล้ว
"ครับ" ริกิเอื้อมมือไปเปิดวิทยุฟังข่าวจราจร ด้านหน้ามีอุบัติเหตุเขาจึงเลี่ยงไปใช้เส้นทางอื่นแทน แม้จะไกลกว่าแต่ไม่นานถนนก็โล่ง
"ค่อยยังชั่วหน่อย ผมไม่ค่อยชอบรถติดมันหงุดหงิด" อะโซเอ่ยบอก
"ผมก็เหมือนกัน" ริกิขับรถไปตามทางเลียบเมืองขึ้นสู่วงแหวนรอบนอกตรงไปยังบ้านพ่อ ใช้เวลาเดินทางเกือบๆ ชั่วโมงรถมาจอดอยู่หน้าบ้านพ่อ ริกิชูมือบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อย
"ถึงแล้วครับ" หันมาบอกกับอะโซ
"บ้านน่าอยู่จัง" อะโซเปิดประตูลงมาจากรถ เปิดหยิบเป้ด้านหลัง
"เข้าบ้านกันครับ" กดรีโมทล็อกรถ
พ่อนั่งดูข่าวอยู่ด้านล่างกำลังรอพวกริกิอยู่ก่อนออกไปริกิเตรียมมื้อเย็นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว พอเห็นทั้งสองเดินเข้าก็ลุกขึ้นจากเตียง
"พ่อ อะโซครับ" ริกิแนะนำ
"สวัสดีครับ" อะโซทักทาย
"โหลูกชายอะโซเหรอ" พ่อยิ้มร่า
"ใช่ครับ" อะโซวางเป้เอาไว้บนเก้าอี้ ส่วนริกิเอาอาหารที่เตรียมไว้เข้าเวฟอุ่น
"ตัวเบ้อเร่อเลย แล้วนี่อะโซสบายดีเหรอ" ดูท่าทางพ่อของริกิก็คงสนิทกับพ่อตัวเองอยู่เหมือนกัน
"สบายดีครับ"
"แล้วยังหนีงานไปตกปลาอยู่ไหม" คำถามทำให้อะโซยิ้มบางๆ คนที่รู้ว่าพ่อชอบหนีไปตกปลามีอยู่ไปไม่กี่คน เวลาเครียดคิดไม่ออกพ่อมักจะระบายด้วยการตกปลา
"ช่วงนี้ไม่ค่อยไปแล้วครับ งานยุ่ง" อะโซบอก
"พ่อของอะโซเขาตำแหน่งใหญ่แล้วพ่อ คงไม่มีเวลาหรอก" ริกิเอาอาหารที่อุ่นแล้วมาไว้บนโต๊ะ
"จริงด้วยสิ ผ่านมาหลายปีแล้วนิ ไปกินข้าวเถอะ" พ่อโบกมือ อะโซพยักหน้าเดินไปที่โต๊ะ
"ผมทำอาหารรสอ่อนไว้ให้คุณ ต้มยำกุ้งกับผัดไทย" อาหารประจำชาติต้องเรียกอย่างนั้นเพราะใครมาก็เรียกหากอาหารทั้งสองอย่างนี้ทั้งนั้น
"กินกันไปนะ พ่อไปนอนก่อน พรุ่งนี้ไปหาหมอตอนเช้า" พ่อเดินเข้ามาตบไหล่ทั้งสอง หาหมอตอนเช้าสำหรับที่นี่คือการตื่นแต่เช้าตรู่ไปรับบัตรคิวเพื่อรอตรวจ ริกิบอกให้พ่อไปโรงบาลเอกชนแต่พ่อไม่ยอมบอกว่าไม่ได้ลำบากอะไรแถมยังไม่ได้มาทุกวันเสียหน่อย ริกิเลยไม่ยุ่งกลัวพ่อจะโกรธเอา
"กินเยอะๆ เลย" ริกิเลื่อนชามมาใกล้ๆ
"อร่อยจัง" อะโซชดน้ำต้มยำ เพราะริกิทำรสไม่จัดมากเลยกินได้อย่างสบาย
"แม่บอกคุณไหม ว่าผมได้รับของริคุจากคนไม่รู้จัก" ริกิเอ่ยถาม
"บอกอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวกินเสร็จผมขอดูหน่อย" อะโซก้มหน้ากินต่อ
"ไว้ค่อยดูก็ได้ กินเสร็จไปอาบน้ำแล้วพักผ่อน คุณเดินทางมาตั้งไกล อีกอย่างไม่ได้รีบอะไร" อะโซลุกไปหยิบน้ำจากตู้เย็นให้
"ขอบคุณครับ" อะโซรับแก้วน้ำมาวางไว้ข้างๆ
"โอเค ตามใจคุณ" อะโซยังฟินกับอาหารไทยที่อยู่ตรงหน้า กินที่โน่นกับที่นี่มันต่างกันอย่างสิ้นเชิงจริงๆ
หลังจากอาบน้ำเสร็จทั้งสองก็มานั่งคุยกันในห้องต่ออะโซนอนเตียงของริคุที่ว่างอยู่ อะโซแนะนำให้ริกิไปตามสถานที่ในจดหมายอย่างน้อยจะได้ดูว่าจริงหรือไม่จริง ริกิบอกว่าพรุ่งนี้จะไปด้วยกัน
ชนบทเงียบสงบมีเพียงเสียงหรีดหริ่งเรไรและเสียงลม ไม่ได้ยินเสียงรถเลยสักคันเพราะที่นี่ไม่ใช่แหล่งการค้าชาวบ้านต่างคนต่างอยู่บ้านแต่ละหลังจึงอยู่ห่างกันพอสมควร
