World’s Apocalypse Online หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา ออนไลน์
เยียนหั่วเฉิงเฉิง
## 0001 บ่อกักศพ

ตอนที่ 1 บ่อกักศพ
ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำตลอดทั้งวันคืน มือข้างหนึ่งค่อยๆ ตะกายโผล่ขึ้นมาจากบ่อกักศพ
เมื่อเห็นฉากนี้ ทหารลาดตระเวนได้เหลียวหลังกลับห้อตะบึงด้วยความหวาดกลัว และมุ่งตรงกลับไปยังค่ายทหาร
หลังจากได้รับรายงานดังกล่าว สิบโทก็กล่าวว่าเขาจะเป็นคนไปดูเอง ก่อนที่จะคว้าดาบยาวกับตะเกียงไฟเดินออกจากค่ายไป
ไกลออกไปจนสุดสายตา สิบโทเห็นร่างๆ หนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างบ่อกักศพ
สิบโทยื่นตะเกียงไฟไปเบื้องหน้า
แสงตะเกียงไฟที่วูบไหว เผยให้เห็นถึงเกราะหนังของกองทัพรุ่นมาตรฐานที่ขาดวิ่น ขณะเดียวกัน อีกฝ่ายก็เหลียวหลังมาทางแสงไฟเช่นกัน
ดาบยาวในมืออีกข้างของสิบโทกำแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ และเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ใครอยู่ตรงนั้น?”
ท่ามกลางเสียงสายฝนโถมกระหน่ำ มันทำให้เสียงที่ตอบกลับมาค่อนข้างคลุมเครือ “ทหารกองหน้าคนนี้ยังไม่ตาย(คือคนเดียวกับที่ยื่นมือขึ้นมาจากบ่อกักศพ) แต่เขาบาดเจ็บสาหัส และไม่อาจขยับร่างกายได้”
ไม่อาจขยับร่างกายได้...?
สิบโทเพ่งพินิจชายปริศนาที่อยู่เบื้องหน้าอย่างช้าๆ ดาบในมือยื่นออกไปพลางกล่าวว่า “เดิมทีกองพันแนวหน้ากับกองพันของเราก็เหมือนพี่น้องกัน มาเถอะ ขอฉันดูอาการของเขาหน่อย”
“ขอบคุณ”
“ด้วยความยินดี…ไปลงนรกซะ!”
ดาบยาวกวาดผ่านสายฝน เหล็กบนใบมีดสาดประกายเย็นเยียบ หวดไปตรงคอของชายปริศนา
ดาบของสิบโทช่างดุดันและรุนแรง มันวูบผ่านคอของชายปริศนา จนอีกฝ่ายร่วงตกลงไปในบ่อกักศพ
สังหารในดาบเดียว!
มุมปากของสิบโทยกสูงขึ้น เขาทำท่าสะบัดเลือดที่ติดอยู่ตรงคมดาบโดยไม่รอให้น้ำฝนชะล้าง จากนั้นค่อยเตรียมเก็บมันกลับเข้าฝัก แต่ทันใดนั้น มือของเขาก็พลันชะงักงัน นั่นก็เพราะคมดาบที่ควรจะได้สูบเลือดของอีกฝ่ายกลับว่างเปล่า!
เมื่อเห็นฉากตรงหน้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป “อะไร”
ไม่ทันจะหายสงสัย ร่างที่เดิมถูกลอบฟันจนร่วงตกลงไป จู่ๆ ก็พุ่งพรวดขึ้นมา และกวัดแกว่งบางสิ่งที่สาดประกายเย็นเยียบในมือของเขา และสับลงไปยังแขนข้างที่ถืออาวุธของสิบโท!
ทั้งแขนทั้งอาวุธถูกตัดจนแยกออกจากลำตัว มันลอยเคว้งขึ้นไปบนอากาศ หมอกโลหิตที่สาดกระจายไปทั่ว แต่มันก็ถูกสายฝนในยามค่ำคืนกลืนหายไปในพริบตา
ความเจ็บปวดเริ่มแผ่ซ่าน สีหน้าของสิบโทเผยให้เห็นถึงความไม่น่าเชื่อ สายตาของเขาสะท้อนกับร่างที่กระโจนขึ้นมาตรงหน้า
และก็เป็นวินาทีเดียวกับที่มีดสั้นถูกขว้างพุ่งตรงเข้าทะลุเบ้าตาของเขา
ความเจ็บแปลบเกิดขึ้นแค่เพียงชั่วพริบตา จากนั้นทุกอย่างก็จมลงสู่ความมืด
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา
ชายปริศนาก็ดึงมีดสั้นของตนออกมาจากเบ้าตาของอีกฝ่ายพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบออกไปทางด้านข้าง
และปล่อยให้เดชไอ้ด้วนที่บัดนี้ดูราวกับร่างไร้กระดูกมิอาจควบคุมแข้งขาให้ยืนไหว ร่วงตกลงไปในบ่อกักศพที่เต็มไปด้วยโคลนตม
ชายปริศนาถือมีดสั้นเอาไว้และยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ
สายฝนยามค่ำคืนที่โถมกระหน่ำลงมาจากฟากฟ้าค่อยๆ ชะล้างโคลนที่ปกปิดใบหน้าของชายปริศนาออก มันเผยให้เห็นถึงใบหน้าที่อ่อนเยาว์ และคู่ดวงตาที่ใสกระจ่าง
แต่พริบตาเดียว ดวงตาใสกระจ่างนั้นก็พลันเปลี่ยนเป็นคมกริบ
ร่างที่พึ่งไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเมื่อครู่ จู่ๆ ก็เริ่มโป่งพองขึ้น พร้อมกับเสียงแปลกประหลาดดังกุกกักในท้องของเขา
ชายหนุ่มสูดหายใจลึกพลางกระชับมีดในมือแน่น จากนั้นก็ยกมันขึ้นเหนือหัว…จ้วง! จ้วงแทงลงไปยังท้องของสิบโทเต็มกำลังแบบไม่ยั้ง!
พริบตานั้น เสียงกรีดร้องหวีดแหลมอันน่าหวาดหวั่นที่มิใช่เสียงของมนุษย์ดังลอดออกมา พร้อมๆ กับเลือดที่พุ่งออกมาตามรูที่ถูกมีดจ้วงแทงจนเป็นชั้นหมอกสีดำ ท้องของสิบโทเดี๋ยวก็ยุบจนตัวลีบ เดี๋ยวก็โป่งพองขึ้นจนบวม…มันดูราวกับว่ามีบางสิ่งที่อยู่ภายในนั้นกำลังดิ้นรนขัดขืน
แคว่ก!
วินาทีนั้นเอง จู่ๆ ท้องของสิบโทก็ถูกกรีดออกจากภายใน พร้อมกับกรงเล็บสีดำทมิฬที่ยื่นออกมา!
ไม่รั้งรอให้กรงเล็บที่น่าหวาดหวั่นราวกับมารร้ายนั้นแผลงฤทธิ์ ชายหนุ่มใช้มือทั้งสองข้างจับมีด และจ้วงแทงลงไปก่อนที่จะเริ่มบิดคว้านอย่างโหดร้าย
“ตายซะ!”
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาเพียงสั้นๆ
ทันใดนั้นท้องของสิบโทที่กำลังยุบๆพองๆอย่างบ้าคลั่งก็หยุดนิ่ง พร้อมกับกรงเล็บของมารร้ายที่แหวกออกมาค่อยๆ หยุดนิ่งร่วงลงไปตามแรงโน้มถ่วง และไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย
ทุกอย่างจมลงสู่ความเงียบ
เลือดสีดำไหลทะลัก ออกมาจากศพของสิบโทอย่างช้าๆ
เมื่อเห็นเลือดสีดำที่หลั่งริน ชายหนุ่มก็ดูจะผ่อนคลายลงเล็กน้อย และดึงมีดสั้นเล่มนั้นออกมา
เขาก้มลงไปมองศพที่บัดนี้บิดเบี้ยวจนดูแปลกประหลาดบนพื้นดินและเอ่ยพึมพำกับตนเองว่า
“ ‘ฉาก’ นี้น่าแปลกเสียจริง ไม่รู้ว่ารางวัลจากภารกิจนี้จะเป็นอะไร”
ชายหนุ่มตะโกนออกไปเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เจือความคาดหวังสามส่วน “ระบบ!”
หนึ่งลมหายใจ…สองลมหายใจ…สามลมหายใจ
เวลาค่อยๆไหลผ่านไปอย่างสงบ แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ท่ามกลางค่ำคืนที่มืดมิด มีเพียงเสียงสายฝนและสายลมที่โหมกระหน่ำอันไร้ที่สิ้นสุด
สายตาไปยังทหารอีกคนหนึ่งที่พึ่งมาถึง บัดนี้เจ้าตัวอยู่ในสภาพสั่นกลัวจนนั่งงุดอยู่บนพื้นดิน ริมฝีปากของเขาสั่นสะท้าน
“น่าแปลก”
ชายหนุ่มเอียงคอด้วยความฉงน ก่อนที่จะเหลือบกลับมามองร่างของมารไร้วิญญาณที่นอนแน่นิ่งอยู่ในบ่อกักศพ
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยความสับสน “หรือว่าภารกิจยังไม่จบ?”
ระบบยังคงไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ…เป็นเครื่องหมายยืนยันว่าภารกิจยังไม่จบลงโดยสมบูรณ์
ชายหนุ่มจ้องมองไปยังทหารคนดังกล่าว และในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกว่าตนเองได้พลาดอะไรบางอย่างไป
ชายหนุ่มครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่สักพักหนึ่งพลางเดินก้าวไปมาอย่างเหม่อลอย
ก่อนหน้านี้ จิตใจของชายหนุ่มมุ่งความสนใจไปกับการสังหารมาร แต่สำหรับช่วงเวลานี้ อารมณ์ความรู้สึกต่างๆ เริ่มกลับมาอีกครั้ง เขารู้สึกว่าร่างกายเริ่มขยับได้อย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดเริ่มขยายออกไปทุกหนแห่ง เจ็บปวดราวกับจะตาย
ขาทั้งสองราวกับถูกยึดไว้ด้วยตะกั่ว ทุกย่างก้าวรู้สึกอ่อนล้าจนแทบจะต้องเค้นพลังทั้งหมดมาใช้
มีบางอย่างผิดปกติ
ในช่วงเวลาวันสิ้นโลก เขาพยายามอย่างยิ่งจนสุดท้ายก็สามารถสังหารจอมมารลงได้ แต่ผลลัพธ์คือเขาไม่สามารถล็อกเอาท์ออกจากเกม ตรงกันข้าม กลับมาโผล่ในสถานที่ประหลาดแห่งนี้แทน
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?
ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ก่อนที่จะเดินไปยังทหารที่นั่งอยู่บนพื้น และทักทายแบบทหารโดยการตะเบ๊ะ
“ฉัน กู่ฉิงซาน จากกองพันทหารม้า รายงานตัว”
“หน่ะ...นาย…นายฆ่าหัวหน้า!” ทหารคนนั้นกล่าวอย่างตะกุกตะกัก
“เขาไม่ใช่มนุษย์” กู่ฉิงซานจ้องสำรวจทหารอย่างละเอียดแล้วเอ่ยปากสวนกลับไป
ทหารคนนี้สวมเกราะหนังรุ่นมาตรฐานที่ล้าสมัย ชุดหนังนี้ไม่มีแม้แต่ ‘พลังวิญญาณ’ คอยขับเคลื่อน กล่าวง่ายๆ คือ ในบรรดาเหล่าทหารทุกคนที่กู่ฉิงซานรู้จัก ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียวที่ใส่เจ้าของโบราณไร้ค่านี้
กู่ฉิงซานก้มลงมองดูเครื่องแบบของตนเอง และก็พบว่ามันเป็นรุ่นโบราณเช่นกัน อุปกรณ์เดิมที่เขาเคยสวมใส่หายไป
นี่มันน่าแปลกเกินไป
นายทหารได้เบนสายตาไปยังหัวหน้าของเขาที่นอนอยู่ในบ่ออย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เนื่องจากสภาพศพถูกฝนและโคลนกลบจนเกือบมิด
เขาจึงเอ่ยออกมาอย่างลังเลว่า “แต่...แต่นายฆ่าเขา! นายรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่ใช่มนุษย์?”
กู่ฉิงซานตอบสวนกลับไปทันที “ตอนแรกฉันก็ไม่แน่ใจ จนกระทั่งเขาเป็นฝ่ายเปิดฉากลงมือก่อน”
กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็เดินไปยังศพที่อยู่เบื้องหน้าของทหาร แล้วดึงมันขึ้นมาจากบ่อเพื่อให้ทหารมองใกล้ๆ
“เห็นนี่ไหม นี่มันเป็นแค่เปลือกนอกที่มีไว้กักเก็บสายเลือดมาร”
จากนั้น กู่ฉิงซานก็ใช้มีดสั้นผ่าท้องของสิบโท และคว้านมือเข้าไปข้างในก่อนจะลากร่างสีดำหมึก ที่มีรูปร่างแปลกประหลาดสะดุดตา น่าขยะแขยงราวมอนสเตอร์ออกมา
เมื่อได้เป็นสักขีพยานในการพบพานร่างของมอนสเตอร์ด้วยตาตนเอง นายทหารที่ตกใจอยู่แล้วก็ตกใจยิ่งกว่าเดิมจนแทบสิ้นสติ
แต่เมื่อนายทหารย้อนนึกไปถึงเหล่าพวกพ้องที่ค่อยๆ ทยอยกันตายลงอย่างลึกลับในช่วงหลายวันมานี้ คู่ดวงตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวในจิตใจ ก่อนที่สุดท้ายจะเรียกสติกลับมาแล้วรู้สึกขอบคุณชายหนุ่มเบื้องหน้า
เมื่อจิตใจกลับมามั่นคงแล้ว เขาจึงเริ่มเอ่ยถามออกไป “นายเรียกว่ากู่ฉิงซาน?”
“ถูกต้อง”
“กองพันทหารม้า?”
“ถูกต้อง”
“บัตรยืนยันตัวตนล่ะ?”
กู่ฉิงซานหยิบบัตรประจำตัวออกมา ก่อนที่จะจ้องมองมันแล้วโยนไปให้อีกฝ่ายตรวจสอบ
บัตรใบนี้ดูจะมีน้ำหนักมากกว่าที่เขาคิด
ด้วยเทคโนโลยีการหลอมกลั่นในปัจจุบันนี้ บัตรประจำตัวทหารจึงสมควรที่จะสามารถถูกปรับแต่งจนบางเบาราวกับกระดาษ อย่างไรก็ตาม บัตรใบนี้กลับหนักเสียยิ่งกว่าแผ่นเหล็ก
ในใจของชายหนุ่มเกิดความสับสนและงงงวยขึ้นเรื่อยๆ
นายทหารรับบัตรประจำตัวมาแล้วเพ่งมองมันอย่างรอบคอบ พื้นที่ทั้งหมดของบัตรเขียนเอาไว้ว่า ‘กองพันทหารม้า กู่ฉิงซาน’ เพียงหกตัวอักษรจีนสั้นๆ
บัตรประจำตัวที่ใช้ยืนยันนี้เป็นของจริง
นายทหารถอนหายใจยาว ความตึงเครียดบนใบหน้าของเขาจางหายไป เผยให้เห็นถึงเพียงความเหน็ดเหนื่อย “ในที่สุดก็มีคนจากกองพันอื่นมาเสียที มาเถอะ เราไม่ควรที่จะอยู่ข้างนอกนานจนเกินไป นายควรตามฉันกลับไปยังค่ายทหาร”
ที่เขาพูดมาก็จริง กู่ฉิงซานพยักหน้าและเอ่ยเสียงเรียบ “ตกลง”
นายทหารคืนบัตรประจำตัวกลับไป จากนั้นก็หันหลังเดินนำกลับไปยังค่าย
กู่ฉิงซานรับมันกลับมา พลางก้มลงมองอย่างละเอียด
บัตรใบนี้ไม่ใช่เพียงแค่หนัก แต่เนื้อวัสดุทั้งหมดมันทำจากบรอนซ์ ตัวอักษรก็ดูจะสลักเอาไว้แบบหยาบๆ ดูน่าเกลียดและล้าสมัยโดยสมบูรณ์
ล้าสมัย…
กู่ฉิงซานรู้สึกว่ามีแสงสว่างวาบเข้ามาในหัว พร้อมกับความหวาดกลัวที่เริ่มจู่โจมขึ้นในจิตใจ
เขาเชิดหน้าขึ้นอย่างแรง สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังของทหารที่เดินนำอยู่เบื้องหน้า
เกราะหนังโบราณ...
คำตอบของฉากอันแปลกประหลาดทั้งมวล คือความคิดที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปเสียงดังว่า “เฮ้สหาย นี่มันปีอะไรงั้นหรอ”
นายทหารเหลียวหลังกลับมาพลางเหลือบมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ “ราชวงศ์เฉิงปีที่หกร้อยแปดสิบเอ็ด”
กู่ฉิงซานสะดุ้งโหยง
ฉับพลันนั้นเอง แสงสีฟ้าที่บรรจุไว้ซึ่งข้อมูลต่างๆ ก็หลั่งไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดังคลื่นทะเลที่โถมกระหน่ำ ลึกเข้าไปดวงตาที่เปล่งประกายของกู่ฉิงซาน
ปัง!
เสียงจักรกลเย็นเยียบเปล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“เวลานี้คือ ช่วงราชวงศ์เฉิงปีสุดท้าย”
“การสะพัดของเวลามีความเสถียร…ยืนยัน  , การฝ่ามิติและห้วงเวลา…ยืนยัน”
“พิพากษา : การหลบหนีจากวันสิ้นโลกเสร็จสมบูรณ์!”
“รีเซ็ตอัตลักษณ์…เสร็จสมบูรณ์ , สถานะปัจจุบัน : กองพันทหารม้า แห่งกองกำลังพิทักษ์มนุษยชาติ”
ในที่สุดเสียงจากระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวของกู่ฉิงซาน แน่นอน หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะรู้สึกสุขใจที่ได้ยินเสียงนี้ แต่ในตอนนี้สีหน้าของเขากลับมีเพียงความไม่อยากจะเชื่อ
ราชวงศ์เฉิงปีสุดท้าย…ปลายราชวงศ์เฉิง! มันเป็นปีที่เกมยังไม่เริ่ม!
นี่เป็นช่วงเวลาที่เบื้องหลังและประวัติศาสตร์ของเกมยังไม่เป็นที่ล่วงรู้ มนุษย์ในโลกจริงยังไม่ได้รับรู้ถึงความน่ากลัวของต่างโลก...ของเกมๆ นี้!
ซึ่งพวกเขาจะรู้ถึงมันก็ต่อเมื่อ…อีกหนึ่งปีต่อจากนี้!
นี่ฉันย้อนเวลากลับมาก่อนที่เกมจะเริ่มขึ้นอย่างนั้นหรือ?
ถ้าอย่างนั้นแล้วในโลกจริงเล่า? หมายความว่าในโลกจริงฉันก็จะถูกส่งกลับมายังอดีตเหมือนกันใช่ไหม?
หัวใจของกู่ฉิงซานรู้สึกหนักอึ้งจนอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าแล้วหันไปมองรอบๆ
เบื้องหน้าเขา นายทหารยังคงเดินนำต่อไป จนในที่สุดก็มาถึงประตูค่าย
ตรงประตูค่ายมีพลังวิญญาณวิบวับที่เกิดจากข่ายอาคมอำพรางโผล่มาปะทะสายตาบ้างเป็นครั้งคราว
หากมองจากภายนอก เลยออกไปจะเป็นเพียงที่รกร้าง กันดาร เต็มไปด้วยความมืดมิด ทว่าก็ยังสามารถมองเห็นพายุฝนที่กำลังเกรี้ยวกราดได้
กู่ฉิงซานค่อยๆ ยกมือของตนขึ้นมาอย่างช้าๆ และงับมันอย่างแรง
รอยฟันเรียงรายปรากฏขึ้นชัดเจนตรงบริเวณที่กัด คมของมันจมลึกจนเลือดไหลซึมออกมา
เจ็บ!
นี่มันไม่ใช่ความฝัน!
กู่ฉิงซานยืนนิ่งค้างไปราวกับรูปปั้น หยุดยืนอยู่ท่ามกลางพายุ ปล่อยให้สายลมและสายฝนจากฟากฟ้าปะทะผ่านร่างกาย
........................................


## 0002 วันสิ้นโลก

ตอนที่ 2 วันสิ้นโลก
เปรี๊ยะ…เสียงกองไฟเล็กๆ ได้ถูกจุดขึ้น ช่วยไล่ความหนาวเหน็บให้จางหายไปทีละน้อย
กู่ฉิงซานปักมีดสั้นลงบนพื้นดินข้างลำตัว ก่อนที่เขาจะเอนหลังพิงกับผนังและเริ่มพันแผล
ทหารคนดังกล่าวที่เดินนำเขามานั้นเรียกว่า จ้าวหลิว ซึ่งขณะนี้กำลังวางหม้อซุปลงบนกองไฟแล้วปิดฝาลง
เมื่อหันไปเห็นกู่ฉิงซานกำลังเริ่มพันแผล จ้าวหลิวก็หยิบกล่องใบเล็กๆ ออกมาแล้วยื่นมันให้กับเขาพร้อมกล่าวว่า “โชคดีจริงๆ ที่ได้นายช่วยไว้ ไม่อย่างนั้นฉันคงได้ตายลงด้วยน้ำมือของเจ้ามอนสเตอร์นั่นแล้ว”
“นี่คือ…?” ฉิงซานรับกล่องมาและเอ่ยถามกลับไป
จ้าวหลิว “มันคือเม็ดยาฟื้นฟูที่ทำจากสมุนไพร เหลืออยู่แค่เพียงสองเม็ดสุดท้ายในค่าย”
ฉิงซาน “แล้วทำไมนายถึงไม่เก็บไว้ใช้เองล่ะ?”
จ้าวหลิวส่ายหัว “ฉันไม่ใช่ผู้ฝึกวรยุทธ เลยไม่สามารถใช้มันได้”
ฉิงซานเปิดกล่องออก และภายในก็มีเม็ดยารักษาอยู่จริงๆ
เขาหยิบมันออกมาหนึ่งเม็ด และวางมันลงบนฝ่ามือ เพื่อที่จะมองมันอย่างละเอียด
เม็ดยารักษานี้ยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แม้กระทั่งชั้นพื้นผิวบางๆ ที่ห่อหุ้มมันอยู่ก็ยังไม่ฉีกขาด
สีเขียวอ่อนของสมุนไพรส่งกลิ่นหอมจางๆ ชวนให้จิตวิญญาณของผู้คนสั่นสะท้าน
นี่คือเม็ดยาฟื้นฟู
แม้จะเป็นเพียงเม็ดยาฟื้นฟูระดับต่ำสุด ซึ่งหากเป็นในอดีตที่กู่ฉิงซานจากมานั้น เขาจะไม่เหลือบแลมันเลยก็ตาม แต่นี่ ตอนนี้เขาได้ย้อนกลับมาจุติใหม่อีกครั้ง ย้อนกลับมาในวันที่พื้นฐานวรยุธท์เล็กจ้อยราวสุญญากาศ จนไม่อาจรักษาฟื้นฟูบาดแผลได้ด้วยตัวเอง หลักฐานก็คือรอยแผลเกือบทั่วทั้งตัวของเขา ดังนั้น เม็ดยารักษาขั้นต่ำสุดทั้งสองอันนี้จึงเปรียบดั่งสมบัติล้ำค่า
ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกไปว่า “ทั้งค่ายทหารแห่งนี้ มีเม็ดยาฟื้นฟูเหลือแค่สองเม็ด?”
จ้าวหลิวถอนหายใจและเอ่ยตอบว่า “ถูกต้อง หลังจากที่ผู้คนเริ่มล้มตายลง เส้นทางส่งของสนับสนุนก็ถูกตัดขาด ไม่เพียงแต่เม็ดยารักษา แม้กระทั่งวัสดุอื่นๆ ก็ยังขาดแคลนอีกด้วย”
กู่ฉิงซานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะนึกได้ถึงบางอย่าง “แล้วศิลาวิญญาณเล่า? ยังมีเหลืออยู่ในค่ายอีกไหม”
“ไม่เหลืออีกแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นไม่ดีแน่” กู่ฉิงซานถอนหายใจออกมา
เห็นท่าทีแบบนั้น จ้าวหลิวก็เอ่ยถามกลับมาอย่างรวดเร็วว่า “มีอะไรอย่างนั้นเหรอ?”
“ ข่ายอาคมอำพรางตรงประตูค่ายอ่อนโทรมลงมากแล้ว ถ้ามันยังไม่ได้ศิลาวิญญาณไปเสริมพลัง อีกไม่นานก็จะหายไป”
ได้ยินแบบนั้น จ้าวหลิวก็รู้สึกหนาวจนขนลุกเกรียว และห้อตะบึงจากไปอย่างกะคนบ้า
หากข่ายอาคมอำพรางหยุดทำงานแล้วละก็ พวกมารก็จะสามารถพบค่ายทหารแห่งนี้ได้อย่างรวดเร็ว พอถึงเวลานั้นแล้วละก็ ต่อให้มีอีกกี่สิบชีวิตก็ไม่พอ
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ทหารสองสามคนที่พึ่งเดินผ่าน รวมไปถึงดวงตาของพวกทหารในค่ายที่ยังหลงเหลืออยู่จึงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
กู่ฉิงซานมองตามแผ่นหลังของจ้าวหลิวที่พุ่งหายออกไป แต่รอไม่ถึงสิบลมหายใจต่อมา เขาก็ได้ยินเสียงครืนเบาๆ จากข้างนอก
เสียงนี้คือเสียงของ ศิลาวิญญาณก้อนใหม่ที่ถูกสับเปลี่ยน ข่ายอาคมก็กลับมาอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดังเดิม
จนกระทั่งเสียงครืนสิ้นสุดลง กู่ฉิงซานค่อยรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย
จ้าวหลิวแอบซ่อนศิลาวิญญาณเอาไว้จริงๆ
ในโลกใบนี้ ทุกๆ คนในโลก ไม่ว่าจะเป็นเลือด เนื้อหนัง ล้วนเป็นของจริง หากคุณคิดว่าพวกเขาเป็นเพียง NPC ที่ไม่ฉลาดแล้วละก็…ขอบอกเลยว่าคุณจะต้องพบกับการสูญเสียครั้งใหญ่แน่นอน
ซึ่งมันก็ผ่านมานานแล้ว นับตั้งแต่ที่กู่ฉิงซานได้รับรู้ความจริงข้อนี้
ไม่นานนัก จ้าวหลิวก็กลับมาพร้อมกับพร้อมทำหน้ามุ่ย ก่อนที่จะนั่งลงพิงกำแพงอย่างช้าๆ  ใบหน้าของเขาเปรอะคราบน้ำตาเล็กน้อย
“ร้องไห้ทำไม?” ฉิงซานถาม
จ้าวหลิว “ คราวนี้ศิลาวิญญาณหมดจริงๆ แล้วน่ะสิ ถ้าพลังงานของมันหมดลงเมื่อไหร่ ถึงเวลานั้นพวกเราทุกคนได้ถูกพวกมารสังหารลงจริงๆ แน่”
ฉิงซานนั่งฟังอย่างเงียบๆ  ก่อนที่จะเริ่มคลี่เปลือกนอกของเม็ดยารักษา จากนั้นก็กลืนมันลงไป และพยายามที่จะรับรู้ถึงความพลังวิญญาณในร่างกาย
ในตอนแรกฉิงซานกังวลเล็กน้อยว่าเขาจะไม่สามารถรับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณ
แต่ผิดคาด ทุกอย่างกลับเป็นไปอย่างราบรื่น พลังวิญญาณในตันเถียนได้ตอบสนองต่อการเรียกใช้งาน ก่อนที่จะทำงานรวมกับเม็ดยาและแผ่ขยายออกไปทั่วร่างกาย
ทั่วร่างของฉิงซานรู้สึกอุ่นๆ  ตามรอยแผลต่างๆ เริ่มเกิดอาการคันยิบๆ
นั่นแสดงว่าบาดแผลเริ่มได้รับการฟื้นฟูแล้ว
เมื่อตัวยาแพร่กระจายไปทั่วร่างจนสมบูรณ์ เปลือกตาของฉิงซานก็ค่อยๆ เปิดออกอีกครั้ง แต่เขาก็พบว่าเวลามันล่วงเลยจนถึงตอนกลางดึกเสียแล้ว
กู่ฉิงซานลุกขึ้น และพบว่าสภาพร่างกายของเขาดีขึ้นมาก บาดแผลส่วนใหญ่เริ่มตกสะเก็ด
จ้าวหลิวยังคงคอยนั่งคุ้มกันอยู่ข้างๆ เขาหาวแล้วส่ายหัวไปมา เมื่อเห็นว่าฉิงซานตื่นแล้วจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วเอ่ยถามออกไป “ นายดีขึ้นรึยัง? ช่วยพาฉันหนีไปพร้อมกับนายจะได้ไหม?”
ประโยคสุดท้ายคือความรู้สึกจากส่วนลึกในหัวใจของเขา บางที หากไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ จ้าวหลิวอาจจะไม่นำเม็ดยาฟื้นฟูมามอบให้แก่ฉิงซานก็ได้
กู่ฉิงซาน กล่าวตามความจริง “ดีขึ้นไม่มากเท่าไหร่ ถ้าจะให้กลับมาอยู่ในสภาพเต็มร้อย คงต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวัน  หรือบางทีอาจจะมากกว่านั้น”
“งั้นตอนนี้นายก็พักผ่อนเถอะ”
จ้าวหลิวยืนขึ้นด้วยท่าทีผิดหวังและเดินจากไป
หลังจากที่จ้าวหลิวจากไปแล้ว กู่ฉิงซานก็นั่งลง และจมสู่ห้วงความคิด
ในยุคเดิมที่เขาจากมา พวกมารในเกมได้บุกเข้าสู่โลกจริงแล้ว และพวกมันก็ได้ทำลายอารยธรรมอันยาวนานของมนุษย์ลง
ส่วนมนุษย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ก็มีแต่พวกผู้มีอิทธิพล ที่ได้แต่รอวันสิ้นโลกให้มาถึง
ทุกสิ่งได้ก้าวมาถึงจุดสิ้นสุด
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ความจริงแล้วในช่วงที่เกมเปิดใหม่ๆ  มันมีสัญญาณแปลกๆ บ่งบอกออกมามากมาย
ในเวลานั้น เกือบทุกประเทศต่างๆ ในโลกจริง ต่างก็พากันโหมโฆษณาชวนเชื่อ
อาหาร ความมั่งคั่ง สาวงาม อำนาจ พวกคุณจะได้รับมันมาทั้งหมด หากพวกคุณแข็งแกร่งมากพอในเกม
โฆษณาชวนเชื่อแปลกๆ มากมายเกิดขึ้นทั่วโลก แม้จะทำให้เกิดการแข่งขันกัน แต่สิ่งเหล่านี้ก็เกิดขึ้นในเฉพาะพวกคนชั้นสูง พวกคนธรรมดาไม่แม้แต่จะสนใจมันด้วยซ้ำ
จนกระทั่งอาวุธชิ้นแรกในเกมถูกนำออกมาในโลกจริง และคนธรรมดาได้รับรู้ว่ามันไม่ใช่แค่เกม แต่เป็นโลกอีกใบโดยสมบูรณ์
เมื่อนั้นผู้คนทั้งหมดก็หลั่งไหลเข้ามาในเกมอย่างบ้าคลั่ง
แต่ทว่ามารในเกมนั้นแข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งจนน่าหวาดกลัว…เรียกได้ว่าแทบจะสิ้นหวัง
แม้ว่าจะมีผู้เล่นกว่าหลายร้อยล้านคนล็อกอินเข้าสู่เกม และเหล่ามนุษยชาติในต่างโลกร่วมมือกันต่อต้านมวลมาร แต่ในทุกๆ การรบขั้นเด็ดขาด ทางฝั่งมนุษยชาติยังคงพ่ายแพ้ และล่าถอยไปเสียทุกครั้ง
จนกระทั่งมาถึงการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ตัวเกมก็ได้ประกาศออกมาอย่างเป็นทางการ ว่าเมื่อการต่อสู้ในครั้งนี้ล้มเหลว และมารสามารถครองต่างโลก เกม ได้ พวกมันก็จะยกทัพเข้ามาในโลกจริงได้อย่างเต็มรูปแบบ
และโลกจริงก็จะถูกทำลายลงโดยสมบูรณ์
พริบตาที่ประกาศออกไป ผู้คนทั่วโลกก็แทบจะเป็นบ้า
มนุษย์ทุกคนที่มีอายุมากกว่าห้าปี ได้ถูกบังคับให้สร้างไอดี เพื่อเข้าสู่เกม
พร้อมคำโฆษณาชวนเชื่อที่ประกาศออกมาว่า แม้แต่ประชาชนที่ไร้พลังอำนาจ ก็ยังสามารถร่วมต่อสู้ต้านทานการโจมตีของกองทัพขนาดใหญ่ได้
อย่างไรก็ตาม แม้กระทั่งในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย มวลมนุษย์ก็ยังพ่ายแพ้
มีเพียงสหพันธ์แห่งชาติที่นำโดยกู่ฉิงซานเท่านั้นที่สามารถจบภารกิจที่ได้รับมอบหมายมาได้ นั่นคือการสังหารจอมมารสูงสุด
ท่ามกลางเหล่าผู้เล่นที่ตกตายจากการต่อสู้ กู่ฉิงซานได้ย่ำฝ่าทะเลโลหิตที่ผสมปนเประหว่างของมนุษย์และมาร จนมาถึงจุดที่จอมมารอยู่ได้ในที่สุด และคว้าโอกาสนั้นฆ่าบอสตัวนี้ลง
แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงจักรกลอันหนักหน่วงของระบบก็ดังขึ้นสองครั้งติดๆ กัน
“ราชันวิญญาณองค์สุดท้ายของมวลมนุษย์ได้ร่วงหล่นลงแล้ว เมืองคิงซิตี้แตกพ่ายการพิพากษา : มนุษยชาติล้มเหลว!”
และเกมก็สิ้นสุดลง ข่ายอาคมปกปักเขตแดนระหว่างต่างโลกพังทลาย และโศกนาฏกรรมในโลกจริงก็เริ่มต้นขึ้น”
ปัง!
เสียงสะท้อนขนาดใหญ่ดังกังวาน ผู้เล่นทั้งหมดถูกบังคับให้ออกจากเกม เพื่อไปเฝ้าดูวันสิ้นโลกในโลกจริงด้วยความสิ้นหวัง
ในขณะที่กำลังโดนบังคับให้ล็อกเอาท์นั้นเอง กู่ฉิงซานได้ยกอาวุธในมือขึ้นโดยไม่คำนึงถึงเสียงแจ้งเตือนใดๆ  และจ้วง! จ้วงแทงลงไปยังหัวใจของจอมมารอย่างแรง
แต่ก็สายเกินไปแล้วที่จะเห็นผล กู่ฉิงซานรู้สึกว่าทุกสิ่งเบื้องหน้าในสายตาของเขาดำมืด สุดท้ายก็ถูกบังคับให้ออกจากเกม
แต่แทนที่เขาจะถูกส่งกลับไปยังโลกจริงเพื่อชมดูวันสิ้นโลก กู่ฉิงซานกลับสิ้นสติลง
ท่ามกลางความสับสน กู่ฉิงซานได้ยินเสียงจักรกลของระบบประกาศออกมา
“ผู้เล่นกู้ฉิงซาน ได้ฆ่าจอมมารสูงสุดลง คว้าเมล็ดพันธุ์แห่งแสงสุดท้ายท่ามกลางโลกที่ร่วงหล่นสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวังอันไร้ก้นบึ้งขอมอบรางวัลพิเศษให้”
จากนั้นกู่ฉิงซานก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งในมือของเขา ก่อนที่ประสาทการรับรู้ทุกสิ่งจะหายไปโดยสมบูรณ์
เมื่อเขาตื่นขึ้นอีกครั้ง กู่ฉิงซานก็พบว่าเขานอนอยู่ท่ามกลางศพทหารในบ่อเสียแล้ว
เมื่อคิดถึงจุดนี้ กู่ฉิงซานก็ส่ายหัวแล้วถอนหายใจออกมา
น่าเสียดาย ในยุคของเขา แม้ตัวเกมจะเปิดมาเป็นเวลากว่าสิบปีแล้วก็ตาม แต่เขากลับไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับเรื่องของรางวัลใดๆ เลย
‘ฉันอยากรู้จริงๆ ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่’
นี่มันไม่ถูกต้อง…แต่เดี๋ยวก่อน!
ในตอนนั้นที่ฉันตื่นขึ้นจากศพ ดูเหมือนว่าฉันจะถืออะไรบางอย่างติดมือมาด้วย
มีดสั้นเล่มนั้น!
กู่ฉิงซานก้มหัวลงไปมองข้างตัวอย่างช้าๆ
มืดสั้นยังคงปักลงไปในพื้นดินเช่นเดิม
มันคือมีดสั้นสีทอง ลวดลายบนใบมีดไม่มีอะไรซับซ้อน จะมีก็แค่เพียงแสงสะท้อนดูเรียบลื่นแหลมคม
แต่ในขณะที่กู่ฉิงซานกำลังก้มลงมองมันนั้นเอง แสงสีทองก็พลันสาดประกายขึ้นบนมีดสั้น! มันเดี๋ยวผลุบ เดี๋ยวโผล่ วูบไปวูบมา
ความจำของกู่ฉิงซานค่อยๆ ย้อนระลึกลับมาอย่างช้าๆ  ขณะที่หัวใจของเขาเริ่มเต้นถี่เร็วขึ้น
ก่อนที่จะฆ่าสิบโท มีดเล่มนี้ก็อยู่ในมือของเขาตั้งแต่แรกแล้ว
ในความคลุมเครือ เขารู้สึกว่ามีดสั้นเล่มนี้จับได้ถนัดมือ ใช้งานได้คล่องแคล่วเป็นอย่างมาก และมันไม่ใช่อาวุธจากศพข้างๆ แน่ๆ
มีดสั้นเล่มนี้เดิมทีถูกทิ้งเอาไว้พร้อมกับศพในหลุม หรือว่าถูกส่งนำมาพร้อมกับเขาในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกันแน่?
กู่ฉิงซานกำมีดในมือแน่น หลังจากที่ลังเลอยู่สักพัก เขาก็เริ่มกระตุ้นพลังวิญญาณในตันเถียนเข้าไปในมีด
ชั่วพริบตาที่พลังวิญญาณไหลสู่มีด จู่ๆ ประกายแสงสีทองก็ปะทุขึ้นอย่างฉับพลัน และลุกลามไปทั่วใบมีด จนเคลือบทั้งเล่มให้กลายเป็นมีดทองคำเลอค่าอันงดงาม
มีดสั้นที่เดิมทีให้ความรู้สึกมืดหม่น บัดนี้ ให้ความรู้สึกสูงค่าอย่างหาที่ใดเปรียบ
“การลักลอบข้ามเวลาประสบความสำเร็จ เริ่มต้นเปิดการใช้งาน”
เสียงจักรกลที่เย็นชาตอบสนองขึ้น
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่กู่ฉิงซานรู้สึกว่าเสียงของจักรกลในครั้งนี้ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นอย่างไม่อาจควบคุมได้
ในช่วงเวลาต่อมา มีดสั้นสีทองในมือของกู่ฉิงซานจู่ๆ ก็ระเบิดออก กลายเป็นจุดแสงสีทองนับไม่ถ้วนล่องลอยอยู่ในอากาศรอบตัวของเขา ก่อนที่ทั้งหมดจะสว่างวาบ แล้วพุ่งเข้าสู่หว่างคิ้วของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานรู้สึกว่าหูของเขาอื้ออึง ราวกับตนเองได้รับความรู้ท่ามกลางทะเลที่ว่างเปล่า ร่างทั้งร่างของเขาหยุดนิ่งอย่างโง่งมในฉากนี้ ไม่อาจเคลื่อนไหวได้
ผ่านไปไม่นาน เสียงที่แสนเย็นชาและแฝงไปด้วยความรู้สึกแข็งกร้าวก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
“การเปิดใช้งานเสร็จสมบูรณ์ ‘หน้าต่างระบบเทพสงคราม’ ถูกเปิดออกแล้ว”
........................................


## 0003 หน้าต่างระบบเทพสงคราม

ตอนที่ 3 หน้าต่างระบบเทพสงคราม
ในสายตาของกู่ฉิงซานหน้าต่างตัวละครสีน้ำเงินจางๆ เบื้องหน้านี้ ไม่แตกต่างไปจากในยุคเดิมของเขามากมายนัก เว้นก็เสียแต่ว่ามันมีปุ่มพิเศษหลายปุ่มที่อยู่ด้านล่างเพิ่มเข้ามา
ปุ่มเหล่านี้ดูราวกับเป็นหลุมดำที่ปล่อยหมอกสีหมึกออกมาเป็นครั้งคราว
เหนือปุ่ม ปรากฏเส้นแสงสีน้ำเงินที่มีตัวอักษรเขียนเอาไว้ว่า
“เปิดใช้งานหน้าต่างระบบเทพสงครามเสร็จสมบูรณ์ สามารถใช้งานฟังก์ชันแรกได้แล้ว”
“ต้องการเปิดใช้งานเลยหรือไม่?”
“ใช่”
เมื่อได้รับการยืนยันจากฉิงซาน ปุ่มๆ หนึ่งในท่ามกลางหมอกสีดำหมึกก็ค่อยๆ เผยชื่อของมันออกมาอย่างช้าๆ
“วิชายุทธเทพสงคราม?”
กู่ฉิงซานมองลงไปยังชื่อที่ปรากฏขึ้น และอ่านมันอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นไม่นาน
ฉิงซานก็ถูกส่งไปยังชั้นวางอาวุธ เขาแหงนมองชั้นวางที่มีเพียงอาวุธไม่กี่ชนิดวางอยู่
เคียวที่อยู่ในสภาพเสียหาย, หอกสนิมเขรอะ และธนูกองทัพที่อยู่ใต้ฝุ่นหนาเตอะ
ช่างน่าเสียดายที่บนชั้นวางไม่มีดาบ
ในยุคของฉิงซาน เหล่าผู้ฝึกยุทธชั้นนำกว่าสิบล้านคนต่างก็เลือกที่จะใช้ดาบเป็นอาวุธ และกู่ฉิงซานก็เป็นหนึ่งในนั้น นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ฝึกวรยุทธดาบที่ติดหนึ่งในสิบอันดับของ ‘นักดาบนิรันดร์’ อีกด้วย
เพียงแค่ชื่อ ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้แล้วว่านั่นคือยอดยุทธระดับสูง
นอกจากนี้ กู่ฉิงซานยังเป็นผู้บัญชาการรบประจำสหพันธ์แห่งชาติอีกด้วย นั่นทำให้ทุกๆ วันเขาต้องรับผิดชอบในทุกๆ ด้านหลังจากสงครามเริ่มต้นขึ้นจนแทบจะไม่มีเวลาพักผ่อน
แม้ในโลกจริง เขาจะยังต้องคอยก้มหัวให้กับผู้นำของรัฐต่างๆ อยู่ก็ตาม แต่ฉิงซานก็ยังเต็มใจร่วมมือกันวางกลยุทธ และแลกเปลี่ยนธุรกิจที่มีความซับซ้อนสูงกับเหล่าประเทศต่างๆ
จนเหล่ายอดยุทธระดับสูงหลายคนต่างพากันสงสารกู่ฉิงซานและกล่าวว่าเขามัวแต่ทุ่มกำลังไปกับสิ่งที่กล่าวมามากเกินไป หากมุ่งสนใจแต่เพียงวิถีดาบ ฉิงซานคงไม่หยุดอยู่แค่สิบอันดับดาบบนิรันดร์ แต่คงก้าวเข้าสู่ ‘ดาบแห่งเต๋า’ ไปแล้วก็เป็นได้
เนื่องจากบนชั้นวางไม่มีดาบ กู่ฉิงซานจึงทำได้เพียงส่ายหัวและหยิบเคียวขึ้นมา
ในหน้าต่างระบบเทพสงคราม มีข้อมูลเพิ่มเติมขึ้นมาทันที
“เคียวรุ่นมาตรฐานของกองทัพ เสียหาย หากเลือกใช้งานจะได้รับสกิลดังต่อไปนี้ :”
“สกิลแรก : กวาดทำลายล้าง, แสดงผล: ท่าพิฆาต”
“สกิลสอง : สะบั้นไล่ล่า, แสดงผล: ระยะกว้าง”
“การเรียนรู้สกิลทั้งสอง แต่ละสกิลต้องการหนึ่งแต้มพลังวิญญาณ”
เมื่อเห็นข้อมูลตรงหน้า แม้กระทั่งคนจากอนาคตอย่างกู่ฉิงซานก็ยังรู้สึกทึ่ง
สามารถเรียนรู้สกิลได้โดยตรง นี่น่ะหรือคือวิชายุทธเทพสงคราม?
นอกจากนี้ นี่ยังเป็นเพียงฟังก์ชันแรกของระบบเทพสงครามเท่านั้น ฟังก์ชันอื่นยังคงถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำหมึก ไม่อาจเปิดใช้งานได้
ทว่า แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เพราะถ้าหากคุณสามารถเรียนรู้สกิลต่างๆ ของผู้ฝึกยุทธได้ทั้งหมดตั้งแต่ต้น แล้วอย่างนั้นจะมีพวกผู้ฝึกยุทธชั้นสูง หรือสกิลลับไปทำไมเล่า?
กู่ฉิงซานสูดหายใจลึก และรอจนกระทั่งอารมณ์สงบลงเล็กน้อย จึงค่อยเอ่ยว่า “แต้มพลังวิญญาณคืออะไร”
และแทบจะในทันที ก็ปรากฏตัวอักษรเล็กๆ ขึ้นบนหน้าต่างตัวละคร
“การฆ่าสิ่งมีชีวิตจะทำให้ได้รับแต้มพลังวิญญาณ ส่วนการฆ่าเปลือกมารเมื่อครู่ ทำให้คุณได้รับ พลังวิญญาณสี่แต้ม , ปัจจุบันมีแต้มพลังวิญญาณสี่ส่วนห้า”
ฆ่าเปลือกมารในไม่กี่ลมหายใจ แต่กลับได้มาถึงสี่แต้มพลังวิญญาณ!
แต่ทว่า เปลือกมารนั้นมิใช่พวกมารธรรมดาๆ  ความแข็งแกร่งของมันห่างไกลจากพวกมารปกติและผู้ฝึกวรยุทธ อย่างไรก็ตาม ก็นับว่ายังดีที่มนุษย์นั้นชาญฉลาด สามารถใช้กลวิธีแอบซ่อนตัวและลอบสังหารมันได้
และโชคดีที่กู่ฉิงซานสามารถคว้าโอกาสนั้น อาศัยจังหวะสังหารมารลงได้ในคราวเดียว
ไม่อย่างนั้นล่ะก็ กู่ฉิงซานที่เป็นเพียงผู้ฝึกวรยุทธขั้นต้นคงพ่ายแพ้แก่มันโดยสมบูรณ์ และไม่จบแค่เพียงมานั่งพันแผลอยู่ที่นี่ ส่วนทางฝั่งเปลือกมารคงไม่แม้แต่จะมีเลือดออกด้วยซ้ำ
กู่ฉิงซานพยักหน้า เพราะอย่างไรเสีย ในกรณีนี้ แต้มพลังวิญญาณดูเหมือนจะมีแค่สี่ส่วนหน้า หรือนี่จะหมายความว่าแต้มพลังวิญญาณมีขีดจำกัดสูงสุดแค่ห้าแต้มเท่านั้น?
นี่มันน้อยเกินไป
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หน้าต่างตัวละครก็ปรากฏตัวอักษรเล็กๆ เพิ่มขึ้นอีกบรรทัด
“ยิ่งรากฐานการฝึกวรยุทธสูงขึ้นเท่าไหร่ ขีดจำกัดของพลังวิญญาณก็ยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเป็นเงาตามตัว”
หมายความว่าแต้มพลังวิญญาณเชื่อมโยงกับรากฐานการฝึกวรยุทธ?
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่เหลือบมองไปยังระดับตัวละครของตนที่ลอยเด่นเป็นเครื่องหมายดูสะดุดตา “ปราณปรับแต่งขั้นหนึ่ง”
นี่คือระดับเริ่มต้นของผู้ฝึกยุทธสำหรับมนุษย์ทุกคนในต่างโลก แสดงให้เห็นว่าระดับของกู่ฉิงซานในอดีตได้ถูกรีเซตไปแล้ว
กู่ฉิงซานถอนหายใจ เขาวางอาวุธเคียวลงอย่างเงียบๆ  จากนั้นก็หันไปหยิบหอกสนิมเขรอะขึ้นมา
สำหรับตัวหอก มีสกิลที่สามารถเรียนรู้ได้เพียงสกิลเดียวเท่านั้น
กู่ฉิงซานส่ายหัวอีกรอบ เขาวางหอกลงแล้วเอื้อมไปหยิบอาวุธชิ้นสุดท้าย
“ธนูรุ่นมาตรฐานของกองทัพ แสดงผลสกิลที่สามารถใช้ได้ดังต่อไปนี้”
“สกิลแรก ทรงตัว แสดงผล: ระยะไกล”
“สกิลสอง ยิงต่อเนื่อง แสดงผล: ระยะไกล”
“สกิลสาม แม่นยำ แสดงผล:ระยะไกล”
“สกิลสี่ คู่นางแอ่นเหิน แสดงผล: ระยะไกล”
“เรียนรู้ ทรงตัวกับยิงต่อเนื่อง ต้องใช้อย่างละสองแต้มพลังวิญญาณ”
“เรียนรู้ แม่นยำ ต้องใช้สี่แต้มพลังวิญญาณ”
“เรียนรู้คู่นางแอ่นเหิน ต้องใช้หกแต้มพลังวิญญาณ”
ตามข้อมูลความทรงจำ การโจมตีระยะไกลมีไว้ให้สำหรับคนทั่วไปในกองทัพใช้ปกป้องค่ายทหาร หัวและท้ายของธนูจะมีมีดปลายแหลมติดเอาไว้ เพื่อไว้ใช้โจมตีและป้องกันเผื่อศัตรูเข้ามาในระยะประชิด แต่สุดท้ายพวกเขาก็ตายด้วยน้ำมือของ ‘มารกระหายเลือด’ อยู่ดี
สายตาของกู่ฉิงซานกวาดผ่านสกิลทั้งสี่ และหยุดนิ่งตรง ‘คู่นางแอ่นเหิน’
สกิลนี้ต้องการถึงหกแต้มวิญญาณในการเรียนรู้ ซึ่งอยู่เหนือขีดจำกัดแต้มวิญญาณของกู่ฉิงซาน
“น่าเสียดาย ดูเหมือนว่าปราณปรับแต่งขั้นแรกจะยังไม่สามารถเรียนรู้ได้ ฉันควรจะเริ่มต้นฝึกวรยุทธเพื่อเพิ่มขีดจำกัดแต้มวิญญาณให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ซะแล้ว”
กู่ฉิงซานส่ายหัว
สิ่งที่เรียกว่าระดับปราณปรับแต่งนี้เป็นขอบเขตขั้นต่ำสุดของผู้ฝึกยุทธ
เหนือจากขั้นปราณปรับแต่ง ก็จะเป็น ซูจี ขั้นก่อตั้ง จินตัน ขั้นแก่นทองคำ หยวนหยิง ขั้นก่อกำเนิด ฮั่วเฉิน ขั้นก้าวสู่เทพ และขอบเขตอื่นๆ ที่จะกล่าวในภายหลัง
ข่าวดีก็คือ แม้ว่ากู่ฉิงซานจะยังเป็นเพียงผู้เล่นชั้นพื้นฐานของผู้ฝึกยุทธ แต่ความสามารถดังกล่าวนี้ก็ยังติดตัวกลับไปยังโลกจริงด้วย
ปราณปรับแต่งขั้นแรก สามารถรับรู้ถึงพลังวิญญาณและใช้งานมันได้!
หากเขาได้ถูกส่งข้ามเวลาย้อนอดีตมาจริงๆ  ต่อให้ทั้งตัวของเขาจะไม่สวมใส่อุปกรณ์ใดๆ  สูญเสียสกิลทั้งหมดที่เคยมีมา กู่ฉิงซานก็ยังยินดีเต็มหนึ่งหมื่นส่วน
หลังจากทั้งหมดนี้ มนุษย์ทุกคนนั้นมีเรื่องที่ทำให้เกิดความรู้สึกเสียใจและไม่ยินยอม เมื่อใดก็ตามที่ต้องออกจากห้วงความฝันหวานในยามค่ำคืน กู่ฉิงซานเองก็ไม่เป็นข้อยกเว้น เขาทำได้เพียงเลียบาดแผลที่ร้าวลึกในหัวใจ รอยแผลที่ไม่อาจรักษาได้อย่างเงียบๆ
ถ้าเขาถูกส่งย้อนกลับมาอีกครั้งจริงๆ…
กู่ฉิงซานส่ายหัว ก่อนที่จะพยายามควบคุมอารมณ์ แล้วคว้าธนูกองทัพขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเอาชีวิตรอด
ด้วยระดับปราณปรับแต่งขั้นแหนึ่งในเวลานี้ หากบังเอิญต้องปะทะกับมารตรงๆ  แม้จะวิ่งหนีก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
ดาบ กระบี่ และหอกนั้นเป็นอาวุธต่อสู้ระยะประชิด แต่หากเป็นผู้ฝึกยุทธขั้นต่ำสุดต่อสู้กับมารเพียงลำพังล่ะก็ เขาคงทำได้เพียงสร้างรอยขีดข่วนเล็กๆ แก่มัน ส่วนเรื่องเรียกเลือดมารในการต่อสู้ตัวต่อตัวน่ะหรือ คงไม่ต้องพูดถึงหรอกกระมัง?
เมื่อเผชิญหน้ากับมาร ความประมาทเพียงนิดก็อาจตกตายได้
ตัวกู่ฉิงซานในเวลานี้ มิได้เป็นถึงนักดาบนิรันดร์มิได้เป็นตัวตนในตำนานที่คอยนำทัพปกป้องประเทศดังแต่ก่อนอีกแล้ว
ขณะนี้ เขาเป็นเพียงทหารธรรมดาๆ ดังเช่นทหารคนอื่นๆ ในค่าย แตกต่างกันเพียงทหารคนอื่นๆ มิได้เป็นผู้ฝึกยุทธ ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องยากมากสำหรับกู่ฉิงซานที่มีระดับเพียงปราณปรับแต่งขั้นแรกที่จะสามารถปกป้องที่แห่งนี้ได้
เหลือเวลาอีกไม่นาน ข่ายอาคมอำพรางคงหมดสภาพลง อย่างน้อยก็หนึ่งถึงสองวัน หรืออาจมากกว่านั้นเล็กน้อย เมื่อถึงเวลานั้นศิลาวิญญาณก็จะหยุดทำงาน
เมื่อข่ายอาคมหยุดลง มารทุกชนิดก็จะมารวมกัน
กู่ฉิงซานจู่ๆ ก็พบว่าเวลานี้ตัวเขาเองอยู่ในสถานการณ์ที่ค่อนข้างอันตราย
ดูเหมือนว่าจะเกิดการต่อสู้ขึ้นในระยะเวลาอันใกล้ แทนที่จะรอป้องกันค่ายโดยอาศัยการโจมตีระยะไกล สู้อาศัยช่วงเวลาที่ข่ายอาคมอำพรางยังทำงานอยู่ เร่งยกระดับตัวละครให้สูงขึ้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ดีกว่า
เมื่อคิดถึงจุดนี้ กู่ฉิงซานก็ตัดสินใจได้ในที่สุด
“ฉันขอเลือกเรียนรู้สกิล ทรงตัว และยิงต่อเนื่อง”
ในวินาทีนั้นเอง กระแสความร้อนจากธนูกองทัพก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของกู่ฉิงซาน ก่อนที่จะหมุนคว้างเป็นวงกลม และแพร่กระจายไปในทะเลแห่งความรู้
กู่ฉิงซานจ้องมองฉากนี้อย่างโง่งม ก่อนที่จู่ๆ ก็ยกคันธนูขึ้น และยิงลูกศรขนนกออกไป
ซิบ!
ลูกศรจมลึกเข้าไปในแผ่นไม้แผ่นหนึ่งในตัวบ้าน
แต่เขายังไม่หยุดมือเพียงเท่านั้น จู่ๆ ศรขนนกก็เปล่งแสงออกมาราวกับสายน้ำ ก่อนที่มันจะถูกยิงออกไปอย่างต่อเนื่อง
ซิบ ซิบ ซิบ ซิบ!
สิบสองดอกในหนึ่งลมหายใจ แต่มือที่กำคันธนูของกู่ฉิงซานกลับยังแข็งเป็นหิน ไม่ขยับและสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
‘นี่ก็คือผลของสกิล ยิงต่อเนื่องกับทรงตัว อย่างนั้นสินะ’ เลือดลมของกู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเดือดพล่าน
‘วิชายุทธเทพสงคราม’ ช่างทรงพลังอย่างแท้จริง!
ตราบใดที่มีแต้มพลังวิญญาณเพียงพอ เขาก็จะสามารถเรียนรู้สกิลจากอาวุธได้ในทันที แบบนี้มันไม่ได้หมายความว่า เขาจะสามารถนำสกิลเหล่านั้นไปใช้ในโลกจริงได้หรอกหรือ?
........................................


## 0004 บุกรุก

ตอนที่ 4 บุกรุก
ในระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังขบคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกปวดแปลบนิดๆ บนร่างกาย
เขาก้มหน้าลง มองไปยังผ้าพันแผลสีขาวราวหิมะที่ถูกแช่ไปด้วยเลือด
จริงสิ อาการบาดเจ็บยังไม่ได้ถูกฟื้นฟูโดยสมบูรณ์ มันยังอยู่ในขั้นตอนการรักษา การที่เขาออกแรงมากเกินไปจึงทำให้ปากแผลเปิดออก
กู่ฉิงซานวางธนูกองทัพลง จากนั้นก็นั่งลงบนโซฟาและเตรียมตัวพักผ่อน
ไม่มีอะไรที่ต้องรีบร้อน สงบใจเข้าไว้
กู่ฉิงซานหยิบเม็ดยาฟื้นฟูที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวขึ้นมา และกลืนมันลงไปอย่างไม่ลังเล
ม่านตาของเขาค่อยๆปิดลง และเริ่มถ่ายเทพลังวิญญาณอย่างเงียบๆ...
และค่ำคืนนี้ก็ผ่านพ้นไปโดยไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ
ในยามเช้า พายุฝนไม่มีทีท่าว่าจะลดลง แต่กลับโหมกระหน่ำยิ่งกว่าเก่า
สภาพอากาศเริ่มเย็นลง ผสมปนเปกับความหนาวเย็นที่เกิดจากพายุฝนส่งผลให้รู้สึกราวกับโลกถูกแช่แข็ง
ในอีกไม่กี่วัน หน้าหนาวก็จะมาถึง
ณ ค่ายทหาร
กู่ฉิงซานถูกความหนาวเย็นปลุกให้ตื่นขึ้น
เขาลุกขึ้นนั่งและพบว่าบาดแผลได้รับการเยียวยาเหมือนเกิดใหม่
แม้เม็ดยาฟื้นฟูของกองทัพจะรักษาได้ไม่ครอบคลุมอาการบาดเจ็บ แต่ในเรื่องของการฟื้นตัวจากบาดแผลนับว่ามีประสิทธิภาพมากจริงๆ
ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับประตูที่ถูกเปิดออก
จ้าวหลิวยกหม้อต้มโจ๊กร้อนๆ เข้ามาอย่างตั้งอกตั้งใจ
กู่ฉิงซานมองไปยังหม้อต้มโจ๊กที่ส่งกลิ่นหอมฉุยและเอ่ยถามว่า “ยังมีอาหารเหลืออยู่มากแค่ไหน?”
จ้าวหลิวสูดหายใจลึก “เหลือเพียงพอสำหรับวันนี้ และพรุ่งนี้อีกครึ่งวัน” จากนั้นก็เหลือมองไปยังถุงเก็บสัมภาระตรงเอวของกู่ฉิงซาน
แม้กู่ฉิงซานจะจับสังเกตได้ แต่เขาก็ไม่เอ่ยอะไรออกมา
เพราะในตอนที่ถูกส่งข้ามเวลามา ถุงสัมภาระของเขาก็ว่างเปล่าเช่นกัน
กู่ฉิงซานกินโจ๊กอย่างเงียบๆ
“บาดแผลของนาย…เป็นอย่างไรบ้าง?” ในแววตาของจ้าวหลิวราวกับมีปีกแห่งความหวังโบยบินอยู่
“ดีขึ้นกว่าเดิมมากแล้ว” กู่ฉิงซานเหยียดแขนขา จากนั้นก็เอ่ยถามกลับไป “พี่จ้าว คุณมาจากค่ายไหน แล้วประจำสังกัดอะไร?”
ใบหน้าของจ้าวหลิวปรากฏรอยยิ้มฝืนๆ และกล่าวว่า “ฉันเป็นทหารสังกัดโภชนา กุ๊ก อันที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องมีฉันก็ได้ เพราะหลายร้อยคนในค่ายก็สามารถทำอาหารได้เหมือนกัน”
แท้จริงแล้วเขาเป็นถึงหัวหน้าคนครัว จึงไม่น่าแปลกใจที่รสชาติของโจ๊กออกมาดี
แต่ด้วยจุดยืนในเวลานี้ หากไม่มีกู่ฉิงซาน สำหรับตัวจ้าวหลิวซึ่งเป็นเพียงทหารธรรมดา สถานการณ์เช่นนี้คงหมดหวัง และได้แต่รอความตาย
อย่างไรก็ตาม ที่จ้าวหลิวยังไม่รู้ก็คือ กู่ฉิงซานนั้นเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับปราณปรับแต่งขั้นแรกเท่านั้น หากพบกับพวกมารแม้เป็นเพียงทีมขนาดเล็ก เขาก็คงจะถูกฆ่าตายทันที
กู่ฉิงซานคิดอย่างเงียบๆ สายตาของเขาจ้องมองไปยังนาฬิกาทรายที่อยู่เหนือหน้าต่างตัวละคร
ในนาฬิกามีทรายอยู่ไม่มากนัก หรือเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีหลงเหลืออยู่เลยก็ได้
ซึ่งดูเหมือนว่าตรงจุดนี้จะแตกต่างจากในตอนที่เกมได้เปิดตัวแล้วอย่างเป็นทางการ
ถัดไปจากนาฬิกาทราย มีตัวอักษรที่เปล่งแสงเล็กๆ ราวกับหิ่งห้อย ร้อยเรียงเป็นถ้อยคำอธิบายเล็กๆ ว่า :  หนึ่งวันเต็มในต่างโลก เกม จะเทียบเท่ากับหนึ่งชั่วโมงในโลกจริงเท่านั้น ผู้เล่นที่อยู่ในระดับปราณปรับแต่ง เมื่อครบเวลาที่กำหนด จะต้องกลับสู่โลกจริง และสามารถเข้ามายังต่างโลกได้อีกครั้งในวันถัดไป
กู่ฉิงซานตอนนี้กระตือรือร้นเป็นอย่างมาก เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นด้วยตาตนเองว่าในโลกจริงขณะนี้อยู่ในปีที่เท่าไหร่
โจ๊กยังไม่ทันจะหมดหม้อ ทหารสองคนก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตะเบ๊ะอย่างพร้อมเพรียง
“สหายกู่ ดูเหมือนว่าข้างนอกจะมีปัญหา” จ้าวหลิวย่อตัวลงและกระซิบ
“ฉันจะออกไปดูเอง” กู่ฉิงซานกล่าวพร้อมกับคว้าธนูกองทัพและเดินออกไป
จากที่สังเกตทรายในนาฬิกา ดูเหมือนว่ากู่ฉิงซานจะเหลือเวลาอีกเพียงแค่สิบนาที ก่อนจะต้องกลับสู่โลกจริง…หวังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคงไม่เป็นปัญหาใหญ่นะ
ฉิงซานเดินออกจากประตูพร้อมดึงลูกศรออกมาแนบกับคันธนู สายตากวาดไปทั่วทุกทิศทาง
ตาทั้งสองกวาดผ่านทุกสิ่งปลูกสร้าง ไม่เว้นแม้แต่มุมเล็กๆ
กล่าวกันตามจริงแล้ว ข่ายอาคมอำพรางก็ยังคงทำงานอยู่ ดังนั้นพวกมารก็ไม่น่าจะเข้ามาได้ง่ายๆ
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
ฟึ…เสียงบางอย่างดังขึ้นอีกครั้ง
ตำแหน่งนั้น อยู่ไม่ไกลกับประตูทางเข้าของค่ายทหาร
กู่ฉิงซานแนบลำตัวติดกำแพงแล้วค่อยๆ หเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ
และมารอสูรร่างใหญ่ก็ปรากฏสู่สายตาของกู่ฉิงซาน
ขณะนี้มารอสูรยืนอยู่บริเวณขอบของบ่อกักศพ หางของมันส่ายไปมาพร้อมกับหัวที่หันซ้ายแลขวา มองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง
แม้ว่าจะมีฝนตกชุกอย่างต่อเนื่อง แต่กลิ่นเลือดในหลุมกักศพก็รุนแรงพอที่จะดึงดูดมารอสูรให้เข้ามาได้
กู่ฉิงซานซ่อนกายภายใต้เงาของชายคาบ้าน เขาค่อยๆยกธนูกองทัพขึ้นมา และง้างมันอย่างช้าๆ
เขารู้จักเจ้ามอนสเตอร์สายพันธุ์นี้
มันเป็นมารอสูรระดับต่ำ แม้ว่าจะเงอะงะ แต่หากมันคลั่งเมื่อไหร่ ความสามารถในการปะทะและกัดกระชากจะเป็นอะไรที่น่าหวาดหวั่นยิ่ง ขนาดที่ว่าทหารสองถึงสามคนยังไม่อาจเข้าใกล้ตัวมันได้
กู่ฉิงซานถอนหายใจอย่างโล่งอกในเงามืด
โชคดีที่เขาเลือกอาวุธโจมตีระยะไกล ควบคู่ไปกับการมีข่ายอาคมอำพรางปกคลุมค่ายเอาไว้ ทำให้บางทีเขาอาจจะลอบโจมตีมันได้
มารอสูรวนไปรอบหลุมกักศพ และใช้เท้าเขี่ยศพที่นอนแน่นิ่งบนพื้นดินเป็นครั้งคราว
มันกำลังสงสัยว่าตนเองกำลังถูกล่อลวง มีกับดักอยู่รอบๆ หรือมีมารอสูรตนอื่นคอยดักซุ่มโจมตีอยู่หรือไม่
ทรายในนาฬิกาบ่งบอกว่าขณะนี้เหลือเวลาไม่ถึงสิบนาทีแล้ว
กู่ฉิงซานง้างคันธนูที่เสียบลูกศรขึ้นอย่างเงียบๆ
ฮึดฮัดๆ
ฮึดฮัดๆ
มารอสูรหยุดนิ่ง จมูกของมันส่งเสียงฮึดฮัด และหันหัวไปมองพื้นที่โดยรอบที่มีเพียงก้อนหิน
ขณะนี้เหลือเวลาอีกราวๆ ห้านาที
แต่กู่ฉิงซานกลับยังคงไม่ปล่อยลูกศรออกไป
ในที่สุดมารอสูรก็ค่อยๆลดหัวของมันลง เตรียมที่จะกินซากศพของทหาร
จมูกของมันสูดดมบนร่างกายของศพอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายมันก็ง้างปากใหญ่ที่เต็มไปด้วยคมเขี้ยวขึ้นมา
นี่แหละเวลาที่รอคอย!
กู่ฉิงซานง้างคันธนูสุดแรงและถ่ายโอนพลังวิญญาณไปยังลูกศรขนนก
คลื่นอากาศที่มองไม่เห็นแพร่กระจายออกมาอย่างช้าๆ
ศรที่แฝงไว้ด้วยพลังวิญญาณนั้นมีอานุภาพทำลายล้างมากกว่าศรธรรมดาๆถึงห้าเท่า!
ศรเหล่านี้มีเอกลักษณ์ที่พิเศษ แค่แฝงพลังวิญญาณเอาไว้อย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะใช้ฆ่าสังหาร และหากมันถูกแฝงไว้ด้วย ‘ธาตุทั้งห้า’ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
เมื่อสายธนูถูกง้างจนสุด กู่ฉิงซานก็เกร็งมันไว้สองลมหายใจ และคลายนิ้วของเขาลง
บิซ!
ลูกศรเชือดเฉือนอากาศจนส่งเสียงหวีดหวิว พริบตาเดียวมันก็พุ่งเข้าปากของมารอสูรและจมลึกลงไป! ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้เจ้ามารอสูรลงไปดิ้นพล่านกับพื้น
ศรแรกเข้าเป้า แต่กู่ฉิงซานก็ไม่ลังเลที่จะดึงศรต่อไปออกมาและแนบมันลงกับคันธนู
เปิดใช้งานสกิล ยิงต่อเนื่อง!
ลูกศรพร่ามัวเป็นเงา และผละออกจากธนูกองทัพ
มารอสูรส่งเสียงคำรามก้องชนิดสะเทือนสวรรค์ พร้อมกับพุ่งไปยังทิศทางที่ลูกศรถูกยิงออกมา
แต่พุ่งมาได้เพียงไม่กี่ก้าว เจ้ามารอสูรกลับเปลี่ยนใจหันหลังหนีทันที
นั่นเพราะศรดอกแล้วดอกเล่าเริ่มปรากฏขึ้นตามร่างกายของมัน และทุกดอกล้วนมุ่งเน้นทำลายประสาทสัมผัสทั้งห้า ข้อต่อ และตำแหน่งสำคัญต่างๆ
อาการบาดเจ็บเริ่มรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวี เพิ่มสูงขึ้นจนความหวาดกลัวอันลึกล้ำเข้ามาข่มความโกรธเกรี้ยวในตอนแรก
หากมันเลือกที่จะหนีเต็มกำลังตั้งแต่ถูกโจมตีดอกแรก มันก็อาจจะยังสามารถหลบหนีได้ แต่มันกลับเลือกที่จะพุ่งเข้าไปโจมตีผู้ลอบทำร้ายโดยเผื่อกำลังไว้หลบหนีเพียงครึ่งเดียว ฉะนั้นเวลานี้จึงสายไปเสียแล้ว
ตลอดทั้งกระบวนการโจมตี สีหน้าของกู่ฉิงซานไม่มีแม้แต่จะเผยให้เห็นถึงอารมณ์ใดๆ มือที่ถือคันศรยังคงนิ่งราวกับหิน ส่วนอีกข้างก็คอยยิงศรออกไปดอกแล้วดอกเล่า
จนท้ายที่สุด
เจ้ามารอสูรก็ทิ้งตัวลงสู่พื้นดินและไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ
บนร่างของมันเต็มไปด้วยลูกศร เลือดหลั่งรินออกมาจากทั่วทุกมุมเป็นเส้นสาย ชุบผืนดินเบื้องล่างให้กลายเป็นสีแดงฉาน
ส่วนทางด้านกู่ฉิงซาน เขาได้ใช้พลังวิญญาณไปเพียงแค่หกสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ยังคงง้างคันศร ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไป และยิงไปยังมารอสูรอย่างต่อเนื่อง
ดูจากท่าทีระแวดระวังของมันก่อนที่จะกินศพ ก็พอจะรู้ได้ว่าเจ้ามารอสูรตนนี้ได้เปิดภูมิปัญญาของมันแล้ว และพวกที่เปิดภูมิปัญญา เกือบทั้งหมดไม่ใช่ตัวโง่งม แถมบางตัวยังชาญฉลาดยิ่งกว่ามนุษย์เสียด้วยซ้ำ
มันกำลังหลอกว่าตนได้ตายไปแล้ว และล่อศัตรูที่ซุ่มโจมตีอยู่ให้ออกมา
หลังจากที่ถูกยิงซ้ำไปอีกเจ็ดถึงแปดดอก และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง มันก็ไม่สามารถแกล้งทนว่าตกตายได้อีกต่อไป เจ้ามารอสูรดีดตัวขึ้นจากพื้นดิน เพื่อเตรียมที่จะหนีอีกครั้ง
แต่มันก็ยังคงถูกต้อนรับโดยห่าลูกศรที่เทลงมาราวกับสายฝน
มารอสูรพุ่งหนีไปข้างหน้าอีกราวๆ ห้าถึงหกเมตร ก่อนที่จะกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ และร่วงลงพื้นเสียงดัง
เวลานี้มันได้ตายลงจริงๆ แล้ว
ทันใดนั้นเอง เส้นแสงสีฟ้าอ่อนที่มีคำแจ้งเตือนสั้นๆ ก็พุ่งปรากฏสู่สายตาของกู่ฉิงซาน
‘พลังวิญญาณบวกหนึ่ง, แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน: หนึ่งส่วนห้า’
‘แต้มประสบการณ์เต็ม, แต้มปัจจุบันคือห้าส่วนห้า สามารถอัปเลเวลได้ ต้องการอัปหรือไม่?’
ก่อนหน้านี้เขาได้ฆ่าเปลือกมารลง และได้รับสี่แต้มประสบการณ์ มาตอนนี้ก็ได้รับอีกหนึ่งเติมเต็มเงื่อนไขที่จะใช้อัปเลเวลแล้ว
กู่ฉิงซานกล่าวออกไปอย่างไม่ลังเล “อัปเลเวล”
ช่วงเดียวกันกับที่เสียงถูกเปล่งออกไป เส้นข้อมูลก็เปลี่ยนจากห้าส่วนห้า ไปเป็นศูนย์ส่วนสิบ
ดูเหมือนว่าการที่จะเพิ่มระดับพลังปราณจากขั้นสองไปเป็นสามก็คงต้องการค่าประสบการณ์เป็นสองเท่าเช่นกัน
เวลานี้ ไอค่อนตัวละครของกู่ฉิงซานได้เปลี่ยนจาก ‘ปราณปรับแต่งขั้นหนึ่ง’ ไปสู่ ‘ปราณปรับแต่งขั้นสอง’ เรียบร้อยแล้ว
พร้อมกับแสงสดใสแพรวพราวให้ความรู้สึกอบอุ่นแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของกู่ฉิงซาน
กระแสอบอุ่นแผ่ขยายไปทั่วตัว ก่อนที่จะไปหลอมรวมกันตรงตันเถียน และเปลี่ยนรูปแบบเป็นพลังวิญญาณ
........................................


## 0005-หวนคืน

ตอนที่ 5 หวนคืน
เมื่อร่างกายตอบบสนอง กู่ฉิงซานก็พบว่าพลังวิญญาณในตันเถียนของเขาเติบโตขึ้นเล็กน้อย
เขารู้สึกว่าธนูกองทัพในมือดูเหมือนจะมีน้ำหนักเบาขึ้นซึ่งนี่บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งทางกายภาพที่เพิ่มสูงขึ้น เช่นกัน
กู่ฉิงซานพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาหันสายตาไปมองนาฬิกาทรายที่อยู่เหนือหน้าต่างตัวละคร
ทรายที่อยู่ภายในขณะนี้ว่างเปล่า
และในตอนนั้นเอง เส้นบรรทัดเล็กๆ  พร้อมกับคำแจ้งเตือนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างตัวละครอย่างรวดเร็ว
“ผู้เล่น กู่ฉิงซาน ได้อยู่ในต่างโลกเป็นเวลา ยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องหวนคืนกลับสู่โลกจริง”
“อุปกรณ์ทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ในถุงสัมภาระ และสามารถนำออกมาใช้ได้หากจำเป็น”
“เริ่มต้นกระบวนการหวนคืน”
ความปวดแปลบแล่นเข้ามาในหัวจนรู้สึกวิงเวียนเล็กน้อย
กู่ฉิงซานลืมตาขึ้น และพบว่าเท้าของเขากำลังสวมเฟอร์ที่ดูนุ่มและมีราคาแพง ขณะที่กำลังคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้นและเผชิญหน้าอยู่กับสาวงามที่กำลังมองกลับมาอยู่เบื้องหน้า
ที่แห่งนี้คือภายในหอประชุมที่ถูกตกแต่งไว้ค่อนข้างหรูหรา เฉกเช่นเดียวกับสถานที่พบปะของสังคมชั้นสูง
สิ่งที่ขัดแย้งกับสถานที่แห่งนี้เพียงอย่างเดียวก็คือเสียงเชียร์โดยรอบที่ผสมปนเปกับเสียงเพลงเต้นรำอันไพเราะ และผ่อนคลาย
“ได้กัน! ได้กัน!”
“ตอบตกลงกับเขาไปสิ”
“แกเป็นลูกผู้ชายรึเปล่า? รีบพูดมันออกไปสิ!”
เสียงโดยรอบดังก้องไปมาอย่างต่อเนื่อง
ในตอนนั้นเอง ใครบางคนก็ได้ตบไหล่ของกู่ฉิงซานจากเบื้องหลังและกล่าวว่า “ฉิงซาน กล้าเข้าไว้ ปลดปล่อยความในใจออกไป และเอ่ยมันออกมาอย่างกล้าหาญ!”
กู่ฉิงซานเหลียวหลังกลับไป
คนที่ตบไหล่เขาคือจางเย่อ เพื่อนในโรงเรียนสมัยมัธยมของเขา
กู่ฉิงซานหันไปมองรอบๆ  และในที่สุดก็หยุดลงตรงร่างของเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงข้าม
เธอดูดีในทุกๆ สัดส่วน แม้ว่าจะไม่ได้สวมเครื่องประดับใดๆ  และสวมเพียงแค่ชุดเดรสยาวสีขาวธรรมดาๆ  แต่กลับสามารถทำให้ผู้คนจำนวนมากจดจำ และระบุตัวเธอได้ทันทีจากท่ามกลางฝูงชนเพียงแค่มองผ่าน
ซูเซี่ยเอ๋อ
เทพธิดาประจำโรงเรียนเอกชนชั้นสูงแห่งมณฑลฉางหนิง
ไข่มุกล้ำค่าแห่งตระกูลซู ซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าตระกูลชั้นสูงของรัฐบาลกลาง
กู่ฉิงซานปิดตาและเปิดขึ้นอีกครั้ง
‘เด็กสาวเบื้องหน้าฉันยังคงอยู่ที่นี่’
‘ฉันถูกส่งข้ามเวลากลับมาจริงๆ !’
กลับมายังช่วงเวลาที่เป็นจุดเปลี่ยนแห่งชะตากรรมในชีวิตของตน!
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉิงซาน เขาเหลียวหลังกลับไป
แน่นอนว่าชายที่ตบไหล่เขาก็สังเกตเห็นท่าทีที่แปลกๆ  เขาจึงกล่าวเชียร์กู่ฉิงซานเพื่อเติมเชื้อไฟ “นายต้องกล้าที่จะพูดความรู้สึกในใจออกมา”
“ซูเซี่ยเอ๋อ ฉิงซานมีบางอย่างจะสารภาพกับเธอ!”
“ใช่ๆ  เขาเตรียมตัวมาเป็นเวลานานเพื่องานนี้! เพื่อที่จะบอกความในใจแก่เธอ”
“กู่ฉิงซาน นายบอกเองใช่ไหมว่าให้พวกเราทุกคนเป็นพยาน”
ท่ามกลางฝูงชนก็ยังคงปรากฏเสียงเชียร์ออกมาเป็นระยะๆ
เมื่อเห็นว่ากู่ฉิงซานยังคงเงียบ ซูเซี่ยเอ๋อจึงเป็นฝ่ายเริ่มเอ่ยปากก่อน
“กู่ฉิงซาน สิ่งที่นายพยายามจะพูดคือ?”
ในฐานะที่เป็นเทพธิดาประจำโรงเรียน ยามเมื่อเธอเอ่ยปาก ทุกคนจึงสงบลง
ทุกคนต้องการที่จะดูว่า ข่าวลือที่พูดต่อๆ  กันมาว่ากู่ฉิงซานจะเอ่ยขอความรักจากเทพธิดาในงานพรอมวันนี้ จะเป็นจริงหรือไม่
กู่ฉิงซานยิ้ม เขาระงับคลื่นอารมณ์อันหลากหลายในใจ ก่อนที่จะลุกขึ้นและกล่าวว่า “ซูเซี่ยเอ๋อ ความจริงแล้วฉันหวังว่าเธอจะให้สัญญากับฉันสักอย่างหนึ่ง”
“เรื่องอะไร?” ในดวงตาของเด็กสาวราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง แต่ก็แฝงไว้ด้วยอารมณ์ซับซ้อน
สีหน้าของกู่ฉิงซานสงบเงียบ และกล่าวว่า “เธอต้องให้สัญญากับฉัน ว่าจะต้องมาลองชิมฝีมือในการปิ้งบาร์บีคิวของฉันในวันพรุ่งนี้”
ซูเซี่ยเอ๋องง
ผู้คนโดยรอบต่างพากันนิ่งค้างราวกับตัวโง่งม
“บาร์บีคิว? นายกำลังจะบอกว่าต้องการชวนฉันไปกินอาหารเย็น? ไม่มีอะไรอื่นแอบแฝงใช่ไหม?” ซูเซี่ยเอ๋อยังคงสงสัยว่าเขาอาจจะพูดอะไรผิดไป
“แน่นอน นอกจากจะได้ลิ้มรสของมันแล้ว ฉันจะโชว์วิธีหั่นมันแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนอีกด้วย” กู่ฉิงซานกางมือออก “เธออยากลองชิมอาหารฝีมือฉันไหม”
ซูเซี่ยเอ๋อ กวาดดวงตาอันงดงามไปยังฝูงชน และหยุดลงตรงหนึ่งในนั้น “แต่เพื่อนรักของนาย จางเย่อ เขาบอกว่านายต้อง ”
กู่ฉิงซานกล่าวขัด “ฉันไม่เคยพูดอะไรทำนองนั้นกับเขา”
ซูเซี่ยเอ๋อดูเหมือนว่าจะผ่อนคลายลง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ “อย่างนั้นเหรอ? งั้นนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่นายหมายถึง”
ในตอนนั้นเองเด็กชายคนหนึ่งก็กระโดดออกมาจากฝูงชน และเอ่ยออกมาอย่างร้อนรน “ฉิงซาน ไหนนายบอกฉันว่าวันนี้ นายจะสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ ไม่ใช่รึไง”
ในตอนนั้นฝูงชนก็เริ่มส่งเสียงโห่
กู่ฉิงซานหันหน้ากลับไป และจ้องมองคนๆ  หนึ่งในงานพรอมด้วยสายตาเย็นชา
คนๆ  นั้นคือคนที่พึงตบไหล่ของเขา จางเย่อ
จางเย่อและกู่ฉิงซานนั้นมีชาติกำเนิดที่คล้ายกัน ทั้งสองเกิดในครอบครัวยากจน แต่กลับสามารถเข้ามาเรียนที่มัธยมปลายแห่งนี้ได้ด้วยผลงานอันโดดเด่น
ในช่วงเวลาสามปีในโรงเรียน ทั้งสองเป็นเพื่อนรักกัน มีมิตรภาพอันลึกซึ้ง
กู่ฉิงซานเดิมทีคิดว่าอีกฝ่ายเป็นพี่น้องที่ดี จึงไว้ใจเขา
ใครจะไปคิดว่า ในวันงานพรอม วันฉลองจบการศึกษา จางเย่อจะแอบใส่สารเสพติดไว้ในไวน์ของเขาและให้ฉิงซานดื่มมันลงไป
ผลที่ตามมาก็คือ  ในระหว่างการสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ ยาเสพติดก็เกิดออกฤทธิ์ขึ้น ทำให้เขาเผลอกระทำสิ่งที่น่าละอายกับเธอต่อหน้าสาธารณชน
จนในที่สุดเขาก็ถูกผู้คุ้มกันของซูเซี่ยเอ๋อและกลุ่มนักเรียนที่มามุงดูจับตัวไว้ และซ้อมจนปางตาย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนไปทั้งโรงเรียน
เดิมในสายตาของซูเซี่ยเอ๋อ กู่ฉิงซานนั้นนับว่าเป็นนักเรียนที่ดีเขาค่อนข้างมีพรสวรรค์ธรรมชาติก็ดูเป็นคนไม่เลวร้าย และ ทั้งสองแม้จะไม่สนิทกัน แต่ก็นับว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ซูเซี่ยเอ๋อผิดหวังในตัวเขาโดยปริยาย เธอตบหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล ก่อนที่จะร้องไห้แล้ววิ่งหนีไป
หลังจากที่ตระกูลซูรู้ข่าวพวกเขาก็โกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมากและขู่ว่าจะเอาชีวิตของกู่ฉิงซานทางด้านโรงเรียนก็ไม่ลังเลเลยที่จะลอยแพเขา
แม้จะไม่ได้ไล่กู่ฉิงซานออกโดยตรงแต่ทางโรงเรียนก็ปิดโอกาสทั้งหมดที่จะให้เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้
แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นซูเซี่ยเอ๋อที่ถ่อไปยังตระกูลหลัก และ อ้อนวอนว่าอย่าทำร้ายฉิงซานอยู่กว่าสามวันสามคืนจนในที่สุดหัวหน้าตระกูลซูก็บอกว่าจะให้อภัยกู่ฉิงซาน และ ปล่อยชีวิตน้อยๆ  ของเขาให้อยู่ต่อไป
ต้องรู้นะว่าหัวหน้าตระกูลซูนั้นเป็นจ้าวมณฑลฉางหนิงที่มีอำนาจครอบคลุมทั้งมณฑล และเป็นหนึ่งในจ้าวมณฑลของรัฐบาลกลางที่มีเพียงเก้าคนเท่านั้น
ตั้งแต่นั้นมา กู่ฉิงซานก็ถูกเยาะเย้ย และจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา ไม่มีใครคิดจะผูกมิตรกับเขา
บริษัทวิจัยและพัฒนาที่เดิมทีกู่ฉิงซานไปช่วยงานอยู่ก็ไล่เขาออก
เขาพยายามไปยังทุกมหาลัย แต่ไม่มีมหาลัยใดกล้าที่จะรับเขาเข้ามา ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องของานทำ จนในที่สุดเขาก็เกือบที่จะหิวตายในสลัม
และทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณเพื่อนรักของเขา เจ้าคนทรยศจางเย่อ
กู่ฉิงซาน ต้องดิ้นรนอยู่ในความสิ้นหวังและสับสน จนกระทั่งได้รับรู้ถึงเรื่องของต่างโลกและความจริงที่ปรากฏ เขาจึงไม่รอช้าและคว้าโอกาสนั้นไว้ในขณะที่คนอื่นพากันเบือนหน้าหนี
ทว่าสำหรับในชีวิตใหม่นี้ของเขา เรื่องราวที่กล่าวมาก็เพียงฝันร้ายในยามค่ำคืนกู่ฉิงซานไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้รับชีวิตใหม่ เขาจึงกระตือรือร้นที่จะกัดฟันดิ้นรนไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมเดิมซ้ำเป็นอย่างมาก นอกจากนี้เหตุการณ์ในช่วงเวลาก่อน ยังสะท้อนให้เห็นถึงบางสิ่ง
บางสิ่งที่ว่าก็คือซูเซี่ยเอ๋อนั้นเป็นดั่งเด็กสาวที่ได้รับพรจากสวรรค์เป็นความภาคภูมิใจของเก้าตระกูลใหญ่และสหพันธ์การที่ได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับเธอก็มากพอแล้วสำหรับนักเรียนยากจนเช่นเขา
ฉิงซานคิดว่า จริงๆ แล้วเขาไม่ควรที่จะเพิ่มความสัมพันธ์ใดๆ กับซูเซี่ยเอ๋อในช่วงเวลานี้ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ช่วงเวลาที่เขายังไม่มีความแข็งแกร่งใดๆ
นี่ไม่เพียงจะสร้างปัญหาให้แก่ซูเซี่ยเอ๋อเท่านั้น แต่มันจะทำให้ตัวเขาเองตกอยู่ในสถานการณ์อันตรายอีกด้วย
โชคดีจริงๆ  ที่ได้ย้อนเวลากลับมาในวัยหนุ่ม และกู่ฉิงซานจะไม่ทำผิดพลาดเช่นเดียวกันกับในอดีต
เรื่องพวกนี้มันไร้สาระทั้งเขาและเธอในเวลานี้ยังเด็กเกินไป… ส่วนจางเย่อก็ยังคอยใส่ไฟอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา และมักจะเอ่ยคำที่ยุยงไปว่า “ซูเซี่ยเอ๋อนั้นชอบเขา”
จนที่สุดแล้วก็นำมาสู่เหตุการณ์การสารภาพรักในงานพรอมในครั้งนี้
โชคดีจริงๆ ที่ได้ข้ามเวลากลับมาอีกครั้ง กู่ฉิงซานจะไม่ทำผิดซ้ำสองอีก
ต่อหน้าทุุกคน กู่ฉิงซานมองไปที่จางเย่อและกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “นายเข้าใจผิดแล้ว คนที่ฉันชอบจริงๆ ก็คือ ซีชวงหยาน”
วินาทีนั้นเสียงหัวเราะก็ระเบิดขึ้นในฝูงชน แม้กระทั่งซูเซี่ยเอ๋อก็ยังเผยยิ้มตรงมุมปากออกมา
ซีชวงหยานคือนักร้องที่โด่งดังที่สุดของโลกในตอนนี้
ไม่ว่าจะเป็นจักรวรรดิโอลันก้าในตอนเหนือ หรือ สาธารณรัฐฟูซีอันกว้างใหญ่ และสหพันธ์เสรีทางตอนใต้ ผู้ชายนับไม่ถ้วน แม้กระทั่งเด็กสาวหรือเด็กน้อยก็ต้องยอมสยบเมื่ออยู่ใต้กระโปรงทับทิมของซีชวงหยาน
มีผู้คนมากมายในโลกที่ชื่นชอบซีชวงหยาน ในมุมมองของกู่ฉิงซาน หากเอ่ยคำนี้ออกไป ซูเซี่ยเอ๋อก็คงจะไม่คิดมาก นั่นทำให้เขาไม่ถูกตัดโอกาสในการสานสัมพันธ์ไปโดยสมบูรณ์ พอได้ยินแบบนั้น ผู้ชายหลายคนท่ามกลางฝูงชนก็อดที่จะตะโกนออกไปไม่ได้ “กู่ฉิงซาน จบงานนี้นายห้ามลืมมารายงานตัวเพื่อเข้าร่วมกลุ่มแฟนคลับของซีชวงหยานด้วยล่ะ!”
สีหน้าของจางเย่อแปรเปลี่ยนอย่างต่อเนื่อง หัวใจค่อยๆ มืดมนลงอย่างช้าๆ
เขาคาดไม่ถึงเลยว่ากู่ฉิงซานจะมาไม้นี้ หากยังเป็นแบบนี้ต่อไปล่ะก็...
ไม่ดีแน่ ฉันต้องไม่ปล่อยให้เขาหลุดรอดไป หลังจากวันนี้ โอกาสแบบนี้คงไม่มีอีกแล้วในอนาคต
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่จางเย่อจะเหยียบย่ำกู่ฉิงซาน และก้าวขึ้นเหนือเขา
จางเย่อกัดฟันและก้าวมาข้างหน้า เขากระซิบข้างหูกู่ฉิงซาน “ฉิงซาน ถ้านายยังทำแบบนี้ต่อไป วันดีๆ  โอกาสดีๆ แบบนี้จะจบลง”
ระหว่างกล่าวก็วางมือลงบนไหล่ของกู่ฉิงซาน
พร้อมกับความเจ็บปวดน้อยๆ ที่แผ่ตามลงมา
นั่นก็เพราะ…มีเข็มซ่อนอยู่ในมือของจางเย่อ!
กู่ฉิงซานไม่มีท่าทีต่อต้าน เขาทำเพียงแค่หันหน้าไปมองอีกฝ่ายอย่างจริงจัง และเฝ้ารอจนกระทั่งอีกฝ่ายเตรียมการเสร็จ
“ทำไม?” กู่ฉิงซานถามอย่างสงบ
“ทำไม ทำไมอะไร?” หลังจากที่เห็นว่าเข็มถูกเจาะลงไปแล้ว สีหน้าของจางเย่อก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง
ปริมาณยาในเข็มนั้นค่อนข้างเข้มข้นภายในไม่เกินหนึ่งนาทีกู่ฉิงซานจะไม่สามารถระงับสัญชาตญาณของตนเองได้
“ทำไมนายถึงทำกับฉันแบบนี้? ฉันจำได้ว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ?” กู่ฉิงซานเอ่ยถาม
สายตาของจางเย่อหุบต่ำลงโดยไม่รู้ตัวและพึมพำออกมา “อย่าโทษฉัน ฉันมันก็แค่คนๆ หนึ่งที่ยากจนบนโลกใบนี้  เมื่อมีโอกาสฉันก็ต้องคว้า…เพื่อชีวิตที่ดีกว่า!”
ระหว่างกล่าว เขาก็ผลักกู่ฉิงซานไปทางซูเซี่ยเอ๋อ
ร่างของกู่ฉิงซานเริ่มร้อนผ่าว ลมหายใจของเขาเริ่มหนักขึ้น หน่วงขึ้นเรื่อยๆ  ก่อนที่จะล้มลงข้างๆ ซูเซี่ยเอ๋อ
ยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว
หัวใจของกู่ฉิงซานเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ
ทันใดนั้นเขาก็จำได้ว่าครั้งหนึ่งซูเซี่ยเอ๋อเคยพูดถึงเรื่องของจางเย่อโดยไม่ตั้งใจ
“พี่ใหญ่ฉิงซาน ฉันเคยมองเข้าไปในดวงตาของจางเย่อ และเห็นว่าแววตาของเขามันต่างออกไปในเวลาที่มองพี่”
กู่ฉิงซานแอบส่ายหัว
ยิ่งไว้ใจมากเท่าไหร่ ความผิดหวังก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
จบเพียงเท่านี้เถอะ
ความคิดวาบขึ้นในหัวใจของกู่ฉิงซาน พลังวิญญาณในตันเถียนเริ่มพลุ่งพล่าน และระงับฤทธิ์ยาทันที ความร้อนรุ่มในทั่วร่างของเขาก็ค่อยลดลง
ดวงตาของกู่ฉิงซานกลับมาเป็นประกายกระจ่างใส เขาตะโกนออกไปทันที “ป้าซู ออกมา”
ทันใดนั้นหญิงวัยกลางคนที่ดูทรงเสน่ห์และชายชราผมสีเทาก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบๆ
ทั้งสองคนนี้คือผู้คุ้มกันของซูเซี่ยเอ๋อ
ซูเซี่ยเอ๋อเป็นลูกหลานสายตรงของซูฝู และเป็นเด็กเพียงคนเดียวในตระกูลซู ดังนั้นเธอจึงได้รับความรักจากเหล่าคนในตระกูลซูเป็นอย่างมาก ทางตระกูลจึงได้มอบผู้คุ้มกันสองคนไว้คอยปกป้องเธอ
“เธอกำลังคิดจะทำอะไร?”
หญิงสาววัยกลางคนเอ่ยขึ้นพลางหันหน้าไปมองกู่ฉิงซาน
หล่อนคอยติดตามปกป้องซูเซี่ยเอ๋ออยู่ข้างกายตลอดเวลา ดังนั้นจึงรู้จึกเด็กหนุ่มคนนี้
เดิมทีเธอรู้สึกว่าเด็กหนุ่มมีพรสวรรค์ที่ดี แต่ก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะมาสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อในวันนี้
เมื่อเห็นการกระทำที่ดูสามหาวนี้ ซูเซี่ยเอ๋อก็รู้สึกว่าตนกำลังแบกรับความกดดันอย่างหนัก แม้กระทั่งคนคุ้มกันของเธอก็ยังรู้สึกผิดหวังต่อกู่ฉิงซานเป็นอย่างมาก
ควบคู่ไปกับการที่เดิมทีหล่อนคอยตามปกป้องซูเซี่ยเอ๋อ ตอนนี้จู่ๆ ก็ถูกเรียกให้เผยตัวอย่างฉับพลัน ทำให้ในหัวใจของหล่อนเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
…………………………………..........


