สามีมอบโอกาสรอดชีวิตของลูกสาวให้รักแรก
Elliott Crane
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

"แม่ดูสิคะ! หนูหายป่วยแล้ว! ไม่ต้องหาเงินมารักษาแล้ว ให้พ่อมารับเราทั้งคู่กลับบ้านได้ไหมคะ?"
เมื่อเห็นเป่ยเป่ยยืนอยู่บนเตียงคนไข้ทำท่าเหมือนหายป่วยแล้ว น้ำตาฉันก็เริ่มคลอ
เป่ยเป่ยเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด หากอยากมีชีวิตรอด ก็มีทางเดียวคือรอการปลูกถ่ายหัวใจ
ฉันก้าวไปข้างหน้าและกอดเป่ยเป่ยไว้
"เด็กโง่ พ่อกับแม่หาเงินค่าผ่าตัดครบแล้วลูก"
"ตอนนี้หน้าที่ของหนูคือตั้งใจรักษาตัว พอผ่าตัดเสร็จ เราจะพาหนูกลับบ้าน"
ดวงตาของเป่ยเป่ยเปล่งประกายขึ้นทันที
"จริงเหรอคะ? งั้นพ่อกับแม่ก็ไม่ต้องเหนื่อยขนาดนี้แล้วนะคะ!"
"ดีจังเลย! พ่อไม่ได้มาตั้งนาน หนูนึกว่าพ่อไม่ต้องการหนูแล้วซะอีก"
ใจฉันปวดร้าวขึ้นมา
ที่จริงพ่อของเธออยู่ชั้นบนนี่เอง...
แต่ตั้งแต่หลิวชิ่นหยูโดนน้ำร้อนลวกขา หลิงเยว่ก็คอยดูแลเธออย่างใกล้ชิดตลอด 24 ชั่วโมง
ทั้งที่อยู่ใกล้กันขนาดนี้ แต่เขากลับไม่ยอมมาดูเราสักครั้ง
ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยคุยกับเขา
แต่ไม่ว่าฉันจะพูดอะไร พอถึงปากเขาก็กลายเป็นว่าฉันหึงหวง อิจฉา และงอแงไปหมด
บางทีตั้งแต่หลิวชิ่นหยูปรากฏตัวในวันแรก ฉันน่าจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลิงเยว่ แล้วยุติความสัมพันธ์นี้ไปเสียตั้งแต่ตอนนั้น
แต่เพื่อให้เป่ยเป่ยมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ฉันเลือกที่จะอดทน
สิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกดีใจคือ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ตระหนี่เรื่องค่ารักษาของเป่ยเป่ย
ครั้งนี้เพื่อหาเงินผ่าตัดให้เป่ยเป่ย ฉันให้เขาช่วยขายบ้านให้
เขาก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ จัดการเรื่องทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
ขอแค่โรคของเป่ยเป่ยรักษาหาย เรื่องอื่นฉันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้ทั้งหมด
เป่ยเป่ยไอขึ้นมาครั้งหนึ่ง ดึงความคิดฉันกลับมา
ฉันกลั้นความอึดอัดไว้ พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม "พ่อจะไม่ต้องการหนูได้ยังไง? พ่อรักหนูที่สุดเลยนะ"
เป่ยเป่ยยิ้มอย่างมีความสุข
"พอหนูหายป่วย หนูจะโตขึ้นมาแข็งแรง! หนูจะหาเงินให้ได้เยอะๆ เลย!"
"พอมีเงินแล้ว พ่อก็ไม่ต้องวิ่งวุ่นข้างนอกทั้งวัน แม่ก็ไม่ต้องกินแต่ข้าวกับผักดองทุกมื้อแล้ว!"
ฉันกอดเธอไว้ในอ้อมแขน แต่น้ำตากลับไหลออกมาไม่หยุด
"อ้าว? ทำไมแม่ร้องไห้คะ?"
"แม่ไม่เป็นไรจ้ะ แม่ดีใจน่ะ ใกล้เวลาผ่าตัดแล้ว เดี๋ยวเป่ยเป่ยต้องเข้าไปคนเดียวนะ อย่ากลัวล่ะ"
"ฮึ่ม! หนูไม่กลัวหรอก หนูโตแล้วนะคะ!"
ฉันลูบหัวเธอ แล้วเข็นเธอไปที่ห้องผ่าตัด
แต่พอถึงหน้าประตู หมอก็ดึงฉันไปคุยด้วยท่าทางแปลกๆ
"การผ่าตัดของเป่ยเป่ยไม่ได้ยกเลิกไปแล้วเหรอครับ?"
