สามีที่มีปมเรื่องความบริสุทธิ์ทำร้ายศักดิ์ศรีฉัน แม่สามีใจร้ายบังคับให้ฉันทำแท้ง
Grace Pennington
## บทที่ 1 ฉบับปรับปรุง

ในคืนแรกของการแต่งงาน แม่สามีในชนบทปูผ้าขาวบนผ้าปูที่นอน บอกว่าเป็นประเพณีท้องถิ่น
ฉันที่ไม่รู้อะไรเลย ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ใช้เวลาทั้งคืนกับสามีอย่างหวานชื่น
ใครจะรู้ว่าวันรุ่งขึ้น แม่สามีจะเอาผ้าขาวมาชี้หน้าด่าฉันว่าเป็นหญิงใจแตก ดูถูกเหยียดหยามฉันอย่างรุนแรง!
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยฉันเคยมีแฟนคนหนึ่ง แต่เราไม่เคยจับมือกันด้วยซ้ำ ก็เลิกกันไปอย่างง่ายๆ
หลังจากนั้นเฉิน เกินก็ตามจีบฉันอย่างไม่ลดละ ฉันถึงได้ใจอ่อนแต่งงานกับเขา
ไม่ว่าฉันจะอธิบายยังไง แม่สามีก็ยืนกรานว่าถ้าไม่มีเลือดออกก็ไม่ใช่สาวบริสุทธิ์
เฉิน เกินก็ไม่เคยพูดปกป้องฉันสักคำ สายตาที่เขามองฉันเต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับอยากฟังคำอธิบายจากฉัน
ฉันรู้สึกสิ้นหวัง การเป็นสาวบริสุทธิ์มันสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ?
คำสาบานรักที่เคยให้ไว้ ความหวานชื่นที่เคยมี สู้แค่เยื่อบางๆ ไม่ได้เลยหรือ?
"ได้ ถ้างั้นก็หย่ากันเลยดีกว่า"
เฉินมู่หัวเราะเยาะ: "อยากหย่าเหรอ? ได้สิ แต่ครอบครัวเธอต้องจ่ายค่าเสียหายให้เราสองแสน!"
อะไรนะ! ฉันแต่งเข้ามาในครอบครัวเขา พ่อแม่ฉันหวังให้ฉันมีชีวิตที่ดี ไม่เคยเรียกสินสอดสักบาท ยังให้สินเดิมมาหนึ่งแสน แล้วตอนนี้จะหย่ายังจะเรียกเงินอีก?
"คุณบ้าไปแล้วหรือไง!"
ตบ!
คำโต้ตอบของฉันถูกตอบกลับด้วยฝ่ามือของสามี เฉิน เกินชี้หน้าฉัน: "พูดกับแม่ฉันแบบนี้ได้ยังไง?"
"แม่คุณมีเหตุผลตรงไหน?" ฉันกุมแก้ม พยายามกลั้นน้ำตา ไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายตรงหน้าคือสามีใหม่ของฉัน
"พ่อแม่ไม่มีทางผิด! แม่ฉันพูดอะไรก็ถูกทั้งนั้น!"
เฉิน เกินพูดอย่างดุดัน แถมยังด่าฉันว่า 'ของมือสอง'
ความป่าเถื่อนและรุนแรงในยีนของผู้ชาย กดขี่ผู้หญิงอย่างฉันจนแทบหายใจไม่ออก
ยิ่งฉันต่อต้าน ก็ยิ่งโดนทุบตีหนักขึ้น
เฉินมู่กอดอกอย่างได้ใจ มองฉันด้วยสายตาดูถูก พร้อมคิดบัญชีกับฉันทีละรายการ: "ลูกชายฉันเป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่เรียนจบมหาวิทยาลัย หลังหย่าก็จะกลายเป็นคนเคยแต่งงาน แถมยังแต่งกับคนไร้ยางอายอย่างเธอ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะน่าอับอายแค่ไหน แล้วต่อไปจะแต่งกับสาวบริสุทธิ์ได้ยังไง? ต้องจ่ายสินสอดเพิ่มอีกเท่าไหร่? ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ เงินก็ต้องเธอจ่าย!"
