ในอ้อมกอดจอมราชัน (ปกชั่วคราว)
Pinkstargiel
## แนะนำเรื่อง

"อาณาจักรนาซิสซัส"
เป็นอาณาจักรที่ปราศจากความอุดมสมบูรณ์โดยสิ้นเชิง ว่ากันว่าในอดีตเคยเป็นอาณาจักรที่รุ่งเรือง ก่อนที่จะถูกอาณาจักรโมดัสตายึดครองทำให้อาณาจักรที่เคยเจริญนี้ล่มสลายลงเพราะความโง่เขลาของกษัตริย์แห่งโมดัสตา
และในท้ายที่สุดก็ทรงละทิ้งอาณาจักรแห่งนี้ไป ทำให้ผู้คนในเมืองต่างต้องอยู่ด้วยความยากลำบาก เพราะชาวเมืองของนาซิสซัสจงรักภักดีต่อกษัตริย์และอาณาจักรแห่งนี้เป็นอย่างมาก ถึงขนาดที่ว่าขอเกิดและตายที่นี่เสียดีกว่าย้ายออกไปเพื่อหาความเจริญรุ่งเรืองใหม่
ทว่าความลำบากนี้ก็แฝงไปด้วยความโชคดี เมื่อบุตรเพียงคนเดียวของกษัตริย์แห่งนาซิสซัสได้เข้ากลับปกครองเพื่อฟื้นฟูอาณาจักรนี้ให้กลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง
ด้วยความจงรักภักดีของชาวเมือง และความเก่งกาจรอบด้านของกษัตริย์องค์ใหม่ ทำให้อาณาจักรแห่งนี้กลับมาเป็นเหมือนดั่งในอดีตภายในระยะเวลาแปดปีเท่านั้น ทว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่สามารถทำให้เป็นเหมือนอย่างก่อนได้
นั่นคือสภาพอากาศของอาณาจักรแห่งนี้หนาวเกือบตลอดทั้งปี และไม่ว่าจะเพาะปลูกหรือเลี้ยงสัตว์ก็ไม่สามารถทำได้
กษัตริย์แห่งนาซิสซัสเห็นจุดบอดของอาณาจักร เขาจึงทำให้ไม่มีจุดบอดที่ใดอีก
ทั้งเรื่องการวางแผนนำออกสินค้าเพื่อเพิ่มพูลรายรับให้อาณาจักร ทั้งเรื่องการทำสงครามยึดครองอาณาจักรอื่นให้อยู่ใต้ล่างอำนาจ เขาก็สามารถทำได้อย่างไร้ที่ติ
และด้วยความอัมมหิตเลือดเย็นไร้ซึ่งความเมตตาของเขาที่ล่มสลายและยึดครองหลายต่อหลายอาณาจักรทำให้เขาถูกขนานนามว่า 'จอมราชันย์ผู้เป็นบุตรของปีศาจ'
ปัจจุบัน อาณาจักรใกล้เคียงล้วนอยู่ใต้อำนาจของกษัตริย์แห่งนาซิสซัส เหลือก็เพียงแต่อาณาจักรโมดัสตา ที่เขาไม่อยากได้มาไว้ในอำนาจ แต่อยากจะทำลายให้สิ้นซาก
ถึงเวลาแล้ว ที่อาณาจักรแห่งนี้จะล่มสลายลงเหมือนครั้งหนึ่งที่อาณาจักรนาซิสซัสล่มสลาย ต่างออกไปที่อาณาจักรโมดัสตา จะไม่มีวัน เฟื่องฟูขึ้นมาได้อีกเพราะเขาจะทำลายที่นี่ทิ้งด้วยน้ำมือของเขาเอง
꧁༻-༺꧂
𝐙𝐄𝐍
𝕶𝖎𝖓𝖌 𝖔𝖋 𝕹𝖆𝖗𝖈𝖎𝖘𝖘𝖚𝖘
"กับอีแค่สตรีเพียงผู้เดียว ไม่อาจทำให้ความแค้นของข้าที่มีต่ออาณาจักรของเจ้าลดหายไปได้หรอก จำเอาไว้"
𝐅𝐈𝐎𝐍𝐀
𝕻𝖗𝖎𝖓𝖈𝖊𝖘𝖘 𝖔𝖋 𝕸𝖔𝖉𝖚𝖘𝖙𝖆
"หม่อมฉันทำตามที่ฝ่าบาทต้องการมาโดยตลอด เพียงแต่หม่อมฉันเริ่มไม่เข้าใจเท่านั้น..ว่าฝ่าบาทต้องการสิ่งใดจากหม่อมฉันกันแน่"
❈•≫────≪•◦ ❈ ◦•≫────≪•❈
📍นิยายเรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นโดยจินตนาการของผู้เขียนทั้งสิ้น ชื่อตัวละครไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลในประวัติศาสตร์ใดๆ และไม่อนุญาติให้คัดลอกมิเช่นนั้นข้าจะสั่งประห๊าร!
📍รูปปกเป็นเพียงรูปที่หามาได้และใกล้เคียงกับรูปลักษณ์พระนางที่คิดไว้ที่สุดเท่านั้น เนื่องจากนิยายเรื่องนี้จะไม่ติดเหรียญทำการค้าใดๆ ทั้งสิ้น (อนาคตถ้าเฮงๆ จะวาดปกใหม่อีกทีค่ะ)
📍คำราชาศัพท์อาจไม่ไพเราะเสนาะหูมากนักเพราะเป็นครั้งแรกที่แต่งแนวราชวงศ์จักรๆ กลๆ แบบนี้โดยปราศจากความรู้มากล้นใดๆ แต่ตัวผู้เขียนจะพยายามอย่างสุดความสามารถให้ภาษาออกมาดีที่สุดนะคะ


## ปฐมบท

เสียงฝีเท้าม้าดังกึกก้องไปทั่ว ฝ่าดงผู้คนที่กำลังเดินซื้อของที่ค้าขายอยู่ข้างทางเรียกความสนใจให้เหล่าประชาที่ผ่านไปมาได้เป็นอย่างดี
"ซื้อดอกไม้ฝากหวานใจมั้ยจ๊ะ ท่านอัศวิน"
เจ้าของม้ายกมือหนาขึ้นมากำชับหมวกที่คลุมหัวไว้เมื่อเห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาถามก่อนเจ้าตัวจะตอบออกไปน้ำเสียงเย็นยะเยือก
"ไม่ล่ะ"
เขาตอบกลับไปเท่านั้นก่อนจะควบม้าออกไปทันที ทิ้งให้หญิงสาวที่เห็นใบหน้าเขาเพียงเสี้ยววินาทีมองตามตาหวาน
"รูปงามเหลือเกิน.."
ร่างหนาที่มาพร้อมกันกับบุรุษที่เพิ่งจะควบม้าออกไปเมื่อครู่มองหญิงสาวที่พูดพึมพำอยู่คนเดียวก่อนจะควบม้าตามคนผู้นั้นไป
"ที่จริง เจ้าไม่ต้องมาเองก็ได้นะ"
เอ็ดมันต์พูดขึ้นมาหลังจากที่เขาและบุรุษอีกคนผูกเชือกม้าไว้กับราวไม้เรียบร้อย
เขารู้ดีว่าคนตรงหน้ามีความปรารถนาที่จะทำลายที่นี่ทิ้งด้วยน้ำมือของเจ้าตัวเองทว่าการที่ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นถึงกษัตริย์มาด้วยตนเองเช่นนี้...เห็นทีจะเสี่ยงมากเกินไปหน่อย
"เข้าไปสำรวจในพระราชวัง"
เสียงทุ้มพูดสั่งคนข้างหลังน้ำเสียงเรียบโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูดตักเตือนก่อนหน้านี้เลยทำเอาคนที่โดนสั่งทำหน้าเนือยแต่ชายหนุ่มก็หาสนใจไม่ทั้งยังเอ่ยต่ออีก
"ข้าจะสำรวจพื้นที่ในเมืองเอง"
"เหตุใดต้องเป็นข้ากันเล่า!"
คนที่ถูกทักท้วงไม่ตอบ เขาทำเพียงเดินลิ่วไปอีกทางทั้งอย่างนั้นราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดแล้วมุ่งหน้าเข้าสู่พื้นที่ในเมืองทันที
พระราชวัง
แห่งราชอาณาจักรโมดัสตา
สวนเอเดน
สวนเอเดน เป็นชื่อของสวนแห่งนี้ที่จัดตั้งอยู่หลังพระราชวังขนาดใหญ่ ภายในสวนมีดอกไม้และต้นไม้มากมาย ทั้งยังมีสัตว์เล็กสัตว์น้อยอาศัยอยู่ปะปรายไม่ต่างจากป่าขนาดย่อม
สถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นโดยคำสั่งของกษัติรย์แห่งโมดัสตา เพื่อมอบให้กับบุตรสาวเพียงคนเดียวซึ่งหลงใหลในความสวยงามของป่าไม้เป็นอย่างมากทว่าเจ้าหล่อนกล้บไม่ได้รับอนุญาติให้ออกภายนอกเขตพระราชวังได้เพื่อความปลอดภัยของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรโมดัสตา
และอีกเหตุผลที่สำคัญนั้นก็เพื่อปกป้อง..
ตึกตึกตึก
ขาเรียวเดินเข้ามาตามทางที่ถูกสร้างไว้เหมือนกับทุกวัน ดวงตากลมโตมองสำรวจไปทั่วพลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอดก่อนจะสะดุดเข้ากับบางอย่างที่อยู่ไกลๆ
มันคือดอกกุหลาบที่กำลังเหี่ยวเฉา
ร่างบางในชุดเดรสกระโปรงหรูหรายาวเกือบถึงเท้าก้าวเดินเข้าไปเพื่อดูใกล้ๆ เธอมองดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉาอย่างพินิจพิจารณาก่อนจะยกมือบางๆ ขึ้นมาเหนือดอกกุหลาบดอกนั้น
ไม่นานนักผงสีทองอร่ามก็ล่วงหล่นลงมาจากฝ่ามือบางตกลงบนกุหลาบและเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น..มันก็กลับมาเบ่งบานสวยงามอีกครั้ง
"เจ้าหญิงเพคะ!"
เสียงตะโกนดังขึ้นมาไกลๆ ร่างบางจึงค่อยๆ หันกลับไปมองก่อนจะพบว่าเป็นเดียน่า นางกำนัลสาวคนสนิทที่กำลังวิ่งมาหาเธอหน้าตาตื่น
"พระราชาทรงเสด็จออกไปข้างนอกแล้วเพคะ เห็นว่าจะเสด็จกลับเย็นนี้ เจ้าหญิ-"
"ทราบหรือไม่ว่าพระองค์ทรงเสด็จไปที่ใด "
"..?"
เดียน่าทำหน้าสงสัยขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
ทุกครั้งที่เธอมาแจ้งให้องค์หญิงของเธอทราบว่าพระราชาเสด็จออกไปข้างนอกพระราชวังทีไร อีกฝ่ายมักจะต้องตื่นเต้นและดีใจทุกทีเพราะจะได้มีโอกาสหนีออกไปเดินเที่ยวเล่นในตลาด
ทว่าครั้งนี้กลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง
"เหตุใดถึงตรัสเช่นนั้นเพคะ"
"....."
ฟิโอน่าทำท่าเหมือนจะพูดบางอย่าง ทว่าเธอก็เลือกจะเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงแทน..เพื่อรอให้อะไรบางอย่างชัดเจนขึ้นกว่านี้
"ไม่มีอะไรหรอก...ข้าก็แค่ฝันอะไรแปลกๆ"
เจ้าหล่อนว่าพลางก้าวเดินสวนนางกำนัลคนสนิทออกไปราวกับไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเค้นถามอะไรจากเธออีก
เสียงผู้คนดังจ้อกแจ้กไปทั่วเป็นสัญญาณว่าตอนนี้ร่างบางได้มาถึงที่ตลาดแล้ว
เธอเดินดูของที่วางขายอยู่ไปเรื่อยๆ ก่อนจะสะดุดตาเข้ากับขนมหวานที่วางขายอยู่ซึ่งเธอไม่เคยเห็นมันมาก่อน ร่างเล็กจึงเดินตรงดิ่งเข้าไปหาแม่ค้าทว่าก็ถูกคนที่เดินสวนออกมาชนไหล่เข้าเสียก่อนทำให้เธอหยุดชะงักกึก
"ขออภัยแม่นาง" ชายคนนั้นกล่าวก่อนจะเดินออกไปอย่างรีบร้อน
หญิงสาวมองตามด้วยความรู้สึกแปลกชอบกลก่อนที่มือเล็กจะล้วงไปในตะกร้าที่ตนถือมาด้วย เพื่อหยิบถุงเงิน
ทว่าเธอก็ต้องชะงัก..เมื่อมองสายตาเหลือบไปเห็นที่ข้อมือของตน
กำไลทองคำที่เธอใส่มันหายไปแล้ว
ฟิโอน่าหันขวับไปมองคนที่เพิ่งเดินออกไปซึ่งบัดนี้กำลังเตรียมวิ่งหนีออกไปจากตลาดแล้ว
"หยุดนะ!!"
เธอตะโกนเรียกเสียงดังแล้วรีบวิ่งตามชายคนนั้นโดยไม่ทันคิดอะไร
กำไลนั้นเป็นกำไลที่แม่ของเธอได้ให้ไว้ก่อนเสีย ดังนั้นเธอจะไม่มีทางยอมเสียมันไปแน่
"หยุด!!" ร่างเล็กตะโกนออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นวิ่งหนีเข้าไปในป่า
เธอไม่รอช้า วิ่งตามเขาเข้าไปก่อนจะต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่เธอวิ่งตามจู่ๆ ก็หยุดวิ่งราวกับว่ามีอะไรขวางอยู่เบื้องหน้า
ปึก!
