หลังหย่า เศรษฐีอยากแต่งงานกับฉันทุกวัน
คงหยิง
## 001.แกล้งทำเป็นหญิงบริสุทธิ์

ที่พักตระกูลลู่
ในห้องน้ำ เสียงน้ำไหลดังซ่า ภายใต้แสงไฟสีขาวอบอุ่น ไอน้ำสีขาวลอยฟุ้งไปทั่ว ห่อหุ้มเงาร่างบางเบาของหญิงสาว
"เครี๊ก—"
ประตูห้องน้ำที่ไม่ได้ล็อกถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน เฉียวชวีที่กำลังอาบน้ำอยู่สะดุ้งตกใจ
เธอรีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวอย่างรวดเร็ว ปิดน้ำร้อน ไอน้ำสีขาวที่ฟุ้งกระจายค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายที่ยืนอยู่ที่ประตู
และบนใบหน้านั้น ขณะนี้รวบรวมความเย็นชาจากทั่วร่าง ดวงตาคู่นั้นราวกับชุบด้วยน้ำแข็ง กำลังจ้องมองมาที่เธอ
"ม่อ...ม่อฉิง?"
เมื่อเห็นชายตรงหน้า ความประหลาดใจปรากฏบนใบหน้าของเฉียวชวีอย่างห้ามไม่อยู่ เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คาดคิดว่าชายตรงหน้าจะกลับมาในเวลานี้
ลู่โม่ฉิงปิดประตู เดินเข้ามาหาเธอด้วยใบหน้าเย็นชา ดวงตาที่ปกติเฉยชานั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยความเยือกเย็นน่าสะพรึงกลัว เดินเข้าใกล้เฉียวชวีทีละก้าว
"ม่อฉิง..."
คำพูดยังไม่ทันหลุดจากปาก ร่างของเธอก็ถูกลู่โม่ฉิงกระชากอย่างแรง โยนไปที่อ่างล้างหน้าด้านหลัง เอวของเธอกระแทกกับอ่างล้างหน้าหินอ่อน ความเจ็บปวดทำให้เธอขมวดคิ้วทันที
ผ้าเช็ดตัวบนร่างถูกลู่โม่ฉิงกระชากออกอย่างไร้ความปรานี เธอหันไปมองเขาอย่างฉับพลัน มือทั้งสองข้างยกขึ้นปกป้องร่างกายตัวเองโดยอัตโนมัติ "ม่อฉิง คุณกำลังทำอะไร?"
"ฉันกำลังทำอะไร เธอเดาไม่ออกหรือ?"
ริมฝีปากบางคมเฉียบ เหยียดยิ้มอย่างโหดเหี้ยมราวกับกระหายเลือด
นิ้วมือที่มีข้อนิ้วชัดเจนกระชากกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเอง กระดุมที่หล่นลงพื้นส่งเสียงดังติ๊กๆ แต่ละเสียงเหมือนตอกย้ำลงบนร่างของเฉียวชวี
สายตาของลู่โม่ฉิงดูอำมหิตน่ากลัว เฉียวชวีไม่เคยเห็นลู่โม่ฉิงดุร้ายขนาดนี้มาก่อน
"ม่อฉิง ปล่อยฉันนะ!"
ข้อมือถูกลู่โม่ฉิงจับไว้แน่นจนขยับไม่ได้ แรงที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เฉียวชวีขมวดคิ้วแน่นขึ้นด้วยความเจ็บปวด
"ยังไง? ต่อหน้าฉันก็เริ่มแสร้งทำอีกแล้วสินะ?"
แสร้งทำ?
หัวใจของเฉียวชวีถูกคำพูดนี้จากปากของลู่โม่ฉิงทิ่มแทงอย่างลึกซึ้ง
สามปี แต่งงานกันมาสามปี ทุกอย่างที่เฉียวชวีทำในสายตาของลู่โม่ฉิงล้วนเป็นการแสร้งทำหรือ?
"ฟ้องคุณย่าบ่อยนัก คืนนี้ฉันจะทำตามที่เธอต้องการ หลังจากคืนนี้ เธอต้องปิดปากเงียบให้ฉัน!"
เฉียวชวีไม่รู้ว่าคืนนี้เธอทำอะไรให้ลู่โม่ฉิงโกรธ แต่ทุกคำที่เขาพูดล้วนเหมือนแทงใจเธอนับครั้งไม่ถ้วน
เธอดิ้นรนพยายามหนีออกจากใต้ร่างของลู่โม่ฉิง แต่ตอนนี้เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกยั่วโมโห ต้องการจะกลืนกินเธอ ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน ต่อหน้าลู่โม่ฉิง เธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงต้านทาน
ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้ หรือความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาตลอดหลายปีมานี้ ล้วนเป็นเช่นนั้น
เธอเหยียดยิ้มขมขื่นที่มุมปาก และหยุดดิ้นรน
เมื่อรู้สึกถึงการยอมจำนนของคนใต้ร่าง ลู่โม่ฉิงที่กำลังโกรธจัดชะงักการเคลื่อนไหวเล็กน้อย สายตาจ้องมองเฉียวชวี
ความขมขื่นในดวงตาของเธอ พลันทิ่มแทงบางส่วนลึกๆ ในใจเขาที่ไม่อยากให้ใครแตะต้อง คิ้วหล่อเหลาของเขาขมวดเข้าหากันในชั่วขณะถัดมา
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอเคยทำกับเขาในอดีต ความโกรธที่เขาพยายามกดไว้ก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง


## 002.หลงคิดไปเอง

เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง เฉียวชวีมองห้องน้ำที่ยังคงมีไอน้ำลอยอยู่อย่างเงียบงัน ทั้งบนใบหน้าและในใจของเธอไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย
เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าช่วงเวลาที่ควรจะงดงามระหว่างพวกเขาทั้งสองจะเริ่มต้นด้วยวิธีการเช่นนี้
เฉียวชวีเจ็บจนต้องนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ลู่โม่ฉิงเพียงแค่เหลือบมองเธอด้วยสายตาเย็นชา แล้วเดินตรงไปที่ห้องอาบน้ำ ล้างตัวอย่างลวกๆ ก่อนจะพันผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกไป
ผ่านไปนาน เฉียวชวีถึงได้ฟื้นตัวจากความเจ็บปวดรุนแรง ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น เดินไปที่ห้องอาบน้ำเพื่อทำความสะอาดตัวเอง
มองตัวเองในกระจก แม้จะซีดขาวเหมือนกระดาษแต่ก็ไม่อาจปิดบังความงดงามละเอียดอ่อนได้ แต่กลับไม่เคยเข้าตาลู่โม่ฉิงเลย
เธอยิ้มเยาะตัวเองพลางดึงมุมปาก แล้วก็แปลกใจที่เห็นว่าลู่โม่ฉิงยังอยู่ในห้อง
นี่คือห้องหอของเธอกับลู่โม่ฉิง แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาปรากฏตัวที่นี่แทบจะนับครั้งได้ ไม่ต้องพูดถึงการค้างคืน
ตอนนี้ลู่โม่ฉิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วนั่งอยู่บนโซฟา ขายาวไขว้ห้างกันอย่างเกียจคร้าน มองเฉียวชวีด้วยท่าทางเหนือกว่า
สายตาแบบนี้ เฉียวชวีไม่ใช่ว่าไม่คุ้นเคย แต่คืนนี้... มันแสบตาจนทำให้เธอรู้สึกอับอายอย่างที่สุด
เฉียวชวีเงยหน้ามองเขาครู่หนึ่ง เสียงของเธอแหบเล็กน้อย "มีอะไรอีกหรือ?"
ลู่โม่ฉิงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มองลงมาที่หญิงสาวผู้มีร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล ใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ แต่กลับสงบนิ่งจนทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด คำพูดไร้ความปรานีค่อยๆ หลุดออกจากปากของเขา
"เสี่ยวโหยวกลับมาแล้ว ฉันให้เวลาเธอหนึ่งวัน ให้ไสหัวออกไปจากที่นี่"
ร่างของเฉียวชวีแข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาที่เคยเหม่อลอยบัดนี้มีความไม่อยากเชื่อผุดขึ้นมา—
"ซูโหยวกลับมาแล้วเหรอ?"
ซูโหยว เธอไม่ใช่คนแปลกหน้า แม้จะไม่เคยปรากฏตัวในชีวิตของเธอ แต่กลับมีชีวิตอยู่ในชีวิตของเธอตลอดเวลา
เฉียวชวีเงยหน้าจ้องมองดวงตาของลู่โม่ฉิงเป็นเวลานาน ดวงตาคู่นี้ลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง เวลาที่มองเธอ มันเย็นชาเหมือนมีดแทงเสมอ
เธอมองลู่โม่ฉิงเงียบๆ ภาพของเด็กหนุ่มที่เคยยิ้มอย่างอ่อนโยน สดใสเจิดจ้าในความทรงจำของเธอค่อยๆ เลือนรางไป
ครู่หนึ่งผ่านไป เธอสูดลมหายใจลึกๆ ราวกับต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วถามเสียงเบา "ม่อฉิง ตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณเคยมีช่วงเวลาไหน... ที่ชอบฉันบ้างไหม?"
ตอนที่ถามคำถามนี้ เฉียวชวีรู้ว่าตัวเองได้เหยียบศักดิ์ศรีทั้งหมดของตัวเองไว้ใต้ฝ่าเท้าแล้ว
น้ำตาที่คลอเบ้า ถูกเธอบังคับให้ไหลกลับเข้าไปอย่างรุนแรง
ร่างของลู่โม่ฉิงแข็งค้างไปชั่วขณะ ไม่คาดคิดว่าเฉียวชวีจะถามคำถามนี้กับเขา ในดวงตาที่ลึกล้ำนั้น มีความสงสัยวูบผ่านไป
แต่ความสงสัยนั้นก็เพียงแค่วูบผ่านไปเท่านั้น แล้วก็จางหายไป
เขาจ้องมองเฉียวชวีเงียบๆ เป็นเวลานาน ก่อนที่จะได้ยินเสียงหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาดังออกมาจากปากของเขา "เธอคิดว่าไง"
เฉียวชวีเห็นแววเยาะหยันในดวงตาของเขา ราวกับกำลังหัวเราะที่เธอคิดไปเอง
เธอก็หัวเราะตาม รู้สึกว่าคำถามของตัวเองเมื่อครู่ช่างน่าขบขัน ไม่รู้จักประมาณตน
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ถ้าลู่โม่ฉิงมีความชอบเธอแม้เพียงนิดเดียว เขาก็คงไม่ทำให้เธออับอายขายหน้าอย่างนี้
ลู่โม่ฉิงไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงหัวเราะขึ้นมาทันที แต่เมื่อพูดถึงซูโหยว ปฏิกิริยาของเธอกลับสงบนิ่งเกินคาด
สงบนิ่งจนไม่เหมือนปฏิกิริยาที่ภรรยาปกติควรจะมี ลู่โม่ฉิงมองท่าทางแบบนี้ของเธอ ในใจยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เธอมักจะแสดงท่าทีสุภาพเรียบร้อย ไม่โวยวาย ไม่ก่อเรื่อง เป็นภรรยาที่เข้าอกเข้าใจไม่ทำให้เขารำคาญใจ
แต่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่า จิตใจของผู้หญิงคนนี้ ช่างโหดร้ายเพียงใด