ฉันได้แต่อดทน พยายามขอร้องเฉิน เกินเป็นการส่วนตัว ขอให้เราแยกทางกันดีๆ
แต่เฉิน เกินกลับทำหน้าบึ้งตึง วันที่สองหลังแต่งงานก็ไม่กลับบ้าน
เฉินมู่ให้ฉันออกไปตามเขากลับบ้าน ฉันเห็นเขาอยู่ที่ร้านอาหารของหญิงม่าย กำลังเมาหัวราน้ำกับเพื่อนฝูง หัวเราะเฮฮากับหญิงม่ายคนนั้น กอดๆ จูบๆ กัน
พอฉันเอ่ยปาก ก็โดนเขาตบหน้าหนึ่งที ไล่กลับบ้าน หญิงม่ายคนนั้นยังนั่งอยู่ในอ้อมกอดเฉิน เกินแล้วหัวเราะเยาะฉัน
เฉินมู่เห็นฉันกลับมาโดยไม่ได้พาเฉิน เกินมาด้วย ก็ด่าว่าฉันไร้ประโยชน์ รักษาสามีไว้ไม่ได้
ยังบอกว่าฉันสมควรแล้ว ว่าฉันเป็นของเสีย สามีไปหาผู้หญิงอื่นก็เป็นเรื่องถูกต้อง
ไม่กี่วันต่อมา เธอก็ไล่แม่บ้านออก ให้ฉันทำงานบ้านทั้งหมด
เวลาว่างยังต้องนวดไหล่ นวดขา ชงชา เสิร์ฟน้ำให้เธอ ถ้าทำอะไรผิดพลาดนิดหน่อย ก็โดนด่าทอประจาน
กินข้าวก็ไม่ให้นั่งโต๊ะ ให้กินแต่ของที่พวกเขากินเหลือ
เรื่องในครอบครัวไม่ควรเล่าให้คนนอกฟัง อีกทั้งแต่งมาที่นี่ก็ไม่มีญาติพี่น้อง ฉันยิ่งไม่กล้าต่อต้าน ได้แต่แอบร้องไห้คนเดียว
เฉิน เกินกลับบ้านมาในสภาพเมาทุกคืน เวลาเล่นไพ่แพ้ก็มาระบายอารมณ์กับฉัน ทั้งตี ทั้งบีบ ยังบังคับให้ฉันขึ้นเตียงกับเขา
แค่ทาลิปสติก ก็โดนเฉินมู่ด่าว่าไร้ยางอาย หน้าร้อนใส่เสื้อแขนสั้นก็บอกว่าฉันทำลายศีลธรรม
ทุกครั้งเธอจะเปิดประตูด่าเสียงดัง ให้เพื่อนบ้านได้ยินกันทั่ว
แต่งมาไม่กี่วัน ชาวบ้านก็นินทาฉันเหมือนพาน จินเหลียน พวกนักเลงในหมู่บ้านเห็นฉันซื้อผัก ก็มาแซวว่าหน้าอกฉันใหญ่ขนาดนี้ คงร้อนแรงน่าดู
หนึ่งเดือนต่อมา ฉันตั้งครรภ์ คิดว่ามีลูกแล้ว เฉิน เกินคงจะเห็นแก่หน้าลูก ระงับอารมณ์ลงบ้าง แต่พอเฉิน เกินได้ยินข่าวนี้ กลับพูดเย็นชาว่า: "พรุ่งนี้ไปทำแท้งซะ"


## แก้ไขแล้ว: 2

คำพูดเย็นชาของเฉิน เกินเหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
"นี่มันลูกแท้ๆ ของนายนะ! นายจะให้ทำแท้งงั้นเหรอ?"
ฉันไม่อยากเชื่อว่าเขาจะใจร้ายได้ถึงขนาดนี้
"แม่ผมบอกว่าคุณไม่บริสุทธิ์ เด็กที่เกิดมาก็ไม่แน่ว่าจะเป็นลูกผม ถ้าคนข้างนอกรู้เข้า เขาก็จะหัวเราะเยาะว่าผมโดนนอกใจ หัวเราะว่าผมเป็นไอ้ขี้แพ้!"
