ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: Gourmet of Another World
หลี่หงเทียน
## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 1 ร้านอาหารเล็กๆ ณ ซอยแห่งหนึ่งในนครหลวง
ณ ทวีปมังกรซ่อนเร้น ที่นครหลวงแห่งจักรวรรดิวายุแผ่ว
ภายในเมืองอันวุ่นวายมีชีวิตชีวา ถนนหนทางคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่กำลังส่งเสียงเซ็งแซ่จากทั่วทุกสารทิศ สองข้างถนนขนาบไปด้วยตึกสูง ทั้งยังมีร้านอาหารและโรงเตี๊ยมมากมายกระจายตัวอยู่ กลิ่นอาหารที่ปรุงสุกใหม่ๆ จากเหล่าพ่อครัวแม่ครัวลอยล่องไปในอากาศ ส่งให้บริเวณนั้นหอมหวนชวนหิวอยู่เป็นเวลานาน
ท่ามกลางร้านอาหารเหล่านี้ มีอยู่ร้านหนึ่งที่ถือว่าขึ้นชื่อที่สุดในนครหลวง และมักเนืองแน่นไปด้วยผู้คนเสมอ แสดงให้เห็นถึงกิจการที่กำลังรุ่งเรืองเอาการ ร้านนี้มีนามว่าร้านอาหารปักษาเพลิงนิรันดร์
ตึกรามบ้านช่องในนครหลวงแห่งนี้ถูกสร้างอย่างประณีตเป็นระเบียบ มีตรอกซอกซอยอยู่ทุกหนแห่ง หากสัญจรทางถนนสายหลักโดยเดินผ่านร้านอาหารปักษาเพลิงนิรันดร์ไปสักสามจั้ง[footnoteRef:1]กว่าๆ ก็จะพบตรอกลึก เมื่อเดินตรงเข้าตรอกแล้วเลี้ยวซ้าย ก็จะเห็นร้านอาหารขนาดเล็กดูเรียบง่ายร้านหนึ่ง [1:  หน่วยวัดความยาวของจีน 1 จั้ง = 3.33 เมตร]
หน้าร้านมีสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนลิ้นห้อยอยู่ ส่วนภายในนั้นไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว
ทันใดนั้นชายหนุ่มคนหนึ่งก็เดินออกจากร้านอาหาร เขามีรูปร่างผอมเพรียวและมีผิวขาวผ่อง ผมยาวสีดำรวมถึงลูกผมด้านหน้าถูกรวบขึ้นสูงด้วยเชือกขนสัตว์ที่ทั้งบางและยาว ชายหนุ่มผู้นี้ดูทั้งสะอาดและเรียบร้อยหมดจด
“เจ้าดำ ได้เวลาอาหารแล้ว” ชายหนุ่มผู้มีนามว่าปู้ฟางกำลังเดินออกมาจากร้านอาหาร พร้อมด้วยชามกระเบื้องที่อยู่ในมือ เขาวางชามนั้นลงตรงหน้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ เจ้าสุนัขที่ก่อนหน้านั้นกำลังนอนเอื่อยเฉื่อยพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาในบัดดล และเริ่มลงมือกินอาหารในชามทันที
ปู้ฟางลูบขนนุ่มลื่นสะอาดของเจ้าดำด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้าน
ปู้ฟางผู้นี้เป็นชายหนุ่มแสนธรรมดาอายุยี่สิบปีจากดาวโลก ผู้ที่ฝันอยากเป็นพ่อครัวมากยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด วันหนึ่งเขาลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตนเองอยู่ในโลกใบอื่น และมี [ระบบนักชิม] อันแสนลึกลับปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ในวันที่สองที่เขามาเยือนโลกใบใหม่ ระบบนี้ก็ช่วยให้ปู้ฟางสร้างร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ขึ้นมาได้สำเร็จ
แม้เวลาจะล่วงเลยมากว่าหนึ่งเดือนแล้วนับจากวันแรกที่เขาได้สร้างร้านอาหารแห่งนี้ขึ้นมา แต่กลับไม่เคยมีลูกค้าเข้ามาเหยียบที่นี่แม้แต่ครั้งเดียว จนปู้ฟางเริ่มเคยชินกับเรื่องนี้เสียแล้ว เขาได้แต่ทำตามสิ่งที่ [ระบบนักชิม] บอกให้ทำในแต่ละวันเท่านั้น ซึ่งก็คือการฝึกทำอาหารและให้อาหารเจ้าสุนัขสีดำทุกวันไม่เคยขาด
ปู้ฟางไม่รู้ว่าเจ้าสุนัขสีดำตัวนี้มาจากไหน จำได้เพียงว่ามันปรากฏตัวขึ้นหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่ร้านอาหารแห่งนี้สร้างเสร็จเท่านั้น ระบบคอยบอกปู้ฟางให้ให้อาหารสุนัขอยู่เรื่อยๆ ด้วยวัตถุดิบที่เขาใช้ในการฝึก ทุกครั้งที่เขาเปิดร้าน สุนัขตัวนี้จะมาคอยท่าอยู่หน้าร้านเพื่อรออาหารจากชายหนุ่ม
ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ เจ้าสุนัขสีดำตัวนี้เป็นลูกค้ารายแรกของปู้ฟาง แม้ว่ามันจะไม่เคยจ่ายสตางค์เลยก็ตามที
เมื่อชายหนุ่มกลับเข้ามาในร้านเรียบร้อย เขาก็มองไปรอบๆ ร้านที่โล่งว่างแล้วถอนหายใจออกมา แม้ร้านนี้จะดูเรียบง่าย แต่ก็ยังสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ ร้านอาหารแห่งนี้มีพื้นที่ราวสามผิงฟางจ้าง[footnoteRef:2] และมีชุดโต๊ะเก้าอี้ไม่กี่ชุดเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นร้านอาหารขนาดเล็กอย่างแท้จริง [2:  หน่วยพื้นที่ของจีน 1 ผิงฟางจ้างมีขนาดประมาณ 3 1/3 ตารางเมตร]
เมื่อมองไปที่รายการอาหารซึ่งมีให้เลือกสามรายการ ปู้ฟางก็ถอนหายใจยาวอีกครั้งอย่างอดไม่ได้
รายการอาหารที่ว่านี้เป็นแผ่นไม้ชิ้นหนึ่งที่มีชื่ออาหารเขียนอยู่สามชื่อ และแขวนอยู่บนฝาผนังของร้าน
การที่ร้านแห่งนี้มีอาหารเพียงสามรายการให้เลือกก็นับว่าประหลาดแล้ว แต่ราคาของอาหารแต่ละอย่างนั้น... ยิ่งน่าหัวร่อเข้าไปใหญ่
ผัดผักและบะหมี่แห้งคลุกมีสนนราคาอยู่ที่จานละร้อยเหรียญทอง ส่วนข้าวผัดไข่นั้นยิ่งหนักเข้าไปอีก... มันมีราคาสูงถึงหนึ่งผลึกเลยทีเดียว
มีเพียงผู้ฝึกตนเท่านั้นที่จะมีผลึกไว้ในครอบครอง และผลึกหนึ่งชิ้นมีราคาขายอยู่ที่พันเหรียญทองเลยทีเดียว แต่ผลึกนั้นก็ใช่ว่าจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ เรียกว่าแทบจะไม่มีขายเลยดีกว่า
ด้วยเหตุนี้ราคาขายของข้าวผัดไข่ที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้ จึงจัดได้ว่าแพงชนิดไร้สาระ
แม้แต่ตัวปู้ฟางเองยังไม่เชื่อว่าจะมีใครโง่พอมาสั่งอาหารที่ราคาแพงจับใจถึงเพียงนี้ ถึงเขาจะเห็นด้วยว่าอาหารทั้งสามรายการนั้นจัดว่าอร่อยเหาะเมื่อได้ลองกินดูก็ตามที แต่เมื่อหันกลับไปมองราคาแล้ว... ตีลังกาคิดก็ยังไม่น่าเป็นไปได้
“ในฐานะพ่อครัวเทพที่ต้องการยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกในจินตนาการแห่งนี้ จะเป็นไปได้อย่างไรกันที่ท่านจะไม่มีลูกค้ารายแรก หากท่านหาลูกค้ารายแรกมาได้ภายในระยะเวลาหนึ่งเดือน ท่านจะได้รับรางวัลตอบแทนจากระบบนักชิม”
นี่เป็นภารกิจที่ระบบมอบให้เขาหลังจากเปิดร้านอาหารมาได้สองสามวัน และตอนนี้ก็เหลือเวลาอยู่เพียงสามวันเท่านั้น ปู้ฟางได้แต่มองตรอกอันแสนว่างเปล่าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ดูเหมือนว่าความฝันในการเป็นพ่อครัวเทพของข้าจะป่นปี้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มก้าวแรกเสียแล้ว” ชายหนุ่มตรวจดูเวลาก่อนถอนใจอยู่ในอก เขาลุกขึ้นยืน นำแผ่นไม้ไปวางปิดทางเข้าร้านเพื่อปิดร้านในวันนี้
เขาไม่สามารถนำอาหารออกมาได้หากระบบไม่อนุญาต แถมยังมีกฎระเบียบเคร่งครัดเรื่องเวลาเปิดปิดอีกต่างหาก แม้ร้านนี้จะเป็นร้านอาหารเล็กๆ แต่ก็ยังมีกฎมากมายให้ต้องทำตาม และในเมื่อกฎเหล่านี้ระบบเป็นผู้ตั้งขึ้น ปู้ฟางจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องปฏิบัติตาม
ร้านอาหารของเขาปิดทำการเรียบร้อยแล้วสำหรับวันนี้ หลังจากปิดหน้าร้านเรียบร้อย ปู้ฟางก็กลับเข้าครัวไปฝึกทำอาหาร ความจริงแล้วการฝึกที่ว่านี้ก็ไม่ได้มีกลเม็ดอะไรมากมายนัก เป็นเพียงการประกอบอาหารไปเรื่อยๆ เท่านั้น ระบบจะเติมวัตถุดิบให้เสร็จสรรพ ปู้ฟางมีหน้าที่เพียงนำวัตถุดิบเหล่านั้นมาทำอาหาร
ที่มุมหนึ่งของห้องครัวมีหุ่นยนต์หน้าตาคล้ายมนุษย์อยู่ตัวหนึ่ง หุ่นยนต์ตัวนี้เป็นสิ่งที่ระบบสร้างขึ้นสำหรับเรียกคืนอาหารที่ปู้ฟางทำระหว่างการฝึกซ้อม นอกจากอาหารที่ตัวเขาและสุนัขสีดำตัวใหญ่กินแล้ว อาหารที่เหลือจากการฝึกซ้อมทั้งหมดจะเข้าไปอยู่ในท้องของเจ้าหุ่นยนต์ตัวนี้
ชายหนุ่มจุดไฟแล้วเริ่มฝึกทำอาหารตามวิถีประจำวัน
แม้ตอนนี้เขาจะอยู่ในโลกจินตนาการ แต่ห้องครัวที่ระบบสร้างขึ้นกลับเหมือนห้องครัวสมัยใหม่บนโลกไม่มีผิด
ภายในห้องครัวมีอุปกรณ์มากมาย ไม่ว่าจะเป็นหม้อทำอาหารไร้ควัน มีดทำครัวสเตนเลส เขียง เครื่องดูดควัน ไมโครเวฟ และตู้เย็น... อันที่จริงแล้วอุปกรณ์เหล่านี้ทันสมัยยิ่งกว่าบนโลกเสียด้วยซ้ำ ปู้ฟางทำอาหารในห้องครัวได้อย่างไม่ติดขัด แถมยังชอบมากยิ่งกว่าอุปกรณ์บนโลกด้วยซ้ำ
ในที่สุดราตรีก็มาเยือน ดวงจันทร์สองดวงทอแสงล้อกันอยู่บนท้องฟ้า แสงจันทร์อาบไล้นภาเบื้องบนเหมือนม่านหมอกสีเงินยวง
ที่หน้าร้านอาหาร เจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่กำลังนอนขี้เกียจอย่างมีความสุขหลังจากที่กินจนอิ่ม มันนอนเฝ้ายามหน้าร้านท่ามกลางเสียงแมลงร้องแหลมสูงเป็นจังหวะ
เช้าวันต่อมา ปู้ฟางลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เปิดร้านอาหารของตนอีกครั้ง
ร้านของเขายังคงว่างเปล่าไร้วี่แววผู้คนเช่นเคย หน้าร้านมีสุนัขสีดำนอนอยู่บนพื้นเหมือนทุกวัน
ปู้ฟางรู้สึกอิจฉากิจการของร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ด้านนอกตรอกที่กำลังรุ่งเรืองขึ้นมาจับใจ ร้านอาหารที่ว่านี้ดังพลุแตกจนทางเข้าแทบจะระเบิดเป็นชิ้นๆ ด้วยจำนวนลูกค้าที่ล้นหลาม
ชายหนุ่มเริ่มฝันหวานว่าวันหนึ่ง ร้านของเขาจะขายดีเป็นเทน้ำเทท่าเหมือนร้านปักษาเพลิงนิรันดร์บ้าง
“นายท่าน ในฐานะพ่อครัวที่มาดหมายจะเป็นพ่อครัวเทพ ณ โลกในจินตนาการแห่งนี้ ท่านจะมามัวอิจฉาร้านอาหารอื่นไม่ได้ จงพยายามให้มากขึ้นอีกเพื่ออนาคตอันรุ่งโรจน์ของท่านเอง!”
เสียงจักรกลแสนเคร่งขรึมจากระบบนักชิมดังสะท้อนในศีรษะของปู้ฟางเพื่อเตือนสติ ชายหนุ่มชินกับปรากฏการณ์นี้เสียแล้ว ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขานึกอิจฉาร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ เสียงนี้จะดังขึ้นให้กำลังใจเขาเสร็จสรรพ
ดูจากปฏิกิริยาตอบโต้นี้แล้ว ดูเหมือนว่าระบบนักชิมมีลักษณะค่อนข้างคล้ายมนุษย์ทีเดียว
ปู้ฟางกำลังนั่งบนเก้าอี้นอกร้าน ซึมซับแสงแดดอุ่นเข้าร่างกาย เขาอดไม่ได้ที่จะเลื่อนตัวลงไปเล็กน้อย พร้อมทั้งยกขาขึ้นมาขดไว้จนกลายเป็นนอนอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางแสนสบาย
ตอนนี้ไม่มีมนุษย์แม้แต่คนเดียวอยู่ในตรอก
“ผ่านไปอีกวันโดยไร้แม้แต่เงาลูกค้า” ปู้ฟางคิดเสียงดัง เขาเอียงคอแล้วหาวออกมา
เจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่กำลังนอนอยู่บนพื้นพลันเหลือบตามองปู้ฟาง ก่อนจะหันกลับไปทำกิจวัตรของมันตามเดิม
ในตอนที่ชายหนุ่มกำลังจะผล็อยหลับไป เสียงฝีเท้าก็ทำให้เขาสะดุ้งตื่น ปู้ฟางค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน เขามองเห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังเดินผ่านไป ชายผู้นั้นสวมชุดจอมยุทธ์รัดรูปสำหรับการฝึกซ้อม
“อะไรกันนี่ มีคนโง่พอจะมาเปิดร้านอาหารในตรอกที่แทบไม่มีคนเดินผ่านด้วยรึ”
ชายเจ้าของเสียงนั้นมีหน้าตาหล่อเหล่าเอาการ ใบหน้าของเขาเรียวยาวเป็นรูปไข่ มีดวงตากลมโตมีชีวิตชีวาและริมฝีปากสีแดงสด หากชายผู้นี้ไม่ได้มีหน้าอกแบนราบและลูกกระเดือกแล้วละก็ ปู้ฟางอาจเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นสตรีจำแลงกายมาก็เป็นได้
ดูเหมือนว่าสตรีในโลกจินตนาการนี้จะชอบจำแลงกายเป็นชายหนุ่มกัน
ชายหนุ่มหน้าสวยดูเหมือนจะสนใจร้านอาหารที่เปิดอยู่ในตรอกร้างผู้คนขึ้นมาเสียเฉยๆ จนเริ่มเดินเข้ามาดู
แต่ปู้ฟางก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับลูกค้าแต่อย่างใด เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม แม้อีกฝ่ายจะเดินเข้าร้านไปแล้วก็ตามที นั่นเพราะชายผู้นี้ยังไม่ถือเป็นลูกค้าตราบใดที่เขายังไม่ได้สั่งอาหาร ปู้ฟางรู้ดีว่าการที่ร้านอาหารนี้จะมีลูกค้าได้ อันดับแรกต้องมีคนยอมจ่ายค่าอาหารที่แพงจนไร้สาระซึ่งติดอยู่บนผนังเสียก่อน
แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ทันทีที่ชายหนุ่มหน้าสวยเห็นราคาอาหารบนรายการ ดวงตาที่โตเป็นทุนเดิมของเขาก็เบิกกว้างขึ้นอีก เสียงร้องแหลมดังก้องไปทั่วตรอกที่เงียบสงบ
“จะบ้ารึ! ผัดผักจานละร้อยเหรียญทอง ข้าวผัดไข่ชามละหนึ่งผลึก เจ้าโลภมากจนเป็นบ้าไปแล้วหรืออย่างไร”


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 2 ข้าวผัดไข่สำหรับเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่
เสียงร้องดังกรีดก้องในหู แต่ปู้ฟางก็ไม่ได้สนใจแต่อย่างใด เขายังคงนอนขดอยู่บนเก้าอี้ด้วยสายตาว่างเปล่า อันที่จริงแล้ว ชายหนุ่มกำลังดูหน้าต่างระบบอยู่นั่นเอง
เป้าหมายของระบบ: ช่วยนายท่านให้กลายเป็นพ่อครัวเทพ ผู้ซึ่งยืนอยู่เหนือพ่อครัวทั้งปวงในโลกหล้าแห่งจินตนาการ
นายท่าน: ปู้ฟาง
ระดับพลังปราณเที่ยงแท้: ไม่มี (ในฐานะพ่อครัวเทพแห่งโลกในจินตนาการ ท่านต้องใช้พลังปราณเที่ยงแท้ในการทำอาหาร จงฝึกอย่างหนักต่อไปนะ พ่อหนุ่ม)
พรสวรรค์การทำอาหาร: ยังไม่เปิดใช้งาน
ทักษะ: ยังไม่เปิดใช้งาน
อุปกรณ์: ยังไม่มี
คะแนนรวมการเป็นพ่อครัวเทพ: มือใหม่ (เส้นทางการเป็นพ่อครัวเทพของท่านเพิ่มจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น โปรดทำตามคำแนะนำของระบบ เพื่อก้าวขึ้นเป็นชายผู้ซึ่งยืนอยู่เหนือพ่อครัวทั้งปวงในโลกหล้าแห่งจินตนาการ)
......
“นี่! เจ้าฟังข้าอยู่หรือไม่! ใช่เจ้าหรือเปล่าที่เป็นเจ้าของร้านอาหารนี้” ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว ดวงตาจ้องเขม็งมาที่ปู้ฟาง
ปู้ฟางเหลือบไปมองชายหน้าตาดีผู้นั้นอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นด้วยท่าทางขี้เกียจและหาวออกมาหนึ่งที
“ราคาอาหารที่ร้านข้าก็เป็นเช่นนี้ละ หากเจ้าไม่อยากซื้อก็จากไปเสีย ร้านของข้าปฏิบัติกับลูกค้าอย่างเที่ยงธรรมเสมอ เราไม่เคยบังคับใครให้ซื้อสิ่งที่เขาไม่อยากได้”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตกใจกับความคิดของปู้ฟางเป็นอันมาก หลังจากที่งุนงงอยู่ชั่วครู่ ใบหน้าขาวผ่องของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ชายหนุ่มพลันคิดขึ้นมาว่า “นี่น่ะหรือความคิดที่เจ้าของกิจการควรมี”
“เจ้า... ดูราคาอาหารร้านเจ้าก่อน! ยังมีหน้ามาบอกว่าเจ้าปฏิบัติกับลูกค้าอย่างเที่ยงธรรมอีกรึ พนันได้เลยว่าเจ้าหวังต้มลูกค้าแน่ๆ ! เจ้ามันชั่วช้า! อย่ามาทำเป็นอ้างนู่นอ้างนี่ ข้า เซียวเสี่ยวหลงคนนี้ รู้เช่นเห็นชาติเจ้าแล้ว!”
“สำหรับเจ้านี่ข้าดูโง่เง่าขนาดนั้นเชียวรึ” ปู้ฟางตอบ เขาเองก็เริ่มโกรธขึ้นมาเช่นกัน ในฐานะพ่อครัวที่เต็มไปด้วยความฝันและความทะเยอทะยาน เขาเกลียดการที่คนอื่นมาเรียกเขาว่าคนชั่วมากที่สุด
“ข้ามีเหตุผลของข้าที่ต้องตั้งราคาเช่นนี้ หากเจ้าไม่อยากสั่ง ก็จากไปเสีย ข้าไม่เคยบังคับให้เจ้าต้องอยู่เสียหน่อย”
ปู้ฟางรู้สึกว่าตนเองโชคร้ายเหลือเกิน เขารอมาตั้งแต่เช้า แต่แทนที่จะมีลูกค้ามาเหยียบร้าน กลับกลายเป็นต้องมารับมือกับไอ้น่ารำคาญนี่ไปเสียได้ ชายหนุ่มคิดกับตนเอง “ทำไมการเป็นเจ้าของกิจการนี่มันยากจัง”
ชายหนุ่มหน้าหล่อยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่ เขากอดอก สายตาเย็นเยียบจ้องมองไปที่ปู้ฟาง “หึ! พยายามจะยั่วโมโหข้ารึ เจ้าคิดจะยั่วโมโหข้าให้สั่งอาหารร้านเจ้ากินใช่ไหมเล่า จากนั้นเจ้าจะได้ปอกลอกข้าได้ คิดว่าข้าโง่มากรึ!”
ปู้ฟางจนด้วยคำพูดทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่ชายหน้าหล่อนิสัยเสียตรงหน้าพล่ามออกมา เขาพลันเดินกลับเข้าครัวไปฝึกทำอาหารต่อด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“อะไรกัน! รู้สึกผิดรึ พอข้ารู้ทันและเปิดเผยความชั่วของเจ้า เจ้าก็ไม่รู้จะไปอย่างไรต่อเลยสินะ! จะบอกอะไรให้ ข้า เซียวเสี่ยวหลง เป็นชายอัจฉริยะผู้จงเกลียดจงชังความอยุติธรรมเป็นที่สุด ข้าน่ะเกลียดไอ้พวกชั่วช้าเช่นเจ้าที่สุดแล้ว” ชายหนุ่มหน้าหล่อยังคงยืนด่าอยู่ตรงนั้นไม่ยอมเลิกรา แต่หลังจากรออยู่สักพัก เขาก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับใดๆ จากปู้ฟาง
“ข้าจะทำให้ทุกคนในนครหลวงรู้เช่นเห็นชาติเจ้า! ข้าจะทำให้ร้านของเจ้าปิดชนิดไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีก! อ๋อ... ความจริงข้าไม่ต้องกระดิกนิ้วทำก็ได้ ใครหน้าไหนที่ได้เห็นราคาเจ้าก็คงรู้อยู่แล้วว่าเจ้ามันเป็นไอ้โง่!”
เซียวเสี่ยวหลงหงุดหงิดเป็นอย่างมากที่ตนเองโดนเมิน เขาจึงตะโกนขู่ปู้ฟางต่อไป
เงียบ... ร้านอาหารเล็กๆ ตกอยู่ท่ามกลางความเงียบฉี่ แต่ไม่นานนักกลิ่นอาหารก็ลอยออกมาจากห้องครัว
เซียวเสี่ยวหลงยืนอยู่ตรงนั้นสักพัก เขามองราคาที่เขียนอยู่บนรายการอาหาร สุดท้ายชายหนุ่มก็กระตุกริมฝีปาก เขาส่ายหน้า ก่อนจะตัดสินใจจากไป
ผัดผักราคาร้อยเหรียญทอง นี่มันช่าง... บ้าบอไร้สาระสิ้นดี!
ในจักรวรรดิวายุแผ่ว หน่วยเงินตราที่เล็กที่สุดคือเหรียญทองแดง เหรียญเงินนั้นมีค่ามากกว่าเหรียญทองแดง ส่วนเหรียญทองมีค่ามากที่สุด ลำพังเหรียญทองหนึ่งเหรียญก็มากเพียงพอแล้วสำหรับหนึ่งครอบครัวที่จะใช้ชีวิตอยู่ในอาณาจักรได้ทั้งเดือน ราคาร้อยเหรียญทองนั้น... เป็นไปไม่ได้เลยที่คนธรรมดาจะจ่ายไหว!
ที่แย่กว่านั้นคือ ข้าวผัดไข่ต้องจ่ายด้วยผลึกอีกต่างหาก! แล้วผลึกมันคืออะไรน่ะหรือ เจ้าผลึกที่ว่านี่เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับผู้ฝึกตน ผลึกหนึ่งชิ้นมีค่าสูงถึงพันเหรียญทองเลยทีเดียว!
มีแต่คนบ้าเท่านั้นที่จะตั้งราคาบ้าๆ เช่นนี้!
เซียวเสี่ยวหลงที่กำลังโกรธเกรี้ยวหันหลังกลับมา เดินตรงไปยังทางเข้าร้านอีกครั้ง ทันใดนั้นจมูกของเขาก็กระตุกเล็กน้อย
“หอมแฮะ!”
กลิ่นหอมปะทุออกจากห้องครัว ลอยมาเตะจมูกเซียวเสี่ยวหลง ราวกับว่ากลิ่นนั้นควบแน่นกลายเป็นของแข็งที่เคลื่อนผ่านใบหน้าของเขาไปอย่างนุ่มละมุนเหมือนผ้าไหม ไม่ต่างจากสัมผัสอ่อนโยนของคนรัก ทำให้ร่างทั้งร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยความสุข
ในที่สุดเซียวเสี่ยวหลงก็พบต้นตอของกลิ่น เขาหันตัวแล้วมองไปที่ท้ายครัว ร่างโปร่งร่างหนึ่งเดินออกมาจากครัวพร้อมด้วยชามกระเบื้องในมือขาว กลิ่นอาหารเข้มข้นหอมหวนโชยออกจากชามไม่หยุดยั้ง
“เจ้าจะยั่วข้ารึ หึ! ไม่ว่าอาหารของเจ้าจะอร่อยเพียงใด ข้าก็ไม่หลงกลเจ้าหรอก!”
เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเห็นปู้ฟางเดินมาทางเขา ชายหนุ่มก็เชิดหน้าขึ้นด้วยความยโส พร้อมทั้งพ่นลมออกมาอย่างเย็นชา หากไม่ได้เห็นจมูกของเขากระดิกตามกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากชาม ปู้ฟางอาจจะเชื่อจริงๆ ว่าอาหารอร่อยทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้
ในที่สุดเซียวเสี่ยวหลงก็ทนความอยากของตนเองไม่ไหวอีกต่อไป ท้องของเขาร้องเสียงดังลั่น
“ไหนๆ เจ้าก็อยากให้ข้าลองชิมฝีมือเจ้าดู เช่นนั้น... ข้าจะลองกินดูคำหนึ่งก็ได้”
เซียวเสี่ยวหลงหันไปมองปู้ฟางแล้วพูดออกมา แต่น้ำเสียงของเขานั้นช่างแสนสูงส่ง ราวกับว่าเป็นบุญของปู้ฟางเหลือเกินที่เขายอมลดตัวลงมาชิมอาหารให้
แต่อึดใจต่อมาเซียวเสี่ยวหลงก็ต้องตกใจ เมื่อปู้ฟางไม่ได้หยุดตรงหน้าเขาแต่กลับเมินเขาไปเสีย แล้วเดินไปที่ทางเข้าร้านแทน
เซียวเสี่ยวหลงที่กำลังงงงวยแปรเปลี่ยนเป็นโกรธขึ้นมาทันที เขาหันหลังไปจ้องปู้ฟางเขม็ง ภาพที่เห็นต่อจากนั้นยิ่งทำให้ชายหนุ่มบันดาลโทสะขึ้นไปอีก
ปู้ฟางย่อตัวลงข้างๆ สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่หน้าร้าน แล้ววางชามซึ่งเต็มไปด้วยอาหารกลิ่นหอมยั่วยวนใจลงเบื้องหน้าเจ้าสุนัข
“เจ้าดำ ได้เวลาอาหารแล้ว”
ปู้ฟางลูบขนนุ่มลื่นสะอาดสะอ้านของเจ้าสุนัขด้วยรอยยิ้ม
เมื่อเขาเห็นเจ้าสุนัขที่ก่อนหน้านี้นอนอืดเอื่อยเฉื่อย พลันผุดตัวลุกขึ้นมาด้วยความกระตือรือร้น แล้วรีบสวาปามอาหารที่เขาทำอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มก็ยิ้มกว้างขึ้นอีก
เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกเหมือนโดนสายฟ้าฟาด ชายหนุ่มรู้สึกว่าปู้ฟางเพิ่งฉีกหน้าตนด้วยการกระทำที่ร้ายกาจเป็นที่สุด!
"เจ้า... เจ้า..."
ริมฝีปากของชายหนุ่มสั่นระริก เขาชี้หน้าปู้ฟางด้วยนิ้วเรียวสวยเหมือนผู้หญิง
“อ้าว เจ้ายังอยู่รึ” ปู้ฟางอุทานด้วยความตกใจ
สีหน้าตกใจชนิดมากเกินปกติของปู้ฟาง ทำให้เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกราวกับโดนลูกศรพุ่งเข้าปักกลางอก “โอ๊ย เจ็บเหลือทน!” เขาคิด
ริมฝีปากของเซียวเสี่ยวหลงสั่นด้วยความโกรธ เขาพ่นลมออกมาก่อนกระทืบเท้าด้วยโทสะ ราวกับว่า... ตัวเขานั้นเป็นเด็กที่ถูกบิดามารดาตามใจอย่างไรอย่างนั้น ชายหนุ่มรีบพุ่งออกจากร้านอาหารทันที
“ไอ้หมอนี่... มันบ้าไปแล้ว”
เซียวเสี่ยวหลงพุ่งไปที่ทางเข้าแล้วกำลังจะเดินออกไป แต่จมูกของเขาก็กระตุกอีกครั้ง เขาหันหน้าไปมองอาหารที่อยู่ภายในชามกระเบื้องซึ่งเจ้าสุนัขกำลังตั้งหน้าตั้งตากินโดยไม่รู้สึกตัว ชายหนุ่มเห็นเมล็ดขาวสวยงามเหมือนไข่มุกที่ห่อหุ้มด้วยไข่สีเหลืองทอง ช่างดูสวยงามราวกับเป็นงานศิลปะอย่างไรอย่างนั้น
ทว่าผู้ที่กำลังกินข้าวผัดไข่ซึ่งงดงามราวงานศิลปะนั้นคือสุนัขสีดำตัวใหญ่... สุนัขสีดำตัวใหญ่... สุนัข!
“หือ!” เจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่กำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยชะงัก มันรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อมันเห็นชายหน้าเหมือนสาวน้อยกำลังจ้องมาที่ชามข้าวของมันเขม็ง ดวงตาของเจ้าสุนัขก็พลันตื่นตัวขึ้นมาทันที
จากนั้นเซียวเสี่ยวหลงก็ได้แต่ยื่นดูสุนัขสีดำตัวใหญ่ตัวนั้นยื่นอุ้งเท้าเข้าหาชาม เพื่อดึงให้เข้าใกล้ตัวมันขึ้นไปอีก ก่อนจะแยกเขี้ยวขู่เซียวเสี่ยวหลงอย่างตื่นตัว บนฟันของมันมีเมล็ดข้าวขาววับเหมือนไข่มุกติดอยู่ประปราย
“ข้ากำลังโดนหมาดูแคลนเช่นนั้นรึ...”
เซียวเสี่ยวหลงเหม่อไปร่วมสองลมหายใจ ก่อนจะบันดาลโทสะ
ปัง ปัง ปัง!
หน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ด ดวงตาสว่างวาบด้วยเพลิงแห่งความโกรธ เขาเดินกลับเข้าไปในร้าน
ปู้ฟางมองเซียวเสี่ยวหลงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“เอาข้าวผัดไข่มาชามนึง! ฮึ! ข้าจะชิมดูเอง หากไม่อร่อยละก็ ข้าจะเอาเจ้าหน้าที่มาปิดร้านเจ้าเสีย!”
เซียวเสี่ยวหลงขู่อาฆาตด้วยใบหน้าบูดบึ้ง


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 3 ข้าวผัดไข่ที่สว่างเป็นประกาย
ใบหน้าของเซียวเสี่ยวหลงเป็นสีแดงแปร๊ด ทว่าก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงประสงค์ร้าย ปู้ฟางเหลือบตามองชายหนุ่มหน้าสวยด้วยสายตาแฝงความหมาย ก่อนยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ
เซียวเสี่ยวหลงกะพริบตาปริบ ผิวขาวของเขาเป็นสีแดงก่ำ กระนั้นชายหนุ่มก็ยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงอาฆาต “ข้าขอประกาศเอาไว้ก่อนเลยก็แล้วกัน ที่ข้าสั่งไม่ใช่เพราะยอมรับราคาของเจ้า ข้าเพียงอยากพิสูจน์ให้รู้ๆ กันไปเท่านั้น ว่าข้าวผัดไข่ของเจ้ามันได้ไม่คุ้มเสีย!”
“ได้ เอาข้าวผัดไข่ชามนึงใช่หรือไม่ รอสักครู่ก็แล้วกัน” ปู้ฟางตอบด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ เขาโบกมือแล้วเดินเข้าครัวไปทันที “อ๋อใช่ ผัดผักกับบะหมี่แห้งคลุกของเราก็อร่อยนะ เจ้าอยากลองดูหรือไม่ล่ะ”
“เขาว่ากันว่าข้าวผัดไข่กินกับผัดผักแล้วจะอร่อยขึ้น” ปู้ฟางหยุดอยู่หน้าทางเข้าครัว เขาหันกลับไปมอง พร้อมพูดโฆษณาอาหารอีกสองรายการที่เหลือของตนเองอย่างไร้ยางอายและไม่ยี่หระ
เซียวเสี่ยวหลงงงงวยไปชั่วขณะ เขาเหลือบไปมองราคาอาหาร พลันรู้สึกถึงความเจ็บแน่นอกขึ้นมาทันที
“ไม่ต้อง! เอามาแค่ข้าวผัดไข่พอ”
“รับทราบ น่าเสียดายจริง” ปู้ฟางพยักหน้าก่อนเดินเข้าครัวไป
เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของปู้ฟาง เซียวเสี่ยวหลงก็รู้สึกคันมืออยากต่อยหน้าอีกฝ่ายขึ้นมาทันที ชายหนุ่มคิดด่าในใจ “ผัดผักจานละร้อยเหรียญเนี่ยนะ คิดว่าข้าโง่บรมหรืออย่างไร หน้าด้านตั้งราคาร้อยเหรียญทองทั้งๆ ที่ซื้อกินได้ในราคาสิบเหรียญทองแดง คงมีแค่ร้านเจ้าร้านเดียวในทวีปกระมังที่กล้าทำอะไรชั่วช้าเช่นนี้”
ขณะที่ปู้ฟางกำลังทำข้าวผัดไข่ เซียวเสี่ยวหลงก็รู้สึกเบื่ออย่างมาก เขาหันไปมองเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ตรงทางเข้าร้าน ไม่สิ ต้องบอกว่าสายตาของเขาจับจ้องชามอาหารของมันถึงจะถูก
เซียวเสี่ยวหลงนึกย้อนไปถึงกลิ่นของข้าวผัดไข่เมื่อครู่ กลิ่นอาหารนั้นเหมือนผ้าไหมนุ่มลื่น ให้สัมผัสราวกับเป็นคนรัก ทันใดนั้นความอยากอาหารของชายหนุ่มก็พุ่งสูงขึ้น ท้องของเขาร้องลั่นเหมือนท้องฟ้าคำราม เคราะห์ดีที่ไม่มีลูกค้าคนอื่นอยู่ในร้าน มิเช่นนั้นนายน้อยเซียวผู้โด่งดังในนครหลวงในฐานะชายผู้แต่งตัวทันสมัยที่สุดและมีมารยาทงดงามที่สุด คงต้องอายม้วนต้วนยกใหญ่เป็นแน่
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่ยังกินข้าวจากชามไม่หมดหยุดชะงักอีกครั้ง มันเงยหน้าขึ้นเพราะรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง เมื่อสายตาของมันเคลื่อนมาสบเซียวเสี่ยวหลง เจ้าสุนัขก็รู้ทันทีว่ามนุษย์หน้าโง่ผู้นี้ยังคงจ้องชามข้าวของมันไม่เลิก มันจึงเริ่มโมโหขึ้นมา!
เจ้าสุนัขดึงชามเข้าใกล้ตัว มันลุกขึ้นยืน ก่อนนั่งลงกับพื้นอีกครั้งโดยหันก้นของมันให้เซียวเสี่ยวหลง จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตากินต่อไปโดยเอาตัวเองบังชามข้าวไม่ให้ชายหนุ่มมองเห็น
เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกเหมือนโดนศรปักอกอีกครั้ง... เขาถูกสุนัขดูแคลนเข้าอีกแล้ว!
“ฮึ่ม! เจ้าคิดว่าข้าอยากกินข้าวหมารึ! เป็นแค่หมาแท้ๆ แต่กลับมีหน้ามาดูถูกคน! ฮึ่ม!” เซียวเสี่ยวหลงคิดฟึดฟัดอยู่คนเดียว
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งเค่อ[footnoteRef:1] กลิ่นหอมหวนก็โชยออกจากครัวอีกครั้ง กลิ่นไข่ทอดกลมกล่อมที่ผสานรวมเข้ากับกลิ่นจางๆ ของข้าวหอมทำให้เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกดื่มด่ำเหมือนกำลังเมาสุรา เพียงแค่ได้สูดดมเข้าไป น้ำลายเขาก็สออย่างควบคุมไม่อยู่ [1:  หน่วยการนับเวลาของจีน 1 เค่อ = 15 นาที]
“ก็หอมจริงๆ นั่นละ แต่ตั้งราคาหนึ่งผลึกชนิดกะฟันหัวแตกนี่มันก็บ้าเกินไป!” เซียวเสี่ยวหลงคิด ขณะพยายามกลืนน้ำลายลงคอ
ในที่สุดปู้ฟางก็เดินออกจากครัวพร้อมถือชามอยู่ในมือ กลิ่นอาหารจากชามนั้นลอยล่องอบอวลไปในอากาศ ปกคลุมไปทั่วทั้งร้าน
“นี่ข้าวผัดไข่ที่สั่ง กินให้อร่อย”
ปู้ฟางพูดอย่างไร้อารมณ์ ขณะวางชามข้าวผัดไข่ลงตรงหน้าเซียวเสี่ยวหลง
ควันขาวลอยล่องเป็นไอขึ้นมาจากชาม ม้วนตลบไปในอากาศเบื้องหน้าเซียวเสี่ยวหลง ก่อนจะสลายหายไป กลิ่นอาหารที่ถาโถมขึ้นมานั้นทำให้เซียวเสี่ยวหลงอดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้
เซียวเสี่ยวหลงจ้องข้าวผัดไข่ตรงหน้าไม่วางตา โดยไม่สนใจปู้ฟางเลยแม้แต่น้อย “กล้าเก็บเงินหนึ่งผลึกกับแค่ข้าวผัดไข่ชามเดียว... มันต้องไม่ใช่ข้าวผัดไข่ธรรมดาๆ แน่นอน!”
เมล็ดข้าวที่อยู่ในชามกระเบื้องสีขาวนั้นดูขาวสว่างเหมือนไข่มุก ข้าวทุกเมล็ดถูกห่อหุ้มด้วยไข่สีเหลืองทอง ไข่เหล่านั้นยังไม่สุกดี ยังคงความข้นอยู่ ราวกับว่าเมล็ดข้าวเหล่านี้ถูกพรมด้วยน้ำซอสไข่สีเหลืองทองอย่างไรอย่างนั้น ความข้นของไข่จัดได้ว่าสมบูรณ์แบบ มันถูกทำให้สุกราวร้อยละแปดสิบ เมื่อนำมาผสมกับเมล็ดข้าวก็ดูราวกับเป็นผ้าทอสีทองอร่ามจับจีบสวย ส่องประกายสว่างเรืองรองระยับจับตา
“ข้าว... ข้าวมันส่องประกายนี่!” เซียวเสี่ยวหลงมองจ้องไปที่ชามข้าวผัดไข่ตรงหน้า สมองโล่งโจ้งว่างเปล่า
เขาไม่เคยคิดเลยว่าข้าวผัดไข่จะกลายมาเป็นงานศิลปะได้ด้วย
ชายหนุ่มเกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ เขาเป็นลูกชายคนที่สามของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ จึงได้ลิ้มรสอาหารชั้นเลิศมากมายอยู่เสมอ เขาเคยกินข้าวผัดไข่ฝีมือพ่อครัวประจำตระกูล ทั้งยังเคยกินข้าวผัดไข่ฝีมือพ่อครัวในวังหลวงอีกด้วย... ทว่าในบรรดาข้าวผัดไข่ทั้งหมดที่เขาเคยลิ้มลองนั้น เทียบอะไรกับข้าวผัดไข่ชามตรงหน้าเขาไม่ได้เลยทั้งด้านรูปลักษณ์และกลิ่น
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีความจริงที่ว่าข้าวผัดไข่ชามตรงหน้าเขานี้มีเพียงไข่และข้าวเป็นวัตถุดิบเท่านั้น มิได้มีอย่างอื่นเพิ่มเติมเลยแม้กระทั่งต้นหอม แต่ชายหนุ่มก็ยังรู้สึกได้จากก้นบึ้งของจิตใจ ว่าข้าวผัดไข่ชามนี้ต้องเลิศรสกว่าชามที่พ่อครัววังหลวงเคยทำให้เขากินแน่นอน!
เซียวเสี่ยวหลงหยิบช้อนกระเบื้องสีฟ้าขาวบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ในมือ เลียริมฝีปาก ก่อนจะตักลงไปในชามข้าวผัดไข่ ทันทีที่ช้อนตักข้าวผัดไข่ขึ้นจากชาม กลิ่นหอมหวนของอาหารก็ถาโถมเข้าใส่จมูกของเขาทันที ชายหนุ่มค่อยๆ ตักไข่และข้าวขึ้นมาจนพูนช้อน ทิ้งสายไข่ข้นที่ยังไม่สุกไว้เป็นทาง
เซียวเสี่ยวหลงตักข้าวผัดไข่พูนช้อนเข้าปาก ไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีกแล้วในโลกใบนี้
ทันทีที่ช้อนเข้าปาก รสชาติอร่อยล้ำลึกก็ทำให้ต่อมรับรสของเขาตื่นตะลึง ไข่ข้นพลันจับตัวแข็งผสานเข้ากับเมล็ดข้าวไข่มุกที่นุ่มละมุน ก่อให้เกิดเป็นการระเบิดของรสชาติในปากของชายหนุ่ม!
“สวรรค์โปรด! ข้าวผัดไข่ที่อร่อยเลิศถึงเพียงนี้มีอยู่ในโลกด้วยหรือ! ข้ารู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาจริงๆ !”
เซียวเสี่ยวหลงตกหลุมรักรสชาติที่เขาได้รับเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มรู้สึกราวกับว่าร่างทั้งร่างของตนกำลังแหวกว่ายอยู่ในทะเลที่มีแต่รสชาติเลิศล้ำของข้าวห่อไข่อย่างไรอย่างนั้น
ชายหนุ่มตักข้าวห่อไข่ขึ้นมาคำแล้วคำเล่า แม้ความร้อนจากข้าวจะทำให้เขาจาม แต่ก็หยุดกินไม่ได้
"กร้วม กร้วม!"
ใบหน้าของชายหนุ่มแทบจะจมลงไปในชาม ท่าทางดูละม้ายเจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ตอนที่มันกินข้าวผัดไข่ไม่มีผิด
“อร่อยมาก!” เซียวเสี่ยวหลงทั้งตักและกินในคราวเดียวกัน ขณะตะโกนออกมา เมล็ดข้าวสีทองสองสามเมล็ดก็กระเด็นออกจากปาก ชายหนุ่มตาเบิกกว้าง เขารีบหยิบเมล็ดข้าวที่ตกอยู่บนโต๊ะยัดเข้าปากทันที
ปู้ฟางนั่งลงตรงข้ามเซียวเสี่ยวหลง เขามองภาพตรงหน้าอย่างใจเย็น ท่าทางการกินของชายหนุ่มรูปงามนั้นไม่ได้ต่างจากสิ่งที่เขาคิดไว้มากนัก ตอนที่เขาได้กินข้าวผัดไข่นี้เป็นครั้งแรก ก็มีสภาพไม่ต่างจากเซียวเสี่ยวหลงเท่าไร
เซียวเสี่ยวหลงเลียวนผิวชามจนสะอาดเกลี้ยง ชายหนุ่มหายใจออกด้วยสีหน้าสุขสบายอารมณ์ หลังจากที่กลืนข้าวเมล็ดสุดท้ายเข้าไปเรียบร้อยแล้ว
“มันคือข้าวผัดไข่จริงๆ หรือนี่! น่าทึ่งมาก! แม้แต่พ่อครัวบ้านข้า... ไม่สิ แม้แต่พ่อครัววังหลวงยังทำไม่ได้ขนาดนี้เลย!” เซียวเสี่ยวหลงพูดพึมพำกับตนเอง ปู้ฟางนั่งเงียบอย่างเฉยเมยอยู่ตรงนั้น
“เอาละ เจ้าคิดว่ามันมีค่าสมกับหนึ่งผลึกหรือไม่เล่า” ปู้ฟางถาม
ทว่าเซียวเสี่ยวหลงทำเพียงขมวดคิ้วและจิ๊ปากเท่านั้น ชายหนุ่มตอบกลับ “ข้าวผัดไข่ชามนี้จัดเป็นอาหารชั้นเลิศจริงแท้แน่นอน แต่เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าผลึกหนึ่งชิ้นนั้นมีค่ามากมายเพียงใด”
“ผลึกแม้เพียงหนึ่งชิ้นสามารถช่วยผู้ฝึกตนในการฝึกพลังปราณได้ แล้วข้าวผัดไข่ของเจ้าทำได้หรือไม่ ทั้งสองอย่างนี้มีคุณค่าต่างกันโดยสิ้นเชิง! แต่ข้าขอยอมรับว่าข้าวผัดไข่ของเจ้านั้นอร่อยมากจริงๆ !”
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ได้คาดคิดว่าเซียวเสี่ยวหลงจะให้เหตุผลเช่นนั้น แม้จะฟังดูถูกต้องตามตรรกะ แต่ชายหนุ่มก็อดคิดไม่ได้ “หมอนี่มันจะกินแล้วชิ่งรึ!”
แต่ขณะที่ปู้ฟางกำลังจะตอบกลับ ผิวขาวใสของเซียวเสี่ยวหลงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอย่างฉับพลัน ร่างทั้งร่างของเขาเรืองแสงออกมา ราวกับมีพลังงานรุนแรงเคลื่อนไหวปั่นป่วนอยู่ภายในกาย
"เอิ๊ก~~"
ใบหน้าของเซียวเสี่ยวหลงกลับเป็นปกติหลังจากเรอออกมา แต่สีหน้าของเขาที่มองปู้ฟางอยู่นั้นกลับดูทั้งประหลาดและสนอกสนใจ
เสียงของชายหนุ่มสั่นสะท้าน...
“บอก... บอกข้ามานะ เจ้าใส่... อะไรลงไปในข้าวผัดไข่!


