คุณพนักงานเก็บกวาด(เมือง) The hosekeeper
Knightnight
## Intro

เขาว่าคนเราเวลาเกิดมาจะมีช่วงอายุเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณเจ็ดสิบปีถึงเจ็ดสิบห้าปี
ในช่วงของการมีชีวิตอยู่ตามที่ได้กล่าวมานั้น ร้อยละสิบแปดจุดเจ็ดห้าก็ได้ถูกใช้ไปแล้วกับการเรียนรู้ทั้งในรั้วโรงเรียนและของมหาวิทยาลัย ส่วนอีกร้อยละยี่สิบห้าเองก็ถูกใช้จ่ายไปกับการทำงานของวัยผู้ใหญ่เพื่อหาเลี้ยงชีพ ในขณะที่เหล่าร้อยละที่เหลือสุดท้าย ...ก็ได้ถูกเบียดบังนำเอามาใช้แบ่งสันปันส่วนกับการหาความสุขในวัยชราที่ไม่อาจเหลือกำลังวังชาไว้ให้ได้ใช้เฉกเช่นเมื่อครั้งเยาว์วัย
ดูถ้าแล้วชีวิตของมนุษย์เราก็ไม่ได้มีอะไรมากมายลึกซึ้งเหมือนอย่างที่ใครหลาย ๆ คิดเอาไว้เสียทีเดียว
"เฮ้อ"
เสียงถอนหายใจพรืดยาวดังออกมาจากหญิงสาวในชุดทางการซึ่งกำลังเดินเลียบอยู่บนฟุตบาท ในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์มือถือตกรุ่นที่เคยผลิตเมื่อเจ็ดปีที่แล้วเอาไว้ ในดวงตาสีทองที่เคยสว่างสดใสนั้นบัดนี้ปรากฎให้เห็นเหลือเพียงความหดหู่เศร้าใจ ที่กำลังค่อย ๆ กัดกร่อนความรู้สึกและตัวตนภายในของเธออยู่อย่างช้า ๆ
นี่ก็บริษัทที่ห้าแล้วนะ ทำไมเธอถึงยังไม่ได้งานเหมือนคนอื่นเขาสักที ?
ริมฝีปากบางขดเข้าหากันแน่น ไหล่ที่ค้อมงอลงเล็กน้อยนั้นสั่นระริก มือกำโทรศัพท์เข้าหากันเห็นจนเส้นเลือดปูดโปนพลางง้างขึ้นอย่างช้า ๆ คล้ายต้องการใช้เจ้าเทคโนโลยีเครื่องน้อยนี้เป็นเครื่องระบายอารมณ์ แต่ยังไม่ทันจะได้ปาตามใจนึก
...เสียงกรีดร้องริงโทนก็พลันดังขึ้นจนเธอต้องหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ก่อน
"ฮัลโหลค่ะแม่" เธอกดรับสาย
[ฮัลโหลชวนฝัน สัมภาษณ์เป็นยังไงบ้างลูก]
เสียงหญิงวัยกลางคนที่ดังมาจากปลายสายทำให้หญิงสาวหน้าซีดเผือด ชวนฝันสูดลมหายใจเข้าพลางกระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ความร้อน บางอย่างที่กระจุกอยู่ตรงลำคอทำให้เธอพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
"มันก็...ดีค่ะ"
[งั้นหรือ แม่ก็หวังว่าอย่างนั้นนะ]
"ค่ะ ฝันก็ด้วย"
[อา จริงสิ ช่วงหยุดยาวที่ใกล้ถึงนี้น่ะ ฝันจะกลับมาบ้านไหมลูก? แม่จะได้ทำของอร่อยที่ลูกชอบเอาไว้ให้]
"หนูคิดว่าอาจจะลองดู ๆ ก่อน อาจจะได้กลับไปก็ได้"
ขาเรียวเริ่มก้าวเดินบนฟุตบาทไปเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย หูแนบกับเครื่องเพื่อฟัง ปากก็โต้ตอบโทรศัพท์กับมารดาผู้ให้กำเนิดไปเรื่อย ๆ จนมาถึงประโยคท้ายในที่สุด
[โอเคจ้า แม่จะรอนะ รักลูกจ๊ะ]
"รักเหมือนกันค่ะ"
ชวนฝันกดวางสายเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีอึมครึมขณะที่หยาดน้ำฟ้ากำลังเริ่มโปรยปรายลงมากระทบกับแผ่นแก้มทีละเม็ด ๆ คล้ายกับว่าสวรรค์ต้องการตอกย้ำความหดหู่ของชวนฝันก็ไม่ปาน หญิงสาวรีบจ้ำฝีเท้าดวงตาซ้ายขวาพลันกวาดมองไปมาเพื่อหาที่หลบฝนโดยเร็ว
ถ้าตัวไม่เปียกชีวิตวันนี้ก็น่าจะเองซวยได้น้อยลงแล้วล่ะ
[กำลังทำการค้นหา]
"..."
[...ยังไม่พบเป้าหมายที่เหมาะสมต่อการจับคู่]
"..."
[กำลังทำการค้นหาในรอบรัศมีใหม่อีกครั้ง]
"..."
