สักวันฉันจะเป็นซุปตาร์
กว่านเอ๋อร์ wr
## 001

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 1  เกิดใหม่
“…...ทวีปยุโรปบริเวณเขตเทือกเขาพิเรนีส ได้มีรถแข่งกลุ่มหนึ่งวิ่งอยู่ริมแม่น้ำการอน สร้างความลำบากใจให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจของฝรั่งเศสไม่น้อย……” น้ำเสียงหวานไพเราะของผู้ประกาศข่าวหญิงดังออกมาจากโทรทัศน์ บนหน้าจอแผ่นใหญ่ที่ด้านหลังของเธอได้ปรากฏหัวข้อข่าวของวันนี้ขึ้น
ท่ามกลางความมืดในตอนกลางคืน รถแข่งแต่ละคันขับผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งกำลังไล่ตามและด้านหลังก็มีรถตำรวจเช่นกัน “…… ทางด้านตำรวจสันนิฐานว่ารถแข่งกลุ่มนี้ได้มุ่งหน้ามาจากทางเหนือของประเทศ ส่วนผู้เป็นเจ้าของรถนั้นยังไม่สามารถตรวจสอบได้อย่างแน่ชัด……”
เมื่อเสียงของผู้ประกาศสาวเงียบลง ภาพบนจอด้านหลังของเธอก็ถูกขยายใหญ่ขึ้น เสียงไซเรนและเสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ที่ถูกปิดเอาไว้ในตอนแรกก็ดังขึ้นมา รวมทั้งเสียงคำรามของกลุ่มรถแข่งที่วิ่งผ่านกล้องทำให้ห้องทั้งห้องมีแต่เสียงดังโหวกเหวก
แน่นอนว่ากำแพงบางๆ ไม่สามารถกันเสียงดังๆ ได้ เจียงเซ่อลุกขึ้น ห้องรับแขกก็ไม่ได้กว้างแต่ไอ้ตัวรีโมทควบคุมเสียงหายไปไหนก็ไม่รู้ ทำให้โทรทัศน์ก็ยังมีเสียงรถแข่งดังออกมาอยู่เรื่อยๆ
ในตอนที่ฉากภาพเปลี่ยน สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นรถสีขาวคันหนึ่งในกลุ่มรถแข่งวิ่งผ่านไป จากที่กำลังจะปิดโทรทัศน์ก็ชะงักนิ่งทนที แต่แล้วประตูห้องด้านหลังก็ถูกเปิดออกดัง ‘ปึง’ ตู้หงหงตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ
“ดึกขนาดนี้แล้วยังจะเปิดเสียงดังอีก พรุ่งนี้ฉันจะสอบกลางภาคอยู่แล้วไม่รู้หรือไง!”
พอเจียงเซ่อหันไปมอง เด็กสาวที่สวมชุดกระโปรงนอนสีแดงก็ปิดประตูกลับอย่างไม่พอใจ แรงสั่นสะเทือนทำเอาแลคเกอร์เคลือบหน้าต่างไว้หลุดออกมา
เธอปิดโทรทัศน์แล้วเดินกลับห้อง ช่วงเวลาปลายเดือนพฤษภาคมถือว่าร้อนมาก พัดลมเครื่องหนึ่งค่อยๆปล่อยลมเย็นๆ พัดลงที่นอน
เธอขึ้นเตียงนอน สายตาจ้องมองไปที่โคมไฟสีเหลืองนวล เธอว่าเธอรู้จักรถสีขาวคันสวยคันนั้นที่ขับอยู่ข้างหน้าสุด มันคือรถของเพ๋ยอี้
“เซ่อเซอ”
เสียงเรียกของคุณแม่เจียงเซ่อทำลายความคิดของเธอลง ประตูถูกเปิดออก และโจวฮุ่ยที่เป็นแม่ของเจียงเซ่อก็ยื่นตัวเข้ามา นิ้วเธอชี้ที่โคมไฟหัวเตียง
“สามทุ่มกว่าแล้วนะ”
เธอพยักหน้าแล้วเอื้อมมือไปดึงสายสวิตซ์ไฟ ทั้งห้องมือสนิทเมื่อไฟถูกปิดลง
ท่ามกลางความมืด แต่แสงไฟวับวาวจากข้างนอกก็ยังพอให้ได้เห็นสีหน้าของโจวฮุ่ยที่ดูลังเล
“หงหงกำลังจะสอบกลางภาคแล้ว ช่วงนี้ค่าไฟก็แพง เดือนนี้ค่าแรงของคุณอาตู้เองก็ไม่ค่อยดีนัก พัดลมเปิดพอให้เย็นแล้วก็ปิดซะ......”
เจียงเซ่อได้ยินอย่างนั้นก็ตอบกลับ “รู้แล้วค่ะ”
โจวฮุ่ยปิดประตูไม่พูดอะไรอีก
ทั้งห้องมืดสนิท มันเป็นห้องที่ไม่มีแม้แต่หน้าต่าง เจียงเซ่ออดไม่ได้ที่จะพลิกตัว
เธอไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้มาสักพักแล้ว แต่หัวข้อข่าวที่ได้ยินในวันนี้ทำเอาเธอรู้สึกไม่สบายใจเอาเสียเลย
เมื่อครึ่งเดือนก่อนเธอยังเป็นเฝิงหนานที่แสนร่ำรวยแห่งตระกูลเฝิง แต่พอวันหนึ่งตื่นขึ้นมากลับพบว่าเธอได้กลายเป็นเจียงเซ่อไปเสียแล้ว
คุณปู่ของเธอ เฝิงจงเหลียง แต่ก่อนท่านเคยไปรับราชการทหารในตอนที่หัวเซี่ย (ชื่อประจีนสมัยก่อน) กำลังวุ่นวาย เฝิงลงเหลียงก็ได้พาครอบครัวอพยพไปอยู่ที่ฮ่องกง เขารับซื้อร้านเหล้าและทำธุรกิจนี้มาโดยตลอด ตระกูลเฝิงก็ถือได้ว่าเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาในสังคม
แต่พอเฝิงจงเหลียงแก่ตัวลงเขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงบ้านเกิดเมืองนอนที่ตนจากมา เขาจึงขอให้เพื่อนเก่าที่เคยทำงานด้วยกันช่วย พาเขาและเฝิงหนานกลับมาอยู่ที่หัวเซี่ย
ถ้าเทียบเฝิงหนานกับเจียงเซ่อแล้ว ต่างกันราวกับฟ้ากับเหว
โจวฮุ่ยแม่ของเจียงเซ่อหลังจากหย่ากับสามีนิสัยไม่ดีของตนเมื่อครั้งล่าสุดแล้วเธอก็พาเจียงเซ่อลูกสาวออกมาและได้แต่งานใหม่กับตู้ชางฉวินและมีลูกเพิ่มมาชายคนหญิงคน
พ่อเลี้ยงของเจียงเซ่อทำงานอยู่ในโรงงานแห่งหนึ่ง เขาทำมันมายี่สิบกว่าปีแล้วแต่ก็ยังเป็นได้แค่พนักงานชั้นล่าง เขาได้เงินเดือนแค่เล็กน้อยแต่กลับต้องเลี้ยงดูทั้งครอบครัว
อย่างไรเสียตัวเธอก็ไม่ได้ใช้นามสกุลตู้ และนั่นยิ่งทำให้ตัวเจียงเซ่อรู้สึกอึดอัดและทำตัวไม่ถูก ตู้ชางฉวินไม่ได้ชอบเธอนัก ยิ่งไปกว่านั้นคือสองพี่น้องต่างพ่อก็ไม่ได้ดีกับเธอ
ปีนี้เจียงเซ่ออายุได้สิบเจ็ดปี และแน่นอนตอนนี้เธอกำลังเรียนอยู่มอหก แต่เธอดูไม่ได้สนใจกับการเรียนนัก ในใจเธอคิดแค่อยากจะเอาใบหน้าสวยๆของตัวเองเข้าวงการบันเทิง และได้เป็นดาราที่โด่งดัง
สถานการณ์แบบนี้มันเป็นมาได้กว่าครึ่งเดือนแล้ว เจียงเซ่อเป็นคนสังเกตและปะติดปะต่อเรื่องด้วยตัวเอง
เธอไม่รู้เลยว่าตอนที่เธอกลายเป็นเจียงเซ่อแล้วในตัวเฝิงหนานจะเป็นใคร คิดอยู่นานแค่ไหนก็ไม่ได้ข้อสรุปเสียที เธอถอนหายใจพลิกตัวอีกรอบ และเสียงเตียงมันก็ดังขึ้นทุกครั้งที่เธอขยับตัว
แล้วตู้หงหงก็เคาะกำแพงกลับมาอย่างแรง
“จะพอได้หรือยัง?”
บ้านของครอบครัวตู้ตั้งอยู่ในเมืองหลวงที่ค่าครองชีพค่อนข้างแพง ทั้งครอบครัวของฝั่งตู้ชางฉวินมีหกคนและพื้นที่แค่สิบห้าตางรางวาในตึกเก่าๆ คงแบ่งไม่พอหรอก พื้นที่ทั้งหมดถูกตู้ชางฉวินแบ่งออก เขาเอาแผ่นไม้มากั้นให้เป็นส่วนๆ และห้องของเจียงเซ่อก็อยู่มุมสุดของพื้นที่ทั้งหมด มันตั้งได้แค่เตียงเดี่ยวหนึ่งเตียงและเก้าอี้หนึ่งตัว ไม่มีหน้าต่าง ทั้งที่เป็นกลางวันแต่ถึงจะยกมือขึ้นมาก็คงไม่เห็นอะไรสักอย่าง
ข้างบนเป็นที่นอนของตู้ชางฉวิน เขาทำเป็นที่นอนของคู่สามีภรรยา ดังนั้นเพดานห้องของเธอจึงต่ำมาก
ตอนที่เจียงเซ่อลืมตาขึ้นมาก็แทบไม่อยากจะเชื่อว่ายังมีสถานที่ที่เก่าขนาดนี้ในเมืองหลวง
ตู้หงหงยังคงด่าไม่หยุด เจียงเซ่อไม่สนใจหลับตาลง เธอมีใบหน้าที่สวยราวกับว่าพระเจ้าได้สร้างเธอมา และนั้นก็คงเป็นเหตุผลหลักที่เธออยากจะเข้าวงการบันเทิง พื้นที่เล็กๆ ที่เหลืออยู่ในห้องของเธอมันเต็มไปด้วยโปสเตอร์ดารา ไดอารี่ที่อยู่ใต้หมอนของเธอเองก็เต็มไปด้วยเรื่องราวและความฝันของเด็กสาว
ความฝันของเจียงเซ่อถูกปลุกโดยเสียงไอ
ตู้ชางฉวินที่อยู่ข้างบนกำลังไออย่างหนัก เหมือนเขาเป็นหวัดมาหลายวันแล้ว ได้ยินโจวฮุ่ยพูดเบาๆว่าให้เขาลางานสักวันและไปหาหมอที่โรงพยาบาลแถวๆนี้ดู แต่ตู้ชางฉวินกลับตอบกลับอย่างไม่พอใจ
“เงินล่ะ? เธอรู้หรือเปล่าว่าลางานหนึ่งวันจะโดนหักเงินเดือนไปตั้งเท่าไหร่? คนทั้งบ้านกำลังรอเงินเดือนของฉันเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง เธออยากจะให้หยุดก็หยุดงั้นหรือ?”
เจียงเซ่อขยี้ตาและตื่นขึ้นมา
ตู้ชางฉวินยังคงด่านู้นบ่นนี่ และหนึ่งในนั้นก็เกี่ยวกับลูกติดของโจวฮุ่ยภรรยาของเขา
“อายุสิบเจ็ดแล้วยังไม่คิดจะอะไรสักอย่าง ใช้เงินเป็นอย่างเดียว ตอนฉันอายุสิบเจ็ดก็ไปทำงานที่โรงงานแล้ว เหมือนยัยนั่นเสียที่ไหน?”
โจวฮุ่ยไม่ได้ตอบอะไรอีก ตอนเจียงเซ่อตื่นขึ้นมา ก็เห็นใบหน้าหงุดหงิดของตู้ชางฉวิน ที่พอลงบันไดมาเห็นเธอก็ไม่คิดจะสนใจเดินไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อแล้วออกไปทำงานทันที
“พักนี้คุณอาตู้เขาค่อนข้างกดดันน่ะ”
โจวฮุ่ยกดมุมปากขึ้นเล็กๆ ก่อนจะมองไปที่ลูกสาวตัวเองแวบหนึ่ง เจียงเซ่อที่อยู่ใต้แสงไฟเพิ่งจะอายุสิบเจ็ด เธอเพิ่งจะเป็นสาว โจวฮุ่ย บิดน้ำที่ตู้ชางฉวินใช้ล้างหน้าออกจากผ้าก่อนจะเช็ดลงบนใบหน้าตัวเอง และเดินเข้าห้องครัวไป
“แม่เห็นลูกเรียนมาจนถึงตอนนี้ แต่ก็ดูลูกจะไม่ได้สนใจมันเลย น้องชายกับน้องสาวลูกก็ยังเด็ก……”
เจียงเซ่อเข้าใจคำพูดของแม่เธอดี
ในคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษ เธอใช้ปากกาขีดเขียนวาดรูปบนหนังสือเล่นและเหม่อลอย
ประโยคที่โจวฮุ่ยพูดกับเธอเมื่อตอนเช้าเธอยิ่งทำให้เธอคิดว่าหลังจากจบมอหกแล้วก็คงจะไม่เรียนต่อ ความหมายคืออยากจะให้หาเงินด้วยตัวเอง
ตอนที่เธอเป็นเฝิงหนานเธอไม่เคยต้องเดือดร้อนเรื่องเงินเลย
ในขณะที่คิดอะไรไปเรื่อยเธอก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
พอหันไปก็พบว่าเป็นหลูเป๋าเป่าที่นั่งข้างๆกำลังเอาปากกามาจิ้มนิ้วของเธออยู่
หลูเป๋าเป่าอายุมากกว่าเธอหนึ่งปี และถือว่าเป็นเพื่อนที่เข้ากันได้ดีคนหนึ่ง เธอมีใบหน้ากลมเล็ก น่ารักมากๆ เธอรู้อะไรหลายอย่างโดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับวงการบันเทิงและดารา เธอค่อยข้างที่จะคุ้ยเคยเป็นอย่างมาก
ยิ่งเพราะเจียงเซ่อต้องการที่จะเข้าวงการบันเทิงและได้อยากจะเป็นดาราดัง เธอมักจะมีเรื่องคุยกับเพื่อนคนนี้เสมอ
หลูเป๋าเป่าชักปากกากลับแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงบนสมุดการบ้านอย่างรวดเร็ว ‘คิดอะไรอยู่หรอ เห็นเธอเหม่อมานานแล้วนะ’


