เงาไผ่เย็น (竹影寒）
Guang_Hong_Chee
## เงาไผ่เย็น EP1

ลมหนาวกลางคืนพัดพาเกล็ดหิมะให้ร่วงหล่นลงบนพื้นดิน ท่ามกลางป่าไผ่อันเงียบงัน แสงจันทร์ส่องผ่านใบไผ่ ทอดเงายาวราวกับภูตผีในยามราตรี
ณ หุบเขาเงาไผ่ — สถานที่ซึ่งเหล่าคนยุทธทั้งหลายต่างหลีกเลี่ยง ด้วยลือกันว่ามีหญิงสาวผู้หนึ่งพำนักอยู่ เป็นนางมารในคราบเซียน นามว่า "หลิวฮานอี" ดาบในมือนางเคยปลิดชีพผู้คนมากมาย ไม่มีผู้ใดต่อกรได้
ค่ำคืนนี้ เด็กหนุ่มผู้หนึ่งเดินเข้าสู่หุบเขา ท่ามกลางเงาไม้ไผ่ที่เยือกเย็น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความแน่วแน่และโกรธแค้น
"หลิวฮานอี เจ้ายังอยู่หรือไม่?!" เขาตะโกน เสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากในเงามืด สตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ผู้หนึ่งเดินออกมาจากม่านเงาไผ่ รูปโฉมงดงามดุจหิมะ แต่แววตากลับเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปี
"เจ้าคือใคร?" นางเอ่ยถามเบา ๆ แต่แฝงด้วยพลังสังหาร
"หลิวฮานอี… เจ้ายังจำได้ไหม? เจ็ดปีก่อน เจ้าฟันพ่อแม่ข้าตายในวัดร้างที่เจียงหนาน"
นางนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "เด็กคนนั้นรอดมาได้อย่างนั้นหรือ… โตขึ้นจนใช้ดาบได้แล้วสินะ"
"ข้าเรียนดาบมาเพื่อฆ่าเจ้า"
"แต่ดาบ มิใช่เพื่อใช้ฆ่าเพียงคนเดียว" นางกล่าวเบา ๆ พลางจับด้ามดาบ "ถ้าเช่นนั้นก็ลองมาสู้กันเถิด"
ใต้แสงจันทร์ สองคนเผชิญหน้ากันในป่าไผ่ เด็กหนุ่มนาม "เสิ่นหยวน" ฝึกเพลงดาบ "ฟู่หลง" ซึ่งแฝงไปด้วยความแค้น ทุกกระบวนท่าล้วนมุ่งหมายชีวิต ศัตรูตรงหน้า
หลิวฮานอีตอบโต้ด้วยเพลงดาบ "เงาผ้าเบาบาง" คล่องแคล่วว่องไวดุจลมพัดไผ่ ไม่สัมผัสดิน ไม่ติดควันไฟ
ต่างฝ่ายแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันนับสิบ ยิ่งสู้ เสิ่นหยวนยิ่งบาดเจ็บ ไหล่เปื้อนเลือด ทว่าไม่ยอมถอย
"เจ้า… ฆ่าพ่อแม่ข้า วันนี้ไม่ตาย ไม่เลิก!"
หลิวฮานอีหยุดชะงัก ก่อนกล่าวเบา ๆ ว่า "พวกเขา… ข้าจำได้"ทำไม?
"ข้าไล่ฆ่าศิษย์ทรยศคนนั้น พลัดเข้าไปในวัดร้าง พ่อแม่เจ้า… แค่ยืนขวางทางข้า"
นางถอนหายใจเบา ๆ "ข้าไม่ได้ต้องการฆ่าพวกเขา แต่มือข้า…เปื้อนเลือดไปแล้ว"
เสิ่นหยวนชะงัก ดาบในมือเริ่มสั่น
"ถ้าเจ้าต้องการล้างแค้น จงลงมือ" หลิวฮานอีกล่าวพลางหลับตา
เสิ่นหยวนเงื้อดาบขึ้น แต่สุดท้ายกลับไม่อาจฟันลงไป
"ชีวิตที่เจ้าพรากไป ข้าไม่อาจทวงกลับมาได้ แต่ข้าจะให้เจ้ารู้สึกผิดไปชั่วชีวิต"
หลิวฮานอีลืมตา แววตาไร้ประกายแห่งความเย่อหยิ่งดังแต่ก่อน เพียงกล่าวเบา ๆ ว่า "เจ้า… สูงส่งกว่าข้า"
เสิ่นหยวนหันหลังเดินจากไป เงาไผ่เอนเอียงตามสายลม ทิ้งเพียงเสียงหวีดหวิวของใบไม้ที่ไหวระริก