## 003.บุคคลภายนอก

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เธอเคยทำในอดีต เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกคลื่นไส้ อดไม่ได้ที่จะอยากบีบคอเธอให้ตาย
"ฉันเข้าใจแล้ว"
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาได้ยินเพียงเฉียวชวีตอบกลับมาอย่างใจเย็นเท่านั้น จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
ลู่โม่ฉิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาลึกล้ำของเขาจับอยู่ที่ร่างบางของเธอ ปฏิกิริยาของเธอเมื่อครู่ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจในการแก้แค้น แต่กลับทำให้จิตใจของเขายิ่งกระวนกระวายมากขึ้น
เฉียวชวีเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ผมของเธอยังมีหยดน้ำติดอยู่ ใบหน้านั้นแม้จะไม่ได้แต่งหน้า แต่ก็สวยจนทำให้คนไม่อาจละสายตาไปได้
แม้ว่าเขาจะเกลียดเธอมากแค่ไหน เกลียดเธอจนเข้ากระดูกดำ เขาก็ต้องยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้มีใบหน้าที่งดงามจนทำให้บ้านเมืองล่มจม ตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอในวัยเยาว์ ก็...
เขาหลับตาลงอย่างเคียดแค้น ไม่ยอมให้ตัวเองคิดต่อไป
เฉียวชวีก็ไม่คาดคิดว่าลู่โม่ฉิงจะยังอยู่ในห้อง เธอชะงักเท้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าไปหาเขา พอดีกับที่สบตากับลู่โม่ฉิงที่เพิ่งลืมตาขึ้นมา
ดวงตาสีดำที่ลึกราวกับม่านน้ำวน เธอยังคงไม่เข้าใจเขาจนถึงทุกวันนี้ ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยขึ้นมาทันทีว่า สิ่งที่เธอพยายามและมุ่งมั่นมาตลอดสามปีนี้ มีความหมายอะไรกันแน่
"ม่อฉิง..."
หลังจากอ้าปากหลายครั้ง ในที่สุดคำพูดมากมายที่อยู่ปลายลิ้นก็ถูกกลืนกลับลงไปอีกครั้ง
เธอพูดช้าๆ เพียงว่า: "ขอโทษนะ ฉันไม่รู้ว่าความรักข้างเดียวของฉันทำให้คุณไม่มีความสุขขนาดนี้"
เมื่อเธอพูดประโยคนี้ออกมา เธอยังคงรู้สึกเจ็บปวดราวกับมีเข็มแทงเข้าไปในหัวใจ
ความรู้สึกเจ็บปวดอึดอัดนั้น ยิ่งรุนแรงขึ้นเมื่อเธอตัดสินใจที่จะปล่อยมือจากลู่โม่ฉิง
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ความไม่ยอมแพ้ที่เคยดับไปแล้วแต่ลุกโชนขึ้นมาใหม่หลายครั้งในช่วงสามปีที่ผ่านมา ตอนนี้กลับจางลงไปมาก
และคำว่า "ขอโทษ" นั้น ทำให้หัวใจของลู่โม่ฉิงสั่นไหวขึ้นมาทันที
ดวงตาที่เย็นชาเดิมของเขา จ้องมองใบหน้าที่สงบและปลงตกของเธอ หัวใจของเขาวูบไหวด้วยความรู้สึกสับสนอย่างประหลาด
หลังจากพูดประโยคนั้นจบ เฉียวชวีก็หันหลังเดินออกไป ดวงตาที่เคยจับจ้องเขาตลอดเวลาไม่ได้มองเขาอีกแม้แต่แวบเดียว
ความสับสนในใจของลู่โม่ฉิงยิ่งเพิ่มมากขึ้นในวินาทีที่เธอก้าวออกจากประตูไป เสียงของเขาหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว "คุณจะไปไหน?!"
"ไปโรงพยาบาลเยี่ยมคุณย่า"
เฉียวชวีไม่ได้หันกลับมา เพียงแค่หันหลังให้ลู่โม่ฉิงและตอบกลับไป
ตอนนี้ลู่โม่ฉิงรู้สึกสับสนและกระวนกระวายมาก ผู้หญิงบ้านี่ ทำไมต้องพูดประโยคเมื่อกี้ด้วย คิดว่าเขาจะใจอ่อนหรือ?
แค่คำว่าขอโทษ ก็จะทำให้เขาให้อภัยในสิ่งน่ารังเกียจที่เธอเคยทำในอดีตหรือ?
"คุณไม่ต้องไปหรอก คุณย่ายังหมดสติอยู่ คนนอกไม่ควรไปรบกวน"
คนนอก...
เฉียวชวียิ้มขมขื่นที่มุมปาก พยักหน้า ยอมรับสถานะนี้แล้ว
"ค่ะ"
เธอตอบรับเบาๆ แล้วพูดต่อ: "ช่วงนี้ฉันค่อนข้างยุ่ง เมื่อมีเวลาว่าง ฉันจะย้ายออกไป"
พยายามมาสามปี ไม่คิดว่าสุดท้ายก็ยังไม่สามารถยืนหยัดต่อไปได้ ความมุ่งมั่นทั้งหมดของเธอ การยอมถอยทุกอย่างที่คิดว่าจะสามารถทำให้ลู่โม่ฉิงซาบซึ้ง ล้วนเป็นเพียงเรื่องตลก
นี่คือคำตอบที่ลู่โม่ฉิงต้องการมาตลอด แต่กลับกัน เมื่อลู่โม่ฉิงได้ยินเธอพูดเช่นนี้ด้วยหูของตัวเอง เขาไม่เพียงแต่ไม่พอใจ แต่กลับยิ่งเพิ่มความสับสนและความกระวนกระวายในใจของเขา
เขามองเฉียวชวีด้วยสายตาเย็นชา แล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากเยาะเย้ย: "คุณคิดว่าถ่วงเวลาไปอีกสองสามวัน ผมจะเปลี่ยนใจหรือ?"
น้ำเสียงเยาะหยันในคำพูดทำให้เฉียวชวีขมวดคิ้ว เธอหันกลับมาและมองตรงไปที่สายตาอันเย็นชาและเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยของเขา
"ลู่โม่ฉิง สามปียังไม่สามารถทำให้คุณเปลี่ยนใจได้ คุณคิดว่าแค่ไม่กี่วันจะมีประโยชน์อะไร? คุณไม่มั่นใจในตัวเองขนาดนั้นเลยหรือ?"


## 004.ข้อตกลงการหย่าร้าง

เธอเห็นเขาชะงักไปชั่วขณะ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มุมปากยกขึ้นอย่างเยาะเย้ย ไม่มองลู่โม่ฉิงอีกแม้แต่แวบเดียว แล้วเปิดประตูเดินออกไป
ลู่โม่ฉิงไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้หัวใจเขารู้สึกอึดอัดอย่างแสนสาหัส แม้กระทั่งมีความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านอยู่ภายใน
วินาทีถัดมา เขาลุกพรวดจากโซฟา เดินไปที่หน้าต่างบานใหญ่ มองเห็นรถของเฉียวชวีค่อย ๆ แล่นออกจากประตูใหญ่ของคฤหาสน์
เมื่อไฟท้ายรถค่อย ๆ หายไปจากสายตาของเขา จนไม่มีแสงสว่างใด ๆ เหลืออยู่ ลู่โม่ฉิงจึงละสายตากลับมา
มือของเขากดลงบนหน้าอกตรงที่รู้สึกอึดอัดเจ็บปวด หลับตาลง ในหัวเต็มไปด้วยภาพของเฉียวชวีเมื่อครู่ที่พูดกับเขาด้วยท่าทีสงบและปลงตก ยิ่งทำให้หัวใจเขารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
"รักข้างเดียวงั้นเหรอ?"
ดวงตาที่ปิดสนิทค่อย ๆ เปิดขึ้น มองไปยังความมืดสงัดของราตรี มุมปากของลู่โม่ฉิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยันอันเย็นชา
"เฉียวชวี ในช่วงสามปีที่ผ่านมา เธอเคยรักข้างเดียวจริง ๆ หรือ?"
ถ้าเธอเคยรู้สึกจริงใจกับเขา แล้วทำไมเมื่อก่อนเธอถึงได้...
ในดวงตาของลู่โม่ฉิง มีเงามืดวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่นาน เงามืดนั้นก็ถูกเขากดกลับลงไปอีกครั้ง
***
เฉียวชวียืนอยู่หน้าอาคารหลู่ซื่อ เงยหน้ามองตัวอักษรสี่ตัวที่เปล่งประกายสีทอง "กลุ่มธุรกิจหลู่ซื่อ" บีบกระดาษในมือแน่น แล้วเดินเข้าไปข้างใน
"สวัสดีค่ะ ขอถามว่าผู้ช่วยพิเศษเจียงอยู่ไหมคะ?"
เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ต้อนรับและถามอย่างสุภาพ
เคาน์เตอร์ต้อนรับเป็นหน้าตาของตระกูลลู่ ไม่ว่าจะน่าเบื่อแค่ไหน พนักงานทุกคนต้องรักษามารยาทและรอยยิ้มไว้เสมอ แม้ว่าเมื่อมองเฉียวชวี ในดวงตาจะเต็มไปด้วยความดูแคลนก็ตาม
"คุณมีการนัดหมายไว้หรือเปล่าคะ?"
ผู้ช่วยเจียงเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของลู่โจว คนที่อยากเข้าใกล้เขามีมากมายนัก
เฉียวชวีสังเกตเห็นความเป็นปฏิปักษ์และการดูแคลนในดวงตาของพนักงานต้อนรับ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ เพียงแค่ยิ้มบาง ๆ และส่ายหน้า "ไม่มีค่ะ"
"ขอโทษนะคะ ถ้าไม่มีการนัดหมาย คุณจะต้องรอสักครู่ที่บริเวณนั้นค่ะ"
พนักงานต้อนรับยิ้มพลางชี้ไปที่บริเวณพักคอย โดยไม่มีท่าทีว่าจะโทรศัพท์ขึ้นไปแจ้งเลย ปฏิเสธเฉียวชวีไปตรง ๆ
"ได้ค่ะ"
เธอพยักหน้าอย่างใจดี หมุนตัวเดินไปยังบริเวณพักคอย แต่จากด้านหลังกลับมีเสียงประหลาดใจดังขึ้น พร้อมด้วยน้ำเสียงเคารพ
"คุณนายครับ"
เจียง ฮ่าวเห็นร่างคุ้นตาหันหลังเดินจากไปตั้งแต่ตอนที่เขาออกจากลิฟต์ เขาเรียกออกไปโดยอัตโนมัติ
เฉียวชวีหันกลับมา เจียง ฮ่าววิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดตรงหน้าเธอแล้ว
"คุณนายครับ คุณมาหาประธานหรือครับ? ตอนนี้เขากำลังประชุมอยู่ หรือว่า..."
"ไม่ค่ะ ฉันมาหาคุณ"
เฉียวชวีตัดบทเจียง ฮ่าว ยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้เขา
"ช่วยส่งให้ลู่โม่ฉิงด้วย บอกเขาว่าถ้ามีเวลาก็ช่วยเซ็นชื่อด้วยนะคะ"
เธอรู้ว่าหากไม่ใช่เพราะคุณย่าของเขา คุณหญิงลู่บังคับ ลู่โม่ฉิงก็คงไม่อยากแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรก
การเซ็นชื่อหย่าครั้งนี้ เขาคงจะตกลงอย่างรวดเร็วและดีใจมากสินะ
ก่อนที่เจียง ฮ่าวจะตั้งตัวได้ เฉียวชวีก็เดินจากไปแล้ว การสิ้นสุดชีวิตสมรสที่เหมือนคนแปลกหน้าตลอดสามปีนี้ ทำให้เธอรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด
เจียง ฮ่าวมองตัวอักษรที่เด่นชัด "สัญญาหย่าร้าง" บนกระดาษในมือด้วยความงุนงง ขมับตึงจนแทบระเบิด
คุณนายกำลังทดสอบเขาใช่ไหม?
เธอรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่เธอโยนมาให้เขานั้นเป็นเหมือนมันฝรั่งร้อน ร้อนจนเขาจับไว้ไม่ได้เลย!!!
ส่วนหญิงสาวที่เคาน์เตอร์ต้อนรับก็ตกตะลึงกับคำเรียกของเจียง ฮ่าวเมื่อครู่
คุณนาย?
คุณนายของประธาน?
หรือว่าประธานแต่งงานแล้ว!
แต่คนอย่างประธาน ถ้าแต่งงานแล้วทำไมถึงไม่มีข่าวคราวอะไรเลย?


## 005.การตรวจครรภ์

เมื่อนึกถึงท่าทีของตัวเองที่มีต่อภรรยาของประธานเมื่อครู่ พนักงานต้อนรับคนนั้นก็สะท้านไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว
ในห้องทำงานของประธาน—
ลู่โม่ฉิงกำลังพลิกดูเอกสารในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉย แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ ทอดลงบนร่างของเขา สร้างเป็นรัศมีแสงอาบไล้ เพิ่มความมัวหม่นราวกับเทพเจ้าเสด็จลงมาบนใบหน้าที่มีเค้าโครงงดงามราวกับสลักด้วยมีดอันคมกริบของเขา
เอกสารชุดนี้ เขาอ่านไม่เข้าใจแม้แต่ตัวอักษรเดียว ในหัวเต็มไปด้วยภาพของเฉียวชวีที่จากบ้านไปเมื่อวานด้วยท่าทีสงบและปลงตก ทำให้หัวใจทั้งดวงของเขาไม่อาจสงบลงได้
เจียง ฮ่าวถือสัญญาหย่าร้างเดินเข้ามาในห้องทำงานของประธานอย่างระมัดระวัง พอดีกับที่สบตากับลู่โม่ฉิงที่เงยหน้าขึ้นมา
ดวงตาของลู่โม่ฉิงดำสนิท ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ทำให้ไม่มีใครอ่านอารมณ์ในดวงตาของเขาออก
เมื่อเห็นท่าทีลังเลของเจียง ฮ่าว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "มีอะไร?"
น้ำเสียงของเขา เหมือนกับตัวเขาเอง มีความเย็นชาโดยธรรมชาติ เพียงแค่เอ่ยปาก ก็สามารถทำให้ความอบอุ่นรอบข้างมอดดับไปในทันที
เจียง ฮ่าวค่อย ๆ ยื่นสิ่งที่เฉียวชวีให้เขานำมาส่งให้ลู่โม่ฉิงตรงหน้าเขา—
"ท่านประธาน นี่คือสิ่งที่ภรรยาของท่านเพิ่งส่งมาให้ครับ"
ลู่โม่ฉิงรู้สึกใจเต้นแรง ดวงตาลึกจับจ้องกระดาษตรงหน้า ในแววตามีประกายความเฉียบคมวาบผ่าน
"เฉียวชวีส่งมาเหรอ?"
น้ำเสียงดูเหมือนจะเย็นลงอีกสองสามส่วน เจียง ฮ่าวฝืนใจพยักหน้า
ลู่โม่ฉิงไม่พูดอะไร มองลายเซ็นสวยงามที่ด้านล่างสุดของสัญญา ที่เขียนชื่อของเฉียวชวี
สัญญาหย่าร้าง?
เฉียวชวี เธอกล้าจริง ๆ!
ใบหน้าของลู่โม่ฉิงเริ่มปกคลุมด้วยความโกรธที่ทำให้คนขนลุก ม่านตาที่เข้มขึ้นเรื่อย ๆ กวาดพายุแห่งความอดกลั้นที่กำลังปะทุ จ้องมองการแบ่งทรัพย์สินที่เขียนไว้อย่างชัดเจนบนสัญญา ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มเย็นชา
คมมีดอันแหลมคม ดูเหมือนจะฉีกสัญญาตรงหน้าให้เป็นเศษกระดาษ
"ท่านประธาน..."
แม้ว่าอุณหภูมิในอากาศจะเย็นจนน่ากลัว เจียง ฮ่าวก็ยังฝืนพูดต่อไป: "ท่านประธาน ภรรยาของท่านยังบอกว่า..."
ดวงตาเย็นชาค่อย ๆ เงยขึ้นมองเจียง ฮ่าว ทำให้เจียง ฮ่าวสะดุ้งอีกครั้ง
"เธอยังพูดอะไรอีก?"
เพียงไม่กี่คำ แต่เหมือนกับดังออกมาจากห้องเย็น ตีลงบนกระหม่อมของเจียง ฮ่าวไม่หยุด
"ภรรยาของท่านบอกว่า ให้ท่านรีบเซ็นชื่อ แล้วหาเวลาไปจดทะเบียนกับเธอ"
ลู่โม่ฉิงไม่พูดอะไร ดวงตาเย็นชาในตอนนี้กลับลึกลับยากจะคาดเดา
เขายกมือโบกเบา ๆ เจียง ฮ่าวรีบวิ่งออกจากห้องทำงานทันทีราวกับได้รับการอภัยโทษ และยัง "ใส่ใจ" ช่วยปิดประตูห้องทำงานให้ด้วย
"หย่า?"
มุมปากของลู่โม่ฉิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา "เฉียวชวี ทำไมทุกอย่างฉันต้องทำตามขั้นตอนของเธอด้วย!"
มือที่จับสัญญาแน่นขึ้นอีกนิด จ้องมองคำว่า "สัญญาหย่าร้าง" ที่ดูแสบตามากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเห็นเขาโยนสัญญานั้นเข้าลิ้นชักอย่างไม่ใส่ใจ
ในสายตาของเขา นี่เป็นเพียงเกมที่เฉียวชวีเล่นต่อหน้าเขาเท่านั้น เล่ห์เหลี่ยมของเธอ เขาเห็นจนชินแล้ว ไม่มีอารมณ์จะเล่นด้วย
หนึ่งเดือนต่อมา—
เฉียวชวีมองผลตรวจที่ได้รับจากหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชด้วยความตกใจ ตัวเลขบนนั้นบอกเธออย่างชัดเจนว่า เธอตั้งครรภ์แล้ว
คืนนั้นเมื่อเดือนก่อน ครั้งเดียวที่เธอมีอะไรกับลู่โม่ฉิง กลับทำให้เธอท้อง
"สวี่สวี่ ลูกพัฒนาได้ดีมาก แต่ว่า งานในโรงพยาบาลหนักเกินไป ฉันแนะนำให้คุณลาพักในช่วงสามเดือนแรกจะดีกว่า"