"!!!"
ร่างหนาของชายคนนั้นกระเด็นล้มลงบนพื้นทำให้กำไลทองคำที่อยู่ในมือเขาหลุดออกไป
..ค..ใครกัน...
ชายนิรนามที่สวมชุดเกราะเหล็กดูเหมือนอัศวินจ่อดาบไปที่เบื้องหน้าของชายที่นั่งอยู่บนพื้นและจังหวะนั้นเองเขาก็ได้ง้างดาบขึ้นมา
"ย..อย่า!" คนตัวเล็กตะโกนออกมาด้วยความตกใจทำให้ร่างหนาเลื่อนสายตาไปมอง
"...."
คนตัวใหญ่ชะงักเมื่อสบตากับเจ้าของเสียง เขาจ้องมองเธอนิ่งทั้งที่ภายในใจรู้สึกราวกับ...กำลังตกอยู่ในภวังค์
ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มทว่าดวงตากลมโตสุกใส จมูกโด่งรั้นเข้ากับรูปหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ และเส้นผมสีดำเงาขัดกับผิวขาวผ่องซึ่งบัดนี้ถูกแสงแดดยามบ่ายตกกระทบจนผิวเปร่งประกายออกมากว่าเก่า
ทั้งหมดของเธอทำให้เขาหลงอยู่ในภวังค์
"ท่าน..อัศวิน เก็บดาบของท่านเถอะ"
"...."
ร่างหนาค่อยๆ เก็บดาบลงไปตามที่หญิงสาวเอ่ยบอกแต่โดยดีโดยที่นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มยังจับจ้องใบหน้าของเธออย่างไม่ลดละจนคนที่ถูกจ้องทำตัวไม่ถูก
"เอ่อ.." เธอค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้ๆ ก่อนจะสังเกตุเห็นใบหน้าของเขาชัดๆ
...นี่ใช่ท่านอัศวินแน่หรือ?
เธอคิดขึ้นมาเพราะใบหน้าที่งดงามราวกับรูปปั้นของชายตรงหน้าและรังสีอะไรบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้เธอไม่รู้สึกว่า..อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่อัศวินธรรมดาๆ
ในขณะที่ทั้งสองกำลังจ้องหน้ากันอยู่นั้น ชายที่นั่งอยู่บนพื้นก็ใช้จังหวะนี้เตรียมจะลุกหนี ทว่าร่างหนากลับรู้ทันเสียก่อน
ปึก!
"อ่อก!!"
เขาเตะเข้าที่ท้องของชายคนนั้นอย่างแรงทำให้ชายคนนั้นกระเด็นนอนราบกับพื้น ก่อนเขาจะเดินตามเข้าไปเพื่อวางเท้าเหยียบบนแผ่นหลังราวกับต้องการกันไม่ให้หัวขโมยนี้หนีไปไหนได้อีก
"ป..ปล่อยเขาไปเถอะ" ฟิโอน่าที่ยกมือเล็กขึ้นมาปิดปากด้วยความตกใจกับการกระทำเมื่อครู่รีบพูดห้ามทำให้ดวงตาคมเลื่อนไปมองเจ้าของเสียงอีกครั้งพลางเลื่อนสายตาไปมองกำไลทองคำที่ตกอยู่บนพื้น
คนตัวเล็กเห็นดังนั้นจึงรีบเดินเข้าไปหยิบกำไลทองคำนั้นขึ้นมาไว้ในมือ
"จะไม่เอาผิดมันแน่หรือ?"
เสียงทุ้มกล่าวถามขึ้นเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ฟิโอน่าจึงพยักหน้ารับด้วยสีหน้าที่มั่นใน
"ข้าแน่ใจ..เจ้าค่ะ" ได้ยินดังนั้น ร่างหนาจึงยกเท้าขึ้นทำให้ชายที่เป็นอิสระรีบล้มลุกคุกคลานออกไปทันทีด้วยท่าทางผวากลัว
"..ขอบพระคุณท่านเป็นอย่างสูงเจ้าค่ะ ท่านอัศวิน"
หญิงสาวพูดพลางโค้งตัวและก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ว่าร่างหนากำลังเดินเข้ามาใกล้
และเป็นอย่างที่คิด เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา เขาก็หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเธอเสียแล้ว
ในระยะนี้ทำให้เธอเห็นหน้าของอีกฝ่ายชัดยิ่งขึ้นไปอีกและด้วยใบหน้าที่สมบูรณ์แบบก็ทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรงขึ้นมาซะดื้อๆ
"ไม่ใส่หรือ?" เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นพลางมองไปที่กำไลทำให้หญิงสาวมองตาม
"ต้องการให้ข้าช่วยหรือไม่" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ขัดกับหน้าตาอย่างสิ้นเชิงและนั่นก็ทำให้คนฟังถึงกับไปต่อไม่เป็นเล็กน้อย
"..ข้าจะ..กลับไปใส่ทีหลัง"
"อย่างนั้นหรือ?"
คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเริ่มรู้สึกตัวว่าทั้งๆ ที่ชายคนนี้ใส่ชุดอัศวินของอาณาจักรโมดัสตา ทว่าเหตุใดกลับปฏิบัติกับเธอราวกับคนไม่รู้จักกันได้?
"...ท่านอัศวินเพิ่งกลับมาจากต่างเมืองหรือ.."
คนที่ถูกถามชะงักไป ทว่ายังไม่ทันได้ตอบก็มีเสียงของใครบางคนดังแทรกขึ้นมาก่อน
"ไปกันเถิดองค์.."
ร่างหนาหันขวับไปมองตามเสียงที่คุ้นเคยก่อนจะพบกับเอ็ดมันต์ยืนอยู่ไกลๆ นั่นทำให้เขารีบส่ายหน้าหน่อยๆ หวังให้เพื่อนคนสนิทที่เปรียบเสมือนพี่น้องในสายเลือดเงียบปากไป
"..ข้าคงต้องขอตัวก่อน" ฟิโอน่าพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทีว่าอีกฝ่ายคงต้องไปแล้วทำให้ชายหนุ่มหันกลับไปมองก่อนจะพบว่าหญิงสาวได้ก้าวถอยหลังห่างออกไปหนึ่งก้าวเพื่อย่อตัวเคารพเขาอีกครั้งแล้ว
"ขอบพระคุณอีกครั้งที่ช่วยข้าไว้เจ้าค่ะ" กล่าวจบ ร่างเล็กก็หันหลังกลับเตรียมจะเดินออกไป
หมับ!
แต่แล้ว....คนที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะไปจากเขาเสียดื้อๆ ก็คว้าจับข้อมือของเธอเอาไว้ก่อนด้วยความลืมตัวทำให้เธอต้องหันกลับหาเขาอีกครั้งตามแรงดึง
"ข้า...ยังไม่ทราบนามของเจ้า"
ชายหนุ่มถามพลางใช้ดวงตาคมที่แฝงไปด้วยอะไรบางอย่างไล่มองใบหน้าสวยจนคนตัวเล็กกว่าเริ่มรู้สึก...
"เจ้าหญิง!!" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังขึ้น ฟิโอน่าหันขวับไปมองก่อนจะพบกับกำนัลสาวคนสนิทของเธอที่กำลังวิ่งเข้ามาหา
"..เจ้าหญิง?"
คนตัวเล็กหันกลับไปมองร่างหนาเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาปล่อยข้อมือของเธอเป็นอิสระพลางมองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
"เจ้าหญิง เจ้าหญิงปลอดภัยนะเพคะ!"
เดียน่าถามเมื่อวิ่งมาถึงตัวร่างบาง คนตัวใหญ่ที่ตอนนี้กำลังมองดูทั้งคู่ด้วยนัยน์ตาเย็นยะเยือกจึงค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกไปเพื่อเดินกลับไปหาคนของตนเงียบๆ
ฟิโอน่าเลื่อนสายตากลับไปมองเขาก่อนจะพบว่าร่างหนาได้ขึ้นนั่งบนหลังม้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"นั่นใครหรือเพคะ เจ้าหญิง" เดียน่าถามขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเจ้าหญิงของเธอกำลังมองตามชายแปลกหน้าผู้นั้นไม่วางตาอยู่
"ดูไม่เหมือนอัศวินของอาณาจักรเราเลย"
"เขาไม่ใช่คนของเรา" ฟิโอน่าเอ่ยตอบเสียงอ่อนพลางมองตามแผ่นหลังหนาที่ควบขี่ม้าไกลออกไปเรื่อยๆ แล้ว
"...แต่เขาช่วยข้าไว้"
"เหตุใดไม่นำนางกลับมาด้วยล่ะ ฝ่าบาท"
คนสนิทกล่าวขึ้นมาขณะที่ทั้งสองกำลังควบขี่ม้าตามกันมาอยู่
หากให้พูดจริงๆ แล้วมันก็น่าเสียดายไม่ใช่น้อยเลย ใช่ว่าราชาของเขาคนนี้จะสามารถปลาบปลื้มหญิงสาวที่ไหนได้ง่ายๆ
"นางอาจเป็นเพียงประชาชนธรรมดา ลักกลับมาด้วยคงไม่เสียหลาย อย่างไรก็ดีท่านจะทำลายที่นี่ทิ้งเสียอยู่แล้วนี่"
"...."
คนที่ถูกถามปรายตามองคนถามเล็กน้อยก่อนเจ้าตัวจะหันกลับมองทางข้างหน้าตามเดิม
"น่าเสียดาย...นางไม่ใช่บุคคลที่ข้าจะลักมาได้"
เขาตอบพลางหวนคิดถึงใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นที่ทำให้เขารู้สึกต้องใจอย่างบอกไม่ถูก ราวกับมีอะไรบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างบางนั้นที่ทำให้เขารู้สึก...สบายใจพิกลทั้งๆ ที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรก
ถึงกระนั้นแล้วเขาก็ทำเพียงสลัดความรู้สึกเหล่านั้นออกไปแย่างพยายามไม่สนใจก่อนจะเอ่ยต่อเสียงเรียบ
"ไม่ใช่ในยามนี้"


## บทที่ 1 งานวิวาห์

พระราชวัง
แห่งราชอาณาจักรโมดัสตา
ห้องบรรทมของเจ้าหญิงฟิโอน่า
"งดงามมากเพคะ" นางกำนัลคนสนิทกล่าวชมในขณะที่กำลังหวีเส้นผมสีดำยาวสลวยของหญิงสาวที่นั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะกระจกทองคำขนาดใหญ่ที่ถูกประดับประดาด้วยเพชรสีฟ้าทะเล
และด้วยคำชมนั้นเองก็ทำให้คนที่ถูกเอ่ยชมเลื่อนสายตาขึ้นมองตัวเองในกระจกก่อนจะยกยิ้มออกมาบางๆ ทั้งที่นัยน์ตากลับตรงกันข้ามกับรอยยิ้มโดยสิ้นเชิง
"ข้าคงมีประโยชน์ได้เพียงเท่านี้"
"เหตุใดทรงตรัสเช่นนั้นเพคะ พระองค์งดงามและมีค่าต่อประชาชนมากนะเพคะ"
เดียน่ารีบพูดแย้งทันควันสีหน้าแตกตื่นเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม
"ข้ารู้" เสียงหวานเอ่ยตอบกลับพลางเลื่อนดวงตากลมโตสีดำสนิทมองไปยังนางกำนัลคนสนิทที่ดูแลเธอมาตั้งแต่เยาว์วัย
"..แม้ว่าข้าจะได้เรียนหนังสือและมีความรู้ประดับประดามากเพียงใด ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าข้ามีชีวิตเพื่อ..." เธอพูดค้างไว้เท่านั้นก่อนสุดท้ายจะเลือกเก็บคำพูดที่เหลือนั้นเพียงไว้ในใจ
พูดพร่ำเพรื่อไปก็เท่านั้น
เธอคิดกับตัวเองอย่างหมดหวังก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อก้าวเดินไปหยุดมองที่หน้าต่างบานใหญ่ของห้อง
"เจ้าหญิง..ทราบเรื่องแล้วหรือเพคะ"
เดียน่าถามอย่างหวั่นใจเนื่องจากวันนี้เจ้าหญิงของเธอดูหมองคล้ำไม่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่ารู้เรื่องที่พระมหากษัตริย์หรือพระบิดาของเธอกำลังปฏิบัติต่อเธออยู่
ฟิโอน่าไม่ตอบอะไร เธอได้แต่มองนิ่งออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นบ้านเมืองของประชาชนอยู่ไกลๆ
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นทำให้ร่างบางที่ถูกขัดจังหวะหันกลับไปมองบานประตูก่อนจะพูดขึ้น
"เข้ามาได้"
บานประตูขนาดใหญ่ถูกเปิดออกทันทีที่ได้รับคำอนุญาติเผยให้เห็นอัศวินท่านหนึ่งยืนอยู่
"องค์ราชันต้องการพบองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ"
"...."
