ิฺBangkok in a Sense  the memory of passed
Faii_hathai
## แนะนำตัวกันอีกแล้ว ?

ค่ำคืนหนึ่ง ! ของ...พระจันทร์สีเลือดลอยตระหง่านเหนือต้นไผ่สี่เหลี่ยมจำนวนหลายร้อยหลายพันต้น และต้นไผ่สี่เหลี่ยมลำต้นสีเขียวเป็นมันเงาที่ปลูกเรียงรายกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ และเป็นทิวแถวยาวสองฝากฝั่งของถนนพื้นคอนกรีตและรั้วกำแพงดินโบราณ
จ๋อม ! จ๋อม !!!
เสียงของหยาดฝนที่ค้างตามกิ่งไผ่และใบไผ่ทยอยพากันหยดไหลลงมาพื้นหญ้าและดินเบื้องล่าง  และสายน้ำเล็กๆ ที่เกิดจากสายฝนก็พากันไหลจากต้นไผ่ต้นบนสุดไปจนถึงต้นไผ่ต้นที่อยู่ล่างสุด และเมฆหมอกสีดำทะมึนก้อนใหญ่ค่อยๆ จางจากฟากฟ้า  เวลายามเย็นที่ค่อนข้างจะดูมืดครึ้มไปกว่าคืนวันไหนๆ
สายลมที่พัดไหวๆ  ชวนให้ลู่ลมของกิ่งและใบ้ไม้ไผ่ที่ค่อยๆ  เคลื่อนไหวช้าลง เสียงและลำต้นของไผ่ที่หยุดการเสียดสีกันไปชั่วขณะ
เพราะว่าหลังจากที่พายุขนาดย่อมๆ  ได้พัดผ่านเข้ามาภายในบริเวณบ้านเรือนไม้หลังใหญ่ที่มีสวนของดอก rising moon  ดอกไม้สีขาวนวลดั่งวงพระจันทร์กำลังบานสะพรั่งแต่ก็พลอยเปื้อนหยาดฝน
และมิหนำซ้ำหลังคากระเบื้องสีดินเผาโบราณ  เรือนไม้ชั้นเดียวหลังใหญ่ที่ถูกล้อมรั้วด้วยกำแพงดินสีเก่า ๆ  ขนาด 24  ไร่  มีห้องหับต่าง ๆ อีกราว ๆ  26  หลัง  และบ่อน้ำพุร้อนที่แยกระหว่างชายและหญิงที่ท้ายเรือนปลูกติดอยู่กับน้ำตกท้ายสวนหย่อมญี่ปุ่น
ต้นเมเปิ้ล อายุ 100 กว่าปีที่ปลูกภายในสวนหย่อมญี่ปุ่นของเจ้าของบ้านขนาด 24 ไร่  มีลำธารสายเล็ก ๆ ที่ก่อขึ้นมาจากหินธรรมชาติที่พากันไหลย้อนจากบริเวณต้นสนสามใบกลับไปที่น้ำตกท้ายเรือน
แสงไฟในตะเกียงหินสีเก่าๆ  นับหลายสิบดวง  พวกมันพากันส่องแสงประกายวิบวับสะท้อนแสงและเงา และปลาตะเพียนอีกเป็นร้อยๆ  ที่ต่างพากันแหวกว่ายเข้ามาแย่งแสงไฟ
กระถางดินเผาเก่าๆ คร่ำคราของต้นบอนไซภูเขานับอีกเกือบๆ  สามสิบสามต้น ทุก ๆ ต้นล้วนแล้วแต่เพิ่งจะโดนหยดฝน  และละอองฝนห่าใหญ่หล่นชำละล้างเอาเศษดินเศษฝุ่นให้พลัดหล่นลงจากใบ
ต้นบอนไซภูเขาหลายต้นในกระถางถูกดัดดูคล้ายๆ  กับภูเขาบ้างก้อนเมฆบ้าง ต้นบอนไซภูเขาบางต้นก็ดัดให้ดูเหมือนต้นโพธิ์ต้นใหญ่บ้าง  และอีกหลายๆ  ต้นที่ถูกดัดและตัดลิดรอนใบให้ดูเหมือนเป็นต้นไม้ในป่าใหญ่
แต่ทว่า.... ความเย็นจากพายุที่ยังคงก่อตัวจนหนาวเหน็บ  โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้งคืนที่แสนเหน็บหนาวนี้ให้ผ่อนคลายลงไปได้ง่าย ๆ
กลิ่นหอมจางๆ  ของใบไม้ที่เรียกว่า...ใบชา พวกมันที่ถูกผ่านการบดขยี้จากน้ำมือของมนุษย์มานับครั้งไม่ถ้วน กลิ่นของใบชาที่ถูกบดขยี้อย่างละเอียด และยังคงถูกต้มอยู่ในปั้นชาดินเผาใบเล็ก ๆ
กลิ่นหอม...ที่...ได้กลิ่นคล้ายๆ กับ ใบไม้เปียกที่ถูกขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า .... กลิ่นใบไม้เปียกที่ถูกขยี้ผ่านมาตามไอหมอก....
ถ้วยชาทำจากกระเบื้องลายพร้อยสีฟ้าๆ  เขียวๆ  ทั้งหมดจำนวนหกถ้วยด้วยกัน  และถ้วยชาทุกถ้วยยังคงถูกวางเอาไว้อยู่บนโต๊ะไม้เตี้ยๆ  โบราณที่ทำมาจากต้นสนทาทับสีแดงๆ เก่า ๆ  กลางห้องรับแขกขนาดใหญ่
ตู้เก็บของโบราณทำมาจากไม้สนเนื้อดีทาทับด้วยสีแดงใบหนึ่ง และตั้งอยู่ตรงทางเข้าออกของประตูเลื่อนฟุสุมะ
ประตูบานเลื่อนฟุสุมาที่บรรจงเขียนวาดเป็นลวดลายของทุ่งดอกฮิกัน  ดอกไม้ที่คอยเบ่งบานต้อนรับในวันวสันตวิษุวัต....
...ที่ !  ทุ่งดอกฮิกันเป็นร้อยๆ  ต้นคอยชูช่อคอยแบ่งบาน อยู่เบื้องหน้า...มีทิวเขาฟูจิที่ทอดกายเป็นฉากอยู่เบื้องหลัง.....
ทุ่งดอกฮิกันสีแดงๆ  สลับสีขาวๆ และเหลือง ดอกไม้ประเภทเดียวกันกับลิลลี่ภูเขา  ดอกฮิกันลำต้นสูง  แต่ละต้นมีดอกชูช่อราวๆ  ห้าดอก กลีบดอกมีทั้งหมดหกกลีบเท่า ๆ กัน
.....กลีบขอบดอกฮิกันที่มีรูปร่างเรียวยาวคล้ายขนนก  และยังมีเกสรตัวผู้ชูโผล่ออกจากตรงกลางดอก...
ประตูบานเลื่อนฟุสุมาขนาดความกว้างคูณยาวราวๆ  สี่เมตรครึ่งทางด้านทิศตะวันออกตรงทางเข้า และฉากกั้นห้องโซจิสีขาว ๆ โปร่งแสงที่สามารถทำให้สะท้อนเห็นแสงไฟสว่าง ๆ ขาวๆ  จากด้านใน
และก็..โต๊ะไม้สนเตี้ยๆ  ที่ถูกขัดทาทับด้วยยางไม้สีดำ ๆ มันเงาขนาดความกว้างประมาณหนึ่งศอก และความยาวประมาณสองศอก
บนโต๊ะไม้สน ที่ ๆ ยังคงตั้งวางอยู่ทางทิศใต้ของห้องรับแขก  และบนโต๊ะที่มีกระถางของต้นบอนไซภูเขาทั้งหมดด้วยกัน 2 กระถาง
กระถางหนึ่ง ! ต้นบอนไซภูเขาที่ถูกจัดและถูกดัดให้ขึ้นทรงให้เป็นรูปร่างที่มีหน้าตาที่คล้าย ๆ กับ ป่าสนต้นโพธิ์ขนาดใหญ่
อีก...กระถางหนึ่ง !  ต้นบอกนไซภูเขาที่ได้ถูกปล่อยให้เจริญเติบโตเป็นธรรมชาติของต้นไม้  ๆ  ต้นเล็ก ๆ แต่คงเพียรพยายามที่จะแตกหน่อและแพร่กิ่งก้านสาขา
ห้องรับแขกขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายๆ  เหมือนเป็นบ้านสไตล์ญี่ปุ่นโบราณหลังใหญ่ ประดับประดาด้วยงานภาพเขียนพู่กัน และภาพเขียนสีสันสวยงามตระกาลตา
ภาพเขียนสีพู่กันรูปนกยูงยืนหันหลังแต่ไม่รำแพน  ภาพแขวนนี้ที่แขวนไว้ที่มุมๆ  หนึ่งทางเหนือของห้องรับแขก และที่ด้านล่างของภาพเขียนยังคงมีลายมือคนวาดหวัด ๆ  เป็นตัวอักษรจีนโบราณคอยประทับตราเป็นเจ้าของ และอ่านออกเสียงอย่างเราๆ  ว่า
"เท..อิกะ " !!!
ภาพเขียนสีพู่กันรูปของดอกไม้วีสทีเรีย  ที่..กำลังเบ่งบานสะพรั่งเต็มต้น แต่กลับต้องเขียนให้เป็นสีของพู่กัน  สีดำบนพื้นกระดาษขาว ดอกไม้เครือเถาแบบวิธีของชาวญี่ปุ่น
ช่อ..ของพวงดอกวีสทีเรีย ที่ดูคล้ายกับรวงข้าวสุก ชูช่อตระหง่านเดียวดายอยู่เพียงต้นเดียวเพียงลำพัง เพราะฉะนั้นจึงปราศจากสี....
จะเป็น....ดอกวิสทีเรีย.... หรือว่าจะเป็น....ดอกฟูจิ โนะ ฮานะ !!!!  ก็ยังคงเป็น...ดอกไม้...ในหน้าฤดูน้ำค้างยอดหญ้า....อยู่ดี
และภาพเขียนสีน้ำนักรบชุดเกราะซามูไรสีแดงที่ถูกตั้งแขวนดูเด่นเป็นสง่าอยู่ฝั่งทางทิศใต้ ภาพเขียนของนักรบชุดเกราะซามูไรสีแดงที่ถูกติดเอาไว้ที่พนังห้องเรือนไม้ชั้นดี
เบาะรองนั่งสีเทาๆ  ที่ปูลาดอยู่บนเสื่อทาทามิผืนขนาดใหญ่ที่มีจำนวนมากถึงหกที่นั่ง  และสำหรับเบาะรองนั่งที่มุมบนหัวโต๊ะ
" สวัสดี !!!  "
เสียงพูดภาษาอังกฤษของผู้ชายชาวญี่ปุ่นวัยใกล้ๆ หกสิบ ที่นั่งสวมชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีเทาๆ ตั้งใจเป็นอย่างดีที่จะหันไปขอบคุณบรรดาแขกผู้มีเกียรติทั้งหลาย
" ผม ! "
" ทัตสึจิ มินาโมะโตะ " ทัตสึจิที่ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะผ้าฝ้ายอยู่ตรงกลางระหว่างบุตรชายคนโต และบุตรสาวคนสุดท้อง
มุรามะสะ  มินาโมะโตะ บุตรชายคนโตของบ้านมินาโมะโตะ บุตรชายทัตสึจิสวมชุดยูกะตะชุดและสีเดียวกัน และยังนั่งคุกเข่ารออยู่ใกล้ๆ  ทางขวามือ
และอาซามิ มินาโมะโตะ บุตรสาวเพียงคนเดียวของทัตสิจิในชุดกิมโมโนสีขาวสะอาดลวดลายของดอกริโกะ  และเธอก็นั่งคุกเข่าอยู่เบาะถัดจากพี่ชาย
แต่ว่าทัตสึจิก็หันไปนั่งมองคนที่กำลังคอยนั่งสวมชุดสูทอย่างชาวตะวันตกสากลสีกรมท่า ที่ ๆ พวกเขาก็กำลังนั่งถัดอยู่ทางขวามือของโต๊ะรับแขก
" และคนๆ  นี้ก็คือ...."
" ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น "
" ฮิ ซาโต้ ! "    ทัตสึจิยังคอยแนะนำให้กับแขกวันนี้ของบ้านอีกทั้งสี่ท่าน และทุกๆ คนก็กำลังร่วมนั่งรอชมและจิบน้ำ
ฮิ ซาโต้ผู้ชายวัยราว ๆ เลขสามปลาย ๆ  เป็นผู้ชายชาวญี่ปุ่นตัวสูงใหญ่เอามาก ๆ  โครงหน้าสี่เหลี่ยม จมูกโด่งและเชิด  ริมฝีปากหนา และยังจะมีใฝ่อยู่ที่หางคิ้วด้านซ้าย  และซาโต้ที่เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมารับคำทักทายของคนที่อยู่ข้างๆ อย่าง ไทระ มาซายูกิ แล้วก็ผู้หญิงที่ดูมีนัยน์ตาเย่อหยิ่งคนนั้น
ผู้หญิงนัยน์ตาเย่อหยิ่งคนที่ซาโต้คอยแต่ชำเลืองมองกิริยาท่าทางของเธอ ผู้หญิงผิวขาวอมเหลือง ใบหน้ารูปไข่ส่วนสูงมาตรฐาน ไว้ผมยาวตรงสีดำขลับ ริมฝีปากล่างหนา และจมูกงุ้มเล็กน้อย และหลังจากที่เธอโค้งคำนับให้กับฮิ ซาโต้ก่อน ทั้ง ๆ  เธอยังต้องคอยระแวดระวังสายตาของมาซายูกิคนที่นั่งใกล้ๆ และยังคอยนั่งมองผู้ชายและผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม
" สบายดีนะค่ะ  "  เธอกล่าวทักทายทุกๆ  คนด้วยภาษาของที่นี้ และแม้ว่าพวกเธอจะคอยนั่งขัดสมาธิอยู่ทิศด้านซ้ายมือของซาโต้
ซาโต้โค้งเล็กน้อยและจึงหันมาสบตา
" ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ "
" และก็ขอขอบใจที่...."
" ช่วยส่งหมอบของสำคัญคืนให้กับประเทศของเรา  " ซาโต้พูดเพียงเพราะรักษามารยาท
ผู้หญิงนัยน์ตาเย่อหยิงคนนั้นก้มหัวลงเล็กน้อย และแสดงรอยยิ้มเล็ก ๆ  ที่มุมปาก และแม้ว่าจะมีบางครั้งหางตายังต้องพะวงกับสายตาของผู้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามอยู่ซ้ำ ๆ  อย่าง เด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นอายุราวๆ ยี่สิบเก้าปี ตัวสูงโย่ง แต่ก็ยังพอมีกล้ามเนื้อ ผิวขาวอมชมพู หน้าเรียวเล็ก และปากที่เล็กยิ่งกว่าที่ชื่อมาซายูกิ
และแม้ว่าเด็กหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนนี้จะเป็นเพียงคนเดียวที่แม้จะไม่ได้สวมชุดดั่งเดิมของญี่ปุ่นในทันที แต่เขาก็สวมชุดสูทสีดำลายทางที่ดูเรียบร้อยเข้ามานั่งถัดมาจากผู้หญิงนัยนต์ตาเย่อหยิงคนนั้น แต่ทว่าสายตาทุกๆ คนยังคงจับจดไปที่ผู้ชายและผู้หญิงสองคนตรงหน้า
และทัตสึจิที่ยังคงแนะนำบุรุษรูปงามที่นั่งใกล้ๆ
" และก็คนๆ  นี้ ก็คือเจ้าของเรียวกังที่เก่าแก่ แท้ และดั่งเดิมของประเทศญี่ปุ่น "
" มาซายูกิ ไทระ"  ทัตสิจิแนะนำหนุ่มหน้าตาดี ๆ ที่นั่งชิด ๆ กับผู้หญิงสวมชุดสูทล้ำสมัยสีดำใกล้ ๆ กับซาโต้
เพราะฉะนั้นทัตสึจิก็เลยยิ่งต้องรีบแนะนำ ๆ  แขกสำคัญถึง 2  คน ทั้งเขาและเธอที่ยังคงนั่งรออยู่ที่โต๊ะชงชาใกล้ๆ  ที่ฝั่งตรงกันข้ามของมาซายูกิ
"  คน ๆ นี้ก็คือ...."
" ท่านรองประธานของ The Empire Group  !"
" ฮัน ยูซอง  ! "
"  ที่จะมาเป็นคนเซ็นสัญญาซื้อขายที่ดินของเรา ที่เกาะโอกินาว่า  "  ทัตสึจิช่วยแนะนำผู้ชายชาวเกาหลีหน้าตาดี ที่นั่งฝั่งตรงข้าม
" และ คุณหนู ฮง ! "
" ฮง  ฮเยจี  !! "  ทัตสึจิที่พยายามจะแนะนำผู้หญิงคนที่มีท่าทางสง่างามราวกับนางฟ้าที่นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับฝั่งของมาซายูกิ
ฮง เยจี  ผู้หญิงสาวชาวเกาหลีใต้รูปร่างดี  ผิวขาว หน้ารูปไข่ มีดวงตาที่เป็นประกาย ริมฝีปากบนเล็ก และมีริมฝีปากล่างที่อิ่มเอิบ  และเธอที่สวมชุดกระโปรงทันสมัยในโทนสีฟ้าเรียบร้อย รวบผมยาวของพวกเธอเอาไว้ที่ท้ายถอย ปล่อยปอยผมที่ข้างหน้าเหลือเอาไว้อยู่นิดหน่อย
" ดิฉัน ฮง ฮเยจี "
" วันนี้...จะมาเป็นเลขาให้กับท่านรองประธานเองค่ะ  "
" ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ  "  ฮเยจีก้มหัวลงเล็กน้อย
แต่ว่าทัตสึจิที่ยังคงคอยช่วยแนะนำเพื่อสร้างความสนิทสนมกันเอาไว้กับคู่ผู้หญิงและผู้ชายจากฝั่งของเกาหลี
" ได้ข่าวว่า....ท่านประธานฮัน วังซอง  "
" พ่อของรองประธานฮัน  "
" กำลังตระเตรียมเตรียมพิธีหมั้นให้กับพวกคุณทั้งสองคน "
"  ขอแสดงความยินดีด้วย  "  ทัตสึจิและคนอื่นๆ  ที่ต่างยิ้มแย้มแสดงความยินดี
แต่ก็คงจะไม่ใช่สำหรับทุกๆ คนที่นั่งร่วมโต๊ะน้ำชา  แม้ว่าสายตาของผู้คนในมินาโมะโตะจะยังคอยจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่นั่งชิดติดกับซาโต้ก็ตาม
" ขอบคุณมากค่ะ "  ฮง เยจีสบตาของทัตสึจิ  และตามด้วยว่าที่คู่หมั้นของเธอ
" ขอบคุณครับ " ฮัน ยูซอง ว่าที่คู่หมั้นของเธอที่กล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม และแม้ว่าบางทีหางตาจะไปตกอยู่ที่ผู้หญิงคนที่นั่งอยู่กับผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ญี่ปุ่น
ฮัน ยูซอง  ผู้ชายนัยต์ตาคมสีน้ำตาลเข้มๆ ใบหน้ารูปหัวใจ รูปจมูกเป็นสัน และริมฝีปากล่างบางริมฝีปากบนหนา และเขาไว้ทรงผมที่ทันสมัยเหมือนอย่างกับพระเอกในซีรีย์แนวรักวัยใส
" เป็นการวางแผนอนาคตที่ดีมาก  "  แต่ว่าเธอก็ได้แต่ชื่นชมตามมารยาท และมาซายูกิที่พยายามจะสบตาของผู้ชายเกาหลีคนนี้ให้ได้
" หวังว่า ...พวกเราสองคน  "
" คงจะมีโอกาสได้ไปร่วม  "
"  ทั้ง  พิธีงานหมั้นและงานแต่งงานของท่านรองประธานแห่ง The Empire Group และ... !  "
" คุณหนูฮง !! "  และก็ทำทีแสร้งยิ้ม
ฮัย ยูซองที่ก็เผลอแสร้งยิ้มด้วยไม่ได้ไปกันใหญ่
" การแต่งงานของเราสองคน  "
" จะต้องเป็นงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่  "
" จนทำให้ใครบางคน !  ต้องอิจฉา  !!! "  และน้ำเสียงของฮัน ยูซองที่พูดออกมาก็ช่างอยากให้คนอื่น ๆ พากันคิดแบบนั้น
และผู้หญิงที่นั่งตรงกันข้ามยังคงยิ้ม ๆ  ให้พวกเขาที่มุมปากอยู่บ่อยๆ
" เราก็ได้แต่หวังว่า...มันคงจะต้องเป็นแบบนั้น  "  เธอรู้สึกยินดีมากจริงๆ  โดยที่ไม่มีอะไรแอบแฝง
"เหอะ " สีหน้าแสแสร้างแกล้งทำเป็นยิ้มของฮัน ยูซอง มันช่างทำให้ทุก ๆ คนที่ร่วมโต๊ะชงชารู้สึกประหลาดใจ
" ฮง เยจี! "
" เธอจะต้องเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุด  "  และเขาก็ยังหันมาสบตาของผู้หญิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามอยู่บ่อยๆ
เธอผงกหัวขึ้นลงเล็กน้อย
" คุณหนูฮง "
" เธอช่าง ! เป็นผู้หญิงที่โชคดีมากจริงๆ  "  และเธอยังคงยิ้ม
แต่เขากลับส่ายหน้าเบาๆ
" เพราะว่าฮเยจี !  "
" เธอไม่เคยโกหกเลยสักครั้ง "  ฮัน ยูซองยิ้มเพื่อเป็นการโต้ตอบ
และแม้ว่าการสนทนาช่างน่าอึดอัดระหว่างเธอ และรองประธานของ Empire group มันช่างชวนทำให้ทุกคนรู้สึกแปลกๆ
"ฮ่าๆ  "  ทัตสึจิอยู่ๆ  ก็รู้สึกขำขัน
" รองประธานฮัน  ! คุณหนูฮง !! "
" เธอ...คนนี้ก็คือ  "
" ฟูจิ โนะ ฮานะ  "
" เธอ... กำลังจะมาบริจาคของโบราณล้ำค้ากลับคืนให้กับพิพิธพันธ์ของประเทศญี่ปุ่น  "  แต่ว่าทัตสึจิเองก็ยังจะช่วยหันไปแนะนำให้ทุก ๆ คนได้รู้จักและทำความสนิทสนมกันไว้
" หึ ! "  และเสียงกระทบกระเทียบของไทระ มาซายูกิที่ถึงจะไม่ดัง แต่ก็ทำให้ผู้หญิงชาวเกาหลีที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามรู้สึกตะขิดตะขวางใจไม่น้อย
"  คุณฟูจิวาระ ดูไม่เหมือนคนญี่ปุ่นสักเท่าไหร่ "  ฮง ฮเยจีที่โผล่งความในใจพูดออกมาจนได้
" ไม่ยักรู้ว่า.... "  และว่าที่คู่หมั้นของเธอที่เห็นด้วยทันที
" นอกจากจะชื่อ... อีเลฟเวนท์  แล้ว !  "
" เธอ... ยังจะมีชื่ออื่นอีก "  แต่ว่าฮัน ยูซองพยายามอย่างกับว่า เขารู้จักเธอ
ฮิ ซาโต้ที่เหลียวมองไปทางทัตสึจิทันที
"  และ  ฟูจิวาระ  "
" ก็คือ...นามสกุลเดิม ! "
" ของ...เธอ  "  และพยายามที่จะช่วยทัตสึจิแนะนำ  และทัตสึจิที่ฝืนยิ้ม ๆ ให้กับรองประธานของ Empire group
" แต่ถ้าจะให้เรียก...อีเลฟเวนท์ "
"  มันก็คงจะถูกต้อง ! ที่สุด  !!! "
" ใช่ไหมละครับ  "  และทัตสึจิก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธ  และบางครั้งสายตาก็ยังต้องคอยชำเลืองเหลียวมองท่าทีของอิเลฟเวนท์ หรือ ฟูจิวาระให้บ่อยขึ้น
ฮัน ยูซองที่ไม่ยอมหยุดมองเธอ
" นี่ ! ก็แสดงว่า... "
"  คุณอีเลฟเวนท์ !"
" ไม่ใช่สิ !!! "
" คุณฟูจิวาระ  "
" หลังจากที่.... ไปเป็นที่ปรึกษาทางด้านกฎหมายระหว่างประเทศให้กับ !"
"ท่านรัฐมนตรีกลาโหมถึงที่ประเทศอังกฤษ  "  เขาที่พูดไปและยิ้มไปด้วยท่าทางที่หยิ่งผยองใส่ทั้งคนในตระกูลมินาโมะโตะและก็เธอ
"  พวกเขา "
" คงจะให้ค่าตอบแทน  "
" ที่...สูงลิบลิ่ว!  " น้ำเสียงพูดดังฟังชัดทุกถ้อยทุกคำของฮัน ยูซองที่พลอยแต่จะสบตา
และอิเลฟเวนท์ที่เผลอหัวเราะออกมาเบาๆ  จนได้
"  ก็มากพอ...ที่จะ  "
" ซื้อ...สกีรีสอร์ทสักแห่ง  "
" ในเกาหลีใต้ได้ !! " เธอตอบอย่างอารมณ์ดีจริงๆ
"หึ !!! " น้ำเสียงประชดประชันเยาะเย้ยของเจ้าของสกีรีสอร์ทที่ดังตามออกมาติดๆ
"  สกีรีสอร์ทสักแห่งในเกาหลี !  "
"อย่างนั้นเชียว  "  และแสร้งถามออกไปอย่างช่วยไม่ได้  และก็ไม่ได้ทันจะสังเกตสีหน้าของว่าที่คู่หมั้นของเขาที่ก็เอาแต่จะแอบมองไปที่ผู้หญิงไทยคนนั้น
ฮง ฮเยจีพอจะสังเกตแววตาของว่าที่คู่หมั้น และผู้หญิงไทยที่มีชื่อทั้งภาษาอังกฤษ และญี่ปุ่นในคนๆ  เดียวอย่างน่าประหลาด
ครื้มมมมม !!!!!!
เปรี้ยง !!!!!!
เสียงฟ้าร้องคำรามลูกใหญ่และก็เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นลงมาอีกครั้งที่สอง และเพียงไม่กี่อึดใจสายฟ้าฟาดและลมพายุห่าใหญ่ก็พัดพาละอองฝนห่าใหญ่ตกลงมาอีกครั้ง
" ดูเหมือนว่า.. วันนี้  ฝนทำท่าว่าจะตกหนักมากจริง ๆ  "  ทัตสึจิที่หันกลับมาบอกกับทุกๆ  คนที่ร่วมโต๊ะน้ำชา
"  รองประธานฮัน คุณหนูฮง เยจี  "
" ฝนตกหนักขนาดนี้ ! "
"  เกรงว่า....เราคงจะขับรถพาพวกคุณลงจากเขา เพื่อไปที่ส่งถึงโรงแรมที่พักให้ในตอนนี้ไม่ได้  " ทัตสึจิที่พยายามจะหันไปถ้อยทีถ้อยออาศัยกับแขกคนสำคัญจากเกาหลีใต้ให้มากขึ้น
" ถ้าอย่างนั้น....ก็คงจะต้อง  "
" ให้พวกคุณทั้งสองคนพักที่นี้กันสักคืนหนึ่งก่อน !  "
" และพรุ่งนี้  พวกเราค่อยออกเดินทางไปที่โอกินาว่ากันตั้งแต่เช้าตรู่ "  ทัตสึจิที่ตั้งใจจะเป็นเจ้าบ้านที่ดี
แต่ทว่าในระหว่างนั้นพวกของเขาก็ยังคอยแอบมองระหว่างฟูจิวาระกับท่านรองประธานฮันกันเป็นระยะ ๆ
" รบกวนด้วยนะครับ  ! "
"  ท่านประธานมินาโมะโตะ "  และฮัน ยูซอง กับ ฮง ฮเยจีโค้งคำนับคนในตระกูลมินาโมะโตะ
แต่ว่าทัตสึจิยังคงหันมาสนใจแต่กับผู้หญิงไทยกับเด็กหนุ่มญี่ปุ่น
" และส่วน...เธอ กับ ฟูจิวาระ "
" สงสัยว่า...คืนนี้คงยังจะกลับไปค้างที่เรียวกังของพวกเธอ ที่ฮายากาว่า "
" ในตอนนี้ ! ไม่ได้ด้วยเหมือนกัน "  ทัตสึจิหันไปขอร้องมาซายูกิ
" และถ้าหากว่า... "
" มาซายูกิ  เธอ ! จะไม่รังเกียจที่นี้ "
" มากจนเกินไปนัก  "  ท่าทีของทัตสึจิที่พยายามให้ความสำคัญกับฝั่งไทระมากกว่าคนอื่นๆ
และโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ๆ พวกเขาทุดคนกำลังให้ความสนอกสนใจในท่าทีของ ฟูจิโนะฮานะ ฟูจิวาระ กับ รองประธานรองประธานฮัน ยูซอง The Empire Group  ที่ต่างคนก็ต่างมองกันด้วยสายตาที่แปลกๆ  แฝงเอาไว้ด้วยความลับในแววตาของพวกคนทั้งคู่
สาวใช้ที่สวมชุดยูกะตะสีเทาสองสามคนกำลังช่วยเดินนำทางให้ท่านรองประธานของสกีรีสอร์ทของเกาหลีใต้ กับแขกชาวญี่ปุ่นคนไปตามทางเดินระเบียงไม้รอบบ้าน และระเบียงไม้ยังคงมีร่องรอยของคราบน้ำฝนที่เพิ่งจะถูกเช็ดไป  ระเบียงทางเดินรายล้อมไปด้วยต้นสนสามใบ กระถางต้นบอนไซภูเขาที่คอยลัดเลาะไปตามสระน้ำ  และปลาตะเพียนแหวกว่ายไปตามทางเดินทางซ้ายมือ
โคมไฟกระดาษสีขาวเขียนคำอวยพรก่อนที่จะถึงวันเปลี่ยนฤดูกาลอีกไม่กี่วันข้างหน้า โคมไฟกระดาษที่เขียนคำอวยพรและคอยจุดไฟสลัวๆ  แขวนเอาไว้ตามหัวเสาตรงระเบียงทางเดินแสงไฟจากตะเกียงดินเผาสูงบ้าง เตี้ยบ้างถูกจุดประดับเอาไว้ที่สวนญี่ปุ่นตามทางเดินในสวน ทั้งโขดหินน้อยใหญ่สลับซ้อนกันเป็นภูเขา
มาซายูกิและฮัน ยูซองคอยเดินตามสาวใช้วัยกลางคนของตระกูลมินาโมะโตะเพื่อกลับไปยังที่ห้องพักที่อยู่ค่อนไปทางทิศตะวันออกของบ้านมินาโมะโตะ และในขณะที่สาวใช้ในวัยสี่สิบกลางๆ  ช่วยหันไปเลื่อนเปิดบานประตูฟุสุมาให้กับบรรดาแขกของเจ้าของบ้าน แต่แล้วอยู่ๆ  แขกคนที่เป็นท่านรองประธานของสกีรีสอร์ทของเกาหลีใต้ก็กลับรีบที่จะคอยเดินตามเข้ามายืนขวางแขกที่เป็นผู้ชายชาวญี่ปุ่นอีกคนเอาไว้จนทำให้บรรดาสาวใช้ต่างตกใจและพากันเดินหนีไป
มาซายูกิที่ถึงขนาดเอื้อมมือไปกั้นบานประตูห้องของเขาเอาไว้ ในขณะที่สาวใช้พากันเดินหนีไปจนหมดซะจนต้องชักสีหน้ากับคนที่เข้ามาหาเรื่อง
" มีเรื่องอะไรอีก...ก็ว่ามา "    และน้ำเสียงที่ไร้มารยาทของไทระกับฮัน ยูซองจนเขาที่ต้องปรี่เข้าหา
อัน ยูซองที่เอาแต่จ้องแต่จะค้นหาความจริงให้ได้จากมาซายูกิ
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" เธอ.. ! มาทำอะไรที่นี้  "  เพราะว่าเขาต้องการจะรู้
" เชอะ !!! "  น้ำเสียงหมั่นไส้ลึก ๆ  ของมาซายูกิก็เลยดังตามขึ้นมาติด ๆ  และรอยยิ้มเยาะน้อย ๆ ของเขาที่มีให้กับท่านประธานของ Empire group
"  นี่..นาย ! ยิ้มอะไร !!! "  ฮัน ยูซองเกลียดที่สุดกับท่าทียียวนกวนประสาทของมาซายูกิ จนกระทั่งเขาอดไม่ได้ที่จะใช้น้ำเสียงที่แข็งกระด้างคาดคั้นถามกันเรื่อยๆ
มาซายูกิรีบชักสีหน้ากลับ  และยังเดินเบียดชนเข้าที่หัวไหล่ของฮัน ยูซองกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเองจนได้
แต่ว่าฮัน ยูซองที่ไม่ยอมหยุดและตั้งคำถามตามกันไปติด ๆ
" ฉันเชื่อว่า "
" ที่..เธอมาที่นี้  "
" คงไม่ใช่แค่เรื่องที่จะมาบริจาคสร้อยไข่มุกบ้าบอนั้น ! ใช่หรือเปล่า ! "  เขาพยายามคาดคั้นมาซายูกิให้ถึงที่สุด เพราะว่าความอยากรู้
มาซายูกิเลยจงใจหันมาฉีกยิ้มกว้างๆ
"  ทำตัว...เหมือนจะรู้จักเธอดี  "
"  ที่แท้..."
" ก็แค่....คิดเองเออเอง  "  มาซายูกิยิ้มหัวเราะเยาะ
แต่ว่าเขาก็กำลังทำเหมือนมาซายูกิกำลังทำ
"  ฉัน !!"    และน้ำเสียงที่ดุดันมากกว่า
" รู้จักเธอ.... "
" ทั่วทุก.. !! ซอกทุกมุม  "
" มากกว่าที่นายรู้จักเธอ ! ซะอีก !!!! "  และเขาก็ยังตั้งใจแสดงว่าตัวเองเหนือกว่า
" หึๆ !! "  และมาซายูกิที่เป็นฝ่ายฉีกยิ้มบ้าง
"  อย่างงั้นเหรอ "  และรอยยิ้มของมาซายูกิที่กำลังมองฝั่งตรงข้ามอย่างน่าสงสารและอดสู่
" แล้วทำไม  "
" ท่านรองประธานฮัน ยูซอง ! "
" ไม่ลองไปถามกับเธอดู..ด้วยตัวเอง !  "  มาซายูท้า แต่ก็ยังรีบเดินกลับเข้าห้องไปอย่างเร่งรีบ
"เชอะ !! "    แต่ว่าเขาที่ไม่ได้สนใจท่าทีหยิ่งผยองของมาซายูกิที่พยายามจะยั่วโมโหตัวเองเลยสักนิด  เพราะสายตาก็คอยแต่จะมองข้ามสวนหย่อมญี่ปุ่นของทัตสึจิไปยังอีกฝั่งอยู่แล้ว
อาซามิ มินาโมะโตะเร่งฝีเท้าและช่วยเดินนำทางให้ทั้งอีเลฟเวนท์กับฮง เยจี ตามระเบียงรอบ ๆ สวนหย่อมเพื่อพากลับไปที่ๆ ห้องพักตรงฝั่งทางทิศตะวันออก และฮง เยจีพยายามที่จะมองสำรวจไปรอบๆ  บริเวณบ้านสไตล์ญี่ปุ่นโบราณหลังใหญ่  และตรงทางเดินที่ดูค่อนข้างจะสลับซับซ้อน และตรงะเบียงทางเดินไม้ ที่ๆ พวกเธอกำลังเดินลัดเลาะไปตามสวนต้นสนสามใบญี่ปุ่น และต้นบอนไซภูเขาน้อยใหญ่ในกระถางดินปูนเก่าๆ ทางด้านขวามือรวมไปถึงบ่อหินขนาดใหญ่เลี้ยงปลาตะเพียนหลายสิบตัว  และโคมไฟหินสีดำเก่าๆ  ที่ ๆ อยู่ ๆ ใกล้ ๆ กับ ต้นคะซะกิพวกนั้น
และมิหนำซ้ำ ฮง ฮเยจีที่ยังคอยชำเลืองมองไปทางทิศตะวันออกของเรือนใม้หลังใหญ่ และแอบสังเกตว่าที่คู่หมั้นกับมาซายูกิผู้ชายชาวญี่ปุ่นคนนั้นที่ๆ  พวกเขาเพิ่งจะเดินหายกลับเข้าไปตรงที่มุมทางเดิน
แต่ว่าในระหว่างพวกเธอกำลังจะเดินผ่านตรงมุมทางเดิน  จนกระทั่งเดินผ่านซุ้ม ๆ  หนึ่งที่อยู่ติดอยู่มุมทางเดินทางขวาสุดติดกับสวนญี่ปุ่น
ซุ้มไม้ขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัสหลังคาทรงปั้นหยาที่มีบาร์ไม้รอบล้อม มีเก้าอี้ไม้บาร์ทรงสูงกลมๆ  และด้านหลังของซุ้มก็เหมือนว่าจะมีขวดสาโทขนาดเล็กบ้าง น้อยบ้างคอยประดับประดาเอาไว้ตามชั้นไม้ที่ดูคล้ายๆ  ก็เหมือนชั้นเก็บไวน์
และซุ้มไม้โบราณเล็กๆ  ที่มีป้ายไม้ขนาดรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าประมาณไม่เกินราวๆ  ฟุตกว่า ๆ แขวนติดเอาไว้ประดับที่ซุ้มตรงกลางและที่สำคัญก็มีภาษาจีนอีกสองสามคำเขียนเป็นอักษรสีดำๆ  บนนั้น
" 艺术 " ภาษาจีน...ที่คนเกาหลีสมัยใหม่อย่างเธอไม่คุ้นเคย
ฮง เยจีหยุดเดินไปซะดื้อ ๆ  ในขณะที่เดินผ่านซุ้มไม้เล็ก ๆ ตรงมุมทางเดินด้วยความสนใจ
" ที่ตรงนี้คือ... !! "
เพราะฉะนั้นอาซามิจำเป็นจะต้องหยุดเดิน และยังต้องหันไปสบตาของอิเลฟเวนท์ครู่หนึ่งก่อน
" ซุ้ม...อี๋ซู้ !! "    อาซามิตอบคำถามของว่าที่คู่หมั้นของรองประธานของ Emprie group
" มีเอาไว้สำหรับ...."
" ออกมานั่งดื่มนะค่ะ  " และยังคอยยิ้มให้ฮง ฮเยจี ในระหว่างที่ตอบคำถามอยู่บ่อยๆ
" ออกมานั่งดื่ม... อย่างงั้นเหรอค่ะ  " ฮง เยจียังคงให้ความสนอกสนใจกับซุ้มไม้ที่จะว่าโบราณก็ไม่โบราณจะว่าสร้างขึ้นมาเลียนแบบของโบราณก็คงจะไม่ใช่ซะทีเดียว และบรรยากาศของซุ้มไม้หลังนี้ที่ช่างดูหลงไหลบวกกับเหมือนจะมีเรื่องราวต่างๆ และอาซามิที่ยังคอยชำเลืองมองอิเลฟเวนท์บ่อยๆ
" ใช่แล้วละค่ะ ! "  อาซามิรักษามารยาทพลาง และชำเลืองอิเลฟเวนท์ที่ตั้งใจฟังกันอยู่ใกล้ๆ ไปด้วย
" เพราะว่า...ที่ตรงนี้  สามารถที่จะมองเห็นสวนของเราเกือบทั้งหมดได้ ! "  แต่ว่าก็ยังอธิบายจนจบ
ฮง ฮเยจีพยักหน้าและขอบคุณสำหรับคำอธิบายของเจ้าของบ้านที่ดูดีไปทุกระเบียดนิ้วของลูกสาวท่านประธานทัตสึจิ
แต่อาซามิยังต้องรีบหันกลับไปเชิญทางว่าที่คู่หมั้นของท่านรองประธานของสกีรีสอร์ท  และพาพวกเธอเลี้ยวไปตามทางเดินทางขวาที่อยู่ถัดไปจากซุ้มตรงนั้น
ครืด..... !!!
อาซามิช่วยเลื่อนบานประตูห้องให้กับว่าที่คู่หมั้นของรองประธานฮัน
" เชิญคุณหนูฮง ! ทำธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย  "
" และอีกสักพัก  "
"  พวกเราจะให้สาวใช้พาไปที่ห้องรับประทานอาหารค่ำคะ ! "  อาซามิบอกกับว่าที่คู่หมั้นของรองประธานฮันจบแล้วก็ปล่อยให้ฮง ฮเยจีอยู่ตามลำพังในห้องพัก
แต่ทว่าฮง เยจีถึงจำเป็นจะต้องบอกขอบคุณลูกสาวของทัตสึจิอยู่บ่อยๆ  แต่สิ่งที่ตัวเธอเองกำลังแปลกใจก็คือ ผู้หญิงไทยที่มีสองชื่อคนนั้นกลับแสดงท่าทีที่คุ้นเคยกับบ้านหลังนี้ซะเหลือเกินจริงๆ  และมิหนำซ้ำเธอยังเห็นผู้คนในมินาโมะโตะให้ความนอบน้อมกับผู้หญิงคนนั้นจนเกินไปซะด้วยซ้ำ


## ห้องเก็บของเก่า

ครืด....ด !!!
เสียงเลื่อนประตูฟุสุมะทึบ ๆ ทางด้านทิศตะวันออกเพิ่งจะถูกเปิดกว้าง  และเสียงฝีเท้าก้าวยาวและย้ำหนัก ๆ บนพื้นไม้หนาๆ  ในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าของห้อง ๆ  หนึ่งที่ดูราว ๆ คล้ายกับจะเป็นสถานที่ที่เก็บของล้ำค้าโบราณเอาไว้  แต่ก็คงจะเป็นเพียงสิ่งของใช้สอยประจำตระกูลของพวกเขาเท่านั้น
ก็อย่างเช่น แจกันลายครามใบใหญ่ขนาดความสูงราวๆ  หนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร ที่ๆ มีร่องรอยร้าวแตกยาวจากขอบปากด้านบนลงมาจนถึงตรงกลางของมัน แจกันลายครามใบใหญ่สีซีดจางๆ ของสีฟ้าคราม ที่วาดเรื่องราวของทัศนียภาพบริเวณรอบๆ  ภูเขาไฟมีชื่อของประเทศญี่ปุ่น
ถัดมาที่ตู้กระจกทางด้านหลังของแจกันลายคราม  ตู้กระจกรูปแบบทันสมัยที่ ๆ  ชั้นวางด้านในนั้นมี ชุดถ้วยอุปกรณ์ชงชาเครื่องลายครามญี่ปุ่น
เครื่องปั้นดินเผาฮากิยากิ เครื่องลายครามแบบดั่งเดิมของชาวญี่ปุ่น  ที่ๆ  มีรูปร่างลักษณะโดดเด่นเป็นพิเศษกาถ้วยชาสีขาวฟ้าซีดๆ  แต่ก็ยังมีภาพเขียนสีแดงเป็นลวดลายของดอกสึบากิหลงเหลือติดอยู่
ถ้วยชาดินเผาฮากิยากิแตกลายงา แม้จะไม่ดูสวยราบเรียบเหมือนถ้วยชาที่ขึ้นรูปมาอย่างประณีต แต่ว่าถ้วยชาที่มีรูปร่างบิดเบี้ยวนิดๆ หน่อย ๆ ขอบถ้วยชาที่ไม่สม่ำเสมอก็พอที่จะเพิ่มอรรถรส
ชุดถ้วยชาและกาชงชาอีกหลายๆ  อัน ที่ถูกนำมาจัดวางเรียงกันเอาไว้อย่างดี  และถึงแม้ลวดลายของเครื่องปั้นดินเผาทั้งสีเหลือง สีแดง หรือแม้แต่สีชมพูและฟ้าจะค่อยๆ  เลือนรางหายไป
และถัดมา..บริเวณตู้ไม้สีแดงๆ  ที่มีลิ้นชักอยู่ประมาณแปดถึงสิบชั้น  ตู้ไม้เก็บของที่ทำมาจากไม้ประเภทสนและยังทาทับด้วยสีแดงเป็นมันเงาขนาดราวๆ  เกือบสองเมตร  และด้านบนตู้ยังวางแจกันเครื่องปั้นดินเผาฮากิยากิไว้อีกเกือบราว ๆ เจ็ดถึงแปดใบ
และถัดมาอีกที่เป็นตู้กระจกที่อยู่ถัด ๆ  กันมา ตู้กระจกขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็ก ๆ อีกราวๆ  เกือบหกตู้ที่วางสูงอยู่บนหินขัดสีดำ  และรูปทรงเดียวกันสูงจากพื้นราวๆ  เกือบห้าสิบฟุต ด้านในของตู้กระจกก็ยังจะเก็บรวบรวมพัดญี่ปุ่นโบราณเอาไว้
พัดโบราณของชาวญี่ปุ่นตู้หนึ่ง ! ที่ดูคล้ายๆ กับเป็นพัดรูปขนนกกระเรียนมงกุฎแดงคู่หนึ่ง ที่วางพาดทับสลับกันตั้งอยู่
แต่พัดโบราณอีกตู้หนึ่ง.พัดโอกิ  หรือว่า พัดที่ต้องคลี่ออกเวลานำมาใช้  ด้ามพัดน่าจะทำมาจากไม้ไผ่เหลาแบนขนาดครึ่งนิ้ว และมิหนำซ้ำพัดโอกิที่ยังคงวาดลวดลายของนกจำพวกกาชนิดหนึ่ง นกสองตัวที่เคยถูกวาดลวดลายลงไปในที่กระดาษสาที่เคยเป็นสีแดง
แต่ว่าพัดโอกิอีกตู้หนึ่งที่ๆ สีเดิมของกระดาษอาจจะเคยเป็นสีขาว  แต่มาเนิ่นนานจวบจนถึงวันนี้อาจจะเป็นเพียงกระดาษที่ขึ้นราและมีจุดรอยด่างสีเหลืองๆ  ขึ้นมาจนเปรอะใบพัด  และพัดโอกิที่เคยเป็นสีขาวสุกสว่าง และพวกมันเคยมีร่องรอยของภาพวาดของภูเขาคะงุ หนึ่งในที่ราบสูงของยามาโตะ  ภูเขาคะงุแห่งสรวงสวรรค์ในเมืองคาชิฮาระจังหวัดนารา..
และถ้าหากเหลียวหลังกลับไปมองที่บนฝาพนังทั้งหมด  ศิลปะภาพเขียน " อุกิโยะ "  ภาพศิลปะของโลกแห่งความล่องลอยไป ที่ๆ ยังจะมีให้มองเห็นกันอย่างดาษดื่น  จนทั่วผืนพนังห้องของสะสมประจำตระกูลที่เก่าแก่ของทัตสึจิ มินาโมะโตะ
ก็อย่างเช่น  ภาพเขียนอุกิโยะภาพหนึ่ง ๆ  ที่แขวนติดอยู่ตรงกันข้ามกับพัดโอกิของภูเขาคะงุ ที่เขียนลงผืนผ้าฝ้ายสีขาวซีด ๆ มีรอยจุดสีเหลืองๆ  แต่ก็ยังพอคงเห็นเค้าลางของลายเส้นของนักวาดฝีมือดี
และยังเป็นภาพอุกิโยะพร่ำเพ้อถึงความงาม... ของหญิงสาวงามในชุดคลุมกิโมโนสีชมพูอ่อนปักลายของดอกคิเคียว  ดอกไม้รูปดาวห้าแฉกสีม่วง...
ที่...หล่อนเจ้ายังคงนั่งบรรเลงพิณโกโตะสิบสามสายอยู่ใต้ต้น...ฟูจิ โนะ ฮานะ !
หล่อนเจ้า...ที่ถูกคลุมเรือนร่างที่งดงามในชุดกิโมโนสีชมพูอ่อน  ปักดอกไม้ที่เป็นรูปดาวสีม่วงเฉกเช่น ดอกคิเคียว...หล่อนเจ้าที่มีรูปโครงหน้าขาวสะอาด... บริสุทธิ์ประดุจเจ้าหญิงในเดือนเพ็ญเดือนสิบสอง..
จมูกสีแดง....ของเจ้าหล่อน !  ดูชวนเย้ายวนให้หลงรัก.....ขนตาดั่งใบของดอกหญ้าโนโคงิริโช.....หล่อนผู้ไม่ยอมแพ้ในการต่อสู้....เพื่อ...บุรุษที่หมายปอง !!!
ปลายนิ้วที่ยาวแต่ราวดูอวบอิ่ม.....พัดปลิวโบกสะบัดไปตามสายโกโตะอย่างเร้าร้อน....ชวนให้นึกถึงคืนวันอัน.... เหน็บหนาว.....และ รักที่ทรมาน....
แต่พอครั้น !  ได้เห็นหน้า...สบตาของหล่อนเจ้า ....ดวงตาที่ยังคงมุ่งมั่นมั่นคง...แต่แฝงไว้ด้วยความริษยาน้อย ๆ  ก็กลับต้องชวนให้หันมาคำนึกถึงความในใจของ....หล่อนเจ้า...อย่าง...แยบยลชื่นชม !
และภาพวาดอุกิโยะภาพๆ หนึ่งที่ถัดขึ้นมาตรงข้างหน้า..... !
ภาพของสาวเจ้าอายุไร้เดียงสา.....คอยยืนกางร่มกระดาษสาสีแดงกำลังรอใครบางคน....ที่ปลายสะพานไม้ฝั่งหนึ่ง.....สาวเจ้าอายุยังน้อยเยาว์วัยนัก....แต่แววตากลับร่ำไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนักหนา...จนคราบหยดน้ำตาไหลนองหน้าเปรอะเปื้อนไปจนถึงชุดยูกะตะจนกลายเป็นสีฟ้าหมอง.....
ร่มกระดาษสาสีแดงเลือดนก....มิอาจบดบังใบหน้าที่สะอื้นไห้.....เส้นผมปรกเรี่ยราดไปตามชุดยูกะตะที่ตากหิมะไม่แห้งดี....
ใบหน้าน้อย ๆ  แววตาดวงกลมโตสุกสว่าง.....ที่ต้องหม่นหมอง....ริมฝีปากสีทับทิม....กลายเป็นสีช้ำ....จมูกบอบบาง...ที่ยังต้องพยายามสูดลมหายใจอยู่ต่อ...
...เพราะคนรักที่พรากจากไกลแสนไกลในโลกนี้.....มิอาจหวนคืนความสุขสมหวัง.....
สะพานไม้ที่น่าจะกำลังดูเหมือนเพิ่งถูกสร้างเสร็จมาหมาด ๆ ที่...ทอดข้ามฝั่งแม่น้ำมินะ.....ที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะเปลี่ยนฤดูกาล....ผันเปลี่ยน.....
ท้องฟ้า....และ.. เทือกเขาทั้งสามลูกที่ไม่เป็นใจนัก.....แสงอุทัยที่ยังต้องถูกบดบัง ! เพราะความเศร้าหมองของสาวเจ้า....
.....ต้น และ ดอกซากุระที่ยังคงร่วงโรยลงอย่างไร้จุดหมายปลายทาง.....
และรวมถึงภาพอุกิโยะภาพอื่นๆ  ที่แสดงให้เห็นถึง ชีวิตและวีถีชีวิตประจำวันของคนญี่ปุ่นสมัยก่อน ๆ  ภาพอุกิโยะภาพ ๆ  หนึ่งที่แสดงภาพวาดของบุรุษนิรนาม....ที่สวมชุดเกราะสีแดงขี้ม้าควบอยู่กลางขุนเขา...ทั้งสาม !!!!
ภาพอุกิโยะอีกหลายต่อหลายภาพ.ที่สื่อถึงการปรารถนาในศึกสงครามที่ทรหดอดทน  โดยมิอาจจะหลีกเลี่ยงได้และต้านทาน...
ภาพอุกิโยะอีกหลายต่อหลายภาพบนฉากกั้นบานพับโบราณบนผืนผ้าฝ้าย ผ้าป่านปอ ผ้าไหมเนื้อดี สีขาวขุ่นบ้าง สีแดงช้ำบ้าง สีชมพูซีดบ้างที่ยังคงมีให้เห็นอีกหลายสิบ
ภาพวาดอุกิโยะ....ที่สื่อถึงวิถีชีวิตของเหล่านักรบ.....บูชิโด !!!
และกับอีกสองสิ่งที่น่าสนใจในห้องๆ  นี้ตู้กระจกสี่เหลี่ยมผืนผ้าราว ๆ  ถึง 3  ตู้ ที่ถูกวางเรียงรายไว้ข้างๆ กับชุดเกราะซามูไรสีแดง!!!!
ชุดเกราะซามูไรสีแดงที่แต่งอกทรงเครื่องอยู่ในตู้กระจกขนาดราวๆ  สองเมตรและกว้างประมาณเมตรครึ่งใบใหญ่...
และทางขวาตู้กระจกสี่เหลี่ยมผืนผ้าตรงฝั่งซ้ายของตู้เก็บชุดเกราะซามูไรสีแดง ตู้กระจกขนาดราวๆ  ครึ่งเมตรที่เหมือนถูกเสกวางให้ล่องลอยเหนือพื้น
" มอญ.."  หรือว่าก็คือ ตราประทับประจำตระกูลมินาโมะโตะของเก่าแท้ดั่งเดิม 3 อัน  และมันก็คือตราประทับประจำตระกูลมินาโมะโตะ  คือ ใบฮอลลี่ฮอก !!
ใบ ! ที่มีลักษณะเป็นรูปไข่แฉกลึกเป็นพูห้าใบ ปลายใบเว้าคล้ายติ่งหูขอบใบเป็นแฉก  และด้านบนของใบฮอลลี่ฮอกก็ยังมี ดอกคิเคียว ดอกไม้รูปดาวห้าแฉกอีกจำนวนสามดอก
ตราประทับประจำตระกูลมินาโมะโตะอันหนึ่ง..ตรงกลาง ! ทำจากไม้ของต้นโพธิ์ขนาดประมาณเส้นรอบวงห้านิ้ว  แม้สีของมอญอันนี้จะดูเก่าจนดูเป็นเหมือนไม้แห้งที่ขึ้นสนิม
แต่ก็ยังคงดูสวยงามและเต็มไปด้วยความขลังของจิตวิญญาณ.....ของ บรรพบุรุษผู้กล้าแกร่ง
ตราประจำตระกูลมินาโมะโตะอีกอันหนึ่ง..ทางซ้ายที่ ๆ ทำมาจากสำริดผสมดีบุกเนื้อดีขนาดที่เท่ากัน  และสีสดๆ ที่ดูสุกสว่างเปล่งประกาย เมื่อเวลากระทบกับสายตาทันที...
ตราประจำตระกูลมินาโมะโตะอันสุดท้าย...ทางขวาที่ ๆ  รอยแยกตรงกลางของตราประทับที่เคยถูกทำลายจนแตกกลายเป็นสองท่อนมาก่อน...
ตราประจำตระกูลมินาโมะโตะอันสุดท้าย..  ที่ทำมาจากทองแดงผสมดีบุกสีดำทะมึนแทบไม่ทิ้งร่องลอยเหลือไว้
และตู้กระจกสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ยังคงเหมือนพยายามที่จะล่องลอยตรงฝั่งซ้ายมือถัดไปอีก  ภายในบรรจุดาบสั้นแท้ของญี่ปุ่น และก็ดาบสั้นที่ฝาครอบด้ามจับขึ้นสนิมหนาๆ  ขนาดความยาวไม่น่าจะถึงห้าสิบเซนติเมตร  และอาจจะขาดอีกสองถึงสามเซนติเมตรหน่อยๆ
ด้ามสั้นที่เรียกขานกันอย่างเดิมๆ  ว่า....." ดาบวากิซากิ " !
ดาบวากิซากิที่มีที่มาที่ไป....ดาบที่มีเอาไว้ใช้สำหรับการฆ่าตัวตาย  ดาบสั้น !  ที่สำหรับเอาไว้คว้านท้องฆ่าตัวตาย
หรือ ดาบสั้น...เซ็ปปุกุ !!!!
ดาบวากิซากิที่ฝักดาบมีการใช้แผ่นทองคำตีประดับที่ฝักเอาไว้  แผ่นทองคำที่มีลวดลายของเกล็ดนกฟินิกส์จางหายไปบ้างบางส่วน
และที่ด้ามดาบสั้นของวากิซากิ  ศิลปะการพันด้ามดาบที่ยังพอให้เห็นได้ชัดเจน เชือกพันฝักดาบสีแดงคล้ายกับเลือดนกฟินิกส์ซะเหลือเกิน...
เชือกอิโต้..ที่พันด้ามดาบสลับไขว้กันไปมาคล้ายผู้หญิงไว้ผมทักเปีย !
และตู้กระจก..ที่ๆ คลับคล้ายคลับคลาว่าจะล่องลอยเหนือพื้นได้ตู้สุดท้าย.. ขวามือ ของ ซามูไรนักรบชุดเกราะแดง !!!!
"  นิฮองโดะ " !! ดาบญี่ปุ่น ดาบของนักรบโบราณ
ตู้สี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีขนาดยาวราวๆ  ประมาณเกือบๆ  หนึ่งเมตร  ตู้เก็บดาบของนักรบและนักรักชุดเกราะชุดสีแดงที่มีหมวกประดับเขากวางอันโดดเด่น....
ดาบของนักรบและนักรักของนักรบโบราณ ดาบที่มีชื่อว่า.... ดาบคันทาชิ !!!
แสงสว่างวูบวาบของดาบคันทาชิ ขนาดยาวราวๆ  เกือบเก้าสิบเซนติเมตร  ดาบญี่ปุ่นเล่มนี้ที่ยังทรงเครื่องประดับที่ฝักเมื่อยามต้องแสงไฟหรี่ ๆ  ในห้องเก็บของเก่าแก่โบราณ
เครื่องทรงประดับของดาบคันทาชิ....ที่ตีด้วยแผ่นเงินและแผ่นทองหุ้มเอาไว้ทั้งที่ฝักและที่ด้ามของดาบ และแผ่นทองคำที่ถูกตีขึ้นรูปของ....เกล็ด !!!
กระบังมือของดาบคันทาชิ  หรือ  สึบะ....!  ที่ตีแผ่นดีบุกขึ้นเป็นรูปของหัวนกฟินิกซ์  ประดับด้วยอัญมณี อย่าง ทับทิม เอาไว้ที่ดวงตาข้างหนึ่ง
แต่ทว่า.....ดวงตาข้างซ้ายกลับมืดบอด !!!
ทัตสึจิ มินาโมะโตะกำลังก้าวเท้าเดินออกมาจากหลังชุดเกราะนักรบโบราณสีแดง
"  อาหารค่ำมื้อนี้ !! "
" คงจะไม่ค่อยถูกใจสักเท่าไหร่ ใช่หรือเปล่า.  "
" ฟูจิวาระ !!! " ทัตสึจิค่อย ๆ ย่างก้าวออกมาจากหลังหุ่นสวมชุดเกราะนักรบเสื้อแดง และก็เข้ามายืนอยู่ตรงหน้าของอิเลฟเวนท์ หรือว่าตอนนี้เป็นฟูจิวาระซัง
และเธอที่ยังเดินเข้ามาหยุดอยู่ภายในห้องและคอยยืนจ้องมองไปที่ดาบญี่ปุ่นเล่นนั้น  ว่าแต่ว่าทัตสึจิที่ก็ยังจะคอยเดินเข้ามาหาและคอยตั้งคำถาม
" นึกว่า ! "
" จะได้เห็นเธอใส่ชุดกิโมโนสวยๆ    "
" หรือไม่ก็ชุดยูกะตะ "
" ซะอีก !! "  ทัตสึจิคอยแอบยืนมองทีกางเกงฮากาม่า หรือกางเกงทรงขากระบอกว้างๆ  คล้ายกับกระโปรงของเธอ และก็เสื้อกีของอิเลฟเวนท์หรือฟุจิวาระที่สวมใส่พวกมันอยู่
และอิเลฟเวนท์ที่สวมเสื้อคลุมตัวยาว ๆ  สีขาวๆ  ที่ชายเสื้อถูกเหน็บเอาไว้ข้างในกางเกงฮากาม่าสีกรมท่าอย่าวลวกๆ  แต่ว่าเธอที่ก็อดไม่ได้ที่จะมองเงาของตัวเองในตู้กระจกที่เก็บชุดเกราะของนักรบชาวญี่ปุ่นตรงหน้าของเธอกับทัตสึจิ ซึ่งกระจกก็ยังจะคอยสะท้อนให้เห็นตัวตนของเธอ  และผมยาว ๆ  ของพวกเธอที่ตอนนี้ได้ถูกมัดรวบอย่างหลวมๆ  เอาไว้ที่ท้ายทอย และก็ชุดเสื้อผ้าที่ทัตสึจิกำลังเอาแต่พูดถึงมัน
" มันก็น่าแปลกที่...."  และมิหนำซ้ำเธอยังคงมีสีหน้าครุ่นคิด
" ฉันยังคงจำวิธีการผูกโอบิที่สวย ๆ "
"กับ วิธี....การสวมชุดกิโมโน "
" ได้ไม่เคยขึ้นใจ !!! "  เธอค่อยยิ้ม ๆ ออกมา  และในระหว่างนั้นก็ยังต้องคอยหันออกไปมองที่รอบๆ
ทัตสึจิพยายามที่จะเหลียวมองตาม  และเขาที่เห็นเพียงฟูจิวาระที่กำลังจะเดินแวะเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าระหว่างภาพอุกิโยะ และเห็นแค่เธอเงยหน้ามองภาพของหญิงสาวพราวเสน่ห์ที่กำลังเล่นเครื่องสายอย่างพิณโกโตะ
แต่ทว่าเขาที่ก็ยังคงคอยจ้องมองตามฟูจิวาระไปไม่ให้ห่าง
" บทเพลง....ของเธอ ! "
" ช่าง.. เพลิดเพลิน !!! "    เขาที่กำลังมองและจินตนาการไปเรื่อย
เธอยิ้มๆ ที่มุมปาก
" ใคร ๆ ก็เคยพากันพูดเอาไว้แบบนั้น !!!  " และใจหนึ่งก็ไม่เห็นด้วย
"หึ ๆ "  ทัตสึจิที่กำลังแอบหัวเราะออกมาเบา ๆ
"  ช่างน่าอิจฉา เธอจริงๆ  "  และก็แค่มองและแสดงความรู้สึกต่อภาพเขียน
แต่ว่าตอนที่พวกเขาหันกลับไปมองที่เด็กผู้หญิงสาวสายรูปร่างสะโอดสะองน่าหลงใหล แต่ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นต้องกลับออกมายืนรอคนรัก ที่ก็ไม่รู้ว่าจะกลับคืนมาสู้อ้อมอกของตัวเองอีกเมื่อไหร่ !
"หืม.... "  เสียงถอนหายใจยาวๆ  ของทัตสึจิกลับทยอยดังขึ้นมา
"  ฟูจิวาระ ! "  แล้วเขาก็ยังคอยสังเกตุแววตาของเธอ
" คนนั้น...นะ  !!! "
"  กลับมาแล้ว..."
" ...สินะ  !! "  และเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเขาที่หันไปถาม
เธอที่ยังคงไม่กล้าหันมาสบตากันทันที และแววตาที่ดูค่อนข้างเศร้า
"  ถ้าจะให้นับจนถึงตอนนี้.. "  เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วลงไป
" ห้าร้อย....กับอีก  "
" ยี่สิบสองปีพอดิบพอดี  "  เธอตอบและยังต้องเก็บกักอะไรบางอย่างเอาไว้ในลำคอ
ทัตสึจิเท่าๆ  ที่ได้ยินคำตอบก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะแปลกใจอะไรเลยสักนิด
" มิน่า ! " และยังต้องคอยผงกหัวขึ้นลงเบาๆ
"  แล้ว.เธอ  "
" คิดที่จะทำเรื่องนี้ ยังไงต่อไปดี ! "  ทัตสึจิก็แค่อยากจะถาม
แต่เธอที่คอยแต่จะยืนมองดูรูปวาดของด็กผู้หญิงสาวกางร่มคนนั้นอยู่แทบที่จะตลอดเวลา และแม้ว่าบางครั้งต้องคอยหลบสายตาของทัตสิจิไปพลางๆ  ด้วย
ทัตสึจิที่พอเห็นแบบนี้แล้วจนพอที่จะเข้าใจได้อย่างหนึ่งว่า  เวลานี้สายตาและแววตาของเธอยังคงเกลียดการรอคอยนั้นอยู่ดี
" มันคงเป็นไปไม่ได้ !! "
" มันคงจะต้อง !! เป็นเหมือนเดิมอีก !!! "
" แต่ถึงยังไง "
"  คนทุกคนก็ยังจะต้องใช้ชีวิตที่อดทนกันต่อไป  !! "  ทัตสึจิให้กำลังใจกันและกัน
และเธอก็ตัดใจและยอมถอยห่างกลับออกมาจากภาพวาดของเด็กสาวที่ยืนถือร่มออกมา และยืนจ้องไปที่ดาบวากิซากิ  ที่ๆ  มันยังคงถูกเก็บอยู่อย่างโดดเดียวภายในตู้กระจกที่ราวกลับจะลอยได้
และเธอก็มองมันด้วยความเจ็บปวดอย่างอดเสียไม่ได้ และแม้ว่าการได้มองของเขาเก่าๆ ที่ผ่านพ้นอดีตมาแสนยาวนานที่ถูกกักขังเอาไว้ในดาบวากิซากิเล่มนี้
" ตอนนี้.....ฉัน  "  แต่ทว่าจนแล้วจนรอดน้ำเสียงของเธอเองที่ยังไงๆ  ก็ยังคงฟังดูอ่อนแอลงไปมากไปทุกที ๆ
" ก็ ยังเป็นเหมือนคนที่...."
" พยายามจะเอาหินที่หนัก ! "
" มาคอยกดทับที่หัวใจเอาไว้ !!! "  เธอที่ต้องคอยพยายามบอกเล่าความจริงภายในใจ  ในขณะที่ตัวเองยังต้องคอยหลบสายตาของทัตสึจิไปด้วย
เพราะว่าเธอก็แค่ไม่อยากให้คนที่สำคัญมากที่สุด  และทำให้พวกเขาต้องมาทนแบกรับภาระของตัวเองเอาไว้ด้วยกันไปทุก ๆ  คน
แต่ทว่าที่ในที่สุดคำพูดของเธอเองก็กลับกลายเป็นคำพูดที่ดูไม่มั่นอกมั่นใจอะไรขึ้นมาว่า !
"  เพราะกลัวว่า... "
" หัวใจ !!! "
" จะถลา...."
"  เข้าไปซบที่อกของเขา !!! "
" ง่ายดายเกินไป ! " เธอเริ่มเสียงสั่นๆ มากขึ้นทุกทีๆ
ในขณะที่ยังเห็นแต่หน้าของคน ๆ นั้นสลับกันไปมาในความสัมพันธ์ในอดีตที่ยาวนาน และอีกทั้งความสัมพันธ์ในอดีตชาติ กับ ปัจจุบันที่มันยังไปไม่ถึงไหนระหว่างเธอกับเขา
" มันคงจะต้อง !!! "
" กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแล้วจริง ๆ  "  เธอเสียงสั่นจนแทบจะกลายเป็นเสียงสะอื้น แต่เพราะเธอพยายามที่จะอดทนกลั้นมันเอาไว้ก่อนก็เท่านั้น
เพราะไม่ว่าเธอจะคิดเท่าไหร่ เวลานี้เธอเองที่ยังคงเป็น อีเลฟเวนท์ !!! หรือไม่ก็...ฟูจิวาระซังแต่ว่า...ฮัน ยูซอง คนๆ  นั้นก็คงไม่มีวันที่จะจดจำเธอได้อย่างขึ้นใจ เหมือนอย่าง.....หัวใจของเธอเองที่กำลังรั้งแต่ที่จะคอยเจ็บปวดอย่างทรมาน !!!
เวลาที่เธอยังต้องมองเห็น ฮัน ยูซอง !!! ยืนอยู่ตรงหน้า !!!  แต่ว่า.....ตัวของเธอเองนั้นก็กลับไม่สามารถที่จะพูดอะไรได้เลย.....
ความรู้สึกของ...เธอเองในเวลานี้...  ! มัน...บาดลึกและเจ็บยิ่งกว่า !!!!  เอา....หินทั้งภูเขามาคอยกดทับลงไปที่กลางหน้าอกของเธอเองซะอีก...
แต่ถึงยังไงๆ  ในตอนนี้.เธอเองต้องคอยจำเป็นที่จะมองคน ๆ นั้น  อย่างคนที่ไม่เคยรู้จักกันเลยสักสิบชาติแบบนั้น
และมันก็ยังคงเป็นอะไรที่แย่ยิ่งกว่า !!!!  ถูกปลายแหลมคมของดาบคันทาชิ.... !!!  คอยเข้ามาแซะ !!! และเฉือนเนื้อทั่วร่างกายอยู่ทุกค่ำคืนวัน....
เธอเอง...ที่ยังคงทุกข์ทรมานซะยิ่งกว่า !  ที่ว่ามาทั้งหมดนั่นซะอีก !!!!!
ทัตสึจิที่ตัดสินใจถอยห่างฟูจิวาระที่กำลังพยายามขจัดความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลงอยู่ตรงหน้า และยังเดินไปตรงที่มุมห้องที่มีบานประตูฟุสุมะวาดลวดลายภูเขาสามลูกที่เชื่อมต่อกันเป็นสัญลักษณ์สามเหลี่ยม
หรือก็ที่เรียกกันภาษาของชาวญี่ปุ่นว่า ภูเขาคะงุ หนึ่ง.ในที่ราบสูงยามะโตะ ทั้งภูเขาอุเนะบิ ทั้งภูเขามิมินะชิ และทั้งภูเขาคะงุในเมืองคาชิฮาระ. เพราะคนญี่ปุ่นเคยเชื่อว่า ที่แห่งนี้เคยเป็นดินแดนที่เทพเจ้าสร้างขึ้น เพราะถ้าหากขีดเส้นไปตามรอยของภูเขาทั้งสามก็จะกลายเป็น "ภูเขาสามเหลี่ยม " !
" ภูเขา..คะงุ ดินแดนแห่งสวรรค์ "
ทัตสึจิเลื่อนบานประตูให้เปิดกว้าง และรอคอยให้อิเลฟเวนท์ได้เดินทางสะดวกเข้ามาภายในห้องหนังสือของตัวเอง
และเธอก็เดินตามเข้าไปในห้องหนังสือประจำตระกูลเก่าแก่ของทัตสึจิ และเธอก็ยังคอยหันไปมองรอบ  ๆ  บนชั้นวางหนังสือพวกนั้นและมีตำราภาษาจีนที่เก่าๆ  มีทั้ง ตำราภาษาต่างๆ  ที่น่าสนใจคอยวางจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเอาไว้ที่ตู้ชั้นวางหนังสือที่ทันสมัย
ทัตสึจิคอยเดินเข้าไปจด ๆ จ้อง ๆ บนชั้นวางหนังสือ และเขาที่เลือกสรรหยิบวรรณกรรมล้ำค่าเล่มเก่า ๆ กลับออกมาและเปิดอ่านพวกมันผ่าน ๆ
"บทกลอนของ...."
"ฟูจิวาระ โนะ ซะดะอิเอะ !!! "  ทัตสึจิที่เพียงอ่านชื่อของหนังสือ  และพอตอนที่หันไปมองที่เธออีกครั้ง
แต่ว่าเธอที่กำลังเดินเข้าไปโต๊ะเขียนหนังสือในแบบฉบับของญี่ปุ่น โต๊ะไม้เตี้ย ๆ ที่มีเบาะนั่งสีน้ำเงินของเจ้าของวางไว้บนเสื่อทาทามิ
เธอนั่งลงประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของ และมิหนำซ้ำยังคอยกวาดสายตาไปทั่วทั้งโต๊ะของมินาโมะโตะที่มีกระดาษขาวๆ  วางเตรียมเอาไว้อย่างดิบดี และก็หนังสือตำราบทกลอนเก่าๆ สองสามเล่ม
" บทกลอนที่...."
" ห่างหายจากความทรงจำ ! "
" ไปนานแล้ว !! "  เธอกำลังทบทวนความทรงจำให้ฟัง และยังจะหยิบเอาหนังสือตรงหน้าคอยเปิดอ่านด้วยพลางๆ  และพวกม้นยังเป็นหนังสือกาพย์กลอนญี่ปุ่นในยุคใหม่ร่วมสมัย และสมุดธรรมดาๆ  ที่ดูเหมือนจะมีลายมือของทัตสึจิเขียนเอาไว้
" ไม่นึกว่า..."
" ทัตสึจิ ! "
" คุณ..จะยังคงสนใจหัดเขียนบทกลอนพวกนี้อยู่อีก !!  "เธอกำลังสนใจสมุดหัดเขียนกาพย์กลอนของพวกเขา
ทัตสิจแอบยิ้มก็ด้วยความประหม่า แต่ทว่าก็ยังต้องยอมเดินอ้อมและกลับมานั่งลงทิศฝั่งตรงกันข้ามโต๊ะเขียนหนังสือทั้งๆ  ที่มันเป็นโต๊ะของตัวเอง  และเขาก็เลยช่วยหยิบหนังสือเล่มนั้นกลับมานั่งลงบนเบาะสีน้ำเงินฝั่งตรงกันข้าม
" ดูเหมือนว่า...จนถึงตอนนี้ ! "
" เกือบๆ จะสามสิบห้าปีเข้าไปแล้วที่..."
" ฉันที่ยังคงแต่งบทกลอนพวกนี้ไม่เคยจะได้เรื่อง !! "  คำบอกเล่าของทัตสึจิฟังเหมือนคำรับสารภาพ
จนกระทั่งเธอเห็นทัตสึจิเอาหนังสือกลอนโบรารณขนานแท้ และทัตสึจิที่ยังเอาพวกมันมาวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า และขอบกระดาษเก่าๆ  ที่ผ่านการใช้อายุมาจนถึงแปดร้อยปี แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นของเก่าแท้
แต่ว่าเธอยังสนใจเพียงคอยนั่งอ่านหนังสือบทกลอนร่วมสมัยกันไปพลางๆ  บทกลอน ของนักกวีชาวญี่ปุ่นสมัยใหม่ที่หันมาใช้ตัวอักษรคันจิ  ฮิรางะนะ กับ ตัวอักษรแบบคะตะกะนะกันแล้ว
" น้ำเย็นใสสะอาด ...และ "
".....หิ่งห้อยที่อันตรธานหายไป !"
" .....มีอยู่เพียงแค่นี้ !!! "  เธออ่านจบจนต้องหันมาอมยิ้ม
" นั่นสินะ !! "  และรอยยิ้มที่แสนจะเบาบางของเธอถึงขนาดที่จะทำให้คนข้างๆ เผลอยิ้มตาม
" ฟูจิวาระ !! "  คำพูดที่เรียกเธอย่างถนัดปากของทัตสึจิ
" แล้วถ้าหาก...เป็นตัวเธอในเวลานี้  "  และทัตสึจิเพียงต้องอยากจะรู้เรื่องบางเรื่องจริงๆ  ของเธอก็เท่านั้น
แต่เธอที่ทำคล้ายราวกับไม่สนใจกับข้อสงสัยของทัตสึจิเลยด้วยซ้ำไป  เพราะแค่เพียงสัมผัสบทกลอนเก่าแก่พวกนั้น  และพวกมันที่พลอยทำให้เธอต้องคอยกลับมาย้อนเห็นภาพอดีตที่แสนยาวนานอยู่เต็มไปทั่วทั้งห้องหนังสือ  และแววตาของเธอเองที่ยังคงเจ็บปวดแต่เรื่องเก่าๆ
" ไม่รู้สินะคะ !!! "  เธอไม่ได้ที่จะปฏิเสธ แต่เพียงอยากจะไตร่ตรองให้ดีก่อนและถึงบอกกับพวกเขา
ทัตสึจิที่ทำได้เพียงปล่อยผ่านและหันกลับมาเปิดบทกลอนฉบับอายุแปดร้อยปีให้ฟังด้วยกันไปพลาง...อย่างเช่นว่า !
"  ที่..แห่งนี้ คือ ด่านโอซากะ "
"ที่ซึ่ง....ทั้งคนที่ออกเดินทางไปและคนที่กลับมา "
" ทั้ง...คนที่รู้จัก และคนที่ไม่รู้จัก.. "
พรากจากกันไป และ กลับมาพบกันใหม่....."