## 006.สี่ปีต่อมา

เฉียวชวีไม่รู้ว่าตัวเองออกมาจากแผนกสูตินรีเวชได้อย่างไร ทั้งตัวยังอยู่ในสภาพงุนงงและสับสน มือของเธอวางทาบบนหน้าท้องโดยไม่รู้ตัว มันแบนราบไม่มีความรู้สึกอะไรเป็นพิเศษ ใครจะรู้ว่าในนั้นกำลังเติบโตชีวิตเล็กๆ อยู่
เธอเคยฝันว่าอยากจะตั้งท้องลูกของลู่โม่ฉิง แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นหลังจากที่เธอขอหย่ากับลู่โม่ฉิงไปแล้ว
หลังจากอึ้งไปนาน เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างลนลาน แล้วโทรไปที่เบอร์บ้านหลังหนึ่ง
"คุณปู่คะ หนูอยากให้คุณปู่ช่วยหนูเรื่องหนึ่ง"
สี่ปีต่อมา
โรงพยาบาลแห่งแรกของเมือง A
"หมอโจว คนไข้ห้องฉุกเฉินเบอร์สามอาการวิกฤตมาก หมอเสิ่นให้คุณรีบไปทันที"
"ได้"
เมื่อเฉียวชวีรีบไปถึงหน้าห้องฉุกเฉิน เธอตกใจกับคนไข้บนเตียงฉุกเฉิน
"ลู่ ซินถง?"
ลู่ ซินถงเป็นน้องสาวของลู่โม่ฉิง น้องสะใภ้ที่เธอไม่ค่อยถูกชะตากันมาตลอด ไม่คิดว่าเธอเพิ่งกลับประเทศก็มาเจอกันเสียแล้ว
เฉียวชวีขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่มีเวลาคิดอะไรมาก เธอหันไปมองชายหนุ่มที่ดูกังวลอยู่ข้างๆ และถามว่า "คนไข้เป็นอะไรมา?"
"ภรรยาผมถุงน้ำคร่ำแตก หมอครับ ช่วยเธอด้วย..."
เพราะความตื่นเต้น ชายหนุ่มพูดอย่างสับสนวุ่นวาย
เฉียวชวีขมวดคิ้ว รู้ว่าคงไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดจากปากชายคนนั้น เธอจึงหันหลังและรีบเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที
ปล่อยให้ชายคนนั้นรออยู่นอกห้องฉุกเฉินอย่างกระวนกระวาย ทั้งตัวดูกระสับกระส่ายไม่สงบ เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไรจากข้างใน เขายิ่งร้อนใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ไม่ไกลนัก มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมา ไม่นาน ร่างหนึ่งพร้อมกับความเย็นชาและความกังวลที่ปิดไม่มิด ก็ปรากฏตัวที่นอกห้องฉุกเฉิน
"ถงถงเป็นอะไร?"
"ตอนที่กำลังจะออกจากบ้าน จู่ๆ ถุงน้ำคร่ำก็แตก..."
ลู่โม่ฉิงไม่ได้พูดอะไรอีก เขาขมวดคิ้วจ้องประตูห้องฉุกเฉินตรงหน้า ใบหน้าเคร่งเครียด
เขารู้สถานการณ์ของน้องสาวตัวเองดี ร่างกายของเธอไม่เหมาะกับการตั้งครรภ์เลย ถ้าหาก...
ขณะกำลังคิด ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกทันที มีคนเดินออกมาจากข้างใน ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามที่ไม่ได้เจอมานาน
และใบหน้านั้น ตอนนี้ไม่ได้หันมาทางเขา แต่หันไปทางพี่เขยที่อยู่ข้างๆ เขา
"คุณเป็นญาติของลู่ ซินถงใช่ไหม? ภรรยาของคุณตอนนี้อาการอันตรายมาก ต้องผ่าตัดด่วน คุณเซ็นชื่อตรงนี้..."
เฉียวชวีพูดอย่างเร่งรีบ พร้อมกับหันไปสั่งนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดที่อยู่ข้างๆ "เตรียมยาสลบทั้งตัว"
"ได้ครับ หมอเฉียว"
เฉียวชวีพยักหน้า
หลังจากสั่งงานเสร็จ เธอก็รีบกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่ได้มองไปทางลู่โม่ฉิงเลยแม้แต่ครั้งเดียว
และความจริงก็คือ เธอไม่ได้เห็นเขาจริงๆ ดังนั้นเธอจึงไม่เห็นดวงตาที่ลึกล้ำของชายคนนั้น ที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและตกใจ
เฉียวชวี!
เมื่อลู่โม่ฉิงเห็นใบหน้าที่อยู่หลังหน้ากาก หัวใจของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ผู้หญิงคนนี้ที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสี่ปีก่อน ผู้หญิงที่เขาตามหามาสี่ปีแต่ไม่พบ กลับปรากฏตัวขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า
เธอกลับมาบุกเข้าสู่โลกของเขาอีกครั้งโดยที่เขาไม่ทันได้เตรียมตัว ทำให้เขาตั้งรับไม่ทัน
มือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงกำแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปั่นป่วนในใจ
สี่ปี เธอจากไปสี่ปี และเมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง กลับเป็นในฐานะที่เขาไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย


## 007.การพบกันอีกครั้งที่โรงพยาบาล

ลู่ ซินถง อยู่ในห้องฉุกเฉินไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็ถูกส่งเข้าห้องผ่าตัด กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาหลายชั่วโมง
ในขณะนี้ ลู่โม่ฉิงยืนอยู่นอกห้องผ่าตัด ในขณะที่เป็นห่วงความปลอดภัยของน้องสาว ในใจก็ยังคิดถึงผู้หญิงที่เย็นชาจนทำให้เขารู้สึกแปลกหน้า
สี่ปีที่ไม่ได้พบกัน เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาก และเก่งขึ้นมาก บรรยากาศของการควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดแสดงออกอย่างชัดเจนจากคำพูดและการกระทำของเธอ
นี่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากผู้หญิงที่แต่งงานกับเขามาสามปี ที่ขี้อายและไร้ความสามารถ เหมือนกับว่าวิญญาณแปลกหน้าสิงอยู่ในร่างของเฉียวชวี ปรากฏตัวต่อหน้าเขา
สี่ปี...
ทั้งสองคนกลับมาพบกันอีกครั้งในสถานการณ์ที่ตึงเครียดเช่นนี้
สี่ปี ไม่นานไม่สั้น แต่ทำให้เขารู้สึกว่าภรรยาของเขาห่างไกลและแปลกหน้ามาก
เมื่อนึกถึงข้อตกลงการหย่าร้างที่เฉียวชวีส่งไปยังตระกูลลู่เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งยังคงอยู่เงียบๆ ในลิ้นชักโต๊ะทำงาน หัวใจของลู่โม่ฉิงก็พลันสับสนวุ่นวาย
สิ่งเลวร้ายที่เธอทำกับเขาเมื่อแปดปีก่อน ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่สำคัญอีกต่อไป
หลังจากจ้องประตูห้องผ่าตัดเป็นเวลานาน ในที่สุดไฟสีแดงบนประตูก็ดับลง เขาเห็นประตูห้องผ่าตัดค่อยๆ เปิดออก เฉียวชวีในชุดผ่าตัดสีเขียวพร้อมกับผู้ช่วยแพทย์อีกหลายคนเดินออกมา
เผชิญกับสายตาที่กังวลของชายหนุ่ม เธอถอดหน้ากากออก เผยรอยยิ้มที่ดูซีดเซียวเล็กน้อย
"ภรรยาของคุณปลอดภัยแล้ว เด็กคลอดก่อนกำหนด ต้องส่งไปที่ตู้อบก่อน หลังจากที่ภรรยาของคุณถูกส่งไปที่ห้องพัก คุณก็สามารถไปเยี่ยมเธอได้"
"ขอบคุณคุณหมอ ขอบคุณครับ!"
ชายหนุ่มดีใจจนน้ำตาคลอ กล่าวขอบคุณเฉียวชวีซ้ำๆ แล้วรีบเดินตามไปทางห้องพักผู้ป่วย
เฉียวชวีมองชายคนนั้นอย่างครุ่นคิด เมื่อสี่ปีที่แล้วตอนที่เธอออกจากเมือง A ลู่ ซินถงยังไม่ได้แต่งงาน ไม่คิดว่าเพียงชั่วพริบตา เธอก็กำลังจะมีลูกแล้ว
ดูจากปฏิกิริยาของผู้ชายคนนี้ เขาน่าจะรักลู่ ซินถงมาก
ในดวงตาของเฉียวชวี มีความอิจฉาแฝงอยู่เล็กน้อย เมื่อตอนที่เธอคลอดเฉียวอี๋ นอกจากแพทย์และพยาบาลในโรงพยาบาลแล้ว ก็ไม่มีใครอยู่ข้างเธอเลย
เธอรีบซ่อนความหม่นหมองในดวงตา ก้มหน้าลงแล้วหันหลังเดินจากไป
สภาพของลู่ ซินถง เธอรู้ดีที่สุด
โรคหัวใจแต่กำเนิด ในฐานะคุณหนูของบ้านลู่ ตระกูลลู่ได้ใช้ทั้งเงินทองและความพยายามมากมายเพื่อรักษาโรคนี้ของเธอตั้งแต่เด็กจนโต
ถือว่าเธอโชคดีที่เกิดมาในตระกูลลู่ ถ้าเกิดในครอบครัวธรรมดา กับสภาพของลู่ ซินถง อย่าว่าแต่การตั้งครรภ์และคลอดลูกเลย แม้แต่จะมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นปัญหา
เนื่องจากเพิ่งเข้าเวรดึกมา บวกกับการผ่าตัดฉุกเฉินเมื่อครู่ ทำให้เธอหมดพลังไปมาก จนหลังจากพูดคุยกับสามีของลู่ ซินถงเสร็จ เธอก็ไม่มีพลังที่จะสนใจเรื่องอื่นอีก
เมื่อเห็นเฉียวชวีจากไปโดยไม่พูดอะไร สายตาแทบไม่หยุดอยู่ที่เขาแม้แต่ครึ่งวินาที ในใจของลู่โม่ฉิงมีความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย และความผิดหวังที่แทบจะสังเกตไม่เห็น
เมื่อนึกถึงความหม่นหมองที่วูบผ่านในดวงตาของเธอตอนที่มองซ่งอวี้เมื่อครู่ หัวใจของเขาก็เจ็บปวดโดยไม่รู้ตัว เท้าของเขาไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของสมองอีกต่อไป เขาเร่งฝีเท้าตามเฉียวชวีไป
เมื่อลู่โม่ฉิงเดินมาถึงด้านนอกห้องพัก เขาชะงักเท้าเล็กน้อย แล้วจึงยกมือผลักประตูห้องพักเปิด เห็นเฉียวชวีใช้มือข้างหนึ่งยันหน้าผาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
เมื่อได้ยินเสียงจากประตู เฉียวชวีไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงแค่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบและเหนื่อยล้าว่า "เสี่ยวเฉิน ฉันรู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย ถ้ามีคนไข้มา ให้เรียกแพทย์เวรคนอื่นรับตรวจด้วย"