ฟิโอน่าเหลือบสายตาไปมองเดียน่าซึ่งเจ้าหล่อนได้มองเธอก่อนอยู่แล้วก่อนสุดท้ายบุคคลที่สูงศักดิ์ที่สุดในห้องจะเลื่อนสายตากลับไปมองอัศวินตรงหน้าพลางก้าวเดินสวนร่างหนาไป
อะไรจะเกิด...ก็คงต้องเกิด
_____________
ท้องพระโรงของพระราชวัง
"เจ้าหญิงฟิโอน่า เสด็จ"
สิ้นเสียงกล่าวดังกร้าวก้องกังวานไปทั่ว ร่างเล็กในชุดกระโปรงยาวสีชมพูอ่อนที่มีลวดลายสีทองคำตัดก็เดินเข้ามาในห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกประดับประดาด้วยเพชรนินจินดามากมาย
เจ้าตัวค่อยๆ ก้าวเดินด้วยกิริยาสง่างามแล้วหยุดอยู่ที่ตรงกลางท้องพระโรงก่อนจะถอนสายบัวให้แก่บุคคลที่นั่งอยู่บนบัลลังก์
"ทรงเรียกลูกมา มีอะไรหรือเพคะ" นางเอ่ยถามเสียงเรียบทั้งยังก้มหน้าอยู่
"พ่อคิดว่าเจ้ารู้อยู่" เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ทำให้คนฟังเงียบไปครู่ก่อนสุดท้ายจะเอ่ยกลับไป
"ลูกรู้ได้..." นางพูดค้างไว้ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับบุคคลตรงหน้า
"เท่าที่ท่านพ่ออยากให้รู้เพคะ"
"..ฟิโอน่า"
เสียงเข้มเรียกชื่อลูกสาว บุตรสาวตรงหน้าเขาแม้จะมีกิริยาที่อ้อนช้อยงดงามแต่นางใช่ว่าจะเหมือนสตรีทั่วๆ ไปในอาณาจักร แน่นอนว่าเธอต้องรับรู้เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นหมดแล้ว
เพียงแต่อยากให้เขาเป็นคนพูดมันออกมา
ซึ่งหัวอกคนเป็นพ่อ แน่นอนเขาไม่อยากเป็นฝ่ายจะเอ่ยมันออกมาเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่หากเพื่อราษฎรและอาณาจักรของเขา...เขาจำเป็นต้องทำ
"เจ้าต้องแต่งงานกับเจ้าชายดิเอโก"
"ข้าขอปฏิเสธเพคะ" และแน่นอน เจ้าหญิงฟิโอน่าตอบกลับทันควัน
"ฟิโอน่า"
"ท่านพ่อ ได้โปรด ลูกไม่อยากแต่งกับเขา ลูกไม่อยากไปจากที่นี่"
นางกล่าวน้ำเสียงอ่อนลงพลางมองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาเว้าวอน
"ให้ลูกได้ดูแลประชาชนของลูกที่นี่เถิด"
"การที่เจ้าอภิเษกสมรสกับเจ้าชายดรีเอโก ก็เรียกได้ว่าเจ้าดูแลประชาชนของเจ้าแล้ว!" ราชาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวขึ้นทำให้ฟิโอน่าชะงัก
"หมายความว่าอย่างไรเพคะ" นางถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเช่นกันก่อนน้ำเสียงนั้นจะกร้าวขึ้นเมื่อกล่าวประโยคถัดไป
"ที่ท่านพ่อให้ลูกอภิเษกกับเจ้าชายดิเอโก เป็นเพราะเขาจะทำลายอาณาจักรของเราหรือเพคะ!"
"ไม่ใช่เจ้าชายดิเอโก" จอมราชาพูดค้างไว้ครู่หนึ่ง เขามองสบตากับบุตรสาวที่บัดนี้ต้องการคำอธิบายจากเขาเป็นอย่างมากและนั่นทำให้เขาต้องกลั้นใจพูดออกมา
"...แต่เป็นกษัตริย์แห่งอาณาจักรนาซิสซัส"
"...."
สิ้นเสียงผู้เป็นพ่อ ร่างเล็กก็แทบจะทรงตัวไม่อยู่
เธอได้ยินชื่อเสียงของจอมราชันแห่งอาณาจักรณาซิสซัสมามาก เขาขึ้นชื่อว่าเป็นจอมกษัตริย์ผู้เป็นบุตรแห่งปีศาจ
ไร้ซึ่งเมตตาใดๆ เลือดเย็น
ไม่เคยมีอาณาจักรไหนล้มเขาได้และหากเขาปรารถนาจะครอบครองอาณาจักรใด....เขาล้วนต้องได้ครอง
หรือหากอาณาจักรใดยังดื้อดึงไม่ยอมศิโรราบต่อเขา เขาก็จะทำลายอาณาจักรนั้นให้สิ้นซาก
ซึ่งหากเพียงอาณาจักรของเธอเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่เขาต้องการทำลาย...
"เหตุใดกันเพคะ.."
อาณาจักรของเธอคงถึงกาลอวสานแล้ว
"...."
ผู้ที่ถูกถามเงียบไปอีกครู่ สายตาของอีกฝ่ายบ่งบอกถึงความรู้สึกผิดบางอย่างราวกับกำลังหวนคิดถึงเหตุการณ์บางอย่างอยู่ก่อนสุดท้ายจะส่ายหัวเบาๆ ราวกับต้องการสลัดความคิดพลางเอ่ยต่อโดยไม่สนใจคำถามเมื่อครู่
"..หากลูกอภิเษกสมรสกับเจ้าชายดิเอโก เมื่อทั้งสองอาณาจักรรวมเป็นหนึ่ง เราจะแข็งแกร่งขึ้นและในขณะเดียวกันนาซิสซัส...ก็จะไม่อาจทำอะไรอาณาจักรของเราได้"
ร่างบางเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงในขณะที่กำลังคิดตัดสินใจ
หากพอได้ฟังเหตุผลแล้ว...เธอก็เริ่มเข้าใจขึ้นมาในความจำเป็นนี้
อาณาจักรนาซิสซัส...ยิ่งใหญ่เกินกว่าอาณาจักรของเธอจะต่อสู้เพียงลำพังได้
ประชาชนของเธอ...ต้องล้มตายเป็นแน่หากเธอเอาความแต่ใจเป็นใหญ่
"ทำเพื่อประชนชนของลูก" ผู้เป็นพ่อกล่าวต่ออีกราวกับจับจุดอ่อนได้ทำให้ฟิโอน่าค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปสบกับอีกฝ่าย
"ได้หรือไม่...เจ้าหญิงฟิโอน่า"
•
"ได้ยินเรื่องเจ้าหญิงจะสมรสกับเจ้าดิเอโกหรือไม่"
หญิงสาวชาวบ้านคนหนึ่งพูดกับเพื่อนของเธอก่อนทั้งสองจะเดินผ่านใครบางคนที่สวมชุดคลุมฮู้ดขนาดใหญ่จนปิดบังใบหน้ามิด
"ท่านแม่ข้าพูดอยู่เหมือนกัน เจ้าหญิงช่างน่าเวทนายิ่งนัก สมรสกับเจ้าชายร้อยสนมอย่างนั้น"
"ท่านพ่อข้าที่เป็นอัศวินในวังบอกว่านางยอมสมรสเพื่อปกป้องประชาชนด้วยล่ะ"
"โถ..เจ้าหญิงของข้า นางทำเพื่อพวกเรามามากเกินไปแล้ว"
ร่างเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อคลุมหยุดเดินหลังเสียงของทั้งสองบุคคลนั้นดังไกลออกไปแล้วก่อนจะยกยิ้มออกมาบางๆ อย่างมีเลศนัย
•
พระราชวัง
แห่งราชอาณาจักรนาซิสซัส
"ช่างโง่เขลา.."
เสียงทุ้มที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สีทองสง่ากล่าวเสียงเรียบหลังฟังคนที่เขาส่งเข้าไปสอดแนมในอาณาจักรโมดัสตารายงานเรื่องจนจบ
"คงเพราะอาณาจักรซีราเนียขึ้นชื่อเรื่องกำลังรบถึงได้ตัดสินใจเช่นนั้นเพคะ"
"แก้ไขปัญหาไม่เป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน..." เขาพูดด้วยสีหน้าที่เย็นยะเยือกก่อนจะถามบางอย่างต่อ
"ได้ยินมาว่า..เจ้าหญิงแห่งราชอาณาจักรโมดัสตาเป็นบุคคลอันเป็นที่รักของชาวเมืองด้วยมิใช่หรือ"
"เพคะ แม้นางจะไม่เคยออกมาภายนอกราชวังให้ชาวเมืองได้เห็นสิริโฉม แต่ราชโองการจากเจ้าหญิงส่วนใหญ่ล้วนมีขึ้นเพื่อช่วยเหลือราษฎรทำให้ทรงเป็นที่รักยิ่งเพคะ"
"อย่างนั้นหรือ..."
น่าสนใจ..
ร่างบางมองใบหน้าหล่อคมคายเพื่อมองเข้าไปอย่างพยายามจับสังเกตุในนัยน์ตาที่ดูผิดแปลกไปตั้งแต่ถามถึงเจ้าหญิงแห่งโมดัสตาและนั่นทำให้เธอกล้าที่เอ่ยถามออกมา
"เอ็ดมันต์เล่าว่าฝ่าบาทต้องตาต้องใจนาง...ทรงให้หม่อมฉันนำนาง..ดีหรือไม่เพคะ"
คนที่ถูกถามนัยน์ตาเปลี่ยนกลับไปเป็นอย่างเก่าทันทีหลังได้ยินประโยคนั้นก่อนจะพูดตอบเสียงกร้าวขึ้นเล็กน้อย
"ข้าหาต้องการนางไม่" กล่าวไปก็พลางนึกย้อนไปถึงใบหน้างดงามราวกับภาพวาดนั้นก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
"บุตรสาวของผู้โง่เขลา..จะมีอะไรดีกัน"
"เช่นนั้น..ทรงจะทำเช่นไรต่อหรือเพคะ"
พอเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องสนใจเจ้าหญิงฟิโอน่าอีก เธอจึงไตร่ถามองค์ราชันของเธอถึงเรื่องราวต่อไปซึ่งเจ้าตัวก็ได้แต่ยกยิ้มขึ้นมาราวกับเป็นผู้ชนะ
"ทำสิ่งที่ข้าถนัดเป็นที่สุด"
•
หลายวันต่อมา
พระราชวัง
แห่งราชอาณาจักรโมดัสตา
เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายจากทั้งสองอาณาจักรต่างกำลังพูดคุยกันอยู่ในงานที่ถูกจัดขึ้นที่ศูนย์กลางของพระราชวัง
จนกระทั่งเสียงระฆังดังกึกก้องไปทั่วเป็นสัญญาณว่าถึงเวลาทำพิธีสมรสของคู่บ่าวสาวในวันนี้แล้ว
ร่างบางที่คล้องแขนผู้เป็นพ่ออยู่หายใจเข้าและออกเฮือกใหญ่อยู่หลังบานประตูพร้อมทั้งกำช่อดอกไม้ในมือแน่น
ฟึ่บ
มือหนาขององค์ราชาข้างที่ว่างจึงเลื่อนขึ้นมาจับมือเล็กที่คล้องแขนเขาไว้อยู่พลางบีบเบาๆ
"ไม่ต้องกังวล"
ฟิโอน่ามองผู้เป็นพ่อด้วยนัยน์ตาที่ไร้ซึ่งความสุขทว่าริมฝีปากนั้นก็ยังคงยกฝืนยิ้มขึ้นมาให้ก่อนจะเลื่อนสายตามองตรงไปข้างหน้า เป็นจังหวะเดียวกับที่บานประตูขนาดใหญ่ถูกเปิดออก
เมื่อก้าวเดินเข้าในโถงพิธี แขกเหลื่อที่อยู่ในงานก็ต่างพากันมองเธอเป็นตาเดียวเหตุเพราะสิริโฉมของเจ้าหญิงมีเพียงคำร่ำลือที่ว่างดงามราวกับนางฟ้าตกสวรรค์เท่านั้น ไม่เคยมีคนนอกได้เห็นใบหน้าของเธอเลยจวบจนบัดนี้...ซึ่งได้พิสูจน์แล้วว่าคำกล่าวลือนั้นไม่เกินจริงเลย
องค์ราชาและบุตรสาวค่อยๆ เดินเข้าตามพรมที่ถูกปูยาวเป็นทาง ร่างหนาผู้เป็นเจ้าบ่าวซึ่งกำลังจ้องมองใบหน้าสวยอย่างตกต้องมนต์ไม่ต่างจากแขกเหลื่อในงาน
จนกระทั่งเธอมาหยุดอยู่ใกล้เขา มือหนาจึงยื่นออกมารับมือของเจ้าหญิงฟิโอน่า เธอจึงค่อยๆ ผละจากแขนของพ่อแล้วยื่นมือไปจับมือของเขาไว้แทน
ดิเอโกมองเจ้าสาวของเขาอย่างหลงใหลก่อนจะกล่าวออกมาเสียงหวาน
"ทรงพระสริโฉมงดงามมากพ่ะน่ะค่ะ เจ้าหญิงฟิโอน่า"
ผู้ที่ถูกชมเลื่อนสายตาขึ้นมอง
และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบหน้ากับเขา
เจ้าชายดริเอโกผู้มีใบหน้ารูปงามและใช้มันเพื่อสนองตัณหาของตัวเอง
"เจ้าชายดิเอโก เว เชอบองส์ พระองค์จะทรงรับเจ้าหญิงฟิโอน่า เลโกนิกา เป็นพระชายาหรือไม่"
"ข้ารับ" เจ้าของชื่อตอบกลับในทันทีที่บาทหลวงเอ่ยจบราวกับไม่ต้องคิดพลางมองหญิงสาวตรงหน้านัยน์ตาหวานเชื่อม
"เจ้าหญิงฟิโอน่า เลโกนิกา.."
"....."