"อะไรนะ?" ฉันร้องออกมา
"เป็นไปไม่ได้! เรารอโอกาสนี้มาสามปีเต็ม เราจะไม่มีทางยอมแพ้แน่นอน คุณหมอต้องเข้าใจผิดแน่ๆ!"
หมอขมวดคิ้ว "พ่อของเด็กบอกว่าหาเงินไม่พอ เมื่อวานมายกเลิกด้วยตัวเองครับ"
หลิงเยว่?
ทั้งที่หาเงินครบแล้ว...
ทำไมเขาถึงยกเลิกการผ่าตัดของเป่ยเป่ย?
เขามีสิทธิ์อะไรมายกเลิกการผ่าตัดของเป่ยเป่ย!
ฉันสั่นเทาขณะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเขา แต่ติดต่อไม่ได้
เสียงเรียกเข้าในช่วงสิบวินาทีนั้น ยาวนานราวกับทั้งชีวิต...
ฉันยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัดแบบนั้น รู้สึกเวียนหัวไปหมด
แต่ในชั่วขณะนั้น ฉันก็นึกถึงความเป็นไปได้ที่น่ากลัวขึ้นมา
การผ่าตัดแก้ไขของหลิวชิ่นหยู ก็ต้องใช้เงินก้อนใหญ่เหมือนกัน...
เขาจะเอาเงินที่จะช่วยชีวิตเป่ยเป่ย...
ไปใช้กับผู้หญิงคนนั้นจริงๆ หรือ?!


## บทที่ 2 (ฉบับปรับปรุง)

ฉันวิ่งเข้าไปที่ห้องผู้ป่วยของหลิวชิ่นหยูเหมือนคนบ้า
หลิวชิ่นหยูนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าสดใสขณะกำลังกินเชอร์รี่
เมื่อเห็นฉัน เธอยิ้มอย่างสดใสและภาคภูมิใจ
"มาแล้วเหรอ ขอบคุณจริงๆ นะที่ขายบ้านเพื่อหาเงินค่ารักษาให้ฉัน"
ในหัวฉันมีเสียงดังสนั่น เลือดทั้งหมดพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ
บ้านหลังนั้นเป็นมรดกที่แม่ทิ้งไว้ให้ฉัน ฉันยอมขายด้วยความเจ็บปวดเพื่อช่วยชีวิตเป่ยเป่ย
ทำไมเงินก้อนนี้ถึงต้องมาใช้กับเธอด้วย!
"คืนเงินของฉันมา!"
ฉันแทบจะกรีดร้อง
"นั่นเป็นเงินช่วยชีวิตลูกสาวฉัน!"
หลิวชิ่นหยูยกมุมปากขึ้นอย่างเยาะเย้ย "อยากได้เงินคืนเหรอ? ได้สิ แต่ต้องคุกเข่าขอฉันก่อน"
เงินยังอยู่ เป่ยเป่ยยังมีทางรอด!
ในช่วงเวลานั้น ในหัวฉันไม่มีความคิดอื่นใดเลย
ตึง!
แทบจะในทันทีที่เธอพูดจบ ฉันก็คุกเข่าลงตรงหน้าเธอโดยไม่ลังเล
"ฉันขอร้องเธอ"
"เพื่อลูกสาวพิการที่ถูกตัดสินประหารชีวิตไปแล้ว เธอยอมทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ"
ฉันไม่สนใจคำเยาะเย้ยของเธอ ขอแค่ได้เงินคืน ฉันยอมทำทุกอย่าง
"ฉันขอร้องละ... คืนเงินให้ฉันเถอะ เป่ยเป่ยยังมีทางรอด! เธอยังเด็กมาก ยังไม่เคยเห็นโลกใบนี้เลย ไม่ควรต้องจากไปแบบนี้!"
หลิวชิ่นหยูหัวเราะร่าทันที "โอ้ น่าเสียดายจัง สายไปแล้วล่ะ ฉันผ่าตัดเสร็จไปเมื่อวานซืนแล้ว"
"อะไรนะ?!" ฉันช็อกราวกับถูกฟ้าผ่า ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
ที่แท้หลิงเยว่ตั้งใจจะยกเลิกการผ่าตัดของเป่ยเป่ยมาตั้งแต่แรก แต่กลับปล่อยให้ฉันกับลูกหวังลมๆ แล้งๆ ว่าจะหายเป็นปกติ
เป่ยเป่ยเติบโตมาบนเตียงผู้ป่วยตั้งแต่เด็ก ทนทุกข์ทรมานมามากมาย
มือน้อยๆ เต็มไปด้วยรอยเข็ม ไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์เลย
เธอวิ่งไม่ได้ กระโดดไม่ได้ แม้แต่การหายใจแต่ละครั้งก็ยากลำบาก ฉันไม่เคยได้นอนหลับเต็มตาเลยสามปี
ทุกวันได้แต่มองเด็กๆ คนอื่นไปโรงเรียนและเล่น ก็อยากเป็นเด็กที่มีความสุขเหมือนกัน
แต่ในตอนที่เธอใกล้จะได้เป็นคนปกติที่สุด หลิงเยว่กลับเป็นคนพรากโอกาสนั้นไปด้วยมือตัวเอง
เขาทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้ เป่ยเป่ยเป็นลูกแท้ๆ ของเขานะ!