[ค้นพบโฮสต์ที่เข้ากันกับระบบได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์]
[เริ่มทำการเชื่อมต่อถึงตัว'โฮสต์']
ชวนฝันที่วิ่งมาหลบยังป้ายรถเมล์ยืนปัดปอยผมหน้าม้าที่เริ่มยาวเกะกะเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทค่อย ๆ ช้อนขึ้นไปมองยังท้องถนนข้างหน้า กว่าที่จะทันรู้ตัวโสตสมองและการมองเห็นก็ถูกอาบย้อมไปด้วยผนังสีขาว
อะไรน่ะ มันเกิดอะไรขึ้น?
หญิงสาวกระพริบตาปริบ หลังจากหลับตาลืมตาใหม่อีกครั้งไม่นานเจ้าก้อนปุกปุยนิ่มคล้ายเมฆจิ๋วเท่ากำปั้นก็ลอยมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับปีกค้างคาวและหางเล็ก ๆ สีม่วงชมพูดสดใส
เอาล่ะเธอว่าเรื่องนี้มันชักจะประหลาดเกินไปสักหน่อยแล้ว
[???: ขอต้อนรับโฮสต์เข้าสู่พื้นที่ระบบของเรา...]
เสียงเล็ก ๆ น่ารักสังเคราะห์คล้ายกับเด็กเอ่ยขึ้น
[???: ที่นี่คือพื้นที่จำลองเสมือน ขณะนี้ยังเป็นเพียงพื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีอะไรเลยค่ะ หากว่าโฮสต์คนใหม่ของเราต้องการเก้าอี้นั่งแก้เมื่อย ระบบก็พร้อมจะจัดการหาโซฟาให้ได้นะ! อ้อ อาจจะมีชาไม่ก็กาแฟอุ่น ๆ สักที่ เพราะเซ็นเซอร์ระบบจับถึงไอชื้นที่เสื้อของโฮสต์ได้เล็กน้อยค่ะ!]
ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรเจ้าก้อนขนที่ได้อ้างตัวว่าเป็นระบบก็ตอบคำถามที่ค้างคาใจได้ครบถ้วนครั้นเมื่อหันกลับไปมองพื้นที่ด้านหลัง ก็พลันปรากฎโซฟาบุนวมตัวยาวกับโต๊ะนั่งและแก้วกาแฟร้อน ๆ อย่างพร้อมสรรพ
เรียกได้ว่าบริการทุกระดับประทับใจ
[ระบบ: เอาล่ะค่ะโฮสต์ ระบบจะเริ่มทำการอธิบายเนื้อหาภารกิจรวมทั้งข้อเสนอของเรา ทางระบบแม่ของเราไม่มีนโยบายบีบบังคับโฮสต์ให้มารับภารกิจ ทางโฮสต์มีสิทธิที่จะตอบตกลงหรือไม่ก็ได้ แต่หากไม่...ทางเรายินดีที่จะส่งโฮสต์กลับไปยังหน้าป้ายรถเมล์ซึ่งโฮสต์เคยยืนอยู่เมื่อครู่ได้ทุกเมื่อค่ะ]
น้ำเสียงน่าเอ็นดูเอ่ยอย่างมีมารยาท หญิงสาวเหลือบมองถ้วยกาแฟในมือที่ไหวตามแรงสั่นเล็กน้อยอย่างครุ่นคิดตริตรอง ครั้นเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรก็ตัดสินใจเอ่ยปากแล้วรอฟัง
"ลองเสนอมาได้เลยค่ะ"
END Intro


## Chapter 1 ฉันมาทำอะไรที่นี่...

ปิ้น ๆ
เสียงการจราจรคับคั่งใจกลางมหานครกำลังดังอย่างต่อเนื่องไม่มีหยุดบ่งบอกได้ถึงวี่แววของความเจริญ รวมทั้งอารยธรรมอันก้าวหน้าที่กำลังก้าวเดินต่อไปเรื่อย ๆ ราวกับปลายเข็มของนาฬิกาที่ยังเดินไม่มีวันหยุด
และในเพียงช่วงเสี้ยวเวลานั้นเองที่สถาณการณ์อันสงบสุขตรงหน้านั้นกำลังเริ่มแปรเปลี่ยนผันไป
วี้ด ตู้ม!
เสียงหวีดร้องของบางสิ่งบางอย่างได้แหวกว่ายตัดผ่านอากาศวิ่งฉิวผ่านใบหน้าของเธอไป ตามด้วยเสียงระเบิดซึ่งดังกึกก้องกัมปนาทอย่างกะทันหันทำเอาหญิงสาวที่ยืนอยู่บนตึกสูงเกิดอาการหน้าซีดตัวสั่น ครั้นเหลียวมองไปยังทิศทางอันเป็นต้นเหตุนั้นก็พบว่ารถมากมายหลากหลายสิบคันที่เคยจอดอยู่กลางทาง ได้ถูกเปลวเพลิงลุกท่วมไปจนได้กลายเป็นเศษเหล็กเชื้อฟืนให้กับกองไฟเสียแล้ว
ไม่ได้อยากจะหยาบหรอกนะ ...แต่ที่นี่มันเกิดสถาณการณ์บ้าบออะไรกันวะเนี่ย!