น้ำตาคลอเบ้า ฉันตะโกนด้วยความโกรธ "ฉันบริสุทธิ์! ฉันไม่เคยทำอะไรผิดต่อคุณ! แม่ของคุณต่างหากที่ไปพูดจาใส่ร้ายฉัน เพื่อนบ้านถึงได้นินทากัน! มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"
"ฮึๆๆ คนที่ไม่มีความผิดไม่ต้องกลัวคำครหา ถ้าคุณบริสุทธิ์จริงจะกลัวคนพูดทำไม? อย่ามาพล่ามให้มากความ แค่แต่งกับของมือสองก็อับอายพอแล้ว ผมไม่อยากเลี้ยงลูกคนอื่นหรอก ฮึ!"
เฉิน เกินพูดจาไร้ความปราณี วันรุ่งขึ้นก็ให้แม่พาฉันไปทำแท้งที่โรงพยาบาล
ลูกคือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน เป็นความหวังในชีวิตของฉัน ฉันไม่มีวันยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของฉันได้
เฉินมู่จิกแขนฉันอย่างโหดร้าย "แกนี่มันไม่รู้จักอาย! ท้องไม่มีพ่อ จะให้ลูกชันฉันอยู่ยังไง! แกรู้มั้ยว่าข้างนอกเขาพูดถึงแกยังไงบ้าง! รีบไปโรงพยาบาลเอาเด็กออกซะ! บ้านเราไม่เลี้ยงไอ้ลูกลูกเมียน้อยหรอก!"
"พวกคุณไม่เลี้ยงฉันก็เลี้ยงเอง! ฉันจะหย่ากับบ้านคุณ! ฉันเลี้ยงลูกเองได้!" ฉันตะโกนสุดเสียง ลูกให้พลังฉัน ทำให้ฉันกล้าต่อต้าน
เฉินมู่หัวเราะเยาะ "ดีเลย เอาสองล้านมา หย่าให้เดี๋ยวนี้ โทรหาพ่อแม่แกสิ! บอกให้เขาส่งเงินมา"
เธอยื่นโทรศัพท์ให้ฉัน ฉันก้มหน้าลง ไม่กล้าโทร ฉันไม่อยากบอกพ่อแม่ว่าฉันใช้ชีวิตแบบไหนที่นี่
"ไม่มีเงินแล้วจะหย่า มันง่ายขนาดนั้นเชียว? แกคิดว่าตระกูลเฉินเราโง่รึไง? ลูกชันฉันอุตส่าห์แต่งแกมา จะหย่าก็หย่าเลยงั้นเหรอ? รีบไปโรงพยาบาลกับลูกชันฉันเดี๋ยวนี้!"
"คุณเชื่อมั้ยว่าฉันจะแจ้งตำรวจ!"
"เอาสิ แจ้งเลย ลูกชันฉันสนิทกับผู้นำอำเภอนะ ลูกสาวเขาเรียนเมืองนอกกลับมา ลูกชันฉันยังไปรับที่สนามบินเลย ถ้าไม่ใช่เพราะแกมาแทรกกลาง ลูกชันฉันก็เป็นคนดังแล้ว"
เฉินเจียเป็นตระกูลใหญ่ในหมู่บ้าน มีอิทธิพลในอำเภอ แจ้งตำรวจก็ทำอะไรเฉินเจียไม่ได้
ป้าคนที่สามของเฉิน เกินตัวใหญ่ๆ วิ่งมาจับแขนฉัน จะลากฉันออกไปส่งโรงพยาบาล
"อ๊า!" ฉันตะโกน สะบัดหลุด วิ่งเข้าครัวคว้ามีดผัก ชี้ไปที่เฉินมู่กับผู้หญิงอ้วนคนนั้น "ใครกล้าแตะต้องลูกฉัน ฉันสู้ตายกับคนนั้น!"
"ดีนักล่ะ! แกยังกล้าจับมีดอีก! ไอ้ตัวไม่รู้จักอาย! ท้องลูกชู้ยังหวง! ยังจะให้ตระกูลเฉินเราขายหน้าอีกเหรอ!"
