A Perfect System for a Perfectionist in the Post-Apocalypse World
C_Zanche
## บทนำ

ที่นี่… คือโลกที่ผมไม่รู้จัก หากใครสักคนพลัดหลงมาจากที่เดียวกันกับผม ย่อมสามารถรับรู้ได้ทันทีว่าโลกที่ผมกำลังใช้ชีวิตอยู่ในตอนนี้ ไม่ใช่โลกเดิม
ไม่มีทางเป็นที่เดียวกัน นั่นคือข้อสรุป ไม่ต้องทำการตรวจสอบด้วยซ้ำ
ตึกรามบ้านช่องทุกแห่งหนถูกปล่อยทิ้งร้างจนทรุดโทรม ถนนหนทางที่ควรมีรถยนต์คับคั่งกลายเป็นถนนโล่ง ๆ หรือหากพบเจอรถยนต์ ก็ล้วนแต่เป็นรถพัง ๆ ที่ถูกทิ้งไว้ให้เกะกะขวางบนถนน
ผู้คนที่ควรจะเดินสัญจรไปมาถูกแทนที่ด้วยซากศพ
คุณสามารถพบเจอซากศพปกติที่นอนนิ่งไม่ไหวติงได้ทั่วไป นอกจากนี้คุณยังสามารถพบซากศพในแบบที่คงไม่อยากจินตนาการถึงด้วย
พวกมันคือซอมบี…
ไอ้ซากศพขยับได้และกระหายเลือดพวกนี้ เห็นชัด ๆ ว่าพวกมันคือสาเหตุที่ทำให้อารยธรรมมนุษย์จบสิ้น
โลกที่ผมยืนอยู่ตอนนี้ ไม่มีรัฐบาลดูแล ไม่มีเส้นแบ่งเขตประเทศ ไม่มีกฎหมายหรือการควบคุมใด ๆ ดังนั้นแม้ผู้คนพบความเดือดร้อนและรอคอยนานแค่ไหนก็จะไม่มีความช่วยเหลือมาถึง
โลกนี้กลายเป็นสถานที่ที่แม้แต่ขนมปังจืด ๆ สักก้อนยังเป็นสิ่งมีค่า
ในโลกนี้ คุณพร้อมจะแลกชีวิตเพื่อปืนเก่า ๆ สักกระบอกหรือกระสุนที่ไม่รู้ว่าด้านไปแล้วหรือยัง
ใช่แล้วครับ โลกนี้เงินทองไม่มีค่า และทุกวันกลายเป็นเรื่องของการเอาชีวิตรอด โลกกลายเป็นดั่งขุมนรกสำหรับคนทั่วไป…
แต่สำหรับผม ผมไม่ใช่คนทั่วไปครับ
ผมหัวเราะร่าในหลาย ๆ ครั้งเวลาที่หวนคิดว่าตัวเองช่างโชคดีที่มาอยู่ในโลกแห่งนี้ โลกนี้คือดินแดนที่เหมือนกับสรวงสวรรค์สำหรับผม
ผม… ผู้ที่ครอบครองพลังอันแสนวิเศษนี้
วันนี้ เป็นอีกวันของผม
ผมมักใช้เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันไปกับ 'การล่า' ไม่ว่าจะเป็นการล่าหาข้าวของจำเป็นในการดำรงชีพ หรือการล่าซอมบีซึ่งมีผลทำให้การใช้ชีวิตของผมง่ายขึ้นด้วยผลที่ตามมานานัปการ
แต่วันนี้พิเศษกว่าวันอื่นเล็กน้อย เพราะผมถูกเหตุผลบางอย่างบังคับให้ต้องติดต่อกับผู้คน
ซอมบีอันตราย เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัย พวกมันจู่โจมสิ่งมีชีวิตทุกชนิดโดยไม่จำเป็นต้องมีสิ่งเร้า และการถูกมันกัดก็อาจทำให้ติดเชื้อกลายเป็นแบบเดียวกับพวกมันได้ แต่สำหรับผมแล้ว มนุษย์อันตรายยิ่งกว่าเป็นสิบเท่า
ทั้งที่ควรจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยเหตุผล แต่มนุษย์บางคนก็ไม่ได้เคลื่อนไหวด้วยสิ่งนั้น คุณสามารถถูกจู่โจมได้แม้ว่าการฆ่าคุณไม่ได้ทำให้ผู้กระทำได้ผลประโยชน์อันใด
ด้วยเหตุนี้ ผมจึงหลีกเลี่ยงการพบปะกับคนด้วยกันเองมาตลอด
กลุ่มที่ผมกำลังเผชิญหน้าอยู่มีสี่คน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมพบพวกเขา  และในเมื่อพวกเขาอาจเป็นหนึ่งในผู้ไม่มีเหตุผล หรือสูญเสียเหตุผลได้ทุกเมื่อ ผมจึงไม่ได้ใส่ใจไต่ถามชื่อแต่ละคนเอาไว้
… ชายกล้ามใหญ่ผู้ชอบอวดกล้าม เบ่งอวดสาว
… หญิงสาวหน้าสวย หุ่นดี ที่ดูคล้ายนักร้องชื่อดังในโลกที่ผมจากมา
… ชายสวมแว่นร่างผอมผมยาว และ
… หญิงวัยกลางคนนิสัยขี้โวยวาย
นี่คือลักษณะเด่นที่ผมใช้จำแนกคู่ค้าสี่คนนี้
"ไม่พอหรอก" ชายกล้ามใหญ่พูดเสียงแข็งใส่ "อาหารแห้งสิบถุงแลกกับปืนสองกระบอกเนี่ยนะ ที่พวกเราตกลงกันไว้มันไม่ใช่แบบนี้นี่"
ผมถอนหายใจเบา ๆ "นั่นมันเงื่อนไขของชั่วโมงที่แล้ว พวกคุณมาถึงช้า เงื่อนไขมันก็ต้องเปลี่ยนไปแล้วสิ"
"พวกเราเสี่ยงแค่ไหนรู้ไหม เราต้องทิ้งคนเจ็บไว้ระหว่างทางด้วยซ้ำ" หญิงวัยกลางคนฮึดฮัดใส่
[ช่างประปาร่างใหญ่กลุ้มใจกับความงกของคุณ]
มีสิ่งกวนใจโผล่ขึ้นมาขวางสายตา มันคือหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใสพร้อมข้อความไม่ยาวนัก ผมแกล้งไม่สนใจมัน ผมกำลังมีสมาธิกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้
ผมกลับไปสนใจคู่สนทนา มันไม่น่าประหลาดใจที่คนกลุ่มนี้จะโมโห เพราะผมดันเพิ่มเงื่อนไขจากปืนหนึ่งกระบอกเป็นสองกระบอกโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า แต่ผมมีเหตุผลที่ไม่สามารถอธิบายอีกฝ่ายได้
"ทุกคนต้องเสี่ยงกันทั้งนั้นแหละ" ผมเตือนสติพวกเขาว่าอย่ามาเรียกร้องความเห็นใจ "พวกคุณมาช้าทำให้ผมเสียเวลา ที่ผมขอไปถือเป็นค่าปรับ"
บางคนอาจคิดว่าเวลาเป็นสิ่งที่ได้มาฟรี ๆ แต่หลายคนก็รู้ว่าเวลาในชีวิตของพวกเรามีอยู่อย่างจำกัด และนั่นทำให้ในแต่ละวันเราเลือกทำกิจกรรมได้จำกัด และยิ่งในยุคนี้ที่ซอมบีเต็มบ้านเต็มเมือง จำนวนชั่วโมงที่เหลืออยู่ของแต่ละคนในแต่ละวันก็ยิ่งสั้นลง พอมาคิดว่าหนึ่งชั่วโมงอันมีค่าที่ผมสามารถล่าได้อย่างเต็มที่ถูกขโมยไปเพราะคนไม่รักษาเวลา ผมก็อดคิดไม่ได้ว่าการแลกเปลี่ยนครั้งนี้ไม่ยุติธรรมแล้ว
แม้ผมจะเข้าใจแหละว่าอีกฝ่ายไม่ได้มัวแต่ไปเอ้อระเหยลอยชาย สาเหตุที่มาช้าคงเพราะพวกเขาถูกซอมบีโจมตีระหว่างเดินทางมายังที่นัดหมาย
"อย่าเสียเวลาต่อรองอีกเลยค่ะ คุณก็บอกเองนี่คะว่าแถวนี้ไม่ปลอดภัย" หญิงสาวที่ดูเด็กที่สุดในกลุ่มพูดขึ้น
ผมเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่แค่หน้าตาของเธอที่เหมือนนักร้องวัยรุ่นชื่อดังในโลกของผม แม้แต่น้ำเสียงของเธอก็ยังเหมือนด้วย พอมานึกดูดี ๆ ก่อนหน้านี้เพื่อนของเธอก็เรียกเธอว่า แอน… อืมม ชื่อก็เหมือนอีก แต่อาจจะแค่บังเอิญก็ได้
"ปืนกระบอกเดียวก็ได้ แต่ผมอยากได้กระสุนเพิ่ม อย่างน้อยก็…"
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรขำกับการต่อรองของคุณ]
"ปืนกระบอกเดียว ไม่เพิ่มอะไรให้อีก" ชายร่างใหญ่ไม่ยอมอ่อนข้อให้
พอเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ยอมเพิ่มจำนวนปืนให้เป็นสองกระบอก หรือแม้แต่เพิ่มเติมกระสุนให้ ผมก็ใช้วิธีการเจรจาว่าจะลดจำนวนอาหารแห้งที่จะส่งมอบให้บ้าง
…ถ้าไม่ใช่เพราะถูกมิชชันบังคับมา อย่างผมคงไม่ต้องมาเสียเวลากับอะไรไร้สาระแบบนี้หรอก…
[มิชชัน: แลกเปลี่ยนของ (0/1)]
[รายละเอียด: ทำการแลกเปลี่ยนสิ่งของกับผู้อื่น สิ่งของนั้นจะเป็นของที่ได้มาจากระบบหรือเป็นทรัพย์สินอื่นก็ได้ แต่คอลเลคเตอร์ต้องมั่นใจว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ฝ่ายตนได้กำไร]
[รางวัล: +1 ไหวพริบ, มิสเซลเลเนียสแพ็ค วัน x 5]
…ค่าสถานะไหวพริบฟรี แถมยังได้แพ็คฟรีห้าแพ็คด้วย ยังไงงานนี้ก็ถอยไม่ได้…
ครั้งนี้ผมเหลือบมองหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงที่ผมตั้งใจเปิดมันเอง หน้าต่างมิชชันยังคงขึ้นมาแบบเดิม ตัวอักษรสีแดงย้ำตรงที่บอกว่า 'ต้องมั่นใจว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ฝ่ายตนได้กำไร'
…ประโยคนี้แหละทำให้ผมอ่อนข้อไม่ได้…
หลังจากยื้ออยู่พักหนึ่ง ความดื้อดึงของผมก็ชนะ ในที่สุดคนทั้งสี่ก็ประชุมกัน พวกเขาจำเป็นต้องได้อาหารติดมือกลับไปในจำนวนที่วางแผนไว้ ดังนั้นการแลกเปลี่ยนจึงจบลงที่ผมได้ปืนหนึ่งกระบอกกับกระสุนเพิ่มอีกเล็กน้อย
…อันที่จริง ผมไม่ได้อยากได้กระสุนแค่จำนวนที่พวกเขายอมให้มาหรอก แต่ที่ได้มาก็พอให้ความรู้สึกที่ว่าได้กำไร  แค่นี้แหละจะทำให้เจ้าหน้าต่างสีน้ำเงินหายไปได้ พร้อมกับผมได้รับรางวัลที่ควรจะเป็นของผม…
[มิชชัน: แลกเปลี่ยนของ (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสถานะไหวพริบเพิ่ม 1 หน่วย]
[คุณได้รับมิสเซลเลเนียสแพ็ค วัน 5 แพ็ค]
[ลุงยามวัยดึกภูมิใจกับความสำเร็จของคุณ]
ผมคิดว่ามันจะจบลงด้วยดี จนกระทั่งวินาทีที่รู้ตัวว่าอาคารร้างที่พวกเราใช้เป็นสถานที่นัดแลกเปลี่ยนของได้ถูกล้อมไว้หมดแล้วทุกทาง


## คามิลและแอน (1)

ศัตรูบุกจู่โจมมาจากทุกทางเข้าออก แม้แต่หน้าต่างทุกบานก็ถูกจับตามองจากภายนอก หากคนด้านในเคลื่อนไหวโดยปราศจากความระมัดระวังคงไม่แคล้วต้องถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง
ฝ่ายศัตรูมีจำนวนมากกว่าสิบคน แต่ละคนมีอาวุธครบมือและหากมองวิธีการบุกที่เกือบจะเหมือนมืออาชีพ มันบ่งบอกว่าพวกเขาผ่านการฝึกมาจากคนที่มีประสบการณ์หรือไม่ก็มีใครในนี้ที่เคยเป็นเจ้าหน้าที่มาก่อน
ผมไม่ได้พยายามขัดขืน เช่นเดียวกับคู่ค้าทั้งสี่ราย พวกเขาเข้าใจสถานการณ์ได้ทันทีตอนที่เห็นว่ามีปืนหลายกระบอกส่องมาทางพวกเรา
กลุ่มที่โจมตีไม่ได้ลงมือรุนแรงนักเพราะฝ่ายเราก็ยอมให้จับกุมแต่โดยดี แต่ทุกคนต่างรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันไม่มีทางจบลงแค่ฝ่ายนั้นบอกว่า "อ๋อ เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันน่ะ เดี๋ยวพวกเราจะปล่อยคุณเอง"
พวกเราถูกถุงคลุมหัว ถูกจับโยนเข้าไปในรถ จากนั้นก็ถูกพาตัวไปที่อื่น
แล้วสุดท้ายทุกคนก็มาลงเอยในกรงขังที่เหม็นอับ
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรหัวเราะดังลั่น]
[แฝดสาม #2: สาวคาราเต้รู้สึกกังวล]
[ลุงยามวัยดึกไม่อยากให้คุณทำเรื่องสุ่มเสี่ยง]
"บ้าจริง ปล่อยพวกเราออกไปนะโว้ย" ชายร่างใหญ่ตะโกนแบบนี้มาตั้งแต่ครู่ก่อน แต่พวกคนที่จับเรามาไม่ได้ยินอย่างแน่นอน พวกเราถูกปล่อยทิ้งไว้ในห้องที่ไม่มีผู้คุมเฝ้า
"เลิกโวยวายสักทีน่า" ผมทนไม่ไหวก็เลยบ่นไปบ้าง
"เพราะแกนั่นแหละ พวกเราถึงถูกจับมาแบบนี้"
ผมไม่เข้าใจตรรกะเขาเลยสักนิด คนที่นัดเจอในอาคารร้างนั่นไม่ใช่ผมด้วยซ้ำ แล้วไอ้กลุ่มที่จับทุกคนมาอยู่ที่นี่ พวกนั้นไม่ได้ตามผมจนเจอตัว แต่ตามพวกเขามาจนเจอผมที่ต้องติดร่างแหมาด้วยต่างหาก
"ใจเย็น ๆ นะคะ บางทีพวกเขาอาจจะเข้าใจผิดอะไรก็ได้ หรือถ้าพวกเขาอยากยึดเสบียงกับอาวุธ พวกเราก็ให้ไปซะ ไม่มีความจำเป็นต้องฆ่าแกงกันเลย"
"มันไม่ปล่อยเราหรอก" หญิงวัยกลางคนแทรก "ถ้าจะเอาแค่ของ มันก็ไม่ลำบากจับตัวมาแบบนี้"
"ตะ แต่ อย่างน้อยก็คงไม่คิดจะฆ่าใช่ไหม" ชายผอมผมยาวพยายามมองในแง่ดี "ถ้าอยากได้แค่ผู้หญิง ก็ไม่ต้องจับตัวผู้ชายมาก็ได้"
"พูดอะไรออกมาน่ะ"
"ขะ ขอโทษ ไม่ได้อยากพูดให้กลัวกว่าเดิมหรอก"
ขณะที่ทั้งสี่คนกำลังถกเถียงกันไปมาบ้าง พูดปลอบใจให้กันบ้าง ผมกำลังเดินสำรวจรอบ ๆ กรงขังพร้อมกับมองหาลู่ทางไปด้วย
"เฮ้ย ทำไมแกไม่ถูกมัดวะ" ชายร่างใหญ่เพิ่งสังเกตเห็นว่าผมเป็นคนเดียวที่ไม่ได้ถูกมัดมือไพล่หลัง
"ถูกมัดแล้วมันขยับตัวยาก"
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูพยักหน้าเห็นด้วย]
ผมขี้เกียจอธิบายว่าทักษะพิเศษของผมช่วยให้หลุดจากพันธนาการได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายคงไม่รู้ด้วยซ้ำถึงสิ่งที่เรียกว่า 'สกิล' หรือ 'ระบบ' ว่ามีอยู่ด้วย
ผมใช้สกิล [เอสเคปอาร์ตติส Lv. 7] อย่าว่าแต่เชือกแบบนี้เลย ต่อให้เอาผมไปขังในตู้เหล็ก รัดโซ่ล็อกกุญแจไว้ ทิ้งถ่วงทะเลซ้ำ สกิลนี้ก็คงช่วยให้ผมหนีรอดฉิวเฉียด
ทุกคนตกใจตอนที่เห็นว่าผมเดินไปมาอย่างเป็นอิสระและยิ่งตื่นเต้นเข้าไปอีกตอนที่ผมใช้เวลาแค่อึดใจเดียว สะเดาะกุญแจของห้องขัง แต่ความตื่นเต้นก็อยู่ได้ไม่นานนักเพราะทุกคนต่างตระหนักดีว่าพวกตนอยู่กลางฐานทัพของศัตรู แค่ออกจากห้องขังที่ไม่มีคนเฝ้าได้ ไม่ได้หมายความว่าจะหนีไปจากที่นี่ได้
"เฮ้ย" หนุ่มร่างใหญ่ชี้ไปที่มือของผม
เขาตกใจอ้าปากค้างที่เห็นผมกำลังกินเครปอัลมอนด์ช็อกโกบานานาอยู่ ไม่เคยเห็นคนยืนกินขนมหรือยังไงนะ อ๊ะ พอมองดูดี ๆ แล้วคนอื่นก็ตกใจเหมือนกันแฮะ
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรหยุดหัวเราะไม่ได้]
"กะ แก ไปเอาไอ้นั่นมาจากไหน"
"เอามาจากไหนก็ช่างเถอะน่า ควรจะสนใจเรื่องที่ว่าจะหนีจากที่นี่ยังไงดีกว่าไหม"
สิ่งที่ผมพูดมีเหตุผล แต่คงเพราะครีมจากเครปญี่ปุ่นที่ยังติดแก้มอยู่ ความน่าเชื่อถือจึงลดลงเหลือไม่ถึงครึ่ง ทุกคนมัวแต่สนใจขนมที่ผมกินรองท้องมากกว่าที่จะสนใจเรื่องที่ผมอยากบอก
"รออยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมไปดูลาดเลาให้" ผมพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินออกมา
[มิชชัน: กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (0/24)]
[รายละเอียด: เรดสคาร์ฟคือชื่อของกลุ่มผู้รอดชีวิตที่มีหลักแหล่งอยู่บริเวณทางตอนใต้ของเมืองเดิร์กลิน ไม่เพียงแค่มีชื่อเสียงไม่ดีจากการปล้นและฆ่าคนต่างถิ่นที่เฉียดเข้ามาใกล้อาณาเขต พวกเขายังมีชื่อเสียงไม่ดีจากการกินมนุษย์ด้วยกันเอง]
[รางวัล: 300 คะแนน]
"แค่เฉพาะรางวัลก็สามร้อยคะแนนเชียวเรอะ นั่นมันเท่ากับฆ่าซอมบีร้อยตัวเลยนะ"
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่แน่ใจว่าต่อให้รางวัลน้อยกว่านี้คุณก็ไม่ยอมพลาด]
ผมเริ่มออกเดินสำรวจค่ายของเรดสคาร์ฟพร้อมกับทำแผนที่ในหัวไปด้วย ค่ายแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลเก่าที่ถูกนำมาดัดแปลงเป็นป้อมปราการ มันจึงมีห้องหับจำนวนมาก ทั้งส่วนที่พวกเรดสคาร์ฟเก็บไว้ใช้สอยและส่วนที่ถูกปิดตายเอาไว้เพื่อไม่ให้ผู้บุกรุกหรือซอมบีเข้ามากวนได้
ความคิดแรกสุดของผมคือการยืมมือซอมบีกวาดล้างที่นี่ซะ สถานที่ใหญ่โตขนาดนี้หากทำลายแนวกั้นจนซอมบีหลุดเข้ามาได้สักทางมันต้องกลายเป็นหายนะอย่างแน่นอน
แต่ความคิดนี้ต้องพับไป เงื่อนไขมิชชันคือผมจะต้องจัดการกับพวกนี้เอง ดังนั้นก่อนอื่นก็ต้องพยายามลดจำนวนพวกมัน โดยเริ่มจาก…
"ฮะ!"
เวรยามรายหนึ่งกำลังจะร้องตอนที่เห็นผมกระโจนเข้าใส่ แต่เขาช้าเกินไปหรือไม่ผมก็เร็วเกินไป ก่อนที่เสียงจะดังเตือนคนอื่น ผมก็พุ่งเข้าไปปักมีดลงบนอกของอีกฝ่ายจนมิดด้าม
[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (1/24)]
…ทีแบบนี้เจ้าพวกคาแรคเตอร์ดันเงียบกริบ สงสัยจะลุ้นไปด้วยจนไม่กล้าส่งเสียงล่ะมั้ง…
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรประทับใจในทักษะการเดาของคุณ]
…นั่นไง…


## คามิลและแอน (2)

ผมไม่ลังเลสักนิด คนพวกนี้เข่นฆ่าผู้ที่รุกล้ำมาในเขตของตนเองอย่างไม่ลังเลเช่นกัน ผมรู้ว่าถ้าผมใจดีกับพวกเขา ฝ่ายที่ต้องลงไปนอนจมกองเลือดก็คือตัวเอง โดยเฉพาะพวกที่ทำหน้าที่เป็นเวรยามแบบนี้ผมจะปล่อยให้เขาเตือนคนอื่นไม่ได้
คนพวกนี้หละหลวมมาก พวกเขาคงย่ามใจว่าแถบนี้ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องกับตน แม้จะมีเวรยามอยู่เจ็ดคนแต่ไม่มีคนไหนเลยที่รู้สึกผิดปกติทั้งที่เพื่อนที่ทำหน้าที่เดียวกันหายตัวไป มันทำให้ผมสามารถเก็บคนทั้งเจ็ดได้แบบที่ไม่มีใครรู้ตัวก่อน
ในห้องที่ถูกใช้เป็น 'โรงเชือด' ผมได้เห็นสิ่งที่ยิ่งทำให้ความเห็นใจเล็กน้อยของผมหมดสิ้นลง ผมเห็นภาพพฤติกรรมเลวร้ายที่มนุษย์ไม่ควรทำกับมนุษย์ด้วยกัน
…น่าเสียดาย หากผมไปถึงเร็วขึ้นอีกสักก้าว บางทีอาจมีคนรอดสักคนก็เป็นได้…
"เฮ้ย แกเข้ามาจากทางไหนวะ อ๊ะ หรือว่าคือเสบียงใหม่ที่หัวหน้าเพิ่งเจอวันนี้" นักชำแหละพูดพร้อมกับชี้นิ้วใส่หน้าผม
"ที่เขาลือกันว่าพวกแกกินคนนี่จริงสินะ"
"เฮ้ย พวกเราถูกบุก" นักชำแหละตะโกนเรียกพวก โชคไม่ดีที่ห้องชำแหละนี้อยู่ห่างจากส่วนอื่นของอาคารและพวกลาดตระเวนก็ถูกผมเก็บกวาดไปแล้ว
ต่อให้มีคนได้ยิน กว่าจะมาถึงที่นี่ เจ้าหมอนี่ก็คงกลายเป็นเนื้อสับไปแล้ว
…แบบเดียวกับที่มันทำกับคนอื่น…
ศัตรูเป็นช่างร่างใหญ่กับมีดเล่มโต แม้ร่างจะไม่ใหญ่โตถึงขั้นผิดปกติแบบในหนังสยองขวัญ แต่เขาก็ถือว่าตัวใหญ่กว่าคนทั่วไปพอสมควร แรงของหมอนี่น่าจะมากกว่า 'เจ้าบ้ากล้ามชอบอวดสาว' ด้วยซ้ำ
ผมปลดมีดศัตรูด้วยการสับสันมือไปที่ข้อมืออีกฝ่าย
เสียงกระดูกนักชำแหละหักดังเปาะชัดเจนเต็มสองหู การโจมตีครั้งเดียวนี้แทบจะเป็นข้อสรุปของการต่อสู้แต่ผมจะไม่ประมาทปล่อยให้อีกฝ่ายมีโอกาสแก้มือ กำปั้นที่ผมปล่อยตามมารุนแรงจนเกือบจมหายไปในร่างของเจ้านักชำแหละ
มันไม่ใช่เทคนิคการต่อสู้ ผมเอาชนะได้ด้วยความเร็วและพละกำลังที่เหนือกว่าลิบลับ นี่คือความแตกต่างระหว่างมนุษย์ธรรมดา ๆ ที่มีเพียงข้อได้เปรียบด้านรูปร่าง กับผมซึ่งมีค่าสเตตัสและสกิลเกื้อหนุนจากระบบ
ก็ไม่ได้คิดว่าตนเองจะแข็งแกร่งขนาดถูกกระสุนปืนแล้วจะไม่เป็นอะไรหรอก แต่อย่างน้อยก็ไม่มีทางแพ้ให้กับคู่ต่อสู้ที่คิดจะใช้แค่มีดแน่นอน
[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (8/24)]
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ยกนิ้วโป้งให้กับคุณ]
ผมจัดการกับพวกเรดสคาร์ฟไปได้แล้วถึงหนึ่งในสาม นอกจากนั้นผมยังเก็บอาวุธของพวกมันมาได้อีกไม่น้อยเพราะพวกเวรยามต่างก็ถือปืนกันทุกคน ยังไม่นับที่แอบย่องกลับไปเก็บข้าวของอีกส่วนหนึ่งจากคลังอาวุธของกลุ่มด้วย
ความจริงแล้วจะหนีไปทั้งแบบนี้ก็ได้ แต่ผมก็ใจดีย้อนกลับไปหาพวกกลุ่มสี่คนนั้นอีกครั้ง
"นี่อาวุธ แล้วก็เสบียงที่เจ้าพวกนั้นชิงไป" ผมส่งต่อสิ่งที่ได้มาให้กับทุกคน แน่นอนว่าส่วนที่คิดจะเก็บไว้เองผมก็เก็บไว้แล้วเรียบร้อย
"นี่นาย… กลับมาช่วยพวกเราจริง ๆ ด้วย" เสียงของชายกล้ามโตอ่อนโยนกว่าเดิม ผมเดาว่าไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ เขายังเชื่อว่าผมจะไม่ย้อนกลับมาตามที่สัญญาไว้
"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ" หญิงสาวสวยยิ้มให้
ผมพยายามจะไม่จ้องหน้าเธอจนเกินไปโดยที่ไม่รู้เหตุผล
[ลุงยามวัยดึกรู้สึกหัวใจพองโต]
[นักกายกรรมหนุ่มยิ้มบางอย่างมีเลศนัย]
"ผมจัดการกับพวกที่เดินลาดตระเวนหมด แต่พวกมันรู้ตัวแล้วละ รีบเข้าเถอะ" ผมเร่งพวกเขา
พูดไม่ได้ว่าเส้นทางสะดวก พวกเราถูกดักโจมตีสองสามครั้งระหว่างทาง ผมไม่อยากแสดงพลังให้ใครเห็นแต่มันเลี่ยงได้ยาก สุดท้ายผมก็พาทุกคนไปถึงทางออกหลังจากจัดการซัดพวกที่มาขวางจนสลบ
"สุดยอด นายทำได้ยังไงเนี่ย" ชายร่างผอมมองผมแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
"นั่นสิ เป็นพวกหน่วยพิเศษอะไรแบบนั้นรึเปล่า" ชายกล้ามโตเดาไปเรื่อย
"ไม่ใช่หรอกค่ะ ระดับนี้เกินมนุษย์ไปแล้ว คุณต้องเป็นซุปเปอร์ฮีโรแน่ ๆ เลย"
"ผมจะเป็นอะไรก็ช่างเถอะ จากนี้ไปน่าจะปลอดภัยแล้ว"
"เดี๋ยวสิคะ ทำไมพูดเหมือนจะไม่ไปด้วยกัน"
ผมไม่ได้ให้คำตอบ เพราะเชื่อว่าจากนี้ไปพวกเราคงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
[นักสืบตาเดียวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย]
ผมไม่ได้ใส่ใจกับพฤติกรรมของพวกคาแรคเตอร์ที่กำลังจับตาดูอยู่ จึงไม่รู้ตัวว่าในพวกเขามีคนที่มองออกว่าผู้หญิงคนนั้นจะดื้อด้านกว่าที่ผมคิดไว้ แทนที่เธอจะหนีไปพร้อมกับเพื่อนทั้งสามคน ผู้หญิงคนนั้นตัดสินใจย้อนกลับเข้ามาในฐานอีกครั้ง
อะไรของเธอกันนะ


## คามิลและแอน (3)

ชื่อของฉันคือแอนนาเบลลา โฮปส์หรือคุณจะเรียกฉันว่าแอนก็ได้ค่ะ
ฉันเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งที่มีโอกาสดีกว่าคนอื่นเพราะได้ทำงานในสายอาชีพที่ตนเองรัก ฉันเคยเป็นสมาชิกของวงเกิร์ลกรุ๊ปวงหนึ่งก่อนที่จะได้กลายเป็นศิลปินเดี่ยวในเวลาต่อมา แต่แล้วช่วงเวลาที่คิดว่าทุกอย่างกำลังจะไปได้สวย โลกที่รู้จักก็ไม่ใช่โลกเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะ
ที่ว่าไม่ใช่โลกเดิม ฉันไม่ได้แค่เปรียบเปรย… ที่นี่ไม่ใช่โลกที่ฉันเกิดและเติบโตขึ้นมา
ระหว่างที่ฉันกำลังร้องเพลงสุดท้ายในงานคอนเสิร์ต สติของฉันดับวูบลงกลางเวที เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง โลกที่ฉันอยู่ก็ไม่ใช่ที่เดิมอีกแล้ว
จากที่ฉันสอบถามมา มีผู้คนมากมายที่มีประสบการณ์แบบเดียวกัน พวกเขาทำอะไรบางอย่างอยู่แล้วก็ถูกส่งตัวมาที่โลกนี้แบบไม่ตั้งตัว คล้ายกับในนิยายแนวเกิดใหม่ในต่างโลกที่เคยได้ยินมา แต่ฉันและอีกหลาย ๆ คนมั่นใจว่าพวกเราไม่ได้ตายแล้วเกิดใหม่… แต่ถูกส่งตัวมาที่นี่แบบทั้งที่ยังมีชีวิต
ไม่มีเงื่อนงำอื่นใด ไม่มีพระเจ้ามาบอกว่าคุณถูกเลือกมา ไม่มีเจ้าหญิงมาบอกว่าได้อัญเชิญคุณมาสู่โลกนี้เพื่อปราบจอมมาร ไม่มีอะไรแบบนั้นเลยสักนิด ไร้เงื่อนงำจนอดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่อุบัติเหตุหรือปรากฏการณ์ธรรมชาติมากกว่าที่จะเป็นฝีมือของใคร
เคยคิดว่าฉันก็แค่ใช้ดวงที่มีทั้งหมดไปแล้ว
แต่ความเป็นจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น แม้ว่าชีวิตในโลกใหม่จะหนักหนาแต่ฉันก็ได้อะไรจากที่นี่ไม่น้อย ที่เห็นชัดที่สุดก็คือฉันได้เพื่อนดี ๆ ได้พบเจอคนดี ๆ ที่คอยช่วยเหลือแม้โลกที่อยู่จะเป็นโลกแบบนี้ก็ตาม
เบนจามิน สตรอง ชายกล้ามโตชอบใส่เสื้อยืดคับเกินตัว ใจร้อน พูดจาขวานผ่าซาก แม้จะเป็นพวกทำอะไรไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังให้ดีแต่เขาก็เป็นเพื่อนที่ฉันเชื่อใจ
เจนนา รีชเชอร์ เพื่อนสาวที่รู้จักกันมาตั้งแต่โลกเก่า เจนนาเคยทำงานอยู่ฝ่ายบริหารของค่ายเพลงที่ฉันสังกัดอยู่ แต่เดิมในโลกเก่าฉันและพี่เจนนารู้จักกันแค่เฉพาะส่วนของงานเท่านั้น แต่การที่ได้มาเจอเธออีกครั้งและผ่านการร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาหลายปี ทำให้เราสองคนผูกพันกันราวกับพี่น้อง
จิมมี บาวเดอร์ คุณจิมมีเป็นอีกคนที่ฉันเคยเจอมาตั้งแต่โลกเดิม เขาเป็นชายร่างผอม แก้มตอบ สายตาสั้นจนต้องใส่แว่นหนาเตอะ ไว้ผมยาวจนบางครั้งก็ทำให้ถูกเข้าใจผิดบ่อย ๆ ว่าเป็นผู้หญิง คุณจิมมีเป็นแฟนคลับตัวยงของฉันก่อนที่เราจะกลายมาเป็นเพื่อนกันในโลกนี้
ความจริงแล้วกลุ่มของเราเคยใหญ่โตกว่านี้ แต่สมาชิกส่วนใหญ่มักจะเป็นขาจรหรือไม่ก็คนที่โชคไม่ดี ทั้งสามคนที่เหลืออยู่ตอนนี้จึงเป็นคนสำคัญที่สุดสำหรับฉัน
ทั้งที่เป็นแบบนั้น…
"อย่าตามหมอนั่นไปเลย มันไม่คุ้มหรอก" คุณเจนนาพยายามห้าม
"แต่… เขากลับเข้าไปคนเดียวนะคะ"
[บางอย่างพยายามสื่อสารกับคุณ]
ฉันขยี้ตา เมื่อครู่มีของแปลก ๆ ที่เหมือนกับกรอบสีน้ำเงินปรากฏขึ้นกลางอากาศ แต่มันหายไปก่อนที่ฉันจะได้มองดูมันให้ดี
"ต่อให้เข้าไปแล้วอาจจะไม่ได้กลับออกมา ก็ยังยืนกรานว่าจะเข้าไปให้ได้เหรอครับ" คุณจิมมีถามเสียงสั่น
ฉันไม่โทษเขาและคนอื่น ๆ เลย ฉันเองก็ยังขวัญเสียกับเรื่องที่เกิดขึ้น ถ้าพวกเราหนีออกมาช้ากว่านี้แค่ไม่กี่ชั่วโมง ก็คงมีคนใดคนหนึ่งหรือทั้งหมดที่ต้องกลายเป็นอาหาร
ฉันกลั้นใจพูดต่อ "ฉันจะกลับเข้าไปค่ะ"
"แอน เธอรู้ใช่ไหมว่าพวกเราจะไม่รอ" คุณเจนนาพูดเตือนอีกครั้ง
"ค่ะ" ฉันตอบด้วยเสียงสั่น ฉันเลือกแล้วแม้จะไม่มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองเลือก
ฉันไม่อยากเสียใจตอนที่เห็นเพื่อน ๆ เดินจากไป เลยเป็นฝ่ายหันหลังกลับและไม่เหลียวไปดูพวกเขาอีกเป็นครั้งที่สอง
โรงพยาบาลร้างที่ถูกพวกกินคนเอามาใช้เป็นฐานทัพ สถานที่ที่แม้แต่ตอนกลางวันแสก ๆ ฉันก็ไม่อยากเฉียดเข้าใกล้ ตอนนี้ฉันกำลังสำรวจที่แบบนั้นด้วยความระแวงว่าจะมีอะไรโผล่มาหรือไม่
พอนึกถึงซอมบีกับพวกเรดสคาร์ฟ ฉันก็เกือบก้าวขาไม่ออกแล้ว ฉันยังดันเผลอไปนึกถึงสิ่งที่กลัวมากยิ่งกว่านั้นเพิ่มเข้ามาอีก ในโรงพยาบาลร้างแบบนี้… แถมยังเป็นสถานที่ที่คนจำนวนมากถูกจับมาฆ่า…
มันจะมี… ไหมนะ
ฉันพยายามนึกถึงเรื่องอื่นเพื่อข่มความกลัว แล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันแทบไม่รู้จักเขาเลย ผู้ชายคนนั้น
เขาเคยบอกชื่อเอาไว้… คามิล
ฉันเดาว่าเขาน่าจะอายุไล่เลี่ยกับฉัน กลุ่มของเราเจอคามิลอยู่หลายครั้งระหว่างที่สำรวจเดิร์กลิน เขาดูแตกต่างจากพวกคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ คามิลดูไม่ไว้ใจใครแต่ขณะเดียวกันเขาก็ดูมีความมั่นใจจนล้นเหลือ อย่างชุดที่เขาใส่เองก็แปลกประหลาด คนแบบไหนกันที่จะสวมชุดสูทแบบจัดเต็มแบบนั้นในโลกที่ล่มสลาย
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: ชุดสูทเจ้าชายสีขาวดำ]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: หนึ่งในไอเท็มล้ำค่าที่สุดในมิสเซลเลเนียสแพ็ค พลังป้องกันสูงเหนือชุดทั่วไป เพิ่มเสน่ห์ที่เหลือล้น ชุดนี้ไม่สามารถถูกทำลายและดูเหมือนใหม่เสมอ]
จะว่าไป ตอนที่จ้องมองชุดนั้นก็เห็นบางอย่างแปลก ๆ โผล่ขึ้นมาด้วย แต่อาจจะแค่ตาฝาดล่ะมั้ง
คิดนอกเรื่องอยู่ได้ไม่นาน ขาทั้งสองก็พาไปถึงห้อง ๆ หนึ่ง แสงไฟที่ลอดออกมาจากประตูและเสียงดังโหวกเหวกโวยวายทำให้รู้ว่าข้างในห้องกำลังเกิดเรื่อง ฉันแน่ใจว่าคามิลต้องกำลังสู้กับพวกเรดสคาร์ฟอยู่แน่นอน
เรื่องจริงแตกต่างจากที่คิดไว้ มันไม่ใช่การต่อสู้แต่เป็นการเข่นฆ่าของฝ่ายเดียว รอบ ๆ ห้องเต็มไปด้วยศพของพวกเรดสคาร์ฟหลายคน ทุกคนต่างแน่นิ่งไปแล้ว ยกเว้นเพียงชายชราที่กำลังถูกคามิลยกลอยขึ้นด้วยแขนข้างเดียว
"หยุดนะคะ" ฉันตะโกนห้ามด้วยความลืมตัว
"หืมมม กลับมาทำไมเนี่ย ผมบอกให้หนีไปแล้วไง"
"มะ แม่หนู ช่วยลุงด้วย" ชายชราเห็นฉันเข้าก็ร้องขอความช่วยเหลือ
คามิลทุ่มชายแก่ลงกับพื้นด้วยความแรงที่หากอีกฝ่ายจะกระดูกหักสักท่อนสองท่อนก็ไม่น่าแปลกใจ เขาเขม่นจ้องมาทางฉันเหมือนจะเอาเรื่อง ทั้งที่ฉันต่างหากที่อยากโวยวายเรื่องเขาทำร้ายคนไม่มีทางสู้
เมื่อสังเกตดูรอบ ๆ ด้วยการกวาดตาอย่างรวดเร็ว ฉันก็ยิ่งตกใจ พวกที่ล้มระเนระนาดอยู่ทั่วห้องต่างก็เป็นคนแก่ทั้งนั้น พวกเขาดูไม่เหมือนสมาชิกของเรดสคาร์ฟ
"​ฉันเข้าใจว่าคุณโกรธ แต่พวกเขาเป็นแค่คนแก่นะคะ คุณทำอะไรลงไป"
"รู้ไหมว่าพวกมันเป็นใคร พวกนี้คือพ่อ แม่ แล้วก็ญาติ ๆ ของหัวหน้ากลุ่ม"
"ถึงจะเป็นแบบนั้น คุณก็ไม่น่าทำร้ายคนไม่มีอาวุธนะคะ" ฉันเผลอลดระดับเสียงลง
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ "เจ้าพวกนี้รู้ว่าเนื้อที่ลูกหลานตัวเองเอามาให้ทำจากอะไร"
ชายแก่ไม่ได้แก้ตัว เขาพยายามคลานหนีสุดชีวิต คามิลมองเห็นว่าทิศทางที่ฝ่ายนั้นกำลังตรงไปมีปืนตกอยู่ นี่ราวกับเขาพยายามพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเขาคิดถูก ทันทีที่ชายแก่คว้าปืนไว้ได้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป
"ตายซะเถอะไอ้พวกเวร"
คามิลเบี่ยงตัวพร้อมกับพุ่งสวนวิถีกระสุน ไม่รู้ว่าเขามองทันหรือเป็นแค่ความโชคดี กระสุนสองนัดที่ชายแก่ยิงไม่ได้เฉี่ยวโดนเขาด้วยซ้ำ
คามิลประชิดตัวและทำการปลดอาวุธอีกฝ่าย ง่ายดายและรวดเร็วราวกับแย่งปืนจากเด็ก
สีหน้ายิ้มกระหยิ่มของชายแก่กลับมาเป็นสีหน้าหวาดวิตกอีกครั้ง คามิลปักมีดลงบนอกของศัตรูโดยปราศจากความลังเล
เลือดสาดกระจายหลังจากมีดถูกดึงออก เลือดส่วนหนึ่งควรชโลมไปทั่วร่างของคามิล แต่ก็ไม่เป็นแบบนั้น มันน่าอัศจรรย์ที่ฉันมองไม่เห็นเลือดแม้แต่หยดเดียวบนชุดสูทระยับของเขา
แม้จะเข้าใจเหตุผลที่เขาลงมือ แต่ใจหนึ่งฉันก็รู้สึกระแวงในตัวชายคนนี้ นี่ฉันคิดถูกจริงหรือไม่ ที่เสี่ยงชีวิตกลับมาดูเขา


## คามิลและแอน (4)

[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[มิชชัน: กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (20/24)]
[ช่างประปาร่างใหญ่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่คุณลงมือกับผู้สูงอายุ]
[ลุงยามวัยดึกยอมรับในการตัดสินใจของคุณ]
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่อยากให้รางวัลกับคุณ]
หน้าต่างแสดงผลโผล่ขึ้นมารัว ๆ มีทั้งการแจ้งความคืบหน้าของมิชชัน และไอ้ที่ไม่มีประโยชน์เท่าไรนักอย่างพวกความรู้สึกของคาแรคเตอร์ที่กำลังจับตามองอยู่
อย่างหลังผมชินแล้วที่จะทำเป็นมองไม่เห็นพวกมัน ความคิดของเจ้าพวกนั้นเล่นปรากฏขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ช่างน่ารำคาญ
พูดถึงเรื่องน่ารำคาญแล้วก็ต้องพูดถึงผู้หญิงคนนั้น ผมช่วยเธอกับเพื่อน ๆ เอาไว้ด้วยความใจดี เธอดันไม่เห็นค่าสิ่งที่ทำให้  ไม่รีบใช้โอกาสที่ได้รับเพื่อหนีไปหาที่ปลอดภัย
ไม่รู้เธอคิดอะไรอยู่ ดันย้อนกลับมา แล้วมาโวยวายตอนที่ผมเริ่มลงมือเก็บคะแนน
ขอนอกเรื่องอีกนิด ผมเคยคิดว่าเธอหน้าตาคล้ายกับไอดอลชื่อดัง พอได้ไต่ถามดูกับเจ้าตัวถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่แค่เหมือน เธอคือแอนนาเบลลา โฮปส์คนดังคนนั้น
"พวกนั้นยังเหลืออีกสี่คน"
เธอขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าผมไปรู้จำนวนอีกฝ่ายได้อย่างไร แต่ป่วยการจะอธิบาย ผมแกล้งตีมึนไม่พูดต่อและไม่ตอบกลับเมื่อเธอถามมา
แผนของผมคือดักรอเจ้าตัวหัวหน้ากับลูกน้องอีกสามรายให้กลับมาจากข้างนอก ผมจัดการซ่อนศพของเรดสคาร์ฟไว้หมดแล้ว แต่เมื่อพวกที่เหลือกลับมา พวกเขาอาจสังเกตเห็นว่าที่นี่เงียบผิดปกติ ผมจึงคิดเผื่อไว้แล้วว่าอีกฝ่ายอาจรู้ตัว
แต่ถึงรู้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อรู้ว่ามีสิ่งผิดปกติ พวกเขาจะต้องเข้ามาตรวจสอบแน่นอน โดยเฉพาะห้องที่ญาติของหัวหน้าอยู่ ต่อให้สงสัยว่ามีกับดักพวกเขาก็ต้องเดินเข้ามาหาราวกับแมลงที่ถูกแสงไฟดึงดูด
หลังจากลากศพไปซ่อนจนหมด ผมตัดสินใจซ่อนตัวที่ห้องนี้ แอนไม่ชอบเมื่อรู้ว่าผมจะฆ่าคนเพิ่ม แต่เธอรู้ว่าห้ามผมไม่ได้และก็ปฏิเสธไม่ได้ด้วยว่าพวกเรดสคาร์ฟอันตรายกับคนทั่วไป
แผนการ… ต่อให้วางไว้ดีขนาดไหนก็สามารถผิดพลาดได้ด้วยเรื่องไม่คาดฝัน
อย่างแรกเลย คือแทนที่กลุ่มหัวหน้าจะเข้ามาโดยใช้ทางเข้าด้านหน้า พวกนั้นกลับเข้ามาในอาคารจากอีกด้าน
"พวกนั้น ทำไมถึงไม่เข้ามา" แอนถามเพราะเธอได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายดังมาจากที่ไกล ๆ เธอแน่ใจว่าเรดสคาร์ฟที่เหลือกลับมาแล้ว แต่ไม่ว่าจะรอนานขนาดไหน พวกเขาก็ไม่เข้ามาใกล้จุดที่ผมซุ่มรอ
"เสียงมาจากทางด้านหลัง พวกมันอาจจะเห็นแล้วว่าประตูด้านหลังถูกงัดก็เลยระวังตัวไม่ได้เข้ามา หรือไม่ก็…"
"หรือไม่ก็"
"บางทีอาจจะเห็นร่องรอยของเพื่อนคุณ ก็เลยเปลี่ยนไปล่าพวกนั้นแทน"
แอนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม "มะ ไม่สมเหตุสมผลเลย พวกนั้นจะไล่ตามคนที่หนีไปโดยไม่ได้เข้ามาตรวจสอบพรรคพวกตัวเองก่อนเหรอคะ"
"ถ้าพวกนั้นมีเหตุผลก็คงไม่มาตั้งลัทธิมนุษย์กินคนแบบนี้ตั้งแต่แรก"
"อย่าประมาทดีกว่านะคะ ใครจะรู้ พวกเขาอาจจะกำลังทำแบบเราก็ได้ ที่นี่มีห้องตั้งเยอะแยะ ถ้าพวกเขาซุ่มรอพวกเราออกไป พวกเราจะกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบแทน"
ผมพยักหน้าหงึกหงัก ปากก็ขมุบขมิบเป็นประโยคว่า 'เปิดหน้าต่างสเตตัส' จากนั้นก็เป็น 'เปิดระบบร้านค้า'
"อะไรกันคะเนี่ย"
"หืม"
"ไอ้หน้าจอสีน้ำเงินที่โผล่ขึ้นมากลางอากาศเนี่ยค่ะ อาา ที่เขาเรียกว่าโฮโลแกรมเหรอ"
"คุณมองเห็นมันเหรอ!"
แอนมองตาผมปริบ ๆ "หะ เห็นสิคะ ตอนแรกก็เห็นไม่ชัด แต่ตอนนี้มันชัดขึ้น ตกลงมันคืออะไรเหรอคะ"
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรตะลึงตาค้าง]
"อ๊ะ แฝดสาม? สาวซามูไร?"
ผมไม่สนใจคำถาม "คุณลองพูดว่า 'สเตตัส' ดู"
[นักกายกรรมหนุ่มตื่นเต้นจนอยากกระโดดตีลังกา]
แอนดูสับสนแต่เธอก็ยอมทำอย่างว่าง่าย "สะ สเตตัส"
ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ผมลองให้เธอพูดประโยคอื่นดูอีกสองสามอย่าง ไม่ว่าจะ เปิดระบบร้านค้า ดูรายชื่อสกิล แต่ผลออกมาไม่แตกต่าง แอนแค่มองเห็นหน้าต่างที่ผมเปิดขึ้น แต่เธอไม่มีของตัวเอง
[คาแรคเตอร์เกือบทุกคนต่างรู้สึกผิดหวัง]
"อย่างกับว่าพวกเรากำลังถ่ายทอดสด แล้วก็มีคนคอมเมนต์อยู่เลยค่ะ"
"ก็… ทำนองนั้นแหละ"
ผมถอนหายใจยาว ติดอยู่ในโลกนี้มาหลายปีก็ไม่เคยเจอใครที่มองเห็นระบบนี้ เคยคิดว่าน่าเสียดายที่ไม่สามารถแบ่งปันประสบการณ์นี้กับใครได้ แต่เมื่อมาเจอคนที่มองเห็นได้ก็กลับรู้สึกขี้เกียจอธิบาย
[มิชชันเสริม: อธิบายเกี่ยวกับระบบให้แอนนาเบลลา โฮปส์ (0/1)]
[รายละเอียด: คุณอาจคิดว่ายิ่งมีคนรู้จักพลังของระบบ ก็ยิ่งทำให้คุณไม่ปลอดภัย แต่บางครั้งมันอาจให้ผลตรงกันข้าม คุณอาจได้พันธมิตรที่คาดไม่ถึงก็เป็นไปได้]
[รางวัล: 100 คะแนน]
"จุ้นไม่เข้าเรื่อง"
"เอ่อ… ไม่ได้หมายถึงฉันใช่ไหมคะ" แอนมองไปที่หน้าต่างมิชชันเสริมของผมด้วยความสนใจ
ยังไงก็มองเห็นแล้ว อธิบายให้ฟังต้องเอาชนะความขี้เกียจของตัวเองซึ่งไม่ใช่เรื่องยากอะไรนักหรอก และที่สำคัญ 100 คะแนนฟรี ๆ ก็ล่อตาล่อใจเหลือเกิน ผมจึงตัดสินใจว่าคงรับมิชชัน
ผมคิดเรียบเรียงอยู่ครู่หนึ่งว่าจะแสดงให้แอนดูว่าระบบทำงานยังไง
เช่นเดียวกับหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใส การ์ดใบหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างไม่มีที่มาที่ไป
"สวยจัง…" แอนจ้องการ์ดนั้นตาเป็นมันแม้จะดูตกใจอยู่บ้าง นอกจากภาพของอาร์ตเวิร์กในลักษณะเด็กสาว เธอพยายามอ่านชื่อที่เขียนกำกับไว้ "แฝดสาม #1: สาวซามูไร"
จากนั้นก็เกิดแสงสว่างวาบ การ์ดใบนั้นหายไป แล้วปรากฏร่าง ๆ หนึ่งขึ้นมาแทนที่ แอนจำได้ว่ามันคือเด็กสาวที่อยู่ในรูปอาร์ตเวิร์กของการ์ด เธอคือแฝดสาม #1: สาวซามูไร
"เจ้าบ้าเอ้ย กว่าจะเรียกออกมาได้นะ" ประโยคแรกก็โวยวายใส่ทันที
"ออกมาจากการ์ด!" แอนสรุปจากสิ่งที่เห็น เธอเข้าใจอะไรได้รวดเร็วมาก
ผมหลงคิดไปก่อนเองว่าเธอจะงงกว่านี้
"ยายเด็กนี่คือการ์ดที่ฉันได้มาจากระบบสุ่ม… เขาเรียกว่ากาชาปองใช่ไหม"
"ไม่แนะนำตัวกันก่อนเหรอ ชื่อจริงฉัน ไม่ใช่สาวซามูไรอะไรนั่นสักหน่อย"
"แอน เธอเป็นนักร้องและนางแบบชื่อดัง" ผมผายมือไปที่แอน แนะนำตัวแบบประหยัดถ้อยคำ จากนั้นก็ผายมือไปทางเด็กผู้หญิงอีกคนบ้าง "ส่วนทางนี้คือมายา เป็นเด็กเกรดเก้าของโรงเรียนแห่งหนึ่ง อย่างที่เห็นว่าเธอมาพร้อมกับดาบคาตานะ เธอเป็นจูนิเบียวน่ะ"
"จูนิเบียวบ้าอะไร ทำไมแนะนำตัวแบบนั้นฟะ"
"เธอเป็นการ์ด… ที่ฉันสุ่มได้มาจากระบบ แต่ก็อย่างที่เห็น คนทั่วไปแยกไม่ออกหรอก"


