เกิดใหม่: แฟนออนไลน์ของสาวในดวงใจกลายเป็นฉันได้ยังไง?
ผักกาดขาวน่ารัก
## บทที่ 1 ถูกทิ้ง ถูกด่าว่าเป็นคนจน!

"เหยี่ยฟาน เราเลิกกันเถอะ" สาวสวยหน้าตาน่ารักพูดขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย
ฮึ! หน้าตาจนๆ แบบนี้ยังอยากจะเป็นแฟนเราอีก คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน คางคกขึ้นใจอยากกินเนื้อหงส์
ก็แค่หน้าตาดีหน่อย ตอนแรกที่เราสนใจก็เพราะหน้าตาดี แถมยังเป็นหนุ่มหล่อประจำมหาลัยด้วย เราถึงได้ไล่ตามเขา
แต่คบกันมาเดือนหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าไอ้คนนี้จะจนขนาดนี้ ไม่เคยซื้ออะไรให้เราเลย
"ทำไมล่ะ ผมทำอะไรผิด ทำไมถึงจะเลิกกัน!" เหยี่ยฟานทำหน้าตกใจ ก่อนหน้านี้ก็ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงอยากเลิกกัน
ผมทำอะไรผิดไปนักหนา!
"คุณไม่คู่ควรกับฉัน ให้สิ่งที่ฉันต้องการไม่ได้!" เซียหลูลี่พูดเสียงเย็นชา น้ำเสียงไร้ความรู้สึก มุมปากยังมีรอยเหยียดหยาม
เหยี่ยฟานก็แค่คนจนคนหนึ่ง คนแบบนี้จะคู่ควรกับเธอได้ยังไง
เธอเป็นคนที่เกิดมาเพื่อเป็นหงส์ หมอดูก็บอกแล้วว่าชาตินี้เธอจะได้แต่งเข้าตระกูลร่ำรวย มีชีวิตหรูหราฟู่ฟ่า
ถ้าอยู่กับเหยี่ยฟานคนจนคนนี้ เธอจะได้อะไร ไม่ได้อะไรเลย เสียเวลาความสาวไปเปล่าๆ
"โอเค ผมเข้าใจแล้ว คุณก็แค่เห็นกระเป๋าแบรนด์เนมใบนั้นใช่ไหม ผมไม่ได้ซื้อให้คุณ ก็เลยจะเลิกกัน รอผมทำงานช่วงปิดเทอมแล้วซื้อให้ไม่ได้เหรอ!" เหยี่ยฟานก้าวไปจับมือเซียหลูลี่ แต่เธอสะบัดมือออกทันที
เขายืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความขมขื่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเศร้า
จริงๆ แล้วไม่มีทางกลับตัวกันได้เลยเหรอ?
เธอบอกว่าผมไม่คู่ควรกับเธอ ฮึ...
แค่กระเป๋าใบละไม่กี่พันหยวน ก็จะเลิกกับผม แสดงว่าคนอย่างผม ยังมีค่าน้อยกว่ากระเป๋าใบเดียวสินะ
อีกอย่าง ผมเป็นแค่เด็กจนๆ จะเอาเงินที่ไหนมาซื้อของแพงขนาดนั้น ปกติผมก็ประหยัดอดออมอยู่แล้ว
ก็ครอบครัวผมธรรมดา พ่อแม่ก็ลำบากมากอยู่แล้ว ค่าเทอมผมยังต้องทำงานพิเศษหาเงินเอง
เซียหลูลี่คนนี้ พูดยังไงดี คบกันมาเดือนหนึ่งแล้ว ทำไมถึงใจจืดใจดำขนาดนี้
สมแล้วที่ว่าใจผู้หญิงยากหยั่ง พลิกหน้ายังเร็วกว่าพลิกหนังสือ
สุดท้ายผมก็ทุ่มเทความรู้สึกผิดคนจนได้
"ฮึ! ดูเพื่อนร่วมห้องคุณสิ พวกเขาซื้อนั่นซื้อนี่ให้แฟนตลอด ส่วนคุณน่ะเหรอ ก็แค่หน้าตาดีหน่อย จนจะตายอะไรก็ไม่เคยซื้อให้ฉัน ตอนนั้นฉันตาบอดยังไงถึงได้มาคบกับคุณ!" เซียหลูลี่พูดอย่างโกรธเกรี้ยว ใบหน้าสวยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจนดูน่าเกลียด
ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งโมโห
"เซียหลูลี่ คุณพูดเกินไปแล้วนะ ผมไม่ใช่ลูกเศรษฐีหรือลูกขุนนาง จะมีเงินที่ไหนไปซื้อของหรูๆ พวกนั้น แล้วอีกอย่าง ตอนแรกคุณนั่นแหละที่ตามจีบผม คุณเป็นคนตามจีบผมเองนะ!" เหยี่ยฟานพูดมาถึงตรงนี้ก็อดตะโกนออกมาไม่ได้
ใช่แล้ว เซียหลูลี่คนนี้เป็นคนตามจีบเขาเอง!
ตอนนี้มาพูดแบบนี้กับเขาได้ยังไง ก็ไม่ใช่เขาที่ไปตามจีบเธอนี่
ที่แท้เธอตามจีบเขาก็แค่อยากได้เศรษฐี แถมเขายังเป็นหนุ่มหล่อประจำมหาลัยด้วย ถึงได้มาหาเขา พอคิดถึงตรงนี้ เหยี่ยฟานก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้
เซียหลูลี่คนนี้ช่างเก่งจริงๆ!
เก่งมากเลย!
"ดีๆ ดีมาก คุณเหยี่ยฟานก็แค่หน้าตาดี คนจน หน้าตาดีแต่จน ชาตินี้ก็ต้องจนไปตลอดชีวิต ตั้งแต่นี้เราก็แยกทางกัน ไม่ต้องมาเจอกันอีก!" เซียหลูลี่โกรธจนตัวสั่น ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ
บ้าจริง ไอ้เหยี่ยฟานคนนี้ทำตัวแบบนี้ได้
ตอนนั้นเธอตาบอดจริงๆ
คนแบบนี้ ต่อไปต้องหาเมียไม่ได้แน่ๆ หาแฟนไม่ได้ โสดไปทั้งชาติ
"ฟังนะ เซียหลูลี่ ยัยบ้าเงิน สักวันเธอต้องเสียใจแน่!" เหยี่ยฟานพูดเสียงเย็น ใบหน้าหล่อเหลากลับมาสงบนิ่ง
มาโมโหกับผู้หญิงบ้าเงินคนนี้ทำไม ไม่คุ้มค่าที่จะทำให้ตัวเองเสียอารมณ์
"ดีมาก ฉันจะรอดู ฉันอยากรู้นักว่าคุณจะเอาอะไรมาทำให้ฉันเสียใจ!" พูดจบ เซียหลูลี่ก็เดินสะบัดส้นสูงจากไปอย่างสง่างาม
เธอมองออกแล้วว่า เหยี่ยฟานคนนี้ เป็นแค่คนที่ชอบพูดจาเก่งเท่านั้น เป็นผู้ชายที่ไร้ประโยชน์
มองดูเงาร่างของสาวบูชาเงินที่เดินจากไป เหยี่ยฟานไม่อาจไม่รู้สึกเจ็บปวด
ก่อนหน้านี้ เขาก็เคยคิดว่าพอผ่านช่วงนี้ไป จะซื้อของขวัญอะไรให้เธอสักอย่าง แต่ตอนนี้ดูเหมือนความจริงจะตบหน้าเขาอย่างแรง
การตบหน้าครั้งนี้ช่างดีเหลือเกิน
ในที่สุด ก็ทำให้เขาได้สติ
เซียหลูลี่ ความอับอายวันนี้ สักวันหนึ่ง ข้าเหยี่ยฟานจะตอบแทนเจ้าสิบเท่า ร้อยเท่า!
เหยี่ยฟานพยายามทำให้อารมณ์ของตัวเองสงบลง แต่ในใจก็ยังเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความอัปยศ
"นาย คนนั้นโทรมาอีกแล้ว!"
ในตอนนั้น โทรศัพท์ของเหยี่ยฟานก็ดังขึ้น เขาสูดหายใจลึก หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า มองดูเบอร์แปลกหน้าที่โชว์อยู่ ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็รับสาย
"ฮัลโหล สวัสดีครับ คุณคือ?"
"สวัสดี คุณคือคุณเหยี่ยฟานใช่ไหม ภรรยาคุณกำลังจะคลอด รีบมาโรงพยาบาลเซ็นเอกสารด่วน!" ปลายสายพูดออกมาตรงๆ ยังได้ยินน้ำเสียงที่ร้อนรนมาก
"อะไรกัน ภรรยาผมจะคลอด คุณเป็นบ้าหรือไง ผมเพิ่งเลิกกับแฟนไป จะมีภรรยาได้ยังไง บ้าไปแล้ว!" เหยี่ยฟานพอได้ยินแบบนั้น ก็วางสายทันที
บ้าเอ๊ย คิดว่าตัวเองเป็นคนที่ใครๆ ก็รังแกได้หรือไง!
อะไรก็มาหาตัวเองหมด?
เพิ่งเลิกกับแฟน ก็มีคนโทรมาบอกว่าจะได้เป็นพ่อ มารับช่วงต่อ เหลือเชื่อจริงๆ!
เหยี่ยฟานนิสัยดีแค่ไหน ก็ทนไม่ไหว
มันเรื่องอะไรกันทั้งนั้น!
หรือว่า ตัวเองดูเหมือนมะเขือเทศนิ่มๆ ที่ใครๆ ก็บีบได้ ทุกคนอยากจะลองบีบดูสักที!
"นาย คนนั้นโทรมาอีกแล้ว!"
เหยี่ยฟานกำลังจะเก็บโทรศัพท์ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีก
จำใจหยิบโทรศัพท์ออกมา มองดูเบอร์แปลกหน้าที่แสดงบนหน้าจอ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เบอร์เมื่อกี้ วันนี้เป็นวันอะไร ทำไมมีโทรศัพท์แปลกหน้าโทรมาหาตัวเองเยอะจัง
"ฮัลโหล สวัสดีครับ" เหยี่ยฟานรับโทรศัพท์ สูดหายใจลึก พยายามทำให้ตัวเองสงบ พูดอย่างสุภาพ
"เหยี่ยฟาน ฉันไป๋ซูซู รีบมาโรงพยาบาลแพทย์แผนจีนเซ็นเอกสารเร็ว นายเป็นพ่อของเด็ก นายจำคืนนั้นเมื่อสิบเดือนก่อนได้ไหม!" ที่ปลายสาย มีเสียงอ่อนแรงดังขึ้น เหยี่ยฟานจำเจ้าของเสียงได้ทันที นี่ไม่ใช่ดาวมหาวิทยาลัยสุดเย็นชาไป๋ซูซูหรอกหรือ?
อะไรนะ?
ตัวเองเป็นพ่อของเด็ก?
เกิดอะไรขึ้น?
ตัวเองงงไปหมดแล้ว
เดี๋ยวก่อน คืนนั้นเมื่อสิบเดือนก่อน นานขนาดนั้น จะจำได้ยังไง
เหยี่ยฟานเคยเจอไป๋ซูซูแค่ไม่กี่ครั้ง ยังไงก็ต้องไปดูหน่อย
หรือว่า ดาวมหาวิทยาลัยคนนี้โดนคนเลวทำเสียหาย แล้วตัวเองก็จะมีภรรยากับลูกขึ้นมาเฉยๆ?
นี่มันจะให้ตัวเองมารับช่วงต่อชัดๆ!
ตัวเองเพิ่งโดนแฟนทิ้งไป แล้วดาวมหาวิทยาลัยก็จะให้มารับช่วงต่อ โลกนี้จะโหดร้ายกับตัวเองมากกว่านี้ได้อีกไหม
เหยี่ยฟานไม่มีเวลาคิดอะไรมาก สมองมึนงง รีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ไปดูก่อนก็ไม่ผิดอะไร


## บทที่ 2 ทำไมถึงได้เป็นพ่อคนแบบนี้นะ

เมื่อมาถึงโรงพยาบาลแพทย์แผนจีน เหยี่ยฟานเดินตรงไปที่หน้าห้องคลอด พอดีได้เห็นใบหน้าซีดขาวของสาวงามประจำมหาวิทยาลัยไป๋ซูซู ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจ
แต่ก่อนทุกครั้งที่เจอกัน เธอเป็นสาวสวยเย็นชาที่ไม่สนใจใคร แต่ตอนนี้ดูอ่อนแอราวกับดอกไม้ขาวที่กำลังจะร่วงโรยในสายลม...
"เหยี่ยฟาน รีบเซ็นชื่อก่อน เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลัง" ไป๋ซูซูพูดเสียงอ่อนแรง ใบหน้างดงามมีเหงื่อผุดเต็มไปหมด
เมื่อเห็นสภาพของไป๋ซูซูและสถานการณ์ตอนนี้ เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมาก รีบรับปากกาที่พยาบาลยื่นมาให้แล้วเซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็เห็นไป๋ซูซูถูกเข็นเข้าไปในห้องคลอด
'ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ผู้ใช้ได้เปิดใช้งานระบบพ่อนมขั้นสูง ยืนยันสายเลือดทายาท 100% มอบรางวัลพิเศษ 4 ล้านหยวน โอนเข้าบัญชีธนาคารแล้ว'
ในตอนนั้น มีเสียงดังขึ้นในหัวของเหยี่ยฟาน พร้อมกับรู้สึกว่าโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น เมื่อหยิบออกมาดู เขาถึงกับตกตะลึง
'[ธนาคารออมสินไปรษณีย์] เรียนลูกค้าที่เคารพ สวัสดี บัญชีของท่านหมายเลข xxxx ได้รับการโอนเงินจำนวน 4,000,000 หยวน ยอดคงเหลือ 4,000,250 หยวน'
เขามีเงินสี่ล้านหยวนจริงๆ
เหยี่ยฟานคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอน จึงยกมือขึ้นถูตา แต่เมื่อมองอีกครั้ง ข้อความก็ยังอยู่
พระเจ้า! สี่ล้านหยวนจริงๆ ด้วย!
บางคนทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้เลย แต่ตอนนี้เขามีแล้ว!
เดี๋ยวก่อน เสียงในหัวเมื่อกี้บอกว่าระบบพ่อนมขั้นสูง!
นี่มันไม่ใช่ไอเท็มวิเศษที่พระเอกในนิยายมักจะได้รับหรอกหรือ!
ตัวเองก็ได้ไอเท็มวิเศษแล้ว มีไอเท็มวิเศษแบบนี้ อนาคตต้องพุ่งทะยานแน่ๆ!
เหยี่ยฟานรู้สึกตื่นเต้นจนไม่อาจตื่นเต้นไปมากกว่านี้ได้อีก
ตัวเขาเองก็เป็นหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัยและเป็นเด็กเรียนเก่ง แต่สังคมนี้มันเป็นแบบนี้แหละ คนเขาดูที่ฐานะครอบครัว ไม่สนใจว่าหน้าตาเป็นยังไงหรือมีความสามารถแค่ไหน มีอำนาจถึงจะเป็นใหญ่
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เซียหลูลี่สาวบ้าเงินคนนั้นทิ้งเขาไป
แล้วก็ เรื่องสายเลือดทายาท 100% นั่นหมายความว่าเป็นลูกของเขาใช่ไหม?
.
ที่แท้เด็กที่ไป๋ซูซูกำลังจะคลอดก็เป็นลูกของเขาจริงๆ
เขาไม่ใช่ตัวสำรอง ดีจังเลย!
ไม่นึกเลยว่าหลังจากโดนทิ้ง สาวงามประจำมหาวิทยาลัยก็ตั้งท้องลูกของเขา แถมยังทำให้เขาได้เปิดใช้งานระบบพ่อนมขั้นสูง มันช่างวิเศษจริงๆ!
"คุณเป็นญาติของคนไข้ที่เพิ่งเข้าห้องคลอดใช่ไหม รีบมาทำเรื่องรับเข้าพักรักษาตัวเร็ว" ตอนนั้นมีพยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับเหยี่ยฟาน
หนุ่มคนนี้ช่างแปลกจริง
เมื่อกี้โทรไปก็ไม่มา ตอนนี้มาแล้วก็มายืนยิ้มเหมือนคนบ้า
"ได้ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้" อย่างที่เขาว่า คนที่มีความสุขย่อมมีกำลังใจ เหยี่ยฟานก็เป็นแบบนั้น ความรู้สึกไม่ดีก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว
หลังจากทำเรื่องรับเข้าพักรักษาตัวและจ่ายเงินกับพยาบาลเรียบร้อย เหยี่ยฟานก็นั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องคลอด นึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นวันนี้ มันช่างเหมือนความฝันจริงๆ
เรื่องน่าตื่นเต้นในชีวิตยี่สิบกว่าปีของเขา มาเกิดขึ้นหมดในวันนี้
ระบบนี้มาได้เหมาะเวลาจริงๆ ถ้าไม่มีระบบ เขาคงจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดไม่ไหวแน่
เหยี่ยฟานพยายามนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสิบเดือนก่อน เขาจำวันนั้นไม่ได้ แต่ราวๆ สิบเดือนก่อน เขาพอจำได้ลางๆ ว่าได้เจอไป๋ซูซูสาวงามประจำมหาวิทยาลัย ตอนนั้นเขาเมา เหมือนจะเห็นนักเลงสองคนกำลังจะรังแกเธอ เขาเลยเข้าไปช่วย หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้ พอตื่นมาก็อยู่ในโรงแรม
ส่วนเรื่องอื่นๆ เขาจำไม่ได้จริงๆ
นี่คงเป็นคืนนั้น...
คิดถึงตรงนี้ แล้วเงยหน้ามองประตูห้องคลอด เขาคิดไม่ออกว่าตัวเองกับสาวงามเย็นชาคนนี้ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกันเลย แม้จะมีครั้งนั้น ก็เป็นแค่อุบัติเหตุ
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกคนยังเรียนอยู่ แต่กลับมีลูกแล้ว
สิบเดือนที่ผ่านมาไม่เคยบอกเรื่องนี้กับเขาเลย น่าแปลกที่ก่อนหน้านี้มีข่าวว่าไป๋ซูซูลาเรียนเพราะป่วย ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ตอนนั้นเขายังเสียดายด้วย
ไป๋ซูซูเป็นนางฟ้าของมหาวิทยาลัย ผู้ชายคนไหนไม่ชอบ ไม่อยากมองสักหน่อย
ตอนนี้ เธอกลายเป็นแม่ของลูกเขาแล้ว โลกนี้ช่างประหลาดจริงๆ!
พวกผู้ชายรู้เข้า คงอยากฆ่าเขาให้ตายแน่ๆ
คิดแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นจริงๆ!
สาวงามเย็นชา ถูกเขาทำแบบนี้ไปแล้ว ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีลูกด้วย เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก
จากนี้ไป คนสองคนที่ไม่น่าจะมีอะไรเกี่ยวข้องกัน กลับต้องผูกพันกันไปตลอด
ช่างเถอะๆ คิดไปก็ไม่มีประโยชน์
เขาชอบเด็กมากอยู่แล้ว
การมีลูกของตัวเอง เป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงจริงๆ
คิดถึงตรงนี้ เหยี่ยฟานก็โทรหาแม่ของเขา ให้มาที่โรงพยาบาลแพทย์แผนจีน
ถึงอย่างไร การมีลูกและการดูแลลูกนี่ ตัวเองก็ยังไม่เข้าใจอะไรเลย
พอมองดูสถานการณ์ของไป๋ซูซู เรื่องนี้แน่นอนว่าไม่กล้าให้ครอบครัวรู้ ไม่งั้นเธอคงไม่โทรหาเขาแล้ว
หลายชั่วโมงผ่านไป...
'อุแว้ๆๆๆ'
ไม่นานก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของทารกดังมาจากห้องคลอด
เหยี่ยฟานได้ยินก็รู้ว่าคลอดแล้ว ลูกของเขาคลอดออกมาแล้ว
เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม ดวงตาไม่อาจซ่อนความดีใจล้นปรี่
ความรู้สึกของการเป็นพ่อครั้งแรก ช่างแปลกประหลาด!
ทั้งตื่นเต้น ทั้งคาดหวัง ทั้งดีใจ และยังมีความรู้สึกงุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร
ประตูห้องคลอดเปิดออก เห็นไป๋ซูซูถูกเข็นออกมา ข้างๆ เธอมีทารกน้อยสี่คน ตัวเล็กๆ ทั้งสี่ ดูย่นๆ น่าเอ็นดูจนหัวใจแทบละลาย
"นี่..." เหยี่ยฟานมองดูเจ้าตัวน้อยทั้งสี่ด้วยความงุนงง
"ยินดีด้วยค่ะ คลอดแฝดสี่ เป็นผู้หญิงทั้งหมด เด็กๆ แข็งแรงดีทุกคน" หมอทำคลอดพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในดวงตามีแววตื่นเต้น
นี่เป็นครั้งแรกของโรงพยาบาลที่มีการคลอดแฝดสี่ และเป็นลูกสาวทั้งหมดด้วย
สำหรับโรงพยาบาล นี่เป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง
แถมดูคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวคู่นี้สิ ช่างน่ามองจริงๆ ผู้ชายหล่อ ผู้หญิงสวยมาก
โดยเฉพาะผู้หญิงคนนี้ สวยจริงๆ สวยที่สุด
แต่ดูท่าทางแล้ว ดูเหมือนยังเรียนอยู่เลย
นี่ก็เก่งมากแล้ว คลอดลูกสาวทีเดียวสี่คน
น่าอิจฉาจริงๆ
"ขอบคุณคุณหมอครับ" เหยี่ยฟานได้สติ รีบกล่าวขอบคุณหมอทันที
โอ้โห!
ทีเดียวสี่คนเลยนะ
แถมยังเป็นแฝดสี่ด้วย คราวนี้พ่อแม่รู้เข้าต้องดีใจแย่เลย!
สาวเย็นชาไป๋ซูซู เก่งจริงๆ
มองดูใบหน้าเย็นชาของไป๋ซูซูที่ซีดขาว เหยี่ยฟานรู้สึกเจ็บปวดใจ
เขาว่ากันว่าผู้หญิงคลอดลูกเหมือนเดินไปเยือนประตูผี อันตรายมาก แถมความเจ็บปวดตอนคลอดก็เหมือนกระดูกซี่โครงแตกพร้อมกันแปดซี่
"เป็นยังไงบ้าง มีที่ไหนไม่สบายไหม อยากกินอะไรบอกฉัน ฉันจะไปซื้อให้" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูด้วยความเป็นห่วง ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
ไม่ว่าจะอย่างไร ไป๋ซูซูก็คลอดลูกให้เขาแล้ว เขาต้องรับผิดชอบ
"ไม่มีอะไร แค่เหนื่อยและอ่อนแรงนิดหน่อย" เสียงเย็นชาของไป๋ซูซูแฝงความอ่อนแรง
เมื่อเห็นดวงตาที่เป็นห่วงของเหยี่ยฟาน ในใจก็มีความรู้สึกแปลกไป
ก้นบึ้งของหัวใจไป๋ซูซูรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
"งั้นก็ดีแล้ว" เหยี่ยฟานถอนหายใจโล่งอก ไม่ได้สนใจความเย็นชาของไป๋ซูซู ก็นะ เธอเป็นสาวเย็นชาระดับสูง ครอบครัวและพื้นเพก็เป็นระดับหนึ่ง ที่ไม่สนใจเขาก็เป็นเรื่องธรรมดา
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องมาเซ็นชื่อเรื่องคลอดลูก พวกเขาทั้งสองคงไม่มีโอกาสได้พบกันในชาตินี้
"เอาละ คู่หนุ่มสาวไปคุยกันต่อที่ห้องพักคนไข้นะคะ" พยาบาลพูดพลางยิ้ม เข็นไป๋ซูซูไปที่ห้องพักคนไข้
เหยี่ยฟานรีบเดินตามข้างๆ มองดูทารกน้อยที่หลับตาอยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
นี่เป็นลูกของเขานะ ความรู้สึกที่ได้เป็นพ่อนี่ช่างวิเศษจริงๆ
มาถึงห้องพักคนไข้ จัดการทุกอย่างเรียบร้อย พยาบาลก็จากไป
ในห้องนี้ยังมีสตรีอีกคนที่เพิ่งคลอดลูก สามีของเธอก็อยู่ข้างๆ คอยดูแล
เมื่อเห็นเหยี่ยฟานกับไป๋ซูซู ในดวงตามีแววตกตะลึงชั่วครู่ ก่อนจะยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร
ไป๋ซูซูมองดูทารกน้อยทั้งสี่ในอ้อมแขน ดวงตาอ่อนโยนขึ้นมา
"ขอบคุณนะ เหยี่ยฟาน เด็กพวกนี้ฉันเป็นคนคลอด ดังนั้นฉันจะไม่บังคับให้นายต้องรับผิดชอบหรอก" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานพลางพูดช้าๆ
ใช่แล้ว ตัวเองเลือกที่จะคลอด เธอจะไม่บังคับเหยี่ยฟาน
อีกอย่าง ด้วยความสามารถของเธอ การเลี้ยงดูเด็กทั้งสี่คนก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร
เธอไม่เคยคิดจะให้เหยี่ยฟานรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น
"เธอพูดอะไรแบบนั้น พ่อของเด็กคือฉัน ฉันต้องรับผิดชอบสิ แล้วอีกอย่าง เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกฉัน ที่เธอต้องแบกรับทุกอย่างคนเดียว ฉันรู้สึกเจ็บปวดใจมาก" เหยี่ยฟานนั่งข้างไป๋ซูซู ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด


## บทที่ 3 ว่าง่าย ฉันจะป้อนเธอเอง

เขารู้สึกไม่สบายใจที่ทำไมไป๋ซูซูถึงไม่บอกเขา
ในเมื่อเขาเป็นพ่อของเด็กนะ
รอจนกระทั่งคลอดแล้วต้องเซ็นชื่อ เขาถึงได้รู้เรื่องนี้ ถ้าไม่จำเป็นต้องเซ็นชื่อ เขาก็คงไม่มีวันรู้ว่าไป๋ซูซูคลอดลูกให้เขาใช่ไหม
อีกอย่าง การตั้งครรภ์ คลอดลูก และเลี้ยงลูก มันลำบากมาก ต้องทนฟังคำนินทามากมายแค่ไหน
เด็กคนนี้ ทำไมถึงโง่และดื้อขนาดนี้!
"จริงๆ ตอนที่ฉันรู้ตัว ก็ท้องได้สองเดือนแล้ว หลังจากนั้นได้ยินว่าการทำแท้งอันตรายมาก อาจจะทำให้ตั้งครรภ์ไม่ได้อีก ฉันเลยตัดสินใจที่จะคลอด ฉันก็ไม่รู้ว่าการคลอดลูกต้องเซ็นชื่อด้วย แต่ที่คุณมา ฉันรู้สึกขอบคุณ แต่ก็แค่นั้น คุณสามารถคบกับเซียหลูลี่ต่อไปได้ เรื่องระหว่างเรามันก็แค่ความผิดพลาดครั้งหนึ่ง ฉันเองก็มีส่วนรับผิดชอบ" ไป๋ซูซูเงยหน้าขึ้น ดวงตาเย็นชาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ใบหน้าซีดเซียวมีความงามที่ดูอ่อนแอ
ถึงแม้ว่าเหยี่ยฟานจะช่วยชีวิตเธอในคืนนั้น แต่เธอก็เสียความบริสุทธิ์ไปในคืนนั้นด้วย เรื่องนี้ก็ผ่านไปแล้ว เธอจะไม่พึ่งพาเหยี่ยฟาน
แน่นอนว่า อย่างไรเธอก็เลี้ยงลูกได้ ตระกูลใหญ่อย่างบ้านไป๋ล้วนอยู่ในการดูแลของคุณปู่ ตราบใดที่คุณปู่ปกป้องเธอ เรื่องนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไร
เมื่อถึงเวลานั้น ก็แค่หาข้ออ้างสักอย่าง!
ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็ได้ยินว่าเหยี่ยฟานกับเซียหลูลี่คบกันอยู่ เธอยิ่งไม่อยากมีความเกี่ยวข้องกับเหยี่ยฟานมากขึ้น
ตอนนี้ การคลอดลูกต้องเซ็นชื่อ นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงได้ตามเขามา
หลังจากเรื่องนี้ ระหว่างพวกเขาจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ อีก
"ผมเลิกกับเธอแล้ว คุณวางใจได้ ผมจะรับผิดชอบต่อคุณและลูก ตั้งแต่นี้ไป คุณคือภรรยาของผมเหยี่ยฟาน และเป็นแม่ของลูกผม ผมจะปกป้องดูแลพวกคุณไปตลอดชีวิต!" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูอย่างจริงจัง เด็กโง่คนนี้ แบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว
ต่อไป เขาจะต้องดูแลเธอให้ดีเป็นสองเท่า
อีกอย่าง การได้รับการปฏิบัติแบบนี้จากนางฟ้าประจำมหาวิทยาลัยอย่างไป๋ซูซู เขาเหยี่ยฟานรู้สึกว่า ชีวิตนี้คุ้มค่าแล้ว!
ตั้งแต่นี้ไป ไป๋ซูซูคือภรรยาของเขา และลูก พวกเขาคือครอบครัวเดียวกัน
ตอนนี้ เขาตัดสินใจแล้ว!
ชาตินี้ จะไม่เปลี่ยนใจอีกแล้ว
ไม่ว่าไป๋ซูซูจะยอมรับเขาหรือไม่ อย่างไรเขาก็ยอมรับแม่ลูกทั้งห้าคนแล้ว
ไป๋ซูซูได้ยินคำสัญญาที่ดูเหมือนคำปฏิญาณของเหยี่ยฟาน สีหน้าเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เธอยังไม่ทันจะพึ่งพาเขา แต่เขากลับมาพึ่งพาเธอเสียเอง?
หรือว่านี่คือความรับผิดชอบที่ผู้ชายควรมี?
เธอกลับไม่รู้สึกรังเกียจ!
"คุณไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้ เราไม่มีทางเป็นไปได้หรอก นี่เป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้น" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานด้วยสีหน้าปกติ
ใช่แล้ว ตระกูลใหญ่อย่างบ้านไป๋ จะยอมให้ธิดาแต่งงานกับคนจนได้อย่างไร
ไม่ว่าจะเป็นใครในครอบครัว แม้แต่คุณปู่ก็คงไม่ยอมรับ
เด็กสี่คนนี้ยังไงก็เป็นสายเลือดของบ้านไป๋ และคุณปู่ก็ชอบเด็กมาตลอด การให้เขายอมรับไม่ใช่เรื่องยาก แต่เหยี่ยฟาน? บ้านไป๋จะไม่มีวันยอมรับเขา
"ไม่ว่าจะอย่างไร ผมก็ตัดสินใจแล้ว ผมรู้ว่าตอนนี้ผมยังไม่คู่ควรกับคุณ แต่สักวันหนึ่ง ผมจะยืนเคียงข้างคุณให้ได้!" เหยี่ยฟานมองท่าทีของไป๋ซูซู หัวใจเย็นเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจปัญหาของตัวเอง ทำให้เขายิ่งมีกำลังใจมากขึ้น
"พูดเก่งใครก็พูดได้ สังคมมันเป็นเรื่องจริง ต้องดูที่ความสามารถ" ไป๋ซูซูยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของเหยี่ยฟาน
เหยี่ยฟานก็ไม่โต้เถียงอะไรกับไป๋ซูซูอีก
ตอนนี้พูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ทำให้เห็นด้วยการกระทำดีกว่า
"พักผ่อนเถอะ ผมจะไปซื้อของใช้ให้ลูก แล้วก็ซื้อของกินมาฝากคุณด้วย คุณอยากกินอะไร?" เหยี่ยฟานถามไป๋ซูซู
"โจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับหนึ่งที่ ของใช้เด็กฉันเตรียมไว้หมดแล้ว และพี่เลี้ยงที่ฉันจ้างไว้อีกไม่กี่วันก็จะมาดูแลฉัน" ไป๋ซูซูพูดพลางยื่นมือไปหยิบกระเป๋าสะพายใบใหญ่จากปลายเตียง
ที่แท้ก็เพราะผ้าห่มบังอยู่ เลยมองไม่เห็นเมื่อกี้นี้
"งั้นก็ได้ อีกไม่กี่วันนี้ฉันกับแม่จะมาดูแลเธอเอง" เหยี่ยฟานได้ยินคำพูดของไป๋ซูซูก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ไม่คิดว่าไป๋ซูซูคนนี้จะคิดรอบคอบขนาดนี้ จ้างพี่เลี้ยงเด็กไว้แล้ว นี่คงจริงๆ ที่ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลยสินะ
ไม่รู้ทำไม ในใจถึงรู้สึกขมขื่นขึ้นมา
มองดูทารกที่กำลังหลับสบาย ในใจก็รู้สึกมั่นคงขึ้นมาบ้าง
เหยี่ยฟานเปิดกระเป๋า ก็เห็นเสื้อผ้าเด็ก นมสด นมผง ผ้าอ้อม และอื่นๆ อีกมากมาย ของเยอะจริงๆ
"คุณป้าจะมาด้วยเหรอ?" ไป๋ซูซูพอได้ยินก็มีสีหน้าตกใจ แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?
"ไม่ต้องกังวล ผมจะอธิบายให้แม่เข้าใจเอง จะไม่ทำให้เธอลำบากใจหรอก" เหยี่ยฟานถอนหายใจพลางพูด
"งั้นก็ได้" ไป๋ซูซูจำใจพยักหน้า
"อ้อใช่ บัตรนี้มีเงินอยู่บ้าง เธอเอาไปใช้ก่อนนะ เรื่องค่ารักษาพยาบาลเมื่อกี้ ขอบคุณมาก" พูดพลางไป๋ซูซูก็หยิบบัตรดำใบหนึ่งออกมา เธอรู้ว่าเหยี่ยฟานไม่ค่อยมีเงิน เพราะครอบครัวเขาฐานะทั่วไป และเหยี่ยฟานยังต้องทำงานพิเศษ ทำงานช่วงปิดเทอมด้วย
เมื่อกี้จ่ายค่ารักษาพยาบาลไปคงใช้เงินไปไม่น้อย
ถึงแม้ตัวเองจะคลอดธรรมชาติ ไม่ต้องเสียเงินมาก แต่นี่เป็นการคลอดลูกแฝดสี่ สำหรับเหยี่ยฟานก็เป็นค่าใช้จ่ายที่ไม่น้อยเลยทีเดียว
"ไม่ต้องหรอก เก็บไว้เองเถอะ ผมมีเงินอยู่แล้ว" เหยี่ยฟานชะงัก ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
ไป๋ซูซูเป็นเด็กผู้หญิงที่ดีจริงๆ
การที่ตนถูกเซียหลูลี่ทิ้งไป บางทีอาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้
ถ้าไม่เป็นอย่างนั้น ตนจะได้ภรรยาที่ดีและลูกที่ดีแบบนี้ได้ยังไง
ไป๋ซูซูดีกว่าเซียหลูลี่เป็นร้อยเท่า ตอนนั้นทำไมตนถึงได้ตาบอดไปชอบผู้หญิงแบบนั้นนะ
ใช่เลย ตาบอดชัดๆ!
ผู้หญิงที่ใจดีขนาดนี้ ตนจะต้องไม่ทำให้เธอผิดหวัง!
"ก็ได้ ถ้าเธอต้องการใช้เมื่อไหร่ก็บอกฉันก็แล้วกัน" ไป๋ซูซูพูดพลางเก็บบัตรกลับไป
ผู้ชายน่ะ ต้องรักษาหน้า เธอเข้าใจ!
"ผมไปซื้อโจ๊กไข่เยี่ยวม้าหมูสับให้นะ เธอรอแป๊บนึง เดี๋ยวผมกลับมา" เหยี่ยฟานพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป
เขาคิดว่าการที่ไป๋ซูซูไม่มีคนดูแลคงไม่ได้ ถ้าตนไป ก็จะไม่มีใครอยู่จริงๆ แบบนี้ไม่ได้
ดีที่ตนฉลาดพอ เรียกแม่มาด้วย
เหยี่ยฟานซื้อโจ๊กมา ยังซื้อของอื่นด้วย ทั้งน้ำตาลทรายแดง ไข่ไก่ ได้ยินว่าพวกนี้ล้วนเป็นของที่ต้องกินหลังคลอด
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เหยี่ยฟานก็รีบกลับมา
เพราะไป๋ซูซูอยู่คนเดียวกับทารกสี่คนในโรงพยาบาล เขาก็ยังเป็นห่วงอยู่ จึงรีบกลับมาดูแล
"ให้ผมป้อนเธอกินไหม เธอไม่ควรขยับตัวนะ" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูพลางพูด
"ฉันไม่เป็นไรหรอก กินเองได้" ไป๋ซูซูรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
เธอไม่เคยสนิทสนมกับผู้ชายมาก่อน แน่นอนว่าคืนนั้นเป็นเรื่องบังเอิญ ตัวเองก็เพราะอารมณ์เลยดื่มเหล้าไปนิดหน่อย แล้วก็เจอเรื่องแบบนั้นเข้า ก็เลย...
ยกเว้นเหยี่ยฟาน เธอไม่เคยสนิทสนมกับผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลย
"เชื่อฟังหน่อย ให้ผมป้อนนะ" เหยี่ยฟานไม่ฟังไป๋ซูซู ตักโจ๊กหนึ่งช้อนแล้วค่อยๆ เป่า ท่าทางระมัดระวังนั้นทำให้ไป๋ซูซูรู้สึกอึดอัดและไม่รู้จะทำตัวอย่างไร


## บทที่ 4 เหยี่ยฟาน เจ้าได้กลายเป็นที่เสื่อมเสียไปทั่วแล้ว

ไป๋ซูซูได้แต่ยอมจำนนดื่มข้าวต้มที่เหยี่ยฟานป้อนให้ ในใจรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
ในตอนนั้น เหยี่ยฟานหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า เห็นว่าเป็นสายจากแม่ของเขา
"เธอดื่มเองก่อนนะ ฉันต้องไปรับสายโทรศัพท์แม่" พูดจบ เหยี่ยฟานก็ถือโทรศัพท์เดินออกไป
มองดูเงาร่างของเหยี่ยฟานที่เดินจากไป ดวงตาของไป๋ซูซูฉายแววซับซ้อน ถ้าแม่ของเหยี่ยฟานมาจริงๆ จะทำอย่างไรดี
สภาพของตัวเองแบบนี้ คงจะน่าอึดอัดใจมากเลยสินะ
ช่างเถอะ ช่างเถอะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปแล้วกัน
ตอนนี้ คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
"ฮัลโหล แม่ครับ แม่มาถึงแล้วเหรอครับ?" เหยี่ยฟานรับสายถาม
เขาคิดว่า เวลานี้ น่าจะใกล้ถึงแล้ว
"ไม่ใช่จ้ะ แม่ติดรถติดอยู่ คงต้องค่ำๆ ถึงจะไปถึง ลูกไปทำอะไรที่โรงพยาบาลกันแน่?" แม่เย่กังวลจนเหงื่อซึมที่หน้าผาก พอได้ยินว่าอยู่โรงพยาบาลให้ไปหา ก็รู้สึกเป็นห่วงมาก
แต่ได้ยินเสียงลูกชายปกติดี ไม่มีอะไรผิดแปลก แต่ในโทรศัพท์ยังได้ยินเสียงเด็กทารกร้องไห้ด้วย ก็รู้สึกงุนงงไปหมด
หรือว่า ลูกชายของตัวเองไปทำอะไรที่ไม่ดีกับผู้หญิงเข้า แล้วมารอทำแท้งที่โรงพยาบาล!
คิดถึงตรงนี้ ใจของแม่เย่ยิ่งกระวนกระวายมากขึ้น
รถติดแบบนี้ช่างไม่ถูกจังหวะเอาเสียเลย
แต่ตอนมา ก็เอาเงินที่บ้านมาหมดแล้ว บัตรเอทีเอ็มอะไรก็พกมาหมด ขอแค่ไอ้หนูคนนี้อย่าได้ก่อเรื่องอะไรใหญ่โตก็แล้วกัน
"ช้าก็ไม่เป็นไรครับ แม่ระวังตัวด้วย เรื่องนี้รอแม่มาถึงค่อยคุยกัน คุยทางโทรศัพท์คงอธิบายไม่ชัดเจน" เหยี่ยฟานพูด
"งั้นก็ได้จ้ะ แม่วางละ" พูดจบ แม่เย่ก็วางสาย รู้สึกว่าต้องมีเรื่องใหญ่รออยู่แน่ๆ ในใจรู้สึกกระวนกระวายไม่หาย
เหยี่ยฟานกลับเข้ามาในห้องผู้ป่วย เห็นสีหน้าของไป๋ซูซูที่ดูเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด ก็รู้สึกขำ
"แม่บอกว่ารถติดน่ะ คงมาถึงช้าหน่อย" เหยี่ยฟานห่มผ้าให้ไป๋ซูซู พูดขึ้นอย่างช้าๆ
เขาเห็นได้ชัดว่า เมื่อเขาพูดประโยคนี้จบ ไป๋ซูซูถอนหายใจโล่งอก แม่ของเขาไม่น่ากลัวนะ
หรือว่า เป็นเพราะกังวลที่จะต้องเจอแม่สามีในอนาคต?
ไม่นึกเลยว่า สาวเย็นชาราชินีแห่งมหาวิทยาลัยก็มีช่วงเวลาที่ตื่นเต้นกับการเจอแม่สามีเหมือนกันนะ
แต่ไม่รู้ว่าจะมาถึงดึกแค่ไหน
คิดแล้ว เหยี่ยฟานก็โทรหาเพื่อนสนิทที่เป็นรูมเมท ให้ช่วยเอาผ้าห่มมาที่โรงพยาบาล แล้วก็ซื้อผ้าขนหนูกับอ่างล้างหน้าและของใช้ในห้องน้ำมาด้วย
ไม่นาน เจ้าเสี่ยวเทียนก็มาถึง
เมื่อเขามาถึงห้องผู้ป่วยที่เหยี่ยฟานบอก ก็ยืนตะลึงอยู่ที่หน้าประตูทันที
เขาเห็นอะไร?
เขาเห็นราชินีเย็นชาไป๋ซูซูนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย และเหยี่ยฟานนั่งอยู่ข้างเตียงมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน และยังมีสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆ สี่ตัวที่ดูเหมือนมนุษย์อยู่ข้างเตียง นั่นคือเด็กทารกใช่ไหม
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ทำไมถึงมีลูกขึ้นมาทันที?
แถมยังเป็นลูกสี่คนอีก!
โอ้โห!
นี่มันสุดยอดจริงๆ!
"เสี่ยวเทียน เธอมาแล้ว" เหยี่ยฟานเห็นไป๋ซูซูส่งสายตามาที่ตน เขาจึงหันไปมองและเห็นเจ้าเสี่ยวเทียนยืนงงๆ อยู่ที่ประตู
ใช่แล้ว เพื่อนสนิทของเขาก็คือเจ้าเสี่ยวเทียน ซึ่งก็คือเพื่อนร่วมห้องของเขานั่นเอง
"ฉันอยากจะต่อยแกให้ตายจริงๆ แกลงมือตอนไหนกัน ทำไมนางในดวงใจของฉันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ในมือแก ดีนัก มิตรภาพพี่น้องหลายปี แกทำกับฉันแบบนี้!" เจ้าเสี่ยวเทียนกัดฟันพูดพลางจ้องมองเหยี่ยฟาน
โอ้โห!
ช่างเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ!
เขาไม่กล้าเชื่อเลยว่านี่เป็นเรื่องจริง?
ภาพตรงหน้าทำให้เขาช็อกไม่น้อยเลย
"เสี่ยวเทียน ใจเย็นๆ ก่อน ฉันจะอธิบายให้ฟังทีละเรื่อง" เหยี่ยฟานปลอบเจ้าเสี่ยวเทียนพลางรู้สึกอยากร้องไห้ในใจ
เขารู้ว่าเจ้าเสี่ยวเทียนก็ชอบนางงามประจำมหาวิทยาลัยคนนี้ ตอนที่ไป๋ซูซูลาพักการเรียน ไอ้หมอนี่ยังกอดเขาร้องไห้โฮอยู่เลย
ตอนนี้เจอสถานการณ์แบบนี้ การที่เขารับไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ แม้แต่ตัวเขาเองตอนที่รู้เรื่องครั้งแรกก็ยังช็อกและไม่อยากเชื่อเหมือนกัน
หลังจากรับของจากอีกฝ่าย เขาก็วางทั้งหมดไว้บนเตียงว่างอีกเตียงหนึ่ง แล้วดึงเจ้าเสี่ยวเทียนให้นั่งลงบนเตียงว่าง
"วันนี้นายต้องให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลกับฉัน" เจ้าเสี่ยวเทียนมองใบหน้าซีดเซียวของหญิงสาวในดวงใจ แทบจะร้องไห้ออกมา
น่าเสียดายที่เขาช้าไป นางงามในอุดมคติถูกเพื่อนรักทำให้กลายเป็นภรรยาคนอื่นไปแล้ว!
ดูสิ นี่มันเรื่องที่คนทำกันได้ลงคอหรือไง!
"จริงๆ แล้ว มันเกิดขึ้นในคืนนั้น..." เหยี่ยฟานค่อยๆ อธิบายให้เจ้าเสี่ยวเทียนฟังเบาๆ ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
เจ้าเสี่ยวเทียนมองเหยี่ยฟาน ยังคงอยากจะบีบคอเขาให้ตาย
ไอ้คนนี้ ทำให้นางในดวงใจของเขาต้องทนทุกข์มากมาย ช่างเป็นสัตว์ร้ายจริงๆ
"นางในดวงใจ เอ่อ ไม่ใช่ พี่สะใภ้ ไม่ถูก รุ่นพี่ไป๋ ถ้าไอ้สัตว์ร้ายนี่ไม่ดีกับคุณ บอกผมได้เลย ผมจะจัดการมันให้ ผมอยู่ข้างคุณตลอด" เจ้าเสี่ยวเทียนมองไป๋ซูซูด้วยความเป็นห่วงอย่างมาก
นางงามประจำมหาวิทยาลัยที่แสนดี กลายเป็นภรรยาคนอื่นไปแล้ว คิดยังไงก็รู้สึกเจ็บใจ
"นายยังจะเป็นเพื่อนฉันอีกเหรอ" เหยี่ยฟานกลอกตา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
ส่วนไป๋ซูซูมองเจ้าเสี่ยวเทียน เพียงแค่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
"เป็นเพื่อนแล้วไง ดูสิ สิ่งที่นายทำ เพื่อนยังรู้สึกอายแทนเลย อ้อ นายกับเซียหลูลี่เลิกกันแล้วใช่ไหม ข่าวแพร่ไปทั่วมหาวิทยาลัยแล้ว" เจ้าเสี่ยวเทียนพูดอย่างสะใจ แต่แล้วก็นึกได้ว่าตัวเองพูดผิดไป แอบมองไป๋ซูซู เห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงท่าทีอะไรผิดปกติ จึงถอนหายใจโล่งอก
ดีแล้ว ที่ไม่ได้ทำให้นางในดวงใจไม่พอใจ
"พูดต่อไปเถอะ ไม่เป็นไร พี่สะใภ้ใจกว้าง ไม่ถือสาหรอก" เหยี่ยฟานสังเกตเห็นสายตาของเจ้าเสี่ยวเทียน มองไปที่ไป๋ซูซูแล้วรีบพูดด้วยรอยยิ้ม
จริงไหมล่ะ?
พวกเขาไม่มีความรู้สึกอะไรต่อกันเลย
แน่นอนว่า นั่นเป็นเพราะไป๋ซูซูไม่มีความรู้สึกอะไรกับเขา ความสัมพันธ์ของพวกเขาแค่เป็นความเข้าใจผิดเท่านั้น
เป็นความเข้าใจผิดที่ทำให้พวกเขาทั้งสองได้พบกัน
แต่เหยี่ยฟานกลับรู้สึกขอบคุณความเข้าใจผิดครั้งนี้
ไป๋ซูซูได้ยินคำพูดนั้น ร่างบางสั่นเทา ไม่สนใจชายหนุ่มหน้าหนาคนนี้
"เรื่องของพวกนายกระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยแล้ว ตอนที่นายทะเลาะกับเซียหลูลี่ มีคนเห็นและถ่ายคลิปไว้ด้วย ตอนนี้กระจายไปทั่วเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัย มีทั้งเรื่องนักเรียนเกรดเอกับสาวเห่อเงิน แล้วก็เรื่องหนุ่มจนโดนสาวเห่อเงินทิ้ง แต่พี่ได้ดูคลิปที่นายด่าเซียหลูลี่แล้ว สมชายชาตรีมาก ฉันบอกแล้วไงว่าเซียหลูลี่ไม่ใช่คนดี ตอนนี้นายรู้แล้วใช่ไหม!" เจ้าเสี่ยวเทียนทำท่าทาง 'นายควรฟังฉันตั้งนานแล้ว' มองเหยี่ยฟาน
พูดถึงเซียหลูลี่ ตอนนี้เธอจบเห่แล้วจริงๆ
ในมหาวิทยาลัย ตอนนี้ชื่อเสียงของเธอเสียหายไปทั่ว