"มาๆๆ! ทุกคนมาดูเร็ว! ไอ้ตัวไม่รู้จักอายคนนี้ท้องกับผู้ชายอื่น แล้วยังเอามีดจะแทงแม่ผัวอีก!"
ป้าคนที่สามของเฉิน เกินเปิดประตูใหญ่ ตะโกนออกไปข้างนอก จะให้ทุกคนรู้ให้หมด
น้ำตาฉันไหลพราก ไม่มีใครฟังคำอธิบายของฉันเลย
เฉินมู่ยังโทรหาเฉิน เกิน บอกว่าเมียนายจะฆ่าคน รีบมาจัดการหน่อย
มีดในมือฉันเป็นหลักประกันเดียว จนกระทั่งเฉิน เกินมาถึง เขาโกรธจัดสั่งให้ฉันวางมีด ฉันเห็นเขาเรียกญาติมาอีกหลายคน ล้วนเป็นผู้ชาย ในใจยิ่งกลัว
"เฉิน เกิน! ลูกเป็นลูกแท้ๆ ของคุณ! คุณใจร้ายได้ลงจริงๆ เหรอ! คุณอยากหย่า อยากแต่งกับใครฉันก็ไม่ว่า อยากให้ฉันชดใช้เงินฉันก็เซ็นสัญญาหนี้ให้บ้านคุณได้! แต่ไว้ชีวิตลูกฉันด้วย! ขอร้องล่ะ!"
ฉันถือมีดพูดเงื่อนไขที่ต่ำต้อยที่สุดของตัวเอง
เฉิน เกินสงบลง ค่อยๆ เดินมา จู่ๆ ก็พูดเสียงอ่อนโยน "พอเถอะ ที่รัก อย่าทำแบบนี้ ผมผิดเอง วางมีดลงเถอะ มีอะไรเราค่อยคุยกัน มานั่งปรึกษากันดีๆ"
เห็นฉันยังระแวงถือมีดชี้ใส่เขา เขายกมือทั้งสองข้างขึ้น พูดว่า "ผมสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายคุณกับลูก ผมคิดได้แล้ว คุณท้องลูกผมแล้ว ผมจะไปสนใจอดีตทำไม ต่อไปเราจะใช้ชีวิตดีๆ ด้วยกัน"
ได้ยินคำพูดอ่อนโยนของเฉิน เกิน ฉันนึกถึงความสุขตอนที่เขาตามจีบฉันที่มหาวิทยาลัย เด็กหนุ่มร่างใหญ่ที่อ่อนโยนสุภาพคนนี้ แอบฉวยโอกาสแย่งมีดในมือฉันไป
"จับมันมัดไว้!"


## บทที่ 3 (ฉบับปรับปรุง)

พอฉันรู้ตัว มีดในมือก็ถูกเฉิน เกินแย่งไปแล้ว
ไอ้เลว! ในเวลาแบบนี้ยังจะใช้ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเขามาหลอกฉันอีก!
"พวกแก! อ๊า! อย่านะ! เฉิน เกิน! แกหลอกฉัน! แกหลอกฉันอีกแล้ว! อ๊า!"
ฉันรู้ว่าพวกเขาจะพาฉันไปโรงพยาบาลเพื่อทำแท้ง ผู้ชายสามคนมัดฉันไว้แน่นหนา พยายามจะลากฉันขึ้นรถเพื่อพาไปโรงพยาบาล
ไม่รู้ว่าแรงมาจากไหน ฉันดิ้นรนและกรีดร้องสุดชีวิต จนเพื่อนบ้านแถวนั้นพากันมามุงดู
เฉินมู่พูดอย่างหน้าไม่อาย ตะโกนใส่เพื่อนบ้านที่มามุงดู
"ไอ้นังไม่รู้จักอาย! แอบมีชู้แล้วยังท้องกับไอ้ลูกเถื่อน! บอกมาสิว่าตระกูลเฉินเจียจะปล่อยให้ไอ้ลูกเถื่อนนี่เกิดมาได้ยังไง?"
"ไม่ใช่..."
ฉัวะ!
เฉินมู่ตบฉันจนปากแตก พูดอะไรไม่ออก หัวมึนงง แต่ฉันก็ยังดิ้นรนสุดชีวิต
"แม่ถามเป็นครั้งสุดท้าย จะไปโรงพยาบาลไหม?"
