ข้ากลายเป็นสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่ม
Anastazia23_Boss
## อารัมภบท

อวี้หลันเริ่มแรกแย้มผลิกลีบ...
วสันตฤดู หวนวนมาอีกครา...
บุปผางามสง่า ชูช่อตระการตา...
ทว่า ครานั้นวาโยแสนเกรี้ยวกราดไร้ปรานี
และหากแม้นบุปผาน้อยต้องสิ้นชีวี อัปราชัย
อวี้หลัน หนึ่งดอกนี้ยังคงแทนกายและใจ
และมอบให้แด่..ดวงวิญญาณอันบริสุทธิ์ที่ดับสูญ
คนนิรนาม ผู้หนึ่งได้กล่าวไว้
ในช่วงรัชศก ของราชวงศ์กษัตริย์ยุคที่ยังมีการแบ่งแยกดินแดนกันหลายเผ่าพันธุ์
ณ พระตำหนักของหรูเหริน [1] องค์หญิงอวี้หลันทรงนอนทอดพระวรกายแน่นิ่งไม่ไหวติง ราบไปกับพื้นซึ่งปูด้วยหินอ่อนสีเรียบหรูอยู่ตรงริมขอบสระน้ำส่วนพระองค์
[1] 孺人 Rú Rén {หรูเหริน} ธิดาขององค์รัชทายาท, สัมพันธ์ทางสายเลือด, ความผูกพัน,คน,องค์หญิง
หยาดพระเนตรยังคงร่วงเผาะดุจดังไข่มุกอยู่บนดวงพระพักตร์อันงดงามขององค์หญิงน้อย
พระองค์ทรงตื่นตะลึงต่อสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น และเพลานี้พระทัยดวงน้อยได้แหลกสลายเป็นหมื่นชิ้นด้วยความสิ้นหวัง
ความโทมนัสเสียพระทัยหลั่งไหลออกมาจากสีพระพักตร์อันดื้อรั้น ความผิดหวังและความน้อยเนื้อต่ำพระทัย ต่างพุ่งเข้ามาฉีกกระชากวิญญาณอย่างเหี้ยมโหด
แม้นพระอัสสาสะ[1]เข้าออกนั้นช่างแผ่วเบารวยระรินยิ่งนัก ทว่า แม้องค์หญิงน้อยจะกำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันเลวร้าย ท่ามกลางความเป็นความตาย สายพระเนตรกลับทรงดูนิ่ง สุขุม ความหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีของสายโลหิตกษัตริยายังคงพลุ่งพล่านไหลวนอยู่ในพระวรกาย และทรงมิมีท่าทีหวาดกลัวต่อภัยร้ายตรงเบื้องหน้าพระพักตร์เลยสักนิด
[1] พระอัสสาสะ หมายถึง ลมหายใจ
"...หากตัวเราจะต้องสิ้นชีพม้วยมลายดับดิ้นลงเสียตรงนี้ ข้า.. อวี้หลัน-หลั่นก็จะมิขอเอ่ยวาจาร้องขอชีวา..."
องค์หญิงน้อยตรัสได้ไม่ทันไรก็ทรงกระอักพระโลหิตออกมา แต่หรูเหรินน้อยผู้นี้ก็มิถอดใจ พยายามฝืนแรงเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่อันน้อยนิดตรัสกลับเหล่าข้าราชบริพารต่อให้จบ
"...แต่หากแม้นชาติหน้าฉันใดได้เกิดใหม่ เราก็ไม่ปรารถนาหวนกลับคืนสู่สายเลือดกษัตริย์ตรา ขอเป็นเพียงไพร่ฟ้าสามัญในแว่นแคว้น มีชีวิตอิสระเฉกเช่นวิหคล่องนภา ไร้ซึ่งวังวนความอิจฉาริษยา ไร้การแก่งแย่งอำนาจใด...ใด"
เมื่อพระสุรเสียงอันแผ่วเบาถ้อยคำสุดท้ายสิ้นสุดลง หรูเหรินน้อยก็ได้ทรงกระอักพระโลหิตออกมาจากพระโอษฐ์สีเขียวคล้ำบางอีกครั้ง
ทำให้พระเกศาอันยาวพลิ้วสลวยสีดำน้ำหมึกและฉลองพระองค์ซึ่งทอจากภูษาแพรไหม และปักดิ้นทองขลิบสีชมพูอมม่วงแสนละมุนตา บางจุดกลายเป็นสีโลหิตแทน
เหล่าข้าราชบริพารผู้ที่เคยให้สัตย์วาจา ว่าจะจงรักภักดีจนชีพม้วยมลาย ทว่าเพลานี้พวกเขากลับยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อและจ้องมองโดยที่ไม่มีผู้ใดกล้ายื่นมือเข้าไปโอบอุ้ม หรือช่วยเหลือองค์หญิงน้อยเลยแม้แต่คนเดียว
ในที่สุดหรูเหรินน้อยก็ได้ทรงเข้าพระทัยอย่างถ่องแท้ลึกซึ้งว่าตลอดช่วงพระชนม์ชีพที่มีมาของตนนั้น ไม่เคยมีผู้ใดสักคนที่รักและจงรักภักดีต่อพระนางอย่างจริงใจ
ไม่มีเลย แม้แต่คนเดียว
ณ บัดนี้ เห็นชัดแจ้งแล้วว่าองค์หญิงอวี้หลัน ธิดาคนเล็กขององค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้นโหย่ว ได้ทรงถูกเหล่าทรราชวางแผนลอบปลงพระชนม์ด้วยการวางยาพิษ
โดยในแผนร้ายนั้น พวกเขาได้แอบผสมผงพิษซึ่งไร้สีไร้กลิ่นลงไปในสระน้ำ ที่องค์หญิงน้อยทรงสรงอยู่เป็นประจำทุกวัน
เพลาผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ พระอัสสาสะขององค์หญิงน้อยก็ได้ค่อย ๆ หมดลง ดั่งเปลวเทียนที่มอดไหม้มาจนถึงวาระสุดท้าย
อวี้หลัน บุปผางามดอกนี้ ชูช่อสง่างามได้เพียงแปดชันษา น่าเศร้าที่มิอาจจะหลีกหนีหรือหลบพ้นเคราะห์นี้อันโหดร้ายทารุณ ไร้ซึ่งความปรานีเห็นใจอย่างสิ้นเชิงนี้ไปได้
พระพักตร์งามร่วงตกแนบฟุบบนพื้นเรียบหินอ่อนตรงนั้นพระอัสสาสะสุดท้ายได้หยุดลง ต่อหน้าธารกำนัลและเหล่าข้าราชบริพารมากมาย
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑ ช่วงวินาทีเป็นตายกับคนแปลกหน้า

เก้าปีต่อมา
ณ บริเวณใกล้หน้าผา ของป่าโปร่งนอกเมืองจิ่ว
ฮี้! ฮี้!...
ม้าพยศหนุ่มสองตัวส่งเสียงร้องดังด้วยอาการตื่นตระหนกตกใจ
กุบกับ กุบกับ...
แถมพวกมันยังกำลังควบฝีเท้าด้วยความเร็วอย่างบ้าคลั่ง และมุ่งตรงไปยังทิศทางด้านหน้าซึ่งมีผาสูงตั้งตระหง่านอยู่
"หยุด!..."
สตรีน้อยดวงหน้างดงามออกคำสั่งเสียงดังกับม้าพยศหนุ่มทั้งสองตัวพร้อมทั้งพยายามใช้แรงทั้งหมดที่มี ดึงเชือกเส้นหนาในมือเข้าหาตัวอย่างขึงขังจนเห็นเส้นเลือดฟกเขียวขึ้นบนลำคอเรียวยาวระหง
เชือกคู่นี้ถูกผูกเทียมเชื่อมจากตัวเจ้าม้าทั้งสองเข้ากับรถม้าคันใหญ่หรูหราทางด้านหลัง โดยที่สตรีน้อยนั่งอยู่ตรงตำแหน่งของคนบังคับรถม้า และตอนนี้มันกำลังโคลงเคลงเหวี่ยงตัวไปมาอย่างแรงตลอดเวลา
สตรีน้อยรูปร่างอรชรผอมบางผู้นี้แต่งกายเหมือนหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป ดูแล้วไม่น่าจะใช่ยอดยุทธ์มาจากที่ไหน แต่สิ่งที่นางกำลังทำอยู่ในตอนนี้นั้นเกินความเป็นไปได้มากจริง ๆ
เม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่จำนวนมากมายผุดขึ้นมาบนใบหน้า ไหลย้อยลงไปลำคอเรียวยาวระหง และตอนนี้ก็คงแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่แล้ว แต่นางยังคงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีอยู่ พยายามดึงเชือกในมืออย่างขึงขังจริงจังเพื่อจะบังคับม้าให้หยุดควบฝีเท้า ก่อนที่พวกมันจะพากันตกหน้าผาไปตายกันหมด
เรี่ยวแรงที่เหลืออันน้อยนิดทำให้สตรีน้อยผู้นี้ไม่สามารถสู้แรงม้าหนุ่มพยศร่างกายกำยำทั้งสองตัวได้
แม้ว่าสตรีน้อยจะอยู่ในช่วงสถานการณ์วิกฤต และทั้งหมดรวมตรงนั้นกำลังจะร่วงตกลงไปในใต้เหวลึกทางด้านหน้า แถมฝ่ามือบางทั้งสองข้างก็เกิดรอยแดง และเริ่มมีแผลบาดลึกจนเลือดไหลซึมออกมาเนื่องจากการ เสียดสีของเชือก
แต่นางก็ยังคงกำมันไว้แน่น และยังไม่ยอมปล่อยมือจากเชือกคู่นั้นจนวินาทีสุดท้าย
"นี่เราจะต้องตายเพราะยุ่งเรื่องของชาวบ้านจริง ๆ งั้นรึ! ตาเฒ่า...ข้าขอโทษที่ไม่ยอมเชื่อฟังคำสองของท่านและขอโทษที่ไม่อาจจะอยู่ดูแลท่านได้ต่อไปแล้ว"
สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างหมดหวัง ราวกับว่าได้ยอมรับในชะตากรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
ทันใดนั้นเอง!
ในช่วงวินาทีเป็นตาย บุรุษรูปงามผู้หนึ่งก็ได้กระโดดขึ้นมานั่งบนรถม้าข้างตัวสตรีน้อย พร้อมกับคว้าหมับไปจับเชือกเส้นเดียวกับนางไว้และออกแรงดึงอย่างรวดเร็ว
สตรีน้อยหันขวับไปจ้องหน้าผู้ที่มาช่วยเหลืออย่างประหลาดใจ นางตะลึงในดวงหน้าอันหล่อเหลาและความกล้าหาญบ้าบิ่นของคนผู้นี้
'บุรุษผู้นี้เป็นผู้ใดกัน ทำไมเขาถึงได้อาจหาญไม่กลัวตายเยี่ยงนี้'
"นี่ท่าน!..." นางจดจำใบหน้าอันหล่อเหลาและดวงตาคมกริบคู่นี้ได้อย่างแม่นยำ
แม้ในช่วงเวลาอันน่าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ทว่าความสุนทรีจากรูปลักษณ์และดวงหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตร ผนวกกับท่าทางองอาจสง่างามของบุรุษข้าง ๆ ทำให้นางเผลอลืมอันตรายตรงหน้าไปเสียชั่วครู่
แววตาอันดุดัน แข็งกร้าวและจริงจังของบุรุษรูปงามตรงหน้าที่กำลังจ้องถมึงทึงมา ได้เรียกสติของสตรีน้อยให้กลับคืนตัวอีกครั้ง
ทั้งสองจึงได้สามัคคีร่วมแรงร่วมใจช่วยกันดึงเชือกเส้นหนาในมืออย่างพร้อมเพรียง เพื่อบังคับและควบคุมม้าทั้งสองรวมทั้งรถม้าข้างหลังไม่ให้ตกลงไปยังหน้าผาด้านล่าง
แต่ทว่า...ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว
ครืด!...กึก กึก...
กึง กึง...
ตึง!
โครม!!!!
สุดท้ายแล้วทั้งรถม้าและคน ก็ได้ร่วงตกลงไปในก้นเหวลึกตรงหน้านั้นอย่างรวดเร็ว
นับว่าสวรรค์ยังมีตา และไม่แล้งน้ำใจเสียทีเดียว โชคดีที่บุรุษและสตรีได้ร่วงตกลงไปค้างอยู่ตรงชะแง่งของหน้าผา แต่ทั้งคู่ต่างก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยจนทำให้พวกเขาสลบไป ส่วนเจ้าม้าสองตัวนั้นโชคร้ายเกินไปจึงไม่อาจจะรอดพ้นชะตากรรมของพวกมันได้
เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงยามโหย่ว [1] เป็นช่วงอาทิตย์อัสดงสีแดงส้มปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า
มินานความมืดก็ค่อย ๆ คลี่ขยายห่มผืนฟ้า
บุรุษรูปงามได้สติขึ้นมาก่อน และพอหันไปเห็นสตรีอีกคนยังคงสลบอยู่ไม่ห่างกันมากนัก เขาจึงรีบลุกเข้าไปหานางเพื่อตรวจสอบว่ายังปลอดภัยดีไหม
หลังจากที่เขาได้ช่วยห้ามเลือดบนบาดแผลตามร่างกาย รวมทั้งจุดที่สตรีน้อยผู้นี้ถูกคมของลูกศรธนูเล่นงานเข้าให้ก่อนหน้านี้
เพลาต่อมาประมาณสองจิบน้ำชา สตรีน้อยก็ได้เริ่มได้สติ เมื่อตื่นขึ้นและยังไม่ตาย แถมรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่ที่ซ้ำร้ายไปกว่านั้นคือ ตนกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายหนักยิ่งกว่าเดิม
[1] ยามโหย่ว (酉:yǒu)  คือ 17.00 - 18.59 น.
สตรีน้อยจึงรีบสำรวจตามร่างกายของตัวเองและได้พบว่ามีคนช่วยทำแผลให้เรียบร้อย นางจึงเกิดความฉงนใจครู่หนึ่ง แต่พอนึกย้อนภาพเหตุการณ์ในหัว ก็จำได้ว่าตัวเองได้ตกลงมาใต้เหวลึกนี้พร้อมกับบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง
เมื่อสตรีน้อยนึกได้ดังนั้น ก็รีบหันขวับมองซ้ายแลขวาทันทีพลางเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ "บุรุษผู้นั่นล่ะ!"
"อุ๊ย!"
นางสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อเห็นบุรุษรูปงามนั่งอยู่ถัดไปทางด้านข้างเล็กน้อย และสภาพของเขาก็สะบักสะบอมบาดเจ็บตามร่างกายไม่แพ้กัน
"เจ้าชื่ออะไร"  บุรุษรูปงามชิงเอ่ยถามขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ฟ่งหลันหลั่น..."
สตรีน้อยกล่าวยังไม่ทันจบประโยค เขาก็พูดแทรกสวนขึ้น ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็ฉายแววขุ่นเคืองออกมาให้เห็น
"เจ้าโง่หรือไร! เหตุใดถึงได้กล้าทำเรื่องบ้าบิ่นเสี่ยงตายเยี่ยงนี้ ทำไมไม่ยอมปล่อยมือจากเชือกนั่นซะ แค่ม้าสองตัวกับรถม้าหนึ่งคัน มันไม่คุ้มเลยที่เอาชีวิตตัวเองไปแลกแบบนั้น"
เขากล่าวถ้อยคำและวาจาแสนเย็นชา เชือดเฉือนอารมณ์คนฟังเป็นอย่างมาก
เมื่อเขามองดูจากอาภรณ์ที่สตรีผู้นี้สวมใส่ นางก็เหมือนหญิงสาวชาวบ้านทั่วไปแต่กลับทำอะไรโง่ ๆ และบ้าบิ่นเกินตัว แม้แต่บุรุษชายชาติทหารบางคน ยังไม่กล้าตัดสินใจเยี่ยงนี้
สตรีน้อยได้ฟังคำถามนั้นนางถึงเกือบสติขาดผึง ลืมความเจ็บปวดของบาดแผลที่มีในตอนนี้ทันที
นางลุกพรวดขึ้นยืนและเดินเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย พร้อมกับยืนเท้าสะเอวเบื้องหน้าบุรุษรูปงาม
ริมฝีปากบางเฉียบของสตรีน้อยเม้มเข้าหากันแน่นสนิทเหมือนฝาหอย พร้อมกับจ้องหน้าทำตาขวางใส่เขากลับอย่างไม่สบอารมณ์ และไม่มีท่าทีหวั่นเกรงเขาเลยสักนิดเดียว
"ท่านเป็นผู้ใดกัน! ถือดีอะไรมาต่อว่าข้าด้วยถ้อยคำถากถางเย็นชาเยี่ยงนี้ ถึงแม้จะเป็นเพียงม้าสองตัว แต่ก็รักชีวิตไม่ต่างจากคน ข้าทนเห็นพวกมันตกหน้าผาลงมาตายไม่ได้หรอก"
น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาดชัดถ้อยชัดคำ รวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของสตรีผู้นี้ ทำให้บุรุษรูปงามตรงหน้าถึงกลับนิ่งอึ้งไป
ดวงตาดำของบุรุษรูปงาม มองสตรีน้อยแสนบ้าบิ่นผู้นี้ด้วยความสนเท่ห์ บนใบหน้าอันหล่อเหลานั้นคล้ายกับมีความคิดอะไรบางอย่าง
ครู่หนึ่งบุรุษรูปงามก็เผยยิ้มอ่อนขึ้นตรงมุมปากหนาเล็กน้อย แต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
ปฏิกิริยานั้นของเขา กลับยิ่งทำให้สตรีน้อยรู้สึกขุ่นเคืองใจและโมโหหนักขึ้นกว่าเดิม แต่นางก็ไม่ได้ได้กล่าวสิ่งใดกับเขาต่อเช่นกัน
เพราะสิ่งที่สำคัญสุดในเวลานี้ คือการหาทางขึ้นไปข้างบนปาก หน้าผาให้เร็วที่สุด ก่อนที่อาทิตย์อัสดงจะลาลับขอบฟ้าไป
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒ รัตติกาลเป็นใจ

เพลาผ่านไปราวสองชั่วยาม ซึ่งเป็นเวลาของยามไฮ่ล่วงเข้ายามจื่อ[1]
หนุ่มสาวทั้งสองยังคงนั่งคอตกอยู่ตรงชะแง่งผาที่เดิม เพราะไม่ว่าจะหันมองไปทางไหนก็ไม่สามารถที่จะพาตัวเองกลับขึ้นไปข้างบนได้ คงได้แต่ต้องรอให้ใครสักคนมาช่วยเท่านั้น
เมื่ออากาศเย็นก็เริ่มมาเยือน กลับมีเรื่องที่ทำให้สตรีน้อยต้องหาทางรับมืออย่างไม่คาดคิด เพราะสังเกตเห็นว่าบุรุษรูปงามผู้ร่วมชะตากรรมเริ่มมีอาการผิดปกติ เขาเอาแต่นั่งเงียบไม่ขยับตัวอยู่นานจนน่าสงสัย
สตรีน้อยได้หาเรื่องชวนเขาพูดคุยแต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดโต้ตอบกลับมา ทำให้นางเริ่มใจคอไม่ดี จึงตัดสินใจลุกขึ้นและเดินไปหาเขา เพื่อประจันหน้าและหวังถามไถ่ให้รู้ความ
[1] ยามไฮ้ (亥:hài)  คือ 21.00 - 22.59 น.
ยามจื่อ (子:zǐ)  คือ 23.00 - 24.59 น.
แต่พอนางเดินไปหยุดยืนตรงหน้าเขา และยังไม่ทันที่จะเอ่ยถ้อยคำใดออกจากปาก บุรุษรูปงามผู้นั้นก็ได้ทิ้งตัวหน้าคว่ำคะมำมาทางด้านหน้าฟุบลงกับพื้นตรงหน้าของนาง
"นี่ท่าน!"
ฟ่งหลันหลั่นตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นางนั่งลงและรีบเข้าประคองร่างของบุรุษตรงหน้าขึ้นมาจากพื้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสำรวจความผิดปกติของเขา ด้วยการเอาหลังมือไปอังบนหน้าผากของอีกฝ่าย และพยายามปลุกเรียกสติของเขาให้กลับมา แต่ก็ไร้ปฏิกิริยาโต้ตอบใด ๆ
ความผิดปกติที่เกิดขึ้นของบุรุษรูปงาม ผนวกกับอาการหนาวสั่นของเขายิ่งทำให้ฟ่งหลันหลั่นเริ่มกังวลใจหนักขึ้น
"ร่างกายเย็นเฉียบ แถมริมฝีปากก็มีสีม่วงคล้ำ หรือว่าเขาจะถูกพิษ ?..." สตรีน้อยเริ่มคิดหนักและหันซ้ายแลขวาไปมา เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง โชคดีที่ชะแง่งผานี้มีโพรงถ้ำยื่นเข้าไปด้านในตัวหน้าผาเล็กน้อย
อึ๊บ!
นางจึงได้ตัดสินใจประคองร่างกำยำบึกบึนของบุรุษไปนั่งหลบมุมตรงนั้นอย่างทุลักทุเล เพราะตนเองก็ได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทกตอนที่ร่วงลงมา เพื่อเขาจะได้ไม่ต้องปะทะกับไอเย็นของหมอกที่กำลังลงหนาจัด
"ให้ตายสิ! ทำไมวันนี้ข้าถึงโชคร้าย ซวยซ้ำซวยซ้อนไม่จบสิ้นอย่างนี้นะ! ตกหน้าผายังไม่พอ แถมยังต้องมาแบกบุรุษร่างกายสูงใหญ่กำยำเช่นนี้อีก"
แม้ว่าปากจะบ่นไม่หยุด แต่ฟ่งหลันหลั่นก็พยายามใช้แรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ในวันนี้ พาบุรุษรูปงามเข้าไปนั่งหลบไอหมอกในค่ำคืนนี้ได้สำเร็จ
เพลาผ่านไปราวสองก้านธูป [1] กองไฟกองเล็ก ๆ ก็ถูกจุดขึ้น แต่ทว่าม่านหมอกในราตรีนี้ช่างรุนแรงนัก อาจจะเป็นเพราะตำแหน่งที่พวกนางนั่ง คือหน้าผาสูงชันและเป็นจุดที่อยู่เกือบครึ่งค่อนลงไปทางก้นเหวลึก จึงทำให้ปะทะกับกระแสลมหวนโดยตรงก็เป็นได้
และดูเหมือนว่าบุรุษรูปงามจะมีอาการย่ำแย่หนักขึ้นกว่าเดิม เพราะเขายังคงไม่ได้สติและร่างกายหนาวสั่น แถมยังมีอาการเพ้อออกมาอีกด้วย
ฟ่งหลันหลั่นนั่งเฝ้าสังเกตอาการของบุรุษผู้นี้ไม่ห่างกาย ยิ่งพอเห็นเขาอาการแย่ขึ้นกว่าเดิม จึงวางหลังมืออังลงบนหน้าผากของบุรุษแปลกหน้า สีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนสีดูวิตกกังวลหนักขึ้น
"แย่ละสิ! ตำแหน่งหยินหยางในร่างกายสับสนมาก ไอเย็นกลายเปลี่ยนเป็นไอร้อนรุนแรงเช่นนี้ ขืนปล่อยเอาไว้นานคงไม่ดีแน่ ว่าแต่เราจะช่วยบุรุษผู้นี้ยังไงดี"
ไม่นานก็ดูเหมือนว่าฟ่งหลันหลั่นจะคิดอะไรบางอย่างออก นางเริ่มจัดการถอดอาภรณ์ชั้นนอกของตัวเองโยนเข้ากองไฟอย่างไม่ไยดี เพื่อหวังจะเพิ่มความร้อนแรงของเปลวเพลิงและความอบอุ่นในบริเวณนั้นให้มากขึ้น
แต่ทว่าเปลวเพลิงลุกโหมกระหน่ำแผดเผาได้ไม่นาน มันก็เริ่มมอดดับลงอีกครั้ง
[1] หนึ่งก้านธูป คือเวลาประมาณ 15 นาที
สตรีน้อยนั่งจ้องหน้าบุรุษรูปงามอย่างตั้งใจ ซึ่งตอนนี้ดวงหน้าเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่มากมายผุดขึ้นมา ทั้ง ๆ ร่างกายเจ้าตัวยังสั่นเทาด้วยความหนาวอยู่ตลอดเวลา และปากก็พร่ำเพ้อพูดไม่เป็นภาษาจับใจความไม่ได้เลย
นางนั่งขมวดปมคิ้วจ้องหน้าเขาอยู่ต่อครู่ใหญ่ เมื่อหมดสิ้นหนทาง หากต้องการช่วยชีวิตบุรุษผู้นี้ นางจะควรรีบตัดสินใจกระทำบางอย่างโดยเร็วที่สุด
"ตาเฒ่า! ข้าขอโทษที่หาเรื่องใส่ตัวและต้องขัดสั่งของท่านอีกแล้ว แต่ครั้งนี้ข้าจำเป็นต้องรีบช่วยคนผู้นี้ มิฉะนั้นเขาอาจจะถึงตายได้"
ฟ่งหลันหลั่นพูดขึ้นมาลอย ๆ เหมือนกำลังบอกกล่าวกับใครบางคน ซึ่งคนผู้นั้นหาได้อยู่ตรงนั้นไม่ จากนั้นนางก็วางมือลงบนคอเสื้อของบุรุษตรงหน้าอย่างไม่รีรอ
สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างหนักแน่นน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยว มั่นคงยิ่งนัก
"คุณชายข้าขออภัยที่เสียมารยาท แต่ข้าจำเป็นต้องทำเยี่ยงนี้จริง ๆ" เมื่อกล่าวจบ นางก็ได้ตัดสินกระทำบางอย่างในสิ่งที่อิสตรีทั่วไปจะไม่มีทางกระทำเด็ดขาด
ฟ่งหลันหลั่นไล่ถอดชุดของบุรุษรูปงามตรงหน้าออกจนหมดไม่เหลือสักชิ้นเดียว
เวลาต่อมา อาภรณ์ชั้นในสีขาวชิ้นสุดท้ายของสตรีก็ถูกปลดเปลื้องออกและวางทิ้งอยู่ข้างกายพวกเขา
ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดนี้ แม้จะมีเปลวเพลิงสีทองช่วยให้บริเวณโดยรอบสว่างไสวอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรขาวผ่องนวลเยาว์ของสตรีน้อยในวัยปักปิ่นเพียงแค่เลือนรางราวกับภาพฝัน
สตรีน้อยแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามรัตติกาล และกล่าวขึ้นอย่างหนักแน่น
"ฟ้าดินเป็นพยาน ข้าหาประสงค์อยากกระทำสิ่งใดผิดจารีตประเพณีไม่ หากแต่ต้องการช่วยชีวิตคนเพียงเท่านั้น ขอจงโปรดให้อภัยในการกระทำผิดครั้งนี้ด้วยเถิด"
นาทีต่อมาฟ่งหลันหลั่นน้อยก็ทิ้งตัวลงนอนข้างบุรุษรูปงามเรือนกายเปลือยเปล่าของเขาแนบชิดสนิทกับผิวอ่อนนุ่มนวลเนียนของบุปผาแรกแย้ม
"หวังว่าวิธีนี้จะทำให้พิษร้ายในตัวเขา ไหลเวียนถ่ายเทผ่านเข้ามาสู่ตัวเราแทนได้สำเร็จนะ"
ฟ่งหลันหลั่นน้อยตั้งใจแน่วแน่ที่จะช่วยชายแปลกหน้าผู้นี้ให้รอดพ้นจากประตูนรก และพยายามทำใจลืมสิ้นทุกอย่างที่จะเป็นอุปสรรค แต่เพลานี้ สิ่งนั้นหาได้สำคัญไม่
ชั่วเสี้ยววินาทีหนึ่ง บุรุษรูปงามได้สติกลับมาครู่หนึ่งแม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ แต่ในดวงตาคมกริบของเขา ปรากฏภาพอันวาบหวามชวนให้ผู้คนเลือดลมประดังขึ้นมา ทรวงอกอันขาวผุดผ่องประจักษ์ตรงหน้า ห่างเพียงคืบเดียว
กลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ป่าปะทะเข้ามาตรงปลายจมูกโด่งคมสันได้รูปทรง พร้อมกับสัมผัสอันอ่อนโยนจากฝ่ามือน้อยนุ่มนิ่มซึ่งกำลังวางลงบนเรือนกายของเขา และเลื่อนตัวเข้ามาโอบกระชับร่างของเขาแน่นขึ้น
เรือนร่างอันกำยังของบุรุษรูปงามสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากกายอุ่นของคนผู้นั้น ความรู้สึกร้อนวูบวาบภายในดั่งไฟสุมทรวงปะทุขึ้นมาระลอกหนึ่งพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงผิดจังหวะ
ตึกตัก ตึกตัก...
เสียงหัวใจของบุรุษผู้มีจิตใจแข็งแกร่งราวหินผากำลังเกิดความสั่นคลอน
"ช่างงดงามยิ่งนัก! นี่ข้ากำลังฝันถึงเทพธิดาองค์ใดอยู่กระนั้นหรือ"
บุรุษรูปงามเปรยขึ้นเบา ๆ อย่างไร้สติ และกะพริบตาปริบ ๆ อยู่สองครั้ง
ฟ่งหลันหลั่นได้ยิน นางก็หยุดชะงักงันเล็กน้อยอย่างเคอะเขินกับคำกล่าวนั้นของอีกฝ่าย
"ขออภัยด้วย!" สตรีน้อยกล่าวตอบสั้น ๆ และเพียงชั่วครู่นางก็ประทับจุมพิตอันอ่อนโยนแสนหวานลงบนริมฝีปากหนาของบุรุษแปลกหน้าอย่างไร้ซึ่งความเขินอาย
ฝ่ามือใหญ่หนาวางทาบบนแผ่นหลังเรียบเนียนดุจผ้าไหมเบา ๆ ตอบรับสัมผัสนั้นอย่างกับรู้งาน
แม้แต่รัตติกาลยังเป็นใจยิ่งนัก เหล่าจักจั่น จิ้งหรีดเรไรน้อยใหญ่ต่างร่วมใจกันส่งเสียงร้องระงมไปทั่วผืนป่าด้านล่าง ดังก้องขึ้นทั่วพงไพร
เสียงนกกลางคืนเริ่มออกหากิน กู่ร้องกุ๊กกรูประสานกันไปทั่ว ผนวกกับเสียงดังหวีดหวิวอื้ออึงของสายลมซึ่งพัดผ่านอยู่ใต้ก้นเหวด้านล่างนั้น เกิดเป็นท่วงทำนองคล้ายบทเพลงของสวรรค์บรรเลงขับขานดังกังวานก้องทั่วผืนป่าตอบรับคำกล่าวของสตรีน้อย
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓ การจากลาที่ไร้โอกาสร่ำลา

ย้อนไปหนึ่งวันก่อนหน้านี้
ณ กระท่อมน้อยกลางป่าหลังหนึ่ง
ฟ่งหลันหลั่นเติบโตมาจากการเลี้ยงดูของชายแก่นิรนามผู้หนึ่ง และอาศัยอยู่ภายในกระท่อมเล็ก ๆ สภาพค่อนข้างทรุดโทรม ปลูกขึ้นกลางป่าห่างจากตัวเมืองจิ่วพอสมควร ซึ่งหากเดินทางด้วยเท้า ต้องใช้เวลาราวเกือบครึ่งชั่วยาม [1]
เมื่อเด็กน้อยเติบโตขึ้นและถึงวัยที่จะต้องเข้าพิธีจี่หลี แต่ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขา ทำให้ทุกอย่างถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามอรรถภาพ
[1] หนึ่งชั่วยาม = สองชั่วโมง ดังนั้น ครึ่งชั่วยาม จะเท่ากับ เวลาหนึ่งชั่วโมง
แววตาเศร้าหมองของตาเฒ่าฟ่งทอดมองมายังฟ่งหลันหลั่น ล้วนเต็มไปด้วยความรักและห่วงใยยิ่งนัก
"หลันหลั่นเอ๊ย ที่จริงวันนี้ข้าควรจัดพิธีจี่หลีของเจ้าให้ถูกต้องครบถ้วนอย่างสมบูรณ์ตามจารีตประเพณี หากเพียงแต่พวกเรามีชีวิตขัดสนยากจนข้นแค้น แถมที่ผ่านมาก็ต้องอยู่กันอย่างหลบซ่อนห่างไกลจากผู้คนมาโดยตลอด..."
แค่ก แค่ก...
ตาเฒ่าฟ่งกล่าวยังไม่ทันจบประโยค เขาก็ไอแรงออกมาอย่างต่อเนื่อง
น้ำเสียงแหบแห้งในลำคอ พร้อมทั้งอาการไอสลับกับลมหายใจที่เหนื่อยหอบ สิ่งนี้บ่งบอกถึงสุขภาพและอายุขัยของเขาได้เป็นอย่างดี
ฟ่งหลันหลั่นแปลกใจ ที่วันนี้ตาเฒ่าของนางดูพูดจาพิกลแต่ถึงจะถาม นางก็คงไม่ได้คำตอบอย่างเช่นที่ผ่านมาอยู่ดี จึงต้องปล่อยผ่านความรู้สึกนั้นไป
"ช่างปะไร ในชีวิตนี้ขอเพียงมีท่านอยู่ด้วย ไม่ว่าจะทุกข์หรือสุข ข้าก็พร้อมจะไปกับท่านในทุกหนแห่งอย่างที่ผ่านมา เงินทองหรือความสะดวกสบายอะไรเหล่านั้น ข้าหาได้สนใจ"
สตรีน้อยกล่าวสวนอย่างฉะฉาน แววตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว เพราะในชีวิตนี้ เขาคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่มีอยู่
"องค์หญิงน้อยฟังข้าให้ดีนะ จากนี้ไปเจ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดี เลิกเข้าไปยุ่งกับเรื่องของผู้อื่นโดยไม่จำเป็นเสียที อย่าแส่หาเรื่องใส่ตัวให้มันมากนัก ไม่งั้นเจ้าจะอายุสั้นและอาจคงไม่มีโอกาสได้แก่เฒ่าเหมือนเช่นข้า"
ตาเฒ่าฟ่งกล่าวช้า ๆ เสียงหายใจกระเส่าคล้ายคนไม่มีแรง พลางมีเสียงไอแห้ง ๆ สลับกับเสียงพูดออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ ๆ ถ้อยคำเหล่านั้นราวกับกำลังสั่งลา
ฟ่งหลันหลั่นจับทางตาเฒ่าฟ่งได้ นางจึงเดินเข้าไปสวมกอดเขาอย่าแนบแน่น ใบหน้าซุกลงไปบนแผ่นอกของร่างกายบางผอมแห้ง ผิวหนังเหี่ยวย่นแทบจะติดโครงกระดูกแล้ว
"อย่าห่วงเรื่องนั้นเลย ข้าไม่ใช่พวกชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านสักหน่อย แต่ถ้ามีคนถูกรังแกและไม่ได้รับความยุติธรรมอยู่ตรงหน้า ข้าก็คงทนมองดูเฉยไม่ได้ ต้องโทษท่านนั่นแหละ ที่เป็นคนสอนข้าให้เติบโตมาเช่นนั้น"
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวถ้อยคำหวานออดอ้อนในอ้อมกอดอันแสบอบอุ่นของตาเฒ่า แต่ด้วยนิสัยดื้อรั้นไม่ยอมคน นางจึงโยนความผิดกลับไปให้เขาอย่างฉลาดแกมโกง
เมื่อกล่าวจบนางก็ผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขา จากนั้นก็ได้ก้มหน้าต่ำมองตรงช่วงเอวของตัวเอง และล้วงมือเข้าไปด้านในตัวเสื้อพร้อมกับหยิบบางอย่างออกมา พร้อมกับชูสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นและส่งยิ้มแฉ่งให้เขา เพื่อหวังที่จะอวดตาเฒ่าฟ่ง ให้เขาดีใจ
"ตาเฒ่า! วันนี้ข้ามีของดีมาฝากท่านด้วย" นางกล่าวขึ้นพร้อมกับดึงจุกออกจากไหสุรานั้นออกและยื่นมันให้เขา
ตาแก่เห็นขวดเหล้าในมือของหลานสาว แววตาก็ลุกโชนขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ
เขาไม่รอช้ารีบยื่นมือไปคว้าหมับ จับตรงที่คอขวดและดึงมาถือไว้ในมือของตน ต่อจากนั้นก็ยกขึ้นไปแตะปลายจมูกอย่างรวดเร็ว
"เยี่ยม!...หอมมาก เป็นเหล้าชั้นดีเลยทีเดียว เจ้าช่างรู้ใจข้าจริง ๆ ว่าแต่เจ้าไปได้มันมาจากไหนงั้นรึ"
ตาเฒ่าฟ่งย้อนถามหลานสาว พลางกระดกขวดสุราในมือขึ้นดื่มหลายอึกติดกันอย่างรวดเร็ว เหมือนเขากระหายรสชาติของมันมานาน
"หอมู่ต๋า!"
สตรีน้อยตอบห้วน ๆ
ยังไม่ทันจะพูดต่อตาเฒ่าก็เกิดอาการสำลักขึ้นมาอย่างฉับพลัน
แค่กแค่ก...
ฟ่งหลันหลั่นจึงรีบทุบแผ่นหลังของเขาเบา ๆ ปากก็เริ่มบ่นออกมา  "ช้า ๆ หน่อยสิ ท่านดื่มเร็วขนาดนั้นเดี๋ยวก็ได้สำลักเหล้าตายก่อนหรอก"
ลักษณะอาการของเขา ทำให้นางแอบคิดกังวลในใจอยู่ไม่น้อย 'อาการป่วยเริ่มเด่นชัดขึ้นทุกวัน ตาเฒ่าเป็นโรคอะไรกัน เขาจะต้องมีเรื่องอะไรบางอย่างปิดบังไว้ไม่ให้เรารู้อย่างแน่นอน'
ตาเฒ่าฟ่งเองก็สังเกตเห็นท่าทีนั้นของนาง เขาจึงแสร้งหัวเราะเสียงดังขึ้น เพื่อหวังเปลี่ยนประเด็นความสนใจ
ฮะฮ่าฮ่า!...
"เจ้าชอบทำตัวเป็นยัยแก่ขี้บ่นมากกว่าข้าเสียอีกนะ เหล้าแค่นี้ไม่ทำให้ข้าตายได้หรอก"
"ช่างเถอะ คนปากแข็งเช่นท่านยังไงก็ไม่มีทางกล่าวความจริงอยู่แล้ว" หลานสาวพูดแขวะตาเฒ่าของตนกลับอย่างรู้ทัน
ฮ้าว...
ตาเฒ่าฟ่งหาวเสียงดังออกมา พร้อมทั้งเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงนอนไม้เก่าของเขา
"เหล้าของเจ้านี่แรงดีใช้ได้ ดื่มไปแค่ไม่กี่อึกเล่นเอาเรี่ยวแรงของข้าอ่อนเพลียเลยทีเดียว จะไปไหนก็ไปเถอะ ข้าขอเอนหลังงีบสักหน่อย แต่ห้ามไปก่อเรื่องไม่ดีข้างนอกและอย่ากลับบ้านดึกล่ะ" ตาเฒ่าฟ่งกำชับหลานสาวเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงซึ่งไร้ผ้าปูรอง
ฟ่งหลันหลั่นเดินเข้าไปหาเขา และเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มเก่าแสนบางผืนหนึ่งซึ่งพับวางอยู่ตรงปลายเท้าของตาเฒ่าฟ่ง และยกมันขึ้นมาคลุมลงบนตัวเขาอย่างห่วงใย
"งั้นท่านก็พักผ่อนเถอะ ส่วนข้าขอเข้าไปในเมืองพบแม่นางมู่สักหน่อย เห็นนางบอกว่ามีงานให้ข้าทำพอดี"
"องค์หญิงน้อยระวังตัวด้วยล่ะ อย่าลืมว่าเจ้าเป็นสตรีไม่ใช่บุรุษนะ" ตาเฒ่าฟ่งยังคงย้ำคำพูดกับหลานสาวอย่างห่วงใย น้ำเสียงแหบแห้งของเขาดังออกมาจากริมฝีปากอย่างเบาบาง ในขณะที่ดวงตานั้นปิดสนิทเรียบร้อยแล้ว
"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกว่าองค์หญิงน้อย เพราะมันไม่เหมาะกับข้าเอาเสียเลย ท่านพักผ่อนเถอะ ข้าไปละแล้วจะรีบกลับมากินข้าวเย็นด้วย"
ผู้เป็นหลานสาวเข้าใจว่าตาเฒ่าฟ่งคงเหนื่อยล้าเพราะอาการป่วยและโรคชราภาพ นางจึงได้ปล่อยเขาพักผ่อนในกระท่อมนั้น ส่วนตนก็เดินทางกลับเข้าเมืองจิ่ว เพื่อไปหารายได้มาประทังชีพของพวกเขาต่อไป
แต่พอฟ่งหลันหลั่นได้ก้าวขาพ้นออกไปจากกระท่อมได้ไม่นาน
ตาเฒ่าฟ่งซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียง เขาก็ได้กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก จนเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าและเตียงไม้นั้นไปหมด
แค่ก!!!!
"องค์หญิงน้อย เห็นทีว่าลมหายใจของตาเฒ่าคนนี้จะหมดลงในอีกไม่กี่เพลา ข้าคงมิอาจจะอยู่ปกป้องพระองค์ได้อีกต่อไป ไม่ว่าอดีตจะเกิดเรื่องเลวร้ายมากมายแค่ไหน ขอพระองค์ทรงได้โปรดลืมมันให้หมดสิ้น..." ในขณะที่ตาเฒ่าฟ่งกำลังฝืนแรงกล่าวอยู่นั้น เขาก็ได้สำรอกเลือดออกมาทางปากอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเฮือกใหญ่ และกล่าวต่อ
"...จากนี้ไป ข้าขอให้องค์หญิงจงมีแต่ความสำราญพระทัยในตลอดช่วงพระชนม์มายุที่เหลืออยู่ ข้าปรารถนาให้พระองค์ได้ทรงพบเจอคนกับที่จงรักภักดีและต้องการปกป้องพระองค์ด้วยดวงใจทั้งหมดของเขาด้วยเถิด"
น้ำเสียงของตาเฒ่าฟ่งเปล่งออกมานั้นช่างแผ่วเบา แถมอาการเหนื่อยหอบแทบหมดแรงของเขายังดูหนักขึ้น สายตาละห้อยทอดมองตามหลานสาวอย่างอาลัยอาวรณ์
นาทีต่อมา จู่ ๆ เขาก็เกิดอาการธาตุไฟและลมปราณแตกซ่านอย่างไร้สาเหตุ ทำให้เลือดได้ไหลออกมาผ่านทวารทั้งเก้า
ท่อนแขนอันผอมเล็กและเหี่ยวแห้ง ซึ่งเคยวางแนบอยู่บนหน้าอก ตอนนี้ได้ร่วงตกลงไปด้านข้างลำตัวบนเตียงไม้เก่าราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นลงบนพื้น
อนิจจา! บัดนี้ตาเฒ่าฟ่งได้ละสังขาร สิ้นลมหายใจลงเสียแล้ว
ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ก็ตั้งหน้าตั้งตาเดินเท้ามุ่งเข้าเมืองจิ่วเพื่อไปตามคำนัดหมาย แต่นางหารู้ไม่ว่าตอนนี้ ตาเฒ่าฟ่ง ครอบครัวเพียงคนเดียวของนาง ได้ลาลับจากโลกใบนี้ไปเสียแล้ว
เขาได้จากไปโดยไม่แม้แต่คำร่ำลา ฟ่งหลันหลั่นจะมีชีวิตอยู่ตามลำพังต่อไปเช่นไร แล้วหากนางได้รับรู้ว่าตาเฒ่าของนางไม่อยู่แล้ว สตรีน้อยผู้นี้จะเจ็บปวดและเสียใจเพียงใดกัน
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔ การพบกันครั้งแรก

ตลาดใจกลางเมืองจิ่ว
หลงอี้หลิง แม่ทัพหนุ่มผู้หาญกล้าและมากความสามารถแห่งแคว้นโหย่ว ได้ใช้ช่วงเวลากลับมาเยี่ยมครอบครัว ติดตามเหล่าฮูหยินแห่งสกุลหลง ท่านย่าของเขา ร่วมเดินทางกลับไปไหว้บรรพบุรุษครั้งนี้ ซึ่งต้นตระกูลเคยอาศัยในเมืองจิ่วก่อนที่จะย้ายเข้าสู่เมืองหลวง
อีกนัยหนึ่งก็เพื่อคุ้มกันภัยให้กับขบวนเดินทาง และหลงอี้หลิงยังได้ใช้โอกาสนี้แอบสืบหาความจริงบางอย่างในภารกิจที่เขากำลังทำอยู่
เมื่อใกล้ถึงจุดหมายแม่ทัพหนุ่มผู้หาญกล้ากับทหารนายกองลูกน้อง คนสนิทได้เดินทางล่วงหน้ามายังเมืองจิ่วเพื่อตรวจสอบและเตรียมความเรียบร้อยในเรื่องที่พัก
โดยได้ทิ้งคนคุ้มกันที่มีฝีมือจำนวนหนึ่ง ร่วมขบวนเดินทางมาพร้อมกับเหล่าฮูหยิน
หลงอี้หลิงกับนายกองคนสนิทสวมใส่อาภรณ์เหมือนคนทั่วไป หากแต่ก็สมฐานะ เพื่อไม่ให้ดูเอิกเกริกและเพื่อสะดวกในการเคลื่อนไหว
ระหว่างที่พวกเขากำลังเดินอยู่ยังถนนใจกลางตลาดของเมืองจิ่ว สายตาทั้งสองคู่ก็สอดส่องมองสำรวจรอบตัวอย่างพินิจพิจารณา
ในขณะนั้นเอง เสียงเอะอะโวยวายของคนกลุ่มหนึ่งกำลังทะเลาะวิวาทกันอยู่ ดังขึ้นมาจากทางข้างหน้าที่ทั้งคู่กำลังจะเดินผ่านไป
"ช่วยด้วย! ผู้ใหญ่รังแกเด็ก ช่วยด้วย!" เด็กสาวคนหนึ่งกำลังร้องตะโกนเสียงดัง เพื่อขอความช่วยเหลือลั่นไปทั่วตลาดใจกลางเมืองจิ่ว
"นายน้อยรู้สึกว่าทางนั้นน่าจะมีเรื่องทะเลาะวิวาทกันอยู่"
เข่อลั่ว ลูกน้องคนสนิทของหลงอี้หลิง รีบกล่าวกับนายของเขาอย่าง สนอกสนใจ
แม่ทัพหนุ่มไม่ได้กล่าวสิ่งใด เพียงแค่พยักหน้าเรียบตึงหนึ่งที
เพลาต่อมาทั้งคู่ก็ได้เดินมาถึงจุดที่กำลังมีการทะเลาะวิวาทกัน
สตรีน้อยผู้หนึ่งอยู่ในวัยบุปผาแรกแย้ม ยืนประจันหน้าอยู่กับกลุ่มชายวัยฉกรรจ์ถึงสี่ห้าคน ท่าทางพวกเขาดูขึงขังเหี้ยมเกรียม
นางได้เอาตัวเองยืนเป็นโล่กำบังให้กับเด็กเล็ก ๆ สองคนซึ่งทั้งคู่สวมใส่เสื้อเก่าและขาด ตามลำตัวและใบหน้าก็ดูสกปรกมอมแมม
เข่อลั่วเห็นพวกชาวบ้านจำนวนหนึ่งเอาแต่ยืนมุมดูเฉย ๆ และไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือสักคน เขาจึงอดที่จะหันไปถามไม่ได้
"พี่ชายเกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ แล้วเหตุใดถึงไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือเด็ก ๆ พวกนั้นเลย"
พ่อค้าขายพุทราเชื่อมซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยิน จึงหันมาตอบแทนชาย   คนที่ถูกถาม
"พวกท่านคงเป็นคนต่างถิ่นสินะ ถึงได้ไม่รู้จักกลุ่มนักเลงอันธพาล พวกนี้ พวกเขาเทียวมาขู่เรียกเก็บค่าส่วย อ้างว่าเป็นการคุ้มครองให้พื้นที่เช่าทางค้าขายในตลาด ซึ่งหัวหน้าใหญ่ของพวกเขามีอิทธิพลมากในเมืองจิ่ว ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปช่วยหรอก"
พ่อค้าขายพุทราพรั่งพรูคำพูดออกมาจำนวนมาก ราวกับเก็บอัดอั้นความรู้สึกเก็บกดนี้มานานแสนนานแล้ว
เข่อลั่วได้ฟังก็หันหน้าไปมองนายน้อยของตนรอบหนึ่ง ก่อนที่จะหันกลับมาทางฝั่งพ่อค้าขายพุทรา และกล่าวถามเขาต่ออย่างสนใจ
"แล้วเหตุใดแม่นางน้อยและเด็กสองคนนั้นถึงได้ไปมีเรื่องกับพวกกลุ่มอันธพาลกันได้ล่ะ"
"อ๋อ พวกอันธพาลกล่าวหาว่าเด็กขอทานสองคนพี่น้องมาเดินขอทานโดยไม่ยอมจ่ายค่าส่วยให้พวกเขาน่ะสิ แม่นางน้อยผู้นี้มาเห็นเข้าจึงได้เข้าไปช่วยเหลือไว้ ที่จริงนางกับเจ้าพวกนั้นเป็นคู่ปรับเก่ากัน"
"คู่ปรับ ?"
เข่อลั่วรู้สึกแปลกใจในคำพูดนั้นของพ่อค้าขายพุทราเชื่อม
"ใช่! คู่ปรับ...เพราะทุกครั้งที่นางเห็นพวกนักเลงอันธพาลมาหาเรื่องชาวบ้าน นางก็จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนเสมอ"
ชายขายพุทราเชื่อมเล่าไป สีหน้าและแววตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความชื่นชมในตัวแม่นางฟ่งผู้นั้น
เข่อลั่วพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวและเริ่มจับใจความทั้งหมดได้   คร่าว ๆ เขาจึงหันหน้ากลับมาทางนายน้อยของตน แต่อีกฝ่ายยังคงวางสีหน้านิ่งเฉย สายตาจับจ้องมองไปยังกลุ่มทะเลาะวิวาทตรงหน้า
พอเข่อลั่วเบนสายตามองตามนายน้อยของเขาไป และเป็นจังหวะที่เห็นสตรีน้อยเกิดพลาดพลั้งเสียทีถูกพวกนักเลงกำลังจับแขนทั้งสองข้างไว้
ด้วยความที่เขาเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการ และทนเห็นความอยุติธรรมไม่ได้จึงไม่อาจทนยืนดูเฉย ๆ จึงตัดสินใจยื่นมือเข้าไปช่วย แต่กลับถูกผู้เป็นนายห้ามไว้เสียก่อน
เข่อลั่วไม่เข้าใจในเจตนาของเจ้านาย จึงหันไปมองหน้าเขา
"นายน้อย ท่านห้ามข้าไว้ทำไม หรือว่าท่านทนเห็นประชาชนผู้อ่อนแอถูกรุมทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้"
เข่อลั่วกล่าวถามนายน้อยด้วยน้ำเสียงค่อนขอด แกมตำหนิ
"เข่อลั่วเจ้าอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว เหตุใดถึงมองเห็นสิ่งที่อยู่ตรงเบื้องหน้าได้บกพร่องเช่นนี้ หากแม้นว่าที่นี่เป็นสนามรบ เกรงว่าเจ้าคงจะต้องเสียทีให้แก่ข้าศึกแล้วกระมัง"
หลงอี้หลิงย้อนถามกลับด้วยท่าทีสุขุม แต่ดวงตาเขายังคงจับจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังทะเลาะวิวาทกันอยู่อย่างแน่วแน่
และยังได้ใช้พัดสีขาวในมือของตน ชี้ไปทางสตรีน้อยผู้นั้น ปากก็กระซิบกล่าวกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงนิ่งราบเรียบแต่ให้ความรู้สึกจริงจัง
"เข่อลั่ว เจ้าลองจับตาดูท่วงท่าการเคลื่อนไหวร่างกายของแม่นางน้อยผู้นั้นให้ดีอีกครั้งสิ"
เข่อลั่วรู้สึกขัดใจอยู่เล็กน้อยแต่ยอมทำตาม และเบนสายตามองตามทิศทางของพัดเหล็กที่กำลังชี้ไป
ทหารลูกน้องคนสนิทได้เพ่งมองการทะเลาะวิวาทตรงหน้านั้นอีกครั้งอย่างพิจารณาถ้วนถี่ ใช้เวลาเพียงครู่เดียว เขาก็อ่านการเคลื่อนไหวของกลุ่มคนทะเลาะวิวาทนั้นออก และเข้าใจถึงความหมายของแม่ทัพหนุ่มที่กล่าวเตือนสติตนก่อนหน้านี้
"เป็นอย่างนี้นี่เอง...แม่นางน้อยผู้นี้มีการเคลื่อนไหวร่างกายราวดุจดั่งต้นหลิวพลิ้วลู่ไปกับสายลม แถมท่วงท่าจังหวะเหล่านั้นก็ดูไม่ธรรมดา...ขออภัยนายน้อย ข้านั้นโง่เขลาเบาปัญญาอย่างที่ท่านกล่าวจริง ๆ" เมื่อเข่อลั่วรู้ว่าตนนั้นผิดพลาดไป จึงได้กล่าวยอมรับผิดกับนายของตนอย่างกล้าหาญ
"ข้าหวังว่าเจ้าจะจำไว้เป็นบทเรียน หากแม้นคิดดูถูกคู่ต่อสู้ว่าอีกฝ่ายไร้ซึ่งความสามารถ เพียงเพราะเห็นเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาทั่วไป สิ่งนั้นมันอันจะนำภัยร้ายมาสู่ตัวได้"
หลงอี้หลิงใช้เหตุการณ์ตรงหน้า สอนและเตือนสติลูกน้องคนสนิทของตน
"ขอบคุณนายน้อยที่เตือนสติ ข้าจะจำคำสอนนี้ของท่านให้ขึ้นใจ"
ช่วงเสี้ยวนาทีหนึ่ง ดวงตาของสตรีน้อยกับแม่ทัพหนุ่มได้สบสายตากันด้วยความบังเอิญ แต่ก็ไม่มีผู้ใดแสดงปฏิกิริยาอื่นใดออกมา นอกจากความรู้สึกติดใจกับความหมายของแววตาที่จ้องมาของกันและกัน
พวกนักเลงสังเกตเห็นว่าสตรีน้อยละสายตาจากพวกตนหันไปบอกให้เด็ก ๆ สองคนซึ่งยืนกอดกันทางด้านหลังของนาง ให้รีบหลบออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น
พวกเขาจึงฉวยโอกาสนั้น แอบลอบทำร้ายนางทีเผลอทันที
หลงอี้หลิงเห็นช่วงจังหวะนั้นเข้าพอดี และเขาก็ไม่อาจจะเมินเฉยต่อเหตุการณ์ตรงหน้าได้อีกต่อไป
แม่ทัพหนุ่มจึงได้เหวี่ยงพัดของเขาในมือ ซัดไปหาพวกนักเลงอันธพาลตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ซึ่งพวกเขากำลังเงื้ออาวุธและไม้หน้าสาม พร้อมจะฟาดลงใส่ทางด้านหลังของสาวน้อยคู่กรณี
พัดสีขาวที่ถูกเหวี่ยงออกไป ได้สกัดกั้นการจู่โจมของพวกนักเลงเอาไว้ได้ทันท่วงที และร่อนวนกลับมาหาเจ้าของดังเดิมราวกับมีแม่เหล็กดึงดูด
เคร้ง!
เสียงของไม้หน้าสามและอาวุธในมือของพวกนักเลงได้หลุดออกจากมือและหล่นลงบนพื้น
สตรีน้อยจึงรู้ตัวว่าถูกพวกนักเลงลอบเล่นงานทีเผลอจากทางด้านหลัง แต่โชคดีมีคนยื่นมือเข้าช่วยตนไว้ได้ทัน
นางจึงฉวยจังหวะนั้น ล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าที่ผูกห้อยอยู่ตรงช่วงเอวของนาง และปาผงสีฟ้าบางอย่างใส่หน้าพวกนักเลงทันที
เมื่อพวกนักเลงถูกผงสีฟ้าปาใส่หน้า พวกเขาก็โวยวายร้องลั่นไปทั่วตลาดและดูเหมือนว่าการมองเห็นและการเคลื่อนไหวของพวกเขาจะเริ่มมีปัญหาเสียแล้ว ปากก็พากันตะโกนต่อว่าอาฆาตมาดร้ายสตรีน้อยคู่กรณีไม่หยุดหย่อน
ส่วนพวกชาวบ้านที่พากันมุงดูเหตุการณ์อยู่ก่อนหน้านี้ก็แตกตื่นวิ่งกระเจิงกันไปคนละทิศละทาง
สตรีน้อยอาศัยชุลมุนนั้น วิ่งไปจับแขนของบุรุษรูปงามด้านข้างผู้ที่นางมั่นใจว่าเขาคือคนที่ยื่นมือช่วยเหลือตนก่อนหน้านี้ คว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนช่วงล่างของเขาและพาเขาวิ่งหนีออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว
ทั้งคู่ได้วิ่งหนีกันมาถึงตรอกเล็ก ๆ ซึ่งดูเปลี่ยวไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่าน
สตรีน้อยจึงได้ปล่อยมือของนางออกจากมือของบุรุษรูปงามผู้แปลกหน้าทันที
โดยที่แม่ทัพหนุ่มยังคงยืนทำสีหน้ามึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นและแปลกใจว่าตนเผลอวิ่งตามนางมาตั้งแต่เมื่อใด
ไม่นานเข่อลั่วก็วิ่งตามหลังคนทั้งคู่มาจนทัน
แต่ยังไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะได้มีโอกาสกล่าวถามสิ่งใด สตรีน้อยก็กล่าวขอบคุณเขาขึ้นก่อน และชิ่งขอตัวลาไปจากตรงนั้นอย่างเร่งรีบ ทิ้งความงุนงงสงสัยและคำถามมากมายไว้ให้กับบุรุษแปลกหน้าทั้งสองคน
"ไปกันเถอะ พวกเรายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำให้เสร็จก่อนที่พวกท่านย่าจะเดินทางเข้าเมือง"
แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้น แม้น้ำเสียงของเขาจะฟังดูราบเรียบแต่แฝงไว้ซึ่งอารมณ์หงุดหงิดขุ่นเคืองใจเล็กน้อย เมื่อกล่าวจบเขาก็เดินปลีกตัวออกไปจากตรงนั้น
เข่อลั่วเดินตามหลังไปติด ๆ โดยที่ไม่ถามสิ่งใดต่อ
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๕ การพบกันครั้งที่สอง

หอมู่ต๋า แห่งเมืองจิ่ว
ฟ่งหลันหลั่นน้อยก้าวเท้าเดินผ่านธรณีประตูใหญ่และตรงไปยังลานกว้างด้านหน้าของอาณาเขตหอมูต๋าด้วยสีหน้าท่าทางอย่างอารมณ์ดี
สายตาของสตรีน้อยมองเห็นพ่อบ้านหอมู่ต๋าตั้งแต่ไกล โดยเขากำลังยืนชี้นิ้วสั่งคนงานไม่หยุดปาก ซึ่งอยู่ตรงสวนข้างเรือนรับรองลูกค้า
ส่วนลูกน้องคนอื่น ๆ ก็กำลังก้มหน้าก้มตาเร่งทำงานกันอย่างขวักไขว่แข้งขาเป็นพัลวัน ดูเหมือนว่าวันนี้หอมูต๋าค่อนข้างดูยุ่งวุ่นวายผิดจากทุกวัน
ฟ่งหลันหลั่นจึงตั้งใจตรงดิ่งไปหาพ่อบ้านหอมู่ต๋าเพื่อหวังจะทักทาย แต่ด้วยความรีบร้อนทำให้นางไม่ทันมองทางเดินด้านหน้า ทำให้เผลอไปชนเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง ซึ่งเดินผ่านมาพอดี
โอ๊ย!
สตรีน้อยหลุดปากร้องดังขึ้น พลางยกมือขึ้นมากุมหน้าผากโหนกน้อยของตัวเอง ซึ่งเกิดเป็นรอยแดงขึ้นมาเล็กน้อย
ในจังหวะที่นางกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อว่าคนผู้นั้น แต่จู่ ๆ สาวงามหลายคนของหอมูต๋าก็พากันวิ่งกรูกันเข้ามา พร้อมกับส่งเสียง ชื่นชมใครบางคนอย่างไม่สงวนท่าทีของอิสตรี
กว่าที่ฟ่งหลันหลั่นจะตั้งสติตั้งรับกับสถานการณ์วุ่นวายนั้นได้ทัน พอรู้ตัวอีกทีนางก็ถูกเบียดออกมายืนอยู่นอกวงล้อมนั้นเสียแล้ว ส่วนคู่กรณีก็ดันติดอยู่ในกลางของวงล้อมของสาวงามแห่งหอมู่ต๋า
ฟ่งหลันหลั่นยืนกอดหน้าอก สายตาจ้องมองดูบุรุษแปลกหน้าสองคนด้วยความเวทนา แม้จะไม่ทันได้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน แต่สภาพของพวกเขาในตอนนี้ดูไม่ต่างจากเหยื่ออันโอชะที่กำลังถูกเหล่าหมาล่าเนื้อแย่งกันอย่างบ้าคลั่ง
"บุรุษผู้นั้นเป็นใครกันนะ ถึงได้มีอิทธิพลต่อบรรดาสาวงามหอมู่ต๋าขนาดนี้ ถึงขนาดที่ทำให้พวกนางวิ่งกรูกันออกมาเกือบครึ่งของสาวงามที่มี เพื่อมาต้อนรับและแย่งกันเสนอตัวให้เขาเลือกถึงลานกว้างเช่นนี้"
สตรีน้อยคิดว่าคืนนี้เขาก็คงจะกลายเป็นบ่อเงินบ่อทองของสาวงามที่นี่ไม่แพ้บุรุษมากมายก่อนหน้านี้ที่มาเยือนหอมูต๋า ซึ่งที่นี่ก็เป็นแหล่งสร้างรายได้ของนางเช่นกัน ครั้งนี้นางจึงไม่อยากจะติดใจเอาความเขาและยอมปล่อยผ่านไป
ครู่ต่อมาฟ่งหลันหลั่นก็ปลีกตัวออกจากสถานการณ์ตรงนั้น และเดินเลี่ยงไปทักทายพ่อบ้านหอมู่ต๋าอย่างอารมณ์ดีและตามประสาคนรู้จักกัน
และนางหารู้ไม่ว่า กำลังมีสายตาคมกริบของคนผู้หนึ่งจับจ้องมองนางตามหลังมาไปอย่างไม่วาง
ยังไม่ทันที่จะสตรีน้อยจะกล่าวอะไร พ่อบ้านของหอมู่ต๋าก็หันมาเห็นนางเข้าและชิงถามขึ้นก่อน
"แม่นางฟ่งท่านมาได้จังหวะพอดี ข้ากำลังร้อนใจอยู่เลยทีเดียว เดิมทีข้าคิดว่าจะสั่งให้คนไปตามท่านที่บ้าน แต่วันนี้ดันมีงานด่วนต้องรีบจัดการให้เสร็จ"
พ่อบ้านหอมู่ต๋าในวัยกลางคนเดินเข้ามาหาสตรีน้อยพร้อมกล่าวทักทายอย่างดีใจจนออกนอกหน้า
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ข้าเข้าใจดีว่าท่านพ่อบ้านมีเรื่องหลายอย่างให้จัดการดูแล ว่าแต่ท่านพอจะรู้ไหมว่าแม่นางมู่ให้ข้ามาพบด้วยเรื่องอันใด ?" สตรีน้อยกล่าวถามอย่างใคร่รู้
อันที่จริงฟ่งหลันหลั่นก็พอจะเดาออกว่าคนของหอมู่ต๋าคงจะมีงานให้ทำ เพียงแต่นางอยากรู้ให้แน่ชัดและคิดว่าพ่อบ้านผู้นี้ย่อมรู้เรื่องราวทุกอย่างของที่นี่เป็นอย่างดี
พ่อบ้านหอมู่ต๋าไม่ได้ตอบคำถามของฟ่งหลันหลั่น เขาเพียงยิ้มอ่อนให้และกล่าวอย่างสุภาพ "เชิญแม่นางฟ่งตามข้าไปพบนายท่านด้านในเถิด" ก่อนจะได้ผายมือเชื้อเชิญนางให้ตามเขาไปด้วยกัน
ฟ่งหลันหลั่นพยักหน้าตอบรับคำเชิญ และเดินตามหลังพ่อบ้านหอมู่ต๋าต้อย ๆ อย่างรู้หน้าที่
ในจังหวะที่นางกำลังเดินตามหลังพ่อบ้านของหอมู่ต๋านั้น นางก็ได้เดินผ่านห้องรับรองหลายห้อง
กิจกรรมในนั้นก็เหมือนเฉกเช่นทุกวัน เหล่าบุรุษหลากหลายช่วงอายุที่แตกต่างกัน ไม่ว่าจะพ่อค้า พวกเศรษฐีหรือแม้กระทั่งขุนนาง ซึ่งทุกคนต่างก็มาที่นี่เพื่อหาความสำเริงสำราญใจและเสพเมถุนเคล้านารีไม่ต่างกัน
ณ ห้องพักส่วนตัวของนายหญิงแห่งหอมู่ต๋า
ไม่นานฟ่งหลันหลั่นก็ได้เดินตามพ่อบ้านหอมู่ต๋าจนมาถึงมุมสุดทางเดิน
พ่อบ้านหอมู่ต๋าหยุดยืนตรงหน้าประตูหน้าห้องใหญ่ห้องหนึ่งด้วยท่าทีสงบนิ่ง และกล่าวขึ้นกับคนด้านในอย่างนอบน้อม
"นายท่าน แม่นางฟ่งมาถึงแล้วขอรับ"
"ให้นางเข้ามาได้" น้ำเสียงอันไพเราะ จังหวะการพูดฟังดูฉะฉานมั่นใจ ดังลอดออกมาจากด้านในของห้องตรงหน้า
ครืด...
พ่อบ้านหอมู่ต๋าดึงประตูบ้านเลื่อนแยกออกจากกันและผายมือให้กับแม่นางข้าง ๆ อย่างสุภาพ
จากนั้นเขาเลื่อนบานประตูปิดเข้าหากันอีกครั้ง โดยที่ตัวเขาได้ยืนรออยู่ที่ด้านนอกห้องตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ
สตรีผู้หนึ่งกำลังนั่งรออยู่ตรงกลางห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ดวงหน้าสวยพริ้งนั้นช่างมีเสน่ห์เย้ายวนใจต่อบุรุษเป็นยิ่งนัก แถมอาภรณ์หรูหรา ปักฉลุลวดลายดอกโบตั๋นสีแดงสด ยิ่งทำให้นางผู้นี้ดูเด่นและสะกดตาเป็นที่สุด
เมื่อนางเผยรอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า หากแขกผู้มาเยือนเป็นบุรุษ เห็นทีคงจะกลายเป็นลูกไก่ในกำมือของนางในบัดดล
"ท่านมาแล้วรึ!" ผู้เป็นเจ้าของห้องเอ่ยถามอย่างคุ้นเคย
ฟ่งหลันหลั่นเผยยิ้มสดใส และเดินไปนั่งลงตรงหน้าของสตรีนางนั้น
"เห็นตาเฒ่าบอกว่า เมื่อหลายวันก่อนแม่นางมู่ให้คนไปตามหาข้าที่บ้านและอยากเจอตัว...ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรต้องการให้ข้าทำอย่างนั้นรึ"
ฟ่งหลันหลั่นเปิดประเด็นถามออกไปตรง ๆ โดยไม่อ้อมค้อมจะได้ไม่ต้องเสียเวลาทั้งสองฝ่าย เพราะนางรู้สึกเป็นห่วงตาเฒ่าฟ่งจึงอยากรีบจัดการธุระให้เสร็จโดยเร็ว
มู่เซียวหลานผู้เป็นเจ้าของหอมู่ต๋าแห่งนี้ สังเกตเห็นว่าวันนี้ฟ่งหลัน-หลั่นดูมีท่าทีแปลกไปจากที่เคย นางได้รินชาลงในถ้วยและหยิบไปวางลงตรงหน้าของแขกพร้อมเอ่ยถามอย่างใจเย็น
"วันนี้แม่นางฟ่งดูกระวนกระวายร้อนรนเยี่ยงนี้ ไม่ทราบว่าเจ้ากำลังมีเรื่องอะไรกังวลใจอยู่กระนั้นหรือ"
มู่เซียวหลานมีอายุแก่กว่าฟ่งหลันหลั่นมากพอควร และนางเองก็เอ็นดูสตรีน้อยนางนี้ไม่ต่างจากน้องสาว จึงได้เรียกตัวมาใช้งานบ่อย ๆ และไม่ลืมที่จะใส่ใจในความเป็นไปเช่นกัน
"แม่นางมู่ไม่ต้องกังวล ข้าเพียงแค่รู้สึกเป็นห่วงตาเฒ่าฟ่ง พอดีช่วงนี้เขามีสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรงเท่าใดนัก เลยอยากรีบจัดการธุระจะได้กลับบ้านให้เร็วขึ้นก็เท่านั้น...ว่าแต่ท่านมีงานให้ข้าทำใช่หรือไม่"
คำตอบของฟ่งหลันหลั่น ทำให้มู่เซียวหลานรู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย เพราะงานที่นางต้องการให้สตรีน้อยผู้นี้ช่วยเหลือ มันอาจจะทำให้นางกลับบ้านช้ากว่าที่ตั้งใจไว้
เจ้าบ้านนั่งนิ่งและไตร่ตรองความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกล่าวขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"วันพรุ่ง ข้าต้องเดินทางไปพบคนผู้หนึ่งที่เมืองจิ่ว ซึ่งข้าอยากให้เจ้าร่วมเดินทางไปด้วยกันในครั้งนี้ในฐานะผู้ติดตาม และกว่าจะเสร็จธุระ รวมทั้งเดินทางไปกลับคงใช้เวลาหลายชั่วยาม แต่ดูท่าครั้งนี้เจ้าคงไม่สะดวกที่จะรับงานนี้กระมัง"
แม้มู่เซียวหลานจะรู้สึกลำบากใจที่จะกล่าวกับสตรีน้อยเบื้องหน้า แต่ก็มีเพียงฟ่งหลันหลั่นคนเดียวเท่านั้นที่นางเชื่อใจ
ดังนั้นนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าจึงได้จำใจพูดออกไปตามตรง และปล่อยให้อีกฝ่ายตัดสินใจด้วยตนเอง
ฟ่งหลันหลั่น นั่งเงียบขบคิดในหัวอย่างหนัก พลางรินชาตรงหน้ายกขึ้นดื่มติดต่อกันหลายถ้วย
'ถึงจะเป็นห่วงตาเฒ่านั่นแค่ไหน แต่ถ้าไม่รับงานนี้ ก็จะไม่มีเงินไปซื้อยา...เอาน่ะ! รีบไปรีบกลับ ท่านตาหัวแข็งจะตาย เขาคงไม่เป็นไปอะไรไป  ง่าย ๆ ตอนนี้หรอก'
สตรีน้อยนั่งขบคิดอยู่นานพักใหญ่ จนน้ำชาในกาน้ำที่ถืออยู่หมดเกลี้ยง นางก็ตัดสินใจได้ ซึ่งกำลังนั่งรอฟังอย่างมีหวัง
"ได้! ข้าตกลงจะร่วมเดินทางไปที่นั่นเป็นสหายท่าน ส่วนเรื่อง...."  ฟ่งหลันหลั่น รับปากอย่างมั่นเหมาะ และไม่ลืมที่จะเอ่ยถึงเรื่องค่าจ้าง
มู่เซียวหลาน ยิ้มหวานให้นางน้อยอย่างรู้ทัน
"เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องเป็นกังวล ข้าได้เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
พูดจบ นางก็หันไปหยิบถุงเงินสีแดงถุงใหญ่ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะด้านข้างส่งยื่นให้กับฟ่งหลันหลั่น
"นั่นเป็นค่ามัดจำ หลังเสร็จงานแล้วข้าจะจ่ายอีกครึ่งที่เหลือให้ และจะแถมเหล้าชั้นดีของที่นี่ให้เจ้าไปมอบให้ตาเฒ่าฟ่งด้วย" เจ้าของหอมู่ต๋ารู้ดีว่าฟ่งหลันหลั่นและตาของนางเป็นพวกที่นิยมดื่มเหล้า
พอฟ่งหลันหลั่นได้จับถุงเงินและโยนขึ้นลงเพื่อชั่งน้ำหนักดูเท่านั้นแหละ ดวงหน้าของนางก็ฉีกยิ้มจนแก้มปริออกมาอย่างมีความสุข
"ท่านให้ค่าจ้างข้าเยอะขนาดนี้ แถมยังจะได้ดื่มเหล้าชั้นดีของหอมู่ต๋าอีก รับรองว่าข้าจะทำงานให้คุ้มกับที่ท่านจ่ายมาอย่างแน่นอน"
นางไม่เคยถามผู้ว่าจ้างถึงงานที่จะต้องไปทำ เพราะตลอดเวลา เจ้าของหอคณิกาผู้นี้ไม่เคยใช้ให้ไปทำเรื่องที่ผิดต่อกฎหมายสักครั้ง และมันไม่ใช่ธุระอะไรที่นางจะต้องไปรู้เรื่องของคนอื่นเช่นกัน
จากนั้นมู่เซียวหลานจึงได้เรียกพ่อบ้านหอมู่ต๋า ซึ่งกำลังยืนรออยู่ตรงประตูหน้าห้อง
ครืด!
พ่อบ้านหอมู่ต๋าเปิดประตูเลื่อนออกและเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีสำรวม
"พรุ่งนี้พวกเราอาจต้องออกเดินทางตั้งแต่ยามเหม่า[1] คืนนี้ท่านก็พักที่หอมู่ต๋าของข้าเสียเถิด ข้าได้ให้ท่านพ่อบ้านจัดห้องพักไว้ให้ท่านเรียบร้อยร้อย รับรองว่าไม่มีผู้ใดกล้ารบกวนท่านแน่นอน"
มู่เซียวหลานกล่าวอย่างหนักแน่นชัดเจน และถ้อยคำของนางเหมือนจะเป็นการบังคับมากกว่าการเชิญชวน เพราะนางเลือกที่จะบอกหลังจากที่สตรีน้อยรับเงินค่าจ้างไปแล้วครึ่งหนึ่ง
ฟ่งหลันหลั่นจึงจำเป็นต้องค้างคืนยังหอมู่ต๋าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นหอคณิกา แต่นางก็มิได้มีความรังเกียจคนที่นี่เลยสักนิด ตรงกันข้าม นางปฏิบัติกับทุกคนอย่างสุภาพเสมอมา
แต่ทว่าคืนนี้กลับเกิดเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น ทำให้นางต้องออกโรงช่วยหอมู่ต๋าอีกจนได้
[1] ยามเหม่า (卯:mǎo)  คือ 05.00 - 06.59 น.
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๖ พบกันครั้งที่สาม

ช่วงกลางคืนของยามจื่อ[1]
ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังนอนพักผ่อนอยู่ในห้องพักอย่างผ่อนคลาย ซึ่งเรือนพักของนางตั้งอยู่ทางด้านหลัง ห่างจากเรือนรับรองลูกค้าของหอมู่ต๋ามากโข แต่จู่ ๆ ด้านนอกเรือนมีเสียงเรียกพ่อบ้านของหอมู่ต๋าดังขึ้นอย่างร้อนรนใจ
"แม่นางฟ่ง! ข้าขออภัยที่มารบกวนท่านยามดึกเยี่ยงนี้ แต่เห็นไฟในเรือนพักยังติดอยู่ จึงมิทราบว่าท่านหลับแล้วรึยัง"
พอสตรีน้อยได้ฟังน้ำเสียงร้อนใจของพ่อบ้านของหอมู่ต๋าที่ตะโกนถามเข้ามาในเรือน นางก็ดีดตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงตั้งฉากอย่างรวดเร็ว เพราะคิดว่าหอมู่ต๋าน่าจะเกิดปัญหาขึ้นอีกแล้ว ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของสถานที่แห่งนี้
[1] ยามจื่อ (子:zǐ)  คือ 23.00 - 24.59 น.
ครืด...
ประตูถูกเลื่อนออกจากด้านในตัวเรือนพัก
สตรีน้อยเห็นพ่อบ้านหอมู่ต๋ายืนหน้าซีดขาว แถมมีเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มใบหน้า คิ้วเขาขมวดย่นเข้าหากันอย่างตึงเครียด
"ท่านพ่อบ้าน เหตุใดสีหน้าท่านถึงดูเคร่งเครียดเช่นนั้น มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกระนั้นหรือ ? รึว่าเกิดเรื่องขึ้นกับแม่นางมู่!"
"คุณชายซ่ง บุตรชายของท่านเจ้าเมืองกำลังเมาหนักและอาละวาด ทำร้ายตบตีพวกสาวงาม แถมทำลายข้าวของอยู่ที่เรือนรับรองลูกค้า แถมยังขู่ว่าถ้านายหญิงไม่ออกไปต้อนรับ เขาจะสั่งคนเผาทำลายที่นี่ ข้ามองไม่เห็นทางแก้ไข เลยจำเป็นต้องมารบกวนเวลาพักผ่อนยามดึกของท่าน"
สีหน้าตึงเครียดและอาการมือสั่นของพ่อบ้านหอมู่ต๋าผู้เคยสงบนิ่ง แสดงออกถึงความกังวลใจหนักอย่างชัดเจน
"แล้วนายหญิงของพวกเจ้าไปไหนเสียล่ะ ทำไมนางถึงไม่ออกไปต้อนรับเจ้านั่นกัน" สตรีน้อยย้อนถามอย่างแปลกใจ เพราะปกติแล้วเรื่องเช่นนี้ มู่เซียวหลานจะเป็นคนจัดการเอง ไม่เคยต้องถึงมือตนเลยสักครั้ง
"นายหญิงออกไปด้านนอกตั้งแต่หลังจากที่สนทนากับท่านเสร็จ จนป่านนี้นางก็ยังไม่กลับมาเลย"
พ่อบ้านหอมู่ต๋าตอบตามจริงหากแต่ก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดทั้งหมด เพราะเขารู้ดีว่าหากกล่าวคำปดและแม่นางน้อยผู้นี้มารู้ความทีหลัง นางคงจะเลิกนับถือในตัวเขาเป็นแน่
เขายืนก้มหน้าต่ำลงเล็กน้อยเหมือนตั้งใจจะหลบสายตา เพื่อไม่ต้องการให้นางถามต่อ
ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งเงียบครุ่นคิดครู่หนึ่ง เพราะเกิดความสงสัยในตัวของนายหญิงแห่งหอมู่ต๋า
'มู่เซียวหลานออกไปข้างนอกในยามวิกาลเยี่ยงนี้ ช่างดูผิดวิสัยของผู้ทำการค้าหอคณิกาเสียจริง ดูทว่านายหญิงแห่งหอมู่ต๋าคงจะมีเรื่องบางอย่างปิดบังผู้คนอยู่อย่างแน่นอน'
ด้วยความร้อนใจที่เห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งเงียบไป พ่อบ้านใหญ่จึงกล่าวถามซ้ำขอความช่วยเหลือไปตรงๆ
"แม่นางฟ่ง ท่านได้โปรดช่วยพวกข้าด้วย"
บุรุษผู้ใกล้วัยชราผู้นี้ถึงขนาดกล่าวร้องขอให้สตรีน้อยซึ่งอายุเพียงแค่วัยปักปิ่นตรงหน้าช่วยเหลืออย่างนอบน้อม นั่นหมายความว่าสิ่งที่เขาต้องการ คงมีเพียงนางเท่านั้นที่ทำได้
แต่ถึงพ่อบ้านหอมู่ต๋าไม่กล่าวเช่นนั้น ฟ่งหลันหลั่นก็ต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลืออยู่ดี เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นที่เดียวที่จะหารายได้งาม ๆ เพื่อนำไปซื้อยาอันแสนแพงรักษาอาการป่วยของตาเฒ่าฟ่ง
"เช่นนั้น รบกวนท่านพ่อบ้านช่วยสั่งให้สาวงามสองสามคน พร้อมกับเสื้อผ้าและเครื่องประดับเหมือนที่พวกนางใช้ นำมาที่เรือนข้าได้หรือไม่..."
"ได้! ข้ารีบจัดการตามที่ท่านบอกเดี๋ยวนี้" พ่อบ้านหอมู่ต๋ารีบกล่าวรับคำและเร่งทำตามในสิ่งที่ฟ่งหลันหลั่นต้องการทันที
ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมกับสาวงาม รวมทั้งอาภรณ์และเครื่องประดับสวยงามครบครันมากมาย
จากนั้นสาวงามทั้งหลายก็ได้หายเข้าไปในเรือนพักของฟ่งหลันหลั่น
ยกเว้นพ่อบ้านหอมู่ต๋า เขาต้องรีบกลับไปถ่วงเวลาไม่ให้บุตรชายของผู้ว่าเมืองจิ่วอาละวาดหนักไปมากกว่าที่เป็นอยู่
ห้องรับรองแขกสำคัญของหอมู่ต๋า
พ่อบ้านหอมู่ต๋านำทางฟ่งหลันหลั่นไปส่งยังห้องรับรองของแขกที่กำลังมีปัญหา พวกเขาเดินอยู่ตรงโถงทางเดินก็ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายและเสียงด่าทอของคนเมา ดังทะลุออกมาถึงด้านนอก
ชั่วครู่คนทั้งสองก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าห้องรับรองแขกคนสำคัญ แม้ประตูยังไม่ถูกปิดออกแต่เสียงจากข้างในนั้นกลับชัดเจนมาก
พ่อบ้านหอมู่ต๋าเบือนหน้ามองฟ่งหลันหลั่นด้วยสายตากังวล
"ท่านพ่อบ้านไม่ต้องกังวล ข้ารับปากว่าจะทำให้เต็มที่ ยังไงก็อย่าลืมลงบัญชีค่าแรงให้ข้าด้วยนะ ข้าจะพยายามรั้งไว้จนกว่านายหญิงของพวกท่านจะกลับมา อ้อ! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นด้านใน พวกท่าห้ามเข้าไปเด็ดขาด"
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวกับพ่อบ้านอย่างฉะฉานมั่นใจ แม้ว่านางจะไม่รู้ว่านางจะยังไม่รู้สถานการณ์ด้านในตอนนี้ก็ตาม
แต่พ่อบ้านหอมู่ต๋ายังคงไม่คลายความกังวล และอดเป็นห่วงความปลอดภัยของแขกไม่ได้ เพราะเขาเองก็รู้จักสตรีน้อยผู้นี้เป็นอย่างดี
นิสัยดื้อรั้นไม่กลัวตายของนางบางครั้งก็น่ากลัวมากกว่าคนเมาข้างในเสียอีก แต่เขาเองก็ไม่มีทางเลือก
ส่วนอีกฝั่ง ภายในห้องรับรองแขกคนสำคัญของหอมู่ต๋า คุณชายซ่ง บุตรชายของผู้ว่าการเมืองจิ่วอยู่ในอาการเมามายจนแทบขาดสติ เขากำลังอาละวาดและด่าทอบรรดาสาวงามที่กำลังรายล้อมและพยายามเอาใจ แต่ก็หาได้ถูกใจเขาไม่
"เฮ้ย! ไม่ได้เรื่องกันสักคน ไสหัวออกไปกันให้หมด ไป! รีบไปตามนายหญิงของพวกเจ้ามาดูแลข้าเดี๋ยวนี้!"
แขกคนสำคัญของหอมู่ต๋าด่าสาวงามไม่หยุดปาก และพยายามเบี่ยงตัวออกจากพวกนางด้วยความรำคาญ
โดยแขกร่วมห้องอีกสองคนซึ่งยังคงวางตัวนิ่งเฉย ยกจอกสุราในมือขึ้นดื่มอย่างใจเย็นอยู่ตรงโต๊ะใกล้ ๆ กัน
ชั่วเสี้ยวเดียว บุรุษเหิมเกริมผู้นั้น ก็ยืนมือของเขาคว้ากาใส่สุราและปาลงไปบนพื้นตรงด้านหน้าทางเข้าห้อง
เพล้ง!
กาใส่สุราราคาแพงตกลงบนพื้นแตกกระจายทันที และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูถูกเลื่อนเปิดออกพอดี
ครืด...
บานประตูถูกเลื่อนเปิดออกจากด้านนอก
ผู้ที่ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้นคือพ่อบ้านใหญ่แห่งหอมู่ต๋า
คุณชายซ่ง บุตรชายของผู้ว่าการเมืองจิ่วเห็นหน้าของเขาก็ยิ่งเกิดอาการโกรธเกรี้ยวหนักมากขึ้น เพราะถูกปล่อยให้รอนาน เขากวาดมือออกไปทางด้านข้างตัวและหยิบจอกสุราที่ล้มกลิ้งอยู่ตรงนั้น ปาเข้าใส่พ่อบ้านใหญ่อย่างฉุนเฉียวด้วยความรวดเร็ว โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะเจ็บตัว
บังเอิญเป็นจังหวะเดียวกับที่พ่อบ้านหอมู่ต๋าขยับตัวออกไปทางด้านข้างพอดี ทำให้เป้าหมายตรงกลางนั้นเปลี่ยนไป
จังหวะนั้นเองทำให้จอกสุราที่ถูกเขวี้ยงไป พุ่งผ่านพ่อบ้านใหญ่ไป โดยหญิงงามผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ตำแหน่งถัดไป ได้ยกมือขึ้นมาคว้าจอกนั้นไว้หมับ แม่นอย่างกับจับวาง
สตรีดวงหน้าเฉิดฉันงามสง่าของนางดูประดุจเทพธิดาภายใต้แสงจันทรา ในอาภรณ์สีชมพูหวานหรูปักลวดลายดอกโบตั๋นสีแดง ยืนเด่นเป็นสง่าแทนตำแหน่งที่พ่อบ้านหอมู่ต๋ายืนอยู่ก่อนหน้านี้
บุรุษผู้เมามายอาละวาดโวยวายเสียงดังก่อนหน้านี้ถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาฉายแววเคลิบเคลิ้มอย่างตื่นตะลึงในความงามตรงหน้า
ส่วนบุรุษอีกสองคนในห้องก็มีอากัปกิริยาไม่ต่างกัน หากเพียงแต่หลงอี้หลิงกับรู้สึกว่า ดวงหน้าของนางผู้นี้ช่างดูคุ้นตา
'นางผู้นั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน หรือว่านางเป็นคนของหอมู่ต๋า'
แม่ทัพหนุ่มจดจำดวงตาและใบหน้าของสตรีผู้นี้ได้ ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกจะเปลี่ยนไปอย่างมากก็ตาม
สาวงามผู้มาใหม่ซึ่งกำลังยืนรอคำเชื้อเชิญของลูกค้าอยู่ตรงหน้าประตูนั้น คือ ฟ่งหลันหลั่นนั่นเอง แม้จะรู้สึกขัดใจอยู่บ้างแต่นางก็ย่อตัวเล็กน้อยทำความเคารพพวกเขาด้วยท่าทีอ่อนหวาน
บุตรชายคนโตของผู้ว่าการเมืองจิ่วลุกขึ้นยืนตึงตัง ก้าวขาฉับ ๆ เดินตรงดิ่งเข้าไปโอบกอดรัดร่างสวยงามตรงประตูนั้นอย่างรวดเร็ว
เขาเผยรอยยิ้มแสยะและแววตาคู่นั้นราวกับสัตว์ป่าหิวกระหาย จู่โจมลวนลามนางอย่างบ้าคลั่งโดยไม่สนใจผู้คนในห้องนั้น
ฟ่งหลันหลั่นฝืนเอี้ยวตัวหลบออกจากเขาได้อย่างแนบเนียน และแสร้งเดินหนีเขาทำทีพูดจาหยอกล้อ
หลงอี้หลิงนั่งสงบนิ่งอยู่นาน ลุกขึ้นเดินเข้าไปช้อนรับตัวสาวงามเอามาโอบกอดไว้ในอ้อมแขนพร้อมกับยื่นจอกสุราในนางดื่ม
ใบหน้างามน่ารักของสตรีน้อยปรากฏแววว้าวุ่นงุนงงฉายขึ้น ก่อนที่จะพยายามดึงตัวเองให้หลุดจากเขา แต่อีกฝ่ายกลับโอบรัดแน่นยิ่งขึ้น
แม่ทัพหนุ่มเผยยิ้มอ่อนอย่างแยบยลให้กับสาวงามในอ้อมแขน พร้อมทั้งกล่าวขึ้นกับบุรุษผู้ร่วมดื่มสุราอย่างชัดถ้อยชัดคำ
"คุณชายซ่ง ข้าถูกใจสาวงามผู้นี้ยิ่งนัก หากท่านไม่ว่ากระไร คืนนี้ให้นางอยู่ดูแลปรนนิบัติข้าทั้งคืนจะได้หรือไม่"
สำหรับบุตรชายของผู้ว่าการเมืองจิ่ว แม้ว่าจะอยู่ในอาการเมามายจนแทบขาดสติ แต่พอได้ยินคำกล่าวนั้นแขกร่วมวงดื่มสุรา ซึ่งน้ำเสียงราบเรียบของอีกฝ่ายนั้นมิใช่การร้องขอ หากแต่แฝงไว้ซึ่งความเข้มดุดัน แกมออกคำสั่ง
"ได้! ข้าเป็นลูกผู้ชายพอ หากว่าคุณชายชื่นชมพอใจสาวผู้นี้ ข้ายกให้ท่าน เราสองคนก็เหมือนพี่น้อง ของของข้าก็เหมือนของท่าน!"
แม้นว่าจะเสียดายมากแค่ไหน บุรุษผู้ปากดีก่อนหน้านี้ก็ต้องจำใจยอมยกสาวงามให้กับแขกของตน เพื่อรักษาสายสัมพันธ์
ซึ่งนั่นก็เป็นสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มคาดหวังไว้
พวกเขาร่วมดื่มสุราพูดคุยสังสรรค์กันต่ออยู่พักใหญ่ แม่ทัพหนุ่มก็ขอตัวพาสาวงามกลับไปเชยชมต่อยังห้องของเขา โดยอ้างว่าตัวเองแทบจะอดกลั้นใจไม่ไหวกับความงามอันน่าอภิรมย์ตรงหน้า
สตรีน้อยตั้งใจจะช่วยเหลือหอมู่ต๋าให้พ้นภัย แต่นางกลับต้องมาเผชิญกับมันเสียเองหรือนี่
หลังจากที่ทั้งสองคนเดินหายเข้าไปในห้องตามลำพัง ท่าทีของแม่ทัพหนุ่มก็เปลี่ยนไป เขาเดินไปนั่งลงบนโต๊ะกลางห้อง พร้อมกับรินชาลงใส่ถ้วยและยกขึ้นดื่มอย่างใจเย็น
"เจ้าไม่ต้องหวาดกลัวข้าขนาดนั้น หากเพียงแต่เจ้าคงต้องอยู่ในห้องนี้กับข้าทั้งคืน ถ้าเจ้ารับปาก หลังจากพรุ่งนี้เช้าเป็นต้นไป จะไม่มีผู้ใดกล้ามาหาเรื่องหอมู่ต๋าแห่งนี้อีก"
ฟ่งหลันหลั่นยังคืนยังนิ่งอยู่ตรงประตูห้อง นางเริ่มสับสนและรู้สึกกลัวในท่าทีของบุรุษแปลกหน้าผู้นี้ แม้เขาจะดูสุขุมสงบนิ่ง แต่แววตากลับเย็นชาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ต้องยำเกรง อีกทั้งรังสีที่แผ่ออกมาจากตัวเขาไม่เหมือนกับบุรุษทั่วไปที่นางเคยพบเจอมา
"ข้าจะมั่นใจได้เช่นไรว่าท่านจะไม่หลอกลวงข้า"
สตรีน้อยย้อนถามอย่างฉะฉาน เพราะหากต้องอยู่ลำพังกับบุรุษในยามวิกาลเยี่ยงนี้ เป็นธรรมดาที่ยากต่อการเชื่อใจ แถมหอมู่ต๋าคือสถานเริงรมย์หาใช่โรงเตี๊ยม
แม่ทัพหนุ่มวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะ และลุกขึ้นเดินไปยังเตียงนอนผืนใหญ่
"ตามใจเจ้า หากเจ้าจะออกไปหาคุณชายผู้นั้นก็เชิญ...แต่ข้าง่วงแล้ว ยังไงก็ช่วยดับเทียนและปิดประตูให้ข้าด้วย" เขากล่าวเสียงเย็นชา พร้อมกับเอนหลังทิ้งตัวนอนลงบนเตียงฝั่งด้านนอก
'ใครจะโง่เขลาออกไปหาเจ้าบ้ากามนั้นกันล่ะ'
ฟ่งหลันหลั่นตอบคำถามบุรุษผู้นั้นในใจ และพลันเปลี่ยนสีหน้าท่าทีของตัวเองต่อเขาอย่างฉับไว
"เช่นนั้นเชิญคุณชายพักผ่อนตามสบาย เดี๋ยวข้าจะนอนที่โต๊ะตรงนี้เอง" เมื่อกล่าวจบฟ่งหลันหลั่นก็เดินไปยังโต๊ะตรงกลางพร้อมกับก้มเป่าเทียนตรงหน้าให้ดับลง
แสงสว่างจากด้านนอกของห้องมีจำนวนมาก ทำให้ด้านในพอจะมีแสงสลัวให้มองเห็นได้ราง ๆ และในขณะที่กำลังจะนั่งลงบนเก้าอี้ สตรีน้อยก็ต้องตกใจ
ว้าย!
หลงอี้หลิงได้เข้ามาช้อนตัวนางอุ้มขึ้นไปวางลงบนเตียงผืนใหญ่ฝั่งด้านใน และทิ้งตัวลงบนเตียงข้างกายนางอย่างรวดเร็ว
ฟ่งหลันหลั่นมีหรือจะยอมนอนร่วมเตียงกับบุรุษแปลกหน้าที่ไม่รู้จัก เพราะนั่นคือเรื่องอันตรายยิ่งนัก หากไม่ระวังมีหวังต้องพลาดพลั้งเสียทีแน่
นางจึงพยายามจะปีนข้ามตัวเขาเพื่อลุกออกจากเตียง
ทั้งสองออกแรงยื้อยุดขัดขืนกันอยู่ครู่ใหญ่
แต่สุดท้ายสตรีน้อยก็พ่ายแพ้ต่อพละกำลังของบุรุษ แถมเขายังอ่าน ทุกการเคลื่อนไหวของนางออกได้อย่างง่ายดาย
ตอนนี้แม่ทัพหนุ่มกำลังนอนโอบกอดรัดร่างอรชรไว้ในอ้อมแขนอยู่บนเตียงนอนอย่างแนบแน่น พร้อมกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงเข้มดุดัน
"ถ้าเจ้าไม่อยากนอนนิ่ง ๆ พวกเราจะเล่นสนุกนับเดือนนับดาวและต่อจากนั้นก็ร่วมอภิรมย์กับข้าต่อก็ได้นะ ข้าไม่ถือ"
ทั้ง ๆ ที่เป็นคำกล่าวประชดประชันจากเขาแต่กลับแฝงน้ำเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ไว้ด้วย
แม้นว่าฟ่งหลันหลั่นจะมองเห็นหน้าของเขาไม่ชัดเจน แต่สถานการณ์ของนางตอนนี้มิสามารถจะขัดขืนสิ่งใดได้
แผงอกหนาและกำยำที่ดวงหน้าของนางซุกอยู่ ผนวกกับจมูกที่สัมผัสได้กลิ่นกายและความอบอุ่นของบุรุษผู้นี้ มันทำให้ความรู้สึกของสตรีน้อยในวัยแรกแย้มหวั่นกลัวและตื่นตะลึงในใจยิ่งนัก
นางได้แต่นอนตัวแข็งทื่อและไม่พูดจาสิ่งใดต่อ ราวกับนั่นคือคำตอบ
น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มที่กล่าวออกมาดังไกลออกไปถึงข้างนอกห้อง แม้แต่เข่อลั่วคนสนิทได้ยินเช่นนั้น ก็ถึงกับตาลุกโพลงขึ้นและหันหลังขวับมองเข้าไปในห้องด้านในทันที
"นายน้อยถูกใจแม่นางคนนี้จริง ๆ อย่างกระนั้นหรือ ข้าก็นึกว่าเขาจะไม่ชอบสตรีเสียอีก ถ้าเหล่าฮูหยินรู้เรื่องนี้คงดีใจมากเป็นแน่แท้"
เข่อลั่วซึ่งกำลังคอยคุ้มกันภัยให้กับนายของตนอยู่หน้าห้อง
ณ เพลานี้เขากับดูมีความสุข ยืนน้อยยิ้มใหญ่อย่างตื่นเต้นกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในห้องทางด้านหลัง จินตนาการในหัวได้เตลิดไปไกลเกินกว่าความเป็นจริงมากยิ่งนัก
พบกันครั้งแรก คือ บังเอิญ
พบกันครั้งที่สอง อาจเป็นเวรกรรมที่ตามติดกันมา
แต่หากพบกันอีกคราในครั้งที่สาม คงต้องมิแคล้ว มีวาสนาสัญญาผูกพันต่อกันในชาติภพ
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๗ หาเรื่องใส่ตัว

หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นที่หอมู่ต๋า ในช่วงที่มู่เซียวหลานไม่อยู่ ฟ่งหลันหลั่นยื่นมือเข้าช่วยแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าให้หอมู่ต๋าได้ร้อนพ้นจากความเดือดร้อนในครั้งนี้
เหตุการณ์ในค่ำคืนนั้นจึงพัวพันลากยาวมาจนถึงเช้าของอีกวัน และได้ทำให้แผนการเดินทางของมู่เซียวหลานที่วางไว้ต้องถูกเลื่อนออกไป
ฟ่งหลันหลั่นจึงได้ขอแยกตัวกลับไปหาตาเฒ่าของนางที่กระท่อมกลางป่า เพื่อให้หายกังวลก่อนที่จะออกเดินทาง และในขณะที่นางกำลังเดินอยู่บนเส้นทางกลางป่าโปร่ง เพื่อมุ่งหน้ากลับไปยังกระท่อมก็ได้เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น
กลางป่าโปร่งนอกเมืองจิ่ว
เสียงของอาวุธหลายชนิดกำลังกระทบกระทั่งกัน ดังลอยแว่วตามสายลมมาในระยะไกล จากทางชายป่าด้านหน้าที่สตรีน้อยกำลังจะเดินผ่านไป
ด้วยความสงสัยแปลกใจ นางจึงรีบรุดฝีเท้าเพื่อไปดูให้เห็นกับตา ว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นกันแน่
และภาพที่ฟ่งหลันหลั่นเห็น คือขบวนเดินทางรถม้าคันใหญ่ดูหรูหรา มีชายฉกรรจ์มากฝีมือคุ้มกันหลายคนและพวกเขากำลังถูกกลุ่มคนชุดดำปิดบังอำพรางใบหน้าเข้าโจมตี
ต่างฝ่ายต่างใช้อาวุธในมือต่อสู้ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดเลือดสาด
ถัดไปเล็กน้อย ม้าสองตัวซึ่งถูกผูกเทียมติดอยู่กับรถม้ากำลังอยู่ในอาการตื่นตระหนกส่งเสียงร้องตกใจเป็นอย่างบ้าคลั่ง
"โจรป่าพวกนี้ชักจะเอาใหญ่ มาดักปล้นชาวบ้านอีกแล้วงั้นรึ แต่ดูจากลักษณะของรถม้าคันนั้นแล้วน่าจะไม่ใช่ขบวนเดินทางของชาวบ้านทั่วไป เอาไงดี...ตาเฒ่าสั่งไว้ว่าห้ามยุ่งเรื่องของคนอื่นโดยไม่จำเป็นด้วยสิ"
ฟ่งหลันหลั่นยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ และคิดสับสน สองจิตสองใจว่าจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนกลุ่มนั้นดีไหม แต่พอนึกถึงคำที่ท่านตาของตัวเองได้ย้ำเตือนไว้ นางจึงตัดสินใจได้ว่าควรทำเช่นไร
"...ช่างเถอะ ดูจากกระบวนท่าที่ใช้ ฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาดีกว่าเราเสียอีก โจรป่าไม่กี่คน คงจะไม่คณามือนักหรอก"
สตรีน้อยตัดสินใจที่จะไม่เข้าไปยุ่งในปัญหาของผู้อื่นตามที่ตาเฒ่าของนางสอน แต่ในขณะที่กำลังจะเดินออกจากเส้นทางนั้น เพื่อเลี่ยงไปทางชายป่าด้านข้าง
ม้าสองตัวที่ผูกเทียมกับรถม้าก็เกิดอาการตื่นตระหนกหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ฮี้!ฮี้!...
พวกมันร้องเสียงดังตื่นกลัว พร้อมกับยกขาหน้าทั้งสองขึ้นพร้อมกัน
เมื่อเกือกม้ากระทบลงบนพื้นอีกครั้ง พวกมันก็ออกตัววิ่งพุ่งตรงไปทางด้านหน้าอย่างบ้าคลั่งและรวดเร็ว
"แย่แล้ว อันตราย! ทางนั้นมีหน้าผาอยู่ด้วยสิ"
สีหน้าและแววตาที่มองตามหลังรถม้าของสตรีน้อยแสดงออกถึงความตกใจและกังวลอย่างชัดเจน
เมื่อนางคิดได้เช่นนั้นก็ไม่รอช้า รีบหันตัวขวับพร้อมกับใช้วิชาตัวเบาที่มีอยู่ติดตัวเพียงน้อยนิด พยายามพุ่งตัวลอยเพื่อให้ทันเจ้าม้าพวกนั้นก่อนจะสายเกินไป
เหมือนว่าสวรรค์ยังเข้าข้างอยู่บ้าง ฟ่งหลันหลั่นลอยตัวเหยียบลงบนหลังคารถม้าได้แม่นยำ สายตาก็เพ่งมองไปทางด้านหน้าเพื่อประเมินสถานการณ์และทิศทางของม้าที่กำลังวิ่งไป
"ชิ! ให้มันได้อย่างนี้สิน่า ข้าเพิ่งกินอิ่มมาแท้ ๆ ต้องออกแรงเหนื่อยอีกแล้วเหรอเนี่ย"
สตรีน้อยกล่าวคำสบถออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเอี้ยวตัวและกระโดดลงไปทางด้านหลังของรถม้า
ฝ่าเท้าเล็กคู่นั้นแตะลงพื้นดิน สองขายืนหยัดอย่างมั่นคง
ฟ่งหลันหลั่นรีบยื่นมือไปจับตรงตำแหน่งของคานใต้ท้องรถม้า พร้อมกับใช้กำลังที่มีทั้งหมดออกแรงดึงอย่างไม่รีรอ
ครืด...
ฝ่าเท้าคู่น้อยลากยาวไปบนพื้นตามแรงดึงของรถม้า เกิดฝุ่นดินลอยฟุ้งขึ้นตามหลังมากมาย
อึ๊บ!
ดวงหน้าของสตรีน้อยเริ่มแดง แถมยังมีเม็ดเหงื่อจำนวนมากมายเริ่มผุดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่ไหว! รถม้าคันนี้ใหญ่และหนักเกินไป แถมเจ้าม้าหนุ่มสองตัวนั้นก็มีพละกำลังเกินกว่าที่เราจะต้านทานได้ เราคงต้องคิดหาวิธีอื่น"
แน่ละ ฟ่งหลันหลั่นเป็นเพียงตัวเล็กหญิงสาวรูปร่างบอบบาง แถมเพิ่งเข้าสู่วัยบุปผาแรกแย้ม แม้นางจะมีวิชายุทธ์อยู่บ้างแต่ก็หาใช่ยอดฝีมือ ไฉนเลยจะสู้กำลังของเจ้าม้าหนุ่มวัยกำยำสองตัวที่กำลังตื่นตระหนกได้อย่างไรกัน
ทางด้านเหล่าผู้คุ้มกันซึ่งกำลังต่อสู้อยู่กับพวกโจรป่าอย่างดุเดือด
พอคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าเห็นว่ารถม้าของพวกตนวิ่งพุ่งตรงไปยังทางข้างหน้าอย่างรวดเร็วโดยไร้ซึ่งคนบังคับ เขาจึงต้องรีบจัดการสยบคู่ต่อสู้ข้างหน้าให้เร็วที่สุด พร้อมกับตะโกนบอกลูกน้องเสียงดัง
"ทางนี้ข้าจะจัดการเอง พวกเจ้ารีบไปช่วยนายหญิงก่อนเร็วเข้า!..."
แต่ทว่าทุกคนก็กำลังติดพันการต่อสู้ไม่ต่างจากตัวเขา ณ เวลานี้ไม่มีใครสามารถสะบัดคู่ต่อสู้ได้หลุดได้สักคน
หัวหน้าขบวนคุ้มกันมัวพะวงกับรถม้าของนายหญิงมากเกินไป และฝ่ายศัตรูก็มีจำนวนคนเยอะกว่า ทำให้เขาดันพลาดท่าถูกคมดาบเข้าที่ต้นแขนและตามลำตัวหลายแห่ง จนลูกน้องคนอื่น ๆ ต้องรีบพากันเข้ามาช่วยเหลือ
ทันใดนั้นเอง เสียงควบฝีเท้าของม้าหนุ่มหลายตัวกระแทกลงกับพื้น อีกทั้งน้ำเสียงอันดุดันและทรงพลัง ดังแว่วคู่กันมาแต่ไกล
กุบกับ! กุบกับ!
ย่า! ย๊า!
ฟิ้ว!  ฟิ้ว!   ฟิ้ว!   ฟิ้ว! ....
ลูกธนูหลายดอกถูกยิงมาจากทางในระยะไกลจากทุกทิศทุกทาง พุ่งจู่โจมเข้าใส่ร่างของกลุ่มโจรป่าอย่างแม่นยำ
เข่อลั่ว ทหารนายกองลูกน้องคนสนิทควบม้ามุ่งหน้ามาถึงที่เกิดเหตุก่อนเจ้านาย เขาได้สำรวจมองไปรอบอย่างรวดเร็ว และตะโกนบอกกลับไปด้วยน้ำเสียงตกใจ
"นายน้อย พวกเขาคือคนที่ข้าสั่งให้คอยคุ้มกันเหล่าฮูหยิน ขอรับ"
หลงอี้หลิง แม่ทัพหนุ่มผู้เกริกเกรียงไกร ท่าทางองอาจกล้าหาญและสง่างาม นัยน์ตาสีนิล แววตาคมกริบ ใบหน้าดุดัน ควบม้าศึกสีดำทมิฬตัวใหญ่มาหยุดลงท่ามกลางการต่อสู้ที่ยังคงดำเนินอยู่
จังหวะนั้นเอง ม้าสองตัวที่ผูกติดเทียมรถม้าและฟ่งหลันหลั่นกำลังพยายามจะหยุดมัน ได้ส่งร้องร้องดังขึ้นมา
ฮี้ฮี้ฮี้!!!
หลงอี้หลิงหันขวับไปมองตามเสียงนั้นด้วยแววตาวิตกกังวล ก่อนที่จะหันกลับมาสั่งเข่อลั่วด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"รีบช่วยคนก่อน!"
ทั้งสองเข้าปะทะกับกลุ่มโจรป่าอย่างรวดเร็ว และเห็นได้ชัดเจนว่าฝีมือของทั้งคู่นั้นดูเหนือชั้นมาก เพราะใช้เวลาเพียงไม่นานพวกเขาก็จัดการกับคนร้ายได้สำเร็จ
ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ซึ่งนางได้ออกแรงทั้งหมดที่มีพยายามจะหยุดรถม้าไว้
แต่ก็ไม่อาจต้านทานพละกำลังของม้าหนุ่มสองตัวได้
ในขณะที่สตรีน้อยกำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งตรงหน้า เพื่อหวังจะช่วยคนและม้าให้เร็วที่สุด ทำให้ไม่มีเวลาสนใจสิ่งอื่นรอบตัว
ทันใดนั้นเอง ลูกศรคันหนึ่งถูกยิงมาจากระยะไกล โชคดีที่ธนูแค่ถากโดนท่อนแขนส่วนบนของนางเท่านั้น
ฉึก!
ช่วงเวลาคับขันยังต้องมาได้รับบาดเจ็บ ทางข้างหน้าก็เป็นหน้าผาด้วย ตอนนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่มีเวลาเหลือมากแล้ว นางต้องคิดใช้วิธีอื่นเพื่อช่วยเหลือคนด้านในให้เร็วที่สุด
สตรีน้อยจึงตัดสินใจกระโดดขึ้นบนหลังคาของรถม้า และวิ่งไปทางดานหน้าและกระโจนลงไปนั่งตรงตำแหน่งที่นั่งของคนบังคับรถม้าอย่างรวดเร็ว
สองมือก็คว้าหมับดึงเชือกผูกเทียมหลังม้าเข้าหาตัวอย่างสุดแรง สองขาก็เหยียดตรงดันไปทางด้านหน้าในเวลาเดียวกัน
กรี๊ด!
สตรีผู้หนึ่งกรีดร้องตื่นตระหนก
"นายหญิง...จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ ม้าวิ่งเร็วขนาดนี้ ท่านแม่ทัพคงจะตามมาช่วยพวกเราไม่ทันแน่เลยเจ้าค่ะ"
ฟังดูจากน้ำเสียงแหบแห้งสั่นเครือของผู้ที่กำลังพูดคุยอยู่กับใครบางคน ดูนางค่อนข้างจะมีอายุพอสมควร ซึ่งเสียงนั้นดังมาจากด้านในหลัง ผ้ากั้นของรถม้า
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ยินเสียงของผู้เป็นนายหญิงตอบ
ฟ่งหลันหลั่นก็ตะโกนบอกคนข้างในเสียงดัง
"พวกท่านอย่าเพิ่งตื่นตระหนก ตั้งสติและใจเย็นลงกันก่อน ตอนนี้ข้ากำลังพยายามหาทางหยุดรถม้าเพื่อช่วยพวกท่านอยู่"
ในขณะที่กล่าว นางก็ออกแรงเพิ่มไปยังฝ่ามือทั้งสองข้างและดึงเชือกเข้าหาตัวสุดกำลังเพื่อหวังจะหยุดการเคลื่อนไหวของเจ้าม้าที่กำลังบ้าคลั่งทั้งสองตัว
ทว่าคำพูดนั้นของสตรีแปลกหน้า หาได้ทำให้สตรีในรถม้าสองนางหายตื่นตระหนกตกใจกลัวไม่
ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเป็นตายเช่นนี้ ใครเล่าจะสงบใจลงได้
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๘ สถานการณ์คับขัน