## 0006 สารภาพอย่างตรงไปตรงมา

ตอนที่ 6 สารภาพอย่างตรงไปตรงมา
กู่ฉิงซานหันไปมองรอบๆ
เวลานี้คืองานพรอม ดังนั้นไม่เพียงหัวหน้าฝ่ายวิชาต่างๆเท่านั้นที่มาร่วมงาน ยังมีผู้มีอำนาจ และตัวแทนคนใหญ่คนโตมาร่วมงานไม่น้อยเลยด้วย
และบางคนก็เริ่มหันมาให้ความสนใจกับเหตุการณ์นี้
ในที่สาธารณะ มันคงจะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่ทำตัวให้ดูเตะตาจนเกินไป ดังนั้นการยืมมือจากพวกเขาทั้งสองดูจะเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด
กู่ฉิงซานหัวเราะและกล่าว “ขออภัยที่เสียมารยาทป้าซู ผมเพียงแค่สงสัยว่ากำลังมีใครบางคนพยายามใช้ผมทำร้ายซูเซี่ยเอ๋อ”
คิ้วของป้าซูเลิกสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ส่วนทางด้านชายชราผมขาวอีกคนยังคงรับฟังอย่างสงบ และมีเพียงรอยยิ้มบนใบหน้า
“เธอหมายความว่าอย่างไร?” ป้าซูหันไปมองรอบๆ และลดเสียงของเธอลงอย่างรวดเร็ว
“เพราะมีเรื่องแปลกๆ อย่างบางเกิดขึ้นในวันนี้” กู่ฉิงซานกล่าว
“เรื่องแปลกๆ ?”
“จางเย่อใส่ยาอะไรบางอย่างลงในไวน์ของผม และจากนั้นก็กระตุ้นให้ผมมาสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ”
กู่ฉิงซานมองทั้งสองที่กำลังตั้งใจฟัง ไม่เว้นแม้กระทั่งซูเซี่ยเอ๋อที่ยืนฟังอย่างเงียบๆ ก่อนจะกล่าวต่ออย่างช้าๆ ว่า
“ส่วนเรื่องที่ผมไหลตามน้ำแกล้งเออออตามแผนของเขา นั่นก็เพราะว่า ถ้าหากผมปฏิเสธ คนอื่นก็คงจะตกอยู่ในสถานการณ์นี้แทน และอีกอย่างผมต้องการรู้ด้วยว่าเขาคิดจะทำอะไร”
“ถ้าเป็นไปตามที่เธอพูด เขาให้เธอกินยาอะไรลงไป?” ป้าซูถามพลางเลิกคิ้ว
“ผมก็ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าคงมีฤทธิ์เดียวกันกับตรงนี้” กู่ฉิงซานยกนิ้วขึ้นและค่อยๆ ถกเสื้อตรงไหล่ออก
จากนั้นก็ดึงเข็มสีดำที่ชุ่มไปด้วยเลือดออกมา
ถึงตอนนี้สีหน้าของป้าซูก็เปลี่ยนไป เธอหันไปสบตากับชายชราผมขาว สายตาของทั้งสองฉายแววจริงจัง
ตั้งแต่ที่คุณหนูซูได้รู้จักกับกู่ฉิงซาน ทางตระกูลซูก็ได้ทำการตรวจสอบประวัติของกู่ฉิงซานอย่างละเอียด และหลังจากที่ทำการตรวจสอบและเฝ้าสังเกตมาตลอดสองปี จึงสรุปได้ว่าเขาเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป
ดังนั้น เวลาปกติที่กู่ฉิงซานอยู่ใกล้กับซูเซี่ยเอ๋อ ผู้คุ้มกันทั้งสองจึงไม่ใส่ใจอะไรมากนัก
แต่ใครจะไปคิดว่าเกือบจะเป็นเขาที่สร้างปัญหาขึ้น
“แล้วนายรู้สึกไม่ดีตรงไหนรึเปล่า?” ซูเซี่ยเอ๋อก้าวสู่วงสนทนาด้วยความกังวล
ทั้งสองมีความสัมพันธ์ที่ดี และซูเซี่ยเอ๋อก็ไม่ต้องการให้เกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่ายเช่นกัน
“ก็มีนะ ตอนนี้เลือดลมฉันมันพลุ่งพล่านอย่างกะถูกเผา” กู่ฉิงซานกล่าวกึ่งจริงกึ่งติดตลก
ได้ยินคำที่ฟังดูกำกวมแบบนั้น ซูเซี่ยเอ๋อก็ก้มหน้าลง ใบหน้าของเธอเริ่มแดงเล็กน้อย
ป้าซูควักมีดสั้นปลายแหลมออกมาอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะจิ้มลงบนนิ้วของกู่ฉิงซานจนเลือดหยดลงบนใบมีด จากนั้นก็ยกมันขึ้นมาเลีย
“หือ...”  ป้าซูเลียริมฝีปาก “เป็นยาชนิดเดียวกันจริงๆ แถวยังเป็นชนิดที่รุนแรงมากอีกด้วย”
แววตาของเธอแปลกไปเล็กน้อย “เด็กน้อย เธอทนฤทธิ์ของมันได้อย่างไร”
กู่ฉิงซานฝืนยิ้มและกล่าว “ผมพอทนได้ แต่มันยากลำบากมาก”
ในความเป็นจริง กู่ฉิงซานแค่ใช้พลังวิญญาณในตันเถียนเพียงเล็กน้อย ก็สามารถบดขยี้ฤทธิ์ของพิษได้แล้ว
ทว่า ในโลกใบนี้ยังไม่เคยปรากฏสิ่งที่เรียกว่าพลังวิญญาณ และกู่ฉิงซานก็ไม่ยินดีที่จะเปิดเผยความลับนี้ของเขาออกไป จึงไม่คิดจะเอ่ยถึงมัน
ซูเซี่ยเอ๋อที่เดิมทีเป็นคนฉลาดอยู่แล้ว ในตอนนี้เธอก็ได้รู้ถึงสาเหตุและผลกระทบที่จะตามมา
เธอกุมมือป้าซู และเอ่ยขออย่างจริงจัง “พี่สะใภ้ พี่มียาแก้พิษที่ได้มาจากท่านปู่อยู่ใช่ไหม ได้โปรดใช้มันช่วยเขาด้วย”
ป้าซูหยิบขวดเล็กๆ ออกมา จากนั้นก็เทเม็ดยาแคปซูลสีขาวๆแล้วยื่นมันไปให้กู่ฉิงซาน “กลืนมันลงไป”
แม้วาจาจะแข็งกระด้างไปบ้าง แต่แววตาของเธอที่มองกู่ฉิงซานนั้นฉายแววอ่อนโยนเป็นพิเศษ
เจ้าหนูนี่ระวังตัวเป็นอย่างดี ไม่เลวเลย
กู่ฉิงซานคว้าแคปซูลมา โยนมันเข้าปาก และกล่าวว่า “ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเป้าหมายของเขาคือการให้ผมและซูเซี่ยเอ๋ออับอายในที่สาธารณะ”
เวลานี้หลายคนได้เปลี่ยนเป้าสายตา และพากันมองไปยังจางเย่อ
ส่วนจางเย่อ เมื่อเห็นว่าแผนของเขาถูกเปิดโปง ทั่วทั้งร่างก็สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก
เขาหันหลังกลับทันที เตรียมที่จะวิ่งหนีออกไป
ในหัวใจของผู้คุ้มกันทั้งสองเวลานี้เต็มไปด้วยความโกรธ
ทั้งหลักฐานและการกระทำของจางเย่อในตอนนี้ เกือบทั้งหมดก็ย่อมชัดเจนแล้ว
กู่ฉิงซานมักจะพบปะกับคุณหนูเป็นประจำ ดังนั้นทั้งสองจึงไม่ระแวงเขาจนเกินไป
และยิ่งเป็นในงานพรอมฉลองจบการศึกษาที่มีคนแปลกหน้าพลุกพล่าน จึงเป็นธรรมดาที่พวกเขาจะหันความสนใจไประวังคนเหล่านั้นแทน
ดังนั้นหากจู่ๆกู่ฉิงซานดันกระทำการหยาบช้าอย่างฉับพลัน มันก็คงสายเกินไปที่พวกเขาจะหยุดยั้ง
ในสถานที่ๆอยู่ท่ามกลางสายตาผู้คน หากคุณหนูที่เปรียบดั่งไข่มุกล้ำค่าถูกกู่ฉิงซานกระทำไร้ยางอาย ชื่อเสียงของเธอจะต้องได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง และอาจเกิดเหตุวุ่นวายได้
นอกจากนี้ หากในงานมีมือที่สามซ่อนตัวอยู่ บางทีอีกฝ่ายอาจจะใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายฉวยโอกาสสังหารคุณหนูก็ได้
ร่างของชายชราผมกะพริบวูบ และมาหยุดขวางหน้าของจางเย่อ
“รู้ไหมเด็กน้อย มนุษย์เรามักจะมีความกลัวที่แตกต่างกัน ทำไมเธอไม่หลับลง แล้วจมอยู่กับความฝันอันแสนหวานซะล่ะ”
ชายชราฮัมเพลง พลางยื่นมืออันหยาบกร้านวางลงบนหัวของจางเย่อ จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลง
และแล้วสิ่งที่แปลกประหลาดก็เกิดขึ้น
ยามเมื่อชายชราปิดตาลง ดวงตาของจางเย่อก็ปิดลงเช่นกัน
ชายชรายังคงฮัมเพลงด้วยท่วงทำนองแปลกๆ ราวกับเป็นบทกลอนที่มารใช้ล่อลวงมนุษย์ “เอาล่ะ บอกความลับของเธอมา แล้วฉันจะบันดาลทุกความปรารถนาในหัวใจของเธอให้เป็นจริง”
บนใบหน้าของจางเย่อเริ่มเผยรอยยิ้มแปลกๆ ปากของเขาขยับพึมพำออกมา “ผมจะบอกคุณ ผมจะบอกคุณเดี๋ยวนี้ล่ะ”
ฉากอันแปลกประหลาดนี้ ดึงดูดเสียงกระซิบกระซาบไปทั่วฝูงชน
และในตอนนั้นกู่ฉิงซานก็เผลอเอ่ยออกมาอย่างไม่ทันคิด “หรือว่านี่คือวิชาประเภทเทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง”
ซูเซี่ยเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ กระซิบตอบกลับไป “ใช่แล้วปู่ลี่เป็นมือหนึ่งในการใข้วิชาเทียนซวนด้านการค้นหาความจริง”
วิชาเทียนซวนนั้นเป็นพลังที่แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก มันเป็นพลังลึกลับอันแสนพิเศษ ที่มักจะปรากฏขึ้นในตอนที่มนุษย์กำลังเติบใหญ่
ความสามารถดังกล่าวที่ได้มา แม้กระทั่งผู้ฝึกยุทธก็ไม่สามารถเรียนรู้ ลอกเลียน และแทรกแซงได้ เปรียบดั่งมันเป็นประกาศิตที่สวรรค์กำหนด
ดังนั้นผู้ที่มีความสามารถเหล่านี้ จึงมักจะถูกเรียกว่า เทียนซวน
ในโลกจริง ระดับพลังต่อสู้ที่สูงที่สุดในมนุษยชาติจะแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม คือ กลุ่มแรกเทียนซวนสวรรค์แต่งตั้ง กลุ่มสองหวูเต๋าวิถียุทธ กลุ่มสามเฉาฟ่านผ่าเหล่า และสุดท้ายกลุ่มที่สี่เฉินยี่ผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพ ซึ่งวิชาของแต่ละประเภทนั้นจะไม่มุ่งเน้นไปในทิศทางเดียวกัน
นอกจากนี้ ยังมีหุ่นรบและกองยานรบระหว่างดวงดาวอันทรงประสิทธิภาพ และอาวุธสงครามขนาดใหญ่ที่มีอำนาจทำลายล้างเกินกว่าสามัญสำนึก
ตามที่ซูเซี่ยเอ๋อกล่าว ชายชราผมขาวเกรงว่าอาจจะเป็นเทียนซวนประเภทสะกดจิต
เมื่อเห็นว่าทุกสายตามุ่งความสนใจไปยังชายชรา ซูเซี่ยเอ๋อก็ลดเสียงลงและกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “พี่ใหญ่ฉิงซาน วันนี้ขอบคุณมากนะ”
“อย่าขอบคุณฉันเลย” กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างสงบ “ฉันทำก็เพื่อตัวฉันเอง และถ้าหากเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็ ผลลัพธ์ของมันคงทำให้ฉันรู้สึกแย่”
เขาได้เอ่ยความจริงออกไป ความจริงที่ในชีวิตก่อนหน้าของเขาไม่เคยได้เอ่ยมันออกมา
ซูเซี่ยเอ๋อส่ายหัวและกล่าวอย่างจริงใจว่า “พี่ใหญ่ฉิงซาน สำหรับหญิงสาว ชื่อเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากก็จริง แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ต้องขอบคุณอยู่ดี จากนี้ไปหากในอนาคตพี่มีปัญหาอะไร เซี่ยเอ๋อสัญญาว่าจะพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะปกป้องพี่”
ซูเซี่ยเอ๋อนับว่าเป็นเด็กสาวที่ดีคนหนึ่ง ในชีวิตก่อนหน้า แม้ว่าเธอจะผิดหวังกับการกระทำไร้ยางอายของกู่ฉิงซาน แต่เธอก็ยังไปก้มหัวอ้อนวอนผู้นำตระกูลนานกว่าสามวัน เพื่อขอให้ตระกูลซูไว้ชีวิตเขา
ด้วยเหตุนี้ ในชีวิตก่อนหน้าของกู่ฉิงซาน ทำให้แม้ว่าเขาจะฟันฝ่าต่อสู้มานานหลายปี ก้าวผ่านทะเลเลือดและขุนเขาที่เต็มไปด้วยซากศพ จนหัวใจของตนเย็นชาไร้ความปรานี จนกระทั่งในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนถูกบังคับออกจากเกม ซูเซี่ยเอ๋อก็ยังเป็นคนสำคัญในหัวใจของเขา
กู่ฉิงซานยิ้มแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก
บางสิ่งก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวให้มากความจนเกินไป
ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจก็คือ เหตุผลที่จางเย่อทำแบบนี้ต่างหาก
ประเด็นนี้ ในชีวิตก่อนหน้าเขาไม่เคยได้รับรู้มันเลยด้วยซ้ำ
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอยู่อย่างเงียบๆ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าสาวงามข้างกายกำลังแอบมองเขาอยู่
ผ่านไปนาน ซูเซี่ยเอ๋อจึงเบนสายตาออกไปอย่างเงียบๆ แต่กลับเกิดความรู้สึกลึกล้ำบางอย่างขึ้นในหัวใจของเธอ
เธอรู้สึกว่ากู่ฉิงซานในวันนี้ ดูจะไม่เหมือนกับที่เคยเป็น
แม้รูปร่างหน้าตาก็ยังเป็นเขาคนเดิม แต่กลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป...
…………………………………


## 0007 ใบหนังสือรับรองจากทางโรงเรียน

ตอนที่ 7 ใบหนังสือรับรองจากทางโรงเรียน
ในที่สุดจางเย่อก็เปิดปากของเขา
“มีใครบางคนจ่ายให้ผมสิบล้าน แลกกับการให้ผมวางยากู่ฉิงซานและกระตุ้นให้เขาสารภาพรักกับซูเซี่ยเอ๋อ”
ชายชรากล่าวเสียงเบาราวกระซิบ “คนๆ นั้นคือใคร?”
จางเย่อกล่าว “อีกฝ่ายใช้บัญชีไม่ระบุตัวตนในเน็ต ผมไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร”
นั่นคือความจริง
แต่น่าเสียดายที่ปมปริศนากลับถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์
ท่าทีของชายชราเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
ไม่ว่าใครก็ตามที่วางแผนทำสิ่งนี้ มันรอบคอบ แถมยังระมัดระวังตัวเป็นอย่างยิ่ง
คนๆ นั้นกล้าที่จะใช้เพื่อนของคุณหนู ใช้วิธีโจมตีทางอ้อม แถมแผนการของเขายังไม่มีความบกพร่องใดๆ เลย มาพลาดเอาก็ตรงปัจจัยที่ไม่อาจควบคุมได้อย่างกู่ฉิงซานที่บังเอิญทนพิษไหวเท่านั้นเอง เรื่องนี้ดูจะไม่ง่ายอย่างที่ตาเห็นเสียแล้ว
หลังจากทั้งหมดนี้ ที่นี่คือมณฑลฉางหนิง อาณาเขตของตระกูลซู
ชายชราชักมือกลับ และจางเย่อก็ตื่นจากภวังค์ทันที
เขากระแทกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้น้ำตาอาบหน้า “เป็นความผิดของฉันเอง ฉิงซาน ฉันคิดไม่ซื่อกับนาย ฉันขอโทษ”
กู่ฉิงซานไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา
จางเย่อคลานเข่าไปหากู่ฉิงซานอย่างช้าๆ สภาพของเขาดูราวกับขอทาน “ฉิงซาน นายกับฉันเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เราคบกันมานานหลายปี ครั้งนี้ฉันผิด ได้โปรดเถอะ ยกโทษให้ฉันด้วย”
จางเย่อมิใช่คนโง่ เขารู้ว่าคนที่จะช่วยให้เขารอดตายจากอันตรายครั้งนี้มีเพียงกู่ฉิงซานเท่านั้น จึงคลานเข่าไปหาฉิงซานเพื่ออ้อนวอนขอความช่วยเหลือ
กู่ฉิงซานแม้เป็นเพียงคนธรรมดา แต่เขาก็เป็นคนดีที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แถมจางเย่อยังเป็นเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวอีก นอกจากนั้นภายในที่แห่งนี้ยังเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ถ้าเขาหน้าด้านอ้อนวอนขอความเมตตา มันคงจะไม่ยากเกินไปที่จะบังคับกู่ฉิงซาน
ซูเซี่ยเอ๋อนั้นเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนโยน ตราบใดที่กู่งฉิงซานให้อภัยเขา จางเย่อคาดว่าซูเซี่ยเอ๋อก็คงจะไม่เอาความเขาอีกต่อไป
และเรื่องราวในครั้งนี้ก็คงจะไม่เกิดผลร้ายแรงใดๆ ตามมา ตราบเท่าที่ซูเซี่ยเอ๋อไม่เอาความ ตระกูลซูก็จะไม่ลงมือกับชีวิตนักเรียนอันแสนยากจนของเขา
และก็เป็นอย่างที่คิด ซูเซี่ยเอ๋อมองฉิงซานแล้วกล่าวอย่างลังเลใจ “นายคิดว่าอย่างไร เขา…ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้น...”
ป้าซูเอ่ยแทรกทันที “คุณหนู เรื่องนี้มิได้ง่ายได้เพียงนั้น พวกเราจะต้องทำการตรวจสอบจนกว่าจะรู้ตื้นลึกหนาบาง”
กล่าวจบก็ส่งสายตาขึงขังไปยังกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานที่เงียบไปครู่หนึ่ง และจู่ๆ ก็หัวเราะออกมา
“จริงๆ แล้วฉันก็คิดเหมือนกับนายนะจางเย่อ” เขากล่าวพลางเหลือบมองจางเย่อที่อยู่บนพื้น
จางเย่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเขาก็เผยความปีติ “หมายความว่า…หมายความว่านายจะยกโทษให้ฉัน?”
“เปล่า”
ท่ามกลางสายตาของทุกผผู้คน กู่ฉิงซานก้มลงและกระซิบกล่าวกับจางเย่อ “ฉันคิดเหมือนนายตรงที่ว่า ถึงเวลาแล้วที่มิตรภาพจอมปลอมบัดซบของพวกเราจะสิ้นสุดลง”
ระหว่างกล่าว กู่ฉิงซานก็ยกเท้าขึ้นและถีบใส่หน้าอกของจางเย่อ
จางเย่อลอยกระเด็นออกไปหลายเมตร ก่อนที่จะกลิ้งลงกับพื้นจนไปกระแทกเข้ากับโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารและเครื่องดื่ม
ขวดแชมเปญขนาดใหญ่ร่วงตกลงใส่หัวของเขา ก่อนที่ภาพตรงหน้าจางเย่อจะขาวโพลนและหมดสติไป
กู่ฉิงซานหันหลังกลับแล้วกล่าว “ป้าซู ผมหวังว่าคุณจะขุดคุ้ยคนที่อยู่เบื้องหลังเขามาได้นะครับ”
ป้าซูมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย “เด็กดี เดิมทีฉันกังวลเรื่องที่เสี่ยวเอ๋อเป็นเพื่อนกับเธอ แม้ดูเธอจะยังควบคุมอารมณ์ได้ไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นอีกแล้วล่ะ”
ป้าซูโบกมือ จากนั้นรถเหินเวหาก็ร่อนลงมาจากเมฆด้านบน
นี่คือรถเหินเวหาที่ผลิตโดยบริษัทกังเตี๋ย ด้านหน้ารถมีตัวอักษรสลักคำว่าซู ซึ่งเป็นตัวแทนบ่งบอกถึงสถานะอันทรงเกียรติ แตกต่างจากผู้อื่นในมณฑลฉางหนิง
ชายชราคว้าจางเย่อ ก่อนจะทะยานขึ้นรถไป
ป้าซูกล่าว “คุณหนู วันนี้สถานการณ์ไม่ปกติ เราไม่ควรจะอยู่ที่นี่นานเกินไป ขั้นแรกพวกเราควรรีบกลับกันก่อน”
ซูเซี่ยเอ๋อพยักหน้า แต่ก่อนจะไปเธอก็หันกลับมามองฉิงซานและกล่าว “คืนพรุ่งนี้ ฉันจะแวะไปกินบาร์บีคิวฝีมือนายที่ร้านแผงลอย ตกลงไหม?”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างไม่ยี่หระ “ยินดีต้อนรับทุกเมื่อ”
เดิมทีนี่เป็นคำกล่าวอ้างไร้สาระที่ฉิงซานคิดขึ้นมาแก้เพื่อสถานการณ์เฉพาะหน้า เขาไม่คาดหวังเลยว่าซูเซี่ยเอ๋อจะตอบรับคำขอของเขาจริงๆ
อย่างไรก็ตาม สำหรับกู่ฉิงซานแล้วมันไม่มีอะไรที่จะต้องกังวล เพราะทุกวันหลังเลิกเรียนเขามักจะตั้งร้านแผงลอยทำบาร์บีคิวขายอยู่แล้ว ซึ่งเงินที่ได้มาก็จะนำไปใช้จุนเจือชีวิต
ซูเซี่ยเอ๋อส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะตามป้าซูขึ้นรถเหินเวหาบินกลับไปยังตระกูลซู
รถเหินเวหาจากไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ตระกูลซูจากไป ตัวแทนจากหลายหน่วยงานก็จากไปทันที และงานพรอมฉลองจบการศึกษาในครั้งนี้ก็ยุติลงอย่างรวดเร็ว
นี่อาจจะเป็นงานพรอมที่กล่าวได้ว่าล้มเหลวที่สุดในประวัติศาสตร์โรงเรียนเอกชนชั้นสูงฉางหนิง
แต่สำหรับกู่ฉิงซาน กล่าวได้ว่าเขาควรจะเป็นคนที่แฮปปี้ที่สุดในงาน และนี่อาจเป็นช่วงเวลาที่สุขที่สุดในชีวิตก็ได้
ในที่สุดเขาก็หลีกเลี่ยงโศกนาฏกรรมที่เจ็บปวดและน่าเศร้าที่สุดลงได้ ไม่เหมือนในชีวิตก่อน ที่ต้องถูกโรงเรียนทอดทิ้ง
อีกไม่กี่วัน เขาจะได้รับสิทธิ์ที่จะเข้าร่วมการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐบาลกลาง
ด้วยความสำเร็จของเขา มันเป็นไปได้ว่าเขาจะผ่านการสอบ และเลือกเข้ามหาวิทยาลัยที่ชอบได้
ส่วนจางเย่อ ชะตากรรมของเขาต่อจากนี้ไปก็อาจจะไม่ดีนัก
เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างซูเซี่ยเอ๋อกับจางเย่อก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว ดังนั้น พอจางเย่อก่อเรื่องนี้ขึ้นมาและยังมีเรื่องตัวตนของคนที่คอยบงการอยู่เบื้องหลังเขาอีก เห็นได้ชัดว่าเพ่งเล็งมายังกู่ฉิงซานและซูเซี่ยเอ๋อ
ไม่เพียงแต่ซูเซี่ยเอ๋อจะไม่ขอร้องไห้ยกโทษแก่จางเย่อ จากนี้ไปทางตระกูลซูจะต้องเค้นปากคำจางเย่อเพื่อหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังเขาอย่างแน่นอน
คราวนี้ ประสบการณ์ในชีวิตก่อนหน้าอันแสนเจ็บปวดของกู่ฉิงซาน จะกลายเป็นจางเย่อที่เป็นคนรับมันเสียเอง และดูท่าว่าจะรุนแรงยิ่งกว่าซะด้วย
ทุกสิ่งได้เปลี่ยนไปแล้ว
กู่ฉิงซานก้าวออกจากงานด้วยความสุข ก่อนจะเดินออกจากโรงเรียนไป
เขาเป็นเด็กกำพร้าในสลัม ไม่มีเงินมากพอจะใช้บริการรถรับส่งได้ ยิ่งรถเหินเวหาไม่ต้องกล่าวถึง ดังนั้นทุกๆ วันเขาจึงต้องอาศัยสองขาของตนเดินไปกลับโรงเรียน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
กู่ฉิงซานเดินออกจากพื้นที่ส่วนที่เจริญรุ่งเรืองที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เตรียมเข้าสู่ย่านสลัม แต่แล้วจู่ๆ ฝีเท้าของเขาก็หยุดลง
หน้าปากซอย มีรถเหินเวหาขนาดยาวกว่าเก้าเมตรจอดอยู่อย่างสงบ
ชายวัยกลางคนในเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกโบหูกระต่ายสีดำยืนอยู่ภายนอกรถโค้งตัวทักทายกู่ฉิงซานอย่างสุภาพ
“เพื่อนร่วมชั้นกู่ นายน้อยของฉันกำลังรอเธออยู่ในรถเหินเวหาขนาดกลางคันนี้” ชายวัยกลางคนกล่าว
กู่ฉิงซานเหลือบมองไปยังกล้องรักษาความปลอดภัยที่ติดอยู่ตรงมุมถนนอย่างเงียบๆ และเห็นว่ามันไม่มีไฟกะพริบสีแดง บ่งบอกชัดเจนว่ามันไม่ได้ทำงาน …หรืออาจมีคนจงใจปิดมันก็ได้ใครจะรู้
แม้กระทั่งบริเวณโดยรอบ ก็ไม่มีใครเดินเข้ามาแม้แต่คนเดียว
“นายน้อยของคุณคือใคร?” กู่ฉิงซานถาม
ชายวัยกลางคนไม่เอ่ยตอบ เขาเพียงยื่นมือไปเปิดประตูรถ ส่วนมืออีกข้างส่งสัญญาณเชื้อเชิญ
น่าสนใจจริงๆ กู่ฉิงซานยิ้ม และเดินเข้าไปในรถเหินเวหา
ห้องโดยสารภายในรถดูหรูหราเป็นอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังมีชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหนังขนาดใหญ่ ปล่อยให้เด็กสาวสองคนนั่งคุกเข่าบนพื้นรถ และนวดขาของเขาคนละข้าง
ด้านข้างตัวรถเป็นบาร์ และมีสาวหูกระต่ายหน้าตาน่ารักกำลังนั่งอยู่ เธอเทไวน์ใส่แก้ว ก่อนจะยื่นมันให้แก่กู่ฉิงซาน
“ขอบใจ” กู่ฉิงซานรับแก้วไวน์มาและกล่าวขอบคุณเธอ
“ฉิงซาน นั่งลงเถอะ” ชายหนุ่มในรถกล่าว
กู่ฉิงซานนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่ม  ก่อนจะวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะและเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “ไม่ทราบว่าท่านประธานนักเรียนมีธุระอะไรกับฉัน ถึงได้มาดักรอกลางดึกแบบนี้?”
ชายหนุ่มส่ายหัวและกล่าว “อย่าเอะอะไป ไม่ต้องเรียกเต็มยศขนาดนั้นก็ได้ นายเรียกฉันว่านายน้อยหยุนเถอะ”
ชายหนุ่มคนนี้ เป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนเอกชนชั้นสูงแห่งฉางหนิง เนี่ยหยุน
เนี่ยหยุนเป็นคนจากตระกูลเนี่ยซึ่งเป็นตระกูลชั้นสูง และยังเป็นหลานชายแท้ๆ ของเนี่ยเบาไป๋ ผู้นำตระกูลเนี่ยอีกด้วย
กล่าวถึงในแง่ของสถานะ หากไม่นับซูเซี่ยเอ๋อในโรงเรียนนี้คงจะไม่มีใครอีกแล้วที่จะโดดเด่นไปกว่าเขา
เนี่ยหยุนปรบมือและกล่าว “เอาล่ะ พวกเธอทั้งหมดออกไป”
สาวๆ ทั้งหลายดีดตัวขึ้น และลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว
เนี่ยหยุนหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมา ขณะที่จ้องมองมันเขาก็เอ่ยว่า “ฉิงซาน คะแนนสอบของนายค่อนข้างโดดเด่นจริงๆ ทุกๆ การสอบรายปีนายนับว่ากดดันฉันกับซูเซี่ยเอ๋อได้ไม่น้อยเลย”
“ดูนี่สิ วิชาหุ่นรบขั้นต้นได้คะแนนเต็ม , ประวัติศาสตร์สงครามโลกได้คะแนนเต็ม , เทคโนโลยีสมองควอนตัมได้คะแนนเต็ม , การควบคุมยานรบคะแนนเต็ม แม้กระทั่งวิชาดัดแปลงหุ่นรบนายก็ยังได้คะแนนเต็ม มีเพียงวิชากีฬาเท่านั้นที่คะแนนอยู่ในเกณฑ์พอผ่าน”
เนี่ยหยุนวางกระดาษลงแล้วกล่าวด้วยอารมณ์ “ในเวลาเดียวกันนายยังเป็นพนักงานของบริษัทวิจัยและพัฒนาเกราะรบกังเตี๋ยแห่งฉางหนิงอีกด้วย ช่างเป็นคนที่สมบูรณ์แบบเสียจริง ต่อให้ปราศจากความสัมพันธ์กับซูเซี่ยเอ๋อ คนอย่างนายต้องก้าวไปได้ไกลอย่างแน่นอน ฉันเกรงว่าแม้แต่คนระดับสูงในตระกูลซูก็ยังต้องการจะคว้าตัวนายไปเป็นพวก”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างสงบ “ฉันเพียงแค่ต้องการที่จะมีชีวิตที่ดีในอนาคต”
เนี่ยหยุนส่ายหัว “ทั่วทั้งมณฑลฉางหนิง นักเรียนยากจนที่สามารถเข้าไปทำงานกับบริษัทเกราะรบกังเตี๋ยของตระกูลซูได้ มีนายเป็นคนแรกและคงเป็นเพียงคนเดียวเท่านั้น แค่นี้ก็พอจะบอกได้แล้วว่านายมีพรสวรรค์”
“ฉันชื่นชมคนแบบนายนะ ดังนั้นฉันก็เลยจะมอบโอกาสให้นาย” เนี่ยหยุนหยิบซองจดหมายออกจากอกเสื้อแล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้ากู่ฉิงซาน
“นี่คือ .. ?”ฉิงซานถาม
“ลองเปิดดูสิ”
กู่ฉิงซานหยิบมันขึ้นมาและเปิดดูเนื้อหาภายใน
เขาอ่านมัน “หนังสือแนะนำจากทางโรงเรียนให้เข้ามหาวิทยาลัยหลี่เขตหนานซี?”
“ถูกต้อง” เนี่ยหยุนยิ้ม “ตราบใดที่นายต้องการ นายไม่จำเป็นจะทำข้อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลย แต่นายจะสามารถเข้ามหาลัยได้ทันที”
กู่ฉิงซานวางซองจดหมายลงแล้วกล่าว “ขอบคุณสำหรับน้ำใจของนายน้อยหยุน แต่ฉันไม่ได้ต้องการที่จะเข้ามหาวิทยาลัยนี้”
มหาวิทยาลัยหลี่ ไม่เพียงเป็นมหาวิทยาลัยระดับสาม แต่มันยังตั้งอยู่สุดขอบของเขตหนานซี และแผนกวิชาหลักทั้งหมดของวิทยาลัยก็เน้นไปทางศึกษาทรัพยากรแร่จากใต้ดิน นอกจากนี้ยังเคร่งครัดในกฏระเบียบวินัยมากอีกด้วย
กู่ฉิงซานมีมหาวิทยาลัยที่เขาเล็งไว้อยู่ไม่กี่แห่ง แต่หากเทียบกับความสำเร็จของเขา การเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยของรัฐบาลกลางก็ไม่น่าจะเป็นปัญหา ไม่จำเป็นต้องมาสนใจมหาวิทยาลัยระดับสามที่อยู่สุดขอบทางตอนใต้ของเขตหนานซีเลย
“อย่าพึ่งรีบร้อนที่จะปฏิเสธ นายคิดว่าชีวิตของนายกับการเป็นเพื่อนกับซูเซี่ยเอ๋ออันไหนสำคัญกว่ากัน?” น้ำเสียงของเนี่ยหยุนเปลี่ยนเป็นเย็นชา
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและกล่าว “ทำไมถึงพูดแบบนี้?”
รอยยิ้มผุดกลับมาบนใบหน้าของเนี่ยหยุน เขายืดหลังนั่งตัวตรงและกล่าว “ทั่วทั้งเขตหนานซี ไม่ว่าจะเป็นตระกูลชั้นสูง หรือพวกผู้มีอำนาจจากทางรัฐบาลกลาง ก็ยังคาดหวังที่จะให้ลูกหลานของตนผูกสัมพันธ์กับตระกูลซูโดยการแต่งงานกับซูเซี่ยเอ๋อ”
เนี่ยหยุนถอนหายใจและกล่าวต่อ “นายมันเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่ได้มีอำนาจ แถมยังตัวคนเดียวย่อมไม่มีทางเข้าใจอะไร บางทีวันนี้ที่นายจะสารภาพรักกับเธอ แม้สุดท้ายจะบอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่ก็อาจมีสายตาหนึ่งหรือสองคู่หันมาจับจ้องนายแล้วก็ได้ ”
เขาหยิบใบหนังสือแนะนำบนโต๊ะขึ้นมาและยื่นมันให้กู่ฉิงซาน
“ลองเอามันกลับไปคิดดู อยู่ให้ห่างจากซูเซี่ยเอ๋อเข้าไว้ อย่าคิดติดต่อกับเธออีก แล้วชีวิตนายจะปลอดภัย”
กู่ฉิงซานมองใบหนังสือรับรอง แต่ไม่ได้ยื่นมือไปรับมัน “นายน้อยหยุน คำพูดของนายที่ว่ามีสายตาหันมาจับจ้องแล้วนั้นคงไม่ได้หมายถึงคนอื่น แต่หมายถึงตัวนายเองสินะ? เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาสามปี ฉันจะขอแนะนำอะไรนายอย่างหนึ่ง”
“ฮ่า ฮ่า นายจะแนะนำฉัน?” เนี่ยหยุนมองเขาราวกับเป็นตัวตลก
เจ้าหมอนี่มันฉลาดหลักแหลม พูดคุยกันเพียงเท่านี้มันก็มองความตั้งใจของเขาออกทั้งหมด แต่ไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามันจะแนะนำอะไร?
หากเปรียบเทียบเพียงในด้านสถานะของทั้งสอง มันเป็นความต่างชั้นระหว่างเมฆบนฟ้ากับโคลนตมบนพื้นดิน หลังจบการศึกษา โลกของทั้งสองก็ไม่มีทางบรรจบกัน ของอย่างนี้มันถูกกำหนดมาตั้งแต่เกิดแล้ว
หรือจะปล่อยให้เจ้ายาจกนี่พูดจนจบดี
เนี่ยหยุนยิ้มไม่คล้ายยิ้มและกล่าว “ตกลง นายว่ามาฉันกำลังฟังอยู่”
“ต่อให้นายเป็นลูกหลานคนใหญ่คนโตจากตระกูลชั้นสูงก็ตาม แต่อย่าคิดมาระรานฉัน” กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ลุกขึ้นและก้าวออกจากรถเหินเวหาไปทันที
เหลือเนี่ยหยุนที่นั่งอยู่เพียงลำพัง เขาส่ายหัว “เจ้าคนน่าสมเพช”
จากนั้นก็กดปุ่มที่อยู่บนโต๊ะ
ชายวัยกลางคนที่รออยู่ด้านนอกก็เดินเข้ามา ก่อนจะก้มหัวลงและกล่าว “นายน้อย”
เนี่ยหยุน “เตรียมการไปถึงไหนแล้ว”
ชายวัยกลางคน “จัดการเรียบร้อยแล้ว”
เนี่ยหยุน “ระวังอย่าให้เรื่องนี้รั่วไหลออกไป”
ชายวัยกลางคนหัวเราะ “ในบรรดาคนทั้งหมดที่จ้างมา มีหนึ่งคนเป็นมืออาชีพมากที่สุด เขารับประกันว่าจะทำให้มันดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ต่อให้เกิดการสืบสวนขึ้นก็ตาม แต่สุดท้ายก็จะถูกสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุ”
เนี่ยหยุนส่งเสียงหึในลำคอและกล่าวอย่างเย็นชา “ดีมาก ลงมือได้ทันที”
“รับทราบแล้ว” ชายวัยกลางคนก้มลงมองดูนาฬิกา “นายน้อยวางใจไว้ หลังจากนี้ภายในสิบนาที กู่ฉิงซานจะตายลงด้วย ‘อุบัติเหตุ’ ”
........................................


## 0008 อุบัติเหตุ

ตอนที่ 8 อุบัติเหตุ
กู่ฉิงซานเดินไปบนถนนที่ว่างเปล่าไร้ผู้คนพลางย้อนนึกถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นในวันนี้
จากปฏิกิริยาของเนี่ยหยุน บ่งบอกว่าปัญหาที่เกิดขึ้นในวันนี้ไม่ใช่ฝีมือของเขา
บางทีคงจะเป็นอย่างที่เนี่ยหยุนกล่าว ว่าเขาและซูเซี่ยเอ๋อนั้นใกล้ชิดกันเกิดไป จนถูกพวกที่เล็งซูเซี่ยเอ๋ออยู่เหม็นขี้หน้าเอา
ตอนนี้อยู่ในช่วงใกล้จบการศึกษา ลูกหลานจากตระกูลชั้นสูงก็น่าจะคิดถึงเรื่องที่ว่าควรจะจัดการอย่างไรกับชีวิตตัวเอง แต่พวกเขากลับ …
คนพวกนี้น่าขยะแขยงจริงๆ  พวกเขามีศักดิ์และฐานะมากพอที่จะสามารถตามจีบซูเซี่ยเอ๋อได้อย่างถูกต้องและเปิดเผย แต่กลับดันคิดกำจัดนักเรียนยากจนเช่นเขา
กู่ฉิงซานแอบดูถูกในใจ แต่ในไม่ช้าความคิดนี้ก็ค่อยๆ ล่องลอยหายไปในอากาศ
เกมจะเปิดตัวขึ้นในอีกหนึ่งปี ซึ่งวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่โลกมนุษย์ยังสงบสุข
เวลาหนึ่งปีคงเพียงพอที่จะสร้างตัวตนให้ยืนหยัดอย่างมั่นคงในต่างโลก
สำหรับการกลับมาสู่โลกจริงในวันนี้ กู่ฉิงซานต้องการที่จะคิดเกี่ยวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย และเลือกมหาวิทยาลัยที่เหมาะสม
นี่ก็นับว่าเป็นหนึ่งในความปรารถนาสุดท้ายของชีวิต ที่อยากจะทำจนกว่าโลกจะถึงจุดจบ
มหาวิทยาลัยที่เขาสนใจไม่เพียงแต่จะต้องมีสภาพแวดล้อมที่ดีเท่านั้น แต่สมควรมีการวิจัยเรื่องของหุ่นรบ รวมไปถึงเป็นมหาวิทยาลัยที่จัดตั้งโดยกองทัพ และมีการวิจัยพัฒนาอาวุธรวมอยู่ด้วย
ผู้เล่นกลุ่มแรกที่ได้เข้าไปในเกม หากคำนวณจากจำนวนประชากรแล้ว ถ้าได้เป็นอาจารย์หรือนักศึกษาในวิทยาลัยเหล่านั้น ก็น่าจะมีโอกาสได้เข้าร่วมมากกว่า
นั่นหมายความว่ามันจะช่วยให้ตนเตรียมตัวสำหรับรับมือเหตุการณ์วันสิ้นโลก และยังช่วยให้ได้ทำความรู้จักกับผู้คนในสายงานนั้นอีกด้วย
ระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังคิด จู่ๆ เขาก็พบว่า เบื้องหน้ามีคนเมาหกถึงเจ็ดคนเดินสวนมา
ทั้งหมดเป็นชายที่มีรอยสักเต็มตัว ย้อมผมสีทองดูสะดุดตา เดินส่ายไปมาภายใต้แสงสลัว
บนถนนเส้นนี้ ทางเท้ามันไม่กว้างพอที่จะให้เขาและกลุ่มขี้เมาเดินห่างกัน เรียกได้เลยว่าเดินผ่านชนิดไหล่ชนไหล่
คิ้วของกู่ฉิงซานขมวดมุ่นเล็กน้อย ก่อนจะเบี่ยงตัวเปิดทางให้อีกฝ่ายเดินสวนไป
ในจังหวะที่ทั้งสองฝ่ายสวนกัน ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือตั้งใจ ร่างของชายผมทองก็เซไปทางกู่ฉิงซาน
ในฐานะที่กู่ฉิงซานเป็นผู้ฝึกยุทธ ประจวบกับประสบการณ์ต่อสู้กว่าสิบปี ย่ำฝ่ามาแล้วทั้งทะเลเลือดและกองซากศพสูงเท่าภูเขา จังหวะที่ร่างจะปะทะกัน เขาก็เบี่ยงตัวหลบไปอีกด้านหนึ่ง
ชายผมทองชนพลาดและเซไปหลายก้าว ก่อนที่จะหยุดนิ่ง ยืนหยัดอย่างมั่นคง
‘บ้าจริง มันดันหลบได้ซะนี่ ถ้าอย่างนั้นก็ใช้แผนสอง’  ชายผมทองหันกลับมาตะโกน “เฮ้ยไอ้เด็กนี่ แกกล้าผลักฉันงั้นเหรอ? พี่น้องทั้งหลาย จัดการมัน!”
สิ้นเสียง สีหน้าเมามายของกลุ่มหัวทองก็พลันหายวับไป
“ลงมือ!”
ทั้งหมดกล่าวเสียงต่ำ ก่อนจะชักมีดออกมา และพุ่งเข้าหากู่ฉิงซาน
“ที่แท้ก็มาไม้นี้เองสินะ” เห็นแบบนี้ กู่ฉิงซานก็เข้าใจทุกสิ่งทันที
คนพวกนี้เห็นได้ชัดว่ามาหาเขา
ถ้าคุณเมาและคิดจะต่อสู้จริง คงไม่สามารถใช้มีดได้อย่างคล่องแคล่วแบบนี้
ทั้งหมดเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงลมหายใจ ชายคนแรกก็พุ่งถึงตัวกู่ฉิงซานพร้อมกับแทงมีดตรงไปยังหัวใจของเขา
มีดนี้ว่องไวเป็นอย่างยิ่ง หากถูกแทงโดยตรงก็คงจะตายทันที
พวกนี้มันมืออาชีพ!
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นระรัว ทว่าเขากลับไม่ก้าวถอยหลัง แต่เลือกพุ่งสวนกลับไปยังอ้อมแขนออกอีกฝ่าย
“เอาไปกินซะ!”
นิ้วทั้งห้ากางออก และกระแทกฝ่ามือเข้าเต็มรัก
ชายตัวเปิดหมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะลอยไปกระแทกเข้ากับกลุ่มเพื่อนที่ตามมาสมทบด้านหลัง
เหล่าอันธพาลที่ถูกร่างเพื่อนอัดกระแทกรู้สึกราวกับมีกระทิงพุ่งเข้าใส่เอว ความเจ็บปวดระเบิดออกมาจนล้มลงกับพื้นส่งเสียงครวญคราง
ส่วนคนที่ถูกฝ่ามือกระแทกจนหมุนติ้วๆ ตรงหน้าอกของเขาบัดนี้ปรากฏหลุมลึกจมหายเข้าไปในร่างกาย และไม่หายใจอีกต่อไป
พอเห็นแบบนั้น กู่ฉิงซานก็ยกมือขึ้นเกาหัวแล้วกล่าวออกมา “ฉันลืมไปเลย นี่มันไม่ใช่ช่วงเวลาในวันสิ้นโลกซะหน่อย”
กลุ่มหัวทองตอนนี้เหลือเพียงหนึ่งเดียวที่ยังยืนอยู่ ความเย็นเยียบวาบผ่านในหัวใจ เขากล่าวเสียงสะท้าน“มัวทำอะไรกันอยู่ รีบลุกขึ้นเร็ว!”
หากฝ่ามือเดียวของผู้ฝึกยุทธสามารถสังหารผู้คนลงได้ก็ไม่น่าแปลกอะไร แต่มันจะต้องใช้พละกำลังแค่ไหนกันถึงจะล้มคนอื่นๆ ที่วิ่งตามมาด้วย?
นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน กลุ่มคนที่มารวมตัวกันนี้ จะดีจะร้ายก็เป็นถึง นักสู้ระดับหนึ่งถึงสองดาว เพียงแค่ฝ่ามือเดียวที่ไม่แม้แต่จะโดนตัวด้วยซ้ำ กลับทำให้พวกเขาล้มลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ
นี่มันสัตว์ประหลาดชัดๆ !
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดก็คือ เขาไม่เห็นด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างไร
ความแข็งแกร่งอันน่าหวาดหวั่นนี้ เกรงว่าอีกฝ่ายอย่างน้อยจะต้องเป็นนักสู้ระดับเจ็ดดาวหรือเหนือยิ่งกว่าแน่ๆ
นอกจากนี้ยังอาจเป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในกลุ่มหวูเต๋า วิถียุทธ และอาจทะลวงไปถึงระดับเก้าดาวที่เรียกกันว่าปรมาจารย์นักสู้ก็เป็นได้
ทว่าเขาไม่กลับไม่รู้เลยว่า แท้จริงแล้วกู่ฉิงซานก็แค่ลืมตัว เลยเผลอใส่พลังวิญญาณลงบนฝ่ามือ
ผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นสอง หากไม่ใช้พลังวิญญาณ ร่างกายของเขาจะมีสมรรถภาพอยู่ในระดับเดียวกับนักสู้ระดับสี่ดาวเท่านั้น
แต่หากใช้พลังวิญญาณ มันก็จะต่างออกไป พลังในการทำลายล้างจะพุ่งสูงขึ้นหลายเท่าตัว
สีหน้าของกลุ่มอันธพาลทั้งหมดพลันเปลี่ยนไป ก่อนที่ทั้งหมดจะหยิบปืนขึ้นมา! หากต้องเผชิญหน้ากับนักสู้ที่มีระดับเหนือกว่า อาวุธปืนนับว่าเป็นการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแล้ว
เดิมทีตั้งใจจะสร้างสถานการณ์ว่าเกิดการทะเลาะวิวาทกันของกลุ่มขี้เมา และทำให้เป้าหมายบาดเจ็บจนล้มตายลง…ทำให้ดูเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ไม่มีหลักฐานใดๆ
ใครจะไปรู้ว่า ชายคนนี้ที่ดูเหมือนเป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายกลับมีพลังฝ่ามือที่ดุดันแบบนี้!
ภายใต้สถานการณ์ดังกล่าว ไม่จำเป็นต้องทำตามแผนเดิมอีกต่อไป ฆ่าก่อนแล้วค่อยคิดทีหลัง!
เพียงเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายกู่ฉิงซานก็เข้าใจเจตนาทันที
แม้พวกเขาจะรวดเร็ว แต่กู่ฉิงซานรวดเร็วยิ่งกว่า!
ธนูกองทัพพลันปรากฏขึ้นในมือของเขาจากอากาศที่ว่างเปล่า
“ตั้งแต่ที่พวกแกต้องการจะฆ่าฉัน พวกแกน่ะ…ก็ได้ตายลงไปแล้ว!”
มือทั้งสองของกู่ฉิงซานวูบไหวเป็นเงา และปลดปล่อยลูกศรหกดอกออกไปอย่างรวดเร็ว
ยิงต่อเนื่อง!
ปุๆ!
ห้าคนที่ยืนกระจายตัวกันไป ทั้งหมดต่างถูกเจาะทะลุหัวด้วยลูกศรขนนกอย่างแม่นยำ
เหลือเพียงชายคนสุดท้าย ที่ลูกศรปักลงบนฝ่ามือของเขา จนไม่อาจกำปืนอีกต่อไปได้และจำต้องปล่อยมันร่วงลงกับพื้น เขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
เขารู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าของอีกฝ่าย ชายคนสุดท้ายจึงคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไม่ลังเลและร้องขอความเมตตา “ไว้ชีวิตฉันเถอะ วันนี้ฉันรู้แล้วว่าตนเองสมควรได้รับการลงโทษที่เลือกเดินทางชั่วร้ายสายนี้ ไม่ว่าอะไรที่มันสามารถใช้แลกชีวิตอันโสมมของฉันได้ ฉันก็จะทำ”
กู่ฉิงซานเอ่ยถาม “ใครส่งคุณมา?”
ได้ยินคำถาม ชายคนนั้นก็กวาดสายตาไปยังร่างไร้วิญญาณทั้งห้าด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโกรธ
ความหวาดกลัวเกิดจากการกระทำอันป่าเถื่อนของอีกฝ่าย ที่สังหารเพื่อนๆของเขาทั้งหมดลงอย่างเลือดเย็น ส่วนความโกรธนั้นเกิดจากการที่ผู้ว่าจ้างพวกเขาไม่ยอมระบุข้อมูลให้ชัดเจน หรือไม่จริงๆแล้วนี่อาจจะเป็นหลุมพรางที่ใช้สังหารพวกเขาที่เป็นกลุ่มนักฆ่าใต้ดินระดับล่างก็ได้
ไม่ว่าจะในกรณีใดก็ตาม หากรอดไปได้ เขาจะไม่ยอมให้ผู้ว่าจ้างอยู่อย่างสุขสบายแน่นอน
ชายคนนั้นคิด ก่อนจะกล่าวเสียงสั่นว่า “พวกเราถูกว่าจ้างจากคนที่ชื่อว่าสงหู่จากตระกูลเนี่ย”
“ดีมาก ฉันชอบคนซื่อสัตย์”
กู่ฉิงซานเดินสำรวจรอบๆอย่างช้าๆ ระหว่างทางเขาก็ไม่วายเก็บลูกศรที่ยิงออกไปกลับมา
ลูกศรพวกนี้เป็นชนิดพิเศษที่สร้างขึ้นมาใช้ในสงครามโดยเฉพาะ มันสามารถบรรจุพลังวิญญาณลงไปได้ และนั่นทำให้แม้กระทั่งคนธรรมดาก็ยังสามารถใช้งานมันได้
หากไม่ใช่เพราะว่าระดับฐานวรยุทธของกู่ฉิงซานต่ำจนเกินไป และปราณปรับแต่งขั้นสองยังไม่แกร่งพอที่จะต้านทานกระสุนปืนได้ เขาก็คงไม่จำเป็นต้องใช้ธนูในการต่อสู้ครั้งนี้
สิ่งต่างๆได้รับการกระจ่างแจ้งแล้ว แท้จริงแล้วนี่เป็นฝีมือของเนี่ยหยุน
อย่างไรก็ตามตระกูลเนี่ยก็เป็นถึงตระกูลชั้นสูงในมณฑลฉางหนิง ที่พักของพวกเขาไม่ได้มีเพียงคนอย่างเนี่ยหยุนอยู่ แต่ยังมีพวกที่เป็นหวูเต๋า วิถียุทธ ระดับปรมาจารย์นักสู้ เทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง กับเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า คอยคุ้มกันอยู่ด้วยอย่างแน่นอน
“เนี่ยหยุน…จากนิสัยของเขา เขาคงจะไม่ยอมแพ้เพียงเท่านี้แน่”
กู่ฉิงซานนึกถึงบุคลิกของอีกฝ่ายและเอ่ยพึมพำกับตนเอง
คนแบบนี้มักใจแข็งเป็นเหล็กกับผู้อื่น แต่ยอมอ่อนข้อให้กับตนเอง  เป็นประเภทที่จัดการได้ยาก
กู่ฉิงซานสำรวจรอบๆ อย่างรวดเร็วด้วยจิตสัมผัสเทวะ ก่อนจะนำศพเก็บใส่ถุงสัมภาระ
ถุงสัมภาระสามารถเก็บสิ่งของทั้งหมดที่ไม่มีชีวิตได้ ไม่ว่าจะอะไรก็ตาม เดิมทีมันเป็นตัวช่วยอำนวยความสะดวกให้แก่ผู้ฝึกยุทธในการพกพาสิ่งของและอุปกรณ์สวมใส่ แต่ตอนนี้มันถูกใช้งานเพื่อเก็บศพ และทำลายหลักฐานในจุดเกิดเหตุ
เมื่อถึงเวลาที่กู่ฉิงซานกลับเข้าไปในต่างโลก ร่างพวกนี้ก็จะถูกโยนลงไปในบ่อกักศพ ที่ไม่มีใครสามารถตามหาร่องรอยของคนเหล่านี้ได้อีกตลอดกาล…
........................................


## 0009 เดิมพัน

ตอนที่ 9 เดิมพัน
เนื่องจากบริเวณนี้เป็นพื้นที่เขตสลัม ดังนั้นไม่เพียงไม่มีกล้องวงจรปิดตลอดทั้งเส้นทาง กระทั่งคนเดินเท้าก็ยังมีไม่มากนัก
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ อีกฝ่ายเลือกสถานที่ได้ดีทีเดียว และจังหวะเวลาก็เหมาะสมที่จะลอบฆ่า
ในทางกลับกันสิ่งนี้ก็ช่วยลบความกังวลของกู่ฉิงซานไปด้วยในตัว
ไกลออกไป จู่ๆ หูของกู่ฉิงซานก็ได้ยินเสียงไซเรนดังใกล้เข้ามา
เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นรถเหินเวหาขนาดเล็กของตำรวจหลายคันกำลังลอยอยู่บนฟ้า
ไม่มีใครอยู่รอบๆ ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนโทรแจ้งตำรวจ อีกฝ่ายคำนวณแม้กระทั่งช่วงเวลาที่ตำรวจจะมา ดูเหมือนว่าการลอบสังหารในครั้งนี้จะเตรียมการมานานแล้ว
หากทุกอย่างเป็นไปตามแผน กู่ฉิงซานจะต้องถูกแทงตายในจุดนี้ และจากนั้นตำรวจก็จะปรากฏตัวขึ้นเพื่อทำการเก็บศพ และเก็บมีดในที่เกิดเหตุไว้เป็นหลักฐาน
เมื่อซูเซี่ยเอ๋อได้รับข่าว ต่อให้เธอส่งคนมาตรวจสอบ แต่ก็จะไม่พบหลักฐานใดๆ
และในวันรุ่งขึ้น ก็จะมีแพะไปมอบตัว โดยให้เหตุผลว่าตนดื่มมากเกินไปและบังเอิญเกิดการวิวาทกันและเผลอลงมือหนักเกินไป
คนก็ตายไปแล้ว คนร้ายก็ยอมมอบตัว แล้วซูเซี่ยเอ๋อจะทำอะไรได้อีกเล่า?
เรื่องราวทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง
กู่ฉิงซานเหลือบมองรถตำรวจอย่างเย็นชา ขณะที่อีกฝ่ายกำลังมาถึงที่เกิดเหตุ เขาก็คว้าร่างของชายคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ ลากเข้าไปในความมืด ก่อนที่ทั้งสองจะหายตัวไปอย่างรวดเร็ว
ณ บ่อนคาสิโน
เนี่ยหยุนมองไพ่ในมือก่อนจะกล่าว “ส่งมาอีกใบ”
พนักงานหญิงอดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อออกจากหน้าผากของเธอ ก่อนจะสูดหายใจลึกแล้วส่งไพ่ไปให้ผู้เล่นทั้งสองคน
“นายน้อยเนี่ย ไม่เห็นจะจำเป็นต้องเล่นหนักขนาดนี้เลยก็ได้” ชายร่างบึกไว้ผมยาวสวมแว่นกันแดดที่นั่งอยู่ตรงข้ามกล่าวออกมา
เบื้องหลังชายสวมแว่นกันแดด มีร่างเพรียวบางกำลังซ่อนตัวอยู่หลังเก้าอี้ ไม่กล้าโผล่มาแม้แต่หัว
ทว่าเนี่ยหยุนดูจะไม่ใส่ใจและกล่าว “แค่ยี่สิบล้านเท่านั้นเอง ถ้าคุณไม่กล้าเล่นก็หมอบไพ่เสีย”
“ยี่สิบล้านน่ะมันไม่นับว่าเป็นอะไร แต่ถ้านายน้อยยังต้องการสาวน้อยหงไป๋ของฉัน เรื่องนี้ฉันคงไม่อาจทนไหว” ชายสวมแว่นกันแดดกล่าว
“ฉันไม่คิดจะทำอะไรเธอซะหน่อย…ตราบใดที่เธอยังมีชีวิตอยู่น่ะนะ” เนี่ยหยุนกล่าว
ร่างเพรียวบางที่หลบอยู่สั่นเล็กน้อย ชายสวมแว่นฝืนยิ้มและกล่าวอย่างขมขื่น “ฉันจะไม่ขายหงไป๋ นายน้อยปล่อยเธอไปเถอะ แล้วฉันจะมอบของคุณภาพดีที่สุดสองชิ้นให้แก่คุณ คิดว่าอย่างไร?”
เนี่ยหยุนกล่าว “ผู้หญิงคนนี้กล้าที่จะสาดไวน์ใส่หน้าฉัน ฉันจะซื้อเธอ จับโยนไปทำงานในซ่อง แล้วปล่อยให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อให้ตระหนักถึงความจริงว่าบางสิ่งบางอย่างไม่สมควรกระทำ!”
ชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกโบกระต่ายสีดำเดินออกมา ก่อนจะกระซิบข้างหูเนี่ยหยุน
และเนี่ยหยุนก็วาดฝ่ามือเข้าใส่หน้าของอีกฝ่ายอย่างจังและกล่าว “ไหนแกบอกว่ามันจะไม่เป็นปัญหาไม่ใช่รึไง?”
ชายวัยกลางคนก้มหัวลงและกล่าว “ขออภัยนายน้อย โปรดให้เวลาฉันซักหนึ่งชั่วโมง ฉันจะไปจัดการปัญหานี้ด้วยตัวเอง”
เนี่ยหยุนกล่าว “ให้แค่ครึ่งชั่วโมง ถ้าแกยังทำภารกิจไม่สำเร็จ ฉันจะกลับไปบอกทางตระกูลด้วยตัวเองว่า ให้ส่งแกกลับไป และเอาคนที่เป็นงานกว่านี้มาแทน”
ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังและเดินจากไป
“เกิดปัญหาอะไรขึ้นงั้นหรือนายน้อยเนี่ย ให้ฉันช่วยจัดการไหม” ชายสวมแว่นกันแดดกล่าว
เนี่ยหยุนส่งเสียงหึในลำคอและกล่าว “ไม่ได้ทำให้ฟรีๆ หรอกใช่ไหม คุณต้องการอะไร?”
ชายแว่นกันแดดผายมือออก “ง่ายมาก ถ้าฉันจัดการปัญหาให้นายน้อยได้ นายน้อยจะต้องปล่อยหงไป๋ของฉันไป”
เนี่ยหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จู่ๆ จะยิ้มออกมา “น่าเบื่อจริง มันจะดีกว่าไหมถ้าเราจะทำให้มันดูน่าตื่นเต้นกว่านี้”
ชายแว่นกันแดดแอบบ่นในใจ แต่ใบหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความสุขและกล่าว “นายน้อยมีอะไรจะแนะนำ โปรดกล่าว”
ถ้าเจ้าหนูนี่เป็นแค่เพลย์บอยธรรมดาๆ ทั่วไป เขาคงไม่จำเป็นต้องปั้นยิ้มแบบนี้ แต่คนตรงหน้าคือเนี่ยหยุน ลูกหลานสายตรงของตระกูลชั้นสูงที่มีอิทธิพลกว่าสามส่วนในมณฑลฉางหนิง หากไม่นับตระกูลซู ตระกูลเนี่ยก็คงจะเป็นตระกูลที่มีอิทธิพลมากที่สุด
ชายสวมแว่นกันแดดอยู่มานานจนรู้ว่าหากยังเหยียบอยู่บนอาณาเขตนี้ ตาแก่อย่างเขาจะต้องไม่ทำอะไรให้ชายหนุ่มเบื้องหน้าขุ่นเคือง
เนี่ยหยุนเล่นกับอุปกรณ์สื่อสารสมองควอนตัมของตนเอง ก่อนจะฉายภาพลงบนผนังที่มีสีขาวราวหิมะ
“นี่คือลูกน้องของฉัน และทุกๆ ภารกิจที่เขาลงมือ ฉันก็มักจะบอกเขาว่าให้เปิดภาพฉายแบบถ่ายทอดสด เราจะได้เห็นว่าเขาเคลื่อนไหวได้รวดเร็วแค่ไหน”
ชายสวมแว่นพยักหน้าและกล่าว “เข้าใจแล้ว”
เนี่ยหยุน “เขากำลังจะไปฆ่าคนๆ หนึ่ง พวกเรามาเดิมพันกัน ว่าเขาจะใช้ไปกี่กระบวนท่า ถึงจะสังหารอีกฝ่ายลงได้”
ชายสวมแว่นกล่าวอย่างลังเล “แล้วอีกฝ่ายคือใคร?”
“นักเรียนยากจนธรรมดาๆ ฉันพนันว่าเขาจะตายอย่างโหดร้ายในหนึ่งกระบวนท่า”เนี่ยหยุนกล่าว แล้วโยนอุปกรณ์สื่อสารออกไปอีกทางหนึ่ง
ชายสวมแว่นยิ้มอย่างขมขื่น “มือสังหารของนายน้อยเป็นถึงหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ เขาสามารถฆ่านักสู้ระดับห้าดาวได้ในกระบวนท่าเดียว”
ต้องเป็นนักสู้ที่ไต่เต้าขึ้นมาถึงระดับเก้าดาว จึงจะพอมีโอกาสโจมตีคนระดับปรมาจารย์นักสู้ได้
เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์นักสู้ ก็กล่าวได้ว่าคนผู้นั้นได้บอกลาขอบเขตระดับมนุษย์ไปแล้ว แม้กระทั่งกองทัพก็ไม่อาจจัดการกับการดำรงอยู่ของตัวตนเช่นนี้ได้ จำต้องอาศัยกองหุ่นรบเท่านั้น จึงจะชนะอีกฝ่ายได้
หวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ นับได้ว่ามีสถานะอยู่ในระดับเดียวกันกับพวกชนชั้นสูง พวกเขาเป็นที่เคารพนับถือของทุกผู้คน เป็นสถานะที่คนธรรมดาทำได้เพียงแค่แหงนมอง
“คุณจะไม่ลองเดิมพันหน่อยหรือ ถ้าไม่เดิมฉันอาจจะโกรธ แล้วถึงเวลานั้นจะตำหนิฉันว่าไม่ไว้หน้าคุณไม่ได้นะ” เนี่ยหยุนกล่าวอย่างอดทน
“ก็ได้” ชายสวมแว่นสูดหายใจลึก “ถ้าอย่างนั้นฉันสามารถเดิมพันว่าเขาไม่อาจสังหารนักเรียนยากจนคนนั้นได้ในหนึ่งกระบวนท่าจะได้ไหม”
“แน่นอนว่าได้ ถ้าคุณชนะ ฉันจะปล่อยหงไป๋ของคุณไป”เนี่ยหยุนกล่าวด้วยสีหน้าเปล่งประกายแห่งความภาคภูมิ
“แล้วถ้าฉันแพ้ล่ะ?”
เนี่ยหยุน “หนึ่งร้อยล้านกับหงไป๋ในสภาพศพ”
ใบหน้าของชายสวมแว่นกระตุก ขณะที่กำลังจะกล่าวปฏิเสธนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงจากด้านหลัง “เดิมพันกับเขา”
ชายสวมแว่นกล่าวเสียงเบา “แล้วจะทำอย่างไรเล่าถ้าเกิดแพ้ขึ้นมา”
ร่างเพรียวบางหยุดสั่นและกล่าวเสียงกระซิบ “ถ้าแพ้ คุณก็ฆ่าทุกคนในตระกูลเนี่ย จากนั้นก็ถลกหนังเขาแล้วเอาไปจี่ไฟเป็นเวลาสามวันสามคืน”
ในหัวใจของชายสวมแว่นเย็นเยียบ นี่เขากำลังตั้งใจที่จะหาทางออกให้เธออยู่นะ!
เขามองไปยังเนี่ยหยุนผู้ซึ่งอยู่ตรงข้าม ก่อนจะถอนหายใจแล้วกล่าวอย่างมืดมน “ตกลง ฉันเดิมพัน”
เนี่ยหยุนดีดนิ้ว ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ต้องแบบนั้นสิถึงจะดี เอาล่ะ พวกเรามาเพลิดเพลินไปกับการล่าสังหารของสงหู่ที่เป็นหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้กันเถอะ”
ทางด้านหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ที่ได้รับคำสั่งให้สังหารคนก็กำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
ยามค่ำคืน ช่วงเวลาที่ผู้คนในเมืองจมลงสู่ห้วงนิทรา แสงไฟตามทางสลัว ได้สาดกระทบกับร่างๆหนึ่งเคลื่อนไหวว่องไวและแผ่วเบา แผ่วเบาจนมิเกิดเสียงรบกวนใดๆ แก่ทุกผู้คนที่กำลังพักผ่อน
ชายผู้นี้ที่อุทิศตัวให้กับตระกูลเนี่ย มิเพียงเป็นผู้ที่มีอารมณ์รุนแรงและดุร้ายเท่านั้น แต่นานมาแล้วในช่วงต้นชีวิต เขาได้ฆ่าสังหารผู้คนไปแล้วมากมาย และยังเป็นคนที่มีชื่อเสียงอย่างมากในบรรดาหวูเต๋า จนถูกขนานนามว่า ‘สงหู่’ ล่าพยัคฆ์
เด็กยากจนที่เป็นเป้าหมาย อาศัยอยู่ในอาคารพื้นที่สลัมบนตึกชั้นยี่สิบสองห้องที่สามนับจากทางซ้าย
สงหู่ตระหนักดีถึงรายละเอียดของภารกิจ
เพียงแค่ประตูถูกเปิดออก เขาก็จะพุ่งเข้าไปและสังหารฝ่ายตรงข้ามทันที เรื่องก็ง่ายดายเพียงเท่านี้
ทว่าเขาจะไม่ประมาท เพราะหลังจากทั้งหมดนี้ ไม่มีข้อมูลใดๆ เลยจากพวกนักฆ่ากลุ่มก่อนหน้า ทั้งหมดหายตัวไปและไม่อาจติดต่อได้
มีบางอย่างไม่ชอบมาพากลเกี่ยวกับเรื่องนี้
ขณะที่คิด จู่ๆ อุปกรณ์สื่อสารก็ส่งเสียงดังขึ้น
“สงหู่ เป้าหมายอยู่ในมือของฉัน”
สงหู่ประหลาดใจเล็กน้อยและกล่าว “แกไม่ได้ฆ่ามันไปแล้วหรอกหรือ?”
“ไม่ๆ ฉันคิดว่าเราควรจะต่อรองราคาให้สูงขึ้นอีกสักนิด”
บ้าจริง ทุกคนมันก็เป็นซะอย่างนี้ สงหู่บ่นงึมงำ
เจ้าพวกขยะในโลกใต้ดินกล้าที่จะอัปราคาค่าจ้างเพิ่มขึ้น หรือว่าชื่อเสียงของฉันสงหู่จะไม่มากพอที่จะทำให้พวกมันหวาดกลัว?
สงหู่หัวเราะและพยายามเอ่ยด้วยเสียงสงบ “ถ้ายังอยู่ในราคาที่สมเหตุสมผล ก็ยังพอจะพูดคุยกันได้ ตอนนี้แกอยู่ที่ไหน?”
“ฉันกำลังรอคุณอยู่ในห้องของเจ้าเด็กนั่น เชื่อว่าคุณคงรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน”
และสายก็ถูกตัดไป
สงหู่คำรามด้วยความโกรธ ก่อนจะระเบิดหมัดเข้าใส่ป้ายข้างถนน
กล้าที่จะต่อรองเพิ่มราคากับฉันงั้นหรือ รอก่อนเถอะ ชื่อสงหู่ของฉันไม่ได้ถูกเรียกกันพล่อยๆ!
เขาเร่งความเร็วขึ้นมากกว่าเดิม จนร่างทั้งร่างพุ่งทะลวงราวกับดาวตกสีเทาที่ร่วงจากฟากฟ้าในยามค่ำคืน
หลังจากนั้นห้านาที สงหู่ก็ยืนอยู่ภายในตึกชั้นที่ยี่สิบสองก่อนจะระบุห้องของเป้าหมายให้แน่ชัด และเตะกระแทกประตูเข้าไป!
........................................


## 0010 ห้ำหั่นกับปรมาจารย์นักสู้

ตอนที่ 10 ห้ำหั่นกับปรมาจารย์นักสู้
ทั้งห้องถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด และมีเพียงโคมไฟระย้าดวงเดียวแขวนอยู่บนเพดาน แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะเสียมานานแล้วเนื่องจากเต็มไปด้วยฝุ่นเกาะ
สงหู่กวาดสายตาไปทั่วห้องอย่างรวดเร็ว
ไม่มีห้องนั่งเล่น หรือห้องครัว ภายในเป็นเพียงห้องโล่งๆ ยาวๆ จนแทบจะไม่สามารถวางตู้กับเตียงพร้อมกันได้ หากไม่วางซ้อนกัน
ไม่มีแม้กระทั่งห้องน้ำ
สภาพแวดล้อมเช่นนี้ ด้อยยิ่งกว่าสลัมเสียอีก
ตรงข้ามกับสงหู่มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ริมขอบหน้าต่าง คนๆ นั้นก็คือหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าใต้ดิน
ไม่มีใครคนอื่นอยู่อีก เป้าหมายไม่ได้อยู่ที่นี่
เจ้าพวกฉลาดน้อย น่าเสียดายที่พวกมันไม่เข้าใจว่ายามเมื่อเผชิญหน้ากับตัวตนที่แข็งแกร่ง การต่อรองราคา มันก็มีแต่จะทำให้ตนเองเจ็บปวดยิ่งขึ้นเท่านั้น
สงหู่ตรงไปกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย ก่อนที่จะยกเขาจนเท้าลอยเหนือพื้นและกล่าว “เจ้าขยะ ส่งตัวเด็กคนนั้นมาซะ ไม่อย่างนั้นฉันสาบานได้เลยว่าพวกแกทุกคนต้องตาย”
อีกฝ่ายจ้องมองเขา แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
คิ้วของสงหู่ยกสูงขึ้น และเตรียมที่จะทำให้อีกฝ่ายทุกข์ทรมาน
ทันใดนั้นเองความรู้สึกไม่ดีบางอย่างก็วาบเข้ามาในจิตใจของเขา
สงหู่เหลียวหลังกลับอย่างฉับพลัน กล้ามเนื้อทั่วร่างบิดเป็นเกลียว จากนั้นทั้งร่างของเขาก็ขยายขึ้น แข็งแกร่งขึ้น
เกือบจะในทันทีสงหู่ได้กลายร่างเป็นยักษ์ตัวใหญ่ที่สูงกว่าสามเมตร!
“ฮ่า!”
สงหู่คำรามก้องจนเห็นฟันและเขี้ยว มือทั้งสองหวดกระแทกอย่างรุนแรงไปในอากาศ
พร้อมกับเสียงคำรามที่หยุดลง ร่างของสงหู่เซเล็กน้อยก่อนจะถอยไปหลายก้าว จนแผ่นหลังแนบกับผนังข้างหน้าต่าง
ผนังแตกร้าวจนเป็นรอยแยก
สงหู่ก้มหัวลง จับจ้องสิ่งที่อยู่ในมือของเขา
“ลูกศร? นับว่าเป็นสิ่งที่ยากจะพบเห็นจริงๆ ”สงหู่ยังคงกำลูกศรไว้ขณะเดียวกันก็ขบคิด
ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างฉับพลัน เพราะเบื้องหน้าเขาตรงประตูได้ปรากฏร่างที่ถือธนูยาวรูปทรงแปลกตาอยู่ในมือ
“แกมัน…เจ้านักเรียนยาจกคนนั้น!”
สงหู่รู้จักผู้มาเยือนตรงหน้าดี ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง
เพียงแค่ลูกศรดอกนี้ สงหู่ต้องใช้กำลังทั้งหมดเข้าต้านทาน
ฝีมือระดับนี้ไม่ใช่นักธนูธรรมดา ทั้งหมดนี้มิใช่สิ่งที่นักเรียนมัธยมปลายควรจะมี
แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ หลังจากที่สืบประวัติย้อนหลังไปกว่าสองปี เขากลับไม่พบว่าอีกฝ่ายมีความแข็งแกร่งใดๆ เลย!
เจ้าหนูนี่ ภายใต้หน้ากากที่ดูธรรมดา กลับซ่อนความแข็งแกร่งถึงเพียงนี้เอาไว้ มันวางแผนจะทำอะไรกันแน่?
ท่าไม่ดีแล้ว หากยังไม่รีบประชิดตัวทันที ตอนนี้ไม่ว่าจะเราหรือเจ้าเด็กนั่นโอกาสที่จะสังหารอีกฝ่ายก็มีพอๆ กัน!
เมื่อคิดถึงจุดนี้ สงหู่ก็ตบเท้าทั้งสอง ทะยานทั้งร่างตรงไปยังเบื้องหน้า
กู่ฉิงซานก็เคลื่อนไหวเช่นกัน!
ศรอีกดอกถูกปล่อยออกไป!
ศรดอกนี้มุ่งเป้าตรงไปยังหน้าอกของสงหู่ และด้วยการที่เข้าทะยานปรี่เข้ามาอย่างเร็วรี่ทำให้ไม่มีเวลาที่จะหลบเลี่ยง
สงหู่เหยียดมือทั้งสองออกไปอีกครั้ง และตบมันลงบนอากาศเบื้องหน้า
ปัง!
ศรที่ยิงออกมาถูกหยุดกลางอากาศ แต่ก็ส่งผลให้สงหู่ถอยหลังไปกว่าสองก้าวเนื่องจากแรงปะทะ
หากแต่สงหู่ดูจะไม่ใส่ใจมัน เขากลับเผยรอยยิ้มออกมา
“ศรดอกนี้ทรงพลังมากจริงๆ แต่กับร่างกายอันบอบบางของแก ฉันกลัวว่าแกคงจะดึงสายธนูได้อีกไม่นาน”
สงหู่ขยับคอจนเสียงดังแกร๊ก และเอ่ยเยาะเย้ย “เจ้าหนู แกจะโจมตีแบบนี้ได้อีกสักกี่ครั้งกันเชียว”
กู่ฉิงซานชะงักไป ก่อนจะกล่าวสั้นๆ “ก็หลายครั้งอยู่นะ”
สายธนูถูกดึงขึง พร้อมกับมือที่ผละออกไป
ยิงต่อเนื่อง!
ระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะปรากฏแสงสีฟ้าเป็นเส้นสายพุ่งตรงมาจากทิศทางของกู่ฉิงซาน โดยมีเป้าหมายเป็นร่างของสงหู่
สงหู่ฟาดแขนครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยกำลังทั้งหมดที่มีเพื่อปัดป้องลูกศร จนถอยร่นติดกำแพง
แรงปะทะของศรแต่ละดอกเกือบจะเทียบเคียงได้กับหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ที่ทุ่มโจมตีสุดกำลัง!  หากสงหู่รามือเมื่อไหร่ เป้าหมายต่อไปของลูกศรก็คงไม่พ้นร่างกายของเขา
สงหู่ไม่คาดคิดจริงๆ ว่าตนที่เป็นถึงหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้จะถูกกดดันโดยเด็กมัธยมปลายแบบนี้
และฉากนี้ก็กำลังถ่ายทอดสดผ่านโฮโลแกรมส่งไปทางฝั่งของนายน้อยหยุนเช่นกัน
“ไอ้เด็กเปรต แกฆ่าฉันไม่ได้หรอก พอลูกศรหมดเมื่อไหร่ นั่นแหละคือเวลาตายของแก”สงหู่คำรามด้วยความโกรธ
กู่ฉิงซานกล่าวขณะที่มือของเขาไม่หยุดนิ่ง “แกไม่สามารถอดทนรอจนถึงเวลานั้นได้หรอก .. ลาก่อน!”
กู่ฉิงซานดึงพลังวิญญาณจากตันเถียนออกมา ก่อนจะผสานมันลงในศรดอกต่อไป
ฟุบ ฟุบ!
ลูกศรพุ่งออกจากคันธนู มันเสียดทานกับอากาศอย่างรุนแรงจนระหว่างทางเกิดเสียงหวีดหวิว
และศรดอกนี้ก็ทะลวงสองมือของสงหู่ ก่อนจะกระแทกเข้ากับหน้าอกของเขา
สงหู่กระเด็นชนเข้ากับผนังจนแตกร้าว เขาไม่อาจทานทนต่อแรงปะทะได้ และสุดท้ายก็ล้มกลิ้งลงกับพื้น
ผนังห้องทั้งหมดพังครืนลงมา ทับถมร่างของสงหู่ที่ไม่อาจคงสภาพร่างยักษ์ไว้ได้อีกต่อไป จนภาพเบื้องหน้าปรากฏเพียงสายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่าน
“บัดซบ!”
สงหู่ค่อยๆ ยืนหยัดขึ้น เขาพยายามที่จะรักษาสมดุล และต้องการที่จะกลับสู่สภาพร่างยักษ์อีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม เขาก็ต้องสิ้นหวัง เนื่องจากศรอีกดอกส่งเสียงหวีดหวิวแหวกอากาศพุ่งตรงมา
ศรดอกนี้ลากสงหู่กระเด็นตกจากตึกชั้นที่ยี่สิบสองก่อนที่จะค่อยๆ โค้งลงตามแรงโน้มถ่วง ร่วงลงไปในจุดที่ห่างออกไป
ต่อให้เป็นยอดปรมาจารย์นักสู้ หากตกลงจากตึกที่มีความสูงถึงยี่สิบสองชั้นก็ต้องตายอย่างไม่น่าสงสัย ยิ่งสงหู่เป็นเพียงปรมาจารย์นักสู้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นผู้ที่เข้าสู่ขอบเขตหวูซุน นักสู้บรรพชน ที่ร่างแกร่งราวกับทองคำ กระดูกแกร่งราวกับเหล็กกล้า จนไม่ต้องกลัวแรงปะทะ จึงจะสามารถรอดชีวิตจากในกรณีนี้ได้
กู่ฉิงซานเดินตรงไปยังจุดที่สงหู่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้ ก่อนจะหยิบกล้องบนอุปกรณ์สื่อสารข้นมาจากพื้นดิน
“เนี่ยหยุน?”
ปลายสายส่งเสียงตะโกนจนแทบคลั่งออกมา “ระยำ แกกล้าฆ่าคนที่อุทิศตัวให้กับตระกูลของฉัน แกสร้างปัญหาใหญ่แล้วรู้เอาไว้ซะ เตรียมตัวตายได้เลย”
กู่ฉิงซานมองไปยังภาพบนอุปกรณ์สื่อการ และโพล่งออกไป “ทางฝั่งที่แกอยู่ดูเหมือนจะเป็นคาสิโนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองสินะ ถ้างั้นก็ช่วยรออยู่ที่เดิม อย่ารีบหนีไปไหนซะละ”
เนี่ยหยุน “แกหมายความว่าอย่างไร”
“ก็หมายความว่า…โปรดรอสักครู่ กูจะรีบไปฆ่ามึงเดี๋ยวนี้แหละ!”
กล่าวจบ สัญญาณจากอุปกรณ์สื่อสารในชั้นที่ยี่สิบสองก็วูบดับไป
กู่ฉิงซานมองดูชายที่นอนขดตัวอยู่ในมุมห้อง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
ชายหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าใต้ดินเห็นแบบนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “ฉันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ทำไมนายถึงไม่ฆ่าฉัน”
“ก็เพราะฉันขอให้นายเป็นตัวล่อ นายก็ทำ ดังนั้นนายสมควรได้รับชีวิตของตัวเองกลับคืน”
กู่ฉิงซานกล่าวเสร็จก็เดินจากไป และหายวับไปยังทางลงบันไดอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของชายนักฆ่าดูจะฝืนทน เขาถอนหายใจออกมา ก่อนจะลุกขึ้น และรีบวิ่งออกไป
เขาตะโกนก้อง “หยุดก่อน นายไม่ควรจะไปที่นั่น นายกำลังพาตัวเองไปตาย ที่นั่นมียอดยุทธของตระกูลเนี่ยเหมือนกับคนที่คอยติดตามเนี่ยหยุนเฝ้าอยู่ พวกเขาอยู่ในระดับยอดปรมาจารย์นักสู้กับพวกเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า!”
ภายในคาสิโน
สายตาของเนี่ยหยุนจับจ้องอยู่กับอุปกรณ์สื่อสาร และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอยู่พักหนึ่ง
“นายน้อยเนี่ย ขออภัยที่ต้องกล่าว แต่ดูเหมือนว่าฉันจะชนะ”ชายสวมแว่นกันแดดเอ่ยปาก
เนี่ยหยุนผุดลุกขึ้นทันที ก่อนจะก้าวขาวิ่งออกไป
หลังจากนั้นไม่นาน รถเหินเวหาที่มีลวดลายวิจิตรงดงามคันหนึ่งก็ทะยานขึ้นจากคาสิโน และหายลับเข้ากลีบเมฆไปอย่างรวดเร็ว
ชายสวมแว่นกันแดดมองรถเหินเวหาที่ทะยานขึ้นเหนือเมฆผ่านทางหน้าต่าง พลางกล่าวเย้ยหยัน “ดูเหมือนว่ามันจะได้รับกระทบกระเทือนจิตใจอย่างแรง โดนขู่แค่ไม่กี่คำก็วิ่งหนีไปซะแล้ว”
จู่ๆ สีหน้าของชายสวมแว่นก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ก่อนจะหันหลังกลับไปโค้งคำนับและกล่าว “ฝ่าบาท โปรดสงบใจก่อนนะพ่ะย่ะค่ะ ดูเหมือนว่าระหว่างภารกิจจะเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย”
หญิงงามที่ก้มหลบอยู่หลังเก้าอี้เมื่อครู่ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เธอค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างช้าๆ ขณะเดียวกันก็ก้มลงมองเปลวเพลิงที่ลุกโชนอยู่ในมือของเธอ
เปลวเพลิงที่ถูกควบรวมไว้ในมือค่อยๆ ก่อตัวจนเปลี่ยนรูปร่างเป็นหัวกะโหลกอย่างเงียบๆ มันส่งกลิ่นอายที่เต็มไปด้วยความมืดมนออกมา
หญิงงามจับจ้องไปยังหัวกะโหลกในมือของเธอ และเอ่ยออกมาคำหนึ่ง “การปิดบังตัวตนช่างเป็นเรื่องที่น่ารำคาญยิ่ง”
เธอสะบัดฝ่ามือ ก่อนที่เปลวเพลิงจะหายวับไป
......................................


## 0011- ลอบสังเกตการณ์ 

ตอนที่ 11 ลอบสังเกตการณ์
ผ่านไปครู่หนึ่งหญิงงามก็กล่าวเสียงนุ่มราวกระซิบ “ไปจัดการเปิดวิดีโอเมื่อครู่ให้เล่นใหม่ ฉันต้องการจะดูภาพการต่อสู้เมื่อกี้อีกครั้ง”
ชายสวมแว่นกันแดดถอนหายใจด้วยความผ่อนคลาย และเอ่ยถามด้วยความสงสัย “แต่มันเป็นแค่การต่อสู้ระดับปรมาจารย์นักสู้ ท่านยังต้องการจะดูจริงๆ หรือ?”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “เจ้าเด็กยากจนนี่มีบางอย่างแปลกๆ ฉันต้องการดูอีกครั้ง”
ชายสวมแว่นเปิดวิดีโอในห้อง และกลอย้อนกลับไปเล่นใหม่ตั้งแต่ต้น
“หยุด”หญิงสาวสั่ง
ชายสวมแว่นกดปุ่มหยุดชั่วคราว และภาพก็หยุดนิ่ง
นี่คือช่วงเวลาสุดท้ายที่กู่ฉิงซานเปิดใช้งานพลังวิญญาณและถ่ายเทมันลงไปคลุมลูกศร
“คุณเห็นนั่นไหม” หญิงสาวหรี่สองตาของเธอ และชี้ไปยังตำแหน่งหัวลูกศร “ชั้นอากาศเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อนมากที่สุด และอากาศจะตอบสนองต่อพลังใดๆ ที่ปรากฏในอากาศ”
ชายสวมแว่นเพ่งมองอย่างจริงจังไปยังหัวลูกศร ก่อนจะพบว่าตรงเบื้องหน้าของมันเกิดสองระลอกคลื่นโปร่งใสบิดเป็นเกลียวขึ้น
เขาส่ายหัวและกล่าว “ฉันไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย ไม่แน่มันอาจจะเป็นเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า”
“น่าสนใจจริงๆ แม้ว่ารูปลักษณ์ของพลังนี้จะดูเล็กจ้อยและอ่อนแอ แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงเอกลักษณ์ที่พิเศษบางอย่าง” หญิงสาวเอ่ยพึมพำ ขณะที่สายตายังคงจดจ้องอยู่บนจอ “พวกเราต้องหาวิธีติดต่อกับเด็กยากจนคนนี้”
ค่ำคืนที่ยาวนาน ในที่สุดก็ผ่านพ้นไป
ทางตอนใต้ของเมือง ย่านที่พักอาศัยหรู
“นายไม่ต้องการที่จะแก้แค้นให้พรรคพวกเหรอ?” กู่ฉิงซานมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
หวังหมิงส่ายหัวและกล่าว “พวกเราทุกคนก็แค่ถูกดึงดูดโดยเงินรางวัลของภารกิจ และมาร่วมมือกันชั่วคราว ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ”
หวังหมิงโยนกุญแจให้กู่ฉิงซานและกล่าว “นายไว้ชีวิตฉัน สิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำเพื่อนายได้ก็คือมอบสถานที่ลับแห่งนี้ไว้ให้นายพักผ่อน หลังจากทั้งหมดนี้ ทุกคนในตระกูลเนี่ยมีอำนาจมากเกินไป”
กู่ฉิงซานคว้ากุญแจ ก่อนจะมองไปยังอีกฝ่ายและกล่าว “ขอบคุณสำหรับน้ำใจของนาย ตอนนี้ฉันคงต้องขอตัวก่อน”
หวังหมิงรีบเอ่ยถาม “นายจะไปไหน?”
“ไปทำงาน”
“ทำงาน?” หวังหมิงนิ่งไปครู่หนึ่ง
“อ่า ก็ทำงานหาเงิน ฉันก็ต้องกินต้องใช้ อธิบายง่ายๆไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องใช้เงินทั้งนั้น” กู่ฉิงซานกล่าวอย่างจริงจัง
เขาเป็นเพียงคนธรรมดาที่อยู่ลำพัง ดังนั้นหากต้องการเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำ ค่าเล่าเรียนจะต้องสูงมาก แถมยังต้องใช้แต้มบุญอีกด้วย
นอกจากนี้วิชาเอกที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษคือสาขาหุ่นรบ ซึ่งเป็นสาขาที่มีค่าใช้จ่ายมากกว่าสาขาอื่นหลายเท่าตัว
กู่ฉิงซานทำงานหลายอย่างเพื่อสะสมเงิน และยังคอยสะสมแต้มบุญที่เป็นทักษะส่วนบุคคลไว้ใช้สำหรับอนาคต นอกจากนี้เขายังต้องหาที่เงียบๆ เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับการสอบที่จะมาถึงด้วย
หวังหมิงสงสัยว่าหูของเขาคงมีปัญหา และได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายผิดไป
เบื้องหน้าของเขาคือเด็กหนุ่มที่สามารถสังหารนักฆ่าห้าคนได้ในหนึ่งลมหายใจ แม้กระทั่งหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้สุดแกร่งก็ยังถูกเขาสอยตกจากตึกชั้นยี่สิบสองกลายเป็นโคลนเหลวไปโดยระเบียบ
ตัวตนแบบนี้ ยังต้องไปทำงานหาเงินเพื่อรักษาความเป็นอยู่ของตัวเองอีกหรือ?
ฟังที่เขาพูดเมื่อครู่ เจ้าตัวบอกว่าเตรียมตัวที่จะไปเรียนมหาวิทยาลัย?
หวังหมิงที่มีชีวิตอยู่มายาวนานกว่าสามสิบปี วันนี้นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าค่านิยมของตนถูกพลิกคว่ำลงโดยสมบูรณ์
“ฉันจะรับกุญแจนี่ไว้” กู่ฉิงซานชูกุญแจขึ้น ก่อนจะขบคิดและกล่าวต่อ “และจะขอแนะนำนายสักหน่อย ตอนนี้นายรีบหนีออกจากมณฑลฉางหนิง แล้วมุ่งไปทางตะวันออก หนีไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเข้าสู่สาธารณรัฐฟูซี”
“ทำไมล่ะ?”หวังหมิงกล่าว
“เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนจะต้องถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน ทางด้านฉันนั้นอยู่ในหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับตระกูลซู ครั้งนี้ตระกูลเนี่ยทำไม่สำเร็จ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไม่มีครั้งต่อไป ทว่าอย่างไรเสียก็คงสำหรับฉันพวกเขาคงไม่อาจทำอะไรได้ในเร็วๆ นี้แน่นอน แต่นายแตกต่างออกไป นายเป็นนักฆ่าไม่ควรอยู่ในที่แจ้ง ถ้านายยังไม่รีบไปจากที่นี่ในอนาคตนายอาจจะถูกฆ่าเมื่อไหร่ก็ได้”
หวังหมิงเงียบอยู่นาน สุดท้ายจึงเริ่มเอ่ยปาก “ฉันจะไป แล้วหวังว่าในอนาคตเราจะได้พบกันอีกครั้งในฐานะเพื่อนที่ดี ลาก่อน”
การตัดสินใจเด็ดขาดเช่นนี้ไม่ง่ายเลย แต่เขากลับแทบจะไม่เสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ความกล้าของชายคนนี้นับว่าไม่เลวเลย
กู่ฉิงซานพยักหน้าด้วยความชื่นชม และออกจากห้องไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา กู่ฉิงซานก็มาถึงอาคารที่สูงตระหง่านดูล้ำสมัย
หลังจากที่รูดบัตร เจ้าตัวก็ตรงเข้าสู่อาคาร ก่อนจะรูดอีกครั้ง และมุ่งหน้าลงสู่ในส่วนของชั้นใต้ดิน
หลังจากที่ผ่านการตรวจสอบสแกนม่านตาและลายนิ้วมือแล้ว กู่ฉิงซานก็เปลี่ยนเสื้อคลุมทำงาน ก่อนจะเข้าลิฟต์และมุ่งลงสู่อาคารใต้ดินชั้นที่ห้าสิบ
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น
“ยินดีต้อนรับหมายเลข สี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด สู่แผนกวิจัยและพัฒนาเกราะรบกังเตี๋ยแห่งมณฑลฉางหนิง”
กู่ฉิงซานก้าวเข้ามาด้านใน
ตรงข้ามกับเขา มีหุ่นรบกังเตี๋ยสูงประมาณห้าเมตร และคนในชุดทำงานหลานคนกำลังวุ่นอยู่รอบหุ่นรบ ดูเหมือนพวกเขากำลังถกเถียงกันอยู่
นี่คือศูนย์วิจัยและพัฒนาหุ่นรบที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลฉางหนิง นอกจากนี้ยังเป็นอุตสาหกรรมหลักของตระกูลซู แม้กระทั่งเด็กๆ ในตระกูลซู หากไม่มีความสามารถมากพอ เช่นเดียวกันก็จะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าสู่พื้นที่นี้
กู่ฉิงซานมองไปยังเหล่าหุ่นรบต่อสู้ ในหัวใจของเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้น
นี่คือผลิตภัณฑ์ของอารยธรรมมนุษย์ มันคือการตกผลึกของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่เกิดจากการบรรจบกันของวิชาการในสาขาชั้นสูงต่างๆนับไม่ถ้วน และเป็นตัวแทนของกำลังรบที่ทรงประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก
ไม่ว่าจะรถเหินเวหาหรืออะไรก็ตาม เมื่ออยู่ต่อหน้าหุ่นรบกังเตี๋ยนี้ มันก็จะเป็นเพียงสิ่งอ่อนแอที่ถูกระเบิดทิ้งลงอย่างง่ายดาย
เจ้าเครื่องจักรเลือดเย็นอันยอดเยี่ยมนี้ ช่างมีเสน่ห์เหลือร้ายสำหรับผู้ชายทุกคนจริงๆ
“หมายเลข สี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด สมัครหัวข้อวิจัย”กู่ฉิงซานกล่าว
“โปรดอธิบายเนื้อหาหัวข้อที่คุณกำลังจะทำ เพื่อให้สมองกลของช่วยเตรียมการ”  เสียง
อิเล็กทรอนิกส์สังเคราะห์ดังขึ้น
“การควบคุบพลังงานอิเล็คตรอนในการขับเคลื่อนหุ่นรบเครื่องที่”
“หมายเลข สี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด หัวข้อของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว ระยะเวลาวิจัยคือหกวัน ห้องพักของคุณคือห้องหมายเลขสี่ศูนย์ศูนย์เหก้า เพื่อประสิทธิภาพในการทำงานและสุขภาพที่ดี โปรดใส่ใจกับการพักผ่อน และกินดื่มให้ตรงเวลาด้วย”
“ขอบคุณ” กู่ฉิงซานโล่งใจ
เป็นอย่างที่คาดเอาไว้ เขาสามารถอยู่ที่นี่ได้เป็นเวลาหกวันติดต่อกัน และหากหัวข้อโครงการเสร็จสมบูรณ์ก็จะได้รับรางวัลที่สมน้ำสมเนื้อ
หากเขาอยู่ที่นี่ มันจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน จะเว้นก็แต่จักรวรรดิฟูซีทำการโจมตีรัฐบาลกลาง แต่หากเกิดเหตุการณ์ดังกล่าวขึ้น คงมิใช่แค่เพียงเขาที่ต้องเผชิญกับอันตราย แต่เป็นทั่วทั้งมณฑลฉางหนิงเลยต่างหาก
เงื้อมมือของตระกูลเนี่ยไม่อาจเอื้อมเข้ามาถึงที่นี่ได้
หกวันต่อจากนี้ จะเป็นวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยพอดิบพอดี
เมื่อถึงเวลาเสร็จสิ้นการสอบ ฉันก็จะหายตัวไปได้ทันที
สำหรับปัจจุบันนี้ มาสงบจิตใจโดยการวิจัยหุ่นรบดีกว่า!
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่เดินกระโดดพลางฮัมเพลงเล็กๆ น้อยๆ ด้วยความสุข เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะตรงไปหามัน
ในชีวิตที่ผ่านมาของเขา ฉิงซานได้พัฒนาสิ่งดีๆ ไปแล้วมากมาย ตลอดสิบปีจวบจนถึงวันสิ้นโลก เขาไม่เคยเลิกวิจัยหุ่นรบเลย นั่นทำให้ความรู้และงานวิจัยของเขาอาจจะไกลเกินกว่ายุคปัจจุบันนี้ไปมากโข
และสภาวะในที่แห่งนี้ก็นับว่าดีทีเดียว หากเขามีความคิดอะไรดีๆ ก็สามารถนำมาทดสอบได้เลยโดยตรง
ภายนอกของบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย ณ ชั้นบนสุดของตึกอีกแห่งหนึ่ง
ชายตัวใหญ่ไว้ผมยาวสวมแว่นกันแดดสีดำกำลังยืนอยู่บนดาดฟ้า ในมือถืออุปกรณ์สื่อสาร และกำลังรายงานเกี่ยวกับเรื่องของกู่ฉิงซานอย่างหมดหนทาง
“ดังนั้นคุณกำลังจะบอกว่าเขาเป็นนักวิจัยหุ่นรบ?”
น้ำเสียงเย็นชาของหญิงสาวส่งมาจากปลายสาย ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงแป้นพิมพ์ดังมาเป็นระยะๆ
“เป็นเช่นนั้น ฝ่าบาท ที่ๆเขาอยู่มีการป้องกันแน่นหนามาก เกรงว่าต่อให้กระหม่อมเปิดเผยความสามารถและทุ่มสุดตัว ก็คงจะไม่อาจนำตัวเขาออกมาได้ ตรงกันข้ามมันจะกลายเป็นฉนวนไปสู่สงครามเสียมากกว่า”
“เข้าใจแล้ว กลับมาก่อน ไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาใดๆ พวกเราจะใช้ช่องทางปกติเอา”หญิงสาวขบคิดแล้วกล่าวออกมา
“ช่องทางปกติ? ท่านกำลังจะกล่าวอะไร?”
ชายสวมแว่นกันแดดเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
ไม่น่าแปลกใจหรอกที่เขาต้องถามอย่างระมัดระวังเช่นนี้ ครั้งสุดท้ายที่ฝ่าบาทของเขาเอ่ยประโยคนี้ออกมา นั่นคือการประกาศสงคราม เมื่อย้อนคิดถึงเรื่องในช่วงเวลานั้น ชายสวมแว่นก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
“คุณมั่นใจได้ ฉันจะเตรียมตัวไปเยี่ยมอย่างเป็นทางการ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องปลอมตัวหรือปกปิดสถานะ” หญิงสาวกล่าว
ชายสวมแว่นผ่อนคลายลงและกล่าว “แล้วภารกิจที่พวกเราต้องทำล่ะ?”
“ภารกิจอะไร?”
“เฟ้นหาผู้ที่มีพรสวรรค์สูงสุดจากรัฐบาลกลางอย่างไรเล่า ฝ่าบาท”
“แล้วสิ่งที่พวกเรากำลังกระทำอยู่นี่เรียกว่าอะไร”
ใบหน้าของชายสวมแว่นเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เจ้าหนูคนนี้ คือผู้ที่มีพรสวรรค์สูงสุดจริงๆ น่ะหรือ?”
ปลายสาย หญิงสาวหุ่นเพรียวบางหน้าตางดงามกำลังพรมมือทั้งสองของเธอบนจอภาพเสมือนที่เป็นม่านแสงและกล่าว “ฉันได้ลองคำนวณดูแล้วว่าพลังอันไร้ที่มาของเขาที่ใช้หนุนเสริมพลังงานจลน์ของลูกศรนั้นน่าทึ่งมากทีเดียว และคุณก็ควรจะไปมองหาบทความในวารสารวิทยาศาสตร์ของรัฐบาลกลางที่ตีพิมพ์เกี่ยวกับการจำลองหุ่นรบให้เลียนแบบพฤติกรรมมนุษย์มาอ่านบ้างนะ”
“ทำไมต้องอ่านด้วย?”
“ก็เพราะคนที่เขียนมันคือกู่ฉิงซานอย่างไรล่ะ”
หญิงสาวคนนั้นมองข้อความบนม่านแสงพลางเลียริมฝีปากของเธอเบาๆ สีหน้าที่เผยถึงความตื่นเต้นของเธอราวกับว่าว่าตัวเธอเป็นแมวที่กำลังจับจ้องชิ้นปลามัน
........................................


## 0012 มอนสเตอร์

ตอนที่ 12 มอนสเตอร์(1)
หญิงสาวคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “วางหุ่นเฝ้าระวังไว้ในตำแหน่งของคุณด้วย”
ชายสวมแว่นกล่าวอย่างลังเล “แต่มูลค่าของมันมหาศาลมาก และในมือของพวกเราก็มีไม่มากนัก”
หญิงสาวกล่าวยืนยัน “วางไว้หนึ่งตัว เขามีค่ามากกว่า”
“ทราบแล้ว ตามที่ท่านปรารถนา ฝ่าบาท”
ชายสวมแว่นส่ายหัว ก่อนจะหยิบกล่องเงินขนาดเล็กออกจากอกเสื้อด้วยความระมัดระวัง และวางมันลงบนยอดตึกที่เขากำลังซ่อนตัวอยู่
ทันทีที่กล่องเล็กๆ ถูกวางลง มันก็เปลี่ยนรูปร่างและหายวับไปทันที
ชายสวมแว่นยักไหล่ ก่อนจะหยิบสมองควอนตัมขนาดจิ๋วขึ้นมาและกล่าว “เอาล่ะ เปิดข้อมูลของพนักงานในบริษัทหุ่นรบกังเตี๋ยแห่งฉางหนิงให้ฉันดูหน่อย”
ข้อมูลส่วนบุคคลนับไม่ถ้วนแล่นผ่านสมองควอนตัม ก่อนที่ชายสวมแว่นจะคลิกลงบนภาพๆ หนึ่ง
เป็นภาพของเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าทรงเสน่ห์ เผยให้เห็นถึงพลังอันเหลือล้นของวัยรุ่น
“ใช่ นั่นแหละเขา”
ชายแว่นดำใช้สองมือพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว ในที่สุดแถบดาวน์โหลดก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
สมองควอนตัมขนาดจิ๋วเริ่มอ่านข้อมูลส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน
ชายสวมแว่นก้มลงมาดูนาฬิกา พลางเอ่ยประชดประชัน “ใช้เวลาสิบห้าวินาทีถึงจะแกะรอยมาถึงฉัน ระบบป้องกันนี่มันขยะจริงๆ ตระกูลซูแห่งฉางหนิงดูจะไม่ค่อยใส่ใจพนักงานเท่าไหร่เลยสินะ”
หลังจากผ่านไปเพียงเจ็ดวินาที ขายสวมแว่นก็ดาวน์โหลดข้อมูลเสร็จสมบูรณ์และถอนตัวออกจากระบบป้องกันอย่างรวดเร็ว
เขาคลิกลงตรงข้อมูลส่วนตัวของกู่ฉิงซาน และเลื่อนมันลงไปดูข้อมูลชีวภาพและข้อมูลการใช้ชีวิตของอีกฝ่าย
“กู่ฉิงซาน เจ้าหนูนายไม่มีทางหนีพ้นหรอก”
ชายสวมแว่นยิ้ม ก่อนจะใส่ข้อมูลส่วนบุคคลของอีกฝ่ายลงไปในหุ่นยนต์เฝ้าระวัง
ในช่วงเย็น กู่ฉิงซานก็เสร็จสิ้นการวิจัยของวันนี้ เขาได้รับอาหารเย็นที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้ ก่อนจะออกไปเดินเล่นในสนามเทียมของบริษัท
เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟากฟ้ายามค่ำคืน ดวงจันทร์แขวนเด่นอยู่กลางฟ้า ดวงดาวเปล่งประกายราวกับเพชร
สายลมเย็นสดชื่น นี่ช่างเป็นค่ำคืนที่ดี
กู่ฉิงซานนั่งลงอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะขับเคลื่อนพลังวิญญาณในตันเถียน และสั่งมันให้เข้าปกคลุมทั่วดวงตา
ทันใดนั้นฉากเบื้องหน้าก็พลันเปลี่ยนไป ควันสีเทาเข้มลอยล่องราวกับผ้าไหมอยู่บนท้องฟ้า มันพลิ้วไหวอยู่อย่างเงียบๆ
กู่ฉิงซานขมวดคิ้ว
บรรยากาศสีเทาเข้มเช่นนี้ เป็นกลิ่นอายของโลกใต้ดิน เงื่อนงำของวันสิ้นโลกได้ปรากฏขึ้นแล้ว
“เหลือเวลาน้อยกว่าหนึ่งปี” กู่ฉิงซานพึมพำ
เขาลุกขึ้น ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องพักส่วนตัวที่บริษัทจัดเตรียมเอาไว้ให้
นับตั้งแต่เมื่อคืนวาน นี่ก็เป็นเวลาเกือบทั้งวันแล้ว นับตั้งแต่ที่เขากลับมาจากต่างโลก
กู่ฉิงซานเปิดหน้าต่างตัวละครในเกมขึ้น และมองไปยังนาฬิกาทรายด้านบน
และในเวลานั้น ก็เป็นเวลาเดียวกันกับที่เม็ดทรายเม็ดสุดท้ายร่วงลงมา
ปรากฏม่านแสงกะพริบวาบ และร่างของกู่ฉิงซานก็หายตัวไปจากในห้อง
ในตอนเช้าตรู่
กู่ฉิงซานยืนอยู่ใต้ชายคา ดูเหมือนว่าจะทิ้งช่วงเพียงพริบตา เขาก็ได้กลับมายังต่างโลกอีกครั้ง
นอกค่าย ร่างของมารอสูรยังคงนอนอยู่บนพื้นและบาดแผลที่ถูกเจาะทะลวงโดยลูกศรก็ยังคงถูกปกคลุมไปด้วยเลือด
ในขณะที่กู่ฉิงซานพบว่าตนกำลังถือคันธนู และอยู่ในท่วงท่าคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ตั้งท่ายิงหันไปทางนอกประตูค่ายทหาร
ทุกอย่างดูเหมือนเช่นเดิมราวกับว่าเขาไม่เคยจากไปไหน
กู่ฉิงซานยืนขึ้นและตะโกน “จ้าวหลิว!”
สิ้นเสียง กลับไม่มีการตอบรับใดๆ
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะตะโกนอย่างหมดหนทาง “จ้าวหลิว ฉันจัดการมันเรียบร้อยแล้ว ออกมาสักที!”
หลังจากที่รออยู่สักพัก จ้าวหลิวที่กำลังตัวสั่นงันงกก็มาหยุดอยู่เบื้องหลังกู่ฉิงซาน
เขาจะชะโงกหน้ามองลอดผ่านไหล่ของกู่ฉิงซานออกไป
“มันตายแล้วหรือ?”
“ตายแล้ว เอาล่ะนายไปช่วยกันแบกมันกับฉัน”
จ้าวหลิวจ้องมองมารอสูร ก่อนจะหันกลับมามองกู่ฉิงซานอีกครั้ง จากนั้นก็แลบลิ้นแล้วกล่าว “พี่กู่ ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าพี่แข็งแกร่งขนาดไหน”
กู่ฉิงซาน “หยุดพูดไร้สาระ ไปเอาเครื่องมือมา แล้วพวกเราไปช่วยกันแบกเจ้ามารอสูรนั่นกลับมาในค่าย”
จ้าวหลิวกลับมาฮึกเหิม เขามองไปที่มารอสูรแล้วกล่าว “แม่เจ้า มันตัวใหญ่ชะมัด ตัวขนาดนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พวกเราไม่อดตายไปตลอดทั้งเดือน”
กู่ฉิงซานพยักหน้า ในหัวใจของเขาก็คลายความกังวลลงเช่นกัน
เนื้อของมารอสูรนั้นอุดมไปด้วยเลือดและปราณที่คนธรรมดาสามารถกินมันได้ นอกจากนี้ยังช่วยเสริมสร้างกระดูกและกล้ามเนื้อให้แข็งแรง และมีประโยชน์ช่วยให้พลังปราณแข็งแกร่งขึ้นด้วย
ร่างกายของกู่ฉิงซานได้รับการรักษาด้วยเม็ดยาฟื้นฟูสองเม็ด และทันทีที่เขากลับไปสู่โลกจริงเขาก็ต้องต่อสู้ถึงสองครั้ง หนึ่งในนั้นเป็นถึงหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ ทั้งหมดนี้ทำให้เขาอ่อนล้าทั้งร่างกายและจิตใจ
ในขณะนี้ กู่ฉิงซานสามารถตรวจจับความเจ็บปวดที่ซ่อนในร่างกายได้แล้ว
มันเป็นบาดแผลที่พึ่งได้รับการรักษา และดูเหมือนจะปริออกเล็กน้อยอีกครั้ง
ในกรณีนี้ หากสามารถกินเนื้อมารอสูร และพักผ่อนสักเล็กน้อย มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อร่างกาย
จ้าวหลิววิ่งเข้าครัวอย่างว่องไว ก่อนจะกลับมาพร้อมถุงตาข่ายขนาดใหญ่ เชือกยาว มีดแล่เนื้อเลาะกระดูก และเครื่องมืออื่นๆ
เมื่อทั้งสองพร้อม พวกเขาก็เดินออกไปนอกค่ายทหาร
ระหว่างเดินกู่ฉิงซานก็เอ่ยถามว่า “พวกคนตายที่อยู่ในบ่อกักศพหน้าค่าย ทำไมถึงไม่ฝังล่ะ? อย่างไรเสียก็ยังนับว่าเป็นพวกเดียวกัน”
จ้าวหลิวบ่นอย่างไม่พอใจว่า “ก่อนหน้านี้หัวหน้า สิบโท เขาไม่คิดจะสนใจเรื่องอะไรเลย ส่วนฉันก็เป็นแค่คนครัว ถ้าฉันออกมาขุดหลุมด้วยตัวเอง ในกรณีที่มอนสเตอร์โผล่ออกมา ฉันคงตายอย่างไม่ต้องสงสัย”
จ้าวหลิวชะงักไปครู่หนึ่ง เขาเผยลังเลออกมา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ
กู่ฉิงซานตบบ่าอีกฝ่ายและกล่าว “ไว้พวกเราลากเจ้ามารอสูรนี่กลับค่ายเสร็จซะก่อน จากนั้นฉันจะไปช่วยนายขุดหลุมฝันศพ เผ่ามารบางจำพวกสามารถมองทะลุข่ายอาคมอำพรางเข้าไปในค่ายได้ทหาร ถึงเวลานั้นทั้งนายและฉันก็คงตายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที”
กู่ฉิงซานกล่าว “กลิ่นอายของเลือดในบ่อกักศพมันหนาแน่นและรุนแรงเกินไป มันอาจจะดึงดูดพวกมารที่แข็งแกร่งมาก็ได้ ”
“นี่...ตกลง ฉันจะทำ!”
จ้าวหลิวคิดเกี่ยวกับฉากนี้ และในที่สุดก็กัดฟันตอบ
พวกเขาเดินไปที่ประตูค่ายทหาร ขณะที่จ้าวหลิวกำลังยกขาได้เพียงก้าวเดียวและเตรียมจะออกจากค่าย จู่ๆเขาก็ถูกกู่ฉิงซานกระชากหลังคอเสื้อกลับมา จนล้มลงกับพื้น
จ้าวหลิวกล่าวด้วยความโกรธ “พี่กู่ นี่นายทำอะไร?”
กู่งฉิงซานยกมือขึ้นและส่งสัญญาณให้เงียบ
จ้าวหลิวยังต้องการจะบ่นต่อ แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของกู่ฉิงซาน หัวใจของเขาก็เต้นครึกโครม และกลืนคำถามกลับลงคอฉับพลัน ไม่เอ่ยอะไรออกมาอีก
เขาลุกขึ้นและกระซิบถาม “เกิดอะไรขึ้น”
กู่ฉิงซานชี้ไปยังแอ่งน้ำนอกค่าย
หลังจากพายุฝนโหดกระหน่ำมาหลายวัน จนพื้นดินถูกกัดเซาะ เลยเกิดแอ่งน้ำน้อยใหญ่ขึ้น
แต่แล้วจู่ๆ ฝนก็หยุดตกลงอย่างกะทันหัน ทว่าน้ำในหลุมกลับยังไม่หยุดกระเพื่อม เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างสั่นสะเทือนอยู่เบื้องล่าง
กู่ฉิงซานดึงจ้าวหลิวกลับมา ก่อนจะถอยไปกว่าเจ็ดถึงแปดก้าว
ภายนอกค่ายยังคงเงียบสงบ
หลายสิบลมหายใจต่อมา น้ำในบ่อก็สงบลง มันหยุดกระเพื่อมในที่สุด
จ้าวหลิวที่กลั้นหายใจมาเป็นเวลานาน แต่ก็ยังไม่พบเห็นสิ่งใดผิดปกติ ในเวลานี้เขาก็ถอนหายใจออกมา และเอ่ยปากยิ้ม
แต่ก็ทำได้เพียงเอ่ยปาก คำกล่าวใดๆ ยังไม่ทันหลุดรอดออกมา
กู่ฉิงซานก็เอามือปิดปากอีกฝ่าย  และวิ่งออกไปหลายสิบจั่งในหนึ่งลมหายใจ จนกระทั่งหยุดลงที่อีกด้านหนึ่งของค่าย
กู่ฉิงซานนาบตัวลงไปในพื้นโคลน จากนั้นเขานอนกลิ้งไปมาบนพื้น และยังคงโปะโคลนดำลงบนร่างกายไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
น้ำฝนที่ตกลงมาหลายวันทำให้ดินอ่อนนุ่ม กู่ฉิงซานคว้ามันขึ้นมากำใหญ่ ก่อนจะโปะใส่จ้าวหลิว ลากอีกฝ่ายหมอบลงกับพื้น และส่งสัญญาณให้ทำเช่นเดียวกันกับเขา
แม้ว่าจ้าวหลิวจะเป็นพวกหัวหน้าคนครัว แต่เขาก็มีงานมากมายให้ทำในแต่ละวัน  ทว่าหลังจากทั้งหมดนี้ จ้าวหลิวไม่เคยต้องมาทำอะไรที่น่าเวทนาเช่นนี้เลย เขาจึงอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้น
ทันทีที่ก้มหัวลง เตรียมที่จะปัดโคลนออก จู่ๆเขาก็สัมผัสได้ถึงอันตรายบางอย่างจนทั้งร่างสั่นสะท้าน
มือทั้งสองของจ้าวหลิววางนาบลงกับพื้น เขารู้สึกได้ว่ามันกำลังสั่นไหว และด้วยความแข็งแกร่งของเขาที่ไม่มีพลังวิญญาณ ส่งผลให้ตัวเขาไม่อาจลุกขึ้นได้
พื้นโลก สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
จ้าวหลิวอ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะทิ้งตัวลงจมไปในโคลนอีกครั้ง
มังกรดินกำลังพลิกตัวใช่หรือไม่?
จ้าวหลิงหันไปมองกู่ฉิงซานด้วยความสงสัย แต่ก็เห็นว่าอีกฝ่ายเพียงจับจ้องไปยังทิศทางของบ่อกักศพ และผิวตรงแอ่งน้ำ
จ้าวหลิวมองตามสายตาของกู่ฉิงซาน ก่อนจะเห็นสิ่งหนึ่งที่เขาต้องจดจำมันไปชั่วชีวิต
มันคือเท้า!
เท้าขนาดยักษ์ที่ใหญ่พอจะบดบังได้ทั้งสายตา เพียงขนาดของมันใหญ่โตยิ่งกว่าค่ายทหารถึงหลายเท่า
เท้าดังกล่าวเหยียบลงบริเวณผืนป่านอกค่ายทหาร และต้นไม้ทั้งหมดก็ถูกขยี้บดลงกับพื้น
เบนสายตาตามเท้าสูงขึ้นไป ปรากฏชั้นเมฆสีทะมึน ไร้ที่สิ้นสุด
จ้าวหลิวจ้องฉากนี้อย่างโง่งม เวลานี้เขาเข้าใจแล้วว่านี่มันมิใช่มังกรดินพลิกกลับ แต่เป็นที่ชัดเจนว่ามันคือเท้าข้างหนึ่งที่ตกลงบนพื้น จนส่งผลกระทบให้พื้นโลกสั่นสะเทือนไม่รู้จบ
ฉากตรงหน้านี้มันจะบ้าเกินไปแล้ว!
........................................


## 0013 มอนสเตอร์(2)

ตอนที่ 13 มอนสเตอร์(2)
เท้ายักษ์อีกข้างผลุบออกมาจากเมฆทะมึน และเหยียบย่ำลงข้างๆ บ่อกักศพ ก่อให้เกิดการสั่นสะเทือนและเสียงคำรามของผืนโลก
สองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในโคลนก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย แรงสั่นสะเทือนหนักหน่วงจนเกือบตัวลอยขึ้นจากพื้นดิน
ตามมาด้วยมือยักษ์อันน่าหวาดหวั่นโผล่ออกมาจากเมฆทะมึน มันคว้าจับเพียงครั้งเดียว ร่างมารอสูรที่นอนอยู่เบื้องล่างและบ่อกักศพใกล้ๆ ทั้งหมดก็ถูกรวบไว้ในฝ่ามือเดียว
จากนั้น มือยักษ์ก็ค่อยๆ หดกลับเข้าสู่ชั้นเมฆ
ตามมาด้วยเสียงเคี้ยวกรุบกรับ ให้ความรู้สึกคล้ายเสียงฟ้าร้องต่ำ
ท้องฟ้ามืดมิด เลือดสีดำอันเย็นเยียบสาดเทลงมา เพียงพริบตาเดียวด้านหน้าค่ายทหารก็ถูกปกคลุมด้วยสีทะมึนของคนตาย และส่งกลิ่นอายน่ารังเกียจ
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงเคี้ยวกรุบกรับที่อยู่เหนือเมฆทะมึนขึ้นไปก็หยุดลง และฝนเลือดที่พรั่งพรูก็ค่อยๆ จางหายไป
คู่เท้ายักษ์ทั้งสองเริ่มก้าวเดินอีกครั้ง เสียงดังตึงตังค่อยไกลห่างออกไปจากทั้งสอง มันย่ำไปได้ไม่กี่ก้าวก็หายลับไปจากสายตาของกู่ฉิงซานและจ้าวหลิว
จ้าวหลิวดูจะสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว เขากล่าวออกมา “เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน… ”
กู่ฉิงซานที่บัดนี้หัวใจจมลงสู่หุบเหวลึก เอ่ยพึมพำกับตนเอง “แม้กระทั่งมันก็ยังปรากฏตัวขึ้น… ”
จ้าวหลิวเอ่ยซ้ำๆ ราวแผ่นเสียงที่ติดขัด  “เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน…เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน…”
กู่ฉิงซานไม่ได้สนใจอีกฝ่าย หัวใจของเขาเพียงจมลงสู่ห้วงความคิด
รามสูรไร้พระพักตร์ จัดอยู่ในประเภทเผ่ามารที่พบเจอได้ยากยิ่ง ตัวตนของเผ่าพันธุ์อันทรงพลัง ปฐมบทแห่งความโกลาหล!
รามสูรไร้พักตร์ ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายๆ  มันมักจะปรากฏตัวขึ้นเมื่อเผ่ามารล้อมกรอบเมืองมนุษยชาติเป็นระยะเวลาแต่ยังไม่อาจจับกุมตัวได้ เมื่อนั้นมันจะได้รับคำสั่งให้บุกโจมตีตำแหน่งดังกล่าว
ในความทรงจำก่อนหน้า ปัจจุบันนี้ยังอยู่ในปีสุดท้ายของราชวงศ์เฉิง และเผ่ามารก็พึ่งเริ่มก่อความวุ่นวาย แล้วมอนสเตอร์อย่างรามสูรไร้พักตร์จะปรากฏตัวขึ้นได้อย่างไร?
นี่คือปีสุดท้ายก่อนที่สงครามระหว่างมนุษยชาติและเผ่ามารจะปะทุขึ้น และต้องใช้ระยะเวลากว่าหนึ่งปีเต็มสงครามครั้งแรกจึงสิ้นสุดลง กู่ฉิงซานจดจำเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน
ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของปีนั้น ผู้เล่นนับล้านไม่อาจหาวิธีโค่นรามสูรไร้พักตร์ลงได้ จึงทำได้เพียงปล่อยให้มันทำลายเมืองชายแดนลง
ในเวลานั้น ผู้เล่นที่พึ่งเริ่มทยอยกันเข้าเกมมาได้แค่เพียงครึ่งปี แต่ก็ต้องพบเจอกับฉากนี้ ระดับยุทธของพวกเขาอยู่เพียงขั้นพื้นฐานและธรรมดายิ่ง ยามรามสูรไร้พักตร์ปรากฏตัว เหล่าผู้เล่นจึงได้รู้ซึ้งถึงความไร้กำลังของตนเอง
ท้ายที่สุด ก็ต้องถึงมือของราชันอมตะรุ่นแรกเป็นคนออกโรงด้วยตัวเอง จึงสังหารมารตนนี้ลงได้
อย่างไรก็ตามในเวลานั้น เมืองชายแดนก็ได้ถูกทำลายลงไปแล้ว กองทัพมนุษยชาติพ่ายแพ้ และจำต้องล่าถอย และนั่นทำให้พวกเขาต้องสูญเสียดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ซึ่งเป็นด่านกันชนไป
ในการต่อสู้ครั้งแรก มนุษยชาติพ่ายแพ้และจำต้องล่าถอย!
แต่…แต่ทว่า!
ปัจจุบันนี้ยังอยู่ในราชวงศ์เฉิงปีสุดท้าย สงครามยังไม่ทันได้เริ่มต้นขึ้น มนุษยชาติกับเผ่ามารต่างฝ่ายต่างเฝ้ามองและทดสอบกันและกันอยู่
ทว่าในเวลานี้ รามสูรไร้พักตร์กลับปรากฏตัวขึ้น เนื้อเรื่องมันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้
เว้นเพียงแต่จะเกิดเหตุบางสิ่งบางที่กู่ฉิงซานเองก็ไม่รู้ว่ามันได้เกิดขึ้น
กู่ฉิงซานรู้สึกคล้ายมีหมอกหนาปรากฏขึ้นในจิตใจ และไม่อาจฝ่ามันออกมา ไม่อาจมองเห็นถึงความจริงข้างใน
จ้าวหลิวที่ดวงตาเปลี่ยนเป็นหมองคล้ำไร้ชีวิตชีวายังคงเอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆ
“เจ้ามอนสเตอร์ตัวนั้นมันคืออะไรกัน…”
กู่ฉิงซานขมับแม่งใส่จ้าวหลิว จนอีกฝ่ายสิ้นสติไป
เดิมจ้าวหลิวก็ได้รับการกระทบกระเทือนจิตใจอยู่ก่อนแล้ว แทนที่จะปล่อยให้จินตนาการเตลิดไปไกล สู้ให้เขาพักจะดีกว่า
ครั้งแรกที่เห็นมอสเตอร์รามสูรไร้พักตร์ ผู้เล่นจำนวนมากตกตะลึงสุดขีด เช่นนั้นยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงจ้าวหลิวที่เป็นคนธรรมดาในโลกใบนี้ เพียงเห็นรามสูรปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลัน เขาก็อาจจะกลัวจนเป็นบ้าไปเลยก็ได้
กู่ฉิงซานแบกจ้าวหลิวขึ้นบนบ่า พากลับเข้าไปในค่ายทหารก่อนจะโยนอีกฝ่ายลงบนเตียง จากนั้นก็หันไปยังทิศทางประตูค่าย
ตั้งแต่ที่รามสูรปรากฏตัวขึ้น บางที อาจมีกองกำลังอื่นร่วมทางไปกับมันก็เป็นได้
หลังจากที่เฝ้ารอมานานกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดกองทัพมารก็ปรากฏตัวขึ้นจริงๆ
กลุ่มแรกที่ปรากฏตัวขึ้นคือปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน มันมักจะซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบ เลื่อยลดคดเคี้ยวไปมาบนพื้นดินอย่างไร้สรรพเสียง และตลอดเส้นทางที่เลื้อยผ่านก็มักจะทิ้งรอยไหม้เอาไว้อีกด้วย
บนหลังของมัน เป็นมอนสเตอร์ที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์นั่งอยู่ มันสวมเกราะหนักสีเทา มือและเท้าทั้งหมดเป็นกรงเล็บแหลม ทว่าบนใบหน้ากลับไม่มีสิ่งใด นอกจากปากขนาดใหญ่ที่ฉาบไปด้วยเลือด ปากของมันแสยะกว้างไปจนถึงหลังหัว
มารกระหายเลือด!
ถ้าหากมันได้บุกฝ่าเข้าไปถึงกลางกองกำลังมนุษยชาติแล้วล่ะก็ บริเวณนั้นอาจนำไปสู่การสังหารหมู่ขนาดย่อม!
นาคาเพลิงตัวแรกปรากฏตัว ตัวอื่นๆ ก็ทยอยตามมา และทุกตัวก็จะมีมารกระหายเลือดนั่งอยู่บนหลังของมัน
หนึ่งตัว สอง สาม…ทั้งหมดยี่สิบตัว
กู่ฉิงซานถึงกับลืมหายใจ และยืนจ้องมองฉากตรงหน้าอยู่ภายในค่ายทหารอย่างเงียบๆ
กองทัพมารเลื้อยผ่านหน้าค่ายทหารไปอย่างรวดเร็ว มุ่งไปตามทิศทางที่รามสูรก้าวนำไป ไม่นานก็หายลับเข้าไปในป่า
ตลอดทั้งกระบวนการนี้ ค่ายทหารไม่ได้ถูกค้นพบ ซึ่งนี่นับว่าเป็นเรื่องที่โชคดีจริงๆ
ทว่าแม้จะโชคดี แต่กู่ฉิงซานกลับไม่สามารถรู้สึกสุขใจได้
ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนเป็นราชันในหมู่มารอสูรประเภทลอบสังหาร ทุกการกระทำนั้นเงียบเชียบ และเกิดมาพร้อมกับการปลดผนึกธาตุไฟซึ่งเป็นหนึ่งในห้าธาตุ จึงเป็นการยากที่จะจัดการกับมัน
ขนาดสัตว์ขี่ยังขนาดนี้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงความน่าหวาดหวั่นของมารกระหายเลือด
นายพลที่คอยปกป้องค่ายทหารแห่งนี้ คงไม่แคล้วตกตายด้วยน้ำมือของมารกระหายเลือด
ในกองทัพ มิได้มีกฎเขียนเอาไว้ว่า ทหารสามารถละทิ้งภารกิจได้ทันที ในกรณีที่พบเจอกับมารกระหายเลือด และไม่จำเป็นต้องถูกลงโทษจากเจ้าหน้าที่ระดับสูง
มีเพียงทหารระดับนายพลเท่านั้นจึงจะสามารถต้านทานมารตนนี้ได้
ยี่สิบนาคาเพลิง และยี่สิบมารกระหายเลือด เกือบทั้งหมดก็เพียงพอที่จะก่อสงครามขนาดย่อม
นับว่าโชคยังดีที่ไม่เกิดเหตุดังกล่าว และพวกมันก็ได้ตามรามสูรไร้พักตร์ไปอย่างสงบ
นี่สมควรจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอยู่ดีๆ ทันใดนั้นเขาก็เห็นนกที่ดูอ่อนล้า ถลาเกาะลงบนกิ่งไม้นอกค่ายทหาร
นกตัวนี้มีใบหน้าค่อนข้างยาวเรียว ดูเหมือนมันจะลงจอดพักหายใจเล็กน้อย และกำลังมุ่งตรงไปในทิศทางเดียวกับรามสูร
“เหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อล้าไปหมดแล้ว เมื่อไหร่จะไล่ทันเสียที!”
มนสเตอร์นกบ่นอุบ
มันสยายปีกออก สะบัดหยาดเลือดออกจากร่างกาย ก่อนจะเริ่มลามเลียบาดแผลยาวใต้ปีกด้วยลิ้นสั้นๆ ที่ดูคล้ายแผ่นขนมปัง
บาดแผลนั้นค่อนข้างลึก และมีหยดเลือดไหลออกมาเป็นครั้งคราว
กู่ฉิงซานจ้องไปที่บาดแผลของมอนสเตอร์นก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกธนูกองทัพขึ้น พร้อมกับง้างศรและปล่อยออกไป
ยิงต่อเนื่อง!
ในครั้งแรก ลูกศรสามดอกถูกปล่อยออกไปติดๆ กัน ตามมาด้วยการแผลงศรหนึ่งครั้งปล่อยไปหกดอก และแผลงศรอีกครั้งยิงออกไปทีเดียวสิบสองดอก!
หนึ่งลมหายใจ ยิงศรออกไปถึงยี่สิบเอ็ดดอก และหนุนเสริมด้วยสกิล ‘ทรงตัว’ ทำให้สองมือของกู่ฉิงซานยังคงสงบนิ่งไม่สั่นไหว
ในเวลานั้นเอง กู่ฉิงซานได้ระเบิดความแข็งแกร่งทั้งหมดที่มีออกมา
ตั้งแต่เริ่มที่คิดจะจู่โจมมัน เขาจะต้องไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายมีชีวิตรอดอยู่อีกต่อไป ใครจะรู้เจ้านกตัวนี้อาจเปิดภูมิปัญญาแล้วก็ได้ หากมันไม่ตาย และหนีไปได้ มันจะต้องกลับมาอีกครั้งพร้อมกับกองทัพเผ่ามารอย่างแน่นอน
ปลายธนูคมกริบพุ่งอย่างรวดเร็วจนเห็นเพียงเงาออกจากค่ายทหาร และทะลวงชั้นอากาศตรงเข้าใส่มอนสเตอร์นก
สามดอกแรกบินออกไป หนึ่งในนั้นเข้าเป้า มอนสเตอร์นกสยายปีกออกหลบศรหกดอกที่ลอยตามเข้ามา แต่สุดท้ายมันก็ถูกปิดตายทางหนีด้วยลูกศรสิบสองดอกอยู่ดี
“พลังวิญญาณบวกสอง พลังวิญญาณปัจจุบันสามส่วนห้า”
“คุณใช้งานสกิล ‘ทรงตัว’ จนถึงขั้นเชี่ยวชาญ การพัฒนาระหว่างการต่อสู้ประสบผลสำเร็จ สกิลจะถูกอัปเกรดขึ้นเป็น : ทรงตัวขั้นสูง ”
กระแสความร้อนอันอบอุ่นไหล่บ่าลงสู่แขนทั้งสองที่กำอาวุธ และไม่นานความรู้สึกนี้ก็หายไป
สกิลขั้นสูง?
กู่งฉิงซานตกใจ ก่อนจะหยิบลูกศร วางแนบคันธนู ง้างจนสุด และดึงมันกลับมา
สองแขนแทบไร้ความรู้สึก มันไม่สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย
กู่ฉิงซานลองเคลื่อนไหวไปมารอบๆ แล้วหยุดยิง หรือยิงระหว่างที่กำลังวิ่งอยู่ ปรากฏว่ามันมิได้ส่งผลกระทบใดๆ ต่อสองมือของเขาเลย
สองมือยังคงมั่นคงอยู่ในท่าเล็ง ราวกับท่วงท่านี้จะคงอยู่ในจนนิรันดร์
เป็นสกิลที่ดี!
กู่ฉิงซานวางคันธนูลง ในหัวใจของเขาได้ตัดสินใจแล้ว
แม้นี่จะมิใช่สกิลขั้นสูงในตำนาน แต่เป็นการวิวัฒนาการแบบก้าวกระโดดของสกิลธรรมดา
ธรรมดาแล้วอย่างไร? เพราะมันก็ยังยอดเยี่ยมอยู่ดี
“ทรงตัว” เป็นสกิลขั้นต้นของสกิล “ทรงตัวขั้นสูง” นอกจากนี้ยังเป็นเพียงสกิลขั้นต้นที่มีประสิทธิภาพน้อยที่สุดในวิชายุทธเทพสงครามเท่านั้น หากเขาได้พัฒนาสกิลขั้นต้นที่ทรงพลังยิ่งกว่าสกิลทรงตัวเล่า?…ความสามารถนี้ช่างเป็นสิ่งที่น่าประทับใจจริงๆ
สกิล ‘ทรงตัวขั้นสูง’ นี้ ดูเหมือนว่าจะเพิ่มความมั่นคงเวลาเคลื่อนไหวเท่านั้น แต่มันก็ยังยอดเยี่ยมอยู่ดี
จากนี้ไปแม้ว่าในช่วงเวลาที่ต้องเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว มือของกู่ฉิงซานจะไม่สั่นไหวแม้เล็กน้อย เขาสามารถรักษาการโหมโจมตีอย่างต่อเนื่องในทุกๆ สถานการณ์ต่อสู้ได้
ยิ่งเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่เคลื่อนไหวช้า การโจมตีของเขาจะยิ่งทรงประสิทธิภาพ เขาสามารถวิ่งไปด้วยยิงไปด้วยโดยไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับรูปแบบการโจมตีที่รุนแรง
กู่ฉิงซานเก็บธนูกองทัพ ก่อนจะเดินออกไปนำมอนสเตอร์นกกลับเข้ามาในค่ายทหาร แล้วโยนมันลงบนกองเพลิงจนเหลือแต่ขี้เถ้า
ถึงแม้พอคิดๆ ดูแล้วการกระทำเช่นนี้มันจะแปลกอยู่บ้าง แต่เผ่ามารก็ยังเป็นเผ่ามาร เผามันซะจะได้ไม่หลงเหลือหลักฐานคงจะดีกว่า
“เอ๋? นั่นมันอะไรน่ะ?”
กู่ฉิงซานมองดูกองขี้เถ้าหลังจากที่ซากนกถูกเผาจนไม่หลงเหลือด้วยความประหลาดใจ
ท่ามกลางกองขี้เถ้า ปรากฏแผ่นหยกสีเลือดจมอยู่ในกองขี้เถ้าอย่างสงบ
.......................................