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 4 ไข่นั้นไม่ใช่ไข่ธรรมดา และข้าวนั้นก็ไม่ใช่ข้าวธรรมดาเช่นกัน
เซียวเสี่ยวหลงตื่นเต้นเป็นอันมาก ใบหน้าขาวใสของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำเหมือนใบหน้าของสาวงาม ทำให้ตัวเขาดูน่าหลงใหลยิ่งนัก จนไม่ว่าใครเห็นก็ต้องอยากกลืนกินชายหนุ่มเข้าไปทั้งตัว
แม้แต่ตัวปู้ฟางเองยังรู้สึกเช่นเดียวกัน ความคิดแล่นเข้ามาในจิตใจของชายหนุ่ม “ไอ้บ้าเอ๊ย! ข้าอุตริคิดอะไรเช่นนั้นเข้าไปได้อย่างไรกัน!”
ปู้ฟางส่ายศีรษะอย่างแรงเพื่อกำจัดความคิดน่าขนพองสยองเกล้าออกไปจากสมอง “ไอ้นี่มันเป็นผู้ชายหน้าสวย ไม่ใช่ผู้หญิง!”
“ข้าต้องสงบจิตใจไว้ ข้าต้องชอบสตรีต่อไป!”
ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ดังเดิม เขามองเซียวเสี่ยวหลงที่กำลังตื่นตกใจแต่ดูแล้วชวนหลงใหลตรงหน้าด้วยสายตาไม่รู้สึกรู้สา
“บอกข้ามาเสีย! นี่มันไม่ใช่ข้าวผัดไข่ปกติอย่างแน่นอน! ข้ารู้สึกได้ว่าพลังปราณเที่ยงแท้ภายในกายข้าเขยิบขึ้นจนใกล้จะบรรลุแล้ว!” ปากของเซียวเสี่ยวหลงสั่นระริก ดวงตาสว่างโชติช่วง
ในฐานะอัจฉริยะแห่งนครหลวงและบุตรชายของแม่ทัพใหญ่ เซียวเสี่ยวหลงเก่งกล้าสามารถทั้งด้านอักษรศาสตร์และการยุทธ์ พลังปราณของเขาอยู่ในขั้นสูงสุดของระดับสอง ที่ชื่อว่าขั้นเจ้ายุทธการ เรียกได้ว่าชายหนุ่มจัดอยู่ในกลุ่มผู้แข็งแกร่งในหมู่บุตรธิดาของขุนนางในนครหลวงด้วยกันเอง
ทว่าหลังจากที่เซียวเสี่ยวหลงกินข้าวผัดไข่เข้าไปนั้น เขาก็รู้สึกได้ว่าพลังปราณเที่ยงแท้ในร่างกายตนพุ่งขึ้นอย่างก้าวกระโดด หนึ่งเดือนที่ผ่านมาระดับพลังปราณของเขานิ่งอยู่กับที่ เพิ่งจะมากระเตื้องก็เมื่อครู่นี้เอง สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเป็นสัญญาณว่าพลังปราณของเขากำลังจะก้าวเข้าสู่ระดับสาม ซึ่งมีชื่อว่าขั้นคลั่งยุทธการแล้ว!
พละกำลังถือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้ฝึกตน หากข้าวผัดไข่หนึ่งชามสามารถช่วยให้พวกเขาบรรลุขั้นปราณได้ ข้าวผัดไข่ชามนั้นก็เทียบเคียงได้กับโอสถทิพย์เลยทีเดียว...
ไม่สิ อาจมีค่ามากกว่าเสียด้วยซ้ำ เนื่องจากโอสถทิพย์ไม่มีรสชาติ แต่ข้าวผัดไข่ที่ปู้ฟางปรุงขึ้นมานั้น... อร่อยระดับอาหารรสเลิศเลยทีเดียว
การที่อาหารรายการนี้ทั้งอร่อยและช่วยให้บรรลุขั้นปราณได้ ถือว่าเป็นข่าวดีสำหรับผู้ฝึกตนทุกหนแห่ง!
ราคาหนึ่งผลึกนั้นเรียกว่าถูกไปเสียด้วยซ้ำ!
“ขออภัย ข้าตื่นเต้นเกินไปนิด แต่ก็ยังอยากจะรู้นักว่าเจ้าใส่สิ่งใดลงไปในข้าวผัดไข่ หากข้าเดาไม่ผิดแล้วละก็ ไข่นั้นไม่ใช่ไข่ธรรมดา ดูจากรสชาติและเนื้อสัมผัสแล้ว จะต้องเป็นไข่ของอสูรระดับสาม พิราบพายุอัสนีใช่หรือไม่”
เซียวเสี่ยวหลงมีพื้นเพสูงส่ง ทั้งยังเป็นชายผู้มีความอดทนอดกลั้นสูงเป็นอย่างยิ่ง เขาจึงสามารถสงบสติอารมณ์ลงแล้วเริ่มพูดคุยกับปู้ฟางได้
ปู้ฟางพลันเหม่อลอยทันที เขาไม่เคยสนใจอยากรู้เรื่องวัตถุดิบที่ตนเองใช้เลย และคิดว่ามันเป็นไข่ไก่ธรรมดามาตลอด
“ระบบ ไข่ที่ข้าใช้เป็นไข่นกพิราบเหมือนที่ไอ้หน้าสาวนี่บอกใช่หรือไม่” ปู้ฟางถามระบบนักชิม
ระบบเงียบอยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่น้ำเสียงจริงจังจะตอบกลับมา
“สูตรอาหารข้าวผัดไข่ธรรมดา: ไข่ที่เลือกใช้นั้นเป็นไข่ฟองแรกที่อสูรเวทแม่นกพิราบพายุอัสนีวางหลังตั้งท้อง ไข่นี้มีพลังปราณสะสมอยู่จำนวนมาก หากผู้ฝึกตนได้กินเข้าไปจะช่วยเพิ่มขั้นปราณได้ และมีความเป็นไปได้อย่างมากที่จะช่วยให้ผู้ฝึกตนก้าวผ่านขีดจำกัดในการฝึกพลังปราณ ข้าวที่เลือกใช้คือข้าวไข่มุกจากดินแดนรกร้างปักษ์ใต้แห่งจักรวรรดิวายุแผ่ว ข้าวนั้นมีพลังปราณสะสมอยู่มากและเก็บเกี่ยวได้เพียงปีละครั้งเท่านั้น ถือเป็นวัตถุดิบที่ทรงคุณค่าแก่ผู้ฝึกตนเป็นอย่างยิ่ง และเป็นเครื่องบรรณาการหลวงของราชอาณาจักร น้ำมันที่เลือกใช้ทำมาจากไขมันของหมูป่าชางซานที่ทั้งไม่มันและไม่ข้น ส่วนเกลือที่เลือกใช้คือเกลือสมุทรบดละเอียดจากดินแดนรกร้างปักษ์ใต้”
ปู้ฟางมีสีหน้าไร้อารมณ์หลังได้ฟังคำอธิบายจากระบบ แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกเหมือนถูกลูกศรพุ่งเข้าปักอกก็ไม่ปาน “โอ๊ย เจ็บเหลือทน!”
“ระบบ เราตั้งราคาข้าวผัดไข่ใหม่ได้หรือไม่ ข้ารู้สึกว่าตอนนี้การขายผลึกเดียวทำให้เราขาดทุนอยู่ เหตุใดเราจึงไม่เพิ่มราคาขึ้นเป็นสิบผลึกเล่า”
“ราคาที่ระบบตั้งไว้นั้นบริสุทธิ์ยุติธรรมเป็นอย่างยิ่งแล้ว เนื่องจากคำนวณมาจากราคาของวัตถุดิบ ในตอนนี้ระดับขั้นของนายท่านยังต่ำเกินไป ทำให้ยังปรับราคาขึ้นไม่ได้”
ปู้ฟางกัดฟันกรอดด้วยความหงุดหงิด!
ไข่นั้นเป็นไข่จากอสูรเวทระดับสาม ข้าวก็เป็นเครื่องบรรณาการหลวง น้ำมันทำมาจากไขมันของอสูรเวทระดับสอง ท้ายที่สุดแม้แต่เกลือหน้าตาแสนธรรมดาก็ยังยอดเยี่ยมเกินบรรยาย
“การขายข้าวผัดไข่นี่ในราคาผลึกเดียวทำให้ข้าขาดทุน!
“ยังดีที่วัตถุดิบทั้งหมดระบบเป็นคนมอบให้ มิเช่นนั้นข้าคงนอนร้องไห้น้ำตาตกในเสียแล้วคืนนี้”
“เจ้าของร้าน การคาดเดาของข้าต้องถูกเป็นแน่! ไข่ที่เจ้าใช้นั้นเป็นไข่ของนกพิราบพายุอัสนีอย่างแน่นอน ข้ารู้สึกได้ถึงรสสัมผัสที่แหลมและชาไปพร้อมๆ กันตอนที่ลิ้มรสมัน ต้องเป็นไข่นกพิราบอย่างแน่นอน! ไม่มีทางที่ข้าจะคาดการณ์ผิดไปได้!” เซียวเสี่ยวหลงตื่นเต้นขึ้นอีกครั้ง
ปู้ฟางกำลังหัวเสีย เขามองไปที่เซียวเสี่ยวหลงซึ่งกำลังเนื้อเต้นแล้วพูดชี้แจง
“สูตรอาหารข้าวผัดไข่ของร้านเรา: ไข่ที่เลือกใช้นั้นเป็นไข่ฟองแรกที่อสูรเวทแม่นกพิราบพายุอัสนีวางหลังตั้งท้อง ไข่นี้มีพลังปราณสะสมอยู่จำนวนมาก...”
ปู้ฟางพูดทวนสิ่งที่ระบบบอกเขาตั้งแต่ต้นจนจบให้เซียวเสี่ยวหลงฟัง
เซียวเสี่ยวหลงนิ่งอึ้งทันที ดวงตาโตของเขาเบิกกว้างขึ้นอีก “ให้ตายเถิด ใครจะไปรู้ว่าข้าวผัดไข่ชามนี้มีความลับซ่อนอยู่มากมาย! ไข่นั้นไม่ใช่ไข่ธรรมดาอย่างที่คิดไว้จริงๆ เสียด้วย! ข้าวเองก็วิเศษอย่างคาดไม่ถึง! พับผ่าสิ แม้แต่น้ำมันที่ใช้ยังไม่ธรรมดา!
“แล้วเกลือก็...” เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกเหมือนตนเองเพิ่งกลืนทองทั้งชามเข้าไป!
“เอาละ เจ้ายังคิดว่าข้าวผัดไข่ชามนี้ราคาไม่เหมาะจะจ่ายหนึ่งผลึกอีกหรือไม่” ปู้ฟางพ่นลมเยาะเย้ยด้วยความหงุดหงิดแล้วพูดออกมา
“ไม่ ไม่ ไม่เลย! เจ้าของร้าน ข้าอยากสั่งข้าวผัดไข่อีกชาม!” เซียวเสี่ยวหลงส่ายหน้าพร้อมฉีกยิ้มจนแทบถึงใบหู การกินข้าวผัดไข่ของร้านนี้จะทำให้พลังปราณของเขาพัฒนาขึ้น! ต่อให้ราคาสูงถึงห้าผลึกชายหนุ่มก็ยังคิดว่าสมเหตุสมผลเป็นที่สุด!
“ขออภัย ร้านของเรามีกฎว่าลูกค้าสามารถสั่งได้รายการละชามเท่านั้น” ปู้ฟางพูดอย่างยโสขณะที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม
เซียวเสี่ยวหลงพลันมีสีหน้าเหม่อลอย เขาล้วงมือเข้าไปในหน้าอก ก่อนจะหยิบถุงเล็กๆ ที่มีดอกไม้ปักอยู่ออกมา มุมปากของปู้ฟางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเมื่อเห็นถุงดอกไม้นั้น หากไม่ใช่เพราะลูกกระเดือกและหน้าอกที่แบนเรียบของเซียวเสี่ยวหลงแล้วละก็ เขาต้องคิดว่าไอ้หมอนี่เป็นผู้หญิงปลอมตัวมาแน่!
“อะ! เจ้าของร้าน ข้ามีผลึกอยู่ห้าชิ้น ขอกินอีกชามเถิด!” เซียวเสี่ยวหลงวางผลึกที่ส่องประกายวาววับทั้งหมดลงบนโต๊ะด้วยท่าทางตื่นเต้น ก่อนส่งเสียงงอแงขอร้องปู้ฟาง
ปู้ฟางไม่สนใจเซียวเสี่ยวหลงแม้แต่น้อย เขาเลือกผลึกที่คุณภาพดีสุดออกมาจากกอง แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หากลูกค้าชายยังทำตัวกระเง้ากระงอดเหมือนลูกค้าหญิงใส่เจ้าของร้านอีกละก็ ชื่อของลูกค้าชายจะถูกเพิ่มเข้าไปในบัญชีหนังหมาของร้านเราทันที และจะไม่ได้รับการต้อนรับที่ร้านแห่งนี้อีก”
เซียวเสี่ยวหลงรู้ทันทีว่าตนคงไม่ได้กินข้าวผัดไข่ชามที่สองอีกแล้วในวันนี้ เขาจึงลุกขึ้นแล้วเดินจากไป
ขณะที่ชายหนุ่มหน้าสวยกำลังเดินออกจากร้านไปนั้น เขาก็หยุดมองชามว่างเปล่าเบื้องหน้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ รู้สึกราวกับว่าหัวใจถูกปักด้วยลูกศรที่มองไม่เห็น
“อุตริเอาข้าวผัดไข่ที่ล้ำค่าเช่นนี้มาให้หมากิน! เสียของเป็นบ้า! ฮึ่ม!”
เจ้าสุนัขสีดำตัวใหญ่ทำตัวขี้เกียจยิ่งกว่าเดิมหลังจากที่กินข้าวหมด มันเลียอุ้งเท้าของตนเองและนอนนิ่งอยู่บนพื้น เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเดินผ่านมัน เจ้าสุนัขก็เหลือบตามองชายหนุ่มและไม่สนใจใยดีอีก
ชายหนุ่มหน้าสวยตัดสินใจเพิกเฉยแล้วจากร้านอาหารเล็กๆ แสนพิเศษในตรอกไร้ผู้คนไป
ปู้ฟางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเก็บชามเบื้องหน้าเจ้าดำ เขาปิดทางเข้าร้านเพื่อปิดร้านสำหรับวันนี้
หลังจากที่ชายหนุ่มวางชามลงไปในเครื่องล้างจานที่ระบบมอบให้เรียบร้อยแล้ว เขาก็จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ปู้ฟางเดินกลับไปที่ห้องของตนเองด้วยความคาดหวัง
“นายท่าน ขอแสดงความยินดีที่ท่านทำภารกิจแรกของระบบเสร็จสิ้น จนได้รับรางวัลตอบแทนในที่สุด นายท่าน ขอแสดงความยินดีที่ท่านมีลูกค้าคนแรก และได้ก้าวเท้าก้าวแรกไปบนเส้นทางการเป็นพ่อครัวเทพ”
ปู้ฟางนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องนอนด้วยความตื่นเต้น เสียงเรียบเฉยดังขึ้นในศีรษะของเขา
“ฮี่ๆ ! มาเสียที! จะได้รางวัลอะไรกันนะ ตื่นเต้นเป็นบ้า!”
ดวงตาของชายหนุ่มทอแสงอ่อน เขาลูบฝ่ามือเข้าด้วยกันด้วยความตื่นเต้น ภาพลักษณ์ภายนอกที่แสนสงบนิ่งซึ่งแสดงให้เห็นก่อนหน้านี้พลันมลายหายไปอย่างสิ้นเชิง


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 5 เซียวหยานยู่
“รางวัลจากระบบ: ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุง และเสี้ยวหนึ่งของชุดอุปกรณ์พ่อครัวเทพ”
เสียงเคร่งขรึมดังขึ้นเพื่อประกาศรางวัลที่ปู้ฟางได้รับ
หลังจากที่ได้ยินประกาศนั้น สีหน้าของชายหนุ่มก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากตื่นเต้นไปเป็นไร้อารมณ์ดังเดิม
“ข้าวผัดไข่อีกแล้วรึ มันจะมีอะไรดีขึ้นเท่าไหร่กันเชียว” ปู้ฟางรู้สึกผิดหวัง เขาคิดว่าตนเองจะได้รับรายการอาหารใหม่ แต่กลับกลายเป็นข้าวผัดไข่เหมือนเดิมไปได้เสียนี่ ต่อให้เป็นสูตรที่ดีขึ้น... ข้าวผัดไข่ก็ยังเป็นข้าวผัดไข่อยู่วันยังค่ำ!
“ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงนี้เหนือกว่าข้าวผัดไข่สูตรธรรมดาและใช้วัตถุดิบแตกต่างกัน ผู้ฝึกตนที่มีพลังปราณต่ำกว่าระดับสามขั้นคลั่งยุทรการไม่สามารถสั่งรายการนี้ได้”
ระบบอธิบายความแตกต่างระหว่างข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงและข้าวผัดไข่สูตรธรรมดาให้ชายหนุ่มฟังด้วยน้ำเสียงจริงจัง ปู้ฟางแปลกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย ในเมื่อชื่อก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นสูตรปรับปรุง มันก็ย่อมต้องดีกว่าไม่ทางใดก็ทางหนึ่งนั่นละ
“แล้วเสี้ยวหนึ่งของชุดอุปกรณ์พ่อครัวเทพคืออะไร”
“เสี้ยวหนึ่งของชุดอุปกรณ์พ่อครัวเทพ: หากนายท่านสะสมได้ครบทุกชิ้น นายท่านสามารถนำไปแลกเป็นชุดอุปกรณ์พ่อครัวเทพได้ เครื่องครัวที่ท่านใช้อยู่ในตอนนี้มีคุณภาพธรรมดาเท่านั้น”
“ไอ้ชุดอุปกรณ์พ่อครัวเทพนี่ดูทรงพลังมากเสียจริง!” ปู้ฟางกะพริบตาปริบด้วยความประหลาดใจ ก่อนรอยยิ้มจะเข้ามาแทนที่ใบหน้าเฉยเมยเมื่อครู่
รายการอาหารใหม่ปรากฏขึ้นบนป้ายของร้านเล็กๆ แห่งนี้ ข้างๆ ชื่ออาหารนั้นมีราคาติดอยู่
ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุง ราคาสิบผลึก
“ในฐานะชายหนุ่มที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะก้าวขึ้นมาเป็นพ่อครัวเทพ นายท่านจะต้องมีเป้าหมายระยะสั้นไว้ให้พุ่งชน ภารกิจจากระบบ: โปรดทำกำไรให้ได้อย่างน้อยร้อยผลึกและพันเหรียญทองภายในหนึ่งสัปดาห์”
ระบบมอบภารกิจใหม่ให้ปู้ฟางด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง
การจะทำกำไรให้ได้ร้อยผลึกภายในหนึ่งสัปดาห์ ปู้ฟางต้องขายข้าวผัดไข่สูตรธรรมดาให้ได้ร้อยชาม หรือไม่ก็ขายข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงให้ได้สิบชาม ส่วนกำไรที่เหลืออีกพันเหรียญทองนั้น เขาต้องขายผัดผักหรือบะหมี่แห้งคลุกให้ได้สิบจาน...
“ระบบ นี่มันไม่ยากเกินไปรึ! ข้าขายข้าวผัดไข่ได้แค่ชามเดียวเองนะวันนี้ เจ้าดันมาบอกให้ข้าขายเพิ่มอีกร้อยชามภายในเจ็ดวันเนี่ยนะ... ทำไมไม่ฆ่าข้าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยเล่า!” ปู้ฟางบ่นออดกับระบบด้วยความหดหู่
แต่ระบบก็ยังคงเดินหน้าให้กำลังใจเขาด้วยน้ำเสียงนิ่งขึงต่อไป “การที่จะก้าวขึ้นมาเป็นพ่อครัวเทพนั้น นายท่านจะต้องไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ปัญหาทั้งปวงที่นายท่านต้องเผชิญเป็นเพียงขั้นบันไดให้นายท่านเหยียบขึ้นไปสู่เป้าหมายสูงสุดเท่านั้น!”
ทว่าปู้ฟางยังคงมีสีหน้าไร้ความรู้สึก การให้กำลังใจของระบบนั้นไม่ได้มีผลอะไรกับเขาแม้แต่น้อย หากระบบไม่ได้ใช้น้ำเสียงขึงขัง ชายหนุ่มอาจจะรู้สึกคล้อยตามบ้าง
ปู้ฟางนอนลงบนเตียงพร้อมหลับตาลง ก่อนถอนหายใจออกมา
......
เซียวเสี่ยวหลงกลับมาถึงตำหนักแม่ทัพซึ่งเป็นบ้านของเขา แต่ชายหนุ่มดูจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนัก พลังปราณเที่ยงแท้ที่ยังคงปั่นป่วนอยู่ในร่างกายทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังฝันไป
“ข้าฝ่าทางตันมาได้แค่เพราะกินข้าวผัดไข่เข้าไปหนึ่งชาม เรื่องนี้มัน... ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ ” เซียวเสี่ยวหลงนึกย้อนไปถึงรสชาติของข้าวผัดไข่ จิตใจของเขาหมกมุ่นอยู่กับภาพของตนเองที่กำลังล่องลอยแหวกว่ายในทะเลกลิ่นหอมชวนน้ำลายไหล
ตำหนักแม่ทัพนั้นมีขนาดใหญ่โต เซียวเสี่ยวหลงเดินผ่านข้ารับใช้หลายคนระหว่างทาง เมื่อข้ารับใช้สาวเห็นสีหน้าของชายหนุ่มก็อดป้องปากด้วยความตกใจไม่ได้
"นายน้อยเซียวเป็นอะไรไปน่ะ"
"เหตุใดจึงทำหน้าตาท่าทางน่าขนลุกเช่นนั้น!"
“ให้ตายสิ! น่ากลัวเป็นบ้า! ภาพอันแสนสวยงามที่ข้ามีต่อนายน้อยเซียวพังป่นปี้หมดแล้ว หมดกัน รักแรกของข้า!”
......
เสียงซุบซิบของเหล่าข้ารับใช้ทำให้เซียวเสี่ยวหลงกลับมาได้สติอีกครั้ง เมื่อเห็นคนเหล่านั้นกำลังมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ ชายหนุ่มก็รีบเดินหนีให้พ้นจากระยะสายตาพวกเขาทันที
เซียวเสี่ยวหลงนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่ในห้องที่ดูเรียบง่าย พลังปราณเที่ยงแท้ในกายเขายังคงหมุนวนไหลเวียนไปมา ผิวของชายหนุ่มส่องแสงเรืองรองเปล่งประกาย ส่งให้ตัวเขาดูราวกับเทพศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ปาน
กระแสพลังระเบิดออกจากแก่นพลังในกายชายหนุ่ม ก่อนหลั่งไหลเข้าไปในอวัยวะส่วนต่างๆ รวมถึงจุดตันเถียนบนร่างกาย พลังปราณเที่ยงแท้นั้นอ่อนโยนเหมือนสายธารไหลซึ่งเข้าหล่อเลี้ยงทุกสิ่งที่พัดผ่าน ราวกับเป็นมืออันอ่อนนุ่มของหญิงสาวที่คอยนวดคลึงให้ผ่อนคลาย
เวลาผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ใบหน้าของเซียวเสี่ยวหลงเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ดวงตาของชายหนุ่มพลันเปิดขึ้นอย่างฉับพลัน พลังงานที่ปล่อยออกจากร่างกายของเขาเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างสม่ำเสมอ นัยน์ตาของชายหนุ่มสว่างเจิดจ้า ก่อนเจ้าตัวจะเปิดปากเพื่อปล่อยพลังงานที่ปั่นป่วนจำนวนหนึ่งออกจากร่างกาย
เมื่อพลังจากร่างกายของเซียวเสี่ยงหลงขึ้นสู่จุดสูงสุด มันกลับไหลย้อนเข้าไปในร่างราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน เสียงกระดูกกระทบกันดังกังวานไปทั่วสรรพางค์กาย เขายกมือขึ้น ทันใดนั้น ก้อนพลังปราณเที่ยงแท้เข้มข้นก็พลันปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ
“ฮ่าๆ ! ทักษะการก่อพลังปราณเที่ยงแท้! ข้าบรรลุปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการแล้วจริงๆ ด้วย!”
เซียวเสี่ยวหลงหัวเราะลั่นด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“เจ้ารู่เก๋อ! ตอนนี้ข้าเป็นผู้ฝึกตนขั้นคลั่งยุทธการเหมือนเจ้าแล้ว! ข้าไม่มีเหตุอันใดจะต้องเกรงกลัวเจ้าอีก!” เซียวเสี่ยวหลงเปิดปากกว้างแล้วเริ่มหัวเราะคิกคักออกมา
แต่ก่อนที่เขาจะได้หัวเราะจนอิ่มนั้น ประตูห้องก็พลันถูกผลักเปิดเสียก่อน พลังปราณเที่ยงแท้ที่เขาใช้ปิดตายบานประตูถูกทำลายด้วยพลังปราณที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า
“เซียวเสี่ยวหลง! เจ้าปีกกล้าขาแข็งมากรึ ถึงกล้าเอาพี่สาวเจ้าไปพนันบ้าๆ กับเจ้ารู่เก๋อ!”
ทันทีที่ประตูเปิด เสียงไพเราะก็ดังลอดช่องประตูเข้ามาตามด้วยร่างระหงที่ก้าวมายืนในห้อง
“หา อ๋อ... พี่หญิงเองหรอกรึ!”
เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเห็นว่าผู้บุกรุกเป็นใคร ร่างทั้งของเขาก็สั่นสะท้าน ก่อนจะอุทานออกมาด้วยความตกใจ
ผู้บุกรุกเป็นสตรีที่มีผิวขาวผุดผ่องและดวงตาเจิดจ้าเหมือนประกายดาว นางสวมชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์และเสื้อตัวในสีฟ้าน้ำทะเลใส เส้นผมนุ่มลื่นดุจแพรไหมของนางปล่อยสยายอยู่เบื้องหลัง
เซียวหยานยู่ขมวดคิ้ว นางมองเซียวเสี่ยวหลงด้วยสีหน้าบึ้งตึง โกรธที่น้องชายซึ่งชอบป่าวประกาศไปทั่วว่าตนเองเป็นเสือผู้หญิงกล้านำนางไปวางเดิมพันกับผู้อื่น
“พี่หญิง ฟังข้าก่อนเถิด นี่เป็นเพราะข้าตกหลุมกลลวงที่ไอ้เจ้ารู่เก๋อนั่นมันวางเอาไว้ต่างหาก! อย่ากังวลไป ถึงอย่างไรข้าก็ต้องชนะแน่นอน! ดูสิ ข้าบรรลุปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการแล้วนะ!”
เซียวเสี่ยวหลงรีบพูด พร้อมยื่นมือออกมาสร้างก้อนพลังปราณเที่ยงแท้ให้อีกฝ่ายดู
แม้แต่เซียวหยานยู่ที่กำลังโกรธอยู่ก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้ นางรู้ดีว่าน้องชายตนเองมีพลังปราณอยู่ในระดับใด ก่อนหน้านี้เขาตันอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นเจ้ายุทธการมาสักพักแล้ว และเมื่อวานนี้ก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะบรรลุแต่อย่างใด แล้วมันเกิดขึ้นได้อย่างไรกันเล่า
“พี่หญิง! เจ้ารู่เก๋อมันอาจจะมีปราณระดับสามเช่นเดียวกับข้า แต่ท่านเชื่อมั่นในตัวน้องชายคนนี้เถิด! ข้าจะอัดมันให้หมอบกระแตไปเลย!” เซียวเสี่ยวหลงพูดพร้อมหัวเราะร่วน
เซียวหยานยู่นั้นเป็นสาวงามชื่อเสียงระบือไกลในนครหลวง เจ้ารู่เก๋อผู้นี้ปรารถนาที่จะได้ตัวนางไปครอบครองมาสักพักแล้ว แต่ด้วยความที่นางเป็นบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิง เจ้ารู่เก๋อจึงไม่กล้าทำอะไรอุกอาจ แม้ว่าตัวเขาเองจะเป็นถึงบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้ายก็ตาม
หากเซียวหยานยู่เป็นบุตรสาวชาวบ้านธรรมดา ป่านนี้คงกลายเป็นอนุภรรยาของเจ้ารู่เก๋อไปเรียบร้อยแล้ว
“พี่หญิง ท่านไม่สงสัยหรือว่าข้าบรรลุขั้นปราณได้อย่างไร” เซียวเสี่ยวหลงพูดยั่ว
เซียวหยานยู่ถกกระโปรงขึ้นเล็กน้อยเพื่อนั่งลงบนตั่ง ดวงตาของนางวาววับขณะมองไปที่เซียวเสี่ยวหลงแล้วเอื้อนเอ่ยออกมา “บอกมา ข้าฟังอยู่”
เซียวเสี่ยวหลงยิ้มกริ่ม เขารู้ว่าพี่สาวของตนจะต้องรู้สึกได้แน่นอนว่าการบรรลุขั้นปราณของเขานั้นไม่ปกติ
เซียวหยานยู่เป็นสตรีที่ฉลาดหลักแหลมอย่างมาก นางได้ชื่อว่าเป็นสตรีอัจฉริยะอันดับหนึ่งของจักรวรรดิวายุแผ่ว ชายหนุ่มจึงมั่นใจว่าพี่สาวของตนต้องจับสังเกตได้แน่นอน
ด้วยเหตุนี้ผู้เป็นน้องชายจึงค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปที่หูของพี่สาวด้วยท่าทางเคร่งขรึมเอาจริงเอาจังเป็นที่สุด
เซียวหยานยู่ตัวสั่นด้วยความประหลาดใจ “ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเรื่องลับสุดยอดจริงๆ เสียด้วย น้องชายไม่เอาถ่านของข้าถึงมีท่าทางจริงจังเช่นนี้ เห็นทีข้าจะต้องเก็บทุกรายละเอียดเสียแล้ว”
“พี่หญิง! ความลับที่ทำให้ข้าบรรลุปราณในครั้งนี้... ก็คือ... ข้าวผัดไข่หนึ่งชาม!”
“อ๋อ เป็นเพราะข้าวผัดไข่นี่เอง! หา! เจ้าว่าอะไรนะ ข้าวผัดไข่เนี่ยนะ!”
ใบหน้างดงามของเซียวหยานยู่พลันแข็งทื่อ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีแดงแปร๊ด ไอ้เด็กนี่ มันกล้ามาปั่นประสาทพี่สาวตนเองเช่นนั้นรึ!
นิ้วเรียวยาวขาวผ่องของเซียวหยานยู่พุ่งเข้าไปบิดหูน้องชายตนเองทันที นางหัวเราะเสียงเย็น “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าโตขนาดจะมากวนประสาทข้าได้แล้วสินะ! ไอ้ข้าวผัดไข่นี่มันเป็นโอสถทิพย์รึ ทำให้เจ้าบรรลุขั้นปราณได้เช่นนั้นรึ ไร้สาระบ้าบอสิ้นดี!”
เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกราวโดนศรปักอก “ข้าพูดจริงนะ! ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างพี่น้องของเรามันเหือดหายไปแล้วรึ”
เซียวเสี่ยงหลงทำได้เพียงเล่าเรื่องการเผชิญหน้ากับปู้ฟางให้พี่สาวตนเองฟังด้วยสีหน้าบึ้งตึง ชายหนุ่มบรรยายถึงร้านอาหารเล็กๆ ในตรอกว่าลึกลับเป็นอย่างมาก
“เจ้าจ่ายเงินไปผลึกนึงเพื่อกินข้าวผัดไข่ชามเดียวเนี่ยนะ!”
เซียวหยานยู่จ้องน้องชายตนเองเขม็ง ชายหนุ่มกำลังทำสีหน้ายียวนคางเชิดแบบผู้ชนะใส่นาง จนทำให้นางรู้สึกอยากหยิกเจ้าตัวสุรุ่ยสุร่ายนี้ให้หูหลุด
“พี่หญิง! หากท่านไม่เชื่อ พรุ่งนี้ข้าจะพาท่านไปที่ร้านเอง รับรองท่านจะต้องชอบแน่ๆ ทั้งรสชาติของข้าวผัดไข่ ทั้งกลิ่น... ให้ตายเถิด ทำเอาข้านี่ย้อนกลับไปนึกถึงความทรงจำแสนหวานในวัยเด็กเลยทีเดียว”
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเคลิบเคลิ้มเหมือนต้องมนต์
แต่เซียวหยานยู่ก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี “ไอ้เด็กนี่มันต้องโดนของเข้าไปแน่ๆ กับอีแค่ข้าวผัดไข่ชามเดียว มันจะอร่อยอะไรขนาดนั้น
“หึ! เดี๋ยวพรุ่งนี้จะได้เห็นดีกัน ข้าจะกระชากหน้ากากไอ้ข้าวผัดไข่บ้าบอนี่ออกมาเอง!”


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 6 เถ้าแก่ เอาข้าวผัดไข่มาก่อนเลยสิบชาม
เช้าวันต่อมา
หลังจากที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อย เซียวหยานยู่ที่สวมผ้าคลุมหน้าและเซียวเสี่ยวหลงที่กำลังเนื้อเต้นก็พากันออกจากตำหนักแม่ทัพมา ด้วยความที่ตำหนักนั้นตั้งอยู่ในเขตชุมชน ทันทีที่ทั้งสองก้าวขาออกจากบ้าน เสียงเซ็งแซ่ก็พลันพุ่งเข้าโสตประสาท
แม้ข้างนอกจะเสียงดังจ้อกแจ้กเพียงใด แต่ภายในบริเวณตำหนักแม่ทัพนั้นยังคงความสงบเงียบได้เสมอ นั่นเพราะมีวงแหวนปราณเวทเก็บเสียงที่สร้างโดยช่างผู้ออกแบบตำหนัก
เซียวหยานยู่แทบไม่เคยออกจากตำหนัก เนื่องจากนางรู้ตัวดีว่าตนเองงดงามเป็นที่ต้องตาต้องใจชายหนุ่มเพียงใด มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางลืมสวมผ้าคลุมหน้า จนทำให้เกิดเหตุการณ์ยวดยานติดขัดครั้งใหญ่ในนครหลวง และยังมีเหตุการณ์เหล่าชายเจ้าสำราญต่อยตีกันเพื่อแย่งตัวนางด้วย ตั้งแต่นั้นเซียวหยานยูก็แทบไม่ออกจากบ้านตนเองอีกเลย และเมื่อออกมาครั้งใดนางก็มักสวมผ้าคลุมหน้าด้วยเสมอ
สองพี่น้องตระกูลเซียวออกจากตำหนักของตนมา แล้วเลี้ยวตรงหัวมุมเพื่อตรงไปยังถนนสายที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านหาบเร่ตั้งโต๊ะมากมาย กลิ่นอาหารทอดคลุ้งอบอวลไปในอากาศ
ผู้ฝึกตนอย่างเซียวเสี่ยวหลงและเซียวหยานยู่ไม่มีทางซื้ออาหารทอดจากร้านข้างทางเช่นนี้กินเป็นอันขาด นั่นเพราะของทอดเหล่านี้มักใช้น้ำมันคุณภาพต่ำซึ่งอุดมไปด้วยสารพิษมากมาย เป้าหมายหลักของการฝึกตนก็เพื่อทำร่างกายให้สะอาดบริสุทธิ์ และขจัดมลทินทุกอย่างออกจากร่างให้หมดสิ้น อาหารเช่นนี้รังแต่จะทำให้ร่างกายของพวกเขาเต็มไปด้วยสารพิษ
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเพราะเหตุใดผู้ฝึกตนจึงจู้จี้เรื่องอาหารการกินมาก โดยเฉพาะเรื่องคุณภาพของอาหารที่ต้องใส่ใจเป็นพิเศษ
ในความเป็นจริงแล้ว ข้าวผัดไข่ก็ถือว่าเป็นอาหารขยะเช่นเดียวกัน แต่หากเซียวเสี่ยวหลงบรรลุขั้นปราณได้เพราะข้าวผัดไข่ชามหนึ่งแล้วละก็ และหากไม่ใช่เพราะความบังเอิญ ก็ต้องแปลว่าข้าวผัดไข่ชามนั้นมีอะไรผิดแผกไปจากชาวบ้านแน่นอน
แล้วดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญเสียด้วย เนื่องจากเซียวเสี่ยวหลงติดอยู่ที่ระดับสองขั้นเจ้ายุทธการมานานมากแล้ว นานเสียจนพอจะเชื่อได้ว่าไม่มีทางที่มันจะเป็นเรื่องบังเอิญไปได้ จนพอจะเชื่อมโยงได้ว่าข้าวผัดไข่อาจส่งผลให้เขาบรรลุขั้นปราณได้จริงๆ
และนี่คือสิ่งที่ทำให้เซียวหยานยู่สงสัยเป็นอย่างยิ่ง ว่ากับแค่ข้าวผัดไข่เพียงชามเดียวมันจะมีอภินิหารอะไรถึงเพียงนั้น
“ตายแล้ว! นั่นมันนายน้อยเซียวของพวกเรามิใช่รึ ท่านจะไปท่องบทกลอนที่ไหนเล่าวันนี้”
ตอนที่สองพี่น้องตระกูลเซียวกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ เสียงระคายหูก็ดังขึ้นขัดความคิด
ใบหน้าหวานของเซียวเสี่ยวหลงมืดมนลง เขาหันหน้าไปทางชายท่าทางไม่เอาถ่านที่อยู่ไกลออกไป ชายผู้นั้นมีใบหน้าอัปลักษณ์ เขาสวมชุดคลุมยาวหลากสีและถือพัดกระดาษเอาไว้ในมือ
ชายผู้นี้เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเสนาบดีกรมคลังแห่งราชอาณาจักร... ซุนฉีเซี่ยง!
เขาเป็นเสือผู้หญิงที่โด่งดังในด้านเสียๆ หายๆ ประจำเมืองหลวง
“ซุนฉีเซี่ยง! ข้าไม่มีเวลามาวุ่นวายกับเจ้าหรอกนะวันนี้ หลีกไป!” แม้เซียวเสี่ยวหลงจะดูเหมือนสาวน้อย แต่เขาก็ยังสามารถปล่อยพลังน่าเกรงขามออกมาได้ยามที่โกรธ
ทว่าซุนฉีเซี่ยงก็ไม่ได้กลัวอีกฝ่ายแต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียงแค่ยักไหล่หนึ่งทีเท่านั้น สายตาจับจ้องไปที่สตรีใต้ผ้าคลุมข้างๆ เซียวเสี่ยวหลงด้วยสีหน้าโอหัง จากนั้นดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ!
“สวรรค์เป็นพยาน! ข้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย! นั่นมันแม่นางเซียวหยานยู่มิใช่รึ! ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”
ซุนฉีเซี่ยงรู้ในที่สุดว่าสตรีภายใต้ผ้าคลุมคือเซียวหยานยู่ แล้วก็เป็นอันเสียกระบวนในทันที เสือผู้หญิงอย่างเขาจะยอมพลาดโอกาสตามราวีสาวในฝันไปได้อย่างไร
“หลีกไปเสีย” เซียวหยานยู่พูดเสียงเบา นางไม่อยากเสียเวลาสนทนากับคนเช่นนี้แม้แต่คำเดียว
ซุนฉีเซี่ยงยักไหล่ เขาอยากเปิดฉากสนทนากับนาง แต่เลือดในกายก็พลันเย็นเฉียบทันทีที่สายตาประสานเข้ากับเซียวหยานยู่ ชายหนุ่มรู้สึกตัวทันทีว่าแม่นางตรงหน้าเขาแข็งแกร่งจนน่ากลัวเพียงใด
หลังจากที่พัฒนาก้าวหน้ามาหลายหมื่นปี ระบบการฝึกปราณในทวีปมังกรซ่อนเร้นก็ได้ตกผลึกเป็นระดับขั้นที่ชัดเจน
บนทวีปมังกรซ่อนเร้นแห่งนี้ ทุกคนเป็นผู้ฝึกตน ตั้งแต่พ่อแก่แม่เฒ่าไปจนถึงลูกเด็กเล็กแดงอายุห้าขวบ การฝึกปราณเป็นสิ่งที่มีอยู่ในทุกครัวเรือน ทว่าด้วยพรสวรรค์โดยกำเนิดที่แตกต่างกัน ผลลัพธ์ของการฝึกปราณจึงย่อมต่างกันไปด้วย
ระดับขั้นของการฝึกตนมีทั้งหมดเก้าขั้นด้วยกัน เริ่มจากระดับหนึ่งขั้นนักรบ ระดับสองขั้นเจ้ายุทธการ ระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ ระดับสี่ขั้นจิตยุทธการ ระดับห้าขั้นราชันยุทธการ ระดับหกขั้นจักรพรรดิยุทธการ ระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการ ระดับแปดขั้นเทพแห่งสงคราม และระดับเก้าขั้นเซียนเทพ
นอกจากนี้ยังมีระดับสิบด้วยเช่นกัน แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปล่วงรู้
ในฐานะสตรีอัจฉริยะแห่งนครหลวง เซียวหยานยู่เป็นอัจฉริยะด้านการฝึกปราณ แม้นางจะอายุยังไม่ครบสิบแปดปีเต็ม แต่กลับมีปราณอยู่ในระดับสี่ขั้นจิตยุทธการเป็นที่เรียบร้อย เมื่อเทียบกับน้องชายของนางอย่างเซียวเสี่ยวหลงที่มีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการแล้ว นางถือว่าทรงพลังกว่าเขามากนัก
แม้แต่แม่ทัพเซียวเหมิงเองยังพูดอยู่บ่อยๆ ว่า หากเซียวหยานยู่เกิดเป็นชายคงดียิ่งนัก
ซุนฉีเซี่ยงเป็นเพียงเสือผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น แม้เขาจะอายุยี่สิบกว่าแล้ว แต่ก็ยังมีปราณอยู่เพียงระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ กระนั้นด้วยความที่เขามีขั้นปราณอยู่ระดับเดียวกับเซียวเสี่ยวหลง ซุนฉีเซี่ยงจึงไม่กลัวเซียวเสี่ยวหลง แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเซียวหยานยู่ที่มีปราณระดับสี่ขั้นจิตยุทธการแล้วละก็ จัดได้ว่าคนละชั้นเลยทีเดียว
เซียวเสี่ยวหลงพ่นลมเยาะเย้ยอย่างเย็นชา ก่อนจะเดินตามเซียวหยานยู่ผู้ซึ่งทิ้งห่างออกไปแล้ว ทั้งสองหายตัวไปท่ามกลางฝูงชนอย่างรวดเร็ว
ซุนฉีเซี่ยงเกาแก้มตนเอง ดวงตาหรี่เล็ก เขาหันไปหาลูกน้องคนหนึ่งเพื่อกระซิบสั่งบางอย่าง ลูกกระจ๊อกคนนั้นรีบวิ่งไปที่ไหนสักแห่งทันที ขณะที่ตัวเขาเองเดินตามสองพี่น้องตระกูลเซียวไปด้วยรอยยิ้มแสนชั่วร้าย
...
หลังจากที่นอนหลับจนเต็มอิ่มและตื่นโดยไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกแล้ว ปู้ฟางที่กำลังหดหู่เต็มขั้นก็ค่อยๆ จัดการเปิดร้านอีกครั้ง
สุนัขสีดำตัวใหญ่ยังคงนอนอืดอยู่ที่ทางเข้าร้าน มันเงยหน้าขึ้นมองปู้ฟางตอนที่เขาเดินมาเปิดทางเข้า ก่อนจะผล็อยหลับไปดังเดิม
“ภายในเจ็ดวันข้าต้องขายข้าวผัดไข่ให้ได้ร้อยชาม กับขายผัดผักหรือบะหมี่แห้งคลุกให้ได้สิบจาน... ระบบ เจ้าคิดว่ามันจะเป็นไปได้จริงๆ รึ ที่ร้านอาหารเล็กๆ ในตรอกไร้ผู้คนเช่นนี้จะทำยอดขายได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจเพียงนั้น” ปู้ฟางวางเก้าอี้ไว้ข้างๆ ทางเข้า ก่อนขึ้นไปขดตัวอยู่บนนั้นเหมือนเดิม เขากำลังเปิดฉากทะเลาะกับระบบอยู่ในใจ
“พ่อหนุ่ม! ท่านคือชายผู้ใฝ่ฝันอยากจะเป็นพ่อครัวเทพมิใช่รึ ท่านต้องเชื่อมั่นในปลายจวักของตัวเองสิ! ท่านต้องเชื่อสิว่าท่านจะครองโลกใบนี้ได้!” ระบบให้กำลังใจเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอีกครั้ง
ปู้ฟางกลอกตา “ข้านอนอาบแดดสบายๆ อยู่ตรงนี้ยังดีกว่าให้ไปครองโลกอะไรนั่นอีก”
ปู้ฟางเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้มานอนอาบแสงแดดอุ่น แม้จะเพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาก็ตามที
“เถ้าแก่! ข้ากลับมาแล้ว! ข้ารักข้าวผัดไข่ของท่านเหลือเกิน!”
ปู้ฟางหลับตาอยู่ได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น เสียงตะโกนโวยวายก็ปลุกให้เขาตื่นขึ้น ชายหนุ่มผงกศีรษะขึ้นมองอย่างไร้อารมณ์ แล้วก็เห็นหนุ่มหน้าสวยคนที่กินข้าวผัดไข่เข้าไปเมื่อวาน
“หือ” ชายหนุ่มสังเกตเห็นผู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย แม้จะสวมผ้าคลุมอยู่ แต่ปู้ฟางก็รู้ได้ทันทีว่านางเป็นสตรี! “ทั้งหน้าอกและบั้นท้าย... แม่นางคนนี้หุ่นดีเป็นบ้า!”
เซียวหยานยู่มุ่นคิ้วขณะประเมินร้านอาหารเล็กๆ ที่เซียวเสี่ยวหลงพานางมา “ร้านอาหารไกลปืนเที่ยงเช่นนี้จะไปมีข้าวผัดไข่แสนมหัศจรรย์ได้อย่างไรกัน”
“ท่านเป็นเถ้าแก่ของร้านนี่รึ” เซียวหยานยู่ถาม
เสียงของนางไพเราะเสนาะหู
“ถูกต้องแล้ว” ปู้ฟางพยักหน้าอย่างใจเย็น
เซียวหยานยู่เดินเข้าร้านโดยไม่พูดอะไรอีก ภายในร้านสะอาดสะอ้านมาก นางลองเอานิ้วรูดไปบนโต๊ะ แล้วก็พบว่าไม่มีฝุ่นแม้แต่เม็ดเดียว นางพอใจบรรยากาศภายในร้านพอตัวเลยทีเดียว
แม้ร้านอาหารนี้จะเล็กทั้งยังตั้งอยู่ในที่ห่างไกล แต่การตกแต่งนั้นจัดว่าทำได้ดี บรรยากาศดูดีทั้งยังสะอาดอีกด้วย
หลังจากที่เซียวหยานยู่ประเมินทัศนียภาพรอบตัวเรียบร้อย สายตาของหญิงสาวก็ไปตกอยู่ที่รายการอาหารตรงกลางร้าน นางเลิกคิ้วขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เจ้าเซียวเสี่ยวหลงพูดจริงเรื่องข้าวผัดไข่หรือนี่... ชามละหนึ่งผลึกรึ ส่วนข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงนี่ชามละสิบผลึก หมอนี่เป็นบ้าหรืออย่างไรกัน”
“เถ้าแก่ เมื่อวานนี้ข้าไม่เห็นว่าจะมีข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงอยู่ในรายการอาหารเลย เหตุใดจึงโผล่ขึ้นมาวันนี้กัน” เซียวเสี่ยวหลงประหลาดใจเมื่อได้เห็นรายการใหม่ ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงที่ขายในราคาสิบผลึก
“อ๋อ ข้าลืมเขียนลงไปเมื่อวาน แต่การจะสั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงนี้ได้ เจ้าต้องมีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการก่อน ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่ขายให้หรอกนะ” ปู้ฟางหาวหวอด ก่อนตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“แค่จะสั่งยังต้องมีเงื่อนไขอีกรึ” เซียวหยานยู่สนใจขึ้นมาทันที นางอยากรู้เหลือเกินว่าข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงนี้มันทำไมกัน
“เซียวเสี่ยวหลง เจ้าเอาผลึกมาเท่าไหร่” เซียวหยานยูหันไปมองหน้าเซียวเสี่ยวหลงแล้วถามออกมา
น้องชายของนางตอบด้วยสีหน้าเหมือนต้องมนต์ “สิบ”
“อืม ดีเลย” เซียวหยานยู่พยักหน้าด้วยความพอใจ นางโบกมือเพื่อหยิบถุงปักลายดอกไม้ออกมาถือไว้ในมือ
“เถ้าแก่ ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงหนึ่งชาม” เซียวหยานยู่พูดอย่างสงบนิ่ง
“ได้ รอสักครู่” ปู้ฟางรู้สึกดีใจที่เซียวหยานยู่เลือกสั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงขึ้นมาจริงๆ แต่เขาก็ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าแต่อย่างใด เนื่องจากต้องการรักษาภาพลักษณ์สงบนิ่งของพ่อครัวมือฉมังต่อหน้าสาวงาม
สีหน้าของเซียวเสี่ยวหลงดูกลัดกลุ้มอย่างมาก เขาจ้องเซียวหยานยู่เขม็งด้วยความอาฆาตแค้น
ปู้ฟางหันหลังกลับแล้วกำลังจะเดินเข้าครัวไป ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงจิ๊จ๊ะดังมาจากทางเข้า ทำให้เขาชะงักไป
“จุ๊ๆๆ ! เป็นถึงสตรีอัจฉริยะอันดับหนึ่งของจักรวรรดิวายุแผ่ว แต่กลับมาที่ร้านเล็กๆ ซ่อมซ่อเช่นนี้เพื่อกินข้าวผัดไข่แค่ชามเดียว ช่างน่าหัวร่อจริงๆ!”
ซุนฉีเซี่ยงยักไหล่พลางส่ายหน้าขณะเดินเข้าร้านเล็กๆ แห่งนี้มา
“แม่นางหยานยู่ เจ้าชอบทานข้าวผัดไข่รึ ได้เลย! ข้าจะเลี้ยงเจ้าเอง! เถ้าแก่ เอาข้าวผัดไข่มาก่อนเลยสิบชาม! หากไม่พอข้าค่อยสั่งเพิ่มอีก!”