ย๊ากซ์!!!
ฟ่งหลันหลั่นออกแรงเพิ่มไปยังฝ่ามือทั้งสองข้างและดึงเชือกเข้าหาตัวอย่างสุดกำลัง เพื่อหวังจะหยุดการเคลื่อนไหวของเจ้าม้าที่กำลังบ้าคลั่งทั้งสองตัว
อ๊าช!
แรงจากการเสียดสีของเชือกเส้นหนาในตอนที่ดึงนั้น ทำให้เกิดบาดแผลฉกรรจ์ขึ้นบนฝ่ามือน้อยทั้งสองข้างของสตรีน้อย
"โดนเชือกบาดมือจนได้ มีแผลกลับบ้านเยอะแบบนี้ มีหวังโดนตาเฒ่าลงโทษหนักแน่ ๆ" ถึงปากของสตรีน้อยจะบ่นพึมพำพูดถึงแผลที่กับเกิดขึ้น และพานคิดถึงตาเฒ่าของตน แต่สายตาของนางก็ยังคงจับจ้องมองทางด้านหน้าเขม็ง
เมื่อคำนวณระยะห่างจากสายตาที่เห็น ตอนนี้นางคงต้องรีบตัดสินใจทำบางอย่าง มิฉะนั้นคงจะไม่ทันการณ์
"แย่ละสิ! อีกไม่ถึงยี่สิบจั้ง[1] ก็จะเป็นหน้าผาแล้ว เราคงต้องรีบหาทางช่วยคนลงจากรถม้าให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยกลับมาช่วยเจ้าพวกนี้ทีหลัง มิเช่นนั้นคงได้ตายกันทั้งหมดนี่เป็นแน่"
เมื่อนางตัดสินใจเช่นนั้น จึงออกแรงดึงเชือกมาผูกติดไว้กับคานตรงข้อต่อจุดเชื่อมโยงระหว่างตัวม้าและเพลาของรถม้าอย่างยากลำบาก เพราะแรงเหวี่ยงของรถม้าที่เหวี่ยงคลอนแคลนไปมาตลอดเวลา
หลังจากที่สตรีน้อยได้มัดเชือกเส้นคู่นั้นอย่างแน่นหนาดีแล้ว นางจึงหันขวับเปิดผ้ากั้นออกและกลับเข้าไปตัวรถม้าอย่างไม่รีรอ
พอเข้าไปนั่งด้านในรถม้า ฟ่งหลันหลั่นได้พบกับสตรีสูงวัยสองคน
ผู้หนึ่งสวมใส่อาภรณ์สวยหรูมีการตัดเย็บประณีตดูราคาแพง แต่งกายคล้ายหญิงสูงศักดิ์กำลังนั่งอยู่ด้วยท่วงท่าสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีตื่นตระหนก และดูใจเย็น มีสติดีมาก
ต่างจากหญิงสูงวัยอีกคนซึ่งนั่งอยู่ม้านั่งด้านข้าง และน่าจะเป็นผู้ติดตามเพราะการแต่งตัวนั้นต่างจากคนแรก นางมีสีหน้าซีดเผือดดูตื่นตระหนกตกใจยิ่งนัก โดยมือทั้งสองข้างเกาะฝาผนังเอาไว้แน่น ร่างกายที่กำลังสั่นเทาอยู่ มองไม่ออกเลยว่าเป็นเพราะแรงสั่นไหวของรถม้าหรือเป็นเพราะความกลัวที่เกิดขึ้นของหญิงชราผู้นี้
[1] 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร
หญิงชราผู้ติดตามของหญิงสูงศักดิ์เอ่ยถามสตรีน้อยผู้ที่เปิดผ้าม่านเข้ามาด้วยนำเสียงไม่เป็นมิตร ดวงตาฉายแววหวาดกลัว "เจ้าเป็นผู้ใดกัน เหตุใดถึงบังอาจกล้ามาทำร้ายพวกเราเยี่ยงนี้"
ฟ่งหลันหลั่นไม่ได้สนใจในคำถามนั้น สิ่งเดียวที่นางต้องการในตอนนี้ คือช่วยคนออกไปจากรถม้านี้อย่างปลอดภัยให้เร็วที่สุด
"ขออภัยท่านผู้อาวุโสทั้งสองที่ล่วงเกิน ข้าหามิได้มีเจตนาร้าย แต่ เพลานี้ช่างเป็นสถานการณ์ที่เร่งด่วนยิ่งนัก จึงจำเป็นต้องเสียมารยาทบุกเข้ามาในรถม้าของพวกท่าน เพียงเพื่อต้องการช่วยคน"
ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเยี่ยงนี้ สตรีน้อยยังคงรักษามารยาทและบอกกล่าวทักทายบุคคลที่เป็นผู้อาวุโสกว่าถึงเจตนาของตน
ใบหน้าสุขุมของฮูหยินเฒ่าดวงตาคมนิ่ง นั่งมองสตรีตรงเบื้องหน้าอย่างอ่อนโยน และกล่าวขึ้นกับผู้มาเยือนด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแต่ทรงพลัง
"แม่นางน้อยไม่ต้องมากพิธี ตอนนี้บนรถม้าอันตรายยิ่งนัก เจ้ารีบลงไปเสียเถิด มิเช่นนั้นเจ้าคงไม่แคล้วจะต้องประสบภัยร้ายและได้รับบาดเจ็บไปด้วยอีกคน"
ฟ่งหลันหลั่นจ้องหน้าอีกฝ่ายและนับถือฮูหยินเฒ่าผู้นี้จากใจ 'อาวุโสหญิงผู้นี้ แม้มีภัยรอยู่ตรงเบื้องหน้า แต่กลับยังดูสงบนิ่งและไม่ต้องการให้ผู้อื่นเดือดร้อนไปด้วย ช่างน่านับถือเสียจริง ๆ'
ฟ่งหลันหลั่นยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็งที่จะทำตามคำบอกกล่าวของผู้เป็นเจ้าของรถม้า
"ขออภัย ข้าคงไม่สามารถทำตามที่ท่านผู้อาวุโสต้องการได้ ห่างออกไปด้านอีกไม่ถึงยี่สิบจั้ง มีหน้าผาสูงชันตั้งอยู่"
และนางยังกล่าวร่ายยาวบอกถึงภัยร้ายตรงหน้าแก่พวกเขาทั้งสองคน "และหากเจ้าม้าคลั่งสองตัวนี้ควบฝีเท้าไปถึงที่นั่นเมื่อไร มันคงจะพาทุกคนร่วงตกลงไปใต้เหวลึกจนร่างกายแหลกเหลวและอาจไม่เป็นชิ้นดี ฉะนั้นพวกท่านทั้งสองคงต้องลงไปจากรถม้าเสียเดี๋ยวนี้"
หญิงชราผู้ติดตามได้ยินเช่นนั้น จึงเกิดอาการตื่นตระหนก อกสั่นขวัญหายยิ่งกว่าเดิม
"หน้าผาสูงชันอย่างกระนั้นหรือ!"
ผู้รับใช้หันขวับมองหน้าหญิงชราสูงศักดิ์ด้านข้าง "นายหญิง ลำพังตัวข้า แม้ตายก็ไม่เสียดายชีวิต แต่ข้าจะไม่ยอมให้เรื่องร้าวนั้นเกิดขึ้นกับท่านอย่างเด็ดขาด"
ถึงผู้ติดตามจะหวาดกลัวต่อภัยตรงหน้ามากแค่ไหน นางก็ยังมีความจงรักภักดีต่อนายของตน เมื่อกล่าวเช่นนั้นกับนายหญิงของตนเรียบร้อย นางจึงได้เบนสายตาไปยังสตรีแปลกหน้า
"แม่นางน้อย ไม่ต้องสนใจข้า แต่ได้โปรดช่วยนายหญิงของข้าด้วยเถิด" ผู้ติดตามกล่าวอ้อนวอนร้องขอฟ่งหลันหลั่นอย่างนอบน้อม ทั้งที่ก่อนหน้ายังตั้งท่าไม่เป็นมิตรและดูหวาดกลัวต่อนางอยู่เลย
ผู้เป็นนายหญิงซึ่งนั่งนิ่งอย่างสุขุมอยู่นาน กลับตวาดเสียงดังใส่นางผู้ติดตามของตนอย่างดุดัน
"ยายเมิ่ง เลิกพูดจาไร้สาระเสียที ข้าจะรักตัวกลัวตายและทิ้งเจ้าไว้คนเดียวได้เยี่ยงไรกัน หากวันนี้พวกเราจะต้องจบชีวิตลง มันก็เป็นเพราะสวรรค์ลิขิตไว้แล้ว"
พร้อมกับหันไปมองหน้าสตรีน้อย แววตาฉายความเด็ดเดี่ยวอย่างชัดเจน
"แม่นางน้อยท่าน พวกเรามิได้รู้จักกันมาก่อน แต่ข้าก็รู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของเจ้ามากที่คิดช่วยเหลือ หากแต่ชีวิตคนเรามีค่ายิ่งนัก อย่าได้เอามาทิ้งลงที่นี่เพื่อยายแก่วัยไม้ใกล้ฝั่งอย่างพวกข้าเลย จงรีบลงไปจากรถม้าคันนี้เสียเถิด ก่อนที่มันจะไม่ทันการณ์" ฮูหยินเฒ่าได้กล่าวอย่างจริงใจกับสตรีน้อยผู้ที่ตั้งใจมาช่วยเหลือตน
สตรีน้อยตอบสวนอาวุโสหญิงทั้งสองด้วยน้ำเสียงเข้ม แววตาฉายแววมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ "ขอท่านทั้งสองได้โปรดเชื่อใจในตัวข้า วันนี้จะไม่มีผู้ใดต้องตายที่นี่ทั้งนั้น"
ฮ่าฮ่าฮ่า...
จู่ ๆ ฮูหยินเฒ่าก็หัวเราะร่าขบขันชอบใจขึ้นท่ามกลางสถานการณ์คับขัน
"ยายเมิ่ง! เห็นทีเราสองคนได้มาเจอกับเด็กหัวดื้อเพิ่มอีกคนเสียแล้วกระมัง"
ฟ่งหลันหลั่นเลิกคิ้วสูงขึ้นให้กับคำกล่าวนั้นของฮูหยินเฒ่าอย่างแปลกใจ
และทันใดนั้นอาวุโสหญิงผู้ที่กำลังหัวเราะร่าชอบใจอยู่ก็ได้เปลี่ยนสีหน้าเคร่งเครียดลงอย่างฉับพลัน
"ทว่าม้าหนุ่มพยศทั้งสองตัวกำลังควบฝีเท้าอย่างตื่นตระหนกด้วยความบ้าคลั่ง และกำลังพาพวกเราพุ่งตรงไปทางหน้าผาสูงชันด้านหน้า ดังนั้นแม่นางน้อยคิดจะพาพวกเราลงไปจากรถม้าได้ด้วยวิธีใดกันรึ"
สตรีอาวุโสย้อนถามอย่างใจเย็นและมีสติ เพราะด้วยความเร็วของม้าที่กำลังควบฝีเท้าอยู่ ช่างมองไม่เห็นหนทางนั้นเอาเสียเลย
ฟ่งหลันหลั่น นิ่งเงียบและฉุกคิดตามคำถามนั้นอยู่ครู่หนึ่ง
เพียงครู่ต่อมา สตรีน้อยก็เอี้ยวตัวไปเปิดผ้าม่านหน้าต่างด้านข้างและกวาดสายตามองรอบนอกตัวรถม้าอย่างรวดเร็ว
มินานนางก็หันขวับกลับเข้ามาหาสตรีสูงวัยทั้งสองคน ซึ่งกำลังนั่งมองตามหลังอยู่อย่างสงสัย
ฟ่งหลันหลั่นเผยรอยยิ้มสดใสขึ้นบนใบหน้างามน่ารักเหมือนนางจะคิดอะไรออก "ง่ายนิดเดียว พวกเราก็แค่กระโดดลงไปจากรถม้าคันนี้น่ะสิ"
หญิงชราผู้ติดตามได้ยินคำกล่าวนั้นของสตรีน้อยถึงกับย้ำถามด้วยอาการตกใจหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิม
"แม่นางน้อยกล่าวว่ากระไรนะ เจ้าบอกว่าให้พวกเรากระโดดลงไปจากรถม้าที่กำลังเคลื่อนตัวด้วยความรวดเร็วนี้อย่างนั้นรึ!"
"ใช่! พวกท่านฟังไม่ผิดหรอก" ฟ่งหลันหลั่นยิ้มแฉ่งยืนกรานคำตอบเดิม
ส่วนฮูหยินเฒ่ากลับดูนิ่งสงบอยู่เช่นนั้น และพอได้ยินวิธีช่วยเหลือของสตรีน้อยที่กล่าวออกมา แม้จะเพิ่งพบหน้ากันแต่นางดูเหมือนว่าจะมีความชอบใจตัวสตรีผู้นี้อยู่ในที
"ได้! วันนี้ข้าจะยอมเชื่อใจคนแปลกหน้าเช่นเจ้าดูสักครา" ฮูหยินเฒ่าตอบตกลงมั่นเหมาะอย่างหนักแน่น
"ไม่ได้นะเจ้าคะนายหญิง มันอันตรายมาก พลาดพลั้งไปท่านอาจจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนแข้งขาหักได้ และข้าจะอธิบายต่อนายน้อยได้เยี่ยงไรกัน"
ผู้ติดตามรีบกล่าวทัดทานการตัดสินใจของนายหญิงของตนอย่างกังวล
ฟ่งหลันหลั่นไม่มีเวลามาคิดหรือสนใจถึงความเสี่ยงเหล่านั้นตามที่ หญิงชราผู้ติดตามกำลังวิตกกังวลอยู่ในตอนนี้ และเมื่อจับจังหวะการเคลื่อนไหวของม้าพยศสองตัวทางด้านนอกได้ ว่าตอนนี้พวกมันเริ่มอ่อนแรงฝีเท้าลงแล้ว นางก็ไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสนั้นลงมือช่วยคนทันที
กึก กึก!
สตรีน้อยใช้เท้าถีบไปยังฝาผนังไม้ด้านข้างของตัวรถม้าอย่างแรง จนมันลอยกระเด็นปลิวออกไปไกล ตามความเร็วของการเคลื่อนตัวของรถม้าที่มีในขณะนี้ ทำให้กระแสลมหวนได้พัดตีวนกลับเข้ามาใส่สตรีทั้งสามทันที
สตรีสูงวัยทั้งสองมองหน้ากันอย่างฉงนใจ แต่ไม่ทันที่จะมีใครได้เอ่ยถามสิ่งใด สตรีน้อยก็หันหน้ากลับมายังพวกนาง
"ถ้าพวกท่านรู้สึกกลัวก็จงหลับตาซะ!"
ซึ่งหญิงชราผู้ติดตามนั่งตะลึงงุนงงและมีสีหน้าซีดขาวเช่นเดิม ส่วนผู้เป็นนายหญิงยังคงวางนิ่งสุขุม ไม่มีท่าทีเกรงกลัวต่ออันตรายตรงหน้า
แม้ว่าสตรีสูงวัยทั้งสองนางจะไม่รู้ว่าแม่นางน้อยผู้นี้จะช่วยพวกตนยังไง แต่มีทางเดียวคือต้องเชื่อใจและทำตามที่นางบอกเท่านั้น
ผู้ติดตามนั่งตัวสั่นเทาจับแขนนายหญิงของตนเอาไว้มั่น และเปลือกตาของทั้งคู่ปิดลงตามที่สตรีน้อยบอก นาทีนี้อาวุโสหญิงทั้งสองทำได้แค่ตั้งสติและสวดภาวนาในใจขอให้ทุกคนปลอดภัย
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวมั่นใจ "ขออภัยท่านทั้งสองด้วย!"
ทันใดนั้นเอง
ในจังหวะที่ม้าทั้งสองตัวผ่อนแรงควบฝีเท้าลง พวกนางก็ถูกฟ่งหลัน-หลั่นผลักให้ตกลงไปจากรถม้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่มีสัญญาณแจ้งเตือนคน ทั้งคู่เลยสักนิด
พลั่ก!
"ว้าย!"
ผู้ติดตามร้องเสียงดังลั่นป่าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
โชคดีที่ชายป่าด้านข้างตรงจุดที่พวกนางตกลงไปนั้น มีหญ้าขึ้นปกคลุมหนาแน่น จึงทำให้ทั้งสองไม่น่าจะได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก
เมื่อผู้ติดตามลืมตาขึ้นและพบว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่และปลอดภัยดี นางจึงรีบหันขวับ มองซ้ายแลขวาเพื่อค้นหานายหญิงของตนอย่างห่วงใย
"นายหญิงท่านปลอดภัยดีไหมเจ้าคะ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่" ผู้ติดตามรีบลุกขึ้นเดินไปหานายหญิงของตนพร้อมกับสำรวจตามร่างกายด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
ผู้เป็นนายหญิงวางมือลงบนหลังมือของผู้ติดตามและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งสุขุม
"ยายเมิ่งตั้งสติและสงบใจลงก่อน อย่าได้กังวลไป ข้าไม่เป็นไร แต่แม่นางน้อยผู้นั้นดูท่าคงจะไม่พ้นภัยเป็นแน่..." น้ำเสียงและแววตาของนายหญิงเฒ่าผู้นั้นแสดงออกชัดเจนว่ากำลังกังวลใจกับความปลอดภัยของผู้ที่มาช่วยเหลือ
เมื่อกล่าวจบฮูหยินเฒ่าก็ชะเง้อคอยาวมองตามหลังรถม้าของตนอย่างไม่วางตา
จังหวะนั้นเอง ฟ่งหลันหลั่นก็ได้ตะโกนดังกลับมาหาสตรีสูงวัยทั้งคู่อย่างฉะฉานมั่นใจ
"ผู้อาวุโสทั้งสองช่วยรออยู่ตรงนั้นสักครู่ อีกไม่นานคนของพวกท่านคงจะตามมาช่วย โปรดรักษาตัวด้วย!"
เมื่อกล่าวกับคนทั้งสองจบ ฟ่งหลันหลั่นก็หันกลับมาสนใจในสถานการณ์ตรงหน้าที่กำลังเผชิญอยู่ต่อมุ่งมั่นเพื่อหวังจะช่วยม้าหนุ่มพยศสองตัวนี้ให้พ้นภัยเช่นกัน
นางพยายามออกแรงทั้งหมดที่มีอีกครั้ง เพื่อดึงเชือกในมือเข้าหาตัว ก่อนที่เจ้าม้าบ้าคลั่งสองตัวนี้จะพาทั้งตัวมัน นางและรถม้าร่วงลงไปตรงหน้าผา ซึ่งห่างออกไปอีกไม่กี่จั้งเท่านั้น[1]
[1] 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๙ สตรีแปลก ผู้ที่ยื่นมือมาช่วยเหลือ

ทางด้านหลงอี้หลิง ก็ได้เร่งฝีเท้าม้าไล่หลังจนตามมาทัน และมองเห็นเหล่าฮูหยิน ย่าของเขาและคนสนิทของนางยืนอยู่ตรงป่าหญ้าข้างทางตรงด้านหน้า
ย่าห์!
เขาจึงเร่งควบม้า และทันทีที่ถึงตัวพวกนางเขากระโดดลงจากหลังม้าได้ ก็รีบวิ่งเข้าไปสำรวจร่างกายของทั้งสองและสอบถามอย่างห่วงใย
สตรีทั้งสองนางดูร่างกายปกติไร้ซึ่งบาดแผลใด ๆ มีเพียงผู้ติดตามซึ่งยังคงอาการตื่นตระหนกตกใจตัวสั่นเทาและสีหน้าซีดเผือดอยู่ไม่หาย
"ท่านย่า! ยายเมิ่ง! ขออภัยที่หลานมาช่วยช้า ท่านทั้งสองปลอดภัยดีหรือไม่และได้รับบาดเจ็บตรงไหนกันไหม แล้วเหตุใดถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ได้กัน"
น้ำเสียงและแววตาของเขา แสดงออกถึงความห่วงใยและความเคารพในตัวสตรีสูงวัยนี้คู่นี้เป็นอย่างมาก
สตรีสูงวัยผู้ทรงสง่ากุมมือแม่ทัพหนุ่มไว้แน่นและกล่าวกับอย่างอ่อนโยน "พวกย่าไม่เป็นไร แต่อี้หลิง.." แม้สีหน้าจะดูนิ่งสุขุมแต่แววตาของนางยังคงรู้สึกเป็นห่วงสตรีน้อยเป็นอย่างมาก
หญิงชราผู้ติดตามมองตามหลังรถม้าด้วยสายตาละห้อย และกล่าวถึงคนที่ยังอยู่บนรถม้าคันนั้นอย่างกังวลและรู้สึกผิดในใจ
"ป่านนี้แม่นางน้อยผู้นั้นจะกระโดดลงจากรถม้าได้หรือยังนะเจ้าคะ ปากก็บอกพวกเราเองแท้ ๆ ว่าทางด้านหน้าเป็นหน้าผาสูงชัน แต่ตัวนางกลับช่วยเหลือพวกเราก่อน ไม่รู้ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใครกัน ถึงได้อาจหาญไม่กลัวตายถึงเพียงนี้"
พอได้ฟังคนของตนกล่าวขึ้นมาเยี่ยงนั้น ฮูหยินเฒ่ายิ่งเกิดความกังวลใจในความปลอดภัยของผู้มีพระคุณ จึงหันไปทางหลายชายสุดที่รัก จ้องตาเขาเขม็งและกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อี้หลิง! ย่าคิดว่าสตรีน้อยผู้นั้นคงต้องการที่จะหยุดรถม้านั่นไว้ให้ได้เพื่อช่วยเหลือพวกม้าเหล่านั้น ก่อนที่จะตกลงไปยังหน้าผาสูงชันด้านหน้า ดังนั้นเจ้าจงรีบไปช่วยคนเร็วเข้า!"
"หน้าผางั้นหรือขอรับ ?"
แม่ทัพหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิดตามคำบอกกล่าวจากย่าของตนกล่าวอยู่ครู่หนึ่ง
"ถ้าเช่นนั้นพวกท่านทั้งสองยืนอยู่รอตรงนี้สักครู่ มินานเข่อลั่วก็คงจะตามมาทัน เดี๋ยวเขาจะพาพวกท่านกลับไปยังที่พักอย่างได้ปลอดภัยแน่นอน"
ฮูหยินเฒ่าพยักหน้าตอบรับอย่างสุขุม "ไม่ต้องเป็นห่วงเราสองคน เจ้ารีบไปช่วยคนเถิด เดี๋ยวจะไม่ทันการณ์"
"ขอรับท่านย่า" เมื่อรับปากอย่างมั่นเหมาะ แม่ทัพหนุ่มก็รีบกระโดดขึ้นบนหลังม้าและใช้เข่าทั้งสองข้างกระแทกเข้าไปที่สีข้างของเจ้าม้าศึกคู่ใจ ออกคำสั่งมันให้เร่งฝีเท้า เพื่อเร่งติดตามไปช่วยคนให้ทันการณ์
ย่าซ์!
ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ในช่วงสถานการณ์ความเป็นความตายเยี่ยงนี้ แม้นางไม่ใช่ผู้มีฝีมือเก่งกาจและเป็นยอดยุทธ์มาจากที่ไหน อีกทั้งก่อนหน้านี้นางก็ได้ใช้พลังเพื่อช่วยเหลือสตรีสูงวัยสองนางไปเกือบหมดแล้ว
ตอนนี้สตรีน้อยจึงแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงเหลือ แต่นางก็ยังมุ่งมั่นในการดึงเชือกเส้นหนาในมือเพื่อหวังให้เจ้าม้าทั้งสองตัวหยุดควบฝีเท้า ก่อนที่พวกมันจะพากันวิ่งตกหน้าผาสูงชันซึ่งห่างไปไม่กี่สิบก้าว
แต่ทว่าตอนนี้เรี่ยวแรงที่เหลืออันน้อยนิด ทำให้ฟ่งหลันหลั่นไม่สามารถสู้แรงของม้าหนุ่มพยศร่างกายกำยำทั้งสองตัวได้อีกต่อไป
ฝ่ามือบางเกิดคาดรอยแดงและเริ่มมีบาดแผลฉกรรจ์เหวอะหวะมากขึ้นเนื่องจากการเสียดสีของเชือก แต่นางก็ยังคงกำมันไว้แน่นและไม่ยอมปล่อยมือจากเชือกเส้นหนาคู่นี้จวบจนวินาทีสุดท้าย
และในขณะที่กำลังอยู่ในช่วงวิกฤต จังหวะที่รถม้ากำลังจะร่วงตกลงไปในเหวลึกตรงด้านหน้า
ทันใดนั้นเอง หลงอี้หลิงก็ได้กระโดดขึ้นมานั่งบนรถม้าข้างกายฟ่งหลันหลั่น และรีบคว้าหมับไปที่เชือกเส้นหนาคู่นั้น และออกแรงดึงเพื่อเร่งมือช่วยหยุดเจ้าพวกม้าอีกแรง
สตรีน้อยหันขวับมองหน้าบุรุษแปลกหน้าข้างกายที่กระโจนเข้ามาช่วยเหลืออย่างตะลึงงัน รถม้าคันนี้กำลังจะพุ่งดิ่งตกลงไปยังหน้าผาทางเบื้องหน้านี้อยู่รำมะร่อ ผู้ใดกันที่อาจหาญไม่กลัวตายเยี่ยงนี้
และทันทีที่ได้สบตาเขา นางก็จำดวงตาคมกริบคู่นี้และใบหน้าอันหล่อเหลาได้อย่างแม่นยำ
"นี่ท่าน!..."
ความสุนทรีจากรูปลักษณ์และดวงหน้าอันหล่อเหลา ผนวกกับท่าทางองอาจและสง่างามของบุรุษข้าง ๆ ทำให้นางเผลอลืมอันตรายในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานตรงหน้าไปชั่วครู่เลยทีเดียว
เมื่อเห็นแววตาอันดุดัน แข็งกร้าวและจริงจังของบุรุษรูปงามตรงหน้าจ้องถมึงทึงมายังสตรีน้อย นางจึงได้สติ
ทั้งสองจึงเบนความสนใจมาพุ่งเป้ายังรถม้าคันที่นั่งอยู่ พวกเขาได้สามัคคีร่วมแรงร่วมใจช่วยกันดึงเชือกเส้นหนาในมือเข้าหาตัวอย่างพร้อมเพรียง เพื่อบังคับและควบคุมเจ้าม้าหนุ่มบ้าคลั่งทั้งสองตัว รวมทั้งพยายามประคองรถม้าข้างหลังไม่ให้ตกลงไปยังหน้าผาด้านล่าง
แต่ทว่า...ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว
ครืด!...
กึก กึก...
กึง กึง...
สุดท้ายแล้วทั้งรถม้าและคน ก็ได้ร่วงตกลงไปใต้ก้นเหวลึกตรงเบื้องหน้านั้นอย่างรวดเร็ว
ตึง!....
โครม!
แต่นับว่าสวรรค์ยังมีตา และไม่แล้งน้ำใจเสียทีเดียว
โชคดีที่บุรุษและสตรีได้กระเด็นออกจากรถม้า และร่วงตกลงไปค้างอยู่ตรงชะแง่งผาซึ่งมีลักษณะเป็นลานหินยื่นออกมาจากหน้าผาสูงชันเล็กน้อย แต่พวกเขาต่างก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อยจึงทำให้สลบไป
อนิจจา! ที่เจ้าม้าหนุ่มสองตัวนั้นช่างโชคร้ายนัก เพราะพวกมันไม่อาจจะรอดพ้นชะตากรรมอันเลวร้ายไปได้
เพลาผ่านไปราวสองเค่อ[1] เข่อลั่วกับเหล่าผู้คุ้มกันที่เหลืออีกสองสามคนซึ่งไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก ได้ควบม้าไล่ตามหลังแม่ทัพหนุ่มมาจนถึงปากหน้าผาตามคำบอกกล่าวของเหล่าฮูหยิน
[1] 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที
เข่อลั่วรีบกระโดดลงจากหลังม้า และวิ่งสำรวจไปรอบบริเวณโดยรอบอย่างรวดเร็ว แต่ไม่พบเห็นผู้ใดสักคน มีเพียงร่องรอยของรถม้าที่ครูดยาวกับพื้นดินไถลไปสิ้นสุดตรงหน้าผาสูงชันข้างหน้า
ทหารนายกองคนสนิทของแม่ทัพหนุ่มยืนก้มหน้ามองลงไปยังเบื้องล่างของหน้าผา และแหกปากตะโกนร้องเรียกผู้เป็นนายอย่างสุดเสียง
"นายน้อย! ท่านได้ยินเสียงของข้าไหม ได้โปรดส่งเสียงตอบรับด้วย นายน้อย!"
รวมทั้งทหารคนอื่น ๆ ก็ส่งเสียงร้องเรียกหาแม่ทัพหนุ่มดังไปทั่วผืนป่าเช่นกัน
"ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!..."
แม้พวกเขาจะพยายามส่งเสียงเรียกจนนับครั้งไม่ได้ แต่ก็ไร้ซึ่งเสียงของผู้ใดตอบกลับมา
เพลาผ่านจนถึงยามโหย่ว[1] อาทิตย์เริ่มอัสดง แต่พวกเหล่าทหารก็ยังหาตัวแม่ทัพหนุ่มไม่พบ
เข่อลั่วสังเกตเห็นพวกลูกน้องดูอ่อนล้ามาก แถมพวกเขาก็ยังได้บาดเจ็บจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้กับพวกโจรป่า แม้ตอนนี้เขาจะร้อนใจกังวลใจในความปลอดภัยของเจ้านายยิ่งนัก แต่เขาต้องมีสติมากกว่าผู้ใด
[1] ยามโหย่ว (酉:yǒu)  คือ 17.00 - 18.59 น.
เพราะยังมีหน้าที่สำคัญ คือคำนึงถึงความปลอดภัยของส่วนรวม และปกป้องคุ้มครองเหล่าฮูหยิน รวมทั้งเหล่าทหารลูกน้องให้ปลอดภัยจากกลุ่มโจรป่าที่อาจจะพาพรรคพวกย้อนกลับมาโจมตีได้ทุกเมื่อ
หากว่าตัวเขาดื้อรั้นจะตามหาคนต่อไป คนของเขาก็คงจะแย่ตามไปด้วย เข่อลั่วจึงตัดสินใจออกคำสั่งถอนกำลัง และพาเหล่าฮูหยินเดินทางเข้าเมืองจิ่วเพื่อหาที่พักและเพื่อความปลอดภัยเสียก่อน
จากนั้นเขาค่อยคิดหาวิธีช่วยนายน้อยของตนอีกที
....
ย้อนกลับมาสู่ช่วงเวลาปัจจุบัน (ตอนเปิดต้นเรื่อง)
เมื่อถึงยามเฉิน[1] ของรุ่งเช้าวันต่อมา เข่อลั่วก็ได้นำกำลังทหารจำนวนหนึ่งในสังกัด ย้อนกลับมาตามหาแม่ทัพหนุ่มอีกครั้ง
เมื่อมองต่ำลงไปตรงชะแง่งของหน้าผาด้านล่าง
หลงอี้หลิงได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เพราะพิษที่กำเริบในค่ำคืนที่ผ่านมา มันยังมีผลต่อร่างกายและกำลังภายในของเขา ทำให้ยังคงอ่อนเพลียอยู่บ้างเล็กน้อย
ผนวกกับความรู้สึกหนักอึ้งบนแผ่นอกหนากว้างและตามลำตัวของตน ทำให้แม่ทัพหนุ่มต้องขยับใบหน้าเหลือบสายตามองต่ำอย่างสงสัย
[1] ยามเฉิน (辰:chén)   คือ 07.00 - 08.59 น.
และเขาก็ต้องตกใจยิ่งนัก เมื่อดวงตาคมกริบพลันเห็นแผ่นหลังของเรือนร่างอรชร ผิวเนื้อนุ่มนวลเนียนขาวผ่อง แนบชิดสนิททาบทับอยู่บนร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าของตนเช่นกัน โดยท่อนร่างของพวกเขามีเสื้อคลุมตัวนอกของสตรีปกปิดอยู่
'นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน! ข้ากับสตรีผู้นี้...'
แม่ทัพหนุ่มตกใจและสับสนอลหม่านอยู่ในใจ แถมตอนนี้ดวงหน้างามกำลังซุกแนบซบอยู่บนหน้าอกหนาของตน
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑0 จิตใจแข็งแกร่งดั่งหินผาถูกบุปผางามสั่นคลอนหัวใจ

เมื่อหลงอี้หลิงลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด แม่ทัพหนุ่มผู้ที่มักวางตัวเหินห่างจากอิสตรีมาตลอด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ทำให้เขาเกิดอาการตัวประหม่าจนตัวเกร็งแข็งทื่อ อย่าว่าแต่ขยับตัว ขนาดลมหายใจเข้าออก เขายังแทบจะอดกลั้นมันเอาไว้
ชั่วครู่ ภาพที่เขาคิดว่าฝันไปในค่ำคืนที่ผ่านมาก็ผุดขึ้นมาในหัวราวกับดอกเห็ด
'หรือว่าสิ่งนั้นมันคือเรื่องจริง...นี่ข้าเผลอทำอ่างใหญ่หลวงต่อสตรีผู้นี้กระนั้นหรือ'
ในขณะที่บุรุษผู้แข็งแกร่งกำลังเริ่มคิดฟุ้งซ่านเตลิดไปไกล สตรีน้อยในอ้อมกอดของเขาก็รู้สึกตัวตื่นและขยับร่างกาย
ลำแขนเล็กเรียวยาวของสตรีน้อยถูกชูขึ้นฟ้าเพื่อยืดเส้นยืดสายและบิดขี้เกียจ โดยที่ดวงหน้างามและลำตัวยังคงวางทาบทับอยู่ตรงตำแหน่งเดิม
เป็นหลงอี้หลิงเสียอีกที่เกิดอาการประหม่าจนทำตัวไม่ถูก จึงได้แกล้งหลับไปดื้อ ๆ
เมื่อฟ่งหลันหลั่นรู้ตัวว่าตนกำลังนอนแนบซบอยู่บนเรือนร่างบึกบึนอันเปลือยเปล่าของบุรุษแปลกหน้าคนเมื่อวาน ในแวบแรกนั้นนางตกใจเป็นอย่างมาก จึงชูกำปั้นขึ้นหวังจะทุบตัวของเขาซึ่งนางเห็นว่ากำลังหลับอยู่ แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนที่ผ่านมา พลันจำได้ว่าคนที่เป็นผู้ถอดอาภรณ์ของพวกเขาออกจนหมดไม่เหลือสักชิ้นนั้นก็คือตัวนางเอง
ฟ่งหลันหลั่นจึงยั้งมือไว้และพาร่างเปลือยเปล่าของตัวเองขยับออกจากบุรุษรูปงามอย่างช้า ๆ และให้เงียบที่สุด เพราะถ้าหากเขาตื่นขึ้นมาเห็นนางในสภาพนี้ นางคงไม่อาจจะสู้หน้าเขาได้อีกเป็นแน่
ทันทีที่สตรีน้อยลุกขึ้นออกจากบุรุษผู้นี้ได้ นางก็รีบคว้าอาภรณ์ของตน ซึ่งวางกองอยู่ข้างกองไฟเล็ก ๆ ที่มอดดับแล้ว
ฟ่งหลันหลั่นเอี้ยวตัวหันมองบุรุษ ผู้ที่ยังคงดูหลับสนิทอยู่บนพื้น เมื่อคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน พวงแก้มนวลผ่องพลันแดงก่ำระเรื่อขึ้นทันตา จากนั้นนางก็ไม่รอช้า รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน
ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังสวมใส่อาภรณ์ของตนอยู่อย่างเร่งรีบนั้น ทางด้านแม่ทัพหนุ่มยังคงแกล้งหลับและนอนตัวเกร็งอยู่ในลักษณะเดิม
แม้จะไม่ได้ขยับเขยื้อนตัว แต่ก็ทนเก็บความสงสัยและอยากรู้ไม่ได้ จึงได้เปิดเปลือกตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองดูความเป็นไปตรงหน้า
ทันใดนั้น ดวงตาคมกริบก็มองเห็นเรือนร่างงามอรชรอ้อนแอ้น เนินเนื้ออวบอูมขาวนวลผ่อง ทรวดทรงองค์เอวเข้ารูปราวกลีบบุปผาแรกแย้มผลิบาน ซึ่งกำลังสวมอาภรณ์อยู่ตรงหน้า งดงามปานรูปแกะสลักหินและยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว
จิตใจที่เคยแข็งแกร่งดุจดั่งหินผาปราการเหล็ก แน่วแน่กล้าหาญและไม่เคยเกรงกลัวหรือหวั่นไหวต่อสิ่งใดมาก่อน แต่ครานี้เขาแทบจะหลุดสติในการควบคุมตัวเองไปเกือบทั้งหมด
ตึกตัก!
ตึกตัก!
เสียงหัวใจของแม่ทัพหนุ่มเต้นแรงราวตีกลองศึก และพร้อมจะทะลุหล่นออกมาจากหน้าอกเสียเพลานี้เลย
แต่ฟ่งหลันหลั่นกลับหารู้ตัวไม่ ว่าตอนนี้มีดวงตาคมกริบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองนางอยู่ตลอดเวลา
หลังจากที่สตรีน้อยแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็หันขวับเดินไปหยิบอาภรณ์ที่เหลือและเดินตรงไปหาบุรุษแปลกหน้า ซึ่งเขายังคงนอนนิ่งอยู่ในท่าเดิม
ฟ่งหลันหลั่นนั่งลงข้างกายบุรุษผู้นั้น พร้อมกับวางหลังมืออังลงบนหน้าผากของเขา มืออีกข้างก็วางลงบนหน้าผากของตน
"ไข้ลดลงไปเยอะ ส่วนริมฝีปากก็ไม่มีสีม่วงคล้ำเหมือนเมื่อคืน ดูท่าตอนนี้เขาคงจะปลอดภัยแล้ว"
นางกล่าวกับตัวเอง พลางเลื่อนมือไปจับยังจุดชีพจรตรงข้อมือของเขา
'...อืมชีพจรกลับมาเต้นปกติ พิษในตัวของเขาคงย้ายเข้ามาอยู่ในตัวเราแล้วสินะ โชคดีวิธีที่ใช้เมื่อคืนมันได้ผลเกินคาด'
เมื่อตรวจสอบชีพจรเสร็จเรียบร้อยและได้ผลอย่างน่าพึงพอใจ ฟ่งหลันหลั่นจึงเริ่มจัดการส่วนที่เหลือ แต่ในขณะที่นางกำลังโน้มตัวลงต่ำเข้าหาบุรุษนั้นเอง
หลงอี้หลิงสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ปลายจมูกของตน นาทีนี้เขาก็ไม่อาจทนนอนนิ่งเฉยและแกล้งหลับได้อีกต่อไป
อาการประหม่าที่ไม่อาจจะต้านทานต่อไปได้และหากขืนปล่อยให้นางเข้ามาใกล้ชิดเขานานมากไปกว่านี้ เห็นทีว่าความเป็นชายของเขาที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ คงจะตื่นขึ้นมาจนยากเกินควบคุมอย่างแน่นอน
ชายหนุ่มลืมตาโพล่งขึ้นอย่างฉับพลัน และก่อนที่ดวงหน้างามนั้นจะแนบลงมาชิด ช่วงปลายคางของตน เขารีบยกมือคว้าหมับไปยังต้นแขนทั้งสองข้างอันบอบบางของอีกฝ่ายเพื่อรั้งตัวนางไว้อย่างรวดเร็ว ความหวั่นวิตกทำให้เขาเผลอ ออกแรงบีบท่อนแขนคู่นั้นอย่างลืมตัว
ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องมองดวงหน้างาม พร้อมกับเอ่ยถามอย่างตกใจ
"นี่เจ้าคิดจะทำอะไรกระนั้นหรือ ?" เสียงทุ้มนุ่มลึกของเขามีร่องรอยการสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้อยู่ในที
ดวงตาสองคู่ปะทะสบตากันนานครู่หนึ่ง
ฟ่งหลันหลั่นได้สติก่อน จึงตอบสวนกลับอย่างฉะฉาน
"ถามได้ ข้าก็จะสวมอาภรณ์ให้ท่านยังไงกันล่ะ เช้าตรู่เยี่ยงนี้ อากาศใต้หน้าผาด้านล่างนี้ค่อนข้างเย็นและยังคงเต็มไปด้วยไอหมอกกับหยาดน้ำค้าง ถ้าขืนปล่อยท่านไว้ในสภาพนั้น คงได้จับไข้สูงเหมือนเมื่อคืนอีกเป็นแน่"
แม้ว่าดวงหน้างามจะเผยสีหน้าแดงก่ำและมีท่าทีเคอะเขินอยู่บ้าง แต่มือน้อยยังวางค้างอยู่บนแผ่นอกหนาของบุรุษ
หลงอี้หลิงเลื่อนมือของเขามาคว้าหมับที่ข้อมือน้อยคู่นั้นไว้มั่น ดวงตาสีนิลยังคงมองลึกเข้าไปในดวงตาคมเรียวยาวบนใบหน้างามน่ารัก
"เดี๋ยวข้าจัดการเอง คงมิรบกวนแม่นางไปมากกว่านี้ อีกอย่างท่านเองก็เป็นอิสตรี มิควรมาแตะเนื้อต้องตัวบุรุษง่าย ๆ เยี่ยงนี้"
หลงอี้หลิงไม่ชินกับการที่มีสตรีสัมผัสตัวเขาเยี่ยงนี้ จึงประหม่าจนทำตัวไม่ถูก ทำให้เผลอพูดไม่คิด ใช้ถ้อยคำรวมทั้งน้ำเสียงค่อนข้างแข็งกร้าวออกไปอย่างลืมตัวเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอายและตื่นเต้นของเขา
สตรีน้อยรู้สึกโมโหเล็กน้อยในคำกล่าวดูถูกตนเช่นนั้นของบุรุษตรงหน้า นางพ่นลมออกทางจมูกเล็กน้อย ก่อนจะชักมือกลับเข้าหาตัว พร้อมกับปาอาภรณ์ที่ถืออยู่ในมือลงบนตัวของเขาจากนั้นก็ลุกขึ้นยืนอย่างฉุนเฉียว
"เฮอะ! โปรดสัตว์ได้บาปแท้ ๆ ช่วยคนแล้วกลับต้องมาโดนดูถูกต่อว่าแทนเสียนี่ งั้นท่านก็รีบสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนที่จะป่วยตายเป็นผีเฝ้าที่นี่ไปซะก่อน"
พูดจบฟ่งหลันหลั่นก็เดินปลีกตัวหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไปยืนกอดหน้าอกทำหน้าบึ้งตึงอย่างโกรธเคืองอยู่อีกมุมของชะแง่งผานั้น
หลังจากที่หลงอี้หลิงแต่งกายเสร็จเรียบร้อย ทั้งคู่ต่างฝ่ายก็พยายามมองสำรวจโดยรอบทั่วบริเวณพื้นที่แคบ ๆ นั้น และคิดหาวิธีเพื่อที่จะปีนหน้าผากลับขึ้นไปยังพื้นดินด้านบน
ทว่าร่างกายที่บาดเจ็บเยี่ยงนี้ แม้จะมีวิทยายุทธ์พอตัว แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ง่ายเลยสักนิด
เพลาล่วงเลยผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ได้ยินเสียงของบุรุษหลายคนส่งเสียงตะโกนร้องเรียกหาใครบางคนลั่นก้องสะท้อนไปทั่วหน้าผาแห่งนั้น
แม่ทัพหนุ่มจำเสียงผู้คนเหล่านั้นได้ทันที เพราะพวกเขาคือลูกน้องของตนนั่นเอง จึงได้ส่งเสียงตะโกนตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว
"เข่อลั่ว พวกเราอยู่ทางด้านล่างตรงชะแง่งผานี้"
ทางด้านเข่อลั่วซึ่งยืนอยู่ตรงด้านบนของปากหน้าผา ทันทีที่เขาได้ยินเสียงนายน้อยของตนตอบรับมา เขาก็ตะโกนกลับและถามไถ่ถึงสถานการณ์ด้านล่างนั้นกลับไปอย่างร้อนรนใจ
"นายน้อย! ท่านปลอดภัยดีไหมขอรับ รอประเดี๋ยวก่อน ข้าจะรีบช่วยพวกท่านขึ้นมาจากด้านล่างโดยเร็วที่สุด"
เมื่อเข่อลั่วตะโกนบอกนายน้อยของตนเสร็จ เขาก็รีบหันขวับออกคำสั่งให้เหล่าทหารที่เหลือจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อช่วยเหลือคนทันที
เพลาผ่านไปราวสองเค่อ คนด้านล่างก็ถูกช่วยขึ้นมาบนปากเหวได้อย่างปลอดภัยทั้งคู่
ในขณะที่หลงอี้หลิงกำลังพูดคุยอยู่กับลูกน้องของเขา ฟ่งหลันหลั่นยืนมองสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง และเมื่อมั่นใจว่าคนผู้นั้นปลอดภัยเช่นกัน นางก็ฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครสนใจ เดินปลีกตัวออกไปจากกลุ่มอย่างเร่งรีบ โดยไม่กล่าวลาผู้ใดสักคำ
เข่อลั่วนึกถึงสตรีอีกคนขึ้นมา พลันกวาดสายตามองหาแต่กลับไม่พบผู้ใด เขาจึงเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มอย่างแปลกใจ
"นายน้อย แม่นางน้อยคนที่พวกข้าช่วยขึ้นมาพร้อมท่านเมื่อสักครู่นี้ ดูเหมือนว่านางจะไม่อยู่ที่นี่แล้วกระมังขอรับ" เข่อลั่วเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย
แม่ทัพหนุ่มจึงรู้ตัวว่าสตรีน้อยผู้นั้นได้จากไปโดยไม่กล่าวคำร่ำลา และทิ้งปริศนาคาใจในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไว้ให้กับเขาอย่างมากมาย
ภาพความทรงจำแสนเลือนรางในหัวผุดขึ้นมา แต่เขากลับจดจำได้กลิ่นหอมของดอกไม้ป่าและทุกสัมผัสเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี  แล่นพรั่งพรูขึ้นมาในจิตใต้สำนึกของแม่ทัพหนุ่มอย่างฉับพลัน
'ไม่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างข้ากับนางจะเป็นเพียงความฝันหรือความจริง ข้าก็จะต้องรับผิดชอบในสิ่งนั้น'
เข่อลั่วสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของแม่ทัพหนุ่ม จึงถามขึ้นอย่างกังวลใจเพราะกลัวว่านายน้อยของตนจะไม่สบายเพราะอาการบาดเจ็บที่เป็นอยู่ "นายน้อย เหตุใดใบหน้าของท่านถึงได้แดงก่ำเยี่ยงนั้น"
แม่ทัพหนุ่มชักสีหน้าและตอบเสียงเขียวใส่ลูกน้องคนสนิทเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง
"เจ้านี่พูดมากจริง รีบกลับเข้าเมืองกันได้แล้ว ป่านนี้ท่านย่าคงร้อนใจเต็มที" จากนั้นเขาก็เดินไปตรงจุดที่ม้าหนุ่มยืนอยู่ กระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าและควบมันออกไปอย่างรวดเร็ว
เข่อลั่วยืนเกาหัวและทำหน้าตามึนงงครู่หนึ่ง เพราะไม่รู้สาเหตุของอารมณ์ที่ขุ่นเคืองใจของผู้เป็นนาย
"ข้าก็แค่ถามเพราะความเป็นห่วง แต่ทำไมนายน้อยต้องโกรธหัวฟัด หัวเหวี่ยงเยี่ยงนั้นด้วย"
จากนั้นเข่อลั่วก็ได้สั่งให้ทหารทุกคนถอนกำลัง เพื่อตามหลังแม่ทัพหนุ่มเดินทางกลับเข้าเมืองจิ่ว
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๑ แขกของมู่เซียวหลาน

ณ ภัตตาคารเฝิงฟู่ แห่งเมืองจิ้ง
ภัตตาคารอาหารขนาดใหญ่และมีชื่อเสียงโด่งดังของเมืองจิ้ง ไม่ว่าจะเรื่องรสชาติ การบริการและความใหญ่โตหรูหราโอ่อ่าฟู่ฟ่าของสถานที่ ทำให้เหล่าพ่อค้า พวกเศรษฐีคนมีฐานะ คนชั้นสูงและขุนนางทั้งหลาย พวกเขาล้วนแต่นิยมชมชอบแวะเวียนมานัดพบสังสรรค์ที่นี่อย่างไม่ขาดสาย
หลงอี้หลิงนั่งอยู่ภายในห้องอาหารส่วนตัวของภัตตาคารเฝิงฟู่ บนโต๊ะไม้กลมขนาดใหญ่ตรงหน้า ยังเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานมากมายถูกจัดวาง กลิ่นและสีสันช่างยั่วน้ำลายคนมองเป็นอย่างมาก เขายกถ้วยชาในมือขึ้นดื่มด้วยท่าทางสงบและผ่อนคลาย
โดยมีจางเก่อลูกน้องคนสนิทข้างกายอีกคน ใบหน้าที่มีรอยบากเล็กน้อยจากการต่อสู้ ดวงตาฉายแววสุขุมจริงจัง
ในมือของเขาถือกระบี่อยู่หนึ่งเล่มพร้อมกับยืนกอดหน้าอกด้วยท่าทีนิ่งเงียบ ซึ่งห่างจากผู้เป็นนายไปทางด้านหลังสามก้าว
แอ๊ด...
เข่อลั่วลูกน้องคนสนิท ผู้มีผิวขาว รูปร่างท้วมเจ้าเนื้อเล็กน้อย เปิดประตูเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ผู้เป็นนายวางถ้วยชาลงบนโต๊ะและเอื้อมไปหยิบกาน้ำ รินชาลงในถ้วยอีกใบ พร้อมกับเลื่อนไปวางลงบนที่นั่งซึ่งว่างอยู่ทางด้านข้างของเขา
"เข่อลั่วเจ้าไปสืบได้ความอะไรมาบ้างไหม" น้ำเสียงแฝงความเคร่งขรึมน่าเกรงขามเอ่ยถามขึ้น
ลูกน้องคนสนิทนั่งลงพร้อมกับยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นอย่างกระหาย ก่อนจะร่ายยาวตอบคำถามเจ้านาย ที่กำลังรอฟังคำตอบอยู่
"เป็นไปตามที่คุณชายคาดคิดไว้ โจรป่ากลุ่มนั้นคงไม่ใช่โจรธรรมดาทั่วไป แต่ข้าสงสัยว่าอาจจะเป็นคนของเยี่ยอ๋อง แต่ตอนนี้พวกเรายังขาดหลักฐานที่จะสาวไปถึงต้นตอได้ขอรับ"
"คนของเยี่ยอ๋องกระนั้นหรือ ?"
สิ่งที่เข่อลั่วได้รายงานมา ดูเหมือนก็เป็นสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มกำลังสงสัยอยู่เช่นกัน เขาวางถ้วยชาลงบนโต๊ะและนั่งนิ่งเงียบ ครุ่นคิดบางอย่างในใจ ใบหน้าดูมีความกังวลถึงอะไรบางอย่าง
"พวกเราคงต้องเร่งสืบหาหลักฐานให้ได้ ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลังความเลวร้ายทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการโกงเสบียงของทหาร รวมทั้งการแอบสับเปลี่ยนอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ไม่ได้มาตรฐานพวกนั้น...จางเก่อ เจ้าไปช่วยเข่อลั่วตามสืบอีกแรงก็แล้วกัน"
"ขอรับนายน้อย" นายกองหนุ่มรับคำสั่งอย่างหนักแน่น
จู่ ๆ เข่อลั่วก็แสดงท่าทีลุกลี้ลุกลนเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ดูลังเลใจที่จะเปิดเผยออกมา
หลงอี้หลิงสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของลูกน้อง ที่ดูเหมือนอยากจะพูดแต่ไม่กล้าเอ่ยมันออกมา และรู้สึกขัดตากับอากัปกิริยาลุกลี้ลุกลนอยู่ไม่สุขนั้น
"เจ้าต้องการจะกล่าวอะไรก็พูดมาซะเถอะเข่อลั่ว ทำท่าทางเหมือนคนปวดท้องหนักเยี่ยงนั้น มันขัดตาข้าเสียจริง"
เข่อลั่วได้รับการเปิดทางเช่นนั้นเขาก็กล่าวเสริมนอกเรื่อง เพราะคิดว่าผู้เป็นนายอาจจะสนใจอยากรู้
"อะ เอ่อ ตอนที่ข้าเดินเข้ามาในภัตตาคารเฝิงฟู่ เหมือนข้าจะเห็นแม่นางน้อย คนที่ตกลงไปยังหน้าผาด้านล่างพร้อมกับท่านในครั้งนั้น แต่นาง..." และก็เป็นไปตามที่เขาคาดคิดไว้ พูดยังไม่ทันจบประโยคอีกฝ่ายก็มีท่าทีเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
จางเก่อได้ยินสหายสนิท สหายร่วมงานบอกผู้เป็นนายเช่นนั้น เขาจึงกล่าวแทรกขึ้นระหว่างการสนทนาของทั้งคู่ด้วยความสงสัย "นายน้อย..." แต่ยังไม่จบประโยค เขาก็ต้องเงียบเสียงลง
แม่ทัพหนุ่มผู้นิ่งสุขุมและใจเย็นเสมอมา จู่ ๆ ก็วางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง จนน้ำชากระฉอกออกมาเปื้อนบริเวณโดยรอบ
เข่อลั่วสะดุ้งตัวโหยงเล็กน้อย เขาใช้หางตาเหล่มองท่าทีของเจ้านาย และแอบคิดสงสัยในใจ
'สงสัยนายน้อยคงจะโกรธที่ถูกแม่นางคนนั้นจากไปโดยไม่ร่ำลาเป็นแน่' จากนั้นก็นั่งนิ่งตัวเกร็ง รอฟังคำสั่งอย่างเงียบ ๆ
"สตรีน้อยผู้นั้น อยู่ที่นี่ด้วยอย่างนั้นรึ!" น้ำเสียงโกรธขึ้งของแม่ทัพหนุ่มตะคอกขึ้นเบา ๆ
เข่อลั่วรีบตอบอย่างฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
"ขอรับ! ข้าเห็นแม่นางผู้นั้นเดินตามมู่เซียวหลาน เจ้าของหอคณิกาแห่งเมืองจิ่ว เข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารเฝิงฟู่ ซึ่งอยู่ถัดไปจากห้องของพวกเรา แต่วันนี้นางสวมใส่อาภรณ์สีขาว แต่งกายเยี่ยงบุรุษ ใบหน้าหล่อเหลางดงามไม่แพ้ตอนเป็นอิสตรี และดูเหมือนพวกนางจะนัดพบกับใครบางคนที่นี่ด้วย"
แม่ทัพกล่าวน้ำเสียงเข้ม ดวงตาเลื่อนลอยจับจ้องมองไปยังคราบน้ำชาที่กระฉอกออกมาจากถ้วยจนเจิ่งนองเป็นทางบนโต๊ะนั้น
"เข่อลั่ว ไปตรวจสอบดูทีว่าพวกเขามาพบผู้ใดกัน แต่ระวังอย่าให้ถูกจับได้ เพราะมู่เซียวหลานผู้นั้น ไม่ใช่คนที่จะยอมให้พวกเราสืบเรื่องของนางได้อย่างง่าย ๆ"
"ขอรับคุณชาย" เข่อลั่วรับคำเสร็จก็เดินปลีกตัวออกไปจากห้องทันที
หลงอี้หลิงยังคงนั่งนิ่งเงียบและจ้องมองถ้วยชาบนโต๊ะ สายตาเหม่อลอยเหมือนกำลังขบคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ
จางเก่อไม่ได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม เขายังคงยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิมและรอฟังคำสั่งของผู้เป็นนายอยู่เงียบ ๆ เช่นเคย
ทางด้านฟ่งหลันหลั่น ได้ติดตามมู่เซียวหลานเดินทางออกมายังเมืองจิ้ง
หลังจากที่ทั้งสองคนได้เดินเข้าไปในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารเฝิงฟู่ พวกนางก็ได้เจอกับบุคคลที่เจ้าของหอคณิกานัดพบในวันนี้
บุรุษผู้หนึ่ง ผิวพรรณและหน้าตาของเขาช่างมีรูปโฉมเฉลางดงามคล้ายอิสตรี การแต่งกายก็สวมใส่อาภรณ์ที่ดูหรูหรามีราคา บ่งบอกได้อย่างชัดเจนถึงฐานะทางสังคมของเขา
บุรุษผู้นี้มีนามว่า หยวนจูวเย่ ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของมหาเสนาบดีกรมคลัง
มู่เซียวหลานนั่งลงบนเก้าอี้ข้างกายบุรุษรูปงามอย่างเชื่องช้าและกล่าวทักทายเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"ขออภัยที่ให้คุณชายหยวนรอนาน   เยี่ยงนี้"
"ท่านกล่าวเกินไปแล้ว เป็นเกียรติของข้าเสียอีกที่นายหญิงแห่งหอมู่ต๋า นัดเชิญให้มาพบเป็นการส่วนตัวเยี่ยงนี้"
บุรุษรูปงามกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มฟังดูรื่นหู รอยยิ้มหวานและสายตาของเขาที่ฉายออกมาช่างดูแพรวพราวยิ่งนัก
ฟ่งหลันหลั่นยืนเพ่งมองจ้องหน้าบุรุษรูปงามครู่หนึ่ง พลันเบนสายตากวาดสำรวจมองไปรอบตัวเขาอย่างไม่รอช้า และขบคิดอย่างประหลาดใจ
'คนผู้นี้เป็นบุรุษแท้ ๆ แต่กลับมีรูปร่างหน้าตาและผิวพรรณงดงามยิ่งกว่าสตรีอย่างข้าเสียอีก สงสัยว่าเขาคงจะมาจากเชื้อสายตระกูลสูงศักดิ์หรืออาจจะเป็นบุตรของขุนนางชั้นสูง...ว่าแต่มู่เซียวหลานมาพบเขาทำไมกัน แถมยังกำชับให้เราแต่งกายเป็นบุรุษอีก' และยังคงจ้องเขาอย่างไม่ละสายตา
หยวนจูเย่วชายตาหันมาสบตาเข้ากับฟ่งหลันหลั่นและจ้องมองกลับ เขาเองก็กวาดสายตาสำรวจบุรุษรูปงามผู้มีดวงหน้าหวานราวกับอิสตรีตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
สายตาคมปลาบของบุรุษผู้นี้ ทำให้ฟ่งหลันหลั่นความรู้สึกอึดอัดไม่ผ่อนคลายเอาเสียเลย นางจึงถามเขากลับไปอย่างไม่ชอบใจ โดยกดโทนเสียงในลำคอให้ทุ้มต่ำลงเพื่อปกปิดเส้นเสียงจริงเอาไว้
"คุณชายผู้นี้ ท่านมีปัญหาอันใดกับข้ากระนั้นหรือ เหตุใดจึงมองข้าด้วยสายตาแทะโลมและหยาบโลนเช่นนั้นกัน"
หยวนจูวเย่หยิบถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะส่งสายตาพร้อมโปรยยิ้มหวานอย่างมีเลศนัยแอบแฝงให้กับคนที่กล่าวถามตน
"ข้าเพียงจ้องมองท่าน เฉกเช่นที่ท่านจ้องมองข้าก่อนหน้านี้กระไรเล่า" คำตอบของหยวนจูวเย่ ช่างยียวนกวนประสาทคนถามเสียเหลือเกิน
มู่เซียวหลานสังเกตเห็นท่าทีแปลกไปของฟ่งหลันหลั่น นางเองก็รู้จักแววตาคู่นั้นเป็นอย่างดี เพราะหากได้จับจ้องมองผู้ใดนาน ๆ เยี่ยงนี้ นั่นหมายความว่าถ้าเจ้าตัวไม่เคยไปก่อเรื่องไว้กับคนผู้นั้น ก็อาจจะเป็นคนที่นางเคยช่วยเหลือไว้นั่นเอง
ทุกคนในเมืองจิ่ว ต่างรู้ถึงกิตติศัพท์และชื่อเสียงนี้ของฟ่งหลันหลั่นเป็นอย่างดีเช่นกัน
อารมณ์ของฟ่งหลันหลั่นเริ่มคุกรุ่นหนักขึ้น ในจังหวะที่นางคิดจะตอบโต้สวนกลับ ก็ฉุกคิดได้ว่าตนมาที่ภัตตาคารเฝิงฟู่ในฐานะอะไร จึงพยายามควบคุมอารมณ์ของตนและทำได้แค่เพียงยืนกำหมัดแน่น
มู่เซียวหลานสังเกตท่าทีทั้งสองก็รู้สึกแปลกใจ และใคร่อยากรู้ขึ้นมาว่าสองคนนี้รู้จักกันในฐานะใด นางจึงตัดสินใจพูดแทรกขึ้นมา "พวกท่านทั้งสองเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้กระนั้นหรือ"
ฟ่งหลันหลั่นคงแสดงท่าทีสนใจบุรุษตรงหน้าออกมาชัดเจนจนเกินไป จึงได้ถูกมู่เซียวหลานสังเกตเห็นเข้า
ด้านหยวนจูวเย่ ชิงตอบขึ้นก่อนสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ไม่เคย"
ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนกลับอย่างชัดถ้อยชัดคำและไม่ลืมที่จะควบคุมโทนเสียงและจังหวะการพูดของตนให้ฟังดูคล้ายบุรุษ
"ขออภัยที่เสียมารยาทต่อแขกของแม่นางมู่ ข้าเพียงแค่ต้องการตรวจสอบผู้ที่ท่านมาพบตามหน้าที่ เพื่อให้แน่ใจว่าท่านจะไม่ได้รับอันตรายใด ๆ " จากนั้นนางก็เดินไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังของมู่เซียวหลาน
"ว่าแต่วันนี้แม่นางมู่ เปลี่ยนผู้ติดตามคนใหม่กระนั้นหรือ"
เขาเอ่ยถามโดยไม่ทันได้มองคนข้างหลังของมู่เซียวหลานอย่างตรง ๆ ด้วยซ้ำไป
มู่เซียวหลานนึกขึ้นมาได้ จึงได้แนะนำทั้งสองคนให้แก่อีกฝ่ายอย่างเป็นทางการอีกครั้ง นางผายมือไปยังบุรุษตรงหน้า
"ขออภัยที่ข้าลืมแนะนำไป บุรุษรูปงามผู้นี้มีนามว่า หยวนจูวเย่ ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของมหาเสนาบดีกรมคลัง" จากนั้นมู่เซียวหลานก็เอียงหน้าหันไปทางผู้ติดตามของตน
"และผู้นี้ คือคนติดตามของข้าในครั้งนี้ มีนามว่า ฟ่งหลั่น"
หยวนจูวเย่ชายตามองตามหลังของบุรุษหน้าหวาน จากนั้นเขาก็เผยยิ้มอ่อนใบหน้าและยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างใจเย็นอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองตรงเบื้องหน้าอย่างตรงไปตรงมา
"แม่นางมู่ นี่ท่านไม่ไว้ใจหรือคิดดูถูกข้ากัน ขนาดต้องคิดหาวิธีสร้างเรื่องปกปิดต่อสายตาข้าถึงขั้นนี้เลย" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความขุ่นเคืองใจไว้ในนั้น
มู่เซียวหลานรู้สึกสะอึกเล็กน้อยกับคำกล่าวนั้นของหยวนจูวเย่ แต่นางยังคงควบคุมสติ วางตัวนิ่งสงบและใจเย็น ไม่มีทีท่าทุกข์ร้อนหรือกังวลใจเผยพิรุธออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น ´
ชั่วหนึ่งอึดใจ นางก็เผยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มและกล่าวขึ้นอย่างใจเย็น
"ขออภัย ข้าเป็นเพียงสตรีที่ไร้ซึ่งความรู้มากมายนัก จึงมิอาจเข้าใจในถ้อยคำและเจตนาของคุณชายหยวนที่สื่อออกมาไม่"
น้ำเสียงอันนุ่มนวลไพเราะ ฟังดูรื่นหูชวนฟังของมู่เซียวหลานช่างไม่แพ้รูปโฉมของนางเลยสักนิด
เมื่อได้ฟังนายหญิงแห่งหอมู่ต๋ากล่าวขึ้นมาเช่นนั้น จู่ ๆ หยวนจูวเย่ก็พลันหัวเราะร่าเสียงดังออกมาอย่างชอบใจ
ฮ่าฮ่าฮ่า...
"แม่นางมู่ หากท่านต้องการทำธุรกิจกับข้า..." หยวนจูวเย่เอ่ยขึ้นและหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง พร้อมกับชำเลืองมองไปทางฟ่งหลันหลั่นเล็กน้อย ก่อนที่จะกล่าวต่อ "...สองสิ่งแรกที่ท่านควรจะต้องคำนึงถึง นั่นความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมาและความจริงใจมิใช่หรือ"
เขาเน้นน้ำหนักของคำและเสียงในช่วงประโยคท้าย และเผยความไม่พอใจออกมาผ่านถ้วยชาที่กำลังรินอยู่ โดยตอนนี้น้ำได้ล้นถ้วยกระฉอกนองไปบนโต๊ะ แต่ก็เขายังไม่หยุดมือ
ฟ่งหลันหลั่นยืนมองและคอยคุมเชิงอยู่ทางด้านหลัง รอดูสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ เพราะหน้าที่ของนางในวันนี้คือเป็นผู้คุ้มกันให้กับนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าเพียงเท่านั้น จึงไม่อาจจะทำอะไรผลีผลามตามใจตัวเองได้เหมือน  ทุกครั้ง มิฉะนั้นจะพานทำให้ผู้อื่นเสียงานไปด้วย
บรรยากาศภายในห้องตอนนี้ เริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างช้า ๆ ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบและรอดูการโต้ตอบของฝ่ายตรงข้ามว่าจะมาในทิศทางไหน
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๒ บุรุษหน้าหวาน ผู้ดูคุ้นตา 

เวลาครึ่งก้านธูปต่อมา ฟ่งหลันหลั่น เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นระหว่างบุรุษและสตรีตรงหน้า นางจึงขยับเข้าไปยืนประชิดตัวมู่เซียวหลาน โดยเว้นระยะห่างเพียงสองก้าวเท่านั้น
นายหญิงแห่งหอมู่ต๋ายังคงคุมสติตัวเองได้ดีมาก ความใจเย็นและท่าทีวางเฉยไม่เกรงกลัวที่แสดงออกมา ชวนให้ฝ่ายตรงข้ามเกิดความรู้สึกกดดันและอึดอัดตามยิ่งนัก
"ที่ผ่านมาข้าก็ยึดมั่นในสองสิ่งนั้นเสมอมามิใช่หรือ..." น้ำเสียงอ่อนนุ่มเกือบเข้าขั้นปะเหลาะเอาใจ
ประโยคนั้นของนางทำให้บุรุษตรงหน้าถึงกับหัวเราะร่าดังขึ้นอย่างขบขัน
ฮ่าฮ่าฮ่า...
"กระนั้นรึ! แล้วเหตุใดสตรีผู้มีใบหน้างดงามน่ารักเช่นนาง ถึงแต่งกายเป็นบุรุษหน้าหวาน ติดตามท่านมาพบข้ายังหอเฝิงฟู่ในวันนี้ได้กันล่ะ"
หยวนจูวเย่กล่าวจบ เขาเพ่งสายตามองไปยังผู้ที่เขากำลังกล่าวถึง อย่างพินิจพิจารณา
ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่ง ฟังอย่างเงียบ ๆ อยู่นาน เมื่อถูกดึงเข้าไปร่วมวงสนทนาเช่นนี้ มีหรือนางจะทนนิ่งเฉยต่อไปได้ นางจึงกล่าวถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงความจริงจังและหมายมั่นอย่างที่ไม่ยอมให้อีกฝ่ายทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"คนที่คุณชายท่านนี้เพิ่งกล่าวมา คงไม่ได้หมายถึงข้าหรอกกระมัง"
"ถ้าไม่มีสิ่งใดปกปิด เหตุใดจึงดูร้อนรนใจ" เสียงของหยวนจูวเย่ขรึมลงเล็กน้อย สายตาคมปลาบจ้องนางเขม็ง
"นี่ท่าน!.." ฟ่งหลันหลั่นเริ่มออกอาการฉุนเฉียวหนักขึ้นและตั้งท่าจะตอบโต้วาจากลับไป แต่ก็ถูกนายหญิงแห่งหอมู่ต๋ายกมือขึ้นมาปรามเอาไว้ก่อน
มู่เซียวหลานรู้จักนิสัยของบุคคลทั้งสองนี้เป็นอย่างดี และหากขืนยังปล่อยให้ยืนปะทะหน้ากันนานเกินกว่านี้ เห็นทีธุระของนางคงจะไม่เสร็จเรียบร้อยเป็นแน่ ซึ่งนางวางตัวนิ่งและใจเย็นอยู่นาน ตอนนี้เห็นทีจะต้องรีบชิงเอ่ยกับฟ่งหลันหลั่น ก่อนที่บุรุษรูปงามตรงหน้าจะกล่าวอะไร
"เจ้าช่วยออกไปรอข้าที่ด้านนอกสักครู่ได้ไหม เสร็จธุระตรงนี้เมื่อไร ข้าจะเรียกเอง"
แม้ว่านายหญิงแห่งหอมู่ต๋าไม่ได้กล่าวอย่างชัดเจน แต่สตรีน้อยก็เข้าใจในความหมายนั้นของนาง จึงได้ยอมทำตามอย่างง่ายดาย
"ได้! ข้าจะออกไปรอข้างนอก หากเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในห้องนี้ ท่านก็ตะโกนขึ้นดัง ๆ เรียกข้าละกัน" พูดจบฟ่งหลันหลั่นก็เหลือบตามองหยวนจูวเย่เล็กน้อย พร้อมกับชักสีหน้าโกรธขึ้งใส่เขา ก่อนจะเชิดหน้าเดินออกไปนอกห้องนั้น โดยไม่กล่าวคำใดต่อเขาสักคำ
แอ๊ด...
ปัง!
หลังจากประตูห้องถูกปิดเข้าเรียบร้อย หยวนจูวเย่ก็ไม่สามารถทนเก็บเงียบความสงสัยที่มีอยู่ในใจนี้ได้ต่อไป
"คนก็ไปแล้ว คราวนี้แม่นางมู่จะอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังได้แล้วกระมัง" บุรุษรูปงามเริ่มเปิดการสนทนาต่อทันที
แม้สุ้มเสียงไม่กราดเกรี้ยว หากแต่วางอำนาจอยู่ในที
มู่เสียวหลานยื่นมือไปหยิบถ้วยชาที่วางคว่ำอยู่ตรงหน้านางรินน้ำชาลงในถ้วยจนเต็ม และนำไปวางลงตรงหน้าของหยวนจูวเย่ พร้อมกับเผยยิ้มหวานเหมือนเช่นก่อนหน้า
"คุณชายหยวน ท่านช่างยอดเยี่ยมและเก่งเป็นเลิศ เหมาะสมกับสมคำร่ำลือ ข้ายอมรับว่าเรื่องนี้...ข้าไม่อาจจะปกปิดสายตาของท่านได้เลยจริง ๆ สินะ และต้องขออภัยที่เกิดเหตุการณ์เยี่ยงนี้ มิใช่ข้าไม่ไว้ใจท่าน แต่เพียงต้องการจะทดสอบความสามารถท่านก็เท่านั้น ได้โปรดอย่าถือสาหาความเอาผิดข้าผู้น้อยเลยนะเจ้าคะ"
มู่เซียวหลันกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพอ่อนน้อมและเผยท่าทีถ่อมตนให้บุรุษตรงหน้า เพื่อหวังกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริงในใจของตน
หึ หยวนจูเย่วหัวเราะดังขึ้นในลำคอเบา ๆ หนึ่งที
"...ช่างเถอะ มาเริ่มคุยธุระของพวกเราต่อให้เสร็จเถอะ เพราะข้ายังมีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำต่ออีก" ถึงแม้เขาจะยอมรามือกับเรื่องนี้อย่างง่ายดาย แต่ก็ใช่ว่าเขาจะเชื่อในสิ่งที่นายหญิงแห่งหอมู่ต๋ากล่าวมา
มู่เซียวหลานเองก็ไม่อยากที่จะเสียเวลานานไปมากกว่านี้ นางจึงได้แต่ไหลตามน้ำ เพื่อให้ภารกิจที่ต้องการลุล่วงโดยเร็ว
"ได้! มาเริ่มคุยธุระของพวกเรากัน"
เมื่อเคลียร์ใจเรียบร้อย ทั้งสองคนจึงได้เริ่มคุยธุระสำคัญกัน
ทางฝั่งด้านนอกห้องหน้าประตู
ฟ่งหลันหลั่นยืนกอดหน้าอก ทำหน้าตาหงุดหงิดดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าใดนัก และรออยู่ตรงหน้าประตูห้องอาหารส่วนตัวตามคำสั่งของคนข้างใน
พลางส่ายหน้าและบ่นพึมพำให้กับคนข้างในขึ้นมาอย่างไม่ชอบใจ
"น่าเสียดายจริง ๆ หยวนจูวเย่ผู้นี้อุตส่าห์มีใบหน้าผิวพรรณงามกว่าสตรีบางคนเสียอีก แต่กลับทำตัวเสเพล เสียทีที่ได้เกิดมาจากชาติตระกูลที่ดี ขึ้นชื่อว่าสันดานของบุรุษ มิว่าผู้ใดก็บ้าตัณหาราคะไม่ต่างกันเลยสินะ"
ในขณะที่นางกำลังบ่นให้บุรุษด้านในห้องอย่างไม่หยุดปาก
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องรับรองแขกห้องข้างกันก็ถูกเปิดออก
แอ๊ดอ๊าด...
ฟ่งหลันหลั่นพลันมองไปเห็นโจทก์เก่าคนเมื่อวาน กำลังเดินออกมาจากห้องข้าง ๆ กันด้วยท่าทางสุขุมลุ่มลึก พร้อมกับผู้ติดตามของเขา
วันนี้แม่ทัพหนุ่มรูปงามสวมอาภรณ์สีกรมท่ามีแถบดิ้นสีดำตรงชายผ้าเล็กน้อย ท่วงท่าอกผายไหล่ผึ่ง ดูองอาจ สง่างามผ่าเผยและน่าเกรงขาม เขายังคงเก็บอาการและวางสีหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกข้างในออกมาให้ผู้อื่นเห็น
ฟ่งหลันหลั่นรีบหันหลังขวับให้พวกเขาทันทีอย่างมีพิรุธ แต่ก็ฉุกคิดขึ้นได้ 'เอ๊ะ! ทำไมต้องหลบหน้าเขาด้วย ก็ในเมื่อตอนนี้ข้าปลอมตัวเป็นบุรุษผู้มีใบหน้าหวาน โฉมเฉลารูปงาม จนสาว ๆ ต้องพากันเหลียวหลังตามออก  ปานนี้ ฮ่าฮ่าฮ่า...ใช่แล้ว! เขาไม่มีทางจำข้าได้อย่างแน่นอน'
ด้านแม่ทัพหนุ่มรู้สึกว่าหางตาของเขาเห็นใครบางคนช่างรู้สึกคุ้นตา จึงหยุดชะงักงันเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองตรง ๆ และก็ต้องแปลกใจกับความบังเอิญที่เกิดขึ้นนี้
เหตุไฉนเลย สตรีน้อยผู้งดงามและบ้าระห่ำ หาญกล้าไม่ตายตาย คนเมื่อวานผู้นั้น ตอนนี้ถึงได้กลายเป็นบุรุษหน้าหวานไปเสียแล้ว
สตรีน้อยยืนหันหลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และเผลอหลุดเสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ เสียงดังออกมาให้ได้ยินจนลืมคู่กรณีไปเสียสนิท และหารู้ไม่ว่าทุกการกระทำของตน ล้วนตกอยู่ภายใต้สายตาอันคมกริบคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองอย่างตั้งใจ
เข่อลั่วกล่าวโพล่งทักทายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"นายน้อย! บุรุษหน้าหวานผู้นั้นไง คือแม่นางฟ่ง ที่ข้าพูดถึงตอนอยู่ในห้อง" และเขามักพูดจาเสียงดังออกมาเช่นนี้เกือบทุกครั้ง
จางเก่อสหายทหารคนสนิทเอียงคอและชำเลืองมองเขาด้วยสายตาตำหนิเล็กน้อย "เข่อลั่ว! ยืนห่างกันไม่ถึงคืบแค่นี้ เจ้าจะพูดเสียงดังไปทำไมกัน"
หลงอี้หลิงยืนอยู่ด้านหน้าลูกน้องนายกองคนสนิททั้งสอง แม้จะเงี่ยหูฟังพวกเขาสนทนากัน แต่ดวงตาสีนิลคมกริบยังคงจับจ้องมองฟ่งหลันหลั่นอย่างไม่ละสายตา
ในขณะที่ลูกน้องทั้งสองเริ่มจะโต้เถียงกัน น้ำเสียงเข้มดุดันทรงพลังจึงเอ่ยแทรกขึ้นมา
"หากจะทะเลาะกันก็ไปที่อื่น ว่าแต่พวกเจ้ารู้หรือยังว่าผู้ที่มู่เซียวหลันนัดพบนั้นเป็นผู้ใดกัน"
เข่อลั่วรีบตอบนายของเขาทันควันอย่างฉะฉานมั่นใจ
"อ้อ! สายลับของเรารายงานมาว่า คงจะเป็นหยวนจูวเย่บุตรชายคนโตของมหาเสนาบดีกรมคลังไม่ผิดแน่ เพราะสองวันก่อนหน้านี้ พวกเขาเห็นคนจากวังหลวงกลุ่มหนึ่งได้เดินทางเข้าเมืองจิ่งนี้"
หลงอี้หลิงได้ฟังก็ยกคิ้วขึ้นสูง และใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไปยับปลายนิ้วกลางและไล่ไปปลายนิ้วชี้ตามลำดับ เหมือนกำลังใช้ความคิด และเหล่ตามองไปตรงประตูห้องที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังยืนพิงหลังอยู่
"หยวนจูวเย่งั้นรึ...บัณฑิตหนุ่มผู้ที่ตอนนี้ควรต้องอยู่ในสำนักศึกษา แต่กลับมาโผล่ในสถานที่เช่นนี้ ช่างน่าสนใจยิ่งนัก! พวกเจ้าทั้งสองคนสั่งให้คนของเราจับตาดูคนพวกนั้นไว้ให้ดี หากมีอะไรเคลื่อนไหวผิดปกติ รีบแจ้งข้าทันที"
"ขอรับนายน้อย" ทหารนายกองหนุ่มคนสนิททั้งสองคนขานรับคำสั่งผู้เป็นนายด้วยท่าทางขึงขังอย่างพร้อมเพรียงกัน
จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็กลับมาให้ความสนใจยังบุรุษหน้าหวานตรงหน้าอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เจ้าตัวกำลังยืนกอดหน้าอก ทำหน้าบึ้งตึง
เขาจึงตั้งใจจะแสร้งทำเป็นไม่รู้จักและเดินผ่านหน้านางไปโดยไม่คิดจะทักทายสิ่งใด เพื่อหยั่งเชิงอีกฝ่าย
แต่ในจังหวะที่แม่ทัพหนุ่มกำลังจะเดินผ่านหน้าฟ่งหลันหลั่นพ้นนั้น
เข่อลั่วผู้ที่มีปากว่องไวกว่าสมอง เขายิ้มหน้าระรื่น พร้อมกับยกมือและกล่าวทักทายบุรุษหน้าหวานเสียงดังขึ้นราวคนรู้จักสนิทสนมคุ้นเคย
"โย่ว! แม่นางฟ่ง บังเอิญจังที่พวกเราได้พบกันที่นี่ ท่านเองก็มาใช้บริการของภัตตาคารเฝิงฟู่เช่นกันหรือ" น้ำเสียงสดใสชัดเจน ลอยผ่านหน้าเจ้านายไปหาอีกฝ่าย
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินคำถามนั้นและชัดเจนรู้ว่าบุรุษผู้นั้นหมายถึงตน แต่นางก็วางตัวนิ่งเฉย ยืนอยู่ในท่าเดิมและแสร้งทำเป็นไม่สนใจ ตีสีหน้าเนียนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
หลงอี้หลิงหันหลังขวับกลับไปมองตาเขียว ค้อนใส่ลูกน้องจอมเซ่ออย่างทันควัน
เข่อลั่วรู้ตัวขึ้นมาทันใดว่าเขาได้ทำพลาดไปอีกแล้ว จึงรีบก้มหน้าต่ำเพื่อหลบสายตาดุดันคู่นั้นของผู้เป็นเจ้านายอย่างรวดเร็ว และเอียงลำคอไปทางสหายของตนเล็กน้อย
เมื่อแม่ทัพหนุ่มส่งสายตาปรามาสดุลูกน้องได้สมดั่งใจแล้ว เขาก็หันกลับมาสนใจสตรีน้อย ซึ่งเป็นคู่กรณีหลักอีกครั้ง
หึ! ยิ่งปกปิดยิ่งเผยพิรุธ
ในช่วงเสี้ยวเวลานั้นเอง ทั้งคู่ได้สบตากันพอดี
ฟ่งหลันหลั่นจดจำบุรุษนัยน์ตาสีนิลและดวงหน้ารูปงามของบุรุษผู้นี้ได้อย่างแม่นยำ จู่ ๆ ความคิดในหัวก็ผุดภาพเรื่องราวตอนที่ทั้งคู่ติดอยู่ตรงชะแง่งผานั้นในรัตติกาลที่แสนยาวนาน
สตรีน้อยจึงพยายามตั้งสติและสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แต่สายตาของนางกลับทรยศเจ้าตัวเสียได้ มันดูล่อกแล่กเผยพิรุธออกมาจนทำให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ทางจนได้
ประกายแข็งกร้าวในดวงตาของแม่ทัพหนุ่มเลือนหายไป และแทนที่ด้วยรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ทำให้สตรีน้อยรู้สึกฉงนใจยิ่งนัก ขนาดลูกน้องคนสนิททั้งสองคนของเขายังหันมองหน้ากันและทำตาโต เบิกโพลงขึ้นอย่างตะลึงงงงัน
จางเก่อจึงสะกิดเข่อลั่วหนึ่งที พออีกฝ่ายหันมามอง เขาก็พยักหน้าส่งสัญญาณให้สหายเดินตามหลังตนเพื่อปลีกตัวออกไปจากตรงนั้น เจตนาคือต้องการเปิดโอกาสให้ผู้เป็นนายได้อยู่ตามลำพังกับบุรุษหน้าหวานผู้นี้
แต่เข่อลั่วกลับแสดงท่าทียึกยักและไม่ยอมเดินตามหลังจางเก่อออกไปในทันที เพราะเขาอยากอยู่ร่วมฟังการสนทนาของทั้งคู่
จางเก่อจึงเดินวกกลับมาและตบไหล่สหายหนึ่งที พร้อมกับขมึงตา ชักสีหน้าใส่เข้ม แต่อีกฝ่ายยังคงยืนบื้อไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่อย่างต่อเนื่อง เขาจึงตัดสินใจลากแขนเข่อลั่วออกไปจากตรงนั้นเสียดื้อ ๆ
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องที่ฟ่งหลันหลั่นพิงอยู่ก็ถูกเปิดเข้าไปทางด้านในห้อง
เอี๊ยดแอ๊ด...
มู่เซียวหลานได้เดินออกมาพร้อมกับหยวนจูวเย่ และทั้งคู่ต่างก็พากันประหลาดใจเล็กน้อย
เมื่อเห็นว่าหลงอี้หลิงแม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นโหย่วผู้เลื่องชื่อยืนอยู่ห้องของพวกเขา แถมกำลังจ้องตาเขม็งแข่งกับฟ่งหลันหลั่นอยู่อย่างจริงจัง
หยวนจูเย่วเป็นบุรุษที่รู้จักใช้คำพูดในการวางตัวและสนทนากับผู้อื่น และคิดว่าชิงโอกาสก่อนย่อมได้ประโยชน์มากกว่า จึงได้กล่าวทักทายหลงอี้หลิงขึ้นอย่างร้อนตัว
"ช่างบังเอิญเสียจริงที่ได้พบท่านแม่ทัพหลงที่นี่" น้ำเสียงของคุณชายรูปงามผู้นี้ ตั้งใจแสดงให้รู้สึกได้ถึงความสนิทสนมคุ้นเคยกับอีกฝ่าย
หลงอี้หลิงจึงได้ละสายตาจากบุรุษหน้าหวาน จากนั้นก็เอี้ยวตัวหันไปยืนประจันหน้ากับคนทั้งคู่ แววตานิ่งและดูแข็งกร้าวก่อนทักทายตอบอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ข้าเองก็แปลกใจเช่นกันกันที่ได้พบท่านมาอยู่ในภัตตาคารเฝิงฟู่ อันที่จริงเพลานี้ท่านควรจะให้ความรู้แก่เหล่าบัณฑิตอยู่ที่สำนักศึกษามิใช่หรือ" พร้อมกับชำเลืองหางตามองไปยังอิสตรีผู้เลอโฉม ซึ่งนางยืนคั่นกลางระหว่างฟ่งหลันหลั่นและหยวนจูวเย่
มู่เซียวหลานรับรู้ได้ว่ากำลังถูกสายตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มจับจ้องอยู่ นางจึงย่อตัวลงเล็กน้อย เพื่อเป็นแสดงความเคารพต่อเขาตามมารยาท และพยายามเลี่ยงที่จะไม่สบตากับอีกฝ่าย
หยวนจูวเย่อ่านสายตาและความคิดของแม่ทัพหนุ่มออก เขาจึงกล่าวขึ้นอีกครั้งเพื่อดึงความสนใจของอีกฝ่ายให้กลับมาหาตน
"อ้อเรื่องนั้น...ตอนนี้ข้าอยู่ในช่วงลาพักร้อน จึงได้เดินทางมาเที่ยวเล่นที่เมืองจิ้งแห่งนี้เพื่อหาประสบการณ์แปลกใหม่เปิดโลกให้กับตัวเอง และก็ได้บังเอิญเจอกับสหายเก่าแก่...ขอแนะนำ สตรีดวงหน้างดงามกิริยาอ่อนช้อย  ผู้นี้คือ..."
ยังไม่ทันที่หยวนจูวเย่จะได้เอ่ยนามของสตรีข้างกายออกมา หลงอี้หลิงก็พูดสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"...มู่เซียวหลาน นายหญิงใหญ่แห่งหอมู่ต๋า จากเมืองจิ่ว"
หยวนจูวเย่กับมู่เซียวหลาน ดูไม่ได้แปลกใจกับคำกล่าวนี้ของหลงอี้หลิงเลยสักนิด
ฟ่งหลันหลั่นขยับตัวเปลี่ยนอิริยาบถของท่ายืนใหม่เล็กน้อย ตอนนี้นางกำลังงงเป็นไก่ตาแตก จนเกิดความอยากรู้และสงสัยขึ้นมาทันใด เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนทั้งสามตรงเบื้องหน้านี้
ณ เพลานี้ บรรยากาศโดยรอบตรงบริเวณหน้าห้องอาหารนั้น ชวนให้รู้สึกเกิดความอึดอัดและลมหายใจเริ่มติดขัดอย่างบอกไม่ถูก
'นี่ข้ากำลังยืนอยู่ในดงพยัคฆ์ แถมยังมีหมาป่ากับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์รวมอยู่ด้วยกระนั้นหรือ'
ฟ่งหลันหลั่นสัมผัสได้ถึงกระแสปราณบางอย่างซึ่งกำลังแผ่ซ่านออกมารอบตัวของทั้งสามคน ซึ่งตอนนี้นางดูไม่ออกเลยว่า พวกเขาทั้งสามคนนั้นเป็นมิตร หรือเป็นศัตรูของกันและกัน
'ว่าแต่...พวกเขามีความสัมพันธ์กันแบบไหนกันนะ โย่ว! หรือว่าเป็นรักสามเส้า เราสามคน!'
แต่อย่างไรก็ตาม ความคิดในหัวของฟ่งหลันหลั่นที่กำลังจินตนาการเกี่ยวกับคนทั้งสามอยู่ในตอนนี้ มันเริ่มฟุ้งซ่านและเตลิดไปไกลเสียแล้วสิ
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๓ สูญเสียครอบครัวคนสำคัญ

กระท่อมน้อยกลางป่าไผ่
ฟ่งหลันหลั่นเดินทางกลับมายังกระท่อมน้อยของตนด้วยใบหน้าเบิกบานและสุขใจ มือข้างหนึ่งถือห่อยาสมุนไพรหายาก ส่วนอีกข้างคือสุราชั้นดีสองไหจากหอมู่ต๋า
ฟ่งหลันหลั่นส่งเสียงสดใสร้องตะโกนเสียงดังมาแต่ไกล
"ตาเฒ่า ข้ากลับมาแล้ว วันนี้ข้ามียาบำรุงกับสุราชั้นดีของโปรดท่านมาฝากด้วย" เสียงของนางดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินผ่านประตูด้านหน้าทางเข้ากระท่อมด้วยซ้ำ
แต่พอสตรีน้อยเดินก้าวขาผ่านพ้นประตูไม้ที่โครงสร้างค่อนข้างทรุดโทรมจะพังแหล่มิพังแหล่ เข้ามาจนถึงบริเวณลานด้านหน้าของกระท่อม นางก็เริ่มเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง
ภาพโดยรอบที่ปรากฏต่อสายตา ทำให้ต้องตกใจและเกิดความหวั่นวิตกขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ปลาตัวเล็กน้อยและสมุนไพรป่าตากแห้งอยู่ในกระจาด ซึ่งเคยตั้งวางอยู่บนรางไม้ระแนง ตอนนี้กลับหล่นกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น
ถ้วยโถโอชา ข้าวของเครื่องใช้ แม้กระทั่งไหและเครื่องปั้นดินเผาที่เคยเต็มไปด้วยน้ำ บ้างก็ล้มระเนระนาด กลิ้งขลุกขลิกอยู่บนพื้น บ้างก็แตกเสียหายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจนไม่เหลือสภาพเดิม
ฟ่งหลันหลั่นพูดโพล่งขึ้นกับตัวเอง "ทำไมสภาพกระท่อมถึงได้ดูเละเทะแบบนี้" ในขณะที่สตรีน้อยบ่นพึมพำกับตัวเองอย่างสงสัย จังหวะนั้นมีสายลมอ่อนพัดโชยมาจากทางตัวกระท่อม ความผิดปกติบางอย่างทำให้นางต้องรีบยกแขนขึ้นมาปิดจมูกของตัวเองอย่างรวดเร็ว
"หื้ม! นี่มันกลิ่นเหม็นเน่าอะไรกัน ทำไมถึงได้ส่งกลิ่นรุนแรงเช่นนี้"
ตอนนี้คำถามและความเป็นกังวลมากมายเริ่มผุดขึ้นมาในหัวสมองอันน้อย ๆ นี้ เพื่อขจัดความสงสัยนั้น นางเดินอย่างรีบร้อนตรงดิ่งไปยังประตูไม้ไผ่ของตัวกระท่อม มือทั้งสองข้างก็ผลักประตูไม้ผุ ๆ นั้นอย่างแรงจนเปิดออกและกระแทกไปโดนผนังด้านข้าง
ปัง!
สภาพด้านในกระท่อมมีหยากไย่ขึ้นตามฝาผนังและมีฝุ่นเกาะหนาเตอะอยู่ตามจุดต่าง ๆ ราวกับไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่มาหลายวันแล้ว แถมโต๊ะเก้าอี้ล้มคว่ำระเนระนาดกองอยู่บนพื้น ทิ้งร่องรอยของการต่อสู้ไว้ ยิ่งทำให้นางกังวลหนักขึ้น
ตาเฒ่า!
เมื่อนางฉุกคิดขึ้นมาได้เช่นนั้น จึงวิ่งปรี่ตรงเข้าไปยังห้องนอนด้านในอย่างรวดเร็ว
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าถึงกับทำให้สติของสตรีน้อยขาดวิ่นหลุดลอย และหัวเข่าทั้งสองข้างแทบทรุดลงไปนั่งลงบนพื้น มือทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงไปชั่วขณะจนเผลอปล่อยสิ่งของที่ถืออยู่ในมือร่วงตกลงพื้น แตกกระจายจนเหล้ากระเซ็นไปทั่วพื้น
เพล้ง!
ชายชราคนที่เลี้ยงดูและอบรมสั่งสอนนางมาตั้งแต่จำความได้ เขานอนหงายแผ่หลาอยู่บนเตียงไม้ไผ่อย่างสงบนิ่ง แถมยังมีแมลงหวี่แมลงวันบินตอมไปทั่วทั้งตัว ซึ่งตอนนี้สภาพภายนอกอันผอมแห้งมีแต่หนังหุ้มกระดูกนั้น เริ่มส่งกลิ่นอันไม่น่าพึงประสงค์โชยคลุ้งไปทั่วห้องเล็ก ๆ นั้น
"มะ ไม่จริง นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง...ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่! ข้าแค่ฝันไป..."
ฟ่งหลันหลั่นปากสั่นพูดพึมพำเบา ๆ และหัวเราะกับตัวเองอย่างกับคนไร้สติ หยาดน้ำตาพรั่งพรูออกมาจากดวงตากลมโตใสหยดแหมะลงบนเป็นสายลงบนพวงแก้มงาม
นางพยายามประคองสองขาอันไร้เรี่ยวแรง เดินตรงไปยังเตียงนอนตรงหน้า ซึ่งตามความจริงอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว แต่นางกับใช้เวลาเกือบหนึ่งส่วนสี่ของก้านธูปเพื่อจะเดินไปถึงจุดนั้น
มือน้อย ๆ สั่นเทาคู่นั้นของสตรีน้อย ค่อย ๆ วางสัมผัสลงไปบนเจ้าของเรือนร่างไร้ลมหายใจบนเตียงไม้ไผ่ อย่างแทบไม่เชื่อในสายตาของตัวเอง ว่ามันคือความจริง
ฟ่งหลันหลั่นโน้มตัวลงสวมกอดร่างอันไร้วิญญาณ ใบหน้าแนบซบลงไปบนแผ่นอกของตาเฒ่าฟ่งไว้อย่างแนบแน่นโดยไม่มีความรังเกียจเดียดฉันท์ หยาดน้ำตาหลั่งไหลพรั่งพรูหล่นลงพวงแก้มงามราวกับสายน้ำ ดวงใจดวงน้อยเจ็บปวดยิ่งยวดเหมือนถูกเข็มเล็ก ๆ นับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงก็ไม่ปาน
บัดนี้ คนในครอบครัวเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ของนาง ได้ถูกมัจจุราชพรากดวงวิญญาณเขาจากโลกนี้ไปตลอดกาล
"ฮือฮือ...ตาเฒ่า! มันเกิดอะไรขึ้น ท่านจะทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ หากไม่มีท่าน ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้เยี่ยงไรกัน...ขอเพียงแค่ท่านยอมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่าท่านจะบ่น ดุด่าว่ากล่าวอันใด ข้าสัญญาว่าจะเชื่อฟังและจะไม่เถียงท่านอีกต่อไป ฮือฮือ..."
เสียงร้องไห้ฟูมฟาย เสียงสะอึกสะอื้นคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด  รวดร้าวทรมานและเสียใจอย่างที่สุดดังระงมไปทั่วกระท่อมไม้ไผ่นั้น
"ตาเฒ่า...ไหนท่านบอกว่าจะช่วยสอนหนังสือและสอนการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ให้กับข้ายังไงกันล่ะ แถมท่านก็ยังไม่ได้เห็นข้าแต่งงานเลยมิใช่หรือ หากข้าไม่มีท่านแล้ว ผู้ใดกันเล่าจะเป็นคนส่งตัวข้าเข้าห้องหอกัน ท่านจะมาผิดสัญญาและทิ้งข้าไปแบบนี้ไม่ได้นะ ข้าไม่ยอม!"
หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดแทบแตกสลาย และนางไม่อาจจะยอมรับ  ความจริงตรงหน้าได้ว่า ตาเฒ่าผู้ที่เป็นคนในครอบครัวเพียงคนเดียว ได้ลาลับจากโลกนี้ไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว
ฮือฮือ...หยาดน้ำตายังคงร่วงเผาะดุจดังไข่มุกอยู่บนใบหน้างามของนาง
ช่วงเสี้ยวหนึ่ง สตรีน้อยสัมผัสได้ว่าความเจ็บปวดทรมานนี้ที่ลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจเยี่ยงนี้ เหมือนเหตุการณ์ในลักษณะมันเคยเกิดขึ้นกับตนมาก่อน แต่พอพยายามคิดกลับนึกอะไรไม่ออก
ฟ่งหลันหลั่นนั่งร้องไห้เสียใจอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่นานหลายชั่วยาม ตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยความสับสนมืดมนหนทาง ไม่รู้จะคิดอ่านต่อไปยังไงดี เพราะไม่ว่าจะหันมองไปทางไหน ภาพความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัวสมองน้อย ๆ ราวดอกเห็ดนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องราวของนางและเขา ที่เคยใช้ชีวิตร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่นางจำความได้นับเป็นสิบปี
ในขณะที่จิตใจและร่างกายเหนื่อยล้าจนแทบหมดเรี่ยวแรง แม้แต่คราบน้ำตาบนพวงแก้มสองข้างก็ยังแห้งกรัง
สตรีน้อยจึงค่อย ๆ ตั้งสติให้กลับมา สายตาพลางเหลือบมองไล่ต่ำไปตรงขอบเตียง พลันเห็นมือข้างหนึ่งของตาเฒ่าฟ่งกำมือไว้แน่น และเหมือนมีเศษชิ้นส่วนของบางสิ่งบางอย่างโผล่ยื่นออกมาเล็กน้อย
สตรีน้อยยกมือปากคราบน้ำตาอันแห้งกรัง ก่อนจะยื่นมือไปแกะฝ่ามือของตาเฒ่าฟ่งคลี่หมัดนั้นออก ปรากฏว่าเป็นกระดาษสาสีน้ำตาลไหม้แผ่นเล็ก ๆ และมีตัวอักษรบางอย่างเขียนไว้
แต่ยังไม่ทันที่จะได้คลี่มันออกดู
ปัง!
โครม!
เสียงดังเอะอะโครมครามที่อยู่ทางด้านนอกตัวกระท่อม ทำให้ฟ่งหลันหลั่นก็ต้องรีบยัดกระดาษแผ่นนั้นเข้าไปเหน็บใส่เข้าซ่อนไว้ในตัวเสื้อด้านในของตนอย่างรวดเร็ว
"เฮ้ย! พวกเจ้ารีบไปค้นให้ทั่วกระท่อมอีกครั้ง ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางนั่นจะไม่ย้อนกลับมาหาตาแก่ของมัน"
ดูเหมือนว่าเหตุการณ์แย่ ๆ และความโชคร้ายที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตของฟ่งหลันหลั่นจะยังไม่จบลงง่าย ๆ เสียแล้ว
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๔ โจทก์เก่าที่กัดไม่ยอมปล่อย