อะโซสะดุ้งตื่นตอนกลางดึกเขากำลังจะตกเตียง ไม่รู้ว่าเตียงเล็กและเขานอนดิ้นหรือเปล่า ค่อยๆ คลานกลับไปนอนเหมือนเดิม กำลังเคลิ้มๆ ก็มีอะไรมากรีดที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้างจนเขาต้องหดขาเข้ามาในผ้าห่มแล้วหลับต่อ กำลังเคลิ้มๆ ผ้าห่มก็ถูกดึงออกไปอยู่กับพื้น พอเขากำลังจะลุกก็โดนนั่งทับตรงอกเอาไว้
"ไปนะ ไปนะ ห้ามนอนตรงนี้" เสียงดุดันตาแดงก่ำด้วยความโกรธ
"อึก" อะโซหายใจไม่สะดวก พยายามขยับแต่กลับทำไม่ได้
"ตรงนี้ห้ามนอน ไป ไป" เสียงนั้นดูโกรธจัดจนอะโซเย็นวาบไปทั้งตัว
"อึก" อะโซรวบรวมสติ กลั้นหายใจขยับตัวเขาใช้แรงทั้งหมดที่มีพลิกตัว
"โครม" ริกิสะดุ้งเอื้อมมือมาเปิดไฟตรงหัวนอน เห็นอะโซลงไปนอนกองกับพื้น เขาลุกจากเตียงไปเปิดไฟกลางห้อง
"นอนดิ้นเหรอครับ หรือฝันร้าย" ริกิปิดปากหาว
"ไม่ใช่ ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า มีเด็กมานั่งทับหน้าอกผม" อะโซเปิดหน้าอกให้ดูยังเห็นรอยแดงๆ อยู่
"โอ๊ะ" ริกิอุทาน มองไปรอบๆ เห็นเงารางๆ อยู่ตรงมุมห้อง
"เขาเป็นเพื่อนพี่ ห้ามรังแกนะ มาช่วยพี่หาพี่ริคุ" ริกิพึมพำ ตอนเขามาก็ลืมบอกไป เจ้าเด็กคงหวงคิดว่าอะโซจะมาแย่งเตียงของริคุแน่ๆ
"เอาล่ะ นอนต่อเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว" ริกิยิ้มกว้าง เดินไปปิดไฟกลางห้อง
"จริงเหรอ" อะโซย้อนถาม
"จริง ราตรีสวัสดิ์ครับ" ริกิเอื้อมมือไปปิดไฟ
ถึงจะยังรู้สึกหวั่นๆ อยู่แต่ความเพลียทำให้เขาหลับปุ๋ยไปในเวลาไม่นาน เสียงเหมือนคนเดินไปเดินมาในห้องแต่อะโซง่วงเกินกว่าจะลืมตาขึ้นมาดูเลยไม่สนใจอีกแล้ว น่ากลัวกว่านี้ก็เจอมาแล้วไม่มีอะไรเชื่อริกิน่าจะดีกว่าเพราะที่นี่คือบ้านของเขา
ริกิตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ อะโซยังนอนอยู่บนเตียง เขาออกไปล้างหน้าล้างตาลงไปข้างล่างเอาอีแก่จักรยานของพ่อไปปั่นไปตลาดเพราะวันนี้พ่อไม่อยู่เลยต้องหากินกันเอง ตลาดสดเล็กๆ ชานเมืองเช้าๆ มีคนเอาของที่มีอยู่มาขายผักบ้างไก่บ้างส่วนใหญ่คือปลูกกินเหลือเลยเอามาขาย ริกิได้ไก่บ้านมาหนึ่งตัวและผักอีกถุงใหญ่ ได้ขนมบ้านๆ อย่างพวกข้าวต้มหัวงอกถั่วแปบ ขนมกล้วยขนมฟักทอง กลับมาถึงบ้านตอนอะโซตื่นแล้ว เขานั่งอยู่ตรงเก้าอี้ระเบียงด้านล่างที่พ่อทำเป็นกระจกยื่นออกไปสำหรับนั่งเล่นตอนแดดร่มลมตก
"กลับมาแล้ว" ดูท่าทางดีใจ คงกังวลตอนตื่นมาไม่เจอใคร
"ไปตลาดมา มีขนมด้วย" เขาหยิบถ้วยกับจานออกมาจากตู้ อะโซมาช่วยแกะริกิเอาจานใบเล็กออกมาแกะขนมวางไว้แกะอีกห่อไว้ใส่ปาก
"กินด้วยกัน"
"ครับ" อะโซทำหน้างง ริกิส่ายหน้ายิ้มๆ
"เมื่อคืนผมลืมบอกเด็กๆ ว่าคุณมาค้าง" ริกิเอ่ย
"เด็กๆ"
"ครับ ที่กวนคุณ"
"โอ๊ะ" ดูเหมือนอะโซจะงงอยู่ไม่น้อย
"คือที่บ้านนี้ปู่เคยเอาเด็กๆ จะพูดว่าไงดีเหมือนเทพหรือผู้ส่งสารอะไรแบบนี้ ผมอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน พูดง่ายๆ ว่ามีเด็กๆ อยู่ที่นี่หลายคน" ริกิบอก
"เอ้อ อึ่ม" ถึงยังงงๆ แต่ก็พอจะเข้าใจอยู่บ้าง
พวกเขานั่งกินมื้อเช้าพร้อมกับคุยเรื่องต่างๆ ไปด้วย ริกิฟังอะโซเล่าคร่าวๆ ถึงเรื่องที่เจอในญี่ปุ่นหลังจากที่เขากลับมาส่วนใหญ่เป็นเรื่องการสืบสวนที่พ่อกับแม่ของทั้งสองกำลังตามเรื่องกันอยู่รวมถึงอีเมลที่บอกว่ามาจากฮ่องกงนั่นอีก วันนี้ตั้งใจว่าจะไปสืบตามที่อยู่บนซองจดหมายไม่รู้ว่าจะได้ความอะไรบ้างแต่ก็น่าจะได้เรื่องอยู่กระมัง