## คามิลและแอน (5)

"ขะ ขอลองลูบหัวหน่อยได้ไหมคะ"
"ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะเฟ้ย เดี๋ยวก็งับมือให้ซะหรอก"
ผมเรียกการ์ดออกมาอีกหลายใบเพื่อให้แอนเห็นภาพชัดมากขึ้น เริ่มจากการ์ดไอเท็ม การ์ดที่หลังจากใช้แล้วครั้งหนึ่งจะอยู่ในสภาพของวัตถุนั้น ๆ อย่างถาวรไม่สามารถกลับเป็นการ์ดได้อีก มันคือเหตุผลที่ผมสามารถหยิบเอาอาหารหรือเครื่องไม้เครื่องมือบางอย่างมาใช้ทั้งที่ไม่ได้พกไว้ตั้งแต่แรก
"มิน่าล่ะ ตอนถูกขังถึงได้เอาเครปออกมากินเล่นได้ เดี๋ยวสิ มันไม่ได้มีแค่เครื่องมือแต่มีของกินด้วยเหรอ"
"มีสารพัดแบบ ฉันเปิดมิสเซลเลเนียสแพ็คไปเยอะมาก ก็เลยมีการ์ดพวกนี้เหลืออยู่พอสมควร"
ก่อนที่จะไปอธิบายเรื่องของมิสเซลเลเนียสแพ็ค ผมแสดงสิ่งที่แอนอยากเห็นมากที่สุดให้ดูก่อน มันคือการเปิดหน้าต่างสเตตัสของคาแรคเตอร์ขึ้นมา เพื่อให้เธอดูแล้วเข้าใจว่าคาแรคเตอร์คืออะไร
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: มายา วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #1: สาวซามูไร]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: เด็กสาวมัธยมต้น เป็นแชมป์ระดับประเทศในการแข่งขันเกมบูชิโดเบลดมาสเตอร์เกมแบบวีอาร์ที่ผู้เล่นต้องสวมบทเป็นนักดาบฟาดฟัดเอาชนะนักดาบคนอื่น แม้จะฝึกดาบจากเกมแต่ก็สามารถใช้ดาบจริงได้เป็นอย่างดี เธอคือพี่สาวคนโตของแฝดตระกูลวอร์ฟิลด์]
[สกิล: ฟรีคาตานะ, บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์]
"เหมือนกับเกมเลยค่ะ"
"พี่สาว อย่ามามองกันด้วยสายตาแปลก ๆ สิ" มายาโวยวายแก้เขินที่ถูกจ้อง
ผมเรียกคาแรคเตอร์ออกมาเพิ่มอีกหลายคน ไม่ว่าจะลุงยามวัยดึก นักกายกรรมหนุ่ม ช่างประปาร่างใหญ่ และบอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ ตอนนั้นเองที่หน้าต่างมิชชันบอกว่าผมทำมิชชันลุล่วงแล้ว
"แล้วไม่… เอ่อ ให้ดูพลังของพวกเขาเหรอคะ"
"เอาไว้ทีหลังเถอะ" ผมปฏิเสธไป เพราะหน้าต่างแสดงผลของมิชชันเสริมบอกว่ามิชชันในการอธิบายจบแล้ว ในเมื่อได้รางวัลมาแล้วผมก็ไม่อยากเสียเวลาเพิ่มอีก "พวกเรามาดูกันดีกว่าว่าเจ้าพวกเรดสคาร์ฟอีกสี่คนไปมุดหัวอยู่ที่ไหน"
[มิชชันเสริม: อธิบายเกี่ยวกับระบบให้แอนนาเบลลา โฮปส์ (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับ 100 คะแนน]
ผมไม่ได้เจตนาแสดงพลังมากไปกว่านี้ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้คิดจะปิดบังด้วยเช่นกัน ขณะที่ผม แอน และคาแรคเตอร์ทั้งห้ากำลังออกสำรวจ ผมก็เปิดระบบร้านค้าไปด้วย
"ใช้ 100 คะแนน เปิดมิสเซลเลเนียส…" ผมบอกกับระบบ
"หวาาา เอาแต่เปิดมิสเซลเลเนียสอีกแล้ว เปิดเซอร์ไววัลบ้างเซ่" มายาบ่นแทรกขึ้นมา
"อย่ามายุ่งน่า ฉันจะไม่เปิดซองอื่นจนกว่ามิสเซลเลเนียสจะขึ้นว่าครบ 100%"
"พี่ชายนี่หัวดื้อชะมัด"
[แฝดสาม #2: สาวคาราเต้พยักหน้าเห็นด้วยกับพี่สาวของเธอ]
พอเห็นข้อความและชื่อที่ไม่คุ้นปรากฏขึ้นมาเพิ่ม แอนจึงแน่ใจว่าคาแรคเตอร์ห้าคนที่ผมเรียกออกมาไม่ใช่ทั้งหมดที่มีอยู่ มันจริงอย่างที่เธอสงสัย ผมมีคาแรคเตอร์เก็บไว้ยามฉุกเฉินอีกหลายคน
"ใช้ 100 คะแนน เปิดมิสเซลเลเนียส 10 แพ็ค"
หน้าต่างเด้งขึ้นมารัว ๆ มีทั้งหน้าต่างที่บอกว่าคะแนนถูกใช้ไปและหน้าต่างบอกผลลัพธ์ของการสุ่ม
[100 คะแนนถูกใช้แลกมิสเซลเลเนียส แพ็ค x 10]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มน้ำเกลือแร่ ระดับ C (คอมมอน) x 2]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มเครื่องดื่มโคล่า ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มไม้เบสบอล ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มไอศกรีมวาฟเฟิล ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มกระเป๋าสะพายขนาดเล็ก ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มลวดหนาม 100 เมตร ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มผ้าพันแผล ระดับ C (คอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มกระเป๋าชุดเครื่องมือช่าง 100 เมตร ระดับ U (อันคอมมอน)]
[คุณได้รับการ์ดคาแรคเตอร์แฝดสาม #1: สาวซามูไร ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์)]
"ว้าวว นอกจากคาแรคเตอร์แล้ว ก็มีทั้งอาวุธ เสบียง ผัาพันแผล อุปกรณ์ช่าง ของดี ๆ ทั้งนั้นเลย" แอนตาเป็นประกาย
อย่างที่คามิลเคยคิดไว้ เธอเข้าใจสถานการณ์ได้รวดเร็ว
"ของก็มีประโยชน์อยู่หรอก แต่… ซ้ำทุกใบเลย"
"บ่นอะไรของนาย ได้ซุปเปอร์แร์ใบหนึ่งไม่ใช่เรอะ และที่สำคัญกว่า นั่นมันการ์ดของฉันเลยนะ อีกนิดเดียวก็มีครบพอจะอัพเกรดฉันได้แล้ว"
"อัพเกรดไปก็…"
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูกลั้นขำ]
พื้นดินบริเวณทางออกด้านหลังนั้นเต็มไปด้วยดินโคลน ตอนที่ผมกับแอนไปถึงที่นั่น สมมติฐานทั้งหลายก็ได้รับการยืนยัน ไม่มีรอยเท้าเปื้อนโคลนเข้ามาภายในอาคาร ในทางตรงกันข้าม มีรอยเท้าเพิ่มขึ้นมากกว่าเมื่อครั้งที่เพื่อน ๆ ของแอนหนีไป
"ไม่ผิดแล้วล่ะ เจ้าพวกนั้นเข้าใจว่าพวกเราหนีไปหมดเลยรีบตามไป ถ้าจะช่วยเพื่อนเธอให้ทันก็ต้องรีบแล้ว"
"งั้นก็รีบไปกันเถอะค่ะ"
การตามล่าเรดสคาร์ฟที่เหลือไม่ได้ยุ่งยากอย่างที่แอนเป็นกังวล
ความบังเอิญถือเป็นโชคดีของพวกเราและเป็นคราวเคราะห์ของอีกฝ่าย กลุ่มเพื่อนแอนไม่ว่าจะผ่านไปที่ไหนพวกเขาก็มักจะเผลอไปกระตุ้นซอมบีโดยไม่ตั้งใจ แน่นอนว่าพวกเขาเองไม่ได้อยู่รอรับผล พวกที่ดวงซวยจึงกลายเป็นเรดสคาร์ฟที่ติดตามไปแทน
ตอนที่ผม แอน และพวกพ้องคาแรคเตอร์เจอพวกนั้น แต่ละคนก็อยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ มีสองคนที่น่าจะถูกกัดมา คนหนึ่งที่สลบไปแล้ว และเจ้าคนที่น่าจะเป็นหัวหน้าที่กำลังเหนื่อยหอบ
"กำลังกังวลอยู่เลยว่าถ้าถูกซอมบีฆ่า มิชชันจะล้มรึเปล่า โชคดีจริงที่พวกนายยังอยู่กันครบเลย"
"แฮ่ก พะ พวกแกเป็นพวกเดียวกับพวกที่หนีไปสินะ" หัวหน้ากลุ่มชี้หน้าช่างประปาร่างใหญ่ ดูจากรูปร่างและท่าทาง เขาจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหัวหน้าก็ไม่แปลก"
ยังไม่ทันได้เจรจาใด ๆ สองฝ่ายก็เปิดฉากปะทะกัน กระสุนนัดแรกมาจากเจ้าตัวหัวหน้า มันพุ่งเข้าทะลวงไหล่ของช่างประปาผู้น่าสงสาร
มายาใช้ร่างเล็กแต่ปราดเปรียวของเธอให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด เธอใช้จังหวะที่ศัตรูรายหนึ่งกำลังเลือกเป้า วิ่งเข้าไปในระยะจู่โจม และโดยปราศจากความลังเลเธอฟันมือที่ถือปืนซะหลุดกระเด็น
"แกโชคร้ายแล้ว วันนี้พลังแห่งความมืดของข้ารุนแรงเป็นพิเศษ"
มายายังเป็นแค่เด็กมัธยมต้น แต่สาเหตุที่ผมชอบใช้งานเธอก็เพราะตรงนี้ ความจูนิเบียวทำให้มายากล้าทำเรื่องที่เด็กทั่ว ๆ ไปที่อายุเท่ากับเธอไม่กล้าทำ ตัวอย่างเช่นการตัดมืออีกฝ่ายจนขาดแบบนี้
ลุงยามเคยเป็นอดีตตำรวจที่หันมาทำอาชีพรักษาความปลอดภัยหลังจากที่เกษียณจากงานราชการ แม้ว่าเขาจะเชื่องช้าลงตามอายุที่เพิ่มขึ้น แต่ความแม่นยำของเขาเป็นสิ่งที่ผมไว้ใจ กระสุนของลุงยามพุ่งเข้ากลางระหว่างคิ้วของเจ้าตัวหัวหน้าอย่างแม่นยำ
กระสุนอีกนัดที่เด็ดชีพฝ่ายศัตรูคือกระสุนของบอดีการ์ดสาว แม้ว่าเธอจะไม่ได้แม่นยำเท่ากับลุงยาม แถมปืนและกระสุนที่เธอใช้ก็เป็นของจริงที่ผมส่งให้ ต่างจากของลุงยามที่เป็นส่วนหนึ่งของการ์ดคาแรคเตอร์ แต่ผลงานของเธอโดดเด่นไม่น้อยกว่ากัน
การยิงสกัดกั้นของบอดีการ์ดสาวหยุดความเสียหายไว้เพียงแค่ไหล่ของช่างประปา
[สมาชิกกลุ่มเรดสคาร์ฟถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
ข้อความแบบเดียวกันขึ้นต่อเนื่องสี่ครั้งก่อนที่รายงานเกี่ยวกับมิชชันจะขึ้นมา
[มิชชัน: กวาดล้างกลุ่มเรดสคาร์ฟ (24/24)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับ 300 คะแนน]
"เฮ้อ… จบไปอีกงาน"
"เดี๋ยวก่อนค่ะ มาช่วยทางนี้ก่อน"
แอนพยายามห้ามเลือดให้ช่างประปา เธอลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าผมมีผ้าพันแผล แอนถึงกับฉีกชายเสื้อของตัวเองมาใช้เพื่ออุดเลือดที่ไหลทะลัก
แล้วเธอก็เพิ่งสังเกตว่าไม่มีใครตื่นตระหนกเลย แม้แต่มายาก็ยังมองดูเธอปฐมพยาบาลโดยไม่ได้ดูทุกข์ร้อน
ผมแสดงให้เธอดูแทนคำอธิบาย หน้าต่างสีฟ้าถูกเรียกออกมา จากนั้นคาแรคเตอร์ทั้งหมดก็หายไป พวกเขาถูกเปลี่ยนกลับเป็นการ์ดเหมือนเดิม
"หมายความว่ายังไงคะ"
"คาแรคเตอร์ที่บาดเจ็บ ถ้ากลับเป็นการ์ดแล้วจะหายดี แต่จะมีดีเลย์สำหรับการเรียกใช้ครั้งต่อไปเล็กน้อย แต่ถ้าตายขึ้นมา ดีเลย์ก็จะนานหน่อย" ผมตอบ
แอนได้ยินแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก


## มิชชันกวาดล้าง (1)

คาแรคเตอร์ทุกใบเป็นทั้งเพื่อนและครอบครัว ผมเคยคิดว่าแค่พวกเขาอยู่ด้วยผมก็ไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับใคร แต่ตอนที่มีแอนผู้ที่มองเห็นหน้าต่างระบบโผล่มา ความรู้สึกแปลกใหม่ก่อตัวขึ้นในใจของผม
แอนสนใจระบบมากแม้ว่าเธอจะทำได้แค่ดูกับทำความเข้าใจกับมัน ผมสอนแอนเกี่ยวกับวิธีการหาคะแนนเพิ่ม ซึ่งมีตั้งแต่การทำมิชชันที่ปรากฏขึ้นตามสถานการณ์ การกำจัดซอมบีหรือมนุษย์
"ซอมบีที่เคลื่อนไหวได้น้อยกว่าปกติ เด็ก หรือคนที่อ่อนแอจะให้คะแนน 1 คะแนน คนหรือซอมบีทั่วไป 3 คะแนน พวกที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ 5 คะแนน"
"มิสเซลเลเนียสใช้ 10 คะแนน เซอร์ไววัลแพ็ควันใช้ 50 คะแนน แพงขึ้นห้าเท่าแต่การันตีว่าจะได้การ์ดระดับแรร์ขึ้นไปใช่ไหมคะ"
ผมพยักหน้า "แล้วก็ไม่ต้องถามนะว่าทำไมไม่เปิดเซอร์ไววัลแพ็ควัน ซองนั้นมีการ์ดแค่ 100 แบบ เปิดไม่นานก็เก็บได้ครบทุกใบแล้ว ไม่เหมือนมิสเซลเลเนียสที่มีตั้ง 10000 แบบ"
"น่าเสียดายนะคะ"
"น่าเสียดายยังไง"
"ในเมื่อมีเซอร์ไววัลแพ็ควัน ก็อาจจะมีเซอร์ไววัลทู ทรี โฟร์ก็ได้"
เรื่องแบบนั้นผมเองก็คิดออก ในโลกก่อน ผมเคยเล่นเกมมาไม่น้อย มันเดาได้ไม่ยากว่าหากเปิดซองใดซองหนึ่งจนครบ มันก็อาจจะมีซองใหม่ที่ไม่เคยเห็นโผล่ขึ้นมาได้
วิธีที่ดีที่สุด ควรจะเป็นการเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันที่ทั้งการันตีแรร์และมีโอกาสเก็บครบได้ง่ายก่อน แต่เพราะนิสัยที่เห็นว่าเก็บอะไรไม่ครบแล้วจะหงุดหงิด ทำให้ผมติดกับดักอยู่กับซองแรกที่มีมากถึงหนึ่งหมื่นแบบ
…รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกับดักที่จิตใจของตัวเองสร้างขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากก้มหน้าก้มตาเดินลงไปในหลุมพรางแห่งจิตใจนั้นเอง…
"แต่การเปิดเฉพาะมิสเซลเลเนียสก็ไม่ได้มีแต่ข้อเสียนะ ผมได้การ์ดที่มีประโยชน์มาเยอะแยะเลย"
"อ๊ะ เพิ่งสังเกตว่าตัวเลขเปอเซ็นต์ของเซอร์ไววัลแพ็ควันไม่ใช่ 0% นี่คุณก็ทดลองเปิดไปบ้างแล้วเหรอคะ"
"ไม่ใช่หรอก การ์ดบางใบของมิสเซลเลเนียสซ้ำกับในแพ็คเซอร์ไววัลวันน่ะ คงเพราะมันมีจำนวนการ์ดเยอะมาก บางทีถ้ามีแพ็คมากกว่านี้ก็อาจจะเจอว่ามีซ้ำกับแพ็คอื่นด้วย"
"ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกนะคะว่าเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันครบก่อนคุ้มค่ากว่า"
"เออ ไม่ต้องย้ำผมหรอก"
"เอ๋!"
"หืม อะไรเหรอ"
"นั่นน่ะค่ะ คะแนนของคุณ เมื่อครู่ยังมีอยู่แค่หลักสิบ ทำไมอยู่ ๆ ก็เพิ่มขึ้นกลายเป็นหลักร้อยแล้วล่ะ"
"อืมมม"
"อย่าอืมเฉย ๆ สิคะ อธิบายด้วยสิ คะแนนจะได้มาจากการจัดการกับซอมบี คน แล้วก็มิชชันไม่ใช่เหรอ คุณนั่งอยู่เฉย ๆ แล้วทำไมมันขึ้นเอา ๆ"
"มันก็มีวิธีอ้อม ๆ แบบอื่นด้วย เช่นขายการ์ดคืนให้ระบบ แต่วิธีนี้ไม่ค่อยคุ้มหรอก เพราะไม่ว่าจะการ์ดอะไร หายากแค่ไหนระบบก็รับซื้อคืนในราคาแค่ 10 ซิลเวอร์"
"ซิลเวอร์? หมายความว่ามีสกุลเงินแบบอื่นในระบบด้วยเหรอคะ"
"อ้อ เอออ คุณไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก" ผมกดเรียกหน้าต่างที่ซ่อนไว้ออกมา มันเป็นหน้าต่างที่แสดงสกุลเงินที่เรียกว่าซิลเวอร์ซึ่งผมมีอยู่เกือบสองหมื่น
"มิสเซลเลเนียสใช้ 200 ซิลเวอร์ ส่วนเซอร์ไววัลใช้ 1000 ซิลเวอร์"
"มันไม่อธิบายเรื่องที่คะแนนกำลังเพิ่มนี่คะ ที่สำคัญซิลเวอร์เองก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเหมือนกัน"
"ผมมีคาแรคเตอร์หลายคน นอกจากกลุ่มที่พาไปไหนมาไหนด้วย ก็มีกลุ่มหกคนที่ผมมอบหน้าที่พิเศษให้"
"ขอเดาว่าหน้าที่ที่ว่าก็คือกวาดล้างซอมบีเพื่อเก็บคะแนนเพิ่มสินะคะ"
"นั่นเป็นส่วนหนึ่ง หน้าที่อีกอย่างของพวกเขาคือคอยเก็บของเพื่อนำไปขายคืนให้ระบบด้วย"
"ไม่ได้มีแค่การ์ดเหรอคะที่ขายคืนได้"
"เคยอธิบายเรื่องสกิลไปแล้วใช่ไหม บางครั้งที่เราทำมิชชันก็จะได้รางวัลเป็นสกิล ผมและคาแรคเตอร์คนหนึ่งมีสกิลที่ชื่อสคาเวนเจอร์ สกิลนี้ทำให้เราสองคนสามารถขายของมีค่ากลับเข้าระบบได้ แน่นอนว่ามันขายไม่ได้ราคานักหรอก แต่เก็บอะไรขึ้นมาก็ขายได้เลย มันก็สะดวกดีใช่ไหมล่ะ"
"เดาว่าคาแรคเตอร์ที่มีสกิลที่ว่าคือหนึ่งในหกคนที่คุณทิ้งไว้อีกที่ใช่ไหมคะ"
"ใช่ พวกนั้นก็เลยมีหน้าที่อื่นเพิ่มนอกจากฆ่าซอมบี ก็คือการขายของทุกอย่างที่ไม่คิดจะใช้"
แอนพยักหน้าแรง ๆ เพื่อบอกว่าเธอเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง
ความจริงแล้วผมยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกเธอ มันมีเหตุผลสำคัญอีกอย่างที่ผมทิ้งพรรคพวกเอาไว้ที่อื่น ถ้าแอนยังติดตามผมต่อไป วันหนึ่งเธอก็คงจะรู้


## มิชชันกวาดล้าง (2)

[มิชชันเสริม: ทางเลือกในเมืองเดิร์กลิน]
[รายละเอียด: เดิร์กลิน หนึ่งในเมืองขนาดใหญ่ที่เคยเจริญรุ่งเรืองก่อนโลกล่มสลาย มีผู้รอดชีวิตจำนวนหนึ่งพยายามเอาตัวรอดอยู่ในเมืองนี้ แต่โอกาสรอดของพวกเขาริบหรี่ลงเพราะสามแก๊งใหญ่ คุณมีสามทางเลือกสำหรับมิชชันนี้คือ
เข้าร่วมกับแก๊งใดแก๊งหนึ่งและช่วยจนกว่าจะกวาดล้างอีกสองแก๊งที่เหลือจนหมด
ไม่เข้าร่วมกับแก๊งใดเลยและกวาดล้างทุกฝ่าย
หนีออกจากเมือง ]
[รางวัล: ไม่มี]
"มีมิชชันใหม่มาค่ะ อ๊ะ ไม่มีรางวัลแฮะ"
"เป็นแค่มิชชันให้เลือกว่าจะไปทางไหนน่ะ มิชชันของจริงจะมาหลังจากที่เลือกไปแล้ว เช่นเลือกหนีออกจากเมืองก็อาจมีเวลานับถอยหลังให้และรางวัลจะมีหลังจากนั้นอีกที"
"งั้นคุณจะเลือกทางไหนเหรอคะ"
"ไม่เห็นต้องคิดเลย ข้อ 3 นี่ได้รางวัลต่ำสุดแน่นอน ส่วนข้อแรกก็จะไม่ได้คะแนนของกลุ่มที่เราเข้าร่วม วิธีที่จะได้คะแนนครบถ้วนก็ต้องเป็นเชือดทิ้งทั้งสามกลุ่มสิ"
"จะ… ต้องฆ่าคนอีกแล้วเหรอคะ"
"ชินเข้าไว้เถอะ ในโลกแบบนี้ ไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า แล้วเราก็ไม่ได้ฆ่าซี้ซั้วด้วย ทั้งสามแก๊งนี้ต่างหากที่เป็นพวกล่ามนุษย์ กำจัดพวกมันก็เท่ากับช่วยคนที่พยายามเอาตัวรอดโดยไม่เบียดเบียนใคร"
"ฉันไม่ได้อ่อนโลกจนไม่เข้าใจเรื่องนั้นหรอกค่ะ แต่… ถ้าเลือกได้ก็อยากพูดคุยดูก่อน"
"คนที่พยายามคุยกับพวกนั้นตายไปหมดแล้วน่ะ" ผมพูดขณะที่ใช้นิ้วกดเลือกตัวเลือกที่สอง
เมื่อกดยืนยันซ้ำอีกครั้ง มิชชันของจริงก็ปรากฏขึ้น
[มิชชัน: กวาดล้างสามแก๊งใหญ่ในเดิร์กลิน (1/3)]
[รายละเอียด: คุณตัดสินใจกวาดล้างทุกแก๊งในเมืองนี้ ไม่ว่าจะเพื่อขึ้นเป็นใหญ่แทนหรือเพียงแค่ในเมืองนี้สงบสุขขึ้นก็ตาม เรดสคาร์ฟ โบนไรเดอร์ส และ ฟิงเกอร์ฮันเตอร์สต้องถูกกำจัด"
[รางวัล (เลือก 1 อย่าง): ดาบราชาจากต่างโลก (SSR สเปเชียลซุปเปอร์แรร์), สุ่มการ์ดระดับซุปเปอร์แรร์ขึ้นไปจากแพ็คที่ยังไม่มี, ชุดโซลาร์เซลพร้อมแบตเตอร์รีคุณภาพสูง (R แรร์)]
แอนไปสะดุดตากับรางวัลเข้า "ชุดโซลาร์เซล… แบบนี้ก็จะมีไฟฟ้าใช้สบายเลยนะคะ"
"ใช่… แต่ในเมืองใหญ่แบบนี้มันพอหาได้ สุ่มการ์ดระดับซุปเปอร์แรร์จากแพ็คที่ยังไม่เคยมี สักวันก็ต้องมีอยู่ดี ที่น่าสนที่สุดมันคือไอ้ชิ้นนี้แหละ"
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: ดาบราชาจากต่างโลก]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: นอกจากความแข็งแกร่ง ยังมีทั้งความคมและความสวยงาม ดาบเล่มนี้แฝงด้วยพลังลึกลับที่ไม่ควรมีอยู่ในยุคสมัยใหม่ เป็นไอเท็มพิเศษที่สามารถคืนสภาพกลับไปเป็นการ์ดได้ และระดับดาบยังอาจเติบโตขึ้นเป็นดาบระดับตำนานจากเงื่อนไขพิเศษ]
"พลังลึกลับและเติบโตได้"
"น่าสนใจใช่ไหม แล้วถึงสองอย่างนั้นจะไม่ชัดเจนว่าคืออะไร แต่อย่างน้อยการที่กลับเป็นการ์ดได้นี่สุดยอดเลยแหละ"
"พกพาไปไหนก็สะดวกดีนะคะ"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก… การกลับเป็นการ์ดได้แสดงว่าไม่ต้องบำรุงรักษามาก ตราบใดที่ไม่ถึงกับพังคามือ แค่เปลี่ยนกลับเป็นการ์ด ดาบก็จะกลับมาอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมเมื่อเรียกใช้ครั้งต่อไป"
แอนพยักหน้าหงึกหงัก เธอเกือบจะคิดว่าไม่มีประเด็นอะไรน่าสนใจอีกแล้วจนมองเห็นว่าเลขบอกมิชชันคราวนี้เสร็จไปแล้วหนึ่ง พวกเราโชคดีที่มิชชันก่อนหน้านี้ผมจัดการกับกลุ่มเรดสคาร์ฟไปแล้ว
"เห็นประโยชน์ของการเก็บกวาดให้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"
"แต่ว่าถ้ามิชชันใหม่ดันบอกให้ช่วยเรดสคาร์ฟก็เท่ากับว่ามิชชันเฟลไปแล้วนะคะ"
"ก็ไม่ผิด แต่ผมไม่อยากรับมิชชันช่วยพวกมนุษย์กินคน ต่อให้รางวัลมันล่อตาล่อใจแค่ไหน คิดว่านะ"
แอนจ้องผมแบบไม่ค่อยเชื่อ ถึงเราจะเพิ่งรู้จักกันไม่นาน แต่เธอรู้ดีว่าผมถูก 'รางวัล' ล่อลวงได้ง่าย ถ้าผลประโยชน์หวานหอมพอแม้แต่พวกสารเลวแบบเรดสคาร์ฟผมก็อาจจะช่วยเหลือ
โชคดีที่ไม่เคยมีมิชชันอะไรแบบนั้น มันเหมือนกับว่าคนออกแบบมิชชันพวกนี้เข้าใจแนวทางของผมพอสมควร ตั้งแต่ได้พลังนี้มายังไม่เคยมีครั้งไหนที่ผมถูกบีบบังคับให้ทำเรื่องที่ไม่อยากทำแบบไม่มีทางหลบเลี่ยง
"เอาล่ะ ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วก็มาเริ่มตามแผนกันเถอะ ก่อนอื่นเลยพวกเรารู้อะไรเกี่ยวกับโบนไรเดอร์สและฟิงเกอร์ฮันเตอร์สบ้าง"
"ฉันไม่เคยเจอกับสองแก๊งนี้โดยตรง เคยได้ยินว่าโบนไรเดอร์สเป็นแก๊งใหญ่ที่อยู่ทางทิศเหนือ มีทั้งคนที่มาจากต่างโลกแบบพวกเราและคนที่เป็นคนท้องถิ่นเดิมของโลกนี้ สิ่งที่พวกเขามีเหมือนกันคือทุกคนเป็นนักซิ่ง พวกนี้จะเล็งเล่นงานพวกที่มีรถเป็นพิเศษ ส่วนฟิงเกอร์ฮันเตอร์สมีฐานอยู่ทางทิศตะวันตก ขึ้นชื่อเรื่องการล่ามนุษย์เพื่อความบันเทิง ลือกันว่าบางครั้งพวกเขาจะตัดนิ้วคนที่ล่าได้และปล่อยไป"
"กลุ่มไหนใหญ่กว่ากัน"
"ฉันไม่มั่นใจนะคะ ได้ยินมาว่าโบนไรเดอร์สมีไม่ต่ำกว่าร้อยคน กลุ่มนี้น่าจะเป็นกลุ่มใหญ่สุดที่เหลืออยู่ในเมืองแล้วค่ะ"
"เข้าใจแล้วล่ะ"
"คุณมีแผนยังไงเหรอคะ"
"แผน? ไม่มีหรอก ก็แค่กวาดล้างทั้งสองกลุ่มให้เกลี้ยง แค่นั้นแหละ"
"เอ๋ ไม่ใช่ว่าจะยืมมือซอมบีช่วย หรือไม่ก็หลอกให้สองฝ่ายตีกันเพื่อตัดกำลังเหรอคะ"
"เป็นแผนที่ดี แต่คิดเผื่อไว้เลยว่าทางนั้นเองก็คงจะระวังตัวแจอยู่ เรื่องเสี้ยมให้ตีกันนี่ไม่ง่ายหรอก ที่พอจะเป็นไปได้ก็คงมีแค่ยืมมือซอมบี"
"แต่ก็ไม่อยากทำใช่ไหมคะ"
"อย่าพูดเหมือนรู้ดีสิ แต่ก็ใช่แหละ ให้ซอมบีฆ่าก็อดได้คะแนนสิ"
"นั่นไงล่ะ"
"เอาเป็นตามนี้แหละ เริ่มจากฟิงเกอร์ฮันเตอร์สที่อยู่ใกล้กว่าก่อน"
"อ๊ะ จะเรียกทุกคนออกมาแล้วใช่ไหมคะ"
"ยัง… เอาไว้ใกล้ ๆ ก่อนค่อยเรียกออกมา เอาออกมาเยอะเกินไปก็เตะตาเปล่า ๆ"
[นักสืบตาเดียวและบอดีการ์ดสุดเซ็กซี่พยักหน้าเห็นด้วย]


## มิชชันกวาดล้าง (3)

กลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สมีหน่วยย่อย ๆ อยู่ภายในหลายกลุ่ม มีทั้งพวกที่ปกป้องพื้นที่เพาะปลูกที่พวกนี้ยึดมาจากกลุ่มอื่นอีกที มีทั้งพวกที่คอยเฝ้าคุ้มกันฐานทัพใหญ่ที่เคยเป็นห้างสรรพสินค้า พวกที่ตระเวนออกปล้นคนโชคร้ายที่หลงเข้าไปในถิ่นของมัน
ผมเล็งกลุ่มสุดท้ายเป็นกลุ่มแรก แม้ว่าการหาตัวพวกที่ตระเวนไปทั่วเดิร์กลินตะวันตกจะเป็นงานยาก แต่การเรียกร้องความสนใจเป็นเรื่องที่ผมถนัดอยู่แล้ว
บริเวณสี่แยกแห่งหนึ่ง ย่านเดิร์กลินตะวันตก
"แถวนี้แหละ"
"ทำไมถึงเลือกแถวนี้เหรอคะ" แอนกระซิบกระซาบ ผมและเธอกำลังยืนมองกลุ่มซอมบีกลุ่มใหญ่ผ่านอีกด้านของรถยนต์ที่เป็นเหมือนกำแพงกั้น
"บริเวณนี้เป็นเขตของพวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส ดูพวกมันสิ" ผมชี้ไปที่กลุ่มซอมบี
"ซอมบีพวกนี้… ไม่มีนิ้ว"
"เจ้าพวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส มันโรคจิต บ่อยครั้งที่พวกมันไม่ฆ่าเหยื่อแต่ตัดนิ้วแล้วปล่อยไป โลกแบบนี้แค่นิ้วชี้ข้างที่ถนัดหายไปนิ้วเดียวก็อยู่ยากแล้ว ไม่แปลกเลยที่เกือบทุกคนที่ถูกปล่อยจะถูกซอมบีเล่นงาน"
"ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย" แอนพูดเสียงเศร้า
"ก็บอกแล้วว่าพวกมันโรคจิต ถึงจะดีกว่าเรดสคาร์ฟที่ไม่ได้กินคนด้วยกันก็เถอะ"
แอนดูซึมไปเล็กน้อยจากเรื่องที่ผมเล่า เธอสังเกตว่าในบรรดาซอมบีนิ้วด้วนมีแม้แต่ซอมบีเด็ก เธอไม่อยากจินตนาการเลยว่าคนพวกนี้ต้องเจออะไรมาบ้าง
"จะรออยู่ตรงนี้ หรือว่า…"
"ฉันจะช่วยด้วยค่ะ" แอนปรับอารมณ์ได้เร็วกว่าที่ผมคาดไว้
ตอนถล่มฐานของเรดสคาร์ฟก่อนหน้านี้ พวกเรายังได้อาวุธมาเพิ่มด้วย แอนเลือกปืนช็อตกันมาถือติดตัวไว้ เธอเคยบอกว่าสมัยอยู่กับกลุ่มเก่า เธอก็คุ้นเคยกับการใช้มันยิ่งกว่าปืนพก
ซอมบีเกือบยี่สิบตัวไม่ได้น่ากลัวเมื่อมีอาวุธพร้อม เทียบกับความใหญ่โตของถนนและเมือง ผมคิดว่ามันมีซอมบีอยู่ค่อนข้างน้อย ผมจงใจไม่เรียกคาแรคเตอร์ออกมาช่วยเพราะอยากเห็นฝีมือของแอน
เธอในตอนที่ถือปืนช็อตกันดูเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แม้จะต้องเผชิญหน้ากับผีดิบที่พุ่งเข้าใส่กระหายเลือด เธอก็ใจเย็นพอจะที่ยิงใส่พวกมันในระยะที่หวังผลเท่านั้น
หนึ่งนัดหนึ่งตัว ไม่มีการต้องยิงซ้ำให้เปลืองกระสุน ส่วนผมก็ใช้ปืนลูกโม่ยิงช่วยในจังหวะที่เธอต้องบรรจุกระสุน ทุกอย่างดูราบรื่นราวกับเราสองคนกำลังยืนยิงปืนในสนามซ้อม
"ไม่เลวเลย"
"เพราะรู้ว่าคุณคอยระวังให้แหละค่ะ เลยมีสมาธิได้เต็มที่"
"แสดงว่าก่อนหน้านี้…"
"​ฉะ ฉันไม่ได้จะบอกว่าเพื่อน ๆ ของฉันพึ่งพาไม่ได้นะคะ"
กระสุนทำให้หัวซอมบีตัวสุดท้ายระเบิดแหว่งไป แอนยังคาใจเรื่องที่คุยค้างไว้ เธอหันมาย้ำอีกครั้ง ว่าเพื่อนของเธอดูแลเธออย่างดีแล้วเธอก็อุ่นใจที่อยู่กับพวกเขามากเท่า ๆ กับที่มีผมระวังหลังให้
งานหนักของจริงมาถึงหลังจากที่กวาดล้างซอมบีบริเวณนี้จนหมด ผม แอนและคาแรคเตอร์ที่เรียกออกมาเพิ่มช่วยกันนำร่างของพวกมันมากองสุมกัน ก่อนที่ผมจะใช้การ์ด 'ถังน้ำมัน'
พวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์สที่ออกล่าอยู่ในเขตนี้จะต้องเห็นควันไฟแน่นอน แล้วต่อให้พวกมันระแวงว่าอาจเป็นกับดัก เจ้าพวกที่ล่ามนุษย์จนเคยชินอย่างพวกมันก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้ พวกมันจะต้องเข้ามาตรวจสอบดูว่าเป็นฝีมือของกลุ่มไหน
ผมและแอนซุ่มรออยู่ที่ตึกแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากกองเพลิงไม่มากนัก
"ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวก็ต้องโผล่ออกมา"
แอนส่ายหน้า "ฉันห่วงหลังจากนั้นมากกว่าค่ะ หวังว่าคงไม่ยกพวกมามากกว่าฝ่ายเรานะคะ"
"จำนวนจะเป็นยังไงก็ไม่รู้สิ แต่ฝ่ายเรามีมือดีอยู่นะ" ผมยิ้มที่มุมปาก
คาแรคเตอร์ที่ผมจะให้ช่วยในศึกนี้ล้วนแต่เป็นคนที่แอนเคยพบแล้วแต่ผมยังไม่เคยได้มีโอกาสแนะนำให้รู้จัก ผมตัดสินใจแสดงสถานะของคนแรกให้แอนเห็นเพื่อให้เธออุ่นใจมากขึ้น
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: อลิซาเบธ สเตรน]
[ฉายา: บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: บอดีการ์ดสาวสวยมืออาชีพ ผมสีดำยาวตรงทรงรวบสูง ตาสีน้ำตาลมีแววสดใสมุ่งมั่น ผ่านงานคุ้มกันบุคคลสำคัญมาแล้วมากมาย มีความสามารถด้านการต่อสู้ด้วยมือเปล่าและอาวุธอยู่ในระดับสูง จุดอ่อนคือเป็นคนขี้ระแวง]
[สกิล: แอดวานซ์ชูตติง, แอดวานซ์คอมแบต]


## มิชชันกวาดล้าง (4)

แอนเคยเห็นฝีมือของอลิซาเบธมาหลายครั้งแล้ว ในบรรดาคาแรคเตอร์ที่ผมชอบใช้งาน อลิซาเบธเป็นคนที่ผมเรียกตัวบ่อยที่สุด เหตุเพราะว่าเธอแข็งแกร่งราวกับตัวเอกที่หลุดออกมาจากหนังบู๊
ถ้าให้เวลาอลิซาเบธวางแผนสักหน่อย หรือถ้าผมให้เวลาเธอมาก ความระแวงของอลิซาเบธจะทำให้เธอวางแผนรัดกุมซับซ้อนมากขึ้นและมากขึ้น เพียงอลิซาเบธคนเดียวก็สามารถย่องเข้าไปในฐานศัตรู เล่นงานคนทั้งกลุ่ม และเดินจากมาโดยแทบไม่ต้องเสี่ยงอะไรเลย
ผลลัพธ์ออกมาเป็นแบบนั้นร้อยเปอร์เซ็นสำหรับการเผชิญหน้ากับมือสมัครเล่นที่ผ่านมา แต่ถ้าคู่ต่อสู้เก่งฉกาจ ผมเน้นให้เธอสู้เป็นทีมมากกว่า
"ไม่ได้เตรียมแผนสำรองไว้เลยเหรอคะ" เธอถามผมด้วยน้ำเสียงที่ผมชักไม่แน่ใจว่าใครเป็นเจ้านายใครเป็นลูกน้อง
"ขอโทษนะ ไม่มีเวลาเตรียมกับดักอะไรด้วย"
"ไม่มีเวลา" อลิซาเบธขมวดคิ้ว "ถ้าไม่รีบจุดไฟ คุณมีเวลาถมเถเลยนะคะที่จะวางกับดัก"
ผมยักไหล่ "บอกตามตรงกับเธอเลยนะ ไม่อยากเสียเวลากับคนพวกนี้"
บอดีการ์ดสาวถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอนะ คนแบบเธอ พอได้วางแผน ผมรู้ว่าเธอต้องอยากคิดแผนเผื่อไว้สามสี่ตลบเป็นอย่างน้อย ซึ่งผมไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น
นอกจากอลิซาเบธแล้ว ก็ยังมีอีกสองคนที่ผมเรียกมาก่อนหน้านี้ ผมตัดสินใจแสดงข้อมูลให้แอนดูเพราะการรู้จักพวกเดียวกันก็สำคัญไม่แพ้การทำความรู้จักศัตรู
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: บิลลี แฮมเมอร์]
[ฉายา: ช่างประปาร่างใหญ่]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ช่างประปาร่างใหญ่ใจปลาซิว แม้จะเป็นช่างประปาแต่มีทักษะงานช่างประเภทอื่นด้วย ไม่ว่าจะงานไม้ เดินสายไฟ ทั้งงานที่ต้องออกแรงหรือใช้ความประณีตก็ทำได้ดี เพราะมีเรี่ยวแรงเยอะจึงสามารถนับเป็นกำลังรบได้ แต่ติดว่าเป็นคนใจเสาะ กลัวความมืด ถ้าอยู่คนเดียวจะกังวลจนทำอะไรไม่ได้เลย]
[สกิล: ฟรีทูลบ็อกซ์, เอนแฮนซ์พาวเวอร์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: จอน แฮมเมอร์]
[ฉายา: นักสืบตาเดียว]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หนุ่มใหญ่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงลำลอง มีความช่างสังเกตและมีสัญชาตญาณดิบที่ยอดเยี่ยม ในอดีตเคยเป็นอัยการแต่มีเหตุบางอย่างทำให้ต้องเปลี่ยนอาชีพมาเป็นนักสืบเอกชนซึ่งลือกันว่าเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง มีทักษะต่อสู้ดีในระดับหนึ่ง]
[สกิล: อินเวสทิเกท, ยิงปืนระดับกลาง, ต่อสู้มือเปล่าระดับกลาง]
"แกไม่ต้องอยู่ก็ได้นะ" จอนบอกกับบิลลี
"ครับ คุณคามิลอยากให้ผมคอยระวังหลังให้พี่"
"ไม่จำเป็น ขอแค่มีกระสุนพอ มีแค่ฉัน คุณสเตรน แล้วก็คุณคามิลก็พอแล้ว"
"ถึงพี่จะพูดแบบนั้นก็เถอะ ผมกลับด้วยความตั้งใจของตัวเองไม่ได้นะครับ"
แม้ว่าคาแรคเตอร์แต่ละคนจะมีรายละเอียดที่มาที่ไปคร่าว ๆ แต่ผมได้เรียนรู้ว่าการได้คุยกับพวกเขานั้นทำให้ได้เรียนรู้สิ่งที่ไม่ได้บอกเอาไว้ อย่างเช่นเรื่องที่จอนและบิลลีคือพี่น้องที่อายุห่างกันหลายปี ขณะที่บิลลีเป็นคนซื่อ ๆ ไม่ทันคน และไม่สู้คน จอนที่ค่อนข้างดูตัวเล็กกว่ากลับตรงกันข้าม เขาเป็นพวกกล้าได้กล้าเสียและดูหัวรุนแรงเมื่อวัดจากที่ในประวัติบอกว่าเคยทำอาชีพเป็นอัยการมาก่อน
พวกเราคุยกันต่อได้ไม่นาน เป้าหมายที่รอก็มาถึง กลุ่มชายหญิงหกคนถูกกองไฟล่อเข้ามา จากลักษณะการแต่งกาย สัญลักษณ์รูปนิ้วมือที่วาดไว้บนเสื้อคลุม พวกเขาคือฟิงเกอร์ฮันเตอร์สอย่างแน่นอน
ฝ่ายเราทุกคนซ่อนตัวไม่ให้อีกฝ่ายเห็น มีเพียงจอนเท่านั้นที่แอบมองพวกเขาจากหน้าต่าง จอนมีทักษะในการอ่านปาก ทำให้พวกเรารู้ว่าพวกนั้นกำลังคุยอะไรกัน
"ไม่เห็นใครเลย"
"ซอมบีมันไม่จุดไฟเผากันเองหรอกน่า ต้องมีใครสักคนทำแน่"
"อาจจะจุดทิ้งไว้ก่อนหนีไป"
"แล้วจะเผาทำไมวะ"
"จะไปรู้เหรอ"
จอนพยายามอ่านริมฝีปากด้วยความระมัดระวัง จากมุมที่จำกัดเขาไม่สามารถมองอ่านปากเพื่อเข้าใจคำพูดของทุกคนได้ แต่จากที่ลอบสังเกตการณ์เขาก็พอจะปะติดปะต่อได้ในระดับหนึ่ง
"พวกมันไม่มีกำลังเสริม กลุ่มตรงนี้มีแค่สิบคนนี่แหละ"
"ปืนสั้นสี่กระบอก ไรเฟิลสาม ขวาน หน้าไม้ และดาบอย่างละหนึ่ง" แอนรายงาน "...นี่เฉพาะที่มองออกนะคะ อาจมีอาวุธอื่นซ่อนไว้อีก เดี๋ยวสิ นั่นนายจะรีบไปไหน"
โดยไม่รอคนอื่น ไม่ว่าจะพวกเดียวกันหรือศัตรู จอนจู่โจมโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายมีสิบคน เขาบีบให้ทุกคนต้องเคลื่อนไหวตามกัน


## มิชชันกวาดล้าง (5)

เสียงกระสุนยิงแลกใส่กันดังสนั่น ทั้งสองฝ่ายพยายามใช้รถและสิ่งกีดขวางอื่นในบริเวณนั้นเป็นที่กำบัง ฝ่ายเราได้เปรียบเพราะจู่โจมแบบสายฟ้าแลบทำให้ศัตรูล้มลงสามคนตั้งแต่เริ่ม แต่ศัตรูเองก็ตั้งหลักได้เร็วสมกับที่มีประสบการณ์มาไม่น้อย
"พวกไหนวะ โบนไรเดอร์สรึเปล่า"
"จะไปรู้เรอะ เอ็งก็โผล่หัวออกไปถามมันเองสิ"
ผม อลิซาเบธ และจอนจัดการกับศัตรูไปได้คนละสอง ในขณะที่แอนและบิลลียังคงได้กันคนละศูนย์แต้ม
บิลลี… ผมไม่แปลกใจนัก ผมเรียกเขามาเผื่อในกรณีที่ต้องมีการต่อสู้ระยะประชิด หากมีเหตุการแบบนั้นเรี่ยวแรงของเขาจะต้องเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน
ส่วนแอน ผมยอมรับฝีมือของเธอแต่ไม่ได้คาดหวังกับงานนี้ เธอใจดีจนเกินไป ต่อให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์น่ารังเกียจอย่างพวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอสามารถหักใจฆ่าพวกเขาได้ นี่คือสาเหตุที่ความเฉียบคมในการยิงของเธอลดลงโดยที่เจ้าตัวก็อาจไม่รู้ตัว
"เหลือแค่สี่" จอนตะโกนบอก
"สาม" อลิซาเบธสอยอีกหนึ่งเข้าที่กลางหว่างคิ้ว
"สองแล้ว" ผมไม่ได้ตั้งใจแข่งกับจอนและอลิซาเบธ ความตั้งใจเดียวคือการทำให้คะแนนเพิ่มอีกสามแต้ม
กว่าที่พวกฟิงเกอร์ฮันเตอร์สจะคิดได้ว่าควรหนี มันก็สายไปแล้ว ความได้เปรียบด้านจำนวนหายไปจนหมดสิ้นหลังจากเวลาผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่นาที ซ้ำร้ายที่สุดคือหนึ่งในสองคนได้รับบาดเจ็บที่ขา
"มะ ไม่ไหวแล้ว" ชายที่ไม่มีบาดแผลหวีดร้อง
"อย่าทิ้งกันนะเฟ้ย" เพื่อนของเขาคว้าชายเสื้อเอาไว้
"เฮ้ย อย่าจับเสื้อเซ่ เดี๋ยวก็ตายกันหมดหรอก"
"ไม่จับไว้ แกก็หนีไปคนเดียวสิวะ"
ช่วงขณะที่มัวแต่ทะเลาะกัน อลิซาเบธอาศัยความเร็วและกำแพงสายตาอ้อมไปโผล่ข้างหลังคนทั้งคู่ แต่ศัตรูก็ไม่ใช่เหยื่อให้เคี้ยวได้ง่าย ๆ พวกเขาพยายามยิงตอบโต้และหาที่กำบังใหม่
[สมาชิกกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[สมาชิกกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
ข้อความเด้งขึ้นต่อหน้าผม ทำให้มั่นใจได้ว่าการต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว
"สิบเอ็ดคน ได้มาอีก 33 คะแนน ก็ไม่เลว"
"จะเอาไปเปิดมิสเซลเลเนียสแพ็คอีกแล้วสินะ"
"แน่นอน" ผมไม่ใส่ใจคำพูดของแอน "เปิดมิสเซลเลเนียส 3 แพ็ค"
[30 คะแนนถูกใช้แลกมิสเซลเลเนียส แพ็ค x 3]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มน้ำเกลือแร่ ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มน้ำส้มคั้น ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[คุณได้รับการ์ดไอเท็มมีดพับ ระดับ C (คอมมอน) x 1]
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรขำจนปวดท้อง]
ผมไม่ยอมแพ้ ยังมีซิลเวอร์เหลือให้ล้างผลาญอีกเยอะ ผมตัดสินใจใช้อีก 2000 ซิลเวอร์เพื่อเปิดมิสเซลเลเนียสอีกสิบแพ็คต่อกัน
ผลลัพธ์ออกมาทุเรศทุรังจนไม่อยากดู ผมได้น้ำยาบ้วนปาก อาหารสองสามอย่าง และอาวุธอีกหลายชิ้น มันไม่มีกระทั่งการ์ดคาแรคเตอร์สักใบด้วยซ้ำ
"..." ผมนิ่งไปเพราะเห็นผลการสุ่มที่พูดได้เต็มปากว่าเกลือชัด ๆ
ขนาดว่าผมมีสกิลที่ช่วยให้ดวงดีขึ้นในการเสี่ยงโชคแล้วนะ ถ้าไม่มี มันจะออกมาแย่ยิ่งกว่านี้อีกเหรอ
"ไม่ใช่ของที่อยากได้สินะคะ"
"ไม่มีปัญหาหรอก คุ้มที่สู้แล้ว เพราะได้เลเวลมาด้วย" อลิซาเบธพยายามพูดเพื่อให้ผมสบายใจขึ้น
"เลเวล…" แอนทวนคำ
"คุณคามิลยังไม่ได้อธิบายเรื่องนั้นนี่นะ" จอนหันมามองผมเพื่อขออนุญาตอธิบายแทน มาขนาดนี้แล้วผมก็คงไม่ห้ามอยู่แล้ว จึงพยักหน้ากลับ
เกมเล่นตามบทบาทหรือที่ย่อว่า 'อาร์พีจี' หลาย ๆ เกมจะมีระบบที่ทำให้ตัวละครสามารถพัฒนาได้ อย่างที่ผมเคยอธิบายให้แอนฟังไปแล้วว่าหากสามารถเก็บการ์ดคาแรคเตอร์ซ้ำได้ถึงจำนวนหนึ่ง ก็จะสามารถนำการ์ดเหล่านั้นมาใช้เป็นวัตถุดิบในการยกระดับการ์ดได้
แต่มันมีเงื่อนไขอีกเล็กน้อยที่ผมยังไม่ได้บอกเธอ 'ระบบ' ของผมมีสิ่งที่เรียกว่าเลเวลอยู่ด้วย คาแรคเตอร์ทุกคนจะเริ่มต้นที่เลเวล 1 และยิ่งผ่านการทำเควส สังหารซอมบี หรือมนุษย์มากพอ พวกเขาก็จะยกระดับเป็นเลเวลถัดไป
คาแรคเตอร์ระดับ R (แรร์) จะมีเลเวลเต็มที่ 30
คาแรคเตอร์ระดับ SR ซุปเปอร์แรร์ จะมีเลเวลเต็มที่ 50
คาแรคเตอร์ระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) จะมีเลเวลเต็มที่ 70
คาแรคเตอร์ระดับ MR (มิทธิคอลแรร์) จะมีเลเวลเต็มที่ 100
นอกเรื่องเล็กน้อย ผมไม่เคยมีแรร์ระดับมิทธิคอลหรอก แต่ที่รู้ว่ามีมันอยู่ก็เพราะระบบเคยแจ้งเรื่องนี้เอาไว้
เลเวลในระบบนี้เกี่ยวพันกับค่าสถานะโดยตรง สมมติว่ามีสถานะสี่ค่าอยู่ที่ห้าแต้มทุกค่า นั่นก็หมายความว่าคน ๆ นั้นมีเลเวลสี่คูณห้า เท่ากับยี่สิบนั่นเอง
นั่นก็หมายความว่าต่อให้เป็นเด็กตัวกะเปี๊ยกแบบมายา ในเลเวลสามสิบ เธอจะแข็งแกร่งกว่าผู้ใหญ่ทั่ว ๆ ไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอย่างแน่นอน
ที่ผมมั่นใจเรื่องนั้นก็เพราะว่าทดสอบมากับตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า


## มิชชันกวาดล้าง (6)

ผมเหลือบมองค่าสถานะของตนเองโดยไม่ให้แอนเห็น ไม่ใช่เพราะไม่ไว้ใจเธอ แต่เพราะคิดว่ามันน่าอายเล็กน้อย เนื่องจากทุกค่ายังไม่บรรลุค่าสูงสุด
[ค่าสถานะ: พละกำลัง 20 ความทนทาน 20 ความว่องไว 22 ไหวพริบ 24]
พละกำลังมากกว่าคนทั่วไปห้าเท่า ความทนทานก็เหมือนกับใส่เกราะหนังติดตัวตลอดเวลา ความเร็วอยู่ในระดับที่น่าจะคว้าเหรียญทองในงานแข่งระดับโลกมาได้สบาย ๆ ทั้งหมดคือค่าสถานะของผมในตอนนี้
หลังจากจัดการกับฟิงเกอร์ฮันเตอร์สกลุ่มแรกไป พวกเราเลยตกลงกันว่าใช้วิธีการเดียวกันนี้กับกลุ่มออกล่าอีกกลุ่มที่มีลักษณะโครงสร้างคล้ายกัน
ซอมบีถูกฆ่าแล้วลากมารวมกัน ไฟถูกจุด จากนั้นฟิงเกอร์ฮันเตอร์อีกราว ๆ สิบคนที่ยังไม่มีโอกาสรู้ว่าเพื่อนของพวกมันโดนอะไรเข้าไปก็ทำตัวราวกับปลาพุ่งมางับเหยื่อ
แอนคิดว่ารอบก่อนเธอแทบไม่ได้ช่วย คราวนี้เธอจึงพยายามมากขึ้น แม้จะไม่ถึงกับเป็นคนลงมือโดยตรงแต่เธอก็ช่วยทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บกันถ้วนหน้า การยิงสกัดของเธอทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถโต้กลับได้
[สมาชิกกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
สิ่งเดียวที่พวกเราพลาดคือพวกเรากำจัดซอมบีในบริเวณนี้ไม่หมด พอเริ่มมีเสียงปืนดังขึ้นพวกซอมบีที่หลบซ่อนตัวอยู่ในอาคารก็กรูกันออกมาเพิ่ม มันทำให้ผมคิดว่าแค่ ผม แอน อลิซาเบธ จอน และบิลลีไม่สามารถรับมือไหว
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรรู้สึกสังหรณ์ใจว่าเธอจะถูกเรียกตัว]
มายาเดาได้แม่นยำ ผมเรียกเธอออกมาพร้อมกับน้องสาวฝาแฝดของเธอ
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เมย์ วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #2: สาวคาราเต้]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: น้องสาวคนรองของแฝดสามตระกูลวอร์ฟิลด์ เป็นสมาชิกชมรมคาราเต้ของโรงเรียนและเคยได้เหรียญทองจากงานแข่งขันภูมิภาคในระดับชั้นมัธยมต้น ด้วยนิสัยที่โตกว่าวัย สุขุมและมีความรับผิดชอบสูง จึงมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นพี่สาวคนโต]
[สกิล: คาราเต้, คุกกิง, บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ไมรา วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสู]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: น้องคนเล็กสุดของแฝดสามตระกูลวอร์ฟิลด์ เรียนวิชายิวยิตสูจากเว็บไซต์ แต่ด้วยทักษะที่ไม่ธรรมดาและความขยันทำให้เธอมีฝีมือเทียบเท่ากับคนที่ผ่านการฝึกมาจากสำนัก เธอเป็นคนรักความสะอาดจนเกือบจะเป็นโรคกลัวเชื้อโรค]
[สกิล: ยิวยิตสู, คลีนนิง, บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์]
ด้วยสกิล 'บลัดอีสทิกเกอร์แธนวอเตอร์' ที่เพิ่มค่าสถานะขึ้นในขณะที่มีญาติพี่น้องอยู่ใกล้ ๆ ผมจึงไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงพวกเธอมากจนเกินไป
บางทีอาจเพราะรูปร่างเป็นเด็กมัธยมต้นด้วยที่ทำให้ศัตรูประมาทไป เด็กทั้งสามสามารถเข้าประชิดกลุ่มหนึ่งที่กำลังลังเลว่าจะสู้หรือหนี แค่อึดใจเดียวเท่านั้นศัตรูก็ล้มคว่ำไปทีเดียวสามคน
กองหน้าคือผม จอนและอลิซาเบธ ส่วนแอนและบิลลีทำหน้าที่เป็นกองหนุน ด้านแฝดสามคอยไล่เก็บศัตรูที่ทำท่าจะหนี เพียงแค่นี้ก็ควรจะไม่มีอะไรหยุดพวกเราได้แล้ว
หน่วยย่อยของฟิงเกอร์ฮันเตอร์สหายไปสองกลุ่มใหญ่ แม้จะเป็นกลุ่มที่มีจำนวนรวมครึ่งร้อยก็ต้องสะเทือนอย่างแน่นอน
ถ้าเป็นผม สถานการณ์แบบนี้คงจะเก็บข้อมูลเพิ่มเพื่อให้รู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร แต่เจ้าพวกบ้านี่กลับทำตรงกันข้าม พวกเขาแบ่งคนออกมาเพื่อสืบและตามล่าใครก็ตามที่ต้องรับผิดชอบ
ใครกันล่ะ อ้อ ผม แอนแล้วก็พวกคาแรคเตอร์ทั้งหลายนั่นเอง แน่นอนว่าพวกนั้นไม่รู้หรอกว่านอกจากผมและแอน คนที่เหลือไม่ได้มีตัวตนตั้งแต่แรก
มนุษย์บางประเภทไม่เคยเรียนรู้จากข้อผิดพลาด แม้พวกเขาระวังตัวมากขึ้น พาคนมามากขึ้นและมีอาวุธครบครันกว่าเดิม แต่ผลลัพธ์ก็แทบไม่เปลี่ยน พอเห็นตัวล่อเข้าสักหน่อยก็ห้ามใจไว้ไม่อยู่
"ศัตรูมีมากขึ้น พวกเราจะวางกับดักอย่างอื่นด้วยไหมคะ"
"เช่น?"
"ฉันถามบิลลีแล้ว เขาสามารถทำอุปกรณ์สร้างเสียงแบบตั้งเวลาได้ ถ้าล่อพวกนั้นมาแล้วเปิดเสียง ซอมบีจะแห่มาเล่นงานพวกนั้นแน่นอน"
"ก็ดีนะ แต่เสียดายคะแนน"
"มนุษย์กับซอมบีก็คะแนนพอ ๆ กันแหละค่ะ เดี๋ยวค่อยเก็บคะแนนจากซอมบีมาทดแทนทีหลังก็ได้ ตอนนี้คุณอยากรีบจบมิชชันไม่ใช่เหรอ"
"ถ้ามองแค่ความเร็ว วิธีที่คุณว่ามามีประสิทธิภาพดี แต่คุณลืมเรื่องระบบมิชชันไปสินะ ถ้าเราทำอะไรบางอย่างซ้ำ ๆ จนถึงจุดหนึ่ง บางทีมิชชันใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาให้ทำ ผมน่ะฆ่าซอมบีมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว แต่โอกาสเจอพวกสารเลวที่ฆ่าไปก็ไม่รู้สึกผิดเหมือนสามแก๊งนี้ มันไม่ได้มีบ่อย"
"ฉันนึกว่าแก๊งแบบนี้มีเยอะแยะซะอีก"
"โลกมันกลายเป็นเหมือนนรก ทุกคนต้องเอาชีวิตรอด มันคงยากที่จะหาคนที่ไม่เคยทำเรื่องที่ไม่ควรทำ แต่ผมเชื่อนะว่ามันมีเส้นบาง ๆ ที่แบ่งแยกระหว่างแก๊งทั่วไปกับเจ้าพวกที่ถูกมิชชันหมายหัว"
"เรดสคาร์ฟที่จับคนมากินทั้งที่ยังมีอาหารแบบอื่น ฟิงเกอร์ฮันเตอร์สที่หวงถิ่นจนฆ่าทุกคนที่หลงเข้ามาใกล้ด้วยวิธีการที่โหดร้ายอย่างการตัดนิ้วและปล่อยให้อดตาย"
ผมพยักหน้า "สุดท้ายคือโบนไรเดอร์ส ผมไม่ค่อยรู้ข้อมูลพวกเขามาก รู้แค่ว่าเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ ถ้าสืบให้ดีก็คงจะเจอเรื่องราวแบบเดียวกับสองกลุ่มแรกนี่แหละ"
แอนทำหน้าเหมือนอยากสวนกลับมาว่าผมไม่ด่วนสรุปเกินไปเหรอ แต่ผมมั่นใจว่าตอนมิชชันทางเลือกปรากฏขึ้นมา มันมีระบุชัดเจนว่าสามกลุ่มนี้เป็นอันตรายต่อผู้รอดชีวิตคนอื่น
ได้กำจัดพวกเศษเดน แถมยังได้รางวัลก้อนโต ทำไมจะไม่ทำล่ะ