## 002

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 2 ข่าว
มือข้างหนึ่งขอหลูเป๋าเป่าวางไว้ใต้โต๊ะและหล่อนกำลังเล่นมือถือสีชมพูเครื่องสวยของหล่อนเอง มันเป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุครบสิบหกปี บนมือถือนั่นแปะสติ๊กเกอร์ไว้เต็มไปหมด เด็กสาวพอใจกับมันมากๆ
และตอนนั้นเองที่มือถือมันสว่างขึ้นมา เจียงเซ่อหันหน้าไปดูและก็ได้เห็นหัวข้อข่าวที่โชว์ขึ้นมาพอดี ‘ยุโรปพบรถแข่งซุปเปอร์คาร์จำนวนมาก เจ้าหน้าที่ไล่ติดตาม สืบทราบเจ้าของรถคือชาวจีน’
รูปที่ได้ขึ้นคู่กับหัวข้อข่าวคือรูปรถสีขาวสวยคันหนึ่ง รูปถ่ายจากกล้องดาวเทียมที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือบริเวณหน้ารถที่มีรูปตราบางอย่างที่ไม่ชัดเจนนัก มันคือสัญลักษณ์ที่ถูกสั่งทำขึ้นมา ‘เผยอี้’  คำสองคำนี้หลุดออกมาจากปากของเจียงเซ่อโดยที่ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา
หลูเป๋าเป่าไหวมือถือเล็กน้อย พอเห็นว่าเจียงเซ่อกำลังมองมาหล่อนก็แอบมองอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่อยู่หน้าห้องครู่หนึ่งแล้วขยับตัวไปถามเจียงเซ่อ
“เซ่อเซ่อ เธอเห็นหัวข้อข่าวใหม่หรือยัง?” หล่อนพูดประโยคนั้นจบก็แทบจะเก็บความสงสัยอาไว้ไม่ได้แล้วถามต่อเบาๆ
“ในข่าวบอกว่ารถแพงๆ พวกนี้มาจากประเทศเราล่ะ ประเทศเรานี่คนรวยเยอะจังเลยนะ”
เจียงเซ่อไม่ตอบอะไร หลูเป๋าเป่าก็สะกิดเธออีก
“นี่ ว่าไงล่ะ คิดว่าคนพวกนี้เป็นใครหรอ?” หล่อนจิ้มปากกาไปที่รถแข่งคันสีขาวในรูป “เมื่อคืนฉันหาดูแล้วล่ะ รถคันนี้มันราคาเท่านี่เลยนะ” หล่อนวางปากกาลงแล้วยกมือขึ้นมาทำเลข ‘ห้าสิบล้าน’
แต่เจียงเซ่อกลับคิดในใจว่า ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
นี่มันเป็นรถที่สั่งทำขึ้นมา ทั้งโลกมีแค่คันเดียวและไม่มีคันที่สองแน่ๆ ภายนอกสวยมากๆ เช่นเดียวกับราคาที่งามพอๆ กัน
“ฉันคิดถึงงานเลี้ยงหวังจือปีที่แล้วเลยอ่ะ” หลูเป๋าเป่าทำหน้าทำตา หล่อนคงหมายถึงข่าวอื้อฉาวที่แสนน่าตกใจของวงการบันเทิงเมื่อปีที่แล้ว “เธอว่าในรถพวกนี้จะมีพวกคนในวงการบันเทิงบ้างไหม พวกที่สวยๆหล่อๆ เป็นดาราอะไรแบบนั้น ตอนแรกก็เล่นแค่รถ หลังจากนั้นก็เล่นผู้หญิง”
“ไม่ต้องพูดแล้ว” เจียงเซ่อเตือนเธอ ดูเหมือนบทสนทนาของทั้งสองมันจะเริ่มดึงดูดความสนใจของอาจารย์ที่อยู่หน้าห้องเสียแล้ว หลูเป๋าเป่ายังอยากจะพูดต่อ แต่พอเธอเงยหน้าเห็นอาจารย์กำลังขมวดคิ้วมองมาทางนี้ก็เก็บลิ้นกลับไปแล้วยัดมือถือใส่ใต้โต๊ะไม่กล้าส่งเสียงอีก
แต่ทว่าถึงจะไม่ได้พูดในคาบเรียนแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าหลูเป๋าเป่าจะลืมเรื่องนี้ไป
พอกริ่งหมดคาบเรียนดังขึ้นเธอก็หยิบมือถือขึ้นมาทันที และไม่ลืมที่จะดึงเจียงเซ่อมาพูดคุยด้วย
“ขับรถแบบนี้ได้แสดงว่าดาราที่อยู่ในรถนั่นจะต้องเส้นใหญ่มากสินะ? ปีที่แล้ว ในงานเลี้ยงหวังจือ พวกดารารวยๆที่โดนถ่ายรูปได้บนเรือสำราญนั่น……”
เจียงเซ่อหนังตากระตุก “พ่อเธอคงเสียใจที่ให้มือถือเธอสินะ?”
หลูเป๋าเป่าไม่ยอเงยหน้าขึ้นมา หล่อนเอาแต่ปัดรูปไปมาอยู่อย่างนั้น
“บ้าหรือเปล่า พ่อฉันก็ไม่รู้น่ะสิ!”
รูปบนมือถือนั่นไม่ต่างกับรูปที่ได้เห็นในข่าวเมื่อคืนสักเท่าไหร่ ด้านหลังเป็นชื่อยี่ห้อของรถแข่งมากมาย หลูเป๋าเป่าดูมันอย่างจริงจัง ส่วนเจียงเซ่อเองก็นั่งลงข้างๆเธอ
“ที่นั่นอยู่ใกล้ๆ กับ Bordeaux เลย”
“อะไรนะ? Bo......อะไร” หลูเป๋าเป่าเงยหน้าขึ้นจ้องเจียงเซ่อตาโต “มันคือที่ไหน?”
“Bordeaux บอร์โดซ์ น่ะ” เจียงเซ่อที่ยังเห็นหน้าเพื่อนงงๆก็บอกอีก “ที่ที่เขาผลิตไวน์องุ่นไง”
หลูเป๋าเป่าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง เธอตบโต๊ะทีหนึ่ง “ที่แท้ก็เป็นที่นั่นนี่เอง”
เจียงเซ่อถูกหู้เป๋าเป๋าทำให้ยิ้มขำๆ ออกมาทีหนึ่ง แค่พูดว่า ‘ไวน์องุ่น’ สองคำนี้ เธอก็กลับอยากจะถอนหายใจออกมา
หลูเป๋าเป่าที่อยู่ข้างๆ ยังคงดูนู้นดูนี่ไปเรื่อย แต่ตอนนี้เจียงเซ่อกลับคิดถึงเผยอี้ขึ้นมา
เผยอี้เป็นเหลนชายของคุณปู่ในตอนที่ท่านเป็นผู้บังคับบัญชาการสูงสุด ถือว่าเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลเผยเลยก็ว่าได้
ตอนที่เธอย้ายจากฮ่องกงตามเฝิงจงเหลียงกลับมาที่จีนแผ่นดินใหญ่ เธอก็ได้ตามเฝิงจงเหลียงไปเยี่ยมเยียนและทำความรู้จักกับตระกูลเผย
เฝิงหนานอายุมากกว่าเผยอี้ถึงห้าปี ตั้งแต่เล็กเผยอี้และเธอค่อนข้างสนิทกันมากๆ เธอถือว่าเผยอี้เป็นน้องชายของเธอ
แต่หนึ่งเดือนก่อน เธอได้กับเผยอี้ทะเลาะกันอย่างรุนแรง เผยอี้โกรธจนหนีไปฝรั่งเศสกับเพื่อนๆ
เขามีที่ดินและบ้านอยู่ที่นั่น เป็นของที่ทางบ้านของเขาซื้อให้เมื่อสองปีก่อน ทั้งสองเคยสัญญากันเอาไว้ว่าถ้าถึงฤดูเก็บเกี่ยวองุ่นเมื่อไหร่แล้วจะไปฝรั่งเศสด้วยกัน น่าเสียดายที่ไม่ทันได้รอเขากลับมา เพราะพอเธอตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองกลายเป็นเจียงเซ่อไปเสียแล้ว
พอคิดถึงตรงนี้ จิตใจของเจียงเซ่อก็ค่อยๆ หม่นลง รอยยิ้มบนใบหน้าก็จางลง
เรื่องที่เธอทะเลาะกับเผยอี้มันเป็นเรื่องที่เล็กมาก เขาเป็นแก้วตาดวงใจตระกูลเผย เลยโดนโอ๋มาตั้งแต่เด็กๆ จนเคยตัว นิสัยเย่อหยิ่งและไม่ยอมใคร ในบรรดาเด็กผู้หญิงเขาสนิทกับเธอมากที่สุดแล้ว
เขาเหมือนเป็นเด็กอีกรุ่นหนึ่ง คนในตระกูลเผยมักพูดว่าเขาเป็นเพราเขาขาดพี่สาว
วันที่ทั้งสองคนทะเลาะกัน วันนั้นเธอได้ไปทานข้าวกับทายาทบริษัทเจียงหัว พอกลับมาที่บ้านก็พบว่าเผยอี้กำลังรอเธออยู่แล้วทั้งคู่ก็ทะเลาะกัน
ถึงเขาจะเป็นคนที่ชอบโวยวายแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอเขาก็มักจะลดระดับลง แต่ใครจะไปรู้ว่าวันนั้นพอทั้งสองทะเลาะกันเสร็จเขาก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมาเลยสักนิด  เหมือนกับตอนที่ทั้งสองเพิ่งรู้จักกันเมื่อหลายปีก่อน
“คิดอะไรอยู่น่ะ?”
หลูเป๋าเป่าเขย่าแขนเจียงเซ่อ “ถือหนังสือภาษาอังกฤษอยู่นานแล้วนะ”
เธอพูดจนน้ำลายจะแห้งอยู่แล้ว พูดไปตั้งเยอะแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับเลยสักนิด พอเงยหน้าดูก็พบว่าเจียงเซ่อไม่ได้ดูมือถือเธอตั้งแต่แรกแล้ว
“ได้ยินที่ฉันพูดไหมเนี่ย!”
เจียงเซ่อส่ายหน้า “ไม่ต้องไปสนใจพวกนี้แล้วน่า เหลืออีกแค่ไม่กี่นาทีก็จะเข้าเรียนแล้ว วิชาต่อไปคณิตศาสตร์ อย่าให้โดนจับได้ว่าแอบเล่นมือถืออีกล่ะ”
หลูเป๋าเป่าได้ยินแบบนั้นก็แลบลิ้นใส่แล้วรีบล็อคมือถือเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ หล่อนยื่นมือเข้าไปหาหนังสือใต้โต๊ะ คลำหาอยู่นานก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมาอีก
“เธอว่าคนพวกนั้นเป็นใครกันแน่?”
เจียงเซ่อตอนนี้ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจมาสนใจเรื่องพวกนี้ เธอกำลังคิดถึงเรื่องของตัวเองอยู่ต่างหาก
ทิ้งเรื่องของเผยอี้ไปก่อน หลังจากที่เธอกลายเป็นเจียงเซ่อ นอกจากอายุที่ลดลงไปมากและมีหน้าตาสะสวยแล้ว เธอก็ไม่มีข้อดีอะไรอีกเลย
วันที่เธอตื่นขึ้นมาวันนั้น หน้าของเธอบวมขึ้นตั้งเท่าตัว ด้านหลังเธอมีแต่เสียงแหนบแนมจากตู้หงหงอยู่ตลอด และเธอรู้แค่ว่าเมื่อคืนก่อน เธอได้ทะเลาะกับตู้โหยวและโดนตู้ชางฉวินตบหน้าจนสลบไป
ความจริงคือเจียงเซ่อเป็นแค่ลูกติดของบ้านตระกูลตู้ทั้งบ้านไม่มีใครชอบเธอเลยสักคน แต่ความยุ่งเหยิงพวกนี้เธอรับมันได้หมดแล้ว
บทสนทนาเมื่อตอนเช้าของตู้ชางฉวินและโจวฮุ่ยเธอได้ยินมันหมด ใกล้จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว แต่ดูท่าว่าตู้ชางฉวินจะไม่ยอมจ่ายค่าเรียนให้เธออีกต่อไป แต่ยังไงก็ต้องเรียนหนังสือ เธอจะต้องหาวิธีให้ได้
เจียงเซ่อเปิดหนังสือคณิตศาสตร์แล้ววางไว้บนโต๊ะ จะสอบกลางภาคอยู่แล้ว แต่หนังสือคณิตของเธอยังดูใหม่เอี่ยม พอลองเปิดไปอีกนิดก็ไม่พบแม้แต่รอยจดอะไรสักอย่าง
หลูเป๋าเป่ายังหัวเราะอยู่
“จวนตัวแล้วค่อยมาอ่านเหรอเธอ” หล่อนทำเสียงจิจ๊ะ “น่าเบื่อจะตาย วันเสาร์นี้หนังเรื่อง ‘ปฏิบัติการผู้พิทักษ์’ จะมาถ่ายทำที่เซิ่นจวงล่ะ ฉันอยากไปดูจังเลย”
“อยากไปก็ไปสิ”
เจียงเซ่อตอบ หลูเป๋าเป่าใช้มือทั้งสองข้างเกาะแขนเจียงเซ่อไว้แน่นแล้วใช้หน้าอกถูไปมากับแขนเธอ
“อ่อยฉันไม่สำเร็จหรอกนะ”
เธอใช้มืออีกข้างดันใบหน้าที่ต็มไปด้วยการอ้อนวอนของหลูเป๋าเป่าออก
“อีกไม่กี่วันก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว พ่อดูฉันยังกับฉันเป็นม้าเป็นลา วันๆ เอาแต่บอกให้ฉันทบทวนๆ เธอช่วยฉันหน่อยน้า”
“เธอต้องไปขอร้องแม่เธอนู่น” เจียงเซ่อที่ได้เห็นใบหน้าน่าสงสารของหล่อนก็หัวเราะขึ้นมา หลูเป๋าเป่านั่งตัวตรงแล้วเขย่าแขนเจียงเซ่อ
“มาหาฉันที่บ้านนะ บอกว่านัดฉันไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด พ่อฉันต้องตกลงแน่ๆ แล้วเธอก็ไปเซิ่นจวงกับฉันไง!”
พอหล่อนพูดจบ พอเห็นว่าเจียงเซ่อไม่ตอบอะไรก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น