## 008.เขาไม่ได้เซ็นชื่อ?

ความเหนื่อยล้าที่ไม่อาจปิดบังได้นั้น ราวกับตอกย้ำลงบนหัวใจของลู่โม่ฉิงอีกครั้ง มือที่จับลูกบิดประตูบีบแน่นโดยไม่รู้ตัว
รู้สึกได้ถึงคนที่ประตูไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เฉียวชวีเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย ใบหน้าที่เธอไม่เคยคิดฝันว่าจะได้เห็นในตอนนี้ ปรากฏอยู่ในสายตาของเธอ
ตอนที่วางแผนจะกลับประเทศ เธอเคยคิดว่าอาจจะได้เจอลู่โม่ฉิง แต่เธอไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ ในสถานการณ์ที่ไม่ได้เตรียมตัวแบบนี้
จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่จารึกอยู่ในความทรงจำ มือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะของเธอกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
ต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าเธอจะกดความวุ่นวายในใจลง สายตาเย็นชามองตรงไปที่เขา
เธอเพิ่งนึกได้ว่าเมื่อครู่เธอช่วยชีวิตลู่ ซินถง ในฐานะพี่ชายของลู่ ซินถง การที่ลู่โม่ฉิงปรากฏตัวที่โรงพยาบาลจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
"ลู่โจว"
คำเรียกที่เย็นชาและห่างเหินนั้น ทำให้ลู่โม่ฉิงขมวดคิ้วได้สำเร็จ
หลังจากผ่านไปสี่ปี ได้เห็นเธออีกครั้ง เธอไม่ใช่เฉียวชวีในความทรงจำที่มักจะพยายามเอาใจเขา คำนึงถึงอารมณ์ของเขา และเรียกเขาอย่างสนิทสนมว่า "ม่อฉิง" อีกต่อไป
สี่ปี...
เขาตามหาเธอมาเต็มสี่ปี และก็เป็นสี่ปีนั้นที่ทำให้เขาเข้าใจว่า เมื่อผู้หญิงคนนี้ตัดใจแล้ว เธอโหดร้ายกว่าที่เขาจินตนาการไว้ถึงร้อยเท่า
เฉียวชวีมองดวงตาลึกล้ำของลู่โม่ฉิง หลายปีผ่านไป ดวงตาคู่นี้ดูเหมือนจะยิ่งลึกลับมากขึ้น ทำให้คนเดาไม่ถูก อ่านไม่ออก
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาจ้องมองเธอโดยไม่พูดอะไรแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น
รู้สึกอึดอัดที่ถูกเขามอง เธอจึงต้องหาเรื่องพูดเอง—
"น้องสาวของคุณร่างกายไม่มีปัญหาอะไรในตอนนี้ ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ภายในครึ่งเดือนก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้"
ลู่โม่ฉิงเม้มริมฝีปากบาง ยังคงมองเธอโดยไม่พูดอะไร ความรู้สึกกดดันที่คุ้นเคยนั้น ทำให้เฉียวชวีรู้สึกหายใจไม่ออก
เวลาสี่ปี คิดว่าตัวเองกับลู่โม่ฉิงกลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะประเมินตัวเองสูงเกินไป
ไม่อยากอยู่ในพื้นที่เดียวกับลู่โม่ฉิงตามลำพัง เฉียวชวีขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
เพิ่งจะเดินผ่านข้างลู่โม่ฉิง ข้อมือของเธอก็ถูกเขาคว้าไว้ "หายไปสี่ปี ในที่สุดก็ยอมกลับมาแล้วเหรอ?"
เฉียวชวีหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองลู่โม่ฉิง ไม่เข้าใจว่าความโกรธในดวงตาของเขาตอนนี้เกิดจากอะไร
เธอจากไป เขาไม่ควรจะรู้สึกโล่งใจหรอกหรือ?
"เมือง A ไม่ใช่ของลู่โจวนี่คะ ฉันอยากกลับมาก็กลับมา หรือว่าต้องเลือกเวลาด้วย?"
เฉียวชวีมองลู่โม่ฉิง เลิกคิ้วอย่างเยาะเย้ย มองดวงตาลึกล้ำที่ค่อยๆ มีพายุก่อตัวขึ้น ในใจก็อดรู้สึกหวั่นไม่ได้
"เมือง A ไม่ใช่ของฉัน แต่เฉียวชวีเธอยังเป็นเมียของฉันลู่โม่ฉิงอยู่! เธอหายไปแบบนี้โดยไม่บอกกล่าวมันหมายความว่ายังไง!"
พายุในดวงตาระเบิดออกมาในที่สุด สิ่งที่ทำให้เฉียวชวีตกใจคือ ลู่โม่ฉิงถึงกับพูดคำหยาบ
ประธานตระกูลลู่ที่มักจะสงบนิ่งและมีมารยาทต่อหน้าคนอื่นเสมอ ถึงกับโมโหจนพูดคำหยาบออกมาเพราะเธอ?
เฉียวชวีรู้สึกแปลกๆ ว่าตัวเองกลับมีความรู้สึกภูมิใจ
"ลู่โจวคงลืมไปแล้ว สี่ปีที่แล้วฉันได้เซ็นใบหย่าไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ"
แรงที่ข้อมือยิ่งแน่นขึ้นเรื่อยๆ เจ็บจนเฉียวชวีขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
"ขอโทษด้วย ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้เซ็น เธอก็ยังเป็นคนของฉันลู่โม่ฉิงไปตลอดชีวิต!"
มองพายุในดวงตาของลู่โม่ฉิงที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และประโยคที่ฟังดูคลุมเครือนั้น เฉียวชวีรู้สึกทั้งตกใจและงุนงง
ลู่โม่ฉิงยังไม่ได้เซ็นชื่อ?
สี่ปีแล้ว เธอคิดว่าเขาเซ็นชื่อไปนานแล้ว เพราะตลอดสามปีที่แต่งงานกัน เขาไม่ใช่คนที่อยากจะหลุดพ้นจากเธอมากที่สุดหรอกหรือ?


## 009.รับเธอกลับบ้าน

โอกาสดีขนาดนั้น เขาลากมาสี่ปีเลยหรือ
เธอคิดว่าเธอเข้าใจลู่โม่ฉิง แต่ตอนนี้เธอพบว่าเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลู่โม่ฉิงเลย
"โอ้ ไม่เป็นไรที่คุณไม่เซ็นชื่อ การแยกกันอยู่เกินสองปี หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งยื่นฟ้องหย่า ศาลจะตัดสินให้หย่าโดยอัตโนมัติ"
เธอพูดอย่างไม่ใส่ใจ ไม่แม้แต่จะมองลู่โม่ฉิง แล้วดึงข้อมือออกจากมือของลู่โม่ฉิง ต้องการหนีออกจากพื้นที่ที่มีลู่โม่ฉิงอยู่
"ฟ้องหย่า? คุณคิดมากไป"
ลู่โม่ฉิงหัวเราะเย็นชาทันที สายตาที่มองเฉียวชวีเหมือนกำลังเยาะเย้ยความไม่รู้จักประมาณตนของเธอ
"คุณดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายของการแยกกันอยู่"
เฉียวชวีไม่อยากถกเถียงเรื่องไร้สาระพวกนี้กับลู่โม่ฉิงที่นี่ เมื่อถูกเขาขวางทางไว้จนเดินไม่ได้ เธอจึงมองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา
"สามีภรรยาที่แยกกันอยู่เกินสองปีเพราะความสัมพันธ์ล่มสลาย หากฝ่ายหนึ่งยื่นขอหย่า ศาลจะตัดสินให้หย่าโดยอัตโนมัติ หากลู่โจวมีข้อสงสัยเกี่ยวกับกฎข้อนี้ ที่ปรึกษากฎหมายของตระกูลลู่จะอธิบายให้คุณฟังอย่างละเอียด ฉันยังอยู่ในเวลางาน ขอให้ลู่โจวหลีกทางด้วย"
ลู่โม่ฉิงยังคงยืนขวางประตูอย่างแน่นหนา มุมปากมีรอยยิ้มเย้ยหยันเย็นชา
"ความสัมพันธ์ล่มสลาย? เมื่อไหร่ที่ความสัมพันธ์ของเราล่มสลาย?"
เฉียวชวีชะงัก รู้สึกขบขันกับคำพูดไร้ยางอายของลู่โม่ฉิง
"ก็จริง ระหว่างฉันกับลู่โจวไม่เคยมีความสัมพันธ์อะไรมาตั้งแต่แรก จึงไม่มีอะไรให้ล่มสลาย"
พูดจบ เธอก็ผลักเขาออกไปอย่างแรง ลู่โม่ฉิงไม่ทันตั้งตัว จึงถูกเธอผลักออกไปนอกประตู
มองเงาร่างที่เดินจากไปด้วยความโกรธ สีหน้าของลู่โม่ฉิงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเมื่อได้เห็นใบหน้าของเฉียวชวีอีกครั้ง ในใจเขาตื่นเต้นแค่ไหน
เขาคิดว่าสิ่งที่เขามีต่อเฉียวชวีคือความรังเกียจและความเกลียดชัง แต่เมื่อเธอจากไปโดยไม่บอกกล่าวเมื่อสี่ปีก่อน ไร้วี่แวว ตลอดสี่ปีนี้ ชีวิตของเขายุ่งเหยิง เขาจึงเข้าใจว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อเฉียวชวีไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด
แม้จะถูกเธอทำให้อับอายขนาดนั้น สำหรับเขาแล้ว เธอก็ยังแตกต่างจากคนอื่น
เพราะการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของลู่โม่ฉิง อารมณ์ทั้งวันของเฉียวชวีถูกเขาทำให้เสียไปหมด
ในที่สุดก็ทนจนเลิกงาน เพิ่งออกจากโรงพยาบาล ก็เห็นเจียง ฮ่าวยืนรออยู่ที่หน้าโรงพยาบาล เมื่อเห็นเธอออกมา เขาก็ยิ้มกว้างเดินเข้ามาหา
"ภรรยาท่าน"
คำเรียกแบบนี้ทำให้เฉียวชวีขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ
"ผู้ช่วยเจียง ฉันหย่ากับลู่โม่ฉิงแล้ว ขอให้คุณเปลี่ยนคำเรียกด้วย"
"ได้ครับ ภรรยาท่าน ผมจำไว้แล้ว"
เจียง ฮ่าวยิ้มรับ แต่ไม่ได้สนใจคำพูดของเฉียวชวีเลย "ภรรยาท่าน เชิญทางนี้ครับ ประธานรออยู่ในรถแล้ว"
เฉียวชวี: "..."
เธอไม่อยากเถียงกับเจียง ฮ่าวเรื่องคำเรียก เธอมองเขาเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ มายบัคสีดำที่จอดอยู่ริมถนน แล้วเดินไปยังที่จอดรถของตัวเอง
"ภรรยาท่าน..."
เจียง ฮ่าวรีบตามไป แต่ถูกสายตาเย็นชาของเฉียวชวีจ้องจนต้องหยุดอยู่กับที่ ไม่รู้จะไปหรืออยู่ดี
เฉียวชวีขึ้นรถ เพิ่งจะปิดประตู ประตูก็ถูกขัดด้วยแขนยาวที่ยื่นมาอย่างกะทันหัน
เงยหน้าขึ้นมาก็เจอกับดวงตาลึกที่เต็มไปด้วยความโกรธ เฉียวชวีขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ
"ลู่โจวมีธุระอะไรหรือ?"
"แน่นอนว่ามารับคุณกลับบ้าน"
กลับบ้าน?
เฉียวชวียกมุมปากขึ้นอย่างเย็นชา "กลับบ้านไหน? บ้านลู่หรือ? ฉันจำได้ว่าสี่ปีที่แล้ว ลู่โจวยังให้ฉันย้ายออกเพื่อเปิดทางให้คุณหนูซูนี่ นี่ก็สี่ปีแล้ว ยังไม่ให้เธอย้ายเข้าไปอีกหรือ?"


