IMPOSSIBLE 1830
MIMIPIM_
## EPISODE 1

เกล็ดละอองหิมะสีขาวบริสุทธิ์ที่เริ่มโปรยปรายในกลางเดือนธันวา
เเต่หิมะที่บริสุทธิ์กลางอากาศนั้นเมื่อแตะถึงพื้นเมื่อใด ความขาวที่ดูสะอาดเเละสวยงามนั้น
ก็จะมลายหายไปทันที เหลือเเต่ความสกปรกเเละเฉอะแฉะ
แสงไฟสลัว ที่เป็นโคมส่องทางให้เรียงราย พื้นถนนเต็มไปด้วยหิมะที่กองหนา
สายลมที่พัดมาทำให้เปลวของไฟเหล่า หลี่เอนเอียงตามลม
ไฟบางดวงก็ถูกลมพัดจนดับ
เส้นทางนั้นมืดลงถนัด
ยังดีที่วันนี้ไม่ใช่คืนเดือนมืด
เเม้ไม่ใช่คืนเดือนมืดเเต่ก็มีเพียงพระจันทร์เสี้ยวที่เเสงริบรี่เต็มทน
ตอนนี้เข็มนาฬิกาชี้อยู่ที่เลข 11 ส่วนเข็มยาวชี้อยู่ 56 นาที
หรือว่าตอนนี้เวลาห้าทุ่มห้าสิบหกนาที
อีกเเค่4นาทีจะเที่ยงคืน
สี่นาทีสุดท้ายนี้ของวันที่31ธันวาคม
เเละ
สี่นาทีสุดท้ายของคริสต์ศักราช 1839
ฉันควรใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าใช่มั้ย??
ฉันถามตัวเองท่ามกลางหิมะที่ถาโถมเข้ามา
ติ้ง ติ้ง ติ้ง
เสียงหอนาฬิกาเฟื่องใจกลางเมืองดังบอกเวลาเที่ยงคืน
หรือ
เริ่มต้นใหม่ของทศวรรษ 1830
แม้ว่าจะเริ่มต้นใหม่ของทศวรรษ1830 แต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงประชาชนอดอยากหิวโหย เเต่ในปราสาทราชวังกลับมีไฟประดับประดาตลอดทั้งวันทั้งคืน
ขนมปังสักเเผ่นยังหายากให้ถนนเส้นนี้ เเต่คนให้กระโปรงสุ่มกลับมีขนมหวานเป็นถาดๆ
เราก็ยังคงรับได้อยู่
เเต่ฉันไม่!! เสียงเเข็งเเต่ละมุนของหญิงสาววัยสิบเจ็ดปี เธอพูดกับตัวเองเบาๆ ขณะที่กำลังเดินอยู่กลางพื้นถนนที่หนาด้วยหิมะลื่นแฉะ เเละหิมะที่ไม่โปรยปรายเพราะเข้าฤดูหนาวมาได้ครึ่งเดือนเเล้ว
คริสต์ศักราช 1830
ในยุคนี่ใครจะสุขสบายได้
เเต่
ความรุ่งโรจ์กำลังจะกลับมา!!!