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 7 กฎของร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้
เถ้าแก่ เอาข้าวผัดไข่มาก่อนเลยสิบชาม!
หากคำพูดนี้ดังขึ้นในร้านอาหารเล็กๆ ร้านอื่น เจ้าของร้านคงพากันปลื้มปิติเป็นล้นพ้นแน่นอน แต่ร้านของปู้ฟางกลับไม่เป็นเช่นนั้น
ปู้ฟางที่กำลังจะเข้าครัวพลันหยุดชะงัก เขาหันตัวกลับมามองซุนฉีเซี่ยงที่อยู่ในชุดคลุมยาวหลากสี แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “คุณลูกค้า ร้านของเราขายข้าวผัดไข่ให้ลูกค้าแค่วันละชามต่อคนเท่านั้น แต่เจ้าจะสั่งผัดผักหรือบะหมี่แห้งคลุกแทนได้... อ๋อ หรือเจ้าอยากจะสั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงก็ได้เช่นกัน”
ซุนฉีเซี่ยงรู้สึกประหลาดใจที่ตนเองโดนปฏิเสธเช่นนี้ เขามองปู้ฟางด้วยสายตาราวกับว่าไอ้หมอนี่มันโง่บ้าเซ่อหรืออย่างไร ก่อนจะยกพัดขึ้นชี้หน้าชายหนุ่มแล้วพูดด้วยรอยยิ้มกริ่ม “เจ้าไม่รู้รึว่าข้าคนนี้เป็นใคร”
เขาเป็นถึงหนึ่งในสามเสือผู้หญิงที่โด่งดังที่สุดในนครหลวง ผู้มีนามว่าซุนฉีเซี่ยง ไม่มีใครในที่แห่งนี้ที่ไม่รู้จักเขา! การที่เจ้าของร้านอาหารเล็กๆ นี้บังอาจปฏิเสธเขา ก็ไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตาย!
ปู้ฟางมุ่นคิ้วก่อนมองดูซุนฉีเซี่ยงดีๆ อีกครั้ง ดวงตาของชายตรงหน้าปู้ฟางเรียวเล็ก ปากยื่นหนา แก้มตุ่ยเหมือนลิง แม้ซุนฉีเซี่ยงคนนี้จะหน้าตาอัปลักษณ์เสียจนปู้ฟางอาจพาลเข้าใจผิดไปว่าเขาเป็นสายพันธุ์อื่น... แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกเสียทีว่าชายตรงหน้านี้เป็นใคร
“ข้าไม่รู้จักเจ้า แต่ร้านของเรามีกฎวางไว้ชัดเจน หากไม่กินก็ออกไปเสีย” ชายหนุ่มพูดเรียบๆ
“พับผ่าสิ! น่าสนใจดีนี่ ข้าเป็นพวกชอบแหกกฎยิ่งกว่าอะไรเสียด้วย! หากเจ้าไม่เอาข้าวผัดไข่สิบชามมาให้ข้า ข้าจะพังร้านเจ้าให้เละมันเสียเลย! เป็นแค่ร้านรูหนูแท้ๆ ยังมีน้ำหน้ามาพูดเรื่องกฎกับข้าอีก!” ซุนฉีเซี่ยงหัวเราะลั่น พลางคิดไปว่าแปลกดีกับการที่มีคนในเมืองหลวงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร
เซียวหยานยู่ทนดูโดยไม่ทำอะไรไม่ไหวอีกต่อไป นางไม่คิดว่าซุนฉีเซี่ยงจะถึงกับตามมาที่ร้าน หากร้านนี้ถูกทำลายจะกลายเป็นความผิดของนางไปโดยปริยาย
“ซุนฉีเซี่ยง หัดระวังกิริยาเจ้าเอาไว้บ้าง! หากเจ้ามาเพื่อกินก็แค่กินเสีย อยากให้ข้าโยนเจ้าออกไปรึ” เสียงของเซียวหยานยู่เจือความเย็นเยือกเล็กน้อย
ส่วนเซียวเสี่ยวหลงนั้นมองซุนฉีเซี่ยงด้วยสายตาเย็นเยียบอยู่แล้ว
ปู้ฟางยังคงมีสีหน้าไร้อารมณ์หลังจากที่ได้ยินคำขู่ของซุนฉีเซี่ยง
เขาถูมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกันและเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อย “พังร้านข้ารึ เจ้าไม่มีปัญญาหรอก หากจะสั่งอะไรก็รีบสั่ง รายการอาหารอยู่บนกำแพงโน่น หากยังทำให้ข้าเสียเวลา ข้าจะใส่ชื่อเจ้าเข้าไปในบัญชีหนังหมาของร้านเสียเลย”
เซียวหยานยู่มีสีหน้าเหมือนต้องมนต์สะกด ส่วนเซียวเสี่ยวหลงเองก็อึ้งไปเช่นกัน ทั้งสองไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดปู้ฟางจึงไม่กลัวซุนฉีเซี่ยง ซุนฉีเซี่ยงนั้นมีอำนาจมากในนครหลวงแห่งนี้ แม้แต่ร้านอาหารอันดับหนึ่งประจำเมืองอย่างร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ยังไม่กล้าหือกล้าอือกับเขา แล้วปู้ฟางไปเอาความมั่นใจเช่นนี้มาจากแห่งหนใดกัน
ซุนฉีเซี่ยงยิ้มด้วยความโกรธ การที่เจ้าของร้านอาหารเล็กๆ กล้าท้าทายเขาอย่างโอหังเช่นนี้ ทำให้เขาเข้าใจอะไรขึ้นมาได้
“ไอ้ลูกกรอกนี่บ้าดีเดือดดีเหมือนกัน คนสุดท้ายที่กล้าพูดเช่นนี้กลับข้ากลายเป็นอาหารปลายุ่ยๆ ไปเรียบร้อยแล้ว” ซุนฉีเซี่ยงยิ้มเย็นก่อนหันหน้าไปมองรายการอาหาร บนผนังมีชื่ออาหารเขียนเอาไว้เพียงสี่รายการเท่านั้น
เพียงสั่งคำเดียวเขาก็สามารถนำคนมาพังร้านนี้ได้ทันที แต่แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ตอนที่เซียวหยานยู่ยังอยู่ ถึงอย่างไรก็ยังทำไม่ได้ตอนนี้ ซุนฉีเซี่ยงจึงตัดสินใจว่าจะลองสั่งมากินดูสักหน่อย
“ฮ่าๆ ร้านนี้เป็นร้านรูหนูจริงๆ เสียด้วย มีอาหารอยู่แค่สี่รายการ แถมยังซ้ำกันอีก... เจ้าคิดว่าตัวเองจะขายแค่ข้าวผัดไข่ตลอดไปเช่นนั้นรึ” ซุนฉีเซี่ยงมองชื่อรายการอาหารโดยไม่สนใจดูราคาแม้แต่น้อย
ราคารึ คนอย่างซุนฉีเซี่ยงมีเงินล้นเหลือ!
“จะสั่งอะไร” ปู้ฟางถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เอามาอย่างละจาน” ซุนฉีเซี่ยงเดินลงไปนั่งที่โต๊ะ เขาอยากรู้ว่าร้านเล็กๆ นี้มีดีอะไรถึงเรียกสาวงามที่สุดในนครหลวงมานั่งกินได้
ชายหนุ่มในชุดคลุมหลากสีมองไปรอบๆ ร้าน ต้องยอมรับว่าการตกแต่งนั้นเป็นเอกลักษณ์มากทีเดียว ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นดี
“ทุกรายการรึ ย่อมได้ ทั้งหมดสิบเอ็ดผลึก สองร้อยเหรียญทอง”
ปู้ฟางยกมุมปากขึ้นยิ้มเยาะ ก่อนแจกแจงราคาอย่างไร้ความรู้สึก
ซุนฉีเซี่ยงกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ ตอนที่ปู้ฟางบอกราคาออกมา สีหน้าของเขาก็แข็งทื่อไปทันที เขาหันกลับมามองปู้ฟางด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนสติไม่สมประกอบ
“เจ้าคิดว่าข้าโง่รึ กับอีแค่ข้าวผัดไข่สองชาม ผัดผักหนึ่งจาน กับบะหมี่แห้งคลุกอีกชาม เอาบ้าอะไรมาเก็บเงินสิบเอ็ดผลึกสองร้อยเหรียญทอง ถ้ามีน้ำหน้ามารีดทรัพย์ก็เลือกเหยื่อให้มันดีๆ หน่อย บังอาจมาหลอกเอาเงินข้ารึ”
ซุนฉีเซี่ยงตะโกนออกมาเสียงดังลั่น แม้ตัวเขาเองจะร่ำรวยเงินทองมากเหลือ แต่ก็ไม่ได้โง่เง่าไร้ปัญญา
“แล้วเจ้าล่ะตาบอดรึ ราคามันก็เขียนอยู่บนนั้น หากไม่สั่งก็ไสหัวออกไปเสีย!” ความอดทนของปู้ฟางหมดลงในที่สุด เขาไม่ปรานีแม้กระทั่งลูกค้าตนเอง ชายผู้ซึ่งใฝ่ฝันอยากเป็นพ่อครัวเทพย่อมต้องมีศักดิ์ศรีเป็นธรรมดา
“อย่ามาแสร้งทำเป็นคนรวยเลยถ้าความจริงถังแตก”
ตอนที่เซียวเสี่ยวหลงเห็นปฏิกิริยาตอบกลับของซุนฉีเซี่ยงนั้น เขาแทบหัวเราะออกมาเสียงดัง นั่นก็เพราะตัวเขาเองก็มีปฏิกิริยาไม่ต่างกันตอนที่เห็นราคาอาหารครั้งแรก เมื่อได้มาเห็นการแสดงออกเช่นเดียวกันนี้บนใบหน้าคนอื่น เขาก็รู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด
“ถังแตกรึ น่าหัวเราะให้ฟันหลุด! คนอย่างข้าเอาเงินมาทับเจ้าจนตายก็ยังได้! เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว! เอาจานแรกออกมาก่อน! ข้ามีปัญญาจ่ายแล้วกัน!” ซุนฉีเซี่ยงเหล่ตามองเซียวเสี่ยวหลงด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะกางพัดกระดาษออกพัดวีตนเองขณะเอื้อนเอ่ย
เขาทำตาล่อกแล่กไปมาราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
ปู้ฟางไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ในเมื่อซุนฉีเซี่ยงสั่งอาหารแล้วเขาก็จะทำให้กิน ใครก็ตามที่เข้ามาในร้านย่อมถือว่าเป็นลูกค้า ปู้ฟางไม่ได้กลัวว่าจะมีคนมาสร้างเรื่องที่ร้าน เนื่องจากร้านของเขามีระบบที่สร้างขึ้นเพื่อจัดการปัญหาจำพวกนี้อย่างเด็ดขาดโดยเฉพาะ
“โปรดรอสักครู่”
จากนั้นชายหนุ่มก็เดินเข้าครัวไปโดยไม่พูดอะไรอีก
“หยานยู่ เหตุใดหญิงงามอย่างเจ้าจึงมาเหยียบสถานที่รูหนูเช่นนี้แค่เพื่อกินข้าวผัดไข่โง่ๆ หนึ่งชามกัน!” ขณะที่รออาหาร ซุนฉีเซี่ยงก็เกิดเบื่อขึ้นมา เขาหันหน้าไปหาเซียวหยานยู่ผู้สง่างามที่นั่งอยู่ใกล้ๆ แล้วเริ่มต้นบทสนทนา
แต่เซียวหยานยู่กลับนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นอยู่ตรงนั้น ทำเป็นไม่ได้ยินอีกฝ่ายโดยสิ้นเชิง
ซุนฉีเซี่ยงเคยชินกับการถูกเซียวหยานยู่เมินอยู่เป็นทุนเดิม จึงไม่ได้คิดมากอะไร นี่เป็นปฏิกิริยาที่เขาเจอบ่อยจากการตามรังควานสาวงาม ด้วยเหตุนี้เขาจึงหันไปมองรอบๆ ร้านต่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบใจ
เมื่อซุนฉีเซี่ยงหันไปเจอราคาที่เขียนอยู่บนรายการอาหาร ดวงตาของเขาก็ฉายแสงเย้ยหยันออกมา
เซียวเสี่ยวหลงนั่งอยู่มุมหนึ่งด้วยความรู้สึกหดหู่ เขามองเซียวหยานยู่อย่างอาฆาตแค้น พี่สาวคนพาลของเขาแย่งผลึกไปเสียหมด จนตอนนี้เหลือเพียงเหรีญทองให้ใช้เท่านั้น เขาจึงสั่งได้แค่บะหมี่แห้งคลุกหนึ่งชาม
แม้จะไม่ใช่ข้าวผัดไข่ แต่อาหารจากร้านเดียวกันก็คงยอดเยี่ยมไม่ต่างกัน อย่างไรเสีย... มันก็มีราคาถึงร้อยเหรียญทองเลยทีเดียว
ทุกคนที่นั่งอยู่ในร้านเล็กๆ แห่งนี้ต่างมีความคิดในใจของตนเอง
ทันใดนั้นกลิ่นหอมของอาหารก็ลอยล่องออกมาจากห้องครัว ราวกับเป็นผ้าไหมนุ่มนวลที่พุ่งเข้ามาสัมผัสใบหน้าพวกเขาอย่างอ่อนโยน
เซียวเสี่ยวหลงดื่มด่ำกับกลิ่นหอมนี้อย่างเต็มที่ “อ้า! กลิ่นนี้ กลิ่นที่น่าหลงใหลเหมือนความทรงจำในวัยเด็ก!”
ดวงตาของเซียวหยานยู่สว่างวาบด้วยความประหลาดใจ “นี่มัน... หอมเหลือเกิน!”
ซุนฉีเซี่ยงทำจมูกฟุดฟิด ก่อนที่ดวงตาของเขาจะลุกโชน “ดูเหมือนว่าไอ้ร้านรูหนูนี่จะมีดีอยู่เหมือนกัน! กลิ่นนี้... ช่างวิเศษเหลือเกิน!”
ปู้ฟางเดินออกจากห้องครัวด้วยท่าทางสบายๆ ท่ามกลางสายตาสามคู่ที่จับจ้อง
“นี่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงที่เจ้าสั่ง กินให้อร่อยล่ะ” ปู้ฟางถือชามกระเบื้องสีฟ้าขาวเอาไว้ในมือ กลิ่นหอมหวนชวนฝันลอยล่องออกจากชามนั้น ก่อเป็นหมอกสีขาวเบื้องบนชามที่บดบังหน้าตาของอาหารเอาไว้
เมื่อปู้ฟางวางชามกระเบื้องสีฟ้าขาวลงตรงหน้าเซียวหยานยู่ กลิ่นหอมหวนเข้มข้นก็พุ่งเข้าหานางเหมือนพายุที่กรรโชกแรง
กลิ่นนั้นลอยเข้าจมูกของเซียวหยานยู่เหมือนสายธารที่ประสานกันทะเล ลมอ่อนๆ ยกเอาผ้าคลุมหน้าสีชมพูของนางขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าสะสวย
โครก
เซียวหยานยู่กลืนน้ำลายเอื๊อก เสียงท้องร้องแผ่วเบาลอยออกมาจากท้องของนาง ใบหน้าสวยเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอาย
การที่ข้าวผัดไข่หนึ่งชามทำให้ผู้ฝึกตนระดับสี่ขั้นจิตยุทธการรู้สึกหิวได้นั้น... ถือเป็นเรื่องเหลือเชื่อมากทีเดียว!
เมื่อหมอกซึ่งบดบังหน้าตาของอาหารสลายหายไปเรียบร้อย แสงสีทองเรืองรองก็สว่างเจิดจ้าออกมาจากภายในชาม
ทั้งซุนฉีเซี่ยงและเซียวเสี่ยวหลงต่างตกใจเป็นล้นพ้น!
แม้กระทั่งเซียวหยานยู่เองยังยกมือขึ้นปิดปากแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 8 อย่าริอ่านทำให้พ่อครัวเทพโกรธ
ข้าวผัดไข่ที่ส่องแสงเจิดจรัส!
รูม่านตาของเซียวหยานยู่เปิดกว้างออกอย่างช้าๆ แววตาของนางดูไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองเห็น ตอนที่เซียวเสี่ยวหลงเล่าให้นางฟังนั้น นางไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูดแม้แต่น้อย เมื่อได้มาเห็นกับตาตนเองแล้ว ภาพตรงหน้าช่างดูเหมือนฝันไป
กลิ่นหอมหวนยังคงหลั่งไหลเข้าสู่ประสาทรับกลิ่นของเซียวหยานยู่ กลิ่นนั้นเปรียบเสมือนสัมผัสของคนรักที่ทำให้ร่างทั้งร่างของนางผ่อนคลายลง จิตใจของหญิงสาวปราศจากซึ่งสิ่งรบกวนใดๆ มีความคิดเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้นซึ่งก็คือ กิน!
แต่เซียวหยานยู่ยังคงมีศักดิ์เป็นถึงเทพธิดาแห่งจักรวรรดิวายุแผ่ว นางต้องรักษาภาพพจน์แม้อยู่เบื้องหน้าอาหารรสเลิศ นางค่อยๆ เปิดผ้าคลุมหน้าของตนออก เผยให้เห็นริมฝีปากอิ่มเต็มสีเรื่อ
หญิงสาวหยิบช้อนกระเบื้องสีฟ้าขาวขึ้นมาตักข้าวผัดไข่เต็มคำ ไข่ข้นที่ยังไม่สุกดียืดเป็นสายตามช้อนที่ถูกยกขึ้นในอากาศ ราวกับเส้นด้ายทองคำส่องประกาย ไออุ่นแผ่ออกจากช้อนกระเบื้องสีฟ้าขาว พร้อมกลิ่นหอมหวนชวนหิวที่ตามกันมาติดๆ
ผิวของเซียวหยานยู่ที่ขาวนวลเหมือนเต้าหู้เปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อจากไออุ่นนั้น
“พี่หญิง รสชาติของข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงเป็นอย่างไรบ้างหรือ!” เซียวเสี่ยวหลงที่สูดกลิ่นข้าวผัดไข่เข้าไปเต็มๆ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา ขณะจ้องมองช้อนที่กำลังเข้าปากพี่สาวของตนไป
ช้อนกระเบื้องสีฟ้าขาวสัมผัสฟันของเซียวหยานยู่อย่างแผ่วเบา ข้าวทุกเมล็ดร่วงหล่นจากช้อนเข้าสู่ปากนาง เซียวหยานยู่หรี่ตาขณะที่รสชาติเข้มข้นพุ่งตรงขึ้นสู่สมอง ราวกับรสของความอร่อยได้ระเบิดออกมาในปากกระนั้น
ต่อมรับรสของเซียวหยานยู่ถูกเกาะกุมเอาไว้ด้วยรสชาติของข้าวผัดไข่จนดิ้นหนีไปไหนไม่ได้
“มัน... อร่อย... มาก!”
เซียวหยานยู่มีสีหน้าเคลิบเคลิ้มขณะร้องออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา จากนั้นนางก็เลิกสนใจผู้คนรอบกายแล้วเริ่มยัดข้าวผัดไข่ช้อนแล้วช้อนเล่าเข้าปาก ภาพลักษณ์ของนางเป็นอันป่นปี้เรียบร้อยภายในเวลาไม่กี่ชั่วลมหายใจ
นางไม่เคยกินข้าวผัดไข่ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ด้วยความที่เซียวหยานยู่เป็นผู้ฝึกตนระดับสี่ขั้นจิตยุทธการ นางจึงแทบไม่จำเป็นต้องกินอาหารเสียด้วยซ้ำไป การที่ผู้ฝึกตนระดับนี้รู้สึกหิวขึ้นมาได้เพราะข้าวผัดไข่หนึ่งชามถือเป็นเรื่องที่แทบไม่น่าเกิดขึ้นได้ ข้าวผัดไข่ชามนี้คือข้าวผัดไข่มหัศจรรย์เหมือนที่เซียวเสี่ยวหลงพูดไว้ไม่มีผิด!
โครก!
เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเห็นเซียวหยานยู่ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวผัดไข่โดยไม่สนใจภาพลักษณ์ของตนเองอีกต่อไป เขาก็ไม่ได้หัวเราะออกมาแต่อย่างใด ชายหนุ่มมองพี่สาวของตนด้วยแววตาอิจฉา ท้องของเขาถึงกับร้องออกมาโครกหนึ่ง
ซุนฉีเซี่ยงหมดคำจะพูดเมื่อเห็นเทพธิดาในฝันของตนกำลังตั้งหน้าตั้งตากินข้าวโดยไม่สนใจใคร เขาไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าเหตุใดนางจึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
“กับอีแค่ข้าวผัดไข่ชามเดียว... ต้องตะกละตระกลามขนาดนี้เชียวรึ!
“ถึงไอ้ข้าวผัดไข่นี่... จะหอมมากก็เถอะ แต่เจ้าก็ยังเป็นถึงเทพธิดา ไม่ต้องโยนภาพลักษณ์อันสวยงามทิ้งไปแค่เพราะข้าวผัดไข่ชามเดียวจะได้ไหม!”
“เถ้าแก่! ข้าวผัดไข่ของข้าเล่า! รีบเอามาเสียที! เร็วเข้าสิ!”
แม้ซุนฉีเซี่ยงจะคิดเช่นนั้น แต่เขากลับอยากรู้เรื่องข้าวผัดไข่นี่มากขึ้นไปอีก ชายหนุ่มงับพัดกระดาษในมือตนเองให้ปิดลง ก่อนเหล่มองไปด้านข้าง ซุนฉีเซี่ยงตะโกนใส่ปู้ฟางที่กำลังยิ้มขณะมองเซียวหยานยู่กิน
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้น แล้วหันไปมองซุนฉีเซี่ยงด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไร แต่หันหลังกลับเข้าครัวไปแทน
“เร็วเข้า! หากข้าไม่ได้กินข้าวผัดไข่ของเจ้าภายในครึ่งของครึ่งเค่อ ข้าจะพังไอ้ร้านรูหนูนี่ให้เหี้ยน!” ซุนฉีเซี่ยงพูดอย่างยโส
ปู้ฟางเดินเข้าครัวหน้าตาย แล้วหยิบเอาถุงแป้งออกมาจากตู้เย็น
เขาจะเริ่มทำข้าวผัดไข่เช่นนั้นรึ ผิดแล้ว... ซุนฉีเซี่ยงกล้ามาข่มขู่พ่อครัวอย่างเขา หมอนี่จึงสมควรต้องทนหิวต่อไปอีกสักพัก อีกไม่นานซุนฉีเซี่ยงก็คงเข้าใจเองว่าชะตากรรมของพวกที่ชอบทำให้พ่อครัวโกรธนั้นเป็นอย่างไร และยิ่งเป็นพ่อครัวที่ชอบคิดเล็กคิดน้อยด้วยละก็
บะหมี่แห้งคลุกนั้นความจริงแล้วเป็นอาหารที่เรียบง่าย มันเป็นเพียงเส้นบะหมี่ที่นำมาคลุกเครื่องปรุงเท่านั้น
แต่ปู้ฟางเลือกทำเส้นสดด้วยตนเอง รสชาติของเส้นจากฝีมือของชายหนุ่มจัดว่าพิเศษด้วยทักษะการนวดเส้นชนิดเหนือชั้น
ด้วยความที่ปู้ฟางฝึกทำเส้นสดมานับครั้งไม่ถ้วน การเริ่มทำบะหมี่แห้งคลุกจากแป้งเปล่าจึงใช้เวลาเพียงค่อนเค่อเท่านั้น กระบวนการนวดแป้งของเขาเรียกได้ว่าน่าดูชมยิ่งนัก ราวกับว่ามือทั้งสองข้างได้หายวับไปเป็นภาพติดตาขณะที่กำลังนวดคลึงแป้งบะหมี่อย่างไรอย่างนั้น
หลังจากที่นวดแป้งเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เริ่มดึงเส้นออกให้ยาวสยายด้วยแรงระดับปานกลาง จากนั้นก็โรยแป้งเล็กน้อยลงบนบะหมี่เส้นเรียวเล็ก แล้วนำไปต้มในน้ำร้อนหนึ่งครั้ง
น้ำที่ใช้ต้มเส้นก็ไม่ใช่น้ำธรรมดาเช่นกัน น้ำนั้นใสสะอาดบริสุทธิ์ไม่มีที่ติ กระทั่งไอน้ำที่ระเหยออกมายังมีกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ
ระหว่างที่กำลังรอต้มเส้นอยู่นั้น ปู้ฟางก็เริ่มทำเครื่องปรุงรส เขาตวงเกลือ ซีอิ๊ว และผงชูรสใส่ในชามกระเบื้องสีฟ้าขาว แล้วเทน้ำร้อนราดลงไป จากนั้นก็ยกเส้นก๋วยเตี๋ยวขึ้นจากน้ำร้อนแล้วใส่ลงไปในชามเดียวกัน ชายหนุ่มนำตะเกียบไม้ไผ่มาคนจนสีเข้มของซีอิ๊วซึมซาบเข้าไปในเส้นก๋วยเตี๋ยวใสแจ๋วอย่างสมบูรณ์แบบ
เพียงเท่านี้บะหมี่แห้งคลุกก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
ไม่มีน้ำแกง ไม่มีไข่ ไม่มีแม้กระทั่งผัก อาหารชามนี้เป็นเพียงเส้นบะหมี่แห้งคลุกเท่านั้น
ปู้ฟางถือชามบะหมี่แห้งคลุกออกจากครัว กลิ่นหอมนั้นไม่รุนแรงเท่าตอนที่เขานำข้าวผัดไข่ออกมา แต่สีของเส้นบะหมี่ก็สวยงามน่ากิน
เมื่อซุนฉีเซี่ยงเห็นปู้ฟางเดินออกมาจากครัวพร้อมด้วยชามกระเบื้องสีฟ้าขาว เขาก็พลันคิดไปว่าข้าวผัดไข่ของตนมาถึงเรียบร้อยแล้ว จึงรีบลุกไปรับทันทีด้วยความตื่นเต้น
“นี่บะหมี่แห้งคลุกของไอ้หน้าสาว” ปู้ฟางพูดลุ่นๆ แล้วก้าวหลบไปข้างๆ ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ซุนฉีเซี่ยงมีสีหน้าแข็งทื่อ เขาจ้องมองปู้ฟางอย่างโกรธเคืองด้วยดวงตาหรี่เล็ก “ข้าไม่ได้สั่งให้เจ้าทำข้าวผัดไข่ให้ข้ารึ! ใครหน้าไหนมันบอกให้เจ้าซี้ซั้วทำบะหมี่แห้งคลุกกัน! วอนหาเรื่องให้ข้าพังร้านเจ้าให้ไม่ต้องผุดไม่ต้องเกิดหรืออย่างไร!”
ปู้ฟางทำเป็นไม่ได้ยินซุนฉีเซี่ยง เขาวางชามบะหมี่แห้งคลุกลงตรงหน้าเซียวเสี่ยวหลงแล้วพูดอย่างสงบนิ่ง “นี่บะหมี่แห้งคลุกที่เจ้าสั่ง กินให้อร่อย”
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเป็นประกาย เขาหิวไส้จะขาดหลังจากเจอข้าวผัดไข่ของเซียวหยานยู่เข้าไป กลิ่นหอมของมันนั้นช่างรุนแรงเกินต้านทานจริงๆ ชายหนุ่มมองข้ามตอนที่ปู้ฟางเรียกเขาว่าไอ้หน้าสาวไปด้วยซ้ำ
แม้บะหมี่แห้งคลุกจะไม่ใช่ข้าวผัดไข่ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรตกถึงท้อง! ถึงกลิ่นหอมของมันจะไม่ตราตรึงเท่าอาหารจานก่อนหน้า แต่ก็ยังตลบอบอวลพุ่งตรงเข้าใส่ประสาทการรับกลิ่นเต็มๆ หากสูดหายใจเข้าไปลึกๆ
บะหมี่แห้งคลุกที่ขายชามละร้อยเหรียญจะธรรมดาไปได้อย่างไร!
เซียวเสี่ยวหลงคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาหนึ่งเส้นด้วยตะเกียบ ก่อนดูดเข้าปากไปทันทีโดยไม่รีรอ
ซวบ!
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ เส้นบะหมี่ไหลเข้าปากเขาราวกับมีชีวิต เส้นนั้นนุ่มเด้งมากเสียจนกระเด็นกระดอนไปมาในปากหลังถูกกัด ความรู้สึกที่มีเส้นกระเด้งอยู่ในปากทำให้ชายหนุ่มพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก เขารู้สึกราวกับว่ามีมือเล็กๆ มากมายกำลังเกาภายในปากของเขาเบาๆ
โอ้...
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงหรี่ลงจนกลายเป็นเม็ดก๋วยจี๊ ปากเต็มไปด้วยเส้นบะหมี่อัดแน่น เขาส่ายศีรษะด้วยสีหน้าที่มีความสุขเป็นที่สุด
สีหน้ามีความสุขสุดขีดของเซียวเสี่ยวหลงสะท้อนอยู่ในดวงตาของซุนฉีเซี่ยง เขาอดรนทนความอยากรู้ไม่ไหวอีกต่อไป และรู้สึกว่ารอไม่ได้แล้ว
“รีบไสหัวกลับเข้าครัวไปเร็วเข้า! ข้าอยากกินข้าวผัดไข่กับบะหมี่แห้งคลุกเดี๋ยวนี้!”
ซุนฉีเซี่ยงจ้องปู้ฟางด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปนะว่ากำลังพูดกับใครอยู่ หยุดเร่งข้าได้แล้ว หากเปิดปากพูดอีกคำ ข้าจะใส่ชื่อเจ้าในบัญชีหนังหมาไม่ให้เข้าร้านอีกต่อไป”
ปู้ฟางคิ้วผูกปม เขาเริ่มไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ “ไอ้หมอนี่วอนหาเรื่องเสียแล้ว”
“เจ้านี่ยโสโอหังนัก ข้าจะพังร้านของเจ้าเสีย!” ซุนฉีเซี่ยงข่มขู่ พร้อมทั้งเอาพัดกระดาษจิ้มไปที่หน้าอกของปู้ฟาง
ปู้ฟางยิ้มตอบ แต่ก็เป็นยิ้มที่แข็งมากเนื่องจากเขาไม่ค่อยได้ยิ้ม
ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรอีกแล้วเดินกลับเข้าครัวไป
สองเค่อต่อมา ปู้ฟางก็เดินออกมาด้วยท่าทางสบายๆ
เซียวเสี่ยวหลงและเซียวหยานยู่กินอาหารที่ตนเองสั่งมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ทั้งสองยังไม่กลับเพราะต้องจ่ายค่าอาหาร และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ สองพี่น้องคู่นี้อยากดูหน้าตาของผัดผัก
พวกเขาได้เห็นข้าวผัดไข่และบะหมี่แห้งคลุกเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงผัดผักเท่านั้นที่ยังไม่เคยเห็น
ดูจากมาตรฐานของอาหารจานอื่นแล้ว ผัดผักของร้านนี้ก็น่าจะไม่ธรรมดาเช่นกัน
เมื่อซุนฉีเซี่ยงที่กำลังหิวโซเต็มที่เห็นอาหารของตนถูกยกออกจากห้องครัว เขาก็ตื่นเต้นมากจนเดินมาฉกเอาถาดอาหารออกไปจากมือปู้ฟาง
บนถาดนั้นมีอาหารอยู่สี่อย่างด้วยกัน มีข้าวผัดไข่สองชามที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งอบอวลไปทั่วร้าน นอกจากนี้ยังมีบะหมี่แห้งคลุกสีสันสวยงาม และ... ใบไม้สด... หนึ่งใบ!
ด้วยความที่ซุนฉีเซี่ยงสั่งหมดทุกรายการ ปู้ฟางเลยทำทุกอย่างออกมาทีเดียว
ใบไม้ใบนั้นดูเหมือนจะเป็น... ผัดผักในตำนาน
“เจ้าโง่เง่าปัญญาทึบรึ ทำไมจึงไม่เอาออกมาทีละอย่าง เจ้าตั้งใจทำให้ข้าหิวตายหรืออย่างไร!” ซุนฉีเซี่ยงตะลึงนิ่งสูดกลิ่นข้าวผัดไข่เข้าไป แล้วหันไปมองปู้ฟางพร้อมทั้งต่อว่าอีกฝ่าย
ปู้ฟางไม่สนใจแม้แต่จะตอบ ไอ้ซุนฉีเซี่ยงนี่มันคาดหวังอะไรจากการทำให้พ่อครัวโกรธกัน แค่เขาไม่ปล่อยให้รอเป็นหนึ่งชั่วยาม[footnoteRef:1]ก็เป็นบุญหัวมากแล้ว [1:  หน่วยการนับเวลาของจีน 1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง]
แล้วปู้ฟางจะเอาอาหารออกมาให้เร็วขนาดนี้ไปเพื่ออะไรเล่า แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะชายหนุ่มเกรงกลัวซุนฉีเซี่ยง แต่มีเหตุผลที่แท้จริงอยู่...
“ระบบ เจ้าแน่ใจใช่ไหมว่าสิ่งที่เจ้าให้ข้ามาจะได้ผลจริงๆ ”
“[ซอสพริกอเวจี] พริกที่ใช้ในการทำซอสเป็นพริกชี้ฟ้าซึ่งเผ็ดที่สุดที่ปลูกในนรกอเวจี ความเผ็ดชนิดสุดกู่นี้มาจากการรับพลังงานสารัตถะจากปีศาจในอเวจี ซอสเพียงหยดเดียวก็มากพอที่จะทำให้ร่างทั้งร่างรู้สึกเหมือนถูกไฟเผา หนึ่งช้อนรุนแรงจนทำให้เห็นภาพหลอนได้ และหนึ่งกระปุกก็ทำให้ถึงแก่ความตาย”
ระบบอธิบายสรรพคุณของซอสพริกที่ปู้ฟางใส่เข้าไปในข้าวผัดไข่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 9 หุ่นยนต์ผู้ช่วยแห่งร้านเล็กๆ ของฟางฟาง
ถูกต้องแล้ว! ปู้ฟางเป็นคนคิดเล็กคิดน้อยสุดๆ !
นอกจากนี้นิสัยของเขาก็ไม่ใช่สุภาพบุรุษแต่แรก แม้เจ้าตัวจะใฝ่ฝันอยากเป็นพ่อครัวเทพ แต่ชายหนุ่มธรรมดาๆ จากโลกมนุษย์ก็ยังเป็นปุถุชนทั่วไปอยู่วันยังค่ำ
“กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดกับซุนฉีเซี่ยงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ชายหนุ่มในชุดคลุมหลากสีจ้องข้าวผัดไข่เขม็ง
“ไสหัวไป! อย่าสะเออะมายุ่งตอนข้ากำลังกิน!” ซุนฉีเซี่ยงโบกมือไล่ปู้ฟางไปไกลๆ ด้วยความรำคาญ
ปู้ฟางเม้มปาก “มาดูกันหน่อยว่ากินเข้าไปแล้วจะยังปากดีอยู่อีกหรือเปล่า”
ซุยฉีเซี่ยงไม่ได้สนใจปู้ฟางอีกต่อไปและกำลังจะเริ่มลงมือกิน ทันใดนั้นเขาก็เหมือนจะนึกอะไรได้แล้วหันไปหาเซียวหยานยู่ นางสวมผ้าคลุมหน้ากลับไปเรียบร้อยและกลับมาเป็นสตรีสูงศักดิ์คนเดิมอีกครั้ง “ข้าสั่งมาหลายจานอยู่ เจ้าอยากร่วมโต๊ะกับข้าหรือไม่”
เซียวหยานยู่มุ่นคิ้ว เกิดลังเลขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อนึกย้อนไปถึงรสชาติข้าวผัดไข่แสนอร่อย เซียวหยานยู่อยากสั่งมากินอีกชามหนึ่ง แต่นางมีเงินไม่พอ ทั้งยังมีกฎของร้านที่ว่าหนึ่งคนสั่งได้รายการละครั้งอีกด้วย
ดูเหมือนว่าตอนนี้การที่มีคนอื่นอยากเลี้ยงข้าวจะถือเป็นโอกาสดีไม่น้อย
แต่ก่อนที่เซียวหยานยู่จะมีโอกาสได้ตอบ ปู้ฟางที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ก็ชิงเปิดปากขึ้นมาเสียก่อน “มีแค่ลูกค้าที่สั่งข้าวผัดไข่ด้วยตนเองเท่านั้นที่กินได้ หากคนอื่นมากินแทนจะถือว่าเป็นการฝ่าฝืนกฎ ต้องถูกเอาชื่อไปใส่บัญชีหนังหมาห้ามเข้าร้านอีก”
“อะไร! เจ้าคิดว่าข้ากลัวรึ ถ้าข้าจะกินเสียอย่าง จะต้องไปสนอะไรกับกฎหน้าโง่ของเจ้า! ข้าจะไปเรียกเด็กมาซ้อมเจ้าให้ปางตายแล้วบังคับให้เจ้าทำอาหารให้ข้ากิน! คิดว่าไอ้ร้านรูหนูกระจอกงอกง่อยเช่นนี้จะทำอะไรข้าได้รึ!”
ซุนฉีเซี่ยงจ้องปู้ฟางด้วยความโมโห เขากำลังจะได้กินข้าวร่วมกับสาวงามเซียวหยานยู่อยู่แล้วเชียว หากไม่ใช่เพราะไอ้บ้านี่มาขัด!
“อ้อ ข้าลืมบอกไปอีกอย่าง นอกจากเป็นเจ้าที่จะโดนบันทึกชื่อแล้ว หากนางกิน นางก็ต้องโดนเหมือนกัน เจ้าอาจจะไม่รู้ว่าโดนบันทึกชื่อในบัญชีหนังหมาหมายความว่าอย่างไร แต่... จะลองดูก็ย่อมได้” ปู้ฟางพูดอย่างไม่รีบร้อน
หลังจากที่ชายหนุ่มพูดจบ เซียวหยานยู่ก็ล้มเลิกความคิดที่จะกินข้าวผัดไข่ของซุนฉีเซี่ยงทันที
ซุนฉีเซี่ยงพ่นลมออกมา เขาไม่สนใจคำขู่ของปู้ฟางแม้แต่น้อย เหตุใดชายผู้ทรงอิทธิพลอย่างเขาจะต้องกลัวพ่อครัวเจ้าของร้านเล็กๆ ด้วยเล่า แล้วถ้าเขาถูกคาดโทษแล้วมันจะอย่างไร สำหรับซุนฉีเซี่ยง นี่เป็นเพียงเรื่องหลอกเด็กไร้สาระเท่านั้น
แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ชายหนุ่มมองชามอาหารตรงหน้า ความรู้สึกหิวพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ ทันที ข้าวผัดไข่นั้นทอประกายสีทองอร่ามเจิดจรัสจนเล่นเอาเขาแสบตา
ซุนฉีเซี่ยงใช้ช้อนกระเบื้องสีฟ้าขาวตักข้าวผัดไข่ขึ้นมา กลิ่นหอมเข้มข้นพุ่งขึ้นจากชามข้าว ไหลบ่าถาโถมเข้าใส่จมูกของเขาทันที พลันซุนฉีเซี่ยงก็ถูกกลิ่นหอมหวนของอาหารอันโอชะตรงหน้าเข้าครอบงำ
เขารีบยัดช้อนใส่ปาก เมล็ดข้าวไข่มุกกลิ้งกระเด็นกระดอนอยู่ระหว่างลิ้นและฟัน ราวกับกำลังนวดเฟ้นภายในปากของเขาอยู่
"อร่อยมาก!"
ดวงตาของซุนฉีเซี่ยงลุกวาวเป็นประกาย ขณะที่เขายัดข้าวผัดไข่ช้อนแล้วช้อนเล่าเข้าปาก
สีหน้าเรียบเฉยของปู้ฟางเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ขณะมองซุนฉีเซี่ยงซัดอาหารหายเอาหายเอา
เซียวหยานยู่จับได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของปู้ฟางขณะกำลังจ้องมองข้าวผัดไข่ของซุนฉีเซี่ยงปู้ฟาง เมื่อนางหันไปมองชายหนุ่มด้วยความสงสัยใคร่รู้ ก็ได้เห็นรอยยิ้มแข็งทื่อบนใบหน้าของอีกฝ่าย
“หา อะไรกัน หมอนี่... กำลังยิ้มรึ”
เซียวหยานยู่ประหลาดใจเล็กน้อย ตั้งแต่เข้ามาในร้าน พฤติกรรมของปู้ฟางทำให้นางเข้าใจว่าชายหนุ่มเป็นพ่อครัวเย็นชาแสนยโส จนยากเหลือเกินที่จะนึกภาพอีกฝ่ายยิ้มออก
"อ๊ากกก!!!"
ตอนที่เซียวหยานยู่เบนความสนใจมาหาปู้ฟางนั้น ซุนฉีเซี่ยงที่กำลังกินอย่างมีความสุขก็หยุดชะงัก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความพรั่นพรึง
ภายในไม่กี่ลมหายใจ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีแดง และจากสีแดงเป็นสีม่วง!
ชายหนุ่มกรีดร้องเสียงหลงก่อนจะเปิดปากถุยเมล็ดข้าวออกมา เขาเต้นเร่าๆ อยู่กับที่ สองมือจับไปที่หลังคอ ลิ้นห้อยออกมานอกปาก
"เผ็ด... เผ็ดโว้ย! ทนไม่ไหวแล้ว!"
สองแก้มของซุนฉีเซี่ยงอาบไปด้วยน้ำตา เขารู้สึกราวกับร่างทั้งร่างกำลังบิดเบี้ยวไปหมด โลกทั้งใบกลายเป็นภาพหลอน
มีความเผ็ดที่น่าขนพองสยองเกล้าเช่นนี้อยู่ในโลกด้วยหรือ
“น้ำ! ข้าต้องดื่มน้ำ!” ซุนฉีเซี่ยงวิ่งวุ่นไปทั่วร้านเล็กๆ แห่งนี้เพื่อหาน้ำดื่ม ความรู้สึกร้อนไหม้ภายในปากเขารุนแรงจนทำให้ปากเริ่มชา ใบหน้าเปียกไปด้วยน้ำตา
ปู้ฟางนั่งมองซุนฉีเซี่ยงวิ่งไปวิ่งมาด้วยสายตาเฉยเมย
ทันใดนั้นซุนฉีเซี่ยงก็วิ่งไปทางห้องครัว ในตัวร้านไม่มีน้ำแม้แต่หยดเดียว เขาจึงคิดเข้าห้องครัวไปเพื่อหาน้ำดื่ม
ตอนที่ซุนฉีเซี่ยงกำลังจะเข้าห้องครัวไปนั้น แขนกลของหุ่นยนต์ก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่าแล้วจับตัวเขาโยนออกไป
“ห้องครัวถือเป็นบริเวณต้องห้าม ผู้ที่ไม่มีสิทธิ์ห้ามเข้า”
หุ่นยนต์ผู้ช่วยของปู้ฟางยืนจังก้าอยู่ที่ทางเข้าห้องครัว แล้วประกาศออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อของเครื่องจักร
เซียวหยานยู่และเซียวเสี่ยวหลงพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
หญิงสาวหันไปมองปู้ฟาง “ฝีมือหมอนี่รึ นี่เป็นวิธีแก้แค้นของเขาหรืออย่างไร น่ากลัวเป็นบ้า... หมอนี่กล้าใส่พริกที่เผ็ดจนขนหัวลุกเช่นนี้ลงไปในอาหารชั้นเลิศได้อย่างไรกัน โหดเหี้ยมผิดมนุษย์มนาเกินไปแล้ว!”
“นายน้อย... น้ำขอรับ!”
ลูกกระจ๊อกของซุนฉีเซี่ยงเอาใจใส่เจ้านายเป็นอันมาก เมื่อเขาเห็นซุนฉีเซี่ยงเต้นผางๆ หาน้ำ เขาก็รีบวิ่งออกจากร้านไปหาซื้อเพื่อนำถุงใส่น้ำกลับมาให้เจ้านาย
อึกๆ !
ซุนฉีเซี่ยงดื่มน้ำเสียหมดถุงในคราวเดียวกว่าความรู้สึกเผ็ดร้อนในปากจะหายไป ยังดีที่เขาไม่ได้กินเข้าไปมากมายนัก มิเช่นนั้นคงต้องทรมานนานกว่านี้แน่
“เจ้ารนหาที่ตายรึ! กล้าดีอย่างไรมาใส่อะไรเข้าไปในอาหารข้า!” ซุนฉีเซี่ยงโยนถุงใส่น้ำลงพื้นอย่างโกรธเกรี้ยว
ปู้ฟางนั่งหน้าตายอยู่บนเก้าอี้ พร้อมทั้งชี้มือไปที่ชามอาหาร “หากเจ้ากินไม่หมด ข้าจะถือว่าเจ้าเป็นพวกกินทิ้งกินขว้างเสียของ ต้องโดนบันทึกลงบัญชีหนังหมา”
“บันทึกลงบัญชีหนังหมารึ! หยุดพูดถึงบัญชีหนังหมางี่เง่าของเจ้าได้แล้ว! วันนี้ข้าจะทำลายร้านของเจ้าให้เหี้ยน!” ซุนฉีเซี่ยงกัดฟันกรอดด้วยโทสะ พร้อมเอาพัดกระดาษชี้หน้าปู้ฟาง
“พังร้านบ้าๆ นี่ให้เละ!!”
ซุนฉีเซี่ยงหันกลับไปสั่งลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลัง
ลูกกระจ๊อกของซุนฉีเซี่ยงกระเด้งตัวขึ้นทันที เขาชื่นชอบการพังร้านเป็นที่สุด รีบหยิบเก้าอี้ขึ้นมาด้วยท่าทางช่ำชองแล้วกำลังจะฟาดเก้าอี้ใส่โต๊ะ แต่ก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น แขนของเขาก็ถูกหักไปเสียก่อน
ลูกน้องของซุนฉีเซี่ยงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หุ่นยนต์ปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังเขา พร้อมเอื้อมมือมาหักแขนที่กำลังถือเก้าอี้อยู่
“พวกอันธพาล! เจ้าโดนบันทึกลงบัญชีหนังหมาเรียบร้อยแล้ว ต่อจากนี้ห้ามเหยียบเข้ามาในร้านเล็กๆ ของฟางฟางอีก” เสียงนิ่งขึงของหุ่นยนต์ประกาศก้อง
หุ่นยนต์อุ้มลูกกระจ๊อกคนนั้นขึ้นแล้วโยนออกจากร้านอย่างละมุนละไม เขาหัวทิ่มหน้าปักโคลน ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
“เจ้ากล้าโต้กลับรึ! คนอย่างข้าจะเรียกคนมาร้อยคนภายในไม่กี่อึดใจเพื่อพังร้านเจ้าให้เละยังได้!”
ซุนฉีเซี่ยงตัวสั่นด้วยโทสะ ชายหนุ่มไม่อยากเชื่อเลยว่าชาวบ้านธรรมดาจะกล้าหือกล้าอือกับเขาในนครหลวงแห่งนี้
“เจ้าขาว จับหมอนี่แก้ผ้าแล้วโยนออกจากร้านไปเสีย เพื่อเป็นการลงโทษที่กินทิ้งกินขว้าง” ปู้ฟางลุกขึ้นยืน หาวหวอดหนึ่ง แล้วออกคำสั่งหุ่นยนต์ชื่อเจ้าขาว จากนั้นเขาก็พึมพำกับตนเอง “เกือบหมดเวลาทำงานแล้ว ถึงเวลาปิดร้าน”
“น้ำหน้าอย่างเจ้ากล้าเมินข้ารึ ข้าเป็นผู้ฝึกตนระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ ข้าฆ่าเจ้าให้ตายโหงตายห่าได้เหมือนบี้มดปลวกนั่นละ!” ซุนฉีเซี่ยงคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ชุดคลุมหลากสีของเขาเริ่มโบกสะบัด แสงเรืองรองหมุนวนรอบร่างกาย
“ป้าบ!”
หุ่นยนต์ชื่อเจ้าขาวตบหัวซุนฉีเซี่ยงดังป้าบ หน้าคะมำลงพื้นจนเจ้าตัวชะงัก พลังปราณเที่ยงแท้ที่เขารวมเอาไว้ภายในร่างเพื่อเตรียมโจมตีพลันสลายหายไปทันที
จากนั้นเสียงเสื้อผ้าฉีกขาดก็ดังก้องไปทั่วร้านเล็กๆ แห่งนี้!
“ไอ้บัดซบเอ๊ย! เจ้าจะจับข้าแก้ผ้าจริงรึ! เจ้าไม่รู้รึว่าข้าเป็นใคร! ข้าน่ะ...”
“ป้าบ!” ดวงตาของเจ้าขาววาวโรจน์ ก่อนที่มันจะโบกมือตบหัวซุนฉีเซี่ยงอีกครั้ง จนทำให้ชายหนุ่มมึนงงตาลอย
ซุนฉีเซี่ยงถูกจับแก้ผ้าจนเหลือแต่ผ้าเตี่ยว ของมีค่าทุกอย่างของเขาถูกริบไปจนหมด จากนั้นเจ้าขาวก็จัดการโยนชายหนุ่มออกไปอย่างนุ่มนวลเป็นวิถีโค้ง จนหน้าคว่ำลงบนพื้นหน้าร้าน
ชายหนุ่มที่บัดนี้เหลือแต่ผ้าเตี่ยวหน้าตาเหม่อลอย นั่งหนาวตัวสั่นอยู่บนพื้น
เขาได้ยินเสียงฝีเท้ามาจากระยะไกล ภาพของรองเท้าเกล็ดมังกรสีทองคู่หนึ่งปรากฏขึ้นที่หางตา ...
เจ้ารู่เก๋อมองซุนฉีเซี่ยงในสภาพเหลือแต่ผ้าเตี่ยวชนิดใกล้เปลือย พร้อมส่งเสียงจึ๊ๆ
“ท่านซุนฉีเซี่ยงผู้ยิ่งใหญ่ตกอยู่ในสภาพล่อนจ้อนเช่นนี้แค่เพราะมากินข้าวหนึ่งมื้อได้อย่างไรกัน”


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 10 หลักการที่แม้แต่เงินก็ซื้อไม่ได้
เจ้ารู่เก๋อเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่เกล้าผมสีดำยาวขึ้นเป็นมวยเรียบร้อยด้วยปิ่นสีเขียว เขาสวมชุดคลุมยาวสีขาว รองเท้าเกล็ดมังกร และเข็มขัดหยก ชายหนุ่มดูทั้งสูงศักดิ์และสง่างาม
"เจ้ารู่เก๋อรึ?!"
ซุนฉีเซี่ยงยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางน่าเวทนา เอามือสองข้างกุมของลับของตนเองไว้ สีหน้าบูดบึ้งขณะมองชายหนุ่มรูปงามตรงหน้า
“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่านายน้อยซุนจะมีงานอดิเรกเช่นนี้ ช่างเปิดหูเปิดตาข้าจริงๆ ” เจ้ารู่เก๋อหัวเราะคิก สายตากวาดมองร่างกายเกือบล่อนจ้อนของซุนฉีเซี่ยงด้วยสีหน้าประหลาด
ซุนฉีเซี่ยงหน้าแดงก่ำ เขาเบือนสายตาไปมองลูกน้องตนเองที่ยืนอยู่ข้างหลังเจ้ารู่เก๋อ คนที่เขาส่งให้วิ่งไปตามอีกฝ่ายมาก่อนหน้านี้
หลังกระชากเสื้อผ้าลูกกระจ๊อกมาใส่เองเป็นที่เรียบร้อย ซุนฉีเซี่ยงก็มีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย เขาไม่สนใจเจ้ารู่เก๋อแต่หันกลับไปที่ร้านแล้วตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “หากพรุ่งนี้ข้าไม่ได้พังร้านเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลอง ข้าก็ไม่ขอใช้แซ่ซุนอีกต่อไป! ข้าจะกลับมาคิดบัญชีเจ้าแน่!”
พอตะโกนอาฆาตมาดร้ายเสร็จ เขาก็หันไปหาเจ้ารู่เก๋อ “นายน้อยเจ้า นางในฝันของท่านอยู่ในร้านรูหนูนั่น แล้วข้าก็อยากจะเตือนอะไรไว้เล็กน้อย ไอ้ร้านนี่มันไม่ชอบมาพากล ดูเหมือนว่าเซียวหยานยู่คนงามจะต้องมนต์อะไรเข้าสักอย่างแล้ว”
จากนั้นซุนฉีเซี่ยงก็เดินอาดๆ หนีไปด้วยความขมขื่น โดยไม่แม้แต่จะมองปฏิกิริยาของเจ้ารู่เก๋อ
“ต้องมนต์อะไรสักอย่างรึ” มุมปากของเจ้ารู่เก๋อยกขึ้น รอยยิ้มสื่อความหมายปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา เขามองไปทางร้านอาหารเล็กๆ แสนเรียบง่ายในตรอก
การที่ร้านอาหารเล็กๆ ในตรอกห่างไกลนี้จะมีลูกค้ามาเยือน แถมยังเป็นถึงบุตรของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงด้วยแล้ว แปลว่าร้านนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
เจ้ารู่เก๋อที่มีสีหน้าระมัดระวังเริ่มเดินไปที่ร้าน เขาอยากรู้นักว่าร้านนี้จะมีมนต์กลลวงอะไร
แต่ก่อนที่จะไปถึงทางเข้า เขาก็เห็นสองพี่น้องตระกูลเซียวเดินออกมาด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
เซียวหยานยู่ดูตื่นเต้น ทว่าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์ที่ปู้ฟางโยนซุนฉีเซี่ยงออกจากร้าน แต่เป็นเพราะข้าวผัดไข่ต่างหาก หลังจากที่นางกินข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงเข้าไป นางก็รู้สึกได้ว่าพลังปราณเที่ยงแท้ในกายกำลังหมุนวนไหลเวียนด้วยปริมาณที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก แม้จะยังไปไม่ถึงจุดที่จะทำให้นางบรรลุได้ แต่ก็จัดว่าเพิ่มขึ้นมากเลยทีเดียว
หญิงสาวประทับใจข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงเป็นอย่างมากที่ช่วยเพิ่มพลังปราณให้ผู้ฝึกตนได้ มันมีฤทธิ์เทียบเท่าโอสถทิพย์ระดับสี่เลยทีเดียว นอกจากนี้หากเทียบกับโอสถทิพย์แล้ว รสชาติของข้าวผัดไข่ยังอร่อยเลิศจนน่าอัศจรรย์ใจ
ทั้งยังไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดคนที่สั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงได้ จะต้องมีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการเป็นอย่างต่ำ เนื่องจากปริมาณพลังปราณเที่ยงแท้ที่ได้รับจากการกินข้าวผัดไข่นั้น มากกว่าพลังปราณที่ผู้ฝึกตนระดับสองขั้นเจ้ายุทธการมีในกายเสียอีก หากผู้ฝึกตนระดับสองกินเข้าไปละก็ นอกจากไม่บรรลุแล้ว ยังจะทำให้ร่างกายระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยจากพลังปราณที่เพิ่มขึ้นโดยฉับพลันด้วย
“หยานยู่ เกิดอะไรขึ้นกัน” เมื่อเจ้ารู่เก๋อเห็นเซียวหยานยู่ แววตาของเขาก็พลันทอแสงอ่อนโยน ชายหนุ่มก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยถามออกมา
เซียวหยานยู่มัวแต่ตื่นเต้นที่พลังปราณของตนพัฒนาขึ้น และเมินเจ้ารู่เก๋ออย่างสิ้นเชิง ส่วนเซียวเสี่ยวหลงก็ได้แต่จ้องชายหนุ่มด้วยสายตาระแวดระวัง เขาไม่รู้ว่าเจ้ารู่เก๋อมาโผล่ที่สถานที่นี้ได้อย่างไร... แต่ก็พลันคิดบางอย่างได้ “ต้องเป็นไอ้เลวซุนฉีเซี่ยงแน่ๆ ที่คาบข่าวไปบอกมัน”
สองพี่น้องตระกูลเซียวเดินตัวปลิวจากไปโดยไม่สนใจเจ้ารู่เก๋อ ทำให้ชายหนุ่มทวีความสงสัยขึ้นไปอีก “เหตุใดหยานยู่จึงมีสีหน้าเช่นนั้น เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่”
“ขอบคุณ ไว้มาอุดหนุนอีกนะ” หลังจากที่ส่งสองพี่น้องตระกูลเซียวซึ่งกำลังเนื้อเต้นกลับไปแล้ว ปู้ฟางก็หาวหวอด ก่อนเริ่มปิดร้าน
เจ้าขาวหุ่นยนต์ประจำร้านกลับเข้าครัวไปเรียบร้อย เพื่อทำหน้าที่เฝ้าระวังต่อไป
ปู้ฟางหยิบไม้กระดานปิดประตูแผ่นสุดท้ายออกมา แต่ก่อนที่จะได้ปิดร้านสำหรับวันนี้ ชายหนุ่มรูปงามก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขาเสียก่อน
“เถ้าแก่ อย่าเพิ่งรีบปิดสิ ข้าอยากลองทานอาหารร้านเจ้า”
เจ้ารู่เก๋อรูปหล่อยืนอยู่หน้าร้านอย่างสง่าผ่าเผยพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ดวงตาของเขาจ้องมองปู้ฟาง ลมพัดชุดคลุมสีขาวปลิวไสว
ปู้ฟางมองหน้าเจ้ารู่เก๋ออย่างไร้อารมณ์ ในขณะที่อีกฝ่ายจ้องเขาด้วยรอยยิ้ม
“อ้อ พอดีได้เวลาปิดร้านแล้ว กรุณากลับมาใหม่พรุ่งนี้”
ปู้ฟางพูดเรียบๆ ก่อนเดินหน้าปิดร้านต่อไป
สีหน้าของเจ้ารู่เก๋อเก้อไปทันที “นี่เถ้าแก่เจ้าของร้านปฏิเสธลูกค้ารึ ร้านเล็กแค่นี้ยังจะกล้าปฏิเสธลูกค้าได้อย่างไรกัน”
“เวลาเปิดปิดร้านนั้นขึ้นอยู่กับความพอใจของเจ้าของร้าน... ย่อมเปลี่ยนได้เสมอ ข้ายินดีจ่ายเพิ่ม” เจ้ารู่เก๋อคิดอยู่สักพักก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง
“ไม่ได้” ปู้ฟางตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เจ้ารู่เก๋อขมวดคิ้ว “ข้ายินดีจ่ายเพิ่มสองเท่า”
ปู้ฟางคิดอยู่สักพักแต่ยังคงปฏิเสธ “ไม่ได้”
เจ้ารู่เก๋ออึ้งทันที ชายหนุ่มไม่อยากเชื่อว่าร้านเล็กๆ ขนาดนี้จะกล้าปฏิเสธลูกค้า แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ !
“ข้ายินดีจ่ายเพิ่มสามเท่า!”
"ไม่”
"สี่เท่า!"
"ม... ไม่"
"ห้าเท่า!" เจ้ารู่เก๋ออดทนต่อความอยากยกเท้าขึ้นฟาดหน้านิ่งๆ ของปู้ฟาง แล้วพูดต่อรองด้วยเสียงเย็น
“ห้าเท่าเชียวรึ!” ปู้ฟางกำลังร้องไห้อยู่ในอก ห้าเท่าของราคาขายก็แปลว่าข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงชามหนึ่งก็ราคาห้าสิบผลึก ส่วนข้าวผัดไข่สูตรธรรมดาก็ราคาห้าผลึกไปแล้วมิใช่รึ... ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกำลังเห็นเงินสะพัดอยู่ตรงหน้า
“ในฐานะชายที่ใฝ่ฝันอยากเป็นพ่อครัวเทพ นายท่านต้องมีหลักที่พึงยึดถือปฏิบัติ ท่านต้องยึดมั่นในหลักการตนเอง อย่าถูกสั่นคลอนด้วยอำนาจของเงิน! อย่ายอมตกเป็นทาสของเงินตราโดยเด็ดขาด!”
ขณะที่ปู้ฟางกำลังทะเลาะกับตัวเองในใจ และกำลังจะเอ่ยปากตอบรับข้อเสนอของเจ้ารู่เก๋อ เสียงของระบบก็ปลุกให้เขากลับมาได้สติอีกครั้งอย่างทันท่วงที
เจ้ารู่เก๋อพอใจเป็นอันมากเมื่อเห็นสีหน้าลังเลใจของชายหนุ่ม เขารู้ทันทีว่าปู้ฟางกำลังจะตอบรับข้อเสนอนี้
ชายหนุ่มรูปงามคิดในใจ “เป็นแค่เก้าแก่ร้านเล็กกระจิริด กล้าดีอย่างไรมาพูดเรื่องหลักธรรมประจำใจกับข้า ไม่มีหลักการใดหรอกที่เงินทำลายไม่ได้! หากข้อเสนอนี้ใช้ไม่ได้ ข้าก็แค่ต้องเอาเงินฟาดหัวเพิ่มเข้าไปก็เท่านั้น!”
ปู้ฟางสูดหายใจเข้าลึก สีหน้าของเขาบูดเบี้ยวบึ้งตึงมากขึ้นไปอีก เขาเหลือบมองเจ้ารู่เก๋อที่กำลังแสดงสีหน้าของผู้ชนะ แล้วก็...
"ปัง!"
กระดานแผ่นสุดท้ายเลื่อนเข้ามาปิดทางเข้าร้านด้วยเสียงดังลั่นจนเจ้ารู่เก๋อสะดุ้ง
“เกิดอะไรขึ้นกัน เถ้าแก่ เจ้าจะไม่ให้ข้าเข้าไปหรอกหรือ เจ้ายังจะเปิดร้านให้ข้าอยู่หรือไม่” แล้วไอ้ที่เหมือนจะยอมโอนอ่อนผ่อนตามให้เมื่อครู่เล่า เหตุใดจึงไม่ประนีประนอมแล้ว เหตุใดจึงเปลี่ยนใจกลางอากาศเช่นนี้!
แม้เจ้ารู่เก๋อจะเป็นชายผู้มีสติอยู่เสมอ เขาก็ยังอดโมโหไม่ได้ แม้แต่ร้านอาหารระดับหนึ่งในเมืองอย่างร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ยังไม่มีกฎบ้าบอมากมายเหมือนร้านเล็กๆ ร้านนี้เลย ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อว่าร้านรูหนูในตรอกไกลความเจริญจะกล้าพูดเรื่องกฎเกณฑ์กับเขา!
“วันนี้หมดเวลาทำการแล้ว หากเจ้าอยากกิน ก็กลับมาใหม่พรุ่งนี้”
เสียงของปู้ฟางดังลอดไม้กระดานที่ปิดสนิทออกมา ตามมาด้วยเสียงหาวหวอดใหญ่ จากนั้นก็เหลือเพียงความเงียบงัน
หลังจากนั้นไม่ว่าเจ้ารู่เก๋อจะเคาะเท่าไร ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอืดอยู่หน้าร้านเหล่ตามองชายหนุ่ม จากนั้นก็หมอบลงไปนอนต่อดังเดิม นอกจากกินแล้วเจ้าสุนัขตัวนี้ก็ทำแค่นอนเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นสุกรในคราบสุนัขที่แท้จริง
เจ้ารู่เก๋อรู้ตัวในที่สุดว่าตนเองโดนปฏิเสธแล้วจริงๆ ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลยว่าร้านกระจิริดในพื้นที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้จะกล้าปฏิเสธชายหนุ่มรูปงามอย่างเขา
ชายหนุ่มรู้สึกราวกับถูกศรปักอกอย่างไรอย่างนั้น
เขาเรียกเอาก้อนพลังปราณเที่ยงแท้ออกมาไว้ในมือด้วยพลังปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ หมายมั่นจะพังร้านให้กลายเป็นเศษซาก
แต่หลังจากที่คิดอยู่สักพักก็ล้มเลิกความพยายามลง
“ก็ได้! ข้าจะกลับมาใหม่พรุ่งนี้ จะได้รู้เสียทีว่าไอ้ร้านเส็งเคร็งเช่นใดกันที่กล้าปฏิเสธข้า!”
เจ้ารู้เก๋อเป็นบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้าย เป็นชายสูงศักดิ์ที่ทุกคนในนครหลวงต้องให้ความเคารพนับถือ แต่กลับถูกร้านอาหารรูหนูปฏิเสธซึ่งๆ หน้าให้อับอายเสียได้ เขารู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างไรอย่างนั้น
เจ้ารู้เก๋อที่กำลังหัวเสียสลายพลังปราณในฝ่ามือตน ก่อนหันหลังเดินจากไป
สุนัขสีดำตัวใหญ่นอนอืดอยู่หน้าร้านโดยไม่ขยับแม้กระผีกเดียว มันเหล่ตามองเจ้ารู่เก๋อที่เดินจากไป พร้อมกลอกตา...
ส่วนปู้ฟางนั้นกลับไปที่ห้องของตน และลืมเจ้ารูเก๋อไปเรียบร้อยแล้ว
เขาหาวออกมาหวอดใหญ่ รู้สึกง่วงงุนมาทั้งวัน
ชายหนุ่มเอนกายลงบนเตียงแล้วเรียกหน้าจอระบบออกมาดู
นายท่าน: ปู้ฟาง
เพศ: ชาย
อายุ: 20 ปี
ระดับพลังปราณเที่ยงแท้: ระดับหนึ่ง (ในฐานะพ่อครัวเทพแห่งโลกในจินตนาการ ท่านต้องใช้พลังปราณเที่ยงแท้ในการทำอาหาร จงฝึกอย่างหนักต่อไปละ พ่อหนุ่ม)
พรสวรรค์การทำอาหาร: ยังไม่เปิดใช้งาน
ทักษะ: ยังไม่เปิดใช้งาน
อุปกรณ์: ยังไม่มี
คะแนนรวมการเป็นพ่อครัวเทพ: ขั้นเริ่มต้น (คะแนนรวมของท่านอยู่ในขั้นเริ่มต้น ท่านเริ่มรู้วิธีการใช้พลังปราณเที่ยงแท้แล้ว และรู้วิธีการทำข้าวผัดไข่)
ระดับของระบบ: หนึ่งดาว
สีหน้าของปู้ฟางพลันเปลี่ยนเป็นตื่นตกใจ
“พลังปราณเที่ยงแท้ของข้าอยู่ที่ระดับหนึ่งหรือนี่ หือ... แถมยังมีระดับของระบบอีก”