## 010.เมียน้อยยิ่งเลี้ยงยิ่งเด็ก

เธอมองใบหน้าของลู่โม่ฉิงที่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอย่างไม่มีสาเหตุด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ในใจกลับรู้สึกสนุกสนานอย่างยิ่ง
ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นสายโทรเข้าที่ไม่คาดคิด ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของเฉียวชวี
"เฉียวเซิ่ง?"
คิ้วของเฉียวชวีขมวดเข้าหากันด้วยความรังเกียจ ดวงตาของเธอฉายแววรังเกียจและปฏิเสธอย่างไม่ปิดบัง
พ่อคนนี้ของเธอที่ปกติจะไม่ติดต่อเธอเลยถ้าไม่มีธุระ วันนี้อยู่ๆ ก็โทรหาเธอ ต้องไม่มีเรื่องดีแน่ๆ
เธอรับสาย ใบหน้าไร้อารมณ์: "โจ๋โจว มีธุระอะไรหรือคะ?"
น้ำเสียงและคำเรียกที่เย็นชาทำให้คนปลายสายชะงักไปสองสามวินาที "สวี่สวี่ ลูกกลับประเทศมาหลายวันแล้ว มีเวลาไปทานข้าวกับพ่อไหม?"
คำขอที่ในสายตาคนอื่นดูธรรมดาที่สุด กลับทำให้ดวงตาของเฉียวชวีฉายแววเยาะหยัน
แม้ว่าเธอจะไม่สนใจเรื่องการไปทานข้าวกับเฉียวเซิ่ง แต่ด้วยความอยากรู้ เธอก็ตกลง
"ได้ค่ะ นัดที่ไหน?"
"โรงแรมหนานหยวน"
"อืม ทราบแล้วค่ะ"
เธอไม่ให้โอกาสเฉียวเซิ่งพูดต่อ วางสายทันที แล้วหันไปมองลู่โม่ฉิงที่ยังไม่ได้จากไป พูดว่า: "ลู่โจว ขอทางหน่อยค่ะ"
ลู่โม่ฉิงมองเธอ และท่ามกลางสายตาระแวดระวังของเฉียวชวี เขาก็ยิ้มมุมปาก พูดว่า: "ที่แท้ก็เป็นพ่อตาของผมนัดทานข้าว ภรรยาคงไม่รังเกียจที่ผมจะไปด้วยใช่ไหม?"
แม้จะถามความเห็นของเฉียวชวี แต่เขาไม่ได้ให้โอกาสเธอปฏิเสธเลย เขาเปิดประตูรถและนั่งลงที่เบาะผู้โดยสารอย่างสบายใจ
เฉียวชวีโกรธจนหน้าซีด "ลู่โม่ฉิง คุณจะไร้ยางอายกว่านี้อีกได้ไหม?"
"ได้สิ"
ลู่โม่ฉิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาลึกล้ำมองไปที่แก้มแดงระเรื่อของเฉียวชวีที่โกรธจัด พูดว่า: "ถ้าคุณยังปฏิเสธผมอีก ผมก็จะใจกว้างให้คุณได้เห็นว่าผมทำได้มากกว่านี้"
เฉียวชวีโกรธจนพูดไม่ออก จ้องเขาอย่างกัดฟันครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เลือกที่จะยอม เพราะการทะเลาะกันในโรงพยาบาลที่มีคนพลุกพล่านแบบนี้ไม่เป็นผลดีกับเธอ
ลู่โม่ฉิงคนนี้ สี่ปีไม่เจอ อย่างอื่นไม่เปลี่ยน แต่หน้าด้านขึ้นจนสามารถเอาไปทำเสื้อเกราะกันกระสุนให้กระทรวงกลาโหมได้แล้ว
เธอสตาร์ทรถ ไม่อยากเสียเวลาพูดกับลู่โม่ฉิงอีก และขับตรงไปที่โรงแรมหนานหยวน
ลู่โม่ฉิงเห็นว่าเฉียวชวีไม่ได้ไล่เขาลงจากรถ มุมปากก็ยกขึ้นด้วยความพึงพอใจ
ตลอดสี่ปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยรู้สึกสบายใจเช่นนี้มาก่อน
โรงแรมหนานหยวน —
เฉียวชวีไม่รู้ว่าทำไมเฉียวเซิ่งถึงได้นัดเธอมาทานข้าวในสถานที่เป็นทางการแบบนี้ เพราะความสัมพันธ์พ่อลูกของพวกเขาไม่ได้ดีเลย
หลังจากไม่ได้พบกันสี่ปี ความสัมพันธ์ของพวกเขาเรียกว่าเหมือนคนแปลกหน้าจะเหมาะสมกว่า
ลู่โม่ฉิงอาสาที่จะช่วยเธอจอดรถ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะมีคนจอดรถฟรี หลังจากโยนกุญแจให้ลู่โม่ฉิง เธอก็ไม่รอเขา เดินเข้าไปข้างในทันที
"คุณหนูโจ๋ ทางนี้ครับ โจ๋โจวรออยู่แล้วครับ"
พนักงานพาเฉียวชวีไปยังโต๊ะที่อยู่ใกล้มุมซึ่งค่อนข้างเงียบสงบ
ข้างๆ เฉียวเซิ่งมีหญิงสาวอายุราวๆ เดียวกับเธอนั่งอยู่ด้วย ดวงตาของเฉียวชวีหรี่ลงอย่างครุ่นคิด
ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? ไม่ใช่ผู้หญิงอีกคนของเฉียวเซิ่งใช่ไหม?
เมียน้อยอายุน้อยลงเรื่อยๆ เฉียวเซิ่งช่างเก่งจริงๆ
ดวงตาของเฉียวชวีฉายแววดูถูกอย่างไม่ปิดบัง เธอเดินตรงไปที่โต๊ะของเฉียวเซิ่งและนั่งลง
"โจ๋โจว พูดมาเถอะค่ะ มีธุระอะไรกับฉัน?"
ท่าทีของเฉียวชวีเย็นชาตั้งแต่ต้นจนจบ
เฉียวเซิ่งรู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย แต่เขาก็ค่อนข้างเกรงกลัวเฉียวชวี แม้จะไม่ได้พบกันสี่ปี ความเกรงกลัวนั้นก็ไม่ได้ลดลงเลย


## 011.ลูกสาวนอกสมรสของพ่อแท้ๆ

เขาจูงมือเด็กสาวที่อยู่ข้างกาย บนใบหน้ามีความประหม่าอยู่บ้าง มองไปที่เฉียวชวี "สวี่สวี่ นี่คือน้องสาวของเธอ เสี่ยวโหยว อายุน้อยกว่าเธอสองเดือน"
น้องสาว?
สีหน้าเย็นชาของเฉียวชวี ในที่สุดก็มีการเปลี่ยนแปลงบ้าง
รู้มานานแล้วว่าเฉียวเซิ่งมีผู้หญิงอีกคนข้างนอก มือที่สามคนนั้นยังมีลูกสาวด้วย แต่เฉียวเซิ่งไม่เคยกล้าพามาที่บ้าน
ตอนนี้หมายความว่าอย่างไร?
ตั้งใจจะประกาศตัวลูกนอกสมรสคนนี้อย่างเป็นทางการแล้วหรือ?
"โจ๋โจวเข้าใจผิดแล้วหรือเปล่า? ฉันไม่จำว่าแม่ฉันนอกจากฉันแล้ว ยังมีลูกคนอื่นอีก นี่คุณไปหาของไร้ค่าแบบนี้มาจากไหน ฉันเพิ่งกลับประเทศคุณก็พาของไร้ค่าแบบนี้มาทำให้ฉันรำคาญ คุณตั้งใจหรือ?"
ลู่โม่ฉิงช่วยเฉียวชวีจอดรถ ในวินาทีแรกที่ก้าวเข้าโรงแรมหนานหยวน พอดีได้ยินประโยคที่เสียดสีของเฉียวชวีเข้าหู ในดวงตาอดไม่ได้ที่จะมีความประหลาดใจเพิ่มขึ้นหลายส่วน
อย่างไรก็ตาม ไม่นานเขาก็เก็บความประหลาดใจนั้นไว้ ตั้งแต่วินาทีที่เห็นเฉียวชวีที่หน้าห้องผ่าตัดวันนี้ เขาก็รู้ว่าความเข้าใจของเขาที่มีต่อเฉียวชวี ตั้งแต่ช่วงแรกเริ่มก็มีความคลาดเคลื่อนแล้ว
พนักงานเห็นเขาเข้ามา รีบเข้ามาต้อนรับทันที "ลู่โจว..."
ลู่โม่ฉิงส่ายหัวเบา ๆ อย่างเงียบ ๆ สายตายังคงจับอยู่ที่เฉียวชวี เขาไม่เคยเห็นเฉียวชวีที่ปกติแล้วเชื่อง ๆ เหมือนตุ๊กตาไม้ต่อหน้าเขา ที่แท้พูดจาก็เสียดสีได้ขนาดนี้
ไม่สิ เขาลืมไปได้อย่างไร ผู้หญิงที่ทำเรื่องแบบนั้นได้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเชื่องเหมือนที่เขาเห็น
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอแสร้งทำต่อหน้าเขามาตลอด แต่ในจิตใต้สำนึกของเขา กลับเชื่อจริง ๆ ว่าเธอเคยรักเขาจริง ๆ
เขาไม่รีบเข้าไป แต่เลือกที่จะนั่งลงที่โต๊ะด้านข้าง ดวงตาลึกล้ำ มีความหมายลึกซึ้งที่ไม่ชัดเจน หยุดอยู่บนใบหน้าของเฉียวชวี
ใบหน้าของเฉียวเซิ่งเพราะคำพูดเสียดสีที่ไม่ไว้หน้าของเฉียวชวี บวมแดงไปทั้งหน้า "เสี่ยวโหยวเป็นลูกสาวของพ่อ แน่นอนว่าเป็นน้องสาวของเธอ"
เฉียวชวีถูกความเข้าใจที่คิดเอาเองของเฉียวเซิ่งทำให้ขำ คิ้วและตาเหยียดขึ้นอย่างเยาะเย้ย เผยให้เห็นสีสันของความเย้ายวนบางส่วน
"ลูกนอกสมรสก็กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นน้องสาวฉัน? เฉียวเซิ่ง คุณอย่าทำให้สถานะของฉันต่ำลงได้ไหม?"
เมื่อเฉียวชวีพูด เธอเพิกเฉยต่อเด็กสาวข้างกายโดยสิ้นเชิง ราวกับว่าเธอควรถูกละเลยอยู่แล้ว
แม้จะมีเฉียวเซิ่งอยู่ บรรยากาศของเฉียวชวีก็สามารถควบคุมทั้งงานได้อย่างง่ายดาย
สีหน้าของเฉียวเซิ่งดำลงทันที พูดติดปากเรียกเขาว่าโจ๋โจวก็แล้วไป ตอนนี้เรียกชื่อตรง ๆ เลย ในสายตาเธอยังมีเขาเป็นพ่อหรือเปล่า
เขาอย่างไรก็เป็นประธานกลุ่มบริษัทเฉา ถูกลูกสาวเยาะเย้ยแบบนี้ เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าลูกสาวคนเล็กที่เขารักที่สุด
บรรยากาศตรงหน้าดูตึงเครียด คิ้วของลู่โม่ฉิงขยับเล็กน้อย ในที่สุดก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาพวกเขา
"เสี่ยวโหยว"
เมื่อได้ยินเสียงของเขา เด็กสาวข้างเฉียวเซิ่งปิดบังความตกใจไม่ได้ จากนั้นก็เหมือนได้พบผู้ช่วยเหลือ รีบหันหน้ามา ดวงตาสวยงามคู่นั้นเต็มไปด้วยแสงสว่างเจิดจ้า
"ม่อฉิง คุณมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"
ลู่โม่ฉิงไม่ได้ตอบ ภายใต้สายตางุนงงของเฉียวชวี เขาหันไปมองเฉียวเซิ่ง "พ่อ"
เขาก้มคิ้วและตาลงเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำทักทาย ท่าทีไม่ได้มีความอบอุ่นเกินพอ ห่างเหินเหมือนเป็นคนนอกมากกว่า
เฉียวเซิ่งก็ไม่คิดว่าลู่โม่ฉิงจะมาปรากฏตัวพร้อมกับเฉียวชวี ยิ่งไม่คิดว่าลูกสาวคนเล็กของเขาจะรู้จักกับลู่โม่ฉิง และจากคำเรียกของทั้งสอง ดูเหมือนความสัมพันธ์จะลึกซึ้ง


## 012.ลูกนอกสมรสก็คือซูโหยว

เมื่อตระหนักถึงเรื่องนี้ เฉียวเซิ่งก็เกิดความคิดแปลก ๆ ในใจ ความคิดของเขาหมุนวนโดยไม่แสดงออกทางสีหน้า
เฉียวชวีก็ไม่เคยคิดเลยว่าลู่โม่ฉิงจะรู้จักกับลูกนอกสมรสของเฉียวเซิ่ง
เดี๋ยวก่อน เสี่ยวโหยว?
เธอ... คือซูโหยว?
คนที่ลู่โม่ฉิงไม่เคยลืมในใจ คือเธอหรือ?
ลูกนอกสมรสของเฉียวเซิ่ง กลับเป็นคนที่ลู่โม่ฉิงหมายปอง?
เธอมองลู่โม่ฉิง ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองน่าขำเหมือนตอนนี้มาก่อน และไม่เคยรู้สึกเกลียดลู่โม่ฉิงเท่าตอนนี้มาก่อน
เขากับเฉียวเซิ่ง คนหนึ่งทำให้เธออับอาย อีกคนทำให้แม่ของเธออับอาย
เฉียวชวีรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวตลกอย่างแท้จริง
สามปี เธอพยายามมาสามปี แต่กลับแพ้ให้กับลูกนอกสมรสคนหนึ่ง?
ความเยาะเย้ยและความเคียดแค้นที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในดวงตาของเฉียวชวี ทำให้ลู่โม่ฉิงรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มแทงหัวใจของเขา รู้สึกไม่สบายใจ
แม้ว่าในช่วงสามปีที่แต่งงานกัน เขาจะเย็นชาและเยาะเย้ยเธออย่างไร เธอก็ไม่เคยมองเขาด้วยสายตาเคียดแค้น
แต่ตอนนี้ ในดวงตาของเฉียวชวี กลับมีอารมณ์แบบนี้ที่ทำให้เขารู้สึกแปลกและรังเกียจอย่างยิ่ง
ลู่โม่ฉิงมองเธอแวบหนึ่งโดยไม่แสดงอาการ ในใจรู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร
"ม่อฉิง มา มา มา นั่งสิ ที่แท้คุณรู้จักกับเสี่ยวโหยวด้วยหรือ"
เฉียวเซิ่งแสดงความกระตือรือร้นเป็นพิเศษเมื่อเจอลู่โม่ฉิง คำถามนี้ก็ถามอย่างจงใจ สายตายังจับจ้องไปที่ใบหน้าของเฉียวชวีที่ไม่แสดงอารมณ์ คำพูดนั้นชัดเจนว่าตั้งใจพูดให้เฉียวชวีได้ยิน
"อืม เสี่ยวโหยวเคยช่วยชีวิต... น้องสาวผม"
ลู่โม่ฉิงเบนสายตาจากใบหน้าของเฉียวชวีอย่างเงียบ ๆ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
แต่ในคำพูดนั้น ดูเหมือนจะมีการอธิบายเพิ่มเติมอย่างจงใจ สายตาของเขาก็มองไปที่เฉียวชวีอีกครั้งอย่างแนบเนียน
เห็นเธอหัวเราะเยาะเบา ๆ ความเย็นชาในดวงตาลึกลงเรื่อย ๆ
ส่วนซูโหยวที่อยู่ข้างลู่โม่ฉิง ก็จงใจขยับตัวเข้าใกล้ลู่โม่ฉิงมากขึ้น แต่ในมุมที่ทุกคนมองไม่เห็น เธอยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
ตอนที่พ่อพาเธอมาพบเฉียวชวี เธอเคยคิดที่จะให้ลู่โม่ฉิงมาด้วยกัน แต่เธอก็รู้ว่าถ้าไม่มีเหตุผลเพียงพอ เธอก็ไม่สามารถชวนลู่โม่ฉิงมาได้ เพื่อแผนระยะยาวของเธอ เธอจึงล้มเลิกความคิดนี้
แต่เธอไม่คิดว่าลู่โม่ฉิงจะมากับเฉียวชวี เธอรู้ว่าเฉียวชวีให้ความสำคัญกับลู่โม่ฉิงมากแค่ไหน
เธอแพ้เฉียวชวีทั้งในเรื่องสถานะ ตำแหน่ง และภูมิหลังครอบครัว มีเพียงลู่โม่ฉิงเท่านั้นที่ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองมีความได้เปรียบเหนือเฉียวชวีอย่างไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
และปฏิกิริยาของเฉียวชวีในตอนนี้ก็ไม่ทำให้เธอผิดหวัง
"ม่อฉิง พ่อบอกว่าจะพาฉันมาพบพี่สาว ฉันดีใจมาก อยากจะแบ่งปันข่าวดีนี้กับคุณเป็นคนแรก ไม่คิดว่าคุณจะมาที่นี่พอดี"
ซูโหยวมองด้วยสายตาเป็นประกาย ดวงตาสีดำของเธอเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและสดใส เหมือนเด็กสาวที่บริสุทธิ์ที่หวังจะได้รับการยอมรับจากครอบครัว
และทุกคำพูดของเธอล้วนแต่จงใจบอกเฉียวชวีถึงความสัมพันธ์ใกล้ชิดระหว่างเธอกับลู่โม่ฉิง
ลู่โม่ฉิงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงความสนิทสนมกับซูโหยวมากเกินไป แต่ก็ไม่ได้เปิดโปงอะไรเกี่ยวกับความพยายามของซูโหยวที่จะสร้างความใกล้ชิดกับเขา
สายตาลึกซึ้งของเขามองไปที่เฉียวชวีโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้ เธอได้เก็บความเคียดแค้นที่ทำให้เขารู้สึกกดดันก่อนหน้านี้ไปแล้ว กลับมาสู่ท่าทีเย็นชา
เห็นเธอยิ้มเยาะมองซูโหยว ความดูถูกและเยาะเย้ยในดวงตาไม่มีการปิดบังแม้แต่น้อย
"คุณซูโหยว ฉันพูดไม่ชัดเจนหรือ? แม่ฉันมีลูกแค่ฉันคนเดียว และฉันก็ไม่มีนิสัยชอบรับคนอื่นเป็นญาติ"