## EPISODE 2

ในยุคของคริสต์ศักราช 1830  ที่ใครๆต่างก็เอาเปรียบกัน แล้วเราจะอยู่ในสังคมแบบนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน
สาวน้อยหัวแข็งและต่อต้านความอยุติธรรม มีชื่อว่า Inès  Donnadieu หรือ อิเนส ดอนเนดีเย
Inès เป็นภาษาฝรั่งเศส เเปลว่า บริสุทธิ์
ส่วน Donnadieu เป็นนามสกุลภาษาฝรั่งเศส คนที่ใช้นามสกุลนี้ถ้าไม่เป็นเด็กกำพร้าก็บวช
ใช่!
ที่ฉันใช้นามสกุลนี้เพราะว่าฉันเป็นเด็กำพร้าที่ถูกทิ้ง เมื่อสิบห้าปีก่อน ฉันในวัยสองปีถูกทิ้งไว้ข้างๆกำแพงเปลี่ยวที่มืดมิด
มีพระจันทร์เสี้ยวและหิมะตกหนักเมื่อคืนนี้เลย แม้ว่าฉันไม่ได้แสดงท่าทางที่หวาดกลัวออกมาแต่ความจริงแล้ว ทุกคืนที่เป็นแบบนี้ฉันหวั่นใจอยู่ตลอด
ในวันนั้น วันที่ฉันถูกทิ้ง เสื้อคลุมขนสัตว์ที่ใส่ไม่ช่วยให้ความหนาวเย็นนั้นลดลงแม้แค่นิดเดียว
ตอนนั้นฉันรู้ว่าอากาศหนาวมันค่อยๆซึมลึกมาที่ปลายเท้าฉัน
แล้วค่อยๆเข้ามาที่ฝ่าเท้าไล่มาเรื่อยๆถึงข้อเท้าไล่มาถึงหน้าเเข้ง
ที่บนศีรษะเองก็มีหิมะที่ตกมากองหนาอยู่บนหัวฉัน ทำไมน่ะมันถึงไม่หล่นลงไป
ตัวฉันหนาวสั่นจนสุดจะบรรยาย
ณ ตอนนั้น ลมหายใจฉันริบรี่ในหนึ่งวินาทีไม่มีลมหายใจเข้าออก
ขณะที่ฉันกำลังจะขาดใจ
มีเด็กชายคนนึงอายุราวสิบสาม
โยนเสื้อคลุมขนสัตว์ที่ขนาดค่อนข้างใหญ่ใส่หน้าฉันอย่างเย็นชา
แม้แต่หางตาเขาก็ไม่มองฉันสักนิด
น้ำเสียงเเม้จะแข็งแต่แฝงความอ่อนโยนที่อิเนสสัมผัสไปไม่ถึง
ทำไมถึงตายง่ายจัง!!
แล้วคนคนนั้นก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ฉันเองก็อยากจะมองหน้าผู้มีพระคุณสักครั้ง
แต่เรี่ยวแรงที่จะเงยหน้ายังไม่มีบวกกับเขาไม่ให้เวลาฉันสักนิด
เวลาผ่านไปสิบห้าปี แต่ฉันกลับยังจำได้
ชั่งเถอะ!! เพราะตอนนี้เขาไม่ได้มีอิทธิพลในชีวิตฉันสักหน่อย
อิเนสสวมเสื้อสีครีมบัตเตอร์มิลด์แขนยาว
ปลายแขนพองเเต่ที่ข้อมือรูดแคบให้พอดี
เเละกระโปรงสีน้ำตาลวอทนัทแบบเอวสูงบาน ความยาวตั้งแต่เอวจนถึงข้อเท้า และ เสื้อคลุมขนสัตว์สีดำเข้ม รองเท้าบู๊ดสีเดียวกับกระโปรง แต่ทั้งหมดนี้ประกอบด้วยความเก่าและสกปรก
นับตั้งแต่อายุสองขวบอิเนสก็ใช้ชีวิตแบบช่วยตัวเองตลอด
ไม่ว่าการขอทาส รับจ้าง และงานทุกงานแม้กระทั่งงานด้านมืด
ตอนนี้ฉันกำลังทำงานนึงแบบลับๆ
ก้าวแต่ละย่างของอิเนสเท้าจมลงกลางหิมะเป้าหมายของเธอคือการกลับไปหาที่ซุกหัวนอน
บ้านหรือที่อยู่อาศัย ฉันไม่มี!!
งานของฉันมันก็ไปเรื่อยๆ บ้านของฉันก็เช่นกัน มันไปเรื่อยๆ
ไม่ว่าท้องถนน หรือ หลังคากระท่อม ฉันล้วนอาศัยมันเป็นที่นอน พอจากไปก็เท่านั้น เราจะไปจำทำไมกัน
เหมือนเรื่องราวชีวิตของฉันมันจะดราม่าหรือโรแมติก ฉันก็จะไม่สนใจ เป้าหมายคือความอยู่รอด