"ไม่ไป!"
แม้มีเลือดไหลออกจากมุมปาก แต่คำตอบของฉันกลับแข็งกร้าวผิดปกติ
"ไอ้ตัวถ่อย!"
เฉินมู่ทั้งต่อยทั้งเตะ ยังไม่หายแค้น ฉีกเสื้อผ้าฉันออกต่อหน้าเพื่อนบ้าน ทำให้เสื้อผ้าฉันขาดวิ่นไปทั้งตัว
เพื่อปกป้องลูก ฉันได้แต่ขดตัว ไม่สนใจศักดิ์ศรี พยายามปกป้องลูกสุดความสามารถ
"ทุกคนมาดูเร็ว! มาดูไอ้นังจิ้งจอกร้าย ที่ใช้รูปร่างลามกนี่ล่อผู้ชาย แล้วยังมาทำตัวน่าสงสาร! ดูมันทำท่าแกล้งโง่!"
เฉินมู่ชี้มาที่ฉันที่นอนอยู่บนพื้นอย่างโกรธแค้น "ถ้าแกยังไม่ยอมร่วมมือ ฉันจะถอดเสื้อผ้าแกแล้วโยนเข้าคอกหมู!"
"ใครก็ห้ามแตะต้องลูกฉัน!"
ฉันไม่สนใจสิ่งรอบข้างทั้งหมด ยังคงยืนกรานอย่างแน่วแน่
"ไม่ยอมดีๆ ก็ต้องใช้วิธีแรง! ถอดเสื้อผ้ามันออกแล้วตี!" เฉินมู่ออกคำสั่ง ผู้ชายหลายคนจับแขนขาฉันไว้ เริ่มฉีกชุดชั้นในที่เหลืออยู่น้อยนิด เสียงผ้าขาดดังฉีก ราวกับหัวใจฉันถูกฉีกขาด
เฉิน เกินยังคงนิ่งเฉย มองดูเหตุการณ์นี้ รอยแผลที่เขาทรมานฉันทุกคืนก็ปรากฏต่อสายตาทุกคน
"เฮ้ย แกทำร้ายคนแบบนี้ ฉันจะแจ้งตำรวจนะ!"
ในที่สุดก็มีคนออกมาพูด
"แกกล้าเหรอ! ไปให้พ้น!"
เฉิน เกินโกรธจัด แย่งมือถือคนนั้นไป ยกมือขู่จนคนนั้นวิ่งหนี "เมียผม ผมจะทำยังไงก็ได้ แล้วไอ้นังไม่รู้จักอายนี่ พวกแกเอาไหม? พวกแกอยากให้ผมขายมันให้ไหม?"
"ฮ่าๆๆ..."
ญาติของเฉินเจียหัวเราะลั่น ในสายตาพวกเขา ฉันเป็นแค่สัตว์
เฉินมู่หมดความอดทนแล้ว "วันนี้ยังไงก็ต้องไม่ให้ลูกเถื่อนของแกอยู่รอด เมื่อแกไม่รู้จักบุญคุณ ก็ไม่ต้องไปโรงพยาบาลแล้ว ต้าหง แกมา!"
"พี่สะใภ้ แกหมายถึง..."
ผู้ชายคนนั้นเป็นลุงของตระกูลเฉิน มักจะเชื่อฟังคำพูดของเฉินมู่เสมอ
"กลัวอะไร! ลงมือเลย! ทำให้ลูกเถื่อนในท้องไอ้นังนี่ออกมา! มีเรื่องอะไรฉันรับผิดชอบเอง!"
ก็ยังไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าลงมือ เฉินมู่ด่าว่าพวกเขาไร้ประโยชน์ แล้วเตะเข้าที่ท้องฉันเองอย่างแรง ท้องปวดร้าวถึงกระดูก หนึ่งที สองที สามที...