## 013.จัดการลูกนอกสมรส

เฉียวชวีโยนประโยคที่ไม่ให้เกียรติออกมา และในขณะเดียวกัน ครึ่งประโยคสุดท้ายนั้น บอกเฉียวเซิ่งและซูโหยวอย่างชัดเจนว่า ลูกนอกสมรสคนนี้ เธอจะไม่มีวันยอมรับอย่างเด็ดขาด
สีหน้าของซูโหยวซีดลงไปหลายส่วน ดวงตาเริ่มมีน้ำตาแห่งความน้อยใจคลอเบ้าอย่างชำนาญ
เธอก้มหน้ากัดริมฝีปากล่าง ไม่กล้าเอ่ยปากอีก เธอรู้ว่าจะต้องมีคนพูดแทนเธอแน่นอน เธอเพียงแค่นั่งเงียบๆ ก็พอ
"เฉียวชวี ฉันบอกแล้วว่า เสี่ยวโหยวเป็นลูกสาวของฉัน เธอก็เป็นคนตระกูลเฉียว เป็นน้องสาวของเธอ ไม่ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับก็ไม่ได้"
เฉียวชวียกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน สายตาเยาะเย้ยของเธอเหมือนมีคมมีดกวาดผ่านใบหน้าของซูโหยว
เธอเคยได้ยินชื่อซูโหยวมานานแล้ว แต่รู้เพียงว่าเธอเป็นคนที่ลู่โม่ฉิงหมายปอง เธอไม่มีความเป็นศัตรูใดๆ กับเธอ แต่ตอนนี้ สถานการณ์มันต่างออกไป
คนที่ทำลายครอบครัวของเธอ ทำให้แม่ของเธอเสียใจ เธอไม่เคยใจอ่อนหรือเก็บหน้าตาให้พวกเขา
เฉียวเซิ่งไม่มีสิทธิ์ ซูโหยวยิ่งไม่มีสิทธิ์
"คนตระกูลเฉียว? เธอไม่ได้นามสกุลซูหรอกหรือ? ท่านเฉียว คุณมีความสามารถมาบังคับให้ฉันยอมรับลูกนอกสมรสคนนี้ แต่ทำไมไม่มีความสามารถกลับบ้านไปให้คุณปู่เขียนชื่อเธอลงในทะเบียนตระกูลเฉียวของเราล่ะ? ฉันยอมรับก็ไม่มีประโยชน์ บรรพบุรุษของตระกูลเฉียวยอมรับ นั่นแหละถึงจะนับว่าใช่"
"เฉียวชวี เธอ... เธออย่าเกินไปนัก ฉันเป็นพ่อของเธอ เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้กับฉัน?"
แม้จะรู้ว่าคำพูดของเฉียวชวีเป็นความจริง แต่เฉียวเซิ่งก็โกรธจนหน้าแดงเมื่อถูกเธอแทงใจดำอย่างเฉียบคม
เสี่ยวโหยวเป็นลูกสาวที่เขารักมากที่สุด เธอไม่เหมือนเฉียวชวีที่ต่อต้านเขาทุกเรื่อง เธอจะเชื่อฟังและทำหน้าที่ลูกสาวอย่างดี
แม้เขาไม่เคยให้สถานะใดๆ กับเธอ แต่เธอก็ไม่เคยถือสา แถมยังปลอบใจเขาอีกต่างหาก
ตอนนี้เขาแค่อยากให้สถานะกับเธอเท่านั้น นี่มันผิดด้วยหรือ ทำไมต้องยกคุณปู่มาอ้างด้วย?
ก็เพราะคุณปู่จะไม่มีวันยอมรับ เขาถึงอยากเริ่มจากเฉียวชวีก่อน แต่ไม่คิดว่า เด็กดื้อคนนี้ แม้แต่หน้าตาแค่นี้ก็ไม่ให้เขา
"ดีนะที่คุณยังจำได้ว่าคุณเป็นพ่อฉัน เมื่อจำได้ ก็ทำหน้าที่พ่อให้ดีสิ อย่ามาทำตัวน่าอายอยู่ที่นี่ พาลูกนอกสมรสไปอวดทั่ว คุณอยากเป็นตัวตลกในวงสังคมชั้นสูง ก็อย่าลากฉันไปด้วย"
"เฉียวชวี เธอ..."
เฉียวเซิ่งโกรธจนหน้าแดงก่ำเพราะคำพูดของเฉียวชวี พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่ชี้นิ้วสั่นๆ ใส่เฉียวชวี
ซูโหยวที่นั่งทำหน้าน้อยใจอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไรเลย เห็นว่าถึงเวลาพอดีแล้ว จึงเริ่มลุกขึ้น ดึงเฉียวเซิ่งที่โกรธจนตัวสั่นให้กลับไปนั่งที่ แล้วปลอบเบาๆ
"คุณพ่อคะ ช่างเถอะ อย่าโกรธเลยนะคะ ในเมื่อพี่สาวไม่อยากยอมรับหนู ก็อย่าไปบังคับเลย หนูไม่อยากให้พวกคุณต้องเสียความสัมพันธ์พ่อลูกเพราะหนู"
"เสี่ยวโหยว..."
เมื่อเห็นซูโหยวรู้ความแบบนี้ เฉียวเซิ่งยิ่งรู้สึกเจ็บปวดและรู้สึกผิด
"เรื่องนี้คุณวางใจได้ ฉันกับท่านเฉียวไม่มีความสัมพันธ์พ่อลูกอะไรกัน ดังนั้น จึงไม่มีเรื่องทำลายให้พูดถึง"
เสียงเยาะเย้ยของเฉียวชวีดังขึ้นทันเวลา ขัดจังหวะการประชันฝีมือการแสดงของพ่อลูกคู่นี้ต่อหน้าเธอ สายตาเย็นชาดุจใบมีด เหมือนน้ำแข็งที่แข็งตัวมานับพันปี ทำให้ซูโหยวสะท้านไปทั้งตัว
ลู่โม่ฉิงแต่เดิมก็แค่อยากมาด้วยกับเฉียวชวี แต่ไม่คิดว่าจะได้เห็นการต่อสู้ระหว่างพ่อลูกแบบนี้
เขาเคยได้ยินมานานแล้วว่าเฉียวเซิ่งมีผู้หญิงข้างนอก และมีลูกนอกสมรส แต่เขาก็ไม่รู้ว่า ลูกนอกสมรสคนนั้นจะเป็นซูโหยว
เมื่อเห็นเฉียวชวีที่เย็นชาและดุดันแบบนี้ เขาก็อดยิ้มไม่ได้ นี่แหละคือตัวตนที่แท้จริงของเฉียวชวี ไม่ใช่หรือ?


## 014.นักแสดงยอดเยี่ยมระดับดอกบัวขาวเล็ก

ผู้หญิงที่มักจะยิ้มอย่างอ่อนโยนและสดใสต่อหน้าเธอนั้น ก็เป็นเพียงการแสร้งทำของเธอเท่านั้น
"เฉียวชวี!"
เฉียวเซิ่งโกรธจนหน้าซีด "ในเมื่อเธอไม่ได้คิดว่าฉันเป็นพ่อ เธอเชื่อไหมว่าฉันจะไล่เธอออกจากบ้านเฉียว?"
"คุณเชื่อคำพูดของตัวเองหรือเปล่า?"
เธอเลิกคิ้ว มือทั้งสองยันโต๊ะ ยกคางขึ้นอย่างหยิ่งยโส แล้วย้อนถาม
เมื่อเห็นสีหน้าอับอายและโกรธของเฉียวเซิ่งที่เกิดจากคำพูดของเธอ มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงกลัว ชัดเจนว่ากำลังเยาะเย้ยเฉียวเซิ่ง
"คุณลองคิดดูดี ๆ ว่าคุณเข้าใจความสามารถของตัวเองผิดไปหรือเปล่า?"
"เธอ..."
เฉียวเซิ่งถูกเฉียวชวีเยาะเย้ยต่อหน้าลูกเขยอย่างลู่โม่ฉิง ทำให้เขาเสียหน้าอย่างมาก
ถ้าตอนนี้เขาไม่หาโอกาสเอาหน้ากลับคืนมา ต่อไปเขาก็จะไม่กล้าเงยหน้าต่อหน้าลู่โม่ฉิงและบ้านลู่
"เฉียวชวี เสี่ยวโหยวมีเลือดเดียวกับเธอไหลอยู่ในตัว ไม่ว่าเธอจะยอมรับหรือไม่ก็ต้องยอมรับ!"
แม้จะพูดออกมาแล้ว แต่สายตาของเฉียวเซิ่งก็เผยให้เห็นถึงความไม่มั่นใจของเขา
เฉียวชวีไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนขี้ขลาดอย่างเฉียวเซิ่งจะกล้ามาเล่นตัวแข็งกับเธอเพื่อลูกนอกสมรสคนหนึ่ง
แต่น่าเสียดาย เฉียวชวีเป็นกระดูกชิ้นที่แข็งเสมอมา ความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดที่เธอเคยมีนั้นเธอมอบให้ลู่โม่ฉิงทั้งหมด แต่สุดท้ายเธอก็ได้แค่ทำให้ตัวเองซาบซึ้งเท่านั้น
เสียงแค่นหัวเราะดังออกมาจากปากของเฉียวชวี ความเย็นชาในดวงตาของเธอเหมือนน้ำแข็งที่ไม่ละลายนับพันปี กวาดผ่านใบหน้าของเฉียวเซิ่งและซูโหยว
"ตอนนี้คุณไร้ประโยชน์ถึงขนาดที่มีแค่วิธีเล่นตัวแข็งวิธีเดียวแล้วหรือ? เฉียวเซิ่ง คุณเข้าใจให้ดี ตำแหน่งของคุณตอนนี้ใครเป็นคนให้!"
"เฉียวชวี เธอ... ฉันต่างหากที่เป็นหัวหน้าบ้านเฉียว เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดแบบนี้?"
เมื่อเฉียวเซิ่งพูดประโยคนี้ สายตาของเขาดูไม่มั่นใจอย่างเห็นได้ชัด
มีบางเรื่องที่คนนอกไม่รู้ แต่เขารู้ดี
เฉียวชวียิ้มอย่างไม่ใส่ใจ เผชิญหน้ากับความโกรธของเฉียวเซิ่ง เธอไม่รู้สึกโกรธเลยแม้แต่น้อย แต่กลับมองเขาเป็นเรื่องตลก
เธอเพียงแค่เลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ "หัวหน้าครอบครัว? คุณมั่นใจในตำแหน่งนี้ของตัวเองขนาดนั้นเลยหรือ ไม่ลองดูหน่อยหรือ?"
ซูโหยวนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด แต่ทุกคำพูดของเฉียวชวีล้วนแสดงถึงความไม่เกรงกลัว ชัดเจนว่าเฉียวชวีไม่ได้สนใจเฉียวเซิ่งเลย
ซูโหยวรู้ว่าเมื่อไหร่ควรเข้าและเมื่อไหร่ควรถอย ไม่ว่าเฉียวชวีจะอาศัยสถานะบุตรสาวที่ถูกต้องตามกฎหมายแสดงความเย่อหยิ่งและก้าวร้าวแค่ไหน ตระกูลเฉียวก็ยังเป็นของเฉียวเซิ่ง
เธอเพียงแค่ต้องทำตัวเป็นลูกสาวที่ดี สิ่งที่อยู่ในมือของเฉียวเซิ่งก็จะมีส่วนของเธอเอง
ยิ่งเฉียวชวีก้าวร้าวมากเท่าไร เฉียวเซิ่งก็จะยิ่งรังเกียจมากเท่านั้น ต่อไปเธอจะไม่ได้เงินแม้แต่บาทเดียวจากมือของเฉียวเซิ่ง
เมื่อถึงเวลานั้น ทุกอย่างก็จะเป็นของเธอ ซูโหยว ไม่ใช่หรือ?
เธอคิดอย่างไร้เดียงสาในใจ
เฉียวเซิ่งไม่คิดเลยว่าเฉียวชวีจะกดดันเขาอย่างต่อเนื่อง จนทำให้เขาตกตะลึง
เขารู้ดีที่สุดว่าเขาสามารถไล่เฉียวชวีออกจากบ้านเฉียวได้หรือไม่
"คุณพ่อคะ อย่าโกรธพี่สาวเลยค่ะ เสี่ยวโหยวไม่ได้ถือสาอะไรจริง ๆ ค่ะ แค่คุณพ่อดีกับหนูก็พอแล้ว จะได้เข้าประตูบ้านเฉียวหรือไม่ หนูก็ไม่สนใจค่ะ"
ซูโหยวเลือกจังหวะที่เหมาะสมในการออกมาพูดกลบเกลื่อน ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาดูน่าสงสารมาก
"เสี่ยวโหยวเป็นเด็กดี เธอวางใจได้ ถึงแม้ว่าเธอจะเข้าประตูบ้านเฉียวไม่ได้ พ่อก็จะไม่ปล่อยให้เธอต้องเสียใจ"
เฉียวเซิ่งตบมือของซูโหยว ความเวทนาในดวงตาของเขา เฉียวชวีเห็นอยู่ในสายตา และคำพูดของเฉียวเซิ่งก็ทำให้เฉียวชวีรู้สึกว่าช่างน่าขบขันเหลือเกิน
เฉียวเซิ่งคิดอะไรอยู่ เธอรู้ดีมาก


