พระสนมพิษสะท้านโลก: คุณหนูผู้เอาแต่ใจ
White Day
## บทที่ 1 การข้ามมิติอันโหดร้าย

เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เธอพบคือความเย็นเยียบที่ปกคลุมไปทั่ว น้ำ รอบตัวเธอเต็มไปด้วยน้ำเย็นจนแทบแข็ง ที่ข้างหูยังได้ยินเสียงหัวเราะเยาะอยู่ลาง ๆ
"คางคกอยากกินเนื้อหงส์เหรอแก! ไปเย็นสมองในน้ำซะ"
"ส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้างสิ หน้าตาแบบนั้นยังกล้าหมายปองพี่หลิงเซียวถิงอีก"
"ดูเหมือนว่า เธอจะว่ายน้ำไม่เป็นนะ..."
"พี่อวี้เหมย แบบนี้จะเกินไปไหม ถ้าเกิดเธอเป็นอะไรขึ้นมา..."
"เธอจะเป็นอะไรไปได้! ถ้าไม่สั่งสอนเธอสักหน่อยจะได้ยังไง ผู้หญิงขี้เหร่ไร้ยางอาย!"
...
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หลิงชู่ซียังไม่ทันได้สติ ดื่มน้ำเย็นเฉียบเข้าไปสองอึกแล้วถึงได้รู้สึกตัว เพราะความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอพุ่งเข้ามาในสมองอย่างบ้าคลั่ง ปวดหัวจนแทบระเบิด แทบหายใจไม่ออก
และตอนนี้เธอกำลังดิ้นอยู่ในน้ำเย็นเฉียบ นั่นเป็นเพราะมีคนผลักเธอลงน้ำ! และคนที่ผลักเธอลงน้ำก็กำลังยืนเท้าสะเอวหัวเราะเยาะอยู่ริมฝั่ง คนคนนี้คือคู่แข่งในความรักของเธอ ที่เรียกว่าคู่แข่งในความรักก็เพราะผู้หญิงคนนั้นชอบผู้ชายคนหนึ่ง แล้วคิดว่าเธอก็ชอบผู้ชายคนเดียวกัน!
บ้าเอ๊ย! นี่มันเรื่องอะไรกัน?! เพิ่งข้ามมิติมาก็เจอเรื่องประหลาดแบบนี้ หลิงชู่ซีสั่นเทิ้มด้วยความหนาว รีบว่ายไปยังฝั่งตรงข้าม ขึ้นฝั่งก่อนค่อยว่ากัน ถ้ายังดิ้นอยู่แบบนี้ต่อไปไม่จมน้ำตายก็ต้องหนาวตายแน่!
แต่ในวินาทีถัดมา หัวใจของเธอก็จมวูบลงเพราะน่องเป็นตะคริว! รู้สึกเพียงว่าร่างกายค่อย ๆ จมลงสู่เบื้องล่าง ตาพร่ามัวอีกครั้ง และค่อย ๆ หมดสติไป
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หลิงชู่ซีก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา สมองมึนงงอย่างหนัก นึกถึงเหตุการณ์ประหลาดเมื่อครู่ หลิงชู่ซีถอนหายใจในใจ นี่มันฝันอะไรกัน ถึงกับฝันว่าข้ามมิติมาแล้วถูกคนผลักลงน้ำ
แต่ในวินาทีถัดมา เสียงที่ดังอยู่ข้างหูก็ทำลายความคิดของหลิงชู่ซี
"ป้าอ๋อง ดูสิ ชู่ซีฟื้นแล้ว ต่อไปอย่าปล่อยให้เธอเพ่นพ่านไปทั่วนะ คราวนี้ที่ตกน้ำก็เพราะพวกเราบังเอิญผ่านมาพอดี เลยช่วยเธอขึ้นมาได้ ถ้าคราวหน้าพวกเราไม่ได้ผ่านมาพอดีล่ะ?" เสียงที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและดูแคลนนี้ หลิงชู่ซีจำได้ทันที นี่คือผู้หญิงที่ผลักเธอลงน้ำ ชื่อฉินอวี้เหมย! ช่างเป็นคนที่พูดเก่งจริง ๆ คนที่ผลักเธอลงน้ำก็คือเธอนั่นแหละ แต่ตอนนี้กลับมาแกล้งทำเป็นคนดี ไร้ยางอายขนาดนี้ ก็นับว่าเป็นระดับหนึ่งเลยทีเดียว!
นี่ไม่ใช่ความฝัน! เธอข้ามมิติมาจริง ๆ!
"คุณหนู คุณหนู ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เสียงผู้หญิงที่แฝงด้วยน้ำตาดังขึ้นข้างหู
หลิงชู่ซีไม่ได้สนใจ หลับตาลงอีกครั้ง กำลังจัดระเบียบความทรงจำที่ยังสับสนอยู่ เจ้าของร่างนี้แต่เดิมก็นามสกุลหลิง ชื่อชู่ซี ช่างบังเอิญจริง ๆ ที่ชื่อเหมือนกัน การข้ามมิติมาที่นี่ เป็นโชคชะตาหรือความบังเอิญกันแน่? เป็นเหมือนจวงจื่อฝันเห็นผีเสื้อ หรือผีเสื้อฝันเห็นจวงจื่อ? หรือว่านี่คือชีวิตอีกชีวิตหนึ่งของเธอ? ร่างนี้อายุสิบหกปี พ่อแม่ดูเหมือนจะไม่อยู่แล้ว เพราะในความทรงจำไม่มีภาพของพ่อแม่เลย มีพี่ชายคนหนึ่งแต่ก็เหมือนไม่มี เพราะพี่ชายออกจากบ้านไปตั้งแต่เธอยังเล็ก เรียกได้ว่าเป็นเด็กกำพร้า โลกนี้แตกต่างจากโลกเดิมของเธอโดยสิ้นเชิง ที่นี่นิยมศิลปะการต่อสู้ ผู้แข็งแกร่งคือผู้ที่ได้รับการเคารพ ตอนนี้เธออยู่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง...
หลิงชู่ซียังคงจัดระเบียบความทรงจำอยู่ แต่ข้างหูก็มีเสียงรบกวนไม่หยุด
"ป้าอ๋อง ช่วยมีสติหน่อยได้ไหม? อย่าทำให้พี่สาวลูกพี่ลูกน้องของฉันต้องเป็นห่วงเธอนักเลย เธอทำให้พี่สาวฉันเดือดร้อนมามากพอแล้วนะ" เสียงยโสโอหังนั่นเป็นของฉินอวี้เหมยอีกแล้ว พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง? นี่มันเรื่องอะไรอีก?
"คุณหนูไม่ได้ตั้งใจหรอกค่ะ คุณหนู..." เสียงอ่อนน้อมนี้คือป้าอ๋อง คนรับใช้เพียงคนเดียวที่ดูแลหลิงชู่ซี
"ไม่ได้ตั้งใจ ฮึ ตั้งใจชัด ๆ" เสียงของฉินอวี้เหมยเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย


## บทที่ 2 ใบหน้าอัปลักษณ์จริงหรือไม่

ปวดหัวจนแทบระเบิด แถมยังมีคนพูดจาจ้อกแจ้กอยู่ข้างหู ยิ่งทำให้รู้สึกแย่ หลิงชู่ซีในที่สุดก็ทนไม่ไหวตวาดออกมา "เสียงดังน่ารำคาญ ออกไป!"
เมื่อหลิงชู่ซีพูดจบ ทั้งห้องก็เงียบลงทันที เป็นความเงียบที่แปลกประหลาด ไม่มีใครคาดคิดว่าหลิงชู่ซีที่ถูกพวกเธอรังแกมาตลอดโดยไม่กล้าส่งเสียงจะกล้าตวาดออกมาเช่นนี้
"ออกไป ไม่เข้าใจเหรอ?" หลิงชู่ซีค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง เหลือบมองคนที่ยืนอึ้งอยู่ด้วยสายตาเย็นชา แล้วพูดซ้ำอีกครั้ง เธอมองเห็นคนที่ยืนอยู่ในห้องได้ชัดเจนขึ้น ทั้งหมดเป็นเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ด สวมชุดโบราณ คนที่ยืนอยู่หน้าสุดสวมเสื้อผ้าที่ดูเหมือนทำจากผ้าไหม ดูหรูหรากว่าคนอื่น ใบหน้าบึ้งตึงราวกับคนท้องผูก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือฉินอวี้เหมย
ฉินอวี้เหมยตอนนี้ก็อึ้งไปเช่นกัน มองหลิงชู่ซีอย่างงงๆ ตอนแรกอยากจะระเบิดอารมณ์ แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงกลืนคำพูดที่จะหลุดออกมากลับเข้าไป
"พวกเราไปกันเถอะ" ฉินอวี้เหมยโบกมือ พาเด็กสาวกลุ่มนั้นออกไป ก่อนออกไปยังส่งสายตาเตือนให้หลิงชู่ซี เห็นได้ชัดว่าที่เธอเผชิญหน้ากับความโกรธของหลิงชู่ซีเมื่อครู่แล้วตัดสินใจจากไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เพราะกลัวว่าหลิงชู่ซีจะเปิดเผยว่าเธอเป็นคนผลักหลิงชู่ซีลงน้ำ
หลังจากทุกคนออกไปแล้ว หลิงชู่ซีจึงนอนลงบนเตียงอีกครั้ง หลับตาลง เริ่มเรียบเรียงความทรงจำ ทวีปเทียนชาง นี่เป็นโลกที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ที่นี่นิยมศิลปะการต่อสู้ ผู้แข็งแกร่งคือผู้ที่ได้รับการเคารพ เมืองเล็กๆ ที่อยู่ตอนนี้เรียกว่าเมืองชี้ฉวี่ เมืองนี้มีสามตระกูลใหญ่ ตระกูลหลิง ตระกูลฉิน และตระกูลลั่ว ฉินอวี้เหมยก็เป็นคนของตระกูลฉิน สามตระกูลนี้เดิมทีมีอำนาจสมดุลกัน แต่เมื่อเร็วๆ นี้ตระกูลฉินและตระกูลหลิงมีแนวโน้มจะแต่งงานเป็นพันธมิตรกัน เรื่องพวกนี้ยังไม่สำคัญ สิ่งที่หลิงชู่ซีรู้สึกหนักใจที่สุดคือสถานการณ์ของเธอในตอนนี้! เป็นเด็กกำพร้า ถูกรังแก ขี้เหร่ ไม่มีเงิน ยากจน... และอื่นๆ อีกมากมาย ช่างน่าสังเวชเหลือเกิน ในความทรงจำที่เลือนราง ครอบครัวของเธอเคยเป็นบุคคลสำคัญของตระกูลหลิง และตอนเด็กๆ เธอก็เคยเป็นคุณหนูที่ได้รับการทะนุถนอมของตระกูลหลิง หลังจากพ่อแม่เสียชีวิต ทุกอย่างก็ตกต่ำลงในชั่วข้ามคืน จนกลายเป็นสภาพแบบนี้ ทำให้คนอดสะท้อนใจไม่ได้
หลิงชู่ซีพลันลุกพรวดขึ้นนั่ง พอหันไปก็เห็นป้าอ๋องที่แต่งตัวเรียบง่ายยืนอึ้งอยู่ข้างเตียง นี่คือคนรับใช้คนเดียวของเธอ เห็นได้ชัดว่าถูกเธอทำให้ตกใจ
"ป้าอ๋อง ขอกระจกหน่อย" หลิงชู่ซีพูดกับป้าอ๋อง
"หา?" ป้าอ๋องยังไม่ทันได้สติ คุณหนูไม่ชอบส่องกระจกที่สุดเพราะหน้าตาขี้เหร่ไม่ใช่หรือ ทำไมวันนี้ถึงขอส่องกระจกเอง? เกิดอะไรขึ้น? แม้จะสงสัย แต่เธอก็เพียงแค่เหม่อไปชั่วครู่ก่อนจะได้สติรีบไปหยิบกระจกมาให้
เมื่อหลิงชู่ซีรับกระจกมาและเห็นคนในกระจก มุมปากของเธอก็กระตุกขึ้น ไม่แปลกที่ถูกเรียกว่าหญิงขี้เหร่ ใบหน้าเต็มไปด้วยสิวเป็นจำนวนมาก ดูน่ากลัวและน่าเกลียดมาก บวมแดงขนาดนี้ แทบมองไม่เห็นใบหน้าดั้งเดิม แต่... หลิงชู่ซียกกระจกเข้ามาใกล้ขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา นี่ไม่ใช่สิววัยรุ่นอะไรเลย! หลิงชู่ซีผู้เชี่ยวชาญด้านความสามารถในการรักษาโรคและยาสมุนไพรมองออกทันทีว่า นี่ไม่ใช่สิววัยรุ่นธรรมดา นี่คือพิษ!!! ใครกันที่จะวางยาพิษให้เด็กกำพร้า? หลิงชู่ซีเพิ่งจะวางมือขวาลงบนข้อมือซ้ายเพื่อจะจับชีพจร ก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบจากด้านนอก
"ชู่ซี ชู่ซี..." เสียงผู้หญิงที่ฟังดูร้อนรนดังมาจากด้านนอก ฟังแล้วเต็มไปด้วยความห่วงใย
หลิงชู่ซีขมวดคิ้ว เจ้าของเสียงนี้ ในความทรงจำของเธอมีอยู่ ชื่อฉินซีรั่ว เป็นพี่สาวฝ่ายบิดาของฉินอวี้เหมย คนคนนี้ ไม่ธรรมดาเลย


## บทที่ 3 หญิงสาวที่เสแสร้ง

"ชู่ซี เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ฉันได้ยินว่าเธอตกลงไปในน้ำ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงไม่ระวังแบบนั้น? ถ้าไม่ใช่เพราะอวี้เหมยกับคนอื่นๆ เดินผ่านมา ผลที่ตามมาคงไม่น่าคิดเลยนะ!" หญิงสาวคนหนึ่งเดินอย่างรวดเร็วเข้ามาที่ประตู รีบไปที่ข้างเตียง จับมือของหลิงชู่ซีด้วยความห่วงใย พูดอย่างร้อนรนและกึ่งตำหนิ แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"ฉันไม่เป็นไร" หลิงชู่ซีดึงมือของเธอกลับอย่างไม่แสดงอาการใดๆ เธอไม่คุ้นเคยกับการสนิทสนมกับคนแปลกหน้าแบบนี้ ขณะที่พูด หลิงชู่ซีสำรวจหญิงสาวตรงหน้า ดูเหมือนอายุราวยี่สิบต้นๆ หน้าตาสวยงาม ดวงตาคู่ใหญ่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนราวกับสายน้ำ ริมฝีปากเล็กๆ เหมือนกลีบซากุระ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอเป็นคนสวย
"เธอทำให้ฉันตกใจมากเลยนะ พอได้ยินว่าเธอตกน้ำ หัวใจฉันแทบหยุดเต้น ดีที่เธอไม่เป็นอะไร ทำไมถึงไม่ระวังขนาดนั้นล่ะ? ถ้าเธอเกิดอะไรขึ้นมา ฉันจะไปอธิบายกับพี่ชายของเธอยังไง" ฉินซีรั่วถอนหายใจเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงตำหนิอย่างอ่อนโยน
"ฉันไม่ได้ตกน้ำ แต่ฉินอวี้เหมยผลักฉันลงไป เธอกลัวว่าถ้าฉันจมน้ำตาย ตระกูลหลิงจะมาเอาเรื่อง เธอเลยช่วยฉันขึ้นมา ไม่อย่างนั้น ตอนนี้ที่เธอเห็นก็คงเป็นแค่ศพเท่านั้น" หลิงชู่ซีมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเรียบเฉย พูดอย่างเย็นชา
ที่ฉินซีรั่วดูแลเธอดีขนาดนี้ ดูเหมือนจะเป็นเพราะพี่ชายที่แทบจะหายไปจากความทรงจำของเธอแล้ว เธอชอบพี่ชายของหลิงชู่ซี หลิงอู๋ชาง ก่อนที่หลิงอู๋ชางจะจากไป เขาได้ขอให้ฉินซีรั่วช่วยดูแลน้องสาวของเขา ดูเหมือนว่าฉินซีรั่วจะห่วงใยหลิงชู่ซีมาก แต่ว่า... หลิงชู่ซีบ่นในใจ ตอนที่หลิงอู๋ชางจากไป เขาอายุเท่าไหร่กัน ฉินซีรั่วถึงได้ชอบเขาขนาดนั้น และยังรักษาความรู้สึกนั้นไว้มาหลายปีโดยไม่เปลี่ยนแปลง ช่างแปลกจริงๆ
บรรยากาศในห้องเงียบกริบ สีหน้าของฉินซีรั่วแข็งค้าง เธออ้าปากเล็กน้อย มองหลิงชู่ซีอย่างงุนงง ราวกับไม่เชื่อว่าหลิงชู่ซีจะพูดอะไรแบบนั้นออกมา
ป้าอ๋องโกรธจนกรีดร้องออกมา: "คุณหนู! นี่เป็นเรื่องจริงหรือ? ฉินอวี้เหมยกล้าผลักคุณลงน้ำเหรอ นี่มันรังแกคุณที่เป็นเด็กกำพร้า รังแกตระกูลหลิงที่ไม่มีใครแล้วชัดๆ!"
ป้าอ๋อง ในใจฉันให้คะแนนเธอสามสิบสองคะแนนเลย หลิงชู่ซีมีรอยยิ้มเล็กๆ ที่แทบสังเกตไม่เห็นในดวงตา พูดได้ดีมาก!
ฉินอวี้เหมยรังแกหลิงชู่ซีไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวัน ฉินซีรั่วจะไม่รู้เรื่องได้อย่างไร? หลิงชู่ซีไม่เชื่อหรอก
"เป็นไปไม่ได้ อวี้เหมยจะทำอะไรแบบนั้นได้ยังไง?" สีหน้าของฉินซีรั่วเปลี่ยนไปอย่างมาก ใบหน้าสวยงามเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ เธอส่ายหน้าพึมพำ "ชู่ซี เธออาจจะเห็นผิดไปหรือเปล่า หรือว่าตกใจจนจำผิด?"
"ซีรั่วเจี่ย" ทันใดนั้น หลิงชู่ซีก็ยิ้มขึ้นมา เรียกเบาๆ อย่างอ่อนโยน
"หืม?" ฉินซีรั่วตอบรับ และยิ้มตอบโดยอัตโนมัติ แต่ในวินาทีถัดมา รอยยิ้มก็แข็งค้างอยู่บนใบหน้า
"ซีรั่วเจี่ย เธอคิดว่าฉันเป็นคนโง่หรือตาบอดหรือไง?" หลิงชู่ซีเอียงศีรษะเล็กน้อย น้ำเสียงไร้เดียงสา
รอยยิ้มบนใบหน้าของฉินซีรั่วแข็งค้าง สีหน้าซีดลงเล็กน้อย: "ชู่ซี เธอ... กำลังพูดอะไรน่ะ?"
"ฉันเป็นคนโง่หรือตาบอด? ฉันแยกไม่ออกหรือไงว่าตัวเองตกลงไปเองหรือถูกคนผลัก?" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิงชู่ซีหายไป เหลือเพียงความเย็นชาและการเยาะเย้ย "ซีรั่วเจี่ย ตอนนี้ฉันไม่สบาย ขอให้เธอกลับไปก่อนนะ ฉันอยากพักผ่อน"
สีหน้าของฉินซีรั่วช่างน่าดูมาก เธอมองหลิงชู่ซีด้วยความตกใจและกังวล ไม่อยากเชื่อเลยว่าคำพูดเหล่านี้จะออกมาจากปากของหลิงชู่ซี หลิงชู่ซีไม่ใช่คนอ่อนแอที่ใครๆ ก็รังแกได้ตามใจชอบหรอกหรือ วันนี้ทำไมถึงได้เฉียบคมขนาดนี้?


## บทที่ 4 ตัวตนอันน่าสังเวช

ฉินซีรั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของหลิงชู่ซี สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เดินถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ
หลิงชู่ซีชำเลืองมองไปที่ประตูแล้วล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ปวดหัวจนแทบบ้า แต่ความทรงจำเหล่านี้กลับทำให้เธอปวดหัวยิ่งกว่า เพราะเธอพบว่าสถานการณ์ที่เธอต้องเผชิญนั้นซับซ้อนมาก
"คุณหนู คุณหนู เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" ป้าอ๋องเข้ามาใกล้ในตอนนี้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธ "คุณหนู ฉินอวี้เหมยนั่นช่างโหดร้ายเหลือเกิน พวกเราต้องบอกผู้อาวุโสลำดับที่สองให้ได้ ให้ท่านตัดสินเรื่องนี้"
"พอเถอะ ฉันหิวแล้ว ทำอะไรให้ฉันกินก่อน" หลิงชู่ซีลูบท้องพลางพูดเรียบ ๆ "เอาน้ำร้อนมาให้ฉันแก้วหนึ่งก่อน"
"อ๊ะ ได้ค่ะ! คุณหนู" ป้าอ๋องรีบรินน้ำร้อนมาให้หลิงชู่ซีแก้วหนึ่ง แล้วคอยดูแลให้หลิงชู่ซีดื่ม
"คุณหนู เมื่อกี้ที่คุณหนูพูดกับคุณหนูซีรั่วแบบนั้น มันจะ... ไม่เหมาะสมไปหน่อยหรือเปล่าคะ?" ป้าอ๋องลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ถามออกมาอย่างติดขัด เพราะอย่างไรคุณหนูฉินซีรั่วก็คอยห่วงใยคุณหนูมาตลอด และคุณหนูก็มักจะเชื่อฟังคำพูดของคุณหนูซีรั่ว ไม่เคยขัดคำพูดของเธอ ยิ่งไม่เคยใช้น้ำเสียงเยาะเย้ยโต้กลับแบบวันนี้ แต่พอนึกถึงว่าคุณหนูของตนถูกฉินอวี้เหมยคนนั้นรังแก ป้าอ๋องก็รู้สึกว่าพอจะเข้าใจได้ คุณหนูคงจะระบายอารมณ์ใส่คุณหนูฉินซีรั่วกระมัง
"ป้าอ๋อง ฉันเป็นอะไรของป้า?" หลิงชู่ซีไม่ได้ตอบคำถามของป้าอ๋อง แต่กลับถามออกมาแบบนี้ บนใบหน้าไม่มีรอยยิ้มแม้แต่น้อย มีเพียงความจริงจัง
"แน่นอนว่าเป็นคุณหนูของฉัน เป็นคนเดียวที่ฉันจงรักภักดี" ป้าอ๋องตอนนี้ก็ไม่มีรอยยิ้มเช่นกัน ตอบอย่างหนักแน่น
"งั้นก็ดี" หลิงชู่ซีพยักหน้าอย่างพอใจ "ป้าจำไว้นะ อย่าเชื่อสิ่งที่เห็นภายนอก ป้าแค่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดก็พอ ฉินซีรั่วไม่ได้มีจิตใจดีงามอย่างที่เห็นภายนอก และยิ่งไม่ได้ห่วงใยฉันอย่างที่แสดงออกมา" หลิงชู่ซีมาถึงโลกใบนี้ จำต้องยอมรับสถานะอันน่าเศร้านี้ รวมถึงสถานการณ์อันวุ่นวาย สิ่งเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกปลอบใจได้คือ อย่างน้อยก็ยังมีคนที่จริงใจกับเธอ คนแรกคือป้าอ๋องคนนี้ ดูเหมือนว่าเป็นคนที่มารดาของเธอช่วยชีวิตไว้โดยบังเอิญเมื่อหลายปีก่อน แล้วก็ยังคงอยู่ดูแลเธอด้วยความกตัญญู ส่วนคนที่สอง...
"ค่ะ คุณหนู!" ป้าอ๋องพยักหน้าอย่างแรง แต่สีหน้ากลับเปลี่ยนไปทันที "คุณหนู คำพูดเมื่อกี้ของคุณหนูหมายความว่าอย่างไรคะ? หรือว่าคุณหนูฉินซีรั่วก็รังแกคุณหนูด้วย? ถ้าอย่างนั้นพวกเราต้องไปหาผู้อาวุโสลำดับที่สอง ให้ท่านตัดสินเรื่องนี้!"
หลิงชู่ซีส่ายหน้าเบา ๆ "พวกเรารบกวนผู้อาวุโสลำดับที่สองมามากพอแล้ว คราวนี้ไม่ต้องหรอก ฉันรู้วิธีจัดการเอง" คนที่จริงใจกับหลิงชู่ซี นอกจากป้าอ๋องแล้ว ก็มีเพียงผู้อาวุโสลำดับที่สองของตระกูลเท่านั้น
ป้าอ๋องกัดริมฝีปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ คุณหนูคงถูกรังแกมาตลอด แต่ตนเองกลับไม่เคยรู้ คราวนี้คงถูกรังแกหนักจนคุณหนูทนไม่ไหวถึงได้พูดออกมา ช่างเป็นความผิดของตนเองจริง ๆ ยิ่งป้าอ๋องคิด ใจก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดและโกรธ
"พอเถอะ ป้าอ๋อง ไปทำอาหารเถอะ ฉันหิวแล้ว" หลิงชู่ซีลูบท้องที่ส่งเสียงร้องครืดคราด พลางบ่น สำหรับคนที่ชอบกิน การหิวท้องเป็นเรื่องใหญ่โตมาก ยิ่งกว่าฟ้าถล่มเสียอีก
"ค่ะ ค่ะ คุณหนู ข้าจะไปทำอาหารเดี๋ยวนี้" ป้าอ๋องได้ยินเสียงท้องร้องอย่างไม่สุภาพของหลิงชู่ซี รีบรับคำอย่างร้อนรน
หลังจากป้าอ๋องออกไปแล้ว หลิงชู่ซีจึงเริ่มจับชีพจรตัวเอง หลังจากจับชีพจรเสร็จ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ร่างกายของเธอในตอนนี้ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ มีคนวางยาพิษเธอ


## บทที่ 5 คนไร้ค่าอย่างแท้จริง

แม้จะไม่ใช่ยาพิษที่ถึงตาย แต่มันได้แอบซ่อนอยู่ในร่างกายมานานแล้ว แสดงออกมาเป็นตุ่มแดงเล็กๆ ทั้งบนใบหน้าและร่างกาย สุดท้ายถึงขั้นบวมแดง ทุกวันต้องเดินไปมาด้วยใบหน้าที่เหมือนหมู แน่นอนว่าไม่มีใครอยากคบหา แน่นอนว่าต้องถูกเรียกว่าหญิงขี้เหร่
พิษในร่างกายไม่ได้เป็นพิษที่ซับซ้อนอะไร เพียงแค่เก็บสมุนไพรธรรมดาๆ หลายชนิดมาผสมกันแล้วกินก็สามารถถอนพิษได้ แต่ใครกันที่จะวางยาเด็กกำพร้า การกระทำที่โหดร้ายเช่นนี้ เพื่ออะไร? ตัวเธอไม่มีอะไรที่น่าอิจฉาเลยนี่? หลิงชู่ซีกรองข้อมูลที่มีประโยชน์ในสมองของเธอ แต่ผลคือเธอไม่สามารถหาคนที่น่าสงสัยหรือมีเหตุผลที่จะวางยาเธอได้เลย
อาหารที่ป้าอ๋องทำก็พอใช้ได้ แต่สำหรับคนที่ชอบกินอย่างหลิงชู่ซีแล้ว โต๊ะที่มีแต่ผักเขียวนี่หมายความว่าอะไร?! น้ำซุปเนื้อที่ว่านี้ มีหยดน้ำมันลอยอยู่จริงๆ หรือ? มื้ออาหารนี้จืดเสียจนหลิงชู่ซีที่ไม่ชอบกินอาหารที่ไม่มีเนื้อแทบจะกัดลิ้นตัวเองขาด ไม่มีเนื้อเลย ไม่มีเนื้อสักชิ้น! หลิงชู่ซีพลิกไปพลิกมาในจาน อย่าว่าแต่จะหาเนื้อสักชิ้นเลย แม้แต่เนื้อบดก็ยังไม่มี!
นี่มันเป็นความทรมานอย่างแสนสาหัส หลิงชู่ซีกินข้าวด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย จนป้าอ๋องทนไม่ไหวในที่สุด
"คุณหนู วันนี้อาหารไม่ถูกปากหรือคะ?" ป้าอ๋องถามอย่างกระวนกระวาย
"ไม่มี ไม่มี ดีมากค่ะ" หลิงชู่ซีส่ายหน้าซ้ำๆ พูดอย่างไม่ตรงใจ ช่างเป็นกรรมที่ตัวเองก่อไว้จริงๆ เพราะมีสิวแดงพวกนี้บนใบหน้า หลิงชู่ซีคนเดิมจึงฟังคำแนะนำของหมอ กินอาหารที่มีไขมันและเนื้อสัตว์น้อยๆ ดังนั้นทุกมื้อจึงมีแต่ผักกาดเต้าหู้ ตอนนี้จึงเป็นเรื่องน่าเศร้า อยากกินเนื้อจริงๆ อยากกินเนื้อมากๆ ดวงตาทั้งสองของหลิงชู่ซีแทบจะเปล่งประกายสีเขียวออกมา
"คุณหนู ผู้อาวุโสลำดับที่สองจะกลับมาพรุ่งนี้แล้วนะคะ" ป้าอ๋องเอาใจโดยเลื่อนจานผักกาดไปตรงหน้าหลิงชู่ซี พลางพูด
"อืม ท่านไม่ต้องบอกผู้อาวุโสลำดับที่สองเรื่องวันนี้ ฉันรู้ว่าจะพูดอย่างไร" หลิงชู่ซีกลืนผักกาดลงไปอย่างเจ็บปวด ในใจคิดอย่างสิ้นหวังว่าเมื่อไหร่จะได้เปลี่ยนสภาพอาหารบ้าง
"ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ คุณหนู ท่านลืมไปแล้วหรือ ผู้อาวุโสลำดับที่สองบอกว่าจะกลับมาตรวจสอบการฝึกฝนของท่าน" ป้าอ๋องพูดเสียงอ่อย มองหลิงชู่ซีด้วยสายตาที่ซับซ้อนมาก
ตะเกียบของหลิงชู่ซีชะงัก เธอนึกขึ้นได้ทันที โลกที่ศิลปะการต่อสู้รุ่งเรืองนี้ แน่นอนว่ามีคนมากมายที่อยากฝึกฝน และความแตกต่างระหว่างนักสู้ก็ชัดเจน พรสวรรค์เป็นสิ่งที่ไม่ใช่ทุกคนจะมี และไม่ใช่ว่ามีพรสวรรค์แล้วจะก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว พรสวรรค์ดั้งเดิมของหลิงชู่ซีแย่มาก แย่มากๆ เธอไม่อยากฝึกฝนเลย แต่ผู้อาวุโสลำดับที่สองที่คอยดูแลเธอมาตลอดกลับสอนอย่างใส่ใจ หวังว่าเธอจะเรียนรู้จนประสบความสำเร็จ ก่อนที่ผู้อาวุโสลำดับที่สองจะออกเดินทางครั้งนี้ก็ได้พูดไว้ว่า เมื่อกลับมาจะตรวจสอบสถานการณ์การฝึกฝนของเธอ นี่มันแย่จริงๆ โลกนี้ไม่มีเวทมนตร์ ไม่ใช่พลังต่อสู้ แต่เป็นพลังจิต ก่อนหน้านี้หลิงชู่ซีต้องดิ้นรนอย่างหนักเพื่อฝึกฝนจนถึงช่วงกลางของชั้นที่หนึ่งของพลังจิต พลังจิตของนักสู้แบ่งเป็นชั้นที่หนึ่งถึงชั้นที่เก้า แต่ละชั้นยังแบ่งเป็นช่วงต้น ช่วงกลาง ช่วงปลาย และจุดสูงสุด พลังเล็กน้อยของหลิงชู่ซีนี้ แย่มากจริงๆ
ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมสายตาของป้าอ๋องถึงซับซ้อนขนาดนี้ หลิงชู่ซีไม่ใช่คนไร้ค่าที่ไม่มีอะไรดีเลย แต่เธอเป็นคนไร้ความสามารถ ไร้ความสามารถอย่างสิ้นเชิง! แม้แต่ฉินอวี้เหมยที่หยิ่งยโสนั่น ก็อยู่ในช่วงต้นของชั้นที่สามของพลังจิตแล้ว
"อืม รู้แล้ว ค่อยว่ากันอีกที" หลิงชู่ซีตอบเบาๆ แล้วกินผักต่ออีกสองสามคำ แต่ในสมองกำลังค้นหาความทรงจำว่าจะปรับปรุงอาหารได้อย่างไร