## มิชชันกวาดล้าง (7)

ระหว่างที่กำลังคิดเพ้อเจ้อ รู้ตัวอีกทีพวกผมก็มาจนถึงฐานทัพใหญ่ของฟิงเกอร์ฮันเตอร์สซะแล้ว ไม่สิ ควรจะพูดว่าการบุกเริ่มไปแล้วมากกว่า ยามกลุ่มใหญ่ถูกพวกผมเล่นงานแบบเปิดเผย จากนั้นประตูด้านหน้าห้างสรรพสินค้าที่พวกมันใช้เป็นฐานถูกยิงถล่มจนไม่เหลือเค้าเดิม
"อย่าทำอะไรคนแก่และเด็กนะคะ" แอนตะโกนสั่งคาแรคเตอร์ทั้งหลายก่อนที่พวกนั้นจะมุ่งหน้าเข้าไปด้านใน น่าตลกที่พวกนั้นดันเชื่อฟังเธอด้วย
"นี่อย่ามาสั่งคนของผมสิ"
"ถ้าไม่กำชับไว้ก่อน พวกนั้นฆ่าไม่เหลือแน่ค่ะ เป้าหมายของมิชชันคือทำลายกลุ่มฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส ไม่ใช่การฆ่าล้างบางใช่ไหมคะ"
ผมเปิดดูหน้าต่างรายละเอียดของมิชชันอีกครั้ง มันไม่ได้เขียนอย่างชัดเจนว่าการกวาดล้างคือการฆ่าทุกคนในกลุ่ม แต่ขณะเดียวกันมันก็ไม่ได้เขียนว่าจุดไหนที่ถือว่าทั้งกลุ่มถูกทำลาย
"คงไม่ได้คิดจะฆ่าทุกคนจริง ๆ ใช่ไหมคะ" แอนหันมาถามย้ำด้วยความไม่มั่นใจ
"ไม่ต้องพูดย้ำก็ได้"
"แล้วใช่ไหมล่ะคะ"
"เด็กกับคนแก่ก็ต้องปล่อยไปแหละ"
[หมอทหารติดบุหรี่เห็นด้วยกับความคิดนี้]
ผมคิดว่าคนพวกนี้แตกต่างจากเรดสคาร์ฟที่ไม่ว่าหน้าไหนก็รู้แก่ใจว่าตนเป็นพวกกินมนุษย์ เด็กหรือคนแก่เราก็คงพอมองว่าไม่ได้มีส่วนต้องรับผิดชอบต่อการกระทำเลยเถิดของกลุ่ม
แต่ผมพบว่ากลุ่มนี้ไม่มีคนแก่หรือเด็ก เจ้าคนที่เด็กที่สุดก็น่าจะเพิ่งเลยอายุสิบแปดไปได้ไม่เท่าไหร่ ส่วนที่แก่สุดก็น่าจะอยู่ราว ๆ สี่สิบถึงห้าสิบปี
ผมเคยเห็นผู้มาจากต่างโลก บางรายมาพร้อมกับพี่น้องหรือเพื่อน ทำให้ผมเผลอคิดไปว่านั่นเป็นเรื่องปกติในหลาย ๆ ครั้ง แต่ในความเป็นจริงแล้วกรณีแบบนั้นมีอยู่น้อยมากจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่กลุ่มนี้เองจะไม่มีใครสักคนที่เป็นพ่อ เป็นแม่ หรือลูกของใครสักคนอยู่ในกลุ่ม
มันทำให้งานของผมง่ายขึ้นมาก
กลุ่มของผมบุกทะลวงเข้าไปทีละห้อง ๆ อีกฝ่ายตอบโต้ด้วยจำนวนคนและชัยภูมิที่เหนือกว่า พวกเขาดัดแปลงห้างสรรพสินค้าให้กลายเป็นป้อมปราการ มีทั้งตำแหน่งที่ใช้ดักซุ่มโจมตี มีทั้งพื้นที่ ๆ ถูกกั้นให้สลับซับซ้อนจนเหมือนเขาวงกตแบบย่อม ๆ
แต่ทั้งหมดที่พวกนั้นทำได้ ก็เพียงแค่ถ่วงเวลาเท่านั้น ฝ่ายผมมีทั้งอาวุธ กำลังที่เกือบ ๆ จะเหนือมนุษย์และจำนวนคนที่ผมเรียกออกมาแบบทุ่มสุดตัว
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: คริสโตเฟอร์ บัน]
[ฉายา: ลุงยามวัยดึก]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ลุงยามอายุ 79 ปี อดีตเคยเป็นตำรวจชั้นผู้น้อยที่ไม่ค่อยก้าวหน้าในอาชีพการงานนัก เขาใช้เงินบำเหน็จหมดไปกับการลงทุนธุรกิจที่ผิดพลาด จึงต้องหันมาทำงานอีกครั้งหลังวัยเกษียณ มักจะแอบพกปืนจริงสมัยยังเป็นตำรวจไว้กับตัวแม้จะเคยถูกหัวหน้าตักเตือนมาแล้วหลายครั้ง ด้วยความที่อายุมาก จึงเคลื่อนไหวช้า แต่กลับยิงปืนได้แม่นอย่างไม่น่าเชื่อ]
[สกิล: ฟรีพิสทอล, ฟรีบุลเล็ต, ไดร์ฟวิง, บูลอาย]
คริสโตเฟอร์ บัน ลุงยามวัยดึก หรือ ลุงบัน คือคาแรคเตอร์อีกรายหนึ่งที่ผมเก็บไว้ใกล้ตัวเสมอ นอกจากทักษะการยิงปืนที่เชื่อถือได้ ปืนฟรีและสกิลพิเศษที่ทำให้ลุงแกจะได้กระสุนฟรีทุก ๆ ยี่สิบสี่ชั่วโมง ลุงบันยังเป็นหนึ่งในคนที่ผมรู้สึกได้ว่ามองผมเป็นเหมือนลูกเหมือนหลานของแก
คาแรคเตอร์ทุกรายล้วนมีประวัติของตัวเอง ลุงบันเคยเป็นตำรวจผู้ตั้งใจทำงานแต่ชีวิตล้มเหลว พลาดพลั้งไปมีเรื่องกับผู้มีอิทธิพลจนไม่ก้าวหน้า ชีวิตครอบครัวก็ล้มเหลวจนเมียทิ้งไป แถมพอเกษียณแล้วก็ยังถูกหลอกให้ไปลงทุนจนเกือบหมดเนื้อหมดตัว
ด้วยความไร้ญาติขาดมิตรนี่แหละ ลุงแกเลยมองผมเป็นเหมือนหลานที่แกไม่เคยมีมาก่อน
อย่างที่เคยบอกไป คาแรคเตอร์แต่ละคนล้วนมีเรื่องราวความเป็นมา และบุคลิกนิสัยที่แตกต่างกันไป แม้พวกเขาจะไม่สามารถขัดคำสั่งผมในฐานะที่ผมเป็น 'เจ้านาย' แต่มันก็มีหลายกรณีที่คาแรคเตอร์มีแนวโน้มว่าจะทำสิ่งที่ไม่ได้ออกคำสั่งไว้
กรณีของลุงบันจะแตกต่างออกไปเล็กน้อย แม้ว่าจะไม่เกี่ยวข้องกับคำสั่ง ลุงแกก็เต็มใจช่วยผมอย่างเต็มที่ ผมเชื่อว่าถ้าผมอยู่ในอันตราย ลุงแกจะทำทุกอย่างเพื่อให้ผมปลอดภัยแม้แต่เอาตัวเป็นโล่ก็ตาม
ฟังดูมีประสิทธิภาพในแง่ของการใช้งาน แต่ก็ทำให้ผมรู้สึกไม่ดีหากทำให้ลุงต้องเจ็บตัว
"นะ น่าจะเหลืออีกไม่ถึงสิบคนแล้วละครับ" บิลลีพูดขึ้นมาหลังจากที่พวกเราเพิ่งจัดการกับกลุ่มใหญ่ไปได้
"พวกมันอาจมีมากกว่าที่รู้มาก็ได้" จอนเตือนน้องชายไม่ให้คลายความระวังลง
"อย่างน้อยก็ยังไม่เจอเจ้าตัวหัวหน้ากลุ่มเลย" มายาเสริม
"แยกกันหาเถอะ"


## มิชชันกวาดล้าง (8)

ข้อเสนอของอลิซาเบธ ทำให้แอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในถิ่นของศัตรูแบบที่นี่ยิ่งแยกกันโอกาสรอดก็จะยิ่งลดลง แต่เธอรู้ว่าผมห่วงเรื่องเวลาที่เสียไป ยิ่งกว่าเรื่องของความปลอดภัย
"แอน คุณอยู่ที่นี่แหละ อลิซาเบธ คุณจอน ลุงบัน ฝากดูแลเธอด้วยได้ไหม"
"เดี๋ยวสิคะ อย่าทำเหมือนฉันเป็นภาระสิ"
"หลังจากนี้พวกเราจะแบ่งออกเป็นกลุ่มย่อย ๆ อีก มันจะอันตรายกว่าเดิมเยอะ ผมไม่อยากให้คุณเสี่ยง"
"ทุกคนก็เสี่ยงกันหมดแหละ"
แม้แอนรู้แล้วว่าคาแรคเตอร์ที่เสียชีวิตสามารถคืนชีพได้ในภายหลัง แต่เธอก็รู้อีกเช่นกันว่าผมไม่ชอบเห็นพวกเขาเจ็บปวด
เราตกลงกันว่าจะแบ่งออกเป็นสามกลุ่ม กลุ่มของผม มีผม แอนและลุงบัน กลุ่มของจอน มีเขา อลิซาเบธและบิลลี กลุ่มสุดท้ายคือกลุ่มมายา เมย์และไมรา
"ให้เด็ก ๆ อยู่ด้วยกันจะดีเหรอคะ" แอนกระซิบ
"พี่สาวไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราไปกันเองได้" เมย์ตอบ
"มีเมย์กับหนูอยู่ทั้งคน แค่มายาคนเดียว เราดูแลไหว" ไมราผู้น้องคนสุดท้องช่วยยืนยัน
"เฮ้ย ฉันเป็นพี่คนโตนะเฟ้ย ฉันต่างหากที่ต้องดูแลพวกเธอ แล้วอีกอย่างฉันเป็นคนเดียวนะที่มีดาบ"
"พูดเรื่องอะไรน่ะ ตั้งแต่เริ่ม พี่คามิลก็แจกปืนให้ทุกคนแล้วนะ"
"อ้าว แล้วทำไมมีแต่ฉันคนเดียวที่ไม่ได้ล่ะ"
"เพราะพี่มายาชอบยิงมั่วน่ะสิ เดี๋ยวจะถูกพวกเดียวกันเอง ใช้ดาบไปน่ะดีแล้ว"
[คาแรคเตอร์หลาย ๆ คนพยักหน้าอย่างเข้าใจ]
แล้วปฏิบัติการตามล้างบางพวกที่เหลือก็เริ่มขึ้น เริ่มจากกลุ่มของมายา พวกเธอบุกเข้าไป แต่ถูกโจมตีกลับเป็นกลุ่มแรก
ถ้าฝ่ายตรงข้ามกราดยิงใส่ตั้งแต่วินาทีที่เจอหน้า แฝดสามก็คงไม่แคล้วต้องกลับไปอยู่ในสภาพการ์ดหลายสัปดาห์ แต่อีกฝ่ายคงเห็นว่าฝ่ายเราที่บุกเข้าใกล้เป็นคนส่วนน้อยหรืออาจประมาทเมื่อเห็นว่าพวกมายาอยู่ในวัยมัธยมต้น พวกเขาจึงคิดแต่จะจับพวกเธอเป็นตัวประกันแทนที่จะฆ่า
ผลคือพวกนั้นถูกเก็บเรียบ โดยที่มายา เมย์และไมราแทบจะไม่มีรอยขีดข่วน
ได้ยินมาว่ากลุ่มของจอนเจอศึกหนักพอสมควร ฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส่วนที่เหลือเข้าขนาบโจมตีพวกจอนจากทั้งสองด้าน แม้ว่าสุดท้ายพวกเขาจะปิดงานได้เรียบร้อย แต่ก็เหลือรอดกลับมาได้แค่บิลลี
เคยคิดว่าศึกครั้งนี้จะจบโดยไม่มีเรื่องให้ต้องประหลาดใจแล้ว จนกระทั่งผมพบกับกลุ่มที่น่าจะเป็นกลุ่มสุดท้าย
"ไอ้บัดซบ มึงเป็นใครวะ ทำไมถึงจ้องเล่นงานพวกเรา" หัวหน้ากลุ่มใช้ปืนชี้หน้าผม
"กลุ่มที่ฆ่าคนเพื่อความสนุกแบบพวกแก มีหน้ามาสงสัยด้วยเหรอ"
ปะทะคารมกันแค่พอหอมปากหอมคอ จากนั้นแต่ละฝ่ายก็สาดกระสุนเข้าหากันในขณะที่วิ่งหาที่กำบังหลังเสาบ้าง หลังชั้นวางของที่วางระเกะระกะบ้าง
ผมไม่ได้ห่วงแอนมากนัก เธอเป็นคนแรกที่วิ่งหาที่กำบังด้วยซ้ำ นอกจากทักษะการใช้ปืนลูกซองที่ไม่อายใครแล้ว เธอยังมีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอดที่ดี
ที่ผมเป็นห่วงกลับเป็นลุงบัน ลุงแกประเดิมด้วยการยิงเข้ากลางหัวฟิงเกอร์ฮันเตอร์สไปรายหนึ่งตั้งแต่เริ่ม แต่เพราะแกหลบช้าเกินไป ตัวแกเองก็เลยโดนเข้าไปนัดหนึ่งที่ไหล่เช่นกัน
ผมห่วงทั้งสองคน แต่ไม่มีเวลาแม้แต่จะถามไถ่ ในหัวคิดแค่ว่ายิ่งเก็บศัตรูได้หมดเร็วเท่าไร ทุกคนก็ยิ่งปลอดภัย
แล้วกระสุนนัดหนึ่งก็เข้าเป้า ชั้นวางของที่หัวหน้ากลุ่มใช้หลบมีข้าวของอยู่บนนั้นน้อยเกินไปจนมองลอดผ่านไปได้ นัดแรกทำให้เขาล้มลง และนัดต่อมาก็ทำให้แน่นิ่งไป
ชั่วขณะที่ผมทุ่มความสนใจไปที่ร่างที่หยุดนิ่งไปแล้ว ร่างเพรียวก็กระโดดข้ามชั้นวางของตรงมาที่ผม
ผมปัดปืนในมือของผู้จู่โจมจนกระเด็น แต่ก็ถูกอีกฝ่ายทำแบบเดียวกัน เธอคนนั้นพยายามจับผมบิดข้อต่อจนปืนหลุดจากมือ
ยอมรับเต็มปากว่าประมาทไป ไม่เคยคิดว่าผู้ที่เล่นงานตนเองจะเป็นอลิซาเบธ
"คุณอลิซาเบธ" แอนร้องเรียกชื่ออีกฝ่าย เธอเล็งปืนลูกซองไปที่ผู้หญิงที่เธอยังสงสัยว่าใช่อลิซาเบธตัวจริงหรือไม่
"ยิงเลย ยายนี่ไม่ใช่อลิซาเบธ"
ผมเชื่อแบบนั้น ถึงผู้หญิงที่กำลังแลกหมัดอยู่ในตอนนี้จะเหมือนอลิซาเบธอย่างกับแกะ แต่อลิซาเบธไม่มีทางจู่โจมผมอย่างแน่นอน แต่บางอย่างกลับทำให้ผมเชื่อว่าเธอไม่ใช่แค่คนหน้าเหมือน
แอนลังเลอยู่ครู่ใหญ่ แต่ตอนที่เธอเห็นว่า 'อลิซาเบธอีกคน' กำลังจะคว้าปืนที่ผมทำหลุดมือ เธอก็ตัดสินใจเข้ามาแทรก
แอนไม่ควรสู้กับอลิซาเบธที่มีค่าสถานะได้ แต่ดูเหมือนว่าอลิซาเบธคนนี้มีเลเวลไม่สูงเท่ากับอลิซาเบธที่ผมรู้จัก ตอนที่แอนใช้พานท้ายปืนกระแทกท้ายทอยของเธอ ทำให้อีกฝ่ายชะงักไป
เราควรจับตัวเธอไว้เพื่อสอบสวน แต่ลุงบันดันมือไวไปหน่อย ในเสี้ยววินาทีกระสุนของลุงยิงตัดขั้วหัวใจของอลิซาเบธอีกคน การสังหารเกิดขึ้นแค่ในชั่วอึดใจก่อนที่ผมจะลงมือปิดท้าย
ร่างนั้นค่อย ๆ สลายกลายเป็นละอองแสง มันยิ่งตอกย้ำให้ผมมั่นใจว่าที่สงสัยเอาไว้ไม่ผิดพลาด
[คาแรคเตอร์ไม่ระบุฝ่ายถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
"คาแรคเตอร์ไม่ระบุฝ่าย" ก่อนที่ผมจะพูด แอนอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาตัดหน้า
รู้สึกเสียวสันหลังวูบขึ้นมา ทำไมผมถึงไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ ถ้าผมมีพลังของระบบได้ มันก็อาจจะมีผู้อื่นที่มีพลังแบบเดียวกัน อลิซาเบธที่เล่นงานผมไม่ใช่อลิซาเบธที่เกิดคลุ้มคลั่งหรือแปรพักตร์ เธอคือการ์ดของใครบางคน
ในระหว่างที่กำลังสับสน ข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาเตือนสติ
[มิชชัน: กวาดล้างสามแก๊งใหญ่ในเดิร์กลิน (2/3)]
"จบแล้วสินะ"
มีเรื่องต้องคิดอีกมากหลังจากนี้ แต่สำหรับเวลานี้ สิ่งเดียวที่ผมสนใจคือการเก็บเกี่ยวผลตอบแทน อาวุธ เสบียง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เก็บได้ หากไม่เก็บไว้ใช้เอง ผมก็จะขายพวกมันคืนสู่ระบบ
"จำเป็นต้องเก็บทุกอย่างด้วยเหรอ"
แอนจ้องตอนที่ผมกำลังวิเคราะห์ว่าชั้นวางของสามารถขายเข้าระบบได้ไหม เธอผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าชั้นวางของตรงหน้าหายไปราวกับล่องหน
"ทุกอย่างมีราคาของมัน แต่บางอย่างก็ไม่คุ้มที่จะขาย ไม่งั้นผมคงทุบอาคารแถวนี้เป็นเศษซาก หรือขุดดินขึ้นมาขายจนเกลี้ยง"
"ยะ อย่าให้ถึงขนาดนั้นเลยนะคะ"
"ถ้าเหลือไว้แล้วมันรู้สึกไม่สงบใจน่ะ คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอ"
"ไม่ค่ะ อะไรไม่ควรเก็บ ก็ไม่ต้องเก็บหรอก"


## มิชชันกวาดล้าง (9)

เรดสคาร์ฟ ฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส สองแก๊งใหญ่ที่คอยสร้างความเดือดร้อนให้กับผู้รอดชีวิตในเมืองถูกจัดการไปแล้ว เป้าหมายสุดท้ายที่เหลือจึงมีเพียงแค่โบนไรเดอร์สเท่านั้น ผมควรจะกังวลใจเกี่ยวกับกลุ่มนี้แต่ในหัวกลับไม่สามารถหยุดคิดเรื่องที่ว่าอาจมีคอลเลคเตอร์คนอื่น
ประมาทเกินไปอีกแล้ว แค่เพราะว่าไม่เคยเจอคอลเลคเตอร์อื่นนอกจากตัวเอง ทำไมถึงได้หลงคิดไปได้ว่านี่คือความสามารถที่มีเฉพาะตน ถ้าผมมีได้ทำไมจะมีคนอื่นมีมันไม่ได้ล่ะ
แต่ถึงรับรู้ความจริงก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้มาก ผมเตือนตัวเองว่าควรจะทุ่มความสนใจไปที่โบนไรเดอร์สก่อน
"ปราบโบนไรเดอร์สแล้วอาจจะเจอคาแรคเตอร์อื่นอีกก็ได้นะคะ"
"นั่นสินะ ไม่เจอคอลเลคเตอร์ที่ใช้อลิซาเบธด้วย บางทีคน ๆ นั้นอาจจะอยู่ในกลุ่มโบนไรเดอร์สก็ได้"
"หรือไม่ก็อาจจะเห็นคาแรคเตอร์อื่นที่แฝงตัวอยู่ในโบนไรเดอร์สค่ะ"
แผนที่ผมตั้งใจจะใช้กับโบนไรเดอร์สคือการขึงลวดในซอยขนาดเล็ก ฟังดูโหดร้าย แต่วิธีแบบนี้มีประสิทธิภาพกับพวกแก๊งซิ่งป่วนเมืองเป็นอย่างดี ตอนที่ขับรถบึ่งมาด้วยความเร็วสูงมันยากที่มองเห็นเส้นลวดที่ถูกขึงอยู่
แต่แอนห้ามผมเอาไว้ เธอยืนกรานว่าวิธีแบบนี้มีโอกาสที่จะทำให้คนไม่เกี่ยวข้องถูกลูกหลง
ผมไม่เข้าใจว่าใครจะถูกลูกหลงไปได้ แถวนี้ไม่มีใครอื่นที่ขับมอเตอร์ไซค์นอกจากพวกโบนไรเดอร์ส แล้วต่อให้มีใครหลงมา พวกเขาก็คงไม่แคล้วถูกเจ้าพวกนี้ดักฆ่าชิงรถอยู่ดี
ผมยอมทำตามใจแอน พวกเราใช้วิธีที่คล้ายกับวิธีที่เล่นงานฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส ดักเล่นงานพวกมันคนหนึ่ง ชิงรถมา แล้วก็ใช้รถนั้นเป็นนกต่อล่อพวกมันที่เหลือมาติดกับ
ง่ายดายเหลือเกิน พวกเราจัดการกับหน่วยลาดตระเวนไปได้สามกลุ่มในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ นั่นทำให้จำนวนของโบนฮันเตอร์หายไปราว ๆ หนึ่งในสาม
พวกเราเจอคาแรคเตอร์หนึ่งรายแฝงตัวอยู่ในนั้น บิลลีที่เป็นพวกพ้องของผมกำลังยืนจ้องมองบิลลีฝ่ายศัตรูที่ถูกพวกเราจับตัวไว้ได้
"รู้สึกประหลาดจังครับ" บิลลีพูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูพูดไม่ออก]
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรเข้าใจความรู้สึกของบิลลี]
[แฝดสาม #2: สาวคาราเต้รู้สึกโชคดีที่เธอไม่ได้ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน]
เชลยไม่ยอมปริปากแม้แต่คำเดียว นอกจากนั้นก็ไม่มีท่าทีเกรงกลัวว่าจะถูกฆ่าหรือถูกทรมาน เป็นลักษณะนิสัยที่ไม่เหมือนบิลลีที่ผมรู้จักเลยสักนิด
ผมลองใช้การตรวจสอบสถานะของระบบ มันขึ้นไม่แตกต่างจากบิลลีฝ่ายเรา นอกเสียจากค่าสถานะที่ด้อยกว่าซึ่งเดาได้ว่าเกิดจากเลเวลที่แตกต่างกัน
"บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ ช่างประปาร่างใหญ่เป็นการ์ดที่มีอยู่ทั้งในมิสเซลเลเนียสและเซอร์ไววัลแพ็ควัน ถ้าคอลเลคเตอร์ทุกคนมีแพ็คเริ่มต้นเหมือนกัน ก็ไม่น่าแปลกที่พวกเขาจะมีคาแรคเตอร์สองคนนี้" ผมให้ข้อมูลกับแอนเพิ่ม
"คอลเลคเตอร์คนอื่นคงไม่กระหน่ำเปิดมิสเซลเลเนียสแพ็คเหมือนคุณคามิลหรอกค่ะ เดาได้เลยว่าเขาอาจจะมีคาแรคเตอร์ที่ฝ่ายเราไม่รู้จักด้วย"
"เป็นไปได้ แล้วก็มีโอกาสสูงด้วยว่าอาจได้เจอคาแรคเตอร์ที่แข็งแกร่งกว่าฝ่ายเรา"
"หะ หวังว่าจะไม่มีพวกที่มีพลังแฟนตาซีเกินไปนะคะ"
ผมไม่กล้าพูดว่าจะไม่มี คาแรคเตอร์แต่ละรายที่ผมมีล้วนแต่เป็นคนที่เกิดในยุคปัจจุบัน แต่พวกเขาส่วนใหญ่มีสกิลเหนือมนุษย์ อย่างได้กระสุนฟรีวันละนัด มาพร้อมกับดาบ อุปกรณ์ช่าง หรือแม้แต่ทักษะที่เกือบจะเหมือนเวทมนตร์ ผมจะแน่ใจได้อย่างไรว่าในแพ็คอื่นจะไม่มีคาแรคเตอร์ที่ประหลาดมหัศจรรย์ยิ่งกว่านี้
"อาจจะได้เวลาที่คุณคามิลจะเลิกเปิดมิสเซล…"
"ไม่ครับ จนกว่าจะมันขึ้นว่าเปิดครบ 100%" ผมยืนยันอย่างหนักแน่น
ระหว่างที่ถกเถียงกันแบบกึ่งจริงกึ่งเล่น รู้ตัวอีกทีพวกเราก็เข้าใกล้ฐานทัพของโบนไรเดอร์สแล้ว
"พร้อมกันแล้วใช่ไหมคะ" แอนถามตอนที่เห็นผมเรียกคาแรคเตอร์ที่ผ่านการต่อสู้ด้วยกันมาแล้วออกมาจนครบ
มายายกมือขึ้นห้าม "เดี๋ยวก่อนค่ะ"
"อะไรล่ะพี่ หรือว่าอยากให้พี่คามิลเรียกคนออกมาเพิ่มอีก"
"พี่คามิลเหลือคนไว้ใช้กรณีฉุกเฉิน ฉันรู้น่า! ไม่ได้จะพูดเรื่องนั้นสักหน่อย แค่อยากจะให้ดูไอ้นี่มากกว่า"
[ข้อมูลคาแรคเตอร์ (แบบย่อ)]
[ชื่อ: มายา วอร์ฟิลด์]
[ฉายา: แฝดสาม #1: สาวซามูไร]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[เลเวล: 50/50]
[ค่าสถานะ: พละกำลัง 13 ความทนทาน 10 ความว่องไว 17 ไหวพริบ 10]


## มิชชันกวาดล้าง (10)

"ทำไมเรอะ"
"ยังจะถามอีก" มายาชี้ไปที่ค่าเลเวลและค่าสถานะของเธอ "ไม่เห็นเหรอว่ามันเต็มแล้ว"
"เห็นแล้ว" ผมตอบห้วน ๆ
"เห็นแล้วก็อัพเกรดสิ การ์ดซ้ำก็มีแล้วด้วย"
"กำลังคิดอยู่ว่าจะรอให้น้อง ๆ ของเธอเลเวลเท่ากันแล้วค่อยอัพเกรดทีเดียวเลยดีไหม"
"เพื่อ!!"
"เป็นแฝด ถ้าเลเวลเท่ากันหมดมันก็ดูสวยงามดีใช่ไหมล่ะ ความจริงอยากให้ทุกคนในกลุ่มเลเวลเท่ากันด้วยซ้ำ แต่ทำไม่ได้เพราะว่าดันเริ่มไม่เท่ากันทุกคนนี่สิ แต่ถ้ารออัพเกรดพร้อมกันก็จะเลเวลเท่ากันหมดไง"
ไม่ใช่แค่มายาหรือน้อง ๆ ด้านแอนและคาแรคเตอร์ทุกคนต่างแสดงสีหน้าประหลาดออกมา ก็เข้าใจหรอกว่านิสัยอย่างนี้ประหลาด แต่พอเห็นอะไรที่มันไม่สมบูรณ์ ไม่เท่ากัน มันก็จะรู้สึกขัดใจ ทุกคนไม่เป็นกันบ้างเหรอ
"คุณคามิลคะ" แอนพยายามเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อม "ฉันเข้าใจว่าคุณหงุดหงิดเวลาเห็นอะไรแบบนี้ แต่ไม่คิดเหรอคะว่ามันน่าเสียดาย"
ผมเข้าใจเรื่องนั้น เหมือนกับเกมที่บังคับว่าถ้าตัวละครเลเวลถึงจุดหนึ่งแล้วต้องเปลี่ยนเป็นอาชีพระดับสูง ไม่เช่นนั้นจะเก็บเลเวลต่อไม่ได้ ยิ่งมัวแต่รีรอ ค่าประสบการณ์ที่ได้มาระหว่างนั้นก็ยิ่งเสียเปล่า
"ไม่ว่ายังไง สุดท้ายเลเวลของมายาก็จะเต็มเข้าสักวันอยู่ดี อัพเกรดเธอตอนนี้น่าจะทำให้เธอเป็นกำลังให้เราได้มากขึ้นไม่ใช่เหรอคะ"
"ใช่แล้ว ยอม ๆ เถอะพี่ ฉันอยากเก่งขึ้นแม้จะอีกนิดก็ยังดี"
"พี่คามิลยังไม่เคยอัพเกรดพวกเราด้วย ถือว่าเป็นการทดสอบที่ดีออก" เมย์เข้ามาเสริมอีกคน
สุดท้ายผมก็ต้องยอมใจอ่อน ผมเปลี่ยนมายากลับเป็นการ์ด เปิดเมนูเกี่ยวกับการอัพเกรดการ์ดที่ไม่เคยใช้มาก่อนขึ้นมา จากนั้นก็นำวัตถุดิบทุกอย่างที่จำเป็นใส่ลงไปในช่องที่ถูกเตรียมไว้
การ์ดแฝดสาม #1: สาวซามูไรใบหลักที่มีเลเวลเต็มแล้วหนึ่งใบ การ์ดแบบเดียวกันอีกสามใบ เมื่อใส่ลงไปจนครบปุ่มที่เขียนว่า 'ยืนยัน' ก็เปลี่ยนจากสีเทากลายเป็นสีเขียวพร้อมใช้งาน
ผมกดยืนยัน จากนั้นก็แค่รอเล็กน้อย มีภาพของการ์ดทั้งสี่ใบลอยหมุนคว้างอยู่กลางอากาศก่อนที่มันจะถูกดูดมารวมกันที่แสงสว่างตรงจุดศูนย์กลาง
เมื่อแสงจางลง การ์ดใบใหม่ก็ปรากฏขึ้น ชื่อการ์ดยังเหมือนเดิม ที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคืออาร์ตเวิร์กที่สวยงามขึ้น เป็นรูปของมายาที่ดูโตกว่าเดิมเล็กน้อยและเครื่องแบบที่เปลี่ยนจากมัธยมต้นเป็นเด็กมัธยมปลาย
อีกจุดที่เห็นได้ชัดถึงความเปลี่ยนแปลงคือสัญลักษณ์บอกความหายาก แรริตีของเธอเดิมคือ SR (ซุปเปอร์แรร์) ตอนนี้มันกลายเป็น SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) ไปซะแล้ว
ผมเรียกเธอออกมาเพื่อยืนยันความเปลี่ยนแปลงให้เห็นกับตา
"โอ้วววววว" มายาแหกปากร้องทันทีที่ปรากฏตัวอีกครั้ง
"เฮ้ย แหกปากร้องทำไม" จอนรีบห้ามปราม ที่เราอยู่ด้วยกัน ตรงนี้ไม่ได้ห่างจากฐานของโบนไรเดอร์สเลย
"พลัง! ฉันรู้สึกได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านขึ้นมา นี่มัน… ร่างกายนี่มัน แล้วยังดาบนี่อีก"
เรื่องพลังอะไรนั่น มายามโนไปเองอย่างแน่นอน เลเวลสูงสุดของเธอเพิ่มจาก 50 เป็น 70 แต่เลเวลปัจจุบันก็ยัง 50 เหมือนกับเมื่อครู่ก่อน ค่าสถานะเองก็เท่าเดิมเป๊ะ จนกว่าเธอจะเลเวลอัพหลังจากนี้นั่นแหละเธอถึงจะแข็งแกร่งขึ้น
ยกเว้นอยู่อย่างเดียวที่เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ สกิลของมายา 'ฟรีคาตานะขั้นสูง' มันทำได้ดาบที่ติดตัวเธอกลายเป็นของมีคุณภาพขึ้นจากดาบก่อนหน้านี้
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: ดาบนิทรา]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: ดาบคาตานะคุณภาพเยี่ยม เคลือบใบดาบด้วยยาสลบสูตรลับ เพียงแค่รอยบาดเล็กน้อยก็สามารถทำให้มนุษย์หมดสติได้ไม่ต่างจากปืนยาสลบ ข้อควรระวังคือยาที่เคลือบไว้จะเสื่อมคุณภาพอย่างรวดเร็วหลังชักออกจากฝัก]
คุณสมบัติของอาวุธไม่ได้ยอดเยี่ยมเพราะถูกจำกัดการใช้งาน เพียงการใช้มันไม่กี่ครั้งตัวยาที่เคลือบดาบไว้ก็จะหมดฤทธิ์จนไม่ต่างจากดาบธรรมดา แต่เพราะมันเป็นอาวุธมาจากสกิลของมายา ทุกครั้งที่ผมเรียกใช้เธอ ดาบเล่มนี้ก็อยู่ในสภาพพร้อมใช้งานทุกครั้ง
ที่น่าตกใจคือ มายาเก่งขึ้นกว่าเดิมอย่างที่เธอคุยโม้ไว้ อาจเป็นเพราะร่างกายที่สูงใหญ่ขึ้นหรือจะเป็นเพราะความมั่นใจเหลือล้นในการเปลี่ยนแปลงไปของตัวเธอเองก็ไม่สามารถยืนยันได้
ในการช่วยผมถล่มฐานทัพของโบนไรเดอร์ส มายากับน้อง ๆ มีบทบาทอย่างมาก
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
[คาแรคเตอร์ไม่ระบุฝ่ายถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
ข้อความแจ้งเตือนขึ้นมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อครู่ ส่วนใหญ่คือข้อความที่บอกว่าเป้าหมายมิชชันอย่างพวกโบนไรเดอร์สถูกฝ่ายเราจัดการ แต่บางครั้งก็จะมีข้อความแปลก ๆ แทรกขึ้นมาด้วย
ผมเผื่อใจไว้แล้วว่าต้องมีการสูญเสีย ตอนที่จัดการกับศัตรูไปได้ราวแปดในสิบ ผมก็พบว่าฝ่ายเราเหลือกันเพียงแค่ ผม แอน มายาและจอนเท่านั้น
"บ้าจริง! เกือบจะไปได้สวยแล้วเชียว" จอนบ่นอย่างหัวเสีย
ผมเข้าใจว่าทำไมจอนถึงหงุดหงิด เราเสียอลิซาเบธที่เป็นมือดีที่สุดในกลุ่มจากการปะทะกับคาแรคเตอร์ที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่ม พวกนั้นเก่งกว่าคนทั่วไปมาก แม้ว่าอลิซาเบธจะเหนือกว่าเล็กน้อยแต่เมื่อถูกรุมเล่นงาน คนอย่างเธอก็ยังพลาดได้
"เจ็บใจนัก… เมย์กับไมรา"
มายาเองก็โกรธที่เห็นน้อง ๆ ถูกเล่นงานต่อหน้าต่อตา แม้จะรู้ทั้งรู้ว่าผมสามารถเรียกทั้งสองมาใหม่ได้ภายหลัง แต่ภาพของน้อง ๆ ที่ตายในอ้อมแขนตนเองก็ยังยากที่จะทำใจให้เคยชิน
ทั้งสองคนที่เหลือยังใจสู้ดี แต่ร่างกายกลับไม่ไหวแล้ว จอนถูกยิงที่เข่าจนแค่ยืนก็ยังทำไม่ได้ ส่วนมายาก็เหลือเรี่ยวแรงอีกไม่มาก คนที่ยังดูสมบูรณ์จึงเหลือแค่ผมกับแอน
"ถึงเวลาที่จะเอาคนที่เหลือออกมาแล้วละค่ะ"
[นักกายกรรมหนุ่ม หมอทหารติดบุหรี่ นักมวยเมาหมัดและนักเบสบอลขาเสียเตรียมตัวพร้อมแล้ว]


## มิชชันกวาดล้าง (11)

ผมพยักหน้า ก่อนจะใช้การ์ดคาแรคเตอร์เพิ่ม สี่คนที่ถูกเรียกมาเพิ่มไม่ใช่กำลังรบที่ดีเลิศ แต่วินาทีนี้ไม่ว่ามีอะไรเหลือก็จำเป็นต้องใช้แล้ว
ทั้งสี่ไม่ใช่คาแรคเตอร์ไร้ประโยชน์ ผมแค่คิดว่าพวกเขาไม่เหมาะกับการต่อสู้จึงเรียกใช้เฉพาะยามจำเป็นอย่างในเวลานี้
จากเท่าที่เห็น ผมเชื่อว่าจำนวนสมาชิกโบนไรเดอร์สมีเหลือไม่เยอะแล้ว สิ่งที่ผมกังวลมีเพียงแค่ว่าในพวกนั้นจะมีคาแรคเตอร์แฝงตัวอยู่อีก
ทั้งที่ฝ่ายเราเหลือคนที่สู้ได้อย่างจริงจังแค่ไม่กี่คน แต่คงเป็นเพราะเรื่องความต่างของเลเวล ศัตรูจึงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ พวกเขามีแต่จะล้มลง ยิ่งพวกเขาถอย พวกเขาก็ยิ่งพลาด
แทนที่จะพยายามหนีออกไปข้างนอก พวกโบนไรเดอร์กลับหนีลงชั้นใต้ดิน
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์สถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
"ถอย" ใครบางคนตะโกน
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์ถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
"ปล่อยไอ้พวกนั้นออกมา"
"ปล่อยออกมา พวกเราก็ตายด้วยน่ะสิ อุ๊ปปป"
[สมาชิกกลุ่มโบนไรเดอร์ถูกสังหาร คุณได้รับ 3 คะแนน]
"ข้าจะไม่ยอมตายไปมือเปล่าหรอก ข้าจะเอาพวกมันทั้งหมดไปด้วยกับข้า"
ประตูลูกกรงถูกเปิดออกกรงแล้วกรงเล่า จากนั้นซอมบีจำนวนมหาศาลที่ถูกขังไว้ในคุกใต้ดินก็เริ่มกรูกันออกมา ผมชะงักไปหลายวินาทีเพราะมัวแต่ประหลาดใจว่าทำไมพวกโบนไรเดอร์สขังซอมบีไว้ที่ใต้ฐานทัพของตัวเอง แต่เรื่องนั้นคงไม่มีทางได้คำตอบแล้วเพราะคนสุดท้ายของกลุ่มเพิ่งถูกซอมบีที่ตัวเองปล่อยออกมาปลิดชีวิตไปต่อหน้าต่อตา
[มิชชัน: กวาดล้างสามแก๊งใหญ่ในเดิร์กลิน (3/3)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[รางวัล (เลือก 1 อย่าง): ดาบราชาจากต่างโลก (SSR สเปเชียลซุปเปอร์แรร์), สุ่มการ์ดระดับซุปเปอร์แรร์ขึ้นไปจากแพ็คที่ยังไม่มี, ชุดโซลาร์เซลพร้อมแบตเตอร์รีคุณภาพสูง (R แรร์)]
ข้อมูลแจ้งเตือนว่ามิชชันจบแล้ว ทำให้ยิ่งมั่นใจว่าคนที่ตายไปล่าสุดคือคนสุดท้าย แต่ผมไม่มีเวลาพักสบาย ๆ ฉลองความสำเร็จ เพราะซอมบีกำลังแห่เข้ามาราวกับคลื่นโถมใส่
[ซอมบีอ่อนแอถูกกำจัด คุณได้รับ 1 คะแนน]
[ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 3 คะแนน]
[ซอมบีแข็งแรงพิเศษถูกกำจัด คุณได้รับ 5 คะแนน]
พวกเราสู้พลางถอยพลาง ยิงพวกมันล้มลง ปืนลูกซองของแอนช่วยผลักพวกมันบางส่วนให้ถอยไป แต่การกระทำของพวกเราก็ถือเป็นแค่การถ่วงเวลาเพื่อหาทางหนีเท่านั้น เพราะจำนวนต่างกันมาก แล้วความซวยก็ปรากฏ พวกเราพลาดปล่อยให้ซอมบีปิดทางออกเดิมโดยไม่รู้ตัว
จอนเอาตัวเข้าแลกเพื่อเปิดทาง เขารู้ตัวว่าขาตัวเองไม่สามารถวิ่งไปได้เร็วและไกลนัก แต่เขาวิ่งชาร์จเข้าใส่ซอมบีโดยหวังว่าต่อให้ตายก็ต้องช่วยให้คนอื่นรอดไปได้
เหตุการณ์แบบเดียวกันเกิดขึ้น นักมวยประจำกลุ่มตัดสินใจทำแบบเดียวกันหลังเขาพลาดถูกกัดและรู้ตัวว่ายังไงก็ไม่รอด ร่างของจอนยังไงก็ต้องสลายเป็นละอองแสงแทนที่จะเปลี่ยนสภาพ เขาตั้งใจล่อซอมบีให้วิ่งไปหาตนเองที่วิ่งแยกออกไป
พวกเราที่เหลือออกวิ่ง จนมาถึงประตูที่ขวางระหว่างชั้นหนึ่งและชั้นใต้ดิน พอพวกเราพ้นประตูไป ผมรีบสละขวานด้ามหนึ่งเพื่อกั้นประตูเอาไว้ แต่จากสภาพประตูแล้ว แม้จะมีขวานช่วยเสริม มันก็คงขวางกั้นซอมบีไว้ได้ไม่นาน
พวกเราวิ่งหนีต่ออย่างไม่คิดหยุดพัก ซอมบีใช้เวลาหลังจากนั้นไม่นานก็พังประตูออกมาได้ เหมือนกับที่ผมคาดเอาไว้ก่อนแล้ว
แต่พวกเราก็ทิ้งระยะห่างออกมามาก เมื่อเหลียวหลังไป ผมเห็นพวกมันลิบ ๆ ดูเหมือนพวกมันไม่มีทางตามหลังเราได้ทันแน่ ๆ
ลองคะเนดู มันนานมากแล้วที่ผมไม่ได้รู้สึกเสียวสันหลังเพราะพวกซอมบี
ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่าพวกเราปลอดภัย แต่ผมก็ไม่อยากหยุดรีรออยู่แถวฐานของโบนไรเดอร์ จึงตัดสินวิ่งนำทุกคน ตั้งใจจะหยุดวิ่งต่อเมื่อไม่เห็นสถานที่ที่เพิ่งหนีออกมาอยู่ในระยะสายตา
"มีซอมบีที่เร็วกว่าปกติด้วย"
ผมพยักหน้าขณะที่ยังจ้ำไปข้างหน้าไม่หยุด แอนไม่ได้คิดไปเอง ผมเห็นจากรายงานของระบบก่อนหน้านี้แล้วด้วย ในกลุ่มนั้นมีซอมบีที่ทั้งเร็วและแข็งแกร่งกว่าปกติ ระบบยังให้คะแนนค่าหัวพวกนั้นสูงกว่าซอมบีทั่วไปด้วย
ในมิชชันที่เพิ่งจบไป ปริศนากวนใจผมเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว เรื่องเกี่ยวกับคอลเลคเตอร์และคาแรคเตอร์ที่ยังมืดแปดด้าน เรื่องเกี่ยวกับซอมบีชนิดพิเศษ
ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ว่ามีอะไรบางอย่าง หรือเหตุการ์บางอย่างที่ผมไม่รู้จักกำลังเคลื่อนไหวหรือถูกขับเคลื่อนอยู่
ผมได้แต่หวังว่ามิชชันหรือเหตุการณ์ต่อ ๆ ไป จะไม่เลวร้ายมากไปกว่าความกังวลของผม


## สามทางเลือก (1)

ฉันเคยเชื่อว่าหลังจากจบมิชชันครั้งนั้นแล้ว อะไรต่อมิอะไรจะลงตัวขึ้น น่าจะเหนื่อยน้อยลงเพราะไม่ต้องตามล่าตามล้างกลุ่มใหญ่ที่อาละวาดอยู่ในเดิร์กลินอีก ไม่ต้องสู้กับซอมบี รวมถึงฉันคงไม่ต้องออกไปลาดตระเวนอีกพักใหญ่หลังจากคุณคามิลเสียคาแรคเตอร์ไปหลายคนจากศึกครั้งก่อน
ทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังไว้ แม้ว่าจะอยู่ในช่วงระหว่างการรอ 'คูลดาวน์' เขาคนนั้นก็ไม่เคยหยุดหรือแม้แต่ชะลอลง คุณคามิลใช้คาแรคเตอร์เท่าที่มีอย่างคุ้มค่า เขาย้อนกลับไปที่ฐานทัพของโบนไรเดอร์แล้วค่อย ๆ ไล่เก็บกวาดซอมบีทีละตัว ๆ จนหมดเกลี้ยง
"ถ้าไม่กำจัดให้หมดมันจะไม่สบายใจ" เขาพูดแบบนี้มาหลายรอบแล้ว
"ไม่ต้องเก็บของมาขายทั้งหมดก็ได้นี่คะ" รู้ทั้งรู้ว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์ แต่ฉันก็ขอพูดสักนิดเถอะ
"เอาน่า คะแนนทั้งนั้น" ประโยคนี้ก็ได้ยินมาแล้วหลายรอบเช่นกัน
"เปิดระบบร้านค้า"
"ฮะ เฮ้ย"
หน้าต่างแสดงร้านค้าของระบบโผล่ขึ้นมาตามที่ฉันร้องขอ คุณคามิลถึงกับอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่านอกจากฉันจะมองเห็นระบบแล้ว ยังถึงขั้นสั่งให้ระบบเปิดขึ้นมาได้ด้วย
แน่นอนว่ามันไม่ใช่พลังของฉัน ไม่ใช่ระบบของตัวฉัน ฉันไม่ได้มีหน้าต่างข้อมูลตัวละครแบบคุณคามิล ฉันก็อธิบายไม่ได้ว่าเพราะอะไร แต่ถ้าแค่เปิดระบบของคุณคามิลขึ้นมาดู ดูเหมือนฉันจะทำได้เฉยเลย
"ยะ อย่าซี้ซั้วเปิดเอาเองสิ" คุณคามิลพูดด้วยน้ำเสียงเขินอาย ไม่นึกว่าคนชอบวางมาดตลอดเวลาอย่างเขาจะมีสีหน้าแบบนี้ด้วย ดูเหมือนคนทั่วไปอยู่นะ
"หืมม มิสเซลเลเนียสแพ็ควัน ได้มาแล้ว 99.99%" ฉันเปลี่ยนเรื่อง
"ใช่ 99.99% มาสักพักแล้ว และถ้าผมนับไม่พลาด แล้วก็ไม่น่าผิดด้วย เหลืออีกแค่แบบเดียวก็จะคอมพลีทแล้ว"
ฉันสังเกตว่าเขาดูภาคภูมิใจเหลือเกินกับการเก็บการ์ดในแพ็คนี้ ถ้าในแง่ความยาก มันก็น่าภูมิใจอยู่ แพ็คนี้จำนวนการ์ดตั้งหนึ่งหมื่นแบบ ไม่มีคนสติดีที่ไหนจะพยายามเปิดแต่มันหรอก
ทำไมฉันถึงพูดเหมือนกับว่ามีคนอื่นที่สามารถใช้ระบบได้น่ะเหรอ ก็เพราะว่าก่อนหน้านี้พวกเราเคยเจอมาแล้วไงล่ะ ตอนที่เราปราบกลุ่มโบนไรเดอร์สและฟิงเกอร์ฮันเตอร์ส พวกเราเคยพบกับคาแรคเตอร์แบบเดียวกับพรรคพวกของคุณคามิล น่าเสียดายที่คราวนั้นพวกเราไม่เจอกับคอลเลคเตอร์ที่เป็นเจ้าของการ์ดพวกนั้น
"เอาล่ะ ผมจะเปิดต่อแล้วนะ" คุณคามิลยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ แถมยังอยากให้ฉันอยู่เป็นพยานตอนเปิดแพ็คอีกด้วย
"ขอให้โชคดีค่ะ"
"ทำไมทำเสียงเนือยแบบนั้นล่ะ"
เขายังไม่รู้ตัวสินะว่าคนต้องคอยดูอย่างฉันรู้สึกอย่างไรบ้าง
"ใช้ 100 คะแนน เปิดมิสเซลเลเนียส 10 แพ็ค"
หน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใสกระเด้งขึ้นมาติด ๆ กัน ฉันไม่จำเป็นต้องอ่านมันก็คาดเดาได้จากสีหน้าของคุณคามิล
เขายังไม่ได้ของที่เขาอยากได้หรอก
[สกิลอันเบรคเอเบิล Lv. 8 -> สกิลอันเบรคเอเบิล Lv. 9]
"สกิลอันเบรคเอเบิล"
"ที่ผมเคยเล่าให้ฟังไง สกิลที่ช่วยเพิ่มโชคเล็กน้อย"
"คงจะแค่เล็กน้อยจริง ๆ ถึงได้ไม่ค่อยมีผล"
"ถึงจะพูดยังไงผมก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก วันนี้ต่อให้ต้องใช้คะแนนให้หมดก็จะเปิดให้ได้"
ฉันห้ามเขาไม่ได้ คุณคามิลดื้อดึงกับเรื่องแบบนี้ และอาจเพราะว่ามันเหลืออีกแค่ 0.01% แม้แต่ฉันเองก็อยากเห็นว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
เมื่อคะแนนถูกใช้ไปจนหมด คุณคามิลก็เริ่มใช้สกุลเงินซิลเวอร์ที่สะสมเอาไว้แทน เขาเปิดอีกทีละสิบแพ็คราวกับไม่สนใจว่าแต่ละหน่วยที่ต้องใช้ไปมันแลกมากับหยาดเหงื่อและเลือด
สิบแพ็คถูกเปิด แล้วก็ตามมาอีกสิบแพ็ค ฉันสังเกตว่ามีหลายใบในนั้นเป็นของมีประโยชน์ ไม่ว่าจะอาวุธ อุปกรณ์ เสบียงและการ์ดคาแรคเตอร์ซ้ำ แต่ไม่มีการ์ดใบไหนที่ทำให้คุณคามิลพอใจ
การ์ดที่คุณคามิลอยากได้เป็นแค่การ์ดระดับแรร์ธรรมดา ๆ แต่เพราะต้องสุ่มจากการ์ดถึงหนึ่งหมื่นแบบ เรื่องที่ควรจะง่ายดายจึงกลายเป็นงานโหดหิน
หลังจากเปิดต่อไปอีกพักใหญ่…
[ค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ อันเบรคเอเบิล Lv. 9 -> อันเบรคเอเบิล Lv. Max]
สกิลที่ขึ้นจนถึงจุดสูงสุดดังกล่าว คือหลักฐานแห่งความพยายามอย่างไม่ย่อท้อ แม้ว่าการเก็บคอมพลีทมิเซลเลเนียสจะยากแค่ไหน คามิลก็ยังดิ้นรนต่อไป
แล้วในที่สุดความพยายามตลอดห้าปีของคุณคามิลก็ออกดอกผล
[คุณได้รับการ์ดรองเท้าหนังเทพอวยพร ระดับ R (แรร์)]
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: รองเท้าหนังเทพอวยพร]
[ระดับ: R (แรร์)]
[รายละเอียด: รองเท้าหนัง สวมใส่นุ่มสบายผิดจากรูปลักษณ์ภายนอก เป็นไอเท็มพิเศษที่สามารถคืนสภาพกลับไปเป็นการ์ดได้]


## สามทางเลือก (2)

รองเท้าไม่ได้มีอะไรพิเศษนอกจากการกลับเป็นการ์ด ไม่ต่างกับดาบราชาต่างโลกอันเป็นรางวัลซึ่งคุณคามิลได้มาก่อนหน้านี้ แต่เขาน่าจะชอบ เพราะรองเท้าที่กลับเป็นการ์ดได้สามารถกลับมาใหม่เอี่ยมได้ทุกครั้งที่เรียกออกมา
"100%"
คุณคามิลพึมพำ คงกำลังตื้นตันจนไม่ได้สนใจไอเท็มที่เพิ่งได้มา เขาทำหน้าเหมือนพร้อมจะร้องไห้ออกมา ฉันเคยได้ยินว่าเขาต้องไล่กวาดล้างซอมบีในเมืองใหญ่ทั้งเมืองเพื่อให้ได้แค่ 80% เข้าใจอยู่หรอกว่ามันหนักหนาสาหัสกว่าเขาจะมาถึงวันนี้ได้ แต่มันถึงขนาดต้องทำหน้าซาบซึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ
[มิชชันพิเศษ: ครอบครองการ์ดมากกว่าหนึ่งหมื่นแบบ (10012/10000), ครอบครองสกิลอันเบรคเอเบิล (1/1)]
[รายละเอียด: เพื่อให้เข้าใกล้การเป็นอันดับหนึ่งของโลก ความแน่วแน่เป็นสิ่งที่ขาดไปไม่ได้ สะสมการ์ดจากระบบให้ได้ขั้นต่ำหนึ่งหมื่นแบบเพื่อปูทางสู่ผู้ถูกเลือก]
[รางวัล: สกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว]
"อะไรกันคะ มิชชันพิเศษ แถมเงื่อนไขยังครบทันทีที่ได้มิชชันอีก"
คุณคามิลขมวดคิ้วโดยไม่ได้ตอบ เขาก็คงไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
ระบบยังมีความลับอีกมากมายที่พวกเราไม่รู้ ฉันเดาเอาเองว่าคุณคามิลคงเผลอไปปลดเงื่อนไขที่ซ่อนอยู่โดยไม่รู้ตัวและกลายเป็นว่าเขาสามารถผ่านมิชชันไปได้โดยไม่ต้องออกแรงเพิ่ม
ฉันอดคิดไม่ได้ว่าการทำทุกอย่างให้พร้อมไว้ก่อนแบบที่คุณคามิลติดเป็นนิสัย ผลลัพธ์ที่ได้หลาย ๆ ครั้งก็ไม่เลวร้ายหรอกนะ
พวกเราตั้งใจว่าจะพักก่อน เพื่อให้เวลาอีกนิดกับการศึกษาสกิลใหม่ รวมทั้งจัดการกับซอมบีเพิ่มเพื่อชดเชยคะแนนและซิลเวอร์จำนวนมหาศาลที่เพิ่งถูกผลาญไป
แต่แล้ว… ระบบกลับมอบงานใหม่ให้ทันที
"มาอีกแล้วค่ะ" ฉันมองหน้าต่างมิชชันที่กระเด้งขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ผสมกันระหว่างความตื่นเต้นและความเหนื่อยใจเพราะแทบไม่มีโอกาสพัก
[มิชชัน: ตามหาคน (1/4)]
[รายละเอียด: คุณเชื่อเรื่องโชคชะตาไหม บางครั้งการได้รู้จักใครสักคนเพิ่มก็อาจนำไปสู่เรื่องราวใหม่ ๆ ที่ไม่คาดฝัน ตามหาคนสี่คนจากข้อมูลที่มอบให้ พวกเขาอาจมีข้อมูลที่คุณกำลังหาอยู่หรือไม่ก็อาจเป็นแค่ใครอีกสักคนที่ไม่มีประโยชน์กับคุณเลยก็ได้ (ดูแผนที่ตำแหน่งเป้าหมาย)]
[รางวัล: 3000 คะแนน]
[มิชชัน: ประกอบอาวุธ (0/1)]
[รายละเอียด: โลกที่เต็มไปด้วยซอมบีและมนุษย์ที่พร้อมทำร้ายผู้อื่น ไม่ว่าจะมีอาวุธมากมายขนาดไหนก็ไม่เคยเพียงพอ (ดูรายละเอียดวัตถุดิบและขั้นตอน)]
[รางวัล: ปลดล็อกเวพอนแพ็ค วัน]
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (0/4)]
[รายละเอียด: ใช้สกิล 'เฟิร์สเพอร์เซินวิว' ควบคุมคาแรคเตอร์ที่คุณมี หากเงื่อนไขครบถ้วนคุณจะได้รับมิชชันพิเศษที่เกี่ยวข้องกับคาแรคเตอร์คนนั้น คำเตือน อ่านรายละเอียดก่อน (ดูรายละเอียดสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว)]
[รางวัล: 500 คะแนน]
ฉันไม่ได้จ้องหน้าคุณคามิลหรือสนใจหน้าต่างความรู้สึกของคาแรคเตอร์ แต่มันเดาไม่ยากว่าแต่ละคนรู้สึกแบบไหน พวกเขาต้องกำลังตกใจที่จู่ ๆ ก็มีมิชชันโผล่ขึ้นมาติด ๆ กันแบบนี้
"สามมิชชันแน่ะ อย่างคุณคามิลคงจะเหมาหมดสินะคะ"
"อย่าพูดเหมือนผมเป็นพวกโลภมากสิ"
"แล้วจะรับอันไหนเหรอคะ"
"ก่อนอื่นก็ต้องดูเงื่อนไขก่อน อันไหนมีจำกัดเวลา อันไหนมีเงื่อนไข ข้อดีข้อเสียยังไง ถ้าเลือกอันหนึ่งแล้วดันไปขัดกับอีกอันก็ต้องตัดสินใจให้ดีใช่ไหมล่ะ"
"สรุปคือ ถ้าไม่มีข้อเสียอะไรก็จะรับทั้งสามมิชชันใช่ไหมล่ะคะ"
"อันนั้นแน่นอน"
คุณคามิลไม่รอช้า เขาเริ่มจากการเปิดดูรายละเอียดเพิ่มเติมของแต่ละมิชชัน ทั้งฉันและเขาสังเกตว่ามิชชันแรกมันสำเร็จไปแล้วหนึ่งในสี่ นี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เป้าหมายในแผนที่ระบุว่าเหลืออยู่แค่สามตำแหน่งเท่านั้น