ไม่มีใครกล้าห้าม เฉินมู่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง เตะช่วงล่างของฉันอย่างบ้าคลั่ง จนร่างกายท่อนล่างของฉันเปื้อนเลือด ฉันนอนจมกองเลือดแทบหมดลม
เห็นว่าฉันไม่มีแรงต่อต้านแล้ว เฉินมู่ก็ยังไม่ยอมปล่อย ยังเตือนทุกคนไม่ให้พูดอะไร บอกว่าตระกูลเฉินเจียมีกฎเคร่งครัด ไม่ยอมให้มีสิ่งสกปรกเข้ามา ไม่สามารถปล่อยให้ลูกเถื่อนมีชีวิตอยู่ในโลกนี้ได้
หยิบไม้พลองขึ้นมาแทงเข้าไปในร่างกายฉัน ความเจ็บปวดที่สุดทำให้ฉันกรีดร้องอย่างเจ็บปวด ฉันหมดสติไปทันที
ได้ยินเสียงเด็กแว่วๆ วิ่งเข้ามาในฝูงชนตะโกน "พวกคุณใจร้าย! คนตายแล้ว! ช่วยคนด่วน!"
หลังจากนั้นก็วุ่นวายไปหมด เฉิน เกินรีบจัดการพาฉันส่งโรงพยาบาลเพื่อช่วยชีวิต


## บทที่ 4 หลังการแก้ไข

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ฉันค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลอย่างงุนงง
ข้างกายของฉันที่อ่อนแรงมีเพียงเฉิน เกินเท่านั้น สายตาของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม ไม่มีความรู้สึกใดๆ ในแววตา
"ในที่สุดก็ตื่นสักที แกล้งตายมานานพอแล้วนะ หมอบอกว่าแกไม่เป็นไรแล้ว จะนอนอีกนานแค่ไหน!"
ฉันไม่พูดอะไร ยกมือลูบท้องตัวเอง
"อย่าลูบเลย ไอ้ลูกเถื่อนนั่นทำแท้งไปแล้ว ไม่รู้ว่าไอ้เวรไหนแอบแจ้งตำรวจ เดี๋ยวต้องให้ปากคำ อย่าพูดอะไรที่ไม่ควรพูด!"
อะไรนะ!
ลูกของฉันไม่อยู่แล้ว!
เลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน ยังไม่ทันได้เห็นหน้าก็ต้องตายในท้อง!
น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาทันที ฉันถามฆาตกรตรงหน้าด้วยความอ่อนแรง "ใจคุณโหดร้ายเหลือเกิน! นั่นเป็นลูกของคุณนะ! คุณฆ่าเขา! คุณกับแม่ของคุณฆ่าลูกของฉัน!"
"หุบปาก! แกอยากตายใช่ไหม! ถ้าแกพูดแบบนี้กับตำรวจ! แกรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น! กูบอกให้รู้ไว้ ด้วยเส้นสายของกู เรื่องแค่นี้ไม่มีอะไรหรอก อย่างมากก็แค่เรื่องครอบครัว! กูพูดดีๆ แล้วนะ อย่าให้กูต้องเสียน้ำใจ!"
เฉิน เกินเอามือปิดปากฉันอย่างรุนแรง จนแทบหายใจไม่ออก
เห็นฉันดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เขาจึงปล่อยมือ แล้วข่มขู่ต่อไม่ให้พูดอะไรที่เป็นผลร้ายต่อแม่ของเขา
"คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า! แล้วฉันล่ะเป็นอะไร? ลูกของเราเป็นอะไร?"
ไม่คิดว่าเฉิน เกินจะมองดูลูกของตัวเองถูกทำแท้งไป โดยไม่มีความรู้สึกผิด ความเห็นใจ หรือความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
แม้แต่หมาตายสักตัวก็ยังไม่ควรใจเย็นขนาดนี้
"ลูกของฉันอะไร ฉันไม่ยอมรับหรอก ฉันทำกับเธอขนาดนี้ เธอยังจะให้ลูกกับฉันอีกเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอก ยิ่งกว่านั้น ฉันมีคนข้างนอกแล้ว รอหย่ากับเธอเสร็จ ฉันก็จะพาเขาเข้าบ้าน เธอวางใจได้ เรื่องมันใหญ่โตขนาดนี้ ฉันให้เงินเธอห้าหมื่น แล้วเธอก็หย่ากับฉันดีๆ เราแยกทางกันดีๆ"
ยากที่จะเชื่อว่านี่เป็นคำพูดของมนุษย์ เฉิน เกินพูดอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับว่ากำลังทำเพื่อฉัน
"แม่ของคุณฆ่าลูกฉัน แล้วจะให้จบแค่นี้เหรอ?"