## ตอนที่ 2: เสียงลมในเงาไผ่

หลังจากก้าวออกจากหุบเขาเงาไผ่ เสิ่นหยวนรู้สึกเหมือนแบกดาบหนักนับสิบชั่งบนหลังมาหลายปี และในที่สุดก็ได้วางลงเสียที
แต่หัวใจเขายังไม่สงบ…
แม้จะปล่อยชีวิตของหลิวฮานอีไว้ แต่เสียงดาบ เสียงเลือด และคำว่าตาย… ยังคงก้องอยู่ในใจ ยุทธภพที่เขาจากมาเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่ใช่ที่สงบสุขอย่างที่คนในหมู่บ้านเคยเชื่อ
และตอนนี้ เขากำลังจะกลับไป
เขามุ่งหน้าไปทางเมืองหลวงของแคว้นอู๋ ที่ซึ่งข่าวสารของยุทธภพหลั่งไหลเหมือนแม่น้ำ
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โรงเตี๊ยมในเมือง เสียงกระซิบกระซาบก็เริ่มดังขึ้น
"นั่นใช่เสิ่นหยวนหรือไม่?"
"ได้ข่าวว่าเขาสู้กับแม่มดแห่งหุบเขาเงาไผ่ แล้วยังรอดออกมา"
"หรือว่า… เขาสังหารนางได้?"
"น่ากลัวนัก ดวงตาเขาเหมือนมีเพลิงอยู่ข้างใน"
เสิ่นหยวนมิได้สนใจ เขาเพียงสั่งชาร้อนหนึ่งกา แล้วนั่งลงที่มุมเงียบที่สุดของโรงเตี๊ยม ทว่า ความสงบอยู่ได้ไม่นาน
เสียงฝีเท้าแน่นหนัก พร้อมกลิ่นเหล็กของอาวุธดังขึ้น
กลุ่มชายในชุดดำห้าคนปรากฏขึ้น นำโดยชายร่างใหญ่ ผู้หนึ่งที่มีแผลยาวข้ามหน้าผาก
"เจ้าคือเสิ่นหยวนใช่หรือไม่?" ชายแผลเป็นเอ่ยด้วยเสียงต่ำ "ข้าคือซ่งเฟย เงาแห่งคมดาบจากพรรคเมฆดำ เจ้า… ทำให้เจ้าสำนักข้าไม่พอใจนัก"
เสิ่นหยวนเงยหน้าช้า ๆ
"เพราะข้าไม่ตายจากหุบเขาเงาไผ่งั้นหรือ?"
"ใช่ — และเจ้ารู้ความลับของหลิวฮานอีมากเกินไป"
เสิ่นหยวนถอนหายใจเบา ๆ วางถ้วยชา จากนั้นดึงดาบช้า ๆ จากฝัก ดาบเรียบแต่แฝงประกายแสง
"ข้าเหนื่อยกับการสู้เพื่อแค้นไปแล้ว แต่หากเจ้าจะสู้… ข้าก็ไม่ถอย"
พริบตานั้น การต่อสู้ก็เริ่มขึ้นกลางโรงเตี๊ยม!
ดาบของเสิ่นหยวนพริบไหวราวพญามังกร เสียงปะทะดังกึกก้อง ขณะที่ผู้คนต่างลุกหนีจากโต๊ะอย่างโกลาหล
หนึ่งต่อห้า… แต่กลับเป็นฝ่ายชายชุดดำที่เริ่มถอย เสิ่นหยวนมิใช่คนเดิม เขาเติบโตจากไฟแค้น สู่ดาบแห่งสติ
ในที่สุด กลุ่มคนพรรคเมฆดำก็ล่าถอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบและรอยเลือด
เสิ่นหยวนหันกลับไปนั่ง ดื่มชาจนหมดถ้วย
"ดูเหมือนว่า… ข้าคงยังไม่วางดาบได้เร็ว ๆ นี้"