## 015.คุณลองดูสิว่าฉันกล้าหรือไม่

การให้คำมั่นสัญญาแบบนี้กับซูโหยว ไม่ใช่แค่เรื่องง่ายๆ อย่างการให้บ้านหรือเงินเท่านั้น
และการที่ซูโหยวยอมทำตัวน่าสงสารและประจบประแจงแบบนี้ ก็ไม่ใช่แค่เพื่อจะได้เงินจำนวนเล็กน้อยจากมือของเฉียวเซิ่งเท่านั้น
ในขณะนั้นเอง พนักงานเสิร์ฟได้นำชามาเสิร์ฟ วางไว้ตรงหน้าพวกเขา ช่วยบรรเทาบรรยากาศตึงเครียดลงชั่วคราว
หลังจากพนักงานเสิร์ฟถอยออกไป เฉียวชวีก็รินชาให้ตัวเอง แล้วจิบเบาๆ
"คุณเฉียว ดูเหมือนคุณจะใช้ชีวิตสบายมานานเกินไป มีบางเรื่องที่คุณลืมไปแล้ว"
เฉียวชวีเก็บความแหลมคมของตัวเองไว้และดูเหมือนไม่ใส่ใจ แต่ถึงกระนั้น คำพูดที่เธอเอ่ยออกมากลับทำให้เฉียวเซิ่งรู้สึกระแวดระวังขึ้นมาทันที
เธอวางถ้วยชาลง เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเกียจคร้าน แล้วพูดว่า: "คุณต้องการให้ฉันเตือนความจำคุณไหมว่า เฉียวชวีเก่งที่สุดในเรื่องอะไร?"
ปลายนิ้วขาวเรียวของเธอเล่นกับขอบถ้วยเบาๆ ท่าทางนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจและความสงบนิ่งที่ลู่โม่ฉิงไม่เคยเห็นมาก่อน บรรยากาศที่ควบคุมทั้งห้องราวกับว่าเธอสามารถเหยียบคนที่ขัดใจเธอไว้ใต้ฝ่าเท้าได้
ลู่โม่ฉิงมองเฉียวชวีด้วยสายตาที่ซับซ้อน แม้ว่าเขาจะรู้มาตลอดว่าเฉียวชวีเป็นผู้หญิงที่ไม่ธรรมดา และเก่งในการปลอมแปลงตัวตน เธอสามารถหลอกทุกคนได้อย่างง่ายดาย แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นบรรยากาศอันทรงพลังของเธอ หัวใจของเขาก็ยังรู้สึกสั่นสะเทือน
เฉียวเซิ่งถูกคำพูดของเฉียวชวีเตือนให้นึกขึ้นได้ ม่านตาของเขาหดตัวอย่างรุนแรง และเข้าใจทันทีว่าเธอกำลังจะพูดอะไร
รู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นๆ สาดลงมาบนศีรษะ เย็นจนร่างกายของเขาสั่นไปชั่วขณะ
เฉียวชวีวางถ้วยชาลงตรงหน้าเบาๆ มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน
"จำคำพูดของฉันไว้ สิ่งที่เป็นของฉัน เฉียวชวี แม้จะเอาไปให้หมากิน ก็จะไม่ยอมให้คนนอกได้ไปง่ายๆ"
"คนนอก" ที่เธอพูดถึงคือใคร ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้ดี
สีหน้าของเฉียวเซิ่งและซูโหยวดำลงทันที
เมื่อครู่เฉียวเซิ่งยังแนะเป็นนัยว่าจะให้หุ้นของตระกูลเฉียวแก่เธอ แต่เฉียวชวีมองออกอย่างง่ายดาย และยังพูดความจริงออกมาตรงๆ
"เธอกล้าดียังไง!"
เมื่อเทียบกับความสงบและความมั่นใจของเฉียวชวี เฉียวเซิ่งกลับแสดงความโกรธจนตัวสั่นซึ่งไม่เหมาะกับสถานะของเขาเลย
เขารู้ว่าเฉียวชวีมีความสามารถแบบนั้นจริงๆ
แปดปีก่อน ตระกูลเฉียวเผชิญกับวิกฤตล้มละลาย ในขณะที่ทุกคนคิดว่าตระกูลเฉียวไม่มีโอกาสฟื้นตัวและกำลังวางแผนซื้อกิจการ เฉียวชวีซึ่งตอนนั้นอายุเพียง 18 ปี เพิ่งเรียนจบจากต่างประเทศกลับมา
เธอเข้ามาดูแลตระกูลเฉียวด้วยตัวคนเดียว และใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งเดือนก็พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส
จนถึงตอนนี้ได้กลายเป็นหนึ่งในสี่บริษัทชั้นนำของเมือง A
ทุกคนคิดว่านั่นเป็นเพราะความสามารถอันยอดเยี่ยมของเฉียวเซิ่ง แต่มีเพียงคนในตระกูลเฉียวเท่านั้นที่รู้ว่า ความรุ่งโรจน์ของตระกูลเฉียวนั้นเกิดจากทุกสิ่งที่เฉียวชวีทำอยู่เบื้องหลัง
ดังนั้น เฉียวชวีจึงพูดด้วยความมั่นใจเช่นนั้น
"คุณลองดูสิว่าฉันกล้าหรือไม่กล้า?"
"เฉียวชวี เธอ...เธอ..."
เฉียวเซิ่งโกรธจนตัวสั่น แต่เฉียวชวีไม่ได้สนใจเลย เธอมีท่าทีเหมือนกำลังเจรจาธุรกิจอย่างสบายๆ และกดดันอีกฝ่ายไว้อย่างหนักแน่น
บางเรื่อง เธอ เฉียวชวี ไม่ถือสา ไม่ได้หมายความว่าอีกฝ่ายจะได้ใจเกินไป
คิดว่าความใจดีคือความอ่อนแอ? ก็ต้องดูว่าเป็นใครก่อน
เธอลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างเกียจคร้าน จัดเสื้อผ้าของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ สายตาของเธอกวาดมองใบหน้าของเฉียวเซิ่งและซูโหยว
"แทนที่จะคิดทำอะไรเกินตัว ทำไมไม่คิดว่าจะทำให้ลูกสาวคนนี้มีความสุขได้อย่างไร หลังจากทั้งหมดนี้ คุณเฉียวก็ต้องพึ่งฉันในบั้นปลายชีวิต หรือคุณคิดว่าคนนอกจะเต็มใจเลี้ยงดูคุณหรือ?"
พูดจบ มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพอใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก


## 016.เข่าอ่อนขนาดนี้ แน่ใจหรือว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขบ้านเฉียว?

ใบหน้าของเฉียวเซิ่งดำคล้ำอย่างน่ากลัว
เขาเคยคิดว่าถึงแม้ความสัมพันธ์กับลูกสาวคนนี้จะไม่ดี แต่ก็รู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่คิดมากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ดังนั้น เขาจึงคิดว่าจะให้เธอยอมรับเสี่ยวโหยวก่อน แล้วค่อยพาเสี่ยวโหยวกลับบ้านเฉียว มีเฉียวชวีอยู่ คุณปู่ก็จะต้องยอมรับเสี่ยวโหยวแน่นอน
แต่ไม่คิดว่า ครั้งนี้เขาคิดผิดไปจริงๆ
เธอไม่เพียงแต่ไม่ให้เกียรติเสี่ยวโหยว ยังรุกไล่จนเขาแทบไม่มีทางสู้
ซูโหยวก็ไม่คิดว่า เฉียวเซิ่งจะไร้ประโยชน์ขนาดนี้ต่อหน้าเฉียวชวี พ่อคนหนึ่งปล่อยให้ลูกสาวหยิ่งยโสขนาดนี้
แต่ยังดี ถึงเฉียวเซิ่งจะช่วยเธอไม่ได้ แต่ก็ยังมีลู่โม่ฉิงไม่ใช่หรือ?
ไม่ว่าเฉียวชวีจะหยิ่งยโสแค่ไหน ต่อหน้าลู่โม่ฉิง เธอก็ต้องยอมอ่อนข้อไม่ใช่หรือ?
คิดแบบนี้แล้ว ซูโหยวก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง
เงยหน้ามองเฉียวเซิ่ง แล้วมองลู่โม่ฉิง เธอก้มหน้าลง น้ำตาคลอ กัดริมฝีปากล่าง พยายามกลั้นความรู้สึกน้อยใจไว้
ตอนที่เฉียวชวีเดินผ่านเธอไป เธอรีบคว้าแขนเฉียวชวีไว้ แล้วคุกเข่าลง
"พี่สาว ขอโทษค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของหนู หนูไม่ดีเอง พ่อไม่ควรพาหนูมาทำให้พี่สาวโกรธ พี่สาวอย่าโกรธพ่อนะคะ ขอโทษค่ะ พี่สาว..."
ท่าทางน่าสงสารที่ยอมลดตัวของซูโหยว ใครเห็นก็อดสงสารไม่ได้
เฉียวชวีหรี่ตาลงมองมือที่จับแขนเธออยู่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยเยาะหยัน
จะแสร้งทำเป็นน่าสงสารแค่ไหนก็ตาม เฉียวชวีไม่เคยหลงกลแบบนี้ แต่ถ้ามีคนมาคุกเข่าประจบเธอ เธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะห้าม ไม่ใช่หรือ?
"คุกเข่าง่ายๆ แบบนี้เลยหรือ?"
เธอมองท่าทางน่าสงสารของซูโหยว แล้วหัวเราะเยาะ "คุณปู่ของฉันเป็นทหาร ท่านบอกว่า ลูกหลานบ้านเฉียว ยอมตายทั้งยืนดีกว่ามีชีวิตอยู่ทั้งคุกเข่า เข่าของเธออ่อนขนาดนี้ แน่ใจหรือว่าเป็นลูกหลานบ้านเฉียว?"
คำพูดของเธอเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย สายตามองไปที่เฉียวเซิ่งอย่างมีความหมาย "หรือควรตรวจสอบให้ดีก่อน อย่าเป็นพ่อให้เขาฟรีๆ โดยไม่รู้ตัว"
ท่ามกลางใบหน้าเขียวคล้ำของเฉียวเซิ่งและใบหน้าซีดขาวของซูโหยว เธอสะบัดมือของซูโหยวออกอย่างแรง แล้วปัดชายเสื้อที่ซูโหยวแตะด้วยสีหน้ารังเกียจ
"พี่สาว ฉัน..."
คำพูดของเธอเพิ่งจะมาถึงปาก ก็ถูกสายตาเย็นชาเตือนของเฉียวชวีทำให้กลืนกลับไป
ในใจของซูโหยวโกรธจนแทบระเบิด กำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ ปลายนิ้วซีดขาว
การเผชิญหน้ากับเฉียวชวีครั้งแรก ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะดื้อดึงไม่ยอมรับฟังใครขนาดนี้
เฉียวชวีไม่ได้พูดอะไรกับเฉียวเซิ่งและซูโหยวอีก สายตาของเธอก่อนจะจากไป มองไปที่ลู่โม่ฉิงที่ไม่ได้พูดอะไรเลย ในดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก
ลู่โม่ฉิงมีรสนิยมอะไร?
ถึงกับชอบดอกบัวขาวระดับแบรนด์หรูระดับโลกแบบนี้ เฉียวชวีก็ตาบอดเหมือนกัน ทำไมถึงได้ชอบผู้ชายที่มีรสนิยมต่ำแบบนี้
ลู่โม่ฉิงรับรู้ถึงสายตาดูถูกของเฉียวชวี ในใจรู้สึกไม่พอใจ
สี่ปีไม่พบกัน เฉียวชวีเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน สายตาที่มองเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความรักและการเทิดทูนเหมือนแต่ก่อน ไม่สิ ทำไมเขาถึงลืมไปอีกว่า เธอไม่ได้เปลี่ยนเป็นคนละคน แต่เป็นการกลับมาเป็นตัวตนที่แท้จริงต่างหาก
"ฉันไม่รบกวนให้ครอบครัวสามคนของพวกคุณกินข้าวแล้ว"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้อย่างไม่ใส่ใจ หันกลับมามองโดยบังเอิญ พอดีสบตากับลู่โม่ฉิงที่มองมาอย่างมีความหมาย ลำคอของเธอตึงขึ้นทันที ความเกลียดชังในดวงตาที่มีต่อลู่โม่ฉิงยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
เธอไม่สนใจเฉียวเซิ่ง ยิ่งไม่สนใจซูโหยว แต่ผู้ชายตรงหน้านี้ เป็นคนที่เธอเคยรักอย่างลึกซึ้งและพยายามอย่างสุดความสามารถแต่ก็ไม่อาจปล่อยวาง กลับร่วมมือกับคนสองคนนี้ เหยียบหน้าเธอไว้ใต้ฝ่าเท้าอย่างไร้ความปรานี