## เป็นเพราะพระจันทร์สีเลือดคือต้นเหตุ

ลม...ที่กำลังคอยพัดผ่านใบของต้นเมเปิ้ลที่กำลังเริ่มเขียวขจีในยามดึก ลมเย็น ๆ ที่กำลังคอยพัดและแกว่งกิ่งก้านใบของต้นเมเปิ้ลที่สูงใหญ่อยู่ในส่วนญี่ปุ่นของคนในตระกูลมินาโมะโตะ
แต่ทว่า....แสงของดวงจันทร์ในคืนพระจันทร์สีเลือด  แสงของพระจันทร์ในช่วงค่ำคืนที่ผ่านการทำศึกสงครามกับพายุฝนที่หลงฤดู พวกมันที่กำลังช่วยกันทอแสงประกายสีแสด ๆ แดงๆ  ส่องลงมายังต้นเมเปิ้ลที่สูงเด่นเป็นสง่าอยู่ที่ในสวนหย่อมจนกระทั้งในค่ำคืนนี้และที่นี้
ต้นเมเปิ้ลที่ตอนกลางวันเป็นสีเขียวขจี.....แต่ทว่า ณ บัดนี้  พวกมันได้กลายเป็น....ใบเมเปิ้ลเก้าแฉกที่แดงสดคล้าย กับ พระจันทร์สีเลือดในค่ำคืนนี้นี่เอง...
ไทระ มาซายูกิที่กำลังคอยยืนจ้องมองไปที่พระจันทร์ในค่ำคืน  และด้วยสายตาที่เปล่งประกายขึ้นไปสัมผัสดวงจันทร์ แม้ว่าจะเป็นดวงจันทร์สีเลือดก็ตาม และเขาเองก็ยังคงคอยดูเหมือนที่จะอธิฐานอะไรบางอย่างอยู่ภายในใจ
ลมเย็นๆ  ที่ไม่ได้แค่พัดมากระทบกับใบและกิ่งก้านของเมเปิ้ลเท่านั้น  แต่ว่าลมเย็นๆ  ยังจะได้ช่วยพัดพาความสงบและเย็นชื่นใจมาให้ กับเขาด้วย
" เขาว่ากันว่า...."
" หลังพายุ ! "
" ท้องฟ้าจะยิ่งสวยขึ้นกว่าเดิม..."
มาซายูกิพูดขึ้นมา ในขณะที่ได้ยินเสียงของฝีเท้าที่คุ้นเคยของคนบางคนกำลังเดินกลับมาที่ห้องพักของเธอ
"หึ !"
อีเลฟเวนท์ได้แต่ยิ้มๆ  และก้าวเท้าเดินออกไปตามระเบียงทางเดินไม้ และมิหนำซ้ำเธอยังต้องคอยหยุดมองไปที่พระจันทร์ในค่ำคืนนี้ ไปพร้อมๆ  กันกับมาซายูกิ
" ท้องฟ้า....."
" ถึงยังไงมันก็ยังเป็น...."
" ท้องฟ้าผืนเดิม.. "  เธอเหมือนๆ จะไม่เห็นด้วยกันสักเท่าไหร่นัก
และมาซายูกิที่ถึงกับต้องรีบหันหน้ากลับมาหาเธอ และมองอิเลฟเวนท์ด้วยแววตาที่ละมุนกว่าเดิม
" ฟูจิวาระ ! "  และทุก ๆ ครั้งที่พูดคุยกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนโยน
" ถ้าผม...จะบอกคุณว่า !  "
" คุณสวยกว่าพระจันทร์และผืนฟ้า... "
" และ...."
"ดวงดาว !!! "  และตลอดเวลาสายตาและแววตาของเขาเองที่ก็ไม่เคยเปลี่ยน
"หึๆ "เธอที่คราวนี้พยายามที่จะเบือนหน้าหนีและใช้รอยยิ้มกลบเกลื่อน
" คราวนี้.... "
" เธออยากที่จะมาอ้อนขออะไรฉันอีกละห๊า.. !! "  เธอยังคอยแกล้งหันมาพูดเล่นเพื่อที่จะขอปฏิเสธคำขอซ้ำ ๆ
แต่มาซายูกิก็คอยแต่จะเดินเข้ามาใกล้ๆ  และแม้ว่าเขาอยากจะมองหน้าของฟูจิวาระใกล้ๆ แต่ก็ต้องยอมแหงนหน้ามองพระจันทร์ไปพร้อมๆ กับเธอไปก่อน เพราะแสงของพระจันทร์สีเลือดที่ดูสดใสเปล่งปลั่งก็คงจะไม่แพ้ฟูจิวาระเท่าไหร่นักหรอก
อิเลฟเวนท์อึดอัดใจอยู่บ้างแต่ก็ต้องเลือกที่จะคอยยืนอยู่เคียงข้างมาซายูกิจนถึงวินาทีสุดท้าย ว่าแต่ว่าที่อยู่ๆ  มืออุ่นๆ  ของมาซายูกิก็ค่อยๆ  เอื้อมมาสัมผัสและจับเข้าที่ฝ่ามือเย็นๆ  ของพวกเธอเข้าให้จนได้
มาซายูกิที่ราว ๆ กับว่า.ต้องการอยากที่จะคอยจับมือของอีเลฟเวนท์ไปจนวันตายแบบนั้น !!!!
อิเลฟเวนท์ที่ยังไม่อยากที่จะทำร้ายความรู้สึกของ ไทระ มาซายูกิอย่างกระทันหัน จนกระทั่งต้องยอมใช้เวลาให้กับความสุขอันแสนสั้นของมาซายูกิอยู่ต่อไปครู่หนึ่งก่อน
มาซายูกิที่ยังคงคอยยืนจ้องมองไปที่ดวงจันทร์ ที่ๆ ก็เกือบจะลอยลงมาต่ำจนสามารถที่จะแตะยอดเมเปิ้ลได้มากขึ้นๆ  เรื่อยๆ
" อีกไม่กี่คืน ! "
" ก็จะถึง.....วันเปลี่ยนฤดู "  มาซายูกิที่ค่อยๆ  หันมาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงเดิมๆ  ทุกครั้ง
" ฤดูใบไม้ผลิ !! "
" ฤดู ! ที่...คุณหลงรัก ! "  และคอยใช้สายตาที่สุกเปล่งปลั่งมองมาที่อีเลฟเวนท์
แต่ว่าเธอกลับต้องยอมละสายตาจากดวงจันทร์ดวงเดิมๆ  ก่อนที่เธอจะแอบหันมาก้มหน้าและถอนหายใจออกมาเบาๆ
"  ฉันก็แค่..... แก่ขึ้นอีกปี  "
" จริงไหม ! " เธอยิ้มๆ  ในขณะที่พยายามจะทำให้หัวใจว่างเปล่า !!!
"หึๆๆ " มาซายูกิที่หัวเราะออกมาเบาๆ ด้วย
" ไม่น่าเชื่อว่า...."
" พวกเราจะได้กลับมาฉลองวันเกิดของคุณอีกครั้ง  "
" ที่ญี่ปุ่น ! "  มาซายูกิที่คอยแต่จะแอบใช้สายตาลวนลามที่ใบหน้าและริมฝีปากของเธอเป็นบางครั้งบางคราวด้วย
และอิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ  ดึงมือออกมาและคอยกอดอกมองไปที่ต้นเปิ้ลพวกนั้น
" เทศกาลแฟชั่นวีคที่ญี่ปุ่นครั้งนี้"
" ของ...ยูกิจัง !! "
" สำคัญกว่า...วันเกิดของฉันเป็นไหนๆ  "  และเธอที่ยังต้องคอยปฏิเสธกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ ๆ จะไม่ขอพูดถึงวันเกิดของเธอที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
" ยูกิจัง "
" พวกเธอจะเดินมาถึงที่ญี่ปุ่นในวันมะรืน  "
" เพราะฉะนั้น...ช่วยจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยแทนฉันด้วยละ ! "  เธอยังคงกำชับเรื่องงานที่สำคัญกว่า
เห้อ..... อ !!!!
เสียงถอดถอนลมหายใจยาวๆ  ของมาซายูกิที่ยังคงคอยแต่ที่จะล่องลอยออกมาให้ได้ยินกันเหมือนเดิม
" เดี๋ยวนี้นะ  "
" ยูกิจัง ! "
" เธอเก่งขึ้นกว่าเมื่อก่อนเป็นไหนๆ  "
" หรือว่า...คุณลืมไปแล้ว ! "  มาซายูกิที่คอยแต่จะหลบสายตาและส่ายหัวไป ๆ มาๆ  ให้กับภาระหน้าที่ของตัวเอง
แต่ว่าเธอก็ยังจะรีบหันมาใช้สายตาคอยปรามๆ  มาซายูกิเอาไว้  และเธอที่กำลังคิดเอาไว้ว่าจะต้องเดินหนีจากตรงนี้ไปได้แล้ว แต่แล้วเธอก็กลับถูกมาซายูกิเดินตามเข้ามาและสวมกอดเธอจากด้านหลัง
ในขณะที่...หัวใจทั้งดวงของมาซายูกิก็ยังตามมาแนบสนิทเอาไว้ที่แผ่นหลังของพวกเธอเอาไว้ด้วย  และก็ลมหายใจอุ่น ๆ ของมาซายูกิที่คอยแต่จะกระทบเข้าที่ใบหูของเธอ !!!
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงรู้สึกถึงเสียงหัวใจ ๆ  ที่เต้นระรัวของมาซายูกิไปพร้อมๆ  กัน  และถึงแม้ว่าตอนนี้เธออาจจะยังไม่ตัดสินใจที่จะรีบเดินถอยห่างออกมาในทันทีก็ตาม
มาซายูกิที่ก็ยังคอยแต่ที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แม้ว่า....มันจะเป็นอ้อมกอดจากเขาฝ่ายเดียวก็ตาม...
" ขออยู่.....แบบนี้สักพัก  "  มาซายูกิที่ค่อยๆ หลับตาลงและคอยกระซิบขอร้องกันข้างๆ  ใบหู
และในขณะที่อิเลฟเวนท์ที่คิดว่าเธอจะต้องก้าวเท้าถอยออกมาจากอ้อมกอดของมาซายูกิ  แต่ทว่าจู่ๆ  เธอก็กลับหยุดชะงักไปพร้อมๆ กับสายตาที่ดูเป็นกังวลใจเพิ่มขึ้นมาแทน และจนกระทั่งเธอได้ตัดสินใจยอมปล่อยให้มาซายูกิได้ยืนกอดเธอได้อย่างตามใจไปชั่วขณะหนึ่งก่อน  และเธอยังได้สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ  กับเสียงหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะของมาซายูกิยังคงกระทบดังรัวๆ  ผ่านซึมซาบจากอ้อมกอดมากพอจนกระทบกับแผ่นหลังก็ยังต้องสะดุ้ง
" ฟู...จิ โนะ ฮานะ !!! "  มาซายูิกิปล่อยเสียงกระซิบผ่านซอกหู
" คุณ...ได้ยินมัน ! "
" ใช่หรือเปล่า !!! "    และมาซายูกิที่ยังคงเรียกร้อง !!!!
มาซายูกิกำลังเรียกร้องและอ้อนวอนให้อีเลฟเวนท์  เพื่อที่จะทำให้เธอยอมหันมาสู้อ้อมอกที่มันแทบที่จะขาดใจตายรอน ๆ  ซะให้ได้ !!!
เวลานี้ที่ๆ มาซายูกิที่ตั้งใจอยากที่จะให้อีเลฟเวนท์ได้สัมผัสถึง กองไฟ...ที่ มันกำลังปะทุอยู่ที่ภายในหัวใจของตน เพราะว่าเวลานี้.ดวงใจไทระน้อย ๆ  ที่คอยแต่จะร่วงหล่นอยู่ในกำมือของ ฟูจิวาระ  ที่ๆ ดวงใจดวงเล็ก ๆ ของไทระคนนี้ดวงใจเพียงหนึ่งดวงเดียว ที่มีที่ยังคงอยากจะกลืนกินหัวใจของ ฟูจิวาระ เอาไว้ให้ได้ !
ดวงใจเพียงหนึ่งดวงเดียวที่มีที่มันเหมือนที่จะมีอะไรบางอย่าง...มาคอยขย้ำ !!! ขย้ำแล้ว !! ขย้ำอีก !!  ขย้ำพวกมันจนกระทั้ง....
ตัวของตัวเอง.. !!! อยากที่จะแหวกเอาดวงใจออกมาจากทรวง !!!!  และ...ช่วยรีบเอามันส่งคืนให้ ฟูจิวาระซังไปซะ !!!!!
เพราะถ้าขืนตัวเองยังไม่ยอมที่จะอะไรทำอย่างนั้น... ไทระ มาซายูกิคนนี้ก็คงจะมิอาจต้านทานสายฟ้าฟาดที่ผ่ากลางใจไปได้จนตลอดลอดฝั่งไปไม่ได้แน่ !  แน่ !!!
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงดูเหมือนมีสายตาที่เป็นกังวลมากขึ้นอยู่ตลอดเวลา  แต่ว่าถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่สามารถที่จะละทิ้งมาซายูกิในเวลานี้ได้ด้วยเหมือนกัน
และถึงแม้ว่าในเวลาเช่นนี้.เธอเองอยากเหลือเกินที่จะรีบก้าวเท้าเดินหนีจากอ้อมอกของ ไทระ มาซายูกิเพื่อไปหาคนๆ  นั้นที่เพิ่งจะใจสลายจนต้องแอบเดินหนีไป !
สายลมเย็นๆ ที่คอยพัดมาอย่างเฉื่อยชากับพระจันทร์สีเลือดที่ในช่วงเวลาพริบตาเดียวก็กลับไม่งดงามเหมือนกับไม่กี่วินาทีที่พัดผ่าน....ทุก ๆ สิ่ง ทุก ๆ  อย่าง...พวกมันรั้งแต่ที่จะทำให้บรรยากาศรอบกาย  แล้วก็หัวใจดวงเดิมของเธอที่กำลังถูกหินทั้งภูเขาถล่มหนักลงมากยิ่งขึ้นกว่าเดิมซะแล้ว !!
ทัตสึจิกำลังรีบเดินผ่านห้องรับแขก  แต่จู่ๆ ก็ต้องกลับหันมาและหยุดชะงักทันทีที่มองเห็นแสงไฟยังคงสว่างออกจากห้องกลางดึกจนต้องรีบเดินเข้าไปเลื่อนประตูห้องรับแขก
" นึกว่าใคร... ที่แท้ ! "
"  ก็ท่านรองประธาน..ฮัน !!!! "
ทัตสึจิตกใจเล็กน้อยที่เจอเขา  และยังเห็นฮัน ยูซองกำลังนั่งดื่มสาเกญี่ปุ่นอยู่เพียงลำพังภายในห้องรับแขกในบ้านของตัวเอง และประธานฮันแห่งเอ็มไพน์ยังคงใส่ชุดสูทสีดำตั้งแต่หัวค่ำจนเลิกมื้ออาหารเย็นและจนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ไปไหน
ฮัน ยูซองจิบสาเกไปหนึ่งจอกน้อยๆ  และถึงจะหันไปผงกหัวให้กับทัตสึจิเจ้าของบ้าน
" พอดีว่า "
" ผมนอนไม่หลับนะ "
และจอกเหล้าสีดำก็เพิ่งจะถูกวางลงบนโต๊ะไม้ญี่ปุ่นเตี้ยๆ  และก็ยังจะตามมาด้วยเสียงสะอึกของบุรุษขี้เมาต่อหน้าคนในตระกูลมินาโมะโตะผู้อาวุโส
ทัตสึจิยอมเดินอ้อมเข้าไปนั่งใกล้ๆ  และช่วยหันไปหยิบเอาขวดเหล้าสาเกสีขาวและรีบรินให้ทั้งแขกและก็ตัวของตัวเอง
" อยู่ๆ  ก็มีพายุและลมแรง  "
" นอนไม่หลับก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ! "  ทัตสึจิที่ริเริ่มชวนคุยและทั้งเริ่มสังเกตอาการชวนน่าสงสัยของเขา
ฮัน ยูซองที่ส่ายหัวเบาๆ
" มันก็แค่...พายุฤดูร้อน ! "
" พวกมันก็เคยเกิดขึ้นประจำทุกปี ! "  เขาตอบ
"หึๆๆ "  ทัตสึจิยิ้ม ๆ ตามและคอยจิบเหล้าเป็นเพื่อน
" คุณยิ้มอะไร !! "  ฮัน ยูซองที่อดสงสัยในรอยยิ้มพวกนั้นของทัตสึจิไม่ได้
และทัตสึจิก็ถึงได้ผงกหัวขึ้น ๆ ลงๆ เบาๆ
" ผมก็แค่....กำลังคิดว่า ! "
"  สาเหตุอะไรที่...."
" ทำให้รองประธานฮัน ! ต้องมานั่งกลุ้มอกกลุ้มใจ  "
"หรือว่า...เป็นเพราะ  สัญญาซื้อขายของพวกเรา  "
" อย่างงั้นรึ ! "  ทัตสึจิตั้งใจที่จะตั้งคำถามออกไปแบบนั้น และก็สังเกตอากัปกิริยาของรองประธานเอ็มไพร์อยู่ต่อไปอีก
"หึ !!! "  เขาฝืนยิ้มเล็ก ๆ  และก็ไม่ยอมพูดอะไรต่อ
ทัตสึจิที่ก็เลยได้โอกาสที่จะทดสอบอะไรบางอย่างเกี่ยวกับรองประธานของเกาหลีใต้
" สมัยที่ผมมีอายุเท่ากับคุณ! "
" ผมได้...ตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่ง  "
"  แต่สุดท้าย....พวกเราก็ไม่สมหวัง " ทัตสึจิแอบถามด้วยการเล่าความจริง
"  คุณ.. คงรักเธออยู่ฝ่ายเดียว "  และฮัน ยูซองที่ดูหันมาสนใจคำพูดของทัตสิจิอย่างตรงไปตรงมา
"  ใช่ไหม ! ละครับ !!  "
" หึๆ " ทัตสึจิยิ้มและก็หัวเราะ
" คุณทายผิดแล้ว! "
"  รองประธานฮัน !"  ทัตสึจิที่ยังต้องรีบปฏิเส
" ยังไง ! "  เขารีบถาม
ทัตสึจิหลบสายตากันเล็กน้อย
" เธอ....ตาย! "
" ในขณะที่ต้องการจะปกป้องผม  "  ทัตสึจิที่พยายามที่จะค่อย ๆ เล่า  แต่ก็มีบางครั้งที่ต้องเปิดเผยลมหายใจที่หนักหน่วงให้คนรอบข้างได้ยินบ้าง
และเขาที่ตั้งอกตั้งใจฟัง และแม้ว่าจะมีสักเสี้ยวหนึงที่กำลังรู้สึกว่า ทัตสึจิต้องการพูดอย่างอื่นอยู่
" ผมเสียใจด้วย !  "
" ไม่เป็นไรหรอก "  ทัตสึจิยังคงเผลอรอยยิ้มเล็ก ๆ
แต่ว่าเขากลับไม่ได้สนใจแค่รอยยิ้มพวกนั้น
"  พวกคุณ กับ..."
" อีเลฟเวนท์ "
" ไม่ใช่สิ ! "
"  ฟูจิวาระ !! "  และก็ยังคงคิดแต่จะตั้งคำถามระหว่างเธอกับมินาโมะโตะ
ทัตสึจิผงกหัวขึ้น ๆ ลง ๆ
"  พวกเรารู้จักกับเธอมากันอย่าง"
"  เนิ่น...นานซะเหลือเกิน !! "  ทัตสึจิที่พร้อมอยู่แล้ว
เพราะคำพูดของ มินาโมโตะ ทัตสึจิ พวกมันได้ทำให้คนอย่าง ฮัน ยูซองยิ่งเพิ่มความสนใจในความสัมพันธ์ระหว่าง ตระกูลมินาโมะโตะ กับ อีเลฟเวนท์ มากขึ้นมากอย่างไม่ต้องสงสัย
" แบบนี้...นี่เอง ! "  เขาแสร้งฉีกยิ้มให้กว้าง
" อันที่จริง...."
" ผมก็เพิ่งจะได้มารู้จับเธอได้ไม่นานเท่าไหร่ ! "  และค่อย ๆ สารภาพกับทัตสึจิ
แต่ทัตสึจิกลับยิ้มแย้มให้กับคำสารภาพของรองประธานฮันของเกาหลี และแม้ว่ามีบางครั้งเขาที่พยายามมองทะลุเข้าไปในดวงตาของฮัน ยูซองเรื่อยๆ
"  ฟูจิวาระ ! "    แต่ในขณะเดียวกันทัตสิจิยังต้องคอยกวาดสายตาออกไปมองรอบๆ  เวลาที่พูดถึงชื่อ ๆ นี้
" เธอ...ไม่ใช่คนที่แข็งกระด้าง ! "
" และก็ไม่ใช! "
" คนที่ชอบทำร้ายความรู้สึกของคนอื่น !! "  และก็แอบถอดถอนหายใจออกไปอีกหลายต่อหลายครั้ง !
" เธอ...ไม่ใช่ ! "
" เลยแม้แต่สักนิดเดียวก็ไม่เคย!! "  แต่บางครั้งทัตสึจิที่ยังเผลอแอบเข้าข้าง
ฮัน ยูซองถึงกับหลบสายตา
" ครั้งแรกที่...ผม ! "
" รู้จักเธอ ! "
" ในตอนที่....ผมเดินสวนกับเธอครั้งแรก !! "  เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งมีแต่จะทำให้มือไม้สั่นๆ
" ผม !! "
"  เหมือนตัวเอง...ต้องคำสาป !!! "    เขาที่ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองตอนนั้น  ตอนที่กำลังเดินสวนเธอไป ตอนนั้นที่อยู่ๆ  ก็เหมือนถูกตรึงเอาไว้ให้อยู่กับที่  ความรู้สึกแปลก ๆ  ทั้งความสงสัย ความโกรธ และความผิดหวัง.!!!
พวกมัน... !! ทำให้...เขาเองต้องหยุดเหลียวและรีบหันหลังกลับไปมองเธอ
" หึๆ "  เขาเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ  ต่อหน้าทัตสึจิ
" ตลกนะ !  "
" ทั่ง ๆ ที่...ผมจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอยู่แล้ว ! "
" แต่ว่า..ตอนนี้ !  ในหัวต้องกลับมาคอยนั่งคิดถึงแต่ผู้หญิงอีกคนจนแทบบ้า !  "  ฮัน ยูซองที่เผลอพูดสิ่งที่คิดอยู่ในหัวออกมาจนเกือบทั้งหมดว่า
ความรู้สึกครั้งแรก ที่....เจอกับอิเลฟเวนท์ !!!
ความรู้สึก ที่.....เหมือนอยากจะเข้าไปทำความรู้จักกับเธอทันทีที่เห็นหน้ากัน !!!
ความรู้สึก ที่.....เหมือนอยากจะไปต่อว่า ! ทั่งๆ  ที่ไม่เคยรู้จักและไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
" ผมคงจะเมาแล้วจริง ๆ  " เขาเริ่มรู้สึกตัวเพราะสิ่งที่เผลอพูดออกไป
" หวังว่า..."
"  คุณคงจะช่วยแกล้งลืม ๆ มันไป !! "
" ได้ไหมครับ !  ท่านประธานมินาโมะโตะ !! "  และเขาก็กลับมาเป็นฝ่ายขอร้องมินาโมะโตะซะเอง  เพราะว่าถึงยังไงเขาที่ยังคงต้องจำเป็นที่จะต้องคอยหยุดความรู้สึกพวกนั้นต่ออีเลฟเวนท์ให้ได้
เพราะว่า.....เธอ กับ  ไทระ มาซายูกิ !  พวกเธอคงไม่มีทางจะแยกออกจากกันได้จนวันตายอย่างที่เห็น !!
ทัตสึจิที่ก็กลับรู้สึกเห็นใจในแววตาที่แสนทรมานของ ฮัน ยูซอง ได้อย่างถนัด !
" ..ฮัน ยูซอง !! "
" จะเป็นอะไรไหม..."
" ถ้าหาก...ผมจะขอลองถามคุณดูว่า ! "  ทัตสึจิที่เหมือนอยากจะสืบหาอะไรบางอย่างในตัวของผู้ชายคนนี้
และฮัน ยูซองที่แทบจะไม่หลบสายตาของมินาโมะโต
"    ท่านประธานทัตสึจิ  "
" ไม่ต้อง เกรงใจหรอกนะครับ  "    เขาบอก
ทัตสึจิหันกลับมาและจ้องตาของผู้ชายคนนั้นทันที
" สมมติว่า....."
"  ชาติก่อนๆ คุณต้องตายจากคนรักไปอย่างกะทันหัน !! "
"  แล้ว...บังเอิญที่....! "
" ชาตินี้ !!! "
" พวกคุณได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง ! แต่ว่า...."
"  เธอ...กลับจำคุณได้อย่างแม่นยำ !! "
"ในขณะที่..."
" คุณกลับกลายเป็นคนทีจำเธอไม่ได้ !!!  "  ทัตสึจิที่ค่อยๆ  เล่าอย่างระมัดระวัง !!!
หึๆๆๆๆ เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของฮัน ยูซองที่เผลอส่งเสียงดังไปจนทั่วห้อง
" ท่านประธานมินาโมะโตะ !!! "
" ถึงผม...จะไม่ชาวพุทธเหมือนกับพวกคุณ !  "
" แต่ว่าเรื่องที่...เราสามารถที่จะย้อนอดีตไปได้ไกลขนาดนั้น !! "
" ผมเองกำลังคิดว่า..."
"  เห็นจะมีแต่..พวกนักบวช ! "
" ซะอีกนะครับ ! "  ฮัน ยูซองที่อยากจะขอปฏิเสธกับเรื่องที่มินาโมะโตะเล่า
" อ้อ.. "  ทัตสึจิถึงกับต้องคอยหลบสายตา  แต่ว่าไม่นานรองประธานของเกาหลีใต้ก็เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง
"  ถ้าหาก...เราจำคนรักของเรา ! "  และเขาที่กำลังนั่งนึกทบทวนกับสิ่งที่มินาโมะโตะกำลังพูดถึงเรื่องๆ  นี้
" ไม่ได้ !!! "
" อย่างงั้นเหรอ !!! "  แต่ยิ่งคิดเขาก็มีแต่เรื่องให้ชวนสับสนอยู่ในหัวจนเต็มไปหมด
"  ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ ละก็.. !!  "
" ป่านนี.ผมก็คงที่จะ.. "
"พยายามที่จะ หาทางเข้าใกล้เธอ  !! "
" ขอแค่...ได้พูดจากับเธอสักคำก็พอ.! "
"..แค่..ได้รู้จัก !  "
" เท่านั้นก็พอ !! "  ฮัน ยูซองที่พอพูดมาพูดไปทำไมที่จู่ๆ  ความรู้สึกคิดและโหยหามันถึงได้เพิ่มมากขึ้นมาอีกหลายเท่าตัวก็ไม่รู้
และเขาที่วนนึกถึงหน้าอิเลฟเวนท์ซ้ำๆ  และโหยหายเธอมากขึ้นๆ จนมากเกินไปซะด้วยซ้ำไป ทั้งๆ ที่มันก็เป็นแค่เรื่องที่คงไม่มีใครที่จะสามารถรู้ได้จริงๆ แต่ว่าอีกอย่างเรื่องที่ไม่สามารถที่จะพิสูจน์ได้จริงเรื่อง ๆ  นี้  เท่าๆ  ที่ฟังแล้วมันก็กลับที่จะทำให้ความรู้สึกของตัวของเขาเริ่มที่...
...ปวดร้าว และ ผิดหวังให้..กับ ตัวของตัวเองได้อย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว.. !!!
อีเลฟเวนท์ในชุดสูทสีดำสนิทแบรนด์ราคาแพงกำลังเลื่อนเปิดบานประตูห้องพักของบ้านมินาโมะโตะ  และอาซามิที่ยังคงสวมชุดยูกะติสีฟ้าจืดๆ  ยืนรออยู่หน้าประตูห้องพักและก้าวเท้าเดินตามหลังอิเลฟเวนท์แบบรักษาระยะห่างพอสมควร
และในขณะที่พวกเธอเดินกำลังจะเดินผ่านซุ้มอี๋ซู้ไปที่ตามระเบียงทางเดินด้านหน้า  แต่ว่าตอนนั้นพวกเธอก็ได้ยินเสียงเลื่อนบานเปิดประตูห้องพักของอีกฝั่งตรงกันข้าม  อิเลฟเวนท์และอาซามิที่ต่างพากันเหลียวกลับไปมอง  และพวกเธอก็เห็นคน ๆ หนึ่งที่กำลังรีบร้อนเดินออกมาจากห้องรองประธานของเอ็มไพร์กรุ๊ป
และฮง ฮยจีก็รีบร้อนจับชายคอเสื้อที่รุ่มร่ามอยู่เล็กน้อยอยู่หน้าประตูห้องของฮัน ยูซอง แต่ว่าพอรู้สึกตัวเองอีกที ผู้หญิงไทยคนนั้นกับลูกสาวเจ้าของบ้านก็หันมาสบตากับเธอเข้าพอดี !


## เรียวกังและภาพวาดเก่าๆ

บนถนนที่ลัดเลาะไปตามทะเลสาบทั้งห้าของภูเขาไฟที่เขาว่ากันว่าสวยที่สุดในโลก  ภูเขาไฟฟูจิ เวลาสายๆ  ที่....ทุ่งของดอกลาเวนเดอร์สีม่วงๆ  ไกลสุดลูกหูลูกตาที่คอยเป็นม่านด่านปราการให้กับภูเขาไฟที่สูงที่สุดและยังจะมีหิมะปกคลุมยอดเขาอยู่ตลอดทั้งปี ต้นและดอกซากุระขนาดใหญ่บ้างเล็กบ้าง ที่ ๆ  ขณะนี้ทุกต้นกำลังพากันชูช่อตั้งตระหง่าน อวดสีดอกสีชมพูบ้าง และขาวบ้างให้ได้เห็นกันจนเกลื่อนตาไปตามทาง
ภูเขาไฟฟูจิในช่วงสาย ๆ ก็ยังจะอุตส่าห์มาคอยปรากฏกายในผืนน้ำในใจกลางทะเลสาบทั้งห้าทำให้เห็นราวกับว่า.....เราก็ยังสามารถที่จะปืนขึ้นไปสู่ยอดของพวกมันได้อย่างฉับพลันทันทีทันได ทุ่งดอกหญ้ายามารูริที่ยังคงชูช่อสลอนเรียงรางไปตามถนน    ดอกหญ้ายามารูริ เป็นหญ้าในตระกูลมูราซากิ ลำต้นเป็นเถาพัน ใบยาวคล้ายใบไผ่แต่มีจะมีรอยย่นที่ขอบ
เพราะฉะนั้น... หญ้ายามารูริ จึงมีชื่อเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า " หญ้าใบไผ่ขอบย่น "  และดอกของหญ้ายามารูริที่เป็นพุ่มและมีสีขาวคล้ายกับไข่ไก่
ถัดจากทุ่งดอกหญ้ายามารูริก็จะเป็นทุ่งดอกอายาเมะสีม่วงอ่อน ๆ  ไป จนกระทั่งดอกอายาเมะสีม่วงเข็ม หรือที่เรียกกันทั่ว ๆ  ไปว่า  " ดอกไอริส"  ดอกไม้แห่งความกล้าหาญ
ถัดจากทุ่งดอกไอริสสีม่วงที่ไกลสุดลูกหูลูกตา....ทุ่งดอกโอคินะงุสะ  ดอกไม้ที่ดูเหมือนขนมคัพเค้ก แต่เป็นคัพเค้กรสเผือกสีม่วงนิ่มนวลสีสวย
และถ้าหากมองไปที่ไกลๆ  ใกล้ กับ เชิงเขาฟูจิ.....ทุ่งของดอกรินโค  หรือว่า ดอกกระดิ่งลม ดอกไม้สีม่วงอีกประเภทหนึ่งที่คล้าย กับ กระดิ่งหงาย
ทุ่งดอกรินโคที่กว้างใหญ่สลับ กับ ดอกไม้นานาพันธุ์ ทั้งสีแดง สีส้ม สีขาว  สีชมพู  และสีม่วงใกล้กับภูเขาไฟฟูจิไปไกลจนสุดฟากฟ้า และก็สายลมเอื่อยๆ  ที่พัดผ่านเข้ามาทางกระจกรถที่ถูกเปิดแง้มไว้ ในขณะที่รถยนต์ของ ไทระ มาซายูกิกำลังค่อยๆ ขับผ่านทะเลสาบทั้งห้าที่อยู่ใกล้ๆ  บ้าน
เรียวกังขนาดย่อมๆ  ที่อยู่กลางที่ราบกลางหุบเขาอะไคชิซันยะคุตอนใต้ หรือภาษาสมัยใหม่ก็คือเทือกเขาเจแปนแอลป์ตอนใต้ หลังคาไม้ทรงปั้นหยาที่สามารถมองเห็นได้ไกลๆ  จากตรงฝั่งแม่น้ำมิโนบุที่อยู่ด้านหลังได้อย่างชัดเจน
เรียวกังหลังคาปั้นหยา ที่มีขนาดเท่ากับตึกสูงราว ๆ สี่ชั้นครึ่ง  แม้ว่าโรงแรมที่เคยถูกสร้างด้วยไม้สักที่แข็งแรงทั้งหลัง ตอนนี้แม้ที่จะมีบางส่วนที่ถูกต่อเติมผสมด้วยคอนกรีตและเสาที่ทำมาจากหินอ่อนนำเข้า
แต่ทว่าเรียวกัง หรือว่า โรงแรมสมัยยุคโบราณของประเทศญี่ปุ่นแห่งนี้ก็ไม่เคยสิ้นสุด....ความขลังจากบรรดาแขกเหรื่อชั้นสูงสุด ในยุคที่สมัยอดีตกำลังรุ่งเรืองมานับตั้งแต่โบราณราวๆ  1,319  ปี !!!!!
ไทระ มาซายูกิที่ก้าวลงมาจากรถเพียงลำพัง  และเดินเลี้ยวตรงไปที่ป้ายหินขนาดใหญ่ที่สลักชื่อเรียวกังเอาไว้เป็นป้ายหินกลมๆ  รีๆ  ขนาดเกือบๆ  สูงเท่าเอว  ป้ายหินกลม ๆ ที่เคยสลักป้ายชื่อของเรียวกังแห่งนี้มาเป็นเวลาเนิ่นนานป้ายหินที่สลักชื่อเรียวกังเป็นภาษาจีนโบราณเอาไว้ว่า  "  อะไคชิซันคัง "
ทางเดินที่ปูด้วยหินสลับกับต้นสนสามใบขนาดใหญ่หลายสิบต้น บริเวณด้านหน้าของเรียวกัง ที่ต้นสนสามใบที่ช่วยอุ้มชูความสงบรื่นรื่นให้กับเรียวกังแห่งนี้ได้ทั้งปี  มิหนำซ้ำทางเดินที่ปูด้วยหินขัดลัดเลาะไปตามสวนหย่อมญี่ปุ่นขนาดใหญ่ไปตามทางเดินข้างๆ  ของโรงแรม และสวนดอกไม้ขนาดใหญ่สีสันสวยงามที่ปลูกสลับกันไปมาระหว่าง ต้นสนสามใบและกระถางของบอนไซภูเขาขนาดใหญ่
ตะเกียงหินเก่า ๆ  และตะเกียงดินเผ่าเตี้ยบ้าง สูงบ้าง  กองหินก้อนน้อยใหญ่อีกหลายสิบที่ผุดขึ้นมาเองตามธรรมชาติไปทั่วบริเวณที่ราบกลางหุบเขาอะคิไคซันยะคุเทือกเขาของประเทศญี่ปุ่นตอนใต้บริเวณซุ้มประตูทางเข้าเรียวกัง  และซุ้มประตูไม้ขนาดย่อมๆ  ที่ยังคงเป็นไม้ท่อนซุงท่อนใหญ่อีกจำนวนสี่ต้นตั้งกันอยู่คนละมุมแบบเดิมๆ แต่ว่าหลังคาของเรียวกังแห่งนี้จากที่เคยปูด้วยกระเบื้องดินเผาสีแดงๆ    ปัจจุบันหลังคาพวกนี้ได้ถูกปรับเปลี่ยนบ้างมาใช้เป็นแผ่นหลังคายิปซัปประปราย
" มาซา...ยูกิ !!!! "เสียงสากๆ  ของผู้หญิงแก่ ๆ  ที่คอยสวมชุดยูกะตะสีกรมท่ายืนรออยู่หน้าซุ้มประตูและน้ำตาของหญิงแก่ที่ไหลนอง
" มาซายูกิ !!! "  และพวกเธอก็ยังโผเข้าไปกอดและซบอกของมาซายูกิทันทีทันใด
หญิงชาวญี่ปุ่นอายุราวๆ  เกินเจ็ดสิบปี  แต่เธอกลับมีรูปร่างที่สูงพอ  ๆ กับมาซายูกิ  ใบหน้ากลมๆ  ที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น และดวงตาที่เล็ก ๆ ของเธอที่เต็มไปด้วยความเศร้าและการรอคอย
" ผมกลับมาแล้วครับ ! "  เสียงสะอื้นออกมาเล็กน้อยของมาซายูกิที่พยายามอดกลั้นเพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนตรงหน้าเห็นน้ำตาอีกในขณะที่ยังต้องคอยประคองหญิงชราเอาไว้
แต่ว่าผู้หญิงแก่ที่สวมชุดยูกะตะสีกรมท่าหม่นๆ  และพวกเธอก็ยังคอยจ้องแต่ที่จะยืนโอบกอดไทระน้อยๆ ของตัวเองราวกับว่ากลัวเขาจะหลุดมือไปอีก
" ไม่เป็นอะไรใช่ไหมห๊า..."
" มาซายูกิ !!! "  ผู้หญิงแก่คนเดิมเริ่มสอบถามกันด้วยควมเป็นห่วง
มาซายูกิคลายกอดและหันมาเช็ดคราบน้ำตา
"  ขอโทษด้วยครับ ! "  คำตอบพร้อมๆ เสียงสะอื้นของมาซายูกิได้บอกกับเธอ
และผู้หญิงแก่คนเดิมก็ยังเหมือนที่จะสกัดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เอาเสียเลย  และเธอก็คอยยืนจ้องมองไปที่ใบหน้าน้อยๆ ของไทระน้อยของเธอจนแทบไม่อยากที่จะละสายตาไปไหน  และแม้ว่ามาซายูกิพยายามเหลียวมองหาอะไรบางอย่าง บริเวณรอบๆ  ทั่วทั้งเรียวกังไปจนทั่วก็ตาม
" เออ...." มาซายูกิรีบหันมาถามเธอ
" แล้วนี่ !!! "
ผู้หญิงแก่ๆ คนนั้นหลบสายตาของมาซายูกิสักครู่  แต่ว่าเธอก็ยังเงยหน้าหันกลับมาหาและฝืนยิ้มให้ในทันที
" ตอนนี้...เขา ! "
"  กำลังเจอแขกคนสำคัญ  "    และได้บอกมาซายูกิออกไปแบบนั้น
มาซายูกิผงกหัวเล็กน้อยให้กับพวกเธอ  และหันกลับมาช่วยพยุงผู้หญิงคนที่สวมชุดยูกะตะสีเทาหม่นๆ  กลับเข้าไปในเรียวกังพร้อมๆ  กับเขา
มาซายูกิที่ยังคอยเดินจูงมือหญิงชราชาวญี่ปุ่นสวมชุดยูกะตะสีกรมท่าหม่นๆ  กลับเข้าไปในห้องพักห้องหนึ่งทางฝั่งทิศใต้ของอะไคชิซันเรียวกัง ห้องพักห้องนี้ของเรียวกังที่มีขนาดใหญ่ และสวยงามเป็นพิเศษกว่าห้องอื่นๆ  และบานประตูเลื่อนฟุกุสะที่มีภาพเขียนวาดลวดลายของเรื่องราวระหว่าง...
....งูพิษที่มีศีรษะมากถึงแปดศีรษะ  ที่มีชื่อว่า " ยามาตะ โนะ โอโรชิ "  ที่กำลังถูกเทพเจ้าของชาวญี่ปุ่นองค์หนึ่งตัดศีรษะทั้งแปดศีรษะของพวกมัน หรือ เทพเจ้าซูซาโนะโอะที่กำลังเร่งรีบควบม้าอาชาไนยสีแดงดำทะมึนมาช่วยเหลือหญิงสาว ในตระกูลที่ต่ำต้อยจากอสรพิษงูยักษ์
ตู้ และ แจกันสไตล์ญี่ปุ่นเตี้ยๆ  ที่ทำมาจากไม้และมีลิ้นชักราวๆ  ห้าถึงหกชั้นที่วางอยู่ในห้องๆ  นี้ อีกประมาณถึงสามถึงสี่ตู้
โต๊ะสำหรับดื่มชาที่ทาด้วยสีไม้ใหม่ๆ  เบาะนั่งสองอันที่มีลวดลายที่คล้าย ๆ กับคลื่นในทะเล  กาน้ำชาและถ้วยชาสีดำ ๆ ที่ยังตั้งวางอยู่ในถาดไม้ที่ยังคงวางไว้อย่างเป็นระเบียบบนโต๊ะดื่มชาเตี้ยๆ
และภาพวาดอุกิโยะภาพใหญ่ ๆ  ที่ถูกแขวนเอาไว้ทางทิศตะวันตกของห้องหลังโต๊ะดื่มชา  ภาพวาดอุกิโยะที่แสดงให้เห็นถึงวิธีชีวิตของชาวญี่ปุ่นตั้งแต่โบราณกาลนานมา แต่ว่า..พวกมันก็เป็นภาพวาดอุกิโยะที่เพิ่งจะถูกเขียนขึ้นมาใหม่
แต่ทว่ามันก็เป็นภาพที่ถูกวาดขึ้นตามคำบอกเล่าที่เป็นจริง  ภาพวาดอุกิโยะรูปนั้นตามตำนานของสงครามเก็มเป ! สงครามเสี้ยวหนึ่งในตำนานของนักรบชาวญี่ปุ่น  ขุนศึกนักรบเสื้อเกราะชุดแดง  กับ การเข่นฆ่าพวกพ้องชาวซามูไร !!
เสี้ยว ๆ หนึ่งระหว่างเกิดสงครามเก็มเป ในยุคสมัยเฮอันตอนปลาย  ฝ่ายของซามูไรที่คอยรับใช้โชกุนอย่างจงรักและซื่อสัตย์ต้องคอยกวาดล้างพวกซามูไรรุ่นเก่า...ที่ไม่ต้องการรัฐบาลคะมะกุระ นักรบเหล่าทหารสวมเกราะชุดแดงนับหมื่นนับพันคอยขี่ม้ากำลังไล่ล่าและกวาดต้อน  เหล่าซามูไรบุกเบิกที่ไม่มีทางสู้อย่างไร้ปราณีปราศรัย... !
แม้ว่าบางคราวที่... นักรบชุดเกราะจำใจจะต้องเข่นฆ่าพวกพ้องนักรบให้หมดสิ้น  แต่ทว่าไฉนเลย...พวกเขาจะไม่แอบร่ำไห้....
...ในขณะที่ต้องลงมือเข่นฆ่าพวกพ้องท่ามกลางหุบเขาและโยนศพลง ที่อ่าว...ทะโงะ !!!
ภาพอุกิโยะที่กำลังแสดงให้เห็นภาพฝุ่นคลุ้งที่ตลบอบอวนของเกือกม้าที่กำลังคอยย้ำรอบๆ ศพของผู้กล้า นักรบเกราะชุดแดงที่ประดับหมวกเหล็กด้วยเขากวางอันใหญ่เบ้อเร่อเท้อคอยแต่จะถือดาบเจ็ดเฉก...บัญชาการ !!
ภาพอุกิโยะเสี้ยวหนึ่งของสงครามโบราณแท้จริง ที่น่ากลัวล้นเหลือคณา...สีของเลือดที่แดงฉานไปทั่วภูเขาแคว้นสุรุงะ และ น้ำทะเลที่อ่างทะโงะ
...คล้ายๆ ดูราวกับว่า.. กลิ่นคาวเลือดจะคละคลุ้งออกมาจากภาพวาอุกิโยะภาพ ๆ นี้เสียให้ได้..
บานประตูเลื่อนโซจิที่ทำมาจากกระดาษสาสีขาวๆ  ทางด้านทิศตะวันตะวันออกที่พอเปิดออกก็จะได้สูดอากาศยามเช้าที่ระเบียงไม้ควบคู่ไปกับการชมวิวทิวทัศน์ของแม่น้ำมิโนบุอันคดเคี้ยว และวิวทิวทัศน์ของแม่น้ำมิโนบุที่ไหลผ่านเอื่อยๆ  อ้อมภูเขามาทางด้านหลังของอะไคชิซันเรียวกัง  ลัดเลาะไปตามหินน้อยใหญ่ในริมธารและริมตลิ่ง ที่ๆ ปกคลุมไปด้วยตะไคร่น้ำและเฟิร์นอีกนานาชนิด
มาซายูกิกับผู้หญิงชราชาวญี่ปุ่นคนเดิมที่คอยเดินจูงมือกันไปที่ระเบียง และคอยสูดอากาศบริสุทธิ์ไปพร้อมๆ กัน และทอดสายตาไปยังบนเทือกเขาญี่ปุ่นตอนใต้
" ผม.. เคยแอบขึ้นไปบนภูเขาพวกนั้นคนเดียวทุกๆ ปี  "
" ภูเขาที่ยังคงแข็งแกร่ง  "
" มากกว่า....ผม ! ตอนนี้ซะอีก !! "  มาซายูกิพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และหญิงชราคนเดิมที่ก็เอาแต่ยิ้ม ๆ อย่างเศร้าๆ  แต่ก็ยังจะดูเหมือนว่ามีแววตาที่เปี่ยมล้มไปด้วยความหวังให้กับ ไทระ มาซายูกิ
"  เทือกเขา..อะไคชิซันยะคุ ! ที่...."
" พวกมัน..ก็ไม่สามารถที่จะรอดพ้นจาก  "
" กระแสลมที่รุนแรงและแสดงแดดที่ยังคงแผดเผ่าอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน !" หญิงชรายังคอยยืนอยู่เคียงข้างและปลอบโยน
"หึ ๆ "มาซายูกิหัวเราะเบาๆ  และชายตาหันออกไปมองรอบๆ  ทั่วทั้งอะไคชิซันยะคุแห่งนี้
แต่ว่าหญิงชราก็กลับที่จะคอยหันกลับไปและยืนมองรอบ ๆ ห้องพักอยู่อย่างเงียบๆ  และมิหนำซ้ำที่แววตาของพวกเธอตอนนี้ที่ยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวัง
" นากามุระ !! "
" เขายังคงรักษาห้องนี้ไว้ให้เป็นเหมือนเดิม...."
หญิงชราพูดถึงความหลังครั้งก่อนให้ฟังอีกครั้ง  และหญิงชราที่ยังคอยหันกลับมาคอยยื่นมืออกกไปจับใบหน้าของมาซายูกิอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน  มาซายูกิที่สัมผัสถึงความงดงามในอุ้งมือของหญิงชราที่เคยงดงามมากกว่านี้
" ขอโทษครับ !!
" ที่ทุกให้ทุก ๆ คนต้องลำบาก  "  มาซายูกิอ่อนน้อมต่อหญิงชรา
หญิงชรากลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้  แต่ไม่นานเท่าไหร่พวกเธอกลับได้ยินเสียงฝีเท้าย้ำหนักๆ  และคิดว่าไม่นานก็คงจะเดินมาเปิดประตู
" ลืมเรื่องมารยาท ! กันไปหมดแล้วหรือยังไง !!! "    เสียงทุ้มๆ  ของผู้ชายชาวญี่ปุ่นราวๆ  เกือบเจ็ดสิบปีที่สวมชุดยูกะตะสีกรมท่ายืนอยู่หน้าประตู
ชายชราที่มีผมอยู่เต็มศีรษะและเส้นผมที่ยังคงดกดำดีอยู่ และใบหน้ากว้างๆ  ที่มีรอยตีนกาอยู่บนหน้าผากอย่างชัดเจน  ปลายจมูกที่ทั้งบานและก็ทั่งใหญ่ และเขายังคอยจ้องแต่ที่จะเดินเข้าไปยืนจ้องตั้งแต่หัวจรดเท้าของไทระ มาซายูกิจนหางตาแทบไม่กระดิก
" ไปเจอฉันที่ห้องทำงาน !!! "  คำสั่งที่ชัดถ้อยชัดคำของผู้ชายชราคนนั้นบอกกับทั้งมาซายากู และหญิงชราให้เชื่อฟัง และชายชราที่รีบย้ำเท้าหนักๆ  รีบหันหลังเดินจากไป
มาซายูกิมีสีหน้ากังวลอยู่หน้าประตูฟุสุมาบานใหญ่  และเขาก็พยายามนึกคำพูดทักทายกันอยู่นานแต่ก็ยังไม่กล้าที่จะเปิดบานประตูบานนั้น  แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเคาะประตูและเปิดประตูเข้าไปและพยายามก้าวเท้าเดินเข้าไปภายในห้องทำงานขนาดกลางๆ  อย่างสำรวม
" ไม่ได้เจอกันนาน ! "
" สบายดีนะครับ "
" พ่อบุญธรรม  !!! "    มาซายูกิยืนคาราวะให้กับผู้ชายคนที่เพิ่งออกคำสั่งให้มาพบ และมือไม้ของมาซายูกิตอนนี้ที่เริ่มแทบจะเกร็งไปหมด
และชายชราที่ลุกขึ้นเดินกลับออกมาจากเก้าอี้ที่โต๊ะทำงาน  และหันไปที่ชั้นวางหนังสือใกล้ๆ  กับโต๊ะทำงาน
" ช่วงนี้ !!  "    เสียงตอบรับของผู้ชายคนที่เขาเรียกว่าพ่อบุญธรรมหันไปหยิบจับเอาแฟ้มเอกสารต่างๆ  ออกมาจากชั้นหนังสือเก่าๆ ทีละเล่มๆ และก็หันกลับมาวางเอาไว้บนโต๊ะต่อหน้าต่อตาของไทระ
" ฉัน ! กับ แม่ของแก ! "
" ยุ่งกันจนหัวแทบจะระเบิด !! "  พ่อบุญธรรมของเขาบอก แต่ว่าก็ยังไม่ยอมหันมามองและสบตากันอย่างตรงไปตรงมาระหว่างนี้
" ไหน !! แม่ของแก ! ยังจะต้องคอยดูแลโรงแรมเก่าๆ  นี้  "
" แล้วไหนจะอู่ต่อเรือ ที่..ฟุกุโอะกะ !! "
" แล้วไหนจะเทือกสวนไร่นาที่วะกะยะมะ ! อีก !! "  พ่อบุญธรรมที่บ่นเขา
และมาซายูกิที่ทำได้เพียงก้มหัวลงเล็กน้อย
" ผม ! ต้องขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องลำบากครับ !! "  และยอมรับ
"หึ !!! " เสียงประชดประชันในลำคอของพ่อบุญธรรมที่พอจะเดาได้ว่า การประชดประชันนั้นไร้ซึ่งความหมาย
"  แล้วเรื่องงาน...ที่ทำอยู่ !!! "  และอดไม่ได้ที่จะถามไถ่เรื่องราวของลูกบุญธรรม
มาซายูกิที่ยังคอยยืนก้มหน้าเล็กน้อย แต่ว่าสายตาของเขาเองก็ยังไม่เคยห่างจากสีหน้าและท่าทางของพ่อบุญธรรมของตัวเอง
" ครับ !! "  เขากระอักกระอวนนิดหน่อย
" คือว่า.... ช่วงนี้นะ !! "
" ฟูจิวาระ...."
ตุบ !!!
แฟ้มเอกสารเล่มหนึ่งถูกทิ้งวางลงบนโต๊ะทำงานอย่างตั้งใจ !!!
" ทำไม !!!! "  น้ำเสียงที่ไม่พอใจสุดๆ ดังสวนขึ้นมาทันทีจากคนตรงหน้า  และดท่าทีที่ขึงขังหนักกว่าเดิมของคนที่อยู่ตรงหน้ามาซายูกิ
"  หัดสนใจแต่เรื่องของตัวเองหน่อยไม่ได้หรือยังไง !! "
" ตอนนี้ !! "
" ฉัน ! กับ สึบากึ !!! "
" แม่ของแก !! "
" ไม่อยากที่จะต้องมารับรู้เรื่องของใคร ! อีกแล้วทั้งนั้น !!! "  พ่อบุญธรรมปฏิเสธเขา
" ขอโทษครับ !!! "  มาซายูกิกล่าวคำขอโทษ แต่ทว่าเนื้อตัวที่เร่ิมสั่นๆ  และเสียงถอดถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ  ที่มีแต่จะดังออกมาจากชายชราตรงหน้า
"  ถ้าหากว่า...อดทนทำต่อไปไม่ไหว !! "  พ่อบุญธรรมของเขาที่ยังต้องคอยมองกวาดสายตาไปรอบๆ  แต่ครั้งนี้น้ำเสียงกลับฟังดูแล้วดูอ่อนโยนขึ้นกว่าเก่า
" ที่นี้  "
" ก็น่าที่จะมีอะไรๆ ให้ทำ  "
" มากกว่าเอาชีวิตไปทิ้ง ! กับคนที่.... "
" เห็นแก่ตัวแบบนั้น !!!  "  และสุดท้ายก็กลายเป็นคำแนะนำกับเขาของพ่อบุญธรรม  และแม้ว่าตอนนี้จะเห็นมาซายูกิยืนตัวสั่น ๆ อย่าวกับลูกเป็ดที่ยามต้องพลัดพลากจากอกพ่อ
"  ผมทราบครับ ! "  มาซายูกิที่ยังประคองสติและมารยาท
" เมื่อคืนแก !! ไม่ตายก็ดีถมปะไร!! "  และน้ำเสียงประชดประชันของพ่อบุญธรรมมาซายูกิก็คอยแต่จะดังตามมาติด ๆ
มาซายูกิยังคงก้มหัวและยังไม่กล้าเงยหน้า และถึงแม้ว่าจะแอบเห็นว่าพ่อบุญธรรมกลับไปนั่งโต๊ะทำงานและก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ
"  ครับ "
"  ถ้ายังไง !! "
" เจอกันมือเช้า !! "
" ราตรีสวัสดิ์ครับ !  พ่อบุญธรรม !!!  "  มาซายูกิบอกลา และค่อยๆ  พยายามที่จะเดินก้าวเท้าออกไปอย่างแผ่วเบาและอย่างระมัดระวัง
" อะไรนะ !! "
" เธอ !! พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง !!! "    เสียงตวาดของฮิ ซาโต้ที่กำลังดังออกออกมาจากห้องเก็บรวบรวบภาพอุกิโยะที่ในพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น  และอิเลฟเวนท์ที่ยังอดทนยืนรอฟังเสียงตวาดของเขา
" ทำไม !! "
" ทำไม !! เธอถึงจะหมอบสร้อยไข่มุกเส้นนั้นให้กับพิพิธภัณฑ์ของญี่ปุ่น !! "
" ตอนนี้เลย.. ! ไม่ได้ !!! "
" ทำไม !! จะต้องรอจนถึงวันชาติของญี่ปุ่น !!! "    น้ำเสียงที่แข็งกร้าวของซาโต้ด่ากราดอิเลฟเวนท์อยู่เรื่อยๆ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเพิกเฉยกับคำด่าทอ
"    พี่..ซาโต้ !!! "  และเธอยังคอยใช้ภาษาที่นุ่มนวลของพวกเขาคอยเจรจา
" เหตุผลทั้งหมด !! "
"  มันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้อีก !  "  เธอบอก
"หึ !! " ซาโต้ที่คอยแต่จะสะบัดหน้าหนี
" ความคิดบ้า ๆ "  และปฏิเสธเธอซ้ำไปซ้ำมา
แต่อิเลฟเวนท์ที่พยายามอย่างเหลือเกินที่จะเข้าหาก็เพื่อการเจรจา
" พีค่ะ ! "  เธอพยายามที่จะสบตาด้วย  แต่ซาโต้ก็แทบไม่อยากหันกลับมามอง
" หยุดพูดจา....ไร้สาระ !! " ซาโต้ยังคอยเบือนหน้าหนี และหันออกไปมองรอบๆ
" กับฉันสักที ! "
" ฟูจิวาระ !!! "  และปฏิเสธกันซ้ำๆ
อิเลฟเวนท์ได้แต่ก้มหน้า
" ฉันไม่รู้ว่า....อะไร ! "
" ที่ทำให้....พี่ !! "
" โกรธฉัน ... !  "
" เพียงเพราะ....ฉันไม่ยอมที่จะตามหาดาบสำคัญเล่มนั้นกลับมาคืนให้ !! "  เสียงสะอื้นเบาๆ ของอิเลฟเวนท์มันทำให้เธอต้องกล้ำกลืนเมื่ออยู่ต่อหน้าซาโต้
" แต่ว่าทำไม !! "
" พี่ !!! "
" ถึงไม่ยอมปล่อยให้อดีต....เป็นเพียงอดีต !!! "  และสุดท้ายเธอที่พยายามจะตั้งคำถามเดิมๆ ต่อฮิ ซาโต้
ฮิ ซาโต้ที่รั้งคอยแต่จะแกล้งยืนทำเป็นหูทวนลม
" ฟูจิวาระ !!! " เสียงพูดอยู่่ในลำคอเวลาที่เรียกชื่อเธอของซาโต้
"  เธอ...อย่าได้คิดว่า ! "
" คนไม่กี่คน !! "
" .....จะพากันเข้าข้างในสิ่งที่เธอเอง ! กำลังคิดว่า มันคือสิ่งที่ถูกต้อง !! "
แต่มาคราวนี้อิเลฟเวนท์กลับเป็นคนที่ฉีกยิ้ม
" เมื่อก่อน.... !! "
" เมื่อ 15  ปีก่อน ! "
"  พี่ เคยเป็นคนที่อ่อนโยนและรักความถูกต้องมากกว่านี้ !! "  จนเธอต้องเริ่มท้าวความหลังทั้งๆ  ที่ก็ไม่ได้อยากจะทำ
แต่แล้วกลับเป็นซาโต้ที่ยอมถอยห่างออกมาอีก และหลีกเลี่ยงคนอย่างเธอมาหยุดมองที่ภาพวาดอุกิโยะ ๆ โดยใช้แค่หมึกและพู่กันละเลงไปตามผืนผ้าไหมสีขาว ๆ  จนกระทั่งกลายเป็นต้นเมเปิ้ลและน้ำตก !
แต่ทว่า....ต้นเมเปิ้ลกลับมีใบสีเขียวๆ  ดกอยู่เต็มต้น  และพวกมันยังคอยยืนต้นอ้างว้างอยู่อย่างโดดเดี่ยวอยู่ที่..ริมหน้าผาของน้ำตกขนาดสายย่อม ๆ
ชื่อ....ของคนวาดที่มีตัวอักษรภาษาจีนโบราณกำกับซีด ๆ จางๆ  ไปตามบนผืนผ้าไหม ที่จนป่านนี้ก็กลับกลายเป็นสีขาวที่มีรอยด่างของราขึ้นมาให้เห็น และคนวาดภาพอุกิโยะภาพนี้
" มะรุยะมะ โอเคียว ! "
ซาโต้เอ่ยชื่อคนวาดภาพออกมาเบาๆ และทำหน้าตาเสียดาย  และพอหันไปชำเลืองมองภาพวาดที่มุมขวาด้านล่างสุด และเป็นที่น่าเสียดายที่วันเดือนปีกลับเลือนหายไปจากภาพอย่างน่าเสียดายจริง ๆ
อิเลฟเวนท์เงยหน้ากลับขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั่น  และจนกระทั่งเธอต้องยอมเป็นฝ่ายเดินตามซาโต้ดูบ้าง  และเธอก็ยังเฝ้ามองซาโต้ที่ยังคงดูหลงใหลภาพอุกิโยะภาพนี้ที่ก็ดูไม่ต่างอะไรจากเธอที่เฝ้ามองมันด้วยความอาลัยอาวร
และจนกระทั่งซาโต้ต้องพลอยถอนหายใจซ้ำแล้วก็ซ้ำเล่าวนเวียนอยู่ต่อหน้าภาพอุกิโยะ
"  Green Maple and Waterfall !! " ซาโต้อ่านเพียงชื่อภาษาอังกฤษที่เขียนกำกับไว้ใต้ภาพเพื่อบอกคนต่างชาติที่ผ่านไปผ่านมาให้ได้ทำความรู้จักกับวัฒนธรรมของพวกเขาที่นี้
"  ถ้าไม่...อธิบาย ! เอาไว้แบบนี้ !!! "
"  ....จะรู้ไหมว่า !  "
" ต้นเมเปิ้ล ! ต้นนี้...มันเป็นสีเขียว  "  และซาโต้ที่เอาแต่พร้ำเพ้อถึงพวกมัน
อิเลฟเวนท์ที่ยืนเฝ้ามองภาพอยู่ใกล้ๆ  และแม้ว่าลึก ๆ ที่ยังคงใจหาย แต่เธอกลับไม่ยอมเชื่อในภาพ ๆ นั้นเลย
"  บางที !  มันก็อาจที่จะเป็นไปได้ไหมว่า... ! " เธอสำรวจภาพอุกิโยะของอดีตศิลปินมีชื่อสมัยเอโดะของประเทศ
" ท่านโอเคียว ! "
" ท่านเองอาจจะอยากให้พวกเรา..."
" เห็นว่ามันไม่ใช้สีเขียวก็ได้  "  และเธอก็ยังมองอย่างที่เธอเข้าใจ  แต่กลับถูกซาโต้ยิ้มเยาะ
" ฟูจิวาระ ! "  และซาโต้ที่รีบหันมาเถียง
" เธอ...อย่ามาริอาจ !!! "
"สอนให้ฉันรู้จักแยกแยะว่า...อันไหนถูก และอันไหน..คือสิ่งที่ผิด ! "
" หน่อยเลย !!! "  ซาโต้ตาขวาง
อิเลฟเวนท์ฝืนใจผยักหน้า
"  ฉันรู้  "
" และฉันก็รู้ดีว่า...สิ่งที่ฉัน ! "
" ได้ทำกับพี่เอาไว้เมื่อสิบห้าปีก่อนนั้นนะ ! "  เธอที่บางเวลาต้องคอยเบือนหน้าหนีจาก ฮิ ซาโต้ อยู่ร่ำไป
" แต่ว่า..."
" ฉันก็ยังอยากที่จะพิสูจน์ให้พี่ได้เห็น !  "  เธอยอมรับเรื่องเมื่อห้าปีก่อนว่า สุดท้ายทุก  ๆ คนก็ยังคงที่จะต้องเดินตามเส้นทางของตัวเองที่เคยเลือกเอาไว้ของแต่ละคนอยู่แล้ว
ซาโต้ที่ได้แต่เงียบฟัง เพราะเรื่องราวเมื่อสิบห้าปีที่แล้วนอกจากตัวเองไม่เคยจะลืม และก็ไม่อาจจะโกรธเธอได้จริงๆ  เหมือนกันในบางครั้ง
อิเลฟเวนท์ยอมถอยห่างซาโต้เพราะเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อน  และปล่อยให้เขาได้คิดทบทวนเรื่องที่เธอบอกกับพวกเขาทั้งหมดก่อนหน้านี  และเธอตัดสินใจที่จะค่อยๆ  เดินหนีออกมาจากพวกเขาจากที่แขวนภาพอุกิโยเหล่านั้น  และปล่อยให้ชายที่เธอเคยเคารพนับถือในวัยเกือบจะสี่สิบได้รู้จัก การแยกแยะ !
การทำสิ่งถูก !!!  และผิด !!!!  ให้ได้ !!!
แต่ว่ามุรามาสะที่อยู่ ๆ ก็โผล่มายืนอยู่ตรงหน้าอิเลฟเวนท์พอดี  และไม่มีวี่แววที่มุรามาสะจะยอมหลีกทางให้กันได้ง่ายๆ  แม้ว่าจะอยู่ในขณะที่มีผู้คนเข้ามาชมงานศิลปะล้ำค่าของประเทศอยู่อย่างมากมาย
และแววตาของมุรามาสะที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ไร้เดียงสาที่คอยเฝ้ามองมาที่อิเลฟเวนท์อย่างไม่หยุดหย่อน
แต่ในทางกลับกันอิเลฟเวนท์กลับเป็นฝ่ายยอมเลี่ยงการเผชิญหน้ากับมุรามสะอีกคน  และแม้ว่าจะรู้ดีว่าเธอไม่สามารถเดินจากพวกเขาไปได้อย่างง่ายดาย
" ฟูจิวาระ !!! "  เสียงเค้นอยู่ในลำคอของมุรามาสะที่คอยแต่จะดังตามหลัง  และแม้่ว่าเธอจะหยุดเดินช้าลงเพื่อรอฟัง
มุรามาสะที่เฝ้ามองตามหลังอิเลฟเวนท์ทุก ๆ ฝีก้าว และดวงตาแห่งความโกรธแค้น
" เธอเอง! ก็รู้ดีอยู่แล้วซินะว่า ! "
" เธอ !!! ไม่สามารถจะหยุดทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ได้ !  ด้วย...."
" ตัวของเธอ...เอง !! "
" เพียงลำพัง !!!  "  คำขู่ของมุรามาสะยังคงดังตามหลัง
อิเลฟเวนท์ที่ไม่แม้แต่หันหลังกลับมามองหน้าของมินาโมะโตะ มุรามาสะด้วยซ้ำไป  และเธอก็เข้าใจในคำๆ  นี้ของมุรามาสะอีกคน..


## เปิดเผยตัวตนอีกครั้ง

กลุ่มชายฉกรรจ์ราว ๆ  สามถึงห้าคนสวมแจ็กเก็ตหนังและสวมฮูด และทุกคนก็ทยอยปรากฏตัวตามซอกหลืบของพิพิธภัณฑ์ของญี่ปุ่น  และพวกเขาก็พากันทยอยออกประตูบานใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ในขณะที่ฝนกำลังทยอยตกลงมา และมีหนึ่งคนที่สวมกางเกงยีนส์ทรงสกินนี่พับขากางเกงขึ้นเหนือข้อเท้าและสวมรองเท้าชนิดลอฟเฟอร์ผลิตจากหนังเทียมรุ่นพิเศษสีครีมๆ ที่เพิ่งจะปรากฏตัวแถวๆ บริเวณข้างสวนสาธารณะอุเอะโนะ บริเวณที่ใกล้กับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น
กลุ่มคนที่สวมชุดแจ็กเก็ตหนังและสวมหมวกและฮูดคอยปิดบังใบหน้า  และทุกคนต่างเดินปูพรมเรียงหน้ากระดานมาจนถึงบริเวณห้าแยกชิบูย่าถนนชื่อดังภายในประเทศ จนกระทั่งทุกๆ คนหยุดเดินขณะที่ถึงหัวมุมของถนนนากามิเซะบริเวณทางม้าลาย ซึ่งในเดียวกันบนถนนและทางม้าลายขึ้นชื่อยังมีผู้คนหลากหลายร้อยพากันเร่งฝีเท้าในขณะสัญญาณไฟบริเวณมุมถนนได้ส่งสัญญาณไฟสีเขียว และบางคนที่พยายามเดินปะปนกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆ  รวมถึงคนไทยที่พอมีให้เห็นไม่เกินสิบคน แต่ว่าพอพวกเขาบางคนเดินเลี้ยวไปตรงที่ทางเดินแคบๆ  ตรงหัวมุมร้านค้าชื่อดังในย่านชิบูย่า พวกกลุ่มคนที่สวมแจ็กเก็ตหนังก็เริ่มทยอยที่จะหยุดเดินและสังเกตบริเวณโดยรอบ และพวกเขาบางคนในนั่นบางคนบ้างก็ตั้งใจเดินเข้าไปหลบอยู่หลังตู้โทรศัพท์สาธารณะ  และบางกลุ่มก็ยืนทำท่ารอคอยบางคนอยู่ตรงหัวมุมของภัตตาคารร้านอาหารแถวๆ  นั้น
และคนบางคนที่เดินปะปนกับนักท่องเที่ยวก็เดินช้าลง  ในขณะที่คน ๆ นั้นกำลังเหลียวซ้ายและมองขวาไปรอบๆ จนแน่ใจว่าบริเวณทางสี่แยกข้างหน้าผู้คนและนักท่องเที่ยวอาจจะน้อยลงแล้ว
"  ถึงตรงนี้....ก็น่าจะถึงแล้ว !! "  อิเลฟเวนท์ยอมเงยหน้าขึ้นมาและเป็นฝ่ายเริ่มทักทายพวกเขาโดยใช้ภาษาเกาหลี
"เห้อ..... "
" จริงๆ  เลย !!!! "  และเสียงของอี แทวอนก็โพล่งออกมาตอบเธอทันท่วงที  อิ แทวอนผู้ชายร่างสูงโปร่งสายตาเหมือนเยี่ยว
" นี่..พวกเราอุตส่าห์ ! วางแผนกันมาอย่างดีแล้วแท้ๆ  "  และเสียงบ่นพล่ามของพวกเขาที่ก็ยังทยอยดังตามมาติดๆ
อิเลฟเวนท์ส่ายหัวให้พวกเขาทันที
" สงสัยจังเลยว่า.. ! "
"  ช่วงนี้หน่วยงานข่าวกรองของเกาหลีใต้กำลัง ! "
" ต้องการคนหรือยังไง ! "  เธอยังจะแกล้งถามอี แทวอน
"หึๆ  " อี แทวอน ที่ ๆ ก็เลยทำอะไรไม่ได้นอกซะจากแกล้งหัวเราะกันขึ้นมาซะอย่างงั้น
"  อิเลฟเวนท์ "
"  เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่  " แต่เขาที่ก็ยังอยากรู้อยู่ดีนั่นแหละ
เธอยังคอยแต่จะหันมายิ้มๆ  และส่ายหัวไป ๆ มาๆ  ให้กันอีกที
"  เจ้าหน้าที่ซอ ! "  เธอหันไปมองเจ้าหน้าที่ผู้หญิงตัดผมสั้น ๆ ตัวเล็กกะทัดรัดหน้าตาคล้ายๆ  กับแมว
" ฉันเห็นเธอ ! ตั้งแต่อยู่ที่สถานีรถไฟ !! "  และเธอก็กำลังเล่าถึงแผนของพวกเขาที่มองเห็นอยู่ในหัว และในขณะที่เจ้าหน้าที่ของหน่วยข่าวกรองของเกาหลีใต้ที่ก็กำลังค่อยๆ ทยอยเดินกลับกันออกมาจากที่ซ่อนตัว
ซอ ฮเยมี ! หัวหน้าแผนกเทคโนโยลีของเจ้าหน้าที่ NISS กำลังเดิน ๆ กลับออกมาจากฝั่งตรงข้าม
"  เสียเวลาจริงๆ ด้วย  "    ซอ ฮเยมี ที่พอเดินเข้ามาใกล้กับพวกเขาเท่านั้น มิหนำซ้ำเธอยังพลอยหันมาบ่นๆ ให้กับเพื่อนร่วมทีม
แต่อิเลฟเวนท์ที่ยังเล่าไม่จบ
"  เจ้าหน้าที่ยู !! "
" เขาก็น่าจะ...ตามฉันมาตั้งแต่พิพิธภัณฑ์ ! "  เธอเล่าแผนของพวกเขาไปก็ยิ้มตาม และก็พยักหน้าทักทายยู ฮีวอน ผู้ชายตัวบึกบันลำสั่นขนาดกำลังพอดี และตัดผมทรงเคป๊อป
ยู ฮีวอน  เจ้าหน้าที่ NISS  คอยเดินยิ้ม ๆ  กลับออกมาจากหัวมุมของตรอกเล็ก ๆ ทางซ้ายมือ
อิเลฟเวนท์ที่คราวนี้ชำเลืองหางตาไปทางด้านหลัง  และมองเห็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดีมีชาติตระกูลสูงส่ง
"  ทายาทของ... KRM industrial !! "
"  ก็....ที่ร้านกาแฟ ! แถว ๆ ห้าแยกชิบูย่า ! "  เธอกำลังพูดถึง เจ้าหน้าที่เกาหลีใต้ที่ชื่อ ยุน แจอิน ที่ๆ เขาเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่อยากจะเดินเข้ามาเฉียดกับเธอ
"เชอะ !!! " ยุน แจอินหันมาแสยะยิ้มให้กับเพื่อนร่วมงาน  แต่ว่าก็ยังคอยแต่จะถือถ้วยกาแฟร้อนๆ  ในมือขึ้นมาและก็จิบแบบชิลๆ
แต่ว่าอยู่ๆ  ยู ฮีวอนก็รีบพุ่งเดินเข้าไปขอจับมือกับเธอ
"  สวัสดีครับ ! "
" ไม่ได้เจอกันตั้งนาน..."
"  ยังสบายดีใช่หรือเปล่า !!! "  และท่าทางที่สนิทสนมระหว่างพวกเขากับอิเลฟเวนท์ที่ดูไม่เหมือนเพิ่งจะเคยร่วมงานกัน
อิเลฟเวนท์ยังคงหันไปและก็ยิ้มๆ
" สวัสดี ! "
" ดีใจ !! ที่..ได้เจอพวกคุณอีก !!! "  เธอจับไม้จับมือกับพวกเขาทุกๆ  คนจะยกเว้นก็แต่ลูกชายของประธานสร้างเรือดำนำของเกาหลีใต้
" คุณ ...ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ  !!! "  แต่ว่าเสียงคนบางคนที่ทุก ๆ คนคุ้นเคยก็เพิ่งจะปรากฏตัวออกมาเป็นคนสุดท้าย
" เธอ... !!! "
" ต้องพูดว่า....แย่จริงๆ  ที่ได้เจอพวกคุณที่นี้ ! แบบนี้ !! มากกว่า !!! "  เสียงของฮัน ยูซองที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าทุก ๆ คน
เพราะฉะนั้นอิ แทวอนถึงได้รีบขยับเข้าหาอิเลฟเวนท์และกระซิบกันที่ข้างหู
" อดทนเข้าไว้ !! "  คำพูดทีเล่นทีจริงของอิ แทวอนเพียงต้องการเอาใจช่วยเธอ
" ไปกันได้แล้ว !! " แต่ว่ายู ฮีวอนที่พอหันมองไปรอบๆ  ก็ยังต้องรีบหันมาชวนคนอื่นๆ  ในทีมให้ออกไปจากที่ตรงนี้ทันที !
ยุน แจอินรีบร้อนเดินเข้าไปพลักประตูของตึกเก่าๆ  ตึกหนึ่งด้วยความรีบร้อน !
"  ทำไม ! "
"  พวกเราทุกคน ถึงต้องมาเสียเวลาตากฝนกันฟรี ๆ  แบบนี้ด้วย !!! "
" บ้าชะมัด !!! "  ยุน แจอินที่คอยแต่เข้ามานั่ง ๆ นอนๆ  บนอยู่ที่บนโซฟารับแขกกลางเซฟเฮาส์
และในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังเดินตามกันกลับเข้ามาข้างในตึก  อิ แทวอนที่ยังคงเป็นฝ่ายหันไปเชิญอิเลฟเวนท์กลับเข้าไปข้างในเซฟเฮาส์ของพวกเขา
" เชิญ !! "
อิเลฟเวนท์เดินตามอิ แทวอน และซอ ฮเยมีตรงเข้าไปที่หน้าจอประมาณผลขนาดประมาณสักห้าสิบนิ้ว ที่ ๆ พวกมันถูกแขวนไว้ที่บนผนังด้านมุมหนึ่งของตึก และส่วนยู ฮีวอนก็ยังจะคอยเดินตามประกบทางด้านหลัง
และก็ฮัน ยูซองที่ทำตัวเหมือนๆ  จะไม่อยากเข้าใกล้เธอ และเขาที่กำลังมัวแต่จะเดิน ๆ เข้าไปยืนหลบอยู่ที่หลังบาร์ของเซฟเฮาส์
แต่ว่าอี แทวอนก็ยังหันไปพยักหน้าเพื่อให้ซอ ฮเยมีช่วยเปิดแฟ้มลับในคดีสำคัญขึ้นมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์  และซอ ฮเยมีก็รีบเดินตรงเข้าไปนั่งอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์
ภายในเซฟเฮาส์ของเจ้าหน้าที่ของเกาหลีใต้ที่นี้ยังจะประกอบด้วยอุปกรณ์เชื่อมต่ออีกหลายต่ออย่าง และยังจะรวมถึงหน้าจอประมวลผลแบบชนิดโปร่งแสงอีกด้วยกันถึงห้าหน้าจอ ที่ๆ พวกมันถูกแขวนติดไว้ที่พนังกำแพงเป็นครึ่งวงกลม
และพอซอ ฮเยมีเปิดแฟ้มลับขึ้นมาโชว์บนหน้าจอประมวงผลคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ และอิ แทวอนจึงหันมาอธิบายถึงบุคคลในรูปภายในร้านอาหาร
" อีเลฟเวนท์ !! "
" และ...รูปถ่ายพวกนี้ ! ก็คือ...บุคคลที่ต้องสงสัย !! "
" ในคดี....ช่วยผู้ก่อการร้ายแอบลักลอบขนหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของเกาหลีใต้ ! ไปที่...อิหร่านเมื่อเดือนก่อน !! " พวกเขาที่คอยช่วยหันมาอธิบายละเอียดของบุคคลที่กำลังปรากฏขึ้นมาที่บนหน้าจอ
ที่ ๆ  ทั้ง....รูปภาพและประวัติของ  สองพี่น้องของตระกูลเก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ทั้ง...มุรามาสะ และ อาซามิ มินาโมโตะ
"  ลูกชายคนโต และลูกสาวของ..."
" ท่านประธานมินาโมะโตะ ทัตสึจิ  ของบริษัท Holding & Industrial !! "  คราวนี้ที่..ยู ฮีวอน ที่ยังจะคอยหันกลับมาอธิบายด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล !
" บอกตามตรง !! "
" อีเลฟเวนท์ !! "
" พวกเจ้าหน้าที่ NISS ! พอหลังจากที่...พวกเราแอบสะกดรอยตามคุณไปที่อังกฤษ !"
" แต่ว่าพอตอนที่เกิด...คดีปล้นธนาคารชื่อดังในลอนดอน !! "
" พวกเราก็ถูกเจ้าหน้าที่ของทางหน่วยงานข่าวกรองของอังกฤษเข้ามาคอยขัดขวาง !! "  ยู ฮีวอน และ คนอื่นๆ  ที่ต่างจะรีบทยอยหันมาพยักหน้ายกเว้นก็แต่ ยุน แจอิน
อิเลฟเวนท์ยังคงตั้งใจฟังพวกเจ้าหน้าที่เกาหลีใต้อธิบายอยู่เงียบๆ  แต่ว่าอิ แทวอนก็ยังจะเดินเข้ามาหาและอธิบายเพิ่มเติม
" ตอนนั้น...ทางเจ้าหน้าที่ NISS  คนอื่น ๆ ของเรา !  "  และอิ แทวอนที่พูดไปก็แอบๆ  หันไปมองทางด้านหลัง
" ก็ยังได้คอยช่วยกันตามหาหัวรบระเบิดนิวเคลียร์ของพวกเรา ! ที่...."
" รัสเซีย  "  แต่พวกเขาก็อธิบายต่อ
และยู ฮีวอนที่กำลังเดินดุ่มๆ  เข้าไปยืนชี้ที่รูปถ่ายของบุคคลที่น่าสงสัยอีกสองสามคนที่บนหน้าจอประมวลผล  ที่..ถัด ๆ มาจาก ประธานของบริษัท Holding & Industrial  มินาโมโตะ ทัตสึจิ
และอิเลฟเวนท์ที่พยักหน้า
" ฮิ ซาโต้ !!! "  เธอหันมาอธิบายทันทีที่พวกเขาพยายามจะหาประวัติของ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ของประเทศญี่ปุ่น
"  ซาโต้ !เป็นหลายชายแท้ๆ  ของ มินาโมะโตะ ทัตสึจิ"
" และยังเป็นผู้อำนวยการของพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น !  เป็นผู้ทรงอิทธิผลในการค้าวัตถุโบราณของประเทศนี้ !!! "  แต่เธอก็อธิบายด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างจะเคร่งเครียด
แต่ในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังตั้งอกตั้งใจฟังสิ่งที่อิเลฟเวนท์รับรู้เกี่ยวกับคนในรูปถ่าย แต่จะเห็นมีเพียงแค่คนเดียวที่ยังนั่ง ๆ นอนๆ  เล่นเกมส์มือถืออยู่บนโซฟาโดยไม่สนใจอะไรใครทั้งนั้น
" คนพวกนี้... เป็นบุคคลที่น่าสงสัย  "  จนกระทั่งฮัน ยูซองต้องเป็นฝ่ายยอมที่จะเดินเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขาและก็เธอ
ฮัน ยูซองค่อยๆ  เดินเข้ามาและจ้องอิเลฟเวนท์อย่างไม่ละสายตาได้จริง ๆ
" ในคดี....ช่วยเหลือผู้ก่อการร้าย "
" เพราะฉะนั้น...ถ้าหากว่า คุณฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวา..ระ  "  และถ้อยคำถากถางเธออยู่เป็นระยะๆ
" ถ้าหากว่า...คุณมีข้อมูลอะไรที่ปิดบังพวกเรา ! "
" ก็ขอให้..คุณกรุณาให้ความร่วมมือซะ !!! "    และยังต้องคอยบีบบังคับให้เธอยอมเปิดเผยตัวตนคนในตระกูลมินาโมะโตะว่าจริงๆ  แล้ว พวกของทัตสึจิคือพวกเดียวกันกับพวกผู้ก่อการร้ายที่เคยก่อคดีลักลอบขนขีปนาวุธเกาหลีใต้ไปที่รัสเซียเมื่อหลายเดือนก่อน
แต่ว่าเธอก็ไม่ได้กลัวสายตาของพวกเขา !!
"  ทัตสึจิ !! "
" ไม่..มี !!! "
"ส่วนเกี่ยวข้องในคดนี้อย่างแน่นอน !!! "  ว่าแต่ว่าเธอยังต้องการจะขอยืนยันในตัวของทัตสึจิ
" แต่ว่า...."  และน้ำเสียงที่เริ่มจะชักไม่มั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง
"  เรื่องของคนอื่น... "
" เวลานี้... เจ้าหน้าที่ NRSD  คนอื่นๆ  ก็กำลังช่วยกันหาหลักฐานกันอย่างเต็มที่  "  แต่ว่าเธอก็พร้อมที่จะให้เจ้าหน้าทีของไทยร่วมมือกับฝั่งของฮัน ยูซองอย่างเต็มที่ด้วยเหมือนกัน
" เชอะ !!! " คำสบทของยุน แจอินที่โผล่งขึ้นมากลางวงแทบจะทันทีที่ได้ยินว่า เจ้าหน้าที่ NRSD จะยอมช่วยเจ้าหน้าที่ NISS  อย่างพวกเขา !
" เห็นแก่ตัวจริงๆ  เลยให้ตาย !!! "
" เห็นแก่ตัวชะมัด !!!  "  ยุน แจอินที่นอนกระดิกขาเล่นเกมส์คอยแต่จะพล่ามบ่นไม่ยอมหยุด
"นิ !!! "  เพราะฉะนั้นซอ ฮเยมีที่ต้องรีบเข้ามาดึงแขนดึงขาของยุน แจอิน และชวนเขาออกไปข้างนอก
" ยุน แจอิน !!! "
" หุบปากนายไม่เป็นบ้างหรือยังไง !!! " และซอ ฮเยมียังหันมาบ่นตักเตือนเพื่อนร่วมทีม  แต่ว่าเพื่อนของเธอกลับชักสีหน้าและตวัดแขนตวัดขาคอยปฏิเสธ
" ทำไม !!! "
"  ฉัน ! พูดผิดตรงไหน  !!! "  และเสียงตะคอกตามมาติด ๆ ของยุน แจอินกับเพื่อนร่วมทีม และยังคอยแต่จะมองหน้าพวกของเขาอย่างอารมณ์เสียและหงุดหงิด
แต่ว่าซอ ฮยมีที่ไม่ยอมหยุดและพยายามจะเข้าไปลากยุน แจอินให้กลับออกไปจากเซฟเฮาส์ให้ได้  แต่ว่ายุน แจอินก็พยายามจะขัดขืน เพราะฉะนั้นพวกเธอก็เลยต้องเข้าจัดการลากคอของยุน แจอินออกไปซะให้ได้
" ยายบ้า !!! "  เขาตะคอกเถียงซอ ฮเยมี !
"ฉันเจ็บนะ !!! "
" อย่ามาจับตัวฉันแบบนี้นะ !! "
" ยายบ้า ! ซอ ฮเยมี !!!  "เสียงตะคอกเถียงกันไป ๆ มาๆ  ระหว่างยุน แจอิน กับซอ ฮเยมีดังไกลออกไปเรื่อยๆ  จนทั้่งคู่เดินกลับออกไปจากเซฟเฮาส์
อิเลฟเวนท์ที่หันไปมองตามเจ้าหน้าที่ซอ ฮเยมีที่ลากพาตัวเจ้าหน้าที่ยุน แจอินกลับออกไปจากเซฟเฮาส์ และทันทีที่อิ แทวอนพยายามจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ
"  ฝากด้วย !!! " แต่ว่าพออิ แทวอนพูดจบประโยค  ทั้งเขาและก็ยู ฮีวอนก็ต่างรีบเดินตามคนอื่นๆ  กลับออกไปจากเซฟเฮาส์ของพวกเขาทันที
และเธอที่ยืนมองอิ แทวอนที่รีบร้อนเดินกลับออกไปจากเซฟเฮาส์ของตัวเองไปกันจนหมด เพราะว่าพวกเขาจงใจที่จะปล่อยให้เธอกับฮัน ยูซองได้อยู่ด้วยกัน  แต่ว่าในขณะที่เธอคิดทีจะก้าวเดินตามพวกเขากลับออกไป
" เธอกำลังคิดที่จะทำอะไร !!! " ฮัน ยูซองก็รีบเดินตามเข้ามาขวาง และหยุดอยุู่ตรงหน้าได้ทันพอดี !
" หรือว่า..เธอคิดที่จะปกป้องพวกเขา !!! "  และเขาที่ยังคงคอยตั้งคำถาม
อิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้ทำได้เพียงแต่ยืนมองสบตากัน และถึงแม้ว่าเธอพยายามเก็บอาการโกรธและขุ่นเคือง
" ฉัน ! ก็...บอกไปแล้วยังไงว่า  " และเธอที่ค่อยๆ  อธิบาย
"  NRSD !!! "
" ..ยัง !  ช่วยกันหาหลักฐานได้ไม่เพียงพอ !!! "    เธออธิบายช้า ๆ
"เหอะ !!! " เขาส่ายหน้าเบาๆ
"  อีเลฟเวนท์ !! "
"  หรือจะให้เรียกว่า....ฟูจิวาระ !  มันถึงจะต้องถูกกันนะห๊ะ !!! " เขาจงใจที่จะเดินเข้าใกล้กันให้มากๆ ขึ้นอีก และสายตาที่ยังคอยจับจ้องไปที่เธอ
อิเลฟเวนท์ที่จนแล้วจนรอดก็แทบไม่กล้าสบตากับฮัน ยูซองได้อย่างตรงไปตรงมาได้ส้กที จนกระทั่งถูกเขาตามเข้ามาคาดคั้นจนหลังแทบจะชนฝา
" ทำไม !!! " เขาตั้งคำถาม !
" หรือว่า...ตอนนี้  คุณกำลังกลัวว่า !! "
"  ทัตสึจิ !!!  "
" พวกเขาจะทำเรื่องที่ผิดกฎหมายขึ้นมาจริง ๆ  "  และทำราวกับว่า เธอเป็นผู้ต้องสงสัย
" ฉัน !!! "  เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องปกป้องตัวเอง
" รู้จัก..กับความกลัวมาหมดแล้วทุก ๆ  สิ่ง !" และเธอที่กล้าหันมาสบสายตาของฮัน ยูซองได้สักที
"หึ !!!  " และเขาที่เพิ่งจะแสยะยิ้มให้กับเธอ
"  งั้นเหรอ !!! "  และท่าทางที่ไม่ได้เชื่อในสิ่งที่เธอพูด
"  ความ....หวาดกลัว !!! "  เธอเถียงอีก
"  ทุกรูปแบบ !!!  " และเธอยังรับสารภาพ
"  เธอ....อีเลฟเวนท์ !! " แต่ว่าเขาก็พยายามจะจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ยอมหยุด
" ไม่ใช่สิ !  คุณ..ฟูจิวาระ !!! "
"  ทำไม !  หรือว่า...ตลอดระยะเวลา 15 ปี ที่ผ่านมา !! "
" ตั้งแต่ที่...เธอ !! มาคอยทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับ ทัตสึจิ มินาโมะโตะ "
"  ทรัพย์สิน เงินทอง..ของเธอตอนนี้ !!! "
" พวกมันคงจะทำให้เธอลืม...แม้กระทั่ง "
" หน้าที่ !!! ของตัวเองไปจนหมด !!! "  ้เขาค่อย ๆ ขึ้นเสียงกับเธอ
อิเลฟเวนท์ที่ได้แต่ยืนฟังและมองฮ้น ยูซองที่มีแต่จะตั้งข้อสงสัย และทุก ๆ ครั้งแววตาที่มองมามันช่างเย็นชาและก้าวร้าวสำหรับเธอ
"  ฉัน...มัน ! ตัวคนเดียว !!! "  จนกระทั่งเธอต้องปฏิเสธ
" เพราะฉะนั้น....ฮัน ยูซอง ! "
" คุณ !! คงไม่รู้หรอกว่า... คนที่ ! "
"  ไม่...สมบูรณ์ !!  จะต้องอยู่ยังไง !! "
" และ..."
" เผชิญ..กับอะไร !!! "    เธอเองที่พยายามอย่างเหลือเกินที่จะอธิบายให้กับคนๆ  นี้ได้เข้าใจในตัวเธอ !
ฮัน ยูซองที่เอาแต่คิดว่า คำพูดของเธอช่างไร้สาระ
"  แล้วมันยังไม่พออีกหรือยังไง !! "
" กับ...ทรัพย์สิน เงินทอง ! ที่เธอมี !!! "
" ความละโมบ ! โลภมาก ! ของ...เธอ !! "
"  ..ฟูจิวาระ !!! "
"  คุณ !!! ยังต้องการมันอีกเท่าไหร่กัน มันถึงจะพอ... !!  "  เขาปฏิเสธอิเลฟเวนท์ และเธอที่ดูจงใจพยักหน้า
อิเลฟเวนท์ค่อยๆ  ฉีกยิ้ม
" จริงด้วย !! "
" ถ้าอย่างนั้น....ฉัน !! "
"  ก็คงจะต้องขอเตือนคุณเอาไว้อีกสักครั้ง "
"  ฮัน ยูซอง !!! "
" ถ้าหากว่า...คุณ !  รังเกียจความรู้สึกของคุณที่มีต่อฉัน !!! "
" เพราะฉะนั้น...ก็จงอยู่ห่างๆ  ฉันเอาไว้ !!! "  เธอจงใจที่จะยิ้มและะพยายามจะเดินๆ  เข้าไปใกล้ๆ  กับเขาให้มากที่สุด
" อ้อ ! "
" และฝากบอก...เจ้าหน้าที่ซอ ฮเยมี ! "
" ว่า... บัตรเข้าชม เทศกาลแฟชั่นวีคที่กำลังจะถึงไม่กี่วันข้างหน้า "
"  พวกฉันได้เตรียมเอาไว้ให้แล้ว !!! "  เธอตัดบท และก็พูดสวนในสิ่งที่พวกเขากำลังคิดออกมาทันที
ฮัน ยูซองที่พอฟังแล้วถึงกับเถียงเธอไม่ได้สักคำ  และแม้ว่าสายตาของเขายังคอยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเธออยู่บ่อยครั้ง !
"  รถไฟ ! กำลังจะมา !! "  แต่คราวนี้เขากลับบอกกับเธอ
และเธอก็ตัดสินใจเริ่มที่จะก้าวเท้าเดินผ่านหน้าฮัน ยูซองไปซะดื้อๆ  และแม้ว่าเธออยากเหลือเกินที่จะหันไปพูดและสารภาพอะไรบางอย่าง  แต่ในที่สุดเธอก็ต้องปล่อยไป และต้องตัดใจรีบเดินออกไปจากเซฟเฮาส์ของเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองแห่งชาติของเกาหลีใต้