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 11 เหตุใดจึงไม่กลัวข้า ทั้งที่ข้ายอดเยี่ยมเกรียงไกรขนาดนี้
ตามระบบพลังปราณของทวีปมังกรซ่อนเร้น ระดับพลังปราณระดับหนึ่งคือขั้นต่ำสุด เป็นระดับที่ไม่มีปากมีเสียงอะไรในนครหลวง
แต่ปู้ฟางก็ยังงงอยู่ดีว่าตนเองเริ่มมีพลังปราณเที่ยงแท้ได้อย่างไร
หรือเป็นเพราะเขาทำภารกิจของระบบสำเร็จ ภารกิจแรกของเขาคือการหาลูกค้ารายแรกมาให้ได้ แต่รางวัลของภารกิจนั้นคือวิธีการทำข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงและเสี้ยวของชุดอุปกรณ์พ่อครัวเทพ ไม่ได้พูดถึงพลังปราณเที่ยงแท้แต่อย่างใด
“ระบบ ข้าจะได้พลังปราณเที่ยงแท้และแข็งแกร่งขึ้นเพราะทำภารกิจสำเร็จใช่หรือไม่” ปู้ฟางถามด้วยความงุนงง
ระบบตอบกลับด้วยเสียงจริงจัง “ระดับพลังปราณเที่ยงแท้ของนายท่านจะเพิ่มขึ้นตามจำนวนผลึกที่นายท่านมี หลังจากที่ลูกค้าชำระเงินเรียบร้อย ผลึกจะถูกเปลี่ยนเป็นพลังปราณตามการแปลงหน่วยที่ระบบใช้ นายท่านสามารถเข้าไปดูระดับพลังปราณของท่านและการแปลงหน่วยได้ในหน้าสรุปตัวละคร
“ระดับของระบบตอนนี้อยู่ที่หนึ่งดาว และการแปลงหน่วยผลึกที่ใช้อยู่คือร้อยละสิบ เมื่อระบบพัฒนาขึ้นไปถึงระดับสองดาว หน้าที่ต่างๆ จะถูกเปิดใช้งานมากขึ้น เช่น นายท่านสามารถใช้อุปกรณ์เครื่องเรือนได้มากขึ้น และลูกค้าสามารถนำวัตถุดิบอาหารของตนเองมาได้
“วันนี้นายท่านได้ผลึกมายี่สิบสองผลึก และจากการแปลงหน่วยนายท่านได้รับพลังปราณเที่ยงแท้มาสองผลึก โดยคิดจากร้อยละสิบของยี่สิบสองผลึก พลังปราณเที่ยงแท้ที่นายท่านได้รับจากสองผลึกนี้อยู่ในระดับหนึ่งขั้นนักรบ”
ปู้ฟางนิ่งเงียบ เขาไม่รู้เลยว่าผลึกมีจุดประสงค์ในการใช้งานเช่นนี้ แต่หลังจากที่คิดดูสักพักก็เข้าใจได้ถึงเหตุผล ประการแรกผลึกนั้นเป็นสิ่งสำคัญในชีวิตผู้ฝึกตน ผู้ฝึกตนสามารถเพิ่มระดับพลังปราณของตนเองได้ผ่านการหล่อหลอมผลึก ดังนั้นการแปลงหน่วยที่ระบบใช้งานจึงถือเป็นทางลัดในการฝึกปราณของปู้ฟาง
“เอ่อ... ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าข้าจะแข็งแกร่งขึ้นหากได้ผลึกมาครอบครองมากขึ้นใช่หรือไม่” รอยยิ้มฝืนค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของปู้ฟาง
“การที่จะมีปราณระดับสองขั้นเจ้ายุทธการได้นั้น นายท่านต้องสะสมเพิ่มอีกสิบผลึก สำหรับระดับสามขั้นคลั่งยุทธการนั้นนายท่านต้องสะสมเพิ่มอีกร้อยผลึก ส่วนระดับสี่ขั้นจิตยุทธการต้องใช้พันผลึก และระดับห้าขั้นราชันยุทธการต้องใช้หมื่นผลึก” ระบบประกาศ
ปู้ฟางหมดสิ้นซึ่งคำพูด
"ดูเหมือนว่าหนทางจะอีกยาวไกล"
“จะว่าไปแล้ว ที่เจ้าบอกว่าลูกค้าสามารถนำวัตถุดิบมาเองได้นี่หมายความว่าอย่างไรหรือ” ปู้ฟางถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
“นายท่านสามารถใช้วัตถุดิบที่ลูกค้านำมาเองมาทำอาหารได้ โดยราคาขายระบบจะกำหนดจากระดับของอาหารจานนั้น” ระบบอธิบายอย่างเคร่งขรึมจริงจัง
“เป็นเช่นนี้นี่เอง” ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกาย กลไกนี้ถือว่าดีต่อตัวเขามากทีเดียว ทั้งยังจะช่วยเขาในการหาผลึกมาให้ได้มากขึ้นอีกด้วย น่าเสียดายที่ระดับของระบบในตอนนี้ยังไม่สูงพอที่จะใช้งานกลไกนี้ได้ ในโลกแห่งจินตนาการนี้มีวัตถุดิบมากมายที่ปู้ฟางสามารถใช้ประกอบอาหารได้ การอนุญาตให้ลูกค้านำวัตถุดิบมาเองจะช่วยให้เขาสะสมผลึกได้มากขึ้น
เรื่องการเพิ่มระดับของระบบนั้น ปู้ฟางต้องทำภารกิจที่ระบบมอบให้สำเร็จ ภารกิจล่าสุดที่ได้รับมาคือ โปรดทำกำไรให้ได้อย่างน้อยร้อยผลึกและพันเหรียญทองภายในหนึ่งสัปดาห์
ความคืบหน้าของภารกิจ: 22/100, 100/100
ปู้ฟางถอนหายใจอยู่ภายใน รู้ดีว่าภารกิจนี้ยังอีกยาวไกลนักกว่าจะเสร็จสิ้น
ในฐานะพ่อครัวมากความสามารถ เขาต้องนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอเสมอ หลังจากที่ชายหนุ่มออกจากหน้าจอระบบเรียบร้อย เค้าก็ค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงแล้วผล็อยหลับไปในที่สุด เสียงหายใจนิ่งสม่ำเสมอดังขึ้นหลังจากผ่านไปสักพัก
เช้าวันต่อมา
ปู้ฟางตื่นตรงเวลา หลังจากล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยเขาก็เริ่มกระบวนการฝึกทำอาหารประจำวัน เมื่อฝึกทำอาหารตามสูตรที่ได้ร่ำเรียนมาครบทุกจานแล้ว ชายหนุ่มก็เปิดร้านทั้งๆ ที่ยังหาวหวอด
สุนัขสีดำตัวใหญ่ยังคงนอนอยู่หน้าร้านตรงจุดเดิม ราวกับว่ามันนอนอยู่ท่าเดิมตรงนั้นโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย แม้แต่ตัวปู้ฟางเองยังตกใจกับระดับความขี้เกียจของเจ้าสุนัข
“อรุณสวัสดิ์ เจ้าดำ” ชายหนุ่มทักทายสุนัขอย่างไร้อารมณ์
เจ้าดำกลอกตาแล้วทำเป็นไม่สนใจเขา
ทว่าปู้ฟางก็ไม่ได้อายแต่อย่างใดที่ถูกสุนัขเมิน เขาเดินกลับเข้าไปในครัว ตักข้าวผัดไข่ที่ตนเองทำขณะฝึกทำอาหารใส่ชาม แล้วเดินกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเจ้าดำอีกครั้งพร้อมชามในมือ
“ได้เวลากินข้าวแล้ว เจ้าดำ” ชายหนุ่มเอ่ย
ทันทีที่เจ้าดำจอมขี้เกียจได้กลิ่นอาหารจากชาม มันก็กระตือรือร้นขึ้นมา ลิ้นสีชมพูห้อยออกจากปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นคาดหวังขณะมองชามในมือของปู้ฟาง
ชายหนุ่มคิดอย่างโกรธเคือง “ไอ้หมาตะกละนี่มันทำตัวดีเช่นนี้ทุกทีที่เห็นอาหารรสเลิศ แล้วก็กลับไปนิสัยเสียเหมือนเดิมทุกครั้งที่กินหมด
“ไหนใครมันบอกว่าสุนัขเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของมนุษย์กัน
“มันไม่เข้าใจหรือว่าข้าเป็นคนให้อาหาร ฉะนั้นมันต้องประจบประแจงข้า ชะตากรรมในการได้กินอาหารรสเลิศของมันอยู่ในเงื้อมมือพ่อครัวเช่นข้ามิใช่รึ!”
แต่ตัวเขาเองก็ทำอะไรเจ้าสุนัขตะกละตัวนี้ไม่ได้ ปู้ฟางวางชามลงตรงหน้าเจ้าดำ และเจ้าสุนัขก็เริ่มกินอย่างตะกละตะกลามพร้อมสายหางดิ๊กๆ
ปู้ฟางลากเก้าอี้มาวางแล้วลงไปนอนขดอยู่บนนั้น เขานอนแผ่อย่างสบายอุรารอให้ลูกค้าคนแรกมาเยือนร้าน
วันนี้ก็เป็นวันที่เรียบง่ายสวยงามอีกวันหนึ่ง
ในตอนนั้นเอง กลุ่มคนท่าทางดุร้ายเอาเรื่องกำลังแออัดยัดเยียดอยู่บนถนนหลักของนครหลวง
ซุนฉีเซี่ยงในชุดสีสันสดใสเดินอยู่ข้างหน้าเป็นผู้นำกลุ่ม ในฐานะเสือผู้หญิงที่โด่งดังหนึ่งในสามของนครหลวง ทุกคนบนถนนหลักต่างพากันหลีกเลี่ยงไม่เข้าไปขวางทางเขาด้วยสายตาเกรงกลัว
ซุนฉีเซี่ยงพอใจกับสายตาหวาดกลัวทุกคู่ที่มองมาทางเขาเป็นอันมาก “ใช่แล้ว! มองข้าด้วยสายตาเกรงกลัวเช่นนี้ถูกแล้ว! ทุกคนจะต้องยำเกรงในตัวข้าเพราะข้าช่างแสนยอดเยี่ยมเกรียงไกร!”
“ตามข้ามา! หากวันนี้ข้าไม่ได้พังไอ้ร้านรูหนูนั่น ข้าจะไม่ขอใช้แซ่ซุนอีกต่อไป!”
หลังจากที่ถูกจับแก้ผ้าโยนออกจากร้านเมื่อวาน ซุนฉีเซี่ยงก็เก็บประสบการณ์หลอนไปฝันร้ายจนนอนไม่หลับ ด้วยเหตุนี้เขาจึงรวบรวมบ่าวไพร่ทุกคนในบ้านแต่เช้าตรู่ เพื่อที่จะไปจัดการสะสางเรื่องหมางใจกับปู้ฟางเสีย
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของซุนฉีเซี่ยงที่ต้องพบกับความอับอายหมอไม่รับเย็บเช่นนี้ ตราบใดที่ปู้ฟางยังมีชีวิตอยู่ ซุนฉีเซี่ยงก็คงไม่มีวันนอนตายตาหลับ
วันนี้เซียวหยานยู่อยู่บ้านตามเดิม หลังจากที่ได้กินข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงไปเมื่อวาน พลังปราณเที่ยงแท้ของนางก็เพิ่มขึ้นจนทำให้นางต้องถือสันโดษเพื่อฝึกปราณ จึงมีเพียงเซียวเสี่ยวหลงคนเดียวเท่านั้นที่ออกเดินทางไปยังร้านเล็กๆ ในซอยร้างผู้คน
แต่ตอนที่เดินมาถึงถนนสายหลัก ชายหนุ่มก็เห็นซุนฉีเซี่ยงกำลังนำชายฉกรรจ์มากกว่าร้อยคนบุกไปพังร้าน
“สวรรค์ช่วย! ข้ายังอยากกินข้าวผัดไข่อยู่นะ! พวกนี้มันคิดจะทำบ้าอะไรกัน!” เซียวเสี่ยวหลงโกรธเกรี้ยวเป็นอันมาก เขาจะไปตามหาข้าวผัดไข่ที่ทั้งอร่อยและยังช่วยเรื่องการเพิ่มพลังปราณจากที่ไหนได้อีก หากร้านเล็กๆ ร้านนี้ถูกทุบทำลาย!
ขณะที่ชายฉกรรจ์กว่าร้อยคนกำลังเดินอาดๆ ผ่านร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ไปอีกสามจั้งกว่าๆ นั้น บรรยากาศรอบกายก็พลันเงียบสนิทเป็นป่าช้า
ตรอกที่ปกติแล้วร้างไร้ผู้คนกลับเต็มไปด้วยฝูงชน ณ วันนั้น
พรรคพวกของซุนฉีเซี่ยงล้วนถือไม้หน้าสามอยู่ในมือ ต่างคนต่างจ้องมองร้านเล็กๆ ในตรอกด้วยสายตาเย็นเยียบ
“พับผ่าสิ! ไอ้ร้านรูหนูในที่รกร้างเช่นนี้มันกล้าดีมาข่มเหงนายน้อยของเรา! วอนหาเรื่องให้โดนทุบเสียแล้ว!”
ปู้ฟางกำลังนอนขดตัวอยู่บนเก้าอี้ที่หน้าทางเข้าร้าน ดวงตาของชายหนุ่มหยีสู้แสงดวงอาทิตย์อบอุ่นที่กำลังอาบไล้ร่างแสนขี้เกียจของเขา
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอยู่ใกล้กันนั้น กำลังส่ายหางไปมาพร้อมทั้งกินอาหารในชามข้าวของมันอย่างตะกละตะกลาม
“ข้ามาพังร้านเจ้าตามสัญญาแล้ว!” ซุนฉีเซี่ยงชี้พัดกระดาษไปที่ปู้ฟางด้วยท่าทางโอหัง และตะโกนออกมาด้วยเสียงเย็น เขามั่นใจว่าปู้ฟางจะต้องกลัวหัวหดแน่นอน ด้วยกำลังพลบ่าวไพร่มากมายที่เขานำมาด้วย
หากปู้ฟางไม่คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากเขาละก็ ซุนฉีเซี่ยงจะไม่มีวันปล่อยให้ชายหนุ่มรอดไปได้เป็นอันขาด!
ในตรอกนั้นเงียบสงัด หลังจากที่ซุนฉีเซี่ยงประกาศศักดาเสร็จเรียบร้อย ภาพปู้ฟางที่ทรุดลงแทบเท้าอ้อนวอนกราบกรานเขาก็ไม่ได้เกิดขึ้นแต่อย่างใด ชายหนุ่มเจ้าของร้านยังคงนอนขดอยู่บนเก้าอี้ อาบแดดอย่างสบายอารมณ์
บ่าวไพร่ชายฉกรรจ์ทุกคนต่างหันมามองซุนฉีเซี่ยงชายหนุ่มในชุดหลากสีสันรู้สึกเหมือนโดนลูบคมถึงขั้นสุด เขาไม่ได้คิดว่าตนเองจะโดนเมินเช่นนี้
ความโกรธแสนสาหัสพุ่งเข้าครอบงำจิตใจ ราวกับว่าปู้ฟางได้วิ่งเข้ามาตบหน้าเขาจนชาไปหมด
“พังมัน! พังทุกอย่างที่ขวางหน้าให้หมด! ถอนรากถอนโคนร้านมันทิ้งเสีย! ไอ้ฉิบหายเอ๊ย ข้าอยากให้ไอ้สารเลวนี่มันรู้ซึ้งนัก ว่าไอ้พวกที่กล้ามาลองดีกับข้าไม่มีใครได้ตายดี!”


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 12 พวกอันธพาลจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี
เซียวเสี่ยวหลงยืนอยู่หน้าทางเข้าตรอกด้วยความกังวลเป็นล้นพ้น เขาแทรกตัวผ่านฝูงชนไปไม่ได้เนื่องจากพื้นที่ในตรอกแคบๆ แน่นขนัดเกินไป ทั้งยังมีคนมามุงดูจำนวนมากอีกด้วย
ไม่ว่าจะเป็นในโลกนี้หรือในโลกไหน ย่อมมีผู้อยากรู้อยากเห็นมายืนมุงดูสถานการณ์เสมอ ถือเป็นพฤติกรรมปกติสามัญของมนุษยชาติ ในบรรดาคนที่มามุงดูนั้นหลายคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดสิ่งใดขึ้น เพียงแค่มายืนกระจุกกันเฉยๆ เพราะความสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน
ขณะที่เซียวเสี่ยวหลงกำลังคิดหาวิธีแทรกตัวผ่านฝูงชนไปนั้น เขาก็รู้สึกว่ามีคนมาแตะที่ไหล่ตน จึงหันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ
ชายหนุ่มรูปงามสง่าผ่าเผยกำลังจ้องมองเขาอยู่ ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวประณีตหรูหรา และหมวกที่ถักทอจากด้ายทองคำ เขาสวมเข็มขัดหน้าตาประหลาดปักลายอสูรเริงระบำทั้งยังห้อยจี้หยกไว้ที่เอว ชายผู้นี้ดูเป็นบุรุษผู้กล้าหาญโอบอ้อมอารีและสูงศักดิ์เป็นที่สุด
ทันทีที่เซียวเสี่ยวหลงเห็นชายผู้นี้ สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป ทั้งดวงตาและริมฝีปากเบิกกว้างด้วยความตกใจ
“อะ... อะ...” เซียวเสี่ยวหลงพูดติดอ่างอยู่สักพักแต่ก็ยังเอ่ยคำที่หมายมั่นออกไปไม่ได้
ชายหนุ่มผู้นั้นยกมือขึ้นห้ามเซียวเสี่ยวหลงไม่ให้พูดต่อ เขาพยักหน้าเบาๆ รับคำ “เรียกข้าแค่นายน้อยสามก็ได้ เจ้ากำลังดูอะไรอยู่หรือ เหตุใดคนจึงเนืองแน่นเช่นนี้”
“นายน้อยสามขอรับ ไอ้ซุนฉีเซี่ยงมันกำลังข่มเหงชาวบ้านอีกแล้วขอรับ” เซียวเสี่ยวหลงถอนหายใจอย่างโล่งอก และกลับมารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยอีกครั้ง ชายหนุ่มตรงหน้าเขานี้ไม่ใช่คนธรรมดา
“ซุนฉีเซี่ยงรึ เจ้าลูกชายอันธพาลของเสนาบดีกรมคลัง ซุนชิงน่ะหรือ” นายน้อยสามคิดอยู่สักพักก่อนเอ่ยตอบ
เซียวเสี่ยวหลงพยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยถามด้วยความปีติ “แล้วนายน้อยสามกลับมาที่นครหลวงเมื่อใดกันขอรับ ข้าไม่เห็นรู้เลย... แล้วพี่สาวของข้าเล่ารู้หรือไม่”
นายน้อยสามหัวเราะเล็กน้อย “ข้าถูกเรียกกลับมากะทันหัน คราวนี้เลยไม่ได้มีพิธีรีตองอะไรมากนัก แม้แต่หยานยู่เองก็ไม่รู้ แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า”
เซียวเสี่ยวหลงขยับตัวไปมาอย่างกระอักกระอ่วน พร้อมด้วยรอยยิ้มเขินอายและแก้มแดงเรื่อ
นายน้อยสามหันกลับไปมองฝูงชนอีกครั้ง แล้วก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมเอื้อนเอ่ย “เสี่ยวหลงตามข้ามา เราเข้าไปใกล้กันอีกเถิด”
จากนั้นชายหนุ่มก็แทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไป แต่หากจะพูดให้ถูกแล้วละก็ เขาเพียงแต่เดินเข้าหาฝูงชนเท่านั้น ทุกก้าวที่ชายหนุ่มเยื้องย่าง จะมีพลังที่มองไม่เห็นแหวกฝูงชนให้หลีกทางออกเพื่อตัวเขาและเซียวเสี่ยวหลง
“ระดับห้าขั้นราชันยุทธการนี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ แม้แต่กำแพงมนุษย์ก็หยุดท่านไม่ได้!” เซียวเสี่ยวหลงพึมพำด้วยความอิจฉา ขณะมองตามนายน้อยสามผู้สง่างามแล้วรีบเดินตามอีกฝ่ายไป
ทั้งสองมายืนอยู่เบื้องหน้าฝูงชนอย่างรวดเร็ว ทันได้เห็นฉากที่ซุนฉีเซี่ยงสั่งให้ลูกน้องทุบทำลายร้านอาหารพอดิบพอดี
......
แสงแดดอบอุ่นอาบไล้ร่างกายของปู้ฟาง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกขี้เกียจเล็กน้อย แม้จะมีชายฉกรรจ์เป็นร้อยคนอัดแน่นอยู่ในตรอก และกำลังขู่ทำลายร้านอาหารของเขาอยู่ แต่เถ้าแก่ประจำร้านกลับมีพฤติกรรมนิ่งจนน่าแปลก
ปู้ฟางใจเย็นสงบนิ่งอย่างแท้จริง และไม่ได้เป็นกังวลแม้แต่น้อยกับภาพตรงหน้า
สีหน้านิ่งเฉยของปู้ฟางทำให้ซุนฉีเซี่ยงบันดาลโทสะมากขึ้นอีก ชายฉกรรจ์หลายสิบคนพุ่งเข้าหาปู้ฟางด้วยท่าทางดุร้ายตามคำสั่งของเจ้านายตน
เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเห็นภาพนี้ ก็รู้สึกกระวนกระวายและอยากเข้าไปช่วยทันที
แต่เขาก็ต้องงุนงงเมื่อชายหนุ่มข้างกายดึงตัวเขาไว้
“นายน้อย หยุดข้าไว้ทำไมขอรับ”
“ดูเหมือนเจ้าของร้านจะมั่นใจและไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย ข้าอยากรู้ว่าเขาจะมีไพ่ตายอันใดซ่อนไว้” นายน้อยสามพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
ปู้ฟางเดินกลับเข้าไปนั่งในร้าน ขณะที่ชายฉกรรจ์หลายสิบคนกำลังกระโจนเข้าทำร้ายเขา คนหนึ่งเข้ามาในร้านได้สำเร็จ และกำลังโบกไม้หน้าสามหมายจะตีหัวปู้ฟาง
บ่าวไพร่เหล่านี้เคยทำเรื่องชั่วช้ามากมายภายใต้การนำของซุนฉีเซี่ยง จึงไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใดเนื่องจากเคยชินกับการทำความชั่วเสียแล้ว
“ปัง!”
ไม้หน้าสามที่กำลังฟาดแหวกอากาศถูกปัดลอยคว้างไป ก่อนตกลงบนพื้นเสียงดังปัง
ข้ารับใช้ที่กำลังประทุษร้ายชายหนุ่มเจ้าของร้านชะงักทันที เมื่อเห็นหุ่นยนต์ตัวหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวัดกลัวระคนประหลาดใจ
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบปริบ ร่างอวบอ้วนของมันเข้ามาขวางระหว่างกลุ่มอันธพาลและปู้ฟางเอาไว้ ทั้งกายเรืองแสงโลหะระยิบระยับ
เจ้าขาวเป็นหุ่นยนต์ที่ระบบสร้างขึ้นเพื่อดูแลความปลอดภัยของร้านและคอยกำจัดของเสีย โดยปกติแล้วถ้าไม่มีลูกค้าก็จะไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัย แต่ในเมื่อมีชายฉกรรจ์กว่าร้อยคนมาก่อเรื่องในร้าน เจ้าขาวก็ต้องก้าวออกมาปกป้องร้านของมัน
“ห้ามต่อสู้กันในร้านเล็กๆ ของฟางฟาง ใครก็ตามที่ทำผิดกฎจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี”
เสียงจักรกลดังออกจากปากเจ้าขาว มันฟังดูน่าขันเล็กน้อยขณะที่ดังกังวานก้องไปทั่วตรอกแคบ
กลุ่มบ่าวไพร่เงียบงันทันที “ไอ้เศษเหล็กนี่มันออกมาจากไหนกัน กล้ามาขวางทางคนเป็นร้อยเชียวรึ”
แม้พลังปราณเฉลี่ยของทั้งกลุ่มจะจัดว่าอ่อนแอ โดยคนที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่เพียงระดับหนึ่งขั้นนักรบเท่านั้น แต่จำนวนคนก็ยังมีมากอยู่ดี
แม้พลังการต่อสู้ของผู้ฝึกตนระดับหนึ่งและระดับสองจะต่างกันพอสมควร แต่จำนวนที่มากกว่าก็ย่อมทำให้ผู้ฝึกตนระดับสองขั้นเจ้ายุทธการเสียท่าได้ไม่ยาก
เนื่องจากหุ่นยนต์ตรงหน้าไม่ได้ส่งไอของพลังปราณเที่ยงแท้ออกจากร่างแม้แต่น้อย พวกเขาจึงไม่รู้สึกกังวลแต่อย่างใด
"ก็แค่เศษเหล็ก ฉีกมันให้เป็นชิ้น!"
เมื่อซุนฉีเซี่ยงเห็นเจ้าขาว ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ “บังอาจพูดคำว่าแก้ผ้ารึ!”
เหล่าบ่าวไพร่เดินอาดๆ เข้าหาร้านอีกครั้งหลังได้รับคำสั่งจากซุนฉีเซี่ยง
แต่ภาพที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นก็ทำให้พวกเขาถึงกับชะงัก ลูกกะจ๊อกที่เข้าไปโจมตีคนแรกถูกโยนออกจากร้านในสภาพเกือบเปลือย เหลือเพียงผ้าเตี่ยวหนึ่งผืนกันอุจาดเท่านั้น
จากนั้นก็ตามมาด้วยคนที่สอง และสาม...
เหล่าบ่าวไพร่ที่เดินอาดๆ เข้าร้านไปด้วยเสื้อผ้าเต็มยศ ถูกโยนออกจากร้านทีละคนในสภาพถูกแก้ผ้าใกล้ล่อนจ้อน ต่างหกคะมำหน้าทิ่มอยู่ในตรอก
“อุจาดตาเหลือเกิน” หนึ่งในผู้มุงดูที่เป็นสตรีอายหน้าแดง พร้อมเอามือสองข้างปิดใบหน้าของตนไว้กันภาพบัดสี กระนั้นนิ้วมือของนางก็ยังเปิดช่องพอให้ดวงตามองลอดออกมาได้... ใบหน้าแดงก่ำเหมือนลูกมะเขือเทศ
ซุนฉีเซี่ยงมองบ่าวไพร่ในสภาพเปล่าเปลือยลอยออกจากร้านที่ละคนสองคน เขาโกรธมากเสียจนหน้าเกือบม่วง
“ไอ้พวกปัญญาอ่อน! โง่จนคิดไม่ออกหรืออย่างไรว่าให้เข้าไปโจมตีพร้อมกันทีเดียว! จะเข้าไปทีละคนทำซากอะไร!”
เสียงโกรธเกรี้ยวของเขาทำให้บ่าวไพร่รู้สึกตัวตื่นทันที ต่างพากันมองหน้าเลิ่กลั่กไปมา แล้วกระโจนเข้าใส่เจ้าขาวพร้อมโบกไม้หน้าสามในมือไหวๆ ลูกน้องห้าคนกระโดดเข้าร้านแคบๆ พร้อมกันในคราวเดียว แต่ผลที่ออกมาก็ยังคงเดิม
ไม่ว่าจะเข้าไปมากเท่าไร คนที่ถูกโยนออกมาก็มีจำนวนเท่าเดิมเสมอ เสื้อผ้าของลูกกะจ๊อกทุกคนถูกเจ้าขาวเก็บเอาไว้ในท้อง ที่เดียวกับที่มันเอาไว้เก็บขยะ
ชายฉกรรจ์หนึ่งร้อยคนนอนโอดโอยอยู่บนพื้นภายในพริบตา
ซุนฉีเซี่ยงยืนขาสั่น ไม่เข้าใจแม้แต่น้อยว่าเกิดเหตุอาเพศอะไรขึ้นกันแน่...
แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับสามขั้นคลั่งยุทธการยังเผ่นหนีหากเจอเข้ากับคู่ต่อสู้ที่เป็นชายหนุ่มนับร้อย ชายหนุ่มไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าร้านอาหารเล็กๆ ในตรอกห่างไกลแห่งนี้ จะมีหุ่นเชิดเหล็กที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้
ปู้ฟางนั่งอย่างสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังเจ้าขาว มองดูภาพที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เขาเพียงแต่ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางขี้เกียจและหาวออกมาหนึ่งที หลังจากที่บ่าวไพร่ทั้งหมดถูกกำราบเท่านั้น
ชายหนุ่มเดินออกมายืนหน้าร้านเล็กๆ ของเขา ก้มลงมองซุนฉีเซี่ยงที่กำลังมีสีหน้าบูดบึ้งถึงขีดสุด แล้วพูดสั่งเบาๆ “เจ้าขาว จับไอ้หมอนี่แก้ผ้าด้วย ไอ้นี่มันทำให้วันนี้ข้าหมดอารมณ์ทำอาหาร และคงกลับมาอารมณ์ดีไม่ได้หากไม่ได้สั่งสอนมันเสียหน่อย”
"รับทราบนายท่าน!"
เสียงจักรกลของเจ้าขาวดังตอบรับ สีหน้าของซุนฉีเซี่ยงเปลี่ยนไปทันที เขารีบหันหลังกลับเตรียมวิ่งหนี แต่แขนของเจ้าขาวกลับหลุดออกจากลำตัว พุ่งตรงไปสามสี่จั้งจับเอาเสื้อของซุนฉีเซี่ยงไว้ แล้วลากเข้าร้าน
“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบในร้านเล็กๆ ของฟางฟางจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี” เจ้าขาวพูดด้วยเสียงจักรกล
ซุนฉีเซี่ยงอยากร้องไห้ให้รู้แล้วรู้รอด ชายหนุ่มรู้สึกราวกับตนเองกำลังโดนป้ายสี “เจ้าลากข้าเข้าร้านมาเองไม่ใช่รึ”
“ป้าบ!”
ร่างเปล่าเปลือยของซุนฉีเซี่ยงถูกโยนออกจากร้านหน้าจิ้มดินอีกครั้ง ชายฉกรรจ์ร่างเปลือยเปล่านับร้อยกองสุมกันเป็นทัศนียภาพ... อันแสนงดงาม
“โอ้... บัดสีเหลือเกิน!” สตรีคนเดิมที่ยังมุงอยู่มองภาพตรงหน้าผ่านซอกนิ้วของนาง แก้มแดงด้วยความเคอะเขิน...
ซุนฉีเซี่ยงอับอายเกินกว่าจะนอนพังพาบอยู่ตรงนั้น เขาอุตส่าห์พาพรรคพวกกว่าร้อยคนมาแก้แค้น แต่ผลกลับ...
กลายเป็นโศกนาฏกรรมไปเสียได้
กลุ่มชายฉกรรจ์จำนวนมากที่เดินมาถึงสถานที่เกิดเหตุอย่างองอาจ พากันกลับไปในสภาพที่องอาจเสียยิ่งกว่าเดิม เนื่องจากได้แสดงความเป็นชายภายใต้ผ้าเตี่ยวให้ทุกคนได้ประจักษ์อย่างชัดแจ้ง เหตุการณ์นี้กลายเป็นที่เลื่องลือไปทั่วนครหลวง ขณะที่พวกเขาเดินกลับผ่านถนนสายหลัก ผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนก็พากันมายืนมุงดู แม้แต่ยวดยานที่สัญจรไปมาก็หยุดชะงักชั่วครู่เพื่อสังเกตการณ์
ฝูงชนในตรอกเริ่มบางตาลงจนหายไปในที่สุด มีเพียงคนที่สนใจร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้เท่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่
“ในตรอกนี้มีร้านอาหารอยู่ด้วยหรือนี่ ข้าอยู่ที่นครหลวงมาหลายต่อหลายปี ยังไม่รู้เรื่องเลย!” สตรีนางหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ
“ดูเหมือนว่าร้านนี้จะมีผู้มีอำนาจอยู่เบื้องหลัง มิเช่นนั้นคงไม่กล้าจับนายน้อยซุนแก้ผ้าแน่!” ชายชราเอ่ย
“เจ้าหุ่นเชิดตัวนั้นน่ารักจัง! เข้าไปดูข้างในกันเถอะ!” สาวน้อยกลุ่มหนึ่งดูเหมือนจะหลงเสน่ห์เจ้าขาวเข้าให้แล้ว
ด้วยเหตุนี้ลูกค้าหลายต่อหลายคนจึงเดินเข้าร้านไปด้วยความชื่นชม
ปู้ฟางเดินกลับเข้าครัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แต่เมื่อเข้ามาข้างใน ปากของเขาก็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความขบขัน
"หวังว่าจะไม่ตกใจเพราะเห็นราคาไปเสียก่อนนะ"


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 13 นี่มันข้าวผัดไข่หรือโอสถผัดไข่กัน
นี่เป็นครั้งแรกที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางครึกครื้นถึงเพียงนี้
ด้วยพลังอำนาจแห่งชายฉกรรจ์เปลือยกายกว่าร้อยคน ร้านเล็กๆ ของฟางฟางจึงกลายมาเป็นที่รู้จักไปทั่วบริเวณ แม้หลายคนจะบ่นกระปอดกระแปดเรื่องที่ตั้งร้านซึ่งไกลเสียเหลือเกิน แต่ก็ยังเดินเข้ามาดูภายในด้วยความสนอกสนใจ
สตรีนางหนึ่งเดินเข้าร้านพร้อมด้วยเด็กน้อยน้ำมูกยืดในอ้อมแขน ภายในร้านนั้นแม้จะแคบเสียเหลือเกินแต่ก็สะอาดมาก ผิวโต๊ะที่ไม่มีแม้แต่รอยด่างแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจของเจ้าของร้าน บรรยากาศก็ดูอบอุ่นเชิญชวน พร้อมมอบความสะดวกสบายให้ลูกค้าที่เข้ามาแวะเวียน
ดูจากการตกแต่งภายในก็รู้ว่าเป็นร้านชั้นเยี่ยม
“สวรรค์ช่วย เถ้าแก่ ร้านท่านขายอะไรหรือ ภายในร้านของท่านตกแต่งสวยงามเหลือเกิน เช่นนี้สู้กับร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ได้เลยทีเดียวเชียว!” สตรีผู้นั้นเอ่ยพร้อมเช็ดน้ำมูกออกจากใบหน้าเด็กน้อยในอ้อมแขน ก่อนนำมือเปื้อนน้ำมูกไปเช็ดเสื้อตนเอง
ปู้ฟางมองมือของสตรีนางนั้นด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
“พูดอย่างกับเจ้าเคยเข้าไปกินในร้านปักษาเพลิงนิรันดร์เช่นนั้นละ! เลิกโม้ได้แล้ว นางนี่!” ชายชราพูดเยาะอย่างเดียดฉันท์
สตรีผู้นั้นโกรธเคืองทันทีที่ได้ยิน นางวางเด็กน้อยลงบนพื้นแล้วเอามือสองข้างเท้าสะเอว ดวงตาเบิกกว้างจ้องไปที่ชายชรา พร้อมปะทะฝีปากกับเขาได้ทุกเมื่อ
“ขอโทษนะ คุณลูกค้า หากเจ้าจะสั่ง รายการอาหารอยู่ข้างหลัง หากจะตีกัน ช่วยออกไปตีกันข้างนอก” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ รีบปรามสงครามน้ำลายที่กำลังจะเกิดขึ้นระหว่างเพื่อนบ้านทั้งสองคนทันที
สตรีนางนั้นพ่นลมเยาะเย้ยออกมา นางแค่หยุดปากเพราะรู้สึกตัวว่าตนเองกำลังอยู่ในร้านคนอื่น จากนั้นจึงหันไปมองรายการอาหารขณะพึมพำ “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นหนุ่มนิสัยดี เดี๋ยวนี้ขายข้าวขายของยากนัก ป้าคนนี้จะช่วยเจ้าเอง เอา...”
นางหยุดพูดทันที ดวงตาจ้องไปที่รายการอาหารด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ มุมปากกระตุกขึ้นอย่างรุนแรง!
ชายชราประหลาดใจกับอากัปกิริยาของนางจึงหันไปดูด้วยเช่นกัน เมื่อเห็นสิ่งที่ติดอยู่บนผนัง เขาก็แทบกระอักเลือด
“พับผ่า! ข้าวผัดไข่ชามละหนึ่งผลึกรึ ผัดผักจานละร้อยเหรียญทอง ทำไมไม่ไปปล้นร้านแลกเงินให้รู้แล้วรู้รอดเลยเล่า” ผู้เฒ่าตกใจมาก ตัวสั่นจนหนวดแทบหลุดจากคาง
ร่างอวบของสตรีผู้นั้นก็สั่นสะท้านเช่นกัน นางพูดเสียงแหลม “เจ้าหนุ่ม นี่มันผิดแล้ว! ราคาบ้าบอบ้านเจ้ารึ ใครมันจะไปกล้ากินของเช่นนี้กัน!”
ชายชราและสตรีร่างอวบที่ก่อนหน้านี้กำลังจะตีกัน พลันย้ายข้างมาโจมตีปู้ฟางอย่างพร้อมเพียง
ส่วนเป้าหมายนั้นก็ยังคงหน้าตายไร้อารมณ์เช่นเคย
“ข้ามีเหตุผลที่ต้องตั้งราคาเช่นนี้ หากเจ้าจะกินก็สั่งเสีย หากไม่กินก็ออกไป”
ในฐานะชายผู้ที่หมายมั่นว่าจะเป็นพ่อครัวเทพ ปู้ฟางก็มีความภาคภูมิใจของเขา
สตรีผู้นั้นจ้องปู้ฟางด้วยสายตาเหมือนเขาเป็นบ้าไปแล้ว จากนั้นก็รีบออกจากร้านไปพร้อมเด็กน้อยที่สะเอว ส่วนชายชราหลังคดก็ได้แต่ส่ายหน้าขณะเดินตามออกไปเช่นกัน
ปู้ฟางไม่ตกใจแม้แต่น้อยกับปฏิกิริยาของพวกเขาเนื่องจากคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ ราคาที่ตั้งไว้แปลว่าเขาจำต้องเสียลูกค้าไปจำนวนมาก เนื่องจากไม่ใช่ทุกคนที่จะมีปัญญาจ่าย
คนส่วนใหญ่ที่เดินเข้าร้านมาก็มีปฏิกิริยาเช่นเดียวกับสตรีผู้นั้น ต่างพากันออกจากร้านไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง
ฝูงชนที่รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว พากันสลายตัวไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน
ร้านเล็กๆ ของฟางฟางกลับมารกร้างอีกครั้ง เนื่องจากไม่มีใครอยากจ่ายเงินกิน
เซียวเสี่ยวหลงพานายน้อยสามเดินเข้าร้านมา
ชายหนุ่มหน้าสวยดูตื่นเต้นเล็กน้อย “พี่สาวข้าไม่ได้มาด้วย แปลว่าข้ามีผลึกเหลือพอสั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงสินะ”
คนที่จะสั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงได้ต้องมีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการเป็นอย่างน้อย แปลว่าอาหารจานนี้ต้องยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน ก่อนหน้านี้ข้าวผัดไข่สูตรธรรมดาช่วยให้เขาผ่านคอขวดในการฝึกปราณมาได้ เซียวเสี่ยวหลงจึงคาดว่าข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงต้องให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าอย่างแน่นอน!
“เสี่ยวหลง เจ้าจะบอกว่าข้าวผัดไข่ที่ร้านนี้อร่อยเช่นนั้นหรือ” ชายหนุ่มยืนเอามือไขว้หลังด้วยท่าทางสง่างาม เขามองไปรอบร้านแล้วถามเรียบๆ
“ใช่แล้วขอรับ! นายน้อยสาม ข้าวผัดไข่ที่นี่อร่อยที่สุดที่ข้าเคยกินมาในชีวิตนี้เลย! ต่อให้เป็นพ่อครัวประจำตระกูลข้า... ไม่สิ! ต่อให้เป็นข้าวผัดไข่ที่พ่อครัวตระกูลท่านทำ ก็ยังสู้ร้านนี้ไม่ได้ขอรับ!”
เซียวเสี่ยวหลงนึกย้อนไปถึงรสชาติข้าวผัดไข่ของปู้ฟาง แล้วก็ต้องหยีตาด้วยความเคลิบเคลิ้ม สีหน้าพึงพอใจเหมือนได้ขึ้นสวรรค์
นายน้อยสามประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เขาไม่ได้คาดคิดว่าเซียวเสี่ยวหลงจะประเมินร้านนี้เอาไว้สูงถึงเพียงนั้น พ่อครัวประจำตระกูลของเขานั้นไม่ใช่ธรรมดา แต่ข้าวผัดไข่ที่ร้านอันห่างไกลเช่นนี้ยังดีกว่าอีกรึ
นี่ทำให้เขาสนใจขึ้นมาทันที จึงหันไปมองรายการอาหาร
ราคาแพงหูฉี่ที่คนธรรมดาทานทนไม่ได้ทำให้นายน้อยสามตกใจเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าไม่อยากเชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา
“ข้าวผัดไข่ขายเป็นหน่วยผลึก สูตรปรับปรุงราคาสิบผลึก แถมยังมีข้อกำหนดเรื่องระดับปราณด้วยเช่นนั้นรึ”
ราคาและกฎที่เขียนอยู่บนรายการอาหารทำให้นายน้อยสามได้เปิดหูเปิดตาอย่างเต็มที่ เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าข้าวผัดไข่จะขายในราคาแสนแพงเช่นนี้ได้ด้วย
“นายน้อยสามเชื่อข้าเถอะขอรับ พี่สาวข้ากินข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงเข้าไปเมื่อวาน ตอนนี้ก็ถือสันโดษไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว! ขั้นปราณของนางเพิ่มขึ้นเล็กน้อยด้วยขอรับ!” เซียวเสี่ยวหลงโฆษณา
“เป็นเช่นนั้นหรือ” นายน้อยสามประหลาดใจเป็นอันมาก เซียวหยานยู่มีปราณอยู่ในระดับสี่ขั้นจิตยุทธการ ข้าวผัดไข่เพียงชามเดียวจะช่วยเพิ่มพลังปราณของนางได้อย่างไรกัน
เช่นนี้จะยังเรียกว่าข้าวผัดไข่ได้หรือ ควรเรียกว่าโอสถผัดไข่สิถึงจะถูก
“เถ้าแก่ ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงหนึ่งชาม พลังปราณของข้ามากพอที่จะสั่งได้ ไม่จำเป็นต้องทดสอบแต่อย่างใด” นายน้อยสามพูดอย่างอ่อนโยนกับปู้ฟางที่มีสีหน้าเรียบเฉยซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ พร้อม
“ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงชามนึงด้วย!” เซียวเสี่ยวหลงรีบพูด แต่ก็ถูกนายน้อยสามขัดเสียก่อน
นายน้อยสามหรี่ตาแล้วลูบศีรษะเซียวเสี่ยวหลง พร้อมเผยรอยยิ้มอ่อนโยนบนในหน้า “เสี่ยวหลง เจ้ามีผลึกอยู่เท่าไรรึ”
เซียวเสี่ยวหลงชะงักกึก “เหตุใดคำพูดนี้จึงคุ้นๆ กันนะ”
“ข้า... ข้ามีสิบผลึกขอรับ!”
“อืม แปลว่าพอจ่ายสินะ”
เซียวเสี่ยวหลงมองถุงผ้าปักลายดอกไม้ของตนด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ถุงนั้นไปอยู่ในมือของนายน้อยสามเรียบร้อย ภาพนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกราวกับถูกลูกศรหมื่นเล่มพุ่งเข้าปักกลางหน้าอกอย่างไรอย่างนั้น
“เดี๋ยวไว้ข้าเลี้ยงเจ้าคราวหน้าก็แล้วกัน” นายน้อยสามยิ้ม “วันนี้ข้าลืมพกเงินมา”
เซียวเสี่ยวหลงน้ำตารื้น “ทำไมกับอีแค่ข้าจะกินข้าวผัดไข่ชามนึงมันถึงได้ยากเย็นนัก”
“เถ้าแก่ ข้าขอบะหมี่แห้งคลุกกับผัดผักอย่างละจานด้วย”
ปู้ฟางพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์
“ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงหนึ่ง บะหมี่แห้งคลุกหนึ่ง ผัดผักหนึ่ง ได้ รอสักครู่” ปู้ฟางทวนรายการที่สั่งแล้วเดินกลับเข้าครัวไป
เซียวเสี่ยวหลงและนายน้อยสามนั่งลงที่โต๊ะ ดูเหมือนนายน้อยสามจะพอใจกับบรรยากาศหรูหราของร้านมากเลยทีเดียว
“ข้าไม่เคยรู้เลยว่ามีร้านที่หรูหราถึงเพียงนี้อยู่ในนครหลวงด้วย น่าแปลกใจนักที่ไม่เคยสังเกตเห็นมันมาก่อน เอ้อ แล้วเจ้าหุ่นเชิดที่สู้กับคนเป็นร้อยเมื่อครู่นี้หายไปไหนแล้วหรือ” นายน้อยสามหันมองรอบๆ
เขาจำเจ้าขาวได้แม่น เนื่องจากรู้สึกประทับใจกับความฉลาดเฉลียวของหุ่นเชิดตัวนี้เป็นอันมาก
ในทวีปมังกรซ่อนเร้นนั้นมีสำนักอยู่มากมาย แต่อำนาจการบริหารเป็นของรัฐจักรวรรดิ มีเพียงจักรวรรดิเท่านั้นที่ได้รับการยอมรับในฐานะผู้ปกครอง ในขณะที่สำนักทั้งตามจารีตและนอกรีตไม่ได้รับการยอมรับแต่อย่างใด
จักรพรรดิองค์ปัจจุบันของจักรวรรดิวายุแผ่วมีนามว่าจักรพรรดิฉางเฟิ่ง ซึ่งปกครองจักรวรรดินี้มามากกว่า 70 ปีแล้ว เขาเกณฑ์สมาชิกสำนักมากมายให้มาเป็นกองทัพของจักรวรรดิ สำนักที่ยอมรับการควบรวมนี้ถูกส่งไปประจำตามจุดต่างๆ ตามเหล่า ส่วนสำนักที่ขัดขืนก็ย่อมถูกกำราบ
จักรวรรดิวายุแผ่วถือกำเนิดมากว่าพันปีแล้ว ตอนนั้นเป็นตอนที่อำนาจของสำนักน้อยใหญ่กำลังแข็งแกร่งที่สุด จึงทำให้มีการรบพุ่งกันอยู่เสมอ ด้วยอิทธิพลของจักรวรรดิ อำนาจของสำนักต่างๆ จึงค่อยๆ อ่อนกำลังลงหลังจากผ่านเวลาไปหนึ่งพันปี ความพยายามในการก่อสงคราม “สำนักปฏิวัติ” ที่พังไม่เป็นท่าถึงสองครั้งในระยะเวลาพันปี ทำให้อำนาจถูกรวมศูนย์เบ็ดเสร็จอยู่ที่จักรวรรดิอย่างสมบูรณ์
ในปัจจุบันนี้มีสำนักเหลืออยู่ไม่กี่ร้อยสำนักเท่านั้นบนทวีปมังกรซ่อนเร้น เมื่อเทียบกับยุคทองที่เคยมีสำนักอยู่หลายหมื่นหลายแสนสำนัก เรียกได้ว่าวัฒนธรรมสำนักได้ล่มสลายลงแล้วอย่างแท้จริง
จากสำนักไม่กี่ร้อยที่เหลือรอดอยู่ มีเพียงสิบสำนักเท่านั้นที่ยังคงพยายามต่อต้านอำนาจของจักรวรรดิ
นายน้อยสามเคยเผชิญหน้ากับสำนักที่อ่อนแอลงแล้วสำนักหนึ่ง ซึ่งใช้เวลาส่วนใหญ่ศึกษาวิจัยศาสตร์แห่งหุ่นเชิดจนเชี่ยวชาญอย่างยิ่งยวด จึงคิดไปว่าหุ่นเชิดในร้านอาหารแห่งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับสำนักนั้นอย่างแน่นอน
แต่เจ้าขาวกับหุ่นเชิดจากสำนักนั้นก็มีจุดต่างกันอยู่พอสมควรเลยทีเดียว เจ้าขาวไม่มีพลังปราณเที่ยงแท้ไหลเวียนอยู่ในกาย จึงมีโอกาสน้อยเหลือเกินที่ปู้ฟางจะเป็นศิษย์ที่หลงเหลืออยู่ของสำนักนั้น
ขณะที่นายน้อยสามกำลังวิเคราะห์อยู่ในใจ กลิ่นหอมหวนของอาหารก็พลันพุ่งออกมาจากห้องครัว
กลิ่นนั้นอ่อนโยนราวกับเป็นผ้าไหมที่สัมผัสผ่านใบหน้าของนายน้อยสาม ทำให้เขาลืมตาขึ้นโดยฉับพลันด้วยความอยากอาหาร
“กลิ่นหอมเหลือเกิน!” ชายหนุ่มอุทาน
เซียวเสี่ยวหลงนั้นดื่มด่ำกับกลิ่นหอมหวนไปเรียบร้อย ดวงตาของชายหนุ่มเชื่อมเยิ้มพร่ามัวไปแล้ว
นายน้อยสามรู้สึกว่ากลิ่นนี้เทียบได้กับอาหารที่พ่อครัวประจำตระกูลของเขาปรุงขึ้นมาทีเดียว หรืออาจจะดีกว่าเสียด้วยซ้ำ
ไม่นานนักปู้ฟางก็เดินออกมาจากห้องครัว
ใบหน้าของชายหนุ่มตายด้าน ในมือถือชามกระเบื้องสีฟ้าขาว ด้านบนของชามเข้มข้นไปด้วยกลิ่นอาหารหอมหวนชวนกิน
“นี่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงที่สั่ง กินให้อร่อย”
ปู้ฟางวางชามลงเบื้องหน้านายน้อยสามแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ จากนั้นก็เดินกลับเข้าครัวไป
นายน้อยสามสูดหายใจลึก กลิ่นอาหารพุ่งพรวดเข้าจมูกของเขา กระจายแทรกซึมไปทั่วร่างกายทันที ส่งให้เขาอยากอาหารและหิวโหยมากขึ้นไปอีก
กลิ่นหอมแรงอัดแน่นอยู่ที่ด้านบนของชาม ทันทีที่นายน้อยสามใช้ช้อนตักด้านบนของข้าวผัดไข่ กลิ่นที่รวมตัวกันอยู่ก็ระเบิดออกมากลายเป็นพายุกลิ่นข้าวผัดไข่หอมหวน
พายุนั้นพัดหอบเข้าหานายน้อยสามทันที