## สามทางเลือก (3)

"มิชชันตามหาคนน่าสนใจ รางวัลสูงพอตัว ไม่มีข้อเสียอะไรเป็นพิเศษนอกจากเป้าหมายอาจจะตายไปก่อนที่พวกเราจะหาตัวเจอ"
"แล้วทำไมมันขึ้นว่าสำเร็จไปแล้วหนึ่งล่ะคะ"
คุณคามิลเปิดหน้าต่างอีกหน้าขึ้นมา มันเป็นรายงานความคืบหน้ามิชชันแบบละเอียดขึ้น หัวข้อคือรายชื่อคนที่หาพบ ซึ่งในสี่หัวข้อ มีเพียงข้อหนึ่งเท่านั้นที่มีรายละเอียด
"1. แอนนาเบลลา โฮปส์… ชื่อฉัน"
"ไม่เข้าใจว่าระบบต้องการอะไร แต่ดูเหมือนว่าผมจะทำข้อแรกสำเร็จไปแบบไม่รู้ตัวอีกแล้ว"
ฉันยอมรับว่ารู้สึกกังวล ระบบอยากให้คุณคามิลค้นหาฉันโดยเหตุผลบางอย่าง หรือว่ามันเป็นแค่การสุ่มแล้วฉันก็บังเอิญเป็นคนที่ยังมีชีวิตในเมืองนี้
"อีกสามคนอยู่ไกล… ถ้าจะเลือกมิชชันนี้เราคงต้องเตรียมตัวกันก่อน ส่วนอีกสองมิชชัน อืมม"
คุณคามิลเปิดดูข้อมูลอีกสองมิชชันเพิ่ม เขาพยักหน้าหลายครั้งระหว่างที่อ่านข้อมูลด้วยความเร็วสูง พอเห็นแบบนั้นฉันเลยรอให้เขาอ่านจบแล้วสรุปทุกอย่างให้ฟังอีกที
"มิชชันที่สองคือมิชชันสร้างอาวุธ ดูรายชื่อของที่ต้องใช้ มันมาจากมิสเซลเลเนียสแพ็คทั้งนั้น"
[แฝดสาม #3: สาวยิวยิตสูเชื่อว่ามันไม่ง่ายแม้จะมีของครบ]
[ช่างประปาร่างใหญ่คิดว่างานนี้เขาอาจจะช่วยได้]
"ดังนั้น คุณคามิลก็มีครบหมดแล้วสินะ"
"ใช่ ของน่ะมีครบแล้ว แต่ดูเหมือนว่าผมจะยังไม่มีใครที่เหมาะน่ะสิ"
คุณคามิลเหลือบมองหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงที่โผล่ขึ้นมา นอกจากบิลลีแล้วก็ยังมีอีกหลายคนที่เสนอตัวช่วย แต่เขาอยากแน่ใจว่าคนที่จะประกอบมันควรมีสกิลสายงานประดิษฐ์
"จนกว่าจะได้คนที่เหมาะ รอไปอีกนิดก็ได้ อย่างที่พูดไว้ในตอนแรก มิชชันนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน"
ฉันไม่ได้โต้แย้ง การรอจนกว่าจะแน่ใจว่าทุกอย่างจะไร้ที่ติ เป็นสไตล์ของคุณคามิล ถ้าอะไรที่เขาอยากรอ ฉันก็จะไม่ห้าม ยกเว้นเพียงเรื่องที่รอไม่ได้
"มิชชันสุดท้ายล่ะคะ"
คุณคามิลถอนหายใจและหยุดไปเล็กน้อย "สกิลนี้น่าสนใจ… แต่มันมีข้อเสียอยู่ด้วย เมื่อใช้สกิลนี้จะมีโอกาสที่ได้มิชชันพิเศษที่เกี่ยวข้องกับคาแรคเตอร์คนนั้นแต่ถ้ายังจบมิชชันไม่ได้ก็จะไม่ได้กลับคืนร่าง"
"ฮ๊าาา"
"น่าสนใจแต่ก็มีความเสี่ยง"
"ถึงจะเสี่ยง คุณคามิลคงทำอยู่ดีแหละค่ะ"
"อย่าพูดเหมือนรู้จักผมดีสิ"
ไม่ต้องซักถามมากกว่านี้ก็เดาได้ คนอย่างคุณคามิลไม่มีทางปล่อยรางวัลให้หลุดมือไป เขาจะต้องหาวิธีการบางอย่างที่ช่วยเพิ่มโอกาสสำเร็จแล้วจึงค่อยลงมือ
รูปการณ์ออกมาแบบนี้ก็เท่ากับว่ามิชชันเดียวที่ต้องรีบทำมีเพียงแค่มิชชันแรกเท่านั้น การตามหาคน ที่เราไม่รู้เลยว่าด้วยเหตุผลใดฉันถึงได้กลายเป็นหนึ่งในคนที่ต้องตามหาไปด้วย
"แต่ก่อนอื่น…"
"อยากลองใช้อาวุธใหม่ที่ได้มาใช่ไหมคะ แล้วก็จะได้ถือโอกาสเก็บคะแนนเพิ่มด้วย"
"อาา… บอกแล้วว่าอย่าพูดเหมือนรู้จักผมดีสิ ถึงจะเดาถูกก็เถอะ"
"ช่วยไม่ได้นี่คะ คุณคามิลอ่านง่ายจะตาย"
เป้าหมายที่อยู่ใกล้ที่สุดอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือจากเดิร์กลิน พวกเราตกลงกันว่าจะมุ่งหน้าไปทางนั้นในขณะที่เก็บกวาดซอมบีและเก็บทรัพยากรเพิ่มไปด้วย
เคยคิดว่ากวาดล้างซอมบีในเมืองนี้ไปได้เยอะแล้ว แต่ยิ่งสำรวจเมืองเพิ่มก็ยิ่งพบว่าพวกนั้นเป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ ที่ถูกกำจัดไป
"ไม่ไหวค่ะ ถนนข้างหน้ามีเป็นร้อย ๆ เลย พวกเราควรจะอ้อม…"
"ไหวอยู่นะ"
ทำไมซื้อหวยไม่เคยถูกแบบนี้เนี่ย คนอื่นเห็นซอมบียืนออเต็มถนนคงเลี่ยงไปทางอื่น แต่ตรรกะแบบนั้นใช้ไม่ได้กับคุณคามิล เขามองเห็นซอมบีกระหายเลือดเป็นแค่คะแนนที่ขยับได้
โดยเฉพาะเมื่อวันนี้เป็นวันพิเศษกว่าวันอื่น
คาแรคเตอร์ที่เสียชีวิต สามารถคืนชีพได้ด้วยสองกรณี อย่างแรกคือการรอให้ 'คูลดาวน์' หลังเสียชีวิตหมดลง ซึ่งการ์ดแต่ละใบจะมีคูลดาวน์ที่ว่าแตกต่างกันตามระดับของความหายาก
ระดับ R (แรร์) ใช้เวลา 168 ชั่วโมงหรือหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ
ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์) ใช้เวลา 336 ชั่วโมงหรือสองสัปดาห์
ระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) ใช้เวลา 720 ชั่วโมง หรือหนึ่งเดือนโดยประมาณ
ระดับ MR (มิทธิคอลแรร์) ใช้เวลา 4380 ชั่วโมง หรือราวครึ่งปี
จากการปะทะครั้งก่อน ฝ่ายเราเสียคนไปเกือบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นคุณจอน (R) คุณอลิซาเบธ (SSR) น้องเมย์ (SR) หรือน้องไมรา (SR) ไม่ว่าจะคิดอย่างไรพวกเราต้องรอขั้นต่ำอย่างน้อยหนึ่งเดือน
แต่เพราะมันมีวิธีคืนชีพแบบอื่นอยู่ด้วย หากคอลเลคเตอร์ทำการสละการ์ดแบบเดียวกันหนึ่งใบที่ซ้ำอยู่ก็จะช่วยให้คืนชีพทันทีเช่นกัน ซึ่งแน่นอนว่าการคืนชีพแบบที่ต้องเสียการ์ดที่กว่าจะเปิดหาเจอก็ยากเย็น คนที่ไม่ยอมขาดทุนแบบคุณคามิลไม่มีทางเลือกทำ แต่ระบบก็กลับยืดหยุ่นให้ด้วยอีกทางเลือก คืออัพเกรดคาแรคเตอร์ได้ในครั้งเดียวกับการคืนชีพ
"สุดยอดเลยนะคะ ใช้การ์ดในโควต้าของการอัพเกรดและทำการคืนชีพให้ในคราวเดียวได้ด้วย" แอนเอ่ยอย่างทึ่งจัด
"นี่คือเหตุผลที่ผมไม่อยากอัพเกรดมายาตอนปกติ เพราะทำแบบนั้นก็ขาดทุนน่ะสิ ผมใช้การ์ดแบบเดียวกันคืนชีพให้เธอได้แบบเร่งด่วนตั้งสามครั้ง"
"แต่ถ้าเลือกได้ก็ไม่ได้อยากให้เธอต้องตายไม่ใช่เหรอคะ"
เขาพยักหน้า
คาแรคเตอร์ทุกคนถูกชุบชีวิตขึ้นมาด้วยวิธีดังกล่าว จากคนแค่สองคนคือฉันและคุณคามิลในตอนแรก กลายเป็นกลุ่มคนที่มีกันถึงสิบสามคน
ด้วยจำนวนขนาดนี้ ไม่ง่ายที่จะซ่อนตัวอีกต่อไป ซอมบีบางตัวมองเห็นพวกเรา หลังจากที่มันกรีดร้อง ซอมบีตัวที่เหลือก็รู้ตัวด้วยเช่นกัน
ซอมบีที่เร็วเป็นพิเศษสามตัววิ่งทะลุกลุ่มออกมาก่อน ตัวแรกถูกกระสุนของลุงบันเข้าที่หัวและล้มลงในทันที อีกสองตัวถูกกระสุนของคุณอลิซาเบธและคุณจอนเข้าไปอีกหลายนัดแล้วล้มตามไป
ฉันไม่ได้รัวยิงไปพร้อมกับคนอื่น ปืนลูกซองรุ่นที่ฉันใช้มีระยะหวังผลประมาณสามสิบเมตร แต่นั่นคือการใช้กับมนุษย์ด้วยกัน เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการจัดการกับซอมบี ฉันรอให้พวกมันเข้ามาในระยะใกล้ขึ้นอีกเท่าตัวก่อนที่จะยิงใส่อย่างประณีต
[คอนเซนเทรต Lv. 4 -> คอนเซนเทรต Lv. 5]
"หืมม"
ฉันขยี้ตา อาจจะแค่ตาฝาด ฉันแน่ใจว่าฉันเห็นหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงโผล่ขึ้นมา ซึ่งจากมุมนี้มันไม่ควรจะเป็นหน้าต่างข้อมูลของคุณคามิล
…มันหมายความว่ายังไงกัน…


## สามทางเลือก (4)

ซอมบีล้มลงเกลื่อนกลาดราวกับใบไม้ร่วงจากต้นไม้ที่ถูกเขย่า แต่กระนั้น ใบไม้ที่ยังเหลืออยู่บนต้นไม้มักไม่มีท่าทีว่าจะร่วงหล่นหมดง่าย ๆ เช่นเดียวกับพวกซอมบีที่ยังกรูกันออกมาเรื่อย ๆ ไม่มีท่าทีว่าวาระที่จะกำจัดพวกมันได้หมดจะมาถึงในเร็ว ๆ นี้
กลุ่มของเราสู้พลางถอยพลางอย่างช้า ๆ กระสุนที่เตรียมมาอย่างมากมายลดลงอย่างต่อเนื่อง แต่นาทีนี้ไม่มีใครเสียดายกระสุน ทุกคนรู้ดีว่าหากปล่อยให้ฝูงซอมบีเข้าประชิด พวกเราจะถูกฆ่า
ผมมองดูคะแนนที่ไหลเข้ามาอย่างกับสายน้ำ ซอมบีธรรมดาหนึ่งตัวได้สามคะแนน เซอร์ไววัลแพ็ควันต้องใช้ห้าสิบคะแนนหรือห้าเท่าของมิสเซลเลเนียส มันน่าเหลือเชื่อที่ตอนนี้ผมได้คะแนนมามากพอจะเปิดมันได้แบบต่อเนื่อง แน่นอนว่าผมถือโอกาสนี้เปิดแพ็คนี้ให้เต็มที่
น่าเสียดายที่คาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ในแพ็คนี้ซ้ำกับคาแรคเตอร์ที่ได้มาจากมิสเซลเลเนียส แต่นั่นกลับกลายเป็นข้อดีอีกอย่าง มันจะได้ทำให้ผมได้โอกาสยกระดับคุณภาพของคาแรคเตอร์ไปพร้อมกับการสะสมการ์ดให้ครบทุกแบบ
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ร.ท. สตีฟ ลอว์เธอร์]
[ฉายา: หมอทหารติดบุหรี่]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หมอทหาร ชายร่างสูง ผมสีน้ำตาล นอกจากทักษะด้านการทหารที่ได้รับการฝึกฝนมา เขาเป็นหมอที่มีความรู้ความสามารถเป็นอย่างดี มีทักษะพิเศษในการรักษาที่ใกล้เคียงกับพลังพิเศษ นอกจากนั้นยังมาพร้อมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ จุดอ่อนร้ายแรงคือเขาติดนิโคตินขั้นรุนแรง ถ้าวันไหนไม่ได้สูบบุหรี่จะมือสั่นจนทำงานไม่ได้]
[สกิล: เคียว, ฟรีเมดิคัลทูลแบค]
ผมได้การ์ดของสตีฟมาซ้ำจนถึงจุดที่สามารถอัพเกรดเขาได้ น่าเสียดายที่สตีฟเป็นคาแรคเตอร์ที่ผมเรียกใช้ไม่บ่อยพอ เขายังต้องใช้ค่าประสบการณ์อีกมาก กว่าที่เลเวลจะถึงจุดให้อัพเกรดได้
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ชาร์ลี แฮมเมอร์]
[ฉายา: นักกายกรรมหนุ่ม]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: เด็กหนุ่มอายุสิบห้าที่มีร่างกายยืดหยุ่นทำให้สามารถมุดเข้าไปในสถานที่ที่แม้แต่เด็กยังเข้าไปได้ยาก แม้จะมีปัญหาด้านการได้ยินทำให้ไม่สามารถพูดได้ด้วย แต่เขามีทักษะพิเศษที่ทำให้สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนในอากาศ]
[สกิล: คอนทอร์ชัน, เทรเมอร์เซนส์]
ชาร์ลีเป็นลูกพี่ลูกน้องของจอนและบิลลี ผมไม่ค่อยได้เก็บเลเวลให้เด็กหนุ่มนิสัยดีคนนี้ด้วยเหตุผลเดียวคือจอนและบิลลีอยากให้ญาติผู้น้องคนนี้อยู่ห่างไกลจากการต่อสู้
คงเป็นเพราะศึกกับพวกโบนไรเดอร์สที่แม้แต่ผมเองก็รอดมาได้อย่างฉิวเฉียด เห็นได้ชัดว่าเราต้องการกำลังเสริม ทางสองพี่น้องจึงไม่สามารถพูดเรื่องกันชาร์ลีออกไปจากการต่อสู้ได้ คงรู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก ตอนนี้พวกเราจำเป็นต้องใช้ทุกทรัพยากรที่มีอย่างคุ้มค่าที่สุด
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: แซม คล็อกเกอร์]
[ฉายา: นักมวยเมาหมัด]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: อดีตนักมวยแชมป์โลกรุ่นซุปเปอร์มิดเดิลเวท ต้องสละเข็มขัดก่อนเวลาเพราะมีอาการของโรคเมาหมัด เป็นคนมีปัญหาด้านการควบคุมอารมณ์ เคลื่อนไหวช้า พูดไม่ชัด โรคนี้ไม่เพียงแต่ทำลายอาชีพและความฝันของเขา มันยังทำให้เขามีปัญหากับคนรอบข้าง จนต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง]
[สกิล: แอดวานซ์บ็อกซิง, เอนดูแรนซ์]
แซมไม่มีทักษะด้านการยิงปืนหรืออาวุธระยะไกลชนิดอื่น นอกจากนั้นอาการเมาหมัดของเขายังส่งผลต่อการต่อสู้ในระยะใกล้อีกด้วย เหตุผลที่ผมยังดันทุรังใช้งานเขาต่อมีเพียงความหวังว่าหากเขาเลเวลสูงขึ้นหรือได้รับการอัพเกรดจนสูงพอ บางทีโรคที่เขาเป็นอยู่อาจจะดีขึ้น
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เอมมา ลาเวนเดอร์]
[ฉายา: นักเบสบอลขาเสีย]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: อดีตนักเบสบอลหญิงจากทีมที่อยู่ในลีคระดับโลก เธอประสบอุบัติเหตุทำให้ต้องได้รับการผ่าตัดที่ขา แม้ว่าจะได้รับการยืนยันจากแพทย์ว่าหายดีแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย มีทักษะการขว้างที่ยอดเยี่ยมและมีสายตาที่ดี]
[สกิล: โฟกัส, โธรววิง]


## สามทางเลือก (5)

เอมมาเป็นรายสุดท้ายจากสี่คนที่ผมเรียกมาช่วยในครั้งนี้ ผมไม่รู้ว่าอาการของเธอเกิดจากการผ่าตัดที่ไม่สำเร็จหรือเป็นผลกระทบทางจิตใจตามประวัติที่เขียนเอาไว้ แต่ที่ผ่านมาผมต้องบอกตามตรงว่าผมกังวลว่าเธอจะทำให้ทุกคนช้าลงทุกครั้งที่เรียกเธอออกมา
"ไม่ต้องเก็บบางคนเอาไว้เป็นไพ่ตายเหรอคะ"
"ไม่ต้องแซวเลย ก่อนหน้านี้ผมเปิดแต่มิสเซลเลเนียสซึ่งมีการ์ดคละตั้งแต่คอมมอน แต่เซอร์ไววัลที่เปิดอยู่ตอนนี้มีตั้งแต่แรร์ขึ้นไป…"
"ไม่ต้องกังวลเรื่องชุบชีวิตแล้วสินะคะ"
"มาดูกันว่าซอมบีกลุ่มนี้จะหมดก่อน หรือผมจะอัพเกรดคาแรคเตอร์ได้ครบก่อนกัน"
"ขนาดนั้นเลย มะ…ไม่น่าไหวนะคะ อ๊ะ…"
"อะไรเหรอ"
แอนกระพริบตาปริบ ๆ "ปะ เปล่าค่ะ"
แอนดูมีท่าทีเหมือนมีเรื่องต้องคิด แต่ในการต่อสู้เธอไม่ได้แสดงจุดอ่อนออกมา ยังคงสู้ได้ดี ทำให้ผมไม่คิดซักไซ้กับท่าทีแปลก ๆ ที่สังเกตเห็นได้ถี่ขึ้น เธอดูเหมือนมองหาบางอย่าง แต่ถ้าเธอไม่เล่า ผมจะยังไม่เสียเวลาถาม เพราะคิดว่าข้อมูลที่ได้มาอาจไม่มีประโยชน์กับผมก็ได้
ผมชอบข้อมูลจนยอมซื้อมาได้ถ้าระบบไม่มีข้อมูลให้ แต่ไม่ใช่ว่าจะเสพข้อมูลทุกอย่าง เวลาที่เสียไปกับการรับรู้หรือต้องฟังเรื่องไร้สาระไม่สามารถเรียกคืนได้ จะถือว่าผมเสียมากกว่าได้
ซอมบีกลุ่มแรกที่น่าจะมีจำนวนมากกว่าร้อยตัวซึ่งเราพบถูกจัดการไปจนหมดในที่สุด แต่ยังไม่ทันที่พวกเราได้พักหายใจ ซอมบีกลุ่มใหม่กลับเคลื่อนที่โอบล้อมเข้ามาเพราะถูกเสียงปืนดึงดูด
ถ้าเป็นคนทั่วไป คงจะเริ่มคิดเรื่องหนีแล้ว แต่…
"ใช้ 500 คะแนน เปิดเซอร์ไววัลแพ็ควัน 10 แพ็ค"
[500 คะแนนถูกใช้แลกเซอร์ไววัลแพ็ค วัน x 10]
[คุณได้รับการ์ดนักมวยเมาหมัด ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดเต็นท์สนามขนาดกลาง ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดลุงยามวัยดึก ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดแฝดสาม #2: สาวคาราเต้ ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดยาปฏิชีวนะ ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดโดรนขนาดเล็ก ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดแฝดสาม #3: สาวยิวยิตสู ระดับ SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดวิทยุสื่อสาร ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดกล่องกระสุน 9 มม. ระดับ R (แรร์) x 3]
"โห ไม่เลวเลยนี่คะ ได้คาแรคเตอร์มาตั้งสี่ห้าใบ"
"แต่แพงกว่าแพ็คเดิมตั้งห้าเท่า…"
ตั้งใจว่าจะไม่บ่นแล้ว แต่ผมก็เผลอเอามันไปเทียบกับมิสเซลเลเนียสจนได้
"ใช้อีก 200 คะแนนแล้วกัน"
"ดะ เดี๋ยวสิคะ นี่จะเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันให้ครบเลยเหรอ"
"ถ้าทำได้ก็อยากทำอยู่หรอก แต่กระสุนของเรากับซอมบีแถว ๆ นี้คงไม่พอ"
ผมได้การ์ดที่มีประโยชน์มาเพิ่มอีกมากมาย บางใบคงไม่ได้ใช้ตอนนี้แต่ก็ไม่มีปัญหา ยังไงเป้าหมายหลักของการเปิดก็คือการ์ดคาแรคเตอร์และการ์ดใบใหม่ ๆ ที่ยังไม่เคยได้มาก่อน
ผลประกอบการในครั้งนี้คงต้องเรียกว่าทะลุเป้า แม้พวกเราเสียกระสุนไปราว ๆ ครึ่งหนึ่ง ซึ่งถือว่าหนักหนาอยู่เพราะกระสุนทุกนัดอันมีค่าได้มาจากการถล่มแก๊งใหญ่ไปถึงสามแก๊ง แต่ผลตอบแทนก็สูงมากเช่นกัน
ตอนนี้การ์ดคาแรคเตอร์ทุกใบที่เป็นแรร์ได้รับการอัพเกรดจนหมดแล้ว ไม่มีใครที่ได้สกิลใหม่จากการอัพเกรดแต่ผมรู้สึกได้ว่ามันมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปนอกจากการแต่งตัวที่ดูมีราคาขึ้น
จอน แฮมเมอร์เดิมเป็นคาแรคเตอร์ระดับแรร์ (R) ที่แทบไม่มีจุดอ่อนนอกจากตาที่เสียไปข้างหนึ่ง เขาครบครันจนถ้าระบบจัดว่าเป็นระดับซุปเปอร์แรร์ก็ไม่แปลกเลย ผมมาพบความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ในภายหลัง จอนมีข้อเสียเกี่ยวกับการเติบโต ในเลเวลตั้งแต่หนึ่งจนถึงสามสิบ จอนเก่งขึ้นเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับน้องชายของเขา
และโดยไม่มีหลักฐาน แต่ผมเชื่อว่าเมื่อเขากลายเป็นซุปเปอร์แรร์แล้วข้อเสียที่ว่าอาจจะลดลง ซึ่งมันไม่ได้เป็นเฉพาะกับจอนเท่านั้น ผมเห็นจุดเล็ก ๆ ที่เปลี่ยนไปในคาแรคเตอร์อื่น ๆ ก่อนหน้านี้
บิลลีดูกล้าหาญขึ้น แต่เดิมผมคิดว่าช่างประปาร่างใหญ่คนนี้ค่อนข้างเสียของ แต่เขามีทักษะและมีเรี่ยวแรงที่นอกจากงานช่างแล้วก็ยังสามารถเปลี่ยนสายไปช่วยบู๊ได้ ยิ่งเมื่อเลเวลอัพขึ้น พละกำลังของเขาก็ยิ่งสูงโดดเด่น บิลลีมีแรงมากขึ้นขนาดที่ผู้ชายตัวใหญ่สามสี่คนเอาเขาไม่ลง
ข้อเสียคือจิตใจของบิลลี เขากลัวที่มืดและไม่กล้าทำอะไรตามลำพัง แต่ตอนนี้เมื่ออัพเกรดแล้วดูเหมือนจะดีขึ้น ผมไม่มั่นใจในสิ่งที่เชื่อถึงร้อยเปอเซ็นต์หรอก แต่คิดว่าน่าจะใช่แหละ
ลุงบันหรือคริสโตเฟอร์ บัน หนุ่มขึ้นเล็กน้อยหลังการกลายเป็น SR (ซุปเปอร์แรร์) จากสภาพลุงยามอายุ 79 ปี ผมคิดว่าเขาหนุ่มขึ้นจนดูเหมือนคนเพิ่งเกษียณอายุมาไม่เกินสองสามปี ลุงบันมีสกิลฟรีบุลเล็ตที่ยิ่งเลเวลสกิลสูงก็ยิ่งลดเวลาที่จะได้กระสุนฟรี ต่อให้เขาจะไม่ได้หนุ่มขึ้นตอนยกระดับแรริตี เขาก็ยังเป็นคาแรคเตอร์ที่ผมหวังพึ่งพาได้เสมอ
อดีตแชมเปียนมวยสากล แซม คล็อกเกอร์ และ อดีตนักเบสบอลหญิง เอมมา ลาเวนเดอร์ มีพัฒนาการแบบเดียวกับลุงบัน คนแรกแสดงออกว่าอาการเมาหมัดตลอดเวลาของเขาดีขึ้น ในบางเวลาเขาดูเกือบจะไม่ต่างจากคนปกติเลย ส่วนเอมมาเองเธอก็ยืนยันว่าอาการเจ็บขาของเธอทุเลาขึ้นเมื่อกลายเป็นซุปเปอร์แรร์
มันทำให้ผมคิดขึ้นมาได้ว่า นี่อาจจะกลายเป็นแนวทางหลักของการพัฒนาก็ได้ คาแรคเตอร์ที่มีจุดอ่อนจะมีจุดอ่อนน้อยลงทุกครั้งที่ยกระดับ
แล้วถ้าเป็นพวกที่ไม่มีจุดอ่อนอย่างชัดเจนตั้งแต่แรกล่ะ
อย่างแฝดสามทุกคนก็เปลี่ยนระดับจากซุปเปอร์แร์เป็นสเปเชียลซุปเปอร์แรร์กันถ้วนหน้า จากเด็กมัธยมต้นจึงกลายเป็นสามสาวมัธยมปลายไปแล้วเรียบร้อย
ไม่สิ กรณีนี้จากวัยรุ่นตอนต้นเข้าสู่วัยก่อนเป็นผู้ใหญ่ อาจถือว่าเป็นการลดจุดอ่อนได้เหมือนกันมั้ง
คนที่ผมลุ้นกับพัฒนาการมากที่สุดคงหนีไม่พ้นอลิซาเบธ สเตรน เธอเป็นคาแรคเตอร์เพียงใบเดียวที่เริ่มต้นจากแรริตีระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) อลิซาเบธไม่มีจุดอ่อนชัดเจนเหมือนกับคาแรคเตอร์รายอื่น อาการคิดมากของเธอ แม้จะเสียเวลา แต่ผลลัพธ์มักจะดีเสมอ ผมจึงมีความหวังว่าการอัพเกรดเธอจะยิ่งเสริมจุดเด่นของเธอ
แม้จะแอบหวั่นใจอยู่บ้าง ห่วงว่าการอัพเกรดจะไปเพิ่ม 'ความเซ็กซี่' ของเธอแทนก็เถอะ
ในส่วนของการ์ดอีกหลายใบที่ระดับสูงกว่าแรร์ อย่างเช่น ชาร์ลีเป็นซุปเปอร์แรร์มาแต่เดิม หรือหมอสตีฟ กลุ่มนี้มีทั้งคนที่เลเวลยังขาดไปอีกนิดและการ์ดซ้ำยังไม่ครบจำนวน พวกเขาคงจะต้องรอต่อไปอีก เพราะซอมบีบริเวณนี้แทบไม่เหลือให้กำจัดเก็บแต้มอีกแล้ว
"ไปกันต่อเลยไหมคะ"
ผมพยักหน้าและกระตุกมุมปากยิ้มตอบแอน


## เมืองแก๊สพิษ (1)

เบาะแสแรกที่เราได้มาคือเมือง 'แรทฟอร์ต' เมืองทางทิศเหนือจากเดิร์กลิน
แรทฟอร์ตคือเมืองขนาดเล็กที่ถูกโอบรอบด้วยเทือกเขาเกือบทุกด้าน สาเหตุเดียวที่ทำให้ผมและแอนต้องดั้นด้นมาจนถึงเมืองที่อยู่ห่างไกลขนาดนี้ก็เพราะระบบแผนที่ของมิชชันแรกชี้เป้ามานั่นเอง
ถึงมีแผนที่และข้อมูลให้ก็ใช่ว่าการตามหาคนจะง่ายดาย ตำแหน่งที่ระบบชี้บอกเป็นเพียงแค่ตำแหน่งคร่าว ๆ เท่านั้น อีกทั้งระบบไม่ได้แสดงตำแหน่งในปัจจุบันเหมือนกับเครื่องติดตาม รายละเอียดของมิชชันบอกว่าตำแหน่งเป้าหมายที่สามารถตรวจหาบนแผนที่จะถูกอัพเดตเป็นระยะ ดังนั้นที่แจ้งอยู่ว่าคนที่ตามหาอยู่ในเมืองนี้อาจจะเป็นข้อมูลของเมื่อหลายวันก่อนก็เป็นได้
"จะเข้าเมืองทางนี้จริงเหรอคะ" แอนถามผมตอนที่พวกเราเหลืออีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงอุโมงค์ยักษ์ที่เป็นทางเข้าออกสำคัญของเมือง
"กังวลอะไรขึ้นมาเหรอ"
"ไม่เห็นต้องถามเลย เราต้องเดินทะลุอุโมงค์ที่เต็มไปด้วยซอมบีนี่คะ"
"ช่วยไม่ได้นี่นา ทางเข้าออกเมืองนี้มีทางเดียว ตอนที่เชื้อซอมบีระบาด ทุกคนพยายามหนีจากเมืองแล้วก็มาตายกันที่ปากทางเข้านี่แหละ มีซอมบีเยอะก็ช่วยไม่ได้หรอก"
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรส่ายหน้า]
[นักสืบตาเดียวสงสัยเรื่องที่เมืองมีทางเข้าออกเดียวจริงหรือไม่]
[ช่างประปาร่างใหญ่มองอุโมงค์มืดมิดด้วยความหวาดกลัว]
"หา! อะไร! มีปัญหาอะไรเหรอ"
ผมโวยวายใส่มายา จอนและบิลลีซึ่งไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วยซ้ำ บางทีผมรู้สึกเบื่อระบบตรงนี้แหละ ถึงจะไม่เรียกคาแรคเตอร์ออกมาเลยแม้แต่คนเดียว พวกนั้นก็ยังจับตาดูอยู่ แถมระบบยังปล่อยให้ข้อความแซวแบบไม่มีประโยชน์ปรากฏขึ้นมาได้เสมอ
ความจริงมีวิธีการที่ทำให้ปิดการมองเห็นของพวกคาแรคเตอร์ได้อยู่หรอก แต่ผมจงใจเปิดเอาไว้ ยกเว้นแค่เวลาทำธุระส่วนตัว เหตุผลก็เพื่อให้ทุกคนรับรู้สถานการณ์ปัจจุบันตลอดเวลา เมื่อใดก็ตามที่ต้องขอแรงพวกเขาให้ช่วย ทุกคนก็จะเข้าใจได้ในทันทีว่าต้องทำอะไรโดยไม่จำเป็นต้องออกคำสั่งหรือชี้แจง
"มาลุยกันเถอะ" ผมพูดปลุกใจก่อนที่จะเริ่มเรียกทุกคนออกมา
ซอมบีที่อยู่ในอุโมงค์น่าจะมีถึงหลักพัน ผมไม่แน่ใจเรื่องจำนวนแน่นอน แม้ตอนหลังจะลองคำนวณจากคะแนนก็คิดว่าเลขที่ได้ไม่ใช่จำนวนที่แท้จริง เพราะซอมบีสามารถให้คะแนนสูงผิดปกติปะปนอยู่กับพวกที่อ่อนแอ ผมไม่สามารถนำคะแนนที่ได้มาคำนวณย้อนกลับอย่างตรงไปตรงมาได้เลย
ถ้าเทียบระหว่างการปะทะกับซอมบีในเมืองทั้งใหญ่และเล็ก กับการปะทะกับซอมบีในอุโมงค์ ถือว่าประสบการณ์ในอุโมงค์ยุ่งยากน้อยกว่าในเมืองเล็กน้อย อุโมงค์มีข้อเสียเรื่องของความมืดและพื้นที่จำกัดทำให้เลี่ยงไม่ได้ที่ต้องย่ำไปบนศพที่ถูกจัดการไปแล้ว แต่มันก็มีข้อดีตรงที่เราสามารถบีบให้ศัตรูส่วนใหญ่ต้องมาจากทิศเดียวกัน
โชคดีที่คราวก่อนยอมเสียเวลาไปกับการอัพเกรดและเลเวลอัพคาแรคเตอร์มาเยอะ
อลิซาเบธแข็งแกร่งจนน่าขนลุก ไม่ว่าจะปืนหรือการต่อสู้ประชิด เธอก็ทำได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีอะไรน่าอุ่นใจไปกว่าการรู้ว่ามีหัวหอกแบบเธออยู่ข้างหน้าสุดในกำลังคนที่ต่อสู้อยู่
ค่าสถานะของจอนเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากอัพเกรด เป็นไปตามที่ผมคาดเอาไว้ เขาเปลี่ยนจากนักสืบมาดดุที่ยังสู้ได้ไม่เต็มที่มาเป็นสายบู๊แบบเต็มขั้นเมื่อไม่นานมานี้เอง ยิ่งเมื่อให้เขาทำงานคู่กับน้องชายอย่างบิลลีและญาติผู้น้องแบบชาร์ลี สามคนนี้ที่เข้าขากันดีก็เป็นกำลังสำคัญที่ผมไว้ใจให้อยู่ด้านหน้าสุด
"นี่ไม่ได้ทำเพราะอยากช่วยนักหรอก" มายาสะบัดเสียงใส่ผม
"พี่มายาตั้งใจจะบอกว่า พวกเราสามพี่น้องจะช่วยดูด้านหลังให้เอง" เมย์ขยายความสิ่งที่มายาบอก
ผมปล่อยให้มายา เมย์และไมราค่อยระวังหลังให้ ไม่รู้ว่าทำไมหลังจากมายากลายเป็นสาวขึ้นจากการอัพเกรด เธอก็ยิ่งแสดงท่าทีต่อต้านการทำในสิ่งที่ผมบอก หรือพูดกำกวมคล้ายกำลังประชดประชัน แบบนี้หรือเปล่านะที่เขาเรียกกันว่าซึนเดเระ แต่ถึงนิสัยจะน่าปวดหัวมากขึ้น แต่ในเรื่องการต่อสู้ ทั้งสามก็เก่งกาจและแข็งแกร่งขึ้นอย่างแท้จริง
แฝดสามยิงปืนไม่แม่นยำเท่าอลิซาเบธ แต่ในแง่การต่อสู้ระยะประชิด ทั้งสามนี้แทบไม่ได้แตกต่างจากบอดีการ์ดมืออาชีพ โดยเฉพาะ มายา ขณะที่เมย์และไมราซึ่งโตขึ้นอีกจากการอัพเกรดแล้ว พวกเธอเก่งกาจจนคนทั่วไปเทียบไม่ติด
คะแนนกำลังไหลเข้ามา มากขึ้น มากขึ้นและมากขึ้นในทุกที
ผมรู้ว่ามันไม่ใช่เวลาที่เหมาะเท่าไรนัก แต่ก็ตัดสินใจเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันไปด้วยระหว่างที่เราถอยมาตั้งหลักที่ด้านหน้าอุโมงค์
[คุณได้รับการ์ดนักเลงกระจอก ระดับ R (แรร์)]
[คุณได้รับการ์ดสาวแกลติดสมาร์ตโฟน ระดับ R (แรร์)]
"เยี่ยม!"
"ว้าว คาแรคเตอร์ใหม่ตั้งสองคน"
ยอมรับว่าเห่ออยากลองของใหม่ ผมตัดสินใจเรียกทั้งคู่ออกมาแม้จะไม่ได้คาดหวังเรื่องกำลังรบ
"ขอดูหน่อยนะคะ" แอนยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"เฮ้ย"


## เมืองแก๊สพิษ (2)

[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: บรูโน นาวาโร]
[ฉายา: นักเลงกระจอก]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: นักเลงข้างถนนอายุ 17 ปี ถูกยั่วยุได้ง่าย ไม่มีใครรู้ประวัติของเขาชัดเจน ลือกันว่าเขาใช้ชีวิตเข้า ๆ ออก ๆ ในสถานพินิจตั้งแต่อายุ 13 ปี เป็นคนที่หากอยู่ตามลำพังจะดูกวนประสาทจนเกือบบ้า ๆ บอ ๆ แต่หากอยู่รวมกันกับกลุ่มแก๊งก็จะกลายเป็นคนมุทะลุกล้าได้กล้าเสีย]
[สกิล: ฟรีแจ็คไนฟ์, แพ็คฮันเตอร์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: ยูโกะ ยามานาชิ]
[ฉายา: สาวแกลติดสมาร์ตโฟน]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: เด็กสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นและไอริช แต่กลับไม่มีความเหมือนกับทั้งสองชาติ ติดโทรศัพท์สมาร์ตโฟนจนแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมาจากจอ ที่น่าประหลาดก็คือแม้จะเป็นโลกที่ไม่มีอินเทอร์เน็ตหรือเครือข่ายโทรศัพท์ให้ใช้ เธอก็ยังสามารถใช้งานสมาร์ตโฟนได้อย่างไม่มีปัญหา]
[สกิล: ฟรีสมาร์ตโฟน, ลิฟวิงฮอตสปอต, คลีนนิง, คุกกิง]
แอนถือวิสาสะตรวจสอบข้อมูลของคาแรคเตอร์ใหม่ทั้งสอง เดี๋ยวก่อนสิ เธอทำแบบนั้นได้ยังไง
"โห สองคนนี้เก่งดีนะคะ คนแรกมีมีดพับฟรี แถมยังมีสกิลคล้าย ๆ กับของมายา เมย์และไมรา ถ้าอยู่กับพวกเดียวกันก็จะเก่งขึ้นได้ด้วย"
"นี่! ทำไมเธอเปิดดูข้อมูลได้ล่ะ"
แอนไม่ได้สนใจที่ผมขัดคอ เธอยังตื่นเต้นกับคาแรคเตอร์ใหม่ราวกับเป็นเจ้าของเอง
"เด็กคนนี้น่าสนใจนะคะ หน้าตาสะสวย อายุน่าจะราว ๆ เพิ่งจบมัธยมปลาย มีสมาร์ตโฟนมาด้วย ว้าว ลิฟวิงฮอตสปอตนี่คือทำให้ทุกคนรอบ ๆ ตัวใช้อินเทอร์เน็ตได้ใช่ไหมคะเนี่ย"
เพื่อให้รู้ว่าแอนเดาถูกหรือไม่ ผมตัดสินใจเรียกใช้งานทั้งคู่ เริ่มจากเจ้าหนุ่มที่ย้อมผมสีเทา ใบหน้าและท่าทางยียวนกวนประสาท
"โอ๊สสส หวาดเด ลูกเพร่ ได้รู้เรื่องราวคร่าว ๆ แล้ว ต่อไปก็ขอฝากเนื้อฝากตัวและหัวใจด้วยนะฮาฟฟ"
เส้นเลือดข้างขมับผมปูดโปนขึ้นทันทีที่ได้ยินภาษาวิบัติ ถ้าไม่ติดที่เจ้าหนุ่มนี่คือคาแรคเตอร์ที่เรียกออกมาเอง ก็อยากจะเข้าไปตบใส่หัวฉาดใหญ่ฐานใช้ภาษาน่าขัดใจ
"ส่วนทางนี้คือเถ้าแก่เนี้ยสินะฮาฟฟ ขอฝากตัวด้วยเช่นกันนะฮาฟฟ" บรูโนหันไปทักแอนบ้าง วิธีการพูดการจาของเขามันทำให้ผมสับสนว่าหมอนี่เป็นคนชาติไหนกันแน่
…ใจเย็น ๆ อย่าเพิ่งไปโกรธมัน เดี๋ยวมันก็โดนซอมบีเชือดทิ้งแล้ว เย็นไว้ เย็นไว้…
คาแรคเตอร์อีกรายถูกเรียกออกมา คุณสมบัติของเธอตรงตามที่แอนบรรยายเอาไว้ เธอมีลักษณะรูปลักษณ์ที่ค่อนข้างโดดเด่นจากการย้อมผมสีทองตัดผิวสีแทนที่เกิดจากการใช้เครื่องสำอาง
ยูโกะสนใจแต่สมาร์ตโฟนจนเกือบไม่ได้มองผมที่เป็นคนเรียกเธอออกมา
คาแรคเตอร์ในเซอร์ไววัลแพ็คควรจะเป็นธีมของ 'ผู้รอดชีวิต' ต่อให้มีจุดอ่อนติดตัว พวกเขาก็มักจะมีทักษะบางอย่างที่ช่วยให้เอาตัวรอดในโลกที่โหดร้ายได้ แต่ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่ายูโกะคนนี้จะเป็นแบบนั้น เธอจะอยู่รอดในโลกที่มีแต่ซอมบีโดยเอาแต่จ้องหน้าจอได้ยังไง
"เอ่อ… ยามานาชิซัง"
"จะเรียกยูโกะก็ได้ ฉันไม่ถือเรื่องเรียกชื่อทั้งที่ยังไม่สนิทหรอก" เธอตอบแอน แต่ตาก็ยังจ้องจอไม่เลิก ไม่รู้ว่ากำลังเล่นเกมหรืออ่านอะไรอยู่
ไม่มีใครไม่มีประโยชน์ ผมเชื่อแบบนั้น ตัวอย่างที่เห็นชัด ๆ ก็มีมาแล้วหลายคน บิลลีที่กลัวความมืดและถ้าอยู่คนเดียวจะไม่ได้งานเลย มายาเด็กสาวนิสัยเพี้ยนผู้อยากจะเป็นซามูไร หมอสตีฟที่ติดนิโคตินขั้นหนัก และอีกหลาย ๆ คนที่เคยสงสัยว่ามีประโยชน์จริงหรือไม่ ตอนนี้พวกเขาได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าหากอยู่ถูกที่ถูกเวลาพวกเขาต่างก็เป็นกำลังสำคัญให้กับกลุ่ม
บรูโนและยูโกะไม่ต่างกัน สองคนนี้แค่รอเวลาที่จะได้เติบโตขึ้น
หลังจากเข้าโจมตีและถูกกดดันจนต้องถอยมาตั้งหลักครั้งหนึ่ง ในที่สุดพวกเราก็สามารถผ่านอุโมงค์ไปได้สำเร็จ นี่คือครั้งแรกที่พวกเราได้เหยียบเข้ามาในเมืองแรทฟอร์ตแล้วมันก็เกือบจะเป็นหนสุดท้าย
"กลิ่นแรงจังเลยนะคะ"
"ไม่ใช่แค่เรื่องกลิ่นแรงแล้ว นี่มันเมืองแก๊สพิษชัด ๆ"
ก่อนที่จะไปต่อ ผมตัดสินใจใช้เครื่องวัดแก๊สตรวจสอบ ปริมาณของแก๊สไม่ถึงขั้นที่ทำให้เป็นอันตรายในทันทีทันใด แต่ก็พูดได้เต็มปากว่าคงยากที่จะไปต่อได้หากไม่มีการป้องกัน
โชคดีที่ผมมีหน้ากากกันแก๊สติดตัวอยู่หลายอันจากความพยายามเปิดแพ็คทั้งสอง แต่ไม่มากพอสำหรับทุกคน ผมจำเป็นต้องเรียกบางคนกลับเป็นการ์ดเพื่อให้หน้ากากพอดีกับจำนวนคนที่เหลือ
แรทฟอร์ตถูกโอบล้อมด้วยเทือกเขาสูงทั้งสี่ด้าน เมืองนี้มีปัญหาเรื่องอากาศถ่ายเทไม่สะดวกมาแต่ดั้งเดิม นอกจากนั้นก็ยังมีปัญหาเรื้อรังจากการรั่วไหลของแก๊สไข่เน่าจากระบบท่อน้ำทิ้งที่ขาดประสิทธิภาพ การมาของยุคซอมบีที่ทำให้เมืองทั้งเมืองเต็มไปด้วยศพเน่าเหม็น ทำให้ปัญหาเรื่องกลิ่นที่เลวร้ายอยู่แล้วหนักข้อขึ้นยิ่งกว่าเดิม
"แก๊สพวกนี้ไม่ได้เบากว่าอากาศเหรอคะ"
"ไม่ใช่ทุกชนิดที่จะลอยขึ้นไปหมดหรอก ไฮโดรเจนซัลไฟด์หนักกว่าอากาศ"
ผมไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องแก๊ส ที่รู้จักก็เป็นแค่ข้อมูลผิวเผินที่รู้มาจากการดูสารคดีที่จำชื่อไม่ได้แล้ว โชคดีที่สมาร์ตโฟนของยูโกะให้ข้อมูลส่วนนี้เพิ่มได้พอดี เธอลองค้นข้อมูลเพิ่มจนเราแน่ใจว่าดีแล้วที่ไม่ได้ประมาทเจ้าแก๊สไข่เน่านี้และนำหน้ากากมาใส่กันทุกคน
"มือถือนี่สะดวกดีจังเลย โห แก๊สนี่ติดไฟได้ด้วยเหรอคะ อันตรายจัง" แอนพยายามมองหน้าจอโทรศัพท์ของยูโกะ แม้จะลำบากเล็กน้อยเพราะหน้ากากกันแก๊สทำให้ทัศนวิสัยแคบลง
"เอาคนออกมาได้จำกัดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเลือกฉันอยู่ล่ะ" ยูโกะหันมาถามผม


## เมืองแก๊สพิษ (3)

[แฝดสาม #1: สาวซามูไรสนใจฟังคำตอบของคุณ]
"ไม่เห็นต้องถาม เพราะเห็นว่าเธอน่าจะช่วยได้"
[หมอทหารติดบุหรี่หัวเราะออกมาเบา ๆ]
[นักสืบตาเดียวเชื่อว่าคุณน่าจะแค่อยากเก็บเลเวลทีละคน]
ผมไม่ได้โกหกที่อยากให้ยูโกะอยู่เพราะเชื่อในตัวเธอและพลังที่ติดมากับเธอ แต่ที่จอนเดาก็ไม่ได้ผิดเช่นกัน ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่เก็บเลเวล โดยเฉพาะในเมืองที่มีซอมบีมากมายขนาดนี้
เพียงไม่กี่ก้าวที่เข้ามาในเมือง พวกเราก็เจอกับซอมบีกลุ่มใหญ่ ด้วยจำนวนคนที่ลดลง กระสุนที่เหลือไม่มากและไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในเมืองนี้นานแค่ไหน แม้จะเสียดายคะแนนแค่ไหนแต่ผมก็ตัดสินใจว่าคราวนี้พวกเราควรเลี่ยงการปะทะ
ผมตรวจสอบแผนที่จากระบบอยู่เป็นระยะจนแน่ใจว่า 'คนที่ต้องตามหา' ยังอยู่ในเมืองนี้
ที่ได้ข้อสรุปแบบนั้นก็เพราะเห็นว่าในบรรดาคนที่เป็นเป้าหมายทั้งสามคน อีกสองตำแหน่งไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว ดังนั้นคนที่ยังขึ้นตำแหน่งล่าสุดว่าอยู่ในแรทฟอร์ตก็คงยังไม่ได้ไปไหน
น่าตกใจที่เขาหรือเธอเอาตัวรอดอยู่ในเมืองแบบนี้ได้นาน เมืองที่เต็มไปด้วยซอมบีและแก๊สพิษแบบนี้ไม่ใช่สถานที่ที่อยู่สบายเลย
เคยคิดด้วยซ้ำว่านอกจากคนที่ตามหาแล้ว ถ้าไม่เหลือมนุษย์ตัวเป็น ๆ ให้เห็นก็ไม่แปลก
แต่มันมีคนอยู่… หลังจากเดินสำรวจอยู่ราว ๆ ครึ่งวัน กลุ่มของเราเจอกับมนุษย์กลุ่มแรก โชคดีที่พวกเราหลบซ่อนทัน อีกฝ่ายจึงไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกจับตามอง
"คาแรคเตอร์ค่ะ" แอนกระซิบอยู่ข้าง ๆ
ผมขมวดคิ้ว คิดเผื่อไว้ว่าอาจจะเจอคาแรคเตอร์ที่นี่ แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอจริง ๆ ที่รู้ได้ทันทีว่ากลุ่มที่กำลังเดินอยู่ในเมืองไม่ใช่คนธรรมดา ก็เพราะว่าสองในสามของพวกเขามีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับจอนและหมอสตีฟ
"มีคนได้มิชชันแบบเดียวกับคุณคามิลรึเปล่าคะ"
"เป็นไปได้"
"คนสุดท้ายเป็นคนหรือคาแรคเตอร์กันนะ"
พวกเราจับตาดูกลุ่มสามคนนั้นไม่นานก็ได้ข้อมูลเพิ่ม พวกเขาถูกซอมบีกลุ่มใหญ่จู่โจม แต่ละคนรับมือด้วยทักษะที่เหนือมนุษย์ มีภาพหนึ่งผมจำได้อย่างแม่นยำคือ เจ้าคนที่สามถีบรถเปิดประทุนพลิกคว่ำไปทับซอมบี
มีแค่คอลเลคเตอร์และคาแรคเตอร์เท่านั้นที่สามารถมีพละกำลังขนาดนี้
บอกไม่ได้ชัดว่าคนพวกนี้เป็นมิตรหรือศัตรู แต่ผมกับแอนตัดสินใจกันว่าจะพยายามหลีกเลี่ยงพวกเขา
อาจเพราะแรทฟอร์ตเล็กกว่าที่คิดไว้ พวกเราออกค้นหาโดยระวังกลุ่มหนึ่งแต่กลับเจออีกกลุ่มในระยะที่หลบไม่พ้น
กลุ่มนี้มีชาร์ลี กับชายหญิงอีกคู่ที่ผมรู้ว่าเป็นคาแรคเตอร์เช่นกัน พวกเขาเหมือนคาแรคเตอร์ที่ผมทิ้งไว้เพื่อทำหน้าที่สะสมคะแนนในสถานที่อื่น ๆ ที่ห่างไกลออกไป
"ใจเย็น ๆ พวกเราไม่จำเป็นต้องสู้กัน"
ต่างฝ่ายต่างไม่กล้าลดปืนลง โดยเฉพาะแอน เธอสัมผัสได้ว่าคาแรคเตอร์อีกฝ่ายไม่เหมือนกับคาแรคเตอร์ที่เป็นพวกพ้องของผม แววตาของทั้งสามเหมือนแววตาของคนที่ถูกควบคุมเอาไว้
"พวกเรามีมากกว่า… อย่าพยายามสู้ดีกว่าค่ะ ถ้าจะถอย พวกเราก็ไม่ตาม" แอนขู่ทั้งที่กลัวจนแทบลมจับ
พริบตาต่อมา ทำให้ผมรู้สึกเสียใจที่คิดว่าสามารถเจรจากันได้ เจ้าพวกนี้เหมือนเครื่องจักรมากกว่ามนุษย์ ชาร์ลีของฝ่ายตรงกันข้ามหันปากกระบอกปืนไปทางแอน ก่อนที่เขาจะลั่นไกสำเร็จ อลิซาเบธที่เร็วกว่ายิงสวนออกไป จากนั้นทุกอย่างก็เละเทะไปหมด
แอนรอดกระสุนมาได้ก็เพราะยูโกะตะครุบตัวเธอเอาไว้ อลิซาเบธถูกยิงทะลุหน้ากากกันแก๊สหลังจากที่เธอเก็บศัตรูไปได้อีกหนึ่งคน คนสุดท้ายของฝ่ายศัตรูถูกลูกซองของแอนยิงจนล้มแล้วถูกผมยิงซ้ำ
แม้จะกำจัดคาแรคเตอร์ที่ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้าของไปได้สามคน แต่เราเสียอลิซาเบธที่เป็นมือดีที่สุดไปด้วย
"บ้าจริง ยังเริ่มสำรวจได้ไม่เท่าไหร่แท้ ๆ ดันเสียมือดีไปแล้ว"
"ขอโทษนะคะ ถ้าไม่พยายามช่วยฉัน…"
"ผมไม่ได้จะพูดแบบนั้น อลิซาเบธเป็นพวกพ้องคนสำคัญแต่อย่างที่คุณรู้ เธอสามารถคืนชีพได้ แต่ผมกับคุณไม่ใช่ โชคดีแล้วละที่คุณมีแค่แผลถลอก"
"มองในแง่ดี" มายาที่เพิ่งถูกเรียกเปิดปากพูดกับแอน "เราเสียหน้ากากกันแก๊สไปหนึ่ง แต่ได้เพิ่มมาอีกสามอันจากศัตรู ฉัน เมย์ และไมราก็เลยถูกเรียกออกมาเพิ่มได้ไง"
"ถ้าไม่สามารถเลี่ยงการปะทะได้ อย่างน้อยกำจัดไปแล้วสามคนย่อมดีกว่าปล่อยให้พวกนั้นรวมกลุ่มกันได้นะคะ" เมย์เสริม
"พวกนั้นจะรู้แล้วรึยังคะว่าโดนเล่นงาน" แอนสีหน้าไม่สู้ดี
"คอลเลคเตอร์ต้องรู้แน่นอน อย่างน้อยก็ต้องเห็นว่ามีการ์ดที่อยู่ในหมวดรอคืนชีพเพิ่มขึ้นมา แต่คาแรคเตอร์ด้วยกันถ้าไม่มีวิธีสื่อสารก็คงไม่รู้ตัวหรอก" ผมตอบไมรา
"ตอนนี้เป็นจังหวะดีที่จะเก็บที่เหลือสินะ" มายาพึมพำ
ผมไม่สามารถยืนยันได้ว่าคาแรคเตอร์กลุ่มที่เจอก่อนหน้านี้สังกัดคอลเลคเตอร์คนเดียวกับที่เพิ่งจู่โจมเราไป แต่พวกเราตัดสินใจจะไม่เสี่ยงในการเข้าใกล้แบบครั้งก่อน การเจรจาไม่จำเป็น ถ้าเจอคาแลคเตอร์อีก พวกเราจะจู่โจมในทันที
เราเจอกลุ่มแบบเดิมอีกสามกลุ่มแต่ละกลุ่มมีคาแรคเตอร์สามคน รู้สึกตัวอีกทีเราก็มีหน้ากากกันแก๊สเพียงพอสำหรับคนทุกคนในกลุ่ม
น่าเสียดายที่เราไม่ได้เบาะแสของคนที่ต้องตามหาเพิ่มเลยสักนิด เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ผมถือโอกาสนี้ล่าซอมบีเพื่อเก็บคะแนน ในขณะเดียวกันก็เริ่มทำมิชชันที่สามไปด้วยพร้อมกัน
"ไม่เสี่ยงเกินไปหน่อยเหรอคะ ใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิวในเมืองที่อันตรายแบบนี้ รอจบเรื่องตรงนี้แล้วค่อยไปหาที่เงียบ ๆ ทดลองไม่ปลอดภัยกว่าเหรอคะ" มายาขยับเข้ามาใกล้ผมมากขึ้น
"ใช้เฟิร์สเพอร์เซินตั้งแต่ในนี้ เราเสี่ยงขึ้นอีกนิด" ผมหันไปยอมรับแบบตรงไปตรงมา "แต่ตอนนี้พวกเราแน่ใจแล้วว่ามีคอลเลคเตอร์ที่พร้อมจะเล่นงานเราเมื่อเจอหน้า พวกเราต้องเก่งขึ้นกว่านี้"
"ถ้าตายตอนอยู่ในร่างคาแรคเตอร์ก็คือตายจริงเลยนะ ห่างไกลกับประโยคที่ว่าเสี่ยงขึ้นอีกนิดเยอะเลย"
"เป็นห่วงเหรอ" ผมหัวเราะพร้อมกับยกมือขึ้นจะลูบหัวมายา
เธอรีบปัดมือผมออก เสมองไปอีกทางและกัดฟันพูด "ไม่ได้เป็นห่วงสักนิด"
เฟิร์สเพอร์เซินวิวคือสกิลเข้าสิงคาแรคเตอร์ที่อยู่ในสังกัด ผมตัดสินใจใช้มันครั้งแรกกับคนที่น่าจะเอาตัวรอดได้ดีอย่างบิลลี
จุดอ่อนของบิลลีคือจิตใจ ดังนั้นหากร่างกายที่แข็งแกร่งของเขาถูกควบคุมโดยผม ไม่ว่าจะมีมิชชันแบบไหนขึ้นมาให้ทำมันก็ควรจะง่ายดาย
ผมประเมินพลาดไปเล็กน้อย ตอนที่อยู่ในร่างของบิลลี ความนึกคิด ประสบการณ์ อุปนิสัยของเจ้าตัวส่งผลกระทบมาถึงผมด้วย