## ตอนที่ 19 การเดินทางครั้งใหม่

ทั้งสองมาถึงที่อยู่ตามซองจดหมายในตอนเกือบเที่ยง ต้องของคุณอากู๋แมปที่พามาจนถึงที่ สถานที่เป็นเกสเฮาร์แห่งหนึ่งย่านการค้า พวกเขาเข้าไปด้านในไถ่ถาม พนักงานไม่ให้ความร่วมมือตอบแต่ว่าไม่รู้ไม่เห็น อาจจะเป็นนักท่องเที่ยวที่เข้ามาเที่ยวแล้วส่งเองก็ได้เพราะปกติจะมีตะกร้าเอาไว้ให้หากลูกค้าต้องการส่งของ แล้วอีกอย่างไม่มีใครนั่งเฝ้าสุดท้ายเลยเดากันว่าอาจจะเป็นใครสักคนที่มาพักแล้วส่งให้กระมังที่น่าสงสัยคือเขารู้ที่อยู่ริกิได้ยังไง
"ไม่ได้เรื่องสักอย่าง" ริกิบ่น
"เป็นธรรมดา ที่พักส่วนใหญ่เป็นแบบนี้ พวกเขากลัวต้องรับผิดชอบ" อะโซปลอบ
"เอาเถอะไหน ๆ ก็มาที่นี่แล้ว เดี๋ยวผมพาเที่ยว" ริกิเปลี่ยนอารมณ์เก็บซองใส่กระเป๋าเอาไว้ เดินนำอะโซออกมาจากเกสเฮาส์ เขาจอดรถเอาไว้ตรงที่จอดรถสาธารณะของรถไฟฟ้าจากนั้นก็ใช้ระบบขนส่งสาธารณะเพื่อเข้าเมือง นอกจากสะดวกแล้วยังไม่ต้องมาผจญรถติดอีก
"จะพาไปไหนเหรอครับ" อะโซเอ่ยถาม
"จะพาไปดูกรุงเทพฯจากที่สูง ๆ " ริกิยิ้มกว้าง อย่างน้อยไม่ได้เที่ยวทั่วก็ไปดูข้างบนทีเดียวเห็นหมดเลยก็แล้วกัน เดินนำอะโซไป
การกินมื้อค่ำและดูวิวสูงๆ มันดูไฮโซดีนาน ๆ ทีก็โอเคอยู่ปกติริกิไม่ค่อยชอบมาเบียดคนหรือยืนรออะไรแบบนี้แต่นี่เพราะมีอะโซอยู่ด้วยเขาเลยยืนรออย่างอดทนจนกระทั่งมีโต๊ะว่างเข้าไปด้านใน ถ้าจองล่วงหน้าคงไม่ต้องมายืนรอแบบนี้ โต๊ะที่ได้มองเห็นวิวกรุงเทพได้อย่างชัดเจน ริกิยิ้มพอใจอย่างน้อยก็ไม่รู้สึกเสียดายเงินที่เสียไป
"อาหารอร่อย วิวสาย" อะโซยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป
"ผมคงพาคุณเที่ยวทั่วไม่ได้ เลยพาขึ้นมาจะได้เห็นทีเดียวหมดเลย" ริกิยิ้ม
"ขอบคุณครับ" ดูเหมือนอะโซจะพอใจมากทีเดียว หลังจากกินอาหารเสร็จก็ออกไปถ่ายรูปตรงระเบียงกระจกด้านนอกซึ่งเหมาะกับคนไม่กลัวความสูง ทั้งสองถ่ายรูปอยู่พักใหญ่ก่อนจะกลับ คืนนี้เขาต้องเตรียมหาตั๋วเพื่อเดินทางไปยังฮ่องกง
"หวังว่าคืนนี้ผมคงไม่ถูกกวนนะ" อะโอเอ่ยติดตลก
"ไม่กวนหรอก ถ้ากวนผมจะไม่ให้กินขนมอีก" เหลือบไปมอง เจ้าเด็กน้อยทำแก้มป่องเหมือนโดนขัดใจ
"อะแรงไปมั้ย" อะโซรีบบอก
"ไม่แรงหรอกครับ เด็กดื้อต้องโดนแบบนี้" ริกิหัวเราะ เขากำลังค้นหาตั๋วเครื่องบินเพื่อบินไปยังฮ่องกงตามที่แม่บอกเอาไว้ สถานที่ต่าง ๆ ที่ไปแม่บอกับอะโซไว้เรียบร้อยแล้ว เที่ยวบินตอนเที่ยงวันมะรืนคือเที่ยวบินที่เร็วที่สุดแล้ว ระหว่างนี้พวกเขาต้องอยู่พักที่บ้านพ่อจนกว่าจะเดินทาง
"ผมชอบที่นี่จัง อากาศดีสงบ" อะโซพึมพำวันนี้เปิดหน้าต่างออกไปมีเพียงมุ้งลวดกั้นไม่ให้แมลงเข้ามา ลมเย็นๆ จากด้านนอกพัดเข้ามาโดยที่ไม่ต้องเปิดพัดลมเลย
"สมัยเด็กๆ ผมกับริคุเคยแย่งกันนอนตรงหน้าต่าง" ริกิเอ่ยขึ้นมา
"โอ๊ะ แล้วใครชนะเหรอครับ" อะโซทำท่าอยากรู้
"ริคุ แต่หมอนั่นนอนคืนเดียวก็ขอเปลี่ยนกับผมทันที"
"เจออะไรดีๆ หรือเปล่านะ" อะโซเดา
"น่าจะ เพราะหมอนั่นมีเซนส์เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เล่นกับเจ้าอ้วนนี่ก็บ่อย" เหลือบไปมองเด็กอ้วนที่กลิ้งไปกลิ้งมา