## อาบน้ำแร่

อีเลฟเวนท์เดินเข้ามาหยุดอยู่ที่บริเวณก้อนหินขนาดใหญ่ ที่เขียนคำว่าอะไคชิซันคังที่เขียนด้วยอักษรจีนสีดำซีด ๆ กลางดึก  และมิหนำซ้ำฝนฟ้าที่ไม่เคยเป็นใจในช่วงหัวค่ำในกรุงโตเกียว  และพวกมันได้พัดพามาถึงที่อะไคชิซันเรียวกังของตระกูลโคบายาชิ  และเธอที่ตัดสินใจขับรถมาเพียงลำพังเพื่อพักผ่อนเรียวกังถึงฮายากาว่า
อิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้คอยเดิน ๆ ไปตามทางปูด้วยด้วยหินขัดก้อนขนาดกลางบ้าง และเล็กบ้างสลับกันไปมาตามทางเดินและคอยลัดเลาะไปตามต้นสนสามใบต้นใหญ่ๆ  และเธอที่ก็ต้องเดินผ่านต้นบอนไซภูเขา และรวมถึงได้กลิ่นของดอกไม้จางๆ  ที่ยังช่วยส่งความสดชื่นผ่านมาตามสายลมในช่วงกลางดึก ตะเกียงหินเก่าๆ  สูงบ้าง เตี้ยบ้างที่ยังจะคอยช่วยส่งแสงอยู่เป็นเพื่อนกันไปตลอดทาง  และก็อีกทั้งแสงไฟฟ้าจากที่บริเวณตึกของอะไคชิซันคัง และดวงไฟอีกหลายๆ  ดวงที่เล็ดลอดจากภายในห้องพักแขกก็ยังพอที่จะส่องออกมาให้เห็น  เธอหยุดเดินในขณะที่มองเห็นผู้ชายสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเข็มๆ  และเขาก็ยืนหันหลังอยู่ที่ริมแม่น้ำสายเล็ก ๆ  ที่กำลังคอยไหลผ่านอย่างช้าๆ  หลังอะไคชิซันเรียวกัง
" ขอโทษ...ที่ทำให้รอคะ "
"  คุณนากามุระ  "  อิเลฟเวนท์โค้งเล็กให้กับผู้ชายสวมชุดยูกะตะคนนั้น  และเขาที่เหลียวหันกลับมาทันที
" ทำไม ! "
" เธอถึงชอบทำให้ฝนตกอยู่เรื่อย ฟูจิวาระ !! "  ผู้ชายสูงวัยคนที่ไปตามไทระ มาซายูกิให้ไปพบที่ห้องทำงานเมื่อหัวค่ำกำลังหันมายืนคุยอยู่กับเธอ
" ขอโทษค่ะ !"  เธอยังโค้งและก้มหัวเล็กน้อย
" ที่ทำให้ทุก  ๆ คนต้องพลอยลำบากเพราะฉัน  "  และยังพยายามแสดงความนอบน้อมไม่หยุดหย่อน
"  หืม.... !!! "  ผู้ชายที่อิเลฟเวนท์เรียกชื่อว่า นากามุระ และเขาที่แอบถอนหายใจอยู่ตรงหน้า
" ฟูจิวาระ "
"  ถ้า...เธอไม่อยากให้พวกเราลำบาก "
" ก็ช่วยทำให้! "
" มาซายูกิสมหวังสักที..."  นากามุระขอร้อง
อิเลฟเวนท์ที่พยายามหันมามองและสบตากัน
"  โคบายาชิ !! "  และเธอที่หันมาเรียกนามสกุลของพวกเขา
" ฉัน เคยสัญญาว่าจะไม่มีวันทอดทิ้ง.. มาซายูกิ ! "
" และให้เขา ! ต้องอยู่อย่างเดียวดาย "
" เพราะฉะนั้น  ! ฉันยังคงจำสัญญาของเราได้ไม่มีวันลืม ! "  แต่เธอที่ก็ไม่เคยลืมสัญญาที่ให้ไว้
และนากามุระที่เผลอยิ้มจนเห็นฟัน และยังจะเหลียวหันกลับไปมองสายน้ำที่ไหลผ่านในตอนกลางคืน และพวกเขาที่ยังคอยทอดสายตาออกไปไกลๆ
"  คืนที่.... พ่อของยูกิจัง !! "
" มาพาตัวของ มาซายูกิไป  "  และนากามุระที่ก็ยังจะเผลอคิดจนเสียงดัง  และอิเลฟเวนท์ที่ก็ไม่มีวันที่จะไม่เข้าใจ
" ท่านเอง ! "
" ก็เสียใจมากที่ต้องทำแบบนั้น ! "  เธอตอบกับนากามุระ
หืม... เสียงถอดถอนลมหายใจของนากามุระ โคบายาชิที่ยังคงมีให้ได้ยินกันอีกหลายครั้ง
"  สึบากิ ! ร้องไห้จะเป็นจะตายจนน้ำตาแทบเป็นสายเลือด  " และบางทีเขาเองก็ยังต้องคอยซ่อนความเจ็บปวด
" ฉันต้อง..คอยดูและทะนุทนอมสึบากิ มาเกือบๆ  สามสิบปี ! "
" จน..ถึงตอนนี้  "
" เพราะฉะนั้น.ฉันถึงไม่อยากเห็น สึบากิต้องมาผิดหวังเสียใจเรื่องที่..."
" ลูกชายเพียงคนเดียว  "
"ต้องมาผิดหวังอีก..."    นากามุระบอกกับเธออีกครั้ง
อิเลฟเวนท์ที่ยังคอยตั้งใจฟัง และยังคอยยืนเคียงข้างนากามุระมองทะลุผ่านสายน้ำในกลางดึกในยามที่สายฝนกลืนเข้าไปในกลีบเมฆ  และแววตาที่ยิ้มแย้มก็ยังคงไม่เคยจางหายให้กับโคบายาชิของเธอ
"  ตอนนั้น....ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบห้า  "  เธอเล่า
"  และ.. มาซายูกิก็เพิ่งจะอายุแค่สิบห้า  "
" ตอนนั้น "
"ตอนที่ฉันกับมาซายูกิได้เจอกันครั้งแรก !"  แต่ว่าคราวนี้เธอเล่าไปพร้อมๆ  กับส่ายหัวเบาๆ
" มาซายูกิ ! ทั้งโกรธและเกลียดฉันเอามาก ๆ  ที่รู้ว่า ! "
" เป็นเพราะฉันพ่อของยูกิ "
"ถึงต้องตาย...."    และหลาย ๆ ครั้งสายตาของเธอได้เปลี่ยนกลายเป็นความเหงาและอ้างว้างให้โคบายาชิได้เห็น
" หึๆ "  และนากามุระที่กำลังหัวเราะเยาะ
" แน่ละ !!! "
"  ฟูจิวาระ ! "
" เธอนะมันเป็นที่หนึ่ง !  "
"  เรื่องตัวซวย !    "  นากามุระพยักหน้าเห็นด้วย และเขาก็ยังสังเกตเห็นรอยยิ้มของอิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ คลาย
" เอาจริงๆ  แล้ว..."  จนกระทั่งเขาที่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่า
" ทั้ง ฉัน กับ สึบากิ !  "
"  ก็ไม่เคยอยากที่จะให้ มาซายูกิทำอะไรแบบนั้นเลยกันเลยสักนิดเดียว  "  และพยายามจะทบทวนวิธีของเธอ
" แต่ว่า...พอตอนที่ ฟูจิวาระ !  "
"เธอเองได้มาบอกกับพวกเรา !  ในตอนนั้น !!! "
"  และตอนที่...เธอเล่าว่า ! " นากามุระที่คราวนี้หันมาคอยมองสบตากับอิเลฟเวนท์อย่างจริงๆ  จังๆ  และตั้งใจ
ว่าแต่ว่าสายตาของนากามุระที่ๆ  ก็ไม่เคยมีความมั่นใจในตัวเองขึ้นมาได้จริงๆ  ได้เท่ากับความมั่นใจของอิเลฟเวนท์ที่อยู่ตรงหน้าของเขา เพราะว่าแววตาของอิเลฟเวนท์คนนี้  หรือแม้การมาอยู่ที่ญี่ปุ่นเธอจำเป็นจะต้องใช้ชื่อย่าง ฟูจิวาระอีกคน  แต่ถึงอย่างไงซะเธอก็ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกัน
" เราอยากที่จะมองเห็นอนาคตกันไปทำไม !  ก็ในเมื่อ...."
" สิ่งที่สำคัญที่สุด !!! "
" เรา...กำลังมองเห็นมันอยู่ตรงหน้า !!! " นากามุระก็แค่อยากที่จะเล่าให้เธอฟังอีกครั้ง  และถึงแม้บางทีก็ยังอยากที่จะหวนกลับไปคิดถึงคืนวันเก่าๆ  ที่ เคยปราศจากความเชื่อเดิม ๆ ก่อนที่พวกเขาจะได้ทำความรู้จักับอิเลฟเวนท์ก็ตาม
อิเลฟเวนท์ที่ยังคอยมองโคบายาชิ นากามุระไม่ห่าง
" ตอนนั้นคุณเองก็เคยถามฉันเอาไว้ว่า "
"  ทุกอย่าง...ที่ ! ฉันทำ  "
"  มันจะต้อง...อดทน มากถึงแค่ไหนกัน    "  เพราะฉะนั้นเธอถึงอยากจะพูดคุยกันอย่างเปิดเผยอีกสักครั้ง และในระหว่างที่โคบายาชิยังคงตั้งอกตั้งใจฟังคำเก่าๆ ของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
และรอยยิ้มของโคบายาชิที่มีให้กับอิเลฟเวนท์ยังคงวนเวียน
" ใช่ !!! "
" ถูกต้อง !!  "  นากามุระพยักหน้าและยังคงยิ้มๆ  ยอมรับ
" แต่ว่ายังไงๆ  เธอเองก็สมควรที่จะหาเวลาพักผ่อนให้มันมาก ๆ  "
" อิเลฟเวนท์ "  และทั้งหมดทั้งมวลสุดท้าย นากามุระที่ยังแฝงความเป็นห่วงในฐานะผู้อาวุโสกว่ากับเธอ
แต่ว่านากามุระที่ก็เพียงได้มองเห็นคนบางคนที่ยังคงแสแสร้งแกล้งยิ้มแย้ม และพยายามจะแสดงออกถึงความแข็งแกร่งของตัวเอง
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงทำแค่เพียงฝืนยิ้มแย้ม และในขณะเดียวกันก็คอยแหงนหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าในยามที่พายุแสนจะทรมานเพิ่งพัดผ่าน  และเธอที่กำลังชวนให้โคบายาชิที่คอยเป็นเพื่อนเฝ้ามองก้อนเมฆหลังวันคืนฝนตกที่แสนจะโหดร้ายผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ
และถ้าจะให้โคบายาชิทายใจอิเลฟเวนท์ตอนนี้ และเท่า  ๆ ที่สังเกตอาการและแววตาของเธอเข้าให้แล้ว  เวลานี้...เธอคงเพียงแค่เห็นท้องฟ้าที่เปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้าก็เท่านั้น
อิเลฟเวนท์ที่แหงนคอรอยคอยมองดวงพระจันทร์ดวงโตๆ  กับกลุ่มดาวอีกหลายกลุ่มใหญ่ๆ  ที่คอยแต่จะมารวมกัน
"  มาซายูกิ ! "  และพวกเธอที่นึกถึงไทระน้อยๆ
"  เขาจะต้องมีความสุข  "  เธอบอกกับโคบายาชิอย่างแผ่นเบา  แต่ก็มีบางครั้งที่พูดออกไปแล้วก็ยังไม่เข้าใจความหมายในสิ่งที่ตัวเองพูดถึงก็ตามที
แต่ทว่าน้ำเสียงที่ไร้ความแข็งแรงของฟูจิวาระ หรือ อิเลฟเวนท์ก็ช่าง !  พวกมันกำลังทำให้นากามุระรับรู้ถึงความลำบากใจของพวกเธอขึ้นมาไม่น้อย
บริเวณรอบบ่อน้ำพุร้อนทีอะไคชิซันคังที่จะทำให้คนที่แช่ออนเซนได้มองเห็นเทือกเขาแอลป์เจแปนตอนใต้อย่างสวยงามได้ทั้งเวลากลางวันและเวลากลางคืน และสายลมเย็นๆ  ที่กำลังพัดเอื่อยๆ  เข้ามาแตะอยู่ที่ปลายยอดของต้นสนสามใบนับร้อยต้น ตั้งแต่หลังเรียวกังของอะไคชิซันไปจนกระทั้งทางข้ามฝั่งแม่น้ำมิโนบุ และก็กลิ่นหอมเย็น ๆ  ของบ่อน้ำพุร้อนกลิ่นคล้าย ๆ  ดมกลิ่นน้ำฝน..ที่ผ่านการกลั่นกลองมาเป็นอย่างดี
กลิ่นหอมของน้ำอุ่นๆ  ราวๆ  45 องศา ที่พอเหมาะพอเจาะ กลิ่นหอมของน้ำในบ่อน้ำพุร้อน ที่เหมือนของกลิ่นก้อนหินขนาดใหญ่...ถูกฝนชะล้างให้สะอาดอยู่ตลอดเวลามาหลายพัน ๆ ปี..
แต่ว่าอีเลฟเวนท์กำลังมวยผมที่ยาวถึงกลางหลังของตัวเองกลับขึ้นมาไว้กลางกระหม่อม และปักด้วยปิ่นไม้ไผ่ทาด้วยสีดำนั่งอยู่ในบ่ออนเซ็นภายในอะไคชิซันเรียวกังในตอนกลางคืน และเธอยังคงนั่งหลับตา และคอยสูดดมกลิ่นของน้ำพุร้อนสลับผัดเปลี่ยนการสูดลมหายใจเข้าออกผ่อนสั้นยาวสลับกันไปเป็นระยะสลับกันไปมา และจนกระทั้งเธอได้ยินเสียงของผู้คนร้องไห้ !!!!  เสียง...การร้องขอชีวิต !!! และเสียงของการ...อ้อนวอนต่อชีวิต ..สอดแทรกเข้ามาที่โสตประสาททั้งห้า
หัวใจของอิเลฟเวนท์ที่ค่อยๆ ขยับเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวในสิ่งที่เคยได้ยินขึ้นมาเป็นร้อยครั้ง.. และน้ำตาที่เหมือนจะล้นเขื่อนออกมาเสียให้ได้ แต่นั่นมันก็คงเป็นเพราะความอ่อนไหวและลังเลของตัวเองที่ยังต้องเก็บซ่อนเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มพวกนั้น
และฉาบความอ่อนแอไว้ภายใต้แววตาที่เย่อหยิ่งจองหอง และอวดดี...ของเธอ
และเธอยังคงนั่งหลับตา และอีกครั้งหนึ่งที่เธอเริ่มจะได้ยินเสียงสายลมพัดแรงเพียงเพราะการตวัดปลายดาบในคืนวันนั้น !!!!
ในคืนวันที่.....ปลายดาบของตัวเอง !!! ได้....พัดพาความชั่วร้ายให้ออกมาเข่นฆ่า....ผู้คนนับเป็นพัน ! พัน !!!  ด้วยความ.....เคียดแค้น...
พายุโหมกระหน่ำที่เกิดขึ้นได้ด้วยเพียง.....ตัวเองได้ตวัดดาบ !!!!  ให้กับ ความ....เห็นแก่ตัว !!!
เสียงสวดอ้อนวอน...ของผู้คนเหล่านั้นในท่ามกลางป่าไผ่ขนาดใหญ่  แต่ที่ดังกว่า...ก็คือเสียงของคมดาบที่คอยแต่จะเชือดเฉือนเนื้อของคนเป็นพัน ๆ นั่น.....
ท้องฟ้าในค่ำคืนนั้น....จากที่เคยมืดมิดไร้แสงสว่างจากดวงจันทร์เพียงสิ่งเดียว    จน...พวกมันได้กลายเป็นผืนฟ้าที่.... ถูกฉาบไหลนองเต็มไปด้วยเลือด !!!!!
และ....ผู้หญิงร่างเล็ก ๆ  ที่เพิ่งจะนอนตายจมกองเลือด อยู่ที่....แทบเท้าของตัวเองนั้น !!!  วิญญาณ..ของผู้หญิงคนนั้น.....
มัน !!!  กำลังจะกลับมาสู่....อ้อมอกของตัวเองอีกครั้ง !!!!!
อีเลฟเวนท์พาร่างกายที่เปลือยเปล่าขึ้นมาจากบ่อน้ำพุร้อนใต้หลังคาไม้ขัด  และเธอก็รีบก้มหยิบเอาชุดยูกะตะสีน้ำเงินเข้มที่ทำมาจากผ้าไหมยกขึ้นมาคลุมร่างกายเอาไว้และผูกมันด้วยเชือกที่เป็นผ้าสีเดียวกันพันรอบเอวอย่างลวกๆ หลวมๆ
ครืด...ด !!
อิเลฟเวนท์รีบร้อนเลื่อนบานประตูฟุสุมาทึบ ๆ  และก็ยังต้องรีบร้อนเดินกลับเข้าไปในห้องพัก ทำราวกับว่าพยายามจะหนีอะไรบางอย่าง    แต่ทว่าทันทีที่เธอเพิ่งจะเดินผ่านเข้ามาข้างในห้องพักเพียงไม่กี่ก้าว
เธอต้องหยุดเดิน และรีบเอามือขึ้นมาดึงคอเสื้อยูกะตะที่เปิดกว้างจนเห็นเนินอก
"  นี่ถามจริง !! "
" คุณ !! "
"  ไม่รู้จักคำว่า...มารยาท ! บ้างหรือยังไง !!! "    และเธอก็รีบหันหลังไปมองฮัน ยูซอง เพราะว่าเขากำลังยืนกอดอกอยู่ในห้องพัก
ฮัน ยูซองที่ไม่ได้รู้สึกผิดอะไร และเขายังปรายหางตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกด้วย
"  คนที่...เป็น สามีภรรยากัน !! "
"  ไม่เห็นจะจำเป็น !!! "  เขายิ้มกริ่มและมิหนำซ้ำยังเดินดุ่มๆ  เข้าไปหาแบบไม่ให้เธอได้ตั้งตัว และแม้ว่าตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนจะเลือกสวมชุดยูกะตะที่เหมือนๆ กัน
"  หยาบคาย !!! "  เธอเบือนหน้าหนีและพยายามจะถอยห่าง  แต่ว่าฮัน ยูซองที่คอยเดินตามและขวางไว้
" อิเลฟเวนท์  ไม่ใช่สิ !  "  ในขณะที่เขายืนขวางและพยายามจะลวนลามเธอด้วยสายตาไปพร้อมๆ  กัน
" คุณฟูจิโนะฮานะ ฟูจิวาระ " และเขาก็คอยแต่จะเดินเข้ามาพูดใกล้ๆ  จนกระทั่งเห็นเธอพยายามจะหาทางหนีทีไล่
" ทำไม !! "
" คุณถึงไม่จับผมขังเอาไว้ซะเลยละ !!! "  เขาตั้งใจประชด
อิเลฟเวนท์ที่กำลังถูกฮัน ยูซองเดินต้อนซะใกล้จะจนมุม  และแม้อีกเพียงไม่กี่ก้าวที่ตัวเองจะถอยจนถึงพนังห้องเข้าให้แล้วจริงๆ
" ก็ถ้าฉันทำได้ !!
" ฉันก็คงจะทำ !! "  แต่เธอก็ไม่คิดจะยอมแพ้ และตอนนี้สายตาทั้งคู่ก็กำลังหันมาสบกันพอดี
และในขณะที่เธอที่ถูกต้อนจนหลังพิงพนังกำแพง  แต่ว่าเขาก็ไม่เคยคิดที่จะหยุดแค่นี้ และไม่ใช่แค่ร่างกายที่จะผลักใสเข้าหาเธอ แต่ว่าริมฝีปากเขาด้วยเช่นกัน
"  แล้วทำไม ! "
" คุณ..ถึงไม่รีบทำ !!! "    เขาประชดอีก
ฮัน ยูซองไม่เพียงประชดด้วยคำพูดเท่านั้น และแม้แต่สายตาและท่าท่างของเขาก็กำลังประชดประชันเธออยู่ด้วยการอยากจะขย้ำ
"  คุณมาทำอะไรที่นี้ !!!  " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องพยายามใจดีสู้เสือเอาไว้ก่อน !
" หึ หึ !!!! "  เสียงหัวเราะเยาะเย้ยในลำคอขอฮัน ยูซอง ช่างน่าฟังอำมหิตสำหรับเธอน่าดู
"  พ่อของฉัน  ! "  และคำพูดที่ราบเรียบของฮัน ยูซองที่ฟังเย็นชาพอๆ กลับลมหายใจที่พ่นออกมาจนจะกลายทำให้เธอเป็นน้ำแข็งก็ได้
" ท่านประธานฮัน วังซอง !! "
"  เป็นลูกค้าวีไอพีที่นี้ !! "
"  อย่าบอกนะว่า...คุณเองกำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้ ! "  และเขาก็พยายามบีบคั้นเธอทั้งคำพูดและสายตา
อิเลฟเวนท์หลบสายตาของฮัน ยูซองได้เพียงชั่วครู่ก็เท่านั้น  แต่ภายในหัวก็คิดที่จะหาทางหลบเลี่ยงเขาให้ได้ แต่ถ้าหากเธอก้าวเท้าถอยอีกเพียงก้าวเดียว สิ่งที่เธอรู้ก็คือ ฮัน ยูซองอาจจะจู่โจมเข้าที่ตัวของเธอทันที และมันคงจะต้องเป็นอย่างที่เธอเคยเห็น !
เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องยอมเปลี่ยนวิธีและพยายามที่จะเปลี่ยนคำพูดที่เคยคิดที่จะพูดเอาไว้
"  แล้วยังไง !!!! "  แต่สุดท้ายเธอก็พูดคำเดิมเพราะไม่มีทางเลือก !
"  ระหว่างเรา...สองคน !! "  เขาที่ยังต่อสู้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน
" ดูเหมือนว่าจะมีเรื่องบังเอิญมากมายเหลือเกินซะจริง ๆ  " เขาแอบอมยิ้มและหยุดมองอิเลฟเวนท์ที่กำลังยืนตัวสั่นเทิ้มไม่เหมือนยอดนักวิเคราะห์คนเก่งอีกต่อไป
เธอสะบัดหน้ามองไปทางอื่น เพราะหัวใจของเธอที่เต้นแรงจนพลอยทำให้เนื้อตัวสั่นๆ ตามไปด้วย
" รองประธานฮัน !!! "  เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องหาเกลี่ยกล่อม
" ถ้าหากว่า..คุณหมดธุระกับฉันแล้ว !! "
" ก็..กรุณากลับไปที่ห้องพักของคุณดีกว่า !  " และนี่คือการขอร้องด้วยวิธีของอิเลฟเวนท์
เขาที่ไม่ได้เชื่อฟังคำพูดขอความเห็นใจจากเธอแม้แต่น้อย แต่เขากลับขยับริมฝีปากเข้าหากันจนชนิดแทบที่ว่า...ลมหายใจของพวกเธอที่กำลังร้อนระอุเขาก็ยังได้สัมผัส
"  มาซายูกิ !!! "
" คงยังไม่รู้เรื่องนี้ !! สินะ ! "  และการกระซิบที่แผ่วเบาผ่านช่องริมฝีปากเล็ก ๆ ของพวกเธอที่สั่นระริก
เธอเบือนหน้าหนีริมฝีปากของเขาทันที และพยายามจะใช้มือผลักเข้าที่แผงหน้าอกของฮัน ยูซอง แต่ว่าเขากลับเข้ามาคว้าทั้งตัวของเธอเอาไว้
ฮัน ยูซองดึงอิเลฟเวนท์เข้ามาสู่อ้อมกอดได้อย่างง่ายดาย  และในขณะที่เธอพยายามจะต่อสู้ดิ้นรน
" มาซายูกิ !! "  เธอฝืนทำเสียงแข็งใส่ และพยายามสบตาของเขาไว้
" ไม่ใช่ !  คนหัวโบราณ !!! " เธอเถียง !!
"  งั้นเหรอ !!! "  เขาจ้องตากันและจงใจถามกันอีกครั้ง
"  ถ้าอย่างนั้น...พรุ่งนี้เช้า !! "
"  มาซายูกิ ! คงจะไม่แปลกใจอะไร !! "
" ถ้าหากว่า..เขาเห็นผมอยู่บนเตียงกับ คุณ..ฟูจิวาระ "  เขากระชับกอดเธอจนแน่น และจนรู้ว่าอิเลฟเวนท์ตัวสั่นสะท้านอยู่จริงๆ จนบางทีเขาก็อยากจะเห็นใจ
"  ฮัน ยูซอง !!! " และน้ำเสียงสั่นๆ ในเวลาที่เธอเอ่ยชื่อของเขาออกมา
" คุณไม่ใช่ !  คนแบบนั้นนะ !!  "  และจนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายยอมเอ่ยปากขอร้อง  แต่ทว่าร่างกายมันกลับสวนทางก็เพราะว่า เป็นร่างกายที่คุุ้นเคย
แต่ทว่าทันทีที่เขาได้ยินคำขอร้องจากเธอ ความต้องการเอาชนะมันก็แทบจะพังทลายย่อยยับลงไปต่อหน้า และมันยังทำให้เขาต้องยอมถอยห่างออกจากเธอออกมาเรื่อยๆ
" จะออกไปได้หรือยัง "  อิเลฟเวนท์ขอร้องด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาและบวกกับความกลัวฮัน ยูซองจนตัวสั่น
และสิ่งนั้นมันกำลังทำให้คนยืนอยู่ใกล้ๆ  เธอเห็นใจ และเขาที่ยอมฝืนใจตัวเองมากสักเท่าไหร่ที่จะยอมก้าวเท้าถอยหลังออกมาจากเธอ
ฮัน ยูซองแม้จะต้องกล้ำกลืนและอดทนอดกลั้นต่อสิ่งที่เขาพยายามจะทำกับเธอ แต่ท้ายที่สุดหัวใจของเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้นที่จะทำร้าย และในที่สุดเขาต้องเป็นฝ่ายยอมล่าถอยออกจากห้องของเธอไปอย่างง่ายดาย
อิเลฟเวนท์รีบร้อนปิดบานประตูเลื่อนโซจิทันที่ฮัน ยูซองออกจากห้องของเธอไปแล้ว  แต่ว่า ขาที่ยังคงสั่นๆ  จนไม่กล้าแทบที่จะขยับหนีออกไปไหนได้ และน้ำตาที่ก็แทบจะกักเก็บเอาไว้ไม่อยู่
แต่ทว่าเธอยังคงจำเป็นที่จะต้องกล้ำกลืนพวกมันเอาไว้ต่อไป..ด้วยความอดทนอีกเป็นร้อยๆ  พัน ๆ  ครั้ง ...


## แววตาที่น่ายำเกรง

ภัตตาคารของอะไคชิซันคังทางฝั่งทิศตะวันออก  และยังเป็นภัตตาคารในแบบวัฒนธรรมวิธีชีวิตดั่งเดิมของชาวญี่ปุ่น โต๊ะไม้ญี่ปุ่นนับราว ๆ เกือบสิบห้าโต๊ะที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบพร้อม ๆ กับเบาะรองนั่งที่ดูสะอาดสะอ้านผ้าฝ้ายสีน้ำเงินพิมพ์ลายของดอกซึบากิสีเงิน พนังด้านในบริเวณภัตตาคาร ที่ ๆ นอกจากที่จะมีภาพวาดอุกิโยะ และภาพเขียนวิวทิศทัศน์ต่างๆ  ที่สื่อให้เห็นถึงความเป็นอยู่ของวิถีของชาวญี่ปุ่น อย่าง การทอผ้าและการทำเทือกสวนไร่นา
แต่ที่พนังห้องทางฝั่งทิศตะวันออกที่อยู่ติด ๆ  กับ ระเบียงไม้ขนาดใหญ่ทางด้านนอก  พนังห้องฝั่งนี้ที่ ๆ ก็ยังจะมีบานเลื่อนประตูโซจิสีขาวสะอาดตา เพื่อให้ได้ออกไปเดินเล่นชมวิวทิวทัศน์ทั่วทั้งอะไคชิซัน
มาซายูกิที่กำลังเดินตามอีเลฟเวนท์ และพวกเขาที่พากันเดินกลับเข้าไปที่โต๊ะรับประทานอาหารเช้าที่มุมๆ  หนึ่งภายในภัตตาคาร และนากามุระที่กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
" ยังตรงเวลาเหมือนเดิม ฟูจิวาระ"  นากามุระที่รีบเชิญ
และในระหว่างที่มาซายูกิพยายามช่วยจัดแจงรองเท้าหนังของอิเลฟเวนท์ที่ถอดวางระเกะระกะที่พื้น แต่ทว่าสายตาของเขากลับสังเกตไปที่ผู้ชายสวมสูทสีดำที่นั่งอยู่บริเวณโต๊ะอาหารข้างๆ  และอิเลฟเวนที่มองเห็นก่อนมาซายูกิก่อนหน้านั้นแล้ว และพอเธอหันกลับมา
นากามุระที่เฝ้ามองสายตาของเธอ
" ลูกชายของท่านรองประธานฮัน วังซอง ของเอ็นไพร์ กรุ๊ปซินะ ! "
" พวกเธอเคยเจอเขาแล้ว ที่บ้านมินาโมะโตะ "  นากามุระแค่บอกในสิ่งที่พวกเขารู้ และอิเลฟที่เวนท์นั่งฟังเงียบๆ
แต่ว่ามาซายุกิไม่ได้คิดที่จะทำแบบเดียวกันกับเธอ และหย่อนก้นลงไปนั่งเบาะตัวข้างๆ ของพ่อบุญธรรม และปล่อยให้อิเลฟเวนท์นั่งอยู่ที่เบาะฝั่งตัวตรงกันข้ามกับพวกเขา
" เมื่อไหร่คนพวกนั้นจะเลิกมาที่เรียวกังของพวกเราสักที "
" น่ารำคาญชะมัด ! " มาซายากูใส่อารมณ์เล็กน้อย และก็คงไม่มีทางหนีพ้นสายตาของพ่อบุญธรรม
" พวกเขามาที่นี้ ตั้งแต่แกยังไม่เกิดด้วยซ้ำ ! "  นากามุระปรามเรื่องมารยาท แต่ว่าหางตาก็ยังคอยมองสลับผลัดเปลี่ยนไปที่อิเลฟเวนท์และลูกของเอ็มไพร์ กรุ๊ป
อิเลฟเวนท์ที่ยังคงนั่งฟังและในระหว่างนั้นเธอก็จิบน้ำเปล่าอุ่นๆ ในแก้วที่พวกเขาเตรียมไว้ให้ไปพลางๆ เท่านั้น
"ความเกรียวดกราดลดลงไปเยอะซินะ อิเลฟเวนท์ ! " นากามุระที่สังเกตเห็นว่า อิเลฟเวนท์เดี๋ยวนี้จิบน้ำอุ่นๆ ได้แสนง่ายดายผิดกับเมื่อก่อน
อิเลฟเวนท์ชำเลืองมองจอกน้ำชาในมือที่เป็นเพียงน้ำเปล่าอุ่นจนเกือบเย็น และเธอค่อย ๆ วางจอกนั้นลงช้า ๆ
" ที่ฉันเปลี่ยน เพราะฉันเหนื่อยต่างหากละ โคบายาชิ "
" อย่ามาเป็นห่วงให้มากเกินกว่าเหตุ "  และยังเถียงนากามุระออกไปอย่างไม่สนใจความรู้สึกของคนที่นั่งฟัง
นากามุระที่ได้แต่ยิ้มและก็หัวเราะในลำคอ
" สิ่งที่เธอต้องระวัง ก็ปากของเธอนั่นแหละ  ฟูจิวาระ ! "  และนากามุระที่ต้องใช้ความเป็นอาวุโสสั่งสอน
" พ่อบุญธรรมครับ ! "  มาซายูกิได้แต่นั่งขอร้องพ่อบุญธรมเพื่อให้หยุดต่อรองกับเธอสักที  และอิเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะรู้ตัว
"  มาซายูกิ !!! " อิเลฟเวนท์ทำตาขวางใส่
" ฉันจะไปที่ซะกะ ตอนนี้เลย " และเธอก็ปฏิเสธการร่วมโต๊ะอาหารทันที และก็รีบผุดลุกกลับขึ้นมาและกำลังจะสวมรองเท้า
"  ..ฟูจิวาระ !!"  แต่ทว่าเสียงสาก ๆ ของหญิงชราที่อยู่ๆ ก็โผล่เข้ามา และยังเป็นผู้หญิงคนเดียวกันกับที่ออกไปต้อนรับมาซายูกิเมื่อคืนเย็นวาน
" ฉันนะ ! นึกไม่ถึงว่าจะเจอกันเร็วขนาดนี้ "  หญิงชราเริ่มมีน้ำตารื้นและพยายามเข้าไปกุมมือของอิเลฟเวนท์ในทันที
" สึบากิ !!!  " แต่นากามุระที่ต้องรีบร้องห้าม เพราะไม่อยากให้ภรรยาของตัวเองทำอะไรเกินขอบเขต
อิเลฟเวนท์หันไปมองห้ามนากามุระไม่ให้ห้ามพวกเธอ และเธอก็หันกลับมาและกุมมือของสึบากิไว้
" สบายดีหรือเปล่าค่ะ คุณสึบากิ "  แต่เธอก็ยังคอยตอบรับสึบากิอย่างอบอุ่นเหมือนๆ กัน  แต่สำหรับสึบากิแล้วที่ยังคงคอยมองอิเลฟเวนท์อย่างไม่ลดละสายตาลงได้
" ตั้งสิบห้าปีแล้ว.. !!
" ตั้ง.สิบห้าปีเชียว...นะ !!  "
" แต่ว่า..เธอก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด !! "  สึบากิที่ยังคงแสดงความยินดีที่ๆ ได้มาเจอกับอิเลฟเวนท์อีกครั้ง
" ฉันไม่เหมือนเดินอีกต่อไปแล้ว "  และเธอขอปฏิเสธ
" ..ฟูจิวาระ !  "  แต่ว่าสึบากิกลับไม่ยอมฟัง และเอาแต่ชื่นชมเธอ
"  เธอยังคงงดงามเหมือนดอกฟูจิไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ  "  สึบากิที่แทบจะนั่งเฝ้าอิเลฟเวนท์ไม่ห่าง
และในขณะที่คนงานของเรียวกังที่คอยช่วยกันเสิร์ฟอาหารเช้า   ที่ ๆ มีทั้ง อาหารพื้นบ้านของญี่ปุ่น และก็ยังจะรวมไปถึงเสิร์ฟอาหารของชาวตะวันตก ประเภท ขนมปัง  แยมผลไม้ และสลัดผัก
" อรุณสวัสดิ์ครับ  "  ฮัน ยูซองตั้งใจเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหารของเจ้าของเรียวกัง และนากามุระกับสึบากิที่รีบหันไปทักทาย
"  อรุณสวัสดิ์ ท่านรองประธานฮัน ยูซอง "  นากามุระตอบรับ และในระหว่างที่สึบากิก็พยายามที่จะหันไปแนะนำคนข้างๆ
" ท่านรองประธานฮัน ! "
" คนนี้ ก็คือลูกชายคนเดียวของฉันคะ ! "
"  ไทระ  มาซายูกิ !! "  สึบากิที่พยายามจะแนะนำ
"  ครอบครัวของท่านประธานฮัน วังซอง  เป็นแขกคนสำคัญของเรา "  พวกเธอที่พยายามจะแนะนำให้ทุก ๆ คนได้ทำความรู้จักกันเอาไว้
มาซายูกิทีเพียงหันชำเลืองมองและก้มหัวลงเล็กน้อยเท่านั้น  แต่ทว่านากามุระที่ยังมองเห็นได้ทัน
" เมื่อคืน ! เพราะท่านรองประธานมากะทันหัน "
" พวกเราต้องขอโทษจริงๆ  "  นากามุระออกหน้า
ฮัน ยูซองก้มหัวเล็กน้อยให้กับนากามุระและสึบากิ
" ห้องนั้นก็ดีมากแล้ว ขอบคุณมากครับคุณโคบายาชิ คุณสึบากิ "  เขาน้อบน้อมกับเจ้าของเรียวกังที่นี้
" แล้วก็ เธอคนนี้ "  สึบากิที่อยู่ๆ ก็อยากจะแนะนำอิเลฟเวนท์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
" ฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระค่ะ  เธอเป็นที่ปรึกษาของเรียวกังอะไคชิซันมาราว ๆ สิบปี "  สึบากิจับมือของอิเลฟเวนท์และแนะนำให้ได้รู้จัก
อิเลฟเวนท์และฮัน ยูซองที่ทำเพียงผงกหัวให้กันเล็กน้อยเท่านั้น แต่สึบากิที่พยายามจะเล่าถึงที่มาที่ไปให้ฟังกันต่อ
"  น่าเสียดายจริงๆ  เพราะว่าฟูจิวาระกำลังจะไปที่ซะกะ "
" เพราะถ้าหากว่าเธอมีเวลามากกว่านี้ พวกเราคงจะได้นั่งดื่มชาที่ดีที่สุดของฟูจิวาระ" และรอยยิ้มเปี่ยมสุขของสึบากิต่อหน้าทุกๆ  คน
" สึบากิ !  พวกเธอกำลังจะรีบไปซะกะ  "  นากามุระรีบขัด
"  ผมก็กำลังจะไปซะกะพอดี "  และฮัน ยูซองที่พูดแทรกและเหลียวมองอิเลฟเวนท์
" ถ้าหากคุณฟูจิวาระไม่ว่าอะไร ผมอยากจะขอติดรถไปด้วย "  และเขาที่พยายามจะเข้าไปขอร้องทั้งเธอและทางนากามุระ
อิเลฟเวนท์ชำเลืองมองนากามุระ และเธอที่รู้ได้ทันทีว่า  พวกเขาคงไม่กล้าปฏิเสธแขกวีไอพีของเอ็มไพร์ได้
" ไม่เป็นไร "  เธอบอกกับนากามุระและสึบากิ
"  ถ้าอย่างนั้นก็เอาแบบนี้ก็แล้วกัน " นากามุระตอบแทนให้ แต่ทว่าหางตายังคงมองตามอิเลฟเวนท์ไม่ยอมหยุด
แต่มาซายูกิที่ยังคงนั่งชักสีหน้า และก็รู้ดีว่าตัวเองและคนในครอบครัวคงไม่สามารถที่จะแย้งความคิดเห็นทั้งพ่อบุญธรรมและโดยเฉพาะอิเลฟเวนท์ที่ตัดสินใจไปแล้วได้
"ภาระ ! " และแค่สบทออกไปเบาๆ  เท่านั้น
แต่ว่าสึบากิที่ได้ยินเสียงสบทของลูกชายก็หันหน้าไปมองทันที และแม้จะเป็นภาษาญี่ปุ่นแต่พวกเธอที่ก็ยังไม่รู้ด้วยว่า รองประธานของเกาหลีใต้คนนี้จะแปลออกไหม
รถยนต์หรูหราราคาแพงสีดำสองถึงสามคันพากันเลี้ยวรถเข้าไปที่ประตูรั้วบ้านที่เป็นกำแพงดินขนาดใหญ่ และภายในรถยังมีบรรดาบอร์ดี้การ์ดสวมชุดสูทที่สุภาพคอยนั้งประกบและขับรถให้กับพวกเธอ  และในหว่างที่รถยนต์ทยอยกันเข้ามาจอด ทัตสิจิและอาซามิ มินาโมะโตะที่ออกมายืนรออยู่แล้วที่บริเวณหน้าบ้าน
ทัตสึจิที่คอยยืนสวมชุดยูกะตะสีเทา ๆ  และอาซามิจังก็ยังสวมชุดกิโมโนสีชมพูลวดลายของดอกเบญจมาศสีเหลืองอ่อน และตอนที่พวกเขาเห็นฮัน ยูซองที่กำลังเดินตามอิเลฟเวนท์เดินผ่านบรรดาบอร์ดี้การ์ดของอะไคชิซันคังเดินเข้ามา
"  ไม่ยักรู้ว่า ฟูจิวาระ เธอจะมีน้ำใจมาส่งท่านรองประธาน "  ทัตสึจิยิ้มแย้มในขณะที่เดินเข้าไปต้อนรับ
" ถึงที่นี้ได้ "  และทัตสึจิที่ยังคงยิ้มแย้มให้กับพวกเธอ
อิเลฟเวนท์ที่คอยหันชำเลืองมองฮัน ยูซองและถึงหันไปพูดภาษาญี่ปุ่นกับทัตสึจิ
" ก็ไม่ถือว่าลำบากหรอก !!! "  เธอเสียงแข็งๆ  ใส่พวกเขา  แต่ก็ยังพอจะมีสายตาลังเลกับฮัน ยูซองอยู่บ้าง  และสายตาลังเลนั้นทำให้ทัตสึจิยิ่งเข้าใจ
และอาซามิที่ถึงกับแอบอมยิ้ม
" คิดไม่ถึงจริงๆ  นะค่ะ "  อาซามิทักทายด้วยถ้อยคำประชดประชันอิเลฟเวนท์ และสายตาที่ต้องยอมก้มมองลงต่ำเพราะไม่อยากสบตาที่แสนจะก้าวร้าว
แต่ทัตสึจิที่ไม่ได้อยากให้เสียเวลา
"  พวกเราเพิ่งจะได้รับเอกสารจากคุณหนูฮง เยจี "
" มาเมื่อเช้านี้.. " และพวกเขาที่เริ่มพูดคุยเรื่องธุระสำคัญทันที  เพราะทัตสิจิที่รู้ดีว่า อิเลฟเวนท์มีที่ ๆ สำคัญกว่าจะต้องไป
"  แต่ก็น่าเสียดายที่ ! "
" วันนี้คุณหนูฮงไม่ได้มาที่นี้กับพวกเราด้วย "  และทัตสึจิที่ยังคงต้องการรักษามารยาท
"  ฮง เยจียังมีธุระที่ต้องรีบจัดการต่อที่โตเกียวครับ  "  ฮัน ยูซองที่เข้ามาแก้ตัวให้กับว่าที่คู่หมั้น
ทัตสึจิพยักหน้าพลางชำเลืองมองอิเลฟเวนท์พลาง
" อาซามิ ! "
"  จะเป็นคนที่คอยดูแลเรื่องเอกสารการซื้อขายที่ดินในครั้งนี้ทั้งหมด !! "  และก็ยังคอยอธิบายคร่าวๆ
และในระหว่างที่ทัตสิจิกำลังเชิญแขกกลับเข้าไปในห้องรับรอง  และอิเลฟเวนท์ที่มองตามหลังฮัน ยูซองที่กำลังเดินตามอาซามิกลับเข้าไปข้างในบ้านของทัตสิจิ
" ฉันอยากจะบ้าตายวันละร้อย ๆ หน ! "  อิเลฟเวนท์บ่นเป็นภาษาญี่ปุ่นพึมๆ พำๆ  กับมินาโมะโตะ และมิหนำซ้ำพวกเธอที่คอยหันซ้ายๆ ขวาไปๆ มา ๆ รอบบ้าน
" อย่าเพิ่งตายจะดีกว่าไหม " ทัตสิจิรีบตอบกลับมาและยังแอบยิ้มให้กับอิเลฟเวนท์ ในขณะที่พวกเขาทุกคนที่นี้ต่างพยายามระแวดระวัง
" ยังไร้มารยาทเหมือนเดิม ! " และทัตสึจิถึงกับต้องบ่นลับหลัง ในขณะที่มองตามหลังคนที่เดินดุ่มๆ  เข้าไปในบ้านของเขาอย่างกับเป็นเจ้าของบ้านเสียเองอย่าง...ฟูจิโนะ ฮานะ !
อาซามิ มินาโมะโตะในชุดกิโมโนสีชมพูจากผ้าไหมเนื้อดีพิมพ์ลายดอกเบญจมาศสีเหลืองนวลอ่อนสลับกับใบสีเขียวๆ และเธอเข้ามานั่งคอยคุกเข่าอยู่บนเบาะสีเทากับโต๊ะญี่ปุ่น และบนโต๊ะยังมีหม้อต้มน้ำ เตาไฟ ถ้วยและอุปกรณ์ชงชาอื่น ๆ  ที่วางอยู่ในถาดไม้ไผ่เล็ก ๆ  และถาดใส่ขนมทางซ้ายมือ และเธอก็ยังมีแขกคนสำคัญอย่าง รองประธานของเอ็มไพร์ กรุ๊ป ฮัน ยูซองที่คอยนั่งชมพิธีของชาอยู่ทางขวา
ฮัน ยูซองนั่งอยู่ที่บนเบาะสีเทาบนเสื่อทาทามิ และเขายังนั่งมองสิ่งของต่างๆ ภายในห้องที่ใช้สำหรับพิธีชงชาเพื่อต้อนรับแขกของคนในตระกูลมินาโมโตะ และเขาเห็นโต๊ะไม้ญี่ปุ่นเตี้ยๆ  สีดำขัดขึ้นจนมันเงา  และบนโต๊ะก็ยังมีเอกสารและซองเอกสารสีน้ำตาลๆ  วางซ้อน ๆ  กันอยู่และมิหนำซ้ำภายในห้องพิธีชงชาแบบญี่ปุ่นของตระกูลมินาโมะโตะที่นี้ก็ดูยังจะมีภาพวาดสีสันสวยงามติดแขวนประดับประดาอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออก และภาพๆ  หนึ่งที่แขวนอยู่ภาพวาดปลายพู่กันที่ร่างหญิงสาวงามปราณีตในการจัดดอกไม้ลงในกระถางแจกันใบใหญ่  และลวดลายบนแจกันสีฟ้ายังจะถูกวาดลวดลายให้เป็น...ปลาตะเพียนคู่
และภาพแขวนอีกภาพ...คุณผู้หญิงที่สวมชุดกิโมโนสีชมพูสดกำลังบรรจงจัดดอกไม้ใส่ลงไป ในกระถางแจกันใบสีฟ้า ๆ ใบนั้น  เป็นดอกไอรีสสีแดงสดกับใบ้ไม้ประเภทต้นฮอลลี่ฮ็อก และก็ยังจะมีภาพเขียนตัวอักษรภาษาจีนโบราณ ๆ  ทางฝั่งที่ติดอยู่ที่ทางด้านซ้ายมือตรงที่พนังห้องทางฝั่งทิตใต้  อักษรจีนโบราณที่ตัวเองอ่านไม่ออกแต่เขียนด้วยลายมือหวัด ๆ  ที่หนัก ๆ
และจนกระทั้่งเขาที่ค่อยๆ  หันกลับไปมองที่อาซามิ มินาโมะโตะที่พวกเธอกำลังตั้งอกตั้งใจกับการชงชาในแบบวิธีของชาวญี่ปุ่น  และพวกเธอที่กำลังคอยยกถ้วยชาสีดำสนิทที่มีรอยยักตามธรรมชาติของเครื่องปั้นดินเผากลับออกมาจากถาด
อาซามิ มินาโมะโตะคอยใช้ผ้าสีขาวเช็ดถ้วยน้ำชาไปมา  และใช้กระบวยไม้เล็ก ๆ  เอื้อมลงไปตักน้ำที่กำลังเดือดได้ที่ในเตาต้มน้ำโบราณ  และหม้อต้มน้ำเครื่องปั้นดินเผาที่ถูกใช้มาอย่างเนิ่นนานจนมีคราบของควันไฟติดอยู่ที่ก้นหม้อ  และเธอก็เอื้อมมือเข้าไปหยิบไม้ตีชาที่มีลักษณะคล้าย ๆ  กับที่ตีไข่ แต่ทำมาจากไม้ไผ่ และจนกระทั่งใช้พวกมันตีผงชาที่เป็นสีเขียวในถ้วยให้เป็นวงกลมตามเข็มนาฬิกา
อาซามิเริ่มก้มมองลงไปในถ้วยชาที่เริ่มมีฟองอากาศผุดขึ้นมาบ้างแล้ว
"  ฉันไม่ใช่เป็นคนที่... "
" ชงชาเก่งสักเท่าไหร่ "  อาซามิเล่า ในขณะค่อยๆ ยกไม้ตีชาออกจากถ้วยชาและก็วางมันลงบนโต๊ะรับแขก
"  และฉันก็คงจะไม่ชงชาเก่งกาจมากมายเท่ากับ...  "
"  ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ !! "  และพวกเธอที่ยังคงเล่าต่อไป
อาซามิหลายครั้งที่ชอบหันกลับมา และเธอยังเฝ้ามองภาพวาดอุกิโยะต่าง ๆ ภาพวาดสีสันสวยงามของผู้หญิงที่สวมชุดกิโมโนคอยนั่งจัดดอกไม้ใส่กระถางแจกัน
" แต่...พิธีการจัดดอกไม้  "
" สำหรับ..ฟูจิวาระ ! "
" เธอกลับไม่ได้เรื่อง !!!  "  พวกเธอเล่าและยังต้องแอบอมยิ้ม และยังต้องพลอยมานั่งคิด ๆ ถึงเรื่องวันวานซ้ำ ๆ
ฮัน ยูซองเอื้อมมือไปหยิบถ้วยน้ำชา
" ขอบคุณ "  และยังรักษามารยาทเอาไว้ และตอนนี้ที่เขาได้สูดดมกลิ่นชาของลูกสาวมินาโมะโตะ
"ตอนนี้ยังนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่า.."
" ฝีมือของเธอจะขนาดไหนกันเชียว "  และเขาที่เอาแต่แอบยิ้มในตอนที่นึกถึงผู้หญิงอย่างอิเลฟเวนท์ต้องมาสวมชุดกิมโมโนและชงชา
" ฟ้าสะเทือนเลยละ ! " อาซามิที่คราวนี้หันมาทำหน้าตาจริงๆ  จังๆ  ใส่รองประธานของเอ็มไพร์ กรุ๊ป
" หึๆ "  และเขาที่อดรู้สึกขำขันในคำพูดของอาซามิไม่ได้
แต่ว่าอาซามิก็กลับหันไปยกเอาถาดขนมกลับขึ้นมา  และยังช่วยเปิดฝาถ้วยขนมเซรามิกสีฟ้าลายปลาตะเพียนคู่ออกมาวางไว้ตรงข้างหน้าของเขา
" นี่..ก็เป็นขนมพื้นเมืองของชาวญี่ปุ่น "
" ขนมโยวคังและก็..โอฮางิ  "
พวกเธอบอกถึงชื่อขนมพื้นเมืองของประเทศญี่ปุ่น  ขนมโยวคังที่ทำมาจากสาหร่ายผสมกับถั่วแดงเหมือนวุ้น และขนมโอฮางิหรือก็คือว่าขนมที่ทำมาจากถั่วแดง
"  และที่สำคัญอีกอย่างหนึ่ง....."
" เรื่องฝีมือการทำอาหาร  ฟูจิวาระ !  "
"  เธอยังคงเก่งกาจกว่าฉันและก็ใคร ๆ  ทั้งหมด  "  พวกเธอที่คอยเล่าและยังแอบยิ้ม
และฮัน ยูซองที่กำลังหันกลับมานั่งมองขนมในจานสวย ๆ พวกนั้น
" พวกคุณดูสนิทสนมและคุ้นเคยกับเธอมากจริง ๆ  "  เขาถาม และชิมลิ้มรสชาของอาซามิอย่างระแวดระวัง
และอาซามิที่ต้องหันกลับไปเอาซองเอกสารที่วางซ้อนๆ  กันและยื่นให้กับเขา
" นี่...เป็นรายละเอียดที่ดินทั้งหมดที่เกาะคุเมะ  ! "  และอธิบายคร่าวๆ  ถึงสัญญา
" และก็..ที่ เกาะอิชิงากิทั้งหมด "
"  สัญญาซื้อขายฉบับเดิมที่ ! "
" มุรามาสะ  พี่ชายของฉันได้เคยทำเอาไว้ "
"  พวกเราได้แก้ไขรายละเอียดให้เล็กน้อย ! "  พวกเธอที่ยังอธิบาย และแม้ว่าบางครั้งสายตายังคอยจับจดไปที่เอกสาร
เขาดูลังเลนิดหน่อยกับเอกสารพวกน้ั้น
" อีเลฟเวนท์  "
" เธอคงจะไม่พอใจ  "
" ใช่หรือเปล่า !!! "  เพราะว่าเขาอยากจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
อาซามิได้แต่หัวเราะออกมาเบาๆ
" คืนก่อนที่  "
" พวกคุณมาค้างกันที่บ้านของคุณพ่อ !  "
"  ฟูจิวาระ ! "
" ตอนที่พวกเราสองคนลงไปแช่ในบ่อน้ำพุร้อน !  " พวกเธอที่ได้แต่เล่าตามความเป็นจริง
ฮัน ยูซองพยักหน้าเล็กน้อย และเฝ้าสังเกตสายตาที่เปล่งประกายในเวลาที่อาซามิพูดถึงเธอ
" รองประธานฮัน ยูซอง !! "  และพวกเธอเหมือนจะรับรู้ว่า เขากำลังจ้องมองพวกเธออยู่ เพราะฉะนั้นในระหว่างที่อาซามิกลับมาคอยนั่งขัดถ้วยชาอีกครั้ง
" ภายใต้...สายตาที่ดูว่างเปล่ากับรอยยิ้มจาง ๆ  พวกนั้น  ของ..  "  และอาซามิที่เหมือนจะอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเธอให้กับประธานฮัน ยูซอง แห่งเอ็มไพร์ กรุ๊ปได้ฟัง
"  ฟูจิวาระ !!  " และยังคงอธิบายไปพร้อมๆ ด้วยสีหน้าและแววตาชื่นชมมากขึ้นด้วยว่า
"  และเรื่องที่คนอื่นๆ  อาจที่จะเคยพูดให้ได้ยินกันอยู่บ่อยๆ  ว่า...."
" เธอเหมือนจะเป็นคนที่  รัก โลภ  หรือแม้แต่โกรธใครไม่เป็น  "  เพราะว่าอาซามิก็แค่อยากจะบอกว่า สิ่งที่ทุก ๆ คนเห็นของอิเลฟเวนท์นั้นอาจจะเป็นภาพลวงตาก็ได้
และฮัน ยูซองที่ยังคงตั้งใจฟัง
" อีเลฟเวนท์... "
"  เธอยังไงก็เป็นผู้หญิงที่  "
" ...ไม่รู้ว่า.. เธอกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ "  เขายอมรับกับอาซามิเรื่องของเธออย่างตรงไปตรงมา
และอาซามิที่พยักหน้าไปตามๆ  กัน
" รองประธานฮัน  "
"  ฉันมีเรื่องที่จำเป็นมากที่จะต้องเสียมารยาท    "  เพราะว่าเธอกำลังอยากจะรู้ว่า
" เรื่องอะไร "  เขาถามตรงๆ เหมือนกัน
อาซามิยังคงยิ้มแย้ม
"  คุณรู้ไหมว่า  บ้างหลังใหญ่หลังที่"
" อยู่ที่ประเทศไทย  "
"  บ้านหลังที่พวกคุณเคยเข้าไปใช้...ที่กรุงเทพ "
"  ในการประชุมขององค์การอนามัยโลกครั้งที่แล้ว ! "
"  ความจริงก็คือ ! "
"  ฟูจิวาระ ! "
"ต้องการที่จะปกป้องพวกคุณ  "  เพราะสุดท้ายแล้ว อาซามิก็แค่ไม่อยากให้ผู้ชายคนนี้มองว่า อิเลฟเวนท์ร้ายกาจ
และภาพสุดท้ายที่อาซามิ มินาโมะโตะเห็นก็คือ  สีหน้าและแววตาที่รู้สึกผิดหวังในตัวเองไม่น้อยของรองประธานของเอ็มไพร์ กรุ๊ปต่อเรื่องนี้ของ ฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระ...


## มันไม่ใช่ของจริง

ทัตสึจิ มินาโมะโตะพาอีเลฟเวนท์ยืนดูสร้อยไข่มุกสีดำเส้นหนึ่ง ที่ๆ พวกมันวางอยู่ในตู้กระจกและพวกมันยังอยู่ใกล้กับตู้ๆ กระจกที่เก็บดาบสั้นวากิซากิภายในบริเวณห้องเก็บรวบรวมของสำคัญของตระกูล
สร้อยไข่มุกสีดำสนิทที่กำลังถูกวางอยู่บนผืนผ้ากำมะหยีสีแดงสด และขนาดความยาวของสร้อยเส้นนี้ความยาวน่าจะสัก 11 นิ้วครึ่ง  และเส้นผ่าศูนย์กลางของไข่มุกดำทุกเม็ดก็ราวๆ  สิบมิลลิเมตรเป็นอย่างน้อย และมิหนำซ้ำสร้อยไข่มุกสีดำทุกๆ เม็ดยังคงเปล่งแสงทอประกายวูบวาบราวกับเป็นของใหม่อยู่เลย
และความรู้สึกวูบแรกทีทัตสึจิได้สัมผัสมันก็คือ !
" มันคือโศกนาฏกรรม  !!! "
" ...ที่เลวร้าย !! "  ทัตสึจิรู้สึกผิดหวังทุกๆ ครั้งที่เฝ้ามองสร้อยไข่มุกเส้นนี้
"หึ !!! "  แต่ทว่าก็มีเพียงเสียงหัวเราะเย้ยยันของตัวเองในลำคอของอิเลฟเวนท์ที่ต่างทยอยดังออกมาจนคับห้องเก็บของ ๆ มินาโมะโตะ
ทัตสึจิที่ได้แต่แอบมองอิเลฟเวนท์อยู่อย่างเงียบๆ  แม้ว่าภายในจะมีคำถามเป็นหมื่นล้านคำถามก็ตาม แต่เธอก็ทำเพียงมองและคอยยิ้มเยาะ !
"  เป็นเพราะพวกมัน !!! " อิเลฟเวนท์จด ๆ จ้องๆ  เข้าไปในตู้กระจก
" ฉันถึงต้องเดินทางกลับมาสู่เส้นทางในอดีต ! "
" ที่แสนเลวร้าย !!! "  และเนื้อเสียงที่ราวฟังแล้วเศร้าจับจิตของเธอ  แต่กลับกลายเป็นว่าทัตสึจิกลับมองมันและไม่เห็นด้วย
" อดีต ! มันก็เป็นแค่..."
"อดีต !!! "      ทัตสึจิที่ยังคงไม่เห็นด้วยกันอย่างถึงที่สุด  และเขาก็เห็นเธอที่ทำได้เพียงเบือนหน้าหนี และอิเลฟเวนท์ที่ทำท่าทีคอยจะเดินเข้าหาภาพแขวนอุกิโยะ
อิเลฟเวนท์ยอมละสายตาออกจากตู้เก็บสร้อยพวกนั้น และเธอยังหันไปหาภาพแขวนของแม่สายน้อยไร้เดียงสาที่แขวนอยู่ใกล้ๆ  เธอมองภาพๆ  นั้น และจดๆ  จ้องๆ คอยมองหญิงสาวที่ออกมายืนกางร่มตากหิมะรออยู่ที่ปลายสะพานอยู่ได้ และแววตาของสาวน้อยช่างไร้เดียงสาที่ฝั่งใจของพวกเธอมาจนถึงป่านนี้
"  แวบแรกที่ได้มองเห็นอดีตของ..."
"ตัวเอง !!! "
"  เจอกันหนแรก ! "
" ก็...ที่  ศาลเจ้าอาซามะ !!!  "  และน้ำเสียงที่พึงรำพัน
" และก็...ในงานประเพณีอุตางะตะ "
"  เธอ...ช่างเป็นเด็กสาวที่สดใสมากมายเหลือเกิน  "  อิเลฟเวนท์ที่มองเพียงภาพแขวนถึงกับต้องยอมพูดเรื่องเก่าในอดีตชาติขึ้นมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
และทัตสึจิที่คอยเหลียวมองรูปแขวนพวกนั้นตาม ๆ  กันไป  แต่อย่างไงซะเขาก็รู้สึกชอบภาพเขียนอุกิโยะของสาวงามที่กำลังดีดพิณโกโตะอยู่ที่ใกล้ๆ  นั่นมากกว่า
"  แต่ว่า "
" เธอคนนี้ก็สวยใช้ย่อยซะเมื่อไหร่ "
"  ลีลาการโบกสะบัดดีดพิณญี่ปุ่นของเธอ ! ที่....."
" ดูกี่ครั้งต่อกี่ครั้งจนอยากกลับไปนอนฝันถึง !!! "
" ถ้าหากว่าเป็นฉันบ้างละก็ !! "
" ฉันคงจะไม่มีวันแอบไปมีภรรยาคนอื่น !!! "
"  เก็บไว้อีกเป็นแน่ "  ว่าแต่ทัตสิจิก็เพียงพูดเปรียบเปรยถึงความรู้สึกที่แสนจะธรรมดาๆ  ของพวกผู้ชาย
" หึๆ !!! "  เสียงหัวเราะในลำคอของอิเลฟเวนท์ยังคงส่งเสียง และบางทีเธอที่ก็เผลอพยักหน้าให้กับทึตสึจิ
"  ก็เพราะว่า "
" ผู้หญิงคนนั้น เธอ..มันไม่ใช่ ! "
" คนที่น่ายกย่องหรือว่า น่าเชิดชูเอาซะเลย!  "
"  มันไม่ใช่เลยแม้แต่น้อย !!  "  เธอแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ให้ทัตสึจิฟังก็เพราะว่า เวลาที่...ความทรงจำในอดีตที่แสนเจ็บปวดจากอดีตคอยย้อนกลับมา ก็คือ..เวลาที่ต้องสบตาของแม่สายน้อยวัยสิบหกมันยังคงทำให้เธอเสียใจบาดลึกจวบจนถึงเวลาในโลกปัจจุบันนี้ได้
อิเลฟเวนท์แม้ว่าใจก็อยากจะรีบเดินหนีกลับออกไปจากห้องนี้ ว่าแต่ว่าเธอนั้นก็รู้ตัวเองดีว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ และตอนนี้เธอที่ทำได้ก็แค่หันไปยืนมองที่ประตูห้องเก็บของ
และทัตสึจิที่ยังคงมองตามและรู้เท่าทัน
"  คุณไม่เป็นไร ! แน่นะ !!! "  ทัตสึจิที่ต้องถามเพราะรู้สึกเห็นใจ และแม้ว่ามีบางครั้งที่ก็พยายามจะคอยสังเกตรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของพวกเธอพวกนั้น
เธอส่ายหน้าให้กับทัตสึจิ
" ฉันเลือกอะไรมากไม่ได้นักหรอกนะ  มินาโมะโตะ "  น้ำเสียงของอิเลฟเวนท์ที่จริงจังนั้นพลอยที่จะทำให้ทัตสึจิตระหนก
ทัตสิจิที่กำลังเฝ้ามองอิเลฟเวนท์หันไปมองที่ฉากประตูกั้นห้องหนังสือภายในห้องเก็บของ ๆ ของตัวเอง และอิเลฟเวนท์ที่กำลังพาตัวเองเดินเข้าไปในห้องหนังสือของเขาจริงๆ เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องรีบเดินตามเธอไป
อีเลฟเวนท์เดินอ้อมฉากบานพับสีขาวซีด ๆ ในห้องเก็บของมินาโมะโตะ และเดินตรงไปที่โต๊ะเขียนหนังสือเตี้ยๆ ของญี่ปุ่นที่เป็นไม้สนทาทับด้วยน้ำมันสนสีดำขัดเป็นเงา เธอนั่งขัดสมาธินั่งลงบนเบาะสีเทาคล้ำ ๆ ที่เคยเป็นที่นั่งของมินาโมะโตะ
มิหนำซ้ำเธอยังต้องคอยกวาดสายตาบนโต๊ะหนังสือของมินาโมะโตะที่เหมือนๆ  จะมีกระดาษสีขาว ๆ บางๆ  กางอยู่เกือบเต็มพื้นที่ของโต๊ะญี่ปุ่น และพู่กันจีนเปื้อนหมึกที่ยังคงถูกใช้งาน
" ทัตสึ...จิ !! " และเธอที่รู้สึกขอบคุณทัตสึจิทันทีที่เห็นพวกมัน
ทัตสึจิที่คอยนั่งลงบนเบาะที่ฝั่งตรงกันข้าม และดูเหมือนเขายังจำเป็นต้องเสียสละเบาะของตัวเองให้กับอิเลฟเวนท์ซ้ำๆ
"  เธอคงอยากที่จะกลับมาจับพู่กันอีกแล้ว ! ละสินะ ! "
"  จริงไหม !! "  ทัตสึจิปลอบใจอิเลฟเวนท์โดยไม่รู้เหตุผลว่าทำไมถึงต้องพูดอย่างนั้นออกมา แต่ในขณะที่กำลังมองอิเลฟเวนท์หันไปสนอกสนใจกับแท่งฝนหมึกและพู่กันจีนของตัวเอง จนกระทั่งต้องคว้าแท่งฝนหมึกมาคอยถือไว้
อิเลฟเวนท์เห็นความพยายามของทัตสึจิที่ชายหนุ่มอายุราวๆ รุ่นพ่อที่อยากจะช่วยฝนหมึกให้กับเธอ  และคอยนั่งมองพวกเขาที่ตั้งตกตั้งใจฝนหมักอย่างระเอียดอยู่ตรงกันข้าม
"  ตั้ง...15  ปี !! "
" ตั้ง 15 ปี !!!  "
" ที่ฉันน่าจะเรียกคุณว่า  ท่านประธานทัตสึจิ มินาโมะโตะ  แห่ง Holding & Industrial อันยิ่งใหญ่ !!! " และเธอก็คอยปลอบใจทัตสิจิไปพลางๆ
" ฮ่าๆๆ "  เสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของทัตสึจิที่กำลังดังลั่นห้องขั้นมาแทนที่ความเงียบกริบที่หาสาเหตุไม่ได้  และด้วยการที่ทัตสึจิชอบความตรงไปตรงมาของฟูจิวาระ
" ก็แล้วมันจะแตกต่างกันตรงไหน  "
" ก็ในเมื่อ  "
" เธอก็ยังเป็นเธอคนเดิมอยู่วันยังค่ำ !!! "    ทัตสึจิปฏิเสธข้อต่อรอง
"  และก็ใช่ว่าฉัน !  "
" จะถือเรื่องอายุเป็นเรื่องที่สำคัญกันซะเมื่อไหร่ ฟูจิวาระ !! "  และมิหนำซ้ำทัตสึจิที่ยังคงให้เกียรติซึ่งกัน
อิเลฟเวนท์พยักหน้าสองสามครั้งก่อนที่จะก้มมองกระดาษสีขาว ๆ ที่ว่างเปล่าที่กางอยู่ตรงหน้าด้วยฝีมือของทัตสึจิ มินาโมะโตะที่เตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้แล้ว
"  สงคราม....ครั้งสุดท้ายในชีวิต !! " เธอยังคงรำพึงรำพันถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อมองเห็นภาพในอดีตคอยซ้ำไปและซ้ำมาอยู่ในหัวซ้ำๆ
และจนกระทั่งทัตสิจิต้องรีบเร่งหันมาหยิบพู่กันกลับขึ้นมา และจิ้มปลายพู่กันลงบนแท่นหมึกอย่างช้าๆ  และช่วยยืนมันให้ถึงมือ และเธอที่รับพวกมันไว้อย่างเต็มใจ และก็ความคิดแรก ๆ  ของทัตสึจิเกิดขึ้นในชั่วขณะหนึ่ง
ก็คือ... อีเลฟเวนท์ต้องการจะเขียนอะไรลงไปในที่กระดาษแผ่นนั้น  และเขาที่ยังคงเฝ้ามองลีลาการโบกสะบัดปลายพู่กันของคนที่ชื่อฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระอยู่แล้วจริงๆ
แต่ในขณะที่ทัตสึจิยังคงคอยเฝ้ามองคนๆ  หนึ่งกวัดแกว่งพู่กันจีนราวกับถือมีดดาบกวัดแกว่งในสนามรบของเขา  และทันทีเพียงไม่กี่อึดใจอิเลฟเวนท์ก็ส่งพู่กันจีนคืนกลับมา
ทัตสึจิรีบร้อนยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับพู่กันในมือของฟูจิวาระ  และทัตสึจิที่ไม่ทันระวังตัวประดิษประดอยเก็บพู่กันด้ามนั้นมากไปกว่าการหันไปชำเลืองมองที่กระดาษแผ่นนั้นและคว้ามันอ่านในทันทีทันใด
"  ยาม...ที่มีลมพัดใบไผ่ "
"ความทรงจำ...ที่หายไป "
" แต่เสียงกระซิบ...ที่ยังคงอยู่ " !!  ทัตสึจินั่งอ่านกระดาษแผ่นนั้นที่พวกมันเขียนด้วยตัวอักษรจีนโบราณ  ตัวอักษรจีนโบราณสีดำสนิทที่ยังคงเขียนหวัดๆ อย่างรีบเร่งเช่นเดิม
ว่าแต่ว่าทัตสึจิตัดสินใจวางกระดาษแผ่นนั้นคืนกลับไปลงบนโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเอง และมิหนำซ้ำเขาที่ยังต้องหันกลับมา และคอยนั่งมองกิริยาท่าทางของคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าว่าจริงๆ  แล้ว ตอนนี้เธอเป็นใครกันระหว่างฟูจิวาระ หรือว่า อิเลฟเวนท์คนที่เคยรู้จัก
เสียงถอดถอนหายใจของคนที่อยู่ตรงหน้าทัตสิจิ  พวกมันทำให้เกิดคำถามกับพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
" สงคราม..! " และทัตสึจิที่ยังคงตั้งคำถาม
" ครั้งสุดท้ายของเธอ..  "
" มัน คงจะเป็นสงครามประเภทที่...ต้อง ! "
"  ฝืนใจน่าดู  "  ทัตสึจิพยายามจะตั้งคำถาม และในขณะเดียวกันก็พยายามนั่งคุกเข่าในท่าทีที่สำรวมมากขึ้น
แต่เธอที่มีเพียงรอยยิ้มจางๆ ให้กับทัตสิจิ
"  มันก็น่าแปลกจริงๆ  นั่นแหละ ! "  และตอบคำถามอย่างไม่มั่นอกมั่นใจ
อิเลฟเวนท์ยังคงคอยพยายามที่จะคิดให้หนักก่อนที่ตอบคำถามของทัตสิจิไปๆ  มาๆ  วนเวียนอยู่อย่างนั้น และสุดท้ายสิ่งที่เธอคิดได้ตอนนี้ก็มีเพียง
... ทำไม....คน ๆ  หนึ่ง !  สามารถ....ทำให้ฝ่ามือ ที่...เคยรู้สึกเย็นเหมือนน้ำแข็ง  ... อุ่น !!! ขึ้นมาได้ !!!
เสียงผ่อนลมหายใจเข้าออกผ่อนสั้นสลับยาวของอิเลฟเวนท์ ทุกๆ ครั้งทัตสึจิที่แทบจะนับครั้งได้
" ถ้าเธอไม่ว่าอะไร ! "  และทัตสึจิยังต้องมาคอยนั่งเห็นอกเห็นใจ
"  ฟูจิวาระ !!"
"  เธอเอง !  ก็เคยเป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำศึกสงครามมาจนนับไม่ถ้วน !! "
"  เธอเอง !  ก็ยังเคยชนะในศึกสงครามมาแล้วเป็นร้อยเป็นพันครั้ง !!! "
ทัตสึจิที่หยุดคิดไปชั่วครู่  และพอยิ่งเห็นอิเลฟเวนท์และเห็นความเจ็บปวดที่กำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างช้า ๆ  ภายใต้ลูกนัยน์ตาสีดำของเธอที่กำลังสั่นไหว.
"  หิน..ก้อนนั้น ! ที่เธอเอง...ก็รู้ว่า มันหนัก  "
" แล้ว..มันเป็นเพราะอะไร ! "
"  คนอย่างเธอ  ถึงได้หวาดกลัว ! "  เพราะว่าเขาไม่อยากต้องเห็นเธอต้องมาคอยเจ็บปวดอยู่อย่างนี้ทั้งๆ  ที่มันก็ไม่เกิดประโยชน์ และเธอก็น่าจะรู้ดีที่สุด
รอยยิ้มจางๆ ของอิเลฟเวนท์ที่ยังคงอยู่และสลับไปมากับดวงตาที่สั่นไหว แต่ในที่สุดเธอก็ยอมรับออกมาอยู่ดี
" ฉัน ! มันก็คงจะเป็นได้แค่....."
"  คนที่ขี้ขลาด !!!  "
ทัตสึจิที่ทำได้เพียงพยักหน้ารับรู้ แต่ว่าก็ยังไม่เห็นด้วยกับเธอไปซะทั้งหมดอยู่ดี
" ฟูจิวาระ ! "
" หินก้อนนั้น "
" ตอนนี้มันไม่ได้แค่ถูกวางทับเอาไว้ที่ตรงหน้าอกของคุณ !!! "
"  แต่ว่ามันอาจจะกำลังคอยทุบอยู่ที่กลางดวงใจของคุณเองซ้ำ ๆ จนก่อให้เกิดเป็นรอยแผล"
" รองประธาน... The Empire Group  "  ทัตสึจิฝืนใจพูดคำ ๆ นั้นออกมา ทั้ง ๆ  ที่รู้ว่าก็มันคงไม่ได้ช่วยอะไร แต่ก็ยังตัดสินใจที่จะพูดให้อิเลฟเวนท์ฟังต่อ
" การที่เธอเองพยายามที่จะฝืนโชคชะตาให้ได้ !แต่ก็ใช่ว่า...."
" มันจะทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมาน ! น้อยลงไป !!!!  "
" อีเลฟเวนท์ ! " เขาที่ก็คงจะบอกกันได้เพียงเท่านี้จริง ๆ
อิเลฟเวนท์คอยนั่งฟังทัตสึจิให้คำแนะนำอยู่อย่างเงียบ ๆ  โดยที่ไม่ยอมที่จะเอ่ยปากตอบอะไรออกไป ทั้ง ๆ ที่ทุก ๆ ครั้ง  เธอเองก็อยากจะตะโกนออกไปดังๆ  เพื่อที่จะคอยห้ามทัตสึจิไม่ให้พูดอะไรออกมาทั้งนั้น
แต่ว่ามันก็คงจะไม่มีประโยชน์ !!!! อีกต่อไปแล้ว...