## เมืองแก๊สพิษ (4)

[มิชชันพิเศษ: เผชิญหน้ากับความมืดตามลำพัง (0/1)]
[รายละเอียด: บิลลีมีปมเกี่ยวกับความมืดตั้งแต่เด็กเพราะเขาเคยถูกทำโทษด้วยการขังในโรงเก็บของมืด ๆ ไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะจับคนที่กลัวอะไรสักอย่างไปอยู่ในสถานการณ์ที่เขาหวาดกลัว แต่สำหรับกรณีของบิลลีบางทีสถานการณ์แบบนั้นอาจจะเป็นยาดีก็เป็นได้]
[รางวัล: สกิลโลว์ไลท์วิชัน]
วินาทีที่เข้าควบคุมร่างบิลลี ผมก็ได้มิชชันสิ้นคิดในทันที เป็นไปตามที่คิดเอาไว้ว่ามิชชันจะเล่นตลกกับจุดอ่อนของตัวละคร มันไม่เข้าท่าเลยที่ให้คนกลัวความมืดอย่างบิลลี เผชิญหน้ากับความมืดโดยไม่มีผู้เชี่ยวชาญให้คำแนะนำ ของแบบนี้ถ้าทำแบบไม่ระวังมันมีแต่จะทำให้อาการแย่ลงไม่ใช่เหรอ
แต่รางวัลนั้นดึงดูดใจใช้ได้ ดูมีประโยชน์ดี
โลว์ไลท์วิชันคือสกิลที่ทำให้มองเห็นในที่ที่มีแสงน้อย ผมไม่รู้หรอกว่าถ้าพัฒนาถึงเลเวลสิบสกิลนี้จะได้ผลขนาดไหน แต่ที่มั่นใจได้ก็คือยิ่งเลเวลของสกิลสูงขึ้นก็ยิ่งเพิ่มประสิทธิภาพในการมองเห็น
ผมพาตัวเองในร่างบิลลีไปอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดสนิท แอบมองโลกในแง่ดีว่ามันจะไม่น่ากลัวนัก หรือบางทีแค่เหยียบเข้าไปไม่กี่ก้าวมิชชันก็จะจบ แต่มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
บิลลีเชื่อเรื่องผีสาง ยิ่งเขารู้ว่าซอมบีมีอยู่จริง ความเชื่อว่าวิญญาณอาจมีอยู่จริงก็ยิ่งรุนแรง ผมกำลังถูกจินตนาการพวกนั้นจู่โจมเข้ามาเป็นระลอก
…ผีมีจริงที่ไหนเล่า… ผมตะโกนอยู่ในใจ
รู้ทั้งรู้แต่ก็ยังกลัว รู้สึกได้เลยว่าในความมืดมีบางอย่างกำลังจ้องอยู่ ห้องนี้ไม่น่าจะมีแม้แต่หนูสักตัวแต่กลับได้ยินเสียงบางอย่างขยับในระยะที่เอื้อมถึง
ผมเหลือบมองหน้าต่างแสดงข้อมูลของระบบ มันคือสิ่งเดียวที่มองเห็นได้ในห้องที่ไร้แสง ไม่มีข้อความที่เตือนว่ามิชชันเสร็จสิ้นกระเด้งขึ้นมา แม้แต่ข้อความแซวจากคาแรคเตอร์อื่นก็ไม่ทำงานระหว่างที่ใช้งานเฟิร์สเพอร์เซินวิว
…ต้องทำใจให้สงบ…
ไม่ได้มีคำใบ้เพิ่ม ผมแค่คิดว่าควรเป็นแบบนั้น ผมสูดหายใจลึก พยายามตัดความคิดอื่น ๆ ออกไปให้หมด
การพูดปลอบตัวเองก็ง่าย แต่การควบคุมจิตใจให้คล้อยตามยังยาก ภาพความทรงจำเก่า ๆ ของบิลลีผุดขึ้นมาไม่จบไม่สิ้น เขาถูกพ่อเลี้ยงจับโยนเข้าไปในห้องมืด เขานึกถึงเรื่องที่เล่าลือกันว่าเจ้าของบ้านคนเก่าตายในห้องนั้น
เกือบครึ่งชั่วโมงที่ทนอยู่ในห้องใต้ดินที่ไม่มีแม้แต่ช่องระบายอากาศ วิงเวียนคลื่นเหียนกับความกลัวที่กระตุ้นให้ร่างกายตึงเครียด แต่ผมกำกับร่างของบิลลีว่าเขาจะวิ่งหนีจากสถานการณ์ที่ผมนำมาเผชิญไม่ได้โดยเด็ดขาด ในที่สุดจุดจบที่รอคอยก็มาถึงจนได้
[มิชชันพิเศษ: เผชิญหน้ากับความมืดตามลำพัง (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสกิลโลว์ไลท์วิชัน]
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (1/4)]
[มิชชันบังคับจบสิ้น ต้องการยกเลิกสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิวหรือไม่]
"ยกเลิกสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว" ผมพึมพำ
การรับรู้ถึงจิตใจของบิลลีสิ้นสุดลงหลังจากยกเลิกสกิล ผมรู้สึกตัวอีกครั้งก็กลับมาอยู่ในร่างเดิมของตนเองแล้ว ส่วนบิลลีกลับขึ้นมาจากห้องใต้ดินได้เอง เขาคงได้สติกลับมาในเวลาไล่เลี่ยกับที่ผมรู้สึกถึงตัวตนของตนในร่างของตัวเอง
การบรรลุมิชชันพิเศษครั้งนี้ผมเรียนรู้แล้วว่ามิชชันพิเศษของคาแรคเตอร์อันตรายกว่าที่คิดไว้มาก ถ้าผิดพลาด ผมอาจจะติดอยู่ในคาแรคเตอร์นั้นไปจนกว่าจะตายก็เป็นไปได้ ดูเหมือนไม่มีเวลาจำกัดเพื่อบรรลุเป้าหมาย ทุกอย่างอยู่ที่คาแร็คเตอร์ล้วน ๆ ว่าพวกเขาบรรลุตามเงื่อนไขที่มีแต่พวกเขาเองที่ตระหนักดีในการพัฒนาตนเองหรือไม่ การเผชิญหน้ากับความอ่อนแอเป็นจุดอ่อนของมนุษย์ ถ้าคุณเป็นมนุษย์ มีด้านต่าง ๆ มีสิ่งต่าง ๆ หรือเหตุการณ์ที่คุณอยากวิ่งหนี ซึ่งการบีบให้เผชิญหน้า คุณอาจทำเรื่องโง่ ๆ การที่ผมใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิว คือผมพยายามกำจัดจุดอ่อนของทุกคน
ขอย้ำอีกครั้ง ในระบบมีเขียนคำเตือนเอาไว้ชัดเจน ถ้าพลั้งเผลอตายในตอนที่สิงอยู่ในร่างคาแรคเตอร์ ทุกอย่างคือจบสิ้น ไม่มีการกลับร่างเดิม ไม่มีรอเกิดใหม่ ตายก็คือตาย


## เมืองแก๊สพิษ (5)

รู้ว่าไม่ควรเสี่ยงไปมากกว่านี้ แต่ความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่าความกลัวตาย อีกอย่างผมเชื่ออยู่ลึก ๆ ว่าตัวเองเข้มแข็งพอจะก้าวข้ามจุดอ่อนของคาแร็คเตอร์ทั้งหลายที่สังเกตมาได้จากการอยู่ร่วมกันมาตลอด ดังนั้นผมจึงตัดสินใจใช้สกิลกับคาแรคเตอร์อย่างน้อยคนละครั้ง
สิ่งที่ได้รู้มาเพิ่มคือ 'ปัญหา' ของแต่ละคนมีความหนักเบาไม่เท่ากัน และมิชชันที่ต้องรับมือหลายครั้งอยู่ในรูปแบบของความทรงจำในอดีต
ของมายา เป็นแค่สิ่งที่ติดอยู่ในใจของเธอ นอกจากคลั่งซามูไรและดาบแล้ว เธอก็ยังแอบเป็นแฟนเกมสวมบทบาทเป็นมาเฟียด้วย มายามักจะคิดอยู่เสมอว่าถ้าเธอไม่ได้ฝึกฝนในเกมบูชิโดเบลดมาสเตอร์จนคว้าอันดับหนึ่งของโลกมาได้ แต่หันไปเล่นเกมวอร์ออฟมาเฟียแทน เธอจะเปลี่ยนไปหรือไม่
ผมยืนยันได้ตั้งแต่ยังไม่ได้รับมิชชัน เธอจะไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปมากหรอก ก็แค่จากพวกคลั่งดาบ เปลี่ยนมาเป็นพวกคลั่งปืนแทน
อยากพูดเหมือนกันว่าการบ้าปืนน่าจะมีประโยชน์ในโลกซอมบีแบบนี้ แต่หลายครั้งหลายหนผมรอดมาได้เพราะดาบของมายา ดังนั้นก็คงไม่พูดหรอกว่าทักษะของเธอไร้ประโยชน์
ในความทรงจำของมายา ผมย้อนเวลากลับไปเป็นเธอ มายาเริ่มเล่นเกมวีอาร์ที่ชื่อวอร์ออฟมาเฟียแทนเกมเดิมที่เธอเล่นทุกวัน ผมไม่ต้องทำอะไรมากไปกว่าปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ สวมบทเป็นเธอ เล่นเกมทุกเมื่อที่ว่างจากการเรียน รู้ตัวอีกครั้งทักษะปืนก็พัฒนาขึ้นแล้ว
[มิชชันพิเศษ: ฝึกฝนเกมวอร์ออฟมาเฟียในความทรงจำของมายา (1/1)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[คุณได้รับสกิลชูตติง]
ชูตติงคือสกิลที่ด้อยกว่าแอดวานซ์ชูตติงที่อลิซาเบธมี แต่ถึงจะเป็นสกิลระดับต่ำกว่ามันก็ช่วยในการยิงปืนไม่น้อย เมื่อมายามีสกิลนี้ ต่อไปผมก็จะยิ่งฝากผีฝากไข้กับเธอได้มากขึ้น
สกิลของบางคนไม่ได้มีประโยชน์โดยตรงในการต่อสู้ แต่ผมไม่ปฏิเสธการไขว่คว้ามาครอบครอง เพราะมันทำให้การใช้ชีวิตในโลกนี้ง่ายขึ้น เมย์ที่มีสกิล 'คุกกิง' อยู่แล้ว เธอได้ 'แอดวานซ์คุกกิง' มา ทำให้ฝีมือการทำอาหารของเธอกลายเป็นได้อาหารระดับเดียวกับในภัตตาคาร ด้วยทักษะระดับนี้ผมจึงมอบหมายการทำอาหารเกือบทุกมื้อให้กับเธอได้
บางคนได้สกิลที่ดูไม่เกี่ยวกับความสามารถดั้งเดิมของตน ตอนที่สวมบทเป็นจอน ผมเห็นอดีตของเขาสมัยที่ยังเป็นอัยการ จอนเจอกับคดีหนึ่งที่เขามั่นใจว่าจำเลยคือผู้กระทำผิดจริงแต่หลักฐานที่เขามีเป็นหลักฐานปลอม จอนแกล้งทำเป็นไม่รับรู้และใช้หลักฐานนั้นจนกระทั่งเขาถูกจับได้และไม่สามารถทำงานเดิมได้อีก
ไม่รู้เหมือนกันว่าระบบใช้ตรรกะแบบไหนตัดสิน จอนได้สกิล 'พาวเวอร์บูสท์' ขึ้นมาเฉย ๆ พวกเวอร์บูสท์ช่วยเพิ่มพละกำลังให้จอนโดยตรง มันอาจจะเหมาะกับเขาที่ค่าสถานะไม่เพิ่มขึ้นจากก่อนเพิ่มระดับแรร์ริตี แต่ก็ทำให้ข้องใจอยู่ดีว่ามันเกี่ยวกับอดีตที่อุตส่าห์ย้อนมาให้ดูตรงไหน
ชาร์ลีและไมราได้ 'สปีดบูสท์' สกิลสายเดียวกับพาวเวอร์บูสท์ที่ไปเพิ่มค่าความว่องไว นอกจากได้สกิลเดียวกันมิชชันของทั้งคู่ก็เหมือนกันด้วย ผมแค่ต้องวิ่งให้เร็วถึงจุดหนึ่งเพื่อจบมิชชัน
ในระหว่างที่เก็บสกิลให้คาแรคเตอร์อย่างเมามัน
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (4/4)]
[คุณทำมิชชันสำเร็จ]
[รางวัล: 500 คะแนน]
รางวัล 500 คะแนนคุ้มค่า และยิ่งคุ้มมากขึ้นไปอีกเพราะเมื่อทำครบแล้วก็มีมิชชันพิเศษอันใหม่ขึ้นมา
[มิชชันพิเศษ: ทำมิชชันสำหรับคาแรคเตอร์สำเร็จ (0/4)]
[รายละเอียด: ใช้สกิล 'เฟิร์สเพอร์เซินวิว' ควบคุมคาแรคเตอร์ที่คุณมี หากเงื่อนไขครบถ้วนคุณจะได้รับมิชชันพิเศษที่เกี่ยวข้องกับคาแรคเตอร์คนนั้น คำเตือน อ่านรายละเอียดก่อน (ดูรายละเอียดสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิว)]
[รางวัล: 250 คะแนน]
มิชชันขึ้นมาเกือบจะเหมือนเดิมทุกประการ ยกเว้นเพียงรางวัลที่เหลือแค่ครึ่งเดียว แน่นอนว่าถึงจะแค่ครึ่งผมก็ไม่ปล่อยทิ้งไว้ มิชชันพิเศษของคาแรคเตอร์ถูกจัดการทีละอันจนกระทั่งผมได้รางวัล 250 คะแนน แล้วหลังจากนั้นผมดำเนินการทำมิชชันไปซ้ำ ๆ อีกหลายชุด หลายรอบ แต่ละรอบรางวัลที่เป็นคะแนนจะมีแต้มลดลง จนคะแนนลงลดมาเหลือแค่ 50 คะแนน
"ยังจะต่ออีกเหรอคะ"
"ขอโทษที ติดลมไปหน่อย" ผมชะงักมือที่กำลังจะกดรับมิชชันพิเศษอีกครั้ง
"อืม แต่ก็บ่นไม่ได้หรอกค่ะ พอได้สกิลใหม่ ๆ มาทุกคนก็เก่งขึ้นอีกเยอะ"
แอนเหลือบมองไปที่อลิซาเบธที่ผมยอมใช้การ์ดหนึ่งชุบชีวิตกลับมาและยังทำมิชชันของเธอสำเร็จ เธอได้สกิล 'โฟกัส' แบบเดียวกับเอมมา เมื่อนำมันมาใช้ร่วมกับ 'แอดวานซ์ชูตติง' อลิซาเบธก็ยิ่งแข็งแกร่งราวกับตัวเอกที่หลุดมาจากหนังแอคชันจริง ๆ
"นี่ถ้าเพิ่มระดับแรริตีให้คุณอลิซาเบธได้ด้วยล่ะก็…"
"อย่าพูดเหมือนง่ายสิ สเปเชียลซุปเปอร์แรร์ โอกาสได้น้อยแค่ไหนรู้ไหม ที่สำคัญคือต่อให้ได้มาจริงก็อัพเกรดไม่ได้หรอก" ผมเปิดหน้าต่างอื่นของระบบขึ้นมาดูเรื่อยเปื่อยหลังปิดหน้าต่างมิชชันพิเศษลงไป
"เอ๋ ทำไมล่ะค่ะ หรือว่าเกี่ยวกับเลเวล"
"เลเวลสักวันก็ต้องเต็ม"
"จริงสิ มันต้องใช้การ์ดพิเศษด้วยในการอัพเกรดขั้นสุดท้าย" แอนเพิ่งนึกได้ว่าผมเคยอธิบายไปแล้ว
"ไม่รู้ว่าไอ้การ์ดพิเศษที่ว่ามันอยู่ในแพ็คไหน จนกว่าจะได้มันมา ก็ไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อนเก็บเลเวลหรือหาการ์ดซ้ำให้ครบหรอก"
แอนกุมคางครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนที่เธอจะพูดต่อ "นี่เป็นแค่การคาดเดานะคะ แต่ฉันมีข้อสงสัยค่ะ"
"กำลังนึกถึงเรื่องเดียวกับผมรึเปล่านะ"
"ฉันสงสัยมิชชันพิเศษของคาแรคเตอร์ค่ะ" เธอตอบ "คุณคามิลลองแล้วนี่คะ คุณสามารถใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิวซ้ำกับคาแรคเตอร์คนเดิมได้ ถ้าเราวนทำแบบนี้ถึงจุดหนึ่ง ไม่แน่ว่ารางวัลอาจจะเปลี่ยนจากสกิล เป็นการ์ดที่ใช้เพื่อปลดล็อกขั้นสุดท้ายก็ได้นะคะ"
บางครั้งแอนดูเป็นคนใสซื่อ แต่เธอไม่ใช่คนโง่เลย ข้อสันนิษฐานของเธอตรงกับสิ่งที่ผมอยากทดสอบให้รู้ผล  แม้ว่าผมยังไม่กล้าฟันธงว่า 'วัตถุดิบการอัพเกรด' จะเป็นรางวัลจริง ๆ ด้วยหรือไม่ แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่ามันต้องมีรางวัลใหญ่รออยู่ในตอนท้ายของมิชชันสกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิวอย่างแน่นอน
น่าเสียดายที่ผมต้องพักเรื่องการทดลองไปเรื่อย ๆ ไว้ก่อนจริง ๆ หลังจากความคิดว่าน่าจะลองดำเนินมิชชันพิเศษต่ออีกสักรอบหนึ่งผุดขึ้นมา แต่หนึ่งในสกิลใหม่ของจอน 'ดีเทคทีฟอินสติงต์' ดันยืนยันว่าพบกับบริเวณที่มีแก๊สเบาบางกว่าที่อื่น และที่นั่นคือที่ที่มีมนุษย์จริง ๆ ซ่อนตัวอยู่ด้วย  พวกเราสงสัยว่าเป็นคนซึ่งพวกเรากำลังตามหาอยู่
สถานที่ซึ่งพวกเราบุกเข้าไปเป็นอาคารเก่า ๆ หลังหนึ่ง บริเวณนี้ของเมืองอยู่สูงกว่าจุดอื่นเล็กน้อย ผมลองใช้เครื่องวัดระดับแก๊สดูแล้วจึงแน่ใจว่าแถวนี้ปลอดภัย
จากร่องรอยก่อนหน้านี้ที่จอนพบ หลังผมส่งเขาออกไปทดสอบสกิล จอนวิเคราะห์เสร็จสิ้น อีกฝ่ายที่อยู่ที่นี่เป็นผู้หญิง เธอน่าจะอยู่ตามลำพัง
"อย่าเข้ามา ฉันมีอาวุธนะ" เธอตะโกนออกมาจากที่ซ่อนตัวเมื่อเราบุกเข้าไป
ผมมองหน้าต่างมิชชันตามหาคน ความคืบหน้าของภารกิจยังไม่เปลี่ยนจากเดิม มันมีได้สองกรณีคือผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่เป้าหมายที่เราต้องตามหา หรือไม่อย่างนั้น การพูดคุยแบบไม่เห็นหน้าอาจไม่เพียงพอต่อการทำให้มิชชันสมบูรณ์
"เราแค่อยากถามอะไรสักสองสามคำถาม คุณช่วยออกมาคุยก่อนได้ไหม"
"แต่ฉันไม่มีเรื่องอยากคุยด้วย มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย"


## เมืองแก๊สพิษ (6)

ผมให้คนอื่นนอกจากผมและแอนรอห่างออกไป เพราะถ้าอีกฝ่ายเห็นว่าพวกเรายกโขยงกันมาเป็นสิบคน ผมว่าแค่เปิดบทสนทนาแบบที่เกิดขึ้นเมื่อครู่คงยาก เธออาจจะรีบหนีไปก่อน หรือไม่ก็เปิดฉากโจมตีใส่
"เธออยู่คนเดียว คงไม่ไว้ใจพวกเราง่าย ๆ หรอกค่ะ" แอนกระซิบหลังจากพวกเราล่าถอยออกมาข้างนอกอาคาร
"ไม่แปลก เป็นผมเองก็คงไม่ไว้ใจหรอก ที่ไม่โดนยิงใส่ตั้งแต่พ้นประตูเข้าไปเมื่อครู่ก็ถือว่าโชคดีแล้ว"
ผมไม่พูดเซ้าซี้ต่อ แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ยอมแพ้และทิ้งเป้าหมายไปง่าย ๆ
หลังจากตรวจสอบเครื่องวัดระดับแก๊สอีกรอบ ผมก็ตัดสินใจถอดหน้ากากออก
"แบบนี้ค่อยหายใจโล่งหน่อย"
แอนเห็นก็ทำตามทันที "งั้นฉันถอดออกบ้างดีกว่า"
ผมเรียกเมย์ออกมาช่วย จากนั้นก็ยึดเอาที่ตรงหน้าบ้านของเป้าหมายเป็นที่พักชั่วคราว พื้นดินถูกปูด้วยผ้ารอง โต๊ะ ข้าวของถูกนำออกมาจัดวางจนเต็มพื้นที่ เครื่องครัว จานชามหลายใบ และวัตถุดิบถูกเรียกออกมาจากการ์ด
แอนน่าจะเดาออกว่าผมจะทำอะไรแต่เธอก็ยังมีทีท่าประหลาดใจ ผมกำลังจัดเตรียมอาหารชุดใหญ่เพื่อทำให้ผู้จะกลายเป็นเพื่อนใหม่ของเราประทับใจ
ความจริงคือผมมีการ์ดอาหารที่พร้อมกินได้ทันที มีหลายใบในนั้นเป็นอาหารหรูที่ยุ่งยากในการจัดเตรียม แต่การนำอาหารออกมาแบบนั้นมันไม่น่าดึงดูดเท่ากับการทำอาหารให้ดูต่อหน้าที่จะส่งกลิ่นและเสียงไปถึงเป้าหมายได้อย่างแน่นอน
ดูเหมือนแผนจะได้ผล แค่ตอนที่ผม เมย์และแอนเตรียมวัตถุดิบ อีกฝ่ายก็แอบแง้มหน้าต่างออกมาดูเป็นระยะ
ว่ากันตามตรง ผมไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายชอบหรือไม่ชอบอะไร
ตัวผมเคยร่ำเรียนการทำอาหารมาบ้างแต่นับว่ายังเป็นแค่มือสมัครเล่นเท่านั้นเพราะการจัดลำดับความสำคัญให้ทักษะการทำอาหารของผมในช่วงก่อนหน้ามาถึงโลกนี้ค่อนข้างต่ำ อีกทั้งการเปิดหาอาหารจากการ์ดหรือให้คนอื่นทำอาหารให้ในโลกนี้ก็สะดวกสบายกว่า ผมจึงไม่ได้พัฒนาทักษะการทำอาหารเพิ่มขึ้นสักเท่าไร แต่เพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้ที่เป็นเป้าหมาย ผมตั้งใจทำอาหารที่ผมว่าจะกินเองต่อจากนี้
ออร์เดิร์ฟที่ผมเลือกคือเนคทารีนและชีสย่างครอสตินี เนคทารีนคือผลไม้ตระกูลเดียวกับลูกพีซ รสชาติหวานอมเปรี้ยว ส่วนครอสตินีคือชื่ออาหารเรียกน้ำย่อยแบบอิตาเลียน โดยการนำเอาของหลายอย่างเช่นชีสย่าง เนื้อ หรือผักมาใช้เป็นท็อปปิงของขนมปังย่าง ซึ่งสำหรับกรณีนี้ผมเลือกใช้ชีสจากนมแพะ ผลเนคทารีน และเสริมด้วยใบโหระพาอีกเล็กน้อย
"ทำอะไรกันน่ะ" เสียงตะโกนออกมาจากช่องหน้าต่างที่เปิดแบบแง้ม ๆ เอาไว้
คิดอยู่แล้วว่าน่าจะเรียกความสนใจได้ แต่ก็ไม่ได้หวังว่าตั้งแต่เมนูแรกมันจะได้ผล
"พวกเราแค่ทำอาหารค่ะ" เมย์อธิบาย
"ฉันตาไม่ได้บอดนะ เห็นแล้วว่ากำลังทำอาหาร แต่สงสัยว่าทำไมต้องมาทำกันหน้าบ้านคนอื่น อยากถูกยิงใส้แตกใช่ไหม"
ไม่ได้พูดขู่ธรรมดา เธอยื่นปืนออกมาจากหน้าต่างให้เห็นจะ ๆ
แอนทำใจดีสู้เสือ เธอพูดโดยพยายามไม่มองไปทางปืนที่ไม่ได้เล็งมาอย่างเฉพาะเจาะจง "เอ่อ ขอโทษนะคะ มีแค่เนินแถว ๆ นี้เท่านั้นที่ไม่มีกลิ่นแก๊ส แล้วก็เผื่อว่าคุณอาจเปลี่ยนใจอยากออกมานั่งกินด้วยกัน จะได้มั่นใจว่าพวกเราไม่ได้ใส่ของแปลก ๆ ลงไป"
"บอกแล้วไงว่าไม่ออกไปคุยด้วยหรอก ว่าแต่ เอ๊ะ… เธอหน้าคุ้น ๆ นะ"
"ฉะ ฉันเหรอคะ" แอนหันหน้าไปทางผู้ถือปืนด้วยอาการเกร็ง
"เธอ… เธอก็มาจากอีกโลกใช่ไหม อย่าบอกนะว่าเป็นนักร้อง"
"อ๊ะ ค่ะ แอนค่ะ นักร้อง.."
"แอนนี แอนนีจากวงเกิร์ลส์รีโวลูชัน!" เธอเผลอร้องออกมาเสียงดัง
"เอ่อ… ใช่ค่ะ"
แล้วบทสนทนาก็หยุดไป ฟังจากน้ำเสียงที่ตื่นเต้นจนเกือบลืมตัว ผมเดาว่าเธอคนนี้น่าจะเป็นแฟนคลับของแอนอย่างแน่นอน และเธอต้องเป็นคนที่ระวังตัวมากถึงขนาดที่แม้จะอยากออกมาคุยด้วยก็ยังเลือกระวังตัวแจ
ผมเชื่อว่าการดึงดูดเธอมาเข้าพวกใกล้จะสำเร็จแล้ว ต้องรออีกนิดเดียวเท่านั้น ผมและแอนตัดสินใจกินออเดิร์ฟกันอย่างเอร็ดอร่อยก่อนที่จะคุยกันอย่างออกรสว่าอยากกินอะไรกันต่อ


## เมืองแก๊สพิษ (7)

จานต่อไปคือซุป ผมเองไม่ได้สนใจเรื่องของความเข้ากันของแต่ละเมนูนัก สิ่งที่เลือกมาเป็นแค่สิ่งที่ผมหรือไม่ก็แอนอยากกิน
ผมทำซุปครีมหอยลายสำหรับสี่ที่ คุณแม่ของผมเคยบอกว่านี่คือซุปที่พ่อผู้ซึ่งผมไม่เคยเจอหน้าสักครั้งชอบเหมือนกัน
นึกถึงชายคนนั้นแล้วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ตั้งแต่เด็ก พอผมถามเรื่องเกี่ยวกับพ่อ คุณแม่ก็จะเล่าเรื่องพิสดารเหลือเชื่อให้ฟัง บอกว่าพ่อเป็นนักเดินทางข้ามเวลาบ้างละ บอกว่าเดินทางมาจากโลกที่อยู่ไกลแสนไกลบ้างละ เป็นมนุษย์ที่ถูกดัดแปลงบ้างละ
น่าจะเป็นแค่เรื่องโกหกไร้สาระที่คุณแม่สร้างขึ้นมาเพื่อหลอกไม่ให้ผมเศร้าที่ถูกเขาทอดทิ้ง คิดแบบนั้นมาตลอด ทว่าในตอนนี้เมื่อตนเองมาอยู่ในโลกอื่น แถมยังมีพลังพิเศษที่ได้จากระบบ มันอดคิดไม่ได้ว่าไม่ว่าจะเป็นเรื่องบ้าบอแค่ไหนก็อาจเป็นจริงได้
ระหว่างที่คิดนอกเรื่อง ซุปที่ผม แอน และเมย์ช่วยกันทำก็เสร็จพอดี พวกเราจัดที่เพิ่มขึ้นอีกที่
"ฉันไม่กินของที่ไม่น่าไว้ใจหรอกนะ" เธอตัดสินใจออกมาข้างนอก แล้วมาพูดแบบนั้นต่อหน้าเรา
ผมเพิ่งได้เห็นหน้าตาเธอชัด ๆ เป็นครั้งแรก หญิงสาวคนนี้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับแอน นอกจากนั้นเธอยังดูดีไม่น้อยไปกว่ากัน ผมบ็อบสีดำของเธอยาวประบ่า ใบหน้าดูมีเสน่ห์เย้ายวนแบบผู้ใหญ่ในขณะเดียวกันก็มีดวงตาซุกซนชวนให้คิดถึงตาแมว รูปร่างเองก็มีส่วนโค้งส่วนเว้าที่ลงตัวไม่ผอมหรือหนาจนเกินไป
สวยดูดีจนเกือบจะเท่ากับแอน แต่ที่แพ้ไปฉิวเฉียดก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายเลย ว่ากันตามตรงผมคิดว่าแอนนั้นดูสมบูรณ์แบบจนเกินไปต่างหาก
ชื่อของเธอคือ 'แคทเธอรีน เคน' หลังจากหญิงสาวยอมออกมาจากบ้าน ไม่นานนักเธอก็เริ่มเปิดปากเรื่องของตนเอง
[มิชชัน: ตามหาคน (2/4)]
[1. แอนนาเบลลา โฮปส์]
[2. แคทเธอรีน เคน]
มิชชันคืบหน้าไปอีกนิด นอกจากนั้นผมได้ข้อสรุปมาเพิ่มคือมิชชันนี้ต้องให้ผมเป็นผู้เจอกับเป้าหมายเท่านั้น เหตุผลที่ผมรู้ก็เพราะว่าจอนเคยเผชิญหน้ากับแคทเธอรีนระหว่างที่เขาแยกออกมาสืบค้น
จอนเคยถึงกับสะกดรอยตามเธอในระยะใกล้มาแล้ว ตอนนั้นความคืบหน้าของมิชชันไม่เปลี่ยนแปลง
เรื่องนี้ทำให้ผมหวั่นใจ สมมติว่าคอลเลคเตอร์อื่นได้รับมิชชันแบบเดียวกันจริง การจะจบมิชชันนี้ได้คอลเลคเตอร์จะต้องอยู่ในเมืองนี้ด้วยเช่นเดียวกับผม
อยากมองโลกในแง่ดีว่าคอลเลคเตอร์อีกคนอาจไม่คิดแบบนั้นหรือรู้ข้อเท็จจริงของมิชชันมาก่อน แต่การได้เห็นคาแรคเตอร์ที่เคยจัดการไปแล้วปรากฏตัวขึ้นได้ และยังลาดตระเวนอยู่ในเมือง ก็ทำให้ฉุกใจคิดว่าคอลเลคเตอร์อีกคนน่าจะอยู่ในเมืองนี้เช่นกัน
"ขอเรียกคุณแคทเธอรีนว่าแคทได้ไหมคะ"
"อื้มม งั้นฉันจะเรียกเธอว่าแอนก็แล้วกัน ได้ใช่ไหม"
"ส่วนผม คามิล เรียกคามิลนั่นแหละ"
แคทเธอรีนยังดูไม่ไว้ใจพวกเรา นอกจากยังไม่ยอมกินซุปที่พวกเราทำเสร็จและเริ่มกินไปก่อน เธอเริ่มยิ่งคำถามมากมายใส่ พวกเราตัดสินใจแล้วว่าจะตอบทุกอย่างอย่างไม่ปิดบังก่อนเธอจะออกมา ไม่ว่าจะเรื่องเกี่ยวกับระบบ เรื่องเกี่ยวกับการ์ดต่าง ๆ รวมทั้งมิชชันที่ให้ตามหาคนซึ่งคืบหน้าไปแล้ว พวกเราบอกกับเธอไปตามตรง
เหตุผลสำคัญที่ผมคิดว่าควรอธิบายก็เพราะแคทเธอรีนมองเห็นหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งใสที่ลอยอยู่กลางอากาศเช่นเดียวกับแอน การอธิบายกับเธออย่างตรงไปตรงมาน่าจะทำให้เธอเชื่อใจมากขึ้น
แล้วสุดท้าย แคทเธอรีนหรือ 'แคท' ที่ผมถือวิสาสะเรียกทั้งที่เธอยังไม่อนุญาตก็นั่งร่วมโต๊ะกับพวกเราในตอนที่เมนูเมนดิชเสร็จเรียบร้อยเป็นจานถัดไป
"ฉันอธิบายเร็วไปรึเปล่าคะ" แอนแสดงความใส่ใจสมาชิกใหม่ของทีม
"ไม่นะ ชัดเจนดี ถึงจะฟังดูเหลือเชื่อไปหน่อยก็เถอะ ระบบเอย การ์ดเอย คาแรคเตอร์เอย ขนาดเห็นกับตาแล้วก็ยังไม่อยากเชื่อว่าเป็นจริงเลยแหละ อ้อ แต่ยังมีเรื่องที่สงสัยอีกอย่าง"
"ถามมาได้เลย"
"มิชชันของนายคนนั้นเสร็จสิ้นตั้งแต่เจอหน้าฉันแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเธอถึงยังอยากชวนคุยต่อล่ะ"
"จริงด้วย" แอนสะดุ้งเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
[แฝดสาม #1: สาวซามูไรหลุดขำดังก๊าก]
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่อมยิ้มให้กับความเปิ่นของแอน]
"นี่เธอลืมจริง ๆ เหรอเนี่ย"
"ลืมจริง ๆ ค่ะ ไม่ทันนึกเลย แต่ก็คิดว่าโชคดีแล้วที่ได้มาเปิดอกคุยกับคุณแคท พวกเราเลยได้เป็นเพื่อนกันยังไงล่ะคะ"
"เพื่อน…" แคทหัวเราะเบา ๆ
"ฉะ ฉันพูดอะไรผิดไปเหรอคะ" แอนเหลือบตามามองผม "เราจะเดินทางไปด้วยกันต่อ ถ้าคุณไม่ติดขัดอะไรค่ะ"
แคทไม่ได้ปฏิเสธหรือตอบรับคำชวนของแอน พวกเราคุยกันอีกหลายเรื่อง ส่วนใหญ่เป็นเรื่องชีวิตก่อนหน้าที่ต้องมาอยู่ในโลกนี้ กับความยากลำบากของเธอในการเอาตัวรอดในแรทฟอร์ตที่มีสภาพไม่ต่างจากเมืองที่ตายไปแล้ว
"ตอนออกไปได้ ทำไมถึงไม่ออกไปล่ะคะ"
"ฉันไม่รู้จะไปที่ไหนน่ะสิ แรทฟอร์ตคือที่แรกที่ฉันมาถึง ฉันเคยมีเพื่อนที่นี่ ตอนนั้นเมืองยังไม่ย่ำแย่ขนาดนี้"
"ตอนนี้มันไม่เหมือนตอนนั้นแล้วนี่"
"อืมม"
"อย่าหาว่าก้าวก่ายเลย เธออยู่ได้ด้วยอาหารกระป๋องใช่ไหมล่ะ เหลือไม่เยอะแล้วใช่ไหม"
"ไม่ต้องมายุ่งเลย ถ้าจะอยู่ต่อแล้วอาหารพวกนั้นหมด อย่างมากฉันก็จะไปค้นเอาที่เมือง"
ผมและแอนมองหน้ากัน เราต่างรู้อยู่แก่ใจว่าร้านค้าในเมืองถูกปล้นชิงของไปแทบจะหมดแล้ว ต่อให้ค้นทุกซอกทุกมุม ผมก็คิดว่าเธอน่าจะหาเสบียงเพิ่มได้ไม่มาก ยังไม่นับเรื่องที่ว่าเมืองนี้ยังเหลือซอมบีเดินเพ่นพ่านอยู่อีกพอสมควร
"ไปกับเราเถอะนะคะ" แอนชวนอย่างตรงไปตรงมา "อย่างน้อยเรื่องอาหารการกินก็ไม่ขาดแน่ แล้วคุณคามิลก็แข็งแกร่งมาก ๆ ด้วย พวกเราสามารถช่วยดูแลกันและกันได้นะ"
"นายน่ะเก่งแน่ใช่ไหม"
แคทมองชุดที่ผมใส่แบบไม่ค่อยไว้ใจ คงมองชุดสูทสีขาวแบบนี้แล้วคิดว่าผมพิลึกสินะ
"พอ ๆ กับทหารสักกองร้อยนึงได้ล่ะมั้ง ไม่สิ นั่นมากไปหน่อย สักครึ่งกองร้อยน่าจะไหว"
[บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่ปลื้มในความอวดดีของคุณ]
[ลุงยามวัยดึกสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง]
[ช่างประปาร่างใหญ่กลัวว่าคุณเชื่อมั่นในตัวเขามากเกินไป]
เธอได้ยินคำพูดและเห็นข้อความก็หลุดหัวเราะออกมา "โห สุดยอดเลยนะเนี่ย"
"จะถามครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ถ้าคำตอบยังคงเป็น 'ไม่' พวกเราก็จะไม่มากวนใจอีก อยากจะมากับพวกเราไหม"
เธอหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองบ้านและเมืองที่มีทิวทัศน์ไม่น่ามองซะเลย "ขอบอกไว้ก่อน ฉันน่ะเอาแต่ใจใช้ได้เลยนะ"
"ถ้ามันไม่มากไปก็จะพยายามตามใจก็แล้วกัน"
"เอ๋ ทำไมทีกับฉันไม่เห็นคุณคามิลพูดแบบนี้บ้างล่ะ" แอนส่งเสียงแหลมเพราะความคาดไม่ถึงแบบใสซื่อ ผมหัวเราะขำในใจแต่ไม่ได้พูดให้มากความกับเธอ


## เมืองแก๊สพิษ (8)

เมื่องานเลี้ยงเล็ก ๆ จบลง แคทเธอรีนกลายมาเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของกลุ่มเรา พวกเราจึงไม่มีธุระกับเมืองแรทฟอร์ตอีกต่อไป เราตกลงกันว่าจะออกจากเมืองนี้ก่อนที่จะสรุปกันอีกครั้งว่าจะไปไหนต่อหลังจากนี้
การออกจากเมืองมันไม่ได้ง่าย ที่ปากอุโมงค์ที่เป็นทางเข้าออกเพียงทางเดียว คาแรคเตอร์ที่พวกเราเคยจัดการไปแล้วมารวมตัวกันที่นั่นพร้อมกับชายที่น่าจะเป็นคอลเลคเตอร์
"มาดักพวกเราที่ทางออกจริง ๆ ด้วย" แคทเป็นคนแรกที่เอ่ยขึ้นมา
"ค่อยยังชั่ว" ผมเผลอพึมพำออกไป
"ค่อยยังชั่วตรงไหนคะเนี่ย"
"คุณคามิลกลัวว่าพวกเขาจะระเบิดอุโมงค์ขังเราไว้ในเมือง พอเห็นว่าแค่มาดักอยู่ตรงนี้เลยโล่งใจ" แคทเฉลยสิ่งที่ผมคิดทั้งที่ไม่เคยคุยกันเรื่องนี้
คาแรคเตอร์ที่เราจัดการไปกลับมาไม่ครบ ผมเดาว่าคอลเลคเตอร์ผู้เป็นเจ้าของน่าจะเหลือการ์ดซ้ำไม่พอเพื่อใช้คืนชีพ หรือเขาคงประเมินแล้วว่าพวกนั้นไม่จำเป็น
"แกใช่ไหม คอลเลคเตอร์ที่เล่นงานลูกน้องของข้า"
ชายที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดตะโกนมา ไม่เพียงแค่มีอาวุธครบมือ เขายังมีทั้งโล่ปราบจราจลที่น่าจะทำจากโพลีคาร์บอเนตและชุดเกราะกันกระสุน ด้วยชุดเครื่องป้องกันที่มิดชิดกับหน้ากากกันแก๊ส มันทำให้ผมมองไม่เห็นลักษณะของเขาอย่างชัดเจน แต่บอกได้ว่าเขาเป็นผู้ชายร่างสูง และจากเสียง อย่างน้อยก็น่าจะวัยทำงานแล้ว
"ไม่ได้อยากมีเรื่อง แต่คาแรคเตอร์ของนายจู่โจมฝ่ายเราก่อน"
"เออ ข้าสั่งเองแหละ ถ้าเจออีกฝ่ายมีอาวุธก็ยิงได้เลย กะว่าถ้ารอดก็ค่อยจับตัว แกเองก็คงจะได้มิชชันตามหาคนเหมือนกันใช่ไหมล่ะ"
ผมหันไปมองแอนแล้วก็หันไปทางแคทเธอรีนอีกที ดูเหมือนว่าการปิดบังไปก็ไม่ช่วยอะไร เพราะอีกฝ่ายกำลังเปิดหน้าต่างรายละเอียดมิชชันขึ้นมาดู
"แคทเธอรีน เคน อ๊ะ อีกคนก็ใช่ด้วยนี่ แอนนาเบลลา โฮปส์"
"ยินดีด้วยที่มิชชันคืบหน้าแล้ว เปิดทางให้เราได้รึยัง "
"มันไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิ" เขาหัวเราะผ่านหน้ากากกันแก๊สก่อนที่จะชี้นิ้วไปทางแคทและแอน "ส่งสองคนนั้นมา แล้วจะปล่อยให้ผ่านไปก็ได้"
"ว่าไงนะคะ"
"เข้าใจยากไปเหรอ ผู้หญิงสองคนมาทางนี้ แล้วข้าจะปล่อยผู้ชายไป"
ผมถอนหายใจเบา ๆ "คุยกันไม่รู้เรื่องแน่"
"จะสู้ใช่ไหมคะ" แคทถามพร้อมกับมองผมอย่างไม่ไว้ใจ
ไม่แปลกที่เธอเกิดสงสัยในทักษะความสามารถของผม เพราะเราก็เพิ่งเจอหน้ากันไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ แต่มันน่าโมโหนิดหน่อยที่แอนก็หันมามองผมด้วยสายตาแบบเดียวกัน นี่พวกเธอคิดว่าผมจะรับมือไม่ไหวหรือไงนะ
"ว่าไง จะสู้เหรอ" คอลเลคเตอร์อีกคนเปิดปากพูดต่อ "ขอเตือนไว้ก่อนนะว่า ฝ่ายแกไม่มีทางชนะหรอก ไม่เห็นความต่างของกำลังรบรึไง"
"พูดอะไรกันคะ ฝ่ายเรามีเยอะกว่าตั้งหลายคน"
"ถ้าเฉพาะจำนวนก็คงใช่ ข้าจะใจดีบอกข้อมูลให้นิดหน่อยก็ได้" พูดจบเขาก็ส่งสัญญาณให้คาแรคเตอร์สามคนขึ้นมายืนอยู่ด้านหน้า
ทั้งสามแต่งกายด้วยชุดไม่แตกต่างจากคอลเลคเตอร์ นอกจากสวมหน้ากากกันแก๊สจนไม่เห็นหน้าชัด แต่ละรายยังสวมใส่ชุดเกราะกันกระสุนอย่างดี
ผมไม่ได้ห่วงเรื่องอุปกรณ์เพราะคาดว่ามันน่าจะเป็นอุปกรณ์ที่คอลเลคเตอร์มอบให้ แต่ความรู้สึกไม่สบายใจนี่มันอะไรกัน
"ทางซ้ายสุดฉันรู้จักค่ะ เป็นคนในวงการเดียวกัน เคยเป็นทั้งทหารรับจ้างและบอดีการ์ด ช่วงหลังเขาเปิดหน้าตัวเองและกลายเป็นคนดัง"


## เมืองแก๊สพิษ (9)

ไม่เพียงแค่อลิซาเบธที่รู้จักคาแรคเตอร์ตัวนั้น คาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ต่างก็รู้จักคนดังที่ว่านี้ เมย์และไมราเล่าว่าเธอเคยดูคลิปสอนศิลปะการต่อสู้ของเขา ชายคนนี้ใกล้เคียงกับยอดมนุษย์ตั้งแต่ก่อนที่เขาจะมีระบบเลเวลมาเกื้อหนุนในฐานะคาแร็คเตอร์
"หมอนี่คนเดียวก็เก่งกว่าคาแรคเตอร์ทั้งหมดของแกรวมกันแล้ว"
"มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอ" แคทพูดสวนกลับอย่างเหลืออดกับความอวดดีของอีกฝ่าย
"มั่นใจสิ" เขาหัวเราะ "ข้าขอถามกลับหน่อยว่าพวกแกน่ะเปิดเซอร์ไววัลแพ็คไปถึงระดับที่เท่าไหร่แล้ว ถ้าให้เดาน่าจะไม่เกินสองใช่ไหม"
เขาเดาถูก ผมสามารถใช้คะแนนแลกเซอร์ไววัลแพ็คทูได้แล้ว ผมได้มันมาตอนที่เปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันไปได้ราว ๆ 60%
"ได้ถึงสอง แต่อย่างคุณคามิล เขาไม่มีทางยอมเปิดแพ็คใหม่จนกว่าแพ็คเก่าจะคอมพลีท"
รู้สึกอยากเขกหัวแอนขึ้นมาทันใด จำเป็นด้วยเหรอที่ต้องไปบอกศัตรูเรื่องแบบนั้น
"มีนิสัยประหลาดนี่เอง ถึงได้เก็บสะสมไม่ถึงไหน ขอบอกไว้ก่อนนะ ไม้เด็ดของข้าน่ะคือสเปเชียลซุปเปอร์แรร์จากเซอร์ไววัลแพ็คโฟร์โว้ย"
มิสเซลเลเนียสและเซอร์ไววัลแพ็ควันอาจถือได้ว่ามีระดับไม่แตกต่างกันมากแม้ว่าราคาจะต่างกันถึงห้าเท่า อันหนึ่งดีตรงมีข้าวของหลากหลาย ส่วนอีกอันก็แพงเพราะการันตีว่าได้ของหายาก แต่โดยรวมแล้วถ้าเป็นแรร์ระดับเดียวกันก็แทบไม่มีใครเหนือกว่า
ทว่า หากนำทั้งสองแพ็คไปเปรียบเทียบกับแพ็คที่หายากขึ้น คาแรคเตอร์จากแพ็คโฟร์ที่อีกฝ่ายมั่นใจนักมั่นใจหนาก็น่าจะแข็งแกร่งจริง
การจะเปิดเซอร์ไววัลแพ็คทูได้ ต้องเปิดแพ็ควันให้ได้ราว 60% ผมยังไม่มีเซอร์ไววัลแพ็คทรี แต่คาดว่าน่าจะต้องใช้กฏเดียวกัน
"สองคนนั้นน่าจะเป็นพี่ชายของเรา" มายาพูดเสียงเครียด  เมยและไมราผงกศีรษะ พวกเธอรู้จักคาแรคเตอร์อีกสองรายแม้จะยังปิดหน้าค่าตาอยู่ก็ตาม
"หา… ไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่ามีพี่"
"พวกเรามีพี่ชายอีกสามคน มีพี่ใหญ่ที่ไม่น่าจะอยู่ตรงนี้ แล้วก็มีอีกสองคนที่เป็นคู่แฝดค่ะ" ไมราอธิบายเพิ่ม
"บ้านวอร์ฟิลด์ของเราคลั่งศิลปะการต่อสู้ค่ะ พี่ชายแฝดของเราคนนึงฝึกปาจี๋ ส่วนอีกคนก็ฝึกมวยหย่งชุน"
"เก่งใช่ไหม" ถามแบบมีความหวังเล็ก ๆ ว่าสามสาวจะตอบกลับมาว่าไม่มากมาย
"โคตรเก่งค่ะ" ทั้งสามดับความหวังของผมด้วยการประสานเสียง
แทนที่จะมากังวลในฝีมือของฝ่ายตรงกันข้ามที่ยังไม่ได้เห็นกับตา ผมตัดสินใจเดินหน้าต่อแล้วค่อยปรับแผนเอาทีหลัง
ผมลอบส่งสัญญาณให้กับแอน แคทและพรรคพวกทุกคน พวกเราตัดสินใจลงมือก่อน ขณะที่อีกฝ่ายยังมัวแต่คุยโม้เรื่องความได้เปรียบของตนเอง
เป็นวิธีการที่เหมือนเล่นทีเผลอซึ่งไม่ได้ขาวสะอาดนัก แต่ลงมือก่อนย่อมได้เปรียบแน่นอน นอกจากนี้ฝ่ายเราก็มีจำนวนคนมากกว่าและหมายถึงจำนวนปืนที่มากกว่าด้วย
ถึงสวมชุดเกราะกันกระสุนก็ไม่ใช่ว่าจะรับมือกับความเจ็บปวดจากการถูกยิงได้ แม้ไม่อันตรายจนถึงระดับเสียชีวิตแล้วก็ตาม แต่แรงกระแทกยังเจ็บอยู่ ผลจากการโดนยิงอาจรุนแรงจนถึงขั้นทำซี่โครงหักได้ ทว่าความกลัวเจ็บไม่ได้มีอยู่ในสามัญสำนึกของพวกคาแรคเตอร์โดยทั่วไป ผมเคยพิสูจน์มาแล้วว่าค่าสถานะที่ชื่อ 'ความทนทาน' นั้นมีประสิทธิภาพขนาดไหน ถ้ามีค่านี้สูงเกินไปและอีกฝ่ายที่ออกแรงโจมตีเข้าใส่ไม่มีค่าสถานะ 'พละกำลัง' มากพอ การจะฟันหรือแทงให้เข้าเนื้อของคาแร็คเตอร์ที่สวมเสื้อเกราะยังเป็นไปแทบไม่ได้
กระสุนทำอะไรคาแรคเตอร์ทั้งสามคนกับคอลเลคเตอร์ไม่ได้เลย
แต่อย่างน้อยการฉวยโอกาสยิงก่อนก็ทำให้คาแรคเตอร์รายอื่นถูกเก็บเรียบภายในเวลาแค่ไม่กี่วินาทีหลังจากกระสุนนัดแรกได้ลั่นออกจากปากกระบอกปืน
"ไอ้เวรนี่ กล้ายิงระหว่างที่ข้ากำลังพูดอยู่เรอะ"
เข้าใจความโกรธนี่ดีเลย แต่ไม่ขอหยุดหรือขอโทษที่เล่นทีเผลอหรอกนะ
สี่คนที่เหลือถูกกระหน่ำยิงอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าคนใดคนหนึ่งจะล้มลง พวกเขาแค่ถูกแรงปะทะดันให้ถอยไปข้างหลัง
เหล่าคาแรคเตอร์ทั้งสิบสามคน แอนและแคทไม่ได้ยั้งมือ แอนที่มักพยายามเลี่ยงการยิงใส่คนใช้ปืนลูกซองยิงใส่อกของศัตรูอย่างไม่ปรานี ส่วนแคท เธอใช้ปืนไรเฟิลเล็งให้โดนเฉพาะหัว ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่สัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์พวกเขาคงต้องตายจากน้ำมือของสองสาวแล้ว
"บ้าจริง ยิงไม่ตาย"
"อึดยิ่งกว่าซอมบีอีกค่ะ"
เจ้าตัวคอลเลคเตอร์น่าจะมีเลเวลสูงพอสมควร แต่ที่ทำให้ผมหนักใจจริง ๆ คือคาแรคเตอร์สามคนข้างหน้า สัญชาตญาณของผมร้องเตือนว่าอย่าให้ทั้งสามมีโอกาสลงมือเพราะการต่อสู้นี้อาจจะจบลงในพริบตา
"ขอโทษนะพี่ แต่ช่วยตาย ๆ ไปซะทีเถอะ" มายาร้องตะโกน
ศัตรูพยายามเรียกคาแรคเตอร์ออกมาเพิ่ม เขาเปิดเซอร์ไววัลแพ็คไปจนถึงแพ็คที่สี่ แน่นอนว่าจำนวนคาแรคเตอร์ที่เขาครอบครองอยู่จริง ๆ คงมีมากกว่าผมด้วยซ้ำ เขาดูเหมือนตั้งใจเรียกคาแรคเตอร์เหล่านั้นออกมาเพิ่มเพื่อมาเป็นโล่
คาแรคเตอร์รายแล้วรายเล่าปรากฏขึ้น ก่อนจะถูกยิงจนพรุนและสลายไป แผนของศัตรูดูเหมือนเป็นการซื้อเวลาเพื่อให้คาแรคเตอร์หลักสามคนสามารถวิ่งทะลวงผ่ากระสุนเข้ามาหาถึงตัวเราได้
ฝ่ายของเราทำงานประสานกันได้อย่างงดงาม มีจังหวะผลัดกันยิงหรือช่วยกันยิง มีจังหวะเว้นเพื่อช่วยกันบรรจุกระสุนเพิ่ม มีทั้งคนที่ทำหน้าที่หยิบกระสุนแจกจ่าย ยังไม่นับคนที่ผลัดกันเปิดและปิดสกิลเพื่อใช้สนับสนุนพรรคพวก
"กระสุนพวกมันใกล้หมดแล้ว" อดีตทหารรับจ้างชื่อดังเริ่มเดินสวนเข้ามาได้เพราะกระสุนที่คอยปะทะร่างราวห่าฝนลดจำนวนจนน้อยลงกว่าครู่ก่อน
"ไม่หมดง่าย ๆ หรอก"


