บอดี้การ์ดเลือดมังกรของซีอีโอสาวสวย
โบราณตะวันตก
## บทที่ 0001 เริ่มต้นด้วยถุงขยะใบหนึ่ง

มณฑลหัวตง เมืองบินไห่
ยามดึก ถนนซงซินเจี้ยยังคงเต็มไปด้วยแสงสีและความคึกคัก
ชายหญิงแต่งตัวทันสมัยเดินสวนกันไปมา
ชายหนุ่มคนหนึ่งปะปนอยู่ในฝูงชน แปลกแยกจากสถานที่แห่งนี้
เขาคาบบุหรี่ครึ่งมวนไว้ในปาก สวมกางเกงยีนส์เก่าๆ กับเสื้อยืด และสะพายถุงสานใบใหญ่ไว้ด้านหลัง
ทุกครั้งที่เดินผ่านถังขยะ เขาจะต้องค้นหาอะไรบางอย่างอยู่พักใหญ่
เขาชื่อหลงเฟย พ่อแม่จากไปตั้งแต่เด็ก เติบโตมาโดยคุณปู่เป็นผู้เลี้ยงดู
หลังจบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาฉีกจดหมายตอบรับเข้าเรียน โกหกคุณปู่ว่าสอบไม่ติด แล้วเดินทางมาทำงานในเมืองนี้เพียงลำพัง
เมื่อแรกมาถึงที่นี่ เขาเหมือนแมลงวันไร้หัวที่บินวนไปมา
เขาไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง ไม่รู้ว่าจะหางานได้ที่ไหน จึงเลี้ยงชีพด้วยการเก็บขยะไปก่อน
งานนี้เป็นคนแก่ที่รับซื้อของเก่าสอนให้เขาทำ
ขวดหนึ่งใบได้หนึ่งเหมา ถ้าเขาขยันหน่อย วันหนึ่งก็เก็บได้มากกว่าหนึ่งพันใบ ก็คือได้หลายร้อยหยวน
เงินจำนวนนี้ ในหมู่บ้านของเขาแทบจะคิดไม่ถึงเลย
แต่การเก็บขวดก็ไม่ใช่งานที่ดูดีอะไร
เดินอยู่บนถนนก็โดนคนมองด้วยสายตาดูถูกบ่อยๆ
ถนนซงซินเจี้ยเป็นถนนสายบาร์ของเมืองบินไห่
ถนนสายนี้อยู่ติดแม่น้ำ ตลอดทั้งถนนเป็นอาคารสไตล์โบราณ ถ้าไม่เปิดเป็นบาร์ก็เป็นร้านกาแฟ หรือไม่ก็คาราโอเกะ พอถึงกลางคืนก็คึกคักมาก
ที่ไหนมีคนหนุ่มสาวเยอะ ที่นั่นก็มีขวดทิ้งเยอะ
หลงเฟยเดินไปครึ่งถนน ถุงพลาสติกด้านหลังก็เต็มแน่น
เขาหาที่เงียบๆ ถอดกางเกงออกฉี่
ห้องน้ำในเมืองยังต้องเสียเงิน
หลงเฟยเสียดาย หนึ่งหยวนซื้อไอศกรีมกินได้นะ!
หลังจากฉี่เสร็จ เขาเพิ่งจะรูดซิปกางเกง
ประตูเหล็กข้างๆ ก็เปิดออกทันที มีชายหนุ่มห้าหกคนเดินออกมา ในอ้อมแขนยังลากผู้หญิงคนหนึ่งมาด้วย
หลงเฟยรีบไปหลบหลังเสาไฟฟ้า
โชคดีที่แสงไฟไม่สว่าง กลุ่มคนพวกนี้จึงมองไม่เห็นเขา
ทุกครั้งที่ฉี่ เขาจะระมัดระวังมาก กลัวคนในเมืองจะด่าว่าเขาไม่รักษาความสะอาด
ในตรอกเล็กๆ นี้ มีโต๊ะเก่าๆ อยู่ตัวหนึ่ง
พวกหนุ่มๆ วางผู้หญิงคนนั้นลงบนโต๊ะ เธอนอนคว่ำหน้า ผมยาวสีดำสยายไปทั่ว
เธอสวมชุดสูทกระโปรงสั้นสีดำ รูปร่างดีมาก
พวกหนุ่มๆ สูบบุหรี่กันคนละมวน หัวเราะดังลั่น "หวู่เซา ไม่นึกเลยว่าออกมาคืนนี้ จะเจอของดีระดับสูงสุดแบบนี้!"
"ยาของนายแรงพอไหม?"
"วางใจเถอะ ยานี่คนเก่งปรุงเองนะ ข้าจ่ายเงินไปไม่น้อยเลย!"
"งั้นพวกเราเดี๋ยว..."
พวกเขาหัวเราะกันอย่างไม่ยั้ง ทำให้หลงเฟยขมวดคิ้ว
เหี้ยเอ๊ย เจอพวกหื่นกามเข้าแล้ว
ฟังดูแล้ว พวกเขาน่าจะวางยาผู้หญิงคนนี้
หลงเฟยขมวดคิ้ว ลังเลว่าควรเข้าไปยุ่งดีไหม
เมื่อสองวันก่อน บนถนน
มีผู้หญิงคนหนึ่งถูกผู้ชายทุบตีจนร้องลั่น เขาเข้าไปช่วยเตะผู้ชายคนนั้นที
ผลคือ ผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงไม่ขอบคุณ ยังด่าเขาว่ายุ่งเรื่องชาวบ้าน ทุบตีสามีของเธอ
สุดท้ายแจ้งตำรวจ ยังพาเขาไปขังที่สถานีตำรวจหนึ่งวัน
หลงเฟยรู้สึกเย็นวาบที่หัวใจ ด่าคนในเมืองว่าไร้น้ำใจ สาบานว่าต่อไปจะไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้านอีก
เขาคิดว่าผู้หญิงที่เข้าออกบาร์แบบนี้ คงไม่ใช่ผู้หญิงดีอะไร
ดังนั้น เขาจึงหยิบถุงพลาสติก เตรียมจะเดินจากไปเงียบๆ
ใครจะรู้ว่าผู้หญิงบนโต๊ะจู่ๆก็ดิ้นขึ้นมา กลิ้งลงไปบนพื้น ร้องด้วยความทรมานว่า "ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"
"เอ๊ะ ฟื้นแล้วเหรอ! อย่าเพิ่งร้อน พวกพี่กำลังจะไปช่วยเธอ!"
กลุ่มวัยรุ่นยิ้มเยาะ แล้วรุมล้อมเข้าหาผู้หญิงคนนั้น
"ไอ้สัตว์!"
หลงเฟยตาเบิกโพลง ความรู้สึกยุติธรรมในใจพลุ่งพล่าน เขาไม่อาจนิ่งดูดายได้อีกต่อไป
ในถุงพลาสติกของเขามีขวดแก้วอยู่หลายใบ
หยิบขึ้นมาใช้เป็นค้อนได้
"ไอ้พวกเลว ปล่อยฉันนะ!"
ผู้หญิงคนนั้นดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด พูดไม่ค่อยชัด
ท่าทางอ่อนแอของเธอไม่เพียงไม่ได้ผล แต่กลับยิ่งทำให้พวกมันตื่นเต้นมากขึ้น
หลงเฟยวิ่งเข้าไป ตะโกนด่า "หยุดนะ ปล่อยผู้หญิงคนนั้น!"
วัยรุ่นสี่ห้าคนตกใจสะดุ้ง หันมามองหลงเฟยพร้อมกัน
พอเข้าใกล้ พวกมันก็มองเห็นชัดเจน
พวกมันเห็นหลงเฟยแต่งตัวสกปรกมอมแมม จึงดูถูกและด่าทันที "ไอ้ขอทาน อยากตายรึไง?"
"เหี้ย ไอ้นี่โผล่มาจากไหนวะ ทำเอากูตกใจจนอ่อนไปหมด!"
"ไอ้ควาย ไอ้บ้านนอก รีบไสหัวไปให้พ้น!"
คนหนึ่งหยิบขวดเหล้าจากด้านหลัง แล้วด่าหลงเฟยเสียงดัง
หลงเฟยโก่งตัว เตรียมพร้อมต่อสู้ ชี้ไปที่พวกมันแล้วตะโกน "พวกแกไม่อายเลยจริงๆ ลวนลามผู้หญิงกลางที่สาธารณะ ยังมีกฎหมายบ้านเมืองอยู่มั้ย?"
แม้เขาจะตัวใหญ่ล่ำ สูงหนึ่งเมตรแปดสิบ
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับวัยรุ่นห้าคน ในใจก็ยังไม่มั่นใจนัก
"แม่ง อยากโดนตีจริงๆ!"
วัยรุ่นคนหนึ่งถือขวดเหล้าเข้ามา แล้วฟาดเต็มแรงใส่หัวของหลงเฟย
หลงเฟยถอยหลังก้าวหนึ่ง เขาก็หมุนถุงสานในมือเช่นกัน แล้วฟาดใส่อีกฝ่าย
ข้างในบรรจุขวดเหล้าสิบกว่าขวด หนักราวกับก้อนหิน กระแทกเข้าที่ศีรษะของชายหนุ่มคนนั้นดังโครม
ชายคนนั้นร้องโอดโอยอย่างทรมาน ถูกฟาดจนล้มลงกับพื้นอย่างแรง
ชายหนุ่มด้านหลังไม่คิดว่าหลงเฟยจะต่อสู้ดุดันขนาดนี้ ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบมีดพับออกมาและกางใบมีด
เขานำพาชายหนุ่มอีกสามคน ถือไม้กระบองและขวดเหล้าออกมา ชี้นิ้วด่าหลงเฟย "ไอ้หลานชาย แกกล้าดีนักที่มายุ่งกับเรื่องของหวู่เซา แกเชื่อไหมว่าฉันฆ่าแกก็ไม่มีใครสนใจหรอก?"
หลงเฟยหัวเราะเยาะ "อย่ามาขู่ข้า ถ้ามีฝีมือก็สู้มา ไม่มีฝีมือก็ไสหัวไป!"
สีหน้าของหวู่เซาเปลี่ยนเป็นดำคล้ำ เขาโบกมือสั่งชายหนุ่มทั้งสามคนพลางตะโกน "ฆ่ามัน!"
กลุ่มคนรุมล้อมโจมตีหลงเฟยทันที
หลงเฟยโบกถุงสาน ฟาดใส่พวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ได้ยินเสียงแก้วแตกดังกราว ชายหนุ่มสามคนถูกเขาฟาดล้มลงกับพื้น
ศีรษะของเขาก็โดนไม้กระบองฟาดเข้าให้หนึ่งที เลือดไหลออกมาจากหน้าผาก
เมื่อหันกลับมา เพราะปฏิกิริยาไม่ทัน
มีดในมือของหวู่เซาพุ่งแทงมาอย่างรวดเร็ว แทงเข้าที่หน้าอกของเขาหนึ่งที
ปลายมีดติดขัดเล็กน้อย พอดีแทงเข้าที่จี้หยกที่แขวนอยู่บนคอของเขา
หวู่เซาออกแรงมาก ปลายมีดทะลุจี้หยก แทงเข้าไปในร่างกายของเขาลึกครึ่งนิ้ว
หลงเฟยสูดลมหายใจเฮือก ยกมือตบเข้าที่ใบหน้าของหวู่เซาเต็มแรง เสียงดังป้าบ ตบจนเขากระเด็นลงพื้น
หวู่เซามีส่วนสูงพอๆ กับเขา แต่ร่างกายถูกสุราและกามารมณ์ทำลายมานานแล้ว
ฟันของเขาหลุดไปหลายซี่ หลังจากล้มลง หลงเฟยยกเท้าซ้ำอีกที เหยียบจนเขาสลบไป
เขาลูบเลือดที่คอ ไม่สนใจความเจ็บปวด มือซ้ายถือถุงพลาสติก วิ่งไปใช้มือขวาแบกผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้ววิ่งออกจากตรอกเล็กๆ
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาทะเลาะวิวาทในเมือง เขากังวลว่าจะถูกจับเข้าสถานีตำรวจอีก
หลังจากออกจากตรอก เขาพยายามวิ่งไปตามที่ที่ไม่มีไฟถนน สุดท้ายก็พบโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่งข้างถนน
เขากัดฟัน จ่ายเงินร้อยหยวน เข้าไปจองห้องมาตรฐานห้องหนึ่ง ตั้งใจจะวางผู้หญิงลงแล้วจากไป
แบกสาวสวยแบบนี้ คนที่ไม่รู้อาจจะคิดว่าเขากำลังทำเรื่องไม่ดีเสียอีก!


## บทที่ 2 ร่างกายเปี่ยมด้วยเลือดมังกร

เจ้าของโรงแรมขนาดเล็กเป็นชายท้องพุงยื่นที่มีรอยสักบนตัว ดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้มาก
เขาให้กุญแจห้องกับหลงเฟย แล้วยังหยิบถุงยางอนามัยออกมาจากลิ้นชักด้วย พร้อมกับกำชับว่า "น้องชาย ผู้หญิงเมาง่ายเกิดเรื่อง คุณระวังหน่อยนะ!"
หลงเฟยไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เขาไม่ได้อธิบายอะไรกับเจ้าของโรงแรม
เขาไม่ได้รับถุงยางอนามัยนั้น แต่แบกผู้หญิงขึ้นไปที่ห้องชั้นสอง
เจ้าของโรงแรมส่ายหัวแล้วถอนหายใจ "ตอนนี้คนเก็บของเก่าก็มีเงินนะ ถึงขนาดจีบผู้หญิงระดับสูงสุดได้ สักวันข้าก็จะไปเก็บของเก่าบ้าง!"
ในห้อง หลงเฟยวางผู้หญิงลงบนเตียง
เขาปิดประตู ถอดเสื้อยืด แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปส่องกระจก
บาดแผลบนหัวเริ่มตกสะเก็ดแล้ว แต่จี้หยกที่คอแตก
ตามที่คุณปู่ของเขาบอก จี้หยกนี้เป็นสิ่งที่พ่อแม่ของเขากำไว้ในมือตอนเสียชีวิต
วันนั้น พ่อแม่ของเขาออกไปจับปลาในทะเล
พวกเขาเจอพายุ และเสียชีวิตทั้งคู่
คุณปู่ของเขาให้คนตรวจสอบแล้ว จี้หยกนี้ไม่ใช่วัสดุที่ดี มันเป็นเพียงหินธรรมดา
หินคริสตัลสีฟ้า ตรงกลางมีจุดสีแดงเล็กๆ
หลงเฟยมองชิ้นส่วนของจี้หยกอย่างละเอียด จุดสีแดงตรงกลางหายไปแล้ว เหมือนกับส่วนอื่นๆ ที่โปร่งใส
เขาขมวดคิ้ว ยืดอกขึ้น แล้วส่องดูตัวเองในกระจก
เมื่อกี้โดนแทงไปหนึ่งมีด ตอนนี้นอกจากรอยเลือดรอบๆ กลับไม่เห็นบาดแผลใดๆ เลย
ใช้มือลูบดู บาดแผลก็เรียบเนียนเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
"แปลกจัง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
หลงเฟยงุนงง ยังคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ ก็มีเสียงดังปึงมาจากด้านนอก
เขาเก็บชิ้นส่วนจี้หยกไว้ แล้วออกไปดู ผู้หญิงกลิ้งตกจากเตียงลงมาที่พื้น สองมือเกาตัวไปมา ร้องด้วยความทรมาน "ร้อนจัง ช่วยฉันด้วย!"
"เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?"
หลงเฟยเห็นเธอเป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงเข้าไปอุ้มเธอขึ้นไปบนเตียงก่อน
ผู้หญิงไม่พูดอะไร เอาสองมือโอบรอบคอเขา แล้วใช้ริมฝีปากสีแดงประกบปากเขา
หลงเฟยตั้งใจจะดิ้นหนี แต่ผู้หญิงกอดเขาแน่นมาก
หนึ่งคืนผ่านไปอย่างมึนงง
เมื่อเขาตื่นขึ้นมา หญิงสาวก็จากไปแล้ว
กลิ่นน้ำหอมของเธอยังคงอยู่บนเตียง ดอกกุหลาบสีแดงสดทำให้ตาของหลงเฟยพร่าไปหมด
เขาคิดในใจ "ไม่จริงน่า ยังเป็น...?"
บนตู้มีเงินวางอยู่กองหนึ่ง ด้านล่างมีกระดาษโน้ตทับไว้ เขียนว่า "ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ ตั้งแต่นี้ไปเราคงไม่ได้พบกันอีก!"
หลงเฟยขยี้หว่างคิ้ว รู้สึกงุนงงไปหมด
เขานับเงินบนโต๊ะ
โอ้โห มีถึงสองพันกว่าหยวน
"นี่มันเรื่องอะไรกัน!"
เขารู้สึกสับสน ราวกับถูกใครสักคนซื้อบริการ
"เธออาจจะดูหมิ่นร่างกายฉันได้ แต่เธอไม่มีสิทธิ์ดูหมิ่นจิตวิญญาณของฉัน!"
หลงเฟยบ่นอุบอิบอย่างโมโห แล้วกวาดเงินเก็บ สะพายถุงพลาสติกของตัวเองออกจากบ้าน
ตอนนี้กำลังขัดสนพอดี ได้มาก็เอาไว้
ที่ร้านรับซื้อของเก่าชานเมือง คนแก่คนหนึ่งเทขวดพลาสติกของหลงเฟยลงพื้น
นับดู มีสามร้อยกว่าขวด
ยังมีขวดแก้วอีกสิบกว่าใบ แตกหมดแล้ว คิดเงินไม่ได้
เขานับเงินสามสิบหยวน ยื่นให้หลงเฟย
หลงเฟยส่ายหน้าพลางยิ้มพูดว่า "คุณปู่มู่ ผมไม่เอาเงินนี้แล้ว ถือว่าเป็นของขวัญให้คุณปู่นะครับ!"
เขารู้แค่ว่าคนแก่คนนี้แซ่มู่ นอกนั้นไม่รู้อะไรเลย
"เป็นอะไรไป?"
คุณปู่มู่ขมวดคิ้ว
หลงเฟยพูดว่า "ผมตั้งใจจะเปลี่ยนวิถีชีวิตครับ!"
คนเราก็อยากจะไต่เต้าสูงขึ้น น้ำก็ไหลลงที่ต่ำ
หลงเฟยไม่อยากใช้ชีวิตทั้งชีวิตด้วยการเก็บขวด ทุกวันสกปรกมอมแมม ใครเห็นก็รังเกียจ แม้แต่ผู้หญิงก็ไม่กล้าจีบ
คุณปู่มู่มองด้วยสายตาชื่นชม ตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "มีความมุ่งมั่นเป็นเรื่องดี การเก็บขยะไม่ใช่งานดีจริงๆ ตั้งใจทำงานนะ ฉันเชื่อในตัวเธอ!"
"ขอบคุณครับ!"
หลงเฟยหมุนตัวเดินจากไป อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
ยี่สิบปีแล้ว เมื่อคืนในที่สุดก็ได้ถอดหมวกโสดออก
แม้จะไม่รู้แม้แต่ชื่อของสาวสวยคนนั้น แต่เขารู้สึกว่ามันเพียงพอแล้ว
ช่วงนี้ เขาได้เรียนรู้ทักษะการเอาตัวรอดแล้ว
ในเมืองบินไห่ มีมหาวิทยาลัยบินไห่
รอบๆ เมืองมหาวิทยาลัย เป็นหมู่บ้านในเมือง ซึ่งเป็นที่ที่ค่าเช่าถูกที่สุดในเมืองบินไห่
เขาถามคนหลายคนตอนกินอาหารข้างทาง ทุกคนเช่าอยู่ที่นั่น
ออกจากสถานีขยะ หลงเฟยขึ้นรถเมล์ ตั้งใจจะไปเช่าห้องที่นั่นก่อน แล้วค่อยหางานทำอย่างสบายใจ
เขามีแรง ทนลำบากได้
คนในเมืองก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด ไม่ได้ทุกคนจะนั่งทำงานในออฟฟิศ เล่นคอมพิวเตอร์
งานสกปรกหนัก ก็ยังมีให้ทำ
คนบนรถเมล์เยอะมาก หลงเฟยขึ้นไปแล้ว แต่ไม่กังวลว่าจะไม่มีที่ยืน
พวกคนในเมืองเหล่านี้ รังเกียจความสกปรกบนตัวเขา
เห็นเขาแล้วต่างหลบไปด้านข้าง สีหน้าแสดงความรังเกียจ
หลงเฟยไม่สนใจ ตอนเก็บขวดก็เห็นจนชินแล้ว
เขาไปหาที่ยืนที่ประตูหลัง มีเด็กสาวใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลายยืนข้างๆ เขา เงยหน้าขึ้นยิ้มบางๆ ให้เขา
เธอไม่ได้รังเกียจหลงเฟย กลับทำให้หลงเฟยแปลกใจ
เด็กสาวอายุไม่มาก ผิวขาวมาก หน้ารูปไข่ ตาโต ขนตายาว หน้าตาใสซื่อมาก
หลงเฟยหลบสายตา กลัวคนจะหาว่าเขาเป็นคนลามก ไม่กล้ามองนาน
ป้ายต่อไป มีหนุ่มคนหนึ่งขึ้นมา
หน้าตาเกเร ย้อมผมสีเหลือง เจาะหู แขนมีรอยสัก เสื้อผ้าทั้งตัวรัดรูป
เขามายืนด้านหลัง เห็นเด็กสาว จู่ๆ ตาก็เป็นประกาย ผิวปากยืนอยู่ด้านหลังเด็กสาว
ข้างๆ มีที่ยืนอีกเยอะ แต่เขาไม่ยืน กลับเบียดชิดกับเด็กสาว
สาวน้อยหน้าแดงก่ำ แล้วขยับตัวไปอีกทาง
เขาผิวปาก แล้วขยับตามไปอีกทาง
หลังจากรถออกตัว ตัวเขาก็เอนโยกไปมาชนกับสาวน้อยตามการสั่นสะเทือนของรถเมล์
สาวน้อยกัดริมฝีปาก ดูท่าทางเหมือนจะร้องไห้ มองซ้ายมองขวา อยากให้มีคนมาช่วย
คนรอบข้างที่เห็นเหตุการณ์ ต่างไม่อยากยุ่งเรื่องชาวบ้าน พากันหลบสายตา
หวงเหมายิ่งมีความกล้ามากขึ้น ยกมือขวาขึ้นแล้ววางบนไหล่ของสาวน้อย
สาวน้อยมองดูหลงเฟย ลองขอความช่วยเหลือจากเขา
หลงเฟยรู้ความคิดของเธอ จึงขยับไปด้านหลังเธอ แล้วพุ่งชนหวงเหมาอย่างแรง
หวงเหมาเกือบล้ม สีหน้าบูดบึ้ง แหงนหน้าด่าเขาเสียงดัง "ไอ้เหี้ย แกชนใครวะ?"
หลงเฟยจ้องเขา พูดเสียงเย็น "แม่แกไม่เคยสอนให้รู้จักเป็นคนหรือไง?"
หวงเหมาสูงแค่ 170 เซนติเมตร เตี้ยกว่าเขาหนึ่งช่วงหัว
เขาถูกบีบด้วยท่าทีของหลงเฟย ชี้นิ้วใส่หลงเฟยแล้วแค่นเสียงว่า "เอาสิ แกรอดูนะ อย่าให้กูเจอแกอีก!"
รถเมล์มาถึงป้ายต่อไป หวงเหมาจ้องหลงเฟยแล้วลงรถ
พอเท้าเพิ่งจะก้าวออกจากประตูรถ หลงเฟยก็ยกขาขวาขึ้นอย่างรวดเร็ว เตะเข้าที่หลังของเขา
ร่างเล็กๆ ของหวงเหมาถูกเตะกระเด็นออกไป ล้มคว่ำหน้าลงกับพื้นอย่างแรง จนเลือดกำเดาไหล
ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นได้ รถเมล์ก็ออกไปแล้ว
คนบนรถต่างหัวเราะ พากันมองหลงเฟยด้วยสายตาชื่นชม
สาวน้อยยืนอยู่หน้าหลงเฟย หัวเราะคิกคักด้วยความสะใจ แล้วกล่าวขอบคุณเขาว่า "ขอบคุณนะคะ พี่ชาย!"
"ไม่เป็นไรครับ!"
หลงเฟยยิ้มบางๆ ยืนเคียงข้างสาวน้อยตลอดทาง
เมื่อมีที่นั่งว่างข้างๆ ทั้งสองคนก็ยังคงยืนโง่ๆ ไม่มีใครไปนั่ง
รถเมล์ประกาศว่า "ป้ายต่อไป โรงเรียนมัธยมปลายบินไห่ที่ 8 ผู้โดยสารที่จะลงกรุณาเดินไปทางประตูหลังค่ะ"
สาวน้อยได้ยินแล้วเลิกคิ้ว รีบหยิบกระดาษและปากกาออกมาจากกระเป๋า
เมื่อรถจอดที่ป้าย เธอฉีกกระดาษออกจากสมุด ยัดใส่มือหลงเฟยแล้ววิ่งลงรถไปด้วยใบหน้าแดงก่ำ
บนกระดาษเขียนว่า "ฉันชื่อซูอี้อี้ เรียนอยู่ ม.3 ที่โรงเรียนมัธยมปลายบินไห่ที่ 8 นี่คือ WeChat ของฉัน อย่าลืมแอดมานะคะ!"