## บทที่ 5 ชื่อของลูกสาว: ปิงชิง อวี่เจี๋ย!

เหยี่ยฟานรู้สึกว่าเขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว
ยังไงตอนนี้เขาก็มีภรรยาแล้ว มีลูกแล้ว จะกลัวอะไรอีก
เขารู้สึกว่าหลังจากเลิกกับแฟนเก่า ชีวิตเขากลายเป็นผู้ชนะในชีวิตเลยทีเดียว
ไม่เพียงแต่ได้เป็นพ่อคน ยังมีลูกสาวน่ารักตั้งสี่คน มันช่างมีความสุขจริงๆ
ฮิๆ อย่างที่เขาว่า ลูกสาวคือคนรักตัวน้อยของพ่อ นี่เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
ดูสิ เหยี่ยฟานชอบพวกเธอมากจนบอกไม่ถูก
"ว้า..."
ในตอนนี้ เด็กๆ จู่ๆ ก็รู้สึกหิว ปากน้อยๆ เบะออกมาแล้วร้องไห้จ้าขึ้นมา
ร้องไห้ตามกันไปทีละคน
ทารกทั้งสี่คนร้องไห้เสียงดังลั่น เสียงร้องนั้นช่างสนั่นหวั่นไหวเสียจริง
ทั้งสามคนตกใจจนต้องมองหน้ากันไปมา
"คงจะหิวแล้วล่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่มีน้ำนม ต้องชงนมผงให้ ในกระเป๋านั่นมีนมผงกับขวดนม เหยี่ยฟาน ไปชงให้หน่อย จำไว้ว่าต้องใช้น้ำอุ่น แล้วก็นมผงแค่สองช้อนก็พอ อย่าชงเยอะเกินไป" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานพลางกำชับ
เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นสิ่งที่เธอได้ดูวิดีโอสอนเลี้ยงเด็กมามากมาย รวมถึงอ่านจากหนังสือด้วย ก่อนคลอดเธอได้เรียนรู้มามากมาย และเข้าใจหลายอย่าง ก็นั่นแหละ เป็นคุณแม่มือใหม่ ต้องเรียนรู้ให้มาก เพื่อป้องกันไม่ให้ไม่รู้จะทำอย่างไรตอนถึงเวลา
"ได้ เสี่ยวเทียน มาช่วยฉันหน่อย" พูดจบทั้งสองคนก็ถือขวดนมและนมผงเดินออกไป
ไป๋ซูซูมองทารกน้อยข้างกาย ค่อยๆ ตบเบาๆ ปลอบด้วยคำพูดว่า 'ไม่ร้องนะ ลูกไม่ร้องนะ เดี๋ยวก็ได้กินนมแล้ว'
เมื่อเหยี่ยฟานและเจ้าเสี่ยวเทียนกลับเข้ามา ก็เห็นภาพตรงหน้านี้ นางงามเย็นชาคนนี้กลับมีช่วงเวลาที่อ่อนโยนเช่นนี้ด้วย ทั่วร่างราวกับเปล่งประกายความเป็นแม่ออกมา
ชั่วขณะนั้น ทำให้ใครก็ไม่อาจละสายตาไปได้
เหยี่ยฟานเดินมาข้างไป๋ซูซู วางขวดนมลง แล้วอุ้มทารกคนหนึ่งขึ้นมา
"ระวังร้อน ลองดูอุณหภูมิหรือยัง" ไป๋ซูซูถาม
ต้องรู้ว่าทารกแรกเกิดนั้นบอบบางมาก ถูกน้ำร้อนลวกได้ง่าย
"ลองแล้ว ผมใช้น้ำเย็นแช่ด้วย" พูดพลางเหยี่ยฟานก็บีบนมลงบนหลังมือตัวเอง อุณหภูมิพอดี จะไม่ลวกเด็ก
"งั้นก็ดี" ไป๋ซูซูก็วางใจ
สามคนป้อนนมเด็กสี่คน ถึงจะวุ่นวายไปหน่อย แต่ก็ป้อนจนเด็กน้อยอิ่มทุกคน
【ขอแสดงความยินดี เจ้าของระบบ ภารกิจป้อนนมสำเร็จ รางวัล 200,000 หยวน โอนเข้าบัญชีแล้ว โปรดตรวจสอบ!】
เหยี่ยฟานได้ยินเสียงระบบ ตาเป็นประกาย จริงๆ ด้วย ระบบพ่อนมนี่เจ๋งจริงๆ
แค่ดูแลเด็กให้ดี เลี้ยงลูกก็จะได้รับรางวัลมากมาย
ต่อไปนี้ เลี้ยงลูกไม่ต้องกังวลเรื่องเงินแล้ว
"เด็กๆ น่ารักจัง คิดชื่อให้พวกเขาหรือยัง นี่มันลูกแฝดสี่เชียวนะ!" เจ้าเสี่ยวเทียนอุ้มทารกคนหนึ่งพลางพูดอย่างดีใจ
ไม่นึกเลยว่าเพื่อนสนิทของเขา เมื่อวานยังเล่นเกมด้วยกันอยู่ พริบตาเดียวก็กลายเป็นพ่อลูกสี่ แถมยังได้นางงามประจำมหาวิทยาลัยเป็นภรรยา นี่มันจุดสูงสุดของชีวิตเลยนะ
ฮึ ตัวเองจะได้ไปถึงจุดนั้นเมื่อไหร่นะ
"ยังไม่ได้คิดชื่อเลย แต่ว่า เมื่อเหยี่ยฟานเป็นพ่อของเด็ก ก็ต้องใช้แซ่เหยี่ยตามเขา" ไป๋ซูซูคิดเรื่องนี้มานานแล้ว
ถ้าเด็กใช้แซ่ตามเธอ เมื่อโตขึ้นต้องถามแน่ว่าพ่ออยู่ไหน พ่อเป็นใคร ไปโรงเรียนก็จะถูกดูถูก นินทา ดังนั้นใช้แซ่ตามเหยี่ยฟานจะดีกว่า
อีกอย่าง เขาเป็นพ่อของเด็ก ก็ต้องให้ความรักความอบอุ่นแบบพ่อที่ควรมี นี่เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะส่งผลกระทบและสร้างความเสียหายต่อเด็กในหลายๆ ด้าน
เด็กเป็นลูกของพวกเขาทั้งสองคน ดังนั้นพวกเขาต้องรับผิดชอบด้วยกัน
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเหยี่ยฟาน เป็นเรื่องของพวกเขา จะไม่ให้เด็กเข้ามาเกี่ยวข้อง
แต่การตั้งชื่อนี้มันยากจริงๆ
ไป๋ซูซูหันไปมองเหยี่ยฟาน
"เอ่อ ชื่อของเด็กๆ ต้องคิดให้ดีๆ อีกที เพราะชื่อเป็นเรื่องสำคัญ ต้องใช้ไปตลอดชีวิต แล้วตอนนี้ผมก็ยังคิดชื่อไม่ออกเลย" เหยี่ยฟานยิ้มแหยๆ
ต้องรู้ว่านี่เป็นลูกแฝดสี่ จะตั้งชื่อยังไงดี?
ไม่เหมือนคนอื่นที่มีลูกแค่หนึ่งหรือสองคนที่ตั้งชื่อง่าย
ดังนั้น ขอแค่คิดชื่อให้เสร็จก่อนออกจากโรงพยาบาลก็พอ
"ได้ ถ้างั้นก็ลองคิดดูดีๆ สักหน่อย" ไป๋ซูซูเห็นด้วยกับคำพูดของเหยี่ยฟาน
ชื่อต้องคิดให้ดีจริงๆ
ไม่นาน เด็กน้อยทั้งสี่คนก็กินอิ่มแล้วหลับไปอย่างสบาย
"พวกคุณไปกินข้าวกันเถอะ ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว" ไป๋ซูซูพูดกับทั้งสองคน
ใช่แล้ว ตอนนี้เด็กๆ ก็หลับหมดแล้ว ไม่มีอะไรต้องทำแล้ว ถือโอกาสนี้รีบไปกินข้าวกันดีกว่า
"งั้นได้ เธออยากกินอะไร เดี๋ยวฉันซื้อมาให้" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูด้วยความเป็นห่วง
ดูสิ ไม่กี่วันมานี้ เธอดูซูบผอมลงไปมาก หน้าตาซีดเซียว ดูท่าต้องรีบหาบ้านสักหลัง เพื่อจะได้ดูแลบำรุงร่างกายไป๋ซูซูให้ดีๆ
ส่วนเรื่องเรียน จะไปเรียนทำไมอีก
ลาเรียนไปเลย ตอนนี้ลูกกับภรรยาสำคัญที่สุด
เรื่องเรียนอะไรพวกนั้น เป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น เขาก็ไม่อยากสนใจแล้ว
รอให้แม่ของเขามาช่วยดูแลสักสองสามวัน เขาก็จะไปจัดการเรื่องพวกนี้ เรื่องพวกนี้รอไม่ได้ ต้องทำให้เสร็จก่อนออกจากโรงพยาบาล
"อะไรก็ได้ คุณซื้อมาตามสะดวกก็พอ ขอบคุณนะ" ไป๋ซูซูพูดเรียบๆ เธอไม่ค่อยมีความอยากอาหาร
"งั้นก็ได้" เหยี่ยฟานได้ยินคำว่าขอบคุณแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
จากนั้นก็พาเจ้าเสี่ยวเทียนออกไปกินข้าว
"เพื่อน ทำไมเมื่อกี้ราชินีโรงเรียนถึงบอกขอบคุณนายล่ะ พวกคุณมีลูกด้วยกันแล้ว ยังเกรงใจกันขนาดนี้เลยเหรอ" ตอนนี้เจ้าเสี่ยวเทียนอดสงสัยไม่ได้
เมื่อกี้เขาก็อยากจะถามแล้ว
แต่รู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยดี ก็เลยไม่ได้พูดออกมา
"นายก็รู้เรื่องแล้ว นี่มันแค่อุบัติเหตุ แต่แน่นอน ฉันจะพยายามทำให้ไป๋ซูซูยอมรับฉันให้ได้" ดวงตาของเหยี่ยฟานเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
เขาต้องทำได้แน่นอน
ผู้หญิงของเขา จะเป็นของเหยี่ยฟานเขาคนเดียวเท่านั้น
"เพื่อน ฉันสนับสนุนนาย จีบไป๋ซูซูให้ได้ ให้เธอเต็มใจมาเป็นพี่สะใภ้ของฉัน" เจ้าเสี่ยวเทียนตบไหล่เหยี่ยฟานให้กำลังใจ
เพื่อนของเขา ต้องทำได้แน่นอน
พูดยังไงดี เพื่อนของเขาทั้งหน้าตาก็ดี ส่วนสูงก็ดี แค่ฐานะครอบครัวด้อยไปหน่อย แต่อันนี้เปลี่ยนแปลงได้ จีบราชินีโรงเรียนให้ติดก็ยังมีโอกาส
"วางใจเถอะ ฉันจะพยายาม" เหยี่ยฟานยิ้ม
ไม่ว่าจะเพื่อตัวเอง หรือเพื่อลูก เขาก็จะพยายาม
ในอนาคต เขาอยากใช้ชีวิตที่ดีด้วยกันกับไป๋ซูซู และลูกสาวที่น่ารักของเขา
ชื่อ มีแล้ว ปิงชิงหยู้เจี๋ย
ลูกสาวทั้งสี่คน เรียงตามลำดับใหญ่เล็ก จะชื่อว่า เย่ปิง เย่ชิง เย่หยู้ เย่เจี๋ย!
ชื่อมันช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ!