## 017.ตั้งใจจะหย่าอย่างแน่วแน่

สามปีที่เธอทุ่มเทอย่างเงียบๆ ตอนนี้ถูกลู่โม่ฉิงตบเข้าที่ใบหน้าเธออย่างรุนแรง มันทั้งเจ็บทั้งเย็นชา แต่กลับทำให้เธอตื่นจากภวังค์อย่างสิ้นเชิง
ความเกลียดชังในดวงตาเธอลึกลงเรื่อยๆ เธอมองลู่โม่ฉิง เสียงของเธอหนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความเย็นชาและเด็ดขาดอย่างที่สุด
"ลู่โม่ฉิง รีบเซ็นเอกสารซะ!"
พูดจบ เธอหันหลัง ยืดหลังตรง เดินจากไปอย่างสง่างามต่อหน้าพวกเขา ร่างที่เดินจากไปนั้นดูสง่าราวกับนกยูงที่ไม่สนใจผู้ใด
ลู่โม่ฉิงมองแผ่นหลังที่ตรงของเธอ หรี่ตาลง สายตาลึกล้ำ และความเกลียดชังในดวงตาของเธอตอนที่ขอให้เขาเซ็นเอกสารนั้นชัดเจนมาก ซึ่งทำให้หัวใจของเขาปั่นป่วนอย่างรุนแรง
เธอต้องการหย่า อย่างเด็ดเดี่ยวที่จะหย่า ลู่โม่ฉิงไม่เคยแน่ใจเท่าขณะนี้มาก่อน
นึกถึงสายตาที่เธอมองเขาตอนที่เธอจากไป เด็ดขาด ความเกลียดชังที่ไม่ปิดบัง ราวกับมีดที่แทงเข้าที่หัวใจของเขาอย่างรุนแรง กลับทำให้เกิดความเจ็บปวดที่ทนไม่ได้
ซูโหยวรู้ว่าเฉียวชวีได้ส่งข้อตกลงการหย่าให้ลู่โม่ฉิง แต่ไม่รู้ว่าลู่โม่ฉิงไม่เคยเซ็นเอกสารเลย
ในช่วงสี่ปีที่ผ่านมา เธอคิดว่าเมื่อเฉียวชวีจากไป เธอคือคนที่อยู่ใกล้ชิดที่สุด เป็นคนที่มีโอกาสแต่งงานกับลู่โม่ฉิงมากที่สุด แต่ในสี่ปีนี้ ลู่โม่ฉิงยังคงโสด ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยู่ข้างกาย
เธอบอกตัวเองไม่หยุดว่า มันไม่เกี่ยวกับเฉียวชวี ลู่โม่ฉิงเกลียดเฉียวชวีขนาดนั้น แล้วเขาจะรักษาความบริสุทธิ์เพื่อเฉียวชวีได้อย่างไร
แต่เธอรอมาสี่ปี รอจนเฉียวชวีกลับมา ลู่โม่ฉิงก็ไม่เคยคิดจะหย่า ตรงกันข้าม กลับเป็นเฉียวชวีที่ดูร้อนรนเหลือเกิน
ซูโหยวไม่คิดว่าเฉียวชวีจะเป็นฝ่ายขอหย่าเอง เธอรู้ว่าลู่โม่ฉิงเกลียดเฉียวชวีมาก เธอรอมาเจ็ดปี แต่ตอนนี้เพิ่งรู้ว่า ลู่โม่ฉิงไม่เคยคิดจะหย่าเลย
หลังจากออกจากร้านอาหาร หลังที่ตรงของเฉียวชวีค่อยๆ อ่อนลง
เธอยอมรับว่า เมื่อเห็นลู่โม่ฉิงนั่งข้างซูโหยวคอยช่วยเหลือเธอ ในขณะที่เธอต้องเผชิญหน้ากับพ่อลูกคู่นั้นที่ไร้ยางอายเพียงลำพัง เธอก็อิจฉา
การโต้เถียงเมื่อครู่ เธอแยกไม่ออกเลยว่าเป็นเพราะเฉียวเซิ่งหรือเพราะลู่โม่ฉิงกันแน่
หรืออาจเป็นเพราะความรักและการปกป้องที่พวกเขาทั้งสองมีต่อซูโหยว ทำให้ความเป็นศัตรูของเธอที่มีต่อซูโหยวเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง
ก่อนแต่งงาน เธอรู้ถึงการมีอยู่ของซูโหยว น้องสาวของเธอ หลู่ซินถง พูดถึงเธอต่อหน้าเธอไม่น้อย
แต่เธอไม่เคยสนใจที่จะสืบเรื่องของซูโหยว
เธอซ่อนความคมกร้าวทั้งหมดของเธอต่อหน้าลู่โม่ฉิง แม้กระทั่งเพื่อแต่งงานกับเขา เธอเอาตระกูลเฉียวมาเป็นเดิมพัน คิดว่าสักวันหนึ่งเธอจะทำให้ลู่โม่ฉิงรักเธอจากใจจริง
ไม่คิดว่า สุดท้ายแล้ว เธอไม่ได้อะไรจากลู่โม่ฉิงเลย มีเพียงศักดิ์ศรีเล็กๆ น้อยๆ ที่ถูกลู่โม่ฉิงเหยียบย่ำจนหมดสิ้น
นึกถึงภาพครอบครัวที่มีความสุขในร้านอาหารตอนนี้ ดวงตาของเฉียวชวีก็เจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง มือที่ห้อยข้างลำตัวกำแน่น
ลู่โม่ฉิงทำให้ความยึดมั่นที่เธอมีต่อเขาหลายปี สลายไปในชั่วพริบตา
ในร้านอาหาร ซูโหยวยังคุกเข่าอยู่ไม่ได้ลุกขึ้น คำพูดที่เหมือนการดูถูกของเฉียวชวี ทำให้ใบหน้าของเธอซีดขาวด้วยความโกรธ แต่เธอต้องกลั้นความโกรธนั้นไว้และแปรเป็นความน้อยใจ
เธอรู้ว่า ตอนนี้เธอทำได้แค่อดทน
"เสี่ยวโหยว อย่าคุกเข่าอีกเลย ลุกขึ้นเถอะ"
เฉียวเซิ่งก้มตัวลง พยุงซูโหยวขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวที่น่ารักของตนดูน้อยใจเช่นนี้ เฉียวเซิ่งรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวเป็นครั้งแรก
ซูโหยวก็รู้สึกว่าเฉียวเซิ่งไร้ประโยชน์เกินไป แต่เธอจะไม่แสดงความไม่พอใจหรือการดูถูกแม้เพียงเล็กน้อยต่อหน้าเฉียวเซิ่ง


## 018.เธอกำลังเรียกใครว่าที่รัก

"ขอบคุณคุณพ่อค่ะ"
เธอมองเฉียวเซิ่งด้วยสายตาขอบคุณ จากนั้นก็หันไปมองลู่โม่ฉิงด้วยสายตาขอโทษ
"ขอโทษนะม่อฉิง ที่จริงฉันอยากแบ่งปันความสุขกับคุณ แต่ไม่คิดว่า..."
เธอยิ้มขมขื่นที่มุมปาก แสดงความรู้สึกเจ็บปวดและจนใจออกมาอย่างเต็มที่ต่อหน้าลู่โม่ฉิง
เมื่อเห็นท่าทางของซูโหยวเป็นแบบนี้ เฉียวเซิ่งยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น
"เสี่ยวโหยว ทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ ทำให้ลูกต้องเสียใจวันนี้"
"ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อ พี่สาวไม่ยอมรับหนู หนูจะพยายามทำให้พี่สาวเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับหนู หนูจะทำให้พี่สาวชอบหนูให้ได้"
เธอเกาะแขนเฉียวเซิ่งอย่างเรียบร้อย พูดว่า: "คุณพ่ออย่าโกรธพี่สาวเลยนะคะ ถึงอย่างไร แม่ของหนูก็ทำไม่ถูก พี่สาวระบายอารมณ์ใส่หนูก็สมควรแล้ว"
เธอแสดงความใจกว้างและเข้าใจสถานการณ์ ในคำพูดยังแฝงความรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ที่ถูกลงโทษไปด้วย นี่ไม่เพียงแต่เพื่อแสดงต่อหน้าเฉียวเซิ่งเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องการให้ลู่โม่ฉิงเห็น
เธอรู้จักเขามาหลายปีแล้ว เขาตอบสนองทุกคำขอของเธอ แต่ท่าทีของเขายังคงเย็นชา ไม่ถึงกับเฉยชา แต่ก็เย็นชาและห่างเหิน ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ก็ไม่สามารถเข้าใกล้เขาได้ ยิ่งไม่สามารถเข้าไปในใจเขา
เธอรู้ดีว่า การเป็นภรรยาของลู่โม่ฉิงให้ความรู้สึกเหนือกว่าการเป็นลูกสาวของเฉียวเซิ่ง
"คุณเฉียวเซี่ยนเซิง ต้องการให้เสิร์ฟอาหารตอนนี้ไหมครับ?"
พนักงานเสิร์ฟก็รู้ว่าบรรยากาศเมื่อครู่ไม่ค่อยดีนัก จึงไม่ได้เข้ามา ตอนนี้เฉียวชวีไปแล้ว เขาจึงฝืนใจเข้ามา
"เสิร์ฟเลย"
เฉียวเซิ่งรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เงยหน้ามองลู่โม่ฉิงแล้วพูดว่า: "ม่อฉิง เสี่ยวโหยวสั่งอาหารที่เธอชอบมาหลายอย่าง กินด้วยกันนะ"
เขาพยายามจับคู่ซูโหยวกับลู่โม่ฉิงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เจตนาที่ชัดเจนขนาดนี้ ลู่โม่ฉิงจะไม่รู้ได้อย่างไร
เห็นลู่โม่ฉิงยกมือดูนาฬิกา แล้วพูดว่า: "ไม่ละครับ ผมมากับเฉียวชวี ตอนนี้ต้องไปส่งเธอกลับ คราวหน้าผมจะเลี้ยงพ่อเอง"
เขาพูดอย่างสุภาพ แต่ไม่มีความเคารพอย่างที่ลูกเขยควรมี
การปฏิเสธโดยตรงของเขาทำให้ดวงตาของซูโหยวฉายแววผิดหวัง แต่เธอยังคงแสดงออกอย่างเหมาะสมและเอาใจใส่ต่อหน้าลู่โม่ฉิงเช่นเคย
"งั้นคุณรีบไปส่งพี่สาวกลับเถอะ เธออารมณ์ไม่ดี คุณต้องดูแลเธอให้ดีนะ"
ลู่โม่ฉิงไม่สนใจซูโหยว เร่งฝีเท้าเดินออกไปโดยไม่รู้ตัว จากระยะไกล เขาเห็นเฉียวชวีกำลังเดินช้าๆ ไปที่ลานจอดรถ
เงาร่างบอบบางนั้น แฝงไปด้วยความเศร้าที่ทำให้คนรู้สึกสงสาร
ในลานจอดรถไม่มีรถมากนัก เฉียวชวีมองเห็นรถ SUV ของเธอได้ทันที เธอยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อหยิบกุญแจ แล้วนึกขึ้นได้ว่ากุญแจอยู่กับลู่โม่ฉิง
เธอขมวดคิ้วทันที กำลังจะไปหาลู่โม่ฉิงเพื่อเอากุญแจคืน แต่โทรศัพท์ในกระเป๋าของเธอดังขึ้นพอดี
ตอนที่ลู่โม่ฉิงเดินมาถึง เขาเห็นพอดีว่าใบหน้าที่เคยเศร้าหมองของเฉียวชวี เมื่อเห็นสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา ได้แสดงรอยยิ้มอ่อนโยนที่เขารู้สึกว่าห่างไกลจากเขามากแล้ว
แต่ก่อน รอยยิ้มแบบนี้มีให้เขาคนเดียว แต่ตอนนี้ กลับเป็นรอยยิ้มให้กับคนอื่นที่ไม่ใช่เขา
ในใจของลู่โม่ฉิง ความรู้สึกโกรธพลุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาเฉียวชวี
แล้วได้ยินเธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมากว่า: "มีอะไรหรือคะ ที่รัก?... อืม ฉันจะรีบกลับไป คุณกินข้าวก่อนนะ..."
ตอนนี้เฉียวชวี ไม่มีท่าทีดุดันอย่างที่เห็นในร้านอาหารอีกแล้ว เธออ่อนโยนจนทำให้คนรู้สึกอยากกัดฟันด้วยความหงุดหงิด
ที่รัก?
บ้าชิบ เธอเรียกใครว่าที่รัก!
สาวหน้าขาวเข้ามาท้าทาย เธอตบไปทันที: "ก็แค่รองเท้าคู่เก่า อยากได้นักก็เก็บไปใส่สิ"
เศรษฐีคนหนึ่งเข้ามาประจบ: "ที่รัก ถึงจะเป็นรองเท้าคู่เก่า ผมก็จะให้คุณคนเดียวใส่"
"ไปให้พ้น!"
...
【พระเอกนางเอกคู่เดียว】สี่ปีที่แล้ว เธอพาลูกน้อยในท้องจากไปด้วยความโกรธ สี่ปีต่อมา—
"คุณลุงคนนี้ ผมเห็นว่าหน้าผากคุณดำคล้ำ ไฟในตับกำลังแรง ชัดเจนว่าขาดภรรยา ผมมีคุณแม่คนหนึ่ง สนใจรู้จักไหมครับ?"
ซีอีโอหนุ่มที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงมองเด็กน้อยที่เหมือนตัวเองย่อส่วน ดวงตาดำลึกลง แล้วอุ้มแม่ลูกทั้งสองกลับบ้านโดยไม่พูดอะไร ตามใจจนทุกคนอิจฉา
มีคนถาม: "ลู่โจว คุณทำแบบนี้มันไม่มีเหตุผลไปหน่อยหรือ?"
ซีอีโอหนุ่มยิ้มเย็น: "เรื่องเอาใจภรรยาน่ะ คุณยังหวังให้ผมมีเหตุผลอีกเหรอ?"
นี่คือเรื่องราวของซีอีโอสุดเท่ เจ้าระเบียบ ที่ตามใจภรรยาอย่างไร้เหตุผล