## รสจูบ

ทัตสึจิค่อยๆ ช่วยเลื่อนปิดฉากกั้นบานพับของห้องหนังสือช้า ๆ  แต่ทว่าในขณะที่เขากำลังจะเดินออกจากห้องเก็บของประจำตระกูล
" รองประธานฮัน !!!  "
ทึตสึจิตกใจมากจริงๆ ที่เห็นรองประธานของเอ็มไพร์เข้ามายืนอยู่ภายในห้องเก็บของ ๆ พวกเขาในกลางดึก และทัตสึจิที่แอบใช้หางตามองไปที่หลังฉากกั้นประตูบานพับของห้องหนังสือชั่วครู่  แต่ฮัน ยูซองกลับเป็นฝ่ายที่เดินเข้ามาหากันถึงที่
" พอดีว่า.... คุณอาซามิ  "
" เธอบอกเอาไว้ว่า ที่นี้  "
" มีภาพวาดสวยๆ  ที่น่าสนใจ "  ฮัน ยูซองตั้งคำถามกับมินาโมะโตะ ในขณะสายตาพยายามมองผ่านทะลุฉากกั้นบานพับตรงหน้า
และทัตสึจิที่พยายามจะผงกหัวขึ้นลง
" อ้อ !!! "
" ก็คงจะจริงอย่างที่เธอว่า "  และไม่ได้ปฏิเสธอะไร เพียงแต่ว่าตอนนี้ทัตสึจิที่พยายามจะชวนเขาเดินออกไปทางอื่นก็เท่านั้น
" ถ้าอย่างนั้น ผมจะพารองประธานฮัน "
" ทำความรู้จักกับตระกูลมินาโมะโตะของเราให้มากขึ้นกว่านี้ "
" ไม่ทราบว่า รองประธานจะสนใจมันมากน้อยสักแค่ไหน "  แต่ว่าทัตสึจิที่พยายามจะหยั่งเชิงว่า รองประธานของเอ็มไพร์เข้ามาภายในห้องนี้นานแค่ไหนแล้วต่างหาก
ฮัน ยูซองที่ไม่เพียงไม่เดินตามทัตสึจิ แต่ว่าเขากลับเดินไปหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างงานภาพเขียนของผู้หญิงสองคน  และผู้หญิงคนหนึ่งที่ดีดพิณกับผู้หญิงที่ถือร่ม
"  ภาพวาดของผู้หญิงสองคนนี้ ! "
" มันมีความสำคัญอย่างไงกับตระกูลมินาโมะโตะของคุณ " และเขาที่หันไปถามทัตสึจิ
" ผมว่า....รองประธานฮัน  " และทึตสึจิที่ถึงจะแปลกใจแต่ก็ยอมที่จะพยักหน้าและยอมรับ
" เป็นคนที่ตาถึงใช้ได้  "
แต่ว่าเขาที่กำลังสนอกสนใจภาพวาดของผู้หญิงอีกคนที่กำลังยืนถือร่ม ผู้หญิงที่เป็นหญิงสาวหน้าตาของเธอถ้าไม่ร้องไห้ก็คงจะสะสวย
" น่าแปลก "  และยังต้องคอยคิดเสียงดังให้ทึตสึจิฟังไปด้วย
"ภาพวาดพวกนี้ดูไม่เหมือนของเก่าประจำตระกูลแบบนั้น "
"  เหมือนพวกมันจะถูกวาดขึ้นมาเมื่อเร็วๆ นี้ด้วยซ้ำ "  เขายิ้ม
แต่ในระหว่างนั้นทัตสึจิที่ไม่ได้สนใจคำพูดของฮ้น ยูซอง มากไปกว่าคอยหันชำเลืองไปที่หลังฉากกั้นประตูบานพับของห้องหนังสืออยู่เป็นระยะ
" เป็นอะไรหรือเปล่าครับ " แต่ว่าเขาที่สังเกตเห็นและพยายามที่จะเหลียวมองตามทัตสึจิไป
" เปล่าหรอก  "  ทัตสึจิยิ้มแห้ง
" ผมก็แค่กำลังคิดว่านี่ก็ดึกมากแล้ว "
" พวกเราควรจะกลับออกไปก่อนดีกว่า " ทัตสึจิพยายามชวนให้ฮัน ยูซองเลิกสนใจสิ่งของต่างๆ ภายในห้องเก็บของ แต่ว่าฮัน ยูซองกลับไม่สนใจและเอาแต่จด ๆ จ้องๆ  ไปที่ผู้หญิงสองคนในภาพแขวน
ฮัน ยูซองที่คอยเดินเข้าไปดูภาพแขวนพวกนั้นใกล้ๆ  และเขาที่รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จนกระทั่งทัตสึจิที่ต้องคอยเหลียวมองตามอย่างแปลกใจ
"  ผู้หญิงในภาพนี้....ทำไม ! "
" ดวงตาของพวกเธอ "
"  ผมเหมือนเคยเห็นมันที่ไหน  "  เขาที่สงสัยเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ทัตสึจิอ้ำอึ้งไปชั่วครู่ เพราะความเห็นของฮัน ยูซองอย่างไม่น่าเชื่อว่า เขาจะพูดมันขึ้นมา
"  รองประธานฮัน !!! "
"  นี่  ก็หมายความว่า..."  และมิหนำซ้ำทัตสึจิที่กำลังคิดว่า ไม่แน่  จริง ๆ แล้วรองประธานของเอ็มไพร์อาจจะจำผู้หญิงสองคนในภาพนี้ขึ้นมาก็ได้อย่างนั้นหรือเปล่า
แต่ว่าทัตสึจิก็ยังที่จะหันไปเจอฮัน ยูซองที่เดินดุ่มๆ  เข้าไปที่หน้าตู้กระจกที่เก็บสร้อยไข่มุกสีดำ และทัตสึจิที่พยายายามจะสังเกตว่าเขาจะมีความผิดปกติอะไรอีกหรือเปล่า และฮัน ยูซองที่กำลังเข้าไปเดินรอบๆ ตู้ใบนั้น
"  สร้อยไข่มุก ! เส้นนี้ก็คือ...."  เขาสนใจพวกมันพวกมันมากกว่าภาพแขวนพวกนั้นซะอีก
ทัตสึจิได้แต่ผงกหัวขึ้นลงตาม
" ถูกต้อง ! "
" พวกมันเป็นของ ฟูจิวาระ ที่เธอจะบริจาคพวกมันให้กับพิพิธภัณฑ์เร็วๆ นี้" และตอบฮัน ยูซองอย่างไม่อ้อมค้อม
" โหดร้ายจังเลยนะครับ "  เขาบอกกับทัตสึจิทันที่เห็นของจริง  และสายตาของเขาที่กำลังเปลี่ยนเป็นคงสงสัย
ทัตสึจิที่พยายามจะฝืนความรู้สึกอึดอัด แต่ก็ทำได้แต่ฝืนหัวเราะออกมาเบาๆ  ทำได้เพียงเท่านี้
" มันก็แค่เครื่องประดับ " และทัตสึจิที่พยายามเหลียวหันไปที่ตู้เก็บดาบวากิซากิ
" พวกมันไม่ใช่อาวุธจะไปทำร้ายใครได้ยังไง "  และทัตสึจิที่กำลังบ่ายเบี่ยงไม่อยากจะพูดถึงประวัติของสร้อย
ฮัน ยูซองที่กำลังยิ้มตาม
"ผมไม่ได้หมายความว่าสร้อยเส้นนี้จะไปทำร้ายใครได้ "  เขาบอก
" ยังไง ! " ทัตสึจิหน้าถอดสีและยังหันกลับมามองสีหน้าของรองประธานเอ็มไพร์ และเขาที่เดินเข้ามาหา
ฮัน ยูซองที่พยายามมองหาความจริงใจจากทัตสึจิ มินาโมะโตะ
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" ทำไมฝ่ามือของเธอ !!! "
" ทำไม ! พวกมันถึงได้เย็นเฉียบอยู่ตลอดเวลาแบบนั้น  "  เขาพูดในสิ่งที่อยู่ๆ ก็แวบขึ้นมาในหัวทันทีที่เห็นสร้อยไข่มุกสีดำของเธอ
" ทำไม !  "  เขาตั้งคำถามถึงอิเลฟเวนท์ต่อหน้าทัตสึจิอีกครั้ง  แต่ทว่าทัตสึจิกลับทำแค่เพียงเบือนหน้าและหันมองไปทางอื่น
เปรี้ยงงงงง !!!!!
ครึ้ม...มมมมม !!!!!
เสียงของฟ้าร้องฟ้าผ่าดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยรอบๆ  บ้านของทัตสึจิ มินาโมะโตะ และความเย็นเฉียบจากท้องฟ้าก็เช่นกันที่ทำให้ภายในห้องนี้เริ่มเย็นเฉียบขึ้นมาทันทีทันใด จนกระทั่งมือไม้ของทัตสึจิเองนั่นแหละที่เริ่มหนาวสั่น.. !
ครืด....ด !!!
เสียงเลื่อนเปิดฉากกั้นที่ห้องหนังสือของทัตสึจิถูกเลื่อนให้เปิดออกอย่างช้า ๆ  เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ก็เลยต้องยอมถอยร่นให้ห่างจากประตู เธอปาดน้ำตาที่รื้น ๆ เล็กน้อยให้เกลี้ยงเกลา และถึงจะยอมหันมาเผชิญหน้ากัน ระหว่างเธอและฮัน ยูซอง
ฮัน ยูซองที่ไม่เพียงแต่จะเดินเปิดประตูเข้ามาหาเธอ แต่ทว่าเขายังเดินเข้ามาและจับมือของเธอเอาไว้  และรับรู้ถึงฝ่ามือของเธอที่กำลังเย็นเฉียบเย็นยะเหยือกราวกับน้ำแข็งที่ติดลบ และแวบแรกที่เธอถูกเขากุมมือ
แวบแรกของอิเลฟเวนท์ที่เหมือนถูกไฟฟ้าสถิตถ์สัมผัสผ่านปลายนิ้วมือเข้ามาจนถึงหัวใจ  และตอนนี้น้ำตาของตัวเองที่กักเก็บเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป
ฮัน ยููซองยังคอยใช้มือข้างหนึ่งมาคอยจับประคองแก้มของอิเลฟเวนท์ที่มีคราบน้ำตาเปรอะบ้างแล้ว
"  หินที่มีอยู่...ทั้งหมดในโลกใบนี้ !  " เขากระซิบบอกกับเธออย่างแผ่วเบาผ่านสายตาที่แสนจะอ่อนโยนกว่า
" ผมคงไม่สามารถที่จะขนและโยนมันทิ้งไปทั้งหมด ! ให้คุณได้ !! "
" แต่ว่าหินก้อนนั้น !!!
" ผมสามารถที่จะย้ายและพามันกลับออกมา !!! "
"ทับเอาไว้ตรงที่หัวใจของเราสองคน "
....เสียงกระซิบที่แสนจะแผ่วเบาของฮัน ยูซองที่ไม่เพียงจะพัดผ่านช่องอากาศระหว่างคนสองคน..
....แต่ทว่า เสียงกระซิบอันอ่อนโยนของฮัน ยูซองยังผัดผ่านไปจนถึงริมฝีปากของกันและกันอย่างช้าๆ
กลิ่นของน้ำฝนที่กำลังถูกลมบางเบาพัดโชยไปรอบๆ  รั้วบ้านมินาโมะโตะ  หยาดฝนที่ดูเหมือนว่าจะซาลงแล้วอยู่เรื่อยๆ  แต่ก็ยังพอมองเห็นละอองฝนพรำ ดวงดาวและพระจันทร์  ได้ก่อกำเนิดขึ้นแล้วท่ามกลางเมฆหมอกที่ค่อยๆ  คล้อยหายไป  ดวงดาวสุกสกาวแพรวพราวรายล้อมพระจันทร์ดวงใหญ่สีนวล ๆ  ขาวๆ  ที่มองเห็นที่ปลายของต้นไผ่หลังรั้วบ้าน
บริเวณรั้วกำแพงดินเก่าๆ  ของตระกูลมินาโมะโตะเต็มไปด้วยตะไคร้น้ำเขียวๆ  ซ้อน ๆ กัน  และต้นของดอกฮอลลี่ฮอก ทั้งสี ขาว สีชมพู และสีม่วง ขนาดราวๆ  สูงเกือบจะ 8  ฟุต  ต้นฮอลลี่ฮอกออกดกบานสะพรั่งอยู่ตามริมรั้วเป็นทิวแถว เพราะว่าดอกฮอลลี่ฮอกที่ดูคล้าย ๆ กับดอกฝ้าย หรือไม่ก็ดูคล้ายกันกับดอกไม้คาร์เนชั่น  พวกมันมีกลีบดอกห้าดอก ปลายเป็นคลื่น  เกสรตัวผู้เกาะกันเป็นละอองแน่นที่ปลายเกสรตรงกลางแต่ไม่พ้นดอก
กับอ่างน้ำวนที่ก็ทำมาจากหินอ่อนชั้นเยี่ยมติด ๆ กับสวนของต้นฮอลลี่ฮอก และหลังคาไม้ที่ตีเป็นรั้วระแนงถี่ๆ ทำเป็นหลังคา และฉากกั้นบานประตูพับวาดลวดลายของพวงดอกวีสทีเรียสีม่วงสด ๆ  สูงราวๆ  หนึ่งเมตรห้าสิบที่อยู่รายล้อมรอบๆ  อ่างน้ำวนที่ทันสมัยที่อยู่ที่บริเวณหลังห้องพักห้องหนึ่งของครอบครัวมินาโมโตะกับพื้นไม้สักรอบๆ  ของอ่างน้ำวนหินอ่อนที่ ถูกขัดทำความสะอาดอย่างดี
แต่ทว่า...ฮัน ยูซองยังคงคอยนั่งเอนกายพิงประตูเลื่อนโซจิกระดาษสาสีขาวๆ  สว่างใกล้ๆ  ที่อ่างอาบน้ำวน  และเขายังมีอิเลฟเวนท์ที่คอยซุกซ่อนตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มสีขาวอยู่ตรงกลางระหว่างอกของเขา
และคนสองคนตอนนี้มีเพียงผ้าห่มผืนใหญ่สีขาว ๆ หนาๆ  คอยปกคลุมร่างกายโดยที่ปราศจากเสื้อผ้าที่มิดชิดใดๆ
เขาและเธอยังคงคอยนั่งอิงแอบแนบชิดอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์อันริบหรี่  ปกคลุมด้วยละอองฝนและไอน้ำอุ่นตรงหน้า เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องการที่จะกอดร่างกายของเธอเอาไว้ให้แนบชิดกันมากที่สุด  เท่า ๆ ที่สามารถจะแนบชิดได้จนหมดจน !!!
และเธอที่พยายามมแลกเสียงลมหายใจเข้า ๆ ออก ๆในยามทีตัวเองหายใจเข้า  และฮัน ยูซองที่หายใจออกสลับกันไปมาอยู่อย่างนั้นไปเรื่อยๆ    และลมหายใจอุ่นๆ ที่ยังคงคอยแบ่งปันสับเปลี่ยนระหว่างกันไปๆ มา ๆ และซ้ำ ๆ
แต่ทว่าช่องว่าง....ระหว่างริมฝีปากที่ยังคงประกบกันไปมาอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้น...
ฝ่ามือของพวกเขายังคงสัมผัสไปทั่วๆ  ทุกอณูของร่างกายของเธอ  และเธอยังคงพยายามผลักร่างกายทั้งหมดให้จมมิดลงไปในตัวของเขา  และอีกอย่างฝ่ามือของพวกเธอเองที่เริ่มอุ่นขึ้นจนเกือบร้อนฉ่าขึ้นจนได้
และที่แน่นอนที่สุดเวลานี้...ไม่มีที่ใด ๆ ของร่างกายของพวกเธอที่หลงเหลือและรอดพ้นจากรส...จูบ
เสียงหัวใจของคนทั้งสองคน และพวกมันกำลังคอยแต่จะเต้นอึกทึกครึกโครมคอยพลัดกันไปมาท่ามกลางละอองฝนพรำกับท้องฟ้าในค่ำคืนที่มีดาวนับร้อยนับพันดวงจันทร์ที่สุกสว่างเจิดจ้าแสงอันริบหรี่ที่ ๆ  ก็พอจะทำให้มองเห็น.....
.....เขาและเธอเป็นของกันและกัน !!!!
ฮง ฮเยจีเดินวนเวียนๆ  ไปๆ มา ๆ  ภายในห้องสวีทของโรงแรมที่พักใจกลางกรุงโตเกียว และเธอเองที่คอยก้มมองนาฬิกาข้อมือไปอีกไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง สาเหตุก็เพราะว่าหลังจากที่ พวกเธอได้พบกับมุรามาสะ มินาโมโตะ  รองประธานของ Holding & Industrial  ที่ห้องอาหารตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันจนกลับมา และจนป่านนี้ทั่วทั้งโตเกียวก็ยังจะมีลมพายุฝนเทกระหนำตกลงมาอย่างหนักทั้งวัน จนกระทั้งปาเข้าไปเกือบตีหนึ่งกว่า ๆ เข้าไปแล้ว  แต่ว่าฟ้าฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะยอมหยุดลงไปง่ายๆ
และฮง ฮเยจีที่คอยเดินเข้าไปยืนชิดติดผนังห้องที่เป็นกระจกของโรงแรม และมองผ่านท้องฟ้าและพวกตึกสูงพยายามมองไปให้ไกลที่สุดและได้แต่คิดวนไปวนมาซ้ำ ๆ เรื่องของรองประธานของThe Empire Group  ที่ยังไม่มีวี่แววจะโผล่มาที่นี้เลยด้วยซ้ำ และการขาดการติดต่อจากเขามาเกินกว่าสิบชั่วโมง
ฮง ฮเยจียังคอยครุ่นคิดตลอดเวลาว่า เรื่องลูกชายคนโตของท่านประธานทัตสึจิรองประธานของ Holding & Industrial  มาพูดกับเธอเมื่อตอนกลางวันนั่นนะ ! เรื่องที่มุรามสะที่อุตส่าห์ตั้งใจมาบอกกับเธอถึงที่นี้ !
เรื่องนั้นที่ทางรองประธานของ Holding & Industrial  ที่ๆ  พวกเขาอุตส่าห์มาบอกับเธอด้วยตัวเองแบบนั้นทำไม
และเหตุผลอะไร ! ลูกชายของท่านประธานมินาโมะโตะดูเหมือนไม่อยากให้เธอกลับไปที่บ้านของเขาอีก
และผู้หญิงไทยคนที่มีชื่อเหมือนชาวญี่ปุ่นที่ใช้ชื่อ..ฟูจูวาระคนนั้น ทำไม ! ถึงเดินทางไปที่บ้านของพวกเขาที่ซะกะพร้อมกันกับฮัน ยูซอง
และไม่ว่าเหตุผลอะไรก็ตามที่ฮง ฮเยจีพยายามจะคิดให้ออกว่า เพราะอะไร !
ทัตสึจิและอาซามิ มินาโมะโตะคอยสวมยูกะตะ และยังคอยเดินออกมาส่งฮัน ยูซอง รองประธานของเอ็มไพร์ที่หน้าบ้านช่วงเวลาสาย ๆ  ด้วยกันเพียงลำพัง  แต่ว่าอยู่ๆ ก็มีเสียงรถเลี้ยวเข้ามาทางประตูหน้าบ้าน และฮง ฮเยจีที่รีบร้อนเปิดประตูรถโดยไม่รอพวกบอร์ดี้การ์ด
"  อรุณสวัสดิ์ ! "
" คุณหนูฮง ฮเยจี !! "  ทัตสึจิไม่ได้แปลกใจอะไรและยังสุภาพ
ฮง ฮเยจีโน้มตัวเล็กน้อยให้กับท่านประธานกรรมการใหญ่ของ Holding & Industrial  และลูกชายของพวกเขา
" อรุณสวัสดิ์ค่ะ ! "
" ท่านประธานมินาโมโตะ !! "  ฮง ฮเยจีสุภาพตอบ ว่าแต่สายตาของที่พวกเธอที่ยังคอยชำเลืองมองไปที่ว่าที่คู่หมั้น
ฮัน ยูซองดูประหม่าและพยายามทำตัวให้ปกติต่อหน้าของเธอ
" ฮเยจี !! "
" นี่...เธอ ! มาทำอะไรที่นี้ !!! "  เพราะเขาที่ดูจะนึกไม่ถึงว่าพวกเธอจะมาที่นี้เพียงลำพัง และฮง ฮเยจีที่พยายามจะเดินเข้ามาใกล้
สายตาของฮง ฮเยจีที่เป็นกังวลและเป็นห่วง
"  พอดีว่า....เมื่อวานฝนตกหนัก! "
" และฉันก็ติดต่อพี่ไม่ได้ "  ฮง ฮเยจีแสดงความเป็นห่วงเป็นใย
" พอดีว่า...เมื่อวานที่นี้ ! "  อาซามิที่ตั้งใจเดินเข้าหาพวกเขา
"  ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักมากจริงๆ  ค่ะ "  ลูกสาวของมินาโมะโตะอธิบาย และบางครั้งก็แอบยิ้ม"
" เพราะว่าฝนตกหนัก  เพราะฉะนั้นรองประธานฮัน ยูซอง "
" ก็เลยต้องติดกับดัก !
" ไม่ใช่สิ ! "
" ท่านรองประธานฮันที่พลอยติดฝนไปด้วย "  และพวกเธอที่แสร้งยิ้มแย้ม
ฮง ฮเยจีได้แต่มองไปที่ลูกสาวของมินาโมะโตะสลับไปคอยกับว่าที่คู่หมั้น และเธอที่ยังไม่เข้าใจในทันที แต่ถึงอย่างนั้นเธอที่ยังรู้สึกว่าที่นี้ไม่ปลอดภัย
อีเลฟเวนท์รีบร้อนเดินถือเสื้อสูทสีดำคอยเดินไปตามทางเดินแคบ ๆ ระหว่างตู้คอนเทรนเนอร์เป็นจำนวนหลายร้อยหลายพันตู้บริเวณพื้นที่เรียบชายหาด และเรือขนส่งสินค้าอีกหลายร้อยลำที่คอยจอดเทียบท่าบริเวณริมชายฝั่งของปากอ่าวอิเสะ
แต่ว่าเสียงย้ำฝีเท้าหนัก ๆ และรวดเร็วของรองเท้าหนังสีน้ำตาลไหม้ประเภท Toe Cap  และเสียงฝีเท้าที่ทำให้มุรามาสะ มินาโมะโตะจนต้องรีบหันหลัง
"  มาไว...จริงนะ ! "
"  ฟูจิวาระ !!! "  มุรามาสะในขณะที่ก้มมองรองเท้าของอิเลฟเวนท์ก็อดไม่ได้ที่จะคอยทักทาย  แต่ว่าเธอก็แค่ยืนฟังเงียบ ๆ
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่มุรามาสะกำลังคอยเดินเข้าหา และเขาก็ให้ความสนอกสนใจชุดสูทเท่ห์ ของห้องเสื้อ...แบรนด์ชื่อดัง Si…^am  นอกเหนือจากรองเท้า ที่แสนแพงของฟูจิวาระและก็ไหนจะเนกไทสีดำลายทางกำลังถูกจับยัดลงไปในกระเป๋ากางเกงที่โผล่มา
" ฟูจิวาระ ! " และตามมาด้วยน้ำเสียงเหยียดๆ
" นี่เธอ ! คงจะขับเครื่องบินมาจากที่ซะกะ ! "
" มาที่นี้.เองเลยละสิ !!! "  และมุราสะที่คอยฉีกยิ้มกว้างให้ แต่ก็คงไร้วี่แววการตอบโต้จากพวกเธอ
" หึ ! " มุรามาสะแสร้างหัวเราะอีกที
" หรือว่า...ที่เธอมาถึงที่นี้ !!  "
"หรือว่า...เธอเปลี่ยนใจ "  มุรามาสะต้องการให้อิเลฟเวนท์ยอมเปิดเผยท่าที แต่ดูเหมือนเธอจะพยายามสงวนมัน
อิเลฟเวนท์ที่แค่อยากจะยืนอยู่เฉยๆ และปล่อยให้มุรามาสะได้คิดแทนคนอื่น
" เมื่อก่อน "
" ฉันก็คงต้องขอยอมรับว่า.ฉันก็เคยเป็นคนที่ลังเล  "
" เคย..เป็นแบบนั้น ! "  เธอที่ก็ไม่ใช้ว่าจะปฏิเสธ
" แต่ว่า..."  และเธอยังหันมาเผชิญหน้ากับมุรามาสะแบบตาต่อตาโดยไม่สนพวกลูกสนุมราวๆ ห้าสิบหกสิบคนที่พากันยืนเสนอหน้าอยู่ที่ท่าเทียบเรือ และโดยเฉพาะพวกเขาทุก ๆ คนยังพากันรุมจ้อง
"  ฉันไม่อยากที่จะอธิบายอะไรอีกเป็นครั้งที่สอง  "  เพราะว่าสาเหตุที่...เธอเองมาที่นี้ก็เพื่อที่จะคอยเตือนกันเป็นครั้งสุดท้ายให้กับมุรามาสะ มินาโมะตะ
" ฮ่าๆๆ " มุรามาสะหัวเราะและคอยเดินๆ  เข้ามายืนใกล้ๆ  ก็เพื่อจะคอยปะทะฝีปากกันใกล้ๆ
" ฟูจิวาระ..."
" เธอคงจะเสียใจมากที่ !! "
"  ไม่ได้ ! "
" เกิด..เป็นผู้ชาย ! "    และมุรามาาสะจงใจที่จะคาดคั้นอิเลฟเวนท์ให้ยอมเปิดเผยความจริงเรื่องราวของตัวเองที่ซ่อนอยู่ออกมาให้ได้
แต่เธอก็ไม่เคยคิดแม้แต่ที่จะสนใจคำพูดยั่วยุ
"  เอาเป็นว่า...."
" ทัตสึจิ !!! "
"  เธอจะไม่มีวันหาพ่อที่ดีแบบเขาได้อีกแล้ว "    เธอคอยเตือนสติมุรามาสะ
"เหอะ !!! " มุรามสะที่คราวนี้หันมาฉีกยิ้มเพราะว่าความสมเพชเวทนาในตัวของคนตรงหน้า
"  ฟูจิวาระ..."
" เธอเอง...นั่นแหละ !!! "
" ที่...น่าจะหัดเคารพนบน้อบพ่อของฉันให้มาก ๆ เข้าไว้ "  และแววตาของมุรามาสะที่เต็มไปด้วยความเหยียดกัน
" คำก็ทัตสึจิ !!! "
" สองคำก็ทัตสึจิ !!! "
" ฟูจิวาระ  ไม่ใช่ !! "
" เอาจริง ๆ เธอมันก็ไม่ได้แตกต่างจากพวกเรานักหรอก !!! "
"  อีเลฟเวนท์ !!! "    มุรามาสะบีบคั้นให้อิเลฟเวนท์ยอมคายความลับของตัวเองออกมาต่อหน้าพวกเขาทุกคน
อิเลฟเวนท์ที่ต้องยอมหลบสายตามุรามาส
" แล้วทำไม !
"มันถึงจะต้องเป็นดาบเล่มนั้น !!!! "  ในระหว่างนั้นน้ำตาของอิเลฟเวนท์ก็เริ่มคลอเบ้า  แต่ทว่ามุรามาสะที่พยายามเดินเข้าหา
มุรามาสะที่เฝ้ามองสายตาของอิเลฟเวนท์ด้วยความเคียดแค้นขึ้นทุกชั่วขณะ
"  ก็เพราะว่า !! "
"... ดาบเล่นนั้น !!!! "  และสายตาของมุรามาสะที่แทบจะแนบสนิทไปกับดวงตาของพวกฟูจิราวะอย่าง...อิเลฟเวนท์ !  ดวงตาที่มองเห็นแต่คราบเลือดของพวกเขา...ระหว่างมินาโมะโตะ !
" พวกมันจะช่วยให้เธอ !! "
" และช่วยพวกเรา ! "
" ได้ปลดปล่อย ! ความลับที่ฝั่งอยู่ใต้ดิน  "
" ให้..พวกมันได้ถูกเปิดเผย !!! "    จนแล้วจนรอดที่มุรามาสะพยายามบีบบังคับให้เธอได้คลายความจริงของโลกใบนี้
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ถึงต้องยอมหันหน้ากลับมาสู้ใหม่อีกครั้ง และเธอที่เฝ้ามองมุรามาสะอีกคนด้วยความหนักอกหนักใจเป็นร้อยหนพันหน
"  สงคราม...ใช่ไหม !! "
" ต้องการให้เกิดสงครามจริงๆ  อย่างนั้นใช่หรือเปล่า " เธอถามย้ำ
" ความลับ ! ที่....เธอเป็นคนกุมมันอยู่ !! " และไม่มีครั้งใดที่มุรามาสะจะไม่ดาหน้าเข้าหา และเฝ้ามองด้วยความโกรธและเกลียด
" นั่นนะ !!!! "  มุรามาสะที่จ้องลูกนัยนต์ตาของพวกเธอเป็นร้อยหนพันหน
" ฉัน...เคย !!! "  และเธอพยักหน้ารับรู้ถึงความโกรธแค้นในใจของมุรามาสะอย่างเต็มเปี่ยม
" ผ่านสงครามมาแล้วทุกรูปแบบ !!! "  และเธอก็แค่อยากจะเล่าให้มุรามาสะได้รู้ไว้
" ใช่ !!! "  มุรามาสะพยักหน้ารับรู้ตามๆ ไปด้วย
" และพวกเราก็เหมือนกัน !!! "
"  พวกเราทุกคนเคยผ่านการทำสงครามมาจนมากมาย..!!! "
" แต่ว่า..."
" แต่ว่าอะไร !!! "
" ที่ตอนนี้...พวกมันกำลังกัดกินข้างในของเธออยู่เรื่อยๆ  กัน "
" ฟูจิวาระ !!! "    มุรามาสะที่ก็ยังคอยจ้องแต่ที่จะคอยตั้งคำถามของเธอพวกนั้น
แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ที่มาคราวนี้ถึงกับต้องค่อยๆ เบือนหน้าหลบสายตาที่ก้าวร้าวของมุรามาสะให้ห่างออกมาอยู่เรื่อยๆ
" ทัตสึจิ !!! "
"  อาซามิ !! "
"  อย่าทำร้ายพวกเขา. !!!! "
" อีก...!!! "    เธอทำได้แค่ขอร้องเรื่อง
แต่มุรามาสะที่หลบสายตาทันทีจนต้องเดินถอยและหันไปมองทางอื่น
"  มินาโมะโตะของเรา !! "
"  ที่เคยรุ่งโรจน์มาแล้วหลายร้อยปี !!! "
" แต่แล้วที่....วันหนึ่ง"
" แค่เพียงสงครามจากน้ำมือของคน ๆ  หนึ่ง ! "
"  ทัตสึจิ ! " และน้ำเสียงที่ฟังแล้วดูสั่นเครือของมุรามาสะเวลาพูดถึงคนที่อาวุโสที่สุดในมินาโมะโตะ
"  เขาอาจจะตกหลุมคำโกหก ! หลอกหลวง !! ในเรื่องที่เหลวไหลไร้สาระของเธอ "
" ฟูจิวาระ !!! "
" แต่ว่า..ฉันไม่ใช่ !! "  มุรามาสะต้องการปฏิเสธในสิ่งที่เธอเป็น
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ถึงได้หันหลังกลับ แต่ในขณะที่เธอจะก้าวเท้าถอยให้ห่างๆ  มุรามาสะ มินาโมะโตะคนเดิม
"  สำหรับ...ฉัน !!! "
"  สายเลือด...ของฟูจิวาระ ! "
" มันก็อาจจะยังพอมีหลงเหลืออยู่ !!! "  เธอบอกกับมุรามาสะ และคิดว่าครั้งนี้คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วในชีวิตก่อนที่จะเดินกลับออกจากท่าเทียบเรือออกไป
และเป็นอีกครั้งแล้วที่ ..มุรามาสะ มินาโมะโตะต้องมาเป็นฝ่ายเฝ้ามองตามหลังของฟูจิวาระซ้ำแล้วซ้ำเล่า


## การเดิมพันเพิ่งจะเริ่มต้น

บริเวณห้องผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินนาริตะในกรุงโตเกียว
ตุบ !!!
หญิงสาวผมลอนยาวประบารูปร่างหน้าตาสะสวยกำลังรีบร้อนก้มเก็บกระเป๋าถือแบรนด์เนมจากฝรั่งเศสที่หล่นอยู่บนพื้นและข้าวของที่กระจัดกระจายหล่นจากกระเป๋า ทั้งโทรศัพท์มือถือ พาสปอร์ตและเครื่องสำอางอื่นๆ  ยี่ห้อหรู  แต่ว่าสักพักก็มีมือของผู้หญิงปริศนาเข้ามาช่วยเธอก้มเก็บของและก็ยื่นพาสปอร์ตคืนให้  และหญิงสาวผมลอนที่รีบเงยหน้ากลับขึ้นมาเพื่อจะรีบรับพาสปอร์ตของตัวเอง วินาทีที่หญิงสาวผมลอนยาวสลวนเจอกับผู้หญิงเอเชียแต่งตัวทะมัดทะแมงและกางเกงยีนคอลเลคชั่นใหม่ของแบรนด์ไทยอย่าง Si...am !
วินาทีที่หญิงสาวลุกกลับขึ้นมาและได้แต่คอยยืนมองตามหลังของผู้หญิงที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ  และใบหน้ารูปไข่ที่มีผิวขาวซีดๆ ดวงตากลมผมดี แม้จะมีแมสสีดำสวมทับก็ยังดูดี และผมยาวของพวกเธอที่มัดเอาไว้หลวมๆ
หญิงสาวชาวเกาหลีใต้รับพาสปอร์ตจากคนแปลกหน้ามาถือไว้ และพวกเธอก็ได้แต่เหลียวหันมองผู้หญิงคนที่ไม่เคยรู้จักจนสุดลูกหูลูกตา
" ดูดี ชะมัด !!! "  หญิงสาวใช้ภาษาเกาหลี
"  ผู้หญิงอะไร !!! "
"   เท่เป็นบ้า !!! "  หญิงสาวชาวเกาหลีแอบยืนมองจ้องตามหลังของผู้หญิงคนที่เพิ่งจะช่วยเธอหมาดๆ  จนตาละห้อยสุดๆ เข้าให้แล้ว
กระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ที่เพิ่งจะถูกจับโยนลงบนเตียงของโรงแรมใจกลางกรุงโตเกียวประเทศญี่ปุ่น
" ก็อย่างที่บอก !! "
" ว่าต้องใจเย็น ๆ "  อีเลฟเวนท์กลับมาใช้ภาษาไทยของตัวเองในขณะที่กำลังเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ๆ ให้กับผู้หญิงไทยหน้าตาสวยพอประมาณ แต่รูปร่างดีขั้นสุด เพราะถ้าไม่อย่างนั้นเธอคนนี้คงจะไม่เป็นถึงประธานของห้องเสื้อดีไซน์เนอร์ชื่อดังของไทยในตอนนี้ ท่านประธานของ Si...^am!  นั่นก็คือ  ท่านประธานอจิรวดี อมตะสยาม !!!
หรือก็คือ ผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าทันสมัย สูงราวๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบกว่าๆ ปลายๆ ใบหน้ารูปไข่ จมูกสันเป็นคมและริมฝีปากเล็กกระจิดลิด  และเธอก็กำลังยุ่งอยู่กักับการถอดสูทเบลเซอร์ของชุดสูทสีเขียวใบมะกอก และยังทำท่าถือและคุยโทรศัพท์ประหนึงว่ายุ่งเสียเต็มประดา
" ก็นั้นแหละ !!! "  อจิรวดีพงกหัวให้อิเลฟเวนท์สองสามที และหันกลับไปนั่งๆ นอน ๆ บนเตียงคิงไซส์และรีบร้อนคุยโทรศัพท์ต่อ และรองเท้าส้นสูงสีแดงเปรี้ยวปรี๊ดก็เพิ่งสลัดหลุดจากเท้าบนพรหมราคาแพงของโรงแรม
แต่อิเลฟเวนท์กลับไม่ได้คิดจะสนใจและปล่อยให้เพื่อนสาวทำตัวสบายๆ และส่วนเธอที่เดินเข้าไปเปิดตู้เย็นและสำรวจเครื่องดื่มต่างๆ  และก็เลือกหยิบเอากระป๋องเบียร์กลับออกมางัดฝารอ
"  เอางี้ไหมละ !!
"  ลองไปเปลี่ยนบรรยากาศดู ! "  อิเลฟเวนท์ที่พูดแทรกระหว่างพวกเธอที่กำลังคุยโทรศัพท์
แต่ว่าท่านประธานของ Si…^am ก็เอาแต่นั่งๆ นอน ๆ และส่ายหัวอยู่ลูกเดียว แต่ไม่วายยังจะตามมาคว้าเอาคืนกระป๋องเบียร์จากอิเลฟเวนท์ไปเปิดและยกซด
" หยุดเลยนะ !! " อจิรวดีทำปากขมุบขมิบห้ามไม่ให้อิเลฟเวนท์ดื่มมันด้วย
อิเลฟเวนท์หันหน้าหนีและเดินพุ่งไปหยิบกระป๋องเบียร์อีกกระป๋องในตู้เย็นอยู่ดี และเธอก็หย่อนก้นลงบนโซฟาใหญ่ๆ  ใกล้ๆ และจิบมันไปพลางๆ  จนท่านประธานของห้องเสื้อชื่อดังหันมายืนกรอกตาเป็นเลขแปดไทยซ้ำๆ
" ยายเกรซ !! " แต่ว่าอจิรวดีที่ยังบ่นกับปลายสายโทรศัพท์ไม่ยอมหยุด และแม้จะคอยถือกระป๋องเบียร์เดินไปเดินมาจนทั่วห้อง
เพราะว่าตอนนี้พวกเธอก็แค่กำลังมีปัญหาใหญ่กับ อดีตเลขาจอมซ่าห์ของ Si…^am  !  จนทำให้พวกเธอวางโทรศัพท์ลงตอนนี้ยังไม่ได้
"  งั้นก็ ! เอางี้ ! "
" ลองทำตามที่พวกฉันบอกดูก่อน !!    "
" แต่ถ้า...ทำทุก ๆ ท่า !!  "
" แล้วยังไม่ท้อง !! "
" ก็ไม่ต้องมง ! ต้องมี ! มันก็แล้วกัน !!! "    น้ำเสียงประชดประชันของท่านประธานห้องเสื้อต่ออดีตเลขา และยังจะหันมาโยนโทรศัพท์ลงไปบนที่นอนและตามด้วยร่างที่แสนจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางและทำงานหนัก
อิเลฟเวนท์ที่คอยมองตามเพื่อนของตัวเองอยู่ใกล้ๆ    แต่ก็ยังตามมาด้วยเสียงบ่นเสียงตวาดขึ้น ๆ ลง ๆ ของเพื่อนจนลั่นห้องของโรงแรมอีกต่อไปอยู่ดี
"  มันจะยากตรงไหน !! "
" ก็แค่ทำ ๆ  แล้วก็ให้ท้องป่อง  "  ผู้หญิงที่กำลังนอนเกลือกกลิ้งอยู่บนโซฟาบ่นจนรู้สึกว่าน่ารำคาญ  แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็แอบถอนหายใจออกไปครั้งหนึ่ง
"  พูดง่าย !!! "  เธอประชดบ้าง
"  อาว !!! "  อจิรวดีเถียง
" ก็มันแค่เรื่องง่ายๆ
" ฉันว่า ! "
" ท่านรัฐมนตรีโอซู ! ของยายเกรซเนี้ยนะ "
" เขาก็ไม่น่าจะไร้ประสิทธิภาพขนาดนั้น !!  จริงไหมนิด !! "  เพื่อนของเธอเรียกชื่อไทยๆ ของอิเลฟเวนท์ที่ย่อมาจากนิฐฐา
" อืม...หึ " อิเลฟเวนทท์ผงกหัวเบาๆ
"  ช่ายยยย !!! "  และก็ยังทำเหมือนๆ เห็นด้วยกับท่านประธานของ Si...^am สุด
"  ประสิทธิภาพ...ดีสุดๆ  "  และแอบอมยิ้ม !
" นี่ !  นิด !!! "  แต่เพื่อนของเธอที่เผลอ ๆ ก็ยังจะคอยชี้นิ้วสั่งให้พูดความจริงมาให้หมด
" เธอยิ้มอะไร !! "
"บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ  "
" ว่าเธอ !!! กำลังมองเห็นอะไร  !
" ระหว่าง...ท่านรัฐมนตรีโอซูกับยายเกรซ ของเรา ! "
" บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ !!! "  ก็เพราะว่าเธออยากรู้ว่า ตอนนี้อิเลฟเวนท์เห็นอะไรในหัวมากกว่า !
อิเลฟเวนท์ที่อยู่ๆ ก็ยิ้มกว้าง
" ก็แค่เรื่อง..... 18 บวก !!! "  และเธอก็ยอมรับ
" ว้าว.... !! "  อจิรวดียิ้มกริ่ม และอดไม่ได้ที่จะประมวลผลจินตนาการไปในสิ่งที่อิเลฟเวนท์ได้มองเห็นในหัว
"  ดีเนอะ !!! "  พวกเธอเห็นด้วยกันไปเลยสุด ๆ  ละงานนี้
"  เออ !!!
" " นี่ !!! "
" นิด !! "  อจิรวดีผุดลุกขึ้นมานั่งอย่างไว
" ว่า ! "  และเธอก็พยักหน้ารับ  ในระหว่างที่เพื่อนสาวก็เอาแต่ตั้งคำถามไม่หยุด
"  นี่เธอ !! "  เพื่อนของเธอที่พยายามจะนั่งคิดและนอนคิดต่อไปอีกว่า
"  ยังได้เจอกับทายาทของ Empire Group !! "
"  เจ้าหน้าที่ NISS ! คนนั้นอยู่ใช่ไหม " อจิรวดีถามในฐานะเพื่อน
แต่เธอที่แค่ผงกหัวให้กันสองสามครั้ง  แต่ว่าเพื่อนของเธอก็ยังมีกระจิตกระใจหันมาและคอยเล่าเรื่องของฮัน ยูซองให้ฟังอย่างตั้งตกตั้งใจ
"  บ้านนี้สงสัย !! "
" หน้าตาดีกันทั้งบ้าน !!! "  พวกเธอยังจะหันมานั่งบ่น ๆ
" แล้ว.. !! "  และเธอยังแกล้งทำเป็นไม่รู้
" อะไรเนี้ย.. !!! "  อจิรวดีผิดหวังที่เพื่อนตัวเองรู้อยู่แล้วทำเป็นไม่รู้
" เป็นเพื่อนกันซะเปล่า !!!!  "
"  นี่แม่นิฐฐา !  เธอรู้อะไรไหมว่า ! " และตอนนี้เพื่อนของเธอที่ย้ายเขยิบมานั่งใกล้ๆ  กันที่โซฟา
อจิรวดีวางกระป๋องเบียร์ที่ถือมานานวางไว้บนโต๊ะกลาง
" ตอนนี้..น้องสาวของ รองประธานฮัน ! ของเธอนะ !!! "
"  เค้ากำลังจะมาเดินแบบให้ฉัน !! "  พวกเธอที่ดีใจจนเสียงสูงมากขึ้นไปอีก
" เห้อ.....!!!! "
"  นางแบบระดับอินเตอร์ ! ที่ฮอทฮิตที่สุดระดับโลก !!! "
" คราวนี้นะ !!
" ยายลูกสาว ของ...ท่านประธานาธิบดีเกาหลีใต้ !!  "
" นางคงได้ตกขอบรันเวย์ชัวร์ ๆ  เพราะน้องสาวของ ฮัน ยูซอง !! "  พวกเธอยิ่งคิดก็แฮปปี้สุด ๆ  จนต้องหันไปหยิบเอาเบียร์ของอิเลฟเวนท์มาเทกรอกปากต่อ
"อ่าห์.... !!! "
"  เออ...แล้วนี่ ! "
" น้องสาวของเค้า !!! "
"  เห็นนางบอกว่านางจะแอบมาเซอร์ไพรส์พี่ชายของนาง ที่มาทำธุรกิจที่ญี่ปุ่นด้วย !! "
อิเลฟเวนท์ที่พยายามนั่งฟังอยู่เงียบๆ  แต่ว่าเพื่อนของเธอก็ไม่ยอมหยุดตั้งคำถามเอาซะเลย และเพราะเห็นเธอนั่งนิ่ง
อจิรวดีที่พยายามเขถิบเข้าใกล้และสังเกตกริยาอาการของเพื่อนสาว
"  นี่....อย่าบอกนะว่า "
" เธอไปที่บ้านของคนพวกนั้นมา !!!! "  เพราะว่าเห็นความนิ่งผิดปกติของเพื่อน อจิรวดีก็เลยนึกสงสัยอย่างแรง
อิเลฟเวนท์พยักหน้าและยอมรับ
" ใช่ !"
"  ตายๆๆๆๆ "  และเพื่อนของเธอที่แทบจะลงไปนอนดีดดิ้นอยู่บนโซฟา และบ่นใส่เธอแบบละครเวที
" นึกเอาไว้อยู่"
"  พวกคนบ้านนี้นี่ยังไง !!! "
"  คงเห็นว่า...เธอยอมทำงานให้พวกเขาฟรี ๆ  ก็เลยได้ใจ  "
"จิกหัวใช้ ! " พวกเธอบ่นใ่หน้าอิเลฟเวนท์จริงๆ จังๆ
" ปวดหัวหนักมาก "
" แต่เดี๋ยวก่อน !!! "  อจิรวดีที่อยู่ๆ  ก็ลุกพรวดพราดจากโซฟาและหันกลับไปจด ๆ จ้องๆ  อิเลฟเวนท์ทำราวกับว่าเธอเป็นผู้ต้องหา
" นี่ถามเธอจริง ๆ  เหอะนะ ! "
"  เธอกับทายาทของ  Empire Group !!! "
" เธอกับฮัน ยูซอง !! "
" ปวดหัวหนักมากจริงๆ  "
" บอกตรง !!!! "
" ..ไม่สักวันก็สักวัน...."
" ทายาทของ  Empire Group  คงจะได้ยัดข้อหาให้กับเธอ !!! "
" ในข้อหา เป็นภัยต่อมนุษยโลกแล้วนะห๊ะ !!!! "
"  ถ้าขืน !!! เธอไม่บอกความจริงกับเขาไปสักที !! "    พวกเธอที่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวหนักถึงหนักมากที่สุด !!!
" ยูกิ !!! " อิเลฟเวนท์หันมาและเรียกชื่อที่แม่ของพวกเธอเป็นคนตั้งให้กับเพื่อนของตัวเอง
" อ่าหะ  ว่า !! " อจิรวดีพยักหน้ารับรู้ทุก ๆ คำพูด
"  แล้วเรื่องความสัมพันธ์ขอเธอกับดาราคนนั้น !! "  อิเลฟเวนท์ที่ต้องแกล้งถามก็เป็นเพราะไม่อยากให้เพื่อนของตัวเองต้องมาคอยคาดหวัง
และมันก็คงจะเป็นการคาดหวังของยูกิจริงๆ  เพราะอิเลฟเวนท์เพิ่งจะเห็นเพื่อนอย่างยูกิวางกระป๋องเบียร์ลงอย่างหมดอาลัยตายอยากข้าง ๆ
กระป๋องเบียร์ที่ถูกจับกระแทกวางลงแทบแตกบนโต๊ะรับแขก และสีหน้าของท่านประธานอจิรวดี อมตะสยามที่จืดสนิท
" ก็.....ยังไม่มีอะไรคืบหน้า "  และคำตอบที่แทบจะไม่ได้ยินเสียงของยูกิจังเพื่อนของเธอ..
เด็กสาวชาวเกาหลีใต้คนที่เพิ่งทำกระเป๋าหล่นที่สนามบินนาริตะถือกระเป๋าลงมาจากรถแท๊กซี่ และตอนนี้เธอกำลังหอบข้าวของพะรุงพะรังอยู่บริเวณทางเข้าโรงแรมแรมห้าดาวในประเทศญี่ปุ่น
แต่ในระหว่างที่เด็กสาวชาวเกาหลีใต้จะเดินเข้าไปเช็ดอินที่เคาน์เตอร์โรงแรม  เธอที่ดันหันไปและเจอผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงที่สวมชุดสูทสีดำของ Si...^am และผู้หญิงคนนั้นกำลังเดินออกจากประตูลิฟต์
" คุณนั่นเอง !!! " เด็กสาวชาวเกาหลีใต้รีบร้อนเข้าไปทักทายผู้หญิงคนนั้นและใช้ภาษาอังกฤษสำเนียงอเมริกัน
"  เมื่อกี้ที่สนามบิน ฉันยังไม่ได้บอกขอบคุณ "
" ขอบคุณนะคะ " เด็กสาวชาวเกาหลีโค้งเล็กน้อยและยิ้มให้
" ไม่เป็นไรค่ะ ! " อิเลฟเวนท์พูดภาษาเกาหลีกลับเด็กคนนั้น และเธอก็ดึงมือออกจากกระเป๋ากางเกงทันที
อิเลฟเวนท์ยิ้มให้เด็กคนนั้นและกำลังจะเดินจากไป  แต่ว่าเด็กคนนั้นก็พยายามที่จะเดินตามและเข้ามาขวาง
" เดี๋ยวก่อนค่ะ "  เด็กสาวดูแปลกใจที่ผู้หญิงคนนั้นใช้ภาษาของตัวเองได้อย่างคล่องแคล่ว
" นี่คุณ !! "
" พูดภาษาเกาหลีของเราได้ด้วย !!! "  และเด็กสาวที่ตามไปคะยั้นคะยอ และยิ่งได้เห็นคนที่ช่วยเธอใกล้ๆ เธอก็เหมือนมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน
อิเลฟเวนท์ผงกหัวสองสามครั้ง แต่ว่าเธอก็พยายามแล้วที่จะเดินหนีเด็กคนนั้น แต่ไม่ว่าจะอย่างไงเด็กคนนั้นก็ยังตามเธอมาอยู่ดี
เด็กสาวที่กระหายมากเหลือเกินที่อยากจะพูดจากับเธอคนนี้ต่ออีกหน่อย
" ภาษาเกาหลีของคุณ !!! "
"  หรือว่า คุณเป็นคนเกาหลีใช่หรือเปล่า  "  เด็กสาวยิ้มแย้มในขณะที่พูดคุยกับคนแปลกหน้าที่เคยช่วยเหลือ
" แล้วนี้คุณ  "
" พักอยู่ที่นี้  ใช่ไหมค่ะ ฉันก็พักอยู่ที่นี้ "  เด็กสาวพยายามที่จะทำความรู้จัก
อิเลฟเวนท์ที่ทำได้เพียงพยักหน้าอีก
" คือว่าเพื่อนของฉัน  "
" พวกเขาพักกันอยู่ที่นี้  "  คำตอบธรรมดาๆ จของอิเลฟเวนท์  แต่ว่าเธอก็แอบจับผิดเด็กคนนั้นแทบที่จะตลอดเวลา
"  ว้าว.... !!! "  คำอุทานร้องว้าวด้วยความดีใจของเด็กสาวชาวเกาหลีใต้  และดวงตาเป็นประกายพลอยทำให้อิเลฟเวนท์ดูหวั่นใจเล็กน้อย
" ดีจังเลยนะค่ะ !! "
" ที่ได้เจอกับคุณอีก ! "    และความตื่นเต้นดีใจแปลก ๆ ของเด็กสาวคนนี้ที่พยายามตามเข้าไปคะยั้นคะยอพูดคุยกับเธอซะให้ได้
และอิเลฟเวนท์พยักหน้าอีกที
" ค่ะ "  เธอตอบรับเด็กผู้หญิงคนนั้นและรีบร้อนเดินผ่านพวกเธอไปที่ประตูโรงแรม ในระหว่างที่รถยนต์กำลังเข้ามาจอดได้เวลาพอดี
เด็กสาวชาวเกาหลีใต้ที่ได้แต่เฝ้ามองตามผู้หญิงที่แปลก ๆ คนนั้น และก็ได้แต่เฝ้ามองตามเธอจนลับสายตา
"  ผู้หญิงอะไร ! "
" ดูดีสุด ๆ  ไปเลย  " หญิงสาวคอยมองตามผู้หญิงคนที่ช่วยเธอที่สนามบินไปเรื่อยๆ  จนกระทั้งสังเกตเห็นพวกบอร์ดี้การ์ดห้อมล้อมเธอเต็มรถยนต์ยุโรปเต็มไปหมดซะด้วย
ผู้คนนับหลักร้อยคนคอยยืนต่อแถวเข้าคิวยาวเหยียดอยู่ภายในบริเวณช่องรับทายผลการแข่งขันเบสบอลนับสิบแถว  เพราะว่ามีการแข่งขันเบสบอลที่สนามเบสบอลที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่นภายในเมืองนิชิโนะมิยะ  และยังเป็นการแข่งนัดชิงรอบสุดท้ายในการแข่งขันเบสบอสระดับประเทศ
และอีกทั้งผู้ชมนับหลายร้อยหลายพันที่ต่างพากันแต่งตัวใส่เสื้อทีมโปรดของตัวเองที่กำลังเข้ามานั่งรอชมการแข่งขันนัดสำคัญจนเต็มอัฒจันทร์ที่สามารถรับรองคนดูได้มากกว่าห้าหมื่นกว่าที่นั่ง และบรรดาแฟนๆ ที่ได้แต่งตัวตามทีมโปรดของตัวเองทั้งสองทีม และแฟนเบสบอลข้างสนามส่วนมากก็ร่วมใจกันสวมเสื้อสีขาวลายทางสีแดงเลือดหมู  และมีตัวหนังสือเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่สีแดงเลือดหมูคำว่า "  RUKUTEN "  ปักไว้ตรงกลางหน้าอก  และหมวกสีเดียวกันที่ปักนกอินทรีย์เอาไว้สองตัว และตัวผู้ที่ปักเอาไว้เป็นสีแดงเลือดหมู และปักตัวเมียตัวเมียสวยสดงดงามด้วยสีสีชมพู
และบรรดาแฟน ๆ ของอีกทีมนั่งอยู่ฝั่งซ้ายของอัฒจรรย์ พวกบรรดาทีมนี้สวมเสื้อสีขาวลายทาง และปักตัวอักษรภาษาอังกฤษพิมพ์ใหญ่ว่า " MIRINES "  กับ หมวกสีดำที่ปักตัวอักษรภาษาอังกฤษพิมพ์เล็กคำว่า " m "  ตัวใหญ่สีขาว
และอี แทวอนสวมหมวกแฟนพันธ์แท้นกอินทรีย์ และกำลังเข้าไปยืนต่อแถวเพื่อซื้อตั๋วทายผลการแข่งเบสบอสนัดสำคัญเหมือนกับคนอื่นๆ  แต่ในระหว่างที่กำลังรอตั๋วที่จะทายผลอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ แต่วา่อยู่ๆ  ก็มีผู้หญิงสวมหมวกของทีมตรงข้ามเดินเข้ามาเบียดเอาซะตัวเซ !
"  เชื่อฉัน  "
" แล้วก็แทงทีมโปรดของฉันดีกว่า  "  อีเลฟเวนท์ขยับหมวกของตัวเอง และเธอก็คอยเชื้อเชิญให้พวกเขาทำตาม
อิ แทวอนถึงกับเบือนหน้าหนีและยังพยายามหันไปคุยกับเจ้าหน้าที่ในเคานเตอร์โดยไม่สนใจอิเลฟเวนท์ที่พยายามจะเอาตัวเองแทรกเข้ามาระหว่างพวกเขากับเจ้าหน้าที่  และมิหนำซ้ำเธอยังใช้ความพยายามที่จะตะโกนเข้าไปในเคาน์เตอร์ของเจ้าหน้าที่
" อิเลฟเวนท์ ! เธอทำบ้าอะไร !! "  อิ แทวอนพยายามแล้วที่จะห้ามเธอ  แต่ว่าในขณะนั้นแฟนเบสบอลคนอื่นๆ  ก็ต่างพากันส่งเสียงดังเอะอะเพราะว่ากลัวจะไม่ทันการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้นอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ยังจะทำสำเร็จ และเธอก็ยังหยิบตั๋วทายผลออกมาโชว์หราอยู่ตรงหน้า
" ป่ะ  !! "
" ไปหาที่นั่งกันดีกว่า  "    เธอลากอิ แทวอนออกไปจากเคาน์เตอร์ทายผลอย่างรวดเร็ว เพื่อออกไปหาที่นั่งภายในสนามเบสบอล
" เชอะ !!! "
" เชื่อเธอเลย!!! "  อิ แทวอนที่ดูหน้าสิ้นหวังเอาจริงๆ  ที่ทำอะไรเธอไม่ได้ และยังต้องคอยถูกเธอลากไปลากมาอยู่แบบนี้
ผู้ชมจำนวนหลายหมื่นคนภายในสนามเบสบอสของเมืองนิชิโนะมิยะต่างทยอยเข้ามาจนเต็มที่นั่งของความจุภายในสนามๆ  ที่มีลักษณะคล้ายๆ กับ พัดของญี่ปุ่น และที่นั่งทางฝั่งซ้ายของสนาม 2 ชั้น และที่นั่งทางฝั่งขวามือของสนามทั้งหมด 5 ชั้น และที่นั่งชั้นธรรมดาไปจนถึงแถวที่นั่งระดับวีไอพี Royal Suite Floor แถวที่นั่งบนสุดเป็นห้องกระจกและมีเครื่องปรับอากาศและอาหาร  และขนาดสนามหญ้าที่พอๆ จะเท่ากันกับสนามฟุตบอล 4 สนาม เรียงกันพื้นที่ของสนามเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสส่วนด้านหลังจะมีตาข่าย และตระแกรงเหล็กขนาดใหญ่กั้นเอาไม้เพื่อคอยกั้นลูกเบสบอล และบริเวณป้ายบอกผลคะแนนขนาดใหญ่เป็นทีวีจอยักษ์ทางฝั่งทิศตะวันออก และนาฬิกาเรือนใหญ่แบรนด์ของชาวญี่ปุ่นที่อยู่ติด ๆ  และดวงไฟสปอร์ตไลท์อีกหลายพันดวงรอบ ๆ สนาม
อีเลฟเวนท์ยังคงสวมหมวกของทีมโปรดกับกางเกงยีนส์ขาดที่หัวเข่า และเธอยังสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวเพิ่งจะนั่งหย่อนก้นลงพร้อมๆ กับถือตั๋วชั้นประหยัดเอาไว้ในมือ  และพวกเธอยังเลือกที่นั่งฝั่งที่อยู่ทางทิศตะวันตก
แต่ว่าอี แทวอนเพิ่งจะฉีกตั๋ววีไอพีของพวกเขาและยัดพวกมันกลับลงไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตหนังและยังต้องรีบหย่อนก้นนั่งตามกันไปติด ๆ
" นึกไม่ถึงจริงๆ "  น้ำเสียงประชดประชัดของอี แทวอนที่ยังมีอยู่เรื่อยๆ
" ว่า ! คุณจะเป็นคนประหยัด  "  และพวกเขาที่แอบส่ายหัวไป ๆ มาๆ  ใกล้ๆ
"  ฉันเอง ! ก็เป็นคนประหยัดแบบนี้อยู่บ่อยๆ  "  อิเลฟเวนท์พยักหน้ารัวๆ
" เชอะ !! "  อิ แทวอนส่ายหน้ารัวๆ ตอบ !
"  มิน่า "
"  อีเลฟเวนท์ !  คุณถึงมีเงินเหลือกินเหลือใช้ไปอีกสักร้อย ๆ ชาติ  "  พวกเขายังคอยจ้องแต่จะประชดกัน
แต่ว่าเธอก็ไม่ได้สนใจอะไรพวกเขา และที่มิหนำซ้ำเธอยังคอยแต่จะมองออกไปรอบ ๆ ทั่วทั้งสนาม  และเธอยังจะคอยหันมาอมยิ้มให้พวกเขาทันที่ที่เห็นอุปกรณ์ชุดหูฟังสีใสๆ ที่ติดอยู่ในรูหูของอิ แทวอน
"แล้วสาวรัสเซียคนนั้นละ  "
"  ตอนนี้..พวกคุณสองคนไปถึงไหนกันแล้ว !! "  เพราะฉะนั้นเธอถึงได้ชวนคุยกันไปเรื่อยๆ
"  ก็ !!! "  และน้ำเสียงที่ไม่มั่นอกมั่นใจของอิ แทวอนที่คอยตอบเธอมา
" ยังไม่มีอะไรคืบหน้า ! "
" เหมือน ๆ เดินนั่นแหละ ! "  อิ แทวอนตอบและหันมาดึงเอาอุปกรณ์สื่อสารที่ติดใบหูของตัวเองยัดกลับใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อ
เธอพยักหน้าอีกครั้งสองครั้ง แต่ก็ไม่ใช่เพราะคำตอบพวกนั้นของอิ แทวอน แต่ว่าเธอพอใจที่อิ แทวอนยอมพูดคุยกับเธอเพียงลำพังสองต่อสองมากกว่า
" อื้อ...หือ... ! "
" จริงเหรอ ! "
" นอนด้วยกันแต่บอกยังไม่มีอะไรคืบหน้า ! " แต่บางครั้งเธอก็อดไม่ได้ที่จะขอแหย่อิ แทวอน แต่ว่าหางตาก็ยังต้องคอยเฝ้ามองแววตาของพวกเขาไปด้วย
"เห้อ... !!! " เสียงถอดถอนลมหายใจที่สุดสิ้นหวังสุด ๆ ของอิ แทวอนที่ดังอยู่เรื่อยๆ  แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อิเลฟเวนท์รู้สึกสลดแม้แต่นิดเดียว  เพราะฉะนั้นพวกเขาที่ก็คงจะทำได้แค่นั่งมองออกไปทางอื่น
"  คุณนี่มัน !! "
" จริงๆ  เลย !!  "
"  รู้ตัวหรือบ้างหรือเปล่า ! "  แต่น้ำเสียงประชดประชันของอิ แทวอนที่ยังไม่หยุด
เสียงโฆษกของสนามก็เพิ่งจะเริ่มประกาศรายชื่อของผู้เล่นของทั้งสองทีม  รวมทั้งหมด 18 คน และนักกรีฬาเบสบอลก็ทยอยเดินลงสู่สนาม  นักกรีฬาที่สวมเสื้อเหมือนผู้เข้าชมของฝั่งตัวเองทั้งฝั่่งเสื้อลายขาวแดงเลือดหมูสัญลักษณ์นกอินทรีสองตัว และก็ฝั่งเสื้อสีขาวที่มีตราสัญลักษณ์ของทีมเป็นตัวอักษรเอ็ม
" ตอนนี้ฉันว่า... " อิเลฟเวนท์ที่หันมาพูดกับอิ แทวอน ในขณะที่เห็นผู้เล่นเดินลงสนาม
" พวกเรามาทำข้อตกลงกันก่อนดีกว่า ! "  และเธอพยายามเรียกร้องข้อเสนอกับพวกเขาอยู่
อิ แทวอนที่ฟังแล้วรู้สึกขนลุกขนพองไปหมดแล้วจริงๆ
"  ข้อตกลงงั้นเหรอ "
" คุณจะทำข้อตกลง ! อะไร !! "  พวกเขายังคงสงสัย
อิเลฟเวนท์ที่ไม่เพียงหันมาตอบ แต่เธอกลับเอาแต่มองลงไปที่สนาม
"  เพราะถ้าทีมเอ็ม เป็นฝ่ายชนะ  "
"  เงินรางวัลทั้งหมด  60 : 40  ! "  และเธอยังเอาแต่ต่อรอง
"  ไม่มากไปหน่อยหรือยังไง ! " แต่ว่าพวกเขาที่ต่อรองกับ
"  ตั้ง 40 เปอร์เซ็นต์ ! "
"  ฝันไปเถอะ  "  อิ แทวอนส่ายหน้าลูกเดียว
"  40  !  นั่นต่างหากที่เป็นของคุณ "  เธออมยิ้ม
" เจ้าหน้าที่อี  !! "  และเธอที่คราวนี้หันกลับมานั่งยิ้มๆ  และคอยมองไปที่พวกเขา  แต่ว่าอิ แทวอนที่ไม่ขอยอมแพ้
"  และถ้าหากว่า...ทีมของคุณแพ้ !! "  เพราะฉะนัั้นเขาถึงต้องการต่อลองดูใหม่
" ฝันไปเถอะ !! "  เธอตอบอย่างมั่นใจ
แต่ทว่าในขณะที่สายตาของพวกเธอที่เปลี่ยนไปและคอยหันกลับไปมองที่ ๆ  นั่งระดับวีไอพีบริเวณด้านบนของสนาม
เธอยังจะคอยสังเกตและเห็นเจ้าหน้าที่ยุน แจอินบนห้องฝั่งวีไอพี
"  ตอนนี้ ! พวกคุณทุกคนกำลังมองหาใครอยู่ ! " และเธอก็เริ่มหันกลับมาทำหน้าที่
อิ แทวอนยอมพยักหน้าเบาๆ  ให้เธอก็ได้ แต่ว่าเขาก็ยังไม่ยอมล้วงเอาเครื่องมือสื่อสารออกมาสวมใสต่ออยู่ดี
"  แถวที่นั่งวีไอพีด้านมุมบนขวาสุดของสนาม "  และพวกเขาที่ยังส่งต่อรายละเอียดเรื่องงานที่พวกเขาให้เธอฟังได้ง่ายๆ
"  รองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ! "
"  ยามาดะ อิเกดะ !! "
" แล้วก็คนที่ คุณคุ้นเคยกับพวกเขาเป็นอย่างดี  "  อิ แทวอนบอก และอิเลฟเวนท์ที่พยายามมองเหลียวหันไปทางที่นั่งฝั่งซ้ายมือในห้องวีไอพี
" ฮิ ซาโต้ !  เขาเป็นผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของญี่ปุ่น  แล้วก็..."
" มุรามาสะ มินาโมะโตะ !  "
" รองประธานของ Holding & Industrial !  "  และเธอที่พูดถึง บุคคลที่กำลังคอยนั่งพูดคุยอยู่ด้วยกันกับรองนายกรัฐมนตรีของประเทศนี้
อิ แทวอนคอยมองตามกันอย่างใกล้ชิด
"  ที่คุณให้ตั๋วดูเบสบอลพวกเรามาฟรี ๆ  เพราะแบบนี้เองซินะ  "  พวกเขาพยักหน้า เพราะจริงๆ แล้วอิเลฟเวนท์ก็แค่ต้องการให้พวกเขามาเห็นความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอกับคนในรัฐบาลญี่ปุ่นเท่านั้น
" คุณอี !! "  เพราะฉะนั้นเธอถึงได้พยักหน้ารัวๆ
"  ตอนนี้...คุณไม่ได้เป็นแค่ท่านที่ปรึกษาของท่านรัฐมนตรีกลาโหมแล้วนะ  "
"  หัวหน้าทีมหน่วยรักษาความปลอดภัยของท่านประธานาธิบดีของเกาหลีใต้ !  "
"  งานสบายอย่าบอกใคร ! "  คำพูดที่่ดูเหมือนจะประชดประชันของอิเลฟเวนท์ แต่จริงๆ  แล้วคือเธอต้องการอยากจะบอกพวกเขาว่าต้องทำอะไร
" ฮ่า ๆๆ " อี แทวอนหัวเราะชอบใจในคำขอร้องของพวกเธอเข้าให้แล้ว
"  รู้แล้วยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้นะคุณเนี้ย  "
" คุณนี่ ! จริงๆ  เลย...อิเลฟเวนท์ !! "  และพวกเขาที่ได้แต่แอบยิ้ม ๆ ให้กับเธอ
"  ยามาดะ  !! "  แต่ว่าสายตาของอิ แทวอน และของอิเลฟเวนท์ยังคงจับจ้องไปที่แถวด้านบนของที่นั่งวีไอพีในสนามไปยังรองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ผู้ชายตัวเล็กๆ หัวล้าน และตาซ้ายตี่ ๆ
" นอกจากจะควบตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น ! "
"  เขายังควบถึงสองตำแหน่ง "
" ตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงที่ดินโครงสร้างพื้นฐานการขนส่งและการท่องเที่ยวด้วย ! " อิ แทวอนอธิบาย
อิเลฟเวนท์พยักหน้าเห็นด้วย แต่ในระหว่างนั้นหางตาก็พลอยแต่จะเหลียวมองไปที่นั่งฝั่งขวาใกล้ๆ  อยู่เป็นระยะ
"  และโครงการอุโมงค์รถไฟลอดใต้ทะเล ที่....." แต่อิ แทวอนยังคงพูดถึงข้อมูลที่พวกเขารู้มาให้เธอฟัง
" ...เชื่อมต่อระหว่าง ญี่ปุ่นไปเกาหลีใต้ !! "
"  ตอนนี้กำลังทำให้ฐานคะแนนเสียงของรองนายกรัฐมนตรีของญี่ปุ่น  อย่าง ยามาดะ กำลังจะแซงหน้าผู้นำของประเทศ  "
" สงสัยจริงเลย ๆ  ว่า "
"  ญี่ปุ่นคงจะต้องจัดการเลือกตั้งใหม่เร็วๆ  นี้  "  และที่สำคัญพวกเขาที่อยากจะรู้แค่ว่า อิเลฟเวนท์จะให้คำตอบเรื่องนี้ออกมาว่าอย่างไง
แต่ว่าพวกเขาที่กำลังมองเห็นก็คือ  อิเลฟเวนท์ที่ไม่เพียงไม่หันกลับมาตอบ แต่ว่าเธอยังคงตั้งหน้าตั้งตามองลงไปที่สนามแข่งเบสบอล เพราะว่าการแข่งขันที่คาดว่าน่าจะดุเดือดที่สุดในรอบปีกำลังจะเริ่ม
ปี๊ด..... !!!!
และเสียงโห่ร้องของบรรดากองเชียร์ในสนามเบสบอลที่กระหึ่มไปทั่วทั้งสนามที่เก่าแก่ที่สุดของประเทศนี้...


## มีแพ้ก็ย่อมมีชัยชนะ

เสียงหัวเราะกับเสียงไชโยโห่ร้องของบรรดาแฟนเบสบอลที่ชนะการทายผลพนันบริเวณหน้าเคาน์เตอร์ช่องรับทำนายผลเพื่อรอต่อแถวมารับเงินรางวัล และอิ แทวอนก็คือหนึ่งในบรรดาแฟนเบสบอลที่เป็นหนึ่งในผู้โชคดีกับการทายผลการแข่งขันครั้งนี้
แต่ว่าอิ แทวอนกำลังเดินคอตกคอยถือโพยเข้ามาต่อแถวเพื่อรอรับเงินรางวัลๆ  ที่แทบจะไม่ใช่ของพวกเขาจริงๆ  ด้วยซ้ำ ทั้งๆ  ที่เงินลงทุนทายผลการแข่งขันก็ยังเป็นเงินที่ต้องยอมควักเนื้อตัวเองอีกด้วยซ้ำ
อิเลฟเวนท์ที่คอยยืนล้วงกระเป๋ารออิ แทวอนกับคนอื่นๆ อยู่ที่ประตูทางออกของสนาม และเธอที่ก็เอาแต่ยิ้มร่าแก้มปริ และมิหนำซ้ำเธอยังคอยโบกไม้โบกมือทำท่านับเงินให้อิ แทวอนเอาเงินเดิมพันมาแบ่งกันใช้ซะ
" หน้าเลือดสมคำร่ำลือซะจริงๆ  " เสียงบ่นอุบอิบของอิ แทวอนบริเวณหน้าเคาน์เตอร์ขึ้นเงินภายในสนามเก่าแก่ของญี่ปุ่น
แต่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากแถวที่อิ แทวอนเข้ามาต่อแถวเพื่อรอรับเงินรางวัล  และซอ ฮเยมี กับ ยุน แจอินที่ก็ต่อแถวไม่ใกล้ไม่ไกลสักเท่าไหร่  และพวกเธอก็ยังคอยที่จะโบกไม้โบกมือตื่นเต้นด้วยความดีใจ  อิ แทวอนพยายามจะหันไปค้อนอิเลฟเวนท์อีกหนึ่งครั้งใหญ่ๆ  ก็เพราะว่าเธอที่ทำให้พวกเขาได้เงินรางวัล
" เชื่อเธอเลย ! "  อิ แทวอนยืนบ่นอยู่อย่างนั้นในขณะที่รับเงินรางวัลก้อนใหญ่  แต่ก็ยังจะคอยเอาเงินเป็นฟ่อนๆ  ไปยื่นให้
อิเลฟเวนท์รีบเดินเข้าไปรับเงินจากมืออิ แทวอนอย่างว่องไว  แต่ว่าอิ แทวอนกลับหันไปเป็นกังวลเรื่องอื่นมากกว่า
" ปล่อยเค้าไปเถอะ ! " อิเลฟเวนท์ที่พอเห็นหน้าเป็นกังวลของอิ แทวอน และยิ่งหันไปเจอเจ้าหน้าที่ซอ ฮเยมีที่กำลังลากลูกชายของท่านประธาน KRM industrial  อย่าง  ยุน แจอินให้ห่างๆ ออกไปจากพวกเขา
" ให้เวลาเขาอีกสักหน่อยหนึ่งเถอะ !!! "  และเป็นอิ แทวอนที่เป็นฝ่ายหันไปขอร้องให้แทนเจ้าหน้าที่หรือเพื่อนร่วมงาน
" แจอิน ! "
"เขาเสียใจมากจริงๆ  สำหรับเรื่องของ Tea Rose ! "  และยังบอกถึงเหตุผลว่า ทำไม !  ท่าทีของยุน แจอินถึงได้แสดงท่าทีโกรธและเกลียดชังอิเลฟเวนท์มากมายขนาดนี้
และเธอที่ก็แค่ฝืนยิ้มๆ  ในขณะที่ยู ฮีวอนกำลังเดินเข้ามาสมทบและคอยโบกเงินรางวัลเป็นฟ่อนๆ ใหญ่กว่าของอิ แทวอนซะอีก
อิเลฟเวนท์ที่รีบยื่นมืออกไปรับให้ไว
" มันต้องแบบนายนี่แหละ  ฮีวอน ! " เธอขอบคุณ
และยู ฮีวอนที่คอยแต่จะหัวเราะและยิ้มอย่างมีความสุขในตอนที่เห็นเงินเป็นปึกๆ ในมือ
"  เพราะรุ่นพี่แทวอน แท้ ๆ  "  ยู ฮีวอนหันไปชื่นชมยินดีกับพวกของเขา
" เพราะถ้าไม่อยากนั้นพวกผมคงไมได้เข้ามาดูการแข่งขันฝีมือระดับขั้นเทพเทพแบบนี้แน่ ๆ "  ยู ฮีวอนเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่กับอิ แทวอนทันทีเพราะคิดว่าเป็นคนนำโชคลาภมาให้
อิ แทวอนที่ถึงกับต้องหันไปค้อนอิเลฟเวนท์อีกครั้งใหญ่ๆ
" เพราะฉันจริงๆ นั่นแหละ ! " อิ แทวอนประชดคนบางคนที่เอาแต่ยืนนับเงินจนแทบไม่หวาดไม่ไหวใกล้ๆ
อิเลฟเวนท์ที่ได้สนใจคำพูดของพวกอิ แทวอนเลยด้วยซ้ำ  และยังรีบหยัดเงินทั้งหมดใส่ในกระเป๋ากางเกงจนตุงไปหมด  แต่ก็ยังพอหลงเหลือเศษเงินเล็ก ๆ ในมือ และเธอที่หันไปยื่นให้กับอิ แทวอนและยิ้มๆ
" ค่าเบียร์ ! "  เธอบอกกับพวกเขาทุกคน แต่ในระหว่างนั้นหางตาของเธอยังคงมองเห็นใครบางคนที่หลบอยู่บริเวณแถวๆ  กำแพงแถวๆ นี้
" พวกเราออกไปไปหาอะไรกินกันดีกว่า  "  ยู ฮีวอนดีใจที่ได้เงินรางวัลก้อนใหญ่จนเขาอดใจไม่ได้ที่จะใช้มันอย่างมือเติบ
แต่ซอ ฮเยมีที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ที่ก็กลับเฝ้ามองพวกของเธอรวมทั้งอิเลฟเวนท์ ที่ ๆ เธอดูจะสนิทสนมกับเจ้าหน้าที่ของตัวเองมากจนเกินไปหรือเปล่า
และยุน แจอินที่แทบจะไม่หันไปมองหน้าของอิเลฟเวนท์เลยด้วยซ้ำและยังคอยแต่จะเดินออกจากตรงนั้นไปอย่างเงียบๆ  และซอ ฮเยมีที่เป็นรีบตามยุน แจอินที่กำลังเดินออกไปที่ประตูของสนาม
อีเลฟเวนท์คอยยืนมองพวกของอิ แทวอนและทุก ๆ คนที่ทยอยพากันขึ้นรถและออกไปจากสนามเบสบอลกันไปแล้ว  และเธอกำลังล้วงเอาโทรศัพท์กลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อและกดเบอร์โทรที่ไม่ระบุชื่อ
" ฉันเองก็อย่างที่บอก ! "
" ถ้า..คุณยังต้องการอยากที่จะได้ของ  !!! "
" ก็จง ! ช่วยทำตามที่ฉันขอร้อง !!! "    แต่ว่าในขณะที่ปลายสายพยายามเหมือนจะต่อรองอะไรบางอย่างอยู่
" ฉัน ! ไม่จำเป็นต้องบอกเหตุผลของฉัน "
" ในตอนนี้  ! "
"  ทำตามที่ฉันบอก ! "
" แล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณอย่างได้ "
" ก็จะสมหวัง ! "  อิเลฟเวนท์รีบร้อนวางสายก็เพราะว่า ใครบางคนที่เธอสังเกตเห็นตั้งแต่เข้ามาในสนาม และพวกเขาที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสะกดรอยตาม
อีเลฟเวนท์กำลังก้าวเท้าเดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ของเส้นทางเดินป่า และเธอยังเดินลัดเลาะไปตามต้นไม้น้อยใหญ่ และต้นหญ้าที่กำลังสูงใหญ่รายล้อมภายในเขตอุทยานแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่นที่มีชื่อของภูเขาว่า ภูเขาเท็นโจ แต่ว่าในระหว่างทางเดินมาจากจุดชมวิวบนยอดเขาคาชิคาชิ หรือจุดชมวิวที่สวยที่สุดในย่านนี้
เธอที่หยุดเดินและหันมาปัดเศษหญ้าบนเสื้อวอร์มสีขาวปนสีเหลืองๆ อมส้ม  และเธอยังต้องคอยปัดเศษหญ้าที่ติดกางเกงยีนส์ที่มีรอยขาดเล็ก ๆ ตรงหัวเข่า และยังต้องสลัดหญ้าภูเขาที่ติดมากับรองเท้าผ้าใบสีขาว  และยังคอยขยับเป้ใบเล็ก ๆ สีดำที่หลังให้เรียบร้อยก่อนจะเดินตามทางเดินเขาต่อไป
เธอเดินลัดเลาะไปตามทางเดินป่าภายในเขตอุทยานแห่งชาติของญี่ปุ่น  ที่ๆ อยู่ระหว่างเทือกเขาเท็นโจและทะเลสาบทั้ง 5  ของภูเขาไฟฟูจิ
และบริเวณอุทยานก็ค่อนข้างที่จะสมบูรณ์ด้วยป่าไม้ผลัด และสวนใหญ่ยังเป็นต้นไม้ประเภทไม้ยืนต้น  ต้นแปะก๋วยนับพัน ๆ  ต้น ต้นเมเปิ้ลหลากหลายสายพันธ์นับเป็นหมื่นๆ  ดอกซากุระหลากหลายสายพันธ์ที่กำลังเริ่มผลิดอก และต้นบ๋วยที่กำลังออกดอกสีขาวอมชมพูสะพรั่งตามสองข้างทาง  และต้นหญ้าหลายหลายสายพันธ์ ที่ ๆ ก็พากันชูช่อปกคลุมไปทั่งทั้งผืนป่า ต้นสนสามใบที่มีตะไคร้น้ำเกาะจนดูเขียวขจีกันจนไปหมด  เฟิร์น พืชตระกูลต่ำอีกนับหลายร้อยสายพันธุ์ที่กำลังเติบโตอย่างสวยสดงดงามไปทั่วทั้งผืนป่า เสียงของนกร้องเสียงต่าง ๆ ที่พอจะได้ยินเสียงร้องเรียกของพวกมันอยู่บ้าง และพวกมันบางตัวก็ยังพอมีให้เห็นในขณะที่บินโฉบต้นต้นสามใบนับพันๆ  ปีไปมา
อิเลฟเวนท์ยังตั้งอกตั้งใจเดินไปตามเส้นทางสำหรับนักท่องเที่ยวที่ชอบความท่าทายในการเดินเขา และมีบางช่วงก็ยังเป็นทางเดินที่ลาดชันจวน ๆ จะเกือบถึงที่ตีนเขา แต่ว่ามิหนำซ้ำอุณหภูมิในเดือนช่วงเดือนมีนาคม ในเวลาบ่ายแก่ๆ  ก็น่าจะสักประมาณไม่เกิน 20 องศา
แต่ทว่าสำหรับ...เธอแล้วก็ยังเป็นอุณหภูมิที่หนาวเกินไปต่อร่างกายของตัวเองอยู่ดี...
และยิ่งตอนบ่ายแก่ๆ  นักท่องเที่ยวที่ยังพอมีให้เห็นๆ  ประปราย แต่ก็ใช่ว่าจะหนาแน่นไปซะทุกจุดของการเดินเขา
และแม้ว่าร่างกายภายนอกของเธอที่ค่อนข้างเหนื่อยและอ่อนล้า แต่ทว่าภายในร่างกายอย่างเส้นเลือดและหัวใจกลับถูกกระตุ้นด้วยการออกกำลังด้วยการเดินประเภทนี้ได้ดีทีเดียว  เพราะฉะนั้นเธอถึงหยุดพักในขณะที่ใกล้จะเดินถึงจุดเริ่มต้นของการเดินเขา
"  ดี ! ขึ้นบ้างไหม !! "  มาซายูกิ ไทระรีบเดินเข้าหาอิเลฟเวนท์ในขณะที่มองเห็นเธอทำท่าเหนื่อยหอบอยู่ใกล้ๆ  ทางเดินขึ้นเขา
เธอเงยหน้าเล็กน้อยกลับขึ้นมองมาซายูกิ
"  ก็..เหนื่อยดี !! "  เธอตอบและพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติที่ไม่ใช่เสียงหอบเหนื่อย
และมาซายูกิที่แอบยิ้ม
" ถ้าอย่างงั้นก็เอาเถอะ แต่ว่า !  "
"ทุกคนกำลังรออยู่ !!! "
และมาซายูกิที่คอยแต่จะยื่นมือออกไปรอเธอ แต่ทว่าอิเลฟเวนท์กลับเลือกที่จะเดินผ่านไป
รอยยิ้มที่ค่อย ๆ หดหายไปของมาซายูกิครั้งแล้วครั้งเล่า  และก็คงจะเป็นเพราะความเคยชินของตัวเขาเองไปซะแล้ว
มาซายูกิเปลี่ยนมาสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินที่ถูกปักด้วยดิ้นเงินขึ้นเป็นลวดลายดอกใบเมเปิ้ล  และยังต้องรีบร้อนคอยเลื่อนเปิดบานประตูฟุสุมะ
" ฟูจิวาระ !!! "  สึบากิกำลังรีบร้อนถือห่อผ้าไหมสีดำขนาดใหญ่เดินกลับเข้าไปในห้องพักของพวกเธอ
" รีบมาดูอะไรทางนี้หน่อย ! เร็วเข้า !! "  และมิหนำซ้ำสึบากิยังกระตือรือร้นและรีบวางห่อผ้าไหมสีดำของตัวเองวางลงไปบนโต๊ะไม้ญี่ปุ่นเตี้ยๆ ภายในห้องๆ  ที่มีภาพวาดของสงครามเก็มเป
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ที่ต้องรีบร้อนวางสายโทรศัพท์
" ค่ะ  "
"  สึบากิ !! "  เธอที่รีบเดินมาหาสึบากิ และนั่งลงใกล้ๆ  พวกเธอ  และสึบากิก็ยังรีบร้อนแกะห่อผ้าไหมสีดำของพวกเธอค่อย ๆ คลี่ออกมา
"  นี่เป็น.. .."  สึบากิรีบร้อนเข้ามาบอกกับเธอ
" ชุดกิโมโนของฉันเอง !! "  สึบากิพูดไปยิ้มไปในขณะที่หยิบเอาชุดกิโมโนสีแดงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
" คือว่า... "
" ทั้งฉันเอง และก็นากามุระ "
" พวกเราสองคนคงจะไม่ได้ไปร่วมงานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของยูกิจังเค้า !! "
"  ในอีกสองวันข้างหน้านี้ ! ด้วยไม่ได้ !! "  สึบากิบอกกับอิเลฟเวนท์พลางและหันไปยิ้มให้กับมาซายูกิพลาง
" เพราะฉะนั้น ฉันเองก็เลยอยากที่จะยกชุดกิโมโนชุดนี้ให้กับเธอ !! "
"  ฟูจิวาระ !! "  และสึบากิยังพูดด้วยความเต็มใจอย่างสุดซึ้ง
อิเลฟเวนท์ที่หันกลับมานั่งขัดสมาธิแทนการนั่งคุกเข่าเป็นเวลานาน และแม้สายตาจะดูลังเลน้อย ๆ ของตัวเอง
"  แต่ว่า..! " เธอที่ไม่ทันจะปฏิเสธ
" รับไปเถอะ !!! "  แต่ว่าสึบากิก็พยายามรบเร้า
"ยังไงก็....กรุณา ! รับมันเอาไว้ด้วยเถอะนะ  ฟูจิวาระ  !! "  และพยายามจะขอร้องเธอให้รับของพวกนั้นไว้ให้ได้
มาซายูกินั่งฟังอยู่ใกล้ๆ  กับแม่ของเขาอยู่เงียบ ๆ  แต่ทว่าเขาเองก็ยังอดที่จะชื่นชมชุดกิโมโนสีแดงพวกนั้นไม่ได้ก็เพราะว่ามันเหมาะกับเธอมากจริงๆ  และถึงแม้ว่าแม่ของเขาจะคอยพยายามเข้าไปรบเร้า
สึบากิพยายามเหลือเกินคอยโน้มนาวใจเธอ
"  มาซายูกิของฉันบอกว่า ! "
"  งานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของ Si…^am หนนี้นะ ! "
"  ฟูจิวาระ !  "
" เธอเองก็อุตส่าห์ช่วยออกแนวคิดที่จะให้ยูกิจัง !! "
" ได้จัดงานในสวนของปราสาทนาโกย่า  ที่..ไอจิ !! " สึบากิเหลียวหันมองหน้าของเธอไป ๆ มา ๆ สลับกับลูกชาย
"  ฟูจิวาระ  "
"  ถึงยังไงซะ !  "
"  ฉันเองก็แค่อยากจะให้เธอได้ลองหัดสวมชุดกิโมโนสำหรับผู้หญิงชาวญี่ปุ่น  แบบผู้หญิงคนอื่นๆ ดูบ้าง !  "
"  ไหนๆ  เธอเอง  "
"..ก็อยากที่จะจัดเวทีการเดินแบบในครั้งนี้ ! ให้เหมือน !! "
"  พวกสาว ๆ ได้เดินเล่นอยู่ในงานประเพณีอุตางาตะ    "
"  ในสมัยยุคคะมะกุระเมื่อสมัยกว่าแปดร้อยปีที่แล้ว ! แบบนั่นด้วยนั่นนะ !! "  แต่ทว่าสึบากิในขณะที่ตั้งใจอธิบายก็อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงเรื่องที่..ฟูจิวาระจะสามารถที่จะจำลองเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่นในสมัยนั้นได้จริงๆ
"  ขอบคุณค่ะ !!! "  เธอปฏิเสธสึบากิไม่ลง
"หึๆๆ " ว่าแต่ว่าเสียงหัวเราะอยู่ในลำคอของมาซายูกิที่เผลอมีแต่จะดังออกมา
" คุณแม่ครับ "
" สงสัยว่า...คุณแม่คงจะต้องช่วยสอนเธอใส่ชุดกิโมโนพวกนี้ให้กับเธอใหม่  "
" แล้วละครับ  "  และมาซายูกิที่เอาแต่ยิ้มกับยิ้ม  และคงเป็นเพราะรอยยิ้มของพวกเขาที่ทำให้เธอหันมาทำตาขวางๆ
" ก็มันเป็นเรื่องจริง !! "  และก็เถียงเธอออกไปแบบนั้น
อิเลฟเวนท์ยังคงใช้หางตาคอยปรามมาซายูกิไม่ยอมหยุด และถึงแม้สึบากิจะพยายามคะยั้นคะยอให้เธอยอมใจอ่อน
แต่ว่าสึบากิก็ยังคอยแต่จะคลี่ชุดกิโมโนสีแดงๆ  ผืนนั้นออกมาให้อย่างภาคภูมิใจ
" ชุดกิโมโนสีแดงเลือดนก ที่.. ปักลวดลายของดอก.... "
" ..อายาเมะ ! "
" สีเหลืองและสีม่วงสด  "  และมิหนำซ้ำ...สึบากิที่ยังจะอุตส่าห์เอาแต่หันมาตั้งหน้าตั้งตาอธิบายที่มาที่ไปของดอกไม้ที่ปักอยู่บนชุดกิโมโนชุดสีแดงของ..ตัวเอง ว่า
หนนั้นในฤดูน้ำหลาก...ดอกไม้ที่แข็งแรงและต้านกระแสน้ำได้ดีก็คงจะมีแต่ดอกพวกนั้นที่พลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในดงหญ้าตอนที่น้ำกำลังท่วม....แต่โชคยังดี ! ที่...โคบายาชิคว้าจับต้นของดอกอายาเมะไว้ได้ทันท่วงที !  เพราะถ้าหากคว้าพวกมันช้าอีกสักหน่อย.....กระแสน้ำคงได้พัดพาหญิงสาวสึบากิหายวับจมไปกับกระแสน้ำเชี่ยวกราก.....ในคืนที่พ่อของมาซายูกิพยายามจะฆ่าลูกชายของตัวเอง "