## EPISODE 3

ฉันยืนพิงกำแพงหลบอยู่ที่ชายคามุมนึง สวมหมวกฮู้ดของเสื้อคลุมขนสัตว์ ที่เสาหลังคามีคบเพลิงจุดอยู่ดวงเล็กๆ ที่อิเนสรู้ว่ามันไม่ช่วยความอบอุ่นอะไรเลย
แม้อากาศข้างนอกจะหนาวไปหน่อยแต่ว่าความอดทนและความเคยชินของอิเนสทำให้เธอไม่รู้สึกถึงความยากลำบาก เหล่านั้น
เธอยืนอยู่ตรงนั้นจนดวงตะวันขึ้นจากขอบฟ้า สีแดงของแสงตะวันในฤดูหนาวเปลี่ยนให้เป็นสีส้มแดงระเรื่อจางปนกับสีเหลืองส้มของก้อนเมฆา พระอาทิตย์ไม่แจ่มแจ้งเท่าไหร่นัก
คืนค่ำที่ผ่านมาอิเนสไม่นอนหลับเธอเพียงหลับตาเพียงเพื่อพักผ่อนแต่ไม่ได้หลงสู้ห้วงพะวัง ยังคงมีสติอยู่ครบถ้วน
การอดนอนคืนเดียวไม่ได้มีผลต่อเธอเลย เพราะว่ามรสุมที่ใหญ่กว่านี้เธอก็เจอมาแล้ว
ในเวลา7เข็มนาฬิกาสั้นและ1เข็มนาฬิกายาวอย่างพอดิบพอดี อิเนสก้าวย่างออกจากชายคาที่อาศัยหลบมุม ท้องถนนต่างประดับประดาด้วยของตกแต่งมากมาย แต่แม้ปลายหางตาของอิเนสก็ไม่ได้สนใจ
หิมะที่กองหนักบนถนนจางลงเพราะคนต้องการใช้ถนนเส้นนี้ การเดินทางต่อของอิเนสจึงง่ายลงชั่วขณะ อิเนสเดินไปเรื่อยๆจากที่เปลี่ยวเข้าสู่เมืองชุมชน เมื่อเข้าสู่พื้นที่เจริญก็มีคนเป็นธรรมดา แต่อิเนสยังคงก้มหน้าเดินต่อไป
โอ๊ย!! เสียงใสๆของสาวคนนึง ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่อิเนส เสียงนี้เนื่องจากว่า สาวน้อยอายุรุ่นราวคราวเดียวกับอิเนสกำลังเพลิดเพลินกับการชื่นชมวันปีใหม่ในท้องถนน จนลืมสนใจสิ่งรอบข้างใกล้ เธอเลยสะดุดกับขาของอิเนสเข้าอย่างจัง
เจ้าตัวนั้นล้มลงไปกองกับพื้น ขณะที่อิเนสยังยืนได้อย่างปกติทั้งที่เป็นฝ่ายถูกชน
ความอ่อนแอแบบนี้ไม่มีในอิเนส
เสื้อผ้าที่สาวน้อยคนนั้นสวมใส่เป็นชุดเดรสสีฟ้าแซฟไฟร์สลับกับสีครีมดอกเดซี่ นอกชุดเดรสสวมเสื้อสัตว์และรองเท้าบู๊คยกส้น ทั้งหมดนี้ดูราคาค่อยข้างที่จะแพง
นี่!! ช่วยกันไม่ได้หรือไง?? ยืนสมน้ำหน้าฉันเหรอ เธอร้องถามอิเนสที่ไม่แม้แต่ปรายตามองเธอ
อิเนสหันหน้ามามองเธอสายตานั้นดูเเข็งกร้าวจนทำให้อีกฝ่ายต้องลดเสียงลง
คนล้มน่ะ! ช่วยหน่อยสิ! พูดพร้อมส่งมือให้ คราวนี้อิเนสกลับหันหลังแล้วเดินต่อไปอย่างไร้เยื่อใย
เฮ้ย!! ทำไมนิสัยแย่อย่างงี้ล่ะ เธอตะโกนตามหลัง
ความจริงแล้วที่ตอนแรกอิเนสยังยืนอยู่ไม่ใช่เพราะว่าช่วยหรือสมน้ำหน้าอะไร
เธอเพียงต้องการคำขอโทษของอีกฝ่าย แต่เมื่อเห็นว่าแม่หล่อนคนนั้นจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองผิด เธอจึงได้จากไปอย่างไร้อารมณ์
อิเนสนั้นเดินไปไกลแล้วแต่สาวน้อยคนนั้นยังลุกไม่ขึ้น ไม่รู้เป็นเพราะเธอลุกไม่ขึ้นหรืออิเนสเดินเร็วเกินไปกันแน่
คนที่ล้มอยู่กลางถนน คงมีแต่สายตาจับจองมอง สาวน้อยมองซ้ายขวาแล้วพยายามรีบลุกด้วยอายสายตาผู้คน
ขณะที่เธอกำลังค่อยๆลุกขึ้นมาก็มีชายหนุ่มร่างใหญ่ สูงราว190เซนเข้ามาพยุง เมื่อเจ้าตัวเห็นชายหนุ่มผู้นั้นก็หน้าบึ้งใส่ทันที
เขาไม่ได้คำถามอะไรแต่อย่างใด เพียงเลิกคิ้วที่โค้งเพียงน้อยเล็กเป็นสิ่งที่สาวน้อยผู้นั้นผิดหวังนิดหน่อย
พี่ชาย! น้ำเสียงค่อยข้างหงุดหงิด ดูนางคนนั้นสิ ชนน้องซ้ำยังไม่ขอโทษก็จากไปแล้ว นางคาดโทษผู้อื่น
ชายหนุ่มผู้เป็นพี่ปรายตามองอิเนสที่เดินหันหลังออกไปทุกที
นับตั้งแต่ชายผู้นั้นเดินเข้ามาก็มีทหารองค์รักษ์ที่ดูแข็งแรงเดินตามเข้ามาอีกจำนวนไม่น้อย
เขาเพียงพยักให้หน้าใครคนนึง
ชายองค์รักษ์ก็เดินเข้าไปหาเจ้าหล่อนหน้าบูดบึ้ง คุณหนูครับ!กลับคฤหาสน์เถอะ คุณท่านคงจะรอแล้ว
ไม่อ่ะ! ฉันยังเที่ยวไม่สนุกเลย สาวน้อยไม่ย่อม
ผู้เป็นพี่ชายมองหน้าน้องสาว อีกฝ่ายเลยตอบกระอ้อทกระแอ้มว่า กะ..ก็ได้เดี๋ยวค่อยมาใหม่
(คำสรรพนามแทนตัวเองในเรื่องคือ ฉัน )