"น่ากลัวออก" อะโซเหลือบมองตาม
"ไม่หรอก น่ารักดี เขาบอกว่าเรายิ่งกลัวจิตยิ่งวิตกยิ่งสร้างภาพน่ากลัวออกมา"
"แม่คุณบอกว่าคุณมีเทพคุ้มครอง เขาเลยไม่ค่อยห่วงนัก" อะโซจำได้ว่าสีหน้าแม่ของริกิไม่กังวลเลยสักนิด
"ก็น่าจะอย่างนั้น เพราะผมไม่ค่อยเจออันตรายผิดกับหมอนั่นที่เจอยู่บ่อยๆ ผมเลยอยากเจอเขาเร็วๆ" ริกิถอนหายใจ
"ไม่เป็นไรหรอก ฟังจากที่แม่คุณพูดแล้ว เขาไม่เป็นไรแน่นอน" อะโซล้มตัวลงนอน รู้สึกง่วงเพราะเมื่อคืนเขาโดนกวนจนนอนไม่ได้ ริกิเหลือบมองนาฬิกา ดึกแล้วนี่เองจัดการปิดโปรแกรมคอมพิวเตอร์ ยกไปไว้ที่โต๊ะตอนนี้ยังไม่มีอะไรกังวลรีบนอนพักผ่อนก่อนดีกว่า ไม่รุ้ว่าถ้าไปถึงที่นั่นจะเจออะไรบ้าง
พอมาอยู่บ้านกับพ่อมื้อเช้าพ่อจึงเตรียมอาหารไว้ให้ไม่ต้องออกไปไหนเลย เวลาพ่ออยากกินอะไรก็ซื้อวัตถุดิบมาให้ริกิทำ นาน ๆ เขาจะมาอยู่กับพ่อนานเสียทีตั้งแต่เรียจบทำงานลูกสองคนต่างแยกย้ายเลยไม่ค่อยได้พบกันเท่าไหร่เรียกได้ว่าแทบไม่เจอกันเลยส่วนใหญ่จะคุยกันผ่านโทรศัพท์แน่นอนจะให้เหมือนกับคุยกันต่อหน้าคงไม่ได้ พ่ออารมณ์ดีเป็นพิเศษเล่าเรื่องสมัยหนุ่ม ๆ ให้ทั้งสองฟังตั้งแต่จีบแม่ครั้งแรกและโดนพ่ออะโซกีดกันแต่ทุกอย่างก็จบลงด้วยดีแถมยังสนิทกันอีกต่างหาก นั่งคุยกันอยู่พักใหญ่ฝนก็เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา พออากาศเย็นพ่อก็เริ่มง่วงทั้งสองจึงกลับขึ้นห้อง
ข้อมูลเอกสารที่อะโซเอาติดตัวมาถูกวางอยู่ตรงหน้า ตอนนี้เริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้บ้าง เรื่องที่ดูเหมือนลึกลับซับซ้อนแต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลยมีคนพยายามทำให้มันลึกลับขึ้นมาต่างหาก
"ศาลเจ้าที่นี่เหมือนเป็นของร่างทรงเทพองค์หนึ่งที่สร้างขึ้นมาเมื่อไม่กี่ปีมานี่เอง" อะโซยื่นเอกสารเกี่ยวกับศาลเจ้าที่ต้องไปที่ฮ่องกงให้
"ทำไมต้องไปศาลเจ้า" ริกิขมวดคิ้ว
"อีเมลถูกส่งมาจากแถวๆ นี้" อะโซบอกสั้นๆ
"ตรงนี้มันใกล้กับจีนมาก" เขาเคยไปเที่ยวแถบนี้มาบ้าง เรียกว่าใกล้กันจนแค่ข้ามสะพานก็ถึงแล้ว
"อึ่ม เห็นแม่คุณบอกเอาไว้เหมือนกัน" อะโซพยักหน้าเขาเลยเตรียมตัวมาเรียบร้อยให้ไปจีนหรือที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น
"โชคดีที่ผมขอวีซ่าเข้าจีนเอาไว้แล้ว" ริกิถอนหายใจโล่งอก
"งั้นก็ไม่มีปัญหา หากจะเข้าไปจีนด้วย" อะโซเตรียมพร้อมทุกอย่างเอาไว้อยู่แล้ว นอกจากตามหาริคุอะโซยังช่วยพ่อกับแม่สืบคดีด้วยการส่งคนธรรมดาเข้าไปดูจะง่ายกว่า
"บางทีผมก็สงสัยว่าทำไมถึงต้องเป็นศาลเจ้า" ริกิสงสัยจริงๆ
"เพราะการหากินกับความเชื่อของคนทั้งง่ายและสะดวก แต่ในกรณีนี้ผมว่าเพราะเป็นที่ที่สะดวกมากกว่า คนเข้าออกมากมายทำให้สามารถกระจายของได้เร็วและปลอดภัย" ข้อสันนิษฐานของอะโซนั้นริกิเห็นด้วยเช่นกัน จะมีที่ไหนที่มีคนเข้าออกมากมายไม่เป็นที่สังเกตและสงสัยศาลเจ้ามีคนเข้าออกมากมายทำให้ทำงานได้ง่ายขึ้นแน่นอนไม่มีคนสงสัยด้วย
"ไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรบ้าง" ริกิพึมพำ
"เจอสิ่งน่ากลัวมาตลอด ผมว่าคุณควรชินได้แล้วนะ" อะโซยิ้ม