"พระองค์จะทรงรับเจ้าชายดิเอโก เว เชอบองส์ เป็นพระสวามีหรือไม่"
ดวงตากลมโตที่ก้มต่ำมองพื้นอยู่นานค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นมาสบสายตากับชายเบื้องหน้าอย่างจำใจก่อนริมฝีปากอวบอิ่มจะเผยอเปิดออก
"ข้า..."
ปึ้ง!!
ในขณะที่เสียงหวานกำลังจะกล่าวตอบ จู่ๆ ประตูบานใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นทั่วห้องโถงก่อนที่อัศวินหลายนายในชุดเกราะที่ไม่คุ้นตาจะพากันกรูเข้ามา
เสียงผู้คนต่างดังโกลาหลก่อนความวุ่นวายจะเริ่มเกิดขึ้น ทุกคนต่างพากันหนีไปคนละทิศคนละทางในขณะที่อัศวินของกษัตริย์แห่งโมดัสตากำลังเข้าต่อสู้กับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
"ฟิโอน่า หนีไป!" เสียงของผู้เป็นพ่อดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความวุ่นวายพลางดันตัวบุตรสาวของตนให้ออกไปอีกทาง
"ท่านพ่อ แต่ท่าน-"
"เจ้าหญิงฟีโอน่า ฟังพ่อของเจ้าแล้วมากับข้า"
เจ้าชายดิเอโกคว้ามือของเธอไว้เมื่อเห็นหญิงสาวทำท่าจะเดินเข้าไปหาพ่อของตนที่ตอนนี้ได้หันเดินไปอีกทางพลางคว้าดาบขึ้นมาแล้ว
ก่อนที่อัศวินนิรนามผู้หนึ่งจะตรงดิ่งไปหาเขาอย่างตั้งใจเบื้องหน้าของฟิโอน่า
"เจ้าไม่เข้าใจ ท่านพ่อของข้า...!"
"อั่ก..!"
แต่แล้วยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะถึงตัว จู่ๆ ชายผู้เป็นราชาแห่งอาณาจักรก็ชะงักไปก่อนจะยกมือหนาขึ้นมากำที่อกข้างซ้ายของตนไว้แน่นแล้วล้มพับลงบนพื้น
"ท่านพ่อ!!" เมื่อเห็นเช่นนั้นเจ้าหญิงฟิโอน่าก็ไม่สนใจอะไรอีก เธอสะบัดมือจากมือหนาอย่างแรงก่อนจะรับวิ่งตรงไปประคองผู้เป็นพ่อไว้
"ข..ข้าไม่เป็น..อึก..อันใด" จอมราชากล่าวออกมาอย่างยากลำบากพลางพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่เจ็บปวดโดยมีร่างเล็กช่วยประคองเขาไว้อยู่ ก่อนเธอจะมองอัศวินนิรนามตรงหน้าด้วยนัยน์ตาแข็งกร้าว
"ข้า เอ็ดมันต์ บาโทนี่ ขอประกาศ ณ ที่นี้ ในนามของพระเจ้าเซนนิโคลัสแห่งราชอาณาจักรนาซิสซัส..."
อัศวินผู้นั้นกล่าวขึ้นมาเสียงกร้าวกังวานพลางมองเหล่าอัศวินจากทั้งสองอาณาจักรที่บัดนี้หยุดการต่อสู้กันแล้ว
"นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป อาณาจักรโมดัสตาจะอยู่ภายใต้การควบคุมของพระมหากษัตริย์แห่งอาณาจักรนาซิสซัส..." เขาพูดค้างไว้ก่อนจะหยุดสายตาที่พระเจ้าแผ่นดินของอาณาจักรโมดัสตา
"ตามราชประสงค์ของพระเจ้าเซนนิโคลัส กษัตริย์แห่งอาณาจักรโมดัสตาจะไม่มีอำนาจใดอีก ดังนั้น.." เจ้าตัวละสายตาไปแล้วมองไปรอบๆ อีกครั้ง
"จงเลือกเสียว่าพวกเจ้าทั้งหลายจะอยู่ข้างสามัญชนผู้นี้และต่อสู้เพื่อให้เสียเลือดเนื้อหรือ..จะยอมศิโรราบให้แก่พระเจ้าเซนนิโคลัสแห่งอาณาจักรนาซิสซัสแต่โดยดี"
ฟิโอน่าได้แต่กำมือแน่น นัยน์ตาโกรธจัดยังคงฉายแววไปยังอัศวินที่ประกาศเสียงแข็งอยู่ก่อนเธอจะตัดสินใจพูดออกมาเสียงกร้าว
"ข้าต้องการทำข้อตกลง!"
เอ็ดมันต์ยักคิ้วข้างนึงขึ้นหลังได้ยินเสียงนั้น เขาหันกลับไปมองร่างบางเจ้าของเสียงหวานที่ทำเป็นแข็งนั้นก่อนจะแค่นหัวเราะทว่าหญิงสาวกลับหาสนใจไม่ทั้งยังเอ่ยต่อเสียงหนักแน่น
"พาข้าไปพบกับกษัตริย์ของท่าน"
"ไม่จำเป็นหรอกเจ้าหญิง..ไม่สิ" เขาหยุดพูดพลางเลื่อนมองสตรีในชุดเจ้าสาวด้วยสายตาเย้ยหยัน
"บัดนี้เจ้าเป็นเพียงสามัญชน องค์ราชันของข้าหามีความจำเป็นต้องพบกับเจ้าไม่"
"ได้อย่างไรกัน..?"
เธอถามเสียงหวานโดยระงับความโทสะไว้ในใจก่อนจะพูดต่อด้วยนัยน์ตาเรียบนิ่ง
"ทั้งๆ ที่เป็นถึงกษัตริย์ที่มีความต้องการส่วนตน อยากให้อาณาจักรของเราก้มหัวให้ แต่กลับส่งเจ้ามาเป็นตัวแทน..."
"......"
"แล้วนี่..ยังจะผวาไม่กล้าให้สามัญชนเช่นข้าพบเข้าอีก ช่างเป็นกษัตริย์ที่ขี้ขลาดเสียจริง"
"วาจาสามหาวนัก!!"
อัศวินของอาณาจักรนาซิสซัสนายหนึ่งตะโกนออกมาพลางทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาร่างบางทว่าเอ็ดมันต์ก็ยกมือข้างนึงขึ้นให้เขาหยุดการกระทำก่อน ฟิโอน่าจึงได้โอกาสพูดต่อ
"หากไม่อยากถูกกล่าวขานว่าเป็นกษัตริย์ที่ขี้ขลาดก็จงให้ข้าพบเขาซะ!"
"..กษัตริย์ที่ขี้ขลาด....."
เสียงเข้มของใครดังขึ้นมาทันทีที่ร่างบางกล่าวจบ เธอนิ่งชะงักไปทันทีแม้จะยังไม่หันไปมองที่มาของเสียง..ทว่าเพียงเท่านี้เธอกลับรู้สึกได้ถึงความน่ากลัวของเจ้าของเสียง
ท้ายที่สุดเธอก็ค่อยๆ เลื่อนสายตาไปมองตามเสียงก่อนจะเบิกตาโตกว้างด้วยความตกใจ
เผยให้เห็นชายรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาทางช่องประตูบานใหญ่ที่ถูกเปิดออก เขาสวมชุดกษัตริย์เต็มยศเพียงแต่ที่แปลกไปคือใบหน้าของเขาซึ่งถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากรูปร่างประหลาดน่าผวาจนไม่ใคร่จะเชื่อว่านี่....คือจอมราชันย์ที่ถูกกล่าวขาน
ทว่ามงกุฏที่เขาสวมอยู่นั้นบ่งบอกได้อย่างชัดเจน
"เช่นนั้นหรือ...?"
ราชาผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรแห่งปีศาจมาด้วยตนเอง...


## บทที่ 2 ข้อตกลง

"เช่นนี้แล้วเจ้ายังจะกล้ากล่าววาจาเช่นนั้นได้อีกหรือไม่..?"
เขาพูดถามโดยไม่ต้องการคำตอบเพราะทันทีที่กล่าวจบชายร่างหนาก็เปร่งเสียงกร้าวสั่งอัศวินทั้งหลายจนมันดังก้องกังวานทั่ว
"จงทำลายอาณาจักรแห่งนี้ให้สิ้นซาก!! อย่าให้มีบุคคลที่ยังยืนหยัดในสถานที่แห่งนี้รอดไปได้!" กล่าวจบเพียงเท่านั้นเขาก็ลดเสียงลงมาพลางเลื่อนสายตากลับมาสบกับสตรีตัวเล็กกว่าราวกับตั้งใจจะกล่าวกับเจ้าหล่อน
"รวมถึงเจ้าด้วย..ฟิโอน่า"
ดวงตากลมโตจ้องกลับเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว องค์ราชันจึงได้แต่ยกยิ้มร้ายพลางหันหลังกลับ เห็นเช่นนั้นฟิโอนาจึงรีบประคองผู้เป็นพ่อนั่งลงกับพื้น
"ลูกข้า..เจ้าจะทำอะไร" เสียงที่หอบเหนื่อยเอ่ยถามหลังเห็นสีหน้าของบุตรสาวตนทำให้ฟิโอน่าตอบกลับพลางจับมือผู้เป็นพ่อเอาไว้
"ท่านพ่อ..โปรดเชื่อใจข้านะเพคะ"
กล่าวจบ เธอก็ผละมือเล็กออกมาเพื่อรีบวิ่งไปทั้งชุดเจ้าสาวนั้นเพื่อหยุดอยู่เบื้องหน้าบุรุษที่มีอำนาจสูงสุดในที่แห่งนี้ซึ่งกำลังจะเดินออกไปจากที่นี่แล้วทำให้คนที่ถูกขวางต้องหยุดชะงัก
ฟึ่บ!
เอ็ดมันต์ที่อยู่ใกล้ตัวจอมราชันจึงพุ่งตัวเข้ามาคั่นกลางทั้งสองพลางผลักร่างเล็กออกไปให้ห่างก่อนจะใช้ปลายดาบจ่อไปที่คอระหงของร่างบางอย่างไม่เกรงใจ
"หลีกไป บัดนี้เจ้าเป็นเพียงสามัญชน ไม่มีสิทธิ์ขวางเบื้องพระหน้าองค์ราชัน"
"ข้ามีข้อเสนอที่น่าสนใจ..ให้ท่าน"
เธอกล่าวต่ออย่างไม่เกรงกลัวปลายดายที่จี้อยู่ตรงคอบางเลย องค์ราชันที่ได้ยินประโยคนั้นจึงส่งสายตาบอกให้คนสนิทของตนลดดาบตัวเองลง
"มีสิ่งใดน่าสนใจกว่านี้อีกหรือ..?" เขาพูดถามบ้างด้วยสีหน้าที่นึกสนุกขึ้นมา ใคร่อยากจะรู้ว่าอดีตเจ้าหญิงตรงหน้าจะทำเช่นไรต่อไปได้กัน
"ข้า.."
พอได้ยินคำตอบเช่นนั้นที่คาดไว้เขาก็แค่นหัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพชพลางมองคนตรงหน้าด้วยนัยน์ตาเจ้าเล่ห์กลับกันกับอีกฝ่ายที่ได้แต่มองกลับด้วยความงุนงง
"ช่างเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจเสียจริง...ทว่าสตรีเช่นเจ้ามีเร่ขายทั่วไป ร่างกายของเจ้า...ไม่มีค่าพอให้แลกกับอาณาจักรแห่งนี้"
"ข้าไม่ได้หมายเช่นนั้น...!"
ฟิโอน่าทำตาโตใส่พอได้ยินสิ่งที่เขาเข้าใจก่อนจะรีบอธิบายในสิ่งที่ตนต้องการจะสื่อ
"ดินแดนของท่าน ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองหิมะ ไร้ซึ่งพืชพรรณและสัตว์ที่สามารถมีชีวิตรอดในสภาพแวดล้อมเช่นนั้นได้" ร่างบางเกริ่นนำด้วยสิ่งที่ตนเองศึกษามาจากห้องสมุดของพระราชวังทำให้คนฟังเริ่มกลับมาสนใจอีกครั้ง...เพราะข้อเสนอของอีกฝ่ายมันกำลังเกี่ยวกับอาณาจักรของเขาโดยตรง
"แม้ท่านจะยึดครองเมืองอื่นๆ แต่เมืองบ้านเกิดของตัวท่านเองกลับเป็นเช่นนี้..ท่านไม่คิดว่ามันแย่ไปหน่อยหรืออย่างไร?"
"ดังนั้น..เจ้าจึงกล้าที่จะยืนมือเข้ามาช่วย..?" เขาพูดพลางแค่นหัวเราะออกมาหน่อยๆ พลางมองกลับนัยน์ตาที่มุ่งมั่นด้วยความเย้ยหยัน
"สตรีเช่นเจ้า....จะทำอะไรได้กัน?"
"....."