## EPISODE 4

ชายหนุ่มคนนั้นเหลือบตามามองอิเนสแต่ไม่พบเธอเสียแล้ว ทั้งที่เป็นเวลาเพียงสั้น
แล้วเขาก็หันกลับมาส่งน้องสาวขึ้นรถม้า
พี่ชาย รีบกลับมานะค่ะ สาวน้อยบอกเสียงใส
สีหน้าของชายหนุ่มยังคงเรียบเหมือนเดิม
แม้สีหน้าไม่เปลี่ยนแต่เขาก็ฟังและรับรู้ จากนั้นเขาก็เดินไปโดยมีชายหนุ่มอีกสองคนเดินตามไป ดูแล้วน่าจะเป็นคนสนิทของเขา
เขาเดินไปที่ม้าสูงขนดำมันวาว ก่อนจะขึ้นคล่อมแล้วควบออกไป คนที่ตามมาก็ทำเช่นเดียวกัน
เขากับเธอเดินกันคนละเส้นทางแล้วเราจะกลับมาเจอกันได้เหรอ
;;;
อิเนสเดินมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ เธอหันหน้ากลับมามองด้านหลังเพราะรู้สึกเหมือนมีสายตามาจับจ้องมอง
เหมือนว่าตอนนี้ทุกคนกำลังใจกับงานเฉลิมฉลองปีใหม่ แต่อิเนสกลับสนใจสิ่งที่ตรงข้ามกับคนอื่นๆ
ที่แผงร้านขนมปังที่เก่าและโซรมเต็มที อิเนสแวะที่แผงลอยนั้น  แล้วเดินจากมาพร้อมในมือมีถุงกระดาษใส่ขนมปังฝรั่งเศสหรือบาแก็ต ที่ยาวกว่าสองฟุต
สุดจะออกนอกกำแพงพร้อมกับขอบฟ้าที่ตะวันจะตกดิน
ท้องฟ้าเริ่มแผ่ไปด้วยความมืด อากาศที่หนาวเย็นอยู่แล้ว ยิ่งมากขึ้นในเวลาไร้อาทิตย์
เหมือนอิเนสเหมือนจะหยุดเดินแต่กลับไม่ใช่เธอเดินไป
อิเนสไม่มีเพื่อนและไม่มีใคร
เวลาทำอะไรเลยไม่จำเป็นที่จะต้องสนใจ
แต่แล้วจู่ๆก็มีเด็กอายุราวสิบขวบวิ่งแย่งขนมปังแท่งยาวในมืออิเนส
เด็กนั้นวิ่งนำหน้าไปในซอยกำแพงเมืองที่เปลี่ยวและดูมืด
อิเนสไม่รอช้าเธอวิ่งตามเด็กคนนั้นไปทันที
เสื้อคลุมขนสัตว์ที่สวมอยู่ปลิวตามลมแรงที่วิ่ง ที่ซอยเปลี่ยวมีไฟริบรี่
แล้วเด็กคนนั้นก็วิ่งชนใครคนนึง ชายร่างสูงคนนั้นคือพี่ชายของสาวน้อยคนที่ชนอิเนส
แต่อิเนสไม่ได้รู้จักเขา
ขนมปังในมือของเด็กล่วงหล่นลงพื้น
เมื่อขนมปังหล่นเด็กก็วิ่งหนีไป
ขนมปังก้อนยาวยังคงอยู่ที่พื้นระหว่างหน้าของอิเนสและการหันหลังกลับมาประชันหน้ากันของชายหนุ่มร่างสูง
เขาเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะถามอิเนสว่า แค่ขนมปังชิ้นเดียว ยอมให้เด็กไม่ได้เหรอ ?
อิเนสยืนมองและพินิจพิเคราะห์ชุดที่รูปร่างและชุดที่อีกฝ่ายสวมใส
เป็นเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาเข้มตามด้วยเสื้อกั๊กมีสีดำสนิท ตามด้วยเสื้อสูทสีเดียวกับเสื้อกั๊ก ชั้นนอกสุดเป็นผ้าคลุมขนสัตว์สีดำวาว เเละรองเท้าหนังสัตว์
คงเป็นผู้สูงศักดิ์สินะ!!  อิเนสคิดในใจ
แล้วเธอก็ตอบออกไปว่า เพื่อความอยู่รอดไม่มีคำว่ายอม น้ำเสียงบ่งบอกถึงความเย็นชาของหัวใจดวงนี้
เขายิ้มอย่างอยากจะเยาะเธอ
แต่กาทำเช่นนี้ไม่ได้ทำให้อิเนสโมโห เธอเพียงเดินเข้าใกล้ขนมปัง  อิเนสก้มตัวลงมือข้างนึงกำลังจะหยิบปลายนิ้วห่างจะขนมปังไม่ถึงเซน
แต่อีกฝ่ายกลับใช้รองเท้าหนังที่สวมเตะขนมปังออกจากด้านหน้าของเธอ
สีหน้าอิเนสเปลี่ยนไป แต่แทบจะมองไม่ออก
ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะกล่าวว่า
เธอต้องการขนมปังสินะ!!
อิเนสเงยหน้าขึ้นแต่ไม่ได้ตอบอะไร
เธอเอาขนมปังก้อนนี้ให้ฉัน แล้วฉันจะคืนให้เป็นสองเท่า เขากล่าวต่อ
เมื่อเห็นอิเนสไม่ตอบอะไรเขาก็ก้าวเดินไปที่ขนมปังและกำลังจะหยิบ
ผ่านในเสี้ยวเวลานั้นอิเนสเหลือบตามองเขาแล้ววิ่งอย่างรวดเร็วหยิบขนมปังตัดหน้าเขาไป
พร้อมกระโดดขึ้นกล่องลังไม้ที่ซ้อนอยู่สูง
เธอหันหน้ามามองเขาก่อนจะเอ่ยว่า ของที่ฉันจะเอา ใครก็อย่าหวัง
และยิ้มเยาะใส่ชายคนนั้น นั้นคงเป็นยิ้มแรกของอิเนสหรือเปล่านะ
เมื่อพูดจบเธอก็กระโดดไปอีกฝ่าย หลังของกล่องลัง
เขายืนมองเธอจากไปโดยไม่มีท่าที่จะตาม
ขนมปังนั้นมีอะไรกันแน่นะ ทำไมมีแค่คนแย่งกัน