## 003

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 3 บังคับ
“เขาบอกว่าหนังเรื่องปฏิบัติการผู้พิทักษ์นี่นะ เป็นการร่วมมือลงทุนระหว่างบริษัทเจียงหัวกับบริษัทไท่ชางล่ะ เป็นการลงทุนที่ยิ่งใหญ่มาก พระเอกคือนักแสดงชายรางวัล Hong Kong Film Awards อย่างหลิวเย่เลยนะ เธออยากเข้าวงการบันเทิงไม่ใช่เหรอ? งั้นพวกเราไปเซิ่นจวงกันเถอะ เธอสวยจะตาย ไม่แน่นะ อาจจะเจอพวกแมวมองมาขอให้เธอไปเป็นนักแสดงก็ได้?”
หลูเป๋าเป่าเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมาย ปากก็พูด ‘บลาๆๆๆ’ ไม่หยุด
“ไปเถอะ ไปเถอะ ยังไงก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว หรือว่าเธอจะตั้งใจเรียนขึ้นมาจริงๆ ”
หล่อนกลอกตาขึ้นตอนที่พูดประโยคนี้ แสดงท่าทางไม่เชื่ออย่างชัดเจน
ผลการเรียนของเจียงเซ่อไม่ได้ดีนัก คิดแต่ว่าพอเรียนจบมอปลายก็จะเข้าวงการบันเทิง
แต่ตอนนี้ความคิดของเธอไม่ได้เป็นเหมือนเก่าแล้ว สิ่งที่เธอคิดและกำลังกลัวในตอนนนี้คือการสอบเข้ามหาวิทยาลัย คิดว่าถ้าสอบได้แล้วไม่มีเงินเรียนอะไรแบบนั้นมากกว่า
ตอนที่เธอเป็นเฝิงหนาน สิ่งที่เธอเรียนไม่ใช่น้อยๆ เลย แต่พอกลายมาเป็นเจียงเซ่อ เธอคงไม่สามารถเอาความรู้พวกนั้นออกมาใช้ได้
เจียงเซ่อเป็นแค่เด็กสาวที่มีหน้าตาสวยอย่างไร้ที่ติและอยากจะเข้าวงการบันเทิง เป็นดาราใหญ่ที่ได้รับค่าตอบแทนมากมาย
เงินค่าตัวสูงๆ เจียงเซ่อยังไม่กล้าที่จะคิดถึงมันนัก แต่ว่าช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี้ยังไงก็ต้องหาวิธีหาเงินล่ะนะ
“ขอร้องเธอล่ะนะ ไปกับฉันเถอะ” หลูเป๋าเป่ากอดแขนเธออีกครั้งแล้วแกว่งไปมา “นี่มันเป็นการลงทุนที่ยิ่งใหญ่มากเลยนะ ดาราก็เยอะมากเลย” แล้วหล่อนก็หยิบมือถือออกมาอีก “เธอดูสิ มีทั้งลู่ปิงปิง จ้าวรั่วจวิน นี่ก็เป็นดาราสาวที่ดังตั้งแต่เด็กๆเลยนะ พระเอกก็เป็นหลิวเย่ ผู้กำกับก็เป็นคนที่โคตรจะดัง จางจิ้งอาน ไง แค่เห็นก็น่าสนใจแล้ว หนังยังไม่ทันถ่ายก็ดังแล้วรู้ไหม” หล่อนพูดถึงพวกนักแสดงในเรื่องด้วยสายตาเป็นประกาย
“นักแสดงกลุ่มใหญ่ขนาดนี้ ถ้าพวกเราไปละก็ ไม่แน่นะ เราอาจจะได้ไปเป็นพวกนักแสดงประกอบก็ได้ และไม่แน่เข้าไปอีกว่าอาจจะได้ลายเซ็นของพวกดารา พอกลับมาทั้งห้องจะต้องอิจฉาพวกเรามากแน่ๆ”
แต่คำๆเดียวที่ดึงดูดเจียงเซ่อคือคำว่า ‘ตัวประกอบ’ “ตัวประกอบเหรอ?”
“ใช่แล้ว” หลูเป๋าเป่าพยักหน้าหงึกหงัก แต่สายตายังจ้องไปที่จอมือถือ “การถ่ายทำที่ใหญ่ขนาดนี้จะต้องใช้คนเยอะไม่ใช่หรอ? ได้ถ่ายหนังกับดาราใหญ่ ไม่แน่พวกเราอาจจะได้ออกทีวีด้วยก็ได้!”
“ตัวประกอบนี่จะได้เงินตอบแทนประมาณเท่าไหร่?” ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจเรื่องดาราหรือหนังอะไรนั่นสักนิด เธอกำลังสนใจเงินที่จะได้
หลูเป๋าเป่าอ้าปากเหวอ ดูท่าจะไม่มั่นใจกับคำถามนั้นนัก หล่อนไม่เคยไปถ่ายด้วยสิ  แต่ก็ไม่อยากให้เจียงเซ่อรู้สึกว่าตัวเองรู้ไม่จริง หล่อนคิดอยู่สักพักก่อนจะหันไปตอบ “ก็น่าจะประมาณหลายร้อยหยวนละมั้ง? ยังไงก็เป็นการถ่ายหนังใหญ่นี่นา”
หล่อนพูดอย่างไม่เต็มปากนัก แต่เจียงเซ่อก็คิดมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันหน้าไป “งั้นวันเสาร์นี้ไปกัน”
พอให้คำตอบกับหลูเป๋าเป่าไปแล้ว หล่อนก็ไม่มากวนเธออีก
อาจารย์คณิตศาสตร์ได้พูดเกี่ยวกับแนวข้อสอบการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก่อนที่จะเริ่มสอน
เจียงเซ่อตั้งใจฟังอยู่ได้แปบหนึ่งก็หันไปเห็นว่าหลูเป๋าเป่ากำลังทำหน้าเคลิบเคลิ้มและมีความสุขเป็นอย่างมาก
เช้าวันเสาร์เจียงเซ่อช่วยโจวฮุ่ยทำมื้อเช้าจนเสร็จ ตู้ชางฉวินก็ปีนลงมากจากบนบ้านด้วยสีหน้าเย็นชา เขามองเธอแวบหนึ่ง
ตู้ชางฉวินเป็นเป็นพนักงานอยู่ในโรงงานผลิตเครื่องใช้ไฟฟ้า เขาทำมาได้หลายปีแล้ว การทำงานก็ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก แลกกับเงินเดือนเล็กน้อยเพื่อเลี้ยงครอบครัวใหญ่
เจียงเซ่อไม่ใช่ลูกแท้ๆของเขา และแน่นอนว่าตู้ชางฉวินไม่ได้ชอบเจียยงเซ่อนัก
วันนี้เป็นวันเสาร์ เจียงเซ่อจะต้องตื่นเช้าเพื่อมาช่วยทำงานบ้าน ส่วนตู้หงหงและตู้โหยวกลับได้นอนตื่นสายตะวันโด่ง
โจวฮุ่ยยกข้าวต้มเข้าไปที่ห้องของแม่สามี ตู้จางฉวินกำลังก้มหน้ากินโจ๊กคำใหญ่ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบกับข้าวใส่ถ้วยตัวเอง
ครอบครัวตู้ไม่ได้มีความพิถีพิถันอะไรเลย ตะเกียบที่ใช้ก็ไม่ใช่ตะเกียบที่แยกออกมาเพื่อคีบกับข้าว พอเจียงเซ่อเห็นเศษข้าวที่ติดอยู่บนตะเกียบนั่นก็ทำเอากินไม่ลง
บรรยากาศค่อนข้างกดดัน ตู้ชางฉวินเคี้ยวไปได้สองคำก็มองไปที่ลูกเลี้ยงของตนที่เอาแต่นั่งก้มหน้า สายตาที่มองเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย
“เธออายุไม่ใช่น้อยๆ แล้วนะ” จู่ๆ เขาก็พูดขึ้นมา “จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ตอนที่ฉันอายุเท่าเธอนะ ฉันเข้าโรงงานแล้ว ได้เดือนละหนึ่งพันหยวน แถมยังเลี้ยงดูครอบครัวอีก”
เจียงเซ่อที่ได้ยินเช่นนั้นก็วางตะเกียบลง
“เธอก็เห็นอยู่ว่าตอนนี้ที่บ้านเป็นยังไง หงหงก็กำลังจะสอบกลางภาค ทั้งค่ากินค่าเรียน พวกเขายังรอให้เธอทำหน้าที่พี่สาวอยู่นะ” ตู้ชางฉวินพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขายกมือขึ้นเช็ดปาก
“ฉันลองถามที่โรงงานดูแล้ว ดูเหมือนเขาต้องการพนักงานหญิงอยู่ด้วย”
เจียงเซ่อไม่ได้พูดอะไรออกไป และตู้ชางฉวินเองก็ไม่ได้รอให้เธอตอบ เขาลุกขึ้นสะพายกระเป๋าแล้วออกไปทันที
ถึงแม้จะเป็นวันเสาร์ แต่เธอก็ไม่ได้พัก เจียงเซ่อรอจนเขาออกไปแล้วเธอถึงค่อยลุกขึ้น แต่พอเธอหันหลังไปก็พบว่าโจวฮุ่ยกำลังยืนนิ่งอยู่ที่หน้าห้องแม่สามีและในมือก็ถือแค่ถ้วยเปล่าๆ ดูเหมือนหล่อนคงได้ยินคำพูดของตู้ชางฉวินหมดแล้ว
“ที่คุณอาตู้พูดก็มีเหตุผลนะ สถานการณ์ในบ้านตอนนี้……” พอได้ยินโจวฮุ่ยพูดแบบนั้น เจียงเซ่อจึงพูดขึ้น “ถ้าเป็นหงหง แม่จะให้เธอหยุดเรียนหลังจากจบปลายเหมือนกันไหม?”
โจวฮุ่ยอดที่จะพูดออกไปไม่ได้ “ผลการเรียนของลูกก็ไม่ดี……”
เจียงเซ่อลุกขึ้นแล้วเก็บถ้วยของตัวเองไป
“หนูอิ่มแล้ว หนูนัดเพื่อนไว้ว่าจะออกไปข้างนอก”
โจวฮุ่ยเหมือนจะพูดอะไรอีก แต่พอเห็นว่าเจียงเซ่อเดินออกจากห้องครัวไปอย่างรวดเร็วก็ไม่พูดอะไรออกมา
เวลาที่ออกมาจากบ้านครอบครัวตู้จะต้องเดินไปอีกสิบกว่านาทีกว่าจะถึงป้ายรถประจำทาง
รถประจำทางที่มีแอร์ก็มีแต่คงไม่มีปัญญาพอที่จะนั่งหรอก วันไหนที่ร้อนมากๆ เธอก็จะได้แต่นั่งมองรถที่มีแอร์วิ่งผ่านหน้าเธอไป รอจนคนเหลือน้อยเต็มทีถึงจะมีรถธรรมดามา
พอเธอขึ้นรถไปก็พบว่าไม่มีคนเลย เธอจึงเลือกนั่งติดกับหน้าต่างและเปิดมันออก เวลาที่ลมพัดมาก็เย็นดีเหมือนกัน
เกิดมายี่สิบสี่ปี เพิ่งจะได้รู้ว่าความจนมันเป็นยังไง
บ้านของหลูเป๋าเป่าห่างจากบ้านครอบครัวตู้ไปสี่ป้าย บ้านของครอบครัวหู้ก็ไม่ได้เป็นครอบครัวที่รวยอะไรนัก แต่ถ้าให้เทียบระหว่างสองครอบครัวนี้แล้ว ครอบครัวหู้ดีกว่ามาก
เธอเคาะมือลงกับประตูบ้านครอบครัวหู้ หลูเป๋าเป่าที่รออยู่แล้วก็รีบมาเปิดระตูทันที หล่อนถอนหายใจออกมา
“ทำไมเพิ่งมาตอนนี้เนี่ย?”
หลูเป๋าเป่าบ่นเธอเบาๆ “ฉันคิดว่าเธอจะไม่มาแล้วเสียอีก ตกใจแทบตาย” มือของหล่อนยังถือปากาเอาไว้ ก่อนที่เจียงเซ่อจะมาคุณพ่อคุณแม่ของหล่อนสั่งให้ทำการบ้านอยู่
เจียงเซ่อยิ้มๆ เธอขึ้นบันไดอย่างไปอย่างเกร็งๆ
“ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อยน่ะ”
หลูเป๋าเป่าจุ๊ปากและบอกให้เจียงเซ่อรอแปบหนึ่ง หล่อนกลับเข้าไปในห้องหยิบกระเป๋าสะพายออกมา หลังจากนั้นก็ตะโกนเข้าไปในห้องรับแขกที่มีพ่อแม่อยู่
“พ่อ แม่ หนูไปหาข้อมูลที่ห้องสมุดกับเพื่อนนะ ตอนเที่ยงไม่กลับมากินข้าว ไม่ต้องรอนะ”
และไม่รอให้พ่อกับแม่ได้ตอบกลับหล่อนก็รีบดึงเจียงเซ่อออกมาทันที
“ไปเร็วๆ ” เธอเร่งเสียงเบา
พอลงมาถึงข้างล่างตึก คุณแม่ของหลูเป๋าเป่ายังออกมาตะโกนที่ระเบียง “ตอนเย็นรีบๆ กลับมาล่ะ”
หลูเป๋าเป่าโบกมือให้ พอเดินอออกมาได้ไกลพอสมควร แล้วหล่อนก็เริ่มร่าเริงขึ้นมาทันที
“ในที่สุดก็ออกมาได้แล้ว”
ทางที่จะไปเซิ่นจวงนั้นค่อนข้างไกล ถ้าจะให้พูดก็อยู่ใกล้กับเมืองหลวง แต่ถ้านั่งรถไปก็ต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งชั่วโมง


## 004

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
ตอนที่ 4 ช่วยไม่ได้
ในอาคารผู้โดยสาร ทั้งสองคนถือบัตรเอาไว้เตรียมที่จะขึ้นรถ
เจียงเซ่อยกมือทั้งสองข้างพัดหน้าตัวเองและเดินไปเดินมาจนเหงื่อออกหลัง บ่อยครั้งมักมีคนมองเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงในความสวยของเธอ
เธอขมวดคิ้วหันตัวกลับ หลูเป๋าเป่ายังคงเอาแต่ปัดหน้าจอมือถือดูดาราคนนู้นคนนี้ไปเรื่อยๆ
“หนังเรื่อง ปฏิบัติการผู้พิทักษ์ นี่เขาบอกว่าลงทุนไปกว่าสองร้อยล้านแล้วนะ” หลูเป๋าเป่ายกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก “โคตรจะร้อน เซ่อเซ่อเธอจะกินน้ำไหม?”
“ไม่มีเงิน” เจียงเซ่อส่ายหัว ทั้งเนื้อทั้งตัวเธอมีอยู่แค่ยี่สิบสี่หยวน และมันก็เป็นเงินที่เจียงเซ่อเก็บมันไว้ใต้หมอนด้วย
ไปกลับเซิ่นจวงค่าโดยสารก็ตกประมานสิบหยวน ถ้าหักไปซื้อน้ำกิน ตอนจะกลับบ้านเธอคงต้องเดินเอาแล้ว
เธอคิดถึงเมื่อก่อนที่ ‘ใช้เงินเป็นน้ำ’ ก็รู้สึกกลุ้มใจ เธอตบๆลงบนหัวของหลูเป๋าเป่า
“ไอ้เรื่องปฏิบัติการอะไรนั้นจะมาถ่ายฉากอะไรกัน?”
“ไม่รู้สิ” หลูเป๋าเป่ากางแขนออก กระพริบตะปริบๆ “พวกการถ่ายทำมักจะเก็บเนื้อหาเรื่องราวไว้เป็นความลับเสมอแหละ จะไม่ให้แพร่งพรายเด็ดขาด แต่ถ้าพวกเราไปเนียนๆเข้าไปเป็นตัวประกอบ ก็อาจจะได้รู้ว่าฉากนั้นจะเป็นฉากอะไร”
หล่อนร้อนมากๆ  ร้อนจนสุดท้ายต้องไปซื้อน้ำมาสองขวดและเธอก็ยื่นให้เจียงเซ่อหนึ่งขวด
พอไปถึงเซิ่นจวงก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้วและพระอาทิตย์กำลังร้อนได้ที่
อาจจะเพราะวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คนจำนวนมากที่อยู่ตรงนี้คงจะมาด้วยเหตุผลเดียวกับหลูเป๋าเป่าสินะ ยิ่งข่าวบอกว่าหนังเรื่องนั้นจะมาถ่ายทำที่นี่ คนก็เลยแห่กันมามากมาย
เซิ่นจวงเป็นเมืองแห่งแม่น้ำต้าซิ่งในยุคราชวงศ์ชิง ช่วงที่เป็นสาธารณรัฐได้มีผู้มีชื่อเสียงอย่าง เซิ่นฉงจือ ซื้อเอาไว้  และเท่าที่จำได้เพราะเป็นเขตเมืองพิเศษจึงทำให้โดนรุกรานอยู่ตลอดเวลา
ถึงตรงหน้าจะเป็นขีปนาวุธมากมายแต่เซิ่นฉงจือก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้ เขากลัวว่าจะโดนยึดเมืองไป การรุกรานยังคงแผ่ขยายและเริ่มส่งเรือรบมาทางแม่น้ำต้าซิ่งเพื่อเข้าสู่เมือง คนที่ลำบากไม่น้อยไปกว่ากันคือประชาชนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่รบกับกลุ่มผู้รุกกราน สุดท้ายก็จะโดนปลิดชีพอยู่ในแม่น้ำต้าซิ่ง เซิ่นจวงจึงเป็นที่รู้จักกันมาแบบนี้ล่ะ
ที่นี้ไม่เพียงแต่มีสิ่งก่อสร้างโบราณที่ยังสมบูรณ์ ที่นี่ยังมีอนุสรณ์สถานวีรชนจงเลี่ยฉืออีกด้วย ดังนั้นนอกจากผู้คนทั่วไปและนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมชมแล้ว ก็จะมีพวกถ่ายหนังที่มาบ่อยๆ
พอมาถึงเซิ่นจวงแล้ว เจียงเซ่อก็เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองนั้นเด็กแค่ไหน ไม่ว่าหลูเป๋าเป่าจะพูดอะไรเธอก็เชื่ออย่างไม่สงสัยเลยสักนิด
เรื่องหนัง ปฏิบัติการผู้พิทักษ์ นั่นจะมาถ่ายทำที่เซิ่นจวงหลูเป๋าเป่าก็รู้มัน ดูท่าคงจะปิดคนอื่นไม่มิดสักเท่าไหร่เลย
คนที่ชอบตามดาราแบบหลูเป๋าเป่าก็มีตั้งเยอะแยะ เรื่องตำแหน่งที่ถ่ายทำก็ดูเหมือนจะมีข่าวออกมาแล้ว แต่สถานที่ถ่ายทำถูกกั้นไว้ตั้งสามชั้นและแน่นหนา
บางทีก็มีคนยกมือถือแอบถ่ายรูป พวกการ์ดที่มาดูแลจ้องพวกเขาเขม็ง ไม่ว่าวัยรุ่นผู้ชายหรือผู้หญิงก็เข้าไปไม่ได้เด็ดขาด
เจียงเซ่อกำลังลากหู้เป๋าเปาออกมาเพราะหล่อนกำลังคิดจะบากหน้าเข้าไปขอร้องการ์ดพวกนั้น เธอทำเสียงดุใส่หล่อน
“ไหนตัวประกอบที่พูดถึง……”
ทั้งสองคนโดนดันไปดันมาเพราะคนค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว เพื่อไม่ให้โดนดันออก หู้เป๋าเปาเลยจับมือของเธอแน่น “ฉันก็ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้นี่นา……”
พวกแฟนคลับตามดาราในเซิ่นจวงก็เยอะ แต่คนที่จะมาเป็นตัวประกอบก็คงไม่น้อยเหมือนกัน
คนส่วนมากนอกจากอยากจะเป็นตัวประกอบแล้วก็ยังรอวันที่จะได้ทำงานข้างในนั้นด้วย พวกเขาหวังที่จะทำให้ผู้กำกับพอใจและสนใจที่จะดันตัวเอง พวกเขาต่างก็มายืนรอกันอยู่ที่หน้าประตูกองถ่ายและพยายามที่จะเข้าไป
คงจะพึ่งหลูเป๋าเป่าไม่ได้แล้ว เจียงเซ่อถอนหายใจและมองหาคนที่พอจะถามได้
“คุณคะ ขอถามหน่อยนะคะ หนังเรื่องปฏิบัติการผู้พิทักษ์จะมีการใช้ตัวประกอบหรือเปล่า?”
เธอเป็นคนที่สวยมาก ใบหน้าเรียวเล็กเท่าฝ่ามือ เมื่อยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนได้มากมาย
แม้ว่าจะเป็นบอดี้การ์ดที่คอยดูแลกองถ่าย และเห็นดารามาก็ไม่น้อย แต่ละคนก็สวยๆ ทั้งนั้น แต่ในตอนที่ได้ห็นหน้าเจียงเซ่อ ในดวงตาของผู้ชายที่ใส่ชุดการ์ดก็ยังมีแววตะลึงในความสวยของเธอวาบผ่าน
คนที่หวังจะเข้าวงการบันเทิงแบบเจียงเซ่อเขาก็เห็นมาไม่น้อย พอได้ฟังคำถามนั่น เขาก็มองเธออยู่ครู่หนึ่งค่อยชี้นิ้วไป
“เลี้ยวซ้ายออกทางประตูใหญ่นั่น แล้วเดินไปทางขวามือ จะมีตึกที่เขียนว่า ‘ตึกฉางชุน’ ตึกนั้นล่ะ”
เจียงเซ่อขอบคุณคนๆ นั้นก่อนจะดึงหลูเป๋าเป่าออกมาจากฝูงคนแล้วเดินไปตามทางที่บอดี้การ์ดคนนั้นบอก และเธอก็ได้พบกับตึกที่ชื่อฉางชุนจริงๆ ตึกๆนี้เป็นตึกอนุสาวรีย์ มีคนคอยเฝ้าตลอดและยังไม่เปิดให้คนเข้า
ตรงหน้าประตูมีคนอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนว่าพวกเขาก็คงรอเลือกให้ไปเป็นตัวประกอบเหมือนกัน มีทั้งแก่ทั้งเด็ก อายุมากสุดน่าจะห้าสิบหกสิบ น้อยสุดคงเป็นสิบเจ็ดสิบแปด
มีทั้งผู้หญิงผู้ชาย และตอนนี้คนเริ่มเยอะขึ้นแล้ว ดูๆคงมากกว่าหนึ่งร้อยคนด้วยซ้ำ ไม่แน่ดูท่าวันนี้พวกเธอคงมาเก้อเสียแล้ว
เจียงเซ่อขมวดคิ้ว มองผ่านประตูเข้าไปก็พบชายหนุ่มใส่เสื้อทีเชิ้ตสีขาวกำลังวิ่งมาทางนี้ พวกคนที่เห็นว่าคนคัดเลือกตัวประกอบออกมาแล้วก็รีบกรูมาเบียดกันที่หน้าประตู
“อย่าดัน ขยับออกไปหน่อย ต้องการผู้ชายทั้งหมดห้าสิบคน อายุไม่เกี่ยง และต้องการผู้หญิงอีกยี่สิบคน”
ชายหนุ่มคนนั้นกระแอมไอสองทีก่อนจะบอกให้ทุกคนขยับออกไปแล้วถึงจะพูดสิ่งที่ต้องการออกมา
หลูเป๋าเป่ารีบดึงเจียงเซ่อเข้าไปในกลุ่มคน พอหล่อนเห็นโอกาสที่จะเจอกับดาราก็ตื่นเต้นจนคุมไม่อยู่ และก็ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหนถึงดึงเจียงเซ่อเข้าไปในกลุ่มคนจนได้
ชายหนุ่มที่เป็นคนเลือกตัวประกอบก็กำลังคัดคนอยู่ “เธอ เธอ เธอ……”
คนที่โดนเลือกกระโดดดีใจและเขยิบไปยืนอีกฝั่ง ส่วนคนที่เหลือก็ยังพยายามที่จะแทรกตัวไปข้างหน้า หลูเป๋าเป่ายกมือขึ้นตะโกนเสียงดัง
“พวกเรา พวกเรา ผู้หญิงค่ะ!”
เธอเสียงดังมาก พอชายหนุ่มคนนั้นหันกลับมามองก็ได้พบเข้ากับเจียงเซ่อ
“พวกเธอมานี่”
แววตาชายหนุ่มเป็นประกาย ถึงใบหน้าของเธอจะดูหงุดหงิดเพราะโดนหลูเป๋าเป่าดึงเข้าไปในกลุ่มคน แต่เธอก็ยังน่ามองอยู่ดี พอชายหนุ่มเลือกคนเสร็จก็พอพวกเขาไปในกองถ่าย ระหว่างทางเองก็ยังหันไปมองเจียงเซ่อตั้งหลายครา
ส่วนคนที่เหลือที่ไม่ได้โดนเลือกก็นั่งลงอย่างผิดหวัง
พอเข้ามาในกองถ่าย หลูเป๋าเป่าก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ เสียงของเธอสั่นไปหมด
“เซ่อเซอ พวกเราโดนเลือกจริงๆ ด้วย โดนเลือกจริงๆ ด้วย ฮ่าๆ”
เธอล้วงกระเป๋าจะเอามือถือขึ้นมา
“เดี๋ยวฉันจะต้องถ่ายรูปกับหลิวเย่ ลู่ปิงปิง จ้าวรั่วจิน และร๋วนมี่ จะขอลายเซ็นด้วย!”
ยังไม่ทันที่จะได้เข้าไปในกลุ่มตัวประกอบก็มีคนพูดขึ้นอย่างเร่งรีบ
“ผู้ชายตามผมมาเปลี่ยนทางนี้นะครับ”
เหลือเพียงกลุ่มของผู้หญิง ผู้ชายที่นำพวกเรามาชี้ไปทางๆหนึ่ง
“เดินไปทางนั้นนะครับ ข้างบนจะเขียนไว้ว่าห้องเสื้อผ้า เข้าไปข้างในจะมีช่างแต่งหน้าอยู่นะ” พอพูดจบเขาก็ชี้ไปที่เจียงเซ่อแล้วเรียก
“เธอคนนั้น มานี่หน่อยนะ”
เจียงเซ่อชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้หญิงรอบๆก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว สายตาที่เห็นได้ชัดว่ากำลังเหน็บแนมเธออยู่ เธอหมุนตัวเดินไป
หลูเป๋าเป่าถามอย่างงงๆ “เรียกเธอหรอ?”
เจียงเซ่อเดินไปหาชายหนุ่มคนนั้น หลูเป๋าเป่ายังคงมองตามหลังเธอด้วยท่าทีตื่นเต้น ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้แสดงท่าทีอะไร เพียงแค่หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าเสื้อและยื่นให้เธอ
“ผมชื่อจางฟาน รับผิดชอบเกี่ยวกับหานักแสดงประกอบและนักแสดงทั่วไป ถ้าหากคุณสนใจงานแสดง ก็โทรมาหาผมได้เลยนะครับ”