ตอนนี้ดูเหมือนว่าคนจำนวนหนึ่งได้บุกรุกเข้ามายังกระท่อมไม้ไผ่ของฟ่งหลันหลั่น
ปัง!
เสียงถีบประตูใหญ่ตรงหน้าเข้ามาในตัวบ้านอย่างแรง พร้อมกับเสียงทำลายข้าวของที่ยังเหลืออยู่
โครมคราม!
เพล้ง!
"ฟ่งหลันหลั่น! ข้ารู้นะว่าเจ้าอยู่ข้างในนั้น คิดว่าหลบอยู่ในกระท่อมโกโรโกโสนี่แล้วจะหนีรอดพ้นเงื้อมมือของพวกข้าไปได้งั้นรึ รีบโผล่หัวออกมาซะ! บัญชีแค้นทั้งหมดจะได้สะสางให้จบลงในวันนี้"
ชายผู้หนึ่งได้ตะโกนลั่นเสียงดังด้วยความเกรี้ยวกราด เจตนานั้นชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน
สตรีน้อยจึงตั้งสติได้ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาแห้งกรังบนพวงแก้มสองข้าง พร้อมกับคลายอ้อมกอดออกจากร่างอันไร้วิญญาณของตาเฒ่าฟ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและถอยร่นออกมายืนห่างจากเตียงนอนนั้นสองก้าว และนั่งคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้นตรงหน้าเตียงนอนไม้ไผ่นั้น
ตึก
ตึก
ตึก
สตรีน้อยโขกหัวลงบนพื้นสามครั้งเพื่อเป็นการคำนับผู้มีพระคุณเป็นครั้งสุดท้าย
"ตาเฒ่า ท่านนอนรอข้าอยู่ในห้องนี้ไปก่อนนะ เสร็จธุระข้างนอกเรียบร้อยเมื่อไร ข้าจะรีบกลับมาพาท่านไปอยู่ในสถานที่ที่สมควรมากกว่านี้"
เมื่อพูดจบฟ่งหลันหลั่นก็ลุกขึ้นยืน และหันขวับมองออกไปนอกตัวกระท่อม สองมือกำหมัดแน่น ฉายแววตาเด็ดเดี่ยวไม่กลัวตาย
ปัง!
ประตูถูกเปิดออกมาจากด้านในตัวกระท่อมอย่างแรง
"ใครหน้าไหน! ที่กล้าบุกรุกกระท่อมของข้ากัน" นางกล่าวลั่นขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน พร้อมกับขมึงตาใส่พวกเขา
ตอนนี้อารมณ์ของฟ่งหลันหลั่นเต็มไปด้วยความเลือดร้อนและเดือดดาล
กลุ่มชายฉกรรจ์ผู้บุกรุก ซึ่งกำลังทำลายข้าวของเครื่องใช้อยู่อย่างสะใจ ได้พากันหันไปมองตามเสียง และเห็นเจ้าของบ้าน คนที่พวกเขากำลังตามหา ยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น อีกทั้งสายตาที่จ้องมองมา แม้ดวงหน้าจะงดงามเฉิดฉาย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมารอบตัวนางน้อยผู้นั้น
"โผล่หัวออกมาได้ซะทีนะนางตัวดี!"
ชายฉกรรจ์รูปร่างใหญ่มีกล้ามเป็นมัด ๆ และใบหน้าเนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลเป็น ท่าทางชวนหาเรื่องพร้อมท้าต่อยตี
สาวน้อยเจ้าของบ้านยืนเท้าสะเอว จ้องมองตาเขม็งไปทางกลุ่มชายฉกรรจ์ด้านหน้า
"นึกว่าใคร ที่แท้ก็พวกอันธพาลกระจอก ๆ ที่ชอบหาเรื่องคนไปทั่ว ช่างกัดไม่ปล่อยเสียจริง"
นางกล่าวโต้ตอบกลับไปอย่างท้าทาย พลางพ่นลมออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด "เฮอะ! วันนี้คงต้องโทษดวงซวยที่พาพวกเจ้า รนมาหาที่ตายถึงที่นี่ในวันนี้"
น้ำเสียงแข็งกร้าวถ้อยคำฉะฉาน ฉายแววเด็ดเดี่ยวของฟ่งหลันหลั่น ได้สร้างโทสะขึ้นในใจของฝ่ายศัตรูเป็นอย่างมาก
จู่ ๆ หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ก็หัวเราะร่าเสียงดังออกมาอย่างขบขัน
ฮ่าฮ่าฮ่า!
"เจ้าช่างพูดจาสามหาวอวดดีเสียจริง ข้าฟังแล้วรู้สึกขบขันยิ่งนัก คนที่ดวงซวยและจะต้องตายในวันนี้ คือเจ้าต่างหาก  ฟ่งหลันหลั่น!"
เขากล่าวโต้ตอบด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม แววตาอำมหิตอย่างกับอยากจะฉีกเลือดฉีกเนื้อนางเสียในตอนนี้พร้อมกับชี้ปลายดาบไปทางสตรีน้อยอย่างหมายหัว
ฟ่งหลันหลั่นหาได้สะทกสะท้านหรือเกรงกลัวต่อท่าทีเหิมเกริมของฝ่ายศัตรูไม่ นางตะคอกถามกลับอย่างดุดัน และจ้องหน้าพวกเขาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยวสุดระงับ
"พวกเจ้าทำอะไรกับตาเฒ่าของข้า!"
"เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับตาเฒ่าของเจ้าอย่างงั้นรึ ?" ชายฉกรรจ์กล่าวขึ้นด้วยสีหน้างงงวย แต่ก็พอจะคาดเดาได้ว่าคงไม่ใช่เรื่องดี
"เฮอะ! ข้าเองก็อยากจะทำเช่นนั้นอยู่หรอกนะ แต่เสียดายที่ต้องบอกว่าไม่ใช่ฝีมือของข้า เจ้าอย่ากล่าวโทษผู้ใดเลย ความจริงต้องโทษตัวเจ้าเอง! ที่สร้างศัตรูไปทั่วเพราะชอบแส่ยุ่งเรื่องของชาวบ้านและทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมตลอดเวลา"
ฟ่งหลันหลั่นยืนบ่นพึมพำและคิดทบทวนว่าพวกนางยังมีศัตรูที่ไหนอีก "ไม่ใช่พวกมันอย่างนั้นรึ แล้วถ้างั้นยังมีผู้ใดอีกที่ต้องการเอาชีวิตของตาเฒ่าของข้า"
หัวหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์เห็นฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งเงียบไป เขาจึงตะโกนกล่าวขึ้นอีกอย่างเหิมเกริม
"วันนี้ ข้าจะใช้เลือดของเจ้ามาเซ่นสังเวยคมดาบเล่มนี้ ไม่ว่าใครหน้าไหน! ก็ไม่สามารถช่วยเจ้าให้รอดพ้นไปจากน้ำมือข้าไปได้"
ดูเหมือนว่าการสนทนาในครั้งนี้ ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน
หึ...สตรีน้อยหัวเราะขึ้นเบา ๆ อย่างเย้ยหยันอยู่ในลำคอ
"ถ้าเช่นนั้น พวกเจ้าจะมัวรอช้าอยู่ไย ประดาหน้าเข้ามาพร้อมกันให้หมดทุกคนนั่นแหละ เพราะข้าขี้เกียจเสียเวลารอนาน"
ดูท่าแล้วฟ่งหลันหลั่นไม่ได้เกรงกลัวต่ออันธพาลกลุ่มนี้เลยสักนิด นางยังคงพูดจาท้าทายพวกเขากลับไปอย่างบ้าบิ่น
แม้ว่าตัวเองจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเพราะทางนั้นมีจำนวนคนที่มากกว่า แต่ตอนนี้เมื่อไม่มีตาเฒ่าของตนมีชีวิตอยู่ด้วยกันแล้ว นางเองก็หมดกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปเช่นกัน
หัวหน้ากลุ่มอันธพาลได้ฟังคำพูดท้าทายอำนาจของตนเช่นนั้น ผนวกกับสีหน้าแววตาแสนอวดดีและยโสโอหังไม่กลัวตายของสตรีน้อย มันยิ่งทำให้อารมณ์โกรธโมโหร้ายเดือดดาลขึ้นอย่างเกรี้ยวโกรธจนแทบบ้าคลั่ง
"พวกเจ้าทุกคนจงฟังคำสั่งของข้า! รีบลงมือจัดการทำลายข้าวของให้ราบเป็นหน้ากลอง อย่าให้เหลือแม้แต่ซากเดี๋ยวนี้! ส่วนนางเด็กน้อยปากดีนั่น...ข้าจะเป็นคนจัดการเอง"
"ได้เลยลูกพี่ พวกเราจะรีบจัดการตามที่ท่านสั่งเดี๋ยวนี้" พวกลูกสมุนขานรับกันขึ้นอย่างแข็งขันพร้อมเพรียง
หลังจากที่หัวหน้าโจรป่าได้ออกคำสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเหี้ยม ตัวเขาก็ไม่รอช้า กระโจนเข้าจู่โจมฟ่งหลันหลั่นตามคำเชื้อเชิญของอีกฝ่ายอย่างไม่ปรานี
แม้ฟ่งหลันหลั่นตั้งท่ารับการจู่โจมนั้นอยู่แล้ว แต่ว่านางเป็นเพียงเด็กสาวที่มีอายุแค่ 18 ปี และวรยุทธ์ก็ไม่ได้เก่งกาจมากนักจึงถูกซัดถอยกลับเข้าไปในตัวกระท่อมอย่างแรง
โครม!
ส่วนเหล่าลูกน้องที่เหลือก็รีบลงมือจุดไฟเผาทุกอย่างภายในบริเวณนั้นตามคำสั่งหัวหน้าทันที
การต่อสู้ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด แต่ทว่าด้วยจำนวนคนที่น้อยกว่าฝ่ายศัตรูยิ่งนัก ฟ่งหลันหลั่นจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
เมื่อสู้ด้วยแรงไม่ได้ นางจะต้องรีบคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงนี้ไปให้ได้เสียก่อน เพื่อรักษาชีวิตและรอวันแก้แค้นให้กับตาเฒ่าของนาง
'สิบต่อหนึ่ง! แถมอาวุธเราก็ไม่มี ถ้าต้องต่อสู้กับพวกมันด้วยมือเปล่าเช่นนี้ เราคงสู้ไม่ไหวแน่ วรยุทธ์ที่เรามีอยู่ก็แค่พอเอาตัวรอดได้เท่านั้น"
ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังขบคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์คับขันตรงหน้าอยู่นั้น หนึ่งในกลุ่มอันธพาลก็ได้แอบใช้อาวุธลับซัดเข้าใส่นางในทีเผลอจากทางด้านหลัง
ฟ่งหลันหลั่นมองเห็นได้ทัน จึงเอี้ยวตัวหลบทิศทางการโจมตีนั้นของฝ่ายศัตรู แต่นางก็ช้าไปเสี้ยวหนึ่ง ทำให้ไม่สามารถหลบอาวุธลับนั้นพ้น
ฉึก!
อาวุธลับถูกปักเข้าที่ตรงหัวไหล่ด้านซ้ายของนางเข้าอย่างจัง
เพียงชั่วครู่ สตรีน้อยรู้สึกได้ถึงความผิดปกติภายในของร่างกายขึ้นมาทันที สายตานางเริ่มพร่ามัวและเหมือนว่ากำลังจะสูญเสียการทรงตัว
"ลูกดอกอาบยาพิษ!" นางจึงรีบดึงมันออกจากร่างกายของตนเองทันที เลือดไหลซึมออกมาจากบาดแผล จนเสื้อเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานขึ้นมาอย่างเห็นทันได้ชัด
เป็นอย่างที่นางคาดการณ์ไว้ อาวุธลับนี้มียาพิษเคลือบอยู่ ทันใดนั้น ฟ่งหลันหลั่นก็กระอักเลือดตามออกมาเป็นจำนวนมาก
ฮ่าฮ่าฮ่า...
เสียงหัวเราะร่าอย่างพอใจของหัวหน้าโจรป่าดังลั่นขึ้นมาอีกครั้ง เขามีความสุขที่ทำร้ายศัตรูได้สำเร็จ
ในที่สุดสันดานดิบของคนก็ปรากฏขึ้น ถึงอย่างไรเสียกลุ่มอันธพาลพวกนี้ ก็ยังอยู่ในวัยฉกรรจ์หนุ่มแน่นและกลัดมัน ดังนั้นเรื่องตัณหาราคะก็เป็นสิ่งที่พวกเขาขาดไม่ได้ หัวหน้ากลุ่มจึงกล่าวถ้อยคำต่อเนื่องอย่างยโสโอหัง
"ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เห็นแก่ความงดงามในใบหน้าของเจ้า หากยอมให้พวกข้าจับตัวไปดี ๆ ข้าอาจจะไว้ชีวิต และยอมให้เจ้ามาเป็นฮูหยินของข้า"
หัวหน้าโจรป่าพยายามยื่นข้อเสนอให้กับฟ่งหลันหลั่น และคาดหวังให้นางตอบตกลง
ฟ่งหลันหลั่นได้ฟัง นางก็ถ่มน้ำลายลงบนพื้นตรงหน้าอย่างทันทีทันใด สายตาที่จ้องมองศัตรูยังคงเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
"ถุย! ฝันไปซะเถอะ! ต่อให้ตาย ข้าก็จะไม่มีวันยอมตกเป็นฮูหยินของเจ้า"
"ชิ! จะตายอยู่แล้วยังปากดีไม่เลิก ช่างเถอะข้ารอได้ เพราะถ้าหากเจ้ายังฝืนใช้ลมปราณไปมากกว่านี้ พิษนั่นก็ยิ่งกระจายไปตามจุดสำคัญต่าง ๆ ทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว เริ่มแรกเจ้าจะสูญเสียวรยุทธ์ชั่วคราว และอีกไม่กี่วัน หากไม่ได้รับยาถอนพิษ เจ้าก็จะสูญเสียปราณทั้งหมดจนธาตุไฟแตก และสิ้นใจตายในที่สุด"
สตรีน้อยได้ยินเช่นนั้น ก็ยืนขบคิดหาวิธีเอาตัวรอดอยู่ครู่หนึ่ง
'ข้าจะมาตายที่นี่ตอนนี้ไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่าตาเฒ่า ข้าจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้นให้กับเขา' ก่อนจะหอบร่างกายที่บาดเจ็บ ถอยร่นกลับเข้าไปในกระท่อมอย่างรวดเร็ว
กลุ่มอันธพาลเองก็ไม่ยอมรามือง่าย ๆ ยังคงพากันไล่จี้วิ่งตามนางไปติด ๆ
ฟ่งหลันหลั่นนึกขึ้นมาได้ว่าตาเฒ่าฟ่งได้สร้างอุโมงค์ทางลับเอาไว้ใต้เตียงนอนของเขา นางจึงจำต้องตัดสินใจทิ้งร่างของเขาไว้และใช้เส้นทางลับนั้นหลบหนีออกไปได้สำเร็จ
ส่วนพวกกลุ่มอันธพาลได้ไล่ตามหลังสตรีน้อยเข้ามาในกระท่อม แต่ก็ไม่พบผู้ใดนอกจากศพของตาเฒ่าฟ่ง ซึ่งนอนตายอยู่บนเตียงไม้ไผ่ด้วยสภาพน่าอนาถตา
หัวหน้าอันธพาลโกรธจนตนถลนออกมาและแทบบ้าคลั่ง เขาจึงตะโกนเสียงดัง "เผามันให้หมด อย่าให้เหลือซาก!"
จากนั้นเขาก็กวาดตามองรอบห้องเล็ก ๆ นั้นอย่างรวดเร็ว เพื่อสำรวจหาร่องรอยของอีกฝ่าย
"ฟ่งหลันหลั่น! ไม่ว่าเจ้าจะไปมุดหัวอยู่ที่ใดบนผืนแผ่นดินใหญ่นี้ ข้าก็จะตามลากตัวและจับเจ้ามาทำเมียให้จงได้ รอข้าก่อนเถอะนางตัวแสบ!"
หัวหน้าโจรป่าวประกาศกร้าวต่อหน้าเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งราวกับจิตใจของเขาในเวลานี้
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๕ พระเอกขี่ม้าขาว

ชายป่าไผ่นอกเมืองจิ่ว
ณ ชายป่าไผ่ซึ่งห่างจากกระท่อมของฟ่งหลันหลั่นมาไม่ไกลมากนัก เสียงลำไผ่เอนตัวเคลื่อนไหวไปตามสายลม ดังแว่วท่วงทำนองคล้ายเสียงขลุ่ย
ฟ่งหลันหลั่นหอบร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บและสะบักสะบอมจากการต่อสู้จากศัตรู วิ่งหนีมาจนถึง ณ กลางป่าไผ่ ซึ่งห่างจากกระท่อมไม้ไผ่ประมาณสิบจั้ง[1] ในใจของนางยังคงครุ่นคิดหนักถึงสาเหตุการตายของตาเฒ่าฟ่งอยู่ตลอดเวลา
"ตาเฒ่า! ข้าสัญญา ว่าจะสืบหาความจริงเรื่องการตายของท่านและก็ความลับที่ท่านซ่อนไว้มานานหลายปีให้กระจ่างอย่างแน่นอน"
[1] 1 จั้ง ประมาณ 3.33 เมตร
ทางด้านกลุ่มพวกอันธพาลได้แกะรอยตามรอยเลือด ซึ่งหยดเป็นทางยาวไล่หลังสตรีน้อยมาติด ๆ
หัวหน้ากลุ่มอันธพาลแหกปากตะโกนเสียงดังลั่นกลางป่าไผ่ น้ำเสียงเย้ยหยัน โดยเฉพาะท่าทีช่างเกรี้ยวกราดและใบหน้าหิวกระหายการฆ่าฟันยิ่งนัก
"ฟ่งหลันหลั่น! อย่าพยายามฝืนอีกเลย ไม่ว่ายังไงวันนี้เจ้าก็ไม่มีทางหนีพ้นเงื้อมมือของข้าไปได้"
ห่างออกไปราวครึ่งลี้[1] แม่ทัพหลงอี้หลิง พร้อมด้วยเหล่าทหารของเขา ได้ควบม้ามาถึงตรงป่าโปร่งรอบนอกป่าไผ่พอดี
จางเก่อสังเกตเห็นแต่ไกลว่ามีควันไฟกลุ่มใหญ่กำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าทางป่าไผ่ด้านหน้า เขาจึงกล่าวขึ้นกับแม่ทัพหนุ่ม พร้อมกับชี้มือไปตามทิศทางนั้น
"นายน้อย! ท่านดูนั่น ควันไฟสีดำจำนวนมากกำลังพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ข้าเกรงว่าป่าไผ่ทางด้านหน้าคงเกิดเรื่องอะไรบางอย่างขึ้น"
เข่อลั่วได้ฟังก็รีบแหงนหน้าขึ้นมองตามอย่างรวดเร็ว พลันเผยสีหน้ากังวลใจขึ้นมาในทันที
"แย่ละสิ! นายน้อย หากข้าจำไม่ผิดละก็ ป่าไผ่ทางด้านหน้านั้น เห็นจะเป็นตำแหน่งของกระท่อมน้อยของแม่นางฟู่ตั้งอยู่ไม่ผิดเป็นแน่"
[1] 1 ลี้ (里) = 150 จั้ง (丈) = 500 เมตร (米)
นายกองร่างเจ้าเนื้อ ทหารคนสนิทของหลงอี้หลิงกล่าวอย่างไม่เต็มเสียงมากนัก พร้อมกับชำเลืองมองนายของตนอยู่กลาย ๆ
แม่ทัพหนุ่มได้ยินเข่อลั่วกล่าวเช่นนั้น แววตาและสีหน้าที่เรียบเฉยก่อนหน้านี้พลันเปลี่ยนเป็นขึงขังจริงจัง และแสดงความตึงเครียดขึ้นมาอย่างชัดเจน
"เข่อลั่ว เจ้ามั่นใจนะว่าจำไม่ผิด"
แม่ทัพหนุ่มย้ำถามทหารนายกองคนสนิทด้วยน้ำเสียงเข้ม ดวงตาจับจ้องมองไปยังจุดที่มีควันไฟอย่างไม่ละสายตา
"ขอรับ ข้ามั่นใจว่าจำไม่ผิดแน่นอน"
คราวนี้เข่อลั่วตอบกลับอย่างหนักแน่น เพราะมั่นใจแล้วว่าตนไม่มีทางจำผิด แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยค แม่ทัพหนุ่มก็หุนหันพลันแล่นเร่งควบม้าพุ่งตรงไปยังทิศทางด้านหน้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่รอผู้ใดสักคน
ย่าซ์!
กุบกับ!....
เหล่าพวกทหารที่เหลือก็ไม่รอช้า เร่งควบม้าตามหลังผู้บังคับบัญชาของพวกเขาไปทันทีทันใดเช่นกัน
ย่าซ์ ย่าซ์ ย่าซ์!!!
กุบกับ!....
อีกด้าน ฟ่งหลันหลั่นถูกพวกอันธพาลไล่หลังตามมาทันจนได้ แม้จะนางจะมีใจฮึดสู้แค่ไหน แต่ถ้าไร้ซึ่งอาวุธในมือก็ยากที่จะต่อกรกับศัตรูได้
และหากสตรีน้อยต้องการรักษาชีวิตไว้ได้ สิ่งเดียวที่จะช่วยให้เอาตัวรอดได้คือ ต้องหลบให้พ้นคมดาบที่กำลังฟาดฟันเข้าห้ำหั่นนางอย่างบ้าคลั่งอยู่ในตอนนี้
มิหนำซ้ำ พิษจากอาวุธลับก็กำลังแพร่กระจายเข้าสู่กระแสเลือดรวดเร็วมาก การจะหลบทิศทางจากอาวุธของศัตรูจึงเป็นไปอย่างทุลักทุเล
อีกทั้งสตรีน้อยยังกังวลว่าหากใช้พลังปราณมากไป พิษร้ายก็อาจจะกระจายไปตามจุดสำคัญในร่างกายเร็วขึ้นมากเท่านั้น ถึงจะมั่นใจว่าพิษเหล่านั้นจะไม่สามารถทำอันตรายให้ถึงแก่ชีวิตได้ เพราะร่างกายของนางทนต่อพิษมาตั้งแต่เด็ก ทว่าการไม่ประมาท คือ ทางรอดที่ดีที่สุด
ฟ่งหลันหลั่นจะรู้ตัวว่าตนกำลังตกเป็นรองของคู่ต่อสู้ แต่ก็ไม่ถอดใจและไม่ยอมให้พวกเขาจับตัวได้ง่าย ๆ ดวงตายังคงฉายแววความเด็ดเดี่ยว แน่วแน่ ไม่กลัวตาย แม้ว่าร่างกายแทบจะหมดแรงแต่ก็ไม่เผยแสดงอาการนั้นให้ฝ่ายศัตรูเห็นสักนิด
หัวหน้ากลุ่มอันธพาลเริ่มหมดความอดทนและหงุดหงิดใจที่ยังไม่สามารถจัดการกับสตรีน้อยตรงหน้าให้อยู่หมัดได้สักที จึงตะคอกเสียงขึ้นใส่อีกฝ่ายอย่างโมโหร้าย
"ฟ่งหลันหลั่น! ข้าไม่มีเวลามาเล่นกับเจ้าทั้งวันหรอกนะ สภาพเจ้าตอนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ยอมแพ้ซะและตามข้ากลับไปเป็นฮูหยินอย่างว่าง่ายเสียเถอะ"
ฟ่งหลันหลั่นมิรึจะยอมทำตามคำพูดนั้นของศัตรู นางกล่าวคำสบถและตะโกนต่อปากต่อคำกลับไปอย่างไม่เกรงกลัวต่อคมดาบในมือหยาบหนาข้างนั้นเลย
"ถุย! ฝันไปเถอะ บุรุษที่มีสิทธิ์เป็นสามีของข้าในอนาคตจะต้องเป็นผู้ที่มีคุณธรรมในใจเท่านั้น พวกอันธพาลมีใจคอโหดเหี้ยมต่ำช้า หยาบคาย แถมยังรังแกและทำร้ายผู้ที่อ่อนแอกว่าเยี่ยงเจ้า ต่อให้ปลิดชีพข้าตรงนี้ เจ้าก็จะไม่มีวันได้เห็นขาอ่อนของข้า"
หัวหน้ากลุ่มอันธพาลได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นของสตรีน้อย เขาก็เบิกตาขมึงขึ้นอย่างบันดาลโทสะ
"สามหาว! สตรีน้อยเยี่ยงเจ้าถือดีเช่นไรถึงได้กล้ากล่าวถ้อยคำสิ้นคิดไม่กลัวตายออกมา ดี! ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ไม่ต้องส่งตัวเข้าหอให้เสียเวลา ข้าจะจับเจ้าทำเมียเสียตรงนี้ให้มันจบเรื่องเลย"
กล่าวจบเขาก็กระโจนพุ่งตัวเข้าหาสตรีน้อยอย่างรวดเร็ว โดยชี้ปลายดาบเล็งจอไปที่ลำคอเรียวระหงของอีกฝ่าย เพื่อหวังจบการต่อสู้นี้ภายในดาบเดียว
ในขณะที่หัวหน้ากลุ่มอันธพาลกำลังจะเข้าประชิดถึงตัวของฟ่งหลันหลั่น
ทันใดนั้นเอง
เฟี้ยว!
ทวนเหล็กด้ามยาวก็ถูกเขวี้ยงลอยแหวกอากาศมาขวางสกัดทิศทางของเขาไว้เสียก่อน
ฉึก!
คมหอกของทวนได้เฉี่ยวต้นแขนท่อนบนของหัวหน้ากลุ่มอันธพาล เขาจึงถอยห่างออกจากสตรีน้อยอย่างรวดเร็วเพื่อตั้งหลัก
ฟ่งหลันหลั่นถอนหายใจยาวด้วยความโล่งใจ และทิ้งร่างอันหมดแรงนั่งฟุบลงบนพื้นตรงนั้น เม็ดเหงื่อจำนวนมากมายผุดขึ้นมาบนใบหน้าอันใบหน้าขาวขาวซีดและริมฝีปากก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำขึ้นมาอย่างชัดเจน
ไม่นาน หลงอี้หลิงก็ควบอาชาสีหมอกคู่ใจของเขามาถึงจุดที่กำลังมีคนต่อสู้กัน เขาก็ถีบตัวกระโดดพุ่งตัวออกจากหลังม้าและใช้วิชาตัวเบาลอยเข้าปะทะกับชายฉกรรจ์คนที่หมายปองร้ายต่อฟ่งหลันหลั่น
แม่ทัพหนุ่มซัดลูกถีบเข้าไปที่ตรงช่องท้องของคู่ต่อสู้ด้วยความรวดเร็ว และตามมาอีกหลายกระบวนท่าอย่างไม่ยั้งจนอีกฝ่ายตั้งรับไม่ทัน
ฟ่งหลันหลั่นนั่งมองการต่อสู้ตรงหน้า แต่สติและสายตานั้นเริ่มพร่าเลือน ลำตัวเสียศูนย์โอนเอียงไปมาเล็กน้อย จึงไม่สามารถมองเห็นดวงหน้าของผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือตนได้อย่างชัดเจน
หัวหน้ากลุ่มอันธพาลไม่รู้ว่าบุรุษที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือฟ่งหลันหลั่นนั้นเป็นผู้ใด แต่ที่รู้แน่ ๆ คือชายผู้นี้มีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจมาก แม้แต่ตัวเขาก็ไม่อาจต่อกรได้ จึงตัดสินใจยอมรามือชั่วคราวจากนางผู้นี้ และถอยร่นกลับไปตั้งหลักเพื่อหาเวลาเอาคืนในภายภาคหน้า
หัวหน้ากลุ่มอันธพาลหันไปมองยังสตรีน้อย พร้อมกับตะโกนลั่นขู่อาฆาตนางเสียงดัง
"ฟ่งหลันหลั่น! ครั้งนี้ถือว่าเจ้ายังโชคดีที่มีคนมาช่วยเอาไว้ได้ แต่หากเจอกันครั้งหน้าข้าจะไม่ยอมรามืออย่างแน่นอน ไม่ว่ายังไงเจ้าก็จะต้องไปเป็นฮูหยินของข้าคนนี้" เมื่อกล่าวจบเขาก็รีบชิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว โดยที่ไม่สนใจเหล่าลูกน้องของตนเลย
"ฝันไปเถอะ คนอย่างเจ้าไม่มีวันได้เป็นสามีของข้าหรอก เพราะข้า..."
สตรีน้อยต่อปากต่ำคำตามหลังหัวหน้าอันธพาลยังไม่จบประโยค เนื่องจากพิษที่เคลือบลูกดอกนั้นรุนแรงมาก มันได้แพร่กระจายไปตามกระแสเลือดและเข้าสู่จุดสำคัญอย่างรวดเร็ว นาทีต่อมานางทิ้งตัวนอนราบไปกับพื้นราวใบไม้ร่วงหล่น โดยที่สตรีน้อยยังไม่มีโอกาสได้ถามไถ่คนผู้นั้นสักคำ
หลงอี้หลิงซึ่งยืนอยู่ไม่ห่างมากนัก และเขามีประสาทสัมผัสที่ดีเยี่ยม "แม่นางน้อย!" แม่ทัพหนุ่มส่งเสียงเรียกสตรีน้อยขึ้นอย่างห่วงใยและวิ่งโผเข้าไปช้อนรับร่างของนางได้ทันท่วงที
ทันใดนั้นเมื่อเห็นความผิดปกติบนดวงหน้างามของสตรีในอ้อมแขนและบาดแผลตรงหัวใหญ่ของนางอย่างชัดเจน กลิ่นอายความตึงเครียดชวนอึดอัดและรังสีอำมหิตก็พลันแผ่ซ่านออกมารอบกายเขา
พวกลูกน้องของกลุ่มอันธพาลที่ยังมีกำลังต่อสู้อยู่ เมื่อหันไปเห็นว่าหัวหน้าของตนวิ่งหนีหายไปคนเดียวเช่นนั้น และจึงพากันแตกตื่นและคิดถอยร่นไป แต่ทว่าฝีมือการต่อสู้รวมทั้งกระบวนท่าของวิชายุทธ์ของพวกเขากับทหารของแม่ทัพหนุ่มช่างห่างไกลกันลิบลับ กลุ่มอันธพาลจึงไม่สามารถสลัดตัวเองให้หลุดออกไปจากการต่อสู้ได้
และพอพวกเขาหันไปเหลือบมองด้านบุรุษผู้ที่ต่อกรกับหัวหน้าเขาก่อนหน้านี้ พลันเห็นใบหน้าหล่อเหลาของหลงอี้หลิงนั้นช่างเหี้ยมเกรียมเขย่าขวัญคนอื่น ขากรรไกรก็เกร็งแน่น ดวงตาดำปรากฏแววดุดัน ทำให้พวกลูกเบ๊ของกลุ่มอันธพาลต้องตื่นตระหนกและเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาภายในใจอย่างบัดดล
ด้วยความโกรธที่กำลังพลุ่งพล่านขึ้นมาในหัว แม่ทัพหนุ่มก็ได้ตวัดปลายทวนที่ถืออยู่ในมือและแกว่งมันออกไปรอบตัว พร้อมกับปล่อยพลังปราณอำมหิตกระจายออกไปเป็นรัศมีวงกว้าง
กระแสโทสะที่เขาปลดปล่อยออกมา เพียงชั่วพริบตาเดียวเหล่าพวกลูกน้องของกลุ่มอันธพาลก็ถูกคมหอกนั้นทิ่มแทงจนร่างเป็นพรุน และพากันหลั่งเลือดไหลสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณโดยรอบนั้น
ร่างอันไร้วิญญาณต่างก็ล้มระนาวลงบนพื้นไปตาม ๆ กันอย่างสิ้นท่า ภาพนั้นไม่ต่างจากกลีบใบไม้แห้งเหี่ยวโรยราร่วงหล่นตกลงสู่พื้นดิน
เมื่อเผด็จศัตรูตรงหน้าหมดสิ้นทุกคนแล้ว แม่ทัพหนุ่มไม่รอช้า เขารีบเข้าไปหาสตรีน้อยและใช้วิชาตัวเบาพาร่างของนางกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้า
ย่าซ์!....
และควบออกไปจากตรงนั้นอย่างเร่งด่วน
กุบกับ กุบกับ..
"แม่นางน้อย! ตั้งสติไว้ก่อนนะ เจ้าห้ามหลับไปเด็ดขาด"
น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มที่กล่าวขึ้นกับสตรีในอ้อมแขนเต็มไปด้วยความห่วงใยและความกังวล
สถานการณ์ที่เหลือต่อจากนั้น แม่ทัพหนุ่มได้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทหารนายกองคนสนิททั้งสองของเขา เป็นผู้จัดการเก็บกวาดพื้นที่ต่อ
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๖ การตัดสินใจหลงอี้หลิง

เมืองจิ่ว
ณ เรือนพักรับรองของสกุลหลงในเมืองจิ่ว
หญิงชราสูงศักดิ์กับหลานชายรูปงามสุดรัก ทั้งสองคนกำลังนั่งพูดคุยปรึกษาหารือกันอยู่ตามลำพังภายในห้องพักส่วนตัวของผู้เป็นย่า
"อี้หลิง หลานมั่นใจหรือ ที่จะพาสตรีน้อยผู้นี้กลับไปรักษาตัวที่จวน  แม่ทัพของเจ้าในเมืองหลวง ย่าคิดว่าให้นางไปอยู่ที่เรือนสกุลหลงกับย่าจะดีกว่าไหมจะได้ไม่มีปัญหาตามมาและผู้คนจะได้ไม่ครหาในทางเสียหาย เพราะเสียอย่างไร นางก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตย่าเอาไว้"
เพราะอาบน้ำร้อนมาก่อน ฮูหยินเฒ่าของสกุลหลงจึงเอ่ยถามหลานชายสุดที่รักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มิใช่ว่านางจะแล้งน้ำใจหรือต้องการห้ามปราม
หากแต่ห่วงใยและกังวลว่าจะมีปัญหาตามมาในภายภาคหน้า และผู้คนอาจจะครหาให้เสียชื่อเสียงไปทั้งสองฝ่ายได้
หลงอี้หลิงเข้าใจในความหวังดีและความเป็นกังวลใจของผู้เป็นย่าดี เขาจึงชี้แจงให้ฮูหยินเฒ่าได้เข้าใจในเจตนาและเหตุผลของการตัดสินใจในครั้งนี้
"ข้าเข้าใจในความหวังดีและความกังวลนั้นของท่านย่าเป็นอย่างดี แต่สตรีน้อยผู้นี้มีภูมิหลังที่มาที่ไปค่อนข้างซับซ้อนไม่ชัดเจน ข้าจึงอยากเก็บนางไว้ข้างตัว นั่นก็เพื่อความปลอดภัยในชีวิตของนางด้วยเช่นกัน"
น้ำเสียงที่เขากล่าวออกมาฟังดูหนักแน่น จริงจังเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่เขาก็ยังไม่ได้กล่าวความจริงออกมาทั้งหมด เพราะยังมีเหตุผลอื่นที่ยังต้องการคำตอบจากฟ่งหลันหลั่น
ฮูหยินเฒ่ารู้จักนิสัยของหลานรักเป็นอย่างดี และนางก็เคารพในการตัดสินใจของเจ้าตัว จึงไม่ได้กล่าวคำคิดเห็นโต้แย้งใด ๆ เพิ่มเติม แต่ทว่าความเป็นห่วงและความกังวลก็ยังคงไม่จางลง
"ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด ย่าเชื่อว่าทุกอย่างที่หลานตัดสินใจ ย่อมมีเหตุผล อีกทั้งด้วยนิสัยส่วนตัวของหลานมักคำนึงถึงผู้อื่นและความถูกต้องเสมอ แต่ถ้าหากเมื่อใดที่ต้องการความช่วยเหลือ เรือนสกุลหลงเปิดประตูรอเจ้าอยู่ทุกเพลา"
แม่ทัพหนุ่มรินน้ำชาลงในถ้วย และนำไปวางลงบนตรงหน้าของฮูหยินเฒ่า
"ขอบคุณที่ท่านย่าที่เข้าใจและเชื่อใจในตัวข้า ข้าไม่มีวันที่จะทำให้สกุลหลงเดือดร้อนหรือเสื่อมเสียชื่อเสียงแน่นอน"
ฮูหยินเฒ่ายิ้มให้หลานรักอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหยิบถ้วยชาตรงหน้าขึ้นดื่ม และพยายามหลบซ่อนสายตาของความกังวลไว้ในใจ ถึงแม้ว่าหลานชายสุดที่รักจะกล่าวชี้แจงถึงจุดประสงค์อย่างชัดเจน แต่ผู้เป็นย่าก็ไม่อาจจะวางใจได้ทั้งหมดเสียทีเดียว เพราะนางรู้ดีแก่ใจว่า ด้วยตำแหน่งหน้าที่ของหลงอี้หลิงในเพลานี้นั้นสำคัญมาก และคนสกุลหลงเองก็มีผู้หมายปองร้ายหวังทำลายชื่อเสียงอยู่รอบตัวมาโดยตลอด
เรือนหลงหลิง (บ้านพักของหลงอี้หลิง)
หลงอี้หลิงพาตัวฟ่งหลันหลั่นกลับมารักษาตัวยังเมืองหลวง
ที่ผ่านมาแม่ทัพหนุ่มไม่เคยอนุญาตหรือพาสตรีนางใดเข้ามาพักอาศัยในจวนแห่งนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ครั้งนี้จึงสร้างความสงสัยและประหลาดใจต่อเหล่าทหารภายใต้สังกัดที่เขาดูแลอยู่เป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากถามถึงที่มาหรือสาเหตุในเรื่องนี้
นี่ก็ผ่านมาร่วมเดือนที่ฟ่งหลันหลั่นเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพหนุ่มเพื่อพักรักษาอาการบาดเจ็บ ท่านหมอได้มารักษาอาการนางอยู่หลายครั้งแต่ก็อับจนปัญญา เนื่องจากพิษที่ได้รับเข้าสู่ร่างกาย เป็นชนิดหายากไม่ค่อยมีคนรู้จัก
นอกจากผู้ที่สร้างพิษแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดมียาถอนพิษ
นั่นคือถ้อยคำที่ท่านหมอได้กล่าวไว้ในวันแรกที่รักษา และสิ่งเดียวที่เขาพอจะทำได้คือประคองไปตามอาการเท่านั้น
และวันนี้ก็เป็นวันที่ท่านหมอได้แวะมาตรวจดูอาการของผู้ป่วยตามนัดหมาย หลังจากที่ตรวจรักษาเสร็จเรียบร้อย เขาเดินออกมาจากห้องพักของสตรีน้อยและเผยสีหน้าขบคิดอย่างหนัก
หลงอี้หลิงซึ่งยืนรออยู่ตรงด้านหน้าห้อง เห็นท่าทีกังวลใจของท่านหมอ จึงได้เชิญแขกไปพูดคุยต่อยังห้องทำงานของตน
แม่ทัพหนุ่มรินชาลงในถ้วย พร้อมกับนำไปวางลงตรงหน้าแขก
ไอร้อนจากน้ำชาโชยกลิ่นพวยพุ่งสัมผัสยังปลายจมูกของท่านหมอซึ่งเขากำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มตามมารยาท
"ชาปี้หลัวชุน อื้ม! ชาชั้นดี ชานี้ไม่เพียงแค่ส่งกลิ่นหอมเหมือนดอกไม้ แต่ยังมีสรรพคุณช่วยผลิตของเหลวในร่างกายป้องกันการอุดตันในเส้นเลือด ทั้งยังช่วยให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า ท่านแม่ทัพช่างห่วงใยผู้อื่นยิ่งนัก"
แม่ทัพหนุ่มโค้งคำนับให้สำหรับคำชมนั้นจากท่านหมอ ก่อนจะเอ่ยถามถึงอาการบาดเจ็บของสตรีน้อยอย่างใจเย็น
"ท่านหมอ สีหน้าของท่านดูไม่สู้ดีเลย มิทราบว่าอาการบาดเจ็บของสตรีผู้นั้นเป็นเยี่ยงไรบ้าง"
น้ำเสียงราบเรียบแต่ก็แฝงไว้ด้วยซึ่งความห่วงใยในตัวบุคคลที่กำลังกล่าวถึง
"ขอเรียนท่านแม่ทัพตามตรง ข้าพยายามถอนพิษที่แม่นางผู้นี้ได้รับเข้าสู่ร่างกายมานานเกือบร่วมเดือน แม้มันจะมิได้รุนแรงนัก หากแต่ว่า..."
ท่านหมอกล่าวได้เล็กน้อย เขาก็มีท่าทีอ้ำอึ้งและเผยความกังวลออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
ทำให้แม่ทัพหนุ่มซึ่งรอฟังคำตอบอยู่ เกิดความกังวลตามเขาจึงถามสวนขึ้นด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนไป
"ท่านหมอมิต้องกังวลหรือเกรงใจ โปรดกล่าวมาตามจริงได้เลย หากแต่ว่าอะไร..."
"หากแต่ ข้าตรวจพบว่าในร่างกายของสตรีน้อยท่านนั้น ยังมีพิษร้ายแรงประหลาดอีกชนิดหนึ่ง ที่ข้าเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นพิษชนิดใด และพิษนั้นได้แพร่ซึมเข้าไปในทุกอวัยวะและเส้นเลือดมานานกว่าสิบปี ด้วยสาเหตุนี้พิษใหม่ที่เพิ่งได้รับมา จึงไม่สามารถทำอันตรายต่อร่างกายได้ และเกรงว่านางผู้นี้อาจจะอายุสั้น ถ้าหากไม่ได้รับการถอนพิษ"
ถ้อยคำที่ท่านหมอผู้นี้กล่าวออกมา ยิ่งสร้างความสงสัยใคร่รู้ที่มาของฟ่งหลันหลั่นเป็นยิ่งนัก แต่ก็ยังวางท่านิ่งขรึมและเก็บความคิดนั้นไว้ภายในใจ
"ถ้าเช่นนั้น รบกวนท่านหมอโปรดรักษาและถอนพิษให้นางด้วยเถิด ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย ท่านไม่ต้องกังวล ขอเพียงแค่ช่วยคนได้ ข้ายินดีจ่ายตามที่เรียกร้อง"
น้ำคำอันหนักแน่น ผนวกกับสายตาแน่วแน่ที่แม่ทัพหนุ่มเผยออกมา ทำให้ท่านหมอผู้นี้ลำบากใจที่จะตอบเขากลับไปยิ่งหนัก
"ขออภัยท่านแม่ทัพ ข้าน้อยเป็นเพียงหมอชาวบ้านทั่วไป จึงไร้ความสามารถที่จะทำการรักษาและถอนพิษประหลาดนั้นได้ แม้ท่านจะมีสมุนไพรหายากหรือชั้นเลิศเพียงใด แต่หากไม่ใช่ผู้ที่สร้างพิษ ก็มิมีทางถอนพิษนั้นได้"
ทุกคำพูดที่ท่านหมอกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม ล้วนแล้วแต่เป็นความจริง ตามจรรยาบรรณของหมอจะต้องรักษาผู้ป่วยจนสุดความสามารถ หากแต่รายนี้เขานั้นจนปัญญายิ่งนัก
หลงอี้หลิงได้ฟังก็นั่งเงียบไปครู่ใหญ่ จนท่านหมอเกิดความเกร็งและรู้สึกอึดอัดในบรรยากาศตึงเครียดนั้น ทำให้เขาต้องคิดหาทางบอกลาอย่างสุภาพ
"มีเรื่องหนึ่งที่ข้าน้อยสามารถแนะนำท่านแม่ทัพได้ หากแต่ไม่ทราบว่าท่านต้องการหรือไม่"
แม้หลงอี้หลิงจะเป็นแม่ทัพหนุ่มที่มากความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ แต่เขาก็มิเคยปฏิเสธที่จะยอมรับฟังความคิดเห็นของผู้อื่น ถึงแม้ว่าคนผู้นั้นจะมีฐานะต่ำต้อยกว่าก็ตาม
"เชิญท่านหมอว่ามาได้เลย ข้ายินดีรับฟัง"
เมื่อท่านหมอได้รับคำตอบยืนยันเช่นนั้น เขาก็รีบพูดในสิ่งที่ต้องการบอกอีกฝ่าย เพื่อจะได้กลับบ้านโดยไว
"ถึงแม้ว่าภายในร่างกายของแม่นางผู้นั้นจะมีพิษประหลาดที่ร้ายแรงและส่งผลต่อชีวิตของเจ้าตัว แต่เรื่องดีคือ ต่อให้ร่างกายได้รับพิษอื่น ๆ เพิ่มเข้ามา ก็จะมิทำอันตรายได้ เหมือนกับเหตุการณ์ในครั้งนี้.."
ท่านหมอพูดร่ายยาว และหยุดหายใจพักครู่หนึ่ง
ส่วนอีกฝ่ายก็ตั้งใจฟังเงียบ ๆ อย่างสุภาพ
"...ท่านแม่ทัพควรเก็บแม่นางน้อยผู้นี้ไว้ข้างกาย เพราะบางทีนางอาจช่วยงานใหญ่ของท่านได้ในอนาคต เพราะท่านแม่ทัพคือคนที่เสียสละตนเองปกป้องประชาชนและแผ่นดิน คงไม่ผิดหากท่านจะตัดสินใจใช้ประโยชน์จากความโชคร้ายของนางเยี่ยงนั้น"
แม่ทัพหนุ่มนิ่งเงียบและครุ่นคิดอย่างพิจารณาในคำกล่าวทั้งหมดที่ท่านหมอเฒ่าผู้นี้เสนอแนะมา เขาไม่ได้มีท่าทีปฏิเสธหรือว่าตกลง เผยออกมาให้อีกฝ่ายได้เห็น
"ท่านหมอโปรดช่วยเก็บเรื่องของแม่นางผู้นั้นไว้เป็นความลับได้หรือไม่" หลงอี้หลิงกล่าวเสียงเข้มขึ้น สายตาฉายแววจริงจัง
"ขอรับ ด้วยจรรยาบรรณของหมอ เป็นเรื่องสำคัญที่ต้องรักษาความลับของคนไข้ มิให้แพร่งพรายต่อบุคคลที่สามทราบ" ท่านหมอเข้าใจในคำขอนั้นของแม่ทัพหนุ่มเป็นอย่างดี ถึงแม้เขาจะเป็นหมอชาวบ้านทั่วไป แต่เขาก็ยึดมั่นในคุณธรรมและมีจรรยาบรรณต่ออาชีพของตน
ด้วยเหตุนี้แล้ว ในร่างกายของฟ่งหลันหลั่นจึงมีทั้งพิษเก่าและพิษใหม่จำเป็นต้องพักอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้
หลังจากที่ท่านหมอกลับไป แม่ทัพหนุ่มยังคงนั่งครุ่นคิดอยู่ตามลำพังในห้องทำงานของเขาต่ออีกครู่ใหญ่ หลายคำถามมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่ขาดสาย สายตาเหม่อมองล่องลอยออกไปยังเบื้องหน้า
"เจ้าเป็นใครกันแน่ฟ่งหลันหลั่น ข้าจะจัดการกับเจ้าต่อไปยังไงดี..."
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๗ สาวใช้คนใหม่แห่งจวนแม่ทัพหนุ่ม

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบร่วมเดือน
ฟ่งหลันหลั่น ก็เริ่มอาการดีขึ้นเป็นลำดับ แม้พิษในร่างกายจะยังไม่ถูกขับออกมาได้หมด แต่นางก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งได้สร้างความประหลาดใจให้กับแม่หนุ่ม จางเก่อ เข่อลั่ว และคนอื่น ๆ เป็นอย่างมาก
หลังจากหลงอี้หลิงได้ล่วงรู้ความลับนั้นของสตรีน้อย เขาเกิดความสงสัยที่มาเรื่องชาติกำเนิดของสตรีผู้นี้ ผนวกกับคำเสนอแนะจากท่านหมอ แม่ทัพหนุ่มจึงได้สั่งให้ลูกน้องไปสืบเรื่องราวชีวิตของฟ่งหลันหลั่นยังเมืองจิ่ว แต่ผู้คนที่นั่นกลับไม่มีผู้ใดล่วงรู้ภูมิหลังนั้นเลยสักคน
เพื่อจะสืบดูให้รู้แน่ชัดมากยิ่งขึ้น ว่าสตรีน้อยคือผู้ใด และตัวแม่ทัพหนุ่มรู้สึกได้ถึงความผูกพันแปลกประหลาดบางอย่างระหว่างเขากับนาง
จึงคิดว่าควรเก็บคนไว้ใกล้ตัวดีกว่า และบางทีในอนาคตเขาอาจจะต้องพึ่งพานาง ตามคำแนะนำของท่านหมอก็เป็นได้
หลงอี้หลิงได้ยื่นข้อเสนอให้ฟ่งหลันหลั่นอยู่ช่วยงานเขา ด้วยการเป็นผู้ช่วยส่วนตัว แต่ทว่าในจวนแม่ทัพที่เต็มไปด้วยเหล่าทหารซึ่งล้วนแต่เป็นชายฉกรรจ์ มันคงจะดูแปลกถ้ามีสตรีที่อายุเพิ่งเลยวัยปักปิ่นเข้ามาอยู่ในจวนอย่างโจ่งครึ่มโดยไม่มีผลงานหรือที่มาที่ไป เขาจึงต้องคิดหาวิธีว่าควรให้นางอยู่ในฐานะอะไร
ในตอนแรกฟ่งหลันหลั่นปฏิเสธเสียงแข็งอย่างหนักแน่น แต่พอย้อนคิดถึงเรื่องการตายของตาเฒ่าฟ่ง และจนกว่าจะสืบรู้ความจริงของความลับที่ตาเฒ่าของนางซ่อนและเก็บรักษาเอาไว้มานานนับสิบปีนั้นมันคือเรื่องอะไรกันแน่ นางจึงจำใจตกปากรับคำและยอมพักอยู่ที่เรือนหลงหลิงของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไปก่อน
สิ่งหนึ่งที่ทำให้สตรีน้อยตัดสินใจเยี่ยงนี้ ก็เป็นเพราะว่าตอนนี้นางไม่สามารถเดินลมปราณหรือใช้วรยุทธ์ได้ ซึ่งเป็นผลจากพิษเก่าในร่างกายที่มีมานานแล้วและพิษใหม่ที่พึ่งได้รับมา จนกว่าพิษพวกนั้นจะถูกขับออกมาสิ้นเสียก่อน นางจึงจำต้องหาสถานที่รักษาตัว และด้วยตำแหน่งแม่ทัพของบุรุษผู้นี้ คือตัวเลือกที่ดีที่สุดในขณะนี้
และเพื่อไม่ให้เป็นที่ครหาของผู้คน ฟ่งหลันหลั่นได้พักอาศัยอยู่ที่เรือนหลงหลิง ในฐานะสาวใช้ส่วนตัวของเขานั่นเอง
แต่ว่านางไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ในกฎระเบียบและสังคมของชนชั้นสูงหรือเหล่าขุนนางมาก่อน พอต้องมาเป็นสาวใช้ส่วนตัวให้กับแม่ทัพหนุ่มผู้มากความสามารถแถมยังรูปงามแบบนี้ ทำให้เจ้าตัวรู้สึกไม่ค่อยคุ้นชินและมีอาการประหม่าบ้าง
เพราะสตรีน้อยในวัยแรกแย้มต้องมาใกล้ชิดบุรุษรูปงามผู้ดูองอาจกล้าหาญ เป็นใครก็ต้องเกิดความรู้สึกหัวใจสั่นไหวคลอนแคลนเป็นธรรมดาและบางครั้งนางก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับขังไว้ในกรงทอง ไร้อิสรเสรีเหมือนตอนที่อยู่เมืองจิ่ว
ทว่า หากนางต้องการรักษาชีวิตไว้จนกว่าจะสืบหาความจริงที่ตามหาได้ ก็จำเป็นต้องฝืนใจอยู่แบบนี้ไปก่อนจนกว่าจะบรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้
และทุกครั้งที่แม่ทัพหนุ่มเข้าวังเพื่อปฏิบัติหน้าที่ สตรีน้อยก็ฉวยโอกาสนั้นแอบหลบหนีด้วยการปีนป่ายกำแพงทางด้านหลังของเรือนหลงหลิง เพื่อเข้าไปสืบหาเบาะแสในเรื่องที่กำลังสืบอยู่เสมอ และเจ้าตัวไม่เคยถูกจับได้เลยสักครั้ง
เพลาล่วงเลยผ่านไปร่วมหลายเดือน
หลังจากที่สตรีน้อยได้เข้ามาเป็นสาวใช้คนใหม่ของหลงอี้หลิง ความสัมพันธ์ต่าง ๆ ภายในจวนแม่ทัพแห่งนี้ก็เริ่มก่อตัวขึ้นระหว่างทั้งสองคน
ช่วงยามซวี[1]แม่ทัพหนุ่มกำลังเดินตรวจตราความสงบสุขและความเรียบร้อยของผู้คนในเมืองหลวงพร้อมกับเหล่าทหาร พวกเขาเดินมาถึงถนนเส้นหลักซึ่งมีผู้คนพลุกพล่าน เพราะสองข้างทางเต็มไปด้วยร้านค้าและร้านอาหารรวมทั้งสถานเริงรมย์ก็ตั้งอยู่ไม่ไกล
ทันใดนั้นเอง สายตาอันคมกริบของแม่ทัพหนุ่มก็พลันเหลือบมองไปเห็นคนผู้หนึ่ง ใบหน้าช่างดูคุ้นตายิ่งนัก ซึ่งเขาผู้นั้นกำลังเดินเข้าไปในหอโคมแดงพอดี
ในขณะที่หลงอี้หลิงยืนคิดพิจารณาอยู่นั้น เข่อลั่วก็ได้โพล่งเสียงดังขึ้น พร้อมกับชี้หัวกระบี่ไปทางหอโคมแดง [2]
"นายน้อย! บุรุษหน้าหวานผู้นั้นช่างดูคุ้นตาเสียจริง ดูคล้าย ๆ กับการแต่งกายของแม่นางฟ่ง ตอนที่เจอกันยังเมืองจิ่งเลย"
จางเก่อได้ฟังสหายทหารนายกองกล่าวเช่นนั้น เขาก็ใช้กระบี่ในมือกระทุ้งเข้าไปที่ลำตัวด้านข้างของสหาย พร้อมกับขยิบตาและส่ายหน้าส่งสัญญาณให้กับเจ้าตัวสงบปากลง
'นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน' หลงอี้หลิงเองก็คิดไม่ต่างจากเข่อลั่ว แต่การที่สตรีน้อยผู้นั้นมาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้แทนที่จะพักผ่อนอยู่ที่เรืองหลงหลิงของเขา มันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมาก แถมนางไม่ได้แจ้งหรือขออนุญาตเขาก่อนด้วยซ้ำ ทำให้ตอนนี้เขามีทั้งความสงสัยและความไม่พอใจระคนกัน
[1] ยามซวี (戌:xū)  คือ 19.00-20.59 น.
[2] สถานที่บุรุษรูปงามคอยให้บริการแขก มีทั้งร้อง เต้นรำทำเพลงและบริการอื่น ๆ ตามความต้องการของลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการ
"พวกเจ้าสองคน พาทหารไปลาดตระเวนในจุดที่เหลือต่อโดยไม่ต้องรอข้า พรุ่งนี้รายงานสถานการณ์"
แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้นเสียงเข้มกับลูกน้องทั้งสองนาย ในเนื้อเสียงแฝงไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไม่พอใจ
"ขอรับนายน้อย" นายกองทั้งสองนายขานรับขึ้นพร้อมกัน แต่ทว่าแม่ทัพหนุ่มไม่ได้อยู่รอฟัง ตอนนี้เขาเดินตรงดิ่งหายเข้าไปในร้านขายผ้าที่อยู่ข้าง ๆ กัน ก่อนจะตามหลังฟ่งหลันหลั่นเข้าไปในหอโคมแดงด้วยอากัปกิริยาเร่งรีบดูไม่เป็นตัวเอง
พอหลงอี้หลิงได้เข้าไปในโถงของหอโคมแดง เขาก็เลือกโต๊ะที่นั่งหลบมุมและสามารถมองเห็นฟ่งหลันหลั่นได้อย่างชัดเจน
จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็คอยเฝ้าสังเกตสตรีน้อยอยู่ห่าง ๆ ด้วยสงสัยว่าเหตุใดนางถึงแอบหนีออกมานอกเรือนหลงหลิงในเวลานี้ แถมยังเข้ามาในสถานที่อโคจรเช่นนี้ ซึ่งไม่ใช่สถานที่ของสตรีที่ดีมิควรย่างกรายเข้ามา
หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นเข้าไปด้านในของหอโคมแดง นางจำเป็นต้องไหลตามน้ำ ทำให้ต้องเรียกใช้บริการของบุรุษในนั้นเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย มีบุรุษรูปงามเข้ามาให้บริการแวะเวียนสลับกันไป นางก็คอยแอบสอบถามสืบหาข้อมูลจากพวกเขาในสิ่งที่ตนต้องการ
แต่สุดท้ายนางก็แพ้ภัยตัวเอง เพราะเจ้าตัวดันเผลอไปสั่งสุราชนิดพิเศษของหอโคมแดง ซึ่งดีกรีของมันรุนแรงมาก
หนึ่งชั่วยามผ่านไป ฟ่งหลันหลั่นที่คิดว่าตัวเองนั้นคอทองแดงมาก ก็ต้องศิโรราบให้กับสุราดอกท้อร้อยปี ขึ้นชื่อของหอโคมแดงแห่งนี้ ความแรงของสุราทำให้นางเมาจนควบคุมสติแทบไม่อยู่ โชคดีที่การกระทำทุกอย่างของนางล้วนอยู่ภายใต้สายตาอันคมกริบของหลงอี้หลิง ซึ่งจ้องเขม็งมองบุรุษหนุ่มหน้าหวานอย่างดุดันไม่วางตา
เมื่อแม่ทัพหนุ่มเห็นสาวใช้ของตนเริ่มเมามายจนแทบจะขาดสติ สูญเสียการควบคุมและการระมัดระวังตัวเอง พูดจ้อไม่หยุดปากฟังไม่ได้ความ แถมมือก็เลื้อยไปมาอย่างกับหนวดปลาหมึก โดยมีบุรุษรูปงามหลายคนกำลังรายล้อมคอยให้บริการ
หลงอี้หลงนั่งทำหน้าตาโกรธขึ้งมองดูเหตุการณ์ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มือที่ถือจอกสุราอยู่แทบอยากจะบีบมันให้แตกคามือเสียตรงนั้น และก่อนที่จะมีอะไรเกินเลยไปมากกว่า เขาจึงแสดงตัวและเดินเข้าไปยังโต๊ะของตัวก่อเรื่องในวันนี้
ฟ่งหลันหลั่นที่กำลังเมามายได้ที่ พลันหันไปเห็นหลงอี้หลิง สวมใส่อาภรณ์สีขาวขลิบเงินเดินตรงมายังโต๊ะของนาง ด้วยใบหน้าโกรธขึ้ง
ตอนนี้สตรีน้อยมีสติไม่ครบสมบูรณ์ จึงปราศจากความเคารพหรือเกรงกลัวในอำนาจของบุรุษตรงหน้า
อย่างที่เคยมีผู้กล่าวไว้
เมื่อสุราเข้าปาก
ความจริงที่ซ่อนไว้ในใจ
ย่อมถูกเผยออกมา
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๘ ความเมาเป็นเหตุ  จนถูกเข้าใจผิด

หอโคมแดง
"โย่! นึกว่าใคร ที่แท้ก็เป็นท่านแม่ทัพหลง ผู้หล่อเหลาและมากความสามารถนี่เอง"
ฟ่งหลันหลั่นชี้หน้าและกล่าวทักทายหลงอี้หลิงด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานของสตรีและเมามาย ลิ้นเริ่มพันกันฟังแทบไม่รู้เรื่อง จากนั้นก็พยายามลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ โดยมีเหล่าบุรุษรูปงามเข้ามาช่วยประคองอีกแรง
"คุณชายฟ่ง! ท่านเมามากแล้ว ดังนั้นข้าคิดว่าท่านควรจะกลับเรือนได้เสียที"
แม่ทัพหนุ่มพยายามควบคุมอารมณ์ขุ่นเคืองไม่พอใจของเขาเอาไว้ข้างใน และช่วยสตรีน้อยปกปิดฐานะของนางต่อไป เพราะสิ่งที่สำคัญตอนนี้คือการเอาตัวนางออกไปจากที่นี่ก่อนที่เจ้าตัวจะก่อเรื่องวุ่นวายขึ้น
ฟ่งหลันหลั่นปัดมือเหวี่ยงไปมา นางปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้แค่ยืนให้ตรง นางยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
"ใครว่าข้าเมา ม่าย ๆ ข้าไม่ได้เมาซะหน่อย ข้าคอแข็งจะตาย เหล้าแค่นี้จะทำอะไรข้าได้..."
อี๊ก...อึ๊ก! ...
พูดไม่ทันจบก็สะอึกขึ้นหลายที
"ฟ่งหลันหลั่น! ตามข้ากลับเรือนด้วยกันเดี๋ยวนี้" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงดุขึ้น อย่างโกรธขึ้ง
"ไม่! ข้าไม่ตามท่านกลับไปที่นั่นหรอก อยู่ที่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับเป็น นกน้อยในกรงทองของท่าน" คำพูดนี้ของฟ่งหลันหลั่นทำให้แขกเหรื่อและผู้คนในนั้นต่างตกใจและตะลึงกันยกใหญ่
"เจ้าเป็นคนของข้า หากไม่ได้รับอนุญาตจากข้า เจ้าก็ไม่มีทางไปไหนได้ทั้งนั้น" น้ำเสียงแฝงความหวงแหนอย่างเห็นนางเป็นสมบัติส่วนตัว
สตรีน้อยได้ฟังคำนั้นก็โผเข้าหาตัวแม่ทัพหนุ่มและสวมกอดคอของเขาอย่างรวดเร็ว
"ท่านคงไม่คิดว่า การที่เราสองคนนอนใกล้ชิดแนบเนื้อกันโดยไร้ซึ่งอาภรณ์ห่อหุ้มกายในค่ำคืนนั้น ท่านจะมาบังคับจิตใจของข้าได้นะ"
สตรีน้อยเริ่มพูดจาเจื้อยแจ้วร่ายยาวถึงความหลังครั้งเก่าที่เกิดขึ้นระหว่างนางกับเขา โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าคำกล่าวนั้นมันได้สร้างจินตนาการและความเข้าใจผิดให้แก่ผู้คนในห้องโถงของหอโคมแดง รวมทั้งแม่ทัพหนุ่มด้วย
แถมนางพยายามลวนลามเขาด้วยการลูบใบหน้าและบรรยายเรือนร่างอันงดงามแข็งแรงของเขาที่นางจำได้ในหัวตอนที่ตกลงไปยังหน้าผาด้วยกันไม่หยุดปาก
"เจ้า! ..."
หลงอี้หลิงเกิดอาการประหม่าและเขินอายจนหน้าแดงในคำพูดของฟ่งหลันหลั่นเหล่านั้น เขาจึงจับตัวนางหมุนตัวและสวมกอดนางไว้ในอ้อมแขนและใช้มือข้างหนึ่งปิดปากนางไว้อย่างรวดเร็วทันที
ตอนนี้ทั้งแขกและคนของหอโคมแดงต่างพากันซุบซิบเสียงดังจอแจขึ้น เพราะทุกคนจดจำหลงอี้หลิงได้ว่าเขาเป็นผู้ใด และขณะนี้พวกเขาต่างพากันเข้าใจผิดคิดว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้เป็นพวกนิยมชมชอบไม้ป่าเดียวกันไปเสียแล้ว
ก่อนที่ฟ่งหลันหลั่นจะกล่าวถ้อยคำที่ไม่เป็นจริงทำลายชื่อเสียงเขาไปมากกว่านี้ หลงอี้หลิงจึงรีบเรียกผู้ดูแลของหอโคมแดงมาคิดค่าเสียหายทั้งหมด
แม่ทัพหนุ่มได้จ่ายเงินให้กับผู้ดูแลหอโคมแดงเป็นจำนวนมากพอสมควร และสั่งให้เขากำชับกับทุกคนในที่นั้นว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องที่ เจ้าตัวมาที่นี่เป็นอันขาด และหากมีผู้ใดแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่เมืองหลวงต่อไปได้อีก
จากนั้นหลงอี้หลิงก็ลากแขนฟ่งหลันหลั่น พานางออกไปจากหอโคมแดง ซึ่งสตรีน้อยเริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องลิ้นพันกันเป็นพัลวัน จับใจความไม่ได้เลยสักคำ
แถมแข้งขาก็ไร้เรี่ยวแรงประคองตัวเองให้ยืนตรง ๆ ยังเป็นเรื่องที่ยากสำหรับนางในตอนนี้ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของแขกเหรื่อและผู้คนในนั้น
พอพวกเขาออกไปนอกหอโคมแดงได้ ฟ่งหลันหลั่นก็ทรุดลงนั่งตรงด้านหน้านั้น และปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างกับเด็กน้อย เพราะความคิดถึงในเรื่องราวความหลังครั้งเก่าระหว่างนางกับตาเฒ่าฟ่ง ผู้ที่จากไป
หลงอี้หลิงตกใจเล็กน้อยเพราะเขาไม่เคยเห็นนางเศร้าโศกเสียใจเช่นนี้มาก่อน แต่พอยืนมองอยู่นานพักใหญ่ อีกทั้งสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนถนน ทำให้เขาอดทนรออย่างใจเย็นไม่ไหวแล้วจึงตัดสินเดินเข้าไปประคองนางลุกขึ้น เพื่อหวังจะพาตัวกลับเรือนไปด้วยกัน
เป็นจังหวะเดียวกับที่ท้องไส้ของตัวก่อเรื่องเกิดอาการปั่นป่วนอย่างผิดปกติ นางจึงปัดมือเขาออกและรีบวิ่งไปอาเจียนยังกำแพงด้านข้างนั้น
เวลาผ่านไปหนึ่งจิบน้ำชา แม่ทัพหนุ่มจึงตัดสินใจดึงตัวฟ่งหลันหลั่นขึ้นมาแบกไว้บนหลังและพานางเดินกลับเรือนหลงหลิงด้วยอาการหมดสภาพ แถมนางยังกวนประสาทเขาด้วยการขยี้หัวบ้าง กอดคอเขาแน่นบ้าง ร้องเพลงสลับกับร้องไห้บนแผ่นหลังหนาของเขา และที่หนักสุดคือ พยายามลวนลามเขาด้วยการโน้มตัวมาทางด้านหน้าและมอบจุมพิตให้เขาเหมือนเด็กน้อย
เป็นเช่นนั้นตลอดเส้นทางจากหอโคมแดงถึงเรือนหลงหลิง ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่เดินสวนผ่านไปมา แม้จะไม่เยอะแต่มันก็มากพอที่จะทำให้แม่ทัพหนุ่มเกิดความอับอายไม่น้อยเลยทีเดียว
"ฟ่งหลันหลั่น! ฝากไว้ก่อนเถอะ เรื่องทั้งหมดในคืนนี้ รับรองว่าพรุ่งนี้เช้าข้าจะคืนให้เจ้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่องเลยทีเดียว"
รุ่งสาง วันต่อมา ยามเหม่า [1]
ภายในห้องพักส่วนของหลงอี้หลิง
ดวงหน้างามน่ารักของฟ่งหลันหลั่น วางแนบซบอยู่บนแผ่นหน้าอก ขาวผ่องหนากว้างของใครบางคน
มือและขาอย่างละข้างของสตรีน้อยสวมกอดรัดตัวเจ้าของเรือนร่างกำยำนั้นไว้อย่างแนบแน่น รอยยิ้มสุขใจเคลิบเคลิ้มเผยขึ้นบนดวงหน้างาม ในขณะที่เจ้าตัวยังคงหลับอยู่
ท่อนแขนยาวเรียวอันแข็งแรงข้างหนึ่งของบุรุษโอบกอดร่างอรชรไว้แน่น
ทั้งสองกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงนอนผืนใหญ่นั้นอย่างสบายอุรา
ฟ่งหลันหลั่นลืมตางัวเงียตื่นขึ้นมา และรู้สึกได้ว่าดวงหน้างามและมือของตนกำลังสัมผัสอยู่บนแผ่นหน้าอกหนาขาวเนียนของใครบางคน กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้นางทำตาเบิกโตขึ้นอย่างตกใจ จึงเงยหน้าขึ้นมองอย่างช้า ๆ ด้วยความประหม่าและภาวนาในใจว่าขอย่าให้เป็นอย่างที่เจ้าตัวกำลังคิดอยู่
[1] ยามเหม่า (卯:mǎo)  คือ 05.00 - 06.59 น.
แต่ทว่า ภาพใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังนอนหลับตาสนิทอยู่ตรงหน้า ทำให้นางถึงกับตาสว่าง สร่างนอนในทันใด
'หลงอี้หลิง! มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น นี่เราเข้ามานอนในห้องของเขาได้ยังไงกัน ฟ่งหลันหลั่น! เจ้าทำบ้าอะไรลงไปอีกแล้ว!'
ฟ่งหลันหลั่นก่นด่าตัวเองในใจเล็กน้อย จากนั้นนางจึงรีบตั้งสติ พยายามเงียบเสียงให้มากที่สุด และค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนที่เจ้าของเรือนร่างอันแข็งแรงจะรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อน
แต่จังหวะที่สตรีน้อยกำลังจะลงพ้นจากขอบเตียง แม่ทัพหนุ่มก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเห็นเข้ามาพอดี จึงได้ยื่นมือมาคว้าแขนนางไว้หมับ พร้อมกับออกแรงกระชากตัวนางดึงกลับไปหาเขา
ทำให้ร่างน้อยอรชรถลาไปตามแรงดึงของเขา จนไปนอนหงายอยู่บนหน้าท้องอันมีกล้ามเนื้อกำยำแข็งแรงของเจ้าของเตียงนอนนอนผืนนั้น
"เจ้าจะรีบหนีไปไหน!"
แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามเสียงเข้มขึ้น จนอีกฝ่ายสะดุ้งตัวโหยงอย่างตกใจ และค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองยังเขาด้วยท่าทีประหม่า
"ทะ ท่านแม่ทัพถามแปลกนัก ข้าก็จะรีบไปนำอ่างน้ำมาให้ท่านล้างหน้าล้างตาอย่างไรเล่า" นางตอบสวนกลับเขากลับอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนัก และไม่ยอมสบตาอีกฝ่าย
แม่ทัพหนุ่มยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากลำแขนเรียวเล็กนั้น ดวงตาสีนิลจับจ้องดวงหน้างามของสตรีน้อยเขม็ง
"หลบสายตาของข้าอย่างร้อนตัวแบบนี้ แสดงว่าเจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าเมื่อคืนตัวเองได้กระทำสิ่งใดลงไปบ้าง" น้ำเสียงเข้มดุดัน ของแม่ทัพหนุ่มรูปงาม เหมือนเขากำลังจะเริ่มทำการไต่สวนหาความจริงจากผู้กระทำผิด
"ขะ ข้าไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพกำลังกล่าวถึงเรื่องอันใด ยังไงก็เถอะ ท่านช่วยปล่อยมือออกจากแขนของข้าก่อนได้หรือไม่ ข้าจะได้ทำหน้าที่ของตนเสียที อีกอย่างถ้ามีผู้ใดมาเห็นท่านกับข้าอยู่ในสภาพนี้ด้วยกัน มิแคล้วจะพานเข้าใจผิดไปได้"
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวพลาง เผลอเหลือบสายตามองสำรวจเรือนร่างบนเตียงตรงหน้าของอีกฝ่ายอย่างลืมตัวอีกครั้ง
แม่ทัพหนุ่มได้ฟังนางกล่าวเช่นนั้น เขาก็หัวเราะขึ้น
ฮ่าฮ่าฮ่า...และถามนางด้วยน้ำเสียงถากถาง "กลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิดอย่างงั้นรึ เรื่องนี้มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่เจ้ากระทำต่อข้าเมื่อคืนนี้"
แม่ทัพหนุ่มเห็นสายตาเบิกโตและลุกวาวอย่างตะลึงระคนกับความฉงนใจของสตรีตรงหน้า เขาจึงถามจี้ใจดำนาง กลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"จ้องข้าตาเป็นมันแพรวพราวเยี่ยงนั้น! ดูท่าเจ้าคงเกิดติดใจในตัวข้าขึ้นมาสินะ"
สตรีน้อยได้ฟังคำถามชวนหลงตัวเองของอีกฝ่ายเยี่ยงนั้น นางจึงตอบปฏิเสธสวนกลับทันควัน ดวงหน้าแดงก่ำระเรื่อไล่ไปจนถึงใบหูทั้งสองข้าง
"ใครติดใจท่านกัน!" พูดจบนางก็สะบัดไปอีกทางอย่างเคอะเขินและรีบลุกออกไปจากเตียงนอนผืนใหญ่
ทั้งสองพูดคุยต่อปากต่อคำกันอยู่พักใหญ่ แม่ทัพหนุ่มตั้งท่าวางอำนาจของเขาในฐานะเจ้าบ้านเต็มที่ และตั้งใจจะสอบสวนเรื่องที่นางแอบหนีออกไปเที่ยวข้างนอกในยามวิกาล
"เมื่อคืนเจ้าไปทำอะไรที่หอโคมแดงแห่งนั้นกัน อย่าริคิดหาทางปฏิเสธเสียให้ยาก เพราะข้ามีทั้งพยานและหลักฐานมัดตัวเจ้าอย่างแน่นหนาเลยทีเดียว" แม่ทัพหนุ่มกล่าวถามเสียงเข้มแกมขู่ เพราะต้องการรู้ความจริงให้ทันใจเขา จนลืมไปว่าตอนนี้พวกเขากำลังอยู่ในอิริยาบถไหน
ฟ่งหลันหลั่นซึ่งกำลังนอนหงาย ศีรษะวางทับอยู่บนหน้าท้องอันแข็งแรงเรือนร่างท่อนบนเปล่าเปลือยของแม่ทัพหนุ่ม แม้จะเคยเห็นร่างกายของเขามาแล้วแต่นางก็ยังไม่คุ้นชิน
ตึกตัก ตึกตัก!
เสียงหัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ มือและริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าความลับจะเปิดเผย แต่เพราะความใกล้ชิดแนบแน่นของทั้งคู่ตอนนี้มันชวนให้อารมณ์ของนางสั่นไหวอย่างหาคำอธิบายไม่ได้
"ขะ ข้า..."
สตรีน้อยพูดจาติดขัดเพราะไม่รู้จะตอบคำถามนี้เยี่ยงไรดี
"อ้ำอึ้งแบบนี้ คงไม่รู้สินะว่าไปก่อเรื่องอะไรไว้ที่นั่นบ้าง แถมข้ายังต้องแบกเจ้าที่เมามายขาดสติกลับมาเรือนหลงหลิงอย่างทุลักทุเล ท่ามกลางสายตาคนมอง มิหนำซ้ำพอกลับมาถึงที่เรือนหลงหลิง เจ้ายังลวนลามเขาทั้งคืนต่อหน้าเหล่าทหารและบ่าวไพร่อีก"
ยิ่งได้ฟังแม่ทัพหนุ่มร่ายยาวออกมาซะขนาดนี้ ฟ่งหลันหลั่นพยายามเค้นความคิด นึกภาพตามในหัวถึงเรื่องราวที่เขากำลังพูดถึงอยู่ในตอนนี้
เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนผุดขึ้นมาในหัว สตรีน้อยถึงกับพูดไม่ออก เพราะทุกคำกล่าวของเขานั้น ล้วนแต่เป็นเรื่องจริง ยกเว้นอยู่เรื่องหนึ่ง
'ฮึ! ใครว่าข้าแอบหนีเที่ยวกัน ข้าจะหนีไปจากที่นี่ต่างหากล่ะ นี่ถ้าไม่ติดว่าดันไปเจอคนน่าสงสัยที่อาจจะมีส่วนในการตายของตาเฒ่า ข้าคงไม่เข้าไปในหอโคมแดงนั่น จนเป็นสาเหตุให้เสียเวลาและพลาดโอกาสหนีไปจากที่นี่'
หลงอี้หลิงเห็นฟ่งหลันหลั่นนิ่งเงียบไปนาน เขาจึงขยับตัวขึ้นและก้มหน้าต่ำมองดวงหน้างามใกล้ ๆ เพื่อหวังจะจับพิรุธ
สตรีน้อยสบตาเข้ากับดวงตาคมกริบ ลมหายใจอุ่น ๆ สัมผัสที่พวงแก้มสีลูกท้อ กลิ่นกายความเป็นชายของเขาอยู่ห่างจากใบหน้าของนางเพียงแค่คืบเดียว
วินาทีนั้นสตรีน้อยจิตใจระส่ำระสายทำตัวไม่ถูก นางตกใจหนักจนเผลอผลักตัวเขาให้ห่างจากตัว จากนั้นก็ลุกขึ้นวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
ทิ้งให้แม่ทัพหนุ่มเจ้าของห้องมองตามหลังด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม พึงพอใจอย่างเจ้าเล่ห์ราวจิ้งจอกหนุ่ม
ในระหว่างทางที่เดินกลับห้องพักของตน ฟ่งหลันหลั่นบ่นพึมพำเบา ๆ กับตัวเองและยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมขมับอย่างปวดกบาลเพราะคิดถึงเหตุการณ์ในคืนที่ผ่านมาไม่ออกเลย
"ว่าแต่เมื่อคืนเราเผลอไปก่อเรื่องอะไรไว้กับเขากันนะ ภาพในหัวก็ช่างรางเลือน โอ๊ย! ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ดูท่าเมื่อคืนเราคงเผลอดื่มไปหนักจริง ๆ"
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๙ ฟ่งหลันหลั่นแอบหนีเที่ยว

ตลาด ในถนนใจกลางเมืองหลวง
ฟ่งหลันหลั่นอาศัยช่วงที่หลงอี้หลิงเดินทางเข้าวัง เพื่อรายงานราชกิจต่อองค์ฮ่องเต้ แอบหนีออกมาเที่ยวเล่นนอกจวนแม่ทัพอีกเช่นเคย โดยที่ไม่มีใครจับได้ยกเว้นเจ้าของเรือน
สตรีน้อยได้เดินเที่ยวชมตลาดของเมืองหลวงอย่างสนุกเพลิดเพลิน บรรยากาศรอบตัวนั้นดูแปลกใหม่ไม่คุ้นตา ซึ่งแตกต่างจากเมืองที่นางเคยอยู่มาก ที่นี่พลุกพล่านหนาแน่นไปด้วยผู้คนหลากหลายที่มา
อีกทั้งเต็มไปด้วยแผงหาบเร่และร้านค้ามากมายเปิดขายของและแข็งกันเรียกลูกค้า จนเสียงดังเซ็งแซ่ไปทั่วท้องถนน
ขณะที่นางกำลังยืนชื่นชมความงามของสินค้าบนแผงขายเครื่องประดับของสตรีอยู่ โสตประสาทหูก็ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทของคนกลุ่มหนึ่งดังลั่นขึ้นมาตรงกลางถนน
"นายท่านได้โปรดเห็นใจคืนถุงเงินนั้นให้ข้าด้วยเถิด หากท่านเอามันไปหมด แล้วข้าน้อยจะเอาอะไรเลี้ยงชีพตัวเองกับครอบครัวกันเล่า"
น้ำเสียงบางอันแหบแห้งฟังดูไร้เรี่ยวแรงของชายชราผู้หนึ่งกล่าววิงวอนร้องขอความเห็นใจใครบางคนอยู่
ฟ่งหลันหลั่นจึงได้วางเครื่องประดับเงินลงบนแผงสินค้านั้นและหันไปมองตามเสียงนั้นอย่างสนใจ ซึ่งเห็นชราผู้หนึ่งกำลังยืนพนมมือกล่าวอ้อนวอนร้องขอความเมตตาและความเห็นใจอย่างน่าเวทนาต่อหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ชายหลายสิบคน
ชายฉกรรจ์คนที่ดูตัวใหญ่สุด ใบหน้าเขาดูเหี้ยมเกรียมและมีดาบหนาเล่มใหญ่เหน็บไว้ตรงสะเอวด้านข้าง ได้เปล่งเสียงแข็งกร้าวดังลั่นสวนขึ้นอย่างดุดัน
"ถอยไป! เกะกะลูกตาชะมัด เป็นหนี้ก็ต้องจ่ายสิโว้ย!"
เขาตะคอกเสียงดังตอกกลับใส่หน้า พร้อมกับผลักหน้าอกของชายชราให้พ้นทางเดินของตน ทำให้อีกฝ่ายเซถลาไปล้มทับลงบนแผงขายผักด้านข้าง จนข้าวของพังเสียหายหล่นตกลงพื้นระเนระนาด
โครม!
"ว้าย! แผงผักของข้าพังเสียหายหมด แล้ววันนี้ข้าจะเอาอะไรขายล่ะคราวนี้"
เสียงของหญิงวัยกลางคนเจ้าของแผงผักร้องโอดครวญกับกิจการที่ถูกลูกหลงจนพังเสียหาย
โอ๊ย!
เสียงร้องเจ็บปวดครวญครางของชายชราดังขึ้นอย่างเจ็บปวด
ฟ่งหลันหลั่นยังคงยืนมองอยู่ตรงแผงขายเครื่องประทับ นางพยายามข่มใจตัวเองไม่ให้สนใจและหันกลับมาก้มหน้ามองสิ่งของสวยงามตรงเบื้องหน้า ทำเหมือนข้างหลังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พลั่ก!
ตึง!
โครม!
คราวนี้เป็นเสียงทำลายข้าวของเครื่องใช้ให้แตกพังเสียหาย
สตรีน้อยอดกลั้นข่มใจไว้ไม่ไหว ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับนิสัยรักความยุติธรรมของตัวเองจนได้ นางจึงจำต้องตัดใจวางปิ่นหยกขาวในมือลงบนแผงดังเดิม จากนั้นก็เอี้ยวตัวหันขวับ พุ่งความสนใจไปยังกลุ่มคนที่กำลังทะเลาะวิวาทกันทันที
ตอนนี้ชายชราผู้นั้นหน้าฟุบลงไปนอนจมอยู่กับพื้น ด้วยสภาพร่างกายสะบักสะบอม อยู่ตรงหน้าร้านขายเครื่องปั้นดินเผา
ช่างน่าเวทนาและอนาถใจนัก บนถนนเส้นนี้พลุกพล่านหนาแน่นไปด้วยผู้คน แต่กลับไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขาเลยสักคน
เลือดในกายของฟ่งหลันหลั่นสูบฉีดพุ่งปี๊ดจนดวงหน้าแดงฝาดขึ้นมาอย่างฉับพลัน นางเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังหน้าร้านขายเครื่องปั้นดินเผาทันที
สิ่งแรกที่สตรีน้อยทำ คือเดินเข้าไปพยุงชายชราผู้นั้นลุกขึ้นจากพื้น
"ท่านผู้เฒ่าท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่" นางถามเขาขึ้นอย่างห่วงใย แม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน
ชายชราผู้นั้นส่ายหน้าแทนคำตอบ แต่ดวงตาสีน้ำตาลขุ่นกลับเผยแววตาเศร้าและเจ็บปวดเสียใจอย่างชัดเจน
สตรีน้อยจึงคิดเอาเองว่าชายชราผู้นี้คงกลัวว่าพวกชายฉกรรจ์ทางด้านหลังจะทำร้ายตัวเขาเองอีก จึงได้ฝืนใจโกหกออกมาเช่นนั้น จึงพาเขาเดินไปนั่งพักอยู่ตรงม้านั่งไม้ซึ่งวางอยู่ตรงข้าง ๆ ร้าน โดยไม่สนใจกลุ่มชายฉกรรจ์ด้านหลัง ที่กำลังจับจ้องมองนางด้วยสีหน้าและสายตาเช่นไร
"ท่านผู้เฒ่าโปรดนั่งรอตรงนี้ก่อน ส่วนเรื่องอื่นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าจัดการแทนท่านเอง" นางบอกชายชราด้วยถ้อยคำหนักแน่น สีหน้าและแววตาจริงจังสุด ๆ
ชายชราเผยสีหน้างงและสงสัยผ่านดวงตาสีน้ำตาลขุ่นมัว เพราะเขาไม่รู้จักและไม่เคยพบสตรีผู้นี้มาก่อน แต่เจ้าตัวกลับแสดงเจตจำนงชัดเจนว่าจะช่วยเหลือตน
ชายฉกรรจ์คนที่ดูตัวใหญ่สุดในกลุ่มชี้ปลายดาบเล่มใหญ่มาทางด้านหลังและจ่อเข้าที่คอของฟ่งหลันหลั่น เพื่อหวังจะข่มขู่ให้เกิดความกลัว
"นี่แม่นางน้อย! เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเจ้า ดังนั้นอย่าเอาตัวเข้ามายุ่งจะดีกว่านะ" น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมกล่าวขึ้นอย่างดุดัน ในถ้อยคำแฝงไว้ด้วยคำข่มขู่
แทนที่ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังแล้วจะเกิดความกลัว และยอมทำตามถอยร่นไปโดยดี แต่นางกลับหันขวับไปทางด้านหลัง
สตรีน้อยเผยรอยยิ้มอ่อนเจ้าเล่ห์ปานจิ้งจอกน้อยบนใบหน้างาม และวางปลายนิ้วแตะไปที่ตัวดาบ พร้อมกับมองหน้าเขาด้วยสายตาท้าทาย ไร้ความรู้สึกตื่นกลัวแต่อย่างใด
"เอาไงดีล่ะ! พอเห็นชายชราผู้นี้ทำให้ข้าอดคิดถึงตาเฒ่าที่บ้านไม่ได้ แถมข้าเองก็ไม่ชอบเห็นใครถูกรังแกเสียด้วยสิ"
คำตอบนั้นผนวกกับอากัปกิริยาที่สตรีน้อยสื่อสารออกมา มันแสดงชัดเจนว่า นางกำลังยั่วโทสะต่อพวกกลุ่มชายฉกรรจ์อย่างชัดเจน
ฮ่าฮ่าฮ่า ชายคนที่กำลังถือดาบจ่อคอสตรีน้อยอยู่ ถึงกับหัวเราะเสียงดังขึ้นอย่างขบขัน
"แม่นาง! เจ้าช่างพูดจาสามหาวอวดดีไม่ดูตัวเองเสียจริงนะ เป็นสตรีก็ควรอยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน มิใช่เที่ยวมาต่อปากต่อคำกับบุรุษและแส่หาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้"
ชายฉกรรจ์กล่าวถ้อยคำดูถูกดูแคลนเย้ยหยันที่นางเป็นสตรียังไม่พอ เขายังใช้มองอย่างหยาบคาย สายตาช่างแทะโลม และลวนลามนางตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
แต่ก็ไม่ได้ทำให้สตรีน้อยหวาดเกรงได้ พลางส่ายหัวให้เขาอย่างเอือมระอา
"ท่านต่างหากล่ะ ที่เกิดมาเป็นบุรุษอกหนาสามศอก คงถือดีว่าตัวเองมีกำลังเยอะ จึงเที่ยวมารังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า แม้สตรีหรือคนชราก็มิเว้น ช่างเกิดมาเสียชาติเกิดจริง ๆ"
คำกล่าวนี้ของฟ่งหลันหลั่น ทำให้เจ้าของคมดาบเล่มใหญ่โกรธขึ้งขึ้นในบัดดล เขาเงื้อมือขึ้นและตั้งท่าจะตวัดปลายดาบ เพื่อหวังฟาดฟันห้ำหั่นสตรีถือดีตรงหน้า
จังหวะนั้นเอง รถม้าขนาดกลางคันหนึ่งก็ได้วิ่งผ่านมาพอดี และหยุดเคลื่อนตัว ณ จุดที่มีคนกำลังทะเลาะวิวาทกันทันที
สตรีงดงามผู้หนึ่งได้เดินลงมาจากรถม้าขนาดกลางที่จอดอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทีอ่อนช้อย
"ช้าก่อน!"
น้ำเสียงไพเราะนุ่มนวล ได้หยุดการเคลื่อนไหวของชายผู้ถือดาบไว้ได้อย่างไม่น่าเชื่อ เขาชะงักมือและหันกลับไปมองทางด้านหลัง
ฟ่งหลันหลั่นจำสตรีผู้นั้นได้ในทันที นางส่งยิ้มแป้นและทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสให้กับผู้ที่พึ่งปรากฏตัว "แม่นางมู่! ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน"
"สตรีอีกแล้วงั้นรึ! วันนี้มันวันอะไรกัน ถึงได้มีสตรีสองคน สอดมือเข้ามายุ่งเรื่องของข้า เห็นทีเมืองหลวงแห่งนี้คงจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเสียแล้วกระมัง" ชายคนถือดาบใหญ่ยังมิแคล้วพูดจาดูถูกดูแคลนในสตรีไม่เลิก
แต่มู่เซียวหลานนั้นไม่ได้มีนิสัยเหมือนกับฟ่งหลันหลั่น นางมิอยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับอันธพาลเหล่านี้ให้มากความ สิ่งเดียวที่จะหยุดการกระทำอันไร้ซึ่งความเห็นใจของคนพาลพวกนี้ได้มีเพียงสิ่งเดียว
มู่เซียวหลาน หันไปมองทางสาวใช้และส่งสัญญาณบางอย่างให้
สาวใช้พยักหน้ารับอย่างรู้ความ จากนั้นก็ล้วงเข้าไปในห่อผ้าและหยิบถุงเงินออกมา และยื่นให้กับชายคนที่ถือดาบ
ถูกต้องแล้ว มู่เซียวหลานเลือกใช้อำนาจของเงินในการแก้ปัญหา ถึงแม้ฟ่งหลันหลั่นจะรู้สึกไม่ชอบใจนัก แต่นางก็จำเป็นต้องปล่อยเลยตามนั้น
"แค่นั้นคงจะพอจ่ายค่าเสียเวลาของพวกเจ้าได้นะ ถือซะว่าเป็นคำขอโทษจากข้าแทนแม่นางคนนี้"
มู่เซียวหลานเผยยิ้มหวานและกล่าวอย่างฉะฉานชัดถ้อยชัดคำ แม้ว่าชายใดและกำลังโกรธเกรี้ยวแค่ไหน ก็เป็นต้องอ่อนยวบและยอมศิโรราบให้นางโดยไม่รู้ตัว
ชายคนที่ถือดาบรับถุงเงินไปถือไว้ในมือ จากนั้นมันโยนขึ้นสองสามทีเหมือนกำลังกะน้ำหนักของจำนวนเงินที่ใส่ไว้ในข้างในนั้น ครู่ต่อมาเขาก็ยิ้มร่าขึ้นมาบนใบหน้าเหี้ยมเกรียม ผิวหน้าหยาบของเขา และนั่นคงเป็นคำตอบได้ดีว่าสิ่งที่มู่เซียวหลานคิดไว้นั้นเป็นเรื่องจริง
ชายผู้นี้เกิดความสนอกสนใจในตัวมู่เซียวหลาน ไม่เพียงแค่รูปร่างหน้าตา แม้แต่การแต่งตัว ขนาดของรถม้า แถมยังมีสาวใช้ข้างกายเดินทางติดตามมาด้วยเยี่ยงนี้ แสดงว่านางก็มิใช่คนธรรมดาทั่วไป
"ได้! ข้าจะยอมยกโทษให้แม่นางน้อยผู้นี้สักครั้ง ว่าแต่ท่านเป็นผู้ใดกัน ข้าอาศัยอยู่ที่เมืองหลวงนี้มานานยังไม่เคยพบเจอสตรีที่มีรูปโฉมงดงามเช่นท่านมาก่อนเลย"
มีหรือที่มู่เซียวหลาน นายหญิงแห่งหอมู่ต๋า หอคณิกาชื่อดังแห่งเมืองจิ้ง ที่ทำการค้าเกี่ยวกับการให้บริการและพบปะผู้คนมากหน้าหลายตาไม่ซ้ำหน้าในแต่ละวัน จะอ่านความคิดของเขาไม่ออก และไม่มีทางที่จะเผยจุดอ่อนให้บุรุษผู้หยาบคายคนนี้ให้เห็นได้ง่าย ๆ ทว่านางก็ไม่ลืมสัญชาตญาณของการค้าขายเช่นกัน
"ข้าแซ่มู่ หากท่านอยากพบข้า ก็เชิญไปเยือนที่หอมูต๋า แห่งเมืองจิ้งได้ทุกเมื่อ"
พูดจบมู่เซียวหลานก็ไม่อยากเสียเวลาตรงนั้นนาน นางหันไปสบตากับฟ่งหลันหลั่นตัวต้นเหตุทันที "หมดธุระตรงนี้แล้ว พวกเราเองก็ไปกันเถอะ"
ทว่าฟ่งหลันหลั่น ยังรู้สึกเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของชายชราคนข้างหลัง จึงมองมู่เซียวหลานด้วยสายตาเว้าวอน
เป็นสหายที่คบหากันมานาน นายหญิงแห่งมู่ต๋าย่อมรู้ใจและอ่านความหมายของสายตาคู่นี้และเข้าใจเป็นอย่างดีว่าเจ้าตัวกำลังต้องการสื่อ  สิ่งใด
มู่เซียวหลานเอียงหน้าหันข้างเล็กน้อยไปทางฝั่งที่สาวใช้ของตัวเองยืนอยู่ และกล่าวขึ้นอย่างราบเรียบ
"เสี่ยวชิง ฝากเจ้าช่วยจัดการที่เหลือตรงนี้ต่อให้พวกเราด้วย เสร็จแล้วเจ้าก็ค่อยไปเจอกันยังจุดนัดพบ ข้าจะล่วงหน้าไปรอเจ้าที่นั่นก่อน" สตรีผู้มีน้ำเสียงไพเราะและดวงหน้างดงาม
"เจ้าค่ะนายหญิง" สาวใช้รับคำอย่างมั่นเหมาะ และรู้ว่าควรทำเช่นไรต่อ
เมื่อนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าสั่งความสาวใช้เสร็จเรียบร้อย นางก็หันขวับ เดินกลับขึ้นไปนั่งบนรถม้าดังเดิม
ส่วนฟ่งหลันหลั่นเดินย้อนกลับไปหาชายชราคนที่ได้รับบาดเจ็บ นางนั่งลงข้างเขาและวางสิ่งของบางอย่างบนมือของเขา พร้อมกับกล่าวเบา ๆ
"ท่านตา หากว่าคนพวกนั้นวกกลับมาหาเรื่องหรือมาก่อกวนท่านอีก ท่านไปหาข้าได้ที่จวนของแม่ทัพหลิง และยื่นสิ่งนี้ให้กับทหารตรงหน้าประตู ต่อจากนั้นพวกเขาจะช่วยท่านเอง"
ชายชราผู้นั้นได้ยินคำว่าจวนแม่ทัพหลิง เขาถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ มันหลั่งออกมาจนเต็มเบ้าตาทั้งสองข้างพลางหยดแหมะลงบนมืออันแห้งเหี่ยวคู่นั้นของเขา พร้อมกับมองสตรีน้อยตรงหน้าด้วยสายตาซาบซึ้งใจ
"ที่แท้ท่านก็เป็นคนของท่านแม่ทัพหลิงนี่เอง เป็นวาสนาของข้าแท้ ๆ และขอบคุณในน้ำใจของแม่นางที่ช่วยเหลือยิ่งนัก"
ชายชรากุมของที่นางมอบให้เอาไว้แน่น และรีบคุกเข่าหมอบลงบนพื้นเพื่อคารวะฟ่งหลันหลั่นแทนคำขอบคุณ แต่สตรีน้อยดึงรั้งตัวเขา ห้ามเขาเอาไว้เสียก่อน
"ท่านตา โปรดอย่าได้ทำเยี่ยงนี้ เดี๋ยวข้าอายุสั้นพอดี ยังไงก็ห้ามลืมที่ข้าบอกไว้นะ ถ้าคนพวกนั้นมาหาเรื่องอีกก็จงไปหาข้าที่จวนแม่ทัพได้ทุกเมื่อ"
เมื่อฟ่งหลันหลั่นกล่าวร่ำลากับชายชราแปลกหน้าเสร็จ สตรีน้อยก็ลุกขึ้นและเดินไปทางรถม้าที่กำลังจอดรออยู่
"แม่นางเสี่ยวชิง ข้ารบกวนท่านด้วย" ฟ่งหลันหลั่นพูดฝากฝังเรื่องของชายชราผู้นั้นไว้กับสาวใช้ของมู่เซียวหลานอีกครั้งอย่างกังวล
เมื่อนางผู้นั้นพยักหน้าตอบรับเป็นมั่นเหมาะ สตรีน้อยจึงเดินตรงไปขึ้นรถม้าอย่างไว้วางใจ
ไม่นานรถม้าของมู่เซียวหลานก็เคลื่อนตัวออกไปจากจุดนั้น
ส่วนพวกชายฉกรรจ์ที่ก่อเรื่องก่อนหน้านี้ เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว นั่นก็คือ เงิน พวกเขาจึงได้ยอมปล่อยชราไป ตามคำพูดที่ได้ตกลงกับสตรีเจ้าของเงินถุงใหญ่นี้
สถานการณ์ตรงถนนใจกลางตลาดนั้นก็เริ่มกลับมาเป็นปกติเช่นเดิม
ด้านฟ่งหลันหลั่น ได้ติดตามมู่เซียวหลานไปยังโรงเตี๊ยมใหญ่แห่งหนึ่งของเมืองหลวง นางดีใจมากที่ได้เจอสหายเก่าอีกครั้งจึงเอาแต่พูดจ้อไม่หยุดปากตลอดเส้นทาง
สตรีทั้งสองนางนี้ มีความสนิทสนมคุ้นเคยและรักใครกันดั่งพี่น้อง พวกนางจึงได้พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขกันอย่างเพลิดเพลิน
ทำเยี่ยงไรดี ฟ่งหลันหลั่นดันเผลอลืมเรื่องสำคัญว่าตนจะต้องกลับไปยังจวนแม่ทัพก่อนที่หลงอี้หลิงจะกลับจากวังหลวงเสียแล้วสิ
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒0 หวังดีหรือทำเกินหน้าที่

หลายวันต่อมา
ยามห้าย [1]
จางเก่อเดินเข้ามายังห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่มเพื่อรายงานความคืบหน้าในเรื่องที่ผู้เป็นนายให้ไปสืบหาข้อมูล เขาเห็นนายน้อยของตนกำลังนั่งทำงานอย่างเคร่งขรึม อยู่ตรงโต๊ะตัวใหญ่ซึ่งตั้งอยู่กลางห้องด้านในสุด
โดยมีฟ่งหลันหลั่น นั่งซึ่งอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางด้านข้างซ้ายมือของโต๊ะทำงาน ในมือถือพัดใบใหญ่ค้างแช่นิ่งเอาไว้
ที่จริงสตรีน้อยต้องคอยโบกใบพัดนั้นไปมา เพื่อปรนนิบัติพัดวีให้กับแม่ทัพหนุ่ม
[1] ยามห้าย (亥:hài)  คือ 21.00 - 22.59 น.
แต่คงเพราะอยู่ในท่านั้นมาหลายชั่วโมงแล้วจึงเกิดอาการเมื่อยล้าไปทั้งตัว จนตอนนี้เจ้าตัวได้นั่งสัปหงกคอตกและเผลอหลับไปในขณะที่ปฏิบัติหน้าที่
นายกองหนุ่มส่งเสียงทักทายดังขึ้นก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาถึงด้านในห้องหนังสือเสียอีก และแอบมองไปทางฟ่งหลันหลั่นด้วยหางตาเล็กน้อย "นายน้อยข้ากลับมาแล้ว" จากนั้นก็หันกลับมาหาคนตรงหน้าอีกครั้ง
แม่ทัพหนุ่มวางมือจากงานตรงหน้าที่กำลังทำอยู่ และนำพู่กันกลับห้อยไว้บนแท่นแขวนด้านหน้าโต๊ะ ในจุดที่ทำไว้เพื่อเก็บพู่กัน
ก่อนที่แม่ทัพหนุ่มจะเงยหน้ามองลูกน้องคนสนิท เขาได้ชายตามองไปทางด้านซ้ายมือ ครู่เดียวสายตาเขาก็พลันกลับมาสนใจนายกองหนุ่ม เจ้าของร่างกำยำสูงสันทัดตรงหน้าซึ่งกำลังยืนรออยู่
"ว่าไงจางเก่อ เรื่องที่ข้าสั่งให้ไปสืบเป็นเยี่ยงไรบ้าง ได้ความอะไรมาหรือไม่" น้ำเสียงเข้มนุ่มลึก ถูกเปล่งออกมาไม่ดังมากนัก เหมือนเขากังวลว่าจะไปรบกวนใครบางคน
"เป็นไปตามที่นายน้อยคิดไว้ก่อนหน้านี้ กลุ่มโจรป่าที่ดักปล้นนายหญิง เป็นพวกเดียวกันกับกลุ่มอันธพาลที่พวกเราได้ปะทะตอนช่วยเหลือแม่นางฟ่งแถวป่าไผ่นอกเมืองจิ้ง"
จางเก่อหยุดพูดครู่หนึ่งและเผยสีหน้ากังวลขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นก็ได้กล่าวรายงานต่อ
"...และข้ายังสืบเบาะแสได้มาเพิ่มอีกเรื่อง"
เขาดูจริงจังมากพร้อมกับเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นนาย ม้วนกระดาษสีน้ำตาลไหม้ถูกหยิบออกมาจากตัวเสื้อด้านในของเขา และส่งยื่นให้กับนายน้อยของตน
แม่ทัพหนุ่มยื่นมือไปรับม้วนกระดาษนั้นจากลูกน้องคนสนิท หลังจากเปิดอ่านดูเนื้อความด้านในเสร็จเรียบร้อย แม่ทัพหนุ่มก็มีอากัปกิริยาที่ดูผิดปกติไปอย่างชัดเจน สีหน้าเขาพลันขึงขังในตาหรี่เล็กลง ลึกลงไปในดวงตาคล้ายมีกองไฟกองหนึ่งลุกโชนขึ้นมา
นายกองหนุ่มถามเจ้านายขึ้นด้วยท่าทางประหม่า เพราะตอนนี้นายน้อยของเขามีแววตาดูน่ากลัวยิ่งกว่าหมาป่าหรือพยัคฆ์ร้ายเสียอีก "นายน้อยสงสัยผู้ใดหรือไม่"
หลงอี้หลิงย้อนถามลูกน้องด้วยน้ำเสียงเข้ม "เจ้าคิดว่าผู้ใดกันล่ะที่ดูน่าสงสัย พอจะเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังของเรื่องทั้งหมดนี้ได้" มือข้างหนึ่งที่ว่างอยู่กำลังกำหมัดแน่น
จางเก่อสังเกตเห็นอากัปกิริยาที่ผิดปกติไปนั้นของผู้เป็นนาย เขาก็พอจะเดาได้ความคิดของนายน้อยได้ และก็น่าจะเป็นผู้เดียวกับที่เขาได้ข้อมูลมา แต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามนั้น แถมยังแสดงท่าทีอึกอักพร้อมกับชายตามองไปยังสตรีน้อยทางด้านหลังของเจ้านาย เพื่อสื่อกับเขาเป็นนัย
แม่ทัพหนุ่มเข้าใจในท่าทีอ้ำอึ้งของจางเก่อ นั่นก็เป็นเพราะว่ามีฟ่งหลันหลั่นนั่งอยู่ในห้องหนังสือนี้ด้วย แม้ว่านางจะกำลังนั่งสัปหงกคอพับหลับไปทั้ง ๆ ที่มือยังถือพัดใบใหญ่ในมือ
ทำให้นายกองหนุ่มไม่มั่นใจว่าควรกล่าวเรื่องสำคัญเยี่ยงนี้ออกมาตอนนี้ดีไหม
"ไม่เป็นไร เจ้าพูดมาเถอะ" คำตอบของหลงอี้หลิงได้สร้างความประหลาดใจให้กับลูกน้องคนสนิทเล็กน้อย
นี่เจ้านายเขาไว้ใจสตรีน้อยผู้นี้เพียงนี้เชียวหรือ
เมื่อได้รับอนุญาตชัดเจนเช่นนั้น นายกองหนุ่มจึงกล่าวเสริมขึ้นซึ่งเป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของเขา
"ข้าสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยอ๋องกับเผ่าหรูอี้"
"เผ่าหรูอี้ ?" แม่ทัพหนุ่มย้ำคำที่นางกองหนุ่มพึ่งกล่าวมา และดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่างในใจ
"ขอรับ แต่ข้ายังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าพวกเขาคบค้าสมาคมและกำลังวางแผนทำสิ่งใดกันอยู่กันแน่ นายน้อยมีความคิดเห็นหรือคำชี้แนะประการใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม"
แม่ทัพหนุ่มได้ฟังคำถามของจางเก่อ เขาก็นิ่งเงียบไป ผู้เป็นลูกน้องก็ไม่ได้คาดคั้นถามเพิ่มเติม และยืนรอว่านายของตนจะกล่าวสิ่งใดต่อหรือไม่
แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นยืนและปลีกตัวออกจากโต๊ะทำงาน เดินตรงไปยังชั้นวางหนังสือด้านข้าง สายตากวาดมองหาบางอย่างตรงหน้าของเขา
"ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า แต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงคนหมู่มาก และบางทีอาจจะเกี่ยวพันถึงแผ่นดิน ดังนั้นพวกเราจะต้องตรวจสอบให้ถ้วนถี่อย่างรัดกุม และอย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ว่าเรากำลังตามสืบเรื่องนี้อยู่ มิเช่นนั้นจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น พานเสียงานใหญ่ได้"
ถ้อยคำและน้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มฟังดูจริงจังและซ่อนความกังวลใจแฝงอยู่ในประโยคนั้น เพราะเรื่องที่เขาเพิ่งกล่าวไป ถ้าเล็ดลอดออกไปให้บุคคลที่สามได้ยิน คงจะสร้างความตื่นตระหนกและปั่นป่วนโกลาหลขึ้นมาในเมืองหลวงแน่นอน
จางเก่อเองก็ตระหนักในเรื่องนั้นเป็นอย่างดี จึงพยักหน้าพร้อมกับขานรับคำนายน้อยของตนอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ "ขอรับนายน้อย"
เป็นเรื่องที่น่าแปลกมาก เพราะบุรุษทั้งสองคนสนทนากันอยู่นานแต่ฟ่งหลันหลั่นก็ยังคงอยู่ในท่าเดิม
และในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยเคร่งเครียดกันอยู่นั้นเอง เข่อลั่วก็เดินอุ้ยอ้ายเข้ามาในห้องหนังสือ ในมือพะรุงพะรังไปด้วยอาหารและไหสุรา
แม่ทัพหนุ่มกับจางเก่อพลันพักการสนทนากัน และหันไปมองเข่อลั่วเป็นสายตาเดียว
จางเก่อเป็นผู้ที่สหายสนิทส่ายหัวและแสดงสีหน้าละเหี่ยใจออกมาต่อการกระทำนี้ของสหาย และกล่าวถามขึ้นอย่างเอือมระอาเล็กน้อย
"เข่อลั่ว นั่นเจ้าหอบอะไรพะรุงพะรังมามากมายแบบนั้น นี่มันใช่เวลาดื่มกินที่ไหนกัน"
เข่อลั่วฉีกยิ้มแป้นหน้าบานพร้อมกับชูมือทั้งสองข้างขึ้น และตอบสวนสหายกลับด้วยน้ำเสียงชื่นบานอย่างอารมณ์ดี
"อ๋อ นี่น่ะเหรอ เป็นของฝากแม่นางฟ่งน่ะ"
เขากล่าวขึ้นอย่างมั่นใจ พลางชะเง้อคอมองไปยังสตรีน้อย ซึ่งนั่งเยื้องอยู่ทางด้านหลังของเจ้านายตน และแทบอดกลั้นขำในท่านั่งหลับของนางเอาไว้ไม่ได้ "...ว่าแต่นางนั่งหลับในท่านั้นได้ ช่างน่านับถือยิ่งนัก"
จางเก่อส่ายหัวเล็กน้อยให้กับความไม่รู้เรื่องรู้ราวของเข่อลั่ว และพยายามส่งสัญญาณให้สหายสนิทผ่านทางสายตา เพื่อให้รู้ตัวว่าตอนนี้นายน้อยของพวกเขากำลังมีปฏิกิริยาเยี่ยงไร ในการกระทำนี้ของเจ้าตัว
แต่เข่อลั่วดันไม่หันมาสบตาจางเก่อเลยสักนิด แถมยังกล่าวตำหนิเจ้านายของตนเล็กน้อย ในเรื่องของฟ่งหลันหลั่น
"นายน้อย! ท่านจะไม่ใจร้ายต่อแม่นางฟ่งไปหน่อยหรือขอรับ"
หลงอี้หลิงหรี่ตาลงเล็กน้อยและจ้องเขม็งมายังนายกองร่างเจ้าเนื้อ อย่างสงสัยในคำกล่าวของเขา "เจ้าหมายความว่ายังไง" น้ำเสียงราบเรียบแต่ฟังแล้วกลับรู้สึกว่ามีความไม่ชอบใจแฝงอยู่
"แม่นางฟ่งตั้งใจปรนนิบัติท่านตามหน้าที่ นางคงจะเหนื่อยล้ามาก ถึงได้นั่งหลับสัปหงกคอตกพับไปแบบนั้น จนข้าเห็นแล้วรู้สึกปวดคอแทน แถมมือน้อย ๆ คู่นั้นยังจับพัดใบใหญ่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อยเลยด้วยซ้ำ"
หลงอี้หลิงจ้องตาเข่อลั่วด้วยแววตาแข็งทื่อ "ข้าจะทำยังไงกับนางก็ได้ เพราะนางเป็นคนของข้า ว่าแต่เจ้ามีปัญหาอะไรงั้นหรือ"
จางเก่อได้แต่ยืนฟังเงียบ ๆ และไม่รู้จะช่วยสหายยังไง เพราะเขาเคยเตือนหลายครั้งแล้วว่า อย่าทำอะไรเกินหน้าที่หรือนอกเหนือคำสั่งของเจ้านาย
โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับฟ่งหลันหลั่น เขาควรวางตัวให้เหมาะสมมากกว่านี้ แต่ก็ดูเหมือนทั้งหมดที่เคยได้กล่าวเตือนไป มันจะไม่เข้าหูนายกองร่างเจ้าเนื้อผู้นี้เลย
มิหนำซ้ำ ตอนนี้เข่อลั่วก็ยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้กระตุกหนวดเสือเข้าเสียแล้ว
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๑ สุราและไก่ย่างเป็นเหตุ