## EPISODE 5

ไม่ตามเหรอครับ คุณชาย !! ชายหนุ่มผิวสีน้ำตาลอ่อนเกือบครีม เดินออกมาจากเงามืด ความสูงและอายุไล่เลี่ยกับคนที่ถูกถาม ซึ่งป็นเจ้านาย
ไม่จำเป็น! เสียงเรียบของอีกฝ่ายแต่พอฟังแล้วกลับรู้สึกเย็นยะเยือก
ครับ ฝ่ายนั้นรับคำ
กลับเถอะ ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายสั่ง
เขาขึ้นม้าก่อนจะควบออกไปอย่างรวดเร็ว
ณ คฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์
หรือ Chevalier ภาษาฝรั่งเศส ที่แปลว่า อัศวิน
เปิดประตูคฤหาสน์ก็พบห้องโถงขนาดใหญ่
แล้วตามด้วยระเบียงครึ่งวงกลม
เป็นชานยื่นออกมา เพื่อให้คนที่อยู่ชั้นสองสามารถมองลงมาเห็นคนในบ้านได้
โดยไม่ต้องเดินลงมาชั้นล่าง
ถัดจากระเบียงสองข้างเป็นบันไดโค้งลงมาบรรจบพื้น
ระหว่างพื้นที่บันไดมาบรรจบห่างประมาณยี่สิบกว่าฟุตหรือประมาณเจ็ดเมตร
พื้นคฤหาสน์ถูกสร้างด้วยหินอ่อนสีไวท์คาราร่าลวดลายสวยงาม
แล้วยังไม่รวมบรรดาห้องที่ไม่ถ้วน
คนรับใช้อีก
ไม่บอกก็รู้ว่าฐานะดีขนาดไหน
อาค์เฟกลับมาแล้วเหรอลูกรัก!? แม่ของอาค์เฟถามขึ้นเมื่อเห็นบุตรชายกลับมาบ้าน
ใช่แล้ว!! พี่ชายร่างสูวของเธอคนนั้น กับ ชายที่มาแย่งขนมปังกับอิเนสมีชื่อว่า
อาค์เฟ วิกเตอร์ เชอวาเลียร์
Harvey Victoc Chevalier
อาค์เฟ หรือ Harvey เป็นภาษาฝรั่งเศส ที่เเปลว่า คุณค่าของการต่อสู้
วิกเตอร์ หรือ Victoc เป็นชื่อกลางของอาค์เฟ ซึ่งมาจากการรวมชื่อของพ่อกับแม่
คือ Vic หรือ วิก มาจากคำว่า เวียนเนอ หรือ Vianne แปลว่า ผู้ที่สามารถเอาตัวรอด
และ คำว่า toc หรือ เตอร์ มาจากคำว่า ลูติน หรือ Lutin แปลว่า มาจากสวรรค์ รวมมาเป็นวิกเตอร์ ซึ่งชื่อนี้ไม่ค่อยมีคนเรียกเท่าไหร่
เเละนามสกุล เชอวาเลียร์ ซึ่งเป็นตระกูลในเมืองแห่งนี้
อาค์เฟอายุยี่สิบเจ็ด ซึ่งห่างจากแอลล์ผู้เป็นน้องสาว ราว สิบเอ็ดปี