## บทที่ 6 แม่ครับ คุณต้องใจเย็นๆ นะ!

หลังจากทานข้าวเสร็จ เจ้าเสี่ยวเทียนก็ไปโรงเรียน ส่วนเหยี่ยฟานซื้อของกินเล็กน้อยแล้วกลับไปที่โรงพยาบาล
ตอนที่กลับถึงโรงพยาบาล เด็กทารกทั้งสี่คนหลับสนิทแล้ว และไป๋ซูซูก็หลับด้วยเช่นกัน ใบหน้างดงามของเธอดูสงบนิ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้ายามหลับของไป๋ซูซู เธอดูเหมือนเจ้าหญิงนิทรา
"อืม~ กลับมาแล้วเหรอ" ไป๋ซูซูลืมตาขึ้นมาเห็นเหยี่ยฟานนั่งอยู่ข้างเตียง มองเธออยู่ด้วยสายตาอ่อนโยน จนเธอรู้สึกเคลิ้ม
"อืม กินเร็ว ฉันซื้อของมาให้ มีซุปขาหมูด้วย ได้ยินว่าช่วยกระตุ้นน้ำนมได้" เหยี่ยฟานพูดอย่างเขินๆ
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยมีอะไรกันครั้งหนึ่ง แต่นั่นก็เป็นแค่อุบัติเหตุ
เมื่อต้องพูดเรื่องแบบนี้ ก็อดรู้สึกเขินๆ ไม่ได้
"อืมๆ ขอบคุณนะ" ใบหน้าของไป๋ซูซูแดงเรื่อ แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เด็กๆ ควรกินนมแม่จะดีที่สุด จะได้มีสุขภาพแข็งแรงและภูมิต้านทานดี
"ไม่เป็นไร กินเถอะ" เหยี่ยฟานเปิดกล่องอาหารวางบนตู้ข้างเตียง แล้วช่วยพยุงไป๋ซูซูให้ลุกขึ้นนั่ง พิงหัวเตียง เอาหมอนรองหลังให้เธอ จะได้สบายขึ้น
ไป๋ซูซูมองชายหนุ่มหน้าตาดีตรงหน้า ในดวงตามีความรู้สึกซับซ้อน
ความสัมพันธ์ของพวกเขาดูเหมือนจะสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ
แน่นอนว่าเด็กคนนี้เหมือนเป็นชนวนที่เชื่อมโยงชะตากรรมของพวกเขาเข้าด้วยกัน
แต่เขาดูเหมือนจะแตกต่างจากที่เธอเคยได้ยินมาก่อน
ไม่คิดว่าเขาจะใส่ใจรายละเอียดขนาดนี้
"อืม" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานลึกๆ ครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้ากินข้าว
เหยี่ยฟานมองเด็กทั้งสี่ในเปลเด็ก แต่ละคนน่ารักมาก ใบหน้าเล็กๆ มือน้อยๆ ตัวเล็กๆ นุ่มนิ่มน่าเอ็นดู
จนถึงตอนนี้ เขายังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย
แต่เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองมีความสุขมาก
"นาย คนนั้นโทรมาอีกแล้ว" ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเหยี่ยฟานก็ดังขึ้น
ไป๋ซูซูหยุดกิน มองไปที่เหยี่ยฟานข้างๆ ใบหน้าเริ่มตึงเครียดขึ้นมา
เป็นแม่ของเหยี่ยฟานมาแล้วใช่ไหม?
เวลานี้ น่าจะใช่แล้ว
รู้สึกเครียดและไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ส่วนที่ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ไป๋ซูซูเองก็ไม่เข้าใจ
"แม่ฉันเอง คงมาถึงแล้ว" เหยี่ยฟานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หันไปพูดกับไป๋ซูซูที่ตัวแข็งทื่อ
"งั้นรับสายเร็ว" ไป๋ซูซูพูด
สิ่งที่ต้องมาก็ต้องมา หลีกเลี่ยงไม่ได้
เหยี่ยฟานรับสาย ได้ยินแม่บอกว่ามาถึงหน้าโรงพยาบาลแล้ว เขามองไป๋ซูซูแวบหนึ่งแล้วเดินออกจากห้อง
ไป๋ซูซูมองแผ่นหลังของเหยี่ยฟาน จมอยู่ในภวังค์ความคิด...
เธอไม่รู้ว่าควรจะเผชิญหน้ากับแม่ของเหยี่ยฟานอย่างไร
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่เจอก็เป็นไปไม่ได้ ได้แต่ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป
ฝ่ายเหยี่ยฟานพอออกมา มาถึงหน้าโรงพยาบาล ก็เห็นแม่ยืนเดินไปมาอยู่หน้าโรงพยาบาล ดูกระวนกระวายใจ
"แม่" เหยี่ยฟานเรียกแม่เสียงดัง รีบเดินเข้าไปหา
"ลูก บอกแม่มา ลูกไปทำอะไรเด็กสาวเขาหรือเปล่า เขาท้องกับลูกใช่ไหม เราต้องไม่รังแกเด็กสาวนะ ต้องไม่ทำร้ายน้ำใจเขา แม่สอนลูกมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าห้ามรังแกผู้หญิง ถ้าทำผิดไปแล้วก็ต้องรับผิดชอบ!" แม่ของเหยี่ยฟานพอเห็นลูกชายก็รีบพูดอย่างร้อนใจ
เด็กคนนี้ทำให้เธอเป็นห่วงจริงๆ
เธอตกใจแทบตายเลย
ตอนอยู่บนรถ เธอคิดถึงเรื่องร้ายๆ มากมาย
ถ้าลูกชายเธอทำผิดต่อเด็กสาวคนนั้นจริงๆ ถ้าอีกฝ่ายต้องการค่าเสียหาย ก็ต้องจ่ายแน่นอน
ลูกใครก็เป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ทั้งนั้น
ดังนั้นเธอจึงเข้าใจความรู้สึกของคนเป็นแม่
"แม่ แม่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่ก็คงพอๆ กันนั่นแหละ ในเมื่อแม่มาถึงแล้ว เราเข้าไปกันเถอะ แม่จะได้เข้าใจทันทีที่เห็น" เหยี่ยฟานไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
แค่ไม่กี่ประโยคก็อธิบายไม่ชัดเจนแล้ว
อีกอย่าง แม่ของเขาก็เป็นผู้ผ่านโลกมามาก บางที พอเห็นก็อาจจะเข้าใจเอง
บางที อาจไม่จำเป็นต้องให้เขาอธิบายด้วยซ้ำ
อย่างไรก็ตาม นี่คือสิ่งที่เหยี่ยฟานคิด
"ไอ้ลูกชายบ้า ทำให้แม่ต้องเป็นห่วงจนแทบบ้า ไปกันเถอะ ไปดูสาวที่ลูกไปทำเขาเสียหาย" แม่เย่ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง
ช่วยไม่ได้ มีลูกชายคนเดียว ก็ต้องช่วยจัดการเรื่องนี้ให้เขา
อีกอย่าง ลูกชายก็เป็นแก้วตาดวงใจของเธอนี่นา
มีเรื่องอะไร แม่ก็ต้องรับผิดชอบแทนลูกอยู่แล้ว
"แม่ครับ พวกเราจะเข้าไปแล้วนะ พยายามพูดเสียงเบาๆ หน่อย อย่าไปรบกวนคนอื่น" เหยี่ยฟานกำชับอีกครั้ง
"รู้แล้ว วางใจได้" แม่เย่พยักหน้า
เธอคิดว่า ที่ลูกชายพูดแบบนี้ คงกลัวจะทำให้สาวคนนั้นตกใจ เธอจึงตกลงอย่างง่ายดาย
แค่พูดเสียงเบาๆ เท่านั้นเอง
มันจะยากอะไร
"อีกอย่างนะแม่ เดี๋ยวอย่าตื่นเต้นนะ ต้องใจเย็นๆ!" เหยี่ยฟานจูงมือแม่เดินเข้าไปข้างใน พลางกำชับอีกครั้ง
เขากลัวว่าเดี๋ยวแม่จะทนรับความดีใจไม่ไหว
ก็นะ ตอนที่เขารู้เรื่องนี้ครั้งแรก ก็ตื่นเต้นมาก จนเกือบจะเป็นลมไปเลย
"รู้แล้ว แม่ของลูกน่ะ เรื่องอะไรแม่ไม่เคยเจอ แม่กินเกลือมามากกว่าข้าวที่ลูกกินซะอีก พอเถอะ วางใจได้ แม่ผ่านพายุลมแรงมามากพอแล้ว จะไม่ทำให้ลูกขายหน้าหรอก" แม่เย่กลอกตา
ไอ้ลูกคนนี้ มันเกินไปแล้วนะ
กล้าดีนักที่มาสอนแม่ให้ทำโน่นทำนี่
แม่เย่คิดว่า พ่อแม่ของฝ่ายหญิงก็คงรออยู่ รอให้เธอไปจัดการเรื่องนี้
"ได้ครับแม่ ผมไม่พูดแล้วก็ได้" เหยี่ยฟานรู้สึกน้อยใจ
แม่ของเขา ทำไมดุขนาดนี้นะ
เดี๋ยวถ้าแม่ดุไป๋ซูซูละก็ เขาต้องห้ามเอาไว้ให้ได้
"ไปกันเถอะ!"
ทั้งสองเดินมาตามระเบียงโรงพยาบาล แม่เย่เดินตามหลังลูกชาย เงียบไม่พูดอะไรเลย
เธอรู้ว่าในโรงพยาบาลต้องรักษาความเงียบ
ยิ่งตอนนี้เป็นเวลากลางคืนแล้ว คนไข้บางคนต้องพักผ่อน
"แม่ครับ ห้องนี้แหละ แม่ต้องใจเย็นๆ นะ!" เหยี่ยฟานยืนขวางหน้าแม่เย่ อดไม่ได้ที่จะเตือนอีกครั้ง
เขากังวลจริงๆ นะ
"พอแล้ว แม่รู้แล้ว ลูกพูดกี่รอบแล้ว บ่นจ้อๆ เหมือนผู้หญิงไปได้" แม่เย่เริ่มโมโห ลูกชายทำไมน่ารำคาญแบบนี้
อืดอาดยืดยาด บ่นจู้จี้เหมือนผู้หญิง!
แต่ก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้เลยนะ
วันนี้ แปลกจริงๆ!
หรือว่าโดนผู้หญิงคนนั้นทำให้เป็นแบบนี้?
เป็นไปได้มาก!
ไม่นึกเลยว่า ลูกชายที่ดีๆ ของเธอ จะถูกคนอื่นทำให้เป็นแบบนี้ ไม่ได้ เธอต้องเอาหน้ากลับคืนมาให้ได้!
แม่เย่ไม่สนใจลูกชายอีกต่อไป เดินตรงไปที่ห้องผู้ป่วย แล้วผลักประตูเปิดออก...


## บทที่ 7 ลูกชาย อย่าโกหกแม่

พอแม่เย่เปิดประตูห้องผู้ป่วย ก็เห็นสาวสวยคนหนึ่งนั่งพิงเตียงอยู่ และข้างๆ เตียงมีเปลเด็กที่มีทารกน้อยสี่คน
เธอตะลึงไปสองวินาที แล้วหันไปเห็นอีกด้านหนึ่ง มีหญิงวัยกลางคนอุ้มทารกนั่งให้นมบนเตียง
อะไรกัน?
???!
"ขอโทษค่ะ เข้าผิดห้อง" แม่เย่ยิ้มเขินๆ แล้วถอยกลับออกมา
เหยี่ยฟานเพิ่งจะรู้ตัว ก็เห็นแม่ของเขาเดินออกมาแล้ว
ทำไมถึงออกมาอีกล่ะ?
"ลูก เราเข้าผิดห้องแล้ว!" แม่เย่มองลูกชายด้วยความหนักใจ
ลูกชายของเธอ แม้แต่เรื่องเล็กๆ แบบนี้ก็ยังทำไม่ได้
แม้แต่การพาเข้าห้องผู้ป่วยผิด ก็ยังเกิดขึ้นได้
สักวันคงต้องโมโหตายแน่ๆ
ข้างในมีแม่ลูกอ่อนสองคน โดยเฉพาะสาวสวยคนนั้น ที่คลอดลูกแฝดสี่ เก่งจริงๆ!
อิจฉาจัง!
มองดูลูกชายตัวเองแล้ว ช่างไม่เอาไหนเลยจริงๆ!
ทำอะไรก็ไม่เป็น กินอะไรก็หมดจาน!
ที่จริงแล้ว ผู้หญิงที่เพิ่งคลอดลูกต้องพักผ่อนให้ดี ไม่ควรรบกวน แถมถ้าทำให้เด็กตกใจร้องไห้ขึ้นมา ก็จะยุ่งยากมาก
รู้มั้ย การที่คุณแม่มือใหม่จะกล่อมลูกให้หลับสักคน มันยากแค่ไหน
แม่เย่เองก็เคยผ่านมาแล้ว
"จริงเหรอครับ ไม่น่าใช่นะ" เหยี่ยฟานยังคงมองดูเลขห้องด้วยความงุนงง
เอ๊ะ ไม่ผิดนี่นา!
"แม่ครับ ไม่ผิดหรอก ไม่ได้เข้าผิด เข้าเถอะครับ" เหยี่ยฟานจูงมือแม่จะพาเข้าห้องตรงหน้า
"เราเข้าผิดห้องแล้ว ข้างในมีแม่ลูกอ่อนสองคน ลูกนี่ทำไมไม่เชื่อแม่นะ" แม่เย่พยายามดิ้นรน แต่ก็เพิ่งรู้ว่าลูกชายแข็งแรงขนาดนี้
แย่จัง ตัวเองสู้ลูกชายไม่ได้แล้ว
"ซูซู ผมกลับมาแล้วครับ นี่แม่ผมครับ" เหยี่ยฟานพูดพลางปล่อยมือแม่ เดินไปที่ข้างเตียง พูดอย่างอ่อนโยน พลางมองดูเจ้าตัวน้อยๆ
หลับสบายจังเลย!
"ลูก บอกแม่หน่อย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?" บนใบหน้าของแม่เย่เขียนคำว่างุนงงไว้ชัดเจน
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
ใครช่วยอธิบายให้เธอหน่อยได้มั้ย
เธอกล้าคิดไปไกลแล้วด้วย!
น่ากลัวจัง!
ดูสิ ทั้งสองคนดูมีความสุขมาก ยังไงเธอก็กลัว
"สวัสดีค่ะป้า หนูชื่อไป๋ซูซูค่ะ" ไป๋ซูซูแสดงสีหน้าเขินอายเล็กน้อย เมื่อเห็นแม่เย่วัยสี่สิบกว่าตรงหน้า
แม่เย่ดูแลตัวเองได้ดี ดูยังสาวมาก
นี่คือแม่ของเหยี่ยฟาน ดูเหมือนจะเข้ากันได้ง่ายนะ
"อืม สวัสดีจ้ะ ป้าเป็นแม่ของเหยี่ยฟาน" แม่เย่พยักหน้า เดินมาที่ข้างเตียง แต่ก็ไม่กล้าคิดหรือพูดอะไรมาก
ตอนนี้เธอตื่นเต้นยิ่งกว่าคืนแต่งงานของตัวเองเสียอีก
"ค่ะ เหยี่ยฟานเคยเล่าเรื่องป้าให้หนูฟังค่ะ" ไป๋ซูซูพยักหน้า พูดอย่างเรียบร้อย
"ไอ้ลูกบ้านี่ คงพูดแต่เรื่องไม่ดีของแม่แน่ๆ" แม่เย่ชำเลืองมองลูกชายตัวเอง
ลูกชายของเธอ เธอรู้ดีว่าเป็นยังไง
"แม่ครับ" เหยี่ยฟานเรียกอย่างจนใจ แม่ไม่ช่วยรักษาหน้าให้เขาบ้างเลยหรือไง
ทำไมเป็นแบบนี้นะ
"พอเถอะ ซูซูจ๊ะ แล้วพ่อของเด็กล่ะ มีลูกแฝดสี่คนแบบนี้ ดูแลคนเดียวคงเหนื่อยนะ แต่ก็โชคดีจริงๆ นะจ๊ะ"
"แล้วนี่ลูกผู้ชายหรือผู้หญิงล่ะ?" แม่เย่พูดพลางมองดูเจ้าตัวน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้อุ้มหลานแท้ๆ ของตัวเองบ้าง
เหยี่ยฟานไม่เอาไหนแบบนี้ ไม่เคยได้ยินว่ามีแฟนอะไรเลย อย่าว่าแต่หลานชายหลานสาวเลย คงต้องรอจนตัวเองเดินไม่ไหวแล้วถึงจะได้เห็น
แม่เย่รู้สึกเป็นธรรมชาติว่าเด็กสาวคนนี้เป็นเพื่อนของเหยี่ยฟาน ก็คงเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนนั่นเอง
ที่มาที่นี่ก็คงแค่มาเยี่ยมเยียน ทักทายกันเท่านั้น เธอไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งไปกว่านั้น
"ลูกแฝดสี่คน ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งหมด" เหยี่ยฟานพูดพลางยิ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี
เมื่อครู่นี้ เขาเห็นความรักในดวงตาของแม่ตัวเองอย่างชัดเจน
"ช่างโชคดีจริงๆ" แม่เย่พูดด้วยความอิจฉา
เป็นลูกสาว ช่างมีความสุขจริงๆ
ลูกสาวเป็นเสื้อกันหนาวตัวน้อยของแม่นี่นา
ไม่ได้ เดี๋ยวต้องให้ลูกชายของตัวเองขยันขันแข็งหน่อยแล้ว
ให้เธอกับพ่อของเขาได้อุ้มหลานสาวหลานชายเร็วๆ จะดีกว่า
"แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราล้วนมีโชคดีกันทั้งนั้น" เหยี่ยฟานพูดพลางยิ้ม
ตัวเขาโชคดี แม่ของเขาก็โชคดีด้วย
แม่เย่ฟังคำพูดนี้แล้วรู้สึกงุนงง ไม่เข้าใจความหมาย แต่ก็ไม่ได้ถาม
เอ๊ะ พ่อของเด็กไปไหนกันนะ ทำไมไม่เห็นมาหาเลย
"พ่อของเด็กไปไหน ทำไมยังไม่กลับมาล่ะ" แม่เย่มองทั้งสองคนโดยไม่ได้คิดอะไรมาก จึงถามออกมา
ผลก็คือ พอถามคำนี้ออกไป เหยี่ยฟานกับไป๋ซูซูมองหน้ากัน ต่างก็เห็นความกระอักกระอ่วนในดวงตาของกันและกัน
บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด
ตอนนี้ แม่เย่เห็นความกระอักกระอ่วนของทั้งสองคน ในใจก็เริ่มคิดวุ่นวายไปหมด
แม้แต่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายก็ยังไม่ได้พบกันเลย หรือว่าเด็กสาวคนนี้จะเป็นคนน่าสงสาร
พอคิดถึงตรงนี้ แม่เย่ยิ่งรู้สึกสงสารเด็กสาวที่สวยงามคนนี้
เธอเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มามาก เช่น นักศึกษาสาวถูกทอดทิ้ง คลอดลูกในโรงพยาบาล หรือฝ่ายชายหนีไปอะไรทำนองนี้...
"แม่ครับ จริงๆ แล้ว เด็กพวกนี้เป็นหลานสาวของแม่ ไป๋ซูซูเป็นแฟนของผม ผมเป็นพ่อของเด็กพวกนี้" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูแวบหนึ่ง ยื่นมือไปจับมือเธอ แล้วพูดกับแม่ของตัวเอง
ไม่ว่าอย่างไร ในเมื่อมีลูกด้วยกันแล้ว การไม่ให้เป็นแฟนนั้นเป็นไปไม่ได้ ไม่ใช่แค่แฟนด้วย ต่อไปยังต้องเป็นภรรยาด้วย
(⊙_⊙)?
อะไรนะ?!!!
แม่เย่รู้สึกว่าตัวเองได้ยินผิดไปหรือเปล่า
"ลูกว่าอะไรนะ นี่เป็นลูกของลูก ลูกเป็นพ่อคนแล้ว!" แม่เย่ตกใจจนต้องกระชากคอเสื้อลูกชายตัวเอง
ตัวเองหูแว่วไปหรือเปล่า
นี่เป็นเรื่องจริงหรือ
ตอนนี้ แม่เย่ช่างตกใจเหลือเกิน!
"แม่ครับ เป็นเรื่องจริง เด็กที่ไป๋ซูซูคลอดเป็นลูกของผม เพิ่งคลอดวันนี้ ที่ผมเรียกแม่มาก็อยากให้แม่มาช่วยดูแลสักสองสามวัน รอให้พี่เลี้ยงมาก็พอ" เหยี่ยฟานมองแม่ตัวเองพลางอธิบาย
คอเสื้อถูกแม่กระชากจนรู้สึกอึดอัด แต่ก็ไม่เป็นไร
เขาเข้าใจความตกใจและความไม่อยากเชื่อของแม่ เพราะตอนแรกตัวเขาเองก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
"ลูก ลูกไม่ได้โกหกแม่นะ นี่มันเรื่องจริงหรือเปล่า" แม่เย่ยังคงเชื่อยาก
ทำไมลูกชายของเธอถึงอยู่ๆ ก็มีลูกขึ้นมา
ก่อนหน้านี้ ลูกชายของเธอยังไม่เคยมีแฟนเลย แล้วจู่ๆ ก็กลายเป็นพ่อของลูกสี่คนได้อย่างไร
"ไม่ได้โกหกครับ เป็นเรื่องจริง ถ้าแม่ไม่เชื่อก็ถามซูซูได้" เหยี่ยฟานพูดพลางหันไปมองไป๋ซูซู
เขารู้ว่ามันต้องเป็นแบบนี้
"ป้าคะ ที่เหยี่ยฟานพูดเป็นความจริง เรื่องนี้มันซับซ้อน แต่เด็กพวกนี้เป็นลูกของเหยี่ยฟานแน่นอนค่ะ" ไป๋ซูซูมองแม่เย่พลางพูดอย่างหนักแน่น
สายตานั้นทำให้แม่เย่รู้สึกสงสารขึ้นมา
โธ่ เด็กสาวที่ดีขนาดนี้
ไม่นึกเลยว่าจะถูกลูกชายของเธอทำให้เสียหาย
"ลูก ป้าเชื่อ เชื่อแล้ว ไม่นึกเลยว่าฉันก็มีหลานสาวแล้ว ดีจังเลย" แม่เย่ยิ้มออกมาทันที
เมื่อแน่ใจแล้ว แม่เย่ก็ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่
ที่แท้ ลูกชายของเธอเรียกเธอมาโรงพยาบาลก็เพื่อมาดูหลาน มาเป็นย่านี่เอง!