ห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่ม
"ไม่มีขอรับ ข้าแค่เป็นห่วงว่าแม่นางฟ่งจะไม่สบายขึ้นมาเท่านั้น" เข่อลั่วตอบหน้าตาซื่ออย่างฉะฉาน
"เจ้านี่ช่างใจดีซะเหลือเกินนะเข่อลั่ว ข้าให้เจ้าพาคนออกไปตรวจตราลาดตระเวน ดูแลความสงบเรียบร้อยภายในเมืองหลวง แต่เจ้ากลับมีเวลาว่างเที่ยวไปซื้อหาสุราและไก่ย่างและของกินพวกนี้กลับมาฝากแม่นางฟ่งของเจ้าอีก"
เสียงทุ้มห้าวเย็นเยียบแฝงโทสะขึ้งเครียด จากการข่มใจเอาไว้ของหลง-อี้หลิง ทำให้บรรยากาศในห้องนั้นเริ่มชวนอึดอัดและหายใจไม่โล่งปอดขึ้นมาในบัดดล
แต่ดูเหมือนมีเพียงเข่อลั่วที่ยังไม่รู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ของตน เพราะแม้แต่จางเก่อก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่พวยพุ่งออกมาจากสายตาคมกริบคู่นั้นของเจ้านาย เขาพยายามกะพริบตาถี่หลายครั้งเพื่อส่งสัญญาณให้สหายนายกองผู้นี้รับรู้
ฮ่าฮ่าฮ่า...นายกองหนุ่มร่างเจ้าเนื้อยังคงหัวเราะร่าเสียงดังขึ้นมาอย่างมีความสุขอีกครั้ง เพราะเข้าใจว่ากำลังถูกผู้เป็นนายกล่าวชื่นชมในความคิดและการกระทำอันชาญฉลาดของตน
เข่อลั่วคิดเช่นนั้น
"นายน้อยไม่ต้องกล่าวชื่นชมถึงเพียงนี้ข้าก็ได้ พอดีช่วงนี้ข้าเห็นแม่นางฟ่งมักแอบย่องเข้าไปในห้องครัวยามดึกดื่นมาหลายค่ำคืนแล้ว วันนี้ข้าเลยคิดว่า หากมีของกินติดไม้ติดมือมาฝากนางสักเล็กน้อย แม่นางฟ่งก็คงจะดีใจมากเลยทีเดียว"
เขายังคงตอบนายน้อยด้วยน้ำเสียงเริงร่าและยิ้มกระหยิ่มชอบใจ แต่พอจังหวะที่ได้สบตาตรง ๆ กับแม่ทัพหนุ่ม นางกองหนุ่มก็พลันหน้าเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว
แววตาเย็นเยียบคมปลาบของผู้เป็นนายที่จ้องถมึงทึงอยู่ ทำให้เข่อลั่วต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเจ้านายของเขาอย่างฉับไว และหันไปมองสหาย พร้อมทำหน้าตาสงสัย เชิงคำถามว่า ตนนั้นกำลังทำอะไรผิดพลาดไปงั้นหรือ
จางเก่อได้แต่ส่ายหน้าอย่างละเหี่ยใจ ในความหัวทึ่มและทำอะไรไม่ชอบไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ของสหายผู้นี้
หลงอี้หลิงออกคำสั่งเสียงเข้มดังแทรกขึ้นมากับเข่อลั่ว "เข่อลั่ว เจ้าจงไปรับโทษโบยหลังสิบไม้ จากนายกองผู้กุมกฎของกองทัพซะ" คำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม แฝงไว้ด้วยบารมีน่าเกรงขามเฉกผู้มีอำนาจที่เหนือกว่า
เข่อลั่วยืนก้มหน้าและขานรับเสียงกร่อย ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองทำอะไรผิดไป "ขอรับนายน้อย" และทำหน้าเศร้า เดินคอตกตรงไปหาสหายรัก พร้อมกับยื่นของในมือส่งให้จางเก่อถือต่อ
ในจังหวะนั้นเอง
หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้เข้าสู่นั่งเข้าฌานไปครู่ใหญ่ นางก็สะดุ้งตัว ลืมตาตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงสนทนาของบุรุษทั้งสามคน
สตรีน้อยวางพัดใบใหญ่ที่ถืออยู่ลงบนพื้น นางสะบัดข้อมือไปมาและบิดขี้เกียจ และอ้าปากกว้างหาวเสียงดังขึ้นอย่างผ่อนคลาย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าในห้องนั้นจะมีใครอยู่ไหม
ฮ้าว...
"เมื่อยตัวชะมัดเลย อีตาแม่ทัพหนุ่มนั่นช่างใจร้ายกับสตรีน้อยผู้งดงามและบอบบางเช่นเราเสียจริง สั่งให้เราคอยพัดวีให้ตั้งแต่หัวค่ำ ไม่สงสารเห็นใจกันสักนิด"
ริมฝีปากบางเริ่มขยับมากขึ้น นางบ่นให้กับแม่ทัพหนุ่มอย่างเมามัน
บุรุษทั้งสามหันไปมองสตรีน้อยอย่างพร้อมเพรียงกัน ด้วยอารมณ์และความคิดเกี่ยวกับตัวนางที่ต่างกัน
พอฟ่งหลันหลั่นสร่างนอนและสติกลับมาสมบูรณ์ ปลายประสาทสัมผัสในการรับรู้กลิ่นก็ทำงานทันที
"ฮึ! กลิ่นนี้มัน..." สตรีน้อยกล่าวขึ้น พร้อมกับทำจมูกย่นและพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างสนใจ
ฟุดฟิด ฟุดฟิด
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใสดังขึ้นอย่างมั่นใจ "...นี่มันกลิ่น  ไก่ย่างกับกลิ่นของสุรานี่นา" และกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างรวดเร็ว
ดวงตากลมโตสดใสพลันสบสายตาเข้ากับนัยน์ตาสีนิล ฉายแววโกรธขึ้ง บนใบหน้าถมึงทึงของแม่ทัพหนุ่ม นางสะดุ้งตัวโหยงเล็กน้อยและเผลอหลุดอุทานขึ้นเบา ๆ อย่างตกใจ
อึ๋ย!
ในห้องนี้ยังมีจางเก่อซึ่งยืนทำหน้านิ่งเหมือนทุกครั้งที่นางเจอเขา อีกทั้งเข่อลั่ว ซึ่งเผยสีหน้าเศร้าหมองเล็กน้อยและกำลังยื่นสิ่งของที่ถืออยู่ในมือส่งให้สหาย
"นี่พวกท่านทั้งสาม ยืนอยู่ตรงนี้นานแล้วงั้นหรือ" สตรีน้อยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจื่อน ๆ เมื่อนึกย้อนถึงอากัปกิริยาท่าท่าทางบิดขี้เกียจที่ไม่งามของสตรีและคำบ่นที่นางกล่าวตำหนิแม่ทัพหนุ่มออกมาก่อนหน้านี้
แต่ยังไม่ทันที่จะมีใครตอบกลับมา ฟ่งหลันหลั่นก็เปลี่ยนสีหน้าและอารมณ์อย่างรวดเร็ว เมื่อได้เห็นชัดเจนว่าสิ่งของที่อยู่ในมือของนายกองหนุ่มนั้นคืออะไร ดวงตากลมโตลุกโชนจ้องตาเป็นมัน และเผลอกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ลงคอ อย่างโหยหาต้องการสิ่งนั้นมาครอบครอง
แม่ทัพหนุ่มเห็นท่าทีของฟ่งหลันหลั่น ยิ่งทำให้อาการหงุดหงิดหัวเสียของเขาเพิ่มทวีขึ้น และอารมณ์โกรธนั้นก็พานไปถึงนายกองร่างเนื้อ ผู้เป็นเจ้าของความคิดนั้น
"จางเก่อ จงพาเข่อลั่วไปรับโทษของเขาซะ!" คำสั่งครั้งที่สองของเจ้านายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง
"ขอรับนายน้อย" จางเก่อขานรับขึ้น เขาหันขวับ และรีบนำสิ่งของในมือไปวางไว้บนโต๊ะกลมทางด้านข้างอย่างรวดเร็ว
จากนั้นทหารนายกองทั้งสองก็เดินกลับออกไปจากห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่รอช้า
ตอนนี้เหลือเพียงฟ่งหลันหลั่นที่ต้องเผชิญชะตากรรมต่อจากนี้ด้วยตนเอง
เมื่อสตรีน้อยเห็นนายกองหนุ่มทั้งสองนายเดินออกไปจากห้องหนังสือ นางก็ลุกขึ้นจากเบาะที่นั่งอยู่ก่อนหน้า และวิ่งปรี่ตรงไปหยุดยืนอยู่ข้างกายแม่ทัพหนุ่มทันที พร้อมกับมองหน้าเขาส่งสายตาแป๋วออกมาอย่างเว้าวอน
ฟ่งหลันหลั่นชี้มือไปทางสิ่งของที่วางอยู่บนโต๊ะ และเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อ่อนหวาน
"ท่านแม่ทัพ สุราและอาหารพวกนั้น ถ้าหากว่าท่านไม่กิน ข้าขอได้ไหม" ดวงตาสุกใสแวววาว ท่าทีของนางในตอนนี้ดูผิดจากก่อนหน้านี้ตอนที่บ่นให้เขายิ่งนัก
หลงอี้หลิงพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกเล็กน้อย
หึ! และหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ อย่างเยาะหยันอยู่ในลำคอ
"เจ้านี่นะ! ช่างหาความเป็นกุลสตรีไม่ได้เลยสักนิด นิ่งเป็นหลับขยับเป็นต้องกิน"
หลงอี้หลิงไม่ได้ตอบตกลงยกสิ่งของนั้นให้ แถมยังกล่าวตำหนิเหน็บอีกด้วย
แต่ฟ่งหลันหลั่นกลับยิ้มแป้นให้เขา และวิ่งตรงไปหยิบของเหล่านั้นขึ้นมาถือไว้ในมือ พร้อมกับสำรวจพวกมันอย่างไม่รีรอ นาทีต่อมาก็ได้เอี้ยวตัวกลับมาทางแม่ทัพหนุ่มเล็กน้อย
ใบหน้าผุดผาดประดับด้วยรอยยิ้มกว้างสดใสปรากฏขึ้นมาพร้อมกับน้ำเสียงเริงร่า
"ขอบคุณท่านแม่ทัพ ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวไปจัดการเจ้าพวกนี้ก่อนนะ"
ฟ่งหลันหลั่นหันมากล่าวขอบคุณเรียบร้อย นางก็หันหลังขวับและตั้งหน้าเดินออกไปจากห้องหนังสือ
นี่ข้าพูดไม่ชัดเจน หรือเป็นนางเองที่ฟังไม่เข้าใจกันแน่
หลงอี้หลิงมองตามหลังสตรีน้อยและส่ายหัวไปมาเล็กน้อย และประหลาดใจในความหน้ามึนของนาง สตรีผู้นี้ช่างต่างจากนางอื่นที่เขาเคยพบเจอมาเสียจริง
ทว่าจังหวะนั้นเอง สองขาเรียวเล็กของฟ่งหลันหลั่นยังก้าวไม่พ้นขอบธรณีประตูเสียด้วยซ้ำ น้ำเสียงอันเข้ม ดุดัน ก็ดังตามหลังขึ้นมา
"เจ้าจะรีบชิ่งหนีไปไหน ลืมไปแล้วรึว่าข้ายังมิได้อาบน้ำ รีบไปจัดเตรียมทุกอย่างเสียให้เรียบร้อย มิฉะนั้นข้าจะยึดสิ่งของในมือคู่นั้นที่เจ้ากำลังถืออยู่คืนกลับมาให้หมด"
หลงอี้หลิงกล่าวเสร็จเขาก็เดินกลับไปนั่งลงยังเบาะนั่นที่หน้าโต๊ะทำงานของตน พลางเอื้อมมือไปหยิบสมุดงานตรงหน้า ขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง
ฟ่งหลันหลั่นหันขวับกลับมามองเจ้านายหนุ่มด้วยสายตาเหวี่ยงอย่างเสียอารมณ์ 'บุรุษผู้นี้ช่างเป็นมารคอหอยของข้าเสียจริง ๆ'
นางเม้มริมฝีปากเล็กเข้าหากัน และหรี่ตามองเข้าด้วยใบหน้าบูดบึ้ง สายตาที่มองไปยังแม่ทัพหนุ่มผู้นั้น ฉายแววหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจแฝงอยู่ในที
"เมื่อครู่ ท่านเพิ่งยกสุราชั้นดีและกับแกล้มพวกนี้ให้ข้าอยู่หยก ๆ แต่ตอนนี้กลับมาสั่งให้ข้าไปจัดเตรียมอุปกรณ์ให้ท่านอาบน้ำ ท่านแม่ทัพหลงต้องการจะอาบน้ำในเวลาดึกดื่นเยี่ยงนี้ นี่ท่านคิดจะหาเรื่องแกล้งข้ากระนั้นหรือ" น้ำเสียงตัดพ้อน้อยใจของสาวใช้บ่นให้เจ้านายหนุ่ม ดังออกมาไม่หยุดปาก จนแม่ทัพหนุ่มต้องชะงักมือและเงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้ง
"ไม่ว่าเป็นเพลาใด หากข้าต้องการให้เจ้าอยู่ปรนนิบัติรับใช้ เจ้าก็จะต้องทำตามอย่างเคร่งครัดโดยไม่ปริปากบ่น อย่าลืมสิว่าเจ้าเป็นสาวใช้ส่วนตัวของข้า..."
แม่ทัพหนุ่มกล่าวสวนกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาเขายังจับจ้องมองสมุดงานที่ถืออยู่ในมือ
"ใจร้ายชะมัด!" ฟ่งหลันหลั่นยังคงเขาด้วยสายตาค่อนขอดและตัดพ้อน้อยใจต่อตามประสาเด็กสาววัยแรกแย้ม เพราะสมัยที่นางใช้ชีวิตร่วมกันกับตาเฒ่าฟ่งนั้น นางสามารถทำอะไรได้ตามใจอย่างอิสรเสรี จะกิน จะดื่ม และจะนอนเวลาไหน ตาเฒ่าของนางก็ไม่มีสิทธิ์มากำหนดหรือบังคับกะเกณฑ์ได้
คำพูดนั้นของนางทำให้แม่ทัพหนุ่มยิ่งรู้สึกสนุกกับการที่ได้กลั่นแกล้งสตรีน้อยผู้นี้ เขาเผยยิ้มอ่อนขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลา ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างเย็นชา
"...รึว่าอยากให้ข้าเรียกหาสาวใช้นางอื่นมาทำหน้าที่นี้ ส่วนตัวเจ้าก็ไปรับโทษโบยหลังพร้อมกับเข่อลัว ว่าไง ต้องการแบบนั้นไหมล่ะ" สุ้มเสียงไม่กราดเกรี้ยว หากแต่วางอำนาจอยู่ในทีอย่างกับผู้ที่อยู่เหนือกว่า
แม่ทัพหนุ่มเริ่มใช้อำนาจในมือ พูดจาข่มขู่ฟ่งหลันหลั่นให้ทำตามในสิ่งที่เขาต้องการ ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้ว เขาเองก็รู้ดีแก่ใจว่านางอยู่ที่นี่เพราะสาเหตุใด
สตรีน้อยรู้สึกหงุดหงิดและไม่พอใจ เมื่อได้ยินแม่ทัพหนุ่มบอกว่าจะเรียกหาสาวใช้นางอื่นมาทำหน้าที่นี้แทนตน และยังจะต้องถูกโบยหลังโดย ไม่มีความผิดอีก
"ก็แค่ฐานะสาวใช้หลอก ๆ เท่านั้น ท่านจริงจังไปได้ อีกอย่างท่านมีสาวใช้ส่วนตัวนางอื่นเสียที่ไหนกันล่ะ ตั้งแต่ข้ามาเข้าอยู่ในเรือนของท่าน ข้ายังไม่เห็นหน้าสาวใช้ของที่นี่เลยสักคน มองไปทางไหนก็มีแต่บุรุษวิ่งพล่านกันให้เกลื่อนตาเต็มไปหมด"
สตรีน้อยยังบ่นพึมพำต่อปากต่อคำไม่หยุดหย่อนอย่างท้าทาย
คำพูดนั้นช่างแทงใจดำแม่ทัพหนุ่มเสียจริง เพราะมันคือเรื่องจริงที่เรือนหลงหลิงแห่งนี้แทบจะไม่เห็นสาวใช้อยู่เลย ทุกตำแหน่งงานในนี้ล้วนแต่เป็นบุรุษทั้งสิ้น ไม่ว่าว่าจะเป็นชายฉกรรจ์หนุ่มแน่นหรือคนชรา เว้นเสียจากว่านาน ๆ ทีหลงฮูหยิน ท่านย่าของเขาจะพาสาวใช้จากเรือนสกุลหลงมาทำความสะอาดและจัดระเบียบความเรียบร้อยของที่นี่เป็นครั้งคราว ซึ่งนั่นก็ได้สร้างความแปลกใจให้ฟ่งหลันหลั่นอยู่ไม่น้อย แต่นางก็ไม่เคยถามออกมา
เมื่อแม่ทัพหนุ่มถูกสตรีน้อยพูดจายอกย้อนต่อปากต่อคำเช่นนั้น จนตัวเขาก็หาคำมาปฏิเสธโต้แย้งในข้อเท็จจริงนี้ไม่ได้ จึงแสร้งทำเสียงขึงขังโกรธขึ้ง อย่างเผด็จการและเอาแต่ใจ
"เจ้ายังไม่รีบไปจัดการตามที่ข้าสั่งอีก รึว่าอยากจะโดนโบยหลังตามเข่อลั่วไปอีกคนจริง ๆ" หลงอี้หลิงแกล้งพูดขู่เสียงเข้มขึ้นมาอีกครั้ง
"เจ้าค่ะ! หลันหลั่นผู้นี้จะรีบไปจัดเตรียมอุปกรณ์เพื่อให้ท่านแม่ทัพหลงผู้รูปงามและเกรียงไกรได้ขัดสีฉวีวรรณเรือนร่างอันงดงามนั้น อดใจรอสักครู่นะเจ้าคะ"
สาวใช้ตัวป่วนตีฝีปากกล้าต่อปากต่อคำและขานรับแม่ทัพหนุ่มด้วยน้ำเสียงประชดประชัน จากนั้นก็เดินส่ายสะโพก พร้อมถือของในมือออกไปจากห้องหนังสือนั้นด้วยใบหน้าบึ้งตึง
หลงอี้หลิงมองตามหลังฟ่งลันหลั่นด้วยสายตาพึงพอใจ และเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวจิ้งจอกบนใบหน้าหล่อเหลา
"ในรัตติกาลของพวกเราทั้งคู่ที่ชะแง่งผานั้น ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเจ้าจะกระทำไปด้วยเจตนาใดก็ตาม ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เจ้าก็ได้กลายเป็นคนของข้า โดยที่ไม่สามารถจะปฏิเสธได้"
หลงอี้หลิงกล่าวขึ้นตามหลังฟ่งหลันหลั่น น้ำเสียงและแววตาของเขานั้นช่างหนักแน่นและจริงจังยิ่งนัก
จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็หันกลับจัดการงานตรงหน้าที่ยังคั่งค้างอยู่ต่อให้เสร็จเรียบร้อย
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๒ หัวใจดวงน้อยถูกหยอกเย้า

เรือนอาบน้ำส่วนตัวของหลงอี้หลิง
ไม่นานฟ่งหลันหลั่นก็จัดเตรียมอุปกรณ์และนำอาภรณ์ชุดใหม่วางไว้บนโต๊ะไม้ ซึ่งไม่ไกลจากขอบสระมากนัก เพื่อให้แม่ทัพหนุ่มได้ลงแช่น้ำในสระส่วนตัวของเขา ซึ่งด้านบนเป็นแบบเปิดโล่งสามารถมองเห็นท้องนภาและ หมู่ดวงดาวยามค่ำคืนได้
สตรีน้อยยืนเท้าสะเอวมองดูสิ่งของที่นางพึ่งจัดเตรียมเสร็จและถอนหายใจแรง
"เฮ้อ...ทำไมข้าต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ แทนที่จะได้นั่งกินไก่ย่างและดื่มสุราที่ได้มาจากนายกองสองอย่างมีความสุข"
จากนั้นนางก็แหงนหน้าขึ้นมองดูท้องนภาของราตรีนี้ พานให้หวนนึกถึงค่ำคืนอันแสนสุขกับตาเฒ่าฟ่งของนาง
ครู่ต่อมานางก็ละสายตาจากความงดงามบนผืนฟ้า กลับไปทำหน้าที่ต่อให้เสร็จ จะได้รีบกลับไปห้องของตนซะที
กลีบเหมยกุ้ยฮัว[1]ถูกโปรยลงไปในสระ จนพรั่งพรูไปด้วยสีแดงแทบจะมองไม่เห็นผิวน้ำ บริเวณโดยรอบหอมอบอวลไปด้วยกลิ่นของบุปผางาม
"เมื่อก่อนข้านั้นมีชีวิตแสนอิสระเฉกเช่นวิหคน้อย แต่ไฉนเลยตอนนี้เหมือนติดอยู่ในกรงของแม่ทัพหนุ่มจอมถมึงทึงผู้นี้ได้ หากไม่ต้องติดเรื่องที่ข้าต้องรักษาตัวและตามสืบหาสาเหตุการตายของตาเฒ่า ข้าคงจะจากที่ไปนานแล้ว "
สตรีน้อยบ่นตัดพ้อและโรยกลีบบุปผาลงไปในสระน้ำอย่างต่อเนื่อง ตามด้วยเครื่องหอมในโถขนาดเล็ก ซึ่งนางถืออยู่
และในขณะที่นางกำลังจะโปรยเครื่องหอมนั้นลงไปในสระตรงหน้า  ฝ่ามือหนาและใหญ่มากกว่ามือน้อยของนางเกือบเท่าตัว ก็ได้คว้าหมับมาจับข้อมือเล็กและตรึงลำแขนเรียวข้างนั้นไว้แน่น
"นี่เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร" น้ำเสียงเข้มแฝงความเคร่งขรึมน่าเกรงขามดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของนาง
ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนอย่างทันควัน และมีการสะบัดหางเสียงเล็กน้อย แสดงถึงอารมณ์หงุดหงิดรำคาญที่ยังคงมีอยู่
"ข้าก็จะโปรยเครื่องหอมและสมุนไพรขับพิษลงในสระน้ำให้ท่านแม่ทัพน่ะสิ ใครช่างถามแปลก!"
[1] 玫瑰花 mé iguī huā เหมย กุ้ย ฮัว ดอกกุหลาบ
พร้อมกลับเอี้ยวตัวหันกลับไปมองทางด้านหลังตน
สตรีน้อยหันไปเห็นผู้เป็นเจ้าของสระน้ำ ยืนหน้าตึงอยู่ทางด้านหลังของนาง
"ใครใช้ให้เจ้าผสมของพวกนี้ลงไปในสระนี้กัน"
แม่ทัพหนุ่มผู้หล่อเหลา ทำหน้ายักษ์และตะคอกด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งออกมาเบา ๆ
นางหลบสายตาเขาด้วยการก้มหน้าลงต่ำในระดับสายตาปกติของตัวเองอย่างรวดเร็ว แต่สายตาก็ปะทะเข้ากับแผ่นอกหนาขาวผ่องบนเรือนร่างท่อนบนอันเปลือยเปล่าของคนตรงหน้า
ฟ่งหลันหลั่นรีบเบนสายตาหนีไปด้านข้างทันที เพราะเขินอายที่มองในตำแหน่งนั้นต่อ
เพลานี้ฟ่งหลันหลั่นกำลังยืนประชิดร่างกายบุรุษมากเกินสมควร แถมเขาก็มีเพียงผ้าสีขาวผืนเล็ก ๆ ห่อหุ้มท่อนล่างเอาไว้ ซึ่งตั้งท่าจะหลุดอยู่รอมร่อ
"ทะ ทำไมท่านแม่ท่านถึงต้องเปลื้องผ้า"
นางถามขึ้นอย่างตะกุกตะกักขึ้นด้วยน้ำเสียงเคอะเขิน และแสดงอาการประหม่าออกมา
ถึงแม้สตรีน้อยจะเคยเห็นบุรุษที่ใช้แรงงานมักเปลือยร่างกายท่อนบนระหว่างทำงานมาก็เยอะ แต่พอได้มาอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องประชิดตัวกันขนาดนี้ ทำให้นางไม่ชินและวางตัวไม่ถูก
แม่ทัพหนุ่มไม่ตอบ แถมยังเขยิบเข้าหาสตรีน้อยใกล้เข้าไปอีกหนึ่งก้าว และย้อนถามกลับด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง
"เมื่อครู่ ข้าได้ยินเจ้าบ่นว่ามีชีวิตอยู่ที่นี่เหมือนอยู่ในกรงขังกระนั้นรึ! เพิ่งรู้ว่าการที่ให้เจ้าพักรักษาอาการบาดเจ็บที่เรือนนี้ มันทำให้เจ้าเกิดความรู้สึกอึดอัดและลำบากใจเยี่ยงนี้ "
ในหัวของฟ่งหลันหลั่นตอนนี้ ไม่มีสมาธิในการตอบคำถามอะไรทั้งนั้น นางเริ่มหายใจถี่ขึ้น จึงคิดจะถอยหลังร่นสักสองสามก้าวเพื่อตั้งหลัก แต่ดันลืมไปว่าฝั่งนั้นมันคือสระน้ำ จึงให้ลื่นเสียหลัก หงายเงิบไปทางด้านหลัง
แม่ทัพหนุ่มผู้มีประสาทสัมผัสทั้งห้าดีเยี่ยม เห็นเช่นนั้นเขาก็ยื่นลำแขนอันแข็งแรงข้างหนึ่งไปคว้ามือของสตรีน้อยไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างอรชรเข้ามาโอบกอดไว้แน่น อย่างเหนือความคาดหมายของอีกฝ่าย
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก ด้วยความตกใจสตรีน้อยจึงเผลอวางฝ่ามือเล็กอ่อนนุ่มสองข้างทาบลงบนแผ่นอกหนาขาวผ่องกำยำของแม่ทัพหนุ่มรูปงาม และเผลอตัวขยำมือทั้งสองข้างเกาะจุดสีชมพูทั้งสองจุดบนแผงอกอันแข็งแรงของเรือนร่างงามนี้
ดวงตากลมโตสุกใสเบิกโพลงขึ้น และพลันสบสายตาคมกล้าของเขาอย่างสะเทิ้นอาย
ทั้งสองประสานสายตากันอยู่ครู่หนึ่งแต่ความรู้สึกของทั้งคู่เหมือนเวลาผ่านไปแล้วหลายร้อยปี
วินาทีต่อมาหัวใจสองดวงก็เริ่มเต้นผิดจังหวะขึ้นพร้อมมากัน
เรือนผมราวกับเส้นไหมสีดำขลับเน้นให้สีแดงเรื่อราวกับผลอิงเถา[1] บนพวงแก้มงามชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
ตึกตัก!
ตึกตัก!
หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำดังไม่เป็นจังหวะ ราวกับถูกสายใยความผูกพันจากอดีตชาติผูกมัดเอาไว้ จนไม่อาจถอนตัวให้เป็นอิสระได้ ทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน
หลงอี้หลิงเองก็รู้สึกหลงใหลเคลิบเคลิ้มในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ ณ เพลานี้ ดั่งต้องมนตร์สะกดของบุปผางาม แรกแย้มตรงหน้า
ครู่ต่อมาสตรีน้อยก็เป็นผู้ตั้งสติได้ก่อน นางจึงรีบหลบตาจากเขา เบือนหน้าไปทางด้านข้างอย่างเขินอาย และกล่าวด้วยน้ำเสียงประหม่าเขินอาย
"นะ นายน้อย ท่านรีบปล่อยข้าเถิด ชายหญิงไม่ควรอยู่ใกล้ชิดกันเยี่ยงนี้ หากผู้ใดมาเห็นเข้า ท่านจะเสียหายเอาได้นะ" น้ำเสียงหวานละมุน คำเรียกแทนตัวเขาที่ฟังแล้วช่างรื่นหูของฟ่งหลันหลั่น ได้เรียกสติของแม่ทัพหนุ่ม เขาจึงคลายอ้อมกอดออกจากร่างอรชรตามคำร้องขออย่างว่าง่าย
แต่คนที่ร้องขอให้อีกฝ่ายปล่อยมือกลับไม่ทันได้ตั้งตัว เลยพลาดหงายเงิบไปทางด้านหลังจนได้ แต่เรื่องไม่จบแค่นั้น
ด้วยความตกใจ นางได้เอื้อมมือไปคว้าลำแขนอันแข็งแรงของแม่ทัพหนุ่มไว้หมับ และดึงร่างเขาร่วงตกไปในสระน้ำด้านหลังพร้อมกัน
ตู้ม!!!!
[1] 樱桃 yīngtáo อิงเถา เชอรี่
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๓ ลูกหมาตกน้ำ ลูกแมวหลงทาง

เรือนอาบน้ำส่วนตัวของหลงอี้หลิง
ผิวน้ำในสระกระเซ็นซ่าน แตกออกไปเป็นวงกว้างทุกทิศทาง
เพียงชั่วอึดใจ ทั้งคู่ก็โผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำและยืนประจันหน้าเข้าหากันด้วยสภาพเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ
ด้วยความลืมตัว สตรีน้อยเผลอตะคอกเสียงดังใส่หน้าแม่ทัพหนุ่มอย่างฉุนเฉียว สีหน้าบึ้งตึงแถมดวงตากลมโตใสจ้องตาเอาเรื่องเขาอย่างเย่อหยิ่ง
"ท่านจะปล่อยมือทำไมไม่บอกกันก่อน ดูสิข้าเลยตกลงมาในสระน้ำของท่านเลย"
แม่ทัพหนุ่มยังคงวางมาดนิ่ง ท่าทางใจเย็น และตอบกลับด้วยสีหน้าราบเรียบ น้ำเสียงเย็นชา แต่ดวงตากลับฉายแววความพึงพอใจแฝงอยู่
"เจ้าจะมาโทษข้าได้เยี่ยงไรกัน ก็เจ้าเป็นผู้บอกให้ข้าปล่อยมือเองนะสาวน้อย"
ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำตอบที่แสนยียวนนั้น แถมสีหน้าท่าทางของแม่ทัพหนุ่มที่ตอบกลับอย่างหน้าตาย เหมือนไม่รู้สึกผิดอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้น ยิ่งทำให้อารมณ์ขุ่นมัวในใจของนางพุ่งกระฉูดสูงปี๊ดขึ้น ใบหน้าแดงพิโรธจนรู้สึกว่าลมออกหู
ด้วยความที่ยังเยาว์จึงขาดสติในการควบคุมอารมณ์ไปบ้าง ทำให้ระงับความโกรธไม่อยู่ พานชูนิ้วขึ้นชี้หน้าและตวาดเสียงดังตอกใส่หน้าเขาอีกครั้ง กระนั้นก็ตาม นางกลับนึกคำด่าเอาไม่ออกสักคำ
"นี่ท่าน!..."
พูดได้แค่สองคำนางก็เงียบไปซะเฉย ๆ แต่พอสายตาเหลือบเห็นรอยยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าอย่างพึงพอใจของเขา เท่านั้นแหละความโมโหของนางก็พุ่งพรวดขึ้นมาอีกครั้ง
สตรีน้อยแสดงท่าทางกระฟัดกระเฟียดด้วยการใช้มือตีผิวน้ำข้างละตัวอย่างโกรธขึ้งต่ออีกฝ่าย พร้อมกับเชิดหน้าเงยคางขึ้นสูง จ้องมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาด้วยดวงตาถมึงทึง
"รอยยิ้มอ่อนเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกบนใบหน้านั้นของท่านเมื่อสักครู่นี้ มันหมายความว่ายังไงกัน! ท่านพึงพอใจและมีความสุขมากนักหรือ ที่ได้เห็นข้าตกลงมาในสระน้ำจนมีสภาพไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำเยี่ยงนี้"
ดูเหมือนหลงอี้หลิงจะไม่สะทกสะท้านในท่าทีโมโหฉุนเฉียวของนางเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังถามยียวนสาวใช้ส่วนตัวผู้นี้กลับด้วยสีหน้านิ่งเฉย  เย็นชา แต่แววตาแฝงไว้ด้วยความขบขันและมีความสุขอยู่ในทีอย่างที่นางกล่าวมาจริง ๆ
"เจ้าเป็นคนบอกให้ข้าปล่อยมือเอง แล้วเหตุใดตอนนี้เจ้าถึงได้ทำหน้าบึ้งตึงและต่อว่านายน้อยของตัวเองเช่นนี้กันแถมยังเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับลูกหมาอีก"
เฮอะ...ฟ่งหลันหลั่นพ่นลมออกทางจมูกอย่างหงุดหงิด
"นี่ท่านโยนความผิดให้ข้างั้นเหรอ ใช่ ใช่ เป็นข้าเองที่กล่าวคำนั้นออกไป และหาเรื่องให้ตัวเองจนต้องมาเปียกไปทั้งตัวแบบนี้ ได้ยินแบบนี้แล้ว ท่านแม่ทัพหนุ่มผู้หล่อเหลาองอาจมากความสามารถและแสนเย่อหยิ่งทระนงในตนเองยิ่งกว่าผู้ใด คงจะพอใจแล้วสินะเจ้าคะ"
ฟ่งหลันหลั่นยังคงต่อปากต่อคำและพูดประชดประชันถากถางแม่ทัพหนุ่มไม่หยุด จนลืมไปเลยว่าอาภรณ์ที่นางสวมใส่อยู่นั้น มันบางเสียจนมองทะลุไปเห็นด้านในของเรือนร่างบางอรชร ยอดปทุมทั้งสองตั้งชี้โด่เผยขึ้นมาอย่างท้าทาย
ในขณะนั้นเอง นายทหารเวรเดินตรวจตราเวรยามตามปกติเหมือน ทุกวัน และมาหยุดอยู่ตรงด้านหน้าเรือนอาบน้ำของแม่ทัพหนุ่มอย่างบังเอิญ ประจวบกับที่เสียงเอะอะโวยวายของสตรีน้อยดังเล็ดลอดออกมาจากด้านในอีกฟากฝั่ง
พวกเขาจึงตะโกนสอบถามเข้าไปข้างในผู้เป็นนายตามหน้าที่เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
"ท่านแม่ทัพ ทุกอย่างด้านในเรียบร้อยดีไหมขอรับ"
ดวงตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มยังคงจ้องหน้าสตรีน้อยตรงหน้า และในขณะเดียวกันเขาก็ตะโกนตอบนายทหารยามกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ไม่มีอะไร ก็แค่ลูกแมวน้อยหลงทางเข้ามาเท่านั้น"
นายทหารยามตรงด้านหน้าทั้งสองนายได้ยินแม่ทัพหนุ่มกล่าวแบบนั้น ทั้งสองคนก็หันหน้ามองกันอย่างละล่ำละลัก
สีหน้าของนายทหารเวรยามทั้งคู่มีหน้าตาสงสัยและแปลกใจ เพราะในเรือนหลงหลิงนี้มีการตรวจตราอย่างแน่นหนามาก แม้แต่ยุงสักตัว ถ้าไม่ได้รับอนุญาตยังไม่สามารถบินเข้ามาในนี้ได้สักตัว จึงพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
"ลูกแมวน้อยหลงทางงั้นเหรอ"
ด้านฟ่งหลันหลั่นได้ยินนายทหารเวรยามทั้งสองนายเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย นางก็เผลอคล้อยตามแม่ทัพหนุ่ม หลุดปากร้องเสียงดังขึ้นเพื่อความสมจริงอย่างลืมตัว
เหมียว เหมียว
แม่ทัพหนุ่มผู้มักวางมาดนิ่งและสีหน้าตึงเครียดเกือบตลอดเวลา ซึ่งกำลังยืนประจันสตรีน้อยอยู่ในเวลานี้ เขาแทบจะหลุดขำออกมาต่อหน้านาง ยังดีที่คุมสติตัวเองได้ จึงทำแค่เพียงยิ้มอ่อนและพูดแซวเจ้าตัวเบา ๆ
"หัวไวดีนี่"
เมื่อฟ่งหลันหลั่นถูกอีกฝ่ายแซวขึ้นมาเช่นนั้น นางแทบอยากจะกระโดดหยุมหัวเขานัก แต่ก็ทำได้แค่เพียงสะกดกลั้นอารมณ์ขุ่นมัวนั้นไว้ในใจ และถลึงตาใส่เขา พร้อมกับทำปากขมุบขมิบบ่นในใจ
ในตอนแรกนายทหารทั้งสองคนเพียงแค่สงสัยว่าในสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มกล่าว แต่พอได้ยินเสียงลูกแมวน้อยร้องดังมาจากอีกฟากฝั่ง ทั้งสองคนก็เผยสีหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที
นายทหารยามคนหนึ่งจึงตะโกนถามเข้าไปได้ในด้วยน้ำเสียงกังวล เพราะกลัวจะถูกแม่ทัพหนุ่มสั่งลงทัณฑ์ โทษฐานที่พวกเขาบกพร่องต่อหน้าที่เพาะปล่อยให้ลูกแมวหลงเข้ามาในเรือนหลงหลิงนี้ แถมยังมาโผล่ที่สระน้ำส่วนตัวของผู้เป็นนายอีก จึงชิ่งพูดออกตัวอย่างร้อนใจ ก่อนที่นายน้อยของตนจะกล่าวสิ่งใด
"ท่านแม่ทัพ อนุญาตให้พวกเราสองคนเข้าไปนำตัวเจ้าลูกแมวน้อยออกไปปล่อยด้านนอกเถิด มิเช่นนั้นพวกเราก็สมควรที่จะต้องไปรับโทษกับนายกองผู้คุมกฎ โทษฐานบกพร่องต่อหน้าที่"
แม่ทัพหนุ่มนั้นรู้ดีแก่ใจว่าเรื่องลูกแมวน้อยหลงทางเป็นเขาเองที่กุเรื่องขึ้นมา เพราะไม่อยากให้ผู้ใดมาเห็นสภาพตอนนี้ของสตรีน้อยตรงหน้า นั่นก็เพื่อต้องการปกป้องเกียรติและศักดิ์ศรีของนาง จึงตะโกนบอกลูกน้องกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ
"ไม่เป็นไร พวกเจ้าไปทำหน้าที่ตามปกติของตนต่อเถิด ส่วนทางนี้แค่ลูกแมวน้อยหลงทางตัวเดียว ข้าจัดการเองได้"
ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำตอบของบุรุษตรงหน้าพูดย้ำคำว่าลูกแมวน้อยหลงทาง ยิ่งทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนดูถูกดูแคลนยิ่งนัก
'ก่อนหน้านี้เป็นลูกหมาตกน้ำ ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวหลงทางอย่างนั้นเหรอ'
นางจึงคิดจะโต้เถียงคำกล่าวของเขา แต่พอกำลังเปิดปากจะพูด อีกฝ่ายก็ปรี่ประชิดตัวอีกครั้งห้ามปรามเอาไว้ ด้วยการยกมือขึ้นปิดปากนางอย่างรวดเร็ว
สตรีน้อยส่งเสียงอู้อี้ฟังไม่รู้ความ และยิ่งถลึงตาโกรธขึ้งใส่เขาอยู่ตลอดเวลา
ทางด้านฝ่ายทหารยาม เชื่อฟังคำสั่งของผู้เป็นนายอย่างเคร่งครัด ทุกคำกล่าวของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ ถือเป็นคำขาด พวกเขาจึงได้ขานรับอย่างง่ายดาย
"ขอรับท่านแม่ทัพ"
จากนั้นทหารยามทั้งสองนายก็เดินตรวจตราเวรยามความเรียบร้อยภายในเรือนหลงหลิงตามหน้าที่ของตน
เมื่อทางฝั่งด้านหน้าเรือนอาบน้ำเงียบเสียงลง แม่ทัพหนุ่มจึงคลายมือของเขาออกจากริมฝีปากบางของสตรีน้อยซึ่งเริ่มขาวซีด
ทันใดนั้นเอง
ฮะ ฮัดเช๊ย!
ฟ่งหลันหลั่นจามเสียงดังใส่หน้าแม่ทัพรูปงามเข้าเต็ม ๆ
ตอนนี้เอง ทั้งคู่จึงได้ฉุกคิดและมีเวลาก้มหน้าสำรวจสภาพของตัวเองอย่างตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้ามอย่างจริงจังอีกครั้ง
วินาทีต่อมา ทั้งหลงอี้หลิงและฟ่งหลันหลั่นก็เกิดอาการขวยเขินและประหม่าออกมาพร้อมกัน
แม่ทัพหนุ่มรีบเบือนหน้าไปทางด้านข้างทันที แม้ในใจอยากจะสัมผัสและมองเรือนร่างอรชรตรงหน้ามากเพียงใดก็ตาม แต่เขาต้องสะกดกลั้นอารมณ์นั้นเอาไว้
ฟ่งหลันหลั่นรีบยกมือขึ้นมาสวมกอดร่างกายตัวเองอย่างฉับพลัน และจ้องหน้าอีกฝ่ายพร้อมคำขู่เบา ๆ
"ห้ามมองนะ! มิเช่นนั้นข้าจะท่านรับผิดชอบในตัวข้าไม่รู้ด้วย"
พอกล่าวประโยคนี้ออกไปอย่างขาดสติเยี่ยงนั้น พอฉุกคิดได้นางถึงกลับอยากด่าทอตัวเองซะจริงเชียว
'หลันหลั่น! เจ้าพูดบ้าอะไรออกไป ถ้าเกิดเขาเข้าใจผิดขึ้นมา เจ้าจะต้องซวยเพราะปากตัวเองเป็นแน่'
หลงอี้หลิงได้ฟังแทนที่เขาจะโกรธ แต่กลับหันมาเผยยิ้มอ่อนบนใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างพึงพอใจ และพยายามข่มใจไม่ให้คิดฟุ้งซ่านไปกับสิ่งสวยงามยั่วใจตรงเบื้องหน้า พลางกล่าวขึ้นกับสตรีน้อย ด้วยโทนเสียงที่ไม่แสดงออกว่าตอนนี้เขามีอารมณ์แบบใด
"วันนี้หมดหน้าที่ของเจ้าแล้ว กลับห้องพักไปซะเถอะ เดี๋ยวข้าจัดการตัวเองได้ อย่าลืมหาชาอุ่น ๆ ดื่มก่อนนอนด้วยล่ะ"
เมื่อกล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็หมุนตัวหันหลังให้ฟ่งหลันหลั่น เพื่อที่นางจะได้เดินขึ้นไปจากสระน้ำอย่างไร้ความกังวลว่าเขาจะมองเห็นสภาพนางในตอนนี้ ซึ่งเจ้าตัวคงไม่อยากให้ชายใดได้เห็นเรือนร่างงามที่ซ่อนอยู่ภายใต้อาภรณ์บางใสที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ
สตรีน้อยต่อว่าแม่ทัพหนุ่มทิ้งท้ายอย่างเอาเรื่อง "ฮึ! ถ้าพรุ่งนี้ข้าเกิดจับไข้ไม่สบายขึ้นมา มันคือความผิดของท่านเลย" จากนั้นก็รีบเดินกอดหน้าอกแหวกน้ำและขึ้นไปจากสระน้ำทันที
ตอนนี้เหลือเพียงแม่ทัพหนุ่มที่ยังคงนั่งแช่น้ำในสระส่วนตัวของเขาต่อไปอย่างเงียบ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน สีหน้าครุ่นคิด
แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจแรงอย่างเหนื่อยใจ
เฮ้อ...
และกล่าวรำพึงรำพันขึ้นลอย ๆ
"ข้าจะจัดการกับสตรีน้อยผู้นี้เยี่ยงไรดี นับวันนางจะสร้างความปั่นป่วนหัวใจให้กับตัวข้าและคนในเรือนหลงหลิงและเหล่าทหารกล้าของข้าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนยากต่อการหาทางรับมือเสียแล้ว"
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๔ เทียบเชิญจากจวนเยี่ยอ๋อง

หลายวันก่อนหน้านี้ จวนเยี่ยอ๋องได้ส่งเทียบเชิญมาให้แม่ทัพหนุ่ม เพื่อไปร่วมเฉลิมฉลองงานวันเกิดให้กับธิดาของเขา นั่นก็คือ เยี่ยชิงเซียว
ธิดาอ๋อง สตรีสูงศักดิ์ผู้นี้มีความชื่นชอบในตัวหลงอี้หลิงมานานหลายปี และนางเฝ้าปรารถนาที่จะเข้าพิธีสมรสครองเรือนเป็นศรีภรรยาของเขา
เยี่ยชิงเซียวได้เทียวไล้เทียวขื่อแวะเวียนไปหาสู่แม่ทัพอยู่เป็นเนือง ๆ นางพยายามยื่นสายสัมพันธ์ให้กับเขาอยู่เป็นประจำ ในทุกครั้งที่มีโอกาสหรือไม่นางก็สร้างมันขึ้นมาเอง
แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจและมิเคยคิดจะตอบรับไมตรีนั้น จึงทำให้แผนการของนางล้มเหลวมาตลอด
เยี่ยอ๋อง รักธิดาของเขายิ่งนัก จึงคอยตามใจสนับสนุนทุกอย่างตามที่นางปรารถนา และเห็นดีเห็นงามพร้อมใจไปกับธิดาของตน
ตัวเยี่ยอ๋องเองก็ชื่นชมในความเก่งกาจและความสามารถของหลงอี้หลิงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงอยากได้บุรุษผู้นี้มาเป็นราชบุตรเขยและคอยช่วยงานใหญ่ของเขา
ไม่เพียงแค่อ๋องเยี่ยเท่านั้นที่ต้องการผูกสัมพันธ์ไมตรีกับคนตระกูลหลงและแม่ทัพหนุ่มผู้นี้
หากยังมีเหล่าขุนนางจากตระกูลใหญ่มากมาย ที่อยากได้หลงอี้หลิงไปเป็นบุตรเขยเพื่อต่ออำนาจของพวกเขาเช่นกัน แต่ไม่ว่าคนพวกนั้นจะใช้วิธีอะไร หรือนำสิ่งใดมาเสนอแลกเปลี่ยน ก็ล้วนได้รับการปฏิเสธกลับไปทุกราย
หลงอี้หลิง แม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นโหย่วผู้นี้ มิเคยเอนเอียงเข้าข้างหรือรับข้อเสนอใดจากคนพวกนั้น เขาไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ยืนหยัดถือมั่น ในความถูกต้องยุติธรรม เพราะนั่นคือปฏิภาณแน่วแน่ของคนตระกูลหลงทุกรุ่นถือปฏิบัติเสมอมา
คำสัตย์ปฏิญาณนั้น คือความจงรักภักดีต่อกษัตริย์และแผ่นดินเกิด ดูแลผู้คนได้อยู่กันอย่างร่มเย็นเป็นสุข ปกป้องปวงประชาให้พ้นจากทุกภัย ปราศจากสงครามหรือการรุกรานของแคว้นอื่น
หลงอี้หลิงตั้งใจมั่นปฏิบัติหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด และไม่เคยคิดหรือสนใจเรื่องการครองเรือนกับสตรีสูงศักดิ์นางใด
จนกระทั่งเมื่อเขาได้มาพบกับฟ่งหลันหลั่น สตรีน้อยแปลกหน้า ผู้ที่ยอมเสี่ยงตายช่วยชีวิตคนอื่นให้รอดปลอดภัยจากอันตราย โดยที่ไม่ได้รู้จักกันแม้แต่น้อย
ซึ่งคนที่นางได้ช่วยไว้นั่นก็คือหลงฮูหยิน ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลหลงซึ่งเป็นที่เคารพนับหน้าถือตาสำหรับผู้คนในเมืองหลวง และเป็นท่านย่าของหลงอี้หลิง
การกระทำนั้นของสตรีน้อย ถือเป็นบุญคุณใหญ่หลวงต่อคนตระกูลหลง และได้สร้างความประทับใจให้แก่แม่ทัพหนุ่มผู้นี้ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา
ณ หอบังคับการตรวจตราเมือง
หลงอี้หลิงสวมใส่ชุดเกราะของทหาร มือข้างกุมดาบที่ถืออยู่ข้างกายไว้แน่น เขายืนตระหง่านอยู่บนยอดของหอบังคับการตรวจตราเมือง และกำลังทอดสายตามองออกไปยังเบื้องหน้าอย่างตั้งใจ
ภาพอันกว้างใหญ่ที่ปรากฏต่อสายตาของเขานั้น ตึก อาคารห้างร้าน โรงเตี๊ยมที่พัก ภัตตาคารร้านอาหาร รวมไปทั้งบ้านเรือนของผู้คนภายในเมืองหลวง ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกขนาบโอบล้อมไว้ด้วยกำแพงหนาสูงใหญ่รอบทั่วทุกทิศทาง
ตรงตำแหน่งที่แม่ทัพหนุ่มยืนอยู่ สามารถมองเห็นตัวเมืองทั้งหมด โดยเฉพาะถนนใจกลางเส้นหลักยิ่งเด่นชัดเจนกว่าเส้นอื่น
เพราะตรงนั้นจะมีจุดสังเกตหนึ่งที่เด่นชัด นั่นก็คือโคมไฟดวงสีส้มที่ติดอยู่หน้าอาคารร้านค้านั่นเอง
เข่อลั่วได้ยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่างกายผู้เป็นนาย
ไม่นานจางเก่อก็เดินเข้ามาสมทบรวมกลุ่มกับทั้งสองคน เพื่อรายงานสถานการณ์ตามที่ได้รับมอบหมายให้ไปทำ
"ว่าไงจางเก่อ เจ้าได้อะไรคืบหน้าบ้างไหม" หลงอี้หลิงเอ่ยถามทหารนายกองคนสนิทด้วยโทนน้ำเสียงปกติของเขา ส่วนสายตาก็ยังคงทอดยาวมองออกไปตรงเบื้องหน้าอย่างมีสมาธิ
"วันนี้คนของเราได้ส่งข่าวมาจากนอกเมือง ข้าคิดว่านายน้อยควรเปิดอ่านดูเนื้อความด้านในนี้ก่อนดีกว่าขอรับ" จางเก่อกล่าวขึ้นพร้อมกับยื่นกลักสีน้ำตาลขนาดเล็ก ๆ ในมือส่งให้กับเจ้านายหนุ่มของตน
หลงอี้หลิงฟังจากน้ำเสียงของลูกน้องคนสนิทกล่าวอย่างเคร่งเครียด เขาจึงหันกลับมาและยื่นมือไปหยิบกลักนั้นและเปิดดูสิ่งของด้านใน
เมื่อได้อ่านเนื้อความที่เขียนลงบนกระดาษแผ่นเล็ก ๆ สีน้ำตาลไหม้เสร็จเรียบร้อย แม่ทัพหนุ่มก็ดูมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเช่นกัน
จากนั้นเขาก็ได้ยื่นกระดาษแผ่นนั้นส่งต่อให้กับเข่อลั่ว ซึ่งยืนรอฟังอย่างสนใจ
เมื่อนายกองร่างท้วมรับกระดาษจากมือเจ้านายมาได้ เขาก็รีบเปิดอ่านเนื้อความที่เขียนอยู่ทันที ด้วยท่าทางกระตือรือร้น
ในขณะที่อ่าน เขาเผยสีหน้าและท่าทางตึงเครียดขึงขังขึ้นมา
…. เมื่อทหารนายกองอ่านจบ เขาก็เงยหน้าขึ้นถามผู้เป็นนายอย่าง ร้อนใจ
"เรื่องเงินคงคลังที่หายไปพวกเรายังสืบไม่ได้ความอะไรเลย ตอนนี้กลับเกิดเรื่องเสบียงอาหารที่ส่งไปยังค่ายทหารต่าง ๆ ถูกดักปล้นระหว่างทางขนส่งเสียอีก เช่นนี้แล้วนายน้อยคิดจะจัดการเรื่องทั้งหมดยังไงดี ให้ข้าพาคนของเราออกไปตรวจสอบสถานการณ์ที่นอกเมืองดีไหมขอรับ"
แม่ทัพหนุ่มกล่าวปรามลูกน้องเสียงเข้ม ถ้อยคำหนักแน่นทรงพลัง
"อย่าเพิ่งบุ่มบ่ามไป! พวกเรายังไม่มีข้อมูลแน่ชัดว่าเป็นฝีมือของผู้ใด ถ้าขืนทำอะไรไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังไตร่ตรองให้ดีเสียก่อน อาจจะตกหลุมพรางและเสียท่าแก่ศัตรูได้"
จางเก่อจึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาและได้กล่าวเสนอแนะนำแนวทางให้กับผู้เป็นนายอย่างมีสติและสุขุมใจเย็น
"นายน้อย พรุ่งนี้เยี่ยอ๋องจะจัดงานฉลองวันเกิดให้กับท่านหญิงชิงเซียว ข้าคิดว่าคงมีแขกเหรื่อและเหล่าขุนนางชั้นสูงเดินทางไปร่วมงานนั้นอย่างแน่นอน บางทีพวกเราอาจจะใช้โอกาสนี้สืบหาอะไรเพิ่มเติมได้บ้าง" ซึ่งต่างจากอารมณ์มุทะลุใจร้อนของเข่อลั่วมาก
"เข่อลั่ว พวกเราได้เทียบเชิญนั้นไหม" หลงอี้หลิงหันไปเอ่ยถามนายกองร่างเจ้าเนื้ออย่างสนใจ
"ขอรับนายน้อย ท่านหญิงชิงเซียวได้ให้คนนำเทียบเชิญมาส่งให้ที่จวนหลายวันแล้ว แต่ว่าท่านไม่อยู่ เผอิญหลงฮูหยินแวะมาเยี่ยมแม่นางฟ่งที่จวนเห็นเข้าพอดี จึงเป็นผู้รับเทียบนั้นไว้แทน"
ในขณะที่เข่อลั่วบอกนายน้อยของตน สีหน้าของเขาดูถอดสีแลดูมีความกังวลใจแอบซ่อนปิดบังไว้
หลงอี้หลิงจับพิรุธนั้นของนายกองคนสนิทได้ เขาจึงหรี่ตาลงเล็กน้อย หัวคิ้วจรดเข้าหากัน ใบหน้าเรียบตึง และจ้องลูกน้องกลับไปด้วยแววตาแข็งกร้าว โดยใช้โทนเสียงดุ
"เข่อลั่ว! เจ้าจงไปที่เรือนตระกูลหลง และบอกท่านย่าว่าข้าจำเป็นต้องใช้เทียบเชิญนั้น"
"นายน้อยจะไปร่วมงานวันเกิดของคุณหนูเยี่ย นี่ท่านเองก็สนใจเป็นราชบุตรเขยของท่านอ๋องเยี่ยเหมือนบุรุษคนอื่น ๆ กระนั้นหรือขอรับ"
คำถามที่ไม่คิดหน้าคิดหลังของเข่อลั่ว ทำให้ผู้เป็นนายยิ่งมองหน้าเขาตาขวางหนักขึ้น และแผ่รังสีอำมหิตออกมาเล็กน้อย
แม้แต่จางเก่อผู้เป็นสหายสนิทของนายกองเจ้าเนื้อ ได้ยินเช่นนั้น เขาถึงกับพ่นลมออกทางจมูก เบ้ปากมองบนและทำหน้าเอือมระอาในความปากไวของสหายร่วมงานคนนี้
หลงอี้หลิงกล่าวเสียงเข้มดุดันนายกองร่างท้วมอีกครั้ง
"เข่อลั่ว! แผลที่หลังของเจ้าคงจะหายดีแล้วสินะ งั้นพอกลับไปถึงจวนเมื่อไร เจ้าก็ไปนายทหารฝ่ายผู้คุมกฎลงโทษโบยหลังเพิ่มอีก 10 ไม้"
จากนั้นแม่ทัพหนุ่มก็หันขวับกลับไปมองภาพเมืองหลวงตรงเบื้องล่างหอบังคับการตรวจตราเมืองอีกครั้ง
เข่อลั่วทั้งตกใจและงงว่าตัวเองนั้นทำอะไรผิด เหตุใดเจ้านายถึงได้สั่งลงโทษให้โบยหลังอีกครั้ง เขาจึงหันไปเอ่ยถามผู้เป็นนายอย่างงง ๆ
"น่ะ นายน้อย ข้าทำอะไรผิดอีกกระนั้นหรือ ท่านถึงได้สั่งลงโทษถูกโบยหลังข้าอีกแล้ว"
จางเก่อทนยืนฟังไม่ไหว และกลัวว่าสหายจะถามอะไรโง่ ๆ ออกมาอีก เขาจึงตัดสินใจชิงพูดแทรกขึ้น เพื่อช่วยสหายของตนเอาไว้
"เจ้าก็รู้ว่านายน้อยของพวกเราไม่ใช่คนประเภทนั้น อีกอย่างแม่นางฟ่งก็ยังคงพักอยู่ที่จวนแม่ทัพ ฉะนี้แล้วนายน้อยจะไปคิดเรื่องแบบนั้นกับสตรีนางอื่นได้เยี่ยงไรกัน"
จางเก่อกล่าวขึ้นเหมือนรู้ใจผู้เป็นนายอย่างดี โดยที่แม่ทัพหนุ่มแทบไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาเสียด้วยซ้ำ
แต่พอเข่อลั่วได้ฟังสหายบอกแบบนั้น เขาก็ยิ่งทำหน้างงและสงสัยหนักมากขึ้น
"แม่นางฟ่ง! มาเกี่ยวอะไรกับนายน้อยของพวกเราด้วย นายน้อยก็แค่เห็นใจนางที่กระท่อมนางถูกเผาไหม้หมด จึงได้ให้พักรักษาตัวที่นี่ชั่วคราว จนกว่าร่างกายจะได้รับการถอนพิษและเพื่อตอบแทนที่นางเคยช่วยชีวิตของหลงฮูหยินไว้ก็แค่นั้น"
เข่อลั่วพูดร่ายยาวโดยที่ไม่ได้หันไปมองหน้าของเจ้านายของตนเลยสักนิด ว่าตอนนี้เขามีปฏิกิริยาตอบกลับมาเช่นไร
"จางเก่อ! เจ้าว่าควรสั่งโบยหลังเข่อลั่ว เพิ่มเป็น 100 ไม้ดีไหม"
หลงอี้หลิงกล่าวเสียงกร้าวและดุดันดังขึ้นท่ามกลางวงสนทนาของลูกน้องคนสนิททั้งสอง
เข่อลั่วตกใจจนหน้าเสียและหันมาถามเจ้านายด้วยความงงยิ่งกว่างง เพราะมาถึงตอนนี้แล้ว เขายังไม่รู้ว่าตัวเองพูดหรือทำอะไรผิดอยู่ดี
"โธ่นายน้อย...แผลเก่าข้าเพิ่งหายดี ท่านจะสั่งลงโทษข้าจริง ๆ งั้นหรือขอรับ ถ้าเช่นนั้นช่วยบอกทีเถิด ว่าข้าทำอะไรผิดไป"
เข่อลั่วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อนเหมือนสตรี ซึ่งต่างจากร่างกายเจ้าเนื้อของเขา
บุรุษอีกสองคนแม้จะคุ้นชินกับท่าทีนั้นของเข่อลั่วแต่ก็ยังรู้สึกไม่สบายตาอยู่ดี
"ถ้าเจ้าไม่อยากถูกโบยหลังเพิ่มอีก พรุ่งนี้ เจ้าก็รีบกลับไปเรือนตระกูลหลงตั้งแต่ยามเฉินซะ เพื่อขอเทียบเชิญจากท่านย่า ..."
"ขอรับนายน้อย" เข่อลั่วขานรับคำอย่างเร็วไวด้วยน้ำเสียงสดใส เพราะมั่นใจว่าเขาจะไม่ถูกสั่งโบยหลังแล้ว
แต่ดูเหมือนว่าเจ้านายหนุ่มจะยังพูดไม่จบ
"อ้อมีอีกเรื่อง! เจ้าเลิกซื้อไก่ย่างและสุราไปฝากฟ่งหลันหลั่นในยาม  ค่ำคืนและชวนกันดื่มจนเมามายอาละวาดเสียงดังรบกวนเวลาพักผ่อนของผู้อื่นเสียที มิฉะนั้น ข้าจะสั่งลงโทษทั้งเจ้าและนางพร้อมกันทั้งสองคน"
หลงอี้หลิง กล่าวกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
จากนั้น เขาก็หันกลับไปมองภาพตัวเมืองด้านล่างอีกครั้ง
จางเก่อจึงรีบส่งสัญญาณให้เข่อลั่วรีบออกไปจากตรงนั้นก่อนที่อารมณ์ของผู้เป็นนายจะคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
เข่อลั่วจึงได้ขอตัวแยกออกไป ทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย ไม่งั้นเขาอาจจะต้องถูกลงโทษจริงๆ
เขาเดินส่ายหัวออกไป พร้อมกับบ่นพึมพำขึ้นมาเบา ๆ อย่างไม่เข้าใจ
"ไม่เข้าใจ! ทำไมนายน้อยต้องโกรธ เรื่องที่เราซื้ออาหารและสุราชั้นดีไปฝากแม่นางฟ่งด้วยนะ"
หลังจากเข่อลัวเดินปลีกตัวออกไป หลงอี้หลิงก็ได้สั่งการบางอย่างให้กับจางเก่อไปช่วยจัดการเรื่องบางอย่างให้
"จางเก่อ พรุ่งนี้ข้ารบกวนเจ้าพาฟ่งหลันหลั่นไปที่ร้านผ้าหงอี้ด้วยนะ"
"นายน้อยคิดจะพาแม่นางฟ่งติดตามไปที่งานวันเกิดของท่านหญิงชิงเซียวนั้นด้วยกันหรือขอรับ"
จางเก่อเอ่ยถามเจ้านายอย่างรู้ใจ แต่ก็แอบเป็นกังวล แกมสงสัยไม่ได้
"อืม...ไม่แน่บางทีพรุ่งนี้ข้าอาจจำเป็นต้องใช้งานนาง เจ้าช่วยสั่งคนของหอหงอี้ เลือกชุดที่เหมาะสมให้นางด้วยแล้วกัน"
น้ำเสียงของหลงอี้หลิงตอนที่เอ่ยถึงฟ่งหลันหลั่น ฟังดูอ่อนโยนมาก อีกทั้งแววตาของเขาที่เคยแข็งกร้าว กับเปล่งประกายอบอุ่นออกมาแทน
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๕ ร่วมงานเฉลิมฉลองวันเกิดธิดาอ๋อง

ณ จวนเยี่ยอ๋อง
และแล้ววันงานเฉลิมฉลองครบรอบวันเกิดให้กับธิดาอ๋องก็มาถึง
ขุนนางใหญ่น้อยในราชสำนักรวมไปถึงเหล่าผู้ดีจากตระกูลสูงศักดิ์และพ่อค้าผู้มีฐานะร่ำรวยจากร้านค้าต่าง ๆ ในเมืองหลวงที่ได้รับเทียบเชิญ ต่างก็พากันทยอยเดินทางเข้ามาภายในงานฉลองนี้ พร้อมกับเหล่าผู้ติดตามของพวกเขาก็ได้หอบของขวัญอันมีค่ามามอบให้กับเจ้าภาพอย่างล้นหลาม เพื่อหวังแสดงความยินดีและสร้างสัมพันธ์ไมตรีอันดีต่อเยี่ยอ๋องและธิดา
เยี่ยอ๋องบุรุษผู้อยู่ในวัยห้าสิบกว่า บุคลิกภายนอกดูสุขุม ใจเย็น และสง่า ซึ่งในครั้งอดีตเขาเคยเป็นผู้ที่ถูกวางตัวให้สืบทอดราชบัลลังก์อีกหนึ่งคน แต่สุดท้ายแล้วคนที่เหมาะสมและได้รับเลือกที่สุดก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ผู้เป็นนายใหญ่ของจวนอ๋องเรือนนี้ กำลังยืนยิ้มแก้มปริจนหน้าบาน ต้อนรับแขกเหรื่อที่ทยอยเข้ามาร่วมงาน อยู่ตรงลานด้านหน้าของจวนอย่างอิ่มเอมใจกับสิ่งของที่พวกเขานำมาร่วมแสดงความยินดีต่อธิดาของตน
โดยข้างกายเขานั้นยังมีขุนนางคนสนิทของเยี่ยอ๋อง ซ่งเฉาเกา ยืนประกบข้างคอยต้อนรับแขกอยู่อีกแรง ซึ่งคนผู้นี้มีตำแหน่งขุนนางขั้นสามในกรมโยธาธิการ ประดับบารมีของเขาอยู่
"ท่านอ๋องคิดว่าหลงอี้หลิงผู้นั้นจะมาร่วมงานของคุณหนูในวันนี้หรือไม่ขอรับ" ขุนนางในวัยกลางคนเอ่ยถามเยี่ยอ๋องอย่างสนใจในคำตอบ
เยี่ยอ๋องยังคงยืนต้อนรับแขกเหรื่อด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใสอารมณ์ดี และไม่ได้ตอบคนสนิทข้างกายในทันควัน แต่พอจังหวะเป็นช่วงรอยต่อที่ไม่มีแขกตรงหน้า เขาก็พลันเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่งขรึมจริงจัง และหันไปหาเจ้าของคำถาม
"ข้าก็หวังว่าเขาจะมา แผนการของพวกเราจะได้ดำเนินต่อไปได้อย่างราบรื่น ว่าแต่ทางพวกท่านเองเถอะ ตระเตรียมการทุกอย่างไว้เรียบร้อยดีแล้วใช่หรือไม่"
เยี่ยอ๋องย้อนถามกลับซ่งเฉาเกาด้วยถ้อยคำราบเรียบ หากแต่น้ำเสียงของเขาแฝงความคิดบางอย่างไว้ซ่อนในแววตานิ่งคู่นั้น และทันทีที่มีแขกกลุ่มใหม่เดินเข้ามาหา เขาก็รีบสลับสีหน้าและอารมณ์หันกลับไปยิ้มหน้าบานแก้มปริกล่าวต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน
ในขณะที่ขุนนางคนนั้นรอจังหวะที่จะตอบคำถามของเยี่ยอ๋อง สายตาเขาก็พลันเหลือบมองไปเห็นบุคคลที่พวกเขากำลังกล่าวถึง ได้เดินก้าวเท้าข้ามธรณีประตูใหญ่ของจวนเยี่ยอ๋องเข้ามาบริเวณภายในงานพอดิบพอดี
ซ่งเฉาเกาจึงรีบปรับสีหน้าและท่าทางของตนซ่อนความรู้สึกจริงเก็บไว้ข้างใน พร้อมกับพูดสะกิดกับเยี่ยอ๋องเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายรู้ตัวเช่นกัน
"ท่านอ๋อง ดูเหมือนคนที่พวกเรารอคอยอยู่ จะเดินเข้ามาโน่นแล้ว"
เยี่ยอ๋องได้ฟังดังนั้นก็ได้ก็รีบตัดจบบทสนทนากับแขกตรงหน้า พร้อมกับเรียกให้บ่าวมารับช่วง เชิญแขกเข้าไปนั่งรอในเรือนใหญ่ จากนั้นเขาก็เบนสายตาหันไปยังตรงประตูใหญ่ทางเข้าจวน
หลงอี้หลิงแม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกรเป็นที่ชื่มชมของคนดี แต่สำหรับคนชั่ว เขาคือศัตรูตัวฉกาจ ที่อีกฝ่ายจะต้องยำเกรง ข้างกายยังมีทหารนายกองคนสนิทสองนาย ซึ่งฝีมือด้านการศึกก็เก่งกาจพอตัวเช่นกัน แต่ครั้งนี้มีสิ่งหนึ่งที่ต่างออกไปจากทุกครั้ง ซึ่งทำให้ผู้คนภายในงานเลี้ยงแห่งนี้เห็นแล้ว ต่างก็พากันให้ความสนอกสนใจเป็นอย่างมาก
โฉมสะครวญยืนเด่นเคียงข้างกายแม่ทัพหนุ่ม เรือนผมสีดำน้ำหมึกถูกเกล้าขึ้นสูง และรัดด้วยเหมยกุ้ยฮัวสีขาว[1]ชุดผ้าแพรเกาะอกสีเหลืองอ่อน ตรงกลางปักดอกหงส์ฟู่ว่าสีขาวด้วยเส้นไหมสีขาวราวหิมะแรก แซมด้วยเกสรส้มอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมแพรไหมสีขาวขุ่นเล็กน้อย ลวดลายบน เสื้อคลุมล้วนถูกปักลวดลายเดียวกัน
[1] เหมยกุ้ยฮัว คือดอกกุหลาบ
มีผ้าแถบสีเหลืองทองคาดเอวคอดกิ่ว สวยหรูโดดเด่น ความงามนี้เทียบเท่าหรืออาจจะเลอโฉมกว่าสตรีนางอื่นภายในงาน ซึ่งทุกนางล้วนแต่งตัวจัดเต็มทั้งเสื้อผ้าและเครื่องประดับ
เยื้องถัดไปทางด้านหน้าของจวนหลัก คุณชายสามคนแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่ดูมีราคา ซึ่งยืนจับกลุ่มคุยกันอยู่ก่อนหน้านี้ก็ได้หันมามองทางด้านกลุ่มของหลงอี้หลิงอย่างอกสนใจเช่นกัน
คนที่ยืนกอดอกอยู่เป็นคนแรกที่เปิดประเด็นการสนทนาเรื่องใหม่นี้ขึ้นมา "พวกท่านดูนั่นสิ! วันนี้แม่ทัพหนุ่มผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่วของเรา ก็มาร่วมงานวันเกิดของคุณหนูเยี่ยด้วย" น้ำเสียงของบุรุษผู้นี้ฟังแล้วเหมือนเขาจะไม่ค่อยชอบใจในตัวแม่ทัพหนุ่มผู้นี้สักเท่าไร
คุณชายคนที่สาม รูปร่างผอมบางคล้ายสตรี และชอบจับที่เรือนผมของตัวเองอยู่บ่อยครั้งเวลาเกิดสนใจอะไรใหม่ ๆ ขึ้นมา ได้กล่าวเสริมขึ้นเช่นกัน
"ใช่จริงอย่างที่ท่านพูดมา ปกติแล้วแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไม่เคยยอมให้สตรีนางใดเดินเคียงข้างเขาเยี่ยงนี้เลยสักครา แต่สตรีผู้ที่กำลังเดินอยู่ข้างกายเขาผู้นั้น..."
คุณชายคนที่สามเขาถือพัดในมือและโบกพัดไปมาสองที ก่อนจะกล่าวขึ้นอย่างสุขุม ดวงตาจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังพูดถึงอย่างพินิจพิจารณา
"นั่นไม่เท่าไรหรอก แต่ที่น่าสนใจยิ่งไปกว่านั้น สตรีน้อยดวงหน้างามสดใสน่ารัก แต่งกายด้วยอาภรณ์ผ้าแพรหรูหราของหอหงอี้ ซึ่งฝีมือช่างที่ปักลายเหมยกุ้ยฮัวลงบนชุดนี้อย่างประณีตและราคาก็แสนแพงมาก นางเป็นผู้ใดกันนะ"
หลังจากที่คุณชายทั้งสามคนกล่าวจบ ก็ตามมาด้วยเสียงซุบซิบพูดคุยของแขกเหรื่อคนอื่น ๆ ที่มาร่วมงานที่ยืนอยู่บริเวณนั้นดังขึ้น ทุกคนต่างพากันสงสัยและแปลกใจ ในความสัมพันธ์ของแม่ทัพหนุ่มกับสตรีข้างกายเขา ยิ่งนัก
แม้แต่หยวนจูวเย่ ที่วันนี้เขาเองก็ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมฉลองงานวันเกิดของธิดาอ๋องในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน เมื่อได้พบกับฟ่งหลันหลั่นอีกครั้งที่นี่อย่างไม่คาดฝัน เขาถึงกับตะลึงงันในความงามสง่าของบุปผาแรกแย้มตรงหน้า ไม่ต่างจากบุรุษคนอื่น ๆ
ดวงหน้างามได้สะกดสายตาของบรรดาหนุ่มน้อยใหญ่ภายในงานต่างหันมามองเป็นสายตาเดียวกัน โดยเฉพาะสายตาหวานฉ่ำของหยวนจูวเย่ที่จับจ้องมองมา
หลงอี้หลิงชักสีหน้าบึ้งตึงและโกรธขึ้นมาในบัดดล ตอนนี้เขาแทบจะสะกดกลั้นอารมณ์โมโหที่กำลังเดือดพล่านขึ้นมาในหัวให้สงบลงได้ อาการขุ่นเคืองไม่พอใจและความรู้สึกหวงแหนในสิ่งที่เป็นของตนอย่างยิ่งยวด ทำให้เข่าหันไปพาลลูกน้องคนสนิทและเอ่ยถามเสียงดุอย่างหงุดหงิดใจ
"จางเก่อ ข้าอุตส่าห์วางใจให้เจ้าเป็นผู้พานางไปซื้อเลือกชุดอันเหมาะสมและยังกำชับว่าต้องไม่เป็นที่สะดุดตาของคนอื่น แล้วเจ้ากลับได้ชุดอะไรมาให้นางสวมใส่กัน ถึงทำให้ผู้คนมองมาเป็นสายตาเดียวกันเช่นนี้"
เข่อลั่ว จางเก่อ และฟ่งหลันหลั่นถึงกับหันมองหน้ากันและงงในถ้อยคำกล่าวนั้นของแม่ทัพหนุ่ม อีกทั้งยังแปลกใจในท่าทีบึ้งตึงไม่พอใจของเขาที่แสดงออกมาโดยไม่มีสาเหตุ
สตรีน้อยจึงก้มลงมองสำรวจอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่อีกครั้ง แต่ก็ไม่พบเห็นข้อผิดพลาดหรือความไม่เหมาะสมอันใดบนเรือนร่างของตน จึงเงยหน้าขึ้นถามอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ
"ข้าไม่เห็นว่าอาภรณ์ชุดนี้จะมีอะไรที่แปลกประหลาดหรือไม่เหมาะสมตรงไหนเลย แม้สีจะไม่ฉูดฉาดนักแต่การตัดเย็บและฝีมือการปัก ช่างละเอียดและประณีตมาก ส่วนเรื่องความหรูหรารวมทั้งคุณภาพก็ไม่แพ้อาภรณ์ของคุณหนูสูงศักดิ์พวกนั้น อีกอย่างข้าก็ชอบชุดที่ท่านจางเก่อเลือกให้ด้วย ท่านกลัวว่าจะสวยกว่าสตรีในดวงใจของท่านอย่างเช่นธิดาผู้สูงศักดิ์ เจ้าของงานวันเกิดวันนี้กระนั้นหรือ"
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวร่ายยาว ทว่าคำพูดประโยคสุดท้ายของนาง ดันไปสะกิดความรู้สึกบางอย่างในใจของหลงอี้หลิงเข้า ทำให้เขาหันมองนาง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ แววตาแข็งกร้าวใส่นางอย่างโกรธขึ้ง
ทั้งคู่ยืนจ้องหน้าสบตากันด้วยสายตาดุดันไม่มีใครยอมใคร ท่ามกลางความอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจของนายกองทั้งสอง ซึ่งยืนขนาบข้างพวกเขาอยู่ เพราะไม่รู้จะเข้าข้างใครดี
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๖ ธิดาของเยี่ยอ๋อง

จวนเยี่ยอ๋อง
"หลันหลั่น! ข้ากำชับเจ้าไว้เยี่ยงไร อย่าลืมสถานะและหน้าที่ของตนสิ เป็นเพียงสาวใช้ส่วนตัวของข้า อย่าริอาจหาญใช้วาจาตีตนสนิทเสมอนายเยี่ยงนี้"
ฟ่งหลันหลั่นตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินแม่ทัพหนุ่มดุนางอย่างไม่มีสาเหตุเช่นนั้น หรือเพียงเพราะว่านางสวมอารมณ์หรูหราเทียบเท่าเหล่าคุณหนู สูงศักดิ์กระนั้นหรือ เมื่อคิดได้นางก็ชักสีหน้าบึ้งตึงใส่เขาเช่นกัน พร้อมกับพ่นลมออกทางจมูกอย่างหงุดหงิดใจ
"เฮอะ ข้าไม่มีวันลืมฐานะของตัวเองหรอก ข้ารู้ดีว่ามาที่นี่เพื่ออะไร แต่ท่านก็ไม่เห็นจะต้องพูดจาดูถูกและกดขี่ข่มเหงกันเยี่ยงนี้"
เมื่อถูกสตรีน้อยต่อปากต่อคำกลับอย่างไม่พอใจ หลงอี้หลิงยิ่งเกิดอารมณ์เดือดพล่านขึ้น เพราะแท้ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้หมายความอย่างที่นางเข้าใจ หากแต่เขาเองก็หลุดการควบคุมตัวเองโดยไม่รู้ว่าทำไม จนพานให้พูดจาไม่คิดออกไปเช่นนั้น
"เจ้ายังจะกล้าต่อปากต่อคำอีก กลับไปถึงเรือนเมื่อไร เจ้าจะต้องไปช่วยงานข้าที่ห้องหนังสือและฝึกคัดหนังสือตัวอักษรโบราณ 100 รอบ โดยไม่มีข้อโต้แย้ง นี่ถือเป็นการลงโทษ เข้าใจหรือไม่!"
หลงอี้หลิงออกคำสั่งอย่างเด็ดขาดกับสตรีน้อยข้างกาย
ฟ่งหลันหลั่นไม่ได้ขานรับคำสั่งของหลงอี้หลิง นางได้แต่ยืนนิ่งและมองเขาด้วยสายตาค่อนขอด และแอบน้อยใจนิด ๆ ที่ถูกดุต่อหน้าผู้คนมากมาย โดยที่ตนไม่ได้ทำอะไรผิด
'เป็นบ้าอะไรของเขากันนะ จู่ ๆ ก็พาลโกรธคนรอบข้างแบบหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างกับว่าไปกัดกับหมาที่ไหนมา ใครจะยอมทำตามที่ท่านบอก ข้าไม่มีทางไปนั่งคัดอักษรโบราณที่ห้องหนังสือนั่นหรอก'
ในขณะที่สตรีน้อยกำลังจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่มและบ่นให้เขาในใจนั้น หลงอี้หลิงก็เบนสายตาจากนาง และหันขวับเดินตรงไปยังจุดที่เยี่ยอ๋องและคนสนิทยืนอยู่ตรงลานกว้าง ซึ่งพวกเขากำลังยืนมองมาอย่างสนอกสนใจเช่นกัน
โดยปล่อยให้สาวใช้คนสวยยืนหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์อยู่ตรงนั้น รวมทั้งทหารนายกองคนสนิททั้งสองคนเองก็ยืนงงกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อย่างสงสัยและไม่เข้าใจในตัวแม่ทัพหนุ่ม พอ ๆ กับสตรีน้อย
ฟ่งหลันหลั่นหันกลับไปถามคนทั้งสองที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังด้วยความงงงวย
"ท่านเข่อลั่ว ท่านจางเก่อ นี่ข้าพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ ท่านแม่ทัพใหญ่ของพวกท่านถึงได้สั่งลงโทษข้าด้วยการคัดตัวอักษรโบราณตั้ง 100 จบ แถมวันนี้วันขึ้นปีใหม่ ช่วงกลางคืนในเมืองจัดเทศกาลงานโคมไฟด้วย แบบนี้ข้าก็อดเที่ยวงานพอดีสิ"
อีกทั้งนางยังรู้สึกผิดหวังและเซ็งมาก เมื่อคิดว่าตัวเองจะไม่ได้ออกไปเที่ยวงานเทศกาลของเมืองหลวงที่จะจัดขึ้นในค่ำคืนนี้
จางเก่อไม่มีใครรู้ว่าอะไรเป็นสาเหตุให้ผู้เป็นนายหงุดหงิดและเคืองขุ่นใจมากเช่นนี้ จึงได้แต่ตอบคำถามนางไปตามที่คิด
"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่านายน้อยหงุดหงิดไม่พอใจเรื่องอันใด เพราะอาภรณ์ที่แม่นางฟ่งสวมใส่อยู่ตอนนี้ ก็เป็นคนของหอหรงอี้ เป็นผู้เลือกให้ตามคำสั่งของเขา แต่พวกเราควรรีบเดินไปหาเขาก่อนเถอะ ไม่งั้นอาจจะโดนสั่งลงโทษเพิ่มอีก"
สตรีน้อยจึงได้หันไปมองหน้านายกองร่างท้วมข้างกาย แต่เขาก็ส่ายหน้าพร้อมกับยักไหล่ขึ้นข้างหนึ่ง และแสดงท่าทางงุนงงไม่รู้เรื่องเช่นกัน
ทั้งสามคนจึงเดินเข้าไปสมทบกับแม่ทัพหนุ่มตรงลานกว้างด้านหน้าตามหน้าที่ของตน
ทางด้านเยี่ยชิงเซียว ธิดาเพียงคนเดียวของเยี่ยอ๋อง ซึ่งเป็นเจ้าของงานวันเกิด เจ้าตัวพร้อมกับสาวใช้คนสนิทก็กำลังง่วนอยู่กับการต้อนรับแขกเหรื่อที่มาร่วมงานอยู่ภายในตัวเรือนหลัก
โดยมีบุรุษหนุ่มน้อยใหญ่ ซึ่งเป็นลูกหลานของเหล่าขุนนาง รวมไปถึงตระกูลสูงศักดิ์และผู้ดีมีฐานะ พากันยืนโอบล้อมเจ้าของงานวันเกิด เพื่อแย่งกันทำคะแนนให้ตัวเอง
ถงเสี่ยวเถาสาวใช้ส่วนตัวของธิดาอ๋อง พลันเบนสายตาออกไปนอกเรือนใหญ่ สายตาของนางมองไปเห็นแม่ทัพหนุ่มจากระยะไกลอย่างบังเอิญ ซึ่งตอนนี้อีกฝ่ายยืนสนทนาอยู่กับเยี่ยอ๋องตรงกลางลานกว้างหน้าจวนใหญ่
นางจึงรีบเดินปรี่ตรงเข้าไปสะกิดและกระซิบนายหญิงของตนอย่างรวดเร็ว
"คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ทัพหลิงมาถึงแล้ว ตอนนี้กำลังยืนสนทนากับนายท่านอยู่ตรงลานกว้างด้านหน้าเรือนใหญ่เจ้าค่ะ"
เยี่ยชิงเซียวได้ฟังสาวใช้รายงาน สีหน้าเบื่อหน่ายของนางก่อนหน้านี้ก็พลันเริงร่าและฉีกยิ้มหน้าบานสดใสจนแก้มแทบปริออกมาด้วยความดีใจ
ธิดาอ๋องไม่รอช้า หันไปตัดจบการสนทนากับเหล่าบุรุษตรงหน้าอย่างรวดเร็ว และขอแยกตัวออกไปจากตรงนั้นโดยไม่สนใจสีหน้าผิดหวังของพวกเขาเลยสักนิด เพื่อนางจะรีบไปต้อนรับแม่ทัพหนุ่ม ผู้ที่ตนตั้งหน้าเฝ้ารอตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อได้พบเจอเขา
ธิดาของเยี่ยอ๋องเดินออกมาจากเรือนหลักพร้อมสาวใช้คนสนิทอย่างกระตือรือร้นและตรงดิ่งไปรวมกลุ่มกับบิดาของตนทันที
ทว่าเมื่อสายตาพลันเหลือบเห็นสตรีวัยกุหลาบแรกแย้ม รูปร่างอรชร ผิวพรรณสวยสดใส โฉมยงไม่แพ้ตนยืนอยู่ข้างกายแม่ทัพหนุ่ม ใบหน้างามของเยี่ยชิงเซียวที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้มกลับพลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าบูดบึ้งโกรธขึ้งและดูไม่สบอารมณ์
เยี่ยชิงเซียวไม่รอช้าเร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปหากลุ่มของบิดาอย่าง ร้อนใจ เมื่อไปถึงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็เผยอาการไม่ชอบใจและแสดงอารมณ์ ขุ่นเคืองออกมาให้ทุกคนเห็นอย่างชัดเจน
ความสงสัยและความอยากรู้ที่มีอยู่แน่นอกของธิดาอ๋องเกี่ยวกับสตรีข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้เจ้าของงานวันเกิดผู้นี้ตัดสินใจเอ่ยแทรกถามขึ้นกลางวงสนทนานั้น โดยไม่สนใจว่าจะเป็นการเสียมารยาทหรือไม่
"ท่านแม่ทัพ มิทราบว่าสตรีนางนี้คือผู้ใดกัน เหตุใดข้าถึงได้ไม่เคยพบหน้าและรู้จักนางมาก่อน"
น้ำเสียงราบเรียบที่พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โกรธแฝงในคำถามของเยี่ยชิงเซียว ฟังแล้วเหมือนจะไม่มีอะไรมากนัก แต่แววตาอาฆาตไม่เป็นมิตรที่จ้องมองไปยังสตรีน้อยข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม ราวกับตั้งใจจะข่มอีกฝ่ายให้ดูต่ำต้อยกว่าตน
แม้สตรีสูงศักดิ์ผู้นี้จะไม่รู้ว่าสตรีน้อยเป็นผู้ใด แต่ลักษณะการชายตามองมองผู้อื่นไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาต่ำเตี้ยเยี่ยงนั้น มันคือการดูถูกผู้อื่นอย่างชัดเจน
ทุกคน ณ ตรงลานกว้างนั้น ต่างล้วนมองออกว่าธิดาอ๋องผู้นี้กำลังคิดและรู้สึกเช่นไรต่อสตรีข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม
มีเพียงฟ่งหลันหลั่นที่ยังไม่รู้ตัวว่าโดนหมายหัวจากธิดาอ๋อง จอมหยิ่งยโสและเอาแต่ใจผู้นี้เสียแล้ว
เยี่ยอ๋องเองก็รู้จักนิสัยของธิดาของตนเป็นอย่างดี เขากลัวว่านางจะทำให้เขาเสียงานใหญ่ จึงกล่าวตำหนิบุตรีเสียงเข้มขึ้น
"เซียวเอ๋อร์! สำรวมกิริยาหน่อย ห้ามเสียมารยาทต่อท่านแม่ทัพหลง"
เวลานี้เขาต้องการดึงหลงอี้หลิงให้มาเป็นพวก จึงไม่อยากมีเรื่องผิดใจกันโดยใช่เหตุ
เยี่ยชิงเซียวถูกบิดาตำหนิต่อหน้าผู้อื่น จึงชักสีหน้าขุ่นเคืองไม่พอใจหนักยิ่งขึ้น แต่พอได้เห็นสายตาดุดันโกรธขึ้งของบิดาฉายแววออกมา นางจึงนึกขึ้นได้ว่าตนอยู่ในฐานะใด
"เซียวเอ๋อร์ขออภัยท่านแม่ทัพหลิงที่เสียมารยาท" เยี่ยชิงเซียวฝืนใจกล่าวขอโทษแม่ทัพหนุ่มด้วยท่าทีอ่อนน้อม
นิ้วมือเรียวงามทั้งสองข้างที่หลบซ่อนอยู่ภายใต้ชายแขนเสื้อ กำลังจิกมืออีกข้างของตน เพราะนางกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์และความรู้สึกขุ่นเคืองไว้ข้างใน
"ท่านหญิงหาได้ทำสิ่งใดผิด ต้องขออภัยท่านอ๋องและท่านหญิงด้วย หากแต่เป็นความผิดข้าเองที่พาคนติดตามมาโดยมิได้แจ้งให้จวนอ๋องทราบล่วงหน้าเสียก่อน"
หลงอี้หลิงออกตัวรับความผิดนั้นไว้แทนฐานะบุรุษ เพราะเสียอย่างไรแล้ว เยี่ยชิงเชียวก็เป็นถึงธิดาอ๋อง แค่ถูกบิดาตำหนิต่อหน้าผู้อื่น นางก็รู้สึกอับอายมากพอแล้ว
ด้านฟ่งหลันหลั่นแม้จะยืนฟังพวกเขาสนทนากันอยู่อย่างเงียบ ๆ แต่สายตาของนางก็มองกวาดไปรอบตัวและสังเกตพฤติกรรมและทั้งท่าทางการแสดงออกของกลุ่มบุคคลตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา โดยที่ไม่ให้พวกเขารู้ตัว
จางเก่อและเข่อลั่วก็ยืนทำหน้านิ่งขรึมวางมาดเข้มเพื่อให้ดูน่าเกรงขามสมกับที่เป็นทหารนายกองคู่ใจของแม่ทัพหนุ่ม
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๗ สิ่งที่สะกิดในใจ ระหว่างฟ่งหลันหลั่นกับเยี่ยอ๋อง

จวนเยี่ยอ๋อง
ไม่เพียงแค่เยี่ยชิงเซียวที่รู้สึกขุ่นเคืองใจ เยี่ยอ๋อง รวมทั้งเหล่าขุนนางตรงนั้นก็แปลกใจ อีกทั้งคนทั่วทั้งงานต่างพากันสงสัย และอยากรู้ว่าสตรีน้อยผู้โฉมยงข้างกายของแม่ทัพหนุ่มแห่งแคว้นโหย่วนี้คือผู้ใด
แวบแรกที่เยี่ยอ๋องได้เห็นหน้าฟ่งหลันหลั่น เขารู้สึกคุ้นเคยกับดวงหน้างามนี้เหมือนเคยพบเจอที่ไหนมาก่อนแต่ก็จำไม่ได้ เมื่อธิดาของตนกล่าวถามไปออกไปเยี่ยงนั้น เขาจึงพินิจพิจารณามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจดเท้าอีกครั้ง และพยายามควบคุมสีหน้าและอารมณ์ของตัวเองให้ดูนิ่งเรียบเฉย
ฟ่งหลันหลั่นเองก็จ้องหน้าเยี่ยอ๋องผู้นี้กลับเช่นกัน จังหวะที่ได้สบตากับเขา ความรู้สึกเจ็บปวดแปลบก็แวบขึ้นมาตรงหน้าอกด้านซ้ายของเจ้าตัว ราวถูกคมกริชทิ่มแทง
และจู่ ๆ น้ำตาก็เอ่อล้นคลอเบ้าออกมาอย่างไม่รู้ตัว จนนางต้องรีบเบนสีหน้าไปทางอื่นทันที และก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าสิ่งนี้มันคืออะไร
'เกิดอะไรขึ้น ทำไมปฏิกิริยาตอบรับจากร่างกายของเราถึงแสดงอาการออกมาเช่นนี้ ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวผิดหวังเสียใจอย่างแสนทรมานที่อัดแน่นอยู่ในอก มันคืออะไรกัน...เยี่ยอ๋องผู้นี้ มีอะไรเกี่ยวข้องกับอดีตของเราอย่างนั้นหรือ'
ครู่ต่อมา เยี่ยอ๋องก็ละสายตาออกจากสตรีน้อย และก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลายจนยากเกินควบคุม เขาจึงเปลี่ยนประเด็นการสนทนา น้ำเสียงและท่าทีนั้นยังคงวางตัวนิ่ง สุขุม ใจเย็น
"ตอนนี้น่าจะได้ฤกษ์งามยามดีแล้ว เชิญทุกท่านเข้าไปในงาน เพื่อจะได้ร่วมเฉลิมฉลองให้กับธิดาน้อยของข้ากันเถิด" เขากล่าวขึ้นพร้อมกับผายมือเข้าไปทางในงาน และหันไปพยักหน้าให้กับบ่าวที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยให้เข้ามานำทางแขกเข้าไปในงาน
จากนั้นเยี่ยอ๋องก็เบือนหน้าไปทางสาวใช้ของธิดาตนด้วยสายตาจริงจัง
"เสี่ยวเถา พานายหญิงของเจ้าเชิญแขกเข้าไปในงานที่เรือนหลักได้แล้ว"
"เจ้าค่ะนายท่าน"
ถงเสี่ยวเถารีบรับคำอย่างทันควัน นางเองก็กังวลใจอยู่พอควร เพราะไม่อยากให้นายหญิงของตนพังทลายงานสำคัญในวันนี้ จึงรีบเข้าไปจับท่อนแขนเยี่ยชิงเซียวและทำตามคำสั่งของเยี่ยอ๋องทันที
"คุณหนู เชิญท่านแม่ทัพเข้าไปด้านในงานก่อนเถิดนะเจ้าคะ เดี๋ยวจะไม่ทันฤกษ์งามยามดีเอาได้"
เยี่ยชิงเซียวไม่ใช่คนโง่ พอได้ฟังทั้งบิดาและสาวใช้กล่าวเตือนสติ นางจึงเก็บความขุ่นเคืองใจที่มีอยู่ไว้ข้างใน และพยายามปรับอารมณ์ให้เย็นลง ฝืนฉีกยิ้มเชิญหลงอี้หลิงและแขกเหรื่อคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเข้าไปในงานวันเกิดของตน ซึ่งทุกอย่างได้ถูกจัดตระเตรียมไว้รออย่างยิ่งใหญ่สมฐานะของธิดาอ๋อง
"เช่นนั้น...เชิญทุกท่านด้านใน"
ธิดาอ๋องโปรยยิ้มหวานอย่างเสแสร้ง และกล่าวอย่างมีมารยาทพร้อมกับผายมือชี้นำทิศทางให้แขก
เยี่ยชิงเซียวเดินนำหน้าทุกคนตรงไปยังงานซึ่งจัดอยู่ที่เรือนหลักของจวนแห่งนี้ ดวงหน้าเชิดสูง ปรายตามองผู้คนรอบตัวที่นางเดินผ่านเป็นระยะ ทุกฝีเท้าที่ย่างก้าวลงบนพื้น ล้วนเต็มไปด้วยความหยิ่งทระนงในฐานันดรศักดิ์ของตนยิ่งนัก โดยมีสาวใช้คนสนิทเดินประกบข้างไปไม่ห่างกาย
เมื่อทุกคนเข้าไปถึงด้านในห้องโถงใหญ่ของเรือนหลัก ก็จะพบว่ามีบ่าวและสาวใช้รอนำทางพวกเขาให้ไปยังที่นั่ง ซึ่งถูกจัดไว้ตามตำแหน่งหน้าที่ ขุนนางในราชสำนักและตามบรรดาศักดิ์ฐานะทางสังคมที่แขกผู้ทรงเกียรติมี
ซึ่งตำแหน่งที่นั่งของหลงอี้หลิงนั้นถูกจัดวางไว้ข้าง ๆ กับที่นั่งของธิดาอ๋องอย่างกับตั้งใจ
ส่วนเยี่ยอ๋องนั้น แน่นอนว่าที่นั่งของเขาจะต้องถูกจัดไว้ให้อยู่ในตำแหน่งประธาน และจะต้องเป็นตรงกลางของห้องโถง ที่หันหน้าเข้าหาทุกคนได้ เพราะเขาถือว่าเป็นเจ้าภาพและเป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้ จึงจำเป็นต้องมอบเกียรตินี้ให้เขา
เมื่อแขกเหรื่อทยอยกันเข้ามานั่งลงจนครบพร้อมหน้าพร้อมตา บ่าวและสาวรับใช้ของจวนอ๋องก็ได้เริ่มยกสำรับอาหารคาวหวาน สีสันสวยงามตระการตามากมาย นำมาวางลงบนโต๊ะตรงทรงสี่เหลี่ยมยังเบื้องหน้าของ ทุกคน และที่ขาดไม่ได้คือสุราชั้นเยี่ยม
หลงอี้หลิงซึ่งนั่งอยู่ตรงที่นั่งของตน เขาได้หันหลังกลับไปมองทาง ฟ่งหลันหลั่นซึ่งยืนอยู่ทางด้านหลังรวมอยู่กับจางเก่อและเข่อลั่ว ห่างจากตัวเขาประมาณไม่เกินห้าก้าว
"หลั่นเอ๋อร์ ลืมหน้าที่ของเจ้าแล้วหรือไง รีบมานั่งลงข้างกายข้าเดี๋ยวนี้"
แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเรียกสตรีน้อยด้วยคำเรียกชื่อที่ดูใกล้ชิดและสนิทสนมมาก อีกทั้งน้ำเสียงที่เขากล่าวออกมาแม้จะฟังดูแข็งทื่อ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนในรูปแบบของเขาที่มีต่อสาวใช้ผู้นี้
ฟ่งหลันหลั่น จางเก่อและเข่อลั่วถึงกับทำหน้าตาฉงนใจเล็กน้อย ตอนนี้ในหัวของทั้งสามคน คงคิดและรู้สึกแปลกใจเช่นกัน
หลั่นเออร์ งั้นหรือ แม่ทัพหนุ่มของพวกเราไม่สบายหรือไร เหตุใดถึงได้ใช้คำพูดที่เลี่ยนหู ดูไม่สมเป็นตัวเขาเช่นนี้กัน
แต่กระนั้น ฟ่งหลันหลั่นก็เดินไปนั่งลงข้างกายเขาแต่โดยดีอย่างว่าง่าย
"เจ้าค่ะนายน้อย" เพราะนางไม่อยากจะยั่วโทสะแม่ทัพหนุ่มไปมากกว่าที่เป็นอยู่ อีกทั้งนางเองก็มีหน้าที่สำคัญที่จะต้องทำในวันนี้เช่นกัน
ส่วนจางเก่อและเข่อลั่วยืนเฝ้าคอยคุ้มกันภัยคุมเชิงอยู่ทางด้านหลังอย่างเงียบ ๆ เฉกเช่นทุกครั้ง
การที่หลงอี้หลิงได้เรียกให้สาวใช้ส่วนตัวของเขามานั่งลงข้างกายเช่นนี้ มันยิ่งทำให้เยี่ยชิงเซียว ซึ่งนั่งอยู่ใกล้ ๆ เขาถึงกับออกอาการไม่พอใจอย่างที่สุดขึ้นมาทันที
รวมไปถึงคนในห้องโถงนั้นต่างก็ให้ความสนใจและจับจ้องมายังแม่ทัพหนุ่มและสาวใช้ของเขาเป็นสายตาเดียวกัน
เยี่ยอ๋องเห็นสายตาโกรธขึ้งของบุตรี ซึ่งกำลังจ้องเขม็งมองคู่ของ หลงอี้หลิงอย่างไม่วางตา เขาจึงรีบเบี่ยงประเด็นความสนใจของทุกคนด้วยการยกจอกสุราขึ้น พร้อมกับกล่าวขอบคุณแขกเหรื่อทุกคนที่มาร่วมในงานฉลองวันเกิดของธิดาตนอย่างอารมณ์ดี
"ทุกท่าน วันนี้ข้าขอเป็นตัวแทนของบุตรี กล่าวคำขอบคุณ ที่ทุกคนให้เกียรติสละเวลามาร่วมฉลองงานวันเกิดของนางในวันนี้ มา! ข้าขอดื่มให้พวกท่านหนึ่งจอกเพื่อเป็นการคารวะในน้ำใจและมิตรภาพนี้" เมื่อเยี่ยอ๋องกล่าวจบ เขาก็ยกจอกสุราที่ถืออยู่ขึ้นดื่มทันที
นาทีต่อมาแขกเหรื่อในงานก็ขานรับไมตรีจากเขาตามมารยาท พร้อมใจกันหยิบจอกสุราซึ่งวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าขึ้นดื่ม และทยอยกล่าวคำอวยพรต่อธิดาอ๋อง
มีเพียงหลงอี้หลิงที่ยังไม่ได้ยกจอกสุราขึ้นดื่ม ทุกคนในงานจึงพากันหันมองเขาเป็นสายตาเดียวกันอย่างฉงนใจ
สตรีน้อยข้างกายแม่ทัพหนุ่มก็ได้เริ่มทำหน้าที่ของตน ตามที่ได้ตกลงกันไว้ก่อนที่จะเดินทางมายัง  จวนเยี่ยอ๋อง นางได้หยิบจอกสุราถ้วยนั้นขึ้นดื่มแทนเขา เสี้ยวนาทีต่อมานางก็ได้พยักหน้าส่งสัญญาณให้หลงอี้หลิง
เมื่อแม่ทัพหนุ่มเห็นสัญญาณนั้นของฟ่งหลันหลั่น เขาก็พยักหน้าตอบรับสตรีน้อย นางจึงได้รินเหล้าในเหยือกที่มีสุราด้านใน ลงบนจอกใบใหม่และยื่นให้กับเขา
หลงอี้หลิงหยิบจอกสุราขึ้นมา และหันไปทางเยี่ยอ๋อง พร้อมกับชูขึ้นเพื่อเป็นการคารวะเจ้าของเรือน และหันมาทางเยี่ยชิงเซียว พร้อมกับกล่าวคำอวยพรวันเกิดให้แก่นาง ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบเฉยตามนิสัยของเขา
"ข้าขออวยพรให้คุณหนูเยี่ยมีชีวิตที่สุขสมหวัง สำเริงสำราญใจและเป็นที่รักของปวงประชาไปนาน ๆ"
เมื่อกล่าวจบเขาก็ยกจอกสุราในมือขึ้นดื่ม
ทว่าเยี่ยชิงเซียวกับนิ่งเฉย และมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อไม่พอใจ
เยี่ยอ๋องเกรงว่าบรรยากาศของงานจะแย่ลงไปมากกว่านี้ เขาจึงกล่าวเสียงดังขึ้นประกาศเริ่มเฉลิมฉลองงานเลี้ยงได้ ท่ามกลางความฉงนสงสัยของแขกเหรื่อ
จากนั้นฟ่งหลันหลั่นก็ได้ทำหน้าที่ของตนต่อ นางเริ่มตักอาหารในสำรับตรงหน้ามาวางลงบนถ้วยเล็ก ๆ ที่ถืออยู่ในมือจนครบทุกเมนู
จากนั้นนางก็หยิบตะเกียบมาคีบอาหารในถ้วยนั้นใส่ปากของตน
เมื่อนางได้จัดการอาหารในถ้วยจนหมดเรียบร้อย ผ่านไปราวหนึ่งนาที นางก็ได้หันไปมองหน้าแม่ทัพหนุ่ม พร้อมกับกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อาหารทุกอย่างปกติดี"
หลงอี้หลิงจึงพยักหน้าตอบรับ
และในขณะที่สตรีน้อยจะลุกออกไปจากตรงนั้นเพราะคิดว่าตนได้ทำหน้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่ทัพหนุ่มก็คว้าหมับที่ข้อมือของนาง ดึงรั้งไว้เสียก่อน พร้อมกับจ้องตาขึ้งมองนางด้วยแววตาดุเล็กน้อย
การกระทำของฟ่งหลันหลั่น ทำให้แขกเหรื่อในงาน ต่างก็รู้สึกแปลกใจและมองว่าแม่ทัพหนุ่มและสาวใช้ของเขา ช่างไม่ให้เกียรติเจ้าของงานยิ่งนัก
แม้แต่เยี่ยอ๋องและซ่งเฉาเกา ขุนนางคนสนิทของเขาก็ยังหันมองหน้ากันอย่างมีเลศนัย
มีเพียงเยี่ยชิงเซียวที่รู้สึกต่างออกไปจากทุกคน เพราะสีหน้าของนางที่เผยออกมาตอนนี้เป็นความรู้สึกที่สตรีมากมายในเมืองหลวงนี้ต่างต้องการหลีกหนีให้ห่าง
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๘ ตัวตน สาวใช้คนใหม่ของแม่ทัพหนุ่ม