ชวนฝันหูตาอื้อลาย มองไปยังเจ้าจิ๋วข้างตัวที่มีใบหน้าระริกระรี้พลางยกปีกเล็ก ๆ ของมันลงไปข้างล่างคล้ายต้องการชี้ชวนให้เจ้าหล่อนได้ดู ซึ่งไม่ต่างอะไรไปจากเด็กน้อยที่กำลังพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะอวดของเล่น
[ระบบ: โฮสต์คะ โฮสต์! ดูสถาณการณ์ด้านล่างนั่นสิ พวกเขากำลังเริ่มสู้กันแล้วแนะ]
เสียงหัวเราะเริงร่านั้นช่างขัดกับภาพเบื้องหน้าโดยสิ้นเชิง ชวนฝันทำหน้าประหลาดเหมือนคนไม่อยากจะเชื่อ พลางมองไปยังระบบตัวน้อยที่สนุกสนานและตื่นเต้นกับเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย
"ทำไมถึงได้ดูตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะ?" หญิงสาวตั้งคำถาม "พวกคนข้างล่างกำลังหนีตายกันขนาดนั้นแล้วนะ"
[ระบบ: แหมโฮสต์ก็-- เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านล่างนี่เรียกได้ว่าแทบจะมีเกือบทุกวันอยู่แล้วค่ะ เดี๋ยวอยู่ไปนาน ๆ โฮสต์ก็จะชินไปเอง อีกอย่าง...การที่มีสถาณการณ์แบบนี้ก็แปลว่าจะมีงานให้พวกเราได้ทำยังไงล่ะคะ]
ระบบส่งเสียงร้องหึ ๆ ในลำคอด้วยออร่าท่าทางน่ากลัวยังไม่ทันที่ชวนฝันจะอ้าปากพูดต่อ เศษซากของประตูรถที่ไม่ทราบทีไปที่มาก็วิ่งเฉียดปลายเส้นผมบนหัวของเธอไปปะทะเข้ากับสิ่งก่อสร้างด้านหลังดัง ตู้ม!
"..." ดูเหมือนการตกลงทำข้อสัญญากับเจ้าระบบตัวนี้น่าจะไม่ใช่เรื่องที่ดีต่อประสบการณ์ชีวิตและทรัพย์สินของเธอเสียแล้วนะ
[ระบบ: ใกล้มากเลยค่ะโฮสต์! ดูท่าแล้วโฮสต์คนใหม่ของเราจะมีดวงที่สูงพอตัวเลยนะคะเนี่ย] ระบบตัวน้อยผิวปาก [เอาล่ะพูดถึงเรื่องดวง เรามาหมุนวงล้อสุ่มสกิลและไอเท็มให้กับโฮสต์กันดีกว่า!]
หลังจากที่ระบบพูดจบเบื้องหน้าของชวนฝันก็ปรากฎวงล้อสล็อตหน้าตาคล้ายกับโฆษณาเพลงเว็บพนันขึ้นมาหนึ่งตัว สีแดงอันเจิดจ้าของวงล้อและแบนเนอร์ลักษณะหลากสีสันซึ่งลอยอยู่บนอากาศนั้นช่างไม่ชวนให้ชวนฝันรู้สึกอยากชิงโชคขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย...
กลับกันดันทำให้มีแต่ความรู้สึกว่ากำลังจะโดนฉ้อฉลอยู่กลาย ๆ เสียมากกว่า
[ระบบ: อยากสวยอยากรวยอยากเก่งเชิญเร่เข้ามา-- วงล้อแห่งโชคชะตาจะสุ่มสกิลดี ๆ ไอเท็มเด็ด ๆ ให้แก่คุณเอง]
โคตรไม่น่าไว้ใจสุด ๆ ไปเลยค่า!
ถึงจะรำพึงรำพันอะไรไปในใจไปก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้ชวนฝันคงทำเพียงได้แต่พึ่งดวงตัวเองที่สะสมมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเท่านั้น เธอหลับตาแน่นขณะที่ยกปลายนิ้วชี้ขึ้นเริ่มทำการสวดอ้อนวอนภาวนาถึงพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ ตลอดจนพระเจ้าและเทพองค์อื่น ๆ ตามเท่าที่จะนึกออก
ถ้าลูกช้างยังพอมีดวงอยู่บ้าง ก็ขอให้ได้อะไรสักอย่างที่ช่วยให้เอาตัวรอดได้แบบครบสามสิบสองด้วยเถิดค่ะสาธุ
เสียงปลายนิ้วที่แตะลงไปบนแป้นกลางอากาศดังแผ่วเบาตามมาด้วยเสียงหมุนของแป้นที่ดังระรัวติดต่อกันทำให้ชวนฝันทราบได้ว่ากระดานด้านบนนั้นกำลังถูกหมุนอยู่ มันดังอยู่เกือบจะนาทีจนในที่สุดก็เริ่มวิ่งช้าลง ๆ แล้วก็หยุดหมุนได้ในที่สุด ...ชวนฝันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ปุ้ง! เสียงจุพลุที่ดังระเบิดพร้อมกับเสียงเป่าแตร
[ระบบ: ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์!!]