ฟิโอน่าเงียบคิดไปชั่วขณะเมื่อมันถึงเวลาที่จะต้องทำตามที่เจ้าหล่อนคิดไว้ ภาพในความทรงจำก็ย้อนกลับขึ้นมาในหัว
'อย่าให้ผู้ใดล่วงรู้ถึงพลังวิเศษนี้'
'จงเก็บมันเป็นความลับ..จนกระทั่งวันที่เจ้าตาย'
เสียงของผู้เป็นพ่อดังก้องขึ้นมาทำให้เธอต้องเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นอย่างชั่งใจก่อนสุดท้ายจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วถอนหายใจออกมา
พลังของเธอ..มีค่าไม่เท่าชีวิตของผู้คนหรอก
หากเธอเห็นแก่ตัวในขณะที่อาณาจักรแห่งนี้ล่มสลาย คนที่เดือดร้อนที่สุด..เห็นทีจะเป็นชาวเมืองโมดัสตา
ดังนั้น...การเปิดเผยเรื่องนี้ที่ต้องปิดบังมาโดยตลอด มันคุ้มค่าที่สุดแล้ว
"ข้าสามารถทำให้พืชพรรณในดินแดนของท่านเจริญได้"
สีหน้าของกษัตริย์ตรงหน้าร่างบางไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อยก่อนจะเอ่ยถามกลับถึงความคิดเด็กน้อยของคนตรงหน้า
"คิดว่าข้าต้องเชื่อคำของเจ้ารึ?"
"ถึงอย่างไรเจ้าก็อยู่เหนือพวกเราไม่ใช่หรือ? จะเกรงกลัวอันใดกัน"
"ข้าไม่จำเป็นต้องให้โอกาสคนโง่เขลาเช่นเจ้า เรื่องมันก็เท่านั้น"
เขาตอบกลับเท่านั้นก็เดินสวนร่างบางออกไปอย่างไม่นึกอยากเจรจากับสตรีเช่นนี้ด้วยอีกทว่าหญิงสาวกลับยังไม่ยอม เธอเดินไปหยิบดอกไม้ที่เธอถือเข้ามาในตอนแรกซึ่งตกอยู่ใกล้ๆ เพื่อใช้มันเขวี้ยงไปตกอยู่เบื้องหน้าของคนที่กำลังจะเดินพ้นประตูไปเพื่อเรียกร้องให้สนใจ
"....."
ซึ่งก็ได้ผล ร่างหนาชะงักเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอวิ่งผ่านหน้าเขาไปเพื่อหยิบช่อดอกไม้ที่ตอนนี้กลีบดอกไม้บางส่วนหลุดล่วงอยู่บนพื้น
อัศวินจากอาณาจักรนาซัสซัสทำท่าจะเข้ามาจับตัวร่างบางเพราะท่าทีที่ไม่น่าไว้ใจของเธอ ทว่ากษัตริย์ของพวกเขาก็ยกมือขึ้นห้ามปรามก่อนพลางปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังมองเขาอย่างมั่นใจ
ฟิโอน่าสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอีกครั้งก่อนจะยกมือบางขึ้นมาข้างนึงเหนือช่อดอกไม้ที่ตนถืออยู่
..และไม่นานนักผงสีทองอร่ามก็ร่วงหล่นลงมาจากฝ่ามือบางทำให้ผู้คนทั่วท้องพระโรงมองอย่างตกตะลึง มีเพียงก็แต่พระเจ้าเซนนิโคลัสที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปเพียงชั่วครู่เท่านั้น
กลีบดอกไม้ที่หลุดอยู่บนพื้นนั้นค่อยๆ ลอยกลับขึ้นมาราวกับมีสายลมพัดให้มารวมอยู่ที่ช่อดอกไม้ก่อนจะประกอบกับมันจนกลับเป็นหนึ่งเดียวเช่นเดิมเหมือนก่อน
"....."
ฟิโอน่าวางมือข้างนั้นลงข้างตัวก่อนจะยื่นช่อดอกไม้ที่สดใหม่และสวยงามราวกับเพิ่งเด็ดออกมาจากสวนดอกไม้ให้บุรุษตรงหน้าที่เอาแต่เย้ยหยันเธอได้เห็นให้เต็มตา
ฟึ่บ!
"!!!"
ร่างบางเซถลาไปข้างหน้าทันทีหลังจู่ๆ มือหนาก็ฉุดข้อมือของเธอกระชากเข้าหาตัวก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงดมช่อดอกไม้ที่เธอถืออยู่
"เจ้าเปรียบเทียบอาณาจักรของข้า..ว่าเป็นเพียงแค่ช่อดอกไม้หรือ..?"
เขาถามด้วยสีหน้าที่ไม่แตกต่างจากเดิมมากนักแล้วปล่อยข้อมือเล็กเป็นอิสระทำให้ฟิโอน่าได้จังหวะก้าวถอยหนีออกมาพลางกล่าวตอบ
"ให้ข้าพิสูจน์ให้ท่านเห็นสิ"
นางตอบกลับมาด้วยทีท่าทีที่มั่นใจทำให้คนตัวใหญ่มองอีกฝ่ายด้วยนัยน์ตาที่เปลี่ยนไปอีกครั้ง
"เมื่อถึงคราที่ข้าทำสำเร็จ...ท่านต้องปล่อยอาณาจักรของข้าไป"
"...."
พอเห็นว่าบุรุษตัวโตนิ่งผิดปกติราวกับกำลังพินิจพิจารณาข้อเสนอของเธออยู่ เธอจึงกล่าวต่อเพื่อโน้มน้าวให้เขายอมรับข้อเสนอนี้ให้ได้
"หนึ่งอาณาจักรแลกกับหนึ่งอาณาจักร ท่านไม่คิดว่ามันน่าสนใจหรือ?"
"และหากทำไม่ได้ข้าจะได้อะไรนอกจากเสียเวลา?"
ร่างบางชะงักไปเมื่อถูกสวนกลับ เธอเลื่อนสายตาลงมองต่ำลงเพื่อคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนสุดท้ายจะเลื่อนสายตากลับขึ้นไปสบตากับคนตัวสูง
"ได้ให้โอกาสกับอาณาจักรของตนเองอย่างไรเล่า..."
ใช่..หากไม่ลองดู จะรู้ได้อย่างไรกันว่านางไม่สามารถทำได้
"....."
คนตัวใหญ่เงียบคิดอีกครั้ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสิ่งที่เธอกล่าวนั้นน่าสนใจเป็นอย่างมากเพราะอย่างไรเสียการเร่งรีบทำลายที่แห่งนี้ทิ้งก็ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์อะไรต่ออาณาจักรและประชาชนของเขาอยู่แล้ว
"หากข้ารับข้อเสนอ..." เสียงทุ้มเอ่ยค้างไว้พลางยกมือหนาขึ้นมาสัมผัสที่เส้นผมสีดำขลับของหญิงสาวตรงหน้า
"เจ้าต้องละทิ้งยศเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรโมดัสตาไว้ที่นี่ และทำหน้าที่ของเจ้าในอาณาจักรข้าโดยไร้ซึ่งอำนาจใดๆ"
"ตกลง"
ฟิโอน่าตอบกลับทันควันทำให้องค์ราชันยกยิ้มมุมปากแล้วผละมือออกก่อนจะเดินสวนเธอไปแล้วสั่งคนของตนที่อยู่ใกล้ๆ
"จับตัวนาง"
"พ่ะย่ะค่ะ"
สิ้นเสียงตอบกลับ อัศวินสองนายก็กรูเข้ามาจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างของร่างบางแล้วมัดเชือกรวบไว้ด้วยกันแน่น
"ฟ..ฟิโอ..น่า...!"
เสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคยนั้นเรียกให้เธอหันกลับไปมองผู้เป็นพ่อซึ่งบัดนี้มีสาวกำนัลเข้ามาช่วยพยุงตัวไว้แล้ว
แม้อยากจะวิ่งเข้าไปกอดเป็นครั้งสุดท้ายทว่าเธอก็ทำได้เพียงแค่ยกยิ้มขึ้นมาบางๆ ส่งให้เขาเท่านั้น
"โปรดรอลูกกลับมาด้วยนะเพคะ.."
กล่าวจบอัศวินทั้งสองก็จับที่ต้นแขนของเธอแล้วพาเดินออกไปจากตรงนั้นทันทีเป็นจังหวะเดียวกับที่หยดน้ำตาสีใสไหลลงมาจากนัยน์ตาสวยอย่างกลั้นไม่อยู่อีกต่อไป
เธอถูกลากพามาหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าประตูพระราชวังที่ซึ่งมีรถม้าหรูจอดเทียบรออยู่ก่อนจะถูกผลักให้ขึ้นไปนั่งด้านหน้าข้างๆ คนคุมม้า
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว รถม้าและเหล่าอัศวินจากอาณาจักรนาซิสซัสก็เคลื่อนตัวออกเดินทางจากพระราชวังแห่งอาณาจักรโมดัสตา มุ่งหน้ากลับไปยังทางตะวันออกที่ซึ่งอาณาจักรนาซิสซัสตั้งอยู่
ฟิโอน่ามองพระราชวังและเมืองของอาณาจักรที่เริ่มจะไกลออกไปจากสายตามากขึ้นเรื่อยๆ ผ่านม่านน้ำตาจนกระทั่งมันไกลจนสุดสายตาที่จะเห็นได้น้ำตาของเธอถึงไหลลงมาเป็นสาย
ในใจก็พยายามข่มความอ่อนแอของตนไว้พลางยกมือบางขึ้นมาเช็ดน้ำตาลวกๆ เพราะมือที่ถูกมัดอยู่พลางคิดว่าในเมื่อมันเป็นทางที่เธอเลือกเพื่อปกป้องอาณาจักร เธอก็ต้องทำให้มันดีที่สุด เพื่อที่จะได้กลับมาที่อาณาจักรแสงสวยแห่งนี้อีกครั้ง
ในขณะที่พยายามกลั้นน้ำตาของตนไว้อยู่นั้นเธอก็ไม่ทันได้สังเกตุเห็นสายตาของใครอีกผู้หนึ่งที่กำลังมองเธอผ่านกระจกใสจากในรถม้าอยู่เลย
หากร่างบางรู้ว่าคนที่นั่งอยู่ในรถม้ามองเธอมานานสองนานแล้ว คงง่ายที่จะควบคุมน้ำตาของตนเองได้มากกว่านี้เป็นแน่
•
•
"พักม้า!!"
เสียงของเอ็ดมันต์ที่ขี่ม้าตามมาข้างหลังตะโกนบอกให้คนคุมรถม้าจอดพักระหว่างทางเนื่องจากนี่เป็นการเดินทางมาหลายต่อหลายชั่วโมงแล้ว
ฟึ่บ
บานประตูรถม้าถูกเปิดออกโดยคนคุมม้า ชายร่างหนาที่นั่งอยู่ด้านในจึงลุกยืนแล้วก้าวลงมาพลางชายตามองร่างบางที่กำลังลุกขึ้นยืน
มือเล็กจับกระโปรงของตนขึ้นสูงเพื่อลงจากที่นั่งบนนี้เพราะเธอรู้สึกเมื่อยตัวไปหมด ขืนยังนั่งนิ่งอยู่มีหวังเธอขยับตัวไม่ได้อีกแน่
เมื่อลงถึงพื้นอย่างยากลำบากเธอก็ผละมือออกจากกระโปรงก่อนจะเริ่มรู้สึกตัวว่ามีใครบางคนกำลังมองอยู่
"รุงรังเสียจริง"
หลังมองสำรวจชุดของร่างบางที่เป็นชุดเจ้าสาวกระโปรงบานฟูฟ่องยาวถึงพื้นอยู่นาน จอมราชันก็เอ่ยกล่าวออกมาทันทีที่เธอสบตากับเขา
"ชุดของเจ้าทำให้คนคุมม้าลำบาก"
"...ท่านรู้ได้อย่างไร"
"ก็เพราะข้ามอง.."
คนตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะจู่ๆ คนพูดก็ชะงักไปก่อนจะเอ่ยต่อสีหน้าเรียบนิ่ง
"คนของข้าอยู่ ถึงได้รู้ว่าเจ้าเกะกะ"
"แล้วจะให้ทำอย่างไร ก็คนของท่านลากข้ามาทั้งแบบนี้เอง"
"อ่า..เช่นนั้นข้าผู้เป็นองค์ราชันของพวกเขาต้องรับผิดชอบแทนสินะ.." คำตอบที่ตอบกลับมาพร้อมทั้งสายที่ให้ความรู้สึกไม่ปลอดภัยทำให้ฟิโอน่าไม่เถียงต่อก่อนจะเอ่ยต่อเพื่ออธิบาย
"ข้าไม่ได้หมาย.."
แคว่ก!
"!!!!"
คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ ร่างหน้าก็เคลื่อนตัวมาหยุดอยู่เบื้องหน้าแล้วฉีกกระโปรงบางๆ ด้านนอกสุดของเธอออกอย่างแรงทำให้มันหลุดลอยออกไปเหลือเพียงกระโปรงด้านในที่ยังหนาอยู่
มือหนาจับหมับที่กระโปรงอีกครั้ง เธอจึงพยายามยื้อไว้ไม่ให้เขาฉีกมันออกไปอีกทำให้คนที่ถูกต่อต้านเอ่ยว่าขึ้นอีก
"อยู่เฉยๆ หากมันขาดมากกว่าที่ข้าตั้งใจไว้ จะมาโทษข้าไม่ได้"
"ท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร นี่ชุดวิวาห์ของข้านะ!"
เขาชะงักเล็กน้อยหลังได้ยินทว่ามือกลับยังไม่ผละออกแต่อย่างใดก่อนสุดท้ายเจ้าตัวจะพูดต่ออย่างไม่แยแส
"ไม่ใช่เรื่องของข้า"
"ท่าน-"
แคว่ก!!
•
•
ฟู่ว~
เสียงลมเย็นพัดโหมเข้ามาจนผมสีดำปลิวไสวไปตามแรงลมทำให้ร่างบางต้องคุดคู้ตัวลงกับหน้าตักที่มีกระโปรงบางๆ หลงเหลืออยู่
ลมหนาว..