## บทที่ 8 ความรักอันไม่มีเงื่อนไขของพ่อแม่

แม่เย่มองดูเด็กๆ ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ไม่คิดว่าลูกชายของตัวเองจะประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้
ในทันใด ทั้งภรรยาและลูกก็มีแล้ว แถมยังมีลูกสาวสี่คนในท้องเดียว ถ้าพ่อของเหยี่ยฟานรู้เรื่องนี้ คงจะดีใจมากกว่านี้อีก
อยากจะบอกพ่อของเหยี่ยฟานตอนนี้จริงๆ
แต่สุดท้ายแม่เย่ก็อดทนไว้
ใครใช้ให้คนนั้นทำหน้าบึ้งตึงใส่ลูกชายทุกครั้งที่เจอกัน ก็ไม่บอกเขาก่อนละกัน
ยังไงเสีย ตัวเองก็อยู่ที่นี่ช่วยดูแล จะกลับบ้านนอกไปทำไม?
ดูแลคนแก่นั่น ยังไม่ดีเท่าดูแลลูกสะใภ้สุดที่รักกับหลานสาวตัวน้อยๆ
ไม่คิดว่าลูกสะใภ้ในอนาคตจะเก่งขนาดนี้ คลอดทีเดียวได้ถึงสี่คน ต่อไปนี้ จะดูซิว่าพวกแม่บ้านในหมู่บ้านจะกล้าหัวเราะเยาะฉันอีกไหม
เหยี่ยฟานเห็นแม่ของตัวเองมีความสุขขนาดนี้ ในใจก็โล่งขึ้นมาทันที
แน่นอนว่า ไป๋ซูซูเห็นแม่เย่รักเด็กๆ ขนาดนี้ ก็รู้สึกผ่อนคลายลงเช่นกัน
แต่ไหนแต่ไรมา ความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ก็ละเอียดอ่อนมาก
แต่แม่เย่ให้ความรู้สึกที่ดีมากกับเธอ
ในที่สุด เหยี่ยฟานก็ไปหาพยาบาลเพื่อย้ายไปห้องพิเศษ
ด้วยว่าครอบครัวของเขามีคนเยอะ อยู่ร่วมกับคนอื่นก็ไม่ค่อยสะดวก อีกทั้งยังอาจรบกวนคนอื่นด้วย ดังนั้นการอยู่ห้องเดี่ยวจึงดีกว่า
แน่นอนว่า เมื่อไม่มีคนนอกอยู่ด้วย พวกเขาก็พูดคุยกันได้อย่างสบายใจขึ้น
"ลูก ถ้าเหยี่ยฟานของแม่ไม่ดีกับหนู บอกแม่นะ แม่จะช่วยจัดการให้ รับรองว่าจะทำให้มันเชื่อฟังเลย" แม่เย่จับมือเล็กๆ ของไป๋ซูซูพลางพูดอย่างมีความสุข แน่นอนว่ายังไม่ลืมที่จะจ้องมองเหยี่ยฟานที่อยู่ข้างๆ ด้วย
เด็กคนนี้ ถ้ากล้ารังแกลูกสะใภ้ของฉัน จะไม่ยกโทษให้แน่
"บ้านเราผู้หญิงเป็นใหญ่ ต่อไปก็ต้องฟังที่หนูพูด แล้วก็ถ้ามีอะไรไม่พอใจก็บอกได้นะ ลูกคนนี้ ช่างลำบากจริงๆ!" แม่เย่พูดไปพูดมาก็น้ำตาไหล
เมื่อครู่ เธอได้รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว
ไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะเข้มแข็งขนาดนี้
เป็นเด็กที่ดีจริงๆ!
คนหนึ่งที่ก้าวเดินมาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเซ็นชื่อตอนคลอดลูก ก็คงพลาดเรื่องพวกนี้ไปแล้ว
คิดถึงตรงนี้ แม่เย่ก็มองดูเด็กน้อยทั้งสี่คนอีกครั้ง แล้วก็มองไป๋ซูซูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา
เด็กคนนี้ ช่างลำบากจริงๆ!
"ป้าคะ จริงๆ แล้วไม่เป็นไรหรอกค่ะ" ไป๋ซูซูยิ้มพลางมองเหยี่ยฟาน
คำพูดเหล่านี้ของแม่เย่ เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอก เพราะเธอรู้ว่าเธอกับเหยี่ยฟานเป็นไปไม่ได้
ไม่ว่าจะเป็นใครในตระกูลของเธอก็คงไม่ยอมรับ แน่นอนว่าตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ยอมรับเหยี่ยฟานด้วย
คนก็ไม่เลว แต่ถ้าจะเป็นคู่ชีวิตของเธอ ก็...
แน่นอน เหยี่ยฟานก็เข้าใจความหมายของไป๋ซูซู
"แม่ อย่าพูดอีกเลย มาทางนี้หน่อย ผมมีเรื่องจะคุยกับแม่" เหยี่ยฟานจูงมือแม่ของตัวเองเดินออกไปข้างนอก
"เจ้าเด็กนี่ มีอะไรจะพูดทำไมต้องออกไปข้างนอกด้วย" แม่เย่ส่ายหัวอย่างจนใจ
เด็กคนนี้ ถูกตามใจจนเสียคนจริงๆ
"แม่ครับ จริงๆ แล้วเรื่องของผมกับไป๋ซูซู ผมก็เล่าให้แม่ฟังหมดแล้ว ดังนั้นผมจะพยายามทำตัวให้คู่ควรกับไป๋ซูซูเอง แม่ไม่ต้องยุ่งหรอกครับ"
"พรุ่งนี้ผมจะไปดูห้องที่เช่าไว้ อีกสองวันก็คงออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ตอนนั้นก็ต้องรบกวนแม่ช่วยดูแลหน่อย แม่เลี้ยงเด็กก็จะจ้างคนมาช่วย พรุ่งนี้ผมต้องไปมหาวิทยาลัยครับ"
เหยี่ยฟานพูด ตอนนี้เขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก
อีกไม่กี่วันข้างหน้าคงจะยุ่งมาก
"ลูก แม่เห็นได้ว่าซูซูเป็นเด็กดี ลูกสะใภ้ในอนาคตของแม่ก็ต้องเป็นเธอคนนี้เท่านั้น คนอื่นแม่ไม่ยอมรับหรอก ลูกต้องพยายามนะ ทำให้ไป๋ซูซูเต็มใจที่จะอยู่กับลูก บ้านเราถึงจะไม่รวย แต่ในใจแม่ ลูกชายเก่งที่สุด!"
"แล้วลูกจะทำยังไงกับทางมหาวิทยาลัย?" แม่เย่ขมวดคิ้วถามอีกครั้ง
ในเมื่อตอนนี้ลูกชายมีลูก มีภรรยาแล้ว จะให้เรียนต่อจนจบ หรือจะลาออกมาดูแลครอบครัวก่อน แล้วค่อยกลับไปเรียนตอนลูกโตกันนะ?
ไม่ว่าลูกชายจะตัดสินใจยังไง เธอก็จะสนับสนุน
"พรุ่งนี้ผมจะไปลาออก ผมต้องดูแลไป๋ซูซูกับลูกของเรา ผมต้องรับผิดชอบ ซูซูลำบากมามากแล้ว ผมต้องคิดถึงเธอให้มากที่สุด" เหยี่ยฟานพูด
เขากังวลมากว่าพูดแบบนี้ออกไปแล้ว แม่จะไม่เห็นด้วย
การสอบเข้ามหาวิทยาลัยนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย พ่อแม่ต้องเป็นห่วงมากแค่ไหน
"ได้ แม่สนับสนุนลูก ส่วนทางพ่อ แม่จะช่วยปิดบังเรื่องนี้ไว้ก่อน ดูว่าจะปิดได้นานแค่ไหน" แม่เย่ถอนหายใจ สามีของเธอเป็นคนดื้อ ถ้ารู้เรื่องนี้คงต้องทะเลาะกันแน่
ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคู่นี้ก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว
ทั้งคู่ต่างก็ดื้อเหมือนวัวเลย!
"ครับ ขอบคุณแม่มากนะครับ" เหยี่ยฟานพูด
ไม่คิดว่าแม่จะเข้าใจขนาดนี้ เขาโล่งใจขึ้นมาก
ส่วนทางพ่อ ก็ต้องปิดบังไว้ก่อน
ค่อยๆ อธิบายทีหลัง
"เด็กคนนี้ แม่เป็นแม่ของลูก จะมาขอบคุณอะไรกัน แม่มีบัตรใบหนึ่ง ในนั้นมีเงินสี่ห้าสิบล้าน เอาไปใช้เถอะ ตอนนี้ลูกไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว มีครอบครัวแล้ว" แม่เย่หยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าสะพายยื่นให้เหยี่ยฟาน
เหยี่ยฟานมองบัตรใบนั้น ตาพร่ามัวไปชั่วขณะ
นี่คือเงินเก็บที่แม่ทำงานหนักมาทั้งชีวิต
เขารับไว้ไม่ได้
อีกอย่าง เขามีระบบแล้ว ในบัญชีก็มีเงินสี่ร้อยกว่าล้าน พอใช้แล้ว
"แม่ ผมมีเงินครับ ผมเคยร่วมลงทุนธุรกิจเล็กๆ กับคนอื่น ตอนนี้ได้กำไรแล้ว เงินนี้แม่เก็บไว้ใช้เองเถอะครับ" เหยี่ยฟานผลักบัตรคืนไป
ตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย เขาแทบไม่ขอเงินที่บ้านเลย เพราะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ต้องพึ่งพาตัวเอง
ปกติก็ทำงานพิเศษ รับจ้างชั่วคราวหาเงิน ค่าเทอมก็หามาเอง
สำคัญที่สุดคือแม่ลำบากมามาก ทำงานหนักมาทั้งชีวิต
"งั้นก็ได้ แม่จะเก็บไว้ให้ก่อน ถ้าต้องการใช้เงินก็บอกแม่" แม่เย่พยักหน้า แล้วเก็บบัตรกลับไปอย่างระมัดระวัง
ลูกชายโตแล้ว หลายเรื่องก็ตัดสินใจเองได้
แน่นอน นี่ก็เป็นเรื่องดี
แม่เย่มองลูกชายแบบนี้ ในใจรู้สึกปลื้มใจมาก
"ได้ครับแม่ ช่วงนี้รบกวนแม่หน่อยนะครับ เรื่องทางพ่อก็ช่วยปิดบังไว้ก่อน" เหยี่ยฟานพูดอีกครั้ง
เขากลัวจริงๆ ว่าถ้าพ่อรู้เข้า จะโดนตีเละ
และสำหรับพ่อแซ่เหย่ เหยี่ยฟานก็เกรงกลัวมาก
เขาจำได้ ตอนเด็กๆ ครั้งหนึ่งไปเล่นที่ริมแม่น้ำ กลับบ้านดึกมาก
ตอนนั้นในหมู่บ้านมักมีข่าวเด็กหาย ไก่ เป็ด ห่านหาย มีข่าวลือว่ามีแก๊งค้าเด็กในหมู่บ้าน ผู้ใหญ่ทุกบ้านไม่ให้ลูกไปเล่นไกลๆ ครั้งนั้นพ่อแม่คิดว่าเขาถูกขโมยตัวไป หรือเกิดอะไรขึ้น เสียงตามสายในหมู่บ้านประกาศหาตัวสามชั่วโมงติด
พอกลับมาถึงบ้าน โดนพ่อเอาเข็มขัดฟาดหนึ่งชั่วโมง ก้นแทบพัง!
บทเรียนครั้งนั้นโหดจริงๆ!
แน่นอน เขาก็รู้ว่าตอนนั้นพ่อต้องกลัวมาก หลังจากนั้น เพราะก้นเจ็บมาก
ที่โรงเรียน เวลาเรียนต้องยืนเรียน ยืนติดต่อกันสามวันกว่าจะกล้านั่ง
เรื่องนั้นกลายเป็นข่าวฮือฮาในโรงเรียนประถม ครั้งนั้นดังจริงๆ ทั้งโรงเรียนรู้จักเขา กลายเป็นหัวข้อสนทนายามว่างของครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน
【เรื่องที่เล่านี้ จริงๆ แล้วเกิดขึ้นกับไป่ไช่ ตอนนั้นยังเด็กมาก ชอบไปเล่นที่ริมแม่น้ำ ครั้งนั้นโดนพ่อตีหนักมาก ต้องยืนเรียนสามวัน จริงๆ กลายเป็นหัวข้อสนทนาของทั้งโรงเรียน ดังจริงๆ พ่อแม่ลำบากจริงๆ】
พี่น้องผู้อ่านทุกท่าน อย่าลืมให้คะแนนห้าดาวด้วยนะคะ นี่เป็นครั้งแรกที่ไป่ไช่เขียน การเขียนหนังสือไม่ใช่เรื่องง่าย การเขียนด้วยใจยิ่งยากกว่า!
ขอขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนอีกครั้ง!


## บทที่ 9 เกินไปแล้ว ยังเป็นพี่น้องกันอยู่หรือเปล่า

วันที่สอง เหยี่ยฟานอยู่ที่โรงพยาบาลจนถึงเที่ยง จึงออกจากโรงพยาบาล
เมื่อมาถึงโรงเรียน เหยี่ยฟานไปที่ฝ่ายทะเบียนก่อนเพื่อกรอกแบบฟอร์มขอลาพักการเรียน จากนั้นก็นำไปประทับตราตามแผนกต่างๆ เมื่อประทับตราเสร็จก็นำไปส่งที่ฝ่ายทะเบียน
หลังจัดการเรื่องลาพักการเรียนเสร็จ เหยี่ยฟานจึงมาที่หอพัก
พอมาถึงหอพัก ก็เห็นเจ้าเสี่ยวเทียนกำลังนอนหลับสนิทอยู่ในห้อง ยังได้ยินเสียงกรนดังด้วย
ไอ้หมอนี่ เมื่อคืนไปเล่นเกมมาอีกแล้วใช่ไหม?
"เจ้าเสี่ยวเทียน เสี่ยวเทียน ตื่นได้แล้ว" เหยี่ยฟานตบแก้มเพื่อนเบาๆ
หลายวันแล้วยังนอนอยู่อีก เก่งจริงๆ
"อะไรเนี่ย ฉันจะนอนต่ออีกหน่อย อย่ามากวน" เจ้าเสี่ยวเทียนไม่ลืมตา ยื่นมือมาปัดมือเหยี่ยฟานที่แตะอยู่บนแก้มตัวเอง
ใครกันนะ จะให้นอนหรือไม่ให้นอนกันแน่
น่ารำคาญจริงๆ
"ป้าหอมา!" เหยี่ยฟานตะโกนข้างหูเจ้าเสี่ยวเทียน
"ไหน อยู่ไหน?" เจ้าเสี่ยวเทียนลุกพรวดขึ้นนั่ง มองไปที่ประตูอย่างตื่นตระหนก
แต่ผลคือ...
ไม่มีอะไรเลย
งงอยู่สองวินาที พอหันไปมอง ก็เห็นเหยี่ยฟานนั่งอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง กำลังยิ้มมองมาที่ตน ดูยังไงก็น่าต่อยจริงๆ
"เฮ้อ นี่นายแกล้งฉันแบบนี้เองเหรอ เก่งจริงๆ เลยนะ" เจ้าเสี่ยวเทียนพูดอย่างโมโห
ยังเป็นพี่น้องกันอยู่ไหมเนี่ย?
ทำไมถึงได้แกล้งพี่น้องแบบนี้ล่ะ
"แน่นอนว่าเป็นพี่น้องกัน ฉันกลับมาลาพักการเรียน ถ้ามีอะไรก็ติดต่อฉันได้นะ" เหยี่ยฟานตบไหล่เจ้าเสี่ยวเทียนพลางพูด
เขาไม่มีอะไรต้องเก็บมากนัก ที่สำคัญคือกลับมาดูเจ้าเสี่ยวเทียน
เขากับเจ้าเสี่ยวเทียนเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีแล้ว อยู่ด้วยกันตั้งแต่มัธยมปลาย
ความผูกพันลึกซึ้งมาก พอตัวเองลาพักการเรียน ไอ้หมอนี่ก็ยังเรียนอยู่ ต่อไปโอกาสที่จะได้เจอกันคงน้อยลงมาก
ครั้งนี้ก็ถือว่ามาบอกลาด้วยล่ะ
"เหยี่ยฟาน นายจะลาพักการเรียนจริงๆ เหรอ" พอได้ยินแบบนั้น เจ้าเสี่ยวเทียนก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที
พอลาพักการเรียนแบบนี้ ต่อไปฝานเกอของเขาก็ต้องไปเลี้ยงลูก โอกาสที่จะได้เจอกันคงไม่มีแล้วสิ
ฮึ่ย ทำไมถึงเหลือแค่ตัวเองคนเดียวล่ะ
"ไม่เป็นไร มีเวลาก็มากินข้าวที่บ้านฉันนะ เดี๋ยวฉันจะไปดูบ้านด้วย พอละ ฉันไปละ" เหยี่ยฟานยิ้ม
วันนี้ยังมีเรื่องอื่นรอเขาอยู่
"งั้นฉันไปส่งนายนะ" เจ้าเสี่ยวเทียนรีบลุกขึ้นพูด
"ได้" เหยี่ยฟานไม่ได้ปฏิเสธ ครั้งหน้าจะได้เจอกันเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ทั้งสองเดินออกจากหอพัก มุ่งหน้าออกไปข้างนอก
เหยี่ยฟานไม่ได้เอาอะไรไปด้วย ในหอพักมีแต่ผ้าห่มอะไรพวกนี้ ของพวกนี้ต้องซื้อใหม่หมด ส่วนเสื้อผ้าก็เก็บชุดที่ค่อนข้างใหม่ไว้หนึ่งชุด ที่เหลือก็เอาถุงใส่รวมกัน พอลงบันไดก็โยนทิ้งถังขยะไปเลย
พวกนี้ล้วนเป็นเสื้อผ้าเก่า เขาใส่มาสองสามปีแล้ว ก็ควรทิ้งได้แล้ว
รอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่อยไปซื้อเสื้อผ้าที่ดูดีหน่อยก็แล้วกัน
"เอ้า นี่ไม่ใช่เหยี่ยฟานหรอ จะไปไหนน่ะ?" ตอนนั้น มีชายสองคนเดินสวนมา คนที่พูดคือจางเหลียง ลูกเศรษฐีที่มีชื่อเสียงในโรงเรียน กับลูกสมุนของเขาเฉียนเสี่ยวห่าว
เหยี่ยฟานไม่อยากสนใจคนแบบนี้ พวกนี้ชอบทำตัวให้เป็นที่สนใจไปทั่ว
ก่อนหน้านี้ทุกคนอยู่ในทีมบาสเกตบอล มีการกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย จางเหลียงคนนี้ก็เลยว่างไม่มีอะไรทำ ก็เลยมาหาเรื่องกวนใจเขา
ช่างน่าเบื่อจริงๆ
จางเหลียงเห็นเหยี่ยฟานไม่สนใจตัวเอง ก็โมโหขึ้นมาทันที
ไอ้หมอนี่ เริ่มมีอารมณ์แล้วสินะ
"ข้าได้ยินมาว่า เซียหลูลี่ทิ้งแกไปแล้ว ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ โดนผู้หญิงทิ้ง ฮ่าๆๆ" จางเหลียงหัวเราะอย่างสะใจ
ฮึ หล่อแล้วไง ก็แค่ไอ้จนคนหนึ่ง
ตอนนี้ สังคมนี้ต้องมีเงินถึงจะอยู่รอด
"แกพูดอะไรของแก ทั้งโรงเรียนรู้กันหมดแล้วว่า พี่ชายข้าเป็นคนเลิกกับยายขี้โลภนั่นต่างหาก!" ตอนนี้ เจ้าเสี่ยวเทียนก็ก้าวออกมาทันที
บ้าชิบ ไอ้จางเหลียงนี่มันน่าขยะแขยงจริงๆ
ทำไมถึงได้เจอมันทุกที่ เหมือนแมลงวันที่น่ารังเกียจไม่มีผิด
"เจ้าเสี่ยวเทียน แกก็ไม่ได้ดีไปกว่าใคร ฮึ แฟนยังหาไม่ได้เลย โสดมาตลอดชีวิต" ตอนนี้ เฉียนเสี่ยวห่าวที่ยืนข้างจางเหลียงก็พูดขึ้น สีหน้าดูถูกอย่างชัดเจน
ไอ้โสด มาพูดอะไรด้วย!
ฮึ!
"เชี่ย กูโสดแล้วไง กูไปทำอะไรใครที่ไหน กูหาเงินใช้เอง ไม่ต้องให้ผู้หญิง สุดท้ายผู้หญิงยังทิ้งไป เฉียนเสี่ยวห่าว แฟนแกล่ะ?" เจ้าเสี่ยวเทียนด่ากลับไปอย่างไม่กลัวเกรง
ก็จริงนั่นแหละ แฟนของเฉียนเสี่ยวห่าวก็ไปมีใจให้คนอื่น
"แก ไอ้เวร วันนี้กูจะตีแกให้ตาย" เฉียนเสี่ยวห่าวโกรธจนหน้าแดง จ้องเจ้าเสี่ยวเทียนตาเขม็ง อยากจะกระโดดเข้าไปกดเจ้าเสี่ยวเทียนลงพื้นแล้วซ้อม
"นี่มันโรงเรียนนะ แล้วอีกอย่าง เรื่องที่ข้ากับเซียหลูลี่เลิกกันมันก็เรื่องของพวกข้า แกคนนอกมายุ่งทำไม หรือว่าแกชอบผู้หญิงคนนั้น ถ้าชอบก็ไปจีบสิ ยังไงข้าก็เล่นเบื่อแล้ว ยกให้แกเลย!" พูดจบ เหยี่ยฟานก็ดึงเจ้าเสี่ยวเทียนเดินออกไปข้างนอก
ไม่สนใจท่าทีของจางเหลียงเลย
เฮอะ ไอ้จางเหลียงนี่เล่นผู้หญิงมากี่คนแล้ว แต่ก็เป็นความสมัครใจทั้งนั้น
แน่นอน เหยี่ยฟานก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก นี่มันชีวิตส่วนตัวของคนอื่น
อีกอย่าง เขารู้ว่าก่อนหน้านี้ ตอนที่เซียหลูลี่ยังไม่ได้คบกับเขา จางเหลียงก็จีบเซียหลูลี่อยู่ แค่ไม่สำเร็จเท่านั้นเอง
เซียหลูลี่ก็ถือว่าเป็นดาวมหาลัยคนหนึ่ง ที่จางเหลียงสนใจก็เป็นเรื่องปกติ
ยังไงตอนนี้เรื่องพวกนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขาแล้ว
ตอนนี้เรื่องของเขาก็คือ ดูแลลูกให้ดี กับดูแลไป๋ซูซูด้วย
"พี่ฝาน พี่เจ๋งจริงๆ พี่เห็นหรือเปล่า หน้าไอ้จางเหลียงมันเหมือนตับหมูเลย ฮ่าๆๆ พูดไปแล้ว เพลย์บอยกับสาวขี้โลภก็เข้ากันดีนะ!" เจ้าเสี่ยวเทียนหัวเราะลั่น
ครั้งแรกที่เห็นพี่ฝานปากจัดขนาดนี้
"พอเถอะ แค่นี้ก็พอ แกเรียนให้ดีๆ ล่ะ ถ้ามีอะไรต้องการความช่วยเหลือ จำไว้ให้โทรหาข้านะ รู้ไหม พวกเราเป็นพี่น้องกันตลอดชีวิต!" เหยี่ยฟานตบไหล่เจ้าเสี่ยวเทียน
"วางใจเถอะ พี่ต้องพยายามนะ ทำให้สาวในดวงใจยอมเป็นพี่สะใภ้ผมให้ได้ ผมรอกินเลี้ยงอยู่นะ ฮ่าๆๆ!" เจ้าเสี่ยวเทียนขยิบตา ยิ้มอย่างสดใส
แต่รอยยิ้มนี้ในสายตาของเหยี่ยฟาน มองยังไงก็ดูลามกผิดปกติ
"ข้าจะพยายาม แต่แกยิ้มดูลามกจริงๆ ต่อไปอย่ายิ้มแบบนี้อีก น่ากลัวออก!" เหยี่ยฟานทำหน้าเบ้ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
สงสัยจริงๆ ว่าน้องคนนี้คงกำลังคิดภาพไม่ดีอะไรอยู่
ไม่งั้นทำไมถึงได้ยิ้มลามกขนาดนี้
"เกินไปแล้ว มีที่ไหนพูดกับน้องแบบนี้" เจ้าเสี่ยวเทียนต่อยไหล่เหยี่ยฟานอย่างไม่พอใจ
ไอ้นี่ มีเมียมีลูกแล้วพูดจาเหลิงหรือไง
อะไรกันที่บอกว่าข้ายิ้มลามก
ฮึ ได้เมียได้ลูกแล้วลืมน้องชายเลยนะ!