## 005

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 5 ตัวประกอบ
คำพูดของชายหนุ่มคนนั้นมีความหมายแฝง เจียงเซ่อไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้ดี
ตอนที่เธอเป็นเฝิงหนานเธอก็ไม่ค่อยจะได้สนใจเกี่ยวกับเรื่องวงกาบันเทิงเสียเท่าไหร่ แต่ก็ยังพอได้ยินข่าวลือพวกนี้มาบ้าง
วงการแบบนี้มันซับซ้อนนัก ท่าทีของชายหนุ่มคนนั้นตอนนี้ทำให้เธอยิ้มออกมา
ยังไงนามบัตรคงต้องรับไว้ก่อน ถ้าปฏิเสธตอนนี้ละก็ งานตัวประกอบที่เพิ่งได้มาคงต้องชวดไปแน่
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าเธอรับนามบัตรไว้ก็ยิ้มออกมาเช่นกัน
“วงการนี้ผมคุ้นเคยมันดี ถ้าเธออยากจะแสดงหนังหรืออยากจะแสดงบทบาทไหน โทรหาฉันก็พอถ้าเธอต้องการ กองถ่ายยังอยู่ที่เซิ่นจวงอีกหลายวัน”
พอชายหนุ่มพูดจบก็มีเสียงเรียกชื่อเขาดังมาจากด้านหลัง เขาตอบไปคำก่อนจะหันมาพูดกับเจียงเซ่ออีกครั้ง
“อย่าลืมโทรหาผมล่ะ”
พูดเสร็จก็หมุนตัวเดินไปทันที
พอเห็นว่าชายคนนั้นไปแล้วหลูเป๋าเป่าก็รีบเดินมาหาเธอทันที
“เซ่อเซ่อ หรือว่าเขาเห็นเธอสวยก็เลยอยากจะช่วยให้เธอดัง?”
เจียงเซ่อส่ายหน้า เธอทิ้งนามบัตรนั่นลงในถังขยะใกล้ๆ
“เธออย่าโดนหลอกนะรู้ไหม”
ชายหนุ่มคนนั้นเป็นแค่คนวิ่งเต้นให้คนในกองเท่านั้นแหละ โดนคนเรียกให้ทำนู้นทำนี่ ไม่ได้มีตำแหน่งอะไรในกองนักหรอก
บทสนทนานั่น อย่างมากก็แค่เอาไว้หลอกเอาเปรียบพวกเด็กสาวใสซื่ออยากจะเป็นดาราแต่ไร้ประสบการณ์ก็เท่านั้น อำนาจจริงๆ ที่คนคนนี้ทำได้กลัวว่าน่าจะเป็นแค่การเลือกพวกตัวประกอบในกองเท่านั้นล่ะ  บทบาทดีๆ คนๆ นั้นจะเป็นคนเลือกได้ยังไงกัน
“ไปเถอะ”
พวกผู้หญิงคนอื่นเข้าไปในห้องแต่งตัวกันหมดแล้ว ส่วนสองสาวเป็นคนสุดท้ายที่ไปถึง พอเข้าไปในห้องแต่งตัวก็พบว่าหลายคนได้เปลี่ยนชุดกันเรียบร้อยแล้ว
ดูจากลักษณะชุด ละครเรื่องนี้น่าจะถ่ายทำในช่วงสมัยสาธารณะรัฐ ดูจากชื่อเรื่อง ปฏิบัติการผู้พิทักษ์ เรื่องนี้ก็น่าจะมีฉากสู้รบกัน
พอได้ไปเห็นเสื้อผ้าที่จัดเรียงไว้ให้ก็รู้ได้ทันทีว่ามันได้ถูกใส่มาหลายครั้งแล้ว สีมันไม่เท่ากันสักตัวแถมมีกลิ่นเหม็นตุๆด้วย
หลูเป๋าเป่าที่ตอนแรกตื่นเต้นดีใจเหลือเกินจนตอนนี้กลับหน้าบูดเสียแล้ว  เจียงเซ่อไม่ได้แคร์เท่าไหร่ เธอหยิบชุดมาแล้วเดินไปเปลี่ยนทันที
หลังม่านกั้นมีคนอยู่ไม่น้อย แต่ทุกคนต่างเงียบไม่พูดอะไรกัน ตอนที่เปลี่ยนชุดเสร็จออกมาก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดทันสมัยอายุราวสามสิบถือแบบฟอร์มเดินเข้ามาในห้อง
“นักแสดงตัวประกอบวันนี้ ทุกคนจะได้ค่าแรงสี่สิบหยวน ทำงานแปดชั่วโมง มีข้าวกล่องให้” เธอทักทายทุกคนก่อนจะอธิบายการทำงานและค่าบริการต่างๆ
“ในเมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว คุณก็ต้องทำตามสิ่งที่คนในกองได้จัดเตรียมเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่ได้รับเงินค่าตอบแทน ถ้าพวกคุณไม่มีปัญหาก็มาลงชื่อได้เลย หลังเสร็จงานแล้วจะมีการประกาศชื่อรับเงินก็โอเคแล้ว”
ทุกคนรีบต่อแถวลงชื่อกัน พอถึงคิวเจียงเซ่อ หญิงสาวคนนั้นก็ดูอึ้งไป ลอบมองหน้าเธอหลายครั้งจนถือสมุดรายชื่อออกไป
ตอนนี้ทุกคนกำลังต่อแถวเพื่อรอแต่งหน้า พอเห็นคนที่แต่งเสร็จเดินออกมาก็รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่บทบาทที่สวยงามอะไรนัก ตอนที่หลูเป๋าเป่าแต่งหน้าเสร็จ จากคนที่อารมณ์ดีก็กลายเป็นคนหงอยๆ ไปเสียอย่างนั้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อท่อนบนสีฟ้าขาดปุปะทั้งตัว ดูแล้วแก่ไปหลายปี
คนที่แต่งหน้าให้เซ่อเจียงเป็นชายอายุสามสิบได้ เขามองเจียงเซ่ออยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดออกมาเบาๆ
“สวยจริงๆ”
เจียงเซ่อเป็นคนที่สวยมากจริงๆ ถึงแม้เสื้อที่เธอใส่จะเป็นชุดเข้าฉากที่ดูล้าสมัยที่ทั้งหนาและหนัก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความงามของเธอลดลงแม้แต่น้อย
“ขอบคุณค่ะ” เจียงเซ่อยิ้มน้อยๆ ช่างแต่งหน้าคนนั้นมองเธออีกครั้งหนึ่ง
ถึงแม้จะเป็นฤดูร้อนในเดือนพฤษภาคม แต่ในหนังเรื่องนี้จะต้องเป็นฤดูหนาว ดังนั้นเสื้อผ้าที่เจียงเซ่อและทุกคนสวมจึงเป็นเสื้อหนาหนัก เธอและหลูเป๋าเป่ามาช้าเกินไป ตัวที่เบาหน่อยก็โดนเลือกไปหมดแล้ว ก็เหลือแค่เสื้อสองตัวสุดท้ายนี่แหละ พอสวมชุดพวกนี้มาได้สักพัก ขนาดห้องแต่งหน้าเปิดแอร์ แต่เหงื่อเธอก็ยังไหลออกมาไม่หยุดทำให้ตัวเสื้อแนบติดไปกับหลังของเจียงเซ่อ กลิ่นเหม็นบนเสื้อทำให้เธอหายใจไม่ค่อยออก
เธอสวยมากจริงๆ ถ้าความสวยขนาดนี้ถ้าไปอยู่ในกลุ่มดาราก็คงแยกไมได้หรอก แต่ตอนนี้เธออยู่ในกลุ่มตัวประกอบนี่สิ มันคงจะดูสะดุดตาไปเสียหน่อย
ช่างแต่งหน้ายืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง หยิบแป้งสีที่ค่อนข้างเข้มขึ้นมาแตะลงบนใบหน้าให้สีคล้ำขึ้นหน่อย คนในเงากระจกถูกปกปิดความสดใสของหน้าไปมาก ดูไม่เหมือนคนที่ดูโดดเด่นเมื่อครู่แล้ว
“พวกเธอต้องแสดงเป็นชาวบ้านที่โดนพวกทรยศฆ่าตาย”
ช่างแต่งหน้ามองเธอแล้วยิ้ม ในมือก็ยังทำหน้าที่ไปด้วย “ดังนั้นฉันเลยต้องเติมแผลบนหน้าให้เธอหลายรอยหน่อยนะ”
ถ้าเป็นตัวประกอบทั่วไป ช่างแต่งหน้าคงไม่อธิบายละเอียดขนาดนี้ และก็คงไม่มานั่งเสียเวลาอธิบายการถ่ายทำในวันนี้ด้วย
แต่เป็นเพราะอยู่ในวงการนี้มานาน  ช่างแต่งหน้าคนนี้ก็เป็นคนฉลาด เขาดูออกว่าเจียงเซ่อที่สวยขนาดนี้คงไม่ได้โง่นักหรอก เธออาจจะได้เกิดในวงการบันเทิงเร็วๆ นี้ก็ได้ เขาค่อยๆ ใช้แปรงปัดลงบนหน้าของเจียงเซ่ออย่างนุ่มนวล ก่อนจะแนะนำตัวเองด้วยรอยยิ้ม
“ฉันชื่อโทนี่”
เจียงเซ่อพยักหน้าแล้วมองดูใบหน้าตัวเองที่มีรอยแผลตกแต่งเต็มไปหมด และพอเธอทำผมเสร็จ เธอก็ดูแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
โทนี่มองเจียงเซ่ออีกรอบหนึ่ง แต่งหน้าเสร็จแล้ว แต่ก็ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างแปลกๆ อยู่อีก
เอวเธอตั้งตรง เป็นลักษณะที่ติดตัวมา ถึงจะแต่งหน้าให้ดูโทรมไปแล้วแต่ก็ยังดูแตกต่างจากตัวประกอบคนอื่นมากอยู่ดี
“แบบนี้ไม่ได้นะ” เขาชี้นิ้วโบกไปมา “เธอต้องงอเอวหน่อย หลังก็ต้องงออีก” แล้วเข้าก็ชี้ไปที่ตัวประกอบคนอื่นๆ “เหมือนพวกหล่อนนั่นไง แบบนั้นเลย”
เจียงเซ่อมองไปที่คนกลุ่มนั้นแล้วหันมามองตัวเองในกระจก  ผิวของเธอถูกทาจนดำแล้ว แต่ก็ยังปกปิดลำคอระหงและใบหน้าได้รูปของเธอไว้ไม่มิดอยู่ดี ถึงแก้มจะมี ‘รอยแผลฉกรรจ์’ แต่แววตาของเธอกลับนิ่งเรียบ มองไม่เห็นแววตาเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย แบบนี้ไม่ได้แน่ๆ
เธอขอบคุณโทนี่ที่เตือน ถึงอยากจะเป็นตัวแสดง แต่ก็ไม่ควรที่จะทำตัวเด่นเกินไป
เธองอเอวลง ห่อไหล่เข้ามา พยายามทำสายตาเหนื่อยๆและรู้สึกทรมานในกระจก  ข้างนอกเหมือนจะมีคนมาเรียกตัวประกอบให้ออกไปได้แล้ว จึงไม่มีเวลาให้เธอได้ฝึกอีก
หลูเป๋าเป่าตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง และหล่อนก็กังวลด้วย หล่อนกอดแขนเจียงเซ่อไว้ เห็นแบบนั้นก็อดที่จะขำขึ้นมาไม่ได้
บทที่เจียงเซ่อจะต้องแสดงเธอก็ได้รู้จากช่างแต่หน้าที่ชื่อโทนี่แล้ว ตอนที่รถขับเข้ามาในกองถ่ายเจียงเซ่อก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรนัก
ฉากที่จะถ่ายนี้จัดที่ริมแม่น้ำต้าซิ่ง สถานที่ถูกเคลียร์เรียบร้อยแล้ว ทางกองถ่ายคงได้จัดการเช่าที่เอาไว้ ดังนั้นจึงมีกล้องติดอยู่ทั่วบริเวณ
ใต้แสงพระอาทิตย์ คนกลุ่มหนึ่งที่สวมชุดนักแสดงกำลังยืนคุยกัน
มองไกลๆ ก็มีร่มขนาดใหญ่กางไว้และมีเก้าอี้ชายหาด คนอีกกลุ่มที่อยู่ใต้ร่มนั่นก็กำลังพูดคุยเรื่องบทกันอยู่
พอเห็นว่ารถกองถ่ายมาถึงแล้ว ผู้ชายร่างอวบคนหนึ่งก็ยืนขึ้นมาแล้วพูดใส่โทรโข่ง
“นักแสดงมาแล้ว เตรียมตัวตามหน้าที่ตัวเองได้!”
เจียงเซ่อและคนอื่นๆรีบเดินลงจากรถทันที คนในกองถ่ายจำนวนหนึ่งวิ่งไปหาพวกเธอพร้อมเชือกป่านในมือ
“นั่นจะเอามาทำอะไรน่ะ?”
พอหลูเป๋าเป่าเห็นแบบนั้นก็ตกใจถามเจียงเซ่อเสียงแผ่ว ร่างกายสั่นเบาๆ