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 14 ข้าเป็นองค์ชาย มาเป็นพ่อครัวประจำตัวข้าสิ!
ทันทีที่นายน้อยสามเอาข้าวผัดไข่ช้อนแรกเข้าปาก รสชาติเข้มข้นก็พลันเข้าโอบล้อมต่อมรับรสของเขา ชายหนุ่มรู้สึกราวกับว่าข้าวไข่มุกนั้นกำลังกระเด้งกระดอนในปาก กลิ่นของข้าวที่ผสมกับไข่เปรียบเสมือนเมฆหมอกที่โอบล้อมร่างของเขาไว้ ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกราวกับกำลังลอยล่องอยู่ในทะเลของกลิ่นหอมหวนชวนฝัน
นายน้อยสามตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก เนื่องจากไม่เคยกินข้าวผัดไข่ที่อร่อยถึงเพียงนี้มาก่อน เขาเชื่อแล้วว่าเซียวเสี่ยวหลงพูดจริง ที่ว่าพ่อครัวประจำตระกูลเขายังทำข้าวผัดไข่ได้ไม่อร่อยถึงเพียงนี้
หลังจากที่กลืนคำแรกลงท้องไปเรียบร้อย ช้อนที่สองก็ตามมาทันที สิ่งเดียวที่เขาคิดคือต้องกินอาหารรสเลิศตรงหน้านี้ให้หมดเกลี้ยง การให้เกียรติพ่อครัวที่อุตสาหะทำอาหารที่ดีที่สุด คือการดื่มด่ำกับรสชาติอาหารจานนั้นให้เต็มที่
เซียวเสี่ยวหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความอิจฉา ความหิวพุ่งขึ้นมาเป็นริ้วๆ กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ช่างเหนือจินตนาการจริงๆ กลิ่นนั้นรวมอัดกันเป็นก้อน ก่อนจะระเบิดออกมาในคราวเดียว
ปู้ฟางมองนายน้อยสามกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยด้วยดวงตาตายด้าน มุมปากข้างหนึ่งกระดกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ไม่สำคัญเมื่ออยู่ต่อหน้าอาหารอร่อย แม้แต่จักรพรรดิเองยังต้องยอมสยบให้อาหารเลิศรส ปู้ฟางไม่รู้ว่านายน้อยสามเป็นใคร และไม่ได้มีความสนใจที่จะรู้ด้วยซ้ำ ในตอนนี้เขาคิดเพียงว่านายน้อยสามเป็นลูกค้าของเขาเท่านั้น
ไม่นานนักปู้ฟางก็กลับเข้าครัวไปอีกครั้ง เขาหยิบแป้งออกมานวด ก่อนดึงให้เป็นเส้นยาวแล้วแช่ลงในน้ำร้อน ชายหนุ่มนำเส้นที่ต้มสุกแล้วไปใส่ในชามที่มีเครื่องปรุงรสเตรียมไว้คอยท่า จากนั้นก็ใช้ตะเกียบคลุกเคล้าเครื่องปรุงให้เข้าเนื้อเส้นบะหมี่ เพียงเท่านี้บะหมี่แห้งคลุกก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์
หลังจากที่ทำบะหมี่แห้งคลุกเสร็จเรียบร้อย ปู้ฟางก็ยังไม่นำออกไปทันที แต่หยิบผักมากมายหลายชนิดออกมาจากช่องเย็น
ผักนี้มีสีเขียวน้ำทะเล ใบมันเงาเขียวขจี สดเสียจนบนใบมีหยดน้ำที่ยังไม่เหือดแห้งไปเกาะอยู่ หยดน้ำเหล่านี้สะท้อนล้อกับแสงจนเกิดเป็นไออุ่นออกมา
“นี่คือต้นหลิงม่วงที่เก็บมาจากบริเวณตอนกลางของเทือกเขาเทียนตั๋ง พืชชนิดนี้ได้รับแสงอาทิตย์เป็นประจำทุกวันวันละหนึ่งชั่วยามครึ่ง ทั้งยังได้รับความชุ่มชื้นจากฝนบนยอดเขาทุกวันวันละครึ่งชั่วยามด้วย ดินก็ได้รับน้ำจากแอ่งทะเลสาบเทือกเขาเทียนตั๋ง และเพื่อรักษาความสดใหม่กับสารอาหารให้ครบถ้วนเสมอ จะต้องเก็บเกี่ยวตอนเช้าตรู่ ยามที่น้ำค้างยังไม่ก่อตัวขึ้นเท่านั้น”
ระบบอธิบายคุณสมบัติของผักให้ปู้ฟางฟังทันที เขาตกใจกับความยิ่งใหญ่อลังการของผักตรงหน้ามาก ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดผัดผักจึงมีราคาเป็นร้อยเหรียญทองได้
เทือกเขาเทียนตั๋งเป็นเทือกเขาที่มีชื่อเสียงโด่งดังของทวีปมังกรซ่อนเร้น บนยอดเขาเป็นแอ่งทะเลสาบ น้ำในทะเลสาบเป็นศูนย์รวมพลังปราณเข้มข้นจากทั่วโลก หากใครได้ดื่มน้ำดังกล่าวเข้าไปแล้วละก็ เส้นปราณในร่างกายจะได้รับการบำรุงอย่างล้ำลึก จนทำให้ระดับพลังปราณเพิ่มขึ้นได้
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปู้ฟางทำอาหารจานนี้ ฝีมือของเขาในการทำผัดผักจัดได้ว่าอยู่ในขั้นเซียน เนื่องจากฝึกปรือมานับครั้งไม่ถ้วน
ปู้ฟางนำผักออกจากกระทะมาจัดใส่จาน ผักนั้นมีหน้าตาเหมือนก่อนที่เขาจะเริ่มประกอบอาหารไม่ผิดเพี้ยน ดูราวกับว่าไม่ได้นำไปผัดเลยแม้แต่น้อย
ความจริงที่เกิดขึ้นก็คือ ปู้ฟางใช้กรรมวิธีการควบคุมความร้อนที่พิถีพิถันเพื่อรักษาความชุ่มชื้นภายในผักให้คงเดิมไว้ได้
เขานำทั้งบะหมี่แห้งคลุกและผัดผักออกจากครัวมาวางลงตรงหน้าเซียวเสี่ยวหลง
“บะหมี่แห้งคลุกกับผัดผักที่สั่งได้แล้ว กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดหน้าตาย
ดวงตาของเซียวเสี่ยวหลงเป็นประกายขึ้นทันที เขารีบหยิบบะหมี่แห้งคลุกขึ้นมากิน ชายหนุ่มทนความหิวมานานแสนนานตั้งแต่เห็นนายน้อยสามกินให้ดูตรงหน้าแล้ว
กว่าเซียวเสี่ยวหลงจะได้เริ่มกิน นายน้อยสามก็กินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ปริมาณของข้าวผัดไข่จัดว่าน้อยไป มันจึงหมดลงอย่างรวดเร็ว แต่แม้ปริมาณจะน้อย คุณภาพกลับไม่ได้น้อยตามลงไปเลย!
“อร่อยมาก!” นายน้อยสามพยายามต่อต้านความต้องการที่จะเลียชามให้สะอาดหลังกินเสร็จ แล้วหันไปยกนิ้วโป้งให้ปู้ฟาง
“เถ้าแก่ ข้าวผัดไข่ของเจ้าอร่อยเลิศจริงๆ ข้ามั่นใจว่าวัตถุดิบต้องไม่ธรรมดาแน่ ข้ารู้สึกได้ถึงพลังปราณที่ข้าวผัดไข่ชามนี้ส่งออกมา ขณะกินอยู่ข้ายังรับรู้ได้ด้วยว่าระดับพลังปราณเที่ยงแท้ในกายข้าเพิ่มสูงขึ้น แม้จะไม่มากแต่ก็เกิดขึ้นได้ยากนักกับระดับขั้นปราณของข้า”
นายน้อยสามออกปากชม แม้แต่ผู้ฝึกตนระดับห้าขั้นราชันยุทธการอย่างเขายังมีพลังปราณเพิ่มขึ้นเล็กน้อยหลังจากกินเสร็จ แปลว่าข้าวผัดไข่ชามนี้จะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
“หากข้าเดาไม่ผิด ไข่นี้ต้องเป็นไข่จากอสูรเวทระดับห้า ลูกอินทรีทะเลลึกเป็นแน่!”
ปู้ฟางมองนายน้อยสามด้วยความประหลาดใจ ชายหนุ่มไม่ได้คาดคิดว่าชายตรงหน้าจะเดาที่มาของไข่ที่เขาใช้ถูก
“ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงนั้นใช้ไข่ฟองแรกของอสูรเวทระดับห้าลูกอินทรีทะเลลึก ไข่นี้มีพลังปราณเข้มข้นมากด้วยพลังปราณสมุทรจากทะเลลึกที่หล่อเลี้ยงอสูรใต้ทะเล ข้าวที่ใช้คือข้าวหลวงอู๋ฉางจากดินแดนรกร้างปักษ์ใต้ ข้าวนี้มีเมล็ดอ้วนหนา อัดแน่นไปด้วยสารอาหารมากมาย และยังเป็นเครื่องบรรณาการแก่จักรพรรดิอีกด้วย”
“ข้าว่าแล้วเชียว” นายน้อยสามคิด รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาเดาถูกจริงๆ เสียด้วยว่าไข่นั้นเป็นไข่ของอสูรเวทระดับห้าลูกอินทรีทะเลลึก นายน้อยสามเคยกินไข่ชนิดนี้มาก่อน แต่ไม่ใช่แบบที่เอามาประกอบเป็นข้าวผัดไข่ อาหารที่เขากินคราวนั้นคือไข่เจียว แต่รสชาติที่อร่อยเข้มข้นก็น่าเหลือเชื่อยิ่งนัก
นายน้อยสามไม่ได้สนใจข้าวแต่อย่างใด เนื่องจากคุ้นเคยกับข้าวชนิดนี้เป็นอย่างดี เขาหันไปเห็นผัดผักที่เซียวเสี่ยวหลงสั่งมา และจำได้ทันทีว่าราคาจานละร้อยเหรียญทอง
ราคานั้นจัดว่าแพงเลยทีเดียว เขาจึงเริ่มสงสัยว่าผัดผักจานนี้มีสิ่งใดพิเศษกันแน่
“ผัดผักจานนี้มีอะไรพิเศษกว่าปกติหรือไม่” นายน้อยสามถามด้วยความใคร่รู้
“ผักที่ใช้คือต้นหลิงม่วงที่เก็บมาจากบริเวณตอนกลางของเทือกเขาเทียนตั๋ง การเก็บเกี่ยวต้องทำตอนเช้าตรู่เพื่อรักษาระดับพลังปราณในผักให้คงเดิม” ปู้ฟางเอ่ยตอบ
เมื่อนายน้อยสามรู้ว่าผักในผัดผักจานนี้คือต้นหลิงม่วง ก็เข้าใจทันทีว่าเหตุใดราคาถึงสูงเพียงนี้
ต้นหลิงม่วงเป็นผักราคาแพงจับใจที่เจริญงอกงามในเงื่อนไขภูมิประเทศและภูมิอากาศที่เฉพาะเจาะจงอย่างยิ่ง จัดว่าเป็นวัตถุดิบที่ยอดเยี่ยม อัดแน่นด้วยสารอาหารและช่วยบำรุงเส้นปราณในร่างกาย
หากเป็นต้นหลิงม่วงแล้วละก็ หนึ่งร้อยเหรียญทองจัดเป็นราคาที่ย่อมเยาเสียด้วยซ้ำ
“มันยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้นเชียวรึ” เซียวเสี่ยวหลงปากมันด้วยน้ำมันจากบะหมี่ เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างปู้ฟางและนายน้อยสาม ดวงตาของเขาก็เป็นประกายวาบ ชายหนุ่มพูดพึมพำกับตนเอง
ชายหนุ่มหน้าสวยกลืนบะหมี่ที่เหลืออยู่ในปากลงท้อง ก่อนใช้ตะเกียบคีบต้นหลิงม่วงที่มันเงาหน้าตาเหมือนยังไม่สุกขึ้นมา
“นี่สุกแล้วหรือ” เซียวเสี่ยวหลงถามด้วยสีหน้าเคลือบแคลง
เขามั่นใจว่าผักนี้ถูกปรุงสุกแล้วหลังจากที่ลองดมดู แล้วพบว่ามีกลิ่นเครื่องปรุงโชยออกมา
เซียวเสี่ยวหลงเอาผักเข้าปาก เสียงกัดกรอบกร้วมดังออกมาทันทีที่เขาขบฟันลงไป ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ รู้สึกได้ถึงสายน้ำไหลเย็นที่ไหลเวียนอยู่ภายในปาก รสชาติของสายน้ำที่หวานอ่อนๆ เข้าเกาะกุมต่อมรับรสของเขาทันที และมอบความรู้สึกสดชื่นสบายให้ชายหนุ่ม สายน้ำไหลลงลำคอของเขาเข้าไปในบริเวณช่องท้อง จากนั้นก็กระจายตัวไปยังแขนขาทั้งสองข้าง ความรู้สึกนั้นสุขล้ำเกินบรรยาย ราวกับมีสาวงามมากมายนับไม่ถ้วนกำลังนวดเฟ้นร่างกายของเขาด้วยมือนุ่มนิ่ม
“นี่มันผักจริงๆ รึ” เซียวเสี่ยวหลงตกใจเป็นอันมาก นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเคยกินผัดผักเช่นนี้ ชายหนุ่มถึงกับบรรยายความรู้สึกออกมาไม่ถูกเลยทีเดียว
“ผัดผักจานนี้ถือเป็นจานที่ทดสอบฝีมือของพ่อครัวอย่างแท้จริง ผักต้องยังครบถ้วนทั้งความชุ่มน้ำและสารอาหาร พ่อครัวที่จะปรุงจานเช่นนี้ออกมาได้ต้องมีความเชี่ยวชาญทั้งการควบคุมความร้อน และการกะเวลาที่พอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกิน” นายน้อยสามอธิบาย ก่อนกลืนน้ำลายรับคำพูดตนเอง
ปู้ฟางพยักหน้ารับ นายน้อยสามพูดถูกต้องทุกประการ ผัดผักจานนี้คือจานที่ต้องใช้ทักษะการประกอบอาหารมากที่สุดจากทั้งสี่รายการที่ร้านนี้ขาย
“ข้าขอรู้ชื่อแซ่ของเจ้าได้หรือไม่” นายน้อยสามลุกขึ้นยืนแล้วยิ้มให้ปู้ฟางอย่างอ่อนโยน
“ข้าแซ่ปู้ ชื่อตัวคือฟาง” ปู้ฟางตกใจ ก่อนเอ่ยตอบห้วนๆ ตรงไปตรงมา
“เถ้าแก่ปู้นี่เอง ข้าประทับใจความสามารถในการประกอบอาหารของเจ้ามาก ข้าจะพูดตรงๆ กับเจ้าเลยก็แล้วกัน ข้ามีนามว่าจีเฉิงเสวี่ย องค์ชายสามแห่งจักรวรรดิวายุแผ่ว” นายน้อยสามพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ความมั่นใจในตนเองของราชวงศ์แผ่ไอออกจากร่างกาย
เซียวเสี่ยวหลงตกใจ “จู่ๆ นายน้อยก็เปิดเผยตัวตน เป็นเพราะเหตุใดกัน”
“อ๋อ” ปู้ฟางมองจีเฉิงเสวี่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไอ้หมอนี่เป็นองค์ชาย องค์ชายนี่... เป็นอะไรที่น่าประทับใจใช่ไหมนะ”
เมื่อจีเฉิงเสวี่ยเห็นว่าปู้ฟางไม่ตกใจกับสถานะของตน ก็พลันประหลาดใจเล็กน้อย
“เถ้าแก่ปู้อยากมาเป็นพ่อครัวประจำตัวของข้าหรือไม่ วางใจได้เลยว่าเงินเดือนของเจ้าพอกินพอใช้แน่นอน เดือนละร้อยผลึกเป็นอย่างไร” จีเฉิงเสวี่ยพูดด้วยรอยยิ้ม เขามั่นใจมากว่าปู้ฟางจะไม่ปฏิเสธข้อเสนอนี้แน่
การได้มาเป็นพ่อครัวประจำตัวขององค์ชายนั้นเป็นความใฝ่ฝันของพ่อครัวมากมายหลายคนในจักรวรรดิ เนื่องจากเป็นโอกาสงามที่จะได้ทั้งชื่อเสียงและหน้าตา
ยิ่งไปกว่านั้น เงินเดือนเดือนละร้อยผลึกยังจัดว่ามากกว่าพ่อครัวหลวงเสียอีก
เซียวเสี่ยวหลงชะงักทันทีกับการกระทำที่ไร้จริยธรรมของนายน้อยสาม นายน้อยพยายามจะดึงปู้ฟางไปทำงานด้วยรึ แล้วเขาจะไปหาข้าวผัดไข่ที่ทั้งอร่อยและช่วยเพิ่มพลังปราณให้จากที่ใดอีกกันเล่า!
“เถ้าแก่ปู้ ตั้งสติเอาไว้! อย่ายอมสยบให้กับความโลภของตนเองเชียวนะ!” เซียวเสี่ยวหลงตะโกนก้องในใจ
ปู้ฟางมององค์ชายสามจีเฉิงเสวี่ยผู้มั่นใจในตนเองด้วยใบหน้าเรียบเฉย  ส่วนองค์ชายจีเฉิงเสวี่ยนั้นก็กำลังจ้องเขากลับด้วยความคาดหวัง
“อ๋อ... อยากได้ข้าไปเป็นพ่อครัวประจำตัวรึ”
"ถูกต้องแล้ว!"
"ขออภัยนะ แต่เจ้าคุณสมบัติไม่พอ"
ปู้ฟางตอบกลับสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของจีเฉิงเสวี่ย


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 15 กลุ่มเศรษฐีใหม่ที่ยากหาใครเหมือน
แววตาคาดหวังของจีเฉิงเสวี่ยมอดดับลงไปทันที ใบหน้าขององค์ชายหนุ่มชะงักกึก
"เขา... เขาปฏิเสธข้า!"
จีเฉิงเสวี่ยแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้น ในฐานะองค์ชายสามของจักรวรรดิ มีหลายต่อหลายคนที่อยากคบค้าสมาคมกับเขา กระนั้นคำเชื้อเชิญที่เขาอุตส่าห์มอบให้ชายผู้นี้กลับถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย
ที่แย่ที่สุดคือ เหตุผลที่เขาโดนปฏิเสธ...
"คุณสมบัติไม่พอ”
เมื่อนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ปู้ฟางพูดและสีหน้าเรียบเฉยของอีกฝ่าย องค์ชายสามก็รู้สึกราวถูกศรปักที่กลางใจ
แต่จีเฉิงเสวี่ยก็เป็นคนมีไหวพริบยิ่งนัก แม้เขาจะถูกปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้แสดงความโกรธออกมาแม้แต่น้อย ทำเพียงยิ้มบางๆ เท่านั้น
“ใช่แล้ว ข้า... ข้าคุณสมบัติไม่พอ” จีเฉิงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงท้อใจ ราวกับมีบางสิ่งที่หนักอึ้งอยู่ในใจเขา
จักรพรรดิฉางเฟิ่งแห่งจักรวรรดิวายุแผ่วมีบุตรทั้งหมดสามคนด้วยกัน องค์ชายองค์แรกมีนามว่าจีเฉิงอัน ได้รับการสถาปนาเป็นองค์ชายรัชทายาทเมื่อสิบปีก่อน องค์ชายองค์ที่สองนามว่าจีเฉิงอวี่นั้นได้รับตำแหน่งราชา ส่วนองค์ชายองค์ที่สามจีเฉิงเสวี่ย ดูเหมือนว่าจักรพรรดิจะไม่พอใจในตัวเขาอย่างไรก็ไม่รู้ได้ จึงได้รับเพียงตำแหน่งแม่ทัพเท่านั้น
แม้ตำแหน่งแม่ทัพจะถือว่ามีหน้ามีตามาก แต่ก็ยังเทียบไม่ได้กับตำแหน่งที่องค์ชายองค์แรกและองค์ที่สองได้รับ
“องค์ชายสาม...” เมื่อเซียวเสี่ยวหลงเห็นสีหน้าหดหู่ของจีเฉิงเสวี่ยก็พลันอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเจ้าตัวขัดขึ้นมาเสียก่อน
“เถ้าแก่ปู้ แม้เจ้าจะไม่สนใจมาเป็นพ่อครัวประจำตัวข้า แต่เคยคิดไว้หรือไม่ว่าวันหนึ่งจะเข้าไปทำงานในครัวหลวง ในฐานะพ่อครัวส่วนตัวขององค์จักรพรรดิ
“ข้าอาจคุณสมบัติไม่พอ แต่องค์จักรพรรดิน่าจะพอใช่หรือไม่” จีเฉิงเสวี่ยพูดเจือหัวเราะ
ปู้ฟางมองจีเฉิงเสวี่ยแล้วขมวดคิ้ว “ไอ้หมอนี่มันโง่รึ ข้ายังพูดไม่ชัดหรืออย่างไร”
“ข้าไม่สนใจจะไปทำงานเป็นพ่อครัวประจำตัวใครทั้งสิ้น แม้แต่ของจักรพรรดิก็ไม่สนใจ หากเจ้าอยากกินอาหารที่ข้าทำก็มากินที่ร้านเสีย ถ้ามีคนมาก่อนเจ้าก็จงต่อแถว พอกินเสร็จแล้วก็จ่ายเงินมา”
ปู้ฟางเป็นชายที่ฝันอยากเป็นพ่อครัวเทพ แล้วพ่อครัวเทพในอนาคตอย่างเขา จะจำกัดตนเองให้เป็นเพียงพ่อครัวประจำตัวของคนอื่นได้อย่างไร
จีเฉิงเสวี่ยเงียบ ตัวเขาเองเข้าใจได้ว่าเหตุใดปู้ฟางจึงปฏิเสธตำแหน่งพ่อครัวประจำตัวเขา แต่การที่ชายหนุ่มตรงหน้าปฏิเสธตำแหน่งพ่อครัวของจักรพรรดิด้วยนั้น เป็นเรื่องที่เขาไม่อยากจะเชื่อแม้แต่น้อย
การได้ทำงานในครัวหลวงและทำอาหารให้จักรพรรดิเสวยมิได้เป็นความใฝ่ฝันของพ่อครัวทุกคนในราชอาณาจักรหรือ
ถ้าเช่นนั้นแล้วความฝันของปู้ฟางคือสิ่งใด
“ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงราคาสิบผลึก โปรดจ่ายเงินด้วย ขอบคุณ” ปู้ฟางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ชายหนุ่มรู้สึกเหนื่อยจากการพูดคุยกับองค์ชาย
“ของเจ้าสองร้อยเหรียญทอง” ในขณะเดียวกันเขาก็หันไปพูดกับเซียวเสี่ยวหลง
จีเฉิงเสวี่ยมองปู้ฟางด้วยสายตาเหมือนคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะส่งเงินสิบผลึกให้อีกฝ่าย เซียวเสี่ยวหลงเองก็จ่ายเงินเช่นกัน จากนั้นทั้งสองก็เดินออกจากร้านไป
ร้านอาหารเล็กๆ ร้านนี้มีขนาดเพียงสามผิงฟางจ้างเท่านั้น แถมยังไม่มีป้ายร้านด้วย มีเพียงสุนัขสีดำตัวใหญ่นอนอืดอยู่ที่ทางเข้า มีพ่อครัวสูงโปร่งร่างผอมที่ยึดถือหลักปฏิบัติเคร่งครัดและหุ่นเชิดลึกลับที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วย นอกจากนี้ยังมีฝีมือการทำอาหารแสนสมบูรณ์แบบ ทั้งยังใช้วัตถุดิบชั้นเลิศที่ไม่รู้ที่มา... ร้านเล็กๆ ของฟางฟางนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับเหลือคณนา
หลังจากที่จีเฉิงเสวี่ยออกจากร้านเป็นที่เรียบร้อย เขาก็เหลียวกลับไปมอง มุมปากขยับขึ้นเป็นรอยยิ้ม “น่าสนใจดี”
พอเก็บถ้วยชามมาล้างเสร็จแล้ว ร้านอาหารก็กลับมาไร้ผู้คนอีกครั้ง ปู้ฟางกลับไปนั่งอาบแดดข้างเจ้าดำ ทำตัวแสนขี้เกียจตามเดิม
แต่ร้านของเขาก็กลายเป็นที่โจษจันไปทั่วเมืองเรียบร้อย หลังจากเหตุการณ์สุดระทึกกับซุนฉีเซี่ยง ข่าวที่ว่าอาหารร้านนี้แพงหูฉี่ก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วนครหลวงเช่นกัน โดยฝีมือของเพื่อนบ้านมหาภัย
“พวกเจ้ารู้เรื่องร้านอาหารแปลกๆ ในตรอกกันหรือไม่!”
“หมายถึงไอ้ร้านอาหารใจไม้ไส้ระกำที่ขายข้าวผัดไข่ชามละสิบผลึกน่ะหรือ”
“ไอ้เจ้าของร้านมันโง่เง่าหรืออย่างไร ใครมันจะไปซื้อราคาขนาดนั้น ถ้ามันขายข้าวผัดไข่ได้สักชาม ข้าจะกินข้าวเกรียบที่ข้าขายให้หมดมันเสียเลย!”
...
แต่ในโลกนี้ย่อมมีเศรษฐีมั่งคั่งที่ตามหาสิ่งที่แตกต่างจากปุถุชนคนธรรมดาเสมอ แน่นอนว่าวิธีการมองโลกของคนสองกลุ่มนี้ก็แตกต่างกันเช่นกัน
ความเงียบสงบไม่ได้อยู่นาน เมื่อร่างสองสามร่างก้าวเท้าเข้าร้านของปู้ฟางมา ชายหนุ่มกำลังนอนขดอยู่บนเก้าอี้ สายตาเหลือบไปเห็นกลุ่มชายน้ำหนักเกินที่เพิ่งเยื้องย่างเข้ามาถึง
ชายอ้วนเหล่านี้ล้วนใส่เสื้อผ้าแพรไหมหน้าตาหรูหรา นิ้วหยาบกร้านพรั่งพร้อมด้วยแหวนทองมากมาย สร้อยคอที่พวกเขาสวมประดับด้วยจี้หยก ส่วนเข็มขัดก็ฝังมรกตส่องประกาย
“ดูก็รู้ว่าเป็นพวกเศรษฐีใหม่” ปู้ฟางคิดกับตนเอง
“เถ้าแก่! ข้าได้ยินมาว่าอาหารที่ร้านเจ้านั้นแพงเหลือใจ แพงแสนแพงเสียยิ่งกว่าร้านปักษาเพลิงนิรันดร์อีก! แน่นอนว่าพวกเราเชื่อว่าอะไรที่ยิ่งแพงก็ยิ่งดี หากอาหารของเจ้าอร่อยเลิศรสจริง เท่าไหร่พวกข้าก็ยอมจ่าย” ผู้นำของกลุ่มพูดเสียงดัง เขามีรูปร่างอ้วนท้วน ใส่ชุดและเครื่องประดับหรูหรา
กลุ่มชายอ้วนเหล่านี้พากันเข้ามาอัดอยู่ในร้านเล็กๆ ทำให้พื้นที่ในร้านดูแคบไปถนัดตา ปู้ฟางลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แล้วเอ่ยถาม “จะสั่งอะไรกินกันรึ”
ผู้นำกลุ่มมองไปที่รายการอาหารพร้อมหรี่ตา แม้แต่กลุ่มชายจ้ำม่ำนี้ยังต้องสูดหายใจเอาลมเย็นเข้าปอด เมื่อเห็นราคาข้าวผัดไข่หนึ่งชาม
“เยี่ยมเลย ร้านของเถ้าแก่นี่ยอดเยี่ยมเหมือนที่คิดไว้ทีเดียวเชียว! ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงหนึ่งชาม!” ชายอ้วนคนหนึ่งพูด
“ข้าขอย้ำอีกรอบนะ ว่าคนที่จะกินข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงได้ต้องมีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการขึ้นไป หากไม่ถึงกรุณาอย่างสั่ง” ปู้ฟางพูดเรียบๆ
“พี่ใหญ่ของพวกเรามีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วนครหลวงในฐานะ ‘จูล่ง’ แล้วพลังปราณของเขาจะต่ำกว่าระดับสามขั้นคลั่งยุทธการได้อย่างไรเล่า! ไปทำมาเถอะ!” ชายอ้วนคนอื่นๆ เริ่มส่งเสียงอึกทึก
ปู้ฟางยังคงมีใบหน้าเรียบเฉยดังเดิม แต่ลอบมองชายอ้วนที่เป็นพี่ใหญ่คนดังกล่าว “หุ่นแบบนี้จะไปเกี่ยวกับจูล่งได้อย่างไรกัน”
ท้ายที่สุดแล้ว กลุ่มชายร่างยักษ์เหล่านี้ก็สั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงสามชาม ข้าวผัดไข่สูตรปกติสี่ชาม บะหมี่แห้งคลุกเจ็ดชาม และผัดผักอีกเจ็ดจาน
แม้แต่คนที่สงบนิ่งอยู่ตลอดเวลาอย่างปู้ฟางยังยกมุมปากกระตุก “สมแล้วที่เป็นคนอ้วน กินจุจริงๆ !”
ปู้ฟางชอบคนกินเก่ง สำหรับเขาการกินเยอะคือพรจากสวรรค์
ชายหนุ่มเดินเข้าครัวแล้วทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการทำอาหาร ผ่านไปสักพัก กลิ่นหอมหวนก็โชยออกจากครัว แพร่กระจายไปทั่วร้าน
“หอมเหลือเกิน! ข้าไม่เคยได้กลิ่นอะไรหอมเท่านี้มาก่อนเลย!” กลุ่มชายอ้วนเหล่านี้หยีตา สูดหายใจเอากลิ่นเข้าจมูกด้วยใบหน้าดื่มด่ำเหมือนเมาสุรา
ต่างตั้งหน้าตั้งตารออาหารที่ตนเองสั่งไปอย่างใจจดใจจ่อ
ขณะที่กลุ่มชายร่างอ้วนกำลังรออาหารมาวางที่โต๊ะนั้น ร่างสูงสง่าร่างหนึ่งก็ก้าวผ่านทางเข้าร้านมา
เมื่อเจ้ารู่เก๋อเห็นกองคนอ้วนในร้าน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที
“ทำไมคนถึงเยอะได้นัก” เจ้ารู่เก๋อประหลาดใจเล็กน้อย
“เจ้าอ้วนจินรึ ไม่อยากจะเชื่อเลย” เจ้ารู่เก๋อจำคนหนึ่งในกลุ่มชายอ้วนได้ทันที
จินฟูกุ๋ยหรือที่รู้จักอีกนามหนึ่งว่าเจ้าอ้วนจิน เป็นเศรษฐีใหม่ชื่อดังในนครหลวง ครอบครัวเป็นทุนผูกขาดเหมืองผลึกจึงทำให้เขามั่งคั่งเป็นอย่างมาก
ชายอ้วนคนอื่นๆ ก็ทั้งรวยและมีชื่อเสียงในนครหลวงเช่นเดียวกัน
“พวกนี้มากินที่ร้านพรรค์นี้ทำไมกัน ไม่คิดบ้างรึว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะกับพวกมัน”
“หลีกไปเสีย ข้าจะเข้า” เจ้ารู่เก๋อเอาพัดกระดาษแตะหนึ่งในชายอ้วนเพื่อเปิดทาง ชายอ้วนผู้นั้นตัวสั่น ก่อนเปิดทางให้เขาทันที
ชายหนุ่มร่างโปร่งบีบตัวเข้าไปในร้านผ่านช่องนั้น แล้วเจอปู้ฟางที่เพิ่งเดินออกจากครัวพร้อมข้าวผัดไข่พอดิบพอดี
กลิ่นหอมหวนเข้มข้นนุ่มนวลเหมือนแพรไหมพลันเข้าโอบล้อมร่างของเจ้ารู่เก๋อเอาไว้
“เถ้าแก่ รีบนำอาหารออกมาเสียที! พวกข้ารอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!” เจ้าอ้วนจินตะโกนอย่างหมดความอดทน เนื้อหนังบนใบหน้ากระเพื่อมอย่างรุนแรงตามแรงสั่นสะเทือนของเสียง
“นี่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางวางชามลงแล้วพูดเสียงเรียบ ก่อนหันหลังกลับเข้าครัวไป
เจ้ารู่เก๋อสะดุ้งตื่นจากมนต์สะกด ชายหนุ่มประหลาดใจกับความสามารถในการทำอาหารของปู้ฟางเป็นอันมาก “ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดหยานยู่จึงถูกหมอนี่ล่อเข้ามาได้ ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ”
“ช้าก่อน ทำข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงให้ข้าก่อน” เจ้ารู่เก๋อเรียกร้อง
“เฮ้ย! ไอ้ถั่วงอก! มาก่อนได้ก่อนไม่รู้จักหรือ” หนึ่งในชายอ้วนเห็นเจ้ารู่เก๋อพยายามเดินทางลัด จึงหงุดหงิดและตะโกนออกมาทันที
เจ้ารู่เก๋อปรายตามองชายอ้วนด้วยสายตารังเกียจ ก่อนหัวเราะเสียงเย็น “เหตุใดข้าต้องรอทีหลังเจ้าด้วย เจ้าเป็นใครมาจากไหนกล้ามาโอหังกับข้า”
“พับผ่าสิ! ยัวะเป็นบ้า!” ชายอ้วนพลันบันดาลโทสะ “ข้าคือเจ้าของจัตุรัสวิจิตรทัศน์ แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร ไอ้เด็กเปรต”
“ข้าคือเจ้ารู่เก๋อ” ชายหนุ่มพูดเรียบๆ
เจ้ารู่เก๋อ บุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้ายนั้นเป็นชายที่สูงศักดิ์เป็นอย่างยิ่ง ทันทีที่เขาประกาศชื่อของตนเองออกไป ชายอ้วนก็เงียบปากลง ดวงตาเบิกกว้างจับจ้องที่ชายหนุ่มร่างโปร่ง
จากนั้นเขาก็หรี่ตามองเจ้ารู่เก๋ออย่างขมขื่น สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล
“ก็ได้... บิดาเจ้ามากความสามารถกว่าข้านัก ข้าจะไม่แข่งกับเจ้าก็แล้วกัน”


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 16 ปีนี้วัฒนธรรมการวิ่งแก้ผ้ารอบเมืองกำลังมา
ความจริงแล้วเจ้ารู่เก๋อเป็นคนไม่ค่อยโอ้อวด เขาไม่เคยเที่ยวป่าวประกาศบอกใครต่อใครว่าตนเองเป็นบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้าย เนื่องจากไม่ต้องการเติบใหญ่ภายใต้ร่มเงาความสำเร็จของบิดา
หรือจะพูดให้ถูกคือ เจ้ารู่เก๋อนั้นไม่ได้เป็นพวกเสเพลเหมือนซุนฉีเซี่ยง เขาเป็นคนยึดมั่นถือมั่นในอุดมการณ์ตน ชายหนุ่มคาดหวังว่าสักวันหนึ่งเมื่อมีคนพูดชื่อของเขา คนเหล่านั้นจะนึกถึงตัวตนที่เขาเป็นจริงๆ ไม่ใช่ในฐานะที่เขาเป็นบุตรชายของเสนาบดีฝ่ายซ้าย
ทั้งหมดคือเหตุผลที่ทำให้เจ้ารู่เก๋อร่ำเรียนศาสตร์การป้องกันตัวตั้งแต่อายุห้าขวบ เรียนวิเคราะห์บทกลอนและวรรณกรรมตอนอายุเก้าขวบ และคุ้นชินกับปรัชญาแห่งร้อยปราชญ์​หลากสำนักตอนอายุสิบห้า เจ้ารู่เก๋อใฝ่ฝันอยากเป็นกุนซือมือหนึ่งด้านยุทธวิธี จึงต้องศึกษาหาความรู้ในทุกๆ ด้านให้เพียงพอ
แม้ในช่วงหลายปีมานี้ชายหนุ่มจะยังไม่ประสบความสำเร็จมากนัก แต่ความพยายามของเขาก็จัดว่าไม่ได้สูญเปล่า เพราะอย่างน้อยชื่อของเขาก็ทำให้หลายคนในนครหลวงหวาดกลัวได้
เจ้าอ้วนจินเป็นหนึ่งในกลุ่มคนที่เกรงกลัวเขา ด้วยความที่ตัวเจ้าอ้วนจินเป็นเจ้าของเหมืองผลึก จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำงานร่วมกับคนของทางการมากมาย ตัวเขาจึงรู้เรื่องต่างๆ มากกว่าคนอื่น เช่น เขารู้ความจริงที่ว่าเจ้ารู่เก๋อเป็นคนวางแผนฆ่าผู้ฝึกตนขั้นราชันยุทธการของสำนักหนึ่ง
เจ้าอ้วนจินรู้ดีว่าเจ้ารู่เก๋อเป็นคนมุทะลุ ระแวดระวัง ยึดมั่นถือมั่น และทะเยอะทะยานเป็นอันมาก
“ถ้านายน้อยเจ้าอยากสั่งก่อนก็ให้เขาสั่งไป” เจ้าอ้วนจินเงยหน้าขึ้นพูด ปากยังคงกินต่อไป เขาไม่อยากเห็นสหายของตนมีเรื่องกับคนเหลี่ยมจัดอย่างเจ้ารู่เก๋อ มิเช่นนั้นวันหนึ่งอาจตายโดยไม่รู้ตัวได้
ชายอ้วนคนอื่นๆ ทำได้เพียงถอยหลังออกมาด้วยสีหน้าขมขื่นเท่านั้น
เจ้ารู่เก๋อพอใจเป็นอันมากกับปฏิกิริยาที่ได้รับ เขาปรายตามองกลุ่มเศรษฐีใหม่อย่างเหยียดหยัน ก่อนยิ้มเยาะด้วยสีหน้ายโส
ปู้ฟางจับตามองเรื่องนี้มาตั้งแต่แรกด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรแล้วก็ไม่สนใจที่จะพูดด้วย
ในที่สุดเจ้ารู่เก๋อก็หันกลับมามองปู้ฟางอีกครั้ง แล้วพูดสั่งอย่างเอาแต่ใจตน “เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ไปทำอาหารให้ข้าอีก มัวรออะไรอยู่เล่า”
สีหน้าของพ่อครัวหนุ่มเรียบเฉย ขณะเอ่ยปากตอบอย่างไร้ความรู้สึก “ร้านของเรามีกฎอยู่ ห้ามซื้อกลับบ้าน ลูกค้าแต่ละคนสั่งได้รายการละหนึ่งจานต่อวัน ห้ามเข้ามาก่อความไม่สงบภายในร้าน ห้ามแซงผู้อื่น ร้านเปิดเพียงชั่วยามครึ่งเท่านั้น”
“นี่เจ้ากำลังเน้นว่าห้ามลัดคิวผู้อื่นเช่นนั้นรึ” เจ้ารู่เก๋อหัวเราะคิก ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก มันก็แค่กฎของร้านเล็กๆ ในตรอกห่างไกลเท่านั้น แถมกฎก็เป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น ซึ่งแปลว่าละเมิดได้เสมอ
ปู้ฟางมุ่นคิ้วแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าเอาจริง “ไม่ใช่ ข้าจะเน้นว่าห้ามเข้ามาก่อความไม่สงบภายในร้านและห้ามแซงผู้อื่น นอกจากนี้... ร้านเปิดเพียงชั่วยามครึ่งเท่านั้น ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ก้านธูปเดียว”
“ในเมื่อข้าสั่งให้เจ้าทำอาหารให้ข้ากิน ก็รีบไสหัวเข้าครัวไปทำเสีย! เป็นแค่พ่อครัวต่ำต้อย ริอ่านมาตั้งกฎโง่เง่าไร้สาระ! แค่คนอย่างข้ามากินที่ร้านเจ้าก็เป็นบุญหัวมากแล้ว อย่ามาเสนอหน้าทำเป็นยิ่งใหญ่เสียเต็มประดา” เจ้ารู่เก๋อเริ่มเหนื่อยจะเสวนากับปู้ฟาง จึงตะโกนออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาโกรธเกรี้ยว จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นถีบชายอ้วนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เพื่อแย่งที่นั่งมาเสีย
ดูเหมือนจะมีคนโง่มาทำให้ชายที่จะเป็นพ่อครัวเทพในอนาคตโกรธอีกแล้ว
ปู้ฟางยังคงมีสีหน้าเฉยเมย “ผู้ที่ทำผิดกฎจะถูกคาดโทษ และร้านของข้าก็จะไม่รับคนที่ประพฤติตนเช่นนี้อีก ดังนั้นกรุณารอตามลำดับก่อนหลังด้วย”
หลังจากพูดสิ่งที่ต้องการจบ ปู้ฟางก็เดินเข้าครัวไปโดยไม่สนใจเจ้ารู่เก๋อที่กำลังโมโหโทโสตบโต๊ะป้าบๆ แม้แต่น้อย
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มก็นำข้าวผัดไข่ออกมาให้ลูกค้า เขาเดินถือชามออกมาวางลงตรงหน้าชายอ้วนคนหนึ่ง เมินเจ้ารู่เก๋อที่กำลังโกรธเกรี้ยวโดยสิ้นเชิง
ข้าวผัดไข่ถูกนำออกมาวางอีกชาม แต่เจ้ารู่เก๋อก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง
หลังจากที่ปู้ฟางทำข้าวผัดไข่เสร็จทั้งหมดเจ็ดชาม กลิ่นหอมหวนก็ตลบอบอวลไปทั่ว ราวกับร้านทั้งร้านได้กลายเป็นทะเลที่มีกลิ่นหอมชวนฝัน เจ้ารู่เก๋อที่กำลังถูกโอบล้อมด้วยทะเลแห่งกลิ่นอาหาร รู้สึกเหมือนโดนยืดเวลาความทรมานออกไป ท้องของเขาร้องโครกครากไม่หยุด
“เจ้าทำบ้าอะไรอยู่! ข้าวผัดไข่ข้าอยู่ไหน เหตุใดจึงยังไม่ได้อีก!” เจ้ารู่เก๋อที่รอมาสักพักเริ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป
ปู้ฟางปรายตามองอีกฝ่าย “ยังเหลือบะหมี่แห้งคลุกอีกสามชามและผัดผักอีกสามจาน ก่อนจะถึงตาข้าวผัดไข่ของเจ้า”
เจ้ารู่เก๋อสูดหายใจเข้าลึก ความโกรธที่สะสมอยู่ในอกเริ่มล้นออกมา ผมของชายหนุ่มปลิวไสวไปในอากาศ แสงเจิดจ้าเริ่มไหลวนอยู่ในผิวกาย
“คิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจเสียที เหตุใดพ่อครัวต่ำต้อยอย่างเจ้าถึงอาจหาญมาท้าทายคนอย่างข้าได้” รูม่านตาของเจ้ารู่เก๋อเริ่มเป็นประกายระยับ ไอพลังน่ากลัวแผ่ออกจากกาย
พลังปราณของเจ้ารู่เก๋ออยู่ที่ระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ เขาถือได้ว่าเป็นหัวกะทิในหมู่ผู้ฝึกตนรุ่นใหม่แห่งนครหลวง แม้ว่าจะเทียบอะไรไม่ได้กับปีศาจอย่างเซียวหยานยู่จากตำหนักแม่ทัพเซียว รวมถึงบุตรแห่ง ‘ขุนศึกพิทักษ์จักรวรรดิ’ หยางเฉิน แต่ตัวเขาเองก็จัดว่าเหนือชั้นกว่าอันธพาลอย่างซุนฉีเซี่ยงมากนัก
“เจ้าจะอาละวาดในร้านข้าหรือ”
ปู้ฟางไม่กลัวแม้แต่น้อย ถึงไอพลังที่ร่างกายเจ้ารู่เก๋อปล่อยออกมาจะทรงอำนาจมาก แต่เขาก็ไม่สะทกสะท้าน
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม” เจ้ารู่เก๋อเย้ย ก่อนยกมือขึ้นเรียกไอพลังปราณเที่ยงแท้ให้ก่อตัวบนฝ่ามือ
“ก่อนที่เจ้าจะมาเหยียบร้านข้า มีชายกว่าร้อยคนเข้ามาหวังทำลายร้านข้าให้ราบเป็นหน้ากลอง แต่ก็ต้องเผ่นกลับบ้านไปเนื้อตัวล่อนจ้อน เจ้าเองก็อยากล่อนจ้อนกลับบ้านไปอีกคนสินะ” ปู้ฟางพูดหน้าตาย
เจ้ารู่เก๋อลังเลเล็กน้อย แต่ก็พลันยิ้มเหยียดหยัน “อย่าเอาข้าไปเทียบกับพวกขยะเปียกเหล่านั้น หากเจ้าอ้อนวอนร้องขอความเมตตาจากข้าตอนนี้ แล้วเดินเข้าครัวไปทำข้าวผัดไข่เสีย ข้าก็ยังพอจะยกโทษให้ได้ แต่ถ้าไม่แล้วละก็... ลืมไปได้เลยว่าจะยังเสนอหน้าขายอาหารได้อยู่อีก”
“ยังเหลือบะหมี่แห้งคลุกอีกสาม กับผัดผักอีกสาม”
“แส่หาเรื่องเองนะ!”
เจ้ารู่เก๋อโกรธจัดถึงขีดสุด เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า พลังปราณเที่ยงแท้หลั่งไหลออกจากฝ่ามือขณะเดินเข้าไปหาปู้ฟาง ชายหนุ่มมั่นใจมากว่าคนธรรมดาทั่วไปไม่มีวันหลบการโจมตีของเขาได้
ปู้ฟางยืนนิ่งอย่างสงบ สายตามองเจ้ารู่เก๋อที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ แต่ก่อนที่อีกฝ่ายจะถึงตัว เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดโหมออกจากฝ่ามือของเจ้ารู่เก๋อก็โถมเข้าใส่ปู้ฟางจนเส้นผมของชายหนุ่มปลิวไสว
เจ้าอ้วนจินหรี่ตามอง รัศมีรอบกายเปลี่ยนไปทันที เขาจิกปลายเท้าลงบนพื้น ร่างโจนทะยานขึ้นในอากาศ หมายหยุดยั้งเจ้ารู่เก๋อ
“เจ้าขาว” ปู้ฟางเรียกเสียงเบา
ดวงตาของเจ้าอ้วนจินเบิกกว้าง ขณะที่หุ่นเชิดโลหะสีขาวปรากฏขึ้นเบื้องหน้าปู้ฟาง
ฝ่ามือของเจ้ารู่เก๋อกระแทกลงบนตัวหุ่นเชิดโลหะอย่างจัง แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
ชายหนุ่มเจ้าของการโจมตีชะงักงัน รวมถึงเจ้าอ้วนจินด้วยเช่นกัน
“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี!”
ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบปริบ จากนั้นดวงตาของทั้งเจ้ารู่เก๋อและเจ้าอ้วนจินก็พลันพร่าเลือน ทั้งสองรู้สึกราวกับตนเองกำลังลอยอยู่ในอากาศ
"ปัง!"
เจ้ารู่เก๋อเป็นคนแรกที่ถูกจับโยนออกนอกร้าน หน้าปักลงไปในโคลนตมเป็นอย่างแรก ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงลมหนาวที่โอบไล้ร่างกาย แล้วก็พลันเห็นว่าบัดนี้ตนเองเหลือเพียงผ้าเตี่ยวผืนเดียวไว้กำบังจุดยุทธศาสตร์ เสื้อผ้าที่เหลืออันตรธานไปหมด
เขาโงหัวขึ้นด้วยความโกรธแล้วหันไปมองหน้าร้าน แต่สีหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นความสยองพองขนทันที เมื่อได้เห็น... ก้อนเนื้อสีขาวที่ปลิวตามออกมาจากประตูร้านกระเพื่อมเป็นริ้วๆ อยู่ในอากาศ และกำลังจะกระแทกลงมาบนตัวเขา
“ตูม!” พื้นทั้งบริเวณสั่นไหวเล็กน้อย
เจ้าอ้วนจินรู้สึกว่าโลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย เขาไม่ได้พยายามจะก่อความไม่สงบ เพียงแต่อยากช่วยเท่านั้น
หลังจากที่ร่างกระแทกลงบนพื้นอย่างหนักหน่วง เจ้าอ้วนจินก็ขยับตัว รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งอยู่เบื้องล่างตน ตอนนั้นเองเสียงโกรธเกรี้ยวสติหลุดก็ลอยออกมาจากด้านล่าง ทำให้เจ้าอ้วนจินต้องรีบลุกขึ้นยืน
เจ้ารู่เก๋อเลือดกำเดาไหลเยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาละมุนละไมของเขาดูบูดเบี้ยวผิดที่ผิดทางเล็กน้อย
ปู้ฟางเดินออกมายืนกอดอกหน้าร้าน โดยมีเจ้าขาวยืนสะท้อนแสงอยู่เบื้องหลัง
“วันนี้ร้านปิดแล้ว อยากกินก็กลับมาใหม่พรุ่งนี้ แล้วก็จ่ายเงินเสียด้วย ทั้งหมดสามสิบสี่ผลึก แปดร้อยเหรียญทอง”
ปู้ฟางพูดอย่างไร้อารมณ์ สายตาเหลือบมองหนึ่งในกลุ่มชายอ้วน
ชายผู้นั้นตัวสั่นแล้วรีบจ่ายเงินทันที จากนั้นกลุ่มเศรษฐีใหม่ก็พากันเดินออกจากร้านไป
เจ้ารู่เก๋อจากไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ทำสีหน้าข่มขู่อาฆาตเรียบร้อย แต่ใครก็ตามที่ได้เห็นก้นขาวเนียนของเขาที่หันหลังเดินจากไปคงรู้สึกหวาดกลัวไม่ลง
“ฮ่าๆ ! ร้านเจ้าน่าสนใจดี ไว้ข้าจะมาใหม่พรุ่งนี้!” เจ้าอ้วนจินนึกย้อนไปถึงรสชาติแสนอร่อยของข้าวผัดไข่ แล้วก็ต้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมา จากนั้นก็เดินอาดๆ จากไปพร้อมกลุ่มสหายตัวอ้วน ไขมันสั่นกระเพื่อมไปตามขาที่ก้าวเดิน
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอยู่หน้าร้านพ่นลมเยาะ มันกลอกตาก่อนหลับไปตามเดิม ปู้ฟางมองตามกลุ่มชายอ้วนไป จากนั้นก็ปิดร้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เมื่อกลับเข้าห้องเรียบร้อย ปู้ฟางก็คำนวณความก้าวหน้าในการทำภารกิจใหม่ของตนเองในวันนี้ ภายในเจ็ดวันเขาจะต้องทำกำไรให้ได้ร้อยผลึกและหนึ่งพันเหรียญทอง ในส่วนของเหรียญทองนั้นเขาทำยอดถึงแล้ว เหลืออีกประมาณห้าสิบผลึกที่ยังต้องทำต่อ ซึ่งเทียบเท่ากับการขายข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงให้ได้อีกห้าชาม
“ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ หากกลุ่มคนอ้วนนั่นกลับมาอีกพรุ่งนี้” ปู้ฟางพึมพำกับตนเอง
...
“ตายแล้ว นั่นมันนายน้อยเจ้ารู่เก๋อบุตรชายเสนาบดีฝ่ายซ้ายมิใช่หรือ เหตุใดจึงเดินแก้ผ้าล่อนจ้อนเช่นนั้น ก้นขาวเป็นบ้า!” เจ้าของร้านขายผักพึมพำ
“เป็นบุตรชายเสนาบดีฝ่ายซ้ายจริงเสียด้วย ก้นเขานี่เนียนสวยกว่าก้นผู้หญิงอีกนะเนี่ย!” เจ้าขายร้านขายหมั่นโถเอ่ย
“ช่วงนี้วัฒนธรรมการวิ่งแก้ผ้ารอบเมืองกำลังเป็นที่นิยมในนครหลวงรึ เช่นนั้นวันหลังเรามาทำกันบ้างไหม” ช่างตีเหล็กพูดเสียงดัง
...
“ไอ้เลวปู้ฟาง! หากข้าไม่ได้บดขยี้เจ้าและร้านกะหลั่วๆ ของเจ้าด้วยน้ำมือข้า ข้าจะไม่ขอเรียกตนเองว่าเจ้ารู่เก๋ออีกต่อไป!” เจ้ารู่เก๋อที่กำลังเอากระจาดบังกายคำรามด้วยโทสะ น้ำตาปริ่มๆ อยู่ในดวงตา