## 0014 ความหวัง

ตอนที่ 14 ความหวัง
กู่ฉิงซานหยิบแผ่นหยกสีเลือดขึ้นมา หลังจากสำรวจอย่างระมัดระวัง เขาก็ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไป และค่อยๆ กระตุ้นมัน
ทันใดนั้นเสียงแปลกๆ ที่ไม่อาจจินตนาการได้ก็ดังขึ้นจากแผ่นหยก
“เป้าหมายยังคงเคลื่อนที่ไปทางทิศใต้ พิกัดเก้าสิบสี่ ใต้, เจ็ดร้อยยี่สิบหก ตะวันออก คำสั่ง : ไล่ตามรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดอย่างเต็มกำลัง”
ได้ยินแบบนั้น กู่ฉิงซานก็อึ้งไป
นี่คือคำสั่งลับของกองทัพมาร มันคือเหรียญบันทึกการปฏิบัติการทางทหาร
ดูเหมือนว่ามอนสเตอร์นกตัวนี้ แท้จริงแล้วจะทำหน้าที่เป็นพลส่งสารของกองทัพมารที่เชี่ยวชาญการถ่ายทอดข้อมูลและการระดมกองทัพ
ความว่องไวของพลส่งสารนั้นรวดเร็วเป็นอย่างมาก ยามที่มันบินเต็มกำลังบนน่านฟ้า หากไม่ได้รับบาดเจ็บหนัก กู่ฉิงซานแน่นอนว่าย่อมไม่อาจสกัดอีกฝ่ายไว้ได้
หากไม่ได้รับข้อมูลและคำสั่งจากมอนสเตอร์นกตัวนี้ กองทัพมารจะต้องเบี่ยงเบนจากเป้าหมายที่พวกมันกำลังติดตามอยู่เป็นแน่
กู่ฉิงซานกะน้ำหนักของแผ่นหยกสีเลือดในมือ ก่อนจะเก็บมันใส่ถุงสัมภาระ
ไม่คาดคิดเลยว่ามันจะเป็นเพราะฝีมือของตน ที่ได้ทำลายการควบคุมกองทัพมารลง
นกมารก็ได้ตายลงไปแล้ว สันนิษฐานว่าเหตุการณ์นี้คงทำให้รามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดสับสนไปอีกครู่หนึ่ง
ฐานวรยุทธของเขายังต่ำเกินไป สิ่งที่เขาสามารถทำได้จึงยังคงมีขีดจำกัด กู่ฉิงซานถอนหายใจออกมา
ด้วยเหตุเช่นนี้ ตนจึงต้องเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ในเวลานี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
ความแข็งแกร่ง! ฉันต้องการความแข็งแกร่ง!
ในขณะนี้ดวงตาของกู่ฉิงซานอัดแน่นไปด้วยความมุ่งมั่นและความปรารถนา
หลังจากล้างโคลนดำออกไปแล้ว เขาก็หันไปดูจ้าวหลิว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงสลบไสล กู่ฉิงซานจึงไปหยิบลูกศรมาเพิ่ม ก่อนจะคว้าธนูกองทัพ แล้วเดินออกจากค่ายไป
ยังไม่ทันจะถึงเวลาช่วงเย็น กู่ฉิงซานก็กลับมายังค่ายพร้อมซากมารอสูร
จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ไปไกลห่างเกินไป เนื่องจากฐานวรยุทธยังต่ำ ทำให้เขาต้องพรางตัวอยู่รอบๆ ค่ายทหาร คอยหลีกเลี่ยงมารอสูรที่ดูอันตรายเกินไปอยู่หลายครั้ง สุดท้ายจึงสามารถล่าสังหารมารอสูรตัวเล็กระดับต่ำได้หลายตัว
มารอสูรเหล่านี้เป็นอสูรที่มีระดับต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร ซึ่งซากของมันนับว่าเหมาะสมสำหรับขอบเขตปราณปรับแต่ง
ด้วยความแข็งแกร่งของเขาที่ยังอยู่เพียงระดับปราณปรับแต่งขั้นสองยังคงอ่อนแอ กู่ฉิงซานจึงถึงกับต้องใช้ลูกศรทั้งหมดที่เขามีในถุงสัมภาระ และได้มาหลายแผลบนร่างกาย เพื่อแลกกับการล่ามาได้ไม่กี่หัว
เรื่องนี้คงตำหนิเขาไม่ได้ ในปีแรก ช่วงเวลาที่ผู้เล่นเริ่มล่าสังหารมารอสูร หากไม่ใช้รูปแบบทีมขนาดใหญ่ และทุ่มอย่างสุดกำลังก็คงไม่อาจจับตัวหรือสังหารมารอสูรลงได้
และแม้ว่ามันจะเป็นเพียงมารอสูรระดับเล็ก แต่ก็มีน้ำหนักถึงสามถึงสี่ร้อยจินเลยทีเดียว มันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับคนทั่วไปในการเคลื่อนย้าย
และพื้นที่ในถุงสัมภาระยังคงมีจำกัด เพื่อรักษาความคล่องตัว กู่ฉิงซานจึงนำซากของมันกลับมาเพียงตัวเดียวเท่านั้น
ส่วนซากมารอสูรตัวเล็กๆ ตัวอื่น ถูกทิ้งไว้โดยเขา
ภายในป่าเต็มไปด้วยอันตรายนานัปการ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นอายของเลือด หรือซากมารอสูร ที่กล่าวมานี้ล้วนสามารถดึงดูดพวกนักล่าได้อย่างรวดเร็ว
ระบบเทพสงครามดูจะขี้เหนียวเป็นอย่างมากสำหรับการล่าสังหารมารอสูรระดับต่ำ ตลอดทั้งวันที่ล่าสังหาร กู่ฉิงซานได้มาเพียงหนึ่งแต้มพลังวิญญาณเท่านั้น
ทำให้ตอนนี้เขาครอบครองแต้มวิญญาณอยู่เพียงสี่แต้ม แต่ค่าประสบการณ์ที่ได้มาก็ไม่เลวเลย เพราะในที่สุดมันก็เพิ่มจนถึงสิบแต้ม
เขาสามารถอัปเลเวลได้
ส่วนร่างมารอสูรขนาดเล็กถูกลากกลับมา ก็มีปริมาณเพียงพอสำหรับกู่ฉิงซานกับจ้าวหลิวกินไปได้อีกระยะหนึ่ง
หากไม่นับเรื่องศิลาวิญญาณว่าจะทำงานร่วมกับข่ายอาคมอำพรางได้ถึงเมื่อไหร่ มันก็ไม่มีปัญหาสำหรับทั้งสองคนที่จะอยู่ต่อไปอย่างน้อยสิบวัน
เมื่อกู่ฉิงซานกลับมายังค่าย จ้าวหลิวก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว
จ้าวหลิวยืนอยู่บริเวณประตูค่ายด้วยใบหน้าสิ้นหวัง จนกระทั่งเขาเห็นกู่ฉิงซานกลับมาพร้อมซากมารอสูรตัวเล็กที่อยู่เบื้องหลัง ท่าทีของจ้าวหลิวก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
จ้าวหลิวโค้งเอวลง และจ้องมองไปยังมารอสูรขนาดเล็กซึ่งแน่นิ่งไม่ไหวติง
เขากล่าว “พี่กู่ ต้องขอบคุณนายจริงๆ  ตอนนี้ก็ไปพักผ่อนก่อนเถอะ เจ้าระยำนี่ปล่อยให้ฉันจัดการต่อเอง และรับประกันได้เลยว่านายจะต้องพึงพอใจกับมื้อเย็นวันนี้”
“นายเอามันไปได้เลย”
กู่ฉิงซานปล่อยมารอสูรลง และหันหลังกลับห้องไปทันที ก่อนจะคุกเข่าจากนั้นก็หลับตา
“ปัจจุบันค่าประสบการณ์ของคุณเต็ม สิบส่วนสิบแต้มแล้ว ต้องการอัปเลเวลเลยหรือไม่?”
“ใช่”
ด้วยการเลือกของกู่ฉิงซาน ปราณและเลือดในร่างกายก็พลุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว พลังวิญญาณปะทุจวนจะเดือดพล่าน อย่างไรก็ตามมันก็ต้องพบกับด่านบางอย่างในร่างกายที่หยุดยั้งพลังวิญญาณลง และไม่อนุญาตให้มันผ่านไป
สามารถสัมผัสได้ถึงการดำรงอยู่ของด่าน นั่นหมายความว่าถึงเวลาแล้วที่จะทะลวงด่านนี้ไป!
นี่คือโอกาสที่จะทะลวงฝ่าเข้าไป!
กู่ฉิงซานปล่อยสภาวะทะลวงด่านให้เป็นไปตามธรรมชาติ
ว๊าก!
กู่ฉิงซานตะโกนออกมาอย่างดุร้าย ฉับพลันนั้นหมอกบางอย่างก็ลอยล่องในชั้นอากาศ
เขาทำสำเร็จ! ในที่สุดก็สามารถทะลวงด่านและก้าวเข้าสู่ขอบเขตปราณปรับแต่งขั้นสาม!
กู่ฉิงซานได้รับพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นทันที มันแพร่กระจายไปยังเส้นชีพจรลมปราณทั่วร่างของเขาอย่างช้าๆ  สร้างความอบอุ่นและบำรุงแก่ร่างกาย
ส่วนบาดแผลตามร่างกาย แม้จะเล็กน้อยแต่มันก็มีมากเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่ควรประมาท
กู่ฉิงซานปล่อยพลังวิญญาณอันอบอุ่นแผ่บำรุงไปทั่วร่างกายเพื่อรักษาบาดแผล ขณะเดียวกันเขาก็เรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา
“ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน ศูนย์ส่วนสิบห้าแต้ม”
การจะอัปเลเวลขั้นต่อไป ยังคงต้องอาศัยการล่าสังหารอีกครั้ง
กู่ฉิงซานสัมผัสได้ถึงความร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในจิตใจของเขา
ความแข็งแกร่งของรามสูรนั้นอยู่ในระดับก่อกำเนิดขั้นสมบูรณ์แบบซึ่งเป็นระดับที่กู่ฉิงซานทำได้เพียงเหลียวมองในปัจจุบันนี้
ด้วยขอบเขตความแข็งแกร่งของรามสูรไร้พักตร์ มันควรที่จะค้นพบถึงการดำรงอยู่ของค่ายทหาร แต่ทหารสองคนที่อ่อนแอ ก็คงเปรียบดั่งเป็นมดปลวกในสายตามันเท่านั้น รามสูรจึงมิคิดลงมือใดๆ
ความรู้สึกที่ว่าชีวิตและความตายถูกควบคุมโดยเผ่ามาร มันช่างไม่น่าอภิรมย์เลยจริงๆ
กู่ฉิงซานเดินวนไปมาได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ตัดสินใจได้
แบบนี้ไม่ดีแน่  ต้องรีบฝึกฝนเพื่ออัปเลเวลทันที ต้องรีบก้าวเข้าสู่ขอบเขตระดับก่อตั้งโดยเร็วที่สุด
สิ่งที่พิเศษที่สุดในการเลื่อนระดับ จากปราณปรับแต่งไปยังระดับก่อตั้ง และจากระดับก่อตั้งไปยังระดับแก่นทองคำ และไปขอบเขตที่เหนือยิ่งกว่านั้น นั่นก็คือ ในการเลื่อนระดับทุกๆ ขอบเขตล้วนมีโอกาสที่จะได้เรียนรู้ ‘พลังศักดิ์สิทธิ์’ และแน่นอนว่ามันย่อมมีโอกาสที่จะล้มเหลวเช่นกัน
พลังศักดิ์สิทธิ์ในโลกใบนี้จะถูกแบ่งออกเป็นสี่ชนิด และมันก็เรียงลำดับเหมือนกันกับในโลกจริง อันได้แก่ หวูเต๋ากุ่ยซั่ง หวนคืนไร้ลักษ์ , หวูหังเฉาฟ่าน ห้าธาตุวิเศษ , เทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง และ เฉินยี่ ผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพ
หวนคืนไร้ลักษ์จะจัดอยู่ในประเภทกระตุ้นพละกำลังที่ซ่อนอยู่ในร่างกาย และมีขอบเขตการเพิ่มขึ้นของพละกำลังค่อนข้างกว้าง ส่วนมากผู้ที่จัดอยู่ในประเภทนี้จะเหมาะสมกับผู้ฝึกดาบและฝึกกายภาพ
ห้าธาตุวิเศษจะสามารถกระตุ้นจิตวิญญาณในร่างกาย เปิดผนึกธาตุทั้งห้าหรือล้วงลึกไปถึงรากจิตของธาตุทั้งห้า สามารถใช้พลังธาตุทั้งห้าและพลังธาตุจำเพาะในการต่อสู้
ส่วนสวรรค์แต่งตั้งนั้นจะแตกต่างกันไปในแต่ละคน ที่กู่ฉิงซานรู้จักก็มีมากกว่าหนึ่งพันประเภท
ยิ่งเป็นพวกผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพโดยกำเนิด พวกนี้เป็นประเภทอาศัยโชคและแรงกระตุ้นโดยธรรมชาติ ดังนั้นจึงไม่อาจคาดคำนวณพลังได้
ในฐานะที่ถูกเรียกว่าผู้สืบสายโลหิตจากทวยเทพ  ที่เพียงแค่ฉายาก็บอกแล้วว่าพิเศษกว่าคนอื่นๆ มันจึงเป็นชื่อที่เอาไว้เรียกคนที่มีสกิลเทวะ
สิ่งที่เรียกว่าสกิลเทวะนั้น มันคือการครองสวรรค์ชั้นฟ้าและผืนธรณีโลก เป็นตัวตนที่มักจะสร้างปาฏิหาริย์ที่ไม่น่าเชื่อ สามารถเปลี่ยนแปลงโลก กระแสแห่งโชคชะตา สามารถสั่งดาวตกให้ร่วงลงมา และสั่งให้สรรพสิ่งทั้งมวลสิ้นสุดลงได้
สกิลเช่นนี้ สำหรับผู้เล่นธรรมดาแล้วทำได้เพียงคาดหวัง แต่ไม่อาจเอื้อมถึงได้
แม้แต่ในต่างโลกใบนี้ ผู้ที่ทรงพลังที่สุดก็ยังเป็นมนุษยชาติที่ฝึกวรยุทธและครอบครองสกิลเทวะ
กู่ฉิงซานไม่ได้คาดหวังว่าตนจะสามารถปลุกสกิลของเทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง ขึ้นมาได้ ยิ่งสกิลเทวะก็ไม่ต้องกล่าวถึง แม้กระทั่งพลังห้าธาตุก็ไม่คิดอาจเอื้อม
เขาเพียงแค่ต้องการที่จะได้พลังของหวูเต๋ากุ่ยซัง หวนคืนไร้ลักษ์ เพราะมันจะช่วยเพิ่มพูนอำนาจในการต่อสู้ให้แก่เขาได้เป็นอย่างมาก
ต้องแน่ใจว่าจะได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ และใช้มันเพื่อปกป้องชีวิตตน!
หัวใจของกู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า แต่เขาก็ยังคงสงบ และมุ่งสมาธิถ่ายเทพลังวิญญาณอันอบอุ่นไปรักษาบาดแผล
หากอาการบาดเจ็บยังไม่ได้รับการรักษา จิตวิญญาณและร่างกายของเขาก็จะอ่อนล้า และไม่อาจดึงความแข็งแกร่งออกมาสู้กับมารอสูรได้
ควรลับมีดเตรียมพร้อมเอาไว้ เมื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันจึงจะสามารถตัดสินใจได้อย่างฉับพลัน ดังนั้นต้องให้เวลาในการฟื้นฟูตนเอง
หลังผ่านไปได้หนึ่งชั่วโมง จ้าวหลิวก็เข้ามา
พร้อมกับเนื้อมารอสูรที่ถูกรมควันดูหรูหราน่าอร่อยวางลงบนโต๊ะ
กู่ฉิงซานและจ้าวหลิวอิ่มเอมไปด้วยความสุขกับการกินอาหารมื้อใหญ่ พวกเขาสวาปามทั้งหมดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะนั่งลงรอบกองไฟและเอ่ยหารืออะไรบางอย่าง
“ในค่ายนี้มีอาวุธดาบไหม?” กู่ฉิงซานถาม
ปราณปรับแต่งขั้นสามสามารถเริ่มฝึกฝนดาบได้แล้ว
มีธนูไว้ใช้โจมตีระยะไกล ระยะประชิดก็ต้องมีดาบ นี่คือวิสัยทัศน์ในโลกแห่งการต่อสู้ของกู่ฉิงซาน
“ดาบเหรอ?” จ้าวหลิวส่ายหัว “มีเฉพาะเจ้าหน้าที่ระดับสูงเท่านั้นถึงจะใช้ดาบได้ และในค่ายแห่งนี้เจ้าหน้าที่ระดับสูงก็ได้ตายลงไปแล้ว อาวุธของเขาก็ถูกโยนลงไปในบ่อกักศพพร้อมๆ กับร่างของเขานั่นแหละ”
และบ่อกักศพที่ว่า ก็ถูกรามสูรไร้พักตร์กวาดหายไปแล้วด้วยฝ่ามือเดียว เรียกได้ว่าแทบจะไม่หลงเหลือแม้เพียงเศษเสี้ยว
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างหมดหนทาง เขาเป็นผู้ฝึกดาบและถูกส่งย้อนเวลามาจุติใหม่ ทว่าตั้งแต่ต้นจวบจนกระทั่งถึงตอนนี้เขากลับไม่แม้แต่จะได้สัมผัสกับปลายดาบ บอกตรงๆ ว่าไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
.......................................


## 0015 ทางเลือก

ตอนที่ 15 ทางเลือก
ในหัวใจของกู่ฉิงซานยังคงไม่ยอมแพ้ เขาเอ่ยถามต่อ “แล้วภายในค่ายทหารล่ะ? ถึงแม้ว่าคนจะตายไปแล้ว แต่คลังแสงก็ยังคงอยู่ ข้างในไม่มีอาวุธหลงเหลืออยู่เลยเหรอ?”
จ้าวหลิวตอบกลับทันที “ฉันมีกุญแจสำรองของห้องยุทโธปกรณ์ แต่ฉันไม่ถนัดใช้อาวุธ ดังนั้นเลยไม่เคยไปที่นั่นมาก่อน ทำไมเราไม่ลองเข้าไปดูด้วยกันล่ะ”
กู่ฉิงซานกล่าวด้วยยินดี “ตกลง”
ทั้งสองเปิดประตูห้องยุทโธปกรณ์ จุดเทียนไขภายในเพิ่มความสว่างแล้วหันไปสำรวจรอบๆ
แถวของชั้นวางอาวุธมีเพียงความว่างเปล่า ชายทั้งสองเดินจากหน้าประตูไปจนสุดปลายทาง กลับพบเพียงอาวุธเคียวที่เสียหาย อันที่จริงมันเสียหายระดับที่เรียกว่าหักครึ่ง
กู่ฉิงซานขมวดคิ้ว ก่อนจะตรวจสอบผนังรอบทิศ และในที่สุดก็พบประตูลับที่ถูกล็อคอยู่
เบื้องหลังประตูลับ มักจะเป็นสถานที่ๆ เจ้าหน้าที่ทหารระดับอาวุโสใช้เก็บไอเท็มของพวกเขา
ตรงจุดนี้เหมือนกับในโลกก่อนหน้าของกู่ฉิงซาน
ในโลกก่อนหน้า เมื่อผู้เล่นพบเห็นฐานทหารถูกทิ้งร้าง สิ่งแรกที่พวกเขาจะทำก็คือการมองหาสมบัติ หลังจากนั้นก็จะนำกลับมาและบอกเล่าถึงบริเวณที่มักจะมีสมบัติซ่อนไว้ หรือวิธีต่างๆ ในการค้นหาสมบัติ ส่งต่อความรู้จากประสบการณ์ที่พบเจอมาเป็นทอดๆ
ดังนั้น ในช่วงหลังๆ ของเกม อาชีพนักล่าสมบัติจึงถือกำเนิดขึ้น
กู่ฉิงซานมองประตูลับ และเกิดความคิดบางอย่างขึ้นในหัวใจ
เขากล่าว “จากที่สังเกตดู นี่น่าจะเป็นประตูลับระดับสูง คิดว่าคงจะมีเพียงทหารระดับนายพลที่คอยปกป้องค่ายทหารแห่งนี้เท่านั้นที่มีกุญแจ”
จ้าวหลิวมองไปที่ประตูลับด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ย “ท่านนายพลได้ตายลงระหว่างต่อสู้ตั้งนานแล้ว”
กู่ฉิงซานถาม “แล้วนายรู้ไหมว่าที่พักของเขาอยู่ตรงไหน?”
“แน่นอนฉันรู้”
“งั้นเราไปดูกัน”
ทั้งสองออกมาจากห้อง ก่อนจะไปยังที่พักของนายพลและรื้อค้นข้าวของเป็นเวลานาน จนในที่สุดมือของกู่ฉิงซานก็บังเอิญสัมผัสถูกกับลูกกุญแจ
กู่ฉิงซานกลับไปยังห้องยุทโธปกรณ์อีกครั้ง จากนั้นก็ไขเปิดประตูลับบนกำแพง และพบว่าภายในมีเพียงหนังสือเล่มเล็กๆ และแผ่นดิสก์ที่ดูสกปรกเท่านั้น
บนแผ่นดิสก์เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวมากมายและมีหลายส่วนที่หลุดลอก
“ดิสก์ค่ายกล?”
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม เขาเกือบจะตีลังกาม้วนตัวแต่ก็หยุดตัวเองไว้ก่อน จากนั้นจึงค่อยหยิบแผ่นดิสก์ขึ้นมา
“ดิสก์ค่ายกลระดับต่ำ เสียหาย มีไว้ใช้จัดเตรียมค่ายกลหลอนประสาทรูปแบบต่อเนื่อง”
“ต้องการสิบเจ็ดแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้การจัดเตรียมค่ายกลหลอนประสาท ”
สิบเจ็ดแต้ม นี่มันเกินขีดจำกัดสูงสุด ของพลังวิญญาณของกู่ฉิงซานไปมากโข มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเรียนรู้
แต่ที่กู่ฉิงซานสนใจ ไม่ใช่เรื่องนี้
กู่ฉิงซานพลิกอีกด้านของดิสก์ค่ายกล ก่อนจะกดมันลงเบาๆ ตรงจุดศูนย์กลาง และดิสก์ค่ายกลก็เปิดออกอย่างฉับพลัน
ปรากฏก้อนแสงสีฟ้าอ่อนตกลงมาจากดิสก์ค่ายกล หล่นกระจายไปทั่วพื้น
กู่ฉิงซานกดลงบนดิสก์ค่ายกลอีกครั้ง และคราวนี้ก้อนแสงสีฟ้าจำนวนมากก็ตกลงมาบนพื้น
“ศิลาวิญญาณ!”
จ้าวหลิวกรีดร้อง กระโจนตัวลงบนพื้นและคว้าหยิบมันอย่างบ้าคลั่ง
หัวใจของกู่ฉิงซานก็แทบจะหล่นวูบ
แม้ว่าดิสก์ค่ายกลแผ่นนี้จะเสียหาย แต่ศิลาวิญญาณส่วนบนกลับแทบจะไม่ถูกใช้งานเลย แม้กระทั่งศิลาวิญญาณส่วนสำรองก็ยังไม่เคยถูกนำออกมาใช้
เกรงว่านายพลประจำค่ายแห่งนี้คงเสียชีวิตลงอย่างไม่คาดคิด และคนอื่นๆ ก็ไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ศิลาวิญญาณจึงถูกปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ โดยไม่ได้นำมาใช้ประโยชน์ใดๆ
นับว่าเป็นเซอร์ไพรส์อย่างแท้จริง
พวกเขาช่วยกันหยิบศิลาวิญญาณทั้งหมด และนับรวมๆ กันแล้วมีมากถึง เจ็ดสิบห้าก้อน!
ด้วยเหตุนี้ ข่ายอาคมอำพรางของค่ายทหารจะคงอยู่ไปได้อีกหลายสิบวัน!
กู่ฉิงซานวางดิสก์ค่ายกลลง ก่อนจะเอื้อมหยิบหนังสือเล่มเล็กๆ แล้วเปิดมัน
“เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหาร”
ขั้นหนึ่ง “ฉูจี”
ขั้นสอง “หยินเหมิน”
ขั้นสาม “เซาซ่าง”
ขั้นสี่ “ไท่หยิน”
ขั้นห้า “จ้ง”
ขั้นหก “หลิงซู”
ขั้นเจ็ด “เซินถัง”
ต้องการอย่างละหนึ่งแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตสามขั้นแรก
ต้องการอย่างละสองแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตขั้นสี่ถึงห้า
ต้องการสามแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตขั้นหก
ต้องการหกแต้มพลังวิญญาณ ในการเรียนรู้ ขอบเขตขั้นเจ็ด
ที่กล่าวมานี้คือกระบวนการฝึกฝนวรยุทธของทางกองทัพ เป็นด่านทั้งหมดของเทคนิคปราณปรับแต่ง แม้เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารนี้จะเป็นเทคนิคลับ แต่มันก็เป็นเพียงเทคนิคลับระดับสามัญที่สุด ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับเทคนิคลับที่พวกนิกายใหญ่ๆ หรือตระกูลชั้นสูงใช้ฝึกฝนวรยุทธได้
อย่างไรก็ตาม แต่ละด่านของเทคนิคปราณปรับแต่งนี้ก็ยังมีข้อดีของมันอยู่ นั่นคือเป็นตัววางรากฐานเสริมความแข็งแกร่ง เพื่อใช้เตรียมทะลวงสู่ขอบเขตระดับก่อตั้งในภายหลัง และผู้ที่เรียนรู้เทคนิคเหล่านี้ก็มีอยู่ทั่วไป ดังนั้นการที่กู่ฉิงซานพบหนังสือ ‘เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหาร’ เล่มนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจใดๆ
พอท่านง่วง ก็มีคนส่งหมอนมาให้ นี่มันเยี่ยมจริงๆ แต่การเพิ่มระดับในแต่ละด่านของมันดูเหมือนจะไม่ต้องใช้ค่าประสบการณ์?
ใช้พลังวิญญาณมันจะไม่เป็นไรจริงๆ หรือ?
กู่ฉิงซานย้ายความคิด ก่อนที่หน้าต่างระบบเทพสงครามจะปรากฏขึ้นมาพร้อมกับเส้นแสงหิ่งห้อยที่มีคำอธิบายเล็กๆ
“กระบวนการฝึกฝนฉบับสมบูรณ์ได้ปรากฏขึ้นแล้ว หน้าต่างระบบเทพสงครามพร้อมใช้งาน”
“ตั้งแต่นี้ไป ผู้เล่นสามารถเลือกใช้พลังวิญญาณแทนค่าประสบการณ์ในการอัปเลเวลได้”
“ทว่าพลังวิญญาณจะถูกผูกขาดทันทีเมื่อท่านใช้มันในการอัปเลเวล กล่าวอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ คือ ท่านจะไม่สามารถเปลี่ยนกลับไปใช้ค่าประสบการณ์ในการอัปเลเวลได้อีกต่อไป…โปรดเลือกอย่างระมัดระวัง”
ดูเหมือนว่ากระบวนการอัปเลเวลของมัน จะเหมือนกับกระบวนการเรียนรู้สกิล ซึ่งต้องการเพียงพลังวิญญาณเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ พลังวิญญาณก็จะกลายเป็นสิ่งสำคัญยิ่งกว่าเดิม
กู่ฉิงซานจ้องมองหน้าต่างระบบเทพสงคราม และจมสู่ห้วงความคิด
“จริงๆ แล้วพลังวิญญาณคืออะไรกันแน่?”เขาถาม
หน้าต่างเทพสงครามตอบ “คือพลังรากฐานของสิ่งมีชีวิตทั้งมวล มีต้นกำเนิดมาจากจิตวิญญาณ”
คำว่า ‘รากฐาน’ และ ‘ต้นกำเนิด’ สองคำนี้ เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่งในเกม และมักจะเป็นตัวแทนของบางสิ่งที่ทรงพลังสุดขีด
กู่ฉิงซานมุ่งความสนใจไปที่มันทันที
นับตั้งแต่ที่เขาเข้าไปในเกมจนถึงช่วงท้ายเกม ในการอัปเลเวลแต่ละครั้งจำเป็นต้องใช้แต้มค่าประสบการณ์ ก่อให้เกิดปัญหาใหญ่สำหรับผู้เล่นเป็นอย่างมาก
แต่สำหรับพลังวิญญาณ ดูเหมือนว่ามันจะเป็นพลังระดับสูง หากเลือกใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวล ก็จะสามารถหลีกเลี่ยงพันธนาการจากสิ่งที่เรียกว่าค่าประสบการณ์ได้ ทว่าไม่มีใครรู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร
อย่างไรก็ตามผู้เล่นชั้นยอดมากมาย ท้ายที่สุดก็ไม่มีใครไปถึงระดับพลังสูงสุดของโลก และค่าประสบการณ์ก็เป็นหนึ่งในตัวร้ายอันฉกาจที่คอยฉุดรั้ง
ทว่าหากคุณถูกส่งย้อนเวลากลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง คุณจะยังต้องการที่จะกระทำความผิดพลาดซ้ำสองหรือไม่?
มันคงจะดีกว่าถ้าเลือกที่จะเดิมพันครั้งใหญ่
กู่ฉิงซานคิดเล็กน้อย และตัดสินใจว่าจะเลือกใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวล
“ผู้เล่นเลือกที่จะใช้พลังวิญญาณ และก้าวไปอีกขั้นหนึ่งบนเส้นทางแห่งเทพสงคราม โปรดพยายามต่อไปอย่าลดละ”
พร้อมกับน้ำเสียงเย็นชาของระบบดังขึ้น ในหน้าต่างตัวละครของกู่ฉิงซาน ตรงคำว่า ‘ค่าประสบการณ์’ ก็พลันหายไปโดยสมบูรณ์ เหลือเพียงแค่คำว่า ‘แต้มพลังวิญญาณ’
กู่ฉิงซานจ้องมองหน้าต่างเทพสงครามอย่างเงียบๆ ก่อนจะเก็บหนังสือเล่มเล็กในมือแนบกับลำตัว
ทั้งสองออกจากห้องยุทโธปกรณ์  ก่อนจะเดินกลับไปยังที่พัก จ้าวหลิวดูจะมีความสุขมาก เพราะเขายิ้มจนปากฉีกถึงใบหูไปตลอดทาง
ทั้งสองแยกย้ายกันกลับเข้าไปในห้องของตัวเอง กู่ฉิงซานปิดประตู ก่อนจะนั่งบนเตียงและวางหนังสือเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารลงบนเข่า
กู่ฉิงซานได้ทะลวงระดับฉูจี หยินเหมิน เซาจ่าง ระดับปราณปรับแต่งหนึ่ง สอง สาม เป็นที่เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นเขาจึงข้ามสองระดับข้ามสามขอบเขตนี้โดยตรง และมองไปยังขอบเขตขั้นสี่และขั้นห้า
ในช่วงเวลานี้ การใช้เทคนิคลับมันคงจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการฝึกฝน หากต้องการเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง ต้องการเพิ่มขีดจำกัดของพลังวิญญาณ นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้ว
กู่ฉิงซาน แม้จะไม่ใช่คนที่ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด แต่ตรงจุดนี้เขาไม่ลังเลใจเลย
“ฉันขอเลือกเรียนรู้ขอบเขตขั้นสี่ไท่หยิน ”
“เริ่มกระบวนการเรียนรู้ ใช้งานสองแต้มพลังวิญญาณ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบันสองส่วนห้า”
กระแสความร้อนเอ่อล้นออกมาจากหนังสือเล่มเล็ก และไหลบ่าเข้าสู่ทะเลแห่งความรู้ของกู่ฉิงซาน
หลังจากนั้นเพียงหนึ่งลมหายใจ พลังวิญญาณก็ได้ทะลวงเข้าสู่ด่านชั้นถัดไป ปราณและเลือดเกิดกระบวนการไหลเวียนเข้าสู่หัวใจของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานปิดตาลง และทำการเคลื่อนย้ายพลังวิญญาณอย่างเงียบๆ เพื่อทำการสำรวจร่างกาย
เขาดูเหมือนกับผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นสี่ กู่ฉิงซานหันไปรอบๆ และทบทวนกระบวนการที่พึ่งเกิดอีกครั้ง
แม้ว่าเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารจะเป็นเพียงเทคนิคลับที่สามัญที่สุด แต่กระบวนการอัปเลเวลของมันก็ไร้ข้อผิดพลาด และไม่ได้ก่อให้เกิดธาตุไฟเข้าแทรกจนเข้าสู่วิถีมาร ดังนั้นเขาจึงสามารถที่จะฝึกฝนมันได้อย่างสบายใจ
พลังวิญญาณหมุนวนอยู่ในด่านที่พึ่งทะลวง จู่ๆ ก็หดตัวอย่างรุนแรง ก่อนจะขยายตัวขึ้นอย่างฉับพลัน!
กู่ฉิงซานทะลวงเข้าสู่ด่าน ‘ไท่หยิน’ ปราณปรับแต่งขั้นสี่ โดยสมบูรณ์แล้ว
กู่ฉิงซานใช้จิตสัมผัสสำรวจภายในร่างกาย และพบว่าพลังวิญญาณในตันเถียนค่อยๆ เปลี่ยนไป แต่ก่อนมันเป็นเพียงทรงกลมเล็กๆ ทว่าเวลานี้มันดูเหมือนมันจะมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อน
.......................................


## 0016 ทะลวงต่อเนื่อง!

ตอนที่ 16 ทะลวงต่อเนื่อง!
“ขีดจำกัดพลังวิญญาณบวกหนึ่ง ขีดจำกัดพลังวิญญาณปัจจุบัน : หกแต้มพลังวิญญาณในปัจจุบัน : สองส่วนหก”
ทุกอย่างก็ยังคงเป็นเหมือนกับคนอื่นๆ ในโลกใบนี้ เพียงแต่การฝึกฝนของกู่ฉิงซานกลับใช้พลังวิญญาณในการทะลวงด่าน อัปเลเวล
ผู้เล่นที่ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาค่าประสบการณ์ในการอัปเลเวล นี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในประวัติศาสตร์ของเกม
กู่ฉิงซาน กลัวว่าอาจจะมีปัญหาในบางส่วน เขาจึงตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง แต่แล้วเขาก็ต้องพบกับความประหลาดใจ! เนื่องจากเขาสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณของตนกำลังเอ่อล้น!
หลังจากอัปเลเวลด้วยค่าประสบการณ์ จะต้องใช้เวลายาวนานอย่างมากในการบำรุงและสร้างกระแสอบอุ่นขึ้นในตันเถียน และความแข็งแกร่งก็จะค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นตามไปด้วยอย่างช้าๆ
แต่ตอนนี้ใครจะรู้ว่า หลังจากพลังวิญญาณของเขาก้าวสู่ขอบเขตใหม่ พลังวิญญาณกลับอยู่ในสภาวะถูกเติมเต็มทันที!
มันดูเหมือนว่าพลังวิญญาณจะเป็นพลังงานระดับสูงจริงๆ ถึงได้ให้ผลลัพธ์เช่นนี้…การเดิมพันครั้งนี้ฉันเป็นฝ่ายชนะ!
ถ้าเป็นในกรณีนี้ เขาจะสามารถทะลวงด่านต่อไปได้ด้วยตัวเองเลยทันที
“โอกาสดีๆ แบบนี้ ต้องรีบลองอีกครั้ง!”
กู่ฉิงซานไม่ต้องการที่จะคิดเกี่ยวกับมันอีกต่อไป เขาควบคุมพลังวิญญาณที่หมุนวนอยู่รอบๆ ให้กลับสู่ร่างกาย และทำตามความเข้าใจก่อนหน้านี้ ในไม่ช้าเข้าก็พบกับด่านที่ห้า
ด่านนี้ ดูคล้ายกระแสน้ำวนและตรงใจกลางบุ๋มลงไปเป็นหลุมลึก
กู่ฉิงซานได้พยายามอยู่หลายครั้งและเกือบจะทะลวงผ่านมันไปได้ แต่สุดท้ายก็พ่ายแพ้ในที่สุด
เขายืนขึ้นก่อนจะเดินวนไปวนมาสองสามรอบในห้อง หลังจากปรับความคิด ฉิงซานก็สูดหายใจลึกและนั่งไขว้ขาลงอีกครั้ง
“ใช้งานสองแต้มพลังวิญญาณ เรียนรู้ขอบเขตขั้นที่ห้า ‘จ้ง’ ”
“ใช้งานเสร็จสมบูรณ์ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน ศูนย์ส่วนหก”
และคราวนี้ก็ไม่ได้ทำให้เขาผิดหวัง กระแสความร้อนเอ่อล้นออกมาจากหนังสือเล่มเล็ก มันไหลเข้าสู่ทะเลแห่งความรู้ของกู่ฉิงซาน จู่ๆ เขาก็สามารถทะลวงผ่านด่านที่ห้าได้อย่างฉับพลัน
ทันทีที่ทะลวงสู่ ‘จ้ง’ พลังวิญญาณในตันเถียนของกู่ฉิงซานก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว และเติบโตขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้ง จนในที่สุดมันก็ค่อยๆ สงบลง พลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าหากเทียบกับตอนที่อยู่ในระดับปราณปรับแต่งขั้นสี่!
ก่อนหน้านี้ที่เขาสังหารสงหู่ลง กู่ฉิงซานยังต้องวางแผนการอย่างรอบคอบ หากเขาได้เผชิญหน้ากับสงหู่อีกครั้งในปัจจุบันนี้ เกรงว่าคงจะสามารถระเบิดอีกฝ่ายได้ด้วยศรเพียงดอกเดียว
เขาคือผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นห้า! เป็นผู้ฝึกยุทธที่เหนือล้ำที่สุดในโลกหากเทียบกับในช่วงอายุเดียวกัน!!
นี่มันช่างยอดเยี่ยม ต้องรู้นะว่าในโลกแห่งวรยุทธ รุ่นเยาว์ที่มีอายุราวๆ สิบหกถึงสิบเจ็ดปี แต่กลับสามารถฝึกฝนจนมาถึงระดับปราณปรับแต่งขั้นห้า หากไม่ได้รับการสนับสนุนเป็นอย่างดี มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
“ขีดจำกัดพลังวิญญาณบวกหนึ่ง ขีดจำกัดปัจจุบันของพลังวิญญาณ : เจ็ดพลังวิญญาณปัจจุบัน : ศูนย์ส่วนเจ็ด”
ขีดจำกัดพลังวิญญาณก็เปลี่ยนจากหกไปเป็นเจ็ด
กู่ฉิงซานมองไปยัง ‘แต้มพลังวิญญาณ’ ในหัวใจของเขาคิดเกี่ยวกับธนูกองทัพ และอีกสองสกิลที่ยังเหลืออยู่
เนื่องจากขีดจำกัดพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นแล้ว ดังนั้นจึงไม่ต้องรีบร้อนที่จะฝึกฝนสกิล ‘แม่นยำ’
หากสะสมพลังวิญญาณถึงหกแต้ม เขาก็จะสามารถเรียนรู้สกิล ‘คู่นางแอ่นเหิน’!
วรยุทธพื้นฐานในโลกก่อนหน้านี้ แม้ว่าจะไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้ แต่ประสบการณ์และวิสัยทัศน์ของกู่ฉิงซานยังคงอยู่
‘แม่นยำ’  สามารถเพิ่มอัตราการยิงและโอกาสที่จะยิงถูกเป้าหมาย แน่นอนว่ามันก็เป็นท่าที่จำเป็นต้องเรียนรู้ แต่ ‘คู่นางแอ่นเหิน’ นั้นเป็นสกิลโจมตีสายธนูที่ทรงพลัง
สำหรับผู้เล่น แม้ว่าตัวเขาจะมีระดับสูง แต่หากไม่มีรูปแบบการโจมตีที่แข็งแกร่งและทรงประสิทธิภาพ พวกเขาก็จะไม่สามารถใช้พลังวิญญาณในปริมาณมากได้
ดังนั้น ‘คู่นางแอ่นเหิน’ สกิลนี้จึงมีความสำคัญอย่างมาก
ในหัวใจของกู่ฉิงซานครุ่นคิดอยู่อย่างเงียบๆ ก่อนที่เขาจะยืนขึ้นและสัมผัสได้ถึงพลังอันไม่มีที่สิ้นสุดในร่างกาย เพียงแค่กำปั้นก็อาจเจาะผืนดินได้
นี่คือภาพมายาที่ผู้คนมักจะพบเจอหากทะลวงด่านได้รวดเร็วเกินไป แม้จะทำให้เกิดความมั่นใจแต่ก็อาจจะทำอะไรออกไปโดยไม่คาดคิด ซึ่งแสดงให้เห็นถึงจิตใจที่ยังไม่มั่นคงในพื้นฐานวรยุทของเขา
นอกจากนี้ยังเป็นการทะลวงผ่านสองขอบเขตติดๆ กัน เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่งในโลกของผู้ฝึกยุทธ
กู่ฉิงซานลองเหวี่ยงหมัดเล่นภายในห้อง ก่อนจะพบว่าร่างกายของเขาไม่มีอะไรผิดปกติ จากนั้นจึงหยิบธนูกองทัพขึ้นมา และเดินออกจากประตูไป
พอเดินผ่านห้องของจ้าวหลิว ก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังโห่ร้องยินดีอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายใน ก่อนเสียงนั้นจะเงียบลง คาดว่าเจ้าตัวลงหลับฝันดีไปแล้ว
กู่ฉิงซานไม่ได้หยุด เขาเดินต่อไปไม่ช้าก็ออกจากค่ายทหารและลับสายตาไปในยามค่ำคืน
เขาต้องการออกล่าสังหารมารอสูรบางจำพวกที่แข็งแกร่ง เพื่อเสริมสร้างพื้นฐานวรยุทธ หากตกอยู่ในสถานการณ์ระหว่างความเป็นความตาย เขาก็จะได้รับแต้มพลังวิญญาณเพิ่มขึ้น
ภายในป่า
มอนสเตอร์งูเหลือมสีน้ำตาลร่วงลงจากต้นไม้ ปากของมันอ้ากว้างพอจะงับร่างคนลงไปทั้งร่าง พร้อมกับส่งเสียงขู่ฟ่อออกมา
มันเป็นนักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารภายในพื้นที่ป่าแห่งนี้ และทุกการล่ามันไม่เคยพลาดพลั้ง!
เหล่ามารอสูรที่ทรงพลังยิ่งกว่ามันมากมาย ต่อสู้ได้ไม่นาน สุดท้ายก็ตกอยู่ภายใต้พิษร้ายของมัน และถูกสวาปามลงสู่ท้อง
มอนสเตอร์งูเหลือมไม่เคยขาดความอดทนในการล่า
ทว่าวันนี้ ดูเหมือนจะตรงกันข้าม เนื่องเพราะมันก็ได้พบกับนักล่าเช่นกัน
การต่อสู้เริ่มต้นไปได้ไม่กี่นาที สองตาของมันก็ถูกยิงจนมืดบอด ปลายแหลมของศรเจาะทะลวงโดยสมบูรณ์ลึกลงไปกว่าเจ็ดชุ่น! มันทำได้เพียงต่อสู้อย่างเต็มกำลัง แต่ก็ไม่อาจทำดาเมจร้ายแรงใส่ศัตรูได้
มอนสเตอร์งูเหลือมฝืนสู้จนสุดใจจวบจนลมหายใจสุดท้าย
“พลังวิญญาณบวกห้า พลังวิญญาณปัจจุบันเข็ดส่วนเจ็ด”
กู่ฉิงซานเดินออกมาจากเงามืดเบื้องหลังกิ่งไม้ และมองไปยังมอนสเตอร์งูเหลือมเบื้องหน้า
ในตอนที่เขาอยู่ระดับปราณปรับแต่งขั้นสองและมายังที่นี่ เขาถูกมันตามไล่ล่าไปหลายสิบไมล์ สุดท้ายจึงหลบหนีมาได้อย่างอ่อนล้า
เวลานี้เขาก้าวขึ้นสู่ปราณปรับแต่งขั้นห้า แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมสองเท่า และในที่สุดก็กลับมาฆ่ามอนสเตอร์งูเหลือมลงได้
ในบรรดามารอสูรทั่วไป มอนสเตอร์ประเภทงูค่อนข้างหาได้ยาก เกรงว่าบางทีในป่าแห่งนี้คงไม่มีตัวที่สอง
มารอสูรประเภทงูเปรียบดั่งสมบัติล้ำค่า ถุงน้ำดีของงูสามารถใช้แก้พิษได้เป็นร้อยชนิด รักษาบาดแผลที่ได้รับความเสียหายร้ายแรง ส่วนเลือดของมันมีคุณสมบัติเสริมสร้างประสาทสัมผัสทั้งห้า เนื้อของมันช่วยฟื้นฟูและเพิ่มความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกาย และเขี้ยวของมันเป็นส่วนที่ดีที่สุด เพราะสามารถนำเอาไปเป็นวัสดุในการทำมีดหรือหัวลูกศรได้
มอนสเตอร์งูเหลือมตัวนี้อยู่มานานพอสมควร ดังนั้นส่วนต่างๆ ในร่างกายของมันจึงไม่เลวร้าย
กู่ฉิงซานหยิบมีดออกมา ก่อนจะพุ่งแทงเข้าไปในร่างของงูและกระชากมันออกอย่างแรง!
ถุงน้ำดีขนาดเท่ากำปั้นสองถุงถูกกระเด็นออกมา และถูกคว้าจับโดยกู่ฉิงซาน
ถุงน้ำดีของเปล่งประกายระยิบระยับราวผลึกคริสทัล สีของมันขุ่นขาวราวน้ำนม
แน่นอนว่าที่มันเป็นไอเท็มล้ำค่า ไม่ใช่แค่เพียงเพราะมันหายาก แต่ยังเป็นเพราะประสิทธิภาพของมันอีกด้วย ในโลกของผู้ฝึกยุทธ ‘บางสิ่งไม่อาจได้มาด้วยโชค แต่ต้องออกไปค้นหา’
กู่ฉิงซานเก็บถุงน้ำดีงูถุงแรกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง และล้างมันอยู่กว่าสองสามครั้งจึงจะสะอาด จากนั้นก็กลืนมันลงไป
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง บาดแผลทั่วร่างกายก็เริ่มคันยิบๆ
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะสุขใจ
เขาไม่ได้คาดหวังเลยว่ามันจะออกฤทธิ์เร็วขนาดนี้ ถุงน้ำดีของมอนสเตอร์งูเหลือมไม่เพียงสามารถสลายพิษในร่างกาย แต่ยังรักษาบาดแผลและเสริมสร้างกล้ามเนื้ออีกด้วย
ตามความรวดเร็วนี้ ขอเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง อาการบาดเจ็บทั้งหมดของกู่ฉิงซานก็จะหายเป็นปลิดทิ้ง
กู่ฉิงซานเก็บถุงน้ำดีงูอีกถุงอย่างระมัดระวัง ก่อนจะชักมีดออกมาและตรงไปเลาะเขี้ยวงูออก
ตรงจุดนี้ไม่เพียงห่างไกลจากค่ายทหารมากเกินไป แต่นี่ยังเป็นช่วงเวลากลางคืนที่มารอสูรมักจะออกล่า หากต้องไปตามคนกลับมาลากมอนสเตอร์งูตัวนี้ ดูจะเป็นเพียงความฝันอันโง่เขลา
กู่ฉิงซานจึงทำได้เพียงใช้เวลาอันมีค่าให้เกิดประโยชน์ที่สุด และเลือกส่วนที่จำเป็นที่สุดของมันมอนสเตอร์งูออกมา
ถุงน้ำดีงู และเขี้ยวงูได้รับมาแล้ว ตอนนั้นเองกู่ฉิงซานก็นึกขึ้นมาได้ว่าเขามีกระติกน้ำของกองทัพอยู่ จึงเทน้ำทิ้ง และเติมเลือดงูลงไป
เขาลองจิบมันหนึ่งอึก และพบว่ามันเต็มไปด้วยกลิ่นแปลกๆ
กู่ฉิงซานกัดฟันกรอด ก่อนจะกระดกไปหลายอึก จากนั้นก็เติมงูเลือดจนเต็มแล้วปิดฝา
เจ้าสิ่งนี้ไม่สามารถดื่มมากจนเกินไปในทีเดียว มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธระดับปราณปรับแต่งจะแบกรับไหว
หลังจากเก็บรวบรวมวัสดุทั้งหมดจากมอนสเตอร์งูเหลือม ต่อไปก็ถึงขั้นสุดท้าย
เจ้ามอนสเตอร์งูเหลือมนี้เป็นมารอสูรที่ล่าสังหารได้ยากเย็นที่สุดในค่ำคืนนี้ ทำให้กู่ฉิงซานได้รับพลังวิญญาณทันที5แต้มในคราวเดียว หากรวมกับมารอสูรสองสามตัวก่อนหน้า เวลานี้ก็สมควรถึงช่วงเวลาสุดท้ายของการเก็บเกี่ยว
กู่ฉิงซานสูดหายใจลึก สายตาจับจ้องหน้าต่างระบบเทพสงครามแล้วกล่าว “ใช้งานหกแต้มพลังวิญญาณ เรียนรู้ คู่นางแอ่นเหิน”
“เรียนรู้คู่นางแอ่นเหินเสร็จสมบูรณ์แล้ว แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน หนึ่งส่วนเจ็ด”
กระแสความร้อนหลั่งไหลออกจากคันธนู ก่อนจะแพ่รกระจายเข้าไปในแขนทั้งสองของกู่ฉิงซาน ลามไปทั่วร่าง
ทุกชนิดของสกิล ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนไหวของมือ การใช้พลังวิญญาณ และระยะโจมตี ทั้งหมดปรากฏขึ้นในจิตใจของกู่ฉิงซาน
หลังจากระแสความร้อนแพร่กระจายไปทั่วร่างของกู่ฉิงซาน พวกมันทั้งหมดก็ค่อยๆ จมหายลงไปในทะเลความรู้ และค่อยๆ สลายไป
ถึงจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แต่ในที่สุดเขาก็สามารถเรียนรู้สกิลอันทรงพลังนี้ได้เสียที!
.....................................


## 0017 ระบำผันผวน

ตอนที่ 17 ระบำผันผวน
กู่ฉิงซานเปิดตาของเขา ก่อนจะดึงลูกศรสองดอกวางลงบนคันธนูอย่างช้าๆ สองนิ้วแนบชิด และปล่อยมันออกไปเบาๆ
สองศรบินออกไปก่อนจะวาดออกเป็นเส้นโค้งพุ่งเสียบทะลุใบไม้ที่กำลังร่วงลงมา และหยุดลงบนกิ่งไม้
วาดออกเป็นแนวโค้งได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
หัวใจของกู่ฉิงซานครึกโครม มันเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ
ด้วยสิ่งนี้ จะทำให้เขาสามารถทำการโจมตีที่ไม่อาจคาดเดาได้
“แล้วถ้าฉันใส่พลังวิญญาณลงไปล่ะ…”
กู่ฉิงซานพึมพำ ก่อนจะเอ่ยสั้นๆ “คู่นางแอ่นเหิน”
ศรสองดอกบินออกไปเป็นสองทิศทาง โค้งอ้อมไปตามแนวต้นไม้ใหญ่ และสุดท้ายก็เสียบทะลุกระต่ายน้อยที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ห่างออกไปกว่าร้อยเมตร
ประสบการณ์ในการยิงครั้งแรกของกู่ฉิงซานช่างน่าประทับใจ วิธีการยิงธนูประเภทนี้ดึงดูดใจเขาได้อย่างลึกซึ้ง
เนื่องเพราะ…การยิงเมื่อครู่เป็นการยิงของนักธนูระดับนายพล!
กู่ฉิงซานถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และยกคันธนูขึ้น
ยิงต่อเนื่อง!
คู่นางแอ่นเหิน!
สายธนูยาวถูกดึงและผละออกไปอย่างต่อเนื่อง ลูกศรพุ่งออกไปตามทิศทางที่ยิงแต่กลับเบี่ยงออกไปจากเป้าหมาย
คิ้วของกู่ฉิงซานขมวดเข้าหากัน และจมลงสู่สมาธิ
“คู่นางแอ่นเหิน” นั้นเป็นสกิลที่ดี แต่ทำไมมันถึงไม่สามารถเปิดใช้งานอย่างต่อเนื่องได้? แบบนี้ประสิทธิภาพของมันก็ไม่อาจเผยออกมาได้อย่างเต็มที่
ไม่ ฉันรู้สึกได้ว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านั้น
กู่ฉิงซานลองอีกครั้ง แต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่ดี
คู่นางแอ่นเหินเป็นสกิลอันยอดเยี่ยมของนักธนู แต่เมื่อถูกคอมโบด้วยสกิลยิงต่อเนื่องมันกลับไม่อาจรับประกันอัตราการถูกเป้าหมายได้
นี่มันไม่ใช่ ต้องไม่ใช่แบบนี้
กู่ฉิงซานทำตัวราวกับคนคลุ้มคลั่งที่ไม่ยอมหยุด เขาพยายามอย่างต่อเนื่องจนไม่รู้ตัวเลยว่าตนได้เผลอใช้สกิล ‘ทรงตัวขั้นสูง’ ผสมลงไปด้วย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ศรสองดอกก็เปลี่ยนเป็นเงาสีเทาวูบไหว มันบินเลื้อยออกไปคล้ายงูที่มีชีวิต โค้งบิดไปมาบนอากาศ ก่อนที่ทั้งสองดอกจะเสียบลงบนใบไม้ใบเดียวกัน
วงโค้งของลูกศรไม่สามารถคาดเดาได้อย่างสมบูรณ์ ควบคู่ไปกับสกิลยิงต่อเนื่อง หากมีใครต้องเผชิญหน้ากับลูกศรของกู่ฉิงซาน อีกฝ่ายคงทำได้เพียงจ้องมองอย่างโง่งม และไม่รู้ว่าจะหลบเลี่ยงมันได้อย่างไร
กู่ฉิงซานพยักหน้าเล็กน้อย และวางธนูกองทัพลง
แน่นอนว่าจริงๆ แล้วสิ่งที่เขาทำไม่ว่าใครก็สามารถทำมันได้เช่นกัน แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะจมอยู่กับการฝึกฝนสกิล ไตร่ตรองมันอยู่ในห้วงความคิดทุกขณะจิตที่ฝึกฝนได้หรือไม่
ติ๊ง!
เสียงของระบบดังขึ้นอย่างฉับพลัน ส่งผลให้กู่ฉิงซานสะดุ้งแทบจะกระโดด
ในหน้าต่างระบบเทพสงคราม มิได้มีเพียงแค่ ‘วิชายุทธเทพสงคราม’ อีกต่อไป แต่ปรากฏรัศมีวงกลมที่ดูเหมือนจะเป็นข้อความโผล่มาด้วย
“ผู้เล่นกู่ฉิงซานได้ผสมผสานสกิลธนูสามชนิดเข้าด้วยกัน ได้สร้างสกิลธนูขึ้นมาใหม่ : ‘ระบำผันผวน’ ”
“ระบำผันผวนขั้นต้น แสดงผล : สามารถยิงลูกศรออกไปอย่างต่อเนื่องได้ในระยะเวลาสั้นๆ และทุกๆ ศรจะเป็นการโจมตีด้วยลูกศรโค้งที่ศัตรูไม่อาจคาดเดาทิศทางได้”
ให้มันได้แบบนี้สิ!
กู่ฉิงซานอ้าปากค้าง สายตาจับจ้องไปที่คำว่า ‘ขั้นต้น’ สองคำสั้นๆ ทำเอาเขาพูดถึงกับไม่ออกเป็นเวลานาน
เมื่อมีเขียนว่าขั้นต้น นั่นแสดงว่ายังมีขั้นที่สูงยิ่งกว่าอีก!
ไม่คาดคิดเลยว่า เขาจะได้รับ ‘สกิลวิวัฒ’! สกิลวิวัฒนาการ
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะประหลาด ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ในสายตาของเขาก็ปรากฏเส้นแสงเล็กๆ ราวหิ่งห้อยขึ้นบนหน้าต่างระบบเทพสงคราม
“สกิลวิวัฒเป็นสิ่งที่พบเจอได้ยากยิ่ง ขอให้ผู้เล่นฝึกฝนสกิลดังกล่าวให้มากขึ้นและพัฒนาสกิลให้ไปอยู่ในระดับที่สูงยิ่งขึ้นโดยเร็วที่สุด”
ถูกต้อง! สกิลทั่วไปนั้นจะขึ้นอยู่กับปริมาณของขนาดพลังวิญญาณ เพราะหากพลังวิญญาณแตกต่างกัน พลังอำนาจของมันก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลง
ทว่าสกิลวิวัฒนี้เป็นสิ่งที่ต่างออกไป
นี่เป็นสกิลพิเศษที่สามารถพัฒนาได้อย่างต่อเนื่อง และในขณะเดียวกันผู้เล่นก็สามารถเรียนรู้สกิลได้อย่างลึกซึ้ง หากค่อยๆ พัฒนาพลังของมันจนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งวันหนึ่งพลังอำนาจของมันอาจถึงขั้นเชื่อมต่อพื้นดินกับชั้นฟ้า!
นี่เป็นสกิลหายากที่เหมาะสมกับคำว่า ในโลกของผู้ฝึกยุทธ ‘บางสิ่งไม่อาจได้มาด้วยโชค แต่ต้องออกไปค้นหา’
ในช่วงท้ายของเกม เมื่อสกิลวิวัฒถูกยกระดับไปจนถึงขั้นสูงสุด มันจะถูกเรียกว่า ‘สกิลเทวะ’
ผู้ที่ครอบครองสกิลวิวัฒ จะถูกทุกผู้คนรุมอิจฉาริษยา
กู่ฉิงซานสูดหายใจลึก ก่อนจะกำธนูกองทัพแน่นและยกมันขึ้นอย่างเคร่งขรึม
ระบำผันผวน!
ฟุบๆ เสียงดังขึ้นห้าครั้งติดๆ กัน พร้อมกับปรากฏเงาวูบไหวห้าเงาบินออกไปคนละทิศทางดูราวกับมังกรและอสรพิษที่กำลังร่ายรำ!
ลูกศรเหล่านี้ดูราวกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันเคลื่อนที่บินไปตามทิศทางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงในอากาศ หลบเลี่ยงอุปสรรคทั้งหลายที่ขวางกั้น ก่อนที่ทั้งหมดจะจิ้มทะลวงลงบนกิ่งไม้ที่ห่างออกไปกว่าสองร้อยเมตร
กู่ฉิงซานตะลึงงันไปโดยสมบูรณ์ กับการเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิตเป็นของตนเองของลูกศรทั้งห้า
ครู่หนึ่งเขาก็จำได้ถึงบางสิ่งและเอ่ยถามออกมาอย่างฉับพลัน “ระบบ ฉันสามารถผสมสกิลสามัญอื่นๆ และสร้างเป็นสกิลวิวัฒได้หรือไม่?”
หน้าต่างระบบเทพสงครามหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เส้นแสงหิ่งห้อยจะปรากฏออกมาพร้อมข้อความเล็กๆ :
“การเรียนรู้สกิลของผู้อื่นเป็นเพียงพื้นฐานที่จะช่วยให้ผู้เล่นสามารถสร้างสกิลวิวัฒได้ แท้จริงแล้วนี่คือเป้าประสงค์ของระบบเทพสงคราม”
กู่ฉิงซานถอนหายใจและพึมพำ “ที่แท้ฉันเข้าใจผิดมาตั้งแต่ต้น ปรากฏว่าความสามารถในการสร้างสกิลวิวัฒต่างหากคือพลังที่แท้จริงของ ‘วิชายุทธเทพสงคราม’”
เขามองไปยังหลุมดำแถวหนึ่งที่อยู่ล่างหน้าต่างระบบเทพสงคราม และมีเพียง ‘วิชายุทธเทพสงคราม’ เท่านั้นที่เปล่งประกายอยู่
แต่นี่สิ คือสิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงอย่างแท้จริง
หากวันหนึ่ง ตัวเขาสามารถเปลี่ยนสกิลทั้งหมดให้เป็นสกิลวิวัฒแล้วล่ะก็…
นี่มันวิเศษไปเลย
กู่ฉิงซานเก็บธนูกองทัพ ความมั่นใจและฮึกเหิมของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน
ด้วยสกิลวิวัฒและพลังวิญญาณที่เขาครอบครอง สองสิ่งนี้เป็นอะไรที่วิเศษมาก
ใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวลและเรียนรู้สกิล  ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงยิ่งกว่าการใช้ค่าประสบการณ์
อย่างน้อยก็สำหรับตอนนี้ ดูเหมือนว่ากระบวนการของเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารจะจำเป็นต้องการพลังวิญญาณในการอัปเลเวล ซึ่งมันใช้แค่เพียงไม่กี่แต้มเท่านั้น
กู่ฉิงซานสามารถใช้พลังวิญญาณในการอัปเลเวล ได้อย่างเต็มที่ ไม่เหมือนดั่งเช่นผู้เล่นคนอื่นๆ ในโลกก่อนหน้า  โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่จำเป็นต้องทำงานอย่างหนักเพื่อสะสมค่าประสบการณ์
ในช่วงท้ายของเกม ค่าประสบการณ์จำเป็นอย่างยิ่งในการอัปเลเวล แม้จำนวนที่ใช้อัปเลเวลจะไม่ใช่ปริมาณที่น่ากลัว แต่ทว่ามันเป็นตัวจำกัดความแข็งแกร่งของผู้เล่น
นอกจากนี้ยังมีหน้าต่างระบบเทพสงคราม ที่สามารถสร้างสกิลวิวัฒขึ้นได้ด้วยตนเองอีก
กู่ฉิงซานรู้สึกว่าตัวเขาได้มาไกลกว่าในช่วงชีวิตก่อนหน้าเสียแล้ว
ได้กลับมายังโลกใบนี้โดยไม่คาดคิด ในหัวใจของกู่ฉิงซานเต็มไปด้วยความร้อนรนและกดดันอย่างหนัก
นี่คือยุคสมัยที่สาบสูญ เป็นยุคที่ยังไม่มีผู้เล่นคนใดอยู่ในประวัติศาสตร์ของเกม
ตั้งแต่จุติใหม่ ทุกสิ่งในตอนนี้กับชีวิตก่อนหน้าล้วนแตกต่างกัน และหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เคยพบ เคยเห็น หรือเคยได้ยินมาก่อนก็ปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ
แม้กระทั่งรามสูรไร้พักตร์ที่เป็นมอนสเตอร์อันคงกระพัน ปฐมบทของความโกลาหลก็ยังปรากฏตัวขึ้นใกล้ๆ
กู่ฉิงซานรู้สึกได้รางๆ ว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาหาตนทีละก้าว ทีละก้าว
สัญชาตญาณนี้เคยเกิดขึ้นมาก่อน และมันก็ช่วยชีวิตเขาเอาไว้หลายครั้งในโลกก่อนหน้า
สำหรับแผนของวันนี้ มีเพียงเพิ่มพูนความแข็งแกร่งขึ้น เพื่อในอนาคตอันใกล้ ช่วงเวลาที่ความตายมาเยือน เขาจะได้พบทางรอดของชีวิต
กู่ฉิงซานถอนหายใจและกวาดสายตาผ่านหน้าต่างระบบเทพสงคราม ก่อนจะหยุดลงที่หน้าต่างสกิลของเขา
จนถึงขณะนี้ บนหน้าต่างสกิลมีอยู่เพียงสามสกิลเท่านั้น ‘ทรงตัวขั้นสูง’ ‘ยิงต่อเนื่อง’ และ ‘ระบำผันผวนขั้นต้น’
คู่นางแอ่นเหินได้หายไป และถูกแทนที่โดยระบำผันผวนไปโดยสมบูรณ์
ซึ่งนี่มันแตกต่างไปจากสามสกิลในตอนแรก ‘ระบำผันผวน’ ต้องใช้พลังวิญญาณมากขึ้นในการควบคุมวิถีของลูกศร และนี่ยังอยู่ในระดับ ‘ขั้นต้น’เท่านั้น
ความจริงแล้วมันก็ไม่อะไรมากมายหรอก เข้าใจง่ายๆ ว่า สกิลทรงพลังแค่ไหน มันก็จะต้องการพลังวิญญาณมากยิ่งขึ้นเท่านั้น
จากนี้ไป กู่ฉิงซานคงต้องใช้เวลามากขึ้นในการฝึกสกิลนี้ และพยายามที่จะอัปขั้นของ ‘ระบำผันผวน’ ให้สูงขึ้น
กู่ฉิงซานรีบเก็บของอย่างไว และเตรียมที่จะออกไปจากที่นี่
ไม่ไกลห่าง ปรากฏมารอสูรที่ได้กลิ่นอายเลือดของมอนสเตอร์งู ส่งเสียงกรีดร้องและเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
อ๊อก!
โดยที่ไม่มีการเตือนใดๆ จู่ๆ กู่ฉิงซานก็กระอักเลือดสีดำออกมาอย่างฉับพลัน
เขาเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ และอดไม่ได้ที่จะกระแอมเลือดสีดำออกมาอีกสองครั้ง
กู่ฉิงซานปาดเลือดที่มุมปาก ก่อนจะเอามาอังใต้จมูก และสัมผัสได้ถึงกลิ่นของมัน
มันเป็นกลิ่นเหม็นจางๆ
ไม่ต้องสงสัยเลย
นี่มันคือพิษ!
มันไม่มีเหตุผลเลย ร่างกายของเขาถูกพิษได้อย่างไร? แถมมันยังถูกขับออกมาเองอีกด้วย?
กู่ฉิงซานไม่กล้าที่จะประมาท เขาหมุนวนพลังวิญญาณที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกส่วนของกระดูกและตรวจสอบมันอย่างระมัดระวัง
ไม่มีความผิดปกติใดๆ ในร่างกาย ภายใต้การบำรุงจากถุงน้ำดีของมอนสเตอร์งู ตัวเขาเรียกได้ว่าแทบจะเกิดใหม่ด้วยซ้ำ
แม้แต่พลังวิญญาณในตันเถียนก็ยังสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างยืดหยุ่น สะดวกสบายยิ่งกว่าที่เคย
นี่คือประสิทธิภาพของถุงน้ำดีงูอันแสนหายาก
มันเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ
ดูเหมือนว่าการกระอักเลือดเมื่อครู่ มันคือกระบวนการของร่างกายที่ทำการขับพิษ เนื่องเพราะยังคงมีพิษงูหลงเหลืออยู่ในร่างกาย ช่วงเกิดการต่อสู้
กู่ฉิงซานไม่รู้จะเอ่ยอะไรเลยจริงๆ ในตอนนี้
เจ้ามอนสเตอร์งูนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ มันสามารถวางยาพิษใส่เขาได้โดยไม่ทันรู้ตัว
หากยังคงต่อสู้ต่อไป คงไม่จำเป็นต้องกล่าวแล้วว่าใครคือผู้ที่จะต้องตาย
โชคดีที่เขาไม่คิดต่อสู้ยืดเยื้อ และล่าสังหารอีกฝ่ายลงได้อย่างรวดเร็ว
หากไม่ได้ฆ่าอีกฝ่ายลง และกินถุงน้ำดีงูอันแสนหายากแล้วล่ะก็ พิษคงจะกำเริบ แถมยังไม่มียารักษาพิษอีก ไม่อยากจะคิดเลยว่าหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้น…
........................................


## 0018 ของขวัญวันเกิด(1)

ตอนที่ 18 ของขวัญวันเกิด (1)
ทั้งวันได้ผ่านล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว กู่ฉิงซานอยู่ในเกมจนถึงกำหนดเวลาที่จำกัด และถูกส่งกลับสู่โลกจริง ทว่าช่วงเวลาในโลกจริงกลับผ่านไปแค่เพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
เสียงเรียกเข้าของอุปกรณ์สื่อสารที่ถูกวางทิ้งไว้บนเตียงดังขึ้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เขาหยิบมันขึ้นมาดูและพบว่า มีสายที่ไม่ได้รับถึงเจ็ดสาย และทั้งหมดมาจากซูเซี่ยเอ๋อ
กู่ฉิงซานกดรับ และภาพทางฝั่งเขากับอีกฝ่ายก็เชื่อมต่อกันทันที
ใบหน้าอันละเอียดลออของซูเซี่ยเอ๋อที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความอ่อนเยาว์ปรากฏขึ้นบนอุปกรณ์สื่อสาร
“พี่ใหญ่ฉิงซาน ฉันมีข่าวดีที่จะนำมาแบ่งปันกับนาย”
ซูเซี่ยเอ๋อกล่าวอย่างมีความสุข
“อ๋า? ข่าวดีอะไรงั้นเหรอ?” กู่ฉิงซานถาม
ซูเซี่ยเอ๋อสูดหายใจลึกและกล่าวเน้นย้ำทีละคำ “ฉัน ได้ ทุน เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง! นั่นหมายความว่าฉันไม่จำเป็นต้องทำการสอบเพื่อวัดคะแนนเข้ามหาวิทยาลัยอีกต่อไป และฉันจะต้องไปรายงานตัวทันที!”
เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ กู่ฉิงซานก็อดไม่ได้ที่จะต้องยิ้มตาม และเอ่ยแสดงความยินดี “มหาวิทยาลัยในเมืองหลวงนับว่าเป็นสถาบันที่ดีที่สุดของรัฐบาลกลาง ขอแสดงความยินดีกับเธอด้วย”
ซูเซี่ยเอ๋อเลียริมฝีปากและกล่าว “น่าเสียดายที่ทางตระกูลเตรียมให้ฉันต้องออกเดินทางในทันที ดังนั้นฉันเลยคงไม่ได้ไปกินบาร์บีคิวที่ร้านแผงลอยของนายในคืนนี้”
กู่ฉิงซานหัวเราและกล่าว “นั่นไม่สำคัญหรอก ไว้เธอกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะทำให้เธอกินเอง”
เขาคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องนี้และเอ่ย “ไว้รอเธออายุสิบแปดปีซะก่อน ถึงเวลานั้นเธอก็จะดื่มแอลกอฮอล์ได้ พอถึงเวลานั้นฉันจะนำไวน์ไปให้เธอเป็นการส่วนตัว รู้ไว้ด้วยล่ะว่าตัวเองโชคดีแค่ไหน คนธรรมดาไม่มีทางได้ดื่มไวน์ที่ฉันทำขึ้นเองได้หรอกนะ”
ประโยคนี้ที่กู่ฉิงซานเอ่ยออกมาดูเหมือนเป็นคำกล่าวธรรมดาๆ เนื่องเพราะเขาได้รับอิทธิพลมาจากเพื่อนเก่าในชีวิตก่อนหน้า เมื่อไม่มีอะไรที่จะสามารถทำได้ เขาก็มักจะทำอาหารบางอย่าง หรือหมักไวน์ แล้วนำไปอวยพรอีกฝ่ายด้วยตัวเอง
นอกจากนี้เขายังได้เรียนรู้วิธีการทำค็อกเทล แน่นอนว่าฝีมือระดับซูเปอร์คลาส และในภายหลังยังได้เรียนรู้การใช้วัสดุจากต่างโลกมาใช้หมักไวน์อีกด้วย ซึ่งส่วนผสมของมันมีประโยชน์ที่ดีต่อร่างกายมาก
นั่นทำให้ยอดยุทธหลายคนต้องการเป็นสหายกับกู่ฉิงซาน ไม่ใช่เพียงแค่เฉพาะสถานะผู้บัญชาการรบของเขา แต่ยังเป็นเพราะไวน์ของเขามันคุณภาพดีจนน่าดึงดูดใจอีกด้วย
แต่สำหรับซูเซี่ยเอ๋อ พอได้ยินคำว่า ‘ไวน์’ ริ้วแดงก็ปรากฏขึ้นบนพวงแก้มเธอ ก่อนจะกล่าวแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ “พี่ใหญ่ฉิงซานก็ต้องผ่านการสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้นะ สู้เขา ฉันจะรอนายอยู่ที่เมืองหลวง”
ช่วงท้ายๆ ประโยคเสียงเธอเบาลงจนเกือบจะไม่ได้ยิน
แต่กู่ฉิงซานคือใคร? เขาคือผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งขั้นห้า เพียงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยในอากาศยังไม่อาจเล็ดลอดการได้ยินของเขาไปได้ ยิ่งเป็นเสียงเบาๆ ที่เปล่งออกมายิ่งไม่ต้องกล่าวถึง
กู่ฉิงซานมักจะใช้ชีวิตแบบหลบเลี่ยงความตาย ดังนั้นเขาจึงไม่เคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับความรักที่แฝงอยู่ในถ้อยคำกล่าวนี้
เขาอึ้งและเริ่มสับสน ก็เรื่องที่เขาพูดไปชัดเจนว่ามันเกี่ยวกับอาหารและแอลกอฮอล์ ไหงถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับความจริงใจของซูเซี่ยเอ๋อ ในหัวใจของกู่ฉิงซานก็เต้นครึกโครมอย่างไม่อาจอดกลั้น
กู่ฉิงซานกำลังจะกล่าวอธิบายสิ่งที่เขาพูด แต่ซูเซี่ยเอ๋อกลับหลบตาเขาเสียก่อน แถมยังไม่กล้าเหลือบกลับขึ้นมามองอีกเลย และยื่นมือเล็กๆ มายังอุปกรณ์สื่อสาร ก่อนที่ภาพตรงหน้าเขาจะดับไป
มันน่าอายที่จะพูดแบบนี้ แต่ซูเซี่ยเอ๋อรู้สึกว่าเธอกำลังจะเป็นบ้า
ก่อนหน้านี้เธอต้องเผชิญหน้ากับกู่ฉิงซานที่มาสารภาพรักกับเธอต่อหน้าครู นักเรียน และแขกทั้งโรงเรียน ในความเป็นจริงหัวใจของเธอรู้สึกเจ็บปวดมาก เนื่องเพราะเธอไม่อาจให้สัญญาแก่อีกฝ่ายได้
ถ้าหากเธอรับคำขอของกู่ฉิงซานต่อหน้าทุกคน ไม่ต้องเอ่ยถึงผู้ใหญ่ในตระกูลของเธอที่จะไม่ยอมปล่อยกู่ฉิงซานไป แต่พวกเพลย์บอยของตระกูลชั้นสูง ก็จะเริ่มลอบโจมตีกู่ฉิงซานด้วย
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ซูเซี่ยเอ๋อยินดีที่จะเห็น
ใครจะรู้ว่าทุกอย่างกลับเป็นเรื่องเข้าใจผิด และเป็นคนอื่นที่ต้องการสร้างปัญหา
ในงานเลี้ยง กู่ฉิงซานตอบโต้อย่างใจเย็น กล่าวอย่างมีเหตุผล และจัดการแก้ปัญหาได้อย่างสมบูรณ์แบบ
หัวใจของซูเซี่ยเอ๋อรู้สึกโล่งอก และความประทับใจที่มีต่อกู่ฉิงซานก็ยังเพิ่มมากขึ้น
และนั่นคือสาเหตุที่ก่อให้เกิดความคิดริเริ่มที่จะติดต่อกับเขาในวันนี้
อีกด้านหนึ่ง กู่ฉิงซานยืนจ้องอากาศตรงหน้าอยู่เนิ่นนาน จนเขาได้รับการแจ้งเตือนว่ามีข้อความเข้า เขาจึงได้สติกลับมา
มันเป็นข้อความจากซูเซี่ยเอ๋อ
“พี่ใหญ่ฉิงซาน จำวันเกิดครั้งล่าสุดของนายได้ไหม?”
มุมปากของกู่ฉิงซานคลี่ออกเล็กน้อย เขาป้อนข้อความผ่านอุปกรณ์สื่อสาร “ในตอนนั้นเธอส่งกล่องของขวัญที่ข้างในเต็มไปด้วยดาวกระดาษมาให้ เพื่อของขวัญชิ้นนี้ เธอถึงกับใช้เวลาทั้งอาทิตย์ในการพับมัน นิ้วเธอเป็นแผลครบทั้งสิบนิ้ว เจ็บจนไม่สามารถถือปากกาได้ ดังนั้นพอหมดเวลาสอบแล้วปรากฏว่าเธอยังทำมันไม่เสร็จ สุดท้ายเธอก็ร้องไห้ออกมา”
ในหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความอบอุ่น “เรื่องโง่ๆ แบบนั้น ฉันจะลืมมันได้อย่างไรกัน…”
“ฮึ! ว่าฉันโง่อย่างงั้นเหรอ นายมันคนไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ! สัปดาห์หน้าเป็นวันเกิดของฉัน ทีฉันยังทำของขวัญวันเกิดให้นายเลย เพราะฉะนั้นนายก็ต้องทำให้ฉันด้วย ฉันต้องการของขวัญวันเกิด!”
กู่ฉิงซานหลับตาลง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไป “ตกลง”
เมื่อความทรงจำดีๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา ใกล้จนแทบจะเอื้อมถึง กู่ฉิงซานยอมรับว่าตัวเขาเองก็อดไม่ได้ที่จะคว้ามันเอาไว้
“แต่นี่ ช่างมีความสุขจริงๆ ”
กู่ฉิงซานพึมพำกับตนเอง ในหัวใจของเขาได้ตัดสินใจแล้ว
เขาลุกขึ้นและเดินออกจากห้องพัก ก่อนจะเข้าลิฟต์ รูดการ์ด และกดปุ่ม ‘ชั้นเก้าสิบเก้า’
ลิฟต์เลื่อนขึ้นไปเรื่อยๆ ตลอดเส้นทางจนถึงชั้นบนสุดของตึกบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย
กู่ฉิงซานเดินออกมา ก่อนจะหยุดอยู่หน้าแกนกลางตัวประมวลผลขนาดใหญ่ที่ชั้นบนสุด และวางฝ่ามือของเขาลงบนเครื่องสแกน
เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น “ยืนยันตัวตน หมายเลขสี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ดคุณต้องการใช้บริการอะไร?”
นี่คือระบบสมองควอนตัมหลักของบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ยแห่งฉางหนิง ทุกเรื่องภายในเครือบริษัทจะได้รับการดูแลจัดการโดยมัน
กู่ฉิงซานกล่าว “ฉันต้องการสมัครเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง เทพธิดาแห่งความยุติธรรม”
สิ้นเสียงของเขา เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังตอบทันที “การเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง จำเป็นที่จะต้องได้รับการตรวจสอบอย่างเข้มงวดที่สุด รวมไปถึงตรวจสอบแต้มบุญส่วนบุคคลอีกด้วย ทั้งนี้เพื่อให้แน่ใจว่าความน่าเชื่อถือของบริษัทกังเตี๋ยจะไม่ได้รับความเสียหายจากพฤติกรรมส่วนบุคคลของคุณ คุณแน่ใจหรือไม่ว่าต้องการเชื่อมต่อกับเทพธิดา?”
“ฉันแน่ใจ” กู่ฉิงซานกล่าว
“เช่นนั้น ตามที่คุณปรารถนา ระบบตรวจสอบจะเริ่มต้นภายในหนึ่งนาที”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ค่อยๆ จางหายไป แต่กลับปรากฏแขนกลที่ส่องประกายเย็นเยียบผุดขึ้นมาจากพื้น และเริ่มทำการตรวจสอบรอบตัวของกู่ฉิงซาน
ในเวลาเดียวกัน ทางเข้าชั้นที่เก้าสิบเก้าก็ปิดลงอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครสามารถเข้ามาได้
“การตรวจสอบม่านตา : ผ่าน”
“การตรวจสอบเลือด : ผ่าน”
“ความสอดคล้องกับลักษณะทางชีวภาพ 99.1759 %”
“ตรวจสอบคุณสมบัติร่างโคลน ยืนยันว่านี่มิใช่ร่างโคลน”
“การตรวจสอบ DNA : ผ่าน”
“สิ่งมีชีวิตนี้มีความเป็นเอกลักษณ์ สอดคล้องกับที่ได้รับการบันทึกเอาไว้ : ผ่าน”
“อ่านไฟล์ข้อมูลวงจรชีวิตส่วนบุคคล เพื่อตัดสินว่าตัวตนนี้จะไม่เป็นอันตราย”
“บันทึกประวัติ : ดี ”
“เริ่มอ่านค่าแต้มบุญ… ”
กู่ฉิงซานยืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอคอยการตรวจสอบที่แสนจะซับซ้อนและยุ่งยากให้สิ้นสุดลงอย่างเงียบๆ
เทพธิดากงเจิ้ง เป็นแกนระบบประมวลอัจฉริยะของรัฐบาลกลาง และควบคุมดำเนินการโดยรัฐบาลกลางทั้งหมด มีหน้าที่รับผิดชอบในทุกๆ กิจกรรมของพลเมืองทุกผู้คน และดำเนินการทุกอย่างตามรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลางอย่างเป็นธรรม
เทพธิดากงเจิ้งคือการตกผลึกของการผสมผสานระหว่างวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่ทันสมัยที่สุดของรัฐบาลกลาง และเป็นหนึ่งในผลงานความสำเร็จอันยอดเยี่ยมที่สุดของอารยธรรมมนุษย์
เนื่องเพราะความรวดเร็วในการปฏิบัติการของเทพธิดากงเจิ้งนั้นน่าหวาดกลัวเกินไป ระดับสติปัญญาและระดับของการเดิมพันนั้นสูงยิ่งกว่าประเทศอื่นๆ ไปมากโข ดังนั้นจึงไม่มีประเทศใดกล้าที่จะทำการโจมตีรัฐบาลกลางเลยในหลายทศวรรษที่ผ่านมา
สิบนาทีให้หลัง
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “แต้มบุญของคุณมีมากพอตามข้อกำหนด ผลการตรวจสอบ : ผ่าน สมองควอนตัมได้อนุมัติคำขออย่างเป็นทางการสำหรับการสมัครเพื่อเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง หมายเลขสี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ดโปรดรอสักครู่ อย่าพึ่งขยับไปไหน ”
แต้มบุญส่วนบุคคลก็คือการสร้างผลงานในฐานะพลเมืองของรัฐบาลกลางเพื่อพัฒนาสู่อารยธรรมและสังคมมนุษย์ที่สูงขึ้น
ยิ่งพลเมืองมีส่วนร่วมมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งได้รับสวัสดิการที่ดีมากขึ้นเท่านั้น
แม้กระทั่งการรับสมัครนักศึกษาของบางมหาวิทยาลัยระดับสูง ก็ยังมีการตรวจสอบแต้มบุญส่วนบุคคล หากไม่ถึงตามข้อกำหนด แม้ว่าผลงานและผลสอบจะออกมาดี แต่ก็จะไม่ได้รับการยอมรับ
“เทพธิดากงเจิ้งยอมรับเรื่องร้องขอ”
ทันใดนั้น เสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็เปลี่ยนไป มันถูกแทนที่ด้วยเสียงของหญิงสาวที่ฟังดูเคร่งขรึม
เสียงนี้จะเปล่งออกมาทีละคำ แต่ก็เป็นจังหวะที่มีเอกลักษณ์ ฟังแล้วให้ความรู้สึกพิเศษ
“พลเมืองของรัฐบาลกลางกู่ฉิงซาน ฉันคือเทพธิดาแห่งความยุติธรรม โปรดกล่าวสิ่งที่ท่านต้องการร้องขอ”
“โปรดจดจำเอาไว้ด้วยว่า ต่อหน้าฉัน ทุกๆ การกระทำของคุณจะส่งผลต่อคะแนนการประเมิน... ”
...................................


## 0019 ของขวัญวันเกิด(2)

ตอนที่ 19 ของขวัญวันเกิด(2)
ในหัวใจของกู่ฉิงซานรู้ว่าเทพธิดาแห่งความยุติธรรมได้เชื่อมต่อกับสมองกลแล้วเขาจึงกล่าวทักทาย “ฉันต้องการร้องขอให้เทพธิดาจัดหาวัสดุและมาช่วยสนับสนุนทางเทคนิคแก่ฉันในการผลิตหุ่นรบ”
“ผลการตรวจสอบ พลเมืองกู่ฉิงซานมีความสามารถในการสร้างหุ่นรบ”
“ผลการตรวจสอบพลเมืองกู่ฉิงซาน มีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนด”
“ยืนยันคำขอ”
เทพธิดากงเจิ้งกล่าว “ฉันต้องการจะเตือนพลเมืองกู่ฉิงซานก่อนสักเล็กน้อย สมองควอนตัมของบริษัทวิจัยและพัฒนาหุ่นรบกังเตี๋ย มีอำนาจในการวิจัยและพัฒนาหุ่นรบหากเทียบกับทั่วทั้งโลกถึง 87.159257% ในกรณีนี้ คุณต้องการจ่ายแต้มบุญ เพื่อให้ฉันเป็นผู้ช่วยส่วนตัวหรือไม่?”
กู่ฉิงซานตอบ “ใช่”
เทพธิดากงเจิ้ง “เริ่มต้นการเป็นคอมพิวเตอร์ผู้ช่วยส่วนบุคคลในการผลิตหุ่นรบ ต้องการค่าใช้จ่ายเป็นแต้มบุญสองพันแต้ม…เริ่มทำการคำนวณแต้มบุญของพลเมืองกู่ฉิงซาน”
สำหรับพลเมืองของรัฐบาลกลาง แต้มบุญนับว่าเป็นสิ่งมีค่ายิ่ง เนื่องเพราะเทพธิดากงเจิ้งจะใช้สิ่งนี้เป็นพื้นฐานในการพิจารณาในการส่งเสริมสวัสดิการและการรักษาไปตามแต่ละบุคคล
กู่ฉิงซานพยายามอย่างยิ่งยวดในการสะสมแต้มบุญ เพื่อที่จะได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ และในทางกลับกันเขาก็ต้องการใช้แต้มบุญแลกเกราะรบเคลื่อนที่เช่นกัน
สิ่งที่เรียกว่าเกราะรบเคลื่อนที่ เป็นสิ่งที่พลเรือนทั่วไปไม่สามารถเข้าถึงได้โดยสิ้นเชิง และพวกชนชั้นสูงก็ไม่ใจกว้างพอที่จะบริจาคมัน เว้นเสียแต่ว่าจะเซ็นสัญญาซื้อขายลงในกระดาษ
มีเพียงที่แห่งนี้เท่านั้น ที่คนธรรมดาจะสามารถใช้แต้มบุญส่วนบุคคลแลกเปลี่ยนเกราะรบเคลื่อนที่กับเทพธิดากงเจิ้งได้
แน่นอนว่าสถานะของคุณจะต้องโปร่งใส และมีทุกอย่างตรงตามเงื่อนไขของเทพธิดาแห่งความยุติธรรม
ไม่นาน ม่านแสงก็ปรากฏสู่เบื้องหน้าของกู่ฉิงซาน
มันแสดงผลแต้มบุญทั้งหมดตั้งแต่ที่กู่ฉิงซานเกิด ออกมาทีละอัน ทีละอัน
“ส่งแบบจำลองขีดจำกัดของแกนพลังงานขนาดเล็ก แต้มบุญบวกสามสิบ”
“สรุปส่วนผสมวัตถุดิบที่ใช้ในการย่างซี่โครงบาร์บีคิวให้อร่อย แต้มบุญบวกสอง”
“ได้รับการตีพิมพ์บทความ : ทฤษฎีการจำลองหุ่นรบให้เลียนแบบพฤติกรรมของมนุษย์ แต้มบุญบวกสิบ”
“มีส่วนร่วมในการบรรเทาภัยพิบัติทางธรรมชาติในมณฑลฉางหนิงตะวันออก แต้มบุญบวกเก้า”
“เป็นตัวแทนเข้าร่วมการแข่งขันจำลองการรบของกองยานรบที่จัดตั้งขึ้นโดยรัฐบาลกลาง และได้รับรางวัลชนะการแข่งขัน แต้มบุญบวกห้า”
“ช่วยเหลือหญิงท้องที่กระโดดฆ่าตัวตายลงแม่น้ำ แต่เนื่องจากสภาพร่างกายตนไม่แข็งแรง การช่วยเหลือจึงล้มเหลว แต่จิตวิญญาณของท่านช่างน่ายกย่อง เอาไป บวกศูนย์จุดห้า แต้มบุญ”
“เสนอทฤษฎีการจำลองหุ่นรบเลียนแบบพฤติกรรมมนุษย์เป็นครั้งแรก ช่วยส่งเสริมการวิจัยหุ่นรบในเชิงวิทยาศาสตร์ก่อให้เกิดความก้าวหน้า แต้มบุญบวกแปดสิบ”
…
“พลเมืองกู่ฉิงซาน จำนวนแต้มบุญส่วนบุคคลทั้งหมดของคุณคือ 2002.41 ยืนยันที่จะจ่ายสองพันแต้ม เพื่อให้ฉันเป็นผู้ช่วยคุณในการผลิตหุ่นรบหรือไม่?”
“ยืนยัน” กู่ฉิงซานกล่าวตอบอย่างไม่ลังเล
แต้มบุญเกือบทั้งหมดของเขาถูกใช้ออกไปในครั้งนี้
“หักค่าใช้จ่ายเสร็จสิ้น เริ่มดำเนินการ”
เทพธิดากงเจิ้งเงียบไปครู่หนึ่ง และเอ่ยปากอีกครั้ง “ยานรบเฉินเตี้ยนเฮ่าจะลอยลำเหนือน่านฟ้ามณฑลฉางหนิงเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงยี่สิบห้านาที โปรดเตรียมตัวให้พร้อม”
ระหว่างคำกล่าวของเทพธิดากงเจิ้ง ผนังข้างๆ ก็เปิดออกพร้อมกับเกราะรบอากาศยานสูงกว่าสามเมตรเลื่อนออกมา
เกราะรบอากาศยานมาหยุดอยู่ข้างร่างของกู่ฉิงซาน ท่อสายอิเล็กทรอนิกส์ที่เสียบอยู่กับเกราะรบค่อยๆ ผละออก และหดกลับเข้าไปในผนัง ขณะที่ค็อกพิทของมันค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ
กู่ฉิงซานเหลือบมองและกล่าวคำหนึ่ง “ฉันยังมีอีกหนึ่งคำขอ”
“โปรดกล่าว”
“การกระทำของฉันในครั้งนี้โปรดเก็บไว้เป็นความลับ”
“ตามเจตนารมณ์ของรัฐบาลกลาง พลเมืองควรได้รับสิทธิความเป็นส่วนตัวเมื่อดำเนินกิจกรรมใดๆ ที่เกี่ยวกับการสร้างสรรค์ในทางวิทยาศาสตร์ เพื่อให้มั่นใจว่าความปลอดภัยส่วนบุคคลและสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาของพวกเขาจะไม่ถูกละเมิด คำขอของคุณได้รับการอนุมัติแล้ว และจากนี้ไปเทพธิดากงเจิ้งจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ”
กู่ฉิงซาน “นอกจากคุณแล้ว โปรดอย่าให้ใครมายุ่งเกี่ยวกับผลการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของฉัน โอ้ ถ้าจะให้ดีล่ะก็ ฉันต้องการที่จะใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบไปสักพัก”
“เทพธิดากงเจิ้งจะเก็บงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของคุณเป็นความลับตามเจตนารมณ์ของรัฐบาลกลาง ทว่าเทพธิดากงเจิ้งมีสิทธิที่จะใช้ผลงานวิจัยของคุณเพื่อการวิจัยพลเมืองของรัฐบาลกลาง…เห็นด้วยหรือไม่”
“เห็นด้วย”
ทุกอย่างพร้อมแล้ว กู่ฉิงซานเผยยิ้มจางๆ
ถึงแม้ว่าการพัฒนาเทคโนโลยีของยุคนี้จะล้าหลังกว่าทศวรรษที่ผ่านมาของเขา แต่ด้วยความช่วยเหลือของเทพธิดากงเจิ้ง แนวคิดบางส่วนของตัวเขาเองก็ยังสามารถกระทำได้
มันจะเป็นของขวัญวันเกิดสำหรับซูเซี่ยเอ๋อ เป็นความปรารถนาดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาสำหรับโลกที่กำลังจะถูกทำลายลงใบนี้
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
กู่ฉิงซานปีนขึ้นไปบนค็อกพิท ก่อนจะกระโดดลงไปเบาๆ จากนั้นโดมหลังคาตึกก็เปิดออก และปล่อยหุ่นรบลอยลึกขึ้นไปบนท้องฟ้า
ในชั้นอากาศมียานรบขนาดกลางกำลังรอเขาอยู่
บนยานรบว่างเปล่า ไร้ซึ่งผู้คน มันถูกควบคุบและดำเนินการโดยเทพธิดากงเจิ้งโดยสมบูรณ์
เรือรบเปิดทางให้หุ่นรบของกู่ฉิงซานเข้าไปภายในและบินออกไปนอกอวกาศทันที
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ท่ามกลางจักรวาลอันมืดมิดและเงียบสงบ
ณ ภายในป้อมปราการระหว่างดวงดาวกลับเต็มไปด้วยแสงไฟนับไม่ถ้วน
กู่ฉิงซานอยู่ยืนคนเดียวในพื้นที่ที่ถูกปิดล้อมโดยสมบูรณ์
พื้นที่นี้มีขนาดใหญ่พอๆ กับสี่สนามฟุตบอล มันเป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีเพียงม่านจอแสงแขวนเด่นอยู่เบื้องหน้ากู่ฉิงซานเท่านั้น
“เริ่มการสร้างหุ่นรบ” เขาเอ่ยปาก
เสียงของเทพธิดากงเจิ้งดังสะท้อนออกมาจากทุกทิศทาง “เตรียมพร้อมการสร้างหุ่นรบ โปรดอธิบายความตั้งใจของโครงสร้าง”
ในหัวใจของกู่ฉิงซานปรากฏใบหน้าอันงดงามละเอียดลออของซูเซี่ยเอ๋อ เขาจมอยู่กับความคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าว “ฉันตั้งใจไว้ว่า หุ่นรบตัวนี้จะช่วยให้คนขับมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปแม้ยามที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่รุนแรงและสิ้นหวัง”
เทพธิดากงเจิ้ง “การอธิบายนี้เป็นนามธรรมมากเกินไป โปรดอธิบายออกมาเป็นศัพท์ในเชิงหุ่นรบ”
กู่ฉิงซานเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ย “เริ่มอัลกอริทึมโครงสร้างชีวิต”
เทพธิดากงเจิ้งตอบกลับทันที “ไม่สามารถเริ่มกระบวนการได้” อัลกอริทึมโครงสร้างชีวิตเป็นเพียงการคาดเดาเชิงทฤษฎีและวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีของหุ่นรบขั้นสูงในปัจจุบัน มีสองหลักการที่ไม่ผ่านเกณฑ์เจ็ดสูตรที่ไม่อาจตั้งค่า และยี่สิบเก้าปัญหาทางเทคนิคที่ไม่อาจหาสาเหตุได้
กูฉิงซานเกาหัว
ในโลกก่อนหน้าของเขากับช่วงเวลานี้มันทิ้งช่วงห่างกันเกินไป ทำให้เขาไม่รู้ว่าเทคโนโลยีในยุคนี้มีอะไรบ้างที่ยังไม่อาจหาสาเหตุได้
กู่ฉิงซานกล่าว “ช่วยแสดงรายการทั้งหมดออกมาทีละรายการด้วย”
ทันใดนั้น ม่านแสงมากมายก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเขา แต่ละม่านแสงบันทึกปัญหาทางอัลกอริทึมที่แตกต่างกันเอาไว้
กู่ฉิงซานเดินไปยังม่านแสงแรกและเงยหน้าขึ้นมอง
“ที่แท้มันกลับเป็นปัญหาเมตริกอย่างการถ่ายโอนข้อมูลผ่านเซลล์ประสาทนี่เอง ฉันจำได้ว่าก่อนถึงวันสิ้นโลก ปัญหานี้ได้รับการแก้ไขแล้ว”
“งั้นมาเริ่มกันเลย”
เขาม้วนแขนเสื้อขึ้นและเริ่มพรมนิ้วมือลงบนม่านแสง
ปัญหานี้เป็นเรื่องยากมาก กู่ฉิงซานต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการแก้ไขมัน
“กรุณาช่วยตรวจสอบสมการนี้ด้วย” กู่ฉิงซานกล่าว
“เริ่มทำการตรวจสอบ ระบบคำนวณจะเสร็จสิ้นในเร็วๆ นี้” เทพธิดากงเจิ้งเอ่ย
ม่านแสงค่อยๆ ตกลงสู่พื้นเบื้องล่างและหายลับสายตาไป
สิบวินาทีต่อมา เสียงของเทพธิดาแห่งความยุติธรรมก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“สมการถูกต้อง สมการเมตริกได้รับการจัดตั้งขึ้นใหม่”
ดีมาก สมการได้ถูกจัดตั้ง และปัญหาได้รับการแก้ไข กู่ฉิงซานพยักหน้าด้วยความพอใจ ก่อนจะเดินไปยังม่านแสงถัดไป
เขาอ่านปัญหาบนม่านแสงอย่างรอบคอบและกล่าว “อืม ปัญหานี้ไม่ได้ช่วยให้เกิดการย้ายรูปแบบ ฉันต้องจับคู่มันกับสูตร… ”
…
เวลาต่อมา กู่ฉิงซานก็ทำการแก้ปัญหาทางเทคนิคอย่างต่อเนื่อง และปรับปรุงโครงสร้างอัลกอริทึมไปทีละส่วน ทีละส่วน
ในส่วนที่ลึกเข้าไปในป้อมปราการที่กู่ฉิงซานไม่อาจมองเห็น บนจอม่านแสงขนาดใหญ่ กำลังทำการตรวจสอบสูตร หลักการ แนวคิด และโครงสร้างอัลกอริทึมที่ถูกเสนอโดยกู่ฉิงซานอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อความก้าวหน้าของการวิจัยของกู่ฉิงซานผ่านไปได้ครึ่งทาง ตรงม่านแสงขนาดใหญ่ก็ปรากฏเส้นแถวตัวอักษรแจ้งเตือนพิเศษเด้งขึ้นมา
“จากการตรวจสอบพบว่าเป้าหมายสอดคล้องกับมาตรการที่ห้าของรัฐธรรมนูญแห่งรัฐบาลกลาง จะเริ่มทำการติดต่อผู้มีอำนาจและผู้ที่เกี่ยวข้องในเร็วๆ นี้”
“ทำการติดต่อหัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพบก หวูเฉิง เทพนักสู้ ซางซ่งหยาง ”
“ทำการติดต่อหัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพเรือ ไฮ้หวง จ้าวสมุทร หลี่ดงหยวน”
“ทำการติดต่อหัวหน้าผู้บัญชาการรบระหว่างดวงดาว  ซองเทียนหวู่”
สามคลื่นแสงที่ไม่อาจมองเห็น ถูกปล่อยออกมาจากยานรบเฉินเตี้ยนเฮ่า และพุ่งออกไปยังทิศทางที่แตกต่างกัน
“ท่านนายพล ปลายสายส่งคำขอติดต่อเป็นความลับขั้นสูงสุดมาครับ”
“เอ๋? ใช่ท่านประธานาธิบดีรึเปล่า?”
“ไม่ครับ เป็นสายจากเทพธิดากงเจิ้ง”
........................................