## บทที่ 3 พี่สาวเจ้าของบ้านเช่า

หลงเฟยเก็บกระดาษโน้ตขึ้นมา มองดูตัวเลขชุดหนึ่งบนนั้น อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่น
ตอนนี้เขายังไม่มีโทรศัพท์มือถือ แล้วจะพูดถึงวีแชทได้อย่างไร
สมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่ง อย่างน้อยก็ต้องหนึ่งพันหยวน ตอนนี้หลงเฟยยังซื้อไม่ได้
เขาลงรถที่สถานีมหาวิทยาลัยบินไห่ ตอนนี้ยังไม่หมดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน นักศึกษายังไม่เปิดเรียน ทำให้ดูเงียบเหงามาก
หลงเฟยมองดูประตูมหาวิทยาลัยแวบหนึ่ง ในใจมีความรู้สึกสับสนปนเป
ถ้าสภาพครอบครัวของตัวเองดีกว่านี้หน่อย ตอนนี้คงกำลังเตรียมข้าวของมาเรียนที่นี่แล้ว
เขาเดินอ้อมมหาวิทยาลัยไปทางประตูหลัง
ที่นี่เป็นหมู่บ้านในเมืองที่ใหญ่ที่สุดของเมืองบินไห่ เต็มไปด้วยโรงแรมแบบครอบครัว ร้านอาหาร และร้านอินเทอร์เน็ต
คนทั้งหมู่บ้านอาศัยมหาวิทยาลัยแห่งนี้เลี้ยงชีพ
ทุกปีมีนักศึกษาสองหมื่นคน กำลังซื้อมหาศาลเลยทีเดียว
ตอนนี้ยังมีห้องว่างเยอะมาก หลงเฟยเดินไปได้สักพัก บนกำแพงบ้านสองสามชั้นเขียนว่ามีห้องให้เช่าเต็มไปหมด
หลงเฟยยืนดูอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เตรียมจะเช่าสักห้อง
เขาโสดคนเดียว เช่าที่ไหนก็เหมือนกัน
ตอนนั้นมีผู้หญิงอายุราวสามสิบ ขี่รถจักรยานไฟฟ้า พาเด็กผู้หญิงตัวเล็กผ่านมาข้างๆ เขา
เธอเดินไปไม่ไกล หยุดถามหลงเฟยประโยคหนึ่ง "คุณจะเช่าบ้านเหรอ?"
หลงเฟยพยักหน้า
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มทักทาย "มาบ้านฉันสิ บ้านฉันยังว่างทั้งหมด ถ้าคุณเช่าตอนนี้ ฉันจะให้ส่วนลดคุณ!"
"ได้ครับ!"
หลงเฟยยิ้ม เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาดี หน้าตาก็ไม่เลว จึงเดินตามเธอเข้าไปในซอยสองสามก้าว เข้าไปในบ้านหลังที่สาม
เธอจอดรถจักรยานไฟฟ้า ให้ลูกสาวลงจากรถ
เธอถอดเสื้อคลุมกันลมออก เผยให้เห็นชุดเดรสสั้นรัดเอวสีดำ
ช่วงบนอวบอิ่ม ต้นขายาวเรียว ผมหยิกลอนใหญ่ แต่งหน้าบางๆ ริมฝีปากแดงสด ดูเซ็กซี่มาก
เธอหันกลับมา เห็นหลงเฟยยืนงงอยู่ จึงเรียกเขาว่า "อย่ายืนเฉยสิ ชั้นสองและชั้นสามมีห้องให้เลือก ไปเลือกเอาห้องหนึ่งสิ
ชั้นสามใหญ่กว่า หนึ่งพัน ชั้นสองเล็กกว่า ห้าร้อย
ค่าไฟหนึ่งหยวนต่อหน่วย ค่าน้ำเดือนละสิบหยวน ห้องน้ำชั้นสองใช้ร่วมกัน เข้าห้องน้ำเสร็จอย่าลืมกดชักโครก!"
"เข้าใจแล้วครับ!"
หลงเฟยขึ้นไปชั้นสอง เปิดห้องด้านที่แดดส่องเข้ามาดู คิดในใจว่าค่าเช่าที่นี่ถูกจริงๆ
เขาเคยขนขวดเปล่าและกล่องกระดาษในอพาร์ตเมนต์หรูแห่งหนึ่ง
ที่นั่นคนที่อยู่ล้วนเป็นมนุษย์เงินเดือน ค่าเช่าต่อเดือนอย่างน้อยสามพันหยวน
ห้องที่นี่แม้จะเล็กกว่า แต่สำหรับเขาที่อยู่คนเดียวก็เพียงพอแล้ว
เสียงรองเท้าส้นสูงดังแท็กๆ บนบันได
เจ้าของห้องเช่าขึ้นมา ยืนที่ประตูถามเขาว่า "เป็นไง ห้องถูกใจไหม?"
หลงเฟยพยักหน้า "ห้องนี้แหละครับ!"
ในห้องมีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว บนผนังแขวนกระจกแต่งตัวหนึ่งบาน
นอกจากนี้ไม่มีแม้แต่ชุดเครื่องนอน
เจ้าของห้องเช่าถามด้วยความสงสัย "คุณทำงานอะไรเหรอ? มาเรียนที่นี่หรือ?"
หลงเฟยส่ายหน้า "ไม่ได้เรียนครับ เพิ่งมาเมืองนี้ ยังไม่ได้หางานเลย!"
เจ้าของห้องเช่าพูดว่า "งั้นคุณต้องรีบหางานนะ ที่นี่ไม่ให้ค้างค่าเช่าห้องนะ!"
หลงเฟยมองเธออย่างจริงจังและพูดว่า "วางใจได้ครับ ผมจะไม่ติดค้างเงินคุณแน่นอน!"
เจ้าของห้องเช่าหัวเราะกลั้นยิ้ม "ล้อเล่นน่ะ อย่าจริงจังขนาดนั้นสิ! ฉันชื่อเหอเยิน ต่อไปเรียกฉันว่าพี่สาวเยินก็ได้"
"ผมชื่อหลงเฟยครับ!"
หลงเฟยยิ้มเล็กน้อย รู้สึกว่าเจ้าของห้องเช่าคนนี้ค่อนข้างเป็นกันเอง
เขาหยิบเงินห้าร้อยออกจากกระเป๋า ยื่นให้เธอพร้อมพูดว่า "นี่คือค่าเช่าห้องครับ"
เหอเยินรับเงินไป บอกเขาว่า "ลงมาด้วย ฉันจะออกใบเสร็จให้ ฉันมีเครื่องนอนที่คนอื่นไม่ต้องการแล้ว ฉันซักสะอาดหมดแล้ว ถ้าคุณไม่รังเกียจก็เอาไปใช้สิ!"
"ขอบคุณพี่สาวเยิน!"
หลงเฟยกำลังกังวลเรื่องการซื้อผ้าห่มและที่นอน แค่มีที่ปูนอนก็พอแล้ว เขาไม่รังเกียจที่คนอื่นเคยใช้มาก่อน
ดีกว่าสองวันที่ผ่านมาที่ต้องนอนข้างถนน
เหอเยินอาศัยอยู่ชั้นล่าง เป็นห้องสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น
ข้างในจัดเก็บสะอาดเรียบร้อย มีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง
หลังจากหลงเฟยเข้าไป ลูกสาวของเหอเยินก็วิ่งเข้ามาหา แถมยังรู้จักมารยาทด้วยการรินน้ำชาให้เขา
หลงเฟยจิบน้ำชา ลูบหัวเธอแล้วกล่าวขอบคุณ
เด็กหญิงยิ้มหวาน แนะนำตัวเองว่า "คุณลุงคะ หนูชื่อเทียนเทียน เหอเทียนเทียนค่ะ!"
หลงเฟยขมวดคิ้ว คิดในใจว่าเด็กคนนี้ใช้นามสกุลแม่หรือ?
เหอเยินเขียนใบเสร็จให้เขา เห็นความสงสัยของเขาจึงพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "อย่าขมวดคิ้วสิ ฉันกับพ่อเขาหย่ากันปีที่แล้ว เธอใช้นามสกุลฉัน!"
"อ๋อ!"
หลงเฟยเกาหัวแก้เก้อ รู้สึกเขินนิดหน่อย
เหอเยินเข้าไปในห้องใน หยิบชุดผ้าห่มและที่นอนออกมาให้เขา ส่งให้พร้อมยิ้มน้อยๆ "ผ่อนคลายหน่อยสิ อย่าทำหน้าเครียดตลอดเวลาแบบนี้! ต่อไปนี้ฉันก็เป็นพี่สาวของนายแล้ว มีอะไรต้องการความช่วยเหลือก็บอกฉันนะ ถ้าช่วยได้ฉันจะช่วยแน่นอน!"
หลงเฟยพยักหน้า อุ้มผ้าห่มและที่นอนออกมา
เขาสูดหายใจลึก เผชิญหน้ากับหญิงม่ายที่สวยและเซ็กซี่ขนาดนี้ เขารู้สึกทนไม่ไหวจริงๆ
เมื่อคืนกับผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้น มีเพศสัมพันธ์กันอย่างมึนงง เหมือนได้ลองชิมเค้กคำหนึ่ง ก็อยากจะกัดอีกคำ
มีห้องแล้ว หลงเฟยปูที่นอน ถูพื้น เช็ดโต๊ะ ออกไปซื้อของใช้ในห้องน้ำที่ถนน
ชั่วพริบตาฟ้าก็มืดแล้ว เขานอนพักบนเตียง เตรียมตัวหางานอย่างจริงจังพรุ่งนี้
ก่อนหน้านี้ วิ่งทั้งวันร่างกายเขาก็เหนื่อยล้า
วันนี้แปลกจริงๆ ร่างกายเขามีพลังเต็มเปี่ยม ไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลยสักนิด
หลังจากหลับไป หลงเฟยฝันเห็นมังกรยักษ์ห้าเล็บตัวหนึ่ง ออกมาจากร่างของเขา
มังกรยักษ์นั้นเหยียบช่องว่างพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ลำตัวยาวเป็นร้อยเมตร ถูกโซ่เหล็กชุบแบล็กไอร่อนสีดำเก้าเส้นพันธนาการร่างกายไว้ ช่างประหลาดเหลือเกิน
มันพุ่งทะยานไปมาในหมู่เมฆ โดยมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบรอบตัว
เกล็ดสีเขียวทั่วร่างเปล่งประกายวาววับน่าหวาดกลัว ราวกับพยายามสุดกำลังที่จะสลัดโซ่ตรวนบนร่างออก มันกลิ้งไปมาไม่หยุดในหมู่เมฆ
ดวงตาเป็นประกายดั่งคบเพลิง เพียงแค่จ้องมอง ก็ราวกับจะทะลุทะลวงช่องว่างได้
เมื่อคำรามออกมา ราวกับฟ้าดินจะถล่มทลาย
เมื่อตวัดกรงเล็บ ราวกับจะฉีกกระชากพื้นที่ว่างได้
สุดท้าย เสียงดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้น
โซ่เหล็กบนร่างของมัน ผึง! ขาดไปหนึ่งเส้น
ร่างของหลงเฟยสั่นสะท้านตาม ตกใจจนต้องผุดลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นๆ ผุดซึมทั่วร่าง
"แม่เจ้า ทำไมถึงได้ฝันร้ายขนาดนี้"
เขาหยิบน้ำแร่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ครึ่งขวด เปิดหน้าต่างรับลมเย็นๆ หายใจเข้าลึกๆ
หน้าร้อนแบบนี้ ในห้องไม่มีพัดลม ช่างทรมานเหลือเกิน
ด้านล่างตึก ตอนนี้มีเสียงด่าแหลมๆ ดังขึ้นมา "ไอ้บ้า นี่บ้านฉัน ถ้าแกไม่ไปละก็ ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!"
หลงเฟยฟังด้วยความสงสัย แว่วๆ ได้ยินเสียงร้องไห้ของเหอเทียนเทียนด้วย
เขาขมวดคิ้ว นึกว่ามีพวกนักเลงมาก่อกวน รีบวิ่งลงบันไดเพื่อไปช่วย
ด้านล่างตึก มีชายคนหนึ่งยืนอยู่
เขาตัวเหม็นเหล้า สวมเสื้อเชิ้ตลายดอก กางเกงขาสั้น แต่งตัวดูเป็นนักเลงเต็มตัว
พอหลงเฟยลงมาถึง เขาก็ชี้หน้าด่าทันที "เยี่ยมไปเลย เหอเยิน ฉันก็ว่าทำไมเธอถึงรีบไล่ให้ฉันไป ที่แท้ก็มีชู้ซ่อนอยู่ในบ้านนี่เอง!"
เหอเยินโกรธจัด ตะโกนลั่น "ไสหัวไป อย่ามาพูดเหลวไหล เขาเป็นแค่ผู้เช่าที่นี่!"
"มีแต่ไอ้โง่ถึงจะเชื่อเธอ!"
ชายคนนั้นด่าออกมา แล้วชี้หน้าหลงเฟยตะโกนว่า "ไอ้เวร แกกล้ามายุ่งกับเมียกู แกรู้มั้ยว่ากูเป็นใคร?"
หลงเฟยขมวดคิ้ว แค่นเสียงเย็นๆ ใส่เขา "พูดดีๆ หน่อย ฉันเพิ่งรู้จักพี่สาวเยินเอง!"
"โอ้โฮ แกยังจะมาเถียงอีก!"
ชายคนนั้นเดินโซเซไปมา มองไปรอบๆ แล้วหยิบอิฐแผ่นหนึ่งจากมุมกำแพง ชี้หน้าหลงเฟยด่า "ไอ้เวร ถ้าแน่จริงก็มาเถียงกูอีกสิ?"


## บทที่ 4 สมัครงานเป็นยาม

เหอเยินอุ้มลูกสาวไว้ แล้วให้เด็กน้อยกลับเข้าไปในบ้านก่อน
เธอวิ่งออกมานอกประตู ยื่นมือขวางไว้ตรงกลาง ตะโกนอย่างร้อนรนใส่หลงเฟย "น้องชาย เธอขึ้นไปก่อนเถอะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ!"
หลงเฟยพูดอย่างจริงจัง "พี่สาวเยิน พี่ไม่ต้องกลัว เรื่องนี้ผมจะจัดการเอง มีผมอยู่ ไม่มีใครรังแกพี่ได้หรอก!"
เหอเยินมองเขาอย่างแปลกใจ ในใจพลันมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ราวกับว่าในวันที่อากาศหนาวเย็น ได้ดื่มน้ำร้อนสักอึก ทำให้ทั้งร่างอบอุ่นไปหมด
ชายคนนั้นหึงหวงขึ้นมา ชี้หน้าด่าเหอเยิน "ดีนัก ถึงตอนนี้เธอยังปกป้องไอ้ชายชู้นี่อีก กูจะตบเธอให้ตาย!"
เขายกมือซ้ายขึ้น ตบเหอเยินล้มลงกับพื้นเสียงดังแปะ
ในเวลาเดียวกัน มือขวาก็หยิบอิฐขึ้นมา ก้าวข้ามเหอเยินไป พุ่งเข้าทุบหลงเฟยอย่างแรง
หลงเฟยไม่คิดว่าเขาจะทำร้ายผู้หญิง โมโหจนควันออกหู ชกหมัดสวนเข้าใส่อิฐอย่างโกรธจัด
เขารู้ว่าจะเจ็บมาก แต่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เสียงดังปึง หมัดปะทะกับอิฐ
นอกเหนือความคาดหมายของหลงเฟย อิฐนั่นแตกละเอียดเป็นผุยผงราวกับทำจากเต้าหู้
ชายคนนั้นสั่นสะท้านไปชั่วขณะ ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เขาเตะถีบเข้าที่หน้าอกของชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว
ชายคนนั้นลอยหวือไปเหมือนว่าว กระเด็นออกไปสามสี่เมตร กลิ้งไปในลานบ้าน
หลงเฟยดีดลิ้น ตกใจกับพละกำลังของตัวเองที่แข็งแกร่งขึ้นมากขนาดนี้
เขาเตะไปแค่เบาๆ เท่านั้น
แต่เตะผู้ชายตัวหนักกว่าร้อยห้าสิบกิโลกรัมกระเด็นไปได้ราวกับเตะเด็ก
ชายคนนั้นกลิ้งไปกับพื้นร้องโวยวาย "ฆาตกรรม! ไอ้ชายชู้ฆาตกรรม!"
เหอเยินหน้าแดง เดินเข้าไปหาเขาแล้วตะโกนอย่างร้อนรน "พอได้แล้ว ตู้จวิน นายจะทำให้อับอายขายหน้าไปถึงไหน ก็แค่อยากได้เงินใช่ไหม ฉันให้เอง รีบลุกขึ้นมาเร็วเข้า!"
"ถ้าทำแบบนี้ตั้งแต่แรกก็จบไปนานแล้ว!"
ชายคนนั้นกุมหน้าอก พลิกตัวลุกขึ้นมา
เมื่อกี้เตะของหลงเฟยทำให้เขาเจ็บมาก
ถ้าไม่รีบไปเล่นไพ่ เขาคงนอนอยู่บนพื้นแล้วเรียกร้องค่าเสียหายสักแปดถึงสิบหมื่น
เหอเยินหยิบเงินหนึ่งพันออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้เขา พลางด่าเสียงเย็น "จำไว้นะ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันให้เงินนาย ถ้านายมาก่อกวนอีก ฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ แล้ว!"
"รู้แล้ว น่ารำคาญจริง!"
ชายคนนั้นรับเงินไปแล้วเก็บใส่กระเป๋า
เขาชี้หน้าหลงเฟยแล้วด่า "ได้ ไอ้หนุ่มเลว รอดูนะมึง คืนนี้กูชนะได้เงินมา จะจ้างคนมาหักขาสุนัขของมึงให้หมด!"
"ไอ้เหี้ย กูจะฆ่ามึงตอนนี้เลย!"
หลงเฟยกำหมัดด้วยความโมโห ทำเอาเขาตกใจวิ่งออกไปนอกประตู แล้วเกือบสะดุดล้มข้างนอก
เหอเยินรีบคว้าตัวหลงเฟยไว้ เห็นชายคนนั้นเดินไปไกลแล้ว จู่ๆ ก็นั่งลงร้องไห้อย่างน้อยใจในลานบ้าน
หลงเฟยหยิบกระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เธอแผ่นหนึ่ง แล้วพูดอย่างเกรงใจ "พี่สาวเยิน ขอโทษนะครับ เมื่อกี้ผมทำให้พี่ลำบากไปหน่อย เงินที่พี่ให้เขาไป ผมจะจ่ายคืนให้นะครับ!"
เหอเยินเช็ดน้ำตา ส่ายหน้าพูดว่า "ฉันบอกแล้วว่าไม่เกี่ยวกับนาย เขาชื่อตู้จวิน เป็นอดีตสามีฉัน ทุกครั้งที่ไม่มีเงินก็จะกลับมารบกวนฉัน ฉันชินแล้ว!"
"อ๊ะ?"
หลงเฟยขมวดคิ้ว ไม่คิดว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์แบบนี้
โชคดีที่เมื่อกี้ไม่ได้ลงมือรุนแรง ไม่งั้นถ้าทำร้ายตู้จวินบาดเจ็บ คงจัดการลำบาก
ครั้งที่แล้วที่ยุ่งเรื่องชาวบ้านแล้วโดนตำรวจสั่งสอน เขายังจำได้ไม่ลืม
เขาเดินขึ้นบ้านอย่างเก้อเขิน เหอเยินร้องไห้อยู่ในลานสักพัก แล้วก็ลุกขึ้นเดินกลับเข้าบ้าน
ลมกลางคืนพัดเข้ามาในห้อง ทำให้หลงเฟยค่อยๆ สงบลง
เขามองดูกำปั้นของตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไมพลังของเขาถึงแรงขึ้นมาทันที และกำปั้นก็ดูเหมือนจะแข็งขึ้นมากด้วย
ในห้องมีเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ขาหัก หลงเฟยลากมันมา แล้วถอดขาเก้าอี้ออกมาอันหนึ่ง
เขาตั้งขาเก้าอี้ขึ้น ลองชกกำปั้นใส่ แล้วฟาดลงไปบนนั้น
ขาเก้าอี้หนาสิบเซนติเมตร เป็นไม้จริง แตกออกเป็นสองท่อน โดนเขาชกเพียงหมัดเดียวก็หักครึ่ง
หลงเฟยตกใจจนตาเบิกโพลง ตบหน้าตัวเองเบาๆ คิดว่ากำลังฝันไป!
เขาล้มตัวลงบนเตียง เอาผ้าห่มคลุมหัว คิดว่านอนหลับสักหน่อยแล้วสมองจะแจ่มใส
วันรุ่งขึ้น แสงอาทิตย์ส่องเข้ามาในห้อง
หลงเฟยพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง จ้องมองขาเก้าอี้ที่หักอยู่บนพื้นพลางขยี้ตา
เหี้ย ไม่ใช่ฝัน ทุกอย่างเมื่อคืนเป็นเรื่องจริง
เขาพึมพำในใจ "หรือว่า ฉันถูกปีศาจเข้าสิง?"
ด้านล่าง เหอเยินตะโกนขึ้นมาว่า "พี่ชายหลง ตื่นหรือยัง?"
หลงเฟยตบหน้าตัวเอง เดินออกจากห้อง ยืนที่ราวระเบียงแล้วตะโกนตอบว่า "มีอะไรหรือ?"
เหอเยินโบกกุญแจในมือพลางพูดว่า "ฉันจะพาเทียนเทียนไปเรียนพิเศษ นี่กุญแจประตูใหญ่ ถ้าคุณออกไปอย่าลืมล็อคประตูด้วยนะ!"
"รู้แล้ว!"
หลงเฟยพยักหน้า วิ่งลงไปรับกุญแจ
เหอเทียนเทียนจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโต ยิ้มน้อยๆ ให้เขา "พี่ชายคนโต เมื่อคืนพี่เก่งมาก เตะพ่อฉันลอยไปเลย!"
หลงเฟยหัวเราะแห้งๆ แล้วตบหัวเธอเบาๆ อุ้มเธอขึ้นไปนั่งบนที่นั่งเด็กของรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า
เหอเยินบอกลาเขา รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสกว่าเมื่อวานมาก
หลงเฟยมองเธอแล้วยิ้มเซ่อๆ รู้สึกเหมือนมองพี่สาวจริงๆ
เขากลับขึ้นไปชั้นสอง ตักน้ำมาล้างหน้าแปรงฟัน แต่งตัวเรียบร้อย เตรียมออกไปหางานทำ
บนเสาไฟฟ้า บนสะพานลอย มีใบประกาศรับสมัครงานติดอยู่ทั่วไป
เขาไม่เชื่อหรอกว่า ด้วยพละกำลังของเขา จะหาที่กินข้าวไม่ได้
หลงเฟยล็อคประตู ออกจากหมู่บ้านในเมือง ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยพอดีเห็นกลุ่มคนกำลังจัดงานรับสมัครงาน
ช่วงนี้เป็นเวลาที่นักศึกษาปี 1 กำลังจะเปิดเทอม และนักศึกษาปี 4 กำลังจบการศึกษา
มีนักศึกษาปี 4 จำนวนมากที่ยังหางานที่เหมาะสมไม่ได้ บ้างก็ยังอาศัยอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัย หรือไม่ก็อยู่ในหมู่บ้านในเมือง
ทุกวัน จะมีโรงงาน โรงแรม บริษัทต่างๆ มาตั้งซุ้มรับสมัครงานที่นี่
แน่นอน งานที่มาเสนอถึงที่ล้วนเป็นงานที่ไม่ค่อยดีนัก
ถ้าเป็นบริษัทที่ดี นักศึกษาจะพยายามอย่างหนักแค่ไหนก็เข้าไม่ได้
หลงเฟยไม่สนใจ ไม่ว่าจะเป็นงานอะไร ขอแค่มีคนต้องการเขาก็พอ
เขาเดินวนดูประกาศรับสมัครงาน มีบริษัทหนึ่งที่มีคนเข้าแถวเต็มไปหมด
เขาเดินเข้าไปดู บนป้ายประกาศเขียนว่ารับสมัครพนักงานรักษาความปลอดภัย
มีประกันสังคม 5 อย่างและกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ หยุด 4 วันต่อเดือน เงินเดือน 3,000 หยวน
นักศึกษามหาวิทยาลัยมายืนต่อแถว เพื่อตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย
เขาทำเสียงดังในลำคอ ถามชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้า "พี่ครับ พวกคุณเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยบินไห่ใช่ไหม?"
ชายคนนั้นตัวสูง หน้าตาหล่อเหลา เคี้ยวหมากฝรั่ง พยักหน้าและตอบว่า "ใช่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?"
หลงเฟยถามอย่างสงสัย "ผมเห็นว่าบริษัทนี้รับสมัครแค่พนักงานรักษาความปลอดภัย ทำไมถึงมีนักศึกษามหาวิทยาลัยมาสมัครเยอะแบบนี้ครับ?"
ชายคนนั้นหัวเราะ ตบไหล่หลงเฟยและพูดว่า "น้องชาย ไม่เข้าใจสินะ? คุณเห็นแค่ตำแหน่งพนักงานรักษาความปลอดภัย แต่ไม่เห็นชื่อบริษัทด้านบนเหรอ?"
หลงเฟยมองดูอีกครั้ง ขมวดคิ้วและพูดว่า "หมายถึงกลุ่มบริษัทหลินเหรอครับ?"
ชายคนนั้นพยักหน้าและพูดว่า "ใช่แล้ว กลุ่มบริษัทหลินเป็นหนึ่งในบริษัทชั้นนำ 500 อันดับของโลกนะ อย่าว่าแต่พนักงานรักษาความปลอดภัยเลย แม้แต่คนกวาดพื้นก็มีคนแย่งกันไปทำ
แล้วก็นะ ในตึกสำนักงานของกลุ่มบริษัทหลิน พนักงานออฟฟิศผู้หญิงสวยมากเลยนะ สาวสวยครึ่งหนึ่งของเมืองถูกพวกเขารวบรวมเข้าไปหมดแล้ว"
"ขอบคุณครับ!"
หลงเฟยยิ้มแห้งๆ แล้วเข้าแถวกับกลุ่มนักศึกษามหาวิทยาลัย หวังว่าจะลองดูโชคสักหน่อย
คนอื่นๆ ต่างถือเอกสารมา แต่เขาไม่ได้เอาอะไรมาเลย
เมื่อถึงคิวของเขา คนสัมภาษณ์มองดูแล้วถามเขาว่า "เอกสารของคุณล่ะ?"
หลงเฟยรีบตอบว่า "มาด่วนครับ ไม่ได้พิมพ์มา!"
คนนั้นถามเขา "คุณเป็นนักศึกษาจบใหม่ปีนี้ใช่ไหม?"
หลงเฟยส่ายหัว "ผมมาจากชานเมือง เพิ่งเรียนจบมัธยมปลายปีนี้ครับ!"
นักศึกษามหาวิทยาลัยรอบๆ ได้ยินแล้วหัวเราะพรืด
พวกเขาแสดงสีหน้าเยาะเย้ย คิดในใจว่าเด็กมัธยมปลายคนหนึ่งก็กล้ามาแย่งตำแหน่งกับพวกเขา


