This love will live in legend.
Lonely_Fox
## บทที่1 จุดเริ่มของกาลเวลา

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในตำนานที่ราวกันมานานแสนนาน
ทุกคนยอมรู้ดีว่าบุรุษกับบุรุษมิอาจรักกันได้และที่ยิ่งไปใหญ่คือการที่เทพกับมารได้มาพบรักกัน ความรักเกิดมาจากความแค้น จากความแค้นกลายเป็นความรักที่ไม่สมบูรณ์ จากความรักกลายเป็นความตายหรือเสียสละให้ผู้คนรักที่เจ้ารัก จากความตายสู่วันวิญญาณห่วงคืน กลับมาเพื่ออะไรกัน แก้แค้น? ตามหา? สืบทอดต่อไป?
ณ  โลกมนุษย์
เมืองมนุษย์อันแสนสงบสุขมิเคยมีเรื่องมิดีมิร้ายก่อนให้เกิดถึงโลก แต่แล้ววันหนึ่งวันที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ.2565 เกิดสุริยุปราคาขึ้นมา แต่ก็มีหญิงท้องแก่กำลังจะคลอดจึงต้องเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินอย่างด่วน เธอดังที่กำลังคลอดลูกอยู่นั้นสุริยุปราคาก็เกิดขึ้นมาตอนที่เธอกำลังคลอดลูกออกกมา จู่ ๆเธอรู้ว่าตนเองคงต้องตายแน่นๆเธอจึงขอร้องจากสุริยุปราคาว่า"ท่านเทพท่านเทวดาทั้งหลาย หากถึงเวลาของฉันแล้วฉันขอร้องท่านเทพท่านเทวดา ขอให้ลูกขอฉันอยู่ต่อเพื่อถึงว่าลูกฉันนั้นก็เหมือนชีวิตของฉันได้โปรด.."แล้วจากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแล้วจากนั้นก็มีเด็กออกจากรูช่องคลอดขอเธอ แล้วเธอก็สิ้นใจทั้งที
จู่ ๆทุกอย่างก็ช้าลงแล้วก็หยุดไปในช่วงกาลเวลาแล้วก็มีเทพคนหนึ่งเดินตรงมาเด็กที่พึ่งออกมาจากช่องคลอดแล้วเทพคนนั้นก็ผู้ออกมาว่า
"ถึงเวลาของพวกเจ้าแล้ว"
"หลิงหลิงเจ้าจงใช้ชีวิตแทนที่ผู้หญิงคนนี้ด้วยนะ"
แล้วจากนั้นเทพก็หายไป กาลเวลาก็กลับมาเดินเป็นปกติอีกครั้งแต่เด็กคนนั้นก็เข้าใจภาษามนุษย์ทุกอย่างแม้ว่าจะเป็นภาษาที่เทพคนนั้นพูด เด็กก็ฟังออกแต่โดยที่เค้ายังเด็กจึงพูดไม่ได้ ได้แต่เงียบและทำตามคำสั่งของสมองมนุษย์และ"ตามหา"
จุดเริ่มต้นแห่งกาลเวลากำลังดำเนินต่อไปจากนี้
นามปากกา lonely fox


## เรื่องย่อ

นายเองได้ลงมาจุติในโลกมนุษย์แต่ด้วยการที่ลงมาจุติจึงทำให้จำพระเอกไม่ได้ จึงผิดสัญญารักต่อพระเอกว่าจะรักพระเอกเพียงผู้เดียว จึงทำให้นายเอกได้กลับไปบนสวรรค์และด้วยความที่จำความไม่ได้จึงทำให้อะไรไม่ถูและดูซื่อบื่อไปกว่าเดิม เมื่อก่อนนางเอกเก่งมากในบนสวรรค์แต่วันนี้แค่เห็นกระบี่ก็วิ่งไปวิ่งมาเหมือนคนวิปลาสบนสวรรค์ ส่วนพระเอกจากมารตัวร้ายอย่างเค้ากลับหันมาทางฝึกบำเพ็ญเพียรเป็นเทพเซียนให้ตนเป็นเทพเซียนบนสวรรรค์ เพื่อที่จะได้พบเจอกับนางเอกอีกครั้ง แต่ต่อฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างไร ในตัวของพระเอกก็ยังมีวิชามารหลงเหลืออยู่ พระเอกจึงคิดว่าจะไปชิงตัวนางเอกนายเอกมา แต่ความที่พระรองก็ต้องการนางเอกเช่นกัน จึงทำให้เกิดศึกสงครามระหว่างสวรรค์และก็เผ่ามารปีศาจ ระหว่างที่เกิดศึกอยู่นั้นนางรองที่ได้ยินว่าพระเอกเปิดศึกกับสวรรค์จึงรีบไปหาพระเอกทันที แต่สุดท้ายเธอก็มาช้าไปเพราะนางเอกมาถึงก่อนและภาพเห็นก็คือนายเอกกำลังสูญสลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง ทำไมนายเอกถึงมาที่นี้ ก็เพราะว่านายเอกได้รับความทรงจำคืนแล้ว เพราะนายเอกได้ไปที่ได้แอบออกมาจากวังไปที่ประตูความทรงจำและคำหมั้นสัญญาความรัก
นายเอกไม่รู้จักว่าประตูความทรงจำและคำหมั้นสัญญาคืออะไร จึงทำให้เกิดความสงสัย แล้วค่อยๆนำมือไปเปิดประตูแห่งความทรงและคำหมั้นสัญญา แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปลึกเรื่อยๆ จนทำให้เห็นภาพในอดีตของตน ว่าตนนั้นเคยให้คำหมั้นสัญญาต่อพระเอกเอาไว้ และก็ถูกส่งไปจุติที่โลกมนุษย์ เวลานั้นชั่งยาวนาน จนอยากให้หยุดอยู่ตรงนั้น น้ำตาของนายเอกก็ค่อยๆ ไหลออกมา ดังเหมือนสายธารา ที่ไม่เคยหยุดไหลลงไปกับน้ำและลม เมื่อจำคืนแล้วก็ได้ค่อยกลายร่างเป็นมังกร สีขาวดังเหมันต์ ดวงตาสองคู่นั้นมีสีเป็นสีฟ้าขาวและดำ ร่องลอยไปสายลม ในระหว่างที่นายเอกกำลังร่องลอยไปกับสายลมก็ได้เห็นการศึกสงครามที่เกิดอยู่นั้น แต่สุดสายตาของดวงตาคู่นั้น ก็ได้สดุดกับบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังใช้กระบี่ทิ่มแทงพวกเหล่ากองทัพทหารอยู่นั้น แต่พอมองอีกที ก็มีบุรุษชุดขาวแอบเดินมาจากข้างหลังของพระเอกแล้วกำลังจะใช้กระบี่ในมือแทงเข้าไปพระเอก นายเอกที่เห็นดังนั้นก็รีบลอยลงไปรับกระบี่เล่มนั้น พระรองไม่ทันจะแทงพระเอกแต่นายเอกก็เข้ามารับแทน จนหยุดแทบไม่ได้ ก็ได้แทงเข้าไปในหัวใจของนายเอกสุดด้ามกระบี่ พระเอกก็ได้รับนายเอกทันก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้นจึงทำพระเอกโกรธมากจึงใช้พลังของตน แบบจะฆ่าพระรอง แต่นางก็เข้ามารับแทน พระรองเห็นดังนั้นจึงรีบรับตัวนางรองเอาไว้อย่างเร็ว ตอนนี้เริ่มสูญสลายกลายเป็นเกล็อดน้ำแข็ง พระเอกกอดนายเอกไว้แน่แล้วพูดว่า
"เจ้าห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดนะ ฮึก!"
"เฟิ่งหลาน ตอนนี้มันถึงเวลาของข้าแล้ว"
"ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้ว"
"หากไม่ผิดสัญญาต่อเจ้าในวันนั้น ข้ากับเจ้าเคียงคู่ตลอดไป"
"ฮึก! ไม่ เจ้าห้ามเป็นอะไรเด็ดขาด เจ้าเคยบอกกับข้าแล้วว่าจะอยู่ด้วยกันตลอด"
"หึ เด็กน้อย "
เมื่อสิ้นคำพูดนั้นนายเอกก็มองไปที่เหล่าทหารที่กำลังยืนเศร้าโศกเสียใจอยู่นั้น ก็พูดขึ้นมาว่า
"หากข้าไม่อยู่แล้ว พวกเจ้าศึกสงครามรึไหม"
"ถือข้าขอร้องต้องเจ้า"
"ฮึก! ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำศึกสงครามอีก และเจ้าเป็นเพียงผู้เดียว"
"หึ ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน"
พอสิ้นคำพูดนั้นนายเอกก็สูญสลายคล้ายเกล็ดน้ำแข็ง ทุกอย่างที่พังไม่เหลือก็กลับกลายเป็นเหมือนเดิม จากนั้นหิมะก็ค่อยๆลงลอยไปทั่วเผ่า ทำให้คนเผ่าอื่นต่างตกใจแล้วเดินออกมาข้างนอกและโค้งคำนับ บางคนก็ร้องไห้ออกมา แล้วก็มีเสียงตะโกนออกมาว่า
"เทพบรรยายการจงเจริญ!!"
เมื่อมีคนหนึ่งตะโกนทุกคนทุกเผ่าก็ต่างตะโกนคำเดียวกันพร้อมกับร่ำร้องไปกับเสียงร้องไห้ของแต่ล่ะเผ่า  เวลาผ่านไป700,000,000ปี
พระเอกก็ยังคงรอนายเอกที่จวนของนายเอกอยู่ตรงนั้น พระเอกใส่เสื้อสีขาวและเสื้อคลุมที่มีขนจิ้งจอกสีขาวอยู่ปลายขอบเสื้อ ตอนนี้พระเอกได้ขึ้นเป็นมหาเทพแล้ว เพราะว่าพระรองอยากชดใช้เรื่องทัง้หมดเลยของไปอยู่ที่เผ่ามารปีศาจกับนางรองแล้วก็ได้เป็นราชากับราชินีที่เผ่ามารปีศาจ แล้วยกตำแหน่งมหาเทพให้พระเอกได้ครอบครองสวรรค์ พระเอกยืนถ้ำกลางหิมะ พระเอกไม่สามารถที่จะมีความรักกับผู้อื่นได้ยกเว้นนายเอกที่พระเอกจะรักได้ จึงเลยสาปตนเองว่าหากพระเอกนอกใจนายเอกจะต้องสูญสลายหายไป พระเอกมองไปฟ้า มองหามังกรตัวสีขาวดังเหมันต์แต่ก็ไม่พบพระเอกหลับตาขออนิฐานจากฟ้าดินอยู่นั้น ก็บุรุชุดขาวเดินมาที่ด้านหลังพระเอกห่างกันไม่กี่ก้าวแล้วก็พูดออกมาว่า
"ไม่เจอกันนานเลยนะ"
เมื่อพระเอกได้ยินเสียงที่คุ้นเคยก็ลืมตาขึ้นแล้วก็ค่อยหันหลังไปดูก็แล้วก็พูดออกมาว่า
"เช่นกัน หลิงหลิง"
นามปากกา Lonely fox.


## บทที่2 ชีวิตของมนุษย์

20ปีผ่านไป
ณ​ โลกมนุษย์
20ปีผ่านมานี้มันก็คงยังเหมือนเดิมเลยแหะ​ ยังคงรักษาความดั่งเดิมของประเทศบ้านเรา​ แต่สิ่งที่แตกต่างไปคือ....ความรู้สึกและใต้จิตสำนึกของมนุษย์
ณ​  โรงเรียนฉงชิ่ง
ตึก​ ตึก​ ตึก​ เสียงเท้าที่ดังขึ้นมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่หน้าห้องปกครองผู้ชายคนนั้นที่เดินมาก็มองไปข้างในแล้วเรียกขื่อลูกของตนเบาๆ​
"หลินฮุ่ย"
เด็กคนนั้นก็ค่อยหันมาแล้วเรียกพ่อของตน
"พ..พ่อ"
ในสายตาของผู้เป็นพ่อของหลินฮุ่ยนั้นเห็นบาดแผลและก็เห็นว่าบนตัวมีแต่รอยเขียวบงบอกว่าหลินฮุ่ยโดยรังแกหนักมากแค่ไหน​ ด้วยความเป็นพ่อที่เห็นลูกเป็นดังนั้นก็มองไปแม่ของอีกเด็กหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลินฮุ่ย​ แล้วก็ตะโกนไปว่า
​"นี้มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว!!!"
ผู้หญิงคนนั้นถึงกับสะดุดขึ้นมาแล้วผู้หญิงคนนั้นก็พูดออกมาว่า
"ฉ...ฉันข..ขอโทษแทนลูกฉันด้วย"
ผู้หญิงนั้นถึงกับเสียงสั่นออกมาแบบกล้าๆกลัวๆ
"ขอโทษหรอ?  ขอโทษแล้วลูกผมจะหายเจ็บไหม!!!"
หลินฮุ่ยที่เห็นแบบนั้นก็ว่าจะไปห้ามพ่อของตนแต่ด้วยที่ความโมโหของพ่อหลินฮุ่ยมันมากกว่าที่เค้าเคยเห็นมาก่อนจึงไม่กล้าที่จะห้าม
"ล...แล้วจะให้นิฉันทำไง"
พ่อของหลินฮุ่ยก็ติบกลับว่า
"งั้นก็ให้ลูกเธอมาขอโทษสิ​ ผมถึงจะให้อภัย"
ผู้หญิงคนนั้นก็ถึงกับลังเลแล้วก็หันมาบอกลูกของตนว่า
"มึงก็ไปขอโทษเค้าสิอีโง่!!!"
พอผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็ผลักลูกชายที่ทำร้ายหลินฮุ่ยออกไปอย่างแรง​ เด็กชายคนนั้นก็พูดออกมาเสียงสั่นว่า
" ข..ขอโทษครับ!"
หลินฮุ่ยเห็นดังนั้นเลยเดินไปบอกพ่อของตนว่า
" พอเถอะพ่อเรากลับกันเถอะ"
หลินฮุ่ยส่งสายตาอันอ้อนวอน​แต่ด้วยความโกรธของพ่อหลินฮุ่ยมันเกินมากเกินไปแล้วก็สะบัดมือของหลินฮุ่ย
"มึงก็ด้วยหัดสู้เค้าบ้างดิว่ะ!!
เมื่อสิ้นคำพูดนั้น​ ภายในห้องนั้นก็ได้เงียบลงเหมือนน้ำที่นิ่งอยู่กับที่ไม่ไปไหน​ จากนั้นหลินฮุ่ยก็ได้พูดออกมาว่า
"แล้วพ่อเคยรู้บ้างไหมว่าผมต้องการอะไร"
พ่อของหลินฮุ่ยได้ยินแบบนั้นก็นิ่งเงียบ​ จากความโกรธเมื่อกี้ก็ได้จางหายไป​ คำพูดนั้นพ่อของหลินฮุ่ยย่อมรู้ว่าลูกชายของตนกำลังโกรธเค้าอยู่นั้นเอง
"หลินฮุ่ย​ คือ... พ่อขอโทษ"
"เก็บคำขอโทษไปไว้ใช้กับแม่เถอะ"
เมื่อสิ้นคำพูดนั้นหลินฮุ่ย​ก็รีบเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามองหน้าผู้เป็นบิดาของตนเองเลย
ณ​ สุสาน​
หลินฮุ่ยรีบเดินออกมาที่สุสานแล้วมานั่งอยู่หน้าโรงศพที่มีป้ายชื่อเขียนว่าหลินจือ​ ใช่​ นั้นคือมารดาของเค้า​ เค้านั่งรูปมารดาก่อนที่จะลุกขึ้นแล้ววางดอกไม้สีขาว มีกลิ่นหอมเหมือนร่างกายของมารดาของเค้า
มันคือดอกไม้ที่มีชื่อว่าGypso ( ยิปโซ )
ดอกยิปโซ แม้จะไม่เป็นดอกไม้ที่โดดเด่นนัก หรือมักถูกนำมาใช้เป็นดอกประดับเช่นเดียวกับดอกคัตเตอร์ แต่ความหมายของดอกยิแโซคือ ความบริสุทธิ์ รักแรกพบ จึงนิยมถูกนำไปมอบให้แก่คนที่เรากำลังตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก
นามปากกา​ Lonely Fox
ตำนานมีอยู่ว่ามีเทพอยู่ตนหนึ่งได้ไปพบรักกับจอมมาร ทำให้ทุกคนต่างกีดกันและอีกอย่างพวกเค้าทั้ง2เป็นบุรุษ จึงมิอาจรักกันได้ ด้วยความที่มหาเทพเห็นแก่ความรักทั้ง2คนนั้น จึงส่งให้ลงไปเกิดเป็นมนุษย์และให้ตามหาให้เจอ แต่ถ้าเมื่อไรมีใครคนหนึ่งสัญญาต่อกัน ถ้าได้กลับมาจากโลกมนุษย์ จะถูกจอมจับมิให้พบเห็นหน้ากันอีก
เรื่องราวจะเป็นยัไงรอติดตามกันได้เลย