ลูอีฟ
Yukee_3D
## ลูอีฟ สงครามเเห่งเปลวเพลิง

ห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไพศาล ณ กาแล็กซีที่แสงแห่งดวงดาวไม่อาจเอื้อมถึง มีดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่ถูกปกคลุมด้วยเปลวเพลิงนิรันดร์ ดาวดวงนั้นมีนามว่า "ออนนาร์" ดินแดนแห่งไฟและความโกลาหล ที่ซึ่งแม้แต่เหล็กกล้าก็ยังต้องหลอมละลาย พื้นผิวของดาวเต็มไปด้วยรอยแยกและ รอยแตกร้าว เหมือนกับบาดแผลที่ถูกกรีดด้วยคมมีดของอสูรร้าย
จากรอยแยกเหล่านั้นหินหนืดสีแดงฉานเดือด พล่าน พวยพุ่งขึ้นมาเป็นระยะ ราวกับเลือดของดาวที่กำลัง หลั่งรินออกมา กลิ่นกำมะถันฉุนกึกอบอวลไปทั่ว ผสมผสาน กับเสียงคำรามของภูเขาไฟที่ดังก้องราวกับเสียงคร่ำครวญ ของสัตว์ร้ายที่กำลังทรมาน.
ณ ใจกลางของความโกลาหล ภูเขาไฟ "รอสอัลบาตอส" สูงตระหง่านทะลุชั้นเมฆ ปลดปล่อยพลังงานอันมหาศาลออกมาเป็นระลอก เปลวไฟสีคราม ส้ม และแดง พุ่งออกมาจากปากปล่อง วาดลวดลายบนท้องฟ้าสีเลือด ราวกับงาน ศิลปะแห่งหายนะ แผ่นดินสั่นสะเทือน หินภูเขาไฟขนาดมหึมาถูกพ่นขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะตกลงมาดังสนั่นราวกับอุกกาบาตถล่ม เศษหินร้อนระอุกระเด็นกระดอนไปทั่ว สารทิศ หลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า กลายเป็นส่วนหนึ่งของทะเลเพลิงที่กว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา
ท่ามกลางความร้อนระอุและความวุ่นวาย มีร่างมหึมาของสิ่งที่ถูกสร้างสิบหกตนล้อมรอบภูเขาไฟโดยรอบ นั้นก็ คือบรรดา "ไซออฟ" ผู้ทำลายล้าง ยืนตระหง่านสูงเทียม ภูผา ผิวสีนิลวาววับสะท้อนแสงไฟจากภูเขาไฟ ราวกับรูปปั้นที่ถูกหล่อขึ้นจากเหล็กกล้า กล้ามเนื้อมัดแน่นเป็นมัดๆบ่งบอกถึงพละกำลังอันมหาศาล บนศีรษะของมันเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนราวกับมงกุฎแห่งหายนะ ดวงตาสีเพลิงจ้องมองไปยังทะเลเพลิงเบื้องหน้าด้วยแววตาเย็นชาไร้ความรู้สึก
ไซออฟ ผู้ถูกสร้างโดย "บารอน" เจ้าแห่งปีศาจ รับหน้าที่เป็นทั้งผู้รับใช้และองครักษ์คอย ปกป้องเจ้าของตนด้วยความภักดีและความโหดเหี้ยมที่ไม่มีเหล่าบรรดาปีศาจตนใดเทียบเทียม
หลังจากนั้น ความโกลาหลก็สงบลง ภูเขาไฟ "รอสอัลบาตอส" หยุดคำราม สายลมร้อนแผดเผาพัดผ่านอย่างเงียบงัน หินหนืดและลาวาที่เคยเดือดพล่านบัดนี้หยุดนิ่ง แข็งตัวเป็นเปลือกสีดำราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหวาดกลัว
บรรยากาศรอบข้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงของหายนะกลับเงียบสงัดจนน่าขนลุก
ทันใดนั้น..
"ดึ๊บ..! ดึ้บ.. ดึ้บ..!!"
เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังขึ้น สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนดิน แต่ละก้าวเหมือนกับค้อนขนาดยักษ์ทุบลงบนพื้นผิวของดาวออนนาร์ จนเหล่าไซออฟปีศาจร่างยักษ์ที่ยืนเฝ้าอยู่โดยรอบ ต่างคุกเข่าลงก้มศีรษะแสดงความเคารพอย่างสูงสุด ร่างกายใหญ่โตของพวกมันสั่นเบิ้มด้วยความหวาดกลัว
จากเงามืดมีร่างมหึมาของปีศาจตนหนึ่งปรากฏขึ้น ปีกสีดำขนาดมหึมากางออกเต็มที่ เปล่งประกายด้วยเปลวเพลิงสีดำ ราวกับเงาแห่งความตายที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามา ร่างของมันใหญ่โตเทียบเท่าภูเขาไฟรอสอัลบาตอสได้เลย ปีศาจตนนี้ก็คือ "บารอน" นั้นเอง เขาเดินหน้าไปยังประตูภูเขาไฟ แต่เมื่อเข้าใกล้ประตูทางเข้าถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่ภายในภูเขาไฟ บารอนใช้พลังของตัวเองย่อขนาดร่างกายลง จนเหลือเพียงขนาดที่สามารถเดินผ่านประตูเข้าไปได้
ภายในถ้ำนั้นเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ที่ถูกสลักเสลาจากหินภูเขาไฟอย่างประณีต ผนังถ้ำเรืองแสงสีแดงจากลาวาที่ไหลเวียนอยู่ภายใน น้ำตกแห่งเปลวเพลิงไหลลงมาจากเพดานถ้ำสู่เบื้องล่าง ที่ซึ่งเป็นเหวลึกที่เต็มไปด้วยหินหนืดและน้ำลาวากำลังลุกไหม้และเดือดพล่าน ส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังรอคอยเหยื่อ
บารอน เจ้าแห่งปีศาจหยุดยืนบนขอบเหวลึก เบื้องล่างคือทะเลเพลิงที่เดือดพล่านเปล่งแสงสีแดงฉาน สาดส่องให้เห็นรูปร่างสูงใหญ่และน่าเกรงขามของเขา ชุดคลุมสีดำสนิทพลิ้วไปตามแรงลมร้อน ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องมองลงไปยังความว่างเปล่าเบื้องล่าง ราวกับมองทะลุผ่านเปลวเพลิงไปยังความลับดำมืดที่ซ่อนอยู่ภายใน
"นี่คือผู้รับใช้ตัวสุดท้ายที่ข้าจะสร้างขึ้น"
เสียงของบารอนทุ้มต่ำก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ราวกับเสียงคำรามของภูเขาไฟ พร้อมกับยื่นมือขนาดใหญ่ของตัวเองลงไปในเหวลึกเบื้องล่าง คว้าเอาน้ำลาวาและหินหนืดที่เดือดพล่านขึ้นมาวางบนฝ่ามือ เปลวไฟอันร้อนแรงเพียงใดก็ไม่สามารถทำอันตรายผิวหนังของเขาแม้แต่นิดเดียว
"จงตื่นขึ้นและมีชีวิตซะ!"
บารอนกล่าวเสียงดังก้องกังวานเหมือนคำสาป จากนั้นเขาก็อัดพลังลงไปในหินหนืดบนฝ่ามือ พร้อมกับเป่าลมหายใจสีดำลงไป
หินหนืดที่เดือดพล่านเริ่มเย็นตัวลงและแข็งตัวเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นก้อนกลมสีดำผิวขรุขระราวกับหินภูเขาไฟ จากนั้นก้อนหินนั้นเริ่มสั่นไหวขยับตัวอย่างเชื่องช้า เหมือนหนอนผีเสื้อที่กำลังดิ้นรนเพื่อให้หลุดพ้นจากรังไหม
ทันใดนั้น หินหนืดที่เป็นก้อนสีดำอยู่บนฝ่ามือของบารอนก็ระเบิดออกมา
เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กที่มีเขาสีน้ำตาลบนหน้าผาก ซึ่งกำลังกอดตัวเองอยู่ภายในปีกสีดำ กางออกปกป้องร่างกายที่บอบบาง ดวงตาสีแดงเพลิงเบิกกว้าง มองไปรอบๆ ด้วยความหวาดหวั่นและความสงสัย
นี่คือ "ลูอีฟ" ปีศาจตนสุดท้ายจากทั้งหมด 666 ตนที่บารอนสร้างขึ้น ร่างกายเล็กบอบบางดูแตกต่างจากปีศาจตนอื่นๆเล็กน้อย แต่ในมือเล็กๆของลูอีฟกลับกำตรีศูลสีดำผสมแดงเอาไว้แน่น อาวุธที่เป็นสัญลักษณ์ของเหล่า "ปีศาจ" และเป็นเครื่องยืนยันถึงภารกิจและหน้าที่ที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า
ลูอีฟกระพริบตาปริบๆ เปลวเพลิงในดวงตาสีแดงเพลิงยังคงสั่นไหวด้วยความสับสน ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าขนาดมหึมาที่จ้องมองลงมา ดวงตาสีแดงเพลิงดุจเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน แผ่รังสีอำนาจและความน่าเกรงขาม กดทับลงบนร่างเล็กๆ ของลูอีฟราวกับภูเขาที่กำลังถล่มลงมา
ความหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วร่าง ลูอีฟพยายามถอยหลัง แต่กลับพบว่าร่างกายยังไม่สามารถควบคุมได้อย่างเต็มที่ ปีกสีดำของลูอีฟยังคงพับแนบอยู่
กับลำตัว ราวกับต้องการปกป้องตัวเองจากภัยอันตรายที่มองไม่เห็น
"ข้าคือผู้สร้างเจ้า"
"ข้าไม่ได้สร้างเจ้าเพียงเพื่อให้รู้หน้าที่เพียงอย่างเดียว"
เสียงของบารอนก้องกังวานไปทั่วห้องโถง ราวกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย แต่ละคำหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจท้าทาย
ลูอีฟมองขึ้นไปด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสงสัย เขาไม่เข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้น
หน้าที่... หน้าที่ อะไร?
ลูอีฟเพิ่งถือกำเนิดขึ้นยังไม่รู้จักแม้แต่โลกใบนี้
"ข้าได้สร้างความกลัวไว้ในตัวเจ้า"
บารอนกล่าวต่อ เสียงเย็นเยียบ ราวกับสายลมที่พัดผ่านจากขุมนรก
"เพื่อที่เจ้า จะไม่ทรยศต่อคำสั่งของข้า"
"เหมือนกับสิ่งที่ข้าได้เคยสร้างมาแล้ว"
ความเย็นยะเยือกแล่นปราดไปทั่วร่างของลูอีฟ ราวกับถูกน้ำแข็งเกาะกินหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เขาไม่เข้าใจว่าทำไมบารอนผู้สร้างเขาขึ้นมาถึงได้ใส่ความกลัวลงไปในจิตวิญญาณของเขา ความกลัวที่ทำให้เขารู้สึกอ่อนแอและไร้ค่า
บารอนยื่นมือลงมาด้วยนิ้วมือที่มีเปลวไฟขนาดมหึมา แตะลงบนหน้าผากของลูอีฟเบาๆ พลังงานสีดำสนิทเหมือนควันที่ลอยไปในอากาศไหลผ่านเข้าสู่ร่างกายของลูอีฟ ราวกับกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก ความกลัวที่บารอนสร้างขึ้นฝังลึกลงไปในจิตวิญญาณของลูอีฟ ราวกับตราบาปที่ไม่อาจลบเลือน
ลูอีฟตัวสั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังบารอนด้วยความหวาดกลัวและความสับสน เขาไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่สิ่งหนึ่งที่เขารู้สึกได้คือความกลัว ความกลัวที่บารอนได้ฝังลงไปในตัวเขาจะติดตามเขาไปตลอดกาล
ทันใดนั้น เสียงของบารอนดังขึ้นอีกครั้ง
"เจ้า! จงกางปีกของเจ้าซะ"
ลูอีฟพยายามขยับปีก แต่กลับพบว่าร่างกายยังคงชาและไร้เรี่ยวแรง เขามองไปยังบารอนด้วยแววตาเว้าวอน ราวกับขอความเมตตา
แต่บารอนกลับไม่สนใจ มือขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงเอื้อมลงมาและจับที่ปีกขวาของลูอีฟ บารอนออกแรงบิดเสียงกระดูกหักดังกรอบ! ... ปีกสีดำที่เคยสง่างามบัดนี้หักงอไร้รูปทรง
"อ๊าาาาาาาาาาากก!!"
ลูอีฟกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงดังกังวานไปทั่วห้องโถง ราวกับเสียงร้องของสัตว์ร้ายที่กำลังถูกทรมาน ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วร่างกายของลูอีฟราวกับถูกไฟเผา น้ำตาสีแดงไหลรินอาบแก้ม
บารอนไม่สนใจเสียงร้องของลูอีฟ เขายังคงทำเช่นเดิมกับปีกซ้าย เสียงกระดูกหักดังขึ้นอีกครั้ง
"กรอบ!"