## บทที่ 5 ทักษะอันยอดเยี่ยมกับอิฐบล็อก

คนสัมภาษณ์ทั้งสามคนส่ายหัวมองหน้ากันแล้วโบกมือให้เขาออกไป
หลงเฟยยืนยันว่า "พวกคุณไม่ถามอย่างอื่นเลยเหรอครับ?"
ผู้สัมภาษณ์พูดว่า "ขอโทษนะ เงื่อนไขการรับสมัครของเราชัดเจนมาก ต้องจบอนุปริญญาขึ้นไป และต้องผ่านภาษาอังกฤษระดับสี่ด้วย"
หลงเฟยพูดว่า "แต่พวกคุณรับสมัครยามนี่ครับ งานที่ยามทำ ผมก็ทำได้ทั้งนั้น!"
ผู้สัมภาษณ์ยิ้มแล้วพูดว่า "งั้นก็ดี คุณลองแสดงให้ดูหน่อยสิว่าคุณทำอะไรได้บ้าง?"
หลงเฟยมองรอบๆ แล้วเดินไปที่หัวซีข้างๆ หยิบอิฐก้อนหนึ่งมา
คนสัมภาษณ์ทั้งสามคนเห็นแล้วตกใจรีบลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่หลงเฟยแล้วตะโกนว่า "น้องชาย ใจเย็นๆ นะ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!"
นักศึกษารอบๆ ก็ตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง คิดว่าหลงเฟยโมโหจะใช้อิฐฟาดคน
"ไอ้หนุ่มนี่บ้าไปแล้ว!"
"แน่นอน เขารับสมัครนักศึกษา แต่เขาดันอยากมาร่วมวงด้วย!"
"พวกเราถอยห่างๆ หน่อยดีกว่า ระวังโดนเขาฟาดนะ!"
ฝูงชนวุ่นวายกันขึ้นมา แล้วถอยหลังกันไปนิดหน่อย
หลงเฟยถืออิฐไว้ พยายามอธิบายว่า "พวกคุณเข้าใจผิดแล้วครับ ผมกำลังจะแสดงความสามารถให้พวกคุณดูนะ!"
ผู้สัมภาษณ์กลืนน้ำลายแล้วถามเขาว่า "คุณจะแสดงอะไรล่ะ?"
หลงเฟยวางอิฐลงบนพื้น ยกกำปั้นขึ้นแล้วทุบลงไปอย่างแรง
มีเสียงดังปุ อิฐแตกเป็นผุยผงเหมือนเต้าหู้
เขาปัดมือแล้วยิ้มเขินๆ ให้ผู้สัมภาษณ์ "ลุง ดูสิครับ กำปั้นผมแข็งแรงใช่ไหม? ถ้าเป็นยาม รับรองว่าเฝ้าประตูได้แน่นอน!"
ผู้สัมภาษณ์มองหน้ากันแล้วหัวเราะ โบกมือเรียกหลงเฟย "น้องชาย มานี่สิ!"
หลงเฟยเดินเข้าไป
ผู้สัมภาษณ์ตบอกเขาแล้วพูดว่า "เยี่ยมมาก ตัวใหญ่แข็งแรงจริงๆ เคยเรียนกงฟูมาก่อนเหรอ?"
หลงเฟยเกาหัวแล้วโกหกไปว่า "ก็พอได้ครับ!"
เขาไม่เคยฝึกกงฟูอะไรมาก่อน แค่คืนนั้นหลังจากจี้หยกแตก เขาก็เปลี่ยนไปแบบนี้อย่างไม่มีเหตุผล
ตอนนี้เมื่อมีคนถาม เขาก็ตอบไปแบบนั้น
ผู้สัมภาษณ์ถอนหายใจ "ขอบอกตามตรง เราเปิดรับสมัครมาหนึ่งสัปดาห์แล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนหนุ่มที่แข็งแรงขนาดนี้ เด็กสมัยนี้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วเล่นแต่เกม ร่างกายก็ทรุดโทรมหมด!"
เขาหยิบแบบฟอร์มใบหนึ่งส่งให้หลงเฟย ให้เขากรอกข้อมูล
นักศึกษารอบข้างต่างมองด้วยความอิจฉา คิดไม่ถึงว่าแค่นี้ก็ได้รับความสนใจจากผู้สัมภาษณ์แล้ว
ถ้ารู้อย่างนี้ พวกเขาก็จะเตรียมอิฐมาทุบสักก้อน
แต่ก็พูดไปแล้ว อิฐที่วางอยู่บนพื้นไม่ใช่ว่าจะทุบให้แตกได้ง่ายๆ
บางคนรู้สึกว่าอิฐนั้นปลอม จึงลองใช้หมัดทุบดู
ทุกคนร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด หมัดก็มีเลือดออก
หลงเฟยกรอกชื่อ ที่อยู่ บัตรประชาชนของตัวเอง พอถึงเบอร์โทรศัพท์ก็หยุดชะงัก มองผู้สัมภาษณ์อย่างลำบากใจ "ลุงครับ ขอโทษนะครับ ผมเพิ่งมาอยู่ในเมือง ยังไม่ได้ซื้อมือถือครับ!"
"ไม่มีมือถือเหรอ?"
ผู้สัมภาษณ์ขมวดคิ้ว หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา เขียนเบอร์โทรให้แล้วบอกว่า "งั้นแบบนี้แล้วกัน พรุ่งนี้คุณโทรมาหาผม ผมจะจัดการเรื่องที่บริษัทแล้วบอกรายละเอียดการรายงานตัวให้นะ!"
หลงเฟยพยักหน้าอย่างดีใจ รับกระดาษมาแล้วขอบคุณผู้สัมภาษณ์ซ้ำๆ
เขาไม่คิดว่างานแรกของตัวเองจะราบรื่นขนาดนี้
เดือนละสามพันหยวน ในหมู่บ้านของเขาถือว่าเป็นอันดับหนึ่ง
ท่ามกลางสายตาอิจฉาของนักศึกษารอบข้าง เขาเชิดหน้าอกผายเดินออกไปอย่างภาคภูมิใจ
จริงๆ แล้ว เขาอายุไม่ต่างจากนักศึกษาปีสี่พวกนี้เท่าไหร่
ตอนเด็ก ครอบครัวยากจน
เขาช่วยปู่จับปลา ทำให้เข้าเรียนช้ากว่าคนอื่นสามปี
คนอื่นเรียนจบมัธยมปลายอายุสิบแปด เขาก็ยี่สิบแล้ว
เมื่อกี้ พวกนั้นดูถูกเขา เขาก็เห็น
แต่ไม่เป็นไร ให้โอกาสเขา เขาจะต้องทำได้ไม่แย่กว่าใครแน่นอน
ตอนนี้ในกระเป๋าของเขายังมีสองพันห้าร้อยหยวน
มีงานทำแล้ว เขาคิดว่าควรจะซื้อโทรศัพท์มือถือสักเครื่อง
เมื่อกี้ตอนกรอกข้อมูลโทรศัพท์ เขาแทบจะอายตายอยู่แล้ว
โตขนาดนี้แล้ว แต่ยังไม่มีโทรศัพท์มือถือแม้แต่เครื่องเดียว
เขาเดินไปตามถนนสักพัก เห็นร้านโทรศัพท์มือถือกำลังจัดโปรโมชั่น ซื้อโทรศัพท์มือถือนอกจากจะได้รับซิมฟรีแล้ว ยังแถมจักรยานอีกด้วย
เขาเดินเข้าไปในร้าน ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามาต้อนรับ "คุณลูกค้าคะ ต้องการดูโทรศัพท์มือถือใช่ไหมคะ?"
หลงเฟยกับเธอมองตากันแล้วต่างก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
พนักงานบริการคนนี้ก็คือเหอเยิน
หลงเฟยเกาหัวแล้วยิ้ม "พี่สาวเยิน พี่มาทำงานที่นี่เหรอครับ?"
เหอเยินยิ้มตอบ "ใช่ค่ะ ที่นี่ใกล้บ้าน ฉันมาทำงานพาร์ทไทม์ทุกวันน่ะ!"
"ดีจังเลยครับ!"
หลงเฟยยิ้มแล้วถามเธอ "อ้อ แล้วที่ร้านของพี่ซื้อโทรศัพท์มือถือแล้วได้รับค่าโทรฟรีกับจักรยานจริงเหรอครับ?"
"แน่นอนค่ะ!"
เหอเยินพาเขาไปด้านหลัง หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นหนึ่งออกมาจากตู้โชว์แล้วให้เขาดู "เป็นรุ่นนี้ค่ะ ถึงจะไม่ใช่แบรนด์ดัง แต่ก็ตอบสนองได้รวดเร็วนะคะ
WeChat, Weibo, QQ, ราชาแห่งความรุ่งโรจน์ เล่นได้ลื่นไหลทั้งหมด ราคาแค่ 998 หยวน แถมจักรยานเสือภูเขาอีกหนึ่งคันและค่าโทรร้อยหยวนด้วยค่ะ!"
เธอเปิดโทรศัพท์สาธิตให้หลงเฟยดู ศีรษะของเธออยู่ใกล้กับหลงเฟยมาก
กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเส้นผมยาวของเธอทำให้หลงเฟยได้กลิ่นจนหน้าแดง เขาขยับตัวหลบไปด้านข้างเล็กน้อย
หลงเฟยไม่ได้มีความต้องการอะไรมากกับโทรศัพท์มือถือ แค่โทรออกได้ก็พอแล้ว
เขาหยิบมาลองใช้ดู แล้วก็ตัดสินใจซื้อทันที
เหอเยินดีใจที่ออกบิลให้เขา พาเขาไปเปิดใช้ซิมการ์ด แล้วให้เขาไปเลือกจักรยานเสือภูเขาที่หน้าร้าน
หลงเฟยรู้สึกประหลาดใจ ไม่รู้ว่าบริษัทผลิตโทรศัพท์มือถือพวกนี้จะได้กำไรอะไร
เขาที่ไหนจะรู้ว่า ต้นทุนโทรศัพท์มือถือตอนนี้ก็แค่สองสามร้อยหยวน จักรยานก็แค่สองสามร้อยหยวน
ขายโทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง เขาได้กำไรอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
เหอเยินยังต้องทำงานต่อ หลงเฟยจึงไม่ได้คุยกับเธอมาก
เขาจูงจักรยานออกมา ตอนหันกลับไปมอง สาวๆ ในร้านต่างก็หัวเราะคิกคักใส่เขา
หลังจากเหอเยินกลับไป พวกเธอก็พากันรุมล้อม หัวเราะกันใหญ่
หลงเฟยเหมือนพระสงฆ์ที่งุนงงไม่รู้เรื่อง แน่นอนว่าเขาคงคิดไม่ถึงว่า ตอนนี้เหอเยินกำลังถูกเพื่อนร่วมงานแซวว่าเขาเป็นแฟนหนุ่มคนใหม่ของเธอ
เมื่อกี้ตอนเหอเยินเห็นเขา เธอดูกระตือรือร้นมากกว่าคนอื่นๆ
ความรู้สึกนั้น เหมือนกับคู่รักที่กำลังคบหากันไม่มีผิด
หลังจากหลงเฟยขี่จักรยานเสือภูเขาของตัวเองออกไปแล้ว เขาก็ไปที่แผงขายของข้างถนนซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองด้วยเงินหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน
กางเกงยีนส์ ห้าสิบหยวนสองตัว
เสื้อยืด ห้าสิบหยวนสามตัว
รองเท้ากีฬา ห้าสิบหยวน
เพราะว่าจะต้องไปทำงานที่บริษัทใหญ่แล้ว หลงเฟยก็รู้ว่าต้องแต่งตัวให้สะอาดสะอ้านหน่อย
เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่แล้ว เขาก็กลับไปที่หมู่บ้านในเมือง หาร้านตัดผมแล้วจัดแต่งทรงผมให้ตัวเอง
ในกระจก ใบหน้าที่ยังมีความเยาว์วัยอยู่ ไว้ผมสั้นดูสะอาดตา สวมเสื้อยืดสีดำ กับกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน
หนุ่มน้อยคนนี้ ดูแล้ว หล่อเหลือเกิน
หลงเฟยยิ้มเขินๆ ให้กับตัวเองในกระจก รู้สึกมั่นใจขึ้นมาหน่อย
ไม่รู้ทำไม เขาจู่ๆ ก็นึกถึงผู้หญิงที่นอนกับเขา
เขายังเป็นคนที่ค่อนข้างอนุรักษ์นิยม ในใจรู้สึกว่า เมื่อนอนด้วยกันแล้ว เธอก็เป็นภรรยาของเขาแล้ว
ถ้าคราวหน้าได้เจอกันอีก เขาจะต้องดูแลภรรยาคนนี้ให้ดี ไม่ให้เธอหนีไปอีก


## บทที่ 6 ฉลองกันหน่อย

ในห้องเช่า หลงเฟยเข็นจักรยานเข้าไป ท้องฟ้าใกล้มืดแล้ว
เขาออกไปซื้อเหล้าเอ๋อร์กั่วโถวหนึ่งขวดและเนื้อตุ๋นหนึ่งกิโล เตรียมจะดื่มสักหน่อย
เมื่อเข้าประตูมา เหอเยินกลับมาแล้ว สวมชุดนอนสายเดี่ยว กำลังนั่งยองๆ ล้างผมให้ลูกสาว
คอเสื้อเปิดออก พอดีหันมาทางหลงเฟย
เห็นผิวขาวนวลเนียนชัดเจน ทำให้หลงเฟยต้องสูดหายใจเฮือก
เขารีบหลบสายตา ทักทายเหอเยิน "พี่สาวเยิน เลิกงานแล้วเหรอครับ!"
เหอเยินเงยหน้าขึ้น มองเขานิ่งๆ ดวงตาเปล่งประกายวาบหนึ่ง
เธอสะบัดผมยาว ยิ้มถามเขา "นี่อะไรกัน ซื้อมือถือใหม่ ซื้อเสื้อผ้าใหม่ รวยแล้วเหรอ?"
หลงเฟยรีบส่ายหน้า "ไม่ใช่ครับ ผมหางานได้เมื่อเช้านี้ เลยซื้อของใช้ส่วนตัว กลัวเขาจะดูถูกเรา!"
เหอเยินยิ้ม สั่งเขา "ไปห้องฉันสิ เดี๋ยวฉันผัดอาหารสองสามอย่าง ฉลองให้หน่อย!"
"ไม่ดีกว่ามั้งครับ?"
หลงเฟยรู้สึกเกรงใจ
เหอเยินยืนยัน "มีอะไรต้องเกรงใจ เมื่อคืนก็บอกแล้วไง อย่าเกรงใจฉัน ให้ฉันเป็นพี่สาวนายสิ!"
"งั้นก็ได้ครับ!"
หลงเฟยพยักหน้า อยู่คนเดียวก็เหงา คุยกับเหอเยินก็ดี
เขาเข้าไปในห้องเหอเยิน หันมาถาม "พี่สาวเยิน ผมต้องถอดรองเท้ามั้ยครับ?"
เหอเยินยิ้ม "ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันถูพื้นก็ได้!"
แม้จะพูดอย่างนั้น หลงเฟยก็กลัวจะทำพื้นห้องเขาสกปรก เลยถอดรองเท้าออก ใส่แต่ถุงเท้าเข้าไป นั่งลงบนโซฟา
วันนี้เพิ่งซื้อถุงเท้าใหม่ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้คงไม่ถอดรองเท้า
เขาวางเหล้าเอ๋อร์กั่วโถวและเนื้อตุ๋นไว้บนโต๊ะกาแฟ ในทีวีกำลังฉายการ์ตูน เขานั่งหลังตรงดูอย่างเบื่อๆ สักพัก
ระเบียงด้านข้างของห้องนั่งเล่น มีชุดชั้นในสีสันสดใสที่เพิ่งซักเสร็จตากอยู่
หลงเฟยเป็นหนุ่มใหญ่ที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ดวงตาของเขาจึงจับจ้องมองอยู่นานกว่าปกติ
มีทั้งลูกไม้ มีผ้าตาข่าย รูปทรงใหญ่มาก ดูแล้วทำให้คนรู้สึกกระสับกระส่าย
เหอเยินสระผมให้ลูกสาวเสร็จ แล้วเอาไดร์เป่าผมให้เธอด้านนอกสักครู่ ก่อนพาเข้ามาในบ้านด้วยกัน
เธอเห็นหลงเฟยวางรองเท้าและเสื้อผ้าใหม่ที่เพิ่งซื้อมาไว้อย่างเป็นระเบียบที่หน้าประตู ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้ช่างรู้ความจริงๆ
เมื่อเข้ามาแล้ว เหอเทียนเทียนก็นั่งลงข้างๆ หลงเฟยอย่างร่าเริง จ้องตาโตถามเขาว่า "คุณลุงคะ คุณลุงชอบดูแกะน้อยจอมซนไหมคะ?"
หลงเฟยไม่ชอบ แต่ก็แกล้งทำเป็นชอบพยักหน้าล้อเล่นกับเธอ "ชอบสิ ลุงดูบ่อยๆ เลย!"
เหอเทียนเทียนดีใจร้องเสียงดัง "เยี่ยมไปเลย! เทียนเทียนก็ชอบดู แต่โจวตงตงในห้องเรียนไม่ชอบ เขาชอบบอกว่าหนูเด็กเกินไป!"
หลงเฟยถูกเธอทำให้ขำ จึงถามเธอว่า "แล้วเขาชอบดูอะไรล่ะ?"
เหอเทียนเทียนตอบว่า "เขาชอบดูดาว แล้วก็ชอบคุยโม้กับหนูว่าบนดาวมีคนอาศัยอยู่เหมือนพวกเรา เป้าหมายในอนาคตของเขาคือไปใช้ชีวิตบนดวงดาวพวกนั้น!"
หลงเฟยตบหัวเธอเบาๆ รู้สึกพ่ายแพ้ให้กับเด็กๆ พวกนี้อย่างสิ้นเชิง
เหอเยินซักผ้าขนหนูเสร็จแล้วเอาไปตากที่ระเบียง
เธอเดินมาหยิบเนื้อตุ๋นที่หลงเฟยซื้อมา แล้วบอกเขาว่า "ฉันจะเอาเนื้อของคุณไปยำ ถ้าคุณไม่ชอบดูการ์ตูนก็เปลี่ยนช่องสิ ไม่ต้องทนเบื่อกับเธอหรอก!"
เหอเทียนเทียนรีบทำปากยื่นบ่น "ใครบอกว่าคุณลุงไม่ชอบล่ะ คุณลุงบอกเมื่อกี้ว่าชอบดูนะ!"
หลงเฟยหัวเราะ "ใช่ๆ ลุงชอบ ลุงจะดูกับเทียนเทียนเอง!"
เหอเยินยิ้มพลางส่ายหัว เดินเข้าครัวไปวุ่นวายกับการทำอาหาร
หลงเฟยมองเธอแวบหนึ่ง คิดในใจว่าทำไมผู้หญิงที่เป็นแม่บ้านแสนดีอย่างเหอเยินถึงได้หย่าร้างนะ?
ต้องเลี้ยงลูกสาวคนเดียว ยังต้องทำงาน ต้องดูแลผู้เช่าในบ้านอีก
ถ้าเขามีภรรยาแบบนี้ จะต้องทะนุถนอมเหมือนสมบัติล้ำค่าแน่ๆ
สักพัก โต๊ะกลางก็เต็มไปด้วยอาหาร
มีผัดพริกกับเนื้อ ไข่เจียวมะเขือเทศ ยำเนื้อตุ๋น ยำแตงกวา และถั่วลิสงอีกจาน
เธอหยิบชามข้าวสามชามมาเสิร์ฟ ให้หลงเฟยใช้ชามใบใหญ่
เหอเทียนเทียนร้องอย่างประหลาดใจ "คุณลุงกินเยอะขนาดนี้เลยเหรอคะ?"
เหอเยินตีหัวเธอเบาๆ พลางหัวเราะ "เมื่อหนูโตขึ้นก็จะกินได้เยอะขนาดนี้เหมือนกัน!"
เหอเทียนเทียนหัวเราะคิกคัก "ไม่ได้หรอก หนูกินไม่ไหวหรอก โจวตงตงอาจจะทำได้!"
หลงเฟยหัวเราะเบาๆ แกล้งแหย่เธอ "หนูชอบโจวตงตงหรือเปล่า ทำไมเรียกชื่อเขาบ่อยจัง?"
เหอเทียนเทียนส่ายหัว "หนูไม่ได้ชอบเขาหรอก เขาไม่ตลกเลย แล้วก็ไม่ค่อยชอบพูดด้วย เขาแค่เป็นเพื่อนนั่งโต๊ะเดียวกับหนู หนูถึงได้เล่นกับเขาไงคะ!"
หลงเฟยกับเหอเยินหัวเราะพรืด นึกในใจว่าเด็กสมัยนี้ช่างทำตัวเหมือนผู้ใหญ่กันจริงๆ
เหอเยินหยิบแก้วสองใบมา สั่งหลงเฟย "นายเปิดเหล้าสิ เสียดายไม่อยากให้คนอื่นดื่มหรือไง?"
หลงเฟยขมวดคิ้ว "พี่สาวเยิน นี่มันเหล้าเอ้อร์กั่วโถวนะ ดีกรีสูงมากเลย!"
เหอเยินส่ายหน้า "ไม่เป็นไร หลังจากหย่าแล้ว ฉันดื่มเหล้าทุกวัน ดื่มได้ทุกอย่างแหละ!"
หลงเฟยลังเลแล้วเปิดขวดเหล้า รินให้เธอนิดหน่อย
เหอเยินรีบเอามือประคองแก้ว รินจนเต็ม
เธอยกแก้วขึ้น หันไปทางหลงเฟยพูดว่า "ดื่มหนึ่งแก้ว ฉลองที่นายหางานได้!"
หลงเฟยยกแก้วขึ้น หัวเราะแห้งๆ "พี่สาวเยิน แค่จิบนิดหน่อยก็พอ ไม่ต้องดื่มจนหมดแก้วหรอก!"
เหอเยินหัวเราะ "ยังไง ดูถูกฉันเหรอ?"
เธอยกแก้วขึ้น แล้วเอียงคอดื่มเหล้าเอ้อร์กั่วโถวหมดแก้วในคำเดียว
หลงเฟยถึงกับตกตะลึง แม้ว่าแก้วจะไม่ใหญ่ แค่หนึ่งอึก แต่ข้างในเป็นเหล้าเอ้อร์กั่วโถวห้าสิบดีกรีนะ
เหอเยินวางแก้วลง มองเขาแล้วยิ้มเบาๆ "นายยืนเหม่ออะไร รีบดื่มสิ!"
"โอ้!"
หลงเฟยยกแก้วขึ้น ดื่มหมดในอึกเดียว
เหอเทียนเทียนร้องตะโกนอยู่ข้างๆ "แม่คะ หนูก็อยากดื่มด้วย!"
"หนูยังเด็กอยู่นะลูก แม่จะเอานมเปรี้ยวให้หนูดีกว่า!"
เหอเยินลูบจมูกลูกสาวเบาๆ แล้วเดินไปที่ตู้เย็นหยิบนมเปรี้ยวมาให้เหอเทียนเทียน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเปล่า หลงเฟยรู้สึกอบอุ่นในใจ เขาถามเหอเยินด้วยความห่วงใย "พี่สาวเยิน ถึงแม้ว่าเราจะรู้จักกันไม่นาน แต่ผมเห็นแล้วว่าพี่เป็นผู้หญิงที่ดีคนหนึ่ง ผู้ชายคนนั้นเมื่อคืน ทำไมเขาถึงทิ้งพี่ไปล่ะครับ?"
สีหน้าของเหอเยินหม่นลง เธอรินเหล้าเอร์กั่วโถวให้ตัวเองเต็มแก้ว ถอนหายใจแล้วพูดว่า "นั่นเพราะเขาตาบอดน่ะสิ ไม่เพียงแต่มีเมียน้อยข้างนอก ยังชอบไปเล่นการพนันจนเป็นหนี้เป็นสินอีก
เมื่อก่อนครอบครัวเรามีบ้านสองหลังแถวนี้ สุดท้ายก็ต้องขายไปหนึ่งหลังเพื่อใช้หนี้ให้เขา ฉันเก็บบ้านของพ่อแม่ไว้หลังนี้แล้วก็หย่ากับเขา!"
พูดไปพูดมา ราวกับว่าหัวใจของเธอถูกกระทบกระเทือน น้ำตาก็ไหลออกมา
หลงเฟยส่งกระดาษทิชชู่ให้เธอ รีบขอโทษ "ขอโทษนะครับพี่สาวเยิน ผมพูดถึงเรื่องที่ทำให้พี่เสียใจ!"
เหอเยินส่ายหน้า เช็ดน้ำตาแล้วยิ้มพูดว่า "ไม่เป็นไรหรอก มันผ่านไปแล้ว ตอนนี้ฉันอยู่คนเดียว พาเทียนเทียนอยู่ก็มีความสุขดี!"
เธอยกแก้วขึ้นมาชนกับหลงเฟยอีกครั้ง
ดื่มทีละแก้วๆ หลงเฟยกลัวว่าจะทำให้เธอเมา
เหอเยินถามเขา "เสี่ยวเฟย ตอนนี้มีแฟนหรือยัง?"
หลงเฟยหน้าแดง ส่ายหน้าพูดว่า "ยังไม่มีครับ ผมเพิ่งมาอยู่ในเมือง ไม่มีอะไรเลย ใครจะมาชอบผมล่ะครับ!"
เหอเยินหัวเราะพูดว่า "นั่นมันอะไรกัน คุณไม่มีอะไรเลย แต่ก็มีหน้าตาดีนี่! ที่ร้านโทรศัพท์ของเรา มีสาวๆ หลายคนมาถามฉันเรื่องคุณ ถ้าคุณอยากได้ พี่จะแนะนำให้คนหนึ่ง!"
หลงเฟยรีบส่ายหน้า "ไม่เป็นไรครับพี่สาวเยิน ผมคิดว่าตอนนี้ควรให้ความสำคัญกับอาชีพการงานก่อน รอหาเงินได้แล้วค่อยว่ากัน!"
"มีความมุ่งมั่นดี พี่เชื่อมั่นในตัวนาย นายจะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน!"
เหอเยินยกแก้วขึ้น อยากจะดื่มกับหลงเฟยอีก
หลงเฟยกั้นเธอไว้ รินเหล้าจากแก้วของเธอครึ่งแก้วใส่แก้วตัวเอง แล้วค่อยดื่มกับเธอ
เขาตื่นเต้นจนไปจับมือเหอเยินเข้า
มือนั้นเรียบเนียน นุ่มนิ่ม จับแล้วรู้สึกเย็นๆ
ร่างกายของเหอเยินสั่นอย่างเห็นได้ชัด เธอชักมือกลับ เสยผม ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมา


## บทที่ 7 รายงานตัวที่บริษัท

เหอเทียนเทียนกินข้าวอยู่ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
เธอพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แม่คะ ให้ลุงเป็นแฟนแม่เถอะ! เขาตัวใหญ่แบบนี้ ต้องปกป้องแม่ได้แน่ๆ!"
เหอเยินกับหลงเฟยเพิ่งกินอาหารเข้าปาก แทบจะพ่นออกมาด้วยความเขินอาย
เหอเยินดุลูกสาว "เหอเทียนเทียน ลุงอายุเท่าไหร่ แม่อายุเท่าไหร่ ต่อไปห้ามพูดแบบนี้อีกนะ!"
เหอเทียนเทียนแลบลิ้น ยิ้มแกมแก้มให้หลงเฟย แล้วก้มหน้าลงกินข้าวอย่างว่าง่าย
หลงเฟยกับเหอเยินมองหน้ากันอย่างเขินๆ กินข้าวดื่มเหล้าเงียบๆ ไม่รู้ตัวว่าดื่มเหล้าเอ๋อร์กั่วโถวไปจนหมดขวด
หลงเฟยดื่มไปเกือบครึ่งขวด เหอเยินก็ดื่มไม่น้อย
เธออุ้มลูกสาวที่หลับไปแล้วกลับเข้าห้องนอน
เมื่อออกมา หลงเฟยลุกขึ้นยืน พูดอย่างเกรงใจ "ถ้วยชามพวกนี้ ผมช่วยเก็บให้นะครับ?"
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเก็บเองได้ คุณรีบกลับไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีกนะ!"
เหอเยินโบกมือ ร่างกายโงนเงนส่งเขาออกไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เธอก็เซไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน
หลงเฟยไวมือ รีบคว้าเอวเธอไว้ทันที เพราะแรงเฉื่อยทำให้ล้มไปข้างหน้า กดร่างเธอพิงกำแพง
ทั้งสองคนสูดหายใจเข้าพร้อมกัน สบตากัน หน้าอกขยับขึ้นลง
ร่างกายของเหอเยินนุ่มนิ่ม เอวมีเนื้อนิดหน่อย กอดแล้วรู้สึกเนียนลื่น สัมผัสดีมาก
กลิ่นหอมของผู้หญิงโชยมา ทำให้ลมหายใจของหลงเฟยเริ่มเร่งรีบ
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นมา
ทั้งสองคนตกใจพร้อมกัน เหอเยินผลักหลงเฟยออกอย่างแรง ลูบผมพลางพูดรัวๆ "ดึกแล้ว คุณรีบขึ้นไปข้างบนเถอะ!"
"งั้นผมไปละนะครับ!"
หลงเฟยสวมรองเท้า หยิบเสื้อผ้าของตัวเอง รีบออกจากห้องไป
พอออกมาข้างนอก ลมเย็นพัดมา ทำให้ความร้อนในร่างกายของเขาค่อยๆ สงบลง
เมื่อกี้นี้ นิดเดียวก็จะทำผิดพลาดแล้ว
เหอเยินปิดประตู มองผ่านหน้าต่างเห็นหลงเฟยเดินขึ้นบันได เธอพิงผนังและใช้หัวโขกเบาๆ ผ่านไปสักพักจึงไปเก็บจานชาม
หลังจากกลับเข้าห้องของตัวเอง หลงเฟยขึ้นเตียง
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ปรากฏว่าคำขอเพิ่มเพื่อนในวีแชทที่เพิ่งส่งไปวันนี้ได้รับการอนุมัติแล้ว
ตอนซื้อโทรศัพท์ เหอเยินช่วยเขาเปิดใช้งานวีแชท บนนั้นมีแค่เบอร์ของเหอเยินเพียงคนเดียว
หลงเฟยเพิ่มซูอี้อี้ตอนไปตัดผม
เขาไม่มีเพื่อนในเมืองนี้ บนรถเมล์พอได้รู้จักคนหนึ่งก็ได้วีแชทของเธอมา
เขาลองส่งคำขอเพิ่มเพื่อน ไม่คิดว่าซูอี้อี้จะยอมรับจริงๆ
"คุณคือพี่ชายที่ช่วยหนูใช่ไหมคะ?"
ซูอี้อี้ถามเขา
หลงเฟยส่งอิโมจิยิ้มเขินๆ ตอบกลับไปว่า "ใช่ครับ วันนี้เพิ่งซื้อโทรศัพท์ใหม่ เลยขอเพิ่มเพื่อนช้าไปหน่อย!"
ซูอี้อี้ส่งอิโมจิยิ้มเจ้าเล่ห์มา ตอบกลับว่า "ไม่เชื่อค่ะ ส่งเซลฟี่มาให้ดูหน่อยสิคะ!"
หลงเฟยยิ้ม เปิดกล้องหน้าของโทรศัพท์ หาที่ที่แสงดีแล้วกดถ่าย
เขาส่งรูปไป พร้อมตอบว่า "เพิ่งตัดผมใหม่ ดูบ้านๆ นิดหน่อย อย่าหัวเราะเยาะผมนะ!"
ซูอี้อี้ส่งอิโมจิหัวเราะมา หลังจากยืนยันว่าเป็นเขาแล้ว ก็คุยกันไปมา
เธอเป็นนักเรียนมัธยมต้นปีที่ 3 ของโรงเรียนมัธยมปลายบินไห่ เนื่องจากปีหน้าต้องสอบเข้ามัธยมปลาย ปิดเทอมฤดูร้อนจึงมีแค่ไม่กี่วัน
หลงเฟยบอกสถานการณ์ของตัวเองให้เธอฟังตามตรง
เธอไม่ได้ดูถูกหลงเฟย ยังให้กำลังใจให้เขาทำงานดีๆ หวังว่าในอนาคตจะได้เป็นหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัย เงินเดือนขึ้น ได้เลื่อนตำแหน่ง แต่งงานกับสาวสวยรวย
หลงเฟยถูกเธอทำให้หัวเราะ คุยกันจนดึก
เธอส่งอิโมจิราตรีสวัสดิ์มา หลงเฟยถึงได้วางโทรศัพท์
ตอนเก็บขยะ ไม่มีใครคุยกับเขา
ตอนนี้มีโทรศัพท์แล้ว เพิ่มเพื่อนทั้งพี่สาวเยินและซูอี้อี้ เขารู้สึกว่าชีวิตเริ่มมีสีสันขึ้นมา
วันต่อมา นาฬิกาปลุกดังขึ้น
หลงเฟยตื่นแต่เช้า ออกไปที่ระเบียงทางเดิน ตักน้ำเย็นมาอ่างหนึ่ง ถอดเสื้อเช็ดตัว
เมื่อคืน เขาฝันร้ายอีกแล้ว
จู่ๆ เขาฝันว่าตัวเองมีเกล็ดสีฟ้าขึ้นเต็มตัว เหมือนงูประหลาดตัวหนึ่ง แค่คิดก็ขนลุกแล้ว
เขาสวมเสื้อผ้า นั่งบนเตียงสูบบุหรี่หนึ่งมวน
บุหรี่หงต้าซานราคาเจ็ดหยวนต่อซอง ฉุนมาก ช่วยให้ตื่นตัวมาก
ชั้นล่าง มีเสียงประตูดังขึ้น
พี่สาวเยินพาเทียนเทียนออกไป เตรียมส่งเธอไปโรงเรียน
หลงเฟยยืนอยู่ที่หน้าต่าง แอบมองเธอออกไปหนึ่งที
เธอสวมกระโปรงสั้นสีดำ สวมถุงน่องที่ต้นขา ม้วนผมเป็นมวนใหญ่ แต่งตัวเซ็กซี่เหมือนเดิม
หลงเฟยแอบมองเธอ เหมือนเธอรู้สึกได้ในใจ หันกลับมามองห้องของหลงเฟยหนึ่งที
หลงเฟยรีบหลบไปข้างหลังทันที เท้าเหยียบลงบนอ่างล้างหน้าดังปัง
อ่างล้างหน้าสแตนเลส ถูกเขาเหยียบจนแบน
เขาหยิบขึ้นมาดูอย่างเสียดาย คิดในใจว่าของแบบนี้ไม่ทนเลย เสียดายที่เขาจ่ายไปตั้งสามสิบหยวน
หลังจากเหอเยินไปแล้ว หลงเฟยแอบออกไปเหมือนขโมย
เขาล็อคประตู ขี่จักรยานไปที่ร้านซาลาเปาในซอยเพื่อกินอาหารเช้า
ประมาณแปดโมงเช้า เขาคาดว่าผู้สัมภาษณ์น่าจะเข้างานแล้ว
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรไปที่เบอร์ที่ผู้สัมภาษณ์ให้ไว้เมื่อวาน
โทรศัพท์ติด อีกฝ่ายรับสายด้วยคำว่า "ฮัลโหล" อย่างสุภาพ "สวัสดีครับ คุณใครหรอครับ?"
หลงเฟยรีบพูดว่า "สวัสดีครับ ผมหลงเฟยนะครับ เมื่อวานมาสมัครเป็นยามที่หน้ามหาวิทยาลัยบินไห่ ผมอยากถามว่าจะไปทำงานได้เมื่อไหร่ครับ?"
อีกฝ่ายหัวเราะ "อ๋อ คุณนี่เอง เมื่อวานกลับมา ผมให้ฝ่ายบุคคลลงทะเบียนข้อมูลของคุณแล้ว คุณมาได้เลยนะ เดี๋ยวผมส่งที่อยู่ไปที่เบอร์นี้!"
"ได้ครับ ขอบคุณมากครับลุง!"
หลงเฟยรู้สึกซาบซึ้งจนอยากร้องไห้ นี่เป็นงานแรกของเขา ในใจรู้สึกขอบคุณผู้สัมภาษณ์คนนี้มาก
อีกฝ่ายได้ยินน้ำเสียงที่อยากร้องไห้ของเขา จึงให้กำลังใจว่า "น้องชาย สู้ๆนะ! ลุงก็มาจากชนบทเหมือนกัน รู้ว่าเด็กชนบทไม่ได้มีชีวิตที่ง่าย ลุงทำงานอยู่ที่ฝ่ายบุคคล ถ้าน้องเจอปัญหาอะไรในบริษัท มาหาลุงได้นะ!"
"ขอบคุณมากครับลุง!"
หลงเฟยขอบคุณอย่างจริงใจ หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว เขาตื่นเต้นจนอยากจะกอดใครสักคน
เสียงกระดิ่งดังขึ้น ผู้สัมภาษณ์ส่งที่อยู่มาให้
หลงเฟยเปิดดู: ใจกลางเมือง ตึกสำนักงานฟู่หลี่ อาคาร A
หลังจากเข้าไปแล้ว ให้ถามที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ
โดยทั่วไปบริษัทจะมีชั้นและห้องต่อท้าย
แต่กลุ่มบริษัทหลินเช่าตึกทั้งหลัง
เมื่อวานหลงเฟยตรวจสอบเป็นพิเศษ กลุ่มบริษัทนี้เกี่ยวข้องกับอสังหาริมทรัพย์ การเงิน เครื่องสำอาง เสื้อผ้า การค้าต่างประเทศ หลายอุตสาหกรรม
บริษัทที่มั่งคั่งขนาดนี้ ไม่แปลกที่การรับสมัครพนักงานรักษาความปลอดภัยจะดึงดูดนักศึกษาจำนวนมากมาสมัคร
หลงเฟยกินอาหารเช้าเสร็จ ปั่นจักรยานกลับบ้าน แล้วขึ้นรถประจำทางไป
ที่ที่เขาอยู่ห่างจากใจกลางเมืองพอสมควร
วันแรกที่ไป เขาไม่รู้ว่าจะจอดรถตรงไหน คิดว่าจะรอให้คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เมืองบินไห่เป็นเมืองหลวงของมณฑลหัวตง เศรษฐกิจอยู่ในอันดับต้นๆ ของประเทศ
ในเมืองมีตึกสูงมากมาย ดูเจริญรุ่งเรืองมาก
ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมือง ยิ่งเป็นเช่นนั้น
หลงเฟยนั่งอยู่บนรถประจำทาง มองตึกสูงข้างนอกทีละตึก ในใจตั้งปณิธานว่าจะต้องทำงานให้ดี ซื้อบ้านที่นี่ แต่งงานกับผู้หญิงที่นอนกับเขา พาคุณปู่จากหมู่บ้านมาอยู่อย่างสุขสบาย
รถประจำทางโคลงเคลงไปมา วิ่งในเมืองกว่าชั่วโมงกว่าจึงถึงที่หมาย
เมื่อเทียบกับรถไฟใต้ดิน ช้ากว่ามาก แต่ไม่ต้องเปลี่ยนสถานี นั่งขึ้นไปแล้วไม่ต้องกังวล
หลงเฟยลงจากรถ ตรงหน้าคือตึกสำนักงานฟู่หลี่
รอบๆ ตึกสำนักงานนี้เป็นย่านธุรกิจที่คึกคัก ด้านหน้ามีลานเล็กๆ ตอนนี้กำลังมีน้ำพุพุ่ง
ทัศนียภาพกว้างขวาง สภาพแวดล้อมดีมาก
หน้าประตูมีพื้นที่แยกออกมาสำหรับให้พนักงานจอดจักรยานและรถมอเตอร์ไซค์
ข้างๆ มีลานจอดรถใต้ดิน น่าจะเป็นที่จอดรถยนต์
หลงเฟยทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม แล้วผลักประตูหมุนเข้าไปข้างใน


## บทที่ 8 ดูถูกคน

ในล็อบบี้ มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนถือกระบองไว้
เมื่อพวกเขาเห็นหลงเฟยเข้ามา พวกเขารีบเข้ามาขวางเขาไว้ และมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "มาทำอะไร?"
หลงเฟยอธิบาย "ผมมาสมัครงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยครับ ฝ่ายบุคคลให้ผมมารายงานตัววันนี้!"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองได้ยินแล้วก็ยิ้ม "โอ้ ที่แท้ก็เพื่อนร่วมอาชีพนี่เอง!"
"ไปลงทะเบียนที่เคาน์เตอร์ตรงนั้นสิ!"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งชี้ไปที่เคาน์เตอร์ตรงกลาง มีสาวสวยสองคนนั่งอยู่ ดูเหมือนคนหนึ่งจะสวยกว่าอีกคน
ในที่สุดหลงเฟยก็เข้าใจคำพูดของเพื่อนนักศึกษาที่บอกตอนสมัครงาน การทำงานที่นี่ไม่ได้หวังเงิน แต่หวังแค่ได้ชื่นชมความงาม
เขาเดินเข้าไปและบอกเรื่องของตัวเอง
สาวคนหนึ่งแอบกินเมล็ดแตงโมอย่างเงียบๆ ทำหน้าเย็นชา ไม่สนใจเขา
อีกคนหนึ่งเป็นมิตรมาก หยิบสมุดออกมาให้หลงเฟยลงทะเบียน แล้วโทรศัพท์ไปที่หนึ่ง บอกกับหลงเฟยว่า "คุณขึ้นไปชั้นสองหาฝ่ายสรรหาบุคลากรของแผนกบุคคลนะคะ พวกเขาจะจัดการเรื่องเอกสารการเข้าทำงานให้คุณค่ะ!"
หลงเฟยกล่าวขอบคุณ แล้วมองป้ายชื่อบนอกเธอ
เธอชื่อหวังเสี่ยวหยา ชื่อที่ไพเราะมาก
ตอนนี้เป็นเวลาทำงานพอดี
ไม่มีคนมากนัก เขากำลังจะขึ้นชั้นสอง
มีสาวคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา หอบหายใจใส่เขาแล้วพูดว่า "ช่างเถอะ ฉันจะพาคุณขึ้นไปเอง!"
สาวคนนี้ก็คือหวังเสี่ยวหยานั่นเอง
เธอรวบผมเป็นหางม้า สวมชุดทำงานสีดำกระโปรงสั้น สูงประมาณ 165 เซนติเมตร ใบหน้ารูปไข่ หน้าอกและก้นไม่ใหญ่มาก เป็นสาวสวยรูปร่างบอบบาง
"คุณชื่ออะไรคะ?"
เธอหันกลับมาถามอย่างกะทันหัน
หลงเฟยรีบยืดตัวตรงและตอบทันที "รายงานผู้บังคับบัญชาครับ ผมชื่อหลงเฟยครับ!"
หวังเสี่ยวหยายกมือปิดปากหัวเราะ "คุณไม่ต้องตื่นเต้นไปหรอกค่ะ ฉันชื่อหวังเสี่ยวหยา เป็นพนักงานต้อนรับของบริษัท ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาอะไรหรอกนะคะ!"
หลงเฟยเกาหัวแล้วยิ้มเขินๆ
หวังเสี่ยวหยาบอกเขาว่า "บริษัทนี้ใหญ่มาก มี 21 ชั้นแบ่งเป็นแผนกต่างๆ มีผู้บังคับบัญชามากมาย คุณเจอคนที่ใส่สูทพุงพลุ้ยๆ ค่อยเรียกว่าผู้บังคับบัญชา ไม่งั้นถ้าเรียกผิด เขาจะหัวเราะเยาะคุณนะคะ!"
"จำไว้แล้วครับ!"
หลงเฟยพยักหน้า
หลังจากลิฟต์มาถึง หวังเสี่ยวหยาพาเขาขึ้นชั้นสอง
เธอเดินอย่างสง่างามมาก เหมือนนางแบบเดินบนรันเวย์ แตกต่างจากผู้หญิงในหมู่บ้านของหลงเฟยอย่างสิ้นเชิง
หลงเฟยเดินตามเธอ ในใจเต็มไปด้วยความขอบคุณ
ชั้นสองฝ่ายบุคคล แบ่งเป็นหลายทีม
แต่ละทีมมีพื้นที่ของตัวเอง
ถ้าไม่ได้หวังเสี่ยวหยาพามา เขาคงหาไม่เจอทั้งเช้า
เมื่อมาถึงประตูกระจกแห่งหนึ่ง หวังเสี่ยวหยายิ้มหวานและบอกเขาว่า "เอาละ นี่คือแผนกสรรหาและฝึกอบรมค่ะ เมื่อกี้มีคนมาสมัครงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาหลายคนแล้ว ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจ ก็อย่าไปถามพวกเขานะคะ!"
"ขอบคุณมากครับ!"
หลงเฟยมองเธอ ไม่รู้จะพูดอะไรดี
หวังเสี่ยวหยาส่ายหัวอย่างใจกว้าง "ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้วนี่คะ!"
ตอนที่เธอเดินจากไป เธอขยิบตาให้หลงเฟยพร้อมกับยิ้ม
ผมหางม้าสะบัดไปมา ทิ้งกลิ่นหอมอ่อนๆ ไว้ ทำให้หลงเฟยแทบกลั้นหายใจ
เขาจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเปิดประตูกระจกเข้าไปข้างใน
ในห้องโถง มีแถวที่นั่งเรียงกันเหมือนในธนาคาร
มีคนหลายคนถือแบบฟอร์มอยู่ในมือ กำลังพูดคุยกันเป็นกลุ่มเล็กๆ
มีคนหนึ่งในนั้นโบกมือให้หลงเฟยอย่างตื่นเต้น
หลงเฟยขมวดคิ้ว ที่แท้ก็เป็นนักศึกษาปี 4 ที่ยืนอยู่หน้าเขาเมื่อวานนี้
เขาเดินเข้ามาโอบคอหลงเฟย แล้วถามเบาๆ ว่า "พี่ชาย พวกเขารับคุณจริงๆ เหรอ?"
หลงเฟยยิ้มเล็กน้อย แล้วถามเขาว่า "จะไปทำเอกสารที่ไหนครับ?"
พี่คนนั้นใช้นิ้วชี้ไปที่ประตูกระจกฝั่งตรงข้าม บอกเขาว่า "ข้างในมีคนต่อแถว คุณเข้าไปต่อแถวกับพวกเขาก็พอ เสร็จแล้วเรามาดื่มฉลองกันนะพี่น้อง!"
หลงเฟยพยักหน้า แล้วเดินเข้าไปข้างใน
ข้างในเป็นห้องทำงานของเจ้าหน้าที่ มีสาวๆ นั่งอยู่ห้าหกคน กำลังพิมพ์คอมพิวเตอร์กันเสียงดัง
เมื่อถึงคิวของหลงเฟย เจ้าหน้าที่ก็ลงทะเบียนข้อมูลให้เขาในคอมพิวเตอร์ เมื่อถามถึงวุฒิการศึกษา หลงเฟยก็ตอบว่าจบมัธยมปลาย
เจ้าหน้าที่ขมวดคิ้ว จ้องหน้าหลงเฟยแล้วยิ้มเยาะว่า "ไม่ถูกนะ พนักงานของบริษัทเราต้องจบอนุปริญญาเป็นอย่างต่ำ คุณเส้นสายดีหรือยังไง?"
"ไม่ใช่ครับ ผมสมัครด้วยความสามารถ!"
หลงเฟยหน้าแดง แก้คำพูดของเจ้าหน้าที่
เจ้าหน้าที่ยิ้มเยาะ "ล้อเล่นน่า อย่าเครียดสิ!"
เธอหยิบป้ายชื่อชั่วคราวมาให้หลงเฟย แล้วบอกให้เขาออกไปรอที่ห้องโถงข้างนอก
หลังจากหลงเฟยออกไป คนในห้องก็หัวเราะกันลั่น
พวกผู้หญิงพากันเยาะเย้ย "ยามรักษาความปลอดภัยคนหนึ่ง ยังอ้างว่าใช้ความสามารถ ไอ้หนุ่มนี่ตลกจริงๆ!"
"เขาตัวใหญ่ๆ แข็งแรง แน่นอนว่าต้องมีความสามารถสิ!"
"เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาแข็งแรง หรือว่าเคยกอดเขามาแล้ว?"
"ไปไกลๆ เลย พูดอะไรของเธอน่ะ! ผู้ชายของฉันจะเป็นยามได้ยังไง อย่างน้อยก็ต้องเป็นมนุษย์เงินเดือนสิ!"
หลงเฟยที่อยู่ข้างนอกได้ยินแล้วรู้สึกหงุดหงิด อยากจะเข้าไปตะโกนใส่พวกเธอสักประโยค
พวกแม่ๆ ทั้งหลาย ช่างไม่มีคุณภาพเหมือนหวังเสี่ยวหยาเลย
พี่ปี 4 คนนั้นเห็นเขาออกมา รีบดึงเขาไปนั่งในห้องโถง
เขาตบไหล่หลงเฟย ปลอบว่า "เป็นไง โดนดุในนั้นมาใช่มั้ย?"
หลงเฟยพยักหน้า
พี่คนนั้นยิ้มแหย "คิดในแง่ดีหน่อย พวกเราตอนเข้าไปก็โดนแบบนี้ พวกเขาเป็นพวกชาวออฟฟิศคอปกขาว ดูถูกพวกเรายามก็ปกติ"
หลงเฟยถามเขา "คุณไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?"
เขายิ้มและพูดว่า "ทำไมต้องใส่ใจด้วยล่ะ ฉันมาที่นี่เพื่อดูสาวสวย ไม่ใช่มาดูสีหน้าพวกเธอนี่ ถ้าเธอโกรธจริงๆ รอให้มืดก่อน เราไปดักรอพวกเธอที่ถนน แล้วแอบลวนลามพวกเธอตอนที่พวกเธอไม่ทันระวังตัว!"
"ไม่เอาหรอก!"
หลงเฟยส่ายหัว เขาไม่กล้าทำอย่างนั้น
ทั้งสองคุยกันสักพัก แล้วแนะนำตัวให้กันรู้จัก
หมอนี่ชื่อชูเฟิง บอกว่าบรรพบุรุษของเขาคือชู่หลิวเซียง และตั้งใจจะเรียนรู้จากบรรพบุรุษ เพื่อจีบสาวทั่วทั้งแผ่นดิน
หลงเฟยชื่นชมเขามาก อย่างน้อยเขาก็เป็นคนที่มีเป้าหมายชัดเจน
สักพัก ห้องโถงก็เต็มไปด้วยผู้คน มีคนหนุ่มราว 50 คน
หลงเฟยทำเสียงจึ๊กจั๊ก สงสัยว่าทำไมบริษัทนี้ต้องการยามมากขนาดนี้
ทั้งตึก เขาเห็นแค่สองคนที่หน้าประตูเท่านั้น
ชายท่าทางสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งเดินเข้ามา สวมแว่นตา ทักทายกลุ่มชายหนุ่ม "สวัสดีทุกคน ผมชื่อฟางหมิง หัวหน้าฝ่ายฝึกอบรม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผมจะเป็นผู้รับผิดชอบการฝึกอบรมของพวกคุณ
บริษัทของเรามีศูนย์ฝึกอบรมโดยเฉพาะ พรุ่งนี้เช้าแปดโมงให้มารวมตัวกันที่หน้าบริษัท จะมีรถมารับพวกคุณไปที่นั่น
พวกคุณจะได้เรียนรู้ทั้งทักษะพื้นฐานของยาม และวัฒนธรรมองค์กรของบริษัทด้วย หลังจากสอบ คนที่ผ่านเกณฑ์เท่านั้นที่จะได้รับการบรรจุเข้าทำงานอย่างเป็นทางการ!"
มีคนสงสัยเหมือนหลงเฟย ยกมือถาม "รายงานหัวหน้าครับ ขอถามว่าสุดท้ายจะคัดคนออกกี่คนครับ?"
ฟางหมิงตอบว่า "อาจจะไม่คัดออกเลยสักคน หรืออาจจะคัดออกทั้งหมดก็ได้ ดังนั้นพวกคุณต้องตั้งใจเรียนในสัปดาห์นี้ ผมหวังว่าทุกคนจะผ่านนะ!"
มีคนถามว่า "บริษัทเราต้องการยามมากขนาดนี้เลยเหรอครับ?"
ฟางหมิงยิ้มและตอบว่า "เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลหรอก ขอแค่บริษัทจ่ายเงินเดือนให้พวกคุณก็พอ ส่วนจะเอาไปใช้ที่ไหน นั่นเป็นเรื่องของบริษัท"
ทุกคนหัวเราะ
หลังเลิกประชุม ทุกคนลุกขึ้นเดินออกไป
"ไปกันเถอะ ไปดื่มเหล้ากัน!"
ชูเฟิงสะบัดผม พาหลงเฟยลงบันได
ตอนเดินผ่านเคาน์เตอร์ต้อนรับ เขาโบกมือทักทายหวังเสี่ยวหยาทั้งสองคน
หวังเสี่ยวหยายิ้มหวานให้ ส่วนอีกคนยังคงทำหน้าเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองพวกเขา


## บทที่ 9 เฟิงผู้เจ้าชู้

พูดตามตรง รูปลักษณ์ของชูเฟิงดูหล่อเหลา ผิวขาว คิ้วเข้มตาโต
เดินไปตามถนน แน่นอนว่าเป็นผู้ชายที่มีคนหันมามองเยอะมาก
แต่ที่นี่ แม้แต่พนักงานต้อนรับตัวเล็กๆ ก็ไม่แยแสเขา
แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจเลย เขาโอบไหล่หลงเฟยแล้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า "นายรู้จักชื่อสาวสองคนนั้นไหม?"
หลงเฟยรู้จักแค่หวังเสี่ยวหยา อีกคนไม่รู้จัก
ชูเฟิงบอกเขาว่า "คนที่ดูเย็นชานั่นชื่อจางลี่ ดูก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงวัตถุนิยม พี่กำลังจะจีบเธอ!"
หลงเฟยขมวดคิ้ว "นายชอบผู้หญิงวัตถุนิยมเหรอ?"
ชูเฟิงหัวเราะ "นี่ไม่ใช่ความชอบ นี่คือความท้าทาย
หวังเสี่ยวหยาคนนั้นดูก็รู้ว่าเป็นเด็กดี ชูเฟิงอย่างฉันมีหลักการในการใช้ชีวิต ไม่ไปยุ่งกับผู้หญิงดีๆ แบบนั้นหรอก
ส่วนจางลี่คนนั้น อย่าไปมองว่าเธอหยิ่งผยองนัก ไม่เกินสองวัน พี่จะทำให้เธอคุกเข่าขอคบกับฉันให้ดู!"
"จะไม่โม้หน่อยเหรอ?"
หลงเฟยไม่เชื่อ
ชูเฟิงท้าพนันกับเขา "นายกล้าพนันกับฉันสักครั้งไหม?"
"พนันอะไร?"
หลงเฟยขมวดคิ้ว พูดตรงๆ ว่า "ฉันไม่มีเงินนะ!"
ชูเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "ใครจะมาพนันเงินกับนาย! ฉันหมายถึง ถ้าฉันจีบจางลี่ติด นายก็ต้องจีบหวังเสี่ยวหยา!"
หลงเฟยอึ้ง "นายไม่ได้บอกว่าจะไม่ทำร้ายคนอื่นเหรอ?"
ชูเฟิงตอบ "ฉันไม่ทำร้ายหรอก ก็เลยให้นายทำแทนไง พูดตามตรง หวังเสี่ยวหยาคนนั้นดีจริงๆ นะ พวกเราสองพี่น้องมีสุขร่วมกัน ฉันเอาคนนึง นายเอาอีกคน"
หลงเฟยนึกถึงรอยยิ้มของหวังเสี่ยวหยาตอนที่หันมามอง แปลกใจที่ตัวเองพยักหน้าตกลงไปอย่างไม่รู้ตัว
ส่วนใหญ่เป็นเพราะหลงเฟยไม่เชื่อว่าเขาจะจัดการจางลี่ได้
จางลี่คนนั้น ดูก็รู้ว่าเป็นคนหยิ่งผยอง
เธอจะมาสนใจยามรักษาความปลอดภัย แถมยังเพิ่งเข้าทำงานใหม่ได้ยังไง
พูดถึงเรื่องบังเอิญ ชูเฟิงก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านในเมืองเหมือนกัน ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็เช่าห้องอยู่ข้างนอกแล้ว
บ้านของเขาอยู่ห่างจากหลงเฟยแค่ถนนกั้น
สองคนหาร้านชาบูและนั่งลง เจ้าของร้านดูเหมือนจะรู้จักชูเฟิง เห็นเขาเข้ามาก็รีบตะโกนว่า "ไอ้หนุ่ม เมื่อไหร่จะจ่ายบัญชีล่ะ?"
ชูเฟิงหยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าให้เขาหนึ่งมวน แล้วยิ้มเบาๆ พูดว่า "พี่บัง ก็แค่พันแปดร้อยบาทเอง น้องจะโกงได้ยังไง? ไม่ต้องห่วง น้องเพิ่งได้งานใหม่ เดือนหน้าได้เงินเดือนจะจ่ายให้แน่นอน!"
"ไอ้หนุ่มเอ๊ย พูดไม่มีความจริงสักคำ!"
เจ้าของร้านสูบบุหรี่แล้วปล่อยเขาไปชั่วคราว
หลงเฟยเห็นสถานการณ์แบบนี้ จึงบอกกับเจ้าของร้านว่า "คราวนี้ผมเลี้ยงเอง ไม่ต้องจดบัญชี!"
เจ้าของร้านยิ้มๆ "แปลกจัง ในบรรดาเพื่อนของไอ้หนุ่มนี่ ในที่สุดก็มีคนดีๆ สักคน!"
เขาเชิญทั้งสองคนนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง หยิบเมนูมาให้เลือกน้ำซุปและของชาบู
ชูเฟิงสั่งเบียร์สิงห์หนึ่งโหล แล้วไปปรับแอร์ให้เย็นที่สุด
เจ้าของร้านจ้องเขาอย่างเสียดาย ในร้านมีแค่สองโต๊ะ กินข้าวมื้อเดียว ยังไม่พอจ่ายค่าไฟฟ้าเลย
หน้าร้อนแบบนี้ หลงเฟยกับชูเฟิงนั่งรถกลับมา ตัวเหม็นเหงื่อไปหมด
พอโดนแอร์เป่า ก็รู้สึกเย็นสบายขึ้นมาก
พนักงานเสิร์ฟเอาเบียร์มาให้ ชูเฟิงเปิดขวดแล้วรินให้หลงเฟยเต็มแก้ว
เขายกขึ้นมา หันไปทางหลงเฟยพูดว่า "มาเถอะ พี่ชายหลง ขอให้พวกเราประสบความสำเร็จ ราบรื่นตลอดทาง!"
หลงเฟยยกขึ้นมาชนแก้วกับเขา
ท่าทางไม่ใส่ใจอะไรของไอ้หมอนี่ ดูสบายๆ กลับทำให้หลงเฟยชื่นชม
เขาถามไปหนึ่งประโยค "พี่เฟิง มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ผมยังคิดไม่ออก ตึกสำนักงานของกลุ่มบริษัทหลินก็ใหญ่แค่นี้ ทำไมต้องรับพนักงานรักษาความปลอดภัยมากขนาดนี้?"
ชูเฟิงตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า "ง่ายๆ แค่นี้เอง กลุ่มบริษัทหลินเตรียมขยายตลาดไปแอฟริกา ก็ต้องการส่งพนักงานรักษาความปลอดภัยไปด้วย
พวกเราชุดนี้ต้องจบอนุปริญญา รู้ภาษาต่างประเทศนิดหน่อย เพื่อจะได้หลอกให้ทุกคนไปทำงานที่นั่นไง!"
"คุณรู้ได้ยังไง?"
หลงเฟยมองเขาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
ชูเฟิงยกแก้วเบียรขึ้นมา ปิดบังเล็กน้อย "ผมก็ได้ยินคนอื่นเขาพูดมา กินเหล้ากินเหล้า อย่าคิดมากเลย!"
หลงเฟยยกแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่มกับเขาหนึ่งแก้ว รู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าไอ้หมอนี่ไม่ธรรมดา
ถ้าเป็นนักศึกษาทั่วไป จะมีทุนที่ไหนมาใช้ชีวิตอย่างสบายๆ แบบนี้
พอของชาบูมาเสิร์ฟ ทั้งสองคนก็กินกันอย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากนั้นไม่นาน อาหารทั้งคาวและหวานบนโต๊ะก็หมดเกลี้ยง และพวกเขาก็ดื่มเบียร์ไปหนึ่งโหล
เมื่อจะจากไป หลงเฟยต้องการจ่ายเงิน
ทั้งหมดราว 300 กว่าหยวน ซึ่งเขาก็สามารถจ่ายได้
ชูเฟิงผลักเขาออกไปนอกประตู และยืนกรานให้เจ้าของร้านบันทึกไว้ในบัญชีของเขา
เจ้าของร้านหงุดหงิดจนอยากจะต่อยเขาสักที แต่เขาก็ไม่สนใจ กอดหลงเฟยแล้วหัวเราะออกไป
บนถนน เขาหยิบบุหรี่ออกมาให้หลงเฟยคนละมวน เดินโซเซพลางพูดว่า "เจ้าของร้านนี้มีชื่อเล่นว่าซู่ปังจือ เป็นคนซูชวน สมัยก่อนเขาเริ่มต้นด้วยการหาบของและขายอาหารรสเผ็ด ดูสิว่าตอนนี้เขาทำมาหากินได้ดีแค่ไหน ตอนนี้เปิดร้านชาบูแล้ว!"
หลงเฟยยิ้มเล็กน้อย คิดในใจว่าคนเขาก็ลำบากขนาดนี้แล้ว แกยังจะโกงเขาอีก ติดค้างแล้วไม่ยอมจ่าย
เขามีความสามารถในการดื่มที่ดีมาก ดื่มเบียร์หกขวดแล้วไม่รู้สึกอะไรมากนัก
แต่ชูเฟิงกลับมึนงง หลงเฟยจึงขอให้เขาชี้ทางไปบ้าน
เขายกมือขึ้นชี้ไปทั่ว
ไม่มีทางเลือก หลงเฟยจึงต้องพาเขากลับบ้านของตัวเอง
ตอนนี้ เหอเยินเลิกงานกลับมาแล้ว
เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าซาตินที่ดูเซ็กซี่มาก
หลงเฟยเข้าไปข้างใน เธอจ้องมองทั้งสองคนอย่างสงสัยแล้วถามหลงเฟยว่า "นี่เพื่อนคุณเหรอคะ?"
หลงเฟยพูดอย่างเกรงใจว่า "เขาเมา คืนนี้ต้องพักที่ห้องผมแล้วครับ!"
เหอเยินยิ้มและพูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะ จะให้ใครพักก็เรื่องของคุณ แค่อย่าส่งเสียงรบกวนก็พอ!"
หลงเฟยพยักหน้า แล้วพยุงชูเฟิงขึ้นบันได
เหอเยินซักผ้าเสร็จแล้วกลับเข้าห้อง บนโต๊ะกลางมีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ
เหอเทียนเทียนกำลังดูการ์ตูน หันมาบ่นกับเธออย่างไม่พอใจว่า "แม่คะ จะกินข้าวเมื่อไหร่?"
เหอเยินจัดเสื้อผ้าเสร็จ พูดอย่างผิดหวังว่า "กินสิ กินเลยตอนนี้!"
เหอเทียนเทียนหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างดีใจ ดวงตากลมโตกะพริบถามเธอว่า "แม่คะ ไม่รอลุงหลงเฟยเหรอ?"
เหอเยินตีหัวเธอเบาๆ หน้าแดงพูดว่า "กินของเธอสิ ใครบอกว่าจะรอเขา!"
ในห้อง หลงเฟยพยุงชูเฟิงขึ้นไปนอน
เตียงไม่ใหญ่มาก นอนคนเดียวกว้างสบาย แต่นอนสองคนก็ค่อนข้างแน่น
เขาหยิบผ้าปูที่นอนมาปูบนพื้น เปิดพัดลมแล้วเตรียมตัวนอนพักผ่อนชั่วคราวคืนนี้
ตอนนี้เป็นฤดูร้อน การนอนบนพื้นยังเย็นสบายกว่า
อาหารที่กินไปเมื่อกี้ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเหมือนกลายเป็นลมในท้องวนไปวนมา
หลงเฟยนั่งขัดสมาธิ หายใจเข้าลึกๆ แล้วกดลมลงไปที่ท้องน้อย
ไม่อย่างนั้น ลมจะพุ่งขึ้นข้างบน ทำให้รู้สึกคลื่นไส้อาเจียนตลอดเวลา
ผ่านไปสักพัก ท้องของเขาก็สงบลง
ชูเฟิงนอนอยู่บนเตียง ลืมตาขึ้นมาแล้วถามขึ้นว่า "นี่ที่ไหนน่ะ?"
"บ้านฉันไง!"
หลงเฟยหันไปหยิบบุหรี่ยื่นให้เขาหนึ่งมวน
ทั้งสองคนจุดบุหรี่แล้วสูบ
ชูเฟิงมองไปรอบๆ แล้วพูดอย่างประหลาดใจ "นายอยู่แบบนี้เหรอ?"
หลงเฟยตอบ "ใช่ ห้องนี้ราคาถูก ถ้าใหญ่กว่านี้ก็ต้องจ่ายเกินพันแล้ว!"
ชูเฟิงพูด "ถ้าไม่ไหวก็มาอยู่บ้านฉันสิ ฉันเช่าห้องสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นอยู่แถวนั้น มีห้องอาบน้ำ ห้องน้ำแยก ดีกว่าที่นี่ตั้งเยอะ!"
หลงเฟยส่ายหน้า "ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยู่ที่นี่สบายดี!"
เขาไม่อยากพึ่งพาคนอื่น อยู่คนเดียวสบายกว่า
ชูเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ "นายคงเสียดายเจ้าของห้องสาวสวยคนนั้นสินะ?"
"นายไม่ได้เมาเมื่อกี้เหรอ?"
หลงเฟยหน้าแดง
ชูเฟิงหัวเราะ "ฉันมีความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง ไม่ว่าจะเมาแค่ไหน ถ้ามีสาวสวยอยู่ ฉันจำได้หมดเลย!"
"ไปไกลๆ เลย!"
หลงเฟยยิ้มแล้วดับบุหรี่ นอนลงไม่พูดอะไรอีก
สองสามวันนี้ เขากับเหอเยินก็อยู่ด้วยกันดี แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรในแง่นั้น
อย่างไรเสีย เขาก็มีผู้หญิงของตัวเองแล้ว
แม้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนก็ตาม


## บทที่ 10 ถูกลงโทษเพราะมาสาย

หลังจากพลบค่ำ แสงไฟยังคงส่องสว่างอยู่ในบ้านพักสองชั้น
หญิงสาวรูปร่างดีคนหนึ่ง สวมชุดนอนผ้าไหม เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินออกมา จู่ๆ ก็จามดังลั่น
เธอชื่อหลินหยิงหยิง เป็นประธานบริษัทของกลุ่มบริษัทหลิน
บนโซฟา มีหญิงสาวสวยคนหนึ่งนอนอยู่ หน้าตาคล้ายกับเธอ แต่ดูอายุน้อยกว่า ใบหน้าอวบอิ่มเป็นสีชมพู ยังมีความเยาว์วัยอยู่
หญิงสาวคนนี้ชื่อหลินซานซาน เป็นน้องสาวของเธอ อายุน้อยกว่าสามปี ปีนี้เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยบินไห่ได้
หลินหยิงหยิงเดินมานั่งบนโซฟา ไขว่ห้างขาขาวเนียน หยิบแก้วนมบนโต๊ะขึ้นมาจิบ
หลินซานซานตาเป็นประกาย ยิ้มซุกซนแล้วพูดว่า "พี่สาว ใครกำลังคิดถึงพี่อยู่หรอ?"
"ไม่เกี่ยวกับเธอ ไปนอนได้แล้ว"
หลินหยิงหยิงมองน้องด้วยสายตาเย็นชา อารมณ์ไม่ค่อยดี
หลินซานซานลุกขึ้นนั่ง กอดพี่สาวอ้อน "พี่สาว สองสามวันนี้พี่เป็นอะไรไป? ทำไมหนูเห็นพี่ดูไม่มีสมาธิตลอดเลย?"
"ฉันไม่เป็นไร เธอสนใจตัวเองดีกว่า! ใกล้เปิดเทอมแล้ว ยังไม่จริงจังอีก"
หลินหยิงหยิงดื่มนมหมด บีบจมูกน้องสาวเบาๆ แล้วกลับเข้าห้องนอนไปนอนบนเตียง
เธอเล่นโทรศัพท์มือถือสักพัก พลิกไปพลิกมา ไม่มีอาการง่วงนอนเลย
นึกถึงคืนนั้น เธอรู้สึกไม่สบายตัวไปหมด
วันนั้นเพราะความเครียดจากงานมากเกินไป เธอไปผ่อนคลายที่บาร์เล็กๆ คนเดียว
ใครจะรู้ว่าถูกคนวางยา เกือบถูกพวกสัตว์เดรัจฉานรุมโทรม
โชคดีที่มีคนเก็บของเก่ามาช่วยเธอไว้ ตอนนั้นฤทธิ์ยาออกฤทธิ์ เธอควบคุมตัวเองไม่ได้...
คิดดูสิ เธอเป็นประธานบริษัทใหญ่ ไม่คิดว่าจะพลาดพลั้งในที่แบบนี้
แถมยังเป็นกับคนเก็บของเก่าอีก
วันนี้เธอไปตรวจที่โรงพยาบาล กินยาคุมกำเนิด โชคดีที่ไม่พบอะไรผิดปกติ
ถ้าติดเอดส์ขึ้นมา เธอคงอยากตายเลย
ตอนนี้ ความปรารถนาเดียวของเธอคือไม่ต้องเจอกับคนเก็บของเก่านั่นอีกเลยจนตาย
ในเมืองใหญ่ขนาดนี้ พวกเธอคงไม่มีทางเจอกันอีก
คิดถึงตรงนี้ หลินหยิงหยิงก็หลับตาลงในที่สุด
ร่างกายของเธอไม่รู้เป็นอะไรไป จู่ๆ ก็รู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา
แม้จะน่าอับอาย แต่พูดตามตรง...
ถ้าเขาไม่ใช่คนเก็บของเก่า ก็อาจจะลองคบหาดูสักหน่อยก็ได้
หลินหยิงหยิงตกใจกับความคิดนี้ จึงตบแก้มตัวเองเบาๆ แล้วรีบเอาผ้าห่มคลุมหัวด้วยความอาย
ฟ้าสว่างแล้ว ประตูห้องด้านนอกเปิดขึ้น หลงเฟยพลิกตัวแล้วรีบลุกขึ้นทันที
เหอเยินพาลูกสาวกำลังจะออกจากบ้าน
หลงเฟยสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ ออกมานอกห้องแล้วตะโกนเรียก "พี่สาวเยิน!"
เหอเยินหันกลับมา จ้องมองเขาแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดว่า "มีอะไรหรือ?"
กล้ามเนื้อของเขาแน่นหนา เปล่งประกายสีทองแดงใต้แสงอาทิตย์
เหอเยินมองจนต้องหรี่ตา หัวใจเต้นรัวในอก คิดว่าหลงเฟยจะสารภาพรักอะไรสักอย่าง
แต่หลงเฟยกลับพูดว่า "วันนี้ผมต้องไปอบรมที่บริษัท คงไม่อยู่บ้านสักอาทิตย์!"
เหอเยินชะงักไปนิด หน้าแดงแล้วตอบว่า "รับทราบแล้ว!"
เธอพาลูกสาวขึ้นรถจักรยานไฟฟ้าแล้วรีบออกไปทันที
ในใจด่าตัวเองว่า เขายังเป็นหนุ่มน้อยอยู่เลย ตัวเองคิดอะไรบ้าๆ อยู่
หลงเฟยมองเธอจากไป แล้วเดินไปที่ท่อน้ำเพื่อตักน้ำเย็นมาล้างตัว
ชูเฟิงตื่นขึ้นมาแล้วตอนนี้ นั่งสูบบุหรี่อยู่บนเตียง
หลงเฟยยกอ่างน้ำเข้าไปให้เขา เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วตะโกนบอก "รีบล้างหน้าแปรงฟันเถอะ จะสายแล้ว!"
ชูเฟิงดับบุหรี่ พูดเรียบๆ ว่า "ไม่เป็นไรหรอก แค่งานรักษาความปลอดภัยเท่านั้น ไม่ได้ไปเป็นประธานบริษัท สายนิดหน่อย ไม่มีใครว่าหรอก!"
เขาลุกขึ้น ค่อยๆ เริ่มล้างหน้าแปรงฟัน แล้วถามหลงเฟยว่า "เครื่องสำอางของนายอยู่ไหน?"
หลงเฟยส่งสบู่ให้เขา
ชูเฟิงส่ายหัว แล้วสอนว่า "หลงตี้ ผู้ชายก็ต้องรู้จักดูแลตัวเองนะ! ตั้งแต่โบราณจนถึงปัจจุบัน ผู้หญิงชอบหน้าขาวน้อยทั้งนั้น นายว่านายผิวคล้ำเหมือนกูเทียนเหล่อ จะไปจีบสาวได้ยังไง?"
หลงเฟยยิ้มขื่นๆ "แฟนคลับผู้หญิงของกูเทียนเหล่อก็ไม่น้อยนะ"
"ก็แต่พวกป้าๆ วัยกลางคนทั้งนั้นแหละ"
ชูเฟิงล้างหน้าเสร็จแล้วก็ตบหน้าอยู่หน้ากระจก
ท่าทางนั้นเหมือนผู้หญิงจริงๆ
ที่จริงควรจะไปถึงแต่เช้า ก็เพราะชูเฟิงอืดอาดเชื่องช้า
สองคนนั่งรถเมล์ไป คนอื่นๆ รออยู่ที่หน้าประตูครึ่งชั่วโมงแล้ว
หน้าประตูกลุ่มบริษัทหลิน มีรถบัสใหญ่จอดอยู่สองคัน
ผู้ชายกลุ่มหนึ่งยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ ด้านหน้ามีชายร่างใหญ่ยืนอยู่ แต่งชุดลายพรางทั้งตัว สีหน้าเคร่งขรึม
ฟางหมิงยืนอยู่ข้างๆเขา พอเห็นหลงเฟยกับชูเฟิงก็ตะโกนใส่ทันที "พวกนายสองคน ไม่มีนาฬิกาดูเหรอ? ทำไมเพิ่งมาตอนนี้?"
หลงเฟยหาข้ออ้างแล้วรีบขอโทษ "รถติดบนถนนน่ะครับ ขอโทษด้วย!"
ฟางหมิงโบกมือ ให้พวกเขารีบเข้าแถว
แต่ชายร่างใหญ่ในชุดลายพรางกลับขวางทั้งสองคนไว้ ตัวสูงหนึ่งเมตรเก้า สูงกว่าหลงเฟยอีก
เขาก้มหน้าลงแล้วตะโกนใส่ทั้งสองคน "พวกนายสองคน บอกชื่อมา!"
หลงเฟยกับชูเฟิงมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าคนนี้มาทำไม ต่างก็บอกชื่อตัวเอง
ฟางหมิงพูดขึ้นมา "เจ้าหน้าที่โจว ก็ไม่เช้าแล้ว ให้พวกเขาเข้าแถวเถอะครับ?"
ชายร่างใหญ่ตะโกน "ไม่ได้! ในแถวของผม ไม่อนุญาตให้มีคนไม่ตรงต่อเวลา"
หลงเฟยกับชูเฟิงยืนอยู่ตรงหน้า ถูกเขาตะโกนใส่จนหูอื้อ
เขาให้ฟางหมิงพานักเรียนคนอื่นๆ ขึ้นรถ ตัวเองอยู่ที่นี่ จ้องหลงเฟยกับชูเฟิงแล้วพูดว่า "เพราะพวกนาย ทุกคนที่นี่เสียเวลาไปครึ่งชั่วโมง รวมกันแล้วทำอะไรได้ตั้งเยอะ?"
"อย่าบอกว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสพวกนาย ถ้าพวกนายยังอยากได้งานนี้ ก็ให้ตามรถฉันมา"
ชูเฟิงขมวดคิ้วพูดว่า "คุณไม่ให้พวกเรานั่งรถเหรอ?"
เจ้าหน้าที่ตะโกนเสียงดัง "ใช่ พวกนายสองคนนี่ไอ้ปลาเน่า ฉันอยากไล่พวกนายออกไปด้วยซ้ำ! อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ!"
เขาหันหลังขึ้นรถจี๊ปของตัวเอง รอให้รถบัสสองคันข้างหน้าออกตัวแล้วจึงเร่งเครื่องออกไป
หลงเฟยกับชูเฟิงมองหน้ากัน ไม่พูดอะไรแล้ววิ่งตามรถของเขาไป
ชูเฟิงลูบผม ร้องอย่างหงุดหงิด "แย่แล้ว ทรงผมยุ่งหมดเลย!"
หลงเฟยยิ้มขื่น ในเวลาแบบนี้เขายังคิดถึงเรื่องผมของตัวเองอีก
ถนนในเมืองรถติดมาก
รถบัสข้างหน้าเคลื่อนที่ช้าๆ หลงเฟยกับชูเฟิงพอจะวิ่งตามทันอยู่
ศูนย์ฝึกอบรมอยู่ชานเมือง พอรถออกจากใจกลางเมืองก็แล่นเร็วขึ้น
ชูเฟิงวิ่งจนหอบ หยุดโบกมือบอกว่า "ไม่ไหวแล้ว เรานั่งแท็กซี่ไปกันเถอะ!"
หลงเฟยชี้ไปข้างหน้า "ดูเหมือนเจ้าหน้าที่คนนั้นจะรอเราอยู่นะ?"
รถจี๊ปข้างหน้ารักษาระยะห่างกับพวกเขาประมาณหนึ่งกิโลเมตร จงใจขับช้าๆ
ชูเฟิงสบถ "ไอ้หมอนี่สมองง่าย แขนขาแข็งแรง ก็แค่ยามรักษาความปลอดภัยเองทำไมต้องจริงจังขนาดนี้ด้วย"
หลงเฟยไม่บ่น ลากเขาให้วิ่งต่อไป
สองคนกับรถจี๊ปวิ่งสลับกันไปมา ฝ่าเมืองมาได้ระยะทางกว่า 50 กิโลเมตร
หลงเฟยคิดว่าชูเฟิงคงทนไม่ไหว แต่ใครจะรู้ว่าหมอนี่ไม่มีอะไรเลย
พอเห็นประตูศูนย์ฝึกอบรมแล้ว ยังหยิบกระจกเล็กๆ ออกมาส่องดูตัวเองอีก
ระยะทาง 50 กิโลเมตร เท่ากับครึ่งหนึ่งของระยะวิ่งมาราธอน
หลงเฟยพิสูจน์แล้วว่าร่างกายของตัวเองตอนนี้ไม่เพียงแต่แข็งแรงขึ้น แต่ความทนทานก็เพิ่มขึ้นด้วย
วิ่งมาถึงที่นี่ หน้าไม่แดง ใจไม่เต้น หายใจยังไม่ถี่เลย
ทั้งร่างเหมือนสปริงที่ถูกดึงออก รู้สึกสบายตัวบอกไม่ถูก