"จะให้ชินได้ยังไงกันเล่า" ริกิส่ายหน้า
"ถ้าเป็นผมเมื่อก่อนผมก็รู้สึกกลัวเหมือนกัน แต่พอมีคุณอยู่ผมเลยไม่รู้สึกกลัว" อะโซเหลือบมองริกินิดหนึ่งแล้วก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อ
"นั่นสิ พออยู่ด้วยกันแล้วมันอุ่นใจดี" ริกิหัวเราะ อะโซพยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากนอนพักผ่อนอยู่หนึ่งวันเต็ม ๆ พวกเขาออกเดินทางในวันถัดมาพ่อขับรถมาส่งที่สนามบินกำชับว่าให้ระวังเพราะบางสิ่งบางอย่างที่เรามองไม่เห็นนั้นรับมือได้ยากกว่าที่คิด พ่อกอดริกิกับอะโซก่อนที่พวกเขาจะเข้าเกตไป
มาถึงฮ่องกงตอนค่ำจองที่พักเอาไปไว้แถวๆ หมงก๊กเแห่งการค้าดัง ผู้คนยังคงพลุกพล่านเหมือนเดิมที่ริกิเลือกที่นี่เพราะสะดวกในการเดินทางการหาของกิน เช็กอินที่โรงแรมจากนั้นจึงเดินเที่ยวแหล่งขายของที่ยาวสุดลูกหูลูกตา วันนี้เขาไปศาลเจ้าไม่ได้เพราะใกล้ค่ำแล้วคิดว่าไปถึงคงปิดพอดีพรุ่งนี้ค่อยไป อย่างน้อยได้พักที่นี่หนึ่งคืนเพื่อเตรียมตัว
เรื่องพ่อหมดหมอผียังมีความเชื่อฝังอยู่ในวัฒนธรรมเก่าแก่ ริกิมีโอกาสคุยกับคนในตลาดเขาเล่าให้ฟังว่าเรื่องลึกลับเกี่ยวกับพ่อมดหมอผีหรือความเชื่อต่างๆ มีมานานแล้ว ศาลเจ้าส่วนใหญ่ที่มีอายุมากกว่าร้อยปีมักมีเรื่องลึกลับหรือตำนานควบคู่กันเสมอ แต่ก็มีศาลเจ้าใหม่ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นมาแต่มีคนนับถือมากมายแม้ไม่มีเรื่องลึกลับแต่กลับมีสิ่งที่ทำให้คนเข้าไปเชื่อถือไม่ว่าจะเป็นคำสอน วัตถุของขลังหรืออื่นๆ อีกหลายอย่าง ยังไงฮ่องกงก็เป็นแหล่งการค้า ตามตำนานบอกว่าที่นี่คือสะดือมังกรคนที่นี่จึงทำมาหากินได้อย่างไม่มีอุปสรรค ตรงอ่าวฮ่องกงเป็นแหล่งรวมพลังมหาศาลดังนั้นจึงมีการทำพิธีพี่ให้พลังเหล่านั้นยังอยู่ที่นั่นเสมอ ความเชื่อเรื่องพลัง ฮวงจุ้ยต่างๆ เป็นสิ่งสำคัญสำหรับการทำธุรกิจการค้าถ้าฮ้วงจุ้ยดีก็มีชัยไปกว่าครึ่งแล้ว
ริกิเลือกของในร้านเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท เขาซื้อหยกพวงกุญแจมาสองอัน หยกเขียวให้อะโซส่วนหยกขาวตัวเองเก็บเอาไว้ คนขายให้ฮู้หรือยันต์คนละอัน
"สักวันมันจะคุ้มครองพวกคุณ" เขาเอ่ยบอกกับทั้งคู่ การพบเจอคือวาสนาไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ในวันที่ผู้คนเดินผ่านร้านเขาไปมากลับมีเพียงริกิและอะโซที่เข้ามาในร้าน นั่นหมายความว่าพวกเขามีวาสนาต่อกัน ทั้งสองร่ำลาคนขายเพื่อกลับไปยังที่พักได้น้ำมะม่วงกับนกพิราบทอดเจ้าดังติดมือไปกินด้วย ที่นี่การกินเป็นเรื่องธรรมดาริกิอยากลองสักครั้งเหมือนกันแวะซื้อเบียร์จากมินิมาร์ทคนละกระป๋อง
ห้องที่เขาพักมีระเบียงพวกเขาไปนั่งดื่มเบียร์รับลมตรงระเบียง มองภาพหมงก๊กยามค่ำคืน ยิ่งดึกก็ยิ่งคึก ๆ เบียร์หมดกระป๋องไปนานแล้วริกิยังนั่งแทะนกพิราบย่างอยู่
"ท่าทางจะชอบมาก" อะโซหัวเราะ
"อยากลองกินมานานแล้ว เจ้านี้ดังลงหนังสือเอยเว็บเอย" ริกิเก็บซากนกใส่ถุง
"งั้นพรุ่งนี้ผมซื้อให้อีก" อะโซเอ่ย
"ไม่ล่ะ แค่ลองกิน ไม่ได้ชอบมากมายขนาดนั้น" ริกิส่ายหน้าหยิบทิชชู่มาเช็ดมือ
"ไปล้างไม้ล้างมือแล้วพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ออกเดินทางกันเช้าหน่อย"