## 006

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 6 แอคชั่น
เพราะใบหน้าของเธอถูกทาด้วยสีดำจึงมองเห็นสีหน้าได้ไม่ชัดนัก เจียงเซ่อเอียงหน้าไปใกล้แล้วตอบ
“แสดงเป็นคนตายไง”
คนอื่นที่ได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกตื่นเต้น มีเสียงเบาๆ พูดขึ้นมาว่า
“ถ้าถ่ายเสร็จแล้วทางกองถ่ายน่าจะให้เงินเพิ่มด้วยนะ”
หลูเป๋าเป่ากำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็โดนผู้ช่วยผู้กำกับตะโกนบอกให้คนดูแลรีบๆ มัดเชือกให้เรียบร้อย หลังจากนั้นถูกพาไปมัดไว้ที่เสาไม้ริมแม่น้ำ
เจียงเซ่อถูกมัดมือไพล่หลังแล้วพาไปที่ขอบแม่น้ำ เชือกป่านมัดรอบข้อมือทั้งสองข้างจนแน่น  คนที่แสดงเป็นคนร้ายเองก็ถือมีดปลอมรอแสดงแล้ว เหลือแค่รอคำสั่งของผู้กำกับ
คนในกองถ่ายช่วยกันเอาถุงเลือดปลอมมาใส่ให้ในเสื้อ ผู้ชายคนหนึ่งถือปากกามาคุยกับตัวประกอบหญิงเพื่อบอกบทที่หล่อนต้องพูด
“……พอเกาหรงพูดบทของเขาเสร็จ เธอก็ต่อด้วย ‘ถุย’ เลยนะ”
หล่อนได้บทพูดหนึ่งประโยค และนั่นก็ทำให้คนที่เหลืออิจฉาหล่อนไม่น้อยเลย
ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าหงึกหงัก แล้วคนที่ถือปากกาก็หันไปคุยกับเจียงเซ่อและคนอื่นๆ
“เดี๋ยวพอมีดฟันลงมาจะกดถุงเลือดจนแตก หลังจากนั้นพวกคุณต้องล้มตัวลงไปในแม่น้ำเลยนะ” เขาชี้ไปบริเวณแม่น้ำที่ได้ทำเขตปลอดภัยเอาไว้แล้ว และในน้ำก็มีคนอีกมากมาย  “เรื่องความปลอดภัยเราเตรียมไว้แล้ว คนที่ต้องตกน้ำวันนี้มีค่าตอบแทนเพิ่มให้ยี่สิบหยวน”
พูดจบเขาก็ปรบมือให้สัญญาน “โอเค เตรียมพร้อม”
การถ่ายทำฉากนี้ไม่ได้มีบทของพระเอกยอดเยี่ยมอย่างหลิวเย่ เช่นเดียวกับพวกดาราสาวที่หลูเป๋าเป่าได้โม้ไว้เช่นกัน มันก็เป็นแค่ฉากสั้นๆของหนังเรื่องนี้เท่านั้น
เจียงเซ่อถูกดันไปจนถึงริมแม่น้ำ ในแม่น้ำเองก็มีเบาะชูชีพลอยอยู่ห้าหกเบาะ หลูเป๋าเป่าโชคดีที่ไม่ต้องลงน้ำเพราะถูกมัดติดกับเสาไม้ แต่เจียงเซ่อกลับได้ไปยืนอยู่ขอบสุดของแม่น้ำ คิดว่ายังไงก็ต้องตกลงไปแน่นอน
ทุกคนต่างประจำที่ของตัวเอง จนกระทั่งผู้กำกับตะโกนว่า ‘Action’ “ลองดูครั้งหนึ่งก่อนนะ”
ผู้ช่วยผู้กำกับเอาชอล์คเขียนครั้งที่แสดงลงบนแผ่นบอร์ดนั่น “Take one”
นี่คือการถ่ายทำรอบแรก พอเสียงไม้บอร์ดกระทบกันหายไป ชายวัยกลางคนที่ใช่ชุดผู้ร้ายก็พูดออกมาด้วยสีหน้าอำมหิต
“ถ้าหากโจวหมิงฉงไม่ยอมมอบของสิ่งนั้นออกมา พวกแก ทุกคนจะต้องตาย!”
พอพูดจบ ทุกคนต่างชะงักนิ่ง และนั่นก็ทำให้ผู้กำกับโมโห
“คัท!”
ตัวประกอบกลุ่มนั้นยังไม่ทันได้ดึงสติตัวเองกลับมา ผู้ช่วยผู้กำกับก็เดินดุ่มๆ เข้าไปตะโกนใส่ทันที
“แม่งเอ้ย คุณบ้าหรือเปล่าเนี่ย ผมบอกแล้วไงว่าพอเกาหรงพูดบทของเขาเสร็จคุณก็ต้องพูดว่า ‘ถุย’ เลยไง?”
ผู้หญิงคนนั้นโดนด่าจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา พอชายคนนั้นบ่นเธอเสร็จก็สะบัดมือ
“เอาใหม่!”
ทุกคนกลับเข้าที่ตัวเองอีกครั้ง ไฟถูกส่องมาที่เจียงเซ่อและคนอื่นๆ แล้วนักแสดงชายที่ชื่อเกาหรงก็สวมบทบาทของตัวเองอย่างมืออาชีพ เขาเท้าเอวแล้วชี้มีดขึ้น
“ถ้าหากโจวหมิงฉงไม่ยอมมอบของสิ่งนั้นออกมา พวกแก ทุกคนจะต้องตาย!”
ครั้งนี้ผู้หญิงที่โดนด่าไปตอบสนองอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าจะรีบไปหน่อย
“ถุย”
คงเพราะเพิ่งโดนด่ามา เสียง ‘ถุย’ ของหล่อนมันถึงได้เบาเหมือนไม่มีแรงเสียอย่างนั้น ผู้ช่วยผู้กำกับที่ถือปากกาอยู่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟหนักกว่าเดิม
“เธอทำได้หรือเปล่าเนี่ย? ไม่ได้ก็เปลี่ยนคนไปเลย!”
ผู้หญิงคนนั้นโดนดุจนน้ำตาไหลและก้มหัวขอโทษไม่หยุด จนพอโอเคขึ้นแล้วก็เริ่มถ่ายใหม่
“Take three”
เสียงแคลปบอร์ดดังขึ้น เกาหรงก็เล่นบทของตัวเองอีกครั้ง หลังจากที่ทำพลาดไปถึงสองครั้ง ครั้งนี้เธอตะโกนขึ้นอย่างเสียงดัง “ถุย!”
ครั้งนี้ไม่โดนสั่งคัท เห็นแค่ผู้ช่วยและผู้กำกับกำลังคุยอะไรกันสักอย่าง ตอนที่มองมา ก็หน้านิ่วคิ้วขมวด
พอผู้หญิงนั้นพูดจบ คนที่แสดงเป็นคนร้ายบนใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คำด่าถูกพ่นออกมาพร้อมๆ กับอาวุธปืนในมือที่ถูกยกขึ้น
การแสดงดำเนินมาถึงแค่ฉากนี้ ผู้กำกับให้สัญญาณมือและผู้ช่วยก็ตะโกนสั่งให้หยุด
เกาหรงหยุดแสดง ผู้เชี่ยวชาญด้านอาวุธในกองถ่ายก็เข้ามาตรวจสอบอาวุธที่เขาถืออยู่
เจียงเซ่อเห็นประกายเย็นเยียบที่สะท้อนออกมาจากตัวปืน น่าจะเป็นปืนจริงแต่คงไม่ได้มีลูกกระสุนอยู่ในนั้น หนังเรื่องนี้เป็นการลงทุนครั้งใหญ่ คงไม่ใช้พวกอาวุธปลอมแน่ๆ และเพื่อความสมจริง จะถ่ายฉากที่ยิงปืนก่อนแล้วค่อยไปถ่ายตอนที่ถุงเลือดแตกก็ได้แล้ว
พวกเขาเข้าไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นที่ต้องพูดบทอีกครั้ง ท่ามกลางอากาศที่ร้อนขนาดนี้ เจียงเซ่อรู้สึกว่าเหงื่อเธอมันจะซึมทะลุเสื้อออกมาเสียแล้ว ยืนอยู่นานเพื่อรอถ่ายฉากถูกฆ่า ทุกคนต่างก็ได้แต่ยืนนิ่งๆ ขยับไปไหนไม่ได้
ช่างแต่งหน้าในกองถ่ายรีบเดินมาเติมหน้าให้ พอคนดูแลอาวุธตรวจเรียบร้อยว่าไม่อันตรายทุกคนก็เริ่มถ่ายต่อ
ครั้งนี้เกาหรงยกปืนขึ้นมา แต่ผู้หญิงคนที่ต้องพูดบทน่าจะเครียดเกินไปจนลืมบีบจุดที่ใส่ถุงเลือดให้แตกและเธอก็โดนด่าเสียๆ หายๆ ไปอีกยกใหญ่
“ฉากนี้เอาไว้ก่อนแล้วกัน เอาฉากอื่นให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
ชายหนุ่มสวมแว่นดำที่นั่งอยู่ใต้ร่มใบนั่นมีสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก พอพูดประโยคนั้นจบผู้ช่วยก็ตะโกนมาทางที่เจียงเซ่อยืนอยู่ กล้องทุกตัวแพนไปยังจุดที่เธอและคนอื่นยืนอยู่ทันที
พอเสียงแคลปบอร์ดดังขึ้น สิ่งที่กล้องถ่ายเป็นสิ่งแรกคือฉากกำลังเตรียมปืน เจียงเซ่อยืนอยู่ที่ริมแม่น้ำ เธอเห็นชายคนหนึ่งถือมีดพุ่งเข้ามาหาเธอ เขาง้างมีดขึ้น ทำท่าทางว่ากำลังจะฟันลงมา
มีดเล่มนั้นสับลงบนหัวไล่ข้างซ้ายของเธอ ถึงมันจะไม่ใช่มีดจริงและก็คงไม่ได้ทำให้เกิดแผลร้ายแรงอะไร แต่แรงของผู้ชายที่กดลงมาก็ทำให้รู้สึกเจ็บไม่น้อย
เจียงเซ่อแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา เธอจำสิ่งที่คนบอกบทกำชับเธอเอาไว้ได้แม่น  เธอร้องออกมาคำหนึ่ง เสียงถุงเลือดที่โดนมีดกดแตกออกมาดัง ‘ผุ’ ของเหลวสีแดงกระเซ็นออกมาและเธอไม่ลังเลที่จะสะบัดมือที่โดนเชือกมัดไว้เพื่อเหวี่ยงตัวให้ล้มลง ร่างทั้งร่างตกลงไปไปในแม่น้ำ!
วันที่อากาศร้อนๆ แบบนี้ แถมเสื้อหนาๆ ที่เธอใส่มันก็ร้อนจนแทบทนไม่ไหว หลังจากตกลงไปในน้ำแล้วก็เย็นสาบายขึ้นไม่น้อย
ร่างทั้งร่างของเธอถูกห่อหุ้มด้วยน้ำ เสื้อที่สวมอยู่ก็ดูดน้ำเข้าไปจนหนัก
ดีที่เจียงเซ่อว่ายน้ำเป็นบวกกับการ์ดน้ำที่รอรับอยู่แล้วและพาเธอฝั่งมาอย่างปลอดภัย
คนที่เหลือค่อยๆ ตามขึ้นมา เจียงเซ่อบิดน้ำออกจากเสื้อเพื่อให้เบาขึ้นพลางปาดน้ำบนใบหน้าตัวเอง
พอทำแบบนั้น เครื่องสำอางบนใบหน้าก็เลอะมอมแมม ผู้กำกับที่นั่งดูกล้องอยู่ก็ทำสัญญาณมือสั่งหยุดถ่าย
ถึงเวลาพักกอง ทุกคนต่างจับกลุ่มหาที่นั่งกัน
ฉากนี้ของเจียงเซ่อเหนื่อยไม่ใช่เล่น หลูเป๋าเป่าที่ถูกมัดติดกับเสาไม้เองก็ถูกปล่อยออกมาก่อน บนเสื้อของเธอเองก็มีเลือดปลอมเปรอะอยู่เช่นกัน แววตาของหล่อนยังคงมีความตกใจไม่น้อย
“ตกใจแทบตายแน่ะ”
หล่อนนั่งลงมา พอเห็นว่าทั้งตัวของเจียงเซ่อเปียกไปหมดก็เอ่ยออกมาอย่างกังวล
“ตอนที่เห็นเธอตกลงไปในน้ำฉันก็ตกในแทบแย่”
ดูเหมือนว่าการมาเป็นตัวประกอบในกองถ่ายจะไม่ได้เป็นเรื่องน่าสนุกสำหรับหลูเป๋าเป่าอีกต่อไป ไม่เพียงแค่ไม่ได้เจอดาราแล้วก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้ถ่ายหนังกับพวกเขา
“ตอนที่ปืนพวกนั้นหันมาที่ฉันก็ตกใจเหมือนกัน”
หล่อนดูหงอยๆ แววตาปรากฏความท้อแท้ ท่าทางค่อนข้างผิดหวังที่ตัดสินใจมาเป็นตัวประกอบในวันนี้
เจียงเซ่อยกมือขึ้นบีบน้ำออกจากผม
“การถ่ายทำคงต้องใช้ของจริงในการถ่าย แต่ว่ามีคนตรวจสอบแล้วก็คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก”