## EPISODE 6

ความจริงแล้ว
อาค์เฟไม่ได้อาศัยอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้
เขาถูกส่งออกจากบ้านในวัยเก้าขวบ
ในอายุเก้าขวบนั้นเขาเริ่มฝึกการเป็นทหารองค์รักษ์
ผู้คนที่สูงศักดิ์อาจไม่ได้สบายเสมอไป
ไม่ได้ดีเหมือนที่คนเบื้องล่างมองเห็น
.
.
.
ขนมปังในมือ ชิ้นนนั้นพิเศษมากใช่มั้ย??
ใช่แล้ว! ความอยู่รอดของของอิเนสคือมันที่กำหนดโชคชะตา
เธอหยิบแท่งโลหะลักษณะคล้ายมีดสั้นแต่เปลี่ยนจากคมมีดเป็นแท่งโลหะยาว มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ1เซนติเมตร
อิเนสแทงกลางขนมปังแล้วค่อยๆกรีดจนขนมปังแบะออก
สิ่งที่ปรากฏด้านในนั้นคือ ม้วนกระดาษใบเล็กๆ
ม้วนกระดาษถูกผูกด้วยโบว์เส้นน้อยพร้อมตราสัญลักษณ์นึง
อิเนสหยิบกระดาษนั้นขึ้นมาพิจารณา
มองตรานั้นที่มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมด้านไม่เท่า สี่เหลี่ยมนั้น เป็นทองเหลือง ภายในสี่เหลี่ยมทองเหลืองนั้นมีรูปเหมือนตัวอักษร h ตัวเขียนพิมพ์เล็กและลูกศรธนูปักอยู่กลางตัว h นั้น
เหมือนมันจะสื่อความหมายนะ แต่!
ภารกิจของอิเนสไม่ใช่การวิเคราะห์ หรือ ถอดรหัสลับอะไร
สิ่งที่เธอต้องทำคือการหาวิธีส่งต่อเนื้อความลับ และตราสัญลักษณ์นั้น
นอกจากการใช้กำลังแล้วก็ต้องใช้ความสามารถทางสมองด้วย
แม้งานนี้จะยากแต่การทำเพื่อความอยู่รอดจะทำให้ความยากกลายเป็นเรื่องง่ายได้
ครับ ! อาค์เฟรับครับขานคำ
อาค์เฟไม่ได้กลับบ้านหลังนี้มานานทำให้ตอนแรกที่เดินเข้ามาก็ทำให้งุนงงไปบ้าง
เมื่อเวลาเปลี่ยนทุกอย่างก็เปลี่ยนตาม
ผมกลับเข้ามาที่นี้อีกครั้งก็ทำใฟ้ความมั่นใจน้อยลงเมื่อความคุ้นเคยไม่มี