## บทที่ 10 ไอ้เด็กเกเร คันตีนอีกแล้วใช่ไหม!

เหยี่ยฟานออกจากโรงเรียนและเริ่มมองหาบ้านอีกครั้ง
เพราะเมื่อออกจากโรงพยาบาล เขาจำเป็นต้องมีที่อยู่ และแน่นอนว่าต้องเป็นห้องแบบสามห้องนอน
หนึ่งห้องสำหรับตัวเอง หนึ่งห้องสำหรับไป๋ซูซูกับลูก และอีกหนึ่งห้องสำหรับแม่ของเขากับพี่เลี้ยง หากจำเป็นแม่ของเขาอาจจะอยู่ห้องเดียวกับไป๋ซูซูก็ได้ จะได้สะดวกในการดูแล
ด้วยสถานะของเขาที่ค่อนข้างพิเศษ ไป๋ซูซูคงไม่ยอมอยู่ห้องเดียวกับเขาแน่
ช่างเถอะ ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป สักวันเขาจะทำให้ไป๋ซูซูยอมเป็นผู้หญิงของเขาด้วยความเต็มใจ
ไม่นานเหยี่ยฟานก็พบห้องชุดในคอนโดหรูแห่งหนึ่ง เขาเห็นป้ายให้เช่าที่ติดอยู่ตามมุมถนน โทรไปสอบถามแล้วจึงมาที่นี่
"คุณคือคุณเย่ใช่ไหมครับ" ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมาทักทายด้วยรอยยิ้ม
"ครับ สวัสดีครับ" เหยี่ยฟานพยักหน้า
ชายคนนี้ดูอายุไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่
"สวัสดีครับ ผมชื่อจี๋ราน คุณเย่ครับ เดี๋ยวผมพาไปดูห้องก่อนนะครับ ห้องนี้พ่อแม่ซื้อให้พี่สาวผม แต่พี่สาวผมอยู่ต่างประเทศ อีกสองปีนี้คงยังไม่กลับ เลยอยากปล่อยเช่าไว้ก่อน" ชายหนุ่มอธิบาย
"คุณจี๋ครับ ห้องนี้ราคาเท่าไหร่ครับ ผมจะเช่าหนึ่งปี" เหยี่ยฟานถาม
ใช่ อย่างน้อยก็ต้องเช่าหนึ่งปี
อีกอย่าง การย้ายบ้านบ่อยๆ ก็ยุ่งยาก
"เดือนละสามพัน ปีละสามหมื่นหกพัน ผมคิดให้สามหมื่นห้าพันครับ" จี๋รานบอก
ราคานี้ถือว่าดีมาก
อีกอย่างห้องนี้ตกแต่งพร้อมอยู่ด้วย
"ดูนะครับ ห้องอยู่ชั้นสาม เข้าออกสะดวก ระบบรักษาความปลอดภัยของคอนโดดีมาก ด้านหลังมีสวนสาธารณะสำหรับออกกำลังกาย พื้นที่สีเขียวก็เยอะ"
"ห้องนี้หันไปทางทิศที่รับแสงแดด พอพระอาทิตย์ขึ้นแสงก็ส่องถึง เป็นห้องสามห้องนอน มีห้องครัว สองห้องน้ำ หนึ่งห้องนั่งเล่น และระเบียงใหญ่ สบายมากครับ"
"และที่สำคัญ บริเวณนี้มีซูเปอร์มาร์เก็ต ศูนย์บริการต่างๆ อยู่ใกล้ๆ สะดวกสบายทุกอย่างครับ" จี๋รานอธิบายอย่างละเอียด
เหยี่ยฟานคิดว่าถ้าคนคนนี้ไม่ได้เป็นนายหน้าอสังหาฯ นับว่าน่าเสียดายจริงๆ
อธิบายได้ละเอียดยิบและเก่งมากในการนำเสนอ
พวกนายหน้าคงพูดแบบนี้เหมือนกัน แต่อาจจะไม่ละเอียดเท่าจี๋รานด้วยซ้ำ
"ได้ครับ ที่นี่สะดวกจริงๆ แลกไอดีไว้ติดต่อกันนะครับ ผมตกลงเช่าห้องนี้" เหยี่ยฟานหยิบมือถือออกมาพูดกับจี๋ราน
ห้องนี้ดีจริงๆ และทำเลก็ดีมาก
จี๋รานพูดถูก การเช่าที่นี่เป็นตัวเลือกที่ดีมาก
"ได้ครับ ขอบคุณมากครับ ติดต่อผมทางไลน์ได้เลย เครื่องใช้ไฟฟ้าทุกอย่างใช้ได้หมด น้ำไฟปกติ ขนของมาอยู่ได้เลยครับ" จี๋รานพูดอีกครั้งพลางมองเงินสามหมื่นห้าพันที่เข้าบัญชีด้วยความดีใจ
"นี่กุญแจสองชุดครับ ขอบคุณมากครับ" จี๋รานยิ้มพูด
หนุ่มคนนี้พูดคุยง่ายจริงๆ
หลังจากทำธุรกรรมเสร็จ จี๋รานก็จากไป
เหยี่ยฟานถือกุญแจเดินสำรวจห้องอีกรอบ ยิ่งดูยิ่งพอใจ
ห้องนี้มีสองห้องน้ำ ห้องหนึ่งมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ สะดวกมากสำหรับอาบน้ำให้เด็ก อีกห้องเล็กกว่านิดหน่อยแต่ก็ดีมาก
เงินที่จ่ายไปคุ้มค่ามาก
จากนั้น มองดูเครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีครบครัน ทั้งเครื่องซักผ้า โทรทัศน์ ตู้เย็น มีครบทุกอย่าง ช่างประหยัดความยุ่งยากไปได้มากทีเดียว
คิดแล้ว เหยี่ยฟานก็ไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ต ไปซื้อผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน และอื่นๆ ตอนนี้เขามีเวลา ก็เลยซื้อของพวกนี้กลับมาให้หมด เมื่อไป๋ซูซูออกจากโรงพยาบาล ก็จะได้กลับมาอยู่ที่นี่ ช่างดีจริงๆ
ต่อไปนี้ ที่นี่ก็จะเป็นบ้านเล็กๆ ของพวกเขา
เป็นครั้งแรกที่มีความรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้
เหยี่ยฟานทำความสะอาดห้องทุกห้องอีกรอบ แล้วจึงพยักหน้าอย่างพอใจ
บ้านหลังนี้ ยิ่งดูยิ่งชอบ
รอให้ทุกอย่างลงตัว เขาก็ตั้งใจจะพาพ่อแม่มาอยู่ในเมือง ตอนนั้นจะซื้อบ้านหลังใหญ่ให้พ่อแม่ แล้วให้พวกท่านทำธุรกิจเล็กๆ ถือว่าเป็นงานอดิเรกก็แล้วกัน ตัวเองมีระบบแล้ว จะกลัวอะไรว่าจะไม่มีเงิน?
เป็นไปไม่ได้หรอก
มีระบบอยู่ในมือ โลกนี้เป็นของฉัน!
จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว เหยี่ยฟานก็ซื้อของกินมาที่โรงพยาบาล
พอเข้าห้องผู้ป่วย ก็เห็นแม่ของตัวเองกับไป๋ซูซูกำลังคุยอะไรกันไม่รู้ ดูมีความสุขมาก
แหม สองคนนี้เก่งจริงๆ
ตัวเองเดินเข้ามาแล้ว แต่สองคนนี้ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเลย
เดินเข้าไปใกล้ เหยี่ยฟานถึงได้ยินว่าแม่ตัวเองกำลังพูดอะไร ใบหน้าหล่อเหลาก็ดำทันที
โอ้โห แม่ครับ จะพูดถึงลูกชายแบบนี้ได้ยังไง?
"ซูซู เธอไม่รู้หรอก เหยี่ยฟานตอนเด็กๆ ซนมากเลย ตอนนั้น ใส่กางเกงเป้าโหว่วิ่งไปทั่วหมู่บ้าน มักจะไปขโมยไข่นกกับเด็กๆ ในหมู่บ้าน แล้วก็ไปขโมยไก่ในหมู่บ้าน จากนั้นก็พาเด็กๆ หลายคนไปย่างไก่บนภูเขา โดนจับได้หลายครั้ง ยังไปจุดรังต่อ เอาตัวอ่อนต่อกลับมาให้พวกเราทอดกิน"
"ป้าจำได้ ไอ้หนูนั่นครั้งแรกที่จุดรังต่อ โดนต่อต่อยจนแย่เลย หน้าบวมเป็นหัวหมู ตอนนั้น ทำเอาฉันกับพ่อของมันตกใจมาก ต้องฉีดยาตั้งสามวัน ไอ้หนูนี่ตั้งแต่เด็กจนโตก็กลัวการฉีดยา"
แม่เหยี่ยฟานยิ่งเล่ายิ่งสนุก ไป๋ซูซูฟังแล้วก็ยิ่งดีใจ
ไม่คิดว่า เหยี่ยฟานตอนเด็กจะซนขนาดนี้
โตมาในชนบท เธอรู้สึกอยากไปสัมผัสขึ้นมาทันที
ตัวเองตั้งแต่เด็กจนโต ไม่ได้รับอนุญาตให้เล่นอะไรเลย แค่ถูกพ่อแม่ฝึกฝน เรียนเต้นรำ เรียนเปียโน เรียนความรู้มากมาย วัยเด็กที่น่าเบื่อเหล่านั้น ทุกครั้งที่นึกถึง ล้วนทำให้เธอรู้สึกเศร้าใจ
เธออิจฉาเหยี่ยฟาน อิจฉาที่เขามีพ่อแม่ที่ดีแบบนี้ ไป๋ซูซูมองออกว่า แม่เหยี่ยฟานรักเหยี่ยฟานมาก
ส่วนพ่อแม่ของตัวเอง... คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของไป๋ซูซูก็ฉายแววผิดหวัง
เธอตลอดมา อยากได้ความอบอุ่นและการดูแลเอาใจใส่จากครอบครัวมาก แต่ในตระกูล มีแค่คุณปู่เท่านั้นที่รักเธอจริงๆ แม้แต่พ่อแม่ของตัวเองก็เข้มงวด เคร่งครัด และคิดแต่จะให้เธอช่วยพวกเขาทำกำไรให้ได้มากที่สุด
บางที นี่อาจจะเป็นความเศร้าของการเกิดในตระกูลใหญ่
บางที อาจจะมีความหรูหราฟุ่มเฟือยใช้ไม่หมดชั่วชีวิต แต่กลับไม่มีความอบอุ่น
แต่เธอยอมไม่เอาสิ่งเหล่านี้ เธอแค่อยากมีครอบครัวที่ดี มีพ่อแม่ที่รักเธอ เป็นครอบครัวที่มีความสุขร่วมกัน
"แม่ครับ แม่กำลังพูดถึงผมในแง่ไม่ดีอะไรอีกล่ะ" เหยี่ยฟานมองแม่ตัวเอง รู้สึกหมดคำพูด
ฮ่าๆ แม่ของเขาก็เป็นแบบนี้แหละ
"ไอ้ลูกบ้า คันตีนใช่ไหม พูดถึงแกไม่ได้เหรอ?" ใบหน้าของแม่เหยี่ยฟานฉายแววเก้อเขินทันที แกล้งทำเป็นเคร่งขรึมจ้องมองลูกชายตัวเอง
จริงๆ นะ เป็นแม่แบบนี้มันง่ายที่ไหนล่ะ?
เธอก็แค่อยากให้ไป๋ซูซูชอบเหยี่ยฟานมากขึ้นเท่านั้นเอง!


## บทที่ 11 ฮึ่ม! น่ารำคาญจริง!

ดูสิ ฟังดูลูกชายพูดอะไร
ตัวเองไม่เคยพูดไม่ดีเกี่ยวกับเขาเลยนะ
แน่ใจหรือว่านี่เป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง?
มีใครบ้างที่ใส่ร้ายแม่ตัวเองแบบนี้?
"ครับๆ ผมผิดเองครับ พอใจหรือยัง?" เหยี่ยฟานพูดอย่างจนปัญญา
แม่ของเขาเก่งจริงๆ พูดอย่างไรก็สู้เธอไม่ได้ รีบยอมรับผิดดีกว่า ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนจัดการเอา
โอ้ ชื่อเสียงที่สร้างมาทั้งชีวิตก็พังพินาศลงแบบนี้
"แบบนี้ค่อยดีหน่อย วันนี้ไปทำอะไรมาบ้างล่ะ?" แม่เย่มองเหยี่ยฟานพลางถาม
จริงๆ นะ ลูกชายหายไปทั้งวันจนหาตัวไม่เจอ
"ผมไปโรงเรียนมา แล้วก็ไปหาห้องพัก จัดการเรื่องต่างๆ ซื้อของจำเป็นมาด้วยครับ" เหยี่ยฟานพูดพลางวางของที่ถือมาไว้บนตู้ข้างเตียงผู้ป่วย
"เหนื่อยมากเลยนะ" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานพลางพูดช้าๆ
เธอเข้าใจดี ตอนนี้เหยี่ยฟานวุ่นวายไปหมด เหนื่อยมากจริงๆ
แต่ก่อนคิดว่าจะแอบคลอดลูกเอง ไม่บอกเขา ไม่คิดว่าชีวิตจะไม่แน่นอน ทุกอย่างเกินความคาดหมายของเธอไปหมด
ตั้งแต่คลอดลูกมาหลายวันนี้ เหยี่ยฟานคอยช่วยเหลือทุกอย่าง เธอรู้สึกขอบคุณเขามาก
ไม่คิดว่าเหยี่ยฟานจะมีความรับผิดชอบขนาดนี้
น่าเสียดายที่...
"ไม่เป็นไรครับ ผมซื้อโจ๊กมา มีซาลาเปามา เกี๊ยวนึ่ง แล้วก็ข้าวราดแกงมาด้วย พวกคุณทานตอนร้อนๆ เลยนะครับ" เหยี่ยฟานพูด
เขาคิดว่าป่านนี้แม่กับไป๋ซูซูคงหิวแล้ว เลยซื้ออาหารกลับมาด้วย
หลังจากคลอดลูก ไป๋ซูซูชอบทานอาหารรสอ่อนๆ เขาเลยซื้อโจ๊กกับเกี๊ยวนึ่งมาให้ ส่วนแม่ก็ซื้อข้าวราดหมูผัดเปรี้ยวหวานมาให้
"ลูกชายรู้ใจดีนะ" แม่เย่พูด
จริงๆ พอได้กลิ่นอาหาร เธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที
"แม่ครับ ซูซู ทานเลยนะครับ" เหยี่ยฟานพูด
"อืมๆ" ไป๋ซูซูพยักหน้า แล้วเริ่มทานโจ๊กกับเกี๊ยวนึ่ง
แม่เย่ก็เริ่มทานอาหารเช่นกัน
เหยี่ยฟานมองดูเด็กน้อยทั้งสี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักความเอ็นดู
เด็กน้อยพวกนี้ ผิวขาวขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ใบหน้าก็เริ่มชัดเจนขึ้น แต่ก็ยังดูอ่อนนุ่มน่ารักอยู่
"ผมจะอุ้มคนโตนะ" เหยี่ยฟานค่อยๆ อุ้มลูกคนโตที่กำลังหลับสนิทขึ้นมา มองดูเจ้าตัวน้อยแล้วรู้สึกมหัศจรรย์ในใจ
ชีวิตช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ
"ติ๊ง ภารกิจ เปลี่ยนผ้าอ้อมให้เย่ปิงคนโต รางวัล ทักษะการทำอาหารระดับต้น"
ตอนนั้นเอง มีเสียงกลไกดังขึ้น
เหยี่ยฟานได้ยินแล้วก็ชะงัก ถึงได้สังเกตว่าเด็กน้อยในอ้อมแขนนอนไม่ค่อยสงบ ดูเหมือนจะฉี่แล้ว
"หนูน้อย อาจจะฉี่แล้ว ขอดูหน่อยนะ พวกคุณทานต่อเลย"
เหยี่ยฟานวางเย่ปิงคนโตลงบนเตียงผู้ป่วยที่ว่างอยู่ข้างๆ ค่อยๆ แกะผ้าห่มที่ห่อตัวเด็กออกอย่างระมัดระวัง เด็กที่เพิ่งเกิดได้ไม่กี่วันบอบบางมาก เขาจึงเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลเป็นพิเศษ พอแกะออกก็เห็นว่าผ้าอ้อมฝ้ายเปียกชื้นไปหมด มีอุจจาระสีเขียวด้วย
เรื่องนี้ เหยี่ยฟานเคยถามหมอแล้ว บอกว่าเป็นเรื่องปกติของเด็ก พอกินนมผงสักพักก็จะหาย
แต่ก็มีกลิ่นเหม็นอยู่บ้าง
เหยี่ยฟานหยิบผ้าอ้อมฝ้ายผืนใหม่มารองให้เย่ปิงคนโต เช็ดก้นให้เรียบร้อย โรยแป้งให้ด้วย แล้วค่อยๆ ห่อตัวให้อย่างระมัดระวัง
ตลอดเวลา เจ้าตัวน้อยไม่ตื่นเลย หลับสนิทอย่างมีความสุข
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นทำภารกิจเปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จ รางวัลทักษะการทำอาหารระดับต้น"
เสียงกลไกดังขึ้นในสมอง ยังไม่ทันให้เหยี่ยฟานได้ตั้งตัว ความรู้มากมายก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา
สามวินาทีต่อมา...
เหยี่ยฟานหายใจลึกเฮือกหนึ่ง เขาได้เรียนรู้ทักษะการทำอาหารระดับมาสเตอร์ขั้นต้นแล้ว ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้จะทำอาหารอร่อยๆ ให้ไป๋ซูซูได้
อยากให้แม่และไป๋ซูซูได้ลองชิมฝีมือของตัวเอง อย่างไรเสียการกินอาหารจานด่วนพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร พรุ่งนี้จะต้มซุปให้พวกเธอบำรุงร่างกายหน่อย หลายวันมานี้เหนื่อยกันมามาก
"ลูกเก่งมากนะ เปลี่ยนผ้าอ้อมให้เด็กเป็นแล้ว" แม่เย่มองลูกชายที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม
แม้ว่าวิธีการจะดูเก้ๆ กังๆ อยู่บ้าง แต่อย่างน้อยก็เปลี่ยนได้สำเร็จ
ลูกชายของเธอเป็นคุณพ่อที่ดีจริงๆ
เห็นลูกชายโตขึ้น แม่เย่รู้สึกปลื้มใจมาก
ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟาน ในดวงตามีความรู้สึกซับซ้อน แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นความจำนน
"แน่นอนอยู่แล้ว ผมต้องเรียนรู้ ไม่งั้นจะช่วยซูซูยังไงล่ะ" เหยี่ยฟานพูดพร้อมรอยยิ้ม รู้สึกเขินเล็กน้อยที่ได้รับคำชมจากแม่
"จริงสิ ซูซู น้ำนมออกแล้วหรือยัง?" ตอนนี้เหยี่ยฟานพูดออกมาแบบผู้ชายไม่รู้โลก
ไม่รู้เลยว่าคำถามนี้ช่างน่าอึดอัดเพียงใด
ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋ซูซูแดงขึ้นทันที มองเหยี่ยฟานด้วยสายตาน้อยใจ
คนคนนี้ ตั้งใจใช่ไหม!
ต้องตั้งใจแน่ๆ!
ป้าเย่ก็อยู่ตรงนี้ แล้วยังจะถามแบบนี้ ช่างไม่รู้จักอาย
"เหยี่ยฟาน พรุ่งนี้ลูกซื้อซุปนกพิราบ ซุปขาหมูมาก็ได้นะ ช่วยให้น้ำนมไหลดี แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก เด็กกินนมผงไปก่อนได้ จนกว่าน้ำนมจะออกค่อยกินนมแม่ พวกเธอคนรุ่นใหม่อย่าสนใจแต่รูปร่างนะ ต้องรู้ว่านมแม่ดีทั้งกับเด็กและผู้ใหญ่"
"เด็กที่กินนมแม่จะมีร่างกายแข็งแรง ภูมิต้านทานดี สำหรับผู้ใหญ่ก็ช่วยป้องกันมะเร็งเต้านมได้" แม่เย่อธิบายให้ทั้งสองคนฟังอย่างใจเย็น
ทั้งสองคนเป็นพ่อแม่มือใหม่ เธอในฐานะผู้ผ่านประสบการณ์มาก่อนก็ต้องอธิบายให้ดีๆ
ดูสิ เธอพูดไปไม่กี่คำ ใบหน้างดงามของไป๋ซูซูก็แดงจนเกือบหยดเลือด
สมแล้วที่คนหนุ่มสาวขี้อายจริงๆ
แต่ไม่ว่าจะมองยังไง สะใภ้ของเธอก็ดูสวยมากจริงๆ
ไอ้ลูกชายคนนี้ โชคดีจริงๆ
หวังว่าเจ้าหมอนี่จะพยายามให้มากๆ รีบแต่งงานกับสะใภ้สุดที่รักของเธอเถอะ
ผู้หญิงเก่งๆ แบบนี้ มีคนอยากได้เยอะนะ
แม่เย่เป็นคนมีความคิดก้าวหน้า เธอไม่คิดเรื่องวุ่นวายอื่นๆ เธอรู้ว่าลูกชายของเธอทำผิดต่อเด็กสาวคนนี้ แต่เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว เธอก็หวังแค่ให้ลูกชายพยายามทำให้ไป๋ซูซูยอมรับ
"ค่ะ" ไป๋ซูซูก้มหน้าอย่างว่าง่าย ใบหน้าแดงก่ำ
ไม่คิดว่านมแม่จะมีประโยชน์มากมายขนาดนี้
คิดแล้วเธอก็ก้มลงมองหน้าอกตัวเอง รู้สึกตึงๆ นิดหน่อย...
ตอนนี้ ไป๋ซูซูรู้สึกถึงสายตาตรงๆ สายหนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองตามสายตานั้น ก็เห็นเหยี่ยฟานกำลังมองเธออยู่ และในดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ไอ้คนนี้ หัวเราะอะไร!
ฮึ่ม น่ารำคาญจริง!
ล้อเลียนฉันใช่ไหม เกินไปแล้วนะ!
ไป๋ซูซูจ้องกลับไปอย่างดุๆ ท่าทางนั้นบอกชัดว่า 'ห้ามหัวเราะ'
เหยี่ยฟานเอามือลูบจมูกอย่างเก้อๆ อืม ไม่หัวเราะก็ไม่หัวเราะ
ดุทำไมขนาดนั้น!
ฮิๆ แต่ไป๋ซูซูตอนขี้อายนี่ยิ่งน่าหลงใหลนะ
เหยี่ยฟานรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นตึกตักๆ นั่นคือความรู้สึกหัวใจเต้นแรง
"ดูสองคนนี่สิ น่าอิจฉาจริงๆ ตอนก่อนฉันกับพ่อเธอก็เป็นแบบนี้แหละ แค่ฉันขึงตาใส่ เขาก็กลัวแล้ว!" แม่เย่หัวเราะฮ่าๆ
สมแล้วที่กลัวเมียเป็นกรรมพันธุ์