## 007

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 7 ผู้กำกับจาง
คนรอบๆ เริ่มเดินเข้ามารวมตัวกัน เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินยิ้มเข้าไปถามเจียงเซ่อ
“น้องสาว เธอก็มาดูพวกดาราดังเหรอ?”
สักพักเธอก็ถูกล้อมด้วยคนที่พยายามจะเข้ามาพูดคุยกับเธอ พอเจียงเซ่อดึงแขนหลูเป๋าเป่าให้ลุกขึ้นก็มีเสียงรถกำลังวิ่งมาทางขวา เธอหันหน้าไปดูก็พบว่ามีรถกำลังขับเข้ามาในกองถ่าย
ผู้กำกับที่ก่อนหน้านี้นั่งไขว่ห้างอยู่ใต้ร่มกันแดดคันใหญ่ก็รีบลุกขึ้นมาแล้วเดินไปต้อนรับ
พอประตูรถเปิดออก หลูเป๋าเป่าที่ก่อนหน้านี้ดูอดอะไรตายอยากก็ยืนขึ้นแทบจะกลายเป็นกระโดด
“อ๊ายๆๆ นั่นจางจิ้งอานนี่นา จางจิ้งอานมาจริงๆ ด้วย เป็นไปได้ยังไงเนี่ย!”
หล่อนพยายามเก็บอาการตื่นเต้นแล้วพูดกับเจียงเซ่อเบาๆ
“คิดถูกจริงๆ ที่มาวันนี้”
เจียงเซ่อมองดูท่าทางเริงร่าของหลูเป๋าเป่าอย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
“นี่คือจางจิ้งอาน? ที่เธอบอกว่าเป็นผู้กำกับใหญ่น่ะเหรอ? แล้วคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นก่อนหน้านี้เป็นใครกันล่ะ?”
เธอพยักเพยิดหน้าไปทางกลุ่มคนใต้ร่มนั่น ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินว่าคนในกองเรียกเขาว่า ‘ผู้กำกับ’ แท้ๆ นี่นา
“น่าจะเป็นรองผู้กำกับน่ะครับ”
ยังไม่ทันที่หลูเป๋าเป่าจะได้ตอบก็มีคนมาพูดเอาอกเอาใจ คลายความสงสัยให้สาวสวยเสียก่อน
“ปกติหนังทั่วไปมีผู้กำกับอย่างน้อยสองคน คอยมาช่วยจัดเรียงการถ่ายทำน่ะ ก็เหมือนกับเรื่องปฏิบัติการผู้พิทักษ์นี่ไงที่เป็นการลงทุนครั้งใหญ่ ดังนั้นสถานที่ถ่ายทำก็จะมีผู้กำกับร่วมกันหลายคน แต่ปกติแล้วผู้กำกับใหญ่ๆ แบบนี้จะไม่ค่อยมาปรากฏตัวในที่แบบนี้หรอกนะ เขามีหน้าที่แค่รับผิดชอบฉากของหลิวเย่และฉากสำคัญอื่นๆ น่ะ”
เด็กหนุ่มที่แย่งโอกาสพูดกับเธอมาได้ หลังจากที่อธิบายให้เธอฟังอย่างละเอียดแล้วก็ยิ้มให้เธอ
“ผมชื่อหวางฉู่เจี๋ย หวางจากคำว่า “ต้าหวาง” ฉู่จากคำว่า “ฉู่กว๋อ” เจี๋ยจากคำว่า “เจี๋ยชู” ผมอยู่ในกองถ่ายมาสักพักแล้วล่ะ ถ้าคุณสงสัยอะไรก็ถามผมได้นะ”
ข้างๆ กลับมีเสียงหัวเราะ ‘เหอะ’  ดังขึ้นมา
“อยู่กับกองถ่ายอะไรกัน ต่างกับตัวประกอบธรรมดาก็แค่เป็นนักแสดงสมทบ เงินเดือนแค่วันละร้อยกว่าหยวนเอง!”
หวางฉู่เจี๋ยที่ได้ยินแบบนั้นก็ปรากฏสีหน้าโกรธเคืองขึ้นมาแล้วหันไปมองคนที่พูดหักหน้าตนต่อหน้าสาวสวยด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “ก็นักแสดงสมทบไง ตัวประกอบมีปัญหาอะไรรึไง” ตอนที่เขาพูด สายตาก็ยังแอบลอบมองเจียงเซ่ออยู่เรื่อยๆ
“ตัวประกอบวันนึงก็อาจจะดังขึ้นมาก็ได้ไม่ใช่เหรอ? นักแสดงดังๆ ในวงการตอนนี้แต่ก่อนก็เคยไปเป็นตัวประกอบให้เขาเหมือนกันทั้งนั้นแหละ”
เจียงเซ่อรู้จุดประสงค์ของเด็กหนุ่มคนนี้ดี เธอขอบคุณอย่างมีมารยาทกลับไป สักพักผู้ช่วยผู้กำกับก็มาเรียกคนที่ตกน้ำและคนที่โดนเอฟเฟคเลือดให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
พวกช่างแต่งหน้ารอคำสั่งอยู่ก่อนแล้ว ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ไม่ไกลจากกลุ่มผู้กำกับนัก
ตอนที่เจียงเซ่อเดินไปทางนั้นก็เห็นจางจิ้งอานกำลังเดินลงมาจากรถท่ามกลางเหล่าบอดี้การ์ดพอดี แต่สิ่งที่ทำให้คนอื่นแปลกใจไม่น้อยคือในรถยังมีนักแสดงชายยอดเยี่ยมอย่างหลิวเย่คนที่หลูเป๋าเป่าเอาแต่ชื่นชมไม่ขาดปากนั่งมาด้วย
พอหลิวเย่ปรากฏฏตัวในกองถ่ายก็เกิดความวุ่นวายขึ้นทันที คนมากมายต่างกรูกันเข้าไปดูเขา บางคนก็อยากจะเข้าไปขอลายเซ็นแต่ก็โดนการ์ดสองคนและผู้จัดการส่วนตัวของหลิวเย่กันออกอย่างมีมารยาท
พอจางจิ้งอานมา ผู้ช่วยผู้กำกับก็ไม่มีที่นั่งทันที
ตอนที่เจียงเซ่อเปลี่ยนเสื้อเสร็จแล้วเดินออกมา จางจิ้งอานที่นั่งแทนที่รองผู้กำกับกำลังดูจอมอนิเตอร์อยู่ เขาขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่ดีนัก
ส่วนรองผู้กำกับก็เหมือนกำลังอธิบายบางอย่างให้เขาฟัง ท่าทางเคร่งเครียดและยกมือขึ้นปาดหน้าผากบ่อยครั้ง
ดาราดังคนนั้นสวมแว่นดำและนั่งอยู่บนเก้าอี้ชายหาด เขากำลังดื่มน้ำแร่เย็นและเอียงตัวเข้ามาดูที่จอมอนิเตอร์อยู่หลายครั้ง
จางจิ้งอานสั่งอะไรซักอย่างกับรองผู้กำกับ รองผู้กำกับก็พยักหน้า ไม่นานนักผู้ช่วยก็ถือตัวกระดานแคลปบอร์ดออกมา เจียงเซ่อดูแวบหนึ่งก็เห็นเป็นกระดานฉากของผู้หญิงคนก่อนหน้านี้ที่มีบทพูดกับเกาหรง
เห็นได้ชัดว่าผู้กำกับใหญ่ไม่ค่อยพอใจหญิงสาวคนก่อนหน้านี้เท่าไรนัก และต้องการถ่ายใหม่อีกรอบ
ผู้หญิงคนนั้นที่แต่งหน้าอยู่พอเห็นฉากนี้เข้าก็กัดริมฝีปากแน่น ท่าทางดูเครียดหนักกว่าเดิม
พอทุกคนแต่งหน้าเสร็จ เจียงเซ่อก็ต้องกลับเข้าไปโดนมัดอยู่ที่ริมแม่น้ำอีกครั้ง ถุงเอฟเฟคเลือดถูกใส่ไว้ในตำแหน่งอื่นๆ อีก ทุกคนต่างก็เดินหลบรางกล้องที่อยู่บนพื้น ต่างคนต่างก็กลับไปยืนในตำแหน่งของตัวเอง
หลังจากที่ผู้กำกับให้สัญญานมือ เกาหรงก็เริ่มพูดบทของตัวเองอีกครั้ง หญิงสาวที่มีบทพูดคนนั้นรู้สึกกดดันกว่าเดิมมาก จางจิ้งอานนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่กล้องที่อยู่ตรงข้ามเธอก็สามารถถ่ายเอาสีหน้าอารมณ์ของเธอออกมาได้อย่างชัดเจน
ทุกการกระทำแม้เพียงเล็กน้อยของเธอล้วนตกอยู่ในสายตาของผู้กำกับใหญ่
ก่อนหน้านี้ถ่ายกี่รอบๆ ก็ไม่ผ่าน หล่อนอดที่จะกดดันมากไม่ได้จริงๆ ยิ่งเพิ่มความเครียดเข้าไปอีก ถึงครั้งนี้จะไม่มีเสียงตะโกนว่า ‘คัท’
ผู้ช่วยผู้กำกับเองก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่สายตาที่มองมาที่หล่อนนี่สิ มันน่ากลัวยิ่งกว่าด่าเสียอีก
จางจิ้งอานไม่พูดอะไรออกมา รองผู้กำกับก็บอกว่าเอาใหม่อีกครั้งอย่างเบื่อหน่าย
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ฉากๆ นี้ก็ถ่ายมาจนถึงตอนเที่ยงแล้ว  เจียงเซ่อรู้สึกว่าเหงื่อบนร่างเธอไหลซึมออกมาจากเสื้อผ้าที่เธอสวม ปากคอเธอแห้งผาก ตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกจะทนไม่ไหวแล้ว
หลูเป๋าเป่าที่โดนมัดไว้กับเสาไม้ก็เหมือนจะร้องไห้ออกมาเต็มที แต่เพราะความกดดันในกองถ่ายหล่อนจึงอดกลั้นเอาไว้
หลังจากถ่ายไม่ผ่านติดต่อกันหลายๆ ครั้งเข้า ผู้กำกับใหญ่คนนั้นก็ไม่ได้แสดงท่าทางเดือดดาลเหมือนรองผู้กำกับ แต่คิ้วขมวดเข้าหากัน เนิ่นนานจึงค่อยหันไปสั่งอะไรบางอย่างกับผู้ช่วย พูดไปก็หันมามองที่กลุ่มตัวประกอบไปเป็นระยะๆ  คนที่ฉลาดหน่อยก็พอรู้แล้วว่าตอนนี้เขาเกิดความคิดอยากจะเปลี่ยนเป็นคนอื่น
พวกตัวประกอบหญิงที่โดนมัดอยู่ที่เสาไม้ดวงตาพลันปรากฏความคาดหวังขึ้นมา
แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมผู้กำกับใหญ่คนนั้นถึงไม่พูดออกมาตรงๆ ว่าจะเปลี่ยนคน แต่กลับทำเหมือนรองผู้กำกับ ตัดสินใจถ่ายฉากชาวบ้านถูกฆ่าก่อน
คนในกองถ่ายเดินเข้าไปใส่ถุงเอฟเฟคให้อีกครั้ง แต่รอบนี้เจียงเซ่อรู้สึกได้ชัดเจนว่าถุงเอฟเฟคนั่นแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้มาก
แต่เธอก็เป็นแค่ตัวประกอบ คนในกองเองก็ไม่มีท่าทีอยากจะอธิบายอะไร ผู้ช่วยตะโกนเรียกกลุ่มนักแสดงที่สวมชุดทหารญี่ปุ่นให้ออกมา หลายคนที่ตอนแรกถือมีดก็เปลี่ยนมาเป็นถือปืนแทน
ผู้ดูแลอาวุธเข้ามาตรวจสอบอีกครั้ง ตรวจสอบว่าปืนพวกนี้เป็นของจริงแน่นอน
ครั้งนี้ถุงเอฟเฟคเลือดที่อยู่ตรงหน้าอกของเจียงเซ่อได้ผสมดินปืนเอาไว้ด้วย พอผู้เชี่ยวชาญเช็กอาวุธเรียบร้อย ก็มีคนเข้าไปตรวจสอบระยะความไกล บรรยากาศพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที
คนในกองถือบทมาอธิบายกับเธอและคนอื่นๆ ว่าหลังจากที่เสียงปืนดังขึ้นระเบิดถุงเอฟเฟคนั้นก็จะระเบิดออก ข้างในนั้นจะมีเลือดปลอมกระเซ็นออกมาด้วย
ทุกคนพยักหน้ารับ
หลังจากที่ทุกอย่างถูกเซตไว้เรียบร้อยและเสียงของแคลปบอร์ดดังขึ้นเสียง ‘ปัง ปัง’ ก็ดังขึ้น ปลายกระบอกปืนมีแสงไฟแล่บออกมา ครู่หนึ่งก็มีควันลอยออกมาจากปากกระบอกปืน หลายคนตกใจเพราะเสียงนั่น
เจียงเซ่อยังไม่ทันได้ตกใจกับเสียงปืน ได้ยินแค่เอฟเฟคระเบิดบนร่างเธอดังขึ้นเบาๆ ท่อที่ใส่ดินปืนไว้ก็ระเบิดออก ของเหลวสีแดงพุ่งกระเซ็นออกมา แรงดันของระเบิดอัดใส่ที่อกข้างซ้ายของเธอ ถึงแม้ว่าชุดเข้าฉากที่ใส่จะหนาแต่มันก็ยังทำให้เธอรู้สึกเจ็บอยู่ดี
เธอดึงเชือกที่มัดแขนเธอไว้ออก และ ‘ตู้ม’ เสียงตกลงไปในน้ำก็ดังขึ้น
ก่อนตกลงไปในน้ำเธอได้เตรียมกลั้นหายใจไว้แล้ว พอตกลงไปก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมาและขาทั้งสองข้างก็รีบถีบตัวขึ้นพร้อมกัน โผล่ขึ้นมาที่ผิวน้ำ
เธอว่ายกลับมาที่ฝั่ง และตอนที่เธอไปถึงก็มีคนมารอรับอยู่แล้ว พอขึ้นฝั่งได้เธอก็ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ยังไม่ทันจะได้พูดขอบคุณคนที่ช่วยดึงเธอขึ้นมาก็มีเสียงตะโกนแทรกขึ้น
“ตรงนั้นน่ะ มานี่ซิ”