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 17 ข้าได้ยินมาว่าบะหมี่แห้งคลุกนั้นเหมาะกับไอ้หน้าสาวยิ่งนัก
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเจ้ารู่เก๋อนั้นไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับชีวิตของปู้ฟางแม้แต่น้อย ตัวชายหนุ่มเองก็ไม่ได้สนใจใยดีอะไรด้วยซ้ำ
ร้านอาหารของเขากลับมาเปิดวันรุ่งขึ้นตามปกติ หลังจากที่ให้อาหารหมูในคราบสุนัขสีดำตัวใหญ่ด้วยข้าวผัดไข่เรียบร้อยแล้ว ปู้ฟางก็กลับมานอนขดอยู่บนเก้าอี้ดังเดิม ชีวิตยังคงดำเนินต่อไปอย่างปกติสุข
เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนคลั่งไคล้รสชาติข้าวผัดไข่ฝีมือปู้ฟางยิ่งนัก จิตใจถูกครอบงำด้วยความอร่อยของอาหารจากร้านเล็กๆ ของฟางฟางชนิดโงหัวไม่ขึ้น สำหรับคนอ้วนอย่างเจ้าอ้วนจินแล้ว ปริมาณของข้าวผัดไข่หนึ่งชามนั้นน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย จนเรียกได้ว่าแทบไม่พอยาไส้
หลังจากที่กลับถึงเรือน ชายอ้วนก็จัดแจงสั่งให้พ่อครัวตนทำข้าวผัดไข่มาหนึ่งกระทะเต็ม ทว่าเมื่อเทียบกับข้าวผัดไข่ฝีมือปู้ฟางแล้ว รสชาติข้าวผัดไข่ฝีมือพ่อครัวที่ตัวเขาไปเสาะหามาจากเจียงหนานนั้นเรียกได้ว่าสุนัขไม่รับประทานเลยทีเดียว หลังจากที่กินเข้าไปคำหนึ่ง ชายอ้วนก็ทนกินต่อไม่ลง
ทั้งสี กลิ่น และรส ช่างแตกต่างจากข้าวผัดไข่จากร้านเล็กๆ ของฟางฟางราวฟ้ากับเหว
หลังจากที่อดทนกับความหิวไส้แทบขาดมาทั้งคืน เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนก็มุ่งหน้าไปยังร้านเล็กๆ ของฟางฟางอย่างดุดันในวันต่อมา ใครที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอาจคิดว่าคนเหล่านี้กำลังไปหาเรื่องตะลุมบอนก็เป็นได้
“เถ้าแก่ปู้ อรุณสวัสดิ์!” เมื่อเจ้าอ้วนจินเดินมาถึงตรอกก็พลันดีใจที่ได้เห็นว่าร้านเล็กๆ ของฟางฟางเปิดทำการเรียบร้อยแล้ว
ปู้ฟางจำชายอ้วนได้ เนื่องจากไม่มีใครตัวใหญ่พุงพลุ้ยเท่านี้อีกแล้วในนครหลวง
ชายหนุ่มพยักหน้าให้อย่างไร้อารมณ์แล้วเอ่ยถาม “มากินข้าวรึ จะสั่งอะไรเล่า”
“เถ้าแก่ปู้ อาหารของท่านนี่น้อยนิดแต่รสชาติอร่อยล้ำยิ่งนัก ข้าหิวทั้งคืนจนนอนไม่หลับเลยแม้แต่ยามเดียว ข้าแทบรอมากินข้าวผัดไข่ของท่านไม่ไหว จึงพาสหายมาร้านท่านแต่เช้าเช่นนี้” เจ้าอ้วนจินยิ้มแฉ่งก่อนเดินเข้าร้านอย่างเป็นธรรมชาติ
มุมปากของปู้ฟางขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มกว้างแบบแข็งๆ ดูเหมือนว่าเขาจะชอบให้คนชื่มชมฝีมือการทำอาหารตน
“แต่ว่านะ เถ้าแก่ปู้ ข้าอยากให้คำแนะนำนิดหน่อย ท่านน่าจะลองขายอาหารเช้าดูบ้าง ท่านเปิดร้านแต่เช้า แต่ขายเพียงอาหารมันๆ เท่านั้น มันจะเสียเวลาขายของช่วงเช้าไปเปล่าๆ ปลี้ๆ แต่ข้าไม่ได้หมายความว่าข้าวผัดไข่ของท่านน้ำมันเยิ้มนะ!”
ปู้ฟางคิดสักพักก่อนพยักหน้ารับรู้ “ในอนาคตข้าจะขายอาหารจานใหม่แน่นอน แต่คงต้องรอไปก่อน”
เจ้าอ้วนจินยิ้มแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ “เถ้าแก่ ข้าขออย่างละจานก็แล้วกัน ข้าหิวมากจนทนไม่ไหวแล้ว”
ปู้ฟางตอบ “อืม” อย่างแผ่วเบา ก่อนหันหน้าไปหากลุ่มชายอ้วนที่เหลือ ทุกคนสั่งแบบเดียวกับเจ้าอ้วนจิน
ปู้ฟางไม่กังวลใจแม้แต่น้อยว่าชายอ้วนเหล่านี้จะกินทิ้งกินขว้าง ที่น่ากังวลมากกว่าคือกลัวจะไม่พอกิน
“ได้ รอสักครู่” หลังจากจดรายการที่สั่งเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เดินเข้าครัวไป
ทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วมีประสิทธิภาพตั้งแต่จุดไฟไปจนเปิดเตา
หลังจากที่ชายหนุ่มผัดข้าวผัดไฟท่วมพร้อมตวัดกระทะคลุกเคล้าเรียบร้อย เขาก็เอาตะหลิวตักข้าวผัดไข่ขึ้นมาใส่ชาม ไข่ข้นที่สุกไปร้อยละแปดสิบห่อหุ้มเมล็ดข้าวอ้วนท้วนครบทุกเมล็ด เมื่อถือชามเดินออกมาจากครัว กลิ่นหอมหวนชวนหิวก็ระเบิดออกมาจนทำให้ท้องของชายอ้วนพากันร้องอึกทึกครึกโครม
ตอนที่ปู่ฟ่างเอาข้าวผัดไข่ชามที่สองออกมานั้น เจ้าอ้วนจินก็เลียชามเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อเขาเห็นพ่อครัวหนุ่มก็รีบวางชามลงก่อนยกนิ้วโป้งให้ “เถ้าแก่ปู้ อร่อยสุดยอดไปเลยจริงๆ ! นี่เป็นข้าวผัดไข่ที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยกินมาเลยในชีวิตนี้! แถมยังไม่อยากเชื่อเลยว่ามันจะช่วยทำให้พลังปราณเที่ยงแท้ในกายข้าพัฒนาขึ้นด้วย ข้าไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดจึงขายในราคาสิบผลึก! ข้าขออีกชามหนึ่งได้หรือไม่!”
“เสียใจด้วย ลูกค้าแต่ละคนสั่งได้รายการละจานต่อวันเท่านั้น” ปู้ฟางเอ่ยเสียงเรียบ
“เถ้าแก่ปู้ ข้าไม่มีปัญหาเรื่องเงินแม้แต่น้อย ข้ายอมจ่ายเพิ่มก็ได้! ขออีกชามหนึ่งเถิด กินแค่นี้ข้าไม่อิ่มจริงๆ ” เจ้าอ้วนจินพูดอย่างอายๆ เขาไม่ได้สนใจเรื่องเงินแม้แต่น้อย
เขายอมจ่ายได้เสมอเพื่ออาหารอร่อย!
“ไม่ได้ กฎต้องเป็นกฎ” ปู้ฟางพูดเสียงเย็น ก่อนหันหลังกลับเข้าครัวไปโดยไม่สนใจเจ้าอ้วนจินที่มีสีหน้าหดหู่อีก
หลังจากที่ทำเสร็จครบทุกจาน ปู้ฟางก็นวดไหล่ที่ล้าเล็กน้อยของตน ก่อนเดินออกจากครัวมาอีกครั้ง
เจ้าอ้วนจินและผองเพื่อนกินหมดเรียบร้อยแล้ว ทุกคนร้องทักเขาทีละคน โดยมีปู้ฟางพยักหน้าตอบรับแบบเรียบๆ
“ทั้งหมดห้าสิบห้าผลึกพันเหรียญทอง”
"ซี้ดดดด..."
แม้กลุ่มชายอ้วนเหล่านี้จะมีปัญญาจ่าย แต่ก็ยังอดสูดหายใจเข้าลึกไม่ได้เมื่อได้ยินค่าเสียหาย มีเพียงกลุ่มเศรษฐีใหม่กลุ่มนี้เท่านั้นที่สามารถจ่ายเงินแพงหูฉี่ไปกับข้าวมื้อเดียวได้
“วันนี้ข้าเลี้ยงก็แล้วกัน เรามาอุดหนุนเถ้าแก่ปู้กันอีกเถิดในอนาคต จะปล่อยให้ร้านอาหารอร่อยๆ เช่นนี้ร้างผู้คนไปไม่ได้!” เจ้าอ้วนจินเรียกได้ว่าใจกว้างเป็นแม่น้ำ เขาโบกมือแล้วจัดการจ่ายเงินเสร็จสรรพ
“ไว้แวะมาอีกล่ะ” ปู้ฟางมองกลุ่มคนอ้วนที่มีสีหน้าพึงพอใจเดินออกจากร้านไป ใบหน้าของชายหนุ่มประดับด้วยรอยยิ้มแข็งๆ
“นายท่าน ยินดีด้วยที่ทำภารกิจสำเร็จ ท่านทำกำไรได้หนึ่งร้อยผลึกหนึ่งพันเหรียญทองภายในหนึ่งสัปดาห์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว” เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของปู้ฟาง ทำให้หัวใจที่สงบราบเรียบของเขาลิงโลดขึ้นมาเล็กน้อย “ทำภารกิจเสร็จเสียที”
แต่สีหน้าของเขากลับแทบไม่เปลี่ยนเลย แม้ระบบจะมอบรางวัลสำหรับการทำภารกิจเสร็จให้เป็นที่เรียบร้อย เขาก็ไม่ได้เปิดดูแต่อย่างใดเนื่องจากยังไม่ถึงเวลาปิดร้าน
ภายนอกร้าน ร่างสูงโปร่งกำลังเดินเข้ามาใกล้
“เถ้าแก่ปู้ สวัสดีตอนบ่าย ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงหนึ่งชาม” องค์ชายสามจีเฉิงเสวี่ยเอ่ยสั่งด้วยรอยยิ้ม พร้อมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ
ปู้ฟางพยักหน้า “รอสักครู่”
กลุ่มชายอ้วนใช้เวลากินอาหารตั้งแต่เช้าจนบ่ายเลยทีเดียว
ตอนที่ปู้ฟางกำลังทำข้าวผัดไข่อยู่ในครัว อีกสองร่างก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าร้าน
“องค์ชายก็มาด้วยหรือขอรับ” เซียวเสี่ยวหลงประหลาดใจปนดีใจเมื่อเห็นจีเฉิงเสวี่ยนั่งอยู่ในร้านเล็กๆ ของฟางฟาง นอกจากเซียวเสี่ยวหลงแล้วยังมีเซียวหยานยู่ที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าด้วย
พลังปราณที่เซียวหยานยู่ปล่อยออกมานั้นสูงขึ้นกว่าเมื่อก่อน มีแสงสว่างเรืองรองออกจากผิวเรียบเนียนเหมือนหยกของนางเป็นช่วงๆ
“พลังปราณของหยานยู่เพิ่มขึ้นอีกแล้ว สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะที่น่าเกรงขามจนต่อกรกับบุตรชายแห่ง ‘ขุนศึกพิทักษ์จักรวรรดิ’ ได้” จีเฉิงเสวี่ยยิ้ม
เซียวหยานยู่หันไปหาจีเฉิงเสวี่ย แล้วถอนสายบัวเล็กน้อย "บุตรชายของ ‘ขุนศึกพิทักษ์จักรวรรดิ’ นั้นมากด้วยพรสวรรค์อันน่าเหลือเชื่อ เขาได้พลังปราณระดับสี่ขั้นจิตยุทธการมาครอบครองตั้งแต่อายุสิบห้า ข้าจะไปเทียบเคียงท่านผู้นั้นได้อย่างไรกัน องค์ชายชมข้าเกินไปแล้ว”
“ฮ่าๆ พวกเจ้ามากินข้าวหรือ ฝีมือการทำอาหารของเถ้าแก่ปู้นี้ยากหาผู้ใดเทียบเทียม ข้าว่าเขาเก่งกว่าพ่อครัวหลวงเสียด้วยซ้ำ” จีเฉิงเสวี่ยพูดกลั้วหัวเราะ
ปู้ฟางเดินออกจากครัวมาพร้อมชามกระเบื้องสีฟ้าขาวในมือ ในชามนั้นมีข้าวผัดไข่ทอแสงเรืองรอง กลิ่นหอมหวนตลบอลอวลไปทั่วร้าน ทำให้จีเฉิงเสวี่ยและอีกสองคนที่เหลือรู้สึกเหมือนกำลังเมามายด้วยความหอม
“นี่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดหน้าตาย
“เถ้าแก่ปู้ เจ้ามีสุราขายหรือไม่ หากกินข้าวผัดไข่แสนอร่อยกับสุรารสเลิศ น่าจะสมบูรณ์แบบยิ่งนัก!” จีเฉิงเสวี่ยมองหน้าปู้ฟางอย่างกระตือรือร้น แล้วเอ่ยเสนอแนะออกมา
“สุรารึ” ปู้ฟางหยุดคิดสักพัก จากนั้นจึงพยักหน้า
“ไว้ข้าจะนำมาขายในอนาคต โปรดรอก่อน”
“เถ้าแก่ปู้ ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงสองชาม กับผัดผักสองจาน” เซียวเสี่ยวหลงสั่งด้วยท่าทางตื่นเต้น
“รอสักครู่” ปู้ฟางหันหลังกลับเพื่อเข้าครัวไป แต่เมื่อถึงปากประตู เขาก็หันกลับมา “ไอ้หน้าสาว ไม่รับบะหมี่แห้งคลุกไปด้วยหรือ ข้าว่าบะหมี่แห้งคลุกนั้นเหมาะกับคนหน้าสาวมากกว่านะ”
เซียวเสี่ยวหลงมองปู้ฟางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ หากเขาถือมีดอยู่ในมือ คงเดินเข้าไปฟันพ่อครัวตรงหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เซียวหยานยู่และจีเฉิงเสวี่ยระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ปากฉีกยิ้มกว้างถึงใบหู ทั้งสองไม่รู้เลยว่าเถ้าแก่ปู้ที่ทั้งเย็นชาและเข้มงวดจะมีอารมณ์ขันถึงเพียงนี้
ปู้ฟางมีสีหน้างุนงงเล็กน้อย เขาเพียงแต่พูดความจริงเท่านั้น เซียวเสี่ยวหลงมาที่ร้านนี้หลายครั้ง แล้วก็มักจะสั่งแต่บะหมี่แห้งคลุก แถมยังกินอย่างเอร็ดอร่อยจนหมดชามทุกครั้งไป แปลว่าบะหมี่แห้งคลุกกับเซียวเสี่ยวหลงเป็นสองสิ่งที่เหมาะสมกันยิ่งกว่าอะไรดี พ่อครัวหนุ่มไม่สนใจเสียงหัวเราะแล้วเดินกลับเข้าครัวไป
หลังจากที่ทั้งสามกินอาหารเสร็จเรียบร้อย ก็พากันจ่ายเงินแล้วออกจากร้านของปู้ฟางไป ทั้งสามเดินออกจากร้านเล็กๆ ของฟางฟางด้วยรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้า
นี่คือภาพที่พ่อครัวทุกคนอยากเห็น ภาพของลูกค้าที่เดินออกจากร้านด้วยรอยยิ้มพอใจบนใบหน้า แม้แต่คนที่เย็นชาระดับปู้ฟางยังหลีกหนีความจริงนี้ไม่พ้น
หลังจากที่ทำความสะอาดจานชามเสร็จเรียบร้อย ก็เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งก้านธูปก่อนที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางจะปิดลงในวันนี้
ชายหนุ่มยืดตัวบิดขี้เกียจก่อนหาวออกมาหวอดใหญ่ จากนั้นก็ขดตัวลงบนเก้าอี้ เอนหลังไปที่ผนัง เขาตั้งใจว่าจะใช้เวลาอีกหนึ่งก้านธูปที่เหลือในการพักผ่อนหย่อนใจ
แสงแดดที่เคยแรงกล้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นไออุ่นอ่อนโยนตามดวงอาทิตย์ที่เคลื่อนคล้อย เงาของตึกรามบ้านช่องในตรอกเริ่มทอดยาวเหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่เห็นกันเป็นอาจิณ
ปู้ฟางกำลังจะผล็อยหลับไป
"ตึก ตึก ตึก!"
ในตอนนั้นเองเสียงฝีเท้าก็ปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์
ร่างบางเล็กในชุดกระโปรงลายดอกไม้พุ่งเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว นางพิงกายกับผนัง หายใจหอบถี่ขณะค้อมตัวลง
ปู้ฟางมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไร้อารมณ์


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 18 เด็กหญิงหน้าอกแบนผู้หนีออกจากบ้าน
คนผู้นี้เป็นเด็กหญิงร่างบอบบาง
นางใส่ชุดกระโปรงลายดอก ผมเกล้าเป็นมวยบนศีรษะ ผิวขาวผ่องเหมือนหิมะ ส่วนดวงตากลมโตนั้นเจิดจ้าเป็นประกาย ใบหน้าของนางสวยน่ารัก ริมฝีปากอิ่มเต็มจิ้มลิ้มเป็นสีชมพูเรื่อมันเงา
เด็กหญิงเอามือตบหน้าอกไข่ดาวของตนเอง พยายามควบคุมลมหายใจหอบถี่ให้กลับเป็นปกติ เมื่อยื่นหน้าออกไปดูนอกปากประตูแล้วเห็นว่าไม่มีใครตามมา นางก็ถอนใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนนั้นเองเด็กหญิงก็รู้สึกได้ว่าปู้ฟางกำลังจ้องอยู่ จึงหันมามองอีกฝ่ายแล้วพูดออกมาทันที “มองอะไร ไม่เคยเห็นสาวสวยสะพรั่งรึ!”
“เจ้ามันก็แค่เด็กน้อยหน้าอกแบน” ปู้ฟางตอกกลับก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้
ด้วยความที่ชายหนุ่มสูงหกฉื่อ เขาจึงต้องก้มลงมองเด็กหญิงตัวเล็กเบื้องล่างจากด้านบน ส่วนเด็กหญิงก็ต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาเช่นกัน
“จะสั่งอะไรกินหรือไม่” ปู้ฟางถาม ตอนนี้เวลาเปิดร้านเหลืออยู่น้อยกว่าหนึ่งก้านธูป เขาจึงคิดไปว่าน่าจะไม่มีลูกค้าแล้ว ชายหนุ่มไม่ได้คาดคิดว่าจู่ๆ จะมีเด็กหญิงโผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
“เจ้าเรียกใครว่าอกแบนกัน!” เด็กหญิงเบ้ปากขณะมองปู้ฟางด้วยสายตาเกรี้ยวกราด “ข้าก็แค่ยังไม่แตกเนื้อสาวเท่านั้นแหละ!”
ปู้ฟางเหลือบตามองเด็กหญิงอกแบนอย่างไร้อารมณ์ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม...
เมื่อเด็กหญิงเห็นสีหน้าปู้ฟาง นางก็แทบสติหลุดด้วยความโกรธ
“จะสั่งก็รีบสั่ง อีกหนึ่งก้านธูปข้าจะปิดร้านแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเย็นชา
เด็กหญิงหันไปมองทางเข้าร้านอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ากลุ่มคนที่ติดตามนางมาวิ่งผ่านตรอกไปเรียบร้อยแล้ว นางก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก จากนั้นจึงเดินทอดน่องไปที่โต๊ะแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ “มีอะไรขายบ้าง แจกแจงมาซิ”
“เขียนอยู่บนรายการอาหารแล้ว หันไปมองเองสิ” ปู้ฟางตอบ
“บอกมาไม่ได้หรืออย่างไร!” เด็กหญิงจ้องปู้ฟางอย่างโกรธเกรี้ยวอีกครั้ง ก่อนหันหลังไปมองรายการอาหารเบื้องหลัง
“นี่มันซ่องโจร! ซ่องโจรชัดๆ !” นางอุทานออกมาอย่างบันดาลโทสะเมื่อเห็นราคาของอาหารแต่ละจาน จากนั้นก็กระโดดผางออกจากเก้าอี้ แล้วยกมือขึ้นชี้หน้าตะโกนใส่ปู้ฟาง
“ไอ้เถ้าแก่ใจหิน ข้าจะเอาบิดาข้ามาจับเจ้าเข้ากรง!”
ใบหน้าของปู้ฟางเคร่งขรึมขึ้น มุมปากกระตุก ในฐานะชายผู้ใฝ่ฝันอยากเป็นพ่อครัวเทพ เขาย่อมไม่มีเวลามาทำตัวไร้สาระกับเด็กกะโหลกกะลา
ดังนั้นชายหนุ่มจึงเอามือตบหัวเด็กหญิงเบาๆ จากนั้นก็อุ้มนางขึ้นแล้วเดินไปที่ทางเข้าร้าน ระหว่างเดินไปเขาก็พูดกับนางไปด้วย “เด็กดี กลับบ้านไปเล่นหมากเก็บนะ”
เด็กหญิงที่กำลังถูกปู้ฟางอุ้มดิ้นพราดๆ ทันที ใบหน้าน่ารักบูดเบี้ยวด้วยโทสะ
“ไอ้หื่น ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
นางไม่อยากออกไปข้างนอก เนื่องจากองค์รักษ์ของบิดายังตามหาตัวนางอยู่ หากออกไปต้องโดนจับได้แน่นอน
“ข้าจะสั่งอะไรมากิน ข้าจะสั่งแน่นอน!” เด็กหญิงเหลือบตาไปมองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ปู้ฟางชะงักค้างไปชั่วครู่ ก่อนวางตัวนางลง
เด็กหญิงขมวดคิ้วแล้วพ่นลมอย่างโกรธๆ จากนั้นก็กลับไปยังที่นั่ง “เอาอาหารจานที่แพงที่สุดมา!”
“ไม่ได้ ระดับพลังปราณของเจ้าไม่สูงพอ” ปู้ฟางเอ่ยอย่างเรียบเฉย
เด็กหญิงตกใจพลางคิดในหัว “ร้านผีบ้าอะไรกัน เหตุใดพลังปราณข้าต้องผ่านเกณฑ์ด้วยถึงจะกินข้าวได้!”
“เช่นนั้นเอาข้าวผัดไข่มาชามนึง” นางปากกระตุกแล้วเอ่ยอย่างจนปัญญา
“รอสักครู่” ปู้ฟางเหลือบตามองเด็กหญิงก่อนเดินเข้าครัวไป
เด็กหญิงรู้สึกเบื่อแทบตายขณะรออาหาร นางเหลือบตามองภายในร้าน และตระหนักได้ว่าบรรยากาศนั้นไม่เลวเลยทีเดียว
ชั่วครู่หนึ่ง ปู้ฟางก็เดินออกจากครัวพร้อมด้วยชามกระเบื้องสีฟ้าขาวที่บรรจุข้าวผัดไข่อยู่ภายใน
“นี่ข้าวผัดไข่ที่เจ้าสั่ง กินให้อร่อย”
"ก... กลิ่นหอมเป็นบ้า!"
ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกายขึ้นมาทันที นางจ้องมองข้าวผัดไข่ที่ส่องประกายเจิดจรัสอย่างตื่นเต้น กลิ่นหอมหวนทำให้ท้องของนางร้องเสียงดังโครก
เด็กหญิงเริ่มกินอาหารตรงหน้าทันทีโดยไม่สนใจเก็บอาการ
“ง่ำๆ” ปู้ฟางรู้สึกว่าเด็กหญิงตรงหน้าเขากินด้วยท่าทางเดียวกันกับสุนัขสีดำตัวใหญ่หน้าร้านไม่มีผิด
ข้าวผัดไข่หายวับเข้าท้องเด็กหญิงไปทันที
นางลูบท้องยื่นๆ ของตน ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างสบายอุราแล้วไหลตัวลงบนเก้าอี้ “อร่อยสุดยอด!”
“ทั้งหมดหนึ่งผลึก ขอบคุณ” ปู้ฟางจ้องเด็กหญิงจากมุมสูง
เด็กหญิงกะพริบตาคู่สวยของนางขณะมองปู้ฟาง จากนั้นดวงตาของนางก็รื้นน้ำตา ริมฝีปากเล็กๆ สีแดงเรื่อเริ่มเบะ นางพูดกับปู้ฟางด้วยท่าทางน่าสงสาร “พี่ชาย ข้าหนีออกจากบ้านมา ไม่ได้เอาเงินติดตัวมาด้วย ในเมื่อข้าเป็นเด็กที่น่ารักน่ากอดขนาดนี้ ท่านพอจะให้ข้ากินโดยไม่คิดเงินได้หรือไม่”
ปู้ฟางคิดอย่างเรียบเฉย “อ้อ เจ้ากะเปี๊ยกนี่เป็นพวกชอบหลอกกินนี่เอง ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเห็นแล้วนึกถึงเจ้าดำ”
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่ปากทางเข้าโงหัวขึ้นทันที มันกวาดตามองบริเวณโดยรอบอย่างตื่นตัว เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งแปลกปลอม ก็หาวออกมาแล้วกลับลงไปนอน
“เจ้าไม่มีเงินรึ” ปู้ฟางถาม
“ใช่แล้ว” เด็กหญิงกะพริบตาคู่โตชื้นๆ ของนาง ก่อนพูดอย่างน่าสงสาร “ข้าไม่มีเงินติดตัวเลย”
“เจ้าขาว” ปู้ฟางเรียกเสียงเบา
เด็กหญิงสะดุ้งทันที ก่อนจะรู้สึกถึงเงาใหญ่ยักษ์ที่ทาบทับลงมาบนตัวจากเบื้องหลัง
“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี” ดวงตาจักรกลของเจ้าขาวกะพริบปริบขณะที่เสียงจักรกลของมันเอื้อนเอ่ย
“จ... จับแก้ผ้า! มันจะจับข้าแก้ผ้ารึ!”
เด็กหญิงทำหน้าเหมือนตกอยู่ในภวังค์ จากนั้นใบหน้าของนางก็ซีดเผือดด้วยความหวาดหวั่น
มุมปากปู้ฟางกระตุกอย่างแรงเช่นกัน เขารีบห้ามเจ้าขาวเอาไว้
“ระบบ วิธีการลงโทษพวกชอบหลอกกินคืออะไร” ปู้ฟางเอามือจับจมูกตนเองแล้วเอ่ยถาม ถึงอย่างไรไอ้เด็กแสบนี่ก็ยังเป็นผู้หญิง แม้จะยังไม่มีหน้าอกก็ไม่ใช่เรื่องเหมาะสมที่จะจับแก้ผ้าประจาน
แต่เด็กหญิงนั้นกลัวหัวหดเจียนตายไปเรียบร้อยแล้ว ขาของนางพาลสั่นไม่หยุด “นี่มันซ่องโจรจริงๆ เสียด้วย! มีสิ่งชั่วร้ายอาศัยอยู่ที่นี่ มันอยากจับคนที่น่ารักน่ากอดเช่นข้าแก้ผ้า!”
“มีบทลงโทษสองประเภทด้วยกัน ประเภทแรกคือถูกจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี ประเภทที่สองคือจ่ายหนี้ด้วยร่างกาย” ระบบตอบเสียงเรียบ
“จ่ายหนี้ด้วยร่างกายรึ มีวิธีการเช่นนั้นด้วยหรือนี่” ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้นแล้วเหลือบไปมองเด็กหญิงอกไข่ดาว จากนั้นก็ถอนหายใจพลางส่ายหน้า
“วิธีการ ‘จ่ายหนี้ด้วยร่างกาย’ นั้น หมายถึงการใช้แรงงานเป็นบริกรที่ร้านเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์” เสียงจริงจังของหุ่นยนต์ช่วยแก้ความคิดอกุศลในใจของปู้ฟาง
ชายหนุ่มกระแอมกระไอออกมาเบาๆ ทันที
“ในเมื่อเจ้าไม่มีเงินจ่าย ก็ต้องทำงานที่ร้านข้าเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ งานหลักคือยกอาหารที่ทำเสร็จแล้วไปให้ลูกค้า” ปู้ฟางเอ่ย
เด็กหญิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าตอบรับ “ได้!”
คราวนี้เป็นตัวปู้ฟางเองที่ประหลาดใจ “ทำไมตอบตกลงง่ายเพียงนี้ ต้องปฏิเสธสิถึงจะถูก”
“ข้าไม่จ่ายค่าจ้างเจ้านะ!” ปู้ฟางย้ำ แต่เด็กหญิงก็กลอกตาใส่เขาแทนคำตอบ
ด้วยเหตุนี้ เด็กหญิงที่หนีออกจากบ้านก็ได้มาอยู่ที่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางในฐานะบริกรจิ๋ว
เมื่อเวลาทำการสิ้นสุดลง ปู้ฟางก็ปิดร้านแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป
ส่วนเด็กหญิงที่หนีออกจากบ้านมานั้น แน่นอนว่านางไม่มีที่ไป จึงได้อยู่อีกห้องหนึ่งภายในร้าน แต่ก็หลังจากที่นางกราบกรานและก่อกวนปู้ฟางอยู่นาน ชายหนุ่มจึงยอมให้อยู่ได้
......
“นายท่าน ยินดีด้วยที่ทำภารกิจระยะสั้นสำเร็จ ท่านจะได้รับรางวัลเร็วๆ นี้ ระบบกำลังจัดเตรียมรางวัลอยู่...”
ปู้ฟางกำลังนั่งรออย่างตื่นเต้นใจจดใจจ่ออยู่ในห้อง “รางวัลรอบนี้น่าจะเป็นอาหารจานใหม่”
“ท่านได้ก้าวเดินด้วยความมั่นคงไปอีกก้าวสู่ถนนแห่งการเป็นพ่อครัวเทพ รางวัลก็คือ วิธีการทำปลาสามสหายและขนมจีบทองคำ รวมถึงเสี้ยวหนึ่งของชุดอุปกรณ์พ่อครัวเทพ”
ปู้ฟางนิ่งอึ้ง “ปลาสามสหายรึ ขนมจีบทองคำด้วยรึ
“นี่ก็แปลว่าข้าได้ทักษะใหม่น่ะสิ แถมยังสองทักษะในคราวเดียวเลยด้วย!”
ชายหนุ่มรู้สึกราวกับถูกฟาดด้วยสายฟ้าแห่งความปีติก็ไม่ปาน


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 19 ปลาดองเหล้าและน้ำแกงเต้าหู้หัวปลา
“ปลาสามสหายคือสิ่งใดกันนะ” ปู้ฟางได้แต่สงสัย ในฐานะพ่อครัว ชายหนุ่มคุ้นเคยกับการทำอาหารจากปลา และรู้ดีว่ามันเป็นวัตถุดิบชั้นยอด
ปลาหลากหลายชนิดสามารถทำเป็นอาหารรสเลิศได้หลากหลายรายการ
“ปลาสามสหายคือการนำปลามาประกอบอาหารด้วยสามกรรมวิธี จนออกมาเป็นปลาดองเหล้า ปลาต้ม และน้ำแกงเต้าหู้หัวปลา ระบบจะจัดหาวัตถุดิบมาให้นายท่าน ระดับพลังปราณของนายท่านตอนนี้เหมาะกับการใช้ปลาน้ำจืดและปลาน้ำเค็มระดับสาม เมื่อระดับพลังปราณของนายท่านเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ คุณภาพของปลาที่ระบบจัดหาให้ก็จะดีขึ้นด้วยเช่นกัน” เสียงเรียบๆ ของระบบดังขึ้นในศีรษะปู้ฟาง
ปู้ฟางอึ้งไปชั่วครู่เนื่องจากไม่ได้คาดคิดว่าปลาสามสหายคือกรรมวิธีการทำอาหารจากปลาสามอย่าง ชายหนุ่มรู้จักทั้งสามกรรมวิธีเป็นอย่างดี ทั้งยังเคยกินปลาดองเหล้าสูตรดั้งเดิมจากทะเลสาบโป๋หยางบนโลกอีกด้วย
หัวใจหลักของปลาดองเหล้าคือสุรา โดยต้องใช้สุราที่มีฤทธิ์แรงแต่กลมกล่อม จึงจะทำให้กลิ่นของเหล้าแทรกซึมเข้าไปในเนื้อปลาระหว่างการหมักได้ ปกติแล้วปลาดองเหล้าคุณภาพเยี่ยมจะถูกแช่อยู่ในธัญพืชหมักเหล้าสีชมพูอ่อนพร้อมกลิ่นสุราเข้มข้น เนื้อปลาจะเปลี่ยนเป็นสีแดงสดสวยราวผลพุทรา
“หัวใจหลักของปลาดองเหล้าคือสุรา ระบบจะจัดหามาให้เช่นกันหรือไม่นะ” ปู้ฟางคิด
“สำหรับการทำปลาดองเหล้านั้น ระบบจะจัดหาธัญพืชหมักเหล้าจากเหล้าข้าวหมักที่ดีที่สุดให้ทุกวัน แต่นายท่านจะต้องหมักปลาด้วยตนเอง” ระบบตอบ
ปู้ฟางพยักหน้า ระบบจะมอบธัญพืชหมักเหล้าจากเหล้าข้าวหมักให้ เช่นนั้นการทำปลาหมักเหล้าคงไม่มีปัญหาอะไร
ปู้ฟางคุ้นเคยกับการทำปลาต้มและน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเป็นอย่างดี ปลาต้มนั้นเป็นอาหารยอดนิยมบนโลกที่ร้านตั้งโต๊ะข้างทางมักขายกันจนย่ำค่ำเสมอ
ส่วนน้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นไม่ได้เป็นอาหารที่ทำกินกันทั่วไปในบ้าน แต่ก็ไม่ได้แปลว่าปู้ฟางจะทำไม่ได้
“นายท่านทำภารกิจระยะสั้นสำเร็จเป็นที่เรียบร้อย เมื่อทำการแปลงหน่วยร้อยผลึกให้กลายเป็นพลังปราณเที่ยงแท้ จะได้ออกมาทั้งหมดสิบผลึกด้วยกัน ระดับพลังปราณของนายท่านเพิ่มขึ้นเป็นระดับสองขั้นเจ้ายุทธการ ขอแสดงความยินดีกับนายท่านด้วยที่บรรลุขั้นปราณได้สำเร็จ! ท่านได้ก้าวไปอีกก้าวสู่การเป็นพ่อครัวเทพแล้ว! จงฝึกอย่างหนักต่อไปนะพ่อหนุ่ม!” ระบบพูดเสียงเรียบ
ประกาศของระบบทำให้ปู้ฟางปลื้มปีติ เขารีบเปิดหน้าสรุปตัวละครขึ้นมาดู
นายท่าน: ปู้ฟาง
ระดับพลังปราณเที่ยงแท้l: ระดับสอง (ในฐานะพ่อครัวเทพแห่งโลกในจินตนาการ ท่านต้องใช้พลังปราณเที่ยงแท้ในการทำอาหาร จงฝึกอย่างหนักต่อไปละ พ่อหนุ่ม)
พรสวรรค์การทำอาหาร: ยังไม่เปิดใช้งาน
ทักษะ: ยังไม่เปิดใช้งาน
อุปกรณ์: ยังไม่มี
คะแนนรวมการเป็นพ่อครัวเทพ: ขั้นเริ่มต้น (พลังปราณของท่านพัฒนามาถูกทางแล้ว จงฝึกอย่างหนักต่อไปละ พ่อหนุ่ม)
ระดับของระบบ: สองดาว (สัดส่วนการแปลงหน่วยอยู่ที่ร้อยละยี่สิบ ได้รับอนุญาตให้ย้ายที่เครื่องเรือนได้ ลูกค้าสามารถนำวัตถุดิบที่ต่ำกว่าระดับสามมาเองได้)
ปู้ฟางหายใจออกอย่างหนักหน่วง เขายกมือขึ้น ร่างทั้งร่างเริ่มทอแสงสว่างราวกับมีพลังงานที่มองไม่เห็นกำลังไหลเวียนอยู่ในนั้น
ผู้ฝึกตนระดับสองขั้นเจ้ายุทธการไม่สามารถก่อพลังปราณเที่ยงแท้ให้เป็นรูปเป็นร่างนอกกายได้ แต่พลังปราณนั้นสัมผัสได้ผ่านการไหลเวียนภายในกาย ขณะที่พลังปราณยังคงวนเวียนอยู่ในร่าง ปู้ฟางก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้น ความเหนื่อยล้าค่อยๆ เหือดหายไป มลทินสีดำค่อยๆ ไหลออกจากร่างด้วยเช่นกัน
หากมีใครได้เห็นภาพนี้จะต้องประหลาดใจเป็นแน่แท้ ร่างของปู้ฟางกำลังผ่านกระบวนการลอกคราบ ซึ่งเป็นกระบวนการที่จะเกิดขึ้นเมื่อผู้ฝึกตนบรรลุปราณระดับสี่ขั้นจิตยุทธการเท่านั้น
เมื่อปู้ฟางเอามือจับที่หน้าอกตน ก็พลันรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่เพิ่มหนาขึ้น รอยยิ้มแข็งทื่อผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา สำหรับพ่อครัวแล้ว ร่างกายที่แข็งแกร่งเป็นสิ่งจำเป็นยิ่ง แม้ระบบจะมอบเพียงพลังปราณที่เพิ่มมากขึ้นให้เขาโดยไม่ได้มอบทักษะการต่อสู้ให้ ทว่าเพียงเท่านี้ก็มากเกินพอแล้ว
นั่นเพราะระบบสร้างขึ้นมาเพื่อปั้นพ่อครัว ไม่ใช่นักรบ และระบบจะช่วยให้เขาพิชิตเป้าหมายในการเป็นพ่อครัวเทพได้สำเร็จ
คราบมลทินที่หลั่งไหลออกจากกายทำให้ปู้ฟางขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจ เขาเดินไปอาบน้ำทันที
หลังจากที่ทำความสะอาดร่างกายเรียบร้อย ชายหนุ่มก็เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้วเดินเข้าครัวไป เขาแทบรอฝึกฝนทักษะใหม่ๆ ไม่ไหว
ถังใส่สุราปรากฏขึ้นที่มุมหนึ่งของครัวจากที่ใดก็ไม่รู้ได้ ทำให้ปู้ฟางถึงกับต้องเลิกคิ้วเมื่อเดินเข้ามาเห็น เขารู้ได้ทันทีว่ามันเป็นสิ่งที่ระบบเตรียมไว้ให้ใช้ทำปลาดองเหล้า
การทำปลาดองเหล้าต้องใช้สุราที่มีมาตรฐานสูงเป็นอย่างมาก เมื่อปู้ฟางเปิดผ้าคลุมถังสุรา กลิ่นเข้มข้นของสุราก็พวยพุ่งออกมาทันที ชายหนุ่มย่นจมูก ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย
"กลิ่นสุราเข้มเป็นบ้า!"
ชายหนุ่มชะโงกลงไปมองในถังสุรา แล้วก็เห็นผิวหน้าที่ปกคลุมด้วยธัญพืชหมักเหล้าเรียบเสมอกันแช่อยู่ในสุรากลิ่นกลมกล่อมหอมหวน เขาเอาไม้พายไม้ไผ่ตักธัญพืชขึ้นมาดม รับรู้ถึงกลิ่นเปรี้ยวเจือหวานอ่อนๆ เมื่อใช้นิ้วมือถูธัญพืชไปมา ก็เห็นได้ว่าเมล็ดพืชนั้นทั้งนุ่มและเหนียว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าถังนี้บรรจุไปด้วยธัญพืชหมักเหล้าคุณภาพยอดเยี่ยม ทั้งเมล็ดพืชและสุรานั้นเหนือชั้นจริงๆ
“ระบบนี่ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ คุณภาพสุราถังนี้เยี่ยมยอดที่สุด!”
ปู้ฟางปิดถังสุราลง ก่อนหันไปเห็นตู้ปลาที่อีกมุมหนึ่งของห้องครัว ในตู้มีปลาสองตัวกำลังว่ายน้ำอย่างเอื่อยเฉื่อย
ปู้ฟางไม่เคยเห็นปลาสองชนิดนี้มาก่อน และมั่นใจมากว่าไม่มีอยู่บนโลกอย่างแน่นอน ปลาตัวหนึ่งมีแสงสีฟ้าเรืองออกจากร่าง ดวงตากลอกกลิ้งไปมาอย่างมีชีวิตชีวา ลำตัวดูได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ ส่วนอีกตัวนั้นดูน่ากลัวกว่ามาก หัวของมันปูดโปนออกมา ลำตัวเป็นสีดำสนิท เกล็ดทอประกายมันวับ
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าตู้ปลาด้วยสีหน้าตายด้าน แขนเสื้อสองข้างม้วนขึ้น ตาจ้องเขม็งไปที่ปลาทั้งสองตัว ส่วนมือก็จุ่มลงน้ำไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ผิวน้ำกระเพื่อมด้วยแรงมือ ปู้ฟางก็จับปลาเรืองแสงเอาไว้ได้ ปฏิกิริยาของเจ้าปลานั้นไวเหลือเชื่อ พอโดนจับมันก็รีบปล่อยกระแสไฟฟ้าออกจากตัว เพื่อหลีกหนีให้พ้นเงื้อมมือของปู้ฟาง
ถึงอย่างไรมันก็เป็นถึงอสูรเวทระดับสาม แม้จะไม่เก่งเรื่องการต่อสู้นัก แต่ก็ยังพอดิ้นรนเอาตัวรอดจากอันตรายได้
ปู้ฟางปลุกปล้ำเจ้าปลาด้วยท่าทางที่เหมือนชาวประมงอาชีพ นิ้วของเขากระชับที่ลำตัวของมันแน่นจนมันหยุดดิ้นในที่สุด เจ้าปลาโดนช้อนออกจากน้ำแล้วนำไปวางบนเขียงจนได้
ห้องครัวนี้ระบบเป็นผู้สร้างและปรับปรุงจึงทำให้มีอุปกรณ์ครบครัน ชายหนุ่มหยิบมีดขึ้นมาเล่มหนึ่งแบบสุ่มๆ คมมีดทอประกายอันตรายให้เห็น แต่ก็ไม่ได้ทำให้ตัวเขาช้าลงแต่อย่างใด
“ปลาทะเลน้ำแข็งระดับสาม เป็นปลาทะเลชนิดหนึ่งที่จับมาจากทะเลตะวันออกเฉียงเหนือของจักรวรรดิวายุแผ่ว ลำตัวของมันเรืองแสงสีฟ้า เนื้ออัดแน่นไปด้วยพลังงานเย็นเยือก และพรั่งพร้อมด้วยพลังปราณมากมาย จัดเป็นวัตถุดิบที่ยอดเยี่ยมชนิดหนึ่ง”
ระดับของปลาเรืองแสงสีฟ้าที่ระบบจัดให้นั้นไม่ได้ด้อยเลย เนื่องจากระบบเองคงไม่นำวัตถุดิบคุณภาพต่ำมาให้ปู้ฟางแต่แรกอยู่แล้ว การจะทำอาหารชั้นเลิศได้นั้น แน่นอนว่าจะต้องใช้วัตถุดิบชั้นเลิศด้วยเช่นกัน รสชาติของอาหารที่ทำมาจากวัตถุดิบคุณภาพด้อยย่อมด้อยตามลงไปด้วย
ปู้ฟางใช้พลังปราณเที่ยงแท้จากฝ่ามือกระแทกด้ามมีดลงบนหัวปลา ปลาสีฟ้าที่กำลังดิ้นขลุกขลักอยู่เมื่อครู่แน่นิ่งไปทันที
ปู้ฟางเริ่มขอดเกล็ดและควักเครื่องในปลาออกอย่างชินมือ ไม่นานนักปลาทะเลน้ำแข็งก็พร้อมประกอบอาหาร เขาเดินไปที่ถังสุราแล้วเปิดฝา ยัดธัญพืชหมักเหล้าเข้าไปในท้องปลา ก่อนใส่ปลาทั้งตัวเข้าไปในถังสุราเพื่อหมัก
“ถังสุรานี้สร้างขึ้นพิเศษเพื่อทำให้กระบวนการหมักเสร็จสิ้นเร็วขึ้น โดยจะใช้เวลาหมักเพียงชั่วยามครึ่งเท่านั้น” ระบบประกาศ
ปู้ฟางชะงักก่อนพยักหน้ารับรู้ การหมักได้เร็วขึ้นแปลว่าพรุ่งนี้เขาสามารถขายอาหารรายการนี้ได้ทันทีที่ร้านเปิด
หลังจากที่ใส่ปลาทะเลน้ำแข็งลงถังไปเรียบร้อยแล้ว ปู้ฟางก็เริ่มเตรียมอาหารจานที่สอง
จำนวนปลาในตู้เพิ่มเป็นสองตัวอีกครั้ง ระบบใส่ปลากลับเข้าตู้ให้เขาโดยที่ปู้ฟางไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เพื่อให้มั่นใจว่าชายหนุ่มจะมีวัตถุดิบให้ใช้ไม่ขาดมือ
คราวนี้ปู้ฟางช้อนปลาสีดำตัวอ้วนปึ้กออกมา หลังจากที่เตรียมความพร้อมของวัตถุดิบเรียบร้อย เขาก็ตัดหัวมันออกแล้วเริ่มทำน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาทันที
ชายหนุ่มหยิบเต้าหู้สีขาวไข่มุกออกจากตู้เย็นแล้วเริ่มประกอบอาหาร
“ปลาคาร์ปอัสนีเงินระดับสามเป็นปลาน้ำจืด มีทะเลสาบใหญ่แห่งดินแดนรกร้างปักษ์ใต้ ณ จักรวรรดิวายุแผ่วเป็นถิ่นที่อยู่ตามธรรมชาติ หัวของมันปูดโปน มีเนื้อมาก เนื้อปลาชนิดนี้มีรสชาติสดชื่นและเบา ให้รสสัมผัสชาๆเล็กน้อย จัดเป็นวัตถุดิบที่ยอดเยี่ยมชนิดหนึ่ง”
“เต้าหู้หยกผลึกหิมะ ทำมาจากถั่วเหลืองพลังปราณเข้มข้นจากภาคเหนือของจักรวรรดิวายุแผ่ว ถั่วเหลืองบดด้วยมือ ก่อนนำไปผ่านกรรมวิธีผลิตแสนซับซ้อน เป็นเครื่องบรรณาการหลวงชนิดหนึ่ง”
ทั้งปลาและเต้าหู้มีคุณภาพเลิศล้ำ จนปู้ฟางเองยังอดตื่นเต้นกับน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาไม่ได้
ชายหนุ่มเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมของเนื้อพลันพุ่งออกจากหม้อเข้าสู่โพรงจมูกของเขาทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกตามสัญชาตญาณ จนทำให้ท้องร้องโครกครากด้วยความอยากอาหาร
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง เด็กหญิงที่กำลังนั่งเบื่ออยู่ในห้องนอนสำหรับแขกก็ทำจมูกฟุดฟิดสองสามครั้ง ดวงตากลมโตน่ารักเหลือบไปด้านข้างเล็กน้อยด้วยความตื่นเต้นดีใจ
“หอมเหลือเกิน! หรือว่าไอ้พ่อครัวตายซากนั่นกำลังทำอะไรอร่อยๆ กินอยู่กันนะ กลิ่นนี้... ไม่ใช่ข้าวผัดไข่นี่นา” เด็กหญิงมีจมูกที่ยอดเยี่ยมเกินใคร นางรีบลุกออกจากเตียง แล้วกระโจนออกจากห้องไปทันที
ปู้ฟางที่อยู่ในห้องครัวกำลังตักน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาออกจากหม้อ
น้ำแกงนั้นเป็นสีขาวนวล หัวปลาแน่นอ้วนอ่อนนุ่ม เต้าหู้ขาวราวไข่มุก นับเป็นน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาสูตรดั้งเดิมของแท้
จากนั้นน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาหอมหวนน่ากินก็ถูกวางลงบนโต๊ะ