[ได้รับสกิลความรวดเร็วระดับ B]
[ได้รับสกิลต่อต้านแรงโน้มถ่วงระดับ SR]
[ได้รับสกิลคุณแม่ช่างจับผิดระดับ SSR]
[ได้รับเครื่องดูดฝุ่นสะอาดทุกซอกทุกมุมหมดจดไม่เหลือแม้กระทั่งไว้ให้จามระดับ ตำนาน]​
[ได้รับผ้ากันเปื้อนลายกระต่ายพีลาล่าระดับ กลาง]
[ระบบ: ยอดเยี่ยมเลยค่ะโฮสต์ พึ่งสุ่มครั้งแรกก็ได้แรร์ไอเท็มกับสกิลดี ๆ มาตั้งหลายชิ้น *อีโมจิหน้าฟิน* งานครั้งแรกในวันนี้ของเราจะต้องไปได้สวยกันแน่ ๆ เลยค่ะ]
"..." ชวนฝันที่ยืนนิ่งเหม่อลอยนั้นไม่ได้ฟังเสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าระบบตัวน้อยเลยแม้แต่นิดเดียวทำเพียงสีหน้าว่างเปล่ามองสกิลกับไอเท็มที่ร่วงลงมาตรงมาด้วยท่าทีหมดอาลัยตายอยาก หลังจากเห็นชื่อสกิลกับไอเท็มที่ได้มา ในหัวของชวนฝันตอนนี้ก็มีความคิดอยู่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ใบลาออกจากการเป็นโฮสต์...ไปยื่นทางไหนได้บ้างคะ?
END Chapter 1


## Chapter 2 ฉันจะพาเธอลอย

"กรี้ด"
ตู้ม!
เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทได้ดังไปทั่วคุ้งฟ้าอีกครั้งหลังจากที่เธอและระบบนั้นเสร็จสิ้นการจับสลากหาโชคสกิลและไอเท็ม เรือนร่างกำยำร่างหนึ่งในชุดรัดรูปเห็นกล้ามพลันปรากฎขึ้นตรงหน้า ฝั่งตรงข้ามเองก็ดันมีสัตว์ประหลาดรูปร่างน่าขยะแขยงไม่รู้ชื่อกำลังยืนจังก้าอ้าปากให้เห็นเขี้ยวขึ้นมาอยู่อีกตัว
เอาสิบหัวเป็นประกันชวนฝันก็สามารถบอกได้เลยว่าเหตุการณ์ความไม่สงบข้างล่างเมื่อครู่นี้ ต้องมีสาเหตุมาจากทั้งสองฝั่งที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธออย่างไม่ต้องสงสัย
ขอเถอะนะคุณพี่ ไอ้ที่อุตส่าห์สู้กันบนภาคพื้นดินนี่ฝั่งนี้ก็แทบจะเรียกได้ว่าเหนื่อยพอแรงแล้ว ทำไมถึงต้องมาต่อกันยกสามสี่กันบนดาดฟ้าหลังคาตึกกันอีกรอบไม่ทราบด้วยคะ?
ชวนฝันทำหน้าเหยเกมองขึ้นฟ้ามือควานจับผ้ากันเปื้อนซึ่งหล่นอยู่บนพื้นกับเครื่องดูดฝุ่นขนาดกำลังเหมาะมือขึ้นมาถือ สายตาเบนไปหาเจ้าระบบตัวจ้อยตั้งใจว่าจะเอ่ยปากถามว่าควรทำอะไรต่อดี
"..." กริ๊บ ขณะนี้หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้...
เจ้าข้าเอ้ย นังระบบมันชิ่งหนีไปก่อนเพื่อนแล้วค่า!!!
ชวนฝันอ้าปากอ้า ๆ หุบ ๆ คิ้วเองก็กระตุกขึ้นมายิก ๆ ก่อนที่จะรีบสาวเท้าใส่เกียร์หมาวิ่งตามแผ่นเงาของเจ้าก้อนขนจอมทรยศที่ส่งเสียงร้องลอยตามลมมาอยู่ไกล ๆ
...อย่าให้เธอคว้าจับตัวได้เชียวนะ
[ระบบ: ใครอยากจะอยู่ตรงนั้นก็เชิญอยู่ไปเลยค่า ระบบขอตัววิ่งก่อนน้า ตัวใครตัวมันแล้วเด้อ-- ]
แล้วตกลงหล่อนเป็นคนที่ไหนกันแน่เนี่ย!
ชวนฝันที่สบถแล้วสบถอีกสับเท้าแตกยับจนมาหยุดอยู่ตรงขอบระเบียงตึก สายตาคู่นั้นกวาดมองไปรอบ ๆ ครั้งหนึ่งพลันชะโงกหน้าลงไปข้างล่างเพื่อสอดส่อง ก่อนต้องกลืนน้ำลายดังเอื้อกเพราะความสูงที่ชวนเสียวสันหลัง
[ระบบ: โฮสต์! กระโดดข้ามมาเลยค่ะ... โฮสต์ทำได้]
น้ำเสียงคุ้นเคยของนังตัวดีดังมาจากตึกฝั่งตรงข้าม มันโบกปีกให้หย๋อย ๆ ด้วยสีหน้าซึ่งบอกว่าไม่เป็นไรเธอมองระบบนิ่ง ๆ เสมือนคนไม่แน่ใจหนึ่งครั้ง แต่เสียงตู้มต้ามอันดังตามมาข้างหลังก็เตือนชวนฝันให้รู้ว่าตัวเธอเองในตอนนี้ไม่ได้มีเวลาในการตัดสินใจที่มากนัก
ไม่เอาก็ต้องเอาแล้วจังหวะนี้!