"อึ่ม" เดินหิ้วถุงขยะเข้าไปทิ้ง ล้างมือแปรงฟันเรียบร้อยมานอนไถมือถืออยู่บนเตียง ส่งข้อความไปให้พ่อและแม่
"โอ๊ะ"
"มีอะไรเหรอ" อะโซทำหน้าแปลกใจ
"มือถือของริคุ ผมลืมไปเลย มันอยู่ในกระเป๋าที่บ้านพ่อ" ริกิชาร์ตมันแป๊บเดียวเลยเปิดไม่ขึ้นเขาเก็บมันใส่กระเป๋าจนลืมไปเสียสนิท
"ไว้ค่อยดูทีหลัง" อะโซซุกเข้าไปในผ้าห่ม ริกิเปิดแอร์เย็นฉ่ำ เขาเป็นคนขี้ร้อนเลยไม่รู้สึกหนาวเท่าไหร่ พิมพ์ข้อความโต้ตอบกับแม่เสร็จก็เอามือถือเสียบชาร์ตไว้บนหัวเตียงและผล็อยหลับในเวลาไม่นาน


## ตอนที่ 20 ศาลเจ้าริมด่าน

ช่วงเช้าตอนเขาจะเดินทางมีฝนตกมานิดหน่อยดีที่พกร่มมา มื้อเช้าเป็นโจ๊กร้านดังที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงและมีปาท่องโก๋ตัวยาวเป็นศอกอะโซดูจะไม่ค่อยคุ้นนักผิดกับริกิที่ฉีกปาท่องโก๋กินกับโจ๊กอย่างเอร็ดอร่อย ที่ร้านนี้มีโจ๊กให้เลือกหลายอย่างริกิสั่งโจ๊กปลาส่วนอะโซสั่งโจ๊กหมูยังเช้ามากในร้านเลยไม่ค่อยมีคน สั่งน้ำชามาดื่มแก้เลี่ยน ปาท่องโก๋ตัวยาวๆ ใหญ่ๆ นี่มันอร่อยจริงๆ รู้ตัวอีกทีกินหมดเสียแล้ว
นั่งรถไฟจากหมงก๊กไปยังหลอวู่ สอบถามคนในพื้นที่จนเจอศาลเจ้าเล็ก ๆ ที่นั่น คนพื้นที่บอกว่าที่นี่เป็นศาลเจ้าสาขามีคนนิยมมาขอพรกันมากตอนที่พวกเขาเข้าไปไม่มีอะไรผิดปกติ เป็นศาลเจ้าธรรมดาที่ผู้คนเข้ามากราบไหว้ขอพรจากเจ้าแม่กวนอิมพวกเขาก็เดินเข้าไปด้านใน ถวายดอกไม้จุดธูปไหว้และเดินเลือกเครื่องรางอยู่ด้านข้าง
"โอ๊ะ เป็นอย่างไรบ้างครับ ที่ศาลเจ้าใหญ่" จู่ๆ ก็มีนักบวชเดินมาถามริกิ เขาหันมามามองอะโซถ้าให้เดาริคุเคยมาที่นี่แน่ๆ
"ผมยังไม่ได้ไปเลยครับ พอดีเพื่อนเดินทางมาเลยมารับเสียก่อน กำลังคิดว่าจะชวนไปแต่ดูเขาลังเล ช่วยผมเกลี้ยกล่อมหน่อยได้ไหมครับ" กระซิบบอกในตอนท้าย
"ได้สิ ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" นักบวชคนนั้นยิ้มกว้าง จากนั้นจึงเริ่มเกลี้ยกล่อมอะโซด้วยวาจาน่าเชื่อถือ ริกิเก็บรายละเอียดจากคำพูดคำจาและเดาเรื่องราวต่าง ๆ ที่น่าจะเป็นริคุมาที่นี่และได้รับคำแนะนำจึงไปที่ศาลเจ้าใหญ่
"ช่วงนี้มีงานบูชาเทพ น่าไปมากเดี๋ยวผมจะไปเอาจดหมายเชิญให้ คุณจะได้รับของที่ระลึกแล้วก็ได้เขาไปร่วมงานด้านใน เดี๋ยวผมจะไปหยิบให้" พูดจบก็เดินกลับเข้าไปด้านใน อะโซกับริกิมองหน้ากันเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ ได้บ้าง
"นี่ครับ ไปถึงยื่นให้เจ้าหน้าที่ได้เลย" เขายิ้มกว้าง พร้อมกับพึมพำให้พร ทั้งสองพยักหน้าค้อมศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินออกไปด้านนอก ศาลเจ้าใหญ่ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งแน่นอนที่นั่นเขาต้องข้ามด่านไป ริกิกับอะโซกลับไปที่โรงแรมเพื่อเก็บของเตรียมเดินทางต่อแม้ว่ายังไม่ได้เช็กเอาส์ แต่แจ้งที่ฟร้อนเอาไว้ว่าหากกลับมาไม่ทันให้จัดการห้องได้เลยเพราะเดินทางไปทำธุระไม่แน่ใจว่ากลับมาทันหรือไม่ พวกข้ามด่านเพื่อไปยังอีกฝั่งนั่งรถไฟต่อไปยังศาลเจ้าใหญ่ ผู้คนมาที่นี่เยอะกว่าศาลเจ้าสาขาอีกหลายเท่า อะโซมองไปรอบๆ ไม่มีอะไรผิดปกติเพราะทุกคนต่างตั้งใจมาขอพร