## 008

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 8 สนับสนุน
เสียงของคนตะโกนทำเอาคนทั้งกองหันไปให้ความสนใจ เจียงเซ่อเช็ดหยดน้ำออกจากปลายคางแล้วหอบหายใจออกมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงคนที่ช่วยดึงเธอขึ้นมาเรียก
“คนสวย เรียกเธอแน่ะ”
เจียงเซ่อได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไป พอหันหน้าไปดูก็เห็นว่าผู้ช่วยผู้กำกับกำลังถือโทรโข่งกวักมือเรียกเธออยู่ไม่ไกล
“เธอนั่นแหละ มานี่”
ทั้งตัวเธอเปียกไปหมด หนังเรื่องนี้ลงทุนไปมาก คุณภาพของเสื้อผ้าก็ไม่เลวเลย พอดูดน้ำเข้าไปแล้วก็ค่อนข้างหนักทีเดียว เธอบิดน้ำออกจากชายเสื้อเล็กน้อย ในรองเท้าก็มีแต่น้ำ เสื้อก็แนบไปกับตัว แค่เดินก้าวเดียวน้ำก็หยดลงไปตามทางจนเป็นรอย
ผู้ช่วยผู้กำกับมองมาที่เธอ คนรอบข้างเองก็มองมาที่เธออย่างอิจฉา
“เรียกเธอนั่นแหละ รีบไปเร็วๆ เข้า ไม่แน่ว่าผู้กำกับจางอาจจะเห็นแววเธอก็ได้นะ”
เจียงเซ่อรีบวิ่งเยาะไปหา ผู้ช่วยผู้กำกับมองเธออย่างประหลาดใจ
“มากับฉันเร็วเข้า” ตอนที่เขาพูด ใบหน้าที่ดูหงุดหงิดตอนแรกพอเห็นหน้าของเจียงเซ่อก็ดูอรามณ์ดีขึ้นเล็กน้อย
“อีกเดี๋ยวอย่าพูดอะไรส่งเดชนะ ผู้กำกับให้ทำอะไรเธอก็ทำตามนั้น”
เจียงเซ่อเข้าใจในความหมายของเขา เป็นจางจิ้งอานให้คนมาตามเธอจริงๆ ด้วย
ภายใต้แสงอาทิตย์ที่ร้อนระอุ จางจิ้งอานและคนอื่นๆ กำลังนั่งรออยู่ใต้ร่มเงาของร่มคันใหญ่
พอเจียงเซ่อมาถึง สายตาของทุกคนที่นั่งอยู่ก็มองมาที่เธอ แม้แต่คนที่กำลังถือน้ำแร่ใส่แว่นดำอย่างหลิวเย่เองก็หันมามอง เขายืดตัวขึ้นแล้วกดแว่นลงมองเธอ
“ผู้กำกับจาง เธอมาแล้วครับ”
จางจิ้งอานที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์เอียงศีรษะไปมองเธอ ผู้กำกับที่มีชื่อเสียงโด่งดังจากปากของหลูเป๋าเป่าแต่เจียงเซ่อกลับคิดว่าเขาก็ดูธรรมดา
อายุเขาน่าจะสักสี่สิบได้ สวมชุดธรรมดาอย่างเสื้อแขนสั้นสีฟ้า ทรงผมแสกข้าง ดวงตาแม้ไม่ได้คมกริบแต่ก็ยังทำให้คนรู้สึกกดดันได้
ในกองถ่ายนี้มีคนสำคัญแห่งวงการบันเทิงถึงสองคน ถ้าเธอเป็นเจียงเซ่อเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีคนนั้นจริงๆ ก็คงจะตื่นเต้นและทำตัวไม่ถูกแน่ๆ
แต่ทว่าเจียงเซ่อกลับยืนตัวตรงนิ่ง จางจิ้งอานรู้สึกแปลกใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้เห็นเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าตน ดูไม่กลัวเขาเลย แววตาแน่วแน่ ยืนตัวตรง ถึงผมจะโดนน้ำจนลู่ลงกับกรอบหน้าแต่ก็ยังไม่อาจทำลายความงามของเธอได้
บริเวณที่เธอยืนอยู่เริ่มจะเปียกเป็นแอ่งแล้วแต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ ไม่มีท่าทางเกร็งและอึดอัดเลยสักนิด
ดูจากรูปร่างและท่าทางของเธอแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าเธอคงมีฐานะที่ไม่เลวนัก ความกล้าต่อโลกมันสอนกันทีหลังได้ แต่ท่าทางการแสดงออกและเสน่ห์พวกนี้ยังไงก็ต้องถูกขัดเกลาโดยครอบครัว
เขาดูเจียงเซ่อจากจอมอนิเตอร์ เห็นแค่แวบเดียวก็รู้สึกว่าเธอสวยและมีเสน่ห์มากทีเดียว มองจากไกลๆ ก็ว่าไม่เลวแล้ว แต่พอได้เห็นใกล้ๆ ก็ยิ่งสวยเข้าไปอีก
“หลิวเย่ นายคิดว่าเป็นไง?”
จางจิ้งอานชี้ๆ ไปที่เจียงเซ่อแล้วหันไปถามหลิวเย่ด้วยรอยยิ้ม
หลิวเย่พยักหน้า มุมปากยกขึ้นเบาๆ  ปรากฏรอยยิ้มที่คล้ายมีคล้ายไม่มี
“ผู้กำกับจางสายตาเฉียบคมจริงๆ”
เห็นผู้หญิงในวงการมาก็เยอะ แต่รูปลักษณ์ของเจียงเซ่อทำให้เขารู้สึกแปลกใจ
เธอสวยแบบไม่ปรุงแต่ง  องคพายพทั้งห้าราวกับหยกงามที่สวรรค์ได้แกะสลักออกมาอย่างประณีต บวกกับความอายุน้อยของเธอเป็นทุนเดิม เธอไม่ได้สวยฉูดฉาดเหมือนกับลู่ปิงปิงหรือดาราสาวอื่นๆ ที่เขาเคยร่วมงานด้วย แต่พอเขาเห็นเจียงเซ่อ เขาก็รู้สึกเหมือนได้ทานไอศกรีมอย่างเพลิดเพลินในยามฤดูร้อน
แต่ทว่าความสวยไม่ได้หมายความว่าจะแสดงเป็น สิ่งที่ไม่เคยขาดในวงการบันเทิงคือสาวสวย
ถ้าจะทำงานในสายอาชีพนี้จริงๆ ความสวยก็เป็นแค่ใบเบิกทาง จะยังไงก็ต้องรอโอกาสและจังหวะที่ดี
ดังนั้นจากที่ตื่นเต้นในตอนแรกหลิวเย่ก็ค่อยๆ กลับไปนิ่งสงบเหมือนเดิม
รองผู้กำกับที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็รู้สึกแปลกใจขึ้นมา เขาหันไปถามผู้ช่วย
“ใครเป็นคนหามา?”
ผู้ช่วยตอบเสียงเบา
“น่าจะเป็นจางฟานหามาครับ”
“ผู้กำกับจางมีสายตาที่เฉียบคมจริงๆ ด้วย ถ่ายมาตั้งนานพวกเรากลับไม่เห็นคนที่มีแววขนาดนี้”
รองผู้กำกับที่รู้เรื่องแบบนี้ดีก็รีบหันไปหาจางจิ้งอานเพื่อประจบ
“แค่คุณมา มองปราดเดียวก็รู้แล้ว”
จางจิ้งอานไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ “มีแววรึเปล่า ก็ยังต้องดูอีกที”
หลิวเย่นั่งตัวตรงขึ้นมาแล้วมองสำรวจเธอขึ้นลง
“ผมจำได้ว่าในเมืองต้าชิ่งมีละครเรื่องหนึ่งถ่ายทำอยู่ ต้องการนักแสดงหญิงสวยๆ ไปแสดง ไม่รู้ว่าผู้กำกับจางหาคนได้หรือยัง?”
จางจิ้งอานฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว
คนในกองถ่ายที่ได้ยินหลิวเย่พูดอย่างนั้นก็พากันตกตะลึงอ้าปากค้าง
ฟังก็รู้ว่านักแสดงหนุ่มยอดเยี่ยมคนนี้กำลังดันคนใหม่อยู่ บางคนในกองเริ่มมองเจียงเซ่อไม่เหมือนเดิม ในใจรู้สึกว่าเธอช่างเป็นเด็กสาวที่โชคดีเหลือเกิน
ได้ดารายอดฝีมืออย่างหลิวเย่เป็นคนสนับสนุน แปดเก้าส่วนจางจิ้งอานก็น่าจะให้เกียรติเขา
เจียงเซ่อไม่รู้ว่าหนังในเมืองต้าซิ่งที่หลิวเย่พูดถึงคือหนังเรื่องไหน แต่คนในกองต่างรู้ดีว่ามันเป็นบทที่ไม่ได้ออกฉากอะไรมากนัก แต่บทก็มีคามสำคัญอยู่ จะเอามาเทียบกับบทตัประกอบที่ออกมาก็ตายเลยยแบบนี้ได้ยังไง
ยิ่งไปกว่านั้น การถ่ายหนังที่ผ่านมาของจางจิ้งอานนั้น ถึงแม้จะไม่ใช่หนังฟอร์มยักษ์แต่ทุกเรื่องก็ดังไปทั่วประเทศ  ถ้าเจียงเซ่อได้เล่นสักบทบาทในหนังของเขา โอกาสที่จะได้เข้าสู่วงการก็มีสูงมาก อนาคตก็ยากจะคาดเดา
หลิวเย่คิดว่าสิ่งที่ตนเสนออกไปไม่ใช่ปัญหาอะไร ถึงแม้ว่าจางจิ้งอานจะเป็นผู้กำกับที่มีชื่อเสียงของประเทศ แต่สิ่งที่เขาเสนอก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จางจิ้งอานน่าจะตอบตกลง
แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ จาจิ้งอานกลับขมวดคิ้ว เงียบอยู่นานจึงค่อยตอบ
“ดูก่อนแล้วกัน”
เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ตอบตกลง
แว่นดำที่หลิวเย่สวมบดบังสายตาที่แท้จริงของเขาเอาไว้ ไม่เสียแรงที่เขาเป็นถึงดารารางวัลใหญ่ เขายกยิ้มที่มุมปาก ทำราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น
“ก็ตามนั้น”
“บริษัทเจียงหัวสนใจที่จะลงทุนเพิ่มให้อีกร้อยล้าน”
เรื่องนี้สำหรับคนในแล้วไม่ใช่ข่าวใหม่อะไร อย่างน้อยก็ตอนที่เจียงเซ่อได้ยินประโยคนั้น คนรอบๆ ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าประหลาดใจอะไรออกมา
จางจิ้งอานสะบัดมือให้สัญญาณว่าให้พาเจียงเซ่อไปเปลี่ยนชุดแล้วค่อยมาใหม่
ตอนที่เจียงเซ่อหันหลังกลับ ดารายอดเยี่ยมคนนั้นก็มองตามเธออีกรอบ จากนั้นก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ
“ดูเหมือนว่ารอบนี้บริษัทเจียงหัวจะสนใจหนังเรื่องนี้มากๆ เลยนะครับ” คำพูดของเขามีความหมายแฝงอื่นอีก
เจียงเซ่อที่ได้ยินคำว่า ‘บริษัทเจียงหัว’ ขึ้นมาแววตาของเธอก็สั่นไหว หลังจากนั้นก็ได้ยินจางจิ้งอานพูดขึ้นมาอีก
“นายรู้จักวิสาหกิจจงหนานสินะ?”
เจียงเซ่อเดินออกมาจากร่มกันแดด เธอเดินห่างออกมาจากจางจิ้งอานและคนอื่นๆ ไปหลายเมตร แต่พอจางจิ้งอานพูดประโยคนั้นออกมา ขาของเธอมันก็ชะงักไป ร่างกายพลันหดเกร็งขึ้นมา
“วิสาหกิจจงหนาน ตระกูลเฝิง? ที่ฮ่องกงน่ะหรือครับ?”
หลิวเย่ถามออกไป จางจิ้งอานตอบเสียงเบา
“อืม”


## 009

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 9 เส้นสาย
จู่ๆ เจียงเซ่อก็รู้สึกว่าเลือดลมมันปั่นป่วนไปหมด ทำให้เธอรู้สึกแข้งข่าอ่อน ร่างทั้งร่างโงนเงนจนเกือบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ผู้ช่วยที่เดินนำไปแล้วสองสามก้าวก็เพิ่งสังเกตว่าเธอไม่ได้ตามมาเลยหันกลับไปมอง เขาเห็นเธอเอาแต่ยืนอยู่ที่เดิม ก็คิดว่าเธอคงกำลังคิดวางแผนเพื่อจะได้เข้าใกล้ผู้กำกับและหลิวเย่เพื่อที่จะได้บทดีๆ ในวงการ
เขาอยู่ในวงการนี้มานาน ลูกไม้พวกนี้เขาเห็นมาเยอะแล้ว บางทีพวกนักแสดงที่ฝีมือไม่ถึงก็จะใช้วิธีนี้ให้ตัวเองได้เป็นดารา
แววตาของผู้ช่วยปรากฏแววดูถูก แล้วเร่งขึ้นมาอีกครั้ง
“ไปสิ?”
ถ้าหากว่าก่อนหน้านี้จางจิ้งอานตอบรับคำขอของหลิวเย่ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะทำตัวมีมารยาทกว่านี้
แค่โดนผู้กำกับปฏิเสธไป คนอย่างหลิวเย่น่ะ พอโดนปฏิเสธแบบนี้แล้ว ถึงแม้ว่าจะรู้สึกสนใจสาวสวยคนนี้มากแค่ไหน แต่ก็คงไม่ยอมซวยเพราะเธอเป็นครั้งที่สองหรอก
เจียงเซ่อเม้มปาก เธอเพิ่งรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังยืนอยู่กลางแดด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสื้อเปียกน้ำนี่หรือเปล่าเธอจึงสั่นไปทั้งตัว
เธอก้าวขาไปอย่างยากลำบาก ได้ยินเสียงจางจิ้งอานพูดขึ้นมาแว่วๆ ว่า
“เท่าที่รู้มา อุตสหกรรมจงหนานของตระกูลเฝิงนี่มีคุณหนูอยู่คนหนึ่ง ในมืองหลวงผู้กุมอำนาจของอุตสาหกรรมจงหนานกับผู้มีอำนาจในปักกิ่ง… ความสัมพันธ์ค่อนข้างใกล้ชิดกัน ว่ากันว่าทายาทกลุ่มเจียงหัวค่อนข้างสนใจในตัวเธอ ถ้าพูดให้ถูกคือสิ่งที่กลุ่มเจียงหัวต้องการ อาจจะเป็นคุณหนูเฝิงก็ได้”
“คุณหนูเฝิง?”
ข่าวพวกนี้ออกมาจากปากของจางจิ้งอานเอง เขาเป็นถึงผู้กำกับใหญ่คงไม่เอาเรื่องที่ไม่มีมูลความจริงมาพูดแน่ๆ เก้าในสิบส่วนน่าจะเป็นความจริง
ผู้ช่วยเร่งเจียงเซ่อให้รีบเดินอีกครั้ง เธอจึงรีบเดินตามเขาไปที่ห้องแต่งตัว
ครั้งนี้คงเป็นเพราะจางจิ้งอานเป็นคนเรียกเธอเอง พวกสไตล์ลิสถึงได้ไม่มองข้ามเจียงเซ่อเหมือนตอนแรกอีก กลับกันกลับเอาเสื้อผ้ามาให้เธอและคอยดูแลเปิดปิดม่านห้องเปลี่ยนเสื้อให้อีก
สไตล์ลิสเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง เธอช่วยเจียงเซ่อถอดเสื้อที่เปียกน้ำออก จึงได้เห็นผิวเนื้อที่มีเพียงชุดชั้นในปกปิดของเธอ
เจียงเซ่ออายุยังน้อยผิวเธอถึงยังดูสดใส ทรวงอกของเธอถูกปกปิดไว้ด้วยเสื้อในแบบเก่า
แต่ผิวเนื้อเธอนั้นเต่งตึงและเปล่งปลั่ง สีผิวขาวราวกับหิมะ แม้กระทั่งเครื่องหมายแห่งสตรีเพศยังดูแล้วชวนให้คนรู้สึกลุ่มหลง
สวรรค์ช่างรักเธอจริงๆ ไม่ใช่แค่ใบหน้าของเธอที่สวย รูปร่างก็ดี เอวเล็กคอดบาง ราวกับว่าสามารถเอามือทั้งสองกำรอบได้
“สวยจริงๆ”
สไตล์ลิสเผลออุทานออกมา ผิวเธอมีความอ่อนเยาว์ ใสเต่งตึงและนุ่มนิ่ม แต่พอหล่อนหันไปเห็นตรงหัวไหล่ก็พบว่ามีรอยช้ำอยู่รอยหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไร ที่ดูรุนแรงกว่ากว่าก็น่าจะเป็นที่เนินอกของเธอเสียมากกว่า มันเป็นรอยแดงๆ ใหญ่เท่ากำปั้นผู้หญิง และเริ่มที่จะช้ำแล้วด้วย
ผิวของเธอขาวมาก ดังนั้นแค่รอยแผลเล็กๆ ก็ดูสะดุดตาเป็นพิเศษ สไตล์ลิสต์มองรอยนั่นอยู่ครู่หนึ่ง
“บาดเจ็บเหรอ?”
เจียงเซ่อมองตรงเนินอกของตัวเองก่อนจะยกมือขึ้นไปลูบเบาๆ  เธอหลุดเสียงร้องออกมาเบาๆ
แผลบนหัวไล่เธอเห็นมันแล้ว น่าจะเป็นแผลจากตอนที่แสดงฉากแรกที่โดนคนร้ายฆ่าโดนการใช้มีดฟันลงมา ไม่เกินสองวันก็คงหายดี
แต่แผลบนหน้าอกของเธอนี่สิ ภายในสองวันคงไม่หายแน่ๆ เธอนึกถึงแรงอัดของระเบิดเอฟเฟคก่อนหน้านี้ อดทนเจ็บแล้วยกมือขึ้นนวดแผลนั้นเบาๆ  แล้วพยักหน้า
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เธอไม่ได้เปราะบางอย่างที่สไตล์ลิสคิด กลับทำให้หล่อนมองเธออย่างแปลกใจก่อนจะพูดต่อ
“แต่แผลมันดูอาการหนักไม่น้อยเลยนะ”
หล่อนพูดจบก็เลิกม่านเดินออกไป ไม่นานนักก็กลับมาพร้อมขวดสเปรย์อะไรสักอย่าง
“ในกองถ่ายมักจะมีคนบาดเจ็บเสมอ ตัวนี้จะช่วยให้เลือดแข็งตัว ลดอาการบวม เธอลองฉีดดูละกันนะ”
เจียงเซ่อพยักหน้าขอบคุณหล่อนแล้วรับของมา
“ขอบคุณมากนะคะ”
“เล็กน้อยน่า” หล่อนยิ้มแล้วหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมให้เธอ
“ฉันชื่อแซนดี้”
“ผู้กำกับจางเขาเป็นคนที่ข้อเรียกร้องสูง ฉากที่พวกเธอเพิ่งถ่ายเมื่อกี้นี้ ถึงจะเป็นแค่ฉากสั้นๆ แต่ถ้าโดนเขาเห็นแล้วล่ะก็ จากนิสัยของผู้กำกับจาง ยังไงก็ต้องถ่ายจนกว่าจะออกมาดีที่สุด” แซนดี้เช็ดหัวให้เธอเสร็จก็ช่วยเป่าชุดชั้นในของเธอจนแห้งด้วย พวกตัวประกอบในกองถ่ายไม่ได้เหมือนพวกดาราที่จะมีคนมาดูแลทำนู้นทำนี่ให้ทุกอย่าง ถ้าชุดชั้นในเปียกน่ะเหรอ ก็ใส่ไปทั้งอย่างนั้นแหละ
“เมื้อกี้ฉันเห็นพวกคนในกองแบกพวกปืนมาเองด้วยนะ ฉันก็ถือว่าอยู่ในวงการนี้มาได้สักพักแล้ว แต่ก็น้อยครั้งที่จะได้เห็นว่าใช้ปืนจริงในการถ่ายทำ อาจจะเพราะรอบนี้ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทเจียงหัวที่แสนร่ำรวย และพึ่งพาเส้นสายอันกว้างขวางของบริษัทเจียงหัว พวกเขาไปขอใช้ปืนจากทหารเลยนะ คนทั่วไปคงไม่มีทางทำแบบนี้ได้หรอก มีแค่ผู้กำกับจางนี่แหละ” แซนดี้กางเสื้อตัวใหม่สวมให้เจียงเซ่อ ถามขนาดเท้าแล้วก็ไปหยิบรองเท้าคู่ใหม่มาให้เธอ
“แต่ว่าปืนพวกนั้นมีผู้เชี่ยวชาญมาดูแลแล้ว ข้างในกระบอกมีแค่ดินปืนแต่ไม่มีกระสุนจริงๆ หรอกนะ ดูสมจริงแต่ไม่ทำอันตรายต่อคนแน่นอน” แซนดี้พูดจบก็มองไปที่แผลบนอกของเธออีกรอบ
“แผลบนอกของเธอน่าจะเป็นเพราะผูกระเบิดเอฟเฟคเอาไว้มากกว่า แต่เอาจริงๆ แล้วระเบิดเอฟเฟคนั่นน่ะ มันไม่ได้เป็นอันตรายหรอกนะ แรงระเบิดของมันถูกกะเอาไว้แล้ว ถึงจะไปติดไว้ตรงหน้าอกแล้วระเบิดออกก็ไม่ทำให้เจ็บเลยสักนิด”
หล่อนอธิบายความรู้เล็กๆ น้อยๆ ในกองถ่ายให้เจียงเซ่อฟังยิ้มๆ ดูก็รู้ว่ากำลังซื้อใจเธออยู่
“แต่มันก็มีข้อเสียอยู่นะ นักแสดงบางคนมีประสบการณ์ไม่พอ เวลาที่เอฟเฟคมันระเบิดออก เพราะพวกเขาไม่รู้สึกเจ็บพวกเขาจึงไม่สามารถแสดงสีหน้าและความเจ็บปวดออกมาได้” พูดถึงตรงนี้ เธอก็รอให้เจียงเซ่อใส่เสื้อและรองเท้าเสร็จก่อนถึงค่อยพูดต่อ
“ฉันเดาว่าผู้กำกับจางคงอยากให้การแสดงออกมาสมจริงจึงขอเพิ่มแรงอัดเข้าไปหน่อย”
เจียงเซ่อฝืนยิ้มให้ก่อนจะขอบคุณในความหวังดีของหล่อน ในใจก็กำลังวิเคราะห์ในสิ่งที่แซนดี้พูดออกมาโดยไม่ตั้งใจ
“เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นปืนจริงเหมือนกัน แถมยังชี้มาที่ฉันอีก ตอนนั้นก็ตกใจแทบแย่” เจียงเซ่อฝืนตัวเองไม่ให้สั่น แสร้งพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
“ปืนพวกนั้นยืมมาจากฝ่ายทหารจริงๆ เหรอ?”
หล่อนพยักหน้ารับ “จะไม่ใช่ได้ไงล่ะ”
“พวกทหารจะมาทำเรื่องแบบนี้เหรอ?”
เธอฝืนยิ้มแล้วถามขึ้นมาอีกครั้ง
“นี่น้องสาว ถ้ามีเงินมีเส้นดี จะมีอะไรที่ทำไม่ได้บ้าง? วงการนี้นะมันซับซ้อนจะตายไป ยิ่งเป็นพวกบริษัทเจียงหัวด้วยนะ!”
หล่อนทำท่านับนิ้วอวดเล็บสวยของตัวเอง
“พึ่งพาทั้งเส้นสายและความสัมพันธ์”
เจียงเซ่อที่เห็นหล่อนทำท่าแบบนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าจะถามอะไรหล่อนอีก
จู่ๆ เธอก็รู้สึกเย็นไปทั้งร่างกาย ความเย็นนั่นค่อยๆ ไล่ขึ้นมาจากปลายเท้า เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นมากอดตัวเองเอาไว้ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นและไม่พูดอะไรออกมาอีก
ในสายตาคนอื่นเกี่ยวกับบริษัทเจียงหัวจะเป็นยังไงเธอไม่รู้หรอก แต่ในใจเธอรู้ดีกว่าใคร
ตอนที่เธอยังไม่ได้กลายเป็นเจียงเซ่อ พ่อแม่ของเธอเองก็เคยเจรจาธุรกิจกับบริษัทนี้
ที่เธอไปกินข้าวกับทายาทของบริษัทนี้ครั้งที่แล้ว มันเป็นความต้องการของพ่อแม่เธอ เป้าหมายคือพวกเขาอยากให้เธอและทายาทของตระกูลนั้นสนิทสนมกัน เพื่อในอนาคตจะได้ดองกัน