## EPISODE 7

การห่างหายจากบ้านหลังมา18ปีเต็ม
ผมไม่เหลือความอบอุ่นของบ้านหลังนี้อีกแล้ว
เพราะอะไรงั้นเหรอ??
ที่จริง ผู้หญิงที่เรียกอาค์เฟเมื่อกี้ไม่ใช่แม่เเท้ๆของเขา
แม่ผู้ให้กำเนิดเขานั้น จากไปตั้งแต่เขาอายุได้สามขวบ
ส่วนผู้หญิงคนนี้น่ะเหรอ? เธอเป็นแม่เลี้ยงของอาค์เฟ
ถึงแม้ว่า ซีลีนจะไมได้ทำตัวเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย อย่างในละคร อีกทั้งยังดูแลเขาอีกด้วยแต่ก็ไม่ได้รักอาค์เฟเหมือนลูกแท้ๆของเขาหรอกนะ
ซีลีนมีลูกชายของตัวเองคนนึงหรือน้องชายต่างแม่นั้นเอง
ชื่อ อัลลัน อายุยี่สิบห้าซึ่งอ่อนกว่าอาค์เฟสองปี
ซึ่งเมื่ออาค์เฟไม่ได้กลับคฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์มา สิบแปดปีนั้นก็หมายความว่าอาค์เฟไม่ได้เจอ พ่อ , แม่เลี้ยงและน้องชายต่างแม่ มาสิบแปดปี
ส่วนแอลล์น่ะเหรอ
เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกับอาค์เฟ เนื่องจากว่าเธอต้องเข้ามาเรียนในเมืองอาค์เฟจึงชวนเธออยู่ที่บ้าน
แอลล์นั้นหลังจากที่อาค์เฟชวนเธอมาอยู่คฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์แล้วทั้งสองก็ไม่ได้เจอกันเป็นเวลาสองปี
ณ โต๊ะรับประทานอาหารขนาดใหญ่ คนที่รับประทานมีเพียงห้าคน แต่อาหารกลับมีมากมายและหลากหลาย แบบที่ครบทุกรสทุกชาติ
ไม่ว่าจะอาหารหวานอาหารคาว ซีลีนหมุนโต๊ะเพื่อตักอาหาร บรรยากาศการทานเงียบกริบ
ไม่มีใครเอ่ยอะไรสักคำ
เหมือนจะอึดอัดหรือพูดไม่ถูก
อาค์เฟเองก็รู้สึกว่าตัวเขามาทำให้บรรยายกาศการทานอะไรขัดข้อง
ซีลีนพูดขึ้นขณะหมุนโต๊ะอาหาร
วันนี้พร้อมหน้าพร้อมตาทานกันเยอะๆนะ !! พูดพร้อมตักซุปข้าวโอ๊ตใส่ถ้วยส่งให้ลูติน พ่อของอาค์เฟและอัลลัน
ลูตินรับ เขาไม่ได้มองหน้าลูกชายคนโตแม้แต่นิดเดียว
ฝ่ายอาค์เฟเองก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว
ใช่ๆ!! นานที่คนจะครบ แอลล์รีบพูดเสริม
แต่บรรยายกาศยังคงเจื่อนจางความรู้สึกอยู่ดี
อาค์เฟยืนขึ้น " ผมอิ่มแล้ว " เขากล่าวต่อ
ยังไม่กินอะไรเลยนะ!! แอลล์โพล่งออกมาเสียงดังนิดหน่อย
ก่อนจะลดเสียงลงว่า พี่ชายยังไม่ได้ทานอะไรเลยนะค่ะ?!?
พี่ไม่หิว ตอบแอลล์
กินสักหน่อยเถอะนะ ซีลีนเสริม
ครับ อาค์เฟตอบเสียงเรียบ ก็ที่จะมองอาหารบนโต๊ะว่าจะทานอะไรที่สามารถจากไปได้เร็วที่สุด
พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นขนมปังแท่งยาวหรือบาแก็ต  เขาก็เหลือที่จะจับขนมปังชิ้นนั้นทันที
ในใจนั้นก็ถึงเรื่องการแย่งขนมปัง
ผมงานยุ่งขอตัวก่อนนะครับ อาค์เฟกล่าวแล้วเดินออกมา
หน้าปากประตูทางออกคฤหาสน์
อาค์เฟส่งขนมปังให้เลนน์ ซึ่งเป็นคนสนิท
นายเอาไปทิ้ง
ครับ เลนน์ตอบ