## บทที่ 11 ใครคือขยะ

สองคนเข้าไปในศูนย์ฝึกอบรม กลุ่มคนหนุ่มสาวมองพวกเขาด้วยความสะใจ แอบหัวเราะกันเบาๆ
ครูฝึกและฟางหมิงยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขา ตะโกนเสียงดัง "มีอะไรน่าขำ พวกแกอยากเป็นแบบพวกเขาด้วยหรือไง?"
กลุ่มผู้ชายรีบหุบปากทันที
เมื่อหลงเฟยและชูเฟิงเดินเข้ามา ครูฝึกกวาดตามองพวกเขา เห็นว่าลมหายใจของทั้งสองยังปกติ ดูเหมือนจะประหลาดใจเล็กน้อย
เขายังคงทำหน้าบึ้งตึง ตะโกนว่า "ไอ้พวกปลาเน่า คราวนี้ขอยกโทษให้ เข้าแถวไป!"
หลงเฟยและชูเฟิงมองเขา อยากจะบีบคอให้ตายจริงๆ
ทั้งสองเข้าไปในแถว
ครูฝึกจ้องมองทุกคน ตะโกนว่า "ไอ้พวกปลาเน่าทั้งหลาย ต่อจากนี้ไปหนึ่งสัปดาห์ พวกแกจะต้องเริ่มการฝึกอบรมอย่างเป็นทางการที่นี่
ฉันชื่อโจวเจิ้งหลง เป็นครูฝึกของพวกแกในครั้งนี้ คำพูดของฉันที่นี่ถือเป็นคำสั่งทหาร
ใครกล้าขัดคำสั่ง ฉันมีวิธีหนึ่งพันอย่างที่จะทำให้พวกแกตาย ดังนั้น อย่าให้ฉันจับตาดูพวกแกได้เป็นดีที่สุด!"
เขากวาดตามองหลงเฟยและชูเฟิงเป็นพิเศษ สุดท้ายตะโกนว่า "แยกย้าย!"
ทุกคนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ฟางหมิงโบกมือเรียกทุกคน แล้วเริ่มจัดสรรหอพักให้
ศูนย์ฝึกอบรมแห่งนี้เป็นสถานที่สำหรับฝึกอบรมพนักงานโดยเฉพาะ ไม่ใช่แค่กลุ่มบริษัทหลินเท่านั้น พนักงานบริษัทอื่นๆ ก็มาฝึกอบรมที่นี่ด้วย
สถานที่กว้างขวางมาก เหมือนกับโรงเรียน
หอพักของพวกเขารุ่นนี้อยู่ที่ชั้นหนึ่งทั้งหมด ห้องหนึ่งสามารถอยู่ได้แปดคน เตียงสองชั้น มีห้องน้ำส่วนตัวด้วย
สภาพแวดล้อมนี้ ดีกว่าที่หลงเฟยอยู่เสียอีก
ชูเฟิงและหลงเฟยอุ้มชุดเครื่องนอนและชุดลายพรางเข้าไป วางไว้บนเตียงชั้นล่าง
ชูเฟิงกลิ้งตัวลงบนเตียง พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก "ขาฉันจะหักแล้ว หลงตี้ มานวดให้ฉันหน่อยสิ!"
"ไปให้พ้น!"
หลงเฟยหัวเราะพลางปูเตียง ไม่เชื่อเขาสักคำ
ตอนวิ่งเมื่อกี้ เขารู้สึกชัดเจนว่าชูเฟิงไม่ได้ออกแรงเลย เหมือนกับแค่เดินเล่นธรรมดา
ถ้าเหนื่อย นั่นก็แค่แกล้งทำ
ทุกคนต่างมีความลับของตัวเอง หลงเฟยก็ไม่ได้เปิดโปงเขา
ตอนนั้น มีผู้ชายหกคนเดินเข้ามาจากข้างนอก
พวกเขาทุกคนมีรูปร่างไม่เล็ก เมื่อเข้ามาในห้อง พวกเขาไม่แม้แต่จะมองหลงเฟยและชูเฟิง แต่กลับตะโกนใส่พวกเขาว่า "ไอ้พวกขยะ ขึ้นไปชั้นสองซะ ชั้นหนึ่งพวกเราอยู่!"
หลงเฟยและชูเฟิงมองหน้ากัน แล้วจ้องมองพวกนั้นอย่างพิจารณา
ชายร่างกำยำ เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อคนหนึ่งสบถออกมา "มองอะไรวะ ไอ้เหี้ย กูพูดแล้วพวกมึงไม่ได้ยินเหรอ?"
เขาเดินเข้าไปแล้วเหยียบลงบนเตียงของชูเฟิง
ผู้ชายคนอื่นๆ สองคนจับไหล่ของชูเฟิงไว้ สามคนล้อมรอบหลงเฟย
"ไอ้น้อง พวกกูเป็นนักศึกษาคณะพลศึกษาของมหาวิทยาลัยบินไห่ ถ้าฉลาดก็ขึ้นไปดีๆ ถ้าลงมือกัน พวกมึงไม่มีทางได้เปรียบหรอก!"
หลงเฟยและชูเฟิงหัวเราะออกมาทันที แล้วต่อยหน้าผู้ชายที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดอย่างแรง
เสียงดังผัวะ ใบหน้าของชายคนนั้นสั่นสะเทือน แล้วล้มกลิ้งไปด้านข้าง
เขาถ่มเลือดออกมา ฟันหลุดไปสามซี่
ชูเฟิงก็ลงมือทันที ขาขวาของเขาพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เตะเข้าที่หว่างขาของไอ้อ้วนที่เหยียบผ้าห่มของเขาอย่างแรง
ไอ้อ้วนร้องโหยหวนเหมือนหมูถูกเชือด กุมหว่างขาย่อตัวลงกับพื้น รู้สึกเหมือนตายยังดีกว่า
มันตะโกนใส่คนอื่นๆ "ยังไม่ลงมืออีกหรือ!"
ผู้ชายที่เหลืออีกสี่คน ก็ชกต่อยเข้าหาหลงเฟยและชูเฟิงพร้อมกัน
หมัดหนึ่งพุ่งเข้ามา หลงเฟยคว้าข้อมือของเขาไว้ หมุนตัวทุ่มข้ามหลัง ขว้างคนนั้นออกไปอย่างแรง
อีกคนหนึ่งเตะมาจากด้านหลัง เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วคว้ามือไว้ แล้วดึงขึ้นอย่างแรง
ไอ้ตัวใหญ่คนนั้นเสียการทรงตัว กลิ้งไปด้านหลังทันที
หกคนจากคณะพลศึกษาตัวใหญ่ๆ ในพริบตาก็กลิ้งอยู่บนพื้นทั้งหมด
ชูเฟิงเดินเข้าไป ย่อตัวลงข้างๆ ไอ้อ้วน ตบหน้ามันเบาๆ แล้วพูดว่า "ใครเป็นขยะ?"
ไอ้อ้วนร้องไห้โฮ ตะโกนว่า "ผม พวกเราเป็นขยะ!"
"ต่อไปนี้ใครเป็นหัวหน้าที่นี่?"
"พวกคุณ พวกคุณเป็นหัวหน้า!"
ไอ้อ้วนกลืนน้ำลาย ตั้งใจจะมาหาเรื่องคนอ่อนแอ ใครจะรู้ว่าเจอของแข็งเข้าให้
คนอื่นๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ
พวกเขาลุกขึ้นจากพื้น ยืนอยู่กับที่อย่างหมดท่า
ชูเฟิงกวาดตามองพวกเขา แล้วหัวเราะเยาะว่า "ดีมาก พวกแกลองเรียกคำว่าหัวหน้าให้ฟังหน่อยสิ!"
"โอ้! หัวหน้า!"
"โอ้! หัวหน้า!"
กลุ่มหนุ่มๆ ร้องเรียกอย่างว่านอนสอนง่าย พร้อมกับค้อมตัวคำนับอย่างเป็นระเบียบ ทำให้ชูเฟิงและหลงเฟยหัวเราะออกมา
ทั้งสองคนไม่ได้ถือสาหาความอะไร เพราะเพิ่งรู้จักกันแค่สัปดาห์เดียว ไม่จำเป็นต้องทำให้พวกเขาลำบากใจ
ในตอนนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงนกหวีดดังขึ้นมาจากในระเบียงทางเดิน
เสียงตะโกนของโจวเจิ้งหลงดังมา "ไอ้พวกปลาเล็กปลาน้อย รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปรวมตัวกันข้างนอกเดี๋ยวนี้!"
ทุกคนต่างหน้าเหวอ อากาศร้อนจัดขนาดนี้ ต้องเปลี่ยนเป็นชุดลายพรางแล้ววิ่งออกไปเข้าแถว
ชูเฟิงกระซิบข้างหูหลงเฟย "ไม่น่าเชื่อนะ ฝีมือนายไม่เลวเลย!"
หลงเฟยยิ้ม "นายก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"
"โชคดีที่เราเป็นพี่น้องกัน!"
ชูเฟิงโบกมือแล้วคว้าก้นของหลงเฟย
เขายิ้มหื่นๆ "โอ้โห ก้นกลมดีนี่"
"นายอยากตายเหรอ!"
หลงเฟยตัวแข็งทื่อ รีบปัดมือเขาออกทันที
เฮ้ย เขาไม่มีนิสัยชอบเพศเดียวกันนะ
หลังจากทุกคนรวมตัวกันเสร็จ โจวเจิ้งหลงดูเวลาแล้วด่าออกมา "ไอ้พวกขยะ ใช้เวลาตั้ง 10 นาทีกว่าจะรวมตัวกันเสร็จ ถ้าอยู่ในสนามรบจริงๆ กองทัพพวกแกโดนถล่มยับไปนานแล้ว!"
ทุกคนเงียบกริบ ครึ่งหนึ่งอยากจะต่อยหน้าเขา
เขารู้สึกดีกับตัวเองมาก พูดต่อไปว่า "ตอนนี้ ผมจะประกาศตารางฝึกอบรมของพวกคุณ ทุกเช้าตั้งแต่ 8 โมงถึง 9 โมง เรียนรู้วัฒนธรรมองค์กร
9 โมงถึงเที่ยง ออกไปวิ่งข้ามเนินเขา 10 กิโลเมตร
กลางวันพักกินข้าว 1 ชั่วโมง พักผ่อน 1 ชั่วโมง
บ่าย 2 โมง ไปที่สนามฝึกเพื่อทำการวิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง 400 เมตร และฝึกการต่อสู้
เข้าใจกันหรือยัง?"
"เข้าใจแล้วครับ!"
เสียงตอบกลับมาอย่างไม่เต็มเสียงและอ่อนแรง
ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินข้าวเลย ทุกคนหิวกันหมดแล้ว
โจวเจิ้งหลงกวาดตามองพวกเขา แล้วตะโกนว่า "ผมจะถามอีกครั้ง เข้าใจหรือยัง?"
"เข้าใจแล้วครับ!"
คราวนี้เสียงดังขึ้นหน่อย
โจวเจิ้งหลงพอใจเล็กน้อย แล้วตะโกนใส่หลงเฟยกับชูเฟิง "หลงเฟย ชูเฟิง อยู่ที่นี่ คนอื่นไปกินข้าวได้ บ่ายนี้เริ่มฝึกจริงๆ
แยกย้าย!"
ทุกคนมองสองคนนั้นด้วยสายตาสมน้ำหน้า โดยเฉพาะหกคนอ้วน ดูมีความสุขมาก
หลังจากทุกคนแยกย้าย ก็รีบวิ่งไปที่โรงอาหาร
หลงเฟยกับชูเฟิงมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรให้คนป่าคนนี้ไม่พอใจ
โจวเจิ้งหลงเดินมา จ้องพวกเขาด้วยสายตาเย็นชา "รู้ไหมว่าทำไมผมถึงให้พวกคุณอยู่ที่นี่?"
ทั้งสองคนส่ายหัว
โจวเจิ้งหลงพูด "ไม่มีเหตุผล เพราะผมเห็นพวกคุณไม่ถูกตา ต่อไปนี้ตอนคนอื่นกินข้าว พวกคุณก็ยืนอยู่ตรงนี้ รอให้คนอื่นกินเสร็จ พวกคุณถึงจะได้เข้าไป!"
ชูเฟิงกำหมัดแน่น หลงเฟยรีบดึงเขาไว้
"เข้าใจไหม?"
โจวเจิ้งหลงตะโกน
"เข้าใจแล้วครับ!"
หลงเฟยและชูเฟิงกัดฟันตะโกนตอบ
"ไอ้พวกปลาเล็กปลาน้อย!"
โจวเจิ้งหลงหัวเราะเยาะ แล้วหันหลังเดินไปที่โรงอาหาร
ชูเฟิงสูดหายใจ กัดฟันด่า "ฉันอยากจะต่อยเขาสักที!"
หลงเฟยพูด "ฉันก็เหมือนกัน!"
ชูเฟิงถาม "แล้วทำไมนายถึงห้ามฉันล่ะ?"
หลงเฟยยิ้ม "เพราะฉันอยากได้งานนี้น่ะสิ!"
ชูเฟิงมองเขา แหงนหน้าหัวเราะลั่น "พูดถูก สาวสวยพวกนั้นยังรอให้ฉันเข้าไปช่วยอยู่เลย ฉันจะไปเสียอารมณ์กับไอ้โง่คนนั้นทำไมกัน!"
สองคนยืนอยู่กลางแดด ต่างยิ้มอย่างสดใส


## บทที่ 12 มาท้าทายถึงที่

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง กลุ่มคนที่ทานอาหารเสร็จแล้วก็ทยอยออกมา
หลงเฟยและชูเฟิงดูเวลาแล้วก็เข้าไปในห้องอาหารโดยอัตโนมัติ หยิบถาดอาหารจากตะกร้าแล้วไปตักอาหารให้ตัวเอง
พนักงานเริ่มเก็บของแล้ว เอาอาหารที่เหลือทั้งหมดมารวมกันในอ่างเหล็กใบใหญ่
ทั้งอาหารเย็น อาหารร้อน อาหารเนื้อสัตว์ อาหารผัก ทุกอย่างถูกคลุกเคล้ากับข้าวที่เหลือ ดูเหมือนอาหารหมู
ชูเฟิงเข้าไปถาม "ยังมีข้าวอยู่ไหมครับ?"
พ่อครัวเคาะอ่างเหล็กใบใหญ่แล้วบอกเขาว่า "ทั้งหมดอยู่นี่แล้ว กินได้ตามสบาย!"
ชูเฟิงรู้สึกขยะแขยงพูดว่า "นี่เป็นอาหารสำหรับคนกินเหรอ?"
พ่อครัวเปลี่ยนสีหน้า จ้องมองพวกเขาแล้วตะโกนว่า "ก็แค่ข้าวพวกนี้ อยากกินก็กิน ไม่อยากกินก็ช่าง!"
"ไอ้เวร..."
ชูเฟิงกำลังจะโมโห แต่หลงเฟยดึงเขาไว้ แล้วถามพ่อครัวว่า "อาหารในอ่างนี้ พวกเรากินได้ทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ?"
"ตามสบาย!"
พ่อครัวทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น แล้วรีบไปเก็บถาดอาหาร
หลงเฟยจึงยกอ่างเหล็กใบใหญ่ขึ้นมาเลย แล้วเรียกชูเฟิงให้มานั่งที่โต๊ะ
ชูเฟิงเบิกตาโพลงถามว่า "นายจะทำอะไรน่ะ?"
หลงเฟยลูบท้องพลางยิ้มพูดว่า "ไม่รู้ว่าเป็นอะไรสองสามวันนี้ ฉันกินจุขึ้นเรื่อยๆ"
เขาใช้ช้อนตักอาหารใส่ถาดของตัวเองจนเต็ม แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มตักเข้าปากอย่างรวดเร็ว
"นายเก่งจริงๆ!"
ชูเฟิงกลืนน้ำลาย ตอนนี้เขาก็หิวจนไม่สนใจรสชาติแล้ว จึงกินตามหลงเฟยอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ท้องของเขาว่างเปล่ามานานแล้ว
สองคนกินหมดหนึ่งถาด แล้วก็ตักมาอีกหนึ่งถาด ทำเอาพวกผู้ชายที่ยังไม่ได้ไปตกใจกันหมด
ทุกคนพากันมามุงดู ถ้าไม่ใช่เพราะว่าก่อนเข้าค่ายฝึกต้องเก็บโทรศัพท์ พวกเขาคงถ่ายรูปสองคนนี้ที่กินจุเอาไว้แน่ๆ
ไม่นานเรื่องนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่ว
ในกลุ่มของพวกเขารอบนี้ มีคนกินจุสองคน
คนอื่นกินข้าวใช้จาน พวกเขากินข้าวใช้ชามใหญ่
ครึ่งชั่วโมง อาหารทั้งชามใหญ่ถูกพวกเขาจัดการจนหมดเกลี้ยง
หลงเฟยลูบท้องของตัวเอง เรอออกมาและพูดว่า "พระเจ้า ในที่สุดก็ได้กินอิ่มสักมื้อแล้ว!"
ชูเฟิงก็นั่งอยู่ เรอออกมาสองสามครั้ง ยื่นมือไปทางหลงเฟยและพูดว่า "มีบุหรี่ไหม?"
หลงเฟยหัวเราะและพูดว่า "ลืมไปแล้วเหรอ เมื่อกี้ส่งมอบไปหมดแล้ว!"
ชูเฟิงตบหัวตัวเอง โยนจานอาหารลงในอ่างเหล็ก ลุกขึ้นและออกไปพร้อมกับหลงเฟย
พ่อครัวเช็ดเหงื่อเย็น เดินมาเก็บของ
มองดูชามใหญ่ที่ว่างเปล่า ตาเบิกกว้างและร้องตกใจว่า "โอ้โห สองคนนี้กินได้มากกว่าหมูอีก!"
ในหอพัก เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งยังไม่ได้นอน
หลงเฟยและชูเฟิงเดินเข้ามา มีชายหนุ่มร่างผอมสูงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงของหลงเฟย
คนอ้วนทั้งหกคนซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเขา
พอหลงเฟยและชูเฟิงโผล่หน้าเข้ามา ทั้งหกคนก็ถอยหลังโดยอัตโนมัติ
"พวกนายสองคนนี่แหละ ที่รังแกน้องชายของฉัน?"
ชายหนุ่มร่างผอมสูงเงยหน้าขึ้นมอง แสดงสีหน้าเย้ยหยันใส่หลงเฟยและชูเฟิง
สองคนมองหน้ากัน แล้วยิ้มเย็นใส่เขาและพูดว่า "แล้วแกล่ะ เป็นตัวอะไรโผล่มาจากไหน?"
"ดีมาก อารมณ์ร้อนเหลือเกินนะ!"
ชายหนุ่มร่างผอมสูงกระตุกมุมปาก ลุกขึ้นยืนและจ้องมองทั้งสองคนพลางพูดว่า "ผมชื่อพัคแจ ชมรมเทควันโดมหาวิทยาลัยบินไห่ อดีตประธานชมรม!"
ชูเฟิงหัวเราะฮ่าๆ และพูดว่า "ขออภัยด้วย ที่แท้ก็เป็นหัวหน้าชมรมเทควันโดนี่เอง! ชื่อเสียงใหญ่โตขนาดนี้ ทำเอาคนตกใจแย่"
พัคแจคิดว่าเขากลัวแล้ว จึงเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ
สีหน้าของชูเฟิงเปลี่ยนไปทันที ถามเขาว่า "แล้วไง ไอ้โง่นี่จะมาทำอะไรล่ะ?"
พัคแจขมวดคิ้ว พูดเสียงเย็นว่า "พวกนายรังแกน้องชายของฉัน ฉันก็มาสั่งสอนพวกนายสิ!"
"งั้นก็ต่อยเลยสิ พูดมากทำไม!"
หลงเฟยรู้สึกตื่นเต้น รู้สึกเหมือนเซลล์ทั่วร่างกายกระโดดขึ้นมาในทันที
เมื่อก่อน เขาก็ไม่ได้รุนแรงขนาดนี้
พัคแจคิดว่าถ้าบอกชื่อของตัวเอง คนโง่สองคนนี้ก็จะยอมอ่อนข้อ
เขาเป็นคนดังในมหาวิทยาลัย
ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย ยังไม่เคยพบคู่ต่อสู้ที่สามารถเอาชนะเขาได้
ใครจะรู้ว่าคนสองคนนี้ที่ไม่เคยเห็นในมหาวิทยาลัยมาก่อน กล้าดูถูกเขาขนาดนี้
เขากัดฟันพูดอย่างดูถูกว่า "ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ต่อสู้ ตอนบ่ายเรามีการแข่งขัน ตอนนั้นฉันจะสนุกกับพวกนายให้เต็มที่!"
ชูเฟิงหัวเราะพูดว่า "งั้นเจอกันตอนบ่าย ตอนนี้นายไปได้แล้ว!"
"นาย..."
พัคแจกำหมัดแน่น อยากจะสั่งสอนพวกเขาตอนนี้เลย
แต่เขาเป็นประธานชมรมเทควันโด เหรียญทองการแข่งขันเทควันโดเมืองบินไห่
ถ้าตีพวกเขาที่นี่ก็ไม่แสดงความเก่งกาจของเขา
ถ้าจะตี ก็ต้องตีต่อหน้าทุกคน
พัคแจเดินออกไปอย่างเย็นชา ทิ้งคนอ้วนหกคนที่ตกใจไว้
สายตาของหลงเฟยและชูเฟิงกวาดมองพวกเขา เย็นเยียบเหมือนน้ำแข็งในเดือนมกราคม
ทั้งสองคนนั่งลงบนเตียง ชูเฟิงโบกมือเรียกคนอ้วน เรียกเสียงเย็นว่า "พัคแจคนนั้นพวกนายเรียกมาใช่ไหม?"
คนอ้วนทั้งหกคนส่ายหัวรัวๆ แยกตัวออกจากพัคแจว่า "ไม่ใช่ครับ เขาแค่ได้ยินว่าเราโดนตี เลยอยากมาอวดเท่!"
"เรากับเขาแค่รู้จักกันธรรมดา ไม่ได้เรียกเขามานะครับ!"
"พี่ใหญ่ คุณต้องเชื่อเรานะครับ เรายอมรับพวกคุณเป็นพี่ใหญ่แล้ว จะกล้าทำอะไรบ้าๆ ได้ยังไงล่ะครับ!"
ใบหน้าตื่นตระหนกของพวกเขา ยืนยันว่าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นความจริง
หลงเฟยและชูเฟิงไม่ได้รังแกพวกเขาอีก
"มีบุหรี่ไหม?"
ชูเฟิงยกมือขึ้น ถอดรองเท้าแล้วนั่งลงบนเตียง
คนอ้วนทั้งหกคนรีบปิดประตูไปหยิบบุหรี่ คนหนึ่งยืนเฝ้าที่ประตู คนหนึ่งหยิบบุหรี่ให้ชูเฟิงและหลงเฟย คนหนึ่งจุดไฟให้ ทำงานประสานกันได้อย่างลงตัว
หลงเฟยดูดบุหรี่แล้วถามอย่างสงสัยกับคนอ้วนว่า "พัคแจเป็นคนหยิ่งแบบนั้น ทำไมถึงยอมเป็นยามล่ะ?"
คนอ้วนร้องบอกว่า "พี่ใหญ่ นี่คุณไม่เข้าใจแล้ว พวกยามของเรารุ่นนี้เตรียมจะส่งไปต่างประเทศ
ถ้าได้รับคัดเลือก แต่ละเดือนเงินเดือนสามหมื่น ปลายปียังมีโบนัสให้อีก
พวกเราที่กินแรงแบบนี้ จะทำอะไรได้เงินเยอะขนาดนี้ล่ะ?"
หลงเฟยมองชูเฟิง เห็นได้ชัดว่าไอ้หมอนี่พูดถูก
คนหนึ่งประจบว่า "พี่ใหญ่ พวกคุณมีฝีมือขนาดนี้ ต้องได้รับคัดเลือกแน่นอน พอถึงตอนนั้นทำงานสักสองปี ซื้อบ้านซื้อรถสบายๆ เลย"
หลงเฟยรู้สึกสนใจ พูดตามตรง ตอนนี้เขาขาดเงินที่สุด
เขาถามคนอ้วนว่า "ไปต่างประเทศต้องทำกี่ปี?"
คนอ้วนตอบว่า "ได้ยินว่าต้องเซ็นสัญญาห้าปี หลังห้าปีจะอยู่หรือไปก็ได้ตามใจชอบ ในห้าปีนี้ แต่ละปีมีแค่ไม่กี่วันให้กลับบ้านเยี่ยมญาติ เวลาที่เหลือต้องอยู่ที่แอฟริกาทั้งหมด!"
ห้าปี นั่นก็คือหนึ่งร้อยแปดสิบหมื่นแล้ว
หลงเฟยชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ที่บ้านเขายังมีคุณปู่ที่ต้องดูแล
ถ้าไปต่างประเทศ ถ้าคุณปู่เกิดมีอะไรขึ้นมา เขาก็ไม่มีทางกลับมาได้
ชูเฟิงมองเขาขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "หลงตี้ นายจะทิ้งฉันไปต่างประเทศเหรอ? ตกลงกันแล้วไงว่าจะทำงานด้วยกัน จีบสาวด้วยกัน?"
หลงเฟยมองเขาแล้วยิ้ม "นายวางใจได้ ฉันไม่ไปหรอก"
"ฉันก็ว่างั้น!"
ชูเฟิงหัวเราะดีใจ เดินเท้าเปล่าไปนอนบนเตียงของหลงเฟย สั่งเขาว่า "มา พวกเราสองคนมาสนิทกันหน่อย!"
"ไปให้พ้น!"
หลงเฟยหัวเราะแล้วผลักเขาออกไป นอนพักบนเตียงสักครู่
เมื่อกี้กินข้าวไปเยอะมาก แต่ท้องเขากลับไม่รู้สึกอิ่มแม้แต่น้อย เหมือนเป็นหลุมไร้ก้นอย่างไรอย่างนั้น
สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือ ในท้องเต็มไปด้วยลม ลอยขึ้นมาไม่หยุด ทำให้เขาเรอหลายครั้ง
เขาทำตามวิธีเมื่อคืน กดลงไปเบาๆ
แปลกดี ลมถูกเขากดลงไปที่ท้องน้อย ดูเหมือนจะรวมตัวกันอยู่ตรงนั้น
เขาใช้มือกดท้องน้อย รู้สึกเหมือนมีลูกฟุตบอลอยู่ข้างใน
ความรู้สึกแบบนี้ เหมือนกับตั้งท้องยังไงยังงั้น