## บทที่ 6 ช่างยากจนจริงๆ

บ้านหลังนี้มีเพียงเธอกับป้าอ๋องเท่านั้น แหล่งรายได้ของครอบครัวล้วนมาจากการสนับสนุนของตระกูล บางครั้งป้าอ๋องก็รับจ้างเย็บปะเสื้อผ้าเพื่อช่วยเหลือครอบครัว ค่าใช้จ่ายของตระกูลทั้งหมดอยู่ภายใต้การดูแลของผู้อาวุโสคนที่สาม ผู้อาวุโสคนที่สามหลิงหานตงนั่นแหละ ฮึๆ เมื่อหลิงชู่ซีนึกถึงคนผู้นี้ ในใจก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้
คนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลย หากความทรงจำที่เธอได้รับไม่ผิดพลาด พี่ชายของร่างนี้มักจะฝากคนส่งของกลับมาให้ แต่กลับถูกผู้อาวุโสคนที่สามนี่กลืนกินไปไม่น้อย เรื่องนี้หลิงชู่ซีได้ยินมาโดยบังเอิญ แต่เธอเป็นเพียงเด็กกำพร้าคนหนึ่ง ไร้อำนาจวาสนา จึงไม่สามารถเรียกร้องความยุติธรรมใดๆ ได้ แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นเธอแล้ว ฮึๆ!
หลังจากวางชามตะเกียบแล้ว ป้าอ๋องไปล้างจาน หลิงชู่ซีกลับเข้าห้องของตัวเอง มองดูห้องที่เรียบง่าย ผ้าห่มเก่าๆ สายตาของหลิงชู่ซีเย็นชาลง ผู้อาวุโสคนที่สามนี่ช่างไม่ใช่คนดีเลย ยักยอกของของเด็กกำพร้าโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสลำดับที่สองคอยช่วยเหลืออยู่เป็นครั้งคราว อาจจะไม่มีแม้แต่เฟอร์นิเจอร์ที่ดูดีสักชิ้น ตระกูลไม่สนใจเรื่องเฟอร์นิเจอร์และของใช้ในชีวิตประจำวัน พวกเขาแค่ดูแลไม่ให้เธออดตายหรือหนาวตายเท่านั้น
ในยามค่ำคืน หลิงชู่ซีนั่งขัดสมาธิบนเตียง เริ่มฝึกฝนตามวิธีที่จำได้ เมื่อพลังลงสู่ตันเถียน หลิงชู่ซีก็มองเห็นสิ่งที่เรียกว่าชี่ไห่ในที่สุด นี่เป็นโลกใหม่ที่น่าอัศจรรย์ เป็นสิ่งที่หลิงชู่ซีไม่เคยสัมผัสมาก่อน
ที่ตันเถียน หลิงชู่ซีมองเห็นชี่ไห่ ชี่ไห่ที่มีแสงสว่างอ่อนจาง นี่คือสิ่งที่กำหนดพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ของแต่ละคน เห็นได้ชัดว่าหลิงชู่ซีคนเดิมมีพรสวรรค์ที่แย่มาก แต่นี่ไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด แต่เป็นเพราะสิ่งที่เกิดขึ้นภายหลัง!
หลิงชู่ซีเชี่ยวชาญในความสามารถในการรักษาโรค เภสัชวิทยา และพิษวิทยา หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว เธอก็พบอย่างตกใจว่าเส้นลมปราณสำคัญในร่างกายถูกกดทับไว้! นั่นทำให้ร่างนี้ฝึกยุทธ์ได้ยากลำบาก ไม่ว่าจะขยันฝึกฝนแค่ไหน ผลลัพธ์สุดท้ายก็จะไม่ถึงแม้แต่หนึ่งในสิบ!
นี่มันหลุมพรางชัดๆ เลย หลุมพรางที่ทำให้ตายได้!
และวิธีการกดทับเส้นลมปราณนี้ยังมีความชำนาญสูงมาก หลิงชู่ซีไม่เชื่อว่าจะมีใครในตระกูลที่มีฝีมือสูงส่งเช่นนี้ แล้วใครกันที่ขัดขวางไม่ให้หลิงชู่ซีที่ควรจะเป็นอัจฉริยะได้ฝึกยุทธ์? เพื่อหวังดีหรือหวังร้าย? หากหวังดี ทำไมถึงปล่อยให้สถานการณ์ของเธอแย่ถึงขนาดนี้ จนไม่มีแม้แต่ความสามารถในการป้องกันตัวเอง หากหวังร้าย ทำไมไม่ฆ่าเธอให้ตายไปเลย?
เรื่องนี้ทำให้หลิงชู่ซีคิดไม่ออกเลย ตอนนี้คิดไม่ออกก็ไม่คิดแล้ว เรื่องราวย่อมมีวันที่จะได้รู้ความจริง
หลิงชู่ซียืดเส้นยืดสายแล้วนอนลงบนเตียง ในใจมีแผนการแล้ว อันดับแรก รักษาใบหน้าที่ทั้งคนและเทพต่างรังเกียจนี้ จากนั้นหาวิธีปลดปล่อยการกดทับเส้นลมปราณในร่างกาย แล้วเริ่มฝึกยุทธ์ สุดท้าย ก็จะต้องทำให้คนที่เคยรังแกเธอต้องกลิ้งเกลือกไปทั่ว ให้พวกเขารู้ว่าทำไมดอกเบญจมาศถึงบานสะพรั่งนัก!
เช้าวันรุ่งขึ้น หลิงชู่ซีมองดูโจ๊กจืดและผักดองบนโต๊ะ ใบหน้าเขียวซีด ไม่มีซาลาเปาหมู ไม่มีเนื้อเลย! ช่างเป็นความทรมานอะไรเช่นนี้!
"คุณหนู เป็นอะไรไปหรือ สีหน้าไม่ค่อยดีนะ ตกน้ำแล้วเป็นหวัดหรือเปล่า?" ป้าอ๋องมองหลิงชู่ซีที่หน้าตาเหมือนกินผักเข้าไป ถามด้วยความเป็นห่วง ป้าอ๋องคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรู้สึกว่าไม่น่าจะใช่ เมื่อวานหลังจากคุณหนูกลับมา เธอรีบอาบน้ำร้อนให้และเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที แถมยังให้ดื่มน้ำขิงอีก เมื่อคืนก็ยังดีอยู่เลย
"ฉันสบายดี!" หลิงชู่ซีกัดฟันพูดผ่านไรฟัน แล้วดื่มโจ๊กอย่างโกรธเกรี้ยว ในใจด่าผู้อาวุโสคนที่สามไปทั่วฟ้า


## บทที่ 7 ฉันอยากกินเนื้อ!

หลิงชู่ซีตัดสินใจในใจอีกครั้งว่าจะต้องทำให้ผู้อาวุโสคนที่สามคายสิ่งที่เขากลืนกินไปก่อนหน้านี้ออกมาให้หมดโดยเร็ว! การปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่เป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างเร่งด่วน!
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ ป้าอ๋องต้องไปส่งเสื้อผ้าที่ช่วยชุนให้คนอื่น หลิงชู่ซีบอกกับป้าอ๋องว่า: "ป้าอ๋อง หนูจะไปรอที่บ้านผู้อาวุโสลำดับที่สองนะคะ" ป้าอ๋องแน่นอนว่าเชื่อคำพูดของคุณหนูของตน จึงพยักหน้ายิ้มๆ แล้วออกจากบ้านไป
พอป้าอ๋องเพิ่งออกจากประตูไป หลิงชู่ซีก็วิ่งเข้าไปในห้องหยิบธนูเล็กๆ กับห่อเล็กๆ ห่อหนึ่งสะพายหลังแล้วออกจากบ้านไป ในห่อนั้นมีมีดสั้นเล่มหนึ่ง ดูเหมือนเป็นสิ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ
ฉันอยากกินเนื้อ! ฉันอยากกินเนื้อ! นี่มันผ่านไปหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อ!
หลิงชู่ซีกลืนน้ำลายอย่างแค้นใจ สะพายธนูมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลังนอกเมือง เขาด้านหลังนอกเมืองเรียกว่าภูเขาจื่อเฟิง บนภูเขาเดิมมีสัตว์เล็กๆ อยู่ไม่น้อย แต่หลังจากถูกล่ามาเยอะ พวกสัตว์เล็กๆ เหล่านั้นก็ฉลาดขึ้น ไม่ได้จับง่ายๆ อีกต่อไป และพากันหนีเข้าไปในป่าลึกด้านหลังภูเขา ในป่าลึกด้านหลังภูเขายังมีลำธารใสไหลผ่าน สุดท้ายไหลลงสู่ทะเลสาบจื่อเฟิงที่เชิงเขา ในความทรงจำของหลิงชู่ซีจำได้อย่างชัดเจน
หลิงชู่ซีสะพายกระเป๋าใบหนึ่งบนหลัง มุ่งหน้าไปยังด้านหลังของภูเขาจื่อเฟิง ธนูเล็กๆ ที่เธอพกไปนั้น เป็นสิ่งที่พี่ชายของเธอ หลิงอู๋ชาง ทำให้เธอเล่นเมื่อก่อน แม้จะไม่ใหญ่ แต่ก็เพียงพอที่จะยิงกระต่ายตัวเล็กๆ ได้สบายๆ หลิงอู๋ชางในความทรงจำของเธอค่อนข้างเลือนราง เพราะตอนที่เขาจากไป หลิงชู่ซีดูเหมือนจะอายุเพียงสองสามขวบ จึงไม่มีความประทับใจมากนัก
เดินทางไปกว่าสองชั่วโมง หลิงชู่ซีก็มาถึงด้านหลังของภูเขาจื่อเฟิงในที่สุด ภูเขาจื่อเฟิง เต็มไปด้วยใบเมเปิ้ลทั่วทั้งภูเขา แดงราวกับไฟ พร้อมด้วยบรรยากาศอันเย้ายวนใจ
แต่ตอนนี้หลิงชู่ซีไม่มีอารมณ์ที่จะชื่นชมสิ่งเหล่านี้ เธอกำลังมองหาเหยื่อ กระต่ายตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าเธอไป เธอรีบหยิบธนูออกมา ง้างธนู ยิงลูกธนู การเคลื่อนไหวช่างสง่างาม ช่างคมกริบ! ช่างลื่นไหลราวกับสายน้ำ! เสียงดังซึ่ง ลูกธนูพุ่งออกไปเหมือนดาวตกไล่ล่าดวงจันทร์ และแล้ว... ยิงพลาด! กระต่ายส่ายก้นอวบๆ มองดูลูกธนูที่ปักอยู่ข้างๆ มัน แล้วหันมามองหลิงชู่ซีอย่างดูแคลน ก่อนจะกระโดดโยกย้ายจากไปอย่างไม่สนใจ
ช่างน่าโมโห! หลิงชู่ซีสะบัดมือ ดูเหมือนว่าไม่ได้ยิงธนูมานาน จึงรู้สึกไม่คุ้นมือแล้ว! หลิงชู่ซีคิดสักครู่ สงบจิตใจ นำพลังจิตในร่างกายให้ไหลเวียนไปทั่วร่าง สุดท้ายหยุดอยู่ที่มือ
เธอกลั้นหายใจอีกครั้งและเล็งไปที่กระต่ายสีเทาอ้วนๆ ตัวหนึ่งที่เพิ่งกระโดดออกมาจากหลังต้นไม้ เสียงซึ่งดังขึ้น ลูกธนูพุ่งออกไป เสียงลมแหวกอากาศอย่างคมกริบดังขึ้น ลูกธนูพุ่งออกไป ปักกระต่ายอ้วนตัวนั้นลงกับพื้นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
นี่คือการใช้พลังจิตหรือ? หลิงชู่ซียื่นมือออกไป แบฝ่ามือ มองดูฝ่ามือของตัวเอง มือยังคงสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกนี้แตกต่างจากการยิงธนูด้วยกำลังล้วนๆ อย่างสิ้นเชิง! พลังจิตในโลกนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ! สามารถใช้งานได้อย่างนี้ ช่างยอดเยี่ยม!
หลังจากทึ่งกับสิ่งเหล่านี้แล้ว หลิงชู่ซีก็วิ่งไปอย่างดีใจ คว้ากระต่ายแล้วมุ่งหน้าไปยังริมลำธาร เมื่อไปถึงริมลำธาร เธอหยิบมีดที่ภายนอกดูเกือบจะเป็นสนิมแต่ภายในคมกริบออกมา ถลกหนังอย่างชำนาญ ผ่าเอาเครื่องในออก ล้างให้สะอาด แล้วเก็บฟืนมาจุดไฟย่างเนื้อ
สิ่งที่เธอใส่ไว้ในกระเป๋าไม่ใช่อะไรอื่น แต่เป็นเครื่องปรุงที่เอามาจากครัว! เครื่องปรุงที่น้อยนิดนี้ ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย หลิงชู่ซีคิดว่า โลกนี้มีเครื่องเทศต่างๆ หรือไม่ โดยเฉพาะการย่างเนื้อโดยไม่มียี่หร่าจะทำได้อย่างไร


## บทที่ 8 นักกินที่ไม่มีความสุขถ้าไม่มีเนื้อ

หลิงชู่ซีทาน้ำมันอย่างชำนาญ พลิกเนื้อไปมาเพื่อย่าง กลิ่นหอมค่อย ๆ แผ่กระจายออกมา น้ำมันบนเนื้อเริ่มส่งเสียงซู่ซ่าและหยดลงไป ทำให้เกิดเปลวไฟเล็ก ๆ ดูแล้วทำให้หลิงชู่ซีแทบจะน้ำลายไหล
"หอมจังเลย ฉันนี่มันอัจฉริยะจริง ๆ ฉันชื่นชมตัวเองจริง ๆ" หลิงชู่ซีตาเป็นประกายมองกระต่ายที่กำลังย่างจนเหลืองกรอบในมือของเธอ นี่เป็นประโยคที่เธอต้องพูดทุกครั้งเมื่อทำอาหารอร่อย!
หลังจากย่างเนื้อกระต่ายเสร็จ หลิงชู่ซีใช้มีดตัดเนื้อกระต่าย กินอย่างมีความสุข ยิ้มแก้มปริ พร้อมกับพูดไปด้วยว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะที่สามารถทำอาหารอร่อยขนาดนี้ได้ ในที่สุดก็ได้กินเนื้อสักที!
ขณะที่เธอกำลังกินอย่างมีความสุข ก็มีเสียงเบา ๆ ดังมาจากพุ่มไม้ข้าง ๆ
"ใคร?" หลิงชู่ซีหันไปมองพุ่มไม้อย่างระแวดระวัง หยุดการเคลื่อนไหวในมือ และจ้องมองไปที่พุ่มไม้นั้น
สุนัขจิ้งจอกตัวเล็กค่อย ๆ เดินออกมา ตัวขาวโพลนทั้งตัว ดวงตากลมโตสีดำทำให้ใจสั่น หูใหญ่แหลมที่มีขนฟูนุ่มยิ่งทำให้ดูน่ารัก มันจ้องมองหลิงชู่ซี แล้วหันไปมองเนื้อกระต่ายย่างบนเตา ความหมายชัดเจนมาก มันถูกกลิ่นหอมของเนื้อดึงดูดมาและอยากกิน
"เข้ามาสิ ไม่ต้องกลัว อร่อยนะ ให้แกกินหน่อย" ถ้าคุณคิดว่าหลิงชู่ซีจะพูดประโยคนี้เพราะเห็นสุนัขจิ้งจอกน่ารักแล้วเกิดความชอบ คุณคิดผิดแล้ว! ผิดถนัด! หลิงชู่ซีคนนี้เคี้ยวเนื้อกระต่ายพลางหรี่ตามองสุนัขจิ้งจอกอย่างดุดันพูดว่า: "ไปให้พ้น! นี่เป็นเนื้อกระต่ายของฉัน! ตอนนี้ฉันอิ่มแล้วถึงไม่ฆ่าแกไง แต่ถ้าแกอยากอยู่เป็นอาหารสำรองของฉันก็ได้นะ" สัตว์ป่าในสายตาของคนตะกละอย่างหลิงชู่ซีมีแค่สองประเภท คือกินได้กับกินไม่ได้!
สุนัขจิ้งจอกตัวเล็กได้ยินคำพูดดุดันของหลิงชู่ซี แต่ไม่ได้วิ่งหนีไป แต่กลับสั่นหูเล็กน้อย และยังคงจ้องมองเนื้อย่างในมือของหลิงชู่ซีอย่างไม่ลดละ หลิงชู่ซีไม่สนใจมัน ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อย
เมื่อหลิงชู่ซีอิ่มแล้ว เธอมองเนื้อกระต่ายที่เหลืออยู่ด้วยความกังวล จะทำยังไงดี? เอากลับไปไม่ได้ ถ้าเอากลับไปป้าอ๋องก็จะสงสัย ทิ้งไว้ที่นี่ก็คงจะถูกสัตว์ป่าอื่นกินหมด โอ้ น่าเสียดายจริง ๆ
หลิงชู่ซีมองเนื้อกระต่ายย่างที่เหลืออย่างเสียดาย ในที่สุดก็ตัดสินใจอย่างเจ็บปวด ช่างเถอะ ให้สุนัขจิ้งจอกตัวนี้กินดีกว่า หลิงชู่ซีกลอกตาไปมา แล้วโบกมือเรียกสุนัขจิ้งจอกที่ยังยืนอยู่ไม่ไกล
เห็นหลิงชู่ซีโบกมือเรียก สุนัขจิ้งจอกตัวเล็กลังเลไม่กล้าเข้ามา
"บ้าเอ๊ย! แกเป็นตัวผู้หรือตัวเมียกันแน่? อยากกินแต่ไม่กล้าเข้ามา มีความกล้าบ้างไหม?" หลิงชู่ซีโกรธมาก ตะโกนออกมา เธอไม่รู้สึกเลยว่าคำพูดของตัวเองแปลกหรือมีปัญหาอะไร
แต่สุนัขจิ้งจอกตัวนั้นดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของหลิงชู่ซี มันหรี่ตามอง แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามา ไม่รู้ทำไม หลิงชู่ซีถึงเห็นความสง่างามในการเดินของสุนัขจิ้งจอก สุนัขจิ้งจอกเดินได้อย่างสง่างามด้วยหรือ?
หลิงชู่ซีชี้ไปที่เนื้อกระต่ายที่เหลือ หัวเราะคิกคัก และพูดอย่างภาคภูมิใจว่า: "ให้แกกิน ดูสิฉันใจดีแค่ไหน"
สุนัขจิ้งจอกตัวเล็กกะพริบตา มองเนื้อที่เหลืออยู่ ขาหลังของกระต่ายซึ่งเป็นส่วนที่อร่อยที่สุดถูกหลิงชู่ซีกินไปแล้ว ส่วนที่เหลือเป็นเนื้อที่ไม่ค่อยดีนัก เช่น หลังและท้อง
นี่เรียกว่าใจดีเหรอ? ที่จริงมันก็แค่เศษอาหารที่กินเหลือไม่ใช่หรือ? แถมเมื่อกี้ยังบอกว่าจะเอาสุนัขจิ้งจอกมาเป็นอาหารสำรองอีก
"กินเถอะ" หลิงชู่ซีทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น แล้วลุกขึ้นเก็บของ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป


## บทที่ 9 นี่มันของดีนี่นา

จิ้งจอกน้อยยืนอยู่กับที่ มองเงาร่างของหลิงชู่ซี ดวงตาสีดำขลับของมันพลันมีประกายสีเงินวาบผ่าน แล้วหายไปในพริบตา
หลิงชู่ซีไม่ได้หันกลับมามองเหตุการณ์ประหลาดนี้ แต่กลับลูบท้องกลมป่องของตัวเองอย่างพึงพอใจ เรอออกมาเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เดินกลับ เตรียมจะกลับบ้าน
อย่างไรก็ตาม หลังจากเดินเลียบลำธารไปได้สักพัก หลิงชู่ซีก็พลันยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง ร้องอุทานออกมา เกือบลืมเรื่องสำคัญไปแล้ว มัวแต่หาเนื้อกิน จนลืมหาสมุนไพรมาช่วยรักษาใบหน้านี้
พิษในร่างกายไม่ได้รุนแรงนัก แค่หาสมุนไพรทั่วไปสักไม่กี่อย่างมาผสมกันก็พอ หลิงชู่ซีก้มหน้าลงมองหาอย่างจริงจัง แต่ในฤดูใบไม้ร่วงเช่นนี้ สมุนไพรไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ง่าย ๆ เธอต้องการสมุนไพรสามชนิดมาผสมกัน แต่หาเท่าไรก็ไม่พบสักอย่าง ดูเหมือนว่าจะต้องไปที่ร้านขายยาสมุนไพรแล้ว แต่ปัญหาใหญ่ที่สุดคือ—เงิน! ไม่มีเงินจะซื้อสมุนไพรได้อย่างไร ถึงแม้สมุนไพรเหล่านั้นจะเป็นของธรรมดา แต่ก็ต้องใช้เงินนะ ตอนนี้เธอไม่มีอะไรเลยสักอย่าง
เอ๊ะ? นั่นอะไรน่ะ? หลิงชู่ซีเหลือบไปเห็นเห็ดสีเทาไม่กี่ดอกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดูคุ้นตาจัง เหมือนจะเป็นเห็ดมายา? ทำไมที่นี่ถึงมีเห็ดมายาด้วย? หลิงชู่ซีรีบวิ่งปรี่เข้าไป กลัวว่าจะมีคนมาแย่งเอาไป เห็ดมายานี้ไม่ใช่ของอร่อยอะไร แต่เป็นเห็ดพิษชนิดหนึ่งที่ทำให้คนเกิดภาพหลอนได้ แต่เห็ดพิษชนิดนี้ไม่ได้ทำให้เกิดภาพหลอนเมื่อกินเข้าไป แต่ต้องตากแห้งแล้วบดเป็นผง เมื่อสูดเข้าจมูกจะทำให้เกิดภาพหลอนอย่างรุนแรง ของดีนี่! หลิงชู่ซีไม่รอช้า นั่งยอง ๆ ลงไปเก็บทันที แต่พอเก็บดอกแรก มีแมลงตัวเล็ก ๆ คลานออกมา เธอรังเกียจจึงโยนทิ้งไป คิดสักครู่ จึงหยิบมีดสั้นออกมา ขุดเห็ดอีกไม่กี่ดอกขึ้นมา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีแมลงแล้ว จึงค่อย ๆ เก็บเห็ดมายาไว้อย่างระมัดระวัง
หลิงชู่ซีมีลางสังหรณ์ว่า เห็ดมายาเหล่านี้จะต้องเป็นประโยชน์อย่างมากแน่นอน
แปลกจริง ทำไมที่นี่ถึงมีของดีอย่างเห็ดมายาด้วยนะ? หลิงชู่ซีอย่างโลภ จึงมองหารอบ ๆ อีกครั้ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีแล้ว จึงยอมแพ้
เสียเวลาไปพอสมควร กว่าจะกลับถึงบ้านก็เลยเที่ยงไปแล้ว พอเดินเข้าประตูใหญ่ ป้าอ๋องก็รีบวิ่งมาต้อนรับอย่างร้อนรน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล: "คุณหนู ไปไหนมาคะ? ฉันเป็นห่วงคุณหนูมาก คุณหนูบอกว่าจะไปหาผู้อาวุโสลำดับที่สอง แต่ท่านมาที่นี่แล้ว บอกว่าไม่ได้พบคุณหนูเลย คุณหนู คุณหนูไปไหนมากันแน่คะ ฉันเป็นห่วงจนแทบบ้า นังฉินอวี้เหมยรังแกคุณหนูอีกใช่ไหม คุณหนู คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ? มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า..."
"พอ พอ!" หลิงชู่ซีแทบจะเวียนหัวกับคำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากป้าอ๋อง เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าป้าอ๋องช่างพูดมากเหลือเกิน
"ผู้อาวุโสลำดับที่สองรออยู่ข้างในแล้วนะคะ คุณหนู" ป้าอ๋องตรวจดูหลิงชู่ซีอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าหลิงชู่ซีไม่มีอะไรผิดปกติ จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วพูดขึ้น
"อ๋อ ป้าอ๋องกินข้าวกันหรือยังคะ?" หลิงชู่ซีมองเข้าไปข้างใน และเห็นชายชราคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้อง นั่นคือผู้อาวุโสลำดับที่สองของตระกูล—หลิงจือซาน
"ยังค่ะ รอคุณหนูกลับมากินด้วยกัน ผู้อาวุโสลำดับที่สองเอาของมาฝากคุณหนูตั้งเยอะเลยนะคะ" ป้าอ๋องพูดอย่างดีใจ
"อ๋อ อ๋อ" หลิงชู่ซีตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วเดินเข้าไปในห้อง จากความทรงจำ ผู้อาวุโสลำดับที่สองเป็นคนใจดีมาก คอยดูแลหลิงชู่ซีตลอด
แต่เขาก็เป็นผู้อาวุโสลำดับที่สองของตระกูล และยังเป็นปรมาจารย์ปรุงยา มีภารกิจมากมาย การดูแลหลิงชู่ซีจึงไม่อาจทำได้อย่างทั่วถึง และหลิงชู่ซีคนเดิมก็เป็นคนขี้อาย ไม่กล้าบอกผู้อาวุโสลำดับที่สองเรื่องที่ตัวเองถูกรังแก


## บทที่ 10 มีเบื้องลึกอะไรกันแน่

"ชู่ซีเด็กน้อย เจ้าหายไปไหนมา? ป้าอ๋องบอกว่าเจ้ามาหาข้า แต่ข้ากลับไม่เห็นเงาของเจ้าเลย?" ทันทีที่เข้าประตูมา ชายชราที่นั่งอยู่ในห้องโถงก็หันมา พูดด้วยรอยยิ้ม แม้คำพูดจะเป็นเช่นนั้น แต่น้ำเสียงกลับไม่มีความตำหนิแม้แต่น้อย
"หนูออกไปหาสถานที่มงคลเพื่อฝึกฝนมา ได้ความรู้มากมายเลยค่ะ" หลิงชู่ซีตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง
ผู้อาวุโสลำดับที่สองชะงัก มองรอยยิ้มของหลิงชู่ซี เขาตกตะลึงจริงๆ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้บนใบหน้าของหลิงชู่ซี และน้ำเสียงที่ร่าเริงเช่นนี้ นี่เป็นชู่ซีคนเดิมจริงๆ หรือ?
"ผู้อาวุโสลำดับที่สอง~ คราวนี้ท่านเอาอะไรมาฝากหนูบ้างคะ?" หลิงชู่ซีวิ่งไปนั่งข้างๆ ผู้อาวุโสลำดับที่สองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ชู่ซีเด็กน้อย เจ้า..." ผู้อาวุโสลำดับที่สองยังไม่ทันได้สติกลับมา
"หนูถูกฉินอวี้เหมยผลักลงน้ำ เกือบจมน้ำตาย หนูคิดได้แล้ว ต่อไปนี้จะไม่ขลาดกลัวอีก ไม่ยอมให้ใครมารังแกได้อีก หนูจะต้องแข็งแกร่งขึ้น! หนูจะขยันฝึกฝนค่ะ" รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิงชู่ซีหายไป เธอมองผู้อาวุโสลำดับที่สองที่สีหน้าเปลี่ยนไปด้วยความมุ่งมั่น "แต่ว่า ผู้อาวุโสลำดับที่สอง เรื่องครั้งนี้ ท่านอย่าไปสืบสาวเลยนะคะ นางคงไม่ยอมรับหรอก ถ้าสืบต่อไปจะกระทบความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลหลิงกับตระกูลชิน"
ผู้อาวุโสลำดับที่สองแสดงความโกรธก่อน จากนั้นก็ตกตะลึง และสุดท้ายสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นความปลื้มใจ โกรธที่ฉินอวี้เหมยกล้ารังแกหลิงชู่ซี ตกตะลึงกับคำพูดอันกล้าหาญของหลิงชู่ซีที่ว่าจะแข็งแกร่งขึ้น! และปลื้มใจที่หลิงชู่ซีไม่ให้เขาสืบสาวเรื่องของฉินอวี้เหมย หากสืบต่อไปจริงๆ ก็จะกระทบความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลชินกับตระกูลหลิง
โดยเฉพาะในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ตระกูลหลิงไม่ได้รุ่งโรจน์อย่างที่เห็น หลายปีมานี้กำลังเสื่อมถอยลงเรื่อยๆ ทั้งตระกูลชินและตระกูลลั่วต่างก็มีอำนาจเหนือตระกูลหลิง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ตระกูลหลิงคงถูกกลืนในไม่ช้า และเมื่อตระกูลชินแสดงท่าทีอยากเชื่อมสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน ตระกูลหลิงที่อยู่ในสถานะอ่อนแอที่สุดย่อมดีใจและเต็มไปด้วยความหวัง
"ชู่ซีเด็กน้อย ข้าทำให้เจ้าลำบากแล้ว..." ผู้อาวุโสลำดับที่สองถอนหายใจเบาๆ หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขายื่นมือไปลูบศีรษะของหลิงชู่ซีเบาๆ
"ไม่ลำบากหรอกค่ะ ผู้อาวุโสลำดับที่สองต่างหากที่เหนื่อย" หลิงชู่ซีมองชายชราผมขาวโพลนตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ผู้อาวุโสลำดับที่สองเป็นห่วงตระกูลจนแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ เขาเหนื่อยจริงๆ
"มา เด็กน้อย ให้ข้าจับชีพจรเจ้าหน่อย" ผู้อาวุโสลำดับที่สองยื่นมือออกมาพร้อมกับบอก
หลิงชู่ซีร่วมมือโดยยื่นมือให้ผู้อาวุโสลำดับที่สองจับชีพจร ขณะจับชีพจร คิ้วของผู้อาวุโสลำดับที่สองขมวดเล็กน้อย ในดวงตาลึกๆ มีความรู้สึกเสียดายและผิดหวังวูบผ่านไปอย่างแทบไม่สังเกตเห็น ทั้งหมดนี้ถูกหลิงชู่ซีจับสังเกตได้อย่างไวเนื่องจากความรู้สึกไวของเธอ
"ตุ่มแดงพวกนี้บนใบหน้าเจ้า ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมาก ระวังเรื่องอาหาร พักผ่อนให้มาก อย่าคิดมาก พอเจ้าโตขึ้นก็จะหายเอง" ผู้อาวุโสลำดับที่สองดึงมือกลับหลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พูดปลอบใจ เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องเส้นลมปราณของเธอที่ถูกกดไว้แม้แต่คำเดียว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถตรวจพบ หลังจากจับชีพจรแล้วคงผิดหวังในผลการฝึกฝนของเธอ ก็ไม่แปลก พลังของหลิงชู่ซีในตอนนี้อ่อนแอมากจริงๆ
อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสลำดับที่สองที่ได้ชื่อว่าเป็นเซิ่งโช่วน้อยในเมืองจะไม่สามารถตรวจพบว่าตุ่มแดงบนใบหน้าของเธอที่จริงแล้วเกิดจากพิษอ่อนๆ ที่มีคนใส่ให้หรือ? หลิงชู่ซีไม่เชื่อเรื่องนี้ ถ้าผู้อาวุโสลำดับที่สองรู้ ทำไมเขาถึงไม่พูดออกมา? มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรหรือเปล่า?
"ผู้อาวุโสลำดับที่สอง สองสามวันนี้หนูฝึกฝน รู้สึกว่าเส้นลมปราณติดขัดมาก พลังจิตเมื่อไหลไปถึงเส้นลมปราณบางเส้นก็ไม่สามารถเดินต่อไปได้ นี่เป็นเพราะอะไรคะ?" หลิงชู่ซีถามอย่างระมัดระวัง เธออยากรู้ว่าผู้อาวุโสลำดับที่สองไม่สามารถตรวจพบว่าเส้นลมปราณของเธอถูกกดไว้จริงๆ หรือไม่
ผู้อาวุโสลำดับที่สองขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูลำบากใจ คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดอย่างอ้อมๆ ว่า: "เด็กน้อย ความขยันชดเชยความโง่เขลาได้ เจ้าต้องพยายามให้มาก สักวันเจ้าจะประสบความสำเร็จ อย่าท้อแท้นะ ต้องพยายามนะ"
เป็นอย่างที่คิด ผู้อาวุโสลำดับที่สองก็ไม่ได้สังเกตเห็นว่าเส้นลมปราณของเธอถูกกดไว้ กลับคิดว่าเธอมีพรสวรรค์ต่ำ จึงใช้คำพูดเรื่องความขยันชดเชยความโง่เขลาได้มาปลอบใจเธอ