ปีกทั้งสองข้างของลูอีฟบัดนี้หักงอไร้ประโยชน์...
"เจ้ารู้แล้วใช่ไหม! ว่ารสชาติของความเจ็บปวดเป็นเช่นไร"
บารอนกล่าวเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก
"ดังนั้น เจ้า! อย่าได้คิดว่าเจ้าแกร่งเหนือใคร"
ลูอีฟตัวสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดและความหวาดกลัว เขามองไปยังบารอนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากต่อว่า
"หวังว่าการเจ็บปวดของเจ้าในครั้งนี้จะทำให้เจ้ารู้ว่าการละทิ้งหน้าที่มันเป็นเช่นไร"
บารอนกล่าวทิ้งท้ายก่อนกำลังจะเดินจากไป ทิ้งให้ลูอีฟนอนจมกองเลือดที่เต็มไปด้วยน้ำลาวาและน้ำตาสีแดงอยู่เพียงลำพัง
ในห้องโถงที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงสะท้อนของความเจ็บปวดที่ดังก้องอยู่ในหัวใจ...
ระหว่างเดินจากไปนั้น บารอนได้หยุดเดินสักพักและหันหลังกลับมองไปยังลูอีฟที่ไร้ค่า บารอนใช้พลังที่ออกจากฝ่ามือมหึมาของเขา คล้ายก้อนไฟขนาดใหญ่ที่มีความเร็วสูงพุ่งมายังตัวลูอีฟที่กำลังนอนราบอยู่ และเหวี่ยงลูอีฟตกลงไปในเหวลึกเบื้องหน้าอย่างไร้ความปราณี
ลูอีฟร่วงลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ร่างกายเล็กๆ ของลูอีฟหมุนคว้างกลางอากาศ สายลมร้อนจากเหวลึกแผดเผาปะทะเข้ากับร่างกายที่บอบช้ำ ความเจ็บปวดจากปีกที่หักแล่นริ้วราวกับไฟฟ้าช็อต ลาวาเดือดไหลซึมผ่านบาดแผล กัดกร่อนผิวหนังสร้างความเจ็บปวดแสนสาหัส
ดวงตาสีแดงเพลิงเบิกกว้าง จ้องมองความมืดมิดที่กลืนกินทุกสิ่ง ความหวาดกลัว ความเจ็บปวด และความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่ ราวกับคลื่นยักษ์ ลูอีฟพยายามร้องตะโกนแต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา มีเพียงเสียงลมและเสียงลาวาเดือดที่ดังก้องอยู่ในหู
ขณะนี้ ลูอีฟกำลังล่องลอยในอากาศที่ตกลงมาสู่เหวลึกยังไม่ถึงพื้น
ภาพความทรงจำ แม้จะสั้นแต่กลับชัดเจน ผุดขึ้นมาในหัวของลูอีฟ ใบหน้าของบารอน ดวงตาสีแดงเพลิงที่เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม เสียงหัวเราะเย็นยะเยือก และความเจ็บปวดจากปีกที่หัก ทุกสิ่งทุกอย่างหลอกหลอนลูอีฟ ราวกับฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น
ลูอีฟหลับตาลง ปล่อยให้ร่างกายร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิด ราวกับยอมรับชะตากรรม ความรู้สึกสุดท้ายที่เขารับรู้คือความร้อนที่แผดเผากัดกินร่างกาย ก่อนที่สติของลูอีฟจะดับวูบไป...
##########################################
ความมืดมิด... ราวกับผ้าคลุมดำสนิทที่โอบล้อมทุกสรรพสิ่ง ไร้ซึ่งแสงสว่าง ไร้ซึ่งเสียง ไร้ซึ่งแม้กระทั่งความรู้สึก มีเพียง ความว่างเปล่าและความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจ ลูอีฟล่อง ลอยอยู่ในห้วงแห่งความเงียบงัน ราวกับวิญญาณที่หลงทาง ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด หรือแม้แต่ว่าตัวเองยังมีชีวิต อยู่หรือไม่...
โปรดติดตามตอนต่อไป ของตอนที่ 2 เร็วๆ นี้