## 0020 ของขวัญวันเกิด(3)

ตอนที่ 20 ของขวัญวันเกิด(3)
ณ ภายในทำเนียบประธานาธิบดีประจำเมืองหลวงของรัฐบาลกลาง ได้เกิดความวุ่นวายผิดปกติขึ้น
สามทหารในชุดเครื่องแบบเต็มยศพบเจอกันระหว่างทาง และเดินร่วมกันตรงไปยังห้องทำงานของประธานาธิบดีอย่างรวดเร็ว
“นายพลหลี่ ท่านมาทำอะไรที่นี่?”
“นายพลจางเป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหม?”
“น่ะ...นั่นนายพลซอง!”
ผู้คนจำนวนมากออกมาทักทายทั้งสามตลอดทางเดิน สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
หัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพทั้งสามเหล่าปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน นี่มันเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น?
หรือว่าพวกจักรวรรดิฟูซีคิดจะก่อสงคราม?
ภายในหัวใจของผู้คนในที่นี้อดไม่ได้ที่จะวิตกกังวล
ฝีเท้าของสามนายพลไม่มีทีท่าว่าจะหยุด พวกเขามุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ ไม่หยุดพูดคุยเหมือนปกติ แม้จะพบเจอกับนักการเมืองที่คุ้นเคยก็ยังไม่ทักทาย
ประตูห้องทำงานของประธานาธิบดีเปิดรออยู่เรียบร้อยแล้ว และสามนายพลก็เดินเข้าไป จากนั้นก็โค้งคำนับอย่างพร้อมเพรียง
“ท่านประธานาธิบดี เทพธิดากงเจิ้งได้ติดต่อหาท่านหรือไม่”นายพลหลี่เอ่ย
ชายชราผมสีเทาเอี้ยวตัวกลับมาและหันไปมองผู้ช่วยของเขาเป็นเชิงถาม
ในบรรดาผู้ช่วยหลายคนไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา มีเพียงคนที่ดูจะเป็นหัวหน้าที่เปิดปาก “ท่านผู้นำเป็นเพียงผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับเหตุฉุกเฉินเท่านั้น แต่ไม่ใช่สิ่งที่เกี่ยวข้องกับสงคราม”
สีหน้าของชายชราผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสั่ง “ท่านนายพล โปรดทำการเชื่อมต่อกับเทพธิดา”
หนึ่งในนายพลโค้งคำนับ ก่อนจะเปิดกระเป๋าเดินทางในมือ และวางอุปกรณ์สื่อสารระหว่างดวงดาวลงเบื้องหน้าประธานาธิบดี
อุปกรณ์สื่อสารระหว่างดวงดาวสว่างขึ้นในวินาทีต่อมา
ตามมาด้วยเสียงที่ดูเคร่งขรึมของเทพธิดากงเจิ้งที่ดังขึ้น
“การโทรแบบเข้ารหัสระดับสูงสุดกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องควรออกไปทันที มิฉะนั้นภายใต้มาตรการรักษาความลับของรัฐบาลกลาง พวกเขาจะถูกลบให้หายไปจากโลกนี้ตลอดกาล”
ผู้คนที่อยู่ในที่แห่งนี้ถึงกับหน้าถอดสี
ลบในที่นี้ก็คือการฆ่า นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ที่ถึงกับทำให้เทพธิดากงเจิ้งต้องเก็บเป็นความลับ แม้กระทั่งชีวิตของผู้บริสุทธิ์ก็ยังถูกละเลย
ผู้คนภายในห้องหันไปสบตากันและกัน ก่อนที่จะค่อยๆ ถอยออกจากห้องไป
ทั่วทั้งห้องประธานาธิบดีเวลานี้เหลือเพียงแค่สามนายพล และตัวเจ้าของห้องเท่านั้น
ในตอนนั้นเอง เสียงของเทพธิดากงเจิ้งก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“มาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดกำลังจะเริ่มขึ้นที่ภายในป้อมปราการดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่า…ยื่นเรื่องทำการร้องขออนุญาตจากประธานาธิบดีและผู้บัญชาการกองทัพทั้งสาม”
“ทำไมถึงต้องเริ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด?” ประธานาธิบดีเอ่ยถาม
เทพธิดากงเจิ้งกล่าว “ว่าด้วยมาตราที่ห้าตามรัฐธรรมนูญของรัฐบาลกลาง ‘เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของมนุษยชาติหรือความก้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์จะได้รับการคุ้มครองในระดับสูงสุดจากทั่วทั้งรัฐบาลกลาง’ ”
สีหน้าของประธานาธิบดีเปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาเอ่ยถาม “อะไรอยู่บนเฉินเตี้ยนเฮ่า แล้วเจ้าสิ่งนั้นกำลังทำอะไรอยู่?”
เทพธิดากงเจิ้งกล่าว “เพื่อผลประโยชน์ เรื่องนี้จึงถูกเก็บเป็นความลับ ไม่อาจเปิดเผยได้ชั่วคราว”
ประธานาธิบดีและสามนายพล ทั้งหมดพากันยักไหล่โดยพร้อมเพรียง
ลำดับชั้นของพวกเขาเกือบจะอยู่สูงที่สุดจากทั่วทั้งรัฐบาลกลาง แต่เทพธิดากงเจิ้งก็ยังไม่แม้แต่จะยอมบอกพวกเขา
เทพธิดากงเจิ้งจะไม่เคลื่อนไหวเพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยอย่างแน่นอน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
มันเป็นสิ่งที่ดีที่จะส่งเสริมผลักดันความก้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์ แต่จากประสบการณ์ในอดีตดูเหมือนว่าหลายอย่างจะไม่ง่ายดายเช่นนั้น
ประธานาธิบดีคิดและกล่าว “ฉันจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่มาตรการรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดทำงานขึ้น คือเมื่อสามสิบปี ก่อน”
“ถูกต้อง” นายพลซองกล่าว “ในเวลานั้น นั่นคือการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ของเทคโนโลยีจั๊มป์ระหว่างดวงดาว  และในการทดลองครั้งแรกมิติที่กองยานรบทำการจั๊มป์ออกไป ทำให้พวกเราได้พบมอนสเตอร์อวกาศ”
สามสิบปีที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่กองยานรบของรัฐบาลกลางได้ทำการจั๊มป์ข้ามรูหนอน และได้พบกับภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจของที่กาแล็กซีอยู่ห่างออกไปกว่าห้าพันล้านปีแสง
พวกเขาพบกับมอนสเตอร์ตัวใหญ่ยักษ์กำลังเกาะติดอยู่กับดาวเคราะห์และกำลังดูดซับบางสิ่งบางอย่างจากภายในดาวขึ้นมา
เหตุการณ์อันน่าหวาดหวั่นนี้ ทำให้เทคโนโลยีจั๊มป์ระหว่างดาวเคราะห์ถูกระบุให้เป็นความลับระดับสูงสุด
มนุษย์ที่เกือบจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดต่างหันมาสบตากันและกัน สีหน้าของพวกเขาดูเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม
ความก้าวหน้าของอารยธรรม มักจะมาพร้อมกับความเสี่ยงที่ไม่อาจคาดเดาได้ ดังนั้นดูจากปฏิกิริยาของเทพธิดาก็พอที่จะบอกได้ว่าเรื่องนี้ต้องไม่ธรรมดา
ประธานาธิบดีถอนหายใจ “ในเมื่อเทพธิดากงเจิ้งกำลังรอพวกเราอยู่ เช่นนั้นก็ทำการอนุมัติเถอะ”
เทพธิดากงเจิ้งตอบรับทันที “ป้อมปราการระหว่างดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่า : มาตรการรักษาความปลอดภัยระดับ SSS กำลังจะเริ่มดำเนินการ ประธานาธิบดีโปรดทำการอนุมัติ”
ประธานาธิบดีกล่าว “ฉันอนุมัติมัน”
“หัวหน้าผู้บัญชาการรบระหว่างดวงดาวโปรดทำการอนุมัติ”
นายพลซองกล่าว “ฉันอนุมัติ”
“หัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพเรือโปรดทำการอนุมัติ”
นายพลหลี่ “ฉันอนุมัติ”
“หัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพบกโปรดทำการอนุมัติ”
นายพลซาง “ฉันอนุมัติ”
“การยื่นคำขออนุมัติได้รับการยืนยันแล้ว เริ่มต้นดำเนินการภารกิจระดับ SSS”
เหนืออุปกรณ์สื่อสารระหว่างดวงดาว ฉายภาพทะเลดวงดาวอันกว้างใหญ่ต่อเบื้องหน้าพวกเขา
ป้อมปราการระหว่างดวงดาวเซียนหวูเฮ่า หักเลี้ยวเต็มกำลัง และเตรียมมุ่งหน้าสู่เฉินเตี้ยนเฮ่าในไม่ช้า ป้อมปราการระหว่างดวงดาวหมิงกวงเฮ่า กำลังลอยลำเหนือพื้นสมุทร และเตรียมมุ่งหน้าสู่เฉินเตี้ยนเฮ่าในไม่ช้า เปิดสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุด มุ่งหน้าเต็มกำลัง
ยานรบประจัญบานแห่งรัฐบาลกลาง ลำที่ หนึ่ง เจ็ด สิบหก เตรียมมุ่งหน้าสู่เฉินเตี้ยนเฮ่า และเริ่มกระบวนการคุ้มกัน
“สมาชิกหน่วยหุ่นรบพิเศษระหว่างดวงดาวเตรียมพร้อมปฏิบัติการแล้ว เริ่มต้นทำการตรวจสอบอาวุธด้วยตนเอง เตรียมจุดชนวนและจะทำการปล่อยตัวอีกหนึ่งนาทีจากพื้นที่ใกล้เคียง ”
“เพื่อป้องกันปัญหาที่อาจเกิดขึ้นได้โดยไม่จำเป็น โปรดดำเนินการร้องขอให้เทพนักสู้ซางซ่งหยางออกไปปกป้องเมืองชายแดน”
เทพธิดากงเจิ้งกล่าวถึงจุดนี้ หลายๆ คนก็มองไปที่นายพลซาง
นายพลซางยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าว “แข้งขาฉันแก่แล้ว คงไม่มีใครคิดมาเยี่ยมเยือนเป็นพิเศษหรอก”
ประธานาธิบดีกล่าวอย่างมั่นใจ “คุณยังได้ไปต่อ เชื่อฉันสิ หลังจากทั้งหมดนี้ ทั่วทั้งรัฐบาลกลาง มีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้นที่ไปได้ถึงระดับเทพนักสู้”
นายพลซางถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูระเบียงห้องประธานาธิบดีและเดินออกไป
ในวินาทีต่อมา ทั้งร่างของเขาก็โจนทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ทะลวงชั้นเมฆจนเกิดเสียงคำรามของโซนิคบูม ร่างของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าฟาด พริบตาเดียวก็หายลับไปไกลสุดขอบฟ้าเสียแล้ว
“เพื่อป้องกันการสอดรู้สอดเห็น และการรบกวนจากหลายๆ ประเทศทางทะเล โปรดดำเนินการร้องขอให้จ้าวสมุทร หลี่ดงหยวนออกไปปกป้องเขตชายฝั่ง”
นายพลหลี่ส่ายหัวและกล่าว “เวลาจะใช้ใครเทพธิดาไม่เคยเกรงใจกันเลยสักครั้ง ฉันไม่ได้เป็นคนขยันเหมือนนายพลซางหรอกนะ”
ประธานาธิบดีกล่าว “คุณไปเถอะ ฉันจะพูดกับเธอเอง”
นายพลหลี่หยิบขวดเล็กๆ ออกมาหลายขวด และจ้องมองมันทีละขวด
“ที่อยู่ใกล้กับที่นี่มากที่สุดก็น่าจะเป็นทะเลเหลือง”
เขาเปิดขวดที่มีป้ายเขียนว่า ‘ทะเลเหลืองออก’ และเทน้ำทะเลที่อยู่ภายในออกมา
น้ำทะเลเหล่านั้นลอยล่องอยู่กลางอากาศ ก่อนจะไหลมารวมกันอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นลูกโป่งน้ำ
นายพลหลี่คว้ามันพร้อมเอ่ย “ฉันไปก่อนนะ”
วินาทีต่อมา ทั้งร่างของเขาและลูกโป่งน้ำก็หายวับไปพร้อมกัน
ในห้องของประธานาธิบดีเวลานี้ เหลือเพียงเจ้าของห้องและหัวหน้าผู้บัญชาการยานรบระหว่างดวงดาว
และเสียงของเทพธิดากงเจิ้งก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เพื่อให้แน่ใจว่ากระบวนการทุกอย่างเป็นไปอย่างถูกต้อง โปรดดำเนินการให้นายพลซองออกไปปกป้องเมืองหลวง”
นายพลซองถอนหายใจและกล่าว “โชคดีที่ฉันไม่ต้องรีบเหมือนกับคนอื่นๆ ”
…
เหนือขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว
ณ ภายในป้อมปราการระหว่างดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่า
กู่ฉิงซานยังไม่รู้ถึงผลกระทบที่ตัวเขาเป็นคนก่อขึ้น
หลังจากเจ็ดชั่วโมงแห่งการต่อสู้มาอย่างต่อเนื่องได้จบลง ในที่สุดเขาก็สามารถแก้ปัญหาได้ทั้งหมด
กู่ฉิงซานถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกล่าว “ตอนนี้ก็ได้เวลาเริ่มสร้างหุ่นรบสักที จากนี้ไปก็ขึ้นทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับอัลกอริทึมโครงสร้างชีวิตแล้ว”
“รับทราบ อัลกอริทึมพร้อม วัสดุพร้อม โปรดระบุโมเดลเกราะรบ”
“โมเดลเกราะรบ… ”
กู่ฉิงซานคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เปิดอุปกรณ์สื่อสารและป้อนข้อความลงไป
“เธอชอบขับหุ่นรบแบบไหน?”
ข้อความถูกส่งออกไป แต่แม้จะรออยู่สักพักก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับ
กู่ฉิงซานยักไหล่ “งั้นพวกเราก็รอก่อนแล้วกันนะ”
เทพธิดากงเจิ้งไม่ตอบโต้ใดๆ
…
ท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว ภายในเมืองหลวงของรัฐบาลกลาง เวลานี้เป็นช่วงที่มีงานคอนเสิร์ตของซูเปอร์สตาร์!
“ซีซวงหยาน!”
“ซีซวงหยาน!”
“ซีซวงหยาน!”
ฝูงชนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
บนเวทีที่เต็มไปด้วยชุดสัตว์เลี้ยงน่ารักๆ มากมาย เด็กสาวที่รักในเสียงเพลงกำลังร้องบรรเลงท่วงทำนองอันไพเราะ ขณะที่มีอีกข้างโบกไปมาเพื่อตอบรับต่อเสียงเรียกร้องของแฟนๆ
ทว่านั้นตอนนั้นเอง จู่ๆ เหนือน่านฟ้าก็ปรากฏหุ่นรบหลายสิบตัว และหน่วยรบพิเศษอีกกว่ายี่สิบนาย บุกเข้าไปท่ามกลางฝูงชนจากทุกทิศทาง
เด็กสาวบนเวทีปิดปากลง และจ้องมองไปยังฉากตรงหน้านี้
บนท้องฟ้าบัดนี้ไม่อาจเห็นซึ่งแสงดาว มันถูกปกคลุมไปด้วยยานรบประจัญบานขนาดยักษ์ ที่ดูเหมือนจะจงใจจอดเหนืองานคอนเสิร์ตโดยตรง
“อยู่ในความสงบ ทุกคนอยู่ในความสงบ!”
“งานคอนเสิร์ตถูกระงับลงชั่วคราว และตอนนี้จะเริ่มทำการตรวจสอบผู้กระทำผิดที่ซ่อนตัวอยู่”
“พวกคุณต้องอยู่เฉยๆ มิเช่นนั้นจะถูกจับกุมตัวทันที และจะได้รับการสอบสวนเพิ่มเติมจากเทพธิดากงเจิ้ง”
ทหารหน่วยพิเศษเริ่มที่จะตรวจสอบฝูงชนทีละคน ทีละคน
ตอนแรกก็ยังมีผู้คนจำนวนมากที่ก่อความวุ่นวาย บางคนโห่ร้องด้วยความโกรธ
แต่เมื่อเอ่ยถึงชื่อของ ‘เทพธิดากงเจิ้ง’ ออกมาเพียงคำสั้นๆ ทุกคนก็รู้ว่านี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ซะแล้ว และภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที ผู้คนนับหมื่นก็หุบปากของพวกเขาลง
อุปกรณ์เครื่องเสียงทั้งหมดถูกปิด และเสียงจากผู้ชมก็หายไปหมด ฉากคอนเสิร์ตที่เดิมควรจะเต็มไปด้วยเสียงดังก็เงียบสนิท
ในตอนนั้นเอง ที่นั่งโซน วีไอพี ของซูเซี่ยเอ๋อก็ปรากฏเสียงเรียกเข้าอย่างต่อเนื่องจากอุปกรณ์สื่อสารของเธอ
ก่อนที่เธอจะทันได้รู้ตัวว่า ชื่อที่ปรากฏจากปลายสายก็ถูกสับเปลี่ยนจากชื่อ ‘เทพธิดากงเจิ้ง’ กลับมาเป็น ‘กู่ฉิงซาน’ดังเดิมซะก่อนแล้ว
ซูเซี่ยเอ๋อหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมา และอ่านข้อความ ก่อนที่จะยิ้มอย่างมีความสุข
“พี่ใหญ่ฉิงซานต้องการสร้างโมเดลเกราะรบส่วนตัวให้ฉันอย่างนั้นเหรอ?”
ตัดกลับมา ณ ท่ามกลางจักรวาล
ในที่สุดกู่ฉิงซานก็ได้รับข้อความตอบกลับ
เขาผุดรอยยิ้มออกมาเช่นกัน
ใช่ มันจะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ แต่ไม่ใช่แค่นั้นหรอกนะ มันจะไม่ใช่แค่เพียงโมเดล แบบจำลอง
กู่ฉิงซานตอบกลับไป “บอกมาสิ ว่าเธอชอบขับเกราะรบแบบไหน”
ซูเซี่ยเอ๋อคิดอย่างจริงจังก่อนส่งข้อความตอบกลับไป “ฉันชอบขับแบบรุ่น ชิเทียนซี เพลิงนางฟ้า”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างสงสัย “เพลิงนางฟ้า? เธอไปชอบรุ่นนั้นได้อย่างไร?”
“นั่นก็เพราะเพลิงนางฟ้าเปรียบดั่งเป็นสัญลักษณ์ของความรักและความฝันอย่างไรล่ะ คนบ้า” ขณะนั้นเองได้ปรากฏสายตาคู่หนึ่งจ้องมองทุกๆ ข้อความที่ถุูกส่งมาและการกระทำของเธอจากด้านหลัง
“เข้าใจแล้ว งั้นตอนนี้ฉันขอจัดการของขวัญวันเกิดให้เธอก่อน แล้วเจอกัน”
“นายจะทำมันด้วยตัวเองจริงๆ เหรอ? ถ้าโมเดลออกมาขี้เหร่ล่ะก็ฉันจะไม่ให้อภัยนายแน่ จะหัวเราะเยาะนายจนอับอายไปเลย…เอาเถอะแล้วเจอกัน”
ถึงปากของซูเซี่ยเอ๋อจะบอกว่าไม่ให้อภัยเขา แต่หัวใจของเธอกลับหวานละมุน
กู่ฉิงซานได้ยินแบบนั้น เขาก็เริ่มตั้งใจทำของขวัญวันเกิดให้เธอเอาไว้ใช้ส่วนตัว ส่วนเรื่องที่ว่าเธอจะเอามันไปทำอะไร หรือโมเดลจะออกมาดูดีหรือไม่ กู่ฉิงซานไม่เก็บมาใส่ใจ ขอแค่ซูเซี่ยเอ๋อมีความสุขแค่นั้นเขาก็พอใจแล้ว
.................................


## 0021 เบาะแส 

ตอนที่ 21 เบาะแส
กู่ฉิงซานวางอุปกรณ์สื่อสาร และเริ่มสร้างหุ่นรบโดยใช้เพลิงนางฟ้าเป็นต้นแบบ
ภายใต้ท้องฟ้าที่ถูกยานรบบดบังแสงดาว คำสั่งลับได้ถูกส่งมายังเหล่าทหาร
“ภารกิจเสร็จสิ้น มีคำสั่งให้ทั้งหมดถอนกำลัง”
และยานรบประจัญบานขนาดยักษ์ที่ลอยลำอยู่เหนืองานคอนเสิร์ตก็บินออกไป
ทีมหุ่นรบทั้งหมดทำการถอนกำลัง และทหารหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่กระจายตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชนก็จากไปอย่างรวดเร็ว
ซูเซี่ยเอ๋อวางอุปกรณ์สื่อสารลง จ้องมองฉากตรงหน้า แล้วเอ่ยด้วยความสงสัย “จะไม่ทำการตรวจสอบต่อแล้ว? คิดจะมาก็มา จะไปก็ไปซะงั้น? ดูท่ารัฐบาลกลางก็คงจะมีบางวันที่สติเลอะเลือนเหมือนกับคนอื่นเขาด้วย”
ไม่ใช่แค่เฉพาะซูเซี่ยเอ๋อ แต่ทุกคนในงานคอนเสิร์ตก็ไม่อาจทำความเข้าใจกับฉากตรงหน้าได้เช่นกัน
มีเพียงเด็กสาวบนเวทีที่เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จ้องมองลึกขึ้นไปในท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาว
สี่ชั่วโมงต่อมา
กู่ฉิงซานก็ได้กลับมายังบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย
เขาเอนตัวลงนอนในห้องพักชั้นใต้ดินที่ห้าสิบห้าเพื่อเตรียมที่จะพักผ่อน
การที่ต้องทำงานอย่างหนักและต่อเนื่องเช่นนี้ แม้กระทั่งเขาที่อยู่ในระดับปราณปรับแต่งขั้นห้า ก็ยังเกิดความอ่อนล้าเล็กน้อย
เกราะรบเคลื่อนที่โมเดลเพลิงนางฟ้าเสร็จสมบูรณ์แล้ว และมันจะได้รับการทดสอบโดยเทพธิดากงเจิ้ง จากนั้นก็จะถูกส่งไปยังสถานที่ซูเซี่ยเอ๋ออยู่โดยตรง
เนื่องจากความอ่อนไหวทางเทคโนโลยี เกราะรบจะอนุญาตให้ซูเซี่ยเอ๋อใช้งานได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
เทพธิดากงเจิ้งร้องขอให้ทำการทดสอบเกราะรบเพิ่มเติมและเพื่อป้องกันการรั่วไหลทางเทคโนโลยีเทพธิดา จะส่งกองกำลังลับสุดยอดไปปกป้องเกราะรบและซูเซี่ยเอ๋อเป็นการส่วนตัว
ด้วยเหตุนี้ จึงรับประกันได้ว่าซูเซี่ยเอ๋อจะปลอดภัย
ซึ่งนี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจที่กู่ฉิงซานไม่คาดคิด แต่เขาก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย
นอกจากนี้เทคโนโลยีที่เขาสร้างขึ้นจะถูกจัดเรียงและสรุปเพิ่มเติมโดยเทพธิดากงเจิ้ง เพื่อการวิจัยทางวิทยาศาสตร์และจะถูกเก็บเป็นความลับขั้นสูงสุด
ของขวัญวันเกิดก็จัดการเรียบร้อยแล้ว กู่ฉิงซานเหยียดแข้งขา ก่อนจะเริ่มปรับลมหายใจและโคจรพลังวิญญาณ
การโคจรพลังวิญญาณจากภายในร่างกาย จะก่อให้เกิดประโยชน์ที่ดีเป็นอย่างมาก มันจะช่วยฟื้นบำรุงแขนขา เนื้อหนังที่อ่อนล้าให้กลับมามีพละกำลังดังเดิมอย่างช้าๆ
กู่ฉิงซานค่อยๆ หลับตาลงอย่างสงบ จมลงสู่ห้วงนิทราอันลึกล้ำ
ขณะเดียวกัน ในเวลานี้ทั่วทั้งโลกก็แทบจะเดือดพล่าน
หลายประเทศได้ต่อสายด่วนถึงรัฐบาลกลางเพื่อสอบถามเกี่ยวกับสาเหตุของการเคลื่อนกำลังทางทหารบ่อยครั้งในวันนี้
ประธานาธิบดีได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะปกปิดถึงสาเหตุดังกล่าว แต่เขาก็ต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งยวด ถึงกับต้องโน้มน้าวทีละประเทศ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งอยู่ดี
ณ มณฑลฉางหนิง คาสิโน
ชายสวมแว่นกันแดดและเด็กสาวผู้งดงามกำลังยืนอยู่ภายในห้องลับ สายตาของเธอจดจ้องอย่างใกล้ชิดอยู่กับข่าวบนอุปกรณ์สื่อสาร
ชายสวมแว่นถอนหายใจแล้วกล่าว “ทำเอาฉันกลัวแทบตายแล้ว ฉันเผลอนึกไปว่าทางรัฐบาลกลางกำลังจะประกาศสงครามเสียอีก”
สายตาของอีกฝ่ายยังคงไม่ถอนออกจากหน้าจอ เธอเอ่ย “คุณเชื่อคำพูดของประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลกลางอย่างนั้นเหรอ?”
ชายสวมแว่นกล่าวหยามเหยียด “ลมปากของนักการเมืองเต็มไปด้วยเรื่องโกหก บอกว่าเหตุการณ์นี้ที่แท้คือการเฉลิมฉลองครบรอบสามร้อยปีในการก่อตั้งรัฐบาลกลาง เลยจัดการฝึกซ้อมทางทหารขนาดใหญ่…มีแต่ผีเท่านั้นแหละเชื่อเขา!”
ชายสวมแว่น “นี่มันก็ล่วงเลยมากว่ายี่สิบเอ็ดวันแล้วนับตั้งแต่วันครบรอบสามร้อยปีของการก่อตั้งรัฐบาลกลาง”
เธอเอ่ยถามกลับ “แต่เรื่องนี้มันจะคุ้มค่ากับการที่ถึงกับต้องส่งสองป้อมปราการระหว่างดวงดาวออกปฏิบัติการเชียวหรือ แล้วไหนจะสามยานรบระหว่างดวงดาว และหน่วยหุ่นรบพิเศษอีก?”
ชายสวมแว่นกล่าวเสริม “ยังไม่พอ เทพนักสู้ซางซ่งหยางกับจ้าวสมุทรหลี่ดงหยวนก็ยังถูกส่งออกไปด้วย สองคนนี้กระจายกันออกไปยังแนวชายแดนและชายฝั่งเป็นเวลากว่าห้าชั่วโมง และพึ่งถอนตัวกลับมาเมื่อครู่นี้เอง”
ทั้งสองมองหน้ากันและกัน และสัมผัสได้ว่านี่จะต้องเป็นเรื่องใหญ่มาก
เกิดอะไรขึ้นกับทางรัฐบาลกลางกันแน่?
ในตอนนั้นเอง อุปกรณ์สื่อสารก็สว่างขึ้น ตามมาด้วยเสียงกระแอมไอแหบแห้งจากปลายสาย
สีหน้าของทั้งสองเปลี่ยนไป เขาและเธอยืดหลังตรงและกล่าว “ฝ่าบาท”
เสียงไอแหบแห้งดังอยู่สักพัก ก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “เอาเถอะ ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่พวกเจ้าออกมาภายนอกก็คงจะโหมทำงานหนักกันไม่น้อยเลยสินะ โดยเฉพาะองค์หญิงตัวน้อยของข้า”
องค์หญิงกล่าวเสียงแผ่ว “พระบิดา หนักหนาหรือไม่หาได้สำคัญ อย่างไรเสียมันก็เป็นความรับผิดชอบของลูก”
เสียงแหบแห้งหัวเราะและกล่าว “เจ้าได้ตรวจสอบเรื่องบ้าๆ ที่ทางรัฐบาลกลางพึ่งทำไปแล้วใช่หรือไม่ พวกเขารวบรวมกองทัพขนาดใหญ่ และพึ่งถอนกำลังแยกย้ายกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน”
“เจ้าค่ะ”
“ต้องอย่างนั้นสิ นี่แหละธิดาของข้า แอนนา ข้าขอมอบหมายอำนาจ ‘หลินจี้ฉวน’ สิทธิ์ในการกำจัดหากต้องเผชิญกับเหตุฉุกเฉิน ให้แก่เจ้า ภารกิจนับจากนี้ไปเจ้าจะได้ใช้อำนาจและทำหน้าที่ได้อย่างเต็มที่”
หลินจี้ฉวน…มีเพียงเจ้าหน้าที่ทหารระดับนายพลเท่านั้นจึงจะได้รับสิทธิ์นี้
แอนนาเบิกตากว้าง เธอพยายามข่มน้ำเสียงที่สั่นไหวให้ดูราบเรียบ “ขอบพระทัยพระบิดา”
และปลายสายก็ถูกตัดไป
“ขอแสดงความยินดีด้วย องค์หญิงแอนนา” ชายสวมแว่นกล่าวอย่างจริงใจ
ผู้หญิงที่ชื่อแอนนายังคงจ้องค้างไปยังอุปกรณ์สื่อสาร ในหัวใจของเธอรู้สึกทั้งหวานทั้งขมระคนกันไป
เธอไม่เต็มใจที่จะเป็นเหยื่อทางการเมืองอย่างการต้องแต่งงานออกไปเป็นสะใภ้ เธอจึงก้าวออกจากวัง และใช้ความสามารถ พรสวรรค์ของเธอโหมทำงานอย่างหนักเพื่อองค์จักรวรรดิ
ส่วนองค์จักรพรรดิก็มิได้ห้ามปรามธิดาของตนแต่อย่างใด เขาเพียงกล่าวว่าหากเธอไม่อาจทนทำงานหนักได้ไหวอีกต่อไป ก็ขอให้เธอกลับมาอย่างซื่อสัตย์และแต่งงานกับทางคริสจักรศักดิ์สิทธิ์
องค์จักรพรรดิปล่อยให้เธอเริ่มไต่เต้าตั้งแต่ระดับรากหญ้า ไม่ได้ให้สิทธิพิเศษใดๆ
การที่จะต้องมาอยู่ในระดับรากหญ้านั้นมีความเสี่ยงเป็นอย่างมาก แม้ว่าองค์หญิงแอนนาจะมีความแข็งแกร่งที่โดดเด่น แต่เธอก็ยังต้องเผชิญกับอันตรายที่คืบคลานเข้ามาจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่หลายครั้ง
แต่นับว่าโชคยังดีที่เธอรอดชีวิตมาได้ และสุดท้ายก็ได้รับการยอมรับจากองค์จักรพรรดิ
ความรู้สึกกดดันได้ถูกข่มลงอย่างรวดเร็ว แอนนากลับมาเยือกเย็นอีกครั้งและกล่าว “เริ่มงานกันเถอะ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ทว่าหลังจากใช้เวลาตลอดทั้งค่ำคืน ทั้งสองก็ยังไม่พบแม้แต่เบาะแส
อัลกอริทึมของเทพธิดากงเจิ้งนั้นแทบจะเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ และมันเป็นไปไม่ได้ที่จะค้นหาความจริงของสาเหตุที่เกิดการระดมกำลังทางทหารในครั้งนี้
หลังจากทั้งหมดนี้ แม้กระทั่งสามผู้บัญชาการและประธานาธิบดีของรัฐบาลกลางก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แอนนาอ่อนล้าจนต้องเอามือลูบหน้าผาก ทว่าดวงตาของเธอยังคงไม่ละไปจากจอสมองกลตรงหน้า
“องค์หญิง กาแฟพ่ะย่ะค่ะ”
“ถ้าคุณอยากให้ฉันรู้สึกดีขึ้น ขอเป็นบรั่นดีซักขวดจะดีกว่า”
“ขอดื่มสักนิดได้ไหม”
“ไม่ได้”
แอนนาหันกลับมายิ้ม ก่อนจะเอื้อมไปหยิบบรั่นดีขวดใหม่และกลับไปทำงานต่อ
ที่เท้าของเธอ เต็มไปด้วยขวดบรั่นดีที่ว่างเปล่ากว่าเจ็ดแปดขวด วางเรียงกันอย่างเรียบร้อย
ทันใดนั้นเอง เธอก็ชะงักไป ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับ และจ้องมองภาพบนจอแสง
“เกิดอะไรขึ้น?” ชายสวมแว่นถาม
“คุณจำได้ไหมว่าพวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่?” เธอถาม
“ก็หาภาพจากกล้องวงจรปิดจากทั่วทั้งเขตของรัฐบาลกลางน่ะสิ” ชายสวมแว่นกล่าว
แอนนากลอกตาของเธอ และกล่าว “ไม่ใช่! พวกเรากำลังเฝ้าจับตาคนที่มีพรสวรรค์สูงสุด คุณตรวจสอบกล้องจากหุ่นเฝ้าระวังหรือยัง?”
ชายสวมแว่นตบหน้าผากตนและกล่าว “มีทั้งหมดหกร้อยเก้าสิบเอ็ดวิดีโอและภาพถ่าย … บ้าจริง! ฉันลืมไปได้อย่างไรว่าความสามารถของหุ่นเฝ้าระวัง นอกเหนือจากการลอบสังเกตตัวบุคคลที่ถูกป้อนข้อมูล มันยังสามารถบันทึกวิดีโอแบบเรียลไทม์ในบริเวณพื้นที่ที่ทำการสังเกตการณ์อยู่ด้วยได้”
ทั้งสองรีบดึงภาพออกจากหุ่นเฝ้าระวัง และมองดูทีละภาพ ทีละภาพ
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ
ทันใดนั้นแอนนาก็ตบลงบนไหล่ชายสวมแว่น แล้วชี้ไปยังหน้าจอพร้อมกล่าว “คุณดูนั่นสิ”
ชายสวมแว่นมองไปยังหน้าจอที่แอนนาชี้ ก่อนจะเห็นเพียงแค่เกราะรบอากาศยาน บินออกจากชั้นบนสุดของบริษัทหุ่นรบกังเตี๋ย
ชายสวมแว่นปรับสมองกลของเขาทันที สองมือพรมลงบนแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
“ปรับภาพเป็นรูปแบบมุมมองทางดาวเทียมในอวกาศ”
การลอบเข้าไปดูภาพจากดาวเทียมบนท้องฟ้าต้องใช้เวลามากเป็นพิเศษ ทั้งสองจึงทำได้เพียงรอคอยอย่างเงียบๆ
หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ภาพก็ถูกส่งมาถึง
ในความสูงที่ระดับหนึ่งหมื่นเมตร ยานรบขนาดกลางจอดรับเกราะรบอากาศยาน ก่อนจะบินตรงสู่ห้วงอวกาศ
“ใช่แล้ว ในเวลานั้นป้อมปราการดวงดาวเฉินเตี้ยนเฮ่าได้บินผ่านน่านฟ้าของฉางหนิงพอดี”
“ถูกต้อง เป็นไปได้ว่ายานรบลำนี้กำลังรอรับใครบางคนขึ้นไปยังห้วงอวกาศ”
ชายสวมแว่นพึมพำ “แต่คำถามก็คือ ใครกันที่อยู่เกราะรบอากาศยาน?”
จู่ๆ องค์หญิงแอนนาก็เอ่ยขึ้น “ในช่วงเวลานั้น กู่ฉิงซานอยู่ที่ไหน?”
ชายสวมแว่นพรมมือลงอย่างรวดเร็ว “กำลังหาให้”
และเส้นแสงที่มีเพียงไม่กี่คำก็ปรากฏขึ้นบนสมองควอนตัม
“เป้าหมายค่อยๆ เคลื่อนที่สูงขึ้นไปจนเหนือระดับหนึ่งหมื่นเก้าพันสองร้อยสิบเจ็ดเมตร สัญญาณเรดาร์จึงไม่สามารถแกะรอยได้อีกต่อไป”
ทั้งสองหันมามองหน้ากันและไม่เอ่ยอะไรออกมาครู่หนึ่ง
จนเวลาผ่านไปนาน องค์หญิงแอนนาจึงค่อยๆ เอ่ยอย่างช้าๆ “ ข่าวจะถูกประกาศออกมาในช่วงเวลาเก้าโมงของเช้าวันรุ่งขึ้น ใจความว่า ‘องค์หญิงแห่งจักรวรรดิโอลันก้าจะมาเยือนสาธารณรัฐบาลกลางอย่างเป็นทางการ และที่แรกที่จะไปเยี่ยมเยือนก็คือ มณฑลฉางหนิง’ ”
ชายสวมแว่นกล่าวอย่างลังเล “แต่ตัวปลอมของคุณตอนนี้กำลังจัดงานการกุศลอยู่ทางสุดชายแดนของจักรวรรดิ และมันก็ออกข่าวไปแล้วด้วย สองวันแต่กลับต้องเดินทางข้ามถึงสามประเทศ ฉันคิดว่าช่วงเวลามันเหลื่อมล้ำกันจนเกินไป … ”
องค์หญิงแอนนากล่าว “งั้นก็เสริมเข้าไปว่า การมาเยือนในครั้งนี้ องค์หญิงได้เดินทางมาโดยใช้รถเหินเวหาจี๋ซู ความเร็วสูงสุด”
ชายสวมแว่น “เช่นนั้นมันจะไม่ดูเร่งด่วนเกินไปหรือ?”
องค์หญิงแอนนาจ้องมองภาพบนหน้าจอและกล่าวแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ “ตรงกันข้าม ฉันคิดว่ามันช้าเกินไปด้วยซ้ำ”
....................................


## 0022 ไล่ล่า

ตอนที่ 22 ไล่ล่า
ช่วงเช้า
กู่ฉิงซานแต่งตัวในชุดทำงาน ก่อนจะออกไปกินข้าวที่โรงอาหารของพนักงาน จากนั้นก็มุ่งตรงไปยังห้องวิจัยของตนอย่างรวดเร็ว
เขาใช้เวลาประมาณห้านาทีในการกรอกแบบฟอร์ม ก่อนจะจมลงสู่ห้วงความคิด
ภายในหนึ่งปี ตัวฉันจะสามารถฝึกยุทธไปได้ถึงขอบเขตใดกันนะ?
ด้วยความแข็งแกร่งของเขาเพียงลำพัง มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคต
หรือว่าฉันจะต้องได้เห็นวันสิ้นโลกอีกครั้ง?
วินาทีนั้นเอง น้ำเสียงและใบหน้าเปื้อนยิ้มของซูเซี่ยเอ๋อก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา
ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเองเสียงอิเล็กทรอนิกส์ก็ดังขึ้น
“สวัสดีหมายเลขสี่หนึ่งหนึ่งห้าเจ็ด ผู้อำนวยการซูยื่นคำร้องมาว่าให้คุณไปรอในล็อบบี้ของบริษัท”
กู่ฉิงซานตกใจ ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไป
นักวิจัยที่อยู่ในสถานะกำลังวิจัย จะไม่ถูกรบกวนใดๆ เว้นเสียแต่ว่าจะถูกเรียกตัวโดยผู้บริหารระดับสูงภายในบริษัท
แต่นี่มันไม่สมเหตุสมผล เมื่อวานเทพธิดากงเจิ้งกล่าวออกมาเองว่าเรื่องส่วนบุคคลจะถูกเก็บเป็นความลับ และจะไม่เผยแพร่แก่ผู้ใด
แล้วทำไมตระกูลซูถึงต้องการพบเขา?
กู่ฉิงซานเข้าไปในลิฟต์และตรงไปยังล็อบบี้
เบื้องหน้าเขา ปรากฏชายสองคนสวมเครื่องแบบสีดำเดินสวนมา
“คุณคือกู่ฉิงซาน?” หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม
“เป็นฉันเอง”
“มากับฉัน มาดามต้องการจะเชิญคุณไปทานมื้อค่ำ”
คนที่พวกเขาเรียกว่ามาดาม ก็คือสุภาพสตรีแห่งตระกูลซู และเป็นแม่ของซูเซี่ยเอ๋อ
กู่ฉิงซานตอบสั้นๆ “ตกลง”
ทั้งสองนำกู่ฉิงซานออกจากบริษัทวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย ก่อนจะขึ้นไปยังรถเหินเวหา มุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลซู
รถเหินเวหาใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีก็ลงจอดบริเวณริมทะเลสาบ
กู่ฉิงซานเดินลงจากรถ รอบตัวเขาไกลออกไปจนสุดสายตาเป็นทะเลสาบที่กว้างใหญ่และมีวิวภูเขาอยู่เบื้องหลัง ช่างเป็นการผสมผสานกันที่ลงตัว
เกาะแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางทะเลสาบ นั่นคือที่ๆ ตระกูลซูอาศัยอยู่
“กรุณาขึ้นเรือ แล้วพายไปยังเกาะ” หลังกล่าวแนะนำเสร็จ ทั้งสองก็จากไปทันที
กู่ฉิงซานกล่าวขอบคุณ ก่อนจะเดินไปริมทะเลสาบ
เขาไม่ได้คัดค้านใดๆ เนื่องเพราะกฎของที่นี่แม้กระทั่งเขาก็ยังรู้ว่าจะไม่อนุญาตให้วัตถุใดๆ ที่บินได้ รวมไปถึงรถเหินเวหาลอยข้ามทะเลสาบไปยังเกาะ
ด้านหนึ่งก็ในเรื่องของความปลอดภัย และในทางกลับกันมันก็เป็นกฎเช่นกัน
เรือลำเล็กๆ จอดรออยู่ทีท่า
บนเรือมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
“นายคือกู่ฉิงซาน” ชายหนุ่มกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม
“เป็นฉัน แล้วฝ่ายที่ถามล่ะเป็นใคร?” กู่ฉิงซานเอ่ย
“นามสกุลของฉันคือไป่ ไป่หงหยู จากมณฑลไป่ซา ทรายขาว” ใบหน้าของชายหนุ่มเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิเล็กน้อย
“มณฑลไป่ซา ดูเหมือนว่าจ้าวมณฑลก็จะเป็นคนสกุลไป่”
ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ที่นี่คนนี้ ได้รับโอกาสที่จะแล่่นเรือไปยังตระกูลซู มีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่าเขาจะเป็นคนจากรัฐบาลกลาง หนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ ตระกูลไป่
“ยินดีที่ได้รู้จัก” กู่ฉิงซานกล่าวและกำลังจะก้าวขึ้นเรือ
แต่ไป่หงหยูกลับขวางทางเขาไว้ “นายยังไปไม่ได้”
กู่ฉิงซานหยุดฝีเท้า ก่อนจะมองไปยังอีกฝ่าย
ไป่หงหยูเชิดหน้าขึ้นและกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง “นี่คืองานเลี้ยงของตระกูลซู นายที่เป็นเพียงชนชั้นระดับสามไม่สมควรที่จะเข้าร่วม มิฉะนั้นมันจะทำให้ชนชั้นสูงคนอื่นๆ รู้สึกอึดอัด”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างใจเย็น “แต่มาดามซูเป็นคนเชิญฉันให้มาที่นี่”
ใบหน้าของไป่หงหยูเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เขากล่าวออกมาอย่างขบขัน “ถอยกลับไป ฉันจะบอกมาดามซูเองว่านายป่วยเลยขอตัวกลับไปก่อน”
กู่ฉิงซาน “ก็แล้วถ้าฉันไม่ถอยล่ะ?”
ไป่หงหยู “ฉันเป็นคนของตระกูลไป่แห่งมณฑลไป่ซา หัวหน้าตระกูลไป่คือพ่อของฉัน ขอแค่ฉันเอ่ยปาก…นายควรจะรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับนาย หากไม่คิดจะฟังคำฉัน”
กู่ฉิงซาน “อย่างไรฉันก็ยังยืนยันว่านายต้องเปิดทางให้ฉัน”
ไป่หงหยูมองเขาราวกับได้ตัดสินใจแล้ว ว่าคนตรงหน้าเขาที่แท้ก็แค่คนโง่
เขาส่ายหัวและกล่าว “ที่นี่อยู่ในอาณาเขตของตระกูลซู และฉันไม่ต้องการที่จะทำพฤติกรรมหยาบคาย แต่ฉันสามารถรับประกันได้เลยว่าอีกไม่นานนายจะเสียใจไปตลอดชีวิต”
กู่ฉิงซานยิ้มเยาะ “แต่ฉันจะทำให้นายเสียใจไปตลอดชีวิต…ตอนนี้เลยไม่ต้องรอ!”
ณ เกาะกลางทะเลสาบ
ภายในสวนตระกูลซู
หญิงวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่ในศาลา ขณะที่สมาธิของเธอจดจ่ออยู่กับการชงชาโดยสมบูรณ์
“รายงาน : ไป่หงหยูกับกู่ฉิงซานได้มาถึงริมทะเลสาบแล้ว แต่ดูเหมือนจะเกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย”
“ปัญหาที่ว่าคืออะไร?” หญิงวัยกลางคนถามโดยไม่หันกลับมามอง
“ทั้งสองดูเหมือนจะเกิดความขัดแย้งกัน และสุดท้ายกลับมีเพียงคนเดียวที่นั่งอยู่บนเรือ และกำลังตรงมาทางนี้
บนใบหน้าของหญิงวัยกลางคนปรากฏรอยยิ้ม เธอเอ่ยกับตัวเองว่า “ไป่หงหยูกำลังอยู่ในช่วงเจริญเติบโต การที่เขาได้เรียนรู้วิธีการสยบศัตรูได้โดยไม่ต้องสู้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี นี่เป็นหนึ่งในคุณสมบัติของชนชั้นสูง”
“เอ่อ…มาดาม เกรงว่าจะไม่ใช่แบบนั้น คนที่อยู่บนเรือคือกู่ฉิงซาน”
หญิงวัยกลางคนถามด้วยความประหลาดใจ “แล้วไป่หงหยูเล่า?”
“เขาถูกเปลื้องผ้าโดยกู่ฉิงซาน และถูกเตะลงไปในทะเลสาบ”
คนรายงานกล่าวเสียงเบาราวกระซิบ “ผู้ติดตามของตระกูลไป่กำลังรออยู่บนเกาะ มีเพียงแค่ไป่หงหยูคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ที่ท่าเรือ ตามธรรมเนียมแล้วก็เหมือนกับว่าเขาถูกตัดมือตัดเท้า ดังนั้นเขาเลยถูกกู่ฉิงซานจัดการลงได้”
“มันไม่มีเหตุผล” หญิงวัยกลางคนหลับตาลงและกล่าวอย่างสงบ “ให้กู่ฉิงซานมาหาฉัน และไปนำตัวไป่หงหยูกลับมาใส่เสื้อผ้า จากนั้นก็พาเขาไปส่งที่งานเลี้ยงอาหารค่ำ ส่วนฉันจะเป็นคนไปอธิบายเรื่องนี้เองในภายหลัง”
“รับทราบ”
หญิงวัยกลางคนไม่มีกะจิตกะใจจะชงชาต่อ เธอหัวเราะหึ และเอ่ยพึมพำ “เป็นแค่กบ แต่คิดจะก้าวขึ้นมาบนสวรรค์อย่างนั้นหรือ?”
เธอนั่งอย่างสงบ เฝ้ารอให้เจ้าเด็กน่ารังเกียจที่กำลังจะมาถึง
เมื่อกู่ฉิงซานเดินเข้ามา เขาก็สามารถจดจำอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว
มาดามซูดูคล้ายกับซูเซี่ยเอ๋อมากจริงๆ นอกจากนี้เรื่องของเธอมักจะปรากฏในข่าวอยู่เสมอ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่เรื่องยากจะจดจำอีกฝ่าย
“สวัสดีครับมาดามซู” กู่ฉิงซานโค้งพอเป็นพิธี
มาดามซูเหลือบมองเขาเพียงหางตาและกล่าว “เก็บคำพูดของเธอกลับไป และลองตั้งใจฟัง”
กู่ฉิงซานงง ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงมากมายดังมาจากที่ไกลๆ
ที่นี่คือบริเวณหลังสวน ไม่ไกลออกไปในบริเวณด้านหน้าเป็นห้องจัดเลี้ยงและสนามล่าสัตว์
สายลมได้นำเสียงจากฟากฝั่งนั้นลอยมายังที่นี่ ทำให้ผู้คนสามารถได้ยินมันอย่างชัดเจน
ท่ามกลางหลายเสียงที่ปนกันจนฟังดูสับสนวุ่นวาย มีการพูดคุยกันถึงสถานการณ์ของโลก บางคนกำลังเอ่ยถึงเงื่อนไขเกี่ยวกับความร่วมมือ ส่วนเสียงของผู้หญิง พวกเธอกำลังพูดคุยกันว่ากระเป๋าเสื้อผ้าแบบไหนที่ดูมีแฟชั่นและทันสมัยมากที่สุด หรือวันหยุดจะพากันไปเที่ยวที่ไหนดี
มาดามซูรอให้กู่ฉิงซานรับฟังเสียงของคนอื่นๆ อยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “เธอได้ยินอะไรบ้าง”
กู่ฉิงซาน “ข้อมูลทางการทหารและเรื่องการค้าภายใน”
มาดามซู “ถูกต้อง นั่นคือเสียงของเจ้าหน้าที่ระดับสูงพูดคุยกัน มันเกี่ยวกับการจัดอันดับกองทัพ เกี่ยวกับข้อตกลงการร่วมมือด้านการค้า รุ่นเยาว์ของตระกูลซูและตระกูลไป่ก็กำลังจะเตรียมลงทุนร่วมกันเป็นเงินกว่าหลายร้อยล้านเพื่อสร้างบริษัทใหม่”
“สิ่งที่พวกเขากำลังจะทำ ไม่เพียงแต่เป็นการขับเคลื่อนความก้าวหน้าของรัฐบาลกลาง แต่ยังสามารถเปลี่ยนชีวิตคนธรรมดาได้หลายร้อยล้านคน”
“สำหรับผู้หยิง สิ่งของทุกชิ้นที่พวกเธอสวมใส่ ไม่ว่าจะเป็นกระเป๋า เสื้อผ้า เครื่องประดับ ล้วนเป็นสินค้าฟุ่มเฟือยที่ต่อให้เธอทำงานหาเงินอย่างหนักเป็นเวลาหลายปีก็ไม่อาจหาซื้อได้”
มาดามซูจ้องไปยังกู่ฉิงซาน “เธอมันเป็นแค่คนต่ำต้อย ยากจน และอ่อนแอ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าซูเซี่ยเอ๋อวิงวอนร้องขอ คิดหรือว่าตัวเองจะมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าร่วมแผนกวิจัยและพัฒนาหุ่นรบกังเตี๋ยของตระกูลซูได้?”
กู่ฉิงซานเงียบเป็นเวลานาน ก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง “มาดามซู เทคโนโลยีของผม ได้เข้าสู่กระบวนการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของแผนกแล้ว และพบว่ามันมีประสิทธิภาพดีเยี่ยม”
“เธอยังไม่เข้าใจ?” มาดามซูส่ายหัว
หล่อนเปิดอุปกรณ์สื่อสารและกล่าวสั่ง “ไล่กู่ฉิงซานออกจากแผนกวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย มีผลทันที”
สิ้นคำกล่าวของมาดามซู อุปกรณ์สื่อสารของกู่ฉิงซานก็ส่งเสียงดังขึ้น
ปลายสายกล่าวเพียงสั้นๆ ไม่กี่คำ
“นับจากนี้ไป คุณถูกไล่ออก”
................................


## 0023 คืนสู่เหย้า

ตอนที่ 23 คืนสู่เหย้า
กู่ฉิงซานก้มศีรษะลงแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
มาดามซูจ้องมองเขาอย่างสงบและกล่าว “คบหากับซูเซี่ยเอ๋อในฐานะเพื่อน ทางเราไม่เคยคัดค้าน แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอกำลังพยายามที่จะสารภาพรักต่อหน้าสาธารณะ นักเรียนยากจนคิดจะปีนป่ายขึ้นมาคว้าเซี่ยเอ๋อ ฉันต้องคัดค้านอย่างแน่นอน”
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและกล่าว “แต่นั่นเป็นอุบายของจางเย่อ”
มาดามซูขัดเขา “เรื่องของจางเย่อปล่อยให้ตระกูลไป่เป็นคนจัดการ แต่เรื่องนี้ล่ะ? เรื่องที่เธอวุ่นอยู่กับซูเซี่ยเอ๋อทุกวัน เธอคิดว่าทางตระกูลไป่ตาบอดหรือไร?”
มาดามซูเน้นเสียง “ฉันเคยต้องการให้เซี่ยเอ๋อรู้จักพบปะพูดคุยกับคนทุกประเภท ทุกระดับชั้น เพื่อที่จะได้สามารถมองโลกในมุมมองต่างๆ ได้ แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้อีกต่อไป”
กู่ฉิงซาน “ถ้าผมได้คบกับซูเซี่ยเอ๋อ ผมจะไม่มีวันทำร้ายเธอ”
มาดามซูรู้สึกเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต ก่อนจะหันมามองกู่ฉิงซานตั้งแต่หัวจรดเท้าเป็นครั้งแรก
วิธีที่เธอใช้มองผู้คนทำให้กู่ฉิงซานรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก แต่ในที่สุด เขาก็เลือกที่จะต่อต้าน และจ้องสวนกลับไป
มาดามซู “สัปดาห์หน้าจะเป็นวันเกิดของลูกสาวฉัน ไป่หงหยูจะพาเธอไปเที่ยวที่เกาะส่วนตัวในวันหยุด ซึ่งมีมูลค่าถึง แปดสิบล้าน แล้วเธอล่ะจะมอบของขวัญอะไรให้ลูกสาวฉัน? โมเดลหุ่นรบน่าสมเพชนั่นน่ะหรือ?”
“คุณแอบอ่านข้อความอุปกรณ์สื่อสารของพวกเราอย่างนั้นหรือ” เป็นครั้งแรกที่กู่ฉิงซานขมวดคิ้ว แต่เขาก็ยังคงอธิบาย “นั่นไม่ได้เป็นเพียงแค่โมเดลหุ่นรบ”
“หยุด ไม่ว่าเธอจะใช้เทคนิคอะไรในการสร้างมัน แต่อะไรก็ตามที่เป็นของจากเธอมันไม่สำคัญทั้งนั้น” มาดามซูขัดเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
หล่อนลุกขึ้นและมองมายังชายหนุ่ม
“ฉันลืมบอกเธอไป ลูกสาวของฉันได้ปลุกธาตุจำเพาะทั้งห้าให้ตื่นขึ้นมาแล้ว ไม่นานเธอก็จะปลุกพลังวิญญาณแห่งลมขึ้นมาได้”
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นมาอย่างฉับพลัน และมันเป็นใบหน้าที่เผยให้เห็นถึงความสุข
เหล็ก ไม้ น้ำ ไฟ และดิน นี่คือ ‘ธาตุทั้งห้า’ ทว่า ลม สายฟ้า แสง ความมืด และเสียง นี่คือ ‘ธาตุจำเพาะทั้งห้า’
พลังวิญญาณแห่งลมเป็นสิ่งที่มีประโยชน์มาก และเป็นความสามารถของเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ที่หลายคนได้แต่ใฝ่ฝันถึง
ในยุคของเขาซูเซี่ยเอ๋อสามารถปลุกพลังวิญญาณลมขึ้นมาได้ก็จริง แต่นั่นมันก็อีกสองปีหลังจากนี้
แต่เวลานี้ เธอกลับสามารถปลุกมันขึ้นมาได้ก่อน นี่นับว่าเป็นสิ่งที่ดี
เนื่องจากธาตุจำเพาะทั้งห้านี้จะมีพลังเหนือยิ่งกว่าพวกมืออาชีพ ในโลกก่อนหน้าของกู่ฉิงซาน ช่วงท้ายเกมคนกลุ่มนี้นับว่าเป็นกลุ่มที่มีศักยภาพสูงลิ่ว
มาดามซู “เธอยิ้มอะไร? ฉันขอเตือนเธอไว้เลยนะว่าอย่าเข้าใกล้ลูกสาวฉันอีก อย่าแม้แต่จะคิดติดต่อ เธอมันก็แค่คนธรรมดาต้องรู้ได้แล้วว่าเมื่อไหร่ควรจะหยุด”
“นี่คือคำแนะนำของฉันในฐานะนายหญิงแห่งตระกูลซู และยังเป็นคำเตือนอีกด้วย”
เธอไม่เหลือบกลับมามองกู่ฉิงซานอีก เพียงสะบัดเสื้อ ผินตัวกลับหลัง และเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นี่จบลง เธอจะต้องรีบเข้าไปในงานเลี้ยง หลังจากทั้งหมดนี้ นี่คืองานเลี้ยงของตระกูลซู และกำลังรอเธอซึ่งเป็นเจ้าภาพไปเปิดงาน
“มาดามซู โปรดรอสักครู่”
เสียงของเด็กยากจนดังมาจากเบื้องหลัง
มาดามซูหันกลับและจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเย็นชา
กู่ฉิงซานยืนขึ้น สบสายตาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายและกล่าวด้วยความจริงใจ “มีบางเรื่องที่ผมต้องบอกคุณ”
“พูดมา”
กู่ฉิงซาน “ผมยังไม่ได้พัวพันกับซูเซี่ยเอ๋อ และไม่เคยคิดที่จะปีนป้ายเข้าสู่ตระกูลซู พวกเราเพียงคบหากันอย่างเท่าเทียมเพียงเท่านั้น”
มาดามซูรู้สึกว่าอีกไม่นานเธอจะไม่อาจระงับความโกรธเอาไว้ได้ไหว เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างฉับพลัน “‘อย่างเท่าเทียม?’ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำๆ นี้จะมีอยู่ในพจนานุกรมของเธอ”
น้ำเสียงของหล่อนเปลี่ยนเป็นเย็นชา “เธอไปเสีย ที่นี่ไม่ยินดีต้อนรับเธออีกต่อไป”
กู่ฉิงซานตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากศาลาอย่างเงียบๆ
หลังจากนั้นไม่นาน มาดามซูก็ปรบมือของเธอเบาๆ
“ไปซะ” ในสายตาของเธอนำมาซึ่งความเย็นชา “ไปบอกตระกูลและตระกูลเนี่ย กู่ฉิงซานกำลังจะออกจากเกาะกลางทะเลสาบ”
“รับทราบ”
“นอกจากนี้พวกเราจะไม่สนใจสิ่งที่พวกเขาทำ แต่มันจะไม่สามารถเกิดขึ้นในบริเวณรอบๆ ทะเลสาบของเกาะได้”
“ตามที่ท่านปรารถนา”
หลังจากออกคำสั่งแล้ว ในที่สุดมาดามซูก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
เธอเงยหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้า และเอ่ยพึมพำออกมา “ฉันจะไม่มีทางยอมแพ้ มันยังไม่สายเกินไป… ”
ไม่นานท้องฟ้าก็ถูกปกคลุมด้วยความมืด
กู่ฉิงซานกลับไปยังสลัมด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ก่อนจะพบว่าห้องของเขาได้ถูกผนึกไว้แล้วโดยตำรวจ
แม้ว่าตระกูลเนี่ยจะปกปิดเรื่องของหงสู่ แต่ห้องเดี่ยวในตึกสูงยี่สิบสองชั้นกลับปรากฏเพียงความว่างเปล่าไร้ซึ่งผนัง มันคงจะสะดุดตามากเกินไป
กู่ฉิงซานยืนอยู่ตรงนั้นอยู่สักพัก
ที่หลบภัยอย่างแผนกวิจัยทางวิทยาศาสตร์ของบริษัทหุ่นรบกังเตี๋ยก็อยู่ไม่ได้แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่มีที่ไป
ในตอนนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่าง มันคือกุญแจที่นักฆ่าหวังหมิงมอบให้ กู่ฉิงซานจึงหันหลังกลับ และเดินมุ่งไปยังพื้นที่ใกล้เคียง
เมื่อเดินมาถึงตรอกเล็กๆ ที่อยู่ห่างออกมา จู่ๆ กู่ฉิงซานก็ก้มลงมองเงาของตนอย่างฉับพลัน
เงาของเขาผละแยกออกจากเท้า และวิ่งตรงออกจากตรอกไป
“เทคนิคเทียนซวน…”
เมื่อได้เห็นสกิลแปลกๆ เช่นนี้ กู่ฉิงซานก็สามารถรับรู้ได้ทันที
มันเป็นวิธีการทักทายที่สุภาพมาก แม้กระทั่งความสามารถเงาที่เผยออกมาก็ยังไม่ส่อให้เห็นถึงเจตนาร้าย
อย่างไรก็ตาม มันคงจะดีกว่าถ้าตามไปดู
กู่ฉิงซานเดินตามเงาออกจากตรอก ก่อนจะเดินเข้าไปในบาร์ที่ตั้งอยู่ตรงมุมหนึ่ง
ทันทีที่กู่ฉิงซานเดินเข้าประตูบาร์ มันก็ถูกปิดลงทันที พร้อมกับป้ายที่แขวนตรงประตูถูกเปลี่ยนเป็น ‘ปิดชั่วคราว’
ทำนองเพลงที่อ่อนโยน และนุ่มลึก กลิ่นหอมจางๆ ของยาสูบ แสงไฟสลัวๆ
ที่ด้านข้างของบาร์ปรากฏคนสองคนกำลังนั่งอยู่
คนหนึ่งเป็นชายล่ำบึก ไว้ผมยาวสวมแว่นกันแดดสีดำ
ส่วนอีกคนเป็นผู้หญิงหุ่นเพรียวบางหน้าตางดงาม สวมผ้าคลุมไหล่สีแดง
ทั้งสองมองไปยังกู่ฉิงซานด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้า
“เอ๋? ที่แท้ก็คุณนี่เอง” กู่ฉิงซานมองไปยังคนแปลกหน้าด้วยความประหลาดใจ
เนื่องเพราะมันเป็นเรื่องไม่ทันตั้งตัว กู่ฉิงซานจึงพูดออกไปโดยไม่ทันคิด ทั้งสองที่นั่งอยู่อีกฝั่งหันมามองหน้ากันด้วยความแปลกใจและงุนงงเล็กน้อย
“อ๋อ มันไม่สำคัญหรอก ฉันแค่รู้สึกเหมือนกับว่าเคยได้พบกันคุณมาก่อนที่ไหนสักแห่ง”
กู่ฉิงซานกล่าวกลบเกลื่อน
ได้ยินเขาเอ่ยเช่นนั้น ทั้งสองก็ทำท่าทีว่าเข้าใจ
หญิงผมยาวสีเพลิงยืนขึ้น และยื่นมือออกไป พร้อมกล่าวอย่างจริงใจ “สวัสดี ฉันคือองค์หญิงแอนนาแห่งจักรวรรดิโอลันก้า ขอเดาว่าคุณคงเคยเห็นฉันในข่าว”
ตรงเข้าหาเป้าหมายราวกับคมมีด คิดอะไรก็มักจะเอ่ยมันออกมาโดยตรง แม้กระทั่งวิธีการพูดก็ยังเป็นสไตล์ที่คุ้นเคย
มุมปากของกู่ฉิงซานกลับกลายเป็นเหยเก เขายื่นมือออกไปจับกับอีกฝ่าย และเขย่าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะชักกลับมาอย่างไว
“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อกู่ฉิงซาน”
ในความทรงจำของช่วงชีวิตก่อนหน้า เธอคนนี้มีนิสัยรักความสะอาด และเกลียดการที่ผู้อื่นสัมผัสกับผิวของเธอ
แน่นอนว่าทางฝั่งแอนนาก็ขมวดคิ้วอย่างไม่คาดคิด และรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ดูจริงใจมากขึ้น “นักเรียนกู่ เชิญนั่ง”
กู่ฉิงซานนั่งลงตรงข้ามกับทั้งสอง
สายตาของเขาเหลือบมองเธออีกครั้ง
ไม่คาดคิดเลยจริงๆ หลังจากหลายปีมานี้ เขาจะสามารถพบเธอได้อีกครั้ง...ในสภาพของเด็กสาว
กู่ฉิงซานเกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นในจิตใจของเขา
แอนนา เมดิซี องค์หญิงคนโตแห่งจักรวรรดิโอลันก้า กุหลาบหนามแห่งคริสจักรศักดิ์สิทธิ์ รวมไปถึงเจ้าของฉายาเทพธิดาเปลวเพลิงแห่งความตาย และเป็นเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ผู้ใช้ธาตุไฟจากธาตุทั้งห้า แต่ฉายาที่มีชื่อเสียงมากที่สุดของเธอก็คือ
ราชินีแห่งการทำลายล้าง
เธอเป็นคนที่ดื้อรั้นต่อโชคชะตาอันน่าเศร้า ต่อสู้อยู่ท่ามกลางความสิ้นหวัง และจากไปด้วยจิตวิญญาณอันงดงาม
ในชีวิตก่อนหน้า ช่วงที่กู่ฉิงซานได้เข้าไปในต่างโลก เธอก็ได้กลายเป็นหนึ่งในตัวตนระดับตำนานของทั้งสองโลกแล้ว
และในระหว่างนั้น เธอได้ช่วยชีวิตของกู่ฉิงซานเอาไว้อย่างไม่ตั้งใจ
แม้สำหรับเธอมันจะเป็นเพียงแค่การกระทำแบบไม่ตั้งใจ แต่กู่ฉิงซานก็รู้สึกประทับใจเสมอมา
จนกระทั่งเมื่อหลายปีก่อน ในที่สุดกู่ฉิงซานก็เติบโตจนมาอยู่ในระดับเดียวกัน และได้ออกตามหาตัวเธอเพราะต้องการที่จะตอบแทนน้ำใจในคราวนั้น “ฉันไม่เคยเป็นหนี้บุญคุณใคร และฉันต้องการที่จะตอบแทนน้ำใจของคุณ โปรดบอกมาว่าคุณต้องการให้ฉันทำอะไร”
ทว่าแอนนากลับเพียงแค่หัวเราะและกล่าว “งั้นก็ดี นายอยากตอบแทนฉันนักใช่ไหม งั้นเอาเป็นไวน์ดีๆ สักแก้วก็แล้วกัน”
นั่นจึงเป็นที่มาของการที่เขาออกตามหาสูตรลับของไวน์ และมันหายากจริงๆ นอกจากนี้มันยังช่วยให้เขาได้พัฒนาทักษะการผสมค็อกเทลมาด้วยในตัว จากนั้นจึงเริ่มออกตามหาตัวเธออีกครั้ง
ทว่ากลับสายเกินไป กลิ่นหอมได้จางหาย แผ่นหยกได้แตกสลายลง…ในตอนนั้นตัวเธอกลับชิงตายจากไปก่อนเสียแล้ว
....................................


## 0024 วังเทียนซู (พิจิก)

ตอนที่ 24 วังเทียนซู (พิจิก)
ไม่คาดคิดเลยว่าในชีวิตใหม่ที่ถูกส่งกลับมานี้ เขาจะสามารถพบเจอเธอได้อีกครั้งตั้งแต่อายุยังน้อย
กู่ฉิงซานดูจะอารมณ์ดีเป็นอย่างมากในขณะนี้ เขาได้โยนเรื่องของมาดามซูทิ้งเอาไว้เบื้องหลังโดยสมบูรณ์
ชายสวมแว่นยืนขึ้น ก่อนจะจับมือกับกู่ฉิงซาน
“สวัสดี ส่วนฉันชื่อว่า วอนฟอร์ด คุณสามารถเรียกฉันว่าวอน หรือเรียกว่าฟอร์ดก็ได้”
“สวัสดีครับ”
กู่ฉิงซานมองหน้าอีกฝ่าย
ดูเหมือนว่าชื่อนี้ กู่ฉิงซานก็เคยได้ยินได้ฟังถึงความน่าประทับใจของเขามาบ้าง แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะตายลงรวดเร็วเกินไป จึงไม่อาจจดจำรายละเอียดได้อย่างชัดเจน
ช่างมันเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
“ไม่ต้องพูดให้มากความ พวกเรามาดื่มกันก่อนสักแก้วเถอะ”
กู่ฉิงซานเดินไปด้านหลังบาร์ และมองหาเหล้าและวอดก้าที่วางโชว์อยู่ด้านบน
ในขณะนี้ อารมณ์ของเขาฟื้นคืนมาอย่างสมบูรณ์ เหมือนดังเช่นได้กลับไปยังวันสิ้นโลก ตัวเขาได้กลับมากลายเป็นนักดาบนิรันดร์ที่ยิ่งใหญ่ กลายมาเป็นผู้บัญชาการการรบแห่งสหพันธ์ที่สั่งการทหารนับหลายพันคน
วอนฟอร์ดจ้องมองกู่ฉิงซานก่อนจะกล่าวอย่างสงบ “เขาดูมีบางอย่างผิดปกตินะ พวกเราควรจะเกลี้ยกล่อมเขาตามแผนที่วางไว้เลยดีไหม?”
แอนนาจ้องมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะเบนสายตาไปยังขวดเหล้าที่เรียงรายอยู่หลังบาร์และกล่าว “รอดูอีกสักพัก ฉันอยากจะรู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไร”
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังกล่าว กู่ฉิงซานก็เอื้อมมือไปคว้าขวดวอดก้าขนาดใหญ่ลงมา ก่อนจะเหลียวหลังกลับมาและเปิดขวดเหล้า โซดา อีกหกถึงเจ็ดขวดตรงหน้าบาร์
“แบบนี้ยังไม่ดี เหมือนจะขาดอะไรไปสักอย่าง”
เขาพึมพำก่อนจะหันกลับไปเลือกเหล้าและนิ่งไป
“เฮ้ สหาย นี่นายต้องการจะทำอะไร?” วอนฟอร์ดอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา
กู่ฉิงซานเหลือบมองเขา ก่อนจะหยิบแก้วจากในบาร์ขึ้นมาสามแก้วและกล่าว “นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่พวกเราพบเจอกัน ดังนั้นจึงควรดื่มฉลอง”
“ฉันคิดว่านั่นก็เป็นความคิดที่ดี” แอนนาเอ่ยด้วยความสนใจเล็กน้อย
ความสนใจที่อยู่นอกเหนือจากงาน
ราชินีแห่งการทำลายล้างเป็นหญิงที่รักในการดื่ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับค็อกเทล
ในโลกก่อนหน้า บาร์เทนเดอร์คนหนึ่งในวังเทียนซูมีวิธีชงค็อกเทลที่ไม่เหมือนใคร เขาได้รับความโปรดปรานจากเธอ จนเกือบที่จะได้เป็นแฟนคนแรกขององค์หญิงซะแล้ว
แต่บาร์เทนเดอร์คนนั้นก็ไม่อาจทำได้สำเร็จ
เพราะเธอได้ตายลงเสียก่อน…
กู่ฉิงซานขับรถเป็นเวลาติดกันกว่าสองวันสองคืนเพื่อมุ่งไปช่วยเหลือเธอ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ทันเวลา และเห็นแค่เพียงเปลวเพลิงแห่งการทำลายล้างค่อยๆมอดดับลงจากจุดที่ห่างไกลออกไป
ด้วยพลังเฮือกสุดท้ายของเธอ แอนนาสามารถลากเผ่ามารนับไม่ถ้วนให้จบชีวิตลงตามไปพร้อมกับเธอได้
กู่ฉิงซานส่ายหัว ระงับอารมณ์ของเขา และเริ่มชงค็อกเทลอย่างมุ่งมั่น
สามนาทีต่อมา
เครื่องดื่มค็อกเทลที่มีสีเหมือนกับเลือดแก้วหนึ่งก็ถูกวางลงตรงหน้าแอนนา
เหล้านี้ดูเหมือนกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกไหม้ หากแต่มองลึกลงไปในเปลวเพลิงที่กำลังเดือดพล่าน มันกลับดูราวกับเหวที่มืดมิดที่ไม่อาจละสายตาได้
แอนนามองลงไปในแก้วเหล้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองกู่ฉิงซาน
“ลองดื่มดูสิ” กู่ฉิงซานมองเธอด้วยมุมปากที่ยกสูงขึ้น
“เหล้าในแก้วนี้มีชื่อเรียกว่าอะไร” แอนนาหยิบแก้วไวน์ขึ้นมา
กู่ฉิงซานจ้องมองเธอ ก่อนจะเอ่ยสั้นๆ “วังเทียนซู”
นี่คือผลงานที่เขาพัฒนาขึ้น โดยมีพื้นฐานมาจาก ‘วังเทียนซู’ หลังจากที่เขาได้ทดสอบดื่มมันอย่างหนักจนเมา
มันเป็นผลงานที่น่าพึงพอใจมากที่สุด ที่เขาได้ทำเพื่อให้เหมาะสมแก่เกียรติของเธอ
“ทำไมมันถึงเรียกด้วยชื่อนี้”
“เพราะวังเทียนซู พิจิก เป็นกลุ่มดาวพิทักษ์บนฟากฟ้า มันเป็นกลุ่มดาวที่มีชีวิตอันเป็นนิรันดร์ไม่เคยดับสูญ”
“นี่มัน…ช่างเป็นคำอธิบายที่โง่เง่า”
แอนนาเอ่ยอย่างดูหมิ่น ทว่าอย่างไรก็ตาม จู่ๆเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดและขมขื่นที่ได้รับมาตลอดช่วงหลายปีขึ้นในหัวใจ
เธอยกแก้วขึ้นและดื่มมันรวดเดียวหมด
รสขม สัมผัสรุนแรง ให้ความรู้สึกราวถูกเผาไหม้
มันช่วยทำลายความเหงาและเศร้าโศกลง
ทว่าในสัมผัสสุดท้ายกลับรู้สึกได้ถึงความหวานละมุนอันลึกล้ำ
หลังจากหลับตาลงดื่มด่ำกับรสสัมผัสของมันอยู่นาน แอนนาก็ลืมตาขึ้น และจ้องมองกู่ฉิงซาน
“ฉันชอบนาย” เธอกล่าว
“ฝ่าบาท! ”วอนฟอร์ดตะโกนลุกขึ้นพรวด
“‘อย่างงั้นเหรอ? ถ้างั้นพวกเรามาดื่มแก้วต่อไป ‘กระหายเลือด’ กัน” กู่ฉิงซานก้มหัวลงและกันไม่ให้อีกฝ่ายเห็นการกระทำของเขาที่สองมือวูบไหวอย่างรวดเร็ว ชงค็อกเทลแก้วที่สอง
สำหรับความพยายามอยู่ครู่หนึ่ง ขณะนี้ค็อกเทล ‘กระหายเลือด’ ทั้งสองแก้วได้ถูกผสมเสร็จเรียบร้อยแล้ว
กู่ฉิงซานเท ‘กระหายเลือด’ ลงไปแก้วไวน์สองใบ ใบหนึ่งวางลงหน้าแอนนา อีกใบถือไว้กับตัว ก่อนจะยื่นขึ้นชนกัน และดื่มมันรวดเดียวจนหมดทั้งคู่
“คุณเป็นคนดีจริงๆ!”
แอนนาหัวเราะและเอื้อมแขนออกไปตั้งท่าตบแปะกับฝ่ามือของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานตบมือสวนกลับไปและกล่าวอย่างจริงจังว่า “อย่าเอะอะไป ฉันยังมีอีกแก้ว ‘นรกแผดเผา’ คุณต้องการจะดื่มมันไหม?”
เขาอดไม่ได้ที่จะเสิร์ฟค็อกเทลดีๆทั้งหมดที่เขาได้เรียนรู้มาตลอดหลายปีให้เธอ
ดวงตาของแอนนาเปล่งประกายสดใส เธอนั่งลงและกล่าวอย่างสุภาพ “ฉันดื่ม!”
เธอมองไปยังเด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่กำลังผสมค็อกเทลอย่างรวดเร็วและเอ่ยถาม “ชื่อนรกแผดเผา ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย?”
“นี่เป็นสูตรค็อกเทลฉบับใหม่ของฉัน พึ่งทดสอบใส่ส่วนผสมออกมาได้ลงตัวเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง”
กู่ฉิงซานกล่าวขณะเดียวกันก็เทค็อกเทลและน้ำแข็งลงในแก้ว
แอนนาหยิบมันขึ้นมา และจ้องมองภายในแก้วที่มีเพียงสีดำสนิท
เธอเงยหน้าขึ้นและกระดกค็อกเทลทั้งแก้วลงในคราวเดียว
“รสมันรุนแรงน่าดู ดูเหมือนว่าในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาอารมณ์ของคุณจะไม่ค่อยดีสินะ” แอนนายิ้ม
กู่ฉิงซานยิ้วแผ่วแต่ไม่ได้เอ่ยตอบกลับไป
อีกด้านหนึ่ง วอนฟอร์ดเป็นกังวลจนเขาไม่รู้ว่าจะทำตัวอย่างไร
เดิมทีนี่เป็นการทำเพื่อผลประโยชน์ของจักรวรรดิ เป็นการเฟ้นหาผู้ที่มีพรสวรรค์ขั้นสูงสุดกลับไปอย่างลับๆ ซึ่งบอกตรงๆวอนฟอร์ดกังวลและไม่คาดคิดว่าองค์หญิงจะพาตัวผู้มีพรสวรรค์กลับไปได้สำเร็จ
กู่ฉิงซานสังเกตเห็นอีกฝ่าย
“ผ่อนคลายเถอะ” กู่ฉิงซานหยิบวิสกี้ขวดหนึ่งส่งให้เขาและเอ่ยต่อ “เราก็แค่ดื่มกันก่อน จากนั้นค่อยเริ่มพูดคุยเรื่องราวกันอย่างจริงจังอีกครั้ง”
วอนฟอร์ดรับวิสกี้มาและกล่าว “ดื่มก็ดื่ม! ฉันก็แค่ไม่คิดว่ามันจะมาลงเอยด้วยรูปแบบนี้”
แอนนาวางแก้วลง และมองไปยังกู่ฉิงซาน
ทันใดนั้นก็เกิดเสียง ‘ติ๊ง’ ขึ้น
ตามมาด้วยเสียงเดียวกันอย่างต่อเนื่อง
ทั้งสามหันมาสบตากันโดยพร้อมเพรียง แต่กลับพบว่ามันเป็นเสียงอุปกรณ์สื่อสารของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานวางอุปกรณ์สื่อสารลงบนโต๊ะและเปิดมันขึ้นมา
“พลเมืองแห่งรัฐบาลกลาง กู่ฉิงซาน ตอนนี้เราได้รับข้อสงสัยว่าคุณมีส่วนร่วมในการฆาตกรรม โปรดอยู่ในตำแหน่งเดิมห้ามเคลื่อนที่ไปไหน เจ้าหน้าที่บังคับกฎหมายกำลังจะไปถึง”
“นักเรียนกู่ฉิงซาน เนื่องจากคุณเกี่ยวข้องกับคดีฆาตกรรม และถูกกล่าวหาว่าได้ขโมยของจากนักเรียนในตระกูลชั้นสูงหลายคน ดังนั้นโรงเรียนเอกชนฉางหนิงจึงขอประกาศว่าคุณได้ถูกไล่ออก”
แสงสว่างบนอุปกรณ์สื่อสารค่อยๆจางหายไป
กู่ฉิงซานยังคงนั่งนิ่งอย่างเฉยเมยราวกับรูปปั้น
แอนนาลูบไหล่ของเขา “อย่าเสียใจไปเลย ชีวิตไม่มีทางเลวร้ายได้ตลอดไปหรอก มากับฉันเถอะ ฉันสัญญาว่าดูแลคุณอย่างดี ไม่สิ ฉันสัญญาว่าจะมอบตำแหน่งบารอนให้คุณ คิดว่าอย่างไร?”
เห็นกู่ฉิงซานไม่กล่าวอะไร แอนนาก็เอ่ยเสริม “ดูเหมือนว่าจะมีหลายคนดักรออยู่ข้างนอก ต้องการให้ฉันจัดการปัญหาให้คุณไหม?”
วอนฟอร์ดยืนขึ้น ก่อนจะจ้องมององค์หญิงของเขาด้วยความประหลาดใจ
องค์หญิงที่ทรงภูมิไม่แยแสสิ่งใด กลับปฏิบัติตัวดีต่อเด็กหนุ่มถึงขนาดนี้…
บ้าจริง!
หวังว่าเจ้าเด็กนี่คงไม่คิดจะเคลมองค์หญิงจริงๆหรอกนะ!
จู่ๆ กู่ฉิงซานก็เผยยิ้มและเอ่ยอย่างช้าๆ “เดิมทีฉันคิดว่าวันนี้จะเป็นวันที่เงียบสงบเสียอีก”
เบื้องนอกปรากฏเสียงไซเรนดังขึ้น
ตามมาด้วยเสียงวุ่นวาย
เสียงตะโกน เสียงวิ่ง เสียงคำรามของรถเหินเวหา ค่อยๆมุ่งตรงใกล้เข้ามายังบาร์
กู่ฉิงซานยืนขึ้นและกล่าว “ฉันเสียใจด้วย คงต้องขอปฏิเสธ เพราะฉันยังหวังที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่”
“นั่นคุณจะกำลังไปไหน อย่าบอกนะว่าจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย? ไปเป็นนักศึกษา?” แอนนาถามด้วยความประหลาดใจ
“เปล่า ตอนนี้ฉันต้องออกไปเผยเขี้ยวเล็บ จะได้พักอย่างสงบสักที”
กู่ฉิงซานเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน
“ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิด แม้กระทั่งในโลกใบนี้ก็ยังไม่อาจพักผ่อนอย่างสบายใจได้”
คันธนูปรากฏปรากฏขึ้นในมือของเขาจากอากาศที่ว่างเปล่า และจู่ๆลูกธนูสามดอกก็แขวนอยู่บนหลังเขา
กู่ฉิงซานยกคันธนูขึ้นและเดินไปหน้าประตูของบาร์
ทุกฝีเท้าที่เขาก้าวเดินดูราวกับทำให้ร่างทั้งร่างของเขาเจิดจ้าขึ้นทีละน้อย
เมื่อถึงหน้าประตูบาร์ เขาก็เปิดมัน พร้อมกับกลิ่นอายที่มองไม่เห็นเอ่อล้นไปทั่วทั้งร่าง ตามมาด้วยรัศมีบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณที่ปะทุขึ้นรอบตัวเขา
กู่ฉิงซานในเวลานี้ เปรียบดั่งคมดาบที่ถูกถอนออกจากฝัก!
.......................................


## 0025 ล้อมกรอบ

ตอนที่ 25 ล้อมกรอบ
“หนีไปกันก่อนเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ ไว้เราค่อยมาพูดคุยกันทีหลัง” กล่าวจบกู่ฉิงซานก็ก้าวออกจากบาร์
และความรุนแรงของค็อกเทลที่แอนนาพึ่งได้ดื่มไปที่ดูเหมือนว่าจะกำลังออกฤทธิ์ ทำให้ภาพของกู่ฉิงซานเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างพร่ามัว
“เขาดูหล่อจัง” เธอบ่นงึมงำด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยสีสัน
วอนฟอร์ดกล่าว “ฝ่าบาท มีหลายคนกำลังมาที่นี่ พวกเรารีบหนีไปกันก่อนเถอะ”
“จะจากไปโดยทิ้งโอกาสดีๆ แบบนี้น่ะเหรอ” แอนนากล่าว “เริ่มทำการประเมินทันที”
วอนฟอร์ดยิ้มอย่างขมขื่น “ช่วงเวลานี้กำลังจะเกิดการต่อสู้ขึ้น รีบไปก่อนที่สถานการณ์จะเลวร้ายลงยิ่งกว่าเดิมเถิด ในกรณีที่คุณถูกพบตัว มันจะมีผลกระทบร้ายแรงกับทางการทูต”
สีหน้าของแอนนาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เธอมองไปยังอีกฝ่ายแล้วกล่าวอย่างจริงจัง “งานของเราคือการตรวจสอบว่าสิ่งสำคัญที่เทพธิดากงเจิ้งกำลังทำคืออะไร และกู่ฉิงซานก็คือกุญแจที่จะใช้ไขความลับนั้น”
เธอเอ่ยอีกประโยคสั้นๆ “พระบิดากำลังรอคำตอบจากเราอยู่”
“พ่ะย่ะค่ะ”
สีหน้าของวอนฟอร์ดดูฮึกเหิมขึ้น ก่อนจะยกเครื่องจักรขนาดเล็กที่อยู่ด้านหลังของบาร์ วางลงบนพื้นและเปิดระบบทำงานอย่างรวดเร็ว
“ตรวจพบระดับความผันผวนโมเลกุลชีวิตของกู่ฉิงซาน ดาวน์โหลดลักษณะทางชีวภาพ ทำการล็อกเป้าหมาย เริ่มกระบวนการสังเกตการณ์ คำสั่ง : สองเจ็ดศูนย์อุปกรณ์สังเกตการณ์และดาวเทียมเตรียมประจำตำแหน่ง”
“ประจำที่เรียบร้อย” เสียงที่แตกต่างออกไปมากมายดังขึ้นจากเครื่องมือสื่อสาร
“ดาวเทียมสอดแนมบนท้องฟ้าพร้อมเข้าประจำการแล้ว” เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น
“ดีมากสหาย ภารกิจนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าอุปกรณ์ทำงานได้ตามปกติ”
“รับคำสั่ง ท่านหัวหน้า”
“ถ้าอย่างงั้นก็เริ่มกันเลย” วอนฟอร์ดกดลงบนปุ่มยืนยัน
“การประเมินรวบรวมข้อมูลของผู้มีพรสวรรค์ระดับมืออาชีพได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ และระบบจะเริ่มทำการเก็บข้อมูล”
“ณ วันที่ 27 เมษายน 3091 เวลา 21.97 นาที พลเมืองของรัฐบาลกลาง กู่ฉิงซาน เพศชาย อายุสิบแปดปี เริ่มต้นการประเมินศักยภาพส่วนบุคคล”
ขณะนี้ปรากฏม่านจอแสงขึ้นเบื้องหน้าทั้งสอง เป็นฉากมุมสูงที่กู่ฉิงซานกำลังเดินออกจากบาร์
ดูเหมือนว่าคนที่อยู่บริเวณโดยรอบจะถูกอพยพออกไปแล้ว นั่นหมายถึงจะไม่มีใครสามารถมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นบนถนนที่ว่างเปล่าแห่งนี้ได้
เสียงไซเรนดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และในท้องฟ้าก็ปรากฏรถลาดตระเวนสี่คันบินตรงมาอย่างรวดเร็ว
ทว่าแม้รถเหินเวหาทั้งสี่จะยังมาไม่ถึง แต่เสียงป่าวประกาศกลับดังกึกก้องไปทั่วทั้งบริเวณ
“ขอย้ำ ตอนนี้คุณถูกต้องสงสัยเกี่ยวกับคดีฆาตกรรม โปรดยืนอยู่กับที่ห้ามเคลื่อนไหว มิฉะนั้นเราจำเป็นต้องดำเนินการมาตรการขั้นถัดไป”
กู่ฉิงซานยืนอยู่นิ่งๆ ขณะเดียวกันก็จ้องมองรถเหินเวหาอย่างใจเย็น
ทันใดนั้น หนึ่งในรถเหินเวหาก็กะพริบแสงสีแดงวาบ ดึงดูดความสนใจจากกู่ฉิงซาน
“มาถึงก็เปิดใช้งานเลเซอร์ล็อกเป้าเลยสินะ” กู่ฉิงซานมองมันอย่างสงบ
แน่นอนว่าในวินาทีต่อมาหลังจากที่มันถูกเปิดใช้งาน ปืนปฏิกรอาร์คขนาดเล็กก็โผล่ออกมาจากใต้ท้องรถเหินเวหา
ตามมาด้วยแสงสีฟ้าที่ตัดลงมาจากท้องนภา เกิดประกายไฟ ปืนปฏิกรอาร์คยิงลงถล่มถนนจนเกิดเป็นหลุมลึก
ฝุ่นควันลอยว่อนไปทั่ว
บนท้องฟ้า รถเหินเวหาได้ถูกส่งคำถามเข้ามา “แจ้งเตือนหมายเลขหนึ่งเจ็ดสองศูนย์สามสาม ทำไมจึงเริ่มยิงอย่างกะทันหัน ฉันจำเป็นต้องการคำอธิบาย”
“เพราะฉันได้รับอนุญาตเรียบร้อยแล้ว หากต้องการตรวจสอบเชิญร้องขอเรื่องนี้กับหัวหน้าได้”รถเหินเวหาที่ยิงออกไปดูจะไม่คิดใส่ใจกับการกระทำของตน
รถเหินเวหาที่ส่งคำถามมาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยว่า “เริ่มตรวจสอบสถานการณ์การต่อสู้ และยืนยันสภาพร่างกายของอีกฝ่าย”
รถเหินเวหาทั้งสี่ค่อยลอยใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ
ฝุ่นควันค่อยจางหายไปตามสายลม และทำให้สามารถมองเห็นสถานการณ์เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน
บนพื้นดินกลับไร้ซึ่งวี่แววของศพ
ส่วนผู้ต้องสงสัยในคดีฆาตกรรมบัดนี้กลับยืนอยู่บนยอดโคมไฟข้างถนน และกำลังสาดสายตาเย็นชามายังรถทั้งสี่
“บัดซบ เขายังมีชีวิตอยู่ เตรียมร่วมกันเปิดฉากยิง!”
ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้รับโอกาสนั้น
กู่ฉิงซานยกธนูกองทัพขึ้น ก่อนจะกระตุ้นพลังวิญญาณ และยิงศรสี่ดอกในมือออกไป
ทุกคนในรถเหินเวหารู้สึกแค่เพียงว่ามีประกายแสงที่สว่างวาบราวดอกไม้กำลังเบ่งบานอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
ตูม!
รถตำรวจลาดตระเวนขนาดเล็กทั้งสี่คันพลันลุกไหม้ ก่อนที่ควันไฟจะบดบังสายตาและจำเป็นต้องร่อนรถลงจอดในจุดที่ห่างออกไป
อุปกรณ์แกนพลังงานของพวกเขาถูกยิงด้วยศรเพียงดอกเดียว หากพวกเขาไม่ทำการลงจอดฉุกเฉิน รถเหินเวหาอาจเกิดระเบิดได้
แอนนาผิวปากและกล่าว “เขามืออาชีพมาก”
ส่วนวอนฟอร์ดที่อยู่ตรงข้ามกับเธอ กำลังใช้สมองควอนตัมรับข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกส่งมาในพริบตาอย่างบ้าคลั่ง และระบบการประเมินก็เร่งคำนวณอย่างเต็มกำลัง
กู่ฉิงซานยังคงยืนอยู่บนโคมไฟข้างถนนและจ้องมองสถานการณ์อย่างสงบ
ปัจจุบันเขามีพื้นฐานวรยุทธอยู่ที่ปราณปรับแต่งขั้นห้า เพียงใส่พลังวิญญาณอันแข็งแกร่งแทรกซึมลงในลูกศร ก็จะเกิดพลังทำลายล้างอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
ความแข็งแกร่งของเขาสูงกว่าเดิมถึงสองเท่า หากเมื่อเทียบกับในตอนที่เขาสังหารสงหู่
“ฮ่า ฮ่า กู่ฉิงซาน แกเป็นพลเมืองของรัฐบาลกลาง แต่ไม่เพียงปฏิเสธการจับกุมตัวในที่สาธารณะ แต่ยังพยายามที่จะทำร้ายตำรวจอีกด้วย!”
ในจุดที่ห่างออกไป จู่ๆ ก็ปรากฏเสียงตะโกนแห่งชัยชนะขึ้น
กู่ฉิงซานหันหน้าไปมอง และเห็นว่าเนี่ยหยุนกำลังยืนอยู่บนระเบียงตึกๆ หนึ่ง ที่มีรถเหินเวหาอันวิจิตรงดงามของเขาจอดอยู่ข้างๆ
เบื้องหลังเนี่ยหยุน ปรากฏชายชุดดำที่ดูแข็งแกร่งหลายสิบคนยืนอยู่
เนี่ยหยุนกอดอกและทำท่าทีกล่าวด้วยความเสียใจ “แม้ว่าเราจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน แต่ฉันก็เป็นถึงคนของตระกูลชั้นสูงในมณฑลฉางหนิง…ดังนั้นในฐานะพลเมืองที่ดี ฉันจึงมีหน้าที่ช่วยตำรวจจับตัวฆาตกร!”
กู่ฉิงซานจ้องมองอีกฝ่ายและเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ทำไมนายถึงชอบสร้างความลำบากให้แก่ฉันนัก”
เนี่ยหยุนกล่าวออกมาอย่างเกลียดชัง “แกทำให้ฉันต้องเสียเงินยี่สิบล้านล้านในคาสิโน แถมยังฆ่าหนึ่งในลูกน้องที่อุทิศตัวเพื่อตระกูลเนี่ย ถ้าไม่ให้สร้างความลำบากกับแก จะให้ฉันเดินไปจูบแกแทนรึไง?”
เขาหันหลังกลับและกล่าว “ไปฆ่ามัน ใครทำให้หัวของมันหลุดจากบ่าได้ ฉันให้รางวัลสิบล้าน!”
กลุ่มชายชุดดำที่ดูแข็งแกร่งได้ยินดังนั้น ทั้งหมดก็สาดสายตาไปที่กู่ฉิงซานอย่างฉับพลัน
หัวของเด็กหนุ่มตรงหน้ามีมูลค่าถึงสิบล้าน!
หนึ่งในชายชุดดำที่เกาะอยู่บนกำแพงพลันกระโจนลงมาจากตึก ลอยมุ่งตรงไปยังทิศทางของกู่ฉิงซานอย่างรวดเร็ว
เนี่ยหยุนหยิบไวน์แดงแก้วหนึ่งขึ้นมาอย่างสง่างาม ก่อนจะกล่าวเย้ยหยัน “คนๆ นั้นคือหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้ที่ได้รับการผสานยีนส์กว่า สามสิบชนิด! จงนอนตายกลายเป็นกองซากศพเสีย และตายไปก็จงจำเอาไว้ด้วยว่านี่แหละคือพลังของชนชั้นสูง!”
กู่ฉิงซานกวาดสายตามองผู้ฝึกยุทธตรงหน้า ก่อนจะยกธนูกองทัพขึ้นมาอย่างเงียบๆ
มือของเขาวาบไหวราวกับเงา ตามมาด้วยเสียงทื่อๆ ทุ่มลึกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องบนคันธนู
ปัง!
สีหน้าของชายชุดดำที่กระโจนตรงเข้ามาพลันเปลี่ยนไป ร่างของเขาเอียงหลบไปด้านข้าง
ภาพติดตาสีเทาพุ่งผ่านตำแหน่งเดิมของเขา ลอยไกลออกไป
“ช่างไร้เดียงสา”
มุมปากของชายชุดดำผุดรอยยิ้มที่ดูโหดร้าย ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยออกมาอีกคำหนึ่ง เขากลับพบว่ามีศรอีกดอกพุ่งทะลุหน้าอกของเขาไป
ปรากฏหลุมที่ว่างเปล่าขึ้นบนหน้าอก ชายชุดดำก้มลงมองหลุมที่ใหญ่จนสามารถมองทิวทัศน์ที่อยู่เบื้องหลังเขาได้
ชายชุดดำร่วงลงกับพื้นและไม่อาจเอ่ยเสียงใดๆ ออกมาได้อีก
บนท้องฟ้า ปรากฏลูกศรมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ และความเร็วของมันก็เร็วขึ้น เร็วขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน ใบหน้าของกู่ฉิงซานยังคงเย็นชา สองมือของเขาขยับวูบไหวไม่หยุด ราวกับว่าทั้งร่างของเขาเป็นเครื่องจักรที่มีชีวิตอยู่เพียงแค่ยิงลูกศร!
ห่าลูกศรสาดเทลงมาราวสายฝน และเหล่าผู้ฝึกยุทธต่างก็กำลังพยายามหลบหลีก หลบดอกแล้วดอกเล่า จนพละกำลังถูกใช้ออกไปราวสายน้ำเชี่ยว
ไม่นาน พวกเขาก็เริ่มอ่อนล้าและพบว่าตนไม่อาจหลบเลี่ยงจากมันได้อีกต่อไป
ประกายเงาสีเทาบัดนี้เปรียบดั่งเทพเจ้าแห่งความตายที่กำลังจะคร่ากุมชีวิตพวกเขา
ปรมาจารย์นักสู้คนหนึ่งเห็นท่าไม่ดีจึงเอื้อมมีไปหยิบกล่องที่อยู่เบื้องหลัง และกดลงบนปุ่มด้านบน
พริบตาพลันปรากฏชุดเกราะรบโครงกระดูกยื่นออกมาจากกล่อง และค่อยๆ ปกคลุมลงบนตัวของเขา
ชุดเกราะโครงกระดูกมีความสามารถในการป้องกันที่ดี นอกจากนี้ยังสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้ผู้สวมใส่ได้อีกด้วย ไม่เพียงเท่านั้น มันยังมาพร้อมกับระบบอาวุธซึ่งมีมาตรฐานเดียวกับที่ทางกองทัพที่สั่งผลิตไว้ให้พวกทหารใช้อีกด้วย
เขาคือผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์นักสู้ที่เกิดจากการดัดแปลงยีนส์ เป็นดั่งเช่นผลไม้ที่สุกงอม แม้ว่าจะเป็นผู้ที่ได้รับการดัดแปลงยีนส์จนก้าวมาได้ถึงขอบเขตปรมาจารย์นักสู้ แต่พลังของเขาก็ยังเทียบไม่ได้กับปรมาจารย์นักสู้ที่แท้จริง ดังนั้นเขาจึงไม่รังเกียจที่จะใช้อาวุธในสนามรบ
ส่วนหวูเต๋าปรมาจารย์นักสู้ที่แท้จริงคนอื่นๆ มักเลือกที่จะต่อสู้ด้วยมือเปล่า พวกเขาจึงไม่คิดใช้เจ้าสิ่งนี้
กู่ฉิงซานหันเหความสนใจไปยังอีกฝ่ายทันที เขายกธนูยาวขึ้นและเริ่มเปิดใช้งานยิงต่อเนื่อง
ติ๊งห ฉัวะ!
เสียงสะท้อนที่ฟังดูคมชัดผสมผสานกับประกายไฟแปลบปลาบระหว่างเหล็กปะทะเหล็ก สุดท้ายปรมาจารย์นักสู้ที่ดัดแปลงยีนส์ก็กระอักเลือดออกมา จนเกิดหมอกโลหิตจางๆ บนอากาศ จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นและไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย
บนชุดเกราะโครงกระดูก ปรากฏรอยแตกร้าวที่จุดกึ่งกลางเป็นหลุมลึก
ระดับพลังป้องกันนี้ มันมากกว่าแผ่นเหล็กบนรถเหินเวหาลาดตระเวนของตำรวจแค่เล็กน้อยเท่านั้น ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกศรที่ผสานพลังวิญญาณของกู่ฉิงซาน แค่นี้มันยังไม่เพียงพอ…
.......................................


## 0026 การต่อสู้ระหว่างสองพยัคฆ์และมังกร

ตอนที่ 26 การต่อสู้ระหว่างสองพยัคฆ์และมังกร
ไม่ว่าอย่างไรมนุษย์ก็ต้องเคียงคู่กับความตาย แต่โอกาสนั้นสำหรับหวูเต๋าระดับปรมาจารย์นักสู้นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง
สามผู้ฝึกยุทธระดับปรมาจารย์นักสู้ฉวยโอกาสที่กู่ฉิงซานเล็งเป้าหมายอื่น พุ่งเข้ามาใกล้กู่ฉิงซานอย่างรวดเร็ว บัดนี้พวกเขามาหยุดอยู่เบื้องล่างโคมไฟข้างถนนแล้ว
ทั้งสามมองหน้ากัน ก่อนจะกระโจนขึ้นไปบนโคมไฟพร้อมๆ กันและเหวี่ยงกำปั้นและเท้าเข้าใส่ร่างของกู่ฉิงซานอย่างเต็มกำลังจากทุกทิศทาง
กู่ฉิงซานกำธนูยาวด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างผละลงอย่างนุ่มนวล
“เอานี่ไปกิน!”
กู่ฉิงซานคำรามก้อง พลังวิญญาณในตันเถียนระเบิดออกมาราวกับน้ำหลาก
ดวงตาของกู่ฉิงซานสาดประกายสีฟ้า ก่อนที่มันจะลุกลามไปทั่วทั้งร่าง และระเบิดอย่างรุนแรงกระจายออกไปรอบทิศ
เทคนิคนี้เป็นเพียงกำลังภายนอกขั้นพื้นฐานที่สุด ที่ถูกเรียกว่า “แรงดันวิญญาณ”
ในต่างโลก พวกฝึกยุทธระดับก่อกำเนิดและเตรียมเข้าสู่ระดับก้าวสู่เทพ จะสามารถใช้แรงดันวิญญาณกดทับเมืองทั้งเมืองเอาไว้ได้ และจะทำให้ผู้คนในเมืองที่ถูกกดทับไม่อาจเคลื่อนไหวได้
ด้วยแรงดันวิญญาณระดับปราณปรับแต่งขั้นห้าของกู่ฉิงซานในตอนนี้ จึงสามารถทำได้แค่เพียงระเบิดมันออกมาในรูปแบบของแรงผลักดันเล็กๆ น้อยๆ
ทว่าสำหรับผู้ที่ไม่เคยพบเจอกับพลังเช่นนี้มาก่อน สำหรับกู่ฉิงซานแล้วมันก็เปรียบดั่งการรังแกพวกเขา
สามปรมาจารย์นักสู้ยังไม่ทันจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ถูกเหวี่ยงออกไปด้วยแรงผลักที่มองไม่เห็น ลอยเคว้งไปในอากาศ
“ขอบใจสำหรับเป้าดีๆ ”
ดวงตาของกู่ฉิงซานหรี่แคบลง เขาดึงศรสามดอกออกมาโดยไม่ได้ใช้พลังวิญญาณ และสาดศรออกไป
สามปรมาจารย์นักสู้ถูกเสียบทะลุทั้งๆ ที่อยู่กลางอากาศ ช่วงเวลาที่ร่วงลงสู่พื้นดิน ร่างของทั้งสามก็เย็นเยียบกลายเป็นซากศพไปแล้ว
กู่ฉิงซานยังคงยืนอยู่บนโคมไฟ ในมือถือคันธนูและหันไปมองรอบๆ
สามสิบปรมาจารย์นักสู้บัดนี้ถูกสังหารจนเกลี้ยง ร่างไร้วิญญาณของพวกเขานอนแผ่อยู่ตลอดเส้นทาง
“ไอ้เปรตนี่ ถึงกับจัดการสามสิบปรมาจารย์นักสู้ลงได้… ”
ใบหน้าของเนี่ยหยุนเปลี่ยนแปรไม่หยุด ขาของเขาสั่นสะท้านจะแทบจะไม่อาจฝืนยืนไหว
เขากัดฟันก่อนจะลากสองขาวิ่งไปยังประตูรถเหินเวหาและกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านลุงหม่า ผมคงต้องขอให้คุณลงมือแล้ว
ชายชราวางสองมือลงบนเข่า ย่อตัวลงเล็กน้อย และเดินลงจากรถเหินเวหา จ้องมองไปยังฉากถนนเบื้องหน้า
เขาจ้องมองทุกๆ ศพด้วยสายตาจริงจัง
“นี่มันช่างโหดเหี้ยมจริงๆ แม้จะเป็นเพียงลูกศร แต่กลับทำได้ถึงขนาดนี้ ทำเอาฉันแทบจะยับยั้งชั่งใจไว้ไม่อยู่เลยจริงๆ ”
ชายชรากล่าว ย่อหัวเข่างอตัวลงเล็กน้อย ก่อนที่พื้นเบื้องล่างจะปรากฏร่องรอยปริแตก และร่างของเขาก็พุ่งระเบิดออกไปราวกับกระสุนปืนใหญ่! ตรงไปยังทิศทางของกู่ฉิงซาน
ระยะทางดังกล่าวนับว่าค่อนข้างไกล ทว่าฝ่ายตรงข้ามกลับสามารถพุ่งตรงมาได้อย่างรวดเร็ว เกรงว่าคู่ต่อสู้จะต้องเป็นหวูเต๋าระดับยอดปรมาจารย์นักสู้เป็นแน่ กู่ฉิงซานเพียงแค่มองก็สามารถวิเคราะห์ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้อย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นชายชราก็เงื้อมสองกำปั้นและเหวี่ยงมันออกไปยังเบื้องหน้า
สายตาของกู่ฉิงซานแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน เขาไม่ลังเลเลยที่จะกระโดดถอยฉากออกมา และหยุดยืนลงใต้แสงจากโคมไฟ
ในเวลาเดียวกันชายชราก็ยังลอยอยู่ในอากาศอย่างชัดเจนและห่างจากกู่ฉิงซานอยู่หลายสิบเมตร แต่คู่กำปั้นของเขากลับมาถึงเป้าหมายแล้ว
“หมัดทะลวงปืนใหญ่!”
ตูม!
หมัดแรกส่งเสียงคำรามอย่างนุ่มนวล ตามมาด้วยอีกหมัดที่ส่งเสียงคำรามดังสนั่น และช่วงบนของเสาไฟก็หายวับไปเหลือเพียงแค่ครึ่งเดียว
“เจ้าหนู หลบได้สวยนี่” ชายชรากล่าวและร่อนลงสู่พื้น
กู่ฉิงซานไม่ได้เอ่ยตอบโต้ใดๆ เขาเพียงยกคันธนูขึ้นและยิงออกไป
ชายชราสะบัดแขนอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่คลื่นอัดอากาศจะส่งลูกศรของอีกฝ่ายกระเด็นออกไป
กู่ฉิงซานขมวดคิ้วมุ่น เกิดความหดหู่ขึ้นในหัวใจของเขา
“สองแขนกลับสามารถสร้างแรงอัดอากาศได้ เห็นทีว่าความแข็งแกร่งระดับนี้ จะต้องเป็นพลังอำนาจของกุ่ยชั่ง หวนคืนไร้ลักษ์ อย่างแน่นอน”
หวูเต๋าขอบเขตยอดปรมาจารย์นักสู้ มีโอกาสที่จะได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ ชายชราเบื้องหน้าเขาดูเหมือนเห็นได้ชัดว่าได้รับการกระตุ้นเข้าสู่หวนคืนไร้ลักษ์ และสองแขนของเขาได้รับพลังพิเศษของหวนคืนไร้ลักษ์ไป
ชายชรากล่าวได้ถูกต้อง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับลูกศรโดยตรง เขาเพียงแค่วาดสองแขนออกไป ด้วยพลังของหวนคืนไร้ลักษ์ก็เพียงพอแล้วที่จะหยุดมัน
ฝีเท้าของกู่ฉิงซานไม่หยุดนิ่ง ชายชราก็ไล่ล่าเขาทุกฝีก้าว จนเสาไฟตลอดเส้นถนนพังทลาย บิดเบี้ยว ผิดรูปไปหมด
ตูม  ตูม!
เสาไฟเสาแล้วเสาเล่าหักโค่นลง และชายชราก็เริ่มไล่ล่ากระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆ
“ตายซะเถอะไอ้หนู ฉันขอรับหัวของแกไปล่ะ!” ชายชรากระแทกหมัดอย่างโหดเหี้ยม
กู่ฉิงซานยังคงไม่กล่าวอันใด เขาดึงธนูกองทัพขึ้นและหมุนมันจนดูราวกับจันทร์เต็มดวง
เขาเหวี่ยงตัวกลับอย่างฉับพลัน “ระบำผันผวน!”
ธนูยาวส่งเสียงกรีดร้องราวกับฟ้าผ่าคำรามอยู่ตลอดเวลา
เงาสีเทาที่ราวกับมีชีวิต ร่ายรำดั่งมังกร แหวกว่ายราวกับงูน้ำอยู่บนอากาศเลื้อยไปตามเส้นทางต่างๆ ที่ไม่อาจคาดเดาได้
“นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!?” ชายชราครวญเสียงต่ำ เท้าของเขาตอกลงกับพื้น ดวงตาเหลือบมองไปทุกทิศทางอย่างระแวดระวัง
และศรทั้งห้าดอกก็มาถึงในเวลาเดียวกัน!
ชายชราขณะนี้เปรียบดั่งสัตว์ร้ายแห่งท้องทะเลที่แหวกว่ายอย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขายืดหยุ่นและกลิ้งไปมาอย่างต่อเนื่องเพื่อหลบเลี่ยงลูกศรที่ถูกยิงเข้ามา
พลังอำนาจของลูกศรเหล่านี้ทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าที่แล้วๆ มา เหนือเกินกว่าที่ชายชราจะจินตนาการได้ควบคู่ไปกับการเคลื่อนไหวอันซับซ้อนของมัน ทำให้ชายชราต้องใช้กำลังทั้งหมดที่มีในการหลบเลี่ยง!
เดิมทีหวูเต๋าระดับยอดปรมาจารย์นักสู้มักจะมีสัมผัสทางวิญญาณบางอย่างอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อใดก็ตามที่ลูกศรเลื้อยมาถึงร่างของเขา ชายชราจะบิดตัวเพื่อหลบเลี่ยง หรือใช้สองแขนเหวี่ยงออกไปปะทะทันที
แม้จะตกใจแต่ก็ไม่ได้รับอันตรายใดๆ จนในที่สุดเขาก็สามารถหลบเลี่ยงลูกศรทั้งหมดลงได้
“นี่มันวิธีการยิงธนูแบบไหนกันเนี่ย?”
ชายชราพักหายใจครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถาม
เขาเกิดความรู้สึกเสียใจบางอย่างขึ้นในหัวใจ ในช่วงต้นหากรู้ว่าลูกศรของอีกฝ่ายสามารถเลื้อยไปในอากาศราวกับมันมีชีวิตได้ เช่นนั้นเขาคงไม่รีบที่จะทุ่มกำลังเข้าโหมโจมตี
แต่จะเลือกวิธีที่ปลอดภัยกว่าอย่างแหวกว่ายไปช้าๆ ค่อยๆ กระชั้นชิดไปทีละนิด
ทว่าตอนนี้ทั้งสองฝ่ายไล่ล่ากันจนมาหยุดอยู่ตรงจัตุรัสท้องถิ่น ซึ่งเป็นสถานที่เปิดกว้าง และจู่ๆ อีกฝ่ายก็ใช้วิธีการยิงธนูอันแปลกประหลาดและทรงพลังออกมา
นอกจากนี้ระยะห่างระหว่างทั้งสองยังเหมาะสมกับวิธีการโจมตีของอีกฝ่าย
ไอ้หนูนี่ มันคำนวณเอาไว้แล้ว?
ชายชรารู้สึกได้ถึงไอเย็นเยียบในอากาศเสียดแทงเข้ามาในหัวใจของเขา
“มันคือวิธีการยิงธนูแบบใช้ฆ่าคน” กู่ฉิงซานกล่าวตอบโต้เป็นครั้งแรก สองแขนเคลื่อนไหว ก่อนความเร็วและถี่จะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมกลับใช้ออกด้วยสกิล
ระบำผันผวน!
ระบำผันผวน!
ระบำผันผวน!
สามครั้งติดต่อกัน ‘ระบำผันผวน’ กลุ่มศรที่ถูกยิงออกไปเป็นเงาวูบไหวแลดูคล้ายดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานเต็มที่ ปกคลุมร่างของยอดปรมาจารย์นักสู้
ยอดปรมาจารย์นักสู้ยามเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเพียงหนึ่ง ‘ระบำผันผวน’ เขายังต้องใช้พลังเป็นอย่างมากในการหลบเลี่ยง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้านี้ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป
ฟัฟ ปุ๊ ปุ๊!
เสียงของลูกศรที่ทะลวงเข้าสู่เนื้อหนังสดๆ แม้จะเป็นเพียงเสียงเล็กๆ ทว่าในยามค่ำคืนอันเงียบสงบ คุณกลับสามารถได้ยินมันได้อย่างชัดเจน
หมอกเลือดปะทุขึ้นเหนือยอดปรมาจารย์นักสู้ ทั้งร่างเซไปหลายก้าวและล้มลงในที่สุด
ร่างกายของชายชราบัดนี้แลดูคล้ายเม่นที่ที่ปกคลุมไปด้วยหนามแหลมของลูกศร พลังวิญญาณได้ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา และทำลายพลังชีวิตของเขาไปโดยสมบูรณ์
เมื่อยอดปรมาจารย์นักสู้เสียชีวิต ดวงตาของเขากลับยังคงไม่ปิดลง มันกลับเผยให้เห็นถึงความไม่เต็มใจและเสียใจที่ไม่รู้จักประเมินความแข็งแกร่งทั้งของตนและอีกฝ่าย
วิสัยทัศน์เบื้องหน้าของเนี่ยหยุนราวกับถูกทำลายลงไปโดยสมบูรณ์
นั่นคือยอดปรมาจารย์นักสู้! ตัวตนอันยิ่งใหญ่ที่ยืนอยู่เหนือปรมาจารย์นักสู้ทั่วๆ ไป แถมยังเป็นยอดปรมาจารย์นักสู้ที่ได้กระตุ้นพลังศักดิ์สิทธิของหวนคืนไร้ลักษ์มาแล้วอีกด้วย
แม้กระทั่งพวกเฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ก็ยังไม่อาจโค่นยอดปรมาจารย์นักสู้ลงได้ง่ายดายเช่นนี้
พวกเขาเหล่านี้คือผู้ที่ทรงพลังที่สุดในตระกูลเนี่ย และเพื่อเป็นการประจบตระกูลไป่ เนี่ยหยุนจึงทุ่มสุดตัว
ระยำ เจ้าเด็กนี่มันน่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว
แผ่นหลังของเนี่ยหยุนผุดไปด้วยเม็ดเหงื่อเย็น
ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรักษาชีวิตของตน รอจนกว่าทางตระกูลไป่จะลงมือด้วยตนเอง ถึงเวลานั้นไอ้เปรตนั่นก็จะตายลงในที่สุด
หลังจากทั้งหมดนี้ ตระกูลไป่นั้นเป็นถึงหนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ แม้กระทั่งตระกูลเนี่ยของเขาก็ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบได้
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เนี่ยหยุนก็ยกสองมือขึ้นตะโกน “ฉันเป็นหลานชายสายตรงของผู้นำตระกูลเนี่ย ตอนนี้ฉันขอยอมแพ้ กู่ฉิงซานจะดีที่สุดถ้านาย... ”
ฟิ้ว!
ลูกศรบินเจาะทะลวงผ่านหน้าอกของเขา
เนี่ยหยุนกุมหน้าอกที่เป็นหลุมลึก เซถอยหลังไปหลายก้าว และในที่สุดก็สะดุดล้มลงกับพื้น
เลือดไหลออกมาจากปากและจมูกของเขา
ฉันกำลังจะตาย ฉันกำลังจะตาย ฉันกำลังจะตาย!
สมองของเนี่ยหยุนกระจ่างชัดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น อาการสำนึกเอ่อล้นออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ
ชีวิตดีที่ ความมั่งคั่งอันมหาศาล อนาคตที่สดใสโชติช่วง ขณะนี้ทั้งหมดที่กล่าวมาจะจากเขาไปตลอดการ
ไม่ ไม่สมควรจะเป็นแบบนี้ ทำไมถึงเกิดขึ้นกับฉัน ทำไมฉันจะต้องตาย!
จู่ๆ เขาก็ร้องตะโกนราว กับภูตผี“กู่ฉิงซาน! ในความเป็นจริงแกมันก็เป็นคนประเภทเดียวกันกับฉัน ถ้าแกมีพละกำลังแกก็ต้องการที่จะกำจัดตัวอุปสรรคเหมือนกัน! ต่อไปแกก็จะยิ่งฆ่ามากขึ้น ใกล้ชิดกับความตายมากขึ้น ฉันขอสาปแช่งแก! สาปแช่งแกให้ทุกทรมานก่อนตาย และตายไปโดยไม่แม้แต่จะมีที่กลบฝัง!”
“ฉันต่างกับนาย” กู่ฉิงซานวางธนูยาวลง “ฉันได้แก้แค้นแล้วในชีวิตนี้ แม้จะฆ่าผู้คนไปนับไม่ถ้วน แต่ฉันก็ไม่เคยรังแกใครก่อน”
เขากวาดสายตาไปยังศพที่กระจัดกระจายเต็มถนน บนใบหน้าของเขาไร้ซึ่งร่องรอยความรู้สึกใดๆ
สีหน้าของเนี่ยหยุนเต็มไปด้วยความกล้ำกลืน เขาเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก “ตระกูลไป่จะต้องมาแน่ แก…จะต้องตาย ส่วนฉันขอล่วงหน้าไปรอแกก่อน”
สองตาของเนี่ยหยุนค่อยๆ หุบลง และจมลงสู่ความมืดมิดไปตลอดกาล
........................................