## บทที่ 12 จริงๆแล้ว เราลองดูก็ได้

ทั้งสองคนรู้สึกอึดอัดใจ
ในที่สุด เนื่องจากที่นี่ไม่ค่อยสะดวก มีเตียงผู้ป่วยแค่สองเตียง
ไป๋ซูซูนอนกับเด็กสองคน แม่เย่นอนกับเด็กอีกสองคน ไม่มีที่ให้เหยี่ยฟานนอน
เหยี่ยฟานจึงต้องกลับไปนอนที่ห้องเช่าของตัวเอง โชคดีที่วันนี้เขาซื้อของจำเป็นพวกผ้าห่มกลับมาด้วยแล้ว
เหยี่ยฟานนอนบนเตียง หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความ "ราตรีสวัสดิ์ ภรรยา" ให้ไป๋ซูซูแล้วก็เข้านอน
วันนี้ทั้งวันเขาวิ่งวุ่นไปมา เหนื่อยมาก จึงหลับไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนไป๋ซูซูมองข้อความในมือถือ ตัวอักษรไม่กี่ตัวกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกไป
หัวใจอบอุ่นขึ้นมานิดหน่อย
ทำไมกันนะ?
เป็นเพราะตัวอักษรไม่กี่ตัวนี้หรือ?
ไป๋ซูซู เธอต้องมีสติ อย่าปล่อยใจให้หลงเข้าไป
เธอกับเหยี่ยฟานเป็นไปไม่ได้
ตระกูลจะไม่ยอมรับ พ่อแม่จะไม่ยอมรับ คุณปู่ก็จะไม่ยอมรับ ตรงกันข้าม เธอจะนำความยุ่งยากและอันตรายมาให้เหยี่ยฟานอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ไม่ได้!
วางมือถือลง ไป๋ซูซูหลับตาลงเงียบๆ
วันรุ่งขึ้น หัวหน้าแผนกสูตินรีเวชอู๋ฮวาและรองผู้อำนวยการเจิ้งหลี่มาเยี่ยม
ทำให้ไป๋ซูซูและแม่เย่รู้สึกประหลาดใจ
"สวัสดีค่ะ พวกเรามาในนามของโรงพยาบาล ดิฉันคืออู๋ฮวา หัวหน้าแผนกสูตินรีเวช ท่านนี้คือรองผู้อำนวยการเจิ้งหลี่ พวกเราอยากขอให้คุณไป๋และลูกสาวทั้งสี่ช่วยถ่ายโฆษณาประชาสัมพันธ์ให้พวกเรา แน่นอนว่าเราจะมีค่าตอบแทนให้ เพราะคุณไป๋เป็นคนแรกที่คลอดลูกแฝดหลายคนในโรงพยาบาลของเรา นับเป็นความสำเร็จใหม่ของโรงพยาบาลเราด้วย" หัวหน้าแผนกอู๋ฮวาพูดกับทั้งสองคนอย่างช้าๆ
ครั้งนี้ พวกเขาปรึกษากันนานมากกว่าจะตัดสินใจได้
ทางโรงพยาบาลถึงได้ส่งเธอและรองผู้อำนวยการมาเจรจา
นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากมาก โรงพยาบาลไม่อยากพลาด
แม้แต่รองผู้อำนวยการยังมาด้วยตัวเอง แสดงให้เห็นว่าให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากแค่ไหน
"คุณไป๋ และคุณผู้หญิงท่านนี้ พวกเราแค่อยากมาปรึกษาว่าจะสามารถถ่ายโฆษณาประชาสัมพันธ์ได้ไหม แน่นอนว่าขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกคุณ เราไม่ได้บังคับ และเราจะมีค่าตอบแทนให้ตามสมควร" ตอนนี้รองผู้อำนวยการเจิ้งหลี่พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
ต้องรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่โรงพยาบาลของพวกเขาเจอกรณีแฝดสี่
โอกาสครั้งนี้หายาก ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไป
ถ้าถ่ายโฆษณานี้สำเร็จ จะเป็นประโยชน์ทั้งกับโรงพยาบาลและแพทย์ทุกคนในโรงพยาบาล
"พวกเราขอเวลาพิจารณาก่อน" ตอนนั้นเหยี่ยฟานเดินเข้ามา
เรื่องนี้ เขาต้องดูความเห็นของไป๋ซูซูก่อน
แน่นอนว่าเรื่องค่าตอบแทน เขาไม่ได้สนใจมากนัก ตอนนี้เขามีระบบ จะกลัวอะไรว่าเลี้ยงดูภรรยาและลูกไม่ได้
เป็นไปไม่ได้หรอก
"ได้ครับ คุณเย่ งั้นพวกเราจะมาใหม่วันหลัง" รองผู้อำนวยการเจิ้งหลี่พยักหน้าพูด
หัวหน้าแผนกข้างๆ จะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกรองผู้อำนวยการเจิ้งหลี่ห้ามไว้
ทั้งสองคนออกจากห้องผู้ป่วยไป...
"ท่านผู้อำนวยการ ทำไมไม่พยายามโน้มน้าวอีกหน่อย โอกาสนี้หายากมาก ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะเจออีกเมื่อไหร่ เราไม่ควรยอมแพ้" อู๋ฮวามองรองผู้อำนวยการเจิ้งหลี่พูดอย่างร้อนใจ
ยังไม่ทันได้พูดเรื่องค่าตอบแทนเลย
"เราดูท่าทีของพวกเขาก่อน ค่อยคุยกันทีหลัง อย่าเร่งรัดจนเกินไป ต้องให้พวกเขาคิดให้ดีและยินยอมด้วยตัวเอง" เจิ้งหลี่มองประตูห้องผู้ป่วยแล้วพูดช้าๆ
ชายหนุ่มคนนั้นให้ความรู้สึกแปลกไปจากคนอื่น
"ท่านผู้อำนวยการ เรายังไม่ได้พูดเรื่องค่าตอบแทนเลย บางทีถ้าบอกค่าตอบแทน พวกเขาอาจจะตกลงก็ได้นะคะ" อู๋ฮวาพูดขึ้นอีกครั้ง
ใช่แล้ว เรื่องค่าตอบแทนนั่นแหละ
เงินมากขนาดนั้น ถ้าพูดออกไป พวกเขาอาจจะตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดอะไรเลย
"อู๋ฮวา เธอไม่เห็นท่าทางของพวกเขาหรือ คุณไป๋และผู้หญิงคนนั้นต่างก็ฟังความเห็นของชายหนุ่มที่เพิ่งออกมาคนนั้น เขาไม่ได้สนใจเรื่องเงินเลย ไม่งั้นเขาคงถามเรื่องค่าตอบแทนตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ถ้าเราใจร้อนเกินไปอาจจะทำให้เรื่องพังได้" รองผู้อำนวยการเจิ้งหลี่มองอู๋ฮวาพลางพูดอย่างจริงจัง
ใช่แล้ว ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้สนใจเรื่องเงิน
บางที ในสายตาเขา ครอบครัวสำคัญกว่าเงินมากกว่า
"ผู้อำนวยการ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" อู๋ฮวาพยักหน้า
ตอนนี้ เธอเข้าใจความหมายของผู้อำนวยการแล้ว
เป็นตัวเธอเองที่ใจร้อนเกินไป
"ได้ พวกเรากลับกันเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ก็ได้ พวกเขายังต้องอยู่โรงพยาบาลอีกสองวัน" เจิ้งหลี่ยิ้มแล้วหมุนตัวเดินจากไป
ในห้องผู้ป่วย...
"เหยี่ยฟาน คำพูดของพวกเขาเมื่อกี้ ลูกก็ได้ยินแล้ว พวกลูกตัดสินใจกันเองเถอะ แม่เคารพการตัดสินใจของพวกลูก" แม่เย่มองทั้งสองคนแวบหนึ่งแล้วไปดูแลเด็กๆ
เหยี่ยฟานเดินมาข้างๆ ไป๋ซูซู นั่งลงบนเตียง
"จริงๆแล้ว พวกเราลองดูก็ได้นะ" ไป๋ซูซูเงยหน้าขึ้นมองเหยี่ยฟานอย่างจริงจังพลางพูด
เธอรู้ว่า เหยี่ยฟานไม่มีเงินมากนัก และสถานะทางครอบครัวของบ้านเย่ก็ธรรมดา ค่าตอบแทนการถ่ายโฆษณาประชาสัมพันธ์น่าจะไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น อนาคตพวกเขาจะขาดแคลนเงินมาก เพราะว่าพวกเขามีลูกตั้งสี่คน
"แต่ว่า การเปิดเผยตัวแบบนี้ต่อครอบครัวของเธอ..." เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูพลางพูดช้าๆ
เขาเข้าใจความคิดในใจของไป๋ซูซู เด็กโง่คนนี้ ก็แค่กังวลเรื่องการเงินของเขาไม่ใช่หรือ
แต่ถ้าเปิดเผยตัวจริงๆ ถ้าวันไหนถูกค้นพบขึ้นมา แล้วไป๋ซูซูจะทำยังไง
เธอจะเผชิญหน้ากับครอบครัวยังไง
คนอื่นจะมองเธอยังไง
เหยี่ยฟานไม่อยากให้ใครมาชี้นิ้วด่าไป๋ซูซู ไม่อยากให้เธอลำบากใจ อับอาย
เขารู้ว่า ไป๋ซูซูไม่ใช่ลูกบ้านธรรมดา ภูมิหลังของเธอทรงอิทธิพลมาก ถ้าวันไหนคนในตระกูลรู้เข้า แล้วเธอจะทำยังไง แล้วลูกๆ จะทำยังไง
ตอนนี้ เหยี่ยฟานถึงกับเกลียดตัวเอง เกลียดที่ตอนนี้ไม่มีความสามารถ ไม่สามารถปกป้องไป๋ซูซูและลูกๆ ได้
ขอเวลาเขาหน่อย เขาต้องสามารถปกป้องซูซูและลูกๆ ให้ดีได้แน่นอน
"พี่รู้ว่าเธอเป็นห่วงพี่ กลัวว่าพี่จะมีความกดดัน กลัวว่าพี่จะแบกรับภาระหนัก พี่สามารถเลี้ยงดูพวกเธอได้ เชื่อพี่สิ" เหยี่ยฟานจ้องมองไป๋ซูซูด้วยสายตาเร่าร้อน
เขาทำได้
"เหยี่ยฟาน ฟังฉันก่อน พวกเราต้องการเงินก้อนนี้ มีเงินมากหน่อยก็ป้องกันเหตุไม่คาดฝันได้ แล้วก็ ฉันใส่หน้ากากก็ได้ จะได้ไม่มีใครจำได้" ไป๋ซูซูพูดอย่างหนักแน่น
ใช่แล้ว แค่ใส่หน้ากากก็พอ
แค่ไม่ให้เห็นหน้า ก็ไม่มีอะไร
อีกอย่าง การใส่หน้ากากคงไม่มีผลกระทบอะไรกับทางโรงพยาบาล อย่างมากก็แค่อธิบายว่าไม่อยากให้ใครจำได้ ไม่อยากให้ใครมารบกวนชีวิตที่เรียบง่ายก็พอ
"งั้นก็ได้" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซู สายตามีแววกังวลอยู่บ้าง
ใส่หน้ากากจะได้จริงๆ เหรอ
"นายตกลงแล้วนะ ห้ามกลับคำนะ นี่ก็เพื่อหาเงินซื้อนมให้ลูกของเรา แน่นอนว่า เมื่อบอกลูกๆ ว่าพระเอกในโฆษณานี้คือพวกเขา ลูกๆ ต้องดีใจแน่ๆ" ไป๋ซูซูพูดพลางยิ้ม
"เด็กโง่จริงๆ" เหยี่ยฟานยื่นมือไปลูบหัวไป๋ซูซู
โง่จริงๆ เลย
ร่างบอบบางของเธอสั่นเทาขึ้นมา กลายเป็นเงียบไปอย่างที่สุด
เขาก็ยังมองออกอยู่ดี
[ทำไมไม่มีใครเลยนะ หรือว่าคนโง่ๆ เขียนไม่ดีหรือเปล่า รู้สึกเหมือนกำลังอัพเดทคนเดียวเลย ทุกคนอ่านจบแล้วช่วยแสดงความคิดเห็นหน่อยได้ไหม จะได้รู้สึกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว ขอความกรุณาผู้อ่านทุกท่านช่วยให้คะแนนห้าดาว แสดงความคิดเห็น เช็คอิน โหวต และบุ๊คมาร์กด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ]


## บทที่ 13 ลูกกตัญญูตัวจริง

หลังจากนั้น เหยี่ยฟานก็ไปพบกับหัวหน้าอู๋ฮวาและรองผู้อำนวยการเพื่อหารือเรื่องนี้ แน่นอนว่าในที่สุดก็ตกลงกันได้ ค่าโฆษณาประชาสัมพันธ์หกแสนหยวน พร้อมกับการสัมภาษณ์หนึ่งครั้ง
แน่นอนว่า เหยี่ยฟานขอใส่หน้ากากเพราะไม่อยากให้ชีวิตถูกรบกวน รองผู้อำนวยการก็ตกลง
จริง ๆ แล้วก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ในโลกออนไลน์มีคนด่าเยอะ ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อชีวิตบ้าง การใส่หน้ากากก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
พวกเขาตกลง
แน่นอนว่า การสัมภาษณ์ถูกจัดขึ้นในเช้าวันพรุ่งนี้ การถ่ายวิดีโอประชาสัมพันธ์ก็จะถ่ายพรุ่งนี้เช่นกัน หลังจากสัมภาษณ์เสร็จก็จะถ่ายโฆษณาประชาสัมพันธ์ซึ่งมีแค่ไม่กี่ฉาก โดยรวมแล้วก็ง่ายมาก
โดยรวมแล้ว โฆษณาก็แค่สิบกว่าวินาที แค่ต้องหาเวลาถ่าย ช่างภาพยังต้องตัดต่ออะไรอีก
หลังจากตกลงทุกอย่างแล้ว เหยี่ยฟานก็กลับไปที่ห้องผู้ป่วยและเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทั้งสองคนฟัง
"งั้นก็ได้ เดี๋ยวช่วยซื้อหน้ากากมาให้ฉันด้วย ขอบคุณนะ" ไป๋ซูซูพูด
เธอแค่อยากให้เหยี่ยฟานผ่อนคลายลงบ้าง
สำหรับเธอแล้ว นี่ก็ถือเป็นเงินที่มาถึงหน้าประตู ทำไมจะไม่คว้าไว้ล่ะ
มีเด็กน้อยทั้งสี่คนนี้แล้ว ต่อไปจะมีที่ต้องใช้เงินอีกมาก ตอนนี้มีโอกาสแบบนี้ เธอก็ไม่อยากปล่อยไป
"เธอคิดดีแล้วเหรอ?" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูพลางถาม
เด็กคนนี้ช่างเข้าอกเข้าใจจริง ๆ
คิดถึงลูก ๆ และเขาในทุกเรื่อง แม้ว่าเธอจะห่วงลูกมากกว่า แต่เหยี่ยฟานก็รู้สึกอบอุ่นใจ
ความรู้สึกของไป๋ซูซู เขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไร
เด็กโง่คนนี้ เสี่ยงที่จะถูกครอบครัวจำได้ แต่ก็ยังคิดถึงเขาขนาดนี้
ได้ภรรยาแบบนี้ จะขออะไรอีก
"อืม ไม่เป็นไรหรอก" ไป๋ซูซูยิ้มพลางพยักหน้า
จริง ๆ แล้วในใจก็กังวลอยู่บ้าง แต่เพื่อลูก ๆ เธอทำได้
เหยี่ยฟานมองใบหน้าซีดของไป๋ซูซู แววตาที่มุ่งมั่นของเธอทำให้หัวใจเขารู้สึกแรงกล้าขึ้น เด็กผู้หญิงแบบนี้ เขาจะต้องปกป้องด้วยชีวิต แน่นอนว่ารวมถึงลูก ๆ ด้วย
ครอบครัวหกคนของพวกเขาจะต้องมีความสุขแน่นอน
เหยี่ยฟานเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่าตนเองจะต้องได้รับการยอมรับจากไป๋ซูซูและครอบครัวของเธอ
วันรุ่งขึ้น เหยี่ยฟานมาแต่เช้า
หลัก ๆ คือเขาอยากดูการถ่ายของไป๋ซูซู เพราะการถ่ายทำมีคนค่อนข้างเยอะ หากลูก ๆ และภรรยา รวมถึงแม่ของเขาได้รับบาดเจ็บ เขาคงไม่ยอมแน่
แต่ทุกอย่างราบรื่นดี ใช้เวลาแค่ช่วงเช้าก็ถ่ายสัมภาษณ์เสร็จหมดแล้ว
ความเร็วก็ถือว่าเร็วทีเดียว
พรุ่งนี้พวกเขาก็จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว
ที่บ้านเตรียมทุกอย่างเกือบพร้อมแล้ว ของที่ต้องซื้อก็ซื้อครบหมดแล้ว
"พี่เลี้ยงที่ฉันหาไว้พรุ่งนี้ก็มาได้แล้ว ตอนนั้นให้พี่เลี้ยงดูแลก็พอ ป้าเหนื่อยมาหลายวันแล้ว พักผ่อนบ้างก็ดี" ไป๋ซูซูมองแม่เย่ด้วยความซาบซึ้ง
ช่วงนี้ เธอรู้สึกว่าป้าเย่จริงใจที่คิดว่าเธอเป็นลูกสะใภ้ เมื่อคิดถึงความเป็นจริงบางอย่าง ในใจก็รู้สึกละอายขึ้นมา
ฮือ เธอทำให้ป้าเย่ผิดหวังเสียแล้ว
แต่เธอชอบแม่เย่จากใจจริง จากแม่เย่ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นของครอบครัว เหมือนที่เคยรู้สึกจากคุณปู่
เธอหวงแหนความรู้สึกนี้มาก
แต่จะทำอย่างไรได้ บ้านไป๋คงไม่ยอมรับ พ่อแม่ก็คงไม่ยอมรับ ตระกูลก็คงไม่ยอมรับ
ทุกอย่างเป็นเพียงเวรกรรมเท่านั้น
พรุ่งนี้พี่เลี้ยงมาแล้ว แม่เย่ก็ไม่ต้องดูแลเธออีก
ไม่รู้ทำไม กลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา
"เด็กโง่ จะเหนื่อยอะไรกัน ก็ไม่ได้ทำอะไรมากมาย นี่ก็หลานสาวของฉันนะ อีกอย่าง ในใจฉัน เธอก็เป็นลูกสะใภ้ของฉัน เป็นลูกสาวของฉัน ไอ้เด็กบ้า รีบๆ พยายามเข้าหน่อย ไปขอซูซูมาแต่งงานให้ฉันซะ ถ้าขอไม่ได้ละก็ จะหักขาสุนัขของแก อย่ากลับบ้านมาอีกเลย!" แม่เย่พูดไปพูดมา แล้วหันไปจ้องลูกชายที่ไร้ความสามารถของตัวเองพลางว่า
ช่างไร้ความสามารถจริงๆ
ดูสิ ลูกสะใภ้ที่ดีขนาดนี้กำลังจะบินหนีไปแล้ว
แบบนี้ไม่ได้นะ
ยังไงก็ตาม เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเอาไป๋ซูซูเป็นลูกสะใภ้
ไอ้เด็กบ้านี่ แค่มองก็โมโหแล้ว
ทำไมไม่เอาไหนบ้างเลย ทำไมถึงไม่เหมือนตัวเองเลยนะ
หรือว่าตอนนั้นพยาบาลจะสลับเด็กผิดรึเปล่า?
"แม่ครับ ผมก็กำลังพยายามอยู่นะ ซูซู ดูสิ แม่ผมตัดสินใจเลือกเธอแล้ว ผมก็เลือกเธอแล้ว ไม่ว่าเธอจะตอบตกลงหรือไม่ ชาตินี้ก็ต้องพัวพันกับเธอแล้วละ" เหยี่ยฟานมองแม่ของตัวเองด้วยความจนใจ
ดูสิ นี่มันคำพูดที่แม่ควรพูดกับลูกชายหรือ?
อะไรกันที่บอกว่าจะหักขาสุนัข?
อะไรกันที่บอกว่าอย่ากลับบ้านมาอีก?
แย่แล้วจริงๆ ตอนนี้ในสายตาแม่มีแต่ไป๋ซูซู ไม่มีที่ให้ตัวเองแม้แต่นิดเดียว
เธออยากได้ลูกสะใภ้จนไม่ต้องการลูกชายแล้ว
แต่ทำไมแม่ถึงไม่เข้าใจล่ะ
ถ้าไม่มีลูกชาย จะมีลูกสะใภ้ได้ยังไง?
คิดถึงตรงนี้ เหยี่ยฟานก็ลังเลว่าควรจะบอกเรื่องนี้กับแม่ดีไหม
ช่างเถอะ ถ้าบอกไป อาจจะยิ่งแย่กว่าเดิม ไม่พูดดีกว่า
"o(*￣︶￣*)o หืม?" ไป๋ซูซูมองดูการปฏิสัมพันธ์ระหว่างเหยี่ยฟานกับแม่เย่ด้วยความอิจฉาอย่างยิ่ง
นี่คือความอบอุ่นที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด
แต่ในตระกูลใหญ่นั้น มีเพียงคุณปู่ที่ให้ความอบอุ่นกับเธอ ส่วนคนอื่นๆ...
ฮึ น่าขำจริงๆ
นึกย้อนไป พ่อแม่ของเธอไม่เคยเป็นแบบนี้เลย พวกเขาไม่เคยสนใจว่าเธอเป็นอย่างไร มีแต่สนใจเรื่องการเรียน และการเข้าสังคมกับคนหนุ่มที่มีความสามารถ...
ถ้าเธอได้รับความอบอุ่นที่จริงใจแบบนี้บ้างก็คงดี
"ซูซู ดูสิ ตอนนี้ในใจแม่มีแต่เธอ ไม่ต้องการผมที่เป็นลูกชายแท้ๆ แล้ว เธอให้ยาสะกดจิตอะไรแม่ผมหรือเปล่า"
"แม่ครับ แม่นี่ก็แย่จัง ถ้าซูซูยังไม่ตอบตกลงผม แม่จะไม่ให้ผมกลับบ้านจริงๆ เหรอ แถมจะหักขาผมอีก โหดร้ายจังเลย มีแม่แบบนี้ที่ไหนกัน ผมเป็นลูกแท้ๆ ของแม่หรือเปล่าครับ?"
"รีบบอกมาเลย แม่เก็บผมมาจากที่ไหน หรือว่าขโมยมา แล้วแม่ที่แท้จริงของผมอยู่ไหน?" เหยี่ยฟานเริ่มแหย่แม่เย่ เขามองหน้าแม่ด้วยสีหน้ากวนๆ
แม่พูดแบบนั้นแล้ว เขาก็ต้องพูดต่อสิ ไม่งั้นจะแสดงความกตัญญูได้ยังไง
ฮ่าๆๆ
"เก่งนักนะ มีลูกแบบนี้ที่แหย่แม่ได้ เด็กคนนี้ ปล่อยตัวจริงๆ" แม่เย่ได้ยินคำพูดของเหยี่ยฟาน ทั้งโมโหทั้งขำ
ช่วยไม่ได้ นี่มันหลุมที่ตัวเองขุดไว้นี่นา
"เอ่อ ก็ผมพูดตามที่แม่พูดนี่ครับ ทำไมผมถึงผิดอีกล่ะ" เหยี่ยฟานเอามือลูบจมูกอย่างเก้อเขิน
อืม ไม่ผิดหรอก
นี่มันแม่พูดเอง เขาแค่พูดต่อเท่านั้นเอง
ไป๋ซูซูที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก
เป็นครั้งแรกที่พบว่า เหยี่ยฟานมีด้านซุกซนแบบนี้ด้วย
【ที่ซานซี อันคัง มีหลายอำเภอที่กำลังประสบอุทกภัย คงจะเห็นจากข่าวและคลิปในติ๊กต็อกดูว่าได้เห็นกันแล้ว บังเอิญว่าบ้านของคนโง่ๆ อยู่ในหนึ่งในอำเภอที่กำลังเกิดน้ำท่วม ถนนริมเมืองหลายสายถูกน้ำพัดพัง ในแม่น้ำฮั่นเจียงมีหมูจากฟาร์มหมูลอยมา มีต้นไม้ใหญ่ๆ ลอยมาด้วย บางที่ไฟฟ้าและน้ำประปาถูกตัด ถนนกำลังซ่อมแซมอยู่ บางที่เกิดดินถล่มบนภูเขา คนโง่ๆ จะพยายามอัพเดตต่อไปนะคะ】