เธอหลับตาปี๋ กลั้นใจยกเท้าข้างขวาวางบนขอบตึกแล้วใช้เท้าอีกข้างถีบตัวเองให้ลอยขึ้นไปบนอากาศ
[เปิดใช้งานสกิลต่อต้านแรงโน้มถ่วง]
สิ้นสุดเสียงอิเล็กทรอนิกป์แปร่ง ๆ ข้างหู ชวนฝันก็รู้สึกได้ว่าร่างกายตัวเองนั้นเกิดอาการเบาขึ้นอย่างไม่ทันรู้ตัว คลับคล้ายคลับคลาเหมือนโลกไร้ซึ่งน้ำหนักขึ้นมากะทันหัน ไม่เหมือนทุกครั้งที่โลกพยายามจะดึงถ่วงขาเธอเอาไว้ตลอดเวลา
[ระบบ: เยี่ยมเลยค่ะ แบบนั้นแหละค่ะโฮสต์] เสียงเจ้าระบบตัวน้อยกรีดร้องออกมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น [ทีนี้โฮสต์ต้องใจเย็น ๆ หน่อยนะคะ แล้วค่อย ๆ ลอยตรงมาทางระบบช้า​ ๆ​ ค่ะ... ]
หญิงสาวพยักหน้ารับคำตามที่เจ้าตัวเล็กพูด แม้ในใจจะรู้สึกทึ่งและตื่นตะลึงกับผลลัพธ์ของสกิลแค่ไหนก็ตาม แต่ตอนนี้เธอยังไม่อยากลอยตามแรงโน้มถ่วงแล้วเผลอหลุดออกไปนอกอวกาศอย่างจริง ๆ จัง ๆ หรอกนะ
ตุบ เสียงปลายเท้าดังขึ้นกับแผ่นพื้น ขาของชวนฝันได้กลับมาถูกถ่วงน้ำหนักเอาไว้อีกครั้ง
​
[ระบบ: ขอแสงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถใช้สกิลแรกได้แล้วค่ะ!]
เสียงเอฟเฟกต์ตบมือแปะ ๆ เหมือนสาวเอฟเฟต์ในหนังถูกดึงมาใช้ ชวนฝันหอบหายใจแรงใบหน้าสูบฉีดสีเลือดร่างกายแล่นพล่านเต็มไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้น
ความรู้สึกของโลกที่มันไร้แรงโน้มถ่วงเป็นแบบนี้เองหรอกเหรอ
[ระบบ: เอาจริง ๆ สกิลนี้มีความอันตรายที่สูงมากเลยล่ะค่ะ ส่วนใหญ่เราจะเน้นไว้ใช้ในการทำความสะอาดเฉพาะที่ที่มีพื้นที่จำกัดกันซะมากกว่า  เอาไว้เราเก็บแต้ม'ผู้รักษาความสะอาด'ได้พอประมาณแล้ว เรามาสุ่มสกิลหา 'เหาะเหินบินถลา' กันทีหลังแล้วกันนะคะ ]
"อ่า อื้ม" เธอพยักหน้าเออออตามคำอธิบายของระบบ ถึงแม้จะมีมึน ๆ อยู่เล็กน้อยเพราะสติยังกลับเข้าร่างไม่ครบถ้วนดีก็ตาม
หลังจากนั้นระบบตัวน้อยที่กล่าวอธิบายบางส่วนเสร็จสิ้นก็ลอยเข้ามาใกล้ ๆ พลันใช้ปลายหางจิ้มลงไปบนเครื่องดูดฝุ่นเกิดแสงสว่างวาบหายลับไป คาดว่าคงน่าจะเอาไปเก็บในพื้นที่เก็บของในที่ไหนสักที่ตามที่ควรจะเป็น
[ระบบ: อุ้ยดูสิ ข้างหลังเขาทำตึกถล่มกันไปแล้วค่ะ เดี๋ยวเราคงต้องหาพื้นที่เซฟตี้ของระบบแม่เพื่อซ่อนตัวกันสักพัก... ] ระบบส่งเสียงอุทาน มันหมุนวนรอบตััวหนึ่งครั้งคล้ายกำลังหาอะไร
[เห็นร้านขายดอกไม้ตรงนั้นไหมคะ ระบบจะลงไปรอโฮสต์ตรงนั้นก่อน พอโฮสต์เปิดสกิลเสร็จแล้วรีบตามมาให้ทันนะคะ ไม่งั้นถ้าเกิดแบนเป็นจิ้งจกถูกประตูหนีบหรือเละเป็นโจ๊กขึ้นมา ระบบก็ไม่รับรู้ด้วยนะ *อีโมจิหัวใจ*]
"ด... เดี๋ยว-- สกิลอะไรนะ?"
ระบบที่กำลังจะบินลงไปหันมาขยิบตาใส่หนึ่งครั้งอย่างไม่สนใจ แล้วถลาละลิ่วลอยหายวับไปจากครรลองสายตา
ติ้ง!