## EPISODE 8

แล้วเดินออกไปเพื่อกลับคฤหาสน์ของตน
อาค์เฟให้งานทหารและรับตำแหน่งมานานจนมีคฤหาสน์เป็นของตัวเอง ครั้งนี้เขาพึ่งได้กลับที่เมืองนี้เพื่อปฏิบัติภารกิจอะไรสักอย่าง
คฤหาสน์ที่พูดถึงขแงอาค์เฟอาจจะไม่ได้หรูหราและใหญ่โตเท่ากับคฤหาสน์ตระกูลเชอวาเลียร์
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นแบบนั้นอาค์เฟก็เลือกที่จะอยู่ที่นี่
เพื่อความสบายใจ
เรื่องราวในใจของเราละคนนั้นแตกต่างกันออกไปแต่ความทุกข์ในใจของคนที่มีปมคงไม่คลายลงง่ายๆ
ณ ห้องทำงานของอาค์เฟ เก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเลือกนกเข้มจัด ขนาดพอดีพอดี กับโต๊ะไม้ทำงาน ที่ดูกระทัดรัด แต่เอกสารงานและกระดาษบนโต๊ะนั้นทำงานรู้สึกว่าโต๊ะนั้นคงไม่กระทัดรัดเท่าไหร่นั้นเพราะว่า มันเยอะมาก
อาค์เฟทิ้งตัวลงเก้าอี้ทำงาน ก้มหน้าน้อยเล็กมือกุมขมับ ขมวดคิ้วงามนั้น ข่มเปลือกตาให้ปิดลง
ส่ายศีรษะช้าๆเหมือนคนที่มีเรื่องหนักใจไม่น้อย
ท่าทางที่แทยไม่ปรากฏต่อตาคนนอก
คนนอกที่พูดถึงนั้นคือนอกเหนือจากอาค์เฟ
นั้นก็คือไม่เคยมีใครเห็น
แต่สายตาคู่นั้นที่จับจ้องอยู่ที่หน้าต่างและมองเข้าไปภายใน
แววตาไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกอะไร
ดวงตาฟ้าครามราวน้ำทะเลแต่นัยต์ตากับเหมือนก้มทะเลลึก
อาค์เฟลืมตาขึ้นและเหลือบไปสบตาอีกฝ่ายที่มองขึ้นมาด้านบน
ดวงตาของเขาที่เหมือนกำลังจมความทุกข์กลับเปลี่ยนเป็นความตกใจปนแววตาหมาป่าดุร้ายที่กำลังจะล่าเหยื่อ
สายตาที่มองมาจากด้านล่างเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอิเนส
เธอไม่ได้ตกใจกับสายตาที่กินเธอนั้น
เพียงจากไปในชั่วพริบตา
แววตาที่ดุร้ายของอาค์เฟนั้นยังเหมือนเดิม
แต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดว่า นั้นเธอเหรอ
เธอคนนั้นที่แย่งจดหมายลับกับเรา
เลนน์ลูกน้องคนสนิทเคาะประตูก่อนที่จะเปิดประตูเข้ามา
ส่วนอาค์เฟรู้ตัวตั้งแต่เสียงเคาะประตูนั้น
เขาเปลี่ยนแววตาดุร้ายนั้นมาเป็นความเคร่งขรึมและเย็นชา
และท่านั่งที่อ่อนล้าเปลี่ยนมาเป็นท่าไขว้ห้างเอียงหลังพิงเก้าอี้ เชิดหน้านิดนึง เท้าแขนสองข้างที่วางของเก้าอี้
ท่าท่งทั้งหมดนี้ของอาค์เฟนั้น
เปลี่ยนก่อนที่เลนน์จะเปิดประตูเข้ามา
เรียกได้ว่า พริบตาเดียวเลยก็ได้
คุณชาย! เลนน์เอ่ยขึ้นเมื่อเปิดประตูมายืนเรียบร้อย
อาค์เฟเงยหน้ามองเลนน์ประมาณว่าพูดได้
คนที่แย่งกับจดหมายลับกับเราวันนั้นกำลังจะส่งต่อแล้วครับ
ฮึ! ดวงสมพงษ์กันจริงๆ อาค์เฟคิดในใจ
แล้ว? ถามต่อ
คนที่แย่งกับเราวันนั้นสืบประวัติไม่ได้เลยครับ
ไม่มีใครรู้เรื่องของเธอเลย
แต่เราสามารถสืบได้แค่ว่า
เธอกำลังจะส่งต่อข้อความในจดหมายนั้น ให้คนที่น่าจะเป็นเป้าหมายของเรา
วิธีล่ะ? อาค์เฟถามต่ออีก
วันที่3 นี้ที่ร้านหนังสือแผงลอยใจกลางเมืองครับ
โจ่งแจ้งจริง!! อาค์เฟเอ่ย
แล้ว..เรา...จะ....เลนน์พูดอึกอัก
วันที่3 นัดแอลล์ไปเที่ยวที่นั้น อาค์เฟพูดเหมือนมีแผน
เลนน์กำลังงๆ
ทำตามนั้น อาค์เฟพูดต่อก่อนที่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์