## ตอนที่ 3: เงาลับในสายหมอก

หลังจากการปะทะกับคนของพรรคเมฆดำในโรงเตี๊ยม เสิ่นหยวนรู้ทันทีว่ายุทธภพไม่คิดจะปล่อยเขาไว้ แม้เขาจะพยายามวางดาบก็ตาม
เขาเดินทางออกจากเมืองทันทีในคืนเดียวกัน มุ่งหน้าสู่ "หมู่บ้านอวิ๋นเหอ" หมู่บ้านที่ว่ากันว่าเคยเป็นที่พำนักของศิษย์เอกของพรรคเมฆดำผู้หนึ่งที่หายสาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน
เขามาถึงที่นั่นก่อนรุ่งสาง หมอกหนาเกาะตามพื้นดิน เสียงแมลงกลางคืนยังไม่ทันสงบ
ชายชราเจ้าของโรงน้ำชาเก่าแก่เงยหน้ามองเสิ่นหยวนอย่างพินิจ ก่อนพูดเบา ๆ
"เจ้ามาหา เสวี่ยอิง หรือ?"
เสิ่นหยวนขมวดคิ้ว "ใครคือเสวี่ยอิง?"
"ศิษย์คนโปรดของหลัวเจิ้นเทียน อดีตเจ้าสำนักพรรคเมฆดำ" ชายชรากล่าว "นางหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหลังเหตุการณ์สังหารที่เจียงหนานเมื่อเจ็ดปีก่อน"
เจียงหนาน…
เสิ่นหยวนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชาก
"เจ้าแน่ใจว่าชื่อ… เสวี่ยอิง?"
"แน่ใจสิ ข้าเคยเห็นนางตอนยังเด็ก ผิวขาวราวหิมะ ดวงตาคมราวดาบ…" ชายชราเงียบไปชั่วครู่ "เหมือนหญิงที่เจ้าเพิ่งพูดถึงในเมืองนั่นแหละ หลิวฮานอี ใช่ไหม?"
เสิ่นหยวนยืนชะงัก
หากหลิวฮานอีคือเสวี่ยอิงจริง… นางก็คืออดีตศิษย์พรรคเมฆดำ ผู้ทรยศและหายตัวไปอย่างลึกลับ พร้อมกับความลับของพรรค
และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง…
การที่นาง ฆ่าพ่อแม่ของเขาโดย "บังเอิญ" ก็อาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย
ในจังหวะนั้นเอง เงาดำหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจากหลังม่านหมอก ดาบยาววูบมาจากเบื้องบน!
เสิ่นหยวนชักดาบโดยสัญชาตญาณ ปะทะเสียงดังสนั่น!
ผู้มาเยือนในชุดดำไม่พูดไม่จา ท่วงท่ารวดเร็วเฉียบขาด ทุกกระบวนท่าถูกฝึกมาเพื่อลอบสังหารโดยเฉพาะ!
"อีกคนจากพรรคเมฆดำงั้นหรือ!" เสิ่นหยวนคำราม
หลังแลกกระบวนท่าราวสิบครั้ง เสิ่นหยวนจู่โจมสวนกลับด้วยท่า "มังกรสลัดหาง" ปลายดาบเฉียดคอของนักฆ่า ผ้าคลุมหน้าของศัตรูร่วงลง…
สิ่งที่เห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ
เป็นหญิงสาววัยประมาณยี่สิบ ตาคม ผิวขาวนวลคล้ายหลิวฮานอี
แต่ไม่ใช่หลิวฮานอี — ทว่าคล้ายกันราวกับฝาแฝด
"เจ้าคือใคร!" เสิ่นหยวนถามเสียงเข้ม
หญิงสาวกัดฟันแน่น "ข้า…คือเซี่ยฮุ่ย ลูกศิษย์คนสุดท้ายของเสวี่ยอิง!"
จากนั้นนางก็เหวี่ยงระเบิดควันลงพื้น และหายตัวไปในม่านหมอก ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่แผ่วเบาราวสายลม
"หากเจ้าต้องการรู้ความจริง… พบข้าที่ศาลาไม้แดง บนเขาชิงอวิ๋น คืนพระจันทร์เต็มดวงหน้า"