เรือนหลัก สถานที่จัดงานเลี้ยง
"เห็นทีข่าวลือที่ว่า ข้างกายของท่านแม่ทัพหลงผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่วของเรา ได้มีสตรีน้อยผู้งดงามนางหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและคอยปรนนิบัติรับใช้อย่างใกล้ชิดอยู่ข้างกายไม่ห่าง แม้กระทั่งเรื่องอาหารการกิน รวมไปถึงการตระเตรียมอาภรณ์ จนไปถึงขั้นที่ว่าการผสมน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย ก็ล้วนแต่ให้นางเป็นผู้จัดการทั้งสิ้น...ทั้งหมดนี้คงเป็นเรื่องจริงสินะ"
น้ำเสียงราบเรียบ นิ่ง สุขุม ของเยี่ยอ๋องดูเหมือนไม่มีอะไร แต่แววตากลับแฝงไว้ซึ่งคำถากถางเย้ยหยัน
แต่ทว่าการแสดงออกมาเช่นนี้ของเยี่ยอ๋อง ไม่ได้สร้างความประหลาดใจต่อแม่ทัพหนุ่มและคนสนิทของเขาเลยสักนิด
ทั้งสามคนยังคงวางสีหน้าเรียบเฉย ดูไม่ทุกข์ร้อนใจหรือโกรธเคืองแต่อย่างใดในคำกล่าวที่แฝงไว้ซึ่งคำดูหมิ่นของอีกฝ่าย เหมือนทุกคนคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
หลงอี้หลิงรู้จักนิสัยและตื้นลึกหนาบางของสองพ่อลูกคู่นี้เป็นอย่างดี ใจจริงเขาไม่อยากให้คนสกุลหลงของตน ต้องพานถูกลบหลู่หยามเกียรติไปด้วย แต่เกรงว่าจะเสียการใหญ่ จึงจำต้องข่มใจตอบกลับไปตามมารยาท
"ข้าต้องขออภัยเยี่ยอ๋องและคุณหนูเยี่ย ที่ลืมแจ้งสถานะของผู้ติดตามไปคนนี้เสียสนิท...เป็นความจริงตามที่ท่านอ๋องกล่าวมาทั้งหมด หลั่นเอ๋อร์ เป็นคนที่มาคอยช่วยข้าดูแลในเรื่องต่าง ๆ พวกนี้แทนจางเก่อและเข่อลั่ว"
ฟ่งหลันหลั่นนั่งแอบยิ้มอย่างพอใจ ในคำตอบนั้นของหลงอี้หลิงที่กล่าวออกมา แถมเขายังใช้คำเรียกแทนตัวของนางอย่างสนิทสนมใกล้ชิด และถึงแม้จะไม่เคยใช้ชีวิตในสังคมชั้นสูงมาก่อน แต่ก็พอที่จะรู้จักการรักษามารยาทอยู่บ้าง เมื่อได้ยินแม่ทัพหนุ่มกล่าวแนะนำตนกับเจ้าของสถานที่ นางจึงได้โค้งคำนับแสดงการเคารพต่อพวกเขาตามความเหมาะสมเช่นกัน
เยี่ยอ๋องได้เบนสายตาไปทางสตรีน้อยและจ้องหน้านางอย่างพินิจพิจารณาเป็นครั้งที่สาม เพราะยังใจในความรู้สึกคุ้นเคยดวงตากลมโตใสคู่นี้ ใบหน้างามน่ารักสดใสชวนให้เหล่าบุรุษเคลิบเคลิ้มตามผู้นี้ยิ่งนัก แต่ไม่ว่าจะพยายามคิดยังไง เขาก็นึกไม่ออกว่าได้เคยพบเจอกันกับนาง เมื่อไรและที่ใด
แม้เยี่ยอ๋องจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างติดใจอยู่เกี่ยวกับตัวตนของ ฟ่งหลันหลั่น แต่เจ้าตัวก็พยายามเก็บความรู้สึกและข่มความสงสัยที่มีอยู่ซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งสุขุมได้เป็นอย่างดี ซึ่งต่างจากธิดาสุดที่รักของเขา
ในเพลานี้ เยี่ยชิงเซียวได้แสดงอากัปกิริยาไม่พอใจต่อสตรีน้อยผู้นี้ออกมาทางสีหน้า แววตา และเผยท่าทีหึงหวงในตัวแม่ทัพหนุ่มต่อหน้าทุกคนอย่างชัดเจน
ในที่สุดธิดาอ๋องก็เริ่มเผยนิสัยและความรู้สึกที่แท้จริงของนางออกมา ด้วยการกล่าวถ้อยคำดูถูก น้ำเสียงแข็งกระด้าง
"อ้อ...เป็นเพียงแค่สาวใช้กระนั้นหรอกรึ! แต่ข้ามิรู้มาก่อนเลยว่าท่านแม่ทัพหลงจะมีข้ารับใช้ส่วนตัวเป็นอิสตรี"
ในขณะที่กล่าวอยู่นั้น สายตาของเยี่ยชิงเซียวได้จ้องมองฟ่งหลันหลั่น ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโส ถือดีในตนเองและดูถูกคนที่กำลังเอ่ยถึงอย่างดูถูกดูแคลนยิ่งนัก
"...แถมนางผู้นี้ยังดูเด็กมาก หน้าตาผิวพรรณสวยสดงดงามไม่แพ้เหล่าบุตรีของพวกพ่อค้าในเมือง โชคดีที่ท่านได้บอกกล่าวชัดเจน มิฉะนั้นข้าคงจะโกรธท่านเป็นยิ่งนัก ที่กล้าหักหานน้ำใจข้าถึงขนาดพาสตรีอื่นมาหยามหน้าถึงเรือนในวันงานสำคัญเพียงนี้"
น้ำเสียงและคำพูดของเยี่ยชิงเซียว ถ้าฟังผิวเผินเหมือนคำกล่าวชม และแอบตำหนิต่อว่าหลงอี้หลิงเล็กน้อย
แต่ถ้าตั้งใจฟังจริง ๆ ในเนื้อความนั้นยังแฝงไว้ซึ่งความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวเขาอีกด้วยเช่นกัน
หลงอี้หลิงเกรงว่าอารมณ์เคืองขุ่นและไม่พอใจของสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้จะทำให้เสียงานใหญ่ที่เขาตั้งใจมาในวันนี้ จึงรีบคิดจะตัดจบบทสนทนานี้ ด้วยการหันไปหาทหารนายกองคนสนิททางด้านหลัง และเพียงเอ่ยชื่อพวกเขาขึ้นเท่านั้น เพื่อเป็นการส่งสัญญาณ
"จางเก่อ..."
ทหารนายกองคนสนิทรู้ในความหมายนั้นของผู้เป็นนาย เขาจึงได้รีบนำของที่เตรียมมาส่งยื่นให้กับผู้เป็นนายทันที
"นี่ขอรับนายน้อย"
แม่ทัพหนุ่มรับกล่องหีบทองขนาดพอเหมาะมือ และลุกขึ้นเดินไปยืนข้าง ๆ ตรงโต๊ะที่ธิดาอ๋องนั่งอยู่ พร้อมกับส่งมอบของขวัญในมือให้กับเจ้าของงานวันเกิด และกล่าวอวยพรตามมารยาท
"นี่เป็นของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้า หวังว่าจะช่วยทำให้จิตใจที่ เคืองขุ่นของท่านหญิงที่มีอยู่ตอนนี้ อารมณ์ดีขึ้นมาได้สักเล็กน้อย และหวังว่าท่านจะไม่ถือโทษเคืองโกรธต่อหลั่นเอ๋อร์ของข้า จากการเสียมารยาทที่ข้าพานางติดตามมางานสำคัญของท่านในวันนี้"
หลั่นเอ๋อร์ของข้า ฟ่งหลันหลั่นได้ยินคำนี้ แทบอยากจะหยิกแขนของตัวเองเพื่อเรียกสติเสียจริง นี่นางไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม
แม้กระทั่งจางเก่อและเข่อลั่วก็เริ่มกังวลหนักขึ้นเพราะนายของตนดูเหมือนจะแสดงความรู้สึกส่วนตัวและตอกย้ำความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของในตัวฟ่งหลันหลั่นให้คนในงานได้รับรู้อย่างโจ่งครึ่ม
แม้ว่าแม่ทัพหนุ่มจะมอบของขวัญวันเกิดให้แก่เจ้าของงาน แต่น้ำเสียงเย็นชา ผนวกกับสีหน้าเรียบตึงของเขา ช่างดูขัดตายิ่งนัก
ทว่าเพียงแค่นี้ก็ทำให้เยี่ยชิงเซียวเปลี่ยนสีหน้าและอารมณ์ได้แล้ว นางดีใจเป็นที่สุด และยิ้มแฉ่งหน้าบานจนลืมเก็บอาการ พลางรีบยื่นมือไปรับของขวัญนั้นอย่างกระตือรือร้น โดยเจ้าตัวจงใจวางมือซ้อนทับใต้ฝ่ามือหนาของหลงอี้หลิง เพื่อหวังจะได้สัมผัสความอบอุ่นจากชายที่ตนรักแม้ชั่วครู่ก็ยังดี จนลืมฐานะของตัวเองว่าเป็นถึงเชื้อพระวงศ์จะต้องสำรวมมากกว่านี้
เยี่ยอ๋องแอบสังเกตเห็นพฤติกรรมที่ไม่รักนวลสงวนตัวของบุตรีได้ ทันควัน เขาถึงขนาดต้องแกล้งกระแอมเสียงดังขึ้นเพื่อเรียกสตินาง
อะ ฮึ่ม!
เพราะตอนนี้เหล่าขุนนางและแขกเหรื่อมากมายภายในงาน ต่างก็พากันพุ่งสายตาจับจ้องมองด้วยความเย้ยหยัน และจ้องจับผิด
แต่ดูเหมือนเยี่ยชิงเซียวจะไม่ได้สนใจในสิ่งที่บิดาของตนกำลังสื่อสารมา
ดังนั้นก่อนที่ธิดาของตนจะทำเรื่องขายหน้าเสียเกียรติของวงศ์ตระกูลมากไปกว่านี้ เยี่ยอ๋องจึงรีบคิดหาทางเบนความสนใจของแขกเหรื่อ ด้วยการชวนพวกเขายกจอกสุราร่วมดื่มสังสรรค์กันต่อ
หลงอี้หลิงได้จังหวะจึงฉวยโอกาสนั้นจบการสนทนากับธิดาอ๋อง และกลับมาพุ่งความสนใจไปยังเยี่ยอ๋องกับซ่งเฉาเกา
ส่วนฟ่งหลันหลั่นรู้สึกไม่ชินกับการที่ต้องนั่งสำรวม วางตัวนิ่ง อยู่ในท่าเดิมนาน ๆ จึงทำตัวยุกยิกขยับร่างกายไปมา ทำให้แม่ทัพหนุ่มเริ่มรำคาญตา เลยต้องยอมอนุญาตให้นางแยกตัวออกไปจากงานเลี้ยงได้ พร้อมทั้งไม่ลืมที่จะกำชับเตือนเสียงเข้ม
"หลั่นเอ๋อร์ หมดหน้าที่ของเจ้าตรงนี้แล้ว หากเจ้าต้องการจะออกไปเดินเล่นข้างนอกก็ตามใจ แต่ห้ามไปก่อเรื่องเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"
สตรีน้อยหันมาฉีกยิ้มสดใสให้กับแม่ทัพหนุ่มอย่างดีใจ นางรีบพยักหน้าตอบรับคำเขาอย่างแข็งขันและหนักแน่น
"ขอบคุณนายน้อย ท่านไม่ต้องเป็นกังวล ข้ารับปากว่าจะทำตัวดี ๆ ไม่ไปแอบก่อเรื่องลับหลังท่านอย่างแน่นอน"
หลงอี้หลิงพยักหน้าตอบรับคำ ดวงตาคมกริบเผยแววตาอ่อนโยนและเอ็นดูสตรีน้อยตรงหน้า
เหล่าผู้คนในงานต่างรู้สึกได้ถึงสถานะของนางผู้นี้ที่มีต่อแม่ทัพหนุ่มช่างดูไม่ได้ธรรมดาจริง ๆ เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาดูจะมีอะไรมากกว่าผู้ติดตามและเจ้านายหนุ่มเสียแล้ว
เมื่อเยี่ยชิงเซียวเห็นฟ่งหลันหลั่นเดินแยกตัวออกไปจากงานเลี้ยง นางก็หันไปส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กับสาวใช้ของตน
ถงเสี่ยวเถา ข้ารับใช้สาวผู้ซื่อสัตย์ได้เห็นสัญญาณจากผู้เป็นนายหญิง นางก็พยักหน้าตอบรับอย่างแข็งขันและเริ่มปฏิบัติการบางอย่างทันที
สาวใช้ของธิดาอ๋องปลีกตัวออกไปจากงาน และรีบเดินไล่หลังตาม ฟ่งหลันหลั่นออกมายังด้านนอกจวนใหญ่อย่างทันทีทันควัน ปากก็ตะโกนร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อ
"แม่นางฟ่งโปรดหยุดก่อน"
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเสียงของใครบางคนเรียกชื่อตนดังมาทางด้านหลัง นางจึงหยุดเดินและหันกลับไปมอง พอดูจากการอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่อยู่ ก็พอจะมองออกว่าคงไม่น่าจะใช่แขกที่มาร่วมงาน จึงทักย้อนถามไปอย่างแปลกใจ
"ท่านคือ...?"
ถงเสี่ยวเถาเริ่มแสดงอำนาจบาตรใหญ่ของสาวใช้จวนเยี่ยอ๋อง
"ข้าชื่อถงเสี่ยวเถา เป็นสาวใช้ส่วนตัวของท่านหญิงเยี่ยซิงเชียว" นางข่มอีกฝ่ายผ่านทางสีหน้า แถมน้ำเสียงฟังดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย
ฟ่งหลันหลั่นมิได้รู้สึกยำเกรงหรือเกรงกลัวต่ออำนาจที่อีกฝ่ายกำลังแสดงออกมาเลยสักนิด นางเพียงตอบกลับไปสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"อ้อ! สาวใช้ของจวนอ๋อง ว่าแต่เราทั้งสองคนไม่ได้รู้จักกันมาก่อน ท่านเรียกข้าไว้เช่นนี้ มิทราบว่ามีธุระอันใดกระนั้นหรือ"
ถงเสี่ยวเถารู้สึกโกรธจนหน้าชา ที่อีกฝ่ายดูไม่ได้สะทกสะท้านหรือ เกรงกลัวในบารมีอำนาจที่ตนคิดว่ามีเหนือกว่านางผู้นี้
"นายหญิงของข้าอยากชวนเจ้าไปร่วมดื่มชาที่ศาลาเรือนน้ำทางด้านโน้นเพื่อสนทนากัน เจ้าช่วยตามข้าไปด้วยกันได้ที"
สาวใช้คนสนิทของธิดาอ๋องกล่าวกับฟ่งหลันหลั่นด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเริ่มไม่สบอารมณ์ แถมถ้อยคำของนางดูไม่เหมือนคำเชิญชวนแต่เป็นคำสั่งเสียมากกว่า
ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งและคิดลังเลใจ เพราะนึกถึงคำพูดขู่เตือนของ หลงอี้หลิงที่ได้กำชับไว้
'แม่ทัพขี้เก๊กนั่นสั่งห้ามเราไว้ด้วยสิ ว่าไม่ให้ไปก่อเรื่อง แต่สาวใช้ของจวนอ๋องผู้นี้ก็ดูมีท่าทีไม่น่าจะเป็นมิตรเอาเสียเลย จะปฏิเสธนางยังไงดีนะ''
ไม่นานเยี่ยชิงเซียวที่ตามหลังออกมาจากงานทางด้านใน และเห็นท่าทางลังเลใจของสาวใช้แม่ทัพหนุ่มเข้าพอดี นางจึงได้เดินไปสะกิดสาวใช้ของตน
ด้านนางข้ารับใช้สาวก็รู้งานของตนทันที โดยที่ผู้เป็นนายไม่ต้องกล่าวออกมาเป็นคำพูดด้วยซ้ำไป
"ตามมาเถอะ เจ้าไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะถูกพาไปต้มยำทำแกงหรือฆ่าทิ้ง นายหญิงของข้าเพียงแค่ต้องการสอบถามเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับท่าน แม่ทัพหลิงจากเจ้าเท่านั้น คงใช้เวลามินานหรอก"
สตรีน้อยได้ฟังคำสาวใช้ของธิดาอ๋องกล่าวขึ้นอย่างมีพิรุธและ ร้อนตัวอย่างชัดเจน ยิ่งทำให้นางเกิดความระแวงและไม่ไว้ใจมากยิ่งขึ้น แต่นางก็หาได้กลัวสิ่งนั้นไม่ จึงมองหน้าสตรีทั้งสอง ด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
'ข้าไม่ได้กลัวพวกเจ้าเสียหน่อย แต่แค่ไม่อยากจะหาเรื่องใส่ตัวก็เท่านั้น
เพราะถ้าขืนขัดคำสั่งของเขา มีหวังคืนนี้ต้องถูกลงโทษห้ามออกไปข้างนอกเรือนหลงหลิงเป็นแน่ และนั่นก็จะทำให้ข้าอดได้เที่ยวงานเทศกาลที่จะจัดขึ้นในค่ำคืนนี้ สำหรับข้าแล้วมันเป็นเรื่องใหญ่เชียวนะ'
เยี่ยชิงเซียวเริ่มหัวเสียและหมดความอดทนในการรอคำตอบจากฝ่ายตรงข้าม จึงได้ตัดสินใจกล่าวขึ้นด้วยตัวเอง
"รึเจ้าคิดว่าธิดาอ๋องเยี่ยงข้า ไม่มีเกียรติมากพอที่จะให้เจ้ามาร่วมวงสนทนาด้วยกระนั้นรึ!"
น้ำเสียงโกรธขึ้ง และถ้อยคำพวกนั้น รวมไปถึงแววตาของเยี่ยชิงเซียว ล้วนเต็มไปด้วยการประชดประชันถากถางเหน็บแนมอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
ฟ่งหลันหลั่นเห็นท่าทีขุ่นเคืองใจที่ธิดาอ๋องผู้นี้แสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจนมาก นางจึงคิดว่าหากไม่ยอมตามไปแต่โดยดี อาจจะทำให้สตรีสูงศักดิ์ผู้นี้โกรธหนักขึ้น และพานจะไม่พ้นถูกคนพวกนี้หาเรื่องลงโทษเป็นแน่ จึงจำใจกล่าวตอบรับคำเชิญนั้น
"หามิได้ กลับเป็นเกียรติต่อข้ายิ่งนัก ที่สตรีสูงศักดิ์เยี่ยงท่านอุตส่าห์มีน้ำใจเชิญไปร่วมวงจิบน้ำชา แต่ข้าขอรับไว้แค่ใจ หากท่านหญิงต้องการจะสอบถามเรื่องอันใดของนายน้อย ข้าก็เชิญถามมาตรงนี้ได้เลย"
"เจ้าไม่ต้องกังวลว่านายน้อยของเจ้าจะว่ากล่าว เมื่อสักครู่ขอได้แจ้งต่อเขาไปแล้วว่าจะชวนเจ้าไปร่วมวงสนทนาและจิบชาด้วย ซึ่งเขาก็อนุญาตแล้ว แต่หากเจ้ายังเรื่องมากเล่นตัวอยู่เช่นนี้ ข้าก็จะถือว่าเจ้าไม่ให้เกียรติข้า"
เยี่ยชิงเชียวกล่าวเสริมขึ้น เพราะหากไม่อ้างหลงอี้หลิง สาวใช้ผู้นี้คงจะไม่ตกหลุมพรางง่าย ๆ
เมื่อสตรีน้อยได้ยินเช่นนั้น นางจึงตอบตกลงแต่โดยดี
"งั้นก็ได้ ข้าจะตามท่าไปที่ศาลาเรือนน้ำ"
เมื่อสตรีสองนางได้ยินคำตอบรับของฟ่งหลันหลั่น พวกนางก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจซึ่งแฝงไว้ด้วยแผนการออกมาบนใบหน้า
มีหรือที่สาวใช้ส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะมองเจตนาของพวกนาง ไม่ออก นางยอมเดินตามหลังไปเงียบ ๆ แต่โดยดี
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒๙ ความหึงหวงริษยาเป็นต้นเหตุของความวุ่นวาย

ศาลาเรือนน้ำ
เมื่อฟ่งหลันหลั่น เดินตามเยี่ยชิงเซียวพร้อมกับสาวใช้ของธิดาอ๋องไปถึงศาลาเรือนน้ำ มีลักษณะรูปทรงเหลี่ยมขนาดกลาง สะพานยาวเป็นทางเดินทอดลงไปในสระน้ำขนาดใหญ่เกือบถึงกลางสระ
โดยรอบสระน้ำมีการจัดสวนด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ และในสระก็เต็มไปด้วยเหลียนฮวาสีชมพู[1] โผล่พ้นขึ้นมาเหนือผิวน้ำ และบางดอกชูช่อเฉิดฉายสวยงามกว่าดอกใด
ภายในศาลาน้ำเรือนนี้ ยังมีสาวงามอีกมากมายหลายคน ซึ่งก็น่าจะได้รับเชิญจากธิดาอ๋องให้มาร่วมดื่มชาเช่นกัน
[1] 莲花 [Liánhuā เหลียนฮวา] ดอกบัว
ในขณะที่พวกนางกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานออกรสชาติ แต่พอเห็นหน้าฟ่งหลันหลั่นเดินตามหลังธิดาอ๋องมาหยุดยืนตรงกลางศาลา สาว ๆ ทั้งหลายก็พากันเงียบเสียงลงทันควัน ตามมาด้วยเสียงซุบซิบเบา ๆ พร้อมกับสายตาที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตรพอ ๆ กับเจ้าของเรือนนี้
สตรีน้อยไม่รู้จะวางตัวยังไงจึงได้แต่ยืนนิ่ง และทำเป็นมองออกไปนอกศาลาเล็งไปที่เหลียนฮวาบนผิวน้ำแทน
เพลาผ่านไปไม่ถึงชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย[1]ความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้น
เพล้ง!
ของบางอย่างได้ตกกระแทกลงพื้น และตามมาด้วยการเขวี้ยงปา ข้าวของตามมาติด ๆ เสียงนั้นดังลั่นไปทั่วศาลาเรือนนั้น และได้ยินไปจนถึงเรือนหลักซึ่งเป็นสถานที่จัดงาน
แขกเหรื่อที่มาร่วมงาน รวมทั้งเยี่ยอ๋องและหลงอี้หลิง ซึ่งกำลังสนทนากันอยู่ ต่างก็พากันตกใจจนต้องขนขบวนเดินออกมาด้านนอกเรือนหลัก และพากันมองหาที่มาของเสียง เพื่อตรวจสอบดูให้รู้ชัดแจ้งว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
[1] "ชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย" คือช่วงเวลาตั้งแต่น้ำชาถูกยกเข้ามา จากนั้นค่อย ๆ จิบจดหมด ความจริงแล้วก็คือ ช่วงเวลาที่น้ำชาหนึ่งถ้วยเย็นลงจนสามารถดื่มได้ หรือก็คือประมาณ 15 นาทีสำหรับฤดูร้อน และไม่ถึง 10 นาทีสำหรับฤดูหนาว
วลี "ชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย" จึงกินความได้ทั้ง 10 นาที และ 15 นาที แต่ส่วนมากจะใช้ความหมาย 15 นาที
ในตอนนี้ทางด้านสาวงามที่อยู่บนศาลาเรือนน้ำก็เริ่มเกิดมีปากเสียงกันโต้ตอบกันไม่หยุดหย่อน
ทันใดนั้นเอง
เพียะ! ฝ่ามือบางอ่อนนุ่มของธิดาอ๋องได้ประทับลงไปบนดวงหน้างามของฟ่งหลันหลั่นหนึ่งฉาด โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัว
"นี่ท่านตบข้าด้วยเหตุผลอันใด"
ฟ่งหลันหลั่นถามกลับอย่างไม่พอใจ แต่ก็พยายามควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ให้คล้อยตามสตรีตรงหน้า
"ข้าเป็นนาย เจ้าเป็นบ่าว หากข้าต้องการจะตบเจ้าเพื่อสั่งสอนมารยาท ข้าก็ย่อมมีสิทธิ์" คำตอบของเยี่ยชิงเซียวที่กำลังกล่าวด้วยน้ำเสียงหยิ่งทระนง และท่าทางลอยหน้าลอยตาเหมือนว่าสิ่งที่นางพึ่งกระทำนั้นมันเป็นเรื่องปกติ
สตรีน้อยชาวบ้านป่าผู้นี้ มีหรือจะยอมให้ตัวเองโดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียวโดยไร้ซึ่งความผิดได้ นางจึงง้างมือขึ้นและตบสวนธิดาอ๋องกลับไปหนึ่งฉาดเช่นกัน
เพียะ!
เสียงของฝ่ามือสัมผัสกับผิวหน้าบาง ทำให้เกิดเสียงดังลั่นไปทั่วศาลาเรือนน้ำ ดวงหน้างามที่เต็มไปด้วยเครื่องประทินโฉมถึงกับหันไปด้านข้างอย่างแรง ท่ามกลางความตกตะลึงของสตรีทุกนาง
"ท่านไม่ใช่นายของข้า ดังนั้นข้าขอคืนให้ท่าน"
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวตบท้ายด้วยน้ำเสียงมั่นใจและฉายแววตาอัน เด็ดเดี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่หลบเลี่ยง
สาวใช้คนสนิทเห็นนายสาวของตนโดนตบสวนกลับอย่างแรง นางถึงกับเบิกตาโตขึ้นและหน้าเสียด้วยความตกใจ เพราะไม่เคยมีผู้ใดในจวน เยี่ยอ๋องและในเมืองหลวงแห่งนี้ กล้าแตะต้องหรือทำร้ายสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้แม้แต่ปลายเล็บ
"คะ คุณหนู!" ถงเสี่ยวเถาตกใจจนทำตัวไม่ถูก จึงได้แต่อุทานเรียกนายสาวของตน พร้อมกับโผเข้าไปหาเจ้าตัวและมองดวงหน้างามอย่างลนลาน ซึ่งได้เกิดเป็นรอยแดงของนิ้วมือทั้งห้านิ้วแดงปื้นเผยขึ้นมาอย่างชัดเจน
เยี่ยชิงเซียวกุมดวงหน้าขาวเนียนของตน เพราะตอนนี้นางรู้สึกชาไปทั้งหน้า และหันขวับกลับมาจ้องหน้าคู่กรณีด้วยแววตาอาฆาตเคียดแค้นหมายหัว
"นี่เจ้ากล้าตบหน้าข้าเชียวงั้นรึ!" เยี่ยชิงเซียวตะคอกเสียงดังถามอีกฝ่ายกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด
ตอนนี้ธิดาอ๋องไม่เหลือภาพลักษณ์ของสตรีสูงศักดิ์ ผู้ที่ต้องรักษามารยาทอันดีงามต่อหน้าสาธารณชนเพื่อเป็นตัวอย่างให้น่าเคารพนับถือในฐานะเชื้อพระวงศ์ขององค์กษัตริย์
ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนกลับทันควัน และดูไม่ได้สะทกสะท้านเกรงกลัวต่อปฏิกิริยาและอำนาจของเจ้าบ้านผู้นี้เลย แถมยังตอบกลับสั้น ๆ คำเดียวด้วยสีหน้ามั่นใจ
"อืม"
คำพูดนั้นยิ่งทำให้ธิดาอ๋องปะทุความโกรธหนักขึ้น เพราะไม่เคยมีผู้ใดแสดงกิริยาอวดดี และยโสโอหังต่อต้านเยี่ยงนี้มาก่อน นางจึงรู้สึกว่ากำลังถูกสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มท้าทายอำนาจของตนอย่างที่สุด
ช่วงเวลานับจากนี้ เยี่ยชิงเซียวคงมิอาจที่จะทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดีได้อีกต่อไป เมื่อความโกรธเข้าครอบงำอย่างไร้สติ นางจึงหันไปออกคำสั่งกับธิดาของพวกขุนนางและเหล่าสตรีสูงศักดิ์ทั้งหมดในศาลาเรือนน้ำ รวมทั้งสาวใช้ของตนอย่างบันดาลโทสะ
"ถ้าพวกเจ้าคนใดในที่นี้ สามารถสั่งสอนมารยาทผู้ดีให้กับสาวใช้ผู้โง่เง่าขลาดเขลาและไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนางนี้แทนข้าได้ ข้าจะมีรางวัลตอบแทนให้คนผู้นั้นอย่างงามเลยทีเดียว"
คำประกาศกร้าวนั้นของเยี่ยซิงเชียว ถึงไม่มีรางวัลใหญ่โตใดมาล่อใจ สตรีทุกนางตรงนั้นล้วนย่อมทำตามความต้องการของธิดาอ๋องผู้นี้อยู่ดี เพราะไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรืออยากเป็นศัตรูกับเจ้าหล่อน
ทำให้เพลาต่อมา เหล่าสาวงามทั้งหลาย รวมทั้งบรรดาสาวใช้ของจวนอ๋องทั้งหมดบนศาลาเรือนน้ำ ต่างก็สามัคคีร่วมแรงร่วมใจกันวิ่งกรูเข้าไปรุมทำร้ายตบตีฟ่งหลันหลั่นอย่างไม่ออมมือ
เหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย จนแทบมองไม่ออกว่าใครเป็นใคร ทั้งตบ ตี
เพียะ!
บางคนทั้งผลักและถีบให้อีกฝ่ายล้มลงไปนั่งกองอยู่บนพื้น
พลั่ก!
รุมทึ้งหัว และเหวี่ยงกระชากลากถูกกันไปมา
ตุบตับ!
แต่สถานการณ์กลับตาลปัตรผ่านไปเพียงครู่เดียว บรรดาสตรีทั้งหลายที่เข้าไปรุมทึ้งดึงหัวของฟ่งหลันหลั่น ต่างก็ถูกเหวี่ยงกระเด็นออกมาทีละ คน ๆ เหลือเพียงนางที่ยังยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง
สภาพของทุกคนช่างดูไม่ได้เอาเสียเลย ตามใบหน้าและลำตัวเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและรอยขีดข่วน ผมเผ้าดูยุ่งเหยิงแลดูหมดสภาพ อาภรณ์สวยหรูราคาแสนแพงที่ผ่านการตัดเย็บอย่างประณีตขาดหลุดลุ่ยไปหมด
เหล่าบุรุษทั้งหลายและแขกเหรื่อที่กำลังยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ทางด้านนอกศาลาเรือนน้ำ ต่างก็พากันส่งเสียงหัวเราะขบขันให้กับบรรดาสตรีเหล่านั้น ทำให้พวกนางเกิดความอับอายจนแทบอย่างจะเอาหน้ามุดแผ่นดินหนีไปจากตรงนั้นเสียให้ได้
ตอนนี้สายตาทุกคู่ของสาวงามบนศาลาต่างจับจ้องพุ่งตรงไปยังสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มอย่างอาฆาตมาดร้าย แต่ทว่าเจ้าตัวกับไม่รู้สึกร้อนหนาวหรือหวั่นเกรงต่อจิตพยาบาทเหล่านั้นเลยสักนิด
ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะมีกำลังคนที่มากกว่าตนอย่างมาก แต่ฟ่งหลันหลั่นก็มิได้หลบเลี่ยงสายตาหรือมีท่าทีอ่อนข้อยอมถอยร่นให้ศัตรูตรงหน้าแต่อย่างใด
ตบมาก็ตบกลับ ไม่โกงกัน
บุตรสาวของขุนนางรายหนึ่ง ได้ก้มหน้าลงมองสำรวจร่างกายของตัวเอง และเมื่อเห็นสภาพยับเยินของตน นางเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน และชี้มือตรงไปยังสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่ม พร้อมทั้งก่นคำด่าและผรุสวาทหยาบคายสาดใส่อย่างเดือดดาล
"เจ้าจะสามหาวมากไปแล้วนะ! เป็นเพียงสาวใช้ชั้นต่ำ ถือดียังไงถึงกล้าลงมือตอบโต้พวกข้า ซึ่งเป็นถึงสตรีสูงศักดิ์ เจ้าต้องชดใช้ให้กับอาภรณ์สุดหรูและเครื่องประดับแสนแพงของพวกข้า"
มีหรือที่ฟ่งหลันหลั่นจะเกรงกลัว สายตาคมเฉียบของนางมองคู่ต่อสู้ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว บนดวงหน้างามแสยะยิ้มขึ้นอย่างชอบใจ ราวกับจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ที่เจอเหยื่ออันโอชะของมัน
"ประดาหน้าเข้ามาพร้อมกันหมดนั่นแหละ ข้าจะได้จัดการเรื่องนี้ให้จบในคราวเดียวกัน"
น้ำเสียงและแววตาท้าทายของสาวใช้แม่ทัพหนุ่ม เชื้อเชิญศัตรูอย่างอาจหาญ และยืนเท้าสะเอวตั้งท่ารับด้วยสองขาอันมั่นคง
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓0 มารยาหญิง

บนศาลาเรือนน้ำ
ด้านเหล่าสตรีสูงศักดิ์ เมื่อถูกอีกฝ่ายหยามเกียรติอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของพวกตน พวกนางก็ร่วมใจประสานพลังวิ่งกรูพุ่งตรงเข้าไปหา สาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มอีกรอบอย่างพร้อมเพรียงโดยมิได้นัดแนะล่วงหน้า เพื่อหวังพิชิตชัยในคราวเดียวเช่นกัน
และในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังตบตีตอบโต้สวนกลับกันไปมาอย่างงชุลมุนอยู่นั้นเอง
ฟ่งหลันหลั่นก็ถูกมือของใครบางคนผลักทางด้านหลังอย่างแรงจนนางเสียหลักล้มลง ทำให้บั้นท้ายแสนงามกระแทกลงบนแผ่นพื้นที่ปูด้วยหินอ่อนของศาลาเรือนน้ำอย่างแรง
นางจึงวางฝ่ามือค้ำยันไปทางด้านหลังตามสัญชาตญาณ เพื่อไม่ให้ตนเองนอนหงายราบไปกับพื้น จังหวะนั้นสายตาก็ได้เหลือบมองไปเห็น หลงอี้หลิงเดินตรงเข้ามาด้วยใบหน้านิ่ง ท่าทางสุขุมจนดูน่ากลัว
รวมทั้งเยี่ยอ๋องและคนอื่น ๆ ก็กำลังเดินตามหลังเขามาติด ๆ สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
สตรีน้อยเริ่มหวั่นวิตกขึ้นมาในใจอย่างฉับพลัน เพราะนางคาดเดาได้ ไม่ยากเลยว่าหากแม่ทัพหนุ่มผู้นี้เดินมาถึง นางคงมิวายจะถูกเขาโกรธที่ขัดคำสั่งอย่างแน่นอน
'ซวยแล้ว เขาสั่งห้ามเราก่อเรื่องซะด้วยสิ!'
ฟ่งหลันหลั่นคิดวิตกกังวลในใจ พลางหันซ้ายแลขวามองไปรอบตัวอย่างกระวนกระวาย จังหวะนั้นสายตาพลันเหลือบมองไปเห็นเศษกระเบื้องของเครื่องลายครามที่ตกแตกอยู่ข้างกายเยื้องไปทางด้านหลังเล็กน้อย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่พอดีอย่างจับวาง
สตรีน้อยจึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมาในหัวทันที มีทางเดียวที่จะเอาตัวรอดได้คือต้องรีบแก้ไขสถานการณ์ให้ตนเอง จากฝ่ายผู้กระทำให้เปลี่ยนเป็นฝ่ายที่ถูกกระทำแทนนั้นเอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น นางจึงตัดสินใจวางฝ่ามือน้อยของตัวเองทาบลงไปบนเศษกระเบื้องลายครามแตกชิ้นนั้น และกดน้ำหนักมือลงไปอย่างตั้งใจ ทันใดนั้น เลือดสีแดงเข้มก็พุ่งกระฉูดออกมาตามร่องนิ้วมือเรียวงามของ เจ้าตัว
โอ๊ย!
ฟ่งหลันหลั่นตั้งใจร้องโอดครวญเสียงดังขึ้น พร้อมกับยกฝ่ามือของตนขึ้นมาดู และแสร้งเผยสีหน้าเจ็บปวดอย่างแสนที่สุดออกมาบนดวงหน้างามนั้น
เหล่าสตรีสูงศักดิ์บนศาลาเรือนนั้น รวมทั้งสาวใช้ของจวนอ๋องต่างพากันตกใจจนสีหน้าซีดเผือดกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า เพราะหลงเชื่อใน กลอุบายนั้นของฝ่ายตรงข้าม
มีเพียงเยี่ยชิงเซียวที่มองออกว่าสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ตั้งใจทำให้ตัวเองบาดเจ็บ แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงทำเยี่ยงนี้
"เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว อยู่ดี ๆ ก็หาเรื่องทำให้ตัวเองบาดเจ็บ อย่าคิดนะว่าข้าจะมองไม่ออก ว่าเจ้าตั้งใจวางฝ่ามือกดลงบนเศษกระเบื้องลายครามนั้น เจ้ากลัวพวกข้าจนถึงต้องทำอะไรสิ้นคิดเชียวรึ"
ธิดาอ๋องถามด้วยน้ำเสียงถากถางและยิ้มเยาะหยันให้อีกฝ่ายอย่างสมเพชเวทนา
ฟ่งหลันหลั่นเริ่มเปิดการแสดงละครฉากใหญ่ นางแสร้งตีหน้าเศร้าและกล่าวถ้อยคำแผ่วเบาออกมาด้วยท่าทางน่าสงสาร แต่แววตากลับซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้อยู่ในที
"พวกท่านทุกคนเป็นฝ่ายรุมรังแกข้าเห็น ๆ อยู่ แต่เหตุใดธิดาอ๋อง สตรีสูงศักดิ์แห่งแคว้นนี้เยี่ยงท่าน ถึงได้กล่าวคำร้ายกาจใส่ความสาวใช้เช่นข้า ได้มากมายเพียงนี้กัน"
ธิดาอ๋องรู้สึกเหมือนโดนฟ่งหลันหลั่นตบหน้าฉาดใหญ่อีกครั้ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทีเสแสร้งออกมา ซึ่งมันช่างตรงกันข้ามกับก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ทำให้นางโกรธจนเลือดแดงฝาดขึ้นบนดวงหน้างามที่หยิ่งยโสเอา แต่ใจ
"เลิกทำตัวเสแสร้งต่อหน้าผู้อื่นเสียที เจ้าอย่าเสียเวลาทำเรื่องโง่ ๆ โดยเปล่าประโยชน์เลย เพราะคำพูดของนางทาสชั้นต่ำ ไม่มีผู้ใดเขาเชื่อกันหรอก"
เยี่ยชิงเซียวแผดเสียงตะคอกตอกใส่หน้าฟ่งหลันหลั่นกลับไปอย่างเกรี้ยวกราด ถ้อยคำนั้นเต็มไปด้วยคำหยาบและคำดูถูกดูแคลนเหยียบย่ำกดขี่ผู้อื่นให้จมอยู่ใต้ฝ่าเท้า
โดยนางหารู้ไม่ว่าทางด้านหลังของตนนั้น เต็มไปด้วยเหล่าขุนนาง แขกเหรื่อมากมาย รวมไปถึงผู้เป็นบิดาและหลงอี้หลิง เพราะตอนนี้ทุกคนเดินมาหยุดยืนหน้าศาลาและได้ยินประโยคนั้นของธิดาอ๋องเข้าพอดี
ถงเสี่ยวเถาซึ่งกำลังยืนหันหน้าเข้าหานายสาว ได้มองเห็นสีหน้าผิดหวังและท่าทีซุบซิบนินทาของพวกเขาอย่างชัดเจน
นางตกใจจนหน้าเสีย จึงรีบเดินเข้าไปจับตรงต้นแขนของนายสาวและเขย่ามือเล็กน้อย เพื่อเรียกสติธิดาอ๋อง พร้อมกับยื่นหน้าเข้าประชิดตัว เพื่อหวังกระซิบบอกให้เยี่ยชิงเซียวหยุดการกระทำทุกอย่างนี้
แต่ยังไม่ทันที่ถงเสี่ยวเถาจะได้มีโอกาสกล่าวคำใดกับนายสาวของตน มันก็ไม่ทันการณ์เสียแล้ว
หลงอี้หลิงเดินย่างเท้าเดินเข้ามาในศาลาเรือนน้ำด้วยสีหน้าราบเรียบ นิ่งสุขุม แต่พอมองเข้าไปตรงกลางโถง เขาเห็นสาวใช้ของตน กำลังนั่งฟุบอยู่กับพื้นและอุ้งมือน้อยข้างหนึ่งเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉานซึ่งเล็ดลอดออกมาตามง่ามนิ้วมือเรียวยาว
ใบหน้าอันหล่อคมของเขาพลันเปลี่ยนสี โดยเผยความตึงเครียดขมึงถึงออกมาแทนอย่างชัดเจน
แม้กระทั่งจางเก่อและเข่อลั่ว ซึ่งเดินตามหลังนายน้อยของตนมาติด ๆ พอได้เห็นภาพนั้นของสตรีน้อย พวกเขาก็ตกใจมิใช่น้อย
ทว่าการกระทำของฟ่งหลันหลั่นก่อนหน้านี้ มีหรือจะหลุดรอดพ้นจากสายตาอันคมกริบของแม่ทัพหนุ่มไปได้ เขาเดินตรงดิ่งเข้าไปนั่งลงตรงหน้าสาวใช้และจ้องหน้ามองดวงหน้างามที่กำลังพยายามหลบซ่อนสายตาจากเขาอย่างประหม่า
หลงอี้หลิงฉีกชายเสื้อของอาภรณ์ที่เขาสวมใส่ขาดวิ่นออกอย่างรวดเร็ว
แคว็ก!
จากนั้นเขาก็ฉีกเศษผ้าในมือออกเป็นริ้ว ๆ พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงข้อมือน้อยมาวางลงบนหน้าตักของของเขาอย่างระมัดระวัง
เขาใช้เศษผ้านั้นพันฝ่ามือข้างที่กำลังบาดเจ็บของสาวใช้เพื่อห้ามเลือดเอาไว้อย่างเบามือด้วยท่าทีอ่อนโยน
ในขณะที่แม่ทัพหนุ่มกำลังพันฝ่ามือเพื่อห้ามเลือดให้สตรีน้อยอยู่นั้น นางก็เผลอหลุดปากร้องเสียงดังขึ้น
โอ๊ย!
คราวนี้นางรู้สึกเจ็บจริง ๆ และรู้ว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ตั้งใจออกแรงลงน้ำหนักตอนที่ผูกปมของผ้าพันแผล
หลงอี้หลิงเงยหน้าสบตากับสตรีน้อย และเผยยิ้มอ่อนตรงมุมปากอย่างพอใจ พลางเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงห่วงใยโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้าง
"เจ็บมากใช่ไหม"
ฟ่งหลันหลั่นแอบรู้สึกหวั่นใจในท่าทีที่กำลังแสดงออกมาของหลงอี้หลิงและกลัวว่าจะถูกเขาจับทางได้ นางจึงแกล้งทำอ่อนแอต่อหน้าอีกฝ่ายทันที เพื่อหวังจะเรียกคะแนนความเห็นใจให้มากที่สุด ด้วยการพยักหน้าตอบเบา ๆ และเผยแววตาเจ็บปวดออดอ้อนอีกฝ่าย
อื้ม...
แต่หลงอี้หลิงมิใช่คนไร้ฝีมือที่จะตกหลุมพรางหรือมาตายน้ำตื้นต่อมารยาของอิสตรีง่าย ๆ มารยาหญิงหลายร้อยเล่มเกวียนเขาก็เจอมานักต่อนักแล้ว
เมื่อเห็นฟ่งหลันหลั่นเสแสร้งแสดงออกมาเยี่ยงนั้น เขาจึงคิดแกล้งอีกฝ่ายกลับไป เพื่อหวังจะสั่งสอนนางให้รู้สึกสำนึกผิดกับการกระทำของตน
จู่ ๆ แม่ทัพหนุ่มก็โถมตัวเข้าประชิดอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกระซิบเบา ๆ ที่ข้างใบหูของดวงหน้างาม
"เจ้าคิดว่าลูกไม้ตื้น ๆ พรรค์นี้จะตบตาข้าได้กระนั้นหรือ กลับไปถึงเรือนเมื่อไร เจ้าจะได้รู้ซึ้งถึงการขัดคำสั่งในครั้งนี้"
คำขู่นั้นของแม่ทัพหนุ่มทำให้สาวใช้รู้สึกหนาวสั่นสะท้านเข้าไปถึง เส้นเอ็นกระดูกในบัดดล แต่นางก็ยังทำใจดีสู้เสือ แสร้งยิ้มตอบและตีหน้ามึนทำเป็นไม่เข้าใจในความหมายของคำกล่าวนั้น
ซึ่งทุกคน ณ ตรงนั้น ต่างพากันตะลึงและประหลาดใจในท่าทีที่ผิดแปลกไปของหลงอี้หลิง ผู้ใคร ๆ ก็ล้วนพากันยำเกรง และหวาดกลัวในความดุดันร้ายกาจ ซึ่งเขาไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ผู้ใดเลยสักคน
แต่วันนี้แม่ทัพหนุ่มผู้เกรียงไกร กลับนั่งคุกเข่าต่อหน้าสาวใช้และมีมุมอ่อนโยนแบบนี้
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๑ ต่างฝ่ายต่างก็ไม่ยอมอ่อนข้อ

ศาลาเรือนน้ำ
ต่อจากนั้นหลงอี้หลิงก็ได้พยุงตัวฟ่งหลันหลั่นให้ลุกขึ้นยืน ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองทางธิดาอ๋อง ผู้เป็นเจ้าของงานวันเกิด นัยน์ตาสีดำนิลกรุ่นโกรธเบิกกว้างขึ้นจ้องมองคนเบื้องหน้าอย่างดุดัน และกล่าวถามเสียงเข้ม
"คุณหนูเยี่ย! มิทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบนศาลาแห่งนี้กัน ถึงขนาดที่คนของข้าต้องเลือดตกไหลยางออกอาบมือเช่นนี้"
ธิดาอ๋องและสาวใช้ รวมถึงบรรดาสตรีคนอื่น ๆ ซึ่งอยู่ในเหตุการณ์ตรงนั้น ถึงกับสะดุ้งตัวโหยงและพลันรู้สึกหนาวสะท้านเย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูกดำ จนจับขั้วหัวใจ ทั้ง ๆ ที่มีเม็ดเหงื่อท่วมใบหน้า
ทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงความโกรธและไม่พอใจเป็นอย่างที่สุดของแม่ทัพหนุ่มผ่านดวงตาคมกริบน่ากลัวคู่นั้น กระแสโทสะรุนแรงกำลังแผ่ซ่านออกมาจากคนผู้นี้
เยี่ยชิงเซียวผู้หยิ่งยโสทระนงในตนเอง พยายามข่มความกลัวไว้ในใจ ตอบเลี่ยงเฉไฉ โดยพยายามใช้น้ำเสียงอันแข็งกร้าว และแสดงอารมณ์ไม่พอใจออกมา
"ข้ามิได้ทำอะไรผิด นางข้าทาสผู้นี้ต่างหากที่เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน ข้าเพียงแค่ขอร้องให้ช่วยถือของไว้ชั่วประเดี๋ยว แต่นางกลับทำของสำคัญของข้าหล่นลงพื้นจนแตกเสียหายอย่างที่เห็น"
คุณหนูผู้สูงศักดิ์ยืนเชิดใบหน้าขึ้นสูงและกล่าวอย่างมั่นหน้า พลางหยุดพูดครู่หนึ่งและเบนสายตามองไปอุ้งมือน้อยของคู่กรณี
"และแผลนั่น...นางก็ทำตัวเอง"
ธิดาอ๋องหวังจะกลบเกลื่อนความผิดของพวกตน อีกทั้งยังเจตนาตั้งใจใส่ร้ายโยนความผิดให้กับอีกฝ่ายแทน
ฟ่งหลันหลั่นผู้ซื่อสัตย์และรักในความยุติธรรม ได้ฟังธิดาอ๋องโต้แย้ง แม่ทัพหนุ่มกลับมาอย่างทระนงตนเยี่ยงนั้น ไฉนเลยนางจะยืนทนฟังเฉย ๆ และปล่อยให้คนอื่นใส่ความอยู่ฝ่ายเดียว
"ไม่จริง! ข้าหาได้เป็นคนเริ่มก่อนไม่...ธิดาอ๋องเยี่ยงท่าน มีฐานะและบรรดาศักดิ์เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ แต่เหตุไฉนถึงได้กล่าวคำโป้ปดมดเท็จใส่ความผู้อื่นหน้าด้าน ๆ กันเล่า"
สาวใช้คนสวยของแม่ทัพหนุ่มตอบโต้สวนกลับธิดาอ๋องอย่างฉะฉาน ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจของฝ่ายตรงข้าม
ถงเสี่ยวเถา สาวใช้ของเยี่ยชิงเซียวรู้สึกโกรธแทนเจ้านายของตน จึงเกิดลืมตัวไปชั่วขณะ นางยกมือขึ้นชี้หน้าและตะคอกเสียงดังด่าทอฟ่งหลันหลั่นสวนกลับไปอย่างกราดเกรี้ยวต่อหน้าแม่ทัพหนุ่ม
"บังอาจ! เจ้าเป็นแค่ข้ารับใช้ ถือดียังไงถึงได้กล้ามาลบหลู่หมิ่นเกียรติและกล่าววาจาลามปามตีตนเสมอคุณหนูของข้า"
แค่คำพูดตะคอกด่าทอธรรมดา ๆ มีหรือสตรีน้อยแห่งจวนแม่ทัพจะสะทกสะท้านหรือเกรงกลัว กลับยิ่งทำให้นางรู้สึกขำและสมเพชพวกเขาเสียมากกว่า
หลงอี้หลิงกำหมับแน่นและทำตาโกรธขึ้งให้กับสาวใช้ของธิดาอ๋องทันที ในจังหวะที่เขาจะกล่าวขึ้น ก็ถูกฟ่งหลันหลั่นชิงพูดตัดหน้าก่อน
หึ! หึ!
สตรีน้อยหัวเราะในลำคอ พร้อมกับเผยรอยยิ้มอ่อนตรงมุมปากบนดวงหน้างาม
"ช่างสมเพชความคิดและแผนการต่ำ ๆ นั้นเสียจริง! พวกท่านต่างหากที่เป็นคนเอาสิ่งของที่ชำรุดแตกเสียหายอยู่แล้วมาให้ข้าช่วยถือ แถมยังตั้งใจผลักตัวข้าให้ล้มลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นตรงนั้น จนมือน้อย ๆ ของข้ามีสภาพอย่างที่เห็น"
สาวใช้ของเยี่ยชิงเซียวรู้สึกชาไปทั้งใบหน้าและลำตัว กลับคำกล่าวของคู่กรณีที่โต้แย้งสวนมาไม่หยุดปาก นางก็เผยท่าทีร้อนตัวออกมา เพราะกลัวว่าแผนการของพวกนางจะถูกจับได้ จึงรีบออกตัวปกป้องผู้เป็นนายสาวอีกครั้ง
"ยังสามหาวไม่เลิกสินะ! จะให้ข้าพูดย้ำอีกกี่ครั้ง เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ผู้ต่ำต้อยแต่กลับกล้ากล่าวร้ายใส่ความคุณหนูของข้าเยี่ยงนี้ ผู้เป็นถึงธิดาของเยี่ยอ๋อง ซึ่งไม่ต่างจากการหมิ่นเบื้องสูง คอยดูเถอะ ท่านอ๋องมิปล่อยเจ้าไว้แน่"
พอสาวใช้กล่าวจบ เยี่ยชิงเซียวก็รับไม้ต่ออย่างรู้ใจ
จู่ ๆ ธิดาอ๋อง ซึ่งยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ก็จับท่อนแขนของตัวเองและแสดง สีหน้าเจ็บปวดขึ้นมาอย่างฉับพลัน
โอ๊ย!
และดูเหมือนว่าแผนเรียกร้องความเห็นใจของนางจะได้ผล
เยี่ยอ๋องซึ่งยืนมองดูสถานการณ์นั้นทางด้านนอกศาลาเรือนน้ำอยู่นานแล้ว และพอเห็นว่าธิดาของตนมีอาการผิดปกติเกิดขึ้น ด้วยความรักและความเป็นห่วง เขาจึงรีบเดินตรงปรี่เข้ามาตรงจุดเกิดเหตุทันที โดยมีขุนนางคนสนิท ประกบตามหลังมาติด ๆ
"เซียวเอ๋อร์ ลูกได้รับบาดเจ็บงั้นรึ"
ผู้เป็นบิดาเดินเข้าไปดูอาการบาดเจ็บของบุตรี และถามไถ่อย่างกังวล
พอได้ดูใกล้ ๆ ด้วยสองตา เยี่ยอ๋องกลับไม่เห็นร่องรอยของบาดแผลใหญ่โต นอกจากรอยขีดข่วนและริ้วรอยแดงปื้นของฝ่ามือบนดวงหน้างาม เพียงแค่นั้นมันก็สามารถทำให้อารมณ์โกรธเกรี้ยวของเขาระเบิดออกมา
"ใครมันบังอาจมาทำร้ายธิดาของข้า!"
เยี่ยชิงเซียวเริ่มตีหน้าเศร้า กล่าวคำเท็จเพิ่มมากขึ้นไม่หยุดปาก และแสร้งทำทีเป็นปวดท่อนแขนจนยกไม่ขึ้น
"ลูกรู้สึกปวดไปหมดทั้งตัวเลย ท่านพ่อต้องจัดการเรื่องนี้ให้ลูกด้วย ไม่งั้นลูกไม่ยอมเด็ดขาด"
ธิดาอ๋องกระทำเช่นนี้เพื่อเรียกร้องความเห็นใจและความสงสารจากทุกคนในศาลาเรือนน้ำ แต่ลับหลังสายตาของผู้อื่น นางกลับแอบแลบลิ้น ปลิ้นตา เย้ยหยันฟงหลันหลั่นอย่างสะใจ
การกระทำนั้นของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ก็หาได้รอดพ้นสายตาของหลงอี้หลิงและนายกองคนสนิทของเขาไม่
เยี่ยอ๋องเห็นเพียงรอยขีดข่วนเล็ก ๆ บนหลังมือขาวผ่อง และรอยแดงปื้นบนดวงหน้างามของธิดา เขาก็รู้ได้ทันทีว่านางต้องโกหกเขาเป็นแน่ แต่ด้วยความรักลูกและไม่อยากให้นางอับอายต่อหน้าแขกเหรื่อ จึงได้ไหลตามน้ำ เขาจึงหันหน้าออกไปทางนอกศาลาเรือนน้ำ และตะโกนเสียงดังสั่งให้บ่าวรับใช้มาจับตัวคนผิดเอาไว้
"พวกเจ้า...มีใครอยู่แถวนี้บ้าง! รีบมาจับสาวใช้นางนี้ไปโบยหลังเดี๋ยวนี้!"
แม่ทัพหนุ่มมองสถานการณ์ตรงหน้าออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เห็นได้ชัดเจนว่าสาวใช้ของตนกำลังถูกใส่ความ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ดี ถ้าหากต้องมีเรื่องผิดใจกับจวนอ๋องแห่งนี้ เขาจึงได้ตัดสินกล่าวบางอย่างออกมา ซึ่งอาจจะไม่ถูกใจฟ่งหลันหลั่นเท่าใดนัก
"ช้าก่อนท่านอ๋อง...เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นความผิดของข้าเอง..."
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินแม่ทัพหนุ่มกล่าวออกตัวรับผิดแทนตนเยี่ยงนั้น นางก็พูดแทรกขึ้นอย่างไม่พอใจทันที
"นายน้อยข้าไม่ได้..." แต่แม่ทัพหนุ่มก็ไม่ยอมให้นางมีโอกาสได้พูดในสิ่งที่ต้องการเช่นกัน เขายกมือขึ้นปิดปากนางเพื่อปรามทันที
สาวใช้จำต้องเงียบเสียงลงและยืนฟังนิ่ง ๆ แม้อารมณ์โกรธข้างในใจกำลังเดือดพล่านอยู่
ส่วนสองพ่อลูกตระกูลเยี่ย ต่างก็รอฟังแม่ทัพหนุ่มอย่างตั้งใจ
เยี่ยอ๋องได้เผยรอยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ และฉวยโอกาสนั้นกล่าวเสริมเติมแต่งสถานการณ์เพื่อให้ตัวเองและบุตรีเป็นฝ่ายได้เปรียบ
"เหตุใดท่านแม่ทัพถึงได้กล่าวออกตัวรับผิดแทนสาวใช้ผู้นี้กันเล่า ในเมื่อคนที่ทำผิดคือนาง ท่านไม่กลัวผู้คนจะครหาหรือว่าแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่ว กำลังปกป้องคนผิดอยู่"
เยี่ยชิงเซียวถือโอกาสนั้นรีบกล่าวเสริมขึ้นอย่างถือดี เพราะมีบิดาคอยให้ท้ายอยู่นั่นเอง
"ลำพังตัวลูกไม่เท่าไร แต่นางข้าทาสต่ำต้อยผู้นี้ หมิ่นศักดิ์ศรีในฐานันดรของลูก นั่นก็เท่ากับว่าเป็นการลบหลู่หยามเกียรติอ๋องของท่านพ่อด้วยเช่นกัน นั่นคือสิ่งที่ลูกมิอาจยอมได้"
ระหว่างการสนทนาที่โต้ตอบอย่างดุเดือดนี้ บนศาลาเรือนน้ำหรือแม้แต่คนที่ยืนดูอยู่ด้านนอกศาลา ต่างก็พากันปิดปากเงียบ ไม่มีผู้ใดกล้าเสนอความคิดเห็นหรือกล่าวถ้อยคำใดออกมา
หยวนจูวเย่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ห่าง ๆ แม้ว่าใจเขาอยากจะยื่นมือเข้าให้ความช่วยเหลือต่อฟ่งหลันหลั่นยิ่งนัก แต่ก็ถูกคนสนิทของเขาห้ามปรามเอาไว้ เพราะไม่งั้นจะเดือดร้อนไปถึงบิดาของเขาได้
'แม่นางฟ่ง เจ้าจะเอาตัวรอดต่อยังไงดี เจ้าได้ไปเหยียบจมูกเสือเข้าเสียแล้ว หวังว่าแม่ทัพหนุ่มของเจ้า จะช่วยปกป้องชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าเอาไว้ได้นะ'
วกกลับมายังภายในศาลาเรือน
แม่ทัพหนุ่มได้ฟังสองพ่อลูกกล่าวผสมโรงกันอย่างเข้าขากัน และถ้อยคำของพวกเขา ทำให้แม่ทัพหนุ่มเกือบขาดสติ แววตาดุดัน ใบหน้าขึงขังจริงจังเผยขึ้นอย่างฉับพลัน
"...ข้าต้องขออภัยท่านอ๋องและธิดาด้วย หากสาวใช้ของข้ากระทำการเสียมารยาทและได้ล่วงเกินหมิ่นเกียรติคนตระกูลเยี่ย คงเป็นที่ตัวข้าสั่งสอนและดูแลคนไม่ดีพอ ดังนั้นหากท่านอ๋องคิดจะลงโทษ คนผู้นั้นย่อมควรจะเป็นข้าเอง"
เขาออกตัวยอมรับผิดทั้งหมดแทนสาวใช้ส่วนตัว ทั้ง ๆ ที่ก็รู้ว่าความจริงนั้นเป็นเช่นไร
เยี่ยชิงเซียวเห็นหลงอี้หลิงพยายามปกป้องสาวใช้อย่างออกหน้าออกตา โดยไม่ว่าหน้าตนเยี่ยงนี้ นางยิ่งไม่พอใจและโกรธเขาหนักมากขึ้น
"นี่ท่านแม่ทัพยังคิดจะปกป้องคนผิด และรับโทษแทนนางอย่างงั้นรึ" และพลันหันไปมองทางบิดาของตน ด้วยสายตาร้องขอ
"ท่านพ่อ ถ้าท่านไปจัดการเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด ข้าจะโกรธท่านและจะไม่ยอมพูดกับท่านอีกเลย" ธิดาอ๋องถึงกับใช้ไม้ตาย กล่าววาจาขู่บิดาต่อหน้าผู้คนมากมาย ณ ที่ตรงนั้น
หลงอี้หลิงเป็นห่วงและกังวลใจว่าการรู้ไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของคนในเมืองหลวงของฟ่งหลันหลั่น จะนำภัยร้ายมาสู่ตัวนางเอง แถมตอนนี้ดูท่านางอาจคงจะลืมไปว่าตัวเองได้สูญเสียวรยุทธ์ไปชั่วคราว ดังนั้นเขาจึงได้คว้ามือของสาวใช้ไว้หมับและออกแรงกุมแน่น พร้อมกับส่งสายตาให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์ลงและปล่อยเรื่องทุกอย่างให้เขาจัดการเอง
ฟ่งหลันหลั่นยังคงแสดงสีหน้าโกรธขึ้งและพร้อมจะมีเรื่องอยู่ตลอดเวลา และนางไม่ต้องการให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะการกระทำของตน แม้ว่าจะเป็นแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ก็ตาม จึงพูดสวนขึ้นมาอย่างเดือดดาลทันที
"ข้าไม่ได้ทำเรื่องอะไรผิด เหตุใดนายน้อยจะต้องกล่าวคำขอโทษและยอมรับผิดแทนข้าด้วย คนสูงศักดิ์พวกนั้นต่างหากที่ใส่ความข้าและหาเรื่องข้าก่อน"
สตรีน้อยกล่าวโต้แย้งอย่างฉะฉาน แต่พอหันไปเห็นสายตาที่เขามองมาอย่างมีนัย ทำให้นางก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ แม้จะยังรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรม แต่ก็ยอมเงียบลงตามที่เขาต้องการ
เยี่ยอ๋องและธิดาของเขา ยืนสังเกตท่าทางห่วงใยและเป็นกังวลใจของแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งแสดงออกต่อสาวใช้ส่วนตัวอย่างชัดเจนต่อหน้าผู้คนมากมาย โดยไม่สนใจสายตาของคนตรงนั้น
สองพ่อลูกจึงเกิดความรู้สึกขุ่นเคืองใจและเหมือนถูกหยามเกียรติ เพราะคนทั้งเมืองหลวงต่างก็รู้ว่าตระกูลเยี่ยต้องการสานสัมพันธ์กับตระกูลหลงมาโดยตลอด
โดยเฉพาะเยี่ยชิงเซียว ธิดาอ๋องยืนตัวสั่น ใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาแข็งกร้าว
เป๊าะ !
นางโกรธมากถึงขนาดเผลอออกแรงที่มือจนทำให้ด้ามพัดหักครึ่งต่อหน้าทุกคน และแสดงอาการเกิดอาการหึงหวงไม่พอใจเป็นที่สุด
ผู้เป็นบุตรีได้หันไปมองหน้าบิดา และเผยความรู้สึกข้างในใจที่อยู่ในตอนนี้ผ่านดวงตาดุดันคู่นั้น ว่านางต้องการให้เขาตัดสินกระทำบางอย่างเพื่อปกป้องตน
เยี่ยอ๋องรักและหวงแหนธิดาของตนเป็นที่สุด เมื่อมองเห็นแววตาโกรธขึ้งและแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดใจของนาง เขาก็มิอาจจะทนอยู่นิ่งเฉยได้ จึงชี้ปลายพัดในมือไปยังฟ่งหลันหลั่น และกล่าวตะคอกขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
"บัดซบ! เจ้าเป็นเพียงแค่ทาสชั้นต่ำ กล้าทำร้ายคนในจวนอ๋องยังไม่พอ ยังอวดดีต่อปากต่อคำหยามเกียรติตระกูลเยี่ยของข้า การกระทำนี้ช่างรุนแรงนัก เพราะเท่ากับว่าเจ้าได้หยามเกียรติองค์ฮ่องเต้เช่นกัน เจ้าช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงและมิเกรงกลัวต่ออาญาแผ่นดินเสียเหลือเกิน หากวันนี้ข้าไม่ได้เห็นเจ้าถูกลงโทษ ข้าคงไม่อาจจะเป็นอ๋องได้อีกต่อไป"
เยี่ยอ๋องกระทำเรื่องเล็กให้เป็นเยี่ยงนั้นเพื่อตั้งใจเรียกความสนใจจากผู้คน รวมทั้งแขกเหรื่อที่มาร่วมในงานวันนี้ ให้มารวมตัวกันตรงศาลาเรือนน้ำ และเขาจะฉวยโอกาสนี้เป็นข้ออ้างเรียกร้องบางอย่างจากหลงอี้หลิง ในการแสดงความรับผิดชอบกับเรื่องที่เกิดขึ้น
จางเก่อและเข่อลั่วเผยสีหน้าตกใจเพราะทั้งสองคนกลัวว่าฟ่งหลันหลั่นจะถูกลงโทษจริง ๆ และถ้าเป็นเช่นนั้น นายน้อยของพวกเขาคงมิแคล้วจะต้องมีเรื่องกับคนในจวนอ๋องแห่งนี้จริง ๆ
หลงอี้หลิงรู้ดีว่าหากปล่อยให้เยี่ยอ๋องกระทำการได้ตามใจของเขา สตรีน้อยก็คงต้องถูกลงทัณฑ์หนักอย่างแน่นอน และเขาก็มิอาจปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นกับคนของเขาได้ จึงจำเป็นต้องตัดไฟแต่ต้นลม
เมื่อเห็นบ่าวรับใช้ของจวนอ๋องเดินหน้าตาขมึงทึง ถือไม้โบยด้ามใหญ่เข้ามาสมทบอย่างรวดเร็วราวกับเตรียมการล่วงหน้ารอไว้ก่อนนานแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปแย่งไม้นั้นจากบ่าวรับใช้มาถือไว้ในมือ
หลงอี้หลิงรู้ดีว่าเยี่ยอ๋องผู้นี้รักธิดาคนสุดหัวใจ เมื่อโดนข่มขู่เช่นนั้น เขาเองก็คงจะไม่ยอมยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเช่นกัน แม่ทัพหนุ่มจึงชิงพูดเสียงกร้าวขึ้นอย่างดุดัน
"นังหนูคนนี้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะลงโทษนางได้ คนอื่น! ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องนาง"
ทุกคนตรงนั้นพอได้ยินถ้อยคำนี้ของแม่ทัพหนุ่ม ต่างก็เข้าใจไปในทิศทางเดียวกันว่า สตรีนางนี้แท้จริงแล้วคงมิได้มีฐานะเป็นเพียงแค่สาวใช้ส่วนตัวของเขาอย่างแน่นอน เพราะนอกจากสกุลหลงและองค์ฮ่องเต้แล้ว เขาก็ไม่เคยประกาศกร้าวต่อผู้คน และแสดงตนปกป้องใครเยี่ยงนี้มาก่อน
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๒ ต่างคนต่างเข้าใจคนละอย่าง

ณ เส้นทางระหว่างทาง จากจวนเยี่ยอ๋องถึงเรืองหลงหลิง
ตลอดเส้นทางที่รถม้าของแม่ทัพหนุ่มวิ่งกลับเรือนหลงเหลิง บรรยากาศข้างในรถม้าตึงเครียดมาก
หลงอี้หลิงเอาแต่นั่งนิ่งเงียบเฉยชา มือทั้งสองข้างวางอยู่บนเข่า แผ่นหลังเหยียดตรง ใบหน้าเรียบตึง สายตามองตรงไปข้างหน้าตลอดเวลา โดยเขาไม่ไถ่ถามหรือสนทนาอันใด แม้แต่หันไปมองหน้าสบตากับฟ่งหลันหลั่นสักนิดก็ยังไม่มี
ซึ่งทั้งสองคนนั่งอยู่บนรถม้ากันตามลำพัง ส่วนจางเก่อและเข่อลั่วนั้นควบม้าประกบคนละข้างเพื่อคุ้มกันความปลอดภัยให้กับนายน้อยของตน
ฟ่งหลันหลั่นนั่งไม่เป็นสุขเอาเสียเลย เพราะบรรยากาศรอบตัวของพวกเขาภายในรถม้านั้นตกอยู่ในความเงียบชวนให้อึดอัด แถมปฏิกิริยาของแม่ทัพหนุ่มที่กำลังแสดงออกมาอย่างชัดเจน ว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาอยู่ในระดับใด
โดยตำแหน่งที่นางนั่งอยู่นั้น คือด้านข้างซ้ายมือของหลงอี้หลิง ซึ่งเขานั่งอยู่ที่ตำแหน่งม้านั่งตรงกลาง
สตรีน้อยใช้หางตาแอบเหล่ไปทางแม่ทัพหนุ่มเป็นระยะ ๆ เพื่อคอยสังเกตดูสีหน้าและอารมณ์ของเขา ด้วยรู้ถึงความผิดของตนที่ได้ทำลงไปในวันนี้ นางจึงต้องทำตัวสงบเงียบให้มากที่สุด อีกทั้งพยายามเอามือข้างที่ได้รับบาดเจ็บวางซ่อนไว้ด้านหลัง และทนเก็บอาการปวดแผลไม่ให้อีกฝ่ายเห็น
เวลาผ่านไปราวสองก้านธูป ฟ่งหลันหลั่นก็ทนอยู่กับความเงียบงัน ความรู้สึกอึดอัดและอึมครึมภายในรถม้านั้นต่อไปไม่ไหว นางจึงได้หันขวับไปจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่ม ดวงตาใสกลมโตฉายแววตาจริงจัง พร้อมกับโพล่งถามขึ้นอย่างหมดความอดทน
"ฮึ่ย! ข้าทนนั่งอยู่กับบรรยากาศอึมครึมนี้ต่อไปไม่ไหวละ ท่านแม่ทัพไม่คิดจะถามอะไรกับข้าเลยงั้นหรือ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่ศาลาเรือนน้ำของจวนเยี่ยอ๋อง"
หลงอี้หลิงได้ยินคำถามนั้นอย่างชัดเจนเพราะสตรีน้อยกล่าวเสียงดังมากจนเล็ดลอดออกไปนอกตัวรถม้า แม้กระทั่งจางเก่อและเข่อลั่วก็ได้ยินถ้อยคำนั้น
แต่แม่ทัพหนุ่มกลับยังคงวางสีหน้านิ่งเรียบตึง และเก็บความรู้สึกที่มีไว้ด้านในได้เป็นอย่างดี ปฏิกิริยาเงียบเฉยของเขายิ่งทำให้นางหงุดหงิดใจมากขึ้น
'เป็นบ้าอะไรของเขาอีกนะ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ที่จวนเยี่ยอ๋องก็ออกตัวแรงปกป้องและแสดงความเป็นห่วงเราซะขนาดนั้น แต่พอตอนนี้กลับเอาแต่นั่งทำหน้าเรียบตึง เฉยชา ท่าทีนี้ของเขามันช่างชวนทำให้หงุดหงิดใจของข้าเสียจริง'
สตรีน้อยคิดหงุดหงิดในใจและพ่นลมหายใจออกมากทางจมูกอย่างแรงอย่างหงุดหงิดใจ
เฮอะ!
ตอนนี้ดวงหน้าของสตรีน้อยบูดบึ้งไปหมดแล้วเพราะอีกฝ่ายเอาแต่เงียบเฉยมึนตึงใส่ตลอดเวลา
ด้านหลงอี้หลิงเมื่อถูกอีกฝ่ายถามขึ้นอย่างมีอารมณ์ เขาตั้งใจรอเวลาให้นางสงบอารมณ์ลงก่อน และเมื่อเห็นเจ้าตัวเริ่มนิ่ง เขาจึงหันมามองสบตากับนาง ใบหน้าอันหล่อเหลาฉายแววขุ่นเคืองหัวเสีย และย้อนถามกลับอย่างเย็นชา
"เจ้าอยากจะให้ข้าพูดอะไร ก่อนไปถึงที่นั่น ข้าได้กำชับบอกเจ้าแล้วว่าควรปฏิบัติตัวเช่นไร แต่สิ่งที่เกิดขึ้น คือเจ้ากลับไปมีเรื่องกับธิดาของเยี่ยอ๋อง ผู้ที่ใคร ๆ ในเมืองหลวงนี้ต่างก็ให้ความยำเกรงต่ออำนาจของพวกเขา"
ประโยคที่แม่ทัพหนุ่มย้อนถามสตรีน้อย ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้พูดจาเกรี้ยวกราดหรือต่อว่ารุนแรง แต่อากัปกิริยาที่เขาแสดงออกมา มันก็เพียงพอที่จะทำให้ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกสำนึกผิดกับการกระทำของตน
สตรีน้อยรู้สึกจุกในอก เพราะคำกล่าวของเขามันช่างทิ่มแทงใจดำเสียเหลือเกิน
ใช่ นางไม่ได้รักษาคำพูดตามที่ได้ให้ไว้กับอีกฝ่ายจริง ๆ
"ระ เรื่องนั้นข้าจำได้ดี" สตรีน้อยตอบกลับไปอย่างตะกุกตะกักเสียงอ่อน ด้วยความสำนึกผิด แต่พอมองหน้าเขาและเห็นท่าทีเมินเฉยที่เจ้าตัวกำลังแสดงออกมา นางก็ฉุนขึ้นมาอีกรอบ
"...ข้ารู้ว่าข้าผิดคำพูดที่ให้ไว้ต่อท่าน แต่ท่าทีนิ่งเฉยของท่านที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันทำข้าชวนอึดอัดมาก ท่านไม่ถามสักคำ ว่าทำไมข้าถึงขัดคำสั่งหรือท่านเชื่อว่าข้าเป็นคนก่อเรื่องทั้งหมดขึ้นอย่างที่คนพวกนั้นกล่าวหา"
ฟ่งหลันหลั่นพรั่งพรูคำพูดออกมาฉอด ๆ ไม่หยุดปากอย่างหงุดหงิดใจ เพราะการที่ก่อนหน้านี้แม่ทัพหนุ่มเอาแต่นิ่งนิ่งเฉยไม่กล่าวคำใด มันทำให้นางรู้สึกว่า เขายอมรับในคำกล่าวหาของสองพ่อลูกนั้นที่มีต่อนาง
หลงอี้หลิงรู้จักนิสัยของสองพ่อลูกคู่นั้นเป็นอย่างดี แต่ที่เขารู้สึกหัวเสียและไม่พอใจอยู่ในเวลานี้ คือการที่ฟ่งหลันหลั่นไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขาต่างหาก จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่ตอบในเรื่องที่ถูกตั้งคำถามและเปลี่ยนประเด็นการสนทนาไปที่มือของนางแทน
"ยื่นมือข้างที่เจ้าแอบไว้ทางด้านหลังออกมาให้ข้าดูแผลหน่อย"
แม้ใบหน้าของเขาจะยังดูบึ้งตึงอยู่ แต่น้ำเสียงและแววตาที่แสดงออกมาในตอนนี้กลับแฝงไว้ซึ่งความห่วงใย
แทนที่สตรีน้อยจะยื่นมือออกมาให้เขาอย่างว่าง่ายตามที่เจ้าตัวบอก แต่นางยังโกรธเขาอยู่ จึงยิ่งเก็บมือซ่อนไว้ข้างหลังและมองค้อนเขากลับด้วยสายตาดื้อดึง
"ช่างเถอะเรื่องเล็กน้อยเอง แผลแค่นี้ยังห่างไกลหัวใจข้ามากโข สาวใช้ชาวบ้านชั้นต่ำเช่นข้าไม่ตายง่ายๆ หรอก"
น้ำเสียงขุ่นเคืองที่เปล่งออกมา ผนวกกับสีหน้าบึ้งตึงและแววตาหยิ่งทระนงคู่นั้นของสตรีน้อย ช่างประชดประชันและกวนโทสะของแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
แม่ทัพหนุ่มเค้นเสียงในลำคอ กล่าวตำหนิสตรีน้อยข้างกายออกมา  สั้น ๆ "อวดเก่ง!" ดวงตาคมกริบยังคงจ้องนางมิวางตา
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินคำตำหนิ ใบหน้างามพลันงองุ้ม ริมฝีปากบางเม้มปากเข้าหากันและยกมือขึ้นมากอดหน้าอก จ้องหน้าอีกฝ่ายกลับอย่างโกรธขึ้ง
จังหวะนั้นเองเลยทำให้หลงอี้หลิงมองเห็นเศษผ้าสีขาวที่เขาใช้พันแผลเพื่อห้ามเลือดไว้ให้นางก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน ซึ่งตอนนี้มันได้กลายเป็นสีแดงเข้มไปเกือบทั้งชิ้นแล้ว
"เลือดออกเยอะขนาดจนแทบจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เศษผ้าชิ้นนั้นเคยเป็นสีขาว เจ้ายังคงตีฝีปากบอกว่าตัวเองไม่เป็นไรอยู่อีกงั้นรึ จะยื่นมือออกมาให้ข้าดี ๆ หรือจะให้ข้าใช้กำลังบังคับ"
"ข้าก็บอกแล้วไงว่าแผลแค่มันเล็กน้อย ท่านอย่าได้มาสนใจเลย"
ฟ่งหลันหลั่นยังคงปฏิเสธเสียงแข็งและต่อปากต่อคำไม่หยุด ทั้ง ๆ ที่สีหน้าของนางเริ่มถอดสีอย่างเห็นได้ชัด
ในระหว่างนั้นเอง จู่ ๆ รถม้าที่พวกเขานั่งมาก็เกิดเสียหลัก โคลงตัวไปมาอย่างกะทันหัน เพราะพื้นถนนที่วิ่งมาค่อนข้างขรุขระ
สตรีน้อยมัวแต่นั่งจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่มจึงไม่ทันระวังตัว นางจึงเสียการทรงตัว หล่นลงมาจากม้านั่งและทิ้งตัวหน้าคะมำไปทางด้านหน้า
แต่ปฏิกิริยาประสาทการเคลื่อนไหวของหลงอี้หลิงนั้นดีเยี่ยม เขาได้เอื้อมแขนออกมารับร่างน้อยอรชรและประคองตัวนางไว้ได้ทันท่วงที
ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกได้ถึงท่อนแขนอันกำยำแข็งแรงของแม่ทัพหนุ่มสัมผัสอยู่ตรงช่วงใต้ราวนมของตน นางรู้สึกทั้งตกใจหันขวับมองหน้าเขาอย่าง  เขินอายและทำตัวไม่ถูก จึงได้แต่นิ่งตัวเกร็งค้างอยู่ในท่านั้น
ขณะนี้ใบหน้าอันหล่อเหลาของแม่ทัพหนุ่มอยู่ห่างจากดวงหน้างามแค่คืบเดียว เขาเองก็พยายามควบคุมอาการสั่นไหวในอกอันแปลกประหลาดของตัวเองเอาไว้ ปากเค้นเสียงกล่าวอย่างเย็นชากับสตรีน้อยตรงหน้า เพื่อกลบเกลื่อนอารมณ์ของตน
"ตั้งแต่เจ้าถูกพิษเมื่อคราวก่อน จนถึงตอนนี้ร่างกายของเจ้ายังคงไม่หายดี หากไม่อยากอายุสั้นก็ควรอยู่เฉย ๆ อย่าเที่ยวไปหาเรื่องกับคนอื่นให้มันมากนัก"
ประโยคนั้นของเขาทำให้สตรีน้อยผู้ดื้อดึงและรักอิสระที่ถึงกับอารมณ์เปลี่ยนไปในฉับพลัน สติขาดผึง นางหันขวับไปประจันหน้าสบตากับเขาอย่างขึงขัง ความเขินอายที่มีก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น
ฟ่งหลันหลั่นพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างแรงและตอบสวนเขาเสียงแข็งทันควัน
"เฮอะ! ข้าเองก็ไม่เคยประสงค์ที่จะอยู่ที่นี่ แต่ผู้ใดกันเล่าบังคับรั้งตัวข้าไว้ให้พักอยู่ที่เรือนหลังนั้น หากสาเหตุเป็นเพราะข้าเคยช่วยชีวิตหลงฮูหยินไว้ ข้าได้บอกย้ำชัดเจนไปหลายครั้งแล้ว ว่าพวกท่านไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดตอบแทน"
หลงอี้หลิงช่วยประคองฟ่งหลันหลั่นให้กลับมานั่งในที่เดิม และกล่าวตอบอย่างมีสติ
"แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะสามารถเที่ยวไปมีเรื่องและสร้างศัตรูกับใครไปทั่วโดยไม่ดูสถานะของตัวเอง" สุ้มเสียงของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนประหนึ่งสายน้ำ
แต่ทว่ามันกลับทำให้ฟ่งหลันหลั่นตีความหมายในประโยคนั้นผิดไป เพราะนางเข้าใจว่ากำลังตอกย้ำคำพูดของเยี่ยอ๋องและธิดาของเขาก่อนหน้านี้
"ใช่สินะ! ข้านี่ช่างไม่เจียมตัว ทำอะไรไม่ดูฐานะของตัวเองเลย ความจริงแล้วข้าไม่ควรไปที่นั่นตั้งแต่แรก และตำแหน่งสาวใช้ส่วนตัว ก็เป็นท่านที่ยัดเยียดให้ข้าเสียด้วยซ้ำไป"
ความขุ่นเคืองใจสะท้อนออกมากับน้ำเสียงของสตรีน้อยอย่างชัดเจน
แม่ทัพหนุ่มไม่อาจที่จะปฏิเสธคำกล่าวนั้นของฟ่งหลันหลั่นได้ เพราะเป็นเขาเองที่ต้องการให้นางพักอยู่ที่เรือนหลงหลิงเพื่อรักษาตัวให้หายดี อีกทั้งเขายังติดใจในเรื่องกระท่อมน้อยกลางป่าของนางถูกเผาและคนร้ายที่เขาได้ประมือด้วย ไม่ใช่โจรป่าธรรมดาทั่วไปแต่เป็นคนของเยี่ยอ๋อง ส่วนเหตุผลสำคัญอีกอย่างมีเพียงตัวเขาที่รู้ดีอยู่แก่ใจผู้เดียว
แววตาดุดันและหน้าตาเย็นชาไร้ความอ่อนโยนผู้นั้นถึงกับเผยสีหน้าที่ฉายความรู้สึกลึกซึ้งจริงใจออกมา
สตรีน้อยเห็นสีหน้าและแววตาเยี่ยงนั้นของแม่ทัพหนุ่ม พานให้รู้สึกสับสนยิ่งนัก แต่ความโกรธและขุ่นเคืองใจยังมิจางหายไป นางจึงหันขวับไปทางด้านข้างและเปิดผ้าม่านออกเพื่อมองไปด้านนอก และพยายามปรับอารมณ์รวมทั้งสติให้นิ่งลง
จากนั้นทั้งสองต่างฝ่ายก็เงียบไม่สนทนากันต่อ
แม่ทัพหนุ่มนั่งมองร่างบางอรชรจากทางด้านหลัง และถูกปกคลุมด้วยเรือนผมเส้นเล็กสีดำน้ำหมึกเงาวับประหนึ่งเส้นไหม ยาวสลวยทิ้งตัวลงพื้น ปลายผมพลิ้วไหวไปมาตามแรงกระแทกของรถม้า ซึ่งกำลังเคลื่อนไปทางด้านหน้าอย่างช้า ๆ
'นับตั้งแต่วันที่เจ้ากับข้า ได้ตกลงไปยังหน้าผาเบื้องล่างแห่งนั้นด้วยกัน สิ่งที่เจ้าปฏิบัติต่อข้าในวันนั้น เจ้าก็เป็นคนของข้าโดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น'
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๓ ไม่ว่าใครก็ห้ามแตะสาวใช้ของข้า

ศาลาเรือนน้ำภายในจวนเยี่ย
เยี่ยชิงเชียวโกรธจนไม่สามารถระงับอารมณ์ตนเองไว้ได้อีกต่อไป เพราะบุรุษที่ตนหลงรักออกตัวปกป้องสตรีอื่นอย่างหนักแน่นต่อหน้าต่อตาในงานวันสำคัญของตน แถมยังมีแขกเหรื่อและผู้คนมากมายรับรู้ทั่วกัน
นางเดือดดาลเสียจนถลึงตาใส่พวกของแม่ทัพหนุ่มอย่างดุดัน และกล่าวขึ้นอย่างไม่พอใจ
"นี่ท่านแม่ทัพคิดว่าข้าเป็นคนทำร้ายนางทาสของท่านให้ได้รับบาดเจ็บตามที่นางบอกงั้นรึ"
ขนาดถงเสี่ยวเถา สาวใช้ส่วนตัวของธิดาอ๋องยังต้องรีบเข้ามาดึงแขนของนายสาวเพื่อเรียกสติเจ้าตัวเอาไว้
หลงอี้หลิงยังคงวางตัวนิ่งเฉยต่ออากัปกิริยาและคำกล่าวด้วยอารมณ์กราดเกรี้ยวของเยี่ยชิงเซียว เขาหันไปมองคุณหนูสูงศักดิ์ด้วยสายตาเย็นชาเหมือนทุกครั้ง
"ข้าขออภัย หากคำกล่าวของข้าทำให้คุณหนูเยี่ยเข้าใจผิดเช่นนั้น ทว่าคนทำผิด..."
แม่ทัพหนุ่มหยุดพูดครู่หนึ่ง พร้อมกับกวาดสายตามองไปยังสาวงามคนอื่น ๆ บนศาลาเรือนน้ำ และกลับมาหยุดอยู่ที่ธิดาอ๋องกับสาวใช้ของนาง
"...ทุกคนต่างก็ได้รับโทษของตนไปแล้ว ดังนั้นข้าคิดว่ามันก็น่าจะเพียงพอแล้ว" แม่ทัพหนุ่มหยุดจังหวะพูดอีกครั้ง และเบนสายตาไปทางเยี่ยอ๋อง ก่อนจะพูดต่อ
"แต่หากท่านอ๋องกับคุณหนูเยี่ยยังไม่พอใจ ข้าก็คงต้องขอเวลาในการไต่สวนสืบหาความจริงของเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างถ้วนถี่อีกครั้ง เพื่อมอบความยุติธรรมต่อทุกฝ่าย"
ซ่งเฉาเกา ขุนนางคนสนิทของเยี่ยอ๋องได้ยินเช่นนั้น ก็เผยสีหน้ากังวลออกมา จากนั้นเขาเดินปรี่เข้าไปประชิดตัวเจ้าบ้าน และกระซิบเบา ๆ
"ท่านอ๋อง ข้าเกรงว่า..."
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าซ่งเฉาเกาต้องการกล่าวสิ่งใดกับเยี่ยอ๋อง แต่คนที่เป็นฝ่ายถูกกระซิบดูเหมือนจะเข้าใจในความกังวลนั้นของขุนนางข้างกาย สังเกตได้จากท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา
เยี่ยอ๋องจำต้องเก็บความขุ่นเคืองใจของตนและธิดาเอาไว้ก่อน และให้ความสำคัญต่อแผนการใหญ่ที่กำลังทำอยู่
"เสี่ยวเถา พาคุณหนูของเจ้าเข้าไปพักในจวนก่อน ที่เหลือทางนี้ข้าจะจัดการเอง"
ถงเสี่ยวเถารอจังหวะนั้นอยู่แล้ว นางจึงรีบขานรับคำสั่งนายใหญ่ของจวนอย่างทันควัน "เจ้าค่ะนายท่าน"
เยี่ยชิงเชียวปฏิเสธคำสั่งนั้นของบิดาเสียงแข็งและแสดงกิริยากระฟัดกระเฟียดไม่พอใจออกมาอีกครั้ง
"ท่านพ่อ ข้าไม่..." แต่นางก็ต้องหยุดการกระทำนั้นลงทันใด เมื่อได้เห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของบิดา
"งั้นก็ได้ วันนี้เป็นวันเกิดของลูก ถือซะว่าทำบุญ ปล่อยลูกนกลูกกาให้มีลมหายใจต่อไปอีกสักพักแล้วกัน"
ธิดาอ๋องฝืนใจยอมอ่อนข้อถอยร่นให้คู่กรณีตามความต้องการของบิดา แต่ก็ยังมีความถือดี ทระนงในเกียรติศักดิ์และฐานะของตนอยู่ เมื่อขานรับคำสั่งบิดาเสร็จนางก็หันไปพูดกับสาวใช้ของตน
"เสี่ยวเถาไปช่วยข้าเปลี่ยนชุดหน่อย ชุดนี้มันไม่เป็นมงคลเสียแล้ว เพราะเต็มไปด้วยเสนียดจัญไรและกลิ่นสาบของทาสชั้นต่ำ"
ธิดาอ๋องตั้งใจกล่าวด้วยน้ำเสียงและถ้อยคำเหยียดหยามต่อฟ่งหลันหลั่นนั่นเอง พูดจบนางก็สะบัดหน้าแรง ให้กับคนกลุ่มนั้นพร้อมกับหมุนตัวหันหน้าออกไปยังทางเดินที่จะออกไปด้านนอกศาลา
หลงอี้หลิงยังพูดไม่จบ เขาจึงร้องเรียกตามหลังเยี่ยชิงเซียวและสาวใช้ของนางไว้
"ช้าก่อนคุณหนูเยี่ย ท่านยังไปมิได้"
ธิดาอ๋องหันขวับมาและถามกลับด้วยน้ำเสียงสดใสดีใจ นางคิดว่าแม่ทัพหนุ่มเรียกตามหลังเพราะความรักความพิศวาสที่มีให้ตน
"ท่านแม่ทัพไม่ต้องกังวล ข้ามิปล่อยให้ท่านรอนานหรอก ใช้เวลาไม่ถึงสองก้านธูปข้าก็เสร็จแล้ว" ธิดาอ๋องกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจและช่างหลงตัวเองยิ่งนัก
"มิใช่เรื่องนั้น แต่ท่านหญิงยังมิได้กล่าวคำขอโทษคนของข้าเลย"
คำกล่าวประโยคนั้นของแม่ทัพหนุ่มทำให้ทุกคนที่ยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่ต้นต่างก็พากันประหลาดใจและสงสัยยิ่งนัก
ตอนนี้เยี่ยชิงเซียวรู้สึกเหมือนยิ่งกว่าโดนตบหน้าเสียอีก สตินางขาดผึง จนไม่สามารถระงับอารมณ์โกรธที่มีอยู่ได้อีกต่อไปแล้วจริง ๆ
"ไม่มีทาง! ข้าคือลูกของท่านพ่อ ที่ถือครองฐานันดรบรรดาศักดิ์อ๋อง และพวกเราก็เป็นถึงพระญาติขององค์ฮ่องเต้ เหตุใดข้าจะต้องลดตัวลงไป  ขอโทษนางทาสชั้นต่ำผู้นี้ด้วย"
แม้แต่เยี่ยอ๋องเองก็ยังขาดสติ ตามธิดาของตนเช่นกัน เขาเดือดดาลเสียจนถลึงตาใส่คู่กรณีอย่างดุดัน
"หลงอี้หลิง! เจ้าจะหยามเกียรติของข้าและวงศ์ตระกูลมากเกินไปแล้วนะ"
ฝ่ายหลงอี้หลิงก็ไม่ได้ยอมถอยร่น เขายังคงยืนกรานเสียงแข็งคำเดิมอย่างหนักแน่น สายตาเผยแววจริงจัง
"หลั่นเอ๋อร์เป็นคนของข้า มิใช่นางข้าทาสชั้นต่ำอย่างที่คุณหนูเยี่ยและคนของท่านเรียกนาง หรือแม้กระทั่งคำกล่าวของท่านอ๋องเมื่อสักครู่...และถ้าหากจะพูดถึงเรื่องการหมิ่นเกียรติและศักดิ์ศรี พวกท่านยิ่งสมควรกล่าวคำ ขอโทษต่อนาง"
เยี่ยชิงเซียวถามสวนกลับอย่างเดือดดาล เพราะตอนนี้นางแทบจะฉีกชายแขนเสื้อของตัวเองขาดออกจากกันอยู่รอมร่อแล้ว
"ก็แค่สาวใช้ของจวนแม่ทัพ นั่นก็แค่สามัญชน จะมาเทียบชั้นกับข้าผู้เป็นถึงเชื้อพระวงศ์ได้เช่นไรกัน"
แม่ทัพหนุ่มยังคงคุมสติได้ดีและโต้ตอบสวนกลับไปอย่างไม่หยุดหย่อน
"องค์ฮ่องเต้ทรงตรัสไว้ว่า ทุกคนที่อาศัยอยู่บนแผ่นดินของแคว้นโหย่ว ต่างก็มีเกียรติและศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์เท่ากัน แม้แต่พระองค์เองก็เช่นกัน"
นายกองคนสนิททั้งสองถึงขนาดทำหน้าฉงนใจเล็กน้อย เพราะวันนี้นายน้อยของตนพูดมากผิดปกติ ถึงขนาดต่อปากต่อคำกับสตรีโดยไม่มีท่าทีอ่อนข้อให้อีกฝ่าย
คำกล่าวนั้นของแม่ทัพหนุ่มทำให้พ่อลูกตระกูลเยี่ยถึงกับหน้าชา และไม่สามารถหาคำมาโต้แย้งต่อได้ เพราะนั่นคือพระดำรัสของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ซึ่งประกาศเป็นราชโองการแจ้งให้ประชาชนในแคว้นโหย่วรับทราบโดยทั่วกัน นับตั้งแต่วันราชสมภพปราบดาภิเษกเสด็จขึ้นครองบัลลังก์
เยี่ยชิงเซียวผู้เอาแต่ใจและหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีและถือดีว่ามีสายเลือดของเชื้อพระวงศ์ของตัวเองเป็นที่สุด มีหรือนางจะยอมรับและทำตามในสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มต้องการ
"ข้าไม่ขอโทษใครทั้งนั้น หากท่านแม่ทัพหลงไม่พอใจ ก็เชิญไปเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้และให้พระองค์ทรงช่วยตัดสินละกัน"
เยี่ยชิงเซียวเผยแววตากระด้างเย็นชาระคนไฟโทสะขณะสบตากับแม่ทัพหนุ่มอย่างท้าทาย
จากนั้นธิดาอ๋องก็หันไปมองยังฟ่งหลันหลั่น ใบหน้างามเฉิดฉาย ทว่าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น พร้อมกันกล่าววาจาข่มขู่ออกมา อย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของหลงอี้หลิงเลยสักนิด
"ส่วนเจ้า! ที่กล้ามาทำลายวันสำคัญของข้าในวันนี้ ข้าไม่มีทางอภัยและไม่ยอมรามือแค่นี้แน่นอน เจ้ารอรับผลของการกระทำนั้นได้เลย"
เมื่อกล่าวจบธิดาอ๋องก็สะบัดหน้าแรง เดินหน้าบึ้งตึงออกไปจากศาลาเรือนน้ำทันที และไม่ขอโทษหรือกล่าวอำลาต่อแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน ณ ที่ตรงนั้นเลยสักคำ
เยี่ยอ๋อง รู้สึกโกรธและเสียหน้ายิ่งนักกับเหตุการณ์นี้ แถมแผนการที่วางไว้ก็มาถูกทำลายลงเพราะสาวใช้ผู้นี้เป็นต้นเหตุ และเมื่อบรรยากาศรื่นเริงของเฉลิมฉลองได้พังทลายลง เขาจึงสั่งให้บ่าวรับใช้ส่งแขกเหรื่อกลับบ้าน
ทำให้เหล่าพวกขุนนางและคนที่มาร่วมงานต่างพากันมองว่าแม่ทัพหนุ่มช่างเป็นคนที่จองหอง ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจเยี่ยอ๋องและไม่เข้าเคารพเขาในเชื้อพระวงศ์ขององค์ฮ่องเต้เอาเสียเลย เพียงแค่ต้องการปกป้องสาวใช้คนเดียว แม่ทัพหนุ่มผู้นี้ถึงขนาดกล้าเสียมารยาทต่อเยี่ยและธิดาของเขาได้เยี่ยงนี้
เหตุการณ์ทุกอย่างจบลง และงานวันเกิดของเยี่ยชิงเซียว ก็เหลือไว้เพียงความบาดหมางผูกใจเจ็บและอาฆาตเคียดแค้นของเจ้าตัวและคนสกุลเยี่ย ที่มีต่อหลงอี้หลิงกับฟ่งหลันหลั่น สาวใช้คนใหม่ของจวนแม่ทัพ
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๔ แผนแตกซะแล้ว

เรือนหลงหลิง
หลงอี้หลิงกับฟ่งหลันหลั่นและจางเก่อ เดินทางกลับมาถึงเรือนหลงหลิงเรียบร้อย ยกเว้นเข่อลั่วได้แยกตัวออกไประหว่างทาง
เพลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เข่อลั่วก็กลับมาพร้อมกับท่านหมอคนเดิมที่เคยมารักษาอาการบาดเจ็บของฟ่งหลันหลั่นในคราวก่อน
ห้องพักส่วนตัวของฟ่งหลันหลั่น
ยามโหย่วล่วงเข้ายามซวี[1] ภายในห้องพักส่วนตัวของสตรีน้อย ท่านหมอกำลังตรวจและรักษาบาดแผลให้ผู้เจ็บอย่างตั้งใจ โดยมีแม่ทัพหนุ่มนั่งเฝ้าประกบอยู่ใกล้ ๆ มิยอมห่าง สายตาคมเฉียบจ้องอย่างไม่วางตา
[1]ยามโหย่ว (酉:yǒu) คือ 17.00 - 18.59 น.
ยามซวี (戌:xū) คือ 19.00 - 20.59 น.
พอหลงอี้หลิงได้เห็นว่าบาดแผลว่ามันลึกกว่าที่เขาคาดคิดไว้ สีหน้าของแม่ทัพหนุ่มยิ่งดูบึ้งตึงและเผยความไม่พอใจมากยิ่งขึ้น มือที่วางอยู่เหนือเข่าทั้งสองข้างกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว
ใช้เวลาผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป ท่านหมอก็ช่วยทำแผลให้สตรีน้อยเสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นเขาก็ขอตัวลากลับไปทันที โดยมีจางเก่อและเข่อลั่วตามออกไปส่ง ปล่อยให้นายน้อยของเขาได้อยู่ตามลำพังกับเจ้าของห้องนั้น
หลงอี้หลิงยื่นมือไปจับตรงข้อมือของสาวใช้ ปลายนิ้วหนาและสาก ลูบสัมผัสลงบนผิวขาวเนียนนุ่มละมุนนั้นอย่างทะนุถนอม
เขาไม่สบายกระนั้นหรือ อารมณ์ขึ้นลงสลับไปมาจนเราตามแทบไม่ทัน อย่างกับสตรีที่กำลังมีระดูอยู่
ในขณะที่สตรีน้อยจ้องหน้าเขาและคิดสงสัยในใจ แม่ทัพหนุ่มก็ดึงมือน้อยของนางเข้ามาหาตัวเขา นางจึงชักมือกลับทันที เพราะรู้สึกไม่คุ้นชินกับการปฏิบัติเยี่ยงนี้ของอีกฝ่าย
แต่ทว่าหลงอี้หลิงก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้ เขาตอบโต้สวนกลับด้วยความ ขึงขัง ด้วยการออกแรงดึงกระชากมือน้อยจนร่างบางอรชรถลาเข้าหาตัวเขาอย่างรวดเร็ว สายตาคมเฉียบจ้องมองใบหน้างามอย่างโกรธขึ้ง ราวกับออกคำสั่งให้อีกฝ่ายยอมจำนน
หลงอี้หลิงเอ่ยถามสตรีตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเข้มกับคำถามคำเดิม ซึ่งนางกำลังก้มนั่งมองผ้าพันแผลบนฝ่ามือของตนเพื่อต้องการหลบสายตาอันดุดันของเขา
"ฟ่งหลันหลั่น ก่อนที่พวกเราจะเดินทางไปจวนเยี่ยอ๋อง ข้าได้กำชับเจ้าไว้เยี่ยงไร"
ฟ่งหลันหลั่นรีบเงยขึ้น นางไม่ตอบคำถาม แต่กลับโต้แย้งสวนเขาอย่างทันควัน
"จะถามกี่ครั้งคำตอบก็เหมือนเดิม ว่าคนพวกนั้นเข้ามาหาเรื่องข้าเองก่อน"
สตรีน้อยตอบอย่างฉะฉาน แต่ก็ยังพยายามเลี่ยงที่จะไม่สบตากับ แม่ทัพหนุ่ม เพราะรู้ดีแก่ใจว่าตนก็มีส่วนผิดที่ไม่มีความอดทนอดกลั้นมากพอ จนปล่อยให้เกิดเรื่องราวบานปลายใหญ่โตขึ้นตามมา
แม่ทัพหนุ่มจ้องดวงหน้างามและถอนหายใจออกมาเบา ๆ เล็กน้อย อย่างอ่อนใจ
"ข้าจะทำเยี่ยงไรกับเจ้าดี หากไม่กลัวเจ็บ ก็จงรู้สึกกลัวตายเสียบ้างสิ แต่นี่กระไร เจ้ากลับพาตัวเองเข้าไปเสี่ยงในเรื่องอันตรายทุกครั้งร่ำไป" ถ้อยคำตำหนิแกมดุเล็กน้อยของหลงอี้หลิง ผสมไปด้วยความโกรธและความห่วงใยระคนกัน
ด้วยเพราะแม่ทัพหนุ่มนิสัยจริงจังและเถรตรงมากเกินไป จึงมักทำตัวแข็งกระด้าง เย็นชา และไม่ค่อยเปิดเผยความคิดและอารมณ์ของตัวเองต่อผู้อื่นให้เห็นง่าย ๆ อีกทั้งยังพยายามซ่อนความรู้สึกแท้จริงเอาไว้ข้างในใจ
ฟ่งหลันหลั่นเองก็รู้ตัวดี เพราะตั้งแต่จำความได้ นางก็มีแต่เรื่องให้ต้องเจ็บตัวอยู่เสมอ
"ข้าก็ไม่ได้อยากทำตัวเองให้บาดเจ็บ แต่ดูเหมือนมันคงเป็นชะตากรรมที่ข้าไม่อาจฝืนหรือหลบเลี่ยงได้กระมัง ถ้าไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของชาวบ้าน สุดท้ายปัญหามันก็จะวิ่งเข้ามาหาอยู่ดี" สตรีน้อยกล่าวเหมือนกำลังตัดพ้อต่อโชคชะตาของตน
พ่อลูกสกุลเยี่ยคู่นั้นเป็นคนประเภทผูกใจเจ็บ เจ้าคิดเจ้าแค้น แม่ทัพหนุ่มจึงกังวลว่าอีกฝ่ายจะตามมาเอาเรื่องกับสตรีน้อยอาจจะถึงขั้นเอาชีวิต เพราะนางดันไปทำให้พวกเขาเสียหน้าแถมในงานสำคัญเช่นนั้น
"การที่เจ้าไปมีเรื่องกับคนตระกูลเยี่ยโดยไม่ยำเกรงต่ออำนาจของพวกเขาเยี่ยงนั้น ต่อจากนี้เจ้าต้องระวังตัวให้ดี ห้ามออกไปข้างนอกตามลำพัง คนเดียวเด็ดขาด หากจำเป็นจะต้องไปไหนจริง ๆ ให้มาบอกข้าเสียก่อน"
โทนเสียงเข้มที่เปล่งออกมา ผนวกกับถ้อยคำอันหนักแน่นและสายตาจริงจังของแม่ทัพหนุ่ม ล้วนสื่อได้ถึงความกังวลใจที่มีต่อตัวนาง
"ข้าเป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาผู้ต่ำต้อย แถมยังตัวคนเดียว ไม่มีญาติและครอบครัวให้ต้องห่วง อีกทั้งก็ข้าไม่ใช่คนสำคัญอะไรต่อใคร เยี่ยอ๋องและธิดาผู้นั้นของเขาคงไม่มาสนใจข้านักหรอก ท่านแม่ทัพอย่าได้กังวลจนเกินเหตุไปเลย"
นางกล่าวขึ้นอย่างไร้ความกังวล เพราะไม่รู้เลยว่าตัวเองได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนที่ผู้อื่นพากันพยายามหลีกหนีและไม่อยากมีปัญหาด้วยมากที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้ รองจากองค์ฮ่องเต้
แม่ทัพหนุ่มมีอายุและประสบการณ์ในการใช้ชีวิตมามากกว่า จึงมองคนได้ขาดกว่าฟ่งหลันหลั่น อีกทั้งเล่ห์เหลี่ยมวังวนการแก่งแย่งอำนาจของคนในเมืองหลวง โดยเฉพาะพวกขุนนาง สตรีน้อยผู้นี้แทบไม่รู้อะไรเลย
"ทุกชีวิตย่อมมีคุณค่าและมีความสำคัญเท่ากัน ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดา คนสูงศักดิ์ ขุนนาง ข้าราชการหรือแม้แต่เชื้อพระวงศ์ กระทั่งองค์ฮ่องเต้ ผู้เป็นเจ้าของแผ่นดินผืนนี้ และเจ้าก็เป็นคน..."
หลงอี้หลิงกล่าวยังไม่ทันจบประโยค จังหวะนั้นก็มีเสียงร้องเรียก สตรีน้อยดังขัดจังหวะเขาขึ้นมาเสียก่อน
"แม่นางฟ่ง! อีกประเดี๋ยวพวกข้าจะออกไปตรวจตราความสงบเรียบร้อยภายในตัวเมือง จึงได้แวะมาบอกท่านเอาไว้ก่อน เผื่อว่าท่านสนใจที่จะออกไปเที่ยวชมงานเทศกาลโคมไฟพร้อมกับพวกเรา ท่านจะได้เตรียมตัวให้พร้อม"
น้ำเสียงของเข่อลั่วดังลอดเข้ามาในห้องของสตรีน้อยชัดเจนทุกถ้อยคำไม่มีตกหล่น และกระซิบเบา ๆ ถามเพิ่มอีกหนึ่งประโยคอย่างระแวงอีกด้วย
"...แม่นางฟ่ง ว่าแต่นายน้อยยังไม่รู้เรื่องที่ท่านจะตามพวกข้าเข้าไปในเมืองใช่ไหม"
ฟ่งหลันหลั่นนั่งหน้าเจื่อนอยู่ข้างกายของแม่ทัพหนุ่ม แม้นางอยากจะตะโกนตอบเข่อลั่วกลับไป แต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะสายตาพิฆาตของเขากำลังจับจ้องมองมาอย่างดุดัน
แม่ทัพหนุ่มได้ยินเนื้อความของประโยคที่ลูกน้องคนสนิทกำลังพูด นัดแนะกับสาวใช้ส่วนตัวของเขา ถึงแผนการที่ทั้งสองได้ตกลงกันไว้ แต่ไม่มีใครขออนุญาตหรือบอกกล่าวให้เขารู้เรื่องนี้มาก่อนเลยสักคน ทำให้เจ้าตัวถึงกับชักสีหน้าโกรธขึ้งไม่พอใจและทำตาดุให้กับสตรีน้อยข้างกายทันที
"โชคดีที่ข้ายังไม่กลับห้องพัก เลยทำให้ได้ล่วงรู้แผนการอันแยบยลของพวกเจ้าในครั้งนี้" แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบอย่างใจเย็น แต่แววตาฉายแววดุดันราวกับสิงโตจ้องจะตะครุบเหยื่อตรงหน้า
เข่อลั่วสะดุ้งตัวโหยงด้วยความตกใจที่ได้ยินเสียงของแม่ทัพหนุ่มตอบกลับมา แทนที่จะเป็นสาวใช้เจ้าของห้อง เขาจึงรีบผลักประตูเข้าไปข้างในอย่างลนลาน พร้อมเผยสีหน้าตื่นตระหนกต่อหน้านายน้อยของตน ซึ่งอีกฝ่ายยังคงนั่งอยู่กับสตรีน้อย ยังเก้าอี้ตรงตำแหน่งของโต๊ะทรงกลมกลางห้องนั้น
เข่อลั่วยืนตัวสั่นเทาและเอ่ยถามนายน้อยของตนด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก และก้มหน้าหลบสายตาโกรธขึ้งคู่นั้นอย่างกังวลใจ เพราะเขารู้ตัวว่าตัวเองทำผิดกฎและผิดคำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม
"นะ นายน้อยท่านยังอยู่หรือขอรับ นี่ก็จะเข้ายามซวี[1]แล้ว ข้านึกว่าท่านกลับห้องพักไปแล้วเสียอีก"
แม่ทัพหนุ่มได้เห็นท่าทีประหม่าตกใจของทหารนายกองคนสนิท เขาจึงคำรามเสียงเข้ม ขู่ถามเขาออกไปอย่างดุดัน
"เข่อลั่ว! เจ้ามีอะไรจะแก้ตัวกับข้าอย่างนั้นรึ!"
เข่อลั่วได้ฟังดังนั้น เขาก็ทรุดตัวเข่านั่งคุกเข่าลงกับพื้นตรงนั้นอย่างรวดเร็ว และยอมรับผิดไว้เพียงคนเดียว เพราะกลัวว่านายน้อยของตนจะโกรธหนักจนพานสั่งลงโทษฟ่งหลันหลั่นไปด้วย
"นะ นายน้อยเรื่องทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะรับโทษทัณฑ์นั้นไว้เองขอรับ แต่แม่นางฟ่งไม่ได้ร่วมวางแผนหรือมีส่วนรู้เห็นอะไรทั้งนั้น คืนนี้ในเมืองหลวงมีการจัดงานเทศกาลรื่นเริง วันนี้เกิดเรื่องไม่ดีมากมายขึ้นที่จวนเยี่ยอ๋อง ข้าเลยอยากช่วยให้แม่นางฟ่งอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง เลยมาชวนนางออกไปเที่ยวชมงานก็แค่นั้น"
นายกองร่างท้วมออกตัวปกป้องฟ่งหลันหลั่นอย่างหน้าตาใสซื่อ เพราะหากนายของตนรู้ว่าพวกเขาได้วางแผนร่วมกันมาล่วงหน้ามาหลายวันแล้ว มีหวังสาวใช้ผู้นี้คงจะถูกลงโทษห้ามออกนอกเรือนหลงหลิงไปอีกหลายวัน และก็คงจะอดเที่ยวงานคืนนี้ด้วยเป็นแน่
ฟ่งหลันหลั่นซาบซึ้งในน้ำใจของนางกองผู้นี้ แต่นางก็ไม่ใช่คนที่ขี้ขลาด กล้าทำก็ต้องกล้ารับ สตรีน้อยจ้องตาแม่ทัพหนุ่มด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวและกล่าวออกตัวรับผิดทั้งหมดไว้คนเดียวอย่างหนักแน่น ไม่ต่างจากการกระทำของเข่อลั่ว
"ท่านเข่อลั่วไม่ผิด ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของข้าเองคนเดียว เขาแค่ทำตามที่ข้าได้ร้องขอไปเท่านั้น หากท่านแม่ทัพจะสั่งลงโทษก็จงมาลงที่ข้าเพียงผู้เดียว"
หลงอี้หลิงได้เห็นถึงความรักในพวกพ้องของทั้งสองคนซึ่งต่างฝ่ายต่างก็แย่งกันรับผิดเพื่อปกป้องอีกฝ่าย หลังจากที่ฟังแล้ว เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน พลางหันไปเอ่ยกับสาวใช้ข้างกายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ โดยไม่ได้มองหน้านาง
"ช่วงนี้ในเมืองหลวงกลางคืนอากาศค่อนข้างเย็น มิแน่คืนนี้อาจจะมีหิมะแรก ยังไงเจ้าก็สวมใส่อาภรณ์ให้มันมิดชิดและหยิบผ้าคลุมติดตัวไปด้วยล่ะ หากล้มป่วยไม่สบายกลับมาจะลำบากผู้อื่นเอาได้"
คำกล่าวอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยนของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้ทั้งคู่ได้ฟังแล้วถึงกับแทบไม่เชื่อหูตัวเอง จนต้องหันไปมองหน้ากันอย่างประหลาดใจยิ่งนัก
สตรีน้อยดีใจเป็นที่สุด เพราะนี่เป็นครั้งแรกของนางที่จะได้มีโอกาสเที่ยวชมงานเทศกาลที่จัดขึ้นในเมืองหลวงสักครั้งในชีวิต
แม่ทัพหนุ่มเห็นท่าทีที่ดีใจจนออกหน้าออกตาของสตรีน้อย เขาไม่อยากถ่วงเวลาในการตระเตรียมของอีกฝ่าย เขาจึงลุกขึ้นและเดินตรงออกไปจากห้อง แต่ก้าวขายังไม่ทันพ้นขอบประตู เขาก็ชะงักไว้และกล่าวเสริมขึ้นอีกครั้ง ด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
"เข่อลั่ว! กลับมาจากตรวจตราเวรยามเสร็จเมื่อใด เจ้าจงไปรับโทษโบยหลัง 50 ไม้กระบองกับนายทหารผู้คุมกฎที่จวนด้วย" น้ำเสียงเข้ม ดุดันของผู้เป็นนายน้อย ได้ออกคำสั่งต่อลูกน้องคนสนิทอย่างจริงจัง
"ขอรับนายน้อย" เข่อลั่วรับคำด้วยน้ำเสียงกร่อย ฟังดูหดหู่เศร้าสร้อยอย่างยอมจำนน
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ฟ่งหลันหลั่นก็ได้ติดตามจางเก่อและเข่อลั่ว ออกมาเดินเที่ยวชมงานเทศกาลในเมืองหลวง แต่ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ทั้งลูกน้องคนสนิททั้งสองพากันแปลกใจแต่ก็ไม่มีใครกล้าถามออกมา นั่นคือนายน้อยของพวกเขา ผู้ที่ไม่เคยสนใจในเทศกาลงานใด ๆ เลยสักครั้ง แต่วันนี้เขากลับตามออกมาด้วย แถมยังเดินประกบสาวใช้ส่วนตัวไม่ยอมให้คลาดสายตาหรือห่างกายไปไหนแม้เพียงครึ่งก้าว
ประหนึ่งว่า นางคือไข่ในหินของเขาก็ไม่ปาน
นายกองร่างท้วมทนเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหว จึงเอ่ยถามสหายสนิทซึ่งเดินอยู่ข้างกาย สายตาก็จ้องมองไปยังคู่หนุ่มสาว ซึ่งกำลังเดินอยู่ทางด้านหน้าตนอย่างสนอกสนใจ
"จางเก่อ...เจ้าว่ามันน่าแปลกหรือไม่ ?"
จางเก่อผู้ที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวของผู้ใด รู้สึกเบื่อหน่ายในความสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านของเข่อลั่ว เขาจึงย้อนถามสหายอย่างกวนอารมณ์ ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้ดีว่าสหายนั้นหมายถึงเรื่องอันใด
"เจ้าหมายถึงบรรยากาศในงานเทศกาลในค่ำคืนนี้ หรือหมายถึงสิ่งใดกันล่ะ"
เข่อลั่วหันไปมองค้อนให้สหายและเอ่ยสวนกลับไปอย่างหงุดหงิดใจ
"จางเก่อ! เจ้าไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเลย พวกเราทั้งกองพันต่างก็รู้และเห็นกันอย่างชัดเจน ว่าช่วงสองสามเดือนมานี้นายน้อยดูผิดปกติ เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเอามาก ๆ ตั้งแต่ที่ได้พบกับแม่นางฟ่งผู้นี้"
พอพูดจบเข่อลั่วก็หันกลับมาจ้องมองนายของตนจากทางด้านหลังด้วยความสงสัยและพินิจพิจารณา
จางเก่อจึงย้อนถามสหายแกมขู่กลับไปอย่างระอาและเหนื่อยใจยิ่งนัก ซึ่งทั้ง ๆ ที่เข่อลั่วก็เจ็บตัวมาตลอดเพราะนิสัยชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่เขาก็ไม่เคยหยุดพักในความขี้สงสัยและอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเจ้านายเกินหน้าที่เลยแม้แต่น้อย
"เข่อลั่ว! เจ้าอยากถูกโบยหลังเพิ่มอีกสัก 200 ไม้กระบองงั้นหรือ"
เข่อลั่วได้ฟังก็หันกลับมามองสหายอีกครั้งและทำหน้าตาเจ็บปวดเมื่อนึกถึงภาพตอนที่เขาถูกนายทหารรักษากฎโบยหลังด้วยไม้กระบอง พลันรีบตอบสวนกลับอย่างฉับไว
"เจ้าถามแปลก ถูกโบยหลังเจ็บจะตาย ใครอยากจะโดนลงโทษกันเล่า พูดขึ้นมาแล้วข้ายังรู้สึกเจ็บปวดแปลบและแผลยังแผลเก่าก็ยังไม่หายดีเลย"
เขากล่าวเบา ๆ เพราะกลัวว่าคนทางด้านหน้าจะได้ยิน พลางยกมือมาลูบแผ่นหลังอันหนาของตัวเอง
"ถ้าเช่นนั้นก็จงทำหน้าที่ของเจ้าให้ดีเถิด อย่าได้คิดสงสัยในสิ่งใดที่ไม่ใช่เรื่องของตัวให้มันมากนัก หากนายน้อยได้ยินคำพูดเหล่านั้นของเจ้า แผ่นหลังอันหน้าซึ่งเต็มไปด้วยเนื้อหนังและไขมันเหล่านั้น คงจะถูกเพิ่มจำนวนไม้กระบองอย่างแน่นอน"
จางเก่อกล่าวเตือนเข่อลั่วด้วยความหวังดี และเอื้อมมือไปตบลงบ่าไหล่ของสหายเบา ๆ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินไปหาแม่ทัพหนุ่มทางด้านหน้า
เข่อลั่วเองก็ไม่รอช้ารีบวิ่งต้วมเตี้ยมตามหลังไปสมทบกับทุกคนทันที ทว่า คำเตือนจากสหายสนิทก็มิได้แทรกซึมเข้าโสตประสาทหูของเขาเลยสักนิด
[1] ยามซวี (戌:xū) คือ 19.00 - 20.59 น.
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๕ การแสดงออกที่เปลี่ยนไปของหลงอี้หลิง