ความเจ็บปวดและความโกรธทำให้ฉันแทบบ้า
ฉันยกมือขวาขึ้น ฟาดไปที่หน้าของหลิวชิ่นหยูดังเพียะ!
"เธอจะดูถูกด่าว่าฉันก็ได้ จะแย่งผู้ชายของฉันก็ได้ แต่เธอห้ามแตะต้องเงินช่วยชีวิตลูกฉัน!"
หลิวชิ่นหยูเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ยกมือขึ้นจะตบกลับ
แต่เธอเหลือบมองด้านหลังฉัน แล้วจู่ๆ ก็ล้มตัวไปด้านหลังพร้อมกับกุมแก้ม
"ชิ่นหยู!"
เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง
ฉันกำลังจะหันไป คนผู้นั้นก็ผลักฉันอย่างแรงจากด้านหลัง
"โครม!" ฉันล้มลงกับพื้น ศีรษะกระแทกกับราวเหล็กอย่างแรง
เลือดสดไหลจากหน้าผากเข้าตาในทันที ทำให้โลกทั้งใบกลายเป็นสีเลือด
แต่หลิงเยว่ไม่แม้แต่จะมองฉัน รีบวิ่งไปดูแลหลิวชิ่นหยู
"ชิ่นหยู เป็นยังไงบ้าง? หมอ! หมอ!"
น้ำเสียงอ่อนโยนที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน เต็มไปด้วยความห่วงใยทะนุถนอม
เพื่อรักแรกของสามี เขาได้ทำร้ายลูกสาวของเราจนเสียชีวิต

ลูกสาวของฉันเป็นโรคหัวใจ รอคอยโอกาสผ่าตัดมาสามปี
แต่ก่อนวันผ่าตัดหนึ่งวัน เขากลับเอาเงินที่จะช่วยชีวิตลูกสาวไปรักษาแผลไฟไหม้ของรักแรกเขา
เงินนี้ฉันได้มาจากการขายบ้าน เขาไม่มีสิทธิ์แตะต้องเงินก้อนนี้!
ฉันตามหาเขาและถามว่าทำไมกล้าทำแบบนี้
แต่เขากลับไม่สนใจฉันและลูกสาว ในสายตาเขามีแต่รักแรกของเขา
"ถ้าขาของชิ่นหยูเป็นแผลเป็น ความฝันของเธอก็จะจบลง"
"เป่ยเป่ยยังเด็กอยู่ มีเวลารออีกเยอะ ยังไงฉันก็ใช้เงินหมดแล้ว ให้เป่ยเป่ยรอไปก่อนก็แล้วกัน"
จนถึงตอนนี้ฉันถึงได้ตระหนักว่า การแต่งงานที่ฉันพยายามรักษาไว้เพื่อลูกสาวนั้นไร้ค่าโดยสิ้นเชิง
ฉันกลับไปหาเป่ยเป่ย ไม่รู้จะบอกเธอยังไงว่าการผ่าตัดถูกพ่อของเธอยกเลิก
แต่สิ่งที่ฉันไม่คาดคิดคือ เป่ยเป่ยเข้าใจทุกอย่าง
"แม่คะ หนูไม่โกรธพ่อหรอก เป็นเพราะเป่ยเป่ยไม่มีประโยชน์ ไม่สามารถมีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรงได้"
"แม่ลำบากมามากพอแล้ว หนูไม่อยากให้แม่ต้องลำบากอีก..."
ระหว่างที่พูด ลมหายใจของลูกสาวก็อ่อนลงเรื่อยๆ
ฉันคุกเข่าต่อหน้าหมอขอให้ช่วยชีวิตเป่ยเป่ย
แต่การผ่าตัดวันนี้เป็นโอกาสสุดท้ายที่เธอจะมีชีวิตอยู่
ตอนนี้...
ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว
คืนนั้น ลูกสาวถูกนำตัวเข้าห้องเก็บศพ
ฉันนั่งเฝ้าร่างที่เย็นเฉียบของลูกทั้งคืน แล้วส่งข้อความถึงเขา
"หย่ากันเถอะ"