## ตอนที่ 4 (สุดท้าย): ใต้แสงจันทร์เหนือเงาไผ่

หนึ่งเดือนผ่านไป พระจันทร์เต็มดวงอีกครั้ง
บนยอดเขาชิงอวิ๋น สายลมยามค่ำคืนพัดใบไม้ไหวเบา เสิ่นหยวนยืนอยู่หน้า ศาลาไม้แดง สถานที่ที่เซี่ยฮุ่ยนัดหมาย
ศาลาแห่งนี้เงียบสงบจนน่าประหลาด ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แต่ทุกย่างก้าวของเขากลับใกล้ความจริงมากขึ้น
ไม่นาน ร่างของเซี่ยฮุ่ยก็ปรากฏ เธอในชุดคลุมยาวสีอ่อน ใบหน้าไม่แสดงความเคียดแค้นอีกต่อไป
"ข้าคิดว่าเจ้าอาจไม่มา" เธอพูดเบา ๆ
"ข้าต้องมา" เสิ่นหยวนตอบ "ความจริงที่ข้าแบกไว้เจ็ดปี ถึงเวลาต้องถูกเปิดเผย"
เซี่ยฮุ่ยพยักหน้า ก่อนจะยื่นม้วนหนังหนึ่งให้
"นี่คือบันทึกของอาจารย์ข้า… เสวี่ยอิง หรือที่เจ้าเรียกว่าว่า หลิวฮานอี"
เสิ่นหยวนเปิดอ่าน ท่ามกลางลมที่พัดอ่อน ๆ
"ข้า… เด็กกำพร้าที่ถูกพรรคเมฆดำเก็บมาเลี้ยง เติบโตมาพร้อมกับเลือดและดาบ
วันหนึ่ง ข้าค้นพบความลับของเจ้าสำนัก — เขาวางแผนใช้พิษสังหารคนบริสุทธิ์เพื่อควบคุมเมืองใหญ่
ข้าไม่อาจทนได้ จึงขโมยตำราพิษหลบหนี
ศิษย์พี่น้องถูกส่งตามล่า ข้าใช้ดาบตัดทาง… และฆ่าคนผิดสองคนโดยไม่รู้ว่าพวกเขาคือใคร
เด็กชายในผ้าขาดรุ่งริ่งที่ยืนร้องไห้วันนั้น… ยังอยู่ในฝันของข้าเสมอ
ข้าหนีมายังหุบเขาเงาไผ่ ใช้ชีวิตเงียบงัน ดาบของข้าจึงหยุดลง…"
เสิ่นหยวนอ่านจบ มือนั้นสั่นเบา ๆ น้ำตาไหลเงียบโดยไม่รู้ตัว
เซี่ยฮุ่ยยืนมองเขา ก่อนพูดช้า ๆ "ตอนที่เจ้าไว้ชีวิตอาจารย์ข้า… นางรู้ทันทีว่าเจ้ามีจิตใจสูงส่งเกินจะเป็นเพียงนักล้างแค้น"
"แล้วตอนนี้… หลิวฮานอีอยู่ที่ไหน" เขาถามเสียงพร่า
เซี่ยฮุ่ยยิ้มบาง ๆ ก่อนชี้ไปยังป่าด้านหลังศาลา
"ที่นั่น"
ใต้ต้นไผ่ใหญ่ต้นหนึ่ง หญิงสาวชุดขาวนั่งนิ่งอยู่ในท่ามกลางแสงจันทร์ ใบหน้าอ่อนล้าแต่สงบ แววตานั้นเมื่อสบกับของเสิ่นหยวน ราวกับทุกคำพูดในโลกนี้กลายเป็นสิ่งเกินจำเป็น
เขาก้าวช้า ๆ เข้าไปหา
"เสิ่นหยวน" นางเรียกเขาเบา ๆ
เขาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ
"เจ้าไม่จำเป็นต้องหนีอีกต่อไป" เขาพูด "เจ้าได้ชดใช้แล้ว… มากกว่าที่ใครจะต้องชดใช้ด้วยซ้ำ"
หลิวฮานอีหลับตา น้ำตาหยดหนึ่งรินจากหางตา แต่ปากกลับยิ้ม
"ข้ายังไม่เคยรู้สึกเป็นมนุษย์… จนได้ยินคำพูดของเจ้าในวันนี้"
เงาไผ่ไหวอ่อน ๆ สายลมเย็นพัดผ่านอย่างอ่อนโยน ไม่มีเสียงดาบ ไม่มีคำแค้น มีเพียงหัวใจที่เคยแตกสลาย ได้รับการเยียวยา
เสิ่นหยวนวางดาบของเขาไว้ใต้ต้นไผ่ต้นนั้น — ดาบที่เคยถูกใช้เพื่อล้างแค้น ตอนนี้กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งการปลดปล่อย
"ตั้งแต่พรุ่งนี้…" เขากล่าวเบา ๆ
"…เราจะไม่เป็นนักดาบอีกต่อไป"
————————————————————
หลายปีผ่านไป
ณ หุบเขาเงาไผ่เดิม ไม่มีแม่มด ไม่มีนักล้างแค้น มีเพียงโรงชาสงบเล็ก ๆ ใต้เงาไม้ไผ่ ชายหญิงคู่หนึ่งชงชาด้วยรอยยิ้ม
เสียงลมพัดผ่านไผ่… ดังนุ่มนวลราวเสียงเพลง
ผู้คนบางกลุ่มกล่าวว่า เคยเห็นชายผู้หนึ่ง ดวงตาแน่วแน่ ใจสงบ เดินถือกาน้ำชาไปแจกเด็กยากไร้
หญิงข้างกายเขา มีดวงตาอ่อนโยนที่สุดในแผ่นดิน
ไม่มีใครรู้ชื่อพวกเขา…
แต่ที่ศาลาไม้แดงบนเขาชิงอวิ๋น
ใครบางคนได้สลักข้อความหนึ่งไว้บนเสาหลัก
"ชีวิตมิใช่เพื่อการแก้แค้น
แต่เพื่อเรียนรู้การให้อภัย"