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 20 ซดน้ำแกงปลาหมดชาม
น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาในชามกระเบื้องสีฟ้าขาวนั้นประกอบไปด้วยเนื้อปลาสดอ่อนนุ่มที่ลอยอยู่ในน้ำแกงสีขาวนวลเนียน พร้อมด้วยเต้าหู้สว่างใสซึ่งดูเหมือนจะละลายทันทีที่สัมผัส กลิ่นหอมเข้มข้นอัดแน่นอยู่บนชาม ปล่อยแสงเรืองรองน่าหลงใหลท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มมืดลง
ปู้ฟางสูดหายใจเข้าลึกด้วยความพอใจ กลิ่นอ่อนๆ ของปลาหลั่งไหลเข้าโพรงจมูก ก่อนกระจายตัวไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย น้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นจัดเป็นอาหารประจำบ้านที่ทำยากพอสมควร และถือเป็นบททดสอบการควบคุมความร้อนของพ่อครัวแม่ครัวเลยทีเดียว แต่แน่นอนว่าด้วยฝีไม้ลายมือของปู้ฟาง เรื่องแค่นี้ไม่ได้เหนือบ่ากว่าแรงแม้แต่น้อย
นั่นเป็นทางเดียวที่จะทำให้น้ำแกงนั้นขาวใสสะอาดนวลเนียนได้
หลังจากที่นำชามกระเบื้องสีฟ้าขาวออกจากครัวแล้ววางลงบนโต๊ะเรียบร้อย ปู้ฟางก็หยิบชามเล็กออกมา และกำลังจะเริ่มชิมน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาแสนอร่อยฝีมือตนเอง
“นายท่านที่รักของข้า ท่านทำอะไรกินรึ ช่างหอมสุดยอดไปเลย!” ตอนที่ปู้ฟางกำลังจะกิน ศีรษะเล็กก็โผล่ออกจากหลังบานประตู ดวงตากลมโตน่ารักจ้องไปที่ชามน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเบื้องหน้าชายหนุ่ม
ปู้ฟางตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นสายตาก็จับจ้องไปที่เด็กหญิงอย่างไร้อารมณ์ เขาเกือบลืมไปแล้วว่ามีเด็กนี่อยู่ด้วย แต่ก็ไม่ได้ประหลาดใจที่นางจะเดินตามกลิ่นหอมของน้ำแกงมา
“ข้ากำลังลองทำอาหารจานใหม่” ปู้ฟางตอบเรียบๆ
ตอนที่ชายหนุ่มพูดจบ เด็กหญิงก็มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาเป็นที่เรียบร้อย นางเลียปากแผล็บ ดวงตาจ้องไปที่ชามกระเบื้องไม่กะพริบ
“อาหารจานใหม่รึ ดูน่าอร่อยทีเดียวเชียว เป็นน้ำแกงปลาหรือนี่ เหตุใดน้ำแกงจึงเป็นสีขาวน้ำนมเล่า
“ให้ตาย เต้าหู้นี่สวยเป็นบ้า ดูเหมือนงานศิลปะเลยทีเดียว มันหน้าตาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกันหลังจากปรุงสุกแล้ว
“สวรรค์โปรด! หัวปลานี่เนื้อแน่นเป็นบ้า! ดูน่าอร่อยเหลือเกิน!”
......
ปู้ฟางวางชามและตะเกียบลง หันหน้าไปมองเด็กหญิงที่พล่ามไม่หยุด เขาถอนหายใจอย่างกระอักกระอ่วน “ไปหยิบชามกับตะเกียบมา จะได้กินด้วยกัน”
ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกายขึ้นทันที ใบหน้ามีแก้มน่ารักของนางสว่างวาบด้วยรอยยิ้ม “นายท่าน ท่านนี่ยอดเยี่ยมที่สุดในโลกหล้า!”
เสร็จแล้วนางก็วิ่งเข้าครัวไป แล้วกลับออกมาพร้อมชามกระเบื้องในมือ นางจ้องปู้ฟางอย่างกระสับกระส่าย
มุมปากของปู้ฟางฉีกเป็นรอยยิ้มแข็งทื่อ เขาหยิบชามในมือเด็กหญิงมาตักน้ำแกงใส่จนเต็มครึ่งชาม จากนั้นก็เพิ่มชิ้นปลาอ้วนหนานุ่มหนึ่งชิ้นและเต้าหู้ขาวใสสองชิ้นลงไป
เด็กหญิงรีบรับชามไปทันที นางเอาชามเข้ามาสูดดมใกล้ๆ อดอุทานออกมาดังๆ ไม่ได้เมื่อกลิ่นหอมอุ่นปะทะเข้าใบหน้า
เด็กหญิงดูเหมือนจะรู้เรื่องการกินพอสมควรเลยทีเดียว นางไม่ได้หยิบชิ้นปลาขึ้นมากินทันที แต่ยกชามขึ้นซดน้ำแกงเป็นอันดับแรก น้ำแกงสีขาวนวลไหลผ่านริมฝีปากเล็กน่ารักเข้าไปภายในปากนาง น้ำแกงที่ข้นเล็กน้อยทำให้สัมผัสในปากอ่อนโยนราวแพรไหม รสชาติเข้มข้นระเบิดออกมาภายในปากเข้าเกาะกุมต่อมรับรสของนางทันที รสชาติสดชื่นทำให้ร่างกายของนางพลันรู้สึกผ่อนคลาย
“อ... อร่อย! กลิ่นหอมเป็นบ้า!” เด็กหญิงซดน้ำจนพอใจ ดวงตากลมโตของนางหยีเล็กเหมือนจันทร์เสี้ยวสองดวง สีหน้าอิ่มเอมเป็นสุข ราวกับว่าสามารถซดน้ำแกงนี้ไปเรื่อยๆ ได้จนกว่าชีวิตจะหาไม่
“อย่าซดแต่น้ำ กินเนื้อด้วยสิ เจ้าอาจแปลกใจก็เป็นได้” ปู้ฟางเอ่ย ดวงตามองเด็กหญิงที่กำลังซดน้ำแกงอย่างอ่อนโยน
ปู้ฟางหยิบชามตนเองขึ้นมาซดน้ำด้วยเช่นกัน รสชาตินั้นอร่อยล้ำ ความสดของวัตถุดิบแต่ละชนิดแสดงออกมาอย่างแจ่มชัด
“อ้า! ปลานี่... มันให้รสชาๆ ด้วย!” หลังจากที่กินเนื้อปลาเข้าไปแล้ว เด็กหญิงก็ประหลาดใจขึ้นมาทันที แม้เนื้อปลานี้จะให้รสชาๆ แต่ก็ไม่ได้ทำให้นางมองมันแย่ลงแต่อย่างใด แต่กลับดีขึ้นเสียด้วยซ้ำ รสชาๆ เป็นคุณสมบัติเฉพาะของเนื้อปลาเอง เมื่อรวมเข้ากับรสชาติสดชื่นของน้ำแกงแล้ว ความเข้มข้นก็ผสานเข้าด้วยกันอย่างลงตัว ก่อเกิดเป็นรสชาติที่น่าจดจำ
เต้าหู้นั้นก็อ่อนนุ่มเสียจนละลายในปาก รสชาติอ่อนๆ ของเต้าหู้ผสมกับรสชาติที่ค้างในปากของปลาทำให้เด็กหญิงรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด
“นี่เป็นน้ำแกงที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยกินมาเลย!” เด็กหญิงพูดกับปู้ฟางอย่างจริงใจหลังจากซดน้ำแกงหมดจนหยดสุดท้าย ไม่เพียงอร่อยเท่านั้น แต่มันยังทำให้พลังปราณของนางเพิ่มขึ้นอีกด้วย ความรู้สึกอุ่นๆ แพร่กระจายไปทั่วร่าง
“อืม รับทราบ กินเสร็จแล้วก็นอนเร็วๆ แล้วกัน พรุ่งนี้ต้องทำงาน” ปู้ฟางพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ก่อนเอ่ยเตือนนาง
ใบหน้าของเด็กหญิงชะงักค้าง จากนั้นนางก็พ่นลมออกจมูกอย่างจองหอง เด็กหญิงวางชามในมือลงแล้วกำลังจะเดินกลับเข้าห้องไป แต่นางเหมือนลังเลใจอยู่ชั่วครู่เมื่อก้าวถึงประตู เด็กหญิงหันมาหาปู้ฟางแล้วเอ่ยแนะนำตัว “นายท่านตัวเหม็น ข้าชื่อโอวหยางเสี่ยวอี้ เรียกข้าว่าเสี่ยวอี้ก็ได้”
ปู้ฟางชะงักเล็กน้อย “อืม รับทราบ”
"..."
เด็กหญิงมีสีหน้ารำคาญใจ นางคิดในใจ “ข้าบอกชื่อข้าให้รู้แล้ว ตามปกติไอ้นายท่านตัวเหม็นนี่ต้องแนะนำตัวกลับไม่ใช่รึ”
“นายท่านตัวเหม็น ท่านชื่อแซ่อะไร” เสี่ยวอี้ถามอย่างเย่อหยิ่ง
“ปู้ฟาง” ชายหนุ่มตอบขณะเก็บถ้วยชามบนโต๊ะ เด็กหญิงเสี่ยวอี้พ่นลมออกมาอีกหนึ่งที ก่อนกลับไปนอนอย่างพึงพอใจ
หลังจากใส่ถ้วยชามเข้าเครื่องล้างจานเรียบร้อย ปู้ฟางก็ยืดร่างกายคลายเมื่อย ตั้งใจว่าจะเข้านอนแต่หัวค่ำ แม้ร่างกายของเขาจะแข็งแรงขึ้นแล้ว แต่ก็ยังจำเป็นต้องพักผ่อนให้เพียงพอเสมอ
ปู้ฟางกินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเรียบร้อย รสชาติแสนอร่อยจากน้ำแกงยังคงค้างอยู่ในปาก เขาจึงยังไม่อยากทำอาหารใหม่ที่ได้มาอีกจานอย่างขนมจีบทองคำในตอนนี้
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ
เช้าวันรุ่งขึ้น ยามที่แสงแรกสาดกระทบประตูทางเข้าร้าน ปู้ฟางก็ฝึกทำอาหารประจำวันเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยและพร้อมเปิดร้านอีกครั้ง
โอวหยางเสี่ยวอี้ขยี้ตางัวเงียขณะเดินลงมาชั้นล่างของร้าน นางเห็นปู้ฟางกำลังให้อาหารสุนัขสีดำตัวใหญ่อยู่ตรงทางเข้า จึงเดินไปหาเขาด้วยความใคร่รู้ เมื่อเห็นสุนัขสีดำตัวนั้นกำลังกินข้าวผัดไข่ที่นางกินเมื่อวานอยู่ เด็กหญิงก็มีสีหน้างุนงงถึงขีดสุด
ปู้ฟางมองหน้านางแล้วเอ่ยขึ้น “ข้าลืมบอกเจ้าไปเมื่อวาน ในเมื่อเจ้าทำงานที่ร้านข้าเพื่อใช้หนี้ ข้าจะไม่ให้เจ้ากินอาหารในร้าน หากเจ้ากินอาหารในร้านก็ต้องจ่ายเงินด้วย”
เมื่อได้ยินประกาศิตนั้น เด็กหญิงก็บังคับใบหน้าตนเองให้ละออกจากสุนัข แล้วหันกลับมาทำตาน่าสงสารใส่ปู้ฟาง
แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร
“ก็ได้...” นางยอมแพ้ ในใจก่นด่าสาปแช่งปู้ฟางขอให้ไม่ได้แต่งเมียสืบต่อวงศ์ตระกูล
ปู้ฟางนอนขดตัวอาบแสงแดดอบอุ่นอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้ ขณะที่โอวหยางเสี่ยวอี้นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าขมขื่น กระนั้นภาพนี้ก็ยังดู...เข้ากันอย่างประหลาด
ในที่สุดเจ้าอ้วนจินและกลุ่มสหายก็มาถึง ทั้งหมดทักทายปู้ฟางอย่างคุ้นชิน
“อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่ปู้! วันนี้อากาศดีนะ” เจ้าอ้วนจินยิ้ม
ปู้ฟางพยักหน้าแล้วตอบเบาๆ ว่า “อืม” จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินเข้าครัวไป “พวกเจ้าจะสั่งอะไรก็บอกเด็กนั่นแล้วกัน อ้อ วันนี้ข้ามีอาหารรายการใหม่แล้วนะ อยากลองกินดูหรือไม่”
“ให้ตายเถิด! ช่างเป็นเด็กหญิงที่น่ารักอะไรเพียงนี้ เถ้าแก่นี่รสนิยมไม่เหมือนใครดีนะ!” เจ้าอ้วนจินหยอกเย้าปู้ฟาง สายตามองไปที่โอวหยางเสี่ยวอี้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็ต้องเหือดหายไปทันที แก้มของชายอ้วนกระตุกเล็กน้อย
“สวรรค์โปรด! เหตุใดนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้! เวรเถอะ!”
เจ้าอ้วนจินกะพริบตาถี่ๆ ตาจ้องเด็กหญิงเขม็ง “ใช่จริงๆ ด้วย... เป็นนางจริงๆ ! เถ้าแก่ปู้ช่างเป็นชายที่น่าขนหัวลุกเสียจริง เหตุใดจึงเอานางผู้นี้มาเป็นบริกรได้... แล้วพวกพี่ชายสุดร้ายกาจสามคนของนางยินยอมเช่นนั้นรึ”
โอวหยางเสี่ยวอี้เองก็จำเขาได้เช่นกัน นางพ่นลมเยาะก่อนพูดอย่างหมดความอดทน “เจ้าอ้วนจิน จะสั่งอะไร เร็วๆ เข้า”
“ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงกับอาหารจานใหม่แล้วกันวันนี้” เจ้าอ้วนจินรีบตอบ ชายอ้วนคนอื่นๆ ก็สั่งอาหารที่ตนเองอยากกินเช่นกัน แต่ไม่ได้สั่งมากเท่าเมื่อวาน เพราะอย่างไรเสียอาหารแต่ละจานก็ไม่ใช่ถูกๆ
“ได้ รอสักครู่” โอวหยางเสี่ยวอี้จำอาหารที่แต่ละคนสั่งอย่างเอาจริงเอาจังแล้วเดินเข้าครัวไป เมื่อเด็กหญิงไปถึงปากประตูครัว นางก็บอกรายการที่ลูกค้าสั่งกับปู้ฟาง
“อ้าว มีเจ้าอ้วนจินคนเดียวรึที่สั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลา” ปู้ฟางประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายไปมากนัก
นั่นเพราะราคาของน้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นไม่ได้ถูกเลย มันมีสนนราคาอยู่ที่ชามละยี่สิบผลึก เรียกได้ว่าแพงจนน่าจะผิดกฎหมายเลยทีเดียว
มีเพียงคนที่รวยล้นฟ้าเช่นเจ้าอ้วนจินเท่านั้นที่กล้าสั่งอาหารราคาเท่านี้ แม้คนอื่นจะรวยเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้มั่งคั่งเท่าเจ้าอ้วนจิน
“น้ำแกงเต้าหู้หัวปลารึ น่าสนใจ แถมยังราคาตั้งยี่สิบผลึก ข้าทนรอไม่ไหวแล้ว!” เจ้าอ้วนจินนั่งรออาหารอยู่บนเก้าอี้ด้วยความคาดหวัง


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 21 นายท่านตัวเหม็นเป็นคนขี้โกหก!
น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาต้องใช้เวลาทำนานกว่าข้าวผัดไข่ เพราะต้องตั้งไฟไว้ให้เดือดสักพัก ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงทำทั้งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาและข้าวผัดไข่ไปพร้อมๆ กัน
ระหว่างห้องครัวกับห้องอาหารมีหน้าต่างอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าระบบเพิ่งสร้างขึ้นเมื่อครู่ ปู้ฟางวางข้าวผัดไข่ที่ทำเสร็จแล้วลงบนขอบหน้าต่างนั้น ก่อนตะโกนเรียกเด็กหญิงให้มารับไป
“นี่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุง เอาไปให้ลูกค้าเสีย” ปู้ฟางเอ่ย จากนั้นก็เมินใบหน้าเหวอๆ ของเด็กหญิงแล้วกลับเข้าครัวไป
“ไอ้หมอนี่... กล้าสั่งให้ข้าเอาอาหารไปให้ลูกค้าจริงๆ รึ!” ดวงตาของโอวหยางเสี่ยวอี้เบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ด้วยสถานะของนาง ย่อมไม่มีใครหน้าไหนกล้าสั่งให้นางใช้แรงงาน แน่นอนว่าการเอาอาหารไปบริการเหมือนข้ารับใช้นั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง
เด็กหญิงมองไปทางปู้ฟาง ย่นจมูก ก่อนส่งเสียงฮึ่มฮั่มออกมาอย่างโอหัง
นางถือชามด้วยมือทั้งสองข้าง กลิ่นหอมของข้าวผัดโชยกรุ่นขึ้นใส่หน้า ทำให้เด็กหญิงผู้ยังไม่ได้กินข้าวเช้ารู้สึกหิวขึ้นมาทันที
“เหตุใดจึงหอมถึงเพียงนี้!” โอวหยางเสี่ยวอี้กำลังจะเป็นบ้า ราวกับว่าข้าวผัดไข่สีทองชามนี้กำลังปล่อยกลิ่นยั่วให้นางหิวจนไส้จะขาด
“ให้ข้ามาทำงานเยี่ยงสาวรับใช้นี่มันชั่วช้าเกินไปแล้ว!” นางก่นด่าในใจ จากนั้นก็วางข้าวผัดไข่ลงเบื้องหน้าเจ้าอ้วนจินพร้อมพ่นลมด้วยโทสะ “ไอ้อ้วนนี่กล้าให้ข้าเอาอาหารมาให้มันได้อย่างไรกัน!”
เมื่อเจ้าอ้วนจินเห็นโอวหยางเสี่ยวอี้เดินเอาอาหารออกมาให้ด้วยตนเอง เขาก็รีบลุกขึ้นต้อนรับนางด้วยสีหน้าปลื้มปริ่ม
โอวหยางเสี่ยวอี้เมินอีกฝ่ายก่อนรีบเดินหนีไปทันทีที่วางอาหารลงบนโต๊ะเรียบร้อย นางกลัวว่าตนเองจะทนความหิวไม่ไหวแล้วกินข้าวผัดไข่เสียเอง
ปู้ฟางวางข้าวผัดไข่อีกชามบนหน้าต่าง ใบหน้าชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพโอวหยางเสี่ยวอี้ที่เดินกลับมา
เด็กหญิงเอาผ้าเช็ดหน้าพันรอบศีรษะโดยทำปมไว้ตรงโพรงจมูก หน้าตาท่าทางดูเหมือนโจรวิ่งราวไม่มีผิด
“เป็นอะไรไป” ปู้ฟางถามหน้าตาย
“นายท่านตัวเหม็น! รู้หรือไม่ว่าการที่บริกรอย่างข้าต้องทนต่อความอยากกินนั้นมันยากเพียงใด!” เด็กหญิงพูดพร้อมกลอกตาอย่างหัวเสียให้ปู้ฟาง
ปากของชายหนุ่มเปิดกว้าง แต่ไม่ได้ยิ้ม
หนึ่งเค่อต่อมา น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาก็พร้อมกิน กลิ่นหอมเข้มโชยออกจากครัวไหลบ่าเข้าท่วมทั่วทั้งร้านทันที
เจ้าอ้วนจินที่กำลังกินข้าวผัดไข่อยู่หยุดชะงัก เงยหน้าขึ้นดมในอากาศ ราวกับอยากจะสูดกลิ่นหอมนี้เข้าปอดไปเสียให้หมด
“หอมเหลือเกิน! กลิ่นไม่เหมือนข้าวผัดไข่เสียด้วย! หรือว่านี่จะเป็นกลิ่นของอาหารจานใหม่!” เจ้าอ้วนจินพึมพำกับตนเอง จากนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นพร้อมเหลือบไปมองทางครัวด้วยความคาดหวัง
ชามที่ใส่น้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นใหญ่กว่าชามปกติมาก ปู้ฟางจึงไม่ปล่อยให้เด็กหญิงเป็นคนนำมาให้ลูกค้า เขาถือชามค่อยๆ เดินออกจากครัวมา
ทันทีที่เดินออกมายังห้องอาหาร ทุกคนก็หันมาจับจ้องเขาเป็นตาเดียว ต่างคนต่างพากันมองชามยักษ์ในมือปู้ฟางด้วยความสงสัยใคร่รู้ ส่วนเจ้าอ้วนจินก็เริ่มกระสับกระส่าย
“เร็วเข้า! เร็วเข้า!” เจ้าอ้วนจินแทบทนความต้องการลิ้มรสอาหารไม่ไหว และจ้องปู้ฟางที่กำลังเดินทอดน่องมาทางเขาอย่างกระสับกระส่าย
ชามน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาที่วางลงตรงหน้าเจ้าอ้วนจินมีน้ำแกงปลาสีขาวราวน้ำนม เนื้อปลาอวบอ้วนอ่อนนุ่มใสแจ๋วเหมือนผลึกแก้ว และเต้าหู้ที่งามราวหยก กลิ่นหอมหวนเข้มข้นโชยออกจากชามไม่หยุดยั้ง
“นี่น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดเรียบๆ
ทุกคนเข้ามาล้อมวงรอบเจ้าอ้วนจินอย่างกระตือรือร้น ส่งเสียงอึกทึกครึกโครมไปทั่ว ต่างผลักปู้ฟางและเสี่ยวอี้ออกไปให้พ้นทางด้วยร่างอวบหนา
ปู้ฟางไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก เขาเดินกลับไปขดตัวบนเก้าอี้ที่ทางเข้าร้านด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่โอวหยางเสี่ยวอี้นั้นเดือดดาลเป็นอันมาก “ไอ้อ้วนพวกนี้! กล้าดีอย่างไรมาผลักข้า!”
นางกัดฟันกรอด สายตาจ้องกลุ่มชายอ้วนตรงหน้าอยู่สักพัก ก่อนจะรู้สึกว่าตนเองก็ทำอะไรไม่ได้เช่นกัน เด็กหญิงตัวน้อยจึงพ่นลมโกรธออกมาก่อนล้มเลิกความพยายาม
เอื๊อก!
กลุ่มชายอ้วนกลืนน้ำลายเสียงดัง ดวงตาจับจ้องไปที่เจ้าอ้วนจินซึ่งกำลังกินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาด้วยสีหน้ามีความสุขล้นปริ่มอย่างอิจฉาตาร้อน
“เจ้าจินเพื่อนยาก ไอ้น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาชามนี้อร่อยถึงเพียงนั้นเชียวหรือ” ชายอ้วนคนหนึ่งในกลุ่มถามด้วยความสงสัย ความอยากอาหารพุ่งถึงขีดสุดด้วยกลิ่นหอมเกินบรรยาย
เจ้าอ้วนจินพ่นก้างปลาออกจากปาก ใบหน้าอิ่มเอมมีความสุขจนตาเล็กหยี “น้ำแกงปลานี้อร่อยเหาะเกินบรรยาย ยากที่จะจินตนาการได้ว่ามันเป็นแค่น้ำแกงปลาใส่เต้าหู้ เนื้อปลาทั้งอวบอ้วนและอ่อนนุ่ม ความแข็งจัดได้ว่ากำลังพอดี ตอนเคี้ยวนั้นรู้สึกราวกับกำลังถูกนวดเฟ้น เต้าหู้ยิ่งยอดเยี่ยมเข้าไปใหญ่ ทันทีที่เข้าปากข้ามันก็ละลายหายไป! อ้อ นอกจากนี้ยังมีความรู้สึกชาๆ หลังจากที่กินเนื้อปลาเข้าไปอีกด้วย ต้องเป็นเนื้อของอสูรเวทประเภทสายฟ้าเป็นแน่ ข้ารู้สึกได้ถึงพลังปราณที่เพิ่มมากขึ้นขณะกิน โดยรวมแล้ว น้ำแกงเต้าหู้หัวปลานี้คุ้มค่าทุกผลึกทุกเหรียญที่เสียไปเลยทีเดียวเชียว!”
บทสรรเสริญเกียรติคุณของน้ำแกงเต้าหู้ปลาที่ออกจากปากเจ้าอ้วนจินทำให้กลุ่มชายมั่งมีหายสงสัยไปได้ ในที่สุดชายอ้วนผู้ถามคำถามก็ตัดสินใจบางอย่างได้ เขาหันไปหาปู้ฟางแล้วเอ่ยสั่ง “เถ้าแก่ปู้ ข้าอยากสั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาหนึ่งชาม!”
ปู้ฟางโงหัวขึ้นอย่างเกียจคร้านเพื่อมองหน้าชายอ้วนคนนั้น ก่อนตอบอย่างไร้อารมณ์ “ไม่ได้ พลังปราณของเจ้าต่ำเกินไป เจ้าสั่งไม่ได้”
ชายอ้วนผู้นั้นงุนงงเป็นอันมาก จึงพูดขึ้นอย่างกระสับกระส่าย “เถ้าแก่ ข้ามีเงินจ่ายนะ! ข้ามีเงินจ่ายจริงๆ !”
“หากระดับพลังปราณของเจ้าไม่ถึงเกณฑ์ก็สั่งไม่ได้ นี่เป็นกฎของร้าน ไม่เกี่ยวกับเรื่องเงิน” ปู้ฟางพูดเสียงเรียบ รังสีที่เขาแผ่ออกมานั้นเย็นเยียบราวกับไม่สนใจใหญ่ดีในทรัพย์สินเงินทองแม้แต่น้อย แต่ในความเป็นจริงแล้วภายในจิตใจของชายหนุ่มกลับกำลังทรมานเหลือแสน...
ยี่สิบผลึกเชียวนะโว้ย! กว่าจะได้มาแต่ละผลึก เลือดตาแทบกระเด็น!
คำปฏิเสธแสนเย็นชาของปู้ฟางไม่ได้ทำให้คนอื่นประหลาดใจแต่อย่างใด ไม่มีใครซักไซ้ต่อเนื่องจากรู้ดีว่าร้านเล็กๆ ของฟางฟางนี้เคร่งครัดเรื่องกฎเป็นอันมาก
เจ้าอ้วนจินพอใจเป็นที่สุด หลังจากจ่ายค่าอาหารเรียบร้อย เขาก็โบกมือให้ปู้ฟางและกำลังจะจากไป แต่ก่อนที่จะได้ทำเช่นนั้น เด็กหญิงก็หยุดเขาเอาไว้ก่อน ทั้งสองซุบซิบกันอยู่สักพัก
จากนั้นเด็กหญิงก็เดินยิ้มแฉ่งกลับมาราวกับเพิ่งเดินไปเห็นเงินตกอยู่บนพื้น
“นายท่านตัวเหม็น ขอข้าวผัดไข่กับน้ำแกงเต้าหู้หัวปลา” เด็กหญิงตะโกนสั่งอาหารกับปู้ฟางด้วยน้ำเสียงจับใจ ขณะสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ครัว
ปู้ฟางเลิกคิ้วขึ้น “จะชักดาบอีกรึ”
“ข้ามีเงินน่า! รีบไปทำมาให้ข้ากินเร็ว!” เด็กหญิงกระเง้ากระงอดอย่างหัวเสีย
“พลังปราณของเจ้าสูงไม่พอ สั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาไม่ได้” ปู้ฟางลุกขึ้นยืน หากเด็กนี่มีเงินก็ไม่เป็นปัญหา จากที่เขาเห็น นางน่าจะไปยืมเงินมาจากเจ้าอ้วนจิน
“ไอ้คนขี้โกหก! เมื่อวานข้าก็กินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเข้าไปแล้วไง!” เด็กหญิงตอกกลับอย่างหัวเสีย นางกำลังคาดโทษว่าปู้ฟางตั้งใจทำให้ชีวิตนางยุ่งยาก
ปู้ฟางนิ่งไปสักพักก่อนเอ่ยตอบ “ตอนลองชิมอาหารจานใหม่นั้นไม่มีข้อจำกัดใดๆ เจ้าไม่ได้สังเกตรึว่าพลังปราณในตัวเจ้าไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยทั้งๆ ที่เมื่อวานกินเข้าไปเยอะถึงเพียงนั้น ข้าเอาพลังปราณเที่ยงแท้ออกจากอาหารแล้ว เจ้าจึงกินเข้าไปได้อย่างไรเล่า”
ในความเป็นจริงแล้วระบบต่างหากที่เป็นฝ่ายเอาพลังปราณออกจากน้ำแกง เนื่องจากระดับพลังปราณของปู้ฟางต่ำเกินไป หากกินเข้าไปคงเป็นอันตรายแน่นอน ด้วยเหตุนี้ระบบจึงเอาพลังปราณออกจากอาหารจานใหม่ระหว่างที่เขาลองชิมเสมอ ปู้ฟางเพียงแค่ต้องลิ้มรสสัมผัสและรสชาติของอาหารจานใหม่ที่ตนเองทำเท่านั้นเด็กหญิงอับจนด้วยคำพูด นางสังเกตเห็นว่าพลังปราณเที่ยงแท้ของเจ้าอ้วนจินเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมากหลังจากที่กินน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเข้าไป แปลว่าข้อจำกัดนั้นเป็นเรื่องจริง
“เช่นนั้น... เอาข้าวผัดไข่มาให้ข้าชามหนึ่ง” เด็กหญิงรู้สึกเหมือนตนเองโดนหลอก ขณะพูดตอบอย่างหดหู่
“ได้ ขอเวลาสักครู่” ปู้ฟางพูดแล้วเดินกลับเข้าครัวไป
หลังจากที่ชายหนุ่มเดินเข้าครัวไปแล้ว ร่างสามร่างก็ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าร้าน หนึ่งในนั้นคือจีเฉิงเสวี่ย องค์ชายสามผู้สง่างาม ส่วนอีกสองคนที่เหลือคือสองพี่น้องรูปงามตระกูลเซียว
ทันทีที่ทั้งสามเดินเข้าร้านมาก็ต้องตกใจชะงักค้าง เมื่อเห็นเด็กหญิงที่กำลังนั่งหน้าบูดอยู่บนเก้าอี้
“เสี่ยวอี้ เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แม่ทัพโอวหยางตามหาตัวเจ้าแทบพลิกแผ่นดิน! นครหลวงทั้งนครโกลาหลเหมือนภัยพิบัติเข้า!” เซียวหยานยู่ตะโกนด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นเด็กหญิง
ในตอนนั้นเองโอวหยางเสี่ยวอี้ก็เห็นผู้มาเยือนทั้งสาม พอนางหันไปเห็นคนเหล่านั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 22 ปลาดองเหล้ากลิ่นหอมรัญจวนใจ
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้เห็นเซียวหยานยู่ เด็กหญิงก็พลันหมุนตัวกลับแล้วโกยแน่บไปที่ห้องตนเอง นางอยากหลีกหนีไปให้ไกลที่สุดทันทีที่รู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ผู้ที่นางกำลังหนีคือเซียวหยานยู่ สตรีอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งนครหลวง ผู้มีปราณระดับสี่ขั้นจิตยุทธการ เซียวหยานยู่ปรากฏตัวขึ้นข้างเด็กหญิงราวเคลื่อนย้ายมาในพริบตา พร้อมดึงเสื้อโอวหยางเสี่ยวอี้เอาไว้
“ตายแล้ว! พี่หญิงหยานยู่ ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้” โอหยางเสี่ยวอี้กะพริบตาปริบ เมื่อรู้ตัวว่าหนีไปไหนไม่รอด นางก็หันไปมองเซียวหยานยู่ที่มีสีหน้าเย็นเยือกราวน้ำแข็ง พร้อมปั้นหน้าใสซื่อบริสุทธิ์
เซียวหยานยู่เอามือตีศีรษะเด็กหญิงเบาๆ ด้วยความหงุดหงิด “เจ้าเด็กบ้า ปีกกล้าขาแข็งเสียจริง! รู้จักหนีออกจากบ้านเสียด้วย! เจ้ารู้ไหมว่าท่านปู่ของเจ้าเป็นห่วงใจแทบขาดเพียงใด!”
เซียวเสี่ยวหลงและจีเฉิงเสวี่ยเดินเข้ามาหาคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า เซียวเสี่ยวหลงหลิ่วตาให้เด็กหญิงเสียด้วยซ้ำ “พับผ่าสิ นครหลวงแทบเกิดสงครามกลางเมืองด้วยฝีมือของแม่ทัพเฒ่าเพราะเจ้าเด็กแสบนี่ แต่ตัวต้นเรื่องกลับมาซ่อนอยู่ในร้านมีความสุขกับอาหารอร่อยไปเสียได้ ข้าอยากรู้นักว่าท่านแม่ทัพเฒ่าโอวหยางจะกระอักเลือดออกมาหรือไม่เมื่อรู้ข่าว”
“เสี่ยวอี้ เป็นเด็กดีหน่อยสิ ท่านแม่ทัพเฒ่าเป็นห่วงเจ้านะ กลับบ้านเถิด ทำให้ผู้หลักผู้ใหญ่โกรธมันไม่ดี” จีเฉิงเสวี่ยที่ใส่ชุดขาวทั้งตัวมองเด็กหญิงด้วยสายตาอ่อนโยน
โอวหยางเสี่ยวอี้เกาหัวด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนตอกกลับ “ข้าไม่กลับ ปู่เอาแต่บังคับให้ข้าฝึกวิชาทุกวัน ทั้งๆ ที่แขนขาเล็กๆ บอบบางของข้าไม่ได้เหมาะกับการต่อสู้สักนิด แล้วดูสิว่าข้าน่ารักเพียงใด ให้คนน่ารักเช่นข้าไปฝึกวิทยายุทธ์มันไม่เสียของหรอกรึ”
เซียวหยานยู่ขำออกมาทันทีที่ได้ยินคำพูดของเด็กหญิง ทั้งสองโตมาด้วยกันตั้งแต่อ้อนแต่ออก นางจึงชินกับนิสัยของโอวหยางเสี่ยวอี้เป็นอย่างดี
“จักรวรรดิวายุแผ่วนั้นเป็นอาณาจักรการยุทธ์ แม่ทัพเฒ่าโอวหยาง ท่านปู่ของเจ้าก็มาจากพื้นเพนักรบ ทั้งยังคอยรับใช้ข้างกายท่านจักรพรรดิระหว่างเดินทางหลายต่อหลายครั้ง แน่นอนว่าท่านย่อมต้องให้ความสำคัญกับวิทยายุทธ์เป็นธรรมดา และต้องการให้ลูกหลานของท่านสืบทอดความสามารถด้านการรบไป เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีผู้ฝึกตนกี่คนที่อยากฝึกวิชากับท่านปู่เจ้า มีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่ไม่เข้าใจว่าตนเองโชคดีเพียงใด”
แต่โอวหยางเสี่ยวอี้ก็ยังรู้สึกเหมือนโดนละเมิดสิทธิ์อยู่ดี นางปิดปากสนิท หันหน้าขวับไปอีกทางอย่างดื้อดึง
เมื่อเห็นดังนั้น จีเฉิงเสวี่ยและเซียวเสี่ยวหลงก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ทั้งสองเป็นห่วงไม่น้อยเมื่อได้ยินว่าโอวหยางเสี่ยวอี้หนีออกจากบ้านมา แต่ตอนนี้ก็รู้สึกวางใจได้แล้ว
องค์ชายสามลูบหัวโอวหยางเสี่ยวอี้แล้วพูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวอี้ กลับบ้านเสียเถิด ตอนนี้มีผู้เชี่ยวชาญด้านต่างๆ จากหลายสำนักกระจายตัวอยู่ทั่วนครหลวง จึงไม่ใช่เวลาที่เจ้าจะมาพยศ หากถูกลักพาตัวไป จะกลายเป็นตัวถ่วงท่านปู่เจ้าไปเสีย”
โอวหยางเสี่ยวอี้ยังพอมีความเกรงกลัวจีเฉิงเสวี่ยผู้สง่างามอยู่บ้าง นางจึงกะพริบตาปริบแล้วพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง
ตอนนั้นเองปู้ฟางก็ทำข้าวผัดไข่เสร็จ หลังจากวางเอาไว้บนขอบหน้าต่างเรียบร้อย เขาก็ตะโกนเรียกเสียงเย็น “เจ้าเปี๊ยก ข้าวผัดไข่ของเจ้าเสร็จแล้ว”
“อ๊ะ! มาแล้วๆ !” เมื่อได้ยินว่าข้าวผัดไข่ของตนเองทำเสร็จเรียบร้อย โอวหยางเสี่ยวอี้ก็สดใสขึ้นมาทันที นางกระโดดดึ๋งอย่างตื่นเต้นแล้วพุ่งตัวไปที่หน้าต่าง
เด็กหญิงวิ่งถือชามข้าวผัดไข่กลิ่นหอมกลับมาวางลงบนโต๊ะ โอวหยางเสี่ยวอี้ที่กำลังหิวโซไม่สนใจคนอื่นในร้านอีกต่อไป นางเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อยทันที
“เจ้าเด็กนี่... ไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะหาที่แห่งนี้เจอ” เซียวเสี่ยวหลงมีสีหน้าอ่อนโยนขณะดูเด็กหญิงกินข้าวอย่างมูมมาม
“เถ้าแก่ปู้ ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงหนึ่งชาม” องค์ชายสามตะโกนสั่งไปทางห้องครัวอย่างสุภาพ
“จะสั่งอะไรก็บอกเด็กนั่น” ปู้ฟางตอบโดยไม่ออกจากครัว
จีเฉิงเสวี่ย เซียวเสี่ยวหลง และเซียวหยานยู่ชะงักไป
เด็กหญิงที่กำลังสาละวนกับการกินสะดุ้งทันที นางเงยหน้าขึ้น ใบหน้ามีเมล็ดข้าวสองสามเมล็ดติดอยู่ จากนั้นก็พูดด้วยท่าทางน่ารัก “ตอนนี้ข้าทำงานเป็นบริกรที่ร้านนี้อยู่ หากจะสั่งอะไรก็บอกข้า”
“เจ้าเนี่ยนะเป็นบริกร” เซียวเสี่ยวหลงตาเบิกกว้าง เขาจ้องโอวหยางเสี่ยวอี้ด้วยสีหน้าประหลาด “เถ้าแก่ปู้ช่างเป็นชายที่น่ากลัวจริงๆ ! เขาถึงกับกล้าจ้างเด็กนี่เป็นบริกร ไม่กลัวพี่ชายป่าเถื่อนสามคนจากตระกูลโอวหยางเลยรึ”
เซียวหยานยู่มุ่นคิว “เสี่ยวอี้ เพียงเท่านี้เถ้าแก่ปู้ก็บริหารร้านยากแล้ว อย่าทำให้เขากลุ้มใจไม่ได้หรือ”
จีเฉิงเสวี่ยพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมจริงจังเช่นกัน
โอวหยางเสี่ยวอี้มองหน้าคนทั้งสามอย่างไร้อารมณ์ นางอยากพ่นข้าวในปากใส่หน้าสามคนนี้เป็นอันมาก หมายความว่าอย่างไรกันที่ว่านางทำให้คนอื่นกลุ้มใจ นางนี่ช่าง... น่ายำเกรงถึงเพียงนั้นเชียวรึ!
เป็นเพราะไอ้นายท่านตัวเหม็นนั่นแท้ๆ ที่มาข่มขู่บังคับให้นางจ่ายหนี้ด้วยร่างกาย
โอวหยางเสี่ยวอี้กลืนข้าวผัดไข่ในปาก ก่อนพ่นลมเยาะ “รีบๆ หน่อย จะสั่งก็สั่งมา! ข้าไม่มีเวลามาเสียกับพวกท่านหรอกนะ”
ตอนนั้นเองทั้งสามก็ตระหนักได้ว่าเถ้าแก่ปู้ให้โอวหยางเสี่ยวอี้ทำงานเป็นบริกรที่ร้านจริงๆ พวกเขารู้สึกประทับใจในความกล้าหาญของปู้ฟางไม่น้อย ทุกคนรู้ดีว่านายหญิงน้อยแห่งตระกูลโอวหยางเป็นตัวแสบอันดับหนึ่งในนครหลวง การสร้างความวุ่นวายคือนิสัยของนาง
“หา มีรายการอาหารใหม่ด้วยรึ” เซียวเสี่ยวหลงอุทานด้วยความตื่นเต้น ตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อเห็นชื่ออาหารใหม่บนป้าย
เซียวหยานยู่และจีเฉิงเสวี่ยเองก็หันไปมองด้วยความสนใจเช่นกัน การที่เถ้าแก่ปู้ขายอาหารจานใหม่นั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ที่จะมองข้ามไปได้
“ปลาดองเหล้ากับน้ำแกงเต้าหู้หัวปลารึ” เซียวเสี่ยวหลงอ่านออกเสียง จากนั้นดวงตาของเขาก็หยีเล็ก มุมปากกระตุก “จานละยี่สิบผลึก... อาหารเถ้าแก่ปู้นี่แพงหูฉี่ไม่ทิ้งลายจริงๆ”
“น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาอร่อยเหาะไปเลย! ข้าลองกินดูแล้วเมื่อวาน! ขอบอกเลยว่าอร่อยมากๆ ! เป็นน้ำแกงที่รสเลิศที่สุดที่ข้าเคยกินมา! อร่อยกว่า ‘น้ำแกงปลากระจกวิจิตรเจ็ดดาว’ ของลุงอ้วนเสียอีก” โอวหยางเสี่ยวอี้พูด ดวงตาเป็นประกาย
เซียวหยานยู่ประหลาดใจมาก ลุงอ้วนที่โอวหยางเสี่ยวอี้พูดถึงคือหัวหน้าพ่อครัวหลวงประจำพระราชวัง น้ำแกงปลานี้เทียบเท่าอาหารจานเอกของลุงอ้วนจริงๆ น่ะหรือ
“ข้าอยากกินเหลือเกิน ในเมื่อเสี่ยวอี้โฆษณาเช่นนี้แล้ว ข้าจะลองสั่งดูก็แล้วกัน... เอาปลาดองเหล้า” จีเฉิงเสวี่ยยิ้มจนตาหยีอย่างสง่างาม
โอวหยางเสี่ยวอี้จ้องหน้าองค์ชายด้วยสีหน้าราบเรียบ ความสัมพันธ์อันดีระหว่างเราระเหยหายไปไหนแล้วกันนะ
“เช่นนั้นข้าสั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาก็แล้วกัน” เซียวหยานยู่สั่งเสียงเบา เสียงของนางไพเราะราวบทเพลงของนกน้อย
“ข้า... ข้าขอข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงเหมือนเดิม” เซียวเสี่ยวหลงรู้สึกเจ็บกระดองใจเหลือเกิน... เขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าปู้ฟางจะมีอาหารจานใหม่ จึงเอาผลึกมาไม่พอจ่าย หนำซ้ำร้านนี้ยังไม่อนุญาตให้ลูกค้าติดไว้ก่อนเสียด้วย
“ได้ รอสักครู่” เด็กหญิงจำรายการอาหารที่ทั้งสามสั่งอย่างจริงจัง จากนั้นก็เดินไปที่หน้าต่างครัวเพื่อบอกปู้ฟาง
“ได้ รับทราบ” ปู้ฟางพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ แล้วจึงหันหลังกลับไปเตรียมวัตถุดิบ
“มีคนสั่งปลาดองเหล้าด้วยรึ” ปู้ฟางเองก็อยากเห็นหน้าตาของจานนี้เช่นกัน
ชายหนุ่มเดินไปที่ถังสุราแล้วเปิดผ้าปิดถัง กลิ่นหอมเข้มพวยพุ่งออกจากถังสุราทันที ทำให้ใบหน้าของชายหนุ่มกลายเป็นสีแดงเล็กน้อยจากกลิ่นที่ชวนให้ดื่มด่ำเมามาย
เขาหยิบปลาทะเลน้ำแข็งระดับสามออกมา เห็นแล้วว่าเนื้อที่เคยเป็นสีฟ้าอ่อนบัดนี้กลับกลายเป็นสีชมพูจากกระบวนการหมัก ปลาทะเลน้ำแข็งนี้ถูกธัญพืชหมักเหล้าที่ทั้งเหนียวและเข้มข้นคลุมไว้อย่างถ้วนทั่ว
ปู้ฟางปาดธัญพืชหมักเหล้าออกจากผิวของปลาทะเลน้ำแข็ง จากนั้นก็วางปลาลงบนเขียง แล้วบั้งเนื้อปลาด้วยมีดสองถึงสามครั้ง เพื่อดึงรสชาติของปลาให้ออกมาอย่างเต็มเปี่ยมขณะนึ่ง
ชายหนุ่มวางปลาทะเลน้ำแข็งลงบนจานอย่างระมัดระวัง ก่อนใส่ลงในซึ้งไม้ไผ่ แล้วเริ่มกระบวนการนึ่งปลา
กระบวนการนี้ใช้เวลาเกือบหนึ่งเค่อ ปู้ฟางหันไปเริ่มเตรียมน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเป็นอันดับต่อไป ชายหนุ่มคุ้นชินกับวิธีทำ เนื่องจากเตรียมอาหารจานนี้มาสองสามครั้งแล้ว การเคลื่อนไหวของเขาจึงต่อเนื่องสวยงามไร้ที่ติ
เมื่อน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเริ่มเดือด ปู้ฟางก็ทำข้าวผัดไข่เป็นจานต่อไป เนื่องจากเป็นจานที่ใช้เวลาทำน้อย จึงเสร็จอย่างรวดเร็ว
โอวหยางเสี่ยวอี้ใช้วิธีอุดจมูกสุดแปลกของนางในการเอาอาหารออกไปให้ลูกค้าอีกครั้ง มุมปากของปู้ฟางกว้างออกแต่ไม่เป็นรอยยิ้ม ในตอนนั้นเองที่กลิ่นหอมหวนลอยล่องออกจากซึ้งไม้ไผ่ กลิ่นชวนฝันนี้เป็นกลิ่นปลาเคล้ากลิ่นสุรา
เมื่อจีเฉิงเสวี่ยได้กลิ่นที่ลอยออกจากห้องครัว ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นทันที เนื่องจากจอมยุทธ์ย่อมชอบร่ำสุราโดยธรรมชาติ เพียงได้กลิ่นหอมเข้มนี้ องค์ชายสามก็รู้แล้วว่าสุราดังกล่าวเป็นสุราชั้นเลิศ เขาเริ่มน้ำลายสอด้วยความอยากอาหาร จิตใจจดจ่ออยู่กับช่วงเวลาที่ตนเองจะได้กิน
เมื่อครบเวลาที่กำหนด ปู้ฟางก็เปิดฝาซึ้งไม้ไผ่ ไอน้ำพุ่งออกจากซึ้งลอยขึ้นสู่เบื้องบน กลิ่นของไอน้ำนั้นสดชื่นและหอมอ่อนๆ น้ำที่ใช้นึ่งเต็มไปด้วยพลังชีวิต เป็นน้ำที่นำมาจากทะเลสาบมังกร อันเป็นถิ่นที่อยู่ของเป็ดอสูรเวทระดับเจ็ด ที่อาศัยอยู่ ณ เทือกเขาน้ำพุมังกร
ปู้ฟางหยิบปลาดองเหล้าออกมาวางบนโต๊ะในห้องครัว
หลังผ่านกระบวนการหมักและนึ่งเรียบร้อย หนังสีฟ้าของปลาทะเลน้ำแข็งก็เปลี่ยนเป็นสีแดงอมชมพูระเรื่อ หนังนั้นสว่างใสเหมือนหยก ดูราวกับกำลังส่องประกายสุกสกาว ธัญพืชหมักเหล้าทะลักออกจากรอยผ่าที่ท้องปลา น้ำขลุกขลิกจากกระบวนการนึ่งนั้นข้นและดูกลมกล่อม เนื้อปลาที่บั้งเอาไว้เปิดกว้างเพราะการนึ่ง เผยให้เห็นมันระยิบระยับที่ไหลออกจากเนื้อปลา
ปู้ฟางเองยังยืนกลืนน้ำลาย ใบหน้าแดงเรื่อจากกลิ่นสุราหอมหวน
ชายหนุ่มไม่ได้ให้โอวหยางเสี่ยวอี้นำอาหารจานนี้ออกไปให้ลูกค้า เนื่องจากเป็นอาหารรายการใหม่ เขาจึงอยากนำมาให้ด้วยตนเอง
ขณะที่ชายหนุ่มเดินออกจากครัว กลิ่นสุราหอมรัญจวนก็แผ่ซ่านออกจากปลาดองเหล้าเข้าปกคลุมไปทั่วร้าน


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 23 ยังคงพูดถึงปลาดองเหล้ากลิ่นหอมรัญจวนใจ
“สุราที่หมักจากธัญพืชหมักเหล้านี้น่าจะเลิศรสดีแท้” จีเฉิงเสวี่ยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาวาวเป็นประกาย กลิ่นสุราที่โชยเข้าจมูกนั้นทั้งเข้มข้นและกลมกล่อมเทียบได้กับ “สุราเพลิงชัชวาลหอมชั้นเยี่ยม” จากวังหลวงเลยทีเดียว
ตอนที่พ่อครัวหนุ่มนำปลาดองเหล้าออกมาให้องค์ชายสาม ทุกคนในร้านต่างหันมามองเป็นตาเดียว แม้แต่เด็กหญิงยังชะเง้อคอมองด้วยความอยากรู้ว่าหน้าตาของมันจะเป็นอย่างไร แม้ตัวนางเองจะเชื่อมั่นสุดหัวใจว่าปลาดองเหล้าต้องไม่อร่อยเท่าน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาก็ตาม
“สวยเหลือเกิน...” เซียวหยานยู่อุทานเบาๆ เมื่อเห็นปลาทะเลน้ำแข็งที่ส่องประกายสีชมพูอ่อน ดวงตาของนางจับจ้องอยู่ที่อาหารจานใหม่นี้ทันที
หนังปลาที่ปรุงสุกด้วยกรรมวิธีที่ปู้ฟางใช้ทั้งแน่นและเด้งเมื่อสัมผัส ธัญพืชหมักเหล้าไหลออกมาจากรอยผ่าที่ท้อง ส่งกลิ่นหอมและความร้อนออกมาในคราวเดียวกัน กลิ่นสุราเข้มข้นเอ่อล้นออกจากปากปลา ให้ความรู้สึกราวกับมันกำลังแหวกว่ายอยู่ในมหาสมุทร
“นี่ปลาดองเหล้าที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดหน้าตาย
จีเฉิงเสวี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยความอดรนทนไม่ไหว แม้จะอยากกินอาหารตรงหน้ามากเท่าใด การเคลื่อนไหวของชายหนุ่มก็ยังเป็นขั้นเป็นตอน องค์ชายสามใช้ตะเกียบจิ้มดูเพื่อตรวจสอบความแน่นของหนังปลา แรงต้านที่ผลักตะเกียบกลับมานั้นทำให้เขายิ้มพอใจ
มีเพียงพ่อครัวที่ควบคุมความร้อนได้แม่นยำเหมือนจับวางเท่านั้นที่จะนึ่งหนังปลาให้ออกมาเด้งได้เท่านี้ หากนึ่งไวไปหนังปลาจะแข็งกระด้างและเนื้อจะสาก แต่หากนึ่งนานไปหนังปลาจะเหนียวเคี้ยวยาก ส่วนเนื้อก็เหลวเละไม่น่ากิน
เขาดันตะเกียบไปข้างหน้าเล็กน้อย ตะเกียบตัดผ่านหนังปลาเข้าไป น้ำมันปลาใสแจ๋วไหลออกมาจากรอยแยก ตามมาด้วยกลิ่นหอม
จีเฉิงเสวี่ยคีบเนื้อปลาส่วนใกล้ครีบออกมาก่อน เนื่องจากเป็นส่วนที่อร่อยที่สุดและมีคุณภาพดีที่สุด ผู้ที่มีความรู้เรื่องการกินปลาจะเลือกส่วนนี้ก่อนเสมอ
ดวงตาของชายหนุ่มเป็นประกายทันทีที่เนื้อปลาเข้าปาก เขารู้สึกราวกับว่าตนเองไม่ได้กินปลาอยู่ แต่กำลังดื่มสุราหนึ่งจอกแทน กลิ่นสุราไหลทะลักออกจากเนื้อปลา เข้าโอบอุ้มปากของเขาเอาไว้ แต่แท้ที่จริงแล้วกลับเป็นชิ้นเนื้อปลาที่ทั้งสดและนุ่มเข้ามาเกาะกุมต่อมรับรสของเขาต่างหาก
ปลานั้นมีรสชาติสดชื่นทั้งยังให้ความรู้สึกเย็นเล็กน้อย การผสมผสานกันของความรู้สึกร้อนและเย็นสร้างสัมผัสที่ตัดกันแต่กลับมีรสชาติดีเลิศอย่างน่าประหลาด
จีเฉิงเสวี่ยหลับตาลง ดื่มด่ำกับรสชาติอาหารในปาก เขาพยักหน้า ใบหน้าดูราวกำลังเมามาย จากนั้นก็คีบปลาชิ้นใหญ่เข้าปากไปอีกครั้ง
“เถ้าแก่ปู้ ปลานี่ไม่ใช่ปลาธรรมดาใช่หรือไม่ ความรู้สึกเย็นๆ ของเนื้อปลานี้สำคัญมาก เพราะทำให้รสชาติของปลาที่อร่อยอยู่แล้วทวีความเลิศรสขึ้นไปอีก” จีเฉิงเสวี่ยพูดขณะกิน
คนอื่นๆ นั้นกลืนน้ำลายอย่างไม่รู้ตัว ขณะมององค์ชายคีบอาหารด้วยตะเกียบอย่างรวดเร็ว แม้แต่เด็กหญิงก็ยังจับจ้องปลาดองเหล้าไม่วางตา พลางคิดไปว่าดูน่าอร่อยดี...
“ปลาที่ใช้คือปลาทะเลน้ำแข็งระดับสามจากทะเลตะวันออกเฉียงเหนือของจักรวรรดิวายุแผ่ว เนื้อของปลาชนิดนี้เย็นจัด แต่ความเย็นนั้นสลายหายไปไม่น้อยหลังผ่านกระบวนการปรุงสุก เมื่อรวมเข้ากับความร้อนจากธัญพืชหมักเหล้า ความร้อนและความเย็นจะผสานเข้าด้วยกัน ก่อให้เกิดเป็นสัมผัสที่แตกต่างระหว่างสองขั้ว” ปู้ฟางอธิบายเล็กน้อยก่อนเดินกลับเข้าครัวไป น้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นยังเตรียมไม่เสร็จ ชายหนุ่มจึงไม่อยากเสียท่า
เมื่อได้ยินดังนั้น จีเฉิงเสวี่ยก็รู้ว่าเหตุใดเขาจึงคุ้นเคยกับรสชาติของมันนัก ปลาทะเลน้ำแข็งเป็นอสูรเวทหายาก กระทั่งองค์ชายอย่างเขานานๆ ถึงจะได้ลิ้มรสสักที ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่าจะได้กินปลาชนิดนี้ที่ร้านอาหารห่างไกลในนครหลวง
“ทุกคน มาลองชิมดูสิ ปลานี่อร่อยมาก รสชาติของธัญพืชหมักเหล้าเองก็กลมกล่อมมากเช่นกัน จัดได้ว่าคุ้มราคาทุกผลึกทุกเหรียญเลยทีเดียว” จีเฉิงเสวี่ยพูดด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นว่าทุกคนกำลังจ้องเขาอยู่
เซียวเสี่ยวหลงรีบคีบปลาด้วยตะเกียบของตนอย่างไม่รีรอแล้วเอาใส่ปากทันที แต่เซียวหยานยู่สงวนท่าทีกว่า นางรอจนน้องชายกินเสร็จ แล้วจึงคีบปลาขึ้นมาชิ้นหนึ่งด้วยท่าทางสง่างาม
เซียวเสี่ยวหลงเบิกตากว้าง หายใจเอาควันร้อนๆ หอมกลิ่นสุราฉุยออกจากปาก เนื้อปลานั้นอร่อยเกินความคาดหมายของเขาไปมาก สัมผัสที่ตัดกันระหว่างความร้อนจากเหล้าหมักและความเย็นจากเนื้อปลาจัดได้ว่ายอดเยี่ยมมากเหลือเกิน
“อร่อย!” ชายหนุ่มมีสีหน้าเหมือนมึนเมา
เด็กหญิงกลืนน้ำลายเอื๊อก แอบยื่นตะเกียบออกไปหมายจะคีบเนื้อปลามากินด้วยเช่นกัน แต่นางก็ถูกจีเฉิงเสวี่ยที่กำลังยิ้มอยู่ขัดด้วยการชี้ไปที่กฎบนป้ายรายการอาหารเสียก่อน
โอวหยางเสี่ยวอี้บันดาลโทสะทันที นางมีปราณเพียงระดับสองขั้นเจ้ายุทธการ จึงทำให้กินไม่ได้!
เซียวหยานยู่นั้นมีมารยาทกว่าเซียวเสี่ยวหลงมาก แต่ดวงตาของนางขณะพยักหน้าก็เป็นประกายเช่นกัน
ไม่นานนักปลาดองเหล้าก็ถูกแยกชิ้นส่วนโดยนักชิมทั้งสามคนเป็นที่เรียบร้อย แต่ละคนมีสีหน้าเป็นสุข เมื่อปู้ฟางเอาน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาออกมา สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นดื่มด่ำกับความอร่อยเกินบรรยายโดยพลัน
น้ำแกงเต้าหู้หัวปลามีกรรมวิธีการทำที่แตกต่างจากปลาดองเหล้า ทั้งสามจึงได้ลิ้มรสชาติของปลาอย่างเต็มที่ แม้จะมีอาหารจานปลาเพียงสองจาน แต่ก็เป็นสองจานที่ดึงรสชาติความอร่อยของปลาออกมาได้ถึงขีดสุด
โอวหยางเสี่ยวอี้เบ้ปากด้วยความหดหู่ นี่เป็นครั้งแรกที่นางเริ่มรู้สึกว่าการที่ท่านปู่ของนางคะยั้นคะยอให้ฝึกปราณเป็นความคิดที่ถูกต้องแล้ว เด็กหญิงคิดว่าหากตนเองตั้งใจเสียตั้งแต่ตอนนั้น แล้วรีบฝึกจนมีปราณระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ ป่านนี้ก็คงได้กินของอร่อยไปแล้ว
“ขอบคุณที่อุดหนุน ทั้งหมดห้าสิบผลึก” ปู้ฟางแจ้งค่าเสียหายด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
เมื่อกินอิ่มเรียบร้อย ทั้งสามก็ต้องพบความจริงอันน่าเจ็บปวดยามที่ต้องจ่ายเงิน ห้าสิบผลึก... มันมากกว่าจำนวนเงินที่ผู้ฝึกตนระดับสองใช้ในหนึ่งเดือนเสียอีก
“เถ้าแก่ปู้... อาหารแต่ละจานของท่านนี่แพงเป็นบ้า” เซียวเสี่ยวหลงปากกระตุก
“แต่ก็คุ้มค่าเงินไม่ใช่หรือ” ปู้ฟางมองหน้าชายหนุ่มพร้อมพูดหน้าตาย
“ก็ได้ ท่านเป็นเจ้าของร้าน พูดอะไรก็ไม่ผิด...” เซียวเสี่ยวหลงไม่ได้เถียงกลับ ทำเพียงปั้นสีหน้าบูดบึ้งเท่านั้น ราคานี้สำหรับบุตรชายของแม่ทัพผู้มั่งมีถือว่าจ่ายไหว
ทั้งสามออกจากร้านไป ก่อนจะออกไปนั้น พวกเขาพยายามพาโอวหยางเสี่ยวอี้กลับไปด้วย แต่กลับถูกปู้ฟางหยุดไว้เสียก่อน
“วันนี้นางยังทำงานไม่เสร็จ ยังไปไม่ได้ หลังปิดร้านแล้วค่อยกลับได้” ชายหนุ่มเอ่ย
เซียวหยานยู่และอีกสองคนที่เหลือมองหน้าปู้ฟางด้วยสีหน้าประหลาด แต่ก็ไม่ได้ดึงดันและยอมจากไปแต่โดยดี
สีหน้าของเด็กหญิงบูดเบี้ยวไม่พอใจ นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ เอาคางเกยแขนตนราวกับกำลังคิดหนักเรื่องชีวิตอยู่
“นายท่านตัวเหม็น อาหารของท่านอร่อยมาก แต่เหตุใดจึงต้องมีกฎว่าจะต้องมีระดับพลังปราณเท่าใดก่อนกินด้วยเล่า เช่นนี้ข้าก็กินไม่ได้เลยสิ... ท่านพยายามจะบังคับให้ข้าต้องฝึกหนักเช่นนั้นรึ” โอวหยางเสี่ยวอี้บ่น
“วัตถุดิบที่มีคุณภาพทำให้อาหารอร่อย ยิ่งวัตถุดิบมีคุณภาพสูงเท่าไหร่ ก็จะยิ่งมีพลังปราณมากขึ้นเท่านั้น และทำให้อาหารอร่อยมากขึ้นไปอีก” ปู้ฟางอธิบายหน้าตาย “ทว่าพลังปราณในอาหารที่มีมากนั้น จะทำให้ผู้ฝึกตนที่มีระดับปราณไม่สูงพอถึงแก่ความตายได้หากกินเข้าไป”
“ฮึ! กลับบ้านเมื่อไหร่ข้าจะตั้งใจฝึกให้ตายไปข้างหนึ่งเลยคอยดู วันหนึ่งข้าจะต้องได้กินอาหารที่ร้านท่านครบทุกจาน” โอวหยางเสี่ยวอี้พูดพร้อมหัวเราะประกาศศักดา จากนั้นก็แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ชายหนุ่มเจ้าของร้าน
“อ้อ ได้เลย แต่ต้องจ่ายค่าอาหารด้วย อย่าลืมเสียเล่า” ปู้ฟางพูดอย่างกระตือรือร้น
เด็กหญิงจนซึ่งคำพูด
หลังจากที่จีเฉิงเสวี่ยและอีกสองคนออกจากร้านมา เซียวหยานยู่ก็คิดอยู่นาน ก่อนตัดสินใจบอกแม่ทัพเฒ่าโอวหยางว่าตอนนี้หลานสาวของเขาอยู่ที่ใด
เมื่อแม่ทัพเฒ่าโอวหยางรู้ข่าวก็งุนงงไปทันที “เหตุใดไอ้ตัวแสบนั่นถึงต้องหนีออกจากบ้านไปเป็นบริกรในร้านอาหารไกลปืนเที่ยงด้วยเล่า”
“พวกเจ้าทั้งสาม... จงไปที่ร้านบ้าบออะไรนั่นแล้วเอาน้องหญิงของพวกเจ้ากลับมา! เจ้าตัวแสบนั่น หากข้าไม่สั่งสอนให้หลาบจำเสียบ้าง วันหนึ่งนางคงได้ทำงามหน้าปีนขึ้นเศียรจักรพรรดิไปดึงหนวดของพระองค์เป็นแน่!”
แม่ทัพเฒ่าโอวหยางที่นั่งอยู่บนยกพื้น ออกคำสั่งแก่พี่น้องสามคนที่หน้าตาท่าทางเหมือนหมีซึ่งอยู่เบื้องล่าง
“ขอรับ!” พี่น้องทั้งสามคนตอบเสียงทุ้ม ก่อนหันหลังแล้วรีบพุ่งออกจากตำหนักไป
การที่พี่น้องคนเถื่อนจากตระกูลโอวหยางออกปฏิบัติการพร้อมหน้าพร้อมตากันเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ เรื่องนี้ทำให้หลายฝ่ายหันมาสนใจ แต่เมื่อรู้ว่าพี่น้องคนเถื่อนทั้งสามกำลังเดินทางไปรับน้องสาวจากร้านอาหารรูหนู คนพวกนั้นก็ถึงกับอับจนด้วยคำพูด
การทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เช่นนี้ สมกับที่เป็นตระกูลโอวหยางโดยแท้
ส่วนปู้ฟางก็ไม่ได้รู้สึกตัวแม้แต่น้อยว่ายักษ์ปักหลั่นในร่างคนทั้งสามกำลังพุ่งตรงมาหาเขาอย่างมุทะลุดุดัน ชายหนุ่มมัวแต่นอนขดอยู่บนเก้าอี้... ตากแดดอุ่นๆ สบายใจเฉิบ