## 0027 การมาถึงของเทพนักสู้

ตอนที่ 27 การมาถึงของเทพนักสู้
ภายในบาร์
องค์หญิงแอนนาขยี้ตาของเธอและเงยหน้ากลับขึ้นมามองจอม่านแสงอีกครั้ง
ร่างไร้วิญญาณของยอดปรมาจารย์นักสู้ยังคงนอนนิ่งอยู่กับพื้น
“นี่มันไม่น่าจะเป็นไปได้…”สายตาของเธอบ่งบอกถึงความเหลือเชื่อ
เด็กหนุ่มบนหน้าจอ เดิมทีก็ทำให้เธอตกใจตั้งแต่แรกเห็นแล้ว จนกระทั่งเขาได้ออกไปเผชิญหน้ากับศัตรู เธอก็ยังคงคิดว่า ในกรณีคับขัน เธอจะออกไปช่วยเขา
ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นนี้
ตามร่างกายของกู่ฉิงซานราวกับถูกปกคลุมด้วยชั้นหมอกลึกลับ ทำให้เธอไม่อาจมองเห็นได้ แต่กลับรู้สึกราวถูกดึงดูด
“เป็นเช่นนั้นจริงๆ นี่มันไม่ถูกต้อง เขาก้าวหน้าขึ้นอย่างมหาศาลหากเทียบกับครั้งสุดท้ายที่เจอกัน เว้นเสียแต่ว่ากู่ฉิงซานได้แอบซ่อนพลังของเขาเอาไว้” วอนฟอร์ดกล่าว
เขาเล่นกับสมองควอนตัม เปิดการประเมินผลลัพธ์ และซูมเข้าไปในจอม่านแสง
“จากการประเมินเบื้องต้น ความแข็งแกร่งของเป้าหมายอยู่ในขอบเขตยอดปรมาจารย์นักสู้ ทว่าความสามารถยังไม่อาจวิเคราะห์ได้แน่นอน คาดการณ์ว่าน่าจะเป็นพลังของเทียนซวน สวรรค์แต่งตั้ง หรือ เฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ไม่อาจระบุแบบเฉพาะเจาะจงได้”
“กำลังทำการดาวน์โหลดไฟล์เป้าหมาย…”
“เป้าหมายไม่ได้ใช้น้ำยาพันธุกรรม ยีนส์”
“ผลสรุป : กู่ฉิงซาน เพศชาย อายุสิบแปดปี การประเมินศักยภาพ : S”
วอนฟอร์ดมองไปที่จอม่านแสงและเอ่ยด้วยอารมณ์ “อายุสิบแปดปี แต่กลับสามารถสู้กับยอดปรมาจารย์นักสู้ได้ ถ้าหากเขาเป็นประเภทเทียนซวน ฉันก็อยากจะรู้จริงๆ ว่าพรสวรรค์ในการใช้เทคนิคเทียนซวนของเขาจะสูงส่งถึงขนาดไหน”
ทันใดนั้นอุปกรณ์สื่อสารที่อยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้นไม่หยุด
แอนนากดรับและเอ่ยถาม “มีเรื่องอะไร”
“ตัวตุ่นรายงานมาว่าทีมหุ่นรบของมณฑลไป่ซากำลังเร่งตรงมายังที่นี่ และจะมาถึงสนามรบในอีกเจ็ดวินาทีต่อมา ที่สำคัญห่างออกไปอีกหนึ่งร้อยกิโลเมตร ปรากฏฝูงยานรบของตระกูลไป่กำลังรวมตัวกัน”
แอนนาปิดอุปกรณ์สื่อสารและยืนขึ้น “ฉันต้องออกไปช่วยเขา”
วอนฟอร์ดขวางเธอและกล่าว “ฝ่าบาททำเช่นนั้นไม่ได้ องค์หญิงแห่งจักรวรรดิมิอาจสังหารคนของรัฐบาลกลางได้ มันจะก่อให้เกิดข้อพิพาททางการเมืองที่เลวร้ายที่สุดในประวัติศาสตร์ และจะนำไปสู่สงครามเต็มรูปแบบ!”
“ฉันไม่สน!”
ระหว่างกล่าว สองมือของเธอก็ประกบกันราวกับกำลังอธิษฐาน
“ท่านยมทูต! ท่ามกลางเสียงคำรามแห่งเปลวเพลิง ข้าวิงวอนขออัญเชิญ”
เผี๊ยะ! สองมือที่ประกบของเธอถูกตีจนแยกจากกันโดยวอนฟอร์ด
“ฝ่าบาท ปล่อยให้หม่อมฉันไปพาตัวเขาหนีออกมาเอง ท่านรีบหนีไปก่อนเถอะ”ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงของวอนฟอร์ดพลันเคร่งขรึม
“ไม่ แบบนั้นไม่ได้! เทคนิคเงาเทียนซวนของคุณมีระดับวิวัฒนาการต่ำเกินไป มันย่อมไม่เพียงพอที่จะสามารถหลบหนีการสแกนสิ่งมีชีวิตของกองยานรบได้อย่างแน่นอน”
เสียงอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง
วอนฟอร์ดตบลงบนอุปกรณ์สื่อสารด้วยความกังวลและตะโกนถาม “มีอะไรอีก!”
อีกฝ่ายส่งเสียงร้องออกมาอย่างตื่นตระหนกอย่างไม่อาจระงับได้ “น่ะ…นกพิราบ รายงาน! รายงาน! เทพนักสู้แห่งรัฐบาลกลางกำลังมา!”
“ว่าไงนะ!” แอนนาเบิกตากว้าง “เขาโผล่มาจากที่ไหน แล้วทำไมฉันถึงไม่ได้รับรายงานเรื่องการเคลื่อนไหวของเขามาก่อนเลย!”
“เขากำลังร่อนลง! ร่อนลงมาแล้ว!”
กู่ฉิงซานดึงศรขึ้น สายตาจับจ้องไปยังกลุ่มหุ่นรบที่กำลังกระชั้นชิดเข้ามาอย่างรวดเร็ว
“เกราะรบจู่โจมรูปแบบศูนย์เก้าหนึ่ง…นับว่าเป็นรุ่นที่มีพลังทำลายล้างที่ดี!” เขากล่าวพลางง้างสายธนูจนตึง “แต่น่าเสียดายที่โครงสร้างของมันยังไม่สมบูรณ์”
มือผละออก สายธนูดีดเด้งราวกับลูกบอล ลูกศรถูกห่อหุ้มด้วยชั้นพลังวิญญาณที่มองไม่เห็น และถูกยิงลอยออกไป
ปุ
เสียงศรกระแทกเข้ากับหุ่นรบ ก่อนอีกฝ่ายจะเบี่ยงออกจากตำแหน่งเดิมและถลาหายไปอย่างไร้ร่องรอย
“ยังไม่หมดเท่านี้หรอกนะ”
กู่ฉิงซานดึงสายธนูอย่างรวดเร็ว และแผลงศรออกไป
ปัง!
ลูกศรทะลุเข้าไปยังศูนย์กลางการเชื่อมต่อตรงบริเวณข้อเข่าของหุ่นรบ ชุดเกราะที่หล่อขึ้นจากเหล็กกล้า ถูกศรเจาะทะลวงขา จนลูกศรทิ่มลงกับพื้น
กู่ฉิงซานถอยห่างออกมาเพื่อหลบเลี่ยงขีปนาวุธขนาดเล็กของอีกฝ่ายที่ยิงสวนกลับมา ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบลูกศรและยิงออกไป
ลูกศรทะลวงแหวกอากาศที่ว่างเปล่า
หนึ่งในหุ่นรบกำลังยกปืนกลหนักระเบิดแรงสูงขึ้น แต่กลับถูกลูกศรแทรกผ่านลำกล้อง เจาะทะลวงผ่านเข้าไปถึงรังเพลิงของปืน จนเกิดปฏิกิริยาระเบิดเลเซอร์แรงดันสูง
ระเบิดแรงดันสูงส่งผลลัพธ์ดีทีเดียว หุ่นรบระเบิดหายไปครึ่งร่าง ส่วนอีกครึ่งร่วงกระแทกลงกับพื้นและไม่อาจเคลื่อนไหวได้อีกเลย
“ให้ตายสิ นี่คือสิ่งที่ธนูกับลูกศรสามารถทำได้จริงๆ งั้นเหรอ?”วอนฟอร์ดจ้องมองฉากตรงหน้ากล่าวด้วยฟันที่ขบแน่น
แอนนาจ้องมองจอม่านแสงอย่างจดจ่อและกล่าว “จุดที่เขายิงเข้าไปคือจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ภายในเกราะรบจู่โจมรูปแบบศูนย์เก้าหนึ่ง ซึ่งมันได้ถูกบันทึกไว้ในหน่วยวิจัยข่าวกรองของเรา”
“บ้าหน่า เขาจะไปรู้จุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ได้อย่างไร บังเอิญเสียมากกว่า”
“มันไม่ใช่ความบังเอิญ ฉันเห็นอยู่ว่าเขาเล็ง”
“อ๊ะ ดูเหมือนเทพนักสู้จะมาถึงแล้ว”
ทั้งสองหยุดพูดคุยอย่างฉับพลัน เผลอหยุดแม้กระทั่งลมหายใจ
แอนนาพนมสองมือเข้าประกบกัน และจ้องมองจอม่านแสงด้วยความประหม่า
ภายนอก
กู่ฉิงซานง้างเล็งเล็กน้อย ก่อนจะดึงสายธนูและยิงศรดอกต่อไป
ทันใดนั้นเอง จู่ๆ มือของเขาก็ชะงักลง และแหงนหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า
ปรากฏเงาดำทะยานดิ่งมาจากเส้นขอบฟ้า
พริบตาเดียว!
กู่ฉิงซานถอยไปเบื้องหลังอย่างฉับไว และซ่อนร่างตนอยู่หลังกำแพงสูง
ตู้ม! ตามมาด้วยเสียงดังสนั่น และปรากฏหลุมลึกขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสิบเมตรคล้ายอุกกาบาตพึ่งตกใส่
หุ่นรบทั้งหลายชะงักไป และจ้องมองฉากตรงหน้าอย่างระมัดระวัง
“ลูกศรของศัตรูทรงประสิทธิภาพมากเกินไป คาดการณ์ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นเฉาฟ่าน เรียกกำลังเสริม! โทรเรียกกำลังเสริม! ” หัวหน้าอาศัยช่วงเวลาดีๆ เช่นนี้กล่าวรายงาน
“กำลังเสริม?”
เสียงๆ หนึ่งดังลอดออกมาจากหลุมอุกกาบาต ที่กำลังปะทุแลคล้ายปล่องภูเขาไฟ
“ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด”
ระหว่างที่กล่าว ร่างๆ หนึ่งก็ทะยานขึ้นจากปากปล่องภูเขาไฟ
เป็นชายวัยกลางคน
คิ้วเข้มหนา ดวงตาดั่งนกอินทรี ผิวคล้ำแดด ร่างกายของเขาแลดูคล้ายหอกแหลม
สวมใส่ชุดสีเขียวเข้มของกองทัพ รองเท้าบูททหารสีดำ พร้อมกับสายสะพายบนไหล่รูปดาบและโล่…ซึ่งดาบและโล่เป็นการแสดงถึงตัวตนของทหารยศนายพล!
เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มหุ่นรบที่วางค่ายกลประชิดอย่างเต็มรูปแบบ เขาก็เอ่ยปากออกมา “ฉันคือซางซ่งหยาง”
หุ่นรบทั้งหมดหยุดนิ่งอย่างฉับพลัน ทหารหลายคนกระโดดลงมาจากค็อกพิท พร้อมโค้งหัวคำนับ
“ท่านเทพนักสู้!”
“เทพเจ้าแห่งกองทัพ!”
“หน่วยพิเศษสี่เจ็ดเจ็ดแห่งมณฑลไป่ซา ขอกล่าวรายงานตัวต่อท่าน!”
ซางซ่งหยางมองฝ่ายตรงข้าม และกล่าว “ในฐานะที่เป็นทหาร ใครใช้ให้คุณขับเคลื่อนมันเข้ามาในตัวเมือง อยากให้ผู้บริสุทธิ์โดนลูกหลงอย่างงั้นหรือ?”
สีหน้าทหารของทหารหลายคนพลันเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว และทหารที่เอ่ยปากคนแรกก็เป็นตัวแทนพูดออกมา “นี่เป็นคำสั่งของจ้าวมณฑลไป่ซา”
พวกเขาเป็นทหารที่ถูกส่งไปประจำการในมณฑลไป่ซา ในฐานะคนของกองทัพจึงจำเป็นต้องรับใช้จ้าวมณฑลไป่ซา
“ไอ้สุนัขรับใช้ของชนชั้นสูง!”
ซางซ่งหยางก่นด่า เขากล่าวตำหนิทหารได้ไม่นาน ก็หันหลังไปยังตำแหน่งที่กู่ฉิงซานซ่อนตัวอยู่และตะโกน “กู่ฉิงซาน ออกมา”
กู่ฉิงซานนิ่งคิดครู่หนึ่ง จึงเดินออก
“ซางซ่งหยางมองมายังเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าซับซ้อนและกล่าว “ท่านประธานาธิบดีต้องการพบเธอ”
ย้อนกลับไปมั่วครึ่งชั่วโมงก่อน
ท่ามกลางจักรวาลอันไร้ที่สิ้นสุด
ณ เฉินเตี้ยนเฮ่า
ภายในห้องที่กู่ฉิงซานเคยอยู่
บนจอม่านแสงนับร้อยปรากฏสัญลักษณ์และตัวเลขเคลื่อนไหวไปมาจนแทบจะไม่หยุด
บนจอม่านแสงเหล่านี้จัดเรียงกันเป็นวงกลม ล้อมรอบเกราะรบขับเคลื่อนที่ถูกออกแบบมาอย่างมีเอกลักษณ์และกำลังวิเคราะห์ทุกรายละเอียดของมัน
หุ่นรบยืนนิ่ง ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
มันไม่ได้ใหญ่โต มีขนาดเท่าค่าเฉลี่ยของหุ่นรบตัวอื่นๆ และบนตัวมันก็ไม่ได้เต็มไปด้วยอาวุธสังหารขั้นสูงดังเช่นหุ่นรบรุ่นพิเศษชนิดอื่นๆ
ทว่ามันดูปราดเปรียวและว่องไวเป็นอย่างมาก
แสงสีขาวอ่อนจากจอม่านแสงสาดกระทบลงบนหุ่นรบ ดูคล้ายกับธารน้ำที่ไหลเอื่อยเป็นจังหวะ
หัวของหุ่นรบขยับเล็กน้อย
หลังจากนั้นครู่หนึ่งมันก็เปลี่ยนไปยังท่วงท่าอื่น
ถูกต้อง หุ่นรบตัวนี้กำลังเฝ้าสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างเงียบๆ
มันดูราวกับว่าเป็นสิ่งมีชีวิต
ทันใดนั้นหลายร้อยม่านแสงก็ดับวูบลงในเวลาเดียวกัน
มีเฉพาะม่านแสงที่อยู่ใกล้กับเกราะรบมากที่สุดที่ยังสาดแสงอยู่
ปรากฏเพียงสองตัวอักษรบนม่านแสง
“เพอร์เฟค”
หลังจากสองตัวอักษรนี้กระจายหายไป ก็ปรากฏอีกสามตัวอักษร
“สร้างยุคสมัย”
ทันทีหลังจากที่บรรทัดตัวอักษรปรากฏขึ้น เสียงๆ หนึ่งก็เปล่งออกมา
“ตามข้อตกลงด้วยปากเปล่าเรื่องการปกปิดข้อมูลส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน และผลวิจัยทางวิทยาศาสตร์จะถูกนำมาใช้โดยเทพธิดากงเจิ้ง”
“เพื่อส่งเสริมความสำเร็จส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน ตามความสำเร็จของโครงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่สำคัญทั้งยี่สิบเอ็ดโครงการ ผลคำนวณแต้มบุญออกมาดังนี้”
“แต้มบุญสะสมส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน รวมทั้งหมดเป็น 799,873,957,281,439 แต้ม”
“ยกระดับอำนาจสิทธิส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน”
“ตามกฏพื้นฐานที่ได้มีส่วนช่วยเหลือความก้าวหน้าของอารยธรรมมนุษย์ ทำการคำนวณและตัดสิน ระดับอำนาจของกู่ฉิงซาน”
“เสร็จสิ้นการคำนวณ ยกระดับอำนาจสิทธิส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซานขึ้นเป็นระดับ “ผู้นำสูงสุด”
“ข้อมูลส่วนตัวของเขาถูกพบว่ามีความผิดฐานฆาตกรรมและลักขโมย เริ่มทำการวิเคราะห์ข้อกล่าวหา
“ข้อกล่าวหาได้รับการแก้ไข การฆาตกรรมนั้นเป็นไปอย่างชอบธรรมเนื่องจากเป็นการป้องกันตัว ได้รับการอภัยโทษ เริ่มทำการวิเคราะห์สถานการณ์ต่อไป”
“กองกำลังทหารในมณฑลฉางหนิง ได้รับการกำหนดเป้าหมายใหม่เป็นการเฝ้าจับตาผู้นำสูงสุด”
“ระดับของสถานการณ์ถูกยกระดับขึ้นเป็น : ภาวะวิกฤต”
“ในมุมมองของระดับผู้นำสูงสุดกู่ฉิงซาน เริ่มมาตรการรักษาความปลอดภัย”
“ทำการจัดตั้งโครงสร้างแผนการ หนึ่ง สอง สาม และสี่”
“ตามหลักการคำนวณ โครงสร้างแผนการที่มีอัตราความสำเร็จสูงสุดคือตัวเลือกที่สาม ทำการติดต่อประธานาธิบดี”
......................................


## 0028 สุนทรพจน์ทางทีวี

ตอนที่ 28 สุนทรพจน์ทางทีวี
“ใช่ ฉันสามารถออกตัวปกป้องเขาได้ แต่ทำไมถึงกับต้องเตรียมการขนาดนี้?”
ประธานาธิบดีมองไปยังข้อความบนจอม่านแสงด้วยสีหน้าพิกล
บนจอม่านแสงปรากฏน้ำเสียงของเทพธิดากงเจิ้ง “อิงตามประวัติศาสตร์การต่อสู้ของมนุษย์ เพื่อปกป้องรุ่นเยาว์ที่ยังไม่เติบโตขึ้นอย่างเต็มที่ จึงจำเป็นที่จะต้องได้รับการสนับสนุนจากคนที่มีอำนาจเช่นคุณ”
ประธานาธิบดีสูดหายใจลึก “แล้วทำไมถึงควรจะต้องปกป้องเด็กหนุ่มคนนี้ เรื่องนี้สามารถบอกฉันได้ไหม”
“ตามข้อตกลงฉันไม่สามารถอธิบายได้ แต่คุณสามารถเลือกที่จะกล่าวถามจากตัวเขาเองโดยตรงได้”
นายพลที่ยืนอยู่ข้างๆ คิดก่อนจะเอ่ยถาม “แต่อย่างน้อยนี่ คุณก็น่าจะบอกได้ว่าอำนาจพลเมืองของเขาอยู่ในตำแหน่งใด”
ประธานาธิบดีตาเป็นประกาย หากเขารู้ในส่วนของเรื่องนี้ ก็จะทำให้เขาเข้าใจถึงตัวตนของอีกฝ่ายได้มากขึ้น และที่สำคัญในกรณีนี้ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นการละเมิดข้อตกลงของเทพธิดากงเจิ้ง
เทพธิดากงเจิ้ง “อำนาจของประธานาธิบดีคือ ‘ผู้นำสูงสุด’ อำนาจของนายพลซางคือ ‘ผู้นำ’ สามารถเข้าถึงข้อมูลที่เกี่ยวข้องได้”
“อำนาจส่วนบุคคลของกู่ฉิงซานคือ ‘ผู้นำสูงสุด’ ”
ชาที่พึ่งยกขึ้นมาจิบยังไม่ทันจะได้ไหลลงคอ พุ่งพรวดออกมาจากปากของประธานาธิบดี
เทพธิดากงเจิ้งกล่าวเสริม “กู่ฉิงซานกำลังประสบวิกฤติถึงชีวิต ขอให้ท่านประธานาธิบดีลงมือทันที”
“คำพูดปากเปล่าไม่อาจหยุดยั้งคนของตระกูลไป่ได้” ประธานาธิบดีพยายามสงบลงอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับชาที่พุ่งออกจากปากของเขา “เทพนักสู้ซาง คุณคงต้องเดินทางไปด้วยตัวเองแล้ว เวลาไม่คอยท่า ฉันกังวลว่าหากช้าไปกว่านี้เขาจะไม่รอด”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่รัฐบาลกลางมีประธานาธิบดีมากกว่าหนึ่งคน…เอาเถอะ ฉันอยากจะเห็นเขาจริงๆ ว่าบุคคลที่ได้รับตำแหน่งผู้นำสูงสุดนอกจากเหนือจากฉันจะเป็นคนแบบไหน?”
…
เมื่อกู่ฉิงซานถูกนำตัวมาถึง ทำเนียบประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลกลางก็กำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย
ในห้องทำงาน เหลือเพียงประธานาธิบดีคนเดียวที่ยืนหันหลังออกไปทางหน้าต่าง สายตาสาดส่องไปยังเมืองหลวงยามค่ำคืน
มองจากที่ไกลๆ เขาก็ดูเหมือนจะเป็นเพียงชายชราหงอกขาวทั่วๆ ไปที่จมอยู่กับยุคสมัยที่ตนเคยรุ่งเรืองถึงขีดสุดในอดีต
“ท่านประธานาธิบดี นำตัวเป้าหมายกลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว” นายพลกล่าว
ประธานาธิบดีเรียกสติกลับคืน ก่อนที่กลิ่นอายของเขาจะเปลี่ยนไปทันที ทั่วทั้งร่างแผ่ไปด้วยความภาคภูมิและพลังอำนาจ
เขาเหลียวกลับมามองไปยังกู่ฉิงซานด้วยรอยยิ้มและกล่าว “สวัสดี ฉันควรจะเรียกเธอว่านักเรียนกู่ หรือมิสเตอร์กู่ดี?”
“ผมพึ่งจะถูกไล่ออกจากโรงเรียน ดังนั้นท่านสามารถเรียกผมว่ามิสเตอร์กู่ก็ได้”กู่ฉิงซานกล่าว
“มิสเตอร์กู่ ฉันได้รับคำร้องขอจากเทพธิดากงเจิ้งให้พาเธอมาที่นี่ หวังว่ามันคงไม่ทำให้เธอระคายใจ?” ประธานาธิบดีกล่าว
“ไม่อย่างแน่นอน ตรงกันข้ามผมอยากจะขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือของท่านในครั้งนี้” กู่ฉิงซานเอ่ยด้วยความจริงใจ
ความแข็งแกร่งของเขายังคงอยู่ในช่วงพัฒนา ปัจจุบันนี้เขากำลังเผชิญกับการต่อสู้ที่หนักหนาเกินไป ยังไม่สามารถทำลายล้างอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์
แค่เขาเพียงลำพัง แต่กลับต้องเผชิญหน้ากับทั้งสองตระกูล
อีกฝ่ายแน่นอนว่าต้องมีมืออาชีพเก่งๆ มากมายที่ยังไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้
หลังจากนี้อีกไม่นาน ก็จะถึงช่วงเวลาที่สามารถเข้าไปยังต่างโลก บางทีคงจะเป็นการดีที่เขาจะเข้าไปซ่อนตัวในต่างโลก แล้วค่อยกลับออกมาในโลกจริงที่ซึ่งเวลาพึ่งผ่านมาเพียงแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น
จากนั้นก็ออกจากมณฑลฉางหนิง ออกจากรัฐบาลกลาง
ประธานาธิบดียิ้มและเริ่มเผยสีหน้าจริงจัง เขาเอ่ยถาม “มิสเตอร์กู่ฉิงซาน ฉันรู้ดีว่าเรื่องที่จะกล่าวมันไม่เหมาะสม แต่ฉันเป็นประธานาธิบดีของรัฐบาลกลาง ฉันต้องการจะรู้ว่าทำไมเธอถึงได้รับความสนใจมากมายจากเทพธิดากงเจิ้งถึงขนาดนี้ เทพธิดาไม่เคยให้ความสนใจกับพลเมืองที่อายุแค่เพียงราวๆ สิบเจ็ดปีมาก่อน ฉันต้องการจะยืนยันว่าตัวเธอจะไม่เป็นอันตรายต่อทั่วทั้งรัฐบาลกลาง”
“เรื่องนี้มันง่ายมาก” กู่ฉิงซานกล่าว “โปรดเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้ง”
“ฉันอยู่นี่แล้ว” เสียงของผู้หญิงที่ฟังดูเคร่งขรึมดังก้องขึ้น
ทั้งสามก้มหน้าลง และเห็นว่าอุปกรณ์สื่อสารของกู่ฉิงซานกำลังส่องสว่าง
เทพธิดาสามารถเชื่อมต่อกับอุปกรณ์สื่อสารทั้งหมดได้โดยอัตโนมัติ เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้ทั้งสามประหลาดใจ
กู่ฉิงซานไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว “แสดงผลงานของพวกเราให้ท่านประธานาธิบดีและท่านนายพลดู”
“พลเมืองกู่ฉิงซาน โปรดยืนยันการอนุมัติของคุณ”
“ฉันอนุมัติ”
มันไม่สำคัญว่าพวกเขาจะเห็นมันหรือไม่ เพราะในอีกไม่กี่วันจากนี้ เมื่อหุ่นรบเสร็จสิ้นการทดสอบ มันก็จะถูกส่งถึงมือของซูเซี่ยเอ๋ออยู่ดี
เมื่อถึงเวลานั้น เรื่องของหุ่นรบก็จะถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน
มันคงจะเป็นการดีกว่าถ้าให้ท่านประธานาธิบดีได้ดูมันเลยในตอนนี้
ในประวัติศาสตร์ ประธานาธิบดีคนนี้เป็นคนดีและมีธรรมาภิบาล หากกู่ฉิงซานสามารถสร้างความสัมพันธ์อันดีกับอีกฝ่ายได้ เขาก็ไม่ใส่ใจที่จะเปิดเผยเทคโนโลยีในการสร้างหุ่นรบขั้นสูง
สำหรับเกมที่จะเปิดตัวในอีกหนึ่งปีต่อจากนี้ หากอยู่ในเงื่อนไขที่เหมาะสม เขาก็จะสามารถใช้อำนาจของรัฐบาลกลางเตรียมการล่วงหน้าได้
ในกรณีนี้ ผู้คนที่ล้มตายก็จะลดน้อยลง
จอม่านแสงฉายปรากฏขึ้นสู่สายตาของทั้งสาม เผยให้เห็นถึงหุ่นรบเพลิงนางฟ้าที่อยู่ลึกเข้าไปในยานรบเฉินเตี้ยนเฮ่า
“นี่มันอะไร? หุ่นรบ?”เทพนักสู้ซางจับจ้องไปยังม่านแสงอย่างใกล้ชิด ไม่เต็มใจที่จะละสายตาของเขาออกจากมัน
“ดูเหมือนว่า…ลักษณะของมันจะไม่แตกต่างกับหุ่นรบปกติ”
ประธานาธิบดีหยิบแว่นเก่าๆ ขึ้นมาสวม และจับจ้องมันอย่างระมัดระวัง
“อนุมัติการสาธิตรูปแบบที่หนึ่ง  อนุมัติการสาธิตระบบอาวุธ” กู่ฉิงซานกล่าว
“การอนุมัติได้รับการยอมรับ เริ่มทำการสาธิต”เทพธิดากงเจิ้งกล่าว
สิบนาทีต่อมา
ประตูห้องทำงานของประธานาธิบดีก็ถูกเปิดออก และผู้คนมากมายเข้าๆ ออกๆ อย่างบ้าคลั่ง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะวุ่นอยู่กับการเตรียมถ่ายทอดสด
“ท่านนายพล ขอฉันยืมตัวคนๆ นี้หน่อยจะได้ไหม” ผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งตัวจัดจ้านมีสไตล์กล่าว
“เชิญเลย ฉันจะออกไปสูดอากาศข้างนอกเสียหน่อย ถึงเวลาเริ่มแล้วอย่าลืมโทรเรียกฉันด้วยล่ะ” ซางซ่งหยางกล่าว
กู่ฉิงซานถูกหญิงสาวลากมานั่งลงตรงโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับแสงไฟที่สาดใส่ตัวเขา
หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “โครงหน้า ปาก หู ตา จมูก ไม่เลว แต่ในบางมุมมันก็ยังดูเคร่งขรึมเกินไป”
เธอหยิบตลับแป้งขึ้นมา และเติมเฉดเงาเล็กน้อยลงบนใบหน้าของกู่ฉิงซาน ก่อนจะสั่งให้ผู้ช่วยนำชุดสูทหลายตัวออกมาลองเทียบ และขอให้อีกกลุ่มไปนำกล่องเนกไทสีสันต่างๆ มา
“เอาสิ พวกเราลองเลือกมาซักสีหนึ่งที่เหมาะกับคุณ มาพยายามทำให้การปรากฏตัวครั้งแรกของคุณน่าประทับใจที่สุดกันเถอะ”ช่างแต่งหน้าสาวกล่าวด้วยความตื่นเต้นและสนุกสนาน
กู่ฉิงซานถอนหายใจอย่างหมดหนทาง เขาจำต้องนั่งนิ่ง ปล่อยให้ช่างแต่งหน้าเป็นคนจัดการทุกอย่าง
บนตึกระฟ้านอกทำเนียบประธานาธิบดี
เทพนักสู้ซางซ่งหยางกำลังถือซิการ์อยู่ในมือ หลังจากทั้งหมดนี้ดูเหมือนว่าจะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เขาสงบลงได้
ในฐานะที่เป็นหัวหน้าผู้บัญชาการแห่งรัฐบาลกลาง รวมไปถึงเป็นเทพนักสู้ที่สามารถกระตุ้นหวูเต๋ากุ่ยชั่ง หวนคืนไร้ลักษณ์ ขึ้นมาได้ ในช่วงชีวิตนี้เขาได้พบเจอกับเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดมามากมาย ทว่าเหตุการณ์นี้ก็ยังทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
“เทคโนโลยีเกราะรบขับเคลื่อนระดับนี้…เจ้าพวกลุ่มคนโง่เง่านั่นทำไมถึงคิดจะฆ่าเขากัน?”ซางซ่งหยางส่ายหัว
ทันใดนั้นเขาก็นึกได้ถึงอะไรบางอย่าง และหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา จากนั้นก็กดเชื่อมต่อกับหมายเลขหนึ่ง
“วันนี้เธออยู่กับที่บ้านใช่ไหม? ดีมาก อย่าลืมเปิดทีวีและรอฟังสิ่งที่ท่านประธานาธิบดีจะกล่าวด้วยล่ะ”
“จำเอาไว้ว่าเธอจะต้องเป็นเพื่อนกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆ กับท่านประธานาธิบดีให้ได้ ใช่เป็นเพื่อนกับเขา  ส่วนฉันจะหาวิธีพาตัวเขาไปเข้าสถาบันของทางกองทัพเอง”
และทันทีที่วางสาย จู่ๆ อีกสายหนึ่งก็โทรเข้ามา
“อ๋า?จ้าวสมุทร มีเรื่องอะไรงั้นเหรอ?”
“ฉันก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน”
“เฮ้นี่ฉันไม่ได้แกล้งนะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
…
สิบห้านาทีต่อมา ประธานาธิบดีก็ได้กล่าวสุนทรพจน์อย่างเป็นทางการและถ่ายทอดสดออกไปทั่วทั้งรัฐบาลกลาง
เขาย้อนรำลึกถึงประวัติศาสตร์ของรัฐบาลกลางอย่างละเอียด  และน้อมเคารพถึงวีรบุรุษรุ่นก่อนๆ ที่จากไปในสนามรบ จากนั้นก็กระโดดข้ามไปในเรื่องที่เขาได้ทำงานรับใช้ทางกองทัพ และไว้ทุกข์ให้แก่เพื่อนๆ ที่เสียชีวิตในสนามรบ สุดท้ายเขาก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าจะดูแลและสนับสนุนเด็กกำพร้าที่ได้รับผลกระทบจากสงคราม
ณ เวลานั้น กู่ฉิงซานก็ถูกพาตัวไปบนเวที
“รัฐบาลกลางจะดูแลและให้การสนับสนุนต่อเหล่าทหารผ่านศึกเป็นอย่างดี รวมไปถึงครอบครัวทหารที่เสียสละชีวิตของพวกเขาด้วย”
“เพราะเราทุกคนรู้ดีว่า หากไม่มีทหารที่เต็มใจจะไปเผชิญหน้ากับความตายในแนวชายแดน สันติภาพและความสงบสุขก็จะไม่เกิดขึ้นในรัฐบาลกลาง”
สมกับเป็นแบบอย่างของประธานาธิบดีที่ดี คำกล่าวเช่นนี้จะฝังลึกเข้าไปในหัวใจของผู้คนและช่วยเพิ่มคะแนนเสียงให้แก่เขา
หลังจากได้รับการรับรองจากเทพธิดากงเจิ้งแล้ว และพิสูจน์ได้วากู่ฉิงซานนั้นเป็นเด็กกำพร้า นับจากนี้ไปเขาจะได้รับการปกป้องดูแลภายใต้อ้อมแขนของประธานาธิบดี เรื่องนี้คงไม่มีอะไรผิดพลาด
“อีกยี่สิบวันต่อจากนี้จะมีการเฉลิมฉลองการก่อตั้งรัฐบาลกลางที่อยู่ยงคงกระพันมายาวนานกว่าสามร้อยปีขึ้นอีกครั้ง ฉันในฐานะประธานาธิบดีขอเรียกร้องให้พวกเราทุกคนไว้อาลัยทหารที่เสียชีวิตในสงคราม เพื่อปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนของเราให้สงบสุข ฉะนั้นโปรดมาทำบางสิ่งบางอย่างเพื่อครอบครัวของพวกเขากันเถิด”
เบื้องหน้าของจอม่านแสงภายในบาร์ หลังจากประธานาธิบดีกล่าวสุนทรพจน์จบ การถ่ายทอดสดก็หยุดลง
“ให้ตายสิ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขายังอยู่ที่นี่ในฐานะผู้ต้องสงสัยคดีฆาตกรรมอยู่เลย พอมาตอนนี้จู่ๆ ก็ได้รับการสนับสนุนจากประธานาธิบดีเสียอย่างนั้น” วอนฟอร์ดเอ่ยพึมพำ
แอนนากล่าว “เห็นได้ชัดว่าทางรัฐบาลกลางได้พบตัวเขาแล้ว ถ้าฉันเดาไม่ผิดนี่คงเป็นมาตรการป้องกันของเทพธิดากงเจิ้ง”
“ทำไมจึงกล่าวเช่นนั้น?”
“ก็เพราะครอบครัวของกู่ฉิงซานเป็นเพียงแค่คนธรรม ธรรมดาสุดๆ และพวกเขาไม่เคยไปสนามรบมาก่อนเลย”
แอนนาเคาะไฟล์รายละเอียดส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน และพบว่าข้อมูลของเขาแปรเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง
พ่อแม่ของกู่ฉิงซานตายด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ แต่ตอนนี้กลับถูกเปลี่ยนเป็นตายในสนามรบ
“ตัวตนเดียวที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงไฟล์ส่วนบุคคลของพลเมืองได้มีเพียงเทพธิดากงเจิ้งเท่านั้น” แอนนากล่าว
“คุณกำลังจะบอกว่าเขากลายเป็นลูกรักของเทพธิดากงเจิ้งอย่างงั้นเหรอ?” วอนฟอร์ดเอียงคอสงสัย ตัวเขายังคงสับสน
แอนนนาตบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะลุกขึ้นและเตรียมเดินออกไป
“ฝ่าบาท ท่านจะไปไหน?” วอนฟอร์ดกล่าว
“กู่ฉิงซานเป็นของฉัน ฉันพบเขาก่อนเป็นคนแรก แต่ตอนนี้พวกมันกล้าที่จะขโมยเขาไปจากฉัน!”
กล่าวจบแอนนาก็สับฝีเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว
.......................................


## 0029 ตระกูลซู

ตอนที่ 29 ตระกูลซู
อีกด้านหนึ่ง ณ เกาะกลางทะเลสาบ
ชายชราในชุดคลุมยาวนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่หัวโต๊ะ ได้เอ่ยสั่ง “พอแค่นั้นล่ะ ปิดจอม่านแสงลงได้”
ในเวลานี้สุนทรพจน์ของประธานาธิบดีพึ่งสิ้นสุดลง ม่านแสงถูกกดสวิตช์ปิด และทั่วทั้งห้องโถงก็กลับมาสู่ความเงียบ
ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา
“คุณพ่อ-” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มาดามซูเปิดปาก เขาต้องการจะกล่าวอะไรบางอย่าง
ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะเป็นพ่อของซูเซี่ยเอ๋อ
“หยุดแค่นั้นล่ะ”
ชายชรายกมือขึ้นปรามอีกฝ่ายและกล่าว “เปิดเหตุการณ์ต่อสู้ให้ฉันดูอีกครั้ง”
“รับทราบ จะดำเนินการทันที”ใครบางคนกล่าวตอบ
หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที จอม่านแสงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
กู่ฉิงซานเดินออกมาจากบาร์ ทั่วร่างของเขาท่วมท้นไปด้วยพลังวิญญาณ มันได้ดึงดูดความสนใจของชายชราทันที
“ห้าธาตุจำเพาะ พลังวิญญาณธาตุลม?” ใบหน้าของชายชราเผยให้เห็นถึงความสนใจ
จนกระทั่งเมื่อกู่ฉิงซานยิงลูกศรออกไปใส่รถลาดตระเวนของตำรวจ ชายชราก็กล่าวออกมาอย่างไม่ตั้งใจว่า “แต่พลังทำลายล้างระดับนี้ มันดูเหมือนจะเป็นพลังวิญญาณธาตุเหล็กซะมากกว่า น่าแปลกจริงๆ ”
พอม่านแสงฉายมาถึงตอนที่กู่ฉิงซานเริ่มใช้ระบำผันผวนยิงยอดปรมาจารย์นักสู้จนพรุนราวกับเม่น ชายชราก็ตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน
หนึ่งในตระกูลซูกล่าวอย่างลังเลว่า “นี่มันไม่เหมือนกับธาตุ เหล็ก ไม้ น้ำ ไฟ หรือดิน ทว่ามันก็ไม่ใช่ลม สายฟ้า แสง ความมืด และเสียงเช่นกัน บางทีเขาอาจจะไม่ใช่เฉาฟ่าน ผ่าเหล่า ที่สามารถปลุกธาตุทั้งห้าได้ แต่น่าจะเป็นหนึ่งในเทียนซวนประเภทที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน”
เมื่อเทพนักสู้ซางซ่งหยางปรากฏตัวขึ้น สีหน้าของผู้คนทั้งหมดก็พลันหนักอึ้ง
“กู่ฉิงซานท่านประธานาธิบดีต้องการพบเธอ”เสียงของเทพนักสู้กล่าวผ่านจอแสง และกระบวนการต่อสูู้ก็สิ้นสุดลง
ไม่มีใครในห้องโถงเอ่ยออกมา มันเงียบสงัดชนิดที่ว่าหากเข็มตกกระทบลงกับพื้นก็ยังได้ยิน
ชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถาม “เป็นความคิดของใครที่ยืมมือของตระกูลไป่และตระกูลเนี่ยในการกำจัดเขา?”
สีหน้าของมาดามซูเปลี่ยนเป็นขาวซีด แต่สามีก็วางมือลงบนไหล่ของเธอและกล่าว “เป็นความคิดของพวกเราเอง”
ชายชราเหลือบมองไปยังลูกชายของตนก่อนจะหยิบอุปกรณ์สื่อสารออกมา
ไม่นาน อุปกรณ์สื่อสารก็ได้เชื่อมต่อกับอีกฟากฝั่ง
“ท่านปู่ คิดอะไรอยู่ถึงได้โทรมาหาหนู ว่าแต่ท่านปู่สบายดีไหมคะ?” ซูเซี่ยเอ๋อกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“อ่า ปู่ก็แค่มีบางอย่างจะถามหลานน่ะ”
“เรื่องอะไรเหรอคะ?”
“เรื่องของคนที่เรียกว่ากู่ฉิงซาน หลานคิดอย่างไรกับการเป็นเพื่อนกับเขา”
“อ๊าาา ท่านปู่คิดอะไรอยู่ถึงได้ถามถึงเรื่องนี้เนี่ย”
“เอ่อ ก็เขาเป็นเพื่อนของหลานปู่ ปู่ก็ต้องการที่จะรู้เกี่ยวกับตัวเขาเป็นธรรมดา ถ้าหลานไม่พูด ปู่จะเป็นคนไปตรวจสอบด้วยตัวเองนะ”
“ไม่นะ อย่าไป! แบบนั้นไม่ดีแน่ หนูจะบอกเอง”
แม้ตัวของซูเซี่ยเอ๋อจะบิดไปมา แต่สมองของเธอก็ยังคงมีสติแจ่มชัด
ท่านปู่เป็นถึงผู้นำตระกูลซู แต่เขาถึงกลับโทรมาถามเป็นการส่วนตัว มันควรจะเป็นการดีที่สุดถ้าตอบไปตามความจริง
“เขา…เขาเป็นคนขยัน ทำงานหนัก และมีพรสวรรค์มาก”
“ตัวอย่างเช่น?”
“ในเรื่องการวิจัยหุ่นรบ อาา ในคลาสฝึกฝนระบบอาวุธหุ่นรบเคยเกิดปัญหาขึ้น ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าเล็งเป้ามาที่เรา ในตอนนั้นทุกคนต่างกรีดร้องและวิ่งหนี มีเพียงเขาที่รีบวิ่งตรงขึ้นไปเกราะรบ และตะโกนสั่งว่านั่นมันคนธรรมดานะ! ”
“ปู่ก็รู้นี่ว่าหุ่นรบมีหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของสาธารณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนธรรมดา ดังนั้นเมื่อมันได้ยินคำตะโกนสั่งเพียงสั้นๆ สองคำ หุ่นรบก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนอง มันเบนปากกระบอกปืนขึ้นไปด้านบน  ก่อนที่ปืนแม่เหล็กไฟฟ้าจะลั่นเป็นเส้นแสงทะลวงไปถึงชั้นเมฆ”
“หนูเริ่มรู้สึกสนใจในตัวเขานับตั้งแต่ตอนนั้น ต่อมาก็พบว่าเขากำลังทำโครงงานเล็กๆ เกี่ยวกับการวิจัยทางวิทยาศาสตร์มากมายด้วยตัวเอง ความประทับใจที่หนูมีต่อเขาก็เลยมากยิ่งขึ้น”
ชายชราฟังถึงจุดนี้เลยกล่าว “ดีมาก ปู่หวังว่าหลานกับเขาจะเข้ากันได้ดี ไว้ปู่จะโทรหาหลานอีกครั้งนะ”
เขาวางอุปกรณ์สื่อสารลง และเอ่ยสั่ง “ตรวจสอบสถานะโครงงานวิจัยหุ่นรบของกู่ฉิงซาน ฉันจำได้ว่ามีใครเคยบอกว่าเขาเป็นพนักงานของแผนกวิจัยหุ่นรบกังเตี๋ย”
“เขาถูกไล่ออกแล้ว” มีบางคนกระซิบกล่าวจากเบื้องหลัง
“เอ๋? เหตุผลล่ะ?” ชายชราหันหน้ากลับมาและเอ่ยด้วยเสียงที่ดังกว่าเดิม
เมื่อเขาตะโกนถามถึงเหตุผล แม้จะไม่แสดงถึงความโกรธใดๆ แต่ด้วยศักดิ์ของผู้นำตระกูล มันก็เพียงพอที่จะทำให้คนที่กระซิบบอกรู้สึกหวาดกลัว อีกฝ่ายจึงเบนสายตาไปยังมาดามซู
มาดามซูก้มหัวลงและกล่าว “ฉันเป็นคนไล่เขาออกเอง ฉันไม่ต้องการให้เจ้าเด็กกู่นั่นใช้บริษัทของตระกูลซูเป็นบันไดปีนป่ายขึ้นมาเพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับเซี่ยเอ๋อ”
“ปีนป่าย?”คิ้วของชายชราขมวดเข้าหากันจนรวมเป็นเส้นตรง ในปากขยับมุบมิบ
ในเวลานั้นเอง คนที่รับผิดชอบในการสอบสวนก็เอ่ยกล่าวรายงานอย่างสุภาพ “น่าแปลก ระดับอำนาจของผมไม่เพียงพอที่จะเข้าถึงไฟล์ส่วนบุคคลของเขา”
ชายชรากล่าว “เขาไม่ได้เป็นพนักงานของบริษัทของเรา เป็นธรรมดาที่คุณจะไม่สามารถตรวจสอบข้อมูลของเขาได้ ลองใหม่อีกรอบซิ คราวนี้ใช้ระดับอำนาจพลเมืองของฉัน”
ชายชราลุกขึ้นและก้าวตรงไปแนบฝ่ามือลงบนสมองควอนตัม
“ยินดีต้อนรับเข้าสู่ฐานข้อมูลส่วนบุคคลของรัฐบาลกลาง ใต้เท้าซูซิงเฉาที่น่านับถือ”
“ร้องขอการเข้าถึงงานวิจัยส่วนบุคคลที่เกี่ยวข้องกับกู่ฉิงซาน เพศชาย อายุราวๆ สิบเจ็ดปี ที่พำนักภายใต้เขตอำนาจของฉัน มณฑลฉางหนิง”
ทันใดนั้นม่านแสงก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ตามมาด้วยแถบเส้นตัวอักษรสีแดงขนาดใหญ่
“ระดับสูงสุด เป็นความลับสุดยอด”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นในเวลาเดียวกัน “ขออภัยอำนาจของคุณไม่เพียงพอที่จะทำการร้องขอ ทว่าด้วยสถานะที่น่านับถือของคุณ เราขอแนะนำให้คุณติดต่อกับกู่ฉิงซานโดยตรงเพื่อสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม”
“ฉันเนี่ยนะมีอำนาจไม่เพียงพอ?”
ซูซิงเฉาที่เป็นถึงหัวหน้าตระกูลซูเบิกตากว้าง เขากวาดสายตาอ่านเส้นแสงสีแดงอีกรอบอย่างรวดเร็ว
“คุณพ่อ นี่มันจะต้องมีอะไรบางอย่างผิดพลาด อำนาจของคุณพ่อเป็นรองแค่เพียงประธานาธิบดีกับหัวหน้าผู้บัญชาการกองทัพทั้งสามเหล่าเท่านั้น มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่คุณพ่อจะไม่สามารถตรวจสอบไฟล์ของเด็กยากไร้คนหนึ่งได้”
“ไม่ เทพธิดากงเจิ้งไม่มีทางผิดพลาดในเรื่องระดับต่ำเช่นนี้”ซูซิงเฉาคว้าอุปกรณ์สื่อสารและโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
“สวัสดี ตาแก่ซู เป็นอย่างไรบ้างสบายดีไหม?” ปลายสายเอ่ยกลับมาด้วยเสียงที่ดูสงบและมั่นคง
“เทพนักสู้ซาง ฉันมีเรื่องบางอย่างอยากจะรบกวนนาย”
“อย่าลังเลที่จะพูด ฉันจะพยายามอย่างดีที่สุด”
“กู่ฉิงซาน”
“ขอโทษด้วยตาแก่ซู เรื่องนี้ฉันคงไม่สามารถบอกอะไรนายได้ เพราะสิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเขามันร้ายแรงเกินไป ฉันต้องขอโทษจริงๆ ”
ซูซิงเฉาวางอุปกรณ์สื่อสารลงอย่างเงียบๆ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว “เจ้ากบเฒ่าเจ้าเล่ห์ เขาจะต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ ”
เหลียวมองไปยัง ‘ระดับสูงสุด ความลับสุดยอด’ ที่ลอยเด่นบนจอม่านแสง ซูซิงเฉาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสับสน
ทันใดนั้น จู่ๆ เขาก็ตบลงบนโต๊ะและกล่าว “รีบรวบรวมเงิน หนึ่งพันล้าน จากนั้นก็โอนไปให้หน่วยวิจัยของรัฐบาลกลาง บอกไปว่าบริจาคมันให้แก่กู่ฉิงซาน พวกเราต้องเตรียมพร้อมที่จะติดตามเรื่องนี้”
คนที่รับผิดชอบในการดำเนินงานกล่าว “รับทราบ โปรดยืนยันการอนุมัติ”
“ฉันอนุมัติ”
“ทำการเชื่อมต่อกับหน่วยงานวิจัยของเอ๋? ถูกขัดขวาง?”
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลังจากเกิดปัญหาแล้วก็ตามมาด้วยปัญหาเล่า ซูซิงเฉาอดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปยังม่านจอแสง
บรรทัดตัวอักษรปรากฏขึ้นบนม่านแสง “นับตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป การระดมทุนวิจัยส่วนบุคคลของกู่ฉิงซานจะได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่โดยเทพธิดากงเจิ้ง โดยจะไม่มีการรับบริจาคในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น”
ดวงตาของซูซิงเฉาหรี่แคบลงอย่างฉับพลัน เขากล่าวอย่างลังเล “ถ้าอย่างงั้นฉันจะบริจาคให้แก่เขาโดยตรง เพื่อช่วยสมทบทุนในด้านการศึกษา”
คนรับผิดชอบปาดเหงื่อและพรมมือของเขาลงอย่างรวดเร็ว
“ถูกปฏิเสธโดยระบบ!” เขาอุทานออกมา
การบริจาคถูกปฏิเสธ? ถูกปฏิเสธได้อย่างไร ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย
ตัวแทนระดับสูงทั้งหมดในห้องโถงยื่นคอของพวกเขาเพื่อต้องการจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นบนหน้าจอ
เห็นเพียงแค่เส้นแสงอีกบรรทัดปรากฏขึ้น
“นับตั้งแต่ปีนี้เป็นต้นไป ค่าใช้จ่ายส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน จะอยู่ในความรับผิดชอบของเทพธิดากงเจิ้งและประธานาธิบดีแห่งรัฐบาลกลางเพียงผู้เดียว ไม่ว่าใครก็ไม่อาจแทรกแซงได้”
ซูซิงเฉาใบ้กินเป็นเวลานาน
บรรยากาศเช่นนี้ทำให้ทุกคนไม่มีใครกล้าเอ่ยคำใดออกมา ทำได้เพียงแค่ตั้งใจรอคำสั่งจากผู้นำตระกูลอย่างสงบ
“น่าเสียดาย น่าเสียดายจริงๆ ที่ตัวตนที่ถูกจัดว่ามีอำนาจอยู่ในระดับสูงสุด เป็นความลับสุดยอดพึ่งจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลซูของเรา”ซูซิงเฉาส่ายหัว
มาดามซูไม่รู้ว่าจะเอ่ยอะไรออกไปดี แต่สุดท้ายเธอก็แย้งออกมา “ฉันก็แค่กลัวว่าเด็กยากไร้คนนั้นจะมาพัวพันกับซูเซี่ยเอ๋อของพวกเรา คิดว่าเขาเป็นเพียงกบที่ต้องการก้าวกระโดดในทีเดียวทะยานขึ้นสู่สวรรค์”
“สารเลว!”
ซูซิงเฉาระเบิดเสียงคำรามลั่นราวฟ้าผ่าออกมาอย่างฉับพลัน ฝ่ามือตบฉาดลงบนใบหน้าของมาดามซูจนเธอลอยกระเด็นออกไป
และเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอีกว่า “ลองใช้สมองอันน้อยนิดของเธอคิดดูซิ? ว่ามันกี่ปีมาแล้วที่ทางรัฐบาลกลางไม่ได้ปรากฏงานวิจัยที่เป็นระดับสูงสุด ความลับสุดยอดขึ้นมา ครั้งสุดท้ายมันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? อะไรคืองานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ระดับนั้น เคยตรวจสอบมันดูบ้างไหม!?”
“ฉันจะบอกเธอให้นะ ครั้งสุดท้ายมันคือเมื่อสามสิบปีก่อน เป็นเทคโนโลยีจั๊มป์ระหว่างดวงดาว มันเป็นเทคโนโลยีที่เปลี่ยนโลก!”
“เด็กยากไร้? ทะยานขึ้นสู่สวรรค์!?” ความโกรธเกรี้ยวของซูซิงเฉาดูไม่มีทีท่าว่าจะลดลง “ประธานาธิบดียังต้องออกหน้าด้วยตัวเองเพื่อปกป้องเขา แม้กระทั่งเทพนักสู้ก็ยังไม่กล้าเปิดเผยข้อมูล ส่วนเทพธิดากงเจิ้ง? เทพธิดากงเจิ้งถึงกับยอมมอบเงินภาษีเพื่อใช้สนับสนุนเขาโดยตรง!”
เขาจ้องมองไปยังมาดามซูที่กำลังร่ำไห้ด้วยความตื่นตระหนก “ตัวตนแบบนี้ แกยังกลัวว่าจะเข้ามาพัวพันกับลูกสาวของแก? แถมยังบอกว่ากลัวเขาคิดจะปีนป่าย? ไร้สาระ! แหกตาของแกดู เห็นไหมว่าตอนนี้เป็นฉันต่างหากที่ไม่สามารถปีนป่ายขึ้นไปหาเขาได้!”
“คุณพ่อ เสี่ยวหลิงเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่รักลูกสาวของสุดหัวใจ เธอแค่ไม่ได้พิจารณาอย่างรอบคอบ…” สามีของมาดามซูก้าวออกมาด้านหน้าและกล่าวอธิบายเพื่อโน้ามน้าวอีกฝ่าย
ความโกรธเกรี้ยวของซูซิงเฉาดูจะสลายไปเล็กน้อย ทว่าดวงตาของเขาเผยให้เห็นถึงความผิดหวัง “รักลูกสาวสุดหัวใจ? เหอะ รักลูกสาวสุดหัวใจจนถึงขั้นต้องฆ่าแกงกัน? ส่งนักฆ่าที่ไม่แม้แต่จะรู้วิธีเอาชนะอีกฝ่ายออกไป? ไม่รู้รึไงว่าการฆ่าคนมันจะเป็นการทำลายโชคลาภของเรา แถมเป้าหมายที่ถูกสั่งฆ่ายังเป็นหัวใจสำคัญที่จะยกระดับรากฐานของตระกูลซูเราอีกด้วย!”
เขาส่ายหัวและกล่าว “หากเทียบกับเธอแล้ว ลูกสาวของเธอดูจะฉลาดกว่าเธอตั้งหมื่นเท่า!”
ซูซิงเฉานวดหน้าผากด้วยความอ่อนล้า ก่อนเอ่ยสั่ง “นับจากนี้ไป ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของซูเซี่ยเอ๋อ ห้ามยุยงหรือเติมเชื้อไฟใดๆ โดยเจตนา ยกเว้นว่าจะเบื่อชีวิตตัวเองแล้ว… ”
“นอกจากนี้ เรื่องการแต่งงานกับตระกูลไป่ ระงับไว้ก่อนชั่วคราว ไม่ต้องตอบรับข้อเสนอใดๆ ”
“รับทราบ”
“ฉันต้องการจะไปเยี่ยมหลานสาวของฉันที่เมืองหลวงด้วยตัวเอง”
“นี่…รับทราบ”
.......................................


## 0030 เส้นทางคดเคี้ยวสู่จุดสูงสุด

ตอนที่ 30 เส้นทางคดเคี้ยวสู่จุดสูงสุด
อีกด้านหนึ่ง
ผู้นำตระกูลเนี่ยและผู้นำตระกูลไป่กำลังนั่งพูดจาหารือกัน
ผู้นำตระกูลเนี่ยเป็นชายชรารูปร่างผ่ายผอม เมื่อได้ยินประโยคที่อีกฝ่ายเปล่งออกมา เส้นเลือดก็ปรากฏขึ้นตามลำคอลามขึ้นมาจนถึงใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ
“หลานชายคนโตของฉันตายลงแบบนี้ ต่อให้อีกฝ่ายเป็นถึงประธานาธิบดีก็อย่าหวังว่าจะหยุดยั้งความโกรธของชายแก่คนนี้ได้!”
ผู้นำตระกูลไป่เป็นชายวัยกลางคน ไว้เคราเล็กๆ บัดนี้สองมือของเขาที่วางอยู่บนขาทั้งสองกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แทบจะทะลุถุงมือหนังสีดำที่สวมใส่อยู่ออกมา
เขากล่าว “เจ้าเด็กนั่นมันแก้ผ้าลูกชายฉัน และจับเขาโยนลงทะเลสาบ นับว่าเป็นการฉีกหน้า ทำลายชื่อเสียงของตระกูลไป่ของฉันอย่างร้ายแรง!”
“โปรดบอกมาว่าคุณมีความคิดอะไร”ชายชรามองเขาแล้วเอ่ย
“ตราบใดที่เจ้าเด็กนั่นไม่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของท่านประธานาธิบดี พวกเราตระกูลไป่ก็จะสามารถจัดการกับมันได้” ผู้นำตระกูลไป่กล่าว
ผู้นำตระกูลเนี่ยมองอีกฝ่ายด้วยแววตาลึกล้ำและเอ่ยถาม “ทำไมคุณถึงต้องทำอะไรเป็นแบบแผนเช่นนั้นด้วย? อย่าปิดบังความจริงจากฉัน เท้าข้างหนึ่งของฉันก้าวลงโลงไปแล้ว แต่ฉันจะต้องลากมันตามไปด้วยให้ได้ เรื่องแผนเล็กๆ น้อยๆ น่ะมันไร้สาระ”
ผู้นำตระกูลไป่ยิ้มและกล่าว “ตามที่หน่วยข่าวกรองของฉันรายงานมา เป็นไปได้ว่าเจ้าเด็กนั่นบังเอิญสรรค์สร้างงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์อันยอดเยี่ยมขึ้นมาได้”
เขาถอนหายใจ “ตระกูลไป่ของเราได้ทำการตรวจสอบเรื่องนี้มาแล้ว และได้ผลสรุปออกมาว่าภายใต้กฎหมายของรัฐบาลกลาง ตราบเท่าที่เจ้าเด็กนั่นยังมีชีวิตอยู่ ผลงานทางวิทยาศาสตร์ที่เขาสรรค์สร้าง จะเป็นแค่ของเขาเพียงผู้เดียวเท่านั้น”
คิ้วของผู้นำตระกูลเนี่ยขมวดมุ่น เขากล่าว “นี่มันจะไม่เห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยหรือ อย่าบอกนะว่าคุณก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้”
“แน่นอนว่าฉันไม่เห็นด้วย”
“แต่มันจะต้องสรรค์สร้างผลงานออกมาด้วยวิธีใดกัน ที่ถึงกับทำให้ท่านประธานาธิบดีต้องออกมาปกป้องเขาด้วยตัวเองเช่นนี้”
ผู้นำตระกูลไป่คลายมือที่กำแน่นออกและกล่าว “ฉันมีแผนแล้ว พวกรุ่นเยาว์น่ะเอาแต่มัวเมากับการเพ้อฝันเรื่องความรักอันสวยงาม สาวงามทุกคนต่างใฝ่ฝันที่จะได้รับความรักจากวีรบุรุษ…เอาอย่างนี้ก็แล้วกันพวกเราตระกูลไป่จะเป็นผู้รับผิดชอบในการจัดการกับเจ้าเด็กนั่นเอง แต่ก่อนหน้านั้น ตระกูลเนี่ยของคุณจะต้องพยายามผูกสัมพันธ์อันดีกับเด็กสาวตระกูลซูให้ได้เสียก่อน”
“ตกลง ถึงจะไม่รู้ว่ามีแผนอะไร แต่ฉันไว้ใจคุณ…” ผู้นำตระกูลเนี่ยลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ก่อนจะใช้ไม้พยุงร่างกายเดินจากไปอย่างช้าๆ
แต่จู่ๆเขาก็หันกลับมาแล้วกล่าว “ขอถามอีกสักสองข้อสุดท้ายจะได้ไหม ถ้าคำตอบของมันทำให้ฉันพอใจ ฉันจะลงมือทันที”
“เชิญกล่าว”
“เด็กสาวคนนั้น ใครกันที่คุณต้องการให้เขาแต่งงานกับเธอ”
“สหายเนี่ย อย่าทำให้ฉันตลกไปหน่อยเลย หากเทียบกับผลประโยชน์อันน่าอัศจรรย์ใจแล้ว ความต้องการของฉันสอดคล้องกับตัวเลือกที่คุณมีที่สุดแล้ว”
“งั้นคำถามที่สอง คิดลงมือกับเจ้าเด็กนั่น คุณไม่กลัวว่าท่านประธานาธิบดีจะจับได้หรือ?”
“แม้ประวัติของฉันจะไม่ดี แต่รัฐบาลกลางในช่วงสามร้อยปีมานี้ มีนักฆ่ามากมายนับไม่ถ้วนทำการลอบสังหารประธานาธิบดีและคนใกล้ชิดของเขา มีหรือพวกเขาจะสาวมาถึงฉัน?”
ผู้นำตระกูลเนี่ยจ้องมองอีกฝ่ายอยู่นานก่อนจะกล่าว “ฉันจะไปจัดหาผู้ชายที่ดีที่สุดมาจัดการกับเด็กสาวตระกูลซู ส่วนเจ้าเด็กนั่นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณก็แล้วกัน”
“โปรดมั่นใจ เมื่อถึงเวลาตัดเค้ก ฉันจะไม่ลืมที่จะแบ่งมันให้แก่ตระกูลเนี่ยอย่างแน่นอน” ผู้นำตระกูลไป่ยืนขึ้นและกล่าว
ผู้นำตระกูลเนี่ยพยักหน้า และเดินจากไปด้วยความพึงพอใจ
ผู้นำตระกูลไป่จุดซิการ์ และสูดควันเข้าปอดจนซิการ์หายไปเกือบทั้งแท่ง และกล่าวอย่างฉับพลัน “ใครก็ได้ออกมาทีสิ”
“ครับท่าน”
“จัดหาคนมีฝีมือดีๆ สักกคนไปจับตาดูตระกูลเนี่ยเอาไว้ หากพวกเขาทำอะไรผิดพลาดขึ้นมา รีบปิดประตูตีแมวทันที จำไว้ว่าคนที่รักษาความลับได้ดีที่สุดคือคนที่ตายไปแล้ว”
“รับทราบ”
…
ณ ห้องทำงานประธานาธิบดี
ผู้คนได้ทยอยออกไป แม้กระทั่งเทพนักสู้ซางซ่งหยางก็จากไปแล้ว เหลือแค่เพียงประธานาธิบดีกับกู่ฉิงซานที่ยังคงอยู่
“ดังนั้นเธอจะไม่พิจารณาเรื่องตำแหน่งในกระทรวงวิจัยจริงๆ น่ะเหรอ?”ประธานาธิบดีถาม
“อ่า ผมต้องการที่จะไปเรียนมหาวิทยาลัยมากกว่า” กู่ฉิงซานกล่าว
ประธานาธิบดี “ถึงแม้ว่าฉันจะได้รับการอนุมัติจากเทพธิดากงเจิ้งในเรื่องรับเธอเป็นลูกบุญธรรมต่อหน้าสาธารณะ แต่มันไม่ใช่สิ่งที่ดีเลยที่จะไปอยู่ในสถานที่ที่ไกลสายตาฉัน”
เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “แต่ก็เอาเถอะ ฉันสามารถจัดการเรื่องการเรียนของเธอได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง”
กู่ฉิงซานกล่าวด้วยความจริงใจ “ขอบคุณสำหรับความเข้าใจและการช่วยเหลือของคุณครับ”
ประธานาธิบดีหยิบอุปกรณ์สื่อสารบนโต๊ะขึ้นมาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “แน่นอน ทุกเรื่องเกี่ยวข้องกับเธอ เราจะต้องถามความเห็นจากเทพธิดากงเจิ้งก่อน จึงจะจัดการกับมันได้”
อุปกรณ์สื่อสารทำการเชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว
“ฉันตัดสินใจที่จะส่งกู่ฉิงซานไปเรียนที่มหาวิทยาลัยในเมืองหลวง คุณคิดเห็นว่าอย่างไร?”ประธานาธิบดีถาม
ในอีกด้านหนึ่งของอุปกรณ์สื่อสาร เสียงของเทพธิดากงเจิ้งโต้ตอบกลับมา “หลังจากที่ได้พิจารณาแล้ว ตามความคิดเห็นที่ดีที่สุด สำหรับฉัน ตำแหน่งที่เหมาะสมกับกู่ฉิงซานมากที่สุดคือกระทรวงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ต่อมาคือมหาวิทยาลัยกั่วฟาง มหาวิทยาลัยกองกำลังป้องกันตนเองแห่งชาติ ถึงแม้ว่ามหาวิทยาลัยในเมืองหลวงจะเป็นมหาวิทยาลัยระดับหนึ่ง แต่สาขาวิจัยหุ่นรบทางวิทยาศาสตร์และมาตรการรักษาความปลอดภัยมันไม่เอื้อต่องานวิจัยของกู่ฉิงซาน”
ประธานาธิบดีมองไปยังกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานยักไหล่ แสดงท่าทีว่าเขาไม่คิดต่อต้าน และเป็นเรื่องที่พอรับได้
มหาวิทยาลัยกั่วฟาง เป็นมหาลัยที่ติดอันดับหนึ่งในสามของรัฐบาลกลาง แม้ว่าการจัดอันดับโดยรวมจะไม่ดีเท่ากับมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง แต่มันมีจุดแข็งในด้านสาขาวิจัยหุ่นรบ จึงกล่าวได้ว่าเหมาะสมมากสำหรับตัวเขา
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ มหาวิทยาลัยกั่วฟางและมหาวิทยาลัยเมืองหลวงก็อยู่ใกล้กันมาก ดังนั้นเขาก็น่าจะไม่มีปัญหาในการแวะเวียนไปพบเจอกับซูเซี่ยเอ๋อในอนาคต
การเข้าเรียนมหาวิทยาลัย เป็นหนึ่งในเรื่องที่กู่ฉิงซานเป็นกังวลอย่างมากในจิตใจของเขา
ประธานาธิบดีเห็นกู่ฉิงซานแอบพยักหน้าอย่างลับๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเด็กหนุ่มอยู่ในหัวใจ
ประธานาธิบดีมีประสบการณ์มากมายในช่วงชีวิตของเขา เขาได้เห็นและพบเจอกับผู้ที่มีพรสวรรค์มามากมาย และคนเหล่านั้นมักจะมีนิสัยหยิ่งทระนง เอาแต่ใจ คิดว่าตนเหนือกว่าผู้อื่น
ทว่ากู่ฉิงซานที่ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่ม กลับรู้จักฟังความคิดเห็นของคนอื่น และยังสามารถบังคับความคิดของตนให้เป็นกลางได้เป็นอย่างดีอีกด้วย
นี่เป็นสิ่งสำคัญมากและมันจะเกี่ยวข้องโดยตรงกับอนาคตของกู่ฉิงซาน
“ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็เห็นด้วย” ประธานาธิบดีกล่าว
เทพธิดากงเจิ้ง “โปรดทำการอนุมัติ”
“ฉันอนุมัติ”
เทพธิดากงเจิ้ง “เริ่มทำการเก็บรวบรวมและถ่ายโอนไฟล์ เริ่มทำการคำนวณแต้มบุญของกู่ฉิงซาน”
“ตำแหน่งมีความสอดคล้อง การคำนวณเสร็จสมบูรณ์”
“เนื่องจากตรงส่วนนี้เกี่ยวข้องกับ ‘ระดับสูงสุด เป็นความลับสุดยอด’ ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาสองถึงสามนาทีในการประมวลผล และจะเสร็จสมบูรณ์ในไม่ช้า”
ดูเหมือนว่ามันต้องใช้เวลาในการจัดเรียงข้อมูล ประธานาธิบดีพยักหน้า สายตากวาดออกจากอุปกรณ์สื่อสารมายังกู่ฉิงซาน “พรุ่งนี้ตอนเที่ยงอย่าลืมกลับมากินข้าวที่บ้านล่ะ เธอจะต้องไปทักทายสมาชิกในครอบครัว”
กู่ฉิงซานพยักหน้า “ทราบแล้วครับ คงต้องรบกวนท่านแล้ว”
ประธานาธิบดีหัวเราะและกล่าว “ไม่มีปัญหา อันที่จริงฉันยุ่งจะตาย ข้าวทั้งสามมื้อยังต้องอาศัยพ่อครัวเป็นคนทำ เพราะฉันไม่มีแม้กระทั่งเวลาที่จะใช้ไปกับการเรียนทำอาหาร”
พอกล่าวถึงจุดนี้กู่ฉิงซานก็หัวเราะออกมาเช่นกัน
“พอเข้ามหาวิทยาลัยก็อย่าลืมมองหาเพื่อนให้มากเข้าไว้ด้วยล่ะ มหาวิทยาลัยกั่วฟางเป็นสถาบันทางทหาร หลังจบออกมา ไม่ช้าก็เร็วพวกเธอก็ต้องเป็นพันธมิตรกัน”
“ตกลง ผมจะทำ” กู่ฉิงซานพยักหน้า กล่าวอย่างจริงจัง
ตั้งแต่ที่ประธานาธิบดีไม่คิดควบคุมการเคลื่อนไหวของเขา แถมยังปฏิบัติต่อเขาด้วยความจริงใจ ดังนั้นกู่ฉิงซานจึงทำตามที่อีกฝ่ายร้องขอ และไม่คิดเสแสร้งใดๆต่อเขา
ในตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูได้ดังขึ้น
“มีเรื่องอะไร?” ประธานาธิบดีเอ่ยถาม
“การประชุมวุฒิสภากำลังจะเริ่มขึ้นแล้วในอีกสิบนาทีข้างหน้า ท่านจะต้องไปทำการอภิปรายในเร็วๆนี้”
“ไอ้หยา! ฉันเกือบลืมซะสนิทเลย” ประธานาธิบดีตบหน้าผากก่อนจะลุกขึ้น
กู่ฉิงซานก็ยืนขึ้นเช่นกันและกล่าว “ดูเหมือนว่าคุณจะไม่มีแม้กระทั่งเวลาเรียนทำอาหารจริงๆด้วยนะครับ”
ไม่คาดคิดเลยว่าในที่สุดฉันก็จะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยกั่วฟางเป็นมหาลัยที่ดี มันได้รับการสนับสนุนจากกองทัพแห่งรัฐบาลกลาง เป็นสถาบันที่ครอบครองกองกำลังอันแข็งแกร่ง นับว่าเป็นหนึ่งในสัญญาณดีๆที่ปรากฏขึ้น บางทีเมื่อยามถึงวันสิ้นโลก การร่วมมือกับพวกเขาอาจช่วยให้รับมือกับมันได้ดีกว่าเดิมก็ได้
โดยปกติแล้วช่วงวัยมัธยมกู่ฉิงซาน หากไม่นั่งฟังบทเรียนในห้อง ก็มักจะไปนั่งแช่อยู่ในห้องสมุด ไม่มีเวลาไปหาซูเซี่ยเอ๋อ
ทว่ามหาวิทยาลัยมันจะต่างออกไป ก่อนจะถึงวันสิ้นโลก เขาสามารถทำอะไรๆก็ได้ตามที่ต้องการ
กู่ฉิงซานตกอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความสุข
ในตอนนั้นเอง ปรากฏใครบางคนเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก่อนจะกระซิบกระซาบกับประธานาธิบดี
ประธานาธิบดีกล่าว  “ฉันคงต้องไปก่อน และอย่าลืมนะว่าเธอมีนัดที่คฤหาสน์ของฉันตอนช่วงเที่ยง”
กู่ฉิงซาน “ทราบแล้วครับ”
พวกเขาเดินออกไปพร้อมกัน มุ่งตรงเข้าสู่ห้องประชุม ส่วนกู่ฉิงซานก็ถูกเจ้าหน้าที่พิเศษเชิญตัวออกจากห้อง ก่อนที่จะขับรถไปส่งเขา
หลังจากที่ทุกคนออกจากห้องทำงาน ประตูก็ปิดลง ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบ
ทว่าหลังจากนั้นไม่กี่นาที อุปกรณ์สื่อสารบนโต๊ะของประธานาธิบดีก็สว่างขึ้น
มันเป็นเสียงของเทพธิดากงเจิ้ง
“ตามแต้มบุญส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน ระบบได้ทำการคำนวณตำแหน่งที่สอดคล้องกันได้อย่างสมบูรณ์ที่สุดออกมาได้แล้ว ”
“ผลลัพธ์ที่ได้คือมหาวิทยาลัยกั่วฟางสาขาเกราะรบขับเคลื่อน ตำแหน่งศาสตราจารย์พิเศษ หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินกับเกียรติยศ ชื่อเสียง และเบี้ยเลี้ยงที่จะได้รับจากรัฐบาลกลาง”
“ประวัติส่วนบุคคลของกู่ฉิงซานเริ่มทำการเปลี่ยนแปลง”
เมื่อสิ้นสุดถ้อยแถลงนี้ เทพธิดากงเจิ้งก็ถอนตัวออกจากการเชื่อมต่อไป…
........................................


## 0031 การแยกจาก

ตอนที่ 31 การแยกจาก
ค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป ทิศตะวันออกเริ่มทอประกายแสงสีขาว
ไม่มีฝนตกในวันนี้
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยขึ้นอย่างช้าๆ แขวนเด่นอยู่กลางฟ้าที่ไร้ซึ่งมวลเมฆ
ทันใดนั้นร่างของกู่ฉิงซานก็ปรากฏขึ้นในป่าทึบ
ศพของมอนสเตอร์งูยังคงนอนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา ส่วนห่างออกไปกว่าสองร้อยเมตรยังคงปรากฏลูกศรเสียบลึกอยู่บนกิ่งไม้
หนึ่งวันในต่างโลก หากเทียบกับโลกจริงแล้วผ่านไปเพียงแค่หนึ่งชั่วโมง ทว่าเมื่อออกจากโลกจริงกลับเข้ามาสู่ต่างโลก ห้วงเวลากลับผ่านไปเพียงชั่ววินาทีเท่านั้น
การไหลของเวลาช่างแปลกประหลาดเสียจริง
กู่ฉิงซานตรวจสอบถุงสัมภาระ และพบว่าเลือดงู เขี้ยวงู และของรางวัลที่ได้จากการต่อสู้ถูกยัดลงไปจนเกือบเต็ม
สองสิ่งที่มีค่ามากที่สุดจากมอนสเตอร์งูก็คงไม่พ้นถุงน้ำดีของมัน ที่เขากินไปแล้วหนึ่ง ส่วนอีกหนึ่งเก็บไว้ในถุงสัมภาระ และหากก้มลงมองจะพบว่ามันมักจะเปล่งประกายแสงระยิบระยับออกมาเป็นบางครั้ง
นี่เป็นสิ่งที่ดี จนถึงตอนนี้กู่ฉิงซานก็ยังรู้สึกว่าปราณและเลือดลมทั่วร่างของเขากำลังเติบโตอย่างรวดเร็วจนเกือบจะเอื้อมไปถึงระดับนักสู้เก่งๆ คนอื่นๆ แล้ว
หรือว่าฉันกำลังจะก้าวเข้าสู่หวูเต๋า วิถียุทธ?
กู่ฉิงซานตระหนักได้ถึงบางสิ่ง และกำลังคาดเดาไปต่างๆ นาๆ
ลืมมันเถอะ เวลานี้สมควรที่จะกลับไปยังค่ายทหารก่อนเป็นอย่างแรก
วันนี้เขายุ่งจนไม่มีเวลากินอะไรเลย ไว้ไปกินอาหารฝีมือจ้าวหลิวซักมื้อมันก็คงไม่แย่เหมือนกัน
กู่ฉิงซานเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และรีบเดินกลับไปตามเส้นทางเดิม
เขาไม่ได้หยุดระหว่างทางแม้จะพบเจอกับมารอสูร เขาก็เลือกที่จะหลบเลี่ยง
ฆ่ามารอสูรในช่วงเวลากลางคืน แล้วกลับสู่โลกจริงไปวิจัยและพัฒนาเกราะรบขับเคลื่อน จากนั้นก็ได้พบกับแอนนา ต่อสู้กับยอดปรมาจารย์นักสู้ ได้เจอประธานาธิบดีและเทพนักสู้ตัวเป็นๆ ที่ปกติได้เห็นเพียงแค่ในทีวีเท่านั้น ต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมายในวันเดียว ทั้งกายและใจของเขาในตอนนี้จึงรู้สึกอ่อนล้าเล็กน้อย
มันคงจะดีกว่าถ้าใช้เวลาพักผ่อนในต่างโลก
เมื่อเขากลับมาถึงค่ายทหาร ก็พบกับจ้าวหลิวกำลังยืนอยู่หน้าทางเข้าค่าย เฝ้ารอให้เขากลับมา
เมื่อสายตาของเขาเห็นร่างของกู่ฉิงซาน จ้าวหลิวก็กล่าวอย่างตื่นตระหนก “พี่กู่ แย่แล้ว!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“เมื่อคืนมีพวกเผ่ามารจำนวนมากปรากฏตัวขึ้น หนึ่งตัวผ่านไป ก็มีอีกหนึ่งตัวทยอยตามมาเรื่อยๆ มาเรื่อยๆ ไม่หยุดเลย พวกมันมากันเต็มไปหมด ไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด!”
“ใจเย็นๆ ก่อน ลองเล่ารายละเอียดให้ฉันฟังหน่อยจะได้ไหม?”
กู่ฉิงซานจับจ้องอีกฝ่ายและเอ่ยถาม
จ้าวหลิวดูจะไม่ค่อยมีความรู้เกี่ยวกับกองกำลังทางทหารของเผ่ามาร เขาอ้ำๆ อึ้งๆ อยู่นาน ก็ไม่อาจกล่าวอธิบายออกมาให้เข้าใจได้
กู่ฉิงซานจึงต้องเอ่ยถามอย่างอดทน เขาถามออกไปสามสี่คำถาม และให้จ้าวหลิวค่อยๆ ย้อนนึกตอบทีละคำถาม
มันต้องใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมง กู่ฉิงซานจึงกระจ่างถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
เมื่อคืนวาน กองทัพมารที่ปรากฏตัวขึ้นมิใช่กองกำลังใหญ่ แต่เป็นเพียงกองกำลังพิเศษกลุ่มเล็กๆ
กองกำลังเหล่านั้นสวมอุปกรณ์ชั้นดี ฟังจากคำพูดของจ้าวหลิว “มันดูน่ากลัวและดุร้ายยิ่งกว่ามอนสเตอร์ที่ได้พบเจอด้วยกันครั้งล่าสุดเสียอีก”
กลุ่มกองทัพมารขนาดย่อมพุ่งผ่านหน้าทางเข้าค่ายทหารไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็จากไปไกลลิบ
เพื่อให้แน่ใจว่าการเคลื่อนพลของฝั่งตนจะถูกอำพรางและคล่องแคล่ว กองทัพมารจึงส่งมาเพียงกองกำลังขนาดเล็กและกระทำการอย่างเงียบเชียบ
หากไม่ใช่เพราะว่าในคืนนั้น จ้าวหลิวลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ เขาก็คงจะไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นได้เลย
หลังจากที่ฟังเรื่องราวของจ้าวหลิว กู่ฉิงซานก็ระลึกย้อนไปถึงรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดเมื่อวาน ในหัวใจของเขาก็ยิ่งสับสนมากขึ้น
สิ่งใดกันที่ทำให้กองทัพมารถึงกับต้องเคลื่อนพลทหารชั้นยอดอยู่บ่อยครั้งเช่นนี้?
“ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของราชวงศ์เฉิงใช่ไหม”
“ใช่แล้ว นี่คือปีสุดท้ายของราชวงศ์เฉิง” จ้าวหลิวพยักหน้า
กู่ฉิงซานรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม
นี่เป็นช่วงแรกที่สงครามที่แท้จริงกำลังจะเริ่มปะทุขึ้น เผ่ามารและมนุษยชาติต่างฝ่ายต่างทดสอบ เฝ้าจับตามองกันและกันอยู่ ทั้งสองฝั่งจึงไม่สมควรยอมส่งกองกำลังชั้นยอดออกมาจนกว่าจะสู้กันจนถึงเลือดหยดสุดท้าย
เผ่ามารที่ทรงพลังเหล่านี้จะปรากฏตัวขึ้นก็ในช่วงท้ายสงคราม ทว่าปัจจุบันพวกมันกลับปรากฏตัวขึ้นทั้งหมด
กู่ฉิงซานเอ่ยงึมงำ ก่อนที่จะย้อนคืนความทรงจำอย่างจริงจัง
เขารู้สึกได้ถึงสัญญาณของลางร้าย
ในชีวิตก่อนหน้าของเขา เขาเป็นถึงผู้บัญชาการการรบของสหพันธ์แห่งชาติประจำมณฑลหัวเสี่ย และยังเป็นคนแนะนำแนวทางการรบเชิงกลยุทธ์ตามคำสั่งของสหพันธ์กองทัพโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติทางทหาร
ทุกๆ การต่อสู้ภายในเกม เขาได้ศึกษามันอย่างรอบคอบและจริงจัง
ก่อนหน้านี้ที่พึ่งถูกส่งข้ามโลกมา พื้นฐานฝึกยุทธของเขายังคงต่ำเกินไป แถมยังได้รับบาดเจ็บ ดังนั้นกู่ฉิงซานจึงมุ่งความสนใจไปในด้านการอัปเลเวลตนเองซะส่วนใหญ่
ทว่าตอนนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว เขาครุ่นคิดอีกครั้งอย่างรอบคอบ คิดในมุมมองเหมือนดั่งตอนที่ตนอยู่ในฐานะผู้บัญชาการการรบเชิงกลยุทธ์
กู่ฉิงซานละทิ้งเรื่องราวรบกวนต่างๆ ทุกอย่างไว้เบื้องหลังเขา
และเริ่มต้นเรียงลำดับความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างจริงจัง
เนื่องจากเผ่ามารไม่ได้ส่งกองทัพขนาดใหญ่ออกมา แสดงว่าเรื่องที่พวกมันกำลังทำอยู่แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่เรื่องราวที่เกิดขึ้นในสนามรบ
ในกรณีนี้ให้ตัดเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสงครามออกไปได้เลยโดยตรง
ดังนั้น หรือว่าจะเป็นการลอบโจมตี?
กู่ฉิงซานหลับตาลง และร่างแผนภาพขึ้นในจิตใจของเขา
ค่ายทหารที่เขาอยู่ในเวลานี้ตั้งอยู่บริเวณแนวหน้า และขณะนี้พื้นที่โดยรอบก็ได้ทรุดโทรมลงไปจนหมดแล้ว
หรือว่าในระแวกใกล้เคียง มีที่ตั้งของมนุษยชาติที่คุ้มค่าพอที่จะส่งกองกำลังชั้นยอดอันทรงพลังของเผ่ามารจำมาโหมโจมตีอย่างเต็มกำลัง?
แต่ที่ตั้งของมนุษยชาติที่ใกล้ที่สุดก็อยู่ห่างจากที่นี่ไปตั้งพันลี้
มันไม่นับว่ามีที่ตั้งของมนุษยชาติที่คุ้มค่าพอที่จะทุ่มกำลังขนาดนี้ได้เลย
ฉะนั้น กรณีเรื่องอย่างการลอบโจมตีจึงถูกตัดออกไป
หลังจากที่ทั้งสองกรณีได้ถูกตัดออกไป กู่ฉิงซานก็ยิ่งรู้สึกวิตกกังวลมากขึ้น
เป็นไปได้ไหมว่ามันอาจจะเป็นการลอบสังหารตัวบุคคล?
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
ปีนี้ในประวัติศาสตร์ ปรากฏผู้ฝึกยุทธระดับสูงของมนุษยชาติถูกฆ่าตายในการต่อสู้
ด้วยเหตุนี้เอง ที่เป็นจุดเริ่มต้นการปะทุขั้นแตกหักของสงครามอย่างฉับพลัน! หรือว่าจะมีผู้ฝึกยุทธคนสำคัญของมนุษยชาติกำลังจะถูกเผ่ามารลอบสังหารลงที่นี่?
ในตอนนั้นเอง ชื่อๆ หนึ่งข้ามผ่านเข้ามาในจิตใจของกู่ฉิงซาน
เขาได้สติกลับคืนมา และพยายามเค้นความทรงจำอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น กู่ฉิงซานก็นึกได้ถึงคนสองคน
ทั้งสองเป็นตัวตนที่ทำให้ผู้คนต้องตื่นตะลึง!…การตายของทั้งสองก่อให้เกิดความสูญเสียขั้นร้ายแรง ชนิดที่ว่าได้ย้อมประวัติศาสตร์จนกลายเป็นสีดำหมึก!
นักประวัติศาสตร์หลายคนต่างก็กล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า ตราบใดที่หนึ่งในสองคนนี้ไม่ได้ตายลงตั้งแต่ช่วงต้นของสงคราม มีแนวโน้มเป็นไปได้สูงว่าทิศทางของประวัติศาสตร์จะเปลี่ยนไป
กู่ฉิงซานถามอย่างฉับพลัน “แล้ววันนี้ วันที่เท่าไหร่ เดือนอะไร?”
จ้าวหลิวเกาหัวและกล่าว “วันที่เจ็ดเดือนมิถุนายน”
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม นี่มันไม่น่าจะผิดพลาดแล้ว!
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายเฉิงเต๋า วิถีศักดิ์สิทธิ์ สุดยอดปรมาจารย์ผู้ใช้ค่ายกล กงซุนซี ก็ได้เสียชีวิตลงในวันที่ 8 เดือนมิถุนายน เช่นกัน
และในวันต่อมา นักบุญหญิงแห่งนิกายเทียนจี สวรรค์สูงส่ง หนิงเยว่ฉาน ก็ได้ตกตายลงตามกัน
กงซุนซีถูกรุมล้อมด้วยเผ่ามารกว่าสามล้านตน และเสียชีวิตลงในค่ายกลของเขา
ส่วนทางด้านหนิงเยว่ฉาน เธอได้ถูกรุมล้อมโดยห้ามารผู้ยิ่งใหญ่ และหลังจากที่ดิ้นรนต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนสุดท้ายเธอก็ตายลง
ผู้เล่นหลายคนเมื่อเห็นบันทึกนี้ในประวัติศาสตร์ ก็ตกตะลึงจนเกือบถึงขั้นโง่งม นี่มันน่าทึ่งเกินไป ยากเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้
เนื่องเพราะค่ายกลหรือที่เรียกกันอีกอย่างว่าข่ายอาคมนั้น เป็นสถานๆ ที่ดีที่สุดในการหลบซ่อนและอำพราง มีโอกาสน้อยมาก หรืออาจเรียกได้ว่าโคตรซวยจึงจะถูกศัตรูพบเจอเอาได้
ในบรรดาตระกูลชั้นสูงและนิกายต่างๆ กงซุนซีนับได้ว่าเป็นผู้ใช้ค่ายกลระดับสูงสุด จนเกือบที่จะก้าวขึ้นไปอยู่ขั้นเดียวกันกับ ปรมาจารย์เต๋าเทวโลก!
ด้วยความสามารถในการจัดตั้งค่ายกลของเขา การที่ถูกเผ่ามารพบเจอ และต้องตกอยู่ภายใต้วงล้อมของศัตรูนับล้านโดยไม่คาดคิด นับว่าไม่สมเหตุสมผล
ส่วนการร่วงหล่นของนักบุญหญิงหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจี นับว่าเป็นเรื่องที่น่าเศร้าเป็นพิเศษ
ในโลกของผู้ฝึกยุทธ นิกายเทียนจีเป็นหนึ่งในนิกายใหญ่ที่ทรงอำนาจที่สุด หนิงเยว่ฉานไม่เพียงสามารถเข้าสู่นิกายได้ แต่เธอยังสามารถก้าวขึ้นสู่นักบุญหญิงได้ตั้งแต่วัยเยาว์ จึงไม่มีใครสงสัยเธอเลยในเรื่องพรสวรรค์โดยกำเนิด และพากันยกย่องเธอว่าเป็นผู้มีพื้นฐานวรุยทธโดดเด่นที่สุดในโลกของผู้ฝึกยุทธ!
เธอเป็นผู้หญิงที่แสนวิเศษและน่าตื่นตะลึง ทว่ากลับถูกรุมล้อมโดยห้ามารผู้ยิ่งใหญ่ ต่อสู้ทั้งวันทั้งคืน จนเหนื่อยล้าและเพลี่ยงพล้ำลงในที่สุด
ในช่วงระหว่างที่กำลังเกิดการต่อสู้ทั้งวันทั้งคืน ขอแค่เพียงได้รับข้อความจากเธอแม้เพียงสักเล็กน้อย  บรรดายอดยุทธแห่งมนุษยชาติจะต้องออกไปช่วยเหลือเธออย่างแน่นอน
ทว่าจนกระทั่งเธอตกตายลง มนุษยชาติระดับสูงก็ยังไม่ได้รับข้อความจากเธอ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอได้ต่อสู้กับเผ่ามารยาวนานกว่าหนึ่งวันหนึ่งคืน!
มีผู้ฝึกยุทธผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งเคยกล่าวยืนยันว่า หากกงซุนซีไม่ได้ตายลง เรื่องแพ้หรือชนะในสงครามคงไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงเป็นครั้งที่สอง และหากหนิงเยว่ฉานไม่ได้ตายลง ขอเวลาเพียงไม่กี่ปีเธอจะต้องมีความสามารถมากพอที่จะต่อสู้กับเก้าราชันปีศาจโลกัลต์ได้อย่างแน่นอน เป็นตัวตนที่จะพลิกชะตากรรมของมวลมนุษยชาติ!
ทว่าน่าเสียดายที่นี่เป็นเพียงแค่คำกล่าวทางประวัติศาสตร์ มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง สำหรับคนรุ่นต่อๆ มา คำกล่าวเหล่านี้ไม่มีความหมายใดๆ เลย
กู่ฉิงซานเดินกลับไปกลับมาอยู่หลายก้าว และครุ่นคิดเกี่ยวกับมัน
วันนี้เป็นวันที่เจ็ดเดือนมิถุนายน อีกสองวันหลังจากนี้ สองตัวตนระดับตำนานจะตกตายลง
คาดว่านี่คงจะเป็นเหตุผลที่กองทัพมารจัดระดมกำลังเคลื่อนพลทหารชั้นยอดขึ้น
สถานที่ๆ ร่วงหล่นของตัวตนระดับตำนานทั้งสองก็น่าจะเป็นตรงบริเวณ…
กู่ฉิงซานย้อนระลึกอยู่ในจิตใจของเขาอย่างเงียบๆ และไม่นานเขาก็สามารถจดจำได้ถึงตำแหน่งที่บันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์
แน่นอนว่ามันอยู่ไม่ไกลจากที่แห่งนี้ ห่างออกไปเพียงแค่ราวๆ ไม่ถึงร้อยลี้ เท่านั้น
พอแน่ใจว่าใช่แน่ๆ แล้ว กู่ฉิงซานก็รู้สึกราวกับเห็นแสงสว่างวาบขึ้นในจิตใจ
หากทั้งสองตัวตนที่อันทรงพลังนี้ปรากฏตัวขึ้น แน่นอนว่าพวกเผ่ามารคงต้องเร่งทำการปิดล้อมอย่างบ้าคลั่ง
ทว่าการต่อสู้ปิดล้อมอันเข้มข้นรุนแรงระดับนี้ กู่ฉิงซานที่เป็นเพียงปราณปรับแต่งขั้นห้า คงไม่แม้แต่จะสามารถเข้าไปใกล้ได้
ขอแค่กองทัพมารที่เฝ้ารักษาการอยู่รอบนอก ก็เพียงพอแล้วที่จะคร่าชีวิตเขาได้อย่างง่ายดาย
สำหรับเขา สิ่งเดียวที่สามารถทำได้ก็คือ ใช้ประโยชน์จากโอกาสนี้หลบหนีกลับเข้าไปยังพื้นที่ๆ มนุษยชาติยังทรงอิทธิพลอยู่
ในขณะที่ความสนใจของเผ่ามารยังจดจ่ออยู่กับสองตัวตนระดับตำนาน ก็ใช้โอกาสนี้หลบหนีออกมาจากพื้นที่ของศัตรู!
กู่ฉิงซานตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ในกรณีดังกล่าว คุณจะสามารถหลบเลี่ยงอันตรายที่ร้ายแรงที่สุดได้ง่ายๆ โดยทำแค่เพียงหลบหนีออกไปยังทิศทางตรงข้าม
จากค่ายทหารแห่งนี้ไปยังที่ราบสูงนอกเมืองชายแดนของมนุษยชาติก็คงจะใช้เวลาซักราวๆ หนึ่งวันหนึ่งคืน
แม้นี่จะไม่ใช่เวลาสั้นๆ และยังอาจต้องพบเจอกับวิกฤตระหว่างทาง แต่มันก็ยังดีกว่า หากเทียบกับต้องตายลงในค่ายทหารที่กำลังจะล่มสลายนี้
ดังนั้น หากคุณต้องการที่จะรอดชีวิตไปให้ถึงที่หมาย จำเป็นต้องใช้ประโยชน์จากสองตัวตนระดับตำนานที่กำลังถูกเผ่ามารไล่ล่ารุมล้อมและรีบสับเท้าหนีไปให้ไวที่สุด!
กู่ฉิงซานยังไม่ได้พักผ่อน เขาสำรวจสิ่งต่างๆ บนร่างกายอย่างรวดเร็ว
เลือดงู ฟันงู ถุงน้ำดีงู ธนูกองทัพยังคงอยู่ในสภาพสมบูรณ์ไม่เสียหาย ลูกศรมีไม่มากนัก และในขณะที่เขากำลังจะเดินไปเติมเสบียงนั้นเอง
เขาก็พบกับเคียวรุ่นมาตรฐานที่ไร้ประโยชน์ แต่อย่างน้อยก็คงจะใช้แทนมีดได้หากต้องรับมือกับการต่อสู้ระยะประชิด อย่างน้อยก็ยังมีอาวุธ
“เก็บของแล้วไปจากที่นี่กันเถอะ”
กู่ฉิงซานเก็บข้าวของและกล่าวกับจ้าวหลิวเพียงไม่กี่คำ
“ไป? ไปไหน?” จ้าวหลิวกล่าวด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ในมือของเขากำลังถือเนื้อมารอสูรที่พึ่งหมัก และกำลังจะนำมันไปแขวนตากแห้งใต้ชายคาบ้าน
“แน่นอนว่าหลบหนีออกไปจากพื้นที่ของศัตรูแห่งนี้ และมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ราบสูงของมนุษยชาติ”
จ้าวหลิวกล่าวอย่างลังเล “แต่ว่า…พวกเราพบศิลาวิญญาณแล้วนะ ข่ายอาคมอำพรางก็กลับมาเป็นปกติและคงอยู่ได้ไปอีกซักพัก...”
กู่ฉิงซาน “ข่ายอาคมอำพรางนั้นบดบังได้สายได้เพียงแค่ศัตรูที่อยู่ในระดับต่ำกว่าแก่นทองคำเท่านั้นแหละ หากเป็นตัวที่เหนือกว่าระดับแก่นทองคำ พวกมันจะสามารถมองเห็นข่ายอาคมนี่ได้”
เขากล่าว “เมื่อวันก่อนพวกเราได้พบเจอกับมอนสเตอร์ที่เรียกว่ารามสูรไร้พักตร์ใช่ไหม อันที่จริงมันก็มองเห็นพวกเรา แต่เพราะมันมีภารกิจติดตัวอยู่ และพวกเราก็เป็นเพียงมดปลวกตัวเล็กๆ ในสายตาของมัน การดำรงอยู่ของพวกเราจึงถูกมันละความสนใจไปโดยสมบูรณ์”
จ้าวหลิวถอยไปหนึ่งก้าว ก่อนจะถอยอีกก้าว เขาส่ายหัวและกล่าว “พี่กู่ ทำไมนายถึงต้องพูดให้คนอื่นหวาดกลัวด้วย โกหกฉันแบบนี้มันหมายความว่าอย่างไร”
กู่ฉิงซานอธิบายอย่างอดทน “ถ้าฉันตัดสินใจไม่ผิด พื้นที่แห่งนี้จะกลายเป็นสนามรบในไม่ช้า หากพวกเราต้องการจะมีชีวิตรอด พวกเราจะต้องรีบออกไปก่อน”
จ้าวหลิว “นายไม่ได้ออกไปล่าสัตว์หรอกหรือ ทำไมนายถึงรู้เรื่องพวกนี้?”
กู่ฉิงซาน “ดูจากการระดมกองทัพมารก็รู้แล้ว ใจเย็นๆ มั่นใจได้เลยว่าเรื่องนี้ฉันไม่ผิดพลาด”
จ้าวหลิวยังไม่หยุดส่ายหัว “ไม่! นี่มันไม่ถูกต้อง นายจะต้องคิดผิด ข้างนอกมันอันตรายเกินไป ถ้าออกไปแล้วก็อาจจะถูกฆ่าได้ตลอดเวลา! ถ้านายจะไปก็ไปเถอะ ฉันไม่ไปหรอก!”
กู่ฉิงซานคิดถึงเรื่องเม็ดยาฟื้นฟูที่อีกฝ่ายมอบให้ ก่อนจะถอนหายใจ และเอ่ยแนะนำ “ไปกับฉัน ที่นี่ไม่ปลอดภัย หากศัตรูเลือกที่จะโจมตี แค่วูบเดียวนายก็ตายแล้ว”
จ้าวหลิวส่ายหัว ทั้งร่างของเขาสั่นกึกๆ ราวกับเสียงกลอง พลางเอ่ย “ข้างนอกมันอันตราย ภายในค่ายมีข่ายอาคม อยู่ที่นี่จะปลอดภัยมากกว่า นอกจากนี้กองกำลังมนุษยชาติจะต้องกลับมาที่นี่ไม่ช้าก็เร็ว”
กู่ฉิงซานยังคงกล่าวชักชวนอีกสองสามประโยค แต่เมื่อทัศนคติของจ้าวหลิวยังคงเด็ดเดี่ยว แม้กระทั่งสายตาที่อีกฝ่ายมองมาก็ยังแฝงไปด้วยความโกรธและความเกลียด กู่ฉิงซานก็ล้มเลิกความคิดไป
“ฉันแค่หวังว่านายจะเข้าใจ”กู่ฉิงซานกล่าวอย่างจริจัง “เมื่อเผ่ามารมาถึง หากนายคิดสำนึกเสียใจมันคงจะสายไปแล้ว”
จ้าวหลิวก้มหน้าลง แต่ไม่เอ่ยคำใดออกมา
กู่ฉิงซานเห็นเช่นนั้นก็หมุนตัวกลับอย่างหมดหนทาง และออกจากค่ายทหารไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมาอีกเลย
กระทั่งร่างของกู่ฉิงซานเดินหายลับไปจนไม่เห็นแม้กระทั่งเงา จ้าวหลิวจึงถ่มน้ำลายออกมาอย่างแรง
“แบร่! อันตรายที่ร้ายแรงที่สุดคือการออกไปข้างนอกตะหาก ทหารที่ทิ้งค่ายแห่งนี้ไป ทุกคนตายลงในปากเผ่ามารกันทั้งนั้น”
“ทุกคนลงไปนอนอยู่ในบ่อกักศพกันหมดแล้ว เหลือแต่ฉัน! เหลือแต่ฉันที่ยังมีชีวิตอยู่!”
“เดิมทีที่ช่วยแกเพราะคิดว่าแกเป็นคนจากกองกำลังเสริม แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นเพียงแค่ทหารเดนตายที่เหลือรอดเพียงลำพังจากแนวหน้า คอยดูสักสองสามวันเถอะ เดี๋ยวแกจะต้องกลับมาง้อบิดา!”
“ไอ้ตัวตลก แกมันไอ้ตัวตลกที่คิดจะพาตัวเองไปสู่ความตาย ไม่เพียงเท่านั้นกลับยังมาสร้างความสับสนให้แก่บิดาอีก!”ห
จ้าวหลิวเดินกลับไปยังที่พักพร้อมกับก่นด่าไปตลอดทาง
.......................................


## 0032 จุดเริ่มต้นสู่ความตาย

ตอนที่ 32 จุดเริ่มต้นสู่ความตาย
กู่ฉิงซานวิ่งวนอยู่ในป่าจนกระทั่งเขาได้พบกันพื้นที่เปิดโล่ง จึงค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง ก่อนจะข้ามผ่านมันอย่างระมัดระวัง
แต่เมื่อวิ่งออกไปอีกเพียงไม่กี่สิบจั่ง เขาก็พบกับพื้นที่เปิดโล่งอยู่เบื้องหน้าอีกครั้ง
คราวนี้กู่ฉิงซานเลือกที่จะเดินอ้อม
พออ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่ง ขณะที่ตัดกิ่งไม้หนาทึบไประหว่างทาง พื้นที่เปิดโล่งก็ปรากฏสู่สายตาของเขาอีกครั้ง
ไกลออกไปจนสุดสายตา จะพบกับพื้นที่เปิดโล่งเต็มไปหมด
กู่ฉิงซานถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะกัดฟันแล้วกระโดดขึ้นไปบนที่สูง
เขายกธนูกองทัพขึ้นแล้วยิงลูกศรลงไปยังพื้นดิน
ศรเจาะลึกลงไป จนเหลือเพียงแค่ส่วนปลายขนนก
และไม่ปล่อยให้เขาต้องรอนาน จู่ๆ ใบหน้าขนาดใหญ่ราวๆ สนามเด็กเล่นก็ผุดขึ้นมาจากพื้นที่เปิดโล่ง
ใบหน้านั้นถุยลูกศรออกมา และจ้องมองไปยังกู่ฉิงซานพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกอย่างช้าๆ “เจ้า…ทำไม…ถึงรู้…ว่าข้า…อยู่ที่นี่…”
กู่ฉิงซานมองสวนกลับไปและกล่าว “ดินบริเวณนี้มันดูใหม่เกินไป”
“ใหม่…หมายความว่าอะไร?” ใบหน้าที่ผุดขึ้นมาเผยให้เห็นถึงความสับสน
มันคือมารที่ ‘ซ่อนเร้น’ อยู่ในที่แห่งนี้ มีชื่อเรียกว่า ‘มารเคลื่อนพิภพ’
ตั้งแต่เกิดมามันก็สามารถต้านทาน เทคนิคมนตราและธาตุทั้งห้าได้ในระดับหนึ่ง หากเป็นผู้ฝึกดาบที่มาพบเจอกับมัน ป่านนี้คงถูกลากลงไปใต้ดินแล้ว
‘ซ่อนเร้น’ นับว่าเป็นหนึ่งในพลังศักดิ์สิทธิ์ที่มีประสิทธิภาพยิ่ง นอกจากนี้พวกมันบางตัวยังมีความเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางวิญญาณอันบริสุทธิ์ได้อย่างลึกซึ้งอีกด้วย
มารเคลื่อนพิภพเรียกได้เลยว่าแทบจะอยู่ยงคงกระพัน ในการสู้รบระหว่างมนุษยชาติมันทำให้ผู้ฝึกยุทธมากมายต่างพากันปวดหัวไปตามๆ กัน
กระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ผู้เล่นพึ่งจะค้นพบว่ามันมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่อย่างหนึ่ง และนั่นก็คือสมองของมันไม่ค่อยจะดีนัก
ไม่ว่าจะเป็นคำกล่าวของใครก็ตาม หากคำกล่าวนั้นสามารถกระตุ้นความสนใจของมารเคลื่อนพิภพได้ มันก็จะเชื่อคำพูดของเขา
กู่ฉิงซานกล่าว “แกควรจะเอาดินจากที่ๆ แกจากมาด้วย และกลบๆ เอาไว้ข้างบน สีบนร่างกายแกจะได้สอดคล้องกับสีดินบนพื้น”
เขากล่าวต่อ “ถ้าหากเป็นในกรณีนั้น ฉันก็จะหาแกไม่พบ ไม่ใช่แค่เพียงฉัน แต่ไม่ว่าใครก็จะไม่มีทางหาแกพบ”
“จริงๆ หรือ…?”
“จริงๆ หรือ…?”
“จริงๆ หรือ…?”
“จริงๆ หรือ…?”
เสียงเดียวกันนับไม่ถ้วนได้ดังขึ้น
กู่ฉิงซานยังคงใจเย็น เขายืนนิ่งอยู่บนกิ่งไม้และหันไปมองรอบๆ
ใบหน้าขนาดใหญ่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดิน สีหน้าของพวกมันดูตื่นเต้นเล็กน้อย ทุกสายตาจับจ้องมายังกู่ฉิงซาน
ใบหน้านับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาจนเรียกได้ว่าแทบจะครอบคลุมทั้งภูเขา
นี่คือกองทัพมารเคลื่อนพิภพ กองกำลังหลักของเผ่ามาร!
แม้ว่ารามสูรไร้พักตร์จะทรงพลัง แต่ด้วยจำนวนที่น้อยจนเรียกได้ว่าขาดแคลน ทำให้การจะเรียกใช้มันจะต้องเป็นช่วงเวลาจำเป็นที่จะใช้สังหารศัตรูเท่านั้น แต่นี่อีกฝ่ายถึงขั้นส่งแม้กระทั่งกองทัพเดนตายอย่างมารเคลื่อนพิภพมาด้วยนี่มัน…
“แน่นอนว่ามันเป็นความจริง จะไม่มีใครสามารถหาแกพบ” กู่ฉิงซานมองไปรอบๆ ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง “แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแกจะไปนำดินมาได้ แน่จริงก็ลองดูสิ แล้วฉันจะรอดูอยู่ที่นี่”
ใบหน้าของมารตนหนึ่งก็เผยให้เห็นถึงกระตือรือร้นและกล่าว “งั้นก็ดี…เจ้า…รออยู่ที่นี่นะ…”
สิ้นคำกล่าว ใบหน้าที่พึ่งเอ่ยออกมาก็จมลงไปใต้ดิน และหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
“ฉันก็จะไป...เหมือนกัน…”
“ฉันก็จะไป…เหมือนกัน…”
“ฉันก็จะไป…เหมือนกัน…”
“ฉันก็จะไป…เหมือนกัน…”
ใบหน้าคนขนาดใหญ่หายไปจากพื้นดิน พวกมันต่างพากันใช้ ‘ซ่อนเร้น’ อย่างไม่ลังเล
สถานที่ๆ มารพวกนี้จากมา น่าจะเป็นฐานทัพหลักของกองทัพมารที่อยู่ห่างออกไปหลายพันลี้ ด้วยความเร็วของมารเคลื่อนพิภพ สมควรจะใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งจึงจะกลับมา
มารเคลื่อนพิภพได้จากไปแล้ว กู่ฉิงซานก็เริ่มเคลื่อนไหว เขาวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
เพียงแค่คำกล่าวไร้สาระ กองทัพมารเคลื่อนพิภพทั้งหมดก็ถึงกับเคลื่อนไหว การเคลื่อนทัพขนาดใหญ่เช่นนี้ เกรงว่าเพียงแค่ครึ่งทางพวกกองทัพมารก็คงจะรู้ตัว และมีโอกาสเป็นไปได้สูงที่พวกมันจะถูกสั่งให้กลับมาประจำการที่แนวหน้าอีกครั้ง
ถ้าพวกมันกลับมาก่อนที่เขาจะจากไป ทุกอย่างก็เป็นอันจบ
กู่ฉิงซานกำลังเตรียมที่จะหลบหนีไป แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงดังมาจากจุดที่ไกลออกไป
“สหายตัวน้อย ขอบคุณสำหรับการขับไล่การปิดล้อม แต่ขออนุญาตถามหน่อยจะได้ไหม สหายตัวน้อยต้องการให้ฉันเรียกว่าอะไร?”
กู่ฉิงซานหันกลับมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะพบชายชราที่ใบหน้าเปื้อนยิ้มกำลังจับจ้องมายังเขา
กู่ฉิงซานยกธนูกองทัพขึ้นและกล่าว “ฉันเรียกว่ากู่ฉิงซาน ทหารแนวหน้าจากกองพันทหารม้า แล้วคุณล่ะ? ไม่ทราบว่าเป็นใคร มีบัตรยืนยันตัวตนไหม?”
ชายชราโยนบัตรยืนยันตัวตนออกไป กู่ฉิงซานคว้ารับมัน ก่อนจะถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปบนบัตรยืนยันตัวตนในมือ
ทันใดนั้นบัตรยืนยันตัวตนก็สว่างวาบ เปลวไฟลุกโชนขึ้นจากบัตร ก่อนจะร้อยเรียงออกมาเป็นทิวแถว ภายในประกอบด้วยคำไม่กี่คำ
“หัวหน้านายพลกงซุนซี”
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม
หัวหน้านายพล พันธมิตรผู้ฝึกยุทธแห่งมนุษยชาติ อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายเฉิงเต๋า ปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่ กงซุนซี!
เป็นเขาไปได้อย่างไร!
เห็นได้ชัดว่ากู่ฉิงซานพึ่งออกมาจากค่ายทหารได้ไม่นาน และอยู่ห่างไกลจากสถานที่ๆ ชายคนนี้ถูกรุมล้อม แล้วทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
กงซุนซีน่าจะกำลังจะตายในเร็วๆ นี้ แล้วจะบังเอิญมาพบกับฉันในเวลานี้ได้อย่างไร เขาไม่ได้ถูกพวกมารรุมล้อมหรอกหรือ?
หัวใจของกู่ฉิงซานปรากฏแสงสว่างวาบ ลางสังหรณ์ร้ายค่อยๆ ปกคลุมข้างในจิตใจ
เขาโยนบัตรยืนยันตัวตนออกตัวเองออกไป และปล่อยให้อีกฝ่ายตรวจสอบ
หลังแลกกันยืนยันตัวตน ทั้งสองฝ่ายรู้สึกโล่งใจลงเล็กน้อย
กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะถามออกไป “ที่แท้ก็นายพลกงซุน ไม่ทราบว่าทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียว?”
กงซุนซีถอนหายใจ ก่อนจะหยิบดิสก์ค่ายกลแผ่นเล็กๆ ขึ้นมา และกดสองมือลงพร้อมตะโกน “ค่ายกลซ่อนเร้น จงเปิด!”
กู่ฉิงซานสัมผัสได้ว่าเบื้องหน้าของเขาแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน ทิวทัศน์ทั้งหมดจางหายไปในพริบตา เมื่อวิสัยทัศน์กลับมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ด้านหน้าวิหารเต๋า
ภายนอกวิหารเต๋า สี่ทิศทาง ออก ใต้ ตก และเหนือ ล้วนว่างเปล่า ไม่อาจมองเห็นได้ทั้งในทางตรงและระยะไกล
ที่แท้ในภูเขาลูกนี้ ก็เป็นที่ซ่อนของวิหารเต๋า!
สามารถจัดตั้งค่ายกลที่ไกลไปจนถึงเส้นขอบฟ้าได้ ค่ายกลน่าหวาดหวั่นขนาดนี้ เป็นที่ชัดแจ้งแล้วว่าคนๆ นี้คือกงซุนซี!
กู่ฉิงซานเดินเข้าไปในวิหารเต๋ากับกงซุนซี แต่กลับพบเพียงคนๆ หนึ่งในชุดคลุมสีขาวราวหิมะ สวมใส่เกราะทองคำ กำลังนั่งอยู่บนเบาะรองนั่งอย่างเงียบๆ
เกราะที่คนๆ นี้สวมใส่ไม่ได้ใหญ่โตจนดูเทอะทะ แต่มันบางเบาแลดูละเอียดอ่อนเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าอันงดงามของเธอสะท้อนออกมา
เธอโค้งศีรษะลงเล็กน้อยเมื่อกงซุนซีเดินเข้ามา และเมื่อเธอพบว่าอีกคนที่เข้ามาด้วยมีระดับวรยุทธไม่ถึงขอบเขตก่อตั้ง เธอก็ก้มหัวลงอีกครั้ง
ในตอนที่เธอเงยหน้าขึ้น กู่ฉิงซานเห็นว่าบนใบหน้าของเธอสวมหน้ากากเงิน บดบังใบหน้าของเธออย่างสมบูรณ์
“สหายตัวน้อยฉิงซาน ต้องขอบใจคุณจริงๆ ที่ขับไล่กองทัพมารเคลื่อนพิภพไป มิฉะนั้นพวกเราก็คงจะติดแหง่กอยู่ที่นี่เป็นแน่”
“เขาน่ะเหรอ? เป็นคนขับไล่กองทัพมารเคลื่อนพิภพ?”เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูเป็นผู้ดีดังตอบโต้ออกมา
น้ำเสียงของหญิงสาวในชุดเกราะทองคำดูจะประหลาดใจ ทว่าภายใต้หน้ากากเงินจึงไม่อาจเห็นสีหน้าของเธอได้
“มันเป็นเรื่องจริง” กงซุนซีกล่าว “มารเคลื่อนพิภพเป็นมารที่สามารถปลดผนึกธาตุดินจากธาตุทั้งห้าได้ ดังนั้นมันจึงมีความสามารถในการควบคุมดิน และมีอิทธิพลอย่างมากต่อค่ายกลของฉัน แต่ตอนนี้พวกมันถูกเขาหลอกจนเคลื่อนทัพออกไปหมดแล้ว”
“หลอก?”
หญิงสาวเกราะทองดูจะสับสนยิ่งกว่าเดิม
กงซุนซีจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้แก่เธอ
หญิงสาวเกราะทองมองกู่ฉิงซานและเอ่ยถาม “คุณรู้จุดอ่อนของเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ได้อย่างไร?”
กู่ฉิงซานคิดคำตอบไว้ในใจอยู่ก่อนแล้ว เขาจึงตอบกลับอย่างเยือกเย็น “ในกองพันทหารม้าแนวหน้า ทุกๆ วันต้องต่อสู้กับเผ่ามารทุกชนิด ฉันชอบที่จะศึกษาลักษณะของพวกมัน ดังนั้นเลยพอจะรู้เรื่องพวกนี้มาบ้างเล็กๆ น้อยๆ ”
“กองพันทหารม้า? นั่นไม่น่าเป็นไปได้ แต่ถ้าที่พูดมาเป็นความจริง…” หญิงสาวเกราะทองงึมงำ “เท่าที่ฉันรู้มา กองพันทหารม้าแนวหน้าถูกทำลายลงแล้วโดยกองทัพหลักของเผ่ามาร มันเกือบที่จะถูกกวาดออกไปโดยสมบูรณ์ และคุณอาจจะเป็นคนเดียวที่รอดชีวิต”
วินาทีนั้นกู่ฉิงซานก็แสร้งเผยให้เห็นถึงความโกรธและความโศกเศร้าออกมา…ในเวลาเหมาะเจาะ!
ประกายแสงสว่างวาบขึ้นในดวงตาของกงซุนซี เขาเอ่ยถาม “แล้วคุณรู้อะไรเกี่ยวกับพวกมอนสเตอร์ตัวอื่นๆ บ้างไหม?”
ในปัจจุบันนี้ นี่เป็นช่วงต้นของการเผชิญหน้าระหว่างเผ่ามารและมนุษยชาติ  เป็นช่วงเวลาที่ยังไม่สามารถเข้าใจลักษณะของเผ่ามารได้อย่างสมบูรณ์ ดังนั้นจึงเกิดการสูญเสียไปเป็นจำนวนมาก
ทหารหลายกองทัพถูกกวาดทำลายลง แม้กระทั่งร่องรอยของข่าวสารก็ยังไม่ถูกส่งกลับมา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่อาจควานหาลักษณะ นิสัย และจุดอ่อนลึกล้ำของเผ่ามารได้
มันจะเป็นประโยชน์อย่างมากในสงคราม หากมีทหารจากกองพันทหารม้าที่ยังรอดชีวิตจากค่ายแนวหน้า ที่สามารถบ่งชี้ลักษณะต่างๆ ของเผ่ามารได้
“ก็พอจะรู้อยู่บ้าง” กู่ฉิงซานกล่าวอย่างมั่นใจ
พวกเขาทั้งสองคนนี้ปลดปล่อยกลิ่นอายพลังวิญญาณที่ท่วมท้นราวกับทะเลอันมืดมิด กู่ฉิงซานไม่อาจแน่ใจได้ว่าพวกเขาจะปฏิบัติดีต่อตนหรือไม่ ดังนั้นจึงแสดงให้เห็นถึงประโยชน์ในการดำรงอยู่ของเขา
แน่นอน พอได้ยินดังนั้น กงซุนซีและหญิงสาวเกราะทองก็หันมามองหน้ากันและกัน ก่อนจะพยักหน้าออกมาในเชิงพึงพอใจ
.....................................