ซึ่งเป็นสัญญาณว่าพวกเขาเดินทางใกล้จะถึงอาณาบ้านเกิดกันแล้ว
"หนาวรึ?" เสียงของคนข้างๆ ผู้มีหน้าที่เป็นสารถีหรือคนคุมม้าถามขึ้นมาทำให้ฟิโอน่าหันไปมองอีกฝ่าย
นี่เป็นคำพูดแรกที่เขาพูดกับเธอหลังจากนั่งร่วมเดินทางด้วยกันมา
"จ..เจ้าค่ะ.."
เธอตอบกลับไปพลางหันหน้ากลับมาเป่าลมอุ่นๆ ออกมาใส่มือของตัวเองที่ยังถูกมัดไว้อยู่
ฟึ่บ
และเพราะระดับสายตาของเธอทำให้ไม่สามารถเห็นคนข้างๆ ได้ ร่างบางจึงตกใจสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ คนคุมมาก็คลุมผ้าบางอย่างบนตัวของเธอ
ผ้าขนสัตว์...
"ข้ามีสองผืน"
เธอกำชับผ้าขนสัตว์ห่มตัวไว้แน่นก่อนจะเงยตัวกลับขึ้นมาเพื่อหันไปมองคนข้างๆ ให้ชัดเจน
"ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านอัศวิน"
"ข้าไม่ใช่อัศวินหรอก.." ฟิโอน่าทำหน้าสงสัยในคำตอบนั้นก่อนจะถามต่ออย่างสงสัย
"แต่ท่านสวมชุดอัศวิน.."
"ชุดเก่าน่ะ...แท้จริงข้าเคยเป็นอัศวินมาก่อนแต่ล้มเลิกไปเป็นชาวเมืองธรรมดานานแล้ว"
"เช่นนั้น..เหตุใดท่านถึงอยู่นี่?"
"ข้าช่ำชองพื้นที่ในอาณาจักรโมดัสตาอย่างดีจึงถูกทาบทาม..." เขาเอ่ยค้างไว้ราวกับลังเลที่จะกล่าวออกมาทว่าเมื่อปรายสายตาไปสบกับอดีตเจ้าหญิงเขาจึงเอ่ยต่อ
"..เพราะ..ข้าเคยเป็นชาวเมืองอาณาจักรโมดัสตามาก่อน"
ร่างบางชะงักเล็กน้อยก่อนจะหันหน้ากลับไปมองทางด้านหน้าแทน
"ขอประทานอภัย..เจ้าหญิงด้วย"
"..ไม่ต้องขอโทษข้าหรอก เจ้าคงมีเหตุผลที่ต้องทำอย่างนี้และ.."
ฟิโอน่าพูดด้วยนัยน์ตาเรียบๆ พลางพิงหัวกับผนังด้านหลัง
"ข้าก็ไม่ใช่เจ้าหญิงอีกแล้ว"
"...." คนที่ได้ยินคำตัดพ้อเงียบทำให้บรรยากาศของทั้งสองกลับมาเงียบดังเดิมก่อนฟิโอน่าจะกล่าวขึ้นมาอีกครั้งในสิ่งที่คิด
"พอรู้เช่นนี้ข้ากลับสบายใจขึ้นมาด้วยซ้ำ"
"..เหตุใดกัน?"
"เพราะเจ้าสบายดีและ..พวกเขาก็ยอมรับชาวเมืองของบุคคลที่เขาเกลียด..." คนคุมม้าถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตอบกลับไป
"เช่นนั้น เจ้าก็จงสบายใจเถิด..."
"....."
"พวกเขาจะต้องยอมรับเจ้าเฉกเช่นเดียวกัน" ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มออกมาบางๆ หลังได้ฟังคำปลอบใจ
"หวังว่าอย่างนั้นเพราะดูท่าข้าคง..." เธอกล่าวค้างไว้หลังจู่ๆ หิมะสีขาวก็ตกลงมาปอยๆ จากบนท้องฟ้ากว้างทำให้เจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้นมองพลางกล่าวต่อจนจบ
"ต้องอยู่อีกนานเลยล่ะ"
•
"ถึงเร็วกว่าที่คิดนะ.."
เอ็ดมันต์ที่นั่งอยู่ในรถม้ากล่าวขึ้นเมื่อเห็นว่าหิมะตกลงมาซึ่งเป็นความหมายว่าพวกเขาได้เดินทางมาถึงอาณาจักรบ้านเกิดแล้ว
"..."
ร่างหนาไม่ได้ตอบอะไร ทว่าสายตากลับจับจ้องมองไปยังแผ่นหลังบางที่ถูกคลุมด้วยผ้าขนสัตว์อยู่ด้วยนัยน์ตานิ่งๆ
"อีกกี่ชั่วโมงจะถึง"
เอ็ดมันต์เลื่อนสายตามาสนใจคนที่ถามก่อนจะมองตามสายตานั้นไปด้านหลังตนทำให้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมองฟิโอน่าที่ตอนนี้เอียงหัวไปทางนั้นทีทางนี้ทีราวกับกำลังเคลิ้มหลับอยู่
"ประมาณสองชั่วโมงได้"
"นางทำให้ฟิลิปไม่มีสมาธิ"
"...."
"ปลุกให้นางตื่น"
"...หา?"
นัยน์ตาเข้มเลื่อนสายตามามองคนที่ไม่ทำตามคำสั่งทำให้คนที่ถูกมองอย่างคาดโทษต้องหันกลับไปเคาะกระจกใสอย่างช่วยไม่ได้
ฟิลิปที่รู้ตัวเลื่อนสายตามามองตามเสียงเคาะพอเห็นเอ็ดมันต์ชี้ไปที่ผู้หญิงข้างๆ เขาก็ขมวดคิ้วทันที
..ให้ปลุกรึ?
เขาคิดขึ้นมาในใจแล้วทำหน้าสงสัยแต่ทันทีที่เห็นว่าราชาของเขากำลังมองอยู่เช่นกันมือหนาจึงเอื้อมไปแตะไหล่ของร่างบางโดยไม่ต้องคิด
"...อืม.." ฟิโอนาลืมตาตื่นขึ้นมาดูงัวเงียก่อนจะหันไปมองคนที่ปลุก
"มีอะไรหรือ.."
"....." ทว่าฟิลิปกลับไม่ได้ตอบอะไร เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะต้องตอบอะไรเช่นกันจึงเลือกที่จะเงียบแทน
ร่างบางขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางคิดว่าหรือเธอจะละเมอไปเองกัน?
จะอย่างไรก็ตามตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยจากการเดินทางมานานและเพราะมีผ้าขนสัตว์อุ่นๆ นี้ที่ทำให้รู้สึกอุ่นสบายจนง่วงทำให้เธอกลับสู่ห้วงนิทราอีกครั้งในเวลาไม่นาน
หัวเล็กผงกไปมาก่อนสุดท้ายจะทิ้งลงบนไหล่ของชายข้างๆ ทำให้เธอสะดุ้งเฮือกแล้วรีบขอโทษขอโพยใหญ่
และแน่นอนทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของคนอีกคนที่นั่งอยู่ในรถม้าอย่างชัดเจน
"หยุดม้า"
เสียงทุ้มกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง เอ็ดมันต์จึงเคาะกระจกบอกให้คนด้านนอกหยุดม้าที่ลากรถ
ทันทีที่รถม้าหยุดอยู่กับที่ มือหนาก็เอื้อมไปเปิดประตูรถออกทำให้คนคุมม้ามองมาอย่างตกใจหลังผู้ที่มีศักดิ์สูงที่สุดไม่รอให้เจ้าตัวลงไปเปิดให้เลย
ฟิโอน่าหันขวับไปมองเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอถูกคนที่ยืนอยู่ด้านล่างฉุดแขนลงมาอย่างแรงทำให้ร่างบางถลาลงไปหาเขา
ฟึ่บ
คนตัวใหญ่รับร่างของเธอไว้ในอ้อมแขนแกร่งด้วยนัยน์ตานิ่งๆ ก่อนเจ้าตัวจะเดินกลับเข้าไปในรถม้าท่ามกลางสายตาของผู้คนที่ทอดมองอย่างไม่เข้าใจ
"ถอย"
เขาบอกเอ็ดมันต์ที่ยังนั่งมองนิ่งอยู่เสียงเข้มทำให้เจ้าตัวย้ายไปนั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่นั่งของเขาแทน
"อะไรของท่าน.." ฟิโอน่าเอ่ยถามออกมาทันทีที่เขาวางเธอให้นั่งบนที่นั่ง
"....." ทว่าเซนกลับไม่ตอบอะไร เขาเพียงนั่งลงฝั่งที่ของตนข้างๆ เอ็ดมันต์ราวไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดต่อเสียงเข้ม
"ออกรถ"
สิ้นเสียงสั่งรถม้าก็เริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง ฟิโอน่าจึงได้แต่ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างเริ่มนึกหงุดหงิดในใจ


## บทที่ 3 ตกเป็นเชลย

ร่างหนาที่รู้สึกว่ากำลังถูกจับจ้องทำให้นัยน์ตาสีสวยต้องเลื่อนไปหาที่มาของสายตานั้นเป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของสายตานั้นพูดถามขึ้นมา
"การงีบของข้าทำให้คนของท่านลำบากอีกหรืออย่างไร?"
"....."
เขายังคงไม่ตอบเช่นเดิม ร่างบางจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาพลางมองออกไปนอกกระจกใสซึ่งเห็นเมืองและพระราชวังอยู่ไกลๆ
ทว่าบัดนี้หิมะตกหนักทำให้รอบข้างถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลนไร้ซึ่งความสวยงามทางธรรมชาติ
"..ทั้งที่ก่อนหน้านี้อุดมสมบูรณ์กว่านี้แท้ๆ .." เสียงหวานพึมพำออกมาพลางวางมือบางลงบนกระจกใส
"ราวกับถูกเวทมนตร์"
"เรียกว่าคำสาป เห็นทีจะเหมาะกว่า"
เอ็ดมันต์พูดขึ้นมาบ้างร่างบางจึงละสายตาจากภาพเมืองหิมะตรงหน้าแล้วหันกลับไปมองพลางเอ่ยถาม
"ท่านมีนามว่าอะไรหรือ?"
"...."
คนที่ถูกถามเหล่มองไปที่ร่างหนาข้างๆ ก่อนจะตอบออกมาน้ำเสียงเรียบ
"เอ็ดมันต์"
ร่างบางพยักหน้าเบาๆ รับรู้ก่อนจะเอ่ยถามคำถามต่อไป
"ในพระราชวังมีเรือนกระจกหรือไม่"
"นี่ท่านยังสนใจเรื่องนั้นอยู่อีกรึ อดีตเจ้าหญิง?"
เอ็ดมันต์ถามด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อนัก เนื่องจากเขานึกว่าเจตนาของอีกฝ่ายคือต้องการจิบน้ำชาตามแบบสตรีที่เกิดบนกองเงินกองทองซึ่งฟิโอน่าที่พอเดาได้ในความคิดนั้นจึงส่ายหัวไปมา
"ข้าต้องการจะลองใช้พลังของข้าฟื้นฟูจากสถานที่เล็กๆ ก่อนเพื่อสำรวจว่ามันยากเพียงใดก็เท่านั้น" คนที่ได้คำตอบแสดงสีหน้าที่ดีขึ้นมาก่อนจะพย้กหน้าเบาๆ ส่งให้
"แน่นอนว่าต้องมี..เพียงแต่ไม่ได้ถูกใช้นานมากแล้ว"
ฟิโอน่าเม้มริมฝีปากเข้าหากันหลังได้ฟังทว่ายังไม่ทันได้คิดอะไรเอ็ดมันต์ก็ถามในสิ่งที่ตนสงสัยขึ้นมาก่อน
"พลังของเจ้าน่ะ...มีมาแต่กำเนิดหรือ?" คนที่ถูกถามพยักหน้าเบาๆ เป็นคำตอบเขาจึงถามต่อ
"เช่นนั้น..สามารถฟื้นฟูได้เพียงแต่ดอกไม้หรือ?"
"เรื่องนั้น..ข้ายังไม่ทราบแน่ชัดในตอนวัยเยาว์ข้าฝึกเพียงการฟื้นฟูพืชผลอย่างเดียว"
"...ก็มีความเป็นไปได้ที่จะฟื้นฟูอย่างอื่นได้เช่นกัน"
เอ็ดมันต์พึมพำด้วยนัยน์ตาที่ครุ่นคิดทว่าในขณะนั้นเอง คนที่นั่งเงียบมาตลอดทางก็พูดขึ้นมาเสียงเข้มทำให้หญิงสาวเลื่อนสายตาไปมองใบหน้าที่ถูกปกปิดด้วยหน้ากากของเขา
"ทันทีที่ถึงพระราชวัง..เจ้าจะต้องแสดงตัวต่อเหล่าขุนนางก่อนจะแยกตัวไปอยู่ที่วังมรกต"
"วังมรกต..?"
ฟิโอน่าทวนสถานที่นั้นที่เธอจะต้องไปอาศัยอยู่ซึ่งดูท่าจะเป็นวังที่แยกออกมาจากตัวพระราชวังเพียงแต่..
มันเป็นวังสำหรับผู้ใดกัน..ในเมื่อตามที่เธอทราบมา บัดนี้มีเพียงกษัตริย์ตรงหน้าเท่านั้น เป็นผู้ที่มีสายเลือดเชื้อพระวงศ์แห่งอาณาจักรนาซิสซัสคนสุดท้าย
"หน้าที่ของเจ้าคืออยู่เงียบๆ และทำตามที่คนของข้าสั่ง"
เขาตัดจบบทสนาเพียงเท่านั้นทำให้เธอไม่มีทางเลือกที่จะต้องเก็บความสงสัยนั้นไว้ก่อนรวมทั้งความสงสัยใหม่ที่ผุดขึ้น
ทำตามที่คนของเขาสั่งอย่างนั้นหรือ..?