บนท้องถนนหลักใจกลางเมืองหลวงเต็มไปด้วยผู้คนที่พาครอบครัว คนรัก ญาติสนิทมิตรสหาย ออกมาเที่ยวชมงานเทศกาลกันอย่างคับคั่งหนาแน่น
ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกตื่นตากับค่ำคืนอันสวยงามนี้เป็นยิ่งนัก ตลอดเส้นทางที่พวกเขาเดินผ่าน โคมไฟสวยงามรูปลักษณ์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นรูปสัตว์ หรือบ้านเรือน หรือรูปแบบอื่น ๆ ล้วนถูกแขวนอยู่ตรงประตูหน้าบ้าน และตามแผงร้านค้ามากมายบนถนนขนาบสองข้างทาง ก็เต็มไปด้วยสินค้าเหล่านี้
พ่อค้าขายของเล่นปาหี่และพ่อค้าขายพุทราเชื่อมเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ ทุกคนต่างส่งเสียงเรียกร้องลูกเร่งทำยอดขายกันอย่างขยันขันแข็งเพราะวันเทศกาลจะเป็นวันที่สามารถสร้างรายได้ให้แก่พวกเขา
ร้านหาบเร่ขนมหวาน บะหมี่ร้อน เองก็ไม่แพ้กัน พวกเขาขยันเร่งค้าขายในช่วงโอกาสสำคัญเช่นนี้แม่จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหนก็ไม่มีเวลาให้หยุดพัก เพราะต้องทำงานหาเงินเลี้ยงปากท้องตนเองและครอบครัว
แม้แต่เหล่าขอทานคนเร่ร่อนก็พลอยได้อิ่มท้องไปด้วยจากเทศกาลนี้ เพราะยังมีคนใจบุญมีจิตเมตตาแบ่งปันอาหารให้คนยากไร้เช่นกัน
ฟ่งหลันหลั่นวิ่งไปดูแผงนั้นทีแผงนี้ทีอย่างตื่นเต้นดีใจ ราวกับเด็กน้อยผู้ซึ่งได้รับอนุญาตจากผู้ปกครองให้ออกนอกเรือนครั้งแรกกระนั้นแหละ
หลงอี้หลิงเดินตามหลังสตรีน้อยต้อย ๆ สายตาจับจ้องคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา โดยมีจางเก่อและเข่อลั่ว ยืนทิ้งระยะห่างเล็กน้อยอยู่ทางด้านหลังของพวกเขา
ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธขึ้ง เคร่งเครียดและดุดัน บัดนี้ได้เผยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนออกมาบนดวงหน้าอันหล่อเหลาอย่างไม่รู้ตัว
อาภรณ์สีครามกับผ้าพันคอเฟอร์ขนมิงค์ฟูฟ่องสีกรมท่าที่ห่อหุ้มให้ความอบอุ่นแก่ลำคอของแม่ทัพหนุ่ม ดูขับผิวพรรณและใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาให้ดูเด่นและสะดุดตามากยิ่งขึ้น
ทหารนายกองคนสนิททั้งสองของแม่ทัพหนุ่มเห็นสีหน้าของนายน้อยเต็มไปด้วยความสุขซึ่งพวกเขาแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มนี้จากผู้เป็นนายมานานมากแล้ว ทั้งคู่จึงมีความคิดเห็นตรงกันว่าไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ ดังนั้นจึงพากันเดินแยกตัวไปตรวจตราความสงบเรียบร้อยของงาน
ช่วงเวลานี้ฟ่งหลันหลั่นมีความสุขมาก ด้วยความตื่นเต้นและความ สนอกสนใจกับสิ่งใหม่ ๆ แปลกตาตรงหน้าที่ไม่เคยพบเจอ ทำให้นางลืมตัว เผลอดึงแขนหลงอี้หลิงให้เดินตามติดตัวเองไปตลอดเส้นทางที่มีการจัดงานเทศกาล
สตรีน้อยชวนแม่ทัพหนุ่มพูดคุยและหัวเราะอย่างสนุกสนาน หลงอี้หลิงก็ยิ้มตอบรับให้นางอย่างอ่อนโยน สายตาอบอวลไปด้วยความรู้สึกดี ๆ ซึ่งแสดงออกมาโดยไม่ตัว จนทั้งคู่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงกลางสะพานโค้งแห่งหนึ่ง
ซึ่งด้านล่างเป็นคลองเส้นเล็ก ๆ ที่มีแม่น้ำไหลผ่านและมีเรือนำพานักท่องเที่ยวไปลอยประทีปอยู่กลางสายน้ำสองสามลำ
หางตาของฟ่งหลันหลั่นเหลือบมองไปเห็นชายชราขอทานคนหนึ่งกำลังนั่งก้มหน้าอยู่ตรงหัวสะพานของอีกฝั่ง ภาพความทรงจำเกี่ยวกับตาเฒ่าฟ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว รอยยิ้มสุขใจบนดวงหน้างามก็จางหายไป พลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าเศร้าหมองเกิดขึ้นมาแทนที่
หลงอี้หลิงสังเกตเห็นได้ถึงความผิดปกตินั้น จึงเอ่ยถามขึ้นอย่างห่วงใย
"มีอะไรหรือเปล่า"
"เปล่า แค่พอเห็นชายชราขอทานผู้นั้น มันทำให้ข้าอดคิดถึงตาเฒ่าที่จากไปของข้าไม่ได้ ไม่รู้ป่านนี้ดวงวิญญาณของเขาเป็นยังไงบ้าง จะสุขสบายดีหรือจะลำบากเหมือนตอนที่มีชีวิตอยู่กับข้า"
สตรีน้อยตอบคำถามด้วยน้ำเสียงเศร้า พลางละสายตาจากชายชราขอทาน ก่อนจะแหงนหน้ามองท้องฟ้าซึ่งราตรีนี้พระจันทร์เต็มดวงเปล่งประกายทอแสงสีทองอร่ามงามตายิ่งนัก
แม่ทัพหนุ่มไม่สามารถย้อนกลับไปช่วยหรือแก้ไขอดีตที่ผ่านมาของสตรีผู้นี้ได้ และไม่รู้ว่านางกับตาเฒ่าผู้นั้นได้ผ่านเรื่องราวอันใดร่วมกันมาบ้าง แต่สิ่งที่เขาสัมผัสได้คือทั้งสองคนรักและผูกพันกันมาก ทว่าเขามีบางสิ่งบางอย่างที่ติดใจอยู่และยังหาคำตอบเกี่ยวกับอดีตของสองคนนี้
"การเกิดแก่เจ็บตายล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีใครหลีกหนีพ้น อย่าได้ทำหน้าเศร้าเช่นนั้นไปเลย ข้ามั่นใจว่าท่านตาของเจ้า คงกำลังเฝ้ามองเจ้าอยู่ จากที่ไหนสักแห่งหรืออาจจะบนท้องนภาอันกว้างใหญ่นั้นแน่นอน" น้ำเสียงเขาเรื่อยเฉื่อยหากแต่นุ่มนวลเสนาะหู
ฟ่งหลันหลั่นรู้ดีว่าแม่ทัพหนุ่มกำลังพยายามปลอบใจ และมันก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะถ้อยคำของเขาก็ทำให้นางรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ คนเดียวบนโลกใบนี้อีกต่อไป
สตรีน้อยหันกลับมาจ้องหน้าสบตากับแม่ทัพหนุ่มอีกครั้ง นางโปรยยิ้มหวานให้เขาเล็กน้อย และพลางตอบด้วยน้ำเสียง
"ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ปลอบใจ ข้ารู้ดีว่ามันคือสัจธรรมของชีวิต แต่เขาก็ไม่น่าจากข้าไปเร็วขนาดนั้น ร่ำลากันสักคำก็ยังไม่มี แถมเขายังไม่ได้ดื่มเหล้ามงคลของข้า เช่นนี้แล้วหากข้าออกเรือน ใครกันที่จะส่งตัวข้าเข้าห้องหอ...หรือว่าท่านแม่ทัพจะเป็นผู้ทำหน้าที่นั้นแทนตาเฒ่าของข้า"
น้ำเสียงอ่อนนุ่มเกือบเข้าขั้นปะเหลาะเอาใจแกมหยอกล้อของสตรีน้อย เพื่อหวังจะเปลี่ยนบรรยากาศชวนหดหู่ใจที่เป็นอยู่ในขณะนี้ เพราะนางไม่ชอบทำตัวอ่อนแอให้ผู้ใดเห็นได้ง่าย ๆ นั่นเอง
แต่คนที่คิดจริงจังกลับดูเหมือนจะเป็นหลงอี้หลิง เขารีบปฏิเสธเสียงแข็งอย่างขึงขังทันควัน เพราะหน้าที่นี้เขามิยอมตอบรับอย่างแน่นอน
"ข้ามิใช่ญาติผู้ใหญ่ฝ่ายไหน คงทำหน้าที่นั้นแทนท่านตาของเจ้าไม่ได้หรอก และหากเจ้าลืมไป ข้าจะย้ำอีกครั้ง เจ้าคือคนของข้า! ดังนั้นเรื่องที่จะให้ส่งตัวเจ้าเข้าร่วมหอโหมโรงกับบุรุษอื่น เจ้าเลิกคิดไปได้เลย"
ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำกล่าวด้วยท่าทีจริงจังนั้นของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้นางรู้สึกขบขัน
ปุ ปุ๊ด
พลันรีบยกสองมือขึ้นมาปิดปากตัวเอง แต่ก็สุดจะกลั้น จึงหัวเราะร่าเสียงดังออกมา
"ฮะฮ่าฮ่า!...นี่ท่านคิดจริงจังไปถึงไหนเนี่ย ไม่ต้องใส่ใจหรอก ข้าก็แค่พูดล้อเล่นเท่านั้นเอง"
ถึงจะบอกแม่ทัพหนุ่มออกไปเช่นนั้น แต่ดวงหน้างามกลับแดงก่ำระเรื่อขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน จนร้อนผ่าวไปทั่วไปหน้าของตน นางจึงเอื้อมมือไปตบไหล่ของอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนรู้สึกที่มีอยู่ในขณะนี้
"ผู้ใดล้อเล่นกับเจ้ากัน ข้ากล่าวสิ่งใดออกไปก็หมายความตามคำกล่าวนั้น ไม่มีทางเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นได้"
น้ำเสียงแฝงยืนกรานห้ามโต้แย้งใด ๆ ใบหน้าของเขาในตอนนี้ เดาอารมณ์ไม่ออกเลยว่ากำลังรู้สึกเช่นไรอยู่
สตรีน้อยหุบรอยยิ้มสดใสลงเล็กน้อย ดวงตากลมโตยังคงมองหน้าแม่ทัพหนุ่ม
"ฟังนะ! ข้าเพิ่งจะเลยวัยปักปิ่นมาได้ไม่นาน แม้ใคร ๆ จะบอกว่าถึงเวลาต้องออกเรือนแล้ว แต่ข้าเป็นพวกรักอิสระ และยังมีเรื่องสำคัญอีกหลายเรื่องที่จะต้องทำให้สำเร็จ ตอนนี้ข้าไม่มีความคิดที่จะเอาชีวิตของตัวเองไปผูกมัดกับผู้ใด อีกอย่างวัน ๆ ข้าก็เจอแต่หน้าท่านกับเหล่าทหารของท่าน แล้วบุรุษที่ไหนจะมาชอบพอหรือมาสู่ขอข้าได้กันเล่า"
ในจังหวะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังกล่าวประโยคนั้นออกมา ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้งนาง จู่ ๆ เสียงเรียกอย่างคุ้นหูจากบุรุษผู้หนึ่งก็ทักทายดังขึ้นมาจากตรงด้านหน้าหัวสะพาน เยื้อง ๆ จากจุดที่ชายชราขอทานนั่งอยู่
"แม่นางฟ่ง ทางนี้!"
ฟ่งหลันหลั่นกับแม่ทัพหนุ่มหันไปมองตามเสียงอย่างแปลกใจ ใครกันส่งเสียงทักทายนางอย่างสนิทสนมเช่นนี้
"หยวนจูวเย่งั้นหรือ"
แม่ทัพหนุ่มกล่าวชื่อของบุรุษผู้นั้นขึ้นอย่างลอย ๆ สีหน้าดูไม่สบอารมณ์
"คุณชายหยวน" สตรีน้อยส่งยิ้มและโบกมือหย็อย ๆ ตอบอย่างเป็นมิตร
บัณฑิตหนุ่มรูปงามเห็นสตรีน้อยส่งเสียงทักทายตอบรับ เขาก็รีบก้าวเท้ายาวฉับ ๆ เดินตรงดิ่งมาหานางทันที
หยวนจูวเย่โปรยเสน่ห์ยิ้มหวานให้กับสตรีน้อยและกล่าวร่ายยาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล วาจาอ่อนหวาน
"โชคดีจังที่เจอแม่นางฟ่งที่นี่ ก่อนหน้านี้ข้าไปหาท่านที่จวนแม่ทัพ กะว่าจะชวนออกมาเที่ยวชมงานเทศกาลโคมไฟด้วยกัน แต่ทหารยามบอกว่าท่านพักผ่อนไปเรียบร้อยแล้ว"
สายตาที่เขามองอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความชุ่มฉ่ำหัวใจที่ได้เจอกับนางอีกครั้งในค่ำคืนนี้ และก็ไม่ลืมที่จะหันไปกล่าวทักทายแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเจ้าตัวกำลังยืนทำหน้าตาขมึงทึงอยู่ข้างกายสาวใช้
"ท่านแม่ทัพ" หยวนจูวเย่พยักหน้าทักทายแม่ทัพหนุ่ม แบบไม่เป็นพิธีการตามมารยาท
หลงอี้หลิงเองก็พยักหน้าตอบรับตามมารยาท ตอนนี้ไม่ใช่เวลาราชการดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องเคร่งครัดยึดถือกฎปฏิบัตินัก
หยวนจูวเย่เห็นสีหน้าบึ้งตึงนั้นของอีกฝ่าย ทำให้เขาอดที่จะยั่วโมโหบุรุษผู้นี้ไม่ได้
"ช่างน่าประหลาดใจนัก ที่ได้เห็นท่านแม่ทัพหลงมาเดินเที่ยวงานเทศกาลแบบนี้ด้วย เพราะทุกปีท่านมักจะไปยืนประจำตำแหน่งอยู่ตรงหอบังคับการตรวจตราเมืองเพราะคอยดูแลความสงบเรียบร้อย ดูทว่าปีนี้เมืองหลวงคงจะมีเรื่องให้น่าสนใจเป็นอย่างแน่นอน จริงไหมท่าน"
ที่จริงแล้วหยวนจูวเย่เป็นบัณฑิตหนุ่มที่มากความสามารถผู้หนึ่งแห่งเมืองหลวง และหากเข้ารับราชการเป็นขุนนางในราชสำนัก เขาก็คงจะมีตำแหน่งที่สูงไม่ใช่น้อย แถมรูปลักษณ์ก็งดงามไม่แพ้หลงอี้หลิง ทั้งสองจึงเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน และยิ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าทั้งคู่กำลังชื่นชมในบุปผาแรกแย้มดอกเดียวกันเสียแล้ว
"มิใช่เรื่องแปลกอันใด คนของข้าอยู่ที่ใด ข้าย่อมอยู่ที่นั่นเป็นเรื่องธรรมดา" วาจานี้แฝงน้ำเสียงหึงหวงจนออกนอกหน้า
คำตอบราบเรียบแต่โจ่งแจ้งชัดเจน แฝงซึ่งความหนักแน่นจริงจังในถ้อยคำนี้ของหลงอี้หลิง ทำให้คนฟังอดเข้าใจและคิดเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้
'มารความสุขเสียจริง'
อาการหึงหวงของแม่ทัพหนุ่มได้ถูกแสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาอย่างไม่รู้ตัว
ฟ่งหลันหลั่นเห็นบุรุษรูปงามทั้งสองตรงหน้าตน กำลังยืนจ้องหน้าและเขม่นสายตาขึงขังใส่กันราวกับเสือพบสิงห์ ด้วยเกรงว่าพวกเขาจะทะเลาะกันและอาจพานทำให้เสียบรรยากาศค่ำคืนนี้ไป
นางจึงรีบคิดหาวิธีตัดบทสนทนาของทั้งคู่ ด้วยการเดินไปคั่นกลางระหว่างพวกเขา และผลักหน้าอกทั้งสองคนพร้อมกันเบา ๆ เพื่อแยกออกจากกัน
"เอาละ ๆ พวกท่านเลิกจ้องหน้ากันอย่างกับเสือปะทะสิงห์ได้แล้ว นี่ถ้าแม่นางมู่ อยู่ที่นี่ด้วย ข้าก็คงจะรู้สึกดีกว่านี้"
จังหวะนั้นเองฟ่งหลันหลั่นก็เหลือบมองไปเห็นมู่เซียวหลานพร้อมกับสาวใช้คนสนิทกำลังเดินอยู่ริมคลองของอีกฟากฝั่งพอดี ราวกับนัดแนะกันไว้ก่อนช่างเหมาะเจาะมาก
"โย่! แม่นางมู่ทางนี้"
สตรีน้อยชูมือโบกไหว ๆ ไปมาและส่งเสียงร้องเรียกสตรีผู้โฉมงามให้เดินมารวมกลุ่มกับพวกตน
เมื่อมู่เซียวหลานได้เดินมารวมกลุ่ม ยังไม่ทันที่นางจะได้กล่าวทักทายผู้ใด สาวใช้คนสนิทของนางก็พูดทักทายฟ่งหลันหลั่นขึ้นด้วยความดีใจ
"แม่นางฟ่ง บังเอิญจังที่พวกเราได้เจอท่านที่นี่ ไม่เช่นนั้นนายหญิงของข้าคงจะต้องเดินเที่ยวงานเทศกาลอย่างเงียบเหงาคนเดียวเป็นแน่"
มู่เซียวหลานหันไปมองสาวใช้และปรามนางด้วยสายตาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับหาทั้งสามคน นางได้ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้เกียรติต่อบุรุษทั้งสอง และกล่าวทักทายอย่างมีมารยาท วาจาอ่อนหวานและถ่อมตน
"หากว่าเข้ามารบกวนเวลาของคุณชายทั้งสอง ต้องขออภัย"
บุรุษหนุ่มทั้งสองพยักหน้าตอบรับตามมารยาท แต่ไม่มีกล่าวสิ่งใดกลับ มู่เซียวหลานก็หันไปทักทายพูดคุยกับฟ่งหลันหลั่น ซึ่งเจ้าตัวกำลังยืนยิ้มแป้นและแสดงสีหน้าโล่งใจเป็นพิเศษ แถมยังยกมือขึ้นมาป้องปากแอบกระซิบนินทาคนอย่างซึ่งหน้า
"แม่นางมู่ ท่านมาช่วยข้าได้ทันเวลาพอดีเลย มิเช่นนั้นตรงนี้คงมีคนเปิดศึกใหญ่ปะทะปะมือกันเป็นแน่"
มู่เซียวหลานทำหน้าตางงและสงสัย นางไม่เข้าใจในคำกล่าวนั้นของฟ่งหลันหลั่น แต่พอเบนสายตาไปทางบุรุษทั้งสอง และเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของพวกเขา นางจึงคาดเดาสถานการณ์ที่เป็นอยู่ในตอนนี้ได้ทันที พลันเผยรอยยิ้มขบขันให้กับสตรีน้อยตรงหน้า
"เนื้อหอมเสียจริง ถ้าคนเมืองจิ่วมาเห็นเจ้าตอนนี้ พวกเขาคงแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าลิงน้อยแห่งเมืองจิ่ว จะมีบุรุษรูปงามถึงสองคนประกบข้างกายมิยอมห่างเยี่ยงนี้"
ฟ่งหลันหลั่นถูกมู่เซียวหลานแซวหนักต่อหน้าบุรุษทั้งสอง แถมพวกเขายังหัวเราะชอบใจอีก ทำให้สตรีน้อยขวยเขินจนเสียอาการ
เพื่อแก้ไขสถานการณ์นางจึงได้ถือโอกาสนั้นชวนทุกคนไปปล่อยโคมไฟด้วยกัน เพราะพวกเขาล้วนแต่เป็นสหายที่นางได้พานพบหลังจากที่สูญเสียตาเฒ่าฝูไปนั่นเอง
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๖ ยอมศิโรราบ

หยวนจูวเย่ ได้ซื้อโคมไฟงดงามมาอันหนึ่งเพื่อหวังจะมอบให้กับ ฟ่งหลันหลั่น และขอให้นางร่วมปล่อยโคมไฟดวงนี้คู่กันกับเขา
สตรีน้อยไม่ค่อยมั่นใจในความหมายที่อีกฝ่ายกำลังสื่อสารออกมา แต่นางไม่อยากให้เขาคิดเกินเลยไปมากกว่าคำว่าสหาย จึงปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม แถมยังดึงแม่ทัพหนุ่มมาเป็นข้ออ้างชิ้นใหญ่อีกด้วย
"ขอบคุณน้ำใจของคุณชายหยวน แต่ข้าขอรับไว้ด้วยใจ เพราะวันนี้ข้าเป็นคนทำให้นายน้อยต้องทิ้งงานของเขาเพื่อตามข้าออกมาเที่ยวในค่ำคืนนี้ ดังนั้นข้าจึงต้องทำหน้าที่สาวใช้ของเขาให้เสร็จลุล่วงอย่างสมบูรณ์เช่นกัน"
หยวนจูวเย่เผยแววตาเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะรู้สึกผิดหวังจากการถูกสตรีที่ตนหมายปองปฏิเสธต่อหน้าคู่แข่งอย่างชัดแจ้ง แต่ก็พยายามทำหน้านิ่งเก็บอารมณ์ไว้ข้างใน
แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจ และหยวนจูวเย่ก็ไม่มีทางยอมถอดใจง่าย ๆ อย่างแน่นอน หากแต่คืนนี้ต้องจำใจยอมรับและเคารพในการตัดสินใจของนาง เพื่อรักษาน้ำใจและมิตรภาพกันไว้
ส่วนมู่เซียวหลานเองก็ดูมีสีหน้าเศร้าซึมลงไปอย่างถนัดตาไม่ต่างจากหยวนจูวเย่ ซึ่งฟ่งหลันหลั่นนั้นรู้ดีว่าเพราะเหตุใด นางจึงเป็นเช่นนั้น
นายหญิงแห่งหอมู่ต๋าแอบหลงรักบัณฑิตหนุ่มผู้นี้ข้างเดียว และนางไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาให้ใครเห็น มีเพียงฟ่งหลันหลั่นผู้ซึ่งรู้จักคบค้าสนิทสนมกันมานานจึงพอจะรู้ใจสหายตน และนั่นคืออีกหนึ่งเหตุผลสำคัญที่สตรีน้อยปฏิเสธในไมตรีของหยวนจูวเย่
คงเพียงหลงอี้หลิงผู้เดียวเท่านั้น ที่ยืนยิ้มในใจ ราวกับเขาได้ชนะศึก อีกครั้ง
ครู่ต่อมาทั้งสี่ก็ได้เขียนคำขอของตัวลงบนกระดาษอย่างตั้งใจ
'ขอให้ข้าสืบรู้สาเหตุการตายของตาเฒ่าได้ในเร็ววัน ข้าจะได้ทวงแค้นคืนให้พวกมันอย่างสาสม และขอให้แม่ทัพหนุ่มผู้นี้จงพบเจอแต่ความสุข เลิกทำหน้าตาเคร่งเครียดกลัดกลุ้มตลอดทั้งวันเสียที และขอให้เขาแคล้วคลาดจากภัยอันตรายและปลอดภัยจากศัตรูที่หวังปองร้าย'
ด้านแม่ทัพหนุ่ม แม้ปากเขาจะบอกว่าไม่เชื่อในเรื่องพวกนี้ แต่ก็ได้หลับตาลงพร้อมกับอธิษฐานในใจเช่นกัน
'ขอให้นางสมหวังตามคำขอทุกประการ ขอให้ทีความสุขและอยู่เคียงข้างเช่นนี้ไม่แยกจากกันไปตลอดกาล'
ดูเหมือนว่าทั้งฟ่งหลันหลั่นและหลงอี้หลิงต่างก็ขอพรให้อีกฝ่ายอย่างห่วงใยซึ่งกันและกัน
หลังจากที่ทั้งสี่ปล่อยโคมไฟขึ้นสู่ท้องฟ้าล่องลอยออกไปไกลได้ไม่นาน เหล่าพลุไฟมากมายก็ถูกประโคมจุดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองในวันเทศกาลอย่างงดงามวิจิตรตระการตา ส่องแสงเรืองรองราวกับมีบุปผาชาตินานาพันธุ์นับหมื่นดอก เบ่งบานสะพรั่งพร้อมกันอยู่บนผืนนภาในราตรีนี้
"ท้องฟ้าราตรีนี้ช่างงดงามยิ่งนัก! เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ข้าได้เห็นพลุไฟสวย ๆ แถมยังมีสหายรู้ใจร่วมชมความงามนี้ด้วยกัน หากวันหน้าเกิดอะไรไม่ดีขึ้น ข้าก็คงไม่เสียใจแล้ว"
ฟ่งหลันหลั่นกล่าวชื่นชมความงามของดอกไม้ไฟที่แตกกระจายอยู่บนท้องอย่างละลานตา แววตาฉายประกายความบริสุทธิ์อันใสซื่อและความสุขที่ล้นทะลักออกมา ทำให้สามคนที่เหลือพลอยซึมซับความรู้สึกดี ๆ นั้นไปด้วย
ทั้งสี่คนพร้อมใจกันแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าด้วยกันอีกครั้ง ปล่อยวางความทุกข์ ละทิ้งหน้าที่ หยุดพักกายใจชั่วคราว และดื่มด่ำกับความสุขความเปรมปรีดิ์ตรงหน้านี้อย่างผ่อนคลาย
ในทันใดนั้นเอง ละอองสีขาวราวกับปุยนุ่นก็ค่อย ๆ ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า
ใช่แล้ว หิมะแรกของปีเริ่มโปรยปรายลงมาดั่งฝนพรำ ราวกับเป็นการมอบของขวัญชิ้นพิเศษอันงดงามเพื่อชโลมใจให้กับหนุ่มสาวและผู้คนมากมายในค่ำคืนนี้
เพลาล่วงเลยผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม ทั้งสี่ก็ได้แวะกินขนมบัวลอยจากพ่อค้าหาบเร่ ซึ่งตั้งแผงวางขายอยู่ตรงริมถนน ในตอนนี้คนที่ดูมีความสุขที่สุดจนล้นออกมาทางสีหน้าและแววตาอย่างชัดเจน เห็นทีจะเป็นฟ่งหลันหลั่นอีกเช่นเดิม
สตรีน้อยถือถ้วยขนมหวานไว้ในมือ และมองหน้าสหายทั้งสามตรงหน้าและส่งยิ้มหวานละมุนให้กับทุกคนอย่างจริงใจ
'ตาเฒ่า! ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าแล้วนะ ตอนนี้ข้ามีสหายที่ดีตั้งสามคน ไม่ว่าวันข้างหน้า ข้าจะต้องพบเจอกับเรื่องร้ายอันใด ข้าก็จะไม่หวั่นเกรงและจะไม่มีวันลืมค่ำคืนอันแสนสุขที่มีร่วมกันกับพวกเขาอย่างแน่นอน'
ฟ่งหลันหลั่นรำพึงรำพันถึงตาเฒ่าของนางในใจ จากนั้นก็ตักขนม บัวลอยในถ้วยที่ถืออยู่เข้าปากและเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
พ่อค้าเจ้าของร้านขนมหวานเดินมาพูดคุยกับสตรีน้อยด้วยสีหน้า แววตาปลื้มปริ่มใจ
"แม่นางน้อยเป็นคนแรกเลยที่กินขนมบัวลอยแล้วแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขมากมายเช่นนี้ คนทำขนมเช่นข้าเห็นแล้วรู้สึกปลื้มใจไปด้วย เพราะดูจากการแต่งตัวของพวกท่านน่าจะเป็นคนสูงศักดิ์ แต่กลับมีน้ำใจแวะมาอุดหนุนร้านหาบเร่ซอมซ่อที่ตั้งอยู่ข้างทางเช่นนี้"
พ่อค้าขนมหวานกล่าวพลางวางถ้วยขนมบัวลอยลงตรงหน้าสตรีน้อยอีกถ้วย
"เอ้า! ถ้วยนี้ข้าขอทำให้แม่นางเพิ่มเป็นพิเศษ แทนคำขอบคุณของข้าขอรับ"
ฟ่งหลันหลั่นทำตาโตลุกวาวเมื่อได้รับขนมหวานเพิ่มอีกถ้วยโดยที่ไม่ต้องจ่ายเงินสักอัฐ จึงรีบหันขวับไปกล่าวขอบคุณพ่อค้าขนมหวานอย่างหน้าชื่นตาบาน
"โอ้! ขอบคุณน้ำใจของท่านมาก ข้าจะทานให้อร่อยเลย"
สตรีน้อยก็รู้ดีว่าพ่อค้าแม่ค้าที่หาบเร่ตั้งแผงขายของตามถนนข้างทางในเวลาดึกดื่นเช่นนี้ แถมยังเป็นช่วงเทศกาลปีใหม่ แทนที่จะได้อยู่ฉลองกับครอบครัวที่บ้าน แต่เป็นเพราะชีวิตอันขัดสนไร้ซึ่งเงินทองใช้จ่ายเพียงพอ จึงต้องปล่อยให้ครอบครัวฉลองตามลำพังและตน ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวต้องออกมาทำงาน
เมื่อกล่าวขอบคุณในน้ำใจของพ่อค้าขนมบัวลอยอย่างจริงใจ สตรีน้อยก็ได้หันไปมองแม่ทัพหนุ่มด้วยสายตาออดอ้อนเว้าวอนเขา ในมือก็ยังคงถือถ้วยขนมบัวลอยไว้ตอลดเวลา
"นายน้อย..." เสียงใสหวานออดอ้อนเบาหวิว เสมือนขนนกที่กำลังสะกิดใจที่คันยุบยิบของเขา และยังกะพริบตาปริบ ๆ ให้กับแม่ทัพหนุ่มอย่างต่อเนื่อง
หลงอี้หลิงสบตาสาวใช้และยังคงนั่งนิ่งเงียบ
ครู่ต่อมาเขาก็ถอนหายใจเบา ๆ อย่างอ่อนใจ เพราะตัวเองไม่สามารถปฏิเสธแววตาออดอ้อนของสตรีน้อยตรงหน้าได้เลย ก่อนที่จะล้วงเข้าไปในตัวเสื้อด้านในและส่งถุงเงินของตนยื่นให้กับนาง
การกระทำนั้นของหนุ่มสาวตรงหน้าทำให้หยวนจูวเย่และมู่เซียวหลานมองออกว่าบ่าวและนายสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาต่อกันอย่างแน่นอน เพราะถึงขนาดว่าแค่มองตาก็เข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดให้มากมาย
ฟ่งหลันหลั่นยิ้มแฉ่งหน้าบาน กล่าวขอบคุณแม่ทัพหนุ่มและรีบรับถุงเงินจากเขาอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณนายน้อย ข้ารับปากว่าจะชดใช้คืนให้ท่านในภายหลังแน่นอน"
จากนั้นนางก็ลุกขึ้นเดินตรงปรี่เข้าไปหาพ่อค้าขายขนมบัวลอยที่กำลังง่วนอยู่กับการร้องเรียกลูกค้าให้แวะมาอุดหนุนร้านของตน นางยื่นถุงเงินในมือส่งให้เขาทั้งหมด โดยที่ตัวนางไม่ได้เปิดดูจำนวนเงินด้านในด้วยซ้ำ
พ่อค้าขนมบัวลอยเห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าตกใจและแปลกใจระคนกัน ที่จู่ ๆ สตรีน้อยผู้นี้ก็ส่งถุงเงินถุงใหญ่ให้เขาเช่นนี้
"มะ แม่นางน้อย สิ่งนี้คือ...?"
"ท่านรับไปสิ นี่คือน้ำใจจากท่านแม่ทัพหลิง นายน้อยของข้าเอง คืนนี้ท่านจะได้รีบเก็บร้านและกลับไปฉลองเทศกาลแห่งความสุขนี้กับครอบครัว" สตรีน้อยกล่าวด้วยถ้อยคำที่เป็นกันเองกับพ่อค้าขนมหวาน แถมยังยกความดีความชอบนั้นให้กับแม่ทัพหนุ่ม ทั้ง ๆ ที่เป็นความคิดของตน
พ่อค้าขนมหวานยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เพราะแค่มองด้วยสายตา เขาก็พอจะประมาณได้ว่าเงินถุงนั้นมีจำนวนมากเกินกว่าราคาค่าขนมหวานทั้งร้านของเขาในวันนี้เสียอีก และพลางเบนสายตามองไปยังแม่ทัพหนุ่มตรงโต๊ะของลูกค้าอย่างประหม่า
หลงอี้หลิงพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับยืนยันในคำกล่าวของฟ่งหลันหลั่น พ่อค้าขนมหวานจึงยอมยื่นมือไปรับถุงเงินนั้นจากสตรีน้อย และพอเปิดออกดู ด้วยความเกรงใจจึงกล่าวปฏิเสธที่จะรับเงินเพราะเขาคิดว่ามันมากเกินไป พร้อมกับยื่นถุงเงินนั้นคืนกลับให้เจ้าของดังเดิม
"โอ้แม่นาง! เงินจำนวนนี้มันมากเกินไป ข้าน้อยมิอาจจะรับไว้ได้ขอรับ"
ฟ่งหลันหลั่นกุมพ่อค้าขนมบัวลอยพร้อมกับถุงเงินนั้นไว้แน่นและยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน
"ท่านรับไปเถอะ ถือซะว่าเป็นของขวัญจากพวกเรา ค่ำคืนอันแสนสุขเช่นนี้ ท่านควรจะได้กลับไปฉลองกับครอบครัว จริงหรือไหม"
พ่อค้าขายขนมบัวลอยได้ฟังถ้อยคำนั้น เขาถึงกับนั่งทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความซาบซึ้งใจจนแทบจะก้มกราบเท้าสตรีน้อยแปลกหน้าผู้ที่เปี่ยมล้นด้วยน้ำใจ
"ขะ ข้าขอขอบคุณน้ำใจของพวกท่านเป็นอย่างมาก ที่มีจิตใจเมตตาเอื้อเฟื้อแบ่งปันเงินทองสิ่งมีค่านี้ต่อคนทุกข์ยากเช่นพวกเรา..." น้ำเสียงของเขาฟังคล้าย ๆ จะร้องไห้ออกมาเต็มแก่ ทำให้คนได้ยินเวทนาสงสารอย่าง จับใจ
ฟ่งหลันหลั่นรีบเข้าประคองตัวพ่อค้าขนมบัวลอยให้ลุกขึ้นก่อนที่หัวเข่าของเขาจะแตะถึงพื้น
"อย่าได้คุกเข่าให้กับผู้ใดง่าย ๆ สิ่งที่ท่านควรทำในเวลานี้คือรีบเก็บของและกลับบ้านไปฉลองงานเทศกาลนี้กับครอบครัว" สตรีน้อยกล่าวกับพ่อค้าขนมหวานอย่างเมตตาและอ่อนโยน
หลงอี้หลิงกับหยวนจูวเย่รู้สึกประทับใจในน้ำใจและความมีเมตตานี้ของฟ่งหลันหลั่นที่มีต่อผู้ที่ยากไร้และลำบากกว่าตน
ส่วนมู่เซียวหลานนั้นรู้จักและสนิทสนมกับสตรีน้อยผู้นี้มานาน จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด เพราะที่เมืองจิ่ว ฟ่งหลันหลั่นเปรียบเสมือนเทพธิดาน้อยบนดินของเหล่าคนยากไร้เลยก็ว่าได้
หยวนจูวเย่แอบหงุดหงิดใจเล็กน้อย เพราะคุณความดีนี้ของฟ่งหลัน-หลั่นมาจากเงินของหลงอี้หลิง หากเป็นจากเขา มันคงจะดีมิใช่น้อย จึงพูดด้วยน้ำเสียงลอย ๆ ดุจสายลม ถ้อยคำแกมเหน็บแนมแม่ทัพหนุ่มเพื่อหวังระบายความริษยาขุ่นเคืองในใจที่มี พลางคลี่พัดในมือของตนออกและสะบัดไปมาเบา ๆ
"ท่านแม่ทัพหลงของพวกเราช่างใจป้ำเสียเหลือเกิน ที่ยอมยกถุงเงินขนาดใหญ่เช่นนั้นให้กับสาวใช้ เพื่อไปมอบให้กับผู้อื่นอย่างง่ายดายโดยไม่เสียดาย เห็นทีข้าคงต้องหัดเอาอย่างท่านบ้างเสียแล้ว แม่นางฟ่งจะได้หันมาชื่นชมข้าบ้าง"
แม่ทัพหนุ่มได้ฟังถ้อยคำเสียดสีกระแนะกระแหนของหยวนจูวเย่ที่มีฝีปากราวกับสตรี เขาพยายามวางตัวนิ่ง สะกดกลั้นอารมณ์ของตนไม่ให้วิ่งเต้นตามคำยั่วยุกวนโทสะของบัณฑิตหนุ่มรูปงามผู้นี้
อีกทั้งสำหรับเขานั้นเรื่องเงินถือเป็นเรื่องเล็กน้อย กระนั้นใจเขาก็อดจะกล่าวสวนขึ้นไม่ได้
"ขุนนางทุกคนมีหน้าที่ช่วยองค์ฮ่องเต้ดูแลทุกข์สุขของไพร่ฟ้าประชาชน คุณชายหยวนเองก็เป็นผู้มากความสามารถและชาญฉลาด หากวันข้างหน้าท่านได้เข้ารับราชการ ข้าหวังว่าท่านจะคำนึงถึงความถูกต้องและผลประโยชน์สุขของปวงชนเป็นสำคัญ อย่าได้คิดหลงเดินทางผิดเหมือนกับใครอีกหลายคน"
ประโยคที่ดูเหมือนจะเป็นการสนทนาตอบโต้ปกติทั่วไป แต่น้ำเสียงเข้ม แววตานิ่งดุจพยัคฆ์หลับ ใบหน้าเรียบตึงของหลงอี้หลิง มีหรือที่หยวนจูวเย่กับมู่เซียวหลานจะไม่เข้าใจในความหมายและเจตนาที่เขาแฝงไว้
หยวนจูวเย่ยังคงควบคุมอารมณ์และสติของตนได้ดีไม่แพ้แม่ทัพหนุ่ม และตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาหาเรื่องกับอีกฝ่าย คงต้องรอจนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจึงฉีกยิ้มอารมณ์ดี แกล้งทำตัวเป็นบัณฑิตเจ้าสำราญต่อไป
"ท่านมีอุดมการณ์ของท่าน ข้าก็มีอุดมการณ์ของข้า ความสุขของผู้อื่นข้าหาได้สนใจไม่ ข้าสนใจเพียงแต่ความสุขของตนและความสุขของสตรีที่ข้าหมายปองเท่านั้นพอ"
ในขณะที่หยวนจูวเย่กล่าว สายตาของเขาก็หันไปมองยังฟังหลันหลั่นด้วยแววตาหวานหยาดเยิ้ม จากนั้นก็เก็บพัดในมือรวบเข้าหากันและลุกขึ้นเดินไปสมทบกับนางทันที
มู่เซียวหลานซึ่งเอาแต่นั่งเงียบ ฟังบุรุษทั้งสองคนโต้ตอบคารมกันอยู่พักใหญ่แล้ว พอหยวนจูวเย่ลุกเดินปลีกตัวลุกออกไปจากโต๊ะ นางจึงถือโอกาสนั้นกล่าวบางอย่างกับแม่ทัพหนุ่ม
"ท่านแม่ทัพหลง ข้าขอกล่าวอะไรสักอย่างกับท่านจะได้หรือไม่"
น้ำเสียงนุ่มนวลไพเราะอ่อนหวานของสตรีผู้โฉมยงกล่าวถามอย่างนอบน้อมต่อบุรุษผู้องอาจน่าเกรงขามตรงหน้า
หลงอี้หลิงมีการคบหาและแลกเปลี่ยนข้อมูลกับมู่เซียวหลานมาหลายปี ดังนั้นเขาจึงดูไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือขัดข้องต่อการสนทนากับนาง
"เชิญแม่นางมู่กล่าวมาได้เลย"
มู่เซียวหลานหยิบถ้วยชาอุ่น ๆ ตรงหน้าขึ้นดื่มด้วยท่วงท่ากิริยาอ่อนหวานอย่างละมุนละม่อม ก่อนจะวางลงบนโต๊ะและเผยยิ้มหวานละไมบนดวงหน้างาม พร้อมชายตาขึ้นมองบุรุษตรงหน้าอย่างมีจริตจะกร้าน
"ข้ารักและห่วงใยฟ่งหลันหลั่นดุจดั่งเสมือนหนึ่งคนในครอบครัว ตอนนี้นางอยู่ในการดูแลของท่าน ข้าได้แต่หวังว่า...ท่านจะทำดีต่อน้องสาวคนนี้ของข้าอย่างจริงใจเช่นกัน"
หลงอี้หลิงเข้าใจในความหมายนั้นของมู่เซียวหลานชัดเจน หากแต่เขายังมีความเคลือบแคลงสงสัยในฐานะของสตรีงดงามผู้ที่กำลังถูกกล่าวถึง
"เรื่องนั้นแม่นางมู่ไม่ต้องกังวล ตั้งแต่วันที่ฟ่งหลันหลั่นได้สละชีวิตตัวเองเข้าช่วยเหลือท่านย่าเอาไว้ที่เมืองจิ่ว นับตั้งแต่วันนั้นนางก็เป็นผู้มีพระคุณของพวกข้า ด้วยเกียรติของแม่ทัพและคนสกุลหลง ข้าให้สัญญาว่าจะดูแลนางเป็นอย่างดีที่สุด"
มู่เซียวหลานได้ฟังคำกล่าวยืนยันอันหนักแน่นและมองเห็นแววตา แน่วแน่จริงจังของทัพหนุ่มที่เผยออกมา ทำให้นางเผยรอยยิ้มอันพึงพอใจขึ้นบนดวงหน้างามอีกครั้ง
"ดี! หวังว่าท่านแม่ทัพจะรักษาสัญญา มิเช่นนั้น วันใดที่ท่านทำให้นางเสียใจ ข้าจะกลับมาพานางไปจากเมืองหลวงนี้ทันที"
ประโยคนี้ของมู่เซียวหลานแม้จะฟังดูนุ่มนวลรื่นหูเหมือนทุกครั้ง แต่หลงอี้หลิงกลับรู้สึกได้ถึงประกายรังสีอำมหิตแวบขึ้นมาบนแววตาสวย คมกริบคู่นั้น
พอทั้งสองสนทนากันจบ ต่างฝ่ายก็หันไปมองยังฟ่งหลันหลั่นและหยวนจูวเย่ ซึ่งทั้งคู่กำลังช่วยพ่อค้าขายขนมบัวลอยเก็บของกลับบ้านราวกับพวกเขาเป็นเจ้าของร้านเสียเอง ต่อจากนั้นแม่ทัพหนุ่มกับสตรีงดงามแห่งเมืองจิ่วก็ลุกขึ้นเดินไปรวมกลุ่มและยื่นมือเข้าช่วยอีกแรง
เพลาล่วงเลยผ่านยามจื่อ[1]ไปมากพอสมควร งานเทศกาลเฉลิมฉลองในค่ำคืนนี้ก็ได้จบลง
ก่อนทั้งสี่จะแยกจากกัน ฟ่งหลันหลั่นได้ขอร้องให้หยวนจูวเย่ไปส่ง มู่เซียวหลานกลับยังที่พักของนางแทนตนเอง
บัณฑิตหนุ่มไม่อยากขัดใจสตรีน้อยจึงได้ตอบตกลงอย่างเลี่ยงไม่ได้
[1] ยามจื่อ (子:zǐ) คือ 23.00 - 24.59 น.
ระหว่างทางที่หลงอี้หลิงกับสาวใช้ของเขากำลังเดินกลับเรือนหลงหลิงด้วยกันนั้น สตรีน้อยเหลือบมองไปเห็นแผงขายเหล้าร้านหนึ่งยังคงตั้งวางอยู่ ซึ่งเจ้าของร้านชายวัยกลางคนกำลังเก็บร้านพร้อมกับปาดเหงื่อบนใบหน้าอันหยาบกร้านของเขาด้วยความเหนื่อยล้า
ฟ่งหลันหลั่นหันขวับมองยังแม่ทัพหนุ่มอย่างฉับไวและจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตใส
หลงอี้หลิงชิงเอ่ยถามแกมดุขึ้นก่อนอย่างรู้ทันสาวใช้
"ดึกดื่นขนาดนี้ เจ้ายังอยากจะดื่มสุราอยู่อีกกระนั้นรึ! ตอนนี้ข้าไม่มีเงินเหลือแล้ว ใครใช้ให้เจ้ามอบให้พ่อค้าร้านขายขนมไปจนหมดกันล่ะ"
ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังคำตอบ นางก็เผยสีหน้าแววตาสำนึกผิดเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ลดละความต้องการที่มีในตอนนี้ มือน้อยทั้งสองข้างพลันยกขึ้นและจับแขนของแม่ทัพหนุ่มไว้หมับ
"ข้ารู้ว่านายน้อยรูปงามของข้าย่อมมีวิธี ได้โปรดซื้อสุราให้ข้าสักไหเถิดนะ ข้ารับปากว่าหลังจากคืนนี้ ข้าจะทำตัวดี ๆ ไม่ดื้อและไม่หาเรื่องให้ท่านต้องมาปวดหัวกับข้าอีกแน่นอน" น้ำเสียงหวานออดอ้อนจากสตรีน้อย ยากที่แม่ทัพหนุ่มจะหาคำมาปฏิเสธนางได้
เฮอะ แม่ทัพหนุ่มกระเดาะลิ้น แค่นหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะเอียงหน้าและชายตาลงต่ำสบตากับดวงหน้างามน่ารัก ซึ่งตัวนางสูงแค่ระดับหน้าอกของเขาเท่านั้น และตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังพยายามใช้สายตาออดอ้อนสุดฤทธิ์เพียงเพื่อสุราไหเดียว
"เจ้ารับปากข้าแล้วนะ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวถามย้ำอย่างมีเลศนัย
"แน่นอน! ข้ารับปากท่าน" สตรีน้อยขานรับอย่างหนักแน่นแข็งขัน
จากนั้นทั้งสองคนจึงได้เดินเข้าไปหาพ่อค้าร้านขายสุรา
แม่ทัพหนุ่มได้เจรจาขอซื้อสุราชั้นดีของร้านที่วางขายอยู่ทั้งหมด โดยที่เขาหยิบมาเพียงไหเล็ก ๆ หนึ่งไหและส่งยื่นให้กับฟ่งหลันหลั่น ก่อนจะหันกลับไปบอกเจ้าของร้านให้ไปเก็บเงินที่กับพ่อบ้านใหญ่ของเรือนหลงหลิงในวันพรุ่งนี้
พ่อค้าร้านขายสุรารู้จักแม่ทัพหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างดี จึงได้ตอบตกลงอย่างง่ายดาย แม้อีกฝ่ายจะได้มอบป้ายหยกส่วนตัวไว้ให้เพื่อเป็นหลักประกัน ความมั่นใจแต่เขาก็ปฏิเสธเพราะเชื่อใจ และกล่าวขอบคุณพวกเขาอย่างซาบซึ้งใจไม่ต่างจากพ่อค้าร้านขายขนมบัวลอยก่อนหน้านี้
เมื่อฟ่งหลันหลั่นได้ในสิ่งที่ต้องการอย่างสมใจแล้ว นางก็เดินถือไหสุรากลับเรือนหลงหลิงอย่างมีความสุขหน้าตาชื่นบาน
หลงอี้หลิงเดินตามหลังสตรีน้อยต้อย ๆ และมองนางไม่วางตา แม้ว่าเขาจะยังสงสัยในเรื่องชาติกำเนิดของอีกฝ่าย แต่ความน่ารักสดใสของนาง ทำให้เขาลืมเรื่องพวกนั้นไปอย่างสิ้นเชิง
แม่ทัพหนุ่มผู้ที่มักเผยสีหน้าเรียบตึง เคร่งเครียดกลัดกลุ้มตลอดเวลา แถมยังแสดงท่าทีดุดัน เหี้ยมเกรียมต่อผู้ที่พบเห็นเพื่อข่มขวัญฝ่ายตรงข้าม
มาบัดนี้ ใบหน้าหล่อเหลาของเขากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยน รัศมีความสุขพวยพุ่งโอบล้อมคนทั้งคู่
ข้ากรำศึกมาก็มากมาย ได้รับชัยชนะมาก็ไม่น้อย แต่กลับต้องมาพ่ายแพ้อย่างศิโรราบต่อสตรีน้อยผู้นี้กระนั้นหรือ
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๗ แอบลอบเข้าจวนเยี่ยอ๋องในยามวิกาล

วันเวลาล่วงเลยผ่านไปนานร่วมเดือน ฟ่งหลันหลั่นยังคงใช้ชีวิตในฐานะสาวใช้ส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่มอย่างปกติสุข บาดแผลบนฝ่ามือก็เริ่มจางหายไป โชคดีที่ไม่ได้ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ให้ดูต่างหน้า แต่ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังคงคาใจอยู่ ตั้งแต่วันที่ไปเยือนจวนเยี่ยอ๋อง และนั่นก็เป็นสาเหตุให้นางไม่สามารถทนเก็บความสงสัยนั้นไว้ได้อีกต่อไป
จวนเยี่ยอ๋อง
ในกลางดึกของราตรีอันมืดมิดค่ำคืนหนึ่ง สตรีน้อยได้ตัดสินใจแอบปีนกำแพงเรือนหลงหลิงหนีออกไปข้างนอก
จากนั้นนางก็ลักลอบปีนกำแพงแอบเข้าไปในจวนของเยี่ยอ๋อง เพื่อสืบหาข้อมูลบางอย่างที่ค้างคาใจ
ขณะที่สตรีน้อยกำลังรื้อค้นตามชั้นวางตู้หนังสือ และตามซอกต่าง ๆ อย่างระมัดระวังภายในห้องหนังสือของเจ้าของบ้านอยู่นั้นเอง
ชายคนหนึ่งตะโกนเสียงโหวกเหวกโวยวายสั่งลูกน้องอยู่ทางหน้าห้องดังลอดเข้ามาด้านใน เมื่อหันออกไปมองก็เห็นเงาของคนหลายคนถือคบไฟในมือยืนออกกันอยู่ นางจึงได้ละมือออกจากสิ่งที่กำลังทำอยู่ และรีบหาที่หลบซ่อนอำพรางตัวทันที
"มีคนร้ายบุกรุกเข้าจวน พวกเจ้ารีบกระจายกำลังกันออกไปค้นหาให้ทั่วและจับมันมาให้จงได้ ไป!" เสียงทุ้มหนักแน่นของคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทหารยามได้ออกคำสั่งลูกน้องอย่างขึงขัง
ครู่ต่อมาเสียงฝีเท้าจำนวนมากมายซึ่งกำลังวิ่งพล่านกันไปทั่วจวนเยี่ยอ๋อง
ตึง ตึง....
ฟ่งหลันหลั่นเข้าไปยืนหลบอยู่ด้านหลังตู้หนังสือใบใหญ่ในซอกหลืบของมุมห้องหนังสือนั้น ซึ่งมันตั้งห่างจากผนังห้องอยู่เล็กน้อย เพื่อหลบเลี่ยงสายตาของคนจวนอ๋อง ในหัวก็ขบคิดอย่างสงสัยเกี่ยวกับความโกลาหลที่กำลังเกิดขึ้นทางด้านนอกห้องนั้น
'แย่ละสิ! พวกเขาคงรู้ตัวแล้ว'
เพลาผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงวุ่นวายทางด้านนอกห้องเริ่มเงียบลง สตรีน้อยจึงตัดสินใจพักเรื่องของวันนี้ไว้ก่อน
และรอหาเวลาที่เหมาะสมค่อยกลับมาหาข้อมูลที่ต้องการสืบอีกรอบในวันหน้า แต่จังหวะที่นางกำลังจะเดินออกมาจากตรงจุดที่แอบอยู่ ประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดเข้ามาด้านใน
แอ๊ด!
ฟ่งหลันหลั่นเห็นเช่นนั้นก็รีบกลับเข้าไปหลบตรงที่เดิมทันที สายตาจับจ้องไปตรงประตูและคิดสงสัยแปลกใจ ว่าผู้ใดกันที่เดินเข้ามาในห้อง
'มีคนอื่นแอบลอบเข้ามาในจวนนี้นอกจากเราอีกงั้นหรือ ไม่ได้การ! ต้องรีบหาทางออกไปจากที่นี่ ก่อนจะถูกจับได้ ไม่งั้นได้ซวยแน่'
ในขณะที่สตรีน้อยกำลังครุ่นคิดหาทางหลบหนีออกไปจากห้องหนังสือ แสงไฟจากคบเพลิงทางด้านนอกห้องได้ส่องเข้ามาด้านในและกระทบลงบนดวงหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู และเป็นประจวบเหมาะกับจังหวะที่คนผู้นั้นดึงผ้าคลุมหน้าส่วนที่ปิดครึ่งล่างออกพอดี จึงเผยให้เห็นเค้าโครงหน้าของคนผู้นั้นได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ
แม้เห็นเพียงแค่ครึ่งเสี้ยวและภาพไม่ชัดเจนเท่าใดนัก แต่สตรีน้อยกลับจดจำดวงหน้านี้ได้เป็นอย่างดี
'หลงอี้หลิง! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน คงไม่ใช่แอบตามเรามาจากเรือนหลงหลิงหรอกนะ'
ฟ่งหลันหลั่นอุทานขึ้นในใจ นางตกใจและประหลาดใจระคนกันที่เห็นแม่ทัพหนุ่มแต่งกายในชุดอำพรางตัวสีดำ อีกทั้งยังแอบลอบเข้ามาในห้องนี้เช่นกัน
วินาทีต่อมาความสงสัย ความอยากรู้อยากเห็นมากมายก็ผุดขึ้นในหัว รวมทั้งความวิตกกังวลกลัวว่าแม่ทัพหนุ่มจะมองเห็นตน
สตรีน้อยเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ และพยายามเงียบเสียงให้มากที่สุด เพื่อที่จะขยับตัวหลบเข้าไปในด้านในซอกหลืบตรงนั้นให้มากยิ่งขึ้น แต่ทว่านางคงใช้แรงมากไปหน่อย หัวไหล่จึงไปชนเข้ากับตู้ด้านข้าง ทำให้หนังสือหล่นจากชั้นวางร่วงตกลงไปบนพื้นทันที
ตึง!
หลงอี้หลิงเป็นผู้ผ่านการฝึกฝนร่างกายมาตั้งแต่เด็ก และเชี่ยวชาญด้านการต่อสู้เกือบทุกประเภท ประสาทสัมผัสทุกส่วนของเขาจึงใช้การได้ดีเยี่ยมมากกว่าคนทั่วไป หากเกิดเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวแม้เพียงเล็กน้อย เขาก็จะรู้ตัวทันที
บุรุษผู้ที่อยู่ในชุดอำพรางตัวหันขวับมองไปทางตำแหน่งของเสียงที่ ได้ยินอย่างสงสัย จึงเดินตรงเข้าไปยังจุดนั้นอย่างระมัดระวัง
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องหนังสือก็ถูกเปิดเข้ามาด้านในอีกครั้ง แม่ทัพหนุ่มจึงจำเป็นต้องรีบหลบเข้าไปในซอกหลืบด้านหน้าของตนอย่างรวดเร็ว แต่พอเข้าไปยืนตรงนั้นได้ เขากลับต้องชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมปลาบฉายแววประหลาดใจ
แม้ว่าแสงสว่างภายในห้องนั้นจะมีไม่มากเท่าใดนัก แต่ก็พอให้หลงอี้-หลิงได้เห็นโครงหน้าของคนที่แอบหลบซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นก่อนหน้าเขา
ดวงหน้าที่ถูกปิดไว้ด้วยผ้าคลุมสีดำครึ่งหน้า เผยให้เห็นประกาย แวววาวจากดวงตาที่สะท้อนออกมาจากมุมมืด
สายคมเฉียบจ้องมองคนตรงหน้า นัยน์ตากรุ่นโกรธเบิกกว้างขึ้น ต่างฝ่ายต่างสงสัยในกันและกัน แต่ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะได้พูดอะไร บุคคลสองคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา พวกเขาก็เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงด้านหน้าอีกด้านของตู้หนังสือ
แม่ทัพหนุ่มรีบดึงตัวคนตรงหน้าเข้ามาไว้ในอ้อมกอด และตัวเขาก็ขยับเข้าไปด้านในให้ลึกขึ้นอีก
กลิ่นกายของบุรุษตรงหน้า ทำให้ฟ่งหลันหลั่นเกิดประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ต้องวางตัวนิ่งเงียบเอาไว้ก่อนและปล่อยเลยตามเลย เพราะไม่งั้นเขาคงจะรู้ว่าเป็นนางอย่างแน่นอน
ช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี้ ทำให้ทั้งคู่จำใจต้องใกล้ชิดกันแนบแน่นอย่างเลี่ยงไม่ได้
หูสองคู่ก็คอยเงี่ยฟังการสนทนาของบุคคลที่เข้ามาใหม่อย่างตั้งใจ
ณ เวลานี้ใบหน้าของฟ่งหลันหลั่นกำลังแนบซุกอยู่ตรงแผ่นอกหนากว้างของหลงอี้หลิง กลิ่นหอมจากน้ำปรุงที่นางใช้ผสมลงไปในสระน้ำให้เขาอาบในช่วงหัวค่ำ มันยังคงติดตรึงอยู่บนผิวกายของบุรุษผู้นี้ แถมยังได้ยินเสียงหัวใจเต้นระส่ำดังตึกตักไม่เป็นจังหวะอยู่ตรงข้างหู นางถึงกับไม่กล้าแม้จะหายใจแรงออกมา
แม่ทัพหนุ่มเองก็รู้สึกไม่ต่างจากกัน หากเพียงแต่ว่ายังมีสิ่งอื่นที่สำคัญกว่า
แม้ว่าสถานการณ์จะคับขันเพียงใด แต่ก็เป็นเรื่องที่ไม่เหมาะสมหากชายหญิงจะใกล้ชิดกันขนาดนี้
เมื่อสตรีน้อยคิดได้เช่นนั้น นางจึงพยายามผละตัวเองให้หลุดออกจากวงแขนกว้างของอีกฝ่าย แต่เขากลับตอบโต้ด้วยการกอดรัดตัวนางแน่นยิ่งขึ้น วินาทีต่อมา เขาก้มหน้าต่ำ โน้มตัวเข้าหาคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด
"ถ้าเจ้าไม่อยากให้พวกเราถูกจับได้ทั้งคู่ก็อย่าขยับ!" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู
ฟ่งหลันหลั่น ยืนตัวเกร็งแข็งทื่อราวกับต้องมนตร์สะกด
อีกทั้งด้วยกลัวว่าจะถูกคนตรงหน้าจับได้เรื่องที่ตนแอบหนีออกมาจากเรือนหลงหลิงในยามวิกาล และไหนจะคนของจวนเยี่ยอ๋องก็วิ่งกันให้พล่านอยู่ด้านนอกห้องนั้นอีก เวลานี้สตรีน้อยจึงไม่สามารถทำอะไรได้เลยสักอย่าง นอกจากนิ่งและรอดูสถานการณ์ไปก่อน
"เจ้าจัดการตามที่เราสั่งเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" น้ำเสียงเงียบขรึม ฟังดูเคร่งเครียดจริงจังของชายวัยกลางคน เอ่ยถามอีกฝ่ายขึ้นโดยในถ้อยคำนั้นแฝงความกังวลใจอยู่ในที
"ขอรับ ท่านอ๋องมิต้องเป็นกังวลไป ข้าได้จัดการทุกอย่างตามที่สั่งเรียบร้อยเป็นอย่างดี จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้เรื่องนั้นเป็นอันขาด" อีกฝ่ายขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง และเต็มไปด้วยความมั่นใจ
"ดี! เพราะถ้าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปถึงหูคนนอกเข้า โดยเฉพาะหลงอี้หลิง! มันอาจจะสร้างปัญหาและส่งผลกระทบไปถึงงานใหญ่ที่พวกเราวางไว้เป็นแน่"
แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าของชายทั้งสองคนที่กำลังสนทนากันอยู่ แต่ฟังจากน้ำเสียงที่ได้ยิน ทำให้คนสองคนที่กำลังแอบหลบซ่อนตัวอยู่ก็พอจะรู้ว่าพวกเขาเป็นใคร
ตอนนี้ ในหัวของหลงอี้หลิงและฟ่งหลันหลั่น ต่างก็กำลังคิดบางอย่างอยู่ในใจ
หากเพียงแต่ว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ได้เป็นไปตามที่คาดการณ์ไว้ พวกเขาจึงทำได้แค่เพียงและจังหวะและโอกาสที่จะหลบหนีออกไปจากจวนเยี่ยอ๋องก่อนที่จะถูกจับตัวได้
.
หลายชั่วยามผ่านไป ณ เรือนหลงหลิง
กว่าแม่ทัพหนุ่มกับสาวใช้ของเขาจะหาจังหวะแอบหลบหนีออกมาจากจวนเยี่ยอ๋องและกลับมาถึงเรือนหลงหลิงได้อย่างปลอดภัย ก็ปาเข้าไปถึงยามอิ๋น[1]ซึ่งตอนนี้คนส่วนใหญ่ได้เข้านอนกันหมดเรียบร้อยแล้ว ยกเว้นทหารยามประจำกะดึกเพียงไม่กี่นาย
[1] ยามอิ๋น (寅:yín) คือ 03.00 - 04.59 น.
ฟ่งหลันหลั่นเปิดประตูของตนออกและเดินคอตกเข้าไปด้านในด้วยอาการผิดหวังที่วันนี้ไม่ได้ข้อมูลอะไรสักอย่าง โดยมีแม่ทัพหนุ่มตามหลังมาติด ๆ นางจึงหันขวับกลับไปทางด้านหลังทันที
"ท่านจะเดินตามข้ามาทำไม รึว่าลืมไปว่าที่นี่เป็นห้องพักส่วนตัวของข้า" น้ำเสียงหงุดหงิดเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัยข้องใจ
หลงอี้หลิงไม่ตอบคำถาม เขาเดินหน้าตึงเข้าไปในห้อง และนั่งลงยังเก้าอี้ซึ่งตั้งวางอยู่ข้างโต๊ะกลมตรงกลางห้องพักของสตรีน้อย
สตรีผู้เป็นเจ้าของห้องยกมือขึ้นเท้าสะเอวและมองตามหลังเขาด้วยความสงสัยในใจลึก ๆ นางก็หวั่นใจเล็กน้อยในท่าทีมึนตึงนั้นของอีกฝ่าย เพราะด้วยรู้ในความผิดของตนที่สร้างขึ้นในค่ำคืนนี้
แม่ทัพหนุ่มรินน้ำชาลงใส่ถ้วยและยกขึ้นจิบเบา ๆ อย่างเฉยชาโดยไม่สนใจในสายตาที่จับจ้องมาจากเจ้าของห้องด้วยซ้ำ
ฟ่งหลันหลั่นหงุดหงิดใจยิ่งนัก แต่ในหัวตอนนี้ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะรับมือและหาข้อแก้ตัวกับแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ยังไงดี นางจึงเดินลงไปนั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ กายเขา และรินน้ำชาลงใส่ถ้วยลงยกขึ้นดื่ม สายตาก็ยังคงจ้องมองใบหน้ามึนตึงภายใต้ชุดอำพรางตัวสีดำซึ่งมันช่างขับสีผิวของเขาให้เด่นจนสะดุดตาน่าอิจฉาในความหล่อเหลานั้นยิ่งนัก
หลงอี้หลิงยังคงเมินเฉยและไม่ได้พูดจาใด ๆ กับฟ่งหลันหลั่น เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งจิบน้ำชา เขาก็ลุกขึ้นเดินไปยังเตียงนอนผืนใหญ่ ใกล้ ๆ นั้น
ฟ่งหลันหลั่นหันขวับมองตามหลังอย่างงงงวยและแปลกใจ
และเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มนั่งลงตรงขอบเตียงและถอดรองเท้าของเขาออกและจัดวางไว้ด้านข้างเตียงอย่างเรียบร้อย สตรีน้อยก็รีบลุกพรวดขึ้นและเดินตรงปรี่เข้าไปหาเขาและถามขึ้นอย่างร้อนรนใจ
"นะ นี่ท่านคิดจะทำอะไร นี่มันห้องพักส่วนตัวของข้านะ และเตียงนอนที่ท่านกำลังนั่งอยู่มันก็เตียงของข้า"
ดูเหมือนว่าหลงอี้หลิงจะไม่สนใจในน้ำเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังอยู่ตรงหน้า เพราะนาทีต่อมาเขาก็ทิ้งตัวลงบนเตียงผืนใหญ่นั้นและนอนหงายแผ่หลาอย่างสบายตัว ท่ามกลางความตกใจของสตรีน้อยซึ่งกำลังยืนจ้องมองอยู่
"ข้าเหนื่อยแล้ว ขี้เกียจเดินกลับห้องพัก เอาเป็นว่าคืนนี้ข้าจะค้างที่นี่" น้ำเสียงเย็นชากับท่าทีมึนตึงของหลงอี้หลิง ได้สร้างความร้อนรนใจให้กับผู้เป็นเจ้าของห้องยิ่งนัก
"ค้างที่นี่!"
ฟ่งหลันหลั่นทวนคำพูดของอีกฝ่ายเสียงดังขึ้นอย่างตกใจ
ตึกตัก! ตึกตัก!...
หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงราวกับจะทะลุออกมานอกหน้าอก ดวงหน้างามแดงก่ำขึ้นราวกับสีของผลอิงเถาที่กำลังสุกงอมได้ที่
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๘ บทลงโทษของการไม่เชื่อฟัง

เมื่อตั้งสติได้ ฟ่งหลันหลั่นกล่าวปฏิเสธขึ้นอย่างระงับอารมณ์ไม่อยู่
"ไม่ได้! ท่านจะนอนค้างที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด นี่มันห้องนอนของข้า ท่านรีบลุกขึ้นและกลับไปยังห้องของตัวเองได้แล้ว ข้าไม่รู้สึกขำด้วยนะ"
สตรีน้อยไม่รอช้ารีบเอื้อมแขนไปคว้าข้อมือใหญ่และหนาของบุรุษ รูปงามเพื่อหวังจะฉุดกระชากเขาให้ลุกขึ้นจากเตียงนอนของตน
แต่ทว่า แม่ทัพหนุ่มกลับใช้แรงของบุรุษที่มีมากกว่า ฉุดรั้งดึงร่างน้อยอรชรลงไปนอนทาบทับบนเรือนร่างของเขาอย่างง่ายดาย พร้อมกับสวมกอดรัดนางไว้อย่างฉับพลัน
ฟ่งหลันหลั่นออกแรงต่อต้านเขาอย่างเต็มกำลัง แต่แรงของสตรีผู้บอบบาง ไฉนเลยจะสู้แรงกำยำของบุรุษผู้แข็งแกร่งได้กันเล่า
"ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ" สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างขึงขังและออกแรงดิ้นไม่หยุด
แต่ยิ่งออกแรงดิ้นมากเท่าไร อีกฝ่ายก็ออกแรงกอดรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น
บุรุษรูปงามพิจารณาสีหน้าของร่างบางในวงแขน หัวใจอันเคร่งเครียดของเขาเต้นแรงจนแทบกระดอนขึ้นมาอยู่ที่คอ
ตอนนี้ดวงหน้าของโฉมสระครวญอยู่ห่างจากใบหน้าอันหล่อเหลาของบุรุษรูปงามตรงหน้าเพียงแค่ปลายนิ้ว ทั้งสองประสานตากันเนิ่นนานราวกับผ่านไปนับศตวรรษ
ลมหายใจร้อนผ่าวแฝงโทสะ พ่นออกมาสัมผัสดวงหน้างาม สองแก้มนวลของสตรีน้อยดุจถูกย้อมด้วยชาด แดงระเรื่อเพริศพริ้ง งดงามตราตรึงคน
หลงอี้หลิงเก็บความรู้สึกปั่นป่วนพลุ่งพล่านไว้ภายใต้สีหน้าสงบนิ่ง
ขณะนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่สามารถจะขยับตัวได้เลยสักนิด หัวใจของนางหดเกร็งด้วยความตื่นเต้น แต่กระนั้นนางก็ได้รวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นมาจนได้
"นะ นายน้อยรูปงาม ท่านช่วยปล่อยข้าก่อนได้ไหม หากท่านโกรธเรื่องที่ข้าแอบลักลอบเข้าไปยังจวนเยี่ยอ๋อง ข้าก็จะยอมถูกท่านสั่งลงโทษโบยหลังตามที่ต้องการ"
ริมฝีปากบางพรั่งพรูถ้อยคำหวานออดอ้อนเจ้าของวงแขนอันแข็งแรงซึ่งกำลังโอบกอดรัดตัวนางอย่างแนบแน่น และพยายามข่มใจของตัวเองที่ฟุ้งซ่านอยู่ให้สงบลง
หลงอี้หลิงมิได้ตอบคำถามใด ๆ ดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองดวงหน้างาม
ทว่า ดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ
ชั่วพริบตานั้น หลงอี้หลิงก็ได้มอบจุมพิตของเขาให้กับโฉมงามตรงหน้า
สองมือวางอยู่ที่บั้นเอวของนางประคองร่างอ่อนปวกเปียกเอาไว้
ดวงตาสีดำสดใสกลมโตเบิกโพลงขึ้นและค้างไว้อย่างตกใจ
จุมพิตที่ดุดันปานนี้ยิ่งคล้ายต้องการประทับมันลงกลางใจนางอย่างเผด็จการ ลิ้นอุ่นร้อนแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดลิ้นนุ่มของนางอย่างจาบจ้วงอุกอาจ
จุมพิตนี้ดูดดื่มขึ้นเรื่อย ๆ นางก็รู้ได้ว่าโทสะเขาคลายลงแล้ว
ฟ่งหลันหลั่นค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง และเคลิบเคลิ้มไปกับจุมพิตกระตุ้นอารมณ์ของเขาอย่างลืมตัว
จู่ ๆ หลงอี้หลิงก็คลายจุมพิตของเขาออกจากริมฝีปากบางสีชมพู และยืนใบหน้าหล่อเหลาเขาไปกระซิบข้างใบหูของสตรีน้อย
"คืนนี้ข้าจะลงโทษเจ้าเพียงแค่นี้ แต่หากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ครั้งหน้า...ข้าจะไม่หยุดมือเอาไว้แค่นี้แน่ ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็ลองดู"
น้ำเสียงทุ้มแผ่วเบาละมุนหูเปล่งออกมาอย่างหยอกเย้าโฉมตรูใน อ้อมแขนด้วยความพึงพอใจ
"ลงโทษข้าอย่างงั้นหรือ ?"
ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังเช่นนั้น ความเขินอายที่มีก่อนหน้าพลันเป็นโทสะโกรธขึ้งขึ้นมาที่รู้ว่าถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้งแถมยังมาล้อเล่นกับความรู้สึกของนางเช่นนี้ แต่ก็ไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลยเพราะวงแขนหนายังคงสวมกอดรัดตัวนางไว้แน่น จึงทำได้แค่เพียงชักสีหน้าบึ้งตึงค้อนใส่เขาและเบือนหน้าหนีไปด้านข้างอย่างแรง
"ท่านคงถือดีว่าตัวเองเป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้ เลยกลั่นแกล้งรังแกข้าอย่างเผด็จการสินะ"
น้ำเสียงของเจ้าของเตียงนอนเต็มไปด้วยถ้อยคำประชดประชันค่อนขอดอีกฝ่าย
หลงอี้หลิงไม่เพียงที่จะไม่โกรธอีกฝ่าย สีหน้าของเขาดูเอ็นดูและดูมีความสุขที่ได้กลั่นแกล้งสาวใช้แสนซนผู้นี้ แถมยังเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกร้ายบนใบหน้าอันหล่อเหลา พร้อมกับกล่าวขึ้นอย่างมีเลศนัย
"นี่ก็เลยยามอิ๋นมามากแล้ว หากเจ้าไม่รีบปิดเปลือกตาลงและนอนหลับเสียเดี๋ยวนี้ ข้าก็ไม่รับประกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อหลังจากนี้..."
คำขู่ของหลงอี้หลิงนั้นกลับได้ผล สตรีน้อยจินตนาการภาพในหัวตามทันที
"ตะ แต่ใครจะข่มตานอนหลับลงในท่านี้กัน ท่านช่วยปล่อยข้าก่อนได้ไหม ข้าจะได้นอนลงบนเตียงให้สบายตัว ขืนให้นอนในท่านี้ทั้งคืนข้าคงจะ..." นางพยายามคิดหาข้ออ้างเพื่อให้อีกฝ่ายคลายวงแขนของเขาออก
"นอนมันทั้งอย่างนี้แหละ หรือถ้าเจ้านอนไม่หลับ ถ้าอย่างนั้นจะให้ข้าช่วยกล่อมเจ้านอนดีไหมล่ะ"
ดูเหมือนถ้อยคำนี้ของแม่ทัพหนุ่มจะได้ผล แม้ว่าตอนนี้ฟ่งหลันหลั่นกำลังนอนทาบทับอยู่บนเรือนร่างอันแข็งแรงของเขา แต่นางก็รีบปิดเปลือกตาลงและฟุบดวงหน้างามของตนลงบนหน้าอกหนากว้างของเขาด้วยความจำใจอย่างรวดเร็ว
'ข้าจะบ้าตาย! สถานการณ์แบบนี้ใครจะปิดตานอนหลับสนิทได้ เขากินยาผิดมาหรือว่าเผลอไปถูกยากำหนัดที่ไหนเข้ากันนะ จู่ ๆ ถึงได้หื่นกามขึ้นมาแบบผิดปกติไม่เป็นตัวเขาเช่นนี้'
ตอนนี้จิตใจของฟ่งหลันหลั่นเต็มไปด้วยความฟุ้งซ่านกระวนกระวายอย่างไม่เป็นสุข พอ ๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะของนาง
ตึกตัก!
ตึกตัก!
สองมือของหลงอี้หลิงโอบกอดรัดบั้นเอวอรชรของสตรีน้อยแน่นยิ่งขึ้น แม้ว่าไฟราคะอันร้อนรุ่มภายในกายของเขาจะกำลังเดือดพล่านระส่ำไปทั่วทั้งตัว หัวใจก็แทบจะพุ่งทะลุออกมานอกหน้าอก แต่เขาก็พยายามสะกดกลั้นอารมณ์และความเป็นชายเอาไว้อย่างทรมานยิ่งยวด และรอจนกว่าเมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม
เพลาผ่านไปมินาน ทั้งสองก็ผล็อยหลับไปในท่านั้นด้วยความอ่อนเพลีย
ยามเฉิน[1] ของเช้าวันใหม่
ในขณะที่จางเก่อกำลังเดินมายังเรือนพักส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่ม เพื่อเริ่มรายงานข่าวสารตามหน้าที่ของตนเฉกเช่นทุกวัน สายตาก็เหลือบมองไปเห็นเข่อลั่วเดินส่ายหัวพร้อมกับก้าวขาออกมาออกมาจากห้องพักของผู้เป็นนาย สีหน้าของเขาเหมือนคิดอะไรอยู่
นายกองหนุ่มมาดนิ่ง จึงได้เอ่ยถามสหายออกไปอย่างสงสัยและแกมตำหนิในท่าทีนั้นของเขาเล็กน้อย
"สีหน้าท่าทีของเจ้าเยี่ยงนั้น คงไม่ได้โดนนายน้อยดุออกมาอีกหรอกนะ รึว่าเมื่อคืนเจ้าแอบหนีไปดื่มเหล้าข้างนอกจนกลับมาซะดึกดื่นอีกแล้ว"
เข่อลั่วเงยหน้าขึ้นมองสหายด้วยสายตาฉงนใจ เขาไม่ได้ตอบ กลับย้อนถามสหายอย่างสงสัย
"จางเก่อ เช้านี้เจ้าเห็นนายน้อยหรือไม่" คำถามของเข่อลั่วพานทำให้จางเก่อเองก็พลอยงงและสงสัยตามไปด้วย
เหตุใดเขาจึงถามเยี่ยงนั้นเพราะนี่มันพึ่งจะเข้ายามเฉินเอง และก็เป็นเวลาที่นายน้อยตื่นขึ้นมาเป็นประจำ เพราะอีกครึ่งชั่วยามทุกคนจะต้องไปปฏิบัติหน้าที่ของตน
"เจ้าถามแปลก...เพลานี้เพิ่งเข้ายามเฉิน นายน้อยก็ต้องอยู่ในเรือนพักส่วนตัวสิ นี่ข้าเองก็กำลังจะมารายงานเรื่องด่วนที่สายของเราเพิ่งแจ้งเข้ามา"
[1] ยามเฉิน (辰:chén) คือ 07.00 - 08.59 น.
เมื่อจางเก่อกล่าวจบ สหายสนิทจึงได้มองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างเงียบไปครู่หนึ่งและคิดไปคนละทาง ต่าง ๆ นานา
ครู่ต่อมาทั้งสองคนก็โพล่งขึ้นมาอย่างประสานเสียง
"...ห้องหนังสือ!"
เมื่อนายกองทั้งสองคิดคำตอบได้เช่นนั้น พวกเขาก็หันขวับอย่าง พร้อมเพรียงและเปลี่ยนทิศทางเดินตรงไปยังห้องหนังสือของผู้เป็นนายทันที
ระยะทางของระเบียบทางเดินจากเรือนพักของหลงอี้หลิงไปยังห้องหนังสือ นายกองทั้งสองจำต้องเดินผ่านสวนหย่อมอันสวยงามขนาดกลางของเรือนหลงหลิง ซึ่งตั้งอยู่ด้านข้างและสร้างติดกับเรือนอาบน้ำส่วนตัวของแม่ทัพหนุ่ม แถมยังมีเรือนพักส่วนตัวของฟ่งหลันหลั่นปลูกอยู่ใกล้ ๆ ตรงจุดนั้นด้วยเช่นกัน
ในขณะที่นายกองทั้งสองเดินผ่านสวนหย่อมนั้นเอง ทั้งคู่ก็ได้พูดคุยสอบถามกันถึงเรื่องจิปาถะทั่วไป
เข่อลั่วบ่นถึงปัญหาจุกจิกที่เกิดขึ้นระหว่างปฏิบัติหน้าที่ตรวจตราดูแลความสงบสุขเรียบร้อยของผู้คนในเมืองของเมื่อวานที่ผ่านมาให้จางเก่อฟัง
จางเก่อก็ได้ตำหนิสหายแกมสอนเหมือนทุกครั้ง ราวกับพี่ชายสอนน้องชาย
ทันใดนั้นเอง เสียงเสียดสีเอี๊ยดอ๊าดจากการเปิดประตูดังแว่วขึ้นมา ใกล้ ๆ หูพวกเขา
แอ๊ด!
ทันใดนั้นเอง หางตาของนายกองทั้งสองพลันเหลือบมองไปเห็น นายน้อยของเขากำลังเดินออกมาจากเรือนพักส่วนตัวของฟ่งหลันหลั่นด้วยแววตาและสีหน้าเบิกบานใจอย่างที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อน
นายกองทั้งคู่จึงพากันหยุดชะงักฝีเท้าอย่างกะทันหันและหันไปมองยังนายน้อยของตน
หลงอี้หลิงกำลังยืนคิดถึงภาพเหตุการณ์ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านมา ระหว่างเขากับสาวใช้อยู่ตรงหน้าประตู และได้เผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีความสุข แม้จะเพิ่งตื่นนอนและยังไม่ได้ล้างหน้าล้างตา ความหล่อเหลาบนใบหน้าก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด
พวกเขาได้สามัคคีส่งเสียงเรียกแม่ทัพหนุ่มขึ้นสั้น ๆ อย่างพร้อมเพรียงด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
"นายน้อย!"
ทันทีที่แม่ทัพหนุ่มได้ยินเสียงเรียกทักทายของนายกองคนสนิททั้งสองดังเข้ามาในหู เขาจึงมองไปทางเบื้องหน้าและได้เห็นแววตาฉงนสงสัยพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม และความอยากรู้อยากเห็นของนายกองทั้งสอง ทำให้เขาถึงกับประหม่า และวางตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ
เข่อลั่วผู้ที่มักปากไวกว่าสมอง พูดแซวแม่ทัพของตนขึ้นอย่างเป็นกันเองอย่างหน้าตาระรื่น โดยไม่ทันได้ไตร่ตรองก่อน
"นายน้อยยิ้มหน้าบานเดินออกมาจากเรือนของแม่นางฟ่งเช่นนี้ คงมิใช่ว่าเมื่อคืนท่านทั้งสองปฏิบัติภารกิจลับด้วยกันทั้งคืนจนถึงเช้านะขอรับ"
จางเก่อรู้ได้ทันทีว่าถ้อยคำนั้นของเข่อลั่วช่างเป็นการไม่ถูกต้องสมควร จึงกล่าวปรามสหายเสียงเข้มทันควัน
"เข่อลั่วหยุดพูดจาเหลวไหลลามปามนายน้อยได้แล้ว"
แม้ว่ามันอาจจะเป็นเรื่องจริง แต่ทว่าการที่ทำให้ผู้เป็นนายรู้สึก เสียหน้าในสถานที่สาธารณะก็เป็นเรื่องมิควรทำ และอาจจะทำให้เจ้าตัวเกิดอารมณ์หงุดหงิดแต่เช้า จนพานเดือดร้อนไปทั้งหมด แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ทันการณ์เสียแล้ว
เมื่อหลงอี้หลิงถูกลูกน้องถามจี้ใจดำเยี่ยงนั้น เขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง และพอเรียกสติกลับมาได้ เขาก็เผยรอยยิ้มอ่อนแสนเย็นชาขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลา สายตาพิฆาตคมกริบเพ่งจ้องมองตรงมายังนายกองร่างท้วม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านโอบล้อมไปรอบบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
เข่อลั่วขนลุกซู่ตั้งแต่โคนผม และวิ่งพล่านไปทั่วทั้งตัวอย่างรวดเร็ว เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นยะเยือกสั่นสะท้านเข้าไปถึงเส้นเอ็นกระดูกอย่างทันควัน จากใบหน้ากลมที่กำลังยิ้มอย่างเริงร่าเบิกบานใจ พลันถอดสีเปลี่ยนไปอย่างถนัดตาหลังจากที่ได้สบตากับนายน้อยของตน
เขาก็รีบก้มหน้าหลบสายตาคมปลาบคู่นั้นอย่างรู้ตัวทันที
จางเก่อซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กัน ได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างละเหี่ยใจในความปากไวของสหายสนิทที่มักพูดไม่คิด
"เข่อลั่ว! ข้าจำได้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดของเจ้ามิใช่หรือ เหตุใดเจ้าถึงยังมายืนยิ้มหน้าระรื่นอยู่ตรงหน้าข้าแบบนี้หรือคิดถึงรสชาติของการถูกโบยหลังกัน"
แม่ทัพหนุ่มพยายามพูดเบี่ยงประเด็นเอาดื้อ ๆ ด้วยกันยิงคำถามแกมขู่เสียงเข้มกับลูกน้องจอมขี้สงสัยของเขา
แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เข่อลั่วเจอกับอารมณ์เช่นนี้ของแม่ทัพหนุ่ม สำหรับเขามันคือเหตุการณ์ปกติมาก นายกองร่างท้วมเงยหน้าขึ้นปั้นหน้ายิ้มตอบกลับไป พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วและเริ่มเข้าโหมดปากหวานประจบเอาใจผู้เป็นนายอย่างรู้งานทันที
"โธ่นายน้อย! ถึงวันนี้จะเป็นหยุดของข้า แต่ท่านก็รู้ดีว่าข้าไม่มีครอบครัวหรือญาติที่ไหนอาศัยอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ ภรรยาหรือหญิงคนรักก็ยังไม่มีกับเขาสักคน และข้าก็อยากมาคอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ท่าน จึงได้มายืนเสนอหน้ายิ้มแป้นอยู่ตรงนี้ขอรับ"
"เจ้าอยากอยู่คอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ข้าหรือคอยจับผิดข้ากันแน่!"
หลงอี้หลิงแกล้งทำเสียงเข้มย้อนถามนายกองหนุ่มอย่างรู้ทันลูกน้องของตน
ในจังหวะที่แม่ทัพหนุ่มย้อนถามเข่อลัวกลับไป จางเก่อต้องรีบเปลี่ยนชวนพวกเขาประเด็นการสนทนา เพื่อหวังช่วยสหายไม่ให้ถูกลงโทษแต่เช้า
"นายน้อย! ได้โปรดพักเรื่องเจ้าอ้วนนี้ไว้ก่อน เมื่อตอนยามเหม่า[1] นี้ ข้าเพิ่งได้รับรายงานด่วนจากสายของเราส่งข่าวมาจากนอกเมืองขอรับ"
สีหน้าดูลังเลและเป็นกังวลอย่างหนักของจางเก่อที่เผยออก ทำให้ แม่ทัพหนุ่มยอมวางมือจากเข่อลัว
หลงอี้หลิงหันกลับไปมองทางด้านหลังของตนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับยังนายกองคนสนิททั้งสองคน
"กลับไปคุยกันที่ห้องหนังสือ"
เขากล่าวขึ้นเสียงเข้ม ก่อนจะเดินนำหน้าทั้งสองคนออกจากจากเรือนพักของฟ่งหลันหลั่น
ด้านนายกองทั้งคู่ก็เร่งฝีเท้าเดินตามหลังนายน้อยของตนไปอย่างรวดเร็ว
[1] ยามเหม่า (卯:mǎo) คือ 05.00 - 06.59 น.
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓๙ ฟ่งหลันหลั่นแอบนัดพบกับชายหนุ่ม