## ยังไงก็สู้คน ๆ นั้นไม่ได้

ชุดกิโมโนสีแดงลวดลายของดอกอายาเมะสีเหลืองๆ และสีม่วงสดยังคงถูกวางพับไว้อย่างเรียบร้อยอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นภายในห้องพัก  แต่หลังจากที่คล้อยหลังของสึบากิไปได้สักพัก  มาซายูกิก็อยากออกไปยืนอยู่ที่ระเบียงห้องพักของเธอ
มาซายูกิแหงนหน้าเฝ้ามองดวงจันทร์ที่อยู่ไกลลิบๆ  แต่พระจันทร์เพียงดวงเดียวที่เขาจำเป็นจะต้องแอบมองก็คือเธอ.. ฟูจิวาระ
" อีเลฟเวนท์ กับ...ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ  ! "
" คุณชอบชื่อไหนมากกว่ากัน ! " เขาเฝ้าถามอิเลฟเวนท์
และแม้บางครั้งสายตาที่ยังคงผิดหวัง เพราะว่าอิเลฟเวนท์ไม่ได้ยอมสวมชุดกิโมโนสีแดงสดแต่ยังคงสวมชุดกางเกงฮากาม่าสีกรม
"  ดอกฟูจิ...ถึงแม้จะสวย ! "  เธอยิ้มให้กับคำถามของไทระ
" แต่ว่า..."
"  มันก็มีพิษ !! " และยังตอบคำถาม
"  หึๆ "  มาซายูกิหัวเราะออกมาเบาๆ  และพยักหน้า
" ใช่ !!! "
"  ฟูจิวาระ  !  "
และอิเลฟเวนท์ได้แต่แหงนหน้ามองดูพระจันทร์ และมิหนำซ้ำเธอยังต้องแอบยิ้มให้กับคำพูดคำจาของมาซายูกิที่แสนจะอ้อมค้อม  และบางครั้งเธอก็ยังจะแอบได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจเข้าออกสั้นสลับยาวไปๆ  มาๆ ของพวกเขา
และมาซายูกิที่ต้องคอยชำเลืองแอบมองสายตาของอิเลฟเวนท์ทุก ๆ ครั้ง
" ตอนนั้น ผมเพิ่งที่จะอายุสิบห้า  "  และก็ตั้งใจจะพูดถึงเรื่องราวระหว่างพวกเขาสองคนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง  และสายตาที่ดูผิดหวังจริงๆ จังๆ เวลาย้อนนึกกลับไป
"  ทำไมตอนนั้น !คุณถึง ! "
" ไม่เป็นแบบนี้น่า..."  เพราะว่ามาซายูกิอยากมีทรงจำครั้งแรกสำหรับเธอให้ดีกว่าตอนนั้น
"  ฉันรู้ ! " เธอพยักหน้ารัวๆ และแอบอมยิ้ม  และเขาก็หัวเราะตาม
"  ฟูจิวาระ  ผมจะบอกอะไรคุณให้ก็ได้ ! "  มาซายูกิยังคอยชำเลืองสายตาของเธออยู่เป็นครั้งคราว
"  ถึง..ตอนนั้น คุณไม่ได้อยากให้ผมเรียนรู้วิธีการจับดาบ ! "
แต่ถึงยังไงๆ  ซะ...ผมเองก็ต้องหาทางจับมันอยู่ดี ! "
" และดูเหมือนว่า..ตอนนี้นะ ! "
"  ผมก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณเลยด้วยซ้ำ!! "  และท่าทางที่ดูพองหางพองขนของเขาที่อยากจะโอ้อวดความเป็นชาย
"  เธอคงยังไม่ตื่นจากความฝันละซินะ  ไทระ ! " เธอรีบเบือนหน้าหนี
แต่ทว่าเขากลับคอยหันไปหาอิเลฟเวนท์ และแอบมองริมฝีปากของพวกเธอเอาไว้ เพราะว่าถ้าหาก เธอแสดงรอยยิ้มเล็ก ๆ บริเวณมุมปาก
"  ฟูจิวาระ !! "  และน้ำเสียงของเขาที่ละมุนมากขึ้นในเวลาที่เห็นเธอแสดงรอยยิ้มพวกนั้น
"  ว่า..."    เธอตอบแต่ไม่ยอมหันไปสบตา
" ทำไม !  คุณถึงได้"    แต่เป็นมาซายูกิที่แอบมองเธออยู่แค่ข้างเดียว
" ใจร้าย !!! "
" กับ...ผมมากถึงขนาดนี้นะ !!! "  และสายตาของมาซายูกิที่ยังคงเฝ้ามองพระจันทร์ดวงเดียวของตัวเองซ้ำไปซ้ำมาอย่างมีความหวัง
"  ทำไม !! "
" คุณ..ได้ยอมให้ผมเกลียดคุณ !  ในตอนนั้นได้ !! "
" มันเป็นเพราะเหตุผลอะไรของคุณกันแน่ "
"  ยูกิจัง ! "  และเธอที่กำลังนึกหาเหตุผลจริงๆ
" เธอ...เป็นเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารมากจริง ๆ  "  และเหตุผลนั้นมันอาจจะเพียงพออยู่แล้วก็ได้
มาซายูกินิ่งเงียบไปสักพักและถึงหันมายอมรับอย่างลูกผู้ชาย
" ยูกิจัง ! เธอเป็นรักแรกของผมจริงๆ  นั้นแหละ  "
" เพราะว่า...ยูกิ  ต้องมาเป็นกำพร้าทั้งพ่อและก็แม่ ! "
"  ก็เพราะ..เรา "  สีหน้าที่ค่อยๆ สลดลงของมาซายูกิพลอยทำให้ต้องเบือนหน้าหนีหันไปมองทางอื่น
" ฉันคนเดียวต่างหาก ! " เธอปฏิเสธคำตอบพวกนั้น
" เห้อ.... !!! " เสียงผ่อนลมหายใจออกของมาซายูกิที่ฟังดูแล้วเหมือนจะไม่เหนือความคาดหมายของเขาสักเท่าไหร่
" ยูกิ !! "
" ตอนนี้ เธอคงจะไปได้สวยกับพระเอกคนดังเกาหลีคนนั้น  "  และเขาที่พยายามจะเปลี่ยนเรื่องคุยที่ทำให้เธอเครียด ๆ
เธอพยักหน้าแต่ไม่ใช่เพราะมาซายูกิยอมเปลี่ยนเรื่องคุย
" ยูกิ ! "
" ..เธอตั้งใจกับงานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของ Si…^am  ครั้งนี้เอามากๆ  "
"เห้อ..... "  แต่ว่าเสียงผ่อนลมหายใจออกของมาซายูกิที่ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะซาลงไปสักนิด
"  ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแน่ๆ นั่นละ "
" เพราะว่าไหนๆ  คุณก็อุตส่าห์ช่วยติดสินบนใครต่อใคร "
"ซะจน ! ท่านประธานของ Si…^am  ของพวกเรา  "
"  ได้ใช้ปราสาทนาโงย่า ! ในการจัดงานแสดงของพวกเธอไปแล้ว  "  และมาซายูกิที่ยิ่งนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรก็อดเสียวสันหลังวูบวาบขึ้นมาให้ได้ซะทุกที ๆ
"  ตอนนี้นะ ! "
" ยูกิ เธอไม่ใช่คุณหนูที่เอาแต่ร้องไห้เพราะไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้วน่า... !!! "
"  เผลอ ๆ ตอนนี้. "
"  ยูกิ...น่าจะเป็นยายตัวร้าย ! ด้วยซ้ำไป !!! "  มาซายูกิทั้งหัวเราะและก็ยิ้มออกมา
และพอได้ยินเสียงหัวเราะชอบอกชอบใจของมาซายูกิแบบนี้  อิเลฟเวนท์ก็พลอยอดอมยิ้มตามไปด้วยไม่ได้  และถึงแม้จะมีบางครั้งที่ๆ  เธอรู้สึกถึงการคาดหวังของมาซายูกิที่มีต่อตัวเธอเองอีกครั้งแล้ว
บาร์เครื่องดื่มทำด้วยไม้สนรูปโค้งเป็นตัวแอลขนาดราวๆ  ไม่เกินสามเมตร บริเวณภายในภัตตาคารของอะไคชิซันคัง และแสงสว่างจ้าจากโคมไฟสี่เหลี่ยมลวดลายที่ดูคล้ายกับรังนกที่เรียงแถวอยู่ด้านบนบาร์เครื่องดื่ม และบริเวณด้านหลัง ตู้และชั้นวางเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หลายหลายชนิด  อุปกรณ์และแก้วรูปทรงต่างๆ  และลิ้นชักเก็บของถัด ๆ  กันลงมา แจกันเครื่องปั้นดินเผาสีดำล้วนที่ปักดอกปักษาสวรรค์ทิ้งเอาไว้ที่มุม ๆ หนึ่งบนเคาน์เตอร์  เตาและหม้อต้มน้ำเครื่องปั้นดินเผาสีน้ำตาลๆ  ถาดและอุปกรณ์ชาชงที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ขนาดกลางตั้งอยู่บริเวณตรงกลางลานภัตตาคาร
บนโต๊ะไม้ญี่ปุ่นขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าไร้รวดลายศิลปะมีเพียงเตาถ่านเครื่องปั้นดินเผาขนาด 12 นิ้ว  ปั้นชาเครื่องปั้นดินเผาขนาด 16 นิ้ว ที่ใส่น้ำเปล่าเอาไว้ครึ่งหนึ่งกับเหยือกน้ำที่มีน้ำใส่อยู่เกือบเต็ม และปั้นชาเครื่องปั้นดินเผาขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางขนาดราว ๆ 6 นิ้ว ที่ถูกวางอยู่บนถาดชงชาที่เป็นตระแกรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ากว้างและยาวราว ๆ  ห้าสิบเซ็นต์ โถเหยือกน้ำเครื่องปั้นดินเผาขนาดสูง 6 นิ้วครึ่ง ที่กรองชาที่ทำด้วยไม้ดูคล้ายช้อนน้ำแกงอันใหญ่ และ ถ้วยชาดินเผาอีก 5 ใบ วางคว่ำอยู่บนถาดชงชา
และก็ยังมีโถเซรามิกสีฟ้าวาดลวดลายดอกซากุระสีขาวขนาดกำลังพอดีมือกับกระบอกไม้ไผ่สีธรรมชาติที่ใส่ ไม้เขี่ยใบชา คีบคีบชา ไม้ปรายแหลม และกระบวยไม้ไผ่กับผ้าขาวบางสะอาดๆ  วางอยู่ด้วยกันอีกหนึ่งผืน
และก็พนักงานหนุ่มสวมชุดยูกะตะสีเทาท่าทางสุภาพเรียบร้อยประมาณสองถึงสามคนที่คอยช่วยกันสลับผลัดเปลี่ยนเสิร์ฟเครื่องดื่มและอาหาร
นากามุระและมาซายูกิสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเหมือนกัน และพวกเขาสองคนที่ยังคงนั่งรออยู่บนเบาะเก้าอี้ไม้สนมีพนักอิงสี่เหลี่ยมทรงสูงที่ถูกวางเรียง ๆ กันเป็นแถวจำนวนทั้งหมด 8 ตัว  และลูกค้าคนอื่นๆ  ที่ได้เข้ามานั่งรับประทานอาหารค่ำกันอีกสองสามโต๊ะถัดๆ ไปทางด้านหน้าของเคาน์เตอร์  และก็ยังมีลูกค้าสามีและภรรยาชาวจีนราวๆ  สี่สิบถึงห้าสิบ ที่ๆ ทั้งคู่พากันสวมชุดยูกะตะสีเขียวเข้มพิมพ์ลายใบไผ่ออกมานั่งดื่มด่ำกับอาหารค่ำ
และลูกค้าโต๊ะที่ถัด ๆ  กันห่างออกไปอีกสองโต๊ะ  ลูกค้าผู้ชายวันใกล้เกษียณที่สวมชุดสูทสีดำที่กำลังดื่มสาเกอยู่กับลูกชายที่สวมสูทสีเดียวกันที่เพิ่งจะเรียนจบจากมหาวิทยาลัยในกรุงโตเกียวได้ไม่นาน
และถัดๆ  กันก็ลูกค้าชาวฮ่องกงคนที่เป็นผู้หญิงสูงวัยราว ๆ มากกว่า 70 ปี สวมชุดกิโมโนสีเขียวสดพิมพ์ลายลิลลี่ภูเขาที่มีสีเหลืองแซม และยังนั่งคุกเข่าคอยนั่งรับประทานอาหารค่ำอยู่ที่โต๊ะตามลำพังเงียบๆ
เพราะฉะนั้นทั้งสึบากิกับโคบายาชิและก็มาซายูกิ  และพวกเขาทุกคนก็ยังต่างนั่งรอกันอย่างสำรวมในขณะที่ร่วมโต๊ะอาหารเช้า แต่ทว่าในระหว่างที่ทุกคนกำลังรอใครบางคนกันอย่างใจจดใจจ่อ  พวกเขาก็เริ่มจะได้ยินเสียงของรองเท้าเกี้ยะไม้ญี่ปุ่นดังใกล้เข้ามา
"  เธอมาแล้ว !! "  สึบากิร้องเสียงหลงที่หันไปเจอเจ้าของต้นเสียงรองเท้าเกี๊ยะจนได้
และทั้งนากามุระกับมาซายูกิที่รีบพากันเหลียวมอง  ผู้หญิงที่ชื่ออิเลฟเวนท์พยายามจะเป็นผู้หญิงที่ชื่อฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระ
แต่ทว่า..ความสวยงานนั้นเทียบกันไม่ได้อย่างสิ้นเชิงของพวกเธอ เมื่อเปรียบกับความหมายของชื่อ...ฟูจิโนะ ฮานะ ที่แปลว่าดอกไม้รวงข้าวที่แสนสวย
ก็เพราะว่า อิเลฟเวนท์พยายามที่จะถลกกระโปรงชุดกิมโมโนขึ้นมาเกือบจะครึ่งเข่า และก็ยังสวมรองเท้าเกี้ยะญี่ปุ่นโดยไม่สวมถุงเท้า  ผมเผ้าของเธอที่แค่รวบหลวมๆ  ที่ท้ายถอยยังคงเหมือนเดิม กับการผูกโอบิที่ดูน่าเกลียดเหมือนกับอย่างผูกเชือกรองเท้าอย่างไงอย่างงั้น !
"  ฉันบอกเธอไปแล้วใช่ไหม สึบากิ !  "  สีหน้าที่ดูผิดหวังของนากามุระจนต้องเหลียวหันไปโค้งให้ลูกค้าคนอื่นๆ ของอะไคชิซันคังที่นั่งอยู่ใกล้ๆ
และโดยเฉพาะมาซายูกิที่ทำหน้าตาผิดหวังกว่าใคร ๆ  ทั้งหมด
" ไม่จริง !!! "
" ใช่ไหมเนี้ยะ "  มาซายูกิถึงกับอ้าปากค้าง เพราะไม่คิดไม่ฟันว่า อิเลฟเวนท์จะสวมใส่ชุดกิมโมโนได้ห่วยมากขนาดนี้เลยจริงๆ
อีเลฟเวนท์ต้องคอยขยับชุดกิโมโนสีแดง ๆ สดๆ ปักลวดลายของดอกอายาเมะสีเหลืองและสีม่วงสด  และก็ใช้ความพยายามขยับสายคาดโอบิสีน้ำตาลแดงแถบเขียวปักลายภูเขาสามลูกอยู่บนทุ่งดอกฮิกัน ที่ ๆ ตอนนี้กลายเป็นภูเขาลูกเดียวกับทุ่งดอกไม้ที่ดูไม่ออกว่าพวกมันยังจะเป็นทุ่งดอกไม้อยู่หรือเปล่า
" เรียบร้อย ! "  เธอขยับสายคาดโอบิจนพอใจตัวเอง  แต่พอหันไปเจอสายตาของสึบากิและคนอื่น ๆ ที่พากันมองมาอย่างประหลาดใจ
"  ไม่ต้องเลย... "
" ไม่ต้องชมก็ได้ค่ะ "  เธอยิ้มเขินๆ นิดหน่อย
แต่ในขณะที่นากามุระกับมาซายูกิจะพลั้งปากพูดอะไรออกไป  เพราะฉะนั้นสึบากิถึงได้รีบเดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์และยังรีบช่วยจัดแจงชุดกิมโมโนของตัวเองที่เพิ่งจะยกให้เธอไปให้เรียบร้อยและสวยขึ้น
" แต่ถึงยังไง "
" อย่างน้อย !! "
"  พวกเราก็จะถือซะว่า...เป็นบุญตา ที่ได้เห็น !! "
" ใช่ไหมค่ะคุณ !  "
" ใช่ไหม !  มาซายูกิ !  "  เพราะว่ารอยยิ้มแห้ง ๆ ของสึบากิยิ่งพลอยทำให้ทั้งนากามุระ และทั้งมาซายูกิจำใจพยักหน้า
ว่าแต่ว่านากามุระที่เผลอยกชาร้อนๆ  ขึ้นมาดื่มโดยไม่รู้ตัวจนน้ำเหอะเลอะเทอะเปรอเปื้อนไปหมด
"  ไม่รู้สิ ! นะครับ !! " แต่มาซายูกิที่ก็ยังต้องแกล้งชม และแม้จะต้องคอยหลบสายตาของพวกเธออยู่บ้าง
และคราวนี้เธอก็ยังจะคอยถลกกระโปรงชุดกิมโมโนเข้าไปนั่งบริเวณโต๊ะที่จัดเตรียมไว้สำหรับพิธีชงชาสำหรับลูกค้าของอะไคชิซันคัง
" น่าเสียดายจริงๆ  ที "  และเธอพูดพลางและนั่งคุกเข่าลงบนเบาะของโต๊ะชงชา และสิ่งแรกที่เธอทำก็เริ่มดูก้อนฝืนร้อนๆ ในเตาไฟ
" งานเปิดตัวคอลเล็กชั่นใหม่ของ Si…^am  !  ทั้งนากามุระกับสึบากิจะไม่ได้ไปร่วมงานกับเราด้วย  "  เธอฆ่าเวลารอถ่านฝืนให้ร้อนระอุกว่าเก่าด้วยการพูดคุย
และแม้ในขณะเดียวกันเธอก็ยังต้องคอยดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ภายใต้ชุดกิมโมโน แต่ทว่ารอยยิ้มเจื่อนๆ  ของสึบากิก็คงไม่หลุดรอดพ้นจากสายตาของเธอไปได้ด้วยเหมือน ๆ กัน
แต่เพียงเพราะเธอไม่ได้ใส่ใจกับชุดที่สวมใส่มันอยู่เลยด้วยซ้ำไป เพราะเธอสนใจแค่ว่าจะทำให้พวกเขาที่มารวมตัวกันอยู่ตรงนี้มองข้ามชุดเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ห่มเพียงร่างกายเนื้อหนังนี้ไปได้อย่างไงมากกว่า
" ไหนๆ เราก็ไม่ได้ดื่มชาร่วมกันมาตั้งนาน ใช่หรือเปล่านะ "  และประโยคบอกเล่าเก้าสิบของเธอพลอยแต่จะทำให้สึบากิและนากามุระรู้สึกถึงความหลัง
นากามุระกับคนอื่นๆ เลยต่างพากันหันกลับไปมองที่โต๊ะชงชาที่ตั้งอยู่ตรงกลางภัตตาคารของอะไคชิซันอย่างพร้อมเพียงโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว
และอิเลฟเวนท์ที่เริ่มหันมาหยิบจับถ้วยชาออกจากถาดเครื่องปั้นดินเผา เธอเลือกถ้วยชาขึ้นมาหนึ่งวางลงตรงหน้า  และเลือกถ้วยชาอีกสองใบและนำไปวางคว่ำเอาไว้อยู่ที่มุมโต๊ะทั้งสองฝั่งทีมีตระแกรงไม้ไผ่ขัดเงาสีดำเอาไว้รองน้ำ
" บอกตามตรง ! "  นากามุระในขณะที่รอน้ำเดือดก็เลยต้องห้นมาช่วยกันฆ่าเวลา
" พวกเรากับยูกิจัง !! "
" เจอกันบ่อยกว่าที่พวกเราเจอ ! กับเธอซะอีก  "  ความบอกเล่าเก้าสิบของนากามุระที่ทำให้สึบากิหันมายิ้มและเห็นด้วย
" นั่นนะซิ !! "  สึบากิยิ้มแย้มมากขึ้นเวลาที่พูดถึงประธานของ Si...^am
" วันเกิดของฉันเมื่อเดือนที่แล้วนั่นนะ  "
" ยูกิจังของเรา  ก็อุตส่าห์ส่งโสมเกาหลีมาให้ ! "
" น่ารักไม่เปลี่ยนจริงๆ  "
"  เด็กคนนี้เนี้ย !! "  และแววตาของสึบากิที่มีแต่ความคิดถึงพวกเธอ  แต่พอสักพักก็ยังจะได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ  ของสามีตัวเอง
" แต่ไม่รู้ว่าเป็นยังไงมายังไง !! " และสีหน้าคร่าตาที่เคร่งเครียดของนากามุระที่เปลี่ยนไป
"  หมู่นี้ ! "
" ท่านประธานของ Si…^am !  ถึงได้มีแต่ข่าวฉาวดังไปทั่วอินเตอร์เน็ตและบนหน้าปกนิตยาสาร "
" เรื่องที่...ยูกิ ! "
" เธอที่แอบไปเป็นมือที่สามของพระเอกคนดังของเกาหลี !! "  นากามุระได้แต่คาดการณ์ไปต่างๆ นานา
จนกระทั่งสึบากิต้องพลอยหันมานั่งหายใจทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ไปด้วยอีกคน  แต่ว่ามาซายูกิก็ได้แต่นั่งฟังเท่านั้น
เพราะว่าตอนนี้พวกเขากำลังสนใจพิธีชงชาของอิเลฟเวนท์ที่อยู่ตรงหน้ามากกว่า และที่สำคัญบรรดาแขกเหรื่อก็ต่างพากันหันมามองอย่างสนอกสนใจ
อิเลฟเวนท์เริ่มใช้กระบวยใม้ไผ่ตักน้ำในปั้นชาอันใหญ่จนเต็มแล้วก็นำน้ำร้อนรินลงในปั้นชาขนาดใบย่อมๆ อีกอันบนถาดเดียวกัน  และปิดฝาปั้นชาที่มีน้ำเดือดปุดๆ อยู่ภายใน  และเธอจึงค่อยๆ บรรจงยกปั้นชาอันย่อม ๆ ด้วยผ้าขาวและค่อยๆ รินน้ำลงไปใสถ้วยชาทั้งสามใบที่ระดับ 3 ส่วน 4
และส่วนนำร้อนที่เหลือติดก้นปั้นชาก็ยกพวกมันมาเทราดลรอบๆ  ถ้วยชาที่คว่ำอยู่บนตระแกรงทั้ง 2 ฝั่ง  และเทจนกระทั่งน้ำในปั้นชานั้นหมด
จน.... ได้กลิ่นระอุของดินเผาของถ้วยชา คล้ายกลิ่น...น้ำค้างคลุมดิน..
และเธอก็เปิดฝาโถเซรามิกอิมาริยากิสีฟ้า ๆ  และใช้คีบคีบชาตักใส่ฝาโถเซรามิคก่อน และนำมาเทใส่ปั้นชาอันย่อม ๆ ในถาด
และลักษณะของใบชาเขียวที่ดูเหี่ยวแห้ง.. ..แต่ก็พอเห็นใบตูม ๆ และสีขนประกายเงินๆ ปกคลุมอยู่บ้างที่ใบชา
กระบวยไม้ไผ่ยังคงถูกตักฟองอากาศจากน้ำที่กำลังเดือดปุดๆ  ในปั้นชาบนเตา  เธอคอยตักพวกมันเทลงไปที่หลังถ้วยชาสองอันที่คว่ำรอยู่ที่ตระแกรงอีกสามถึงห้ารอบ จนฟองอากาศเริ่มเหลือน้อย
และถ้วยชาทีละอัน ๆ  ที่กำลังถูกยกขึ้นมาแกว่งวนไปมาซ้ำ ๆ ทวนเข็มนาฬิกา และจึงรินน้ำในถ้วยชาลงในตระแกรงไม้
และน้ำเสียงการรินน้ำชาลงในตระแกรงไม้ของอิเลฟเวนท์...ที่พอได้ยินได้ฟังก็ช่างคล้ายๆ เสียงน้ำฝนที่ไหลลงตีนเขา
กระบวยไม้ไผ่ยังคงทำหน้าที่ของมันตักน้ำร้อนและเติมลงไปใส่ปั้นชาอันเล็กๆ อีกสองถึงสามรอบจนเต็มปิดฝา และค่อยใช้กระบวยตักน้ำมาราดให้ทั่วทั้งปั้นชาที่วางอยู่บนตระแกรงไม้ไผ่ราดลงไปๆ  จนได้กลิ่นน้ำค้างคลุมดิน
และนั่งรออย่างใจเย็นๆ  คอยจนกระทั่งน้ำร้อนค่อยๆ  ระเหยกลายเป็นไอหมอกสีจางๆ
อิเลฟเวนท์หยิบเอาที่กรองชาคล้าย ๆ กับช้อนตักแกงอันใหญ่วางลงไปที่ปากเหยือกเครื่องปั้นดินเผา และบรรจงรินน้ำชาลงไปในกรองเพื่อที่จะให้น้ำชาคอยผ่านกรองไหลลงไปในเหยือกดินเผาจนหมด จนกระทั้งเริ่มจะได้กลิ่นหอมๆ  ของกลิ่นน้ำค้างบนยอดหญ้า
แต่ทว่า ! เธอกลับนำน้ำชาร้อน ๆ ที่เพิ่งจะรินลงในเหยือกดินเผานำน้ำชารินราดกลับลงไปที่ถ้วยชาที่ ๆ  วางคว่ำอยู่บนตระแกรงสาน และตักน้ำใส่กระบวยขึ้นมาใหม่ และไปรินน้ำร้อนๆ ซ้ำไปซ้ำมาให้ทั่วปั้นชาเล็กๆ และถ้วยชาน้อยๆ  สุดท้ายก็หยิบเพียงผ้าขาวบางสะอาดๆ มาเช็ดคราบน้ำที่เปรอะติดขอบก้นปั้นชาและถ้วย
และเธอก็ยกถ้วยชาพร้อมกับเสิรฟพวกมันบนจานรองดินเผา และขยับจานรองเล็กน้อยเพื่อให้มีคนมาช่วยยกเสริฟต่อไป
นากามุระที่รับถ้วยชาจากมือของพนักงานของอะไคชิซัน และทันทีที่ได้กลิ่นและมองลงไปในสีของน้ำชาในถ้วย
"  ราว ....กับกำลังนั่งแหงนมองดูยอดของภูเขาไฟฟูจิ ! ใน..ยามพระอาทิตย์ตกดินเชียวนะ "
"  กับกลิ่นหอมของดอกไม้ "
" ผสมกันกับกลิ่นใบไม้ที่ถูกเด็ดยอดมาใหม่ ๆ  "
" นี่จะใช่.... ! "
" น้ำชา....จริงไหม !! "  นากามุระพร่ำพรรณนาอยู่ด้วยกันกับน้ำชาในถ้วยชาดินเผา และจวบจนกระทั่งบรรจงจิบลิ้มรสเบา ๆ
" อ่า....ห์  "
" นี่ ! ก็เป็นเพียงน้ำชาจริงๆ  นี่แหละหน่า..  "  นากามุระถึงขนาดแกล้งเล่นลิ้นกับน้ำชาในถ้วย
อีเลฟเวนท์ฉีกยิ้มกว้างๆ  ขึ้นมาทันทีทันใด
"  น่าผิดหวังจริงๆ  ด้วย ! "  เพราะฉะนั้นเธอต้องคอยแก้ตัว
แต่ทว่าคนอย่าง โคบายาชิ นากามุระ ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครแก้ตัวอย่างหน้าชื่นตาบานให้ฟังกันง่ายๆ
" อุตส่าห์นั่งคิด ! "
" ..อยู่ตั้งนานสองนานว่า...จะได้ลิ้มรสน้ำค้างบนยอดเขา  " และนากามุระก็ยิ่งคิดก็ยิ่งแต่จะเสียดายที่ว่า..
"  แต่ก็กลับกลายเป็นเพียง  น้ำชา ! ที่แสนจะธรรมดาแบบนี้ไปซะได้  "
"  มันช่างน่าผิดหวัง  "  แต่ทว่าสีหน้ากับท่าทางของนากามุระมันช่างตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขากำลังพูด
สึบากิ และมาซายูกิที่ต่างคนก็ต่างหันมาลองจิบน้ำชาทีละน้อยๆ
" กลมกล่อม !"  และความขุ่นเคืองที่มีต่อเธอก็มลายหายไปจนหมดเมื่อได้รับคำขอโทษจากอิเลฟเวนท์กลายเป็นน้ำชาชั้นดีที่แสนจะธรรมดา
" ผมว่า ! "  มาซายูกิออกความเห็นทันทีที่ถ้วยชาพ้นจากรีบฝีปาก
"  รสชาติมันหวานเกินไปหน่อย ! "  และตั้งใจโกหกเธอ
" หึ !! " เธอหัวเราะในลำคอและมองมาซายูกิอย่างไม่น่าคบหา
"  มันจะมากไปหรือเปล่า "  และเธอยังคอยปรามมาซายูกิ
"  ก็คุณ !  เป็นคนสอนผมเองนี่  !!! "  มาซายูกิรีบเถียงจนกระทั่งลืมไปว่า ตัวเองยังคงสูดกลิ่นถ้วยชาวนไปวนมาอยู่เลยด้วยซ้ำไป
" ชา...อิ๋นเจิ้น ! งั้นเหรอ  "  สตรีดูท่าทางสูงศักดิ์ในชุดกิโมโนพิมพ์ลายดอกลิลลี่ที่ได้กลิ่นชาจนอยากจะเดินเข้ามาชมใกล้ๆ อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
จนกระทั่งนากามุระกับสึบากิพากันเหลียวหันและต้องรีบลุกกลับขึ้นมาและยังต้องโค้งคำนับถึงเก้าสิบองศา
"  พวกเรา..ต้องขอโทษด้วยครับ !! "  มาซายูกิผุดลุกขึ้นและโค้งต้อนรับ
" พอดีว่า... พวกเรากำลังช่วยกันทดลองชิมชาที่เพิ่งได้มาใหม่ ! " แต่ว่านากามุระกลับเป็นฝ่ายที่เดินเข้าไปอธิบาย
หญิงชราในชุดกิมโมโนสีเขียวปักลวดลวายของดอกลิลลี่ภูเขาก็เลยอยากจะเดินเข้าไปก้ม และมองดูเจ้าของพิธีนั้น
" คนญี่ปุ่น !! "
" งั้นเหรอ !! "  ภาษาอังกฤษที่แสนจะนุ่มนวลของหญิงชราที่ช่างฟังดูนุ่มนวลกว่าใบหน้าและผิวพรรณของพวกหล่อนซะอีก !
และนากามุระที่พยายามชำเลืองมองอิเลฟเวนท์และพยักหน้าให้พวกเธออีกเล็กน้อย ๆ และเธอที่รู้ได้ทันที
" เวลาอยู่ที่ญี่ปุ่นก็เป็น. คนญี่ปุ่น  แต่ว่า "
" ถ้าถึงไทยเมื่อไหร่ ก็เมื่อนั่น "  อิเลฟเวนท์ตอบคำถามของหญิงชรา และเธอก็ยังไม่ลืมที่จะคอยรินน้ำชาจากปั้นชาสู่จอกถ้วยเล็กๆ ที่ตระเตรียมไว้ทั้งสองฝั่งของตระแกรงไม้ไผ่
หญิงชราพยักหน้าและแสดงรอยยิ้มเล็ก ๆ พอใจกับวิธีการของเธอ
" ยอดเยี่ยม ! ซะจริง ๆ เลยนะ    "  และหญิงชราที่กำลังมองสีน้ำในถ้วยปั้นดินเผา
" สีเหลืองนวลเล่นไฟดีนะ !!! "
" แล้วก็...กลิ่นของดอกไม้..."
" นี้ก็...."
"  เหมือนว่ากลีบของดอกไม้ได้บดขยี้ !! "
" เข้ากับ ! "
"...น้ำค้างบนยอดหญ้าเลยทีเดียวเชียว !! " หญิงชราเพียงชื่นชมน้ำในถ้วยปั้นดินเผาเท่านั้น แต่ก็ไม่วายจะสังเกตเจ้าของพิธีชงชาที่สุดแสนจะประณีตพิธีพิถัน
"  เยี่ยมยอดจริง ๆ  รู้สึกว่าฉันจะใช้คำนี้ได้เปลืองกับผู้หญิงอย่างเธอมากไปแล้ว "  หญิงชราบ่นอุบอิบ
"ก็เพียงเพราะว่า "
" ฉันก็แค่เห็น เธอ ! "
" จับพู่กัน ! และกำลังวาดศิลปะชิ้นเอกอยู่อย่างไง๋อย่างงั้น !!  "
" แต่ฉันก็หวังว่า..เธอ  "
"  ..คง ! อยากจะจับพู่กัน "
" และเขียนแต่ตัวหนังสืออยู่แบบนั้น ! มากกว่า " และหญิงชราผู้สวมชุดกิมโมโนสีเขียวสดแค่เพียงพูดชื่นชม
และทั้งนากามุระ สึบากิ และมาซายูกิ เวลานี้ทุกๆ  คนทำได้แค่เพียงก้มศรีษระลงและเฝ้ารอจนกว่าผู้หญิงที่สวมชุดกิมโมโนสีเขียวจะเสร็จภาระกิจเบื้องหน้า..
แต่ทว่า...สำหรับอิเลฟเวนท์กลับไม่ได้สนใจว่า หญิงชราในชุดกิมโมโนสีเขียวปักลวดลายของดอกลิลลี่สีสันสุดสวยด้วยฝีมือการปักอย่างหรูหราที่เข้ากับผ้าไหมแสนแพง..แต่อย่างใด ก็เพราะว่า เธอ ! กลับสนใจวิธีจิบรสชาของสตรีผู้นั้นมากกว่า
สตรีสูงศักดิ์ที่เวลาจิบชามักก็มักจะประคองจอกชาไว้ในมืออย่างละมุนละม่อน และพวกหล่อนมักจะไม่ดื่มรวดเดียวจนหมด แต่จะเพียงกระซิบจิบน้ำในถ้วยจนน้ำค่อยๆ เหือดหาย


## ลมทิศตะวันออกเฉียงใต้

ยามดึกแล้ว แต่ว่าสายฝนที่เทลงมาอย่างหนักเหนือยอดหลังคาจั่วหน้าทึบลงบนกระเบื้องสีแดงเก่าๆ  อายุนับพันปี  ละอองฝนคอยสาดกระเซ็นตกเทลงมาอย่างบ้าคลั่งบนสันโค้งหลังคาที่เป็นลอน ๆ สามลอนคล้ายคลื่นยักษ์ หลังคาหน้าจั่วทึบของศาลาทึบห้องแปดเหลี่ยมที่ถูกทาด้วยสีแดงและเขียว  และกระเบื้องรูปอสูรกายยักษ์ปักษ์ที่ประดับป้องกันความชั่วร้ายที่หัวเสา
สายฟ้าฟาดดังเปรี้ยง ! โครมคราม !  ดูเกรี้ยวกราดของพวกมันๆ ที่ต่างพยายามจะฟาดฟันกับสายลมแรงคอยมาสกัดกั้นความชั่วร้ายอยู่บนยอดของหลังคาอยู่กับอสูรกายบนหนังคาหน้าจั่ว
คามีรา หรือ อสูรกายบนยอดหลังคาทั้งแปดทิศ พวกมันเป็นสัตว์ประหลาด 3 ชนิด คามีราสัตว์ที่มีหัวเป็นสิงโตแต่มีลำตัวเป็นแพะ และคามีร่าบางตัวก็มีหัวเป็นสิงโตแต่มีหางเป็นพญางู
และกลุ่มบุคคลไร้นามสวมชุดนินจาสีดำคอยปิดบังหน้าตาด้วยผ้าโผกหัวสีดำนับหลักหลายสิบ ก็ยังคอยถือดาบคาตะนะ และพวกเขาบางคนก็ยังถือดาบคาตะนะที่มีความยาวมากกว่าแปดสิบเซ็นติเมตรเป็นอาวุธข้างกายคอยคุ้มกันทิศทั้งแปด
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ถือดาบคาตะนะที่ไม่ได้ปลดออกจากฝัก และเธอยังยืนอยู่บนต่อไม้ด้านๆ เก่าๆ นับพันปีคอยเฝ้ามองดูพวกกลุ่มคนไร้นามที่ต่างทยอยปรากฏตัวออกมากจากความมืดมิด และยังอยู่ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหนำ
" ดาบนั้น !  ไม่ใช่ !! "
" ของจริง !!! "  อิเลฟเวนท์ตะโกนบอกกลุ่มคนผ่านสายฝน  แต่ว่าเพียงไม่กี่อึดใจผู้คนชุดดำที่ต่างรีบกระโจนเข้าหาเธอ
และเสียงดาบอันคมกริบของพวกเขาที่มุ่งหมายแต่จะพุ่งเข้ามาปลิดชีวิตของอิเลฟเวนท์อย่างพร้อมเพรียง
ตุบ !
ฟักดาบธรรมดา ๆ ของอิเลฟเวนท์โบกสะบัดไปตามเสียงของคมดาบที่เข้าหาอย่างว่องไวกว่า และก็เบากว่าเสียงของลมพายุและฝนที่คอยแต่จะประเดประดังตกลงพื้นทราย
อิเลฟเวนท์บางทีที่ใช้ฟักดาบต่อสู้ฟาดเข้าไปที่กลางหลังของผู้คน  บ้างครั้งที่ฟักดาบก็คอยฟาดฟันลงบนที่แขนซ้ายและแขนขวา  และบางครั้งที่ฟักดาบก็ทุบลงบนขาข้างซ้ายและขาข้างขวาของพวกเขาจนเกิดเสียงดังกร๊อบๆ  แกร็บ ๆ ของกระดูก
กลุ่มคนไร้นามชุดดำที่เวลานี้ต่างนอนเกลือกกลิ้งเปียกปอนไปตามพื้นทราย และอิเลฟเวนท์ยังคงยืนหยัดอยู่บนตอไม้ด้าน ๆ  นับพันปีแทบจะไม่ขยับ  และเธอยังคงรอว่าเมื่อไหร่เสียงโหยหวนของความเจ็บปวดกระดูกและข้อต่อนับสิบๆ ผู้คนจะหายไป แม้ว่าฝนจะยังตกมากกว่าอยู่ก็ตาม  แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้ไม่นานและในระหว่างที่สายฝนเริ่มทยอยลดลาวาศอกให้บ้างแล้ว
บุรุษชุดดำร่างสูงแต่งองค์ทรงเครื่องคล้ายกับพวกนักรบซามูไรรุ่นดึกดำบรรพ์ แต่เขาที่ยังคงปิดบังอำพรางหน้าตาก็เพิ่งจะปรากฏตัวอยู่บนยอดหลังคาแปดเหลี่ยม
"  เธอเป็นใคร !!! "  เสียงตะโกนลงมาของชายหนุ่มที่เสียงเหมือนเพิ่งจะผ่านวัยเริ่มรุ่นเต็มตัวดังลงมาจากหลังคา
อิเลฟเวนท์ที่ยังคอยถือดาบและมองกลับขึ้นไป
"  ฉันจะเป็นพวกไหน...  "
"  จะเป็น...พวกไทระ ! "
"    ฟูจิวาระ ! หรือแม้แต่...."
" ..มินาโมะโตะ  อย่าง  เธอ ! "
" ฉันก็เคยเป็นมาแล้วทั้งนั้น !!! "  และตอบบุคคลนั้นด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ
แต่ว่าไม่นานบุรุษชุดดำคนสุดท้ายก็กระโดดเยี่ยงนินจานักรบกระโดดลงมาจากหลังคาลงสู่ตอไม้เก่าๆ  จนได้
อิเลฟเวนท์ยืนมองอยู่บนตอไม้ด้าน และรอคอยให้เขาคนนั้นที่กำลังเปิดเผยตัวตนอย่างช้าๆ และจนกระทั่งปลดผ้าโผกหัวที่ปิดหน้าปิดตาออกแล้ว  และเธอก็ได้เห็นเด็กหนุ่มหน่วยการดีหน้าตาสะอาดสะอ้านราวอย่างรูปปั้นทูตจากสวรรค์
" เธอเป็นใครกันแน่ !! "  เด็กหนุ่มที่ชื่อว่า  มินาโมโตะ มุรามาสะในวัยที่เพิ่งจะเริ่มเป็นหนุ่มเต็มตัวเฝ้ามองดูผู้หญิงแปลกหน้าที่สวมชุดฮากาม่าเสื้อกีสีเทาซีดๆ  ตรงหน้า
"  เธอต้องการอะไร !!! "  มินาโมะโตะ มุรามาสะในวัยหนุ่มที่ดูเธอและยังรู้สึกสับสน และแม้ว่าใบหน้าของเธอจะไร้ซึ่งสีเลือด
" เธอ กับ ฉัน !! "
" พวกเราไม่เคยรู้จักกันแน่ !! "  มุรามาสะที่ยังคงยืนกรานเสียงแข็งตามประสา
แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่เพียงสบตาแวบแรกของมุรามาสะ เพราะฉะนั้นเธอถึงได้ประเมินวิธีชนะเขาเอาไว้ทั้งหมด
"  อีกเดี๋ยว ! "
"  ก็คงได้รู้จักแน่ !! "  เธอตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน
แกร่ง !!!
และฟักดาบของมุรามาสะในวัยหนุ่มก็ถูกโยนทิ้งบนพื้นทราย  และกระโดดเข้าจู่โจมเข้าหาคู่ต่อสู้
แต่ทว่าอิเลฟเวนท์ทำเพียงเอี้ยวตัวหลบปลายกระบี่ของมุรามาสะเท่านั้น และบางครั้งที่มีบ้างจะคอยใช้ฟักดาบเล่นงานเข้าที่หลังของเขาเบาะ ๆ แต่คมดาบของมุรามาสะเองนั่นแหละที่พยายามเข้าหา และคอยฟาดฟันกับฟักดาบธรรมดา ๆ ของเธอ
มุรามาสะในวัยไร้เดียงสายังคอยถือดาบคาตะนะอย่างเอาเป็นเอาตายโดยไม่สนใจคู่ต่อสู้  และวิธีตวัดปลายดาบของมุรามาสะ ที่ๆ ยังผสมความเกรี้ยวกราด จนลืมระวังข้างๆ  วิธีตวัดดาบที่ยังคงผสมปนเปเต็มไปด้วยความคาดหวังจนลืมการถ่อมตัว และวิธีตวัดดาบขึ้นๆ  ลง ๆ  ของมุรามาสะคนเดิมที่ๆ  ยังคนปนเปด้วยความอยากจะเป็นผู้พิชิต และการเอาชนะอย่างใจร้อนและเลือดเย็น ซะจน ! ลืมแม้กระทั่ง.. ตัวตนเดิม ๆ ที่ครั้งก่อนจะเริ่มหัดจับดาบทั้งหมดลงด้วยซ้ำ !!!!
มุรามาสะพยายามจะรีบใช้ดาบกำราบเธอให้ได้ และถึงแม้ว่าตัวเองจะเห็นแค่การขยับร่างกายเล็กน้อยของเธอเท่า  และที่น่าแปลกพวกมันช่างดูพลิ้วไหวราวกับสายน้ำที่ล่องลอยในนภา...  และวิธีการจับด้ามของดาบจะมั่นคงราวดั่งยึดอยู่ กับภูภาก็ช่างปะไร !!
ตุบ ! ตุบ !!
มุรามาสะทรุดนั่งลงไปคุกเข่าอยู่ที่พื้นในชั่วพริบตา  หลังจากที่เพิ่งโดนฝักดาบฟาดหลังและข้อเท้าข้างซ้าย
อิเลฟเวนท์ยังคงยืนมองมุรามาสะอยู่บนตอไม้เก่าๆ อายุน่าจะสักพันปีตามร่องรอยเหลี่ยมคมและวงแหวนของมัน เธอที่เฝ้ามองมุรามาสะนั่งคุกเข่าด้วยความเจ็บปวดที่แผ่นหลังและข้อเท้าที่แทบจะลุกขึ้นไม่ไหว
"  พอได้แล้ว !!  "  แต่ว่าอยูู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนร้องห้ามของพระภิกษุเก่าแก่ประจำวัดร้องห้าม
" พอแค่นี้เถอะนะ !!! "  พระภิกษุอายุมากพรรษารีบเดินจ้ำ ๆ เข้ามาหยุดอยู่ระหว่างอิเลฟเวนท์และก็มินาโมะโตะ
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ยิ่งต้องคอยหันมาถือดาบขวางพาดเอาไว้ที่คอของมุรามาสะในตอนที่เขาพยายามจะลุกขึ้นมาให้ได้
มุรามาสะถูกคมฝักของดามคาตะนะขวางแนบชิดเอาไว้ที่ลำคอ จนกระทั่งตัวเองไม่สามารถที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าใคร
อิเลฟเวนท์พยายามจะกดฝักดาบให้หนักขึ้น
"  การตามหาดาบอันนั้น !!! " และน้ำเสียงที่หนักแน่นยิ่งกว่า
" ใช่ว่า...มัน !! "
"...จะทำให้เกิดประโยชน์ขึ้นมาภายหลังได้ !!! "  เธอย้ำและบอกกับสิ่งที่เธอต้องการต่อหน้ามินาโมะโตะ มุรามาสะ
" พอเถอะ !!! "  แต่พระภิกษุคนดึงดันที่จะขอร้องให้พวกเธอเลิกแล้วต่อกัน
" บอกฉันมาสิ ! ว่าเธอเป็นใคร !!! "  มุรามาสะพยายามที่จะขยับและฝืนเงยหน้าเพื่อจะมองหน้าของพวกเธอให้ชัด ๆ
แต่อิเลฟเวนท์ก็ไม่ยอมที่จะลดดาบลงให้ง่ายๆ
"  ทัตสึจิ !  "
" บอกกับเขาว่า....มาหาฉันได้ตลอดเวลา  "  เธอย้ำกับมุรามาสะ และถึงจะหันไปหาหลวงพ่อที่ยืนรอ และยื่นประเคนคืนดาบให้ถึงมือ
พระภิกษุที่ชราภาพรับประคองดาบจากอิเลฟเวนท์ด้วยมือไม้ที่ไม่ค่อยจะมั่นคงหนักก็เพราะดาบที่หนักอึ้ง
" ต้องทำถึงขนาดนี้เชียวหรือ !! "  พระภิกษุตั้งคำถาม
และเธอก็ทำเพียงยกมือพนมกราบไหว้อย่างช้าๆ  และเดินจากพวกเขาไปเงียบๆ  แต่ในขณะที่กำลังจะเดินผ่านต้นไม้ขนาดใหญ่ของวัดเก่าแก่
เธอยังจะมองเห็นเด็กผู้ชายในคราบชุดสบงจีวรตัวน้อยกำลังเปียกปอนเพราะฝน เด็กผู้ชายหน้าตาไม่เอาไหนอายุน่าจะสักหกขวบที่เอาแต่ยืนจ้องเธออย่างไม่รู้สึกกลัว...อยู่หลังต้นไม้
กลุ่มชายฉกรรจ์นับร้อยคอยสวมชุดกางเกงฮากาม่าสีเทา และทุกๆ คนที่ต่างพากันเข้ามายืนล้อมรอบศาลาทรงแปดเหลี่ยม และรถยนต์ญี่ปุ่นยี่ห้อเก่าแก่ของประเทศญี่ปุ่น แต่ว่ามินาโมะโตะ ทัตสึจิในตอนนั้นวัยราว ๆ สักสี่สิบปลาย ๆ ที่ก็เพิ่งจะก้าวเท้าเดินลงมาจากรถคันนั้นพร้อม ๆ กับมุรามาสะ และยังมีเด็กสาวที่อายุยังไม่ถึงสิบเจ็ดบริบูรณ์ดีในชุดนักศึกษาที่ต่างพากันเดินตามลงมาจากรถ  และทัตสึจิได้พาพวกเขาเดินเข้าไปในในศาลาทึบแปดเหลี่ยมหลังนั้น
ประตูไม้ของอาคารแปดเหลี่ยมที่ ๆ พวกมันเคยถูกทาด้วยสีเขียวมีร่องรอยของสีที่หลุดหล่อนจากไปตามกาลเวลา  ขื่อและคานกรอบบานประตูและช่องลมที่เคยถูกทาทับด้วยสีแดง ๆ ก็หลุดหล่อน
และทัตสึจิที่กำลังพาเด็กๆ ทั้งคู่พากันเดินเข้าไปภายในอาคารทรงแปดเหลี่ยมทึบที่ดูคล้ายกับสถานที่ใช้เก็บของสำคัญของวัดเก่าแก่ เพราะข้างในนั้นพวกเขาได้เห็นรูปปั้นของพระนักบวชหลายรูป ทั้งเล็กบ้าง และก็ใหญ่บ้าง และรูปปั้นของอสูรกาย อย่างเช่น ยักษ์ และ ตัวเคมีร่า ขนาดราว ๆ ห้านิ้วบ้าง เจ็ดนิ้วบ้าง และสิบนิ้วบ้าง และอื่นๆ  ก็พวกพัดของพระนักบวช  สร้อยประคำ
และก็ของที่อยู่ในตู้ไม้โบราณ ๆ  ทางฝั่งด้านหน้าสุด ตู้ไม้โบราณสีแดงๆ  ติดกระจกที่ข้างในได้เก็บ ดาบสั้นเซปปุกุ อยู่สักสองถึงสามเล่ม และ ดาบคะตานะที่เหลืออยู่อีกเล่มชั้นบนสุด ดาบคะตะนะเล่มหนึ่งที่ถึงบนฝักที่สลักเสลารูปหัวนกฟินิกส์ ที่ ๆ ทำจากดีบุกผสมสำริดแตกหักและกลักกร่อนลงไปแต่ก็ยังคงดูสวยงาม
และที่ตรงด้ามจับ ที่ๆ  พันด้วยเชือกอิโต้สีเขียว ๆ  เชือกที่ใช้สำหรับเอาไว้พันดาบฟักดาบของพวกซามูไร  เชือกอิโต้สีเขียวซีดจางพันเป็นเกลียวสามเหลี่ยม
และก็ที่กระบังมือ สวนที่กั้นฟักดาบและด้ามดาบ  กระบังมือที่ทำจากเหล็กแท้ๆ  ขัดเกลาจนเป็นลวดลายของ... มอญ สัญลักษณ์ตราประจำตระกูลของฟูจิวาระ
มอญประจำตระกูลฟูจิวาระ ก็คือสัญลักษณะของพวงของดวงฟูจิ หรือที่เรียกกันทั่ว ๆ ไปไปว่า  ดอกวีสทีเรีย  พวงดอกงวีสทีเรียพืชตระกูลเถาที่ห้อยย้อยอยู่รอบๆ  ใบไม้รูปทรงเรียวและกว้างทั้งหมดสามใบ หรือใบของต้นซะคะกิ !!!
และพระภิกษุวัยชราภาพคนเดิมที่ได้ช่วยพาอิเลฟเวนท์เดินเข้ามาหาพวกเขา และยังติดตามมาด้วยพระบวชใหม่หน้าตาคล้ายผู้หญิงอายุรุ่นๆ อีกหนึ่งรูป
อีเลฟเวนท์ยังคงคอยสวมกางเกงฮากาม่าสีกรมท่าหม่นๆ และเสื้อกีสีขาวหมอง ๆ และยังมีเสื้อฮาโอริเสื้อเอาไว้คลุมตัวยาวสีเขียวซีดแต่รอยขาดยาวที่ด้านหลังเข้ามายืนเยื้องๆ อยู่กับพระภิกษุ  และมีห่อผ้าเล็ก ๆ สีของจีวรคอยม้วนเหน็บอยู่ที่เอวค่อนไปทางซ้าย
"  พวกเราต้องขอโทษที่... ฟูจิวาระ !! "
"  ได้ทำให้ลูกชายของคุณได้รับบาดเจ็บ !  ท่านมินาโมะโตะ !! "  เพราะฉะนั้นพระภิกษุก็เลยได้เข้าไปขอขมาต่อสิ่งที่คนรู้จักของตนไปทำร้ายบุตรของคนอื่น
ทัตสึจิที่รีบเหลียวหันมองเธอด้วยความประหลาดใจ
" ฟูจิ.....วาระ !!! "  ทัตสึจิเปล่งเสียงอุทานออกมาด้วยความสงสัย
อิเลฟเวนท์โค้งเล็กน้อยเพื่อแสดงความจริงใจจ่อต่อคนในตระกูลมินาโมะโตะ อย่าง ทัตสึจิ และพวกเขาที่ต่างพากันหันมองด้วยความสับสน
และพระภิกษุรูปนั้นเดินเข้ามาหยุดอยู่ระหว่างกลาง
" ฟูจิวาระ  เธอไม่ใช่ ! "
"  คนญี่ปุ่นหรอก ! "  พระภิกษุอธิบายพลางและสายตาที่มีต่อความอ่อนโยนมองสลับไปมาหาทุกๆ  คน
" เธอมาที่นี้  ! ก็เพื่อ..."
" อยากที่จะมาหาของสำคัญ !  "
"  ท่านมินาโมะโตะ !! "
"  ฟูจิวาระ ! เธออยากจะช่วยคุณเก็บรักษาของสิ่งหนึ่งเอาไว้ให้สักระยะ !! "  และพระภิกษุที่ยังคงเป็นตัวแทนเจรจาให้กับอิเลฟเวนท์
"  ผม ! ไม่เข้าใจ !! " ทัตสึจิที่ยังคงมีสีหน้าประหลาดใจต่อผู้หญิงที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้
แต่ทว่ารอยยิ้มของพระภิกษุที่ยังคงเฝ้ามองพวกเขาด้วยใจที่เมตตา  และในขณะเดียวกันอิเลฟเวนท์ก็ยังโค้งก้มหัวลงเล็กน้อย
"    คุณยังถือดาบอยู่ ! ใช่หรือเปล่า  !!  "
"  ทัตสึจิ !!  "  อิเลฟเวนท์ไม่ได้ตั้งประโยคคำถาม แต่เพียงเพราะอยากจะมั่นใจอะไรบางอย่างในตัวของคน ๆ  นี้
ทัตสึจิที่ไม่ได้เข้าใจความหมายของพวกเธอเอาซะเลย
" บอกมาเลยดีกว่าว่า เธอ! ต้องการเรียกร้องค่าเสียหายเท่าไหร่ "  แต่มุรามาสะที่ไม่ยอมให้เธอมายุ่งกับครอบครัวของตัวเอง
" ได้ !!! "  ทึตสึจิตอบตกลงทันที
และเธอต้องขอร้องพระภิกษุรูปนั้นอีกครั้ง
"  หลวงพ่อค่ะ ! "
" ฉันอยากจะขอยืมดาบเล่มนั้น !!! " เธอเงยหน้าขึ้นไปมองดาบ ๆ ที่อยู่ในตู้กระจกตรงข้างหน้า
" และก็อีกสักเล่มหนึ่ง สำหรับ ท่านมินาโมโตะ " เธอขอร้อง
พระภิกษุยอมหลีกทางให้อิเลฟเวนท์และทัตสึจิอย่างง่ายดาย  มิหนำซ้ำขณะที่พระหนุ่มหน้าตาสะสวยก็ยังเป็นคนที่นำดาบคาตะนะทั้งสองเล่มออกมาจากตู้กระจก
พระหนุ่มหมอบดาบคาตะนะทั้งสองเล่มที่เธอขอนำมายื่นให้ แต่อิเลฟเวนท์หยิบดาบที่มีสนิมเขราะลวดลายนกฟินิกส์ และสำหรับทัตสึจิที่รับไปเป็นเพียงดาบคาตะนะโบราณของเก่าแก่
แต่ทว่ามุรามาสะกลับมองตามดาบเล่มที่อยู่ในมือของอิเลฟเวนท์ด้วยความเสียดาย และยิ่งกว่านั้นก็คือความเจ็บใจ  แต่สำหรับเด็กสาวอาซามิที่กำลังยืนอยู่ข้างๆ  พี่ชายกลับมีเพียงสายตาเย็นชา
มินาโมะโตะ ทัตสึจิยืนกำดาบคาตะนะกึ่งเก่ากึ่งใหม่เล่มหนึ่ง และได้ยืนอยู่บนตอไม้เก่าๆ  ที่อยู่บนลานคอนกรีตหน้าศาลาทึบรูปทรงสี่เหลี่ยมที่มีอยู่นับสิบๆ ตอ
และส่วนเธอ ผู้หญิงที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันกับพวกเขา และคอยถือดาบในตำนานอยู่อีกต่างหาก  เพราะฉะนั้นแววตาของมินาโมโตะ ทัตสึจิที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตารออย่างสนอกสนใจ
และอิเลฟเวนท์ที่พอจะมองเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นของทัตสึจิ และก็ไม่แปลกที่เธอยังจะเห็นความประหลาดใจปนเปอยู่ในสายตาของพวกเขาด้วย
และก็เริ่มจะมีเสียงคมดาบอันคมกริบของทัตสึจิคอยดังกระทบรัวๆ  กับฝักดาบของอิเลฟเวนท์ขึ้นมา  และหลายครั้งต่อหลายครั้งอย่างรวดเร็วและถี่ถ้วน
การขยับตัวของมินาโมะโตะที่ดูคล้ายกับนักดาบดั่งเป็นคนเลือดเย็น  ทัตสึจิค่อยๆ  ย่างแต่ละขุมอย่างพินิจพิเคราะห์และสมดุลเกินกว่าที่จะยับยั้งเอาไว้ได้ และวิธีการตวัดดาบให้เป็นแนวเฉียงขึ้นและลงตรงๆ  ที่ ๆ  พวกมันยังคงคมกริบเหมือนฟาดฟันลงกลางมหาสมุทร จน..ทำให้เกิดคลื่นแห่งความหายนะ !!!
อิเลฟเวนท์ยังคอยใช้ฝักดาบรับมือคมดาบของทัตสึจิอย่างไม่บิดพลิ้ว  และทุกๆ ก้าวย่างก็ยังคงยืนหยัดอยู่บนตอไม้เก่าๆ เอาไว้ให้ได้ และบางครั้งอาจจะต้องหลบหลีกไปยืนหยัดต่อสู้อยู่บนตอไหม้แห้งเหล่านั้นบ้าง เพราะว่าวิธีการรับมือของฝีมือดาบของทึตสึจิที่ไม่ง่าย !!!
..และอิเลฟเวนท์ที่ต้องการสะบัดตัวให้ห่างจากคลื่นยักษ์แห่งความหายนะของทัตสึจิ ที่ ๆ แสนจะค่อนข้างลำบาก แต่ก็พอรับได้ในทุก ๆ ครั้ง วิธีการเคลื่อนไหวตัวของอิเลฟเวนท์ที่ค่อนข้างจะเหมือนกระแสลมพายุพัดพา เหมือนกันกับ ต้นไผ่ที่โงนเงนพัดพาตามกระแสลม ลู่ลมบ้าง และต้านลมบ้าง
อิเลฟเวนท์ทำประหนึงว่าดาบที่ไม่เคยนำออกมาจากฝักก็ยังได้ลับคมมาแล้ว เพราะว่าเธอยังใช้พวกมันต่อสู้กับทัตสึจิอย่างสมน้ำสมเนื้อก็ยังพอจะได้อยู่  และทัตสึจิก็ยังคอยพุ่งกระโจนทะยานเข้าหากันคล้ายๆ  ราวกับจะถาโถมดาบเข้ามาและรีบตัดหัวของพวกเธอก่อน
แต่ในคราวที่ทัตสึจิกระโจนลอยทะยานอยู่เหนือศีรษะ  และอิเลฟเวนท์ที่จงใจยื่นดาบออกมาในลักษณะที่ตั้งฉากกับลำตัว
ฉับ !!!
และทัตสึจิที่รีบตวัดดาบฟันเข้าที่สันดาปของเธอ    และปลายดาบที่ขึ้นสนิมเขราะก็หักร่วงลงบนพื้นพร้อมกับฝักดาบคาตะนะที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ
ตุบ !
อิเลฟเวนท์โยนส่วนที่เหลือของดาบคาตะนะลงบนพื้น  จนกระทั่งหัวของนกฟินิกซ์ที่อยู่บนด้ามตกกระทบพื้นและก็หัก
มุรามาสะตกใจมากจนต้องรีบออกมายืนก้มมองดูดาบคาตะนะเล่มนั้น และยังคอยคุกเข่าเฝ้ามองดูดาบคาตะนะที่แตกหักไม่เหลือชิ้นดี แต่ทว่าไม่นานมุรามาสะก็ไม่ได้มีสายตาแห่งความอาลัยอาวรในดาบคาตะนะเก่าๆ  นั้นอีก
พระภิกษุหันมองตามลูกชายของมินาโมะโตะที่ทำท่าจะผิดหวังเรื่องดาบคาตะนะของวัด จนทำให้เขาต้องเดินหนีจากดาบเล่มนั้นไปอย่างเงียบๆ
และพระภิกษุหนุ่มก็เช่นกันที่เฝ้ามองดาบคาตะนะเล่มๆ นั้นอย่างเสียอกเสียใจและเสียดายไม่แพ้ลูกชายของมินาโมะโตะ
" ดาบคาตะนะเล่มนี้ !! "  ทัตสึจิเดินเข้ามาก้มมองดูดาบ
" เป็นเพียงดาบธรรมดาๆ  เท่านั้น  " และทัตสึจิก็ยังหันไปบอกกับทุกๆ  คนที่ยืนอยู่รายล้อมตัว แต่ทว่าลูกสาวของเขากลับเดินแทรกเข้ามาเพื่อเฝ้ามองดูดาบคาตะนะ
" ไม่ใช่ ! ดาบปีศาจ !!!  "  อาซามิ มินาโมะโตะพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉยๆ  กับแววตาของพวกเธอที่แสนจะเย็นชาที่เฝ้ามองดูมัน และน้องสาวที่พยายามจะเดินตามพี่ชายไป
และตอนนี้ทัตสึจิที่กำลังยืนมองด้านสั้นเซปปุกุที่ถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีภายในห้องเก็บของสำคัญประจำตระกูลเก่าแก่ของมินาโมะโตะมาจนถึงตอนนี้ และก็ยังไม่เคยมีครั้งไหนๆ ที่เวลาเดินผ่านดาบเซปปุกะของอิเลฟเวนท์ได้ฝากเอาไว้เมื่อสมัยเกือบๆ ยี่สิบกว่าปีที่แล้วได้ และก็คงจะไม่ลืมการปะทะดาบกับอิเลฟเวนท์ในวัยสาวสะพรั่ง
และไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่เหลียวหันไปมองดูตู้กระจกที่ยังเก็บดาบคาตานะที่อยู่ทางด้านขวามือของนักรบซามูไรชุดเกราะสีแดง
" ดาบ..ของมุรามาสะ ! จริงๆ หรือเนี้ย...!! "  และทัตสึจิที่ยังคงเฝ้ารำพึงรำพันต่อหน้าดาบเล่มนั้นซะจนนับครั้งไม่ถ้วน
และแม้ว่าตัวของเขาเองจะมีอายุเลยเลขหกสิบเข้าใกล้จะเจ็ดสิบเฉียด ๆ  ก็ยังคงเฝ้านึกถึงวันที่เจอกับเด็กสาวที่หอบเอาลมทิศตะวันออกเฉียงใต้มาปะทะครั้งแรกไม่เคยลืมเลือนไป
ปีนั้น ! ในวันที่ตัวเองต่อสู้และปะทะดาบกับเธอ  และในวันเดียวกันในคืนที่ฝนตกหนักอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง  ฟูจิวาระในตอนนั้นได้เดินฝ่าสายฝนและลมพายุที่โหมกระหนำตกลงมาอย่างบ้าคลั่งภายในวัดเก่าๆ  ที่เมืองนารา  และเธอยังอุตสาหะเดินฝ่าสายฝนและสายฟ้าฟาดที่คอยดังเปรี้ยงป้างอยู่รอบๆ  ตัวนับสักร้อยเส้นร้อยสายผ่าลงมาที่ผืนดินใกล้ๆ
แต่ว่า..มันก็เป็นเรื่องแปลกที่พวกมันทำอะไรไม่ได้แม้แต่ปลายขนของหญิงสาวจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ได้แม้แต่ปลายเส้นผม  ในขณะที่เธอสวมเพียชุดกางเกงฮากาม่าสีเทาเก่าๆ คอยเดินลุยลงไปในแม่น้ำซารุซะงะ แต่ทว่าแม่น้ำในวินาทีนั้นกลับเกือบที่จะเหือดแห้ง และเหลือแต่เพียงรากเหง้าบัวที่คลุมอยู่ !!!
จวบจนกระทั้ง...หญิงสาวที่มาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้คอยย่างก้าวเดินลงไปกลางแม่น้ำ และก้มหยิบเอาดาบปีศาจใจตำนานดาบของมุรามาสะจริงๆ ขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์
ทัตสึจิที่กำลังมองย้อนนึกถึงภาพของอีเลฟเวนท์ หรือจะเป็น ฟูจิวาระก็ช่าง !  แต่ว่าเธอก็หยิบดาบมุรามสะกลับขึ้นมาได้อย่าง่ายดาย และง่ายดายจนเกินไปด้วยซ้ำโดยไม่กลัวแม้แต่คำสาปแช่งของดาบปีศาจ
เพราะฉะนั้นมาจวบจนทุกวันนี้ ทัตสึจิที่ยังต้องคอยหันกลับไปมองดาบสั้นวากิซากิที่เก็บอยู่ในตู้กระจกใกล้ๆ  และก็นึกถึงคืนวันที่เธอหมอบดาบสั้นและคาตะนะแห่งความชั่วร้ายมาหมอบให้ต่อหน้าพระประธานองค์ใหญ่มหึมาในวัดเก่าเมืองนารา ในขณะที่มีเพียงตนเองและก็หลวงพ่อว่า.. !
" ดาบทุกเล่มนั้น  ย่อม...มีที่มาที่ไป "  ทัตสึจิที่คงยังจำคำพูดแรกๆ ของพวกเธอได้ดีอีกว่า
" เพราะว่า..มี ! กิเลศและก็ตัณหาจึงพลอยทำให้ชีวิตที่แสนจะธรรมดาต้องคอยสะดุดอยู่เรื่อย"
ทัตสึจิที่พอนึกถึงประโยคพวกนี้ขึ้นมาทีไรก็อดที่จะคล้อยตามเธอไม่มีที่สิ้นสุดขึ้นมาฉับพลันขึ้นมาในวินาทีนั้น !!!


## ได้เห็นชุดนั้นครั้งแรก

โคมไฟกระดาษรูปร่างสี่เหลี่ยมหลากหลายสีสันกำลังถูกแขวนประดับประดาอยู่บนราวไม้ไผ่นับร้อยนับพันดวง และโคมไฟสว่างไสวจนกระทั่งมองเห็นทางเดินที่ปูลาดด้วยหินศิลาแลงขรุขระระยะทางราวๆ  จวนจะเกือบ 650 เมตร  และทางเดินที่ยังสลับปูด้วยแผ่นหินทรายสีน้ำตาลเข้มรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดหกสิบเซ็นติเมตรใช้ปูลาดบนทางเดิน  และอีกทั้งแผ่นหินทรายบางแผ่นก็ยังจะมีตราสัญลักษณ์เป็นรูปสามเหลี่ยมพีระมิดกลับหัวซ้อนกันอยู่จนสุดทางเดินหินศิลาแลง
และโคมไฟหินยกฐานสูงจากพื้นศิลาแลงราวๆ  หนึ่งเมตร กับอีกห้าสิบห้าเซนติเมตรเพื่อประดับประดาตามเส้นทางเดินเข้าสู่ปราสาท  โคมไฟหินและโคมไฟกระดาษย้อมสีที่ ๆ ก็ต่างพากันสอดส่องไปจวบจนถึงต้นบ๋วยสีชมพูอมขาวนับร้อยกว่าต้น  และต้นดอกซากุระสีขาวอมชาพูอีกนับร้อยๆ  ผสมแทรกซึมไปตามต้นสนสามใบเขียวขจี และก็ยังจะบรรดาตึกจำลองมีร้านค้า ร้านน้ำชานับสิบ และเรียวกังจำลองเอาไว้สองข้างทาง
และก็ยังพอมีสายลมพัดมากระทบเหล่าต้นไม้พวกนั้นบ้าง จนกระทั่งพลอยที่จะทำให้ดอกบ๋วยกับดอกซากุระพัดพาดอกไม้ที่สวยงามร่วงโรยของอาคารจำลองข้าง ๆ ริมทางเดินหินศิลาแลง
ร้านค้าจำลองเสมือนจริงข้างทางเดินหินที่อยู่ใต้ต้นบ๋วย อย่าง...ร้านน้ำชาที่มีป้ายผ้าญี่ปุ่นบอกชื่อร้านเป็นภาษาจีนโบราณและแปลออกมาว่า" มิกิโอะ " ร้านน้ำชาของแม้หม้ายที่ชื่อว่า มิกิโอะ  หลังคาทรงจั่วหน้าทึบของร้านน้ำชา หน้าจั่วทรงโค้งดูราวๆ  เหมือนกับคลื่นน้ำ 3 คลื่นใหญ่บานประตูเลื่อนฟุสุมะสีขาวล้วนทางเดินแคบ ๆ  ตรอกทางเข้าร้าน โต๊ะ ตั่ง เก้าอี้ที่พร้อมสรรพ  และที่ขาดเสียไม่ได้สำหรับร้านน้ำชาที่เคยเลื่องชื่อลือชา ก็คือ ชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นที่สันทัดเรื่องพิธีชงชายังคอยแสดงวิธีชงชารสเลิสอยู่จริงๆ ทางฝั่งทิศใต้ของร้าน และผู้คนที่ต่างสวมชุดญี่ปุ่นดั่งเดิมและสมัยร่วมนิยมรอต่อเข้าคิวจิบน้ำชายามใกล้ตะวันตกดิน
ร้านขายข้าวสารจำลองทรงหลังคาเพิงหมาแหงนขนาดห้องเล็ก ๆ ห้องเดียว  ร้านขายข้าวสารที่กระสอบข้าวจริงๆ  นำออกมาวางขายอยู่หน้าร้านที่มีชื่อเดียวกับเจ้าของร้าน ที่ชื่อ
" มิกะ คุโจ "
อาคารไม้จำลองร้านเหล้าขนาดใหญ่มากถึงสามห้อง  ร้านเหล้าที่มีโคมไฟสีเหลี่ยมเขียนด้วยพู่กันจีนอ่านว่า " จิ๋ว"  และชื่อร้านบนป้ายผ้าญี่ปุ่นสีน้ำเงินใหม่ๆ ที่เรียง ๆ กันอยู่ที่ตรงชายคา  " ทานะกะ "
ร้านเหล้าทานะกะยังมีโครงสร้างแบบหลังคาทรงปั้นหยามีมุกยื่นออกมา และปิดด้วยกระเบื้องลวดหลายหยินหยางสีดำสลับขาวที่หัวเสา  และโต๊ะเก้าอี้ไม้ที่วางยาวเหยียดเข้าไปในร้านอาคารไม้ขนาดใหญ่ที่จำลองแต่ใช้ได้จริงๆ
สถานที่รื่นเริงสำคัญของชาวญี่ปุ่น อย่าง... โรงละครคาบุกิ ที่ๆ  มีแผ่นป้ายผ้าฝ้ายขนาดใหญ่สี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวพอ ๆ  กับบานประตูฟุสุมาเกือบสองเมตร
" อิซามุ "  แผ่นป้ายผ้าสีน้ำเงิน ๆ สลับกันเป็นแถวๆ  หน้าโรงละครขนาดกว้างราว ๆ  ห้าถึงหกห้องจนเต็ม ภายในโรงละครของอิซามุกว้างขวาง แถวที่นั่งที่ใช้ไม้ท่อนสุงแบ่งพื้นที่เอาไว้บนเสื่อทาทามินับสิบช่อง แถวที่นั่งสองชั้นด้านฝั่งซ้าย และแถวที่นั่งสามชั้นทางฝั่งด้านขวาของโรงละครคาบูกิของอิซามุ  เพดานที่ยังนำเอาโคมไฟกระดาษสาสีขาวๆ  ที่มีรายชื่อของนักแสดงมาเขียนกำกับติดเอาไว้ที่โคม และอีกทั้งที่ฝั่งของเวทีด้านหน้า  เวทีพื้นไม้ขนาดใหญ่ราว ๆ  สิบเมตรและกว้างเกือบๆ  จะเท่ากัน ฉากเวทีก็ยังจะมีภาพวาดฝูงนกกระเรียนบนต้นสนสูงใหญ่สีเขียวตั้งตระหง่านบนผืนผ้าใบ
และ.." โรงตีดาบมาซามุเนะ"  สร้างเป็นหลังคาทรงจั่วมุงสูงมุงด้วยหญ้าคา พื้นที่ก็ราวๆ  สามถึงสี่เมตรกว้างคูณยาวโดยประมาณ  บริเวณภายในจัดแสดงเพียงดาบจำลอง และภาพถ่ายของดาบต่างๆ  ในพิพิธภัณฑ์ดาบญี่ปุ่น
และอาคารจำลองเรียวกังที่มีชื่อว่า "  คะมะกุระ " ที่จำลองขนาดย่อม ๆ  มาไว้ที่บริเวณภายในสวนของปราสาทแห่งนี้  คะมะกุระเรียวกังหลังคาทรงปั้นหยาจั่วทึบโค้งก้อนเมฆกระเบื้องสีเขียว
คะมะกุระคังที่เป็นเรียวคังเก่าขนานแท้ดั่งเดิมในยุคสมัยคะมะกุระของญี่ปุ่นโบราณ  เรียงคังห้องแถวไม้ขนาดใหญ่สี่ชั้นที่ประดับประดาเต็มไปด้วยโคมไฟที่ห้อยย้อยอยู่ที่จั่วหลังคาและชายคานับเกือบร้อยๆ  ดวง
และอย่าง...ศาลเจ้าอาซะมะจำลองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับคะมะกุระเรียวกัง  และซุ้มประตูโทริอิสีแดงที่ตั้งขวางอยู่ที่หน้าศาลเจ้าอาซะมะ และก็เชือกแขวนกระดิ่งหน้าศาลเจ้า
ซุ้มประตูโทริอิสีแดงบริเวณหน้าศาลเจ้าอาซะมะทีมีลักษณะเหมือน ๆ เสาชิงช้าสองชั้นแต่ใช้เสาเพียงต้นเดียว  และรั้วสองฝั่งสำหรับคำยันเสาทั้งสองต้นเอาไว้ กับต้นวีสทีเรียสีม่วงที่กำลังชูช่อเป็นพวงระย้าสีม่วงๆ อีกทั้ง  2 ต้น  ต้นวีสทีเรียจำลองขนาดลำต้นใหญ่สองคนโอบสองต้นบริเวณหลังซุ้มประตูโทริอิ
และรูปปั้นของสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวผู้และตัวเมีย 2 ตัว  ตรงทางเดินเข้าออกศาลเจ้าตรงทางเดินบันไดหินทรายราว ๆ ทั้งหมด 7 ขั้นของบันได รูปปั้นของสุนัขจิ้งจอกตัวเมียที่คาบรวงข้าวไปทางซ้ายฝั่งตรงทางเดินทางขวา  และสุนัขจิ้งจอกตัวผู้ที่คาบรวงข้าวสุกไปทางขวาฝั่งตรงทางเดินด้านซ้าย
แต่ทว่าสองข้างทางของทางเดินหินศิลาแลงยังจะร้านค้าแผงลอยข้างทางที่เยื้องติดกับศาลเจ้าอาซะมะ  อย่างเช่น ร้านซาลาเปาๆ ข้างทางที่พากันส่งกลิ่นหอมยั่วยวนของไส้นานาชนิด  ไส้ถั่วแดง ไส้ถั่วดำ ไส้แกง  หรือแม้แต่ ไส้หมูคอยส่งกลิ่นหองยวนยั่วชวนให้น้ำหลายไหล
และร้านขายราเม็งสองร้านที่ผู้คนสามารถเดินเข้ามานั่งที่หน้าร้านและสั่งราเม็งรสชาติโปรดได้ทันที  และยังจะมีร้านขายซูชิรสเริสที่เรียงรายถัด ๆ  กันไปอีกนับเกือบสิบร้าน
และร้านขายขนมญี่ปุ่นแบบโบราณ ๆ  อย่างเช่น ขนมมิซุโยวคัง  ขนมอาฮางิ  ไดฟุกุ  หรือแม้แต่ขนมที่มีสวนผสมทำมาจากถั่วแดงชนิดอื่นๆ อย่าง ขนมโจนามะคาชิ  ขนมโคมาคูระโคะนะไส้ถั่วแดง  ขนมวาราบิโยมิ หรือแม้แต่ขนมวุ้นที่โรยด้วยถั่วเหลือง อย่าง ขนมวาราบิโมจิ ที่ถูกจัดวางอยู่หน้าร้านข้างทางจนสุดมุมถนน
และร้านขายขนมชื่อดังอื่น ๆ  ทั้ง.. ขนมดังโงะ ขนมที่ทำมาจากข้าวเหนียว และนำมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ  คล้ายกับ ลูกชิ้นเสียบไม้และจึงนำมาชุบถั่วเหลืองบ้าง  ชาเขียวบ้าง งาดำ หรือแม้แต่ห่อสาหร่าย
และก็สะพานไม้จำลอง ที่กำลังพาดผ่านแม่น้ำจำลอง  แม่น้ำมินะแม่น้ำสายสำคัญที่กำลังไหลผ่านสะพานไม้ซุงขนาดย่อมๆ
และหน้าจอแอลอีดีขนาดใหญ่ขนาดมหึมาที่อยู่เหนือแม่น้ำมะเนะจำลอง และบนจอก็ยังคอยแสดงภาพของแม่น้ำที่มีความงดงามใสสะอาด ป่าของต้นไผ่ริมแม่น้ำ ฝูงนกโบยบินสะท้อนอยู่ในผืนน้ำกับแสงไฟสปอร์ตไลท์อีกนับหลายสิบดวงที่ส่องลงไปที่หน้าจอ
เสียงรองเท้าเกี้ยะเดินสับก้าวยาวๆ  บนทางเดินหินศิลาแลงของอิเลฟเวนท์ และเธอยังสวมชุดกิโมโนสีแดงชาดพิมพ์ลายดอกอายาเมะสีม่วงๆ เหลือง ๆ  คอยสวนกับพวกสตาฟของ Si...^am  ภายในงานเดินแบบที่ออกแบบเป็นเมืองคะมะกุระ
อิเลฟเวนท์เร่งฝีเท้าและเดินเข้าไปหยุดรออยู่ที่ใต้ต้นบ๋วย และยืนอยู่ที่ฝากหนึ่งของสะพานไม้ก่อนที่จะข้ามไปยังปราสาท  และสะพานไม้ซุงจำลองที่มีป้ายชื่อเป็นตัวอักษรญี่ปุ่นคะตะกะนะเป็นรูปบ้านปักเอาไว้ตรงที่หัวสะพานว่า " ฮิโรอิ "  และความหมายของมันก็คือสะพานแห่งสายลมคอยใช้ข้ามแม่น้ำมินะ
สะพานฮิโรอิทำจากวัสดุเสมือนไม้ทรงโค้งสิบห้าองศา สะพานที่ยกขึ้นเหนือจอภาพแอลอีดี ที่แสดงฉายให้เหมือนมีสายน้ำอยู่เบื้องล่างจริงๆ  สายน้ำที่ผู้คนสามารถเดินเหยียบย้ำเล่นอยูบนนั้นได้ราวกับเวทีการแสดงละครโรงใหญ่  และหัวสะพานของทั้งสองฝั่งก็ยังมีเสาโคมไฟหินและตะเกียงเหล็กโบราณจุดแสงไฟในตะเกียงอยู่คนละฝั่ง
และพอมองข้ามผ่านพ้นสะพานฮิโรอิมองขึ้นไปตามกำแพงหินสีขาวใหญ่ราวกับยืนมองดูเทือกเขาเตี้ยๆ  โอบล้อมพระราชวังห้าชั้น และคูน้ำโอบลอบกำแพงปราสาทนาโงย่าตลอดจนสิ้นสุดที่แม่น้ำซารุซะวะ และต้นซากุระพันธุ์โซเมะอิ โยชิโนะอีกเป็นร้อย ๆ  ต้นคอยโอบล้อมกำแพงหินของปราสาท
ซากุระพันธุ์โซเมะอิดอกซากุระสีชมพูอมขาวที่จะมีดอกกลีบเพียง 5 กลีบ เท่ากันทุก ๆ ต้น และจะบานหลังดอกบ๋วยหลังจากนั้นไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ ก่อนที่บ๋วยโรยราก่อนถึงฤดูใบไม้ผลิเพราะลมแรง
หลังคาปราสาททรงจั่วหน้าทึบ ทรงโค้งตีเกลียวคลื่นทะเลสามลูกหลังคามุงด้วยชิบิสีเขียว  และตามหัวเสาของคานที่ยังจะประดับชิบิ หรือ กระเบื้องที่แกะสลักลวดลายของโอะนิอสูรกายอย่างเช่น ยักษ์ และยอดหลังคาของประสาทนาโงย่าห้าชั้น  " คินซาชิ "  หรือ  ปลาหัวเสือทองคำ  ประดับอยู่บนยอดของหลัง
คันซาชิทางทิศเหนือเป็นเพศผู้ และคันซาชิสีทางทิศใต้ซึ่งเป็นเพศเมีย
ตัวปราสาทที่สร้างอย่างดีจากไม้สนหอมฮินิโกะก่อสร้างจนเป็นปราสาทขนาดมหึมาที่งดงาม และปราสาทถูกทาทับด้วยสีขาวให้ราวดูอยู่บนสรวงสรรค์ และยกฐานปราสาทสูงด้วยหินแกรนิตเพื่อให้สมกับฐานะของปราสาทสมัยปลายยุคเอโดะของท่านโชกุนผู้มีชื่อเสียงขจรขจายของโชกุนผู้เป็นเจ้าของ โชกุนโตกุงาวะ อิเอะยาสึ
รูปทรงของอาคารทั้งหลังของปราสาทออกแบบให้เป็นทรงของเลขาคณิตสี่เหลี่ยมผืนผ้าหลังคาหน้าจั่วทึบคล้ายกับปิ่นโตสี่เหลี่ยมเหล่านั้นมาวางซ้อน ๆ กัน และลดลั่นกันตามชั้นของหลังคาตั้งแต่กว้างสุดไปจนถึงยอดสุดของบนปราสาท
ปราสาทของท่านโชกุนอิเอะยาสึในยามมองดูไกลๆ  แล้วเหมือนยืนมอง " จูบะโกะ "  กล่องข้าวญี่ปุ่นที่ถูกนำมาวางเรียงซ้อนๆ กันทั้งหมดห้าชั้น การตกแต่งปราสาทที่เน้นความเรียบง่าย ที่ ๆ มีเพียง หน้าต่างบานคู่ อยู่ใต้ชายคาหลังหน้าจั่วสันทึบ ทีมีทั้งหมด16 ยอด ทั้งหมดสี่ทิศของปราสาท..
..โดยไร้งานศิลปะที่ดาษดื่น ในขณะที่สายขององค์ประกอบของตัวปราสาทสอดส่องเข้าหากันอย่างเรียบง่ายตามหลักของรูปทรงเลขาคณิตตามรูปแบบสถาปัตยกรรมดั่งเดิมราวๆ  ศตวรรษที่ 11 ที่ได้รับอิทธิพลมาจากพระพุทธศาสนานิกายชินโต ที่เรียกกันว่า โชอิน -ซุคุริ คือการการตกแต่งของอาคารที่ไม่จำเป็นน้อย
." อีเลฟเวนท์ ! ทางนี้ !! "  น้ำเสียงที่หวานปานน้ำผึ้งแต่เป็นเสียงของผู้ชายที่เหมือนจะดังไกลข้ามมาจากสะพานไม้อีกฝั่ง
อิเลฟเวนท์ที่รีบหันไปมองหาเขา แต่เป็นเพราะว่าฉากกั้นบานพับที่สูงราวๆ  เกือบสองเมตรนับสิบฉากกำลังถูกส่องด้วยไฟสปอร์ตไลท์สว่างไสวอยู่หลังสะพานทั้งซ้ายและก็ขวา เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบถลกกระโปรงชุดกิมโมโนขึ้นนิดหน่อยและรีบเดินข้ามสะพาน  เธอที่เดินเข้าใกล้ฉากกั้นบานพับวาดลวดลายของดอกไม้นานาชนิดขึ้นชื่อของประเทศญี่ปุ่น และลวดลายสีสันตระกาลตาบนผืนผ้าใบสมัยใหม่สีขาวและกรอบไม้หอมขึ้นชื่อ
" อีเลฟเวนท์ !  เร็วเข้า !!! "  เสียงของผู้ชายคนเดิมที่พยายามจะตะโกนเรียกกันติด ๆ  ในขณะที่พวกเขาทุกคนกำลังยืนอยู่หลังฉากกั้น
อิเลฟเวนท์ปล่อยชายกระโปรงกิมโมโนพวกนั้นลง และคอยเดินผ่านทางฉากกั้นบานประตูลวดลายของดอกไอรีสสีม่วงดอกเดี่ยว และฉากกั้นของดอกไม้อื่นๆ เช่นดอกนานาซีสกลีบสีขาวเกสรสีส้มๆ ดอกคิเคียวสีม่วง ดอกลิลลี่ภูเขาสีขาวเกสรสีอมชมพู  และฉากกั้นแต่ละบานถูกวาดให้เป็นดอกไม้ดอกเดี่ยวเท่านั้น และฉากกั้นบานพับๆ  ถัด ๆ  กันไป อย่าง ดอกบ๋วย  ดอกซากุระ ดอกกระดิ่งลม และดอกหญ้าโนโคงิริโช
"  ได้ยินแล้ว ๆ  "  เธอตะโกนตอบกลับ
" กว่าจะได้ยิน !!! "  ภาษาไทยของผู้ชายที่มีน้ำเสียงหวานปานน้ำผึ้งเพิ่งจะโผล่พ้นฉากกั้นบานพับของดอกลิลลี่ภูเขาที่อยู่ติดกับสะพานไม้
"  เวรละ !!! "  และใบหน้าที่หวานไม่ยอมแพ้กันของผู้ชายสวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินเพนท์ดอกซากุระสีขาว ๆ
"  เอาจริง ! ใช่ไหม !!! "  ผู้ชายหน้าหวานยืนมองและจ้องอิเลฟเวนท์อยู่นานสองนาน ก็เพราะสาเหตุที่ไม่คุ้นชินกับเสื้อผ้าหน้าผม
" เอ่อ !!! "  อิเลฟเวนท์ตอบอย่างเป็นกันเองสุดๆ กับเขา แต่ว่าเธอก็อดจะไม่สนใจเสื้อผ้าหน้าผมของพวกเขาด้วยไม่ได้
" ก็ไม่ต่างนะหมอ ! " อิเลฟเวนท์พยักหน้าและบอกให้เขาก้มมองดูตัวเองด้วย
"  ก็...ไม่มีอะไรจะเถียง "  ผู้ชายที่อิเเลฟเวนท์พูดคุยด้วยยืนมองดูชุดที่สวมอย่างไม่เข้าใจและถึงแม้ว่ามันจะดูเป็นชุดประจำชาติราคาแสนแพงก็เถอะ
แต่ว่าผู้ชายที่อิเลฟเวนท์เรียกแทนชื่อเขาว่าหมอยังไม่ทันจะพูดจนจบ  เธอก็รีบเดินหนีเข้าไปที่หลังฉาก
" นี่ถามจริง ! "  เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องรีบเดินตามและบ่นตามกันไปติด ๆ ด้วย
"  ไปไงมาไง !  เธอถึงได้สร้างเมืองโบราณพวกนี้ขึ้นมาเป็นรันเวย์  "
" ฉันเนี้ยนะ !!!  "
"  เหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ เธอรู้หรือเปล่า "
" ฉันขอบอกเธอไว้ก่อน !!
"  ถ้าคิดจะลากฉันมา ... !! "
" เพราะว่า เธอยากให้ฉันมาเป็นพ่องานนี้ให้กับ !!! "
" เหอะ ! "
"  สู้ให้ฉัน ! อยู่ที่โซล  ! "  และอยู่ๆ  เขาก็นึกอยากจะสะบัดหน้าหนีเธอให้ห่างๆ
"  และให้ฉันไฟท์ ! กับยายคุณหนูลูกเจ้าของโรงแรมที่นู้นยังจะดีซะกว่า !!! "  แต่ว่าเขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งแต่จะหงุดหงิด
" จริงดิ !! "  เธอเอียงหน้ากระซิบถาม
" อะไร ! "  แต่ผู้ชายเสียงหวานชักสีหน้ากลับ
" เอ้า !!! "  เธอชักสีหน้ากลับบ้าง
" จะเอาอะไร ! "  เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องรีบหันมายืนจ้องกันไป ๆ มาๆ
" ไม่ต้องเลย ๆ  นะ ! "
"  เพราะว่าอย่างไงๆ  ฉันกับยายคุณหนูไฮโซบ้านแตกนั่น !!! "
" อย่าได้มาสร้างวิมานในอากาศให้ฉันฟังอีกเป็นอันขาด !  " เขาประชดซ้ำๆ  แต่เธอก็พยักหน้ารัวๆ
"  ยายนิด !!! "  อจิรวดีตะโกนออกมาจากหลังฉากกั้นห้องแต่งตัวหลังสะพานไม้
"  มานี่เร็ว !!! "
" ฉันมีคนอยากจะแนะนำให้รู้จัก !! "  และพยายามกวักมือเรียกพวกเธอ
และทันที่ที่ได้ยินเสียงเรียกของท่านประธานของ Si...^am  เขาก็รีบเอียงหน้าเข้าไปกระซิบด้วยกันกับอิเลฟเวนท์ทันที
" น้องสาวของ ฮัน ยูซอง  ! " เขากระซิบคุยกับเธอเบาๆ
" ก็ไม่เห็นมีอะไรน่าตื่นเต้น "
" นี่ถามเธอจริงๆ  เลยนะ จากใจ ! "
"  เธอยังจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไปอีกนานไหม ! คุณอิเลฟเวนท์  "  ถ้อยคำประชดประชันกันไม่หยุดไม่หย่อนของผู้ชายเสียงหวานดังกระทบเข้าหูอิเลฟเวนท์รัวๆ
แต่ว่าพวกเธอสองคนก็ยังต้องคอยเดินตาม และประธานอจิรวดีที่พาเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวของเหล่านายแบบและนางแบบ
แต่ว่าเธอกับเขาก็ยังไม่หยุดกระซิบกระซาบกันตลอดทางที่เดินตามหลัง ก็เพราะว่าชุดของท่านประธานอจิรวดี  อมตะสยาม  แห่ง  Si…^am
" ชุดใคร !!! " พวกเธอสองคนอดทะแม่งๆ ในใจไม่ได้กับชุดกิโมโนสีชมพูแปร๋นของท่านประธาน Si..^am  และเผลอ ๆ  พวกมันยังจะพิมพ์ลายดอกกล้วยไม้ไทยสีส้มๆ เหลืองๆ  ม่วงๆ ซะงั้น !!!!