"ระวังคำพูดด้วย! เธอล้มเอง เธอบอกว่าเธอทำผิดต่อฉัน เธออยากทำแท้ง แม่ฉันไม่เห็นด้วย ทะเลาะกัน แม่ฉันหวังดีจะช่วยพยุง เลยทำให้เธอกลิ้งตกบันได เข้าใจไหม? ยังไงก็ตาม ห้ามพูดอะไรที่เป็นผลร้ายต่อแม่ฉัน ถ้าแม่ฉันติดคุก เธอก็รอตายได้เลย!"
ใจฉันดับวูบ ปวดร้าวใจ มองดูร่างกายตัวเองที่เต็มไปด้วยบาดแผล นึกถึงลูกที่จากไป น้ำตาคลอตาตอบตกลงกับเขา
เฉิน เกินเห็นฉันตกลง พยักหน้าพอใจ โยนบัตรเอทีเอ็มทิ้งไว้แล้วเดินจากไป บอกว่าให้ปากคำเสร็จก็ออกจากโรงพยาบาล แล้วไปจดทะเบียนหย่า
ไม่มีใครสนใจว่าร่างกายฉันอ่อนแรงแค่ไหน เฉินมู่สั่งไว้ว่า อยู่นานวันไหนก็เสียค่าโรงพยาบาลวันนั้น
ตำรวจมาสอบปากคำฉันอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ แต่เมื่อฉันยืนยันไม่บอกความจริง พวกเขาก็ไม่สามารถสืบสวนต่อได้
เพราะฉันรู้ดีว่า บอกความจริงกับตำรวจก็ไม่มีประโยชน์ อย่างมากก็แค่ติดคุกปีสองปี ตระกูลเฉินเจียขยับนิดหน่อย ไม่กี่เดือนก็ออกมาแล้ว แบบนั้นก็ง่ายเกินไป
ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต! หนี้เลือดต้องใช้ด้วยเลือด!
เฉิน เกินกับแม่ของเขาสองตัวการ รวมถึงญาติพี่น้องตระกูลเฉินเจียทั้งหมด ไม่มีใครจะหนีรอด
เฉิน เกิน สามีของฉันตามจีบฉันอย่างไม่ลดละมาสามปี ฉันเห็นความจริงใจของเขาจึงแต่งงานและย้ายไปอยู่ชนบทกับเขา
ใครจะรู้ว่าแม่สามีใจร้ายกลับด่าว่าฉันเป็นผู้หญิงไม่ดีเพราะคืนแต่งงานไม่มีเลือดออก
แค่ทาลิปสติก ใส่เสื้อแขนสั้นก็โดนดูถูก
เฉิน เกิน ลูกแหง่ก็เริ่มรังเกียจฉัน ด่าว่าฉันเป็นของมือสอง เอาแต่เล่นไพ่ดื่มเหล้า กลับบ้านมาก็บังคับให้ฉันปรนนิบัติ
แม่สามีใจร้ายนินทาใส่ร้ายฉันไปทั่วหมู่บ้าน แถมยังจะหาภรรยาใหม่ให้ลูกชาย
ฉันไม่มีที่พึ่งได้แต่กลั้นน้ำตาอดทน
หนึ่งเดือนต่อมา ฉันตั้งครรภ์ แม่สามีกับสามีบังคับให้ฉันทำแท้งเด็กที่ไม่รู้ที่มา
ฉันไม่ยอม พวกเขาจึงพาญาติพี่น้องเฉินเจียมาบังคับทำแท้งฉันอย่างโหดร้ายที่สุด
ลูกจากไปแล้ว ความหวังในการมีชีวิตอยู่ของฉันก็หมดไปด้วย
ฉันที่แทบจะล้มละลายทางจิตใจ สาบานว่าจะแก้แค้นครอบครัวนี้ให้สาสม