## เมืองแก๊สพิษ (10)

ผมใช้การ์ดกระสุนอีกหลายชนิดเพิ่ม มันแค่การถ่วงเวลาเท่านั้น ไม่ช้าก็เร็วกระสุนของพวกเราจะต้องหมด
อดีตทหารรับจ้างเป็นคนแรกที่ทะลวงฝ่ามาได้สำเร็จ ลูกเตะที่คมราวกับมีดโกนตวัดใส่คอของจอนในทันทีที่เข้าถึงระยะความยาวขา
อลิซาเบธ บิลลี และอีกหลายคนพยายามหยุดเขาไว้ก่อนจะเตะโดนจอน ซึ่งด้วยความเร็วและความแรงแบบนั้น คอของจอนจะหลุดกระเด็นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก คนที่ทำได้สำเร็จกลายเป็นคนที่ไม่ได้เร็วที่สุดแต่เป็นคนที่พร้อมจะยอมตายแทนพี่ชายอย่างบิลลี ลูกเตะที่ทรงพลังเหนือมนุษย์ของอดีตทหารรับจ้างจบลงด้วยชีวิตของช่างประชาร่างใหญ่
บิลลีซี่โครงแตกยับ อวัยวะสำคัญในช่วงอกโดยเฉพาะปอดและหัวใจแหลกเหลว เขากำลังจะสลายกลายเป็นละอองแสง
แต่มันก็กลายเป็นโอกาสเช่นกัน ผมใช้การ์ดซ้ำของบิลลีคืนชีพเขากลับมาในเสี้ยววินาทีที่บิลลีกำลังจะหายไป ร่างของเขากลับมาใหม่พร้อมกับมือที่คว้าหน้ากากกันแก๊สของอดีตทหารรับจ้างคนดังไว้พอดี อีกฝ่ายมีปฏิกิริยาตอบสนองในเสี้ยวพริบตา เขาพยายามปัดป้องแต่อลิซาเบธกับจอนที่อยู่ตรงนั้นลงมือตอนนั้นเอง พวกเขาช่วยกันรุมหยุดอีกฝ่ายก่อนที่จะคว้าแขนบิลลีไว้ได้
หน้ากากของเจ้าทหารรับจ้างถูกถอดออก เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้าของเขา แต่ผมไม่ได้สนใจมองเพราะช่วงเวลาเดียวกัน อีกมุมของการต่อสู้ก็กำลังเกิดเรื่องแบบเดียวกัน หน้ากากของเจ้าคอลเลคเตอร์ถูกยิงใส่จนพลาสติคใสแตกกระจาย
ศัตรูแทบไม่เหลือหน้ากากอีก ผมแน่ใจแบบนั้นเพราะตั้งแต่ตอนที่เขาปล่อยให้คาแรคเตอร์ลาดตระเวนอยู่ในเมือง หน้ากากกันแก๊สของพวกเขาก็ถูกเราชิงมาจนแทบไม่เหลือ อย่างตอนที่เขาพยายามเรียกคาแรคเตอร์ออกมาเป็นโล่เขาก็ไม่ได้มอบหน้ากากให้กับพวกนั้น เต็มที่อย่างมากที่สุด เขาก็น่าจะเหลือหน้ากากกันแก๊สสำรองไว้อีกแค่อันหรือสองอัน
แก๊สบริเวณอุโมงค์ไม่ได้เข้มข้นเท่ากับใจกลางเมือง แถว ๆ ในเมืองนั้นถ้าไม่มีหน้ากากก็อาจจะทำให้เสียชีวิตได้ภายในเวลาไม่กี่วินาที แต่แม้ว่าบริเวณอุโมงค์นี้แก๊สจะมีความเข้มข้นเบาบางกว่ามาก มันก็ยังเป็นอันตราย
แก๊สไฮโดรเจนซัลไฟด์ส่งผลยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ชื่อไซโตโครมส์ ออกซิเดส ถ้าให้อธิบายแบบเข้าใจง่าย ๆ มันคือการทำให้เกิดภาวะขาดออกซิเจน ยิ่งพยายามสูดหายใจเข้าไปเพิ่มมันก็จะยิ่งแย่
ผมไม่สามารถตอบได้ว่าคาแรคเตอร์ทั้งหลายมีระบบเมตาบอลิซึมเหมือนมนุษย์หรือไม่ แต่คอลเลคเตอร์ยังไงก็เป็นมนุษย์ ไม่ว่าเขาจะเก่งกาจแค่ไหน ไม่ว่าจะมีค่าสเตตัสเกื้อหนุนขนาดไหนก็ตาม หากขาดอากาศหายใจก็สามารถตายได้ง่าย ๆ
คอลเลคเตอร์ฝ่ายศัตรูกำลังตกอยู่ในสภาพนั้น ดูจากที่พยายามเก็บหน้ากากที่ลูกน้องทำตกไว้ มันยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่าเขาไม่มีหน้ากากกันแก๊สเหลืออีกแล้ว
ไร้ประโยชน์ ผมกำชับให้ทุกคนเน้นทำลายหน้ากาก ไอ้ที่หล่นอยู่ตรงนั้นมีแต่ของที่ชำรุด
การแย่งจากศัตรูคือหนทางที่ดีที่สุดที่ฝ่ายนั้นจะแก้ไขปัญหาของตัวเอง แต่แน่นอนว่าฝ่ายเราไม่ยอมให้ทำแบบนั้นสำเร็จได้ง่าย ๆ ทางเลือกของหมอนั่นจึงเหลือแค่เอามาจากพวกเดียวกันเอง เขาตัดสินใจคว้าหน้ากากกันแก๊สออกมาจากหนึ่งในแฝดนรก
หากสงบใจคิดสักหน่อย เขาควรจะเปลี่ยนหนึ่งในนั้นให้เป็นการ์ดแทน อย่างน้อยก็จะได้ไม่ต้องทำให้พวกเดียวกันเองต้องพบกับความเจ็บปวดทรมาน การไม่คิดหน้าคิดหลังให้ดีเลยกลายเป็นว่าไม่เพียงแค่ทำให้เจ้าแฝดคนน้องอยู่ในสภาพต่อสู้ไม่ได้เพราะการขาดอากาศหายใจ แฝดคนพี่ยังต้องเข้ามาดูอาการของน้องชายด้วย
กำลังรบของศัตรูล้มหายไปจนเกือบหมด เซเลปอดีตทหารรับจ้างเท่านั้นที่กำลังยื้อยุดสู้แรงกับบิลลี อลิซาเบธและจอน สองพี่น้องสุดโหดกำลังช่วยเหลือกัน ส่วนเจ้าตัวคอลเลคเตอร์ก็กำลังตื่นตระหนกเพราะแม้จะได้หน้ากากมาแล้วแต่ตนเองเผลอสูดแก๊สเข้าไปไม่น้อย คงรู้สึกไม่ดีอยู่มาก
พวกเราฉวยโอกาสนั้นโจมตีตัวคอลเลคเตอร์ กระหน่ำยิงเข้าไป หน้ากากที่คอลเลคเตอร์ได้มาจึงถูกยิงพัง มายา เมย์ และไมราเข้าโจมตีพี่ชายฝาแฝดของพวกเธอ หลาย ๆ คนวิ่งกรูเข้าไปเพื่อปลดอาวุธของคอลเลคเตอร์โดยมีผม แอนและแคทอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
คอลเลคเตอร์ศัตรูดิ้นรนเอาตัวรอดอย่างสุดกำลัง เขาใช้ทั้งปืนทั้งมือเปล่าจัดการลุงบัน หมอสตีฟและเจ้านักเลงในเวลาแค่อึดใจ แต่เขาหยุดชะงักไปตอนที่คิดขึ้นได้ว่าควรจะฉวยหน้ากากของพวกนั้นเอาไว้ ซึ่งในจังหวะที่ไม่น่าเชื่อ แคทที่อยู่ตรงนั้นก็เหวี่ยงเข็มฉีดยาออกไป
ไม่รู้ว่าเธอทำได้อย่างไรและไปเอาของแบบนั้นมาจากไหน ร่างกายที่แม้แต่กระสุนยังยิงไม่เข้า ถูกเข็มปักเข้าที่ตาอย่างจัง
…โหดชะมัด… ถึงเข็มฉีดยาจะไม่โดนเข้าลูกตาโดยตรง เพียงแทงเข้าตรงช่องที่หัวตาก็ตาม แต่ผมมั่นใจว่ามันต้องเจ็บ แค่เห็นภาพผมก็ปวดมวลท้องแล้ว
แคทจู่โจมและถอยกลับออกมาอย่างรวดเร็ว เธอใช้ยาอะไรสักอย่างฉีดเข้าไปในตัวอีกฝ่าย ดูจากสภาพทุรนทุรายของคอลเลคเตอร์ปรปักษ์ ถึงไม่ถามต่อ พวกเราทุกคนก็รู้ได้ว่ายาที่เธอใช้ต้องเป็นของอันตราย
"อ้ากกก แก ยายบ้า ตาข้า แก… ฉีดอะไรเข้ามา"
"อยากดูถูกผู้หญิงดีนักใช่ไหม"
"อึกก แม้แต่ข้ายังสู้ยากเย็นแบบนี้ ถ้าได้เจอกับไอ้หมอนั่น พวกแกไม่รอดแน่" ท่าทางหายใจยังยากลำบากแต่อีกฝ่ายก็ยังฝืนพูดออกมาจนจบประโยค
ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้นคาแรคเตอร์ของศัตรูหายไปจนหมด พวกเขาไม่ได้ถูกคนฝ่ายเราจัดการ ในทางตรงกันข้ามหากยื้อนานกว่านี้อีกไม่กี่วินาทีพวกเราที่เหลือเองนี่แหละที่จะแพ้ ต้นเหตุที่คาแรคเตอร์หายไปก็คือสติของคอลเลคเตอร์ผู้ควบคุมที่วูบดับไป
"รู้ใช่ไหมว่าเมืองนี้มีโรงงานหลายแห่ง ผลิตของหลายอย่าง จะหาสารพิษอย่างไซยาไนด์มันไม่ได้ยากเลย"
"อา… งั้นเหรอคะ"
แอนไม่ได้ใส่ใจเรื่องยาของแคทนัก เธอยังจ้องร่างที่แน่นิ่งขณะที่เผลอจินตนาการถึงอีกฝ่ายว่าจะลุกขึ้นมาอีกเหมือนที่มักเกิดขึ้นในหนังสยองขวัญ แต่มันก็ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรแบบนั้นขึ้น คอลเลคเตอร์ที่พวกเราไม่รู้แม้แต่ชื่อถึงฆาตไปแล้ว
พวกเราตัดสินใจว่าจะไม่สืบสาวเรื่องราวของเขาต่อ หมอนั่นเป็นใครมาจากไหน คนที่เขาพูดถึงว่าเป็นตัวอันตรายยิ่งกว่าเขาคือใคร เรื่องแบบนั้นเราจะทิ้งไว้ให้ตายไปพร้อมกับเมืองที่ไม่มีอนาคตนี้
"ไปกันได้แล้วมั้งคะ"
ผมหันไปมองอุโมงค์ลอดที่พวกเราเพิ่งเดินทะลุมา คงเป็นการได้เห็นมันเป็นครั้งสุดท้าย ใจยังรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้จำกัดซอมบีหรือยกเค้ากวาดของทั้งเมืองจนเรียบ
"เอาเถอะ ยังมีอีกหลายเมืองข้างหน้า" ผมพึมพำกับตัวเอง


## ฐานทัพของคามิล (1)

ผม แอน และแคทตกลงกันว่าจะทำมิชชัน 'ตามหาคน' ของผมต่อให้จบ
ความจริงพวกเราไม่ได้เห็นพ้องกันอย่างเป็นเอกฉันท์ แอนบอกอย่างตรงไปตรงมาว่าเธอเหนื่อยที่จะรบเร้าผมให้หยุดพักหรือปฏิเสธมิชชันไปซะ ส่วนแคทถึงสีหน้าจะดูไม่เต็มใจ แต่เธอก็ยอม ๆ ให้ผมอย่างเสียไม่ได้ ซึ่งหมายถึงการตกกระไดพลอยโจนต้องไปในทิศทางที่ผมต้องการด้วยกัน เพื่อ 'ตามหาคน' ต่อ ให้สำเร็จมิชชัน
"สัญญาไว้แล้วว่าจะดูแลฉัน คงไม่ลืมใช่ไหม" แคททวงคำสัญญาในช่วงเริ่มต้นออกเดินทาง
"ไม่ลืมหรอก ถ้าอยู่ด้วยกัน ก็จะดูแลได้ไง" ผมยืนยันให้เธอรู้ตัวว่าผมจะรักษาคำพูด และเธอเลือกถูกแล้วที่ตามผมมา
พวกเราสามคนมุ่งหน้าไปด้วยกันยังทิศตะวันออกตามพิกัดที่ระบบแจ้งไว้
กลุ่มของเราพบเจอกับซอมบีตลอดจนการเดินทางไม่คืบหน้า แอนและแคทโทษว่าเพราะผมไม่ยอมหลบเลี่ยงแต่เลือกใช้การเข้าปะทะทุกครั้งที่มีโอกาส แต่ผมมีเหตุผลที่ทำแบบนั้น พวกเราเสียกระสุนไปจนเกือบเกลี้ยงจากศึกในแรทฟอร์ต ถ้าไม่หาคะแนนมาเปิดแพ็คเพิ่มจากพวกซอมบี ในศึกใหญ่ครั้งต่อไปคงยิ่งลำบากกว่านี้
ลำบากก่อน สบายทีหลัง แต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ลำบากมากหรอกนะ แค่เสียเวลาในการจัดการซอมบีพวกนั้น
นอกจากผมจะได้กระสุนแล้ว ผมยังได้การ์ดใหม่ ๆ เพิ่มด้วย กำไรเห็น ๆ
"เอ่อ กล่องนี่มีอะไรเหรอคะ"
แอนถามเพราะเคยเห็นเจ้ากล่องใบเล็กที่สุดมาแล้ว แต่ที่ผมอยากให้ดูไม่ใช่กล่องขนาดเล็ก (R) ที่มีความจุเพียง 10 ลิตร แต่เป็นกล่องขนาดกลางความจุ 30 ลิตร (SR) และกล่องขนาดใหญ่ความจุ 200 ลิตร (SSR)
แค่กล่องเก็บของ อย่างมากก็น่าจะเป็นไอเท็มแค่ระดับคอมมอน (C) หรือ อันคอมมอน (U) เท่านั้น แต่กล่องพวกนี้ไม่ใช่กล่องปกติ ทั้งสามชนิดคือกล่องที่มีคุณสมบัติ 'เก็บกลับเป็นการ์ด' ได้ ซึ่งเป็นหนึ่งในความสามารถสุดโกงของระบบ
ผมเคยพูดไปแล้วว่าการเก็บกลับเป็นการ์ดมันดีอย่างไร มันทำให้ข้าวของที่ชำรุดกลับไปอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมเมื่อถูกเรียกกลับออกมาอีกครั้ง นั่นคือกรณีที่เกิดไอเท็มทั่วไปเช่น รองเท้าหนังเทพอวยพรที่ผมไม่เคยต้องห่วงว่ามันจะพังเสียหายหรือแม้แต่สกปรกแค่ไหน แค่เอากลับเป็นการ์ดแล้วเรียกออกมา มันจะกลายเป็นของใหม่แกะกล่องทันที
"คุณคามิลใส่ของลงไปในกล่องก่อนจะเปลี่ยนเป็นการ์ดใช่ไหมล่ะคะ เรื่องแบบนั้นก็ทำให้เห็นมาตั้งนานแล้วนี่"
"ฟังดูสะดวกดีนะ ไม่ต้องแบกของหนัก ๆ" แคทดูชอบใจ เธอเพิ่งได้เห็นความสามารถนี้ของผมกับตา
"ไม่ใช่แค่เรื่องของการพกพาหรอก ความสุดยอดของมันอยู่ที่ระหว่างที่กลายเป็นการ์ด เวลาของสิ่งของที่อยู่ในนั้นจะหยุดนิ่งด้วย สมมติว่าทำอาหารเสร็จ เก็บลงกล่องแล้วเปลี่ยนกล่องเป็นการ์ด ไม่ว่าจะนานแค่ไหน อาหารก็จะไม่เน่าไม่เสียและยังอุ่นเหมือนตอนที่เพิ่งเอาเก็บเข้ากล่อง"
แอนและแคทพยักหน้าหงึกหงัก เธอไม่ได้ตื่นเต้นอะไรนักเพราะการ์ดอาหารเองก็ให้ผลคล้าย ๆ กัน เมื่อใช้งานมันจะกลายสภาพจากการ์ดเป็นอาหารที่เพิ่งปรุงสุกใหม่ ๆ
"แต่ที่จะให้ดูไม่ใช่เรื่องนั้น จะบอกว่าตอนนี้ผมไม่ได้มีแค่เจ้ากล่องเล็กแล้วนะ ดูสิกล่องขนาดกลางและกล่องใหญ่ก็มีด้วย"
"อืมม"
"หมายความว่าต่อแต่นี้พวกเราจะเก็บทุกอย่างได้มากเท่าที่อยากเก็บแล้ว แม้แต่ปืนหรืออุปกรณ์ขนาดใหญ่ก็ทำได้ ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจจะมีที่ใหญ่พอจะเก็บรถเข้าไปทั้งคันเลย"
"ก็ดีแหละค่ะ" แอนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"กล่องใหญ่น่าจะเก็บคนตัวเล็ก ๆ ได้เลยใช่ไหม ถ้าจะลักพาตัวใครนี่คงง่ายเลย" ส่วนแคทก็มาพร้อมกับไอเดียน่าขนลุก เธอล้อเล่นหรือพูดจริงจังผมไม่กล้ายืนยัน
ผมชวนทุกคนคุยเรื่องกล่องเพราะอยากบอกทุกคนว่าตอนนี้ผมเปิดเซอร์ไววัลแพ็ควันไปจนคอมพลีท ก็คือเปิดจนได้การ์ดครบแล้ว เพราะแบบนั้นถึงได้กล่องที่ใหญ่ขึ้นมานั่นด้วย แต่การโดนขัดคอ สุดท้ายผมก็เลยลืมพูดส่วนนั้นไปสนิท แล้วเริ่มคิดถึงการ์ดในเซอร์ไววัลแพ็คทูแทน
พอผมนึกออกว่ายังไม่ได้บอกพวกเธอ ผมก็คิดว่าเดี๋ยวเอาไว้ค่อยบอกอีกทีก็ได้
เซอร์ไววัลแพ็คทูยังคงเป็นแพ็คที่อุดมไปด้วยอุปกรณ์ในการเอาชีวิตรอด บางอย่างเป็นของที่เหมือนกับในเซอร์ไววัลแพ็ควันแต่เป็นของคุณภาพสูงกว่า และบางส่วนก็เปลี่ยนชนิดไปเลยเพื่อให้เหมาะกับการใช้งานที่หลากหลายมากขึ้น
น่าเสียดายที่ในแพ็คนี้ผมยังเปิดไม่เจอคาแรคเตอร์ใหม่เลย บางทีอาจเพราะว่าแพ็คนี้มีไอเท็มมากกว่า หรือไม่ก็เป็นเพราะแค่ดวงผมไม่ดีแม้จะมีสกิลอันเบรคเอเบิลเสริมโอกาสให้แล้วก็ตาม
ความอับโชคในการเปิดหาการ์ดเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ก่อนที่พวกเราจะถึงเมืองพาว์นเบิร์กที่อยู่ทางทิศตะวันออก ผมได้พบเจอกับประสบการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าการได้เห็นพื้นที่ถูกปูกระเบื้องผิดด้าน
[คุณทำมิชชันล้มเหลว]
"อะไรกันคะเนี่ย" แอนหลุดร้องเสียงดังเพราะเห็นว่าผมกำลังช็อคจนยืนตัวแข็ง
"เกิดอะไรขึ้น" แคทก็จ้องข้อความตาแทบไม่กระพริบ
พูดถึงเรื่องนี้แล้วนึกขึ้นได้ แคทเองก็มองเห็นหน้าต่างของระบบเช่นกัน ผมและแอนสังเกตมาสักพักแล้วว่าแคทมองเห็นเจ้าหน้าต่างสีน้ำเงินโปร่งแสงนี่ จนเมื่อวันก่อนก็ได้รับการยืนยันแน่ชัด เธอเห็นข้อความที่พวกคาแรคเตอร์แสดงออกมาแล้วหลุดขำ พอถูกพวกเราคาดคั้นก็เลยบอกความจริงว่าเธอเห็นมันมาสักพักแล้ว


## ฐานทัพของคามิล (2)

บางทีแอนและแคทอาจจะมีพลังแบบเดียวกันกับผมซุกซ่อนอยู่ พวกเธออาจจะกลายเป็นคอลเลคเตอร์ได้ในสักวัน
เรื่องพรรณ์นั้น ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้ไม่มีอะไรกวนใจผมได้มากกว่าเรื่องที่มิชชันล้มเหลวแล้ว
"มิชชันไหนเหรอคะ" แอนถามย้ำ
ผมไม่มีอารมณ์ตอบหรือแสดงข้อมูลอะไรให้ดูเพิ่ม แอนถือวิสาสะจิ้มไปที่หน้าต่างเพื่อดูรายละเอียดเพิ่มจนรู้ว่ามันคือมิชชันแรกที่เกี่ยวข้องกับการตามหาคนนั่นเอง ระบบอธิบายไว้อย่างชัดเจนว่ามิชชันล้มเหลวเพราะหนึ่งใน 'คนที่ต้องตามหา' ได้เสียชีวิตไปแล้ว
"เฮงซวยเอ๊ย" ผมสบถเสียงดังแบบไม่หวั่นว่าแถวนั้นจะมีซอมบีหรือคนร้ายอยู่หรือไม่
พวกเราช้าเกินไปงั้นเหรอ อาจมีส่วน ผมยอมรับว่านิสัยเสียที่ไม่ให้ศัตรูหลุดมือไปทำให้การเดินทางของเราช้าลง แต่มั่นใจว่ามันไม่ได้เสียเวลามากมายขนาดที่เท่ากับปล่อยให้คนสักคนไปรนหาที่ตายได้สำเร็จเสียก่อน จากการได้พบแอนและแคท ผมไม่เชื่อว่าคนที่กำลังจะไปหาเป็นผู้อ่อนแอจนตายได้ง่าย ๆ น่าจะมีทักษะการเอาตัวรอดอยู่บ้าง
ทั้งนี้ทั้งนั้นการต้องตามหาคนที่อยู่ห่างกันหลายสิบหลายร้อยกิโลเมตร มันก็ไม่มีทางทำได้เร็วกว่านี้หรอก ต่อให้พวกเราจะเลือกวิธีการที่เสี่ยงและเตะตาอย่างการขับรถข้ามเมืองก็ตาม
"เอ่อ แบบนี้ยังต้องตามหาคนสุดท้ายไหมคะ"
"หาเพื่ออะไร มิชชันล่มไปแล้ว"
"แต่อาจจะได้เจอกับคนที่มองเห็นระบบแบบฉันหรือคุณแคทก็ได้นะคะ"
"นั่นสิ ถ้าคนสุดท้ายเป็นคอลเลคเตอร์ พวกเราอาจได้พรรคพวกใหม่ที่มีประโยชน์นะ" แคทเข้ามาสนับสนุน
"ไม่ล่ะ" ผมส่ายหน้า "ตอนที่รู้ว่าแคทมองเห็นระบบ ผมก็คิดแล้วว่ามิชชันนี้มันเสี่ยงเกินไป จำที่เราถูกเล่นงานที่แรทฟอร์ตไม่ได้เหรอ เจ้าคนสุดท้ายอาจจะเป็นตัวอันตรายเหมือนกันก็ได้"
"ไม่มีหลักฐานสักหน่อยนี่คะ"
"ไม่มีหลักฐานว่าเจ้านั่นจะน่าคบหาด้วย"
"นั่นสินะ เป็นไปได้ว่าอาจเจอคนที่นิสัยแย่กว่าคามิลอีก" แอนพึมพำ
"ฟังดูน่ากลัวจริง ๆ ด้วยค่ะ" แคทรับลูกบ่น
"เฮ้ พวกเธอสองคน…"
มิชชันแรกพลาดไป มิชชันสามที่ให้ใช้เฟิร์สเพอร์เซินวิวลุล่วงไปก่อนหน้านี้ ผมเหลือแค่มิชชันสองที่เกี่ยวกับการประกอบอาวุธเท่านั้น
ผมตั้งใจว่าจะทำมิชชันประกอบอาวุธในระหว่างเดินทาง แต่ก่อนอื่นพวกเราต้องกำหนดเป้าหมายให้ได้ว่าจะไปพักที่ไหนก่อนเพื่อความปลอดภัยหลังจากเอาแต่ต่อสู้ต่อเนื่องมาไม่ได้หยุด
"ผมมีบ้านพักอยู่ที่เมืองซานเชวิลล์"
"อะไรนะคะ"
"จำที่เคยเล่าไม่ได้เหรอ ที่บอกว่ามีฐานทัพเล็ก ๆ อยู่น่ะ พวกเราจะไปที่นั่นกัน ถ้าไม่มีคนไหนคิดอยากจะแยกวงน่ะนะ"
"ฐานทัพเหรอ ทำไมถึงมาชวนเอาป่านนี้ล่ะ" แคทโวยวาย ดูหงุดหงิด บางทีเธออาจจะอยากอยู่ในที่ที่สงบและได้อาบน้ำดี ๆ กับนอนอิ่ม ๆ ซะหน่อย
"คุณคามิลไม่ได้มีฐานทัพไว้อยู่กับนอนน่ะสิคะ เขาเรียกว่าไงนะ อ้อ เอาไว้ฟาร์มคะแนนใช่ไหม" แอนระลึกได้ว่าผมบอกเรื่องนี้กับเธอไปบ้างแล้ว
"จะว่าแบบนั้นก็ไม่ผิด แต่ฐานทัพก็คือฐานทัพ อย่างน้อยที่นั่นก็มีคาแรคเตอร์ที่ผมทิ้งไว้ให้ดูแล แล้วมันก็สะดวกสบายกว่าตะลอน ๆ อยู่ข้างนอกแน่"
"มีไฟฟ้ารึเปล่าคะ"
"มีเครื่องปั่นไฟจากแม่น้ำ มีระบบประปา มีปศุสัตว์เล็ก ๆ มีที่ดินที่ปลูกพืชอีกหลายชนิด"
"ว้าว ฟังดูใหญ่กว่าที่คิดนะคะ"
"ใหญ่พอสมควร ซอมบีบริเวณใกล้เคียงน่าจะถูกพวกนั้นเก็บกวาดจนแทบไม่เหลือแล้วด้วย แล้วก็เพราะมันอยู่ห่างออกมาจากชุมชน ก็ยิ่งทำให้ไม่ค่อยเจอคนอื่นเข้ามารบกวน ตอนนี้ผมเหลือมิชชันเดียวและสามารถทำมันในระหว่างเดินทางหรือที่นั่นก็ได้ เลยอยากถามความเห็นทุกคน"
"ถึงพูดว่าถามความเห็น แต่คุณคามิลก็ตั้งใจจะกลับไปแม้ว่าพวกเราจะไม่ไปด้วยใช่ไหมล่ะคะ"
"คงงั้นแหละ"
"ยะ ยอมรับซะงั้น"
"ก็บอกไปแล้วไงว่าพวกเราจะไปที่นั่น ถ้าไม่มีคนไหนอยากแยกวง" ผมทวนสิ่งที่ผมพูดไปแล้ว แต่เดิมผมเดินทางคนเดียวพร้อมกับคาแร็คเตอร์มาตลอด เพราะฉะนั้นคงไม่บังคับพวกเธอให้ไปกับผมต่อ
"ฐานทัพที่ว่ามีน้ำร้อนให้อาบ มีเตียงดี ๆ ให้นอน คงไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธละนะ โดนมัดมือชกนี่น่าโมโห" แคทพูดเหมือนผมบังคับ
ผมขำไม่ออก ผมคิดว่าที่พูดกับพวกเธอคือการเชื้อเชิญ
"แล้วเธอล่ะแอน" ผมอดห่วงแอนไม่ได้
ถ้าแคทแยกไป ผมมองว่าแอนคงไปด้วย แต่ถ้าแคทมากับผม และแอนแยกไป เธอต้องเดินทางคนเดียว
"ฉันไม่มีทางเลือกไม่ใช่เหรอคะ แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากขอร้องอะไรอย่างหนึ่งค่ะ"
"..." แน่นอนว่าผมอยากปฏิเสธตั้งแต่ยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไร สังหรณ์มันบอกว่าน่าจะเป็นเรื่องยุ่งยาก
"เบนจี คุณเจนนา จิมมี คุณคามิลจำได้ใช่ไหมคะ ฉันอยากลองชวนเพื่อน ๆ ของฉันให้ไปอยู่กับคุณด้วยค่ะ"
"อาาา" ผมเผลอส่งเสียงร้องออกมาเพราะความรำคาญ
ผมตั้งใจชวนแค่เธอ แต่เธอกำลังคิดเผื่อคนอื่น คนที่เคยเป็นพวกพ้องของเธอ
"พวกเราต้องผ่านเมืองเดิร์นลินอีกทีอยู่แล้วใช่ไหมคะ ถ้าคุณไม่มีปัญหาอะไร ฉันอยากชวนพวกนั้นไปกับเราค่ะ"
"นึกยังไงถึงอยากให้พวกนั้นไปด้วยล่ะ" แคทถามแทรก
"ตอนนั้นฉันยังไม่รู้จักคุณคามิลดีด้วย ที่ติดตามคุณมาก็เป็นความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองล้วน ๆ แต่ตอนนี้ฉันแน่ใจแล้วว่าไม่มีที่ไหนในโลกที่จะปลอดภัยเท่ากับการอยู่ในกลุ่มนี้ค่ะ"
ผมนิ่งไปครู่ใหญ่ ไม่ได้หลงคารมไปกับคำป้อยอของแอนหรอกนะ ที่กำลังไตร่ตรองก็คือการมีพรรคพวกเพิ่มขึ้นเป็นเรื่องดีหรือร้าย


## ฐานทัพของคามิล (3)

ยิ่งคนเยอะ ปัญหาก็ยิ่งเยอะ ผมจึงพยายามหลีกเลี่ยงผู้คนมาตลอด จะมีก็เพียงแค่คาแรคเตอร์ที่เหมือนกับส่วนหนึ่งของตัวเองที่ผมมอบความไว้วางใจให้ แต่ช่วงหลังความเชื่อนั้นสั่นคลอนลง ก็เพราะยอมรับว่าการมีแอนและแคทที่สามารถพูดคุยปรึกษาเกี่ยวกับระบบได้ถือว่าไม่เลวนัก
เคยมีช่วงเวลาที่ผมกังวลว่าคาแรคเตอร์และระบบจะเป็นสิ่งที่ผมจินตนาการขึ้นมาเอง และผมเป็นแค่คนเสียสติคนหนึ่ง ซึ่งพอคิดไปแบบนั้น ผมจะประสาทเสีย ไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะเพี้ยนไปจริง ๆ แต่ทั้งสองทำให้ผมมั่นใจว่าตนเองไม่ได้เสียสติไปแล้ว
อยู่กับพวกเธอแล้วผมอุ่นใจขึ้น ถึงจะน่ารำคาญที่ต้องมาฟังพวกเธอบ่นนั่นบ่นนี่แต่ก็อุ่นใจขึ้นจริง ๆ
"นะคะ ถ้ามีคนเพิ่มพวกเราก็จะทำอะไรได้มากขึ้น ส่วนเรื่องระบบ ถ้าคุณคามิลยังไม่ไว้ใจ เราก็จะไม่เล่าให้พวกเขาฟัง"
"อืมมม"
"คงไม่ใช่ว่ากำลังเสียดายเพราะจะไม่ได้อยู่กับสาวสวยแบบฉันและแอนโดยไม่มีก้างขวางคอนะ" แอนพูดดัก
[นักเลงกระจอกเข้าใจความรู้สึกของคุณ]
[คาแรคเตอร์สาว ๆ หลายคนมองคุณด้วยสายตาขยะแขยง]
"จะใช่ได้ยังไงเล่า" ผมโวยวาย
แอนดูเหมือนรู้จักผมดี แต่ครั้งนี้เธอคิดแบบหลงตัวเองไปสักหน่อย ผมไม่ได้หลงใหลสาว ๆ จนอยากคิดจะเก็บพวกเธอเอาไว้กับตัว แต่ยอมรับว่ารู้สึกต่อต้านนิด ๆ ที่จะมีคนอื่นมาอยู่ด้วยนอกเหนือจากพวกเธอ เพราะพวกเขาไม่ใช่ว่าจะคุยเรื่องระบบได้เหมือนกับแอนหรือแคท อีกทั้งผมไม่มีประสบการณ์ร่วมกับพวกเขามาก่อน กำแพงที่ผมมักสร้างขวางตนเองกับผู้อื่นจึงไม่สามารถถูกลดระดับลงให้กับพวกเขาได้ในตอนนี้
"แหม แต่ฉันน่ะเสียดายนิด ๆ นะ" แคททำหน้าทะเล้นแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมไม่รู้เลยว่าเธอมีด้านชอบเย้าแหย่แบบนี้อยู่ด้วย
"บอกไว้ก่อนนะ พวกเราแค่แวะเดิร์กลิน ส่วนหน้าที่เจรจากับเพื่อนคุณเนี่ย ผมไม่เกี่ยว"
หลังจากเถียงกันพอหอมปากหอมคอ คนสามคนกับคาแรคเตอร์อีกสิบสามชีวิตก็เดินทางต่ออย่างไม่เร่งรีบ
พวกเราหยุดพักบ้างเป็นระยะ แวะเก็บเสบียงเพิ่มหรือหยุดสู้กับซอมบี และนาน ๆ ครั้งก็ถูกพวกโจรดักเล่นงานบ้าง แต่ทุกอย่างก็ราบรื่นเป็นอย่างดี ทุกคนไม่เคยมีบาดแผล ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน
ผมสลับคาแรคเตอร์ออกมาใช้เพื่อเก็บเลเวลของพวกเขา ระบบไม่ได้อธิบายไว้ชัดเจน แต่เท่าที่สังเกตดูผมแน่ใจว่ายิ่งเอาคนออกมาเยอะค่าประสบการณ์ที่ได้ก็จะยิ่งถูกหาร ถ้าอยากให้ใครคนหนึ่งเก่งขึ้น วิธีที่เร็วที่สุดคือให้เขาได้สู้บ่อย ๆ โดยใช้คนจำนวนน้อยที่สุดเข้าสู้ด้วยแค่ระดับที่ทำให้ควบคุมสถานการณ์ได้ดี
แน่นอนว่าผมเปิดซองเซอร์ไววัลแพ็คทูไปด้วยในระหว่างทาง แล้วก็เพิ่งรู้ว่าคาแรคเตอร์หลายใบในนั้นมีซ้ำกับที่เปิดได้จากในมิสเซลเลเนียสแพ็ค
รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย บางทีถ้ามาเปิดเซอร์ไววัลแพ็คทูที่มีการการันตีว่าจะได้การ์ดระดับแรร์ขึ้นไปก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตาเปิดเฉพาะมิสเซลเลเนียส อาจทำให้แพ็คแรกสุดสมบูรณ์เร็วกว่าเดิมก็ได้ แต่เรื่องที่ไม่รู้ในตอนนั้นมานั่งบ่นเอาเวลานี้ก็คงไม่มีประโยชน์
"เอาล่ะ ได้เวลาโชว์ของใหม่แล้ว"
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เชน แฮมเมอร์]
[ฉายา: ลูกพี่นักเลง]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: นักเลงที่เป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดีในเมือง เคยก่อคดีน้อยใหญ่ไว้มากมายแม้แต่ในหมู่นักเลงด้วยกัน ถึงจะเป็นพวกอันธพาลแต่ก็ไม่ได้ถูกรังเกียจจากคนทั่วไปนัก แก๊งที่เขาสังกัดขึ้นชื่อเรื่องการไม่ทำร้ายเด็ก ผู้หญิง รวมถึงมีกฎว่าห้ามสมาชิกข้องเกี่ยวกับยาเสพติด]
[สกิล: ชูตติง, สตรีทไฟติง]
การ์ดคาแรคเตอร์ใบนี้เป็นการ์ดใบใหม่ที่ไม่เคยเปิดได้มาก่อนในแพ็คไหน ผมไม่ได้แปลกใจกับรูปร่างหน้าตาของการ์ดใบนี้นักเพราะว่าเป็นหนึ่งในการ์ดที่เจ้าคอลเลคเตอร์ในแรทฟอร์ตใช้แบบไม่ได้หวังผลอะไรมาก ผมเห็นหน้าเขาผ่านตามาแล้ว แต่ที่แปลกใจเล็กน้อยก็คือการ์ดใบนี้ คาแร็คเตอร์ค่อนข้างเก่งพอตัวเมื่อนำมาใช้งานจริง
ลูกพี่นักเลงคล้ายกับเจ้านักเลงกระจอกก่อนหน้านี้ พอปล่อยให้คาแรคเตอร์ทั้งสองมาเจอกันก็พบว่าทั้งคู่รู้จักกันเป็นอย่างดีด้วย
"หืม แฮมเมอร์เหรอคะ" แอนทักเพราะเธอรู้สึกคุ้นกับนามสกุลของสมาชิกใหม่
ผมคิดว่าอาจแค่บังเอิญ แต่ก็ลองเรียก จอน บิลลีกับชาร์ลีออกมา
"เชน" จอนถอนหายใจหลังจากเรียกชื่ออีกฝ่าย
"พยายามเลี่ยงงานรวมญาติแล้ว แต่หนีไม่พ้นจริง ๆ สินะ" เชนพูดกลับ
บิลลีกับชาร์ลีทักทายเชนด้วยการโบกมือให้เล็กน้อยเหมือนกับกลัวว่าจะถูกจอนเห็น เป็นท่าทางที่เดาได้ไม่ยากว่าความสัมพันธ์ระหว่างแฮมเมอร์และจอนไม่ได้ดีนัก
เชนเป็นลูกพี่ลูกน้องกับอีกสามหนุ่มคาแร็คเตอร์ จากความทรงจำตอนที่เข้าไปสิงร่าง ทำให้ผมรู้ว่าปู่ของจอนมีลูกถึงห้าคน พ่อของจอนและบิลลีเป็นลูกชายคนโต พ่อของเชนเป็นลูกชายคนรอง และพ่อของชาร์ลีเป็นลูกชายคนเล็ก
น่าเสียดายที่ผมไม่ได้เห็นความทรงจำทุกอย่างจึงไม่รู้ว่าพวกเขามีปัญหาอะไรกันในครอบครัว เท่าที่ผมมองออกจากการสังเกตเบื้องต้น พวกเขาอาจไม่ลงรอยกันแต่ก็ห่างไกลจากคำว่าเกลียดชัง
…ถ้าผมลองจับเชนกับบรูโนที่เป็นลูกน้องมาทำงานกับกลุ่มจอนน่าจะไม่เลว…


## ฐานทัพของคามิล (4)

ระหว่างการเดินทาง นอกจากพวกเราได้การ์ดของเชนมาเพิ่ม คาแรคเตอร์รายอื่นมีการอัพเกรดเพิ่มขึ้นอีกหลายราย น่าเสียดายที่ เชน บรูโนและยูโกะยังต้องรออีกนิดเพื่อให้ผมเก็บการ์ดซ้ำรวมทั้งสะสมเลเวลจนเต็มเสียก่อนจึงจะผ่านการอัพเกรดตามไปด้วยได้
ไม่นานในเส้นทางการเดินทาง พวกเราก็กลับมาถึงเดิร์กลิน เมืองใหญ่ที่ผมและแอนได้เจอกันเป็นครั้งแรก
"จำได้ใช่ไหม ผมไม่ช่วยคุยนะ"
"ค่าา ปล่อยฉันจัดการเอง แต่ถ้าจะให้ดี ตั้งแต่นี้คุณคามิลเรียกคาแรคเตอร์ทั้งหมดออกมาก่อนเถอะค่ะ"
"อาา ยุ่งยากจัง"
"ช่วยไม่ได้นี่คะ คุณคามิลไม่อยากเปิดเผยพลัง ถ้าทุกคนเห็นว่าอยู่ ๆ ก็มีคนเพิ่มขึ้นมาระหว่างทางคงได้ตกใจแน่ ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดคือ เปลี่ยนทุกคนจากการ์ดเป็นคนให้หมดค่ะ"
"อาา แต่เอาออกมาก็เปลียงเสบียงแย่"
"จะเรียกทุกคนตอนที่ไปถึงฐานก็ได้นะ" แคทเสนอ "ทำเป็นว่ามีอีกกลุ่มรออยู่ที่นั่นอยู่แล้ว"
"แบบนั้นถ้าเจอซอมบีหรือพวกล่ามนุษย์ระหว่างทางก็ลำบากละนะ"
ผมตัดสินใจใช้ทางเลือกกึ่งกลาง เน้นเรียกออกมาเฉพาะคนที่จำเป็นต้องเก็บเลเวลอย่างพวกหน้าใหม่สามคน คนที่มีทักษะการต่อสู้สูงอย่างชัดเจนอย่างอลิซาเบธ คนแก่สักคนอย่างลุงบันเพื่อทำให้รู้สึกว่ากลุ่มนี้ไม่ได้มีแต่เด็กหรือวัยรุ่น และบิลลี ช่างประปาร่างใหญ่ที่ทำให้กลุ่มของเราดูพึ่งพาได้มากขึ้นอีกนิด
ไม่ได้ตั้งใจจะไปเผชิญหน้ากับคอลเลคเตอร์หรือฝูงซอมบีที่ไหน ดังนั้นเอาออกมาแค่นี้คงพอ แล้วถ้าเกิดคับขันขึ้นมาจริง ๆ ก็คงต้องเรียกที่เหลือออกมาช่วยโดยไม่สนใจว่าความจะแตกกับพวกเพื่อนของแอนหรือไม่
บางทีอาจกังวลมากไปด้วยซ้ำ ยังไม่รู้เลยว่าแอนจะเจรจากับพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง
เท่าที่ผมจำได้ กลุ่มของแอนมี 'เบนจามิน สตรอง' คนบ้ากล้าม โผงผาง ชอบวางอำนาจ หมอนี่ดูท่าทางไม่ถูกชะตากับผมเท่าไหร่ บางทีอาจจะไม่มาด้วยก็ได้
'เจนนา รีชเชอร์' เธอนี้มีโอกาสมาด้วยสูง แอนเล่าว่าเธอรู้จักสาวใหญ่คนนี้มาตั้งแต่โลกเดิม แต่ทั้งสองเพิ่งจะมาสนิทกันหลังจากร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาในโลกนี้ ผมเดาว่าเจนนาอยากตามมาด้วยตั้งแต่ครั้งก่อน แต่สุดท้ายเธอก็ทิ้งพรรคพวกที่เหลือไปไม่ได้ ไม่แน่ว่าคราวนี้แอนอาจทำให้เธอเปลี่ยนใจ
'จิมมี บาวเดอร์' เป็นอดีตแฟนคลับของแอน ผมเคยคุยกับเขาแค่ไม่กี่ประโยคตอนที่เจรจาแลกเปลี่ยนของ แม้ท่าทางจะดูแปลกไม่น่าไว้ใจ แต่แอนยืนกรานว่าจิมมีคนนี้เป็นคนที่เชื่อใจได้
สามคนนี้คือคนที่ผมเคยเจอมาแล้ว แต่แอนบอกว่ากลุ่มของเธอมีคนอีกสี่คน ผมไม่ได้ถามไถ่ชื่อเสียงเอาไว้เพราะไม่รู้ว่าเธอจะชวนใครมากับเราได้บ้าง
ราวครึ่งชั่วโมงที่ผมปล่อยให้แอนไปพบกับเพื่อน เธอกลับมาอีกครั้งพร้อมกับคนที่เคยเห็นหน้าเห็นตาดีแล้วทั้งสามคน
"สวัสดี"
ผมและแคทพยักหน้า เจนนาทักทายพวกเราแบบชัดถ้อยชัดคำ ผิดกับจิมมีที่พึมพำกับตัวเองจนดูไม่ออกว่านั่นคือคำทักทายหรือเขากำลังบ่นอะไรอยู่ ส่วนเบนจามินก็ชัดเจนกว่าจิมมีว่าเขาไม่อยากทักทาย เขาพูดทักแต่แกล้งหันไปทางอื่นตอนที่ผมทักทายกลับ
ผมแกล้งไม่สนใจท่าทีของอีกสองคนหลัง หันไปถามแอน "ไม่ได้มีคนมากกว่านี้เหรอ"
"อื้อ" แอนตอบกลับด้วยรอยยิ้มเศร้า ๆ
ผมไม่จำเป็นต้องถามต่อมากมาย โลกนี้มันโหดร้ายขนาดที่ทุกวันต้องเตรียมใจเผื่อว่าจะเสียใครไป การอยู่กับ 'ระบบ' ที่ทำให้ได้รับพลังเหนือมนุษย์ บางครั้งก็ทำให้ผมเกือบลืมข้อเท็จจริงนั้นไป
พวกเราเริ่มออกเดินทาง ทั้งสามคนดูไม่ได้สนใจผม แต่อยากจะตามแอนที่เชื่อมั่นในตัวผมมามากกว่า
ผมไม่ได้คิดว่าสามารถญาติดีกับเบนจามินได้เร็ว ๆ นี้ แต่อย่างน้อยระหว่างที่เดินทางสู่ซานเชวิลล์ เขาไม่ได้ก่อกวนอะไรมากมายไปกว่าพูดเหน็บแนมผมทุกครั้งที่มีโอกาส
"ทำไมต้องให้หมอนั่นเป็นคนตัดสินใจ"
ประโยคแบบเดียวกันนี้ได้ยินมาแล้วหลายครั้ง ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรก็ตามที่พวกเราต้องประชุม คนส่วนใหญ่จะเชื่อที่ผมบอก มันทำให้เขาหงุดหงิดเสมอ
ผมไม่มีทางแพ้คะแนนโหวตแน่นอน คาแรคเตอร์ทุกคนถึงแม้จะมีบุคลิกเป็นของตนเอง แต่ไม่ว่าคนไหนต่างก็เคลื่อนไหวโดยมีผมเป็นศูนย์กลาง ถ้าไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับความเป็นตายของผม พวกเขาไม่มีทางเห็นตรงกันข้าม
ซานเชวิลล์คือเมืองขนาดเล็กที่เป็นเป้าหมายการเดินทางของกลุ่มเรา แวดล้อมไปด้วยผืนป่าขนาดยักษ์ ภูเขา แม่น้ำ และยังมีทางออกทะเล ซึ่งไม่รู้ว่าทำไมในโลกที่เมืองใหญ่ขยายขอบเขตกินพื้นที่ไปทั่ว เมืองเล็ก ๆ ที่อุดมสมบูรณ์ด้วยธรรมชาติเช่นนี้จึงหลงเหลือโดยไม่ถูกกลืนกินหรือเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย
ถ้าจะให้นึกภาพความแปลกของซานเชวิลล์ได้ชัดขึ้น ก็ต้องเล่าจนจินตนาการถึงได้ว่า บริเวณนี้มีเมืองใหญ่ที่มีความเจริญระดับเมืองหลวงของโลกอยู่ติด ๆ กัน เต็มไปด้วยอารยธรรมก่อสร้างของพวกมนุษย์ แต่ซานเชวิลล์นั้นกลับกัน
นอกจากนี้ มีปริศนามากมายเกี่ยวกับซานเชวิลล์ แต่เรื่องรายละเอียดยิบย่อยผมไม่ได้ใส่ใจ ตราบใดที่มันเป็นเมืองที่มีทรัพยากรอย่างอุดมสมบูรณ์ มีประชากรทั้งมนุษย์และซอมบีเพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับพื้นที่อื่นในทวีปนี้ มีผืนป่าดงดิบขนาดราว ๆ ป่าอเมซอนที่เป็นเสมือนกำแพงกั้นทางธรรมชาติ ซานเชวิลล์ก็เหมาะจะเป็นบ้านยิ่งกว่าที่ไหนในโลก
"เราจะทะลุผ่านป่าไปเหรอ" เจนนาถามอย่างเป็นกังวล
"มีอุโมงค์ใต้ดินข้างหน้า จากทางนั้นสามารถตรงดิ่งไปถึงตัวเมืองได้เลย"
"พิลึกจัง"
"ประเทศนี้พื้นที่ส่วนใหญ่คือป่า พวกเขาเลยพยายามอยู่ร่วมกับธรรมชาติ เห็นว่าถนนของเดิมรบกวนสัตว์ป่าเลยย้ายทุกอย่างลงใต้ดิน"
"อุโมงค์ใต้ดิน… แล้วมันจะปลอดภัยเหรอคะ"
"ใช่ แล้วจะให้เดินเท้าในที่มืด ๆ แบบนั้นเป็นสิบ ๆ กิโลเมตรเนี่ยนะ" เบนจามินเห็นโอกาสก็รีบโวยวาย
"อุโมงค์ค่อนข้างปลอดภัย บอกแล้วนี่ ประเทศนี้ประชากรน้อยมาก เมื่อตอนเกิดเรื่องคนส่วนใหญ่ก็ไม่ได้พยายามหนีออกจากเมืองด้วยซ้ำ นอกจากนั้นผมก็เข้าออกหลายทีแล้ว ซอมบีที่เหลือก็น่าจะถูกจัดการหมดแล้วมั้ง"
พวกเราพยายามหารถสักคันที่ยังวิ่งได้และมีน้ำมันเหลือ โชคไม่ดีที่ของแบบนั้นไม่ได้หากันได้ง่าย ๆ คันที่พอใช้การได้ถูกคนอื่นเอาไปจนหมดแล้ว รถที่เหลือแถว ๆ นี้บางคันเหลือแค่โครงภายนอกด้วยซ้ำ ส่วนคันที่ยังดูค่อนข้างสมบูรณ์ก็พังในระดับที่คนมีความรู้เรื่องรถยนต์เพียงพื้นฐานแบบผมทำอะไรไม่ได้มาก
…ถ้าผมมีคาแรคเตอร์ที่มีสกิลสายช่างเครื่องยนต์คงจะดี…


## ฐานทัพของคามิล (5)

พวกเราเดินทางในอุโมงค์อย่างไม่รีบร้อน
เบนจามิน เจนนา และจิมมีสบายใจขึ้นเมื่อพบว่าถนนใต้ดินโล่ง จุดต่าง ๆ เท่าที่ไฟฉายจะส่องไปถึงตลอดทางเมื่อเริ่มเดินเข้ามาก็ไม่มีกองศพซอมบี ศพมนุษย์ หรือสิ่งที่เป็นอันตราย
ตอนแรกพวกเขาจินตนาการไปก่อนแล้ว นึกว่าอุโมงค์นี้จะมีสภาพคล้ายกับอุโมงค์ที่เคยเห็นในเมืองใหญ่ เต็มไปด้วยรถซึ่งถูกจอดทิ้งระเกะระกะหรือชนอัดกันเป็นปลากระป๋อง พื้นอุโมงค์เต็มไปด้วยซอมบีและซากศพ
"บอกแล้วว่าทางโล่ง แล้วก็ไม่ได้มืดตลอดทั้งเส้นทางด้วย เพดานบางส่วนเป็นกระจกเลยมีแสงสว่างจากข้างบนส่องลงมาบางช่วง"
"ขอให้โล่งไปตลอดทางจริง ๆ เถอะ" เจ้าบ้ากล้ามบ่น แต่ก็ก้าวตามหลังทุกคนมา
พวกเราใช้เวลาเดินเท้าอยู่ประมาณครึ่งวันจึงหยุดพัก เช่นเดียวกับการพักก่อนหน้านี้ ผมกำลังถูกเพื่อนใหม่จ้องจับผิด
"หมอนั่นทำอะไรบ้าง"
"หมายถึงอะไรเหรอ"
"เจ้าคามิลน่ะสิ เดินทางกันมาหลายวันแล้ว ไม่เคยเห็นหมอนั่นทำอะไรเลย หาฟืน สำรวจ ตั้งเต็นท์ ทำอาหาร มันปล่อยให้คนอื่นจัดการหมด"
"เขาก็ช่วยสู้ไม่ใช่เหรอ"
"เฮอะ! ช่วยนิด ๆ หน่อย ๆ เอง ช่วยแค่นั้นอย่าไปนับเลย"
เสียงนินทาลอยมาจากกลุ่มของเบนจามิน ผมไม่รู้ว่าพวกเขาตั้งใจคุยกันให้ได้ยินหรือบังเอิญผมหูดีเกินไป สถานการณ์ก้ำกึ่งแบบนี้ทำให้ไม่รู้ว่าควรจะเดินเข้าไปอธิบายเพิ่ม แก้ตัว หรือปล่อยเลยตามเลยดีกว่า เพราะแบบนั้นผมก็เลยปล่อยเลยตามเลย เพราะทางเลือกอื่นดูไม่ได้เกิดประโยชน์ขึ้นมากกว่า
หลังจากพักกันจนหายเหนื่อย พวกเราก็เดินทางกันต่อ
เคยได้ยินมาว่าแอ่งอเมซอนมีพื้นที่ประมาณ 7 ล้านตารางกิโลเมตร เฉพาะส่วนของป่ามีพื้นที่ราว ๆ 5.5 ล้านตารางกิโลเมตร หากว่าป่าซานเชฟอร์เรสมีขนาดเท่า ๆ กัน มันมีความเป็นไปได้ที่มันอาจมีรัศมีเกินกว่าสองพันกิโลเมตร โชคดีที่รูปร่างของป่าเป็นผลให้เส้นทางที่พวกเราต้องเดินมีเพียงแค่ราว 200 กิโลเมตร ถ้ากลุ่มเราเดินได้เฉลี่ยวันละ 70-100 กิโลเมตรต่อวัน ภายใน 3-4 วันก็ควรจะถึงที่หมาย
แน่นอนว่าถ้ามีพาหนะ ทุกอย่างคงยิ่งง่ายขึ้น จากสามสี่วันน่าจะเหลือแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็อย่างที่เคยพูดไปแล้วหลายครั้ง ของที่ไม่มี บ่นไปก็ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมา
แล้วพวกเราก็มาถึงทางออก เช่นเดียวกับทางเข้าที่เป็นอุโมงค์ทางลาดลง และมีบันไดสำหรับทางเดินข้าง ๆ ทางออกก็มีบันไดขึ้นไปเชื่อมต่อกับสถานีรถไฟฟ้า
ซานเชวิลล์เป็นเมืองที่มีความเจริญกระจุกอยู่แค่ใจกลางเมืองเท่านั้น บริเวณนี้เท่านั้นที่มีตึกขนาดใหญ่ สถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน และความเจริญไม่แตกต่างจากเมืองชั้นนำของโลก แต่เพียงแค่พ้นจากพื้นที่ใจกลางเมืองไป แค่การเดินทางไปอีกไม่กี่สิบก้าวออกจากพื้นที่นี้ จะพบว่าคุณเหมือนอยู่กันคนละโลกทันที
"เมืองนี้แปลกจริง ๆ ด้วยค่ะ"
"นั่นสิ จะบอกว่าพ้นจากศูนย์กลางแล้ว ไม่มีการพัฒนาหรือเสื่อมโทรมลงก็ไม่เชิง" เจนนาพยายามนึกคำมาอธิบาย "มันกลายเป็นบ้านป่าเลยนะเนี่ย"
"เพราะเป็นแบบนั้นที่นี่เลยมีซอมบีน้อยมากไง ประชากรน้อย บ้านเรือนอยู่ห่างกัน แล้วเห็นว่าตอนเกิดเรื่องภาครัฐก็รับมือได้รวดเร็วราวกับรู้ว่ามันจะเกิดขึ้นมาก่อน"
"แปลว่ายังมีคนเหลืออยู่อีกเยอะเหรอ" แคทถามอย่างหวั่นใจ เธอกังวลกับมนุษย์มากยิ่งกว่ากังวลกับพวกซอมบี
"ส่วนใหญ่ถูกพาไปที่หลบภัยหมดแล้ว เห็นประกาศไว้ว่าให้ไปรวมตัวกันที่พื้นที่ส่วนตัวของผู้นำ อ้อ แต่ก็ไม่ได้ไปกันหมดหรอกนะ มีคนเหลืออยู่บ้าง พวกเขามีแปลงเกษตรที่ทำให้อยู่ได้แบบพอเพียง ถ้าพวกเราไม่ไปยุ่งกับพวกเขา พวกเขาก็ไม่มายุ่งกับเราหรอก"
เดินไปคุยไปอยู่ได้พักใหญ่จนออกห่างจากสิ่งก่อสร้างของชุมชนบ้านป่ามากขึ้น ๆ แล้วในที่สุดผมก็พาทุกคนไปถึงสถานที่ที่เป็นเป้าหมายการเดินทางครั้งนี้
สิ่งที่พบเป็นอย่างแรกคือรั้วขนาดใหญ่ อยากทำรั้วให้แข็งแรงกว่านี้ แต่เพราะเนื้อที่ของเราค่อนข้างกว้างจึงทำได้แค่ติดตั้งรั้วตาข่ายถัก
"ปลูกอะไรบ้างเนี่ย"
"ไม่รู้เหมือนกัน ก็ปลูกไปเรื่อย"
ไม่ได้ตอบแบบเลี่ยงหรือตั้งใจกวนประสาท ผมไม่รู้จักพืชพันธุ์ของโลกนี้ดีพอ จึงตัดสินใจให้คาแรคเตอร์ที่ถูกทิ้งไว้ที่นี่ตัดสินใจเรื่องนั้นแทนทั้งหมด ไม่ว่าจะปลูกพืชชนิดใด ใช้พื้นที่ขนาดไหน ต้องดูแลอย่างไรบ้าง
"นี่มันข้าวโพดใช่ไหมเนี่ย" แคทมือไวกว่าคำพูด เธอเด็ดมันออกมาจากลำต้น จากนั้นจึงเริ่มลอกเปลือกมันออก
ผมอยากดุไปว่า ถ้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร รวมทั้งไม่รู้ว่ามันถึงเวลาเก็บเกี่ยวแล้วหรือยัง ก็ไม่ควรมือบอนไปเด็ดมันออกมา แต่ตอนที่เธอลอกจนถึงจุดที่มองเห็นเมล็ดสีสันสดใสข้างใน ผมก็แน่ใจว่ามันสุกดีแล้ว
"มาไม่บอกไม่กล่าวกันเลยนะครับ" ชายคนหนึ่งตะโกน เขาเดินมาพร้อมโบกไม้โบกมือให้