## ติดขอบรันเวย์

ราวไม้ไผ่เป็นหลาย ๆ  สิบท่อนมีผ้าไหมหลากหลายสีสันคอยพาดขึงเอาไว้เป็นหลังคา และอยู่บริเวณด้านหลังของฉากกั้นบานประตูหลังสะพานก่อนถึงประตูทางเข้าปราสาท และผ้าไหมจากเมืองคุมะสีแดงชาดขึงเสาไม้ไผ่คอยล้อมเป็นกันแพง แต่ว่าเสียงเอะอะโวยวายบริเวณด้านหลังกำแพงผ้าไหมของบรรดาช่างเสริมสวยแต่งหน้าและทำผมทั้งหญิงแท้และไม่แท้ต่างพากันหมกหมุ่นอยู่กับบรรดาเหล่านางแบบและนายแบบหลายสิบชีวิต
"  มากันแล้วคร้าาาา "  อจิรวดีเดินยิ้มร่าหน้าบานไปจนทั่วห้องแต่งตัว และยังเอาแต่จ้องจะสำรวจราวผ้าชั้นเก็บกระเป๋าและวางรองเท้าอยู่เรื่อยๆ  จนบรรดาผู้คนที่ทำงานอยู่ข้างในล้วนแล้วแต่ต้องยอมหลบ
"  สวัสดี  !! "  และคำทักทายกันเป็นภาษาไทย
" คุณฟูจิวาระ ! "  แต่ว่าเป็นคำทักทายจากฮัน ยูซองรองท่านประธานของ The Empire Group ที่สวมชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีเดียวกันกับเพื่อนของพวกเธอ และเขาก็เดินกลับออกมาจากห้องแต่งตัว
" ฟูจิวา...ระ !  เอาจริงๆ ดิ !  "  อจิรวดียืนอึ้งไปเลย มิหนำซ้ำยังจะต้องคอยเขถิบ ๆ เข้าไปหาพวกเดียวกันใกล้ๆ  และยังทำปากขมุบขมิบ
" ฟูจิวาระ !!! "    เสียงของผู้หญิงที่พูดชื่อพวกเธอเป็นสำเนียงภาษาเกาหลีก็เพิ่งโผล่พ้นจากฉากกั้นห้องแต่งตัว
"  เป็นคุณจริง ๆ ด้วย  "  และเด็กสาวคนที่อีเลฟเวนท์ได้ช่วยเหลือที่สนามบิน เด็กสาวที่แทบจะกระโจนพุ่งเข้าหา
แต่ว่าในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังทำความรู้จักกับฮัน ยูริ น้องสาวของฮัน ยูซอง แต่แล้วที่อยู่ๆ  คนอื่นๆ ที่อยู่ภายในห้องแต่งตัวก็ต่างพากันเหลียวมองเป็นตาเดียวไปหา ฮง ฮยเจี
ฮง ฮเยจีสวมชุดกิมโมโนสีขาวราวกับชุดเจ้าสาวเพนท์ลายดอกไอรีสแต่เป็นสีม่วง
" สวัสดีค่ะ ! "
" ยินดีที่ได้เจอกันอีก ! "  ภาษาเกาหลีอย่างแบบฉบับผู้ดีของ ฮง ฮเยจี และสายตาที่แทบจะกดพวกเธอให้ต่ำกว่า
อิเลฟเวนท์พยักหน้าเล็กน้อย
" ค่ะ เช่นกัน "  เธอตอบ
" ฮัน ยูริ ! "  แต่ว่าเด็กสายคนที่เป็นน้องสาวของฮัน ยูซองต่างหากที่พยายามเป็นฝ่ายรุกเข้าไปหาพวกเธอให้ได้
" ฉันเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของรองประธานฮัน "
" ละก็ ....."  ฮัน ยูริชำเลืองมองตามคนที่เป็นเจ้าของงาน
" แล้วก็..ยังเป็นนางแบบคนล่าสุด  ให้กับ Si..^am    "  และท่าทางที่ดูตื่นเต้นจนเกินไปของฮัน ยูริ จนกระทั้งฮง ฮเยจีต้องเดินมาตามและชักสีหน้าใส่น้องสาวของว่าที่คู่หมั้น
" ดีสุด ๆ ไปเลยใช่ไหมค่ะ คุณฟูจิวาระ "  ฮัน ยูริพยายามทำตัวให้น่าเอ็นดูสำหรับคุณฟูจิวาระเข้าไว้ !
"  ยินดีด้วยค่ะ ! "  และอิเลฟเวนท์ตอบเพียงสั้นๆ  แต่ว่าหางตายังคงคอยชำเลืองมองหาตัวช่วย
"  ยูริ !!" ฉันคิดว่า เธอน่าจะกลับไปแต่งตัวได้แล้ว  "  ประธานของพวกเธอพยักหน้ารัวๆ  และก็ไม่ใช่แค่น้องสาวของฮัน ยูซอง  เพราะยังรวมไปจนถึงคนอื่นๆ ที่จะต้องกลับไปทำงานกันต่อ
" สารภาพ !!! "
อจิรวดีคอยแต่จะยืนกอดอกวนไปวนมาซ้ำๆ  และคอยแต่จะทำเสียงเข้มๆ  คอยดุอิเลฟเวนท์อยู่ใกล้กับคูน้ำริมกำแพง
" ว่ายังไงห๊ะ หมอ ! "  และพวกเธอก็เหลียวหันมองตามเพื่อนผู้ชายอีกคนที่เอาแต่แอบอยู่หลังต้นซากุระโซเมะอิ
"  ฉันบอกเธอแล้ว ! "  เพื่อนชายของอิเลฟเวนท์คอยกระซิบกระซาบใกล้ๆ
" เงียบนะ ! หมอ !!! "  แต่ว่าเสียงประสานของพวกผู้หญิงที่ดังยิ่งกว่า
แต่ว่าพวกเธอสองคนที่ไม่มีใครยอมใครเลยจริงๆ  และอิเลฟเวนท์ก็ยังยืนเงียบเป็นเป่าสาก และท่านประธานของ Si...^am ก็จ้องแต่จะทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สืบสวน
" ฟูจิวาระ  เชอะ ! "  อจิรดวีส่ายหัวซ้ำๆ  และมองค้อนอิเลฟเวนท์แทบจะอยู่ตลอด
" ไม่บอกไปเลยละว่า เธอเป็นใคร " และคำพูดจาประชดประชันปนความผิดหวังนิดๆ
" คำก็คุณฟูจิวาระ "
"สองคำก็ คุณอิเลฟเวนท์ "
" เธอไม่บอกเขาไปเลยละ ว่า เธอเป็นอะไร !! "  และท่าทางอจิรวดีที่ดูจะหัวเสียสุดๆ  กับเพื่อนของตัวเอง แต่ว่าพอจะหันไปหาคำปรึกษากับเพื่อนที่เป็นหมอของพวกเธออีกคน
เพื่อนหมอหน้าสาวก็เอาแต่คอยจัดแจงชุดยูกะตะปัดซ้ายปัดขวา คอยจัดแจงเสื้อที่มันดูเรียบร้อยอยู่แล้วให้ยิ่งเรียบร้อยขึ้นกว่าเก่า
" อะไร ! " เขาถามเพราะว่าพวกเธอจ้องมาที่เขาอย่างจะจับผิดอะไรซะงั้น
" พวกเขาไม่มีทางรู้อยู่แล้ว ใช่หรือเปล่า "
" เนอะ !! " เพื่อนหมอผงกหัวงกๆ  เงิ่นๆ  มองไปทางอิเลฟเวนท์ลูกเดียว
อิเลฟเวนท์พยักหน้ารัวๆ  และยังต้องค่อยๆ  เอาตัวเองเข้าไปยืนหลบอยู่ข้างหลังพวกเขา เพราะไม่อยากจะเป็นฝ่ายโดยสืบสวนซะเอง
" พวกคุณมาอยู่กันทีนี้เอง ! "  เสียงของมาซายูกิที่กำลังเดินเลียบคลองเข้ามาหา และสวมชุดแบบเดียวกันเปี๊ยบกับเพื่อนหมอของพวกเธอด้วย
อจิรวดียิ่งต้องกวักมือเรียกมาซายูกิให้ไวๆ
" มาก็ดีละ !!! " และน้ำเสียงเซ็งชีวิตขั้นสุดของพวกเธอที่ทำใส่มาซายูกิ
" ไหน !! "
" นี่ ! นายกับอีเลฟเวนท์มีอะไรที่ยังไม่ได้บอกพวกเรา !!! " อจิรวดีหันมาเหวี่ยงใส่มาซายูกิแทนอิเลฟเวนท์
" เชอะ !  " เพื่อนหมอถึงกับส่ายหัวยักไหล่ !
"  พวกเราจริงๆ หรือเปล่า  "
" พูดมาได้  "  และพวกเขาทำหน้าตาเซ็งๆ  ใส่อจิรวดีก้นเป็นตาเดียว
"เหอะ !!! " แต่ว่าพวกเธอประชดกลับ
" นี่หมอ !!! " อจิรวดีเสียงเข้มไม่หยุด
"  คราวหน้าคราวหลังอะนะ !
" ก็.. ให้ ! ยัยคุณหนูของลูกเจ้าของโรงพยาบาลที่โซล !! "
"  ฉีดยาแก้โรค.ขี้ประชดบ้างก็ดี !! "  และพวกเธอก็เป็นฝ่ายขึ้นเสียงใส่กันก่อนรัวๆ
" อาวๆๆ "  และก็น้ำเสียงประชดประชันตอบโต้ก็ค่อยๆ  ดังขึ้นจากฝั่งเพื่อนที่เป็นหมอที่จ้องแต่จะเล่นงานท่านประธานของ Si...^am อยู่คนเดียวเท่านั้น !
" แล้วทีเธอ  "
"  ว่าง ๆ  เธอก็สอนให้ไอ้ ! พระเอกเกาหลีคนดังนั้น !!! "
" คอยหัด ! ให้เขาทำอะไรๆ  ต่อมิอะไร ในที่ ๆ มันลับหูลับตาคนมากกว่านั้นหน่อยนะ !!! "  และน้ำเสียงที่ฟังดูไม่พอใจขั้นสุด จนใครบางคนที่กำลังร้อนเนื้อตัวหันมาชี้หน้า
" หยุดเดี๋ยวนี้ ! " เธอเถียงเขา และต่างคนก็ต่างเถียงกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
" หยุดอะไรละ "  เขาเถียงคอเป็นเอ็น
" หยุดเดี๋ยวนี้ ! "
" ก็ไม่หยุดไง ! "
" หุบปากเลยไอ้หมอบ้า !! "  เพราะว่าพวกเธอทั้งคู่ที่เอาชนะกันไม่ได้ก็เลยยิ่งตีโพตีพาย
มาซายูกิถึงกับแอบยิ้มๆ เพราะเวลาที่เห็นคู่นี้ทะเลาะกันทีไร  ทั้งหมอดิษฤรนกับยูกิจังพวกเขาก็เหมือนพวกลูกคุณหนูเอาแต่ใจเลยจริงๆ
และก็อิเลฟเวนท์กลับไม่ได้สนใจคู่นี้ทะเลาะกันสักเท่าไหร่  เพราะว่าเธอกำลังมองเข้าไปในปราสาทหลังคูน้ำและต้นซากุระโซมาอิ
มาซายูกิกับอีเลฟเวนท์เดินเลียบคลองเล็กๆ  ที่อยู่ใกล้ๆ ปราสาท  แต่ว่ามิหนำซ้ำพวกเขาสองคนยังอดคุยกันเรื่องที่ประธานของ Si…^am  กับหมอดิษฤรนยังส่งเสียงทะเลาะกันไม่เลิกอยู่ด้านหลังของพวกเขา
และอจิรวดีที่คอยต่อว่าหมอ ก็เรื่อง ยัยคุณหนูบ้านแตกทายาทเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังที่โซลที่ไม่ค่อยจะเข้าท่า กับหมอดิษฤรนที่ยังคอยต่อว่าแฟนของเธอที่เป็นถึงพระเอกหนังพระเอกซีรีย์แต่ยังจะทำตัวป่าเถื่อนอยู่ได้
แต่ในระหว่างที่พวกเขาสองคนกำลังจะเดินไปที่ประตูของปราสาท  พวกเขาสองคนได้เห็นว่าที่คู่หมั้นของฮัน ยูซองกำลังออกมายืนรอใครสักคนอยู่ที่หน้าประตูทางเข้า
และฮง ฮเยจีก็ดูร้อนใจจนต้องรีบเดินตามออกมาหาพวกเขา  และแววตาที่มีแต่คำถามพุ่งใส่อิเลฟเวนท์อยู่คนเดียว
"  คุณฟูจิวาระ "
"  ฉันมีเรื่องสำคัญจะขอคุยด้วยหน่อย  ! " ฮง ฮเยจีเมื่อครั้นพูดจบก็รีบหันหลังเดินกลับเข้าไปในปราสาทสีขาว ๆ
และอิเลฟเวนท์ที่ก็เดินตามพวกเธอกลับเข้าไปในปราสาทอย่างว่านอนสอนง่าย  แต่ว่าเธอก็ยังไม่ลืมที่จะหันกำชับมาซายูกิว่าให้อยู่ใกล้ๆ เธอเอาไว้ในคืนนี้
ภายในปราสาทสีขาวและอิเลฟเวนท์ก็คือคนกำลังสวมชุดกิโมโนโนสีแดงเลือดนกปักดอกไอริสสีม่วง  และฮง ฮเยจียังคงคอยสวมชุดกิโมโนสีขาวปักทอลวดลายของดอกไม้เช่นเดียวกัน และทั้งเธอกับฮง ฮยจีก็ยังยืนอยู่ระหว่างฉากกั้นโบราณสมบัติล้ำค้าภาพเขียนพู่กันจีนลวดลายเสือโคร่งตัวขนาดมหึมาบนฉากกั้น
" ฮัน ยูซอง !! " ฮง ฮเยจีที่รู้สึกอึดอัดเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆ กับผู้หญิงอย่างเธอ
" จริง ! หรือเปล่าที่ "
" เขาบอกว่า เธอเคยให้ความช่วยเหลือ "
"  พวกเขา !  "  ความอยากรู้อยากเห็นของฮง ฮเยจีกำลังเผยตัวตนของพวกเธออกมา
อิเลฟเวนท์ยังคงมองภาพเสือบนฉากกั้นที่ประกอบขึ้นมาจากไม้ล้ำค่าและทาทับด้วยสีทองคำอยางไม่เดือดเนื้อร้อนใจ
" ก็หวังว่า...ฮัน ยูซอง "
" เขาจะบอกแค่เรื่องนี้เรื่องเดียว "  เธอตอบอย่างไม่ลังเล
ฮง ฮเยจีคราวนี้พยายามจะเดินเข้าหากันและคอยยืนมองจด ๆ จ้องๆ
" ทำไม ! "
" หรือว่า...."
" พวกคุณ 2  คน ! เคยรู้จักกันมาก่อน  "  และเพราะความสงสัยของฮง ฮเยจีก็ยังคอยแต่จะจ้องจับผิด
"  แล้ว...ถ้าหาก ! "  แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็รีบสวน
" ฉันจะบอกคุณแบบนี้ว่า... ฉันกับเขา  "
" เรา... ! เคยนอนด้วยกัน !! "  เพราะว่าเธอรู้อยู่แล้วว่า ฮง ฮเยจีต้องการอะไร
และก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะแห้งๆ ในลำคอของฮง ฮเยจีต่อหน้าภาพวาดเสือโคร่งตัวใหญ่ ๆ
"  ฉันไม่แปลกใจอะไรเลยด้วยซ้ำ  "  และฮง ฮยจีกลับแสดงสีหน้าท่าทางเฉยๆ กับคำตอบที่ฟังก็ดูโหดร้ายสำหรับผู้หญิงทั่วๆ ไป แต่สำหรับเธอก็คงจะไม่ใช่
" เธอรู้อะไรมั้ย ! ฟูจิวาระ "
" พวกผู้ชาย...พวกเขาก็เป็นกันซะแบบนี้  "  รอยยิ้มที่แสนจะเมินเฉยกับเรื่องพวกนี้ของฮง ฮเยจีต่างหากที่น่าสนใจ
" พวกผู้หญิงส่วนใหญ่ที่พอมองเห็นเงินก็อยากจะกอบโกยคว้าเอาไว้ก่อน "
" ฉันเข้าใจ " ฮง ฮเยจียังคงยิ้ม ๆ  ให้เธอ
" ก็ใช่ !!! " และเธอก็เห็นด้วย  แต่ว่ามิหนำซ้ำบางครั้งเธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะคอยยิ้มโต้ตอบแต่ไม่ใช่กับฮง ฮเยจี แต่กำลังยิ้มให้กับเสือโคร่งตัวนั้น
"  เหอะ !!! "  แต่ก็ยังพอน้ำเสียงเหยียด ๆ ของคนข้าง ๆ ให้ได้ยิน
"  เป็นคนไทยแท้.. ! " และฮง ฮยจีก็เริ่มจะซักไซ้
" ไม่ใช่ !! "
"  หรือยังไง !! "
" เธอนะ ! "
" นิษฐา !! "
" คือ..ชื่อจริงๆ  ของเธอ  "
"  อันที่จริงแล้ว  ไหนๆ  เธอเองก็ยังทำงานเป็นที่ปรึกษาให้กับพวกนักธุรกิจนายหน้ารายใหญ่อยู่แล้ว !! "  และความกดดันอิเลฟเวนท์ด้วยเรื่องประวัติสีเทาๆ จากฮง ฮเยจี
" และอันที่จริง...มัน ! ก็คงจะไม่ใช้เรื่องแปลกอะไรเลยสักนิดเดียว ! "
"ที่ เธอจะยอมนอนด้วยกัน !!!! "
"  กับ.ผู้ชายพวกนั้นที่เขายอมจ่ายเงินให้เธอง่ายๆ  "  และฮง ฮเยจีที่ยิ้มแย้ม และเหมือนจะไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับทำเพียงยืนฟังอยู่เงียบๆ  เพราะว่ากำลังสนใจภาพวาดเสือโคร่งตัวใหญ่ที่เหมือน ๆ จะออกมาขย้ำพวกเธอซะให้ได้  และเพราะความเมินเฉยของเธอที่มีให้กับว่าที่่คู่หมั้นของฮัน ยูซอง
" เห็น..ในประวัติของเธอเอง ! บอกเอาไว้ว่า .."  เพราะฉะนั้น ฮง ฮยจีถึงต้องการต้อนเธอให้จนมุม
" พี่ชายของเธอ ! ก็...เป็นนักบวช !!! "
" อันที่จริง..ฉัน ! ก็คงไม่จำเป็นต้องบอกเธออะไรเธอเลยด้วยซ้ำ !! "
" ใช่ ! หรือเปล่า !!! "  และคำเตือนครั้งสุดท้ายของพวกเธอที่มีให้กับผู้หญิงคนไทยที่มีชื่อหลายต่อหลายชื่ออย่างกับพวกนักต้นตุ๋น
" อุตสาหกรรมเมืองควังจู ! " แต่ทว่ารอยยิ้มจางๆ  ที่มุมปากของอิเลฟเวนท์ก็ทยอยเกิดขึ้นซ้ำ ๆ ขึ้นมาจนได้
"  ธุรกิจของๆ  คุณพ่อของคุณ !! "
"  คุณ หนูฮง  !!! " และการตอบโต้ของเธอที่ค่อย ๆ  เริ่มสำหรับฮง ฮเยจี และดูเหมือนว่าการตอบโต้เพียงชั่วอึดใจเดียว
ฮง ฮเยจีที่ถึงกับบังคับร่างกายตัวเองเอาไว้ไม่ได้
"  หมายความว่ายังไง !!!  " และมือไม้ที่เริ่มจะกำมือจากหลวมๆ กลายเป็นจนกำมือแน่น
" คุณหนูฮง ! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้รีบหันไปสบตา
" ฉันเองก็แค่จะบอกกับคุณว่า ! "
"  ท่านประธานฮง ! คุณพ่อของคุณ !! "
"  เขาก็เคยเป็นหนึ่งใน..."
" ผู้ชายที่ยอมจ่ายเงินมหาศาลให้ฉัน !!! "  อิเลฟเวนท์ตอบโต้ในความหึงหวงของฮง ฮเยจี
แต่ว่ารอยยิ้มทีเย้ยหยันและสมเพชของฮง ฮเยจีก็มีแต่จะย้อนกลับมk
"  ถ้าเกิด...ฮัน ยูซอง !! "  น้ำเสียงและแววตาที่มองอิเลฟเวนท์อย่างน่าสมเพช
" เขารู้ว่า  พ่อของฉันเคยนอนกับเธอด้วย  !! "
"  เขาก็คงจะรู้สึก..ขยะแขยงเธอน่าดู !!  "
" ว่าไหม !! "  และน้ำเสียงที่พยายามจะบีบเอาไว้ไม่ให้ความโกรธมันพุ่งพล่านออกมาฆ่าอิเลฟเวนท์
แต่อิเลฟเวนท์กลับมองเห็นแค่ความน่าสงสาร
"  คุณหนูฮง เยจี !! "
" ฉันก็แค่อยากจะแนะนำอะไรคุณหน่อย !  แบบนี้ได้ไหมว่า..."
"  เมื่อไหร่ก็ตามที่คุณรู้สึกว่า กำลังมีคนจะทอดทิ้งคุณไป !!! "
" ท่านประธานฮง ! คุณพ่อของคุณ !! "
"  ที่เขาทำลงไปทุก ๆ อย่าง  ! "
" ...ก็เพื่อ  ความอยู่รอดของครอบครัวของคุณเอง !!!! "  และคำเตือนที่มีต่อฮง ฮเยจีเป็นครั้งสุดท้ายของอิเลฟเวนท์
แต่ว่าฮง ฮเยจีที่ยืนมือไม้สั่น ๆ อยู่ตรงหน้าของผู้หญิงคนนั้นจนลืมนึกถึงคำพูดของตัวเองไปจนหมด และก็แค่มองเห็นแค่ผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านหน้ากันไปอย่างไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิดเดียว !!!


## ก่อนคำสารภาพ

" ไง !! "
และคำทักทายด้วยภาษาเกาหลีที่เริ่มทยอยดังออกมาจากหลังตู้กระจกจำลองเมืองนาโกย่าสมัยโบราณหลาย ๆ ร้อยปี
" รู้มั้ย !! " แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็ไม่ได้หันไปมองเขา
"  ทำแบบนี้ ! เขาเรียกว่า ไม่มีมารยาท " และยังพาลหาเรื่องพวกที่ชอบแอบฟัง
อิ แทวอนยอมจำนวนด้วยหลักฐานจนต้องยอมเดินออกมาจากหลังเมืองจำลองที่อยู่ติด ๆ กับฉากกั้นลายเสือโคร่ง
"  อะไรกัน  "
" ผมก็แค่มีเรื่องอยากจะคุยด้วย ! ก็เท่านั้น !!! "  และเขาสวมชุดยูกะตุสีเดียวกับผู้ชายคนอื่นๆ ที่มาร่วมงานเดินเข้ามายืนใกล้ๆ เธอ
"  แล้วนี้... อิเลฟเวนท์  "
" คุณสั่งสอนอะไรคุณหนูฮง !  เธอไปบ้าง !! "
อิเลฟเวนท์ส่ายหัวเบาๆ
" เปล่าสักหน่อย  " และปฏิเสธ
"  อย่ามาโกหกน่า.... " อิ แทวอนที่ไม่เชื่อคำแก้ตัวของพวกเธอ และยังหันมาพูดเรื่องที่อิเลฟเวนท์พูดกับฮง ฮเยจีเมื่อกี้ให้ฟัง
"  ฉันเพิ่งจะได้ยินเธอพูดถึงท่านประธานฮงขึ้นมาหยก ๆ นะห๊า..."
" อีเลฟเวนท์ ! "  เขาพลางพูดไปและยิ้มเยาะ
" เปล่าน่า... !! " แต่เธอยังปฏิเสธอิ แทวอนซ้ำๆ
" และฉันก็ไม่ได้คิดที่จะขู่คุณหนูฮงเธอเลยด้วย "  เธออมยิ้ม  และพวกเขาถึงกับต้องคอยยิ้มตาม
อิ แทวอนถึงกับขนาดถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ  ต่อหน้ากันไปเลยทีเดียว  แต่อิเลฟเวนท์ที่กำลังจะเดินหนีไปจนต้องรีบเดินตาม
" อิเลฟเวนท์ "  จนกระทั่งน้ำเสียงที่ฟังดูค่อนข้างจะซีเรียสของเขา  จนเธอต้องรีบหันมาและสังเกตสีหน้าของพวกเขา
" ว่า ! "  และเธอก็ไม่ค่อยได้เห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดขนาดนี้ของอิ แทวอนมาก่อน
"  ผู้หญิงรัสเซียคนนั้น  !! "  และเขาก็หันมารับสารภาพอย่างไม่ค่อยจะเต็มปากเต็มคำ
"  คือว่า...เธอ !!! "  และนัยน์ตาที่เศร้าอยู่แล้วกลับเศร้าลงไปอีกของอิ แทวอน
" เสียใจด้วย !!! "  และเธอก็ปลอบใจทันทีที่สังเกตเห็นความผิดหวัง และก็ยังรับรู้ได้ชั่วขณะนั้นเลยว่ารู้ว่า เวลานี้อิ แทวอนคงเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงชาวรัสเซีย
" หึ ! "  แต่ทว่าน้ำเสียงหัวเราะเยาะตัวเองของอิ แทวอนกลับดังขึ้นมาแทน
" เอาจริง ๆ  "
" ฉันน่าจะเชื่อเธอตั้งแต่เจอกันที่รัสเซียเมื่อคราวก่อน อิเลฟเวนท์ "  และอิ แทวอนยังคงทำหน้าตาผิดหวังมากขึ้นๆ
" เมื่อวาน ผู้หญิงคนนั้น ! "
" เธอ...ถูกพวกผู้ก่อการร้ายจับตัวไปและก็ถูกฆ่าทิ้ง ! "  และเผลอๆ  อิ แทวอนยังจะต้องคอยหลบสายตาของอีเลฟเวนท์ไปพลางๆ
" ทั้ง ๆ ที่...เธอไม่ใช่สายลับของพวกรัสเซียเลยด้วยซ้ำ !!! "  แต่ว่าเผลอๆ  ที่บางครั้งบางทีน้ำเสียงที่สั่นเครือของพวกเขาก็เริ่มจะมีปะปนให้ได้ยิน
อิเลฟเวนท์ตัดสินใจหยุดเดินและหันกลับไปมองหน้าเขา  และคอยเอื้อมมือเข้าไปจับที่หัวไหล่  แต่ว่าเธอกลับไม่ได้มองหน้าของอิ แทวอนตรงๆ  เพราะว่าเธอกำลังมองข้ามหัวไหล่มองไปทางด้านหลัง
"  เธอจะต้องรู้ !!! " เธอมองอิ แทวอนและยังต้องฝืนยิ้มให้
"  และฉันก็กำลังคิดว่า....."
" เธอเองก็ไม่ได้ ! โทษคุณ !!! "  คำพูดของอิเลฟเวนท์ที่คอยปลอบประโลม  แต่ว่าเธอก็ยังไม่สามารถที่จะละสายตาจากด้านหลังของอิ แทวอนได้ทันที
และเขาก็พยายามที่จะยิ้มออกมาให้ได้
"  ฉันรู้ !! "  อิ แทวอนพยายามที่จะปลอบใจตัวเอง เพราะว่าไหนๆ  เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว และพวกเขาคงจะไปช่วยอะไรผู้หญิงรัสเซียคนนั้นเอาไว้ไม่ได้แล้ว
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่อิ แทวอนพยายามที่จะทำใจเกี่ยวกับเรื่องผู้หญิงคนสนิท ในระหว่างนั้นเธอที่ก็เลยหันมาจัดแจงชุดยูกะตะของพวกเขาให้เรียบร้อย
อิเลฟเวนท์พยายามจะเข้าไปปลอบใจของอิ แทวอนก็ด้วยการช่วยทำให้พวกเขาดูดีขึ้นอีกนิดๆ  หน่อยๆ
" อันที่จริง.....ก็ ! "  และเธอก็พยายามจะสำรวจเสื้อผ้าหน้าผมของอิ แทวอนใกล้ๆ
"..ดูไม่เลวเลยนะ !  แบบว่า  !!  "
"เชอะ !!! "  อิ แทวอนถึงต้องคอยเบือนหน้าหนีห่างๆ  จากอิเลฟเวนท์ออกมา ก็เพราะว่าที่ๆ เธอพยายามจะทำตัวเป็นแม่งานคอยเจ้ากี้เจ้าการ แต่ว่าเขาก็ยังไม่ลืมที่จะหันมาล้วงเอาของในกระเป๋าเสื้อออกมาและยื่นกล่องกำมะหยีสีน้ำเงินยาวๆ เล็ก ๆ  ให้กับเธอ
" อะนี่ ! "
" ของขวัญวันเกิด ! รับไปสิ !! "  อิ แทวอนยื่นของขวัญให้อิเลฟเวนท์  แต่ว่าเธอก็ยังแสดงรอยยิ้มที่แสนจะเจ้าเล่ห์กลับมาหาเขาอีกแล้วจนได้
" ให้...ปากกา ! เนี้ยนะ !!! "  น้ำเสียงประชดประชันและลีลาที่ไม่ยอมยื่นมือออกไปรับของขวัญจากมือของอิ แทวอนง่ายๆ
"เห้อ..... "  และเขาถึงกับเบือนหน้าหนีกันอีกรอบ
"  รู้แล้วยังจะมาถาม  !! "
"  ให้ตาย !!! "
"  ทำไมน่า.... "
"  ทำไม ! ฉันถึงต้องถูกคนอื่นคอยบังคับให้มาเจอกับเธออยู่เรื่อย !!!  "  เพราะฉะนั้นเขาถึงได้หงุดหงิดก็เพราะความเจ้าลีลาของอิเลฟเวนท์อยู่อีกเหมือนเดิม
ครึ้ม !!!...ครึ้มๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงกลองไทโกะดังเหมือนเสียงฟ้าผ่าและยังทยอยดังออกมาเรื่อยๆ จากหลังฉากกั้นบานพับที่ปลายสะพานฮิโรอิจำลองสะพานข้ามแม่น้ำมินะ เสียงกลองบรรเลงจากบรรดาผู้ชายรูปร่างดีทั้หมด 11 คน และทุกคนก็สวมกางเกงฮากาม่าสีเขียวหัวเป็ดและสวมเสื้อกีสีดำสะพายกลองไทโกะกลองสองหน้าแบบโบราณของญี่ปุ่น
เหล่าบรรดาผู้ชายผู้ที่แสดงฝีมือตีกลอง และทุกๆ  คนกำลังเพลิดเพลินกับการเล่นกลองไทโกะทยอยเดินกลับขึ้นมาบนสะพานข้ามแม่น้ำมินะจำลองที่หน้าปราสาทสีขาว  และจอแอลอีดีที่ฉายภาพแม่น้ำมินะสีใสสะอาด  และกลีบดอกของซากุระสีขาวอมชมพูและกลีบของดอกบ๋วยสีชมพูอมขาวที่ ๆ  มีทั้งของแท้และก็ของเทียมที่ถูกลมโชยให้ร่วงหล่นลงมาอยู่ที่บนหน้าจอ  แสดงภาพอันตระกาลตาไปทั่วทั้งคะมะกุระเมืองจำลองหน้าปราสาท และแสงไฟจากดวงไฟสปอร์ตไลท์พากันเจิดจ้าส่องข้ามผ่านไปๆ มาๆ  สลับระหว่างสะพานข้ามแม่น้ำและสะพานจำลอง ให้ดูเปรียบเสมือน
แม่น้ำมินะนี้ !  ซึ่งไหลตกลงมาจากเทือกเขาซุกุบะในแคว้นทาชิ.. .ไหลรวมกับน้ำบนเทือกเขาคันทาชิในแคว้นฮิทาชิตะวันตก.....จนรวมกันกลายเป็นแม่น้ำลึก.. เหมือนดั่ง...กับความรักที่สุมสรวงของฉัน....
...ที่....ทับถมลึกมากขึ้นเรื่อยๆ
ครึ้ม ! ครึ้ม ๆๆๆๆ !! ครึม !!!
เสียงกลองที่คล้ายดั่งเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังผ่านข้ามแม่น้ำมินะมา  และเสียงอึกทึกครึกโครมของกลองญี่ปุ่นโทโกะในยามพระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า...เสียเต็มประดา
เสียงอึกทึกเวลานี้  !  มันช่าง....ฟังดูราวๆ  เหมือนเสียงฟ้าร้องที่ทะเลาะอยู่กับสายลม !!!  ครึ้มแรกฟ้าร้องคำรามเหมือนเสียงเตือน ครึ้มรัวๆ  เสียงฟ้าผ่าที่เพียงต้องการร้องคำรามคอยเจรจาอยู่กับ สายลม ว่า....ขอให้เจ้ายอมจำนนเสียเทิด.....
....ครึ้ม !!! ต่อ ๆ  มา... เหมือนท้องฟ้าจะแผดเสียงร้องดังกึกก้องขึ้นๆ  ไปเสียอีก...เช่นนี้ว่า ... เบื้องบนนี้เป็นของข้า !!!!
..... เจ้าเอย....เจ้าสายลมน้อย ๆ  ที่ไร้ตัวตนเช่นเจ้า !!!
.....ไฉนเลย...สายลมจึงไม่เจียมตัว !!!!
และบรรดานักตีกลองฝีมือเยี่ยมที่พากันพัดโบกสะบัดท่อนไม้ไผ่กระทบกันกับกลองญี่ปุ่นโบราณค่อยๆ คืบคลานห่างออกจากสะพานแห่งสายลมมา จวบจนกระทั่งเหล่าศิลปินนับสิบเอ็ดคนที่แขวนกลองพาดบ่าและพากันเดินผ่านข้ามมาเพื่อที่จะคอยทักทายเหล่าผู้คนนักชื่นชมศิลปะก็เพราะว่ามีเหล่าแขกท่านผู้มีเกียรติจำนวนเป็นร้อยๆ  รวมทั้ง สื่อมวลชนหลายแขนงที่ก็ต่างพากันตบเท้าเข้าแถวนั่งรออยู่ริมสองฝั่งข้างทางของเมืองคะมะกุระจำลองอยู่จนเกือบเต็ม
นักธุรกิจจากต่างประเทศราว ๆ  นับยี่สิบถึงสามสิบที่ต่างพาสวมชุดในแบบวัฒนธรรมของชาวญี่ปุ่นเพื่อเข้ามานั่งรอชมงานศิลปะที่คาดว่าน่าตื่นตาตื่นใจและเร้าใจ และก็บรรดานักข่าว นักหนังสือพิมพ์อีกนับหลายสิบก็พากันเข้ามาตั้งกล้อง และเข้ามาจับจองพื้นที่ตามซอกลืบตามร้านค้าในเมืองคะมะกุระ และต่างฝ่ายที่ต่างพยายามจะคอยเบียดเสียดยัดเยียดกันไป  ๆมาๆ  ระหว่างพื้นที่ใต้ต้นซากุระบ้างและต้นสนสามใบบ้าง เพื่อหาพื้นที่ในการัวชัตเตอร์คอยชื่นชมงานศิลปะชั้นเยี่ยมของบรรดา Si…^am !!!
และรวมถึงนักแสดงอีกหลายสิบชีวิตที่แสดงเป็นคนในเมืองคะมะกุระจำลอง ทั้งหญิงชายสวมชุดญี่ปุ่นโบราณก็เข้าถึงบทบาท พ่อค้า แม้ค้า เจ้าของเรียวคังคะมะกุระ คนขายน้ำชา  คนขายบะหมี่ และคนเฝ้าศาลเจ้าอาซะมะ
และแถวม้านั่งยาว ๆ  ที่ ๆ ก็พากันเรียงราวต่อกันมาตั้งแต่ตีนสะพานสายลม มาจนกระทั่งเรื่อยๆ  จนสุดทางเดินหินศิลาแลงของเมืองคะมะกุระจำลองในเทศกาลอุตางะตะ และผู้คนที่ตางพากันตบเท้าเข้ามารอเยี่ยมชมศิลปะประเพณีก็ยังสวมชุดกิโมโนสวย ๆ และชุดยูกะตะผ้าฝ้ายเนื้อดีขึ้นไปยืนรอชื่นชมความงามอยู่ที่ระเบียงไม้ซุงชั้น 2 ของเรียวกังคะมะกุระ จนกระทั่งแสงไฟสปอร์ตไลท์สีแดงๆ  ฟ้า ๆ  อีกนับหลายสิบดาว ต่างก็พากันสาดส่องไปที่บริเวณด้านหน้าของคะมะกุระคังจนเจิดจ้าขึ้นมาในพริบตา...
พริบตาเดียว !  เวทีทรงกลมดูคล้ายกับกลองไทโกะอันใหญ่มหึมานำออกมาวางตั้งอยู่ตรงหน้าคะมะกุระคัง  และบุรุษเพียงหนึ่งเดียวก็สวมชุดยูกะตะสีน้ำเงินคมเข้มที่มาอวดโฉมพร้อมกับซอสามสามซามิเซ็งของ..เขา และบุรุษเพียงหนึ่งเดียวดายยังคอยนั่งอยู่บนเบาะดั่งเดิมของญี่ปุ่นมีพนักพิงสีแดงสดปักลวดลายดอกอายาเมะสีม่วงคอยบรรเลงเสียงซามิเซ็ง
บุรุษหนุ่มรูปงามสูงโปร่งและก็ยังจะสันทัดวาดลวดลายดีดพิณสามสายซอมิเซ็งด้วย " บาชิ "  ลักษณะคล้าย ๆ กับพัดเซนโซะพัดญี่ปุ่นที่ต้องคลี่ออกมาเวลาใช้ แต่เป็นพัดสำหรับดีดซอซามิเซ็งแท้
และ....เสียงเพลงบรรเลงของซอซามิเซ็งที่เพียบพร้อม....ของบุรุษหนุ่มรูปงาม !!!
ที่บรรยาย....ถึง !  พร่ำพรรณนา...ถึง ! และอ้อนวอน...ถึง.....คุณสายลมเพลมพัด !!!!
เสียงเพลงบรรเลงซามิเซ็งที่ชวนให้จิตนาการ ถึงในค่ำคืนที่หญิงสาวและชายหนุ่มอยากจะออกมาเต้นรำกันในคืนวันงานประเพณีอุตางะตะ  บริเวณที่ลานหน้าศาลเจ้าอาซะมะแทบสิ้นใจ...
....เพื่อที่พวกเขาจะได้ออกมาและเต้นรำหาคู่ไปพร้อมๆ  กับการเหยียบและย้ำดอกบ๋วยและซากุรุที่ร่วงโรยไปตามทางเดินให้เปรียบเสมือน.ชีวิตวัยหนุ่มสาวที่พร้อมจะก้าวเดินไปตามเส้นทางที่โรยด้วยกลีบ....ซากะรุ
และแล้วก็ถึงเวลาที่บรรดาเหล่านางแบบและก็บรรดานายแบบนับราว ๆ เกือบห้าสิบชีวิต  ที่ ๆ ก็ต่างทยอยเดินข้ามสะพานสายลมและทำหน้าที่ไปพร้อม ๆ กับ...เสียงเพลงบรรเลงซามิเซ็ง
" Natural  atlas "  ที่มีความหมายโดยคร่าว ๆ ใน...ค่ำคืนของ วันราตรีเสมอนี้ ว่า "  ธรรมชาติ....ล้วนมีอยู่ในทุกสรรพสิ่ง " ...
และนี้ก็คือ ผลงานของ Si…^am ! ในค่ำคืนในย่านถิ่นจำลองกำเนิดประวัติศาสตร์เก่าแก่ของประเทศญี่ปุ่น ในสมัยยุคคะมะกุระอันเฟื่องฟู....
.....ทั้งศิลปะ  ทั้งสถาปัตยกรรมของญี่ปุ่นที่เริ่มพัฒนาจากจีนมาเป็นในรูปแบบของตัว และทั้งในยุคคะมะกุระที่ศาสนาพุทธรุ่งเรืองจนถึงขั้นขีดสุดในสมัยคะมะกุระตอนกลางไปเรื่อย จนกระทั่งราวๆ  เกือบยุคเปลี่ยนสมัยยุคมุโระมะจิ
เสื้อยืนแขนสั้นคอกลมในยุค 70  แต่งสกรีนลวดลายบนผ้าค้อทตอลและผ้าสเวสเตอ์ ให้เป็นสถานที่สำคัญในประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่ อดีต....จนถึง...ปัจจุบันท่ามกลาง
เสื้อยืดคอกลมผับแขนสีสันพาสเทล อย่าง เขียวมิ้นต์  สีฟ้าเบบี้บลู และชมพูที่สกรีนลวดลายเป็น ภูเขาไฟฟูจิ ทะเลสาบทั้ง 5  และภาพศาลเจ้า
อีกทั้ง...สนามกีฬาโอลิมปิคที่ญี่ปุ่นเคยเป็นเจ้าภาพ โตเกียวโดม ทุ่งดอกลาเวนเดอร์ หมู่บ้านญี่ปุ่นโบราณและสถานที่สำคัญต่างๆ  ในประเทศญี่ปุ่น
เสื้อยือคอกลมแขนสั้นในยุค 70  ของ Si…^am ! ที่สวมคู่กันกับ ระหว่างของผู้หญิงสวมกับ Culottes กางเกงกระโปรงสีพื้น และ Maxi skirt กระโปรงลายเลยเข่าสีพื้น และรองเท้าส้นแบนสีเมทัลลิค
Si…^am  ที่ออกแบบเครื่องประดับเป็นกำไลแขนอันใหญ่แบบ Charm Bracelet  ประดับตกแต่งด้วย ทับทิมอัด หินอัด  และกำไลแบบ Link bracelet  กำไลสแตนเลสอันใหญ่
และส่วนของสุภาพบุรุษที่มาพร้อมกัน กับ กางกาง Baker pants กางกางขาตรงในยุค 70  ทันสมัยด้วยกระเป๋าตัดแปะ และรองเท้า Tassel loafers รองเท้าแบบสวมหนังกลับมีพู่ห้อยหนังกลับ
และ Si…^am  ก็ยังออกแบบ หมวกชาลี สำหรับบรรดาสุภาพบุรุษ  หมวกชาลีที่ใช้วัสดุจำพวกประเภท ผ้ากอซ และผ้าฝ้ายสีพื้นเข้มเคลือบพลาสติก
ถัดมา... Si..^am  ในรูปแบบ  Real Suit
ชุดสูทวัยทำงานทั้งสุภาพบุรษและก็ทั้งสุภาพสตรี แบบเสื้อ  Boat neck เสื้อรูปทรงคอปาดเฉียง ๆ ของสุภาพสตรีสีพาสเทลทับด้วยแจ็กเก็ตทำงานปรกติสีพื้น เสื้อ  Y- shirt  เสื้อเชิ้ตแบบ Wide clllar  ที่มุมเสื้อชี้ออกด้านข้างมากกว่าปกติ แต่ก็ยังคงเน้นลวดลายรูปทรงเลขาคณิตสีรุ้งที่คอปกเสื้อ
Si…^am &  Cleric shirt atlas  เสื้อคเลริคเสื้อเชิ้ตที่ปกคอเสื้อกับแขนเสื้อตัด กับ สีเสื้อเชิ้ตสีพาสเทลโทนฟ้าน้ำทะเล และโทนสีขาวเขม่า กับ กางเกงขาตรงสกีนลายดอกไม้เอาไว้ที่กระเป๋าข้างใดข้างหนึ่งอย่างไม่พิถีพิถัน
Si…^am  Reality Suit for men ของสุภาพบุรุษ โดยรวมจะสวมเสื้อเชิ้ตเกือบๆ  ทุกแบบคู่กัน กับ กางกาง Chino pants กางเกงชิโนที่ดูคล้าย ๆ กับ กางเกงสแลคแต่ไม่มีจีบด้านหน้าขาตรงสีพาสเทลเน้น  สีเบบี้บลู
Si…^am  &  Shoe atlas  ฝั่งของสุภาพบุรุษที่เน้นสวมรองเท้าแตะแบบสาน วัสดุที่ใช้หนังลูกวัวเทียม  และส่วนฝั่งของคุณสุภาพสตรีก็จะเป็นประเภท Chunky heels  รองเท้าสั้นเตี้ยตัน
Si…^am !  Guru  Casual shirt l  เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีพาสเทลที่เน้นใช้ผ้า อย่าง ผ้าลินิน ผ้าแคนวาส ผ้าคอตตอล และผ้าอายเลท  เน้นการตัดเย็บที่ไม่ต้องการให้สมส่วน และแขนเสื้อยาวที่สามารถพับแขนและกระดุมสกรีนลายดอกไม้ใบหญ้า
และ Si…^am  & Feminine  one piece flower  เดรสสั้นสำหรับคุณสุภาพสตรีสีสันหวานๆ  พาสเทล ตัดเย็บด้วยผ้าชนิดเดียวกันกับเสื้อเชิ้ต Casual
Feminine one piece flower สกรีนลวดลายของดอกไม้ที่มีชื่อเสียงของประเทศญี่ปุ่นลงไปเน้นเฉพาะที่เป็นกระโปรง  ดอกโอคินะงุสะดอกไม้คล้ายบัดเตอร์เค้กรสเผือกพิมพ์ลายบนเดรสกระโปรงสีชมพูพาสเทล  หรือว่า ดอกคินเซ็นกะ เรียกง่ายๆ ว่า  แมรี่โกลด์ ดูเผิน ๆ เหมือนเบญจมาสพิมพล์ลายบนเดรสสีเหลืองอ่อน
Female  & Sleeveless  เสื้อสลีฟเลสเสื้อแขนกุดสีพื้นเข้มๆ  สกรีนด์ลายสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองโตเกียว ถนนย่านชินจุกุ  ห้าแยกชิบูย่า ร้านราเม็งในตำนาน ร้านเบเกอรรี่ชื่อดังในย่านฮาราจุก
เสื้อสลีฟเลสแขนกุด...ที่ สวมทับมากับกางเกงประเภท Roll- up กางกางพับขาติดติดกระดุมเพ็นท์ลายตารางสีรุ้ง และก็กางเกงประเภท Cropped pants  สีพาสเทลลายดอกขายาวแบบทั้งสี่ส่วนและห้าส่วนึ
Backpack  Natural atlas  เป้สะพานหลังที่เน้นสีเขียว น้ำเงิน เทา และสีแดง  กระเป๋า Hobo กระเป๋าสะพายไหล่ทรงกลมมนสกรีนลายดอกไม้ต่างๆ
กระเป๋าสะพายข้างทรงขนมจีบทรง Bucket  และกระเป๋าสะพายข้างกลมมนแบบ Saddle  สกรีนลายลวดลายของต้นไม้ใบไม้ทีมีในประเทศญี่ปุ่น และวิวทิวทัศน์ที่สวยงามของประเทศ
หมวกทรงฝักทอง หมวกทรงขนมเค้ก และก็หมวกชาลีผ้ากำมะหยีสีสด  ที่ ๆ มี ทั้ง สีเขียวใบไม้ สีครามน้ำทะเล สีแดงใบเมเปิ้ล และสีชมพูซากุระ
เหล่าบรรดานางแบบนายแบบนับเกือบๆ  ห้าสิบ  ที่ดูราวๆ  เหมือนกับว่า พวกเหล่านางแบบของ Si…^am ทุกๆ คนต่างยังคงพากันเดินเล่นสลับกันขวักไขว่ไปตามทางเดินหินศิลาแลง  และยังคอยเที่ยวชมอยู่ในย่านเมืองเก่าคะมะกุระในตำนาน ที่ๆ มีแต่ต้นไม้ดอกไม้บานเต็มสวนสวยสะพรั่ง ทางเดินหินศิลาแลงที่เคยสะอาดสะอ้านช่วงเย็นๆ  เวลานี้.... หมู่มวลของกลีบดอกบ๋วย ดอกซากุระที่พัดไหวปลิวล่องลอยมาตามสายลมจนเกลื่อนพื้นที่ปูด้วยหินศิลาแลง
และที่แห่งนี้ ก็คือ...แคทวอร์ก
เสียงบรรเลง...ซามิเซ็งที่ก็ยังคงคอยอยู่และก้องกังวานสลับกันไปกับเสียงปรบมือ !!!!
ซามิเซ็ง....เสียงของซอสามสายของญี่ปุ่นจาก...บุรุษไร้นาม
ที่.. !! เขาคนนั้นเล่นซอสามสายให้ฟังเหมือนราว กับ ว่า...พวกมันไม่อยากให้.....สายลมพัดเอากลีบดอกซากุระ...ผสมผสานระหว่าง.....กลีบบ๋วยร่วงหล่นลงมาสู่...ผืนดิน
มีพบ....มีพรากจาก....
มีรัก..... มีไม่รัก.....
มีความอดทน.....ไร้ซึ้งความอดทน....
ซามิเซ็ง.....ที่ยังคงบรรเลงเสียงเพลงอ้อนวอนขอธรรมชาติ เฉกเช่น สายลมพัดลมเพ !  เสียงของสายลม..ที่พัดไปกระทบต้นสนสามใบ ก็คือ....ต้นไม้
เสียงของสายลมพัด...ยามกระทบดอกบ๋วย ก็คือ.....ต้นบ๋วย
เสียงของสายลมพัด...ที่ยามกระทบดอกซากุระ ก็คือ....ต้นซากุระ
มัน....น่าแปลกนะ
...ที่....มีชีวิต...อยู่....
...ภายใต้...ต้นซากุระ...
แม้อีก....หนึ่ง.....ค่ำคืนราตรีเสมอ !!!
เรา....ก็ยังคงมีชีวิตอยู่.
ท่ามกลาง....ซากุระ !!
อีเลฟเวนท์พยายามจะแอบเงยหน้ากลับขึ้นไปมอง ที่ๆ ระเบียงของคะมะกุระคังอยู่ครั้งคราว ในขณะที่เธอยืนอยู่ใต้ต้นวีสทีเรียจำลอง 2 ต้น ที่หน้าศาลเจ้าอาซะมะ ในช่วงตลอดเวลาของการเดินแฟชั่นโชว์ และบรรดาผู้คนที่เข้ามาเสพศิลปะดินแดนโบราณแห่งคะมะกุระที่ได้พ้นผ่านมาเพียงเจ็ดถึงแปดร้อยปีกว่า ๆ เป็นของแถมให้ทุกคนไปอย่างฟรีๆ
แต่ว่าที่หน้าระเบียงไม้ของคะมะกุระคังแถวที่นั่งที่ดีที่สุด  บรรดาพวกเจ้าหน้าที่ของเกาหลีใต้ ทั้งอี แทวอน ซอ ฮเยมี หรือแม้แต่ พวกเจ้าหน้าที่ของ NISS อย่าง  ยู ฮีวอน ที่ๆ พวกเขาทุกคนกำลังพากันนั่งเรียงๆ กันอยู่ที่นอกระเบียง
และก็มาซายูกิที่ ๆ  ยังคอยยืนอยู่ที่หน้าระเบียงฝั่งริมสุดฝั่งหนึ่งของคะมะกุระ  และก็มินาโมะโตะ อาซามิคอยนั่งอยู่ใกล้ๆ  และยุน แจอินที่แอบออกมาเดินเตร็ดเตร่
ครอบครัว ของ ฮิ ซาโต้ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติของประเทศญี่ปุ่น ภรรยาน้อยคนล่าสุด กับ บรรดาลูกๆ ทั้งหญิงและชายอีก 3 คน  ที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งด้านหน้าโรงละครคาบูกิลูกชายคนโตของซาโต้ ที่ๆ ก็ไม่ได้อยากจะสวมชุดสูท หรือว่า ชุดยูกะตะผ้า แต่ทว่า..หันมาสวมชุดกิโมโนในแบบที่ตัดเย็บแบบร่วมสมัยสีส้มสดพิมพ์ลายใบเมเปิ้ลสีแดงๆ  ผูกโอบิและเครื่องประดับโอบิมากชิ้น ลูกสาวคนเล็กของซาโต้  อายุราว ๆ 5 ขวบ แต่งตัวทันสมัยเหมือนเด็กชาวญี่ปุ่นทั่ว ๆ  ไป แต่ทว่า..พี่สาวอายุ 19 ปี ของเธอก็กลับสวมชุดสูทสีขาว ๆ ของพวกผู้ชาย !
และ..ภรรยาน้อยของผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ ที่ๆ  พวกเธอก็ยังคงเลือกสวยชุดราตรียาว และเปิดเนินอกกว้างสีเขียวเข้ม  และสามีของเธอซาโต้กำลังปรึกษาหารือกันอย่างหน้าตาเคร่งเครียดอยู่กับท่านรองนายกรัฐมนตรีของประเทศ อย่างยามะดะ อิเกดะ อยู่ที่หน้าบริเวณโรงละครคาบูกิ
และเพื่อนของเธอที่เป็นถึงหมอศัลแพทย์ติดอับดับต้น ๆ ของเอเชีย  ป่านนี้... เพื่อนหมอของเธอก็คงจะโดนพวกบรรดาสาว ๆ ของ Si…^am  รุมจิกหัวใช้กันอยู่ที่ด้านหลังของเวทีเดินแบบ
และก็ฮง  เยจีนั่งอยู่แถวที่นั่งเก้าอี้บนริมระเบียงของเรียวคังคะมะกุระอยู่ด้วยกันกับว่าที่คู่หมั้น ฮัน ยูซองรองประธานของ The Empire Group ที่เอาแต่ยืนอยู่ที่ริมฝั่งของระเบียงของเรียวคังอยู่อีกมุมหนึ่งและยังอยู่ตรงกันข้ามกับ ไทระ มาซายูกิ
แต่ไม่รู้เป็นเพราะอะไร  ฮง เยจีที่ไม่รู้ว่า ทำไม ! และเพราะอะไรเสียงเพลงของซอสามสายญี่ปุ่นบ้าๆ  พวกนั้น  พวกมันมีแต่จะคอยรั้งให้ตัวของเธอต้องคอยแต่ที่จะรู้สึกไร้ตัวตนขึ้นมาอย่างกะทันหันขึ้นมาได้ และก็ยังที่จะมีความรู้สึกริษยาเล็ก ๆ พวกนั้น ที่มันกำลังเกิดขึ้นก็เพราะว่าสาเหตุที่ได้ยินพวกมัน !!!


## วินาทีสุดท้าย

เพี้ยะ !!!!
อีเลฟเวนท์ใบหน้าข้างขวามีเลือดฟาด  เพราะว่าไม่กี่นาทีที่แล้วเธอเพิ่งถูกทายาทของอู่ต่อเรือดำน้ำของเกาหลีใต้ KRM industrial อย่าง ยุน แจอินตบหน้าบริเวณด้านหลังศาลเจ้าอาซะมะ
แต่ว่าเธอก็ยังคอยยืนนึกถึงแววตาของ ยุน แอจิน ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ก็ยังคงดูเหมือนทำใจยอมรับการจากไปของคู่หูของตัวเองที่ชื่อTea Rose ไม่ได้  และแววตาที่เต็มไปด้วยความอัดอัดและก็สงสัยของ ยุน แจอิน ที่ๆ  พวกมันรั้งแต่จะพลอยทำให้เธอนึกถึงความรับผิดชอบที่มีต่อพวกเขาทั้งสองคน
และ.ก็หยดน้ำตารื้นๆ  ที่มีอยู่เต็บขอบดวงตาของ ยุน แจอิน ตลอดเวลาที่พวกเขาเอาแต่พูดถึง Tea Rose ....ของพวกเธอ
แต่หลังจากที่เธอถูกยุน แจอินตบหน้ากันฉาดใหญ่  และเธอยังต้องเผชิญกับคำต่อว่ากันที่แสนจะรุนแรงซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับเหตุการณ์ที่แสนแล้วร้ายต่อ Tea Rose ของเธอซ้ำๆ
"  อีเลฟเวนท์ ! เธอ....มันเป็นคนเห็นแก่ตัว !!! "  ถ้อยคำสบทและคำพูดตวาดด่าทอของเขาหลังจากที่ตบหน้าเธอจนสะใจ !
"  อีเลฟเวนท์ !  เธอ...มันไม่ใช่คน !!! "
" เธอ .. !!! มันเป็นคนไร้หัวใจ !! "  กับถ้อยคำต่างๆ นานา  ของ ยุน แจอินที่ต่อว่าถึงความเห็นแก่ตัวของเธอ
"  และฉัน ! "
"...ก็จะของสาปแช่งเธอ ! อีเลฟเวนท์ !!! "
" ฉันขอสาปแช่งให้เธอ...!!! "
"  ไม่ได้ !!!  อยู่กับคนที่เธอรัก !!! "
"  คนรักของเธอ ! "
" เขาจะไม่มีวันได้อยู่กับเธอไปจนตลอดชีวิต !!! "
" เพราะว่า เธอมันเป็นคนที่เห็นแก่ตัว และขี้ขลาด !  "  ถ้อยคำสาปแช่งสารพัดของยุน แจอินได้ประณามเธอไว้ที่บริเวณหลังศาลเจ้าอาซะมะจำลอง และมันยังดังกึกก้องในหูมาจนถึงตอนนี้
อิเลฟเวนท์ที่ต้องคอยปาดน้ำตาแห่งความขี้ขลาดทิ้งไป และหันกลับไปก้มมองแม่น้ำปลอมๆ  ที่อยู่ใต้สะพานไม้หลังจากการแสดงเดินแฟชั่นโชว์ของ Si...^am ที่ยิ่งใหญ่ตระกาลตาได้จบลงไปแล้ว และหลงเหลือเพียงเมืองจำลองคะมะกุระที่แทบจะว่างเปล่าไร้ผู้คนหวนคืนกลับมาอีกครั้ง และแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่ทยอยดับลงเหลือเพียงโคมไฟในตะเกียงหิน
เธอคอยมองลงไปในแม่น้ำมินะจำลองถึงแม้จะเป็นเพียงฉากหนึ่งของหน้าจอขนาดใหญ่ แต่ทว่าก็ยังดีที่กลีบบ๋วยและกลีบซากุระกลับเป็นของธรรมชาติร่วงโรยมาจากต้นมาสู่พื้น และโชคดีที่มีแสงไฟจากยอดปราสาทขนาดใหญ่พอจะเอื้อเฟื้อพากันฉายสาดแสงไฟลงมาที่ผืนหน้าจอแอลอีดีถึงตรงนี้ซะจน !
เธอได้มองเห็นความแตกต่างระหว่างกลีบบ๋วยกับกลีบซากุระได้อย่างชัดเจน  เพราะว่ากลีบของดอกบ๋วยจะค่อนข้างกลมมน  และก็กลีบของดอกซากุระสีขาวอมชมพูนั้นมีรอยย่นที่ขอบ
และเธอก็มองจับจดกับกลีบดอกไม้ จนกระทั่งเธอลืมไปว่าคนบางคนกำลังออกตามหาเธอ และก็เริ่มได้จะยินเสียงฝีเท้าของเขาแล้ว
"  ทุก ๆ  คนกำลังรอคุณอยู่ ! "  ฮัน ยูซองกำลังก้าวเท้าเดินขึ้นมาบนสะพานไม้จำลองจากฝั่งคะมะกุระ
เธอรีบร้อนปาดน้ำตาทั้งหมดให้แห้ง
"  อ้อ..!! "
"  ค่ะ ! "  เธอที่ไม่ได้หันหน้าไปมองฮัน ยูซองในทันที  และยังต้องพยายามกักเก็บน้ำเสียงที่เคยสะอื้นเอาไว้
ฮัน ยูซองเดินเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ กันที่กลางสะพาน  และเขาก็ยังคอยกวาดสายตาออกไปรอบๆ  ทั้งปราสาทสีขาวและก็ที่สะพานไปจนถึงสายน้ำขนาดใหญ่
" ค่ำคืน... วันราตรีเสมอ  "
" พวกมันเป็น..แบบนี้เองสินะ  ! " เขายิ้มๆ และพลอยอดที่จะหันกลับไปมองบนยอดปราสาทสีทองด้วยไม่ได้
เธอพยักหน้าและพยายามฝืนยิ้มออกมา
"  แล้วคุณกำลังคิดว่ามันเป็นยังไงละ !  " เธอถามแต่เพราะไม่ใช่อยากรู้ว่า อัน ยูซองจะรู้สึกอะไร แต่เธอถามเพราะอยากจะรู้ว่า ฮัน ยูซองจินตนาาเอการไว้อย่างไงต่างหาก
อิเลฟเวนท์ยังหันไปยืนจับที่ราวสะพานเพื่อรอฟังคำตอบ แต่ว่าฮัน ยูซองที่หันกลับมาหาเธอเข้าจนได้
และเขาก็คอยเขยิบเข้ามายืนใกล้ๆ  และยืนหันหลังพิงราวสะพานหันหน้าไปทางทิศใต้ แต่เธอกลับจับราวะสะพานหันหน้าไปทางทิศเหนือ
"  ก็...พวกมันเป็นวันที่ ! "  และสายตาแห่งความปราถนาในตัวของฮัน ยูซองที่มีในตัวของเธอทุกคร้ั้ง
" ผมได้มีโอกาส.... "
"ได้มองเห็นคุณเป็นผู้หญิงจริง ๆ  ซะบ้าง !!! "  ฮัน ยูซองพูดและก็ยิ้ม และเหมือนจะมีหลายๆ  ครั้งที่คอยจับผิดชุดกิมโมโนชุดนี้ของพวกเธอ และเธอเหมือนจะหุบยิ้มไม่ได้ซะด้วย
และเธอยังคงยิ้มๆ และคอยจับราวสะพานไม้เอาไว้ และฮัน ยูซองที่ยังคอยหันกลับมาและคอยยืนจับที่ราวสะพานไม้ฮิโรอิอยู่ด้วยกัน และพวกเธอที่พากันมองขึ้นไปบนยอดปราสาท และวินาทีนั้นสายลมที่พัดผ่านมาก็กลับมาเย็นเฉียบ
แต่ว่าเขาก็อยากหันกลับมาและมองหน้าอิเลฟเวนท์ชัด ๆ อยู่ดี
" อีเลฟเวนท์ !! "  และน้ำเสียงที่แสนนุ่มนวลของเขาที่ก็แทบจะทำให้สายลมเย็นเฉียบอบอุ่นขึ้นมาได้
" คุณ...กำลังทำให้ผมนึกถึง ! "
" ภาพวาดภาพ ๆ หนึ่งที่บ้านของทัตสึจิ ! "สายตาของฮัน ยูซองที่ก็ไม่ได้ต่างจากหญิงสาวในภาพวาด
" ผู้หญิงคนที่ยืนกางร่มอยู่ที่สะพานภาพวาดอันนั้น  "  และก็ไม่รู้ว่าเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาต้องคอยพูดถึงผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าเธอขึ้นมาได้
อิเลฟเวนท์ที่จนแล้วจนรอดต้องคอยก้มหน้าก้มตามองดูแม่น้ำ
" ผู้หญิงคนนั้น...."
" ทำไม !! "  และถามอย่างแผ่วเบา  เพราะว่าเธอยังต้องเก็บความลับเรื่องของผู้หญิงในภาพวาดนั้นเอาไว้ต่อไปให้ได้  แต่ทว่าสายตาของเขานั้นมันช่างไม่ต่างอะไรกันเลย
สายตาของอัน ยูซองที่อยากจะเคียงข้างเธอ
"  สายตา...ของผู้หญิงคนนั้น ! "  ฮัน ยูซองที่มองอิเลฟเวนท์ด้วยความทะนุถนอมและอยากจะดึงตัวเธอเข้ามากอด
"  มัน...เหมือนกับผมตอนนี้ ! "
"  พวกมัน...ที่เฝ้ารอคอยว่า ! "
"  อีเลฟเวนท์ !! "
" คุณจะอยู่กับผม ! ตลอดไป !!! " และสายตาที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด และมือของเขาที่ขยับเข้ามากุมมือของเธอเอาไว้ที่ราวสะพานตั้งแต่เมื่อไหร่
เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน  และเธอที่รู้แต่ว่ามือที่เคยเย็นเฉียบตลอดเวลาได้รับความอบอุ่นจากเขากี่ครั้งแล้วนะ
"  มือของคุณ...อุ่นขึ้นมาบ้างแล้วซินะ  " เขาที่อ่อนโยนกับเธอมากขึ้นอยู่เรื่อยๆ
" ฮัน ยูซอง !  "  เธอสบตาของฮัน ยูซองอีกครั้ง
" คุณไม่อยากรู้บ้างหรือว่า...ภาพของสะพานไม้ที่บ้านของทัตสึจิ !! "
" กับ..สะพานที่อยู่ตรงนี้ !!! "  เพราะว่าเธอต้องการที่จะพิสูจน์อะไรบางอย่างในตัวของฮัน ยูซองจริงๆ  ให้ได้
" ไม่เอาน่า !!! "  แต่ว่าเขากลับหัวเราะออกมาและก็เอาแต่ยิ้ม ๆ
" พวกมัน..คงจะไม่ใช้ชื่อว่า สะพานสายลม ! "
" เหมือนกับสะพานที่คุณตั้งชื่อให้ !  ใช่ไหม "  เขาพูดทีเล่นทีจริง
" ใช่ !!! "  แต่เธอกลับยอมรับ
เพราะฉะนั้นเขาถึงได้หันกลับมาหาเธอ และยังคอยแต่จะโน้มตัวเข้าหากันใกล้ๆ ซะจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกุหลาบที่เหมือนจะเคลือบชุดกิมโมโนของเธอไว้ และคอยมองหน้าเธอให้ชัด ๆ และคอยจดจำใบหน้า ดวงตา และก็รีบฝีปาก
"  อีเลฟเวนท์ ! "  และน้ำเสียงของพวกเขาที่คอยแต่จะอ้อนวอนให้เธอเห็นใจ
" คุณรู้หรือเปล่าว่า... ผม ! "
" ชอบชื่อนี้... "
" ผมชอบชื่อ...สะพานสายลมของคุณ  "  และจนในที่สุดเขาต้องคอยกระซิบกันใกล้ๆ  กับริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ  และสายตาเป็นประกายของพวกเขาที่คอยแต่จะดูดดื่มกลืนร่างกายของเธอเข้าไปซะให้ได้เต็มที
และร่างกายแทบจะอ่อนปวกเปียกของอิเลฟเวนท์ และไม่ใช่ร่างกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้นที่อ่อนระโหยโรยแรงกับความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากข้างในตัวของฮัน ยูซองซึมซาบผ่านมือเข้ามาในร่างกายเธอ
แต่ทว่า....เสียงกระซิบจากริมฝีปากของฮัน ยูซอง  เวลานี้..พวกมันได้คายไอร้อนผ่านริมฝีปากของตัวเองเข้ามากลืนกินข้างในหัวใจของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ  ไปซะแล้ว
" ฉันก็เหมือนกัน !!! "
อิเลฟเวนท์เพียงกระซิบเบาๆ บอกกับฮัน ยูซองว่า เธอก็ชื่นชอบสะพานฮิโรอิ  แต่ก็คงดูเหมือนว่าฮัน ยูซองจะไม่ได้ยินเสียงกระซิบของเธอเอาซะเลย จนกระทั่งรู้ตัวมือทั้งสองข้างของพวกเขาก็เอื้อมมือประคองสายโอบิที่รัดเองของเธอขึ้นมาแล้วจนเธอมาตกอยู่ในอ้อมกอด
ฮัน ยูซองใช้ทั้งสองมือคอยประคองตัวอิเลฟเวนท์เข้ามาใกล้  ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของพวกเขาใกล้แทบจะสัมผัสเป็นเนื้อเดียวกัน
"  สุขสันต์...วันเกิด !!! "
" ผม ! รักคุณ !!! "
"  อีเลฟเวนท์ !!! " ริมฝีปากระหว่างเขาและเธอได้ประจบแนบชิดกันอีกครั้งแล้ว
และแม้ว่าจุดเริ่มต้นที่เธออาจจะยังคอยฝืนความต้องการของตัวเองไปบ้าง แต่พอถูกบดขยี้ด้วยริมฝีปากของฮัน ยูซองเนิ่นนานไป
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า....เธอจะยอมปล่อย !
โครมมมมมมมมมมมมม !!!!!!!
ร่างของมาซายูกิลอยเคว้งขึ้นไปบนอากาศ
ตุบ !!!!
และร่างของมาซายูก็ค่อยๆ  ร่วงลงมากระแทกพื้นกลางถนน  และตามร่างกายที่เกิดร่องรอยของบาดแผลที่แขนข้างซ้ายและเลือดที่กำลังไหลหนองเต็มพื้น และสายฝนที่อยู่ๆ ก็ตกลงมาอย่างหนักไปทั่วบริเวณรอบๆ  ปราสาทสีขาว
แต่ว่ามาซายูกิที่ไม่ได้หมดสติลงไปในทันที และก็ยังพยายามจะฝืนร่างกายให้ลุกกลับขึ้นมาให้ได้โดยไม่รู้สึกว่าตัวเองได้รับบาดเจ็บหรืออะไรทั้งนั้น  แต่เป็นเพราะสายฝนที่ตกลงมาได้กลายเป็นอุปสรรคเดียวที่ทำให้ตัวเองลุกขึ้นมาอย่างอยากลำบากจริงๆ
และแม้ว่ามาซายูกิพยายามที่จะลืมตาขึ้นมาต่อสู้กับสายฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่งต เพราะว่าเขาเองต้องการจะบันทึกภาพเหตุการณ์ก่อนที่จะเจออุบัติเหตุอันเลวร้ายในคืนราตรีเสมอ เพราะฉะนั้นเขาถึงต้องประคองตัวเองให้มีสติและรอจนกว่าคนที่ทำให้เขาต้องได้รับบาดเจ็บปรากฏตัว
แต่ทว่าสายลมท่ามกลางพายุฝนในคืนราตรีเสมอที่ยังคงเป็นอุปสรรค  กลีบของดอกบ๋วยและกลีบของดอกซากุระที่ปลิดปลิวพัดมาตามสายลมก็แทบจะบดบังสายตา และกลีบดอกไม้ก็พลอยแต่จะร่วงหล่นไปทั่วท้องถนนมากขึ้นอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งแทบจะคลุมทั้งร่างกายที่แสนบอบช้ำขึ้นเรื่อยๆ ของ...ไทระ มาซายูกิ...
และกลีบดอกบ๋วยใกล้จะฉีกขาดนับร้อยกลีบจากสายฝนกำลังไหลเอื่อย ๆไปตามกระแสเลือดของไทระซะจนท่วมชุดยูกะตะของตัวเอง...
.....กลีบของดอกซากุระสีขาวอมชมพูนับพัน.....ที่ถูกฉาบเต็มไปด้วยคราบเลือดไหลหนองเต็มพื้น และถุงผ้าสีน้ำเงินเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือของ..ไทระ
มาซายูกิยังต้องพยายามจะตะเกียกตะกายพยายามจะเอื้อมมือคว้าถุงผ้าสีน้ำเงินใบนั้น  แต่มันกลับยากเกินกว่าจะไขว่คว้าได้  แต่ที่น่าเจ็บใจเสียยิ่งกว่าก็คือ... สายฝนที่กำลังเล่นตลกกับชีวิตของตัวเอง และก็เสียงของลมหายใจที่ใกล้จะขาดใจตาย  และก็หยดน้ำตาที่ไหลออกมาปะปนไปกับหยดฝนอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
" ฟูจิ...."
" วา...ระ !!! "  เสียงสะอื้นรวยรินใกล้จะขาดใจของมาซายูกิเป็นครั้งสุดท้าย และการเอื้อมมือไขว่คว้าหาของสำคัญก็สิ้นสุดลง
คราบน้ำตาของมาซายูกิที่คอยผสมกับหยดน้ำฝนและก็เลือดภายในตัวของเขา และยังเป็นเพียงสิ่งๆ เดียวที่สัมผัสไปถึงถุงผ้าสีน้ำเงินใบเล็ก ๆ  ที่ตกอยู่ใกล้ตัว
และดวงตาของพญาอินทรีย์ของไทระ...กำลังกลับกลายเป็นสีแดงก่ำจนใกล้มองไม่เห็นอะไรนอกซะจาก...ภาพสุดท้ายของคนที่อยู่ในความคิด
" ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวา...ระ  "  คำพูดคำสุดท้ายของไทระ มาซายูกิก่อนจะหมดสติลงไปด้วยความทรมานทางกาย
ฮง เยจี ! รีบร้อนเดินลงมาจากรถยนต์คันสีขาวที่จอดอยู่กลางถนนหน้าปราสาท  และร่องรอยของฝากระโปรงรถและรอยร้าวของกระจก  และก็หยดเลือดที่ค่อย ๆ  ไหลซึมออกมาจากศรีษะ
สายฝนที่ตกลงมาอย่างบ้าคลั่งในคืนวันราตรีเสมอก่อนฤดูใบไม้ผลิ  และสายฝนที่เทกระหนำตกลงมาแทบจะตลอดเวลาท่ามกลางป่าต้นสนอายุมากกว่าแปดร้อยหกสิบห้าปี  ป่าสนนับพัน ๆ ต้น  และต้นเมเปิ้ลอายุนับหลายร้อยนับพันปีบนภูเขา  และวัชพืชกับตะไคร้น้ำที่ต่างพากันเกาะอาศัยอยู่ตามลำต้นสนสามใบและต้นเมเปิ้ลแดงที่เริ่มจะผลิใบ และมิหนำซ้ำสายฝนที่พัดพากันกระเซ็นซัดซาดถล่มลงมาจนทำให้เกิดลำธารเล็กๆ  ระหว่างทางเดินตามต้นสนคู่หลายพันต้น
เสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่าที่ต่างพากันร้องระงมเสียงดังสนั่นโครมโครมไปทั่วทั้งผืนป่า จนกระทั่งบดบังแม้แต่เสียงจักจั่น หรือแม้แต่เสียงของนกชิโคริ
แต่ว่าอีเลฟเวนท์ก็ยังคอยเดินลุยลำธารหย่อมๆ  กลับเข้าไปในป่าด้วยกางเกงฮากาม่าสีกรมท่าหม่นๆ และเสื้อกีสีขาวมัวหมองทับเอาไว้ด้วยเสื้อฮาโอริเสื้อคลุมตัวยาวสีเขียวซีดมีรอยขาดยาวที่ด้านหลัง  และเธอที่พาพวกเขาเดินไปจนถึงที่บริเวณโคนต้นสนสามใบอายุมากกว่าแปดร้อยปีที่อยู่ตรงทางขึ้นภูเขานะชิซัง
และเธอก็ยังต้องคอยกวาดสายตามองบริเวณระหว่างโคนต้นของต้นสนแฝดไปๆ มา ๆ เพราะว่าตะไคร้น้ำที่พากันเกาะอาศัยตั้งแต่รากแก้วที่ยึดพ้นดินไปจนโคนต้นและลำต้นที่สูงชะลูดของต้นสนฝาแฝด  เธอค่อย ๆ นั่งชันเข่าลงไปบริเวณโคนต้นสนฝาแฝดคู่พี่น้อง แต่ทว่าสายตาก็ยังต้องคอยควานหาอะไรบางอย่างใต้วัชพืช
อิเลฟเวนท์เอื้อมมือเข้าไปดึงและปัดวัชพืชที่โคนต้นสน จนกระทั่งมองเห็นรอยขีดรูปวงกลมขนาดหนึ่งฝามือ และยังมีตราสัญลักษณ์ของดวงอาทิตย์ฉายแสงถูกวาดขึ้นมาจากคมดาบของวากิซากิ
ควับ !!!
ปลายดาบคาตะนะยาวราวๆ  แปดสิบเซ็นต์ที่กำลังเข้ามาพาดขวางอยู่ที่ลำคอของเธอในระยะกระชั้นชิด
" เชื่อเถอะว่า ! "
"  ฮิ ซาโต้ ! "
" เขาคงไม่อยากเห็นฉันชักดาบขึ้นมาแน่ๆ  "  อิเลฟเวนท์ไม่ได้สนใจผู้คนสวมชุดนินจาสีขาวคอยถือดาบคาตะนะนับสิบ ๆ คนต่างพากันห้อมล้อมเธออยู่ภายในป่าต้นสน
แต่ว่าฮิ ซาโต้ก็ยังคอยสวมกางเกงฮากาม่าสีเทาและเสื้อกีสีเขียว และพวกเขาที่ได้แต่คอยถือดาบคาตะนะกระชับแน่นไว้ในมือ
อิเลฟเวนท์ยืนขึ้นมาและคอยมองออกไปรอบ ๆ จนกระทั่งสังเกตเห็นร่องรอยเส้นทางที่เคยเป็นที่สัญจรในอดีตภายในป่่าแห่งนี้ แต่ถึงอย่างไงซะเธอก็ยังต้องคอยกวาดสายตามองหารูปสัญลักษณ์รูปวงกลมที่ถูกซ่อนเอาไว้อย่างดีตามโคนต้นไม้
เพราะฉะน้ั้นซาโต้กับพวกของเขาที่ยังคงคอยเดินถือดาบคอยตามประกบอิเลฟเวนท์ไปติดๆ  โดยไม่ให้คลาดสายตา และโดยเฉพาะแววตาที่มุ่งมั่นของพวกนินจาชุดขาวกับซาโต้ที่เฝ้ามองการค้นหาของอิเลฟเวนท์อย่างมีความหวังขั้นสูงสุด
ซาโต้กับคนอื่นๆ  มองเห็นอิเลฟเวนท์กำลังนั่งลงไปบริเวณใต้ต้นเมเปิ้ลเก่าแก่  และต้นเมเปิ้ลที่อยู่ถัดมาจากต้นสนต้นแรกมาประมาณเกือบๆ สามร้อยเมตร
และเธอก็มองเห็นสัญลักษณ์รูปวงกลมที่เกิดมาจากคมดาบคะตะนะอีกรูป และลวดลายสัญลักษณ์ที่อยู่ในรูปวงกลมเท่ากับฝ่ามือ แต่มีลายเส้นที่หนากว่าสัญลักษณ์ของอันแรก
"  พระอาทิตย์... ดวงเดียว !!!  "  อิเลฟเวนท์นั่งมองรูปพระอาทิตย์ในวงกลมสัญลักษณ์ใต้ต้นเมเปิ้ลที่มีเพียงมอสปกคลุม
ซาโต้กับคนอื่นๆ  ที่พากันเดินเข้ามาดูสัญลักษณ์
" สัญลักษณ์พวกนี้ !! "
"  พวกมัน ! มีความหมายว่าอะไรกันแน่ !! "  พวกเขาที่ยังจะตั้งคำถามกับเธอ
เธลุกขึ้นมาและบางครั้งยังคอยสบตากับทั้งซาโต้และคนอื่นๆ  ที่คอยแต่จะถือดาบคาตะนะหันปลายดาบเข้าหา
" สัญลักษณ์ที่...เจ้าของดาบ !! "
" ทำขึ้นเอาไว้  "  เธอบอกในขณะที่ยังคอยกวาดสายตามองไปรอบๆ  ผืนป่า
และซาโต้ที่ได้แต่มองตามสายตาของอิเลฟเวนท์ตามกันไปติด ๆ
" เจ้าของดาบอย่างงั้นเหรอ "
แต่ว่าเธอก็ยังคงมุ่งหน้าเดินเข้าไปภายในป่าต้นสนพันปี  ทั้งๆ ที่สายฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงได้ง่ายๆ
"  เจ้าของดาบทั้ง ! "
" สิบเจ็ด ! เล่ม !!! "  แต่ว่าเธอก็ยังยินดีทีจะเล่าให้ฟังอยู่เรื่อยๆ
"  เหลือเชื่อ  !!! "  ซาโต้ที่เอาแต่ส่ายหน้าไปมา
" ว่า...คนเดียวๆ จะมีดาบถึงสิบเจ็ดเล่ม !!! "
" พวกเราชักอยากที่จะเจอหน้าของเจ้าของดาบทั้งสิบเจ็ดเล่ม ! อย่างที่เธอว่าจริงๆ  "  แต่ว่าซาโต้ที่ไม่อยากจะเชื่อคำโกหกหลอกลวง
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่ซาโต้คอยบังคับให้อิเลฟเวนท์หาดาบในตำนาน  เพราะฉะนั้นในระหว่างทางขึ้นภูเขานะชิซัง พวกของซาโต้ที่ได้ช่วยกันพยายามมองประกบอิเลฟเวนท์อย่างไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว
และพายุฝนบนเทือกเขานะชิซังที่ตกมาตั้งแต่หลังเที่ยงคืนจนล่วงเลยมากเกือบๆ  สามชั่วโมง โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดในคืนเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิหลังวันวสันวิษุวัติจบสิ้น จนกระทั่งอิเลฟเวนท์พาพวกเขาเดินมาจนถึงยอดเขานะชิซัน และบริเวณหน้าผานะชิที่เบื้องล่างยังเป็นน้ำตกที่สูงราวๆ  133 เมตร
ซาโต้กับพวกของเขาคนอื่นๆ พากันยืนถือดาบคอยห้อมล้อมอิเลฟเวนท์เอาไว้ที่บริเวณหินก้อนขนาดใหญ่ทั้งสองลูกใกล้ๆ ริมหน้าผา
"  ฟูจิวาระ ! "
" เธอแน่ใจนะว่า  คืนนี้ ! "
" เธอจะหาดาบเล่นนั้นเจอจริงๆ  "  ซาโต้กำลังเดินเข้าไปหาอิเลฟเวนท์ที ๆ เธอกำลังมองลงไปบริเวณน้ำตก เพราะว่าความไม่อกมั่นใจว่าเธอจะสามารถค้นหาดาบเล่นนั้นจนเจอ
แต่ว่าเธอก็ยังคงมองลงไปที่บริเวณหน้าผา
" แน่นอนอยู่แล้ว ! "
" เพราะว่า..  "
" ฉันเป็นคนทิ้งดาบเล่มนั้นไป ! ด้วย..มือของฉันเองนี่หน่า !!!  " เธอบอกกับซาโต้ และคนที่ติดตาม
แต่ทว่าแววตาของฮิ ซาโต้ที่อยู่ๆ ก็รู้สึกเกลียดชังในคำบอกเล่าของตัวเธอ
" ดาบ..ของมุรามาสะ !!! "
"  พวกมันไม่เพียงจะพลิกประว้ติศาตร์ของชาติ "
" แต่ว่า พวกมันจะลบล้างความเชื่อเดิมๆ ไปทั้งหมด " ซาโต้ยังคงคอยย้ำกับอิเลฟเวนท์  และในขณะที่เขามองลงไปที่น้ำตกบริเวณหน้าผา
" ฟูจิวาระ !!! "
"  มันน่าเสียดายที่...ความสามารถพิเศษของเธอ !!! "
"  พวกมัน ! ช่วยเหลือเธอได้เพียงคนเดียว !!! "
"  เอาเชือก ! มาให้เธอ !! "