"ริคุ" เสียงเรียกพร้อมกับคว้าข้อมือเขากระชากจนแขนแทบหลุดพร้อมกับลากเขาไปยังที่ลับตาคน อะโซตามไปติดๆ
"หยุดนะ" อะโซร้องเสียงดัง ชายคนนั้นกลับยกมือแล้วทำเสียง "ชู่" เหมือนให้เงียบเอาไว้ อะโซจึงเดินตามไปเงียบๆ
"คุณปลอดภัยนะ" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
"ขอโทษครับ คุณเป็นเพื่อนริคุเหรอ" ริกิเอ่ยถาม ชายคนนั้นปล่อยมือทันทีสีหน้าดูตกใจไม่น้อย
"ริกิสินะ" เขาถอนหายใจ
"โอ๊ะ รู้จักผมด้วย" ริกิทำหน้าตกใจ
"รีบไปจากที่นี่ก่อนดีกว่า" เขาเดินนำริกิออกไปจากบริเวณศาลเจ้า
"ทำไมคุณถึงมาที่นี่" เขาย้อนถามริกิ
"ผมมาตามหาริคุ" ริกิบอกตามตรงพลางถามต่อ
"คุณพอจะรู้อะไรบ้างไหม"
"คุยตรงนี้ไม่สะดวก ไปที่พักคุณไหม" เขาเอ่ยถาม
"ผมพึ่งข้ามมาจากฝั่งฮ่องกง ยังไม่มีที่พักเลย" ริกิบอกตามตรง
"งั้นหาที่พักก่อนดีไหม ใกล้ๆ ด่าน ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้ข้ามด่านได้" เขาแนะนำ
"อันตรายขนาดนั้นเลยเหรอ" ริกิแปลกใจ
"ใช่ ไปกันเถอะ" เขาเดินนำ ริกิหันมามองหน้าอะโซไม่รู้ว่าคนผู้นี้มาดีหรือร้ายแต่ถ้าเขารู้สึกกับริคุ ริกิสามารถถามข่าวคราวได้บ้าง
เกสเฮ้าส์ที่อยู่ใกล้ๆ ด่านเป็นที่ดีที่สุดสำหรับซ่อนตัวใช้ชื่ออะโซเป็นคนเข้าพัก เพราะเขาบอกว่าไม่อยากให้ริกิใช้ชื่อตัวเองเพราะที่นี่อันตรายมาก ห้องพักสำหรับสามคนในฐานะนักแบกเป้ ริกิไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนนี้เราเริ่มร้อนใจมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า
"ผมชื่อเทียน เคยทำงานกับริคุที่สิงคโปร" เทียนแนะนำตัว
"ริกิครับ นี่อะโซเพื่อนผม"
"ผมเคยได้ยินเรื่องของจากริคุมาบ้าง ไม่น่าเชื่อจะเหมือนกันขนาดนี้" เทียนยิ้มบางๆ
"ผมอยากรู้เรื่องของริคุ" ริกิไม่อ้อมค้อม
"ได้ครับ ผมจะเล่าให้ฟัง"
เทียนเล่าว่าปลายปีที่แล้วพวกเขาสำรวจและตั้งใจทำสารคดีเรื่องใหม่เกี่ยวกับความเชื่อในประเทศต่างๆ ในเอเชียหลัก ๆ อยู่ที่ภูมิภาคอินโดจีน แต่วันหนึ่งริคุก็ได้เจอกับคนญี่ปุ่นที่มาเที่ยวสิงคโปรและเล่าเรื่องตำนานเกี่ยวกับศาลเจ้าให้ฟังแน่นอนมันลึกลับซับซ้อนน่าสนใจ เขาจึงเริ่มสืบหาข้อมูลเพื่อเตรียมตัวถ่ายทำจู่ ๆ เขาก็ได้รับจดหมายฉบับหนึ่งแน่นอนเขาเอามาให้เทียนดูด้วย เทียนเองสนใจอยู่ไม่น้อยทั้งคู่สนใจจึงไปตามจดหมายที่เชิญมา พวกเราไปงานเทศกาลหลังจากงานเทศกาลพวกเขาได้เจอกับลัทธิบูชายักษ์ที่หลอกคนจรจัดไร้บ้านโสเภณีมาทำพิธี ไม่มีคนแจ้งความไม่มีคนสนใจดัวยความบังเอิญ ความอยากรู้ทำให้ทั้งสองถลำเข้าไปเรื่อยๆ
"ผมกับริคุแยกกันค้นหาหาข้อมูล จนรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับศาลเจ้าที่นี่ด้วย จึงนัดเจอกันที่นี่" เทียนระบายลมหมายใจ
"ตอนแรกเหมือนเรื่องความเชื่อปกติทั่วไปแต่ลึก ๆ กลับเต็มไปด้วยเรื่องน่ากลัว ผมกับริคุเผลอไปแตะเรื่องที่ไม่ควร ริคุเลยไปขอความช่วยเหลือจากแม่คุณส่วนผมรออยู่ที่นี่ ผมก็เหมือนริคุ เมื่ออยากรู้ก็ต้องรู้" เทียนบอกตรงๆ
"แต่ก็ไม่นึกว่าริคุจะไม่มาตามนัด" เทียนถอนหายใจ
จู่ๆ เหมือนเบาะแสของริคุหายไปอีกครั้ง ริกิไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตามหาอะไรอยู่พอได้เบาะแสจู่ ๆ กันก็หายไปตรงหน้าเสียแบบนี้ มืดแปดด้านอีกครั้ง