## 010

娱乐圈头条 หัวข้อข่าว แห่งวงการบันเทิง
ผู้แต่ง กว๋านเอ่อwr
ผู้แปล เติ้ง ลี่เฟิน
บทที่ 10 คาดเดา
บริษัทเจียงหัวได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อหกสิบปีก่อนโดยจ้าวซินหง เริ่มแรกก็เป็นแค่ธุรกิจร้านอาหารและบาร์ทั่วไป แต่หลายปีมานี้ก็ได้ขยายตลาดและพัฒนาความยิ่งใหญ่มาจนถึงทุกวันนี้
ส่วนวิสาหกิจจงหนานของตระกูลเฝิงนั้นอยู่ที่ฮ่องกง พวกเขาทำธุรกิจบาร์เช่นกัน ตระกูลเฝิงสนใจที่จะขยายตลาดจึงร่วมมือกับบริษัทเจียงหัวของตระกูลจ้าว
ตระกูลจ้าวนั้นร่ำรวย มีเส้นสายก็จริงอยู่ แต่ถ้าฟังจากที่แซนดี้พูดมาเมื่อกี้นี้ การที่สามารถร่วมมือกับกลุ่มทหารแถมยังสามารถขอปืนมาใช้ในการแสดงหนัง เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด
ถึงแม้ว่าตระกูลจ้าวจะไม่ได้พื้นเพที่เกี่ยวข้องกับทหาร แต่ตระกูลเฝิงมี
เมื่อหลายปีก่อนเฝิงจงเหลียงก็ได้เข้าร่วมกองพลทหารปฏิวัติ ถึงตอนหลังมานี้ฮ่องกงจะพัฒนาขึ้นมามากแล้ว แต่เพื่อนเก่าของเขาที่เคยเป็นทหารด้วยกันก็ยังมีอำนาจอยู่มาก
และข้อนี้เองที่เป็นเหตุผลที่ตระกูลจ้าวในตอนแรกสนใจเฝิงหนาน ให้เธอและทายาทตระกูลจ้าวไปทานข้าวด้วยกัน
เจียงเซ่อนึกถึงเหตุผลที่น่ากลัวขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง คือเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับ ‘เฝิงหนาน’ ไม่ผิดแน่
เธอนึกถึงบทสนทนาในกองถ่ายอีกครั้ง บทสนทนาของจางจิ้งอานและหลิวเย่ จางจิ้งอานได้พูดถึง ‘วิสาหกิจจงหนาน’ ของตระกูลเฝิง และนั่นทำให้สีหน้าของเธอดูแย่ลงมาก มือบางกำหมัดแน่น
เป็นไปไม่ได้ที่เฝิงจงเหลียงจะมาสนใจกับการลงทุนถ่ายทำหนังอะไรพวกนี้ แถมยังใช้ความเกี่ยวข้องกับทหารของตัวเองอีกต่างหาก ที่เป็นไปได้ก็น่าจะมีแค่ ‘เฝิงหนาน’ เป็นคนตัดสินใจทำเองแน่
แต่ว่าทำไม ‘เฝิงหนาน’ ถึงทำได้ล่ะ เจียงเซ่อเม้มปากแน่นแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ
“เผยอี้”
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน เป็นดั่งพี่น้อง
แต่ว่าก่อนหน้านี้ ตอนที่เธอต้องไปกินข้าวกับทายาทของบริษัทเจียงหัวทำให้ต้องเลื่อนนัดของเผยอี้จนเขาเสียใจ เขาโกรธเธอเลยหนีไปฝรั่งเศส แต่ว่าเจียงเซ่อเชื่อว่าเขาโกรธเธอไปได้ไม่ตลอดหรอก
ขอแค่ ‘เธอ’ ไปขอร้อง เผยอี้จะต้องตกลงแน่ๆ
ตำแหน่งทางกองทัพของตระกูลเผยในหัวเซี่ยก็ไม่ได้เป็นสองรองใคร เผยอี้เป็นเหลนรักของตระกูล เป็นเหลนหัวแก้วหัวแหวน ถ้าให้เขาเป็นคนออกหน้าทุกอย่างจะต้องราบรื่นแน่
เจียงเซ่อกัดฟันแน่น เมื่อคิดถึงตรงนี้สีหน้าเริ่มเครียดกว่าเดิม ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก
“เธอว่าอะไรนะ?”
แซนดี้คิดว่าที่เจียงเซ่อพูดออกมาว่า ‘เผยอี้’ คือคุยกับเธอ
แต่เสียงของเจียงเซ่อเบาไปหน่อยจึงได้ยินไม่ชัด หล่อนจึงถามดู
เจียงเซ่อส่ายหัว เธอกำหมัดแน่นพยายามเก็บอาการเอาไว้แล้วตอบออกไปเสียงเบา
“เปล่าค่ะ”
แต่หน้าของเธอซีดมาก คิ้วก็ขมวดกันแน่น ดูไม่เหมือนไม่มีอะไรเลยสักนิด
แต่แซนดี้ก็ไม่คิดอะไรมาก หล่อนคิดแค่ว่าอาจเพราะเจียงเซ่อยืนตากแดดนานเกินไปจนเป็นไข้แดดก็ได้ หล่อนจึงกังวลว่าถ้าเธอต้องไปถ่ายฉากต่อไปแล้วจะไม่ไหวเอา
“ในกองมียาสมุนไพรอยู่นะ ฉันเห็นว่าเธอตากแดดนาน คงจะเป็นไข้แดดน่ะ”
ในใจของเจียงเซ่อตอนนี้รู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด แต่เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย เธอจึงทำได้แค่มองไปที่แซนดี้
“แซนดี้ ขอบคุณนะ”
แซนดี้ขยิบตาให้เธอ แล้วตอบกลับ
“ไม่เป็นไร แต่ถ้าวันไหนดังขึ้นมา ฉันยังรอการสนับสนุนของคุณผู้หญิงอยู่นะคะ” เธอพูดทีเล่นทีจริงและเอาอกเอาใจ
“ฉันออกไปเอายานะ เธอนั่งอีกพักนึงแล้วออกมาแต่งหน้าทำผมนะ”
แล้วหล่อนเตือนขึ้นมาอีก
“อย่าช้ามากนะ สายมากแล้ว”
จางจิ้งอานเป็นผู้กำกับใหญ่ คงไม่มีเวลามารอเธอหรอก ดังนั้นเธอจะต้องรีบทำเวลา
เจียงเซ่อกดอารมณ์ตัวเองไว้แล้วขอบคุณหล่อนอีกครั้ง
พอแซนดี้ออกไปเธอถึงเงยหน้าขึ้นมา แววตาของเธอดูโกรธมาก
เธอเป็นเจียงเซ่อมานานถึงครึ่งเดือน ทำตามกฎที่ตัวเองตั้งไว้มาโดยตลอด เธอจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของเจียงเซ่อเด็ดขาดเพราะกลัวว่าจะทำให้ชีวิตของหล่อนวุ่นวาย
เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะยังได้กลับไปเป็น ‘เฝิงหนาน’ เหมือนเดิมไหม แต่ทุกวันนี้ที่เธออยู่ในร่างของเจียงเซ่อเธอก็พยายามใช้ชีวิตให้เหมือนเจียงเซ่อคนก่อนหน้านี้ทุกอย่าง
แม้แต่ตอนที่เธอไม่มีเงิน อยากจะหางานทำเธอก็ยังเลือกงานที่เป็นความฝันของเจียงเซ่อ มาเป็นตัวประกอบ ทำงานอะไรที่เกี่ยวข้องกับวงการบันเทิง
เธอคิดแค่ว่า ถ้าในอนาคตเธอกลับไปเป็นเฝิงหนานเหมือนเดิม จะได้ไม่ทำให้เจียงเซ่อตัวจริงเดือดร้อน ไม่ทำให้ชึวิตคนอื่นยุ่งเหยิง
เธอเคยคิดมาตลอดว่าตอนนี้ ‘เธออีกคน’ จะเป็นยังไงบ้าง เธอเคยคาดเดาเอาว่าเจียงเซ่อตอนนี้จะกลายเป็นเฝิงหนานไปรึเปล่า หรือไม่งั้นก็คงเกิดเรื่องขึ้นกับตัวเฝิงหนานแน่
ตั้งแต่เด็กๆ ที่จากฮ่องกงมาพร้อมกับเฝิงจงเหลียง จากพ่อแม่ตัวเองมา ปู่ของเธอเป็นคนหัวโบราณและเข้มงวด เขาเลี้ยงเธอมาอย่างเข้มงวดจริงจัง เธอจึงเติบโตขึ้นเป็นคนที่ค่อนข้างรอบคอบและเก็บเรื่องทุกอย่างไว้ในใจ
ในวันที่เธอกลายมาเป็นแบบนี้ เธอจึงไม่เคยคิดทำอะไรวู่วาม ไม่เคยสัพเพร่า แต่เธอก็มักจะทรมานเพราะเรื่องนี้ เฝ้า คิดหาวิธีว่าทำอย่างไรถึงจะได้ ‘กลับไป’
เธอคิดอะไรมากมาย แต่สิ่งเดียวที่เธอไม่เคยคิดมาก่อนคือตอนนี้มีคนมาอาศัยอยู่ใน ‘ร่างของเธอ’ และพยายามจะยึดเอา ‘ทุกสิ่งทุกอย่าง’ ของเธอไป ใช้ร่างของเธอทำอะไรหลายๆ อย่างที่เธอไม่รู้!
คนหัวโบราณเข้มงวดแบบเฝิงจงเหลียง ดาราที่เขารู้จักก็มีแค่ในหนังเท่านั้นแหละ การที่ ‘เฝิงหนาน’ คนนั้นเข้าไปก้าวก่ายเรื่องพวกนี้ ก็ไม่รู้ว่าในอนาคตตระกูลเฝิงจะได้รับผลกระทบอะไรบ้าง
แล้วก็ไม่รู้เลย ว่าตอนนี้ ‘เจียงเซ่อตัวจริง’ กำลังวุ่นวายอะไรกับชีวิตของเธอบ้าง!
พอคิดถึงตรงนี้ เธอก็แทบจะสงบสติไม่ได้อีกต่อไป
ในใจเธอมันวุ่นวายไปหมด นั่งอยู่ได้ครู่เดียวสุดท้ายก็ลุกพรวดขึ้นมา
เรื่องนี้เธอต้องรู้ให้ได้ว่าตอนนี้ใครกันที่เป็น ‘เฝิงหนาน’ ไม่ว่าจะเป็นใครเธอก็ต้องสืบมาให้ได้!
ด้านนอก แซนดี้เตรียมยาสมุนไพรไว้ให้เจียงเซ่อเรียบร้อยแล้ว ดื่มยาเข้าไปแล้วแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ไฟร้อนในใจของเธอคลายลงได้แม้แต่น้อย
ในขณะที่แซนดี้ช่วยเป่าผมให้เธอช่างแต่งหน้าก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับกล่องเครื่องสำอาง ที่แท้ก็เป็นช่างแต่งหน้าในกองที่ชื่อโทนี่นี่เอง
เขาไม่ทันได้ทักทายเธอก็รีบเปืดกล่องลงมือแต่งหน้าให้ทันที
คราวนี้ไม่ได้มาแต่งให้เธอดูแย่แล้ว ดังนั้นตอนที่เลือกรองพื้น เขาจึงไม่ได้เลือกรองพื้นสีเข้มแล้ว แต่หยิบเอาซีซีครีมสีเนื้อขึ้นมาแทน แต่พอลงไปบนผิวหน้าของเธอเขาก็ขมวดคิ้วทันที
“รองพื้นนี้ก็ขาวมากแล้วนะ แต่ผิวของคุณเจียงยังขาวมากกว่าซะอีก”
แต่พอเขานึกถึงฉากที่เจียงเซ่อต้องถ่าย เขาก็ตัดสินใจใช้ครีมเบอร์นั้นลง
เครื่องหน้าของเจียงเซ่อดูงดงามประณีต แค่เขาแต่งเพิ่มนิดแต่งหน่อยเธอก็ดูงดงามเปล่งประกาย
ก่อนหน้านี้เขาได้รับคำสั่งมาจากผู้ช่วยผู้กำกับว่าจะให้เจียงเซ่อลองเล่นบทหญิงสาวที่ยอมโดนฆ่าตายดีกว่ายอมศิโรราบให้พวกกบฏ เขาจึงแต่งหน้าเธอตามบทบาทที่ได้รับ เขาลงสีบนเปลือกตาให้ดูเข้มแล้วเขียนหางตาเธอให้ดูคมขึ้น ริมฝีปากไม่ลงลิปสติกสีฉูดฉาดแต่ใช้ลิปสีชมพูสีอ่อนสุด ตรงกลางลงลิปสติกสีขาวและเติมรอยแผลบนใบหน้าของเธอ
เธอ เฝิงหนาน คุณหนูตระกูลเฝิงผู้ร่ำรวยล้นฟ้า เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับมาอยู่ในร่างของ เจียงเซ่อ เด็กสาวยากจนที่ไม่มีอะไรดีนอกจากหน้าตา วันๆ เอาแต่ใฝ่ฝันว่าอยากจะเข้าวงการบันเทิง แม้ชะตาจะเล่นตลกทำให้ชีวิตกลับตาลปัตรไม่มีอะไรเหมือนกับชีวิตเดิมก่อนหน้านี้เลยสักนิด แต่นี่อาจจะเป็นโอกาสที่สวรรค์มอบให้เธอเพื่อให้เธอได้เลือกทางเดินชีวิตของตนใหม่อีกครั้งก็ได้ ชีวิตที่ไม่เคยได้เลือกเอง ตอนนี้โอกาสกลับมาอยู่ในมือเธออีกครั้ง ถ้าอย่างนั้นเธอก็ขอเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เป็นของเธอบ้าง…
	เมื่อคนรู้จักในชีวิตครั้งเก่าได้หวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง ครั้งนี้เธอจะได้รู้จักพวกเขาเหล่านั้นใหม่อีกครั้งในมุมมองที่ต่างออกไป