## บทที่ 11 แกล้งนิดหน่อย

ความขยันชดเชยความโง่เขลาได้ ไม่มีทาง! พรสวรรค์แบบนี้ ต่อให้พยายามร้อยปีก็สูญเปล่า ต้องหาวิธีแก้ไขปัญหานี้ให้ได้
"อีกอย่างนะ อีกสามเดือน ตระกูลเราจะส่งคนไปเรียนที่สถาบันไป๋สือ เธอพยายามนะ สู้ๆ เพื่อผ่านการทดสอบของตระกูลแล้วเข้าร่วมการสอบคัดเลือกของสถาบัน" ผู้อาวุโสลำดับที่สองพูดออกมาอย่างไม่มั่นใจ จนไม่กล้าสบตากับหลิงชู่ซีตรงๆ พรสวรรค์ของหลิงชู่ซีไม่มีทางผ่านการทดสอบพรสวรรค์ของตระกูลได้เลย แล้วจะไปพูดถึงการสอบคัดเลือกของสถาบันไป๋สือได้อย่างไร
สถาบันไป๋สือ? หลิงชู่ซีกะพริบตาแล้วค้นหาในความทรงจำ สถาบันไป๋สือ! สถานที่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย สถาบันนี้ติดอันดับห้าอันดับแรกของประเทศ! อาจารย์ทุกคนในนั้นล้วนมีความสามารถไม่ธรรมดา การได้เข้าเรียนที่สถาบันนี้ทำให้โอกาสประสบความสำเร็จมีมากขึ้น ดังนั้น หลายคนจึงแย่งกันเข้าเรียนที่นี่ ผู้ที่มีอายุระหว่าง 16 ถึง 20 ปีสามารถเข้าร่วมการสอบคัดเลือกประจำปีได้ ไม่ว่าจะมาจากตระกูลไหน ขอเพียงผ่านการสอบก็สามารถเข้าเรียนได้
ตระกูลหลิงจะทำการทดสอบศิษย์ในตระกูลก่อนที่จะส่งพวกเขาไปเข้าร่วมการสอบคัดเลือกของสถาบันเฟิงอวิ๋น พวกเขาจะทดสอบพรสวรรค์ หากพรสวรรค์ไม่ดีพอ ก็จะไม่ให้ไปเข้าร่วมการสอบคัดเลือกของสถาบันไป๋สือ ไม่เช่นนั้นก็จะเป็นการน่าอับอาย
"ค่ะ ดี ท่านผู้อาวุโสลำดับที่สอง หนูจะพยายามอย่างเต็มที่ หนูเชื่อว่าหนูจะต้องผ่านการทดสอบและการสอบคัดเลือกได้แน่นอน!" หลิงชู่ซีพูดอย่างมุ่งมั่น กำหมัดอย่างฮึกเหิม แล้วก็เห็นสีหน้าของผู้อาวุโสลำดับที่สองที่ดูเหมือนคนท้องผูกตามที่คาดไว้ ในใจรู้สึกสนุกมาก ฮึ! คนแก่ใจร้าย รู้แต่จะปลอบใจคนไปเรื่อย ตอนนี้ในใจคงกำลังลำบากใจมากสินะ บางครั้ง คำโกหกที่หวังดีแบบนี้กลับทำร้ายคนมากกว่า
"ดี เธอ เธอพยายามนะ ยังไงก็ต้องมีผลลัพธ์บ้างแหละ" สีหน้าของผู้อาวุโสลำดับที่สองยิ่งดูเหมือนคนท้องผูกมากขึ้น คิ้วที่ขมวดด้วยความลำบากใจเกือบจะชนกัน
หลิงชู่ซีพยักหน้าอย่างแรง ใบหน้าแสดงความไร้เดียงสาและจริงจัง แต่ในใจกลับยิ้มบาน การแกล้งคนแก่เคร่งครัดคนนี้ก็ไม่เลวนะ ทำให้เขาลำบากใจหน่อย ฮ่าๆ แต่ว่า!!! เธอจะไม่ยอมอ่อนแอแบบนี้ต่อไป ในโลกที่ยกย่องศิลปะการต่อสู้และเคารพผู้แข็งแกร่ง ความอ่อนแอไม่ใช่เรื่องดีเลย
"เอาละ คราวนี้ฉันเอาของมาฝากเธอด้วย ถ้าชีวิตประจำวันขาดอะไร ก็ไปถามผู้อาวุโสคนที่สามนะ เข้าใจไหม?" ผู้อาวุโสลำดับที่สองชี้ไปที่ห่อผ้าบนโต๊ะพลางพูด "มา ดูซิว่าชอบไหม"
"ค่ะ ขอบคุณท่านผู้อาวุโสลำดับที่สอง" หลิงชู่ซียิ้มพลางพยักหน้า แล้วเปิดห่อผ้า พอเปิดออกมาก็เห็นว่าข้างในมีหนังสือ อุปกรณ์เขียนหนังสือ และเครื่องเขียนต่างๆ รวมถึงเข็มด้ายและอุปกรณ์ปักผ้า สีหน้าของหลิงชู่ซีเหี่ยวลงทันที หนังสือพอรับได้ แต่เข็มด้ายพวกนี้หมายความว่าอะไร?
"เด็กน้อย เวลาว่างๆ เธอก็อ่านหนังสือบ้าง ปักผ้าบ้าง ดีไหม? มันก็ดีนะ" ผู้อาวุโสลำดับที่สองเห็นสีหน้าของหลิงชู่ซีเหี่ยวลง จึงพูดอย่างระมัดระวัง เมื่อครู่ตอนจับชีพจร เขาก็ได้ตรวจสอบความก้าวหน้าในการฝึกฝนของหลิงชู่ซีแล้ว และก็ไม่มีพัฒนาการใดๆ จริงๆ
หลิงชู่ซีแน่นอนว่ารู้ว่าผู้อาวุโสลำดับที่สองกำลังคิดอะไร คงคิดว่าในเมื่อเธอไม่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้แล้ว ก็ควรเรียนรู้สิ่งเหล่านี้ เพื่อในอนาคตจะได้แต่งงานเป็นภรรยาที่ดีและเลี้ยงดูลูก!
ไม่มีทาง!!!
หลิงชู่ซีแค่นเสียงในใจ เส้นลมปราณที่ถูกกดไว้ เธอจะต้องหาทางแก้ไขให้ได้
ผู้อาวุโสลำดับที่สองอยู่กินข้าวและกำชับเรื่องต่างๆ กับหลิงชู่ซีอีกหน่อย แล้วจึงจากไป
ตลอดบ่าย หลิงชู่ซีไม่ได้ออกไปไหนเลย เธอกำลังจัดระเบียบความคิด อันดับแรก เธอต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นก่อน ต้องรู้ไว้ว่า ในความทรงจำของเธอ คนที่รังแกเธอไม่ได้มีแค่ฉินอวี้เหมยคนเดียว!


## บทที่ 12 เรียกคืนสิ่งที่เป็นของตัวเอง

คนที่รังแกหลิงชู่ซี ยังมีผู้ชายน่ารังเกียจและสกปรกคนหนึ่ง เขาเป็นคนที่หลงรักฉินอวี้เหมย นอกจากนี้ ต้องรีบปลดปล่อยการกดทับเส้นลมปราณ และฝึกวิชายุทธ์! สำหรับผู้อาวุโสคนที่สาม ต้องคิดหาวิธีบางอย่างให้เขาคายทรัพย์สินที่กลืนกินไปออกมา มีเงินถึงจะทำอะไรได้สะดวก การเปิดเส้นลมปราณก็ต้องใช้เข็มเงิน ซึ่งต้องใช้เงินซื้อ! ตอนนี้บ้านยากจนมาก
หลิงชู่ซีนับวันด้วยนิ้วมือ ดูเหมือนว่าอีกสองวันนี้จะเป็นวันที่พี่ชายให้คนส่งของกลับมา ต้องคิดหาวิธีสักอย่าง ไม่เพียงแต่ต้องได้ของครั้งนี้ แต่ยังต้องได้ของเก่าๆ ที่ผ่านมาด้วย
สองวันต่อมา หลิงชู่ซีกินอาหารเช้าเสร็จแล้วก็ไปที่ที่พำนักใหญ่ของตระกูลหลิง วันนี้จะต้องทำให้ผู้อาวุโสคนที่สามคายทรัพย์สินที่เคยกลืนกินไปทั้งหมด หรือแม้แต่มากกว่านั้น
ที่พำนักใหญ่ของตระกูลหลิง เป็นที่อยู่ของคนที่มีสถานะสูง เช่น ผู้อาวุโสทั้งห้า เช่น ลูกหลานตระกูลหลิงที่มีพลังไม่ธรรมดา เช่นในอดีตเมื่อพ่อแม่ของหลิงชู่ซียังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวของเธอก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่ หลิงชู่ซีในตอนนี้ที่ไร้ที่พึ่งและมีพลังต่ำต้อย ไม่มีคุณสมบัติที่จะอาศัยอยู่ในที่พำนักใหญ่ของตระกูลอีกต่อไป นี่เป็นกฎที่โหดร้ายมาก
ที่ประตูทางเข้าที่พำนักใหญ่ของตระกูลมีสิงโตหินสองตัวที่ดูเหมือนมีชีวิต มีร่องรอยเก่าแก่ ดูเหมือนจะบ่งบอกถึงความเสื่อมถอยของตระกูลหลิง แม้ว่าตระกูลหลิงในช่วงไม่กี่ปีมานี้จะเสื่อมถอยลงบ้าง แต่รากฐานยังคงอยู่ ที่พำนักใหญ่ของตระกูลยังคงกว้างขวาง แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม
หลิงชู่ซีเข้าไปในที่พำนักใหญ่ของตระกูล ก็มีคนรับใช้มาขวางเธอไว้
"คุณหนูชู่ซี มีธุระอะไรหรือ?" แม้คนรับใช้จะเรียกเธอว่าคุณหนู แต่ความดูถูกในสีหน้าของเขา หลิงชู่ซีมองเห็นได้อย่างชัดเจน
"ฉันมีธุระอะไร จำเป็นต้องให้คนรับใช้นามสกุลอื่นอย่างเจ้ามายุ่งด้วยหรือ?" หลิงชู่ซีหัวเราะเย็นชา ตอบอย่างไม่ไว้หน้า พวกคนรับใช้ที่ชอบเหยียบคนต่ำเพื่อประจบคนสูง ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน
คนรับใช้ที่ขวางเธอไว้ชะงัก มองหลิงชู่ซีด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ นี่คือหลิงชู่ซีคนเดิมที่มักจะเดินก้มหน้าและขี้อายหรือ? ถึงกับพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน (คุณเดาถูกแล้ว แต่พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก)
"ผู้อาวุโสคนที่สามอยู่ที่ไหน?" หลิงชู่ซีถามเสียงเย็น
"อยู่ ที่ห้องหนังสือ ผู้อาวุโสคนโตและผู้อาวุโสคนที่ห้าก็อยู่ที่นั่นด้วย" คนรับใช้เพิ่งได้สติ รีบตอบอย่างร้อนรน เมื่อครู่ท่าทางของหลิงชู่ซีที่สง่างามทำให้เขาตกใจ
หลิงชู่ซีไม่สนใจเขาอีก เดินตรงไปที่ห้องหนังสือ เมื่อถึงหน้าประตูห้องหนังสือ ประตูไม่ได้ปิด เธอเห็นผู้อาวุโสคนโต ผู้อาวุโสคนที่สาม และผู้อาวุโสคนที่ห้ากำลังสนทนาอะไรบางอย่าง หลิงชู่ซียกมือเคาะประตูเบาๆ ชายชราทั้งสามคนหันมามองพร้อมกัน
ผู้อาวุโสคนที่สามหลิงหานตงพอเห็นหลิงชู่ซี สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในดวงตาลึกๆ เต็มไปด้วยความรังเกียจและรำคาญ ผู้อาวุโสคนโตหลิงหยวนหลงกลับมีสีหน้าอ่อนโยน: "หลิงชู่ซี เธอมีธุระอะไรหรือ?" ผู้อาวุโสคนที่ห้ากะพริบตา สีหน้างุนงง: "เด็กคนนี้ ชื่อหลิงชู่ซีหรือ? อ๋อ ก็คือคนที่พี่ชายถูกผู้มีวิชาพาไปใช่ไหม?" เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสคนที่ห้าไม่รู้จักเธอ เพียงแต่ได้ยินผู้อาวุโสคนโตพูดแบบนั้น ถึงนึกออกว่ามีคนแบบนี้
แต่หลิงชู่ซีได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสคนที่ห้า ก็ชื่นชมเขาในใจ ผู้อาวุโสคนที่ห้า คุณช่างเป็นคนดีจริงๆ ฉันยังไม่ทันเกริ่นนำเพื่อดึงเรื่องไปที่พี่ชายของฉันเลย คุณก็พูดออกมาก่อนแล้ว ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!
"คารวะผู้อาวุโสคนโต ผู้อาวุโสคนที่สาม ผู้อาวุโสคนที่ห้า" หลิงชู่ซีโค้งตัวเล็กน้อย ทำความเคารพอย่างสุภาพ ไม่ยโสไม่ประจบ
"อืม ไม่เลวนี่ เด็กคนนี้แม้จะขี้เหร่ไปหน่อย แต่มีมารยาทดีนะ" ผู้อาวุโสคนที่ห้าหัวเราะเบาๆ พูดอย่างตรงไปตรงมา


## บทที่ 13 วางแผนเล่นงานคุณโดยไม่ต้องปรึกษา 1

"แค่ก แค่ก!" ผู้อาวุโสคนโตจ้องมองผู้อาวุโสคนที่ห้าด้วยสายตาดุดัน แล้วไอสองที น้องชายคนที่ห้าคนนี้ช่างปากไวใจตรงเสียจริง พูดอะไรที่ควรพูดไม่ควรพูดออกมาหมด! ยังไม่พอใจกับเรื่องวุ่นวายที่ก่อไว้อีกหรือ? ทุกครั้งที่ก่อเรื่อง เขาต้องเป็นคนตามไปเช็ดก้นให้เสมอ
หลิงชู่ซีกลับไม่ได้ใส่ใจอะไร ยังไงรูปลักษณ์ของเธอตอนนี้ก็ขี้เหร่อยู่แล้วนี่นา
"อ๊ะ ฮ่าฮ่า อ่าฮ่าฮ่า ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร เด็กน้อยก็น่ารักดีนี่นา เข้ามาสิ มีอะไรหรือ?" ผู้อาวุโสคนที่ห้าได้รับคำเตือนจากพี่ชายคนโต รีบหัวเราะแห้ง ๆ เปลี่ยนเรื่องคุยทันที เขาเพิ่งรู้ตัวว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่เหมาะสมจริง ๆ
"ชู่ซีเอ๋ย เจ้ามาด้วยธุระอะไรหรือ? พวกเรากำลังยุ่งอยู่ กำลังปรึกษาเรื่องสำคัญกันอยู่ เจ้ามีปัญหาอะไร รีบบอกมาเถอะ" ผู้อาวุโสคนที่สามเอ่ยปากด้วยรอยยิ้มใจดีในตอนนี้ "เดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนเอาอาหารไปส่งให้เจ้าเพิ่มนะ แล้วก็เสื้อผ้าสำหรับฤดูหนาวของเจ้า ข้าก็จะสั่งให้คนเอาไปให้เพิ่มอีกสองชุด เจ้าเด็กคนนี้ ช่างลำบากเหลือเกิน"
หลิงชู่ซีหัวเราะเยาะในใจ ดูสิ คำพูดของผู้อาวุโสคนที่สามช่างไพเราะเสนาะหูเหลือเกิน อะไรที่ว่าจะส่งของมาให้เพิ่ม เดือนนี้เขาเคยสั่งให้คนเอาของมาให้บ้างหรือ? แล้วยังจะส่งเสื้อผ้ามาให้อีกสองชุด เงินที่พี่ชายฝากคนเอามาให้น่ะ ซื้อเสื้อผ้าได้เป็นร้อยชุดเลยนะ
"เป็นอย่างนี้นะคะ ท่านผู้อาวุโสคนโต เมื่อวานหนูอายุครบสิบหกปีแล้ว โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรื่องของตัวเอง หนูคิดว่าหนูสามารถตัดสินใจเองได้แล้ว" หลิงชู่ซีมองผู้อาวุโสคนที่สามที่ยิ้มอย่างใจดี ในใจรู้สึกขยะแขยง คนคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรเลย แค่คนขี้โกงที่ปากหวานก้นเปรี้ยวเท่านั้น หากต้องการเอาของที่เป็นของตัวเองกลับคืนมา ก็ต้องเจาะจุดอ่อนของผู้อาวุโสคนโตและผู้อาวุโสคนที่ห้าที่ปากไวใจตรง รู้ผิดชอบชั่วดี ส่วนเรื่องที่บอกว่าเมื่อวานอายุครบสิบหกนั้น เป็นคำโกหก เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันเกิดของตัวเองคือวันไหน พูดไปส่ง ๆ เท่านั้น ยังไงคนพวกนี้ก็คงไม่มีทางรู้หรือจำวันเกิดของเธอได้หรอก
"หืม? เจ้าอายุสิบหกแล้วหรือ เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ" ผู้อาวุโสคนโตพูดด้วยความประหลาดใจ
"โอ้ ยังไง เจ้าอยากจะตัดสินใจแต่งงานเองหรือ?" ผู้อาวุโสคนที่ห้าหลุดปากออกมา แล้วก็ได้รับสายตาดุดันจากผู้อาวุโสคนโตอีกครั้ง จึงรีบปิดปากเงียบไปทันที
"แน่นอนว่าไม่ใช่ค่ะ" หลิงชู่ซีกระตุกมุมปาก ฝืนยิ้ม "เป็นอย่างนี้นะคะ ทุกครั้งที่พี่ชายฝากเงินมาให้ ผู้อาวุโสคนที่สามก็ช่วยเก็บรักษาไว้ให้ กลัวว่าหนูจะใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย หนูรู้สึกขอบคุณผู้อาวุโสคนที่สามมากที่คิดถึงหนูขนาดนี้ ผู้อาวุโสคนที่สามเป็นห่วงพวกเรารุ่นน้องจนแทบจะเป็นลมเป็นแล้ง ท่านผู้อาวุโสคนที่สาม ท่านเหนื่อยจริง ๆ" หลิงชู่ซีพูดด้วยความจริงใจ ด้วยความกตัญญู พูดจบยังค้อมตัวคำนับอย่างจริงจังอีกด้วย
ผู้อาวุโสคนโตพยักหน้าเข้าใจ แล้วมองหลิงชู่ซีด้วยความปลื้มใจ "อืม ชู่ซีเอ๋ย เจ้ารู้จักกตัญญูก็ดีแล้ว"
"อืม ดีมาก ดีมาก เด็กน้อยคนนี้แม้ว่า..." ผู้อาวุโสคนที่ห้าเกือบจะพูดว่า "แม้ว่าจะขี้เหร่ไปหน่อย" แต่พอคำพูดมาถึงปากก็นึกขึ้นได้ จึงกลืนกลับเข้าไป
ผู้อาวุโสคนที่สามกลับรู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง
และแน่นอน คำพูดต่อมาของหลิงชู่ซีทำให้เขาทำหน้าเหมือนคนท้องผูกเลยทีเดียว
"แต่ว่า หนูโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่อยากให้ผู้อาวุโสคนที่สามต้องเหนื่อยอีกต่อไป ที่บ้านก็ต้องซื้อของอีกหลายอย่าง หนูยังอยากซื้อเสื้อผ้าให้ป้าอ๋องด้วย ใกล้จะถึงฤดูหนาวแล้ว" หลิงชู่ซีทำหน้าเป็นเด็กรู้ความ "หนูได้รับข่าวจากพี่ชายที่ฝากคนมาบอกเมื่อไม่กี่วันก่อนค่ะ พี่ชายบอกว่า คราวนี้เขาเอาทองคำมาให้หนูตั้งพันตำลึง ครั้งก่อน ๆ ก็มีเงินมากขนาดนี้ แถมยังมียาลูกกลอนชั้นดีอีกมากมาย และยังมีคัมภีร์ลับอีกเล่มด้วยนะ!"


## บทที่ 14 หลอกคุณโดยไม่ต้องเจรจา 2

"พูดเหลวไหล มีแค่ทองคำร้อยเหลี่ยงเท่านั้น ไม่มียาลูกกลอนอะไรทั้งนั้น คัมภีร์ลับก็มีแค่เล่มเดียวที่ไร้สาระ" ผู้อาวุโสคนที่สามโกรธจนหลุดปากออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของหลิงชู่ซี
"อ๊ะ แต่ละครั้งมีแค่ทองคำร้อยเหลี่ยงเท่านั้นหรือ? แสดงว่าสิบครั้งก็มีแค่พันเหลี่ยง? และไม่มียาลูกกลอนด้วย? คนที่นำข่าวมาบอกโกหกฉันนี่นา! ช่างน่าโมโหจริงๆ!" หลิงชู่ซีแสดงความโกรธบนใบหน้า พูดด้วยความเดือดดาล "ผู้อาวุโสคนที่สามไม่มีทางโกหกฉันแน่นอน! ฉันเชื่อใจผู้อาวุโสคนที่สาม คนที่นำข่าวมาช่างน่ารังเกียจจริงๆ นี่เป็นการใส่ร้ายผู้อาวุโสคนที่สาม น่าเกลียดจริง!" ในใจของหลิงชู่ซีแทบจะหัวเราะตายแล้ว! ผู้อาวุโสคนที่สาม ท่านช่างใจร้อนจริงๆ
"จริงหรือ? แล้วไอ้คนที่นำข่าวมาหลอกลวงนั่นล่ะ? ข้าจะไปฟันมันให้ตายด้วยดาบเดียว กล้าดีมาพูดเหลวไหลแบบนี้!" ผู้อาวุโสคนที่ห้าพ่นลมหายใจแรงๆ ออกจากจมูก ตะโกนเสียงดัง ผู้อาวุโสคนที่ห้าเป็นคนแบบนี้ ขาวก็คือขาว ดำก็คือดำ แยกแยะถูกผิดชัดเจน เกลียดชังความชั่วร้าย
"น้องห้า นั่งลงเดี๋ยวนี้!" ผู้อาวุโสคนโตรู้สึกปวดหัวและตะโกนห้าม
"ผู้อาวุโสคนที่ห้า คนที่นำข่าวมาไปแล้วค่ะ ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนใจคนเลวแบบนั้นหรอก หนูเชื่อผู้อาวุโสคนที่สามแน่นอน ผู้อาวุโสคนที่สามคอยห่วงใยและดูแลพวกเรารุ่นหลังเสมอ หนูรู้ถึงความตั้งใจดีของท่าน" หลิงชู่ซีทำหน้าซื่อบริสุทธิ์ "งั้น ผู้อาวุโสคนที่สาม ช่วยให้เงินหนูหน่อยสิคะ ไม่ต้องห่วง หนูไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยหรอก หนูโตแล้ว"
มือของผู้อาวุโสคนที่สามที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อเริ่มสั่น นั่นเป็นเพราะความโกรธ เขามองหลิงชู่ซี ในส่วนลึกของดวงตามีแววโหดเหี้ยมวูบผ่านไปอย่างแทบไม่สังเกตเห็น เด็กหญิงที่น่าเกลียดคนนี้ ตั้งใจหรือไม่ตั้งใจกันแน่? เงินพวกนั้น จริงๆ แล้วต้องคืนให้หรือ?
"อืม เด็กคนนี้ช่างรู้ความจริงๆ พี่สาม รีบให้เงินเธอเถอะ เด็กผู้หญิงน่ะ แน่นอนว่าคงอยากซื้อเสื้อผ้าสวยๆ ใส่บ้าง" ผู้อาวุโสคนที่ห้ายิ้มกว้าง "รีบให้เธอเถอะ เราจะได้ทำเรื่องก่อนหน้าต่อ"
"อืม ชู่ซีนะ อย่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยล่ะ ทองคำพันเหลี่ยงไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยนะ" ผู้อาวุโสคนโตพูดอย่างจริงจัง
"ค่ะ ผู้อาวุโสคนโตวางใจได้ หนูจะไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแน่นอน!" หลิงชู่ซีพยักหน้าอย่างจริงจัง
"ดีมาก น้องสาม รีบไปเอาเงินให้ชู่ซีเถอะ รวมทั้งคัมภีร์ลับด้วย อู๋ชางเด็กคนนั้น ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง ไม่มีข่าวแน่ชัดเลย" หลังจากได้รับคำมั่นจากหลิงชู่ซีแล้ว ผู้อาวุโสคนโตหันไปพูดกับผู้อาวุโสคนที่สาม ในน้ำเสียงมีความรู้สึกถอนหายใจ หลิงอู๋ชางถูกผู้มีวิทยายุทธ์สูงพาไปตั้งแต่แรก แต่พวกเขาไม่รู้ว่าผู้มีวิทยายุทธ์สูงคนนั้นมาจากสำนักไหน หลายปีมานี้ หลิงอู๋ชางก็ไม่เคยกลับมา ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง
ผู้อาวุโสคนที่สามแทบจะกระอักเลือด ทองคำพันเหลี่ยงเชียวนะ!!! เนื้อติดมันที่กินเข้าไปแล้ว ตอนนี้ต้องคายออกมา มันเหมือนกับการเฉือนเนื้อของเขาจริงๆ! แต่ตอนนี้จะทำอย่างไรได้ ถ้าหลิงชู่ซีถามตรงๆ เขาก็จะไม่ยอมรับว่าหลิงอู๋ชางฝากของกลับมา แต่เด็กผู้หญิงที่น่าเกลียดคนนั้นบอกว่ามีของมากมาย เขาก็โต้กลับโดยสัญชาตญาณ ไม่คิดว่า... เดี๋ยวก่อน! หรือว่าเขาถูกเด็กคนนี้หลอก? ผู้อาวุโสคนที่สามขมวดคิ้วมองไปที่หลิงชู่ซี แต่กลับเห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์บนใบหน้าของเธอ คงเป็นเขาที่คิดมากไปเองมั้ง เด็กคนนี้จะมีความคิดแบบนั้นได้อย่างไร ผู้อาวุโสคนที่สามคิดในใจ อย่างไรก็ตาม การที่ต้องเสียเปรียบครั้งใหญ่แบบนี้ ฮึ! อย่าคิดว่าจะจบแค่นี้!
เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว ไม่ว่าผู้อาวุโสคนที่สามจะไม่เต็มใจแค่ไหนก็ไม่มีทางเลือก เขาเข้าไปในห้องไปหยิบบัตรทองมูลค่าร้อยเหลี่ยงสิบใบ และหนังสือเก่าขาดหนึ่งเล่ม แล้วมอบให้หลิงชู่ซี


## บทที่ 15 พบผู้ชายเลว

"ขอบคุณผู้อาวุโสคนที่สาม ที่ท่านต้องลำบากเพราะข้า" หลิงชู่ซีรับบัตรทองและคัมภีร์ลับมา แล้วค้อมตัวคำนับอย่างว่าง่าย ท่าทางจริงใจอย่างยิ่ง
ผู้อาวุโสคนที่สามยิ้มมุมปาก ฝืนแย้มยิ้มออกมา โบกมือให้หลิงชู่ซี "ไปเถอะ พวกเรายังมีเรื่องต้องปรึกษากัน ถ้ามีอะไรในอนาคต ก็มาหาข้าได้"
"ขอรับ ขอบคุณผู้อาวุโสคนที่สาม ผู้อาวุโสคนโต ผู้อาวุโสคนที่ห้า ข้าขอตัวก่อน" หลิงชู่ซีได้เงินมาแล้ว ยิ้มจนตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว แล้วขอตัวไป
หลังจากได้เงินมา หลิงชู่ซีไปที่แผนกการเงินก่อน เปลี่ยนบัตรทองมูลค่าร้อยตำลึงเป็นอิ๋นเพี่ยวสิบใบ แล้วจึงไปที่ร้านขายยาสมุนไพร
ท่ามกลางสีหน้าตกตะลึงของเจ้าของร้านยาสมุนไพร หลิงชู่ซีซื้อสมุนไพรมากมายและอุปกรณ์ชุดหนึ่ง รวมถึงเตาหลอมยา เข็มเงิน และอื่นๆ ค่าใช้จ่ายนี้ไม่ใช่น้อยๆ จริงๆ การหลอมยาเป็นเกมที่มีแต่คนรวยในโลกนี้เท่านั้นที่เล่นได้ แค่ซื้อของพวกนี้ก็ใช้เงินไปกว่าสองร้อยตำลึงแล้ว
เงินทองนั้น ใช้หมดแล้วก็หาใหม่ได้ หลิงชู่ซีเป็นคนมองโลกในแง่ดีเสมอ เงินพวกนี้ถึงใช้หมด ก็ยังหาใหม่ได้ ตอนนี้ เธอต้องแบกของมากมายกลับบ้านก่อน เพื่อรักษาใบหน้า และแก้ปัญหาการกดทับเส้นลมปราณ เมื่อออกจากร้านยาสมุนไพรไปไม่ไกล หลิงชู่ซีเดินไปถึงมุมเงียบๆ แห่งหนึ่ง นำเข็มเงินที่เรียงอยู่บนแถบหนังนุ่ม พันรอบข้อมือของเธออย่างระมัดระวัง นี่เป็นนิสัยที่เธอทำมาตลอด
ระหว่างทางที่แบกของกลับบ้าน หลิงชู่ซีถูกคนขวางทางอีกครั้ง คราวนี้คนที่ขวางเธอคือลูกหลานตระกูลหลิง ชื่อหลิงหยวนหง
"เด็กขี้เหร่ เจ้าไปเก็บขยะมาจากไหนจะเอากลับบ้าน?" หลิงหยวนหงขวางทางหลิงชู่ซีแล้วถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
หลิงชู่ซีมองสำรวจชายหนุ่มที่พูดจาประชดประชันตรงหน้า ดูเหมือนอายุราวสิบแปดสิบเก้า หน้าตาธรรมดา คนคนนี้ ในความทรงจำของหลิงชู่ซีจำได้ชัดเจนมาก เขาชอบฉินอวี้เหมย ฉินอวี้เหมยรังเกียจหลิงชู่ซี ชอบรังแกหลิงชู่ซี เขาก็เลยช่วยรังแกด้วย สิ่งสำคัญที่สุดคือ ฉินอวี้เหมยไม่ได้ชอบเขา คนที่ฉินอวี้เหมยชอบคืออีกคนในตระกูลหลิง ชื่อหลิงเซียวถิง หลิงหยวนหงจึงไม่พอใจมาก อึดอัดมาก และระบายความโกรธมาที่หลิงชู่ซี
"เกี่ยวอะไรกับเจ้า?" หลิงชู่ซีชำเลืองมองหลิงหยวนหง ตอบเรียบๆ
"โอ้โฮ เด็กขี้เหร่วันนี้กินยาผิด กล้าเถียงด้วย?" หลิงหยวนหงตะโกนโวยวาย มองหลิงชู่ซีด้วยความตกใจ
ไอ้บ้า! หลิงชู่ซีมองหลิงหยวนหงตรงหน้า อยากตบหน้าเขาสักทีจริงๆ ความแค้นเก่าใหม่ ต้องหาโอกาสมาชำระสักวัน แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา
หลิงชู่ซีไม่อยากสนใจเขา แบกของเดินอ้อมเขาเพื่อจะกลับไป
หลิงหยวนหงเห็นว่าตนถูกหลิงชู่ซีเมินเฉย สีหน้าเปลี่ยนไปมาก ยื่นมือจะไปคว้าผมของหลิงชู่ซี พร้อมด่าเสียงดัง "ใครให้ความกล้าเจ้า กล้าเดินไปโดยไม่ทักทาข้า?"
หลิงชู่ซีรู้สึกถึงแรงลมที่พัดมาด้านหลังศีรษะ เอียงหัวเล็กน้อย หลบไปได้ ในใจโกรธจัด หลิงหยวนหงคนนี้ช่างเป็นคนเลวจริงๆ ไอ้คนชั่ว! ผู้ชายทำร้ายผู้หญิงไม่พอ ยังจะดึงผมอีก! เข็มเงินหลายอันลื่นไหลมาอยู่ในมือของหลิงชู่ซี เธอพร้อมจะแก้แค้นเดี๋ยวนี้ ไม่มีใครรู้จักเส้นลมปราณในร่างกายดีไปกว่าเธออีกแล้ว แม้วันนี้จะทำให้หลิงหยวนหงพิการ ก็ไม่มีใครรู้
หลิงหยวนหงชะงัก เขาไม่คิดเลยว่าหลิงชู่ซีจะหลบได้ เขาโกรธ กำลังจะยื่นมือออกไปอีกครั้ง เสียงเย็นชาดังมาจากไม่ไกล