[เปิดใช้งานสกิลความรวดเร็ว]
"..." โอ้แม่เจ้า
เธอตกลงมาเป็นโฮสต์คู่กับระบบแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย !
End Chapter 2


## Chapter 3 หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับ

ใครว่าทำงานเป็นโฮสต์กับระบบแล้วมันสบาย​ ชวนฝันขออ้าปากสาบานและแก้ข่าวกับสำนักข่าวทุกสื่อทุกช่องทางเลยว่าเลยว่ามันไม่จริง ไม่มีอะไรจริงสักอย่าง ยิ่งกว่าโฆษณาขายฝันหรือปกไม่ตรงสินค้า ขอแค่คุณได้ก้าวเท้าเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียวในอาณาเขตแดนแห่งนี้เท่านั้นแหละ
...คุณก็จะไม่สามารถผันตัวกลับออกไปได้อีกเลย
ชวนฝันที่ยืนหอบกินอยู่ในร้านนนั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเดินสะโหลสะเหลไปทางเจ้าระบบก้อนขนสีขาว ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ มัน ครั้นเมื่อพบว่าตัวเองหายใจหายคอได้คล่องแล้วก็คว้าเอาหางเล็ก ๆ ที่ปัดป่ายไปมาบนอากาศมาทางตน​ จัดการลงมือยืดตำแหน่งที่น่าจะเป็นแก้มออกจากกันในทันที
[ระบบ: โฮสต์คะ-- โฮสต์! อย่าหยิกอย่ารังแกระบบ!!]
"เขาไม่เรียกรังแกหรอกนะระบบ" ชวนฝันที่ตอนนี้เต็มไปด้วยไฟแค้นสุมอกเอ่ยอย่างพยายามอดกลั้น
"เขาเรียกว่า เป็นวิธีการขอบคุณสำหรับ'ความเอาใจใส่และห่วงใยด้วยความรัก' ต่างหากล่ะ"
[ระบบ: กรี้ดดด โหดร้ายมากค่ะ โหดร้ายมากกก โหดร้ายที่สุด]
หนึ่งคนหนึ่งตัวระบบปฎิบัติการที่ตบตีกันอยู่นั้นไม่ได้สนใจสภาพแวดล้อมหรือสิ่งที่รายล้อมรอบกายอยู่ ณ ตอนนี้แต่อย่างใด จวบจนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าและมีเงาดำทาบทับลงมาบนโต๊ะ เมื่อนั้นทั้งระบบและโฮสต์ถึงได้พากันสโลว์หันหน้าไปมองทางเจ้าของเงาอย่างช้า ๆ
"ขอความกรุณาช่วยเบาเสียงสักหน่อยได้ไหม?"
ใบหน้าของชายวัยกลางคนท่าทางสุภาพทำเอาทั้งหนึ่งคนหนึ่งตัวลอบกลืนน้ำลาย ก่อนขยับแยกออกจากกันอย่างรวดเร็วประหนึ่งคนต้องของร้อน ที่ต้องขยับแยกออกจากกันไม่ใช่ว่าเพราะเกรงใจเขาหรอกนะ
เกรงใจกรรไกรตัดแต่งต้นไม้คม ๆ ที่อยู่ในมือของเขาต่างหาก!
"ขอบคุณ"
ครั้นบรรลุสิ่งที่ต้องการแล้วชายคนดังกล่าวก็กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ทว่าน้ำเสียงนั้นแตกต่างจากเมื่อครู่เล็กน้อยตรงที่สัมผัสอาฆาตนั้นได้มลายจางหายไปแล้วบางส่วน เขาพยักหน้ารับพลางค่อย ๆ หมุนฝีเท้าพาร่างเดินกลับไปยังทิศทางซึ่งจากมา
เมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าไม่ติดใจเอาความโฮสต์กับระบบจึงได้ระบายลมหายใจพรูออกมาพร้อมกันดังเฮ้อ ก่อนที่ชวนฝันจะเป็นฝ่ายเริ่มใช้สายตาสำรวจรอบ ๆ ร้านขายดอกไม้ที่พึ่งได้มีโอกาสมองเต็ม ๆ สองตาเป็นครั้งแรก
ข้างในร้านค้าแห่งนี้ถูกตกแต่งเอาไว้ด้วยพื้นสีเหลืองอ่อนพาสเทลตัดกับสีน้ำตาล บรรยากาศโดยรอบอบอวนไปด้วยกลิ่นสดชื่นจากดินและใบ ซึ่งแน่นอนว่าแต่ละต้นนั้นพากันชูช่ออวกดอกสีฟ้าแดงและขาวกันอย่างสวยงาม ทางด้านหนึ่งของร้านเองก็มีเคาเตอร์ไม้แกะสลักเรียบง่าย อันบ่งบอกถึงลักษณะนิสัยและไลฟ์สไตล์พื้นฐานของเจ้าของร้านได้อย่างดี
ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ ว่าพื้นที่ร้านค้าร้านเล็ก ๆ แห่งนี้จะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจากเหตุการณ์อึกทึกครึกโครมภายนอกได้
"ทำไมร้านถึง..."
ยังไม่ทันพูดจบเสียงกระดิ่งของร้านก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของชวนฝันไปซะก่อน​
เบื้องหน้าประตูทางเข้าปรากฎร่างของชายหนุ่มวัยอายุไล่เลี่ยกับเธอค่อย ๆ ก้าวเข้ามาภายใน เขาสวมหมวกแก็บสีน้ำเงินกลับหลัง บนตัวถูกสวมทับเอาไว้ด้วยเสื้อสีดำแจ็กเก็ตกับกางเกงเดนิม​ บนหลังมีกระเป๋าเป้ปล่อยสายและตลับเมตรซึ่งเหน็บอยู่ข้างเอว?
...ทำไมถึงต้องไปเหน็บมันเอาไว้ตรงนั้นด้วย
[???: โอ๊ะโอ ดูเหมือนวันนี้เราจะมาประจำที่ก่อนเวลาอีกแล้วสินะครับ...]
เสียงแปลกแปร่งอันฟังแล้วดูชวนคุ้นเคยแปลก ๆ ดังมาจากพื้นที่ด้านหลังของชายหนุ่ม ไม่นานเจ้าตัวที่มีลักษณะเหมือนระบบตัวร้ายของเธอก็ลอยออกมาวนระริกระรี้อยู่ตรงหน้า
และเขาก็ดูจะไม่ค่อยเอ็นจอยกับการมีเจ้าตัวนี้อยู่ด้วยสักเท่าไหร่เช่นกัน...
[ระบบ: โอ้ นั้นระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างนี่นา] เจ้าระบบสีขาวของเธอส่งเสียงดี๊ด๊า [ไม่ได้เจอกันตั้งนานแนะ​ สบายดีมั้ย? ]
[ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ: อ้าว ระบบผู้เก็บกวาดเองเหรอ!] ระบบอีกตัวลอยเข้ามาใกล้ ๆ ช้า ๆ [ผมสบายดีครับ แล้วก็นี่...คงเป็นโฮสต์คนใหม่สินะ​ สวัสดีครับ ผมระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างเองครับ ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบกันนะครับ]
"อื้ม ยินดีค่ะ..."
ชวนฝันพยักหน้ารับพลางส่งรอยยิ้มจาง มองดูระบบคุยกันหงุงหงิง ๆ กันสองคนด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความรู้สึกหลากหลาย อันมาจากดวงตาซึ่งหวาดระแวง และริมฝีปากที่วาดยิ้ม
"..." แค่ตัวเดียวก็ปวดหัวจะแย่แล้ว... แต่นี่เล่นเอาสองตัวมารวมกันสัญชาตญาณของเธอกำลังกู่ร้องบอกว่า
จะมีความฉิบหายลอยเข้ามาในอนาคตอันใกล้นี้อย่างแน่นอน
End Chapter 3


## Chapter 4 คุณรู้สึกถึงอะไรหรือเปล่า ?

ตู้ม ปั้ง เปรี้ยง!
เสียงอัศจรรย์พันลึกนับร้อยนับพันที่ดังสนั่นตามมาด้วยแรงสั่นสะเทือนราวกับฟ้าจะถล่มลงมา ดูเหมือนจะไม่สามารถทำลายหรือส่งผลกระทบอันใดแก่ร้านค้าขายดอกไม้ร้านเล็กซึ่งตั้งอยู๋บนหัวมุมถนนได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าสถานที่แห่งนั้นเป็นพื้นที่ปิดอันถูกตัดขาดออกจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง
แต่หากจะบอกว่าถูกตัดขาดแล้วไซร้ ก็คงออกจะเกินจริงไปสักหน่อย...
ต้องเรียกว่าสถานที่แปลกปลอมอันถูกคุ้มครองจากบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือตรรกะและสามัญสำนึกคงจะถูกต้องกว่า
ภายในตัวร้านยังคงมีบรรยากาศที่เป็นไปอย่างเงียบเชียบ แม้จะมีเสียงคุยงุ้งงิ้งหงุงหงิงของระบบและเสียงตัดฉับของกรรไกรอยู่เป็นระยะ แต่ก็หาได้ลดความกระอักกระอ่วนใจและบรรยากาศแปลก ๆ อันแสนอธิบายได้ยากในร้านไม่
ชวนฝันที่นั่งเงียบ ๆ เม้มปากเข้าหากันแน่น เหงื่อผุดซึมตามกรอบใบหน้า ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อเสียงรองเท้าของคนที่เคยยืนอยู่ตรงประตูหน้าทางเข้าค่อย ๆ สาวเท้าช้า ๆ ไปยังเก้าอี้บริเวณหน้าเคาเตอร์คิดเงิน ทิ้งตัวลงนั่งนอนหัวฟุบแหมะไปกับไม้แล้วถอนหายใจออกมาดังเฮ้อ
"เปาโล..." น้ำเสียงยานคางเอ่ยเรียกชื่อใครบางคนขึ้นมาอย่างเนือย ๆ "ผมว่าผมอยากได้อะไรดี ๆ สักแก้ว"
"ต้องให้ฉันบอกเธออีกกี่ครั้งมอร์แกน ว่าที่นี่ไม่ใช่ร้านเหล้า"
เสียงทุ้มนุ่มที่เคยเอื่อนเอ่ยบอกให้เธอกับระบบเบาเสียงบอกออกมาคล้ายคนเอือมระอา เรียกความสงสัยบางอย่างขึ้นมาในหัวของเธอ
"..." ทั้งสองคนนี่ รู้จักกันเหรอ ?
ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งคำถาม เจ้าระบบตัวน้อยของชายหนุ่มก็พลันหันหน้ามาส่งเสียง
[ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ: ต้องขอโทษคุณเจ้าของร้านด้วยนะครับ พอดีว่าเมื่อวันก่อนพวกเราทำงานกันหนักมาก... มอร์แกนเขาเลยยังไม่ทันได้พักดีน่ะครับ]
"คงจะยากหน่อยแล้วล่ะ" ชายหนุ่มเจ้าของร้านส่งสายตาไปทางด้านนอกที่สถาณการณ์ยังไม่ทันสงบลงดีหนึ่งครั้ง
"..."
"นี่ ระบบ"
[ระบบ: ว่าไงคะโฮสต์?] เจ้าระบบที่หลุดออกจากการสนทนาแล้วหันมาหา
"คุณเจ้าของร้านนี่ คงไม่ใช่..."
[ระบบ: ใช่แล้วค่ะ ตามที่โฮสต์กำลังคิดอยู่นั่นแหละ] ระบบส่ายหางไปมาเล็กน้อยพลางลอยมาเกาะแหมะบนหัวชวนฝัน [เพียงแต่ว่าเขาเกษียรออกมานานแล้วค่ะ สักสามหรือสี่ปีได้แล้วล่ะมั้ง? เพียงแต่ว่า...]
ระบบตัวน้อยค่อย ๆ ลดเสียงลงจนกลายเป็นกระซิบ
[ระบบ: ไม่มีใครรู้ถึงเหตุผลว่าทำไมเขาถึงยังเลือกที่จะอาศัยอยู่ในโลกแห่งนี้ต่อค่ะ แม้ว่าจะเป็นระบบเก่าที่เคยทำงานร่วมกับเขาก็ตาม]
"ฉันได้ยินนะ"
น้ำเสียงทุ้มที่ดังกะทันหันและรังสีบางอย่างที่ลอยมาทางนี้พาเอาหนึ่งระบบหนึ่งโฮสต์สะดุ้งกันจนตัวโยน
"...พอเข้าใจอยู่ว่าไม่ได้ถูกติดตั้งโปรแกรมเรื่องศีลธรรม แต่การนินทาคนอื่นซึ่ง ๆ หน้ามันก็ออกจะเสียมารยาทเกินไปสักหน่อยนะ"
[ระบบ: แหะ ๆ ขอโทษด้วยค่า]
"แล้วก็เธอ เด็กใหม่"
"ค่ะ คะ!?!" ชวนฝันยืดตัวขานรับหน้าตาตื่น
ดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนด์คู่นั้นจ้องมาทางเธอด้วยความจริงจัง "อย่าปล่อยให้เจ้าพวกนี้มีอำนาจเหนือชีวิตของเธอมาก แล้วก็อย่าได้ไว้ใจพวกมันเยอะจนเกินไปนัก"
"เชื่อคำของฉันเถอะ"
"..."
"เธอไม่มีทางรู้ตัวหรอกว่าจะต้องเสียอะไรไป"
สิ้นสุดประโยคนั้นบรรยากาศเงียบกดดันก็พากันลอยวนอยู่เหนือหัวของพวกเขา
หญิงสาวกลั้นหายใจเล็กน้อยในหัวพลันพร่าเบลอไปกับอะไรบางอย่างที่ตัวเองได้รับมากะทันหัน จวบจนกระทั่งเจ้าระบบที่ลอยมาบดบังดูดดึงความสนใจไป
[ระบบ: โฮสต์คะลุกเร็วเข้า ได้เวลาทำงานของพวกเราแล้วนะ ไปกันเถอะค่ะ]
ระบบเตือนสติโบกปีกสีชมพูเล็ก ๆ ของมันไปมา ชวนฝันหลุดออกจากห้วงภวังค์พยักหน้ารับแล้วขยับกายลุกขึ้นยืน
[ระบบ: ขอบคุณคุณเปาโลสำหรับที่พักชั่วคราวค่ะ ระบบเก็บกวาดกับโฮสต์คงต้องขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวจะมาเยี่ยมเยือนใหม่ค่ะ]
"..."
[ระบบ: เจอกันข้างนอกนะคะ ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ]
[ระบบบำรุงเคหะซ่อมแซมฯ: ครับ!]
แล้วเจ้าระบบตัวจิ๋วก็ค่อย ๆ ลอยละลิ่วนำหน้าของเธอไป
ดูเหมือนว่าจะได้เวลาของพวกเธอแล้วสินะ...
End Chapter 4
เขาบอกว่าคนเราควรได้รับการเปิดประสบการณ์ใหม่ ๆ เพื่อเพิ่มสีสันและความท้าทายให้กับชีวิต แต่ขอโทษทีเถอะนะ ไอ้คุณระบบผู้เก็บกวาดคะ...ชีวิตพนักงานของเธอมันจะท้า(ตาย)ทายกันเกินไปหน่อยหรือเปล่า!!