นัยย์ตาสวยครุ่นคิดก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตาไปมองนอกกระจกใสอีกครั้งเพื่อมองพระราชวังที่เริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว
พระราชวังแห่งราชอาณาจักรนาซิสซัส
หลังจากที่รถม้าจอดลงที่เบื้องหน้าบันไดยาวซึ่งยาวสูงขึ้นไปนั้นเป็นประตูพระราชวังค์ขนาดใหญ่สีทองอร่ามตัดกับหิมะขาวโพลนรอบข้าง
ร่างหนาของผู้เป็นพระเจ้าแผ่นดินก้าวเดินลงมาจากรถม้าคันหรูของราชวงศ์ก่อนจะเดินนำขึ้นบันไดไปผ่านเหล่าอัศวินที่คุกเข่าทำความเคารพอยู่ระหว่างทางขึ้น
เอ็ดมันต์ที่เดินตามหลังลงมาหันกลับไปมองหญิงสาวข้างหลังที่กำลังมองสิ่งรอบข้างอย่างตื่นตาตื่นใจอยู่ก่อนจะพูดถามอัศวินเบื้องหน้าเขา
"พวกขุนนางล่ะ?"
"ทันทีที่ได้ข่าว เหล่าขุนนางก็เตรียมการต้อนรับอยู่ที่ท้องพระโรงแล้วขอรับ" เอ็ดมันต์พยักหน้าเบาๆ รับรู้ก่อนจะใช้สายตาเลื่อนไปมองหญิงสาวด้านหลังพลางเอ่ยสั่ง
"เช่นนั้น พาสตรีผู้นี้ไปที่ท้องพระโรง"
"ขอรับ.."
หลังได้รับคำสั่ง อัศวินสองนายก็เดินมาขนาบข้างร่างเล็กกว่าในทันทีเพื่อพาเธอเดินตามหลังของเอ็ดมันต์ไป
"ช่วยแก้มัดให้ข้าก่อนได้หรือไม่ ข้าไม่หนีไปไหนหรอก"
ฟิโอน่าถามคนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าไม่ไกลทว่าอีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะหันมาสนใจร่างบางเลย
เธอถูกอัศวินข้างๆ พาเดินตามหลังเอ็ดมันต์มาจนกระทั่งถึงที่หน้าบานประตูขนาดใหญ่ที่ถูกปิดอยู่นั่นทำให้เขาหันมาย้ำกับเธออีกครั้ง
"อย่าได้ลืม..สิ่งที่ราชาของข้าสั่ง"
ฟึ่บ
สิ้นเสียงกล่าวจบบานประตูก็ถูกเปิดออกกว้างในทันทีเผยให้เห็นท้องพระโรงขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างและตกแต่งโดยทองคำและเพชรพลอยจนนัยน์ตาสวยต้องหรี่ลงกับแสงที่สะท้อนออกมาเล็กน้อยก่อนเธอสังเกตุเห็นบังลังก์ของจอมราชันตั้งอยู่ที่ปลายสุดของห้อง
ก่อนที่เธอจะต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าบัดนี้พระเจ้าแผ่นดินแห่งอาณาจักรนาซิสซัสได้ถอดหน้ากากออกแล้ว
และเขาคือท่านอัศวินผู้นั้น..
"เดิน" เสียงอัศวินที่ขนาบอยู่ข้างๆ พูดสั่งเสียงเข้มเหตุเพราะหญิงสาวไม่ก้าวขาเดินเสียที
ฟิโอน่าจึงหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาเรียวเดินเข้าไปโดยมีสายตาของเหล่าขุนนางที่ยืนซุบซิบอยู่ระหว่างทางเดินมองตามอยู่
เซนมองคนตัวเล็กที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยนัยน์ตาเรียบนิ่งก่อนสายตาจะลดต่ำลงไปมองข้อมือบางที่แดงเถือกเนื่องจากถูกเชือกมัดมานาน
จนกระทั่งเท้าเล็กหยุดยืนอยู่ตรงกลางห้องโถง ขุนนางท่านหนึ่งที่ยืนขนาบข้างราชบัลลังก์ขององค์ราชันจึงพูดกล่าวออกมาเสียงแข็ง
"ทำความเคารพต่อองค์ราชันของเจ้าเสียสิ"
"....."
เธอได้แต่มองคนที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ด้วยนัยน์ตานิ่งงัน หาได้ทำตามที่ขุนนางแปลกหน้าสั่งไม่ทำให้คนที่ถูกเมินคำสั่งกล่าวออกมาเสียงเข้มอีกครั้ง
"ฟิโอน่า บัดนี้เจ้าเป็นเพียงแค่สามัญชน สมควรที่จะประพฤติตนเฉกเช่นสามัญชนไม่ใช่หรือ?"
เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามกลับออกไป
"..การที่ข้าไม่แสดงความเคารพต่อองค์ราชัน..ทำให้ท่านเป็นเดือดเป็นร้อนแทนฝ่าบาทอย่างนั้นหรือ?"
"ฝ่าบาท"
ทันทีที่ได้ยินเธอตอบเช่นนั้น ขุนนางสูงศักดิ์จึงหันขวับไปพูดกับพระเจ้าแผ่นดินแทน
"กระหม่อมขอประทานอนุญาติ ลงโทษผู้ที่ไม่มีความเคารพต่อท่านได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
"...." คนที่ถูกถามส่ายหัวเบาๆ เป็นคำตอบทันทีที่ได้ยินนั่นทำให้ขุนนางรบเร้าต่ออย่างไม่ยอม
"สามัญชนเช่นนี้หากไม่ลงโทษให้หลาบจำ อาจขึ้นมาต่อต้านฝ่าบาทได้นะพ่ะย่ะค่ะ"
เซนมองต่ำลงมาที่ใบหน้าสวย พลางยกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นหน่อยๆ
ได้ยินเช่นนี้แล้ว นางยังไม่ทำตามที่สั่งอีก...
เขานึกคิดขึ้นเพียงในใจก่อนจะต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังให้โอกาสอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งแล้วประกาศออกมาเสียงกร้าวดังก้องไปทั่วทั้งท้องพระโรง
"ข้าทราบดีถึงความเกลียดชังของพวกเจ้า ทว่าเพื่อไม่ให้การตัดสินใจของข้าสูญเปล่า นับจากนี้ไป ขอสั่งห้ามมิให้ผู้ใดยุ่มย่ามกับสตรีนางนี้เด็ดขาด...เพื่อไม่ให้มันเป็นข้ออ้างที่นางทำงานไม่สำเร็จได้"
สิ้นคำพูดที่หนักแน่นนั้น เหล่าขุนนางก็พากันก้มโค้งลำตัวเป็นสัญญาณว่าจะทำตามคำสั่งของผู้เป็นราชาแต่โดยดี มือหนาเห็นดังนั้นจึงยกมือขึ้นกวักไล่ร่างบางออกไป
"ฝ่าบาท" ทว่าขุนนางผู้นั้นยังคงพูดท้วงขึ้นอีก
"แม้นางจะมาเพื่อช่วยบ้านเมืองของเราแต่หากไร้ซึ่งความเคารพต่อพระเจ้าแผ่นดินจะเป็นที่น่าเชื่อใจได้อย่างไร
"......"
"ให้นางได้เกรงกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นเมื่อนางคิดก่อกบฎเถิดพ่ะย่ะค่ะ...เฉกเช่นเดียวกับผู้อื่น"
...ผู้อื่น?
ฟิโอน่าที่ยืนฟังเงียบๆ ทวนคำนั้นขึ้นในใจ
นั่นหมายความว่า..มีผู้อื่นจากเมืองอื่นๆ ที่แสดงความไม่เคารพต่อกษัตริย์แห่งนาซิสซัสถูกลงโทษจนเป็นปกติอย่างนั้นหรือ..
"เช่นนั้น...." เสียงทุ้มกล่าวค้างไว้ทั้งที่สายตายังจับจ้องไปที่ร่างบางอยู่
เนื่องจากลึกๆ ยังหวังว่าอีกฝ่ายจะเลิกดื้อแล้วยอมทำตามสิ่งที่ขุนนางผู้นั้นสั่งแต่โดยดีทว่ากลับไม่มีท่าทีเสียเลยเขาจึงได้กล่าวต่อจนจบ
"จับสตรีนางนี้ไปขังในคุกหลวง"
"พ่ะย่ะค่ะ"
อัศวินสองนายเดินเข้ามาขนาบข้างร่างบางอีกครั้งหลังตอบรับคำสั่งก่อนจะลากตัวเธอออกจากท้องพระโรงไปโดยมีสายตาของขุนนางผู้นั้นมองตามอยู่อย่างไม่พอใจในคำตัดสินนัก
"ข้าได้ลงโทษนางอย่างที่เห็นควร...คงไม่ต้องรบกวนเจ้าอีก ขุนนางเวนล็อก"
"....พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"
เหล่าขุนนางภายในห้องโถงก้มโค้งให้แก่ราชาอีกครั้งก่อนทั้งหมดจะทยอยพากันออกไปจากท้องพระโรง
"เอ็ดมันต์"
หลังทุกคนออกไปจนกระทั่งเหลือเพียงแค่พระเจ้าแผ่นดินและสหายคนสนิทของพระองค์ เขาก็เรียกชื่อเจ้าตัวขึ้นมาทำให้เจ้าของชื่อหันขวับไปมอง
"แก้มัดนางด้วย"
เอ็ดมันต์พยักหน้ารับรู้ก่อนจะก้าวขาเรียวออกไปจากท้องพระโรงเช่นเดียวกัน
แกร่ก
ประตูกรงเหล็กถูกเปิดออกก่อนอัศวินนายหนึ่งจะแก้มัดเชือกที่มัดข้อมือของเธออยู่ออกตามคำสั่งที่เพิ่งได้รับมาเมื่อครู่ ก่อนเขาจะผลักหลังของเธอให้เดินเข้าไปในห้องขังทึบที่มีเพียงหน้าต่างติดกรงเหล็กเล็กๆ อยู่
มือบางยกขึ้นมาโอบกอดตัวเองไว้ทันทีเนื่องจากลมหนาวที่พัดผ่านเข้ามาผ่านหน้าต่างทำให้เพียงแค่ผ้าขนสัตว์ไม่เพียงพอจะทำให้เธออบอุ่นอีกต่อไปแล้ว
และเมื่อนึกย้อนไปถึงใบหน้าคมเธอก็โหวงในใจขึ้นมา
เขาคือบุรุษที่เคยช่วยเหลือเธอไว้ นัยน์ตาของเขาคนนั้นดูอบอุ่นกว่านัยน์ตาของเขาคนนี้เหลือเกิน
ร่างบางค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นมุมห้องแล้วขดตัวอยู่อย่างนั้น
แล้วเขาคนนี้...จะให้เธออยู่ในนี้ถึงเมื่อไหร่กัน


## บทที่ 4 (1/2)

ตึกตึกตึก
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นกระเบื้องสีทองหรูดังตลอดทางเดินยาว เจ้าของเสียงที่อยู่ในชุดกระโปรงยาวสีแดงสดเดินลิ่วไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูบานใหญ่ทว่ายังไม่ทันได้เปิดเข้าไป อัศวินที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าก็ยกดาบขึ้นมากันเธอเสียก่อน
"กล้าดีอย่างไรมาขวางทางข้า"
"องค์ราชันทรงไม่พบใครในเพลานี้ ขอเชิญแม่นาง-"
"ข้าเป็นถึงพระสหายตั้งแต่วัยเยาว์ขององค์ราชัน มั่นใจดีใช่หรือไม่ที่จะปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้"
"ขอรับ"
"....."
หลังได้คำตอบที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ภายในห้องทรงงานของพระมหากษัตริย์นั้นเอง เจ้าของห้องที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีทองอร่ามซึ่งตกแต่งด้วยเพชรพลอยกำลังเกิดความสับสนขึ้นในหัว
มือหนานั้นถือเอกสารในมือทว่าสายตากลับมองทอดตรงไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่ที่ติดอยู่บนฝาผนัง
มันนานหลายชั่วยามแล้วที่เขาสั่งให้นำหญิงสาวผู้นั้นไปขังไว้ในคุกหลวง แม้นางจะมีผ้าขนสัตว์ที่หนาห่มตัวอยู๋ทว่าอากาศที่ลดต่ำลงทุกทีเห็นทีจะไร้ประโยชน์เพราะแม้แต่ตัวเขาเองยังต้องหาเสื้อผ้าขนสัตว์อุ่นๆ มาสวมทัพไว้
"เอ็ดมันต์" เจ้าของชื่อที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หรูอีกตัวละสายตาจากเอกสารในมือที่กำลังดูอยู่เพื่อเลื่อนสายตาสีเขียวชะอุ่มขึ้นไปมองสหายคนสนิทเป็นจังหวะเดียวกับคนเรียกถามขึ้นต่อ
"กี่ชั่วโมงแล้ว..ที่นางอยู่ในนั้น" พอได้ยินคำถาม เอ็ดมันต์ก็เหลือบสายตาไปมองนาฬิกาเรือนเดียวกับที่เซนเพิ่งจะละสายตาไปก่อนจะตอบ
"ประมาณห้าชั่วโมงได้กระมัง"
คำตอบนั้นทำให้ร่างหนาเงียบคิดไปครู่หนึ่งอีกครั้งก่อนเจ้าตัวจะพูดสั่งออกมา
"ส่งอัศวิน ปล่อยตัวนางออกมา" คนที่ได้ฟังคำสั่งถอนหายใจออกมาเฮือกใญ๋ก่อนจะเตือนสติอีกฝ่ายออกไป
"เพิ่งจะห้าชั่วโมงเท่านั้นเอง หากขุนนางเวนล็อกรู้เข้า คงแจ้นมาจัดการอีกเป็นแน่และเจ้าก็รู้...ว่าเรากำลังทำสิ่งใดอยู่" คนที่ถูกห้ามทางอ้อมเลื่อนสายตาไปมองทันทีที่ฟังจบ แน่นอนว่าเขามองด้วยสายตาที่ไม่สบอารมณ์นักเพราะเจ้าตัวเองก็รู้ดีอยู๋ว่าตนกำลังทำสิ่งใดเขาจึงได้ตอบกลับไป
"เขาหรือข้ากันที่เป็นกษัตริย์?"
"ตามพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ" เอ็ดมันต์ตอบพลางลุกพรวดขึ้นมาทันทีที่ได้ยินประโยคที่เริ่มคุกรุ่นนั้นก่อนจะเดินฉับๆ ตรงไปยังประตูบานใหญ่โดยมีสายตาของเซนมองตามหลังอยู่
"ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจะ-"
และทันทีที่ประตูถูกเปิดออก เสียงของหญิงผู้นั้นที่ยังพยายามขอเข้าพบองค์ราชันแม้จะถูกสั่งห้ามแล้วก็ดังลอดเข้ามาในห้องก่อนที่เจ้าหล่อนจะชะงักเมื่อสบตากับคนที่กำลังเดินสวนออกมา
"แม่นางชาล็อต มาทำอะไรที่นี่หรือขอรับ?"
เธอกระแอมในลำคอเล็กน้อยหลังเอ็ดมันต์เอ่ยถามพลางเหล่สายตามองดาบของอัศวินที่ขวางทางระหว่างเธอกับเอ็ดมันต์อยู่ ร่างสูงที่เห็นดังนั้นจึงยกฝ่ามือขึ้นระดับอกเพื่อสั่งให้อัศวินที่อารักขาอยู่หน้าห้องทรงงานของจอมราชันลดดาบของตนเองลงทว่ายังไม่ทันได้กล่าวอะไรต่อหญิงสาวก็ถือวิสาสะเดินสวนตัวเขาเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วหลังดาบที่กั้นขวางทางอยู๋ได้ลดลง
"เซน!"
เจ้าของชื่อที่กำลังกลับมาสนใจงานในมืออยู่ไม่ได้เลื่อนสายตาขึ้นไปมองแต่อย่างใด ทว่าหญิงสาวกลับไม่ได้ใส่ใจ เธอเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะก่อนจะยกจานกระเบื้องที่ใส่ผลไม้ขึ้นมายื่นให้ร่างหนาดู
"ข้าปอกแอปเปิ้ลมาให้เจ้า ทานเสียหน่อยสิ"
"วางเอาไว้แล้วออกไป" เขากล่าวน้ำเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจตามวิสัยซึ่งเจ้าหล่อนก็เข้าใจดีจึงไม่ถือสาแต่อย่างใดทั้งยังกล่าวต่อเสียงหวานตามเดิม
"แต่ข้าเพิ่งจะเข้ามาเองนะ"
"ข้ามีงานต้องจัดการ อีกอย่าง.." เขากล่าวค้างไว้พลางมองผ่านหญิงสาวไปหาเอ็ดมันต์ที่ยังยืนมองอยู่เพื่อไล่ให้เจ้าตัวออกไปทำตามคำสั่งที่เขาสั่งเมื่อครู่ได้แล้วซึ่งเจ้าตัวก็เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายสื่อผ่านสายตาได้จึงเดินออกไปเงียบๆ ตามเดิม
"เพลานี้ดึกมากแล้ว ชายหญิงมิควรอยู่ใกล้ชิด" เสียงทุ้มเอ่ยต่อพลางเลื่อนสายตาลงมองเอกสารในมือซึ่งหญิงก็หาสนใจไม่ทั้งยังกล่าวต่อด้วยนำเสียงโทนเดิม
"มิควรอันใดกัน ข้าเพียงแค่นำของว่างยามดึกมาให้สหายของข้าเท่านั้นเอง"
"ชาร์ล็อต"
จนท้ายที่สุดแล้วจอมราชันก็ทนไม่ไหว เขาเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ต่ำลงทำให้เจ้าของชื่อรู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายไม่มีอารมณ์มาหยอกเล่นกับเธอจริงๆ ในเพลานี้
"ก็ได้" เธอตอบทั้งยู่ปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยอมถอยกลับแต่โดยดี
"อย่าลืมทานแอปเปิ้ลข้าด้วยล่ะ"
"อืม"
•
ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดผ่านเข้ามาผ่านช่องกรงเหล็กจนถูกร่างบางที่คุดคู้ตัวอยู่ต้องยกฝ่ามือบางขึ้นเพื่อเป่าไออุ่นออกมาพร้อมทั้งความรู้สึกมึนหัวที่เริ่มก่อเกิดขึ้น
แกร่ก
ในขณะนั้นเองเสียงประตูกรงเหล็กก็ดังขึ้นเรียกให้เธอเลื่อนสายตาขึ้นไปมองทว่าเธฮก็ไม่มีแรงที่จะเอ่ยสิ่งใดออกมาเลยเป็นจังหวะเดียวกับที่เอ็ดมันต์สั่งให้อัศวินเข้ามาพาตัวเธอออกไป เขาเลื่อนสายตามาสบกับเจ้าของนัยน์ตาสวยที่ฉายแววอ่อนแออกมาก่อนสุดท้ายจะเอ่ยถามขึ้น
"ลุกไม่ไหวรึ?" คนที่ถูกถามไม่ตอบสิ่งใดกลับไปทำให้คนตัวสูงก้าวเดินเข้ามาในห้องขังแล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าของคนที่นั่งตัวสั่นอยู่เพื่อยกมือหนาขึ้นมาวางทาบบนหน้าผากเล็กก่อนจะต้องเบิกตากว้างหันขวับกลับไปด้านหลังทันที
ฟึ่บ
เป็นจังหวะเดียวกับที่ฟิโอน่าทิ้งหัวลงกับพื้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งและหลับตาลงหมดสติไปในที่สุด
•
"นี่..."
"...."
"นี่!!"
"!!!" ร่างบางสะดุ้งเฮือกขึ้นมาหลังได้ยินเสียงตะโกนใกล้หูก่อนจะต้องสะดุ้งเฮือกอีกครั้งเมื่อพบว่าตัวเองกำลังนอนกอดแขนหญิงสาวนิรนามที่นั่งอยู่บนเตียงเดียวกันข้างๆ หมอน
"ได้สติเสียที ลุกขึ้นมาทานอาหารอุ่นๆ ก่อนเถิด"
"ท..ที่นี่.." เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง หญิงสาวแปลกหน้าจึงยื่นแก้วน้ำให้อีกฝ่าย ร่างบางจึงยันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางรับแก้วน้ำนั้นขึ้นมาจิบดื่มก่อนจะหันมองไปรอบๆ ห้องที่แม้จะเล็กกว่าห้องบรรทมของเธอแต่กลับไม่ได้แย่อย่างที่คิดเอาไว้ซะทีเดียว
"วังมรกต" หญิงนิรนามในชุดนางกำนัลตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะเลื่อนมือไปถือถ้วยกระเบื้องที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ หัวเตียงขึ้นมา
"ทานเสีย"
มือบางเลื่อนไปรับมันมาไว้ในมือทำให้เธอรับรู้สึกถึงความอุ่นก่อนมืออีกข้างจะตักข้าวต้มในชามใส่ปากด้วยความรู้สึกแสบท้อง
"ยังมึนหัวอยู่หรือไม่?"
ฟิโอน่าส่ายหัวให้เป็นคำตอบ หลังทานไปได้ครู่หนึ่งจนความรู้สึกแสบร้อนท้องนั้นหายไปจึงได้หันไปถามหญิงสาวนิรนามต่อ
"ท่าน..มีนามว่าอะไรหรือ?"
"ข้ามีนามว่าแอมเบอร์ เป็นหนึ่งในนางกำนัลของวังมรกตแห่งนี้และได้รับมอบหมายให้ดูแลเจ้า" เธอตอบออกมาด้วยท่าทางเป็นมิตรทำให้ริมฝีปากอวบอิ่มยกยิ้มขึ้นมาบางๆ แม้จะพอทราบลึกๆ อยู่ในใจ...ว่าอีกนัยน์หนึ่งหญิงสาวผู้นี้ถูกส่งมาเพื่อจับตาดูเธอซึ่งก็ไม่แปลกอะไรหรอก
"ขอบคุณเจ้ามาก" แอมเบอร์พยักหน้ารับรู้และปล่อยให้ฟิโอน่าทานต่อเงียบๆ จนกระทั่งหมดถ้วยแล้วเธอจึงรับถ้วยเปล่านั้นมาวางบนโต๊ะด้านข้าง
ในขณะนั้นเองมือบางก็ดึงผ้าห่มขึ้นมากอดไว้เป็นจังหวะเดียวกับที่แอมเบอร์กล่าวขึ้น
"เจ้าโชคดีมากที่ถูกฝ่าบาทลงโทษ" ร่างบางหันขวับไปมองอย่างไม่เข้าใจ เจ้าหล่อนจึงอธิบายต่อเสียงเรียบๆ
"หากเป็นขุนนางเวนล็อกล่ะก็..เจ้าคงถูกจับตัดนิ้วเท้าเหมือนคนก่อนๆ ที่ไม่ยอมทำความเคารพต่อพระเจ้าเซนนิโคลัสไปแล้ว"
ฟิโอน่าตกใจกับสิ่งที่ได้ยินก่อนจะพูดถามออกมาน้ำเสียงดังขึ้นเล็กน้อย
"เหตุใดถึงป่าเถื่อนเช่นนั้น"
"ไม่ใช่ว่าที่ที่เจ้าจากมาก็ทำเช่นนั้นรึ?"
เธอเงียบไปในทันทีที่ถูกถามกลับ เธอเองก็ไม่สามารถตอบได้อย่างชัดเจนเช่นกันว่าไม่มีเพราะแม้เธอจะมียศฐาบรรดาศักดิ์เป็นถึงธิดาของพระมหากษัตริย์ทว่าเธอกลับไม่ได้รับอนุญาติให้รู้เรื่องราวเหล่านี้เลย
"เจ้ายังเป็นไข้อยู่ ทานยาที่อยู่บนโต๊ะแล้วพักผ่อนเสียเถอะ"
แอมเบอร์พูดบอกหลังเห็นร่างบางเงียบไปครู่ใหญ่ก่อนจะเดินออกไปเงียบๆ ทิ้งให้ร่างบางที่นั่งบนเตียงมองตามหลังนัยน์ตาเศร้าๆ
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอคิดถึงบ้าน
เพราะที่นั่น หากเธอป่วยขึ้นมาเหล่าคนรับใช้ต่างก็จะพากันมาปรนนิบัติดูแลเธอเป็นอย่างดี ทว่า...บัดนี้กลับไม่มีอีกแล้ว
"แค่กๆ"
ถึงจะเป็นเช่นนั้นเธอก็ปฏิญาณกับตัวเองไว้
หลังจากนี้เธอจะต้องดูแลตัวเองให้ได้
•
"คงจะยังไม่ชินกับอากาศหนาวเพคะ หมอหลวงได้ตรวจเบื้องต้นแล้ว เป็นเพียงไข้หวัดธรรมดาเท่านั้นเพคะ"
ร่างหนาได้ยินดังนั้นเขาก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆ รับรู้แล้วยกมือไล่แอมเบอร์ออกไปทำให้คนที่รายงานเรื่องเสร็จค่อยๆ ก้าวถอยหลังทั้งก้มโค้งตัวเล็กน้อยออกไป จอมราชันจึงกลับมาสนใจกระดาษในมือที่ตนถืออ่านอยู่ต่อ
ทว่ามันกลับไม่เข้าหัวเขาเลย
ครืด
มือหนาวางกระดาษเหล่านั้นลงบนโต๊ะกว้างแล้วยันตัวขึ้นยืนพลางเดินวนไปมาอยู่อย่างนั้น
เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา เหตุใดกันเขาถึงไม่มีสมาธิได้ขนาดนี้
แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเป็นเพราะใครแต่เขาก็ไม่ใคร่อยากจะเชื่อจริงๆ ว่าเป็นเพราะนางผู้นั้น
นาง...คนที่เขาไม่ใคร่จะยุ่งเกี่ยวด้วยมากที่สุด
ร่างหนาสะบัดหัวเบาๆ เมื่อหวนนึกถึงใบหน้าสวยอีกครั้งก่อนจะเดินกลับไปหยุดอยู่ที่โต๊ะแล้วหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านตามเดิม
"....."
ก่อนสุดท้ายจะต้องถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดพลางโยนกระดาษในมือลงบนโต๊ะแล้วเดินตรงออกจากห้องไป
เพื่อมุ่งตรงไปยังวังมรกตที่ซึ่งมีบุคคลที่ทำให้เขเสียสมาธิอยู่นั่นเอง
เพราะต้องการปกป้องอาณาจักรในฐานะเจ้าหญิงเธอจึงขอแลกเปลี่ยนข้อตกลงบางอย่างกับจอมราชันผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจอย่างเขา