หลายวันต่อมา
หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้ทำหน้าที่ในช่วงเช้าของตัวเองเสร็จเรียบร้อย นางก็หลบมานั่งแอบงีบหลับอยู่ยังศาลาในสวนหย่อมข้างเรือนพักของตน เพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอน
แต่สตรีน้อยหลับตาลงไม่ถึงครึ่งก้านธูป บ่าวของเรือนหลงหลิงก็เดินเข้ามาหานางยังศาลานั้น และยื่นกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ให้
เนื้อความใจกระดาษแผ่นนั้นมีอยู่ว่า
'ถึงแม่นางฟ่ง ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องการคุยกับท่านเป็นการส่วนตัว เรื่องนี้เกี่ยวพันกับคนจำนวนมาก หวังว่าแม่นางฟ่งจะออกมาพบข้าตามนัดหมาย เจอกันที่ศาลานักพเนจรตรงเชิงเขานอกเมืองหลวง ไม่เจอไม่กลับ…หยวนจูวเย่'
หลังจากอ่านข้อความในกระดาษแผ่นนั้นจบลง ฟ่งหลันหลั่นก็เผย สีหน้างงสงสัยแกมแปลกใจ
"มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย ทำไมคุณชายหยวนผู้นั้นถึงต้องการพบเรากันนะ แถมนัดเจอเป็นการส่วนตัวที่นอกเมืองอีก...เอายังไงดี ปัญหาคือเราจะหาข้ออ้างอะไรเพื่อจะออกไปจากเรือนหลงหลิงได้"
สตรีน้อยนั่งบ่นพึมพำกับตัวเอง และคิดสงสัยในเจตนาของหยวนจูวเย่ แต่เมื่อเขาได้ขอนัดพบเป็นการส่วนตัว นางจึงได้ตอบรับคำเชิญ และไปเจอเขายังศาลานักพเนจร ซึ่งตั้งอยู่บนเชิงเขา ออกห่างจากตัวเมืองหลวงไปราวครึ่งลี้
ทว่า หลงอี้หลิงได้ล่วงรู้ถึงแผนการนัดหมายนั้นของคนทั้งคู่
ห้องหนังสือของหลงอี้หลิง
เป๊าะ!
เสียงหัวด้ามพู่กันไม้ดังขึ้นภายในห้องหนังสือของแม่ทัพหนุ่ม
"เข่อลั่วเมื่อกี้เจ้าว่าอะไรนะ เด็กนั่นแอบนัดพบกับบุรุษที่ศาลานักพเนจรอย่างงั้นรึ"
"ขอรับนายน้อย พอดีข้าเผลอไปได้ยินแม่นางฟ่งพูดพึมพำกับตัวเองเมื่อเช้านี้ ตอนที่นางไปนั่งพักผ่อนอยู่ที่ศาลาในสวนหย่อม ว่าคุณชายหยวนต้องการนัดพบกับนางเป็นการส่วนตัว"
เข่อลั่วตอบคำถามเจ้านายด้วยเสียงดังฟังชัด แม้จะมีจางเก่อยืน ขยิบตาให้อยู่ข้าง ๆ แต่นายกองร่างท้วมดูเหมือนจะไม่ทันมองความหวังดีนั้นจากสหาย
พอหลงอี้หลิงได้ฟังการยืนยันอย่างหนักแน่นของลูกน้องคนสนิท เขาก็วางมือจากงานที่ทำอยู่ และลุกขึ้นพร้อมกับเดินไปคว้าเอาดาบคู่กายที่วางอยู่บนโต๊ะทาด้านหลัง ก่อนที่จะเดินหน้าฉุนเฉียวออกไปจากห้องอย่างหงุดหงิดใจ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพิษรักแรงหึงหรือด้วยความเป็นห่วงใยในตัวฟ่งหลัน-หลั่น แม่ทัพหนุ่มพร้อมคนสนิทก็ได้พากันรีบรุดออกแอบติดตามไปอย่างเงียบ ๆ
เมื่อแม่ทัพหนุ่มเร่งติดตามสาวใช้ของตนไปจุดถึงจุดนัดพบ เขากับลูกน้องคนสนิทก็ได้ยินยืนแอบซุ่มมองอยู่ในระยะไกลเท่าที่ระดับสายตาจะมองเห็นได้
ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองอย่างใจจดใจจ่อไปยังคนหนุ่มสาวสองคนนั้น ซึ่งกำลังนั่งสนทนากันอยู่ตรงม้านั่งหินภายในศาลานักพเนจร แม้จะพยายามเงี่ยหูฟัง แต่ด้วยระยะห่างจากจุดที่เขายืนอยู่มันไกลมากเกินที่ประสาทสัมผัสทางหูของคนจะได้ยินอะไร ยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มชักสีหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์และดูหงุดหงิดใจตลอดเวลา
ศาลานักพเนจร
ฟ่งหลันหลั่นทอดสายตามองออกไปยังท้องฟ้าสีครามตรงเบื้องหน้า พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดฟอดใหญ่ นานแล้วที่นางไม่ได้สัมผัสอากาศที่บริสุทธิ์เยี่ยงนี้ ก่อนจะหันกลับไปมอบรอยยิ้มอย่างสดใสให้กับบุรุษรูปงาม ซึ่งกำลังสะบัดพัดสีขาวในมือของเขาไปมาอย่างผ่อนคลายใจ
"ขอบคุณคุณชายหยวนมาก ที่วันนี้อุตส่าห์สละเวลาอันมีค่าของท่าน พาข้าออกมาสัมผัสทิวทัศน์และอากาศบริสุทธิ์แบบนี้"
หยวนจูวเย่โปรยยิ้มหวานและหว่านเสน่ห์ความหล่อเหลาของเขาให้กับสตรีตรงหน้า
"แค่ได้เห็นรอยยิ้มของแม่นางฟ่งยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเช่นนี้ก็พลอยสุขใจไปด้วย"
เมื่อถูกอีกฝ่ายหยอดคำหวานให้เยี่ยงนั้น สตรีน้อยก็รู้สึกประหม่านิด ๆ จนเกือบวางสีหน้าต่อไปไม่ถูก แต่นางไม่ชอบพูดจาอ้อมค้อม จึงถามถึงเจตนาของอีกฝ่ายออกมาตรง ๆ
"ว่าแต่คุณชายหยวนมีเรื่องสำคัญอันใดถึงได้ขอนัดพบข้า เป็นการส่วนตัว แถมสถานที่เจอกันก็อยู่ห่างไกลจากผู้คนเยี่ยงนี้"
"อ้อ! เรื่องนั้น...ข้าได้ยินจากแม่นางมู่ว่าท่านเป็นคนกว้างขวางรู้จักเหล่าชาวยุทธ์เยอะ ข้าเลยอยากขอร้องให้ท่านช่วยตามหาคนให้ได้หรือไม่"
ปกติหยวนจูวเย่จะชอบแสดงสีหน้าอารมณ์ดีดูเป็นคนเจ้าสำราญตลอดเวลา แต่ครั้งนี้เขาดูจริงจังกับคำพูดประโยคนี้มาก
"ตามหาคน ? คุณชายหยวนต้องการให้ข้าช่วยตามผู้ใดกัน คนรู้จัก...ญาติ...หรือคนรักของท่านงั้นรึ ?"
สตรีน้อยถามบุรุษรูปงามกลับด้วยสีหน้าฉงนสงสัย
คุณชายรูปงามจ้องหน้าและสบตากับสตรีน้อย สีหน้านิ่ง เขาเก็บพัดในมือเข้าหากันก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ตาเฒ่าผู้หนึ่ง นามแซ่ฝู"
"แซ่ฝู ?"
ฟ่งหลันหลั่นทวนชื่อแซ่ของคนผู้นั้นซ้ำ หัวคิ้วทั้งสองข้างเลิกสูงขึ้นและขยับเข้าหากัน ในหัวก็ขบคิดตาม ก่อนจะส่ายหัวและตอบกลับอีกฝ่ายไปอย่างไม่ค่อยมั่นใจเสียทีเดียว
"ข้าไม่เคยได้ยินชื่อแซ่นี้ที่เมืองจิ่ว ท่านมั่นใจเหรอว่าคนผู้นี้อาศัยอยู่ที่นั่น"
"ข้าเองก็ไม่ค่อยมั่นใจ คนผู้นี้เคยอาศัยอยู่ที่เมืองหลวง แต่ก็ได้หายสาบสูญไปสิบปีแล้ว ข้อมูลล่าสุดที่สืบมาได้ คือมีคนเคยพบเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นที่เมืองจิ่วเมื่อหลายเดือนก่อนหน้านี้"
สีหน้าจริงจังและครุ่นคิดกังวลของหยวนจูวเย่ที่เผยออกมา ทำให้ฟ่งหลันหลั่นเชื่อว่าเขาคงต้องการตามหาคนผู้นี้จริง ๆ และอาจจะเป็นคนสำคัญของเขาด้วย
"ถ้าสามารถบอกรูปพรรณสัณฐานหรือตำหนิอะไรบางอย่างเกี่ยวกับคนผู้นั้นได้บ้าง บางทีข้าก็อาจจะพอช่วยท่านได้"
สตรีน้อยพูดขึ้นลอย ๆ พลางกอดหน้าอกและคิดถึงอดีตของตน ทั้งสถานที่และผู้คน ในตอนที่นางเคยอาศัยอยู่ในเมืองจิ่ว
คนผู้นั้นเคยได้รับบาดเจ็บจากการถูกฟันทางด้านหลัง ถ้าเป็นไปได้ เขาอาจจะมีแผลเป็นรูปกากบาทไขว้ตรงแผ่นหลังก็ได้ เพราะบาดแผลในครั้งนั้นค่อนข้างสาหัสน่าดู"
หยวนจูวเย่ต้องการความช่วยเหลือจากสตรีนางนี้จริง ๆ ทำให้เขาจำเป็นต้องบอกความจริงกับเธอ ในส่วนที่เขายังพอจะจำได้
คำตอบนี้ของหยวนจูวเย่ทำให้สตรีน้อยฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ "แผลเป็นรูปกากบาทไขว้ทางด้านหลังอย่างนั้นเหรอ!"
ตัดสลับกลับมายังแม่ทัพหนุ่มกับทหารนายกองคนสนิททั้งสองของเขา
จางเก่อและเข่อลั่วทั้งสองคนสังเกตเห็นที่ร้อนรนใจของเจ้านายหนุ่มที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน แม้มันจะดูผิดวิสัยของผู้เป็นนาย ในการมาแอบดูหนุ่มสาวนัดพบพลอดรักกัน แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะกล่าวคำทัดทานอันใด เพราะดวงตาของแม่ทัพหนุ่มวาววับราวกับจะพ่นไฟออกมาได้
"เจ้าสองคนรู้ไหมว่าเขาสองคนนัดพบกันทำไม และพวกเขากำลังคุยอะไรกันอยู่"
แม่ทัพหนุ่มถามลูกน้องข้างกายขึ้นอย่างหงุดหงิดและเต็มไปด้วยความอยากรู้ แต่ยังไม่ทันที่จะมีลูกน้องคนใดตอบคำถาม เขาก็พูดขึ้นอีก
"ไม่ใช่สิ นางทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง นางเป็นคนของข้า..." แม่ทัพหนุ่มพูดไม่ทันจบประโยคก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเหลือบไปเห็นสายตาและสีหน้าแปลกใจของลูกน้องทั้งสอง
"...ข้าหมายถึง ทุกคนที่อยู่ภายในเรือนหลงหลิงล้วนเป็นคนของข้าใช่ไหม...ว่าแต่พวกเจ้าคิดว่าสองคนนั้นกำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่งั้นรึ"
แม่ทัพหนุ่มกล่าวถามลูกน้องขึ้น สายตาและท่าทางของเขาดูลุกลี้ลุกลน ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ดูไม่เป็นตัวเองเอาเสียเลย อารมณ์คุกรุ่นและจิตใจก็ไม่สงบนิ่ง เพราะอยากจะเข้าไปดึงตัวฟ่งหลันหลั่น และพานางกลับเรือนหลงหลิงเสียเดี๋ยวนี้
"ถ้านายน้อยอยากรู้และเป็นห่วงแม่นางฟ่งขนาดนั้น ทำไมพวกเราไม่เดินเข้าไปถามกันเลยให้จบขอรับ จะได้ไม่ต้องมายืนแอบหลบอยู่แบบนี้" เข่อลั่วพูดออกตามสิ่งที่อยู่ในหัว เพราะเขาเป็นพวกคิดน้อย และไม่ใช่คนที่ทำอะไรซับซ้อน ซึ่งต่างจากเจ้านาย
จางเก่อกลัวว่าอารมณ์ที่ปรวนแปรของเจ้านายหนุ่มที่เป็นอยู่ในขณะนี้ อาจจะทำให้เรื่องราวบานปลายใหญ่โตจนก่อเกิดปัญหาตามมาได้ เขาจึงได้เอ่ยปรามสติแม่ทัพหนุ่มอย่างสุขุม
"นายน้อย หากพวกเราเผลอบุ่มบ่ามเข้าไปหาทั้งสองคนและถ้าเกิดฝ่ายนั้นถามกลับมา ท่านจะตอบพวกเขาว่ายังไง อีกอย่างพวกเราก็ยังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของคุณชายหยวนในครั้งนี้ ข้าว่าเรายืนรอดูเหตุการณ์จากตรงนี้ต่ออีกสักพักก่อนจะดีกว่าไหมขอรับ เพราะตอนนี้พวกเรายังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของคุณชายหยวนผู้นั้น"
คำกล่าวของจางเก่อได้เรียกสติแม่ทัพหนุ่มให้ฉุกคิดได้ และกลับมาเป็นตัวของตัวเอง แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีคำพูดของเข่อลั่วก็ทำให้จิตใจเขากลับมาว้าวุ่นอยู่ไม่สุขอีกครั้ง
"จะอะไรเสียอีกล่ะ สภาพโดยรอบโอบล้อมไปด้วยเนินเขาเขียวขจี ท้องฟ้าปลอดโปร่ง สายลมพัดโชยเย็นสบาย หนุ่มสาวนัดพบกันในสถานที่ เป็นใจแบบนี้ แน่นอนว่าต้องมาพลอดรักกันอย่างแน่นอน"
จางเก่อได้ยินเช่อลั่วกล่าวออกมาอย่างฉะฉาน โดยไม่มองดูสีหน้าและอารมณ์ที่กำลังขุ่นมัวของผู้เป็นนายตรงหน้าเลยสักนิด ตัวเขานี่แทบอยากจะเอาสันของฝักกระบี่ในมือตีลงไปบนหัวของสหายตัวเองยิ่งนัก
โชคยังดีที่แม่ทัพหนุ่มเรียกสติของตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้แล้ว แต่กระนั้นจะให้ถอดใจกลับไปเฉย ๆ เขาก็ยังไม่วางใจ ในเมื่อทหารนายกองตัวอ้วนพูดมาชัดขนาดนี้ เขาก็เลยช่วยสนับสนุนความคิดนั้นของลูกน้องอีกแรง
"ยังไงซะเรื่องที่สองคนนั้น นัดพบกันมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้า ...เข่อลั่ว ไหนเจ้าก็ดูจะเพลิดเพลินกับบรรยากาศและภาพตรงหน้านี้ ถ้างั้นเจ้ายืนอยู่ตรงนี้ รอดูจนกว่าแม่นางฟ่งของเจ้า จะเดินกลับเรือนละกัน"
น้ำเสียงเรียบเรื่อยแอบแฝงอันตรายกรุ่น ๆ ของแม่ทัพหนุ่ม เล่นเอาลูกน้องทั้งสองคนไม่มีใครกล้ากล่าวสิ่งใดต่อจากเขา
แต่ในจังหวะที่แม่ทัพหนุ่มกำลังหันหลังเพื่อจะกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ ในจังหวะนั้นเองก็เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดขึ้น
จู่ ๆ ก็มีกลุ่มคนสวมชุดดำหลายสิบคนได้ปรากฏตัวขึ้นและบุกเข้าโจมตีหยวนจูวเย่และฟ่งหลันหลั่นภายในศาลานักพเนจร
ด้านฟ่งหลันหลั่นตกใจมากกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นางเข้าใจว่า หยวนจูวเย่เป็นเพียงบัณฑิตหนุ่มที่มากด้วยความรู้ด้านบุ๋น แต่คงไม่เก่งกาจด้านบู๊
"คุณชายหหยวนไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องท่านเอง"
นางเอาตัวเข้าไปเป็นโล่ขวางทางของคมดาบหลายสิบเล่ม ที่กำลังชี้เป้ามายังพวกตน สตรีน้อยออกตัวเพื่อปกป้องคุณชายรูปงามด้วยสีหน้ามาดมั่น ทั้ง ๆ ที่สภาพของตัวเองในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเขา ไร้ซึ่งวรยุทธ์ แต่ด้วยเพราะติดนิสัยที่ไม่ยอมปล่อยให้คนอ่อนแอถูกรุมรังแกได้นั่นเอง
แม้หยวนจูวเย่จะไม่มีวรยุทธ์ แต่เขาก็ไม่ใช่คนขี้ขลาดกลัวตาย และไม่ใช่คนที่จะหลบอยู่หลังกระโปรงของสตรีเยี่ยงนี้ จึงได้รีบเบี่ยงตัวเดินไปยืนตรงหน้าของสตรีน้อยและขวางทางดาบไว้แทน
"แม่นางฟ่ง หลบอยู่ข้างหลังข้าเถิด คนชุดดำพวกนี้มีอาวุธครบมือเช่นนี้ พวกเขาคงไม่มาดีแน่"
"คุณชายฟ่ง ท่านต่างหากที่ต้องมาหลบอยู่ด้านหลังข้า เรื่องชกต่อยพวกนี้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ชาวยุทธ์เยี่ยงข้าเถอะ หากท่านเกิดได้รับบาดเจ็บหรือเป็นอะไรไป แม่นางมู่คงจะไม่ยอมให้อภัยข้าแน่"
ฟ่งหลันหลั่นเอาตัวเข้ามาขวางทางดาบไว้อีกครั้ง คำกล่าวของนางเมื่อสักครู่นี้ ได้ทำให้หยวนจูวเย่ครุ่นคิดตามอย่างสงสัย
'มู่เซียวหลานมาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องความปลอดภัยของเรากันนะ'
กลุ่มชายสวมชุดดำ ซึ่งกำลังยืนล้อมวงและจ่อปลายดาบมาทาง หนุ่มสาวตรงหน้า เริ่มเวียนหัวกับการท่าทีของอีกฝ่ายจึงกล่าวขึ้นอย่างฉุนเฉียว
"พวกเจ้าสองคนช่างรักกันดีเหลือเกินนะ เอาเป็นว่าถ้าพวกเจ้ายอมตามไปดี ๆ คมดาบของพวกข้าจะไม่ทำอันตรายใครว่าไง"
'จะทำไงดีกับสถานการณ์นี้ดีนะ เป็นเพราะช่วยถอนพิษให้ตาแม่ทัพนั่น ทำให้เราพลอยซวยสูญเสียวรยุทธ์ไปซะด้วยสิ หากถูกคนนี้จับตัวไป ลำพังตัวเราเองก็คงหาทางเอาตัวรอดทีหลังได้ แต่คุณชายหยวนผู้นี้ล่ะ จะให้ทิ้งเขาก็ไม่ได้ด้วยสิ'
ฟ่งหลันหลั่นยืนครุ่นคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์อย่างกังวลอยู่ตรงด้านหลังของหยวนจูวเย่ ครู่ต่อมาดวงตากลมโตก็ฉายแววมุ่งมั่นออกมา ดวงหน้างามเชยคางขึ้นสูง
"ข้าเป็นของแม่ทัพหลงผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นโหย่วนี้ หากพวกเจ้าคิดจะจับตัวข้ากับคุณชายผู้นี้ไปให้ได้ แม่ทัพหนุ่มของข้าไม่มีทางปล่อยให้พวกเจ้าลอยนวลไปได้อย่างแน่นอน"
สิ่งเดียวที่ฟ่งหลันหลั่นคิดได้ในตอนนี้ คือการยืมชื่อเสียงและความเก่งกาจของหลงอี้หลิงมาข่มขู่กลุ่มชายชุดดำตรงหน้า โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนที่นางกำลังกล่าวถึงอยู่ กำลังยืนคุมเชิงสถานการณ์อยู่ไม่ไกลจากศาลานี้มากนัก
พอแม่ทัพหนุ่มยิ่งเห็นภาพเหล่านั้น มันยิ่งตอกย้ำความคิดของเขา ด้วยความหึงหวงและโกรธที่เห็นผู้หญิงของตนกำลังออกตัวปกป้องชายอื่นต่อหน้าต่อตา ใจหนึ่งก็เป็นห่วงแต่ความโกรธมันมีมากกว่า เขาจึงยืนนิ่งเฉย มองดูเหตุการณ์ตรงหน้าและวางท่าราวกับไม่สนใจความเป็นตายของนาง
"นายน้อย ท่านจะไม่เข้าไปช่วยแม่นางฟ่งจริง ๆ หรือขอรับ ฝ่ายตรงข้ามเยอะขนาดนั้น ข้าคิดว่าพวกเขาคงไม่รอดแน่ขอรับ"
เข่อลั่วกล่าวถามนายหนุ่มของตนอย่างกังวล เพราะยังไงฟ่งหลันหลั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของจวนหลงหลิงไปแล้ว จะให้ทนยืนมองนางตกอยู่ในอันตรายโดยที่ไม่ทำอะไรเลย มันทำให้เขารู้สึกกังวลใจในความปลอดภัยของนาง
"นายน้อย ข้าสังเกตดูจากอาวุธในมือของพวกคนชุดดำ พวกเขาไม่น่าจะเป็นโจรป่าทั่วไป"
เข่อลั่วกล่าวเสริมต่ออย่างร้อนรนใจ
แต่หลงอี้หลิงก็ยังคงยืนนิ่งเฉย แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินในสิ่งที่จางเก่อ กล่าวกับเขา และยิ่งพอเห็นหยวนจูวเย่ขยับเข้ามาประชิดและแตะเนื้อ ต้องตัวฟ่งหลั่นหลั่น ความเดือดดาลในใจของเขายิ่งเริ่มฟุ้งซ่าน แม้จะเคยกรำศึกมานับครั้งไม่ถ้วน และเจอศัตรูมามากมายหลายรูปแบบ ทว่าตอนนี้เขาไม่อาจจะควบคุมสติของตนให้อยู่นิ่งเฉย ทนมองการกระทำนี้ของสตรีน้อยไปได้
ในที่สุดแม่ทัพหนุ่มก็ไม่อาจจะต่อต้านความรู้สึกของตัวเองไปได้ เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือหนุ่มสาวทั้งสองคน เพราะไม่สามารถทนเห็นคนที่ตนรักบาดเจ็บได้นั่นเอง
แคร็ง!
เสียงของอาวุธสองอย่างกระทบกระทั่งกันดังลั่นไปทั่วศาลา
ฟ่งหลันหลั่นทำตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นหลงอี้หลิงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า แต่สายตาเย็นชาที่สบตากลับมา รวมทั้งสีหน้าถมึงทึงของ แม่ทัพหนุ่ม ทำให้สตรีน้อยผู้นี้รู้สึกหนาวสะท้านไปถึงข้างในขั้วหัวใจ
'หลงอี้หลิง! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังกัน คราวนี้เราจะหาเรื่องแก้ตัวยังไงดีนะ เขาไม่ชอบหยวนจูวเย่ ผู้นี้เสียด้วยสิ'
สีหน้าสตรีน้อยเปลี่ยนไปในทันที แววตาเต็มไปด้วยความฉงนใจและวิตกกังวล ทั้ง ๆ ที่ตอนก่อนหน้านี้นางยังพูดจาข่มขู่กลุ่มชายชุดดำอย่างฮึกเหิมอยู่แท้ ๆ
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔0 เข้าใจผิดไปเองของหลงอี้หลิง

แม่ทัพหนุ่มเดินหน้าบึ้งตึงหัวฟัดหัวเหวี่ยงกลับเข้ามาในห้องหนังสือของเขา โดยมีฟ่งหลันหลั่นและทหารนายกองอีกสองนาย พากันตามหลังข้ามาติด ๆ
หลงอี้หลิงวางกระบี่คู่ใจของเขาลงบนโต๊ะอย่างแรง และเจ้าตัวยังคงยืนหันหลังให้กับทั้งสามคน
ปัง!
"ถ้าท่านโกรธก็มาลงที่ข้านี่ วางกระบี่ลงบนโต๊ะแรงแบบนั้น เดี๋ยวมันก็ได้แตกหักเสียหายกันพอดี ไหนบอกว่าเป็นกระบี่คู่ใจไง"
ฟ่งหลันหลั่นรู้ตัวดีว่านางได้ก่อเรื่องให้เจ้าของเรือนต้องเดือดร้อนอีกแล้ว จึงพยายามสรรหาคำพูดเพื่อให้เขาลดโทสะที่มีอยู่ลง
แต่ดูเหมือนสิ่งที่นางพูดออกไปกลับกลายเป็นว่ายั่วยุอารมณ์โกรธของเขาให้เพิ่มทวีขึ้นเสียนี่
"ลงโทษเจ้าอย่างนั้นรึ ว่าแต่ตัวเจ้าทำเรื่องใดผิดกันล่ะ"
แม่ทัพหนุ่มถามกลับอย่างยอกย้อน เสียงทุ้มของเขามีร่องรอยการสะกดกลั้นอารมณ์เอาไว้
สตรีน้อยยกมือขึ้นสวมกอดหน้าอกของตัวเอง พยักหน้าหงึก ๆ พร้อมเผยสีหน้ามั่นใจ และตอบสวนกลับด้วยน้ำเสียงใสซื่อ
"อื้ม! ท่านถามได้ดี ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้าทำอะไรผิด ข้าก็แค่ออกไปเจอกับคุณชายหยวนตามที่เขานัดเท่านั้น ส่วนเรื่องกลุ่มชายชุดดำพวกนั้น ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใครและต้องการสิ่งใด"
เจ้าตัวคิดว่าการที่นางออกไปเจอกับหยวนจูวเย่เป็นเพราะอีกฝ่ายนัดหมายให้ไปพบ และมันคือเรื่องส่วนตัว ดังนั้นนางจึงไม่ได้ทำอะไรผิดในส่วนนี้
แม่ทัพหนุ่มยังคงยืนนิ่งในท่าเดิม และไม่ได้หันกลับมามองคนทั้งสามที่ยืนอยู่ตรงกลางของห้องหนังสือ สองมือกำหมัดไว้แน่น
ทันใดนั้นเอง ฟ่งหลันหลั่นก็ฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้
"เดี๋ยวก่อน! ว่าแต่...ทำไมพวกท่านถึงไปโผล่ที่นั่นได้กันล่ะ คงไม่ใช่แอบสะกดรอยตามข้าไปหรอกนะ"
คำถามของสตรีน้อยเล่นเอาเข่อลั่วกับจางเก่อเผลอหลุดพิรุธออกมาจนได้
สตรีน้อยเห็นท่าทางผิดปกติไปของนายกองทั้งสองคน นางจึงเบือนหน้าหันไปทางทั้งคู่ และใช้สายตาจ้องมองพวกเขาอย่างจับผิด
"ท่านจางเก่อกับท่านเข่อลั่วมีอาการเลิ่กลั่กแบบนี้ แสดงว่าสิ่งที่ข้าคิดอยู่มันคือความจริงใช่ไหม" สตรีน้อยถามนายกองทั้งสองคนอย่างขึงขัง แต่อีกฝ่ายก็ส่ายหัวไปมาอย่างแข็ง ๆ พร้อมเพรียงกัน จนเห็นได้ชัดเจนว่าพวกเขากำลังโกหกอยู่
ฟ่งหลันหลั่นจึงหันขวับกลับมาทางแม่ทัพหนุ่ม และโพล่งถามเขาอย่างไม่พอใจ
"ทำแบบนี้มันจะมากเกินไปแล้วนะ นี่มันเป็นการละเมิดความเป็นส่วนตัวชัด ๆ ข้าจะทำอะไร ที่ไหนหรือไปกับใคร มันก็เป็นเรื่องของข้า พวกท่านไม่มีสิทธิ์สะกดรอยตามไปแบบนั้น ข้าไม่ใช่ผู้ร้ายที่พวกท่านต้องตามจับกุมเสียหน่อย"
ความขุ่นเคืองไม่พอใจของสตรีน้อยสะท้อนออกมาพร้อมกับน้ำเสียงอย่างชัดเจน
ร่างสูงเพรียวหมุนกายหันกลับมาหาทั้งสามคนอย่างฉับพลัน ดวงตาสีดำเริ่มส่อเค้าพายุอารมณ์แรงขึ้นตามลำดับ แม่ทัพหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดเฉียบขาดขณะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเน้นหนัก
"สิทธิ์ที่เจ้าเป็นคนของข้ายังไงกันล่ะ"
ฟ่งหลันหลั่นตอบสวนอย่างหน้าตาใสซื่อทันควัน
"ข้าไม่ได้เป็นนายทหารของท่าน ดังนั้นข้าก็ไม่ใช่คนของท่านเช่นกัน"
เข่อลั่วยืนทนฟังเงียบ ๆ ไม่ไหวต่อไปแล้ว เขาจึงได้ตัดสินใจพูดแทรกขึ้น เพื่อหวังช่วยแก้ตัวให้กับผู้เป็นนายของเขา
"นั่นก็เพราะนายน้อยต้องการจะบอกว่าแม่นางฟ่งเป็นผู้หญิงของ นายน้อยต่างหากล่ะ"
สตรีน้อยได้ยินคำพูดนั้นของเข่อลั่ว นางก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งเพราะไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง ดวงตากลมโตสดใสที่จับจ้องมองหน้าแม่ทัพหนุ่มเต็มไปด้วยความแปลกใจระคนสงสัย
จังหวะนั้นเองฟ่งหลันหลั่นก็ได้ฉุกคิดบางอย่างแวบขึ้นมาในหัว และ จู่ ๆ นางก็หัวเราะแกมติดตลกดังขึ้นมาซะดื้อ ๆ
"ฮ่าฮ่าฮ่า...เดี๋ยวนะ! นี่ท่านแม่ทัพคงไม่ได้คิดว่าตอนที่พวกเราสองคนติดอยู่ตรงชะแง่งผาในคืนนั้นด้วยกันตามลำพัง เพราะบรรยากาศพาไปเลยทำให้เผลอมีสัมพันธ์ลึกซึ้งเกินเลยกันหรอกใช่ไหม"
สตรีน้อยเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่ม พร้อมกับยกปลายนิ้วชี้สองข้างประกบเข้าหากัน พร้อมกับมองหน้าเขา แต่พอเห็นสายตาอันดุดันและใบหน้านิ่งมึนตึงของแม่ทัพหนุ่ม นางก็เริ่มไม่มั่นใจในคำถามของตัวเอง จึงเอ่ยย้ำอีกครั้ง
"...ท่านคงไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกใช่ไหม คืนนั้นจู่ ๆ ท่านไข้ขึ้นสูงเพราะพิษในตัวของท่านกำเริบขึ้นมา ข้าก็เพียงแค่ช่วยท่านถอนพิษไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นอย่างแน่นอน ฟ้าดินเป็นพยานได้"
ฟ่งหลันหลั่นอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้อีกฝ่ายเข้าใจอย่างมั่นอกมั่นใจ
ว่าสิ่งที่ตัวเองทำไปก่อนหน้านั้นไม่ได้มีเจตนาร้ายหรือล่วงเกินเขาอย่างที่อีกฝ่ายคิด
"ถอนพิษไข้!" เขาย้ำคำของอีกฝ่ายเหมือนไม่เชื่อในคำอธิบายนั้น เพราะความรู้สึกของเขาในเพลานี้เหมือนได้ถูกท่อนไม้หน้าสามตีแสกหน้าเขาอย่างแรง
สตรีน้อยพยักหน้า และพูดย้ำคำตอบเดิมอย่างมั่นใจ
"ใช่! ถอนพิษไข้ ข้าไม่รู้ว่าท่านได้รับพิษนั้นมาตั้งแต่เมื่อไร แต่อากาศเย็นจัดของที่นั่นในวันนั้นมันคงไปกระตุ้นพิษในตัวของท่านให้กำเริบขึ้นมา สถานการณ์เช่นนั้นข้าไม่อาจจะเลี่ยงไม่สนใจคนใกล้ตายได้...ถ้ารู้ว่าต้องมาถูกเข้าใจผิดแบบนี้ รู้แบบนี้ข้าไม่ช่วยก็ดี" นางมีบ่นตัดพ้อน้อยใจตบท้ายประโยคเล็กน้อย
ทันใดนั้น แม่ทัพหนุ่มก็ได้ยินเสียงของเส้นอะไรบางอย่างในหัวใจหดตัวลงดังปั๊ด สายตาเขาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง แต่กลับแฝงด้วยโทสะร้อนระอุลุกโชติช่วงอยู่ในนั้นด้วย
"เฮอะ บุรุษและสตรีตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยสภาพนอนกอดกันและเรือนร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ห่อหุ้มกายทั้งคู่เยี่ยงนั้น เจ้ายังจะให้คิดเป็นอย่างอื่นกระนั้นรึ"
แม่ทัพหนุ่มย้อนถามอย่างโกรธขึ้ง เพราะภาพในความทรงจำของเขา มันช่างต่างจากสิ่งที่สตรีน้อยกำลังอธิบายอยู่ในตอนนี้มาก
"ระ ร่างกายเปลือยเปล่าทั้งคู่! มิน่าล่ะนายน้อยถึงได้พูดว่าแม่นางฟ่งเป็นคนของท่าน" เข่อลั่วเปรยขึ้นเบา ๆ อย่างตะลึงงงงันด้วยความปากไวและขาดการยั้งคิดอีกแล้ว
ฟ่งหลันหลั่นรีบยกขึ้นปัดไปมาเพื่อยืนกรานปฏิเสธเสียงแข็ง "ข้าบอกว่าไม่ใช่ยังไงกันล่ะ เรื่องนั้นนายน้อยของพวกท่านเข้าใจผิดไปเองต่างหาก"
ยิ่งฟ่งหลันหลั่นพยายามแก้ตัวหรือสรรหาคำมาอธิบายให้แม่ทัพหนุ่มและคนของเขาได้เข้าใจ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นผลดีต่อตัวนางเอาเสียเลย เพราะกลับยิ่งทำให้สถานการณ์ดูแย่ลงกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำไป
"จางเก่อ เข่อลั่ว พวกเจ้าสองคนออกไปทำหน้าที่ของตนต่อได้แล้ว ส่วนคนที่ทำผิด...ห้ามเดินออกไปจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว"
จางเก่อได้ฟังน้ำเสียงเย็นยะเยือกและประโยคขึงขังจริงจังนั้นของผู้เป็นนาย เขาก็รู้ทันทีว่าไม่ควรที่จะยืนอยู่ในห้องนี้อีกต่อไป
"ขอรับนายน้อย" เขาขานรับคำสั่งและดึงแขนเข่อลั่วให้ตามออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว และปล่อยให้นายของตนได้จัดการปัญหาส่วนตัวกับสตรีน้อยตามลำพัง
แอ๊ด...ทันทีประตูห้องถูกปิดลง บรรยากาศในห้องหนังสือก็เริ่มอึมครึมชวนอึดอัดใจหนักมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม
'จะบ้าตาย! เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นเรานึกว่าเขาไข้ขึ้นจนขาดสติไปและคงจะจำอะไรไม่ได้ แต่เขากลับจดจำรายละเอียดได้หมด...เช่นนั้นเขาเห็น เรือนร่างเปลือยเปล่าของเราจริง ๆ น่ะสิ'
ฟ่งหลันหลั่นยืนนิ่งและคิดทบทวนเหตุการณ์นั้นในใจอีกครั้ง และพอรู้ตัวว่าบุรุษตรงหน้าจดจำทุกอย่างได้ ตอนนี้นางแทบอยากจะรีบพาตัวเองออกไปจากห้องนี้ให้เร็วที่สุด ยิ่งคิดดวงหน้างามยิ่งเผยสีหน้าแดงก่ำราวกับผลอิงเถาที่กำลังสุกงอมได้ที่
ทันใดนั้นเอง หลงอี้หลิงก็เดินตรงปรี่เข้าประชิดตัวฟ่งหลั่นหลั่นพร้อมกับดึงตัวนางเข้ามาสวมกอดรัดแน่นไว้ในอ้อมแขนอันแข็งแรงเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายคิดหาทางหนีได้ทัน
สตรีน้อยซึ่งกำลังอยู่ในอาการเขินอาย ก็ตกใจเล็กน้อยเมื่อถูกอีกฝ่ายกระทำเช่นนั้นกับตนเอง จึงพยายามดีดดิ้นสะบัดตัวเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเขา และพยายามพูดหว่านล้อมให้อีกฝ่ายยอมปล่อยมือ
"มีอะไรเราสองคนค่อย ๆ พูดจากันดีไหม หากท่านโกรธที่ข้าพูดจาทำให้ท่านเสียหน้ากับลูกน้องเมื่อครู่นี้ ข้าขอโทษท่านก็ได้ แต่ยังไงช่วยปล่อยมือคู่นี้ก่อนนะ ท่านสวมกอดรัดข้าแน่นแบบนี้ ข้าหายใจไม่ออกพอดี"
หลงอี้หลิงไม่ตอบ เขาเอาแต่ยืนจ้องดวงหน้าบุปผางามในอ้อมแขน นัยน์ตากรุ่นโกรธเบิกกว้างขึ้น
สองแก้มนวลของสตรีน้อยราวกับถูกย้อมด้วยชาด แดงระเรื่อเพริศพริ้ง งดงามตราตรึงคน
ณ ช่วงเวลานี้ ในใจของแม่ทัพหนุ่มกำลังปั่นป่วนรุนแรงประหนึ่งคลื่นซัดโหมกระหน่ำ
"ข้าคิดไปเองอย่างงั้นรึ"
หลงอี้หลิงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก พร้อมกับโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาลงต่ำและยื่นเข้าประชิดดวงหน้างาม ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่ปลายลมหายใจ
ฟ่งหลันหลั่นสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เบิกตากว้างมองเขาอย่างตะลึงลาน สายตาใสซื่อมองสบตาคนตรงหน้าครู่หนึ่ง ก็หลบสายตาเขา นางมองต่ำลงด้านล่าง ผ่านสันจมูกคมได้รูป และไล่มาจนถึงริมฝีปากหนา และจ้องอยู่ครู่หนึ่ง
'เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้เราแบบนี้ คงไม่คิดจะจูบเราหรอกนะ'
จินตนาการในหัวของสตรีน้อยเริ่มฟุ้งซ่าน จนเจ้าตัวเผลอกลืนน้ำลายลงคอเฮือกใหญ่
ดูเหมือนหลงอี้หลิงจะอ่านความคิดนางออก เขาสวมกอดรัดสตรีน้อยในอ้อมแขนแน่นยิ่งขึ้น พร้อมกับยื่นใบหน้าอันหล่อเหลาของตนเข้าประชิดนางมากกว่าเดิม จนตอนนี้ริมฝีปากหนาของเขาเกือบจะแตะสัมผัสลงบน ริมฝีปากบางแล้ว
ทั้งคู่ต่างก็สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน
สตรีน้อยรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองกำลังร้อนผ่าวไล่จนไปถึงใบหูทั้งสองข้างแล้ว
ตึกตัก! ตึกตัก!
เสียงหัวใจที่กำลังเต้นระรัวดังไม่เป็นจังหวะนี้ แทบบอกไม่ได้เลยว่าเป็นของใคร
ทันใดนั้นเอง ความตื่นเต้นใจระส่ำที่แทบจะทะลุออกมานอกหน้าอกของใครบางคนก็ถูกทำลายลง
"นายน้อย คะ คือว่า นายหญิงใหญ่ ให้คนมาตามท่านกับแม่นางฟ่งไปพบที่เรือนสกุลหลงขอรับ" เสียงของเข่อลั่วดังลอดเข้ามาในห้องทางด้านหน้าประตู
หลงอี้หลิงจึงได้สติและคลายอ้อมกอดออกจากตัวสตรีน้อยทันที แต่ทว่าแววตาของเขายังคงจ้องมองนางอย่างหมายหัว
ส่วนฟ่งหลันหลั่นก็ถอนหายใจแรงด้วยความโล่งอกออกมาทันวัน พร้อมกับลูกหน้าอกของตัวเองสองสามที
'ท่านเข่อลั่วช่วยไว้แท้ ๆ เลย ว่าแต่ท่านย่าของเขาต้องการพบตัวเราทำไมกัน คงไม่ได้เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นอีกหรอกนะ ?'
ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังครุ่นคิดถึงหลงฮูหยินอยู่ แม่ทัพหนุ่มก็ยื่นหน้าโน้มต่ำลงหานางอีกครั้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียง เย็นชา
"เจ้าอย่าคิดว่าตัวเองจะรอดพ้นความผิดสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปได้ กลับมาจากเรือนท่านย่าเมื่อไร ข้าจะสะสางเรื่องทั้งหมดกับเจ้าอย่างแน่นอน เตรียมใจรับโทษของเจ้าได้เลย"
ดวงตาคมปลาบดุดันกับน้ำเสียงเย็นชาแฝงเผด็จการของเขา ได้สร้างความหวาดหวั่นใจให้กับฟ่งหลันหลั่นไว้มิใช่น้อยแต่นางยังคงทำใจดีสู้เสือต่อปากต่อคำเขากลับไปอย่างเด็ดเดี่ยว
"ข้ากลัวท่านตายล่ะ"
"ตามมา"
เมื่อกล่าวจบเขาก็เดินหน้าบึ้งตึง นำหน้านางออกไปจากห้องหนังสืออย่างไม่สนใจคนข้างหลัง
ฟ่งหลันหลั่นไม่อาจที่จะปฏิเสธความต้องการของหลงฮูหยินได้ นางจึงจำใจต้องเดินตามหลังแม่ทัพหนุ่มไปต้อย ๆ อย่างไม่มีทางเลี่ยง
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๑ ผู้อยู่เบื้องหลังแผนร้าย

จวนเยี่ยอ๋อง
เรือนพักของเยี่ยชิงเซียว
พลั่ก!
ถ้วยชาใบเล็กถูกปาเข้าใส่หัวของบุรุษผู้หนึ่งอย่างแรง ทันใดนั้นก็มีเลือดไหลเป็นทางลงมาบนใบหน้าอย่างทันตา ซึ่งเขายืนเอามือไขว้มาทางด้านหน้าและก้มหน้ามองพื้นด้วยท่าทางเกร็ง ดูเกรงกลัวต่ออำนาจของคนตรงหน้ามาก
"พวกเจ้าช่างเลี้ยงเสียข้าวสุกกันจริง ๆ ข้าใช้ให้ไปทำงานเล็ก ๆ แค่นี้กลับทำไม่สำเร็จ ดันปล่อยให้ศัตรูหนีไปได้ แถมยังดึงเอาหยวนจูวเย่เข้ามาเกี่ยวข้องในเรื่องนี้อีก ข้าจะจัดการกับพวกเจ้ายังไงดี สั่งฆ่าทิ้งทั้งหมดเลยดีหรือไม่"
น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเยี่ยชิงเซียวได้ตะคอกเสียงดังใส่ชายคนดังกล่าวอย่างโมโหร้าย
ชายคนดังกล่าวได้ยินคำขู่ของผู้เป็นนายหญิง เขาก็รีบนั่งคุกเข่าลงบนพื้น วิงวอนร้องขอโอกาสจากคนตรงหน้าด้วยท่าทางตัวสั่นงันงก
"พวกข้าผิดไปแล้ว ขอคุณหนูโปรดเมตตาและให้โอกาสพวกข้าอีกครั้งด้วยเถอะ รับรองว่าครั้งนี้พวกข้าจะไม่มีทางพลาดอีกเป็นครั้งที่สองแน่นอน"
"ขอโอกาสอีกอย่างงั้นเหรอ ว่าแต่พวกเจ้าคิดจะจัดการยัยเด็กนั่นยังไงดีล่ะ เพราะข้างตัวนางตอนนี้มีทั้งหลงอี้หลิง บุรุษผู้เก่งกาจเรื่องบุ๋นและบู๊ ความเก่งกาจและความสามารถนับได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งของแคว้นโหย่ว และอีกคน คือหยวนจูวเย่ แม้เขาจะมีนิสัยเป็นคนเจ้าสำราญ แต่ก็ยังมีบารมีของบิดา คุ้มหัวและคอยปกป้องอยู่"
คำกล่าวนี้ของเยี่ยชิงเซียว ปิดประตูลงกลอนไม่ให้อีกฝ่ายหาทางออกได้เลย
"คะ คือว่า พวกข้า..."
ถงเสี่ยวเถาเห็นอารมณ์ของนายสาวเต็มไปด้วยความเดือดดาลและความโกรธแดงก่ำเต็มดวงหน้างาม นางจึงเกรงว่าถ้านายของตนไม่ควบคุมอารมณ์ให้เย็นลง อาจจะส่งผลให้ตัดสินใจทำอะไรหุนหันพลันแล่นไร้การไตร่ตรองจนนำมาซึ่งปัญหาใหญ่ในอนาคตได้ จึงคิดหาวิธีพูดเบี่ยงเบนประเด็น
"คุณหนูใจเย็นลงก่อน อย่าเพิ่งโกรธไป เดี๋ยวมันจะไม่ดีต่อสุขภาพได้นะเจ้าคะ เมื่อสักครู่สายของเราจากเรือนสกุลหลงเพิ่งส่งข่าวมาว่าวันนี้หลง ฮูหยินได้เรียกตัวให้ท่านแม่ทัพหลงไปพบ คุณหนูรอที่ห้องสักประเดี๋ยว ข้าจะรีบไปจัดเตรียมขนมหวาน เพื่อที่คุณหนูจะได้นำติดตัวไปเพื่อเป็นข้ออ้างในการพบท่านแม่ทัพที่นั่น"
ถงเสี่ยวเถาเข้าใจจิตใจของผู้เป็นนายหญิงของตนดี นางจึงได้เสนอความคิดเช่นนั้นออกไป เพราะถึงแม้ว่าเยี่ยชิงเซียวจะอยู่ในอารมณ์ขุ่นมัวหรือโกรธเกรี้ยวแค่ไหน หากเป็นเรื่องที่จะได้พบเจอกับหลงอี้หลิง นางก็จะลืมความรู้สึกก่อนหน้านี้ไปทันที
คุณหนูผู้สูงศักดิ์ฉีกยิ้มอ้อมตรงมุมปากราวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์กำลังวางแผนร้ายในใจ
"เสี่ยวเถาเดี๋ยวก่อน"
สาวใช้คนสนิทชะงักฝีเท้าและหันขวับกลับมามองยังนายสาวของตนและถามกลับไปอย่างสงสัย
"คุณหนูมีอะไรจะสั่งข้าเพิ่มเติมหรือเจ้าคะ"
เยี่ยชิงเซียวหันหลังเดินกลับไปตรงโต๊ะเครื่องแป้งของตน และยื่นมือไปเปิดลิ้นชักเล็ก ๆ ซึ่งตั้งวางอยู่ข้างกระจกทองเหลืองทรงกลมขนาดใหญ่ จากนั้นนางก็หยิบห่อกระดาษสีขาวอันเล็ก ๆ ออกมาจากกล่องตรงหน้า
"เอานี่ไปโรยลงบนขนมหวานพวกนั้นด้วย" คุณหนูผู้สูงศักดิ์กล่าวกับสาวใช้ พร้อมกับยื่นสิ่งของที่ถืออยู่ยัดใส่มือสาวใช้ของตน
น้ำเสียงเรียบเรื่อยแอบแฝงอันตรายกรุ่น ๆ ของผู้เป็นนายสาว ทำให้ ถงเสี่ยวเถาตัดสินใจแกะห่อกระดาษเล็ก ๆ ในมือออกดู แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้แกะออก ผู้เป็นนายสาวก็คว้าหมับห้ามนางไว้เสียก่อน
"ระวังด้วย ข้าได้สิ่งนั้นมาจากห้องหนังสือของท่านพ่อ และคาดว่าจะเป็นยาพิษ"
"ยาพิษหรือเจ้าคะ คุณหนูมั่นใจหรือว่าจะให้ข้าใส่มันลงไปในขนมหวานที่ท่านจะนำติดมือไปเรือนสกุลหลงด้วย ข้าเกรงว่า..."
ถงเสี่ยวเถารีบกล่าวคำทัดทานนายสาว เพราะนางกังวลใจว่าหากเกิดเรื่องขึ้นที่จวนสกุลหลง และเป็นเพราะขนมที่นายสาวนำไปมอบให้ คนพวกนั้นคงไม่ปล่อยให้พวกตนกลับมายังจวนเยี่ยได้อย่างง่ายดายเป็นแน่
"เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ข้าให้คนตรวจสอบผงนั่นแล้ว ผงไร้สีไร้กลิ่นและไร้รสนั่นไม่มีทางที่ใครจะจับได้ง่าย ๆ หรอกว่าเป็นฝีมือของพวกเรา หากเกิดเรื่องขึ้น พวกเราก็แค่โยนความผิดไปให้ภัตตาคารเกา ร้านที่เจ้าซื้อขนมพวกนั้นมาก็สิ้นเรื่อง"
เยี่ยชิงเซียวกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดูมั่นใจในข้อนี้ยิ่งนักว่าจะไม่ถูกจับได้
"คุณหนูของเสี่ยวเถาช่างฉลาดจริง ๆ เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะรีบไปจัดการตามที่ท่านสั่งเดี๋ยวนี้เลย"
ถงเสี่ยวเถาได้ฟังเช่นนั้นก็ค่อยคลายความกังวลใจลง และรีบไปจัดการตามที่นายสาวสั่งทันที
ไม่นานบ่าวรับใช้ของจวนเยี่ยอ๋องก็ได้ถูกตระเตรียมเสร็จเรียบร้อย ส่วนเยี่ยชิงเชียวก็ได้เปลี่ยนอาภรณ์ของนาง พร้อมกับแต่งองค์ทรงเครื่อง แต่งแต้มผงชาดลงบนดวงหน้างามอย่างเพริศพริ้ง งามเด่นสมกับเป็น หญิงงามอีกคนของเมืองหลวงแห่งนี้
เวลาต่อมา ขบวนรถม้าของเยี่ยชิงเซียวก็เคลื่อนตัวออกจากจวน เยี่ยอ๋องและตรงไปยังเรือนสกุลหลงในทันที
ยามเว่ย[1]
หลงอี้หลิงก็ได้พาฟ่งหลันหลั่นเดินทางมาถึงเรือนสกุลหลง ตอนนี้ทั้งสองคนกำลังเดินเข้าไปยังห้องโถงใหญ่ของเรือนรับรองแขกโดยมีหลงฮูหยินนั่งอยู่ที่เก้าของเจ้าบ้านตรงกลางห้องและมีหญิงชรา สาวใช้คนสนิทยืนประกบอยู่ไม่ห่างกาย ซึ่งสตรีน้อยรู้จักนางผู้นี้เช่นกัน
หญิงชราผู้สูงศักดิ์มองออกไปตรงประตูของห้องโถง เห็นหลานชาย สุดที่รักเดินหน้านิ่งเรียบตึงไร้อารมณ์เข้ามาด้านใน และสตรีน้อย ผู้มีพระคุณของนางก็เดินตามหลังมาติด ๆ เช่นกัน
ฮูหยินเฒ่าฉีกยิ้มหน้าบานสดใสอย่างอารมณ์ดีด้วยความดีใจ นางส่งเสียงพร้อมกับกวักมือเรียกให้สตรีน้อยเข้าไปหาตน
"พวกเจ้ามาถึงกันแล้วเหรอ หลั่นเอ๋อร์ มานั่งข้าง ๆ ย่านี่มา"
[1] ยามเว่ย (未:wèi) คือ 13.00 - 14.59 น.
น้ำเสียงของฮูหยินเฒ่าเต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดูต่อสตรีน้อยยิ่งนัก
ฟ่งหลันหลั่นรู้สึกเกรงใจกับการปฏิบัติของหลงฮูหยินที่มีต่อนาง อีกอย่างเพราะนางไม่ค่อยคุ้นชินกับการถูกประคบประหงมเอาใจเช่นนี้นัก แต่ก็ไม่อาจจะขัดน้ำใจของผู้อาวุโสได้ จึงได้เดินต้อย ๆ ไปนั่งลงเก้าอี้ข้าง ๆ ของเจ้าบ้าน
หญิงชรา สาวใช้ส่วนตัวของหลงฮูหยิน เผยรอยยิ้มอ่อนโยนต้อนรับสตรีน้อย พร้อมกับรินน้ำชาลงบนถ้วยและนำมาวางลงตรงหน้าของแขกคนสำคัญ
หลงอี้หลิงผู้เคยเป็นที่รักและเป็นที่หนึ่งในใจของสตรีทั้งสองนาง ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะตกเป็นรองของฟ่งหลันหลั่นไปเสียแล้ว
"ท่านย่าให้คนไปตามตัวข้ากับฟ่งหลันหลั่นมาพบทำไมหรือขอรับ หรือว่าท่านย่าเจ็บไข้ไม่สบายตรงไหน"
ผู้เป็นย่าได้ยินหลานชายสุดที่รักเอ่ยถามเช่นนั้น นางก็ได้ละความสนใจจากสตรีน้อยข้างกาย และหันไปจ้องตาเขม็งที่แม่ทัพหนุ่มแทน
"หึ เจ้าไม่ต้องทำมาเป็นพูดดีถามไถ่ทุกข์สุขของย่าเลย ถ้าย่าไม่ให้คนไปตาม เจ้าก็คงไม่คิดจะพาหลั่นเอ๋อร์มาเยี่ยมย่าเลยใช่หรือไม่" ฮูหยินเฒ่า กล่าวต่อว่าและตัดพ้อน้อยใจต่อหลานชายสุดที่รักราวกับเด็ก
"ขออภัยท่านย่า ช่วงนี้ข้ามีราชกิจเยอะ จึงไม่ได้มีเวลาพาหลันเอ๋อร์ของท่านมาหา"
ผู้เป็นย่าเห็นแววตาเศร้าของหลานชาย และดูเขาจะรู้สึกผิดจริง ๆ นางก็ใจอ่อนระทวยลงทันที
"ช่างเถอะ ไหน ๆ วันนี้ก็มากันแล้ว คืนนี้ก็อยู่ทานอาหารเย็นกับย่าและค้างที่นี่ทั้งสองคนเลย ย่าสั่งให้คนเตรียมอาหารและสุรา รวมทั้งห้องหับไว้เรียบร้อยแล้ว"
"แต่ข้ายังมีงานให้ต้องไปจัดการ พวกเราคงอยู่ค้างที่นี่กับท่านย่าไม่ได้" แม่ทัพหนุ่มรีบกล่าวปฏิเสธย่าของเขาทันที เพราะเขายังมีเรื่องค้างคาใจที่จะต้องสะสางกับสตรีน้อยให้จบ
"ถ้าคืนนี้เจ้าไม่อยู่ค้างคืนที่สกุลหลงของเรา เจ้าก็ไม่ต้องมาเรียก ยายแก่คนนี้ว่าย่าอีกต่อไป"
ฮูหยินเฒ่ายื่นคำขาดเสียงแข็ง จนหลานชายสุดที่รักต้องยอมใจอ่อนทำตามที่ผู้เป็นย่าต้องการ
"ขอรับ"
แม่ทัพหนุ่มรับคำสั้น ๆ พร้อมกับชำเลืองมองไปทางฟ่งหลันหลั่น ซึ่งกำลังนั่งอมยิ้มอยู่ข้าง ๆ ผู้เป็นย่าของเขา
ในระหว่างที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง พ่อบ้านใหญ่ก็เดินเข้ามาในห้องโถงนั้นอย่างร้อนใจ
"นายหญิงขอรับ คุณหนูแห่งเยี่ยอ๋องมาขอเข้าพบท่านขอรับ"
ทั้งสี่คนได้ยินเช่นนั้นก็เกิดความฉงนใจขึ้นมาและมองหน้ากัน จู่ ๆ การที่เยี่ยชิงเซียวเดินทางถึงเรือนหลงหลิงในวันนี้ คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญเป็นแน่
"หลิงเอ๋อร์ เจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้ในจวนเยี่ยอ๋องใช่ไหม คุณหนูเยี่ยผู้นั้นถึงได้จงใจบุกมาหาเจ้าถึงเรือนของย่าได้ ทั้ง ๆ ที่ปกตินางไม่เคยย่างกรายมาที่นี่เลยสักครั้ง" ผู้เป็นย่าเอ่ยถามหลานชายขึ้นอย่างสุขุม ราวกับรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่จวนเยี่ยอ๋อง
"ท่านย่าถามหลั่นเอ๋อร์ของท่านย่าจะดีกว่า ว่านางได้ไปก่อเรื่องและสร้างศัตรูไว้ที่ไหนบ้าง"
ผู้เป็นย่าได้ฟังหลานชายตอบกลับมาเช่นนั้น นางก็หันขวับมาทางสตรีน้อยข้างกาย ด้วยสายตาเป็นห่วงเป็นใย
"หลันเอ๋อร์ผู้แสนดีและเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม คงไม่ได้ไปทำอะไรไม่ดีอย่างที่เจ้าหลานชายตัวดีของย่ากล่าวมาใช่ไหม"
ฟ่งหลันหลั่นฉีกยิ้มหน้าเจื่อนให้กับฮูหยินเฒ่า เพราะนางเองก็ไม่รู้จะปฏิเสธหรือโต้แย้งในคำพูดของแม่ทัพหนุ่มได้ยังไง เพราะสิ่งที่เขากล่าวมามันคือเรื่องจริง
ในขณะนั้นเองเสียงเรื่อยเฉื่อยของสตรีนางหนึ่งดังลอยมาตามสายลมเข้ามาในห้องโถงนั้น
"อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยนะ"
ทุกคนจึงได้พากันหันไปมองตามเสียงที่ได้ยิน และคนผู้นั้นคือเยี่ยชิงเซียวเดินเข้ามาอย่างเฉิดฉายด้วยสีหน้ามั่นใจ และมีสาวใช้ของนางถือภาชนะใส่อาหารเดินตามหลังเข้ามาติด ๆ
"พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาทันที"
ฟ่งหลันหลั่นบ่นพึมพำขึ้นเบา ๆ อย่างไม่สบอารมณ์
ทุกคนในห้องต่างมองหน้ากันและพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกและอารมณ์ที่แท้จริงเอาไว้ด้านใน และเผยรอยยิ้มให้กับอีกฝ่ายอย่างเสแสร้ง ภายใต้สีหน้ายินดีที่ได้เจอกันอีกครั้ง
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๒ ลอบวางยา

หลงฮูหยินรู้สึกไม่ชอบใจกับการเสียมารยาทของเยี่ยชิงเซียว ที่เดินเข้ามาภายในเรือน โดยที่เจ้าบ้านยังไม่ได้เชิญเสียด้วยซ้ำ การกระทำนี้ของอีกฝ่ายเหมือนไม่ให้เกียรติตน แต่ก็ต้องคุมสติระงับอารมณ์เอาไว้ เพราะไม่อยากถือสาหาความกับเด็กเมื่อวานซืน
เยี่ยชิงเซียวเหลือบมองไปเห็นฟ่งหลันหลั่นนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้าง ๆ หลงฮูหยิน ยิ่งทำให้นางไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก เพราะที่จริงเก้าอี้นั้นจะต้องเป็นนางผู้ที่คู่ควรนั่งตรงนั้น
'ชิ! เป็นแค่สาวใช้กับตีตัวเสมอเจ้านาย' คุณหนูผู้สูงศักดิ์รู้สึกอิจฉาริษยาสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่ม เพราะนางได้รับความรักและความเอ็นดูจากหลงฮูหยินถึงขนาดว่าไม่รังเกียจในฐานันดรศักดิ์ที่ต่างชั้นกัน
แต่หากเยี่ยชิงเซียวอยากเอาชนะใจของหลงอี้หลิงให้ได้ อันดับแรกนางจะต้องได้ใจของหลงฮูหยินผู้นี้มาครองเสียก่อน นางจึงข่มความโกรธเคืองไม่พอใจไว้ข้างใน และพยายามฝืนยิ้มหวานออกมาบนดวงหน้างาม
หลงฮูหยินไม่ใช่หญิงชราที่เอาแต่อยู่ในเรือนจนไม่รับรู้โลกภายนอก นางผ่านร้อนผ่านฝนมาเยอะแค่การมองคน ว่าเขาเหล่านั้นมีนิสัยยังไงนั่นไม่ใช่เรื่องยากเลย จึงเอ่ยถามเพื่อหยั่งเชิงกับแขกผู้ไม่ได้รับเชิญผู้นี้
"คุณหนูเยี่ย ลมอะไรหอบท่านมาถึงเรือนสกุลหลงของข้าในวันนี้ได้กัน" น้ำเสียงเรื่อยเฉื่อย แฝงด้วยความสุขุมนิ่งและใจเย็นดังขึ้นมาจากผู้เป็นเจ้าของเรือน
"ข้าต้องขออภัยหลงฮูหยินด้วย ที่เสียมารยาทเดินเข้ามาในเรือนของท่านโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต และวันนี้ไม่มีอะไรมาก ข้าต้องการมาเยี่ยมเยียนและทำความเคารพท่านเพื่อสานสัมพันธ์อันดีต่อกันไว้"
เยี่ยชิงเซียวหาข้ออ้างเพื่อพูดแก้ตัวต่อหน้าหลงฮูหยินแถสีข้างไปดื้อ ๆ
แน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามไม่มีใครเชื่อในคำพูดของนาง
"คุณหนูเยี่ยไม่ต้องมากพิธี มีอะไรกับยายเฒ่าอย่างข้าก็พูดมาตรง ๆ ได้เลย" หญิงชราสูงศักดิ์ถามออกไปตรง ๆ เพราะไม่อยากอ้อมค้อมให้เสียเวลา
ธิดาอ๋องเห็นอีกฝ่ายเปิดทางให้ขนาดนั้น นางเองก็ขี้เกียจปั้นหน้าแสดงละครอีกต่อไป นางเผยยิ้มอ่อนตรงมุมปากก่อนจะพูดขึ้นอย่างฉะฉาน
"ดี! งั้นข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าคิดถึงท่านแม่ทัพหลง และพอได้ยินว่าวันนี้เขาจะเดินทางมาที่เรือนสกุลหลง ข้าจึงมาที่นี่เพื่อพบหน้าเขา"
พอพูดจบนางก็ได้ชำเลืองสายตามองไปทางสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาทางเจ้าของบ้านอีกครั้ง
เรื่องอื่นเยี่ยชิงเซียวอาจจะโป้ปดมดเท็จ แต่เรื่องความรักที่นางมีต่อหลงอี้หลิง คนทั่วทั้งเมืองหลวงนั้นต่างรู้กันดีว่านางรักและต้องการเป็น ฮูหยินของเขามากแค่ไหน
ดังนั้นหลงฮูหยิน และคนในเรือนสกุลหลงต่างก็ไม่ได้รู้สึกตกใจกับ คำกล่าวนี้ของคุณหนูผู้สูงศักดิ์
'ความรักทำให้คนเรามั่นใจในตัวเองและกล้าทำอะไรเพื่อคนรักได้มากมายถึงขนาดนี้เลยหรือเนี่ย คุณหนูเยี่ยผู้นี้ช่างน่านับถือจริง ๆ ที่ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเองเยี่ยงนี้'
ฟ่งหลันหลั่นนั่งนิ่งเงียบและคิดในใจ พลางเบนสายตาหันไปมองแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเขากลับดูเมินเฉยและเย็นชาต่อความรู้สึกของธิดาอ๋องผู้นี้เสียเหลือเกิน นางจ้องหน้าเขาและพลางตำหนิในใจให้กับหลงอี้หลิง
'นี่ถ้านางรู้ว่าบุรุษที่นางหลงรัก มาทึกทักว่ามีอะไรกับเราแล้ว ธิดาอ๋องผู้นี้คงได้ฉีกเราออกเป็นชิ้น ๆ ไม่เหลือซากแน่'
หลงอี้หลิงเห็นฟ่งหลันหลั่นเอาแต่นั่งเงียบ หันหน้าไปมองคนนั้นทีคนนี้ที แต่พอหันมาสบตากับเขา นางก็เผยสีหน้าและแววตาหลบเลี่ยงและเมินเฉยต่อเขา ยิ่งทำให้ความขุ่นเคืองที่มีในใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้า ทำให้เขาเขม่นนางหนักยิ่งขึ้น
และในขณะที่คนในห้องโถงกำลังสนทนากันอยู่ พ่อบ้านของสกุลหลงก็เดินเข้ามาด้านในห้องนี้อีกครั้ง
"นายหญิงขอรับ แขกที่ท่านเชิญไว้ได้เดินทางมาถึงแล้วขอรับ" พ่อบ้านของเรือนสกุลหลงกล่าวกับผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม
หลงฮูหยินได้ฟังเช่นนั้นก็เผยสีหน้ายิ้มแย้มขึ้นมาทันตา
"เจ้ารีบไปเชิญแขกและพามาที่นี่ได้เลย"
"ขอรับนายหญิง" พ่อบ้านสกุลหลงขานรับคำสั่งของเจ้านายเสร็จเขาก็เดินปลีกตัวออกไปจากห้องโถง
หลงอี้หลิง ฟ่งหลันหลั่น และเยี่ยชิงเซียวต่างก็แปลกใจ ว่าหลงฮูหยินเชิญแขกคนใดมาที่เรือนสกุลหลงกัน เพราะปกติเรือนนี้ค่อนข้างที่จะไม่เปิดบ้านต้อนรับผู้ใดง่าย ๆ แต่ทุกคนก็เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ
ไม่นานพ่อบ้านเรือนสกุลหลงก็เดินกลับเข้ามาภายในห้องโถงอีกครั้ง และแขกที่เขาพามาด้วย ทำให้หลงอี้หลิง ฟ่งหลันหลั่นและเยี่ยชิงเซียวประหลาดใจยิ่งนัก
โดยเฉพาะหลงอี้หลิงกับฟ่งหลันหลั่นที่หันมองหน้ากันด้วยอารมณ์ที่ต่างกัน
คนหนึ่งสงสัย แต่อีกคนเผยแววตาเคืองขุ่นโกรธขึ้งในใจ
"ขอบคุณหลงฮูหยินที่เชิญข้ามาเป็นแขกในวันนี้" มู่เซียวหลานย่อตัวทำความเคารพต่อเจ้าบ้านอย่างสุภาพนอบน้อม พลางหันไปส่งยิ้มหวานอ่อนโยนให้กับฟ่งหลันหลั่น ซึ่งนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวข้างกันอย่างสนิทสนม
"ไม่เจอกันเสียนานเลยนะแม่นางมู่ เจ้าสบายดีไหม" หลงฮูหยินกล่าวทักทายมู่เซียวหลานกลับไปอย่างมีมิตรไมตรีเช่นกัน
"สบายดีเจ้าค่ะ และข้าต้องขออภัยที่มาถึงก่อนเวลานัดหมาย เพราะไม่ทราบมาก่อนว่าท่านกำลังมีแขกอยู่"
มู่เซียวหลานตอบกลับอย่างนอบน้อม พลางชำเลืองหางตามองไปทางเยี่ยชิงเซียวราวกับรู้จักอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีใด ๆ ที่เป็นการทักทายออกมา
"ไม่ใช่แขกที่ไหนหรอก พ่อหนุ่มรูปงามชอบทำหน้าเคร่งเครียดบึ้งตึงตลอดเวลาคนนั้นเจ้าก็คงจะรู้จักเขาดีแล้ว ส่วนผู้นี้คือธิดาของเยี่ยอ๋อง คุณหนูเยี่ย"
"คุณหนูเยี่ย แม่นางผู้นี้คือ แม่นางมู่ แห่งเมืองจิ่ว"
หลงฮูหยินได้แนะนำให้ทั้งสองคนรู้จักกันอย่างเป็นทางการ
มู่เซียวหลานดูเหมือนจะรู้จักมาก่อนว่าคนตรงหน้าเป็นใคร นางจึงได้แสดงความเคารพอย่างมีมารยาท แต่อีกฝ่ายกับเชิดหน้าใส่อย่างเย่อหยิ่ง
หลงฮูหยินเห็นเช่นนั้น ไม่อยากให้บรรยากาศการพบปะกันในวันนี้ไม่ดี นางจึงหันไปมองบุรุษรูปงามบุคลิกเจ้าสำอางในอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีฟ้าคราม ซึ่งยืนถือพัดสะบัดไปมาอย่างอารมณ์ดี
"ว่าแต่คุณชายหยวนผู้มากเสน่ห์ทำไมถึงได้มาเยือนที่เรือนของข้าพร้อมแม่นางมู่ได้กัน" ฮูหยินเฒ่าทักทายบุรุษคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มู่เซียวหลานอย่างแปลกใจ
"ผู้น้อยหยวนจูวเย่ บุตรชายคนโตของเสนาบดีกรมคลัง คารวะผู้อาวุโส"
หยวนจูวเย่กล่าวทักทายและแสดงความเคารพต่อเจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม แต่ท่าทีของเขาช่างกวนใจและดูขัดตาต่อแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
"ข้ารู้จักท่าน คุณชายหยวน ชื่อเสียงและความสามารถด้านบุ๋นและด้านเสน่ห์ของท่านนั้นเลื่องลือกระฉ่อนไปทั่วเมืองหลวง หากข้ายังสาวอยู่ คงเป็นอีกผู้หนึ่งที่หมายปองในตัวท่านเป็นแน่"
ฮูหยินเฒ่าแอบเห็นสีหน้าและสายตาไม่พอใจของหลานชายสุดที่รัก นางจึงพูดยกยอปอปั้นหยวนจูวเย่เพื่อกวนประสาทหลานชายของตน
"ผู้อาวุโสกล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าหรือจะมีความสามารถเทียบเท่ากับท่านแม่ทัพได้ หากข้าเป็นสตรี ก็คงจะเลือกเขาเป็นคู่ครองเช่นกัน"
หยวนจูวเย่กล่าวโต้ตอบอย่างนอบน้อมถ่อมตน เขาเป็นคนฉลาดในการพูด เมื่ออยู่ในถ้ำเสือไฉนเลยจะกล้าทำตัวเก่งและเหนือกว่าลูกเสือไปได้
ฮูหยินเฒ่าเผยรอยยิ้มให้กับชายหนุ่มอย่างมองออก พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก็เห็นว่าบรรยากาศในห้องเริ่มอึมครึมชวนอึดอัดใจขึ้นมาอย่างชัดเจน
จู่ ๆ ฮูหยินเฒ่าก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้น เพื่อต้องการทดสอบบางกับหลานชายของตน นางจึงได้ออกปากเชิญแขกทั้งหมดอยู่ร่วมทานอาหารเย็นด้วยกัน
หลงอี้หลิงไม่เห็นด้วยและไม่สบอารมณ์ยิ่งนักที่จะต้องร่วมโต๊ะทานอาหารกับหยวนจูวเย่ หลังจากที่เพิ่งมีเรื่องให้หมองใจกันมาในช่วงสายของวันนี้ แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธผู้เป็นย่าได้ ยิ่งพอเห็นท่าทีของสาวใช้ที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใยชายอื่นผ่านทางสายตาออกนอกหน้าขนาดนั้น ยิ่งทำให้จิตใจเขาปั่นป่วนราวกับถูกคลื่นพายุซัดโหมกระหน่ำเข้าใส่
เมื่อถึงยามโหย่ว สำรับอาหารก็ได้ถูกนำมาวางลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดใหญ่ และทั้งหมดก็ได้นั่งลงและร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน
โดยครั้งนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่ต้องทำหน้าที่ชิมอาหารให้กับแม่ทัพหนุ่ม เพราะที่นี่คือบ้านของเขานั่นเอง และถอยห่างออกจากโต๊ะอาหารไปยืนหลบมุมด้วยความเบื่อ
ทุกคนต่างร่วมทานอาหารค่ำและพูดคุยถึงเรื่องราวจิปาถะทั่วไป
หลงฮูหยินต้องเปลี่ยนแผนโดยที่ไม่ได้ให้ฟ่งหลันหลั่นมาร่วมโต๊ะอาหารด้วยเพราะต้องให้เกียรติธิดาอ๋อง มิฉะนั้นนางคงจะอาละวาดจนพานเสียบรรยากาศไปหมด
หยวนจูวเย่ชายตามองและส่งสายตาหวานไปทางฟ่งหลันหลั่นเป็นระยะ ๆ และทุกการกระทำนั้นของเขาถูกจับตาจาก และไม่ว่าบุรุษเจ้าสำอางจะพูดอะไร แม่ทัพหนุ่มก็จะพูดจาเหวี่ยงอารมณ์โกรธขึ้งไม่พอใจและชวนอีกฝ่ายหาเรื่องไม่หยุดปาก
หลงฮูหยินและมู่เซียวหลานเองก็พานมองออกว่า แม่ทัพหนุ่มผู้นี้กำลังแสดงอาการหึงหวงสตรีของตนต่อบุรุษอื่นอย่างไม่รู้ตัว
เยี่ยชิงเซียวดูเหมือนจะมีความสุขมากกว่าผู้ใดบนโต๊ะอาหารนี้ นางได้นั่งอยู่เก้าอี้ข้าง ๆ กับหลงอี้หลิง และนี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางได้ร่วมโต๊ะอาหารกับเขา เสมือนคนในครอบครัวเยี่ยงนี้
บรรยากาศดำเนินผ่านไปได้ด้วยดี จนถึงช่วงเวลาจิบน้ำชา ขนมหวานของเยี่ยซิงเซียวที่นำมาฝากเจ้าของเรือน ก็ได้ถูกจัดใส่จานและนำมาวางลงบนโต๊ะตรงหน้าของทุกคน
ครั้งนี้ฟ่งหลันหลั่นไม่ลืมที่จะทำหน้าที่ของตน
สตรีน้อยตักขนมหวานชิ้นหนึ่งใส่ถ้วยใบเล็ก ๆ และตักเข้าใส่ปากของตน เวลาผ่านไปเพียงไปไม่ถึงนาทีหลังจากที่นางกลืนขนมนั้นลงท้อง ก็ได้มีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นกับเจ้าตัว
ในขณะที่ทุกคนกำลังกินขนมหวานและจิบชา พร้อมกับสนทนา เรื่อยเปื่อยอยู่นั้น
'ในขนมหวานมียาพิษอย่างนั้นเหรอ'
ฟ่งหลันหลั่นคิดในใจ เพราะตอนนี้นางรู้สึกว่าสายตาของตนเริ่มพร่ามัวและมีอาการมึนหัวเหมือนบ้านหมุน
ตึง!!!
เสี้ยวนาทีต่อมานางก็ทิ้งตัวล้มตึง นอนราบลงไปบนพื้นอย่างแรง ท่ามกลางความตกใจของทุกคนตรงนั้น
ยกเว้นเยี่ยชิงเซียวและสาวใช้ของนาง ที่เพียงแค่แสร้งตกใจไปตามเหตุการณ์
หลงอี้หลิงรีบเข้าไปพยุงตัวของฟ่งหลันหลานเข้ามาไว้ในอ้อมแขน และรีบวางมือลงตรงจุดชีพจรในตำแหน่งข้อมือของสตรีน้อยทันที
"ยายม่งรีบไปบอกให้พ่อบ้านใหญ่ส่งคนไปพาท่านหมอมาเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!"
หลงฮูหยินหันไปสั่งหญิงสูงวัย สาวใช้คนสนิทของตนอย่างร้อนรนใจ และอีกฝ่ายก็พยักหน้าตอบรับด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
"ยายม่งไม่ต้อง เด็กนี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่สลบไป คงเพราะวันนี้นางเหนื่อยมาทั้งวัน เดี๋ยวข้าดูแลนางเอง ท่านพาท่านย่ากลับไปยังห้องพักผ่อนเถอะ"
"หลิงเอ๋อร์เจ้ามั่นใจนะว่านางไม่ได้เป็นอะไร"
หลงฮูหยินย้ำถามหลานชายสุดที่รักเพื่อความมั่นใจอีกครั้ง
"นางคงจะหิวข้าวมากจนทำให้เป็นลม"
คำตอบนี้ของหลงอี้หลิงดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือนัก แต่ก็ไม่มีผู้ใดโต้แย้งเขา
มู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่ก็รู้สึกตกใจและเป็นห่วงในความปลอดภัยของสตรีน้อยยิ่งนัก แต่พวกเขาไม่ทันได้มีโอกาสเข้าถึงตัวของนางเพราะ หลงอี้หลิงนั้นไวกว่าพวกเขานัก
จากนั้นหลงอี้หลิงก็หันไปมองเยี่ยชิงเซียวพร้อมกับจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาโกรธขึ้ง แต่ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา
เยี่ยชิงเซียวได้ในสิ่งที่ต้องการสมดังใจแล้ว นางก็ขอตัวกลับจวนเยี่ยอ๋อง เพื่อเลี่ยงความผิดของตนที่กระทำไว้
"วันนี้ข้ารบกวนเวลาของหลงฮูหยินมามากแล้ว และเกิดเรื่องขึ้นกับสาวใช้ของท่านแม่ทัพแบบนี้ ข้าคงต้องขอตัวกลับเสียที พวกท่านจะได้ดูแลอาการเจ็บป่วยของบ่าวไพร่นางนี้อย่างสะดวก"
"ขอให้คุณหนูเยี่ยเดินทางกลับจวนเยี่ยอย่างปลอดภัย เดี๋ยวข้าจะให้คนของเรือนสกุลหลงไปส่งท่าน"
ฮูหยินเฒ่า รีบตอบกลับไปทันที เพราะรอฟังคำนี้มานานมากแล้ว
"ขอบคุณหลงฮูหยิน" เยี่ยชิงเซียวกล่าวขอบคุณหลงฮูหยิน จากนั้นก็เบนหน้าไปมองยังสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่มซึ่งตอนนี้นางหมดสิอยู่ในอ้อมแขนของเขา และยิ้มในใจอย่างมีความสุข
หลังจากที่เยี่ยชิงเซียวเดินทางกลับไปแล้ว มู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่ก็ได้ขอตัวกลับด้วยเช่นกัน
แม้ว่าทั้งสองคนจะเป็นห่วงฟ่งหลันหลั่นมากแค่ไหน แต่ก็ต้องข่มใจ และปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนสกุลหลง เพราะตอนนี้สตรีน้อยขึ้นชื่อว่าเป็นสาวใช้ของแม่ทัพหนุ่ม แน่นอนว่าคนสกุลหลงจะต้องช่วยเหลือและดูแลนางให้ปลอดภัย
ด้านหลงอี้หลิงก็ได้ช้อนตัวฟ่งหลันหลั่นขึ้น และอุ้มร่างน้อยอรชรออกไปจากห้องโถงและพากลับห้องพักทันที
หลงอี้หลิงได้ใช้พลังหยินในตัวของเขา ช่วยขับพิษในกายให้ฟ่งหลัน-หลั่น และได้เผลอเปิดจุดลมปราณที่เคยถูกสกัดไว้ให้นางด้วย ทำให้ความทรงจำที่เคยหายไปกลับคืนมา และนางจำเรื่องราวในอดีตของตนได้ทั้งหมด
นางไม่ได้ตายอย่างที่คิดแต่นางพยายามลบความทรงจำที่เจ็บปวดเลวร้ายนั้นให้หายไป
เมื่อฟ่งหลันหลั่นจำเรื่องราวในอดีตได้และได้รู้ว่าตัวเองคือองค์หญิงน้อยอวี้หลันผู้อาภัพ นางจึงอยากที่จะเอาคืนทุกคนที่เคยทำร้ายนาง แต่ด้วยนางต้องแลกความทรงจำให้กลับมา ด้วยการที่ต้องสูญเสียพลังยุทธ์ไปโดยถาวร
ทำให้ต้องตกเป็นหน้าที่ของหลงอี้หลิง แม่ทัพใหญ่ผู้คลั่งรักต้องออกโรง ช่วยแก้แค้นแทนและทวงคืนความยุติธรรมให้กับสาวใช้ของตน
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๓ พิษร้ายกำเริบ

หลังจากที่หลงอี้หลิงได้อุ้มฟ่งหลันหลั่นกลับไปยังห้องพักของเขา นกพิราบสื่อสารสีขาวตัวหนึ่งก็ได้โฉบบินออกจากหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนแม่ทัพหนุ่มทันที
เรือนหลงหลิง
ด้านจางเก่อและเข่อลั่ว ที่ไม่ได้ติดตามผู้เป็นนายไปยังเรือนสกุลหลง เพราะถูกสั่งให้ไปสืบหาและตามจับตัวกลุ่มชายชุดดำที่ลอบซุ่มโจมตีฟ่งหลันหลั่นกับหยวนจูวเย่ที่ศาลานักพเนจร
ในขณะที่นายกองทั้งสองคนกำลังยืนรอผู้เป็นนายและสาวใช้กลับบ้านอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ของเรือนหลงหลิง จู่ ๆ นกพิราบสื่อสารก็บินข้ามหลังคาร่อนลงมาหาทั้งสองคน
จางเก่อจึงได้ชูแขนขึ้น พิราบสื่อสารก็เกาะลงบนท่อนแขนของเขาอย่างคุ้นเคย สายตาของนายกองทั้งสองก็พลันเหลือบมองไปเห็นม้วนกระดาษสีน้ำตาลเล็ก ๆ ผูกติดอยู่ตรงขาของเจ้านกน้อย พวกเขามองหน้ากันอย่างสงสัย
จางเก่อแกะม้วนกระดาษออกจากขาของเจ้านก จากนั้นก็ส่งตัวมันให้เข่อลั่วถือต่อ
เมื่อม้วนกระดาษถูกเปิดออก และพอทั้งคู่ได้อ่านข้อความของสารด้านในเรียบร้อย พวกเขาก็เผยสีหน้ากังวลใจขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
จางเก่อหันไปกล่าวกับสหายสนิทด้วยสีหน้าจริงจัง
"เข่อลั่ว เจ้ารีบไปหาท่านหมอผู้นั้นและพาเขาไปหานายน้อยที่เรือนสกุลหลงให้เร็วที่สุด ระวังอย่าให้บ่าวไพร่และคนในเรือนเห็นเข้าล่ะ มิเช่นนั้นจะเกิดเรื่องวุ่นวายกันไปใหญ่"
"ได้! แล้วเจ้าล่ะ ?" เข่อลั่วขานรับอย่างมั่นเหมาะและถามกลับด้วยความอยากรู้
"ข้าต้องไปที่ภัตตาคารเกา เพื่อตรวจสอบเรื่องบางอย่างให้กับนายน้อย เสร็จแล้วข้าจะรีบตามไปสมทบที่เรือนสกุลหลงทันที"
หลังจากที่นายกองทั้งสองหนุ่มสื่อสารกันเรียบร้อย พวกเขาต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนอย่างไม่รอช้า
เรือนสกุลหลง
หลงอี้หลิงนั่งอยู่ข้างขอบเตียงนอนผืนใหญ่ภายในห้องพักของเขา สายตาจับจ้องมองสตรีน้อย ซึ่งนอนหมดสติอยู่บนเตียงผืนนั้น
ดวงหน้างามซีดขาวไร้สีสัน ริมฝีปากเริ่มม่วงคล้ำ ลมหายใจเข้าออกเริ่มผิดจังหวะ
"เยี่ยชิงเซียว เจ้าใส่อะไรลงไปในขนมหวานกันแน่ คนของข้าถึงได้มีอาการแย่ขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ข้ากับคนอื่น ๆ ก็ได้กินขนมหวานพวกนั้นเช่นกัน แต่กลับไม่มีใครเป็นอะไร หากไม่เป็นห่วงความรู้สึกของท่านย่า เพราะกลัวว่าท่านจะตื่นตระหนกตกใจจนล้มป่วย ข้าจะไม่มีทางปล่อยให้เจ้ามีโอกาสเดินลอยหน้าลอยตาย่างเท้าออกไปจากเรือนสกุลหลงได้แม้แต่ก้าวเดียว ถึงแม้เจ้าจะเป็นธิดาของเยี่ยอ๋อง ก็ไม่มีข้อละเว้น"
เสียงทุ้มของเขามีร่องรอยการสะกดกลั้นอารมณ์ ดวงตาสีนิลคู่นั้นลุกวาวอย่างน่ากลัว
ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูเบา ๆ ตามมาด้วยเสียงเรียกของเข่อลั่วดังลอดเข้ามาภายในห้องของแม่ทัพหนุ่ม
"นายน้อย ข้าพาท่านหมอมาถึงแล้วขอรับ"
แม่ทัพหนุ่มได้ยินเสียงเข่อลั่ว เขาก็ลุกพรวดขึ้นยืนและเดินตรงดิ่งไปเปิดประตูให้กับทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว
เขาไม่รอช้ารีบเชิญท่านหมอ ผู้ที่เคยรักษาอาการบาดเจ็บให้กับฟ่ง-หลันหลั่นในครั้งก่อน เข้าไปด้านในห้องพักของตนทันที
"ท่านหมอเชิญด้านใน"
สีหน้าตึงเครียดของแม่ทัพหนุ่มที่เผยออกมาบนใบหน้าอันหล่อเหลา ทำให้บุรุษทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูไม่ถามสิ่งใด
ท่านหมอพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็รุดฝีเท้าเดินเข้าไปในห้องอย่างรู้หน้าที่ และพอได้เห็นสีหน้าของสตรีน้อยซึ่งนอนหมดสติอยู่บนเตียงนอน เขาก็รีบนั่งลงตรงเก้าอี้หัวตัดที่ตั้งวางอยู่ข้างเตียง พร้อมกับวางปลายนิ้วแตะลงไปยังจุดชีพจรตรงข้อมือน้อยนั้นทันที
ผ่านไปเพียงชั่วอึดใจท่านหมอก็เผยสีหน้าไม่สู้ดีออกมาอย่างชัดเจน พลางละมือจากผู้ป่วยและหันหน้ากลับมายังแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเขากำลังยืนรอฟังอยู่ข้าง ๆ อย่างร้อนใจ
"เป็นยังไงบ้างท่านหมอ นางถูกวางยาพิษใช่หรือไม่"
แม่ทัพหนุ่มถามขึ้นเหมือนจะรู้คำตอบอยู่แล้ว แต่ต้องการคำยืนยันจากท่านหมอเพื่อให้แน่ใจเท่านั้น
ท่านหมอพยักหน้ารับและเผยสีหน้ากังวลใจยิ่งกว่าทุกครั้ง
"ตอนนี้ลมปราณด้านในและตำแหน่งของหยินและหยางภายในกายของแม่นางน้อยผู้นี้สับสนและปั่นป่วนมาก และเป็นจริงอย่างที่ท่านแม่ทัพสงสัย ทว่า..." ท่านหมอกล่าวได้เพียงไม่กี่คำก็หยุดชะงักไป และดูมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจในการตอบคำถามนี้มาก
แม่ทัพหนุ่มเห็นปฏิกิริยาของท่านหมอที่แสดงออกมา เขายิ่งเป็นกังวลในความปลอดภัยของฟ่งหลันหลั่น
"ทว่า...ครั้งนี้มันดูรุนแรงและต่างไปจากพิษอื่น ๆ ที่ท่านเคยตรวจพบก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่ ร่างกายของนางถึงได้แสดงอาการออกมาชัดเจนขนาดนี้"
แม่ทัพหนุ่มดูมีความร้อนใจในถ้อยคำที่กล่าวออกมานี้ยิ่งนัก
เฮ้อ...ท่านหมอถอนหายใจยาวดังแรงขึ้นอย่างอ่อนใจ
"สิ่งที่ท่านแม่ทัพกล่าวมาถูกเพียงครึ่งเดียวขอรับ ว่าแต่ท่านแม่ทัพได้เก็บตัวอย่างของอาหารที่แม่นางน้อยกินเข้าไปไว้หรือไม่ ข้าคงต้องขอตรวจสอบก่อน ถึงจะให้คำตอบท่านได้"
หลงอี้หลิงพยักหน้า จากนั้นก็หยิบบางอย่างออกมาจากตัวเสื้อด้านในส่งยื่นให้กับท่านหมอ ซึ่งเป็นผ้าสีขาวเล็ก ๆ ผืนหนึ่งและห่อหุ้มบางอย่างเอาข้างใน
ท่านหมอรับห่อผ้าสีขาวนั้นมาจากมือแม่ทัพหนุ่มได้ เขารีบเปิดออกและสำรวจของด้านในด้วยการนำขึ้นมาดมใกล้ แต่ก็ไม่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
"ขนมหวานนั่น ข้ากับคนอื่น ๆ เองก็ได้กิน แถมปริมาณที่กินเข้าไปก็ยังเยอะกว่านางด้วย แต่กลับไม่มีใครดูผิดปกติ ข้าเลยไม่มั่นใจว่าเป็นเพราะสิ่งนี้ไหม" หลงอี้หลิงให้ข้อมูลเพิ่มเติมกับท่านหมออย่างละเอียด
ท่านหมอได้ฟัง เขาจึงนำเข็มเงินที่เตรียมมาปักลงไปบนขนมชิ้นนั้น และพอถอนเข็มเงินขึ้นมาดู ทั้งสามคนในห้องนั้นก็เห็นว่าเข็มเงินเปลี่ยนเป็นสีดำอย่างชัดเจน
"ในขนมนั้นมียาพิษจริง ๆ ด้วยขอรับ"
เข่อลั่วโพล่งเสียงดังขึ้นด้วยความตกใจอย่างลืมตัว จนแม่ทัพหนุ่มต้องหันกลับไปทางเขาและทำสายตาดุลูกน้องทันที
"ข้าไม่รับปากว่าจะช่วยแม่นางน้อยได้หรือไม่ แต่ข้าจะพยายามขอรับ" ท่านหมอกล่าวขึ้นเบา ๆ อย่างไม่ค่อยเต็มเสียงมากนัก
หลังจากนั้นท่านหมอจึงได้เริ่มทำการรักษาให้กับฟ่งหลันหลั่น โดยแม่ทัพหนุ่มคอยยืนเฝ้าดูอยู่ไม่ห่างไปไหนไกล
ส่วนเข่อลั่วก็ออกไปยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูหน้าห้อง เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้ามารบกวนการรักษาของท่านหมอ
ท่านหมอเฒ่าเลือกใช้วิธีการรักษาด้วยการฝังเข็มลงไปบนร่างกายของคนป่วย เพื่อหวังที่จะกระตุ้นพลังปราณและช่วยปรับตำแหน่งของหยินและ หยาง ในร่างกายของสตรีน้อยให้กลับมาสมดุล จากนั้นร่างกายจะขับพิษนั้นออกมาทางเหงื่อได้เอง แต่เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ยังไม่เห็นว่านางมีสีหน้าดีขึ้นเลยสักนิด
ท่านหมอเก็บอุปกรณ์รักษากลับเข้าใส่ห่อผ้าของเขาดังเดิม
หลงอี้หลิงเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งเป็นห่วงและกังวลหนักใจขึ้น
"ขอท่านหมอได้โปรดช่วยรักษานางด้วย หากท่านต้องการตัวยาสมุนไพรชนิดไหนหรือต้องการสิ่งใดเพิ่ม ท่านบอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ ข้าจะสั่งให้คนรีบไปจัดหามาให้ท่านทันที"
ครั้งนี้ท่านหมอไม่ได้พยักหน้าตอบรับคำของแม่ทัพหนุ่มเหมือนทุกที เขาเพียงส่ายหน้าไปมาอย่างเหนื่อยใจและเผยสีหน้าหมดหวัง
"ขอเรียนแม่ทัพตามความจริง พิษที่แม่นางน้อยผู้นี้ได้รับเข้าไปในร่างกายครั้งนี้ น่าจะเป็นพิษชนิดเดียวกันกับที่ฝังลึกอยู่ในตัวของแม่นางอยู่ก่อนแล้ว และดูเหมือนว่ามันจะเข้าไปกระตุ้นให้พิษนั้นตื่นตัวขึ้นมา จนทำให้ร่างกายของนางมีอาการหนักอย่างที่เห็น ข้าน้อยจนปัญญาที่จะช่วยรักษานางจริง ๆ"
ท่านหมอตอบด้วยสีหน้าทุกข์ใจ เพราะการที่คนเป็นหมอไม่สามารถช่วยเหลือคนไข้ของเขาได้ มันเป็นเรื่องที่เจ็บปวดใจยิ่งนัก
แม่ทัพหนุ่มได้ฟังเช่นนั้น เขาถึงกับสีหน้าเปลี่ยน และหันไปมองสตรีน้อยบนเตียงนอนด้วยสายตาเป็นห่วงจับใจ สองมือกำหมัดแน่น
"ไม่มีวิธีใดที่สามารถช่วยถอนพิษให้นางจริง ๆ อย่างนั้นหรือ ถ้าท่านหมอพอคิดสิ่งใดออกได้โปรดช่วยบอกข้าเถิด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ข้ายินดีทำตามทุกอย่าง"
แม่ทัพหนุ่มกล่าววิงวอนขอร้องท่านหมอด้วยแววตาหนักแน่น จริงจัง
เฮ้อ...ท่านหมอถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้ง
"มันก็พอจะมีอยู่อีกหนึ่งวิธีหนึ่ง แต่ข้าไม่มั่นใจว่าวิธีนั้นจะช่วยได้หรือไม่ เพราะมันเป็นเพียงการคาดเดาของหมอรุ่นก่อน ๆ ที่บอกเล่าต่อกันมา แต่ก็ไม่เคยมีผู้ใดเคยทดลองมาก่อน"
ท่านหมอกล่าวกับแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เพราะแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เคยทดสอบวิธีการถอนพิษในรูปแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง
หลงอี้หลิงดูมีความหวังกับคำกล่าวนี้ของท่านหมอ และเขาจำเป็นที่จะต้องแสดงเจตจำนงให้อีกฝ่ายเห็นอย่างชัดเจนว่า หากรักษาคนไม่สำเร็จ เขาก็จะไม่มีความผิดใด ๆ เพราะหากไม่กล่าวเช่นนั้นออกไป เกรงว่าหมอเฒ่าผู้นี้คงจะไม่กล้าบอกวิธีอย่างแน่นอน
"ท่านหมอได้โปรดบอกมาได้เลย ข้ายินดีที่จะลองทำทุกวิธีตามคำแนะนำของท่าน หากเกิดเรื่องอันใดผิดพลาดขึ้นมาหรือช่วยคนไม่สำเร็จ ข้ารับปากว่าจะไม่ถือโทษต่อท่านอย่างแน่นอน"
เมื่อได้ฟังการยืนยันหนักแน่นจากแม่ทัพหนุ่มเช่นนั้น ท่านหมอเฒ่าก็ดูมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากที่รู้สึกเครียดและกดดันมาพักใหญ่
"ข้าได้ตรวจดูจุดชีพจรของแม่นางผู้นี้แล้ว และพบว่าบุปผางามดอกนี้ยังคงความบริสุทธิ์ไร้การแตะต้องและสัมผัสจากมือของบุรุษใดมาก่อน ดังนั้น..." ท่านหมอกล่าวร่ายยาวมาได้เกือบจบประโยค เขาก็หยุดชะงักไป และดูมีท่าทีอ้ำอึ้งไม่มั่นใจ
'นางพูดจริงอย่างนั้นหรือ นี่ข้าเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดผิดไปเองคนเดียวมาตั้งแต่ต้นจริง ๆ สินะ ข้ากับนางยังไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งใด ๆ เกี่ยวข้องกัน'
หลงอี้หลิงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันใด และเผลอรอยยิ้มเล็ก ๆ ตรงมุมปาก
"เชิญท่านหมอกล่าวต่อได้เลย"
"เจ้าของเรือนร่างอรชรที่กำลังนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงผืนนั้น จะต้องถูกปรับพลังลมปราณด้านในให้กลับมาคงที่และต้องแก้ไขตำแหน่งของหยินและหยางให้กลับมาสมดุลอีกครั้ง" ท่านหมอกล่าวเสริม
พอแม่ทัพหนุ่มได้ฟังท่านหมอกล่าวเช่นนั้น เขาก็คิดว่ามันน่าจะไม่ใช่วิธีการที่ยุ่งยากซับซ้อนหรือเสี่ยงอันตรายอะไร แต่ทำไมสีหน้าของท่านหมอถึงแสดงท่าทีอ้ำอึ้งและดูอึดอัดใจตลอดเวลาที่จะพูดออกมา
"เท่าที่ฟังจากท่านบอกมา ข้าก็ไม่เห็นว่าจะมีความเสี่ยงอะไรเกิดขึ้นเลยสักนิด หากต้องการปรับลมปราณของธาตุทั้งห้าและตำแหน่งหยินและ หยางของนางให้กลับมาสมดุลอีกครั้ง อาจจำเป็นต้องใช้พลังลมปราณของ  คนอื่นที่มีพลังมากเพียงพอที่จะถ่ายเทพลังปราณให้กับนางได้ ตกลง! ข้าจะลองทำตามที่ท่านหมอแนะนำ"
ดูเหมือนว่าแม่ทัพหนุ่มจะด่วนสรุปความเข้าใจทุกอย่างไปเอง ทั้ง ๆ ที่ท่านหมอยังกล่าวไม่จบด้วยซ้ำไป
"จะว่ายากมันก็ไม่ยาก จะว่าง่ายมันก็ไม่ง่าย ปัญหามันติดอยู่นิดเดียว..." ท่านหมอยังคงกล่าวด้วยท่าทีอ้ำอึ้ง
"ปัญหาที่ว่านั่นคืออะไร ?"
หลงอี้หลิงไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านหมอพยายามสื่อสารออกมา เพราะถ้าเรื่องการปรับหรือถ่ายทอดโยกย้ายพลังปราณ เขาผู้ฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้วิธีการเป็นอย่างดี จึงไม่คิดว่าจะเป็นปัญหาสำหรับเขา
"ขออภัยที่ข้าต้องถามตามตรง มิทราบว่าแม่นางน้อยผู้นี้เป็นอะไรกับท่านแม่ทัพงั้นหรือขอรับ ขอท่านได้โปรดตอบข้าตามความจริง มิฉะนั้นข้าน้อยคงไม่กล้าพูดสิ่งนั้นออกมาได้"
ครั้งนี้ดูสีหน้าของท่านหมอเฒ่าจะจริงจังกับคำถามมาก
"นางเป็นผู้มีพระคุณต่อคนสกุลหลงทุกคน ดังนั้นไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ข้าก็จะต้องช่วยนางให้ได้ และคนสกุลหลงทุกคนมีหน้าที่ปกป้องและรับผิดชอบต่อชีวิตของนางด้วยเกียรติและชีวิตของพวกเรา"
หลงอี้ตอบคำถามของท่านหมออย่างไม่ต้องคิดไตร่ตรองนาน น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แววตาเด็ดเดี่ยวจริงจัง
ท่านหมอเฒ่าได้ฟังคำตอบนั้น เขาก็เผยรอยยิ้มอย่างคลายกังวลลง และถอนหายใจยาวอีกครั้ง ก่อนจะยอมบอกวิธีถอนพิษนี้ให้กับแม่ทัพหนุ่ม
"หนาวเนื้อ ห่มเนื้อ จึงหายหนาว...ไฟพิโรธอันร้อนระอุจะดับลงได้จะต้องใช้มวลกระแสน้ำที่เย็นเย็บเข้าช่วยดับ...เฉกเช่นเดียวกัน ตำแหน่งของหยินกับหยางของแม่นางน้อย จะกลับมาสมดุลได้อีกครั้งได้หรือไม่ ก็ต้องขึ้นอยู่กับตัวของท่านแม่ทัพด้วยเช่นกัน" ท่านหมอกล่าวสั้น ๆ เป็นนัย
ด้านแม่ทัพหนุ่มยังคงไม่เข้าใจในความหมายนั้นที่ท่านหมอพยายามสื่อสารออกมาอย่างคลุมเครือ เขาจึงเผยความแปลกใจออกมาผ่านทางสีหน้าและแววตา
"ข้าน้อยเบาปัญญานัก ขอท่านหมอได้โปรดอธิบายให้ชัดแจ้งด้วย"
"จุดลมปราณของธาตุทั้งห้าในร่างกายจะถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างเต็มที่ได้ ก็ต่อเมื่อบุรุษและสตรีมีการร่วมรักสัมพันธ์สวาทเสพสังวาสกัน วิธีนี้เป็นการถ่ายเทลมปราณได้ดีที่สุด ตำแหน่งหยินหยางก็จะเริ่มเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติ ทว่า...สำหรับบุปผาแรกแย้มงามช่อนี้ยังคงความบริสุทธิ์อยู่ จึงเป็นเรื่องที่ลำบากใจที่สุด อีกทั้งยังผิดจารีตประเพณี ทำนองคลองธรรม จริยธรรมและจรรยาบรรณของคนเป็นหมอเช่นกัน ดังนั้นจึงไม่มีหมอคนใดเลือกใช้วิธีนี้มาก่อนนั่นเอง"
เมื่อหลงอี้หลิงได้ฟังคำอธิบายของท่านหมอทั้งหมดอย่างชัดเจน เขาก็ถึงกับนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ และเข้าใจได้ทันทีว่าเหตุใดก่อนหน้านี้ท่านหมอถึงได้ดูมีท่าทีอ้ำอึ้งกระอักกระอ่วนใจที่จะอธิบายถึงวิธีการถอนพิษให้เขาฟังโดยละเอียด
"วิธีการและขั้นตอน ข้าได้บอกไปจนหมดสิ้นแล้ว ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านแม่ทัพต่อจากนี้ แต่จะได้ผลหรือไม่ก็ต้องดูว่าร่างกายและพลังปราณของธาตุทั้งห้าในตัวแม่นางน้อยผู้นั้นจะตอบรับหรือปฏิเสธพลังปราณของท่าน"
ท่านหมอกล่าวจบเขาก็หยิบห่อผ้าของตนและยกมือขึ้นมาขอตัวลากลับ ข้าขออวยพรให้พวกท่านโชคดี ขอตัวลา"
หลงอี้หลิงยกมือขึ้นรับกับคารวะจากอีกฝ่ายและกล่าวอย่างนอบน้อมต่อท่านหมอแม้ตนจะมีฐานันดรและตำแหน่งขุนนางใหญ่โต ซึ่งต่างจากท่านหมอที่เป็นเพียงสามัญชนธรรมทั่วไป
"ขอบคุณท่านหมอที่สละเวลามาในวันนี้มาก เดี๋ยวข้าจะให้คนไปส่งท่านกลับเรือน ส่วนเรื่องค่ารักษา ข้าจะจัดการให้เรียบร้อย"
"เข่อลั่ว ให้คนไปส่งท่านหมอกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยด้วย ส่วนเจ้าก็ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูตรงนี้ ไม่ว่าผู้ใดหรือแม้แต่ยุงสักตัวก็ห้ามเข้าเล็ดลอดไปข้างในห้องนี้อย่างเด็ดขาด จนกว่าข้าจะเปิดประตู"
แม่ทัพหนุ่มออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิทด้วยน้ำเสียงและแววตาจริงจัง
"ขอรับนายน้อย"
เข่อลั่วขานรับอย่างหนักแน่นโดยไม่ถามสิ่งใด เพราะเขารับรู้ได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวของผู้เป็นนายอย่างชัดเจน
จากนั้นเข่อลั่วก็ให้คนไปส่งท่านหมอเฒ่ากลับบ้าน ส่วนตัวเขาก็ยืนอยู่ตรงหน้าห้องนั้นและทำหน้าที่ของตนอย่างตั้งใจ
ประตูห้องพักของหลงอี้หลิงถูกปิดเข้าไปอีกครั้ง การตัดสินใจที่แสนยากลำบากของบุรุษ ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่ารักความยุติธรรม ไม่เคยฉวยโอกาส ไม่เคยรังแกคนที่อ่อนแอหรือต่ำต้อยกว่าตน จากนี้...เขาจะต้องเลือกที่จะทำตามวิธีถอนพิษของท่านหมอบอกกล่าวมา หรือจะคิดหาวิธีอื่นเพื่อช่วยฟ่งหลันหลั่น
หลงอี้หลิงยืนอยู่ข้างเตียงนอนของเขา และจ้องมองสตรีน้อยบนเตียงอย่างไม่วางตา ในดวงตาสีนิลคู่นั้นของเขาคล้ายปรากฏแววตาของความไม่รู้ว่าควรทำเช่นใดวาบขึ้นมา
การตัดสินใจครั้งนี้ หลงอี้หลิงรู้สึกว่ามันช่างยากยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับข้าศึกศัตรูในสนามรบที่มีฝีมือเก่งกาจฉมังเสียอีก เพราะมันเกี่ยวข้องกับความรู้สึกและเกียรติศักดิ์ศรีของคนคนหนึ่ง
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๔ การตัดสินใจของหลงอี้หลิง

ห้องพักของหลงอี้หลิง
หลังจากที่ประตูห้องพักของหลงอี้หลิงถูกปิดเข้าไปอีกครั้ง เขายังยืนครุ่นคิดไตร่ตรองและพิจารณาอย่างเคร่งเครียดและคิดหนักในคำแนะนำของท่านหมอเกี่ยวกับวิธีการถอนพิษให้กับฟ่งหลันหลั่น เพราะวิธีการของขั้นตอนในการถอนพิษนี้มันค่อนข้างที่จะอ่อนไหวต่อความรู้สึกของสตรีน้อยยิ่งนัก
สายตาคมปลาบจ้องมองดวงหน้างามอย่างกังวลใจ ตอนนี้ริมฝีปากบางของสตรีน้อยกลายเป็นสีม่วงคล้ำอย่างชัดเจน
"ข้าจะต้องช่วยเจ้าด้วยวิธีนี้จริง ๆ กระนั้นหรือ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวขึ้นลอย ๆ ด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งบนเตียงและพยุงตัวนางให้ลุกขึ้นนั่งเช่นกัน โดยที่แผ่นหลังบางของร่างอรชรอิงแอบพิงอยู่แผ่นหน้าอกสามศอกหน้ากว้างอันแข็งแรงของเขา
ในขณะนั้นเองฟ่งหลันหลั่นรู้สึกตัวได้สติกลับมาเล็กน้อย แม้จะไม่ชัดเจนมากนักแต่สายตาที่พร่ามัวคู่นี้ก็พอจะมองเห็นภาพบรรยากาศตรงเบื้องหน้าที่ปรากฏต่อสายตาของตน และรับรู้ว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเตียงนอนภายในห้องพักของใครคนหนึ่ง
นางก็รู้สึกได้ว่าแผ่นหลังบางของตนกำลังสัมผัสอยู่บนแผ่นหน้าอกกว้างของบุรุษ อ้อมแขนเขาโอบกอดนางไว้แน่น
แม้สติจะไม่ค่อยสมบูรณ์ แต่กลิ่นกายของบุรุษผู้นี้นางจำได้ดีว่าเป็นของคนที่นางคุ้นเคยดี
"ทะ ท่านกำลังคิดจะทำอะไร"
สตรีน้อยฝืนใจกล่าวถามขึ้นอย่างเหนื่อยหอบ และพยายามดึงตัวเองให้หลุดออกจากวงแขนของอีกฝ่ายอย่างยากลำบาก
เขาดึงนางเข้ามาสวมกอดไว้แน่นอีกครั้งและอธิบายให้อีกฝ่ายได้เข้าใจสถานการณ์
"อย่าดิ้นสิ! ตอนนี้ร่างกายของเจ้าถูกพิษร้ายแรง หากไม่รีบทำการถอนพิษ เจ้าอาจจะต้องตายได้"
"ข้าถูกพิษอีกแล้วหรือ ?"
หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังแม่ทัพหนุ่มกล่าวเช่นนั้น นางก็เข้าใจได้ทันทีว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร เพราะมันคงจะเป็นวิธีเดียวกันกับที่นางได้เคยช่วยเขาไว้เมื่อคราวก่อน แต่หากครั้งนี้นางรู้สึกกังวลใจแปลก ๆ กับสัมผัสของเขาที่มอบให้ นางจึงรีบกล่าวปฏิเสธเสียงแข็งด้วยน้ำเสียงเบาหวิว
"ไม่ได้! ข้าไม่อนุญาตให้ท่านถอนพิษด้วยวิธีนั้น"
ฟ่งหลันหลั่นพยายามรวบรวมสติและเรี่ยวแรงในการพูดครั้งนี้มาก แม้ว่าลมหายใจเข้าออกจะติดขัดและแผ่วเบามาก แต่นางไม่อาจจะยินยอมให้เขาทำเยี่ยงนั้น
"แต่ถ้าข้าไม่ช่วยเจ้าด้วยวิธีนั้น เจ้าอาจจะตายได้ในอีกไม่กี่เพลา ไม่ว่าเจ้าจะห้ามยังไง ก็ไม่เป็นผลหรอก เพราะข้าตัดสินใจแล้ว"
หลงอี้หลิงเองก็ยืนกรานหนักแน่นที่จะใช้วิธีตามที่ท่านหมอแนะนำ ยิ่งตอนนี้สีหน้าของนางดูไม่ดีเอาเสียเลย เม็ดเหงื่อขนาดใหญ่จำนวนมากมายผุดขึ้นมาบนดวงหน้างามราวกับดอกเห็ด
ฟ่งหลันหลั่นพยายามฝืนแรงอันน้อยนิด เอี้ยวตัวหันกลับมาประชันหน้ากับแม่ทัพหนุ่ม เพราะไม่ว่ายังไงนางก็ไม่ยินยอมให้เขาทำเยี่ยงนั้นเด็ดขาด
แม่ทัพหนุ่มยังคงช่วยประคองตัวนางไว้ไม่ให้ทิ้งตัวฟุบลงไปยังเตียงนอน
"ข้านั้นรู้ดีกว่าใคร วิธีที่ท่านกำลังจะทำ มันไม่สามารถถอนพิษที่อยู่ภายในร่างกายของข้าได้ ทางเดียวที่จะถอนพิษได้ คือต้องใช้ยาถอนพิษจากคนที่สร้างพิษนี้เท่านั้น"
อั๊ก! ขณะที่กำลังพูดนางก็ได้กระอักเลือดพุ่งออกมาจำนวนมาก
ฮืดฮาด ฮืดฮาด
เสียงหายใจเหนื่อยหอบของสตรีน้อย แสดงให้เห็นถึงสถานการณ์ในตอนนี้ว่า ร่างกายภายในของนางเริ่มเข้าขั้นวิกฤติแล้ว
หลงอี้หลิงเห็นเช่นนั้น เขาก็วิตกกังวลหนักยิ่งขึ้น ความตึงเครียดซัดถาโถมเข้าหาตัวเขาราวพายุที่กำลังบ้าคลั่ง
"เจ้าเป็นคนสำคัญของคนสกุลหลงของพวกเรา ข้าไม่อาจจะปล่อยให้เจ้าเป็นอันตรายได้"
หลงอี้หลิงกล่าวย้ำกับสตรีน้อยตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาจริงจัง
แทนที่ฟ่งหลันหลั่นจะรู้สึกดีใจกับคำกล่าวนั้นของแม่ทัพหนุ่ม แต่นางกลับรู้สึกเจ็บปวดแปลบขึ้นมาในใจแวบหนึ่ง
'หึ! คนสำคัญของสกุลหลงงั้นหรือ หากแต่คงไม่ใช่คนสำคัญของท่านสินะ' สตรีน้อยแอบคิดน้อยเนื้อต่ำใจข้างในใจลึก ๆ
สองมือน้อยของฟ่งหลันหลั่นฝืนแรงยกขึ้นมาจับท่อนแขนอันแข็งแกร่งทั้งสองข้างของแม่ทัพหนุ่มไว้หมับ
นางจ้องหน้าสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววจริงจังเด็ดเดี่ยว พร้อมกับออกแรงที่สองมือน้อยไปที่ปลายนิ้วมือทั้งสิบของตัวเองและบีบท่อนแขนของอีกฝ่าย
เสียงหายใจกระเส่าราวคนใกล้หมดแรงเสียให้ได้
"ข้าไม่อนุญาต! หากท่านยังขืนยืนกรานเช่นนั้น ชีวิตนี้ทั้งชีวิตข้าจะไม่มีวันอภัยให้ท่านอย่างเด็ดขาด"
หลงอี้หลิงรู้สึกได้ถึงแรงบีบที่แขนทั้งสองข้างของเขา บุรุษรูปงามจึงจ้องตาอย่างกังวลและห่วงใย
หลังจากสตรีน้อยได้รวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ฝืนแรงพูดกับแม่ทัพหนุ่มจนจบประโยค นางก็ได้กระอักเลือดออกมาและพุ่งใส่อาภรณ์ของเขาจนเปื้อนเปรอะ และก็หมดสติไปอีกครั้ง
ร่างบางอรชรทิ้งตัวลงไปทางด้านหน้า ดวงหน้างามแนบฟุบแอบอิงแผ่นอกหนาของแม่ทัพหนุ่มด้วยความหมดแรง
ชั่วเสี้ยวนาทีสุดท้ายก่อนที่นางจะหมดสติ หลงอี้หลิงสัมผัสได้ถึงแววตาที่ฉายแววเด็ดเดี่ยวและรักในเกียรติศักดิ์ศรีของตัวเองอย่างท่วมท้นที่อีกฝ่ายหวงแหนและพยายามรักษาไว้ สิ่งนั้นมันทำให้เขารู้สึกลำบากใจยิ่งนัก
แม่ทัพหนุ่มสวมกอดเรือนร่างบางอรชรซึ่งหมดสติอยู่ในอ้อมแขนเขาไว้แน่น ในหัวก็ครุ่นคิดไตร่ตรองอย่างหนัก เวลาผ่านไปครึ่งหนึ่งจิบน้ำชา เขาก้มหน้าลงต่ำมองดูดวงหน้างาม ความรู้สึกวุ่นวายใจที่มีในตอนนี้เขาไม่สามารถหาคำใดมาอธิบายให้กับตัวเองได้
ปลายนิ้วหยาบกร้านวางลงไปบนเปลือกตาบางของอีกอีกฝ่าย เขาค่อย ๆ ลูบไล้สัมผัสอย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน ก่อนจะกรีดปลายนิ้วไล่สัมผัสลงไปยังพวงแก้มขาวซีด จนไปถึงริมฝีปากบางสีม่วงคล้ำ
"หลันเอ๋อร์น้อยของข้า หากไม่ช่วยเจ้าด้วยวิธีนั้นตามที่ท่านหมอแนะนำมา แล้วข้าจะช่วยเจ้าถอนพิษได้เยี่ยงไรกัน"
เขาเปรยขึ้นเบา ๆ กับสตรีน้อยที่กำลังสลบอยู่อ้อมแขน นาทีต่อมา เขาก็ค่อย ๆ ก้มหน้าลงเข้าประชิดดวงหน้างาม จนตอนนี้ใบหน้าของทั้งสองอยู่ห่างกันแค่ปลายลมหายใจ ริมฝีปากหนาเกือบจะแตะสัมผัสลงบนริมฝีปากบางอยู่รอมร่อ
เขาค้างอยู่ในท่านั้นครู่ใหญ่ ดวงตาสีนิลฉายแววคิดหนักอย่างวิตกกังวล
ทันใดนั้นเองฟ่งหลันหลั่นก็ได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง นางพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ข้าไม่ยินยอม"
จู่ ๆ หลงอี้หลิงก็หยุดชะงักในทันใด พร้อมกับถอนตัวออกอย่างรวดเร็วและสะบัดหน้าไปทางด้านข้างอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้อย่างตัดใจ
สองมือที่กำลังประคองร่างอรชรอยู่กำหมัดแน่น
"ข้าจะลบหลู่และทำลายเกียรติศักดิ์ศรีที่นางหวงแหนหนักหนาไม่ได้ หากทำเช่นนั้น ถึงนางจะกลับมามีชีวิตได้ตามปกติอีกครั้ง นางก็คงจะทรมานใจไปตลอดชีวิต"
ณ วินาทีนี้ มันช่างเป็นการตัดสินใจที่ลำบากยากยิ่งของหลงอี้หลิงเสียเหลือเกิน
เมื่อพิจารณาคิดใคร่ควรไตร่ตรองอย่างถ้วนถี่ดีแล้ว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้
หลงอี้หลิงค่อย ๆ ประคองสตรีน้อยให้พยายามลุกนั่งอีกครั้ง โดยให้ นางหันหน้าเข้าหาตัวเขา แม้ว่าอีกฝ่ายจะแทบไม่ได้สติและทรงตัวได้ไม่ดีเท่าที่ควรก็ตาม
นาทีต่อมา หลงอี้หลิงก็ได้รวบรวมลมปราณของเขาให้มาอยู่ที่จุดจุดเดียว จากนั้นก็ขับพลังปราณทั้งหมดออกมาทางฝ่ามือทั้งสองข้าง และยกขึ้นไปแตะที่แผ่นอกบางของฟ่งหลันหลั่นพร้อมกับเริ่มถ่ายเทพลังลมปราณของตนให้กับนางอย่างไม่รีรอ
หากไม่ทำตามวิธีการที่ท่านหมอแนะนำแล้ว เห็นทีก็คงจะมีวิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้นที่เขาคิดออก
ทว่าวิธีการนี้มันก็อาจทำให้เขาเองมีโอกาสได้รับพิษนั้นไปด้วยเช่นกัน เพราะในยามที่กระแสของพลังปราณหวนตีกลับเข้าสู่ร่างกายเขา พิษร้ายอาจจะแทรกซึมติดมาด้วย
แต่แม่ทัพหนุ่มไม่มีเวลาให้สนใจในเรื่องเหล่านั้น เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้ คือการช่วยขับพิษออกจากร่างกายของฟ่งหลันหลั่นให้ได้ ก่อนที่ร่างกายภายในของนางจะต้านไม่ไหว และอาจจะส่งผลถึงขั้นเสียชีวิตได้
เวลาผ่านไปนานเท่าไรก็หารู้ไม่ เข่อลั่วยืนยังคงเฝ้ายามอยู่หน้าห้องพักของแม่ทัพหนุ่มอย่างใจจดใจจ่อ ด้วยความกังวลและเป็นห่วงคนทั้งสองที่อยู่ด้านใน และเขายังต้องพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ไม่ให้มีพิรุธอะไรเผยออกมาเด็ดขาด เพราะถ้าคนของสกุลหลงเห็นเขา เรื่องทั้งหมดก็จะไปเข้าหูของนายหญิงใหญ่ของสกุลหลงทันที และมันคงจะไม่ใช่สิ่งที่นายน้อยของเขาต้องการ
ภายในด้านในห้องพักของหลงอี้หลิง เขายังคงถ่ายเทพลังปราณของเขาให้กับฟ่งหลันหลั่น ตอนนี้เรือนร่างท่อนบนของทั้งสองนั้นไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิดเอาไว้
ไอหมอกสีขาวขุ่นที่เต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือกกำลังห่อหุ้มและปกคลุมพวกเขา ราวกับว่าอยู่ในถ้ำน้ำแข็ง
ทั้ง ๆ ที่อากาศน่าจะเย็นมาก แต่ทว่าเม็ดเหงื่อมากมายกลับผุดขึ้นมาบนดวงหน้า ลำคอและตามร่างกายของทั้งสองคน
หลายชั่วยามผ่านไป หลงอี้หลิงยังคงไม่สามารถขับพิษร้ายออกจากร่างกายของฟ่งหลันหลั่นได้
วินาทีนี้เขาคงต้องตัดสินใจแล้วว่าจะทำตามความต้องการของนาง หรือจะเลือกทำตามใจตนเอง
แผนหลังบางของฟ่งหลันหลั่นกำลังพิงแอบอิงอยู่บนหน้าอกของหลงอี้หลิง
แม่ทัพหนุ่มก้มหน้าต่ำมองดวงหน้างาม ที่ตอนนี้เปียกชุ่มได้ด้วยเม็ดเหงื่อ และริมฝีปากบางยังคงม่วงคล้ำอยู่เช่นเดิม
ปลายนิ้วหยาบกร้านค่อย ๆ วางสัมผัสอย่างอ่อนโยนลงบนพวงแก้มงามของอีกฝ่าย และไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางม่วงคล้ำ
"ขอโทษด้วย ข้าคงไม่อาจที่จะทำตามความต้องการของเจ้าได้อีกต่อไป หลังจากวันนี้ไป ข้าจะรับผิดชอบและชดเชยทุกอย่างที่เจ้าสูญเสียไปในครั้งนี้ ด้วยชีวิตของข้าเอง"
เมื่อกล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็สะบัดมือของเขาไปทางด้านข้างหนึ่งครั้ง แสงสีส้มจากเปลวเทียนภายในห้องได้ดับวูบลงทันที พร้อมกับชายผ้าม่านที่ผูกอยู่รอบเตียงนอนก็ได้ทิ้งตัวลงมาทั้งสี่ด้านอย่างพร้อมเพรียงกัน
เงาเรือนร่างของบุรุษได้โน้มตัวลงหาสตรีและเริ่มมีการเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๕ ความทรงจำหวนคืนสู่เจ้าของ

เช้าวันใหม่ บรรยากาศภายในห้องพักของหลงอี้หลิงดูปลอดโปร่งโล่งสบาย อากาศสดชื่นแจ่มใส เสียงนกน้อยร้องดังจิ๊บ ๆ อยู่ทางด้านนอกส่งเสียงเข้ามาจนถึงด้านในห้องให้ได้ยิน
ส่วนไอเย็นที่เคยปกคลุมโดยรอบห้องจนให้ความรู้สึกอึมครึมในช่วง  ค่ำคืนที่ผ่านมา ตอนนี้ได้จางหายไปไม่มีหลงเหลืออยู่
ชายของผ้าม่านสีขาวบางซึ่งแขวนอยู่รอบเตียงนอนทั้งสี่มุม ยังคงปกคลุมเตียงมองไม่เห็นคนด้านในบนเตียงนั้น
ปัง! ปัง!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นตรงด้านนอกหน้าห้องพักของแม่ทัพหนุ่ม
"เข่อลั่ว! เปิดประตูออกเดี๋ยวนี้ ข้าจะเข้าไปด้านใน"
น้ำเสียงแหบแห้งแต่ทรงพลังของผู้เป็นเจ้าบ้านพูดเสียงดังออกคำสั่งกับลูกน้องคนสนิทของแม่ทัพหนุ่มอยู่ตรงหน้าห้องของเขา
"โธ่! นายหญิง...ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลยนะขอรับ เพราะข้าไม่สามารถเปิดประตูนี้ได้ จนกว่านายน้อยจะเปิดมันออกมาจากด้านในเอง"
น้ำเสียงของเข่อลั่วที่โต้ตอบนายหญิงใหญ่ของเรือนสกุลหลงกลับไป ฟังดูกังวลและอึดอัดใจมาก
"นายน้อยของเจ้าสั่งไว้เช่นนั้นรึ!" ฮูหยินเฒ่าย้อนถามเสียงดัง
"ขอรับ" เข่อลั่วตอบกลับสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงหดหู่
"แม้แต่ข้าผู้เป็นย่าของเขา และเป็นเจ้าของเรือนแห่งนี้ก็เข้าไปไม่ได้อย่างนั้นรึ" ฮูหยินเฒ่าถามย้ำอีกครั้งอย่างเดือดดาลด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้งหนักขึ้น
"ขอรับ" เข่อลั่วยังคงตอบกลับด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงเช่นเดิม
ทั้ง ๆ ที่ตรงประตูห้องด้านนอก เกิดเสียงดังโวยวายของผู้คนที่กำลังมีปากเสียงกัน แต่อีกด้านภายในห้องนั้น บรรยากาศยังคงเงียบสงบไร้การเคลื่อนไหวใด ๆ
"หลิงเอ๋อร์รีบเปิดประตูให้ย่าเดี๋ยวนี้เลยนะ ก่อนที่ยายแก่คนนี้จะโมโหไปมากกว่านี้" น้ำเสียงของฮูหยินเฒ่าฟังดูโกรธขึ้งและดูร้อนรนใจยิ่งนัก ซึ่งใคร ๆ ก็รู้ว่าปกตินางจะเป็นคนนิ่งสุขุม และใจเย็นเสมอมา
ขนาดเมื่อวาน เยี่ยชิงเซียวทำเรื่องเสียมารยาทและลบหลู่ดูหมิ่นไม่ให้เกียรติเจ้าบ้านด้วยการเข้ามาเหยียบเรือนสกุลหลง ทั้ง ๆ ที่นาง ผู้ซึ่งเป็นเจ้าของเรือนยังไม่ได้อนุญาตด้วยซ้ำ กระนั้นฮูหยินเฒ่ายังคงควบคุมสติและอารมณ์ได้ดี และไม่ถือสาหาความต่อเด็กเมื่อวานซืนจอมเอาแต่ใจนางนั้น
แต่แล้วเหตุใดกัน วันนี้ฮูหยินเฒ่าถึงได้เปลี่ยนไปมากเพียงนี้
สักพักประตูหน้าห้องนอนของหลงอี้หลิงก็ถูกเปิดออกอย่างแรง ฝาประตูทั้งสองข้างไปกระแทกเข้ากับฝาผนังห้องด้านข้างจนเกิดเสียงดังขึ้นมา
ปัง!
หญิงชราสูงศักดิ์ผู้เป็นเจ้าของเรือนเดินดุ่ม ๆ ตรงปรี่เข้าไปในห้องนอนของหลานชายสุดรัก และพุ่งไปยังเตียงนอนที่อยู่ด้านในสุดของห้อง โดยมี ยายเมิ่ง หญิงชราสาวใช้ส่วนตัวเดินตามหลังเข้าไปติด ๆ ด้วยท่าทีกังวลใจ
ส่วนเข่อลั่วนั้นวิ่งตามหลังเข้ามาด้วยท่าทีลนลาน ดูกังวลใจยิ่งกว่าใคร เพราะเขาไม่สามารถทำตามคำสั่งของผู้เป็นนายที่กำชับย้ำไว้เมื่อคืนที่ผ่านมา
ครืด! เสียงราวรูดของผ้าม่านตรงเตียงนอนถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
"หลิงเอ่อร์!..." ผู้เป็นย่าเรียกชื่อหลานชายสุดที่รักด้วยน้ำเสียงดุดัน  ขึงขัง แต่พูดไม่ทันจบประโชคก็ต้องชะงักงันไป เพราะภาพที่ปรากฏต่อสายตาตรงเบื้องหน้าทำให้นางอึ้ง และตกตะลึงงงงันจนไม่อยากจะเชื่อสายตาของตน
หลงอี้หลิงยังคงนอนหลับสนิท สีหน้าดูแม้จะดูซีดเซียวแต่กลับเห็นรอยยิ้มเล็กน้อยตรงมุมปากของเขา ท่อนแขนอันแข็งแกร่งสวมกอดร่างฟ่งหลันหลั่นไว้ในอ้อมแขน
โดยที่สตรีน้อยเองก็สวมกอดตอบรับเขาอย่างแนบแน่น ใบหน้าซุกแอบอิงอยู่บนแผ่นหน้าอกหนาของเจ้าของเตียง และดูจากสีหน้าที่เผยออกมา นางคงจะหลับสบายมาก
ทั้งคู่มีเพียงเสื้อผ้าตัวรองซับในสวมใส่อยู่ และมีผ้าแพรไหมสีน้ำเงินคลุมถึงช่วงเอวอยู่บนตัวของเขาทั้งสองคน
เวลาผ่านไปเพียงชั่วสามลมหายใจเข้าออก หลงอี้หลิงก็เริ่มขยับตัวและค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความอ่อนล้า และทันใดนั้นเขาก็จับสัมผัสได้ถึงมวลบรรยากาศขมุกขมัวอึมครึมลอยอยู่ใกล้ตัว เขาจึงได้กวาดสายตามองไป  รอบ ๆ
ทันใดนั้นดวงตาสีนิลก็สบตากับดวงตาสีขุ่น ซึ่งปรากฏอยู่บนดวงหน้าของหญิงสูงวัยซึ่งผิวหนังก็เหี่ยวย่นตามวัย และนางกำลังยืนทำหน้าบึ้งตึง ขมึงตาจ้องมองเขาอยู่ตรงข้างเตียง
"ท่านย่า..."
หลงอี้หลิงเรียกย่าของเขาออกมาเบา ๆ สีหน้าดูตกใจเล็กน้อย แววตาเผยความกังวลใจ พอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ทันใด เขาก็เหลือบสายตามองต่ำ ก็ได้เห็นสตรีน้อยนอนซบหน้าอกของเขาและยังคงหลับสนิท และนางสวมกอดเขาไว้แน่น ส่วนมือของเขาเองก็ยังคงโอบกอดนางอยู่เช่นกัน
หลงฮูหยินเพียงแค่ส่งสายตาโกรธขึ้งกลับไปให้หลานชายสุดที่รักของตน แต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดตอบ จากนั้นนางจึงได้รีบดึงผ้าม่านนั้นปิดเข้าให้อยู่ในสภาพเดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สาวใช้ของตนและทหารนายกองหนุ่มจะเดินมาถึงตรงจุดที่นางยืนอยู่
ยายเมิ่งและเข่อลั่วยืนมองอยู่ทางด้านหลัง ทั้งสองคนเผยสีหน้างงและประหลาดใจ พานคิดสงสัยว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นภายใต้หลังผ้าม่านบางผืนนั้นกันแน่ แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยถามคำใดออกมา
ฮูหยินเฒ่าหันขวับกลับมาหาคนทั้งสอง สีหน้าเผยถึงความตกตะลึงและแฝงด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ ตรงมุมปากเล็กน้อย
ภาพนั้นยิ่งทำให้คนทั้งสองคนรู้สึกขนลุกเย็นวาบไปทั่วทั้งตัวแวบขึ้นมาในชั่วครู่ขณะ
"เข่อลั่ว! รีบไปเตรียมอ่างน้ำล้างหน้าและอาภรณ์ชุดใหม่ให้นายน้อยของเจ้าซะ เขาจะได้จัดการตัวเองให้เรียบร้อย เสร็จแล้วก็บอกให้เขาตามไปพบข้าที่หอบรรพชนของสกุลหลงทันที" น้ำเสียงแหบแห้งแต่แฝงด้วยพลังและทรงอำนาจของหลงฮูหยิน ได้ออกคำสั่งกับนายกองหนุ่มอย่างขึงขัง
"ขอรับ" เข่อลั่วยืนตัวเกร็งแข็งทื่อและขานรับอย่างหวั่นวิตก เพราะสีหน้าและอารมณ์ของฮูหยินใหญ่ที่มีอยู่ตอนนี้ ไม่ว่าใครก็ควรจะหลีกหนีห่างไปให้ไกล ๆ จะดีต่อตัวคนผู้นั้น
"ยายเมิ่ง...กลับกันเถอะ เดี๋ยวค่อยไปรอเจ้าหลานตัวดีของข้าที่หอเซ่นไหว้บรรพชน"
ฮูหยินเฒ่ากล่าวกับหญิงชราคนรับใช้ของตนจากนั้นก็เดินนำหน้าออกไปจากห้องนอนของหลงอี้หลิงทันที
"เจ้าค่ะนายหญิง"
ยายเมิ่งขานรับและเดินตามหลังออกไปอย่างเงียบ ๆ เพราะนางรับรู้ได้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวโกรธขึ้งที่กำลังคุกรุ่นในใจของนายหญิงของตน และรู้ดีว่าตอนนี้เจ้านายกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างหนักเพื่อไม่ให้มันระเบิดออกมาในห้องนอนนั้น
เข่อลั่วเดินตามไปส่งฮูหยินใหญ่จนถึงหน้าประตูห้อง เมื่อหญิงชราทั้งสองนางเดินพ้นออกจากธรณีประตูไปเรียบร้อย เขาก็รีบปิดบานประตูทั้งสองข้างทันที ต่อจากนั้นก็หันขวับกลับเข้ามาด้านในห้องอย่างรวดเร็วด้วยสีหน้ากังวลใจ
ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ได้สบตากับนายน้อยของตน ซึ่งกำลังนั่งยืนอยู่ข้างเตียงนอน โดยที่ผ้าม่านทางด้านหลังยังคงปกคลุมเตียงอย่างมิดชิด
"นะ นายน้อย ท่านตื่นแล้วหรือขอรับ" เข่อลั่วรวบรวมความกล้าเอ่ยทักทายออกไปอย่างหวาดหวั่น
"มัวยืนทำอะไรอยู่ รีบไปเตรียมอ่างน้ำล้างหน้าและอาภรณ์ชุดใหม่ให้ข้าเปลี่ยนได้แล้ว"
"ว่าแต่..." เข่อลั่วเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก สายตาก็เหลือบมองผ่านไปทางด้านหลังของหลงอี้หลิง
"...อาการของแม่นางฟ่งเป็นยังไงบ้าง นายน้อยช่วยนางสำเร็จไหมขอรับ"
หลงอี้หลิงไม่ตอบคำถาม แต่พูดขู่นายกองหนุ่มกลับไปด้วยแววตาขึงขัง
"รึเจ้าจะรอให้ท่านย่าเดินกลับมาสั่งเจ้าอีกรอบกัน!"
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ซึ่งรังสีอำมหิตเล็ก ๆ ของแม่ทัพหนุ่มในขณะที่กล่าวออกมา ทำให้นายกองหนุ่มถึงกับหน้าซีดสลดลงทันตาและขานรับกลับไปอย่างทันทีทันใด
"มะ ไม่ขอรับ! ข้าจะรีบไปจัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยภายในไม่กี่นาทีนี้เลยขอรับ"
นายกองหนุ่มขานรับอย่างลนลาน จนเผลอพูดเกินจริงไปบ้างเพราะด้วยความวิตกกังวลนั่นเอง
หลังจากที่เข่อลั่วปิดประตูห้อง เขาก็รีบไปทำหน้าที่ของตนอย่างรวดเร็ว
ด้านหลงอี้หลิงก็ได้หันขวับกลับมายังทางด้านเตียงนอนของเขา
ผู้ที่หยิ่งผยองและเย็นชาในสายตาคนใต้หล้า ตอนนี้สายตาของเขาที่จับจ้องมองผ่านผ้าม่านกั้นบาง ๆ ไปถึงเงาร่างน่ารักที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนตรงหน้า ช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความหมายมากมายเหนือคณานับได้
"หลั่นเอ๋อร์..ข้าหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลังจากที่เจ้ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เจ้าจะกลับมาเป็นปกติ ร่างกายแข็งแรงและพูดต่อปากต่อคำกับข้าได้เหมือนเดิม"
ด้านฟ่งหลันหลั่น หลังจากที่ผ่านค่ำคืนท่ามกลางความเป็นความตายมาได้ โดยการช่วยเหลือของหลงอี้หลิง แต่ทว่าวิธีการที่เขาใช้เพื่อช่วยถอนพิษให้นางในครั้งแรก มันได้ส่งผลบางอย่างให้กับพวกเขาสองคน
ย้อนกลับไปเมื่อคืนที่ผ่านมา ในตอนที่หลงอี้หลิงกำลังพยายามใช้พลังลมปราณของเขาถ่ายเทเข้าไปในร่างกายของฟ่งหลันหลั่น เพื่อช่วยถอนพิษร้ายให้นาง ซึ่งพลังของทั้งสองคนนั้นมีความแตกต่างกันมาก
อีกอย่างตำแหน่งหยินหยาง รวมทั้งพลังธาตุทั้งห้าของสตรีน้อยก็ปั่นป่วนและสับสนมากอยู่เป็นทุนเดิม พลังของคนทั้งคู่จึงมีการต่อต้านกันโดยที่แม่ทัพหนุ่มไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
และชั่วเสี้ยววินาทีที่เขาเร่งขับพลังปราณเข้าไปถึงสามในสี่ส่วนของพลังที่เขามี เพื่อถ่ายเทเข้าสู่ร่างกายของสตรีน้อยนั้นเอง พลังปราณในร่างกายของฟ่งหลันหลั่นเกิดกระแสตีกลับ จนทำให้กระแสปราณสับสนและปั่นป่วน  หนักยิ่งขึ้น และผลกระทบนั้นคือ มันได้ไปเปิดจุดตำแหน่งปราณและชีพจรทั้งหมดในร่างอรชรให้คลายปมออก
ณ วินาทีนั้นเอง ฟ่งหลันหลั่นก็ได้กระอักเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก นั่นจึงเป็นสาเหตุให้หลงอี้หลิงจำเป็นต้องหยุดชะงักมือและดึงพลังของตนทั้งหมดกลับมา และเปลี่ยนไปใช้วิธีที่ท่านหมอแนะนำไว้ก่อนที่เขาจะกลับไป
แม้ร่างของฟ่งหลันหลั่นจะถูกพิษร้าย แต่สติของนางก็ไม่ได้ขาดไปทั้งหมดเสียทีเดียว สายตาที่เลือนรางพร่ามัวยังคงสามารถมองเห็นและรู้สึกได้
รวมทั้งสตรีน้อยยังรับรู้ได้ถึงทุกการสัมผัสและทุกการกระทำของหลงอี้หลิงที่มีต่อนาง แต่มิอาจจะขัดขืนหรือฝืนแรงห้ามปรามเขาได้ เพราะแค่จะหายใจเข้าออก นางก็ยังเหนื่อยหอบจนแทบหมดแรง
ทว่าในค่ำคืนนั้น หลังจากที่ฟ่งหลันหลั่นได้รับการช่วยเหลือจากแม่ทัพหนุ่มในการถอนพิษร้ายในร่างกายของนาง ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เกิดขึ้นกับนางเช่นกัน
เวลาปัจจุบัน
สตรีน้อยที่นอนหลับอยู่บนเตียงก่อนหน้านี้ นางก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา
ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบตัวอย่างช้า ๆ ก่อนจะดึงร่างกายของตัวเองลุกขึ้นนั่ง และพอได้เห็นสภาพของตัวเองที่สวมใส่เพียงแค่เสื้อผ้าตัวรองชั้นในอยู่นั้น นางก็รีบหันมองออกไปด้านข้างเตียงและเห็นเงาร่างของ  หลงอี้หลิงกำลังยืนแต่งตัวอยู่อีกฝั่งของผ้าม่านบาง โดยมีเข่อลั่วเป็นผู้ช่วย
นางจึงหันกลับมาก้มมองและสำรวจดูตัวเองอีกครั้ง และรู้สึกได้ทันทีว่าพิษที่อยู่ในร่างกายของตัวเองได้ถูกขับออกมาแล้วบางส่วน ความเจ็บปวดของอวัยวะภายในร่างกายเริ่มทุเลาลงมาก
ตอนนี้เหลือเพียงความปวดเมื่อยและอ่อนล้าตามร่างกายเท่านั้น
ในหัวของฟ่งหลันหลั่นได้หวนคิดรำลึกถึงสัมผัสอันอบอุ่นและอ่อนโยนของหลงอี้หลิงที่ปฏิบัติต่อนางในค่ำคืนที่ผ่านมา นางจะรู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่เขาได้กระทำลงไปทั้งหมดนั้น ก็เพื่อต้องการที่จะช่วยชีวิตของนางไว้
'เป็นเช่นนี้แล้ว ต่อจากนี้ไป เราจะมองหน้าเขาด้วยสีหน้ายังไงดี...'
กระนั้นนางก็ยังคงรู้สึกขวยเขินเอินอายทุกครั้ง เมื่อที่หวนคิดถึงสัมผัสอันอบอุ่นนั้นจากเขา
พวงแก้มนวลของดวงหน้างามร้อนวูบวาบขึ้นมาในบัดดล และแดงก่ำของราวกับผลอิงเถาสุกงอมได้ที่
จู่ ๆ ทันใดนั้นเอง สตรีน้อยก็มีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงขึ้นมาฉับพลัน จนนางต้องทิ้งตัวล้มนอนลงไปบนเตียงอีกครั้ง มือทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมากุมขมับไว้ทันที สองขาขดตัวเข้าหาตัวอยู่ในท่านอนคุดคู้อย่างเจ็บปวด
สตรีน้อยไม่อยากให้บุรุษทั้งสองคนที่อยู่อีกฟากของผ้าม่านรับรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตน นางจึงพยายามระงับอารมณ์ข่มความเจ็บปวดไว้ข้างใน และห้ามใจไม่ให้ริมฝีปากบางส่งเสียงเผยความเจ็บปวดทรมานที่กำลังก่อตัวขึ้นมา ให้เล็ดลอดออกมาจากปากอย่างเด็ดขาด
ท่ามกลางความเจ็บปวดทรมานนั้น ภาพรางเลือนมากมายค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวของฟ่งหลันหลั่นทีละนิด ๆ ยิ่งภาพเหล่านั้นชัดเจนมากขึ้นเท่าใด นางก็จะรับรู้และรู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวทรมานแปลบขึ้นที่ดวงใจน้อย ๆ ของตัวเอง ราวกับว่ากำลังถูกกริชเล็ก ๆ ทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เวลาล่วงเลยผ่านไปเช่นนั้นนานอยู่ครู่ใหญ่ ทันทีที่เสียงประตูตรงหน้าห้องถูกเปิดออก
แอ๊ด...
และถูกปิดลง
ปัง!
ฟ่งหลันหลั่นก็คว้าหมอนหนุนที่วางอยู่บนหัวเตียง มาอุดใบหน้าของตนอย่างรวดเร็ว ต่อจากนั้นนางก็ได้แหกปากร้องดังขึ้นด้วยความเจ็บปวดทรมานระบายอารมณ์ใส่หมอนหนุนใบนั้นอย่างไม่ยั้ง
สิ่งที่เกิดขึ้นกับนางในตอนนี้ คือ...
...ความทรงจำในช่วงก่อนวัยอายุแปดขวบที่เคยหายไป ในเพลานี้ มันได้หวนกลับคืนสู่เจ้าของดังเดิมแล้วนั่นเอง
แต่ทว่ามันได้ย้อนคืนกลับมาพร้อมความเศร้า ความผิดหวัง เจ็บปวดเสียใจ ราวกับถูกกริชและเข็มเล็ก ๆ ทิ่มแทงเป็นร้อยเป็นพัน เป็นหมื่นเล่ม
ความทรมานอย่างสุดแสนสาหัสนี้ มันเหลือจะกล่าวออกมาเป็นคำพูดได้
ความเคียดแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอก มันมีมากจนถึงขั้นที่ทำให้ฟ่งหลันหลั่นกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง
นัยน์ตากลมโตที่เคยสุกใสคู่นั้น ตอนนี้ฉายแววดุจดั่งเปลวลุกวาวของเพลิงจากไฟโลกันตร์ กำลังลุกโชติช่วง ยากที่จะดับลงได้อีกต่อไป
"เยี่ยชิงฟง! ข้าไม่มีวันอภัยให้ท่านเด็ดขาด ด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีของข้ากับท่านพ่อ ข้า...อวี้หลัน! ผู้นี้ จะตอบแทนคืนทุกคน ที่ได้ฝากรอยแผลในใจนี้ อย่างสาสมแน่นอน"
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๖ กฎเหล็กของคนสกุลหลง

หอเซ่นไหว้บรรพชนของสกุลหลง
หลงฮูหยินยืนนิ่งเยื้องไปทางด้านข้างซ้ายมือและหันหน้าเข้าหาแท่นเซ่นไหว้ ด้านหลังของแท่นนั้นเต็มไปด้วยป้ายชื่อของเหล่าบรรพชนรุ่นก่อนของคนสกุลหลง ซึ่งเป็นผู้ที่ล่วงลับไปแล้วนั่นเอง
หลงอี้หลิงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางห้อง หันหน้าเข้าหาแท่นเซ่นไว้บรรพชน
"ยายเมิ่ง ช่วยจุดธูปให้หลานชายตัวดีของข้าที"
หลงฮูหยินกล่าวกับสาวใช้คนสนิทของตนด้วยน้ำเสียงเข้ม ขึงขัง แฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ
หญิงวัยชราเดินไปหยิบธูปที่วางอยู่บนภาชนะใบหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ใกล้กับกระถางธูป และเมื่อต่อไฟติดกับปลายธูปนั้นได้ นางก็ได้นำมามอบให้กับแม่ทัพหนุ่มตามคำสั่งของผู้เป็นนาย โดยที่ไม่ได้กล่าวอะไรกับเขา นางเพียงแค่ชายตามองชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง
หลงอี้หลิงรับธูปเหล่านั้นมาจากมือของยายเมิ่งได้ เขาก็ถือไว้ในมือ
"เมื่อคืนข้าได้ทำผิดต่อคนสกุลหลงและทำผิดต่อบรรพชน ที่กระทำการอันเป็นการหยามเกียรติต่อสตรีน้อยนางหนึ่ง โดยที่ยังมิได้ผ่านพิธีมงคลสมรสกัน และไม่ว่าจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ข้ายินดีรับโทษทัณฑ์ตามกฎของบ้านสกุลหลงโดยไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆทั้งสิ้น"
หลงอี้หลิงกล่าวต่อหน้าป้ายบรรพชนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าและแววตาสีนิลของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น จากนั้นเขาได้นำธูปไปปักลงบนกระถางธูปขนาดกลางที่ตั้งวางอยู่ตรงหน้า และกลับมานั่งคุกเข่าเช่นเดิม ก่อนที่จะโน้มตัวไปทางด้านหน้าและโขกหัวลงพื้นสามครั้ง เพื่อเป็นการคารวะเหล่าดวงวิญญาณของบรรพชนทุกดวงด้วยความนอบน้อม
"ยายเมิ่ง ไปตามผู้คุมกฎของสกุลหลงเข้ามาด้านในได้"
หญิงชราสูงศักดิ์ผู้เป็นเจ้านายออกคำสั่งกับคนรับใช้ด้วยน้ำเสียงเข้ม โดยที่สายตายังคงมองไปยังเหล้าป้ายชื่อบรรพชนทางด้านหน้า
"เจ้าค่ะนายหญิง" ยายเมิ่งรับคำสั่งนายหญิงของตนด้วยน้ำเสียงกังวล จากนั้นก็ได้หันขวับเดินตรงไปยังประตู สายตาพลันเหลือบมองไปทางแม่ทัพหนุ่มเล็กน้อยด้วยความกังวล
ไม่นานยายเมิ่งก็ได้เดินกลับเข้ามาพร้อมกับผู้คุมกฎ ซึ่งเป็นชายฉกรรจ์ ไม่สวมเสื้อบนร่างกายท่อนบนมองเห็นถึงโครงสร้างของร่างกายดูกำยำแข็งแรงและมีรอยแผลเป็นซึ่งอาจเกิดจากการต่อสู้หรืออุบัติเหตุ และในมือของคนผู้นั้นยังถือไม้ขนาดหนาราว 1 ฉื่อ[1]
"นายหญิง" ผู้คุมกฎชายผู้นั้นกล่าวทักทายนายหญิงของเรือนสั้น ๆ แต่น้ำเสียงของเขาช่างฟังดูหนักแน่นจริงจัง พร้อมกับยกมือทั้งสองข้างทำความเคารพอย่างนอบน้อม
หลงฮูหยินจึงได้หันกลับมาประจันหน้ากับทุกคนในห้อง นางยังคงวางสีหน้านิ่ง ดูสุขุมและพยายามเก็บอารมณ์โกรธขึ้งไว้ในใจ พลางเบนสายตามองไปทางหลายชายสุดที่รักของตนด้วยแววผิดหวัง
"หลิงเอ๋อร์ แม้ว่าเจ้าจะเป็นถึงแม่ทัพของแคว้นโหย่ว แต่เจ้าก็ยังคงเป็นคนสกุลหลงไม่เปลี่ยนแปลง วันนี้เจ้าได้ทำกฎของบ้านสกุลหลงของพวกเรา เจ้าพร้อมรับโทษทัณฑ์ของตัวเองแล้วใช่ไหม"
แม้ว่าหลงฮูหยินจะถามหลานชายสุดที่รักเช่นนั้น แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกดีใจหรือมีความสุขเลยที่ต้องเป็นผู้สั่งลงโทษเขาเยี่ยงนี้
หลงอี้หลิงเข้าใจดีว่าหากแต่ว่ากฎของบ้านมีให้ทุกคนยึดถือปฏิบัติตาม หากมีผู้ใดฝ่าฝืนหรือได้รับการยกเว้นการลงโทษ กฎก็ย่อมไม่เป็นกฎอีกต่อไป
หลงอี้หลิงเงยหน้าขึ้นและมองหน้า พร้อมกับสบตาผู้เป็นย่าด้วยแววตาแน่วแน่
[1] 1 ฉื่อ ประมาณ 3.33 เดซิเมตร (หนึ่งเดซิเมตร เท่ากับ สิบเซนติเมตร)
"ข้ายินดีรับโทษตามกฎของบ้าน ท่านย่างโปรดออกคำสั่งกับผู้คุมกฎให้เขาทำหน้าที่นั้นได้เลย"
น้ำเสียงเข้มฟังดูสุขุมและแววตาลุ่มลึก เด็ดเดี่ยวของแม่ทัพหนุ่ม ที่แสดงออกมา ยิ่งทำให้คนเป็นย่าที่กำลังจ้องตาเขากลับ ไม่เข้าใจว่าเหตุใด หลานชายสุดที่รักถึงได้กระทำเรื่องที่ไม่สมควรเช่นนั้นได้
หลงฮูหยินสะบัดมือของตัวเองเหวี่ยงไปทางด้านข้าง ในเวลาเดียวกัน นางก็ได้ออกคำสั่งกับผู้คุมกฎทันที
"ผู้คุมกฎทำตามหน้าที่ของเจ้าได้" น้ำเสียงเด็ดขาดแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกปวดใจของหลงฮูหยิน ทุกคนในห้องนั้นต่างก็รับรู้ได้เป็นอย่างดี
หลงอี้หลิงยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ในท่าเดิม และตั้งท่ารับแรงกระแทกจากการลงโทษของผู้คมกฎ สายตาเขาดูแน่วแน่ไม่หวั่นเกรงต่อความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึ้น
"ขอรับนายหญิง"
ผู้คุมกฎขานรับอย่างหนักแน่นเช่นกัน จากกนั้นเขาก็เดินเข้าไปประชิดตัวแม่ทัพหนุ่ม โดยยืนอยู่ตำแหน่งข้างลำตัวและห่างประมาณสองก้าวครึ่ง
เขายืนจังก้าตั้งท่าอย่างมั่นเหมาะ สองมือกำไม้โบยหลังไว้แน่น ก่อนจะง้างมือของเขาขึ้นในองศาที่เหมาะสม เขาขยับมือเล็กน้อยเพื่อรวบรวมสมาธิ จากนั้นเขาก็ออกแรงทั้งหมดไปที่ไม้โบยในมือ หวดลงบนหลังของแม่ทัพหนุ่มอย่างสุดกำลัง
ทันใดนั้นเอง
"ไม่ได้นะ!" เสียงของฟ่งหลันหลั่นดังลอยเข้ามาในห้องอย่างร้อนใจ
พลั่ก! เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไม้โบยหลังนั้นได้ฟาดลงไปบนร่างเนื้อหนังของใครบางคน
หลงอี้หลิงไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดบนแผ่นหลังหนาของเขาเลยสักนิด มันได้สร้างความแปลกใจให้เขายิ่งนัก จึงได้เอี้ยวตัวหันกลับไปมองทางด้านหลังของตนทันที และปรากฏว่าผู้ที่เข้ามาขวางทางไม้โบยนั้นไม่ให้ถูกตัวเขา ก็คือสาวใช้คนโปรดของเขานั่นเอง
ฟ่งหลันหลั่นซึ่งร่างกายภายในยังคงบอบช้ำและพละกำลังยังไม่ฟื้นตัวกลับมาอย่างสมบูรณ์ พอถูกแรงกระแทกจากไม้โบยหลังของผู้คุมกฎเช่นนั้น จึงทำให้นางกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย
แม้กระทั่งหลงฮูหยิน ยายเมิ่งและผู้คุมกฎที่เห็นเหตุการณ์นั้นต่างก็พากันตกใจ
หลงฮูหยินจึงได้ยกมือขึ้นเพื่อห้ามผู้คุมกฎให้ชะลอการลงโทษนี้ไปก่อน
ยายเมิ่งจึงรีบเข้าไปประชิดตัวสตรีน้อย เพื่อหวังจะประคองนางให้ถอยออกห่างจากแม่ทัพหนุ่ม
ทว่าหลงอี้หลิงได้ชิ่งดุนางเสียงดังอย่างแข็งกร้าว ด้วยความโกรธแกมเป็นห่วง
"เจ้าทำบ้าอะไร หลบไปซะ นี่ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"
ฟ่งหลันหลั่นจ้องหน้าเขาด้วยสายตามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว และตอบสวนเขาทันควัน
"ไม่! หากถ้ามีใครจะต้องถูกลงโทษ คนผู้นั้นก็ควรจะเป็นข้า ไม่ใช่ท่าน"
หลงอี้หลิงได้ฟังสตรีน้อยตอบสวนกลับมาเช่นนั้น ยิ่งทำให้เขาทั้งโกรธและเป็นห่วงนางหนักมากยิ่งขึ้น เพราะทั้ง ๆ ที่ร่างกายของนางเพิ่งจะหายจากการถูกพิษร้ายเล่นงานมาทั้งคืน นางกลับมาทำตัวอวดดีต่อหน้าเขา โดยที่ไม่ห่วงสุขภาพของตัวเองเลยสักนิด สิ่งนี้มันทำให้เขาหัวเสียยิ่งนัก
"ข้าไม่ได้อ่อนแอถึงกับให้สตรีเยี่ยงเจ้า มาออกตัวรับผิดแทนข้าหรอกนะ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงแข็งกร้าวกับสตรีน้อย พร้อมกับทำตาดุใส่นาง เพื่อมุ่งหมายให้นางถอดใจและถอยออกให้พ้นทางของผู้คุมกฎ
ฟ่งหลันหลั่นยังคงจ้องหน้าเขากลับด้วยสีหน้ามุ่งมั่นและไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยออกตามที่เขาบอก
หลงฮูหยินยืนมองการสนทนาของทั้งคู่อยู่ครู่หนึ่ง นางจึงได้ตัดสินใจเอ่ยถามสตรีน้อยด้วยน้ำเสียงเข้มสุขุม
"วิ่งเอาตัวเข้ามารับไม้โบยแทนเขาแบบนั้น รู้ตัวไหมว่าแผ่นหลังบาง ๆ ของเจ้าจะขาดเอาได้นะสาวน้อย"
ฟ่งหลันหลั่นหันไปเผชิญหน้ากับสตรีสูงศักดิ์ผู้เป็นนายหญิงใหญ่ของเรือนนี้ทันที และจ้องหน้านางด้วยสายตาเดียวกันกับที่มองหลงอี้หลิงก่อนหน้านี้
"ข้าไม่กลัวว่าตัวเองจะต้องเจ็บตัว แต่ทว่าก่อนที่ท่านจะสั่งให้คนโบยเขาอีกครั้งได้โปรดฟังในเรื่องที่ข้าต้องการจะชี้แจงกับท่านในเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้หรือไม่"
หลงฮูหยินมองเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นผ่านแววตาของสตรีน้อยตรงหน้า และยิ่งเป็นคนที่เคยช่วยชีวิตตนไว้ด้วย นางจึงใจอ่อนและยอมรับฟังอย่างง่ายดาย
"ได้! ข้าจะให้โอกาสเจ้า ต้องการกล่าวสิ่งใดก็ว่ามา ข้าฟังอยู่"
แม้ว่าหลงฮูหยินจะรักและรู้สึกเอ็นดูสตรีน้อยผู้นี้มากเพียงใด แต่กฎของบ้านก็ต้องรักษา แต่ทว่านางก็ยอมรับฟังคำร้องขอของอีกฝ่ายโดยไม่มีการเอนเอียง เพียงแค่ไม่อยากถูกกล่าวหาว่า เป็นผู้ลุแต่อำนาจและตัดสินผิด
ประกายความมุ่งมั่น กล้าหาญ และรักความยุติธรรมของฟ่งหลันหลั่นฉายแววออกมาจากดวงตากลมโตใสซื่อคู่นั้น
นางเบนสายตามองไปทางหลงอี้หลงเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับหลงฮูหยิน
"เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดระหว่างข้ากับท่านแม่ทัพเมื่อคืนที่ผ่านมานั้น สิ่งที่เขาได้กระทำลงไปทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตามเขาทำไปเพราะช่วยชีวิตของข้า หากไม่ได้เขาช่วยไว้ ข้าคงถูกพิษร้ายนั่นตายไปแล้ว"
หลงฮูหยินกับยายเมิ่งตกใจในคำพูดของฟ่งหลันหลั่นถึงกับอุทานขึ้นพร้อมกัน
"พิษร้ายอย่างนั้นรึ!"
สตรีน้อยพยักหน้า พร้อมกับกล่าวย้ำคำพูดของตนอย่างหนักแน่น "อื้ม! ข้าขอยืนยันว่าทั้งหมดที่พูดไปนั้นเป็นความจริง ส่วนว่าพิษนั้นมาได้ยังไง เรื่องนั้นข้ายังไม่สามารถบอกพวกท่านได้"
ที่จริงไม่ใช่ว่าฟ่งหลันหลั่นบอกที่มาของคนวางยาพิษไม่ได้ แต่นางรู้ดีว่า ธิดาอ๋องผู้นั้นเป็นธิดาหัวแก้วหัวแหวนของเยี่ยอ๋อง หากกว่าสิ่งใดออกมาโดยไร้ซึ่งหลักฐาน ก็ยากที่ใครจะเชื่อในคำพูดของตนได้
หลงฮูหยินขมวดคิ้วทั้งสองข้างเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปถามหลานชายสุดที่รัก
"หลิงเอ๋อร์...เรื่องที่นางพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงหรือไม่" ผู้เป็นย่ารู้ดีว่าหลานชายสุดที่รักไม่ใช่คนไม่ดีและเขาไม่เคยมีพฤติกรรมเลวทรามหรือย่ำยีข่มเหงสตรีนางใดมาก่อน จึงต้องการถามเขาเพื่อความมั่นใจ
ที่จริงหลงอี้หลิงไม่อยากให้ผู้เป็นย่าของเขา รับรู้ถึงเรื่องที่ฟ่งหลันหลั่นได้รับพิษเข้าสู่ร่างกาย หากแต่สตรีน้อยเป็นผู้เปิดเผยเรื่องนั้นด้วยตัวเอง เขาจึงไม่สามารถเลี่ยงในการตอบคำถามนี้ได้
"เป็นจริงตามที่นางกล่าวมาทั้งหมด" แม่ทัพหนุ่มตอบย่าของเขาด้วยน้ำเสียงเข้ม แต่ยังไม่ทันที่ผู้เป็นย่าหรือฟ่งหลันหลั่นจะกล่าวสิ่งใดต่อ เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง
"...แต่ทว่า ข้าก็ไม่สามารถใช้เหตุผลนี้เพื่อมาเป็นข้ออ้างที่จะไม่รับโทษทัณฑ์ของบ้านสกุลหลงได้ ข้าทำผิดกฎที่ตั้งไว้ ข้าย่อมต้องได้รับโทษนั้น"
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินแม่ทัพหนุ่มยืนกรานเสียงแข็งที่จะรับโทษทัณฑ์นั้นต่อ นางจึงรู้สึกไม่ดี เพราะแม้ว่าตัวเองจะได้สูญเสียบางอย่างให้กับเขาไป และมันก็ทำให้นางเสียเกียรติที่มีอยู่ไป แต่นางก็เข้าใจถึงเหตุผลและแยกแยะผิดถูกได้ดี
"หลงฮูหยิน หากท่านยืนกรานว่าจะสั่งลงโทษเขาตามกฎของบ้าน โดยไม่สนใจถูกผิด เช่นนั้นท่านก็สั่งลงโทษข้าด้วยอีกคนเถิด เพราะข้าคือต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด"
ฟ่งหลันหลั่นออกตัวรับโทษทัณฑ์โบยหลังนั้นไปพร้อมกับหลงอี้หลิงด้วยน้ำเสียงและแววตาหนักแน่น แม้ว่าริมฝีปากบางและสีหน้าของดวงหน้างามจะยังคงซีดขาวดูไร้เรี่ยวแรง แต่นางก็หาได้รักตัวกลัวตายไม่
"ท่านย่าได้โปรดให้อภัยและอย่าได้สั่งลงโทษนางเลย ข้าเป็นคนผิด ข้ายินดีรับโทษของตัวเองแต่เพียงผู้เดียว"
หลงอี้หลิงกล่าวกับย่าของเขาอย่างชัดถ้อยชัดคำ อีกทั้งยังคงรู้สึกเป็นห่วงในตัวสตรีน้อย เพราะเกรงว่านางจะถูกย่าของเขาสั่งลงทัณฑ์
จากนั้นบุรุษและสตรีที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น ต่างก็โต้แย้งเถียงกันเพื่อแย่งออกตัวรับโทษทัณฑ์แทนอีกฝ่าย โดยที่ไม่มีใครเกรงกลัวว่าตัวเองจะต้องเจ็บตัว
หลงฮูหยินและยายเมิ่ง รวมทั้งผู้คุมกฎต่างก็มองออกมาแม่ทัพหนุ่ม และสตรีน้อย มีความห่วงใยและความหวังดีต่ออีกฝ่ายอย่างบริสุทธิ์ใจ และต้องการปกป้องอีกฝ่ายจากใจจริง แม้ว่าคำพูดจะฟังดูเหมือนพวกเขากำลังทะเลาะกันก็ตาม
หลงฮูหยินยืนมองคนทั้งคู่และยิ้มในใจและปลื้มปริ่ม ที่หลานชายสุดที่รักของตนได้พบคนที่จะมาคอยดูแลและปกป้องเขาแทนนางได้แล้ว
"พวกเจ้าสองคนหยุดทะเลาะกันต่อหน้าข้าได้แล้ว"
หลงฮูหยินโพล่งเสียงดังขึ้น เพื่อหวังปรามคนทั้งสองตรงหน้าให้เงียบเสียงหลง
และมันก็ได้ผลเช่นนั้น
หลงอี้หลิงและฟ่งหลันหลั่นเงียบเสียงหลงทันที แม้ว่าจะยังมาการส่งสายตาโต้เถียงกันต่อเล็กน้อย แต่พวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยคำใดต่อกันอีก
พอหลงฮูหยินเห็นทั้งคู่สงบลงและต่างฝ่ายต่างก็ดูเหมือนจะตั้งสติได้แล้ว นางจึงหันไปทางด้านผู้คุมกฎ ซึ่งเขาเองก็กำลังยืนรอฟังคำสั่งจากนายหญิงของเขาเช่นกัน
"เชิญท่านผู้คุมกฎกลับไปก่อนเถิด เรื่องนี้ข้าเวลาข้าไต่สวนถามหาความจริงให้ชัดเจนก่อน หากได้เรื่องชัดเจนแล้วข้าจะให้คนไปตามท่านอีกที"
น้ำเสียงแหบแห้งของหญิงชราผู้สูงศักดิ์ กล่าวกับผู้คุมด้วยความสุขุมและดูอำนาจแฝงอยู่
"ขอรับนายหญิง" ผู้คุมกฎขานรับอย่างง่ายดาย จากนั้นเขาก็ทำการคารวะผู้เป็นนายอย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินถอยออกไปจากห้องนั้น เหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
เฮ้อ...ฟ่งหลั่นถอนหายใจแรงพร้อมทิ้งน้ำหนักตัวลงพื้นอย่างโล่งใจ อยู่ข้าง ๆ กับทัพหนุ่ม
หลงอี้หลิ้งยังคงมีอารมณ์โกรธค้างอยู่และรู้สึกหัวเสีย ที่เห็นนางไม่เป็นห่วงสุขภาพของตัวเองเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เพิ่งผ่านประตูนรกมาไม่นาน แต่นางกลับวิ่งเข้าหาเรื่องเจ็บตัวอีกแล้ว
"พละกำลังและพลังปราณภายในยังไม่ฟื้นตัวเลยด้วยซ้ำ กลับวิ่งหอบร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นมาหาเรื่องเจ็บตัวถึงที่นี่ หากเจ้าล้มป่วยขึ้นมาอีก ข้าไม่ทนนิ่งเฉยแน่" แม่ทัพหนุ่มพูดกับสตรีน้อยข้างกายด้วยน้ำเสียงดุแกมขู่นางเล็กน้อย
ผู้เป็นย่า ยืนฟังอยู่ถึงกับโกรธหลานชายของตนขึ้นมาทันใด
"หลิงเอ๋อร์ เลิกต่อว่าและเลิกขู่หลั่นเอ๋อร์ได้แล้ว เจ้าไม่รู้หรือว่าที่นางทำไปทั้งหมดนั่นก็เพราะต้องการปกป้องเจ้า"
ผู้เป็นย่ารู้สึกโกรธและหมั่นไส้หลานชายสุดที่รัก เพราะกำลังทำนิสัยเสีย ๆ ต่อสตรีน้อยตรงหน้า ราวกับไม่มีใครเคยสั่งสอนให้ทำตัวดี ๆ ต่อคนที่ช่วยเหลือตน
แม่ทัพหนุ่มไม่ตอบคำถามย่าของเขา แต่จู่ ๆ เขาก็คว้าหมับไปที่ข้อมือน้อยของฟ่งหลันหลั่น ก่อนจะลุกยืนพรวดพราดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จนพลอยทำให้สตรีน้อยต้องรีบลุกขึ้นยืนตามเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ทันที
"ข้าขอตัวพานางไปทำแผลก่อน เสร็จแล้วคงต้องกลับเรือนหลงหลิงทันทีเพราะยังมีราชกิจที่ค้างอยู่อีกเยอะ ส่วนเรื่องอื่น ข้าจะกลับมาอธิบายให้ท่านย่าฟังในวันหลัง ขอท่านย่าโปรดรักษาสุขภาพด้วย หลานขอตัว"
หลงอี้หลิงพูดรวบรัดตัดบทอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดได้พูดแทรกเขาได้ พอพูดจบเขาก็หันขวับและจูงมือของสตรีน้อยออกไปจากหอบรรพชนทันที
ฟ่งหลันหลั่นไม่มีเวลาได้ทำการคารวะและกล่าวลาเจ้าของบ้านอย่างสุภาพ นางจึงทำได้แค่เพียงผงกศีรษะหลงด้วยความนอบน้อมหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะถูกแม่ทัพหนุ่มดึงแขนให้เดินตามเขาออกไป
หลงฮูหลิงและยายเมิ่งมองตามหลังหนุ่มสาวทั้งสองคน ด้วยสายตาปลื้มปริ่มดูอิ่มอกอิ่มใจ และเกิดความรู้สึกหายกังวลใจในเรื่องบางอย่าง
"ยายเมิ่ง หลงเอ๋อร์ของพวกเรา ได้พบกับสตรีคนที่จะมาดูแลเขาแทนเราสองคนได้แล้ว จากนี้ไปพวกเราคงนอนตายตาหลับอย่างหมดห่วงกันได้แล้วสินะ"
หลงฮูหยินกล่าวกับสาวใช้ของตนด้วยน้ำเสียงแหบแห้งแฝงด้วยรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า
"เจ้าค่ะนายหญิง" ยายเมิ่งเองก็ขานรับนายหญิงของตนด้วยความรู้สึกเดียวกัน
"จะว่าไปแล้ว เมื่อครู่ตอนที่ข้ามองเข้าไปในดวงตาใสกลมโตคู่นั้น แววตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่แต่แฝงไว้ซึ่งความอ่อนโยนของนาง ทำให้ข้าอดนึกถึงคนผู้หนึ่งขึ้นมาไม่ได้"
จู่ ๆ รอยยิ้มที่กำลังปลื้มปริ่มใจอยู่ของหลงฮูหยินก็พลันเปลี่ยนเป็นความรู้สึกเศร้าสร้อย พานทำให้สาวใช้จำต้องถามกลับด้วยความห่วงใย
"นายหญิง กำลังนึกถึงคนผู้ใดกันหรือเจ้าคะ และเหตุใดน้ำเสียงของท่านถึงได้ฟังดูเศร้าเสียใจเยี่ยงนั้น"
ยายเมิ่งถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นนาย นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามต่ออย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจ
"...รึว่านายหญิงกำลังนึกถึงคนผู้นั้นอยู่เจ้าคะ!"
น้ำเสียงประหม่าแกมตกใจที่แฝงไว้ในคำถามของยายเมิ่ง ดูเหมือนนางจะไม่กล้าที่จะเอ่ยชื่อแซ่ของคนผู้นั้นออกมาอย่างชัดเจน
จู่ ๆ หลงฮูหยินผู้ที่ดูยืนอยู่อย่างสงบนิ่งมานาน ถึงกลับยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่หยดแหมะลงบนพวงแก้มเหี่ยวย่นโดยไม่รู้ตัว
"ใช่! ข้ากำลังนึกถึงคนผู้นั้น องค์หญิงน้อยผู้อาภัพของข้า...อวี้หลัน  บุปผางามช่อนั้น ...องค์หญิงผู้น่าสงสาร ผู้ที่ถูกคนใจร้ายพรากชีวิตของพระองค์ไป แม้จะยังทรงพระเยาว์อยู่พวกเขาก็ไม่ยอมละเว้นเลยสักนิด"
เมื่อกล่าวคำนั้นจบ หลงฮูหยินถึงกับเซถลาไปทางแท่นบูชาด้านข้างอย่างหมดแรง จนยายเมิ่งเห็นเช่นนั้นจึงรีบเข้าไปพยุงตัวผู้เป็นนายอย่างรวดเร็ว
ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นนี้ ดูเหมือนว่าบุคคลที่หลงฮูหยินกำลังกล่าวถึงมีความสำคัญและเรื่องราวของคนผู้นั้นมีผลต่อสภาพจิตใจของสตรีสูงศักดิ์ผู้นี้เป็นยิ่งนัก
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๗ สาวใช้ตัวดีแอบหนีออกจากเรือนอีกแล้ว

หลายวันต่อมา ยังไม่ทันที่หลงอี้หลิงจะสืบหาความจริงให้กระจ่างเกี่ยวกับเรื่องที่เยี่ยชิงเซียวแอบวางยาพิษลงในขนมหวานและนำมามอบให้เพื่อเป็นของเยี่ยมตอนที่เขาไปพบกับท่านย่าที่เรือนสกุลหลง
แม่ทัพหนุ่มก็ได้รับพระบัญชาลับจากองค์ฮ่องเต้ให้ออกไปปราบโจรป่าย่านภูเขาซึ่งห่างออกจากเมืองจิ่วราวครึ่งลี้ ก่อนที่เขาจะออกเดินทาง ก็ได้กำชับกับฟ่งหลันหลั่นไม่ให้ออกไปเที่ยวเล่นที่ไหน และต้องปฏิบัติตามกฎของเรือนหลงหลิงอย่างเคร่งครัด หากนางไม่ยอมตกลง เขาก็จะส่งนางไปพักที่เรือนสกุลให้ท่านย่าของเขาเป็นผู้ดูแลแทน
แต่ด้วยนิสัยของฟ่งหลันหลั่น หากยังมีเรื่องที่ติดค้างในใจและยังไม่ได้รับการแก้ไขหรือคลี่คลายลง นางก็ไม่อาจวางมือจากเรื่องนั้น ๆ ได้เป็นอันขาด
แต่เพื่อจะให้แม่ทัพหนุ่มเชื่อใจและยอมออกเดินทางอย่างไร้ความกังวล นางจึงแกล้งรับปากเขาไป
หลังจากที่หลงอี้หลิง ได้นำกองกำลังพลทหารหน่วยพยัคฆ์ดำที่เขาดูแลอยู่อย่างลับ ๆ ออกไปปราบโจรป่า ฟ่งหลันหลั่นก็ได้แอบหนีออกไปจากนอกเรือนหลงหลิงเช่นกัน และสถานที่นางเดินทางไปนั้นก็คือ เมืองจิ่ว
สตรีน้อยได้แวะไปเยี่ยมเยียนมู่เซียวหลันที่หอมู่ต๋า ด้วยความคิดถึงนางก็ไม่ลืมที่จะซื้อของฝากจากเมืองหลวงติดไม้ติดมือไปด้วย
เรือนรับรองแขกพิเศษของหอมู่ต๋า
มู่เซียวหลานกำลังนั่งรับรองและให้บริการกับหยวนจูวเย่ ซึ่งมาเป็นแขกคนสำคัญของนางในวันนี้อยู่ในเรือนรับรองแขกพิเศษ ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังหัวเราะอย่างอารมณ์ดีและพูดคุยกันถูกปากถูกคอก็ต้องหยุดชะงักลง เมื่อได้ยินเสียงเคาะและเสียงของพ่อบ้านใหญ่ของหอมู่ต๋าก็ดังลอดเข้ามาตรงหน้าประตู
ก๊อก ๆ
"นายหญิง..." พ่อบ้านใหญ่เพียงแค่ส่งเสียงเรียกนายหญิงของเขาสั้น ๆ เพื่อเป็นการขออนุญาตก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้องรับรอง ตามที่เคยถือปฏิบัติทุกครั้ง
มู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่จึงหยุดชะงักเรื่องที่กำลังสนทนากันอยู่ บุรุษรูปงามหยิบถ้วยน้ำชาตรงหน้ายกขึ้นดื่ม และพยักหน้าตอบรับให้กับนายหญิงแห่งหอมู่ต๋า ซึ่งนางกำลังมองหน้าเขาอย่างเกรงใจ
เมื่อได้รับสัญญาณเช่นนั้นจากแขกคนสำคัญ มู่เซียวหลานจึงได้ตอบรับคนของตนกลับไป
"เข้ามาได้" น้ำเสียงนิ่งสุขุม ใจเย็น กล่าวขึ้นเบา ๆ ลอยตามสายลมออกไปนอกห้อง
ครืด...ประตูห้องถูกเปิดออก และปรากฏภาพของพ่อบ้านใหญ่ของหอมู่ต๋ายืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยท่าทีสำรวม
"เจ้าไม่รู้หรือไงว่าข้ากำลังดูแขกคนสำคัญอยู่ มีอะไรก็รีบพูดมา หากไม่ด่วนหรือสำคัญมากพอ เจ้าได้ถูกลงโทษแน่"
น้ำเสียงของมู่เซียวหลานฟังดูเข้ม ดุดัน ช่างต่างจากดวงหน้างามหวานหยดย้อยของนางยิ่งนัก
พ่อบ้านใหญ่ของหอมู่ต๋าได้ยินนายหญิงของเขาขู่ออกมาเช่นนั้น เขาก็ก้มหน้าลงอย่างฉับพลัน และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวล
"ข้าต้องขออภัยนายหญิงและคุณชายหยวน ที่เสียมารยาทมารบกวนเวลาสำราญใจของพวกท่าน แต่บังเอิญว่าแม่นางฟู่เดินทางมาที่นี่และบอกมาอยากจะพบกับนายหญิง..."
พ่อบ้านใหญ่กล่าวร่ายยาวถึงเหตุผลที่เขาต้องมารบกวนคนทั้งสอง เขาเงียบไปเล็กน้อย จากนั้นก็ได้พูดต่อจนจบประโยค
"...แต่ข้าสังเกตเห็นว่าแม่นางฟ่งดูท่าทางไม่สู้ดี สีหน้าซีดขาว ราวกับคนป่วย ข้าจึงคิดว่าหากไม่เรียนให้นายหญิงทราบ ท่านอาจจะลงโทษข้าทีหลังได้ที่ละเลยเรื่องนี้"
พ่อบ้านใหญ่กล่าวเช่นนั้น เพราะเขาเองก็รู้ดีว่านายหญิงของเขามีไมตรีและความสัมพันธ์เช่นใดกับฟ่งหลันหลั่น เพราะตัวเขาเอง เขาก็คิดว่าสตรีน้อยผู้นี้เป็นคนดีและนับถือในคุณธรรมของนางมาตลอดช่วงเวลาที่รู้จักกัน
"แม่นางฟ่งมาหาข้างั้นหรือ"
มู่เซียวหลานย้อนถามพ่อบ้านใหญ่กลับไปด้วยความดีใจมาก จึงหันไปมองหน้าหยวนจูวเย่และถามเขาผ่านสายตาหวาน
หยวนจูวเย่เองก็ไม่ได้ติดขัดอะไร เพราะเขาเองก็ดีใจและยินดีที่จะได้พบกับฟ่งหลันหลั่นเช่นกัน เขาวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะสี่เหลี่ยมตรงหน้า และหันไปทางพ่อบ้านใหญ่ที่กำลังยืนรอฟังคำตอบอยู่ตรงหน้าประตู
"รบกวนท่านพ่อบ้าน ช่วยไปพานางมายังที่นี่ได้หรือไม่"
พ่อบ้านใหญ่หันไปมองหน้านายหญิงของเขาเล็กน้อย มู่เซียวหลานจึงได้รีบกล่าวเสริมอย่างดีใจ
"ไปพานางมาพบข้าที่นี่เร็วเข้า จากนั้นท่านก็รีบไปสั่งให้คนครัวทำอาหารของโปรดนางมาเพิ่มและอย่าลืมหยิบสุราจากไหที่นางมักดื่มเป็นประจำมาด้วย เร็วเข้า!"
"ขอรับนายหญิง" พ่อบ้านใหญ่รับคำเสร็จ เขาก็ปิดประตูเข้าเหมือนเดิม จากนั้นเสียงฝีเท้าของเขาก็ค่อย ๆ เงียบหายไป และเวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งจิบถ้วยน้ำชา เสียงของเขาก็ดังขึ้นมาตรงหน้าประตูอีกครั้ง
"นายหญิง ข้าพาแม่นางฟ่งมาถึงแล้วขอรับ" พ่อบ้านใหญ่จำเป็นต้องส่งเสียงบอกนายหญิงของเขาก่อนทุกครั้ง และรอจนกว่าจะได้รับการอนุญาต เขาจึงจะเปิดประตูออก
"บอกนางเข้ามาได้เลย พวกข้ากำลังรออยู่" มู่เซียวหลานตอบสวนพ่อบ้านใหญ่กลับไปด้วยความดีใจ
นาทีต่อมา ประตูบานใหญ่คู่นั้นก็ถูกเปิดแยกออกจากกันอีกครั้ง
ครืด...
ฟ่งหลันหลั่นเป็นผู้เปิดประตู นั้นเองรอยยิ้มจริงใจปรากฏขึ้นมาจากดวงหน้างามน่ารักพร้อมกับเสียงทักทายที่ดูสนิทสนมคุ้นเคย
"แม่นางมู่ ข้ามาเยี่ยมท่านตามสัญญาแล้ว และวันนี้ข้าไม่ได้มามือเปล่า มีของน่ารักติดมือมาฝากท่านด้วย"
แต่พอกวาดสายตามองเข้าไปในห้อง ไม่เพียงมีมู่เซียวหลานนั่งอยู่ สตรีน้อยยังมองเห็นหยวนจูวเย่ กำลังนั่งหันมาจ้องมองนางและส่งสายตายิ้มหวานให้อย่างไม่เกรงใจสตรีงดงามอีกคน
พอเห็นใบหน้าเขาเช่นนั้น พลันทำให้ฟ่งหลันหลั่นหวนคิดถึงการสนทนากับเขาและเรื่องที่เกิดขึ้นบนเนินเขาในศาลานักพเนจรเมื่อหลายวันก่อน สตรีน้อยก็หุบยิ้มลงเพราะรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย เพราะวันนั้นหลงอี้หลิงได้แผลงฤทธิ์กับเขาไว้เยอะ และนางอยู่ในฐานะสาวใช้จึงพลอยต้องรับผิดชอบการกระทำของผู้เป็นนายไปด้วย
หยวนจูวเย่มองท่าทีของสตรีน้อยออก เขาจึงกล่าวทักทายขึ้นและวาง สีหน้ารวมทั้งน้ำเสียงเหมือนทุกครั้ง เพื่อหวังให้เจ้าตัวคลายความกังวลลง
"ไม่เจอแม่นางฟ่งเสียนานร่วมเดือน ครั้งล่าสุดก็เห็นจะตอนที่เราสามคนไปเที่ยวชมงานเทศกาลของเมืองหลวงที่จัดขึ้นครั้งล่าสุด ว่าแต่แม่นางสบายดีใช่หรือไม่"
ฟ่งหลันหลั่นได้ฟังเขาทักทายเช่นนั้น และรู้ได้ทันทีว่าเขาเองก็ไม่อยากให้มู่เซียวหลานรู้เรื่องที่เกิดขึ้นที่ศาลานักพเนจรนั่น นางก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ด้วยความโล่งใจ และพยายามปั้นหน้าฝืนยิ้มตอบเขากลับไปตามน้ำ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน
"อ้อ! คุณชายหยวน ไม่คิดว่าจะมาเจอท่านที่นี่ บังเอิญจริง ๆ ข้าสบายดีไม่มีบาดแผลหรือมีเรื่องอะไรให้ต้องเจ็บตัว กินอิ่มและก็นอนหลับดีทุกอย่าง"
แต่ทว่าคำตอบของฟ่งหลันหลั่นที่ตอบหยวนจูวเย่กลับมาเช่นนั้น กลับสร้างความสงสัยและเผยพิรุธให้มู่เซียวหลานได้จับผิด เพราะตามนิสัยของสตรีน้อยที่นางรู้จัก เจ้าตัวจะดูนิ่งกว่านี้เวลาตอบคำถาม แต่ครั้งนี้กลับพูด ร่ายยาวเกินไปหน่อย
นายหญิงของหอมู่ต๋าจ้องหน้าฟ่งหลันหลั่นและถามออกไปผ่านดวงตาคมสวยคู่นั้น แต่สตรีน้อยกลับหลบสายตาของนางเอาดื้อ ๆ การกระทำเช่นนั้นของอีกฝ่าย ยิ่งบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังมีเรื่องปิดบังอยู่
หยวนจูวเย่ที่สังเกตเห็นท่าทีของสตรีสองนาง เขาจึงคิดจะเบี่ยงประเด็นความสนใจ เขาจึงได้กล่าวถามสตรีน้อยขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท
"ว่าแต่ช่างน่าแปลกใจยิ่งนัก สาวใช้คนโปรดของท่านแม่ทัพหลง ผู้ที่เขาหวงนักหวงหนา คอยดูแลปกป้องราวกับไข่ในหิน กลับมาปรากฏตัวที่เมืองจิ่วนี้ แถมเป็นหอมู่ต๋าแห่งนี้ตามลำพัง หรือว่าท่านแม่ทัพเองก็เดินทางมาด้วยกัน แต่ยืนรออยู่ที่ด้านนอกกระนั้นหรือ"
หยวนจูวเย่กล่าวถามพลาง เอื้อมมือไปหยิบเหยือกสีขาวที่ใส่สุราไว้ด้านใน และรินลงในจอกเล็ก ๆ ตรงหน้าเขาอย่างใจเย็น แต่รอยยิ้มอ่อนเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากของเขา มันทำให้คนที่ถูกถามรู้สึกหงุดหงิดและไม่ชอบใจเล็กน้อย
ฟ่งหลันหลั่นเดินดุ่มเข้ามาในห้องและนั่งลงบนพื้นข้าง ๆ เขาอย่างฉับไว พร้อมกับตบลงบนโต๊ะอย่างแรง
ปัง!
สตรีน้อยจ้องหน้าบุรุษรูปงามและอดคิดสงสัยเกี่ยวกับตัวเขาไม่ได้ เพราะช่วงนี้ได้เกิดเรื่องไม่ดีมากมายขึ้นกับนาง แม้กระทั่งเรื่องที่เยี่ยชิงเซียวแอบวางยาพิษลงในขนมหวาน จนพานคิดไปว่าบัณฑิตหนุ่มผู้นี้มีส่วนเกี่ยวข้องและรู้เห็นในแผนการร้ายนั้นหรือไม่
'หรือว่าหยวนจูวเย่ผู้นี้จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับธิดาอ๋องผู้นั้น ?'
แต่ยิ่งพอเห็นใบหน้าอันหล่อเหลานั่งลอยหน้าลอยตาดื่มสุราในจอกที่ถืออยู่อย่างสำราญใจ ยิ่งกระตุ้นให้ต่อมโมโหของนางทำงานเร็วขึ้น
"เก็บปากหนาสีชมพูของท่านเอาไว้ดื่มเหล้าและเกี้ยวพาราสีสาวงามตามนิสัยรักสนุกของท่านเถอะ ส่วนเรื่องของข้ากับแม่ทัพหนุ่มผู้นั้น ข้าจะจัดการเอง"
"โอ้! ดุเหมือนกับเจ้านายเลย คนของเรือนหลงหลิงดุดันไม่เกรงกลัวใครเช่นนี้ทุกคนเลยหรือนี่ เห็นทีข้าคงต้องระวังตัวไม่ให้เผลอไปมีเรื่องกับคนบ้านนี้เสียแล้วกระมัง"
หยวนจูวเย่ยังคงพูดจากระเซ้าเย้าแหย่กวนโทสะของฟ่งหลันหลั่น ไม่เลิก
จากนั้นทั้งสองนั่งจ้องตากัน อีกคนมองด้วยสายตาเขม่น อีกคนมองกลับอย่างพออกพอใจที่ได้แกล้งแหย่ให้สตรีน้อยหงุดหงิด เป็นจังหวะเดียวกันกับที่พ่อบ้านใหญ่ของหอมูต๋าเปิดประตูห้องและไอไหสุราเข้ามาจำนวนหนึ่ง และวางลงข้างตัวนายหญิงของเขา ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้อง
มู่เซียวหลานจำเป็นต้องรีบห้ามทัพหย่าศึกก่อนที่สตรีน้อยจะก่อเรื่องไปมากกว่านี้ นางได้จังหวะที่พ่อบ้านนำสุรามาวางตรงหน้า จึงรีบดึงผ้าที่ปิดไหสุรานั้นออกอย่างฉับไว และยกขึ้นมาตั้งวางลงบนโต๊ะต่อหน้าสตรีน้อย เพื่อหวังใช้ล่อลวงให้มีคนสนใจ และก็ดูเหมือนว่าวิธีนี้จะได้ผล
ฟ่งหลันหลั่นได้กลิ่นสุรา กลิ่นที่คุ้นเคยจมูกยิ่งนักเพราะเป็นรสชาติเดียวกับที่ตาเฒ่าของนางจะดื่มด้วยกันกับนางเป็นประจำ สตรีน้อยจึงละสายตาจากบุรุษรูปงามตรงหน้าและหันขวับมามองยังไหสุราตรงหน้าของตนทันที
"กลิ่นเหล้านี้ช่างส่งกลิ่นยั่วยวนใจไม่เคยเปลี่ยน แม่นางมู่ช่างรู้ใจข้า จริง ๆ บนโลกนี้คงมีเพียงท่านที่เข้าอกเข้าใจข้าดีที่สุด"
เมื่อสตรีน้อยกล่าวชมนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าเช่นนั้น เจ้าตัวก็ไม่รอช้ายกไหสุรานั้นขึ้นดื่มทั้งไหโดยไม่รินใส่จอกสุราด้วยซ้ำ ราวกับว่านางกำลังมีเรื่องให้สบายใจอยู่ ซึ่งมู่เซียวหลานกับหยวนจูวเย่ก็พอจะสังเกตออก เพราะแม้ว่านางจะพยายามฝืนยิ้มแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถกลบเกลื่อนร่องรอยของความเศร้าและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในดวงตากลมโตที่เคยสดใสคู่นี้ได้
แต่ทั้งสองคนก็ไม่มีผู้ใดเอ่ยถามสิ่งใด พวกเขาพยายามวางตัวปกติ ร่วมดื่มกินและสนทนาพาทีกันเหมือนคนมาสังสรรค์หาความสำราญใจ
หลังจากที่สุราเข้าปาก และพอฟ่งหลันหลั่นเริ่มเมาและเคลิ้มได้ที่ นางก็เริ่มพูดคุยกับหยวนจูวเย่อย่างสนิทสนมมากขึ้น แต่เจ้าตัวจะไม่ค่อยชอบสายตาและท่าทีเกี้ยวพาราสีของเขาเท่าใดนัก เพราะเขาดูไม่ต่างจากบุรุษ  เจ้าสำราญคน แถมเจอกันทีไรเป็นต้องมีเรื่องให้ต่อปากต่อคำกัน และที่สำคัญนางรู้ดีว่า มีใครคนหนึ่งแอบชื่นชมในตัวเขาอยู่ก่อนแล้ว
ด้านมู่เซียวหลานรู้สึกปวดใจทุกครั้งที่เห็นภาพบาดตาบาดใจเช่นนี้ แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่แบกรับอยู่ และด้วยฐานะทางสังคมของนาง ทำให้ไม่อาจที่จะเปิดเผยความรู้สึกส่วนตัวนั้นออกมาได้ จึงได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนเก็บมันไว้ในใจลึก ๆ ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้
อีกทั้งนายหญิงแห่งหอมู่ต๋าทั้งรักและเอ็นดูฟ่งหลันหลั่นเสมือนน้องสาวแท้ ๆ ของตน พอเห็นสตรีน้อยกลับมาเยี่ยมเยียนเช่นนี้ นางก็ดีใจมาก และยิ่งพอรู้ว่าอีกฝ่ายได้สูญเสียวรยุทธ์ที่มีไป แม้จะเพียงชั่วคราวเท่านั้น นางก็เกิดความรู้สึกเป็นห่วงและเป็นกังวลใจไม่น้อย จึงได้เอ่ยปากชวนให้สตรีน้อยย้ายมาอยู่ด้วยกัน
ฟ่งหลันหลั่นยังมีเรื่องที่ติดใจอยู่หลายอย่างจึงรับปากว่าหากเคลียร์ปัญหาทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางจะกลับมาอยู่กับมู่เซียวหลานอย่างแน่นอน
จากนั้นฟ่งหลันหลั่นก็ได้ขอตัวลากลับ และมุ่งหน้าเดินทางกลับไปยัง ป่าไผ่นอกเมืองจิ่ว สถานที่นั้นเป็นตำแหน่งที่เคยปลูกกระท่อมน้อยของนางนั่นเอง
ขณะนั้นเอง ด้านหยวนจูวเย่ซึ่งกำลังเดินทางกลับเมืองหลวง ระหว่างทางที่เขานั่งรถม้าผ่านชายป่าโปร่ง เขาได้เปิดผ้าม่านหน้าต่างเล็ก ๆ ของรถม้านด้านข้างลำตัวเขาออก เพื่อมองดูทัศนียภาพของธรรมชาติด้านนอกตัวรถ และหวังจะสูดอากาศบริสุทธิ์
ทันใดนั้นเองสายตาคมปลาบของเขาก็พลันเหลือบมองไปเห็นฟ่งหลันหลั่น กำลังเดินอยู่ตรงชายป่าซึ่งห่างจากจุดที่รถม้าของเขาวิ่งอยู่ไม่มากนัก
"แม่นางฟ่ง! นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง และนั่นนางกำลังจะไปไหนกัน ดูท่าทางเร่งรีบร้อนใจชอบกล"
หยวนจูวเย่เปรยขึ้นอย่างสงสัย สายตายังคงมองตามหลังสตรีน้อยที่กำลังเร่งฝีเท้าก้าวเดินฉับ ๆ หายเข้าไปในชายป่าโปร่งด้านข้าง
ด้วยความสงสัยว่าสตรีน้อยผู้นี้จะกำลังไปที่ใดกัน เขาจึงได้สั่งให้คนบังคับรถม้ารออยู่ตรงนั้น ส่วนตัวเขาและผู้คุ้มกันส่วนตัวก็ได้แอบสะกดรอยตามฟ่งหลันหลั่นไปห่าง ๆ โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔๘ สะกดรอยตาม

ท่ามกลางป่าไผ่เขียว
เมื่อฟ่งหลันหลั่นเดินทางกลับไปถึงยังสถานที่เคยมีกระท่อมของตัวเองตั้งอยู่ แต่ตอนนี้หลงเหลือเพียงพวกข้าวของเครื่องใช้บางอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นรางไม้ที่เอาไว้ใช้สำหรับตั้งวางภาชนะเพื่อตากของแห้ง โอ่งดินและภาชนะดินเผาที่เอาไว้ใช้เก็บน้ำและอาหารก็บิ่นแตก นอนกลิ้งคลุกฝุ่นอยู่บนพื้นกระจัดกระจายไปรอบบริเวณ
ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายที่นางเคยมีกับตาเฒ่าฟ่งก็ผุดขึ้นมาในสมองราวกับดอกเห็ด สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างช้า ๆ น้ำตารินไหลลงบนพวงแก้มงามอย่างกับสายน้ำไหล ไม่นานนักเสียงสะอึกสะอื้นของความเจ็บปวดเสียใจอย่างสุดซึ้งก็ดังขึ้นราวกับเด็กน้อยขี้แย
ในขณะที่สตรีน้อยยิ้มร้องไห้น้ำตาเป็นเผ่าเต่าด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ้งร่างของตาเฒ่าฟ่งไว้เช่นนั้น เพราะสถานการณ์มันคับขัน จำเป็นต้องเลือกรักษาชีวิตของตนไว้เพื่อจะหาสาเหตุการตายและทวงคืนความเป็นธรรมให้เขา
ฟ่งหลันหลั่นทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นสกปรกนั้น สองมือวางขนาบข้างลำตัว จากนั้นนางก็ได้โขกศีรษะของตนลงบนพื้นอย่างแรงติดต่อกันสามที จนหน้าผากงามนั้นเกิดเป็นคราบรอยสีดำจากฝุ่นอย่างชัดเจน
"ตาเฒ่าข้าขอโทษที่ข้าอกตัญญู ในวันนั้นข้าไม่ได้ทำพิธีฝังศพให้ท่านอย่างสมเกียรติ แต่กลับหนีไปโดยปล่อยทิ้งให้ร่างของท่านถูกเผาไปในเปลวเพลิงพร้อมกับกระท่อมน้อยของพวกเรา..."
นางหยุดชะงักและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังคิดและเรียบเรียงคำพูด นาทีต่อมา นางก็กล่าวต่อ
"...และข้าขอขอบคุณท่านสำหรับทุกอย่าง ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าให้ พ้นจากปากประตูนรก ในวันนั้นหากไม่ได้ท่าน ข้าคงจะสิ้นใจตายเพราะคนเหล่านั้นไปแล้ว...เหล่าผู้คนที่ข้าคิดมาเสมอว่า พวกเขาคือผู้จงรักภักดีและ  รักข้าเหมือนที่ข้ารักพวกเขา หึ! แต่ความจริงมันกลับช่างน่าตลกยิ่งนัก!"
ในขณะที่ฟ่งหลันหลั่นกำลังนั่งคุกเข่ารำพึงรำพันอยู่ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวใจ ประกายแสงวิบวับสีขาวบางอย่างบนพื้นก็สะท้อนพุ่งเข้าตาของนางทันใด
สตรีน้อยยกมือขึ้นมาปิดบังสายตาของตัวเองเพื่อปกป้องจากประกายแสงวิบวับนั้น
เมื่อตั้งสติได้ นางจึงลุกขึ้นและเดินตรงไปยังตรงจุดนั้น ซึ่งบนพื้นมีเศษใบไผ่สีน้ำตาลแห้งกรอบปกคลุมอยู่
และนางคาดในใจว่าตำแหน่งนี้น่าจะเคยเป็นจุดที่ตั้งวางเตียงนอนของตาเฒ่า ดังนั้นสตรีน้อยจึงนั่งลงและใช้มือทั้งสองข้างรีบปัดเศษใบไผ่แห้งออกจากพื้นตรงหน้านั้นอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นหยวนจูวเย่ผู้ซึ่งแอบสะกดรอยตามนางมา พร้อมกับคนสนิทของเขา ทั้งสองได้มองดูอยู่ห่าง ๆ อย่างเงียบเชียบ และก็พากันสงสัยว่านางกำลังทำสิ่งใด
ทันใดนั้น ฟ่งหลันหลั่นได้สังเกตเห็นว่าบนพื้นนั้นอันที่จริงมันน่าจะเป็นพื้นดิน แต่ตรงหน้าของนางมีจุดหนึ่งที่มันต่างจากพื้นโดยรอบ เพราะมีลักษณะเหมือนแผ่นหินอ่อนรูปทรงสี่เหลี่ยม ทั้งสี่ด้านมีขนาดละ 1 ชุ่น[1]
"นี่มัน!.." ฟ่งหลันหลั่นอุทานขึ้นอย่างประหลาดใจ พลันหันซ้ายแลขวา มองหาบางอย่าง ทันใดนั้นสายตาก็มองเห็นเศษเครื่องปั้นดินเผาที่แตกอยู่บนพื้น นางจึงเอื้อมแขนไปหยิบ
จากนั้นนางก็ใช้คมของเศษเครื่องปั้นดินเผาในมือกรีดลงบนพื้นหินอ่อนตรงหน้าตามขอบทั้งสี่ด้าน และพยายามงัดแงะเพื่อให้แผ่นหินนั้นเปิดออก
นางใช้เวลาทำเช่นนั้นอยู่นานครู่หนึ่งแต่ก็ไม่เป็นผล จนเกิดอารมณ์หงุดหงิดให้ตัวเองขึ้นมา ถึงกับปาเศษเครื่องปั้นดินเผาในมือลงบนพื้น
[1] 1 ชุ่น ประมาณ 3.33 เซนติเมตร
"น่าหงุดหงิดใจจริง ๆ แม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้ายังไม่มีปัญญา ถ้าขืนร่างกายยังอ่อนแออยู่บนแบบนี้ เรื่องอื่นที่สำคัญกว่านี้ก็คงจบสิ้นกันพอดี"
สตรีน้อยยืนต่อว่าและบ่นให้ความไม่เอาไหนของตัวเองอย่างหงุดหงิด นาทีต่อมานางก็กระทืบเท้าอย่างแรงลงบนแผ่นหินอ่อนนั้นสุดแรงด้วยความโมโห
พลั่ก!
ดูเหมือนว่าเจ้าป่าเจ้าเขาหรือเทพเซียนยังพอเข้าข้างนางอยู่บ้าง แผ่นหินอ่อนได้เกิดรอยร้าวขึ้นเล็กน้อย นางจึงเผยสีหน้าของความมีหวังขึ้น
หยวนจูวเย่ซึ่งกำลังแอบมองเงียบ ๆ อยู่ห่าง ๆ เขาไม่รู้ว่านางต้องการสิ่งใด แต่พอเห็นว่านางพยายามที่จะทำลายแผ่นหินอ่อนตรงหน้าแต่ไม่สามารถจัดการด้วยตัวเองได้ เขาจึงหันไปมองผู้คุ้มครองข้างกาย และส่งสายตาเชิงออกคำสั่งออกไป
ด้านผู้คุ้มครองเหมือนจะใจในความหมายของสายตาคู่นั้นของผู้เป็นนาย เขาจึงพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็ได้รวบรวมพลังลมปราณมาที่กลางฝ่ามือ และซัดพลังนั้นพุ่งไปยังพื้นหินอ่อนตรงใต้ฝ่าเท้าของฟ่งหลันหลั่น และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่นางกระทืบเท้าลงบนพื้นเช่นกัน
ผลั่วะ!
ทันใดนั้นเองพื้นหินอ่อนก็แตกออกจากกันเป็นชิ้นเล็กเล็กน้อย แต่ทว่าฟ่งหลันหลั่นไม่รู้ว่ามีคนแอบช่วยเหลืออยู่ นางจึงคิดว่าตัวเองเป็นคนทำเช่นนั้น
สตรีน้อยมองเห็นบางอย่างซ่อนอยู่ภายใต้ซากเศษหินอ่อน นางจึงรีบนั่งลงและเปิดดูด้านล่างตรงนั้นทันที
ปรากฏว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นแผ่นหินอ่อนนั้น คือกล่องไม้ทรงสี่เหลี่ยมเก่า ๆ ใบหนึ่ง นางจึงหยิบขึ้นมา
"นี่มันกล่องไม้ที่เป็นของรักของหวงของตาเฒ่าไม่ใช่เหรอ! มีอะไรสำคัญอยู่ด้านในกันนะเขาถึงเก็บซ่อนรักษาไว้ดีซะขนาดนี้ ข้าลืมเจ้ากล่องนี่ไปเสียสนิทเลย"
ฟ่งหลันหลั่นนั่งพูดกับกล่องไม้ในมือ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย แปลกใจและใครอยากรู้ว่ามีสิ่งใดอยู่ข้างในกล่องนั้นกันแน่
ฟ่งหลันหลั่นไม่รอช้ารีบเปิดกล่องไม้นั้นออกดูทันที แต่กล่องใบนี้มีกลไกช่องลับบางอย่างวางไว้ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเปิดมันออกได้ทันที แต่นางเคยแอบดูเวลาที่ตาเฒ่าของนางเปิดกล่องนี้ จึงได้จดจำวิธีเหล่านั้นไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว
แต่ในจังหวะที่กำลังจะเปิดกล่องไม้
กร๊อบ! แกร๊บ!
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเสียงของฝีเท้าซึ่งกำลังเหยียบลงบนใบไผ่แห้งดังแว่วลอยตามสายลมพัดเขามาที่โสดประสาทหูของตน นางจึงเอี้ยวตัวบังกล่องไว้อย่างรวดเร็ว
แต่พอหันไปกวาดตามองรอบตัวอีกครั้งอย่างระมัดระวัง นางก็มองไม่เห็นถึงความผิดปกติใด ๆ
"เราคงคิดมากไปเอง สงสัยจะเป็นกระต่ายป่ามาวิ่งเล่นแถวนี้ละมั้ง"
เมื่อคิดได้ดังนั้นสตรีน้อยก็หันกลับมาตั้งหน้าและจดจ่อสมาธิกับสิ่งของที่ถืออยู่ในมืออย่างเคร่งเครียด และใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งจิบน้ำชา นางก็ปลดสลักของกล่องไม้และเปิดมันออกได้สำเร็จ
ฟ่งหลันหลั่นจ้องมองสิ่งของในมืออย่างพินิจพิจารณา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและคำถามมากมาย และหยิบขึ้นมาดูใกล้ ๆ
"ป้ายหยกเขียวอันนี้ ทำไมมันมีลักษณะคล้ายกันกับของเยี่ยอ๋อง ซึ่งเขาห้อยพกติดตัวตลอดเวลา...สองอันนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกันและคนผู้นั้นจะต้องเกี่ยวข้องกับการตายของเราในครั้งนั้นอย่างแน่นอน! "
ในขณะที่สตรีน้อยกำลังยืนพูดอยู่กับตัวเอง นางก็หวนคิดถึงนิทานที่  ตาเฒ่าฟ่งมักชอบเล่าให้ฟังก่อนนอนเมื่อครั้งสมัยยังเด็ก เป็นเรื่องราวขององค์หญิงน้อยผู้อาภัพ ซึ่งนางเองก็เกือบลืมไปแล้ว
หยวนจูวเย่ยืนแอบดูอยู่ห่าง ๆ พอสายตาเหลือบมองไปเห็นสิ่งของในมือของฟ่งหลันหลั่น เขาก็รู้สึกคุ้นตากับสิ่งของชิ้นนั้นเป็นยิ่งนัก
'ป้ายหยกสีมรกตนั่นมัน!' เขาอุทานในใจอย่างประหลาดใจ
แต่บุรุษรูปงามก็ได้เพียงแต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ และแอบซุ่มมองสตรีน้อยต่อไปเงียบ ๆ พร้อมกับคนของเขา ด้วยความอยากรู้ว่าเหตุใดนางถึงได้มาที่แห่งนี้กันแน่
ฟ่งหลันหลั่นรีบเก็บป้ายหยกเขียวชิ้นนั้นใส่กลับลงไปในกล่องไม้และปิดสลักไว้เช่นเดิม
ก่อนที่จะยัดเข้าไปในห่อผ้าที่นางพกติดตัวมาด้วยตอนแอบหนีออกมาจากเรือนหลงหลิง
สตรีน้อยหันมองไปรอบตัวอีกครั้งอย่างระมัดระวัง แววตาฉายแววเศร้าสร้อยและเจ็บปวดทรมาน ความรู้สึกที่อัดแน่นในอกที่มีอยู่ขณะนี้ มันเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ต่อสถานที่ซึ่งเคยมีบ้านน้อยกลอยใจของนางกับตาเฒ่าฟ่ง ผู้มีพระคุณต่อนาง อย่างสุดหาคำใดมาเปรียบเทียบได้
แต่ฟ่งหลันหลั่นจำเป็นต้องตัดใจจำจากที่แห่งนี้ไป เพราะตอนนี้เป้าหมายสำคัญที่สุดที่นางจะต้องทำ คือตามหาความจริงเพื่อขจัดความสงสัยที่มีในใจให้กระจ่างชัดเจน และแก้แค้นทวงคืนกับผู้คนที่พรากทุกอย่างไปจากนางเมื่อครั้งที่ตนยังเยาว์วัย
"ตาเฒ่า นิทานที่ท่านเคยเล่าข้าฟังก่อนนอนในสมัยเด็ก มันคงไม่ใช่เป็นเพียงแค่เรื่องเล่าอย่างนั้นสินะ..."
นางพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อีกครั้ง จากนั้นก็กล่าวต่อ
"...รวมถึงการตายของท่าน ก็คงไม่ใช่ป่วยตายหรือไม่ใช่ฝีมือของโจรป่ากลุ่มนั้นอย่างแน่นอน! ข้ารับปากว่าจะต้องสืบหาความจริงของเรื่องทั้งหมดนี้ และแก้แค้นทวงคืนและตอบแทนความผิดของพวกมันอย่างสาสามแน่นอน ท่านรอดูวันนั้นได้เลย!"
น้ำเสียงมุ่งมั่น แววตาเด็ดเดี่ยวที่ฉายออกมาบนดวงหน้างามของฟ่งหลันหลั่น ได้ปรากฏต่อสายตาของหยวนจูวเย่และคนของเขา ยิ่งทำให้บุรุษรูปงามผู้นี้เองก็ต้องการสืบหาที่มาของนางผู้นี้และคำตอบนั้นด้วยเช่นกัน
'เจ้าเป็นใครกันแน่ฟ่งหลันหลั่น เหตุใดเจ้าถึงได้มีป้ายหยกเขียว ซึ่งป้ายแบบนั้นน่าจะเป็นป้ายพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้ พระองค์ก่อน'
.....
เซียงไค  盛開
.


## ตอนที่ ๔๙ เมื่อคนดวงซวยมาเจอกัน 

ในขณะที่หยวนจูวเย่ยืนครุ่นคิดในใจด้วยความสงสัยและแปลกใจ คนสนิทของเขาก็เผลอถอยเหยียบไปลงบนกิ่งไม้แห้งเข้า
แกร๊บ!
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของใครบางคนอีกครั้ง นางจึงรีบหันขวับมองไปตามทิศทางที่มาของเสียงนั้นทันที
"ผู้ใดอยู่ตรงนั้น! ในเมื่อมาถึงนี่แล้วจะแอบซ่อนตัวเยี่ยงคนขลาดไปไย"
น้ำเสียงเศร้าสร้อยก่อนหน้านี้ของฟ่งหลันหลั่นเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวและดุดัน นางได้ตวาดถามขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว สายตากลมโตเพ่งมองไปตรงหลังต้นไม้ใหญ่ ห่างจากจุดที่ยืนอยู่ไม่มากนัก
หยวนจูวเย่รู้ตัวว่าตอนนี้คงไม่สามารถหลบซ่อนตัวจากสายตาของสตรีน้อยได้อีกต่อไป เขาจึงเปิดเผยตัวตนและเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่พร้อมทั้งคนคุ้มกันของเขา
พอสตรีน้อยได้เห็นหน้าของบุรุษผู้ที่หลบซ่อนตัวอยู่ นางถึงกับเผยสีหน้าฉงนและแปลกใจ พลางเอ่ยถามขึ้น
"คุณชายหยวนหรอกงั้นหรือ ?...ว่าแต่ท่านมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
หยวนจูวเย่ไม่ทันได้เตรียมคำตอบไว้ เพราะเขาไม่คิดว่าตัวเองจะถูกจับได้ ในขณะที่กำลังคิดหาคำพูดเพื่อแก้ตัว อีกฝ่ายก็ชิงพูดก่อน
ฟ่งหลันหลั่นยกมือขึ้นชี้หน้าเขาและถามด้วยแววตาสงสัยและรู้สึกระแวงขึ้นมาจากพฤติกรรมของอีกฝ่าย
"นี่อย่าบอกนะว่าท่านแอบสะกดรอยตามข้ามาจากหอมู่ต๋า"
"ขออภัยแม่นางฟ่ง ข้ามิได้มีเจตนาร้านติดตามท่านมาอย่างที่ท่านคิด"
บุรุษหนุ่มรูปงามภาพลักษณ์หนุ่มเจ้าสำอาง พยายามคิดหาขอแก้ตัว แต่พออยู่ตรงหน้าสตรีน้อย สมองเขากลับดันทำงานช้าเสียได้
ฟ่งหลันหลั่นจ้องหน้าอีกฝ่ายกลับ นางทำตาเขม็งใส่เขาและคิดตามอย่างพิจารณา "ท่านไม่มีเจตนาแล้ว แล้วเหตุใดท่านถึงต้องสะกดรอยตามข้ากันล่ะ คนปกติที่ไหนเขาทำเยี่ยงท่านกัน" ยิ่งคิดนางยิ่งระแวงและสงสัยในตัวเขามากขึ้น
หยวนจูวเย่ตั้งสติและยิ้มสู้ให้กับสตรีน้อย และอธิบายกับนางอย่างสุขุม
"พอดีพวกข้ากำลังนั่งรถม้าเดินทางกลับไปยังเมืองหลวง และบังเอิญระหว่างทาง กลับได้พบเจอแม่นางฟ่งตรงชายป่าโปร่งด้านโน้น และข้าแค่เป็นห่วงว่าท่านอาจจะเจอเรื่องร้ายเหมือนครั้งก่อนตอนที่พวกเรานัดพบกันยังศาลานักพเนจรได้ ข้ากับคนของข้าเลยตามมาดูเพื่อให้แน่ใจว่าท่านปลอดภัยดี"
หยวนจูวเย่ปฏิเสธคำกล่าวหานั้นของอีกฝ่าย และพยายามพูดอธิบายร่ายยาว แต่มันก็ดูไม่เนียนเอาเสียเลย
"ท่านเดินทางผ่านมาแถวนี้อย่างนั้นเหรอ แล้วไหนล่ะรถม้าของท่าน ข้าไม่ยักจะเห็น" ฟ่งหลันหลั่นย้อนถามสวนกลับทันควันอย่างรู้ทัน
หยวนจูวเย่ยากที่จะโต้เถียงนางได้ทันควัน เพราะเขามีเจตนาอื่นแอบแฝงจริง ๆ แต่กระนั้นเขาก็ยังคงยืนกรานปฏิเสธในคำกล่าวหาของนาง ว่าตนไม่ได้ประสงค์ร้าย
ด้านฟ่งหลันหลั่น เมื่อตนได้พบของที่ตามหาแล้ว นางจึงคิดจะแยกตัวจากไป และตั้งใจกล่าวลาอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้นางจะไม่ทันเขาเสียแล้ว
"หากข้าเดาไม่ผิด แม่นางฟ่งกำลังจะเดินทางกลับไปยังเมืองหลวงใช่หรือไม่ หากท่านไม่รังเกียจ เชิญร่วมทางไปพร้อมกับพวกข้าได้"
หยวนจูวเย่กล่าวชวนสตรีน้อยอย่างจริงใจ เพราะหากปล่อยให้นางเดินทางกลับเมืองหลวงตามลำพัง จิตใจเขาคงอยู่ไม่เป็นสุขเช่นกัน สู้มิพานางกลับไปพร้อมกัน วิธีนี้ดีกว่าเป็นไหน ๆ
ฟ่งหลันหลั่นยืนคิดชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง
'จะว่าไปนั่งรถม้าของเขากลับเมืองหลวง สบายกว่าเดินเป็นไหน ๆ แถมร่างกายภายในของเรายังไม่หายกลับมาเป็นปกติ วรยุทธ์ก็ไม่มีติดตัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว หากเจอศัตรูระหว่างทางข้าคงตายก่อนที่จะได้แก้แค้นแน่ แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมเขาถึงไม่ถามเรื่องที่ว่าเรามาโผล่ที่นี่ทำไม ระวังไว้หน่อยดีกว่า'
พอสตรีน้อยคิดไตร่ตรองอย่างดีและคิดว่าไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรที่จะร่วมเดินทางไปพร้อมกับอีกฝ่าย นางจึงตอบตกลงในคำเชิญชวนนั้นของเขา
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
กึง กึง ...
ระหว่างทางที่หยวนจูวเย่กับฟ่งหลันหลั่นกำลังนั่งรถม้าของสกุลหยวนเพื่อเดินทางกลับไปยังเมืองหลวง
กึง!
จู่ ๆ รถม้าก็หยุดชะงักอย่างไม่มีการบอกกล่าวจากคนบังคับม้าซึ่งนั่งอยู่ด้านนอกตัวรถแต่อย่างใด
และท่ามกลางความสงสัยแปลกใจของบุรุษและสตรีในรถม้า ด้านนอกตัวรถก็เกิดเสียงดังขึ้น
เคร้ง! เคร้ง!...เสียงของอาวุธดังขึ้นจากการต่อสู้กันอยู่ทางด้านนอกตัวรถม้า
หยวนจูวเย่กับฟ่งหลันหลั่นหันมองหน้ากันอย่างสงสัย จากนั้นเขาก็หันไปเปิดผ้าม่านหน้าต่างข้างลำตัว เพื่อดูสถานการณ์ด้านนอก
สตรีน้อยมองตามอย่างใคร่รู้
และภาพที่ปรากฏต่อสายตาของคนทั้งสองคือ คนสนิทของหยวนจูวเย่ กำลังถูกกลุ่มคนจำนวนหนึ่งพร้อมอาวุธครบมือ ยืนล้อมรอบตัวเขาอยู่ แววตาของคนพวกนั้นที่ลอดผ่านผ้าสีดำที่ปิดหน้าอยู่ ดูเหี้ยมเกรียมไร้ปรานี
"โจรป่าอีกแล้วงั้นหรือ ท่านกับข้านี่พบกันทีไรเป็นมีเรื่องทุกที ดวงช่างพากันซวยเสียจริง ให้ตาย!" สตรีน้อยกล่าวขึ้นอย่างหงุดหงิด โดยไม่ทันคิดไตร่ตรองคำพูดให้ดีก่อน
เพราะการที่จู่ ๆ ก็มีโจรป่าดักซุ่มปล้นกลางทาง สถานการณ์เช่นนี้ ฟ่งหลันหลั่นผู้สูญเสียวรยุทธ์ไปแล้วนั้นจึงยากที่จะปกป้องตัวเองให้รอดพ้นจากการจู่โจมของศัตรูได้
ส่วนหยวนจูวเย่ เขาเป็นบัณฑิตหนุ่มที่เก่งกาจด้านบู๋นแต่ไม่ได้ถนัดหรือเชี่ยวชาญทางบู๊ จึงต้องรีบคิดหาวิธีที่จะพาตัวเองและสตรีน้อยข้างกายให้เอาตัวรอดไปจากสถานการณ์อันตรายนี้ให้เร็วที่สุด
แม้ตัวเองจะไม่มีวรยุทธ์ แต่เขาก็มีความเป็นชายชาตรี กล้าหาญและพยายามปกป้องหญิงสาวที่ร่วมเดินทางมากับตน แม้ภัยจะมาถึงตัว เขาก็ไม่คิดจะหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว
ในขณะที่ทั้งสองคนในรถม้า ต่างฝ่ายก็กำลังคิดหาวิธีที่จะเอาตัวรอดไปจากจุดตรงนั้น โชคยังดีที่คนสนิท ผู้คุมครองของหยวนจูวเย่ มีฝีมือด้านการต่อสู้อยู่ไม่ใช่น้อย จึงพอจะต่อกรกับกลุ่มโจรป่าได้มาระยะหนึ่งแล้ว
แต่ทว่ากลุ่มพวกโจรป่านี้มีจำนวนคนที่มากกว่า เมื่อคนบังคับรถม้าถูกฆ่าตาย ม้าก็แตกตื่นและตระหนกตกใจมาก ซึ่งฟ่งหลันหลั่นมีประสบการณ์เช่นนี้เป็นอย่างดี นางจึงรีบลุกขึ้นและดึงแขนของหยวนจูวเย่ ลากตัวเขาออกจากรถม้าอย่างรวดเร็ว
และทันทีที่ทั้งสองคนลงมาจากรถม้าได้ ก็เป็นไปตามที่ฟ่งหลันหลั่นได้คาดคิดไว้ ม้าที่ลากเทียมรถม้าอยู่เกิดอาการตื่นตระหนกเพราะได้ยินเสียงของการต่อสู้อย่างดุเดือดของคนสองกลุ่ม พวกมันจึงพากันวิ่งหนีเตลิด ลากรถม้าของหยวนจูวเย่หายเข้าป่าอย่างรวดเร็ว
ในเวลาต่อมา ทั้งสามคนก็ได้ถูกฝ่ายที่มากกว่ายืมล้อมรอบถูกล้อมไว้ ทุกด้าน
แผ่นหลังของคนทั้งสามกำลังหันเข้าหากัน สายตาทั้งหกจ้องมองไปยังศัตรูตรงหน้า ในหัวก็พยายามคิดหาทางพาตัวเองและคนอื่นออกไปจากตรงนั้น
และช่วงเวลาคับขันนั้นเอง
กุบกับ กุบกับ...เสียงฝีเท้าของม้าจำนวนมากมายหลายคู่กำลังควบตรงดิ่งมาทางพวกเขาด้วยความรวดเร็ว
ฮี้ ฮี้...
ย่าซ! ย่าซ์! ตามมาด้วยเสียงของคนควบคุมม้าและออกคำสั่งเพื่อให้พวกมันเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น
หยวนจูวเย่มีสายตากว้างไกล เขาจึงมองเห็นธงสีดำผืนใหญ่พลิ้วไหวโบกสะบัดมาแต่ไกล เขาถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งใจและพูดขึ้นเบา ๆ
"แม่นางฟ่งไม่ต้องกลัว ตอนนี้พวกเราปลอดภัยแล้ว หน่วยพยัคฆ์ดำ กำลังมาช่วยพวกเรา"
ฟ่งหลันหลั่นได้ยินเช่นนั้น นางจึงหันไปมองเขาเหมือนมีป้ายตกใจตัวโตปรากฏขึ้นบนดวงหน้างาม
"หน่วยพยัคฆ์ดำ! คงจะไม่ใช่..."
ความสงสัยและความหวั่นวิตกบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว จากนั้นสีหน้าของนางก็พลันเปลี่ยนแสดงความกังวลใจออกมาอย่างชัดเจน
....
เซียงไค 盛開
องค์หญิงอวี้หลัน องค์หญิงน้อยผู้แสนอาภัพ แห่งแคว้นโหย่ว ในวัยเพียงแปดชันษา พระองค์ต้องเผชิญชะตากรรมที่แสนเศร้าและเจ็บปวด ทั้งการกลั่นแกล้ง ใส่ความให้ร้ายของเหล่าคนรอบกาย เพื่อหวังจะยึดครองตำแหน่งองค์หญิงสุดที่รักจากท่านอ๋องใหญ่บิดาของนาง ซึ่งเป็นถึงองค์  รัชทายาทของแคว้นโหยว
     ความโชคร้ายไม่จบสิ้น มีคนร้ายได้ลอบวางยาพิษลงในสระน้ำส่วนตัวขององค์หญิงน้อย ทำให้นางต้องจบชีวิตลงในชั่วพริบตาที่สูดดมกลิ่นหอมพิษ ซึ่งโชยขึ้นมากับไอน้ำ ก่อนที่จะสิ้นใจตายพระนางได้อธิษฐานว่า ถ้าหากได้เกิดใหม่ ตนก็ปรารถนาเกิดเป็นคนธรรมดา แม้จะไม่ได้ยศถาบรรดาศักดิ์ใด ๆ ไม่มีชีวิตที่สบาย ไม่ร่ำรวยเงินทองอย่างที่เคยเป็น ก็ยินดีเช่นนั้น
     และแล้ว องค์หญิงน้อยก็ได้สิ้นพระทัยลงต่อหน้าธารกำนัลทุกคน ตลอดช่วงชีวิตที่มีมา องค์หญิงน้อยพบว่าไม่เคยมีใครสักคนที่รักนางจริงแม้แต่คนเดียว แต่พระนางคิดผิด...
สิบปีผ่านไป องค์หญิงผู้แสนอาภัพ ได้มีชีวิตใหม่ในนาม ฟ่งหลันหลั่น หญิงสาวชาวยุทธ์ทั่วไป แม้ฝีมือด้านวิทยายุทธ์จะไม่เก่งกาจมากนัก แต่นางนั้นเปี่ยมไปด้วยน้ำใจและคุณธรรมหาผู้ใดเสมอเหมือนได้
     ด้วยนิสัยรักความยุติธรรมมากเกินไป นางจึงมักเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นอยู่หลายครั้ง จนมีครั้งหนึ่ง ฟ่งหลันหลั่นได้เกิดพลาดพลั้งเสียทีให้กับศัตรูที่ตามมาแก้แค้น
หนึ่งในคนพวกนั้นได้ใช้อาวุธลับ ซัดใส่นางเองจนนางถูกพิษชนิดหนึ่งเข้า และทำให้สูญเสียวรยุทธ์ไปชั่วคราว 
พอรู้สึกตัวอีกที ฟ่งหลันหลั่นก็ได้กลายมาเป็นสาวใช้คนใหม่ของจวนแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นโหย่ว แม่ทัพใหญ่ของจวนนี้คือ หลงอี้หลิง ผู้มากความสามารถและมีชื่อเสียงเลื่องลือเกรียงไกรด้านการรบ นามของเขานั้นเป็นที่โจษจันและเกรงกลัวของฝ่ายศัตรูเป็นอย่างมาก
     
     หลงอี้หลิง ได้ใช้พลังหยินในตัวของเขา ช่วยขับพิษในกายให้ฟ่ง-หลันหลั่น และได้เผลอเปิดจุดลมปราณที่เคยถูกสกัดไว้ให้นางด้วย ทำให้ความทรงจำที่เคยหายไปกลับคืนมา
องค์หญิงอวี้หลันทรงจดจำเรื่องราวในอดีตของตนได้ทั้งหมด ว่าตนไม่ได้ตายอย่างที่คิดไว้ แต่เป็นเพราะพระองค์พยายามลบความทรงจำที่เจ็บปวดเลวร้ายนั้นให้หายไป
     เมื่อองค์หญิงน้อยอวี้หลันจดจำเรื่องราวทุกอย่างได้ จึงอยากที่จะเอาคืนทุกคนที่เคยทำร้ายนาง แต่ด้วยต้องแลกความทรงจำให้กลับมา ด้วยการที่ต้องสูญเสียพลังยุทธ์ไปโดยถาวร ทำให้ต้องตกเป็นหน้าที่ของหลงอี้หลิง แม่ทัพใหญ่ผู้คลั่งรักต้องออกโรง ช่วยแก้แค้นแทนและทวงคืนความยุติธรรมให้กับสาวใช้ของตน

     เรื่องราวจะดำเนินต่อไปยังไง หลงอี้หลิง แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นโหยว จะช่วยฟ่งหลันหลั่นหรือองค์อวี้หลัน แก้แค้นและทวงความยุติธรรมได้หรือไม่ ต้องมาติดตามไปพร้อม ๆ กัน