## ฐานทัพของคามิล (6)

[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: พอล เจฟเฟอร์สัน]
[ฉายา: พนักงานขายตามบ้าน]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หนุ่มพนักงานขายของตามบ้าน หน้าตาค่อนข้างดี อัธยาศัยยอดเยี่ยม ชอบแต่งตัวภูมิฐาน เป็นคนเจรจาโน้มน้าวเก่ง มีทักษะการต่อสู้ป้องกันตัวอยู่บ้างเล็กน้อยเพราะอยากสร้างความมั่นใจให้ตัวเองเวลาไปขายของในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย แม้จะไม่มีจุดอ่อนเป็นพิเศษแต่เขาก็เกือบไม่มีจุดเด่นอะไรเป็นพิเศษเช่นกัน]
[สกิล: เนโกชิเอท, บ็อกซิง]
ผมเปิดดูสถานะของพอลเพื่อตรวจสอบเบื้องต้น นอกจากเลเวลของเขาที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิมแล้ว สิ่งที่สะดุดตาผมมากที่สุดคือเขาเปลี่ยนจาก R (แรร์) เป็นซุปเปอร์แรร์ (SR) ไปแล้ว ซึ่งคนที่จะทำแบบนั้นได้คงต้องเป็นฝีมือของ 'หมอนั่น' แน่นอน
อดีตเซลล์แมนหนุ่มตกใจเล็กน้อยตอนที่เห็นว่าผมไม่ได้มาคนเดียว เขาใช้เวลาไม่นานแยกแยะกลุ่มคนที่ติดตามมาด้วยจนมั่นใจว่ามีทั้งคาแรคเตอร์และมนุษย์
ผมคิดว่าต้องหาเวลาเตี้ยมอีกนิดเพื่อไม่ให้พอลหลุดปากพูดเรื่องไม่ควรพูด แต่ดูเหมือนว่าผมกังวลจนเกินไป เขาฉลาดพอที่จะประเมินเอาเองว่าควรพูดมากหรือน้อยแค่ไหน
พอลทักทายแอน แคทและพวกเบนจามินพร้อมกับเก็บข้อมูลคนทั้งห้าไปด้วย เขาชวนคุยเปิดประเด็นโดยที่แทบไม่เผยข้อมูลของตนจนเกินไป จากนั้นก่อนที่จะความแตก พอลก็หาเรื่องแยกตัวจากไป
"โอ๊ะ เดี๋ยวคนอื่นจะตกใจกัน ผมว่าผมคงต้องไปบอกทุกคนก่อนว่าคุณคามิลกลับมาแล้วพร้อมกับเพื่อน ๆ ระหว่างนี้คุณคามิลลองพาทุกคนเดินรอบ ๆ ก่อนดีไหมครับ"
"พวกเราเดินทางกันมาไกล เรื่องเดินชมสวนอะไรเนี่ย เอาไว้ทีหลังได้ไหม"
พอถูกเบนจามินพูดใส่แบบนั้น ผมเลยไม่มีข้ออ้างเหลือ ได้แต่หวังว่าคาแรคเตอร์คนอื่นนอกจากพอลจะไม่ทำให้เกิดคำถามยุ่งยากขึ้นมาภายหลัง
มันเกือบเกิดเรื่องขึ้นตอนที่พวกเราเหยียบขึ้นไปบนบ้าน เบนจามินเกือบกระโดดถอยหลังเมื่อเห็นว่าคนสองคนที่ยืนรออยู่กำลังเล็งปืนลูกซองมาตรงทางเข้า
"นี่ผมเอง คามิล" ผมตะโกนสวนไป
"ห๊ะ คุณคามิล เอ… แต่ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่คาแรคเตอร์ไม่ใช่เหรอ"
[นักสืบตาเดียวยกมือขึ้นจุปาก]
ทั้งสองเห็นข้อความแล้วถึงเพิ่งเข้าใจว่าไม่ควรพูดอะไรมากไปกว่านี้ พวกเขามองหน้ากัน พยักหน้า ก่อนจะลดปากกระบอกปืนลูกซองลง
"เอ่ออ เพื่อนน่ะ เรื่องมันยาว ไว้จะอธิบายอีกที"
"คาแรคเตอร์" นึกว่าเบนจามินจะไม่ได้ยินคำนี้เสียอีก
ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องด้วยการแนะนำตัวคนทั้งสองแทน ในขณะเดียวกันก็เปิดหน้าต่างข้อมูลของทั้งคู่ให้แอนและแคทที่ตามมาติด ๆ ได้ทำความเข้าใจไปด้วย
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เจสซิกา สเตรน]
[ฉายา: นักบัญชีสุดเนี้ยบ]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: สาวแว่น เนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า คิดเลขเร็ว เป็นคนมีระเบียบ ไหวพริบปฏิภาณในการแก้ปัญหาดี จุดอ่อนคือกรีดร้องโวยวายเก่ง ขี้ตกใจ ขาดสัญชาตญาณในการต่อสู้ และมีมนุษยสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานไม่ดีนัก]
[สกิล: แอคเคาท์บุ๊ค, แคลคูเลท, ฟรีแคลคูเลเตอร์]
เจสซิกา สเตรนคือน้องสาวต่างแม่ของอลิซาเบธ ถึงจะมีแม่คนละคนแต่ทั้งสองพี่น้องก็สวยโดดเด่นไม่แพ้กัน ทั้งสองถอดแบบตามกันมาในหลาย ๆ อย่าง
เจสซิกามีทักษะที่โดดเด่นอย่างแอคเคาท์บุ๊คที่ช่วยให้การเก็บคะแนนได้โบนัสเพิ่มขึ้น เป็นทักษะที่มีประโยชน์มากจนผมอยากพาเธอติดไปด้วยทุกที่ แต่เนื่องจากเจสซิกาไร้ทักษะด้านการต่อสู้ ทั้งยังตื่นตกใจง่าย ผมจึงคิดว่าน่าจะดีกว่าหากมีเวลาให้เธอได้ค่อย ๆ ฝีกฝนอยู่ที่นี่
เมื่อมองจากผลลัพธ์ที่เธอกลายเป็นคาแรเคเตอร์ระดับ SR (ซุปเปอร์แร์) ไปแล้ว การตัดสินใจที่ว่าคงเป็นความคิดที่ถูกต้อง
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เจมส์ ลาเวนเดอร์]
[ฉายา: นักชำแหละจอมอู้]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ชายเจ้าเนื้อ ใจเสาะ ขี้เกียจและค่อนข้างเชื่องช้าในทุกเรื่อง สืบทอดอาชีพแล่เนื้อจากครอบครัวแม้ว่าจะไม่ชอบงานนี้ อย่างเดียวที่เขาพอใจกับงานนี้คือมันไม่ต้องพูดคุยกับคนอื่น]
[สกิล: ดิสเมนเทิล, คุกกิง, ฟรีช็อปปิงไนฟ์]
เจมส์คือพี่ชายของ 'เอมมา ลาเวนเดอร์' ผมกับเจมส์มีโอกาสได้คุยกันไม่มาก เพราะตั้งแต่ได้การ์ดมา ผมก็มอบหมายให้เจมส์ทำงานที่นี่ เรื่องที่ผมรู้เกี่ยวกับเจมส์จึงเป็นเรื่องจากปากของเอมมาแทบทั้งนั้น
เอมมาเล่าว่าคนส่วนใหญ่มักจะมองเจมส์เป็นคนขี้เกียจ หากไม่ใช่เพราะรับสืบทอดกิจการจากที่บ้านมาเขาก็คงอดตายไปนานแล้ว แต่เอมมายืนยันว่าความจริงไม่ได้เป็นแบบที่คนเขาลือกัน ที่เอมมาได้เรียนสูงกว่าคนอื่นในครอบครัว ที่เธอได้เลือกเส้นทางอาชีพสายกีฬาที่คนอื่นไม่สนับสนุน คุณความดีทั้งหมดเกิดจากพี่ชายที่ยอมแบกรับทุกอย่างไว้แทน
เพราะเอมมาเชื่อใจเขา ผมจึงอยากเชื่อใจเขาด้วยเช่นกัน
พวกเราพักผ่อนอยู่ที่นั่นจนกระทั่งถึงช่วงเย็น ผมคิดว่าอีกไม่นานจะถึงเวลาแนะนำตัวคาแรคเตอร์อีกสามราย แต่ดูเหมือนแผนการนั้นคงต้องพับไว้ก่อน นั่นก็เพราะ…
[ผู้จัดการเบ็ดเตล็ดถูกกำจัด]
[นักดนตรีเปิดหมวกถูกกำจัด]
[หมอดูไพ่ยิปซีถูกกำจัด]
"เวร.. แล้วไง"


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (1)

คาแรคเตอร์ทั้งสามมีเลเวลสูงจนเกือบเต็มเพดานเลเวล โดยเฉพาะผู้จัดการเบ็ดเตล็ดที่ปัจจุบันอัพเกรดจาก SR (ซุปเปอร์แรร์) เป็น SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) เขาไม่น่าจะถูกมนุษย์หรือซอมบีจัดการได้ง่าย ๆ
มันทำให้ผมขนลุกเมื่อคิดว่าทั้งสามอาจถูกคอลเลคเตอร์เล่นงาน
ผมแยกตัวออกมาจากกลุ่ม ใช้การ์ดซ้ำของหมอดูไพ่ยิปซีเพื่อชุบชีวิตเธอ
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เอสเมอรัลดา ทัฟเฟอร์]
[ฉายา: หมอดูไพ่ยิปซี]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: หญิงวัยกลางคนผู้ดูสุขุมลึกลับ นอกจากการตอบคำถามเรื่องการพยากรณ์และการพูดจาแบบมีนัยยะซึ่งเป็นปริศนาแต่เกี่ยวพันกับเรื่องโชคชะตา เธอจะไม่ยอมพูดอย่างอื่นอีกหรือพูดน้อยที่สุดเท่าที่จำเป็นเท่านั้น แต่หลาย ๆ ครั้งสิ่งที่ทายออกมาก็สรุปไม่ได้ว่าจะเป็นประโยชน์จริง ๆ หรือเปล่า หรือคลุมเครือเกินไป เธอต่อสู้ป้องกันตัวแบบผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่งได้เท่านั้น  ถ้าเป็นเรื่องของตัวเอง เธอไม่สามารถพยากรณ์ได้]
[สกิล: ฟอร์จูนรีดดิง]
เอสเมอรัลดาไม่ใช่คนที่เหมาะกับการสอบถาม เธอพูดน้อย พอพูดทีก็ชอบใช้คำพูดที่ดูเป็นปริศนา แต่แม่หมอคนนี้เป็นคนที่เป็นพยานเหตุการณ์ที่เป็นสาเหตุให้ผมต้องชุบชีวิตเธอขึ้นมาได้
อยากให้คาแรคเตอร์ที่ตายไปอธิบายสิ่งที่เจอด้วย 'ระบบคอมเมนต์' แบบที่พวกนั้นใช้แซวอยู่ตลอดเวลา น่าเสียดายที่ระบบไม่ได้ถูกออกแบบมาแบบนั้น หากอยากสอบถามก็ต้องคืนชีพให้เสียก่อน แต่กว่าจะคืนชีพให้ก็คือต้องเสียเวลาไป ยกเว้นแต่จะอัพเกรดซึ่งจะให้ผลทันที
"เกิดอะไรขึ้น"
เธอไม่ได้เอ่ยอะไรนอกจากหยิบไพ่ใบหนึ่งออกมาให้ผม มันเป็นไพ่เด็กหนุ่มกับดาบเล่มโต ผมไม่มีความรู้เกี่ยวกับไพ่ทาโรต์ แต่สามารถเดาจากรูปได้ไม่ยากว่าไม่ใช่เรื่องดี
"โดนใครเล่นงานมา"
"คมดาบแบบเดียวกัน"
ผมถอนหายใจ คราวนี้ปริศนาไม่ได้ยาก คมดาบแบบเดียวกันต้องหมายถึงทักษะเกี่ยวกับระบบ เธอกำลังสื่อว่าศัตรูคงจะเป็นคอลเลคเตอร์นั่นเอง แต่ที่มันทำให้น่าเหนื่อยใจก็ตรงที่เธอสื่อสารตรง ๆ กับผมไม่ได้นี่แหละ
แบบเดียวกับมายาที่ชอบพูดว่า "ดาบของฉัน มันกำลังเรียกร้องหาเลือด" นิสัยชอบพูดสั้น ๆ แถมยังพูดให้ดูมีลับลมคมใน สำหรับผมแล้วนับเป็นอาการที่เข้าข่ายเรียกว่า 'ป่วยจิต' อีกแบบหนึ่ง
ผมเรียกคาแรคเตอร์ทุกใบที่มีอยู่ออกมา จากนั้นจึงแอบไปนัดประชุมลับที่โรงนาโดยมีเพียงเพื่อน ๆ ของแอนที่ไม่ถูกเรียกมาร่วมประชุมด้วย
"พยายามรีดข้อมูลเอสเมอรัลดาเพิ่มแล้ว แต่ไม่มีประโยชน์ จากที่เธอ พอล เจสซิกาและเจมส์พูด ไม่เคยมีใครรู้ว่ามีคอลเลคเตอร์ซ่อนตัวอยู่ในประเทศเล็ก ๆ นี้"
"น่าจะมาจากข้างนอก" แคทพึมพำ "...บางทีอาจสะกดรอยตามเรามาก็ได้"
"เป็นไปได้นะคะ ถึงพวกเราจะระวังตัวขนาดไหน มันก็มีสกิลที่ช่วยตามรอยได้อยู่ดี"
แอนพูดพร้อมกับเหลือบไปมองทางจอน หลายครั้งหลายหนที่พวกเราหาสิ่งที่ไม่มีเงื่อนงำจากทักษะการสืบของจอนที่ไม่ว่าดูยังไงก็คล้ายเวทมนตร์ นักสืบตาเดียวคนนี้ช่วยพวกเรามาแล้วหลายครั้ง
"ถ้าอีกฝ่ายแข็งแกร่งพอ ๆ กันกับเจ้าคนที่เราเจอที่แรทฟอร์ต คงต้องทุ่มกำลังทั้งหมดเลยครับ" จอนตอบ
"หวังว่าคนนี้จะมีกำลังรบไม่เท่าหมอนั่น ตอนนั้นพวกเราเสียกระสุนไปเกือบหมด จนถึงตอนนี้ก็ยังหามาเติมได้ไม่ถึงหนึ่งในห้า" อลิซาเบธเอ่ยเสียงเครียด
มายา เมย์และไมราเกือบจะยกมือขึ้นขอพูดพร้อมกัน ผมให้เมย์ผู้ทำตัวเหมือนพี่สาวคนโตพูดก่อน ซึ่งมันทำให้มายาหน้าเหวอเล็กน้อยเพราะเธอต่างหากคือพี่สาวคนโต
"หนูว่าปิดเรื่องพลังของคุณคามิลไว้ไม่ได้แล้วค่ะ พอการต่อสู้เริ่มขึ้น คุณคามิลต้องใช้พวกเราทั้งหมด ยังไม่นับเรื่องใช้พลังของระบบชุบชีวิตหรือเปลี่ยนการ์ดเป็นอาวุธ ปิดเพื่อนคุณแอนไม่ได้หรอกค่ะ"
"อาา เมย์ ทำไมมาแย่งเรื่องที่พี่จะพูดไปหมดล่ะเนี่ย" มายาร้องโวยวาย แน่นอนว่าคนที่ต้องขอโทษแทนกลายเป็นน้องสาวทั้งสองคน
ผมไม่ได้สนใจพวกแฝดสาม ตาของผมไปสะดุดกับแคทที่กำลังกุมคางครุ่นคิด
"ไม่ต้องกังวลมากเกินไป พวกเราแค่ประเมินเผื่อกรณีที่อีกฝ่ายเหนือกว่า บางทีอาจไม่ได้เป็นปัญห…"
"ฉันแปลกใจ" แคทแทรกก่อนผมพูดจบ "การล่าซอมบีปลอดภัยกว่า คะแนนที่ได้ก็ไม่ได้น้อยกว่าด้วย ทำไมถึงมีคอลเลคเตอร์อยากล่าคอลเลคเตอร์ด้วยกันล่ะ"
"ถ้าไม่เกี่ยวกับความคุ้มค่า ก็คงทำเพื่อตัดคู่แข่งหรือไม่ก็ถูกมิชชันบังคับมาล่ะมั้ง"
"คุณคามิลยังไม่เคยเจอมิชชันแบบนั้นเลย ทำไมกัน"
"ถึงมี ผมก็ไม่อยากไปเล่นงานใครโดยไม่จำเป็นหรอก"


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (2)

หลาย ๆ คนหันมามองหน้ากัน คงมีบางคนที่สงสัยเพราะผมเคยรับมิชชันที่เกี่ยวกับการกวาดล้างคนมาบ้าง อย่างแก๊งใหญ่สามแก๊งที่เดิร์กลินเป็นตัวอย่างที่ดี
ไม่ได้แก้ตัวนะ สำหรับผม มันแตกต่างกันนิดหน่อย ผมปราบปรามพวกนั้นเพราะรู้มาว่าแต่ละแก๊งเป็นตัวอันตรายที่ทำร้ายคนไปทั่ว ถ้ามิชชันบอกให้ไปฆ่าใครสักคนแบบไม่มีเหตุผลรองรับ ต่อให้มีคะแนนมากมายแค่ไหนมาล่อผมก็ไม่สนใจ เพราะมันขัดกับเหตุและผลที่ควรทำ ไม่ทำเรื่องพรรค์นั้นผมก็ไม่รู้สึกติดใจ
มองหน้าแอนและแคท พวกเธอดูเหมือนไม่ค่อยเชื่อตอนที่ผมแสดงจุดยืนของตัวเอง ผมไม่โทษพวกเธอหรอก แต่ที่น่าทุบหัวที่สุดคือคาแรคเตอร์ของผมเกินกว่าครึ่งไม่เชื่อใจกันด้วยนี่สิ มันน่านัก!
หัวข้อสนทนาสลับกลับมาเป็นเรื่องที่ควรจะคุยกันตั้งแต่แรก วิธีการรับมือกับศัตรูที่ยังไม่รู้ที่มาที่ไป
"ต้องรู้จักศัตรูก่อน ผมจะรับหน้าที่ตรวจสอบเอง" จอนเสนอตัว ทุกคนรู้ว่าถ้าเป็นเรื่องการหาข้อมูล จอนไม่เคยทำให้ผิดหวัง
"ฝากด้วยนะ อยากได้ใครช่วยก็บอกแล้วกัน"
"ขอทำคนเดียวดีกว่าครับ ยิ่งคนเยอะยิ่งถูกจับได้ง่าย"
"เรื่องการป้องกันฐาน ขอผมรับผิดชอบเองได้ไหมครับ" พอลกุลีกุจอเสนอตัวบ้าง
"นาย เจสซิกา เจมส์และเอสเมอรัลดาอยู่ที่นี่มานานกว่าใคร สภาพแวดล้อมเป็นอย่างไร ติดกล้องวงจรปิดตรงไหน วางกับดักตรงไหนคงไม่มีใครรู้ดีกว่าแล้วละ"
"จะพยายามให้เต็มที่ครับ"
"แล้วอย่าลืมเตือนทุกคนด้วยนะว่าวางกับดักไว้ที่ไหนบ้าง" อลิซาเบธหันไปเตือนเจสซิกา
"ค่ะพี่ ไม่พลาดแน่นอน"
"แล้วเรื่องกระสุนล่ะ ที่นี่เหลือเยอะแค่ไหน" มายาถามบ้าง
"ฉันตรวจแล้วค่ะ ตอนนี้เรามีเหลือมากกว่าที่คุณคามิลพกมาแค่เล็กน้อย ถ้าไม่หาเพิ่มคงไม่พอสำหรับศึกใหญ่" สาวนักบัญชีว่าพร้อมกับยื่นกระดาษจดรายการของปืน กระสุนและวัตถุระเบิดที่เธอประเมินว่าของยังขาดอยู่ให้กับผม
"กระสุนหาเพิ่มได้ถ้ามีคะแนนมากกว่านี้ อาจจะต้องแบ่งกลุ่มเล็ก ๆ สักกลุ่มล่าซอมบีเพื่อเก็บคะแนน ส่วนพวกระเบิด ฉันมีสารเคมีหลายชนิดที่เอามาทำเป็นระเบิดได้ ขอฝากอลิซาเบธดูแลส่วนนี้ต่อ"
อาจเพราะเคยแต่บุกโจมตีคนอื่น จนแทบไม่มีประสบการณ์ในการตั้งรับ ผมจึงคิดว่าพวกเรามีเรื่องต้องพูดคุยกันอีกหลายต่อหลายเรื่อง แต่น่าเสียดายที่เวลาเตรียมตัวของพวกเราสั้นกว่าที่คิดไว้มาก
เสียงระเบิดที่พวกพอลติดตั้งไว้ดังแว่วมาแต่ไกล เชนที่ผมฝากให้ดูต้นทางเปิดประตูเข้ามาในโกดังด้วยสีหน้าที่พวกเราทุกคนต่างก็ดูออก
"พวกเรา ฉันว่าไม่ต้องวางแผนอะไรเพิ่มแล้วละ" เขาว่า
"บุกมากลางวันแสก ๆ เลยแฮะ เออ แบบนี้ก็สะดวกดี" แคทหัวเราะอย่างประชดประชัน
"ดีเหมือนกัน ตัดสินกันให้จบไปตรงนี้เลยค่ะ"
"เกิดอะไรขึ้น ซอมบีบุกเหรอ" เจนนา รีชเชอร์วิ่งหน้าตื่นเข้ามา คนที่ไล่หลังตามเธอมา มีเบนจามินและจิมมี พวกเขายิงคำถามแบบเดียวกันมา
"ไม่มีเวลาตอบแล้ว พวกคุณสามคนหาที่ซ่อนซะ"
"เดี๋ยวก่อน ซ่อนที่ไหน แล้วนั่น แอนนี แอนนีจะไปสู้…"
"บอกแล้วว่าไม่มีเวลาอธิบายแล้ว ถ้าไม่อยากถูกลูกหลงก็ไปซ่อนตัวซะ" ผมเตือนอีกฝ่ายที่ยังดูดื้อดึง
"ทำไมฉันต้องฟังคำสั่งแกด้วยวะ"
เบนจามินว่าพร้อมกับกระชากคอเสื้อผม แน่นอนว่าผมสะบัดออกได้ง่าย ๆ เขาไม่มีทางสู้แรงของผมที่มีค่าสถานะจากระบบได้
"อยากตามมาก็ตามใจ ดูแลชีวิตตัวเองก็แล้วกัน"
ถึงตอนนี้ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปิดบังพลัง ขณะที่วิ่งไปยังต้นเสียงของการระเบิด ผมได้แจกจ่ายปืนและกระสุนให้กับทุกคนเพิ่ม พวกเบนจามินคงประหลาดใจที่เห็นของแบบนั้นโผล่ออกมากลางอากาศและน่าจะสงสัยที่อยู่ ๆ กลุ่มเราก็มีคนเพิ่มขึ้นอีกหลายคน แต่เขาก็ไม่ได้ถามเพิ่มอีก
วิ่งจนเกือบถึงประตูรั้ว พวกเราก็พบกับกองกำลังของฝ่ายศัตรู
จำนวนของศัตรูมีมากกว่าเกือบสองเท่า แต่ละคนมีอาวุธครบไม้ครบมือ ทั้งปืนสั้น ปืนไรเฟิล ปืนลูกซองหรือแม้แต่ปืนกล พวกที่ไม่มีปืนก็พกพาอาวุธประชิดแบบอื่นไม่ว่าจะเป็นขวาน ดาบ หรือแม้แต่ของดูผิดยุคอย่างลูกตุ้มติดโซ่
พวกเราใช้เวลาแค่ไม่กี่อึดใจก็สามารถบอกได้ว่าศัตรูคราวนี้มีคอลเลคเตอร์มากกว่าหนึ่งราย หลักฐานคือในกลุ่มของศัตรูมีคาแรคเตอร์ที่ซ้ำกันมากกว่าหนึ่ง เมื่อมองสำรวจแบบเร็ว ๆ ก็เห็นบิลลี มายา เชนและชาร์ลีอย่างละหนึ่งคู่
รู้สึกโล่งใจ อย่างแรกคือผมไม่เห็นแฝดพี่ชายของมายาและเจ้าเซเลปนักศิลปะการต่อสู้ อย่างน้อยพวกคอลเลคเตอร์ที่ต้องการต่อสู้ด้วยก็น่าจะเปิดแพ็คยังไม่ถึงเซอร์ไววัลแพ็คโฟร์
ส่วนที่ทำให้เบาใจอย่างที่สองคือคาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ในกลุ่มศัตรูยังไม่ได้รับการอัพเกรตเลยสักครั้ง จริงอยู่ว่าชุดของคาแรคเตอร์สามารถเปลี่ยนไปได้ตามของที่คอลเลคเตอร์มอบให้ แต่มีหลายอย่างเช่นกันที่หลอกตาได้ยาก อย่างมายาทั้งสองคนของศัตรูยังมีรูปร่างของเด็กมัธยมต้น
ศัตรูเลเวลต่ำกว่า เรื่องนั้นไม่ต้องสงสัย แต่ความเป็นจริงเรื่องความต่างของกำลังรบก็ยังไม่หายไป อีกฝ่ายมีจำนวนเยอะกว่ามาก
"เมืองนี้ไม่ใหญ่พอสำหรับสองกลุ่มรึไง" ผมตะโกนถาม
ไม่ได้หวังว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับ แต่อยากให้ฉุกใจคิดสักนิดก็ยังดี ถ้าไม่ใช่เพราะมิชชัน ผมคิดว่าต่างคนต่างอยู่ก็ได้
"พวกเราไม่อยากทำแบบนี้หรอก ถ้ามีทางเลือก" คอลเลคเตอร์คนแรกพูดขึ้น
"พูดซี้ซั้วอะไรเนี่ย ใครบังคับมารึไง" แคทสวนกลับทันควัน
"พวกเราต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะเจอกับเจ้านั่น" อีกคนตอบ น้ำเสียงของเขาแฝงความหวาดกลัวเมื่อพูดถึงใครบางคน
ผมนึกถึงคำพูดของคอลเลคเตอร์ที่พบในแรทฟอร์ต ก่อนตายเจ้าหมอนั่นพูดถึงตัวอันตรายคนหนึ่ง
"ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณพูดถึงใครค่ะ แต่ถ้าคนที่พวกคุณกลัวเป็นตัวอันตรายสำหรับทุกคน พวกเรายิ่งไม่ควรมาสู้กันไม่ใช่เหรอคะ"
"ฟังดูมีเหตุผลดี แต่พวกเราไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น พวกแกเองก็คงไม่ได้อยากเป็นพวกเดียวกับทางนี้นักหรอก"
"เอ่อ ไม่ใช่นะคะ"
ผมยกมือขึ้นห้ามแอน มันชัดเจนอยู่แล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะเกลี้ยกล่อม


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (3)

คอลเลคเตอร์อีกฝ่ายมีสองคน คนแรกร่างผอมสูง ผิวคล้ำ ผมหยิกฟู เพื่อความสะดวก ผมเรียกหมอนี่ว่า 'คอลเลคเตอร์ A' ส่วนคนที่สองรูปร่างสั้น ร่างหนา มีแผลเป็นขนาดใหญ่ที่ใบหน้า ผมตั้งชื่อคนนี้ว่า 'คอลเลคเตอร์ B'
ทั้ง A และ B แข็งแกร่งไล่เลี่ยกัน ไม่ว่าจะในแง่ของค่าสถานะและอุปกรณ์ที่พวกเขาใช้ แม้ว่าไม่น่ากลัวเท่าคอลเลคเตอร์ที่แรทฟอร์ต แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะถูกล้มง่าย ๆ ด้วยปืนไม่กี่กระบอก
"หน็อย พวกมันไม่ได้ใส่เสื้อกันกระสุนแท้ ๆ แต่ยิงไม่เข้าเลย"
จอนบ่นไม่หยุดมาตั้งแต่ครู่ก่อน ผมเข้าใจความรู้สึกเขา ชุดและอุปกรณ์ที่คาแรคเตอร์หลาย ๆ คนใส่เป็นการ์ดไอเท็มซึ่งมีสกิลติดตัว แม้หน้าตาจะเหมือนเสื้อผ้าธรรมดาแต่พวกมันแข็งแกร่งกว่าชุดเกราะทั่วไปด้วยซ้ำ แบบเดียวกับที่ชุดเกราะบิกินีในเกม สามารถมีพลังป้องกันสูงได้ยิ่งกว่าเกราะแบบคลุมทั้งร่าง
กำลังของทั้งสองฝ่ายเริ่มลดลง คาแรคเตอร์ฝ่ายของเราเสียเปรียบเรื่องอุปกรณ์ รวมถึงจำนวนของคาแรคเตอร์
กระสุนของสองฝ่ายปลิวกันว่อน กลุ่มเราที่เคยปักหลักกระจุกตัวกันเริ่มกระจายตัวออกไปเพื่อไม่ให้เป็นเป้าได้ง่าย บิลลีของฝ่ายเราทั้งที่กลัวจับใจ แต่เขาก็เข้าปะทะกับบิลลีสองคนของฝ่ายศัตรู
ทั้งที่ถูกรุมแต่ก็บอกไม่ได้ว่าเสียเปรียบ นี่คือผลของเลเวลและสกิลที่แตกต่างกันมาก
อลิซาเบธเป็นคนที่ว่องไวเสมอในการสังหาร ทั้งอลิซาเบธฝ่ายเราและฝ่ายศัตรูต่างคิดเหมือนกัน เพื่อให้คนที่เหลือมีโอกาสรอดเพิ่ม การกำจัดตัวอันตรายอย่างตนเองในอีกกลุ่มเป็นสิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรก
อลิซาเบธสองฝ่ายยิงสวนใส่กันหลายนัด กระสุนของฝ่ายเราแม่นยำกว่าเพราะสกิลสนับสนุนอย่าง 'โฟกัส' แต่อีกฝ่ายก็ยิงถูกคนของเราจนได้รับบาดเจ็บ
จอนเก็บชาร์ลีของฝ่ายนั้นก่อนเพื่อป้องกันความสับสน แต่ศัตรูก็ใช้เวลาไม่นานจัดการกับชาร์ลีฝ่ายของเราเช่นกัน
ผมฝากแอน แคท และคนอื่น ๆ รับมือด้วยไปพร้อม ๆ กับคาแร็คเตอร์อื่น ๆ ในขณะที่ตัวเองเลือกเป้าหมายส่วนตัวเป็นคอลเลคเตอร์ A ก่อนเป็นลำดับแรก ยิ่งจัดการกับหมอนี่ได้เร็วเท่าไหร่ โอกาสชนะของทั้งกลุ่มก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น
ฉันมองดูสถานการณ์การปะทะด้วยความรู้สึกขัดใจ จากการประเมินด้วยสายตา ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าคามิลมีโอกาสชนะอยู่ราว ๆ เจ็ดต่อสาม แต่นั่นคือแค่การประเมินจากการมองเห็นเท่านั้น
"แคท ไม่ต้องห่วงคามิลหรอกค่ะ" แอนคุยกับฉันที่คงเผลอจ้องไปทางคามิล
พวกเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคาแรคเตอร์ A และ B ที่คามิลตั้งชื่อให้ชั่วคราว สองคนนั้นมีเลเวลระดับไหน มีสกิลอะไร มีการ์ดจากแพ็คไหนบ้าง พวกเราสู้ทั้งที่แทบไม่รู้อะไรเลย
แม้แต่แพ็คที่พวกเราคอนเฟิร์มแล้วว่าพวกเขามีแน่ ๆ อย่างเซอร์ไววัลแพ็ควันและทู เราก็รู้แค่ว่าคาแร็คเตอร์เกือบทั้งหมดที่พวกเขาแสดงตนออกมาแล้วเป็นพวกเลเวลต่ำ พวกเราไม่รู้เลยว่าคอลเลคเตอร์มีการ์ดซ้ำมากมายขนาดไหนเพื่อชุบชีวิต ในทางตรงกันข้าม ฉันรู้ดีกว่าคามิลใช้การ์ดซ้ำเพื่อชุบชีวิตและอัพเกรดไปจนเกือบหมดแล้ว
พวกเราแทบไม่มีกำลังเสริม ในขณะที่ศัตรูอาจจะมีก็ได้
พวกเขาอาจมีคาแรคเตอร์ที่เป็นไพ่ตายแอบซ่อนอยู่ก็ได้
…เหมือนกับที่ฉันแอบซ่อนเอาไว้…
ฉันไม่เคยบอกความจริงกับคามิลและแอนว่าเป็นคอลเลคเตอร์อยู่แล้ว ทั้งสองเข้าใจแค่ว่าฉันเหมือนกับแอนที่มองเห็นระบบแต่ทำอะไรกับมันไม่ได้ ไม่สิ บางทีคนที่ไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ อย่างคามิลก็คงสงสัยอยู่ แต่แอนเชื่อสนิทใจว่าฉันเป็นเหมือนเธอ
ถ้าพูดตามตรงก็อยากเก็บความลับนี้ต่อไปอีกสักหน่อย เมื่อคนอื่นรู้ว่าเราทำอะไรได้ก็จะหนีไม่พ้นถูกคาดหวังและถูกโยนงานมาให้ ฉันไม่อยากเจอกับเรื่องแบบนั้น
แค่อยากอยู่อย่างสบาย ไม่ต้องถูกใครจิกหัวใช้งาน
ไม่จำเป็น ฉันไม่อยากทำร้ายใคร แต่ถ้าจำเป็นก็สามารถหักหลังทุกคนได้ ฉันเป็นคนแบบนั้นมาตลอด
คงเพราะนิสัยแบบนั้นแหละ หลังจากที่ย้ายกลุ่มหลายครั้ง ปั่นหัวคนนั้นทีคนนี้ที รวมทั้งเฉือดเจ้าหัวหน้ากลุ่มเก่า ๆ ที่คิดจะทำมิดีมิร้ายไป ฉันก็ได้แพ็คพิเศษที่คามิลไม่เคยมี
…เทรเตอร์แพ็ค…
"น่าหงุดหงิดชะมัด" ฉันพึมพำตอนที่เห็นคาแรคเตอร์ของอีกฝ่ายคืนชีพกลับมาต่อหน้าต่อตา
เหมือนกับที่คิดไว้ไม่มีผิด ศัตรูไม่ค่อยเพิ่มเลเวลการ์ดระดับล่าง เขาจึงไม่สามารถอัพเกรดพวกนั้นได้เพราะเลเวลเป็นอุปสรรค แต่เขาเปิดแพ็คแรก ๆ ไปเยอะพอสมควรจนมีการ์ดซ้ำ ๆ เยอะอยู่ ถ้ายื้อแบบนี้ต่อไปได้อีกหน่อย โอกาสชนะของฝ่ายเราจะลดลงจนเหลือไม่ถึงครึ่งเพราะความด้อยกว่าเรื่องจำนวน
ทั้งที่พร่ำบอกตัวเองว่าอย่าแสดงพลังออกมา แต่สุดท้ายก็ดันเผลอไปจนได้
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: แมดส์ แจ็คสัน]
[ฉายา: ฆาตกรสวมหน้ากาก]
[ระดับ: SR (ซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ฆาตกรต่อเนื่องที่ถูกหมายจับมานาน แต่ตัวจริงของเขายังคงเป็นปริศนา ชอบทำงานคนเดียว เป็นตัวอันตรายต่อทั้งศัตรูและพวกเดียวกัน ยกเว้นเพียงคอลเลคเตอร์ที่เรียกตนออกมา เป็นเรื่องยากที่จะเขาจะควบคุมตัวเองให้ทำงานโดยไม่ลงมือฆ่าใคร]
[สกิล: บลัดลัสต์, เอนดูแรนซ์]


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (4)

แมดส์คือคาแรคเตอร์เลเวลสูงที่สุดที่ฉันมีในขณะนี้ ตั้งแต่ตอนที่เขาเป็นแค่ระดับ R (แรร์) แมดส์ก็เป็นคาแรคเตอร์ที่อันตรายจนคาแรคเตอร์จากเซอร์ไววัลแพ็คแรก ๆ เทียบไม่ติด ยิ่งเมื่อถูกอัพเกรด แถมด้วยขวานระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) ที่ฉันมอบให้ เขาก็ยิ่งเป็นตัวอันตราย
คอลเลคเตอร์ B จ้องมองแมดส์อย่างเป็นกังวล เขามองไม่เห็นค่าสถานะของคนของฉัน แต่คงเป็นสัญชาตญาณที่บอกให้เขาต้องจับตามอง
น่าเสียดายที่แม้จะระวังตัวแล้วแต่เขาก็ยังช้าเกินไป แมดส์พุ่งเข้าใส่ B ราวกับนักล่าผู้หิวกระหาย เขาเงื้อขวานและฟันลงมาด้วยความเร็วที่มองตามเกือบไม่ทัน
B ไม่ได้มัวแต่ยืนอึ้ง เขามีสกิลที่สามารถสวนกลับการโจมตีแบบประชิดอัตโนมัติ ด้วยสกิลนี้ต่อให้อีกฝ่ายรวดเร็วขนาดไหนก็ยากจะหลบหนี B กระหน่ำปืนคู่ของเขาใส่แมดส์ในระยะเผาขน
คามิลมองผลลัพธ์ด้วยความวิตก เขาคงเห็นภาพตัวเองพรุนเป็นรังผึ้งหากเลือกเป้าหมายผิด โชคดีเหลือเกินที่เขาเลือกเล่นงาน A แทนที่จะเป็น B
ฉัวะ!
เสียงขวานของแมดส์ดังชัดเต็มหู แม้จะบาดเจ็บหนักจากกระสุนที่ผ่านการเสริมสกิลความรุนแรง แต่มันก็ยังหยุดเขาไม่ได้อย่างชะงัด ขวานเล่มโตของเขาสับลงกลางหัวของ B แบบพอดิบพอดี
ลองสับเข้าไปได้แบบนั้น อีกฝ่ายจะมีสกิลหรืออุปกรณ์ใด ๆ ช่วยก็คงไร้ประโยชน์ ร่างของ B ทรุดลงกับพื้นราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตัดสายทิ้ง
ฉันเห็นแอนถอยหลังไปหลายก้าว โทษเธอไม่ได้หากจะรู้สึกกลัว ไม่ใช่แค่ภาพของคนถูกสับหัวเท่านั้น ภาพของแมดส์ที่แม้จะถูกยิงทะลุไปตั้งหลายนัดแต่เขายังพุ่งตรงไปที่ A ก็น่าหวาดกลัวเช่นกัน
คาแรคเตอร์ฝ่ายตรงข้ามหลาย ๆ คนที่ยังต่อสู้อยู่พยายามหยุดแมดส์ มีทั้งคนที่กระหน่ำยิงใส่ซ้ำ คนที่เห็นว่าปืนทำอะไรไม่ได้มากจึงพยายามเข้ามาใช้แรงยื้ดยุดฉุดกระชาก แต่ไม่ว่าหน้าไหนก็ขวางไพ่ใบเด็ดของฉันไม่อยู่
คิดว่าฉันต้องทุ่มเทมากมายแค่ไหนกว่าที่แมดส์จะแข็งแกร่งขนาดนี้ คาแรคเตอร์ทั่วไปมีเหรอจะหยุดเขาได้ ยิ่งเมื่อจำนวนของพวกมันลดลงไปครึ่งหนึ่งเพราะ B ถูกฆ่า มันเป็นไปไม่ได้เลย
คนอย่างคามิลไม่ยอมปล่อยให้คะแนนหลุดมือไป เขาไม่รอให้แมดส์ปิดงานให้จบ เจ้าบ้านั่นอ้อมไปด้านหลังของ A ในช่วงจังหวะที่อีกฝ่ายคลาดสายตาไปจากตน ดาบที่ทุ่มแรงใส่จนสุดของเขาแทงทะลุผ่านท้ายทอยจนถึงคอหอย
"อย่าละสายตาจากศัตรูสิ"
ผมกำลังจ้องหน้าแคทเธอรีน เคนอย่างเอาเรื่อง มีเรื่องที่ผมอยากถามเธอมากมาย แต่จังหวะไม่ดีเอาเสียเลยเพราะทันทีที่การต่อสู้จบลง พวกเบนจามินก็เริ่มยิงคำถามมาชุดใหญ่
"มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย ทำไมอยู่ ๆ ก็มีคนเพิ่ม อยู่ ๆ ก็สลายหายไป อธิบายทุกอย่างมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" เบนจามินโวยวายกับผม
พิลึกเกินไปแล้ว เมื่อครู่ยังยืนตัวแข็งอยู่ข้างหลังไม่ได้ทำอะไรสักนิด พอการต่อสู้จบ ความกล้าที่หายไปเลยเพิ่งกลับมาหรือไงกันนะ
"ใจเย็นก่อน ให้คามิลเขาได้พูดก่อนสิ" เจนนาพยายามเข้ามาไกล่เกลี่ย
ผมอยากผลักภาระให้แอนช่วยอธิบายแทน แต่ผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้เลี่ยงไปไม่ได้ตลอด ผมเริ่มอธิบายทุกอย่างอย่างละเอียด ตั้งแต่จุดที่มาถึงโลกนี้และรู้ตัวว่ามีระบบ
"เหมือนกับไลท์โนเวลที่เคยอ่าน มีบางเรื่องพอไปเกิดใหม่ก็จะมีระบบคล้าย ๆ กับเกม สามารถเก็บเลเวล รวมถึงใช้เวทมนตร์ได้" จิมมีช่วยอธิบายเสริม โชคดีที่เขาเคยอ่านอะไรแบบนั้นมาไม่น้อย
"มันไม่ถึงกับใช้เวทมนตร์ได้หรอก แต่ใช่แล้วล่ะ โดยรวมแล้วก็เหมือนกับเกม"
"ไม่เหมือนตรงไหน… เปลี่ยนการ์ดให้กลายเป็นคนหรือสิ่งของ เรื่องเหนือจินตนาการแบบนั้นดูยังไงก็เหมือนเวทมนตร์"
ผมสังเกตเห็นความไม่พอใจในน้ำเสียงของเบนจามิน เขาน่าจะเชื่อเรื่องที่ผมบอก แต่ก็ยังรู้สึกต่อต้านเพราะตนมองไม่เห็นหน้าต่างระบบ
น่าเสียดาย แต่เจ้ากล้ามเบนจามิน เจนนา และจิมมี ทั้งสามคนไม่เหมือนกับผม พวกเขาไม่ได้มีพลังพิเศษจากระบบหรือแม้แต่มองเห็นการทำงานของมันเหมือนกับแอน
"งั้นก็จบเรื่องแล้ว" แคทเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสกว่าปกติ
"ไม่ต้องมาทำเป็นเนียนเลย เรามีเรื่องต้องคุยกันอีก"
"จริงด้วยค่ะ คุณแคทใช้พลังของระบบได้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
"เอ่อ เพิ่งไม่นานมานี้เอง ฉันคิดว่ากำลังจะบอกอยู่แต่มันดันเกิดเรื่องซะก่อน"
"ไม่นานมานี้… แต่มีคาแรคเตอร์ที่ผมไม่มีด้วยเนี่ยนะ"
แคทยกยิ้มมุมปากก่อนจะตอบ "แหม เหมือนมิชชันไง แต่ละคนยังได้ไม่เหมือนกัน ฉันก็แค่บังเอิญไปทำตรงตามเงื่อนไขบางอย่างโดยไม่รู้ตัว"
"งั้นเหรอ"
"ฉันแค่บอกช้าไปนิด ไม่ได้คิดจะปิดบังเลย ส่วนเงื่อนไขเนี่ยอยากบอกแต่ก็จนใจจริง ๆ นะ"


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (5)

โกหกแน่นอน ทำไมถึงกล้าฟันธง ผมคงตอบยาก จากระยะเวลาไม่นานนักที่อยู่ด้วยกัน ผมรู้ว่าเธอเป็นคนประเภทที่จะไม่บอกข้อมูลหากว่ามันไม่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง
ถ้าให้เดา บางทีการปลดล็อกแพ็คของเธออาจเกี่ยวกับอดีตที่ผ่านมา และเหตุผลที่ผมพบเธออยู่ลำพังก็เป็นได้ มาลองคิดดูในตอนนี้ การที่ผู้หญิงตัวคนเดียวแบบเธอไปอยู่ที่แรทฟอร์ต มันก็ดูผิดปกติตั้งแต่แรกแล้ว
"คุณแคทแน่ใจนะคะว่าไม่ได้ปิดบังอะไรพวกเราอีก" แอนเองรู้สึกแบบเดียวกับผมว่าน่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังเรื่องราวของแคท
"อะ อื้อ ไม่มีแล้ว"
"งั้นเรื่องสุดท้าย อธิบายข้อมูลของแพ็คพิเศษมา ชื่ออะไร มีการ์ดแบบไหน"
"วันนี้หนักกันมาทั้งวันแล้ว ให้ทุกคนได้พักก่อนดีไหม ที่สำคัญพวกคุณเจนนาก็จะตามไม่ทัน…"
"ไม่ต้องสนใจเราก็ได้" เบนจามินพูดสวน ผมเดาว่าเขาไม่อยากถูกทิ้งไว้ให้ไม่รู้อะไรเลย
แคทจำใจต้องอธิบายเกี่ยวกับแพ็คพิเศษโดยยังย้ำอีกครั้งว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงสามารถปลดล็อกแพ็คนี้ได้
ชื่อของมันคือ 'เทรเตอร์แพ็ค' แพ็คพิเศษที่มีราคา 200 คะแนนซึ่งสูงกว่าแพ็คทั่วไปถึงสี่เท่า แคทจำเป็นต้องจัดการซอมบีมากกว่าหกสิบถึงเจ็ดสิบตัวเพื่อที่จะเปิดแพ็คนี้เพียงหนึ่งครั้ง
แพ็คนี้มีความพิเศษสองส่วน อย่างแรกคือสิ่งที่ได้เห็นไปแล้วใน 'ฆาตกรสวมหน้ากาก' คาแรคเตอร์รายนี้เฉพาะพละกำลังและความถึกทนเหนือยิ่งกว่าคาแรคเตอร์คนไหน ๆ ที่ผมมี โดยมีข้อเสียคือการควบคุมยากถึงขนาดที่อาจทำร้ายพวกเดียวกันเองได้ทุกเมื่อ
"แข็งแกร่ง แต่มีข้อเสียร้ายแรงเลยนะคะ คาแรคเตอร์รายอื่น ๆ ในแพ็คก็มีข้อเสียแบบเดียวกันเหรอ"
"ไม่ถึงกับทุกรายหรอก แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกที่ไม่เหมาะกับการใช้สู้เป็นกลุ่ม"
"เป็นอันตรายกับพวกเดียวกัน ถึงได้ชื่อเทรเตอร์แพ็คสินะ… หลังจากนี้ถ้าต้องสู้ด้วยกัน ผมว่าคุณใช้คาแรคเตอร์จากแพ็คอื่นด้วยก็ดีนะ"
"หืมม"
"มีอะไรเหรอ แอนน่าจะมีมิสเซลเลเนียสกับเซอร์ไววัลไม่ใช่เหรอ พวกนั้นใคร ๆ ก็มีนี่"
"คือออ"
แอนดูเลิกลั่กผิดปกติ
"มีอะไรปิดบังอีกแล้วใช่ไหม" ผมเค้นเสียงถาม
"ฉันเปิดสองแพ็คนั้นได้ แต่ไม่มีคาแรคเตอร์เหลือเลย"
"ไม่มีเหลือ หมายความว่าเคยมีเหรอ"
แคทแสดงให้เห็นด้วยการกระทำ เธอเปิดข้อมูลการ์ดคาแรคเตอร์ทั้งหมดที่ครอบครอง เธอไม่ได้โกหก การ์ดคาแรคเตอร์หลาย ๆ ใบที่เธอครอบครองกลายเป็นภาพขาวดำ
ถ้าไม่เคยได้รับคาแรคเตอร์ใบนั้น การ์ดจะไม่ปรากฏให้เห็นในคลัง กรณีที่การ์ดกลายเป็นสีเทาแบบนี้เหมือนกับกรณีของไอเท็มการ์ดที่ถูกเปลี่ยนเป็นของจนหมดจากคลังเก็บการ์ดนั่นเอง
"ต่อให้คาแรคเตอร์เสียชีวิตและรอคูลดาวน์เพื่อคืนชีพ ก็ไม่ได้เป็นสีเทาแบบนี้นี่คะ"
"ใช่ นี่มันเหมือนกับว่าเคยมีแต่เสียไปแล้ว"
"ตอนที่ได้แพ็คนี้มา มันมีฟังก์ชันใหม่ทำงานขึ้นมาด้วย ฉันสามารถขายคาแรคเตอร์การ์ดแล้วแลกกับเทรเตอร์พอยต์ แล้วเอาเทรเตอร์พอยต์นี่ไปเปิดเทรเตอร์แพ็คอีกที"
"ว่าไงนะ… จะบอกว่านอกจากระบบคะแนน กับระบบซิลเวอร์ที่ได้จากการขายไอเท็มการ์ด มีทรัพยากรแบบอื่นด้วยเหรอ"
"ฟังจากชื่อแล้วเหมือนเป็นทรัพยากรเฉพาะสำหรับแพ็คของคุณแคทด้วยนะคะ หรือว่านอกจากเทรเตอร์พอยต์แล้วจะมีอย่างอื่นด้วย แต่ว่าจะต้องทำเงื่อนไขบางอย่าง"
"อา… เดี๋ยวสิ นี่ตั้งใจพูดให้งงใช่ไหม"
ผมไม่โทษเบนจามินที่ตามไม่ทัน ลำพังแค่ทำความเข้าใจระบบ ก็ยากสำหรับคนที่มองไม่เห็นแล้ว นี่ยังมีเรื่องของระบบใหม่ที่ผมไม่เคยรู้มาก่อนด้วย
สรุปสั้น ๆ อีกครั้งคือ นอกจากมิสเซลเลเนียสแพ็ค เซอร์ไววัลแพ็ควันถึงโฟร์ มันน่าจะมีแพ็คซ่อนไว้อีกมากมายที่ผมยังไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ และหลาย ๆ อันในนั้นอาจมีวิธีรวบรวมทรัพยากรที่แตกต่างกันแบบเดียวกับการเก็บเทรเตอร์พอยต์ของแคท
"มีสิ่งที่ต้องบอกพวกเราแค่นี้ใช่ไหม" ผมเค้นถามต่อ
"อย่าพูดเหมือนฉันมีแต่เรื่องปิดบังสิ"
"แล้วไม่จริงเรอะ"
"จะว่าไป มีอีกเรื่องที่ยังไม่ได้บอกแหละ"
"นั่นไงล่ะ"
"จะฟังหรือจะบ่น"
"มีอะไรก็อธิบายมาเถอะค่ะ" แอนตัดบทด้วยเสียงอ่อนโยน คงอยากให้ผมกับแคทดีกันไว้
ผมแสดงออกทางสีหน้าเลยว่าหวาดระแวงในตัวแคทอยู่
"คือแบบนี้ พวกคุณรู้ใช่ไหมว่ามิชชันมีหลายแบบ บางครั้งที่มิชชันสำคัญขึ้นมาให้ทำ ถ้าทำไม่จบมันจะไม่มีอันใหม่ขึ้นมาให้ทำ"
"เออสิ บางครั้งก็ถูกบังคับให้ทำมิชชันที่ไม่อยากทำ แถม…"


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (6)

[มิชชัน: ตามหาคน (2/4) (ล้มเหลว)]
ผมเปิดหน้าต่างมิชชันขึ้นมา ตอนนี้มันเหลือแค่อย่างเดียวเท่านั้น แต่หน้าต่างครั้งนี้ไม่ได้เป็นสีน้ำเงินโปร่งแสงเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเป็นหน้าต่างสีแดง
น่าหงุดหงิดเป็นที่สุด นอกจากมีคำน่ารังเกียจอย่างคำว่าล้มเหลวแล้ว ยังอุตส่าห์เปลี่ยนสีตอกย้ำให้เจ็บใจเล่น
"เพราะมีมิชชันล้มเหลวค้างไว้ก็เลยรับมิชชันใหม่ไม่ได้"
"เดี๋ยวสิ พูดแบบนี้ หรือว่า…" ผมระลึกได้ถึงบางอย่าง ระบบของคอลเลคเตอร์ทำงานไม่ต่างจากระบบของเกม
ดังนั้น ปกติแล้วระบบน่าจะมีตัวเลือกสำคัญที่มาพร้อมกับการรับมิชชัน
"เข้าใจแล้วใช่ไหม" แคทยิ้มออกมา
"หืม อะไรนะคะ" แอนตามพวกเราสองคนไม่ทัน
"ยกเลิกภารกิจตามหาคน" ผมทดลองออกคำสั่งกับระบบ ถ้าหากระบบทำงานเหมือนเกม การยกเลิกภารกิจควรจะต้องทำได้ด้วย
[การยกเลิกมิชชันต้องใช้ 50 คะแนน คุณต้องการยกเลิกใช่หรือไม่]
"ตกลง"
[50 คะแนนถูกใช้เพื่อยกเลิกมิชชันตามหาคน]
[มิชชันถูกยกเลิกแล้ว]
"บ้าจริง มีวิธีง่าย ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ทำไมไม่เคยคิดมาก่อนเนี่ย" ผมหัวเสียนิดหน่อยที่พบว่าตนเองไม่ได้รับรู้การคงอยู่ของกฎเกณฑ์ที่มีอยู่แต่ต้น แล้วต้องมาฟังจากคนอื่นอีกที ทั้งที่ผมเป็นคอลเลคเตอร์ที่ใช้ระบบมานานแล้ว และอ่านคำอธิบายต่าง ๆ อย่างละเอียด
"นายมันพวกมนุษย์สมบูรณ์แบบนี่นะ ถ้าไม่ใช่ว่าทำมิชชันล้มเหลวมีเหรอจะอยากยกเลิกเอง หรือค้นหาว่าจะยกเลิกได้ยังไง ฉันน่ะอะไรไม่อยากทำก็ยกเลิกไปหมดแหละ"
แคทมีสีหน้าเปลี่ยนไปหลังจากพูดจบ เธอคงเพิ่งนึกได้ว่าเผลอพูดออกมาเองว่าตนเองคุ้นเคยกับระบบมานานแล้ว นั่นหมายความว่าที่เธอบอกว่าเพิ่งใช้งานระบบได้ไม่นานก็คงโกหกแน่นอน
ผมถอนหายใจ
เธอบอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์ให้รู้ ผู้หญิงคนนี้แม้จะพูดไม่ได้เต็มปากว่าเชื่อใจได้ แต่อย่างน้อยผมก็ต้องขอบคุณเธอที่ยอมบอกวิธียกเลิกมิชชัน ผมจะแกล้งทำเป็นมองข้ามการโกหกของเธอไปก่อนก็แล้วกัน
[มิชชัน: ฝูงซอมบีบุก (0/1)]
[รายละเอียด: ฝูงซอมบีจำนวนมหาศาลกำลังมุ่งตรงมาที่ซานเชวิลล์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า คุณมีสี่ทางเลือกที่ต้องตัดสินใจระหว่าง
สกัดกั้นซอมบีเอาไว้ให้ได้อย่างน้อย 48 ชั่วโมง
ทำให้กลุ่มซอมบีเปลี่ยนเป้าหมายไปทางอื่น
กำจัดซอมบีให้ได้อย่างน้อย 80%
หลบหนีจากซานเชวิลล์]
[รางวัล: 5000 คะแนน, สุ่มไอเท็มระดับ SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
"หาาา/ไม่นะ/เฮ้ยย" ผม แอน และแคทร้องประสานเสียงออกมาพร้อมกันท่ามกลางความงุงงงของคนอีกสามคนที่มองไม่เห็นหน้าต่างมิชชัน
"เกิดอะไรขึ้น อธิบายด้วยสิโว้ย" เบนจามินโหวกเหวกโวยวาย
"ระบบบอกว่ากำลังจะมีซอมบีจำนวนมากบุกมาที่นี่" จอนชิงอธิบายอย่างรวบรัด
"ที่นี่อยู่กลางป่าไม่ใช่เหรอ" ใครบางคนพึมพำขึ้น
"ฉันมีมิชชันแบบเดียวกันขึ้นมา ไม่มีอะไรผิดพลาดหรอก พวกซอมบีแห่กันมาที่นี่แน่" แคทช่วยยืนยันความสิ้นหวัง
แอนอาสาอ่านรายละเอียดของมิชชันให้ทุกคนฟังอีกครั้งแบบไม่ตกไม่หล่นไปแม้แต่คำเดียว พวกของเจนนาน่าจะยังสับสนกับเรื่องของระบบ แต่ละคนมีการตอบสนองที่แตกต่างกันไป เจนนาแสดงออกชัดเจนว่าเธออยากเลือกทางเลือกที่ไม่ต้องสู้ เบนจามินยังคงเชื่อมั่นว่าเอาตัวรอดได้ทั้งที่ครั้งล่าสุดเขาแทบไม่ได้ช่วยอะไร ส่วนจิมมีก็ได้แต่พยักหน้าเข้าใจสถานการณ์แต่เขาไม่มีความเห็น
"พวกเราต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งจากสี่ข้อนี้เท่านั้นเหรอ" เจนนาถามเพื่อยืนยันทางเลือกทางอื่น
"ตัดข้อสี่ไปได้เลย" ผมตอบ
"ที่นี่สะดวกสบาย แต่ถ้าปกป้องมันแล้วมีโอกาสตายก็อย่าเลย" แคทออกความเห็น
"เธอน่ะไม่ตายง่าย ๆ หรอก มีทั้งค่าสถานะ สกิล แล้วยังมีคาแรคเตอร์ด้วย"
"ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันมีคาแรคเตอร์จากแพ็คเดียวนะ แค่สองสามคนเท่านั้น"
"ถึงมีน้อยแต่ถ้าทุกคนแกร่งเหมือนฆาตกรสวมหน้ากากก็คงไม่เป็นอะไรหรอก"
"ถ้าซอมบีมากันเยอะก็ไม่ไหวหรอก ที่สำคัญเรายังไม่รู้เลยว่ามีพวกพันธุ์พิเศษมาด้วยรึเปล่า"
พอพูดถึงพวกพันธุ์พิเศษแล้วหลาย ๆ คนก็หน้าถอดสีตาม ๆ กันไป ผมเองเจอพวกนี้มาไม่มากนัก และเป็นแค่พวกที่อึดกว่าปกติหรือเร็วกว่าทั่วไปไม่มาก แต่ได้ยินว่ามีพวกที่อันตรายกว่านั้นอีกหลายชนิด ลือว่าที่ถนนสายหลักระหว่างเมืองมีแม้แต่พวกที่วิ่งเร็วและมีพลังพอที่จะฉีกรถยนต์เป็นชิ้น ๆ ได้ด้วยซ้ำ
พวกเราคุยนอกเรื่องออกไปหน่อยก่อนที่แอนจะวกกลับมาคุยหัวข้อเดิม หากตัดตัวเลือก 'หนี' ไป พวกเราก็ยังต้องตัดสินใจว่าจะใช้วิธีไหนรับมือกันฝูงซอมบีที่กำลังแห่มานี้
"ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ค่ะ ถ้าเลือกข้อแรก หลังจากยี่สิบสี่ชั่วโมงจะเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ"
"ไม่รู้สิ มิชชันบางครั้งมีการกำหนดเวลาด้วย บางทีมันก็เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นจริง บางทีก็ไม่ ทางที่ดีอย่าไปคาดหวังไว้ว่าจะมีอะไรมาช่วยหลังจากนั้นดีกว่านะ"
แคทกอดอกและถอนหายใจ "มันไม่ใช่เกม ถ่วงเวลาจนหมด ซอมบีก็ไม่ได้หายไป"