"ทั้งๆ ที่คิดว่าจะได้เบาะแส กลับหายไปอีกแล้ว" ริกิพึมพำ
"เอาไงต่อดี" ริกิย้อนถามอะโซ
"คุณบอกว่าศาลเจ้าที่เห็นน่ากลัว" ริกิย้อนถาม
"ใช่ มีคนมากมายหายไปในนั้น เข้าไปแล้วไม่ได้ออกมา" เทียนเอ่ยบอก
"ผมเห็นมีคนเข้าออกปกติ" ริกิไม่เห็นถึงความแตกต่าง
"ผมว่าคนเข้ามาก คนออกน้อยกว่าเดิมนิดหน่อย" คนช่างสังเกตอย่างอะโซแค่ผ่านตาก็รู้สึกแล้ว
"แล้วผมจะไปตามหาริคุที่ไหนกัน" ถอนหายใจอย่างหมดหวัง
"มันยังไม่จบแค่นี้หรอก คุณอย่าเพิ่งด่วนสรุป" อะโซปลอบ
"จะเข้าไปในศาลเจ้าหรือไม่ดี" ริกิถามความคิดเห็น
"คุณคงเข้าไปไม่ได้ เพราะพวกนั้นจำคุณได้แน่ๆ" เทียนเอ่ย
"พวกนั้น พวกไหน" ริกิขมวดคิ้ว
"พวกที่ตามพวกเราตั้งแต่ญี่ปุ่น"
"แสดงว่าตั้งแต่ที่ญี่ปุ่นพวกคุณก็โดนตามมาตลอด" อะไซย้อนถาม
"ใช่" เทียนพยักหน้า
"งั้นพรุ่งนี้ผมจะลองเข้าไปดู พวกคุณรออยู่ที่นี่ก็แล้วกัน" อะโซอาสา อย่างน้อยเขาก็มีสัญชาตญาณเอาตัวรอดได้ดีกว่าริกิถ้าเกิดอะไรขึ้นริกิที่อยู่ที่นี่ต้องหาวิธีช่วยเขาได้อยู่แล้ว
"งั้นตกลงตามนี้ก็แล้วกัน" สรุปสั้นๆ ไม่มีใครแย้งอะไรนั่งคุยกันพักใหญ่จึงแยกย้ายกันนอน
ความรู้สึกอึดอัดอึมครึมมันเกิดขึ้นตอนดึก ริกิลืมตาตื่นขึ้นมาตอนกลางดึกเขาพบว่ารอบเตียงมีคนมากมายยืนอยู่พยายามกลั้นใจเพื่อหลับต่อ เขากลับได้ยินเสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวดพร้อมกับกับเสียงพึมพำมาไม่ขาด ถึงแม้เขาจะแปลไม่ออกว่าพูดอะไรแต่น้ำเสียงที่ส่งมานั้นเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจเหลือเกิน บางครั้งการรับรู้ถึงสิ่งที่ไม่มีอยู่ในโลกมันก็หนักอึ้งเกินกว่าจะเอ่ย ถ้าหาเป็นริคุเขาจะทำยังไงพยายามหาคำตอบและทางออกให้กับตัวเองจนกระทั่งผล็อยหลับไปอีกครั้ง
ความมืดที่ปกคลุมเย็นเยือกจนถึงไขสันหลัง ริกิกำลังเดินอยู่ที่ไหนสักแห่งสองเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสได้ถึงความเย็นของพื้นดิน แสงไฟริบหรี่ที่อยู่ด้านหน้าทำให้เขาเดินเข้าไปหา ผู้คนที่นั่งรวมตัวกันอยู่ตรงนั้นสวมเสื้อผ้าบางและสกปรกทั้งๆ ที่อากาศหนาวขนาดนี้ คนที่ยืนอยู่รอบๆ นั้นบ้างถือไม้บ้างถือมืดและปืนอาวุธครบมือเขาพยายามเดินไปใกล้ๆ
"ริคุ" ริกิตะโกนสุดเสียง
"ริกิ ริกิ" อะโซเขย่าเรียก เมื่อริกิดิ้นไปดิ้นมาจนเขาที่นอนอยู่ด้านบนรู้สึกถึงความผิดปกติจึงปีนลงมา
ริกิผวาตื่นขึ้นเหงื่อเม็ดโตผุดตามใบหน้าและไรผม เขาเห็นริคุในฝันหมอนั่นถูกมัดมือมัดเท้านั่งอยู่ตรงนั้นถึงแม้จะมอบแมมแต่ไม่ผิดแน่นั่นคือริคุ
"บางทีคุณอาจเหนื่อยจนฝันไป" อะโซปลอบ ริกิพยักหน้าพยายามคิดว่าเป็นแค่ความฝัน
"นอนต่อเถอะ อย่าคิดมาก" เอื้อมมือมาบีบไหล่ริกิเบาๆ
"อึ่ม" เอนกายลงนอนแต่โดยดี ไม่ได้ฝันถึงริกิ พอฝันครั้งแรกก็กลายเป็นฝันร้ายเสียแล้ว ภาวนะว่ามันไม่มีอะไร ริคุยังปลอดภัยอยู่แน่นอน
ริกิออกตามหาริคุที่หายไปหลังจากที่ไปร่วมงานเทศกาลที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่ง ทำให้เขาเจอกันเรื่องที่ไม่คาดคิด มองเห็นในสิ่งที่ริคุเห็น
พระ องเมียวจิ ยักษ์ ฝาแฝดเกี่ยวข้องยังไงกันแน่