## ในที่สุดก็ยอมแพ้

อีเลฟเวนท์ กับฮิ ซาโต้ และพวกของซาโต้คนอื่นๆ ต่างคนก็ต่างกำลังโรยตัวลงมาจากที่ริมหน้าผาของภูเขานะชิซังท่ามกลางพายุฝน และความสูงจากบริเวณหน้าผานะชิยังจะทำให้พวกเธอมองลงมาและเห็นศาลเจ้าที่สร้างเป็นเจดีย์สามชั้นเบื้องล่าง เพราะว่าแสงไฟจากยอดเจดีย์พวกเธอก็เลยได้มองเห็นความงดงามของต้นสนสามใบ และต้นซากุระนับร้อยๆ ที่เป็นกำแพงโอบล้อมคอยปกป้องศาลเจ้า
และซาโต้กับพวกของเขาที่โรยตัวไต่หน้าผาตามอิเลฟเวนท์ลงมาจนกระทั่งถึงแอ่งน้ำเบื้องล่างของน้ำตกนะชิ  แต่ว่าอยู่ๆ สายฝนและลมแรงก็ได้อันตธานหายไปในชั่วพริบตาขณะที่อิเลฟเวนท์ปีนลงมาถึงแอ่งน้ำ และเมฆสีดำบนท้องฟ้าที่เหมือนจะค่อย ๆ เปลี่ยนสี
" งมดาบขึ้นมา !!! " ซาโต้ออกคำสั่งกับอิเลฟเวนท์ทันที และพวกเขาที่ไม่สนว่าธรรมชาติจะผิดเพี้ยนเพราะอิเลฟเวนท์จริง ๆ หรือไม่ก็ตาม และดาบคาตะนะในมือของซาโต้ก็ยังคอยจดจ่ออยู่ที่ลำคอของเธอ
อิเลฟเวนท์แม้จะไม่ได้หวาดกลัวกับดาบที่พาดขวางลำคอ แต่ว่าสายตาที่ยังคอยสอดส่องมองลงไปในแอ่งน้ำใต้หน้าผา และจนกระทั่งเธอกำลังมองผ่านทะลุม่านน้ำตกเข้าไป เพราะว่าเธอกำลังมองเห็นภาพความทรงจำในอดีตบนผืนน้ำต่อหน้าต่อตาตัวเอง
และภาพในอดีตที่เห็นผู้ชายไว้หนวดเคราครึ้มสวมชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มชั้นดี แต่กลับต้องมีรอยฉีกขาดที่แขนเสื้อข้างซ้ายเป็นรอยยาว และที่ชายเสื้อของพวกเขาและก็ตรงที่หัวเข่าเปรอะเปื้อนเต็มงไปด้วยเลือด  และผู้ชายคนนั้นพยายามที่จะใช้ดาบคะตะนะด้ามดาบสีทองแกะสลักรูปวงกลมที่โคนต้นสนสามใบตรงทางเดินขึ้นเขานะชิซังให้เป็นรูปวิหคเพลิงกางปีก  และเขาก็ยอมละทิ้งดาบคาตะนะเล่มนั้นโยนลงมาจากบนหน้าผา
ยามนี้ดวงจันทร์ที่กลับโผล่พ้นเหนือเมฆฝนสีดำทะมึนกลับกลายเป็นเจิดจรัส คล้ายๆ พวกมันแสดงความยินดีท่ามกลางวันคืนที่มืดมิดไร้วี่แววแม้แต่ดวงดาวข้างกาย ในยามที่มีความหวังและลมหายใจเฮือกสุดท้าย.....ให้แด่...ต้นฟูจิ !!!
แสงไฟจากยอดหลังคาเจดีย์สามชั้นกลับสว่างวาบขึ้นมาฉับพลัน แสงสะท้อนสีเหลืองทองสาดกระทบกับดวงตา  กลีบดอกซากุระเริ่มปลิวว่อนจากบริเวณศาลเจ้า และปลิวเรื่อยๆ เอื่อยๆมาจนถึงน้ำตกหน้านะชิซัง จนกระทั้งกลีบของซากุระได้ทยอยร่วงหล่นลงมาบนผืนน้ำตรงหน้า
อิเลฟเวนท์กับพวกของซาโต้ต่างพากันก้มมองกลีบดอกซากุระนับพ้นๆ หมื่นๆ ก่อตัวเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัวอยู่ใต้หน้าผา  ซาโต้ที่เริ่มจะขยับและคนอื่นๆ ก็เริ่มขยับตาม  อิเลฟเวนท์ก้มมองลงไปในแอ่งน้ำ  และเธอก็ผลิกเอาก้อนหินลัษณะคล้ายกับสามเหลี่ยมกลัวหัวออกมาจากใต้กลีบของดอกซากุระจนเกิดประกายแสงสีทองพุ่งออกมาจากใต้ผืนน้ำจรดผืนฟ้า
ซาโต้ และพวกของเขาต่างจับจ้องไปยังลำแสงสีทองประกายเจิดจ้า แต่ทว่าดาบคาตะนะในมือกลับสั่นสะเทือน  หัวใจของฮิ ซาโต้เหมือนถูกปลุกให้ตื่นราวกับมันจะระเบิดออกมาและถวายต่อดาบเล่มนั้นจริงๆ ซะแล้ว
อิเลฟเวนท์ที่งมดาบปริศนาเล่มหนึ่งขึ้นมาจากน้ำตก แต่ว่าดาบคาตะนะที่ยังพอมีกลีบซากุระห่อหุ้มฝักดาบ
" ส่งดาบ... มาให้ฉัน !! "  ซาโต้รีบร้อนถือดาบตามเข้าไปขวางอิเลฟเวนท์เอาไว้
" ฟูจิวาระ !!! "  และบังคับเธอให้ทำตาม
แต่อิเลฟเวนท์แทบจะไม่ได้ยินเสียงของซาโต้เลยด้วยซ้ำ  และค่อย ๆ ชักดาบออกมาจากฟัก จนกระทั่งมองเห็นคมดาบที่กำลังสะท้อนอดีตของมัน  แต่ว่าซาโต้และพวกของเขาก็ยิ่งหันปลายดาบเข้าหา
"  ฟูจิวาระ !!! "
" ส่งดาบของมุรามาสะ ! เล่มนัั้นมาซะที !  "  ซาโต้พยายามจะใช้ดาบคอยบังคับขู่เข็ญ  แต่อิเลฟเวนท์กลับเพิกเฉย
" ดาบเล่มนี้มีเจ้าของ !! "  และเธอที่ทำเพียงเฝ้ามองดูดาบและภาพในอดีตของมันโดยไม่แยแส
" แค่คนเดียว ! "  เธอบอกกับซาโต้และตวัดดาบขึ้นท้องฟ้า  และซาโต้ที่ตวัดดาบคาตะนะของตัวเอง
แกร่ง !!!!
แกร่ง..... !!!!!
ดาบคาตะนะของพวกเขาปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นเสียงฆ้องระฆังอันใหญ่ถูกตีดังรัวๆ  ไปไกลจนสุดเทือกเขา และก้องกังวาลจนกระทั่งผู้คนรายล้อมต้องยอมละทิ้งดาบและรีบใช้มืออุดหู
ซาโต้ลดมือที่อุดหูของตัวเองลงมาอย่างช้าๆ  และเหลียวหันมองไปที่ดาบของตัวเองที่มีรอยร้าวเป็นทางยาวตั้งแต่ปลายจนถึงด้าบจับของดาบมาซามุเนะ  แต่ว่าจิตใจของซาโต้ที่คอยแต่จะเต้นระส่ำด้วยความขี้ขลาดขึ้นมาบ้างแล้ว
ก็เพราะว่าเห็นดาบในมือเธอฝักดาบเป็นทองคำขึ้นรูปเป็นเกล็ดของนกฟินิกส์ กระบังมือตีขึ้นรูปเป็นฟินิกซ์กางปีกสูง  และที่ด้ามดาบยังถูกพันเอาไว้ด้วยไหมทองคำและส่วนปลายก็คือหัวของพญานกวิหคเพลิง ..และที่ดวงตาของพญานกวิหคเพลิงปลายด้ามจับที่ ดวงตาของมันทำจากหยกสีอำพัน
" หึ !"
ซาโต้กำลังแสยะยิ้มให้เธอ
"  ร้ายกาจ !!! กว่าที่เคยคิดเอาไว้ !!!  "
" ฟูจิวาระ !!! "  เขาที่ได้แต่คอยยิ้มเยาะกันและกันเท่านั้น
" พวกฉันน่าจะเอะใจตั้งแต่แรกที่เธอมาหาและบอกว่าจะช่วยหาดาบ เพื่อแลกกับชีวิตของทัตสึจิ !!! "  และคำพูดจาประชดประชันอิเลฟเวนท์
" ที่แท้.เธอ ! ก็แค่อยากจะมาหาหลักฐาน  "
" เพื่อใช้เล่นงานฉัน !! "  จนกระทั่งซาโต้นึกสมน้ำหน้าตัวเอง
และอิเลฟเวนท์ที่เพียงฟังคำสารภาพบาปของพวกเขา
"  วิหค...เพลิง ! "
"ดวงตาของมัน ! เห็นความจริงแทงทะลุตลอด !!"
" นั่นแหละ ! คือ..คำตอบของฉัน!!! "  เธอบอกความจริงกับทุกคนที่ละความต้องการดาบเล่มนี้ไม่ได้ แต่พวกเขากลับไม่มีใครยอมฟัง
และซาโต้ก็ถือดาบที่มีรอยร้าวของตัวเองดาหน้าเข้ามา  และซาโต้ก็คอยแต่จะถือดายคาตะนะและนำพาคนอื่นๆ หันปลายดาบปลายกระบี่จะเข้าหาเธอ
" ความจริง ! ที่..เธอรู้อยู่แล้วตอนนี้ก็คือ  "
" ทัตสึจิ ! ต้องตาย !!! " ซาโต้ที่กำลังย้ำความจริงที่เธอแกล้งลืมมันไป
อิเลฟเวนท์ทำได้เพียงแค่แสดงรอยยิ้มที่มุมปาก
" ก็เพราะว่า..แบบนี้ฉัน "
" ถึงต้องกลับมาเอาดาบเล่มนี้ !!! "  แต่เธอก็ต้องเป็นฝ่ายรับสารภาพด้วย
แต่ว่าอยู่ๆ ซาโต้กับพวกเขาก็กำลังเห็น อิเลฟเวนท์หันกลับไปคว้าเชือกและพยายามที่จะไต่หน้าผาหนีกลับขึ้นไป
เพราะฉะนั้นซาโต้และคนอื่นๆ ก็เลยต้องรีบช่วยกันกระโดดไต่หน้าผาตามอิเลฟเวนท์ไปติดๆ และเสียงดาบคาตะนะของพวกเขาที่พยายามปะทะกันกับดาบของ..เธอ
สายฝนแห้งสนิทหลงเหลือยู่แค่เพียงกลีบซากุระรอยขอบย่นที่ปลิวว่อนโบกสะบัดไปตามลมบริเวณยอดเขานะชิซัง ในค่ำคืนยามเริ่มต้นวันที่มีราตรีเสมอกันสิ้นสุด
บรรดานักสู้ชาติบุรุษนับสิบที่ต่างพากันคอยถือดาบอย่างขะมักเขม้น และสายตาของทุกๆ คนต่างจับจ้องมองไปที่คู่ต่อสู้อย่างไม่ลดละ และแม้ว่าฝีมือการใช้ดาบที่เป็นเพียงอิสตรีจะสูงส่งกว่าพวกเขาทุกๆ คนรวมกัน
แต่ทว่าฮิ ซาโต้  และพวกของเขาทุกๆ  คนก็ยังพยายามจะถือดาบเข้ามายืนตีกรอบรายล้อมรอบตัวเธอก็เพื่อห้ามไม่ให้อิเลฟเวนท์หนีไปพร้อมกับดาบ
และเธอที่ตอนนี้ยังคงถือดาบฟักสีทองอยู่ในวงล้อม  และแววตาของซาโต้ที่ยังมีความหวัง
" ฟูจิวาระ ! "
"  รีบคืนดาบเล่มนั้นมา ! ซะที !! "  เพราะฉะนั้นพวกเขาถึงได้ต้องการที่จะคอยเข้าไปขู่เข็ญกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
อิเลฟเวนท์ยังคงตกอยู่ในวงล้อมของพวกซาโต้ และพวกเธอก็ยังยืนอยู่ท่ามกลางกลีบซากุระโปรยบนยอดเขานะชิ
.....และก็ร่องรอยของหยาดฝนที่ซึมอยู่ใต้ชุดกางเกงฮากาม่าคอยแต่จะไหลซึมผ่านมือมาจนถึงฟักดาบ และความเงียบท่ามกลางขุนเขาเต็มไปด้วยต้นสนสามใบและเมเปิ้ล จนเธอพอที่จะได้ยินเสียงหยดน้ำท่ามกลางความตึงเครียด
"  ไม่รู้ว่า.. !  " แต่ว่าน้ำเสียงก็ยังคงเย็นชาของเธอ
"  ดาบเล่มนี้ ! มันจะบอกความจริงอะไรได้ !!! "  และเธอยังคงยิ้มที่มุมปาก
"หึ ! " แต่ว่าซาโต้ก็รอคอยแต่ฝืนฉีกยิ้มและกระชับดาบคะตะนะให้แน่นขึ้นยิ่งกว่าเก่า
" ก็อย่างที่...ฉันเคยบอกเธอ ! "
" ฟูจิวาระ ! "  แต่ว่าคราวนี้พวกเขาก็กำลังคอยถือดาบและยังขยับเข้าหาเธอมากขึ้นอีก
" ความสามารถพิเศษของ..เธอ ! ช่วยเหลือเธอได้เพียงคนเดียว !!! "
" ...ก็จริง !!! "
" แต่ว่า...มองเห็นอดีตได้ ! "
" ก็ต้องมองเห็นอนาคตได้ !!! "  และซาโต้พยายามที่จะบีบคั้นให้อิเลฟเวทน์ยอมเปิดเผยตัวตน
" และถ้ามองเห็นอนาคตได้ !  เรา...ก็สามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ด้วยเหมือนกัน !! "  ซาโต้ที่ย้ำชัดทุกๆ คำพูด
อิเลฟเวนท์แค่ยืนทำหูทวนไปกับสายลมบนยอดเขานะชิ แต่มือก็ยังต้องคอยประคองถือดาบ
" แต่ว่า ! "
" ฉัน ! คงเปลี่ยนอนาคตให้พี่ไม่ได้ !!! "
" เสียใจด้วย !!! "
อิเลฟเวนท์ตัดบทและกระโจนตวัดปลายดาบสวนพวกของซาโต้ทันถ่วงที
การจู่โจมและการตวัดดาบคาตะนะของพวกซาโต้ที่ทั้งรุนแรง ! โมโห !! โหดร้าย !!! และก็ป่าเถื่อน ทุก ๆ จังหวะที่พวกของซาโต้ฟาดฟันเหมือนวิถีชาวซามุไรเก่าแท้จากสำนักลึกลับที่คอยแฝงตัวในโลกอดีตมาจนถึงปัจจุบัน  และทุกก้าวย่างอันคมกริบทุกจังหวะในการยกดาบคาตะนะมาสะมุเนะของพวกเขาทุกคน
แต่อีเลฟเวนท์ก็ยังพยายามที่จะยืนหยัดอยู่ในวงล้อมท่ามกลางพายุดาบมุสามาเนะและท่ามกลางพายุดอกไม้
ฟักดาบที่ยังคงถือกวัดแกว่งทวนไปตามกระแสลมพายุของดอกซากุระ ระหว่างอิเลฟเวนท์กับพวกฮิ ซาโต้
เสียงกระแทกของฟักดาบเกล็ดนกสีทองๆ ของเธอปะทะเข้ากับของแข็งเฉกเช่นเหล็กกล้าบ้าง ๆ ก็ศีรษะของพวกเขา และก็ตามร่างกายที่แข็งแกร่งของผู้ต่อสู้
อิเลฟเวนท์ที่ยังไม่ยอมแม้แต่จะชักดาบออกมาจากด้ามฟัก เพราะความเมตตาปราณี แต่ก็ใช้ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะหมอบสิ่งนี้กลับคืนมาเฉกเช่นเดียวกันซะเมื่อไหร่ !!!
จนกระทั้งซาโต้ในขณะที่พยายามจู่โจมเธอให้หนักจนดาบในตำนานได้ถูกชักออกจากฟักมาเป็นที่เรียบร้อยแล้วจริง ๆ
แสงสว่างวาบจากคมดาบคาตะนะในตำนานในมือเธออันคมกริบพวกมันสามารถแม้กระทั่งตัดกลีบซากุระให้ขาดเป็นวิ่นๆ เป็นพันๆ  เป็นหมื่นๆ  ได้ในชั่วพริบตา !และเสียงการตวัดดาบเล่มนั้น !!!
พรึบ !!!!!!!
" เสียง...ลม !!! "  เสียงอุทานของซาโต้พลอยแต่จะหลงลืมตัวคล้อยตามไปกับดาบในมืออิเลฟเวนท์ และเพียงแค่เสียงตวัดดาบแค่ "พรึบ " !!! เดียว  !!!
พวกของเขาก็ต่างพากันกระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศละทาง  หลายคนที่ถูกแค่เพียงปลายดาบตวัดจนกระเด็นไปตกที่ใต้ต้นสนพันปีและบางคนยังถูกแรงตวัดพัดหายเข้าไปในป่าไปเลยก็มี !
และเพียงลีลาการตวัดปลายดาบของฟูจิวาระแค่ " แวบเดียว " !!!  ดาบคะตะนะของมาซามุเนะในมือของตัวเองก็พลอยที่จะหลุดมือ
ซาโต้ที่กลับต้องมาเป็นฝ่ายถูกดาบเล่มนั้นของอีเลฟเวนท์พุ่งเข้ามาพาดขวางอยู่ที่ลำคอ !!!
"  เธอ...!  ช่างเป็นคนที่พิเศษจริงๆ  "
"อิเลฟเวนท์" ซาโต้จนมุมและทำได้แค่เพียงยืนนิ่งไม่ไหวติง แต่ทว่าดวงตาก็ยังคงจดจ้องมองไปดาบ และพวกของเขาที่ก็เริ่มจะถอยห่างกันออกไป
"หรือว่า.."
"  ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ ดีละ ! "  และซาโต้ถึงกับเอ่ยปากชม
แต่เธอก็ต้องถือดาบคะตะนะเล่มนั้นพยายามเบียดเข้าไปให้ใกล้จนชิดลำคอของ ฮิ ซาโต้ให้มากขึ้น
" ถึงแม้ว่า..พวกเราจะสู้กันอีกกี่ครั้ง !! "
" ฉัน ! ก็ยังจะเป็นคนที่..ชนะ ! "
"  ถึงแม้ว่าตอนนั้น ! "
"  พี่ !! จะยอมช่วยฉันหรือเปล่า !! "
" แต่ว่า..พี่ !!! ก็ยังได้โอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตมาตั้ง 16 ปี ! "
"  แต่สุดท้าย !! "  แต่ซาโต้ก็หัน\มาเถียง
" เธอ มันก็ยังเป็นคนที่เห็นแก่ตัวอยู่ดี ! "  และเถียงคอเป็นเอ็น
" ฆ่า ! ฉันทิ้งเลยซิ !!! "
"  ฟูจิวาระ !!! "
"เพราะว่าไหนๆ  เมื่อ 16 ปีก่อน เธอก็ต้องการฆ่าฉันทิ้งอยู่แล้ว !!!
" ตลกนะ !!!  "  รอยยิ้มแสยะๆ ของซาโต้ที่ใช้มองดูเธอ
" ทั้ง ๆ ที่เธอก็รู้ดีว่า  อนาคต ! มันจะออกมาอีหรอบไหน !!! "
" แต่...เธอ !!! ก็ยังจะอุตส่าห์อดสู่ เดินไปพร้อมกับปัจจุบันที่แสนจะเลวร้าย !!!"  และรอยยิ้มของซาโต้ที่มีแต่ความสมเพชเวลามองไปที่เธอ
อิเลฟเวนท์เพียงต้องการถือดาบไว้เพื่อข่มขู่ฮิ ซาโต้ ก็เท่านั้น แต่ถึงจะมีบางครั้งที่ต้องแอบกลืนคำพูดบางคำลงไปบ้าง
" การได้.มีชีวิตอยู่อย่างอดสู่ !! "
" กับ...การมีลมหายใจ ! อันไหน ! มันยากกว่ากัน !!!  "  และเธอก็ยังหันไปมองพวกเขาทุกๆ  คน
ซาโต้พยักหน้าเบาๆ แต่ก็ยังฝืนยิ้ม
"  ฟูจิวาระ !!! "
" ไม่ใช่สิ ! ไม่ใช่ !! "
"  อีเลฟเวนท์...คนอย่างเธอ ! "
"  คนประเภท...อย่างเธอ !!!! "
"  ปีศาจ..ก็ไม่ใช่ !  แต่ก็ไม่ใช่...คนดี !!!! "    ซาโต้ชื่นชมดาบแต่ก็สาปแช่งอิเลฟเวนท์ไปพร้อมๆ กัน
อิเลฟเวนท์ยอมที่จะกลืนน้ำลายที่ฝืดๆ กลับลงไปอีกครั้งแล้ว เพราะว่าคำพูดที่ไม่สามารถจะเพลี้ยงพล้ำออกไปและให้พวกเขารู้ได้ และสายตาที่ไม่มั่นคงกับความคิดของตัวเองต่อหน้า ฮิ ซาโต้
แต่ทว่ารอยยิ้มอย่างผู้ชนะของซาโต้กลับทำให้เธอประหม่าบ้างแล้ว เพราะฉะนั่นซาโต้ถึงรับรู้ถึงความลังเล
"  เป็น.. คนที่ได้ครอบครองดาบๆ  ที่ใช้สังหารคนเป็นหมื่น ๆ แสน ๆ "
" และยังจะเป็น...คนที่ ! ครอบครองดาบๆ  ที่ใช้สังหารคนเป็นหมื่นๆ ล้าน ๆ  เพื่อ...รับใช้ !! ความซื่อสัตย์ !! "
" แต่ว่า...ดาบของเธอ ! ทุกๆ  เล่ม  !!! "
" ดาบ ทุก ๆ เล่มที่ทำขึ้นมา !! ก็..เพื่อเข่นฆ่า !!! "
" พวกมัน !  เหมือนกันเลย !!! "  จนกระทั่งความสมเพชและสงสารที่มีต่อเธอของซาโต้มันกำลังกลับกลายเป็นความสงสารหยิบยื่นให้
อิเลฟเวนท์ยอมลดดาบลงมาเรื่อยๆ  และสายตาที่เอาแต่ก้มมองลงต่ำ และก็น้ำเสียงที่แสนจะธรรมดา
" ฮิ ซาโต้ !!! "
"  ไม่เคย... !!! "
"...มีผู้ใดเอาชนะกฎของธรรมชาติได้เลย ! แม้แต่หนเดียวก็ไม่เคย !!! " เพราะเธอต้องการให้พวกเขาสำนึกได้ด้วยตนเอง
และถ้อยคำบางคำที่พลอยแต่จะทำให้คนฟังอย่างฮิ ซาโต้ต้องพลอยแต่จะสะดุด  และพวกเขาที่ได้เห็นอิเลฟเวนท์เก็บดาบเข้าฝักและยังคิดที่จะเดินหลังให้กับพวกเขาไปง่ายๆ
และอิเลฟเวนท์ที่เดินจากไปจากบริเวณหน้าผาแห่งภูเขานะชิซันเพียงลำพัง แต่ในขณะที่เดินหันหลังให้กับฮิ ซาโต้ และอยู่ ๆ เสียงของการภาวนาและอโหสิกรรมก็เกิดขึ้นแล้วภายในจิตใจของเธอแด่..ฮิ ซาโต้
.... และ....ก็เสียงน้ำสาดกระเซ็นขนาดก้อนมหึมาจากใต้หน้าผานะชิซัน และพวกมันกำลังดังขึ้นอีกครั้งแล้ว
ตุบ....
ดาบคะตะนะฟักดาบสีทองเพิ่งจะถูกวางลงบนโต๊ะประชาสัมพันธ์ของเรียงกังเล็ก ๆ  ด้านหลังเนินเขานะชิซังก่อนฟ้าสาง  และหลังมือเล็ก ๆ ที่ซีดเซียวและจุดม่วงๆ คล้ำๆ  ตามผิวหนังที่มือลามไปจนถึงข้อมือของเจ้าของดาบญี่ปุ่นที่ถูกวางทิ้งตรงหน้าในสภาพที่เปียกปอน และอีกทั้งที่สภาพร่างกายของคนที่สวมชุดฮากาม่าเก่าๆ ที่ทำให้คนมองเห็นรู้สึกอกสั่นขวัญแขวนและหวาดกลัว
" บ่อ..."
" บ่อน้ำพุร้อน.... "  เสียงหอบเหนื่อยของอีเลฟเวนท์พยายามที่จะยืนประคับประคองร่างกายของตัวเองแทบที่จะล้มทั้งยืนอยู่หน้าเรียวกัง


## กรรมติดจรวด

ดาบคะตะนะขนาดความยาวราว ๆ 3 ชะกุฟักดาบทำด้วยแผ่นทองคำบริสุทธิ์ตีขึ้นรูปเป็นเกล็ดนกวิหคเพลิงยักษ์ กระบังมือหรือโลหะกลมๆ ที่ด้ามจับก็ยังตีด้วยแผ่นทองคำแท้ขึ้นรูปเป็นวิหคเพลิงกางปีก  และที่ด้ามจับคะตะนะที่พันประดับด้วยผ้าไหมอิโต้สีทองๆ  พันกันเป็นเกลียว และปลายของด้ามจับของดาบก็ตีแผ่นทองจนขึ้นรูปเป็นหัวพญานกวิหคเพลิงประดับด้วยอัญมนีหยกสีอำพันอยู่ที่ดวงตา แต่พวกมันกลับถูกวางอยู่บนพื้นไม้ติดกับบ่ออนเซ็น
เพราะอีเลฟเวนท์ในสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่า และเธอยังคงนั่งในบ่ออนเซ็นของเรียวคังเล็กๆ  ที่วะกะยะมะในตอนรุ่งเช้า สภาพร่างกายของเธอหลังจากเจอกับพายุฝนบนภูเขานะชิซังจนเนื้อตัวซีดเซียว และก็มีจุดสีม่วงคล้ำๆ  ทั่วร่างกายยกเว้นที่ใบหน้า
และก็ดวงตาที่ปิดลงไม่ค่อยจะสนิทสนิท ทั้งๆ ที่ผ่านการอดหลับอดนอนมาเกือบๆ ยี่สิบสองชั่วโมงปาเข้าไปแล้ว  แต่ว่าทำยังไงๆ  ภายในจิตใจ และภายในหัวสมองก็ยังพลอยแต่ที่จะว้าวุ่นและเป็นกังวลไม่ยอมจบสิ้น
และอีกทั้งบริเวณตามข้อมือนิ้วมือที่ปวดลามไปจนถึงเส้นเอ็นในกระดูก  กระดูกขาที่ปวดจนไม่สามารถจะนั่งขัดสมาธิได้นาน  บริเวณหลังของเธอยังต้องคอยนั่งพิงกับขอบบ่ออนเซ็น กับอุณหภูมิของน้ำแร่ธรรมชาติกำลังอุ่นพอดี แต่ฝ่ามือที่ดูเหมือนจะยังไม่สามารถกำมือได้สนิทได้ภายในทันที
ลมหายใจเข้า ออกที่สั้นยาวและถี่ๆ  ของตัวเอง  บางครั้งลมหายใจสั้นก็ขาด  และบางครั้งที่ลมหายใจออกก็ยาวไม่คงที่ เพราะความเหน็ดเหนื่อยที่แสนจะเนิ่นนานในสภาพร่างกายที่ไม่เคยพร้อมมาโดยตลอดในชีวิต
และอิเลฟเวนท์ยังคอยตั้งใจพยายามทำให้ได้กับการนั่งอยู่นิ่งๆ  โดยไม่คิดถึงเรื่องอื่นใด นอกซะจากพยายามสูดลมหายใจเข้าออกในขณะที่ยังคงตื่น..
แต่ทว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งความพยายามที่ยังคงล้มเหลว  เพราะเหตุการณ์ภาพต่างๆ ที่พากันพรั่งพรูกันออกมาฉายอยู่ต่อหน้าต่อตาซ้ำๆ วนเวียน
สิ่งเหล่านั้นมันยังคงปรากฏการณ์ซ้ำๆ  โดยที่ไม่เคยเปลี่ยนอะไรได้เลย และยิ่งคิดที่จะพยายามลองที่จะเปลี่ยนมันเปลี่ยนอนาคต
แต่ทว่าภาพเดิม ๆ ที่ชัดเจนกว่าก็ยังจะเข้ามาแทนที่  เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะต้องพยายามเปลี่ยนสักเท่าไหร่
ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าก็ยังคงเป็น " ภาพเดิม"  ภาพในอดีตที่แสนยาวนานและเนิ่นนานเกินนับไหว ระหว่าง  ไทระ มาซายูกิ ! เธอ !! และ ฮัน ยูซอง !!!!
กับ....ภาพอดีตที่กำลังจะหวนมาเกิดขึ้นในปัจจุบันอันแสนสั้น ระหว่าง  ฮัน ยูซอง ! เธอ !! และก็ ไทระ มาซายูกิ !!!
ไทระ มาซายูกิ ภาพอดีตราวๆ เก้าร้อยปีตอนนั้นที่...เขายังเป็นเพียงยอดหญิงแห่งคะมะกุระ  ผู้เชี่ยวชาญในเพลงดาบญี่ปุ่นและบทกวีอันลือเลื่อง....
....ยอดหญิงแห่งคะมะกุระที่ยอมทอดกายเตรียมตัวตายคั่นกลางหมู่มิตร ! เพื่อหมายมั่นตั้งตารอว่า ชาย..ผู้เป็นศัตรูที่รักจะกลับคืนบ้าน !!
แต่ไฉน !!
บุรุษ..ที่เป็นที่รักยิ่งของยอดหญิงของคะมะกุระผู้เลอโฉม  บุตรสาวของผู้นำรัฐบาลบะคุฟุอันยิ่งใหญ่ต้องขอยอมตาย
... ยอมปกป้องกระสุนปืนเพียงเพื่อชายผู้เป็น..ศัตรู  เช่น เธอ !!!!
ตัวเองในตอนนั้น.. !  อัศวินบุรุษที่เห็นแก่ตัวแห่งเนียวทาชิแคว้นฮิทาจิ  ลวงล่อหญิงสาวดินแดนคะมะกุระให้เล่นรักเพื่อแย่งชิงกลศึกใหญ่
การตายของท่านหญิงผู้สูงศักดิ์ในวัยเริ่มสู่ความเป็นอิสตรีเต็มตัว  ที่..ไม่เคยทำให้ตัวเองในยามนั้นหลั่งน้ำตาให้..
และตัวเองในยามนั้นที่ก็ยังหันหลังกลับไปยังบ้านเกิดและโผเข้าซบอกหญิงทรามแห่งแคว้นโออุมิ  หญิงงามที่เป็นเพียงโสเภณีข้างทาง !!!
โสเภณีข้างทาง...ในโรงน้ำชามิกิโอะเซซัง...ร่ำเรียนวิชารำพัดได้ช่ำชอง เป่าขลุ่ยและดีดพิณได้ฉ่ำจิต เสียงเพลงและศิลปะพื้นๆ
ที่..ตัวเองในยามนั้นหลงรักจนยอมสละชีวิตให้ ! ได้.....
โสเภณีออดอ้อนอรชนข้างทางผู้หลงทาง.....ฮัน ยูซอง ก็คือ..ผู้หญิงคนนั้น !  ในเวลานั้น !!!!
แต่ทว่าเป็นเวลาราวๆ เก้าร้อยปีแล้ว แต่ว่ากรรมก็เหมือนจะเป็นไฟรนก้นตามตัวเองออกมาจากคะมะกุระตามมาติดๆ
เมื่อ..หญิงโสเภณีข้างทางผู้หลงทางกลับถูกตาต้องใจเจ้าเหนือหัว ตัวเองในยามนั้นที่ต้องยอมเฉือนใจและยอมฉีกหัวใจตัวเองทิ้ง เพียงเพื่อพาผู้หญิงที่ไร้ค้าอยู่แล้วและมีชีวิตอยู่แค่เพียงได้อยู่กับคนที่ตนรักไปหมอบให้ กับ นาย...ผู้เป็นเจ้าชีวิต !!!
....ช่วงเวลาอันแสนสั้น..  ในยามที่โสเภณีไร้ค้าพ้นจากปลายดาบของตัวเอง ดาบวากิซากิของเจ้าเหนือหัวที่หล่อนเจ้าใช้แทงร่างล้มลงไปนอนใต้ผืนฝ่าเท้า...เจ้านายเหนือหัว
...เลือด...ที่สาดกระเซ็นของหญิงสาวงามที่ไร้ค้าเอ่อไหลนองท่วมปฐพีแคว้นฮิทาจิ...!!! เหลือไว้แต่เพียง..คำสาปแช่งให้แด่...อัศวินบุรุษผู้เป็นทาสคงความซื่อสัตย์จนกลายเป็นคนขี้ขลาด !!!!
อีเลฟเวนท์ที่ต้องค่อย ๆ ลืมตากลับขึ้นมา เพราะว่าอาการเจ็บแปลบๆ  ที่กลางทรวงอกมันกำลังเกิดขึ้น และเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งนับไม่ถ้วนตั้งแต่ที่เจอหน้าของ ฮัน ยูซอง  ครั้งแรกที่เกิดคดีในเกาหลีใต้เมื่อ 2 ปีก่อน
ฝ่ามือที่เริ่มอุ่นขึ้นเพราะน้ำร้อนในบ่ออนเซ็น  ฝ่ามือที่กลับต้องคอยเอื้อมกลับขึ้นมาและกุมที่ทรวงอกของตัวเองเอาไว้ให้เหมือนกับการประคบ อาการเจ็บปวดแปลบ ๆ  ที่ก็เกิดขึ้นบ่อยซะจนอาการของมันยิ่งเพิ่มพูนกลายเป็นความเสียดแทงจากชั่วระยะหนึ่งก็ค่อยทุเลาแต่จนมาเดี๋ยวนี้อาการเจ็บปวดแปลบๆ  ที่กลางทรงงอก พวกมันต้องกินเวลาเนิ่นนานเกือบๆ ครึ่งค่อนนาทีกว่าถึงจะหาย
พนักงานหญิงแก่ๆ ของเรียวกังคอยทำตัวเก้ ๆ กังๆ  ในขณะที่พวกเธอถือชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีฟ้านำมาวางไว้ให้ที่ข้างบ่ออนเซ็น และพนักงานหญิงแก่ๆ  ยังต้องคอยมานั่งคุกเข่าลงใกล้ ๆ กับบ่ออนเซ็นของอิเลฟเวนท์ที่ยังคงนั่งแช่น้ำพุร้อนอยู่เพียงคนเดียวลำพัง ในเวลาใกล้ๆ เกือบจะหกโมงเช้าของวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ และท่าทางที่ค่อนข้างจะสำรวมในขณะเข้ามาทักทาย
"  หลวงพ่อ ! จากศาลเจ้าคุมะโนะ  "
"  ท่านบอกว่า ต้องการพบคุณ !!! " พนักงานของเรียวคังได้เข้ามาแจ้งข่าว และพวกเธอก็ได้จัดแจงชุดยูกะตาวางให้ใกล้ๆ และจึงค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินออกไปเงียบๆ  แต่พนักงานในวัยชราที่ก็อดจะเหลียวหันกลับมามองจนกระทั่งที่ได้แอบสังเกตเห็นด้วยว่า  เธอมีสีผิวที่เปลี่ยนไปจนเห็นได้ชัดจากที่ๆ เคยมีรอยจุดคล้ำตามร่างกายก่อนหน้า ว่าแต่ว่าพอถึงตอนนี้กลับดูเหมือนจะกลับคืนสู่สภาพปรกติ  สีผิวตามร่างกายดูเปล่งปลั่งขึ้นได้ในชั่วพริบตา  และสีผมดำขลับและม้วนเกล้าไว้เหนือท้ายถอยที่ดูเป็นมันเงา ลำคอที่ยังคงพยายามเชิดไว้  ขนตาที่ทอดยาวออกไปไกลแสนไกลพอเห็นประกายวิบวับของหยดน้ำเกาะอยู่ลาง ๆ  แก้มน้อย ๆ สีชมพูอมแดงๆ  ที่มีหยดเหงื่อคอยประพรหมขึ้นมาบ้างแล้ว ริมฝีปากที่ยังหดอยู่ที่น่าจะเกิดจากเพราะร่างกายภายในที่ยังไม่ค่อยจะอุ่นดี
และก็มือฝ่ามือของเธอเหมือนว่าจะคอยใช้ประคบประหงมกลางทรวงอกซะจนไม่มีที่ว่าจะยอมวางลงได้อย่างง่ายดาย
ในห้องโถงเล็กๆ  ที่มีไว้ใช้เพื่อสำหรับพิธีชงชาของเรียวกังเล็กๆ  บริเวณใกล้กับตีนเขานะชิซังของจังหวัดวะกะยะมะในประเทศญี่ปุ่น บานประตูโซจิกั้นห้องสีขาว ๆ  รอบด้าน และบานประตูเข้าออกฟุสุมะที่ใช้กระดาษสาสีขาว ที่เหมือน ๆ กันทางฝั่งทิศตะวันตก
โต๊ะไม้สนญี่ปุ่นทาทับด้วยสีธรรมชาติขนาดราวๆ  หนึ่งเมตรคูณหนึ่งเมตรครึ่ง ที่ตั้งอยู่ตรงกลางภายในห้องประกอบพิธีชงชา และก็ยังพรั่งพร้อมไปด้วยเตาและอุปกรณ์ประกอบพิธีชาชงอื่นๆ  ที่ยังไม่ได้เตรียมพร้อม
งานภาพเขียนอุกิโยะร่วมสมัยเพียงภาพ ๆ เดียวกำลังถูกแขวน อยู่ที่พนังด้านทางทิศตะวันตกของห้องประกอบพิธีชงชา
งานภาพเขียนอุกิโยะภาพ ๆ หนึ่ง ที่..บอกเล่าเรื่องราวของ  เหล่าบรรดาชายหนุ่มหญิงสาวห่มนุ่งชุดยูกะตะสีสันงดงามลงเล่นน้ำ ที่น้ำตกนะชิ !
ทิวทัศน์ของน้ำตกนะชิในสมัยนั้นเวลานั้น  หน้าผานะชิซังที่ดูราวๆ  เหมือนสูงเสียดแทงทะลุก้อนเมฆไปจนได้  สายน้ำที่ไหลแรงแต่ก็ยังดูเร้าใจและสดชื่น  และต้นสนสามใบที่โตรายล้อมทั่วทั้งภูเขานะชิซัง และก็ต้นไม้ที่ขึ้นใกล้ ๆ กับแอ่งน้ำตกเบื้องล่าง  ต้นซากุระบริเวณริมฝั่งตลอดทอดแนวยาว
เพราะฉะนั้นพระภิกษุหนุ่มชาวญี่ปุ่นรูปหนึ่งที่ยังคอยนั่งขัดสมาธิรออยู่ที่บนเบาะสีดำ ภายในห้องประกอบพิธีชงชาเล็ก ๆ  ของเรียงกังแห่งนี้ก็เพื่ออดทนรอ
ครืด.....
พนักงานของเรียวกังผู้หญิงวัยชราเข้ามาเปืดประตู และอิเลฟเวนท์ก็ได้สวมชุดยูกะตะสีฟ้ากำลังเดินขึ้นบนเสื่อทาทามิที่ใช้ปูรองลาดเอาไว้ทั่วห้อง  แต่กลับเดินเข้ามาและนั่งคุกเข่าบริเวณหลังเบาะนั่ง และเธอก็นำดาบคะตะนะวางลงและก้มลงกราบพระ
อิเลฟเวนท์ตั้งใจที่จะก้มกราบพระอย่างเรียบร้อย และเธอจึงหันมานั่งขัดสมาธิอยู่หลังเบาะ  เพราะฉะนั้นพนักงานหญิงชราจึงต้องค่อยๆ เดินชันเข่าเข้ามาและเก็บเบาะรองนั่งของเธอกลับออกไป
" ขอโทษ.. ที่ ! "
"  ต้องพลอยทำให้ทุกๆ  คนต้องมาคอยเดือดร้อน เพราะฉัน  "  อิเลฟเวนท์ต้องคอนโน้มตัวลงและยังคอยเอามือประสานกันเอาไว้บนตักต่อหน้าพระภิกษุ
แต่ถึงอย่างนั้นพระภิกษุอายุราวๆ  ยี่สิบต้น ๆ ที่พอเงยหน้ากลับขึ้นมาก็ยังต้องอดแปลกใจและสงสัย  เพราะว่าคนที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้านั้นกลับเป็นสตรีจริงๆ และยังมาพร้อมกับดาบเล่มนั้นด้วยจริงๆ
" คงต้องอดทนกับมันมากสินะ !!! "  พระภิกษุหนุ่มพูดจาสำรวมได้เข้ามาพูดคุยกับเธอ และบ่อยครั้งที่ พระภิกษุหนุ่มชาวญี่ปุ่นต้องคอยนั่งแอบชำเลืองไปที่บริเวณหลังฝ่ามือของบุคคลปริศนาบนหน้าผานะชิ
" ราวๆ  ยาม 3  "
" จู่ๆ  ก็เกิดมีแสงสว่างจ้าที่ด้านหลังของศาลเจ้าคุมะโนะ นะชิ ที่น้ำตก !!!  " พระหนุ่มอธิบายสาเหตุที่ต้องการจะพบเธอ
อิเลฟเวนท์ยังคงนั่งสำรวมและสงบนิ่ง
" คง ต้องขอประทานโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ !!! "  และน้อมรับผิด
พระหนุ่มแสดงรอยยิ้มเล็กๆ ที่พอใจ แต่ทว่าพอมองลงไปที่ดาบคาตะนะข้างกาย
" อาตมา เป็นลูกศิษย์ของเจ้าอาวาสคนก่อน " และพระหนุ่มที่เหมือนจะรีบร้อนแนะนำตัวก็เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเข้าใจผิด
" ก่อนที่...เจ้าอาวาสคนก่อนท่านจะมรณะภาพ !  ท่านอาจารย์เคยเล่าให้อาตมาฟังว่า ! "  และหลายครั้งเวลาที่พระหนุ่มพูดจาก็อดจะสังเกตอากัปกิรียาของฝ่ายตรงข้าม
" ในคืนวันเปลี่ยนฤดู  คืนที่..กลางวันและกลางคืนเสมอกัน !! "
" ในค่ำคืนนี้ของทุก ๆ  ปี  ท่านเองมักที่จะฝันถึง "
" ...ที่หน้าผาของน้ำตกนะชิมีประกายแสงสีทองสว่างประกายเจิดจ้า..  "
"  กับกลีบดอกฟูจิ ร่วงหล่นสู่...สายน้ำเลือด !!!  "
" ท่านเจ้าอาวาสคนเดินฝันเช่นนี้ทุก ๆ ปี ก่อนที่จะสิ้นลม " และนี่ก็เป็นสาเหตุที่พระหนุ่มต้องการออกมาหาคำตอบ
และเธอที่มาถึงตอนนี้ก็ได้แต่คอยมองลงต่ำพร้อมๆ กับต้องพยักหน้ายอมรับถึงสามครั้ง
" หลวงพ่อ ! คงจะผนวชตั้งแต่เด็กๆ  "
" และตั้งแต่เล็กๆ  ก็มีโรคประจำตัวมาโดยตลอด  !! "
" เหมือน...ฉัน !!! "  แต่ว่าเธอก็เต็มใจที่จะเล่าเพื่อให้คำตอบแก่พระหนุ่ม
และทันที่พระภิกษุหนุ่มได้ยินก็เกิดรอยยิ้ม และหัวใจที่รู้สึกอิ่มเอิบขึ้นมาทันทีทันใด
" พระอาจารย์ของหลวงพ่อ ! ท่านค่อนข้างที่จะมีความฝันที่แม่นย้ำ "
" มาโดยตลอดเช่นกัน ! " พระหนุ่มยิ้มแย้ม
แต่ว่าเธอยังสำรวมกาย วา ใจ ในขณะที่ยังต้องคอยมองภาพที่ซ้อนอยู่ตรงหน้า
" อันที่จริง !!! "  และเธอจึงค่อยให้คำตอบ
" จริง ๆ แล้ว... หลวงพ่อเองก็น่าจะเคยฆ่าชีวิตคน ! มามากพอสมควร !!! " และรอยยิ้มที่มุมปากก็ยังปรากฏให้เห็นต่อหน้าภิกษุ
" แต่ว่า..ก็คงจะน้อยกว่าฉันไปหลายเท่า !! "
" เพราะฉะนั้น..ในอดีต"
"ที่...เราต่างฝ่ายต่างเคยทำร่วมกันไว้ ! "
" เห็นทีว่า...มันกำลังใกล้จะจบลงเร็ว ๆ  นี้  "  และเธอก็โน้มตัวลงอีกครั้ง และก็พยายามหันมองไปทางพระภิกษุหนุ่มอย่างสำรวม
พระหนุ่มที่พอรู้ตัวก็หลบสายตา แต่ว่ามือไม้กลับไม่ยอมอยู่นิ่งๆ จนต้องคอยกุมมือกันเอาไว้
"  ท่านรู้บ้างหรือไม่ว่า... เรา !! "
" รอ... ! ที่จะเห็นสิ่งที่พระอาจารย์บอกเอาไว้มาเกือบๆ ยี่สิบปีทีเดียว !
"
" ตอนนั้น อาตมาเองยังไง ๆ ก็คิดว่า  น้ำตกนะชิ  "
" พวกมันจะกลายเป็นน้ำตกสีเลือด !! "
" เป็นไปได้ยังไง !! "  พระหนุ่มเล่าพลางแสยะยิ้มพลาง
" แต่ถึงยังไง ! ที่มาวันนี้ ! "
"  ก็เพียงเพื่อ...อยากจะที่กล่าวคำขอโทษ !! "
" และ.. อยากที่จะขอร้อง !!! "  และแววตาที่ดูเหมือนจะรู้สึกผิด เพราะความเข้าใจผิดว่าคนๆ นั้นจะต้องเป็นบุรุษเพศเท่านั้น
" แต่ว่า...เราเอง  "
" ก็ไม่รู้หรอกว่าพวกมันจะมีอยู่จริงที่ข้างล่างนั้น จริงๆ  หรือไม่ !!! "  และพระภิกษุหนุ่มยังคงตั้งหน้าตั้งตาอธิบาย
เพราะฉะนั้นเธอก็เลยยิ่งผงกหัวขึ้นๆ และยอมรับอีกสักครั้ง และรอยยิ้มที่มุมปากที่มีให้ก็เพื่อยืนยัน
" ฉันไม่เคย..."
"  คิดที่จะ....."
" งมดาบทั้งหมด 17 เล่ม !  พวกนั้นขึ้นมา  "
" เพื่อที่จะ  "
" บอกกับโลกว่า...ทุก ๆ คนก็ทำได้ ! และทำได้สำเร็จดี !!! แบบนั้น !!! "  และเธอก็ยังยอมรับว่าสิ่ง ๆ นี้ไร้ประโยชน์
" หลวงพ่อ !! เป็นช่างตีดาบที่ดีมากๆ  หลวงพ่อเองก็สมควรที่จะได้รู้ !!! "  แต่ว่าที่ยังไงๆ  เธอก็ยังอดไม่ได้ที่จะยอมเปิดเผยความลับในอดีตระหว่าง พระหนุ่มรูปนี้กับเธอ
และพระหนุ่มที่รู้ตัวอีกทีก็มือไม้เริ่มเย็นเฉียบ
" ฉัน..เป็นช่างตีดาบ !!! "  พระหนุ่มเปล่งคำอุทาน
" ฉัน ! เป็นช่างตีดาบ !! " และพระหนุ่มที่เอาแต่เปล่งวาจา
เธอยังคงพยักหน้าและคอยช่วยยิ้มๆ  แบบเดิม
" ดาบ..เล่มแรกของฉัน !!! " และในขณะที่พวกเธอก้มมองลงไปที่ดาบ และภาพในอดีตก็ยังผุดขึ้นมาซ้ำ ๆ เป็นภาพระหว่าง ตัวเอง กับ พระภิกษุญี่ปุ่นรูปนี้ ซึ่งก็ยังเป็นผู้ที่ไม่เคยย่างกรายออกห่างประเทศญี่ปุ่นไปไหนเลยแม้แต่สักครั้งเดียว
" สมัยนั้น !!! "
" ฉัน เป็นเพียงลูกชายของคนเลี้ยงวัว ! ที่อยู่ติด ๆ กับ บ้านของท่าน !!! "
"  หมายถึง...ท่านเจ้าอาวาสคนก่อน ! พระอาจารย์ของท่าน !! "  เธอที่พอมาถึงตอนนี้ก็ยังพลอยที่จะอดหัวเราะเบาๆ  ออกมาด้วยไม่ได้
" รีดนมวัวได้มา !! ฉันก็เอาน้ำนมไปขาย !!! "
" เนื้อตัวมอมแมม ! เพราะแอบไปเล่นดินเหนียวของช่างตีดาบข้างๆ  บ้าน !!! "
"จนกระทั่ง...เกิดสงคราม !!! "
" คนงานที่โรงตีเหล็กเหมือนจะไม่พอ !!! "
"  แม่ !!! นางรำขี้เมาในโรงละครคาบูกิ !!! "
" ลูกชาย... ที่จำหน้าพ่อแท้ ๆ ของตัวเองไม่ได้ !! "
" พ่อแท้ ๆ ตาย  พ่อเลี้ยงที่เป็นเพียงคนเลี้ยงวัวก็ขายฉัน ! ให้ไปเป็นคนงานที่โรงงานหลอมเหล็ก !!! "
"หึๆ"
เธอถึงกับหัวเราะเบาๆ ที่พอเห็นภาพซ้ำ ๆ พวกนี้ทีไรก็ยังต้องคอยแสร้งยิ้ม  ทั้งๆ  ที่น้ำในดวงตาก็ยังต้องพลอยกลั้นตาม ๆ ไปด้วย
" ลูกสาว.. ช่างตีดาบ !!! สอนให้ฉันเขียนหนังสือ  "
" ตลกมากจริง ๆ  "
"  เรา..อยู่ด้วยกัน ! จนกระทั่ง...ฉันได้ถูกคัดเลือกให้ไปเป็นทหาร  "
" เพราะว่า..ต้องฝึกหนัก !!! "
" ลูกสาวของช่างตีดาบก็เลยต้องกลายเป็นว่า ...ต้องแอบหนีออกไปหากันอยู่บ่อย ๆ "
" แต่ว่า...พอเสร็จสิ้นสงคราม !  ก่อนที่... พวกเราสองคนจะได้แต่งงานกัน !!!  รัฐบาลในสมัยนั้นก็ดันมายึดโรงงานหลอมเหล็กเล็ก  ๆ นั้นไป  "
" พ่อของเธอเสียใจมาก ! จนต้องตรอมใจตาย... !!! "
" ลูกสาวของเขา ! เข้าใจผิดว่า...ฉัน ยอมให้พวกทหารมายึดโรงงานตีดาบของพ่อไป ! และเธอก็โกรธมาก !!! "
" กว่าที่...จะอธิบายให้เธอเข้าใจ !!! "
" วันนั้น !!! ฉัน..ก็กลายเป็นขุนศึกแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ !  มีชื่อเสียงเกริกไกร !!! บรรดาผู้หญิงพากันห้อมล้อม ! ลูกท่านหลานเธอคอยล้อมหน้าล้อมหลังจนเต็มไปหมด !!! "
" เป็น..ชีวิตหนุ่มสาวที่ต้องเผชิญกับความรักที่...ทรมานทุกๆ  รูปแบบจริง ๆ "  เธอเล่าให้พระหนุ่มฟัง
และทั้งๆ ตัวเองก็ยังอดนึกแปลกใจ กับ เรื่องราวความรักของ ตัวเอง กับ ฮัน ยูซองในยุคสมัยนั้นได้ดีขึ้นมาในทุก ๆ ครั้ง
และไม่น่าเชื่อว่าพอถึงตอนนี้ ความชุ่มชื่นหัวใจ ระหว่าง พวกเธอสองคนมันจะยังคงอยู่มาจนถึงป่านนี้ !!!!
"หึๆๆๆ "
เสียงหัวเราะเบาๆ  ของพระภิกษุชาวญี่ปุ่นที่กำลังทยอยดังตามขึ้นมาให้ฟังอยู่เรื่อยๆ  เป็นระยะๆ
" อันที่จริง...ก็ไม่ได้ยากที่จะเดาสักเท่าไหร่ !!! "
" แต่ก็คงจะต้องขอเดาว่า....คุณ !!! "
" คุณเองในตอนนั้นก็น่าจะสร้างความปั่นป่วนให้กับบรรดาสาว ๆ พวกนั้นเอาไว้มากจริงๆ  "  และพระหนุ่มที่ร่วมวงสนทนาเรื่องราวในอดีต
" เกิด..เป็นชายหนุ่มที่หน้าตาและฝีมือดี !! "
" แล้ว...ไม่ทราบว่า คุณ "
เออ... !!!
" คุณ..จำความรู้สึกเป็นชาย  แบบว่า !!! "
" พวกมัน...แตกต่างกันตอนนี้ ! ที่...เป็นอยู่นี้บ้างไหม !!! "  แต่พระหนุ่มที่ก็หนีความสงสัยเรื่องนี้ไปไม่พ้น !
"อืม..... !!! "
เธอที่พยายามนึกแล้วนึกอีก และคอยมองภาพอดีตซ้ำ ๆ
"  ก็เป็นแบบนี้แหละ ! "
"กระทำ..กับ สตรีเอาไว้มาก  "
" พอ..ได้เกิดมาเป็นผู้หญิงจริงๆ  ก็รู้สึก !!! "
" จริงๆ  ใช่ไหม !!! "
"  เรื่องจริง !!! หรือว่า...กำลังถูกทดสอบ ! อีกแล้ว !!! "  เธอก็เลยได้แต่พูดและยิ้มๆ
"  ฉันเอง...ก็คงไม่อาจที่จะปฏิเสธ ! หลวงพ่อไปได้หรอกนะค่ะว่า !! "
" ฉันเองก็เคยนึกถึงบ่อยๆ  ในตอนที่..ตัวเองตอนที่เป็นผู้ชาย ! แล้วก็...แอบย่องเข้าไปหา หญิงสาวคนรักในห้องนอนดึก ๆ ดื่นๆ    "
" สมัยนั้น !! " และเสียงแอบถอนหายใจบ้างเป็นบ้างครั้งบางคราวของ ๆ เธอเองที่พอมีให้ได้ยิน
" อาจเป็นเพราะว่า..ฉันในตอนที่เป็นผู้ชายคิดว่า ! ถ้า...หากยังขืนปล่อยผู้หญิงของฉันเอาไว้แบบนี้ !!! "
"  มีหวัง ! คงจะมีสักวักที่...ความเป็นชายของฉัน !!! อาจจะถูกพวกผู้หญิงที่พากันห้อมล้อมพรากกันเอาไปซะ..จนไม่เหลือคำว่า..ความรัก !!! "
"  คือ..อะไร !! ยังไง !! "
" เพราะฉะนั้น ! ฉันก็เลยต้องใช้วิธีนั้นกับเธอ !!!!! "
" และมันก็ดูเหมือนว่าจะได้ผลดี !! ได้ผลดีจริงๆ  "  เธอคราวนี้พลอยแต่ที่จะนั่งส่ายหัวไป ๆ มาๆ  ให้กับตัวเอง
และพระหนุ่มที่ก็มีเผลอ ๆ ยิ้มอย่างไม่สำรวม
"  นั่นก็แสดงว่า....เธอ รักคุณมาก  "
" เพราะว่า..ไม่มีผู้หญิงคนไหน !! ที่เป็นฝ่ายถูกกระทำและยังจะรักคุณมากจนป่านนี้หรอก  "  และมิหนำซ้ำพระหนุ่มยังคล้อยตาม
" คุณโชคดี ! ที่..เธอยอมให้อภัยคุณ !"
" เพราะ..ความรัก !!! "  เธอตอบก็เพราะรู้คำตอบของพระหนุ่มอยู่ก่อนแล้ว
และพระหนุ่มก็ดูยินดี แม้ในขณะที่ยังเกิดความลังเลสงสัย
" ความสุข..ของพวกคุณ 2 คน ! "
" ในตอนนั้น.. คงจะสุกงอมดี !! "  พระหนุ่มตั้งคำถามต่อไป
เธอผงกหัวเบาๆ
" ของขวัญในคืนวันแต่งงานของเรา !!! "
" เธอ..นำดาบเล่มสุดท้ายในชีวิตที่พ่อเธอทำไว้ ! มาหมอบให้ก่อนที่จะต้องออกไปรบในวันรุ่งขึ้น !" และยังจำความรู้สึกตอนนั้นได้ว่า
"  การที่....ได้นอนกอดกับผู้หญิงคนรักทั้งคืน ! ก่อนที่จะออกไปรบ !!! "
" มัน..เป็นอะไรที่ไม่ต้องสรรหาคำบรรยาย !!! "
" รุ่งเช้า....เธอตัดเส้นผม แล้วก็..นำมันมาพันทักทอที่ด้ามจับดาบแทนเชือก !!! " เธอมองเห็นภาพ ๆ นั้นในหัวได้ดีราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
" แต่ว่า..ก่อนที่จะประกอบฝาครอบด้ามจับของดาบคะตะนะเล่มนั้นกลับลงไปใหม่ "
"  เมอุมิ !!! "
เธอหันมาสบตากับพระหนุ่ม และเอ่ยชื่อของลูกสาวของเขา
พระหนุ่มพยักหน้าทันที
" ลูกสาวของเราในตอนนั้น " พระหนุ่มตอบ
และเธอก็ยังหันมาและเล่าต่อไป
" เธอ..ได้ใช้พู่กันเขียนเอาไว้ที่หนังลูกวัว..ตรงฝาครอบด้ามจับคะตะนะเล่มแรก !"
.... แม้ค่ำคืนนี้...ข้ายังคงเดียวดาย !
....แต่ภายในหนึ่งห้องดวงใจนี้....ยังคอยบินไปสู่อ้อมอกเจ้า...มิมุระ !  และชื่อจริงๆ สมัยที่เป็นบุรุษเพศชาย  คาซามุโต้ มิมุระ "  เธอยังคงจำชื่อตัวเองได้ดี แต่จนแล้วจนรอดเมื่อต้องมาคอยพูดถึงอดีตตัวเอง หัวใจก็เหมือนจะแหลกสลายอยู่เหมือนกัน
" เข้า..ห้องหอเพียงคืนเดียว..."
" แต่ต้อง...เป็นหม้ายไปจนตลอดชีวิต !!" และน้ำเสียงที่มันยังค่อยๆ เบาลง
และพระภิกษุหนุ่มที่ทำได้แค่เพียงนั่งฟัง และเผลอๆ บางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะแสร้งทำเป็นไม่เห็นการกดดันตัวเองของดอกฟูจิ โนะ ฮานะ ดอกไม้ที่นั่งอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว กับคน ๆ หนึ่งที่ต้องต้องผ่านควาทรงจำกับความปวดร้าวมาเป็นร้อยๆ  พัน ๆ ครั้ง ๆ  เป็นใคร..ก็คงทนเจ็บปวดกับอดีตซ้ำๆ    ได้มีไม่มากนักหรอก
เพราะฉะนั้นพระหนุ่มถึงได้หันไปสนใจที่ดาบคาตะนะ ที่ก็ไม่รู้ว่าเนื้อมืออันบอบบางจะถือมันให้แข็งแกร่งเห็นทีก็คงลำบาก
" คนๆ  เดียว "
" แต่สามารถ !!  มี...ดาบนิฮองโดะครอบครองได้มากถึงตั้ง 17 เล่ม !!! "  และความอยากรู้ที่ไม่สิ้นสุดของพระภิกษุ
และเธอก็หันไปหยิบดาบนำมาวางบนโต๊ะน้ำชา
" ดาบคะตะนะเล่ม...ที่สอง ! " และค่อยๆ ชัดดาบออกมาจากฟักอย่างระแวดระวังนำมาวางลงตรงหน้าคนที่เคยเป็นเจ้าของทั้งสองคน จนปรากฏเห็น
คมดาบที่ทำมาจากเหล็กเนื้อดีส่องแสงประกายของคมดาบที่คมกริบ
"    รอย...รักหักสวาท
...พสุธา..พรากนางเพียงหนึ่งในดวงใจ
....เสียงสะอื้นเรียกหา...ดวงใจข้าแตกสลาย "  และพวกเธอเองก็ตั้งใจเพ่งลงไปจิฮาดะ หรือว่า ลวดลายของคมดาบตรงหน้า
" เมื่อก่อน...จะพยายามที่จะสลักความทรงจำที่มีต่อเธอเอาไว้ ! ที่...."
" ด้ามจับ.. !  "
" ก่อนที่จะนำ..ฟุชิ ! ฝาครอบด้ามจับประกอบกลับลงไปใหม่ ! "  เธอเล่าให้พระหนุ่มโดยไร้ความตะกุกตะกักใดๆ จนกระทั้งเอื้อมมือเข้าไปถอดฝาครอบด้ามจับที่มีรูปสัญลักษณ์ของหัวนกวิหคเพลิง
และพระภิกษุหนุ่มที่มองเห็นเธอกำลังถอดประดาบอย่างช่ำชองแม้ว่าจะเพิ่งเคยเห็น และฝาครอบด้ามจับสีทองๆ  ขึ้นลวดลายประกบเป็นหัวนกทั้ง 2 ชิ้น ที่ๆ  เพิ่งจะถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้า และบทกลอนที่ ๆ เธอเพิ่งจะเอ่ยออกมาที่ก็ยังคงจะปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ที่... บริเวณด้านจับที่เป็นเหล็กถูกตีจนบี้แบน !
ตัวหนังสือแกะสลักตัวอักษรภาษาจีนโบราณ และ ตัวอักษรคะตะนะที่ผสมกัน !!!
แต่ว่าพระหนุ่มถึงกับลืมตัวและยังจะรีบเอื้อมมือเข้าไปจับดาบจนเมื่อมองเห็นลวดลายต่างๆ  ของดาบคะตะนะเล่มนี้
" ดาบ...ปลายดาบสันโค้งแต่แคบ !! " พระหนุ่มเอ่ยถึงกรรมวิธีตีดาบอย่างช่ำชองเหมือนๆ กัน
" การตีดาบ ด้วยวิธี.. โคะมะรุ !!! "
" จิฮาดะ !! ลวดลาย..ที่เกิดจากการตีเหล็กทบกันไปมา !!! "
"...ราวกับเหมือน  ภูเขา...ที่สลับซับซ้อน !!!  " พระหนุ่มที่เล่าสู่กันฟัง
" และยังคงรับรู้ได้ถึง...เสียงลมพัดแรงๆ  บนภูเขา ! " เธอพูดเสริม และอดสังเกตพระหนุ่มด้วยไม่ได้ ในตอนที่พวกเขาจับดาบที่เคยเป็นของตัวเอง
และพระหนุ่มที่ยังเอาแต่ถือดาบ และเธอก็โน้มตัวยอมรับอีกครั้ง
" ดาบคันทาชิ ! ของ..สำนักดาบตีไร " และเธอก็ยังยอมรับสิ่งที่พระหนุ่มพูดขึ้นมาทั้งหมด
" ดาบ..ที่เป็นสมบัติของตระกูลโยชิมัทสึ !!! "  พระหนุ่มที่ตอบทันทีทันใด
เธอเงียบเมื่อได้ยินชื่อนี้ และมีบ้างครั้งที่จะต้องแอบกล้ำกลืนความรู้สึกเจ็บปวดเล็ก ๆ ที่เหลืออยู่ลงไป
แต่พระหนุ่มกลับยืนยันที่มาที่ไปของดาบราวกับมองเห็น
" ดาบสำคัญที่ ! หายสาบสูญไปนาน "
" ดาบ !!! ที่ไม่เคยมีใครคิดว่าจะหามันเจอได้ที่ไหน !!! "จนกระทั่งพระหนุ่มรู้สึกเย็นวูบวาบไปทั่วทั้งอายตนะทั้งหก !
เพราะว่าดาบคาตะนะที่ตนถืออยู่ พวกมันยังคงมีตำนานต่างๆ ของดาบคะตะนะเล่มนี้ !!!!
และมันมีเยอะมากมายเสียยิ่งกว่า.... ใครจะรู้ว่า ความจริง !! ของดาบเล่ม ๆ นี้มันยังคงมีจริง !
อยู่หรือ....ไม่มี !!!!!