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 24 สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางนี้ช่าง... แข็งแกร่งไร้เทียมทาน
บุตรชายหน้าตาเหมือนคนเถื่อนทั้งสามของตระกูลโอวหยางเป็นบุตรของโอวหยางซงเหิง หัวหน้าตระกูลคนปัจจุบัน ทั้งสามมีแผ่นหลังกว้าง เอวหนา รูปร่างหน้าตาเหมือนยักษ์ปักหลั่น ความสามารถในการต่อสู้และพละกำลังมหาศาล ทำให้ทุกคนในนครหลวงมองพี่น้องทั้งสามว่าเป็นปีศาจจอมทำลายล้าง และได้รับสมญานามว่า สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยาง
บุตรชายคนแรกมีนามว่าโอวหยางเจิน คนที่สองมีนามว่าโอวหยางอู๋ และคนสุดท้ายมีนามว่าโอวหยางตี้ เมื่อนำชื่อต้นของทั้งสามมารวมกัน จะแปลได้ว่า “แข็งแกร่งไร้เทียมทาน” สามพี่น้องนี้เป็นแฝดสาม จึงมีหน้าตาเหมือนกันพอสมควร นอกจากนี้พลังปราณยังใกล้เคียงกันอีกด้วย โดยอยู่ที่ระดับสี่ขั้นจิตยุทธการ สามคนนี้เคยตามโอวหยางซงเหิงผู้เป็นบิดาไปรบอยู่ครั้งหนึ่ง จึงมีประสบการณ์ห้ำหั่นคร่าชีวิตในสนามจริง
แม้ทั้งสามจะได้รับสมญานามว่าสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยาง และไม่รู้จักพินอบพิเทาใครหน้าไหนทั้งนั้นในนครหลวง แต่สามพี่น้องชายชาตรีกลับเชื่อฟังโอวหยางเสี่ยวอี้ น้องหญิงเพียงคนเดียวของพวกเขาเป็นอย่างมาก ทันทีที่ได้รู้ข่าวว่าน้องหญิงตัวเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมถูกจองจำไว้ที่ร้านอาหารรูหนู ทั้งสามก็พลันบันดาลโทสะขึ้นมา
พี่น้องทั้งสามคนที่กำลังมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารในตอนนี้ เปรียบเสมือนภูเขาไฟที่ใกล้จะปะทุไม่มีผิด
เจ้ารู่เก๋อและซุนฉีเซี่ยงที่กำลังแอบเฝ้าสังเกตการณ์ความเป็นไปของร้านอยู่นั้น สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวนี้ทันที และกำลังปลื้มปริ่มกับหายนะครั้งนี้ เจ้ารู่เก๋อยิ้มเยาะไม่หยุด ชายหนุ่มรอโอกาสแก้แค้นมานาน แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเขาไม่ต้องมือสกปรกเองเสียนี่
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางได้ชื่อว่าเป็นปีศาจจอมทำลายล้าง เพราะไม่ว่าจะย่างกรายไปแห่งหนใด ทุกสิ่งก็พังราบคาบเป็นหน้ากลองทั้งสิ้น เมื่อโอกาสมาถึง เจ้ารู่เก๋อก็เพียงแค่ต้องเดินไปเหยียบหน้าไอ้เจ้าของร้านหน้าตายนั่นเท่านั้น
หากมุ่งหน้าตามถนนสายหลักของนครหลวงไปเรื่อยๆ เมื่อเดินผ่านร้านปักษาเพลิงนิรันดร์ไปไม่กี่จั้งแล้วเลี้ยวซ้าย ก็จะเจอตรอกๆ หนึ่ง พอเข้าไปในตรอกนั้นเรียบร้อย จะเจอร้านเล็กๆ ของฟางฟาง
ปู้ฟางเจ้าของร้านกำลังนอนขดอาบแดดอยู่บนเก้าอี้ ไอแดดทำให้ชายหนุ่มอุ่นไปทั้งร่างและเริ่มง่วงนอน
โอวหยางเสี่ยวอี้นั่งอยู่ใกล้ๆ กันและกำลังเบื่อสุดขีด ในเมื่อไม่มีอะไรทำ เด็กหญิงที่อยากกินปลาดองเหล้าและน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาสุดกู่จึงเริ่มฝึกพลังปราณอย่างแข็งขัน
ทันทีที่สามพี่น้องตระกูลโอวหยางเดินเข้ามาในตรอก พลังปราณที่ร่างของทั้งสามแผ่ออกมาก็ทำให้เกิดลมกรรโชกแรงเสียจนฝุ่นตลบไปหมด
ตูม ตูม ตูม!
ทั้งสามเปรียบเสมือนสัตว์ร้าย ทุกครั้งที่ก้าวเดิน พื้นก็พลันสั่นไหว
“พี่ใหญ่! ไอ้ร้านรูหนูข้างหน้านั่นอย่างไรเล่าที่จับน้องหญิงของเราไปจองจำ! เราไปสังหารไอ้เจ้าของร้ายโฉดชั่วนั่นกันเถิด” โอวหยางอู๋พูดเสียงต่ำ ดวงตาโกรธเกรี้ยว
โอวหยางตี้ตบหน้าอกตนเอง หนวดปลิวไสวตามแรงตะโกน “พับผ่าสิ! กล้าดีอย่างไรมาจับน้องหญิงสุดที่รักของพวกเราไปขังไว้! ข้าขอสาบานต่อหน้าฟ้าดินว่า หากวันนี้ไม่ได้ฉีกมันเป็นชิ้นๆ ข้าจะไม่ร่ำสุราไปอีกสามวัน!”
“ไปดูกันเถิดว่าใครหน้าไหนกันที่มันกล้าทำเช่นนี้” โอวหยางเจินเป็นคนที่มีสติที่สุดในสามพี่น้อง แต่ในเมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับน้องหญิงของเขา เขาจึงใจจดจ่อเป็นพิเศษ ชายหนุ่มนึกถึงเสียงน่ารักและใบหน้างดงามของน้องหญิงตน เมื่อจินตนาการว่าบัดนี้นางกำลังถูกทรมานแสนสาหัสอยู่ในร้านอาหารรูหนูนั่น ก็รู้สึกราวกับหัวใจของตนกำลังถูกฉีกเป็นชิ้น
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนพื้นหน้าร้านรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือน มันลืมตาขึ้นทันทีอย่างระแวดระวัง แล้วมองไปยังร่างยักษ์ทั้งสามที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา จากนั้นเจ้าสุนัขก็เปิดปากหาวแล้วนอนต่อไป
ปู้ฟางเองก็ตื่นเพราะแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินเช่นกัน เขามองออกไปเห็นร่างใหญ่สามร่างของสามพี่น้องตระกูลโอวหยางยืนจังก้าอยู่ข้างนอก
“พวกเจ้าเป็นใคร มากินข้าวรึ” ปู้ฟางถามอย่างไร้อารมณ์
“บ๊ะ! ไอ้เลว ใครมันจะอยากมากินข้าวที่นี่กัน! พวกเรามาชิงตัวน้องหญิงไปจากเงื้อมมือชั่วๆ ของเจ้าต่างหาก!” โอวหยางอู๋ซึ่งอารมณ์ร้ายที่สุดในบรรดาสามคนตะโกนออกมาด้วยโทสะทันที
ปู้ฟางงุนงง “มาตามหาน้องหญิงรึ ไอ้ยักษ์ใหญ่หน้าตาเหมือนเตียวหุยทั้งสามนี่ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ ร้านเราขายอาหารไม่ได้ขายตัว”
“น้องหญิงอะไรกัน ที่นี่ไม่มีน้องหญิง” ในเมื่อไม่ได้มากินอาหาร ปู้ฟางก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ เขาจึงกลับไปนอนขดบนเก้าอี้ต่อ
“กล้าดีอย่างไรมาหลอกพวกข้า! ข้ารู้สึกได้ถึงพลังปราณของน้องหญิงข้าในร้านนี้! หากไม่ส่งตัวนางมาเดี๋ยวนี้ พวกข้าจะพังร้านนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง!”
โอวหยางตี้หักนิ้วกรอบแกรบ จ้องหน้าปู้ฟางอย่างอาฆาตมาดร้าย
ปู้ฟางมองคนทั้งสามอย่างไร้ความรู้สึก ชายหนุ่มรู้แล้วว่าพวกนี้มาตามหาตัวใคร เป็นเด็กหญิงโอวหยางเสี่ยวอี้นี่เอง
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนเรียกโอวหยางเสี่ยวอี้ที่กำลังฝึกปราณอยู่ใกล้ๆ “เฮ้ย เจ้าน่ะ มีคนมาหาแน่ะ”
เสียงตะโกนของชายหนุ่มทำให้เด็กหญิงที่กำลังฝึกปราณตื่นจากสภาวะทำสมาธิ นางจ้องปู้ฟางตาเขียว จากนั้นก็มองออกไปนอกร้าน แล้วก็เห็นทันทีว่าพี่ชายหน้าตาเหมือนยักษ์ทั้งสามของตนกำลังยืนอยู่ข้างนอก
สีหน้าของนางเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน นางรู้ทันทีว่าต้องเป็นเซียวหยานยู่แน่ๆ ที่เอาพิกัดของนางไปบอกที่บ้าน
“นายท่านตัวเหม็น! สามคนนี้เป็นพี่ชายข้า จะมาพาตัวข้ากลับบ้าน ช่วยข้าหยุดคนพวกนี้ที...” โอวหยางเสี่ยวอี้กระซิบ จากนั้นก็วิ่งหนีหายเข้าห้องไป
ปู้ฟางกะพริบตาปริบ มองไปทางทิศที่เด็กหญิงวิ่งหายไป สมองเต็มไปด้วยคำถาม
จากนั้นเขาก็หันหน้าออกไปมองชายสามคนที่หน้าร้านอีกครั้ง
“โอวหยางเสี่ยวอี้ที่หน้าตาน่ารักน่าชัง กับพี่ชายสามคนที่หน้าตาเหมือนคนป่าตัวใหญ่น่าเกลียด... พวกเขาออกมาจากท้องเดียวกันจริงๆ รึ หากมีบิดามารดาคนเดียวกัน เหตุใดจึงต่างกันราวฟ้ากับเหวเช่นนี้”
“นางไม่อยากเจอพวกเจ้า” ปู้ฟางตอบไปตามตรง
“อะไรนะ! พยายามจะหยุดพวกข้ารึ ไอ้เวรนี่! กล้าดีอย่างไรมาจับน้องหญิงของเราไปขังไว้!” โอวหยางเจินบันดาลโทสะ จิตใจเต็มไปด้วยภาพน้องน้อยที่กำลังถูกทรมานเยี่ยงทาส
ให้อภัยไม่ได้!
ตูม!
โอวหยางตี้ที่กำลังโกรธสุดขีดก้าวออกไปคนแรก บังเกิดเป็นลมกรรโชกที่พัดเข้าใส่ปู้ฟาง ใบหน้าน่าเกลียดของเขาอยู่ห่างจากชายหนุ่มไปไม่กี่คืบ ลมพัดผมชายหนุ่มให้ปลิวไสวไปเบื้องหลัง
ปู้ฟางถามหน้าตาย “มาก่อความไม่สงบที่ร้านข้ารึ”
“ถ้าใช่แล้วจะทำไม ข้าจะพังร้านเจ้าให้เหลือแต่ซากเลย!” โอวหยางตี้พูดเสียงดัง ดวงตาเขียวปั้ด
“เจ้าขาว มีคนมาก่อหวอดอยู่หน้าร้าน” ปู้ฟางตะโกนอย่างใจเย็น
“ผู้ที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี” เสียงหุ่นยนต์ดังออกมา ตามมาด้วยร่างยักษ์ของเจ้าขาวที่ปรากฏขึ้นเบื้องหลังชายหนุ่มเจ้าของร้าน ดวงตาจักรกลกะพริบปริบ
ดวงตาของโอวหยางตี้หรี่แคบ ปากแสยะยิ้ม “มีลูกน้องเสียด้วย! ท่านพี่ทั้งสอง เราจัดการพวกมันทั้งคู่กันเถิด!”
โอวหยางอู๋และโอวหยางเจินพุ่งมายืนหลังโอวหยางตี้ พลังปราณพวยพุ่งออกจากร่างเหมือนทะเลพิโรธพัดโหมเข้าใส่ร้านไม่หยุดยั้ง
พลังระดับนี้อาจทำให้ตึกรามบ้านช่องทั่วไปราบเป็นหน้ากลองได้ในทันที แต่ร้านเล็กๆ ของฟางฟางกลับไม่ได้รับผลกระทบอะไร
“น่าสนใจดีนี่ ร้านนี้มีบางอย่างไม่ปกติ!” พี่ชายคนโตคิด
โอวหยางเจินมุ่นคิ้ว สายตากวาดมองไปรอบๆ นอกจากไอ้เจ้าของร้านตัวแห้งๆ ซีดๆ ขี้กะโล้โท้คนนี้ ก็มีแค่หุ่นเชิดโลหะอ้วนๆ หนึ่งตัว ไม่มีอะไรอีกแล้วในบริเวณนี้... อ้อ นอกจากสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนหลับอุตุอยู่หน้าร้าน โอวหยางเจินคิดไปต่างๆ นานา
“ก็ดูเป็นร้านธรรมดาทั่วไป เหตุใดจึงกล้าจับน้องหญิงของเราไปขังไว้
“หรือว่า... ไอ้เจ้าของร้านมันจะซ่อนความสามารถที่แท้จริงไว้! หรือจะมีผู้ฝึกตนปราณแก่กล้าจากสำนักซ่อนตัวอยู่ในร้านกันแน่”
โอวหยางเจินมองปู้ฟางด้วยสายตาเคร่งเครียด ความงุนงงทวีขึ้นอีก ปู้ฟางมีปราณอยู่เพียงระดับสองขั้นเจ้ายุทธการเท่านั้น แถมยังอ่อนแอกว่าน้องหญิงของเขาเสียด้วยซ้ำ
ตอนที่โอวหยางเจินกำลังวิเคราะห์สถานการณ์อยู่นั้น
ปัง! ปัง!
มีเสียงดังขึ้นติดๆ กันสองครั้ง ร่างยักษ์ใหญ่สองร่างปลิวออกจากร้าน เข้าไปปะทะกำแพงอย่างหมดท่า
โอวหยางเจินสะดุ้งเพราะเสียงดังกล่าว เมื่อหันไปมอง รูม่านตาก็พลันหดแคบด้วยความตกใจ
ร่างของน้องชายทั้งสองเข้าไปปักลึกอยู่ในกำแพงตรอกเสียนี่...
“ขออภัย พี่ใหญ่! เป็นเพียงอุบัติเหตุ! อุบัติเหตุเท่านั้น!” โอวหยางอู๋และโอวหยางตี้สำลักฝุ่นไม่หยุดขณะกำลังคลานออกจากรูบนกำแพง
ช่างเป็นภาพที่น่าอายเสียจริง สองในสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางถูกโยนตัวปลิวออกจากร้านราวกับเป็นของเล่นเด็กเสียได้


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 25 ขายปลาดองเหล้าแต่ไม่ขายเหล้าเนี่ยนะ
สามพี่น้องร่างยักษ์ตระกูลโอวหยางเตรียมพร้อมออกศึก ทั้งสามรวบรวมพลังปราณเที่ยงแท้ภายในกาย แล้วหันไปเผชิญหน้ากับหุ่นเชิดเจ้าขาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังชายหนุ่มเจ้าของร้าน
“พี่ใหญ่ ไอ้หุ่นเชิดนี่มันแข็งแกร่งนัก พวกข้าทั้งสองถูกโยนออกมาโดยไม่ทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำ!” โอวหยางตี้มองไปที่เจ้าขาวด้วยดวงตาเบิกกว้าง เขารู้สึกได้ทันทีว่าหุ่นเชิดตัวนี้มีฤทธิ์ไม่น้อย
“หุ่นเชิดจะแข็งแกร่งถึงเพียงนั้นได้อย่างไร หรือว่ามันถูกสร้างขึ้นโดยผู้เชี่ยวชาญของสำนักใดสำนักหนึ่ง แต่ก็ไม่น่าเป็นไปได้เพราะกองกำลังของเราทำลายสำนักขี้ประติ๋วพวกนั้นได้อย่างง่ายดาย” โอวหยางเจินคิด
ปู้ฟางมองปีศาจร้ายร่างหนาทั้งสามอย่างไร้อารมณ์ ตัวเขาเองไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าคนพวกนี้คิดอะไรอยู่ จึงพูดออกมาด้วยเสียงราบเรียบ “คราวนี้ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป เพราะเห็นแก่ความที่พวกเจ้าเป็นพี่ชายของเจ้าเด็กนั่น แต่จำไว้ว่าจะไม่มีคราวหน้าอีก”
“พี่ใหญ่! ไอ้ขี้กะโล้โท้นี่กำลังข่มขู่เราเช่นนั้นรึ!” โอวหยางตี้ถามอย่างไม่อยากเชื่อหูตนเอง
ไม่มีใครหน้าไหนในนครหลวงกล้าข่มขู่สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยาง แม้ทั้งสามจะไม่ใช่อันธพาล แต่ก็น่ากลัวกว่าหลายขุมนัก ไม่ว่าพวกเขาจะเหยียบย่างไปที่ใด ที่แห่งนั้นล้วนตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีผู้ใดอยากทำตัวเป็นจุดสนใจต่อหน้าพวกเขาทั้งสิ้น
ทว่าในตอนนี้ทั้งสามกลับถูกไอ้ขี้กะโล้โท้ตัวแห้งข่มขู่เสียได้ คิดว่าสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางจะยอมถูกปรามาสง่ายๆ เช่นนั้นรึ
“เกียรติของสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางจะไม่มีวันโดนดูหมิ่น” โอวหยางเจินพูดอย่างเกรี้ยวกราด ดวงตาเขียวปั้ด
มุมปากโอวหยางตี้บิดขึ้นเป็นยิ้มแสยะ “นี่สิถึงเป็นพี่ใหญ่ของเรา! พี่ใหญ่ของเราคนนี้ทำให้เราทั้งสามขึ้นมามีอิทธิพลในนครหลวงได้! เราจะไม่มีวันเป็นสองรองใคร!”
ทว่าคำพูดต่อไปของโอวหยางเจินกลับทำให้โอวหยางตี้แทบกระอักเลือด
โอวหยางเจินมองเจ้าขาวที่ยืนอยู่เบื้องหลังปู้ฟาง “เจ้าหนุ่ม เรามาเจรจากันเถิด หากเจ้าส่งตัวน้องหญิงของพวกข้าคืนมา พวกข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”
ปู้ฟางตอบหน้าตาย “เจ้าไปถามน้องหญิงของเจ้าเองเถิด น้องหญิงของพวกเจ้ามากินอาหารร้านข้าแต่ไม่จ่ายเงิน จึงต้องทำงานใช้หนี้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ แล้วนี่ก็เพิ่งจะวันแรกเท่านั้น”
“อะไรนะ! น้องหญิงชักดาบรึ!” สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางชะงักงัน ปากอ้ากว้างด้วยความประหลาดใจ
โอวหยางอู๋เอ่ย “ต้องเป็นเพราะอาหารร้านเจ้ารสชาติไม่เอาอ่าวแน่ๆ มิเช่นนั้นเหตุใดน้องหญิงของพวกข้าจึงต้องชักดาบด้วย แม้ว่านางจะมีอุปนิสัยดื้อแพ่งไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่ก็ยังเป็นคนมีเหตุผล”
คำพูดของอีกฝ่ายทำเอาปู้ฟางขมวดคิ้วทันที ในฐานะพ่อครัวชายหนุ่มเกลียดยิ่งนักเมื่อมีคนมาวิจารณ์รสชาติอาหารที่เขาทำ มันถือเป็นการดูถูกที่ให้อภัยไม่ได้เลยทีเดียว
“เริ่มต้นภารกิจรอง: ทำให้สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางรู้ซึ้งถึงความอร่อย ความหยิ่งยโสของทั้งสามดูหมิ่นเกียรติของนายท่านอย่างมาก จงใช้ความสามารถด้านการทำอาหารอันไร้เทียมทานของท่านตบหน้าคนทั้งสามให้หัน ระบบจะหนุนหลังท่านจนกว่าชีวิตจะหาไม่ รางวัลของภารกิจคือ กระบวนการหมักสุรา”
เสียงจริงจังและจองหองของระบบดังก้องอยู่ในหัวของปู้ฟางจนชายหนุ่มเองยังตกใจ เขาไม่คาดคิดว่าภารกิจรองจะเริ่มต้นปุบปับเช่นนี้ แถมยังมีรางวัลมอบให้อีกด้วย
“อะไรกัน พวกเจ้าทั้งสามยังไม่ได้ลองชิมอาหารฝีมือข้าสักนิด แล้วกล้าพูดได้อย่างไรว่าข้าฝีมือไม่เอาอ่าว” ปู้ฟางถามสีหน้าจริงจังเพื่อที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางมองหน้ากันไปมา จากนั้นโอวหยางเจินก็กระตุกยิ้มเยาะ “ถ้าพวกข้าว่าอาหารของเจ้ามันรสชาติห่วยแตกแล้วอย่างไรเล่า เจ้าจะทำไม”
สีหน้าของชายหนุ่มเย็นเยียบ ความโกรธกำลังเข้าครอบงำ
สุนัขสีดำตัวใหญ่ที่นอนอยู่หน้าร้านโงหัวขึ้นมองปู้ฟาง จากนั้นก็หันกลับไปมองสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยาง พร้อมทำเสียงจิ๊จ๊ะออกมา เสร็จแล้วก็กลับไปนอนต่อ
“มาตามหาตัวน้องหญิงของพวกเจ้ามิใช่รึ ถ้าเช่นนั้นข้าจะให้โอกาสก็แล้วกัน มาเดิมพันกันดีกว่า ลองเข้ามาสั่งอาหารในร้านข้าชิมดู หากไม่อร่อยจริงก็เอาน้องหญิงของพวกเจ้ากลับไปได้เลย แต่หากอร่อยก็จงกลับบ้านแบบแก้ผ้าล่อนจ้อนไปซะ” ปู้ฟางพูดเสียงเย็น
“เดิมพันรึ ไอ้ขี้กะโล้โท้นี่มันโง่หรืออย่างไร ขนาดน้องหญิงของเรายังกินแล้วไม่อร่อย มันจะทำอะไรเราที่ต่อมรับรสตายด้านได้”
“ได้! ขอรับคำท้า แต่รักษาคำพูดของเจ้าด้วยเล่า! ไอ้พวกขี้กะโล้โท้น่ะชอบกลับคำพูดตนเองเป็นที่สุด” โอวหยางเจินตอบรับ
“เช่นนั้นก็เข้ามาสั่งก่อน” ปู้ฟางพูดอย่างไร้ความรู้สึก
สามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางมองหน้ากัน จากนั้นก็หันกลับไปมองเจ้าขาวอย่างระแวดระวังตัว แล้วเดินเข้าร้านไป เมื่อไปยืนอยู่ในร้านเรียบร้อย พวกเขาก็เริ่มสำรวจบรรยากาศรอบตัว
“ถึงจะตกแต่งใช้ได้ แต่นี่มันไม่เล็กไปรึ” โอวหยางตี้บ่น พร้อมขยับไปมาอย่างไม่สบายตัว
การที่ปีศาจร้ายยักษ์ใหญ่ทั้งสามแทรกตัวเข้ามาในร้านขนาดเล็กนั้นดูอึดอัดกว่าตอนที่พวกเจ้าอ้วนจินและสหายเข้ามานั่งกินเสียอีก แต่ก็ยังพอทนได้
“เถ้าแก่ มีสุราหรือไม่ เอามาก่อนเหยือกหนึ่ง” โอวหยางอู๋ตะโกนถามพร้อมทุบโต๊ะ กลายสภาพเป็นลูกค้าเต็มตัวไปเรียบร้อยแล้ว
“ขออภัย ร้านเราไม่มีสุราขาย” ปู้ฟางตอบหน้าตาย
“ร้านอาหารบ้าอะไรกันไม่ขายสุรา อำกันเล่นรึ! ถ้าเช่นนั้นก็ช่างหัวมัน มาดูกันดีกว่าว่ามีอะไรขายบ้าง” โอวหยางอู๋เหลือบมองปู้ฟางด้วยสายตาก่นด่า ก่อนหันไปมองรายการอาหารบนผนัง
จากนั้น... ก็ราวกับเวลาหยุดเดินไปชั่วขณะ ทั้งร้านตกอยู่ในความเงียบเหมือนเป็นป่าช้า
“ปลาดองเหล้าราคายี่สิบผลึกรึ น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาก็ราคาเดียวกัน ข้าวผัดไข่หนึ่งชามราคาสิบผลึก” แม้โอวหยางเจินจะเป็นคนดิบเถื่อน แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ ราคานี้มันช่าง... น่ากลัวไม่เบาเลยทีเดียว
“ผัดผักหนึ่งจานกับบะหมี่แห้งคลุกหนึ่งชามราคาอย่างละร้อยเหรียญทอง...” โอวหยางอู๋ตกใจ
“ข้ารู้แล้วว่าเหตุใดน้องหญิงของเราจึงไม่จ่ายเงิน นั่นเพราะร้านนี้มันเป็นซ่องโจรดีๆ นี่เอง!” โอวหยางตี้คำรามด้วยความโกรธ มือทุบโต๊ะดังปั้ก
ปู้ฟางขมวดคิ้ว “จะสั่งหรือไม่สั่ง น้องหญิงของพวกเจ้าอยู่ในร้านนี้ หากพวกเจ้าชนะเดิมพันข้าก็อนุญาตให้นำตัวนางกลับไปได้เลย”
“ฮึ่ม! เห็นแก่น้องหญิงของพวกข้าหรอก ข้าถึงต้องยอมจำใจสั่งทั้งๆ ที่รู้ว่าโดนปล้น! ขอปลาดองเหล้าก็แล้วกัน!” โอวหยางเจินประกาศ
“เถ้าแก่ เหตุใดจึงไม่ขายสุราทั้งๆ ที่มีธัญพืชหมักเหล้า!” โอวหยางอู๋ถามตาโตอย่างหงุดหงิด
“ธัญพืชหมักเหล้าเอาไว้ดองปลาเท่านั้น ไม่ได้เอาไว้หมักสุรา” ชายหนุ่มตอบหน้าตาย
โอวหยางอู๋งงเล็กน้อย “แล้ว... มันต่างกันอย่างไร ตราบใดที่มีธัญพืชหมักเหล้าก็หมักเหล้าได้ไม่ใช่รึ”
“เช่นนั้นข้าขอปลาดองเหล้าด้วย!” โอวหยางอู๋เอ่ย
“ตอนนี้เรามีปลาดองเหล้าเหลือตัวเดียว กรุณาสั่งอย่างอื่น” ชายหนุ่มพูดเรียบๆ
“บ๊ะ! นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อน้องหญิง ข้าจะพังร้านเจ้าให้เหลือแต่เสาเลยทีเดียว!” โอวหยางอู๋รำคาญใจ แต่ในที่สุดก็สั่งข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุง
โอวหยางตี้ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่สั่งน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเท่านั้น
เมื่อทั้งสามสั่งอาหารเสร็จเรียบร้อย ปู้ฟางก็พยักหน้ารับ “รอสักครู่”
จากนั้นเขาก็เข้าครัวแล้วเริ่มทำอาหาร
……
เจ้ารู่เก๋อนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้จันทน์ กำลังฟังรายงานสถานการณ์จากลูกน้อง ใบหน้าของชายหนุ่มมีรอยยิ้มบาง “เจ้าบอกว่าไอ้สามยักษ์ร้ายนั่นมันเข้าร้านไปเช่นนั้นรึ”
“ดูเหมือนว่าร้านนั่นใกล้จะเละเป็นโจ๊กแล้ว แม้ไอ้สามตัวนั้นจะโง่ไม่มีสมอง แต่พลังปราณของพวกมันก็สูงใช่ย่อย แค่พังร้านคงไม่คณนามืออะไร เรียกคนอื่นๆ มาเร็ว เราไปดูมหรสพกัน” เจ้ารู่เก่อคลี่พัดกระดาษพร้อมออกจากตำหนักของตนไปด้วยรอยยิ้มสง่างาม
ซุนฉีเซี่ยงเองก็ได้รับรายงานจากลูกน้องของตนเช่นกัน ดวงตาเล็กเท่าเม็ดก๋วยจี้ของเขาหรี่แคบ พร้อมยิ้มเยาะเย็นเยียบ “กล้าใส่ซอสพริกเข้าไปในอาหารข้า แถมยังทำให้ข้าต้องแก้ผ้าวิ่งรอบเมืองอีก ไหนมาดูเสียหน่อยว่าจะยังไปรอดหรือไม่หลังจากไปเหยียบหางไอ้บ้าพลังสามตัวนั้นเข้า”
นอกจากเจ้ารู่เก๋อและซุนฉีเซี่ยงแล้ว คนอื่นๆ ที่รู้ข่าวก็รีบรุดมายังร้านเล็กๆ ของฟางฟางด้วยสีหน้าเครียดขึงเช่นกัน ทุกคนรู้ดีว่าสามพี่น้องนี้น่ากลัวเพียงใด เซียวหยานยู่อารมณ์เสียเล็กน้อยเมื่อรู้ข่าว นางไม่คิดว่าแม่ทัพเฒ่าโอวหยางจะส่งหลานชายของตนออกมาจัดการเช่นนี้ หากเกิดอะไรขึ้นกับร้าน ย่อมต้องเป็นความผิดนางโดยตรงเลยทีเดียว
ในตอนนั้นเอง หลายต่อหลายคนก็มุ่งหน้าไปยังร้านเล็กๆ ของฟางฟาง
ทุกคนต่างมั่นใจว่าร้านอาหารนี้จะต้องถูกสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางพังเละไม่เหลือซากเป็นแน่แท้...


## ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก Gourmet of Another World

บทที่ 26 ทักษะการทำอาหารของปู้ฟางกำลังถูกลูบคม
“พี่ใหญ่ ท่านคิดว่าไอ้ขี้กะโล้โท้นี่มันโง่เง่าหรือไม่ เราเดิมพันกับมัน แต่เรากลับเป็นฝ่ายชี้เป็นชี้ตายว่าอาหารของมันอร่อยหรือไม่อร่อย ต่อให้อาหารของมันอร่อยจริง เราก็แค่ต้องบอกว่าไม่อร่อย แล้วมันจะทำอะไรได้! สุดท้ายก็ต้องคืนตัวน้องหญิงให้เรา” โอวหยางตี้กระซิบกระซาบกับโอวหยางเจินที่มีสีหน้าเคร่งขรึม
โอวหยางเจินเหลือบมองน้องชายคนที่สามจากนั้นก็พ่นลมเยาะออกมา “ด้วยต่อมรับรสที่ตายด้านของเรา ต่อให้เป็นอาหารชั้นเลิศในพระราชวังก็ยังมีรสชาติจืดชืดเหมือนกันหมดไม่มีผิด เจ้าคิดว่าเราจะแยกออกหรือว่าจานใดอร่อยจานใดไม่อร่อย เจ้าพูดเล่นหรือโง่จริงกันแน่”
“ไอ้ขี้กะโล้โท้นั่นถึงอย่างไรก็แพ้เดิมพันแน่นอน” โอวหยางเจินตอบอย่างผู้ชนะ หนวดกระดิกตามแรงลม
“พี่ใหญ่สมกับเป็นมันสมองของเราจริงๆ ท่านอ่านสถานการณ์ขาดทันที เป็นเพราะเราดื่มสุรามากเสียจนต่อมรับรสพังไปหมด ทุกอย่างกลับกลายเป็นไร้รสชาติเหมือนน้ำเปล่าไม่มีผิด นอกจากสุราที่ยังรับรสได้อยู่ แต่จะว่าไปมันก็ไม่ค่อยน่าพิสมัยเท่าใดหรอกนะ” โอวหยาวอู๋เอ่ยพร้อมถอนหายใจ
“น้องสอง! ไม่ต้องกังวลไป หลังจากที่เรารับเสี่ยวอี้กลับบ้านได้แล้ว ข้าจะให้เจ้าดื่ม ‘สุราเพลิงชัชวาลหอมชั้นเยี่ยม’ ที่ท่านจักรพรรดิประทานให้ข้า! รับรองว่าร่างทั้งร่างของเจ้าได้ลุกเป็นไฟด้วยรสชาติแสนเลิศล้ำแน่!” โอวหยางเจินพูดพร้อมตบบ่าโอวหยางอู๋
“ฮ่า! ขอบคุณนะพี่ใหญ่! ด้วยต่อมรับรสที่ตายด้านเช่นนี้ มีเพียงสุราเท่านั้นที่เราจะดื่มด่ำกับรสชาติได้!” โอวหยางอู๋ยิ้มเผล่
ระหว่างที่ทั้งสามกำลังพูดคุยกันนั้น ปู้ฟางก็กำลังเตรียมอาหารอยู่ในครัว
ปลาทะเลน้ำแข็งต้องหมักเอาไว้ก่อนที่จะทำปลาดองเหล้า เขาเตรียมปลาเอาไว้เพียงสองตัวเมื่อคืน  และตัวแรกก็ทำให้ลูกค้ากินไปแล้ว จึงเหลืออยู่เพียงตัวเดียว แต่ในเมื่อมีคนสั่งอีกครั้งก็ต้องนำออกมาทำ
หลังจากเอาธัญพืชหมักเหล้าออกจากผิวของปลาแล้ว ชายหนุ่มก็บั้งปลาสองครั้ง แล้วเอาใส่ซึ้งไม้ไผ่เพื่อนึ่งให้สุก
ในขณะเดียวกันเขาก็เริ่มทำข้าวผัดไข่กับน้ำแกงเต้าหู้หัวปลา
กลิ่นของข้าวผัดไข่นั้นหอมมาก กลิ่นหอมลอยออกจากครัวเข้าห้อมล้อมสามยักษ์ร้ายแห่งตระกูลโอวหยางเอาไว้ทันทีราวกับเป็นผ้าไหมอ่อนนุ่ม ทั้งสามเริ่มดมจมูกฟุดฟิด
“กลิ่นหอมเป็นบ้า! ดูเหมือนว่าไอ้ขี้กะโล้โท้นี่จะมีความสามารถอยู่เหมือนกัน” โอวหยางตี้เอ่ย สีหน้าดื่มด่ำกับกลิ่นหอมของอาหาร
อีกสองคนนั่งเงียบ ไม่ได้สนใจกลิ่นหอมมากนัก ไม่ว่าอาหารจะหอมเพียงใด เมื่อมาเจอเข้ากับต่อมรับรสพังแสนพังของพวกเขา ทุกอย่างก็รสชาติเหมือนน้ำเปล่าอยู่ดี
เมื่อโอวหยางเสี่ยวอี้ไม่อยู่แถวนั้น ปู้ฟางก็ต้องนำอาหารออกมาให้ลูกค้าด้วยตนเอง เขาวางข้าวผัดไข่ลงบนโต๊ะพร้อมเอ่ยออกมา “เอ่อ... ใครสั่งข้าวผัดไข่ก็กินให้อร่อยแล้วกันนะ”
ในเมื่อคนทั้งสามหน้าเหมือนเตียวหุยเหมือนกันไปหมดสำหรับปู้ฟาง ที่มีปัญหาเรื่องการแยกแยะใบหน้าคนอยู่แล้วเล็กน้อย ชายหนุ่มจึงบอกไม่ได้ว่าใครเป็นใคร
“ของข้า” โอวหยางอู๋หรี่ตา ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ข้าวผัดไข่แล้วสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นหอมพุ่งเข้าโพรงจมูกของเขาทันที ชายหนุ่มหน้าเถื่อนพลันคิดว่าอาหารชามนี้ช่างหอมเสียจริง
และแล้วโอวหยางอู๋ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตักข้าวผัดไข่ขึ้นมาเต็มช้อนแล้วเอาเข้าปาก เมื่อไข่ข้นที่เหมือนของเหลวเข้าปากมันก็จับตัวแข็งทันที พอผสมเข้ากับข้าวไข่มุก ทุกอย่างก็กระเด้งกระดอนในปากของชายหนุ่ม ให้ความรู้สึกประหลาดที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
"เอื๊อก"
หลังจากที่กลืนข้าวผัดไข่ลงไปเรียบร้อย ใบหน้าของโอวหยางอู๋ก็นิ่งสนิท แม้สัมผัสของอาหารจะเลิศล้ำ แต่กลับไม่มีรสชาติแม้แต่น้อย
โอวหยางเจินและโอวหยางตี้ก็ลองชิมเช่นกัน จากนั้นทั้งสองก็ขมวดคิ้ว
“นี่มันบ้าอะไรกัน มันต้องอร่อยรึ... ไม่เห็นมีรสชาติบ้าบออะไรเลย” โอวหยางเจินเม้มปาก จากนั้นก็โยนช้อนทิ้งแล้วก่นด่า
ปู้ฟางชะงัก “เป็นไปได้อย่างไร ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงเนี่ยนะไม่อร่อย”
นี่คือครั้งแรกที่ข้าวผัดไข่สูตรปรับปรุงของเขาชนะใจลูกค้าไม่ได้
ปู้ฟางดมกลิ่นข้าวผัดไข่ในอากาศ กลิ่นนั้นยังคงหอมเข้มนุ่มนวลเหมือนผ้าไหมอ่อนนุ่มที่สัมผัสใบหน้าเขา “รสชาติก็ไม่ควรมีปัญหานี่!”
“หรือเพราะไอ้สามคนนี้มีต่อมรับรสไม่เหมือนชาวบ้าน” ชายหนุ่มคิด
“ไอ้ขี้กะโล้โท้ รีบๆ โยนผ้ากันเปื้อนทิ้งแล้วเอาตัวน้องหญิงของพวกข้าคืนมาได้แล้ว ทำออกมากี่จานพวกข้าก็ไม่รู้สึกถึงความอร่อยหรอก” โอวหยางตี้พูดอย่างโอ้อวดด้วยรอยยิ้ม
ความจริงที่ว่าทั้งสามกินข้าวผัดไข่ไปเพียงคนละช้อนนั้นอยู่เหนือความคาดหมายของปู้ฟางไปมาก
กระทั่งสุนัขสีดำตัวใหญ่ที่หน้าร้านยังเงยหน้าขึ้นมองอย่างสนใจ
“รอสักครู่” ปู้ฟางมีสีหน้าเคร่งเครียด รู้สึกได้ว่าทักษะการทำอาหารของตนกำลังถูกทดสอบครั้งใหญ่
เขาเดินกลับเข้าครัวไปเพื่อทำน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาออกมาวางต่อ ชายหนุ่มค่อยๆ เทน้ำแกงลงในชามกระเบื้องสีฟ้าขาวส่วนปลาดองเหล้านั้นยังต้องนึ่งอีกสักพัก เขาจึงนำน้ำแกงออกมาให้ก่อน
“นี่น้ำแกงเต้าหู้หัวปลาที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางพูดสีหน้าจริงจัง
กลิ่นของน้ำแกงเต้าหู้หัวปลานั้นไม่ได้ยิ่งหย่อนไปกว่ากลิ่นข้าวผัดไข่แม้แต่น้อย เนื้อปลามีกลิ่นสดชื่นผสมกับกลิ่นอ่อนๆ ของเต้าหู้ให้ความรู้สึกนุ่มนวลราวผ้าบางที่เข้าสัมผัสผิวกาย น้ำแกงสีขาวน้ำนมและเต้าหู้ใสเหมือนผลึกทอประกายสวยงามภายใต้แสงไฟ
เพียงแค่เห็นหน้าตาของอาหาร สามพี่น้องก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจจนหิวขึ้นมา ทว่าหลังจากที่ลองซดน้ำดูสีหน้าก็กลับไปตายด้านอีกครั้ง รู้สึกราวกับกินน้ำเปล่า
“ไม่! น้ำแกงปลาเจ้าก็ไม่อร่อย” สามพี่น้องตระกูลโอวหยางพูดพร้อมกันพลางส่ายหน้า
“น่าสนใจ” ปู้ฟางยังคงมีสีหน้าตายด้าน แต่ภายในกลับกำลังเครียดขึงถึงขีดสุด เขามองสามพี่น้องด้วยสายตาเหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่ ก่อนเดินกลับเข้าครัวไป ชายหนุ่มยังเหลืออาหารอีกจานที่ต้องทำ หากจานนี้ยังไม่อร่อยแปลว่าเหลือข้อสรุปเดียวแล้ว
"นั่นคือไอ้สามคนนี้ต่อมรับรสพัง"
ในฐานะพ่อครัว ปู้ฟางมั่นใจในรสชาติอาหารของตน แม้ปฏิกิริยาของสามพี่น้องจะทำให้เขาประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาสงสัยในความสามารถของตนเองแต่อย่างใด
ปู้ฟางนำปลาดองเหล้าออกจากซึ้ง กลิ่นสุราหอมเข้มพลันพุ่งออกจากครัวเข้าห้อมล้อมทั้งร้านทันที
สามพี่น้องตระกูลโอวหยางที่กำลังดื่มด่ำกับชัยชนะพลันตัวแข็งทื่อ ราวกับว่าวิญญาณถูกกระชากออกจากร่างอย่างไรอย่างนั้น
“พ... พี่ใหญ่! กลิ่นสุรา... หอมฟุ้งนี่มัน!” โอวหยางตี้รู้สึกได้ว่าปากของตนเริ่มแห้งผาก ดวงตาเบิกโตเหมือนไข่ห่าน ทันทีที่กลิ่นสุราพุ่งออกจากห้องครัว จิตใจของเขาก็พลันถูกครอบงำ
โอวหยางอู๋และโอวหยางเจินเองก็เช่นกัน พวกเขารู้สึกกระสับกระส่ายอยากสุราราวกับมีมดมาไต่อยู่ในกางเกงชั้นใน
“นี่มันกลิ่นสุราชั้นยอดแน่นอน! มีเพียง ‘สุราเพลิงชัชวาลหอมชั้นเยี่ยม’ ของวังหลวงเท่านั้นที่สูสีกับกลิ่นนี้! ร้านนี้มีสุราชั้นเลิศถึงเพียงนี้เชียวรึ” โอวหยางเจินกลืนน้ำลายเอื๊อกพร้อมพูดอย่างอดรนทนไม่ไหว
ทั้งสามจ้องไปที่ทางเข้าครัว ในตอนนั้นเองร่างผอมก็เดินออกมา
ปู้ฟางมีสีหน้าจริงจังขณะค่อยๆ เดินถือจานปลาดองเหล้าออกมา
ทว่าดวงตาทั้งสามคู่ที่จับจองมาทางเขาเหมือนสัตว์ร้ายมองเหยื่อก็ทำให้ชายหนุ่มตกใจ “อาเพศอะไรกันนี่!”
“นี่ปลาดองเหล้าที่สั่ง กินให้อร่อย” ปู้ฟางมองทั้งสามจากนั้นก็วางจานปลาลงบนโต๊ะ พร้อมพูดเสียงขรึม
“มันคือปลาดองเหล้า! มิใช่สุราหรอกรึ!” สามพี่น้องตระกูลโอวหยางร้องออกมาพร้อมกัน น้ำเสียงฟังดูผิดหวัง
“ข้าก็บอกไปแล้วอย่างไรว่าเราไม่มีสุราขาย” ชายหนุ่มเจ้าของร้านตอบหน้าตาย
“ไอ้ขี้กะโล้โท้ เจ้าแพ้แล้ว หากไม่มีสุราก็ทำให้พวกข้าประทับใจไม่ได้ รีบๆ ส่งตัวน้องหญิงของพวกข้ามาแต่โดยดี” โอวหยางอู๋ถอนใจ ดวงตามองปลาดองเหล้าเบื้องหน้าอย่างผิดหวัง
“ลองกินดูก่อน” ชายหนุ่มพูดเรียบๆ สีหน้าแข็งแกร่งอดทน
ตอนนั้นเองโอวหยางเสี่ยวอี้ที่ก่อนหน้านี้วิ่งหนีเข้าห้องไป พลันเดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าไม่สบายใจ “ทิ้งนายท่านตัวเหม็นไปดื้อๆ เช่นนี้ไม่มีเกียรติเอาเสียเลย... หากหมอนั่นโดนพี่ชายข้าอัดร่วงเล่า”
โอวหยางเสี่ยวอี้รู้ดีว่าบรรดาพี่ชายของนางเลือดร้อนเพียงใด จึงรู้สึกผิดเล็กน้อย
“นายท่านตัวเหม็น อดทนก่อน อย่าเพิ่งตายจนกว่าข้าจะไปถึงนะ” นางภาวนาในใจก่อนรีบวิ่งออกจากห้องไปยังห้องอาหาร
เด็กหญิงแอบมองผ่านประตูเข้าไปยังบริเวณที่ใช้รับลูกค้า ภาพที่เห็นทำให้ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
เนื่องจากปัจจุบันเรื่อง ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก

วางจำหน่ายในแพลตฟอร์มอ่านนิยายที่หลากหลายมากขึ้น

เพื่อไม่ให้เกิดการเหลื่อมล้ำด้านการตั้งราคาขาย Ink Stone Thailand

จึงต้องขอปรับราคาให้เท่ากันทุกแพลตฟอร์ม

ซึ่งอาจส่งผลกระทบกับราคาขายรายตอนของเรื่องนี้ในอนาคต

ต้องขออภัยในความไม่สะดวกด้วยครับ





ณ โลกแฟนตาซีที่มีผู้ฝึกยุทธซึ่งสามารถแยกภูเขา ผ่าลำธารด้วยคลื่นพลังที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือ

และทำลายแม่น้ำได้จากลูกเตะ มีร้านอาหารเล็กๆ ตั้งอยู่

ซึ่งเป็นที่ที่มีพลังแห่งชีวิตนับไม่ถ้วนที่อยู่ภายใน

ที่นั่นท่านจะได้ลิ้มรสข้าวผัดที่ทำมาจากไข่ของนกฟินิกส์และข้าวเลือดมังกร

ที่นั่นท่านสามารถดื่มเหล้าที่ทำมาจากผลสีชาดและน้ำจากน้ำพุแห่งชีวิต

ที่นั่นท่านสามารถลิ้มรสเนื้อย่างของวัวระดับเก้าที่โรยพริกไทยดำ

อะไรนะ? อยากจะลักพาตัวพ่อครัว? ไม่มีทางเป็นไปได้

เพราะที่นั่นมีสัตว์แห่งเทพระดับสิบ สุนัขล่าเนื้อของนรกเฝ้าอยู่ที่ทางเข้า

นอกจากนี้ยังมีหุ่นยนต์ที่ฆ่านักฆ่าระดับเก้าได้ด้วยมือข้างเดียว

และมีกลุ่มผู้หญิงบ้าคลั่งหิวโหยที่จะต้องเอาชนะให้ได้





ระดับขั้นของการฝึกตน

ระดับ 1 : ขั้นนักรบ

ระดับ 2 : ขั้นเจ้ายุทธการ

ระดับ 3 : ขั้นคลั่งยุทธการ

ระดับ 4 : ขั้นจิตยุทธการ

ระดับ 5 : ขั้นราชันยุทธการ

ระดับ 6 : ขั้นจักรพรรดิยุทธการ

ระดับ 7 : ขั้นนักพรตยุทธการ

ระดับ 8 : ขั้นเทพแห่งสงคราม

ระดับ 9 : ขั้นเซียนเทพ

ระดับ 10 : ???





*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***

ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%

เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature

เรื่อง : ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก (GOURMET OF ANOTHER WORLD)

ผู้เขียน : หลี่หงเทียน

ผู้แปล : Kulin (Thunderbird Translators)

---

[异世界的美食家] / [李鸿天]

©2021 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.

Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.