## 0033 หนิงเยว่ฉาน

ตอนที่ 33 หนิงเยว่ฉาน
“ฉันยังไม่รู้เลยว่าควรจะเรียกคุณว่าอย่างไร”
ในหัวใจของกู่ฉิงซานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงเอ่ยถามหญิงสาวเกราะทองที่อยู่ตรงหน้า
หญิงสาวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “ฉันเรียกว่า หนิงเยว่ฉาน”
ที่แท้ก็คือเธอ!
หนิงเยว่ฉานคือผู้มีชื่อเสียงก้องกระฉ่อนไปทั่วทั้งโลก ในฐานะนักบุญแห่งนิกายเทียนจีผู้งดงามและน่าหลงไหล
สาวงามที่ผู้ฝึกยุทธชายได้แต่เก็บไปฝันหวานหนิงเยว่ฉาน!
หนิงเยว่ฉานเงียบไปครู่หนึ่ง เธอกำลังเฝ้ารอเสียงกรีดร้องแสนอันคุ้นเคยเช่นเดียวกับสายตาอันร้อนแรงที่จับจ้องมายังเธอ และคำกล่าวสาบานอันน่าสะอิดสะเอียนออกมา
ทุกครั้งที่เธอพบกับชายหนุ่มผู้ฝึกยุทธ ไม่ว่าจะใคร เกือบทั้งหมดก็หนีไม่พ้นออกมาในรูปแบบนี้
พวกผู้ชายเหล่านี้ดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าหนิงเยว่ฉานแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ฝึกยุทธทั่วไปเกือบทั้งหมด เธอไม่จำเป็นต้องได้รับการปกป้องจากพวกเขาเลย
แต่มันก็ตำหนิพวกเขาไม่ได้ เนื่องเพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือหนิงเยว่ฉาน!
กงซุนซีก็ยังคงเฝ้ารอเช่นกัน รอดูปฏิกิริยาที่กู่ฉิงซานจะแสดงออกมา
หลังจากที่อีกฝ่ายสามารถทำให้กองทัพมารเคลื่อนพิภพทั้งหมดที่ทำการปิดล้อมอยู่จากไปได้ อย่างน้อยทั้งสองคนก็ควรจะแสดงท่าทีโปรดปรานให้เขาได้รู้สึกชื่นใจสักเล็กน้อย
ทว่ายืนรออยู่ครู่หนึ่ง กู่ฉิงซานก็ยังคงนิ่ง ไม่ขยับ ไม่ส่งเสียง ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
เอ๋?
ทั้งสองหันมาสบตากันด้วยความประหลาดใจ เนื่องเพราะกู่ฉิงซานกลับยืนสงบราวกับน้ำนิ่ง แถมคิ้วทั้งสองยังขมวดมุ่นจนแทบจะชิดกันแทน
เจ้าหมอนี่พิลึกคน หนิงเยว่ฉานคิดในใจ
แต่จะตำหนิกู่ฉิงซานก็คงจะไม่ได้ เนื่องเพราะฉากตรงหน้าที่บังเอิญพบเจออย่างไม่คาดคิดนี้ มันดันไม่ตรงตามประวัติศาสตร์ แตกต่างออกไปโดยสมบูรณ์
เขาจมลงสู่ห้วงความคิด
สองคนที่สมควรจะต้องตาย ทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันได้?
สิ่งที่ทำให้ประวัติศาสตร์ในปัจจุบันผิดเพี้ยนไปคืออะไร?
ผู้เล่นทุกคนรวมไปถึงกู่ฉิงซาน ไม่เคยมีใครทราบมาก่อนว่าทั้งสองอยู่ด้วยกันก่อนที่จะตกตาย
ในบันทึกประวัติศาสตร์พวกเขาร่วงหล่นลงในจุดที่อยู่ห่างไกลกันออกไป
แต่ตอนนี้มันกลับผิดแผกไปโดยสมบูรณ์
ทั้งร่างของกู่ฉิงซานสั่นด้วยความกังวล
ประวัติศาสตร์ที่บิดเบี้ยว และเต็มไปด้วยความลึกลับที่ไม่อาจจินตนาการได้ ขณะเดียวกันเงาแห่งความตายก็กำลังก้าวใกล้เข้ามาทีละก้าว
การที่กองทัพมารเคลื่อนพิภพปิดล้อมกรอบคนทั้งสอง แสดงให้เห็นว่ากองทัพมารได้ค้นพบพวกเขาอีกครั้งแล้ว
สำหรับกู่ฉิงซานผู้กระตือรือร้นที่จะหลบหนีเพื่อเอาชีวิตรอด คิดแม้กระทั่งการไม่ยอมช่วยเหลือกงซุนซีและหนิงเยว่ฉาน กะจะทิ้งทั้งสองไว้เป็นตัวล่อ แต่ฝีเท้าของเขายังไม่ทันจะก้าวไปได้ไกล ก็ดันมาเจอกับทั้งสองเสียนี่
นับจากนี้ เมื่อกองทัพปีศาจเริ่มบุกลอบสังหาร ตราบใดที่เกิดความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยกู่ฉิงซานที่เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธปราณปรับแต่งก็จะต้องตกตายลงอย่างแน่นอน
ฉันควรจะทำอย่างไรดี ถึงจะสามารถรอดชีวิตไปได้ในสถานการณ์เช่นนี้?
กู่ฉิงซานฝืนบังคับตนให้สงบลง
นิกายเฉิงเต๋าและนิกายเทียนจี อยู่ห่างจากกันหลายพันลี้ สองนิกายใหญ่ไม่สมควรจะมาพบเจอกันโดยง่าย
กงซุนซีเป็นถึงผู้อาวุโส ส่วนหนิงเยว่ฉานเป็นรุ่นเยาว์ดาวรุ่งพุ่งแรง จากบันทึกประวัติศาสตร์ ชีวิตของทั้งสองคนนี้ไม่สมควรมาบรรจบกัน และพวกเขาควรไม่แม้แต่จะเคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ
ทว่าในกรณีนี้ การที่ทั้งสองอยู่ด้วยกัน เป็นไปได้สูงว่าพวกเขากำลังปฏิบัติภารกิจทางทหารร่วมกันอยู่!
ใช่ ต้องใช่แน่ๆ พวกเขาต้องทำภารกิจร่วมกันแน่ๆ ไม่อย่างนั้นก็ต้องกำลังทำอะไรสักอย่างที่สำคัญมากๆ อยู่
มันจะต้องเป็นสิ่งสำคัญ ที่ถึงกับทำให้กองทัพมารต้องส่งตัวตนอันทรงพลังออกมา เพื่อค้นหาร่องรอยของพวกเขาไปทั่วทุกที่
ในวันพรุ่งนี้ กงซุนซีจะจบชีวิตลงภายในค่ายกลป้องกันขนาดใหญ่ของเขา
ในกรณีนี้ เขาจะสามารถดึงดูดความสนใจจากกองทัพมารได้ และสามารถยื้อเวลาให้หนิงเยว่ฉานหลบหนีไป
ส่วนหนิงเยว่ฉานก็จะตายลงในวันถัดมา ในที่ราบสูงใกล้กับที่ตั้งของมนุษยชาติ!
เธอเกือบจะหลบหนีเข้าสู่อาณาจักรของมนุษยชาติได้แล้ว ทว่ากลับถูกห้ามารผู้ยิ่งใหญ่จับได้เสียก่อน สุดท้ายจึงสู้กันทั้งวันทั้งคืนและจบชีวิตลง
ต่อสู้กันทั้งวันทั้งคืน แต่เธอกลับไม่ได้ใช้ยันต์สื่อสาร ดังนั้นจึงไม่มีใครมาช่วยชีวิตเธอ
กงซุนซียอมตายเพื่อต้องการให้หนิงเยว่ฉานหลบหนีไป แต่หนิงเยว่ฉานก็ยังคงถูกลอบสังหารอยู่ จนกระทั่งสิ้นชีวิตลงก็ยังไม่มีใครรับรู้หรือมาช่วยเหลือเธอ
เรื่องดังกล่าวช่างแปลกประหลาด หากกู่ฉิงซานไม่ได้รู้เรื่องนี้มาก่อนล่วงหน้า เขาก็คงจะไม่เชื่อเหมือนกัน
ไม่ต้องกล่าวถึงความลับอีกอย่างหนึ่งนั่นคือสิ่งที่พวกเขากำลังกระทำ ที่ถึงกับทำให้กองทัพมารต้องออกไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง
ในโลกก่อนหน้า ความลับอันแสนจะน่าสนใจสิ่งนี้ ได้กลายเป็นปริศนาในประวัติศาสตร์ไปพร้อมกับการตกตายลงของพวกเขา
ทว่า!
ทว่า!
สถานที่มันกลับไม่ถูกต้อง!
เห็นได้ชัดว่าสถานที่แห่งนี้มันอยู่ห่างไกลจากจุดที่พวกเขาจบชีวิตลง ต่อให้กงซุนซีผู้แข็งแกร่งเร่งรีบอย่างเต็มกำลัง วิ่งตรงมาจากจุดที่ตกตายจนมาถึงที่นี่ มันก็ไม่น่าจะเป็นไปได้
ประเด็นนี้มันไร้สาระเกินไปแถมยังไม่สมเหตุสมผล
แต่เดี๋ยวก่อน!
ในหัวใจของกู่ฉิงซานปรากฏแสงสว่างวาบขึ้นอย่างฉับพลัน
“ในที่สุดฉันก็ได้พบกับนักบุญหญิง” กู่ฉิงซานกล่าวพร้อมกับเกร็งกำปั้นเล็กน้อย เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะเอ่ยถามออกไป “ในตอนที่ฉันยังอยู่ในค่ายทหาร ฉันได้พบเห็นรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดเคลื่อนพลผ่านไป ดูเหมือนว่าพวกมันกำลังตามล่าคุณสินะ?”
หนิงเยว่ฉาน เฝ้ารอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายอยู่นาน ทว่าพอเจอคำถามนี้เข้าไป เธอก็ถึงกับพูดไม่ออก
ไม่ใช่ว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ พวกผู้ชายทั้งหลายจะพากันพูดจาอวดโอ้ตนเองหรอกหรือ เหตุใดเขากลับถามแบบนั้นออกมา?
เธอไม่ทันตั้งตัวจึงไม่มีเวลาคิด เลยกล่าวออกไปอย่างไม่ปิดบังว่า “พวกมันไล่ล่าเราอย่างกระชั้นชิดในตอนแรก แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน จู่ๆ พวกมันก็เปลี่ยนทิศทางและเคลื่อนพลไกลห่างออกไป ดังนั้นพวกเราจึงเปลี่ยนเส้นทางและมาจบลงที่นี่”
กู่ฉิงซานนิ่งคิดเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็นึกอะไรบางอย่างออก ก่อนจะหยิบแผ่นหยกสีเลือดขึ้นมา
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
มอนสเตอร์นกที่เขาฆ่า กลับกลายเป็นว่ามันกำลังไปจะรายงานข้อมูลล่าสุดของบุคคลทั้งสอง
นกมารถูกเขาฆ่าตาย แถมยังถูกเผาจนไม่เหลือซาก ดังนั้นรามสูรไร้ลักษ์จึงยังไม่ได้รับข้อมูลเส้นทางล่าสุดที่ควรมุ่งตรงไป
ภายใต้สถานการณ์คับขัน กงซุนซีกับหนิงเยว่ฉานจึงสามารถหลบหนีจากการไล่ล่ามาได้
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมทั้งสองจึงสามารถเบี่ยงเบนโชคชะตาให้แตกต่างไปจากเดิม และมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่
ที่แท้ตัวแปรที่ทำให้ทุกอย่างบิดเบี้ยวก็คือตัวของเขาเอง
เหมือนดั่งในทฤษฎีผีเสื้อกระพือปีก บัตเตอร์ฟลายเอฟเฟกต์ เป็นแค่สิ่งเล็กๆ แต่กลับสามารถทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงลุกลามใหญ่โตขึ้นได้ทำให้ประวัติศาสตร์ที่ถูกลิขิตไว้เบี่ยงเบนออกไป!
กู่ฉิงซานส่ายหัวและยิ้มอย่างขมขื่น
ตัวฉันที่มีเพียงพื้นฐานวรยุทธขั้นต่ำ เดิมทีเตรียมที่จะหลีกเลี่ยงจากพวกเขา กลับกลายเป็นว่าสร้างทางหนีให้พวกเขาเสียนี่
โชคชะตาช่างเล่นตลกเสียจริง ไม่คาดคิดเลยว่าด้วยการแผลงศรเพียงครั้งเดียวของตนจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
ต้องการที่จะหลบเลี่ยง แต่ตอนนี้กลับต้องมีพบเจอกับสองตัวตนระดับตำนานโดยบังเอิญ
ตอนนี้หากคิดจะหลบหนีไปอีกครั้ง เกรงว่าจะสายไปแล้วที่จะคิดเกี่ยวกับมัน
เขาได้กระโจนเข้ามาร่วมชะตากรรมกับทั้งสองที่เกือบจะถึงวาระ หากพวกเขาตาย กู่ฉิงซานที่บังเอิญอยู่ในเหตุการณ์ด้วยก็จะถูกกองทัพมารปิดล้อมโดยสมบูรณ์ จำต้องตกตายตามทั้งสองไปอย่างมิอาจหลีกเลี่ยง
และนั่นคือสถานการณ์สิ้นหวัง เป็นหนทางสู่ความตาย
ทันทีที่กู่ฉิงซานหยิบแผ่นหยกสีเลือดขึ้นมา สีหน้าของกงซุนซีก็เปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน
เขาเอื้อมมือออกไปคว้าแผ่นหยกสีเลือด จากนั้นก็ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไป
น้ำเสียงของมอนสเตอร์ที่ฟังดูแปลกประหลาดจนยากจะจินตนาการก็พลันดังขึ้นจากแผ่นหยก
“เป้าหมายยังคงเคลื่อนที่ไปทางทิศใต้ พิกัดเก้าสิบสี่ ใต้, เจ็ดร้อยยี่สิบหก ตะวันออก คำสั่ง : ไล่ตามรามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดอย่างเต็มกำลัง”
กงซุนซีเดิมเป็นคนที่หลักแหลมอยู่แล้ว เขาคิดเพียงครู่หนึ่งก็ตระหนักได้ถึงบางสิ่ง ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “รามสูรไร้พักตร์และมารกระหายเลือดกำลังไล่ล่าพวกเรา กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือเป็นคุณนั่นเองที่ช่วยพวกเราเอาไว้โดยการฆ่าพลส่งสารของพวกมัน?”
“ก็แค่บังเอิญไปเจอกับพลส่งสาร และที่สำคัญร่างของมันก็ได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้วด้วย” กู่ฉิงซานตอบตามความจริง
กงซุนซีตรวจสอบแผ่นหยกอย่างระมัดระวังก่อนจะค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกอย่างช้าๆ “แผ่นหยกนี่เป็นของจริง”
เขาหันไปมองหนิงเยว่ฉาน
หนิงเยว่ฉานพยักหน้าและกล่าว “เขาไม่ได้โกหก อสูรวิญญาณของฉันทำร้ายพลส่งสารจนได้รับบาดเจ็บจริงๆ แต่ยังไม่ถึงขั้นสังหารมันลงได้”
เธอถามอีกครั้ง “แต่จากที่สังเกตดู ฉันเห็นว่าพื้นฐานวรยุทธคุณยังไม่ถึงระดับก่อตั้ง ดังนั้นคุณไม่น่าจะสามารถจับตัวพลส่งสารของกองทัพมารได้ แล้วคุณไปได้รับเจ้าสิ่งนี้มาได้อย่างไร”
กู่ฉิงซานตบลงบนธนูกองทัพขึ้นและกล่าว “ก็เป็นแค่กำไรเล็กๆ น้อยจากธนูคันนี้ ดังนั้นฉันเลยได้รับแผ่นหยกนั้นมา”
มองไปยังสายตาสองคู่ที่ยังคงสงสัย หัวใจของกู่ฉิงซานก็รับรู้ว่าจะต้องทำให้ทั้งสองเชื่อใจ
ระบำผันผวน!
ยิงต่อเนื่อง!
เงาสีเทากลายเป็นเส้นแสง เลื้อยไปมาผ่านอากาศราวกับงู
ฟึบ!
เสียงสะท้อนของศรหลายดอกดังขึ้นพร้อมๆ กัน ทั้งหมดปักลงบนภาพแกะสลักหยินหยางบนเพดานวิหารเต๋าอย่างพร้อมเพรียง
......................................


## 0034 ถ้าไม่กินก็โยนทิ้งไป

ตอนที่ 34 ถ้าไม่กินก็โยนทิ้งไป
“ฝีมือการยิงธนูระดับนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณได้อยู่กองพันทหารม้าแนวหน้า”กงซุนซีกล่าวยกย่อง
หนิงเยว่ฉานพยักหน้าอย่างเงียบๆ
เทคนิคการต่อสู้ไม่เพียงแต่จะต้องฝึกฝน แต่ยังจำเป็นต้องมีพรสวรรค์อีกด้วย บางคนแม้มีพื้นฐานวรยุทธที่โดดเด่น แต่หากพวกเขาไม่เรียนรู้เทคนิคระดับสูง จะตายเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น
ชายหนุ่มเบื้องหน้าผู้นี้ มีพรสวรรค์ที่ดีจริงๆ
ทั้งสองสบตากัน ดูเหมือนจะเชื่อคำกล่าวของกู่ฉิงซานไปแล้วอย่างน้อยก็เจ็ดถึงแปดส่วน
กู่ฉิงซานเชื่อว่า ภายในจิตใจของทั้งสองคงกำลังคิดว่าตนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
เป็นที่ชัดเจนแล้วว่าพื้นฐานวรยุทธของพวกเขานั้นสูงส่ง หรือแม้กระทั่งมีส่วนร่วมในการสร้างผลงานอันโดดเด่นมากมาย แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าทั้งสองได้รับการช่วยชีวิตจากเด็กชายที่ยังไม่แม้แต่จะทะลวงผ่านระดับปราณปรับแต่ง
ในปัจจุบัน รามสูรไร้พักตร์ได้นำทางมารกระหายเลือดวนไปมาอย่างไร้จุดหมายดั่งแมลงวันไร้หัว ส่วนกองทัพมารเคลื่อนพิภพก็ถูกหลอกจนถอนกำลังกลับไปยังฐานหลักของกองทัพมาร
สำหรับทั้งสอง อาจกล่าวได้ว่าไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว และในที่สุดพวกเขาก็จะสามารถหายใจได้อย่างทั่วท้องเสียที
กงซุนซีปรบมือดังฉาดแล้วกล่าวทันที “ยอดเยี่ยมมาก สหายน้อยกู่ ถ้าพวกเรารีบหลบหนีไปทันที บางทีอาจจะยังมีโอกาสรอดชีวิตกลับไปยังที่ราบสูงในอาณาเขตของมนุษยชาติก็เป็นได้”
เขาถามอีกครั้ง “นักบุญหญิง คุณสามารถยังพอเดินไหวไหม?”
หนิงเยว่ฉานส่ายหัวและกล่าว “ยังไม่ค่อยไหว ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมจริงๆ”
กงซุนซีชี้ไปยังกู่ฉิงซานและกล่าว “สหายน้อยกู่ คุณช่วยพยุงหนิงเยว่ฉานหน่อยจะได้ไหม พวกเราจะได้ออกเดินทางกันเสียที”
ค่ายกลของเขาจำเป็นจะต้องใช้สองมือในการผนึกสัญลักษณ์ การที่มีเด็กคนนี้คอยช่วยพยุงหนิงเยว่ฉานนับว่ามีประโยชน์ยิ่ง หากในกรณีที่เกิดเหตุวิกฤติขึ้นอย่างกะทันหัน กงซุนซีจะได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้อย่างเต็มกำลัง
หนิงเยว่ฉานรับรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ดี ดังนั้นเธอจึงไม่เอ่ยปฏิเสธ และยื่นมือออกไปให้อีกฝ่ายอย่างเงียบๆ
กู่ฉิงซานมองอีกฝ่าย เท่าที่เห็นเรียวแขนบอบบางดั่งกิ่งต้นหลิวของเธอถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดเกราะทองโดยสมบูรณ์  ข้อมือของเธอถูกห่อไปด้วยผ้าสีแดงเข้ม บดบังฝ่ามือที่ขาวเนียนราวหยกสลัก
ภายใต้ท้องฟ้าสรวงสวรรค์เบื้องบน ไม่รู้เลยว่ามีผู้ฝึกยุทธชายกี่ล้านคนใฝ่ฝันว่าตนจะได้จับมือกับหล่อน สำหรับพวกเขา ต่อให้จะต้องจ่ายออกไปมากสักเพียงใดพวกเขาก็ไม่คิดจะลังเล
แต่นั่นมันก็เป็นเพียงแค่ความคิด
หนิงเยว่ฉานที่แสนบริสุทธิ์ และวิสัยทัศน์สูงส่ง แน่นอนว่าย่อมไม่มีความสุขกับเพียงแค่คำสรรเสริญเยินยอเหล่านี้ มีน้อยครั้งนักที่เธอจะใกล้ชิดกับผู้อื่น
ถ้ามันไม่ใช่ช่วงเวลาเป็นตายถึงชีวิต ต่อให้เธอไม่อาจฝืนยืนขึ้นไหว เธอก็จะไม่ยอมให้ผู้ชายยื่นมือเข้าช่วยเหลืออย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม กู่ฉิงซานกลับไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
เอ๋?
เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าเด็กนี่?
สองตัวตนที่มีพื้นฐานวรยุทธอยู่ในขอบเขตระดับสูงส่งหันมามองหน้ากันและกัน ก่อนที่จะหันไปมองกู่ฉิงซาน
พวกเขาเห็นแค่เพียงคิ้วของกู่ฉิงซานที่ขมวดมุ่นบนใบหน้า และสีหน้ายังคมจมอยู่กับความคิด ไม่ได้เผยให้เห็นถึงความสุขและความกระตือรือร้นที่จะได้ใกล้ชิดกับหญิงงาม
“มีอะไรงั้นเหรอ?” กงซุนซีกล่าวถาม
“เกิดอะไรขึ้นกับเธอ? ทำไมฉันถึงต้องช่วยพยุงเธอด้วย?” กู่ฉิงซานชี้ไปยังหนิงเยว่ฉาน
หนิงเยว่ฉานที่ถูกชี้นิ้วใส่บังเกิดความไม่มั่นใจในตัวเองขึ้น
เจ้าหมอนี่ ช่วยพยุงฉันสักหน่อยมันจะตายไหม?
อย่าบอกนะว่าฉันไม่มีเสน่ห์เลย?
ด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยที่เกิดขึ้นในจิตใจของหนิงเยว่ฉาน เธออดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปาก และกล่าวอธิบายด้วยตัวเอง “ฉันต่อสู้อย่างหนักเป็นเวลาหลายวัน และถูกโจมตีด้วยพิษที่มีฤทธิ์แตกต่างกันถึงสี่ชนิด นอกจากนี้บนร่างกายฉันยังได้รับบาดเจ็บกว่ายี่สิบเจ็ดแห่ง”
“ไม่สมควรจะเป็นเช่นนั้น”กู่ฉิงซานมองเธอด้วยความสงสัย “คุณไม่ได้นำเสบียงอะไรมาเลยหรือ? แล้วในถุงสัมภาระเล่า มันควรที่จะมีเม็ดยารักษาและยาแก้พิษไว้ไม่ใช่เหรอ”
หนิงเยว่ฉานเบนสายตาไปอีกทางและกล่าว “มันถูกใช้ไปหมดแล้ว”
กงซุนซียิ้มอย่างขมขื่นและกล่าว “พวกเรามุ่งลึกเข้าไปในกองทัพมารเพื่อค้นหาความลับ แต่ผลที่ได้คือกลับถูกพบตัวโดยเก้าราชันมารโลกันตร์ หลังจากนั้นพวกมันก็ไล่ล่าเรามานานกว่ายี่สิบวัน สิ่งต่างๆที่พกติดตัวมาได้ถูกใช้ออกไปจนหมด จนไม่เหลือแม้กระทั่งเม็ดยารักษา”
กู่ฉิงซานตกตะลึง
ปรากฏว่าเดิมทีสถานการณ์ของนักบุญหนิงเยว่ฉานก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้วแม้กระทั่งเสบียงขั้นพื้นฐานที่สุดอย่างเม็ดยารักษาก็ยังถูกใช้ไปจนหมด
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าการที่ถูกจับตัวได้โดยห้ามารผู้ยิ่งใหญ่และถูกลากออกไปต่อสู้ทั้งวันทั้งคืนจนตัวตาย เธอจะรู้สึกแค้นใจขนาดไหน
เธอคงจะเป็นคนที่รู้สึกคับแค้นใจมากที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์
กู่ฉิงซานใช้มือคลำตามร่างกายของเขา ดูเหมือนว่าเขาพยายามที่จะหาเสบียงอะไรบางอย่าง
กงซุนซีและหนิงเยว่ฉานจ้องมองการกระทำของเขา ก่อนที่ดวงตาของทั้งสองจะเปล่งประกายสดใส
ใช่แล้ว! บางทีเจ้าเด็กคนนี้อาจจะมีเสบียงอย่างเม็ดยารักษาพกติดตัวมาก็เป็นได้
เมื่อทั้งสองคิดถึงจุดนี้ จู่ๆกู่ฉิงซานผละมือออกและกล่าว “ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเม็ดยาหรืออะไรที่จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของคุณได้เลย”
และทั้งสองก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
หนิงเยว่ฉานเริ่มหงุดหงิด ก็ถ้านายไม่มีเม็ดยารักษา แล้วจะแสดงท่าทางเหมือนคลำหาอะไรบางอย่างทำไม!
“ไปกันเถอะ พวกเราจะต้องทำเวลาให้ดีที่สุด” กงซุนซีหันหลังกลับและกล่าว
“เดี๋ยวก่อน”
จู่ๆกู่ฉิงซานก็นึกได้ถึงสิ่งหนึ่ง
เขาหยิบกระเป๋าหนังขึ้นมา จากนั้นก็เทถุงน้ำดีงูที่เปล่งแสงระยิบระยับออกมา
“นี่คือถุงน้ำดีจากมอนสเตอร์งู มันเป็นของหายากมาก บางทีมันอาจจะพอมีประโยชน์ ในการรักษาพิษและอาการบาดเจ็บของคุณได้”
กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ถือถุงน้ำดีงูไว้ในมือของเขา
กงซุนซีจ้องมองมัน ด้วยท่าทีที่ดูมีความสุขมาก
“ไม่เพียงแต่มีประโยชน์ แต่มันยังมาได้ถูกจังหวะ! ถุงน้ำดีงูไม่เพียงช่วยละลายพิษร้าย แต่มันยังช่วยเสริมสร้างกล้ามเนื้อและฟื้นฟูบาดแผลอีกด้วย! ยอดเยี่ยม นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ!”
กงซุนจีร้องเรียก “นักบุญหญิง ดูเหมือนว่าคุณจะรอดแล้ว รีบกินเจ้าสิ่งนี้ไปเร็ว”
หนิงเยว่ฉานจ้องมองถุงน้ำดีงูในมือของอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ
ทว่าจากประสบการณ์ของเธอ เธอจึงรู้ว่าถุงน้ำดีงูอันนี้มีค่าและสำคัญสำหรับเธอขนาดไหนในช่วงเวลานี้
อย่างไรก็ตาม ฉากนี้กลับย้อนเอาความทรงจำอันแสนเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจเธอออกมา
จู่ๆหนิงเยว่ฉานก็เอ่ยถามอย่างฉับพลัน “หากมอบถุงน้ำดีงูอันนี้ให้ฉัน แล้วคุณล่ะ?”
“ฉัน?” กู่ฉิงซานตบลงบนหน้าอกและกล่าว “ฉันสบายดี”
หนิงเยว่ฉานเงียบไปดั่งน้ำนิ่ง ก่อนจะกล่าวเสียงอ่อน “คุณยังมีพื้นฐานวรยุทธต่ำ บางทีมันอาจจะเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับตัวคุณเองก็ได้ ทำไมคุณไม่เก็บมันไว้ใช้ช่วยชีวิตตัวเองล่ะ?”
กู่ฉิงซานคิ้วกระตุก
พื้นฐานวรยุทธต่ำ?
อาจเกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้น?
ดูแต่ละอย่างที่ผู้หญิงคนนี้แพล่มออกมาสิ!
กู่ฉิงซาน จ้องไปยังหน้ากากเงินของอีกฝ่ายและกล่าวอย่างหงุดหงิด “คุณจะไม่กินมันใช่ไหม ถ้าไม่กินมันงั้นฉันจะโยนมันทิ้งไปเสีย”
หนิงเยว่ฉานดูจะอารมณ์ดีมากในตอนนี้ เธอจึงไม่โต้เถียงใดๆ แต่ดวงตาของเธอที่กำลังจดจ้องไปยังเด็กหนุ่มผ่านหน้ากากดันกระตุกไม่หยุด
นี่มันทัศนคติบ้าบออะไรกัน ถ้าไม่กินก็โยนทิ้งไปงั้นเหรอ ดูสิ่งที่ชายคนแพล่มออกมาสิ!
เธอกัดริมฝีปากแน่น มันเป็นเรื่องยากที่จะตัดสินใจว่าจะยอมรับหรือปฏิเสธดี
ถุงน้ำดีของมอนสเตอร์งูมีค่ามากยิ่งกว่าเม็ดยาถอนพิษนับร้อยเท่า หากกินมันจะสามารถแก้ปัญหาเรื่องพิษตกค้างในร่างกาย และยังเสริมสร้างปราณและเลือดลมขึ้นใหม่อีกด้วย
แม้ว่ามอนสเตอร์งูจะไม่ได้แข็งแกร่ง ทว่าหนึ่งปีมันจึงจะออกล่าหาอาหารสักครั้ง เมื่อมันยัดอาหารลงเต็มกระเพาะ มันจะจะหลบลี้เข้าไปในภูเขาลึก และจำศีลตลอดทั้งปี
และเมื่อมันทำเช่นนี้วนเวียนไปเรื่อยๆ ถึงสามร้อยหกสิบปี  มอนสเตอร์งูก็จะออกห่างจากสถานที่จำศีลของพวกมัน และไล่ค้นหาอาหารที่ครอบครองธาตุทั้งห้าเพื่อนำมาบำรุงจิตวิญญาณ และเตรียมพร้อมสำหรับการกลายร่างเป็นมังกร
มันจึงเป็นเรื่องยากที่มอนสเตอร์งูจะปรากฏตัว และยากยิ่งกว่าที่ค้นหามันจนพบ
ถุงน้ำดีงูชิ้นนี้ ดูเหมือนว่าจะมีอายุเกือบๆ สามร้อยปี การได้พบเจอและได้มันมาคงจะเหมาะสมกับคำกล่าวที่ว่า ‘บางสิ่งอาจได้มาด้วยโชค ไม่ใช่แค่ต้องออกไปค้นหา’
อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายกลับหยิบมันออกมาด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับไม่คิดอะไร
หากพลิกผันเหตุการณ์ เปลี่ยนเป็นช่วงที่หนิงเยว่ฉานไม่ได้อยู่ในสภาวะอ่อนล้าราวกับตะเกียงไฟที่น้ำมันแห้งเหือด และต้องพิษร้ายแรง ยามเมื่อพบเห็นอีกฝ่ายนำถุงน้ำดีที่สามารถละลายพิษออกมา ตัวเธอคงไม่มีอารมณ์แปรปรวนขนาดนี้
แต่สถานการณ์มันก็เกิดขึ้นไปแล้ว และจู่ๆ ความทรงจำอันเจ็บปวดก็ย้อนเตือนเธอ
ในอดีต ช่วงเวลาที่เธอได้เข้าสู่นิกายเทียนจีเป็นครั้งแรก หนิงเยว่ฉานได้ใช้พรสวรรค์ในการฝึกยุทธของของเธอดึงดูดความสนใจจากทุกผู้คน
ขณะที่เธอค่อยๆ เติบโตขึ้น ใบหน้าอันงดงามของเธอก็ค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาของทุกผู้คนเช่นกัน
เกือบทุกวันศิษย์พี่ศิษย์น้องของเธอ ต่างก็คอยอุทิศตัวปรนนิบัติทุกอย่างให้เธอ ทว่าดูเธอจะไม่สนใจพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
จนในที่สุดเธอก็ได้พบกับชายหนุ่มที่เป็นศิษย์พี่และโดดเด่นไม่น้อยไปกว่าเธอ จากนั้นเธอก็เริ่มพยายามติดต่อกับอีกฝ่าย
ใครจะรู้ว่าในช่วงระหว่างการทดสอบออกไปฝึกฝนเบื้องนอก ทั้งสองจะถูกขังอยู่ในซากปรักหักพังโบราณที่เต็มไปด้วยพิษร้าย และติดอยู่ภายในเป็นเวลาหลายเดือน
ในช่วงเวลาที่สิ้นหวังที่สุด ศิษย์พี่ที่เธอไว้ใจกลับลอบวางกับดักเธออย่างลับๆ และพยายามที่จะฆ่าเธอเพื่อชิงเม็ดยาสลายพิษที่มีเพียงหนึ่งเดียวในถุงสัมภาระของเธอ
หนิงเยว่ฉานยังคงจดจำได้ถึงใบหน้าอันบ้าคลั่งและเสียงคำรามอันชั่วร้ายของเขาได้อย่างขึ้นใจ
“นังแพศยา! นังคนชั้นต่ำ ส่งเม็ดยาสลายพิษที่อยู่ในมือแกมาซะ!”
วันนั้นเป็นวันเดียวกันกับวันเกิดของหนิงเยว่ฉาน และยังเป็นวันเดียวกันกับที่เธอได้สังหารคนเป็นครั้งแรกในชีวิตอีกด้วย
นับตั้งแต่นั้นมา หนิงเยว่ฉานก็ปิดตายหัวใจของเธอ และแสวงหาเพียงเส้นทางแห่งเต๋า
แต่ในตอนนี้ เมื่อเธออยู่ในสภาวะที่สิ้นหวังเฉกเช่นในคราก่อน ร่างกายต้องพิษร้ายเหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับยื่นถุงน้ำดีงูออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แถมยังกล่าวอย่างป่วยๆ หว่า “ถ้าไม่กินมัน งั้นฉันจะโยนทิ้งไปเสีย!”
......................................


## 0035 รักษาบาดแผล

ตอนที่ 35 รักษาบาดแผล
หนิงเยว่ฉานยืนนิ่งราวกับหุ่นกระบอก ไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย
กงซุนซีคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เขาหันไปมองรอบๆ อย่างกระวนกระวาย ก่อนจะกระซิบกล่าวเสียงแผ่ว “สติหลุดลอยไปแล้วหรือ? หากยังชักช้ามารสวรรค์จะ…”
เขาหยิบดิสก์ค่ายกลสีแดงเข้มขึ้นมา ก่อนจะจิ้มนิ้วลงไป
ดิสก์ค่ายกลไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง
เมื่อเห็นดังนั้น จิตใจของกงซุนซีจึงค่อยผ่อนคลายลง เขามองไปยังหนิงเยว่ฉาน ก่อนจะสลับไปมองกู่ฉิงซานที่ยังคงปิดปากเงียบ
หากไม่ใช่เรื่องของมารสวรรค์ที่คอยรบกวนจิตใจ หนิงเยว่ฉานก็คงจะไม่เก็บมาคิดให้เป็นปัญหาใดๆ นี่เป็นเรื่องระหว่างหนิงเยว่ฉานและกู่ฉิงซาน กงซุนซีจึงไม่คิดเข้าแทรกแซง
ทุกสิ่งอย่างย่อมเป็นไปตามกฎแห่งกรรม และผลของการกระทำในครั้งนี้ก็จะส่งผลลัพธ์ไปในทางที่ดี มันอาจถึงขั้นช่วยชีวิตเธอไว้ได้เลย ทว่าหนิงเยว่ฉานต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง ไม่มีใครสามารถคิดแทนได้
กู่ฉิงซานมองหนิงเยว่ฉาน ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกกังวลนิดๆ แล้ว
กองทัพมารจะยกพลมาในไม่ช้า แต่ผู้หญิงคนนี้ยังลังเล และไม่ยอมรับมันไปรักษาบาดแผล
ทันทีที่กองทัพมารมาถึง ไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงกองกำลังย่อยอื่นๆ ที่ถูกส่งมา เพียงแค่รามสูรไร้พักตร์เจอตัวพวกเรา ก็นับว่าเป็นปัญหาใหญ่แล้ว
กู่ฉิงซานคิดถึงจุดนี้ เขาก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป เขาเอื้อมคว้ามือหยกของหนิงเยว่ฉานละวางถุงน้ำดีงูลงในมือ
เขาตะโกน “มัวยืนบื้ออะไรอยู่ ถ้ายังไม่อยากตาย ก็รีบใช้มันรักษาบาดแผลของคุณเร็วเข้า!”
ใบหน้าของกงซุนซีกระตุก เขามองหนิงเยว่ฉานอย่างเคร่งเครียด และเตรียมที่จะเอ่ยห้ามปรามทั้งสอง
เด็กหนุ่มคนนี้กล้าจับมือของหนิงเยว่ฉานจริงๆ เขาไม่รู้หรือว่าคนที่ทำเช่นนั้นจะพบจุดจบอย่างไร?
ในช่วงปีที่ผ่านมา มีผู้กล้าที่ได้กระทำเหมือนดั่งเช่นเขา แต่สุดท้ายผู้กล้าคนนั้นก็ถูกหนิงเยว่ฉานทุบตีจนกลายเป็นคนพิการไม่อาจฝึกฝนวรยุทธได้อีกเลยตลอดชีวิต
สายตาของกงซุนซีจับจ้องทั้งสอง และในที่สุดหนิงเยว่ฉานก็เริ่มเคลื่อนไหว
เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของกู่ฉิงซานและกล่าว “ขอเวลาฉันหนึ่งส่วนสี่ชั่วยาม ฉันจำเป็นต้องใช้เวลารักษา”
คิ้วของกงซุนซียกสูงขึ้นโดยไม่ตั้งใจ
ครั้งสุดท้ายมันตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่นักบุญหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจี ไม่ได้พูดจากับผู้ชายด้วยน้ำเสียงเย็นชา
อนิจจา การกระทำของหญิงสาวนั้นไม่แน่นอน เปลี่ยนแปรกะทันหันยากจะทำความเข้าใจเสียยิ่งกว่าการฝึกฝนเทคนิคลับใดๆ กงซุนซีแอบส่ายหัวอย่างเงียบๆ
กู่ฉิงซานเผยท่าทีพอใจและเอ่ย “ต้องอย่างนั้นสิ”
ต้องแบบนี้สิถึงจะเป็นเรื่องปกติ หากร่างกายได้รับการฟื้นฟูรักษา ความแข็งแกร่งที่ใช้ในการต่อสู้ก็จะฟื้นกลับคืนมา
แม้ว่าเขาจะยังไม่ทราบถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริงของหนิงเยว่ฉาน แต่ในชีวิตก่อนหน้าของเขา หนิงเยว่ฉานสามารถต่อสู้อย่างดุเดือดกับห้ามารผู้ยิ่งใหญ่ทั้งวันทั้งคืน พลังต่อสู้ที่แท้จริงของเธอจะต้องไม่เลวร้ายอย่างแน่นอน
หนิงเยว่ฉานก้มหัวลง กล่าวเสียงแผ่ว “ขอบคุณมากกู่…”
หนิงเยว่ฉานยังเอ่ยไม่ทันจบ กู่ฉิงซานก็ไม่ได้ยืนรอฟังอยู่เบื้องหน้าเธออีกต่อไป เขาเดินไปดึงกงซุนซีออกไปด้านข้างและกล่าว
“เวลาไม่ค่อยท่า อาวุโสกงซุน ฉันก็พอจะมีฝีมือในด้านการวางกลยุทธ์ของกองทัพอยู่บ้างเล็กน้อย ดังนั้นถึงมีบางคำถามที่ต้องขอคำแนะนำ”
นี่คือปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่ เป็นถึงหัวหน้านายพลแห่งพันธมิตรมนุษยชาติ และเป็นที่ตัวตนที่รู้จักกันดีในประวัติศาสตร์
มีการประเมินทางประวัติศาสตร์เพิ่มเติมว่า ชายชราคนนี้เสียชีวิตเร็วเกินไป หากเขายังอยู่ทิศทางของสงครามจะต้องเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน
ในอดีตกู่ฉิงซานก็เคยเป็นถึงผู้บัญชาการกลยุทธ์ ดังนั้นตอนนี้เมื่อได้พบเจอกับกงซุนซี ก็รู้สึกราวกับอีกฝ่ายเป็นคู่แข่งในเชิงหมากรุก จึงอย่างที่จะขอคำแนะนำจากเขาสักหนึ่งหรือสองกระดาน
กงซุนซีสบสายตาอันร้อนแรงของอีกฝ่าย ก่อนจะกล่าวสั้นๆ “ตกลง”
กู่ฉิงซานเอ่ยถามทันทีว่า “จุดเริ่มต้นของสงครามอยู่ตรงบริเวณราบสูงทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ แต่ทำไมคุณถึงต้องจัดวางสองกำลังพลผู้ใช้มนตราธาตุทั้งห้าไปไว้ที่จุดนั้น?”
กงซุนซี “สำหรับคำถามนี้ ฉันคิดว่าการจัดวางรูปแบบนี้จะช่วยให้ทางฝั่งเรามีข้อได้เปรียบถึงสามข้อ… ”
ทั้งสองเอ่ยหารือกันอย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานเดินไปที่เบาะรองนั่ง เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะถอดหน้ากากเงินที่ปิดบังใบหน้าออก
ด้วยจิตสัมผัสเทวะ ทำให้เธอสามารถเฝ้าจับตาดูชายทั้งสองได้อย่างใกล้ชิด แต่เมื่อเธอเห็นว่าทั้งสองไม่ได้หันกลับมาหรือใช้จิตสัมผัสเทวะจับตาดูเธอ หนิงเยว่ฉานก็ผ่อนคลายลง
กงซุนซีเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องของความบ้าคลั่ง ชีวิตหมกมุ่นอยู่แต่กับค่ายศึกษาค่ายกล จนแม้กระทั่งไม่คิดคบหาสหายเต๋าคนอื่นๆ เนื่องจากคิดว่ามันทำให้เสียเวลามากเกินไป
มันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเลยที่กงซุนซีจะไม่สนใจเธอ…ว่าแต่แล้วทำไมเจ้าเด็กตัวเหม็นนั่นถึงไม่สนใจเธอเลยเล่า?
หนิงเยว่ฉานเบ้ปาก ก่อนจะอ้ามันเล็กน้อยแล้วกลืนถุงน้ำดีงูลงไป และบางครั้งก็แอบเหลือบสายตาไปมองกู่ฉิงซานที่กำลังหารือเรื่องกลยุทธ์กับกงซุนซีอย่างจริงจัง
หนิงเยว่ฉานเน้นประสาทสัมผัสไปที่หู แล้วตั้งใจฟังอยู่สักพัก
ก่อนจะค้นะบว่ากู่ฉิงซานไม่ได้แกล้งทำทีเป็นเอ่ยถามไปเรื่อย แต่ละคำถามมันค่อนข้างลึกซึ้งมากทีเดียว จนบางทีกงซุนซีต้องขบคิดเป็นเวลานานก่อนจึงจะตอบกลับไปได้
อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยก็นับว่ากู่ฉิงซานประสบความสำเร็จในการกระตุ้นความสนใจของกงซุนซี ในการกล่าวหารือเกี่ยวกับกลยุทธ์บางอย่างร่วมกัน
กงซุนซีเป็นคนที่ยึดถือความภาคภูมิในพรสวรรค์ ในแต่ละวันสายตาของเขามักจะมองผู้อื่นอย่างคนที่เหนือกว่า แม้กระทั่งผู้นำกองทัพบางคนเขาก็ยังไม่ไว้หน้า ทว่าตอนนี้เขากลับสามารถหารือกลยุทธ์กับเด็กหนุ่มคนหนึ่งได้อย่างจริงจัง และแถมในแต่ละประโยคที่ทั้งสองเอ่ยกันไปมาก็ยังแฝงไว้ซึ่งความตื่นเต้น
นี่มันหายากจริงๆ
แม้หนิงเยว่ฉานจะประหลาดใจ แต่อีกด้านหนึ่งเธอก็หดหู่เล็กน้อย
แต่จะอย่างไรก็เถอะ ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องสวมหน้ากากแล้ว
เนื่องเพราะใบหน้าของเธอมันดึงดูดสายตาของผู้ฝึกยุทธ ทำให้ในระหว่างต่อสู้แทนที่พวกเขาจะทุ่มทั้งหัวใจให้กับศัตรูตรงหน้า พวกเขากลับแบ่งใจมาครึ่งหนึ่งเพื่อเฝ้ามองเธอ ทำให้พวกเขาพลาดพลั้งในการต่อสู้ หรือบางทีอาจถึงขั้นเสียชีวิต
การสวมหน้ากาก คือการป้องกันเพื่อไม่คนอื่นเอาแต่เฝ้ามองใบหน้าของเธอ ตอนนี้ฉันถอดมันออกแล้ว  นี่เป็นโอกาสดีที่แสนหายาก แล้วทำไมเขาถึงยังไม่หันมามองอีก?
หนิงเยว่ฉานกลืนถุงน้ำดีงูเสร็จ เธอก็ค่อยๆ ยกหน้ากากเงินขึ้นมาสวมอย่างเงียบๆ
หนิงเยว่ฉานเกิดความรู้สึกสับสนเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นในหัวใจของเธอ
อย่างไรก็ตาม ไม่ช้าหนิงเยว่ฉานก็หลับตาลงและเริ่มที่จะทำการรักษาบาดแผล ความคิดอันยุ่งเหยิงก็ค่อยๆ จางหายไปตามธรรมชาติ
ณ ภายในค่ายทหาร
จ้าวหลิวรื้อที่พักหลังเล็กๆ ของเขา ข้างๆ เรียงรายไปด้วยแผ่นไม้ที่วางอยู่อย่างเรียบร้อย
ฤดูหนาวกำลังมาถึงในไม่ช้า ดังนั้นจึงต้องตระเตรียมไม้ไว้ให้พร้อมสำหรับทำความร้อน
ถึงแม้ว่าภายในค่ายจะไม่มีอุปกรณ์ใดๆ แต่น้ำและเครื่องปรุงอาหารนับว่ามีเพียงพอ
มารอสูรหลายตัวที่กู่ฉิงซานไปต่อสู้หามายังยังถูกเก็บไว้ ในตอนที่เขาจากไปเขาหยิบเนื้อตากแห้งของพวกมันไปบางส่วนเท่านั้น ส่วนที่เหลือถูกเก็บรักษาอย่างดีโดยจ้าวหลิว
วันนี้ข่ายอาคมก็ยังทำงานได้ดี จ้าวหลิวลองนับคำนวณวัน เพื่อจะใช้ผลัดเปลี่ยนศิลาวิญญาณให้ตรงเวลา
จ้าวหลิวรู้สึกได้ถึงการกระทำอันรอบคอบสมบูรณ์แบบ และดูเขาจะมั่นใจมาก
ตราบใดที่ในอนาคต มนุษยชาติทำการตอบโต้กลับ เขาก็จะต้องได้รับการช่วยเหลืออย่างแน่นอน
ทหารกุ๊ก เอาชีวิตรอดในพื้นที่แนวหน้าที่กำลังจะล่มสลายอยู่เพียงลำพัง เมื่อคิดถึงจุดนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น
การกระทำอันกล้าหาญเช่นนี้ เมื่อกลับบ้านเกิด เขาจะต้องได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวบ้านอย่างแน่นอน
เมื่อถึงตอนนั้น ด้วยชื่อเสียงและความกล้าหาญ เขาก็จะได้ครอบครองสาวงาม และแต่งงานอยู่กินกับเธออย่างมีความสุข…นี่คือช่วงชีวิตที่จ้าวหลิววาดฝันไว้
เมื่อคิดถึงจุดนี้ จู่ๆ จ้าวหลิวก็ได้ยินเสียงดังอะไรบางอย่างจากด้านนอกค่าย
เท้าข้างหนึ่งผุดลงมาจากหมู่เมฆ และเมื่อมันย่ำถึงพื้น โลกก็เกิดการสั่นสะเทือน
จากนั้นเท้าอีกข้างก็ตามลงมา
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงดังสนั่นก็จางหายไป
จ้าวหลิวมองมอนสเตอร์ยักษ์เดินจากไปไกล หลังจากเฝ้ามอง จู่ๆ ความฮึกเหิมของเขาก็เพิ่มสูงขึ้น
เจ้าเด็กนั่นบอกว่ามอนสเตอร์ตัวเมื่อครู่คือ เผ่ามาร รามสูรไร้พักตร์ ปฐมบทแห่งความโกลาหล
ก็แล้วอย่างไร! เห็นหรือเปล่า!? ไม่ว่าเจ้ามารตนนั้นจะน่าหวาดหวั่นขนาดไหน แต่หากอยู่ในข่ายอาคมอำพรางฉันก็จะปลอดภัย
หลังจากมองอยู่นานจ้าวหลิวก็คิดว่าแท้จริงแล้วเผ่ามารก็ไม่ได้ดีเด่นอะไร
ทว่าสิ่งที่น่าแปลกก็คือ ความถี่ในการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ดูเหมือนว่าจะสูงขึ้น
ดูเหมือนพวกมันกำลังพยายามมองหาอะไรบางอย่าง แต่ก็ยังไม่ค้นพบ
ขณะที่จ้าวหลิวกำลังคิด ทันใดนั้นก็ปรากฏเสียงคำรามของพื้นโลกขึ้นอีกครั้งในจุดที่ห่างไกลออกไป
มันเป็นเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา
จ้าวหลิวถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด เขากำลังเฝ้ารอให้เสียงฝีเท้านี้จางหายไป จะได้กลับไปนอนพักผ่อนต่อเสียที
หลังจากที่รออยู่ครู่หนึ่ง เสียงฝีเท้าก็หายไปอีกครั้ง
จ้าวหลิวหาวและตรง และตรงกลับเข้าไปยังที่พัก
แต่ในตอนนั้นเอง เขาบังเอิญหันไปมองทางประตูค่ายทหาร และจู่ๆ ก็ชะงักไป
คู่ฝ่าเท้ายักษ์อันน่าสยองขวัญยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าทางเข้าค่ายทหาร
ทันใดนั้นทุกอย่างก็พลันทะมึน ทั่วทั้งค่ายทหารจมลงสู่ความมืด
จ้าวหลิวเงยหน้าขึ้น และเห็นแค่เพียงมือยักษ์อันน่าสยดสยองกำลังทิ้งดิ่งลงมาจากฟากฟ้า ขนาดของมันบดบังได้แม้กระทั่งท้องนภาและแสงอาทิตย์
ข่ายอาคมรอบค่ายทหารปรากฏประกายแสงจางๆ เล็กน้อย ก่อนที่มันจะสลายไปราวกับฟองสบู่เมื่ออยู่ต่อหน้ามือยักษ์
มันจบแล้ว
จ้าวหลิวจ้องมองมือยักษ์สยองขวัญที่กำลังใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ และทันใดนั้นเขาก็พลันนึกถึงคำชักชวนของกู่ฉิงซาน
ความสำนึกเสียใจอันไร้ที่สิ้นสุดหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจของจ้าวหลิว เขาคร่ำครวญออกมาเสียงดัง
“ไม่! อย่ากินฉัน!”
และนั่นคือเสียงคร่ำครวญครั้งสุดท้ายของจ้าวหลิวในโลกใบนี้…
........................................


## 0036 ของขวัญตอบแทน

ตอนที่ 36 ของขวัญตอบแทน
ครึ่งชั่วโมงได้ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอได้ยินเสียงของกงซุนซี
กงซุนซีกล่าว “ทันทีที่พวกเรากลับออกมาจากโลกที่ถูกทำลายล้าง พวกเราก็ส่งยันต์สื่อสารออกไปขอความช่วยเหลือทันที”
กู่ฉิงซานกล่าว “น่าแปลกจริงๆ ฉันอยู่ในค่ายทหารมาหลายวัน แต่กลับไม่พบเจอกับกองทัพของมนุษยชาติผ่านมาเลย”
กงซุนซีถอนหายใจ “มันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรหรอก ที่เป็นแบบนั้นก็เพราะว่าในช่วงเวลาที่พวกเราออกมา ดันบังเอิญไปเจอกับสายลับคนทรยศที่เป็นคนระดับสูงของมนุษยชาติเข้าน่ะสิ”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างฉับพลัน
มิน่าเล่า สองตัวตนระดับตำนานจึงถูกพวกกองทัพมารรุมล้อมโจมตี แต่กลับไม่มีกองกำลังมนุษยชาติเข้ามาช่วยเหลือเลย
น่ากลัวว่ายันต์สื่อสารของพวกเขาจะถูกขัดขวางไว้โดยสายลับคนทรยศ ดังนั้นจึงไม่มีใครล่วงรู้ถึงสถานการณ์ของทั้งสอง
อาจเป็นไปได้ว่ากองทัพมนุษยชาติกำลังถูกชักใยตามคำสั่งของคนทรยศเพื่อนอำนวยความสะดวกให้แก่กองทัพมาร
ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ ก็กล่าวได้ว่าพวกเขาทั้งสามคนได้ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ เสียแล้ว
กงซุนซีมองไปยังกู่ฉิงซาน ก่อนที่จู่ๆ ก็กล่าวออกมา “สหายน้อยผู้นี้ ไม่ทราบว่าได้เข้าร่วมกับนิกายใดแล้วหรือยัง?”
กู่ฉิงซาน “ยังหรอก แต่ถ้าสามารถมีชีวิตรอดกลับไปได้ ก็คงจะไปเข้าร่วมกับนิกายซานฉิว ดูเหมือนว่าจะมีการจัดให้เข้าร่วมการทดสอบประจำปีในช่วงต้นปีหน้า”
กงซุนซี “เมื่อถึงเวลาทดสอบประจำปี ขอให้คุณไปยังนิกายเฉิงเต๋าโดยตรง แล้วเอ่ยชื่อของฉัน”
หนิงเยว่ฉานหันขวับไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่ตั้งใจ
เด็กคนนี้พอจะมีฝีมือและความสามารถอยู่ก็จริง แต่ไม่คาดคิดเลยว่ากงซุนซีจะออกปากเชิญชวนด้วยตนเอง
และในเวลานั้น ทั้งสองก็สังเกตเห็นว่าหนิงเยว่ฉานฟื้นจากห้วงภวังค์แล้ว จึงหันไปมองเธอด้วยใบหน้าเชิงคำถาม
เพียงแค่เห็นสีหน้าของทั้งสอง หนิงเยว่ฉานก็เอ่ยตอบทันที “พิษได้ถูกลบออกไปแล้ว ส่วนอาการบาดเจ็บกำลังฟื้นตัว”
กงซุนซีเอ่ยด้วยความยินดี “ยอดเยี่ยม!”
ตราบใดที่ไม่มีปัญหาเรื่องพิษตกค้าง ด้วยพื้นฐานวรยุทธของหนิงเยว่ฉาน หนุนเสริมด้วยประสิทธิภาพของถุงน้ำดีงู เธอก็จะสามารถฟื้นฟูร่างกายให้กลับมาสมบูรณ์ได้อย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานยืนขึ้นอย่างสงบ ตรงไปยังกู่ฉิงซานและกล่าวด้วยความนอบน้อม “ขอบพระคุณผู้ช่วยชีวิต!”
ในสถานการณ์ที่วิกฤติเช่นนี้ การที่สามารถขับสารพิษและฟื้นฟูอาการบาดเจ็บทางกายภาพได้แม้จะอย่างช้าๆ มันก็ไม่แตกต่างจากการได้ชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง
กู่ฉิงซานโบกมือและกล่าว “เรื่องขอบคุณเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้พวกเราต้องรีบออกไปทันที”
“พวกเราควรพิจารณาเรื่องการใช้เรือเหาะดีหรือไม่?” กงซุนซีแนะนำ
“ไม่” หนิงเยว่ฉานกล่าว “หากเรือเหาะทะยานขึ้น กองทัพมารทั้งหมดจะสามารถมองเห็นพวกเราได้อย่างชัดเจนและมันจะสามารถคาดเดาทิศทางที่พวกเรามุ่งหน้าไปได้ ถึงตอนนั้นการเดินทางของพวกเราจะลำบากมากขึ้น”
กู่ฉิงซานเอ่ยแทรก “อาวุโสกงซุน คุณไม่เพียงเป็นหัวหน้านายพล แต่ยังเป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกลของมนุษยชาติอีกด้วย โปรดช่วยลองคิดดูดีๆ หน่อยจะได้ไหม ว่าทำไมยันต์สื่อสารถึงใช้งานไม่ได้ผล มันอาจจะเกี่ยวข้องกับสถานที่ก็ได้ หากเราเจอต้นตอของปัญหาก็อาจจะสามารถแก้ไขและใช้งานยันต์สื่อสารได้ก็ได้”
กงซุนซีหันไปมองหนิงเยว่ฉาน ก่อนจะกล่าวอย่างลังเลว่า “พวกเรายังไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น แต่แน่นอนว่าพวกเรายังพอมียันต์สื่อสารหลงเหลืออยู่ ทว่าไม่อาจใช้มันอย่างพร่ำเพรื่อได้ ท่านนักบุญหญิงเล่าคิดเห็นเช่นไร?
หนิงเยว่ฉานกำลังจะเอ่ยแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องดังกล่าว ทว่าในตอนนั้นเอง ทุกสิ่งอย่างก็พลันสั่นไหว
กงซุนซีเหวี่ยงแขนอย่างแรงจนแขนเสื้อคลุมหลวมโครกโบกสะบัด และฉากภายนอกก็ปรากฏสู่สายตาของทั้งสาม
สองเท้ายักษ์กำลังก้าวมาจากจุดที่ห่างไกลอย่างช้าๆ ในมุมมองสายตาของพวกเขา มันดูราวกับเชื่อมสวรรค์และโลกเข้าไว้ด้วยกัน สองเท้ากำลังก้าวตรงมาไม่หยุด ช่วงลำตัวเหนือขึ้นไปจมลึกอยู่ในชั้นเมฆโดยสมบูรณ์ ไม่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงของมันได้
รามสูรไร้พักตร์!
กลับกลายเป็นว่ามันดันปรากฏตัวขึ้นตอนนี้!
และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง แสงสว่างวาบพลันปรากฏขึ้นในจิตใจของกู่ฉิงซาน
บัดซบ! ทำไมฉันถึงโง่อย่างนี้ ทั้งๆ ที่ตอนนี้เรื่องราวทั้งหมดมันก็ชัดเจนอยู่แล้วแท้ๆ
ณ จุดนี้ ในที่สุดกู่ฉิงซานก็สามารถไขปริศนาทั้งหมด สลายหมอกที่บดบัง และค้นพบความจริงอันกระจ่างแจ้ง เขารู้แล้วว่าเหตุใด ที่ไม่ว่ากงซุนซีและหนิงเยว่ฉานจะไปที่ไหน และใช้ยันต์สื่อสารไปมากมายเท่าไหร่ แต่กลับไม่สามารถเรียกกำลังเสริมมาได้เสียที
สีหน้าของกู่ฉิงซานแปรเปลี่ยนอย่างฉับพลัน เขาตะโกน “อาวุโสกงซุน รีบส่งยันต์สื่อสารขอกำลังเสริมเร็วเข้า ถ้ารามสูรไร้พักตร์มาถึง ยันต์สื่อสารจะไม่สามารถใช้ได้แล้วนะ!”
กงซุนซีกล่าว “ทำไมยันต์สื่อสารถึงจะใช้ไม่ได้ล่ะ?”
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน เท้ายักษ์ก็ขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
กู่ฉิงซาน “ได้โปรดเชื่อฉันสักครั้งเถอะ รีบส่งยันต์สื่อสารออกไปเร็ว”
ขณะที่กงซุนซียังคงลังเลใจ ในตอนนั้นเองหนิงเยว่ฉานก็ดึงถุงสัมภาระขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนจะควานหาจนเจอยันต์สื่อสาร จากนั้นก็หยิบมันขึ้นมาพร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่าง
“ข้าหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจี ได้รับรายชื่อของสายลับคนทรยศในกองทัพพันธมิตรมนุษยชาติแล้ว และนอกจากนี้ยังประสบความสำเร็จในการหาตำแหน่งของ ‘โลกเทวะ’ อีกด้วย ถ้าได้รับข้อความนี้ หวังว่าท่านนักปราชญ์จะกรุณามาช่วยเหลือพวกเรา”
จากนั้นมือที่กำแน่นพลันคลายออก ยันต์สื่อสารทะยานขึ้นจากมือของเธอ
กงซุนซีเห็นดังนั้นก็ถอนหายใจออกมา “ถึงกับบุ่มบามไปร้องขอให้ท่านนักปราชญ์มาช่วยเหลือ  เกรงว่านิกายของฉันและคุณคงจะบ่นกันระนาวล่ะทีนี้”
นักปราชญ์ เป็นตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกของผู้ฝึกยุทธ
มันจำเป็นที่จะต้องรู้นะว่าในขอบเขตของผู้ฝึกยุทธจะถูกแบ่งออกเป็น ระดับปราณปรับแต่ง ระดับก่อตั้ง ระดับแก่นทองคำ ระดับก่อกำเนิด ระดับก้าวสู่เทพ ระดับประทับเทพ ฯลฯ หลังจากที่สามารถทะลวงผ่านขอบเขตทั้งหมดนี้ลงได้ จนมาถึงขั้นสุดท้ายขอบเขตประทับเทพ พวกเขาจะได้รับการยกย่องว่าเป็นนักปราชญ์
ในบรรดาผู้ฝึกยุทธ ทั่วทั้งมนุษยชาติมีเพียงแค่สามคนเท่านั้นที่ไปถึงขอบเขตดังกล่าว และทุกคนต่างก็ขนานนามพวกเขาว่า ‘ไตรภาคี’
ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่าโดยทั่วไปแล้ว มีแค่เพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่มีสิทธิ์ติดต่อกับนักปราชญ์
แน่นอนว่ากงซุนซีและหนิงเยว่ฉานมียันต์สื่อสารที่จะใช้ติดต่อกับนักปราชญ์ ทว่าการจะได้มันมา สองนิกายที่อยู่เบื้องหลังของพวกเขา ถึงกับต้องจ่ายออกด้วยเงินเก็บถึงสามร้อยปี!
ประมุขของทั้งสองฝ่ายคร่ำครวญร้องเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่สมควรจะใช้มัน หากไม่เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้ถึงขั้นโลกต้องสั่นสะเทือน
หนิงเยว่ฉานจ้องมองไปยังกู่ฉิงซานและกล่าว “ฉันไม่มีทางเลือก เพราะแม้ฉันจะแข็งแกร่ง แต่ก็ยังมีบางเรื่องที่ไม่อาจทำได้”
กู่ฉิงซานยังไม่ทันได้สูดหายใจทั่วปอด สายตาของเขาก็มองไปยังยันต์สื่อสารที่กำลังทะยานสูงขึ้นไปบนอากาศ และบินตรงไปในระยะไกลออกไป
ทว่าเมื่อเห็นว่ายันต์สื่อสารลอยลึกขึ้นไปจนเหนือชั้นเมฆ จู่ๆ ก็ปรากฏเงาที่ปกคลุมทั่วทั้งผืนนภา บดบังแม้กระทั่งแสงตะวันขึ้น
วินาทีถัดมา เงาก็ร่วงตกลงมาพร้อมกับฝ่ามือตบฉาดลงบนยันต์สื่อสารที่ลอยอยู่กลางอากาศ
มันคือมือของรามสูรไร้พักตร์!
กู่ฉิงซานวิ่งไปข้างหน้าด้วยความสิ้นหวัง เขาพยายามกระโจนขึ้นคว้าจับยันต์สื่อสารกลางอากาศ
แต่กลับเห็นแค่เพียงประกายแสงสีขาวดำกะพริบวิบวับ ก่อนที่ยันต์สื่อสารจะแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
มันจบแล้ว สมองของกู่ฉิงซานว่างเปล่า
เบื้องหลังเขา สีหน้าของหนิงเยว่ฉานและกงซุนซีก็เปลี่ยนไป
“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร นั่นเป็นถึงยันต์สื่อสารนักปราชญ์…”กงซุนซีกล่าว
กู่ฉิงซาน “รามสูรไร้พักตร์กลืนกินทุกอย่างที่มีพลังวิญญาณ ทันทีที่ยันต์สื่อสารลอยสูงขึ้น มันก็ได้ถูกดูดกลืนพลังวิญญาณจนแห้ง จากนั้นก็กลายเป็นเพียงแค่เศษกระดาษ”
เขาสูดหายใจลึก “บางทีเกรงว่าคราวนี้พวกเราอาจจะไม่สามารถหนีรอดไปได้จริงๆ เสียแล้ว”
มิใช่แค่เพียงเรื่องที่มีมนุษยชาติระดับสูงเป็นคนทรยศ แต่ยังมีรามสูรไร้พักตร์เป็นตัวขัดขวางไม่ให้ทั้งสองร้องขอกำลังเสริมอีก ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมในชีวิตก่อนหน้า พวกเขาทั้งสองถึงไม่สามารถหลบหนีไปได้
ยิ่งพวกเขาต่อสู้ดิ้นรนมากเท่าไหร่ แหที่หว่านออกไปล่าสังหารพวกเขาก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น
สถานการณ์เลวร้ายลงถึงขีดสุด ชนิดที่ว่าอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นความตาย
ประวัติศาสตร์ที่เขาอุตส่าห์เปลี่ยนแปลงมันไปได้เล็กน้อย สุดท้ายก็ต้องกลับมาสู่เส้นทางเดิมอย่างงั้นหรือ?
ไม่! แบบนี้ไม่ดีแน่ ฉันต้องทำอะไรสักอย่าง ฉันพึ่งจะได้รับชีวิตใหม่กลับมา แม้ความแข็งแกร่งจะตกต่ำลง แต่มันต้องมีบางสิ่งที่ฉันยังพอทำได้สิ?
กู่ฉิงซานเค้นสมองอย่างหนัก
กงซุนซีตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง ไม่น่าแปลกใจเลยที่ก่อนหน้านี้ฉันได้ใช้ค่ายกลธาตุทั้งห้าโจมตีมัน แต่กลับไม่ส่งผลอะไรเลย”
หนิงเยว่ฉานค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ และยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับชายทั้งสองคน “คิดจะหนีตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว แต่โอกาสโจมตียังมี พวกเรามาร่วมมือกันเล่นงานมันอีกครั้งเถอะ”
จู่ๆ หนิงเยว่ฉานก็ล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระ ก่อนจะหยิบคันธนูยาวขึ้นมา จากนั้นก็ยื่นไปเบื้องหน้ากู่ฉิงซาน
เธอกล่าว “ธนูกองทัพของคุณมันเลวร้ายเกินไป ธนูคันนี้จะช่วยคุณได้มากกว่า”
กู่ฉิงซานเอ่ยพึมพำ “ทำไมถึงส่งมันให้ฉัน?”
หนิงเยว่ฉานกล่าวดุดัน “คุณไม่เพียงช่วยฆ่าพลส่งสารของกองทัพมาร แต่ยังมอบถุงน้ำดีงูให้ฉันใช้รักษาตัวอีก ธนูอันนี้ถือเป็นของขวัญตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันอยากมอบให้สำหรับน้ำใจของคุณ”
กู่ฉิงซานก้มหัวลงมอง ก่อนจะเห็นว่าอาวุธธนูคันนี้ยาวยิ่งกว่าธนูกองทัพของเขากว่าครึ่งช่วงแขน ทั่วทั้งคันธนูดูเรียบง่ายไม่มีการตกแต่งใดๆ  ราวกับว่ามันไม่ต้องการที่จะโอ้อวดตนเอง
กู่ฉิงซานมองดูมันด้วยสีหน้าหนักอึ้ง
ธนูยาวคันนี้ แม้ไม่ได้เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง ทว่ามันกลับมีความสามารถในการกักเก็บจิตสังหารทั้งหมดเอาไว้ภายในได้ ทำให้มันดูราวกับเป็นน้ำนิ่งสงบที่ไร้ซึ่งหยาดน้ำตกกระทบ
เพียงมองแค่แว่บแรก ก็ไม่อาจรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของธนูยาวคันนี้ ประหนึ่งมันไม่มีตัวตนอยู่จริง
หากเขาใช้ธนูคันนี้ในการลอบจู่โจม อีกฝ่ายก็จะไม่อาจรู้ตัวได้เลย เนื่องเพราะไม่อาจสัมผัสได้ถึงจิตสังหารของมัน
ธนูคันนี้ราวกับได้รับการปกปักษ์จากดินแดนแห่งความมืด หากเทียบกับธนูกองทัพของเขาที่นำมาจากค่ายทหารแล้ว เปรียบได้ดั่งเมฆบนชั้นฟ้ากับโคลนตมบนพื้นดิน
ในช่วงสถานการณ์วิกฤติเช่นนี้ กลับมีธนูอันยอดเยี่ยมยื่นมาถึงมือ กู่ฉิงซานย่อมไม่มีทางปฏิเสธ
หนิงเยว่ฉานเป็นคนที่รู้ว่าสมควรจะตอบแทนผู้อื่นเช่นไรจริงๆ และสิ่งที่นำออกมาตอบแทน นอกจากจะเป็นสิ่งที่ผู้รับสามารถใช้ได้แล้ว มันยังแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจและมีน้ำใจของเธออีกด้วย
หญิงสาวคนนี้ บางทีอาจจะเป็นคนดีคนหนึ่งก็ได้
กู่ฉิงซานไม่เสียเวลาคิด เขารับธนูยาวมาพร้อมกล่าวอย่างจริงจัง “ขอบคุณ”
หนิงเยว่ฉานลอบสังเกตเขาอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้แกล้งทำเป็นปฏิเสธ แต่ก็ไม่เผยให้เห็นถึงความสุขสมใดๆ เช่นกัน แต่กลับดูสงบ ใจเย็น และเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพจริงใจ
หนิงเยว่ฉานแอบพยักหน้า ผลคะแนนการประเมินสำหรับตัวตนของเขาในหัวใจของเธอได้เพิ่มไปอีกหนึ่งแต้ม
เสียงของเธอกลับกลายเป็นนุ่มนวล “ธนูนี้มีชื่อว่าเย่หยู พิรุณยามค่ำ เป็นของที่ฉันได้รับมาจากท่านพ่อ หวังว่าคุณคงจะใช้มันได้ดีนะ”
.......................................


## 0037 เปิดม่าน

ตอนที่ 37 เปิดม่าน
“ฉันจะใช้มัน”
กู่ฉิงซานกล่าว เขาจับจ้องธนูยาวในมืออย่างระมัดระวัง แน่นอนว่าหลังจากลองลูบไล้ไปตามคันธนูเขาก็พบกับคำสองตัวอักษรเล็กๆ ซึ่งเป็นชื่อของมัน ‘เย่หยู…พิรุณยามค่ำ’
กู่ฉิงซายรวบรวมพลังวิญญาณในตันเถียนและถ่ายเทมันลงไปยังเย่หยู
คันธนูจู่ๆ ก็พร่ามัวและหายไปจากสายตาของกู่ฉิงซาน
ทว่ากู่ฉิงซานก็ยังสามารถรู้สึกได้ว่ามือของเขายังคงถือธนูยาวอยู่ เพียงแต่ไม่อาจมองเห็นมันได้ด้วยตาเปล่า แม้กระทั่งจิตสัมผัสเทวะก็ยังไม่อาจตรวจจับ
แต่กระบวนการของมันยังไม่จบลงเพียงเท่านี้ ไม่นาน กลิ่นอายรอบตัวของกู่ฉิงซานก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
เขายังคงยืนอยู่ที่เดิมตั้งแต่ต้น แต่ดูเหมือนกับว่าทั้งร่างของเขาจะถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอกโดยสมบูรณ์ และหากไม่ได้เห็นตัวเขากับตาก็จะไม่อาจรับรู้ถึงการดำรงอยู่ของเขาได้เลย
“ธนูที่ดี!” กู่ฉิงซานกล่าวสรรเสริญ
ในเวลานี้รามสูรไร้พักตร์ใกล้เข้ามาแล้ว แถมในป่าที่ห่างไกลออกไปก็ปรากฏปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน และมารกระหายเลือดที่นั่งอยู่บนหลังของมันกำลังเลื้อยตรงมาอย่างรวดเร็ว
หนิงเยว่ฉานชักกระบี่ยาวที่เปล่งประกายราวหิมะออกมา สายตาจับจ้องไปยังรามสูรไร้พักตร์ “ในเมื่อค่ายกลธาตุทั้งห้าไม่อาจมีผลต่อมัน ถ้าอย่างนั้นก็ให้ฉันจัดการเอง”
กงซุนซีพยักหน้าและกล่าว “ฉันจะไม่โจมตีมัน แต่เผ่ามารตัวอื่นๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง”
“อ้อใช่สิ ฝากคุณช่วยปกป้องเขาด้วยล่ะ” หนิงเยว่ฉานวาดกระบี่ยาวลงไปเบื้องล่าง ก่อนจะพุ่งออกไปและไม่หันกลับมาอีกเลย
กงซุนซีจ้องมองกู่ฉิงซานด้วยรอยยิ้ม เขาเชิดหน้าขึ้นพลางกล่าว “นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว”
หนิงเยว่ฉานใช้กระบี่? จิตใต้สำนึกทำให้กู่ฉิงซานหันมองไปยังกระบี่ยาวโดยไม่รู้ตัว
จากที่มองเห็น มันเป็นกระบี่ที่มีความยาวมากกว่ากระบี่ธรรมดาเพียงสองชุ่น ใบมีดแคบและยาวเป็นเส้นตรงตั้งแต่ด้ามจับไปจนถึงปลายแหลม
นี่เป็นกระบี่สำหรับผู้ฝึกยุทธหญิง มันเรียวบางกว่า และดูคล่องแคล่วกว่า หากเทียบกับดาบที่ผู้ฝึกยุทธชายใช้
“เฟิงหมังฉานหยิง! วาตะพร่างพราว”
“เฟิงหมิงฉีเก่อ! สะบั้นครวญ”
หนิงเยว่ฉานตะโกนเสียงแผ่ว
กระบี่ในมือเธอพลันปะทุออกด้วยชั้นหมอกสีฟ้า ก่อนที่มันจะห่อหุ้มทั่วทั้งตัวกระบี่
บริเวณโดยรอบเปล่งประกายแสงสีฟ้า เส้นแสงสีทองบางเบาปรากฏขึ้นในอากาศก่อนจะสลายหายไปและสลับไปมาเช่นนี้เรื่อยๆ
พร้อมกับส่งเสียงหึ่งๆ ออกมาเป็นครั้งคราว
ขณะนี้ ทั่วทั้งร่างของเธอฟุ้งไปด้วยจิตสังหาร กระบี่ยาวสะท้อนประกายเย็นเยียบ
กู่ฉิงซานมองฉากนี้ด้วยความตกใจ
ทวิธาตุจากธาตุทั้งห้า! ใช้ได้สองธาตุ
แถมยังเป็นธาตุอันแสนหายากอย่างลมและทอง!
ธาตจำเพาะพลังวิญญาณลม ในขอบเขตระดับสูงจะถูกแบ่งออกจากต่ำไปสูง ดังนี้ “รวดเร็วต่อเนื่อง” “ผสานว่องไว” “วาตะพร่างพราว” “ไต้ฝุ่นปั่นปวน” “วาโยล้างโลก” ฯลฯ
หนิงเยว่ฉานกลับสามารถปลดผนึกธาตุลมและพัฒนาจนไปถึงขั้นสาม หากดูตามอายุของเธอแล้ว นี่นับว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่มาก
มีเพียงผู้ฝึกยุทธขั้นสูงระดับก่อกำเนิดไม่กี่คนเท่านั้นที่ปลดผนึกพลังวิญญาณลมได้ และบางทีนั่นอาจจำเป็นที่ต้องใช้เวลาถึงชั่วชีวิตของพวกเขา
นี่ยังไม่นับธาตุทองของหนิงเยว่ฉานที่ยังสามารถปลดผนึกไปจนถึงขั้นสาม “สะบั้นครวญ” ได้อีกด้วย
น้อยคนนักที่จะสามารถปลดผนึกแบบทวิธาตุในเวลาเดียวกันได้ และถึงแม้ว่าพวกเขาจะสามารถปลดผนึกมันได้ก็ตาม แต่ก็คงทำได้เพียงมุ่งพัฒนาไปในทางธาตุใดธาตุหนึ่งเท่านั้น เนื่องเพราะมันเป็นเรื่องยากเย็นยิ่งที่จะบรรลุแจ้งในทั้งสองธาตุอย่างสมบูรณ์แบบ นอกจากนี้เวลาใช้มันออกมาพร้อมกันยังกลืนกินพละกำลังเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอีกด้วย
หนิงเยว่ฉานทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน จากที่มองดูปราณของเธอยังคงสงบ และดูเหมือนพลังงานจะไม่สูญเสียออกไปมากเกินไป
กู่ฉิงซานลอบถอนหายใจอย่างลับๆ
ผู้หญิงคนนี้มันปีศาจชัดๆ เธอครอบครองสุดยอดพรสวรรค์อันไม่ธรรมดา ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนทั่วโลกต่างกล่าวยกย่องว่าหากเธอยังคงมีชีวิตอยู่ ขอแค่เพียงไม่กี่ปี ก็จะมีฝีมือพอฟัดพอเหวี่ยงกับราชันมารได้
ทว่าสิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวในโลกนี้ก็คือ เทคนิคลับของอาวุธกระบี่ในโลกใบนี้มีไม่ค่อยมากนัก  นั่นจึงทำให้ความสำเร็จของผู้ฝึกกระบี่ไม่ค่อยดีเท่าที่ควร
แทนที่จะใช้กระบี่ มันควรจะดีกว่าถ้าเธอไปใช้อาวุธชนิดอื่น อย่างเช่นดาบ
หนิงเยว่ฉานยกกระบี่ยาวขึ้น สายตาจับจ้องไปยังรามสูรไร้พักตร์ที่กำลังใกล้เข้ามา แรงกดดันที่แผ่ออกจากร่างเธอยังคงเพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
สายตาของกู่ฉิงซานตกลงบนกระบี่ยาว เขาอดไม่ได้จริงๆ ที่จะถามออกไป “ทำไมคุณถึงเลือกกระบี่เป็นอาวุธประจำตัว”
“อาวุธพวกหอกหรือทวนน่ะมันยาวเกินไปเวลาใช้ก็ดูงุ่มง่าม ส่วนดาบรูปทรงมันก็โค้งงอเป็นเสี้ยวดูเจ้าเล่ห์จะตาย กระบี่นี่สิถึงจะเหมาะสมที่จะใช้ตัดสินเป็นตาย รูปทรงของมันเที่ยงตรงเสมอต้นเสมอปลาย” หนิงเยว่ฉานตอบกลับอย่างจริงจัง
“เรื่องหอกและทวนมันดูงุ่มง่ามน่ะฉันเข้าใจ แต่ดาบเล่า ทำไมมันถึงดูเจ้าเล่ห์?” กู่ฉิงซานสงสัย
หนิงเยว่ฉานหันไปมองเขาและกล่าว “ จากนี้ไปคุณไม่ได้รับอนุญาตให้ใช้ดาบต่อหน้าฉัน”
กล่าวจบ เธอก็ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า พร้อมทั้งประกายแสงสีฟ้าสาดลึกไปทั่วทั้งบริเวณ
ตามมาด้วยเสียงคำรามที่สามารถสั่นสะเทือนได้ทั้งโลกของรามสูรไร้พักตร์ดังออกมาจากชั้นเมฆ
“ไม่ต้องเก็บมาคิดมากหรอก” กงซุนซีตบบ่ากู่ฉิงซาน “ครั้งหนึ่งเธอเคยใช้ดาบมาก่อนน่ะ”
“แล้วทำไมเธอถึงเปลี่ยนมาใช้กระบี่ล่ะ?”
“มีศิษย์พี่คนหนึ่งใกล้ชิดสนิทสนมกับเธอมาก เขาเป็นผู้ฝึกดาบ ทุกๆ วันเขาจะมาฝึกฝนดาบกับเธอ และแนะนำเทคนิคดาบต่างๆ ทว่าวันหนึ่งเขากลับทรยศเธอ ตั้งแต่นั้นมาเธอก็เกลียดดาบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ฝึกดาบจะยิ่งเกลียดเป็นพิเศษ ถึงขั้นที่ว่าเห็นแล้วจะต้องออกไปทุบตีเลยทีเดียว”
กู่ฉิงซานกล่าว “นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทำไมไม่มีถึงไม่มีใครออกมาจัดการเธอ?”
กงซุนซีฝืนยิ้ม “พวกเราไม่เพียงเป็นผู้อาวุโส แต่ยังต้องตัดสินอย่างเป็นธรรมอีกด้วย แต่เธอคนนั้นคือใคร? เธอคือหนิงเยว่ฉาน เวลาอยู่ต่อหน้าเธอ พวกผู้ฝึกดาบน่ะมักจะชอบทำตัวสะดุดตา อยู่ไม่นิ่ง อยากขยับไม้ขยับมือ มันเลยช่วยไม่ได้ที่พวกเขาจะถูกทุบตีจนพ่ายแพ้”
“แค่เห็นก็ออกไปทุบตี…แล้วมีกี่คนกันนี่ที่ตายลงด้วยน้ำมือของเธอ?” กู่ฉิงซานเอ่ยพึมพำ
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เมื่อเกิดการปะทะ และอีกฝ่ายคุกเข่าร้องขอความเมตตา เธอก็จะหยุดไปเอง”
กู่ฉิงซานนึกภาพว่าเขาต้องคุกเข่าขอความเมตตาต่อหน้าหนิงเยว่ฉาน และรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็ว
มองไปยังท่าทีสยองขวัญของกู่ฉิงซาน กงซุนซีก็กล่าวปลอบใจ “ไม่ต้องหวาดกลัวไป คุณไม่ใช่ผู้ฝึกดาบนี่นา เรื่องแบบนั้นมันจะไม่เกิดขึ้นหรอก”
ไม่…ฉันนี่แหละผู้ฝึกดาบ ตัวพ่อเลยด้วย กู่ฉิงซานคร่ำครวญอยู่ในจิตใจ
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเขาถูกส่งมาจุติใหม่ และยังไม่อาจสัมผัสได้แม้กระทั่งร่องรอยของดาบ ทำให้อย่างน้อยในเวลานี้ เขาก็ไม่ควรจะทำอะไรให้หญิงสาวผู้น่าหวาดหวั่นคนนี้รู้สึกผิดใจเด็ดขาด
ฉันเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเธอไว้นะเฮ้ย ฉันจะไม่ยอมคุกเข่าร้องขอความเมตตาแน่ๆ
อันที่จริงแบบนี้ก็ไม่แย่สักเท่าไหร่ ฉันก็แค่ไปซ่อนตัวให้ไกล รอให้ฟื้นฟูความแข็งแกร่งของวิถีดาบกลับมาให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยมาว่าเรื่องนี้กันอีกครั้ง
กู่ฉิงซานคิดถึงจุดนี้ ฉับพลันนั้นก็เกิดเสียงคำรามลั่นจากบนท้องฟ้า
ปัง!
เงาดำร่วงตกลงมาจากชั้นเมฆ และกระแทกกับพื้นอย่างแรง
“เฮ้ เป็นอะไรรึเปล่า” กู่ฉิงซานรีบวิ่งไปถามอย่างกังวล
หนิงเยว่ฉานลุกขึ้น และกล่าวอย่างสงบ “ฉันไม่เป็นไร อย่ามาขวางทาง ห่วงตัวเองเถอะ รีบไปซ่อนตัวซะ”
วินาทีต่อมา
ประกายกระบี่ก็ห่อหุ้มรอบตัวหนิงเยว่ฉาน เสื้อคลุมสีหิมะของเธอสะบัดไปตามสายลม
เกราะทองที่เธอสวมใส่ส่งเสียงคำรามลั่น ก่อนที่เจ้าของร่างจะทะยานขึ้นจากพื้นดิน พยายามที่จะพุ่งตรงขึ้นไปต่อสู้เหนือชั้นเมฆ
“เจ้าปีศาจ จงตายอย่างทุกข์ทรมานเสีย!”
ท่ามกลางชั้นเมฆ ปรากฏเสียงของเธอดังก้องลงมาจากฟากฟ้า
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอันแสนเจ็บ สะท้านออกมาจากส่วนลึกของชั้นเมฆ
มันคือเสียงครวญด้วยความทรมานของรามสูรไร้พักตร์!
เพียงแค่ฟื้นฟูความแข็งแกร่งกลับมาได้ไม่นาน หนิงเยว่ฉานกลับสามารถเผชิญหน้ากับรามสูรไร้พักตร์ได้!
นี่มันจะเกินไปหน่อยแล้วนะ
สักพัก เสียงครวญก็เงียบลง และการต่อสู้อันน่าตื่นตะลึงบนท้องฟ้าก็ยังคงดำเนินต่อไป
กู่ฉิงซานถอนหายใจ เขาบ่นงึมงำ “ดูเหมือนว่ามันจะสงบลงแล้ว ก็นั่นแหละนะ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับผู้ใช้กระบี่แต่กลับคิดจะเอาชนะรามสูรไร้พักตร์ หมดหวังแล้ว”
“หมดหวังปู่แกสิ!”
เสียงที่ฟังดูโกรธขึงดังสะท้อนเข้ามาถึงในจิตใจของเขา
นั่นคือเสียงของหนิงเยว่ฉาน
กู่ฉิงซานสะดุ้ง และเหลือบมองด้วยความสำนึกเสียใจเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้นไป แม้ชั้นเมฆหนาจะบดบังวิสัยทัศน์ของเขา แต่เขากลับสามารถรู้สึกได้ว่าหนิงเยว่ฉานกำลังสาดสายตามองมาที่เขาจากในส่วนลึก
บ้าจริง ฉันลืมไปเสียสนิทเลย ว่าเธอสามารถต้านทานรามสูรไร้พักตร์ได้โดยตรง พื้นฐานวรยุทธของเธอต้องอยู่ในระดับก่อกำเนิดขั้นกลางเป็นอย่างน้อย หรือไม่ก็สูงยิ่งกว่า
ด้วยพื้นฐานวรยุทธอันลึกซึ้งถึงขั้นนั้น แน่นอนว่าขอบเขตของจิตสัมผัสเทวะจะต้องกว้างขวางมาก เธอจึงได้ยินสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาได้อย่างชัดเจน
กู่ฉิงซานเลือกที่จะหุบปากลงอย่างชาญฉลาด
เวลานี้ หนิงเยว่ฉานไม่ได้ทนทุกข์ทรมานจากพิษร้ายอีกต่อไป ร่างกายของเธอกำลังค่อยๆ ฟื้นฟู สันนิษฐานว่าชะตากรรมของเธอ คงต้องแตกต่างไปจากประวัติศาสตร์เดิมเสียแล้ว
ระหว่างที่คิด จู่ๆ บริเวณป่าเบื้องหน้าเขา ก็ปรากฏร่างของจ่าฝูงมารกระหายเลือดขึ้น
เบื้องล่างของมัน คือมอนสเตอร์สามารถปลดผนึกธาตุไฟได้ตั้งแต่แรกเกิด ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน!
กองทัพเผ่ามารไล่ตามมาทันแล้ว!
พวกมันปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สรรพเสียง เลื่อยครืดๆ อย่างรวดเร็ว มุ่งตรงมายังกู่ฉิงซานและกงซุนซีเพื่อหมายจะโจมตี
การปิดล้อมที่ผู้คนมักจะกล่าวขานกันในประวัติศาสตร์ ได้เปิดม่านขึ้นอย่างเป็นทางการแล้วในเวลานี้
กงซุนซีสวมใส่หน้ากากน้ำแข็ง มือล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระ ก่อนจะหยิบดิสก์ค่ายกลขึ้นมา
“ถึงตาแก่ผู้นี้จะฆ่ารามสูรไร้พักตร์ไม่ได้ แต่การจะทำให้พวกแกกลายเป็นศพน่ะไม่นับว่าเป็นปัญหา”
กู่ฉิงซานก็เริ่มลงมือเช่นกัน ทว่าขณะที่กำลังจะยกคันธนูขึ้น จู่ๆ ร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อ ทั้งร่างหยุดนิ่ง ไม่อาจขยับเขยื้อนใดๆ ได้
กระแสข้อมูลนับไม่ถ้วนราวธารน้ำ หลั่งไหลข้ามสู่สายตาของเขา พร้อมกับน้ำเสียงของระบบอันแสนเย็นชาประกาศออกมา
“ตรวจพบว่าผู้เล่นได้สร้างเรื่องราวประวัติศาสตร์ขึ้นใหม่เป็นพิเศษ”
“สถานการณ์ในปัจจุบัน สอดคล้องกับเงื่อนไขในการเริ่มภารกิจ”
“เริ่มภารกิจ : สงครามแห่งโชคชะตา”
........................................


## 0038 การต่อสู้แห่งโชคชะตา

ตอนที่ 38 การต่อสู้แห่งโชคชะตา
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ ส่งผลให้สีหน้าของกู่ฉิงซานแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เขารีบเรียกหน้าต่างระบบเทพสงครามออกมากทันที
ลำแสงสว่างวาบไปทั่วหน้าต่างระบบเทพสงคราม ก่อนที่เส้นแสงหลายบรรทัดพร้อมตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตามมา
“คุณได้ทำลายโซ่ตรวนแห่งโชคชะตาและเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ที่ถูกกำหนดเอาไว้แล้ว ผู้เล่นกู่ฉิงซาน เข้าสู่ภารกิจแห่งโชคชะตา”
“คำอธิบายภารกิจ : กงซุนซีและหนิงเยว่ฉานเป็นตัวตนที่ร่วงหล่นลงสู่ความตาย เป็นตำนานที่ฝังรากลึกอยู่ในประวัติศาสตร์ หากสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของพวกเขาได้ ทิศทางของประวัติศาสตร์ก็ย่อมจะเปลี่ยนแปลงไป”
“เป้าหมายภารกิจ : ช่วยชีวิตกงซุนซีและหนิงเยว่ฉาน”
“เมื่อบรรลุภารกิจเนื้อเรื่องพิเศษนี้ รางวัลที่คุณจะได้รับก็คือ : พลังศักดิ์สิทธิ์จากระบบเทพสงคราม เอกลักษณ์”
“หากภารกิจล้มเหลว ผู้เล่นจะถูกลบหายออกไป”
อ่านถึงจุดนี้ กู่ฉิงซานก็สูดหายใจเฮือก ทั้งร่างของสั่นสะท้านด้วยความตกตะลึง
“ช่วยชีวิตพวกเขา?” กู่ฉิงซานยิ้มอย่างขมขื่น
“หากภารกิจล้มเหลวจะถูกลบออกไป? นี่มันน่าสนใจดีนี่นา พูดอย่างกับว่าถ้าภารกิจล้มเหลว พวกเผ่ามารจะปูพรมปล่อยให้ฉันเดินจากไปอย่างนั้นแหละ”
กู่ฉิงซานมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
การต่อสู้ระดับรามสูรไร้พักตร์ ด้วยความแข็งแกร่งของกู่ฉิงซานคงไม่อาจสอดมือได้
แม้จะหลบหนีออกไปด้วยตัวคนเดียวมันก็ยังเป็นไปไม่ได้ เมื่อเผ่ามารปรากฏตัวมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆโดยรอบ มันก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะหนีไปคนเดียว
ย้อนกลับไปในช่วงก่อนที่ระบบภารกิจจะทำการประกาศ ต่อให้เขาหลบหนีออกไปตอนนั้น เขาก็ไม่สามารถรักษาชีวิตโดยตัวคนเดียวลำพังได้อยู่ดี
หากกงซุนซีและหนิงเยว่ฉานตาย เขาก็จะถูกลบหายไป
กู่ฉิงซานเหลือบมองไปยังเบื้องหน้าอีกครั้ง
กองทัพมารกำลังพุ่งเข้าปะทะอย่างบ้าคลั่ง พริบตาเดียวพวกมันก็เข้าถึงระยะต่อสู้แล้ว
สถานการณ์ได้มาถึงจุดวิกฤติ
กงซุนซีประกบมือของเขาจนดูราวกับเป็นผีเสื้อ ขณะที่ดิสก์ค่ายกลลอยขึ้นไปในอากาศอย่างฉับพลัน ในปากของเขาตะโกนก้อง “ซานซาง! ภูผากลบฝัง!”
พื้นโลกสั่นไหว ห้ายอดภูผาทะยานขึ้นจากพื้นดิน โถมเข้าล้อมกรอบปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนและมารกระหายเลือดมากมาย และบีบให้พวกมันถอยร่นไปกองรวมกัน
ยอดภูผายังคงสูงขึ้น สูงขึ้นเรื่อยๆ และระหว่างนั้นแรงบีบของมันก็เพิ่มสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนมากมายกระอักหมอกเลือดออกมาและถูกบดรวมกันกลายเป็นลูกชิ้นฉ่ำเลือด
ทันใดนั้นเอง นาคาเพลิงตัวหนึ่งก็ตกลงมาจากยอดภูผาสูง ร่วงลงกระแทกพื้นและกำลังจะสิ้นใจ
กู่ฉิงซานที่เห็นฉากนี้ก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที
เขาดึงลูกศรออกมาและวางมันแนบคันธนูยาวที่ถูกเรียกว่าเย่หยู ก่อนจะง้างมันขึ้นและยิงออกไป
นี่เป็นลูกศรที่ถูกสร้างขึ้นมาเป็นพิเศษ เป็นลูกศรที่กู่ฉิงซานสร้างมาจากเขี้ยวของมอนสเตอร์งู พลังอำนาจของมันไม่อาจนำมาเปรียบเทียบได้กับลูกศรทั่วไป
ได้ยินเพียงแค่เสียง ‘บรัช’
ลูกศรเจาะเข้าไปในร่างนาคาเพลิง จมลึกเข้าไปในอวัยวะภายในทั้งห้า
พิษของมอนสเตอร์งูแพร่กระจายไปทั่วทันที และเจ้านาคาเพลิงผูเคราะห์ร้ายก็ถูกสังหารลงอย่างรวดเร็ว
ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อนเป็นมารอสูรระดับสูง ความสามารถของมันยามเมื่อเผชิญกับวิกฤตินั้นแข็งแกร่งยิ่ง แต่ทว่าเมื่อตกอยู่เบื้องหน้าธนูเย่หยู มันกลับต้องตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของความตายโดยที่ยังไม่ทันแม้กระทั่งจะรู้ตัวด้วยซ้ำ
กู่ฉิงซานกำธนูยาวแน่น ความประทับใจในหัวใจของเขาที่มีต่อหนิงเยว่ฉานเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน
กงซุนซีหันไปพยักหน้าให้ พร้อมกล่าวยกย่อง “ยอดเยี่ยมมาก ดูเหมือนคุณจะเตรียมตัวมาดีไม่น้อยเลยสินะ แต่มันจะเป็นการดีที่สุดที่จะไม่ปล่อยให้พวกมันได้มีโอกาสโจมตี”
“จัดให้!”
กู่ฉิงซานดึงลูกศรออกมา ขณะที่ความคิดของเขาย้ายเข้าไปอยู่ในจิตใจ
ปรากฏคำแจ้งเตือนขึ้นภายในทะเลแห่งความรอบรู้ของเขา
“สังหารมอนสเตอร์ระดับสูง : ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน ได้รับพลังวิญญาณยี่สิบแต้ม พลังวิญญาณปัจจุบัน ยี่สิบเอ็ดส่วนเจ็ด”
มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?
กู่ฉิงซานเกิดความรู้สึกประหลาดใจบางอย่างขึ้น
แต้มพลังวิญญาณที่เขาครอบครองกลับล้นเลยไปไกลยิ่งกว่าขีดจำกัดแต้มพลังวิญญาณของเขา
ในช่วงเวลาที่ทำการล่าสังหารมอนสเตอร์ระดับต่ำ เมื่อแต้มพลังวิญญาณสูงถึงขีดจำกัด มันก็ไม่สามารถสะสมเพิ่มได้อีกต่อไป
สิ่งนี้ทำให้กู่ฉิงซานปวดหัวหนักมากทีเดียว
นาคาเพลิงเป็นมารอสูรระดับสูง เทียบเท่าได้กับผู้ฝึกยุทธในขอบเขตก่อตั้งของมนุษยชาติ นับว่าห่างไกลเกินกว่าขอบเขตพื้นฐานวรยุทธของกู่ฉิงซาน
การสังหารนาคาเพลิงลงได้ ทำให้เขาสามารถสะสมแต้มพลังวิญญาณมาถึงยี่สิบเอ็ดแต้ม ซึ่งนั่นทำให้เขาสามารถทำการเรียนรู้สกิลมากมายได้ในครั้งเดียว
ในกรณีนี้ น่าจะเป็นเพราะระบบเทพสงครามต้องการกระตุ้นให้ผู้เล่นท้าทายศัตรูที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าตัวเองเป็นแน่
เมื่อคุณมีชัยเหนือฝ่ายตรงข้ามที่แข็งแกร่งกว่าตัวคุณเองได้ คุณจะสามารถสะสมแต้มพลังวิญญาณได้เกินกว่าขีดจำกัด และสามารถเรียนรู้สกิลได้เร็วขึ้น
เมื่อสรุปได้ กู่ฉิงซานก็คิดว่าควรที่จะเรียนรู้สกิลไปทีละส่วน เขาเก็บธนูเย่หยูเปลี่ยนกลับมาถือธนูกองทัพแทน พร้อมกับทำการเรียนรู้สกิล “แม่นยำ”
“ฉันเลือกเรียนรู้สกิลแม่นยำ”
“ต้องการสี่แต้มพลังวิญญาณในการเรียนรู้สกิลแม่นยำ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน 17/7”
กระแสความร้อนอันอบอุ่นไหลผ่านจากธนูกองทัพเข้ามาในจิตใจของกู่ฉิงซาน หลังจากไม่กี่ลมหายใจต่อมา กู่ฉิงซานก็เข้าใจวิธีการใช้งานสกิลแม่นยำ
เขาหยิบลูกศรธรรมดาออกมา จากนั้นก็เล็งไปยังนาคาเพลิงตัวอื่นที่ตกลงมาจากยอดภูผาและกำลังจะตาย
บรัช!
นาคาเพลิงรับรู้ได้ถึงวิกฤติ สัญชาตญาณของมันสั่งให้หลบเลี่ยง แต่ช่วยไม่ได้ที่บาดแผลของมันร้ายแรงเกินไป จึงไม่อาจเคลื่อนไหวได้
ลูกศรจมลึกเข้าไปในดวงตาของนาคาเพลิง เจาะลงไปถึงหัวกะโหลกอย่างรุนแรง และพรากเอาชีวิตน้อยๆไปจากมันทันที
ในความเป็นจริง สกิลแม่นยำนี้ช่วยให้อัตราถูกเป้าหมายเพิ่มสูงขึ้น กู่ฉิงซานรู้เรื่องนี้อยู่ก่อนแล้ว
“สังหารมอนสเตอร์ระดับสูง : ปีศาจนาคาเพลิงลักซ่อน ได้รับพลังวิญญาณยี่สิบแต้ม พลังวิญญาณปัจจุบัน : สามสิบเจ็ดส่วนเจ็ด”
กู่ฉิงซานเก็บธนูกองทัพและเปลี่ยนกลับมาใช้ธนูเย่หยู
เขาเปิดหน้าต่างระบบเทพสงครามก่อนที่จะทำการเรียนรู้สกิลของธนูเย่หยูอย่างฉับพลัน
“สกิลของธนูเย่หยู แสดงผลดังต่อไปนี้”
“สกิลแรก ยิงระเบิด แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณสิบแต้ม”
“สกิลสอง เพิ่มอัตราแม่นยำ แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณหกแต้ม”
“สกิลสาม ร้อยก้าวผ่านหยาง แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณสิบห้าแต้ม”
“สกิลสี่ กังหันลม สกิลติดตัว แสดงผล : หนิงอันหนาน ต้องการพลังวิญญาณห้าแต้ม”
หนิงอันหนาน ดูเหมือนว่าจะเป็นชื่อพ่อของหนิงเยว่ฉาน ดูเหมือนว่าธนูยาวคันนี้ จะเป็นดั่งที่หนิงเยว่ฉานได้กล่าวไว้ว่ามันเป็นธนูที่ได้รับตกทอดมาจากตระกูลหนิง
กู่ฉิงซานครุ่นคิดอย่างสงบ สายตาสาดส่องไปยังสกิลเหล่านั้นอีกรอบ
“เพิ่มอัตราแม่นยำ” เป็นตัวช่วยยกระดับพื้นฐานของสกิล “แม่นยำ” ช่วยเพิ่มอัตราการถูกเป้าหมายให้สูงยิ่งขึ้น ส่วน ‘ร้อยก้าวผ่านหยาง’ จะมีเปอร์เซ็นต์ถูกเป้าหมายที่สูงกว่า ‘เพิ่มอัตราแม่นยำ’
‘กังหันลม’ เป็นสกิลติดตัว มันช่วยเพิ่มความเร็วในการพุ่งปะทะเป้าหมายของลูกศร โดยที่ผู้ใช้ไม่ต้องออกแรงมาก
สุดท้าย ‘ยิงระเบิด’  เป็นสกิลที่ทรงพลังเป็นอย่างมาก มันช่วยเสริมพลังทำลายให้แก่ลูกศร
นี่คือของขวัญจากหนิงเยว่ฉาน แทนคำขอบคุณเขาสำหรับการช่วยชีวิตเธอไว้
ปัจจุบัน เผ่ามารกำลังเริ่มทำการรุมล้อมโจมตี ตามประวัติศาสตร์ นักบุญหญิงหนิงเยว่ฉานแห่งนิกายเทียนจีจะตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวัง และทำการต่อสู้อย่างหนักหน่วงตลอดทั้งวันคืนจึงตกตายลง
ทว่าคราวนี้ประวัติศาสตร์ได้ถูกเบี่ยงเบนออกไป ด้วยความช่วยเหลือของกู่ฉิงซาน พิษร้ายในตัวเธอได้รับการชำระล้าง ร่างกายสามารถกลับมาฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็วได้อย่างสมบูรณ์
ในโลกนี้ ชีวิตที่ตกต่ำของหนิงเยว่ฉาน ในที่สุดก็ปรากฏให้เห็นถึงแสงสว่างอันริบหรี่ท่ามกลางความสิ้นหวัง
วัฏจักรแห่งกรรม ทุกการกระทำย่อมมีผลตามมาเสมอ การที่กู่ฉิงซานช่วยเหลือเธอ ทำให้หนิงเย่วฉานมอบธนูอันทรงพลังตอบแทนแก่เขา
ด้วยธนูคันนี้ ด้วยสกิลอันทรงพลังของธนู กู่ฉิงซานก็จะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!
กู่ฉิงซานมองลงไปยังธนูเย่หยู เลือดลมสูบฉีดผ่านหัวใจของเขาจนแทบพุล่งพล่าน
สกิลของนักธนูประสิทธิภาพสูงเช่นนี้ ในอดีตที่ผ่านมา แทบจะไม่มีผู้ฝึกยุทธคนไหนยอมสอนมันให้ผู้อื่นโดยง่าย
แต่ตอนนี้ฉันกลับได้รับโอกาสให้เรียนรู้สกิลธนูระดับสูงเหล่านี้ด้วยตัวเอง แถมยังสามารถเข้าใจมันได้ในทันที
กู่ฉิงซานตัดสินใจโดยไม่จำเป็นต้องคิด
“ใช้แต้มพลังวิญญาณสามสิบหกแต้ม ในการเรียนรู้สกิลทั้งหมด!”
ด้วยตัวเลือกนี้ของเขา เสียงเย็นยะเยียบของระบบก็ดังขึ้น :
“เรียนรู้ทั้งหมดเสร็จสมบูรณ์ ใช้พลังวิญญาณสามสิบหกแต้ม พลังวิญญาณปัจจุบัน หนึ่งส่วนเจ็ดห”
“สกิลแม่นยำถูกยกระดับขึ้นเป็นเพิ่มอัตราแม่นยำ และเพิ่มอัตราแม่นยำได้ถูกยกระดับขึ้นเป็นร้อยก้าวผ่านหยาง”
“ผู้เล่นทำการเรียนรู้กังหันลม”
“ผู้เล่นทำการเรียนรู้ยิงระเบิด”
ปรากฏกระแสไฟลุกโชนขึ้นจากธนูเย่หยู และวิ่งผ่านแขนของกู่ฉิงซานตรงเข้าสู่ห้วงจิตสำนึก
หนึ่งลมหายใจ สอง และสาม ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองก็เปิดออก กลิ่นอายสังหารอันแหลมคมราวกับใบมีดท่วมท้นออกมาจากทั่วร่างกาย!
…………………………………


## 0039 ความลับที่สามารถสั่นสะเทือนสวรรค์

ตอนที่ 39 ความลับที่สามารถสั่นสะเทือนสวรรค์
ในขณะนี้ สกิลที่กู่ฉิงซานครอบครองทั้งหมดได้แก่ กังหันลม ติดตัว ร้อยก้าวผ่านหยาง ยิงระเบิด ยิงต่อเนื่อง และระบำผันผวน ขั้นต้น ทั้งหมดห้าสกิล
ในส่วนของร้อยก้าวผ่านหยางกล่าวได้ว่าเป็นสกิลแม่นยำระดับสูง สกิลกังหันลมเป็นสกิลติดตัวมีส่วนช่วยให้เพิ่มความเร็วของลูกศรระหว่างที่ยิงออกไป ส่วนยิงต่อเนื่องและยิงระเบิดเป็นสกิลที่เหมาะแก่การใช้งานเป็นอย่างยิ่ง
สำหรับระบำผันผวน มันเป็นสกิลวิวัฒที่ไม่เหมือนสกิลอื่น ในอนาคตหวังว่ามันจะยกระดับขึ้นจนก้าวสู่ ‘สกิลเทวะ’
สกิลเหล่านี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นสกิลที่ ‘บางสิ่งอาจได้มาด้วยโชค ไม่ใช่การออกไปค้นหา’
แม้กระทั่งเหล่าผู้ฝึกยุทธระดับนายพล บางทีก็ยังไม่อาจครอบครองสกิลระดับสูงเหล่านี้ได้เลย
ทว่าหลังจากทั้งหมดนี้ กู่ฉิงซานพึ่งเข้ามาในเกมได้เพียงไม่นาน พื้นฐานวรยุทธก็ต่ำต้อย แต่เขากลับสามารถได้เรียนรู้และครอบครองพวกมันทั้งหมด!
มารกระหายเลือดตัวหนึ่งหลุดออกมาจากยอดภูผาทั้งห้า มันม้วนลงไปตามทางลาด จนลงมาถึงพื้นได้ในที่สุด ทว่าเมื่อมันเงยหน้าขึ้น มันกลับพบว่าบริเวณนี้ยังอยู่ในอาณาเขตของค่ายกล จึงเร่งวิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง
นับว่าโชคยังดีที่มันไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง และยังหลงเหลือกำลังรบอยู่กว่าเจ็ดถึงแปดส่วน ซึ่งสำหรับการต่อสู้รอบต่อไปที่กำลังจะมาถึง นี่นับว่าอยู่ในจุดที่ดีเยี่ยม
กู่ฉิงซานยกธนูเย่หยูขึ้นพร้อมสูดหายใจลึก
กังหันลม!
ยิงระเบิด!
ร้อยก้าวผ่านหยาง!
ลูกศรพลันเปล่งประกายราวกับกระแสน้ำที่สะท้อนแสง มันผละออกจากคันธนู และก่อนที่มารกระหายเลือดจะทันได้รู้สึกตัว สกิลยิงระเบิดก็ปักลงบนตัวมันเสียแล้ว
พริบตานั้นเลือดก็สาดกระจาย มารกระหายเลือดถูกระเบิดกระเด็นไกลออกไปกว่าหลายสิบเมตร ก่อนจะปะทะเข้ากับต้นไม้สูงตระหง่านและกระอักหมอกโลหิตออกมา
กู่งฉิงซานถึงกับตกตะลึงจนลืมเตรียมยิงศรดอกต่อไป
มารกระหายเลือดมีความทนทานเปรียบได้กับผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในขอบเขตแก่นทองคำ
ทว่าพลังโจมตีจากลูกศรของเขากลับสามารถก้าวกระโดดข้ามสองขอบเขตใหญ่และสร้างความเสียหายต่อมารกระหายเลือดได้!
ฝีมือยิงธนูระดับนี้ กล่าวได้ว่าทรงพลังมากชนิดฝืนลิขิตสวรรค์
กู่ฉิงซานฝืนบังคับตัวเองให้สงบลง และเริ่มคำนวณพลังวิญญาณที่ใช้ออกไปอย่างเงียบๆ
ศรดอกนี้ ใช้พลังวิญญาณของเขาไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์
แบบนี้ไม่ดีแน่ พลังวิญญาณที่ต้องจ่ายออกมันมากเกินไป
ด้วยพลังวิญญาณทั้งหมดที่กู่ฉิงซานมีในตอนนี้ การที่จะทำการโจมตีอย่างรุนแรงแบบเมื่อครู่ เกรงว่าคงสามารถนำออกมาใช้ได้มากที่สุดแค่เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
หลังจากนั้น เขาก็ทำได้เพียงเฝ้ารอการถูกสังหาร
ในความเป็นจริง ‘ยิงระเบิด’ นั้นเป็นสกิลที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้ฝึกยุทธระดับแก่นทองคำ และมีเพียงผู้ฝึกยุทธระดับก่อกำเนิดเท่านั้นที่จะสามารถแสดงพลังของ ‘ยิงระเบิด’ ออกมาได้อย่างเต็มที่
แม้เขาจะสามารถเรียนรู้สกิลระดับสูงของนักธนูได้ล่วงหน้า ทว่าพลังวิญญาณระดับปราณปรับแต่งก็ยังไม่อาจสนับสนุนมันได้อยู่ดี นั่นทำให้กู่ฉิงซานไม่อาจต่อสู้อย่างยาวนานได้
แม้กระทั่งกงซุนซีก็ยังอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกู่ฉิงซานด้วยความประหลาดใจ
“เอ๋? พรสวรรค์ในฝีมือธนูของเจ้าหนูนี่ร้ายกาจขนาดนี้เชียว? น่าสนใจดีนี่”
ในหัวใจของกงซุนซีแอบลอบประเมินเขาอย่างลับๆ
มารกระหายเลือดทั้งร่างท้วมไปด้วยโลหิต มันคำรามลั่น ก่อนจะฝืนลุกขึ้นยืน และพุ่งปราดไปยังมนุษย์ผู้น่ารังเกียจ! ผู้ที่ทำให้มันต้องตกอยู่ในสภาพนี้! เจ้ามนุษย์ต้องถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
ลูกศรหลายดอกถูกยิงตามออกมาอย่างต่อเนื่อง ปะทะเข้ากับร่างของมารกระหายเลือดอย่างไม่รู้จบ จนฝีเท้าของมันค่อยๆชะลอลง หรืออาจเรียกได้ว่าแทบหยุดจะนิ่ง
ทว่าในครั้งนี้ กู่ฉิงซานไม่ได้ใช้ ‘ยิงระเบิด’
ฝีมือการยิงธนูของเขาได้มาถึงระดับสูงขึ้น ทำให้แม้กระทั่งการแผลงศรธรรมดาก็ยังมีพลังอำนาจมาก
โดยทั่วไปแล้วกู่ฉิงซานที่เป็นเพียงระดับปราณปรับแต่ง เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของมารกระหายเลือด
อย่างไรก็ตามมารกระหายเลือดได้รับบาดเจ็บจากค่ายกลในตอนแรก แถมยังอยู่ห่างไกลจากกู่ฉิงซาน และถูกลอบโจมตีด้วยสกิลธนูอันทรงอำนาจของเขา แม้มันจะยังไม่ตายและพุ่งตรงเข้ามาหวังจะทำร้ายเขา แต่ก็ยังถูกขัดขวางไว้ด้วยห่าลูกศรจนไม่อาจก้าวไปข้างหน้าได้อยู่ดี
ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดของมารกระหายเลือดนั้นน่าหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง ทว่าจุดอ่อนของมันคือไม่ได้ครอบครองธาตุทั้งห้าและไม่มีความสามารถในการโจมตีระยะไกล
ในสายตาของมารกระหายเลือด เหลืออีกเพียงไม่กี่ก้าวมันก็จะหลุดพ้นจากค่ายกลป้องกันของกงซุนซีแล้ว ตัวมันจึงอดไม่ได้ที่จะกระตือรือร้นหมายที่จะพุ่งปราดออกไป
ทว่าแรงกระแทกจากลูกศรที่เจาะเข้ามาในร่างดอกแล้วดอกเล่าโดยไม่ทีท่าว่าจะพลาดเป้า ทำให้อาการบาดเจ็บของมารกระหายเลือดค่อยๆทวีความเจ็บปวดมากขึ้นจนแม้กระทั่งตัวมันเองก็ยังเริ่มรู้สึกหวาดกลัว
แบบนี้ไม่ดีแน่ ฝีมือธนูของเจ้ามนุษย์ผู้นี้ร้ายกาจเกินไป จำเป็นที่จะต้องต่อสู้ด้วยพลังทั้งหมดที่มี!
มารกระหายเลือดม้วนร่างจนกลม ชั่วพริบตาต่อมา บรรยากาศชั่วร้ายก็แผ่นออกมาจากร่างของมัน
เมื่อเห็นฉากนี้ หางตาของกู่ฉิงซานก็กระตุกเล็กน้อย
สีหน้าของกงซุนซีแปรเปลี่ยนไป สองมือของเขากดลองบนดิส์ค่ายกลและจัดวางค่ายกลป้องกันอย่างรวดเร็ว
กงซุนซีกล่าวเสียงดัง “ระวังตัวให้ดี มันกำลังจะใช้ ‘พายุไฟหยิน’ ”
พายุไฟหยิน คือเทคนิคมนตราที่ดึงพลังหยินจากธาตุทั้งห้าขึ้นมาจากใต้พิภพ อานุภาพของมันรุนแรงมาก เพียงระเบิดเดียวก็เพียงพอที่จะสร้างช่องโหว่ให้กับค่ายกลได้
มารกระหายเลือดนั้นถือกำเนิดขึ้นมาจากใต้พิภพ ดังนั้นมันจึงมีพลังหยินสะสมเอาไว้อยู่ในร่างกาย จนกระทั่งเมื่อวันหนึ่งที่มันต้องการต่อสู้ชนิดที่ว่ายอมแลกชีวิต มันจึงจะใช้ออกด้วยเทคนิคมนตรานี้
หากพลังหยินจากใต้พิภพจะถูกจุดชนวนโดยเทคนิคมนตรา หลังจากนั้นก็...ตู้ม!
มารกระหายเลือดจะใช้ออกด้วยเทคนิคดังกล่าว เมื่อพวกมันกำลังจะตายเท่านั้น!
ซึ่งในการต่อสู้ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา การกระทำนี้ของพวกมันทำให้กงซุนซีปวดหัวเป็นอย่างมาก
กู่ฉิงซานหยิบศรเขี้ยวงูขึ้นมา แนบลงบนคันธนูเย่หยูและแผลงมันออกไป
ร้อยก้าวผ่านหยาง!
ระบำผันผวน!
ศรห้าดอกแปรเปลี่ยนเป็นเงาสีเทา ตัดข้ามผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว เลื้อยลดคดเคี้ยวอย่างไม่อาจคาดเดาทิศทางได้ ก่อนจะโค้งไปด้านข้าง และม้วนกลับเข้ามาเจาะทะลุหลังหัวของมารกระหายเลือด
ปุ
ลูกศรโฉบเข้าเป้าหมายในเวลาเดียวกัน ทำให้เสียงกระทบเป้าหมายดังขึ้นเพียงแค่หนึ่งเท่านั้น
เลือดสีเขียวเข้มไหลเยิ้มออกมาจากรูหูของมารกระหายเลือด
ตามมาด้วยเสียงครวญเล็กน้อย พร้อมกับร่างของมารกระหายเลือดร่วงลงกระแทกพื้น พลังหยินจากใต้พิภพก็ค่อยๆสลายหายไป
“สังหารมอนสเตอร์ระดับสูง มารกระหายเลือด ได้รับพลังวิญญาณสามสิบแต้ม แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน : สามสิบส่วนเจ็ด”
หลังจากที่ได้รับมาอีกสามสิบแต้ม กู่ฉิงซานก็คิดเกี่ยวกับมันและพบว่าตัวเองไม่มีสกิลอะไรที่จะใช้เรียนรู้ได้อีกแล้ว
กงซุนซีมองเขาด้วยความประหลาดใจ ก่อนกล่าวยกย่อง “ฝีมือธนูอันยอดเยี่ยม! การที่คุณสามารถเรียนรู้กระบวนท่าสังหารเหล่านี้ได้ตั้งแต่อายุยังน้อย ยามเมื่อพื้นฐานวรยุธสูงส่งขึ้น ก็เพียงพอแล้วที่จะคว้าตำแหน่งนายพล”
กู่ฉิงซานยกธนูเย่หยูและศรเขี้ยวงูขึ้น ก่อนจะกล่าว “สิ่งพวกนี้มันง่ายที่จะใช้งาน ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะค่ายกลป้องกันของผู้อาวุโสต่างหาก”
เขี้ยวงูนั้นมีอยู่จำกัด หนึ่งดอกสมควรนำกลับมาใช้ซ้ำใหม่หลายๆครั้ง แต่ทว่าช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสำคัญเช่นนี้ กู่ฉิงซานไม่อาจเดินไปเก็บมันได้ตลอดเวลา
กงซุนซีส่ายหัว “คุณคู่ควรสำหรับคำชมนี้ ในตอนที่ฉันยังอายุเท่าคุณ ฉันสามารถใช้ได้เพียงค่ายกลขั้นต้นเท่านั้น ซึ่งมันเทียบไม่ได้เลยกับฝีมือธนูของคุณในเวลานี้”
ปัง!
เหนือชั้นเมฆขึ้นไปปรากฏฟ้าคะนองดังกึกก้อง
กงซุนซีและกู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นหนิงเยว่ฉานล่าถอยลงมาจากบนท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว เกราะทองบางเบาสะท้อนแสงระยิบ ชุดคลุมหิมะโบกสะบัดราวกำลังร่ายรำไปตามสายลม
กู่ฉิงซานครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยถาม “นายพลกงซุน คุณมีวิธีอื่นที่ใช้ติดต่อกับโลกภายนอกได้บ้างไหม?”
เมื่อกงซุนซีถูกถาม เขาก็รู้สึกอับอายเล็กน้อยข้างในหัวใจ
หากตอนแรกเขาไม่ลังเล บางทียันต์สื่อสารอาจจะถูกส่งออกไปแล้วก็ได้
และทันทีที่นักปราชญ์มาถึง ก็กล่าวได้ว่าไม่มีอะไรสามารถคุกคามชีวิตของพวกเขาทั้งสามได้อีกต่อไป
ตอนนี้รามสูรไร้พักตร์ปรากฏตัวขึ้นแล้ว และมันมีความสามารถในการดูดซับพลังวิญญาณ เกรงว่าจะไม่สามารถส่งสารออกไปได้
กงซุนซีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจและกล่าว “เหลือเพียงวิธีเดียวเท่านั้น นั่นคือการไปยังโลกเทวะ ที่ซึ่งพวกเราได้ทำการติดตั้งค่ายกลเคลื่อนย้ายเอาไว้ที่นั่น”
โลกเทวะ?
มันคืออะไรกัน?
กู่ฉิงซานมองไปยังอีกฝ่ายอย่างฉับพลัน
ทันใดนั้นชั้นเหงื่อเย็นก็เริ่มปกคลุมบนร่างกายของเขา
ช่วงเวลานี้ดูเหมือนว่าเขากำลังถูกกงซุนซีนำพาไปยังเรื่องราวที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังประวัติศาสตร์ ความลับที่อาจสั่นสะเทือนได้แม้กระทั่งสวรรค์!
กงซุนซี “ถึงมันจะชื่อว่าโลกเทวะ แต่บางทีคุณอาจจะยังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วมันเป็นโลกที่ถูกทำลายล้าง”
กู่ฉิงซานสูญสิ้นเสียงจนไม่อาจเอ่ยออกไปทำได้แค่เพียงคิด “นอกเหนือจากโลกใบนี้ ยังมีอีกโลกหนึ่ง?”
ในช่วงชีวิตก่อนหน้า จวบจนกระทั่งวันสิ้นโลก เขาก็ไม่เคยได้ยินได้ฟังถึงเรื่องของโลกอื่นมาก่อนเลย
เมื่อเกมเปิดตัวขึ้นในโลกจริง มันก็ถูกเรียกว่า “หมื่นสวรรค์สิ้นโลกา ออนไลน์” แล้ว
ในตอนแรกชื่อนี้ก่อให้เกิดความกังวลและข้อโต้เถียงขึ้นเป็นวงกว้าง
ทว่าสิ่งที่ผู้คนรู้กลับมีเพียงแค่ว่าโลกในเกมที่กู่ฉิงซานกำลังอยู่นี้มีชื่อว่า ‘โลกของผู้ฝึกยุทธ’ และมันเชื่อมต่อแค่กับโลกจริงเท่านั้น
มีเพียงสองโลก แต่ทำไมถึงถูกเรียกว่า ‘หมื่นสวรรค์?’
ในเวลาต่อมาผู้คนก็เริ่มคุ้นเคยกับการเดินทางข้ามไปมาระหว่างสองโลก แต่ก็ยังไม่พบคำตอบของคำถามเกี่ยวกับเรื่อง ‘หมื่นสวรรค์’  ประกอบกับในทุกคืนวันหลายหมื่นคนตกตายลงด้วยน้ำมือเผ่ามาร สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อยๆ
ดังนั้นจึงไม่มีใครที่จะมาสนใจศึกษาปัญหาอันน่ารำคาญนี้อีก
กงซุนซีกล่าว “ถูกต้อง มันมีเสี้ยวกระแสความว่างเปล่าอยู่เบื้องหลังตำหนักราชันมาร ที่จะนำไปสู่โลกที่ถูกทำลายล้าง”
กู่ฉิงซาน “แล้วคุณได้เข้าไปในนั้นรึเปล่า?”
กงซุนซี “แน่นอน พวกเราเข้าไปอีกโลกหนึ่ง ก่อนจะพบกับซากร่างของตัวตนอันทรงอำนาจนับหลายสิบร่างในโลกใบนั้น จากการณ์ตรวจสอบเบื้องต้น ทำให้สามารถตัดสินได้ว่าซากร่างเหล่านั้นเป็นหวูเต๋าที่อยู่ในขอบเขตระดับสูงสุด”
หวูเต๋าระดับสูงสุด นั่นมันระดับ ‘เทพยุทธ!’
เทพยุทธนับว่าเป็นตัวตนระดับโคตรตำนาน แม้กระทั่งในโลกของผู้ฝึกยุทธ ตัวตนระดับนี้ก็ยังเป็นการดำรงอยู่ที่แข็งแกร่งที่สุดและหาได้ยากยิ่ง
ในบรรดาสามนักปราชญ์ ก็มีคนหนึ่งอยู่ในระดับเทพยุทธ
แม้กระทั่งกู่ฉิงซานที่เคยพบเห็นความน่าสะพรึงกลัวของวันสิ้นโลกมาแล้วด้วยตาตัวเอง ในตอนนี้เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกราวกับสูญเสียตัวตนไป
เขาเอ่ยกับตัวเองว่า “ซากศพหลายสิบร่างของเทพยุทธ…ตัวตนที่แข็งแกร่งขนาดนั้น กลับอยู่ในโลกที่ถูกทำลาย…”
กงซุนซีถอนหายใจ “ใช่ ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมราชามารถึงปิดบังเรื่องนี้กับพวกเรามานาน และไม่ยินยอมให้พวกเราพบเจอกับผู้ใดเพื่อเปิดเผยความลับนี้”
เขาจ้องมองมายังกู่ฉิงซานและกล่าวด้วยเสียงทุ้มลึก “แต่ราชามารคงต้องผิดหวัง นั่นเพราะพวกเราได้พบกับคุณแล้วนั่นเอง”
........................................