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (7)

"มันเป็นเงื่อนไขในการจบมิชชัน ไม่ใช่เงื่อนไขให้เรารอดจากสถานการณ์ ให้เจาะจงชัดกว่านี้ก็คือถ้าถ่วงเวลาได้เราจะได้รางวัลจบมิชชัน แต่ก็อาจไม่รอดอยู่ดี"
"ยังไม่นับว่าฐานทัพอาจไม่รอดด้วย" อลิซาเบธเสริม
"การทำให้ฝูงซอมบีเปลี่ยนทางน่าจะเป็นสิ่งที่ควรทำมากที่สุด แต่ถ้าให้คุณคามิลเลือกก็คงไม่พ้นกำจัดซอมบีทั้งกลุ่มแน่เลยค่ะ"
"เฮ้ย อย่าเพิ่งตัดสินผมสิ ผมไม่ได้ไม่มีเหตุผลนะ ถ้ามีแผนดี ๆ ก็ลองเสนอมาก่อนสิ"
"ใช้อุปกรณ์สร้างเสียงล่อพวกมันให้ไปทางอื่นได้ไหม ตอนอยู่แรทฟอร์ตฉันก็ใช้วิธีนี้เอาตัวรอดมาหลายครั้ง"
"สร้างเสียงล่อมันเป็นวิธีที่ดี แต่อย่างน้อยก็ต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าทำไมกลุ่มนี้ถึงมุ่งตรงมาที่นี่ มันถูกอย่างอื่นดึงดูดมารึเปล่า สิ่งที่ดึงดูดมันมาคืออะไร เอาเป็นว่าผมจะลองสืบเพิ่มเท่าที่ทำได้แล้วกันครับ" จอนแทรกความคิดของเขาขึ้นมาพร้อมเสนอตัวทำประโยชน์
"ขอบคุณ เรื่องนี้ขอฝากนายด้วยนะ" ผมหันไปบอกกับจอน
"ถ้าไม่ได้ตั้งรับในฐานทัพ เตรียมกับดักไปก็ไม่มีประโยชน์ใช่ไหม งั้นพวกเราจะทำอะไรดีในระหว่างนี้" เบนจามินถามขึ้น
"ทำอะไรดีในระหว่างนี้…" ผมเผลอแสยะยิ้ม
"คงไม่ใช่ว่าจะเก็บเลเวล กับฟาร์มคะแนนต่อนะคะ" แอนดักคออย่างรู้ทัน
"ซานเชวิลล์แทบไม่เหลือซอมบีแล้ว" มายาที่ตลอดมานั่งฟังอยู่เงียบ ๆ  กล่าวแทรกขึ้น
อดีตเซลล์แมนหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็โพล่งแทรกบ้าง "ซอมบีในเมืองไม่เหลือ เราก็ไปล่าเมืองข้าง ๆ ก็ได้ครับ พวกเราที่อยู่ที่นี่เอารถจากเมืองใกล้ ๆ ที่ยังใช้ได้มาซ่อนไว้ในเมืองเพื่อไม่ให้ใครเข้ามาได้ง่าย ๆ ขาออกจากเมืองพวกเรามีรถรับส่งครับ ใช้เวลาแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ทะลุป่าออกไปได้แล้ว"
แอนและแคททำหน้าปลงตก ส่วนพวกเบนจามินยังลังเลว่าควรจะตามผมไปล่าซอมบีด้วยดีไหม หลังจากที่ทั้งสามถกกันอยู่ครู่หนึ่งจึงได้คำตอบว่าพวกเขาอยากลองด้วย
"แคทก็ไม่ได้มีพลังจากระบบอะไรนี่ตั้งแต่แรกใช่ไหมล่ะ บางทีถ้ารู้จักมันมากพอ พลังของพวกเราเองก็อาจตื่นขึ้นมาเหมือนกัน"
"ขอย้ำอีกครั้ง ผมยืนยันไม่ได้"
"ไม่เป็นไร ขอลองดูก่อน ถ้าสุดท้ายมันไม่ได้ผลก็ไม่ว่ากัน" เจนนาเอ่ยทิ้งท้าย
ผลลัพธ์จากการประชุมครั้งล่าสุด ทำให้อีกหลายชั่วโมงต่อมา พวกเราทั้งกลุ่มได้มารวมตัวกันที่ใกล้ทางเข้าหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของซานเชวิลล์
"ระวังไว้นะครับ หมู่บ้านนี้พวกผมเคยสำรวจไปเล็กน้อยเท่านั้น ข้อมูลคือไม่มีคนเหลือรอด ซอมบีที่เหลืออยู่อาจจะมากกว่าร้อยคน บ้านส่วนใหญ่แถบนี้น่าจะยังไม่ถูกรื้อค้น"
"ขอบคุณนะคะ ช่วยได้มากเลย"
"อย่าประมาทค่ะ ข้อมูลของพอลเป็นข้อมูลเมื่อหลายเดือนก่อน ให้เผื่อใจไว้เสมอว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้จะดีกว่า"
พอลยิ้มแหย ๆ เมื่อถูกเจสซิกาทำลายความน่าเชื่อถือของข้อมูล แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะแก้ตัว ผมเพิ่งสังเกตว่าท่าทางของพอลกับเจสซิกามีบางอย่างที่แปลกออกไป
"สองคนนี้กิ๊กกันเหรอคะ" แอนเข้ามากระซิบกระซาบ
"อา ผมจะไปรู้ได้ยังไงเล่า"
"แต่พวกเค้าเป็นคาแรคเตอร์ของคุณคามิลนะคะ"
"คอลเลคเตอร์ไม่ได้รู้ข้อมูลทั้งหมดของคาแรคเตอร์นะ"
"เรื่องบางเรื่อง แค่ใช้ตาดูก็รู้แล้ว ออกจะชัดซะขนาดนั้น" แคทเข้ามาร่วมด้วย
"ผมไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก"
"ผู้ชายก็แบบนี้แหละ ไม่มีความละเอียดอ่อนหรอก"
…รู้สึกว่าปล่อยให้ผ่านหูไปไม่ได้…
"ผมบอกแล้วไงว่าไม่อยากไปก้าวก่าย ไม่ใช่ว่าถ้าใส่ใจดูแล้วจะดูไม่ออก"
"งั้นคุณคามิลก็รู้หมดสินะคะ ว่าในกลุ่มของคุณมีคู่อื่นที่กำลังดู ๆ กันอยู่ด้วย"
ผมเกือบเผลออุทานออกมา ผมไม่เคยรู้เรื่องนั้นมาก่อนเลย แม้ว่าจะเคยใช้สกิลเฟิร์สเพอร์เซินวิวเข้ามองอดีตของคาแรคเตอร์ทุกคนแล้วก็ตาม
แอนเอามือป้องปาก "คู่คุณอลิซาเบธกับคุณจอนสินะคะ"
หา! เอ๋! เฮ้ย! สองคนนั้นเกลียดกันไม่ใช่เหรอ เห็นหน้ากันทีไรก็แทบจะกัดกันตาย แอนกับแคทน่าจะเข้าใจผิดอะไรสักอย่างแน่นอน
ไม่สิ สองคนนั้นคอยระวังหลังให้กันอยู่เสมอนี่นะ
พวกเราแบ่งกลุ่มออกเป็นสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มจะเดินเลาะขอบของหมู่บ้านเพื่อตรวจสอบสิ่งผิดปกติอีกรอบก่อนบุกจริง พอลอธิบายว่าหมู่บ้านนี้มีรูปทรงเกือบจะเป็นวงรี ส่วนปากทางเข้าก็อยู่เกือบจะตรงกลางหมู่บ้าน หากไม่มีอะไรผิดพลาด การสำรวจด้วยการลัดเลาะไปตามขอบทั้งสองด้านจะทำให้สองกลุ่มมาบรรจบกันบริเวณท้ายหมู่บ้านพอดี
แน่นอนว่าในสถานการณ์จริงมันไม่ได้เป็นไปอย่างที่คาด กลุ่มพวกเราถูกซอมบีกลุ่มเล็ก ๆ เล่นงานระหว่างทาง ที่ร้ายที่สุดคือในนั้นดันมีพันธุ์พิเศษที่เหมือนกับซอมบีหุ้มเกราะถึงสองตัว
เจ้า 'ซอมบีหุ้มเกราะ' มีลักษณะตามชื่อที่ผมตั้งตรงตามตัวอักษร หลังจากกลายเป็นซอมบี มันเกิดการกลายพันธุ์จนสามารถสร้างผิวหนังที่สามารถป้องกันความเสียหายได้ดีโดยเฉพาะส่วนหัว
ซอมบีหุ้มเกราะตัวหนึ่งถูกลูกซองของแอนยิงอัดหน้าระยะประชิด มันเซถอยไปหลายก้าว แต่เห็นได้ชัดว่าการโจมตีแค่นี้จัดการมันไม่ได้
ผมและจอนยิงซ้ำใส่ซอมบีตัวนั้นอีกหลายนัด แฝดสามยื้อเจ้าพันธุ์พิเศษอีกตัวเอาไว้ ส่วนคนอื่น ๆ ก็แบ่งหน้าที่ไปจัดการซอมบีทั่วไปอย่างรู้งาน มันทำให้ผมกับจอนมีสมาธิมากขึ้นในการจัดการกับเป้าหมายของพวกเรา ผมพยายามเล็งยิงผ่านรอยต่อที่เชื่อมระหว่างเกราะแต่ละชิ้น


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (8)

น่าเสียดายที่ทั้งผมและจอนไม่มีสกิลเพิ่มความแม่นยำแบบอลิซาเบธ การยิงศัตรูที่พุ่งเข้ามาจึงไม่ง่ายดายอย่างที่หวังไว้ พวกเราต้องถีบศัตรูให้ถอยไปและยิงซ้ำ ยื้อยุดกันอยู่แบบนี้เป็นสิบรอบกว่าที่สุดท้ายจะสามารถหยุดการเคลื่อนไหวและเผด็จศึกได้สักที
ศัตรูอันตรายจนน่าขนลุก โชคดีที่พวกมันโดดเด่นแค่ความอึด พอซอมบีตัวอื่นถูกพวกเราจัดการจนหมด การปิดบัญชีกับพันธุ์พิเศษแค่ตัวสองตัวจึงหมดปัญหา
[อาร์เมอร์ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 10 คะแนน]
[อาร์เมอร์ซอมบีถูกกำจัด คุณได้รับ 10 คะแนน]
"10 คะแนน มีซอมบีตัวละ 10 คะแนนด้วยเรอะ"
"หมายความพวกนี้อันตรายกว่าปกติเกินสามเท่าตัวน่ะสิคะ"
"ตัวละ 10 คะแนน" ผมกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่
ระหว่างสำรวจรอบนอก ผมตัดสินใจแวะบ้านบางหลังที่ถูกแยกห่างออกมาจากหมู่บ้าน พวกเราสำรวจบ้านแต่ละหลังอย่างระมัดระวัง ซอมบีธรรมดาอีกหลายตัวถูกจัดการโดยไม่ได้ใช้แม้แต่กระสุน ผมถือโอกาสเพิ่มระดับของดาบราชาจากต่างโลกไปในตัวในขณะเดียวกันก็เอาของทุกอย่างในบ้านมาขายเข้าระบบเพื่อให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะทำได้
คะแนนค่อย ๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ก่อนที่จะมีมากพอเปิดแพ็คเซอร์ไววัลทูจนได้ของที่น่าสนใจ สองกลุ่มที่แยกจากกันก็มาบรรจบกันอีกที
"ได้อะไรน่าสนใจมาบ้างไหม"
"จะไปมีอะไรล่ะ ก็มีแค่เจอซอมบีนั่นแหละ" แคทตอบด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว เธอคงรู้สึกเซ็งที่กำลังรบในกลุ่มเธอน้อยกว่าของผมอยู่เล็กน้อย แถมที่ร้ายกว่านั้นคือผมให้เบนจามินไปอยู่กลุ่มเดียวกับเธอ
"อย่าบ่นเลยน่า ทางนี้เจอพันธุ์พิเศษด้วยนะ"
"ทางนายก็มีเหรอ"
"สองตัว"
"ทางนี้หนึ่ง"
"คงไม่ใช่ว่าในหมู่บ้านมีอีกหลายตัวนะคะ"
"วิธีเดียวที่จะพิสูจน์ได้ก็คือ…"
เสียงถอนหายใจของแอนและแคทดังจนเหมือนกับจงใจให้ผมได้ยิน ผมไม่ได้สนใจสักนิด ไม่ว่าภายในหมู่บ้านจะมีศัตรูที่แข็งแกร่งรออยู่ขนาดไหน วันนี้พวกเราก็จะกวาดล้างทุกอย่างในหมู่บ้านนี้
คอลเลคเตอร์สองคน คนที่มองเห็นระบบหนึ่งคน มนุษย์ธรรมดาสามคน และคาแรคเตอร์อีกหนึ่งกลุ่มใหญ่ปะทะกับฝูงซอมบีพันธุ์พิเศษนับสิบและซอมบีทั่วไปอีกหลายร้อย
กลุ่มที่เป็นหัวหอกการโจมตียังคงเป็นหน้าเดิม ๆ เริ่มจากกลุ่มที่มีความเกี่ยวข้องกันและถูกผมบังคับให้ทำงานด้วยกันตลอด นักสืบตาเดียวจอน ช่างประปาบิลลี หนุ่มหูเสียนักกายกรรมชาร์ลี ลูกพี่นักเลงเชน และเจ้าจิ๊กโก๋ปากมากอย่างบรูโน
สมาชิกใหม่ของกลุ่มหัวหอกคืออดีตพนักงานขาย พอลเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี บุคลิกดีและเป็นมิตร แต่ที่ผมอยากให้เขาอยู่แนวหน้าเพราะพอลมีทักษะป้องกันตัวแต่ดั้งเดิม นอกจากนั้นคงเป็นเพราะผมให้เขากับคาแรคเตอร์อีกห้ารายดูแลฐานทัพที่ซานเชวิลล์ พอลจึงเติบโตขึ้นกลายเป็นนักสู้ที่ไว้ใจได้
กลุ่มนี้เลเวลขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังผ่านการอัพเกรดมาแล้วถ้วนหน้า ยังไม่นับเรื่องที่ผมมักจะให้พวกเขาใช้อาวุธที่ดีที่สุดเท่าที่พวกเราจะหาได้
กลุ่มที่สองคือแก๊งผู้หญิง หัวหน้าของกลุ่มนี้คือบอดีการ์ดอลิซาเบธที่ไม่มีคนสงสัยเรื่องความแข็งแกร่ง
อลิซาเบธเป็นคนเดียวที่ผมยังไม่ได้อัพเกรด แต่ผมเตรียมการจนเหลืออีกเพียงก้าวเดียวแล้ว ผมเก็บเลเวลของเธอจนถึง 70 เมื่อเร็ว ๆ นี้เอง และด้วยการใช้ 'เฟิร์สเพอร์เซินวิว' กับเธอหลายครั้ง มันทำให้ผมได้การ์ดที่เป็นวัตถุดิบในการอัพเกรดเธอมา สิ่งที่ผมรอตอนนี้คือการเปิดได้การ์ดซ้ำของเธออีกแค่ 1 ใบ
มีโอกาสไม่น้อยที่จะเปิดได้ในเร็ววันนี้ เพราะอลิซาเบธเป็นการ์ดใบหนึ่งที่เปิดหาได้ในเซอร์ไววัลแพ็คทู ใครจะรู้บางทีวันนี้ผมอาจจะได้การ์ดใบสุดท้ายของเธอ
สมาชิกคนต่อมาของแก๊งผู้หญิงคือ นักเบสบอลสาวเอมมา ก่อนหน้านี้เธอเป็นคาแรคเตอร์ที่มีบทบาทน้อยมากในกลุ่มเรา เอมมาเคยได้รับอุบัติเหตุที่ขาและแม้จะรักษาจนหายดีแล้วเธอก็ยังรู้สึกกลัวที่จะออกแรงอย่างเต็มที่ นั่นคือเรื่องราวของเธอ
ผมยอมรับว่าเคยเกือบหมดหวังกับเธอไปแล้ว มีช่วงหนึ่งผมถึงกับไม่ใช้งานเธอเลยเพราะกลัวความช้าของเธอจะทำให้คนอื่นได้รับอันตรายไปด้วย แต่เอมมาได้พิสูจน์แล้วว่าผมประเมินเธอต่ำเกินไป หญิงสาวคนนี้สู้ชีวิตกว่าที่คิดไว้และเธอไม่เคยเรียกร้องความสงสารจากผู้ใด
อีกหนึ่งกำลังหลักของกลุ่มสาว ๆ คงหนีไม่พ้นสามพี่น้องตระกูลวอร์ฟิลด์ มายา เมย์ และไมรา มีทักษะการต่อสู้สูงพ่วงด้วยสกิลพิเศษที่จะยิ่งเก่งขึ้นเมื่ออยู่ร่วมกับผู้ร่วมสายเลือด จุดอ่อนก่อนหน้านี้คือพวกเธอมีปัญหาในการใช้ปืนซึ่งลดลงแล้วหลังจากที่พวกเธอมีประสบการณ์และสกิลสนับสนุน
สาวนักบัญชีเจสซิกา ผู้ที่มองเผิน ๆ แล้วผู้คนอาจสับสนกับอลิซาเบธผู้เป็นพี่สาวของเธอ เจสซิกาไม่ได้มีทักษะต่อสู้แบบพี่สาว เธอขวัญอ่อน บางครั้งก็ถึงกับหน้ามืดเมื่อเจอกับเรื่องน่าตกใจ อาจดูอ่อนแอแต่เจสซิกามีสกิลที่สุดยอดอย่างการเพิ่มโบนัสคะแนน เธอเป็นสาเหตุที่ทำให้การฟาร์มคะแนนในช่วงหลังง่ายดายขึ้น
สองรายสุดท้ายของแก๊งสาว ๆ เป็นคนที่ดูเป็นตัวแถมยิ่งกว่าเจสซิกาเสียอีก สาวแกลติดสมาร์ตโฟนยูโกะ และหมอดูไพ่ยิปซีเอสเมอรัลดา สกิลสมาร์ตโฟนของยูโกะมีประโยชน์ในการค้นหาข้อมูล แต่ข้อมูลพวกนั้นก็มีแต่ข้อมูลของโลกนี้ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ซอมบีระบาด แน่ละ หลังจากนั้นระบบเครือข่ายทั้งหมดล่มลง แม้พลังพิเศษของเธอจะทำให้เข้าไปอ่านได้ แต่ก็ไม่มีใครใส่ข้อมูลใหม่ ๆ ลงไปเพิ่ม
เอสเมอรัลดายิ่งหนักข้อ การพยากรณ์ของเธอเอาแน่เอานอนไม่ได้ หนักกว่านั้นคือเธอมีความจูนิเบียวยิ่งกว่ามายาเสียอีก เธอไม่ยอมพูดแบบที่คนปกติพูด แต่จะใช้คำพูดที่เหมือนมีนัยยะซ่อนอยู่ ซึ่งบางครั้งมันไม่ได้มีอะไรเลยสักนิด


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (9)

พอทักษะที่มีประโยชน์ครึ่ง ๆ กลาง ๆ มาอยู่ในมือของคนที่ต่อสู้เกือบไม่ได้ ผมไม่สามารถเห็นโอกาสที่พวกเขาจะเฉิดฉายได้เลย แถมอาจจะทำให้เกิดความวอดวายสับสนด้วยซ้ำ แต่ผมเชื่อว่าพวกเธอมีประโยชน์อยู่แน่ถึงได้มาเป็นคาแร็คเตอร์ได้
กลุ่มที่สาม กลุ่มนี้ความจริงแล้วเกือบจะเหมือนหัวหอกเพราะมีแต่คาแรคเตอร์ชายล้วน ๆ สิ่งที่แตกต่างออกไปคือผมจงใจแยกกลุ่มนี้ออกมาจากแนวปะทะด้านหน้าด้วยเหตุผลที่ต้องการคุ้มครองหัวหน้ากลุ่มและปกป้องพวกคนธรรมดาทั้งหลาย
หัวหน้าของกลุ่มสุดท้ายคือคุณหมอสตีฟ เขาเป็นหมอทหารจึงมีทักษะการต่อสู้ที่ใช้การได้ ยิ่งอัพเกรดเพิ่มระดับบรรเทาอาการติดบุหรี่จนเสียงานลดลงแล้ว มีคนแบบเขาอยู่ในกลุ่มไม่เพียงแค่ลดโอกาสเสียชีวิตเท่านั้น มันยังช่วยด้านกำลังใจอย่างดี
รายต่อมาในกลุ่มสุดท้ายเป็นคาแรคเตอร์โปรดอีกคนหนึ่ง คริสโตเฟอร์ บันหรือลุงบัน อดีตตำรวจวัยเกษียณที่ต้องมาทำงานเป็นยามเพื่อปลดหนี้ ลุงบันมีฝีมือยิงปืนที่ดีเลิศกว่าใครทั้งหมดในกลุ่ม มีสกิลที่ทำให้ได้กระสุนฟรีตามจำนวนชั่วโมง ซึ่งเดิมทีก็นับว่าแข็งแกร่งมากแม้สุขภาพจะไม่อำนวยก็ตาม
คงเป็นโชคดีที่ช่วงที่ผ่านมาผมได้การ์ดของลุงบันซ้ำหลายครั้ง ในที่สุดลุงบันก็กลายเป็น SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์) แซงหน้าคาแรคเตอร์ส่วนใหญ่ไปได้
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: คริสโตเฟอร์ บัน]
[ฉายา: ลุงยามวัยดึก]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ลุงยามอายุ 80 ปี จากอดีตตำรวจมือปราบฝีมือดีที่ชีวิตผกผันจนกลายมาเป็นยามแก่ ๆ เขากำลังฝึกฝนอย่างหนักเพื่อให้สัญชาตญาณที่เคยถดถอยได้กลับคืนมา ไม่มีใครรู้ว่าลุงใช้วิธีการฝึกฝนแบบไหนหรือได้ยาดีอะไรมาช่วย เขากลับมาแข็งแรงใกล้เคียงกับสมัยหนุ่ม ๆ ถึงขนาดที่ว่าตาที่ฝ้าฟางไปแล้วกลับมาดีขึ้น ผมขาวโพลนเริ่มมีผมดกดำแซม]
[สกิล: ฟรีพิสทอล, ฟรีบุลเล็ต, ไดร์ฟวิง, บูลอาย, โฟกัส, แอดวานซ์ชู๊ตติง]
ถัดจากลุงบันเป็นอดีตนักมวยแชมป์โลกรุ่นซุปเปอร์มิดเดิลเวท แซม คล็อกเกอร์ เขาเหมือนกับพวกมายาในช่วงแรก ๆ ที่เก่งกาจเฉพาะการต่อสู้ระยะประชิด น่าเสียดายที่ตอนนี้พวกมายาสามารถใช้ปืนได้แล้ว แต่แซมก็ยังคงใช้แค่กำปั้นของเขาเป็นอาวุธหลัก
คนสุดท้ายของกลุ่มนี้คือเจมส์ นักชำแหละร่างท้วมหน้าตาเบื่อโลก เจมส์มีแรงเยอะไม่ต่างจากบิลลี แต่เขาช้ากว่าบิลลีมาก ที่แย่กว่านั้นคือเจมส์ขาดแรงกระตุ้นในการลงมือทำทุกอย่าง เขาจะไม่ทำอะไรเลยถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากผม ผมรู้ซึ้งดีเลยว่าถ้าไม่ใช่เพราะคาแรคเตอร์ต้องทำตามคำสั่งของคอลเลคเตอร์ที่เป็นเจ้าของ เขาคงไม่สนใจผมหรือคนอื่นแน่นอน
ถ้าจะมีข้อยกเว้นที่ทำให้เจมส์เคลื่อนไหวก็คงเป็นเรื่องของเอมมา เขาไม่แสดงออก แต่ทุกคนดูออกว่าเจมส์เป็นห่วงน้องสาว แม้จะอยู่ในกลุ่มที่ทำหน้าที่คุ้มครองพวกคนธรรมดา เจมส์ยังคอยจับตามองกลุ่มของสาว ๆ อยู่ตลอด
คอลเลคเตอร์และคนที่อาจจะกลายเป็นคอลเลคเตอร์รวมแล้ว 3 คน
กลุ่มหัวหอก 6 คน
กลุ่มสาว ๆ 8 คน
กลุ่มคุ้มกันและสนับสนุน 4 คน
คนธรรมดา 3 คน
ทั้ง 24 คนคือกำลังรบของเราในวันนี้ ไม่รวมผู้จัดการเบ็ดเตล็ดและนักดนตรีเปิดหมวกที่ผมยังชุบชีวิตไม่ได้
"นี่ทำไมเธอไม่เอาไอ้ตัวแบบนั้นออกมาด้วยล่ะ ไอ้เจ้าตัวหน้ากากคราวก่อนไง" เบนจามินถามแคท เป็นคำถามที่ผมก็อยากถามเหมือนกัน
"ฉันบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันคุมเจ้านั่นไม่ได้อยู่หมัด อยากให้ทุกคนถูกเชือดนักรึไง"
[ฆาตกรสวมหน้ากากหายใจแรงขึ้น]
เป็นครั้งแรกที่ผมเห็น 'หน้าต่างคอมเมนต์' ของคอลเลคเตอร์คนอื่นกระเด้งขึ้นมา แคทคงเพิ่งเปลี่ยนการตั้งค่าในระบบเพื่อให้มันแสดงผล ก่อนหน้านี้เธอคงซ่อนมันไว้ตลอดเลยสินะ
"แต่คงไม่ได้มีคนเดียวใช่ไหมล่ะ คามิล… หมอนั่นยังมีเป็นสิบตัวเลยไม่ใช่เรอะ"
อีกครั้งที่เบนจามินถามได้ถูกใจผม ตอนที่แคทแสดงคลังการ์ดให้ดู เธอจงใจให้ดูแค่ส่วนของคาแรคเตอร์ที่ถูกขายไปแล้ว เธอจงใจไม่แสดงให้เห็นคาแรคเตอร์รายอื่น ๆ ที่ยังสามารถเรียกใช้งานได้
"หุบปากซะ น่ารำคาญชะมัด"
"คุณแคทบอกไม่มีอะไรปิดบังแล้วไม่ใช่เหรอคะ"
แคททำเสียงฮึดฮัดอยู่ในลำคอ แต่แทนที่จะทำหูทวนลมเหมือนที่เคยทำ คราวนี้เธอทำตามคำขอของเพื่อน ๆ แคทใช้การ์ดคาแรคเตอร์อีกสองใบที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: <ปิดซ่อน>]
[ฉายา: ฆาตกรในชุดมาสคอต]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: ชายผู้มีอาการทางจิต เขาซ่อนตัวอยู่ในชุดมาสคอตของสวนสนุกแห่งหนึ่งเกือบตลอดเวลา จนบางคนลือว่าความจริงแล้วชุดเป็นส่วนหนึ่งของเขา เขาไม่เคยบอกชื่อจริง ทุกคนจึงเรียกเขาว่า 'ทอม' ตามลักษณะของมาสคอตทอมแคท เขามักแสดงออกว่ารักเด็ก แต่ด้วยท่าทางไม่น่าไว้ใจจึงยากที่จะสรุปว่าเขาเป็นมิตรหรือตัวอันตรายสำหรับเด็กกันแน่]
[สกิล: พาวเวอร์บูสท์, เอนแฮนซ์พาวเวอร์, เอนดูแรนซ์]
[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: เบนจามิน สปาร์ค]
[ฉายา: นักวางเพลิงสมัครเล่น]
[ระดับ: R (แรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: มีปมในสมัยเด็ก ชอบจุดไฟขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล อยากทดลองเผาทุกสิ่งทุกอย่างแม้แต่มนุษย์เป็น ๆ ด้วยนิสัยที่ผิดปกตินี้จึงทำให้เขาเข้าออกโรงพยาบาลจิตเวชอยู่เนือง ๆ]
[สกิล: อาร์ซอน]


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (10)

คาแรคเตอร์ของแคทยังคงยึดคอนเซปความไม่น่าไว้ใจของเทรเตอร์แพ็คไว้อย่างชัดเจน เจ้ามาสคอตน่าสงสัยนั่นดูไม่ปลอดภัยที่จะปล่อยเด็ก ๆ ไว้ใกล้เขา ถึงจะมีโอกาสที่จะรักเด็กอยู่ด้วยก็ตาม เป็นโชคดีที่กลุ่มเราไม่มีเด็กเล็ก ๆ ส่วนพวกมายาที่เป็นกลุ่มคนอายุน้อยก็โตขึ้นหลังจากอัพเกรด ผมจึงไม่ต้องกังวลกับหมอนี่มากจนเกินไป
รายที่สองชื่อเบนจามิน ชื่อเหมือนกับเจ้ากล้ามเบนจามิน ผมจึงเรียกเขาว่าสปาร์คแทน เขาไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษนอกจากนิสัยประหลาดที่ชอบการเผาทุกอย่างที่ขวางหน้า
สำหรับผมที่เกลียดการทำข้าวของเสียหายอย่างไร้ประโยชน์ นิสัยชอบเผาสิ่งของมั่วซั่วของสปาร์คน่ารำคาญไม่แพ้เจ้ามาสคอตหรือฆาตกรสวมหน้ากากที่อยากทำลายชีวิตคนไม่เลือก
แม้จะรู้สึกระแวงหลัง แต่พวกเราตกลงกันว่าแคทควรให้สองรายนี้เข้าร่วมรบด้วย มีเพียงแค่ฆาตกรสวมหน้ากากเท่านั้นที่ไม่ถูกนำมารวม เพราะแคทยืนยันเสียงแข็งว่าเธอไม่สามารถการันตีความปลอดภัยของทุกคน ทั้งมนุษย์หรือคาแร็คเตอร์ได้จริง ๆ
ด้วยเหตุนี้ จากยี่สิบสี่คน กำลังรบของเราจึงเพิ่มมาเป็นยี่สิบหกคน
อาจจะอวดดีไปบ้าง ผมคิดว่ากลุ่มเราแข็งแกร่งมากจนนึกภาพไม่ออกว่าฝูงซอมบีที่จะบุกซานเชวิลล์ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า มันจะน่ากลัวตรงไหน
พวกเราที่เป็นฝ่ายบุกเคลื่อนที่คืบหน้าได้แค่ทีละน้อย ไม่ใช่เพราะเกิดจากความระมัดระวัง แต่ซอมบีกลุ่มแรกที่โผล่ออกมา กว่าจะจัดการได้หมด ยุ่งยากกว่าที่คิดไว้ พวกมันเกินกว่าหนึ่งในห้าคือพวกพันธุ์พิเศษ
แปลกพิลึกที่เจอพวกพันธุ์พิเศษมากมายขนาดนี้ แต่พวกเราไม่มีเวลาหยุดคิดเรื่องนั้น ทุกวินาทีต่อไปนี้หากประมาทย่อมหมายถึงความตาย
คะแนนและค่าประสบการณ์ไหลเข้ามาไม่ขาดสาย พวกเราเน้นการลดจำนวนให้เร็วที่สุดมากกว่าจะรีบจัดการกับอาร์เมอร์ซอมบีที่ต้องใช้เวลานานในการกำจัด
ราวสิบนาทีผ่านไป ซอมบีธรรมดากลุ่มแรกถูกจัดการไปจนหมด แต่ยังไม่ทันที่พวกเราจะได้จัดการกับเจ้าอาร์เมอร์ซอมบีอีกราวยี่สิบตัว ซอมบีอีกกลุ่มใหญ่ก็แห่เข้ามาเพิ่ม
ยี่สิบนาทีผ่านไป ซอมบีกลุ่มใหม่ถูกจัดการไปได้เกือบครึ่ง มีอาร์เมอร์ซอมบีสองสามตัวถูกจัดการไปบ้าง
สามสิบนาทีผ่านไป ผมมั่นใจว่าซอมบีทั่วไป ๆ จากกลุ่มแรกสุดถูกจัดการจนหมดเกลี้ยง ส่วนอาร์เมอร์ซอมบีก็เหลืออยู่ราว ๆ เจ็ดแปดตัว
สามสิบห้านาที วิกฤติกลับมาอีกครั้ง เคยคิดว่าซอมบีที่ออกมาน่าจะเป็นทั้งหมดของหมู่บ้านแล้วแต่มันไม่ใช่เลย ฝูงใหญ่ที่น่าจะอยู่อีกฟากของหมู่บ้านคงถูกเสียงปืนดึงดูดให้มารวมกัน
"พวกเราทำได้ดีแล้ว รักษาจังหวะแบบนี้ไว้" เจ้ากล้ามเบนจามินพูดราวกับเป็นผู้นำกลุ่ม นายน่ะยิงซอมบีตายถึงสิบตัวรึเปล่าเถอะ
ผม แอน แคท เบนจามิน เจนนาและจิมมีผู้จืดจาง พวกเราห้าคนได้รับบาดเจ็บกันแค่คนละเล็กคนละน้อย โชคดีที่ในกลุ่มนี้ไม่มีใครถูกกัดเลยสักคน แต่คาแรคเตอร์บางคนไม่โชคดีแบบนั้น
กลุ่มหัวหอก 6 คน พลาดจนเหลือแค่จอนและชาร์ลี
กลุ่มสาว ๆ 8 คน เราเสียไมราและเอมมาไป นอกจากนั้นอลิซาเบธก็ยังถูกซอมบีกัดจนเริ่มมีอาการ
กลุ่มคุ้มกันและสนับสนุน 4 คน ยังอยู่กันครบทุกคน แต่เจมส์ถูกซอมบีกัดเช่นเดียวกับอลิซาเบธ
ในหนังซอมบีที่เคยดู มันมีทั้งเรื่องที่หากถูกซอมบีกัดเข้าไปแค่ไม่กี่วินาทีก็เกิดอาการ ยันไปถึงเรื่องที่หากถูกกัดแล้วไม่ตายในทันทีก็จะป่วยนอนซมอยู่หลายชั่วโมงหรือหลายวันกว่าที่จะเปลี่ยนสภาพ
สำหรับในโลกนี้ ปัจจัยในการแปรสภาพขึ้นอยู่กับชนิดของซอมบีที่กัด ภูมิต้านทานของเหยื่อและเวลาที่ผ่านไป ผมเคยได้ยินมาว่ามีบางคนนอนซมอยู่เป็นสัปดาห์กว่าที่จะกลายเป็นซอมบี ในขณะที่เคยเห็นกับตาว่าคนที่ถูกพันธุ์พิเศษกัดกลายสภาพภายในเวลาเพียงแค่ไม่กี่นาที
คาแรคเตอร์เองก็ไม่เว้น การถูกกัดคือการการันตีว่าคาแรคเตอร์คนนั้นจะไม่รอดชีวิต หลาย ๆ ครั้งพวกเขาจะสลายไปเร็วมาก แต่หลาย ๆ ครั้งก็คลุ้มคลั่งได้ เพื่อเลี่ยงความเสียหายที่จะเกิดขึ้นกับคนอื่น ๆ การเปลี่ยนคาแรคเตอที่ถูกกัดให้กลายเป็นการ์ดให้เร็วที่สุดคือทางเลือกที่ดีที่สุด
น่าเสียดายที่การเปลี่ยนคาแรคเตอร์กลับเป็นการ์ดไม่เหมือนกับการเปลี่ยนไอเท็มกลับเป็นการ์ด กรณีของไอเท็มบางชนิดที่สามารถเปลี่ยนกลับเป็นการ์ดได้ เมื่อถูกเรียกออกมาอีกครั้ง มันจะอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมเหมือนไม่เคยถูกใช้งาน แต่คาแรคเตอร์ที่บาดเจ็บจะยังคงบาดเจ็บอยู่หากเรียกออกมาอีกทันที และหากติดเชื้อ เขาจะถูกนับว่าเสียชีวิตทันทีที่ถูกเก็บเข้าคลังการ์ด
"อย่าเพิ่งเรียกกลับ" อลิซาเบธยกมือขึ้นห้ามผม "ฉันยังสู้ไหว อยากจะทำประโยชน์ต่ออีกนิด"
"รู้ตัวใช่ไหมว่าถ้ากลายร่างไปแล้วคนอื่นจะเดือดร้อน" จอนเตือนเธอ เขาใช้คำพูดรุนแรงแต่ทุกคนรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอขนาดไหน
"รู้สิ แต่ถอยตอนนี้ไม่ได้หรอก ถ้าฉันหายไปอีกคนมันจะแย่เอา อย่างน้อยต้องทนจนกว่าซอมบีกลุ่มนี้จะหมด"
อาการของอลิซาเบธน่าเป็นห่วง เธอถูกพันธุ์พิเศษกัดและไม่ใช่แค่ครั้งเดียว เธออาจจะหันมาแยกเขี้ยวใส่พวกเดียวกันได้ทุกเมื่อ แต่ผมยังคงต้องพึ่งพลังของเธอ
แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้นในช่วงคับขัน ผมสัมผัสได้ว่าสกิลอันเบรคเอเบิลทำงานตอนที่ผมเปิดแพ็คเพิ่ม สิ่งที่รอมานาน ในที่สุดก็ได้มาครอบครอง… การ์ดซ้ำใบสุดท้ายของบอดีการ์ดสุดเซ็กซี่!


## เตรียมตัวก่อนศึกใหญ่ (11)

[ข้อมูลคาแรคเตอร์]
[ชื่อ: อลิซาเบธ สเตรน]
[ฉายา: บอดีการ์ดสุดเซ็กซี่]
[ระดับ: MR (มิทธิคอลแรร์)]
[ค่าสถานะ: <ปิดซ่อน>]
[รายละเอียด: บอดีการ์ดสาวสวยมืออาชีพ ผมสีดำยาวตรงทรงรวบสูง ตาสีน้ำตาลมีแววสดใสมุ่งมั่น ผ่านงานคุ้มกันบุคคลสำคัญมาแล้วมากมาย มีความสามารถด้านการต่อสู้ด้วยมือเปล่าและอาวุธอยู่ในระดับสูง จุดอ่อนคือเป็นคนขี้ระแวง]
[สกิล: เอ็กซ์เพิร์ตชูตติง, เอ็กซ์เพิร์ตคอมแบต, โฟกัส, โพรเทคส์]
มิทธิคอลแรร์จะใช้เวลาถึงครึ่งปีในการชุบชีวิตอัตโนมัติ แต่ข้อเสียพวกนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมใส่ใจอีกต่อไป อลิซาเบธเกิดใหม่พร้อมกับสกิลระดับสูงแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เอ็กซ์เพิร์ตชูตติง สกิลยิงปืนที่แม่นยำราวกับการยิงของนักกีฬาโอลิมปิก เอ็กซ์เพิร์ตคอมแบตที่ช่วยให้การต่อสู้มือเปล่ากับซอมบีนับสิบตัวกลายเป็นแค่การออกกำลังกายยามเช้า และโพรเทคส์สกิลที่สามารถเลือกได้ว่าจะใช้ปกป้องใคร ทันทีที่เป้าหมายการปกป้องถูกโจมตี ผู้ใช้สกิลนี้จะเพิ่มพลังทุกด้านขึ้นอีกราวครึ่งหนึ่งเพื่อให้สามารถคุ้มกันเป้าหมายได้สำเร็จ
ความเก่งกาจแบบก้าวกระโดดของอลิซาเบธยังไม่จบสิ้น ผมดวงดีเปิดได้การ์ดสำคัญอีกใบที่เหมาะกับเธอพอดิบพอดี
[ข้อมูลไอเท็ม]
[ชื่อ: กระบองคู่]
[ระดับ: SSR (สเปเชียลซุปเปอร์แรร์)]
[รายละเอียด: กระบอกคู่ที่มีพลังโจมตีรุนแรง เหมาะกับผู้มีสกิลแอดวานซ์คอมแบตขึ้นไปเท่านั้น สร้างจากวัสดุพิเศษที่เสริมความทนทานจนยากที่จะถูกทำลาย ผู้ใช้งานจะได้รับสกิล 'ออโตการ์ด']
ไม่บ่อยที่ได้พบไอเท็มประเภทอาวุธที่มีสกิลติดตัว ออโตการ์ด คำอธิบายของระบบบอกไว้ว่าสกิลนี้ทำให้ผู้ใช้ปัดป้องการโจมตีโดยอัตโนมัติ หากรวดเร็วและแม่นยำพอ แม้แต่การปัดกระสุนก็เป็นไปได้
ศัตรูเป็นซอมบีจึงไม่มีโอกาสทดสอบว่าอลิซาเบธทำได้ถึงแค่ไหน เท่าที่เห็นในตอนนี้เธอแข็งแกร่งจนไม่มีใครหยุดอยู่ เพียงแค่ไม่กี่วินาทีหลังจากการอัพเกรด อาร์เมอร์ซอมบีก็ถูกเธอจัดการไปแล้วถึงสามตัว
ปืนลูกซองระยะเผาขนยังไร้ผล ผมเองยังไม่อยากเชื่อสายตาว่ากระบองที่ผมมอบให้อลิซาเบธจะทำได้ขนาดนี้ เธอไล่ทุบพันธุ์พิเศษจนบุบบู้บี้ ไม่หลงเหลือเค้าความน่ากลัว
ความตึงเครียดก่อนหน้านี้สลายไปหมด
ซอมบีกลุ่มใหญ่กลุ่มสุดท้ายถูกกวาดล้างจนหมู่บ้านกลับมาสงบอย่างที่มันควรจะเป็น ถ้าไม่นับซอมบีที่ติดค้างอยู่ในอาคารแต่ละหลัง ผมคงจะบอกว่าหมู่บ้านแห่งนี้ไม่เหลือสิ่งที่อันตรายอีกแล้ว
แน่นอนว่าพวกเราไม่ยอมให้จบแบบคาราคาซัง ถึงจุดนี้พวกเราแยกออกเป็นกลุ่มย่อยอีกหน สำรวจทุกบ้าน ฆ่าซอมบีไม่ให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว เก็บของทุกอย่างที่มีค่ามาให้หมด ไม่ว่าจะเพื่อเอากลับไปใช้ต่อ หรือขายมันเข้าระบบเพื่อเอาซิลเวอร์ก็ตาม
"จบแล้ว…"
แอนหายใจหอบตัวโยน เธอและเพื่อน ๆ ไม่เพียงแค่ต้องสู้อย่างต่อเนื่อง หลังจบงานพวกเธอยังช่วยเก็บข้าวของมากองรวมกันที่กลางหมู่บ้านก่อนที่จะคัดแยกอีกทีว่าจะเก็บหรือขายอะไร
"จบอะไร" ผมถาม
"หา ยังมีอะไรต่ออีกเรอะ" แคทร้องเสียงสูง
"แถว ๆ นี้มีหมู่บ้านแบบนี้อีกหลายหมู่บ้าน ถ้าเร่งมือหน่อย วันนี้น่าจะกวาดล้างได้อีกสักสองสามที่มั้ง"
"ยะ ยังจะเอาอีกเหรอ ไม่เห็นเหรอว่าพวกเราเหลือ…" เบนจามินกำลังจะพูดถึงจำนวนคนที่ลดลง แต่เขาพูดไม่จบประโยคเพราะผมได้การ์ดซ้ำมาอีก ทำให้ชุบชีวิตคนกลับมาจนเกือบครบเท่าตอนแรก
"ไม่มีคำว่าเตรียมพร้อมมากจนเกินไปหรอก ก่อนที่ซอมบีกลุ่มใหญ่จะมาถึงซานเชวิลล์ พวกเราจะกวาดล้างซอมบีแถว ๆ นี้ให้เหี้ยน"


## คลื่นหายนะ (1)

หากนี่เป็นการทำงานในแบบบริษัท ผมก็คงต้องพูดว่าผลประกอบการในไตรมาสแรกของเรานั้นยอดเยี่ยม พวกเราได้เสบียงมามากพอที่จะเลี้ยงคนสักครึ่งร้อยไปได้สักสองปีโดยไม่ต้องหาเพิ่มอีกก็ยังไหว
ด้านอาวุธ พวกเราก็ได้มาไม่น้อย พวกเรายังได้เจอกับค่ายทหารที่กลายมาเป็นเขตปกครองตนเองหลังจากรัฐบาลของแต่ละประเทศล่มสลายไป
ทหารและพลเรือนที่รอดชีวิตจากการแพร่ระบาดรอบแรกยึดค่ายทหารนี้ไว้เป็นฐาน แทนที่พวกเขาจะทำตัวเป็นคนดี ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ที่ผ่านมาพบพวกเขาเข้า พวกเขากลับทำตัวเป็นโจรเสียเอง
กลุ่มของเราบังเอิญไปเจอกับกลุ่มลาดตระเวนของพวกเขา อีกฝ่ายตั้งใจปล้นอาวุธ เสบียงและจับกุมคนที่บังเอิญมาเจอเอาไว้เป็นทาส แต่กลุ่มนี้ไม่รู้จักเรื่องของ 'ระบบ' เลยสักนิด พวกเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังพาตัวเองมาเจอปัญหา เพราะศัตรูที่พวกเขาดันเข้ามายุ่ง พวกเขาไม่มีทางเอาชนะได้
ผมไม่มีทางปล่อยกลุ่มลาดตระเวนกลับไป พวกเราเก็บกวาดพวกนั้นจนเรียบ จากนั้นมิชชันพิเศษก็เด้งขึ้นมาให้ทำ
[มิชชันพิเศษ: ยึดค่ายทหารแคมป์เวิร์นวูด (0/1)]
[รายละเอียด: แคมป์เวิร์นวูดควรจะเป็นค่ายอพยพเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย แต่ฐานทัพกลับถูกเจ้าหน้าที่ไร้สามัญสำนึกยึดเอาไว้เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง กำจัดกองกำลังที่ยึดที่นี่ไว้ ขับไล่พวกเขาออกไป]
[รางวัล: 2000 คะแนน]
บอกตามตรงว่าผมไม่ได้อยากยึดที่นี่เอาไว้ ที่นี่ห่างจากซานเชวิลล์ในระยะที่ถึงใช้รถยนต์ก็ต้องใช้เวลาเดินทางสี่ถึงห้าชั่วโมง ถึงแม้ว่ามันจะมีจุดแข็งว่าเหมาะกับการตั้งรับต่อซอมบีหรือศัตรูมากกว่าก็ตาม แต่เทียบกันแล้ว ฐานทัพเดิมของเราอยู่ในหมู่บ้านที่มีป่าห้อมล้อม เป็นปราการธรรมชาติ และนอกจากนั้นที่ดินแถวฐานทัพเดิมก็อุดมสมบูรณ์และยังใกล้แหล่งน้ำอีกด้วย
เหตุผลหลัก ๆ ที่ผมจำต้องเข้ายึดที่นี่จึงเป็นเพราะคะแนนนั่นเอง
2000 คะแนนไม่ใช่ตัวเลขน้อย ๆ นอกจากนั้นเจ้าพวกคนในฐานยังคอยดักปล้นคนมานาน พวกเขาต้องมีอาวุธยุทโธปกรณ์เหลือล้นให้ผมกวาดเรียบอย่างแน่นอน
ดังนั้นอย่างน้อยที่สุดก็ต้องไล่พวกเขาไปให้พ้นฐาน และทำให้กลับมาตั้งหลักก่อปัญหาที่นี่ไม่ได้อีก ผมคิดถึงการเผาทั้งค่ายทิ้ง
"พวกนั้นส่วนใหญ่เป็นทหาร มีทั้งอาวุธ ทั้งถูกฝึกมา อย่าประมาทเชียว" เจนนาเตือนผมซ้ำเป็นรอบที่สี่
"จะรออยู่ตรงนี้ก็ได้นะ"
"ไม่! เกาะติดนายไปเรื่อย ๆ ก็อาจจะกลายเป็นแบบแคทเธอรีนใช่ไหมล่ะ"
ผมไม่สามารถฟันธงได้ว่าเธอคิดถูก ขณะเดียวกันก็ปฏิเสธไม่ได้เต็มปากว่าเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ก็ค่อนข้างแน่ใจว่าแอนมีบางสกิลติดตัวแล้ว
จากข้อมูลที่จอนรวบรวมมาในตอนแรก ค่ายนี้มีคนไม่ต่ำกว่าร้อยคน แต่เมื่อลองเฝ้าสังเกตจากภายนอก เรากลับพบว่าศัตรูมีไม่ถึงครึ่งของที่ควรมี
"พวกมันจับคนเอาไว้ พวกผู้ชายเอาไว้ใช้แรงงาน ส่วนผู้หญิงก็…" จิมมีพูดไม่จบเพราะเขาเห็นสายตาดุ ๆ ที่ส่งมาจากทางแคท
"พวกเดนมนุษย์" หญิงสาวพึมพำพร้อมกับปล่อยจิตสังหารออกมา
ผมอยากได้รับการยืนยันอีกนิดว่าควรลงมือรุนแรงขนาดไหน พวกเราหาจุดบอดของค่ายเจอ จากนั้นก็ให้ชาร์ลีมุดเข้าไปในช่องลม เขาใช้เวลาอยู่พักใหญ่ ๆ ก็กลับมารายงานผล
"ผมเจอคนถูกขังอยู่สิบห้าคนครับ เป็นผู้ชายสามคน ผู้หญิงสิบห้าคน"
"ผู้หญิงเยอะมาก"
"ผมไม่กล้าติดต่อโดยตรง แต่เท่าที่แอบดูแอบฟังมา นักโทษชายแต่ละคนอาการไม่ค่อยดีครับ น่าจะถูกใช้งานหนักแล้วก็ไม่ค่อยได้กินหรือพักผ่อน ดูเหมือนว่าเร็ว ๆ นี้ก็เพิ่งตายไปสองคน ส่วนนักโทษหญิงถูกดูแลดีกว่าเล็กน้อยเพราะพวกนั้นมองเป็นสมบัติครับ" ชาร์ลีอธิบายด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ด้วยนิสัยแบบเขา ผมรู้ว่าชาร์ลีพยายามเล่าโดยการกรองบางส่วนออกไปแล้ว แต่มันก็ยังฟังดูแย่
"พวกนี้ไม่ใช่คนแล้ว" มาถึงจุดนี้แม้แต่แอนผู้อ่อนโยนกว่าใครเพื่อนก็ห้ามอารมณ์ไว้ไม่อยู่
พวกเราตัดสินใจว่าจะไม่ออมมือ ต่อให้ต้องใช้วิธีโหดไปสักหน่อยอย่างการยืมมือซอมบีถล่มฐาน พวกเราก็จะทำ
พวกเรารอจนแสงอาทิตย์ลดความสว่างลง แบ่งคนกลุ่มหนึ่งไปล่อซอมบีมา จากนั้นก็ใช้ชาร์ลีช่วยตัดไฟในค่าย
โชคดีที่เชลยถูกขังอยู่ในสถานที่ยากแก่การเข้าถึง พวกเราจึงไม่ต้องกังวลว่าซอมบีที่ปล่อยเข้าไปจะเล่นงานผิดเป้าหมาย และสามารถบุกโจมตีซ้ำได้อย่างสบายใจ
เสียงปืนดังลั่นอยู่ในความมืด บางครั้งจะเห็นประกายไฟวาบขึ้นจากที่ไกล ๆ ซอมบีที่พวกเราล่อมาทำหน้าที่ได้ดีเกินคาด หรือไม่ เจ้าพวกทหารที่ยึดค่ายนี้ไว้ก็อ่อนปวกเปียกจนเกินไป
"แค่ตัดไฟ กับปล่อยซอมบีเข้ามา ได้ผลดีขนาดนี้เลยเหรอ"
"คาดหวังอะไรกับทหารแตกแถวพวกนี้ล่ะ"
พวกเรามีอุปกรณ์มองในที่มืด กำลังคนที่มีฝีมือดี อาวุธครบมือ ในขณะที่ฝ่ายศัตรูมีเพียงกองกำลังทหารที่ขาดระเบียบวินัยทั้งยังสับสนเมื่อถูกทั้งซอมบีบุกรุกและสูญเสียการมองเห็น มันเกือบเรียกไม่ได้ว่านี่คือการต่อสู้
"บ้าจริง พวกมันตัดไฟเรา"
"เหวอ มีซอมบีเข้ามาด้วย"
"อย่าไปกลัวมัน! ยิงทิ้งให้หมด"
กลุ่มหลักของพวกเราวิ่งผ่านห้องทุกห้องที่น่าจะมีศัตรู ความตั้งใจคือถ้าอีกฝ่ายอยากหนีก็จะปล่อยให้หนี แต่ถ้าอีกฝ่ายยังอยากสู้ก็ต้องจัดการไม่ให้เหลือ
นอกจากกลุ่มที่เน้นไปที่การกวาดล้าง แอนขอกำลังส่วนหนึ่งแบ่งไปช่วยเหลือนักโทษ แม้ชาร์ลีจะย้ำหลายหนว่าซอมบีไม่น่าจะไปถึงอาคารคุมขังนักโทษได้ง่าย ๆ แต่เธอก็อยากยืนยันให้แน่ใจว่าเชลยจะปลอดภัย
ผมเคยคิดว่าถ้าถูกต้อนจนถึงจุดหนึ่ง ศัตรูจะยอมทิ้งค่ายไป ผมคงประเมินพวกเขาต่ำเกินไป มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่หนี พวกเขาอาจจะคิดว่าฝ่ายเราเป็นแค่พลเรือน หรือไม่ก็ถูกผู้บัญชาการบังคับจนไม่กล้าหนี กว่าที่คนเหล่านี้จะรู้สึกตัวได้ว่าควรหนีตอนที่มีโอกาส ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว
ในโลกที่ล่มสลาย ทุกแห่งหนเต็มไปด้วยอันตรายจากซอมบีและมนุษย์ด้วยกันเอง เขาไม่เพียงแค่คิดจะเอาตัวรอดด้วย “ระบบ” ในมือ แต่ยังหวังกินหรูอยู่สบาย ไม่แคร์คนแบบเป็น No. 1