## บทที่ 13 การซ่อนเร้นความสามารถ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา จอมมารโจวเจิ้งหลงเป่านกหวีดข้างนอก
เสียงตะโกนดังลอดเข้ามาในทางเดิน "รวมพล ทุกคนรวมพล!"
ทุกคนบ่นอุบอิบพลางพลิกตัวลุกขึ้น
บ่ายสองโมง แสงแดดข้างนอกร้อนจัด
หน้าร้อนอย่างนี้ ทุกคนสวมชุดลายพราง
พอออกไปยืนไม่นาน หลังเสื้อก็เปียกชุ่มไปหมด
หลงเฟยจงใจมองชูเฟิงอย่างพิเคราะห์ ไอ้หมอนี่กลับไม่มีอาการอะไรเลย แม้แต่เหงื่อก็ไม่ออกสักหยด
ทุกคนยืนเข้าแถวเรียบร้อย แล้วเดินตามจอมมารไปยังสนามฝึก
สนามฝึกนี้สร้างตามแบบค่ายทหาร
รอบๆ เป็นลู่วิ่ง ตรงกลางเป็นสนามเครื่องกีดขวางระยะ 400 เมตร
ทุกคนมองดูเสาห้าก้าว หลุมลึก แผ่นไม้เตี้ย ม้านั่งสูง แท่นสูงต่ำ และอุปกรณ์อื่นๆ ขาสั่นโดยไม่รู้ตัว
งานรักษาความปลอดภัยนอกสถานที่นี้ ไม่ง่ายจริงๆ
คิดว่าแค่มาทำเป็นพิธีเท่านั้น ใครจะรู้ว่าต้องลงมือจริงๆ
โจวเจิ้งหลงให้ผู้ช่วยยกโต๊ะมาตัวหนึ่ง แล้วแบกถุงแตงโมมาด้วย
เขาหั่นแตงโมลูกหนึ่ง กินคำโตๆ น้ำแตงโมไหลเลอะปาก
ทุกคนที่ยืนตากแดดอยู่ อดไม่ได้ที่จะด่าในใจ น้ำลายสอไหลลงท้อง
โจวเจิ้งหลงเช็ดปาก เดินไปตะโกนใส่ทุกคน "ไอ้พวกปลาเล็กปลาน้อย วันนี้จะเริ่มฝึกร่างกายอย่างจริงจัง
ใครทำเสร็จก่อน มากินแตงโม
คนที่ช้า มากินหูฉัน
เข้าใจไหม?"
"เข้าใจ!"
ทุกคนตะโกนสุดเสียง
โจวเจิ้งหลงตะโกน "ดี ทุกคนวอร์มร่างกายก่อน วิ่ง 3000 เมตร ทำเวลาภายใน 15 นาทีถือว่าผ่าน!"
ชูเฟิงสบถเบาๆ "ไอ้บ้านี่ ฝึกเหมือนทหารจริงๆ เลยนะ"
"ไม่เป็นไร ถ้าไม่ไหวก็พัก เดี๋ยวฉันกลับมาแย่งแตงโมให้!"
หลงเฟยยิ้มร้ายๆ ใส่เขา
ชูเฟิงยิ้มพูดว่า "มีความสุขด้วยกัน มีความทุกข์ด้วยกัน ฉันจะใจร้ายปล่อยให้นายวิ่งคนเดียวได้ยังไงล่ะ!"
สายตาเจ้าชู้ของเขา ทำให้หลงเฟยสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
หลังจากโจวเจิ้งหลงตะโกนว่าเริ่มได้ กลุ่มคนก็แย่งกันวิ่งรอบสนามกีฬา
วงในของสนามกีฬามีระยะทางประมาณ 400 เมตร
วิ่ง 3000 เมตรก็เท่ากับ 7 รอบครึ่ง
ปกติแล้วใครๆ ก็สามารถวิ่ง 3000 เมตรได้
แต่ตอนนี้ แดดร้อนจัดตรงกลางศีรษะ
ไม่ต้องพูดถึงการวิ่งเลย แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ลอกหนังได้แล้ว
ถ้าวิ่งต่อไปแบบนี้ อาจจะขาดน้ำจนเป็นลมได้
หลงเฟยและชูเฟิงวิ่งอย่างไม่รีบร้อน อยู่ตำแหน่งกลางๆ ของกลุ่มคน
ด้านหน้ามีพวกบ้าบิ่นไม่กี่คนที่วิ่งสปรินท์ไป พอวิ่งไปสองรอบก็ล้มลงกลิ้งกับพื้น
พอวิ่งถึงรอบที่สาม ความเร็วของคนครึ่งหนึ่งก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด หมดแรงเหมือนผักดองเลย
ชูเฟิงใช้แขนชนหลงเฟยเบาๆ พลางชี้ไปข้างหน้าบอกว่า "นายดูคนข้างหน้านั่นสิ ใช่พัคแจรึเปล่า?"
หลงเฟยมองไป ก็ใช่เขาจริงๆ
เขาวิ่งอยู่ในกลุ่มหน้า ลมหายใจสม่ำเสมอ บนใบหน้ามีรอยยิ้มสบายๆ ดูเหมือนจะมีฝีมืออยู่บ้าง
ชูเฟิงชมเขาประโยคหนึ่งอย่างหายาก "ฉันคิดว่าไอ้หมอนี่เป็นแค่หมอนปักลาย แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะรู้เรื่องศิลปะการต่อสู้แบบภายในอยู่บ้างนะ!"
หลงเฟยถามว่า "ในโลกนี้มีกังฟูแบบในทีวีจริงๆ เหรอ?"
ชูเฟิงได้ยินแล้วขมวดคิ้วนิดหน่อย ยิ้มเบาๆ พูดว่า "หลงตี้ นายยังจะมาแกล้งโง่กับฉันอีกเหรอ! นายกล้าบอกว่านายไม่รู้เรื่องศิลปะการต่อสู้แบบภายในเหรอ?"
หลงเฟยแก้ตัวว่า "ฉันถือนายเป็นพี่น้องแล้ว จะโกหกนายทำไมล่ะ!"
ชูเฟิงร้องว่า "ตอนที่นายสมัครงาน นายใช้มือเดียวทุบอิฐแตก นายอย่าบอกนะว่าไม่ได้ใช้ชี่กงอะไรเลย?"
หลงเฟยพูดอย่างร้อนรน "ฉันไม่รู้เรื่องชี่กงจริงๆ แค่เมื่อสองสามวันก่อนเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น แล้วจู่ๆ ก็เป็นแบบนี้"
"งั้นนายทำตามฉัน ฉันจะสอนวิธีปรับปรุงพลังให้นาย!"
ชูเฟิงเห็นว่าเขาทำหน้าจริงจัง ก็ไม่สงสัยเขาอีก
ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นอะไร ชูเฟิงก็ไม่ได้ถาม
อะไรควรถาม อะไรไม่ควรถาม ชูเฟิงรู้ดีอยู่แล้ว
เขาเชื่อใจหลงเฟยอย่างไม่มีเงื่อนไขเพราะได้ยอมรับเขาเป็นพี่น้องแล้ว
ในขณะที่วิ่งไปด้วยกัน ชูเฟิงก็สอนหลงเฟยไปด้วย
หลงเฟยได้ยินคำศัพท์อย่างพลังงานหรือกำลังชีวิต เรนตูอี้หมัย และกีเจิงบามัยเป็นครั้งแรก
มันให้ความรู้สึกเหมือนกับได้เข้าไปอยู่ในโลกของวีรบุรุษแห่งกังฟู
หลังจากวิ่งไปสามกิโลเมตร เขาได้ยินคร่าวๆ อย่างงงๆ
แต่ตามที่ชูเฟิงสอน
พลังงานในร่างกายของเขาสงบลงมากและสามารถใช้ประโยชน์ได้
ตัวอย่างเช่น การนำพลังลงไปที่ศูนย์กลางพลังฝืนภายใน แล้วไหลผ่านกีเจิงบามัยไปยังขาทั้งสองข้าง
เมื่อวิ่ง ให้ปล่อยพลังลงไปที่ขา
ราวกับว่าเป็นลูกโป่ง มีความรู้สึกลอยได้ วิ่งแล้วไม่เหนื่อยเลย
ครั้งนี้ โจวเจิ้งหลงไม่ได้ทำให้พวกเขาลำบากอีก
หลังจากทั้งสองคนผ่านไป พวกเขาแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนแล้วคว้าแตงโมมากินอย่างตะกละตะกลามเหมือนหมาป่า
คนอื่นๆ กินแตงโมหนึ่งชิ้นใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองนาที
พวกเขากินทีละคำ กวาดแตงโมบนโต๊ะจนหมดเกลี้ยง
กลุ่มคนร้องด้วยความไม่พอใจ "พวกนายช้าลงหน่อย เหลือไว้ให้คนอื่นบ้างสิ!"
ตอนนี้พวกเขากระหายน้ำมาก จะไปสนใจคนอื่นได้อย่างไร
กินหมดบนโต๊ะแล้ว พวกเขาตะโกนบอกผู้ช่วยครูฝึก "ครูฝึกครับ ช่วยหั่นเพิ่มอีกหน่อยได้ไหมครับ!"
แตงโมหนึ่งถุงมีแค่สิบลูก
ที่นี่มีคนอยู่สามสิบคน ไม่พอกินหรอก
ผู้ช่วยครูฝึกตะโกนใส่พวกเขาด้วยความไม่พอใจ "พวกนายสองคนห้ามกินแล้ว ไปพักได้เลย!"
หลงเฟยและชูเฟิงตะโกนด้วยความไม่พอใจ "ทำไมล่ะครับ? พวกเราประท้วง!"
ผู้ช่วยครูฝึกไม่สนใจพวกเขา หั่นแตงโมแจกให้คนอื่นๆ แล้วผลักพวกเขาออกจากฝูงชน
ทั้งสองคนไม่พูดอะไร ไปหยิบน้ำแร่มาขวดหนึ่งแล้วนั่งพักใต้ต้นไม้
เฮ้อ การกินเก่งก็เป็นความผิดด้วยเหรอ!
บนสนาม มีคนเดินไปข้างหน้าอย่างกระจัดกระจายอีกยี่สิบกว่าคน
โจวเจิ้งหลงตะโกนใส่พวกเขา "ไอ้พวกขยะ ถ้าทนไม่ไหวก็ยอมแพ้ซะ! แค่ยอมแพ้ก็จะได้กินแตงโม ได้นั่งแอร์ และมีรถรับส่งทันที!"
มีนักศึกษาชายบางคนถึงกับร้องไห้ออกมา กัดฟันอดทน ไม่อยากจะปล่อยโอกาสนี้ไป
บัณฑิตจบใหม่สมัยนี้ จะหางานที่ได้เงินเดือนสามพันต่อเดือนได้ที่ไหนกัน
โดยเฉพาะพวกเขาที่เรียนไม่ตรงสาย ส่วนใหญ่เป็นพวกขี้เกียจในภาควิชาพลศึกษา
พัคแจถือน้ำแร่ นำลูกน้องกลุ่มหนึ่งเดินมา เยาะเย้ยชูเฟิงกับหลงเฟย "ไม่เลวนี่ พวกนายมีคุณสมบัติที่จะท้าทายฉันจริงๆ!"
ชูเฟิงหรี่ตาด่า "แกไม่ทำตัวเป็นไอ้ขี้โม้ตายหรือไง!"
"ไอ้เหี้ย พูดกับใครวะ!"
"พวกแกสองคนอยากโดนซัดใช่มั้ย?"
"..."
ลูกน้องของพัคแจชี้หน้าทั้งสองคนด่าทีละคน
หลงเฟยกวาดตามองพวกนั้น ลุกขึ้นยืนตะโกน "ใครไม่พอใจ ออกมาสู้กันตัวต่อตัวสิ?"
เห็นร่างกำยำของเขา พวกนั้นก็หดหัวถอยกรูดกันไป
พัคแจยิ้มเยาะ "อย่าเพิ่งร้อนใจไป เดี๋ยวก็ได้ต่อยแล้ว ฉันจะซัดนายจนขี้แตก นายน่าจะเตรียมผ้าอ้อมมาด้วยนะ!"
หลงเฟยพูดอย่างดูถูก "พูดจริงๆเถอะ ฉันแนะนำให้นายเปลี่ยนชื่อซะ เปลี่ยนเป็นพัคซังบีเลยดีกว่า นายเก่งขนาดนี้ ทำไมไม่ขึ้นสวรรค์ไปซะล่ะ?"
พัคแจเอามือไพล่หลัง ยิ้มบางๆ "ปลาซิวๆ จะพูดยังไงก็ตามใจ! เดี๋ยวนายก็รู้เองว่าฉันโม้หรือเปล่า!"
เขาโบกมือ นำกลุ่มคนเดินจากไป
"ไม่รู้เรื่องอะไรเลย!"
หลงเฟยกับชูเฟิงยักไหล่ ถูกพัคแจทำให้ขำจริงๆ
ชูเฟิงบอกเขา "หลงตี้ เดี๋ยวฉันขึ้นเอง!"
"ทำไมล่ะ?"
หลงเฟยขมวดคิ้ว
ชูเฟิงพูด "ฉันเห็นออกว่าไอ้หมอนี่รู้วิชามวย แถมยังรู้ศิลปะการต่อสู้แบบในครอบครัวด้วย ฉันกลัวนายจะสู้ไม่ได้!"
หลงเฟยรู้ว่าเขาเป็นห่วง ไม่ได้ดูถูก
เขายิ้มเบาๆ "ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวิชามวยหรอก แต่ฉันรู้คำพูดหนึ่งประโยค!"
"ประโยคอะไร?"
ชูเฟิงมองเขา
หลงเฟยชี้กล้ามเนื้อบนร่างกาย ยิ้มบางๆ "พลังเดียวเอาชนะทุกเล่ห์กล!"


## บทที่ 14 น้ำใจของพี่น้อง

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป เกือบทุกคนสามารถวิ่งจนจบได้
มีนักเรียนห้าหกคนที่ร่างกายอ่อนแอเกินไป สุดท้ายจำใจต้องถอนตัว ร้องไห้ครวญครางขณะถูกผู้ช่วยครูฝึกพาออกไป
ทุกคนมีความรู้สึกแข่งขันเป็นครั้งแรก ความรู้สึกล้มเหลวทำให้รู้สึกสิ้นหวังมาก
สิบกว่าคนที่เหลือไม่ได้กินแตงโม แต่มีน้ำดื่มเพียงพอ
โจวเจิ้งหลงดูเคร่งครัด แต่รู้ว่าควรฝึกหนักเบาแค่ไหน
ในสภาพอากาศแบบนี้ ถ้าลงโทษพวกเขาอีก คงต้องมีคนตายแน่ๆ
ทุกคนพักครึ่งชั่วโมง แล้วเขาก็พาไปที่จุดเริ่มต้นของเส้นทางวิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง 400 เมตร
โจวเจิ้งหลงกวาดตามองทุกคน แล้วเอามือไพล่หลังตะโกนว่า "ดีมาก พวกปลาขยะที่ทนไม่ไหวก็ออกไปแล้ว ผมหวังว่าในสัปดาห์ต่อไปจะมีคนออกไปอีกมาก
กลุ่มบริษัทหลินต้องการคนมีความสามารถ ไม่ใช่พวกคุณที่เป็นแค่คนกินเปล่า"
ไม่รู้ทำไม พอได้ยินคำว่า "คนกินเปล่า" ทุกคนก็หันไปมองหลงเฟยกับชูเฟิง
ทั้งสองคนรู้สึกหงุดหงิด แค่กินเก่งหน่อย เมื่อไหร่กลายเป็นคำแทนคนกินเปล่าไปแล้ว
โจวเจิ้งหลงพูดว่า "ตรงหน้าพวกคุณคือเส้นทางวิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง 400 เมตร คนที่เคยเป็นทหารรู้ดีว่า ยอมวิ่ง 10 กิโลเมตรดีกว่าวิ่ง 400 เมตรนี้
ผมจะสาธิตท่าที่ถูกต้องให้ดูก่อน หลังจากนั้นแต่ละทีมจะเริ่มฝึก"
เขาถอดเสื้อด้านนอกออก เผยให้เห็นเสื้อกล้ามลายพรางด้านใน
กล้ามเนื้อสีดำเข้มทั้งตัว แสดงถึงความงามที่เต็มไปด้วยพลัง
นี่ไม่ใช่กล้ามเนื้อที่สร้างในฟิตเนส แต่เป็นกล้ามที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก
ทุกนิ้ว เต็มไปด้วยพละกำลัง
หลงเฟยกับชูเฟิงมองดู แล้วคิดในใจว่าถ้าต่อสู้กับเขา จะสามารถเอาชนะได้หรือไม่
ชูเฟิงประเมินความสามารถในการต่อสู้ของเขา และสรุปว่าเป็นไปไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ยังสู้เขาไม่ได้
เขาย่อตัวลง หลังจากได้ยินเสียงนกหวีดจากผู้ช่วย ก็พุ่งตัวไปข้างหน้าเหมือนเสือดาว
ทุกกล้ามเนื้อบนร่างกายเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะ
เสาห้าก้าว กระโดดข้ามหลุมลึก กระโดดข้ามแผ่นไม้เตี้ย ปีนขึ้นลงแท่นสูงต่ำ ขึ้นบันไดเมฆ เดินบนสะพานไม้ มุดลอดใต้ตาข่ายลวด
เขาผ่านทุกอย่างในพริบตา ไม่มีความล่าช้าแม้แต่น้อย
สี่ร้อยเมตรวิ่งจบหมดแล้ว ผู้ช่วยตื่นเต้นจับเวลาไว้ ตะโกนบอกทุกคนว่า "หนึ่งนาทียี่สิบวินาที ทำลายสถิติได้อย่างง่ายดาย!"
ฝูงชนต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ ตอนนี้ไม่กล้าที่จะไม่พอใจจอมมารอีกต่อไป
คนเขามีความสามารถจริง มีคุณสมบัติพอ
หลงเฟยและชูเฟิงกระตือรือร้นอยากจะลองแข่งกับจอมมาร
พัคแจที่อยู่ข้างหน้าก็ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น หันกลับมายิ้มเยาะใส่สองคนนั้น
จอมมารเดินมา ถือแบบฟอร์มลงทะเบียน ตะโกนใส่ทุกคนว่า "เอาล่ะ ตอนนี้ถึงคิวพวกแกปลาเล็กปลาน้อยแล้ว
วิ่งให้จบภายใน 2 นาที 30 วินาที ผ่าน
วิ่งให้จบภายใน 2 นาที 10 วินาที ดี
วิ่งให้จบภายใน 2 นาที ดีเยี่ยม
ครั้งนี้ข้าจะผ่อนปรนให้พวกแกหน่อย แค่ผ่านก็พอ พวกปลาเล็กปลาน้อยก็ไปกินแตงโมได้ ส่วนไม่ผ่านก็ดื่มน้ำเปล่าให้อิ่มไป!"
ทุกคนหัวเราะเบาๆ แล้วก็เงียบลงอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างก็ตื่นเต้นมาก
แต่ละทีม แบ่งตามหอพัก
ทีมแรกเริ่มแล้ว ผู้ช่วยครูฝึกจับเวลา ตามแก้ไขท่าทางของพวกเขาอย่างต่อเนื่อง
เรื่องนี้ ดูเหมือนจะง่าย
แต่พอวิ่งจริงๆ ก็เหนื่อยมาก
เผลอนิดเดียว ขึ้นไปแล้วก็ตกลงมา หรือไม่ก็ปีนกำแพงสูงไม่ข้าม
กลุ่มคน วิ่งจบอย่างกระจัดกระจาย
อย่าว่าแต่สองนาทีเลย ใช้เวลาตั้งสิบกว่านาที
โจวเจิ้งหลงไม่ได้แปลกใจกับผลลัพธ์นี้ คนที่ไม่ได้ผ่านการฝึกมา วิ่งจบก็ถือว่าดีแล้ว
เขาตะโกนใส่ทีมที่สอง "ทีมสอง ขึ้น! หวังว่าในกลุ่มปลาเล็กปลาน้อยของพวกแก จะมีปลาใหญ่โผล่ออกมาสักตัวสองตัว!"
ทีมที่สอง เป็นทีมที่พัคแจอยู่
เสียงนกหวีดดังขึ้น เขาก้าวเท้าออกวิ่ง นำหน้าทุกคน
ตอนผ่านเสาห้าก้าว เท้าขวาแตะพื้นหนึ่งที ลอยตัวไปข้างหน้าเลย
โจวเจิ้งหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกประหลาดใจ
หลงเฟยและชูเฟิงยักไหล่ พวกเขารู้อยู่แล้วว่าเขาจะเป็นแบบนี้
ไม่ใช่แค่พวกเขาสองคนที่อยากทำลายความยิ่งใหญ่ของโจวเจิ้งหลง พัคแจก็อยากด้วย
แต่สนามนี้ยาว 400 เมตร ต้องทั้งกระโดดทั้งวิ่ง
พัคแจวิ่งไปได้ครึ่งทาง ก็เริ่มหายใจไม่เป็นจังหวะ
ความเร็วของเขาลดลงอย่างเห็นได้ชัด
ตอนมุดลอดตาข่ายลวด เพราะไม่คุ้นเคย เสื้อผ้าถูกตะขอเกี่ยวหลายครั้ง
สุดท้ายวิ่งมาถึงเส้นชัย ใช้เวลา 2 นาที 5 วินาที ซึ่งถือว่าเก่งมากในหมู่ทุกคน
เมื่อเขากลับมา โจวเจิ้งหลงพยักหน้าให้เขาแล้วพูดว่า "ไปกินแตงโมได้"
พัคแจเดินไปอย่างภาคภูมิใจ จ้องมองหลงเฟยและชูเฟิงพร้อมกับยกมุมปากขึ้นนิดหน่อย
ทีมที่สามขึ้นไป ก็ยังคงกระจัดกระจาย ไม่มีใครผ่าน
ทีมที่สี่ มีคนผ่านแค่คนเดียวอย่างยากลำบาก
หลงเฟยและชูเฟิงอยู่ทีมสุดท้ายที่จะขึ้นไป
สองคนพยักหน้าให้กัน พอได้ยินเสียงนกหวีด ก็วิ่งพุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับคนอื่นๆ ในหอพัก
ตอนข้ามหลุมลึก พวกเขาเหยียบพื้นทีเดียวแล้วกระโดดออกจากหลุมเลย
พวกอ้วนๆ ตะโกนว่า "หัวหน้า อย่าทิ้งพวกเรานะ พวกเราก็อยากกินแตงโมด้วย!"
สองคนมองดู แล้วหันกลับไปดึงพวกเขาขึ้นมาด้วยกัน
คนในหอพักเดียวกัน เริ่มช่วยเหลือกันและกัน แล้ววิ่งไปข้างหน้าด้วยกัน
หลงเฟยและชูเฟิงตั้งใจจะท้าทายโจวเจิ้งหลง แต่ทั้งสองคิดว่า เมื่อเทียบกับสิ่งนี้แล้ว การได้กินแตงโมด้วยกันดูจะทำให้มีความสุขมากกว่า
กลุ่มคนในหอพัก ด้วยความช่วยเหลือของพวกเขาสองคน ทุกคนจึงวิ่งได้เร็วขึ้นมาก
สุดท้ายวิ่งเสร็จ คำนวณเวลาแล้ว ทุกคนทำเวลาได้ 2 นาที 25 วินาที เกือบจะไม่ผ่านเกณฑ์
พวกอ้วนทั้งหกคนพอวิ่งถึงเส้นชัยก็ล้มกลิ้งลงกับพื้นทันที หายใจหอบแรงๆ ดูเหมือนจะตายไม่ตายแหล่
โจวเจิ้งหลงเดินมา พยักหน้าให้พวกเขาแล้วพูดว่า "ไปกินแตงโมได้"
เสียงของเขาอ่อนลงอย่างไม่คาดคิด ทำให้หลงเฟยและชูเฟิงพากันงุนงง ไม่รู้ว่าจอมมารคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่
พวกเขาสองคนอุ้มชายอ้วนทั้งหกคนไปหยิบแตงโมมากินทันที
ตอนนี้ไม่มีใครมาแย่งกับพวกเขาแล้ว แตงโมทั้งโต๊ะถูกพวกเขาสองคนกินจนเกือบหมด
ชายอ้วนทั้งหกคนเพราะเคลื่อนไหวหนักเกินไป กินไปได้แค่สองชิ้นก็อาเจียนออกมา
ส่วนพวกเขาสองคนไม่มีปัญหาอะไร กินเสร็จแล้วยังให้ผู้ช่วยหั่นเพิ่มอีกสองลูก ทำเอาผู้ช่วยตกใจจนต้องกลอกตาไปมา
คนที่ผ่านเกณฑ์ไม่ต้องฝึกต่อแล้ว
หลงเฟยกับพวกไปนั่งพักใต้ร่มไม้ ชายอ้วนทั้งหกคนช่วยกันนวดไหล่ให้เขากับชูเฟิง พร้อมกล่าวขอบคุณไม่หยุด
ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาสองคน ตอนนี้ชายอ้วนทั้งหกคงยังต้องฝึกอยู่!
ความสัมพันธ์ของทุกคนสนิทสนมกันขึ้นมากในทันที
ทุกคนแนะนำตัวกันเล็กน้อย เพื่อความสะดวกในการเรียกชื่อ จึงตกลงกันจัดลำดับ
ชูเฟิงกับหลงเฟยเป็นพี่ใหญ่ ไม่เอาตำแหน่งพี่รอง ชายอ้วนเป็นพี่สาม ไล่ไปจนถึงพี่แปด
จริงๆ แล้ว ชูเฟิงอายุมากกว่าหลงเฟย
หลงเฟยอยากเป็นพี่รอง แต่ชูเฟิงไม่ยอม ยืนยันจะเป็นพี่ใหญ่ด้วยกัน
เขาตื่นเต้นมาก ยังคิดคำขวัญขึ้นมาว่า "ไม่ทอดทิ้ง ไม่ยอมแพ้!"
ทุกคนเอามือวางซ้อนกัน แล้วตะโกนคำขวัญพร้อมกันเสียงดัง ทำให้คนรอบข้างหันมามองกันใหญ่
พัคแจนั่งอยู่ใต้ร่มไม้คนเดียว พูดเบาๆ อย่างดูแคลน "ปลาซิว รวมตัวกันก็ยังเป็นปลาซิวอยู่ดี!"
ทุกคนนั่งลง ชนน้ำแร่กันอย่างมีความสุขเหมือนดื่มเหล้า
ชูเฟิงพูดว่า "อ้วนสาม ฉันกับหลงตี้ตกลงกันแล้วว่าหลังฝึกเสร็จจะไม่ไปแอฟริกา
ดังนั้นพวกนายต้องพยายามให้มากหน่อย พวกเราสองคนจะช่วยพวกนายเต็มที่
ขอย้ำอีกครั้ง ถึงจะเหนื่อยตายก็ห้ามยอมแพ้ พวกเราก็จะไม่ทิ้งใครแม้แต่คนเดียว!"
ชายอ้วนทั้งหกคนน้ำตาคลอ พากันพยักหน้า พูดอย่างหนักแน่น "พี่ใหญ่ วางใจได้เลย! พวกเราจะไม่ทำให้พวกพี่ผิดหวัง ไม่ยอมแพ้จนกว่าจะถึงที่สุด!"
ชูเฟิงกับหลงเฟยยิ้มพยักหน้า โดยเฉพาะหลงเฟย เป็นพี่ใหญ่ครั้งแรก รู้สึกมีความสุขสุดๆ
น้ำใจของพี่น้อง ไม่มีอะไรยิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว
ในเมืองนี้ เขามีเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกมากมาย


## บทที่ 15 กินได้มากกว่าหมู

คนอื่นๆเสร็จการฝึกวิ่งข้ามสิ่งกีดขวาง 400 เมตรแล้ว ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
การต่อสู้ที่พัคแจพูดถึงก็ไม่ได้เกิดขึ้น
หลังจากทุกคนรวมตัวกัน โจวเจิ้งหลงก็ตะโกนดังๆว่า "พวกแกทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ ไม่เป็นไร เราค่อยๆเล่นกันไป
ข้าจะเตือนทุกคนที่อยู่ที่นี่สักหน่อย มีคนรายงานว่าพวกแกแอบต่อสู้กันในหอพัก
พฤติกรรมที่ทำลายวินัยแบบนี้ เป็นสิ่งที่ทีมของเราไม่อนุญาตอย่างเด็ดขาด
ใครที่ข้าจับได้ จะถูกไล่ออกทันที"
ฝูงชนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ หลงเฟยและชูเฟิงก็มองหน้ากันอย่างงุนงง
โจวเจิ้งหลงรีบเสริมว่า "ที่นี่ห้ามต่อสู้กันลับๆ แต่อนุญาตให้แข่งขันกันอย่างเปิดเผย ใครที่มีความแค้นหรือขัดแย้งกัน ก็อดทนเอาไว้ก่อน ข้าจะให้โอกาสพวกแกเอง!"
เขามองไปที่พัคแจเป็นพิเศษ แล้วก็มองไปที่หลงเฟยและชูเฟิง
ทั้งสามคนต่างกลืนน้ำลาย ที่คิดจะต่อสู้กันวันนี้ ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่มีโอกาสแล้ว
หลังจากแยกย้าย หลงเฟยและชูเฟิงก็ถูกเรียกให้อยู่ต่อ
พวกเขาทั้งสองก็ไม่สนใจ ไปเร็วก็กินไม่อิ่ม ไปช้าหน่อยก็ยังดีกว่าได้กินข้าวที่เหลือ
พัคแจเดินผ่านพวกเขาไป แล้วแค่นเสียงเย็นชาว่า "พวกแกโชคดีนะ ที่ได้โอโ้อวดต่อไปอีกสักพัก!"
หลงเฟยปิดหูตัวเอง พูดอย่างอึดอัดใจว่า "พัคซังบี แกรู้ไหม ทุกครั้งที่แกพูด ข้าก็อยากฆ่าแกให้ตาย!"
ชูเฟิงหัวเราะฮ่าๆกับคำพูดของเขา แล้วตะโกนใส่พัคแจว่า "ไปให้พ้นเลย ข้าก็กลัวว่าจะอดใจไม่ไหวฆ่าแกเหมือนกัน!"
"รอดูเถอะพวกแก!"
พัคแจโกรธจนหน้าเขียว กำหมัดแน่น ชี้ไปที่ทั้งสองคน แล้วพาคนกลุ่มหนึ่งจากไป
ชายอ้วนสามและคนอื่นๆยืนอยู่กับพวกเขาทั้งสอง ไม่มีใครจากไปเลย
โจวเจิ้งหลงตะโกนดังๆว่า "พวกแกหกคนไปกินข้าวได้แล้ว!"
ชายอ้วนสามร้องตะโกน "ครูฝึก มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน พวกเราขอเลือกที่จะอยู่!"
"ใช่ มีความทุกข์เราก็จะกินด้วยกัน!"
"ครูฝึก โปรดเห็นใจพวกเราด้วย!"
โจวเจิ้งหลงขยับมุมปาก แล้วตอบตกลงว่า "ได้ พวกแกอยากกินข้าวที่เหลือ ก็อยู่ต่อได้!"
เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ทั้งแปดคนหัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลงเฟยและทั้งแปดคนเข้าไปในโรงอาหารพร้อมกัน
พ่อครัวกลับมาเป็นปกติอย่างไม่ทราบสาเหตุ วางอาหารร้อนไว้ในอ่างหนึ่ง อาหารเย็นไว้ในอ่างหนึ่ง โดยไม่ได้คลุกกับข้าวสวย
เมื่อหลงเฟยและคนอื่นๆ เข้ามา พ่อครัวเคาะอ่างแล้วสั่งพวกเขาว่า "ตักอาหารออกมากินนะ อย่าตักจากในอ่างโดยตรงล่ะ!"
หลงเฟยและชูเฟิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม แล้วยกจานไปวางบนโต๊ะ
แต่ละคนหยิบชามใบใหญ่ ตักข้าวแล้วเริ่มใช้ตะเกียบทันที
เฟยซานและคนอื่นๆ รู้ว่าหลงเฟยและชูเฟิงกินเก่ง
แต่เมื่อนั่งกินด้วยกันจริงๆ ทั้งหกคนก็ตกตะลึง
สองคนนี้เป็นเหมือนราชาท้องใหญ่ ในขณะที่คนอื่นยังกินข้าวไม่หมดชาม หลงเฟยและชูเฟิงกินไปแล้วสามชาม
ไก่ตุ๋นมันฝรั่ง สองคนยัดเนื้อเข้าปากโดยไม่คายกระดูก กัดแล้วกลืนเข้าไปเลย
พ่อครัวสองคนพนันกัน คนหนึ่งบอกว่าพวกเขากินข้าวในอ่างไม่หมด
ผลปรากฏว่า ข้าวในอ่างหมดภายในไม่ถึงสิบนาที
หลงเฟยเดินไปถามพ่อครัวว่า "ลุง ยังมีข้าวอีกไหมครับ?"
"หมดแล้ว!"
พ่อครัวพ่นเลือด ตะโกนว่า "เอาอ่างของฉันมา!"
หลงเฟยยกอ่างมา พึมพำว่า "ไม่มีก็ไม่มี ตะโกนดังทำไม!"
เขากลับไป แล้วเก็บกวาดอาหารจนหมดกับชูเฟิง
สุดท้าย ทุกคนในหอพักเช็ดปากแล้วจากไป
พ่อครัวสองคนยืนอยู่ด้านหลัง พูดเบาๆ ว่า "พวกสัตว์!"
ตั้งแต่สองคนนี้มา หมูด้านหลังก็ชัดเจนว่ากินไม่อิ่มแล้ว
ตอนกลางคืนการควบคุมหย่อนลงบ้าง ทุกคนสามารถเคลื่อนไหวอย่างอิสระข้างนอก แต่ห้ามออกนอกประตูใหญ่ของศูนย์ฝึกอบรม
หลงเฟยและชูเฟิงไม่กลับหอพัก นั่งสูบบุหรี่ในสวนเล็กๆ ข้างนอก
ชูเฟิงมองรอบๆ แล้วพูดว่า "ศูนย์ฝึกอบรมนี้ พระสงฆ์เป็นคนเปิดหรือ? ทำไมไม่เห็นผู้หญิงเลยสักคน?"
หลงเฟยหัวเราะพูดว่า "คงเป็นเพราะเรามาไม่ถูกเวลา ฉันเห็นว่าทางโน้นมีหอพักหญิง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีคนอยู่!"
ชูเฟิงถามเขา "หลงตี้ ครั้งแรกของนายยังอยู่หรือเปล่า?"
"ทำไมถามแบบนั้นล่ะ?"
หลงเฟยหน้าแดง รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ชูเฟิงพูดว่า "ฉันมีวิชาต้งจื่อกงชุดหนึ่ง มีแต่คนที่ยังไม่เสียพลังหยางต้นฉบับเท่านั้นถึงจะฝึกได้ ฉันไม่ใช่แล้ว เลยอยากถ่ายทอดให้นาย!"
หลงเฟยยักไหล่พูดว่า "งั้นต้องขอโทษด้วย ฉันก็ไม่ใช่แล้วเหมือนกัน!"
ชูเฟิงหัวเราะใหญ่ "ไอ้หนุ่ม ไม่นึกเลยนะ! บอกมาตามตรง สาวบ้านไหน? หน้าตาดีไหม?"
หลงเฟยเงยหน้ามองท้องฟ้าทำมุม 45 องศา ภาพของหญิงสาวคนนั้นลอยขึ้นมาในความคิด
เขาอธิบายให้ชูเฟิงฟัง "ผู้หญิงคนนั้นมีบุคลิกดีมาก รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาก็ไม่เลว น่าเสียดายที่ผมไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร และทำงานอะไร บางครั้งผมรู้สึกว่าคืนนั้นเหมือนความฝันไปเลย!"
"อี๋เย่ชิงเลยสิ!"
ชูเฟิงตะโกน ทำเอาหลงเฟยรู้สึกผิด รีบยื่นมือไปปิดปากเขา กลัวคนอื่นจะได้ยิน
ชูเฟิงตาโต ตะโกนใส่เขา "ไม่นึกเลยนะ คนซื่อๆ แบบนายก็เล่นอี๋เย่ชิงเหมือนกันเหรอ?"
หลงเฟยส่ายหน้า รีบพูดว่า "ไม่ใช่อย่างที่นายคิดหรอก คืนนั้นมันมีสถานการณ์พิเศษ ผมก็ไม่ได้ตั้งใจ!"
"นายชอบเธอไหม?"
ชูเฟิงถามเขา
"ชอบ!"
หลงเฟยพยักหน้าอย่างซื่อๆ พูดอย่างจริงจังว่า "เธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมนอนด้วย ผมต้องรับผิดชอบเธอ ผมจะต้องแต่งงานกับเธอให้ได้!"
ชูเฟิงเตือนว่า "แล้วถ้าเธอมีสามีล่ะ?"
"เป็นไปไม่ได้!"
หลงเฟยส่ายหน้า พูดอย่างมั่นใจว่า "เธอก็เป็นครั้งแรกเหมือนกัน จะมีสามีได้ยังไง?"
"ไม่จริงใช่ไหม?"
ชูเฟิงตาโต ทุบอกตีไหล่ร้องลั่น "เพื่อนเล่นผู้หญิงมาตั้งเยอะ ไม่เคยเจอสักคนที่เป็นของใหม่เลย! โชคของนายดีเกินไปแล้วมั้ง?"
หลงเฟยทิ้งก้นบุหรี่ ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก
พอนึกถึงผู้หญิงคนนั้น หัวเขาก็ปวดไปหมด
เขาลุกขึ้นเดินกลับหอพัก ชูเฟิงตะโกนไล่หลังมา "คุยกันต่ออีกหน่อยสิ คืนนั้นนายใช้ท่าไหน? เธอพอใจไหม? จะให้พี่สอนอีกสักสองสามท่าไหมล่ะ?"
ในหมู่บ้านหรูย่านในเมือง หลินหยิงหยิงนั่งถือโน้ตบุ๊กกำลังดูรายงานการเงินอยู่ จู่ๆก็จามแรงอีกครั้ง
หลินซานซานนั่งกินแอปเปิ้ลอยู่ข้างๆ มองพี่สาวตั้งแต่หัวจรดเท้า
เธอยกเท้าเล็กๆขึ้นเตะพี่สาวเบาๆ แล้วถามด้วยรอยยิ้มซุกซน "พี่คะ ช่วงนี้พี่ดูแปลกๆนะ"
"เป็นอะไรหรอ?"
หลินหยิงหยิงจ้องคอมพิวเตอร์ ไม่สนใจน้องสาว
หลินซานซานพูด "พี่ไม่ได้เป็นหวัด แต่จู่ๆก็จาม นั่นแสดงว่ามีคนกำลังคิดถึงพี่อยู่นะ!"
หลินหยิงหยิงถอนหายใจ ปิดโน้ตบุ๊ก หันไปดุน้องสาว "ถ้าเธอไม่พูด ก็ไม่มีใครคิดว่าเธอเป็นใบ้หรอกนะ!"
เธอยกแก้วนมขึ้นดื่ม เตรียมจะเข้าห้องนอน
หลินซานซานตามเข้าไปในห้องนอน กระโดดขึ้นเตียงพี่สาว แล้วถามว่า "พี่คะ คุณปู่เคยบอกว่าเมื่อก่อนได้หมั้นหมายให้พี่ไว้แล้วใช่ไหม บอกว่าถ้าเจอผู้ชายคนนั้น ก็จะให้พี่แต่งงานกับเขา สมมติว่านะ ถ้าเขาปรากฏตัวขึ้นมาจริงๆ พี่จะแต่งงานกับเขาไหม?"
"พี่ไม่แต่งหรอก พี่จะยกเธอให้เขาแต่งแทน!"
หลินหยิงหยิงเคาะหัวน้องสาว แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มฤดูร้อน นอนตะแคงหันหลังให้
"พี่พูดเองนะ! ถ้าเกิดเขาเป็นหนุ่มหล่อ พี่ห้ามแย่งกับหนูนะ!"
หลินซานซานหัวเราะคิกคัก กอดพี่สาวจากด้านหลัง
มือน้อยๆลูบไล้มาที่หน้าอกพี่สาว แล้วร้องอุทาน "ว้าว ใหญ่จังเลย!"
หลินหยิงหยิงปัดมือน้องออก ไม่สนใจ ยื่นมือไปลูบจี้หยกที่ห้อยอยู่ใต้คอ
คุณปู่บอกว่า จี้หยกนี้มีคู่ตัวผู้ตัวเมีย
ตัวผู้เรียกว่าหยูเซียวสือ ตัวเมียเรียกว่าเฟิงเซียวสือ
สวมจี้หยกนี้จะโชคดี ไม่มีสิ่งชั่วร้ายใดมาแตะต้องได้
ยังบอกอีกว่า จะให้เธอแต่งงานกับคนที่สวมหยูเซียวสือ
วันนั้นเธอโกรธ เลยโยนจี้หยกทิ้งไว้ที่บ้าน ผลคือออกไปก็ถูกคนเอาตัวไป
ตอนนี้คิดดูแล้ว เสียใจจริงๆที่ไม่ฟังคำคุณปู่


## บทที่ 16 กฎหมายแห่งธรรมชาติในการจีบสาว

แสงแดดยามเช้าส่องขึ้นมา เสียงนกหวีดแหลมดังขึ้นในทางเดิน
จอมมารตะโกนอยู่ด้านนอก "ตื่นนอน! มารวมตัวกัน!"
ทุกคนลุกขึ้นนั่งในทันที รีบสวมเสื้อผ้าแล้วออกไปข้างนอก
คนที่เคลื่อนไหวช้าถูกจอมมารลงโทษให้วิดพื้น 100 ครั้งก่อนเข้าแถว
ฟางหมิงยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มพลางพูดกับทุกคนว่า "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกเช้าเราจะเริ่มเรียนรู้วัฒนธรรมองค์กรของกลุ่มบริษัทหลิน
ตอนนี้ทุกคนไปล้างหน้าแปรงฟันและกินข้าวก่อน แปดโมงเราจะเริ่มเรียนกันที่ห้องเรียนแบบขั้นบันไดที่ตึกหมายเลข 1!"
ทุกคนถอนหายใจโล่งอก ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงเท่านั้น
หลังจากแยกย้าย บางคนกลับหอพักไปนอนต่อ บางคนล้างหน้าแปรงฟันแล้วไปกินข้าวเช้าด้วยกัน
วิชาวัฒนธรรมไม่ได้อยู่ในความรับผิดชอบของจอมมาร คนในห้องของหลงเฟยจึงไม่ถูกทำโทษให้ยืน พวกเขาตัดสินใจไปโรงอาหารพร้อมกัน
ชูเฟิงไม่ได้ไปด้วย เขากลับห้องไปแต่งตัว
การทำความสะอาดร่างกายของเขายุ่งยากพอสมควร เหมือนผู้หญิงเลย ล้างหน้าก่อนแล้วค่อยจัดแต่งทรงผม แค่เครื่องสำอางก็มีเป็นสิบอย่าง
ที่โรงอาหาร พอเห็นพวกเขาเดินมา พ่อครัวที่ตักอาหารก็รีบเตือนทันที บอกให้พวกเขาระวังหน่อย อย่าให้หลงเฟยยกถาดไปทั้งใบ
คนที่มาอบรมไม่ได้มีแค่กลุ่มบริษัทหลินเท่านั้น
ถ้าพวกเขากินอาหารหมด คนอื่นก็จะไม่มีอะไรกิน
อาหารเช้าเรียบง่ายมาก มีข้าวต้มข้าวฟ่าง แผ่นแป้งทอด และผักดองจานเล็ก
หลงเฟยไม่ได้หิวจนสนใจอาหารพวกนี้ เขาถือถาดเดินไปตักอาหารเหมือนคนอื่น แล้วนั่งลงที่โต๊ะ
ชายอ้วนสามและเพื่อนคนอื่นๆ ยิ้มแล้วกระซิบเบาๆ "พี่ใหญ่ เห็นไหม? เมื่อกี้ตอนพี่เดินไป มือพ่อครัวสั่นเลย!"
"ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ!"
หลงเฟยมองพวกเขาด้วยสายตาดุๆ แล้วกินแผ่นแป้งทอดหมดภายในสองสามคำ
พูดตามตรง ในท้องยังไม่รู้สึกอะไรเลย
เขาลุกขึ้น กำลังจะไปตักอาหารให้ชูเฟิง รอให้เขามากินข้าว
ทันใดนั้น กลุ่มผู้ชายก็ร้องตกใจขึ้นมา
ทุกคนหันไปมอง เห็นฟางหมิงพาสาวสวยสองคนเข้ามา ช่วยตักอาหารเช้าให้พวกเธอ แล้วนั่งลงที่โต๊ะข้างๆ หลงเฟย
สองสาวสวยคนนั้นก็คือหวังเสี่ยวหยากับจางลี่นั่นเอง
พวกเธอทั้งสองมาส่งเอกสารการเรียนให้กับคนเหล่านี้แต่เช้า และถือโอกาสมาทานอาหารเช้าที่นี่ด้วย
ทั้งสองคนสวมชุดทำงาน กระโปรงสั้นสีดำพร้อมถุงน่องและรองเท้าส้นสูง ขายาวเรียวสวย
สองสามวันมานี้ พวกผู้ชายที่อยู่ที่นี่ต่างอึดอัดมาก เห็นแม้แต่หมูตัวเมียตาก็ยังเขียวปั้ด
ทันใดนั้นสาวสวยสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น ทุกคนหยุดกินข้าวแล้วจ้องมองพวกเธอตาไม่กะพริบ น้ำลายไหลยืด
พอฟางหมิงจากไป พวกผู้ชายทั้งหมดก็วางแผนจะเข้าไปทำความสนิทสนมกับสาวสวยทั้งสอง
หลงเฟยไม่สนใจพวกเธอ ในใจของเขาตอนนี้มีแต่ผู้หญิงคนนั้นเท่านั้น
เขาไปตักข้าวให้ชูเฟิงแล้วกำลังจะกลับไปนั่ง
ขณะเดินผ่านโต๊ะของหวังเสี่ยวหยา เธอก็เรียกขึ้นมาทันทีว่า "หลงเฟย!"
หลงเฟยหยุดยืน มองเธอ ไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่นาน จนในที่สุดก็พูดออกมาว่า "สวัสดีครับ!"
หวังเสี่ยวหยายิ้มน้อยๆ "มากินด้วยกันสิ!"
วันนั้นเธอช่วยหลงเฟยไว้
หลงเฟยเกรงใจไม่กล้าปฏิเสธ จึงถือถาดอาหารเดินไปนั่งลง
พวกผู้ชายทั้งหลายส่งเสียงครางอย่างไม่พอใจ สีหน้าเหมือนอยากจะฉีกหลงเฟยเป็นชิ้นๆ ทั้งโรงอาหารเต็มไปด้วยกลิ่นอิจฉาริษยา
ตอนนั้นชูเฟิงก็เดินฮัมเพลงเข้ามา หลงเฟยรีบโบกมือเรียกเขาทันที
มีไอ้หมอนี่อยู่ด้วย เขารู้สึกสงบลงได้บ้าง
ชูเฟิงเดินเข้ามาอย่างไม่ถือสา พอเห็นจางลี่กับหวังเสี่ยวหยา ใบหน้าก็ฉายแววประหลาดใจ
ที่โต๊ะมีที่ว่างเยอะแยะ แต่เขาไม่นั่งตรงไหนเลย กลับไปนั่งข้างๆ จางลี่
หลงเฟยส่งถาดอาหารให้เขา พูดว่า "ผมกินแล้ว นี่ตักมาให้คุณ!"
ชูเฟิงรับไปแล้วพูดล้อเล่น "ผมก็ว่าแล้ว ทำไมคนกินข้าวเสร็จแล้วไม่ยอมกลับ ที่แท้ก็มาดูสาวสวยกันนี่เอง!"
หวังเสี่ยวหยาหน้าแดง ก้มหน้าดื่มน้ำซุปข้าว
จางลี่ช้อนตามองเขาแล้วพูด "พูดจบแล้วใช่ไหม? จบแล้วก็ไปได้แล้ว!"
ชูเฟิงร้องขึ้น "ทำไมล่ะ โต๊ะนี้เป็นที่สาธารณะนะ ผมชอบนั่งตรงนี้!"
จางลี่โกรธจนพองแก้ม ลากหวังเสี่ยวหยาแล้วพูดว่า "กินข้าวแบบนี้ไม่ได้แล้ว กลับบริษัทกันเถอะ!"
หวังเสี่ยวหยามองหลงเฟยแวบหนึ่ง กำลังจะลุกขึ้น
ชูเฟิงหยิบกิ๊บติดผมออกมาจากที่ไหนไม่รู้ ยื่นให้จางลี่
จางลี่เห็นแล้วร้องอย่างตกใจว่า "เอ๊ะ! กิ๊บติดผมของฉัน ทำไมอยู่ในมือคุณล่ะ?"
เธอมองเขาอย่างสงสัย เหมือนกำลังมองขโมยตัวน้อย
วันนั้นตอนที่หลงเฟยไปถามเธอ เธอกำลังหงุดหงิดเพราะทำกิ๊บติดผมหาย
เลยทำหน้าบึ้งใส่ทุกคน
กิ๊บติดผมอันนี้เป็นรุ่นสั่งทำพิเศษของเซียงไหนเอ๋อ ราคาเกือบพันหยวน
ชูเฟิงกินข้าวไปพลางพูดเรียบๆ ว่า "ผมช่วยคุณหากิ๊บคืนให้ คุณไม่ขอบคุณก็ไม่เป็นไร แต่ไม่ต้องมองผมเหมือนขโมยหรอกนะ"
จางลี่อัดอั้นตันใจ ถามเขาว่า "ฉันติดมันไว้บนผมชัดๆ ถ้าไม่ใช่คุณเอาไป มันจะหลุดได้ยังไง?"
ชูเฟิงตอบอย่างสงบว่า "ผมจะไปรู้ได้ยังไง ผมเก็บได้ใต้เคาน์เตอร์ เห็นไหมว่าตอนนี้ทำดีไม่ได้ดี ไม่มีใครขอบคุณ ยังถูกใส่ร้ายอีก โลกนี้ช่างเสื่อมโทรมจริงๆ"
"ใครจะเชื่อคุณล่ะ!"
จางลี่ระบายลมหายใจออกมา ลากหวังเสี่ยวหยาจากไป
หวังเสี่ยวหยาหันกลับมา โบกมือลาหลงเฟยกับชูเฟิงอย่างเกรงใจ
ทุกคนกำลังจะได้ชื่นชมสาวสวยต่ออีกสักพัก แต่กลับถูกชูเฟิงทำให้โกรธจนกลับไป ความหงุดหงิดของพวกผู้ชายคงจะเดาได้ไม่ยาก
แต่ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็รู้ถึงความร้ายกาจของชูเฟิงและหลงเฟย
แม้จะไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปหาเรื่อง
หลงเฟยสงสัยในเทคนิคการจีบสาวของชูเฟิงอย่างมาก จึงถามเขาว่า "นายแน่ใจเหรอว่าแบบนี้จะจีบจางลี่ติด?"
ชูเฟิงยิ้มบางๆ "อย่าสงสัยพี่สิ กฎการจีบสาวข้อแรก: ถ้าอยากให้ผู้หญิงตกหลุมรักคุณ คุณต้องดึงดูดความสนใจของเธอให้ได้ก่อน
ไม่ว่าจะเป็นความสนใจในแง่บวกหรือลบ แค่ดึงดูดความสนใจของเธอได้สำเร็จ คุณก็ใกล้ความสำเร็จไปแล้วห้าสิบเปอร์เซ็นต์!"
หลงเฟยอ้าปากค้าง รู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมีเหตุผลมาก จนถึงกับพูดอะไรไม่ออก
ในโรงเรียน พวกนักเรียนเกเรมักจะชอบแกล้งเด็กผู้หญิงในห้อง
พวกเด็กผู้หญิงไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจ แต่กลับชอบเล่นด้วยมาก
นี่คงเป็นกฎการจีบสาวที่ชูเฟิงสรุปไว้
เขารอให้ชูเฟิงกินข้าวเสร็จแล้วออกมาด้วยกัน อดไม่ได้ที่จะถามว่า "แล้วอีก 50 เปอร์เซ็นต์ที่เหลือล่ะ จะทำยังไง?"
ชูเฟิงยิ้มพูดว่า "ง่ายนิดเดียว กฎการจีบสาวขั้นที่สอง: ทำในสิ่งที่เธอชอบ!"
"หืม?"
หลงเฟยขมวดคิ้ว ดูเหมือนจะไม่เข้าใจ
ชูเฟิงตบไหล่เขาพูดว่า "ไม่ต้องรีบ รอให้พวกเราออกจากที่บ้าๆ นี่ก่อน เดี๋ยวพี่จะสาธิตให้ดูเอง!"
พวกเขาสองคนเดินคล้องแขนกันเข้าไปในห้องเรียนแบบขั้นบันได
ในห้องมีคนนั่งอยู่พอสมควรแล้ว พอถึงแปดโมง ทุกคนมาครบ
ฟางหมิงเข้ามาในห้อง ให้คนแจกเอกสารให้ทุกคน แล้วเริ่มพูดว่า "ตอนนี้เราจะเริ่มเรียนรู้วัฒนธรรมองค์กรของกลุ่มบริษัทหลินอย่างเป็นทางการ ทุกคนเปิดหน้าแรก เราจะเริ่มจากการก่อตั้งกลุ่มบริษัทหลิน
กลุ่มบริษัทหลินเริ่มต้นหลังการปฏิรูปและเปิดประเทศ ก่อตั้งโดยนายหลินเซียนเสินด้วยตัวคนเดียว
ตอนแรก นายหลินเซียนเสินเริ่มต้นด้วยเรือประมงเพียงลำเดียว
อาศัยเรือลำนี้ นายหลินเซียนเสินก็ทำธุรกิจขนส่งทางทะเล จากนั้นก็ขยายกิจการทีละปี จนกลายเป็นกลุ่มบริษัทหลินที่มีขนาดเท่าทุกวันนี้...
ปัจจุบัน ประธานกรรมการของกลุ่มบริษัทหลินคือลูกชายคนโตของนายหลินชือรง คือนายหลินกั๋วเฉียง
ประธานเจ้าหน้าที่บริหารคือลูกสาวของนายหลินกั๋วเฉียง คือนางสาวหลินหยิงหยิง"
เขาพูดพลางเปิดสไลด์
บนสไลด์ PPT มีภาพถ่ายปรากฏขึ้นมา
ทุกคนในห้องเรียนอุทานออกมาพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
ในภาพคือ CEO คนปัจจุบัน หลินหยิงหยิง
เธอสวมชุดสูทกระโปรงสั้นสีดำ โชว์ขายาว ผมยาวสยายบ่า ยืนอยู่บนเวทีรับรางวัลเยาวชนดีเด่น 10 คนของเมืองบินไห่ มองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
ร่างของหลงเฟยสั่นเทิ้ม คว้าขาของชูเฟิงไว้แน่น
ชูเฟิงเจ็บจนต้องกัดฟัน รีบดึงมือเขาออก พูดอย่างหงุดหงิดว่า "เป็นอะไรไป ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้มั้ง?"
สมองของหลงเฟยมีแต่เสียงหึ่งๆ ไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร
ในหัวมีแต่ภาพของคืนนั้น ผู้หญิงคนนี้...
【นิยายเมืองแนะนำโดยนักเขียนชั้นนำ, นิยายเมืองที่ฮิตที่สุดในปี 2022】
เพื่อช่วยชีวิตคน หนุ่มยากจนบังเอิญได้รับเลือดมังกรมาเสริมร่างกาย และยังถูกซีอีโอสาวสวยนอนด้วย โดยบังเอิญเขากลายเป็นบอดี้การ์ดของซีอีโอสาวคนนี้ และเริ่มต้นการเดินทางพลิกชีวิตนับจากนั้น
ซีอีโอสาว: คืนนี้มาคุยงานที่ห้องฉันนะ
หลงเฟย: จะตายแล้ว คุยงานทุกคืนมาเดือนนึงแล้ว ขอหยุดพักบ้างไม่ได้เหรอ!