## 0040 กระแสมิติและห้วงเวลาที่ไหลเชี่ยว

ตอนที่ 40 กระแสมิติและห้วงเวลาที่ไหลเชี่ยว
“ตอนนี้มีเพียงวิธีเดียวที่จะทำให้พวกเรารอดชีวิตไปได้”
กงซุนซีล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระก่อนจะหยิบลูกบอลเหล็กสีดำมืดขึ้น
“คุณยังไม่ได้ถูกราชันมารพบตัว ฉะนั้นรีบไปยังอีกโลกโดยรวดเร็ว หลังจากที่หาค่ายกลขนาดใหญ่ที่ฉันจัดตั้งไว้เจอแล้ว ก็ขอให้วาง ‘ตราแห่งศรัทธา’อันนี้ลงไป”
กู่ฉิงซานลังเล “นายพลกงซุน พลังอำนาจของคุณแข็งแกร่งอย่างที่ฉันเทียบไม่ติด ทำไมคุณถึงไม่ไป…”
พูดยังไม่ทันจบประโยค เสียงของกู่ฉิงซานค่อยๆ จางหายไป
เนื่องเพราะเบื้องหน้าเขา กงซุนซีได้ปลดกระดุมเสื้อออก เผยให้เห็นบาดแผลอันน่าสยดสยอง
เปลวเพลิงสีเขียวเข้มลุกไหม้จากไหล่ลามลงมาถึงหน้าอก และจากเอวลามไปถึงหลัง
มันเป็นแผลลึก ลึกเข้าไปจนถึงขั้วหัวใจ ชนิดที่ว่าหัวใจถูกสะบั้นจนแยกจากกันเป็นสองส่วน
เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้อย่างสงบ บริเวณโดยรอบของมันถูกวางไว้ด้วยรูนเพื่อไม่ให้เปลวไฟลุกลามสร้างความเสียหายเพิ่มเติมได้อีก
เพลิงผลาญเก้าพิภพ ในบรรดาเพลิงมาร นี่นับว่าเป็นเพลิงที่รุนแรงที่สุด
กู่ฉิงซานเหลือบมองไปที่มัน แล้วบังเกิดแค่เพียงความเงียบงันขึ้นในจิตใจ
มันคือไฟที่เป็นต้นเหตุของความแห้งแล้ง ขอแค่เพียงกลุ่มก้อนเล็กๆ ของเปลวไฟนี้ไปตกลงที่ใด มันจะสามารถเปลี่ยนแม่น้ำและลำธารในรัศมีพันลี้ให้กลายเป็นสีชาด!
ทว่าภายในตัวของกงซุนซีที่โดนกระบวนท่านี้เข้าไป กลับยังคงสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ นี่มันนับว่าเป็นปาฏิหาริย์โดยแท้
กงซุนซี “ฉันได้ใช้สิบค่ายกลจองจำเก็บกักพลังชีวิตของตนเองเอาไว้ ดังนั้นฉันจึงยังไม่ตาย แต่บาดแผลที่ราชันมารฝากเอาไว้ด้วยตัวเองนี้ จะทำให้มันสามารถรับรู้ถึงตัวตนของฉันได้ในทุกที่ๆ ฉันจะไป ”
กู่ฉิงซาน “แล้วคุณจะทนได้อีกนานแค่ไหน?”
กงซุนซี “ครึ่งวัน หลังจากผ่านพ้นไปอีกแค่ครึ่งวัน สิบค่ายกลจองจำของฉันก็จะสูญสลาย แล้วฉันก็จะตายลงในที่สุด”
กู่ฉิงซานมองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายและกล่าว “แล้วมีใครบ้างที่จะสามารถช่วยคุณรักษาอาการบาดเจ็บนี้ได้”
กงซุนซียิ้มและกล่าว “บางทีมันอาจจะเป็นไม่ได้ที่จะรักษา เว้นเสียแต่ว่าจะกลับไปยังที่ราบสูงของมนุษยชาติ จากนั้นก็เชิญผู้ที่มีสกิลรักษาอันโดดเด่นในระดับก้าวสู่เทพมาช่วยเหลือ”
กู่ฉิงซานถอนหายใจโล่งอก เขาหันไปมองหนิงเยว่ฉานที่ยังต่อสู้อยู่บนท้องฟ้า ก่อนจะขบฟันแน่นและกล่าว “ตกลง ฉันจะไป”
กงซุนซีดูจะสุขใจยิ่ง เขาวางลูกเหล็กลงบนมือของกู่ฉิงซานและกล่าว “ยังมีพวกเราบางคนอยู่ในโลกเทวะ แต่ราชันมารน่าจะพบตัวพวกเขาแล้ว สันนิษฐานว่าพวกเขาคงเหมือนกับตายไปแล้ว ฉะนั้นคุณไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องนี้ให้มากเกินไปนัก”
ดิสก์ค่ายกลถูกนำออกมา และวางลงบนมือของกู่ฉิงซาน
กู่ฉิงซานมองมันและเห็นว่าดิสก์ค่ายกลนี้ถูกแบ่งออกเป็นหลายส่วน แต่ละส่วนมีรูนค่ายกลที่ดูสลับซับซ้อน
กงซุนซีหยิบดิสก์ค่ายกลขึ้นมาแล้วอธิบายการทำงานของแต่ละชิ้นจนครบ “นี่เป็นดิสก์ค่ายกลสารพัดประโยชน์ มันบรรจุไว้ซึ่งค่ายกลทั่วไปหลายชนิดอยู่ภายใน นอกจากนี้ยังสามารถปลดปล่อยเปลวเพลิงได้อีกด้วย .. แต่ก็ปล่อยได้อย่างจำกัดน่ะนะ”
“และนี่คือแผนภาพตำแหน่งที่ตั้ง”
หลังจากอธิบายทุกอย่างแล้ว กงซุนซีก็หยิบกระจกหกเหลี่ยมขึ้นมาปล่อยให้เขาขึ้นไปยืนบนมัน
“ท่ามกลางกระแสของห้วงเวลาและมิติ จงอย่าสนใจสิ่งใด ขอให้เพิกเฉยต่อทุกสิ่ง อย่าทำอะไรโดยไม่ยั้งคิด หากมีอุบัติเหตุใดเกิดขึ้นในช่วงเวลานั้นแล้วล่ะก็…แม้กระทั่ง ‘ไตรภาคี’ ก็ไม่อาจช่วยคุณได้”
“ฉันเข้าใจแล้ว” กู่ฉิงซานพยักหน้า
“ถ้างั้นก็…ไป!” กงซุนซีกระแทกฝ่ามือไปทางกู่ฉิงซาน
และพริบตาเดียว ร่างของกู่ฉิงซานก็หายวับไป
ปัง! ปรากฏเสียงหนักทึบ พร้อมกับร่างของหนิงเยว่ฉานที่ถูกรามสูรไร้พักตร์โจมตีจนร่วงลงจากกลางอากาศ ตกกระแทกกับพื้นดินจนเกิดเป็นหลุมลึก
“ชิ”
หนิงเยว่ฉานส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ก่อนจะกระโจนขึ้นมาจากหลุม
“คุณส่งเขาไปยังโลกเทวะอย่างงั้นเหรอ?” เธอเอ่ยถาม
กงซุนซี “ใช่แล้ว ฉันและเธอถูกกักขังไว้ด้วยจิตสัมผัสเทวะของราชันมาร หากพวกเราไปกับเขาด้วย ราชันมารจะต้องไม่ปล่อยให้พวกเราเข้าใกล้ค่ายกลเคลื่อนย้ายอย่างแน่นอน”
“หรือว่า…คุณจะต้องการให้เขาหนีไป?”
กงซุนซีถอนหายใจและกล่าว “ฉันได้บอกความลับแก่เขาไปแล้ว ถ้าหากเขาสามารถมีชีวิตรอดออกไปได้ เขาก็จะเป็นคนถ่ายทอดข้อความของพวกเราออกไปเอง”
หนิงเยว่ฉานยืนอยู่ท่ามกลางสายลม ดวงตาที่เย็นชาของเธอค่อยๆ กลับมาอ่อนโยนลงอย่างช้าๆ
เธอเช็ดเลือดตรงมุมปาก กล่าวเสียงแผ่ว “ดูเหมือนคุณจะเตรียมใจเอาไว้แล้วสินะ…”
มือของเธอวูบไหว พร้อมกับกระบี่ยาวที่ปรากฏขึ้นจากอากาศที่ว่างเปล่า
“ส่วนฉันก็เตรียมใจเอาไว้แล้วเหมือนกัน ถ้าหากสามารถฆ่าเจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้ได้ ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะไม่เสียใจ!”
กล่าวจบ กระบี่ยาวในมือก็ถูกกุมแน่น ก่อนที่ทั้งคนทั้งกระบี่จะทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง
กู่ฉิงซานรู้สึกราวกับว่าตนได้กลายเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่ ลอยคว้างอยู่ในความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด
กระแสของเวลาแปรเปลี่ยนจนไม่อาจคาดเดาได้ สัมผัสการรับรู้ถูกยืดขยายออกไปอย่างไร้ที่สิ้นสุด และบางครั้งก็รู้สึกว่ามันเหมือนกับหลายวันผ่านพ้นไปแต่จริงๆ แล้วทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น
รอบทิศทางที่เต็มไปด้วยความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดค่อยๆ จางหายไป และถูกแทนที่ด้วยหลุมลึกสีทะมึนอันไร้ก้นบึ้ง
นี่คือชั้นนอกสุดของห้วงมิติ ที่ครั้งหนึ่งเขาเคยได้ตัดผ่าน มันคือกระแสอันเชี่ยวกรากของมิติและห้วงเวลา
หัวใจของกู่ฉิงซานเต้นครึกโครม
ในตอนที่เขาได้จุติใหม่อีกครั้ง เขาก็ได้สัมผัสกับฉากนี้เช่นกัน ดังนั้นจึงรับรู้ได้ว่ามันน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน
แม้ว่าเขาจะมีประสบการณ์การต่อสู้มามากมาย และเผชิญกับอันตรายมานับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ยังอดหวังไม่ได้ที่จะขอให้การเดินทางในครั้งนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี
“มันคงจะเป็นการที่ที่สุด ถ้าไม่พบเจอสิ่งใดเลย”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างลับๆ
วินาทีต่อมา ทั่วทั้งโลกก็สลายหายไปอย่างฉับพลัน กู่ฉิงซานทะลวงเข้าไปในห้วงมิติและเวลาอันเชี่ยวกราก
ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ปัจจุบันกู่ฉิงซานรู้สึกราวกับว่ามีกระแสธารเชี่ยวกรากม้วนอยู่รอบตัวเขา วิสัยทัศน์มืดบอด ร่างของเขาถูกส่งข้ามห้วงอดีต ปัจจุบัน และอนาคตด้วยความเร็วที่ไม่อาจจินตนาการได้ดูเหมือนเขาจะได้เข้ามาสู่ชั้นกลางแล้ว
เบื้องหน้าของกู่ฉิงซานปรากฏดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ก่อนที่เขาจะถูกผลักดันให้เข้าสู่ฉากนี้อย่างแรง
และภาพต่อมาที่พบก็คือ เสายักษ์สีบรอนซ์ที่ยาวเสียดฟ้า ราวกับว่ามันได้เชื่อมต่อสวรรค์และโลก ถูกตั้งทิ้งไว้อยู่ในพื้นที่โล่งกว้าง
ตรงกลางเสายักษ์ ปรากฏร่างที่ถูกตอกยึดไว้อย่างแน่นหนาด้วยตะปูห้าดอก
ร่างดังกล่าวอยู่ในสภาพห้อยหัว ทั่วทั้งร่างถูกปกคลุมไปด้วยชุดเกราะสีหมึกกว่าสิบชั้น
ถึงกระนั้น เมื่อเทียบกับเสายักษ์สีบรอนซ์แล้ว ร่างของเขาก็เป็นแค่เพียงมดตัวน้อยๆ
ใต้เสายักษ์สีบรอนซ์ เต็มไปด้วยโครงกระดูกสีดำนับไม่ถ้วน พวกมันเดินวนไปมา ดูเหมือนว่าจะพยายามที่จะปีนป่ายขึ้นไป
โครงกระดูกกองรวมกันและเริ่มซ้อนทับกันเป็นชั้นกองพะเนินสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะสัมผัสกับร่างที่ถูกตรึงเอาไว้อยู่แล้ว
กู่ฉิงซานปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า แต่ยังคงบินผ่านมิติและห้วงเวลาอันแปลกประหลาดนี้ต่อไป ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
“ช่วยฉันด้วย”
ทันใดนั้นเอง เสียงๆ หนึ่งก็ดังก้องขึ้นในจิตใจของเขา
กู่ฉิงซานกัดฟันแน่นและยังคงบินไปเบื้องหน้าโดยไม่คิดเหลียวหลัง
เวลานี้เขาจะหยุดไม่ได้ การเคลื่อนไหวแค่เพียงเล็กน้อย อาจจะส่งผลกระทบต่อชั้นพลังแปลกๆ ที่กำลังห่อหุ้มรอบตัวเขาอยู่ในตอนนี้
ชั้นพลังนี้กำลังชักนำกู่ฉิงซานเข้าไปสู่โลกเทวะ หากเกิดความผิดปกติขึ้น ผลที่ตามมาก็ไม่อาจคาดเดาได้
มีความเป็นไปได้ว่าเข้าจะหลุดไปอยู่ในโลกที่ไม่รู้จัก หรืออาจจะถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ในพริบตาเดียว แต่สิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือ เขาจะติดอยู่ในโลกใบนี้ และไม่อาจหนีออกไปได้อีกเลย
“ถ้าคุณช่วยฉัน ฉันจะมอบชีวิตนิรันดร์ไม่มีวันดับสูญให้แก่คุณ”
เสียงนั้นยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ทว่าแม้จะตกอยู่ในสภาพดังกล่าว แต่น้ำเสียงก็ยังเจือไว้ซึ่งความภาคภูมิเล็กน้อย
กู่ฉิงซานเพิกเฉยต่อมันโดยสิ้นเชิง และในที่สุดมันก็จางหายไปพร้อมกับเขาที่ทะลวงเข้าสู่มิติและห้วงเวลาอันมืดมิดอีกชั้นหนึ่ง
ไม่นานนัก
ร่างบนเสายักษ์สีบรอนซ์ก็เริ่มขยับตัว อ้าปากปล่อยลมหายไปเฮือกหนึ่ง
ลมหายใจนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีเขียวเข้ม และพริบตาเดียวโครงกระดูกสีดำที่อยู่เบื้องล่างทั้งหมดก็พลันถูกเผาจนเกลี้ยง
“บ้าจริง อุส่าห์มีชีวิตอยู่ได้ตั้งสองร้อยล้านปี แต่ดันปล่อยให้เขาหนีไปซะได้”
ร่างนั้นพยายามดิ้นรนต่อสู้อย่างหนัก แต่ตะปูทั้งห้าที่ตอกตรึงร่างกายของเขาไว้กลับไม่แม้แต่จะสั่นไหว
หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายที่ดิ้นรนก็เริ่มเหนื่อยล้า ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งดังเดิม
ภายใต้พื้นดินเหนียวเบื้องล่างเสายักษ์สีบรอนซ์ โครงกระดูกสีดำค่อยๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ไม่นาน ฝูงโครงกระดูกก็กลับมาเต็มพื้นที่ พวกมันเงยหน้าขึ้นมองร่างที่ถูกตอกตรึงกับเสาและเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ
กู่ฉิงซานยังคงมุ่งหน้าบินต่อไปท่ามกลางมิติและห้วงเวลาอันปั่นป่วน และไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน แต่แล้วจู่ๆ วิสัยทัศน์เบื้องหน้าเขาก็เปิดออกอย่างกะทันหัน
กู่ฉิงซานกระโจนเข้าไป วินาทีนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงสายลมเย็นที่พัดผ่าน  ชั้นพลังอันท่วมท้นที่ห่อหุ้มร่างกายค่อยๆ เบาบางลงเรื่อยๆ เผยให้เห็นถึงรูปทรงของมันในอากาศ
มันคือบอลสีขาวน้ำนม กู่ฉิงซานอยู่ภายในนั้น ตัวเขาดูราวกับถูกห่อหุ้มด้วยชั้นฟองสบู่ก้อนโต กำลังล่องลอยอยู่รอบๆ
ด้านนอกบอล เต็มไปด้วยชั้นหมอกปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นดินและท้องฟ้า
หมอกพวกนี้มันแปลกประหลาดมาก เห็นได้ชัดว่ามันอัดแน่นไปด้วยสีดำทะมึน แต่กลับโปร่งใส ทำให้เขาสามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบที่อยู่ห่างไกลได้อย่างชัดเจน
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบๆ มองไปไกลจนสุดสายตาจะมองเห็น
สุดสายตาของเขาเต็มไปด้วยพื้นที่อันไร้ที่สิ้นสุดที่เผ่ามารครอบครอง ส่งผลให้ฉากนี้แลดูคล้ายจุดสิ้นสุดของโลก
ในระยะที่ไกลออกไป กู่ฉิงซานเห็น เท้าของรามสูรไร้พักตร์ที่ร่างของมันอยู่ลึกขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือเมฆ กำลังต่อสู้อยู่กับเผ่ามารอีกตัวหนึ่งที่ปลดปล่อยกลิ่นอายเย็นเยียบออกมาจากทั่วร่าง
เขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลกที่ถูกทำลายเรียบร้อยแล้ว และดูเหมือนพวกมารก็ได้เข้ายึดครองสถานที่แห่งนี้แล้วเช่นกัน!
........................................


## 0041 ถูกส่งกลับโดยไม่คาดคิด

ตอนที่ 41 ถูกส่งกลับโดยไม่คาดคิด
กู่ฉิงซานกำลังหันไปมองสภาพแวดล้อมโดยรอบ แต่ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เส้นแสงหิ่งห้อยของระบบก็ปรากฏขึ้นมา
“คุณได้อยู่ในต่างโลกเป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว ถึงเวลาที่ต้องหวนคืนกลับสู่โลกจริง”
กู่ฉิงซานตะลึง
จากช่วงเวลาที่ได้เข้าสู่ต่างโลก ฉันจำมันได้ดี นี่มันพึ่งผ่านไปได้แค่ครึ่งวันชัดๆ แล้วทำไมถึงบอกว่าฉันอยู่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงล่ะ?
กู่ฉิงซานเกิดคำถามขึ้นในจิตใจ
และระบบก็ให้คำตอบแก่เขาอย่างรวดเร็ว
การที่สูญเสียเวลามากเป็นพิเศษในต่างโลก เกิดจากมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกราก ที่ไม่อาจคาดเดาและไม่สามารถควบคุมได้
“การหวนคืนจะเริ่มต้นขึ้นในเร็วๆ นี้”
ด้วยคำอธิบายนี้ กู่ฉิงซานจึงเข้าใจ
สำหรับเพียงไม่กี่นาทีสั้นๆ ของเขาในมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกราก ทำให้เขาสูญเสียเวลาที่สมควรจะได้ใช้ไปกว่าครึ่งวัน
เขาเบนสายตาจากหน้าต่างสถานะ มองไปยังโลกที่ถูกทำลายอย่างลึกซึ้ง
แสงสว่างวาบเปล่งประกายขึ้น และร่างของกู่ฉิงซานก็หายวับไปจากโลกเทวะ
ณ เมืองหลวงรัฐบาลกลาง
โรงแรมฟรีฮอลิเดย์
ร่างของกู่ฉิงซานปรากฏขึ้นบนหลังคาของโรงแรมอย่างช้าๆ
มันพึ่งผ่านพ้นไปเพียงหนึ่งชั่วโมงหลังจากที่เขาออกจากห้องประธานาธิบดี และถูกนำมาทิ้งไว้ที่โรงแรมอันมีชื่อเสียงแห่งนี้
กู่ฉิงซานยืนอยู่บนชั้นสูงสุดของโรงแรม สายตาสาดส่องไปยังแสงไฟอันมีชีวิตชีวาในเมืองหลวง
สายลมยามค่ำคืนช่างเงียบสงบ และสถานการณ์ในโลกก็ยังคงมีเสถียรภาพ
เมื่อกลับมาจากโลกที่ถูกทำลาย เขาก็ได้พบกับความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ผู้คนที่นี่ยังคงใช้ชีวิตอย่างมีความสุข และมีความรักต่อโลกใบนี้อย่างสุดหัวใจ
ทว่าช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่ในไม่ช้าก็เร็วโลกใบนี้ก็จะถูกทำลายลงในที่สุด
ครู่หนึ่ง กู่ฉิงซานก็หยิบธนูเย่หยูที่พึ่งได้รับมา ก่อนจะนั่งลงริมขอบด้านบนของหลังคา
เบียร์ขวดหนึ่งปรากฏขึ้นในมือของเขา มันเป็นสิ่งที่เขาพึ่งซื้อมาเมื่อตอนเย็นนี้ และยังไม่ทันจะได้ดื่มมัน กู่ฉิงซานก็ถูกส่งไปยังโลกของผู้ฝึกยุทธเสียก่อน
กู่ฉิงซานกัดกระชากฝาเบียร์ออกและพ่นมันออกไปอย่างไม่ไยดี
ขวดเบียร์ยังคงเย็น เปอร์เซ็นต์แอลกอฮอล์ของมันต่ำมาก จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้เขาเมา แต่อย่างน้อยมันก็สามารถช่วยให้เขาสดชื่นและผ่อนคลายได้
กู่ฉิงซานจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนจริงๆ หลังจากที่ออกแบบเพลิงนางฟ้า เขาก็ได้ทำการต่อสู้อย่างต่อเนื่องและไม่ได้หยุดพักมาเป็นเวลานาน
กงซุนซี...หนิงเยว่ฉาน...
ในชีวิตก่อนหน้าที่ผ่านมา ทั้งสองถูกพวกเผ่ามารทุ่มอย่างสุดกำลังเพื่อที่จะสังหารและปกปิดความลับที่พวกเขาค้นพบ
มาตอนนี้พวกเขาก็ยังถูกไล่ล่าเช่นเดิม แต่เนื่องเพราะตัวตนเล็กๆ อย่างกู่ฉิงซานทำให้โชคชะตาของทั้งสองถึงจุดเปลี่ยนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
อย่างไรก็ตาม จุดเปลี่ยนดังกล่าวนี้ สำหรับกู่ฉิงซานแล้วมันมาพร้อมกับอันตรายที่ประมาทเพียงชั่วครู่ตัวเขาคงพินาศ
กู่ฉิงซานจำเป็นจะต้องระมัดระวังอย่างมากในทุกๆ ขั้นตอน
“รางวัลสำหรับภารกิจคือ พลังศักดิ์สิทธิ์ของระบบเทพสงคราม...”
กู่ฉิงซานพึมพำขณะที่ดวงตาของเขาค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ
เขายกขวดเบียร์ขึ้นและกระดกลงคอหมดในรวดเดียว
หมดเวลาพักผ่อนแล้ว
สองขาของกู่ฉิงซานที่ห้อยลงมาจากตึกสูงถูกหุบกลับเข้าไป ก่อนที่จะเปลี่ยนมาอยู่ในท่วงท่านั่งสมาธิและเริ่มขับเคลื่อนพลังวิญญาณอย่างเงียบๆ
ปัจจุบันเป็นช่วงเวลา เที่ยงคืน และกู่ฉิงซานจำเป็นต้องใช้เวลาราวสามชั่วยามในการขับเคลื่อนพลังวิญญาณเพื่อขจัดความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย
กู่ฉิงซานจมลงสู่ห้วงสมาธิอย่างรวดเร็ว
ไม่มีแม้แต่คนเดียวสังเกตเห็นว่า ด้านบนสุดของโรงแรมฟรีฮอลิเดย์ มีชายหนุ่มที่โหมฝึกวรยุทธอย่างหนัก เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดอยู่
หลังจากที่ใช้เวลาไปกว่าสามชั่วยาม หรือที่เรียกกันว่าหกชั่วโมง ในที่สุดพละกำลังของกู่ฉิงซานก็กลับมาฟื้นตัวโดยสมบูรณ์
เขาเปิดเปลือกตาขึ้นและผ่อนลมหายใจที่คล้ายเมฆสีขาวออกมา
เมฆสีขาวลอยขึ้นไปบนฟ้ากว่าหกถึงเจ็ดจั่ง ก่อนที่จะค่อยๆ สลายไปอย่างช้าๆ
“นี่มันยอดเยี่ยมมาก  พลังวิญญาณกลับมาอยู่ในสภาพดีขึ้นแล้ว ตอนนี้ฉันก็จะได้ลองทะลวงด่านต่อไปเสียที”
ระหว่างกล่าว กู่ฉิงซานก็หยิบหนังสือเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารขึ้นมา พร้อมกับเรียกหน้าต่างระบบเทพสงคราม ก่อนจะทำการเลือกอย่างรวดเร็ว
“เรียนรู้เทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารขั้นหก...หลิงชู ต้องการสามแต้มพลังวิญญาณ ต้องการเรียนรู้หรือไม่”
“ต้องการ”
“เริ่มกระบวนการเรียนรู้ ใช้งานสามแต้มพลังวิญญาณ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน : ยี่สิบเจ็บส่วนเจ็ด”
กระแสอันอบอุ่นถูกส่งผ่านหนังสือเล่มเล็กๆไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของกู่ฉิงซาน ไล่ไปตามกระดูกและแขนขา จนในที่สุดก็ไปรวมตัวเข้ากับทะเลแห่งความรู้ของเขา
เกิดความกระจ่างแจ้งขึ้นในจิตใจของกู่ฉิงซาน
โดยสัญชาตญาณ เขาสามารถรับรู้ถึงวิธีที่จะทะลวงด่านต่อไป
“พลังวิญญาณทั้งหมดยังขาดไปอีกเล็กน้อย...”
กู่ฉิงซานสัมผัสถึงตันเถียนที่อยู่ภายใน และพิจารณาพลังวิญญาณของเขา
หากพลังวิญญาณไม่เพียงพอ การทะลวงด่านก็อาจจะเกิดความล้มเหลวได้โดยง่าย
หากคุณต้องการเพิ่มจำนวนพลังวิญญาณ คุณสามารถรวบรวมมันได้จากการเสียเหงื่อ และการฝึกฝนวรยุทธอย่างต่อเนื่อง
กู่ฉิงซานขบกรามของเขา
ไม่ดีแน่ เขาไม่สามารถทนรอได้อีก ครั้งต่อไปที่เข้าสู่ต่างโลก ร่างของเขาจะปรากฏตัวขึ้นในโลกเทวะที่ถูกทำลาย หากเขายังไม่แข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด ก็อาจจะตายโดยไม่ทันจะได้รู้ตัวเลยก็เป็นได้
กู่ฉิงซานล้วงลงในถุงสัมภาระ ก่อนจะคว้าถุงใบใหญ่ที่บรรจุเลือดงูขึ้นมาสองถุง จากนั้นก็อ้าปากและเจาะรูถุงหนึ่ง กระดกกลืนเลือดมันลงไปโดยตรง
เลือดงูจะช่วยเสริมสร้างจิตสัมผัสเทวะ และช่วยให้เขาสามารถรวบรวมพลังวิญญาณของเขาได้ในระยะเวลาอันสั้น
กู่ฉิงซานเช็ดมุมปากของเขาสองมือประกอบขวาทับซ้ายและก่อนจะไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
ทั้งร่างของเขาดูราวกับเป็นรูปปั้นหินก็มิปาน จิตใจจมลงสู่ห้วงอันลึกล้ำ
หลังจากนั้นไม่นาน กู่ฉิงซานก็กระอักหมอกเลือดออกมาอย่างฉับพลัน
“ล้มเหลว! อีกแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น น่าเสียดาย...”
กู่ฉิงซานพึมพำออกมาคำสองคำ ก่อนจะรีบสงบสติอารมณ์จะกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วและเริ่มการทะลวงด่านอีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็กระอักเลือดออกมาอีก
“ฉันไม่เชื่อหรอก...ขออีกครั้ง! นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย”
กู่ฉิงซานกัดฟัน ก่อนจะอ้าปากและเทเลือดงูลงไปอีกถุง
สภาพร่างกายของเขาได้มาถึงขีดจำกัดแล้ว และในช่วงเวลาอันสั้น ทำให้เขาสามารถทะลวงมันได้อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
สูดหายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า หายใจออก
มีสมาธิเข้าไว้
เริ่มทะลวงอีกครั้ง
ครั้งนี้ ใช้เวลาค่อนข้างนาน
กู่ฉิงซานนั่งอยู่ในท่วงท่าเดิมตลอดทั้งคืน จนกระทั่งแสงของวันใหม่เริ่มทอประกาย น้ำค้างยามรุ่งที่ปกคลุมเสื้อผ้าของเขาเปล่งประกายสะท้อนกับแสงอันสดใส
ในที่สุดเขาก็ลืมตาขึ้น
สัมผัสแห่งความสุขปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
กู่ฉิงซานค่อยๆ ประกบมืออย่างนุ่มนวลและตะโกนเสียงแผ่ว “โล่พลังวิญญาณ!”
ทันใดนั้นก็ปรากฏชั้นแสงจางๆ เข้าปกคลุมทั่วทั้งร่างของเขา
นี่คือเทคนิคเต๋าที่กินพลังวิญญาณค่อนข้างมาก และความสามารถในการป้องกันของมันก็อ่อนแอ ไม่ค่อยจะดีนัก อ่อนแอชนิดที่เรียกได้ว่าผิดปกติ
...
ในการต่อสู้จริง ผู้ฝึกยุทธมักไม่เต็มใจที่จะใช้โล่พลังวิญญาณ พวกเขาชอบที่จะสวมใส่เกราะรบแทนมากกว่า หรือไม่ก็ใส่ ‘สมบัติมนตรา’ ที่ช่วยส่งเสริมพลังป้องกัน
อย่างไรก็ตาม ก็ต้องยอมรับความจริงที่ว่า เทคนิคมนตรานั้นไม่ใช่สิ่งที่ปราณปรับแต่งขั้นหกจะสามารถใช้งานได้
ใช่แล้ว ปราณปรับแต่งขั้นหก...กู่ฉิงซานในที่สุดก็สามารถทะลวงด่านได้สำเร็จแล้ว
เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะบิดขี้เกียจจนได้ยินเสียงกล้ามเนื้อของเขากรีดร้อง
หลังจากฝึกยุทธมาทั้งคืน ในที่สุดก็ทะลวงด่านได้เสียที เรื่องนี้ทำให้กู่ฉิงซานรู้สึกพอใจมาก
เมื่อก้าวขึ้นสู่ปราณปรับแต่งขั้นเจ็ด และทะลวงเข้าสู่ขอบเขตก่อตั้งได้ ในขณะเดียวกันเขาก็จะสามารถทดลองปลุกพลังศักดิ์สิทธิ์ได้
กู่ฉิงซานกลับลงมาในห้อง และพักผ่อนเล็กน้อย
ในช่วงเวลาเก้านาฬิกาสิบสองนาที
กู่ฉิงซานก็ตื่นขึ้น
เขาเดินไปเปิดม่าน ปล่อยให้แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาภายในตัวห้อง
การจราจรหนาแน่น และเต็มไปด้วยเสียงจอแจของผู้คน
กู่ฉิงซานคิดเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
สิบเก้าวันต่อจากนี้ จะเป็นงานเฉลิมฉลองครบรอบสามร้อยปีของรัฐบาลกลาง ประกอบกับเป็นช่วงเวลาที่มหาวิทยาลัยมีการลงทะเบียนนักศึกษาใหม่
ผู้คนทั่วทั้งเมืองจึงดูคล้ายเร่งรีบ งานแทบล้นมือ
แต่งานล้นมือน่ะมันเรื่องของคนอื่น ไม่เกี่ยวกับเขา แล้วตอนนี้เขาควรจะทำอะไรดี?
ตลอดทั้งเช้ายังเป็นเวลาว่าง มันคงจะไม่มีอะไรดีไปกว่าการหาสถานที่ฝึกยิงธนู
ส่วนช่วงเที่ยงฉันจะต้องไปยังทำเนียบประธานาธิบดี และทานอาหารกลางวันกับเขา
สำหรับช่วงเย็น ฉันก็จะไปมอบของขวัญให้แก่ซูเซี่ยเอ๋อ
พอคิดถึงเรื่องของซูเซี่ยเอ๋อ กู่ฉิงซานก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มแฉ่งจนเห็นฟันขาวๆ
เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาและพิมพ์ข้อความไม่กี่คำลงไป
“ฉันอยู่ในเมืองหลวง”
เมื่อส่งไปปุ๊บ ก็มีดังสวนกลับมาทันที
กู่ฉิงซานยกอุปกรณ์สื่อสารขึ้น กดลงบนปุ่ม และทันใดนั้นเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจของซูเซี่ยเอ๋อก็ดังลอดออกมาทันที
“พี่ใหญ่ตัวเหม็น ฉันเห็นนายอยู่ในทีวี แถมยังยืนอยู่ข้างประธานาธิบดีซะด้วย ทำไมถึงไม่ได้บอกอะไรกับฉันเลย?”
“ก็ฉันไม่รู้มาก่อนว่ามันจะลงเอยแบบนั้น”
“ท่านประธานาธิบดีบอกว่าจะให้การสนับสนุนนายจนกว่าจะเรียนจบมหาลัยใช่ไหม?”
“ใช่แล้ว ฉันจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยกั่วฟาง และได้ทุนสนับสนุนจากท่านประธานาธิบดี”
“นี่มันเยี่ยมไปเลย! อันที่จริงฉันแอบเก็บแต้มเครดิต เอาไว้ส่วนหนึ่งกะจะช่วย...”
ซูเซี่ยเอ๋อรู้สึกตัวว่าเธอกำลังพูดเรื่องที่ไม่สมควรออกไป จึงหุบปากลงอย่างรวดเร็ว ทว่าน่าเสียดายที่คำพูดที่หลุดออกมานั้นพอจะจับใจความได้แล้ว
ในหัวใจของกู่ฉิงซานเข้าใจถึงความนัยของคำกล่าวนั้น มุมปากของเขาค่อยๆยกสูงขึ้นจนโค้ง
นี่แหละคือซูเซี่ยเอ๋อ เธอแอบเตรียมการให้เขาอย่างลับๆ แถมยังคำนึงถึงศักดิ์ศรีในฐานะลูกผู้ชายของเขา จึงไม่เอ่ยมันออกมา
เวลานี้ บางทีในหัวใจของเธอคงจะมีความสุขมากเกินไปจนเผลอพลั้งปากออกมา
………………..………………..


## 0042 ขยับแข้งขยับขา

ตอนที่ 42 ขยับแข้งขยับขา
“ของขวัญวันเกิดของเธอพร้อมแล้วนะ” กู่ฉิงซานชิงเปลี่ยนเรื่อง
“อ๊า! ฉันต้องการของขวัญ! นายจะเอามาให้ฉันเมื่อไหร่? ฉันอดใจไม่ไหวที่จะได้เห็นมันแล้ว!” ซูเซี่ยเอ๋อที่กำลังเสียใจเรื่องพลั้งปากไป พอได้ยินคำกล่าวของอีกฝ่ายก็กลับมาสดใสอีกครั้ง
“พอจะมีเวลาช่วงเย็นไหม”
“มีสิ ถึงจะบอกว่านักศึกษาที่ถูกส่งตัวมาล่วงหน้าจะต้องทำความคุ้นเคยกับมหาวิทยาลัยและอาจารย์ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ทุกๆ วันฉันว่าง!”
“โอเค ฉันจะไปหาเธอในช่วงเย็น”
“อยากให้ถึงเวลาเร็วๆ จัง ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอนายนะ”
กล่าวจบ ซูเซี่ยเอ๋อก็รู้สึกว่าประโยคเมื่อครู่มันดูจะไม่ค่อยสงวนตัวสักเท่าไหร่ หน้าของเธอเริ่มแดงด้วยความเขินอาย ก่อนที่อุปกรณ์สื่อสารจะถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว
กู่ฉิงซานยิ้มอย่างเงียบๆ แต่เขายังคงไม่ปิดอุปกรณ์สื่อสาร เนื่องจากสังเกตเห็นถึงอะไรบางอย่าง
“เทพธิดากงเจิ้ง?”
“เป็นฉันเอง ฉันได้สังเกตเห็นการสนทนาของคุณ เลยมาบอกว่าการทดสอบโมเดลเพลิงนางฟ้าได้เสร็จสมบูรณ์แล้วส่วนการทดสอบรอบสองกำลังอยู่ในขั้นตอนดำเนินการ”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แต่คุณไม่สมควรจะได้ยินเรื่องส่วนตัวของฉันหรือเปล่า?”
“โปรดวางใจ เทพธิดากงเจิ้งจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิทธิใดๆ ของมนุษย์ เรื่องการตกหลุมรักใครบางคนก็เช่นกัน”
“เฮ้ย ฉันไม่ได้หมายถึงแบบนั้น ที่ฉันต้องการจะบอกก็คืออย่ามาแอบฟัง!”
“ตามความประสงค์ส่วนบุคคลของพลเมืองกู่ฉิงซาน เรื่องการติดต่อกับซูเซี่ยเอ๋อจะถูกเก็บเป็นความลับ และการตรวจสอบความปลอดภัยจะถูกลบออก”
“…ฉันว่าตอนนี้เรากลับเข้าประเด็นกันดีกว่า จริงสิ ฉันต้องการเพลิงนางฟ้า”
“การทดสอบรอบสองยังคงไม่เสร็จสิ้น คุณต้องการมอบเพลิงนางฟ้าเป็นของขวัญแก่ซูเซี่ยเอ๋อเลยหรือไม่”
“อ่า คุณวางใจได้ ฉันได้ลองทดสอบมันในหลายรูปแบบแล้ว ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร”
ในชีวิตก่อนหน้า ฉันทดสอบมันมาแล้วตลอดทั้งชีวิต...กู่ฉิงซานคิดในใจ
“เพลิงนางฟ้ากำลังถูกจัดเตรียม”
“ซูเซี่ยเอ๋อเข้าสู่รายชื่อสำคัญที่ต้องได้รับการปกป้องจากรัฐบาลกลาง”
“อีกสามชั่วโมงหลังจากนี้ เพลิงนางฟ้าจะจัดเตรียมเสร็จสิ้น”
“เยี่ยมไปเลย ขอบคุณมาก”
กู่ฉิงซานไม่ได้ตัดการเชื่อมต่อ
ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อเร็วๆ นี้ กู่ฉิงซานถึงไม่จำเป็นต้องยื่นเรื่องร้องขอใดๆ เลย แต่เขากลับสามารถเชื่อมต่อกับเทพธิดากงเจิ้งได้ตลอดเวลา
มันเป็นไปไหมว่าเพราะฉันกลายมาเป็นคนของประธานาธิบดี ดังนั้นเทพธิดาจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ กู่ฉิงซานครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
ในชีวิตก่อนหน้า เขาออกจากรัฐบาลกลางไปตั้งแต่ช่วงแรกๆ มุ่งหน้าไปยังจักรวรรดิฟูซี และไม่เคยติดต่อใดๆ กับเทพธิดากงเจิ้ง ดังนั้นเขาจึงไม่คุ้นเคยกับกลไกการทำงานของเธอ
กู่ฉิงซานเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อผ้าและออกจากห้องไป
ช่วงเช้าเป็นเวลาอิสระ เขาสามารถใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ฝึกฝนเทคนิคได้
กู่ฉิงซานสอบถามแผนกต้อนรับของโรงแรม และได้รับข้อมูลอย่างรวดเร็วว่า แถวๆ นี้มีสปอร์ตคลับที่มีหอยิงธนูอยู่
การยิงธนูเป็นกีฬาอันทรงเกียรติ ในยุคสงครามเย็น อาวุธเกือบทั้งหมดได้กลายมาเป็นกีฬาอันสง่างามแล้วในตอนนี้
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ค่าใช้จ่ายย่อมไม่ถูกอย่างแน่นอน
กู่ฉิงซานพลันนึกขึ้นได้ว่า เขาควรจะดูว่ามีคะแนนเครดิตเท่าไหร่
ท่านประธานาธิบดีได้ให้การทุนสนับสนุนเขาในการศึกษา แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักพอ ถึงต้องไปยื่นมือขอความช่วยเหลือจากใคร
กู่ฉิงซานหยิบสมองควอนตัมส่วนตัวขึ้นมา และเปิดหน้าต่างสถานะส่วนบุคคลของเขา
“หืม มีอยู่ตั้งหนึ่งหมื่นเก้าพันสองร้อยแต้มเครดิต ดีจริงๆ ที่ฉันรู้จักประหยัด หวังว่ามันคงจะเพียงพอที่จะจ่ายค่าใช้บริการนะ”
ทั้งหมดนี้เป็นเงินของเขาที่ได้มาจากการทำงาน และตั้งใจที่จะเก็บมันเอาไว้สำหรับจ่ายค่าเทอมในปีแรกของมหาวิทยาลัย
ตอนนี้ค่าเทอมของเขาได้รับการสนับสนุนแล้ว ดังนั้นสถานภาพการเงินของกู่ฉิงซานจึงดีขึ้นเล็กน้อย
สายตาของกู่ฉิงซานกวาดผ่านหน้าจอสมองควอนตัม ทันใดนั้นมันก็พลันหยุดกึกลง
“แต้มบุญส่วนบุคคล 799873957281439 แต้ม”
กู่ฉิงซานงง จิตใต้สำนึกของเขาสั่งให้กดรีเฟรชไปโดยไม่รู้ตัว
ทว่าเส้นแสงบนสมองควอนตัมกลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
“สมองควอนตัมอันนี้ก็ใช้งานมาตั้งเจ็ดถึงแปดปีแล้วล่ะนะ สุดท้ายมันก็เกิดปัญหาขึ้นจนได้”
เขาถอนหายใจอย่างเงียบๆ
ในตอนที่เขาสร้างเกราะรบให้แก่ซูเซี่ยเอ๋อ เขามีแต้มบุญอยู่แค่เพียงสองพันแต้มเท่านั้น และหลังจากทำการร้องขอการสนับสนุนจากเทพธิดากงเจิ้ง มันก็แทบจะไม่หลงเหลืออยู่อีกเลย
ดังนั้นตัวเลขที่ดูมั่วซั่วนี้ อาจเกิดขึ้นได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นกับสมองควอนตัม
ค่าใช้จ่ายในการเปลี่ยนสมองควอนตัมส่วนบุคคลจำเป็นที่จะต้องใช้จ่ายแต้มเครดิตที่สูงมาก นี่จะทำให้เขากระเป๋าแห้งอย่างรวดเร็ว
แบบนี้ไม่ดีแน่ คนเราต้องกินต้องใช้ ฉันคงต้องรีบหางานทำโดยเร็วที่สุด เพื่อให้สามารถช่วยเหลือตัวเองได้
กู่ฉิงซานเดินออกจากโรงแรมและขึ้นรถขนส่งไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
กู่ฉิงซานลงจากรถขนส่งที่เบียดเสียดไปด้วยผู้โดยสาร และหยุดยืนอยู่บนถนน
“เมืองหลวงนี่มันต่างออกไปจริงๆ ผู้คนก็มากมาย”
กู่ฉิงซานปาดเหงื่อบนหน้าผากของเขา และหันไปมองรอบๆ ก่อนจะเห็นป้ายโฆษณาของสปอร์ตคลับ
สปอร์ตคลับ ‘นักษัตร’
กู่ฉิงซานก้าวเข้าไป ทันใดนั้นพนักงานหญิงหลายคนก็ออกมาต้อนรับ
“สวัสดียามเช้าค่ะคุณสุภาพบุรุษ ไม่ทราบว่ามีบัตรสมาชิกไหมคะ?” อีกฝ่ายทักทายอย่างสุภาพ
“ไม่มีหรอก ฉันพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก” กู่ฉิงซานบอกไปตามความจริง
พนักงานต้อนรับหญิงถอยฉากออกไป พร้อมกับผู้หญิงที่ดูจะเป็นผู้จัดการเดินสวนเข้ามา
สายตาของเธอกวาดมองเขาอย่างสงบ และทัศนคติของเธอก็เผยถึงความเย็นชา
กู่ฉิงซานสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้น กางเกงสีดำทรงหลวม ดูเรียบง่ายสะอาดตา แต่ตามมุมและชายผ้าดูจะเก่าและธรรมดามาก แถมยังหิ้วกระเป๋าแปลกๆ มาอีก
เพื่อที่จะปกปิดเรื่องธนูเย่หยูและถุงสัมภาระ ดังนั้นกู่ฉิงซานจึงหิ้วกระเป๋าใส่ธนูยาวมาด้วย
ผู้จัดการหญิงออกมาต้อนรับคนอยู่ทุกวี่วัน เพียงสาดสายตาดูก็รู้ว่าคนตรงหน้าเธอเป็นเพียงนักเรียนที่ยากจน
“พื้นที่ใช้งานฟรีจะอยู่ทางด้านขวา และในชั้นใต้ดินสอง”
ผู้จัดการหญิงเบนสายตาออกไป เหลียวหลังกลับ และเอ่ยน้ำเสียงห้วน
“แล้วหอยิงธนูล่ะครับ อยู่ตรงไหน?” กู่ฉิงซานถาม
“หอยิงธนู?”
ผู้จัดการหญิงฉีกยิ้มอย่างฉับพลัน ที่แท้กลับกลายเป็นว่าเจ้าหนุ่มนี่พยายามปีนป่ายขึ้นไปอยู่กับพวกชนชั้นสูง โดยการเลียนแบบการกระทำของพวกเขา
ยิงธนู เป็นกีฬาที่ได้ได้รับความนิยมของชนชั้นสูง
ชุดคันธนูดีสภาพดูดีหน่อยก็ต้องจ่ายออกนับหมื่นเครดิต และหากคุณต้องการที่จะใช้คันธนูอย่างดีที่มีไว้ใช้ส่วนตัว อย่างน้อยก็ต้องจ่ายออกถึงห้าแสนแต้มเครดิต
มันเป็นจำนวนเงินที่คนทั่วไปไม่อาจจะซื้อธนูอย่างดีได้
แม้ว่าคุณเลือกที่จะเช่าธนูจากหอธนูก็ตาม แต่ขั้นต่ำคือต้องเช่าสามเดือน และมันมีค่าใช้จ่ายตามมาอีกมากมาย
หอธนูเป็นสถานที่สำหรับชนชั้นสูงและผู้มีฐานะร่ำรวย มีไว้ใช้เวลาว่างของพวกเขา
“ขออภัยนะคะคุณสุภาพบุรุษ ไม่ทราบว่าคุณมีธนูเป็นของตัวเองหรือยัง ถ้ายังไม่มี ทางเรามีขายนะคะ” ผู้จัดการหญิงกล่าวเสียงเบาราวกระซิบ
เธอเชื่อว่าประโยคนี้จะสามารถขจัดความหลงผิดของอีกฝ่าย
“เอ่อ ฉันมีธนูอยู่แล้ว แค่ต้องการหาสถานที่ฝึกฝนมันเท่านั้น” กู่ฉิงซานพยักหน้า
ผู้จัดการหญิงหรี่ตาลง
เธอกวาดตามองชายหนุ่มหัวจรดเท้าอีกครั้ง
ใช่แล้ว เสื้อผ้าราคาถูก รองเท้าผ้าใบที่ดูจะใช้งานมาหลายปี แถมยังเป็นแบรนด์ที่ไม่เคยได้เห็นได้ยินมาก่อนอีกด้วย
ของเก่าที่ใช้มาเป็นเวลานานจนเห็นได้สะดุดตา แถมยังหน้าด้านโกหกไร้ยางอาย และหมายจะพยายามจะเอื้อมสัมผัสกับหอธนูอีก
ก็แค่พวกที่อยากปีนป่ายขึ้นมาเป็นชนชั้นสูงสินะ?
ผู้จัดการหญิงแอบเย้ยหยันอย่างลับๆ และชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง “หอธนูอยู่ในพื้นที่ส่วนหลังของคลับ และต้องผ่านไปอีกสองห้อง ให้ฉันนำทางคุณไปที่นั่นจะดีกว่าไหม?”
“กรุณาด้วย”
ผู้จัดการหญิงเดินนำกู่ฉิงซานไปยังพื้นที่ส่วนหลัง แต่ก็ยังเหลียวกลับมาส่งสายตา
พนักงานต้อนรับหญิงหลายคนที่เห็นสายตานั้นต่างหัวเราะด้วยความขบขันบนใบหน้า
เมื่อทั้งสองออกจากห้องพวกเธอก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา
“อีกคนแล้วสิ”
“ฉันคิดว่าเดี๋ยวเขาคงจะถูกไล่ออกในไม่ช้า”
“แน่นอนอยู่แล้ว เด็กน้อยยากจนที่น่าสงสาร คงจะไม่รู้หรอกว่าการจะเข้าสู่หอธนูจำเป็นต้องมีสถานะบางอย่าง มิฉะนั้นประตูจะไม่มีทางเปิดออก”
“ฉันล่ะอยากเห็นท่าทีอับอายของเขาที่ติดแหง่กอยู่หน้าประตู และไม่สามารถเข้าไปได้เลยจริงๆ”
“คอยดูเถอะ สักพักเขาก็จะถูกยามรักษาความปลอดภัยลากตัวออกมาในไม่ช้า”
“หรือว่าพอเขาออกมาแล้วพวกเราจะพูดออกไปว่าคราวหน้าเชิญมาใหม่ดีไหม?”
“คิๆ เป็นความคิดที่ดี”
...
ผู้จัดการหญิงพากู่ฉิงซานผ่านบริเวณพื้นที่จัดวางเครื่องมือว่ายน้ำ และในที่สุดก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตูอัตโนมัติ
เธอก้าวถอยหลังไปสองก้าวอย่างเงียบๆ และเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มาถึงแล้ว เชิญคุณเข้าไปได้เลย”
“ตกลง” กู่ฉิงซานเดินไปที่ประตู
ทว่ามันยังคงปิดอยู่
กู่ฉิงซานพยายามผลักประตู แต่ก็พบว่ามันถูกล็อค
เขาหันไปมองผู้จัดการเป็นเชิงคำถาม
ผู้จัดการหญิงเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่แยแส “หากคุณต้องการเข้าสู่หอธนู จำเป็นต้องใช้ข้อมูลส่วนบุคคลจากสมองควอนตัมในการยืนยัน หากคุณมีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนดประตูก็จะเปิดออก”
กู่ฉิงซานกล่าวด้วยความกังวล “แต่สมองควอนตัมของฉันดูมันจะมีปัญหาเล็กน้อย ถ้าอย่างนั้นเอาไว้วันหลังแล้วกัน ลืมมันไปเถอะ”
ผู้จัดการหญิงยิ้มอย่างเงียบๆและเอ่ย “มันจะเป็นการดีกว่าถ้าได้ทดลองดูนะคะ บางทีคุณอาจจะผ่านการตรวจสอบก็ได้?”
เธอยกมือขึ้น และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองสามคนก็เดินตรงเข้ามา
กู่ฉิงซานเห็นดังนั้น ก็ตระหนักได้ว่าแท้จริงแล้วเขากำลังถูกเข้าใจผิด
ภายใต้สถานการณ์ปกติ จะไม่มีการยืนยันข้อมูลส่วนบุคคล หากไม่ใช่ผู้ลี้ภัย นักโทษหลบหนี หรือผู้ที่มีบางอย่างในร่างกายผิดปกติ
เขาส่ายหัวและจำใจยกสมองควอนตัมส่วนบุคคลขึ้นมาแล้วเปิดการเชื่อมต่อแบบไร้สายเพื่อทำการตรวจสอบ
‘ติ๊ง!’
“ยืนยัน ผ่านการตรวจสอบ”
“ยินดีต้อนรับ ‘ใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ’ การมาถึงของท่านนับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับคลับนักษัตร”
เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้น ทว่าน้ำเสียงของมันกลับฟังดูนอบน้อมถ่อมตน และเต็มไปด้วยความเคารพ
นี่คือเสียงที่ได้รับการตั้งค่าไว้ล่วงหน้า หากผู้คนที่มีฐานะแตกต่างกันเดินทางมาที่นี่ ระบบตอบรับจะตอบโต้แตกต่างกันออกไป
ประตูหอธนูเปิดออก
“ใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ?”
ผู้จัดการหญิงตกตะลึง และทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับกลายเป็นตัวโง่งม
คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่ตัวเธอย่อมรู้ดีว่าคำนี้มันหมายถึงอะไร
มีแค่เพียงตัวตนระดับผู้นำ หรือจ้าวมณฑลทั้งเก้าเท่านั้นที่จะถูกเรียกว่า ‘ใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ’
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนดูจะหลักแหลมไม่เบา เพียงแค่เห็นท่าทีของผู้จัดการหญิง ทั้งหมดก็ถอยฉากกลับไปอย่างเงียบๆ
ในหอธนู มีพนักงานสองคนวิ่งโร่เข้ามาทักทายกู่ฉิงซาน ทั้งสองโค้งคำนับชนิดหัวทำมุมเก้าสิบองศาและกล่าว “ยินดีต้อนรับการมาถึงของท่าน เชิญตามพวกเรามา”
กู่ฉิงซานกล่าว “ตกลง”
ไม่คิดเลยว่าจริงๆ แล้วสปอร์ตคลับในเมืองหลวงจะมีบริการดีแบบนี้ น่าประทับใจจริงๆ
เขาถอนหายใจอย่างลับๆ
กู่ฉิงซานเดินเข้าไปในหอธนู ก่อนจะเหลียวหลังกลับไปทางนอกประตูและกล่าวอย่างสุภาพ “ขอบคุณที่นำทางนะ”
“ย่ะ...ยินดีเป็นอย่างยิ่ง” ผู้จัดการหญิงที่อยู่อยู่นอกประตูกล่าวแบบติดอ่าง
กู่ฉิงซานยิ้มและเดินตามพนักงานที่ดูขยันขันแข็งสองคนไป
ประตูอัตโนมัติค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ
ผู้จัดการหญิงยังคงยืนนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น จ้องมองฉากเบื้องหน้าด้วยสายตาเลื่อนลอย
………………..………………..


## 0043 ความโลภ

ตอนที่ 43 ความโลภ
กู่ฉิงซานมองไปรอบๆ ดูโครงสร้างของหอธนู
มียี่สิบช่องเป็นทางยาวถูกจัดแบ่งเรียงรายเอาไว้อย่างสมบูรณ์ และบางช่องก็มีคนยืนอยู่ ดูเหมือนพวกเขากำลังฝึกเล็งธนู
ขณะที่บางคนยืนอยู่ข้างๆ โค้ช คอยรับฟังคำแนะนำ และทำท่วงท่าให้ถูกต้อง
พนักงานสังเกตเห็นสายตาของเขาที่จ้องมองไปโดยรอบ จึงเอ่ยถามว่า “ท่านต้องการรับคำปรึกษาหรือไม่ ทางเรามีโค้ชที่เป็นมืออาชีพมากมาย...”
“ไม่ล่ะ”
“ถ้าเช่นนั้นท่านจะใช้ธนูของท่าน หรือของพวกเราดี?”
“ฉันจะใช้ธนูของตัวเอง”
กล่าวจบ กู่ฉิงซานก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าธนูที่สะพายไว้ข้างหลังและหยิบธนูเย่หยูออกมา
“ขอฉันลองดูหน่อย”
“เชิญครับ”
เขาไม่กล้าถึงขั้นใช้พลังวิญญาณแม้เพียงเล็กน้อย เพียงแค่แนบลูกศรลงกับคันธนูและยิงมันออกไป
‘ตูม!’
เป้าธนูทรงกลมที่อยู่ห่างออกไปกว่าห้าสิบเมตรถูกยิงทะลุจนแยกออกจากกัน พร้อมกับรูเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นบนผนังเบื้องหลังของเป้า
ทั้งหอธนูพลันตกอยู่ในความเงียบ
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ระเบิดเหรอ?”
“ไม่หรอก มันดูเหมือนว่าจะเกิดปัญหาบางอย่างขึ้นกับเป้าธนูมากกว่า”
เกือบทุกสายตาจ้องมองไปยังผู้มาใหม่ที่ไม่มีใครรู้จักและกระซิบกระซาบ
ทว่าพวกเขาทุกคนล้วนเป็นชนชั้นสูงที่มีชื่อเสียง นั่นทำให้แม้ว่าจะเกิดการอุบัติเหตุขึ้นอย่างฉับพลัน ทั้งหมดก็ไม่ได้เกิดความหวาดกลัวขึ้น
สองพนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆ กู่ฉิงซานเผยสีหน้าโง่งม
“ฮ่าฮ่า ขอโทษที ฉันว่า ฉันใช้ธนูของทางคลับจะดีกว่า” กู่ฉิงซานรีบกล่าว
นี่เป็นถึงใต้เท้าผู้ทรงเกียรติ แน่นอนว่าย่อมแตกต่างจากคนปกติทั่วไป พนักงานคนหนึ่งโน้มตัวลงและกล่าวชักชวนเขา “ฝีมือธนูสมบูรณ์แบบมากครับท่าน ถ้าเช่นนั้นโปรดบอกความต้องการของท่านมาว่าจะใช้ธนูแบบเดียวกันกับผู้ใช้คนอื่นๆ หรือแบบพิเศษดี? ตัวผมขออนุญาตแนะนำว่าธนูแบบพิเศษก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ดีทีเดียว”
“ธนูแบบพิเศษก็แล้วกัน” กู่ฉิงซานคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ย
พนักงานกล่าว “เช่นนั้น ค่าเช่าแรกเข้า ธนูสาธารณะมีค่าใช้จ่ายแปดร้อยแต้มเครดิต ส่วนธนูแบบพิเศษจะมีค่าใช้จ่ายเป็นรายชั่วโมง ชั่วโมงละหนึ่งพันแต้มเครดิต”
“...ตกลง”
พอพนักงานสองคนถอยฉากออกไป กู่ฉิงซานก็ผ่อนคลายลง
ธนูเย่หยูนั้นทรงพลังเกินไป แล้วด้วยพลังวิญญาณของมันทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้โดยอัตโนมัติ นอกจากนี้ยังช่วยลบล้างกลิ่นอายทั้งหมดของผู้ใช้อีกด้วย
ในกรณีนี้ กู่ฉิงซานได้ทดลองใช้มันเพื่อหลีกเลี่ยงการดึงดูดความสนใจ อันที่จริงเขาใช้ออกด้วยพลังไม่ถึงสามส่วนด้วยซ้ำ
ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นยิงทะลุเป้าธนู และตกเป็นเป้าสายตาซะนี่
หลังจากเก็บธนูเย่หยู กู่ฉิงซานก็เลือกช่องยิงฝึกยิงธนูที่อยู่ไกลออกไป และเฝ้ารอให้พนักงานจัดเตรียมของ
ไม่นานนัก พนักงานก็กลับมาพร้อมกับคันธนูสามอัน
“โปรดทดสอบดู”
กู่ฉิงซานใช้มือคว้าลงบนธนู ก่อนที่จะลูบไล้ไปทีละอัน และเลือกอันที่หนักที่สุดขึ้นมา
“ฉันเอาอันนี้แหละ” เขาชี้นิ้วลง
“ทราบแล้ว หวังว่าท่านจะใช้งานมันอย่างมีความสุข” พนักงานกล่าวอย่างสุภาพ ขณะเดียวกันก็ค่อยๆถอยฉากออกไป
ดีล่ะ ทีนี้ก็จะได้เริ่มฝึกฝนเสียที
สิ่งเดียวที่ต้องให้ความสนใจในเวลานี้คือความแข็งแกร่ง!
กู่ฉิงซานหยิบลูกศรที่ใช้ฝึกฝนขึ้นมา การที่จะดึงสายด้วยพลังเพียง หนึ่งในสิบส่วนและผละมือออกจากมัน
เสร็จกัน!
ทันทีที่ศรบินออกไป กู่ฉิงซานก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา
ระหว่างที่แผลงศร เขาเผลอใช้ออกด้วยระบำผันผวนโดยไม่รู้ตัว ลูกศรเลื้อยไปในอากาศ ก่อนจะโค้งไปทางประตู
ทว่ามันกลับไม่ได้พุ่งออกไป
ลูกศรบิดเป็นเกลียวกลางอากาศ ก่อนจะโค้งเป็นคลื่นที่ดูประหลาดตา และปักลงบนเป้าธนูอย่างแม่นยำ
เสียงกรีดร้องดังขึ้น
“ดูศรของชายคนนั้นสิ! มันสามารถโค้งเปลี่ยนทิศทางได้!” นักศึกษาสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างสนามตะโกนเสียงดัง
“นั่นเป็นไปไม่ได้หรอก”
“ตาเธอฝาดแล้ว เธอคงจะมองผิดไป”
สีหน้าของหลายคนเต็มไปด้วยคำถาม
ช่วงเวลานั้น เป็นช่วงที่ทุกคนกำลังมุ่งความสนใจไปกับการฝึกฝน เลยไม่มีใครพบเห็นฉากนี้
กู่ฉิงซานเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผาก
ถ้าหากคุณไม่ต้องการดึงดูดความสนใจ คุณก็ไม่สมควรเผยฝีมือออกมาให้มากเกินความจำเป็น
เขาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน และหยิบลูกศรขึ้นมา ก่อนจะเล็งมันอย่างจริงจัง และแผลงออกไป
คราวนี้ทุกคนในช่องยิงธนูช่องอื่นๆ ต่างพากันหยุดเคลื่อนไหว และหันหน้ามามองเขา
มือของกู่ฉิงซานผละจากสาย และลูกศรก็บินออกไป
ศรดอกนี้ดูธรรมดายิ่ง ทำให้ผู้คนในฉากที่กำลังเฝ้ามองรู้สึกผิดหวัง
กู่ฉิงซานรู้สึกโล่งใจลงเล็กน้อย และยังคงดึงสายธนูและยิงมันต่อไป
ในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา กู่ฉิงซานยิงศรจนหมดไปสองตะกร้า ก็ยังไม่เกิดความผิดปกติใดๆ
และเป็นไปตามธรรมชาติ ผู้คนค่อยๆ ถอนสายตากลับ
นักศึกษาสาวคนนั้นกล่าวเสียงอ่อน “หรือว่าฉันจะตาฝาดไป?”
เธอยังคงจับตามองกู่ฉิงซานอยู่อีกครู่หนึ่ง ทว่าอีกฝ่ายกลับยังคงรักษาท่วงท่าเดิมอยู่ตลอดเวลา และศรทุกดอกที่ยิงออกไปก็เป็นเพียงศรธรรมดา เธอจึงหมดความสนใจไป แต่ก็ยังไม่วายก่นด่ากู่ฉิงซานอีกเล็กน้อย
กู่ฉิงซานถอนหายใจโล่งอก แอบงึมงำว่าโชคดีจริงๆ อย่างลับๆ
เขาวางธนูฝึกซ้อมลง การจะลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงหยิบธนูเย่หยูขึ้นมา
ธนูสาธารณะที่ใช้ในการฝึกซ้อมมันธรรมดาเกินไป กู่ฉิงซานจึงไม่สนใจที่จะใช้มันฝึกฝนมากนัก
มันคงจะดีกว่าหากเขาใช้ธนูเย่หยู ดังนั้นไม่เพียงแต่มันจะช่วยฝึกฝนเทคนิค แต่มันยังทำให้ตัวเขาสามารถเข้าใจถึงตัวธนูเย่หยูได้อย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นอีกด้วย
สิ่งสำคัญในตอนนี้คือห้ามใช้ออกด้วยพลังวิญญาณ และต้องประคับประคองพลังเข้าไว้
ภาพในอดีตเมื่อครู่ปรากฏสู่สายตาของทุกคนแล้ว ดังนั้นการฝึกฝนของเขาจึงไม่ดึงดูดสายตาผู้ใดอีก
กู่ฉิงซานหยิบธนูเย่หยูขึ้นมา เขายืนอยู่ตรงกลางเส้นบนช่องยิงธนู ก่อนจะยกธนูขึ้นและยิงออกไป
ฝึกฝนอยู่เช่นนี้ทั้งชั่วโมง
ร่างของกู่ฉิงซานชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทว่าเขาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับธนูเย่หยูขึ้นไปอีกหนึ่งส่วน
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใช้สกิลใดๆ แต่การฝึกฝนนี้ช่วยให้เขาสามารถสะสมเทคนิคการยิงธนูเพิ่มขึ้น และช่วยให้เขาเรียกเหงื่อออกมาได้มากเป็นพิเศษ
กู่ฉิงซานฝึกซ้อมจนลืมสังเกตรอบตัว เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้กำลังมีใครบางคนจ้องมองเขาอยู่ จากนั้นสายตาของอีกฝ่ายก็ค่อยๆเพ่งความสนใจไปยังธนูเย่หยู
“สวัสดี”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากเบื้องหลัง
กู่ฉิงซานเหลียวกลับไปมอง เขาก็พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ในช่องยิงธนูข้างๆ สายตาของอีกฝ่ายจ้องมองเขาอย่างจริงจัง
“มีอะไรเหรอ” กู่ฉิงซานลดธนูลงและเอ่ยปากถาม
“ธนูของคุณ ขายรึเปล่า?”
“ขอโทษนะ มันไม่ได้มีไว้ขาย” กู่ฉิงซานกล่าว
ชายคนนั้นมองลงไปยังธนูเย่หยู และตะโกน “เสนอราคามา สำหรับฮุ่ยเฉาของพวกเรา เรื่องเงินน่ะไม่ใช่ปัญหา”
“ฉันไม่มีความตั้งใจที่จะขายมัน” กู่ฉิงซานเอ่ยซ้ำ
ผู้ชายคนนั้นส่ายหัว และหันไปทางช่องยิงธนูช่องอื่น
เขาเดินเข้าไปในกลุ่มวัยรุ่นและกระซิบกล่าวคำพูดของกู่ฉิงซานกับคนคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า
คนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าได้ยิน จึงเอ่ยพูดบางอย่างด้วยรอยยิ้ม
หลังจากนั้นไม่นาน ฝูงชนทั้งหมดก็เดินมาถึงช่องยิงธนูของกู่ฉิงซาน
ทว่ากู่ฉิงซานก็ยังทำเป็นไม่สนใจและหยิบลูกศรขึ้นแนบกับคันธนูและยิงมันออกไป
“ธนูของนายดูดีมาก”
คนที่ดูเป็นหัวหน้าจับจ้องไปยังธนูเย่หยู ประกายความโลภวาบผ่านเข้ามาในดวงตาของเขา
“ก็มันเป็นของดี” กู่ฉิงซานกล่าว
“ฉันต้องการซื้อธนูของนาย” ชายคนนั้นเอ่ยต่อ
“ไม่ขาย” กู่ฉิงซานกล่าว
“ไม่เอาหน่า ขายมันให้ฉัน แล้วฉันจะยอมให้นายมาอยู่กับกลุ่มของฉัน”
“ไม่ขายโว้ย”
ชายคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าว “ถ้าอย่างนั้นเรามาเดิมพันกันไหม เอาเป็นซักหนึ่งแสนแต้มเครดิตเป็นอย่างไร?”
กีฬายิงธนูเหมาะสมเป็นอย่างยิ่งสำหรับการเล่นเกมและการเก็งกำไร มันไม่ใช่เพียงแต่ชนชั้นสูงที่สนใจ แต่พลเมืองที่ร่ำรวยก็ยังสนใจมันอีกด้วย พวกเขามักจะใช้มันในการเดิมพันเพื่อความสนุกสนาน
กู่ฉิงซานที่เดิมกระเป๋าแห้งอยู่แล้ว และกำลังหาวิธีทำเงินก็พลันชะงักไป ก่อนจะกล่าว “ก็ได้ แต่ฉันมีเงื่อนไข”
“โอ้ว นายนี่มันใจถึงไม่เลวเลย ถึงกับกล้าที่จะยื่นเงื่อนไขกับฮุ่ยเฉา!” ชายหนุ่มคนที่เข้ามาคุยกับกู่ฉิงซานก่อนหน้านี้ตะโกนออกมา
“อย่าเอ็ดไป ปล่อยให้เขาว่าเงื่อนไขออกมาเสียก่อน”
มือซ้ายของฮุ่ยเฉายกขึ้นมาขวางคนที่ตะโกน และบิดคอจนเกิดเสียง ‘แกร่ก’ ขึ้นเบาๆ
เมื่อใดก็ตามที่ปลากำลังจะกินเบ็ด เขามักจะเผลอบิดคอโดยไม่รู้ตัว เพื่อปกปิดอารมณ์และความรู้สึกของเขา
นอกจากนี้ ฮุ่ยเฉานั้นยังมีอีกความลับซ่อนอยู่ นั่นคือตัวเขาเป็นเทียนซวน ซึ่งมันจะทำให้เขาสามารถมองเห็นถึงปรากฏการณ์แปลกๆ จากสิ่งของได้ และไม่มีใครรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้
ในธนูนั่น เขาได้พบเจอกับผู้คนหนึ่งที่สวมชุดคลุมโบราณ กำลังใช้มันฝึกยิงธนูอยู่
เป็นผู้หญิงที่งดงามจนเกินบรรยาย
และนอกจากนี้เขายังได้รู้มาอีกว่าธนูคันนี้เป็นธนูที่มีชื่อเสียง!
ไม่เพียงเท่านั้น ฮุ่ยเฉายังคลั่งไคล้ในธนูเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สิบปีที่ผ่านมาเขาประสบความสำเร็จมากมายบนถนนสายนี้ และเขาก็สามารถมองเห็นความลับของธนูคันนี้ได้อีกด้วย!
มันเป็นธนูที่มีเอกลักษณ์และทรงพลังเช่นเดียวกันกับเจ้าของ
สำหรับเรื่องนี้ ตราบใดที่อีกฝ่ายให้คำมั่นว่าจะเดิมพันกับเขา ฮุ่ยเฉาก็มั่นใจว่าตนเองจะชนะ
มันไม่มีอะไรมาก ก็แค่การยั่วยุเล็กๆ น้อยๆ แต่ผลลัพธ์คืออีกฝ่ายกลับตกลงอย่างไม่คาดคิด
“เชิญระบุเงื่อนไขของนายมา” ฮุ่ยเฉากล่าว
“เงื่อนไขมันก็ง่ายๆ” กู่ฉิงซานกล่าว “หนึ่งแสนแต้มเครดิตวางเอาไว้ที่นี่ หากฉันชนะ เงินนั่นเป็นของฉัน ถ้านายชนะ เอาธนูเล่มนี้ไป”
………………..………………..


## 0044 ปล้น

ตอนที่ 44 ปล้น
ฮุ่ยเฉาจ้องมายังกู่ฉิงซานและเอ่ย “ฉันยังไม่ทันจะได้เริ่มเดิมพันเลย นายก็คิดจะเอาเงินของฉันไปแล้วเหรอ?”
กู่ฉิงซาน “ลองคิดดูนะ ฝั่งนายมีคนตั้งมากมาย ถ้านายแพ้แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แล้วฉันจะเอาเงินจากนายได้อย่างไร?”
“ส่วนถ้าฉันแพ้...” กู่ฉิงซานชี้ลงบนหน้าอกตนเอง “เอาเป็นว่าฉันจะไม่โผล่มาให้นายเห็นหน้าอีกเลยดีไหม”
ฮุ่ยเฉาลังเลเล็กน้อย แต่ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
“ดูเหมือนนายจะรักเงินมากสินะ ฉันเสียใจจริงๆ ที่สำหรับนายแล้วเงินมันมีค่ามากกว่าธนู” กู่ฉิงซานส่ายหัวและเตรียมที่จะจากไป
“ช้าก่อน!”
ฮุ่ยเฉาเอื้อมมือมาขวางกู่ฉิงซาน ในหัวใจเริ่มที่จะโกรธเกรี้ยว
นั่นเพราะเขาไม่ตั้งใจที่จะนำเงินออกมาแต่แรกอยู่แล้ว แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะรู้ทันความคิดของตนเสียก่อน และใช้คำพูดดักทางเขา ให้เลือกแค่ว่า ถ้าจะเล่นก็เอาเงินมาก่อน หรือถ้าไม่ให้ก็ไม่เล่น เท่านั้น
บัดซบ ฉันจะไม่ปล่อยเจ้าเด็กเหลือขอนี่ไปแน่
ความโกรธปะทุขึ้นในจิตใจของฮุ่ยเฉา สีหน้าของเขาทะมึนลง “ไม่มีปัญหา แต่ฉันก็มีเงื่อนไขเหมือนกัน”
“เงื่อนไขอะไร?”
ฮุ่ยเฉากล่าว “มือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับนักธนู ถ้านายแพ้ ฉันขอมือข้างหนึ่งของนาย”
เขากล่าวเสริมต่อว่า “แต่ถ้านายไม่กล้า ก็ทิ้งธนูนั่นไว้ แล้วมาคลานลอดใต้หว่างขาฉันหนีไปซะ!”
กู่ฉิงซานตอบโต้อย่างสงบ “เงื่อนไขนี้มันมากเกินไป แต่ถ้าเพิ่มเงินเดิมพันฉันก็โอเค”
ฮุ่ยเฉาหยิบการ์ดออกมา และโยนมันออกไป “นี่คือเครดิตการ์ดของฉัน นายนำมันไปโอนเข้าบัญชีได้เลยสองแสน”
สายตาของเขาจับจ้องไปยังกู่ฉิงซาน “ธนูเล่มนั้นหนึ่งแสนและมือข้างหนึ่งอีกหนึ่งแสน”
“น้อมรับด้วยความยินดี”
กู่ฉิงซานรับการ์ดจากอีกฝ่าย ก่อนจะปัดผ่านสมองควอนตัมส่วนบุคคลของเขา และโอนสองแสนแต้มเครดิตเข้าไป
“ยอดเยี่ยม ไหนลองบอกมาสิว่าจะเดิมพันกันอย่างไร”
กู่ฉิงซานส่งการ์ดคืนให้กับอีกฝ่ายอย่างอารมณ์ดี
ในช่วงที่เขาอยู่ในโรงเรียนมัธยม กู่ฉิงซานต้องใช้ชีวิตอย่างประหยัด แต่ตอนนี้เขากลับมีเงินอยู่ในบัญชีถึงสองแสนแต้มเครดิต ซึ่งนี่มันเพียงพอให้เขาอยู่ได้ไปอีกนาน
ฮุ่ยเฉาเผยรอยยิ้มอันไร้พิษภัย แตกต่างจากประโยคที่เขากล่าวออกมา “ฉันคิดออกแล้ว ดูจากในตอนที่รับการ์ดไป นายถนัดขวาสินะ ถ้าอย่างงั้นมือข้างหนึ่งของนายที่ใช้เดิมพัน ฉันขอเป็นมือขวาก็แล้วกัน”
ฮุ่ยเฉา “มีเวลายิงคนละหนึ่งนาที จะกี่ครั้งก็ได้ พอครบกำหนดเวลา มาเปรียบเทียบคะแนนกัน ใครได้คะแนนมากกว่าก็ชนะ”
ระหว่างกล่าว ฮุ่ยเฉาก็ดีดนิ้วจนเกิดเสียงดัง ‘เป๊าะ’
ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบสปอร์ตคลับก็เดินเบียดออกมาจากฝูงชน
“ฮุ่ยเฉา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง” ชายวัยกลางคนเอ่ย
จู่ๆ หนึ่งในฝูงชนที่ยืนอยู่ข้างๆก็อุทานออกมา “นั่นมันผู้ชนะการแข่งขันยิงธนูชิงแชมป์โลกสามสมัยซ้อน...วูเฉิง!”
“โอ้พระเจ้า เจ้าหนุ่มนั่นน่าสงสารจริงๆ”
“ใช่ๆ แถมเขายังพนันมือข้างหนึ่งกับฮุ่ยเฉาอีกด้วยนะ แค่คิดถึงผลที่ตามมาก็น่ากลัวแล้ว”
“โถ...ยังหนุ่มอยู่แท้ๆ น่าเสียดาย”
ตรงกันข้ามกับฝูงชน กลุ่มของฮุ่ยเฉาที่ยืนอยู่เบื้องหลังกลับพากันหัวเราะออกมา บางคนถึงขั้นปรบมือฉลองชัยล่วงหน้า
“ฮ่าฮ่า เจ้าเด็กท่าทางหยิ่งยโสคนนี้มันใครกัน ทำไมฉันถึงไม่คุ้นหน้ามันเลย”
“คอยดูเถอะพอถึงช่วงที่จะถูกตัดมือ ความหยิ่งยโสอาจจะหายไปหมดเหลือแค่เพียงความหวาดกลัว”
“นี่มันชักจะน่าตื่นเต้นซะแล้ว!”
“ฉันจะรอดูสีหน้าของเขาตอนที่พ่ายแพ้ ฮ่าฮ่า”
หลังจากนั้นไม่นาน กู่ฉิงซานกับวูเฉิงต่างก็ไปยืนประจำตำแหน่งบนช่องฝึกยิงพิเศษ
“เริ่มได้!” เสียงตะโกนของโค้ชดังขึ้น
วูเฉิงคว้าจับลูกศรด้วยความคุ้นเคย และแนบมันลงบนคันธนูอย่างใจเย็น ก่อนจะเล็งและผละมือออกไป
‘ฟุ่บ!’
ลูกศรพุ่งตรงไปอย่างมั่นคง และเจาะลงตรงกลางเป้าหมาย
เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม
“สิบคะแนน!”
“สมกับที่เป็นแชมป์สามสมัย!”
“สุดยอด!”
แม้กระทั่งใบหน้าของฮุ่ยเฉาก็ยังผุดรอยยิ้มขึ้นมา
ฝูงชนหันไปมองอีกด้านหนึ่ง
ทางฝั่งกู่ฉิงซาน เขาได้ยิงออกไปแล้วถึงสามดอก ทว่าแต่ละดอกกลับเบี่ยงจากเป้าตรงกลางออกไป และปักลงบนวงเป้าธนูที่อยู่ด้านนอกสุด จัดเรียงกันอย่างสวยงามเป็นรูปครึ่งวงรี
กลุ่มวัยรุ่นถึงกับหัวเราะเสียงดัง
“หนึ่งแต้ม”
“เขายิงได้แค่หนึ่งแต้ม”
“นี่มันไม่ใช่แล้วมั้ง ยิงตั้งสามดอก แต่ทุกดอกกลับได้แค่อย่างละหนึ่งแต้ม”
“ฮ่าฮ่า ดูท่าเจ้าเด็กนั่นคงหมดหวังเรื่องรักษามือตัวเองเอาไว้ซะแล้ว”
กู่ฉิงซานไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากฝีปากเราะร้ายของฝูงชนเลย ที่เขาทำก็แค่ยกลูกศรขึ้นและยิงมันออกไป
ส่วนอีกด้านหนึ่ง วูเฉิงเล็งอยู่นาน และในที่สุดก็ยิงศรดอกที่สองออกไป
และครั้งนี้เขาก็ยิงเข้าตรงใจกลางเป้า!
สิบคะแนนอีกแล้ว!
เสียงเชียร์ดังขึ้นอีกระลอก
ใบหน้าของวูเฉิงเปื้อนด้วยรอยยิ้ม ธนูในมือคล้อยต่ำลง และหันหัวไปทางด้านข้าง
เขาจับจ้องตรงไปยังอีกฝ่าย และเห็นแค่เพียงเจ้าเด็กเหลือขอที่ทำไม้ทำมือยิงธนูออกไปอย่างขอไปที  ขณะนี้บนเป้าธนูของมันมีลูกศรปักอยู่ถึงเจ็ดดอกแล้ว
อย่างไรก็ตาม ทั้งเจ็ดดอกนั้นล้วนแต่อยู่วงนอกสุด ห่างไกลจากใจกลางเป้า และมีค่าแค่หนึ่งคะแนน
วูเฉิงส่ายหัว ยิ้มเย้ยหยัน
รีบยิงออกไปแล้วมันจะได้ประโยชน์อะไร?
สุดท้ายศรเจ็ดดอกมันก็เทียบไม่ได้เลยกับศรเพียงดอกเดียวที่ตัววูเฉิงยิงออกไป
เขาดึงศรดอกที่สามแนบกับคันธนู ยกขึ้นเล็งอีกครั้ง
การแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป
ล่วงเลยไปแล้วสิบห้าวินาที
เสียงเชียร์ค่อยๆ เบาลง ตามมาด้วยเสียงที่สับสนค่อยๆ ดังขึ้น และดังขึ้นเรื่อยๆ มันดังยิ่งกว่าตอนวูเฉิงยิงได้คะแนนเต็มสิบเสียอีก
วูเฉิงยิงศรออกไปอีกดอก ทว่าคราวนี้เขาได้รับผลกระทบจากเสียงที่กำลังสับสนของผู้คนโดยรอบ ทำให้สมาธิเขาแปรปรวน และยิงลงบนจุดที่ได้แค่แปดคะแนนเท่านั้น
เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองรอบๆ และอยากจะเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังทำอะไรกันแน่
วินาทีต่อมา ธนูในมือของวูเฉิงก็ร่วงตกลงกับพื้น ทั้งร่างนิ่งค้างที่ในท่วงท่าเดิมราวกับท่อนไม้
เห็นแค่เพียงลูกศรของอีกฝ่าย พุ่งวูบไหวเป็นเส้นตรงอย่างไม่หยุดยั้ง แต่ละดอกปักลงตามแนววงกลมด้านนอกสุดของเป้าหมาย เรียงกันเป็นแนวรูปวงกลมอย่างงดงาม
ตามมาด้วยแถวที่สอง ลูกศรค่อยๆ ตีวงแคบเข้ามาเรื่อยๆ จากวงกลมใหญ่ขยับลงมาเป็นวงกลมเล็ก และขยับเข้าไปใกล้เป้าตรงกลางมากขึ้นทุกที
และแล้วปรากฏทิวแถวอันเป็นระเบียบแถวที่สอง ที่ถูกร้อยเรียงโดยลูกศร!
ตามมาด้วยแถวที่สาม ยิ่งขยับใกล้เข้าไปตรงใจกลางเป้า
การยิงอย่างมุทะลุดุเดือดนี้ ใช้เวลาไปแค่เพียงสิบห้าวินาทีเท่านั้น
ภายในสิบห้าวินาที ตะกร้าลูกศรห้าตะกร้าที่วางไว้ข้างๆ ถูกยิงออกไปทั้งหมดโดยเขา
“มันจบแล้ว” กู่ฉิงซานกล่าว
เบื้องหน้าเขา ตรงเป้าซ้อมยิงถูกเติมเต็มไปด้วยลูกศร ร้อยเรียงกันเป็นวงกลมตามเส้นขาวสลับแดงที่ค่อยๆ แคบลง แคบลง...ตีวงแคบมาจนถึงจุดศูนย์กลางบนเป้ายิงของกู่ฉิงซานไม่มีที่ว่างหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
แม้กระทั่งตรงกลางเป้ายิงที่เป็นวงเล็กๆสีแดง ก็ยังแออัดไปด้วยลูกศร ไม่มีแม้กระทั่งช่องว่างหลงเหลือ
กลับกัน ทางฝั่งวูเฉิง บนเป้ายิงของเขามีเพียงศรห้าดอกปักอยู่เท่านั้น
วูเฉิงรู้ดีว่าต่อให้เขามุ่งมั่นพยายามอย่างหนักแค่ไหน แต่ภายในเวลาแค่หนึ่งนาที เขาก็ไม่มีทางทำแบบเดียวกันกับกู่ฉิงซานได้
กู่ฉิงซานเก็บธนู และหันหลังเตรียมเดินจากไป
เมื่อเดินผ่านฮุ่ยเฉา กู่ฉิงซานก็หยุดฝีเท้าและเอ่ย “ขอบใจสำหรับค่าขนมนะ”
ฮุ่ยเฉาวางมือลงบนไหล่อีกฝ่ายทันที พร้อมกล่าวเสียงกระซิบ “มัน...ยัง...ไม่...จบ”
“โอ๊ะ คราวนี้นายมีอะไรอีกล่ะ?”
กู่ฉิงซานปัดมืออีกฝ่ายออกจากไหล่
“ทิ้งธนูนั่นไว้ แล้วไปซะ” ฮุ่ยเฉากล่าว
“ดูเหมือนว่านี่มันจะไม่อยู่ในสัญญาเดิมพันของพวกเรานะ”
“ถ้าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ ทิ้งธนูไว้ แล้ว...ไป...ซะ”
“ดูเหมือนว่านายจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับธนูคันนี้สินะ แต่เสียใจด้วย ฉันจะไม่มอบมันให้นายเด็ดขาด”
“ดี ดีมาก นายเลือกเองนะ” ฮุ่ยเฉาผงกหัว ประกายในดวงตาของเขาพลันเปลี่ยนไป “ในเมืองหลวงแห่งนี้ไม่มีใครเลยแม้แต่คนเดียวที่กล้าปฏิเสธฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันจะย้ำเตือนนายเอง ว่าชีวิตของนายมันเล็กจ้อยขนาดไหน”
ชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกน “ฮุ่ยเฉา ในเมื่อมันไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ถ้าอย่างงั้นพวกเราก็มาทำให้มันรู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของโลกใบนี้กันเถอะ”
คนอื่นๆ กล่าว “ฉันพึ่งไปเช็กข้อมูลของหอธนูมา สกุลของเจ้าหมอนี่คือกู่ มันไม่ได้เป็นคนของเก้าตระกูลใหญ่ ถ้าจะจัดการมันละก็ไม่มีปัญหา!”
ฮุ่ยเฉาหันหลังและกล่าวสั่ง “ไปตามคนที่รับผิดชอบที่เกี่ยวข้องกับหอธนูมา”
ไม่นานนักผู้จัดการของหอธนูก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับพนักงานหลายคน
พวกเขาวิ่งมาตลอดทาง แต่ผู้จัดการก็ยังกล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ฮุ่ยเฉา มีเรื่องอะไรหรือ”
ฮุ่ยเฉายกมือขึ้นลูบคาง ส่วนอีกข้างชี้ไปยังกู่ฉิงซานและกล่าว “ธนูของฉันหายไป และพอตามหาก็พบว่ามันอยู่ในมือของชายคนนี้”
“ใช่แล้ว เจ้าเด็กนั่นมันเป็นคนขโมย”
“เรียกตำรวจแล้วจับมันยัดเข้าตาราง!”
“แต่ก่อนอื่น มันจะต้องคืนธนูของฮุ่ยเฉามาก่อน”
หนึ่งในฝูงชนต่างพากันตะโกนออกมาเสียงดัง
ผู้จัดการมองไปยังกู่ฉิงซานและกล่าวด้วยความลังเลเล็กน้อย “ท่านสุภาพบุรุษผู้นี้ ได้โปรดคืนธนูให้แก่ฮุ่ยเฉาด้วย”
กู่ฉิงซานหันไปมองอีกฝ่ายและกล่าวอย่างจริงจัง “นี่มันธนูของฉัน ฉันนำมันมาเอง ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูกล้องวงจรปิดของสปอร์ตคลับสิ ฉันไม่ได้เดินเฉียดเข้าไปใกล้พวกเขาด้วยซ้ำ”
สีหน้าของผู้จัดการดูจะอึดอัดเล็กน้อย เขาหันไปมองฮุ่ยเฉา
ฮุ่ยเฉา “เอ๋แย่จัง แต่ฉันได้ยินมาว่ากล้องวงจรปิดพึ่งเสียไป ใช่หรือเปล่า?”
ผู้จัดการตบหน้าผากตน และรีบเออออตามทันที “จริงด้วย! กล้องวงจรปิดของเราเสีย ท่านสุภาพบุรุษผู้นี้ ได้โปรดส่งธนูคืนแก่ฮุ่ยเฉาด้วย มิฉะนั้นพวกเราคงต้องแจ้งตำรวจ”
………………..………………..


## 0045 บู๊แม่ง

ตอนที่ 45 บู๊แม่ง
กู่ฉิงซานกล่าว “จะถูกหรือจะผิดไม่ใช่ให้คนอื่นตัดสิน คุณควรจะเรียกคนที่ทำงานในสายนี้โดยตรงอย่างตำรวจจะดีกว่านะ”
ผู้จัดการยิ้ม “นั่นเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากจะทำเลย”
เขาหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาและรายงานเรื่องแก่ตำรวจ
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ตำรวจหลายคนก็เดินเข้ามาในหอธนู
และเมื่อมาถึง อย่างแรกที่พวกเขาทำคือกล่าวทักทายฮุ่ยเฉา จากนั้นก็หันไปเอ่ยกับกู่ฉิงซาน
“คุณถูกต้องสงสัยว่าขโมยของ โปรดมากับพวกเราด้วย” เจ้าหน้าที่ตำรวจกล่าวออกมาตรงๆ
กู่ฉิงซานมองไปยังตำรวจและกล่าว “นี่พวกคุณเป็นตำรวจจริงๆ เหรอ แล้วไหนล่ะหลักฐาน?”
“พวกเรานี่แหละหลักฐาน!”
“รีบจับมันเลยครับ”
“เจ้าบ้า มาเสียใจตอนนี้มันก็สายไปแล้ว ไปนั่งสำนึกถึงการกระทำของตัวเองในคุกเถอะ”
กลุ่มวัยรุ่นตะโกน
สายตาเย็นชาของกู่ฉิงซานกวาดผ่านไปยังพวกเขา
และในวินาทีที่สายตากวาดผ่าน กลุ่มวัยรุ่นก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน จู่ๆ หัวใจของพวกเขาก็กระตุกวูบ และพร้อมใจกันหุบปากลงอย่างช่วยไม่ได้
เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ มันจะต้องไม่ใช่คนดีแน่ๆ นี่คือสิ่งที่พวกเขาคิดออกมาในเวลาเดียวกัน
ส่วนทำตรวจก็จำเป็นต้องหยิบปืนขึ้นมาอย่างจนใจ
“นายจะเอาอย่างนี้ใช่ไหม ต้องการธนูของฉันจนถึงกับใช้วิธีแบบนี้?” กู่ฉิงซานมองฮุ่ยเฉาพร้อมเอ่ยถาม
ฮุ่ยเฉายิ้มจนเห็นฟันยาวๆ และกล่าวด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “นายมันหัวขโมย นั่นมันธนูของฉัน”
ตำรวจเดินตรงเข้ามาพร้อมกล่าว “ตามขั้นตอนแล้วคุณยังเป็นเพียงผู้ต้องสงสัย หลังจากที่ฉันตรวจสอบข้อมูลส่วนบุคคลของคุณแล้ว คุณจึงจะสามารถเรียกทนายได้”
กู่ฉิงซานสบสายตากับอีกฝ่าย ก่อนจะหยิบสมองควอนตัมออกมาและส่งมันให้เขา
ในหัวใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจพลันกระตุกวูบ เขารู้สึกราวกับว่ากำลังถูกสัตว์ยักษ์ในยุคก่อนประวัติศาสตร์จับจ้องมาที่ตน
ร่างของเขาสั่นสะท้าน ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปหยิบเครื่องสแกนออกจากเอว แล้วกวาดสมองควอนตัมผ่านอย่างเร่งรีบ
‘ติ๊ง!’
“ข้อมูลส่วนบุคคลถูกป้อนเข้า”
“ไม่มีสิทธิ์ดำเนินการ การเข้าถึงถูกปฏิเสธ”
พอเห็นดังนั้น สีหน้าของตำรวจคนดังกล่าวก็พลันเคร่งขรึม เขาหยิบสมองควอนตัมขึ้นมาและส่งชุดข้อความบางอย่างออกไป
เวลานี้ สีหน้าผ่อนคลายของเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่นๆ สลายหายไปในอากาศเช่นกัน
“หัวหน้าจาง ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะมีสถานะอะไรบางอย่าง คงต้องใช้อำนาจสิทธิ์ที่สูงกว่าตำรวจคนอื่นๆ ของคุณมาสแกนด้วยตัวเองแล้วล่ะ” ตำรวจเอ่ย
“ฉันกำลังไป”
หัวหน้าจางเดินเข้ามา ก่อนที่จะรับสมองควอนตัมของกู่ฉิงซานกวาดผ่านเครื่องสแกน
‘ติ๊ง!’
“ข้อมูลส่วนบุคคลถูกป้อนเข้า”
“ไม่มีสิทธิ์ดำเนินการ การเข้าถึงถูกปฏิเสธ”
ตำรวจหลายคนหันมามองหน้ากันและกัน ในหัวใจของพวกเขาค่อยๆ ทะมึนลงอย่างช้าๆ
ตอนแรกพวกเขาก็คิดแค่ว่าเป็นการกลั่นแกล้งกันธรรมดาๆ ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่ามันกำลังจะเป็นเรื่องราวบาดหมางระหว่างชนชั้นสูงเสียแล้ว
สถานการณ์แบบนี้ ชักจะไม่ดีแล้ว พวกเขายังไม่อยากจะพบกับความตายอันโหดร้ายนะ!
โดยไม่ทันรู้ตัว สีหน้าของตำรวจก็เผยให้เห็นถึงความเคารพมากขึ้นหลายส่วน
ตำรวจคนหนึ่งเค้นรอยยิ้มออกมาและกล่าวกับกู่ฉิงซาน “น่าจะเกิดอะไรบางอย่างผิดพลาด กรุณารอสักครู่”
จากนั้นตำรวจหลายคนก็หันมองไปยังหนึ่งในฝูงชนเพื่อขอความช่วยเหลือ
“นี่พวกแก เรื่องเล็กๆ น้อยแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ หรือว่าจะต้องให้ฉันออกหน้าด้วยตัวเอง?” หนึ่งในวัยรุ่นที่ยืนอยู่เบื้องหลังของฮุ่ยเฉาเดินออกมาพร้อมกล่าวด้วยความเกียจคร้าน
เขาเป็นลูกชายของผู้บังคับการกองกำกับการตำรวจประจำเมืองหลวง เมื่อเดินมายังเบื้องหน้า เขาก็เข้าสู่ระบบของตำรวจ และตำแหน่ง ‘ผู้ช่วยผู้บังคับการ’ ก็ปรากฏขึ้นมา
ถูกต้อง จริงๆ แล้วตำรวจพวกนี้ก็เป็นเหมือนกับคนของเขา
เขาหยิบเครื่องสแกนออกจากกระเป๋าจากนั้นก็กวาดผ่านสมองควอนตัมส่วนบุคคลของกู่ฉิงซาน
‘‘ติ๊ง!’’
เสียงเครื่องสแกนเริ่มทำงาน และข้อมูลก็กะพริบขึ้นบนหน้าจอ
“ฮ่า! สถานะของแกมันก็เท่านั้นเอง เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจสิทธิ์ที่สูงกว่าอย่างฉันทุกอย่างก็จบ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ
ทว่าทันใดนั้นเอง เสียงจากเครื่องสแกนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
มันเป็นเสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์
“มีการร้องขอเข้าดำเนินการอยู่บ่อยครั้งในช่วงเวลาสั้นๆ ทำการยกระดับการป้องกัน”
“ไม่มีสิทธิ์ดำเนินการ การเข้าถึงถูกปฏิเสธ”
ทุกคนต่างพากันตกตะลึง และเริ่มหันมามองกู่ฉิงซานด้วยสายตาแปลกๆ
สุดท้ายแล้วเบื้องหลังของคนคนนี้มันคืออะไรกัน ทำไมถึงไม่มีใครสามารถตรวจสอบได้แม้กระทั่งข้อมูลของเขา?
“ฉันจำได้แล้ว! เมื่อวานนี้ที่ท่านประธานาธิบดีกล่าวสุนทรพจน์ ดูเหมือนว่าเขาจะอยู่ที่นั่นด้วย” ตำรวจคนหนึ่งกระซิบ
“จริงด้วย เขาเป็นลูกบุญธรรมของท่านประธานาธิบดี”
“นอกจากนี้ท่านประธานาธิบดียังกล่าวว่าจะสนับสนุนเขาให้เข้าเรียนมหาลัยอีกด้วย”
ความหวาดกลัวที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของคนส่วนมากก็คือ การไม่รู้ถึงที่มาและรายละเอียดของฝ่ายตรงข้าม ทว่าตอนนี้พวกเขาได้รู้ถึงสถานะของกู่ฉิงซานแล้วหัวใจของพวกเขาก็ค่อยๆ สงบลง
มันกลับกลายเป็นว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้มาจากสถานที่ลึกลับอะไร ก็แค่เจ้าเด็กกำพร้ายืนอยู่ด้านหลังท่านประธานาธิบดีเท่านั้นเอง
ท่านประธานาธิบดีน่ะเป็นคนมีเมตตา ไม่ว่าจะเป็นนโยบายต่างประเทศ นโยบายทางทหาร หรือนโยบายภายในประเทศ เขาก็มักจะสนับสนุนอย่างค่อยเป็นค่อยไปและอ่อนโยน อย่างเช่นการอุปถัมภ์เด็กกำพร้า ก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงมีชื่อเสียงเป็นอย่างมากในบรรดาผู้มีสิทธิ์เลือกตั้งที่เป็นที่นิยม
แม้กระทั่งวัยรุ่นสายตาตาบอดที่มาจากเก้าตระกูลใหญ่ก็ยังรู้ว่านี่มันเป็นเพียงแค่ปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น
ฮุ่ยเฉาฉีกยิ้มทันทีและกล่าว “เอาล่ะ ใครก็ได้มาจับตัวเจ้าเด็กกำพร้านี่ไปที”
หลายคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมห้องและไม่เคยทำตัวโดดเด่นใดๆ ก้าวเดินเข้ามา สายตาของทั้งหมดล็อกเป้ามายังกู่ฉิงซาน
“ฮุ่ยเฉา แบบนี้มันจะดีหรือ” บนใบหน้าของชายคนหนึ่งดูจะไม่ผ่อนคลายเหมือนฮุ่ยเฉา เขากระซิบบอก
“ฉันรู้ถึงขีดจำกัดดี” ฮุ่ยเฉากล่าว “เรื่องราวทั้งหมดก็จะประมาณว่า ลูกบุญธรรมของประธานาธิบดีได้เข้ามาในสปอร์ตคลับ และบังเอิญเกิดความขัดแย้งขึ้นกับคนในที่นี้ ทั้งสองฝ่ายเลยเกิดการทะเลาะต่อสู้กัน นี่มันนับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
“ดูก็รู้ว่าเจ้ากำพร้านี่คงเป็นแค่ตัวช่วยเพิ่มคะแนนเสียงของท่านประธานาธิบดี มันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น”
ฮุ่ยเฉากล่าวจบ วัยรุ่นที่อยู่รอบๆ หันมามองหน้ากัน ฉันมองเธอ เธอมองฉัน ก่อนจะเรียกคืนความผ่อนคลายกลับมาได้ และพากันหัวเราะออกมา
สถานที่ที่มีวัยรุ่นมารวมตัวกัน การเกิดการทะเลาะ นี่มันเรื่องปกติ
ท่านประธานาธิบดีที่ต้องวุ่นทำงานอยู่หน้าโต๊ะตลอดเวลา ย่อมไม่มีทางมาสนใจจัดการเรื่องธรรมดาเช่นนี้
“มาช่วยฉันจัดการมัน” ฮุ่ยเฉาชี้ไปที่กู่ฉิงซานและกล่าวต่อ “ฉันอยากจะประทับฝ่าเท้าลงบนใบหน้าหยิ่งยโสของมัน และให้มันได้รู้ซึ้งว่าโลกใบนี้ใครเป็นนายใครเป็นบ่าว!”
“จัดการได้!”
หลายคนที่ยืนนิ่งมาโดยตลอด ค่อยๆ เดินตรงมาจากมุมมืด กลิ่นอายของพวกเขามุ่งตรงไปยังกู่ฉิงซาน
“พวกกี๊กี๊ของแกน่าสนใจดีนี่ บางคนเป็นถึงเฉาฟ่านแท้ๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าพวกชนชั้นสูง กลับเป็นได้แค่เพียงทาสรับใช้” กู่ฉิงซานยิ้ม
กี๊กี๊หรือลูกน้องหลายคนเมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของพวกเขาก็พลันแปรเปลี่ยนไป
“ไอ้เด็กเหลือขอ จะมากเกินไปแล้ว!”
หนึ่งในนั้นกล่าว พร้อมกับแสงสีดำที่ปรากฏขึ้นในมือ และพุ่งปราดตรงมายังกู่ฉิงซาน
“พลังวิญญาณธาตุมืด? เก็บมันกลับไปเถอะ ไม่อย่างนั้นคุณจะเสียใจ”
กู่ฉิงซานกล่าวจบก็ยกธนูขึ้นและยิงมันออกไป
การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วจนเกิดภาพติดตา กว่าทุกคนจะทันมองเห็นท่วงท่าของเขา ลูกศรหลายดอกก็หายวับไปแล้ว
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกคนยังไม่ทันจะรู้ว่ามันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น พริบตาเดียวลูกน้องของฮุ่ยเฉาทั้งหมดก็กระเด็นลอยออกไป
ฝูงชนเหลียวหลังกลับไปมอง และฉากที่เห็นก็ทำให้พวกเขาต้องสูดหายใจเย็นเยียบ
เฉาฟ่านกว่าห้าคน มีสองคนที่อยู่ในสภาพเท้าชี้ฟ้า ทั้งหมดถูกอัดกระเด็นไปติดอยู่ตรงผนังสีขาวราวหิมะที่อยู่ไกลไปสุดมุมห้อง!
ลูกศรแทงลึกลงบนไหล่ของพวกเขา เจาะทะลุเข้าไปในผนังขาวนวล
เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมลงมาจากบนผนังอย่างช้าๆ ฉากนี้ดูราวกับถ้วยน้ำแข็งใสกำลังถูกย้อมด้วยน้ำหวานสีแดง...
หนึ่งในเฉาฟ่านที่ถูกตรึงติดกำแพงยกแขนข้างที่ไม่ถูกศรปักอยู่ขึ้นมา
ทันใดนั้นเปลวไฟก็ปะทุออกมาจากมือของเขา
ขณะที่เฉาฟ่านธาตุไฟกำลังจะเคลื่อนไหว เสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากฝั่งตรงข้ามเสียก่อน
“ถ้าคุณคิดว่าตัวเองเร็ว จะลองดูก็ได้นะ แต่ฉันมั่นใจว่าฉันเร็วกว่า”
กู่ฉิงซานเอ่ยอย่างสงบ
ลูกศรยังคงอยู่ในมือของเขาไม่ได้ถูกยิงออกไป ทว่าแรงกดดันทั่วร่างกลับถูกส่งออกไปแล้ว
จิตสังหารอันเย็นเยียบไหลผ่านร่างกายและพุ่งเป้าไปยังเจ้าของเปลวไฟที่ติดอยู่บนผนัง
สำหรับพลังวิญญาณธาตุมืดของพวกกี๊กี๊ตัวแรกน่ะ กู่ฉิงซานไม่สนใจหรอก แต่หากเป็นเฉาฟ่านธาตุไฟมันจะแตกต่างกันออกไป
พลังทำลายล้างของธาตุไฟจากธาตุทั้งห้านับว่าทรงพลังมาก  ดังนั้นหากอีกฝ่ายกล้ายิงมันใส่เขา ต่อให้ต้องปลิดชีวิตอีกฝ่ายกู่ฉิงซานจะไม่ลังเลเลย
เจ้าของธาตุไฟนั้นเป็นทหารผ่านศึกที่มีประสบการณ์ต่อสู้มามากมาย เขาสามารถรู้สึกได้ถึงเจตนาฆ่าอันรุนแรง และจากสายตาอันไม่แยแสของอีกฝ่าย ก็พอจะบอกได้ว่าตนได้เผลอไปเตะแผ่นเหล็กเข้าเสียแล้ว
ธาตุไฟจากธาตุทั้งห้าของเขาพึ่งจะฝึกฝนจนก้าวขึ้นมาอยู่ในระดับสอง ‘เพลิงคำรณ’ เมื่อเร็วๆ นี้ แน่นอนแม้ว่าพลังทำลายล้างของมันจะทรงพลัง แต่มันก็ไม่สามารถใช้งานได้อย่างอิสระ แถมยังใช้เวลาพอสมควรในการสะสมพลังวิญญาณอีกด้วย
ทว่าลูกศรของอีกฝ่ายกลับรวดเร็วเกินไป รวดเร็วชนิดที่ว่าไม่อาจจะทันตอบสนองได้
หากคราวนี้อีกฝ่ายไม่ได้เล็งมาที่ไหล่ แต่เป็นหนึ่งในอวัยวะสำคัญแล้วละก็...
เขาถอนหายใจอย่างหมดหวัง และลดมือลงอย่างช่วยไม่ได้
ผู้ชมโดยรอบเงียบเป็นเป่าสาก
ฝ่าเท้าของกู่ฉิงซานก้าวออก ก้าว ก้าวตรงไปยังฮุ่ยเฉา
“นายเป็นคนของเก้าตระกูลหรือเปล่า?” เขาถาม
ฮุ่ยเฉายืดอกแล้วกำลังจะเอ่ยว่า “ฉันเป็นคนจากคฤหาสน์ในเมืองหลวง ตระกูลหวง...”
‘เผี๊ยะ!’
ฝ่ามือของกู่ฉิงซานสะบัดออกไป และร่างของฮุ่ยเฉาก็ลอยไปตามทิศทางดังกล่าวจนสุดสายตา
กู่ฉิงซานยังคงไม่หยุด เขาก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ ก่อนจะกระชากคอเสื้อขึ้นมาแล้วจ้องตาอีกฝ่าย
“แกกล้าตีฉัน แกตายแน่! ฉันคือนายน้อยคนรองของตระกูลหวง! ” ฮุ่ยเฉาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด ก่นด่าออกมา ฉากนี้มองดูราวกับวิญญาณชั่วร้ายกำลังกรีดร้อง
“ตาย!? แกที่อยู่ในสภาพใกล้ตายราวกับกำลังถูกมดรุมทึ้ง ยังจะกล้ามาพูดแบบนี้กับฉัน?”
กู่ฉิงซานส่ายหัวและเอ่ยอย่างไม่เฉยเมย
ผู้คนโดยรอบต่างจ้องมองฉากตรงหน้าอย่างโง่งม
………………..………………..