## บทที่ 16 หนุ่มหล่อช่วยเหลือ

"พวกเจ้ากำลังทำอะไรกัน?" เสียงนั้นเย็นชาอย่างที่สุด ราวกับไร้ซึ่งอุณหภูมิใด ๆ
หลิงหยวนหงหันไปมอง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ทั้งตกใจทั้งประจบประแจง
"พี่ชายอี้เฉิน ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" หลิงหยวนหงทำตัวเหมือนลูกสมุน วิ่งเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มประจบ
หลิงชู่ซีชำเลืองมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขาสวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยก รูปร่างสูงตรง เพียงแต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ดวงตาลึกล้ำราวกับบ่อน้ำโบราณ ไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
คนผู้นี้ หลิงชู่ซีจำได้ เขาคือหลิงอี้เฉิน ผู้โดดเด่นที่สุดในรุ่นของตระกูลหลิง มีพลังความสามารถที่ว่ากันว่ายอดเยี่ยมมาก เขายังเป็นไอดอลของสาว ๆ หลายคนในตระกูล และเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมือง แต่เขามักจะเย็นชาตลอดเวลา ท่าทางไม่อยากให้ใครเข้าใกล้ ทำให้สาว ๆ หลายคนที่หัวใจเริ่มเต้นรัวต้องถอยห่าง กล้าแค่มองจากระยะไกลเท่านั้น
หลิงอี้เฉินมองหลิงชู่ซีอย่างเย็นชา ไม่พูดอะไรสักคำ ไม่อาจเดาได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ หลิงชู่ซีมองกลับไปที่เขาครั้งหนึ่ง ไม่พูดอะไร แล้วหันหลังเดินจากไป หลิงหยวนหงควรจะขอบคุณหลิงอี้เฉินคนนี้ หากเขาไม่ปรากฏตัว วันนี้นางอาจจะโกรธจนลงมือทำให้หลิงหยวนหงพิการไปแล้วก็ได้!
"พี่ชายอี้เฉิน ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" หลิงหยวนหงถามอย่างกระวนกระวาย ไม่รู้ว่าหลิงอี้เฉินเห็นเขารังแกหลิงชู่ซีหรือไม่ ถ้าเห็นก็แย่แล้ว
หลิงอี้เฉินไม่แม้แต่จะมองหลิงหยวนหงสักครั้ง ใบหน้าเรียบเฉยแล้วหันหลังเดินจากไปเช่นกัน หลิงหยวนหงไม่ได้รู้สึกอะไรเลย รีบวิ่งตามไปทันที เขาทั้งเคารพบูชาและกลัวหลิงอี้เฉิน เชื่อว่าลูกหลานรุ่นเดียวกันในตระกูลส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนี้ การเคารพบูชาผู้แข็งแกร่ง ไม่ใช่เรื่องแปลก
หลังจากหลิงชู่ซีกลับถึงบ้าน นางก็ไม่ออกไปไหนอีก นางมอบอิ๋นเพี่ยวให้ป้าอ๋องจำนวนหนึ่ง สั่งให้นางปรับปรุงอาหารให้ดีขึ้น ต้องมีเนื้อทุกมื้อ แล้วไม่สนใจสายตาตกตะลึงของป้าอ๋อง กลับเข้าห้องปิดประตูและเริ่มอ่านคัมภีร์ลับที่ผู้อาวุโสคนที่สามคืนให้นาง
คัมภีร์ลับที่ผู้อาวุโสคนที่สามบอกว่าไร้สาระ จริง ๆ แล้วก็อ่านไม่เข้าใจจริง ๆ หลิงชู่ซีฝึกฝนวิชาตระกูลหลิงที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน หลังจากได้รับความทรงจำ ไม่กี่วันมานี้นางก็เข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว วิชานางยังพอเข้าใจได้ แต่คัมภีร์ลับที่ผู้อาวุโสคนที่สามคืนมา นางอ่านแล้วอ่านอีกก็ยังไม่เข้าใจ ตัวอักษรในนั้นไม่เป็นประโยค ไม่เป็นบท ไม่รู้ว่ากำลังพูดถึงอะไร พี่ชายให้คนนำคัมภีร์ลับนี้กลับมาทำไมกัน?
หลิงชู่ซีไม่คิดว่าพี่ชายจะนำคัมภีร์ลับนี้กลับมาโดยไม่มีเหตุผล ช่างเถอะ เก็บไว้ก่อน แล้วค่อยศึกษาให้ดีอีกที
ส่วนเรื่องใบหน้า หลิงชู่ซีคิดสักครู่ แล้วค้นหาสมุนไพรที่เพิ่งซื้อมาจากร้านยาเมื่อครู่ จากนั้นก็โผล่หน้าออกไปเรียกป้าอ๋อง สั่งให้ป้าอ๋องต้มยาให้นางวันละสามครั้ง ป้าอ๋องมีสีหน้าสงสัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เดินไปต้มยาในครัวตามคำสั่ง จุดนี้ทำให้หลิงชู่ซีพอใจมาก
หลังจากนั้นหลิงชู่ซีเริ่มพิจารณาปัญหาเรื่องการกดเส้นลมปราณ นางตรวจสอบแล้ว การกดเส้นลมปราณ นางสามารถปลดปล่อยได้ แต่อัตราความสำเร็จไม่สูง เสี่ยงมาก
เสี่ยงสักตั้ง หรือจะอยู่อย่างนี้ตลอดไปพึ่งพาคนอื่น?
แน่นอนว่าต้องเสี่ยง!
……
เช้าวันรุ่งขึ้น หลิงชู่ซีออกจากบ้านแต่เช้า นำห่อผ้าเล็ก ๆ มุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลังของภูเขาจื่อเฟิง หากนางจำไม่ผิด ด้านหลังน้ำตกบนภูเขาด้านหลังนั้น มีอีกโลกหนึ่ง นางบังเอิญค้นพบที่นั่น ส่วนความบังเอิญนี้ เป็นเรื่องยาวและเป็นเรื่องไม่น่ายินดี เกี่ยวข้องกับฉินซีรั่ว


## บทที่ 17 เดิมพันครั้งใหญ่

ฉินซีรั่วที่ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่ห่วงใยเธอนั้น ไม่ได้เป็นคนธรรมดาอย่างที่เห็น เรื่องนี้ค่อยจัดการทีหลัง ตอนนี้สิ่งเร่งด่วนคือต้องเพิ่มพลังของตัวเองก่อน
หลิงชู่ซีเดินทางมาถึงริมน้ำตกอย่างคุ้นเคย หยิบร่มเล็กๆ ออกมากางเหนือศีรษะ แล้วกระโดดผ่านม่านน้ำตกเข้าไป ด้วยความสามารถของเธอ การกระโดดจากริมทะเลสาบผ่านน้ำตกไม่ใช่เรื่องยากเลย หลังจากผ่านน้ำตกไปแล้ว ข้างในเป็นอีกโลกหนึ่งที่แยกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ปากถ้ำค่อนข้างชื้น แต่เมื่อเดินลึกเข้าไปก็แห้งขึ้น หลิงชู่ซีจัดการพื้นที่เล็กน้อยแล้วนั่งขัดสมาธิลง หยิบเข็มเงินยาวเป็นแถวที่เปล่งประกายวาบออกมา การเปิดเส้นลมปราณครั้งนี้เป็นการเสี่ยงอันตรายอย่างยิ่ง
หลิงชู่ซีเป็นคนใจกล้าเสมอ โหดกับคนอื่น และยิ่งโหดกับตัวเองมากกว่า!
เมื่อเธอตัดสินใจที่จะบรรลุเป้าหมายใด เธอจะทุ่มเทอย่างเต็มที่ แม้ต้องสละทุกสิ่งทุกอย่าง!
รอบด้านไร้ผู้คน ได้ยินเพียงเสียงน้ำดังซ่าๆ จากภายนอก หลิงชู่ซีถอดเสื้อนอกและกางเกงขายาวออก เหลือเพียงชุดชั้นในและกางเกงขาสั้น ไม่มีทางเลือก เพราะไม่สามารถแทงเข็มผ่านเสื้อผ้าได้
หลิงชู่ซีนั่งอยู่กลางถ้ำ จิตใจสงบนิ่ง มือขวาดึงเข็มยาวออกมาหนึ่งอัน แทงเข้าไปที่แขนซ้ายอย่างรวดเร็ว พลังจิตเล็กๆ รวมตัวที่ปลายนิ้ว ผ่านเข็มยาว พุ่งเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว กระแทกเส้นลมปราณ
แขนซ้ายส่งความเจ็บปวดรุนแรงราวกับทิ่มแทงกระดูก เหงื่อเม็ดโตไหลลงพื้น แต่หลิงชู่ซีไม่แสดงอาการใดๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
การทำลายเส้นลมปราณ... หากมีคนเห็นภาพนี้ คงต้องตกใจมาก นี่ไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ขั้นสูง แต่เป็นวิธีที่สำนักและตระกูลใหญ่ใช้ลงโทษศิษย์ที่ไม่ดีด้วยการทำลายพลังของพวกเขา เมื่อเส้นลมปราณถูกทำลายหมด ตลอดชีวิตก็จะไม่มีโอกาสฝึกฝนอีกต่อไป
จิตใจของหลิงชู่ซีหลอมรวมเข้ากับร่างกายอย่างสมบูรณ์ เส้นลมปราณแต่ละเส้นแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทุกนิ้ว ทุกมิลลิเมตรเต็มไปด้วยรอยแผล แต่ยังคงมีการเชื่อมต่อเล็กๆ อยู่ และการเชื่อมต่อนี้คือเมล็ดพันธุ์สำหรับการฟื้นฟูเส้นลมปราณในอนาคต มิฉะนั้นหากเส้นลมปราณขาดสะบั้นจริงๆ หลิงชู่ซีก็จะกลายเป็นคนไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
หลิงชู่ซีมีเหงื่อท่วมศีรษะ ครึ่งหนึ่งเพราะความเจ็บปวด อีกครึ่งหนึ่งเพราะความตึงเครียด
นี่คือวิธีเดียวที่หลิงชู่ซีคิดได้เพื่อปลดปล่อยการกดทับเส้นลมปราณของเธอ การสร้างเส้นลมปราณใหม่! ทำลายเส้นลมปราณแล้วสร้างใหม่! ช่างเป็นเทคนิคที่ยอดเยี่ยมและน่าอัศจรรย์ ต้องใช้ความกล้าหาญมากแค่ไหนถึงจะตัดสินใจเช่นนี้ได้!
ตอนนี้เส้นลมปราณที่แขนซ้ายแตกสลายจนไม่เหลือสภาพ มองเข้าไปข้างในแล้วน่าตกใจมาก!
หลิงชู่ซีทนความเจ็บปวดรุนแรง หยิบเข็มเงินขึ้นมาอีกครั้ง เล็งไปที่จุดสำคัญ แล้วแทงลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ร่างกายส่วนใหญ่ของหลิงชู่ซีเต็มไปด้วยเข็มเงิน เปล่งประกายวาบวับ น่าตกใจยิ่งนัก ใบหน้าของเธอซีดขาวไปหมดแล้ว ริมฝีปากก็กัดจนเลือดออก
การสร้างเส้นลมปราณใหม่ประสบความสำเร็จแล้ว! แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง มันคืออะไรกันแน่?
หลิงชู่ซีเริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆ เป็นสีดำ เธอฝืนทนความเจ็บปวดถอนเข็มเงินออกทีละเล่ม แล้วคลำหาเสื้อผ้ามาสวม ก่อนจะหมดสติไป
...
นี่คือที่ไหน? รอบข้างมีแต่ความมืดสุดลูกหูลูกตา หนาวเหลือเกิน ไม่มีอะไรเลย! โลกทั้งใบทอดทิ้งเธอแล้วหรือ?
หลิงชู่ซีรู้สึกราวกับตัวเองเป็นเรือน้อยกลางมหาสมุทร ลอยขึ้นลอยลง โดดเดี่ยวไม่รู้ว่าจะล่องลอยไปที่ไหน
ปล่อยให้จมดิ่งลงไปแบบนี้ ไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีกเลยหรือ?
ทันใดนั้น ความอบอุ่นค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ข้างหน้ามีแสงสว่างปรากฏขึ้น ใบหน้ารู้สึกเปียกชื้นและนุ่มนิ่ม นี่คืออะไร?


## บทที่ 18 ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน

หลิงชู่ซีลืมตาขึ้นทันที รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่นุ่มและอุ่นอยู่บนอกของเธอ หลังจากที่พยายามลุกขึ้นนั่ง เธอพบว่ามีก้อนสีขาวอยู่ตรงนั้น มันคือจิ้งจอกน้อย! จิ้งจอกน้อยสีขาวขนฟูนอนอยู่บนอกของเธอ ดูเหมือนกำลังหลับอยู่ เมื่อรู้ว่าเธอตื่นแล้ว มันก็เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาสีดำเปียกชื้น
"จิ้งจอกน้อย...ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้นะ" หลิงชู่ซียิ้มบางๆ เธอเข้าใจแล้วว่าจิ้งจอกน้อยตัวนี้คอยให้ความอบอุ่นแก่เธอตลอด จนทำให้เธอฟื้นสติขึ้นมาได้ หลิงชู่ซียื่นมือไปลูบหัวจิ้งจอกน้อยเบาๆ แต่กลับพบว่ามือของเธอเต็มไปด้วยคราบเลือดที่แห้งแล้ว หลิงชู่ซีมองจากฝ่ามือไปที่ข้อมือ และพบว่าร่างกายของเธอเต็มไปด้วยคราบเลือด เห็นได้ชัดว่านี่เป็นผลจากการที่เธอพยายามปรับเส้นลมปราณก่อนหน้านี้ หลังจากยิ้มขมขื่น หลิงชู่ซีถอนหายใจว่า การสร้างเส้นลมปราณใหม่ครั้งนี้ต้องแลกมาด้วยราคาที่แพงมาก เธอเกือบไม่รอดแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะจิ้งจอกน้อยตัวนี้ เธอคงไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกเลย
จิ้งจอกน้อยเอียงหัว มองหลิงชู่ซี แลบลิ้นเลียริมฝีปากของมัน ดูเหมือนต้องการจะสื่ออะไรบางอย่าง หลิงชู่ซีเข้าใจ นี่คือการขออาหารนั่นเอง จิ้งจอกน้อยตัวนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจิ้งจอกตัวเดียวกับที่กินเนื้อกระต่ายย่างของเธอวันนั้น จิ้งจอกน้อยตัวนี้หาเธอเจอได้อย่างไรกัน? แล้วยังช่วยชีวิตเธอไว้อีก ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ
"กรึ๊บๆ..." ท้องของหลิงชู่ซีก็ส่งเสียงไม่สุภาพออกมาเช่นกัน หลิงชู่ซีลูบท้องของตัวเอง แล้วหันไปมองน้ำตก เธอตกใจที่พบว่าข้างนอกสว่างมาก นี่มันผ่านไปหนึ่งคืนแล้วหรือ? ก่อนที่เธอจะหมดสติ ดูเหมือนจะเป็นช่วงเย็นแล้ว ตอนนี้เป็นกลางวันอีกครั้ง แสดงว่าเธอหมดสติไปทั้งคืน ไม่แปลกที่จะรู้สึกหิว
หลิงชู่ซียิ้ม อุ้มจิ้งจอกน้อยลุกขึ้น: "ไปกันเถอะ เสี่ยวไป๋ ฉันจะย่างเนื้อกระต่ายให้เธอกินดีไหม?"
ไม่รู้ว่าเป็นความคิดของหลิงชู่ซีเองหรือเปล่า แต่เมื่อหลิงชู่ซีเรียกชื่อ "เสี่ยวไป๋" จิ้งจอกน้อยดูเหมือนจะแข็งตัวไปชั่วขณะ
"ต่อไปนี้เธอจะชื่อเสี่ยวไป๋นะ ดูสิ ชื่อนี้มันเท่แค่ไหน เจ๋งแค่ไหน และดูยิ่งใหญ่แค่ไหน!" หลิงชู่ซีพูดอย่างร่าเริง
จิ้งจอกน้อยสั่นหู แต่หลิงชู่ซีคว้าหูของมันไว้ แล้วพูดอย่างดุๆ ว่า: "ห้ามคัดค้าน ฉันบอกให้รู้นะ ถ้าเธอไม่ยอมรับ ฉันจะกินเธอซะเลย!"
หูของจิ้งจอกน้อยตกลงมา ดูเหมือนจะยอมรับอย่างจำใจ ทำให้หลิงชู่ซีอดหัวเราะไม่ได้
หลิงชู่ซีหยิบอาหารแห้งออกมาจากห่อของเธอ แล้วยื่นให้เสี่ยวไป๋ แต่เสี่ยวไป๋หันหน้าหนีอย่างรังเกียจ หลิงชู่ซีกัดกินเองก่อนคำหนึ่ง แล้วพูดว่า: "ไม่กินเหรอ งั้นรอแป๊บนึงนะ ฉันจะทำเนื้อย่างให้เธอ ตอนนี้ฉันไม่มีแรงเลย ต้องกินอะไรเข้าท้องก่อน แล้วค่อยไปแช่น้ำพุร้อนตรงโน้น เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วค่อยไปล่าสัตว์"
เสี่ยวไป๋นั่งอยู่บนพื้น เอียงหัว มองหลิงชู่ซีที่กินซาลาเปาหมดแล้ว จากนั้นก็ลุกขึ้นอย่างสง่างาม และยื่นขาหน้าออกมา สีหน้าของมันดูเหมือนเป็นเรื่องปกติมาก
หลิงชู่ซีอึ้งไป เพิ่งเข้าใจว่าเสี่ยวไป๋ตัวนี้กำลังบอกให้เธออุ้มมัน! ช่างเป็นตัวที่รู้จักใช้คนจริงๆ!
"เจ้าตัวนี่!" หลิงชู่ซียิ้มอย่างจนใจ ต่อว่าเบาๆ แต่ก็ยื่นมือไปอุ้มเสี่ยวไป๋ไว้แนบอก หลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายครั้งนี้ จิ้งจอกน้อยตัวนี้มีความหมายต่อหลิงชู่ซีต่างไปจากเดิมแล้ว
หลิงชู่ซีอุ้มจิ้งจอกน้อย หยิบห่อของ ออกจากน้ำตก มุ่งตรงไปยังน้ำพุร้อนเล็กๆ ที่อยู่หลังภูเขาจื่อเฟิง บนภูเขาจื่อเฟิงมีน้ำพุร้อนหลายแห่ง แต่น้ำพุร้อนเล็กๆ นั่นซ่อนอยู่อย่างมิดชิด เป็นความลับของหลิงชู่ซี


## บทที่ 19 ไม่ใช่คนไร้ค่า แต่เป็นอัจฉริยะ

ตัวเหนียวเหนอะหนะ หลิงชู่ซีมาถึงริมบ่อน้ำพุร้อน จึงวางสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กไว้ที่ขอบ ส่วนตัวเองก็ถอดเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่วแล้วแช่ลงในบ่อน้ำพุร้อน สุนัขจิ้งจอกตัวน้อยยืนอยู่ริมฝั่ง มองดูหลิงชู่ซีที่กำลังสนุกสนานในบ่อน้ำพุร้อน ในดวงตาลึกๆ มีประกายสีเงินวาบผ่านไปชั่วขณะ
หลังจากแช่น้ำพุร้อนเสร็จ หลิงชู่ซีล่ากระต่ายได้ตัวหนึ่ง ถลกหนังล้างให้สะอาด แล้วก็ก่อไฟย่างมัน
แช่น้ำพุร้อน กินเนื้อย่าง หลิงชู่ซีรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ช่างแสนสบายจริงๆ ครั้งนี้เนื้อกระต่ายย่าง หลิงชู่ซีแน่นอนว่าได้ให้ขากระต่ายที่อวบอ้วนแก่เสี่ยวไป๋ ทำให้เสี่ยวไป๋กินอย่างพึงพอใจยิ่ง
หลังจากกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว หลิงชู่ซีเริ่มตรวจสอบเส้นลมปราณของตัวเอง การกดทับดูเหมือนจะถูกปลดปล่อยแล้ว เพราะเธอใช้วิธีที่รุนแรงและโหดร้ายที่สุด โดยการสร้างเส้นลมปราณขึ้นใหม่โดยตรง การกดทับหายไปแล้ว แต่เส้นลมปราณดูเหมือนจะไม่ได้ถูกสร้างใหม่? นี่มันเกิดอะไรขึ้น? หลิงชู่ซีรู้สึกงุนงงเล็กน้อย และเส้นลมปราณของเธอดูเหมือนจะมีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่อะไรกันแน่ที่ไม่ถูกต้อง? แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการฝึกฝน ช่างแปลกจริงๆ
"เสี่ยวไป๋ ไม่กี่วันนี้ฉันพาเธอกลับไปด้วยไม่ได้" หลิงชู่ซีลูบหัวเสี่ยวไป๋ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง "ฉันอยากพาเธอกลับไปด้วยจริงๆ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีความสามารถพอที่จะปกป้องเธอ"
เสี่ยวไป๋นอนนิ่งอยู่บนต้นขาของหลิงชู่ซี เงียบๆ ราวกับกำลังฟังคำพูดของหลิงชู่ซีอยู่
"ฉันยังไม่แข็งแกร่งพอ ไม่มีวิธีที่จะปกป้องเธอ ถ้ามีคนอยากจะแย่งเธอไปหรือทำร้ายเธอ ฉันก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันอ่อนแอเกินไป" หลิงชู่ซีพูดเบาๆ แต่ในวินาทีถัดมา น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "เสี่ยวไป๋ รอฉันนะ รอให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น! รอฉันสักไม่กี่วัน ฉันจะพยายามแข็งแกร่งขึ้นให้เร็วที่สุด จะต้องแข็งแกร่งพอที่จะปกป้องเธอให้ได้!" รูปลักษณ์ภายนอกแบบเสี่ยวไป๋ จะต้องดึงดูดความสนใจจากผู้หญิงบางคนอย่างแน่นอน แบบนั้นปัญหาก็จะตามมา
เสี่ยวไป๋เงยหน้ามองหลิงชู่ซี เป็นเวลานาน แล้วเอาหัวถูเบาๆ กับเธอ ราวกับกำลังปลอบโยน
……
ไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน เมื่อหลิงชู่ซีกลับถึงบ้าน ป้าอ๋องกำลังเดินวนไปวนมาในบ้านด้วยความกังวล พอเห็นหลิงชู่ซีกลับมา ก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจ
"คุณหนู ไปไหนมา? ไม่ได้กลับมาทั้งคืน ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" น้ำเสียงของป้าอ๋องเต็มไปด้วยความกังวลและห่วงใย
"ไปฝึกฝนที่หลังเขาภูเขาจื่อเฟิง ฉันไม่เป็นไร ป้าอ๋อง" หลิงชู่ซีนั่งลง รินน้ำดื่มหนึ่งแก้วแล้วจึงพูดอย่างเรียบๆ แต่น้ำเสียงมุ่งมั่น "ฉันจะเข้าร่วมการทดสอบของตระกูล ฉันจะต้องผ่านการคัดเลือกของสถาบันไป๋สือให้ได้"
ป้าอ๋องอ้าปากค้าง มองหลิงชู่ซีที่อยู่ตรงหน้าอย่างงงๆ แม้ว่าใบหน้าของหลิงชู่ซีจะยังไม่หาย แต่ป้าอ๋องกลับรู้สึกอย่างหนึ่งขึ้นมาทันที ว่าหลิงชู่ซีที่อยู่ตรงหน้านี้ช่างเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ช่างเหมือนกับแม่ของคุณหนูเมื่อหลายปีก่อนเหลือเกิน!
"ค่ะ คุณหนู ต้องเตรียมอะไรไหมคะ?" ป้าอ๋องถามอย่างตื่นเต้น
"ยาของฉันต้มเสร็จหรือยัง?" หลิงชู่ซียิ้มเมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของป้าอ๋อง
"เสร็จแล้วค่ะ คุณหนู ดิฉันจะไปอุ่นให้ทันที" ป้าอ๋องตอบ แล้วรีบวิ่งไปที่ครัว
หลังจากดื่มยาเสร็จ หลิงชู่ซีก็ไปจัดการกับเห็ดมายาของเธอ หลังจากบดเป็นผงแล้ว ก็บรรจุลงในขวดเซรามิกเล็กๆ และเก็บไว้ติดตัว นี่เป็นของดี ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้ใช้
ในช่วงสัปดาห์ต่อมา หลิงชู่ซีฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งที่บ้าน เคล็ดวิชาตระกูลหลิง หลิงชู่ซีไม่รู้สึกว่ามันมหัศจรรย์อะไรนัก แต่หลังจากที่เธอปลดปล่อยการกดทับเส้นลมปราณแล้ว ความก้าวหน้าก็เห็นได้ชัด ก่อนหน้านี้อยู่ในช่วงกลางของพลังจิตชั้นที่หนึ่ง ตอนนี้ก้าวหน้าถึงจุดสูงสุดของพลังจิตชั้นที่สองแล้ว! เห็นได้ชัดว่าใกล้จะถึงพลังจิตชั้นที่สามแล้ว! ความก้าวหน้าแบบนี้ ทำให้คนต้องอึ้ง! หลิงชู่ซีไม่ใช่คนไร้ค่า แต่เป็นอัจฉริยะตัวจริง!


## บทที่ 20 หญิงงามเหนือโลก รอยยิ้มที่ทำให้เมืองล่มสลาย

นอกจากการฝึกฝน หลิงชู่ซียังกำลังปรุงยาผงบางอย่างอยู่ด้วย นี่เป็นสิ่งที่เธอถนัดที่สุด การปรุงยาจึงเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเธอ ในโลกนี้ ยาสามารถต้มดื่มได้ หรือจะหลอมเป็นยาลูกกลอนก็ได้ ยาลูกกลอนเป็นการสกัดเอาแต่สารสำคัญ มีสรรพคุณโดดเด่น และพกพาสะดวก ดังนั้นในโลกนี้ยาลูกกลอนจึงได้รับความนิยมมากกว่า
แต่ว่า การหลอมยาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย มีอัตราความล้มเหลวสูง อีกทั้งตำรับยาเม็ดก็หายาก ปรมาจารย์ปรุงยาจึงมีน้อยมาก ปรมาจารย์ปรุงยาที่เก่งๆ ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่ ดังนั้น สถานะของปรมาจารย์ปรุงยาจึงสูงส่งมาก ไปที่ไหนก็ได้รับการต้อนรับอย่างดี
ทุกวันหลิงชู่ซีกินยาตามเวลา พิษอ่อนๆ ในร่างกายของเธอค่อยๆ ถูกขับออกไป หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ตุ่มแดงบนใบหน้าก็หายไปมากแล้ว ใบหน้าก็ไม่บวมแดงอีกต่อไป เมื่อส่องกระจก หลิงชู่ซีรู้สึกตกใจ ใบหน้านี้เหมือนกับเธอไม่มีผิด! การข้ามมิติมาที่นี่ จะเป็นเรื่องบังเอิญหรือ? หลิงชู่ซีไม่ค่อยเชื่อแล้ว ทุกอย่างนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
ขณะที่หลิงชู่ซีกำลังส่องกระจกอยู่นั้น ป้าอ๋องก็ถือยาต้มเข้ามา เมื่อเข้ามาแล้วเห็นสภาพของหลิงชู่ซี ก็ยิ้มตาหยีพูดว่า: "คุณหนู ท่านเป็นคนที่สวยที่สุดในใต้หล้า เหมือนกับคุณแม่ของท่านเมื่อครั้งก่อนไม่มีผิด"
หลิงชู่ซีได้ยินแล้วรู้สึกแปลกใจ: "ข้าหน้าตาเหมือนแม่มากหรือ?"
"แน่นอนอยู่แล้ว เหมือนกันราวกับแกะ คุณแม่ของคุณหนูเป็นสตรีที่อ่อนโยนและงดงามที่สุดในใต้หล้า นี่ไม่ใช่คำเกินจริงนะ คุณแม่ของท่านเป็นหญิงงามเหนือโลกจริงๆ ยิ้มทีเมืองก็ล่มแล้ว" ป้าอ๋องดูเหมือนจะจมอยู่ในความทรงจำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความใฝ่ฝันและความอบอุ่น
หลิงชู่ซียิ้มเล็กน้อย ไม่พูดอะไร คนที่ทำให้ป้าอ๋องผู้ไม่ค่อยได้เรียนหนังสือพูดออกมาได้อย่างนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องเท็จแน่นอน ใบหน้านี้ หลิงชู่ซีส่องกระจกต่อไป พินิจพิเคราะห์ใบหน้าในกระจก แม้แต่ตัวเธอเองก็รู้สึกแปลกใจ ไม่ต้องสงสัยเลย มันงดงามจริงๆ แต่ว่า ความงามสำหรับคนอ่อนแอที่ไร้ที่พึ่งแล้ว ไม่ใช่เรื่องดีเลย
ต้องแข็งแกร่งขึ้น ต้องแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน จึงจะสามารถปกป้องตัวเองและปกป้องคนที่ตัวเองห่วงใยได้! หลิงชู่ซีกำหมัดแน่น ตอกย้ำความเชื่อมั่นในใจอีกครั้ง
ตอนกลางคืน หลิงชู่ซีหยิบคัมภีร์ลับที่พี่ชายฝากคนนำกลับมาให้ออกมาอีกครั้ง พื้นผิวของคัมภีร์ลับดูเก่าแก่มากแล้ว หลิงชู่ซีพลิกไปพลิกมา ครุ่นคิดอยู่ในใจ ในคัมภีร์ลับเล่มนี้ จะต้องซ่อนอะไรบางอย่างไว้แน่ๆ บางทีอาจเป็นความลับที่สำคัญมาก จึงใช้วิธีการบันทึกที่คนทั่วไปไม่สามารถเข้าใจได้
หลิงชู่ซีหยิบสมุนไพรหลายอย่างออกมา เริ่มปรุงยา ตำราพิษและยา ในขอบเขตนี้ ถือเป็นอาณาจักรของเธอ การใช้วัสดุพิเศษเขียนตัวอักษรบางอย่าง วิธีนี้เธอก็เคยใช้มาก่อน การทำให้ตัวอักษรที่ซ่อนอยู่ปรากฏขึ้นมา จึงเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเธอ
หลังจากปรุงน้ำยาหลายชนิดแล้ว หลิงชู่ซีก็อดทนทดลองทีละอย่าง แล้วก็เป็นอย่างที่คาด หลังจากใช้น้ำยาที่ซับซ้อนที่สุด คัมภีร์ลับเล่มนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง หลิงชู่ซีค่อยๆ จุ่มน้ำยาลงไปทั้งหมด แล้วรอคอยอย่างเงียบๆ
ค่อยๆ ตัวอักษรบนคัมภีร์ลับเกิดการเปลี่ยนแปลง ชื่อบนปกที่เดิมมองไม่เห็นชัดเจนก็เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด
วิชาสำแดงพลังเก้าฟ้าแลบ ตัวอักษรสี่ตัวบนปกปรากฏขึ้นมาอย่างสง่างามดุจมังกรและหงส์บิน
หลิงชู่ซีขมวดคิ้วเล็กน้อย เริ่มพลิกอ่านคัมภีร์ลับเล่มนี้ ตอนแรกเธอยังมีสีหน้าสงสัย แต่ยิ่งอ่านก็ยิ่งตกใจ คัมภีร์ลับเล่มนี้ ลึกซึ้งจนน่าตกใจ! นี่ไม่ใช่สิ่งที่เคล็ดวิชาตระกูลหลิงจะเทียบได้ ถ้าพูดว่าเคล็ดวิชาตระกูลหลิงเป็นหญ้าเล็กๆ ต้นหนึ่ง เช่นนั้นวิชาพลังจิตวิชาสำแดงพลังเก้าฟ้าแลบนี้ ก็คือต้นไม้ใหญ่ที่สูงเสียดฟ้า! ไม่มีทางเปรียบเทียบกันได้เลย!


## บทที่ 21 คนมาหาเรื่องอีกแล้ว

หลิงชู่ซีถือคัมภีร์ลับในมือด้วยความสงสัย พี่ชายหลิงอู๋ชางสั่งให้คนนำคัมภีร์นี้กลับมาให้เธอด้วยจุดประสงค์อะไร? ให้เธอฝึกฝนหรือ? วิธีการทำให้ตัวอักษรที่แท้จริงปรากฏขึ้นมาแบบนี้ ไม่เพียงแต่ผู้อาวุโสลำดับที่สองผู้เชี่ยวชาญด้านยาที่สุดในหมู่บ้านนี้ทำไม่ได้ แม้แต่นำไปที่เมืองไป๋สือก็คงไม่มีใครมีความสามารถทำให้คัมภีร์นี้แสดงตัวอักษรออกมาได้ หลิงอู๋ชางมั่นใจได้อย่างไรว่าเธอจะสามารถไขรหัสมันออกมาได้ในที่สุด แล้วฝึกฝนได้?
หลิงชู่ซีรู้สึกสับสนไปหมด
แต่ไม่ว่าอย่างไร นี่คือการเปิดประตูบานใหม่
เส้นทางสู่ความแข็งแกร่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
คืนนั้น หลิงชู่ซีเริ่มฝึกฝนพลังต่อสู้สายฟ้าสวรรค์จากวิชาสำแดงพลังเก้าฟ้าแลบ หลังจากฝึกฝนแล้วเธอถึงเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า วิชาพลังจิตนี้ไม่ใช่แค่ทรงพลังและลึกลับธรรมดา
วันรุ่งขึ้น หลังจากหลิงชู่ซีรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เธอก็ครุ่นคิดถึงปัญหาหนึ่ง พลังต่อสู้สายฟ้าสวรรค์นี้ที่จริงแล้วยังมีวิธีการฝึกฝนอีกวิธีหนึ่ง แต่มันเป็นการเสี่ยงอย่างมาก เธอควรลองดูหรือไม่? หากสำเร็จ เธอจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง นั่นคือการก้าวกระโดดข้ามประตูมังกร! แต่ถ้าไม่สำเร็จ เกรงว่าทุกอย่างจะต้องกลับไปเริ่มต้นที่ศูนย์
จะเสี่ยงหรือไม่เสี่ยง?!
แน่นอนว่าต้องเสี่ยง! กลับไปเริ่มต้นใหม่ก็แค่เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง! หลิงชู่ซีต้องการที่จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างเร่งด่วน!
ในขณะที่หลิงชู่ซีกำลังจมอยู่กับความคิด ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงโกรธเกรี้ยวของฉินอวี้เหมย
"หลิงชู่ซี ออกมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" ฉินอวี้เหมยตะโกนเสียงดังในลานบ้าน กลิ่นอายของความหยิ่งยโสและก้าวร้าวนั้นแทบจะได้กลิ่นผ่านประตูมาได้
สีหน้าของป้าอ๋องเปลี่ยนไปทันที เมื่อเธอกำลังจะออกไปข้างนอก หลิงชู่ซีก็ยกมือห้ามเอาไว้ หลิงชู่ซียิ้มเย็นที่มุมปาก ฉินอวี้เหมยคนนี้ เธอยังไม่ทันไปหาเลย อีกฝ่ายกลับมาหาเธอเองเสียแล้ว หลิงชู่ซีคิดสักครู่ หยิบผ้าไหมผืนหนึ่งมาใช้เป็นผ้าคลุมหน้า ปิดบังใบหน้าของตัวเอง แล้วค่อย ๆ เดินออกไปอย่างเชื่องช้า เรื่องที่ใบหน้าของเธอหายดีแล้ว ยังไม่จำเป็นต้องรีบเปิดเผย เธอยังอยากสืบหาว่าใครกันแน่ที่วางยาพิษให้เธอ ทำให้ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยตุ่มแดงมาก่อนหน้านี้
"มีอะไรหรือ?" หลิงชู่ซีค่อย ๆ เดินไปที่ประตู มองดูฉินอวี้เหมยที่ยืนกอดอกด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยวอยู่ในลานบ้าน ด้านหลังของฉินอวี้เหมยมีหญิงสาวหลายคนที่แต่งตัวด้อยกว่าเธอยืนอยู่ พวกสมุนเหล่านี้ ไม่ขาดไปสักคน มารวมตัวกันพร้อมหน้าจริง ๆ ความรู้สึกดีจัง ประหยัดเวลา
"โอ้ ยังไงล่ะ? รู้สึกว่าตัวเองไม่มีหน้าให้คนเห็น รู้จักตัวเองดีถึงได้ปิดหน้าไว้แบบนี้?" ทันทีที่ฉินอวี้เหมยเห็นหลิงชู่ซีออกมาพร้อมผ้าคลุมหน้า เธอก็เริ่มพูดจาประชดประชันทันที
"ใช่! แกนี่มันผู้หญิงหน้าด้านที่น่าเกลียด!" หญิงสาวที่มากับฉินอวี้เหมยก็รีบช่วยด่าทันที
"แกยังมีหน้ามายืนตรงนี้อีกเหรอ!" หญิงสาวคนอื่น ๆ ก็ตะโกนด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว
หลิงชู่ซียังไม่ทันได้เอ่ยปาก ป้าอ๋องที่อยู่ในบ้านก็ทนไม่ไหวพุ่งออกมาตะโกนด้วยความโกรธ: "พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าเป็นใคร? กล้ามารังแกคนถึงบ้าน จริง ๆ คิดว่าตระกูลหลิงไม่มีคนแล้วหรือ? จริง ๆ คิดว่าคนของตระกูลหลิงจะถูกรังแกได้ตามใจชอบหรือ?"
"แกเป็นแค่คนรับใช้ มีสิทธิ์อะไรมาพูดแทรก?" ฉินอวี้เหมยกรีดร้องและด่าออกมา "ฮ่า ๆ ก็มีแกนี่แหละที่ยังเห็นเธอเป็นของมีค่า เห็นเธอเป็นคุณหนูตระกูลหลิง ไม่ดูตัวเองสิว่าตอนนี้พวกเจ้าเป็นอย่างไร ช่างน่าขำอะไรเช่นนี้!"
"ก็ยังดีกว่าสภาพแม่ค้าหัวตลาดของเธอตอนนี้นะ" หลิงชู่ซีกอดอกหัวเราะเยาะ "บอกสิ หลิงเซียวถิงที่เธอคิดถึงอยู่ตลอด ถ้าเห็นสภาพเธอแบบนี้ จะคิดยังไง? เธอรู้ไหมว่าทำไมเธอถึงแพ้ฉินซีรั่วตลอด? เพราะเธอเป็นแม่ค้าหัวตลาด แต่เธอแสร้งทำเป็นไม่ใช่"


## บทที่ 22 การโต้กลับ 1

"หุบปากนะ อีตัวแสบ! แกยังมีหน้ามาพูดถึงพี่หลิงเซียวถิงอีกเหรอ! พี่หลิงเซียวถิงเป็นคนที่แกจะมาหมายปองได้ยังไง?" ฉินอวี้เหมยเหมือนแมวป่าที่ถูกเหยียบหาง โกรธจนพูดไม่ยั้งปากว่า "แกทำร้ายพี่ซีรั่วยังไม่พออีกเหรอ? แกทำให้เส้นเอ็นในแขนของเธอเสียหาย ทำให้เธอต้องหยุดเส้นทางศิลปะการต่อสู้ไปตลอดชีวิต วันนี้อาการบาดเจ็บเก่าที่แขนของเธอกำเริบ เจ็บจนหน้าซีด! ทั้งหมดเป็นเพราะแก แกทำไมไม่ไปตายซะ!"
ใช่แล้ว หลิงเซียวถิงที่ฉินอวี้เหมยชอบกลับไม่ได้ชอบเธอ คนที่หลิงเซียวถิงชอบคือฉินซีรั่ว แต่ฉินซีรั่วก็ไม่ได้ชอบหลิงเซียวถิง หลิงหยวนหงชอบฉินอวี้เหมย แต่น่าเสียดายที่ฉินอวี้เหมยไม่ชอบเขา หลิงชู่ซีนึกเย้ยในใจ มันทำให้คนเวียนหัวไปหมด นี่มันความรักหลายเหลี่ยมที่ซับซ้อนมากเลยนะ ฮ่าๆ
ส่วนเรื่องแขนของฉินซีรั่วที่ฉินอวี้เหมยพูดถึง ฮึ เรื่องนี้พูดยาว พูดให้สั้นก็คือ: ฉินซีรั่วเป็นคนเลว! ผู้หญิงคนนี้มีความคิดลึกล้ำไม่ธรรมดา อย่าไปดูที่ภายนอกที่เธอคอยถามไถ่ทุกข์สุขของหลิงชู่ซี ห่วงใยอย่างมาก แต่ความจริงแล้ว เธอเกลียดหลิงชู่ซีเข้าไส้ ส่วนเหตุผลนั้น หลิงชู่ซีไม่รู้หรอก ฉินซีรั่วมักจะยุยงคนอื่นให้ต่อต้านหลิงชู่ซีในช่วงเวลาสำคัญเสมอ
ส่วนเรื่องแขนของเธอนั้น มันช่างน่าละอายและน่าขันมาก เส้นเอ็นในแขนของเธอได้รับความเสียหายจริง แต่ไม่เกี่ยวกับหลิงชู่ซีแม้แต่นิดเดียว นั่นเป็นเพราะเธอฝึกพลังผิดพลาดเอง ทนรับผลที่ตามมาไม่ได้ ทนไม่ได้กับความแตกต่างจากสวรรค์ตกลงสู่โคลน เธอจึงคิดวิธีที่เลวร้ายที่สุด เรียกหลิงชู่ซีไปที่หลังภูเขาจื่อเฟิง หลิงชู่ซีตกลงไปในหุบเขา เธอยื่นมือไปช่วยหลิงชู่ซี แล้วกลับไปประกาศว่าเส้นเอ็นในมือของเธอเสียหาย รักษาไม่หายอีกต่อไป ส่วนเรื่องที่หลิงชู่ซีตกลงไปในหุบเขาได้อย่างไร ยังต้องพูดอีกหรือ? ก็ฉินซีรั่วผลักไงล่ะ
ฉินซีรั่วช่างเก่งในการแสดงละครที่ตัวเองกำกับจริงๆ! ทำให้หลิงชู่ซีต้องแบกรับข้อกล่าวหาหนักที่สุด แล้วผลที่ตามมาก็คือ: อัจฉริยะของตระกูลชินต้องตกต่ำลงเช่นนี้ ทั้งหมดเป็นความผิดของหลิงชู่ซี เป็นเวลานาน ผู้อาวุโสของหลิงเจียรู้สึกอึดอัดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนของตระกูลชิน น่าสงสารที่หลิงชู่ซีคนเก่าต้องทนรับความอยุติธรรมมากมายโดยไม่กล้าพูดอะไร เพราะแม้เธอจะพูด ก็ไม่มีใครเชื่อ ในเวลานั้น เธอถูกทุกคนชี้นิ้ว
"สมองแกมีปัญหาหรือไง? หลิงเซียวถิงก็แซ่หลิงเหมือนกัน ไม่ว่ายังไง ฉันก็ไม่ได้สกปรกเหมือนแกที่คิดแต่เรื่องร่วมสายเลือด กลับไปส่องกระจกดูตัวเองสิ หน้าตาแกแบบนี้ ถ้าหลิงเซียวถิงชอบแกก็แปลกแล้ว มักถูกฉินซีรั่วใช้เป็นเครื่องมือ โง่ขนาดแกก็นับว่าเป็นระดับหนึ่งแล้ว ฉันเคยพูดเมื่อไหร่ว่าชอบหลิงเซียวถิง แกลองคิดดีๆ สิว่าได้ยินคำพูดนี้มาจากไหนเป็นครั้งแรก?" ในที่สุดหลิงชู่ซีก็โกรธ ความอึดอัดและความไม่ยุติธรรมในความทรงจำทั้งหมดพลุ่งขึ้นมา คำพูดของเธอเริ่มเผ็ดร้อน "เรื่องมือของฉินซีรั่วเป็นยังไง ฉันคิดว่าฉันจะทำให้พวกแกรู้ความจริงเอง ตอนนี้ ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้! อย่ามาทำให้บ้านฉันสกปรก!" ในโลกนี้ญาติห่างๆ แต่งงานกันได้ แต่หลิงชู่ซียอมรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้
"หลิงชู่ซี! แก..." ตอนนี้ใบหน้าของฉินอวี้เหมยซีดขาวเป็นพักๆ แล้วก็แดงเป็นพักๆ ในใจทั้งโกรธทั้งแค้นและสงสัย ทุกคำที่หลิงชู่ซีพูดเหมือนมีดคมที่แทงเข้าไปในใจเธอ ตอนนี้เธอโกรธจนอยากจะลงมือแล้ว
"พี่อวี้เหมย เร็วเข้า ดูเหมือนผู้อาวุโสลำดับที่สองของหลิงเจียมาแล้ว" ทันใดนั้น หญิงสาวคนหนึ่งที่มากับฉินอวี้เหมยเหลือบเห็นเงาคนข้างนอก รีบพูดขึ้น


## บทที่ 23 การโต้กลับ 2

"หลิงชู่ซี เธอจำไว้นะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอสบายแน่! บาดแผลของซีรั่วเจี่ยกำเริบอีกแล้ว ถ้าเธอยังเป็นคน ยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ก็ไปหาหญ้าใบม่วงที่ถ้ำภูเขาจื่อเฟิงมาให้ซีรั่วเจี่ยสิ" ฉินอวี้เหมยพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดก่อนจะพาเหล่าสาวน้อยรีบจากไป
"คุณหนู พวกเธอยังเด็กแท้ๆ ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้!" ป้าอ๋องที่อยู่ด้านหลังโกรธจนหน้าซีด ถ้ำที่อยู่หลังภูเขาจื่อเฟิงนั้นเต็มไปด้วยอันตราย กับพลังของคุณหนูในตอนนี้ ถ้าไปก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง ที่นั่นมีสัตว์ป่าดุร้ายมากมาย และยังมีข่าวลือว่ามีอสูรต่างถิ่นที่แข็งแกร่งมากอีกด้วย
"ไม่เป็นไร พวกเธอจะต้องได้รับบทเรียนเอง" หลิงชู่ซียิ้มมุมปากอย่างเย็นชา ฉินอวี้เหมยนั้นคิดง่าย ถูกฉินซีรั่วใช้เป็นเครื่องมือมาตลอดโดยไม่รู้ตัว คำพูดของเธอเมื่อครู่คงจะสร้างความสั่นสะเทือนให้อีกฝ่ายไม่น้อย แน่นอนว่านี่เป็นคนละเรื่องกับการชำระบัญชี พฤติกรรมเลวร้ายของฉินอวี้เหมยที่ผ่านมา วันนี้เพียงแค่เรียกดอกเบี้ยคืนนิดหน่อย เชื่อว่าอีกไม่นานพวกเธอก็จะได้รับผล
"คุณหนู ท่านไม่ได้จะไปจริงๆ ใช่ไหม? มีอสูรต่างถิ่นนะคะ ที่นั่นมีอสูรต่างถิ่นจริงๆ นะ!" ป้าอ๋องถามอย่างร้อนใจ
"อสูรต่างถิ่นเหรอ?" หลิงชู่ซีขมวดคิ้วเล็กน้อย ในโลกนี้ นักสู้สามารถมีสัตว์วิเศษที่ทำสัญญาเพื่อช่วยในการต่อสู้ได้ สัตว์แบ่งออกเป็นสัตว์ป่า อสูรต่างถิ่น สัตว์อสูร และสัตว์วิญญาณ สัตว์ป่าก็คือพวกกระต่ายป่าที่หลิงชู่ซีเคยล่ามาย่างกินครั้งก่อน ส่วนอสูรต่างถิ่นนั้นพัฒนาขึ้นมาอีกขั้น มีความฉลาด แต่ไม่สามารถแปลงร่างได้ สัตว์อสูรและสัตว์วิญญาณแบ่งเป็นเก้าระดับเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่สัตว์อสูรต้องถึงระดับแปดหรือสูงกว่าถึงจะแปลงร่างได้ ส่วนสัตว์วิญญาณเมื่อถึงระดับสี่ก็สามารถแปลงร่างได้แล้ว
"ใช่ค่ะ ได้ยินว่าเป็นอสูรต่างถิ่นที่ดุร้ายมาก คุณหนู ท่านอย่าไปเลยนะคะ" ป้าอ๋องพูดอย่างกังวล
"ข้ารู้แล้ว" หลิงชู่ซีโบกมือ ไม่ได้สนใจ
ป้าอ๋องเห็นหลิงชู่ซีรับปาก จึงวางใจลง
ในเวลานี้ ฉินอวี้เหมยกำลังวิ่งกลับไปด้วยความกระวนกระวายใจ คำพูดของหลิงชู่ซีดังก้องในหูเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอรู้ว่าหลิงเซียวถิงชอบฉินซีรั่ว รู้มาตลอด ภายนอกเธอชื่นชมพี่สาวคนนี้ เชื่อฟังคำพูดของพี่สาวคนนี้ ตั้งแต่เด็กเธอก็เป็นเพียงเงาของพี่สาวผู้เป็นเลิศ เมื่อเห็นผู้คนชื่นชมพี่สาว เธอก็อิจฉาอย่างมาก เมื่อโตขึ้น เธอพบว่าคนที่เธอชอบกลับชอบพี่สาว ซึ่งยิ่งทำให้ความอิจฉาในใจเธอเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วเหมือนวัชพืช เมื่อพี่สาวกลับมาพร้อมแขนที่บาดเจ็บในวันนั้น และถูกประกาศว่าชีวิตนี้ต้องหยุดเส้นทางศิลปะการต่อสู้ไว้เพียงเท่านี้ เธอแสดงความเสียใจ แต่ในใจกลับดีใจอย่างยิ่ง
เธอคอยกลั่นแกล้งหลิงชู่ซีทุกที่ แม้กระทั่งรังแกอย่างรุนแรง เรื่องนี้เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่? และมีสาเหตุมาจากอะไร? ฉินอวี้เหมยค่อยๆ หยุดลง เริ่มนึกย้อนกลับไป ใช่แล้ว นึกออกแล้ว เป็นเพราะพี่สาวฉินซีรั่วมักจะกระซิบบอกเธอว่าหลิงชู่ซีแอบมองหลิงเซียวถิงอีกแล้ว ด้วยใบหน้าที่เขินอาย ทีละเล็กทีละน้อย เธอก็เชื่อว่าหลิงชู่ซีชอบหลิงเซียวถิง เป็นอย่างนั้นจริงหรือ?
ฉินอวี้เหมยรู้สึกหนาวเยือกในใจขึ้นมาทันที เรื่องราวเป็นไปอย่างนั้นจริงๆ หรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้น นั่นหมายความว่าเธอถูกฉินซีรั่วใช้เป็นเครื่องมือมาตลอดใช่ไหม? ความจริงแล้วฉินซีรั่วไม่ได้ให้อภัยหลิงชู่ซีอย่างที่แสดงออกภายนอก แต่กลับแอบหาทางแก้แค้น? คอยใช้เธอแก้แค้นหลิงชู่ซีมาตลอด? จะเป็นอย่างนั้นได้หรือ? ฉินอวี้เหมยถามตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งคิดแบบนี้ ใจเธอก็ยิ่งเย็นเยียบ


## บทที่ 24 การโต้กลับ 3

"พี่อวี้เหมย เป็นอะไรไปคะ? หน้าตาพี่ดูแย่มากเลย" สาวน้อยที่อยู่ข้างฉินอวี้เหมยถามด้วยความสงสัย แต่พูดยังไม่ทันจบ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอยื่นมือออกมาเกาหลังมือตัวเอง แต่ดูเหมือนยิ่งเกายิ่งคัน เธอจึงเกาแรงขึ้น "คันจังเลย คันมาก แปลกจัง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ?"
ฉินอวี้เหมยได้สติกลับมา เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าแขนของเธอเองก็เริ่มรู้สึกคัน ไม่ใช่สิ หลังก็เริ่มคัน เอ๊ะ ทำไมใบหน้าก็เริ่มคันด้วย? คันจัง คันมากเลย! ฉินอวี้เหมยอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปเกาบริเวณที่คัน แต่กลับพบว่า ยิ่งเกายิ่งคัน ยิ่งคันก็ยิ่งอยากเกา
ในเวลาเดียวกัน หลิงชู่ซีกำลังจิบชาอย่างสบายอารมณ์ พลางนับถอยหลัง: "สาม สอง หนึ่ง อืมม เพื่อนนักเรียนฉินอวี้เหมย ขอให้สนุกกับการแข่งขันเกาคันที่ฉันเตรียมไว้ให้นะคะ"
"คะ? คุณหนูพูดอะไรนะคะ?" ป้าอ๋องถามด้วยความสงสัยขณะรินชาเพิ่มให้หลิงชู่ซี
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่บอกว่า ป้าอ๋องคะ วันหลังช่วยไปซื้อของมาเพิ่มในบ้านหน่อยนะคะ แล้วก็ซื้อเสื้อผ้าเพิ่มด้วย ทั้งของป้าและของฉัน" หลิงชู่ซีหยิบอิ๋นเพี่ยวหลายใบออกมาจากอกเสื้อ พูดอย่าง "มั่งมี" ว่า "นี่เป็นเงินที่พี่ชายฝากคนเอากลับมาให้ ไม่ต้องคิดประหยัดหรอก ยังมีอีกเยอะ" ความรู้สึกที่มีเงินช่างดีจริงๆ หลิงชู่ซีหรี่ตาลงด้วยความสบายใจ
ตอนนี้ ฉินอวี้เหมยและพวกเธอคงกำลังเกาตัวกันอย่างบ้าคลั่งแน่ๆ ผงคันคันสูตรพิเศษที่เธอคิดค้นขึ้นมาเอง ไม่มีใครหนีพ้น เมื่อครู่เธอได้แอบโรยผงคันคันไปตามทิศทางลมใส่ตัวพวกเธอโดยไม่มีใครรู้ตัว ล้อเล่นหรือไง เธอผู้เคยได้รับการยกย่องจากผู้คนว่าเป็นหมอพิษสั่นสะเทือนโลก ยาผงแบบนี้ เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
"ค่ะ คุณหนู" ป้าอ๋องรับเงินไปอย่างมีความสุข โดยไม่ได้ปฏิเสธ เธอไม่ต้องการอะไรมากมาย แต่คุณหนูจะต้องมีเสื้อผ้าสวยๆ ใส่เยอะๆ "คุณหนูคะ อากาศดูมืดครึ้มแล้ว ดิฉันจะไปเก็บผ้าก่อนนะคะ"
"อืม ไปเถอะค่ะ คืนนี้ไม่ต้องเตรียมอาหารเย็นให้ฉันนะ ฉันจะออกไปข้างนอกหน่อย" หลิงชู่ซีพูดจบก็เห็นสีหน้าของป้าอ๋องเปลี่ยนไป รู้ว่าป้ากำลังคิดอะไรอยู่ จึงรีบเสริมว่า "ป้าคิดมากไปแล้ว ฉันไม่ได้จะไปที่ถ้ำหรอก ฉันแค่จะไปฝึกฝนตามปกติเท่านั้น"
ป้าอ๋องได้ยินหลิงชู่ซีพูดเช่นนั้นจึงวางใจ แล้วออกไปเก็บผ้า
วันนั้น หลิงชู่ซีเดินทางไปยังเขาหลังของภูเขาจื่อเฟิงอย่างคุ้นเคย ที่ริมลำธาร เธอเห็นเสี่ยวไป๋นั่งรออยู่ที่นั่นตามคาด
"เสี่ยวไป๋!" หลิงชู่ซีดีใจ รีบเข้าไปอุ้มมันขึ้นมา "ไปกันเถอะ ฉันจะทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอก่อน ถ้าคืนนี้ราบรื่น ฉันก็จะพาเธอกลับบ้านได้แล้ว ฉันจะมีความสามารถพอที่จะปกป้องเธอ!"
เสี่ยวไป๋กะพริบตา เอียงหัวมองหลิงชู่ซี ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของเธอ
"เสี่ยวไป๋ เธอเป็นสัตว์ป่าใช่ไหม ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอฉลาดกว่าพวกอสูรต่างถิ่น สัตว์อสูร หรือสัตว์วิญญาณอะไรพวกนั้นอีกนะ?" หลิงชู่ซีเห็นเสี่ยวไป๋กะพริบตา อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาพลางพูด
คราวนี้ดูเหมือนเสี่ยวไป๋จะไม่เข้าใจ มันเพียงแค่นอนนิ่งอยู่ในอ้อมกอดของหลิงชู่ซี
...
บนยอดเขาด้านหลังของภูเขาจื่อเฟิง ร่างบางเพรียวยืนท้าลม เสี่ยวไป๋นั่งอยู่ไม่ไกล มองไปยังหลิงชู่ซีที่อยู่เบื้องหน้า
เสียงลมพัดกรรโชก หลิงชู่ซีมองลงไปยังเมืองชี้ฉวี่ที่อยู่ไกลออกไป ดูเล็กจิ๋ว และเงาร่างของผู้คนที่เล็กราวกับมดนั้น ในอกของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกอันยิ่งใหญ่ราวกับลอยอยู่เหนือนภา
เธอกำลังทำอะไรอยู่?
ใช้พลัง!
หลังจากผ่านการฝึกฝนและพักฟื้นมาระยะหนึ่ง เมื่อการกดทับเส้นลมปราณของหลิงชู่ซีถูกปลดปล่อย ผลของการฝึกฝนก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่พอ!


## บทที่ 25 การทะลวงขีดจำกัด

อีกวิธีหนึ่งในการฝึกฝนวิชาสำแดงพลังเก้าฟ้าแลบ ก็คือการยืมพลัง! ยืมพลังจากความยิ่งใหญ่ของเก้าชั้นฟ้า!
พลังต่อสู้สายฟ้าสวรรค์ — ท่างสายฟ้าตะลึง, พลังพุ่งฟ้า
สายลมภูเขาอันหนาวเหน็บพัดกระโชก แผ่นดินนับพันลี้ปรากฏอยู่เบื้องหน้า บนท้องฟ้าสีคราม มีประกายทองนับหมื่นแทงทะลุฟากฟ้า
หลิงชู่ซียืนอยู่ท่ามกลางชายเสื้อที่พลิ้วไหว ดวงตาทั้งสองจ้องมองไปยังขอบฟ้าอันไกลโพ้น ระหว่างฟ้าและดิน เทือกเขาสูงต่ำลดหลั่นกันไปท่ามกลางเมฆและหมอกสีแดง
จิตใจและวิญญาณของเธอค่อย ๆ กลมกลืนเข้ากับธรรมชาติ รับรู้ถึงความยิ่งใหญ่ของภูเขาใต้เท้า ความหนาวเย็นของลมที่พัดมาปะทะ และความร้อนแรงของดวงอาทิตย์เหนือศีรษะ
ในขณะนี้ ร่างกายของเธอไม่มีพลังต่อสู้แม้แต่น้อย แต่กลับเต็มไปด้วยพลังอันทรงอำนาจ ปล่อยให้ลมพัดกระโชกใส่ ตัวเธอยังคงยืนนิ่งไม่สั่นคลอน ภายใต้เงาร่างของเธอ แม้แต่ภูเขาอันยิ่งใหญ่ก็ยังดูเล็กลงไป
หลิงชู่ซีเริ่มใช้วิถีฟ้าร้อง กระแสความร้อนเล็ก ๆ เหมือนสายน้ำค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในร่างกาย ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
เร็วจัง! หลิงชู่ซีจำได้ว่าครั้งแรกที่เธอฝึกฝนวิถีฟ้าร้อง เธอใช้เวลาทั้งคืนกว่าจะรู้สึกถึงพลังต่อสู้ ไม่คิดว่าครั้งนี้จะรู้สึกถึงพลังได้เร็วขนาดนี้
เธอไม่รู้ว่า ที่จริงแล้วเธอยืนอยู่บนยอดเขามาสองชั่วโมงแล้ว เพียงแต่เพราะจิตใจของเธอหลอมรวมเข้ากับธรรมชาติ จึงไม่รู้สึกถึงเวลาที่ผ่านไป
ในห้วงจักรวาลอันกว้างใหญ่ ดูเหมือนจะมีจังหวะอันแปลกประหลาด สรรพสิ่งในโลกล้วนเจริญเติบโตและดำรงอยู่ในจังหวะนี้ หลิงชู่ซีนึกขึ้นได้ จึงเริ่มใช้พลังต่อสู้ ในระหว่างการหายใจ พลังแท้ขยายและหดตัวอย่างเป็นจังหวะ แอบตามจังหวะอันแปลกประหลาดนั้น และในเวลาเดียวกัน จิตใจของเธอก็หลอมรวมเข้ากับธรรมชาติอย่างสมบูรณ์
บนยอดเขาอันสูงตระหง่าน ร่างบางนั้นดูเหมือนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ หรืออาจจะอยู่เหนือธรรมชาติ
พลังต่อสู้ระดับสามขั้นต้น, ขั้นกลางระดับสาม, ขั้นสูงสุดระดับสาม, ทะลุแล้ว! พลังต่อสู้ระดับสี่ขั้นต้น, ขั้นกลางระดับสี่, ขั้นสูงสุดระดับสี่, ทะลุอีกแล้ว! ... จิตใจของหลิงชู่ซีจมดิ่งลงไปในโลกอันแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและความลึกล้ำ โดยไม่รู้เลยว่า พลังต่อสู้ในร่างกายของเธอกำลังเติบโตอย่างรวดเร็วภายใต้จังหวะของธรรมชาติ เหมือนกระแสน้ำที่หลุดจากการกักขังและไหลบ่าอยู่ในร่างกายของเธอ พุ่งทะยานขึ้นไปอย่างรวดเร็ว พาเธอไปถึงจุดสูงสุดของพลังรบระดับหก!
ลมฟ้าเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับกลายเป็นมืดครึ้มด้วยเมฆดำในชั่วพริบตา มีแสงฟ้าแลบและเสียงฟ้าร้องแว่วมา ราวกับฝนกำลังจะตก
"ฟ้าดินรวมเป็นหนึ่ง!"
"นี่เป็นใครกัน ถึงกับเข้าถึงดินแดนของเทพและมนุษย์ได้!"
ในเมืองชี้ฉวี่ มีลานเก่าแก่สามแห่งในสถานที่ต่างกัน ผู้อาวุโสของสามตระกูลใหญ่ต่างอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
ดินแดนของเทพและมนุษย์ เป็นขอบเขตลึกลับที่นักสู้หลายคนไม่สามารถเข้าถึงได้แม้จะใช้ชีวิตทั้งชีวิต มีเพียงผู้ที่เคยเข้าถึงดินแดนของเทพและมนุษย์เท่านั้น ที่อาจจะเข้าใจธรรมชาติได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และอาจจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของศิลปะการต่อสู้ได้ ส่วนผู้ที่ไม่เคยเข้าถึงขอบเขตนี้ ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์สูงแค่ไหน ฝึกฝนหนักแค่ไหน หรือมีโชคดีมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางก้าวข้ามธรณีประตูสุดท้ายนั้นได้ แม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสามเอง ก็ไม่เคยเข้าถึงขอบเขตเช่นนี้มาก่อน
"หรือว่าจะมีคนทะลุขีดจำกัดอีกแล้ว จะเป็นคนของตระกูลไหนกัน!" ผู้อาวุโสของสามตระกูลใหญ่ต่างคิดเช่นนี้พร้อมกัน และรู้สึกหนักใจ
หากพวกเขารู้ว่า ผู้ที่เข้าถึงดินแดนของเทพและมนุษย์นี้เป็นเพียงนักสู้ระดับต่ำที่สุด และเป็นคนไร้ความสามารถที่ไม่มีใครสนใจ ไม่รู้ว่าพวกเขาจะตกใจจนคางหลุดหรือไม่
เมฆดำบนท้องฟ้ายิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ มุ่งไปรวมกันที่ยอดเขาผลาสีม่วง กระแสไฟฟ้าเล็ก ๆ แล่นไปมาส่งเสียงซ่า ๆ ทันใดนั้นก็เกิดเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำ


## บทที่ 26 ฟ้าผ่าแบบละคร

"นี่คือการชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์หรือ?!" ผู้อาวุโสหลายคนสีหน้าเคร่งเครียดพร้อมกัน ร่างกายสั่นเล็กน้อย มองไปยังที่ไกลๆ ด้วยความหวาดกลัว ดินแดนของเทพและมนุษย์แม้จะมหัศจรรย์ แต่มันก็เป็นเพียงสภาวะหนึ่งของการฝึกฝน ไม่เกี่ยวกับระดับพลัง แต่การชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์นั้นเป็นสัญลักษณ์ของพลัง
"คนผู้นี้เป็นใครกันแน่!" ผู้อาวุโสจากตระกูลใหญ่หลายคนสีหน้าซีดพร้อมกัน พวกเขาต่างรู้ดีว่า หากนี่คือการชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์ในตำนาน คนผู้นั้นจะต้องไม่ใช่คนจากสามตระกูลใหญ่แน่นอน เพราะไม่ว่าตระกูลไหนจะมียอดฝีมือระดับนี้ ตระกูลอื่นๆ คงถูกลบชื่อออกจากเมืองชี้ฉวี่ไปนานแล้ว
หลิงชู่ซีตื่นขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงฟ้าร้องนั้น พลังรบระดับหก! หลิงชู่ซีรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในตัวเอง อ้าปากพูดไม่ออก แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เธอก็ถึงระดับหกแล้ว การฝึกฝนนี่ง่ายเกินไปหรือเปล่านะ
ดินแดนของเทพและมนุษย์ สมกับเป็นดินแดนของเทพและมนุษย์จริงๆ หลิงชู่ซีแน่นอนว่าเข้าใจสาเหตุที่ทำให้เธอก้าวหน้าเร็วขนาดนี้ และเข้าใจว่าอาณาจักรทางใจแบบนี้ไม่ใช่ว่าอยากมีก็มีได้ ต่อไปคงยากที่จะมีโชคดีแบบนี้อีก
ยังไม่ทันหายจากความตื่นเต้น หลิงชู่ซีก็เห็นความผิดปกติบนท้องฟ้า ใบหน้าซีดขาวทันที "พระเจ้า ไม่ต้องล้อเล่นกับฉันขนาดนี้หรอกนะ?"
นี่คือการชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์ในตำนานหรือ?
การชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์ ตามตำนานนั้นเป็นปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อทะลุจากพลังรบระดับเก้าไปสู่ความสมบูรณ์ นี่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการฝึกฝนของนักสู้ เฉพาะหลังจากที่เส้นลมปราณได้รับการชำระด้วยสายฟ้าเก้าวันและร่างกายถูกสร้างใหม่ นักสู้จึงจะสามารถทะลุขีดจำกัดของร่างกายได้อย่างแท้จริง กลายเป็นนักสู้ระดับสูงสุดที่แท้จริง และเข้าใจความหมายของสวรรค์และโลกในศิลปะการต่อสู้ แต่นักสู้ส่วนใหญ่ก็ล้มตายที่จุดเปลี่ยนนี้ ถูกสายฟ้าเก้าวันเผาจนเป็นถ่าน
ตอนนี้หลิงชู่ซีมีเพียงพลังรบระดับหกเท่านั้น จะทนต่อการชำระล้างของฟ้าผ่าในตำนานได้อย่างไร
หลิงชู่ซีไม่กล้าคิดมาก รีบวิ่งลงจากภูเขา เมื่อผ่านที่ของเสี่ยวไป๋ เธอก็ยื่นมือไปอุ้มเสี่ยวไป๋ขึ้นมากอดไว้แล้ววิ่งลงเขาสุดกำลัง ลมแรงมาก!
โชคดีที่เมฆทึบแม้จะมีเสียงไฟฟ้าดังซ่าๆ และมีประกายแสงวาบไปมา แต่ก็ไม่มีฟ้าผ่าลงมา หลิงชู่ซีจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผู้อาวุโสจากตระกูลใหญ่ในเมืองชี้ฉวี่ต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเช่นกัน ดูเหมือนไม่ใช่การชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์ พวกเขากังวลเกินไป อีกอย่าง การชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์ในตำนานจะเกิดขึ้นง่ายๆ ได้อย่างไร ดูเหมือนจะเป็นเพียงปรากฏการณ์ทางอากาศเท่านั้น
เมื่อวิ่งมาถึงกลางภูเขา เมฆเริ่มสลายและหมอกจางหาย แสงทองนับหมื่นสายส่องลงมายังพื้นโลกอีกครั้ง หลิงชู่ซีจึงวางใจได้อย่างสมบูรณ์
ไม่ใช่การชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์แล้วทำไมต้องมาอย่างยิ่งใหญ่ด้วย? หลิงชู่ซีพยุงขาที่สั่นเทาพลางหอบหายใจและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า กำลังจะด่าออกมา ทันใดนั้นก็มีแสงวาบจ้าบนท้องฟ้าที่ปลอดโปร่ง พร้อมกับเสียงฟ้าร้องดังกังวาน สายฟ้าสายหนึ่งตกลงมาที่ศีรษะของหลิงชู่ซี
ใช่หรือไม่ใช่? คำถามนี้ไม่สำคัญอีกต่อไป สิ่งสำคัญคือสุดท้ายก็หนีไม่พ้น! ยังคงถูกฟ้าผ่า!
หลิงชู่ซีอยากลุกขึ้นมาด่าสวรรค์จริงๆ เรื่องตลกนี้ไม่ขำเลยนะ! สวรรค์บ้า โดนฟ้าผ่าเจ็บนะรู้ไหม?!
เสี่ยวไป๋นอนอยู่ในอ้อมอกของหลิงชู่ซี แลบลิ้นออกมาเลียใบหน้าของหลิงชู่ซีเบาๆ ราวกับกำลังปลอบประโลม
"เสี่ยวไป๋ เจ้าว่าทำไมสวรรค์ถึงมาล้อเล่นกับข้าแบบนี้? ข้าเป็นคนดีขนาดนี้ ใครเห็นก็รัก ดอกไม้เห็นก็บาน หมูเห็นก็กลายเป็นหมูย่าง..." หลิงชู่ซีเจ็บจนตาดำ พูดจาสับสน สุดท้ายก็หมดสติไป


## บทที่ 27 อัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ

เมื่อหลิงชู่ซีตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว เสี่ยวไป๋ยังคงนอนขดอยู่ในอ้อมอกของเธออย่างว่าง่าย ทำหน้าที่เป็นเครื่องทำความอบอุ่น
"ไอ้ฟ้าเฒ่าจอมโจร แกส่งฉันมาที่นี่แล้วไม่เคยให้เจออะไรดี ๆ เลย! ฉันจะไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ หรอกนะ ถ้าวันไหนได้เจอแก ฉันจะตบให้หน้าบานเหมือนดอกท้อเลย!" หลิงชู่ซีรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว จึงอดไม่ได้ที่จะระบายความโกรธออกมา มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ ที่ต้องมาอยู่ในโลกแปลกใหม่นี้ เผชิญกับปัญหามากมาย ไม่เคยราบรื่นเลย และตอนนี้ยังโดนฟ้าผ่าอีก จะไม่ให้หงุดหงิดได้ยังไง
แต่ในอีกขณะหนึ่ง หลิงชู่ซีก็ชะงักไป
พลังจิตระดับเจ็ด! เธอได้ทะลุขีดจำกัดแล้ว!
หลิงชู่ซีกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น สายฟ้าที่ฟาดลงมาเมื่อครู่นี้ได้ทำลายกำแพงสุดท้ายของพลังรบระดับหก ทำให้เธอก้าวเข้าสู่พลังจิตระดับเจ็ดในคราวเดียว! พลังจิตระดับเจ็ด รู้ไหมว่านี่หมายความว่าอะไร? ในเมืองชี้ฉวี่ ผู้ที่มีพลังสูงสุดก็คือผู้อาวุโสของตระกูลใหญ่ไม่กี่ตระกูล พวกเขาอย่างมากก็แค่พลังจิตระดับเจ็ดขั้นสูงสุดเท่านั้น! พูดอีกอย่างก็คือ ตอนนี้หลิงชู่ซีอาจเป็นคนที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุดในรุ่นนี้แล้ว! ส่วนหลิงอี้เฉิน เขาอยู่ที่จุดสูงสุดของพลังรบระดับหก ซึ่งก็ได้รับความสนใจและได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว
นั่นหมายความว่า หลิงชู่ซีไม่ใช่แค่อัจฉริยะ แต่เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะเลยทีเดียว!
"เสี่ยวไป๋! ไปกับฉัน เราจะได้กินดีอยู่ดี!" หลิงชู่ซีอุ้มเสี่ยวไป๋ขึ้นมาด้วยความดีใจ เธอหวังมาตลอดว่าจะมีพลังพอที่จะปกป้องตัวเอง ปกป้องทุกสิ่งที่เธอใส่ใจ ตอนนี้เธอก้าวผ่านขั้นแรกได้แล้ว ความรู้สึกนี้ช่างดีจริง ๆ
หลิงชู่ซีเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วหัวเราะคิกคัก ถ้าการโดนฟ้าผ่าแบบนี้ทำให้เธอทะลุขีดจำกัดได้ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะโดนฟ้าผ่าอีกสักสองสามครั้ง แน่นอนว่า ถ้าโดนแล้วยังมีชีวิตรอดอยู่นะ
ภายในร่างกายของเธอ เมื่อพลังจิตหมุนเวียน มีประกายไฟฟ้าเล็ก ๆ กระโดดไปมา ชำระล้างสิ่งสกปรกในเส้นลมปราณ แม้จะไม่เหมือนกับตำนานการชำระล้างด้วยสายฟ้าสวรรค์ที่หลอมรวมเส้นลมปราณและปรับโครงสร้างร่างกายใหม่ แต่ก็ทำให้เส้นลมปราณแข็งแรงและคล่องตัวมากขึ้น พลังจิตก็บริสุทธิ์และเข้มข้นมากขึ้น สิ่งที่หลิงชู่ซีไม่รู้ก็คือ เมื่อเทียบกับคนที่มีพลังจิตระดับเจ็ดเหมือนกัน ความบริสุทธิ์ของพลังจิตของเธอในตอนนี้แข็งแกร่งกว่านักสู้ระดับเดียวกันมากมายนัก
และพิษตกค้างชิ้นสุดท้ายในร่างกายก็ถูกกำจัดออกไปหมดสิ้นด้วยแรงกระแทกของกระแสไฟฟ้า หลิงชู่ซีไม่รู้ว่า ผิวของเธอในตอนนี้ขาวเนียนนุ่มนวล ราวกับหยกงามไร้ที่ติ
"เสี่ยวไป๋ ไปกันเถอะ เรากลับบ้านกัน" หลิงชู่ซีอุ้มเสี่ยวไป๋แล้วกระโดดโลดเต้นกลับไป
เมื่อกลับถึงเมืองชี้ฉวี่ ก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว หลิงชู่ซีอุ้มเสี่ยวไป๋ รีบมุ่งหน้ากลับบ้าน เพราะโดนฟ้าผ่ามาทำให้เสื้อผ้าขาดวิ่น ใส่แล้วไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่ อากาศในฤดูใบไม้ร่วงก็ไม่ได้อบอุ่นเท่าไรนัก
โชคดีที่ตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว บนถนนไม่ค่อยมีคนเดิน จึงไม่มีใครเห็นสภาพอันทุลักทุเลของเธอ แต่พอเธอเลี้ยวมุม ก็เจอคนคนหนึ่งเข้าพอดี
หลิง หยวนหง!
ไอ้คนสกปรกเลวทราม กำลังเดินมาทางเธอ
หลิงชู่ซีแค่นเสียงหึ แล้วกำหมัดแน่น วันนี้มันพอดีเลย! ตอนนี้ถ้าจะซัดมัน ก็เหมือนซัดลูกไก่เท่านั้นแหละ! รอให้มันเปิดปากก่อน แล้วจะซัดให้หน้าบานเหมือนดอกท้อเลย!
แต่ครั้งนี้ หลิง หยวนหงไม่ได้พูดจาประชดประชันกับหลิงชู่ซี และไม่ได้ทำหน้าดุร้าย แต่กลับมองหลิงชู่ซีด้วยสายตาทึ่งและหลงใหล พึมพำว่า "คุณผู้หญิงคนนี้ คุณเป็นคนต่างถิ่นหรือ? มาที่เมืองชี้ฉวี่ของเรามีธุระอะไรหรือ? ต้องการให้ผมพาไปไหมครับ?"
หลิงชู่ซีอึ้งไป แล้วก็นึกขึ้นได้ ไอ้โง่คนนี้จำเธอไม่ได้! หรือว่าหน้าของเธอที่หายดีแล้วจะแตกต่างกันมากขนาดนั้น? หลิงชู่ซีคิดดู เหมือนว่า มันจะแตกต่างกันมากจริง ๆ นะ ก่อนหน้านี้เธอมีหน้าเหมือนหมูที่เต็มไปด้วยตุ่มแดงและบวม ใครจะเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเธอได้? วันนั้นที่ส่องกระจกดูหน้าตัวเอง เธอก็เป็นคนสวยนี่นา ไม่แปลกที่หลิง หยวนหงจะจำเธอไม่ได้


## บทที่ 28 ตบแฟนเลวอย่างเจ็บปวด

แต่ว่า ไอ้คนเลวนี่ไม่ใช่ชอบฉินอวี้เหมยหรอกหรือ? ทำไมตอนนี้กลับมาจีบแบบนี้อีก? หลิงชู่ซีขมวดคิ้ว รู้สึกขยะแขยงในใจ
"คุณผู้หญิงคนนี้ ขอถามชื่อหน่อยได้ไหมครับ? คุณมาหาญาติหรือเปล่า? ดึกขนาดนี้แล้ว คุณอยู่คนเดียวมันไม่ปลอดภัยนะ ให้ผมไปส่งคุณกลับดีไหม" หลิงหยวนหงในตอนนี้ก็ได้สติกลับมาแล้ว เข้ามาใกล้พูดอย่างกระตือรือร้น ในดวงตาเต็มไปด้วยความหลงใหล จ้องมองหลิงชู่ซีไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย
"หลิงหยวนหง แกนี่มันไอ้โง่! ไปตายซะ!" หลิงชู่ซีมองดูหลิงหยวนหงที่เข้ามาใกล้ ไม่อยากเสียเวลาพูดกับเขา จึงใช้เท้าถีบเข้าที่จุดสำคัญของเขาทันที
หลิงหยวนหงจำเสียงของหลิงชู่ซีได้ อ้าปากกว้าง แล้วก็ลอยละล่องอย่างอิสระและมีความสุข...
หลังจากนั้น หลิงหยวนหงก็พุ่งชนกำแพงด้วยเสียงดัง "ปั้ง" และหมดสติไปอย่างงดงาม
"ฮึ! ไอ้คนเลว! ไอ้คนต่ำ! ไอ้คนลามก!" หลิงชู่ซีเดินเข้าไปหา มองหลิงหยวนหงด้วยสายตาดูถูก ตอนแรกคิดจะยกเท้าขึ้นเหยียบซ้ำ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ แค่ตีเขาให้น่วมมันง่ายเกินไป สายตาของหลิงชู่ซีตกลงบนศีรษะของหลิงหยวนหง แล้วใบหน้าของเธอก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ไอ้คนเลว ไม่ใช่อยากจะลงมือตีผู้หญิงหรอกหรือ? คราวที่แล้วยังอยากจะดึงผมของเธออีก หลิงชู่ซีหยิบมีดสั้นของเธอออกมา แล้วโกนผมของหลิงหยวนหงจนหมดอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด เนื่องจากฝีมือไม่ดีนัก จึงทำให้เกิดแผลสองแห่ง จากนั้นก็โรยผงไร้สีลงบนศีรษะของหลิงหยวนหง ลุกขึ้นยืนแล้วไม่ลังเลที่จะยกเท้าขึ้นเหยียบอย่างบ้าคลั่ง เหยียบไอ้คนเลวนี่ให้ตาย!
เสร็จงาน! หลิงชู่ซีเหยียบจนพอใจ จึงค่อยแค่นเสียงเย็นชา สะบัดผม แล้วอุ้มเสี่ยวไป๋กลับบ้าน อาบน้ำเสร็จก็ขึ้นเตียงนอน คืนนี้ หลิงชู่ซีหลับอย่างแสนหวาน
เช้าวันรุ่งขึ้น ก็เห็นป้าอ๋องซื้อซาลาเปาหมูกลับมาด้วยท่าทางร่าเริง
"ป้าอ๋อง มีอะไรดีใจขนาดนั้นเหรอคะ?" หลิงชู่ซีถามไปพลางล้างหน้าไปพลาง
"คุณหนู ที่เมืองชี้ฉวี่เกิดเรื่องแปลกขึ้น มันตลกมากเลย" ป้าอ๋องหัวเราะฮ่าๆ "คุณไม่รู้หรอก หลิงหยวนหงกลายเป็นหัวล้านแล้ว แถมยังหน้าตาบวมปูดเขียวช้ำ เดินไปที่ไหนใครๆ ก็หัวเราะเยาะ และแปลกมากคือ เขาไม่สามารถสวมหมวกปิดบังได้ พอสวมปุ๊บก็ปวดจนร้องโหยหวนปั๊บ ตอนนี้วิ่งไปหาผู้อาวุโสลำดับที่สองให้ช่วยตรวจดูแล้ว"
หลิงชู่ซีฟังจบก็ยิ้มน้อยๆ ไอ้หลิงหยวนหงคนนี้ ก็ปล่อยให้หัวล้านของเขาส่องสว่างนำทางให้ทุกคนไปข้างหน้าเถอะ ยาผงที่เธอปรุงขึ้นมีฤทธิ์อยู่เจ็ดวัน ผู้อาวุโสลำดับที่สองคงแก้ไม่ได้หรอก
"อ้อใช่ คุณหนู ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง มันสะใจคนจริงๆ" ป้าอ๋องพูดอย่างสะใจไปพลางจัดชามช้อนไปพลาง "ฉินอวี้เหมยกับพวกของเธออีกไม่กี่คนก็อยู่ที่สำนักของผู้อาวุโสลำดับที่สองเหมือนกัน ได้ยินว่าพวกเธอเป็นโรคอะไรไม่รู้ ทั้งตัวเต็มไปด้วยตุ่มแดง คันสุดๆ จนเกาจนผิวแตก ดูน่ากลัวมาก"
หลิงชู่ซีฟังน้ำเสียงของป้าอ๋องที่ปิดบังความสะใจไม่อยู่ มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ไม่มีใครจะคิดได้ว่าทั้งหมดนี้เป็นผลงานของเธอ
ป้าอ๋องเพิ่งจัดชามช้อนเสร็จ ก็เห็นเงาขาวพุ่งผ่านตรงหน้าไป ทำให้เธอตกใจจนเกือบทำชามช้อนในมือหล่น เมื่อมองให้ชัดว่าเงาขาวที่ปรากฏบนโต๊ะนั้นคืออะไร เธอก็อุทานขึ้นมา: "คุณหนู หมาป่า หมาป่า!"
"อืม มันชื่อเสี่ยวไป๋ ต่อไปมันจะอยู่กับฉัน เป็นสมาชิกคนหนึ่งของบ้านเรา ต่อไปอาหารให้เตรียมเพิ่มอีกหนึ่งส่วน มันชอบกินเนื้อ ต่อไปให้เตรียมเนื้อเพิ่มหน่อยนะ" หลิงชู่ซีตอบอย่างใจเย็น เทน้ำล้างหน้าทิ้งแล้วหันตัวเดินไปที่โต๊ะ เตรียมกินข้าว แน่นอนว่าจุดสำคัญอยู่ที่ประโยคสุดท้าย มีเนื้อเยอะถึงจะมีความสุขนะ!


## บทที่ 29 พบหนุ่มหล่อหน้านิ่งอีกครั้ง

ยังไม่ทันได้นั่งลง ป้าอ๋องก็อุทานขึ้นมาอีกครั้ง "คุณหนู หน้าของคุณ หน้าของคุณ หน้าของคุณ... สวยมากจริงๆ! ผิวของคุณ ดีมากจริงๆ! เกิดอะไรขึ้น?"
"โอ้ แค่รักษาหายแล้วเท่านั้นเอง พอเถอะ ป้าอ๋อง กินข้าวกันเถอะ" หลิงชู่ซียิ้มน้อยๆ รู้สึกว่าป้าอ๋องตื่นเต้นเกินเหตุไปหน่อย หลังจากนั้นหลิงชู่ซีส่องกระจกดูตัวเอง ถึงได้รู้สึกว่าปฏิกิริยาของป้าอ๋องนั้นเป็นเรื่องปกติ ผิวพรรณตอนนี้เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ไม่แปลกที่หลิง หยวนหงไอ้โง่นั่นจำเธอไม่ได้ ยังมาจีบเธออีก แต่การที่เขาเจอเธอ มันเหมือนกับการเดินเข้าหาความตายชัดๆ!
หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ หลิงชู่ซีก็เริ่มฝึกวิชาพลังจิตของวิชาสำแดงพลังเก้าฟ้าแลบต่อ ตอนนี้มีพลังแล้ว แต่ขาดประสบการณ์การต่อสู้จริง และสิ่งสำคัญที่สุดคือ ต้องการอาวุธที่ถนัดมือสักอัน! หลิงชู่ซีเงยหน้ามองดาบเหล็กบางๆ ที่แขวนอยู่บนผนัง ในใจถอนหายใจเบาๆ อาวุธแบบนี้ ไม่มีทางรองรับพลังต่อสู้สายฟ้าสวรรค์อันทรงพลังได้ จำเป็นต้องหาดาบดีๆ สักเล่ม ปัญหาคือจะไปหาที่ไหน? ร้านตีเหล็กในเมืองชี้ฉวี่ หลิงชู่ซีคิดว่าไม่ต้องพิจารณาแล้ว ที่นี่คงไม่มีอาวุธดีๆ หรอก ลูบกระเป๋าเงินที่ยังพองอยู่ หลิงชู่ซีคิดสักครู่ แล้วตัดสินใจไปเมืองไป๋สือสักหน่อย
เมืองไป๋สือเป็นเมืองใหญ่ที่เจริญรุ่งเรืองแต่ยังคงกลิ่นอายโบราณ เมืองนี้มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน การคมนาคมสะดวก จึงมีพ่อค้ามากมาย ไปดูที่ร้านตีเหล็กที่นั่นก็ไม่เลว
หลังจากบอกลาป้าอ๋อง หลิงชู่ซีก็พาเสี่ยวไป๋ไปที่สถานีม้า นั่งรถม้าตรงไปยังเมืองไป๋สือ แน่นอนว่าก่อนออกเดินทาง ป้าอ๋องได้หาหมวกปีกกว้างมาให้เธอเป็นพิเศษ เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะบังใบหน้าของเธอไว้ จากนั้นก็กำชับซ้ำแล้วซ้ำอีกไม่ให้เธอถอดหมวกออก แล้วถึงจะปล่อยให้เธอออกไปข้างนอก ต้องรู้ว่า หลิงชู่ซีเดินทางคนเดียว หากมีใบหน้าแบบนี้ จะต้องนำความยุ่งยากมาให้แน่นอน
เมื่อมาถึงเมืองไป๋สือ ก็เป็นเวลาเที่ยงแล้ว หลิงชู่ซีมองกำแพงเมืองที่ก่อด้วยหินสีขาวตรงหน้า เข้าใจที่มาของชื่อเมืองไป๋สือทันที ภายใต้แสงอาทิตย์ หินสีขาวแผ่รัศมีอ่อนๆ ดูลึกลับและงดงาม ทหารยามที่ยืนอยู่ที่ประตูเมืองมองตรงไม่เหลียวซ้ายแลขวา แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขาม
หลังจากเข้าเมืองแล้ว ถนนหินเขียวที่เชื่อมต่อทุกทิศทางกว้างขวางพอที่จะให้ม้าแปดตัววิ่งพร้อมกันได้ บนถนนมีผู้คนมากมาย และยังมีทหารลาดตระเวนเดินผ่านไปมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ร้านค้าตั้งเรียงรายสองข้างทาง สินค้าหลากหลาย ทำให้คนมองไม่ทั่วถึง
ร้านตีเหล็กหาง่ายมาก ธงริมทางมีตัวอักษร "เหล็ก" ขนาดใหญ่ ทำให้หลิงชู่ซีหาร้านตีเหล็กได้อย่างราบรื่น แต่ว่า... เรื่องอาวุธค่อยว่ากันทีหลัง อิ่มท้องก่อน!
หลิงชู่ซีมองไปรอบๆ ก็เห็นร้านเนื้อวัวร้านหนึ่ง "วัวหนึ่งตัว กินได้หลายแบบ" มีทั้งแบบตุ๋น แบบยำ แบบเค็ม... กลิ่นหอมทำให้หลิงชู่ซีขยับเท้าไม่ออก อุ้มเสี่ยวไป๋ หลิงชู่ซีก้าวสามก้าวเป็นสองก้าวตรงไปยังร้านเนื้อวัวนั้น แต่ที่หน้าประตูเกือบชนกับคนหนึ่งเข้า
หลิงชู่ซีหยุดฝีเท้าได้ทัน ยังไม่ทันเงยหน้าดูว่าคนที่เกือบชนกับเธอเป็นใคร ก็ได้ยินเสียงเย็นชาแต่คุ้นหูดังมาจากเหนือศีรษะ
"หลิงชู่ซี?" เสียงเย็นชาราวกับไร้อุณหภูมิ แต่เสียงนั้นกลับคุ้นหูอยู่บ้าง ยังแฝงความประหลาดใจเล็กน้อย
"หืม?" หลิงชู่ซีรู้สึกแปลกใจ เธอยังสวมหมวกอยู่ และที่เมืองไป๋สือ เธอไม่มีคนรู้จักนี่นา ใครกันที่จำเธอได้ในทันที? เสียงนี้ยังคุ้นหูอีกด้วย หลิงชู่ซีเงยหน้ามองดูให้ชัด ชะงักไปเล็กน้อย นี่ไม่ใช่หลิงอี้เฉินหรอกหรือ? คนคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และจำเธอได้อย่างไร?
"เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" เสียงของหลิงอี้เฉินไร้คลื่นอารมณ์ คำถามนี้กลับฟังดูเหมือนประโยคบอกเล่ามากกว่า
"แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรล่ะ?" หลิงชู่ซีย้อนถาม หลิงอี้เฉินพูดโดยไม่แสดงอารมณ์เสมอ เหมือนคนหน้านิ่งไร้ความรู้สึก


## บทที่ 30 คุณเป็นคนดีจริงๆ

"กินข้าว" หลิงอี้เฉินพูดเรียบๆ แล้วไม่รอให้หลิงชู่ซีได้สติ ก็พูดต่อว่า "ด้วยกัน" น้ำเสียงนั้นฟังดูเป็นเรื่องธรรมดามาก
"ถ้าคุณเลี้ยงก็ไปด้วยกัน!" หลิงชู่ซีเป็นใครล่ะ? ปฏิกิริยาของเธอรวดเร็วมาก รีบพูดออกมาทันที
"ได้" หลิงอี้เฉินพูดสั้นๆ แล้วเดินนำหน้าไปก่อน หลิงชู่ซีเดินตามหลังด้วยรอยยิ้มกว้าง มีคนเลี้ยง ไม่กินก็เสียเปล่า!
ทั้งสองคนขอห้องส่วนตัว หลิงอี้เฉินสั่งอาหารมาบ้าง หลิงชู่ซีก็ไม่เกรงใจ สั่งมาอีกหลายอย่าง เมื่อหลิงชู่ซีถอดหมวกออก ดวงตาของหลิงอี้เฉินฉายแววประหลาดใจ แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา
ไม่นาน เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ หลิงอี้เฉินรู้สึกว่า สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดไม่ใช่ใบหน้าที่สวยงามของหลิงชู่ซี แต่เป็นปริมาณอาหารที่เธอกินและความหลงใหลในเนื้อสัตว์! แม้ว่าจะเป็นร้านเนื้อวัว แต่แน่นอนว่าก็มีผักด้วย ดูบนโต๊ะสิ สองคนสั่งอาหารจานเนื้อเจ็ดจาน ผักสองจาน หลิงชู่ซีไม่แม้แต่จะมองผักพวกนั้น แต่ตั้งใจกินแต่เนื้อ และสุนัขจิ้งจอกตัวเล็กที่เธอพามาด้วย เธอขอจานพิเศษให้มัน แล้วคอยตักเนื้อใส่จานให้มันไม่หยุด
"กินสิ ทำไมคุณไม่กินล่ะ? คุณเลี้ยงแต่ไม่กิน ฉันจะรู้สึกไม่ดีนะ" หลิงชู่ซีพูดอย่างพึงพอใจขณะที่เคี้ยวเนื้อ เสียงอู้อี้ไม่ชัดเจน
กินสิ ทำไมคุณไม่กิน? คุณเลี้ยงแต่ไม่กิน ฉันจะรู้สึกไม่ดีนะ น่าทึ่งที่หลิงอี้เฉินสามารถเข้าใจสิ่งที่เธอพูดได้
"เธอกินเถอะ ฉันกินตามสบาย" หลิงอี้เฉินมีหยดเหงื่อเย็นไหลลงท้ายทอย เขาเงียบๆ ดึงตะเกียบกลับจากจานที่เคยเต็มไปด้วยเนื้อแต่ตอนนี้ว่างเปล่า แล้วเงียบๆ ยื่นไปที่จานผัก
เมื่อกินเสร็จ หลิงชู่ซีรู้สึกพอใจมาก เธอลูบท้องกลมๆ ของตัวเอง มองหลิงอี้เฉินเรียกเด็กมาคิดเงิน แล้วเธอก็เริ่มชมเขาอย่างไม่เสียดาย: "หลิงอี้เฉิน คุณเป็นคนดีจริงๆ คนดีอายุยืนนะ"
"ขอบคุณมาก" ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนโป๊กเกอร์ของหลิงอี้เฉินเริ่มแตกสลายเล็กน้อย ไม่ว่าเขาจะใจเย็นแค่ไหน เขาก็รู้ว่าคำพูดของหลิงชู่ซีนั้นเป็นแค่คำพูดขอไปทีจนแทบจะบิดน้ำออกมาได้
"ฉันจะไปเดินย่อยอาหาร ไปซื้ออาวุธสักอัน" หลิงชู่ซีอุ้มเสี่ยวไป๋ขึ้นมา ลุกขึ้นเตรียมจะไป
"ฉันไปกับเธอ" หลิงอี้เฉินลุกขึ้นยืนพูด
"หา?" หลิงชู่ซีคิดว่าเธอได้ยินผิด เธอเบิกตากว้างมองหลิงอี้เฉิน "ทำไมล่ะ? คุณก็จะซื้ออาวุธด้วยเหรอ?" ไม่น่าจะใช่นะ ดาบที่เอวของหลิงอี้เฉินดูไม่ใช่ของธรรมดา ในเมืองไป๋สืออาจจะหาซื้อไม่ได้ด้วยซ้ำ ได้ยินว่าเป็นของขวัญจากอาจารย์ของเขา อาจารย์ของเขาเป็นใครนะ? นึกไม่ออกทันที แต่ได้ยินว่าเป็นคนที่เก่งกาจมาก
"ไปเป็นเพื่อนเธอ" หลิงอี้เฉินพูดสั้นๆ
"ดีค่ะ ขอบคุณนะ หลิงอี้เฉิน คุณเป็นคนดีจริงๆ ต้องอายุยืนแน่ๆ!" หลิงชู่ซีพูดพร้อมรอยยิ้ม
หลิงอี้เฉินกระตุกมุมปากเล็กน้อย ไม่พูดอะไรอีก
ทั้งสองคนเดินหน้าหลัง ไปที่ร้านตีเหล็ก พอเข้าไปในร้าน ก็มีเด็กรับใช้เข้ามาต้อนรับ เสื้อผ้าที่หลิงชู่ซีใส่ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ป้าอ๋องลงทุนไปมาก คิดว่าเด็กผู้หญิงควรแต่งตัวสวยงาม ดังนั้นเสื้อผ้าที่ซื้อให้หลิงชู่ซีล้วนเป็นผ้าอย่างดี ลวดลายปักก็เป็นชั้นหนึ่ง ตาของเด็กรับใช้เป็นประกาย ชายหญิงตรงหน้าแต่งตัวไม่ธรรมดา โดยเฉพาะดาบที่เอวของชายคนนั้น ยิ่งไม่ใช่ของธรรมดา นั่นหมายความว่าอาวุธที่พวกเขาต้องการซื้อ ไม่ใช่อาวุธธรรมดาที่จะหาซื้อได้ทั่วไป นี่เป็นการค้าครั้งใหญ่


## บทที่ 31 ดาบอัปมงคล

"แขกทั้งสองท่าน เชิญขึ้นไปชั้นบนครับ บนนั้นมีแต่ศาตราเทพทั้งนั้นเลยนะครับ" เด็กรับใช้ถูมือไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส พูดกับหลิงชู่ซีและหลิงอี้เฉินอย่างกระตือรือร้น
ศาตราเทพ? คำพูดนี้ต้องเกินจริงแน่นอน อย่างไรก็ตาม หลิงชู่ซีเข้าใจเหตุผลที่พวกเขาถูกเชิญให้ขึ้นไปชั้นสอง ไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่เด็กรับใช้คิดว่าเธอและหลิงอี้เฉินดูเหมือนแกะอ้วนๆ ขาวๆ นุ่มๆ ที่พร้อมจะถูกรีดเงินเท่านั้นเอง อาวุธบนชั้นสองแน่นอนว่าต้องเตรียมไว้สำหรับคนรวย และต้องดีกว่าของชั้นล่างแน่นอน
"ขึ้นไป" หลิงอี้เฉินที่อยู่ข้างๆ หลิงชู่ซีพูดสองคำอย่างไร้อารมณ์
หลิงชู่ซีกำลังจะพยักหน้า เพื่อขึ้นไปด้วยกัน แต่สายตาของเธอกลับไปตกอยู่ที่กองกระบี่ยาวในมุมห้อง เด็กรับใช้ที่กำลังนำทางอยู่ข้างหน้า เมื่อเห็นว่าคนทั้งสองไม่ได้ตามมา จึงหยุดและมองตามสายตาของหลิงชู่ซี จึงเห็นว่าหลิงชู่ซีกำลังมองอะไรอยู่
"คุณหนู พวกนั้นเป็นกระบี่เสียหมดแล้ว ต้องนำกลับไปหลอมใหม่ อาวุธดีๆ อยู่ข้างบนทั้งนั้น โปรดตามผมมาครับ" เด็กรับใช้เห็นหลิงชู่ซีมองกระบี่เก่าๆ พวกนั้น คิดว่าเธออยากรู้อยากเห็น จึงอธิบายอย่างอดทน
"กระบี่เสียหรือ ต้องนำกลับไปหลอมใหม่หรือ?" หลิงชู่ซีพูดซ้ำตามอย่างไม่ใส่ใจ
"ใช่ครับ คุณหนูอย่างท่าน ย่อมต้องใช้กระบี่ดีๆ สิครับ" เด็กรับใช้พยักหน้าเหมือนไก่จิกข้าว แล้วทำท่าเชิญ "คุณหนู โปรดตามผมมาครับ"
หลิงชู่ซีพยักหน้า กำลังจะตามเด็กรับใช้ขึ้นไปชั้นบน แต่เสี่ยวไป๋ที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอกลับกระโดดลงมาทันที วิ่งตรงไปที่กองกระบี่เสียพวกนั้น แล้วหยุดนิ่ง
"เสี่ยวไป๋ เป็นอะไรหรือ?" หลิงชู่ซีรีบวิ่งตามไป
เด็กรับใช้ตกใจเมื่อเห็นเสี่ยวไป๋กระโดดออกมาจากอ้อมกอดของหลิงชู่ซี เมื่อเห็นชัดว่าเสี่ยวไป๋เป็นจิ้งจอกขาวโพลน เขายิ่งดีใจ คนที่มีจิ้งจอกสวยๆ แบบนี้เป็นสัตว์เลี้ยง จะเป็นคนจนได้อย่างไร? ต้องเป็นคนรวยหรือคนมีชื่อเสียงแน่นอน พวกคุณหนูพวกนี้ชอบสัตว์ที่หน้าตาสวยงาม ดูดีแต่ไร้ประโยชน์พวกนี้นี่แหละ ลองคิดถึงสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งของหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะเหนือกาลเวลาแห่งสถาบันไป๋สือ กับจิ้งจอกที่แค่สวยงามตรงหน้านี้ มันคนละระดับกันเลย
"เสี่ยวไป๋? เป็นอะไรหรือ?" หลิงชู่ซีมาถึงข้างหน้าเสี่ยวไป๋ ถามอย่างสงสัย
เสี่ยวไป๋เงยหน้ามองเธอ แล้วหันกลับไป ยื่นอุ้งเท้าหน้าชี้ไปที่กระบี่ยาวเล่มหนึ่งในกองกระบี่เสียพวกนั้น
"กระบี่เล่มนี้เป็นอะไรหรือ?" หลิงชู่ซีหยิบกระบี่ที่เสี่ยวไป๋ชี้ขึ้นมาทันที กระบี่เล่มนี้ดูธรรมดามากจากภายนอก แต่ในทันทีที่หลิงชู่ซีจับมัน ความเย็นยะเยือกก็แล่นมาจากด้ามกระบี่ แทบจะแทรกซึมไปทั่วร่าง
"คุณหนู รีบวางกระบี่อัปมงคลนั่นลงเร็วเข้า!" เด็กรับใช้เห็นหลิงชู่ซีหยิบกระบี่เล่มนั้นขึ้นมา ก็ร้องเสียงหลง รีบวิ่งมาสามก้าวเป็นสองก้าว สีหน้าตื่นตระหนกอย่างยิ่ง
หลิงอี้เฉินเห็นเหตุการณ์ ก็ตามมาด้วย
"กระบี่อัปมงคล? เป็นอะไรหรือ?" หลิงชู่ซีถามอย่างอยากรู้ แต่ก็ยังไม่ยอมวางกระบี่ลง
"คุณหนู รีบวางลงเถอะครับ ถ้าเกิดทำร้ายท่านเข้า จะทำอย่างไร?" เด็กรับใช้ทำหน้าเศร้า พูดอย่างร้อนรน "ท่านไม่รู้หรอกนะครับ กระบี่เล่มนี้พวกเราเคยขายออกไป แต่คนที่ซื้อมันไป มักจะทำร้ายตัวเองโดยไม่ตั้งใจ ถึงจะไม่ใช่บาดแผลร้ายแรง แต่มันไม่เป็นมงคลนะครับ พวกเขาเอามาคืนให้เรา เราก็ขายออกไปอีก แต่ก็ยังเป็นแบบเดิม เจ้าของร้านเลยรู้สึกว่ามันแปลกประหลาด คิดว่ามันอัปมงคล เตรียมจะเอาไปหลอมใหม่แล้ว ท่านรีบวางลงเถอะครับ!" เด็กรับใช้กังวลมาก กลัวว่าหลิงชู่ซีจะบังเอิญทำร้ายตัวเอง แล้วจะโทษมาที่พวกเขา
หลิงชู่ซีฟังคำพูดของเด็กรับใช้จบ กลับรู้สึกแปลกใจ เพราะเธอรู้สึกว่ากระบี่ในมือของเธอ ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับที่อื่นๆ


## บทที่ 32 คนที่หลิงชู่ซี "ชอบ

หลิงชู่ซีกำกระบี่ในมือ รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ากระบี่ในมือดูเหมือนจะส่งเสียงใสกังวาน ราวกับกำลังเรียกหาเธอ ในความรู้สึกลึกๆ หลิงชู่ซีคิดว่า เธอควรจะเป็นเจ้าของกระบี่เล่มนี้! ไม่มีเหตุผล แค่รู้สึกเช่นนั้น!
"กระบี่เล่มนี้ราคาเท่าไหร่?" หลิงชู่ซีถามเสียงเรียบ
"คุณหนู ท่านต้องการกระบี่เล่มนี้หรือ?" เด็กรับใช้ทั้งตกใจและผิดหวัง เขาคิดว่าจะได้ทำการค้าใหญ่ แต่คุณหนูที่แต่งตัวหรูหราคนนี้กลับต้องการกระบี่ที่ไร้ค่า? สิ่งที่น่ากลัวคือถ้าคุณหนูซื้อกลับไปแล้วบาดเจ็บ แล้วมาหาเรื่องพวกเขาจะทำอย่างไร? "อย่าเลยครับคุณหนู กระบี่เล่มนี้มันอัปมงคลจริงๆ ขึ้นไปชั้นบนเลือกดูดีกว่า กระบี่เล่มนี้ไม่เหมาะกับท่านหรอก" เด็กรับใช้พยายามเกลี้ยกล่อม
"ใครบอกว่าฉันซื้อไปใช้เอง? ฉันไม่สามารถซื้อไปให้คนที่ฉันเกลียดได้หรือไง? ให้เขาบาดเจ็บทุกวันไง" หลิงชู่ซียิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่ยอมปล่อยกระบี่ "มีอะไรฉันรับผิดชอบเอง และฉันจะไม่มีวันมาคืนสินค้า หรือมาหาเรื่องพวกคุณแน่นอน บอกมาเถอะ กระบี่เล่มนี้ราคาเท่าไหร่?"
"คุณหนู ช่างเป็นวิธีที่ยอดเยี่ยม แยบยลจริงๆ!" เด็กรับใช้ได้ยินดังนั้นก็โล่งอก เริ่มประจบประแจง ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา คุณหนูคนนี้ช่างฉลาดแกมโกง คิดวิธีแกล้งคนได้อย่างนี้ ไม่รู้ว่าใครจะโชคร้าย แต่ไม่เกี่ยวกับเขา ขายไปเก็บเงินนิดหน่อยก็พอ เดี๋ยวค่อยบอกเจ้าของร้านว่ากระบี่เล่มนี้ถูกหลอมแล้วก็คงไม่มีปัญหาอะไร
เด็กรับใช้คิดคำนวณในใจ "หนึ่งตำลึงเงินก็พอครับ" เด็กรับใช้ยิ้มกว้าง ขายกระบี่ไร้ค่าได้ราคานี้ถือว่าดีมาก
"ไม่ต้องทอน" หลิงอี้เฉินโยนแท่งเงินให้เด็กรับใช้ มีน้ำหนักประมาณสามสี่ตำลึง เด็กรับใช้รับไว้ด้วยรอยยิ้มกว้าง และรีบมอบฝักดาบให้เป็นของแถม
"เรียบร้อย ไปกันเถอะ" หลิงชู่ซีถือกระบี่ เสียบเข้าฝัก แล้วเดินออกจากประตู
"คุณหนู ท่านไม่ขึ้นไปดูชั้นสองหรือครับ?" เด็กรับใช้ถามอย่างตกใจ
"ฉันอยากดูก่อนว่ากระบี่เล่มนี้อัปมงคลอย่างที่เธอว่าจริงหรือเปล่า แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะกลับมาอุดหนุนพวกเธออีกไหม" หลิงชู่ซียกคิ้วยิ้ม "ถ้ามันไม่ได้อัปมงคลอย่างที่เธอว่า ฉันจะมาหาเรื่องเธอนะ"
"อ๊ะ! วางใจได้ วางใจได้ กระบี่เล่มนี้อัปมงคลแน่นอน!" เด็กรับใช้ตบอกรับรอง
"ดีละ ถ้าแน่ใจแล้วฉันจะกลับมา" หลิงชู่ซียิ้มบางๆ ไม่พูดอะไรอีก พาเสี่ยวไป๋ออกไปพร้อมกระบี่ยาว หลิงอี้เฉินเดินตามหลังไปโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
ออกจากร้านแล้ว หลิงชู่ซีลูบกระบี่ที่แขวนอยู่ที่เอวอย่างดีใจ กระบี่เล่มนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน นี่คือสัญชาตญาณของเธอ
"เธอจะเอากระบี่ไปให้ใคร?" หลิงอี้เฉินที่อยู่ข้างๆ ถามขึ้นอย่างกะทันหัน
"ไม่ได้ให้ใคร ฉันใช้เอง" หลิงชู่ซีหัวเราะคิกคัก "อ้อใช่ หลิงอี้เฉิน ขอบคุณที่ช่วยจ่ายเงินนะ นายเป็นคนดีจริงๆ ขอให้คนดีอายุยืนร้อยปี"
หลิงอี้เฉินมุมปากกระตุกเล็กน้อย หมุนตัวเดินไปทางที่พัก เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็พบว่าหลิงชู่ซีไม่ได้ตามมา เขาหยุดแล้วหันหลังกลับมามองหลิงชู่ซีด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"มาแล้ว มาแล้ว ไอ้หน้านิ่ง แสดงอารมณ์บ้างไม่ได้หรือไง? ทำหน้าเครียดตลอดเวลา พวกแฟนคลับของนายก็ไม่กล้าเข้าใกล้นายแล้วนะ" หลิงชู่ซีพึมพำเบาๆ ในใจชื่นชมตัวเองที่สามารถอ่านความหมายจากใบหน้าไร้อารมณ์ของหลิงอี้เฉินได้ว่าเขากำลังเร่งให้เธอกลับเมืองชี้ฉวี่ด้วยกัน
ตลอดทาง หลิงชู่ซีลูบกระบี่ที่เอวไม่ยอมปล่อย หลิงอี้เฉินหลับตาพักผ่อนตลอด กลับถึงเมืองชี้ฉวี่ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว หลังจากบอกลาหลิงอี้เฉินที่ที่พัก หลิงชู่ซีก็กระโดดโลดเต้นกลับบ้านอย่างมีความสุข
แต่พอถึงหน้าประตูบ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง
เพราะที่หน้าประตูบ้าน เธอเห็นคนน่ารังเกียจสองคน คนหนึ่งคือฉินซีรั่ว อีกคนคือหลิงเซียวถิง! หลิงเซียวถิงคือใคร ก็คือคนที่หลิงชู่ซี "ชอบ" ไงล่ะ


## บทที่ 33 ปากร้าย สังหารคุณในพริบตา!

คนทั้งสองยืนอยู่หน้าบ้านของเธอ เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่
ทันทีที่ฉินซีรั่วเห็นหลิงชู่ซีปรากฏตัว เธอก็รีบเข้าไปหาด้วยสีหน้ากังวล พยายามจะจับมือหลิงชู่ซี แต่หลิงชู่ซีกลับหดมือกอดเสี่ยวไป๋ไว้ในอ้อมแขน มือของฉินซีรั่วจึงต้องชักกลับไปอย่างเก้อเขิน
"ชู่ซี เธอไปไหนมา? ป้าอ๋องบอกว่าเธอออกไปข้างนอก อย่าทำอะไรโง่ๆนะ อย่าไปฟังคำพูดของอวี้เหมย อย่าไปที่ถ้ำเด็ดขาด" ฉินซีรั่วพูดด้วยสีหน้ากังวลและตื่นตระหนก "มือฉันไม่เป็นไรแล้ว ดูสิ จริงๆนะ" ฉินซีรั่วพูดพลางกำมือ แต่ในวินาทีถัดมาเธอก็ส่งเสียงครางด้วยความเจ็บปวด แม้จะพยายามอดกลั้นไว้ก็ตาม
ตอนนี้หลิงเซียวถิงที่อยู่ข้างๆทนดูไม่ได้แล้ว ดูสิ สาวงามเป็นห่วงหลิงชู่ซีผู้น่าเกลียด แทนที่จะพักผ่อนอยู่บ้าน กลับมาทนเจ็บเพื่อปลอบใจหญิงอัปลักษณ์ หญิงอัปลักษณ์คนนี้สมควรตายนัก คิดว่าสวมหมวกปิดใบหน้าอันน่าเกลียดแล้วจะไม่ทำให้คนรังเกียจหรือ? แบบนี้มันยิ่งน่ารังเกียจกว่าเดิม!
หลิงชู่ซีแช่งในใจ ฉินซีรั่ว ช่างเป็นผู้กำกับและนักแสดงที่เก่งจริงๆ กรีนทีแท้ๆ! ดูท่าทางอดทนเจ็บปวดและห่วงใยคนอื่นสิ ทำให้ผู้ชายเห็นแล้วต้องสงสารทันที
น่าขยะแขยง!
ยังคิดว่าฉันเป็นหลิงชู่ซีคนเดิมที่อ่อนแอให้คนรังแกง่ายๆอยู่หรือ?
"หลิงชู่ซี!" หลิงเซียวถิงทนไม่ไหวแล้ว ตะโกนเสียงดัง "เธอเป็นคนตายหรือไง? ไม่เห็นหรือว่าซีรั่วเจ็บขนาดไหน? เธอยังคอยเป็นห่วงเธอ กลัวว่าเธอจะไปเสี่ยงอันตราย แต่เธอกลับไม่สะทึงสะเทือนเลยที่เห็นเธอเป็นแบบนี้! ทำไมเธอถึงได้ใจร้ายขนาดนี้?"
หลิงชู่ซีแทบจะตกตะลึง!
หลิงเซียวถิงคนประหลาดนี่ สมองมีปัญหาชัดๆ ไม่สิ ที่ถูกคือตามันโดนขี้บังจนมองไม่เห็น!
"ฉันยังมีชีวิตอยู่ดี ไม่ใช่คนตาย ขอบคุณนะ" หลิงชู่ซีตอบอย่างเยาะเย้ย "หลิงเซียวถิง ฉันใจร้ายหรือว่านายกันแน่ที่มีเจตนาร้าย? นายรู้ดีว่าคนที่นายหลงรักมือบาดเจ็บ แต่นายยังให้เธอมายืนตากลมอยู่ตรงนี้ ถ้าเธอหนาวจนป่วย นั่นไม่ใช่สิ่งที่นายต้องการหรอกหรือ? นายจะได้มีโอกาสแสดงความห่วงใย ได้ดูแลเธออย่างใกล้ชิดไม่ใช่หรือ?"
ฉินซีรั่วชะงัก หลิงเซียวถิงก็เช่นกัน พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าหลิงชู่ซีที่ปกติเงียบขรึมและอ่อนแอจะพูดจาคล่องแคล่วเช่นนี้ แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจยิ่งกว่ายังมีอีก
หลิงชู่ซีไม่ได้แค่พูดเก่ง เธอปากร้ายชัดๆ! ปากร้ายอย่างที่สุด ปากร้ายจนทำให้คนโกรธตายได้!
"หญ้าใบม่วงในถ้ำ ทำไมฉินอวี้เหมยถึงรู้ว่าหญ้าใบม่วงสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่มือของเธอได้? แน่นอนว่าซีรั่วเจี่ยคงพูดออกมาโดยไม่ตั้งใจ และบังเอิญเธอได้ยินเข้า ใช่ไหม?" หลิงชู่ซีหัวเราะเยาะ "ฉันไปถ้ำก็เท่ากับไปตาย ฉินอวี้เหมยอยากให้ฉันตายขนาดนั้นเลยหรือ? ฉันมีความแค้นอะไรกับเธอกันแน่? ฉันไม่เข้าใจจริงๆ หลิงเซียวถิง แล้วนายล่ะ นายไม่ได้รักซีรั่วเจี่ยมากหรือ? ทำไมนายไม่ไปหาหญ้าใบม่วงที่ถ้ำล่ะ รีบไปหามาสิ รักษามือของซีรั่วเจี่ยให้หาย พอมือของซีรั่วเจี่ยหายดี เธอก็จะกลับมาเป็นอัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้อีกครั้ง บางทีเธออาจจะซาบซึ้งใจจนยอมแต่งงานกับนายก็ได้นะ!"
หญ้าใบม่วงสามารถรักษามือของฉินซีรั่วได้ ฮึ นี่มันเรื่องโกหกชัดๆ! ถ้ามันรักษาได้จริง คนในตระกูลชินคงเสี่ยงไปเอามาให้เธอนานแล้ว เพราะฉินซีรั่วเคยเป็นอัจฉริยะและความหวังของตระกูลชินนี่นา ฉินซีรั่วแต่งเรื่องว่าหญ้าใบม่วงสามารถรักษามือของเธอได้ ก็เพื่อให้ฉินอวี้เหมยมาบังคับให้หลิงชู่ซีไปเสี่ยงอันตรายไม่ใช่หรือ? ใครกันแน่ที่ใจร้าย? ใครกันแน่ที่เจ้าเล่ห์?
"แก แก แกนี่มันช่างน่ารังเกียจ พูดเหลวไหลอะไรของแก!" หลิงเซียวถิงโกรธจนตัวสั่น ยื่นมือออกมาหมายจะตบหน้าหลิงชู่ซี "ไม่ว่าแกจะยุยงส่งเสริมยังไง ฉันก็ไม่มีวันชอบผู้หญิงใจร้ายน่าเกลียดอย่างแกหรอก!"


## บทที่ 34 ฆ่าคนไม่เห็นเลือด

"เซียวถิง! หยุดเดี๋ยวนี้!" ฉินซีรั่วเห็นหลิงเซียวถิงกำลังจะลงมือ รีบตะโกนห้ามเขาไว้! มือของหลิงเซียวถิงค้างอยู่กลางอากาศ เขาตกใจที่ตัวเองใจร้อนถึงเพียงนี้ เกือบจะลงมือต่อหน้าฉินซีรั่วแล้ว
สีหน้าของหลิงเซียวถิงเปลี่ยนจากขาวเป็นแดง และมองหลิงชู่ซีด้วยสายตาที่เกลียดชังมากขึ้น ไม่เคยมีเวลาไหนที่เขาใจร้อนขนาดนี้มาก่อน นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย! หลิงชู่ซีคนนี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ ถึงกับยั่วให้เขาเกือบลงมือ เกือบทำให้ภาพลักษณ์ของเขาพังพินาศต่อหน้าซีรั่วแล้ว
คำพูดของหลิงเซียวถิงทำให้หลิงชู่ซีรู้สึกตกใจและขยะแขยงอีกครั้ง! เธอรู้สึกขยะแขยงผู้ชายที่หลงตัวเองเหมือนนกยูงคนนี้จริงๆ ในโลกนี้ การแต่งงานกับญาติห่างๆ หรือแม้แต่ญาติใกล้ชิดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ดูเหมือนว่าราชวงศ์บางแห่งเพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของสายเลือด ยังจงใจให้มีการแต่งงานกับญาติใกล้ชิดด้วยซ้ำ คนในโลกนี้อาจจะยอมรับได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอ หลิงชู่ซี จะยอมรับได้! ไม่ต้องพูดถึงคนน่ารังเกียจอย่างหลิงเซียวถิง แม้แต่ญาติที่สง่างามและหล่อเหลาเพียงใด เธอก็ไม่มีทางยอมรับการแต่งงานกับคนที่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดได้!
ไม่ว่าจะยั่วยวนอย่างไรก็จะไม่ชอบเธอ? อ๊วก... หลิงชู่ซีรู้สึกเหมือนจะอาเจียนตายในใจ เขาคิดว่าตัวเองตรงไหนที่ทำให้เธอชอบเขากันแน่? แม้แต่หลิงชู่ซีคนเดิมก็ไม่เคยชอบเขาด้วยซ้ำ! เขามีความมั่นใจมาจากไหนว่าเธอจะชอบเขา? ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง
"หลิงเซียวถิง ฉันขอร้องคุณสักอย่าง ฉันขอร้องคุณจริงๆ" หลิงชู่ซีปรับสีหน้าให้เป็นปกติ กดความรู้สึกขยะแขยงในใจไว้ พูดอย่างจริงจังและหนักแน่นทีละคำอย่างชัดเจน
ฉินซีรั่วรู้สึกงุนงงเล็กน้อย หลิงเซียวถิงก็เช่นกัน เขาตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็แสดงสีหน้าเหยียดหยามและภาคภูมิใจ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนคิดไปในทางเดียวกัน พวกเขาคิดว่าหลิงชู่ซีจะต้องพูดอะไรที่เป็นการวิงวอนพวกเขาแน่ๆ สมกับเป็นคนต่ำช้าจริงๆ หลิงเซียวถิงนอกจากจะรู้สึกรังเกียจแล้ว ยังรู้สึกภูมิใจ ภูมิใจในเสน่ห์ของตัวเองที่มีมาก ดูผู้หญิงน่าเกลียดคนนี้สิ สุดท้ายก็ต้องมาขอร้องให้เขาอย่าเกลียดเธอ
แต่คำพูดต่อมาของหลิงชู่ซี ทำให้สีหน้าของหลิงเซียวถิงเปลี่ยนเป็นสีตับหมูอย่างสิ้นเชิง
"ฉันขอร้องคุณ คุณจะเลิกทำให้ฉันขยะแขยงได้ไหม? คุณมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะชอบคุณ? ฉันชอบหมูตัวหนึ่งยังดีกว่าชอบคุณเลย" น้ำเสียงของหลิงชู่ซีคราวนี้เต็มไปด้วยความรังเกียจและเหยียดหยามอย่างชัดเจน "คุณมีอะไรดีกันล่ะ? ความสามารถก็ธรรมดา หน้าตาก็ธรรมดา ที่สำคัญที่สุด คุณยังจะลงมือทำร้ายผู้หญิง ไม่มีความสุภาพเลยสักนิด มีแต่คนตาบอดเท่านั้นที่จะชอบคุณ ฉันดูเหมือนคนตาบอดหรือไง? ตาของฉันสว่างวาววับนะ และอีกอย่าง อย่าคิดว่าฉันกำลังแกล้งทำเป็นไม่สนใจเพื่อให้คุณสนใจนะ ถ้าคิดแบบนั้น ฉันจะสงสัยในไอคิวของคุณเลย" ลิ้นที่คมกริบของหลิงชู่ซี เหมือนกับความสามารถในการรักษาโรคและตำราพิษของเธอ เป็นทักษะขั้นสูงที่ฆ่าคนได้โดยไม่เห็นเลือด! ความจริงแล้ว หน้าตาของหลิงเซียวถิงถ้ามองอย่างเป็นกลางก็ถือว่าไม่เลว แต่ในสายตาของหลิงชู่ซี เขาเป็นเหมือนกองขี้เท่านั้น
หลิงเซียวถิงยืนงงอยู่กับที่อย่างสิ้นเชิง เขาคิดว่าจะได้ยินหลิงชู่ซีร้องไห้ขอร้องไม่ให้เขาเกลียดเธอ จะร้องไห้ขอให้เขาให้อภัย แต่ไม่เคยคิดเลยว่าหลิงชู่ซีจะพูดออกมาแบบนี้! คำพูดเหล่านี้ ทุกตัวอักษรเหมือนมีดคมที่แทงเขาจนไม่เหลือที่ดี! ความรู้สึกอึดอัดและอับอายในใจเป็นอย่างไรกันแน่? ทำให้เขาแทบจะกระอักเลือด!
ฉินซีรั่วก็ตกตะลึงอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน เธอเคยเห็นหลิงชู่ซีที่คมคายขนาดนี้เมื่อไหร่? เคยเห็นหลิงชู่ซีที่โต้กลับด้วยคำพูดแสบๆ แบบนี้เมื่อไหร่? หรือว่า หลิงชู่ซีรู้แล้วว่าตอนนั้นเป็นเธอที่ผลักเธอลงไป? เป็นไปไม่ได้! เรื่องตอนนั้นเธอทำอย่างไร้ที่ติ กับความคิดของหลิงชู่ซี เป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ตัว! ฉินซีรั่วเริ่มรู้สึกหวั่นใจ หลิงชู่ซีตรงหน้าช่างแปลกหน้าเหลือเกิน ให้ความรู้สึกกดดัน ทำให้เธอรู้สึกไม่รู้จะรับมืออย่างไร


## บทที่ 35 มาขอกินข้าวฟรีหรือ

"มีอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีอะไรฉันจะกลับก่อนนะ หิวท้องแล้ว พวกคุณค่อย ๆ เดินไปเถอะ ไม่ต้องส่ง" หลิงชู่ซีโบกมือ ไม่สนใจคนเลวทั้งสองคนนี้อีกต่อไป เดินผ่านพวกเขาไปตรง ๆ กลับบ้าน
ฉินซีรั่วหันไปมองหลิงชู่ซี ยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ขยับริมฝีปากแล้วกลับพูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เธอรู้สึกกลัวที่จะพูดกับหลิงชู่ซีไปเสียแล้ว กลัวว่าคำพูดที่ออกมาจากปากของหลิงชู่ซีจะคมเหมือนมีด
ส่วนหลิงเซียวถิงนั้น ยืนงงอยู่ตรงนั้นเลย วันนี้เขาเสียหน้าอย่างราบคาบต่อหน้าฉินซีรั่วคนที่เขาหมายปอง เดิมทีคิดว่าหลิงชู่ซีเทิดทูนเขาเหมือนเทพเจ้า แต่ผลลัพธ์กลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย! ความรังเกียจและดูถูกในน้ำเสียงของหลิงชู่ซีไม่ได้แกล้งทำเลยสักนิด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมถึงกลายเป็นสถานการณ์แบบนี้? หลิงชู่ซีไม่ได้ชอบเขามากหรอกหรือ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
"เซียวถิง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" ฉินซีรั่วเอ่ยเรียกหลิงเซียวถิง
หลิงเซียวถิงไม่มีปฏิกิริยา ฉินซีรั่วเรียกซ้ำสองครั้ง เขาถึงได้สติกลับมา
"อ๋อ ซีรั่ว เรากลับกันก่อนเถอะ ที่นี่ลมแรง" หลิงเซียวถิงฝืนยิ้มพูด ความไม่พอใจและความโกรธในใจเขาแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม
ฉินซีรั่วมีสีหน้าซับซ้อน พยักหน้าเบา ๆ ทั้งสองคนจึงจากไป
ในเวลานี้ หลิงชู่ซีนั่งอยู่ที่โต๊ะ กินอาหารร้อน ๆ หอม ๆ ที่ป้าอ๋องอุ่นให้เธอ เสี่ยวไป๋ก็กำลังพยายามกินอยู่ข้าง ๆ หลิงชู่ซีนึกถึงสีหน้าเหมือนคนท้องผูกของหลิงเซียวถิงเมื่อครู่ก็รู้สึกขำ ไอ้นกยูงผู้ชายคนนี้ คราวนี้ศักดิ์ศรีเสียหาย บาดเจ็บภายในไม่เบาสินะ สมน้ำหน้า! ยังจะมาชกเธออีก จิ๊ บัญชีนี้ค่อยมาคิดบัญชีทีหลัง ส่วนฉินซีรั่ว... หลิงชู่ซีหัวเราะเย็นชาสองที
ฉินซีรั่วคนนี้ หมุนคนหลายคนไว้ในอุ้งมือ โดยเฉพาะเรื่องแขนของเธอ ทำให้เธอต้องแบกกระถางดำใบใหญ่นี้ ใหญ่จริง ๆ! ตอนนี้เธอไม่กลัวพวกคนเลวพวกนี้แล้ว แต่พวกคนดูที่ไม่รู้ความจริงนั่นแหละน่ารำคาญมาก เมื่อตระกูลหลิงเจอกับตระกูลชิน เรื่องนี้ทำให้ตระกูลหลิงรู้สึกผิด นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ลูกหลานรุ่นนี้ของตระกูลหลิงมีความสัมพันธ์ไม่ดีกับหลิงชู่ซี ในตระกูลหลิง หลิงชู่ซีแทบไม่มีเพื่อนเลย
ต้องหาโอกาสจัดการเรื่องนี้สักที กระถางดำนี้แบกมานานแล้ว ถึงเวลาที่จะวางมันลงได้แล้ว และฉินซีรั่วผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งคนนี้ ทำร้ายเธอมานานแล้ว ถึงเวลาที่จะคิดบัญชีนี้ให้ดี ๆ แล้ว
ในขณะที่หลิงชู่ซีกำลังคิดคำนวณอยู่นั้น ข้างนอกก็มีเสียงเคาะประตู ป้าอ๋องลุกไปเปิดประตู แต่ไม่นานก็มีเสียงอุทานของป้าอ๋อง: "คุณชายอี้เฉิน ทำไมคุณถึงมาล่ะ?"
"มาหาชู่ซี" หลิงอี้เฉินยังคงเป็นคนพูดน้อยเหมือนเดิม
"ถ้ามาขอกินข้าวล่ะก็ฉันไม่อยู่บ้านนะ ถ้าไม่ได้มาขอกินข้าวก็เข้ามาสิ" หลิงชู่ซีได้ยินเสียงของหลิงอี้เฉินก็ตะโกนออกไปนอกประตู และอีกอย่าง ไอ้คนนี่ เรียกชู่ซี ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เธอสนิทกับเขาขนาดนั้น?
ใบหน้าของป้าอ๋องบิดเบี้ยวเล็กน้อย อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคุณหนูของตัวเองช่าง... ช่างไม่รู้จะพูดยังไงดี น่าอายมากเลย แถมยังพูดอย่างหน้าตาเฉยอีก
"คุณชายอี้เฉิน ถ้าคุณยังไม่ได้กินข้าว เชิญเข้ามาเถอะค่ะ" ป้าอ๋องยิ้มแหยง รีบขอโทษ "คุณหนูยังเด็ก ไม่รู้เรื่องรู้ราว คุณอย่าไปถือสาเธอเลยนะคะ" หลิงอี้เฉินเป็นใคร เขาเป็นดาวรุ่งของตระกูลหลิง เป็นไอดอลของลูกหลานตระกูลหลิง สถานะของเขาในตระกูลหลิงไม่ต่ำเลย ผู้อาวุโสของตระกูลหลิง โดยเฉพาะผู้อาวุโสหลายคน มีความหวังกับเขามาก ป้าอ๋องกลัวว่าหลิงอี้เฉินจะโกรธเพราะคำพูดของหลิงชู่ซี ถ้าหลิงอี้เฉินโกรธแล้วไปพูดไม่ดีกับผู้อาวุโสของตระกูลหลิง วันเวลาของพวกเธอในตระกูลหลิงคงไม่สบายแน่


## บทที่ 36 ตกลง!

หลิงอี้เฉินไม่โกรธกับคำตอบแบบนี้ของหลิงชู่ซี แต่เดินเข้าบ้านไปเลย เขาวางห่อกระดาษน้ำมันลงตรงหน้าหลิงชู่ซี
"เอ๊ะ นี่อะไรน่ะ? หอมจัง!" หลิงชู่ซีสูดจมูกดมกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากห่อกระดาษน้ำมัน
"ไก่ย่าง" หลิงอี้เฉินตอบอย่างไร้อารมณ์
"โอ้ หลิงอี้เฉิน นายนี่เป็นคนดีจริงๆ ขอให้คนดีอายุยืนร้อยปีนะ" หลิงชู่ซีพูดออกมาทันที พอมีไก่ย่างแล้ว หลิงชู่ซีก็ใจกว้างขึ้นมาทันที เธอหันไปพูดกับป้าอ๋องว่า "ป้าอ๋อง ช่วยเพิ่มชามกับตะเกียบอีกชุดด้วย"
หลิงอี้เฉินชินชากับคำพูดประจำปากแบบขอไปทีของหลิงชู่ซีแล้ว แค่ให้เนื้อกิน ก็เป็นคนดีแล้ว คำว่าคนดีนี่ช่างถูกเหลือเกิน
"นายมาหาฉันมีธุระอะไร พูดมาเถอะ" หลิงชู่ซีหันไปถามหลิงอี้เฉิน ดึกดื่นแบบนี้หลิงอี้เฉินวิ่งมาหาเธอ เธอไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะใจดีมาส่งไก่ย่างให้เธอแค่นั้น
"ไปสถาบันไป๋สือกับฉัน" หลิงอี้เฉินพูดทีละคำอย่างชัดเจน
"หืม?" หลิงชู่ซีกำลังฉีกขาไก่ส่งให้เสี่ยวไป๋ พอได้ยินคำพูดของหลิงอี้เฉิน เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ
"รางวัลที่หนึ่งของการแข่งขันฝึกฝนของสถาบันไป๋สือปีนี้ ฉันต้องการมัน" หลิงอี้เฉินพูดอย่างใจเย็น "จับทีมกับฉัน"
หลิงชู่ซีอึ้งไป แล้วร้อง "ว้าว" ออกมา
หลิงอี้เฉินและป้าอ๋องต่างตกใจกับเสียงของหลิงชู่ซี โดยเฉพาะป้าอ๋อง เธองุนงงไปหมด นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คุณชายอี้เฉินผู้มีพลังโดดเด่นมาหาคุณหนูของเธอ ขอให้จับทีม? ไปสถาบันไป๋สือ? เขาเป็นไข้หรือกินยาผิดหรือเปล่า? พลังของคุณหนู ใครๆ ก็รู้ บางทีอาจจะสอบไม่ผ่านการทดสอบของตระกูลด้วยซ้ำ แล้วจะเข้าสถาบันไป๋สือได้อย่างไร แล้วจะจับทีมกับคุณชายอี้เฉินได้อย่างไร แล้วยังจะคว้าที่หนึ่งอีก?
คืนนี้เป็นภาพลวงตาหรือเปล่า? ป้าอ๋องแอบหยิกตัวเองเบาๆ เจ็บจัง! นี่ไม่ใช่ความฝัน! คนตรงหน้าเธอคือคุณชายอี้เฉินจริงๆ และคุณชายอี้เฉินก็พูดแบบนั้นจริงๆ
หลิงอี้เฉินจ้องมองหลิงชู่ซี ไม่พูดอะไร รอคำตอบจากเธอ ปฏิเสธหรือตกลง? อย่างไรก็ตาม คำตอบของหลิงชู่ซี...
"ว้าว! หลิงอี้เฉิน นี่เป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่นายเคยพูดเลยนะ! ฉันนับดูซิว่ากี่คำ หนึ่ง สอง สาม... ว้าว ตั้งยี่สิบสามคำเลย ช่างยากจริงๆ!" หลิงชู่ซีกัดขาไก่อีกข้างคำใหญ่ พูดอย่างตื่นเต้น
ใบหน้าที่มักจะไร้อารมณ์ของหลิงอี้เฉินเปลี่ยนไปในตอนนี้ มุมปากของเขากระตุก เขาค่อยๆ นั่งลงตรงข้ามหลิงชู่ซี พูดว่า "ตกลงหรือไม่?"
"นายรู้ได้ยังไงว่าฉันมีพลังขนาดนั้น?" หลิงชู่ซีถามอย่างเกียจคร้าน กลับมาที่เรื่องจริง เธออยากรู้ว่าหลิงอี้เฉินค้นพบพลังที่เธอตั้งใจซ่อนไว้ได้อย่างไร
"ก็รู้น่ะ" หลิงอี้เฉินตอบสั้นๆ "ถ้าจับทีมกับเธอ ที่หนึ่งต้องเป็นของเรา"
"ค่าอาหารสามปีที่สถาบันไป๋สือ นายจ่ายหมด!" หลิงชู่ซีพูดอย่างเกียจคร้าน
"ตกลง!" หลิงอี้เฉินตอบอย่างเด็ดขาด
"หลิงอี้เฉิน นายช่างใจกว้างจริงๆ นายเป็นคนดีมาก..." หลิงชู่ซีได้ยินหลิงอี้เฉินตกลงตามเงื่อนไขทันที เธอยิ้มกว้างและกำลังจะชม เงื่อนไขนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องรู้ว่าเธอเป็นคนกินจุมาก!
พูดยังไม่ทันจบก็ถูกหลิงอี้เฉินขัดขึ้นมา
"ขอบใจ แต่ต่อไปอย่าชมฉันแบบนี้อีก" หลิงอี้เฉินหยิบห่อกระดาษน้ำมันอีกห่อออกมา วางลงตรงหน้าหลิงชู่ซี นั่นคือไก่ย่างอีกตัว


## บทที่ 37 หนุ่มหล่อที่งดงามจนน่าตะลึง

"ตกลง!" หลิงชู่ซีตอบอย่างตรงไปตรงมา แล้วรีบลงมือจัดการไก่ย่างตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
ป้าอ๋องถึงกับตาค้าง สถานการณ์ตรงหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เธอรู้สึกว่าสมองของตัวเองตามไม่ทันแล้ว
"งั้นผมไปก่อนละ" หลิงอี้เฉินลุกขึ้นยืน กำลังจะเดินออกไป แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดว่า "ต้องการให้ผมจัดการกับคนสองคนนั้นไหม?"
คนสองคนที่หลิงอี้เฉินพูดถึง หลิงชู่ซีเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ป้าอ๋องกลับไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้เลย
"ไม่ต้องหรอก คนที่ติดหนี้ฉัน ฉันจะทวงคืนเอง" หลิงชู่ซีโบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องให้หลิงอี้เฉินยุ่งเกี่ยว
"ก็จริง เธอจัดการเองได้อยู่แล้ว" หลิงอี้เฉินพยักหน้า "งั้นผมไปก่อนนะ"
"เดินทางปลอดภัย ไม่ต้องส่ง" หลิงชู่ซีกินอย่างเอร็ดอร่อย และตอนที่หลิงอี้เฉินกำลังจะก้าวออกจากประตู เธอก็พูดเพิ่มอีกว่า "คราวหน้ามาก็อย่าลืมเอาไก่ย่างมาด้วยนะ รสชาติดีมาก"
หลิงอี้เฉินเกือบลื่นล้ม ก่อนออกประตูเขาหันกลับมามองหลิงชู่ซีที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจแล้วเดินจากไป
ป้าอ๋องมองคนกับจิ้งจอกด้วยความตกตะลึง เธอยังไม่อาจตั้งตัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ คุณชายอี้เฉินผู้เป็นดาวรุ่งของตระกูล เมื่อครู่มาขอร้องคุณหนูให้ช่วยเรื่องหนึ่ง และยังยอมรับเงื่อนไข "อันไม่เท่าเทียมและน่าอับอาย" มากมาย (ค่าอาหารสามปี) คุณหนูถึงจะตกลง นี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เธออยากจะถามออกไป แต่เห็นคุณหนูกำลังกินอย่างมีความสุข จึงไม่อยากขัดจังหวะ ส่วนเสี่ยวไป๋กินอย่างสง่างามทีละคำๆ การที่จิ้งจอกตัวหนึ่งจะแสดงความสง่างามออกมาได้ ถือว่าแปลกมาก แต่นี่คือความจริง
...
ค่ำคืนเย็นสบายดั่งสายน้ำ หลิงชู่ซีนั่งขัดสมาธิบนเตียง หลังจากฝึกพลังต่อสู้สายฟ้าสวรรค์ครบหนึ่งรอบแล้ว ก็ให้ป้าอ๋องเตรียมน้ำร้อนสำหรับอาบน้ำ
"เสี่ยวไป๋ เธอต้องอาบน้ำนะ ไม่งั้นจะเหม็น ฉันจะไม่ให้เธอนอนกับฉันแล้ว" หลิงชู่ซีพึมพำ แล้วลากเสี่ยวไป๋เข้าไปในถังอาบน้ำโดยไม่ฟังคำทัดทาน เสี่ยวไป๋ดิ้นรนต่อต้านสองสามครั้ง แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ต่อมือปีศาจของหลิงชู่ซี ปล่อยให้เธออาบน้ำให้
หลังอาบน้ำเสร็จ หลิงชู่ซีเช็ดผมตัวเองให้แห้ง แล้วก็เช็ดขนให้เสี่ยวไป๋จนแห้งเช่นกัน จากนั้นก็กอดเสี่ยวไป๋นอนหลับไป
แสงจันทร์นอกหน้าต่าง แต่เดิมสาดส่องลงมาอย่างสม่ำเสมอบนผืนแผ่นดิน แต่จู่ๆ พระจันทร์ก็ค่อยๆ หายไป ความมืดปกคลุมทั่วทั้งแผ่นดิน หลิงชู่ซีพลิกตัว หลับสนิทยิ่งขึ้น
ความมืดที่ปกคลุมแผ่นดินเป็นเพียงชั่วขณะ คนส่วนใหญ่ไม่ทันสังเกตเห็นปรากฏการณ์ผิดปกตินี้ พวกเขาคิดเพียงว่าเมฆบดบังพระจันทร์เท่านั้น
แต่ที่หน้าเตียงของหลิงชู่ซี กลับมีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน เป็นชายคนหนึ่ง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าเตียงของหลิงชู่ซี ผมสีเงินยาวสลวยทิ้งตัวลงมาอย่างนุ่มนวล งดงามจนทำให้ใจสั่น แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าของเขา แทบจะทำให้คนหยุดหายใจ นี่เป็นใบหน้าแบบไหนกัน ประณีตสมบูรณ์แบบ งดงามเหนือมนุษย์ ต่อหน้าเขา แม้แต่ฟ้าดินก็ยังต้องหมองลง คิ้วยาวจรดขมับ จมูกโด่ง ดวงตาสีม่วงใสกระจ่างราวกับแสงจันทร์อันเย็นชา ริมฝีปากบางได้รูปช่างเซ็กซี่เหลือเกิน
"เจ้าตัวน้อย..." ใบหน้าอันงดงามสมบูรณ์แบบของเขาปรากฏรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ เขายื่นมือลูบเบาๆ ที่ผมหน้าผากของหลิงชู่ซี พร้อมเอ่ยคำเบาๆ เสียงของเขาเย็นชาจนแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ ราวกับมีอำนาจดึงดูดบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก
หลิงชู่ซีไม่รู้สึกตัวเลย เพียงส่งเสียงฮืมในลำคอ แล้วเอื้อมมือไปกอดเสี่ยวไป๋ที่อยู่ข้างๆ ตามความเคยชิน แต่กลับกอดได้แต่อากาศว่างเปล่า


## บทที่ 38 ชื่อที่เท่สุดๆ

หลิงชู่ซีกอดอากาศ ครางเบาๆ สองครั้ง แล้วยื่นมือออกไปกอดอีกครั้ง ดีละ คราวนี้เธอก็กอดเสี่ยวไป๋ที่นุ่มนิ่มและอุ่นๆ ได้สำเร็จ หลิงชู่ซีกอดเสี่ยวไป๋แล้วหลับต่อไปอย่างสนิท นอกหน้าต่าง แสงจันทร์สาดส่องไปทั่วพื้นดินอีกครั้ง แต่ในห้องนั้น ชายหนุ่มรูปงามผมสีเงินดวงตาสีม่วงได้หายไปแล้ว คนหนึ่งกับจิ้งจอกหนึ่ง กอดกันหลับไปจนถึงรุ่งเช้า
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหลิงชู่ซีกินอาหารเช้าเสร็จ เธอก็เริ่มพิจารณาดาบที่ซื้อมาเมื่อวาน จากภายนอกแล้ว ดาบเล่มนี้ไม่มีอะไรพิเศษเลย และมองไม่ออกว่าตรงไหนที่จะนำโชคร้ายมาให้ หลิงชู่ซีคิดสักครู่ แล้วเข้าไปในห้องหยิบดาบเล่มเก่าออกมา วางไว้บนโต๊ะหินในลานบ้าน จากนั้นก็เริ่มใช้พลังต่อสู้สายฟ้าสวรรค์ในร่างกาย ยกดาบในมือขึ้นฟันลงไปที่ดาบบนโต๊ะหิน
เสียง "เกิง" ดังขึ้น ดาบบนโต๊ะหินถูกตัดขาดเป็นสองท่อน ขณะที่ดาบในมือของหลิงชู่ซียังคงสภาพสมบูรณ์
"เฮ้ๆ ไม่เลวนี่" หลิงชู่ซีมองดาบในมือด้วยดวงตาเป็นประกาย ดาบที่สามารถรองรับพลังต่อสู้สายฟ้าสวรรค์อันรุนแรงและตัดเหล็กได้ราวกับโคลน ดาบเล่มนี้ดีจริงๆ
"ฉันจะตั้งชื่อเท่ๆ ให้นาย!" หลิงชู่ซีคิดสักครู่ แล้วจับดาบพูดอย่างจริงจัง "เรียกว่า เจ้าแห่งดาบ เป็นไง?"
เสี่ยวไป๋ที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยดูหลิงชู่ซีทดสอบดาบ เงียบๆ หันหน้าไปทางอื่น เจ้าแห่งดาบ?! จะเรียกว่าเจ้าแห่งดาบเลยเหรอ! นี่มันดาบนะ เข้าใจไหม? ชื่อนี้มันเท่ตรงไหนกัน?
"ช่างเถอะ มันธรรมดาเกินไป เรียกว่าดาบลั่วเฉินดีกว่า" หลิงชู่ซีรู้สึกว่าไม่เหมาะสม จึงเปลี่ยนชื่อใหม่ ดาบดีเล่มนี้ ก่อนที่จะพบกับเธอ มันถูกปกคลุมด้วยฝุ่น ตอนนี้เรียกว่าดาบลั่วเฉิน (ดาบที่ตกฝุ่น) ก็เหมาะสมดี แปลกดีเหมือนกัน เมื่อหลิงชู่ซีเอ่ยชื่อนี้ออกมา ดาบในมือก็ส่งเสียงสั่นเบาๆ ถ้าไม่ตั้งใจฟัง ก็แทบจะไม่รู้สึก สิ่งนี้ทำให้หลิงชู่ซียิ่งรู้สึกประหลาดใจ
ขณะที่หลิงชู่ซีกำลังจะฝึกดาบอีกครั้ง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าจากประตู นับตั้งแต่ที่เธอเข้าสู่ระดับเริ่มต้นชั้นที่เจ็ดของพลังต่อสู้ การได้ยิน การมองเห็น แม้แต่การได้กลิ่นของเธอก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก เธอรู้ทันทีว่าคนที่มาคือผู้อาวุโสลำดับที่สอง
เก็บดาบเรียบร้อย หลิงชู่ซีหันไปมองที่ประตูใหญ่ของลานบ้าน และสบตากับผู้อาวุโสลำดับที่สองที่เพิ่งเข้ามา แต่ผู้อาวุโสลำดับที่สองไม่ได้ยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งที่เห็นเธอ แต่กลับมีสีหน้าตกใจ
"เด็กน้อยชู่ซี ใบหน้าของเจ้า ใบหน้าของเจ้าเป็นอะไรไป?" ผู้อาวุโสลำดับที่สองมองหลิงชู่ซีด้วยความตกใจ เสียงถึงกับสั่นเล็กน้อย
"อ๋อ ใบหน้าของฉันเหรอ?" หลิงชู่ซีเพิ่งนึกได้ว่า สิวน่ารังเกียจพวกนั้นบนใบหน้าเธอหายไปนานแล้ว ตอนนี้ใบหน้าของเธอขาวเนียนดั่งหยก นุ่มนวล แตกต่างจากเดิมราวฟ้ากับดิน และวันนี้อยู่บ้านเธอก็ไม่ได้สวมหมวกปีกกว้างเพื่อปิดบังใบหน้า หลิงชู่ซีนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพูดอย่างดีใจว่า "ใบหน้าของฉันดีขึ้นแล้ว ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ยังไงมันก็หายดีแล้ว ผู้อาวุโสลำดับที่สอง ท่านว่าตอนนี้ฉันสวยไหม?"
หลิงชู่ซีเชื่อมาตลอดว่าผู้อาวุโสลำดับที่สองปิดบังบางอย่าง เพราะด้วยความสามารถในการรักษาโรคของผู้อาวุโสลำดับที่สอง เขาไม่น่าจะไม่สังเกตเห็นว่าเธอถูกวางยาพิษ
"อย่างนั้นหรือ? นั่น นั่นดีมาก เด็กน้อยชู่ซีสวยมากเลยตอนนี้ ข้าแทบจำไม่ได้เลย" ผู้อาวุโสลำดับที่สองยิ้มและเดินเข้ามา โบกมือเรียกหลิงชู่ซี "มาเถอะ เด็กน้อยชู่ซี เข้ามาสิ มาดูว่าครั้งนี้ข้าเอาอะไรมาให้เจ้าอีก"
หลิงชู่ซียิ้มและเดินตามไป ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่ารอยยิ้มของผู้อาวุโสลำดับที่สองดูฝืนๆ สำหรับเรื่องที่เธอฟื้นฟูใบหน้ากลับมา ผู้อาวุโสลำดับที่สองดูเหมือนจะไม่ยินดีที่ได้เห็น นี่เป็นเพราะอะไรกัน?


## บทที่ 39 จริงใจหรือหลอกลวง

ผู้อาวุโสลำดับที่สองนำของมาให้ในครั้งนี้ มีทั้งของใช้ในชีวิตประจำวัน แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือหนังสือและเข็มด้าย หลังจากมอบของให้หลิงชู่ซีแล้ว ผู้อาวุโสลำดับที่สองก็ให้หลิงชู่ซียื่นมือออกมาเพื่อจับชีพจร หลิงชู่ซีสังเกตสีหน้าของผู้อาวุโสลำดับที่สอง และจับได้อย่างว่องไวถึงความประหลาดใจที่วาบผ่านดวงตาของเขา
ผู้อาวุโสลำดับที่สองประหลาดใจอะไร? ประหลาดใจที่พิษในร่างกายเธอถูกกำจัดไปแล้ว? ถ้าเช่นนั้น ผู้อาวุโสลำดับที่สองต้องรู้แน่ว่าเธอถูกวางยาพิษ แต่ทำไมหลายปีที่ผ่านมาถึงไม่ช่วยเธอกำจัดพิษ ปล่อยให้เธอต้องทนรับสายตาดูถูกและถูกเยาะเย้ยว่าเป็นหญิงอัปลักษณ์?
ความเมตตาที่ผู้อาวุโสลำดับที่สองมีต่อเธอ เป็นความจริงใจหรือแกล้งทำกันแน่?
"ชู่ซี ร่างกายเจ้าไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต แต่ช่วงนี้เจ้ากินของเผ็ดและมันมากไปหรือเปล่า? ดูเหมือนจะมีอาการร้อนในนะ" ผู้อาวุโสลำดับที่สองพูดเช่นนี้หลังจากจับชีพจรหลิงชู่ซีเสร็จ
"จริงหรือคะ?" หลิงชู่ซีกะพริบตา เธอตั้งใจปิดบังพลังของตัวเอง ส่วนผู้อาวุโสลำดับที่สองมีเพียงพลังรบระดับหก จึงไม่สามารถรับรู้ถึงพลังของเธอได้ แต่ที่บอกว่าเธอมีอาการร้อนใน ความจริงแล้ว ก็มีอยู่บ้างเล็กน้อย ใครใช้ให้เธอเป็นคนชอบกินล่ะ
"จริงหรือ? แล้วมีอะไรน่าเป็นห่วงไหม?" ป้าอ๋องดูกังวลมากกว่าหลิงชู่ซีเสียอีก ถามอย่างร้อนรน
"ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร ข้าจะเขียนตำรับยาให้สองชุดก็พอ ป้าอ๋อง ช่วงนี้ท่านซื้ออะไรให้เด็กน้อยชู่ซีกินบ้างล่ะ?" ผู้อาวุโสลำดับที่สองเก็บมือกลับ ถามด้วยรอยยิ้ม
"เนื้อวัวตุ๋น ซาลาเปาหมู เป็ดย่าง..." ป้าอ๋องยิ่งพูดก็ยิ่งขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะมันมากจริงๆ
"นั่นแหละ แต่ไม่เป็นไร ข้าจะเขียนตำรับยาให้สองชุด ท่านแค่จำไว้ว่าต้องต้มให้ชู่ซีกินทุกวันก็พอ" ผู้อาวุโสลำดับที่สองพูดพลางเขียนตำรับยา และกำชับว่า "เด็กน้อยชู่ซี ช่วงนี้เจ้าอย่าออกไปข้างนอกตามใจชอบนะ รู้ไหม อยู่บ้านฝึกฝนให้ดี เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าอยากเข้าร่วมการทดสอบของตระกูลเพื่อไปสถาบันไป๋สือ? ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งใจฝึกฝน อย่าเพิ่งออกไปวิ่งเล่น"
"ค่ะ ทราบแล้ว" หลิงชู่ซีมองตำรับยาที่ผู้อาวุโสลำดับที่สองเขียน แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ เพราะตำรับยาที่ผู้อาวุโสลำดับที่สองเขียนให้ ถ้ามองแยกส่วนก็ไม่มีอะไร แต่ถ้าผสมกับอาหารบางอย่าง มันจะกลายเป็นสารพิษปริมาณเล็กน้อย!
ผู้อาวุโสลำดับที่สองวางยาพิษให้เธอ ทำไมกัน! แล้วก่อนหน้านี้ที่ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไป ก็เป็นเพราะผู้อาวุโสลำดับที่สองวางยาพิษหรือ? นี่มันเรื่องอะไรกัน? หลิงชู่ซีอยากจะถามออกไปทันทีว่าทำไม แต่ก็รู้สึกว่ายังไม่ใช่เวลา ถึงแม้จะเปิดโปงเขาตอนนี้ ก็ไม่แน่ว่าจะได้คำตอบที่แท้จริง เมื่อรู้แล้วว่าผู้อาวุโสลำดับที่สองเป็นคนวางยาพิษให้เธอ ก็จัดการได้ง่ายขึ้น มีเบาะแสแล้ว การสืบค้นก็จะง่ายขึ้นมาก
มองป้าอ๋องที่เก็บตำรับยาอย่างดีใจ แล้วออกไปที่ร้านยาเพื่อซื้อยา หลิงชู่ซีไม่แสดงอาการใดๆ ยังคงพูดคุยหัวเราะกับผู้อาวุโสลำดับที่สองเหมือนปกติ จนกระทั่งส่งผู้อาวุโสลำดับที่สองกลับไปแล้ว หลิงชู่ซีถึงพบว่ากำปั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเธอกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา หัวใจ ในขณะนี้รู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตทั้งหมดหลั่งไหลขึ้นมา ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกหลอกลวงนั้น เต็มไปทั่วร่างกาย หลิงชู่ซีพูดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น หลิงชู่ซีคนเก่า กับเธอในตอนนี้ ดูเหมือนจะเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว ความเจ็บปวดที่รู้สึกร่วมนั้น ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
ต้องสืบให้รู้ว่าเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่! หลิงชู่ซีตั้งใจแน่วแน่ในใจ
...
วันทดสอบของตระกูลไม่ไกลแล้ว หลังจากทดสอบเสร็จ ตระกูลก็จะแนะนำให้ไปเข้าร่วมการทดสอบของสถาบันไป๋สือ
วันเวลาผ่านไปทีละวัน หลิงชู่ซีพาเสี่ยวไป๋ไปฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งที่เขาด้านหลังของภูเขาจื่อเฟิงทุกวัน
และวันทดสอบของตระกูล ในที่สุดก็มาถึง
คุณหนูตระกูลหลิงเจียที่ตกต่ำ อ่อนแอ มีพรสวรรค์ต่ำ น่าเกลียด ถูกรังแก สุดท้ายถูกคู่อริที่อ้างว่าเป็นคู่แข่งในความรักผลักลงไปในแม่น้ำที่เย็นเยียบ อย่างไรก็ตาม เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาเย็นชา ดึงดูดซินหุน! ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน! เมื่อความน่าเกลียดหายไป นั่นคือใบหน้าที่งดงามเหนือใคร เมื่อเธอแสดงเฟิงฮวา นั่นคือรัศมีนับหมื่นที่ทำให้ผู้คนตะลึง! ฉันเป็นคนรักกิน ฉันภูมิใจ ปากร้ายจนคนตายไม่ต้องชดใช้
บรรดาหนุ่มหล่อทุ่มเททุกอย่าง เพียงเพื่อให้เธอยิ้ม
มีเพียงเขาที่ไม่ทอดทิ้ง จับมือกันไปจนถึงปรโลก
  ……
  "เธอต้องเป็นพระสนมของข้า เป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตของข้า!" ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบและประณีตของชายหนุ่มมีรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ งดงามจนน่าตะลึง
  "ฉันไม่อยากแต่งงานกับผู้ชายที่หล่อกว่าฉันหรอกนะ" เธอแค่นเสียงเย็นชา
  "นั่นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเธอ" ชายหนุ่มยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาเหมือนทำให้ฟ้าดินหมองลง และน้ำเสียงแฝงความเด็ดขาดและความเป็นเจ้าของที่ไม่อาจปฏิเสธได้