## มีพบมีพลัดพลากมีเปลี่ยนแปลง

มินาโมะโตะ ทัตสึจิสวมยูกะตะสีกรมท่าและกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางแสงไฟสลัวอยู่ภายในห้องเก็บของประจำตระกูลของตัวเอง  และทัตสึจิไม่เพียงแต่หลับตานั่งทำสมาธิอยู่ระหว่างตู้กระจกที่เก็บชุดเกราะของซามูไรชุดแดงและตู้ที่เคยเก็บดาบคาตะนะ
และจนกระทั่งเสียงของฝีเท้าที่คอยย้ำหนักๆ กำลังเดินผ่านประตูฟุสุมากลับเข้ามา
" ขอโทษที่...ต้องทำให้รอนานอีกแล้วนะ ! "
" ทัตสึจิ !!! " และอิเลฟเวนท์ที่่ยังคงสวมชุดกางเกงฮากาม่าชุดเดิมๆ  และยังถือดาบคาตานะสีทองอร่ามมาหยุดอยู่ตรงหน้า และเธอก็ยังคอยใช้หางตามองไปที่ตู้ที่เคยเก็บดาบคาตะนะตาบอดที่หายไป
" ผม ! ถึงได้บอกกับคุณแบบนั้นว่า !  ยังไง !!  "  และทัตสึจิที่ลืมตาขึ้นมา และยังต้องคอยชำเลืองมองไปที่ดาบอีกเล่มที่มีดวงตาอยู่ครบในมือของพวกเธอ
"  คุณ ! ก็ยังคงเป็นคุณคนเดิม  "
"  ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ  "  และรอยยิ้มอย่างเต็มอกเต็มใจของทัตสึจิทีหมอบให้กับดาบเล่มนี้
อิเลฟเวนท์ผงกหัวเบาๆ
" ทัตสึจิ ! "
" ทำไมคุณ ! ถึงต้องการต้อต้านฉัน ! "  และเช่นกันที่เธอก็ส่งยิ้มแบบเดียวกันให้กับทัตสึจิ
และทัตสึจิที่ยังคงทำตาม แต่เปลี่ยนหันมาเงยหน้ามาพูดคุยกันแทน
"  ก็เพราะว่าผม ! เปลี่ยนคุณไม่ได้  "  และเสียงหัวเราะเยาะในลำคอของพวกเขาก็พลอยแต่จะดังขึ้นติด ๆ
อิเลฟเวนท์ยังคงแสดงรอยยิ้มเล็กๆ  ที่มุมปาก
" ขอบคุณๆ  มาก ๆ นะ  "
" ทัตสึจิ !! "  และขอบคุณ
และทัตสึจิที่กลับส่ายหน้า
" ก็เพราะว่า..คุณ  ฟูจิวาระ !! "
"  ศรัทธา !ในความดี !!! "
" แม้ว่า...คุณก็ย่อมรู้ดีแก่ใจว่า  กฎของธรรมชาติ ! มักเล่นตลกด้วย !! " และเผลอๆ แววตาที่แสดงความเชื่อมั่นต่อเธอก็เหมือนจะเพิ่มมากขึ้นตามมาติด ๆ
" ดาบเล่มนั่น ! สินะ !!! "  ทัตสึจิที่ยังคอยมองดาบในมืออิเลฟเวนท์ และแววตาที่มีต่อดาบก็คือความศรัทธา
" พวกมัน...ดูงดงาม ! และแข็งแกร่ง !!  เกินกว่าจะหาคำบรรยายใด ๆ ได้หมดจริงๆ  "  และพอสิ้นเสียงการชื่นชมดาบของทัตสึจิ    แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับเหลียวมองไปที่ฉากกั้นห้องหนังสือโบราณของพวกมินาโมะโตะ
และมินาโมะโตะ มุรามาสะที่เดินถือดาบคาตะนะที่เคยอยู่ในตู้กระจก  และถือสมุดสีฟ้าๆ ซีด ๆ เย็บสันปกด้วยเชือกด้วยวิธีโบราณ
" สลักชื่อ !  นางอัน...เป็นที่รักยิ่งในดวงใจเอาไว้ภายใต้กระบี่ทั้งห้า !! "  และมุรามาสะที่กำลังอ่านมัน
.... แม้ค่ำคืนนี้...ข้ายังคงเดียวดาย !
....แต่ภายในหนึ่งห้องดวงใจนี้....ยังคอยบินไปสู่อ้อมอกเจ้า...มิมุระ
ดาบหนึ่ง..หมื่นวันคืนมิเคยแปรพักตร์...
...หักห้ามใจมิให้รักยากยิ่ง
....เงยหน้าแหงนมองจ้องนภา...เคว้งคว้างในดวงใจมิลืมเลือน !
ดาบสอง...! รอยรักหักสวาท
.....พสุธาพราก....จากหญิงหนึ่งเดียวในดวงใจ
....เสียงสะอื้นเรียกหา ..ดวงใจข้าแตกสลาย
ดาบสาม..!  วารีที่ไหลเชี่ยว
.....นางอันเป็นที่รักพลัดพรากจาก
...นางดับสูญลอยละล่องสู่ห้วงสวรรค์....หยาดฝนโปรยปรายเหลือเพียงแต่..ตัวข้า !!!
ดาบสี่..อาณาจักมิอาจล้มพังครืน
...ความรักมิอาจสานสัมพันธ์....ความแตกต่างคืนพันธะสัญญา ..ชาติหน้าคือเรา !
ดาบเล่มสุดท้าย ..ดวงใจข้างแหลกสลาย
.....หญิงผู้งดงามดั่งดวงจันทร์พรากจาก....ไฉนเลยข้ามิอาจปกป้องนางเอาไว้ได้
.....โปรดฝั่งร่างข้าไว้ใต้ต้น....ฟูจิ โนะ ฮานะ ! "
มุรามาสะอ่านสมุดเล่มนั้นคอยเดินวนเวียนอยู่รอบๆ  อิเลฟเวนท์ และพ่อแท้ ๆ  และเขาก็ยังคอยเดินถือดาบไปรอบๆ  แต่่ว่าอิเลฟเวนท์กลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวอะไรที่มุรามาสะอ่านสมุดเล่มนั้น แต่เธอกลับรูู้สึกหวาดกลัวแทนทัตสึจิขึ้นมาต่างหาก  และมิหนำซ้ำยังมีผู้คนใช้ผ้าสีดำปิดอำพลางใบหน้าและสวมชุดคล้ายๆ  กับพวกนินจาไร้นามพากันทยอยออกมาจากทุกทิศทั่วทางไปทั่วทั้งห้องเก็บของ  และอีกอย่างพวกผู้ชายที่แต่งกายคล้ายนินจาและดาบคาตะนะที่พร้อมจะถูกชักออกจากฟัก
แต่ทว่ามุรามาสะกลับหันไปแสยะยิ้มให้กับพ่อแท้ๆ ของตัวเองที่กำลังนั่งคุกเข่าจนต้องรีบหันกลับไปมองอิเลฟเวนท์อย่างดูถูกดูแคลน
"  ฟูจิวาระ !! "
" ไม่ใช่สิ ! ไม่ใช่ !! "
" มิมุระ ! "  มุรามาสะที่กำลังเอ่ยชื่อของคน ๆ หนึ่งในสมุดบันทึกเก่าๆ
" คาซามุโต้ มิมุระ กับ.... "  แต่ว่ามุรามาสะก็ยังจะรีบหันไปมอง ๆ ที่ภาพอุกิโยะภาพของหญิงสาวที่คอยยืนถือร่มกระดาษสีแดงที่น่ารังเกียจอยู่ที่หัวสะพาน
" ลูกสาวช่างตีดาบ....เมอุมิ  "
" อาวะตะคุชิ  เมอุมิ !! "  มุรามาสะมีแต่จะบอกเล่าอดีตเมื่อราวๆ เกือบแปดร้อยกว่าปีที่เขียนด้วยลายมือพ่อ !
" อาวะตะคุชิ เมอุมิ ! "
" รอง..ประธานของ The Empire  สกีรีสอร์ท !!! "
" ฮัน ยูซอง !!! "
" ใช่ ! หรือว่า ไม่ใช่ !!! "  และจนในที่สุดมุรามาสะก็เพิ่งจะเข้าใจว่า ทำไม ! พ่อแท้ๆ  ของตัวเองต้องมานั่งคุกเข่าแม้ใกล้จะหมดความอดทน
"  ฟูจิวาระ !!! "  แต่ก็ยังจะฝืนยืนฉีกยิ้มกว้างๆ
"  เอาจริงๆ  ฉันเคยคิดว่า เธอ  "
" น่าจะแค่มองเห็นอนาคต  ได้แค่เพียงเรื่องเดียว "
"  แต่พอ... ได้เจอ ! สมุดจดบันทึกของพ่อ ! เล่มนี้แล้ว !!! "
" เธอเป็นคนที่ประหลาดจริงๆ  "
มุรามาสะที่พยายามเดินวนเวียนอยู่รอบๆ  ตัวเธอ และสายตาที่เอาแต่จ้องแต่จะจับผิดว่า อิเลฟเวนท์จะมีปฏิกิริยาแบบไหนออกมา
"  อีเลฟเวนท์ !! "
" ฉันเองก็เกือบที่จะลืมไปแล้วสิด้วยว่า !  เธอเอง...มันเก่งเรื่อง  "
" การอ่านใจของคนธรรมดาอย่างเราๆ  ออก ! " แต่ว่าคราวนี้มุรามาสะที่พยายามจะพูดเสียงดังๆ  ขึ้นอีก
"  และสำหรับ..วิธีการจะเอาชนะใจคนอื่น.. !!!  "
" สำหรับเธอแล้วมันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือซะอีก !"
" เพราะฉะนั้น พวกเราบางคนถึงได้ถูกบังคับให้ยอมรับในชะตากรรม !! "  และน้ำเสียงประชดประชันกันของมุรามาสะที่แม่แต่จะเพิ่มระดับความเกลียดชังเธอ ในขณะที่ยังมองพ่อของตัวเองต้องมานั่งคุกเข่า
และเธอที่ทำได้ตอนนี้ก็แค่ยืนฟังก็เพราะว่า ตัวเองกำลังเป็นห่วงความอันตรายที่ใกล้จะมาถึงกับพวกเขามินาโมะโตะซะมากกว่า
แต่ทัตสึจิที่ก็ยังจะคอยนั่งผ่อนลมหายใจเข้าออก
" ความ...สันติท่ามกลางความขัดแย้ง !!! "
"...และความข่มขื่น ! อย่างถึงที่สุด !!! "  เพราะฉะนั้นทัตสึจิถึงไม่เคยปฏิเสธว่ายังไงๆ  ความเกลียดชังที่มีต่ออิเลฟเวนท์ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
" ..จนเกิน ! ที่เยียวยาได้หมดในชาตินี้ !!! "  และทัตสึจิก็คอยชำเลืองไปที่หน้าของบุตรชาย
อิเลฟเวนท์ที่ยอมละหางตาออกมาจากห้องสมุดและรีบหันกลับ
" การตายของแม่ของพวกเธอ ! มันเป็น..อุบัติเหตุ !!! "  เธอยังคงอธิบาย
"  ทัตสึจิ ! ก็พยายามที่จะเปลี่ยนแปลงมันมาเป็นร้อยๆ ครั้ง  "  และเธอยังอธิบายให้มุรามาสะฟังซ้ำ ๆ
แต่ว่ามีเพียงสายตาที่แสนเกลียดชังเพิ่มทวีคูณมองกลับมา
"  ที่..แม่ตาย ! ก็เพราะเธอ !!! "
"  อีเลฟเวนท์ !! เพราะเธอ !!! "  และน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดของมุรามาสะ
" เธอ...คือ ! คนที่เห็นทุก ๆ อย่างว่า  มันจะต้องเกิดขึ้น !!! "
" แต่ว่า...เธอกลับยืนมองเห็นความพังพินาศของคนอื่น ๆ  อยู่ได้อย่างหน้าตาเฉย  "  มุรามาสะที่พยายามจะเฆ่นฆ่าอิเลฟเวนท์ทั้งคำพูดและสายตา
" ฟูจิวาระ !!! "  และทันทีทัตสึจิก็ยืนขึ้น
" เธอ...ช่าง ! เป็นคนที่เพิกเฉย ! "
" ต่อความกลัว...ได้อย่างน่ากลัวจริง ๆ "  และเขาก็ยังเห็นด้วยกับลูกชายของตัวเอง
แต่ว่าเพราะคำพูดของทัตสึจิมันกลับทำให้เธอต้องยอมถอยห่างออกมาจากพวกเขา และหันกลับไปมองด้านหลังของฉากกั้นบานพับที่ห้องสมุดอีกครั้ง
อิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้ได้แต่ภาวนาขอร้องไม่ให้คำที่มุรามาสะจะพูดต่อไปนี้ เธอพยายามจะภาวนาไม่ให้มุรามาสะพูดคำ ๆ นั้นออกมาจริงๆ  แต่กลับกลายเป็นทัตสึจิที่กลับเป็นฝ่ายคอยแต่จะเดินเข้าหากันใกล้ๆ  และมิหนำซ้ำแววตาของพวกเขาช่างตรงกันข้ามกับของมุรามาสะ
" พวกเรา... มัน ! ก็ไม่ต่างอะไร !! "  และทัตสึจิก็คอยจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาของอิเลฟเวนท์ทุกช่วงลมหายใจ
" ..กับ ไม้ตีชา !!!! "
" ที่...มีสิทธิ์ ! ได้แค่คนชาในถ้วย !! "
"  แต่ไม่เคย...รู้รส !!! "
"  เงียบไปเลยนะ !!!! "  มุรามาสะตวาดพ่อแท้ๆ
" พวกเรา ! ไม่มีใครอยากฟังคำสั่งสอนพวกนี้อีกแล้ว !!! "  และมุรามาสะที่กำลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเพราะว่าพ่อแท้ๆ กลับไม่เคยคิดที่จะเข้าข้างพวกเขาจริง ๆ
ทัตสึจิที่คงทำได้เพียงส่ายหน้าให้กับเธออยู่เงียบๆ  ในขณะที่มุรามาสะลูกชายของตัวเองคอยจ้องแต่ถือดาบเข้าหาเขาและก็อิเลฟเวนท์
"  ทัพพี...ที่ไม่รู้รสแกง !!! "  และน้ำเสียงที่คอยแต่จะกัดฟันพูดกับอิเลฟเวนท์ของมุรามาสะ
"  แต่ว่า...ฉัน ! ไม่เคยชอบกินน้ำแกง !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" แล้ว ฮัน ยูซอง!!! "
" ฉัน อยากรู้จริงๆ  นะว่า...เธอจะจัดการกับเขายังไงต่อไป  !! "  คราวนี้ที่มุรามาสะแสแสร้งแกล้งยิ้มและหันไปมองที่ฉากกั้นห้องหนังสือไปพร้อมๆ กัน
" ถ้าหากเขาได้รู้ความจริงว่า ความจริง ! ที่..เธอ  "
"  รู้ !!! "
" และรู้ความจริงมาโดยตลอด  รู้ !!! ว่าระหว่าง เธอ กับ เขา !!! "
" รู้ถึง อนาคต !!! รู้..ถึงอดีต !!!  รู้...แม้กระทั่ง !!! "
"  เขากำลังคิดอะไรอยู่ !!!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! "
"  พวกเราต้องขอยอมรับในความสามารถพิเศษข้อนี้ ! ในการอ่านใจคนได้ถูกต้องและแม่นย้ำของเธอมากจริง  ๆ "  มุรามาสะที่ต้องการที่จะคอยบีบบังคับเธอให้สารภาพ
เพราะฉะนั้นอิเลฟเวนท์ที่ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้นอกจากเพียงต้องประคองถือดาบคาตะนะในมือไม่ให้สั่น
และเพราะเห็นดาบอีกเล่มในมืออิเลฟเวนท์  มุรามาสะก็เลยพยายามจะเดินเข้าไปและเอื้อมมือหวังเพื่อจะแย่งชิงดาบ  แต่ทันทีที่ทัตสึจิรีบเดินเข้ามายืนขวาง
"  ได้โปรด !!! "  และทัตสึจิที่ยังต้องคอยขอร้อง
" หยุดสักที !!! "
" มุรามาสะ !! "
" ได้โปรด !!! "  เพราะฉะนั้นทัตสึจิถึงได้ต้องการให้ลูกของเขาหยุด
มุรามาสะหันไปมองหน้าพ่อแท้ๆ  และส่ายหน้าไปมา  และหลังเห็นพ่อตัวเองเข้ามายืนขวางไม่ให้พวกเขาได้แย่งชิงดาบเล่มนั้น
" เอาพวกเขาออกมา !!! "  มุรามาสะที่เหลียวหันไปทางห้องสมุด
และบานประตูฟุสุมาที่ถูกเปิดออกมาจากพวกคนชุดดำ ก่อนที่ ๆ ทุกคนจะมองเห็นว่า อาซามิกำลังถือดาบคาตะนะขวางที่ลำคอของฮัน ยูซอง และคอยแต่จะบังคับให้เขาเดินกลับออกมา
"  อาซามิ !!! "
" ลูกกำลังรู้ตัวเองดีแล้วใช่ไหม !  "  และทัตสึจิที่ตั้งคำถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยทันทีที่เห็นบุตรสาวเดินออกมา
อาซามิหลบสายตาของทัตสึจิ แต่ว่าอาซามิกลับไม่หลบสายตาของอิเลฟเวนท์แม้แต่น้อย และแม้ว่าดาบจะจ่ออยู่ที่คอหอยของรองประธานสกีรีสอร์ทอยู่ก็ตาม  และฮัน ยูซองที่แทบไม่รู้สึกตัวว่ากำลังมีดาบพาดขวางอยู่บริเวณลำคอ  และก็ฮง ฮเยจีที่ยังคงสวมชุดกิโมโนสีขาวกำลังเดินตามหลังกันมาเป็นคนสุดท้ายกับปืนพกสั้นสีแสตนเลสติดตัว
อิเลฟเวนท์หันไปสบตาของฮัน ยูซองทันที และเห็นเพียงลูกนัยน์ตาที่สั่นๆ  ของพวกเขา และก็ดีถมปะไรเสื้อผ้าชุดยูกะตะผ้าฝ้ายสีน้ำเงินของฮัน ยูซองยังคงปราศจากรอยขีดข่วนจริงๆ
แต่ทว่าลูกนัยน์ตาของฮัน ยูซองก็มองเธออย่างตั้งคำถาม
" คุณ ! อ่านใจผมออก !!! "
" ได้...ยังไง !!! "  และก็น้ำเสียงสั่น ๆ ของฮัน ยูซองที่พยายามซ่อนความเจ็บปวดลึก ๆ ข้างในเมื่อได้รู้เข้ากับอะไรบางอย่างกับคนที่เคยคิดว่าไว้ใจได้
" มันหมายความว่ายังไง !!! "
" ที่...คุณมองเห็นอนาคต !!! "
" ที่..คุณ !!! รู้เรื่องอดีต !!! "
" ทั้งหมดนั่น ! "
" พวกมันหมายความว่าอย่างไงกันแน่ อิเลฟเวนท์ ! " และน้ำเสียงที่สั่นเครือจนหยุดสุดท้ายของพวกเขากำลังคอยแต่จะตั้งข้อสงสัยเต็มหัวไปหมด
" คุณทำแบบนั้นกับผม ! ได้ยังไง !!! "  และก็ดวงตาของฮัน ยูซองที่กำลังจะกลายเป็นสีแดงช้ำๆ
อิเลฟเวนท์ที่แม้ว่าจะพยายามจะประคองถือดาบไม่ให้สั่นไหวเพราะความโกรธที่มีต่อมุราาสะ แต่ว่าดวงใจของเธอต่างหากที่หักห้ามแทบไม่ไหวและใกล้จะถึงระเบิดเวลา และถึงแม้ว่าดาบคาตะนะยังไม่ถูกชักออกมาในทันที แต่ว่าเวลานี้พวกมันได้เฉือนฝ่ามือของพวกเธอไปเรียบร้อยแล้ว
และมุรามาสะที่ก็เลยได้มองเห็นอิเลฟเวนท์  และเธอกำลังแสดงความขี้ขลาดนั้นออกมาในเวลาที่คนอย่างเธอเองเห็นแก่ตัวจริงๆ
" หึๆ "  มุรามาสะแสยะยิ้มสะใจที่ได้รู้ความจริงอีกเรื่องจนได้ว่า จริงๆ  แล้ว  อิเลฟเวนท์ก็แค่คนธรรมดา
"  ทำไมละ ! "
"  อีเลฟเวนท์ !! "
" จู่ๆ  ความเห็นแก่ตัวของเธอ !!! มันก็ดันทะลุศีลออกมาบ้างแล้ว !!! "
"  หรือยังไงกันนะห๊ะ !!! "  เพราะฉะนั้นมุรามาสะที่กำลังเดาว่า ศีลเก่าๆ  ของอีเลฟเวนท์คงใกล้จะขาดเต็มที
แต่ทัตสึจิก็ยังคงคอยเข้าไปยืนขวาง
" รองประธานฮัน ! "
" คุณกำลังเข้าใจเธอผิด !!! "
" ฟูจิวาระ !!! "
" เธอ !ไม่ได้เป็นในสิ่งที่..คุณกำลังคิด !!! " และอีกทั้งที่ทัตสึจิยังพยายามขอร้องไม่ให้เขาเข้าใจเธอผิด
ฮง ฮเยจีแสยะยิ้มทันทีที่ทัตสึจิพูดจบ  และคอยแต่จะหันไปมองอิเลฟเวนท์ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าและรองเท้าสานจากเชือกฟางของอิเลฟเวนท์
" ที่แท้....!! "
" ฟูจิวาระ !! เธอมันก็เป็นแค่ นังแม่มด !!! "  และน้ำเสียงเยาะเย้ยตลอดเวลาของฮง ฮเยจี
"หึ !!! "  และรอยยิ้มเยาะตลอดเวลาของฮง ฮเยจี
" นึกว่าจะมีแค่ในตำนาน ! แบบนั้นซะอีกนะ !! "
" พวกนางจิ้งจอกเก้าหาง ! อะไรพวกนั้น !!! "  และน้ำเสียงประชดประชันของพวกเธอที่ใช้พูดกับอิเลฟเวนท์
" คุณหนู ! ฮง เยจี ! "  ทัตสึจิที่กลับกลายมาเป็นฝ่ายขึ้นเสียงต่อว่าที่คู่หมั้นของฮ้น ยูซองทันที
" ฉัน ! ก็อุตส่าห์เตือนคุณเอาไว้แล้วไม่ใช่หรือยังไงว่า..."  แต่ว่าอิเลฟเวนท์กลับรีบพูดแทรกท้ตสึจิ !
" ให้คุณคิดถึงครอบครัวของคุณเอาไว้ให้มาก ! "
" หุบปากของเธอไปซะ !!!  นางปีศาจ !! " ฮง ฮเยีแผดเสียงตวาดเธอต่อหน้าทุก ๆ คน
" หยุดแสแสร้งแกล้งบอกว่าเธอเป็นคนดี !  "
" ฟูจิวาระ ! "
"  เธอรู้ตัวหรือเปล่าว่า เธอ "
" มันน่ารังเกียจมากกว่า โสเภณีข้างถนน !!! "  คำด่าทอสารพัดของฮง ฮเยจีคอยแต่จะต่อว่า ผู้หญิงที่ตัวเองคิดว่าเป็นเพียงผู้หญิงชั้นต่ำ
อิเลฟเวนท์ที่ไม่เคยให้ความสนใจคำพูดสารพัดของฮง ฮเยจีแม้แต่นิดเดียว เพราะว่าเธอสนใจอยู่อย่างเดียวคือแววตาที่ใกล้ๆจะว่างเปล่าเต็มทีของฮ้น ยูซองที่มีต่อเธอ  และเขาก็เริ่มใช้น้ำเสียงเย็นชาขึ้นทุกๆ  ที
"คุณ ! ทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง !!! "  คำถามของเขาที่ถามเธอ
"  อย่าบอกนะว่า  คุณกำลังทำตามหน้าที่ ! "
" ถ้าอย่างนั้น ! หน้าที่ของคุณ !!! มันคืออะไรกันแน่ !!! "  และเสียงตวาดของเขาที่เพิ่งจะมีให้กับเธอครั้งแรก
" คุณเป็นใคร !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" คุณเป็นใคร !!! "  และคำถามในสมองของพวกเขาที่พลั่งพลูออกมาไม่ยอมหยุด ในขณะที่ยังมีอาซามิถือดาบเดินตามประกบ
และในขณะเดียวกันอาซามิยังต้องคอยกระชับที่ดาบจับเพื่อรักษาระยะห่างบริเวณลำคอของฮัน ยูซองเพื่อไม่ให้ใกล้มากจนเกินไป
อิเลฟเวนท์ยืนตัวเกร็งในขณะที่ฮัน ยูซองพยายามเดินเข้าหา และแววตาที่เหมือนจะขาดความชั่วมั่นในตัวเองขึ้นมาทันที  เพราะฉะนั้นทัตสึจิจึงต้องเดินเข้ามาหยุดอยู่ระหว่างเธอและก็เขา
" รองประธานฮัน  !! " และสายตาที่อ้อนวอนขอร้องของทัตสึจิต่อทุกคน และแววตาของทัตสึจิที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง  แต่เป็นแววตาของฮัน ยูซองที่กำลังถอถอยจากความไว้วางใจที่มีต่อพวกเขารวมถึงอิเลฟเวนท์
ฮัน ยูซองที่เอาแต่ส่ายหน้าและส่งสายตาที่ผิดหวังเหมือนถูกหินถล่มโยนทับไปทั่วทั้งหัวจิตหัวใจจนแตกสลาย
" เธออ่านใจฉัน เพราะอยากจะเอาชนะอะไรกันแน่ "  คำถามที่แสนจะโง่งมของฮัน ยูซอง
เพราะฉะนั้นทัตสึจิถึงต้องกับพยักหน้าอีกสองสามครั้ง
"  ฟูจิวาระ...  "  ทัตสึจิก็แค่ยอมรับความจริงและบอกกับพวกเขา
" เธอเอง...ก็แค่ !!!! "
"  ที่...ก็แค่สำเร็จ !!  ในการหาประตูทางออกแห่งชีวิต ! "
"ได้มากกว่าพวกเราทุกคน ! มันก็เท่านั้นเอง !!! "
"  คนบางคน...ที่ก็หาประตูจนเจอ !!! "
"  ทั้งหมด ! ทั้งมวลหน้าที่คนอย่างเราๆ  ก็มีเพียงเท่านี้เอง !!! "  แต่ว่าคราวนี้ทัตสึจิยังคงพยายามส่งแววตาที่เชื่อมั่นต่ออิเลฟเวนท์ไปให้กับพวกเขาทุก ๆ คน
แต่เธอกลับไม่ได้สนใจอะไรนอกจากปลายดาบคาตะนะของอาซามิที่ยังคอยขวางพาดไว้ที่ลำคอของฮัน ยูซองเอาไว้เลย และคำพูดที่มีนับล้านที่อยากจะอธิบายแต่ก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนเก็บกดเอาไว้ก่อน
"  เพราะฉะนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา "
" ฉันถึงต้องคอยบอกกับคุณ ฮัน ยูซอง !!! "  และน้ำเสียงที่สั่นเครือผสมผสานกันกับลมหายใจที่ขาดๆ  หาย ๆ  ของตัวเธอเอง
"  ว่า...จงอยู่ห่างๆ  กับฉันไว้ !! "  เธอเตือนเขาเป็นครั้งสุดท้าย
และเธอก็รีบละสายตาออกมาจากฮัน ยูซอง  เพราะต้องการหันกลับไปมองที่ตัวต้นเหตุ
" และ.. มุรามาสะ !!! "
" นาย !!! ไม่มีวันที่จะเห็นเขาตาย !!!! "  และเธอก็เตือนมุรามาสะเป็นครั้งสุดท้าย
"หึๆ "  มุรามาสะฉีกยิ้มด้วยความสะใจ
"  อีเลฟเวนท์ !!! "
" นี่แหละๆ  ที่เขาว่ากันว่า ความเห็นแก่ตัว !!! "
" เธอรู้หรือยังว่า...มันเป็นยังไง !!"  มุรามาสะพอใจมากที่อิเลฟเวนท์เดือดดาล และกล้าเปิดเผยตัวตนของตัวเองในที่สุด  และในขณะเดียวกันก็ยังจะคอยเข้าไปยืนใกล้ๆ  กับว่าที่คู่หมั้นฮง ฮเยจีของฮัน ยูซอง
และมุรามาสะก็เริ่มยั่วยุฮง ฮเยจีให้พิสูจน์หาความจริงด้วยการช่วยจับมือข้างที่ถือปืนของฮง ฮยจีกลับขึ้นมาและหันไปทางอิเลฟเวนท์
และฮัน ยูซองพยายามที่จะเข้าไปห้าม
" อย่าทำแบบนั้นกับเธอ มุรามาสะ !!! "   และพยายามเข้าไปขอร้องทั้งมุรามาสะและฮง ฮเยจี
"เชอะ !! " ฮง ฮเยจีที่ยิ่งหันกลับไปมองอิเลฟเวนท์กับว่าที่่คู่หมั้นด้วยความสมเพช
" พี่ค่ะ !!! "  และน้ำเสียงที่ผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่าของฮง ฮเยจีต่อว่าที่คู่หมั้น
" พี่รู้ตัวรู้เปล่าว่า พี่ !!! "
" กำลังถูกนังจิ้งจอกตัวนี้ใช้เวทย์มนดำ  "
" ไสยศาสตร์สารพัดทำให้พี่หลงจนโงหัวไม่ขึ้น !!! "
"  ฮัน ยูซอง !! พี่รู้ตัวเองดีอยู่หรือเปล่า !!!  "   และฮง ฮเยจีที่พยายามต่อว่าเขา และหันกลับมาใช้สายตาที่ดูถูก
" ทุเรศ !!!  "   สายตาดูถูกดูแคลนอย่างมหาศาลของฮง ฮเยจีต่ออิเลฟเวนท์  และก็สายตาที่ผิดหวังซ้ำๆ  ให้กับฮัน ยูซอง
มุรามาสะที่มองเห็นโอกาศและพยายามเข้าไปยั่วยุฮง ฮเยจีอีกครั้ง
" คุณหนูฮง !!! "
"  หรือว่าคุณ  ไม่อยากพิสูจน์ "   มุรามาสะส่งสายตายั่วยุฮง ฮเยจีเพื่อให้พวกเธอพิสูจน์ว่า อิเลฟเวนท์เป็นตัวอะไรกันแน่
อิเลฟเวนท์ที่มองเห็นแววตาที่สะอกสะใจของมุรามาสะที่เพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ  และคำยั่วยุของมุรามาสะพลอยแต่จะทำให้เด็กหัวอ่อนอย่างฮง ฮเยจีตกหลุมพลาง เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องคอยมองสบตาของพวกเธอและสารภาพ
" ปืนของคุณ ! "
" จะไม่มีทางทำอะไรฉันได้ " อิเลฟเวนท์สารภาพต่อหน้าทุกๆ  คน
" หุบปาก ! "  ฮง ฮเยจีเถียงและลั่นไก
ปัง !!!
เพล้ง !!!!!!
เศษกระจกของตู้เก็บพัดโบราณแตกระเอียดอยู่บนพื้นใกลๆ้ กับรองเท้าของ ฮง เยจี และก็เริ่ม ๆ จะเห็นหยดเลือดสาดกระเด็นติดกับใบพัดโอกิโบราณๆ  จนกระทั่งพัดค่อย ๆ ร่วงหล่นกลับลงมาบนพื้น
" อย่า !!!! "  อีเลฟเวนท์กรีดร้อง
ฉึก !!!


## เลือดไหลหนองแล้ว

ฉึก !!!!
มินาโมะโตะ  ทัตสึจิทรุดนั่งคุกเข่าลงทันทีใกล้ๆ  กับร่างที่นอนจมกองเลือดของมินาโมะโตะ อาซามิที่เพิ่งถูกยิงเข้าที่กลางหลัง แต่ว่ามุรามาสะกลับยืนตัวสั่น ๆ และหยดเลือดที่เปรอะติดอยู่ที่ปลายดาบคาตะนะ
เพราะทั้งทัตสึจิกับอาซามิที่ต่างพาตัวเองเข้าไปขวางไม่ให้อิเลฟเวนท์ถูกทำร้ายด้วยอาวุธและคมดาบ !
ปังๆๆๆๆ และเสียงปืนที่เริ่มจะทยอยดังไปทั่วทั้งบริเวณบ้านมินาโมโตะ
" ไป !!!! "  เพราะฉะนั้นมุรามาสะยิ่งต้องรีบตะโกนให้พวกเขาทุกคนหนีไป
แต่ว่ามุรามาสะที่ยังคงลังเลในขณะที่หันกลับมามองหน้าพ่อแท้ ๆ และน้องสาวของตัวเองที่งี่โง่เง่ายอมสละชีวิตให้กับคนที่เห็นแก่ตัว    และยังหันไปมองอิเลฟเวนท์ด้วยความโกรธแค้นจนไม่คิดว่าตัวเองชาตินี้จะยอมให้อภัย
ทัตสึจิยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นแม้ว่าเวลานี้เลือดจะทยอยไหลซึมออกมาจากบริเวณทรวงอก แต่ว่าสายตาที่มองย้อนกลับมาที่มุรามาสะกลับเป็นสายตาที่ก็มีแต่ความห่วงใยต่อบุตรก็เท่านั้น
ปังๆ  เสียงปืนยังคงทยอยใกล้เข้ามาที่ห้องหนังสือ  เพราะฉะนั้นมุรามาสุก็เลยต้องรีบหาทางหนีออกไปก่อน
และอิเลฟเลฟเวนท์ยังคงคอยช่วยอาซามิที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนตัก !
" หมอ !!!! "  เธอยังคอยตะโกนเรียกร้องหาความช่วยเหลือซ้ำๆ    และในขณะที่ฮัน ยูซองก็รีบเข้าไปยึดปืนในมือของฮง ฮเยจีคืนกลับมาจนได้
" อีเลฟเวนท์ !!! "  หมอดิษฤรนรีบร้อนวิ่งกลับเข้ามาในห้องหนังสือ  และยังวิ่งเข้ามาพร้อมกับเจ้าหน้าที่เอนไอเอสเอสคนอื่น ๆ
และหมอที่รีบเข้าไปช่วยประคองตัวของทัตสึจิทันทีที่สังเกตเห็นรอยแผลร่องลึกกลางหน้าอก และซอ ฮเยมีที่รีบเข้าไปนำตัวของฮง ฮเยจีกลับออกมาจากห้องหนังสือ  แต่ว่าฮง ฮเยจีกำลังยืนตัวสั่น ๆ และเริ่มมองอิเลฟเวนท์ด้วยความกลัวและสงสัยขึ้นทุกทีๆ
อิ แทวอน ยุน แจอิน และเจ้าหน้าที่ตำรวจญี่ปุ่นกำลังช่วยกันเข้าไปปิดล้อมบริเวณบ้านมินาโมะโตะ และทุกๆ คนต่างพยายามไล่ตามจับตัวมุรามาสะกับพวกของเขา
แต่ว่าฮัน ยูซองที่กำลังพยายามจะเข้าไปช่วยประคองทัตสึจิกับหมอ  แต่ว่าเพื่อนของเธอกลับไม่ได้ดูรีบร้อนที่จะพาคนบาดเจ็บกลับออกไปรักษาทันที  แต่หมอคนนั้นกลับรีบเข้าไปคว้าและจับชีพจร
" อีเลฟเวนท์ ! เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม !! "  หมอดิษฤรนลนลานเข้าไปสำรวจอาการบาดเจ็บตามร่างกายของอิเลฟเวนท์ก่อน
แต่อิเลฟเวนท์ที่รีบดึงมือออกและผงกหัวให้กันรัวๆ
" หมอ ! ฟังฉันนะ !!! "
" อาซามิ !!! "
" เธอ !!! ไม่ได้ตัวคนเดียว !!! "  เธอพยายามย้ำอาการขออาซามิกับเพื่อนของเธออยู่หลาย ๆ ครัั้ง
หมอดิษฤรนที่ดูเหมือนะเข้าใจภายในเสี้ยววินาที และรีบหันมาช่วยประคองอาซามิและรีบอุ้มตัวเธอกลับออกไปจากห้องหนังสืออย่างรีบร้อน  แต่ว่าอิเลฟเวนท์ก็รีบกลับมาประคองทัตสึจิเอาไว้
"  ไม่เป็นไร !!! "  เสียงเหนื่อยหอบของทัตสึจิพยายามที่จะบอกกับอิเลฟเวนท์และคนอื่นๆ
" ผม ! ไม่เป็นอะไรเลยจริงๆ  อิเลฟเวนท์ "  ทัตสึจิพยายามบอกกับทุกคน
"  ไม่ได้ !!! " อิเลฟเวนท์ส่ายหน้าให้กับทัตสึจิทันที
"  ฉัน ! จะไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว !!!  "  และเธอยังพยายามจะช่วยพยุงร่างของทัตสึจิ
แต่ทัตสึจิก็คอยฝืนและยังพยายามที่จะจับมือคอยห้ามฟูจิวาระของตัวเอง
" ปล่อยผม ! ไปเถอะ !!! "  และเสียงหายใจที่เริ่มจะติดๆ  ขัดของทัตสึจิ
" ฟูจิวาระ !!! "  การพยายามที่จะขอร้องอิเลฟเวนท์หลายๆ  ครั้งของทัตสึจิ และก็บางครั้งสายที่ไม่เคยห่างหายจากอิเลฟเวนท์และก็ฮัน ยูซองที่พยายามเข้ามาช่วยกันประคองตัวเอง
"  ทัตสึจิ !! "  และยังเป็นครั้งแรกที่น้ำตาของอิเลฟเวนท์ที่กำลังไหลต่อหน้าพวกเขา
" คุณ !!! คิดที่จะต่อต้านฉัน ! ไปอีกนานเท่าไหร่ พอได้แล้ว ! "  อิเลฟเวนท์ขอร้องทัตสึจิซ้ำๆ  ว่าไม่ให้ห้ามเธอ
แต่ว่าทัตสึจิก็ยังยินยอมที่จะพยักหน้าให้เธออีกเป็นครั้งที่สองและสาม
" ก็เพราะว่า...พวกเรา ! เปลี่ยนแปลงคุณไม่ได้ !!! "
" ....การเพิกเฉย ต่อ ความกลัว !!! "  และทัตสึจิที่พยายามฝืนความเจ็บปวดเพื่อจะขอต่อต้านเธอเป็นครั้งสุดท้าย
"  บอกตามตรง !!! "
"  ฟูจิ โนะ ฮานะ ฟูจิวาระ !! "
"  ว่า....พวกเราคงทนไม่ได้ที่จะต้องมองเห็น ความจริงผ่านหน้าเราไป !!! "
"  ความกลัว... ไม่ใช่ !!! "
" สิ่งที่..."
" ...น่ากลัว !!! "
" แต่...ความจริงซิ !!! ที่น่ากลัวมากที่สุด !!! "  แต่ว่าคำตอบของทัตสึจิที่กลับไม่ยอมแม้แต่จะสบตาของอิเลฟเวนท์
และทัตสึจิก็ตั้งใจมองเข้าไปในดวงตาของฮัน ยูซองแทน
"  ...จะเป็น ฟูจิวาระ  หรือว่า...อีเลฟเวนท์ ก็ช่าง !!! "
"  ทุก ๆ อย่าง...ล้วนแต่เป็นสิ่ง !  สมมติ !!! "
"  อนาคต ! อดีต !!  หรือว่าแม้แต่.. ความจริงที่เธอมองเห็น !!! "
" พวกมัน !!! "
" ไม่มีอะไรที่ได้มา !!! "
" โดยที่ไม่มี...เงื่อนไข !!! " และจนกระทั่งเสียงพูดที่ขาดๆ  หาย ๆ ของทัตสึจิที่แต่จะแผ่วเบาลงเรื่อยๆ  ไปพร้อมๆ กับร่างกายที่กำลังใกล้จะดับสูญ
อิเลฟเวนท์ที่พยายามจะเข้าไปพยุงตัวทัตสึจิและพยายามจะพาเข้ากลับออกไปจากห้องหนังสือให้ได้
" ฉันจะพานายไปรักษา ! "  เธอพูดกับทัตสึจิโดยที่เป็นตัวเองโดยแท้
"  ฉันต้องให้พวกเขารักษานายให้ได้ "  เธอพูดพร้อมทั้งน้ำตา
ฮัน ยูซองพยายามพาตัวของทัตสึจิออกไปจากห้องหนังสือให้ได้ แต่ทัตสึจิกลับคอยแต่จะจับมือห้ามพวกเขาเอาไว้  และทัตสึจิยังจะคอยหมอบรอยยิ้มให้กับเขา
" ถึงยังไงวันนี้ก็ต้องมาถึงอยู่ดี " ทัตสึจิบอกกับฮัน ยูซอง และคอยแต่จะจับมือห้ามทั้งเขา และก็อิเลฟเวนท์ไปพร้อมๆ  กัน
" เพราะฉะนั้นมา...จนถึงตอนนี้ !! "
" พวกเราที่ในที่สุดก็ได้ยอมรับความเป็นจริงนี้ได้สักที  "
" ว่า....อีเลฟเวนท์ !!! "
" เธอ !!! ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้ !!! "
" อีเลฟเวนท์ !  เพราะว่า...เธอเองที่ก็ไม่อาจหาหนทางที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้สำเร็จจริง ๆ  อย่างที่...เธอว่า ! " คำพูดและลมหายใจติดๆ  ขัด ๆ ของทัตสึจิยังคงแผ่วเบาลง
มุรามาสะรีบร้อนและนำพาผู้คนติดตามคนอื่นๆ  รีบวิ่งหนีเข้าไปในป่าไผ่สี่เหลี่ยมบริเวณเนินเขาหลังบ้านมินาโมะโตะ แต่แล้วอยู่ๆ  พวกของมุรามาสะกลับต้องหยุดวิ่งลงกลางทางระหว่างทางขึ้นภูเขา
แต่ทว่ามุรามาสะที่รีบชักดาบคาตะนะเล่มสีทองออกมายืนขวางเอาไว้ทันทีที่เห็น เงาของใครบางคนคอยยืนถือดาบราวๆ สามค่อนสี่ชะกุรอคอยอยู่ท่ามกลางความมืดและฝนที่เพิ่งจะเริ่มทยอยตกลงมาบนเนินเขา
มุรามาสะคอยถือดาบและเดินเข้าไปเผชิญกับบุคคลที่อยู่ตรงหน้า จนกระทั่งเจอกับไทระ มาซายูกิตัวเป็นๆและมาซายูกิก็ตั้งใจยืนประคองถือดาบคาตะนะเอาไว้ใหแน่นๆ และดูเหมือนว่าเส้นผมที่ค่อนข้างจะเริ่มยาวลงมาปรกหน้าและก็เนื้อตัวที่กำลังเปียกปอนของเขา  แต่ว่ามิหนำซ้ำหยดเลือดเป็นเส้นเป็นสายก็ยังคงคอยไหลย้อยลงมาจากบาดแผลๆ บริเวณที่มีผ้าพันแผลปิดทับเอาไว้ที่ขมับด้านซ้าย เสื้อยืดคอกลมของไทระ มาซายูกิที่สกรีนลวดลายของเจดีย์ห้าชั้นของญี่ปุ่น และไหนจะกางเกงผ้าฝ้ายสีน้ำเงินกรมท่าห้าส่วนมีจั๊มที่เริ่มจะเปียกชุ่มไปจนหมด และรองเท้าหนังแตะรัดข้อสีดำที่ย้ำน้ำและดินโคลน
และทั้งไทระ และทั้งมินาโมะโตะต่างคนก็ต่างพยายามมองหาคมดาบของอีกฝั่ง ที่ ๆ ในยามนี้คมดาบฮาจิดะสะท้อนอยู่บนแอ่งน้ำฝนใต้ต้นไผ่
ปังๆๆๆๆๆ !!!
อิ แทวอนกับยุน แจอินกำลังร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ตำรวจของญีปุ่นพยายามเข้าตรวจค้นภายในบ้านของมินาโมะโตะภายในค่ำคืนวันที่ 22 มีนาคม
และอยู่ๆ ลมพายุวูบใหญ่ก็พัดเข้ามาปะทะกับกำแพงรั้วบ้านของมินาโมะโตะ จนเกิดเสียงดังโครมครามราวกับเสียงฟ้าร้อง และฝนที่ตกลงมาอย่างหนักจนมองไม่เห็นว่าใครเป็นใคร และแสงไฟรอบๆ บ้านมินาโมะโตะที่เริ่มทยอยดับลง
เพล้ง !
เพล้ง !!!!
หมอดิษฤรนรีบหันหลังกลับไปมองภายในบ้านของทัตสึจิทันทีที่ได้ยินเสียงของกระจกที่แตกดังมาจากห้องเก็บของ
" ไม่นะ !!! "  สีหน้าถอดสีของหมอดิษฤรนกำลังทำให้ทุกคนรอบข้างอดสงสัยไม่ได้ และหมอที่พยายามจะรีบวิ่งกลับเข้าไปที่ห้องหนังสือ แต่เพราะลมพายุและก็ฝนก็แทบจะพัดพวกเขาจนกระเด็นกระดอนไปคนละทิศละทาง
" ไม่นะ !! "    แต่ว่าหมอยังพยายามตะโกนและร้องห้าม
" อย่าคิดอะไรบ้าๆ !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! อย่าเด็ดขาด !!! "  หมอดิษฤรนที่พยายามจะตะโกนหาอิเลฟเวนท์ในขณะที่เกิดพายุและลมแรง และคอยแต่จะพยายามมองหาอิเลฟเวท์ไปจนทั่ว และจนกระทั่งพวกเขาก็มองเห็นฮัน ยูซองวิ่งสวนออกมา
" หมอ !!! "
" อีเลฟเวนท์ !!! " ฮัน ยูซองวิ่งเข้ามาหาพวกเขาด้วยหน้าตาตื่นตระหนกและตกใจ
" เธอ ! หายไป !!! "  เขาบอกกับทุกๆ คนท่ามกลางลมพายุฝน
ตุบ !!
ตุบๆ
หมอดิษฤรนที่อยู่ๆ ก็พุ่งถลาเข้าไปชกหน้าฮัน ยูซองจนหน้าหัน  และเขายังถูกหมอซ้อมอย่างเอาเป็นเอาตายโดยที่ไม่มีใครได้ทันตั้งตัว
" ฮัน ยูซอง !!! " และเสียงด่าทอของหมอที่พยายามตะโกนใส่หูของพวกเขา
" ไม่เคยมี ใคร !! "
" เคยบอกกับ นาย !!!  เลย..ใช่ไหมว่า !!! "
" อย่าให้ !!! "
"  เธอ.!  ได้จับดาบ !! "  หมอทั้งพยายามซ้อมฮัน ยูซอง และตั้งใจตะโกนกลอกหูให้ได้ยินชัดๆ
อิ แทวอนกับ ซอ ฮเยมีที่ต้องรีบผละออกฮง ฮเยจีและรีบกรูเข้ามาช่วยกันแยก
" หมอ ! คุณทำบ้าอะไรอยู่!! " ซอ ฮเยมีได้แต่ร้องตะโกนห้าม
และในขณะที่พวกเขาทุกคนต่างก็ล้มลุกคลุกคลานและเปียกปอนกันอยู่ท่ามกลางสายฝน
" หมอ.. !! "
" นี่...นายกำลังทำบ้าอะไร ! "  ยู ฮีวอนกำลังวิ่งออกมาจากในบ้านตะโกนห้าม
" ปล่อยเพื่อนของฉัน ! เดี๋ยวนี้ !!  "  ซอ ฮเยมีที่ริบวิ่งตามเข้ามาห้ามหมอด้วยอีกคน
และก็ยุน แจอินที่กำลังยืนพิงเสาบ้านเฝ้าดูคนพวกนี้
หมอดิษฤรนเพิ่งโดนอิ แทวอนกระชากตัวเขาออกมาจากฮัน ยูซอง
" อีเลฟเวนท์ ! "  แต่หมอก็ยังตะโกนด่าทอฮัน ยูซองไม่ยอมหยุด
" ถ้าคราวนี้ !!! " หมอพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากอิ แทวอน และเฝ้ามองดูหน้าของพวกเจ้าหน้าที่เกาหลีทุกๆ คน
"  เธอ !!! "
"  ไม่กลับมา ..!!!
" ฉัน !!! จะตามไปฆ่านาย !! "
" ฮัน ยูซอง !!! "    และหมอก็รีบเดินหนีพวกอิ แทวอนกลับไปที่รถพยายาล
และเพราะคำพูดของหมอดิษฤรนทำให้ทุกๆ คนต่างพลอยทำหน้าสงสัยว่า จริงๆ แล้วกำลังเกิดอะไรขึ้นกับอืเลฟเวนท์กันอยู่แน่ๆ
แต่สิ่งที่พวกเขาทุกคนรู้ก็คือ อยู่ๆ ตอนที่ไฟเริ่มดับ และเสียงตู้กระจกที่แตก แต่ทว่าตอนที่พวกเขาหันกลับไปอีกที
อิเลฟเวนท์ก็หายตัวไปพร้อมกับสร้อยไข่มุกสีดำที่เคยเก็บอยู่ในตู้บานนั้นและก็ดาบเล่มสีทองของเธอ !
ฉับ !!!!!
ตุบ...
คนบางคนที่แต่งกายคล้ายพวกนินจาอยู่ๆ ก็ล้มคว่ำบนพื้นทราย  และน้ำฝนก็ชะเลือดของพวกเขาบนพื้นทรายไหลไปตามสายน้ำ  และอิเลฟเวนท์กำลังเก็บดาบคาตะนะคืนเข้าฟัก และยังยืนอยู่ท่ามกลางต้นไผ่สี่เหลี่ยมที่กำลังไหวเอนลู่ไปกับลมนับพัน ๆ ต้น
แต่ว่ากลุ่มชายฉกรรจ์ต่างสวมชุดคล้าย ๆ กันแบบพวกนินจาสมัยโบราณ และทุกคนยังมีผ้าสีดำโผกปิดอำพรางใบหน้านับแล้วตอนนี้น่าจะราวๆ ห้าสิบคนขึ้นไป และพวกเขากำลังค่อย ๆ  พากันหันหลังกลับไปมองเพื่อนร่วมชะตากรรมที่เพิ่งจะถูกดาบของอิเลฟเวนท์ฆ่าทิ้ง
และมุรามาสะที่กำลังเผชิญหน้าฟาดฟันกับมาซายูกิก็ต่างหยุดชะงักเมื่อได้กลิ่นคาวเลือด
" อีเลฟเวนท์ !! " มุรามาสะยิ้มให้เธออย่างกับเห็นของเล่น และยังรีบร้อนเดินแหวกผู้คนที่ติดตามพุ่งเข้าไปหา
" ไม่ว่ายังไงๆ ซะ "
" เล่เหลี่ยมของเธอก็ยังคงใช้ได้  "  และมุรามาสะยังคอยแต่จะชอบอกชอบใจ และมิหนำซ้ำยังมองหันกลับไปไทระที่ยังยืนตากฝนผมเผ้ากระเซอะกระเซิง
อิเลฟเวนท์ที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกซะจากเสียงของลมฝนข้างหน้าตัวเอง เพราะฉะนั้นเธอจึงหันมาจับและกระชับด้ามดาบคันทาชิในมือ  และก็เท้าซ้ายก็เริ่มจะถอยร่นไปข้างหลังเล็กน้อย  และลำตัวของพวกเธอที่เอี้ยวไปทางซ้ายก่อนเล็กน้อย
เพราะฉะนั้นมุรามาสะกับพวกของเขาคนอื่นๆ ก็เลยต้องรีบหันมาชักดาบคาตะนะ และคอยดูท่าทีของเธอ
และอิเลฟเวนท์แม้จะก้มมองลงต่ำไม่สนใจที่จะเด็ดหัวพวกเขาในทันที แต่ว่าเธอก็พอจะมองเห็นคมดาบคาตะนะเล่มนั้นท่ามกลางสายฝนภายในอุ้งมือของมุรามาสะอีกคน แสงสะท้อนของคมดาบในมือมุรามาสะสะท้อนประกายวิบวับราวกับยืนมองภูเขาสูงสามลูกโดดเด่นอยู่บริเวณสันดาบ
และมุรามาสะที่เฝ้ามองดูดาบคาตะนะในมือของอิเลฟเวนท์ที่ ๆ พวกมันแทบไม่ต่าง และต่างคนก็ต่างกระโจนเข้าฟาดฟันกันทันที  และเสียงกระทบกันรัวๆ ของเหล่านักนินจาล่องหนก็ต่างตวัดปลายดาบเข้าใส่ทั้งอิเลฟเวนท์และก็ไทระ มาซายูกิท่ามกลางป่าไผ่สี่เหลี่ยมท่ามกลางสายฝนป่าไผ่สี่เหลี่ยมในค่ำคืนหลังวันเปลี่ยนฤดูในเดือนมีนาคม
และแสงสะท้อนเงาของคมดาบคันทาชิที่ยกขึ้นเป็นลวดลายก้อนเฆมมหึมาของไทระ มาซายูยังคอยแต่จะกระทบกันรัวๆ  กับคมดาบคันทาชิเล่มอื่นๆ รอบทิศที่พยายามจะเข้าไปทำร้ายอิเลฟเวนท์ให้ได้  และอิเลฟเวนท์ที่ยังคงตวัดเพียงปลายดาบนิฮองโดะของตัวเองเข้าหาคนของมุรามาสะจนกระเด็นกระดอนพัดหายเข้าไปในป่าไผ่บ้างก็มี
และแม้ว่าทั้งมุรามาสะ และคนของเขาจะพยายามช่วยกันรุมตวัดดาบใส่ทั้งอิเลฟเวนท์และก็ไทระ แต่ดูเหมือนว่าพวกเขาก็ทำได้แค่พัดลมเข้าหาพวกเธอสองคนได้ก็เท่านั้น !
ขณะเดียวกันมุรามาสะที่ยังคงช่วยกันระดมกำลังเพื่อที่จะเฆ่นฆ่าอิเลฟเวนท์กับมาซายูกิ แต่หลายๆ ครั้งพวกเขาเหมือนจะได้ยินเสียงกรีดร้องของความเจ็บปวด...ออกมาจากดาบของเธอ
เวลานี้...สายตาของเธอเลือดเย็นซะจนไม่อยากจะมองหนังหน้าของใครทั้งนั้น และเธอก็แค่ใช้สายตามุ่งหาเจ้าของดาบตัวต่อตา
แววตาอิเลฟเวนท์ที่ว่างเปล่าจนไม่สามารถจะเดาใจเธอได้ว่า จริงๆ  แล้ว เธอกำลังคิดที่จะเฆ่นฆ่าหรือว่าแค่ขู่ให้กลัว  ศพแล้วศพเล่าของบรรดาผู้จงรักภักดีต่อมุรามาสะ ณ ลานกว้างของป่าต้นไผ่สี่เหลี่ยมพายุเป็นร้อยๆ  ปี  และยังคงอยู่ท่ามกลางพายุและลมฝนที่ ๆ ยังคงบ้าคลั่ง
และเพียงแค่การตวัดดาบเพียงแค่หนเดียวของอิเลฟเวนท์  ใบไผ่ที่ปลิวว่อนมาเฉียดก็ยังขาดสะบั้น และราวกับว่า ใบไม้ไผ่ที่เคยเขียวชอุ่มต้องกลับกลายเป็น...ใบไม้แห้งได้ในพริบตา !!!!
และสายลมที่กำลังหอบเอาใบไผ่นับล้านๆ  คอยแต่จะร่วงหล่นทับอยู่บนศพพวกนั้นตามรายทาง...
แต่ทวา่สายลมก็เกือบจะทำให้เสื้อคลุมฮาโอริสีเขียวซีดของอิเลฟเวนท์  ให้ดูซีดจากลงไปอีก และสายฝนที่คอยแต่จะสาดกะเซ็นคอยชำละล้างคราบเลือดที่ติดปลายนิฮองโดะของเธอ
จนกระทั่งมุรามาสะที่ได้พาพวกของเขากวาดต้อนอิเลฟเวนท์กับมาซายูกิประดาบกันไปจนถึงบริเวณลานกว้างเวิ้งว้างหินปนทรายใกล้ๆ  กับหน้าผาหินปูน  และพวกของมุรามาสะที่ยังคอยทยอยแห่กันออกมาจากป่าไผ่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายเท่าตัว
และทุกๆ  คนต่างก็กระโจนเข้าหาแค่เพียงอิเลฟเวนท์เพียงคนเดียว  แต่ว่าไทระก็กลายเป็นขวางหนามสำหรับพวกของมุรามาสะไปด้วย
ไทระ มาซายูกิยังคงจ้องคอยแต่กระโจนกระโดดและตวัดดาบพุ่งเข้าหามุรามาสะจนแทบจะชิดติดหน้าผา  แต่มุรามาสะก็ใช้ดาบคันทาชิในมือคอยฟาดฟันกับไทระจนเสียงดาบของพวกเขาดังราวกับพายุหมุน
ดาบคันทาชิของมุรามาสะแม้กระทั่งเวลาฟาดฟันดาบท่ามกลางพายุ พละกำลังของมันดั่งพายุงวงช้างที่คอยแต่จะกระทบกับคู่ต่อสู้  จนกระทั่งดาบของมาซายูกิแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ
และมิหนำซ้ำมาซายูกิยังต้องพยายามฝืนความเจ็บปวดจากบาดแผลหลังจากถูกรถชนมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงก็เพื่อออกมาตามหาและช่วยเหลืออิเลฟเวนท์  และเลือดที่ยังคงไหลซึมไม่ยอมหยุดจากผ้าพันแผลที่บริเวณศรีษะ


## เลือดข้นกว่าฝนจริง ๆ

และแม้ว่าในขณะที่สายฝนยังคงตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง และต้นไผ่ที่ไหวเอนลู่ตามลมยังคงเสียดสีกันต้นต่อต้น  แต่อิเลฟเวนท์ก็ยังคงตวัดดาบญี่ปุ่นอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าพายุลมฝน
ปัง !!!
ฮัน ยูซองยิงปืนขึ้นฟ้าออกไปหนึ่งนัด  ในขณะที่เขากำลังมองเห็นว่า พวกผู้คนของมุรามาสะ มินาโมะโตะพากันแต่จะรุมทึ่งอิเลฟเวนท์อยู่ที่ริมหน้าผากลางป่าไผ่
ปัง ! ปัง !!
เขายิงปืนเป็นครั้งที่สอง เพราะว่าพวกของลูกชายทัตสึจิที่ไม่ใครคิดจะสนใจกับเสียงปืน  และมิหนำซ้ำคนพวกนั้นก็ยิ่งใช้ดาบเข้าไปตีรันฟันแทงกับทั้งเธอและทั้งกับไทระ
แต่ว่าอิเลฟเวนท์และก็มาซายูกิที่ต่างคนก็ต่างรีบตะโกนห้าม เมื่อพวกเธอเห็นฮัน ยูซองเดินดุ่มๆ เข้ามาท่ามกลางดงของคมดาบ
" หนีไป !!! "  อิเลฟเวนท์ตะโกนห้ามไม่ให้เขาเข้ามาใกล้  และในขณะที่มาซายูกิหันมาชักสีหน้า
" นาย !! กำลังจะเป็นภาระให้กับเธอ !!! "  มาซายูกิตะโกนด่าทอฮัน ยูซองต่อหน้ามุรามาสะ
"  นายต่างหาก  มาซายูกิ ! ที่เป็นภาระสำหรับเธอ  "  แต่ว่าเขาที่จ้องแต่จะตะโกนสวน
" หุบปากสักที ! ได้มั้ย !!! " เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องหันไปตะโกนห้ามพวกเขาเลยทั้งคู่
ในขณะที่ตัวเธอเองยังคงเอาแต่ย้ำอยู่บนร่างศพของพวกมินาโมะโตะ  มุรามาสะ  และหยดเลือดที่สาดกระเซ็นจนแดงฉานเลอะเทอะเปรอะเปื้อนอยู่ที่พื้นหินปนทรายนั้น
มุรามาสะที่ได้แต่มองและยังคอยแสยะยิ้มออกมา
" อีเลฟเวนท์ !!! "
" ฉัน ! ชักอยากจะรู้จริงๆ ว่า  ชาตินี้.... !!! "
" เธอจะเลือกใคร ให้เป็นผู้ชนะ !!!  "  และทันทีที่พูดจบประโยค มุรามาสะก็รีบร้อนถือดาบออกไปไล่ล่า
ฉับ !!!!
ฉับ !!  พวกของมุรามาสะ2 คน ค่อยๆ ล้มฟุบอยู่ใกล้ๆ  กับข้างหลังของเขา !  และอิเลฟเวนท์ที่รีบสะบัดเลือดที่ติดอยู่ปลายดาบของตัวเองทิ้งต่อหน้าต่อตาของฮัน ยูซอง
แต่ว่าเธอก็ไม่ได้กล้ามองสบตาของเขาในทันที  เพราะเลือดที่สาดกระเซ็นบนใบหน้าของเธอเองมีมากจนเกินไป
ฮัน ยูซองแม้จะไม่กล้าขยับเข้าใกล้เธอในทันที แต่ว่าก็พอสังเกตเห็นสายตาที่ดูว่างเปล่าจนน่ากลัวของอิเลฟเวนท์ได้อย่างชัดเจน และเธอก็ยังรีบร้อนเดินกลับออกไปต่อสู้ท่ามกลางสายฝนเทกระหนำ  และเขาก็ยังจะมองเห็นอิเลฟเวนท์มองเห็นเธอปลิดชีวิตใครต่อใครก็ได้ด้วยเพียงการตวัดปลายดาบเท่านั้นจริง ๆ
สายตาของฮัน ยูซองที่เฝ้ามองเธอถือดาบโบราณญี่ปุ่นออกไปเฆ่นฆ่า วิธีการจับดาบที่ช่ำชอง และฝีไม้ลายมือ และการรู้จักหลบหลีบปลายดาบของอีกฝั่งมันชั่งดูเหมือนผู้ชายที่ถูกฝึกฝนศิลปะการร่ายรำวิชาฟันดาบมาอย่างดี แต่ว่าอิเลฟเวนท์ที่เขาเห็นก็ยังคงเป็นเพียงผู้หญิง..
และศพแล้วศพเล่าบางคนก็เพิ่งจะถูกฟันเข้าที่ศีรษะ ศพแล้าก็ศพเล่าที่กำลังถูกปลายดาบคันทาชิของอีเลฟเวนท์ตัดเข้าที่ขั้วหัวใจเพียงแค่ครั้งเดียว
และทุกๆ  เสี้ยววิของการตวัดปลายดาบคันทาชิของเธอก็เพื่อไม่ให้ ! พวกหน้าไหนได้เข้าไกล้เขา !!
แต่ทว่าในขณะเดียวกันไทระ มาซายูกิยังต้องคอยต่อสู้และเผชิญหน้าอยู่กับพวกมินาโมะโตะอยู่บริเวณริมหน้าผาหินปูน จนกระทั่งพวกเขามองเห็นมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง และคลื่นลมในทะเลจำนวนมหาศาลที่พัดเข้าหาฝั่งพลอยทำให้น้ำทะเลสาดกระเซ็นทะลุขึ้นมาจนถึงบริเวณหน้าผา  และยังคงมีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า
ฮัน ยูซอง กับ อิเลฟเวนท์ได้ตกอยู่ในวงล้อมของพวกมุรามาสะ และน่าจะมีคนของมุรามาสะเกือบ ๆ ครึ่งค่อนร้อยคอยแต่จะถือดาบญี่ปุ่นเข้าหาพวกเขา และโดยเฉพาะมุรามาสะที่เปลี่ยนเป้าหมายจากอิเลฟเวนท์มาเป็นเขา
และอิเลฟเวนท์จำเป็นต้องคอยประกบติดหลังของฮัน ยูซองเอาไว้ให้มากที่สุด เพื่อที่เธอจะปกป้องเขาให้หลุดรอดพ้นจากคมดาบของมุรามาสะ  และถึงแม้ว่าฮัน ยูซองพยายามจะใช้ปืนเล็งไปที่คนพวกนั้น แต่ว่าพวกของมุรามาสะก็หายวับไปต่อหน้าต่อตา
แต่ทว่าการต่อสู้กันระหว่างมินาโมะโตะ มุรามาสะกับไทระ มาซายูกิก็ยังดำเนินต่อไป และในขณะที่ต่างฝ่ายก็ต่างพยายามที่จะผลักอีกฝ่ายให้ตกลงไปในทะเล
ฉึก !!!!
มุรามาสะเพิ่งที่จะชักดาบคันทาชิออกมาจากกลางอกของไทระ  และเลือดของมาซายูกิที่กำลังไหลไปตามคมดาบของมุรามาสะอยู่เรื่อยๆ
"  ไทระ.... !!!!! "  อิเลฟเลฟเวนท์แผดร้องสุดเสียงและกำลังจะวิ่งเข้าหามาซายูกิ  แต่ว่าเธอก็ยังต้องหันหลังกลับ
อิเลฟเวนท์แทงดาบสวนเข้าไปที่ฮัน ยูซองเต็มๆ
ฉับ.....
ฉึก !!!
ฮัน ยูซองเริ่มที่จะตัวเงนเงนและใกล้จะล้มลงเข้าทุกทีๆ    และอิเลฟเวนท์ก็รีบชักดาบกลับคืน
ตุบ !!!
พวกของมุรามาสะที่เพิ่งถูกอิเลฟเวนท์แทงเข้าที่กลางท้องน้อยจนล้มคว่ำอยู่ตรงหน้า แต่ว่าอิเลฟเวนท์ยังต้องรีบถลาเข้าไปรับฮัน ยูซองเอาไว้ให้ทัน
ฮัน ยูซองที่ตอนนี้เริ่มมีเลือดไหลซึมออกมานิด ๆ หน่อยๆ บ้างแล้วที่กลางหลัง ก็เพราะว่าร่องรอยบาดแผลที่ถูกฟันเข้าที่กลางหลัง
" ฮัน ยูซอง !!! " เสียงสะอื้นที่ก็เริ่มปะปนออกมากับหยดน้ำตาของอิเลฟเวนท์ ในขณะที่เข้าไปประคองสวมกอดฮัน ยูซองเอาไว้ในอ้อมกอด
" ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหมว่า...."
"  ให้อยู่ !! ห่างๆ  ฉันเอาไว้ !!! "  ถ้อยคำพูดจาประชดประชันที่เธอยังมีให้เขา เพราะอยากให้ฮัน ยูซองเกลียดเธอให้มาก ๆ เข้าไว้  และเธอที่รู้ทั้งรู้เนื้อตัวของฮัน ยูซองที่เริ่มเย็นขึ้นมาบ้างแล้ว และอีกไม่นานมือไม้ของฮัน ยูซองก็จะเริ่มสั่นๆ เพราะว่าเสียเลือดมาก  และคงจะไม่นานเท่าไหร่
และเขาก็เริ่มจะส่งเสียงหอบเหนื่อย และลมหายใจที่ขาดๆ เกินๆ  ในขณะที่หลังก็ยังแทบไม่รู้สึกว่ามีบาดแผลร้าย
"  อีเลฟเวนท์ !!! "  เขาที่พยายามจะฝืนยิ้มให้กับเธอ
" คุณ !!! "
" คุณ  เคยบอกเอาไว้ใช่ไหมว่า...ถ้าหากว่า ! "
" เรา ! รู้ว่าเรากำลังจะไปตาย  แล้วเรา !!!  จะพาคนที่เรารักไปด้วยไหม !!! "  และน้ำเสียงพูดที่ค่อย ๆ หดหายเบาลงไปเรื่อยๆ  ของฮัน ยูซอง
อิเลฟเวนท์รับรู้ได้ดีและพยายามจะพยักหน้าให้กับเขาถึงสองสามครั้ง และก็รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากสำหรับเขาจริง ๆ  เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องคอยนั่งคุกเข่าและรอฟังคำพิพากษาของฮัน ยูซอง และเขาก็ยังคอยแต่จะเอื้อมมือขึ้นมาและคอยลูบไล้เช็ดน้ำตาที่เปรอะหน้าของเธอออกให้
ฮัน ยูซองยังคอยเฝ้ามองอิเลฟเวนท์ด้วยความห่วงหาและอาลัยอาวรราวกับ ว่า....จะต้องพรากจากกันไปไกลแสนไกลอีก
" แต่อย่างน้อย....ที่ ! "
"  ผม !!! "
" ยัง !!! "
"  เห็น..คุณมีชีวิตอยู่ !! "  ลมหายใจเฮือกสุดท้ายของฮัน ยูซองร่วงหล่นอยู่ภายในกำมือของอิเลฟเวนท์ในที่สุด...
ม่านหมอกสีเทาในค่ำคืนเริ่มต้นวันเปลี่ยนฤดูหลังวันที่ยี่สิบเอ็ดกำลังเคลื่อนย้ายออกจากดวงจันทร์ จนกระทั่งเริ่มมองเห็นดวงจันทร์ที่กำลังถูกฉาบด้วยสีคล้ายเลือด  ค่ำคืนแห่งพระจันทร์สีเลือดที่กลับมาอีกครั้งและยังฉายแสงสีแดงอยุ่ท่ามกลางทะเลพลอยได้เห็นหยาดฝน และคลื่นลมทะเลคล้ายดั่ง..เพลิงลาวาที่ร้อนระอุ !
แต่ทว่า...สายลมที่เคยทำให้หนาวเหน็บเย็นยะเหยือกไปจนสุดเบื้องลึกของหัวใจ  บัดนี้สายลมได้กลับกลายเป็นความร้อนที่คอยแต่จะเผาไหม้หัวใจ....ของอิเลฟเวนท์
และพวกของมุรามาสะที่ยังคงต่างทยอยกันออกมาจากป่าไผ่สี่เหลี่ยมอย่างไม่หยุดหย่อน และก็ยังรวมไปถึงกองซากศพที่ค่อยๆ  เพิ่มปริมาณนอนตายกลื่อนกราดอยู่ตามบริเวณหน้าผา และป่าไผ่สี่เหลี่ยม
อิเลฟเวนท์ยังคงถือดาบคาตะนะ และเธอยังคงยืนอยู่ท่ามกลางซากศพ แต่ว่าปลายดาบคาตะนะของเธอก็ยังคงไร้เลือดสาดกระเซ็นเข้ามาติดอยู่ที่คมดาบ  แต่ว่ามีเพียงไอหมอกควันสีขาวๆ ต่างหากที่พวยพุ่งออกมาจากปลายของดาบคันทาชิของเธอแทน..เลือด
เพราะฉะนั้นมุรามาสะที่กำลังขยับเท้าออกมาให้ห่างๆ  จากมาซายูกิที่กำลังนอนพะงาบๆ  อยู่ที่ริมหน้าผาห่างออกมา  และก็ทิ้งให้มาซายูกินอนหายใจรวยรินเหมือนคนใกล้ตาย
มาซายูกินอนจมกองเลือดอยู่ริมหน้าผา และยังมองเห็นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มปะปนกับหยดเลือดที่ไหลซึมตามร่างกายจนซึมสู่ผืนดินทราย  แต่ว่ามาซายูกิก็ไม่อาจทีจะละสายตาจากฟูจิวาระของเขาได้แม้ในขณะที่เธอยังคอยสวมกอดฮัน ยูซอง
อิเลฟเวนท์ที่เพิ่งจะขยับถอยออกมาจากร่างของฮัน ยูซองที่ได้นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นทรายที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือด  และเธอก็พยายามลุกกลับขึ้นมาในขณะที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝนสีเลือดและลมพายุเดือดพล่าน และดวงตาที่ดูไร้ความปราณี และยินดียินร้ายค่อยๆ  พุ่งทะยานเปล่งรัศมี ที่เกินกว่าคำว่าอำมหิตต่อหน้า..มุรามาสะอีกคน
และเธอ ! ยังต้องคอยใช้มือข้างขวาถือดาบคันทาชิและคอยตวัดดาบอ้อมขึ้นบนท้องฟ้า  และยังต้องหันปลายของดาบคันทาชิสวนทางกลับเข้าหาตัว  และหัวแม่มือนิ้วข้างขวาที่ยังคงคอยแนบชิดติดอยู่ที่กระบังมือด้วยแผ่นทองคำผสมดีบุกตีเป็นรูปพญาวิหคเพลิงกางปีก
แต่ดวงตาของพวกยามต้องแสงจันทร์สีเลือดก็กลายเป็นสีแดงได้ แต่ทว่านิ้วมือทั้งสี่ที่ ๆ  ก็กำลังดูเหมือนจะจงใจคอยกรีดนิ้วออกมา ราว ๆ  กับ นั่งมองพัดโอกิ.ที่ถูกคลี่  และเท้าข้างขวาพวกเธอที่ค่อยๆ  ขยับถอยไปข้างหลังอย่างช้า ๆ  และส่วนมือที่เหลืออีกข้างก็ยังต้องคอยพายยื่นฝ่ามือออกเบื้องหน้า และ.ลูกนัยน์ตาที่เคยเป็นสีดำของเธอก็กลับกลายเป็นดวงตาสีแดงเพลิง
ดวงตาอิเลฟเวนท์แดงก่ำและคอยจะควานหาดาบนิฮองโดะนับร้อยๆ  เล่มที่รายล้อมรอบอยู่รอบตัวใกล้หน้าผาหินปู  และเธอที่ได้แต่ภาวนาว่า
"สงคราม...ครั้งสุดท้าย ! "
และเสียงของดาบนิฮองโดะนับสองร้อยในยามค่ำคืนผันเปลี่ยนฤดูกาล ในวันเวลาของการเริ่มฤดูกาลของใบไม้ผลิ  แต่ก็ยังมีเสียงการปะทะกันระหว่างคมดาบและเลือดเนื้อของมนุษย์นับร้อยๆ  ท่ามกลางป่าต้นไผ่
และเพียงสายลมพัดวูบเดียวจากการตวัดดาบคันทาชิของเธอ  สายฝนที่จู่ๆ  ก็ยังต้องแตกกระเจิดกระเจิงพากันหนีหายไปจนหมด....อยู่ที่กลางทะเล !!!!


## เลือดระเหยกลายเป็นควัน

ขณะที่พวกของมุรามาสะนับแล้วประมาณสองร้อยกว่า และพวกเขายังคงสวมชุดดำปิดหน้าปิดตาคอยแต่จะกระโจนใช้ดาบเข้าไปต่อสู้ฟาดฟันกันอย่างดุเดือดทามกลางพายุสีเลือดกับอิเลฟเวนท์ที่ยืนสู้เพียงลำพัง
มินาโมะโตะ มุรามาสะในขณะที่ยืนใกล้ๆ ริมหน้าผา และคอยเฝ้ามองดูการตวัดดาบคันทาชิที่อยู่ในมือของอีเลฟเวนท์ในทุก ๆ ฝีก้าว  และก็น่าเหลือเชื่อที่เขากลับไม่เคยมองเห็น อิเลฟเวนท์จะก้าวถอยหลังเลยสักครั้ง และก็แค่อิเลฟเวนท์ตวัดปลายดาบคันทาชิเล่มนั้นร่างกายคนก็พร้อมที่ฉีกขาดออกเป็นเสี่ยง ๆ ได้ในพริบตา
และบริเวณคมดาบคันทาชิของพวกเธอก็ยังจ้องแต่เชือดเฉือนเข้าที่กลางหลัง  ฟันเข้าที่กลางหน้าผากและยังหั่นเอ็นที่ข้อมือของคู่ต่อสู้ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
มุรามาสะและทุกคนที่เฝ้ามองอิเลฟเวนท์พยายามตัดร่างกายของคนให้ฉีกขาดออกจากกันเป็นสองท่อนก็ด้วยเพลงดาบเดียว
เธอที่ทำแค่เพียงคอยตวัดดาบนิฮองโดะขึ้นลงเป็นรูปสามเหลี่ยมมุมฉาก !  มุมแหลม !!!  คอยตวัดปลายดาบอยู่รอบตัวเอง !!!!
แต่ทว่ามิหนำซ้ำที่ไอหมอกควันสีขาวๆ  ก็ยังทยอยพวงพุ่งออกมาจากดาบคันทาชิเล่มนั้น ซะจนแทบจะบดบังตัวเธอเอาไว้จนเกือบจะมองไม่เห็น
ฉึก !!!!
อีเลฟเวนท์เพิ่งจะกระชากปลายดาบคันทาชิกลับออกมาจากลำคอของพวกมุรามาสะคนสุดท้าย ในขณะที่เธอยืนอยู่ใกล้มุรามาสะอีกคนเพียงเอื้อม
มุรามาสะแสยะยิ้มทันทีที่  เพราะในที่สุดเขาก็ได้เห็นเธอฟาดฟันนักรบตระกูลมินาโมโตะจนไม่เหือสิ้นซากจริงๆ  เหมือนในสมุดบันทึกของเธอที่พ่อแท้ๆ เป็นคนเขียน
"หึ !!! "  รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจของมุรามาสะ  และเธอที่มองเห็นมันชัด ๆ เต็มสองลูกกะตาทีเดียว
"  คืนนี้ !!! "
" เธอ !!! ฆ่าคนไปอีก ! เท่าไหร่ !!! "  มุรามาสะยังคงแสร้งยิ้ม แม้ว่าจะไร้ผู้คนสนับสนุนข้างกายอีกต่อไปแล้ว
และมุรามาสะที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับอิเลฟเวนท์จนแทบจะได้ยินเสียงเสียงหอบเหนื่อยของพวกเธออย่างชัดเจน
อิเลฟเวนท์ในที่สุดก็กลับหันมายืนตัวตรงๆ  ก็เพื่อที่จะได้คอยหันมาตวัดคมดาบกลับมาเช็ดรอยเลือดที่แขนเสื้อคลุมฮาโอริสีเขียวซีด  ๆ
และมุรามาสะที่ในที่สุดก็ได้มองเห็น อีเลฟเวนท์คอยเช็ดดาบที่เปื้อนเลือดของตัวเองอย่างช้าๆ  กับแขนเสื้อคลุมที่ขาด ๆ อีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้เห็นมานานจากวัดที่นารา
และเธอที่บรรจงเช็ดคราบเลือดที่ติดอยู่ที่ปลายของจิฮาดะน้อยนิดอย่างใจเย็น ๆ  ก่อนที่จะหันกลับมาถือดาบคันทาชิตวัดปลายดาบให้ทิ่มลงไปที่พื้น
" สามร้อย...ห้าสิบห้า !!!! "
" และยังขาดอีกศพ !!! "
อิเลฟเวนท์ตอบคำถามอย่างหน้าตาเฉย  และบางครั้งหางตาก็ยังต้องคอยแอบหันมองไทระ มาซายูกิที่ใกล้จะหมดลมหายใจอยู่ข้างหน้าก็ตามที
แต่ว่ามุรามาสะยิ่งเข้าใกล้ดาบเล่มนั้นมากเท่าไหร่  และเขาก็ยิ่งมองเห็นลวดลายของจิฮาดะที่เกิดจากการตีทับเหล็กร้อนๆ  ทบกันไปมาเป็นหมื่นๆ  แสน ๆ ครั้ง จนกระทั่งเกิดเป็นลวดลายของ ๆ ดาบคะตะนะเล่มๆ นั้น ลวดลายของเหล็กกล้าที่ถูกตีจนบี้แบนจนกลายเป็นทิวเขาที่สลับซับซ้อนอยู่บนคมดาบคันทาชิ
" ยัง ! นับเลขเก่งเหมือนเดิม !!! "  จนกระทั่งสุดท้ายแล้ว มุรามาสะต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากชื่นชมกันจริงๆ
" ฟูจิวาระ !!! "  และก็ตามด้วยชื่อญี่ปุ่นของเธอ ตามที่พ่อแท้ๆ  ของเขาเป็นคนตั้งให้
แต่ว่าเธอยังคอยถือดาบคันทาชิและยืนนิ่งๆ แม้จะเห็นมาซายูกิกำลังกระอักเลือด
" มุรามาสะ !!! "  แต่ทว่าน้ำเสียงที่พยายามจะกดให้ต่ำลงทุกทีๆ  ของเธอ
" รู้มั้ยว่า...ทำไม !!! "  และเธอที่ยังจะตั้งคำถามกับพวกเขา
" ดาบคันทาชิ ! สองเล่ม !!! "
" พวกมัน !!! "
" ถึงได้... ! มองดูเหมือนดาบพี่ดาบน้อง !!! "  เธอกำลังอธิบาย  แต่ก็ยังพอมองเห็นมุรามาสะพลอยแต่จะหันคมดาบมาที่ตัวเอง
"  ทิ้งดาบซะ !!! " และคำขอร้องของมุรามาสะที่ในที่สุดก็ยอมเปิดเผยความในใจจริงๆ ออกมาได้สักที
" และเรา !! จะมาสร้างโลกนี้ขึ้นมาใหม่ !  "
" ฟูจิวาระ !!! "  และพร้อมๆ  กับบอกเหตุผลว่า
" ละทิ้งดาบนั้น !!!! "
" และหันมามองหาอนาคต ที่...ซ่อนภายใต้ดาบ !!  ด้วยกัน !!! "
" ฟูจิวาระ !!! "    และน้ำเสียงที่ฟังดูแล้วเหมือนอยากจะขอร้องสำหรับมุรามาสะอีกคน
"หึ!" และถึงคราวที่เธอขอหันมาแสยะยิ้มให้กับพวกเขาบ้าง และมุรามาสะก็เลยได้เห็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของจริงซะเต็มตาว่าจริงๆ แล้วมันก็น่ากลัว
และเธอที่ยังคอยยิ้มให้กับดาบพวกนั้น
"  เพราะว่า....พวกมัน !!! "
"  มี....เจ้าของ !!! "
" ...คนเดียวกัน ! มาตลอด...."  และเธอก็สารภาพ
อิเลฟเวนท์ในขนะที่ยืนต่อปากต่อคำก็แอบพลิกข้อมือและหัวนิ้วมือตรงกระบังมือให้ค่อยๆ หงายขึ้นมาอย่างช้าๆ  จนผลิกกลับด้าน  และเธอก็คอยแต่จะใช้หัวแม่มือลูบๆ  คลำๆ  อยู่แต่ดวงตาหยกสีอำพันที่กระบังมือของด้ามจับ และยืนสงบนิ่งท่ามกลางซากของศพที่ตัวเองเฆ่นฆ่า
" หึๆๆ " และดูเหมือนว่าเสียงหัวเราะเยอะของฝ่ายที่เคยคิดมาตลอดว่าจะเป็นฝ่ายตรงกัมอย่างมุรามาสะ มินาโมะโตะกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะที่น่าผิดหวังของเขา
อิเลฟเวนท์ก็เลยต้องยอมหันกลับมาสบตาของเจ้าของเสียงหัวเราะนั้น และบัดนี้เธอก็มองเห็นแล้วว่า จริงๆ แล้ว พวกเขาก็กลัวการเปลี่ยนแปลงจริงๆ
" ยอมรับมาซะเถอะ !!! "
" มุรามาสะ !!! "  และเธอยังคอยขอร้องให้พูดความจริง
" ฟูจิวาระ !!! "  มุรามาสะรู้สึกเสียหน้าจนทำท่าว่าจะถือดาบขึ้นมาและข่มขู่
" ฉัน !!! ไม่เคยกลัว !!! "  แต่ว่ามุรามาสะยังคงปฏเสธความน่ากลัวของอิเลฟเวนท์
และมุรามาสะที่ยังคอยต้้งท่าถือดาบทำคล้ายๆ กับวิธีของอิเลฟเวนท์อย่างไม่ผิดเพี้ยนด้วยการหันคมดาบสวนเข้าหาลำตัว และแววตายังคงเต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะเอาชนะ
" เธอมัน! ไม่ใช่ ! "
" ผู้ !!! หยั่ง...รู้ !!! " และคมดาบคันทาชิของมุรามาสะก็พุ่งสวนออกไปทันที
ฉับ !
ฉึก !!!!!
มุรามาสะเห็นอิเลฟเวนท์ยังถือดาบแนบอยู่ที่ลำตัว แต่ว่าที่เท้าซ้ายของเธอกลับก้าวขึ้นมาเล็กน้อย และก็หยดเลือดที่ค่อยๆ  ซึมหายเข้าไปในคมดาบลวดลายของภูเขาทั้งสาม !
" เชิญ.. !!!!!! "
"  ...ไปถามความจริง !  ในนรก !!!! " เธอสบตาของมุรามาสะอีกครั้งจนได้ และเธอก็รีบทิ้งดาบลงพื้น
ดาบคันทาชิที่ๆ กำลังทยอยร่วงหล่นจากมือของมุรามาสะ
ตุบ !
และดาบคันทาชิที่ดูคล้ายกันกับอย่างฝ่าแฝดที่ถูกวางพาดกันจนเป็นรูปกากบาทอยู่ท่ามกลางพื้นทราย
และอิเลฟเวนท์ยังคงใช้แค่หางตามองดูดาบทั้งสองเล่ม
" ชื่อ...นี้ !!!! "
" มุรามาสะ !!! "
"  ฉันจะใช้ !!! แค่....
" ครั้งเดียว ! "
อิเลฟเวนท์ที่ไม่ได้พูดหรือว่าคุยกับมินาโมะโตะ แต่ว่าเธอที่กำลังพูดอยู่กับดาบของตัวเองทั้งสองเล่มพวกนั้นต่างหากละ !
และแล้วมุรามาสะก็ล้มลงอย่างช้าๆ อยู่ข้างๆ กับดาบฝาแฝด  และเขายังมองเห็นเพียงอิเลฟเวนท์กำลังยกเท้าเดินข้ามดาบคันทาชิสองเล่มนั้นไปอย่างไม่แยแส
มิหนำซ้ำเธอยังเมินเฉยต่อซากศพที่ตายเกลื่อน และก็กับมาซายูกิที่กำลังนอนหายใจรวยระรินและเกือบจะเป็นลมหายใจสุดท้ายอยู่ข้างหลัง
มุรามาสะที่ตอนนี้กำลังล้มลงในท่านั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ ติดกับคาบคันทาชิของอิเลฟเวนท์ จนกระทั่งได้มองเห็นจิฮาดะของดาบคันทาชิทั้งคู่ได้อย่างชัดเจน
จิฮาดะ...ของดาบคันทาชิเล่มหนึ่ง !!! ที่ดั่งเปลวเพลิงลุกโหม... !!! คอยทาโทม !!!! ข่มทับ !!!!  วางผาดทับกันกับดาบคันทาชิอีกเล่มหนึ่งจนเป็นรูปกากบาท !!!!
พญาวิหค....แห่งเปลวไฟแห่งนรก !!!  แต่ก็ยังด้อยกว่า....พญาวิหคเพลิงแห่งขุนเขาแห่งสายลมเพลมพัด !!!!!
พญาวิหคเพลิงตาบอด..ผู้พายแพ้...ให้กับพญานกจากขุนเขารูปสามเหลี่ยม
ดาบนิฮองโดะคู่พี่น้อง และดาบเล่มหนึ่งที่ดวงตาของดาบยังคงมืดบอดและยังคงต้องคอย...ควานหา  " ความหวัง ! หลังความตาย  "
และดาบอีกเล่มหนึ่งที่ยังคงใช้ดวงตาคู่เรืองรองคอยสอดส่องหา  " ความหวัง ! ที่จะมีชีวิตรอด
....และฝูงนกคะซะซะงินกประเภทจำพวกอีกาฝูงใหญ่นับเป็นพันๆ  ที่ต่างพากันโบยบินถลาออกมาจากในป่าต้นไผ่สี่เหลี่ยมนับพันพัน
แต่ทว่าพวกมันต่างหากที่ต่างพากันโบยบินต่อๆ กันไปทีละตัวๆ บินโฉบเข้าไปหาพระจันทร์สีเลือด ทั้งๆ ที่พวกมันไม่มีทางรู้ได้ว่า จะรอดหรือจะตาย แต่พวกฝูงนกซะซะงิก็ยังคงบินต่อไปเรื่อยๆ  และจนกระทั่งพวกมันบินเลือนหายไป
แถวที่นั่งวีไอพีห้องกระจกด้านบนขวาสุดของสนามเบสบอลของเมืองนิชิโนะมิยะประเทศญี่ปุ่นที่มีบรรดาผู้หญิงผู้ชายที่คอยสวมสูทชุดสีดำต่างทยอยเข้ามายืนอออยู่ที่ระเบียงกระจกและก็อีกทั้งบรรดาเหล่าชายฉกรรจ์ที่พากันสวมชุดสูทสีดำอย่างเรียบร้อยอีกหลายต่อหลายสิบก็ต่างคอยยืนห้อมล้อม และล้อมหน้าล้อมหลังผู้ชายชาวญี่ปุ่นอายุราวๆ เกือบใกล้จะห้าสิบปีบริบูรณ์
ผู้ชายชาวญี่ปุ่นหัวล้านตัวน้อยในวัยเริ่มจะห้าสิบสวมชุดสูทสีดำสนิทราคาแพงที่ผลิตภายในประเทศ และพวกเขาก็ยืนอย่างใจจดใจจ่อเพื่อที่จะรอชมการแข่งขันกีฬาเบสบอล ระหว่างทีมเบสบอลที่เคยเจอกันมานับครั้งไม่ถ้วน
ระหว่างทีมที่มีสัญลักษณ์เป็นรูปสิงโต และเหล่าผู้เล่นในทีมทั้งหมด 9  คนก็สวมเสื้อชุดสีน้ำเงินล้วนสกรีนรูปตัวอักษรภาษาอังกฤษสีน้ำเงินตัวใหญ่ คำว่า  " L "  เอาไว้ที่หน้าอกด้านขวาและก็หมวก
และทีมเบสบอลของเหล่าเป็ดขาวตัวผู้ ผู้เล่มสวมชุดลายทางสีขาวดำและหมวกที่สกรีนตัวหนังสือภาษาอังกฤษตัวใหญ่สีดำ " M "  เอาไว้ที่หน้าอกด้านขวาและก็หมวก และเสียงโห่ร้องยินดีทันทีที่ผู้เล่นของทั้งสองทีมเดินลงสู่สนามในรอบชิงชนะเลิศ
อิเลฟเวนท์สวมชุดสูทลวกๆ และกำลังเดินตามเหล่าบอร์ดี้การ์ดเข้ามานั่งอยู่แถวหน้าสุดของชั้นวีไอพี และเธอก็ยังเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตัวที่ใกล้ๆ กับผู้ชายหัวล้านวัยห้าสิบ และพวกเขาที่ยังคงนั่งสนอกสนใจอยู่แต่กับการแข่งเบสบอลนัดชิงชนะเลิศของสนามนี้
" คนเบื้องบน !!! "
" ฝากมาบอกว่า ขอขอบใจ !!! "  รอยยิ้มเล็ก ๆ จากผู้ชายในวัยห้าสิบกำลังขอบคุณเธอ
อิเลฟเวนท์ที่ทำเพียงนั่งมองผ่านกระจก และมองไปที่สนามเบสบอลที่กว้างใหญ่กับผู้คนคับคั่งในสนาม แต่ว่าผู้ชายวันห้าสิบ อย่าง ยามาดะ อิเกดะก็ยังคอยแต่จะตั้งคำถามอีกจนได้
" อีเลฟเวนท์ !
" เธอว่า...การแข่งขันวันนี้ ! "
"    ใคร ! จะเป็นฝ่ายชนะ !!! " เพราะว่าพวกเขาที่ก็แค่อยากรู้ว่าเธอจะทำนายผลแม่นจริงๆ สมคำเล่าลือจริงๆ ไหม  แต่ว่าอยู่ๆ พวกเขาก็เห็นอิเลฟเวนท์เธอลุกขึ้นมา
อิเลฟเวนท์ที่ไม่ได้สนใจกับคำถามเท่าไหร่ เพราะเธอยังคงสังเกตฝีไม้ลายมือผู้เล่นของทีมที่อยู่ตรงหน้า
อิเลฟเวนท์ที่บอกกับพวกเขาแค่ว่า
"  พนันได้เลยว่า...."
"    ให้แทง...!!!"
"  ตรงกันข้าม !!!! "
อิเลฟเวนท์ที่พอตอบคำถามแล้วก็รีบร้อนเดินออกจากห้องชมเบสบอลที่ดีที่สุดกลับออกไปอย่างปัจจุบันทันด่วน
"หึๆ " และรอยยิ้มของยามาดะที่กำลังยิ้มให้กับความหุนหันพลันแล่นของตัวเอง
สถานีโทรศัพท์ชื่อดังของประเทศญี่ปุ่นกำลังนำเสนอข่าวด่วนเรื่อง  การบริจาคเงินก้อนใหญ่ให้กับพิพิธภัณฑ์ดาบญี่ปุ่น !!
ว่า...เมื่อบ่ายของวันนี้ !
ท่านรองนายกรัฐมนตรีของประเทศนาย ยามาดะ อิเกดะ ได้ช่วยสนับสนับบริจาคเงินก้อนใหญ่ให้กับพิพิธภัณฑ์ดาบของประเทศ เป็นจำนวนเงินทั้งสิ้น 30,000,000  ล้านเยน !!
ทั้งนี้ ! ผู้ใกล้ชิดของ นายยามาดะ อิเกดะ ได้พากันเปิดเผยว่า นายยามาดะ ได้ชนะพนันเงินก้อนใหญ่จากการทายผลการแข่งขันเบสบอล
โดยทีมสัญลักษณ์รูปสิงโตยังคงเอาชนะ ทีมสัญลักษณ์เป็ดขาวตัวผู้ด้วยคะแนนที่ท่วมท้น !!!!
อิเลฟเวนท์ยังคงสวมใชุดสูทสีดำลวกๆ และนั่งอยู่ด้านหน้าของจอทีวีแอลอีดีขนาดใหญ่ภายในสนามบินนาริตะภายในเมืองหลวงของประเทศญี่ปุ่น และก็ยังจะมีผู้ชายในชุดสูทสีขาวรองเท้าหนังกลับเดินเข้ามาและนั่งลงใกล้ๆ
" ไม่น่าเชื่อ ! ว่า !! " อิ แทวอนที่เพิ่งจะหย่อนก้นนั่งติดๆ กัน
" ฉันจะต้องมาส่งเธอ ! "
" ที่นี้ !! " และพวกเขาที่คอยกลืนคำล่ำลาที่เยิ่นเย้อกลับลงไปก่อน
และเธอก็แค่ผงกหัวให้พวกเขา เพราะว่ามัวแต่สนอกสนใจดูข่าวบนหน้าจอทีวีที่กำลังเสนอข่าวเกี่ยวกับพิพิธภัณฑ์ในประเทศญี่ปุ่นซึ่งตระกูลมินาโมะโตะเป็นผู้บริจาค
อิ แทวอนที่ยังนั่งมองอิเลฟเวนท์ที่ยังสนใจเพียงข่าวบนหน้าจอของสนามบิน
" งั้น...ทีนี้ !!! "
" ฉัน ! จะบอกในสิ่งที่ๆ เธอเองต้องการที่จะฟัง !!! "
" เท่านั้น !!! "  พวกเขาตั้งใจที่จะบอกกับเฉพาะเรื่องจำเป็นอย่างที่บอก
" ขอบใจ !!! " และเธอก็ผงกหัวเบาๆ    แต่ว่าพวกเขาก็ยังคอยแต่จะนั่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
อิ แทวอนรู้สึกกระอักกระอวนนิดหน่อยก่อนที่จะเอ่ยปากพูดขึ้นมา
"  อาซามิจัง  และก็..."
" เด็กในท้อง !!! "
"  พวกเธอสบายดีทั้งคู่ !!! "  และพอพวกเขาพูดจนจบประโยค อิ แทวอนก็ค่อยๆ ลุกขึ้นและขยับสูทแบรนด์ si...^am สีขาวเล็กน้อย
" อย่าขาดการติดต่อกับ .."
" กับพวกเราให้มันนานนักนะ "
" อิเลฟเวนท์ ! " แต่พวกเขาที่อดย้ำๆ ด้วยไม่ได้
อิเลฟเวนท์ยังคงนั่งดูข่าวในทีวีต่อไป แต่เธอก็พอจะได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกเขาที่เริ่มทยอยออกห่างกันไปอยู่เรื่อยๆ และก็เวลานี้ผู้คนภายในอาคารผู้โดยสารขาออกระหว่างประเทศก็ได้ทยอยมากขึ้นเรื่อย ๆ ตามเวลาเร่งด่วน
แต่ว่าเธอยังต้องคอยขยับเสื้อสูทเบลเซอร์สีดำหลวมๆ ที่ไม่ค่อยจะดูเรียบร้อย และจับผมหางม้าขยับจัดแจงพวกมันแบบลวกๆ และถึงค่อยลุกกลับขึ้นมา และเธอก็กำลังเริ่มจะขยับเท้าเดินออกไปข้างหน้า
และก็....เสียงฝีเท้าที่คอยแต่จะย้ำหนักๆ ก็เตรียมพร้อมที่จะเดินเข้าหาอนาคตอันใกล้และอนาคตอีกต่อไปเรื่อยๆ จนกว่า..อิเลฟเวนท์จะพบเส้นทางใหม่บนทางเดินที่แสนจะรีบร้อนของเธอ
.....ไร้เงา...
ในค่ำคืนพระจันทร์สีเลือดผันเปลี่ยน พายุแห่งความเคียดแค้นก่อกำเนิดเพราะภาพจำในอดีตที่ลบล้างไม่อาจหวนคืน....และฟูจิโนะ ฮานะ ฟูจิวาระ  หรือว่าจะเป็น " อิเลฟเวนท์ "  คือเพียงคนเดียวที่มองเห็นโลกของความจริง !