## 0046 พบเจอกันอีกครั้ง

ตอนที่ 46 พบเจอกันอีกครั้ง
นี่เป็นถึงลูกคนรองของตระกูลหวง หนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลหยั่งรากลึกอยู่ในเมืองหลวง ไม่ว่าใครก็ตามหากคิดจะกระทำการใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลหวง พวกเขาจะต้องเผื่อความเกรงใจเอาไว้สามส่วน
วัยรุ่นในกลุ่มเริ่มที่จะคลั่ง บางคนหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาและเริ่มโทรตามสมาชิกตระกูล ขณะที่บางคนชี้หน้ากู่ฉิงซานแล้วก่นด่า “เจ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แกกล้าตบฮุ่ยเฉา แกน่ะจบสิ้นแล้วไม่มีใครช่วยแกได้แน่นอน!”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างช้าๆ สบายๆ “นายน้อยรองของตระกูลหวงบังเอิญเกิดความขัดแย้งกับคนในหอธนู ทั้งสองฝ่ายก็แค่เกิดการปะทะกันเล็กๆ น้อยๆ นี่นับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่”
ประโยคนี้แม้จะไม่เหมือนเป๊ะๆ แต่มันก็เป็นคำที่ฮุ่ยเฉากล่าวเมื่อไม่ถึงสิบนาทีก่อน และเวลานี้กู่ฉิงซานก็เอ่ยคืนมันกลับไป
ตำรวจหลายคนมองไปยังธนูในมือของกู่ฉิงซาน ก่อนจะสลับหันไปมองเฉาฝ่านหลายคนที่ถูกแขวนอยู่บนผนัง มองดูก็รู้แล้วว่าพวกเขาไม่ควรหุนหันพลันแล่น ตำรวจจึงค่อยๆ ล่าถอยออกไปและหยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาติดต่อขอกำลังเสริมอย่างเงียบๆ
“ไป! ไปตามใครมาก็ได้เร็วเข้า! จะใช้เงินมากแค่ไหนก็ได้ แต่ฉันต้องการให้มันตาย!” ฮุ่ยเฉาที่นอนกองอยู่บนพื้นตะโกน
“ดูเหมือนว่าฉันคงต้องรออีกหน่อย” กู่ฉิงซานดูจะไม่แยแสสถานการณ์โดยรอบเลยแม้แต่น้อย เขาเดินกลับไปยังช่องยิงธนูและเริ่มทำการฝึกฝนต่อไป
เจ้าพวกนี้ ถ้าไม่ถูกทุบตีจนกลัวหัวหดพวกมันคงไม่คิดจะยอมแพ้ ถ้ากู่ฉิงซานไม่ทำให้ทุกอย่างจบลงในวันนี้ หากสบโอกาสพวกมันย่อมลอบกัดเป็นครั้งที่สองแน่
สำหรับเรื่องนี้ ทั้งวันพวกมันคงไม่หยุดหากยังไม่รู้ซึ้งถึงความหวาดกลัว
ในตอนนั้นเอง ประตูหน้าทางเข้าหอธนูก็เปิดออก
พร้อมกับเสียงของหญิงสาวดังลอยตามมา
“เอ๋? หอธนูทำไมถึงมีคนมากมายยืนบื้อใบ้อยู่กันล่ะเนี่ย ไม่คิดจะไปฝึกยิงธนูกันหรือ?”
เจ้าของคำกล่าวเป็นหญิงสาวหน้าตางดงาม ผู้ครอบครองผมสีแดงเพลิงเดินเข้ามาในหอธนู
เบื้องหลังหญิงสาว ถูกตามประกบด้วยบอดี้การ์ดสองคนในชุดสูท พร้อมกับป้ายบนหน้าอกที่มีตราสัญลักษณ์ของรัฐบาลกลางติดอยู่
ชายชราที่ยืนอยู่เคียงข้างกับหญิงสาวเอ่ยอย่างอ่อนโยน “พวกเขาคงไม่คิดว่าท่านจะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันน่ะสิ เมื่อพบเจอกับรูปโฉมอันงดงามทั้งหมดก็เลยตะลึงนิ่งค้างไป”
ชายชรายิ้มและมองไปยังฝูงชน แต่เมื่อเขาเห็นนายน้อยรองของตระกูลหวงที่นอนกองอยู่บนพื้น ใบหน้าอาบไปด้วยเลือด และพยายามที่จะลุกขึ้นอยู่นาน ชายชราก็เผยอปากด้วยความตกตะลึง ขนหลังลุกชี้ชัน
บอดี้การ์ดหลายคนรีบวิ่งตรงไปช่วยพยุงฮุ่ยเฉา
หนึ่งในนั้นยื่นมือของไปวางลงบนใบหน้าของฮุ่ยเฉา
และเลือดก็พลันหยุดไหลในทันที ใบหน้าปูดบวมของเขายุบลง และกลับมาเป็นดังเดิมเหมือนเช่นในยามปกติ
หลังจากฮุ่ยเฉาฟื้นตัว สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังหญิงงามเบื้องหน้า ทันใดนั้นความโกรธเกรี้ยวทั้งหมดก็ถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง
เขากล่าวเสียงแผ่ว “ตาแก่คัง ผู้หญิงคนนี้คือ...?”
ชายชรายิ้มให้เขา ก่อนจะเหลือบมองไปยังฝูงชนโดยรอบ แล้วมาหยุดสายตาลงตรงสาวผมแดง  “องค์หญิงแห่งข้า ขออนุญาตแนะนำให้ท่านได้รู้จักกับหนึ่งในเก้าตระกูลใหญ่ ตระกูลหว...”
“ว้าว! ลูกศรพวกนั้นเป็นฝีมือใครกันน่ะ!!”
แอนนาละเลยอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์ เธออุทานออกมาด้วยความประหลาดใจและมองไปยังผนังตรงสุดมุมห้องด้วยความกระตือรือร้น
มีคนห้าคนถูกแขวนอยู่บนผนัง ขณะที่บางคนก็ร้องครวญครางออกมาเป็นครั้งคราว
ตอนแรกชายชรามัวแต่สนใจฮุ่ยเฉา เมื่อเขาหันไปเห็นคนหลายคนถูกลูกศรแขวนอยู่บนผนัง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่? ท่านทูตจากต่างประเทศอุตส่าห์ให้ความสำคัญกับเมืองหลวงจนถ่อมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง แต่กลับต้องพบกับฉากต่อสู้กันในที่สาธารณะ
แถมยังมีตำรวจอยู่ข้างในอีก?
เป็นถึงตำรวจประจำเมืองหลวงแต่กลับไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ได้!
นี่มันข้อผิดพลาด! เป็นข้อผิดพลาดทางการทูตครั้งใหญ่!
ความโกรธในจิตใจของชายชรากำลังจะปะทุ เขาอ้าปากเตรียมที่จะเอ่ยออกไป ทว่าในตอนนั้นเอง
“เป็นเทคนิคที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ฉันอยากจะทำได้แบบนี้บ้างจัง ใครเป็นคนยิงอย่างนั้นเหรอ?” แอนนาหันกลับมาและเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
คำกล่าวของชายชราพลันจุกแน่นอยู่ในลำคอ มิกล้าเปล่งออกมา
ผู้คนโดยรอบที่อยู่ในฉากนี้ เมื่อเจอตรรกะดังกล่าว พลันรู้สึกราวกับตนกำลังพิการทางสมอง
เพียงแค่มองด้วยตาตัวเองก็พอจะบอกได้ ว่าการต่อสู้ ณ จุดนี้เกือบจะถึงระดับความเป็นความตาย
ทว่าองค์หญิงกลับเอ่ยออกมาว่ามันน่าสนใจ และอยากลองยิงธนูแขวนคนบนผนังบ้าง?
เคยมีข่าวลือในพระราชวัง ใจความว่า องค์หญิงมักจะมีความชอบความส่วนตัวแปลกๆ และทำอะไรตามใจตนเอง จนคนมากมายไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดีกับเรื่องดังกล่าว และเวลานี้ทุกคนในห้องก็ได้พบเจอกับมันด้วยตาตัวเองแล้ว
เจ้าเด็กนักธนูนั่น บอกตรงๆ ว่าไม่รู้เจ้าตัวกำลังโชคดีหรือโชคร้ายอยู่กันแน่
ตบฮุ่ยเฉาอย่างน้อยในเวลานี้เขาก็ยังปลอดภัยดี แต่ถ้าหากเจ้าเด็กนั่นเผลอไปล่วงเกินองค์หญิงแห่งจักรวรรดิโอลันก้า แอนนา เมดิซี แล้วละก็...
สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองไปกู่ฉิงซาน
เมื่อเห็นการเล่นละครเสแสร้งของแอนนา มุมปากของกู่ฉิงซานก็กระตุกเล็กน้อย
แน่นอน เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่
จริงอยู่ที่เขาไม่กลัวเธอ แต่ก็ยังไม่ไว้ใจเธอเช่นกัน
แอนนาก้าวฉับๆ ตรงไปยังช่องยิงธนู ก่อนจะหยุดอยู่เบื้องหน้ากู่ฉิงซานและเอ่ยปากชื่นชม
“คุณใช่คนที่ยิงคนไปแขวนบนผนังหรือเปล่า?”
พอคำกล่าวนี้หลุดออกไป ผู้คนที่มุงดูต่างพากันยกมือขึ้นปาดเหงื่อ
“เป็นฉันเอง”
กู่ฉิงซานกัดฟันและเอ่ยตอบ
ท่าทีของแอนนาดูจะเปลี่ยนไป เธอโค้งคำนับลงน้อยๆ และกล่าวอย่างจริงจัง “ฉันห่างหายจากกีฬาของชนชั้นสูงมานาน และดูเหมือนว่าคุณจะมีฝีมือในการยิงธนูอันยอดเยี่ยม กรุณาช่วยสอนยิงธนูให้ฉันได้หรือไม่ ถือซะว่าเป็นการทำเพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ”
นี่เป็นวิธีการพูดของพวกชนชั้นสูง หรือจะเรียกว่าเป็นการบังคับทางอ้อมก็ได้
กู่ฉิงซานหันหลังกลับและต้องการจะหนีไป ทว่าเขาก็ถูกหยุดเอาไว้เสียก่อน
เป็นแอนนา ที่ยื่นมือมาจับมือของเขาอย่างไม่ทันระวังตัว
กู่ฉิงซานไม่ต้องการให้เรื่องราวมันเลยเถิดมากเกินไป เขาเพียงแค่ต้องการที่จะใช้ชีวิตมหาลัยอย่างเงียบๆ จนกว่าจะถึงวันสิ้นโลกเท่านั้น
ทว่าอัญมณีแห่งจักรวรรดิกลับมายืนอยู่เบื้องหน้าเขา ยืนอยู่ต่อหน้าผู้ชมในหอธนูที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียง แถมยังมีบอดี้การ์ดของรัฐบาลกลางและเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองที่ถึงแม้จะมองไม่เห็นว่าอยู่ที่นี่ แต่พวกเขาต้องกำลังเฝ้ามองเหตุการณ์นี้อยู่อย่างแน่นอนอีก
หากต้องเผชิญหน้าตัวต่อตัวกับแอนนาหรือท่านประธานาธิบดี กู่ฉิงซานจะรู้สึกเฉยเมยมากๆ แต่หากต้องเผชิญหน้ากับสองคนที่กล่าวมาเมื่อครู่ท่ามกลางสายตาของทุกผู้คน มันก็จะต่างออกไป
อย่าลืมนะว่า แม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่มีใครกล้าเรียก แอนนา ด้วยชื่อห้วนๆ เลยสักครั้ง
กู่ฉิงซานถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปทางช่องยิงธนู “คำร้องขอของท่าน นับว่าเป็นเกียรติยิ่งสำหรับกระหม่อม”
“ยอดเยี่ยม!” แอนนาขยิบตาอย่างซุกซน และโบกมือเล็กของเธอขึ้นไปในอากาศ “เคลียร์พื้นที่!”
บอดดี้การ์ดของรัฐบาลกลางที่ยืนนิ่งมาโดยตลอดพลันกระจายตัวออกไปอย่างรวดเร็ว และเชิญฝูงชนออกไปจากหอธนูอย่างสุภาพ
หากคุณสังเกตอย่างใกล้ชิด คุณจะพบว่าบอดี้การ์ดเหล่านี้ดูเหมือนจะเตรียมการในเรื่องนี้มาเป็นอย่างดี นี่มันทำให้กู่ฉิงซานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสิ้นหวัง
ไม่ว่าจะไปที่ใด องค์หญิงแห่งจักรวรรดิต้องเคลียร์ทุกพื้นที่ทุกครั้ง แม้กระทั่งเข้าห้องน้ำ ทุกคนก็ต้องออกมาให้หมด และห้ามทักท้วงใดๆ
แต่แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าบ่นอยู่แล้ว
เนื่องเพราะตัวตนที่อยู่เบื้องหลังเธอ ราชาแห่งจักรวรรดิโอลันก้า เป็นตัวตนที่ไม่อาจล่วงเกินไป
นอกจากนี้ยังมีข่าวลืออีกด้วยว่า องค์หญิงเป็นหนึ่งในเฉาฟ่านที่น่าหวาดกลัวที่สุด
นั่นก็เพราะธาตุไฟจากธาตุทั้งห้าของเธอ ได้ทะลวงสู่ขั้นที่สี่ ‘แยกหยาง’ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ธาตุไฟจะเริ่มจากขอบเขตแรก “ผลาญ” หลังจากฝึกฝนมันจนถึงขั้นสูงก็จะได้รับการเลื่อนระดับเป็น ‘เพลิงคำรณ’
และ ‘ลาวา’ ในขอบเขตที่สาม ทุกๆ การพัฒนาในแต่ละขอบเขตจะสร้างเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง
หากก้าวขึ้นมาถึงขอบเขตที่สี่ ‘แยกหยาง’ ก็นับได้ว่าเหนือล้ำไปกว่ายอดฝีมือเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ทั่วโลกไปแล้ว
จึงกล่าวได้ว่าต่อให้เธอไม่ได้มีสถานะเป็นองค์หญิง แต่ด้วยความแข็งแกร่งที่แท้จริงของแอนนาเพียงอย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะเพลิดเพลินไปกับเกียรติยศและชื่อเสียงระดับสูงสุด
ผู้หญิงที่มีสถานะโดดเด่นทางโลก แถมยังมีความแข็งแกร่งที่แสนจะทรงพลัง หากใครก็ตามได้รับการยอมรับจากเธอ ผลประโยชน์ที่จะตามมาก็คงมหาศาลอย่างแท้จริง
ฮุ่ยเฉาไม่ยอมเสียเวลาใดๆ เขาเดินไปยังทั้งสองและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หากได้รับใช้องค์หญิง กระหม่อมจะรู้สึกเป็นเกียรติยิ่ง”
แอนนาชี้ไปที่ผนัง ในจุดที่บอดี้การ์ดหลายคนกำลังช่วยกันดึงเหล่าผู้เคราะห์ร้ายลงมา
เธอเอ่ย “คุณสามารถทำแบบนั้นได้ไหม?”
“ไม่ แต่กระหม่อมเป็นนายน้อยรองแห่งตระกูลหวง กระหม่อมรู้จักพื้นที่ในเมืองหลวงเป็นอย่างดีรับประกันว่า...”
ดวงตาอันงดงามของแอนนาเหลือบมองอีกฝ่ายและกล่าวขัดอย่างไร้เดียงสา “ทำไม่ได้หรอกหรือ แล้วคุณมายืนบื้ออะไรอยู่ตรงนี้”
ฮุ่ยเฉาชะงัก
“ฉันไม่อยากมามัวเสียเวลากับหุ่นไล่กา” แอนนากล่าว “ใครก็ได้ มาจัดการที!”
คำกล่าวนี้เป็นเหมือนกับค้อนหนัก ที่ทุบทำลายศักดิ์ศรีของฮุ่ยเฉา
ฮุ่ยเฉาถูกควงแขนซ้ายขวา ก่อนจะยกเขาขึ้นทั้งๆ อย่างนั้นและโดนอุ้มออกไป
ทว่าก่อนจะจากไป สายตาของฮุ่ยเฉาจ้องมองกู่ฉิงซานด้วยความอาฆาต
แต่กู่ฉิงซานก็ทำเป็นไม่สนใจ
ความเกลียดชังของชายผู้นี้ ไว้เดี๋ยวเขาค่อยไปจัดการทีหลังด้วยมือตัวเองก็ได้
กู่ฉิงซานเดินไปหาแอนนาและลดเสียงของเขาลง “คุณกำลังจะทำอะไร? อย่าบอกฉันนะว่านี่ไม่มีอะไรแอบแฝง”
แอนนารับรู้ได้ถึงความหดหู่ใจของอีกฝ่ายจึงกล่าวด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “ฉันก็แค่อยากจะดื่มวังเทียนจูอีก”
เพียงไม่กี่คำ มันก็ทำไมอารมณ์ไม่ดีทั้งหมดของกู่ฉิงซานกระจายหายไป
“คุณ...อ่า เอาเถอะอย่างน้อยก็ครั้งต่อไปก็ช่วยบอกฉันก่อนนะ ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้แบบในตอนนี้เลย” กู่ฉิงซานส่ายหัว
เมื่อสิ่งต่างๆ ถูกเปิดเผยแล้ว ความคับข้องใจบนใบหน้าของแอนนาก็หายไป และถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มแย้มสดใสราวดอกไม้ที่เบ่งบาน ก่อนที่เธอจะเอื้อมไปหยิบธนูโค้งที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา
เธอเอ่ย “สอนฉันยิงธนูก่อนเป็นอย่างแรก ส่วนเรื่องอื่นไว้คุยกันในภายหลัง”
กู่ฉิงซานกำลังจะเอ่ยตอบ แต่ทันใดนั้นเอง เส้นแสงสว่างวาบก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับตัวอักษรสีปรากฏตามออกมา
“การไหลของห้วงเวลายังคงปั่นป่วน และนั่นหมายถึงช่วงเวลาที่กำหนดได้มาถึงแล้ว”
“ผู้เล่นจะต้องเข้าสู่ต่างโลกภายในห้านาที มิฉะนั้น มิติและห้วงเวลาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างถาวร”
“คำเตือน : หากผู้เล่นไม่ยอมเข้าสู่ระบบ เขาจะสูญเสียความสามารถในการเข้าสู่ต่างโลกไปโดยสิ้นเชิง”
กู่ฉิงซานตกตะลึงราวกับถูกสายฟ้าฟาด ทั้งร่างของเขานิ่งค้างราวกับกลายเป็นตัวโง่งม
สิ่งนี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร
นี่มิใช่ครั้งแรกที่เขาได้เข้าไปในมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกราก แต่หากสถานการณ์แบบนี้ในโลกจริงกลับเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
หรือว่ามันจะเป็นเพราะฉันได้เข้าไปในมิติแปลกๆอย่างนั้นหรือ
ท่ามกลางมิติและห้วงเวลาอันเชี่ยวกรากมีฉากแปลกๆ มากมาย บางสิ่งในนั้นอาจจะส่งผลต่อผู้เล่นในเกมได้ แต่การที่สามารถรบกวนกระแสห้วงเวลาในโลกจริงได้อย่างสมบูรณ์ กู่ฉิงซานไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
เป็นไปได้ไหมว่าพื้นที่แปลกๆ นั่นก็เป็นหนึ่งในฉากพิเศษที่ถูกบันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์?
หรือจะเป็นร่างหนึ่งถูกตอกยึดไว้กับเสายักษ์สีบรอนซ์ที่ฉันละเลยไปในตอนนั้น!
ทว่ามันสายเกินไปแล้วที่จะเก็บมาคิดอีกครั้ง กู่ฉิงซานดึงแอนนาไปที่มุมหนึ่งก่อนจะกระซิบกล่าวว่า “ฉันต้องการให้คุณช่วย”
แอนนามองดูเขาด้วยความสงสัย “พูดมาฉันฟังอยู่”
“คือ...ฉัน...”
กู่ฉิงซานไม่รู้จะอธิบายออกไปอย่างไรดี
นี่นับว่าเป็นสถานการณ์เร่งด่วน เหลือเวลาอีกเพียงแค่ห้านาทีแต่เขาจะต้องออกจากสายตาของทุกผู้คนโดยเร็วที่สุด ทว่าภายในคลับกลับถูกล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดเพื่อปกป้องความปลอดภัยขององค์หญิงแอนนา
เขาต้องการที่จะออกไปจากที่นี่เพียงลำพัง และหากไม่ได้รับอนุญาตจากแอนนา แน่นอนว่าบอดี้การ์ดจะต้องหยุดเขา
แต่แน่นอนว่าเมื่อเวลาหมดลง กู่ฉิงซานจะเลือกข้ามไปยังต่างโลกอย่างไม่ลังเล
แม้ว่าบอดี้การ์ดและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ที่คอยเฝ้าดูจะเห็นเขาและอาจเกิดความวุ่นวายตามมาในภายหลังก็ตาม
จริงอยู่ที่กู่ฉิงซานไม่ได้หวาดกลัวเรื่องพวกนี้ แต่มันจะลำบากมากหลังจากนั้น แผนที่วางไว้ทั้งหมดของเขาก็จะได้รับผลกระทบ
แอนนาเห็นว่าเขายังไม่ยอมเอ่ยอะไรออกมาก็ลอบมองอีกฝ่าย
ดวงตาของชายหนุ่มเปล่งประกายสีอำพัน ขนตายาวเรียว และทุกครั้งที่ชายหนุ่มยิงธนู มันก็จะกระพือเบาๆ อย่างอ่อนโยน ขณะที่อำพันคู่นั้นจะหรี่ลงเล็กน้อยดูแฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
ในเวลาที่เขาผสมค็อกเทลก็เหมือนกัน ดวงตาของเขามันราวกับเต็มไปด้วยม่านหมอก ราวกับกำลังจ้องมองไปยังโลกอื่น
ทั้งๆ ที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงลำลองสีดำ และรองเท้าผ้าใบแท้ๆ
ทว่าในชุดที่แสนจะธรรมดาชุดนั้น กลับเดินออกไปจากบาร์ด้วยความกล้าหาญ และเพียงลมหายใจเดียวกลับสามารถเข่นฆ่านักสู้ไปได้ถึงหลายคน นี่ยังไม่รวมเกราะรบขับเคลื่อนอีก
บางคนยังต้องพึ่งพาเสื้อผ้าเพื่อยกระดับตนให้เสมอเหมือนมังกร ทว่าชายคนนี้กลับไม่จำเป็นเลย
เขาราวกับสามารถขึ้นเป็นกษัตริย์ได้ด้วยตนเอง
ไร้ซึ่งความเมตตาในยามล่าสังหาร แต่เมื่อยามที่ออกอากาศในทีวีกลับยืนตรงดูว่าง่าย แถมตอนนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ
วอนฟอร์ดกล่าวว่าชายคนนี้ค่อนข้างจะคาดเดาได้ยาก แต่ฉันรู้หรอกน่า อันที่จริงเขาเพียงแค่อาย และรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเวลาออกหน้ากล้องต่างหาก
และในช่วงเวลานี้ ที่เขายืนอยู่เบื้องหน้าเธอแถมยังเหมือนมีเรื่องอะไรบางอย่างที่ยากจะเอ่ย มันทำให้เธอต้องจ้องมองอย่างสนใจ
แอนนาดูจะอารมณ์ดีมาก มุมปากของเธอยกสูงขึ้นเล็กน้อย
เธอไขว้สองมือไว้เบื้องหลัง โน้มตัวลงไปใกล้เขาแล้วเอ่ยเสียงกระซิบ “มีเรื่องอะไรหรือ ถึงพูดออกมาได้ยากลำบากขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าคุณกำลังจะสารภาพรักฉัน...ใช่ไหม?”
………………..………………..


## 0047 ตราสัญลักษณ์แห่งความตาย

ตอนที่ 47 ตราสัญลักษณ์แห่งความตาย
“ไม่ใช่แบบนั้น ตอนนี้ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่ทันที แต่ฉันไม่สามารถให้ใครรู้หรือตามตัวได้” กู่ฉิงซานพูดออกมาตรงๆ
แอนนากอดอก ก่อนที่จะสังเกตอีกฝ่ายอย่างจริงจัง
ดูเหมือนจะไม่ได้โกหก
“มันเป็นเรื่องเร่งด่วนมากหรือเปล่า?” แอนนาค่อยๆ หยุดล้อเล่นอย่างช้าๆ และถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ไฟลนก้นเลยล่ะ”  กู่ฉิงซานกล่าว
“เช่นนั้นตามฉันมา” แอนนาคิดเพียงเสี้ยววินาทีและตัดสินใจจากไปทันที
ชายหนุ่มคนนี้ให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมบางอย่างแก่เธอ และมันเป็นความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายออกมาได้
ครั้งแรกที่พบเจอกัน เขาได้ผสมค็อกเทลที่น่าพึงใจเป็นพิเศษให้เธอดื่ม
และในการต่อสู้ที่ตามมา เขาสามารถแสดงให้เห็นถึงศักยภาพระดับเอส
นอกจากนี้เขายังเกี่ยวข้องกับความลับของรัฐบาลกลางและความจริงที่อยู่เบื้องหลังการซ้อมระดมพลทางทหารของรัฐบาลกลางอีกด้วย
สำหรับในเรื่องของธุรกิจและเรื่องส่วนตัว แอนนายินดีอย่างยิ่งที่จะช่วยเหลืออีกฝ่าย
ทั้งสองกระซิบกระซาบบางอย่างกัน แต่ไม่รู้เลยว่าฉากนี้กำลังตกเป็นเป้าสายตาของบอดี้การ์ด ที่กำลังมองทั้งสองด้วยความตกตะลึง
เมื่อวานนี้องค์หญิงแอนนาถึงกับเทไวน์ทั้งแก้วใส่ใบหน้าของลูกชายวุฒิสมาชิกเพียงเพราะเขาต้องการจะจุมพิตลงบนมือของเธอ
ทว่าวันนี้ องค์กลับอนุญาตให้ชายหนุ่มผู้นี้ถึงเนื้อถึงตัว ไม่เพียงจับมือเขาโดยตรงแต่ยังกระซิบกระซาบกันอย่างใกล้ชิดอีกด้วย
องค์หญิงมิได้แสดงสีหน้าไม่พอใจใดๆ แต่กลับเผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแทน
ผู้คนต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา ขณะที่องค์หญิงเดินไปยังกระจกหน้าต่างบานใหญ่และก้มลงมองสมองควอนตัมส่วนบุคคลของเธอ
ไม่นานนัก ก็พลันเกิดเสียงคำรามของเครื่องจักรจากจุดที่ไกลออกไป
ในช่วงเวลาสั้นๆ เสียงคำรามดังกล่าวก็ค่อยๆ กังวานขึ้นอย่างรวดเร็ว
ไม่กี่วินาทีต่อมา รถเหินเวหาที่เต็มไปด้วยลวดลายเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ก็หยุดอยู่กลางอากาศเบื้องหน้า พร้อมกับส่งเสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังกึกก้อง
รถเหินเวหาปรับองศาเล็กน้อย ก่อนจะเปิดประตูให้องค์หญิง
“พร้อมที่จะซิ่งหรือยัง” องค์หญิงแอนนาเหลียวหลังกลับ
กู่ฉิงซานมองดูรถเหินเวหาและพยักหน้าเล็กน้อย
นี่คือรถเหินเวหาความเร็วสูง ‘สะเก็ดเพลิง’ เป็นรถเหินเวหาที่เร็วที่สุดในโลก ผลิตมาเพียงห้าคันเท่านั้น
ในฐานะที่มันเป็นถึงรถประจำตัวขององค์หญิงแห่งจักรวรรดิโอลันก้า เธอจึงต้องนำมันไปทุกที่ที่เธอไป
แอนนาทาบมือลงบนกระจกหน้าต่างขนาดใหญ่
กระจกหน้าต่างละลายลงอย่างรวดเร็ว มันไหลย้อยราวกับหยดน้ำ
“ไปกันเถอะ” แอนนาหมุนตัวกลับ
“ตกลง” กู่ฉิงซานก้มลงมองดูเวลา
ยังเหลือเวลาอีกสองนาที
เขากระโดดขึ้นไปบนรถเหินเวหาด้วยกันพร้อมกับแอนนา
“องค์หญิง! องค์หญิง! นั่นท่านกำลังจะไปไหน” ชายชราตื่นตระหนกและเอ่ยถามอย่างร้อนรน
กลุ่มบอดี้การ์ดต่างก็หันมาสบตากันด้วยสีหน้างงงวยเช่นกัน
พวกเขาไม่เคยพบเจอกับตัวตนสำคัญที่จำเป็นจะต้องป้องกันที่เอาแต่ใจเช่นนี้มาก่อนเลย ดูเหมือนเธอจะไม่สนใจเกี่ยวกับมารยาททางการทูตแม้แต่น้อย
“ฉันกำลังจะไปไหน? โอ้ใช่ๆ ฉันกำลังจะไปฝึกยิงธนูกับโค้ชส่วนตัวของฉันไง ไว้จะกลับมาก่อนช่วงเวลาอาหารค่ำนะ”
“อ้อจริงสิ โปรดบอกท่านพ่อของฉันให้จ่ายค่ากระจกบานนี้ด้วยนะ ขอบคุณ”
กล่าวจบแอนนาก็ปิดประตู
ทันใดนั้นสะเก็ดเพลิงก็สตาร์ทเครื่อง ตามมาด้วยเสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ พริบตาเดียวมันก็พุ่งไปยังอากาศที่ไกลออกไปกลายเป็นเพียงจุดสีดำเล็กๆ บนท้องฟ้า
ชายชราหันหลังกลับและตะโกนใส่ฝูงชน “พวกคุณมัวมองอะไรกันอยู่! รีบสะกดรอยตำแหน่งขององค์หญิงเร็วเข้า ในกรณีที่มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอ นั่นหมายถึงจุดเริ่มต้นของสงครามระหว่างสองประเทศนะ!”
บอดี้การ์ดทั้งหลายพลันได้สติราวกับตื่นจากห้วงฝัน และบริเวณโดยรอบก็ตกอยู่ในความวุ่นวาย
บนรถเหินเวหา
กู่ฉิงซานก้มลงมองดูเวลาที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
ยังมีเวลาเหลืออีกหนึ่งนาทีสามสิบวินาที
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังแอนนาและเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังมัวแต่ใจจดใจจ่ออยู่กับการขับเคลื่อนรถเหินเวหาเพื่อหลีกเลี่ยงการจราจรบนเมืองหลวงที่แสนจะวุ่นวาย
บริเวณที่นั่งคนขับมีขวดไวน์เรียงรายอยู่หนึ่งแถว
ใต้ชั้นวางไวน์มีกล่องยาวที่บรรจุอาวุธเย็นเอาไว้เป็นจำนวนมากอยู่ภายใน
เคียว มีดปลายแหลม ค้อนดาวตก มีดสั้น ทวน ขวาน แส้ หอกสามง่าม ทุกอย่างดูดีมากไม่เหมือนกับมีไว้เพียงแค่เป็นของประดับเลย
มือของกู่ฉิงซานขยุกขยิกออกไปโดยไม่รู้ตัว
“คุณสะสมอาวุธเย็นพวกนี้เอาไว้อย่างนั้นเหรอ”
“ใช่ ก็แค่งานอดิเรกเล็กน้อย”
“แล้วทำไมถึงไม่มีดาบ”
“ดาบ? อาก็มันดูไม่ละเอียดอ่อนแถมยังเจ้าเล่ห์”
กู่ฉิงซานถึงกับพูดไม่ออก
ทำไมพวกผู้หญิงถึงได้อคติกับดาบจัง?
กู่ฉิงซานแอบเศร้าเล็กน้อย
เขาไม่เคยได้สัมผัสมันอีกเลยนับตั้งแต่ดาบสุดท้ายที่แทงเข้าไปในขั้วหัวใจของจอมมาร
แน่นอน ว่าในตลาดบางแห่งก็ยังพอมีอาวุธเย็นขายอยู่ แต่เกรดของมันมีไว้ตั้งโชว์เท่านั้น ใช้กวัดแกว่งแบบจริงจังได้เพียงสองครั้งคงพัง หากคุณต้องการใช้มันเฉือนศัตรู เกรงว่าจะเป็นศัตรูที่เฉือนมันเสียมากกว่า
เวลานี้กู่ฉิงซานใฝ่ฝันเหลือเกินว่าเขาต้องการดาบจริง...ดาบที่แท้จริง
หลังจากผ่านไปสี่สิบวินาที
สะเก็ดเพลิงก็หยุดลงบนหน้าผาในเขตชานเมืองของเมืองหลวง
กู่ฉิงซานกล่าวเสียงอ่อน “ครั้งนี้ต้องขอบคุณ คุณมากนะ”
“ขอบคุณมากอะไรนั่นฉันไม่อยากฟัง ฉันต้องการจะดื่มวังเทียนจูอีกครั้ง” ขณะกล่าว แอนนาอดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปากของเธอ
เธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ ว่าการกระทำเมื่อครู่ มีแรงดึงดูดต่อมวลสิ่งมีชีวิตมากมายขนาดไหน
กู่ฉิงซานยิ้มและส่ายหัว “ไม่มีปัญหา ถ้าฉันกลับมาคราวหน้า ไม่ต้องรอให้คุณเอ่ยถาม แต่ฉันจะเป็นคนขอให้คุณดื่มมันเอง”
“เอ๋? ที่พูดนี่หมายความว่าอย่างไร”
แอนนารู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างในคำพูดของอีกฝ่าย สายตาของเธอย้ายจากหน้าจอไปตกลงบนร่างของกู่ฉิงซาน
“ถ้าหากฉันสามารถรอดกลับมาได้ ฉันจะบอกความลับนั้นแก่คุณ และจะชวนคุณไปดื่มด้วยกัน” กู่ฉิงซานกล่าว
อีกยี่สิบวินาที
กู่ฉิงซานเตรียมพร้อมแล้ว
เขาไม่รังเกียจที่จะให้แอนนาได้เห็นความลับของเขา
ตั้งแต่ที่ได้พบกันครั้งแรก กู่ฉิงซานก็ตัดสินใจแล้วว่าชะตากรรมอันน่าสังเวชของแอนนาในชีวิตก่อนหน้าของเขาจะต้องหายไป
นับถอยหลังอีกสิบวินาที
“ฉันไปก่อนนะ” กู่ฉิงซานกล่าว
แอนนาตระหนักได้ถึงบางสิ่ง จู่ๆ เธอก็เอื้อมสองมือพาดผ่านผมสีแดงเพลิงไปยังหลังศีรษะ ก่อนที่จะดึงสายสีดำเส้นบางๆ ออกมา
สายเส้นบางๆ ร้อยเรียงต่อกันเชื่อมต่อกับเครื่องประดับที่ดูเป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครออกมาจากคอระหงของเธอ
เธอสวมจี้ลงบนคอของกู่ฉิงซานและกล่าวอย่างจริงจังว่า “ห้ามตายเด็ดขาด”
กู่ฉิงซานเผยให้เห็นถึงความไม่คาดคิดในแววตาของเขา
เขาต้องการที่จะพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่แสงสว่างวาบดันปรากฏขึ้นมาเสียก่อน
กู่ฉิงซานหายวับไปต่อหน้าแอนนา
หลังจากนั้นไม่นาน
เงาหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากระยะไกล ก่อนที่จะมาหยุดอยู่ตรงรถเหินเวหา
เงานั้นลุกขึ้นยืนและกลายเป็นผู้ชายผมยาวสวมแว่นสีดำ
“ฝ่าบาท นี่เป็นการมาเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการ หากท่านจากไปอย่างกะทันหัน มันจะก่อให้เกิดความวุ่นวายตามมามากมาย”
วอนฟอร์ดแบมือออกและกล่าวอย่างช่วยไม่ได้
แอนนายังคงนั่งนิ่งอยู่ในที่นั่งคนขับ และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
วอนฟอร์ดมองไปยังองค์หญิงในเวลานี้ด้วยสีหน้าแปลกๆ
เมื่อใดก็ตามที่เขาพยายามจะโน้มน้าวหรือแนะนำองค์หญิง ทั้งสองจะต้องมีปากเสียงกันตลอด
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ในวันนี้?
เมื่อมองดูองค์หญิงเผยแววตาอ้างว้าง เขาก็รู้สึกราวกับสมองของตัวเองถูกทุบตี
วอนฟอร์ดครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงช้าๆ “ฝ่าบาท เรื่องหลบหนีออกมาน่ะมันเป็นเพียงเล็กๆน้อยๆ ไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจหรอก...ท่านเป็นอะไรไหม?”
แอนนาก้มหัวลงและไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย
จนกระทั่งวอนฟอร์ดทนต่อไปไม่ไหว เตรียมที่จะเรียกทีมแพทย์เข้ามา องค์หญิงก็เอ่ยปากของเธอ
“ฟอร์ด”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
“คุณเคยสูญเสียคนสำคัญในชีวิตไปหรือเปล่า?”
“เคยพ่ะย่ะค่ะ แต่นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว”
“วันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ฉันรู้สึกกลัวจริงๆ ว่าฉันจะไม่ได้เจอใครบางคนอีกแล้ว”
เกิดอะไรขึ้นกับองค์หญิง? เหตุใดจึงเอ่ยคำพูดแปลกๆ เช่นนี้ออกมา?
วอนฟอร์ดเริ่มจะเกิดความกังวลขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะสังเกตองค์หญิงอย่างรอบคอบเพื่อต้องการหาเบาะแสบางอย่าง
ทันใดนั้นเอง
“ฝ่าบาท สัญญาชีวิต...ตัวตายตัวแทนของท่านล่ะ!” วอนฟอร์ดร้องเสียงหลง
แอนนากลับไม่เอ่ยตอบ
วอนฟอร์ดรู้สึกเพียงเหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นมาตามกระดูกสันหลังของเขา
เข้าล้มลงกับพื้นและกล่าวด้วยความเจ็บปวด “มันจบแล้ว”
องค์หญิงแอนนามองไปยังจุดที่ห่างไกลออกไปและกล่าวราวเสียงกระซิบ “ไม่หรอก มันต้องไม่เป็นอะไร”
ประโยคเมื่อครู่ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเอ่ยให้ตัวเธอเองหรือว่ากู่ฉิงซานกันแน่
ประกายแสงห่อหุ้มอยู่รอบกายของกู่ฉิงซาน นำพาเขามุ่งผ่านกระแสความว่างเปล่าอันเชี่ยวกรากอย่างต่อเนื่อง
กู่ฉิงซานลูบจี้ที่ห้อยคอของเขา รสอารมณ์อันหลากหลายหลั่งไหลเข้ามาในจิตใจ
บนจี้มีรูปแกะสลักที่มีชายชราคนหนึ่งกำลังถือเคียวด้ามยาววางพาดลงบนคอของเขา ขณะที่กำลังนั่งอยู่บนหิน
นี่คือสัญญาแห่งชีวิตเป็นตราสัญลักษณ์ของยมทูต
บุคคลที่สวมใส่เจ้าสิ่งนี้ ยามเมื่อความตายได้มาถึง เขาจะสามารถยืดอายุขัยของเขาที่กำลังจะตายออกไปได้
มันเป็นพลังปริศนาที่ฝืนลิขิตสวรรค์ แต่แน่นอนว่าพลังนี้ย่อมต้องจ่ายค่าตอบแทน
ยมทูตจะรับเอาอายุขัยครึ่งหนึ่งของผู้ที่ครอบครองมันเป็นสิ่งตอบแทน นั่นก็คือแอนนา
ยมทูตไม่เคยทำธุรกิจใดที่จะทำให้ตนเองขาดทุน
กู่ฉิงซานกำจี้ในมือแน่น
วัตถุอันแปลกประหลาดนี้อยู่มาตั้งแต่เมื่อหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมา กล่าวได้ว่าเป็นวัตถุในตำนาน
ไม่น่าเชื่อว่ามันจะตกอยู่ในมือของแอนนา
และไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าที่แอนนาเลือกที่จะถอดมันออกและสวมลงบนคอของเขาด้วยตัวเอง
ผู้หญิงคนนี้ จงใจสร้างปัญหาให้เขาจริงๆ แบบนี้มันก็เหมือนกับบังคับว่าไม่ให้เขาตายน่ะสิ
หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นเธอก็จะตาย
กู่ฉิงซานยิ้มอย่างขมขื่น ก่อนที่สายตาของเขาจะกลับมามั่นคง
ในชีวิตก่อนหน้านี้เขาเป็นหนี้ชีวิตแอนนา ถึงแม้ว่าในที่สุดจะตัวเขาจะก้าวขึ้นสู่นักดาบนิรันดร์แล้วก็ตาม แต่ทว่าอีก กลิ่นหอมได้จางหาย แผ่นหยกได้แตกสลายลง อีกฝ่ายได้ชิงตายไปเสียก่อน ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ตอบแทนเธอ
และในโลกใบนี้มันจะไม่เป็นเช่นนั้น!
เบื้องหน้าของกู่ฉิงซานปรากฏปลายอุโมงค์ที่เปล่งประกายแสงเจิดจ้าขึ้นอย่างช้าๆ
และเขาก็ถูกส่งหายเข้าไป
………………..………………..


## 0048 ลวงว่าตนเป็นปรมาจารย์ค่ายกล

ตอนที่ 48 ลวงว่าตนเป็นปรมาจารย์ค่ายกล
หมอกสีเทาดำปกคลุมทั่วทั้งโลก
ประกายเพลิงร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าราวกับสายฝน
ท่ามกลางความว่างเปล่าที่เปิดออก ร่างของกู่ฉิงซานที่ถูกห่อหุ้มด้วยชั้นพลังบางเบาก็หลุดออกมา
ภายใต้ท้องฟ้า จู่ๆ ก็ปรากฏเสียงคำรามของการต่อสู้ มันได้ดึงดูดความสนใจของกู่ฉิงซาน
ห่างออกไปราวร้อยจั่ง ปรากฏเผ่ามารมากมายกำลังปีนป่ายขึ้นไปบนยอดเขา
และบนยอด ปรากฏกลุ่มผู้ฝึกยุทธหลายคนกำลังยืนหันหลังชนกัน ทั้งหมดพยายามต่อสู้อย่างสุดฝีมือกับเผ่ามารที่หมายจะฆ่าพวกเขา
ไม่นานนักผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งก็ถูกดึงออกจากกลุ่ม เขากรีดร้องสุดเสียงก่อนที่จะถูกสวาปามกลายเป็นอาหารโดยสมบูรณ์
“น้องเล็ก ไม่!”
หนึ่งในผู้ฝึกยุทธกรีดร้องออกมาด้วยความโศกเศร้า เขาพุ่งออกไปจากตำแหน่งป้องกัน และทำการสังหารเผ่ามารที่กำลังฉีกกระชากพี่น้องของเขาอย่างบ้าคลั่ง
อย่างไรก็ตาม แม้จะสังหารไปเท่าใดก็ดูจะไร้ค่า เลือดของเผ่ามารตัวแล้วตัวเล่าที่หลั่งรินยิ่งทำให้พวกมันคลุ้มคลั่งยิ่งกว่าเดิม ความเร็วในการปีนป่ายขึ้นไปบนยอดเขาก็ยิ่งทวีความรวดเร็วขึ้น
หลังจากทำการสังหารเผ่ามารไปได้เพียงไม่กี่ลมหายใจ ผู้ฝึกยุทธที่ออกจากแนวป้องกันก็ถูกฆ่าโดยเผ่ามาร ก่อนจะถูกจับแยกเป็นส่วนๆ และแย่งกันกิน
เวลานี้ผู้ฝึกยุทธเผ่ามนุษย์หลงเหลืออยู่แค่เพียงราวเจ็ดคนเท่านั้น พวกเขาราวกับเปลวไฟบนเทียนไขที่อยู่ท่ามกลางสายลมกรรโชก จะดับลงเมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลา
กู่ฉิงซานมองไปยังกลุ่มคนเหล่านั้นและเอ่ยพึมพำ “ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นทหารที่นายพลกงซุนกล่าวถึงก่อนที่ฉันจะถูกส่งมา พวกเขายังไม่ตาย แถมดูจะมีฝีมือไม่น้อยเลยด้วย”
กู่ฉิงซานไม่ต้องการจะเฝ้าดูอีกต่อไป เขาขับเคลื่อนพลังวิญญาณในร่างกาย ก่อนที่จะปรากฏเยื่อโปร่งแสงห่อหุ้มรอบตัวเขา และกระโดดลงไปยังจุดหนึ่งในทิศทางดังกล่าว
สถานที่ที่เขาเลือกซ่อนตัวอยู่ไม่ไกลจากเนินเขามากนัก มอนสเตอร์ส่วนใหญ่ถูกดึงดูดโดยเหล่าผู้ฝึกยุทธที่อยู่บนยอดเขา ดังนั้นตรงจุดนี้จึงค่อนข้างปลอดภัย
เท้าของกู่ฉิงซานเหยียบย่ำลงบนดินแข็ง ก่อนที่จะเก็บพลังวิญญาณกลับคืน และปิดกั้นลมหายใจอย่างสงบ
เผ่ามารสามารถตรวจจับการเคลื่อนไหวของพลังวิญญาณและความผันผวนของลมหายใจได้ ดังนั้นเขาจะต้องระมัดระวังตัวให้มากเข้าไว้
ทว่าในตอนนั้นเอง กลิ่นเหม็นรุนแรงพัดโชยมาพร้อมกับสายลมอันร้อนระอุ ปะทะเข้ากับร่างของกู่ฉิงซาน แม้มันจะไม่สัมผัสโดนตัวเขา แต่กลับสามารถกระแทกเขาจนต้องถอยไปหลายก้าว
‘เปรี้ยง!’
บังเกิดเสียงดังลั่นจากเบื้องหลัง
ปากขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเขี้ยวงับลงบนพื้นดิน ก่อนจะกระชากกลับไป
กู่ฉิงซานเหลียวหลังกลับ หัวใจของเขาหม่นลงเล็กน้อย
มอนสเตอร์ชิฝูหรือเขมือบปฏิกูลคลานตรงเข้ามายังทิศทางของเขา สภาพของมันราวกับภูเขาซากศพที่เต็มไปด้วยเนื้อเน่ากำลังเคลื่อนที่อย่างช้าๆ
กลิ่นเหม็นอันรุนแรง สาดกระจายไปทั่ว
เจ้ามอนสเตอร์ตัวนี้จะกินทุกสิ่งอย่าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งศพเน่าๆ ทำให้ร่างกายของมันสั่งสมไปด้วยกลิ่นแปลกๆ
โดยปกติแม้กระทั่งเผ่ามารตนอื่นๆ ก็ยังเลือกที่จะหลีกเลี่ยงมอนสเตอร์ตัวนี้ เนื่องเพราะกลิ่นตัวของมันเหม็นเกินจะทน
มอนสเตอร์ชิฝูเมื่อรับรู้ว่าตนกัดไม่โดนเหยื่อ มันก็พ่นเมือกเหลวออกมาด้วยความโกรธ ด้วยหวังว่าเมือกจะตรึงเหยื่อให้ติดอยู่ตรงจุดนั้น
เมือกนี้ไม่เพียงแต่จะเหนียวจนดิ้นหลุดได้ยาก แต่มันยังกัดกร่อนเลือดเนื้ออีกด้วย หากไม่มีอะไรป้องกันล่ะก็ เมื่อสัมผัสถึงตัว เนื้อหนังก็คงจะสลายหายไปในอากาศ
มอนสเตอร์ชิฝูตัวนี้มีกลิ่นแรงมากกว่าปกติ มากยิ่งกว่ามารชิฝูตัวอื่นๆ เกรงว่าบางทีมันอาจจะทะลวงขึ้นมาอยู่ในขอบเขตก่อตั้งแล้วก็เป็นได้
นั่นหมายความว่าน้ำลายของมันอาจจะมีฤทธิ์ถึงขั้นกัดกร่อนได้แม้กระทั่งกระดูก
สำหรับมารชิฝู กู่ฉิงซานได้ต่อสู้กับพวกมันมาเยอะแล้ว เขารู้จักเล่ห์เหลี่ยมของมันดี ทั้งร่างของเขากระโจนถอยฉากออกมา
บนเนินเขาที่ผู้ฝึกยุทธหลายคนรวมตัวกันอยู่ บางคนได้เผยให้เห็นถึงสีหน้าคาดไม่ถึง
อันที่จริง เมื่อกู่ฉิงซานปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่แห่งนี้ พวกเขาก็สามารถรับรู้ได้ในทันที
ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นเพียงแค่ผู้ฝึกยุทธระดับปราณปรับแต่ง ประกายแห่งความหวังที่ถูกจุดขึ้นในจิตใจก็มอดดับลงอีกครั้ง
ผู้ฝึกยุทธสิ้นหวังและคิดว่าเจ้าเด็กเหลือขอนี่คงตายลงในไม่กี่ลมหายใจ ทว่าสุดท้ายแล้วกลับกลายเป็นผลลัพธ์ที่ไม่คาดคิด
กู่ฉิงซานเป็นเพียงปราณปรับแต่ง ซึ่งแตกต่างจากมารชิฝูถึงหนึ่งขอบเขตใหญ่ มารชิฝูมันคงไม่คาดคิดว่าด้วยสถานการณ์ตรงหน้า ศัตรูจะสามารถหลบหนีจากคมเขี้ยวของตนได้ กล่าวได้ว่าประสิทธิภาพของอีกฝ่ายใช้ได้ทีเดียว
มารชิฝูเมื่อเห็นว่าเหยื่อหลบหนีมันได้อีกครั้ง ปากของมันก็อ้ากว้างทะลักล้นไปด้วยปราณและเตรียมโหยหวนออกมา
เมื่อมันใช้ออกด้วยกระบวนท่านี้สำเร็จ เสียงของมันจะดึงดูดเผ่ามารจำนวนมากมาที่นี่อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ด้วยพื้นฐานวรยุทธของกู่ฉิงซาน หากเขาถูกรุมล้อมโดยเผ่ามาร นั่นหมายถึงชีวิตได้จบสิ้นลงแล้ว
เมื่อใกล้ถึงสถานการณ์วิกฤต ทันใดนั้นเอง จู่ๆ มารชิฝูก็รู้สึกถึงอะไรบางอย่างตกลงในปากของมัน
แม้ร่างของมันจะมีหัว แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้จักคิดสักเท่าใดนัก
ด้วยสัญชาตญาณของมัน ปากที่อ้ากว้างพลันหุบลงโดยอัตโนมัติและเคี้ยวบางสิ่งที่อยู่ในปากของตน
‘หงับ หงับ’...รู้สึกแปลกจัง นี่ไม่ใช่อาหารทั่วไปที่กินอยู่ทุกวันนี่นา แต่ดูเหมือนว่ามันจะสามารถกินได้นะ
อ่า...ยิ่งกินก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความหอมหวาน ยิ่งเคี้ยวมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกอร่อยมากขึ้นเท่านั้น
มารชิฝูหยุดนิ่ง นอนเคี้ยวอาหารอย่างสงบ
อย่างไรก็ตาม แท้จริงแล้วเจ้าสิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่?
มารชิฝูค่อยๆ เหยียดมือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมคมขึ้นมาอย่างช้าๆ แล้วล้วงเข้าไปในปาก มันอยากรู้ว่าตนกำลังกินอะไรอยู่กันแน่
มันต้องการที่จะเห็นและจดจำสิ่งนี้เอาไว้ เผื่อเมื่อพบเจอกับเหยื่อชนิดนี้อีกครั้งในภายหลัง มันจะได้ทำการออกล่าด้วยตัวเอง
กู่ฉิงซานหมอบต่ำลงกับพื้นอย่างเงียบๆ และค่อยๆ คลานออกไปจากแนวสายตาของมารชิฝู
เมื่อครู่เขาโยนเนื้อและกระดูกของมอนสเตอร์งูออกไปใส่ปากของมัน
สำหรับมอนสเตอร์ชิฝู ยามที่มันหิวโหยแม้กระทั่งก้อนหินก็ยังถูกกลืนกินเป็นอาหาร ดังนั้นไม่ต้องกล่าวถึงมารอสูรหายากอย่างมอนสเตอร์งูที่เนื้อหนังและกระดูกของมันช่วยเสริมสร้างพลังงาน ย่อมต้องอร่อยกว่าก้อนหินและซากศพเน่าๆ อย่างแน่นอน
เขาซ่อนตัวอยู่ในกองก้อนหินขนาดใหญ่และหันไปมองรอบๆ อย่างระมัดระวัง
เผ่ามารที่อยู่ใกล้เคียงมีไม่มากนัก และส่วนใหญ่ในบริเวณก็กำลังวิ่งไปทางเนินเขา
การต่อสู้บนเนินทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ
ผู้ฝึกยุทธราวเจ็ดคนถูกล้อมกรอบไปด้วยชั้นแนวโจมตีของเผ่ามารที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ ดูเหมือนพวกมันจะไม่คิดอนุญาตให้อีกฝ่ายล่าถอย!
ผู้ฝึกยุทธไม่เพียงต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดท่ามกลางเผ่ามาร แต่ยังต้องกระตุ้นพลังวิญญาณอย่างเต็มกำลังเพื่อที่จะได้รับรู้ถึงความผันผวนของพลังวิญญาณที่อยู่ห่างไกลออกไปอีกด้วย นั่นก็เพราะพวกเขายังไม่อยากสิ้นหวัง...หากสัมผัสได้ถึงความผันผวน นั่นจะหมายความว่ามีกำลังเสริมมาช่วยเหลือพวกเขา!
หลังจากที่เฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าของกู่ฉิงซานก็ดูจะหนักใจมากขึ้นเรื่อยๆ
“คนพวกนี้อย่างน้อยก็อยู่ในขอบเขตก่อตั้งและขอบเขตแก่นทองคำ”
กล่าวได้ว่า หากเผชิญหน้ากันตรงๆ ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกยุทธหรือเผ่ามารทุกหนแห่งที่อยู่ไกลออกไปเขาก็ไม่สามารถจัดการมันได้
“พื้นฐานวรยุทธของฉันยังต่ำเกินไป มีหลายกลยุทธ์ที่ไม่สามารถนำออกมาใช้ได้ในเวลานี้ ถ้างั้นคงเหลือแค่เพียง...”
ระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังครุ่นคิด เผ่ามารราวห้าตัวที่กระจายอยู่รอบๆก็พบตัวเขาแล้ว
พวกมันคำรามลั่น ก่อนจะพุ่งร่างทั้งร่างไปยังทิศทางดังกล่าว เบียดเสียดกัน ผลักดันกันไป ขัดขวางพวกเดียวกันเอง เพื่อหมายจะสวาปามเลือดเนื้อสดๆ นี้เป็นตัวแรก
กู่ฉิงซานไม่แม้แต่จะหันไปมองเผ่ามารที่อยู่ในขั้นก่อตั้งเหล่านี้ เขาคว้าหยิบดิสก์ค่ายกลขึ้นมา ถือไว้ในมือข้างหนึ่งและถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าไป ทันใดนั้นดิสก์ค่ายกลก็ถูกใช้ออกอย่างรวดเร็ว
สองมือประสาน ปากเผยอตะโกนออกไป “รีบมาหลบที่นี่เร็วเข้า!”
อีกด้านหนึ่ง ทางฝั่งผู้ฝึกยุทธหลายคนที่กำลังต่อสู้ อีกคนหนึ่งได้ตกตายลงกลายเป็นศพ ทว่าก็ถูกกัดแทะโดยเผ่ามารจนไม่เหลือชิ้นดี สถานการณ์สถานการณ์ดูจะล่อแหลมมากขึ้นเรื่อยๆ
ทว่าเมื่อพวกเขาได้ยินคำของกู่ฉิงซานเลยหันไปมอง และพบว่าเจ้าของเสียงกำลังถือดิสก์ค่ายกลอยู่ ร่างของทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน สีหน้าเผยให้เห็นถึงความสุข
“ดิสก์ค่ายกล!”
“เขาเป็นปรมาจารย์ค่ายกล! ปรมาจารย์ค่ายกลล่ะ!”
“ยอดเยี่ยม พวกเรารอดแล้ว!”
ปรมาจารย์ค่ายกลนับว่าการดำรงอยู่ของตัวตนอันแสนหายาก และแต่ละคนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นสมบัติของนิกาย เอ...ว่าแต่ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่คนเดียวล่ะ?
ทว่าพวกเขาไม่มีเวลามามัวคิดเกี่ยวกับสิ่งนี้
เมื่อพวกเขาเห็นประกายแสงแห่งความหวังในการเอาชีวิตรอด จิตวิญญาณก็พลันกลับมาสดใส ทั้งหมดรวมพลังโจมตีไปในทิศทางเดียวเพื่อผลักดันเผ่ามารให้ถอยร่นออกไป
ภายใต้กระบวนการดังกล่าว พวกเขาก็ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้กู่ฉิงซานมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ อย่างช้าๆ
ผู้ฝึกยุทธคนหนึ่งหันไปหาสหายของเขาอีกสองคนละกล่าวสั่งว่า “ชายคนนี้เป็นแค่เพียงขอบเขตปราณปรับแต่ง ปกป้องเขาเร็ว”
“รับทราบ!”
นี่คือปรมาจารย์ค่ายกล ความหวังเพียงหนึ่งเดียวที่จะซื้อชีวิตพวกเขาได้!
หัวหน้าของกลุ่มผู้ฝึกยุทธสะบัดพัดหยกในมือ ก่อนจะใช้ออกด้วยเทคนิคมนตราอันทรงพลัง
ภายใต้เทคนิคมนตราของเขา เผ่ามารจำนวนหนึ่งพลันถูกเปลี่ยนเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง ส่วนเผ่ามารที่แข็งแกร่ง แม้จะไม่ถึงขั้นถูกแช่แข็งแบบตัวอื่นๆ แต่ฝีเท้าของพวกมันก็ชะลอลง
ผู้ฝึกดาบและผู้ใช้กระบี่พุ่งเข้าคอมโบสนับสนุนกระบวนท่านี้ทันที ประกายอันแหลมคมของอาวุธทั้งสองกะพริบไหว เก็บเกี่ยวชีวิตของเหล่ามารอย่างรวดเร็ว
ด้วยเทคนิคมนตราที่กินวงกว้างนี้ ส่งผลให้เผ่ามารโดยรอบไม่เชื่องช้าก็หยุดนิ่ง เลยพลอยทำให้ผู้ใช้กระบี่และผู้ฝึกดาบกลายเป็นดูรวดเร็วยิ่งขึ้นราวกับสายฟ้าฟาด เพียงไม่กี่ลมหายใจพวกเขาก็พุ่งมาถึงตัวของกู่ฉิงซานและคว้าร่างอีกฝ่ายเอาไว้ จากนั้นก็เข่นฆ่าเผ่ามารหลายตัวที่ตรงเข้ามาจะฆ่ากู่ฉิงซานในตอนแรกลงจนหมดโดยสมบูรณ์
กู่ฉิงซานกวาดสายตาไปยังคนทั้งสอง ก่อนจะหยุดลงที่ผู้ฝึกดาบ สายตาเลื่อนลงจับจ้องอาวุธของอีกฝ่ายอย่างไม่อาจละสายตาไปได้อีก
นั่นมันดาบ!
กู่ฉิงซานจ้องมองดาบยาวในมือของนักดาบ ห้านิ้วในมือของเขาอดไม่ได้ที่จะขยับขยุกขยิกไปมา
นับตั้งแต่ที่จุติใหม่อีกครั้ง กู่ฉิงซานไม่แม้แต่จะสามารถคิดถึงกระบวนท่าเทคนิคดาบได้เลย ราวกับว่าเทคนิคดาบทั้งหมดที่เขาเคยเรียนมา ถูกระบบจงใจปิดผนึกเอาไว้
แต่เขารู้สึกว่าตนสามารถตระหนักได้รางๆ ว่าแท้จริงแล้วที่ระบบทำเช่นนี้ก็เพื่อลดความเสี่ยงและหลีกเลี่ยงปัญหาร้ายแรงอันน่าหวาดหวั่นบางอย่างในยามเขาถูกส่งข้ามมิติและห้วงเวลามา
กู่ฉิงซานยังสามารถจดจำได้รางๆ ถึงวลีที่ระบบเอ่ยออกมาหลังจากที่เขาสามารถจุติใหม่ได้สำเร็จ ใจความว่า “การลักลอบข้ามมิติประสบความสำเร็จ”
แต่ตอนนี้เขาได้จุติใหม่สำเร็จแล้ว แต่ผนึกอันแสนจะลึกลับในร่างกายกลับยังไม่ถูกเปิดออก
สัญชาตญาณอันลึกล้ำและไร้ที่สิ้นสุดบอกกับกู่ฉิงซานว่า เขาต้องการดาบ!
เหมือนกับในอดีตเมื่อหลายปีที่ผ่านมา ที่เขาได้ใช้ดาบล่าสังหารเผ่ามารลงนับไม่ถ้วน!
ผู้ฝึกดาบที่อยู่ในขอบเขตก่อตั้งขั้นสูงสุดสังเกตเห็นสายตาร้อนแรงของกู่ฉิงซาน เขาก็เผยถึงความฉงนขึ้นในแววตา
ไม่! ไม่ ไม่ ยังไม่ใช่ตอนนี้!
กู่งฉิงซานระงับแรงกระตุ้นในจิตใจ ก่อนจะหันหัวไปยังคนที่ดูจะเป็นหัวหน้า
‘นั่นคงจะเป็นธาตุน้ำจากธาตุทั้งห้าที่อยู่ในขอบเขตที่สองขั้นสูงสินะ หากไม่ใช่เพราะคนนี้แล้วล่ะก็ พวกเขาทั้งหมดก็คงจะตายไปนานแล้ว’
กู่ฉิงซานแอบประเมินอีกฝ่ายอย่างลับๆ ก่อนจะหันหัวไปอีกทาง สายตาตกลงบนอีกสองผู้ฝึกยุทธที่เหลืออยู่
ผู้ฝึกยุทธทั้งสองประจำตำแหน่งเบื้องหน้าของหัวหน้า และโจมตีออกด้วยเท้าและหมัดอันทรงพลัง แต่ละครั้งรุนแรงถึงขั้นสามารถส่งเผ่ามารตัวใหญ่ลอยกระเด็นออกไปได้
นี่คือหวูเต๋า ที่สามารถผสานแก่นแท้ของปราณและเลือดเข้าด้วยกัน ทำให้สามารถใช้ออกทุกอย่างในตัวเป็นอาวุธได้
หากไม่มีอะไรผิดพลาด ทั้งสองก็น่าจะเป็นหวูเต๋าขอบเขตยอดปรมาจารย์นักสู้ขั้นสูงสุด และเกือบที่จะก้าวขึ้นไปถึงขอบเขตบรรพชนนักสู้แล้ว
เบื้องหลังเหล่าผู้ฝึกยุทธ ปรากฏภาพเผ่ามารกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าวิ่งเบียดเสียดกันลงจากภูเขาจนสุดสายตา
เวลาได้ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว หลายคนก็เริ่มวิ่งตรงไปยืนล้อมรอบกู่ฉิงซานและปกป้องเขา
ผู้ฝึกยุทธที่ถือพัดหยกหันมาเอ่ยถามอย่างร้อนรน “นี่คือค่ายกลอะไร? ใช้เวลาจัดตั้งนานไหม? ต้องให้พวกฉันประจำตำแหน่งไหนบ้าง?”
หลายคนส่งสายตามายังเขา
การจัดตั้งค่ายกลมันจำเป็นต้องใช้เวลา ในกรณีที่กู่ฉิงซานใช้เวลานานมากเกินไป นานเกินกว่าที่ทุกคนจะต้านทานเหล่ามารได้ไหว ค่ายกลก็จะไม่สมบูรณ์ และแบบนั้นมันไม่ใช่เรื่องตลก!
กู่ฉิงซานได้ยินคำถามก็ส่ายหัวและกล่าว “จัดตั้งได้ทันที”
เขาวางฝ่ามือลงบนดิสก์ค่ายกล ก่อนจะประสานสองมือเข้าด้วยกัน
กงซุนซีเตรียมดิสก์ค่ายกลให้แก่เขา มันเป็นดิสก์ค่ายกลที่ซ้อนค่ายกลอันลึกล้ำหลายอันรวมไว้ด้วยกัน
กงซุนซีสอนเทคนิคพิเศษต่างๆ ของดิสก์ค่ายกลให้แก่กู่ฉิงซาง ‘ทุกครั้งที่เริ่มใช้ค่ายกล กู่ฉิงซานจะต้องกระตุ้นพลังวิญญาณเพื่อจับคู่กับค่ายกลที่ต้องการใช้ออกแบบเฉพาะเจาะจง หลังจากนั้นก็จะสามารถใช้งานมันได้เลยในทันที’
เดิมปรมาจารย์ค่ายกลจะต้องทำการผนึกจัดตั้งค่ายกลเสียก่อน แต่ดูเหมือนว่าสำหรับกู่ฉิงซานจะไม่จำเป็น ทำให้ตัวเขาในตอนนี้ดูราวกับเป็นเสมือนดั่งปรมาจารย์ค่ายกลชื่อดัง!
มีเพียงสุดยอดปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่อย่างกงซุนซีเท่านั้นที่จะสามารถสร้างค่ายกลซ้อนๆ กันในดิสก์ค่ายกลได้ มันเป็นเคล็ดลับเฉพาะตัวของเขา กู่ฉิงซานยอมรับเลยว่าตอนนี้ตัวเขาดูเหมือนกับกำลังแอบอ้างเป็นบุคคลอื่นอย่างไรอย่างนั้นเลย
ข้อบกพร่องเพียงอย่างเดียวก็คือ ค่ายกลที่อยู่ในดิสก์ค่ายกลนี้ เมื่อถูกใช้ออกไปแล้ว มันก็จะสลายไป
เวลานี้สถานการณ์กำลังตกอยู่ในขั้นวิกฤติ ผู้ฝึกยุทธหลายคนเป็นก็เพียงคนแปลกหน้า หากกู่ฉิงซานไม่ใช้ออกด้วยค่ายกลให้เห็นว่าตนเองเป็นปรมาจารย์ค่ายกลแล้วล่ะก็ อีกฝ่ายไม่มีทางยื่นมือมาช่วยเขาอย่างแน่นอน
“น้ำ ลม หมอก พื้นดิน ท้องฟ้า เชื่อมสวรรค์ ซ่อนเร้น!”
กู่ฉิงซานกระตุ้นพลังวิญญาณของตน บนดิสก์ค่ายกลก็พลันทะลักล้นออกมาด้วยทะเลดวงดาวระยิบระยับ  ก่อนที่ดวงดาวสี่ดวงจะพลันเปล่งประกายและสว่างวาบ
เปิดใช้งานค่ายกล!
ค่ายกลซ่อนเร้นที่แข็งแกร่งที่สุดถูกกระตุ้นโดยพลังวิญญาณของกู่ฉิงซาน และพริบตาเดียวมันก็ดูดกลืนพลังวิญญาณของเขาไปกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์
ทะเลดวงดาวเข้าปกคลุมเหนือหัวเขาและเหล่าผู้ฝึกยุทธ และในช่วงพริบตาเดียว ทั้งกู่ฉิงซานและผู้ฝึกยุทธทั้งหมดก็หายวับไปท่ามกลางวงล้อมเผ่ามารนับไม่ถ้วน
เมื่อไม่พบเป้าหมาย เผ่ามารนับไม่ถ้วนก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานพวกมันก็กระโจนใส่กันเอง และฉีกทึ้งอีกฝ่าย กัดกระชากและกลืนกินด้วยความหิวโหย
มารยักษ์ที่แสนน่าหวาดหวั่นไม่อาจทนหัวร้อนอารมณ์เสียได้อีกต่อไป มันกระโจนเข้าร่วมวงโดยเอื้อมมือออกไปคว้าจับเผ่ามารหลายตัวที่กำลังชุลมุนกันอยู่แล้วยัดเข้าปาก ก่อนจะเคี้ยวกรุบกรับ แล้วลากร่างอันใหญ่โตของมันเดินห่างออกไป
การกระทำของพวกกู่ฉิงซาน นับว่าได้ทำลายความภาคภูมิของเหล่ามารโดยตรง!
หลังจากนั้นไม่นานเผ่ามารกว่าครึ่งก็กระจายตัว แยกย้ายกันไปอย่างช้าๆ
ในค่ายกลซ่อนเร้น ผู้ฝึกยุทธทั้งหมดนอนแผ่ลงกับพื้น และอ้าปากพะงาบๆ เพื่อเรียกอากาศเข้าปอด
พวกเขาทั้งหมดถึงขีดจำกัดแล้ว
………………..………………..


## 0049 พักหายใจ

ตอนที่ 49 พักหายใจ
“ฉันนึกว่าจะตายแล้วซะอีก แต่สุดท้ายก็รอดแล้ว!”
“ฮ่า! แล้วเมื่อกี้ใครกันที่บอกว่าไม่รอดแน่แล้วน่ะ!”
“สหายเต๋าผู้นี้ พวกเราขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง”
เหล่าผู้ฝึกยุทธต่างหันมามองเขาด้วยสายตาสำนึกคุณ ส่วนคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ายื่นกำปั้นประกบกับฝ่ามืออีกข้างของตน
กู่ฉิงซานประสานมือเหมือนกับอีกฝ่าย ก่อนจะกล่าวอย่างจริงใจ “ด้วยความแข็งแกร่งระดับต่ำอย่างฉัน คงสามารถทำได้แค่เพียงใช้ออกด้วยค่ายกล ส่วนในเรื่องการต่อสู้ คงต้องพึ่งพวกพาพวกคุณแล้วล่ะหลังจากนี้”
เขาได้เห็นกับตาแล้ว ว่ากลุ่มคนเหล่านี้มีพื้นฐานวรยุทธอยู่ในระดับก่อตั้ง
ท่ามกลางสถานการณ์อันตรายที่เผ่ามารรายล้อมจากทั่วทุกด้านของเหล่าผู้ฝึกยุทธ กู่ฉิงซานย่อมคิด วิเคราะห์มาเป็นอย่างดีแล้ว ว่าหากเขาใช้ออกด้วยค่ายกล เหล่าผู้ฝึกยุทธย่อมต้องกระโจนลงมาให้เขาช่วยเหลือ
นั่นเพราะความชั่วร้ายในจิตใจมนุษย์ เขาเข้าใจถึงมันดีอย่างลึกซึ้ง หากไม่ใช้ออกด้วยค่ายกล คนพวกนี้ย่อมไม่มีทางเหลียวแลต่อให้กู่ฉิงซานต้องตาย
คำกล่าวที่ดูจริงจังของกู่ฉิงซาน ที่แม้จะเป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกลแต่ก็ยังคิดพึ่งพาพวกเขา มันดึงดูดให้หัวใจของผู้มีพื้นฐานวรยุทธขั้นก่อตั้งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจ
บางคนกล่าวขึ้นมาว่า “ก็อาจจะเป็นเช่นนั้น ฉันกับคนอื่นๆ กำลังตามหานายพลกงซุนอยู่ ตราบใดที่คุณอยู่กับเราและยังสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ นายกลกงซุนก็จะมาช่วยพวกเราในไม่ช้า”
อีกคนหนึ่งกล่าวขึ้นอย่างอารมณ์เสีย “แต่พวกเราไม่ระวังเองแหละ เลยถูกพวกเผ่ามารพบตัวซะก่อน”
กู่ฉิงซานถอนหายใจอย่างเงียบๆ และไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา
แม้จะมีบางคนไม่พูดคุยกับกู่ฉิงซาน แต่กู่ฉิงซานก็เลือกที่จะไปคุยกับพวกเขา จะได้ทำตัวให้กลมกลืนกับทุกคน
หากในกรณีปกติ ผู้ฝึกยุทธระดับก่อตั้ง ย่อมที่จะไม่ใส่ใจปราณปรับแต่งธรรมดาๆ คนหนึ่งอย่างแน่นอน
ทว่ากู่ฉิงซานได้พิสูจน์แล้วว่ามีความสามารถมากพอที่จะร่วมต่อสู้กับพวกเขาซึ่งอยู่ในระดับก่อตั้ง เขาได้ออกหน้าช่วยคนเหล่านั้นในสถานการณ์ระหว่างความเป็นความตาย โดยการลวงว่าตนเองนั้นเป็นปรมาจารย์ค่ายกลที่แข็งแกร่ง
ในสนามรบ ปรมาจารย์ค่ายกล นับว่าเป็นการดำรงอยู่ที่หายากและได้รับความนิยม ทุกคนมักจะอ้าแขนรับเขาอย่างยินดี
ดังนั้นเหล่าผู้ฝึกยุทธจึงเลือกที่จะยืนปกป้องเขาอยู่ด้านหน้า  ไม่ยอมให้กำลังเสริมที่มีค่าดั่งปืนใหญ่อย่างกู่ฉิงซานออกไปอยู่ในแนวหน้าของทีม
หากเปลี่ยนช่วงเวลา เป็นอยู่ในสถานการณ์อื่น เกรงว่าเหล่าระดับก่อตั้งพวกนี้  เพียงสะบัดมือครั้งเดียวเขาก็ตกตายแล้ว
ขณะที่หลายคนกำลังเริ่มควบคุมลมหายใจ ผู้ฝึกยุทธคนที่เป็นหัวหน้าได้เอ่ยถามออกมา “ช่างเป็นค่ายกลที่ยอดเยี่ยม มันจะสนับสนุนต่อไปเช่นนี้ได้อีกนานแค่ไหน”
ทันทีที่เขาเอ่ยคนอื่นๆ ก็เงียบ
กู่ฉิงซานคิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้รู้จักกับอีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น
ชายคนนี้ดูจะมีอายุราวยี่สิบปี แววตาดูไม่แยแส บนตัวสวมเกราะสีฟ้าอ่อนถือพัดหยกในมือ ร่างกายของเขายังคงสะอาดสะอ้านแม้จะพึ่งผ่านพ้นการต่อสู้อันดุเดือดกับเผ่ามารมาก็ตาม
ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่มีพลังวิญาณธาตุไฟและพลังวิญญาณธาตุลมจึงจะเลือกใช้พัดเป็นอาวุธ ทว่าผู้ฝึกยุทธพลังวิญญาณธาตุน้ำที่ใช้พัดเป็นอาวุธนี่นับว่าหาได้ยากยิ่ง
เกราะสีฟ้าอ่อนสาดประกายเย็นยะเยือกของน้ำแข็งและรอบกายเขาก็ปรากฏการณ์ก่อตัวของชั้นหมอกน้ำแข็งจางๆ
นี่เป็นชุดเกราะน้ำแข็งที่ดีจริงๆ เพียงแค่ชุดเกราะนี้ชุดเดียว อย่างต่ำก็มีมูลค่าถึงหนึ่งแสนศิลาวิญญาณ!
ตัวตนเช่นนี้บางทีอาจจะเป็นลูกศิษย์สายตรงของนิกายใหญ่ นิกายใดนิกายหนึ่งก็เป็นได้
กู่ฉิงซานลอบประเมินอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ และเอ่ยปากตอบกลับไป “ค่ายกลนี้ยังคงอยู่ได้อีกครึ่งชั่วโมง”
ในจิตใจของอีกฝ่ายเผยให้เห็นถึงความผ่อนคลายลงหลายส่วน
ครึ่งชั่วโมง นี่นับว่าเพียงพอที่จะฟื้นฟูพลังวิญญาณและพละกำลังร่างกายได้ส่วนหนึ่ง อย่างน้อยความเหนื่อยล้าก็คงจะบรรเทาลงได้อย่างมาก
สีหน้าของชายคนนั้นผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยสั่ง “ทุกคนรีบปรับลมหายใจ และฟื้นฟูพลังวิญญาณซะ หลังจากนี้อีกครึ่งชั่วโมง พวกเราจะเริ่มออกเดินทางอีกครั้ง”
เขาล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระก่อนจะหยิบเม็ดยาฟื้นฟูพลังวิญญาณขึ้นมาแล้วแจกจ่ายให้กับคนของเขา แน่นอนว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ากู่ฉิงซาน ชายคนนั้นก็มอบเม็ดยาให้เขาด้วยอย่างไม่ลังเล
กู่ฉิงซานรับเม็ดยามาก่อนจะยื่นไปใกล้จมูกและสูดดมมันเบาๆ กลิ่นอันอ่อนโยนที่โชยมา ทำให้หัวใจของกู่ฉิงซานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“เม็ดยารักษาราคาแพงเช่นนี้ เอามาใช้กับระดับปราณปรับแต่งมันจะเสียของเอานะ” เขากล่าว
“นั่นไม่นับว่าเป็นปัญหา ภายใต้สถานการณ์สุ่มเสี่ยงเช่นนี้ สมควรฟื้นฟูพลังวิญญาณให้พร้อมที่สุดจะดีกว่า”
“ถ้างั้นก็ขอรับน้ำใจในครั้งนี้เอาไว้แล้วกัน” กู่ฉิงซานผงกหัวเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ และรับมันมา
นี่คือเม็ดยาปราณกระเรียนแดงชั้นดี เพียงหนึ่งเม็ดของมันบางทีอาจมีมูลค่าถึงพันทอง ไม่สิ อาจจะมากยิ่งกว่านั้นเสียอีก!
นี่เป็นเม็ดยารักษาที่หาได้ยากยิ่ง มันสามารถช่วยเติมเต็มพลังวิญญาณที่สูญเสียไป และรักษาอาการบาดเจ็บได้อย่างรวดเร็ว และไม่มีผลกระทบเชิงลบใดๆ ต่อร่างกาย มันจึงเป็นที่นิยมในหมู่ผู้ฝึกยุทธ
ได้รับเม็ดยารักษาเช่นนี้ ก็กล่าวได้ว่าเพียงพอแล้วที่จะช่วยให้รอดชีวิตไปได้ในการต่อสู้ทั่วๆไป
การที่สามารถแบ่งปันเม็ดยาเช่นนี้ให้กับผู้คนได้ แสดงให้เห็นว่าคนคนนี้คงมีจิตใจดีไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นภูมิหลัง หรือที่มา ย่อมต้องไม่ธรรมดา
ชายคนนี้อายุมากกว่ากู่ฉิงซานแค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าคำพูดคำจาและการกระทำของเขานั้นช่างกระชับและเป็นระเบียบ มีเพียงดวงตาของเขาที่ค่อนข้างเฉยเมยไร้ซึ่งความรู้สึก ทำให้มันเป็นส่วนเดียวที่แปลกแยกออกไปเล็กน้อย
ชายคนนี้สังเกตเห็นว่ากู่ฉิงซานกำลังเฝ้าสังเกตเขาอยู่จึงประสานกำปั้นทั้งสองก่อนกล่าวแนะนำตนเอง “ผู้น้อยเหลิงเทียนสิง ศิษย์สายตรงแห่งนิกายเหยากวางขอขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ และขออภัยที่ยังไม่ได้แนะนำตัว”
นิกายเหยากวาง?
เป็นเช่นนี้เอง กู่ฉิงซานลอบคิดในใจ
นั่นคือนิกายอันยิ่งใหญ่ของผู้ฝึกยุทธอมตะ ที่สืบทอดต่อกันมานับร้อยนับพันปี และเป็นนิกายใหญ่ที่รู้จักกันดีในโลกของผู้ฝึกตน
อย่างไรก็ตามในโลกที่ผ่านมาของกู่ฉิงซาน ตัวตนที่โดดเด่นดังเช่นชายคนนี้กลับไปเคยปรากฏตัวหรือถูกกล่าวถึงมาก่อน เกรงเขาคงได้ตกตายลงในที่แห่งนี้
ทว่าไม่ต้องกล่าวถึงชายคนนี้เลย แม้กระทั่งกู่ฉิงซานเองก็ยังไม่อาจรับประกันได้ว่าตนเองจะรอดไปจากโลกที่ถูกทำลายใบนี้ได้หรือไม่
กู่ฉิงซานถอนหายใจและกล่าว “ผู้น้อยกู่ฉิงซาน”
เหลิงเทียนสิงยื่นหมัดไปวางลงบนอกอีกฝ่ายและกล่าว “โชคดีจริงๆ ที่พวกเราได้พบกัน”
ทั้งสองไม่ใช่พวกพูดจาเยิ่นเย้อเกินความจำเป็น แนะนำตัวกันเสร็จก็แยกย้ายกันไป
ในไม่ช้า ทุกคนก็หลับตาลงและเข้าสู่สมาธิ
กู่ฉิงซานล้วงเข้าไปในถุงสัมภาระของตนก่อนจะหยิบเทคนิคปราณปรับแต่งทางทหารขึ้นมาและหันหลังไปอีกทางหนึ่ง
ในหน้าต่างระบบเทพสงคราม เขาจ้องมองไปยังแต้มพลังวิญญาณ
“เรียนรู้ปราณปรับแต่งทางทหารขอบเขตที่เจ็ด...เซินถัง ต้องการแต้มพลังวิญญาณหกแต้ม ต้องการที่จะ...”
“เรียนรู้” กู่ฉิงซานเอ่ยในใจ
“เริ่มกระบวนการเรียนรู้ แต้มพลังวิญญาณปัจจุบัน ยี่สิบเอ็ดส่วนเจ็ด”
หลังจากเสร็จสิ่งกระบวนการทั้งหมด กู่ฉิงซานก็โยนเม็ดยาปราณกระเรียนแดงเข้าไปในปาก ตามมาด้วยเลือดมอนสเตอร์งู ที่มีปริมาณเยอะกว่าปากของเขาถึงสามเท่า และกลืนลงไป
หากไม่ใช้เวลาในปัจจุบันทะลวงด่านต่อไป มีโอกาสเป็นไปได้สูงว่าฉันจะตายลง หรือพูดอีกอย่างว่าไม่ใช่ฉันเพียงคนเดียวก็ได้
ในมุมมองของกู่ฉิงซานเขาทำได้เพียงต้องหวังพึ่งผลลัพธ์ของเม็ดยาปราณกระเรียนแดง ควบคู่ไปกับเลือดงูที่ช่วยเร่งฟื้นฟูพลังวิญญาณจะได้ส่งผลต่อการทะลวงด่านขั้นเจ็ด
เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในค่ายกล พลังวิญญาณเกิดความผันผวนขึ้นเล็กน้อย มันแพร่กระจายตัวอย่างช้าๆ เฉกเช่นหินก้อนเล็กๆ ที่ถูกโยนลงไปในแอ่งน้ำ กระจายตัวออกไปราวกับคลื่นไมโครเวฟ
กู่ฉิงซานใช้แต้มพลังวิญญาณเพื่อยกระดับขอบเขตของตน ส่งผลให้เขาได้รับพลังวิญญาณหลั่งไหล่เข้ามาสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำ
การเปลี่ยนแปลงอันเล็กน้อยนี้ ยังส่งผลกระทบต่อบริเวณโดยรอบอีกด้วย
แก่นแท้ของจิตวิญญาณฟ้าดินพลันเกิดการเปลี่ยนแปลง ทุกคนก็ลืมตาขึ้นด้วยความประหลาดใจ
สีหน้าของเหลิงเทียนสิงผ่อนคลายลงเล็กน้อย และกล่าว “ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าผู้นี้ด้วย”
กู่ฉิงซานยิ้มและส่ายหัว “ไม่หรอก มันก็เป็นเพียงแค่ขอบเขตปราณปรับแต่งขั้นเจ็ดเท่านั้นเอง และอันที่จริงเป็นฉันต่างหากที่ต้องขอบใจเรื่องเม็ดยาของคุณ”
“คุณสมควรได้รับ เนื่องเพราะคุณเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้”
“คุณสมควรได้รับมันจริงๆ”
ทุกคนแสดงความยินดีแก่เขา
ทันใดนั้นขวัญกำลังใจของทั้งหมดก็ทะยานขึ้นกว่าสามส่วน ผู้ฝึกยุทธต่างหันมามองกันและกันด้วยความสุข
ทุกครั้งที่ผู้ฝึกยุทธสามารถทะลวงได้หนึ่งชั้นขอบเขต แก่นแท้จิตวิญญาณระหว่างฟ้าดินจะวิ่งเข้าไปในร่างกายเพื่อเติมเต็มพลังวิญญาณของผู้ฝึกยุทธจนกระทั่งเอ่อล้นในตันเถียน
เม็ดยารักษาแม้จะเป็นของดี แต่มันก็ยังเชื่องช้าเกินไป จะนำมาเทียบกับพลังฟ้าดินได้อย่างไร?
กู่ฉิงซานที่สามารถทะลวงขอบเขตใหม่ได้ ทำให้พลังวิญญาณที่สูญเสียไปกับการจัดตั้งค่ายกลเริ่มหวนคืน
และเมื่อเขาขึ้นมาถึงขอบเขตปราณปรับแต่งขั้นเจ็ด แม้พลังวิญญาณก่อนหน้าจะหลงเหลืออยู่เพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็ได้ฟื้นคืนกลับมาอย่างรวดเร็ว
สำหรับปรมาจารย์ค่ายกลแล้ว การที่สามารถฟื้นฟูพลังวิญญาณจนกลับมาได้เต็มนั่นหมายความว่าอะไร?
มันหมายความว่ากู่ฉิงซานจะสามารถใช้ออกด้วยค่ายกลดั่งเช่นในก่อนหน้านี้อีกครั้ง บางทีอาจจะถึงสองครั้ง เนื่องเพราะลิมิตพลังวิญญาณของเขาย่อมเพิ่มสูงขึ้นอย่างมากตามด่านที่พึ่งทะลวงไป
และในหัวใจของเหล่าผู้ฝึกยุทธต่างก็รู้ดีซึ้งถึงถึงประสิทธิภาพอันยอดเยี่ยมของค่ายกลของกู่ฉิงซาน พวเขาได้ประจักษ์มันด้วยตาตนเองมาแล้ว
เพียงค่ายกลเดียวกลับสามารถช่วยชีวิตพวกเขา และลบร่องรอย จนพวกเผ่ามารหลายพันตัวหาไม่เจอจนหัวร้อนไปตามๆกัน
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงรู้สึกราวกับว่าอายุขัยของพวกเขาเพิ่มขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
ทว่าทั้งหมดไม่รู้หรอก จริงๆแล้วที่กู่ฉิงซานกล่าวไปน่ะขี้โม้ทั้งเพ เขาไม่ใช่ปรมาจารย์ค่ายกล!
“ถ้าเช่นนั้น” เหลิงเทียนสิงลุกขึ้น “พวกเราควรเก็บพลังไว้ส่วนหนึ่งเพื่อวิ่งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มันจะมีถ้ำอยู่แห่งหนึ่งที่เป็นสถานที่หลบซ่อนตัวที่ได้ถูกจัดเตรียมโดยนายพลกงซุน มันถูกติดตั้งไว้ด้วยค่ายกลป้องกันต่อเนื่องและสามารถพักผ่อนได้”
“เยี่ยม!”
“สมกับเป็นรองนายพลเหลิงที่มากประสบการณ์ ทำตามที่เขาบอกกันเถอะส่วนฉันไม่ขัดข้อง”
“รับทราบ”
ทุกคนกล่าวเป็นเสียงเดียว
หลังจากที่แอบดูแผนภาพ และเห็นว่าทิศทางที่อีกฝ่ายกล่าวเป็นทิศทางเดียวกันกับที่เขาต้องไป กู่ฉิงซานก็วางแผนภาพลง
ณ จุดนี้เผ่ามารได้กระจายตัวออกไปแล้วกว่าเจ็ดในสิบส่วน เหลือเพียงแค่เผ่ามารบางตนเท่านั้นที่ยังไม่เต็มใจจะจากไป ได้แต่นั่งแทะเล็มซากของเพื่อนๆ อยู่กับที่
เหลิงเทียนสิงเริ่มชี้ไปที่คนต่างๆ เพื่อเตรียมมอบหมายงาน “วูจิน หม่าหลิว นายสองนำเดินนำหน้า หวังเฉิง ลั่วเสี่ยว นายสองคนรับผิดชอบด้านข้าง”
แล้วเขาก็หันมามองกู่ฉิงซานอีกครั้งและกล่าว “คุณเป็นปรมาจารย์ค่ายกล ดังนั้นคุณควรอยู่ตำแหน่งกลางที่มีการป้องกันแน่นหนาที่สุด มีปัญหาไหม?”
กู่ฉิงซานกล่าวอย่างไม่ลังเล “ไม่มีปัญหา”
การต้องฝ่าฟันเผ่ามารนับไม่ถ้วน ไม่ว่าจะทิศทางไหนก็ย่อมเต็มไปด้วยอันตราย แต่หากเขาได้อยู่ตรงกลางมันก็จะปลอดภัยกว่ามาก
ค่ายกลของกู่ฉิงซานนั้นทรงพลังเกินไป ทำให้เผ่ามารทุกชนิดไม่อาจหาตำแหน่งของพวกเขาทุกคนได้ สิ่งนี้นับได้ว่าสามารถช่วยชีวิตพวกเขาได้อย่างแท้จริงในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้
ผู้ฝึกดาบที่มีชื่อว่าหวังเฉิงเอ่ยถาม “รองนายพลเหลิง แล้วคุณล่ะ?”
เหลิงเทียนสิงเผยสีหน้าเย็นเยียบ “ฉันจะรับผิดชอบแนวหลัง และคอยช่วยสาดส่องทุกคน”
ตำแหน่งแนวหลัง นับว่าเป็นตำแหน่งที่อันตรายที่สุด ทว่าเหลิงเทียนสิงกลับเก็บตำแหน่งนี้ไว้กับตนเอง
ทุกคนล้วนลอบชื่นชมเขา
เหลิงเทียนสิงจัดตำแหน่งทีม ก่อนจะประกบกำปั้นลงบนฝ่ามืออีกข้างของเขา “ถ้าฉันสามารถรอดออกไปจากภยันตรายในครั้งนี้ได้ ฉันขอเชิญเหล่าพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายในที่แห่งนี้ไปยังนิกายเหยากวางในฐานะแขกอย่างเป็นทางการ!”
………………..………………..


## 0050 ดุร้าย

ตอนที่ 50 ดุร้าย
พอเหลิงเทียนสิงกล่าวเช่นนั้นต่อหน้าทุกคน ในหัวใจของเหล่าผู้ฝึกตนก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเล็กน้อย
นิกายเหยากวางได้รับการสืบทอดกันมาอย่างยาวนานนับร้อยนับพันปี และแขกอย่างเป็นทางการของพวกเขาจะได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี อย่างน้อยก็ดียิ่งกว่าผู้อาวุโสทั่วไปของนิกายอยู่ถึงสามส่วน
เหล่าผู้ฝึกยุทธสบตากันด้วยความตื่นเต้น และสาบานกับตัวเองว่าจะต้องรอดชีวิตกลับไปให้ได้
ภายในค่ายกล บรรยากาศทั้งหมดได้เปลี่ยนไป
‘เหลิงเทียนสิงผู้นี้รู้จักแม้กระทั่งวิธีปลุกใจคน ยอดเยี่ยมจริงๆ’ กู่ฉิงซานแอบพยักหน้าอย่างลับๆ
ดูเหมือนว่าชายหนุ่มผู้นี้จะไม่ใช่เพียงตัวตนระดับสูงธรรมดาๆ ในนิกาย เพราะเพียงแค่เอ่ยออกมาไม่กี่คำ เขาก็กลับสามารถกระตุ้นจิตต่อสู้ของผู้คนให้ฮึกเหิมได้
หากคุณต้องตกอยู่ท่ามกลางเผ่ามารที่กำลังปีนป่ายขึ้นมาบนยอดเขา โดยที่พวกคุณไร้ซึ่งจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้และความยึดมั่นอันแรงกล้าในจิตใจแล้วล่ะก็ หัวใจของคุณก็จะตกลงสู่ความสิ้นหวังในไม่ช้า และทุกคนก็จะจบสิ้น
หากในกรณีของเหลิงเทียนสิง มันกลับต่างออกไป
เหลิงเทียนสิงกล่าวปิดท้าย “ทุกคนเตรียมตัว พวกเราจะออกเดินทางในเวลาที่ค่ายกลได้หายไป”
ไม่มีใครคัดค้าน ทุกคนลุกขึ้นยืน
กู่ฉิงซานก็ลุกขึ้นเช่นกัน แต่เขาก็ไม่วายแอบสอดส่องสายตาไปยังทุกผู้คนอย่างลับๆ
วูจินกับหม่าหลิวยืนอยู่ตำแหน่งเบื้องหน้าของทีม ร่างของพวกเขาสูงใหญ่กำยำ ปราณและเลือดสูบฉีดไปทั่ว
หวังเฉิงผู้มีอาวุธประจำกายเป็นดาบยาวรับผิดชอบทางด้านซ้าย ส่วนทางขวาเป็นลั่วเสี่ยวที่กำลังพาดกระบี่ยาวไว้บนไหล่
สำหรับเหลิงเทียนสิง ในมือถือเพียงพัดหยกอาวุธประจำกายของเขาเท่านั้น สีหน้าของเขายังคงเย็นชาและเงียบขรึม เขายืนอยู่อย่างสงบเบื้องหลังฝูงชน
กู่ฉิงซานหรี่ตาลง หันไปมองข้างหลัง และกวาดไปมาทั้งสี่ทิศ ในหัวใจของเขาเต้นครึกโครมราวกล่องดนตรี
สองหวูเต๋ายอดปรมาจารย์นักสู้ หนึ่งผู้ฝึกดาบ หนึ่งผู้ใช้กระบี่ และสุดท้ายหนึ่งผู้ครอบครองธาตุทั้งห้า
ควบคู่ไปกับ ‘ปรมาจารย์ค่ายกล’ ทำให้ทีมนี้ดูไม่เลวเลยทีเดียว
ระหว่างที่กู่ฉิงซานกำลังครุ่นคิด เหล่าผู้ฝึกยุทธก็กำลังเตรียมการขั้นสุดท้ายอย่างเงียบๆ
ในที่สุดรัศมีของค่ายกลก็เปล่งประกายล่องลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ส่งสัญญาณบ่งบอกว่ามันกำลังจะพังทลายลง ระยิบระยับไปมาก่อนที่จะสลายหายไปอย่างเงียบๆ
วูจินกล่าว “งั้นฉันขอล่วงหน้าไปก่อนนะ!”
“ไปเถอะ พวกเราจะไล่ตามนายไปทีหลัง” เหลิงเทียนสิงตบบ่าอีกฝ่ายและให้กำลังใจเขา
วูจินคำรามก้อง กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างพลันขยายตัวขึ้นทีละส่วน ทีละส่วน ปราณและเลือดเริ่มสูบฉีด ถูกระบายออกมาทางลมหายใจ พ่นออกมาเป็นเมฆขาวทางจมูก
เสียงคำรามของเขาค่อยๆ เบาลงอย่างช้าๆ ไหล่ที่ตั้งตรงค่อยๆ โก่งลงมาในแนวราบ ก่อนที่หนามแหลมตรงเกราะบนไหล่จะเล็งออกไปยังนอกค่ายกล
“วิสัยภูผา!”
สิ้นเสียง วูจินก็พุ่งพรวดออกจากค่ายกลอย่างดุดัน เพียงลมหายใจเดียว ทั้งคนทั้งเกราะหนามแหลมก็ทะยานออกไปไกลหลายสิบเมตร
เผ่ามารที่ขวางทางไม่ถูกอัดจนกระเด็นลอยออกไปก็ถูกแทงโดยหนามแหลมบนไหล่ของเขา
เผ่ามารที่ถูกแทงแขวนอยู่กับหนามแหลมถูกฝ่ามือของวูจินกระชากคอ ก่อนจะโยนทิ้งออกไปอย่างไม่ไยดี
หลังจากผ่านไปอีกหลายสิบเมตร แรงกดดันของ ‘วิสัยภูผา’ ก็เริ่มถดถอยลงและหยุดลงในที่สุด พอตั้งหลักได้วูจินก็ยกสองหมัดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยปราณและเลือดลมโจมตีออกไปอย่างบ้าคลั่ง
“เอาชุดหมัดต่อเนื่องของฉันไปชิมซะ! คิดจะฆ่าฉันก็ดาหน้าเข้ามาเลย!”
เผ่ามารยังไม่ทันจะได้เตรียมตัวสำหรับการโจมตีอย่างฉับพลันอันคาดไม่ถึงนี้ ส่งผลให้ใบหน้ามารหลายตัวถูกทุบตี ไม่ก็บดกระแทกลงไปกองกับพื้น
หนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ สิบลมหายใจ
‘ฟู่ ฟู่ ฟู่’
‘ซู้ด’
วูจินอ้าปากของเขาก่อนจะพ่นเมฆสีขาวกลุ่มหนึ่งออกมา และร่างกายของเขาก็หยุดเคลื่อนไหว
ภายใต้การระเบิดพลังอย่างเต็มกำลัง ทำให้เขาตกอยู่ในสภาวะเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย
“สหาย ฉันมาแล้ว!”
หม่าหลิวเข้ามาแทนตำแหน่งของเขา ก่อนที่ทั้งร่างจะขยายจนใหญ่ยักษ์ สองมือที่หนาราวแผ่นเหล็กกวาดเผ่ามารที่ขวางทางให้กระเด็นออกไป
ณ เวลานี้หวังเฉิงก็ดึงดาบยาวออกมา ส่วนลั่วเสี่ยวก็ชักกระบี่หนัก ก่อนที่ทั้งสองจะกระโจนออกมาพร้อมกัน
สองประกายคมกล้าซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ สะบั้นตัดเผ่ามารจนบนอากาศทะลักล้นไปด้วยหมอกเลือด ส่วนทางด้านหม่าหลิวเพียงแค่เขาใช้ร่างกายเปล่าๆ กระแทกกับเผ่ามาร ตัวมันก็ถึงกับระเบิดออกเป็นหลายส่วน
กู่ฉิงซานไม่ลังเลเลยที่จะวิ่งติดตามพวกเขาพร้อมร่วมผสมโรง ในมือยังคงถือดิสก์ค่ายกลไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ “จิตวิญญาณแห่งโลกา โปรดจงรับฟังคำสั่งของข้า จงแยก!”
บังเกิดคลื่นสั่นสะเทือนบนพื้นดิน ก่อนจะปรากฏรอยแตกระแหงและแยกออก กลืนกินเผ่ามารที่ไม่ทันตั้งตัวร่วงหล่นหายลึกลงไปใต้พิภพ
ดวงตาที่เย็นชาของเหลิงเทียนสิงเผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ
แม้ว่าปรมาจารย์ค่ายกลผู้นี้จะมีพื้นฐานวรยุทธที่ไม่สูงส่ง ทว่ากลับสามารถจัดตั้งค่ายกลได้ถูกจังหวะ แถมยังเหมาะกับสถานการณ์อีกด้วย นี่แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวมีความเข้าใจต่อค่ายกลอย่างลึกซึ้ง
นับว่าเป็นผู้ช่วยที่ดีจริงๆ
“โอกาสนี้ล่ะ!”
เหลิงเทียนสิงชูพัดในมือขึ้น เขาไม่ลังเลแม้เพียงเล็กน้อยที่จะกระโจนเข้าร่วมต่อสู้
“ใบมีดน้ำแข็งสะบั้น!”
เส้นแสงสีขาวบางๆ ที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบถูกส่งพุ่งออกไปยังชั้นอากาศอย่างดุดัน พริบตาเดียวมันก็ปรากฏขึ้นในแนวหน้าของทีม ก่อนจะเคลื่อนผ่านเผ่ามารนับไม่ถ้วนและสะบั้นหัวของพวกมันลงไปกลิ้งบนพื้นดินอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้นพื้นที่ที่แออัดไปด้วยเผ่ามารเบื้องหน้าก็พลันเปิดออก แรงกดดันของหลายคนในแนวหน้าก็ลดลงกว่าหลายส่วน
อย่างไรก็ตามดูสมาชิกในทีมของพวกเขาจะเริ่มเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย กู่ฉิงซานจึงโยนดิสก์ค่ายกลออกไปยังเบื้องหน้าพร้อมกับวาดมือเป็นสัญลักษณ์ที่ดูแปลกตา
“ลม ไฟ สายฟ้า น้ำ สวรรค์และโลก...รวบรวมวิญญาณ!”
ประกายแสงอันน่าหลงใหลเชื่อมโยงเข้าด้วยกันและครอบคลุมกลุ่มของเขาทั้งหกคน
“น่ะ...นี่มัน! ค่ายกลรวบรวมวิญญาณ!” เหลิงเทียนสิงเอ่ยเสียงหลง
ผู้ฝึกยุทธระดับก่อตั้งหลายคน คนแล้วคนเล่านิ่งตะลึงงัน แต่ไม่นานพวกเขาก็ได้สติกลับมาและตระหนักได้ถึงพลังวิญญาณในร่างกายกำลังค่อยๆ ฟื้นฟูอย่างช้าๆ
วูจินหัวเราะร่า “ฮ่าฮ่า ปรมาจารย์ค่ายกลนี่สุดยอดไปเลย! ถ้าหากพวกเรามีชีวิตรอดกลับไปได้ ฉันจะขอคำนับนายในฐานะพี่น้องร่วมสาบาน!”
ส่วนทางด้านหวังเฉิง เขาดูจะเป็นนักดาบที่เลือดเย็นไม่น้อย ดูได้จากเลือดสีดำคล้ำที่หยดย้อยและท่วมทะลักอยู่บนใบดาบ เขารีบสะบัดเลือดที่ติดอยู่ออกและตะโกนเรียกทุกคน “เร็วเข้า! รีบกลับไปประจำตำแหน่ง”
ตามหลักสามัญสำนึก เมื่อเกิดการจัดเรียงค่ายกลขึ้น หากผู้จัดวางค่ายกลเกิดเคลื่อนไหวหลุดออกจากตำแหน่งประสิทธิภาพของค่ายกลก็จะลดลง
ทั้งหมดต่างเหลือบมองกู่ฉิงซานพลางขบคิด ‘เป็นแค่เพียงปราณปรับแต่งแท้ๆ แต่กลับสามารถวางค่ายกลรวบรวมวิญญาณขนาดเล็กไว้รอบตัวได้นี่มัน...’
กู่ฉิงซานนับว่าประสบความสำเร็จในการเขย่าขวัญจิตใจฝูงชนโดยแท้
ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีกต่อไป
ค่ายกลนี้เป็นหนึ่งใน ‘หกศิล’ ที่เรียนรู้ได้ยากเย็นที่สุด!
ยากเย็นยิ่งกว่าการเรียนรู้เทคนิคทำนายดวงชะตาเสียอีก
หากคุณคิดชำนาญค่ายกลและเทคนิคทำนายดวงชะตาไปด้วย มันก็เปรียบดั่งน้ำตกที่คิดไหลทวนขึ้นไปบนท้องฟ้า
โดยทั่วไปแล้วในบรรดาผู้ฝึกยุทธหนึ่งร้อยคนที่หลักแหลมและมีพรสวรรค์ จะมีเพียงแค่ห้าถึงหกคนเท่านั้นที่จะสามารถไปถึงแก่นทองคำขั้นสูงได้
ทว่าหากเทียบกับผู้ฝึกยุทธหนึ่งร้อยคนที่หลักแหลมและมีพรสวรรค์  คงมีแค่คนเดียวเท่านั้นที่สามารถสร้างค่ายกลหรือเทคนิคทำนายดวงชะตาได้ หรือบางทีอาจจะไม่มีเลย
นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่กงซุนซีได้รับการประเมินเอาไว้สูงยิ่งในประวัติศาสตร์
“ยอดเยี่ยม”
เหลิงเทียนสิงเอ่ยยกย่อง มือซ้ายของเขาจีบคล้ายกำลังใช้ออกด้วยวิชาลับ ส่วนมือขวาโบกสะบัดพัดออกไป ปลดปล่อยเทคนิคมนตราอย่างเต็มกำลัง
“ใบมีดน้ำแข็งปล้นวิญญาณ!”
ชั้นอากาศพลันบิดเบี้ยวเล็กน้อย และวงแหวนน้ำแข็งรูปจันเสี้ยวนับไม่ถ้วนก็ถูกยิงเหนือขึ้นไปในอากาศ ทุกเส้นทางที่มันตัดผ่านแขนขาของเผ่ามารจะถูกสะบั้นออกเป็นหลายสิบส่วน!
หลายคนมุ่งหน้าไปตลอดเส้นทาง และในไม่ช้าพวกเขาก็บุกฝ่ามาได้ครึ่งทางแล้ว
“อีกไม่ไกลแล้ว!”
เหลิงเทียนสิงหันมองร่างของสองผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในสภาพเหนื่อยล้า หอบหายใจดังหนักหน่วง
ทุกคนช่างมีจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งจริงๆ
กู่ฉิงซานเงยหน้าขึ้นและหันไปมองรอบๆ ก่อนที่จะกล่าวเตือนอย่างฉับพลันว่า “อันตราย! หวังเฉิง! ลั่วเสี่ยว! พวกคุณอยู่ไกลเกินไปแล้ว!”
ผู้ฝึกยุทธดาบและผู้ใช้กระบี่ทะลวงลึกเข้าไปเข่นฆ่าเผ่ามาร และค่อยๆห่างไกลออกไปจากตำแหน่งของทีม
พวกเขาอยู่ไกลเกินกว่าอาณาเขตที่สามารถใช้ออกด้วยค่ายกลของกู่ฉิงซาน
หวังเฉิงได้ยินเสียงเตือน เขาก็หันกลับไปมองด้วยสายตาลังเล แม้เขาจะยกย่องกู่ฉิงซานในฐานะปรมาจารย์ค่ายกล แต่ก็ไม่คิดจะฟังคำสั่งอีกฝ่าย ทว่าในตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงอันดุดันของเหลิงเทียนสิงตะโกนขึ้น “กลับมา เร็วเข้า!”
ในหัวใจของหวังเฉิงเต้นครึกโครม เขาเอี้ยวตัวกลับและรีบวิ่งกลับมาทันที
อย่างไรก็ตาม มันก็สายไปเสียแล้ว
จู่ๆมือยักษ์ขนาดใหญ่พลันผุดขึ้นมาจากพื้นดิน ก่อนจะใช้นิ้วทั้งห้าของมันคว้าตัวหวังเฉิงและบดบี้เขาจนกลายเป็นลูกชิ้นเนื้อฉ่ำเลือด!
สุดท้ายผู้ฝึกดาบอันคมกล้าก็ถูกสังหารลง และจากไปทั้งๆ แบบนั้น
ดาบยาวของเขาที่เดิมฉ่ำไปด้วยเลือดมาร บัดนี้กลับท่วมท้นไปด้วยเลือดของเจ้าของโดยสมบูรณ์ แม้จะไม่ถูกบดบี้ แต่ก็ถูกแรงปะทะจนกระเด้งลอยส่ายไปมาอยู่ในอากาศ ก่อนจะค่อยๆ ร่วงลงไปยังทะเลดงมารอันไร้ที่สิ้นสุด
‘ไม่นะ!’ กู่ฉิงซานเห็นดังนั้นก็เริ่มกระตุ้นพลังวิญญาณในร่างกายทั้งหมดและแพร่กระจายไปในอากาศ ก่อนจะใช้มันคว้าจับดาบยาวของหวังเฉิงกลับมา
อีกด้านหนึ่ง ผู้ใช้กระบี่ลั่วเสี่ยวก็หันหลังและวิ่งปราดกลับมา ทว่าเขาต้นขาของเขากลับถูกโอบกอดโดยสุนัขมารที่มีความสูงเพียงครึ่งร่างของเขาจนล้มลงกับพื้น
เกือบที่จะในเวลาเดียวกันเสียงกรีดร้องของลั่วเสี่ยวยังไม่ทันได้เปล่งออกมา หัวของเขาก็ถูกสุนัขมารเขมือบไปเสียก่อน
สุนัขมารดูจะหวาดระแวงเผ่ามารตนอื่นๆ ทันทีที่ได้อาหาร มันก็งับหัวของลั่วเสี่ยวไว้ในปากและวิ่งหนีไปทันที
ส่วนเผ่ามารตนอื่นๆ พวกมันรุมทึ้งเบียดเสียดแก่งแย่งกัดกินร่างของลั่วเสี่ยวอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อได้สัมผัสถึงกลิ่นอายของเลือด เผ่ามารต่างก็กรีดร้องด้วยความตื่นเต้นอีกครั้ง
เผ่ามารเริ่มมาสมทบมากขึ้น มากขึ้นเรื่อยๆ
ทันทีที่สองผู้ฝึกยุทธตายลง แรงกดดันของผู้คนที่เหลืออยู่ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นไม่นานทั้งร่างของหม่าหลิวและวูจินก็อาบไปด้วยเลือด แม้จะยังไม่ตกตายแต่ก็ไม่อยู่ในสภาพสมบูรณ์อีกต่อไป
ในหัวใจของกู่ฉิงซานรู้สึกจุกแน่น เขาเอ่ยถาม “อีกไกลแค่ไหน?”
เหลิงเทียนสิงกล่าวอย่างลังเล “กำลังจะไปถึงแล้วในไม่ช้า อีกเพียงไม่กี่ลมหายใจ คุณคิดว่าไง พวกเราควรวิ่งทะลวงพวกมันไปเลยไหม?”
กู่ฉิงซานมองไปยังอีกสองร่างของผู้ฝึกยุทธและกล่าวว่า “ไม่ดีแน่ สถานการณ์ในตอนนี้มีเผ่ามารอยู่มากเกินไป มันต้องรู้อยู่แล้วแน่ๆ ว่าพวกเราจะไปไหน ถึงได้เตรียมตัวมาพร้อมแบบนี้”
เขาพลิกดิสก์ค่ายกลขึ้นและตะโกนก้อง “น้ำ ลม หมอก ผืนดิน ค่ายกลฟ้าดินเชื่อมสวรรค์!”
ค่ายกลนี้สามารถใช้ได้เพียงสองครั้งเท่านั้น หลังจากช่วงเวลานี้ไป เขาจะไม่มีวิธีใดที่จะหลบซ่อนเผ่ามารอีก
ดิสก์ค่ายกลเปล่งประกายสว่างไสว และกระตุ้นแก่นแท้จิตวิญญาณฟ้าดินในโลกแห่งความว่างเปล่า
น้ำ ลม หมอก และผืนดิน สี่แก่นแท้จิตวิญญาณได้รับการจัดเรียงในทิศทางเฉพาะเจาะจงและกลายเป็นข่ายอาคมทันที
พร้อมกับเสียงตะโกนของเหล่าผู้ฝึกยุทธที่อยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมพลันอันตรธานหายไปจากเบื้องหน้าของเผ่ามาร
………………..………………..
อาณาจักรทั้งมวลถึงคราวล่มสลาย จอมมารหมายจะเก็บเกี่ยวชีวิตมนุษย์ทุกชีวิต

 ท่ามกลางความสิ้นหวังอันมืดมน ชายคนหนึ่งได้ฉีกเส้นแบ่งของเวลาและมิติ

หวนคืนสู่โลกในช่วงเวลาก่อนที่มันจะถูกทำลายลงโดยสมบูรณ์ 

เขาหมายมุ่งที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตน

ทว่าเมื่อวันเวลาได้ผ่านไป เขากลับพบว่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด