พฤกษาผ่าสวรรค์
BLB_channel
## บทที่ 1

ตอน : จุดจบและการเริ่มต้นใหม่
ในเมืองเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบและภูเขาล้อมรอบ หลินหยาง ยังคงใช้ชีวิตในฐานะอาจารย์กังฟูผู้มากประสบการณ์ แม้จะอายุ 70 ปีแล้ว แต่ร่างกายของเขายังคงแข็งแรงและอายุยืนยาวเหมือนต้นไม้ที่เติบโตผ่านฤดูกาลต่าง ๆ ชีวิตประจำวันของเขาผ่านไปด้วยการสอนกังฟูให้กับนักเรียนรุ่นใหม่ที่มาเรียนรู้จากศิลปะที่เขารัก
วันหนึ่ง ในขณะที่เขากำลังฝึกสอนท่ากังฟูให้กับกลุ่มนักเรียนในสนามฝึกฝนเสียงฝีเท้าดังขึ้นอย่างแม่นยำ แต่ก็มีบางสิ่งที่ไม่ปกติ หลินหยาง รู้สึกเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรงและเหมือนหัวใจของเขาหยุดเต้น ความเจ็บปวดที่ไม่มีที่สิ้นสุดทำให้เขาไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป
"อาจารย์!" เสียงของนักเรียนคนหนึ่งร้องออกมาท่ามกลางความตกใจ
แต่ทุกอย่างช้าลงจนเสียงนั้นกลายเป็นการฟังที่ขาดหายไป เขารู้สึกเหมือนวิญญาณของเขากำลังลอยออกจากร่างกาย เขาเห็นตัวเองล้มลงกับพื้นในขณะที่นักเรียนต่างพากันวิ่งไปหาหมอ แต่ก็สายเกินไปแล้ว เขาได้จากไปแล้ว
การเดินทางของเขายังไม่จบลง ดวงวิญญาณของ หลินหยาง วนเวียนอยู่ในโลกที่เขาเคยอยู่ เขายังคงคิดถึงนักเรียนและกังฟูที่เขารัก แม้ร่างกายจะหมดลมหายใจไปแล้ว แต่วิญญาณของเขากลับไม่สามารถจากไปได้
จู่ ๆ บรรยากาศรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไป สีฟ้าสว่างสดใสปรากฏขึ้นในอากาศ ท่ามกลางความสับสน เขาเห็น ประตูมิติวิญญาณ ปรากฏขึ้นข้างหน้า มันดูแปลกประหลาดและเต็มไปด้วยพลังที่ยากจะบรรยาย
เขารู้สึกถึงพลังที่ดึงดูดเขาไป และก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว วิญญาณของเขาก็ถูกดูดเข้าไปในประตูมิติ แสงสว่างสว่างเจิดจ้าทำให้ทุกอย่างรอบตัวเขากลายเป็นหมอกขาว
"เป็นอะไรไป? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?"
หลินหยาง คิดในใจ ขณะที่ทุกอย่างเริ่มหมุนวน และเสียงแปลก ๆ ก็เริ่มดังก้องขึ้นในหูของเขา
วิญญาณของเขาถูกพัดพาไปยังอีกโลกหนึ่ง ที่ซึ่งทุกอย่างดูแตกต่างออกไป — โลกที่เต็มไปด้วยต้นไม้ยักษ์และทิวทัศน์ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน
นี่คือการเริ่มต้นใหม่ในชีวิตของ หลินหยาง ที่จะนำเขาไปสู่การผจญภัยในโลกใหม่ ที่ไม่ใช่แค่การฝึกฝนกังฟูเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงการค้นหาตัวตนใหม่ในโลกแห่งพลังธรรมชาติที่เต็มไปด้วยศิลปะการต่อสู้ที่เขายังไม่เคยรู้จักมาก่อน
ตอน โถงเทพคัดสรร และ เส้นทางสู่โลกใหม่
หลินหยาง รู้สึกตัวขึ้นพร้อมกับความสับสน ภาพตรงหน้าเขาคือทิวทัศน์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน รอบตัวเต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมอันโอ่อ่า ราวกับว่าเขากำลังยืนอยู่ในปราสาทโบราณที่แฝงไปด้วยความขลังและพลังอำนาจลี้ลับ
เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แต่แล้วเขาก็ต้องชะงัก เมื่อก้มลงมองพื้นที่ตนเองยืนอยู่ กลับเห็นเป็นท้องฟ้าที่แปลกตา ราวกับว่าพื้นเบื้องล่างเป็นเพียงม่านบาง ๆ ที่กั้นระหว่างเขากับจักรวาลที่ไม่รู้จัก
"ที่นี่คือที่ไหนกัน?" เขาพึมพำกับตัวเองด้วยความตกใจ
ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งสติ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากเบื้องหน้า ชายชราผมขาวยาวถึงกลางหลัง ในอาภรณ์สีฟ้าเงิน เดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง แม้จะเป็นคนที่หลินหยางไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่เพียงแค่สัมผัสถึงออร่าของอีกฝ่าย เขาก็รู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้ไม่ธรรมดา
ชายชรานั้นหยุดยืนตรงหน้าเขา ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก น่าเกรงขามแต่เปี่ยมไปด้วยเมตตา
"ข้าคือ เทพยุทธ์ ผู้ดูแล โถงเทพคัดสรร ที่เจ้ากำลังยืนอยู่ในขณะนี้"
"โถงเทพคัดสรร?"
หลินหยาง ทวนคำด้วยความฉงน
เทพยุทธ์พยักหน้า "ใช่ ที่นี่คือสถานที่ซึ่งคัดสรรดวงวิญญาณที่มีความรักต่อสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากกว่าที่ควรจะเป็น หรือยึดมั่นในบางสิ่งจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณ ดวงวิญญาณเหล่านั้นจะถูกดึงดูดมาที่นี่ เพื่อให้ไปเกิดใหม่ในโลกที่มีสิ่งนั้นเป็นศูนย์กลาง"
"หมายความว่า...ข้ามาที่นี่เพราะความรักที่ข้ามีต่อกังฟูอย่างนั้นหรือ?"
"ถูกต้อง" เทพยุทธ์ยิ้มบาง ๆ "จิตวิญญาณของเจ้าถูกหล่อหลอมด้วยศิลปะแห่งการต่อสู้ เจ้าทุ่มเททั้งชีวิตให้กับมัน แม้แต่ในวาระสุดท้ายของเจ้า จิตของเจ้าก็ยังคงมุ่งมั่นอยู่กับมัน และนั่นทำให้เจ้าถูกเลือก"
หลินหยางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจ "แล้วต่อจากนี้ ข้าต้องทำอะไร?"
"เจ้า... จะได้ไปเกิดใหม่ในโลกที่เต็มไปด้วยพลังวรยุทธ์"
เทพยุทธ์ยกมือขึ้นเบา ๆ ภาพของโลกใบหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงเบื้องหน้าหลินหยาง มันเป็นโลกที่แตกต่างจากโลกเดิมของเขาโดยสิ้นเชิง ภูเขาสูงตระหง่าน ป่าไม้เขียวขจี และนครที่เต็มไปด้วยนักสู้ในชุดจีนโบราณ ล้วนปรากฏขึ้นราวกับเป็นภาพฝัน
"โลกนี้คือดินแดนแห่งยุทธภพ" เทพยุทธ์กล่าวต่อ "และสถานที่ที่เจ้าจะไปเกิดเรียกว่า หมู่บ้านชาวยุทธ มันเป็นสถานที่ที่เด็กทุกคนจะได้ร่ำเรียนวรยุทธ์ ศึกษาและฝึกฝนเพื่อเติบโตเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพ"
"หมู่บ้านชาวยุทธ..." หลินหยางพึมพำกับตัวเอง
"เมื่อเด็กในหมู่บ้านอายุครบ 12 ปี พวกเขาจะต้องออกเดินทางท่องยุทธภพ จงใช้เวลา 12 ปีหลังจากนั้นในการเรียนรู้ พัฒนา และเอาตัวรอดด้วยพลังของตนเอง"
"หมายความว่า...ข้าต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดตั้งแต่วัยเยาว์สินะ?"
เทพยุทธ์พยักหน้า "ใช่ และเจ้ายังจะคงความทรงจำจากชาติก่อนไว้ทั้งหมด"
คำพูดนั้นทำให้หลินหยางเบิกตากว้าง เขาไม่คาดคิดเลยว่าในชาติใหม่นี้เขาจะยังคงจำทุกอย่างจากโลกเก่าได้
"เหตุใดข้ายังคงความทรงจำไว้ได้?"
"เพื่อให้เจ้าได้เรียนรู้" เทพยุทธ์กล่าว "เพราะสิ่งที่เจ้ายึดมั่นมาจากโลกเก่า จะไม่สามารถใช้ได้ทั้งหมดในโลกใหม่ จงใช้ความรู้ที่เจ้ามีเป็นเครื่องนำทาง และค้นหาหนทางใหม่ในโลกที่เจ้าไม่คุ้นเคย"
หลินหยางนิ่งเงียบ คำพูดของเทพยุทธ์นั้นมีความหมายลึกซึ้ง
"ถึงเวลาแล้ว" เทพยุทธ์กล่าวพลางเดินนำเขาไปยังจุดหนึ่งของห้อง ที่ซึ่งประตูบานหนึ่งตั้งอยู่ ประตูนั้นเปล่งแสงสีทองเรืองรอง ราวกับเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างโลก
"นี่คือ ประตูแห่งการเกิดใหม่"
หลินหยางมองประตูบานนั้นด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ทั้งตื่นเต้น หวาดหวั่น และคาดหวัง
"การเกิดใหม่ของเจ้าจะไม่สามารถกำหนดได้ว่าใครจะเป็นบิดามารดาของเจ้า มันขึ้นอยู่กับโชคชะตา เจ้าจะต้องรอให้มีคู่รักแต่งงานและให้กำเนิดบุตรเสียก่อน เจ้าจึงจะได้ถือกำเนิดขึ้นในโลกนั้น"
"หมายความว่า...ข้าอาจต้องรอเป็นปี ๆ ก่อนจะได้เกิดใหม่อย่างนั้นหรือ?"
เทพยุทธ์พยักหน้า "ใช่"
หลินหยางถอนหายใจ มันเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถควบคุมได้อีกแล้ว
เทพยุทธ์มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ขอให้เจ้าโชคดี จงใช้โอกาสนี้ให้ดีที่สุด"
หลินหยางสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพยักหน้า "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง"
เทพยุทธ์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะยกมือขึ้น ประตูแห่งการเกิดใหม่ค่อย ๆ เปิดออก แสงสีทองพวยพุ่งออกมาอย่างเจิดจ้า
หลินหยางก้าวเข้าไปในแสงนั้น ความรู้สึกทั้งหมดของเขาค่อย ๆ ถูกกลืนหายไป และแล้ว...การเดินทางครั้งใหม่ของเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง


## บทที่ 2 part  1

การเดินทางของผู้ถูกเลือก
เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางแสงแดดยามเช้า ภายในบ้านไม้หลังเล็กกลางหมู่บ้านชาวยุทธ ร่างของเด็กชายตัวน้อยค่อย ๆ ขยับเปลือกตา ดวงตาสีดำสนิทของเขาสะท้อนภาพเพดานไม้เก่าแก่
"ที่นี่คือ..."
ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาคือความอบอุ่น แผ่นฟางที่เขานอนอยู่ให้สัมผัสนุ่มสบาย กลิ่นสมุนไพรจาง ๆ ลอยเข้าจมูก ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงหวานของหญิงสาวดังขึ้น
"หยางเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว!"
เด็กชายหันไปมองต้นเสียง หญิงสาววัยกลางคนที่มีใบหน้าคมคายแต่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา ผมดำยาวสยายถึงกลางหลัง เธอคือ หลินอู่ ผู้เป็นมารดาของเขาในชาตินี้
เขาจ้องมองนางนิ่ง ๆ ก่อนจะตระหนักว่า—เขาเกิดใหม่แล้วจริง ๆ!
แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ นางเรียกเขาว่า "หยาง" ซึ่งเป็นชื่อเดิมของเขาจากโลกก่อน!
"แม่..." เขาพึมพำเบา ๆ
"เจ้าทำให้แม่ตกใจนัก อยู่ดี ๆ ก็หมดสติไป" หลินอู่กล่าวพร้อมลูบศีรษะของลูกชายเบา ๆ นางไม่รู้เลยว่าในชั่วพริบตานั้น จิตวิญญาณของลูกชายตนได้เปลี่ยนไปแล้ว
'นางตั้งชื่อข้าเหมือนชื่อเดิมของข้า... เป็นเพียงเรื่องบังเอิญหรือโชคชะตากันแน่?'
---
ศิลปะการต่อสู้ และ "คลื่นพฤกษาแห่งจิต"
หลินหยางเติบโตขึ้นมาในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยชาวยุทธ แม้จะเป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดา แต่ก็มีกฎเกณฑ์เข้มงวดเกี่ยวกับวิถีแห่งยุทธ
หลินอู่เลี้ยงดูเขาเพียงลำพัง นางมิใช่เพียงมารดาผู้เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน แต่ยังเป็นชาวยุทธที่มีฝีมือดีอีกด้วย นางเริ่มสอนศิลปะการต่อสู้ให้แก่เขาตั้งแต่อายุยังน้อย
วิชาที่นางสอนให้มีชื่อว่า "คลื่นพฤกษาแห่งจิต" เป็นวรยุทธที่เน้นความพลิ้วไหวและแข็งแกร่งเสมือนต้นไม้ ท่ารำของมันอ่อนช้อยดุจสายลมพัดผ่านใบไม้ แต่แฝงไปด้วยพลังมหาศาล
"วรยุทธที่แท้จริง มิใช่เพียงพลังที่รุนแรง แต่คือการเข้าใจสภาพแวดล้อมรอบตัว" หลินอู่กล่าว
หลินหยางเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว เขาสามารถเข้าใจท่วงท่าและหลักการของวิชาได้ภายในเวลาไม่นาน
"เป็นไปได้อย่างไร..." หลินอู่ถึงกับตกตะลึง
เด็กชายอายุเพียงไม่กี่ปี กลับสามารถใช้พื้นฐานของ "คลื่นพฤกษาแห่งจิต" ได้ราวกับฝึกฝนมานับสิบปี
'นี่มันเหมือนกับตอนที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ในโลกก่อน!' หลินหยางคิดในใจ แม้ร่างกายจะเป็นเด็ก แต่ความทรงจำของเขายังอยู่ครบถ้วน ทำให้เขาปรับตัวเข้ากับวรยุทธของโลกนี้ได้อย่างง่ายดาย
---
วันเกิดปีที่ 12 และความจริงที่ซ่อนเร้น
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว และแล้ววันที่หลินหยางอายุครบ 12 ปีก็มาถึง
ในคืนนั้น หลินอู่เรียกเขามานั่งตรงหน้า แววตาของนางเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
"หยางเอ๋อร์ เจ้าโตขึ้นมากแล้ว" นางกล่าวเสียงสั่น "ถึงเวลาที่ข้าต้องบอกเจ้าถึงความจริง..."
หลินหยางมองนางด้วยความสงสัย ก่อนที่นางจะสูดหายใจลึกและกล่าวต่อ
"เหตุใดเราถึงอยู่กันเพียงลำพัง เหตุใดเจ้าจึงไม่มีบิดาอยู่เคียงข้าง..."
เขานิ่งฟังอย่างตั้งใจ
"วันที่เจ้าถือกำเนิดขึ้น... ในวันนั้น ได้มีสัตว์อสูรบุกโจมตีหมู่บ้านของเรา บิดาของเจ้า—เขาออกไปต่อสู้เพื่อปกป้องหมู่บ้าน และ..."
นางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
"เขาเสียชีวิตในสนามรบนั้น"
หลินหยางเบิกตากว้าง
"เขาต่อสู้จนวินาทีสุดท้าย เพื่อให้ข้าและเจ้าได้มีชีวิตรอด..."
ดวงตาของหลินอู่เต็มไปด้วยน้ำตา แต่นางยังคงยิ้มให้ลูกชาย นางไม่ได้อยากให้เขาเติบโตมาด้วยความแค้น แต่นางอยากให้เขาเข้มแข็งและก้าวต่อไป
แม้เขาจะไม่เคยพบหน้าบิดา แต่เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องสละชีวิตเพื่อปกป้องพวกเขา ความรู้สึกบางอย่างก็แล่นเข้ามาในใจ
[หลินหยางนั่งกอดเข่ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ขณะที่หลินอู่มองลูกชายด้วยแววตาอ่อนโยน แต่ลึกลงไปในดวงตานั้นยังแฝงความเศร้าไว้]
หลินหยาง: "ท่านแม่... ก่อนที่ท่านพ่อจะจากไป ท่านทั้งสองเคยรักกันอย่างไรหรือ?"
หลินอู่: (ยิ้มบาง ๆ) "ทำไมเจ้าถึงอยากรู้เรื่องนี้เล่า?"
หลินหยาง: (ก้มหน้าลงเล็กน้อย) "เพราะข้ารู้สึกว่าแม้ท่านพ่อจะไม่อยู่แล้ว แต่ท่านแม่ยังคงรักเขาเสมอ... ข้าอยากรู้ว่าความรักของท่านทั้งสองเป็นเช่นไร"
[หลินอู่เงียบไปครู่หนึ่ง นางหลับตาเบา ๆ คล้ายกำลังนึกถึงอดีต]
หลินอู่: "พ่อของเจ้า... หลินมู่ไห่ เป็นชายที่ดื้อรั้น เจ้ารู้หรือไม่?"
หลินหยาง: (ประหลาดใจ) "หืม? ดื้อรั้นอย่างนั้นหรือ?"
หลินอู่: (หัวเราะเบา ๆ) "ใช่แล้ว ตอนแรกที่เราพบกัน ข้าไม่ชอบเขาเลย เขาเป็นคนปากแข็ง เอาแต่ใจ และไม่เคยยอมรับว่าตัวเองทำผิด..."
หลินหยาง: (ยิ้ม) "ฟังดูไม่เหมือนคนที่ท่านแม่จะตกหลุมรักเลยนะ"
หลินอู่: (ส่ายหน้า) "แต่ในความดื้อรั้นของเขา มีบางสิ่งที่ทำให้ข้าหยุดมองไม่ได้… เขาเป็นคนที่ปกป้องผู้อื่นเสมอ แม้จะต้องแลกด้วยตนเอง เขามีหัวใจที่กล้าหาญ และไม่เคยทอดทิ้งคนที่เขารัก"
หลินหยาง: "แล้วท่านทั้งสองรักกันตั้งแต่เมื่อไร?"
หลินอู่: (มองขึ้นไปบนท้องฟ้า) "ข้าเองก็ตอบไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไร รู้เพียงว่าตอนที่ข้าตระหนักได้... เขาได้กลายเป็นส่วนสำคัญของข้าไปแล้ว"
หลินหยาง: "และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นของข้าใช่หรือไม่?"
หลินอู่: (พยักหน้า) "ใช่... เมื่อข้ารู้ว่ากำลังตั้งครรภ์เจ้า ข้าดีใจเหลือเกิน... แต่ในขณะเดียวกัน ข้าก็รู้ว่าวันหนึ่งเจ้าพ่อจะต้องออกเดินทางไปต่อสู้เพื่อปกป้องหมู่บ้านของเรา"
[บรรยากาศเงียบลงชั่วขณะ หลินหยางมองดูใบหน้าของแม่ที่ยังคงงดงาม แต่แฝงไว้ด้วยความเศร้า]
หลินหยาง: "...วันที่ข้าเกิด วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
[หลินอู่เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะหลับตาและกล่าวเสียงเบา]
หลินอู่: "วันที่เจ้าเกิด เป็นวันที่ข้าสูญเสียทุกสิ่ง"
หลินหยาง: (ตาเบิกกว้าง) "ท่านแม่..."
หลินอู่: "ในคืนที่ข้ากำลังจะให้กำเนิดเจ้า หมู่บ้านถูกโจมตีโดยสัตว์อสูรร้าย ท่านพ่อของเจ้าออกไปต่อสู้โดยไม่ลังเล ข้าอยากให้เขาอยู่เคียงข้างข้าในช่วงเวลานั้น แต่เขาเลือกที่จะปกป้องผู้คนแทน..."
หลินหยาง: (กำมือแน่น) "แล้วท่านพ่อ..."
หลินอู่: (น้ำตาคลอ) "เขาต่อสู้จนลมหายใจสุดท้าย... เมื่อข้าได้ยินข่าวการจากไปของเขา ข้ากำลังอุ้มเจ้าที่เพิ่งลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก ข้าอยากให้เขาเห็นเจ้า อยากให้เขาได้อุ้มเจ้าไว้ในอ้อมแขน..."
[เสียงของหลินอู่สั่นเครือ ขณะที่หลินหยางรู้สึกถึงความหนักอึ้งในหัวใจ]
หลินหยาง: (น้ำเสียงสั่น) "ข้า... ข้าไม่รู้เลยว่าข้าเกิดมาพร้อมกับความสูญเสียของท่าน..."
หลินอู่: (ยิ้มเศร้า) "อย่าคิดเช่นนั้น เจ้าคือของขวัญที่พ่อของเจ้าทิ้งไว้ให้ข้า เจ้าคือสิ่งเดียวที่ทำให้ข้ายังเดินหน้าต่อไปได้"
หลินหยาง: (เช็ดน้ำตา) "ข้าสัญญา... ข้าจะเติบโตขึ้นให้แข็งแกร่ง ข้าจะปกป้องทุกสิ่งที่ท่านพ่อปกป้อง"
หลินอู่: (ลูบศีรษะลูกชาย) "เพียงแค่เจ้ามีชีวิตอยู่ และเดินบนเส้นทางของเจ้า นั่นก็เพียงพอแล้ว..."
[สายลมพัดผ่านราวกับพัดพาความเศร้าให้จางหายไป ท้องฟ้ายามค่ำคืนยังคงส่องแสงงดงาม แม้ในหัวใจของทั้งสองจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย]
---
การเริ่มต้นสู่ยุทธภพ
รุ่งเช้า หลินหยางเตรียมตัวออกเดินทาง เขาหันกลับไปมองบ้านที่เขาอยู่มาตลอดชีวิต มองหลินอู่ผู้เป็นแม่
"เดินทางปลอดภัยนะ หยางเอ๋อร์" หลินอู่กล่าว แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความห่วงหา
หลินหยางคุกเข่าลงตรงหน้าแม่ของตน ก่อนโขกศีรษะลงสามครั้ง
"ข้าจะกลับมา"
เขาหันหลังเดินออกจากหมู่บ้าน สูดลมหายใจเข้าลึก แล้วเงยหน้ามองฟ้ากว้าง
'ข้าควรเดินทางไปทางไหน...' เขาคิดสักครู่
"จงให้โชคชะตานำพาไป" เสียงปริศนาดังขึ้น
เขาหลับตาลง ใช้สัญชาตญาณของตนเอง หมุนตัวไปตามโชคชะตา
เมื่อเขาลืมตาขึ้น ทิศที่อยู่ตรงหน้าคือ ทิศเหนือ
"เช่นนั้นก็เริ่มจากที่นั่นแล้วกัน..."
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางของผู้ที่จะกลายเป็นเจ้าสำนักแห่ง สำนักพฤกษาผ่าสวรรค์!
***เนื้อหาส่วนนี้เป็นเพียงส่วนเสริม**
เพื่อให้เข้าใจว่า หลินหยาง นั้นฝึกฝนสิ่งใดมา
ศิลปะการต่อสู้ และ "คลื่นพฤกษาแห่งจิต"
ตั้งแต่ที่ หลินหยาง เริ่มเดินได้ หลินอู่ ก็ค่อย ๆ ปลูกฝังพื้นฐานศิลปะการต่อสู้ให้แก่เขา แม้นางจะไม่ใช่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของยุทธภพ แต่นางก็มีพื้นฐานแข็งแกร่งและมีแนวคิดที่ลึกซึ้งเกี่ยวกับการฝึกฝนวรยุทธ
"เจ้าต้องจดจำให้ขึ้นใจ ศิลปะการต่อสู้มิใช่เพียงการใช้พละกำลัง หากแต่เป็นการใช้จิตใจและร่างกายให้เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ"
คำสอนของนางนั้นเรียบง่าย ทว่าลึกซึ้ง
---
พื้นฐานของ "คลื่นพฤกษาแห่งจิต"
"คลื่นพฤกษาแห่งจิต" เป็นวิชาที่เน้นการเชื่อมโยงกับพลังแห่งธรรมชาติ เปรียบเสมือนต้นไม้ที่มั่นคงหยั่งรากลึกลงดิน แต่เมื่อพายุพัดผ่าน มันกลับสามารถโอนอ่อนได้ดุจสายลม
การฝึกขั้นพื้นฐาน
1. ฝึกหายใจ – "รากฐานของทุกสิ่ง"
หลินอู่ให้หลินหยางฝึก "ลมหายใจพฤกษา" ซึ่งเป็นเทคนิคหายใจเฉพาะของวิชานี้
การหายใจเข้าเป็นการดูดซับพลังของธรรมชาติ ส่วนการหายใจออกเป็นการปล่อยพลังให้ไหลเวียนทั่วร่าง
หลินหยางต้องฝึกนั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้ใหญ่ ปิดตา และรับรู้ถึงสายลม เสียงใบไม้ และกลิ่นของดิน
นางบอกเขาว่า "เมื่อเจ้าสามารถสัมผัสได้ถึงการเต้นของชีวิตรอบตัว เจ้าก็จะเข้าใจพลังของมัน"
2. ฝึกท่ารำพื้นฐาน – "สายลมโบกไหว ใบไม้ร่ายรำ"
ท่ารำพื้นฐานของ "คลื่นพฤกษาแห่งจิต" ไม่แข็งกระด้างเหมือนหมัดมวยทั่วไป แต่นุ่มนวลราวกับต้นไม้พลิ้วไหวไปตามแรงลม
หลินหยางต้องฝึกการเคลื่อนไหวที่ช้าและไหลลื่น ทุกการก้าวเดินต้องรู้สึกถึงแรงกดของพื้นใต้ฝ่าเท้า
หลินอู่สอนเขาว่า "ต้นไม้แม้จะยืนอยู่กับที่ แต่รากของมันกลับเติบโตไปไกล มันมั่นคงเพราะรู้จักปรับตัว"
การฝึกท่านี้ช่วยให้เขาเริ่มเข้าใจถึงหลักการของ "ความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในความอ่อนโยน"
3. ฝึกการรับรู้พลังธรรมชาติ – "ต้นไม้รับรู้ถึงสายลม"
หลินอู่ให้หลินหยางฝึกยืนใต้ต้นไม้ หลับตา และยืนให้มั่น
จากนั้น นางจะใช้ใบไม้ที่ร่วงลงมาให้เขาฝึกจับสัมผัส
หลินหยางต้องฝึกให้สามารถรับรู้ถึงแรงลมก่อนที่ใบไม้จะร่วงลงถึงพื้น แล้วเคลื่อนร่างไปตามกระแสลมนั้น
การฝึกนี้ช่วยให้เขาเรียนรู้ถึง "สัมผัสที่หก" และพัฒนาความเร็วปฏิกิริยา
---
การฝึกขั้นกลาง
4. ฝึกควบคุมพลังภายใน – "รากไม้ส่งพลังไปทั่วต้น"
หลินอู่เริ่มสอนการควบคุมพลังยุทธ โดยให้หลินหยางฝึก ไหลเวียนพลังภายในร่างกาย
นางให้เขาวางมือลงบนต้นไม้ใหญ่ และสัมผัสถึงพลังแห่งชีวิตที่ไหลเวียนภายในต้นไม้
จากนั้น นางสอนให้เขาหายใจและปล่อยพลังของตนให้ไหลออกจากฝ่ามือ ไปเชื่อมกับพลังของต้นไม้
การฝึกนี้ช่วยให้เขาเข้าใจว่า "พลังยุทธมิใช่สิ่งที่มีเพียงภายในตัวเรา แต่มันสามารถไหลเวียนไปสู่ธรรมชาติได้เช่นกัน"
5. ฝึกการตอบโต้ด้วยสัญชาตญาณ – "กิ่งไม้ไหวตามสายลม"
หลินอู่จะให้หลินหยางยืนหลับตา แล้วนางจะโยนก้อนหินหรือกิ่งไม้ใส่เขา
หลินหยางต้องใช้ประสาทสัมผัสและฝึกการเคลื่อนไหวเพื่อหลบหลีกโดยไม่ต้องมอง
ในช่วงแรกเขาถูกกระแทกหลายครั้ง แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็เริ่มรับรู้ถึงแรงลมที่มากระทบร่างกาย และสามารถหลบได้โดยไม่ต้องลืมตา
หลินอู่ยิ้มอย่างพอใจ "เมื่อเจ้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ธรรมชาติก็จะช่วยคุ้มครองเจ้า"
---
การฝึกขั้นสูง
6. ฝึกปลดปล่อยพลัง – "พายุพฤกษา"
หลินอู่ให้หลินหยางฝึกใช้พลังในลักษณะของ "คลื่น"
เมื่อเคลื่อนพลังออกไป พลังของเขาจะไม่ระเบิดออกทันทีเหมือนพลังยุทธทั่วไป แต่จะค่อย ๆ กระจายออกไปเป็นระลอกคลื่น เหมือนคลื่นน้ำที่กระเพื่อมจากจุดศูนย์กลาง
เมื่อพลังยุทธของหลินหยางพุ่งออกไป มันไม่ได้แค่โจมตีเป้าหมายตรง ๆ แต่ยังสามารถส่งแรงสั่นสะเทือนไปยังศัตรูที่อยู่รอบข้างได้
หลินอู่บอกว่า "นี่คือพลังที่แท้จริงของคลื่นพฤกษาแห่งจิต มันมิใช่พลังที่หยุดนิ่ง แต่เป็นพลังที่ไหลเวียนและส่งต่อไปได้ไม่สิ้นสุด"
---
ความอัจฉริยะของหลินหยาง
หลินหยางเรียนรู้ได้รวดเร็วจนน่าตกใจ เพียงไม่กี่ปีเขาก็สามารถใช้พื้นฐานของ "คลื่นพฤกษาแห่งจิต" ได้อย่างช่ำชอง ท่วงท่าของเขาไหลลื่นเป็นธรรมชาติราวกับเขาเคยฝึกมานับสิบปี
"ข้าใช้ชีวิตในโลกก่อนฝึกฝนมาตลอด... วรยุทธของโลกนี้แม้แตกต่างกัน แต่แนวคิดของมันยังคงคล้ายคลึงกัน"
หลินอู่มองลูกชายด้วยความภาคภูมิใจ และในขณะเดียวกันก็รู้สึกแปลกใจ
"เด็กคนนี้... เหมือนเกิดมาเพื่อวรยุทธจริง ๆ"
---
จุดเริ่มต้นของตำนาน
เมื่อเขาอายุครบ 12 ปี เขาก็ได้เรียนรู้พื้นฐานทั้งหมดของ "คลื่นพฤกษาแห่งจิต" และเริ่มออกเดินทางเพื่อแสวงหาหนทางของตนเอง
ณ ตอนนี้ เขาอาจยังไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุด แต่เขาได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของยอดยุทธแล้ว
นี่คือจุดเริ่มต้นของ "หลินหยาง" ผู้ที่จะกลายเป็นเจ้าสำนักแห่ง สำนักพฤกษาผ่าสวรรค์!
โปรดติดตามตอนต่อไป.....


## บทที่ 2 part 2

การเดินทางแห่งโชคชะตา
ลมหนาวพัดกรูมาตามแนวเขา พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงท่ามกลางทิวทัศน์ของภูเขาสลับซับซ้อนสุดลูกหูลูกตา หลินหยางยืนนิ่งอยู่บนยอดผาสูง มองลงไปยังเบื้องล่างซึ่งเป็นป่าไม้กว้างใหญ่ที่ทอดยาวออกไปสุดขอบฟ้า สองปีแล้ว… นับตั้งแต่วันที่เขาก้าวออกจากหมู่บ้านเพียงลำพัง
การเดินทางที่ยาวนาน
หลังจากออกเดินทางไปทางเหนือ หลินหยางได้ก้าวผ่านภูมิประเทศมากมาย บ้านเรือนของผู้คน หมู่บ้านที่เงียบสงบ แม่น้ำที่ไหลเชี่ยว ป่าทึบที่ซ่อนเร้นสัตว์ร้าย และเทือกเขาสูงตระหง่าน เขาได้พบเจอผู้คนมากมาย บ้างเป็นพ่อค้าเร่ บ้างเป็นนักเดินทาง บ้างเป็นจอมยุทธ์เร่ร่อน และบางครั้งก็เป็นโจรผู้หิวกระหายทรัพย์สิน
แม้จะพบผู้คนหลากหลาย แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ โลกนี้เต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและการต่อสู้
เส้นทางที่ทอดยาวไม่ใช่เพียงการเดินทางทางกาย แต่ยังเป็นการเดินทางของจิตใจ หลินหยางต้องเผชิญกับภัยร้ายทั้งจากมนุษย์และสัตว์อสูร "ลิงแดงสี่ตา" ที่โจมตีจากเงามืด "หมาป่าตาเพลิง" ที่ไล่ล่าผู้เดินทางยามค่ำคืน "ปีศาจอสูรเลือด" ที่สามารถดูดกลืนพลังชีวิตของเหยื่อ และ "ยักษ์แห่งขุนเขา" ที่สามารถทำให้ผืนดินสั่นสะเทือนด้วยฝีเท้าเพียงก้าวเดียว
การฝึกฝนที่ไม่หยุดยั้ง
แม้จะเดินทางอยู่ตลอดเวลา หลินหยางก็ไม่เคยลืมคำสอนของแม่
> "ต้นไม้จะสูงเพียงใดไม่สำคัญ ถ้ารากฐานไม่แข็งแรงพอ"
เขายังคงฝึกฝน "คลื่นพฤกษาแห่งจิต" อย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นการฝึกปราณพื้นฐาน การควบคุมพลังภายใน หรือการพัฒนาเพลงหมัดและท่าร่าง ทุกคืนก่อนหลับ เขาจะนั่งสมาธิฝึกปราณ ทุกเช้าเขาจะฝึกท่วงท่าการต่อสู้กับลมและเงาของตนเอง
สองปีที่ผ่านไป หลินหยางไม่เพียงแต่แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ยังเริ่มเข้าใจแก่นแท้ของพลังยุทธ์ การต่อสู้ไม่ใช่แค่เรื่องของกำลัง แต่เป็นเรื่องของสติปัญญาและจิตใจ
จุดหมายที่ปลายขอบฟ้า
และบัดนี้ เส้นทางของเขาก็มาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญ
หลินหยางมองออกไปจากยอดเขาสูงสุดของแดนเหนือ ทิวทัศน์ที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาถึงกับต้องกลั้นหายใจ…
มันเป็นภาพของ ภูเขาหมื่นพฤกษา ดินแดนอันศักดิ์สิทธิ์ที่ตำนานเล่าขานถึง ป่าไม้ที่ปกคลุมด้วยหมอกบาง ดอกไม้เรืองแสงที่เบ่งบานแม้ในยามค่ำคืน และพลังปราณธรรมชาติที่แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ
เขารู้ทันทีว่าที่นี่… คือจุดหมายที่โชคชะตานำพาเขามา


## บทที่ 2 part 3-part 5

บทที่ 2 Part 3 – การพบพานแรกบนภูเขาหมื่นพฤกษา
สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านผืนป่า กลิ่นอายของต้นไม้นับหมื่นแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ
หลินหยางยืนตะลึงงันอยู่บนยอดเขา สายตาของเขากวาดมองไปทั่วทิวทัศน์ที่งดงามราวกับแดนสวรรค์
ภูเขาหมื่นพฤกษา...
ที่นี่แตกต่างจากทุกที่ที่เขาเคยพบเจอ ป่าทึบที่เปล่งแสงเรืองรองในยามค่ำคืน ต้นไม้สูงตระหง่านที่ดูราวกับมีชีวิต ลำธารที่ใสสะอาดจนมองเห็นปลาแหวกว่าย และพลังปราณธรรมชาติที่ไหลเวียนอยู่รอบตัว ราวกับที่แห่งนี้เป็นหัวใจของพลังชีวิตทั้งปวง
หลังจากตั้งสติได้ หลินหยางเริ่มเดินลึกเข้าไปในป่า แต่ไม่ทันไร...
พรึ่บ!
เงาหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ไม่ใช่มนุษย์... ไม่ใช่สัตว์อสูรที่เขาเคยพบเจอ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่เคยได้ยินแม้แต่ในตำรา
มันมีรูปร่างคล้ายกวาง แต่ร่างกายของมันกลับปกคลุมไปด้วยเกล็ดสีเขียวหยก ขาทั้งสี่ราวกับทำจากไม้โบราณ เขาทั้งคู่เป็นสีเขียวมรกตส่องประกายเมื่อกระทบแสงจันทร์ และที่โดดเด่นที่สุด... ดวงตาสีฟ้าครามลึกล้ำ ที่จับจ้องมายังเขา
หลินหยางยืนนิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
สัตว์วิเศษงั้นหรือ...?
แต่กวางปริศนาตัวนั้นเพียงจ้องมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินจากไปอย่างสง่างาม ราวกับมันไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย
"…มันคืออะไรกันแน่?"
หลินหยางอดไม่ได้ที่จะคิดถึงมันต่อไป เพราะไม่รู้จักชื่อของมัน เขาจึงคิดว่ามันน่าจะชื่อ
"กวางพฤกษา"
มันอาจจะเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์แห่งภูเขาลูกนี้
ค่ำคืนแห่งการบ่มเพาะพลังปราณ
ฟ้าเริ่มมืดลง หลินหยางตัดสินใจหาที่พักค้างแรมใต้ร่มไม้ใหญ่ หลังจากจัดการอาหารมื้อเย็นเรียบร้อย เขานั่งขัดสมาธิ ปิดตาลง และเริ่มรวบรวมพลังปราณ
ทันทีที่เขาเริ่มเปิดรับพลังปราณจากธรรมชาติ...
ซู่มมม!
คลื่นพลังอ่อนโยนแต่ทรงอานุภาพไหลเข้ามาในร่างของเขา ราวกับธรรมชาติรอบตัวตอบรับการฝึกฝนของเขา พลังปราณที่นี่แตกต่างจากทุกที่ที่เขาเคยพบเจอ ทั้ง สะอาด บริสุทธิ์ และล้ำลึก
"นี่มัน... อัศจรรย์เกินไปแล้ว..."
พลังไหลเวียนไปทั่วร่าง เติมเต็มทุกเส้นปราณในร่างกาย กระดูก กล้ามเนื้อ และจิตใจของเขาถูกหล่อหลอมไปพร้อมกัน
ปราณในร่างของเขากำลังเปลี่ยนแปลง!
หลินหยางรับรู้ได้ถึงเส้นแบ่งบางอย่างที่เขากำลังข้ามผ่าน และในชั่วพริบตา—
บรรลุขั้นต่อไปของวิชายุทธ!
เขาลืมตาขึ้น ดวงตาทอประกาย พลังภายในมั่นคงและทรงพลังยิ่งกว่าที่เคยเป็น
> "นี่คือขุมพลังของภูเขาหมื่นพฤกษา..."
เขาเชื่อมั่นว่าที่แห่งนี้จะเป็นก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเขา
— การเดินทางที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นขึ้น!
---
จบบทที่ 2 Part 3
บทที่ 2 Part 4
หลินหยางนั่งพิจารณาอยู่บนหินขนาดใหญ่ ใจของเขายังคงคิดถึงวิชายุทธที่ได้ร่ำเรียนและฝึกฝนมาตลอดสองปีที่ผ่านมา ความรู้สึกของการฝึกฝนจิตใจและร่างกายเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยละทิ้ง แม้จะฝึกฝนเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็ยังไม่หยุดพัฒนาและค้นหาความหมายที่ลึกซึ้งกว่าของภูเขาแห่งนี้
"ทำไมภูเขานี้ถึงได้ชื่อว่าภูเขาหมื่นพฤกษา...?" เขาพึมพำในใจ ขณะนั่งหลับตาไตร่ตรองเกี่ยวกับสิ่งที่ได้เรียนรู้จากตำราพืชสมุนไพรและต้นไม้ที่เขาเคยอ่าน "เป็นเพราะมีต้นไม้พันธุ์ต่างๆ มากมายที่เจริญเติบโตหรือ... หรือว่าเป็นเพราะภูเขานี้มีจิตวิญญาณของต้นไม้ที่มีอายุเกินพันปี...?"
ตามที่เขาได้อ่านจากตำราเกี่ยวกับพืชสมุนไพรและต้นไม้ จิตวิญญาณของต้นไม้เกิดขึ้นจากการที่ต้นไม้มีอายุยืนยาวและเติบโตในสภาพแวดล้อมที่สะอาดและสมบูรณ์ พวกมันสะสมพลังปราณจากแสงแดด, ลม, น้ำ และการเคลื่อนไหวของธรรมชาติอย่างค่อยเป็นค่อยไป จนเมื่อถึงอายุพันปีหรือมากกว่านั้น ต้นไม้จะเริ่มพัฒนา "จิตวิญญาณ" ของตัวเอง ซึ่งจะทำให้มันมีความสามารถในการรับรู้และเชื่อมต่อกับพลังแห่งธรรมชาติ รวมถึงมีอิทธิพลบางประการต่อสิ่งแวดล้อมและผู้คนที่อยู่ใกล้เคียง
"ต้นไม้ที่มีจิตวิญญาณนั้น ไม่ได้มีเพียงแค่พลังธรรมชาติที่เรามองเห็น แต่ยังมีความรู้สึกและวิญญาณที่คล้ายกับมนุษย์..." เขาคิดในใจ ขณะมองไปยังป่าไม้ที่ล้อมรอบตัวเขาอย่างลึกซึ้ง
จิตวิญญาณของต้นไม้เหล่านี้สามารถบำเพ็ญตนเองได้ ในบางกรณี หากต้นไม้ได้รับการบำรุงรักษาและดูแลอย่างดี พวกมันก็จะเจริญเติบโตได้จนถึงขั้นที่สามารถสื่อสารและปกป้องดินแดนของตนเองได้
ขณะที่หลินหยางยังคงครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เสียงบางอย่างดังขึ้นจากข้างๆ ทำให้เขาต้องเปิดตาและฟังเสียงนั้นอย่างตั้งใจ เสียงของบางสิ่งบางอย่างที่กระโดดไปมาระหว่างต้นไม้ใกล้ๆ เขา เสียงนี้ไม่ได้มาจากสัตว์เพียงตัวเดียว แต่เหมือนหลายตัวที่กำลังเคลื่อนไหวเข้ามาหาเขา
หลินหยางรีบลุกขึ้นและเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ ใจของเขาเต้นแรง คิดว่าอาจจะเป็นภัยอันตรายที่เขาต้องรับมือ แต่เมื่อเสียงจากต้นไม้ใกล้ๆ เริ่มเงียบลง เขาก็เห็นแสงไฟจากกองไฟสะท้อนเงาของสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนตัวออกมา ใจของเขาหยุดเต้นเมื่อได้เห็นมันชัดๆ มันคือลิงตัวเล็กๆ ที่มีหน้าตาคล้ายกับลิงธรรมดา แต่ร่างกายกลับมีลักษณะแปลกประหลาด
มันคือ "ลิงทองคำ" มันมีขนสีทองที่สะท้อนแสงไฟจนสวยงาม ร่างกายของมันมีหกแขนสองขา และสองหางที่ยาวงอน มันมีตาสีเขียวหยกที่ดูเหมือนมีชีวิตชีวา ดวงตาเหล่านั้นจ้องมาที่หลินหยางอย่างสงบ ไม่ได้แสดงท่าทีของการเป็นภัย แต่ในเวลาเดียวกัน ก็ยังทำให้หลินหยางรู้สึกไม่แน่ใจ?
พวกลิงทองคำเหล่านั้นส่งเสียงร้องออกมาดังลั่น หลินหยางตกใจจนรีบลุกขึ้นเตรียมพร้อมจะต่อสู้ แต่ไม่นานเสียงร้องเหล่านั้นก็เงียบลง จากนั้นพวกมันก็ปีนกลับขึ้นไปบนต้นไม้ ใช้หางพันเกี่ยวกับกิ่งไม้เอาไว้แล้วค่อยเอาลงมาหลับตาแล้วนอนหลับไป
หลินหยางยืนงงอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ เขายืนคิดสักพักก็เริ่มเข้าใจ สถานที่ที่เขาพักในตอนนี้น่าจะเป็นที่พักของพวกมัน พวกมันอาจจะเคยมาอาศัยอยู่ที่นี่เป็นประจำ เขาคิดว่าพวกมันคงสัมผัสได้ว่าตัวเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายจึงไม่ได้โจมตีอะไร
หลังจากที่เข้าใจแล้ว หลินหยางก็รู้สึกโล่งใจ จึงกลับไปนั่งสมาธิที่เดิม เหมือนเช่นทุกคืนที่เขาฝึกพลังปราณ ก่อนที่จะค่อยๆ หลับไป
เรื่องราวผ่านไปอีกหนึ่งวัน
บทที่ 2 part 5
แสงแรกของรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านแนวไม้สูงตระหง่าน อาบไล้ไปตามสันเขาและกิ่งก้านที่ทอดตัวราวกับแขนของยักษ์เฝ้าภูผา สายหมอกยามเช้าคลอเคลียอยู่ตามไหล่เขาเบื้องล่าง ส่งประกายระยิบระยับเมื่อแสงอาทิตย์กระทบ
เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วสอดประสานกับเสียงใบไม้ไหวเมื่อลมพัดผ่าน ความสดชื่นของอากาศยามเช้าปะปนไปด้วยกลิ่นอายของไอดินและกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าที่ผลิบาน อากาศบน ภูเขาหมื่นพฤกษา ยามเช้าช่างสงบเงียบ ราวกับโลกทั้งใบยังไม่ตื่นจากห้วงนิทรา
หลินหยาง ลืมตาขึ้นมา สายตากวาดมองไปโดยรอบ ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ รับความเย็นสดชื่นเข้าเต็มปอด ร่างกายของเขาผ่อนคลายอย่างหาได้ยาก หลังจากพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ตลอดคืน
หลังจากลุกขึ้นยืนและยืดเส้นยืดสาย เขาก็เริ่มออกเดินทางต่อไปยังเส้นทางที่ทอดยาวขึ้นสู่ยอดเขา ภูเขาหมื่นพฤกษา ช่างเป็นสถานที่อัศจรรย์ ตลอดเส้นทางที่เขาเดินผ่านมีต้นไม้แปลกตามากมาย บ้างสูงใหญ่จนแผ่กิ่งก้านปกคลุมฟ้า บ้างมีสีสันอันน่าพิศวง ใบไม้สีทองระยับ ลำต้นสีเงินวาว หรือบางต้นมีดอกไม้เรืองแสงยามต้องแสงอาทิตย์
เดินมาได้สักพัก หลินหยาง ก็ได้พบกับทะเลสาบขนาดใหญ่ ผืนน้ำกว้างไกลสุดสายตาสะท้อนเงาของท้องฟ้าและแนวเขาโดยรอบ พื้นผิวของมันนิ่งสงบ มีเพียงระลอกคลื่นเบาบางที่เกิดจากสายลมพัดผ่าน เบื้องล่างของผืนน้ำใสราวกระจกมองเห็นฝูงปลาแหวกว่ายไปมา
เขาเดินไปใกล้ขอบน้ำแล้วก้มลงมองเงาสะท้อนของตนเอง พลางเอื้อมมือวักน้ำขึ้นมาลูบหน้า ความเย็นของน้ำช่วยให้รู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็ถอดเสื้อออกแล้วก้าวลงไปในน้ำ
น้ำในทะเลสาบเย็นสบาย บรรเทาความเหนื่อยล้าจากการเดินทางได้อย่างดี หลินหยาง ใช้เวลาสักพักแช่น้ำให้ร่างกายผ่อนคลาย ก่อนจะวักน้ำขึ้นล้างหน้าและเส้นผม พออาบน้ำเสร็จ เขาก็เดินขึ้นฝั่ง หยิบเสื้อผ้าที่พาดไว้บนก้อนหินมาสวมใส่
ขณะที่กำลังแต่งตัวอยู่นั้น จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็แล่นเข้ามาในหัว
"ภูเขาลูกนี้ช่างอัศจรรย์นัก... มีทั้งสัตว์ป่าที่ไม่เคยเห็น มีทั้งต้นไม้นานาชนิด ไหนจะทะเลสาบกว้างใหญ่นี้อีก"
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
"ตั้งแต่เดินขึ้นมาที่นี่ ข้ายังไม่พบร่องรอยของมนุษย์เลยสักคน… หรือว่าที่นี่จะเป็นสถานที่ที่ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่?"
ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกแปลกใจยิ่งขึ้นไปอีก ภูเขาหมื่นพฤกษาช่างเต็มไปด้วยชีวิต แต่กลับไร้ซึ่งร่องรอยของมนุษย์ นี่เป็นเรื่องปกติหรือว่ามีอะไรซ่อนอยู่กันแน่...?
หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย หลินหยาง ก็ออกเดินทางต่อไป เขาก้าวเท้าไปตามเส้นทางที่ทอดขึ้นสู่ยอดเขา เสียงใบไม้เสียดสีตามแรงลมยังคงดังแว่วให้ได้ยินเป็นระยะ ยิ่งเดินลึกเข้าไปในป่า บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งเงียบสงัด มีเพียงเสียงธรรมชาติที่ดำเนินไปตามจังหวะของมัน
ระหว่างที่เดินขึ้นเขา หลินหยาง สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไป ยิ่งเขาเดินสูงขึ้น พลังธรรมชาติ ที่แฝงอยู่ในอากาศก็ดูจะหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
เขาหยุดฝีเท้าก่อนจะหลับตาแล้วสูดหายใจลึก ๆ ลมปราณในร่างหมุนเวียนตามธรรมชาติของมัน ทว่าในขณะเดียวกัน เขากลับรู้สึกได้ถึงพลังที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเช่นกัน
"พลังธรรมชาติเข้มข้นกว่าด้านล่างมาก... หรือว่าบนภูเขานี้จะมีอะไรพิเศษซ่อนอยู่?"
เขาลืมตาขึ้นก่อนจะมองไปยังยอดเขาที่ถูกปกคลุมด้วยหมอกจาง ๆ ดูราวกับสถานที่เหนือโลกมนุษย์
แม้จะยังไม่เข้าใจแน่ชัดว่าทำไมพลังธรรมชาติที่นี่จึงหนาแน่นเพียงนี้ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนก็คือ ยิ่งเขาเดินขึ้นไปสูงเท่าไร พลังงานลี้ลับนี้ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ
ราวกับว่า ภูเขาหมื่นพฤกษา ไม่ใช่เพียงแค่ภูเขาธรรมดา แต่มันอาจเป็นสถานที่ที่ซ่อนเร้นความลับบางอย่างที่ยังไม่มีผู้ใดค้นพบมาก่อน…
เวลาผ่านไปเจ็ดวันแล้ว...
นับตั้งแต่วันแรกที่ หลินหยาง ก้าวขึ้น ภูเขาหมื่นพฤกษา วันนี้ก็เป็นวันที่เจ็ด ในช่วงเวลานี้ เขาเดินทางผ่านป่าดงดิบที่เต็มไปด้วยต้นไม้นานาพันธุ์ ผ่านลำธารและทะเลสาบอันกว้างใหญ่ และเผชิญกับอุปสรรคจากเส้นทางอันทุรกันดารมากมาย
แต่บัดนี้ เขายืนอยู่บน ยอดเขาหมื่นพฤกษา สถานที่ซึ่งเป็นจุดสูงสุดของขุนเขาอันกว้างใหญ่แห่งนี้
ทว่า สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาของเขากลับทำให้เขาต้องตกตะลึง
บนยอดเขานั้น... มีสำนักฝึกฝนวรยุทธแห่งหนึ่งตั้งอยู่!
อาคารขนาดใหญ่หลายหลังตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ รอบบริเวณมีลานฝึกซ้อมกว้างขวาง กำแพงสำนักทอดยาวโอบล้อมสถานที่แห่งนี้ไว้ ด้านหน้ามีป้ายไม้เก่าแก่ที่แม้จะถูกกาลเวลากัดกร่อน แต่ยังสามารถอ่านตัวอักษรที่สลักไว้ได้ลาง ๆ
"สำนักพฤกษาผ่าสวรรค์"
หลินหยางขมวดคิ้ว สีหน้าฉายแววสงสัย "ที่นี่คือสำนักฝึกวรยุทธจริงหรือ?"
เขามองซ้ายมองขวา กวาดสายตาสำรวจโดยรอบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ สังเกตเห็นบางสิ่งที่ผิดปกติ...
ที่นี่เงียบงันเกินไป ไม่มีเสียงผู้คน ไม่มีแม้แต่เงาของศิษย์สำนัก ทุกสิ่งดูราวกับถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลานาน เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดก็พบว่าผนังของอาคารเริ่มมีรอยแตกร้าว ประตูหน้าต่างบางบานผุพังไปตามกาลเวลา ราวกับว่าสำนักแห่งนี้เคยรุ่งเรืองมาก่อนแต่บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง
"ทำไมสำนักแห่งนี้ถึงถูกทิ้งร้าง? ศิษย์สำนักและอาจารย์ของที่นี่หายไปไหนกันหมด?"
หลินหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือออกไปผลักประตูใหญ่ของสำนักเข้าไป
แอ๊ดดดด...
เสียงบานประตูที่ถูกใช้งานมานานดังขึ้น ฝุ่นละอองปลิวฟุ้งไปทั่วอากาศ ด้านในเป็นโถงขนาดใหญ่ที่มีลานฝึกซ้อมตรงกลาง แต่ทุกอย่างกลับเต็มไปด้วย เศษใบไม้แห้ง ใยแมงมุม และฝุ่นหนาทึบ พื้นไม้บางส่วนผุกร่อน บางจุดแตกร้าวเผยให้เห็นถึงความเก่าแก่ของสถานที่แห่งนี้
"นี่มัน... ผ่านมากี่ปีแล้วกันแน่?"
หลินหยางเดินสำรวจไปทั่วสำนักร้างแห่งนี้ เขาเข้าไปตามห้องฝึก ห้องโถง และที่พักของศิษย์ ทุกที่ล้วนแต่ทรุดโทรม บางห้องแทบไม่เหลือเค้าเดิมจากการถูกปล่อยทิ้งไว้เนิ่นนาน
ทว่า ในขณะที่เขาเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ นั้น จู่ ๆ สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับห้องห้องหนึ่ง
ห้องนี้แตกต่างจากห้องอื่น...
ในขณะที่อาคารอื่น ๆ ต่างผุพังอย่างหนัก แต่ห้องนี้กลับดูสมบูรณ์มากที่สุด โครงสร้างของมันยังคงมั่นคง ประตูไม้ยังไม่เสียหายมากนัก และไม่มีฝุ่นหนาทึบเหมือนห้องอื่น ๆ
"ห้องอะไร?"
ความอยากรู้ทำให้หลินหยางตัดสินใจเอื้อมมือไปผลักบานประตูเข้าไป
แอ๊ดดดด...
ภายในห้องมีชั้นวางหนังสือขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายไปทั่ว มีตู้ไม้เก่าแก่ที่ถูกเก็บรักษาอย่างดี บนโต๊ะกลางห้องยังมีม้วนกระดาษและหนังสือวางอยู่ แม้บางส่วนจะเก่าคร่ำคร่าไปตามกาลเวลา แต่ที่นี่กลับดูเหมือน "ห้องเก็บตำรา" ของสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์!
"ที่นี่... เป็นคลังตำราวรยุทธของสำนักนี้งั้นหรือ!?"
สายตาของหลินหยางทอประกายขึ้น เขาก้าวเข้าไปสำรวจภายในห้องอย่างละเอียด ท่ามกลางสำนักร้างที่ทรุดโทรม ห้องแห่งนี้กลับคงสภาพเดิมไว้ได้อย่างน่าประหลาดใจ
ที่นี่... อาจเป็นกุญแจที่ไขความลับของสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์ก็เป็นได้!
หลินหยางเดินสำรวจห้องเก็บตำราด้วยความสนใจ เขากวาดตามองชั้นวางหนังสือที่เรียงรายอยู่ทั่วห้อง ตำราทุกเล่มล้วนเก่าแก่ บางเล่มมีร่องรอยของกาลเวลาทำให้หน้ากระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองซีด แต่ยังถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
ในขณะที่กำลังเดินสำรวจนั้น สายตาของเขาก็สะดุดเข้ากับศิลาจารึกสีทองคำแผ่นหนึ่ง
ศิลาจารึกนี้ถูกติดตั้งไว้อย่างโดดเด่น มันดูแข็งแกร่งทว่ากลับให้ความรู้สึกสงบ บนผิวของมันมีตัวอักษรโบราณสลักไว้เป็นบทกลอนของสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์
หลินหยางเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือปัดฝุ่นออกจากแผ่นศิลา ก่อนจะค่อย ๆ อ่านเนื้อความที่ถูกจารึกไว้
"ต้นไม้เติบโตมายังไม่เหมือนกันฉันใด
ศิษย์ของเราก็เติบโตมาไม่เหมือนกันฉันนั้น
ต้นไม้ต่างเติบโตสวยงามแตกต่างกันเช่นใด
ศิษย์สำนักเราก็เป็นเช่นนั้น"
เมื่ออ่านข้อความนี้จบลง หลินหยางรู้สึกได้ถึง ความหมายอันลึกซึ้ง ของมัน
"ต้นไม้และคน... ต่างก็มีเส้นทางของตนเอง"
ต้นไม้แต่ละต้นเติบโตขึ้นตามสภาพแวดล้อมของมัน บางต้นสูงใหญ่ บางต้นแข็งแกร่ง บางต้นแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา เช่นเดียวกับมนุษย์ที่แต่ละคนย่อมมีวิถีแห่งตน ไม่มีใครเหมือนใคร และไม่มีใครด้อยค่า ทุกคนล้วนมีความงดงามในแบบของตัวเอง
"สำนักนี้... คงไม่ได้บังคับให้ศิษย์ฝึกฝนตามแบบแผนตายตัว แต่คงเน้นให้แต่ละคนค้นหาเส้นทางของตนเอง"
หลินหยางซึมซับความหมายของบทกลอนนี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ เขายกมือขึ้นลูบศิลาจารึกอย่างอ่อนโยน แม้เวลาจะผ่านไปเป็นร้อยปี แต่คำสอนของสำนักนี้ยังคงส่งต่อแนวคิดอันลึกซึ้ง
หลังจากนั้น หลินหยางก็เดินสำรวจภายในห้องเก็บตำราต่อ
"ตำราเหล่านี้..."
เขาไล่เปิดดูตำราที่เรียงรายอยู่บนชั้นวาง ในห้องนี้มีตำรามากกว่าหนึ่งพันเล่ม! หนังสือแต่ละเล่มล้วนเป็นตำราวรยุทธที่ไม่เหมือนกับตำราใด ๆ ที่เขาเคยพบเห็นมาก่อน
"การสอนของสำนักนี้... แตกต่างจากที่อื่น"
ตำราส่วนใหญ่ไม่ได้สอนเพียงแค่พลังภายใน แต่ เน้นการผสานพลังของร่างกายเข้ากับพลังธรรมชาติ แต่ละกระบวนท่าดูเหมือนจะดึงพลังจากสิ่งรอบตัวมาเสริมการเคลื่อนไหวของผู้ฝึก
เมื่อเปิดอ่านไปเรื่อย ๆ เขาก็พบว่าหลาย ๆ กระบวนท่านั้น หยิบยกชื่อของต้นไม้มาตั้งเป็นชื่อวิชา ทำให้เขาเริ่มเข้าใจถึงแนวทางของสำนักนี้
"พฤกษาโอบสวรรค์..."
"เถาวัลย์ร้อยรัด..."
"หมื่นหนามไผ่ทิ่มแทง..."
แต่ละชื่อวิชาล้วนแฝงไปด้วยความหมายที่เกี่ยวข้องกับธรรมชาติ พฤกษาโอบสวรรค์ น่าจะเป็นวิชาที่เน้นการป้องกัน เถาวัลย์ร้อยรัด ฟังดูเหมือนวิชาจับล็อก และ หมื่นหนามไผ่ทิ่มแทง คงเป็นวิชาที่เน้นการโจมตี
"ข้าไม่เคยได้ยินชื่อวิชาเหล่านี้มาก่อน... สำนักนี้มีแนวคิดการฝึกฝนที่แตกต่างอย่างแท้จริง"
สายตาของหลินหยางเริ่มเปล่งประกายขึ้นมาเล็กน้อย บางที... การได้พบกับสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์อาจเป็นโชคชะตาที่นำพาเขามายังเส้นทางใหม่
เขาเหลือบมองตำราที่ยังคงเรียงรายอยู่บนชั้นวาง ในใจของเขาเริ่มรู้สึก อยากศึกษาค้นคว้าเกี่ยวกับวรยุทธของสำนักแห่งนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น


## ตอนที่ 1

ตอนที่ 1: การค้นพบในสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์
หลังจากที่ หลินหยาง เดินสำรวจภายในสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์จนทั่วแล้ว เขาได้ยินแต่เสียงลมพัดผ่านและความเงียบสงัดที่มีอยู่ในทุกมุมของสำนัก ที่นี่ไม่มีผู้คน ไม่มีอาจารย์หรือลูกศิษย์เหลืออยู่แล้ว เพราะสำนักนี้เคยถูกทำลายจนร้างไปนานหลายปีแล้ว
ถึงจะไม่มีใครอยู่ แต่ หลินหยาง ก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลย เขารู้ดีว่าที่นี่คือสำนักที่เหลือแต่เพียงร่องรอยแห่งอดีต และเขาเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้พบกับใครอีกเลย หลังจากการเดินทางที่ยาวนาน เขารู้แค่ว่าเขามาที่นี่เพื่อตามหาความรู้และฝึกฝนวิชาให้แข็งแกร่งขึ้น
หลินหยาง หยิบตำราโคจรลมปราณขึ้นมาจากชั้นวาง เขาเปิดอ่านและพบว่าโครงสร้างของการโคจรลมปราณในตำราเล่มนี้มีความคล้ายคลึงกับวิชาที่แม่ของเขาสอนมาในตอนเด็ก ซึ่งทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยกับหลักการเหล่านั้นทันที
"วิธีโคจรลมปราณในนี้เหมือนกับที่แม่สอนไม่ผิดเลย..." เขาคิดในใจ ขณะที่มองไปยังตำราและทำการฝึกตามขั้นตอนที่ระบุไว้
แม้ว่าจะเป็นสำนักที่ถูกทำลายไปแล้ว หลินหยาง ก็ยังมั่นใจในตัวเองว่าเขาจะสามารถฝึกฝนจนสำเร็จได้ ด้วยพลังลมปราณที่มีอยู่ในตัว เขาเริ่มต้นฝึกตามตำราไปทีละขั้นตอน ไม่ช้าเขาก็รู้สึกถึงการไหลเวียนของลมปราณในร่างกายที่เริ่มไหลเวียนตามทิศทางที่เขากำหนด
หลังจากที่ฝึกไปไม่นาน หลินหยาง รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในร่างกายของเขา พลังลมปราณที่เคยมีอยู่ที่ระดับ 10 ปี ตอนนี้ได้เพิ่มขึ้นเป็น 12 ปีทันที ร่างกายของเขารู้สึกเบาและมีพลังมากขึ้นกว่าเดิม
"ผลลัพธ์เร็วขนาดนี้เหรอ?" หลินหยาง ตกใจไม่น้อย เขาไม่เคยคิดว่าการฝึกเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงจะทำให้พลังของเขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วขนาดนี้
เขาหยุดพักและเริ่มมองไปที่ตำราอีกครั้ง สีของหน้าปกตำรามีการแบ่งแยกระดับอย่างชัดเจน ตำราที่มีหน้าปกสีเขียวสำหรับการฝึกฝนระดับต่ำ สีฟ้าสำหรับระดับกลาง และสีทองสำหรับระดับสูง เขาเข้าใจทันทีว่าเพื่อที่จะพัฒนาต่อไป เขาต้องเริ่มจากระดับต่ำก่อนแล้วค่อย ๆ ก้าวไปยังระดับที่สูงขึ้น
"ถ้าฝึกตามนี้ไปเรื่อย ๆ คงจะไปถึงระดับสูงได้ในไม่ช้า" หลินหยาง คิดในใจ ขณะที่เขาเตรียมตัวจะฝึกต่อไป และหาคำตอบเกี่ยวกับความลับที่ซ่อนอยู่ในตำราและสำนักแห่งนี้
การฝึกฝนเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง และ หลินหยาง ก็ไม่รู้เลยว่าเขาจะได้พบกับอะไรในอนาคต บางทีเขาอาจจะค้นพบสิ่งที่ยังไม่เคยมีใครค้นพบ หรือบางทีเขาอาจจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่ไม่คาดคิด
แต่สิ่งที่แน่ใจคือ การเดินทางของ หลินหยาง ในสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น...
เช้าวันถัดมา หลินหยาง ตื่นขึ้นมาตามเวลาปกติและเริ่มต้นกิจวัตรประจำวันของเขา สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือการทำความสะอาดสำนักที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้ใบหญ้าที่ลอยมาจากต้นไม้ที่ขึ้นรกเต็มพื้นที่ บางส่วนของกระเบื้องและกำแพงถูกกัดกร่อนจากการผ่านกาลเวลามานาน จนทำให้ดูเหมือนสำนักนี้ถูกทอดทิ้งไปนานหลายปี
"ก่อนที่จะฝึกอะไรอย่างจริงจัง คงต้องเริ่มจากการทำความสะอาดให้เรียบร้อยเสียก่อน" หลินหยาง พึมพำออกมา ขณะยืนมองสภาพของสำนักที่มีความรกหูรกตาอยู่เต็มไปหมด โดยเฉพาะต้นไม้ที่ขึ้นเต็มพื้นที่ ซึ่งบางต้นก็มีขนาดใหญ่จนเกือบจะบดบังทางเดินไปทั่ว
"ใช้เวลาหลายเดือนก็ไม่แน่ใจว่าจะเสร็จ" เขาคิดในใจ ขณะที่มองไปยังงานที่ต้องทำอยู่ตรงหน้า กิจกรรมการทำความสะอาดสำนักเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง แต่เมื่อเขาคิดถึงผลลัพธ์ในอนาคต การทุ่มเทและเสียเวลาตอนนี้ก็ดูจะคุ้มค่าพอสมควร
ผ่านมาแล้วครึ่งเดือนนับตั้งแต่เขาเริ่มทำความสะอาดสำนัก ทุกวัน หลินหยาง จะตื่นเช้ามากินข้าว ก่อนที่จะเริ่มงานทำความสะอาดอย่างจริงจัง หลังจากที่ทำความสะอาดพื้นที่รอบๆ สำนักแล้ว เขาจะเข้าไปดูแลภายในตัวอาคารที่เต็มไปด้วยเศษกระเบื้องและเศษหินที่แตกกระจาย ซึ่งเหลือไว้แต่ความทรุดโทรม
หลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จในช่วงสายๆ เขาก็จะกลับมาฝึกโคจรลมปราณตามตำราที่เขาได้ศึกษาไว้ โดยฝึกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงช่วงบ่าย ซึ่งเขาจะพักทานอาหารกลางวัน ก่อนจะออกไปทำภารกิจตามหาของกิน โดยการตกปลาในลำธารที่อยู่ไม่ไกลจากสำนัก หรือไม่ก็ล่ากระต่ายหรือสัตว์ป่าตัวเล็กๆ ที่อาศัยอยู่บนภูเขาหมื่นพฤกษา
ทุกๆ เย็นก่อนที่ฟ้ามืด หลินหยาง จะกลับมาที่สำนักพร้อมกับอาหารที่เขาหามาได้ เขาจะใช้เวลาที่เหลือในการพักผ่อน หรือไม่ก็ทำความสะอาดในส่วนที่ยังค้างอยู่ ก่อนจะเข้านอนและตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรเดิมในวันถัดไป
ชีวิตของเขาดำเนินไปในแบบนี้ และถึงแม้จะไม่มีผู้ใดอยู่ที่สำนักเลย หลินหยาง ก็ไม่รู้สึกเหงาหรือว้าเหว่ เขามีงานที่ต้องทำทุกวันและมีเป้าหมายในการฝึกฝนตัวเองที่เขาตั้งใจเอาไว้
สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการฝึกฝนจนแข็งแกร่งพอที่จะก้าวผ่านระดับของการฝึกในสำนักนี้ ไปยังระดับที่สูงขึ้น จนสามารถใช้พลังของสำนักเพื่อการปกป้องภูเขาหมื่นพฤกษาได้
แต่ก่อนที่จะถึงจุดนั้น หลินหยาง ก็รู้ดีว่าเขาต้องอดทนและมุ่งมั่นในทุกๆ วัน ไม่ว่าความยากลำบากจะเข้ามาในรูปแบบใดก็ตาม
หลังจากผ่านไปสองเดือนเต็ม หลินหยาง ก็สามารถทำความสะอาดสำนักได้เสร็จสมบูรณ์ ทุกสิ่งทุกอย่างในสำนักดูสะอาดตาและเรียบร้อยมากขึ้น ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำความสะอาดมานานสองเดือนนั้นทำให้เขารู้สึกว่าเขาได้ทำอะไรสำคัญสำเร็จไปแล้ว
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลินหยาง ก็เริ่มมุ่งมั่นกับการฝึกวิชาในตำรา เขาค้นพบว่าตำราที่เขาควรฝึกต่อไปคือ "การเติบโตขั้นต้น" ซึ่งเป็นวิชาขั้นต่ำของสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์ ทว่าเงื่อนไขในการฝึกนั้นก็คือ เขาต้องมีพลังลมปราณเริ่มต้นที่ 12 ปี ซึ่ง หลินหยาง ก็สามารถทำได้ทันที เพราะพลังลมปราณของเขาในตอนนี้ได้เพิ่มขึ้นมาเป็น 12 ปีเรียบร้อยแล้วจากการฝึกตามตำราโคจรลมปราณของสำนักนี้
การฝึกในตำรา "การเติบโตขั้นต้น" นั้นเน้นที่การฝึกโคจรลมปราณในส่วนต่างๆ ของร่างกาย โดยเริ่มจากการโคจรลมปราณที่บริเวณกำปั้นเพื่อใช้ในการชกต่อย, โคจรลมปราณที่ฝ่าเท้าสำหรับการเคลื่อนที่, และโคจรลมปราณที่แขนเพื่อใช้ในการป้องกันตัวเอง ในตอนแรก หลินหยาง รู้สึกว่ามันไม่ยากนัก เพราะวิธีการฝึกไม่ได้แตกต่างจากที่แม่ของเขาเคยสอนมากนัก
ผ่านไปไม่กี่วัน หลินหยาง ก็สามารถฝึกวิชาในตำรานี้สำเร็จได้อย่างรวดเร็ว ความรู้สึกที่ได้จากการฝึกนี้นั้นทำให้เขาตื่นเต้นไม่น้อย พลังลมปราณที่เขาสะสมมีความเสถียรและเข้มข้นขึ้นอย่างมาก จากเดิมที่สีของลมปราณของเขาเป็นสีเขียวอ่อน ตอนนี้มันกลายเป็นสีเขียวฟ้าครามตามที่ตำราได้บันทึกไว้
เมื่อเขาฝึกสำเร็จในวิชานี้ หน้าสุดท้ายของตำราก็เผยข้อความที่สำคัญขึ้นมา:
"หากฝึกสำเร็จวิชาในตำรานี้แล้ว ลำดับขั้นของลูกศิษย์ในสำนักจะก้าวจากศิษย์ฝึกหัดเป็น เถาวัลย์หยกขั้นที่ 1"
การได้เห็นคำนี้ทำให้ หลินหยาง รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองอย่างมาก เขารู้ว่าแม้จะเพิ่งเริ่มต้น แต่นี่คือก้าวแรกที่สำคัญในการฝึกฝนวิชาในสำนักพฤกษาผ่าสวรรค์ และมันก็เป็นจุดเริ่มต้นของการพัฒนาให้เขาแข็งแกร่งขึ้นในอนาคต
เขาจึงตัดสินใจที่จะฝึกฝนต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง เพื่อให้ได้ก้าวไปสู่ขั้นสูงขึ้นในวิชาของสำนักนี้ แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยากลำบากแค่ไหนก็ตาม หลินหยาง ก็มั่นใจว่าเขาจะสามารถทำให้ได้ตามที่ตั้งใจ