## บทที่ 14 ไม่อยากทิ้งความเสียใจไว้เบื้องหลัง [ราตรีสวัสดิ์]

วันที่สอง เหยี่ยฟานทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลแต่เช้า เรียกรถแท็กซี่ มุ่งหน้าไปยังที่พักที่เขาเช่าไว้
ระยะทางไม่ไกลนัก ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็ถึง
ทุกคนอุ้มเด็กๆ พร้อมข้าวของบางอย่างขึ้นไปบนตึก
โชคดีที่เช้านี้พี่เลี้ยงเด็กมาถึงโรงพยาบาลแล้ว ไม่งั้นจะอุ้มเด็กทั้งสี่คนลำบากแน่
ถือว่าเป็นปัญหาเล็กๆ อย่างหนึ่ง
การมีลูกหลายคนในคราวเดียวกันนี่ก็ลำบากอยู่
เป็นครั้งแรกที่เหยี่ยฟานมีความรู้สึกแบบนี้
แต่ความคิดนี้ผ่านเข้ามาในหัวแค่ครู่เดียวก็หายไป เพราะสุดท้ายแล้วพวกเขาก็คือลูกของเขาเอง
ไม่ว่าจะมากหรือน้อย ก็ต้องเลี้ยงดูไปด้วยกัน ยังไงก็เป็นลูกรักของเขาทั้งนั้น
รู้สึกภูมิใจมากเลยทีเดียว
นึกภาพว่าต่อไปจะมีเจ้าตัวน้อยทั้งสี่วิ่งวนรอบตัวเขา แล้วเรียกเขาว่าพ่อด้วยความร่าเริง ช่างเป็นภาพที่น่าตื่นเต้นจริงๆ
พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเหยี่ยฟานก็เต้นแรงขึ้นมา
เมื่อเข้าบ้านมาแล้ว
"ลูกชาย ห้องนี้ดีนะ สามห้องนอนเลย ใช้ได้ๆ" แม่เย่อุ้มเด็กพลางเดินสำรวจไปรอบๆ
ห้องนี้ดีจริงๆ ดูเหมือนเพิ่งตกแต่งใหม่ไม่นาน โซฟา ทีวีจอแอลซีดี ล้วนเป็นแบรนด์ดีๆ ทั้งนั้น
ทั้งตู้เย็น เครื่องซักผ้า และอื่นๆ ก็ครบครันมาก
แบบนี้ก็สะดวกไปหลายอย่าง
ลูกชายของเธอมีรสนิยมไม่เลวเลย!
"อืม ดีจริงๆ!" ไป๋ซูซูมองไปรอบๆ พลางพยักหน้า
"ซูซู เธอมานอนห้องใหญ่นี้นะ พอดีเลย จะได้นอนกับลูกน้อยทั้งสี่คน เตียงก็กว้างพอ" แม่เย่รีบเลือกห้องที่ดีที่สุดให้ไป๋ซูซูนอน
แน่นอนว่าก่อนหน้านี้เหยี่ยฟานก็ตั้งใจจะให้ไป๋ซูซูนอนห้องนี้อยู่แล้ว เพราะห้องกว้างกว่า แสงสว่างดีกว่า และเตียงก็ใหญ่พอ ดูเหมือนจะกว้างสองเมตรคูณสองเมตรด้วย
ทั้งสามห้องนี้เขาจัดการเรียบร้อยแล้ว
ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน หมอน ทุกอย่างเตรียมพร้อมหมด แค่เข้านอนได้เลย
"ได้ ดีมากเลย" ไป๋ซูซูอุ้มลูกคนโตเดินเข้าไปดู พยักหน้าเห็นด้วย
"แม่ครับ คืนนี้แม่นอนกับซูซูไหม จะได้ช่วยดูแลเด็กๆ ด้วย" เหยี่ยฟานเอ่ยขึ้น
แม่ของเขานี่แหละที่เขาไว้ใจที่สุด
อีกอย่าง เขาเองก็คงนอนด้วยไม่ได้ ไป๋ซูซูคงไม่ยอม ดังนั้นต้องพึ่งแม่แล้ว เพราะกลางคืนถ้าซูซูต้องดูแลเด็กสี่คนคนเดียว คงเหนื่อยมาก
ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงอยู่ไฟ ควรได้พักผ่อนดีๆ
ส่วนพี่เลี้ยงเด็ก ก็ให้ทำความคุ้นเคยไปก่อน
"ได้ คืนนี้แม่จะนอนกับซูซู ลูกนอนห้องหนึ่ง เสี่ยวเหม่ย์นอนอีกห้องหนึ่ง" แม่เย่บอก
ไม่คิดว่าลูกชายจะคิดรอบคอบขนาดนี้ รู้จักเอาใจใส่ภรรยาแล้ว
นี่เป็นสัญญาณที่ดีนะ
"งั้นต้องรบกวนป้าแล้ว" ไป๋ซูซูมองแม่เย่พูด
จริงๆ แล้วเธอคนเดียวคงดูแลเด็กสี่คนลำบาก
เหยี่ยฟานคิดถึงเธอรอบคอบดีจริงๆ
ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานแวบหนึ่ง ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก ราวกับอบอุ่น และหวานนิดๆ
คงเป็นเพราะเธอคิดมากไปเองมั้ง
"เอาละ ซูซูไปพักผ่อนเถอะ ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงอยู่ไฟ อย่าลุกเดินมาก ไม่ดีต่อร่างกาย" แม่เย่พูดขึ้น
"ค่ะ" ไป๋ซูซูว่าง่ายขึ้นเตียง แล้ววางเย่ปิงลูกคนโตไว้ข้างๆ
ทุกคนอุ้มเด็กๆ เข้ามาวางข้างไป๋ซูซู เด็กน้อยทั้งสี่หลับสนิทมาก ไม่มีทีท่าจะตื่นเลย แบบนี้ก็ง่ายต่อการดูแล
'ติ๊ง! ผู้ใช้ได้รับภารกิจ จัดการให้แม่และลูกน้อยอยู่อย่างสบาย รางวัล: รถเข็นเด็กแฝดสี่ 1 คัน, เตียงเด็กแฝดสี่ 1 หลัง, สร้อยคอแฝดสี่ 1 ชุด, นมผงบำรุงสมองสำหรับแฝดสี่ 4 กระป๋อง, ชุดนอนคู่รัก 1 ชุด, กำไลคู่สามีภรรยา 1 คู่, สร้อยคอคู่สามีภรรยา 1 คู่'
โอ้โห!
ครั้งนี้ระบบดังไม่หยุด...
เหยี่ยฟานมองดูรายการรางวัลของตัวเอง มีรางวัลมากมายขนาดนี้
ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ตอนนี้พอดี ทั้งรถเข็นเด็ก เตียงเด็ก พวกนี้เขาต้องเตรียมอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ระบบจัดการให้หมด ประหยัดความกังวลไปได้เยอะ
เหยี่ยฟานมองคำอธิบายข้างบนด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง
คำอธิบาย:
รถเข็นเด็กสำหรับลูกแฝดสี่
ระดับความปลอดภัย: สามดาว
อายุการใช้งาน: ห้าปี
ฟังก์ชันพิเศษ: สามารถปกป้องทารกได้เองในสถานการณ์ฉุกเฉิน
เตียงเด็กสำหรับลูกแฝดสี่
ระดับความปลอดภัย: สามดาว
อายุการใช้งาน: ห้าปี
ฟังก์ชันพิเศษ: ช่วยให้ทารกหลับสบายในยามค่ำคืน และส่งเสริมการพัฒนากระดูก
สร้อยคอสำหรับลูกแฝดสี่
ระดับความปลอดภัย: สามดาว
ฟังก์ชันพิเศษ: สามารถป้องกันอันตรายถึงชีวิตได้หนึ่งครั้ง
นมผงบำรุงสมองสำหรับลูกแฝดสี่
ระดับความปลอดภัย: สามดาว
ฟังก์ชันพิเศษ: ส่งเสริมพัฒนาการสมองของทารก ทำให้ฉลาดขึ้น กลายเป็นเด็กอัจฉริยะ
ชุดนอนคู่สามีภรรยา
ระดับความปลอดภัย: หนึ่งดาว
อายุการใช้งาน: สามปี
ฟังก์ชันพิเศษ: อุ่นในฤดูหนาว เย็นในฤดูร้อน บำรุงผิวพรรณ ช่วยการนอนหลับ
กำไลข้อมือคู่สามีภรรยา
ระดับความปลอดภัย: สามดาว
ฟังก์ชันพิเศษ: สามารถป้องกันการบาดเจ็บถึงชีวิตได้หนึ่งครั้ง และสามารถรับรู้ตำแหน่งของอีกฝ่าย
สร้อยคอคู่สามีภรรยา
ระดับความปลอดภัย: สามดาว
ฟังก์ชันพิเศษ: ช่วยการนอนหลับ ชะลอความชรา ยืดอายุ และป้องกันการบาดเจ็บถึงชีวิตได้หนึ่งครั้ง
เมื่อเหยี่ยฟานเห็นคำอธิบายเหล่านี้ เขารู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นทันที
นี่เป็นรางวัลที่มีค่ามากจริงๆ
สิ่งเหล่านี้มีค่าจนไม่สามารถหาซื้อได้ในโลก หลายอย่างเป็นของช่วยชีวิต
และคุณสมบัติเหล่านี้ แต่ละอย่างล้วนทำให้ผู้คนรู้สึกตื่นเต้นและเดือดดาล
แค่นำออกมาสักชิ้น ก็สามารถทำให้ทุกคนอิจฉาและแย่งชิงกัน
ของล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้!
เหยี่ยฟานอ่านคำอธิบายจบแล้ว พยายามทำให้จิตใจสงบลง จึงคิดถึงการจัดสรรสิ่งของเหล่านี้
สิ่งเหล่านี้เป็นคู่ๆ จัดสรรได้ง่าย
แน่นอนว่า รางวัลสำหรับเด็กต้องให้เด็กใช้เท่านั้น
ส่วนรางวัลสำหรับคู่สามีภรรยานั้น เขากับไป๋ซูซูใช้ได้หนึ่งชุด และพ่อแม่ของเขาก็ใช้ได้อีกหนึ่งชุด
โดยเฉพาะสร้อยคอคู่สามีภรรยาอันสุดท้าย ที่ช่วยการนอนหลับ ชะลอความชรา และป้องกันอันตรายถึงชีวิตได้หนึ่งครั้ง เหมาะกับพ่อแม่ของเขามากไหม?
พ่อแม่ของเขามักนอนไม่หลับ พวกเขาแก่ลงทุกวัน ทั้งพ่อและแม่ยังทำงานอยู่ เหยี่ยฟานไม่เคยหยุดเป็นห่วงพวกเขาเลยสักวัน สร้อยคอคู่นี้เหมือนถูกสร้างมาเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ
มีสร้อยคอคู่นี้แล้ว เขารู้สึกสบายใจได้
ความปลอดภัยของพ่อแม่ได้รับการคุ้มครอง ทั้งยังชะลอความชรา ยืดอายุ และดีต่อสุขภาพ ไม่มีอะไรที่เหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว
เขายังไม่ได้ทำหน้าที่กตัญญูอย่างเต็มที่ มีสร้อยคอนี้แล้ว เขาก็จะวางใจเรื่องสุขภาพของพ่อแม่ได้
ความเสียใจหลายอย่างเกิดจากการที่เราโตขึ้น แต่พ่อแม่กลับแก่ลง
ตอนเด็กๆ ไม่เคยสังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ ไม่เคยรู้ จนกระทั่งเราโตขึ้น มีครอบครัวแล้วถึงได้เห็น แต่ตอนนั้นเราก็เสียเวลาไปมากแล้ว
ดังนั้น เหยี่ยฟานไม่อยากให้มีความเสียใจ เขาอยากกตัญญูต่อพ่อแม่อย่างดี ให้พวกท่านมีสุขภาพแข็งแรงและอายุยืน!
ส่วนชุดนอนคู่และกำไลข้อมือคู่ก็เหมาะกับเขากับไป๋ซูซู


## บทที่ 15 ทำไมคนคนนี้ถึงใจเย็นขนาดนี้

ในวันที่สอง เหยี่ยฟานออกจากบ้านแต่เช้าตรู่
ถึงอย่างไร ของพวกนี้ก็ไม่ได้งอกเงยขึ้นมาจากอากาศได้
เขาต้องหาเหตุผลที่สมเหตุสมผลสักหน่อย
เมื่อเขากลับมาอีกครั้ง ก็อยู่ที่ชั้นล่างแล้ว และยังโทรหาแม่ของเขาให้ลงมาช่วยขนของด้วย
ของเยอะขนาดนี้ เขาคนเดียวขนไม่ไหว
คิดถึงตรงนี้ เหยี่ยฟานก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองควรจะมีรถสักคัน จะได้สะดวกกว่านี้
ต่อไปไม่ว่าจะเข้าออก หรือไปรับรางวัลอะไร ก็จะสะดวกขึ้นมาก
วันไหนว่างๆ ต้องไปเลือกรถสักคันแล้ว อีกอย่าง ตัวเองก็สอบใบขับขี่มานานแล้ว ถ้าสอบใบขับขี่แล้วไม่ซื้อรถ นานไปก็จะยิ่งไม่กล้าขับรถ
ไม่นาน แม่เย่ก็รีบลงมาข้างล่าง
แน่นอนว่า พี่เลี้ยงเสี่ยวเหม่ย์ก็ตามลงมาด้วย
"ลูก ทำไมซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ ทั้งรถเข็นทั้งเตียง" แม่เย่มองของที่วางอยู่บนพื้นด้วยความประหลาดใจ
ทั้งหมดนี้ซื้อมาให้เด็กๆ
ดูสิ เตียงเด็กนี่ก็ดูดีมาก เนื้อไม้สัมผัสแล้วรู้สึกสบายมือจริงๆ
แล้วก็รถเข็นเด็กแบบพับได้นี่ก็ดีด้วย
ก่อนหน้านี้ เธอก็คิดจะซื้อรถเข็นให้เด็กๆ จะได้เข็นเดินไปมาในบ้าน ไม่ต้องอุ้มให้เหนื่อย แถมยังเหงื่อออกด้วย
ลูกชายเริ่มเหมือนคนเป็นพ่อมากขึ้นเรื่อยๆ คิดอะไรก็รอบคอบขึ้น
โตแล้ว โตแล้วจริงๆ
แม่เย่เห็นลูกชายสุดที่รักเป็นแบบนี้ ในใจก็เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความสำเร็จ
ลูกชายของเธอ ช่างดีจริงๆ
หลังจากขนของขึ้นไปแล้ว เหยี่ยฟานก็เริ่มกางรถเข็นออก พื้นที่ค่อนข้างกว้าง แน่นอนว่าข้างในมีการแบ่งช่อง พอดีแบ่งเป็นสี่ช่อง เด็กคนละช่องพอดี
ผ้าที่ใช้ทำรถเข็นพับได้นี้ไม่รู้ทำจากอะไร สัมผัสแล้วลื่นมือมาก ดูแข็งแรงด้วย รถเข็นสำหรับลูกแฝดสี่คันนี้ดูแล้วไม่ต่างจากรถเข็นทั่วไปเท่าไหร่ แค่ดูวัสดุที่ใช้ก็รู้ว่าไม่ธรรมดา
แล้วล้อนี่ก็คล่องตัวมากเป็นพิเศษ ฟังก์ชันที่รถเข็นเด็กทั่วไปมี รถคันนี้ก็มีครบ ส่วนฟังก์ชันที่รถเข็นเด็กทั่วไปไม่มี รถคันนี้ก็มีด้วย
แน่นอน สิ่งที่เหยี่ยฟานชอบที่สุดคือฟังก์ชันซ่อนเร้นของรถคันนี้ ที่ให้ความปลอดภัยกับเด็กๆ อย่างมาก
มาดูเตียงเด็กแฝดสี่ กันบ้าง เนื้อไม้นี่ดูไม่ธรรมดา มีกลิ่นหอมอ่อนๆ สัมผัสแล้วให้ความรู้สึกนุ่มนวล
ไม้ชนิดนี้ทำมาจากอะไรกันแน่ เหยี่ยฟานงุนงงมาก
"ระบบ นี่เป็นไม้ชนิดอะไร?" เหยี่ยฟานอดไม่ได้ที่จะถามระบบด้วยความสงสัย
"เจ้าของระบบ นี่คือไม้แนนจินซือ ไม้ที่ใช้ในพระราชวังหลวง" เสียงเหมือนเครื่องจักรดังขึ้นในหัวของเหยี่ยฟาน
เหยี่ยฟานได้ยินแล้วก็ตกใจทันที
เป็นไม้แนนจินซือจริงๆ ด้วย นี่เป็นพืชคุ้มครองระดับ 2 ของประเทศ
แน่นอนว่า ไม้แนนจินซือเป็นไม้หายาก เดิมเรียกว่า "ไม้แนนเจิน" เป็นไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ สูงกว่า 30 เมตร ลำต้นตรง กิ่งก้านมักจะเล็ก มีสันหรือเกือบกลม มีขนนุ่มยาวหรือขนนุ่มสั้นสีเหลืองเทาหรือน้ำตาลเทา
เนื้อไม้มีกลิ่นหอม ลายไม้ตรงและเนื้อละเอียด ไม่บิดงอหรือแตกง่าย เป็นไม้คุณภาพดีสำหรับงานก่อสร้าง เฟอร์นิเจอร์ระดับสูง ในประวัติศาสตร์ ไม้แนนจินซือใช้เฉพาะในพระราชวังหลวง และวัดบางแห่งเท่านั้น ไม้แนนจินซือมีผลึกมากกว่าไม้แนนทั่วไป ผิวไม้เมื่อถูกแสงแดดจะเป็นประกายทอง มีเส้นทองปรากฏ และมีกลิ่นหอมอ่อนๆ
ตามที่บันทึกใน "โป๋อู๋เหยาหลาน" ไม้แนนมีสามชนิด: หนึ่งคือไม้แนนหอม เนื้อไม้มีสีม่วงอ่อนและมีกลิ่นหอม ลายไม้ก็สวยงาม สองคือไม้แนนจินซือ (ชื่อเรียกอีกอย่างของไม้แนนเจินและไม้แนนสีม่วง) เนื้อไม้มีเส้นทอง เป็นไม้แนนที่ดีที่สุด ที่หายากยิ่งกว่าคือ บางชิ้นมีลายธรรมชาติเป็นภาพทิวทัศน์ภูเขาน้ำและคน สามคือไม้แนนน้ำ เนื้อไม้ค่อนข้างนุ่ม ส่วนใหญ่ใช้ทำเฟอร์นิเจอร์ ในสมัยโบราณ บัลลังก์มังกรของจักรพรรดิต้องเลือกใช้ไม้แนนคุณภาพดี และยังเป็นวัสดุพิเศษสำหรับสร้างพระราชวังหลวง สุสานหลวง สวนหลวง เป็นต้น พันธุ์ไม้นี้หายากตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิงแล้ว ในปลายราชวงศ์หมิง เซี่ยไจ่หาง บันทึกใน "อู่จ๋าจู่" ว่า: ไม้แนนที่เติบโตในฉู่และซู่ อยู่ในภูเขาลึกและหุบเขาที่ไม่รู้อายุ ลำต้นสูงร้อยจั้ง ครึ่งหนึ่งฝังอยู่ในทราย จึงตัดมาทำโลง เรียกว่าแผ่นทราย แผ่นไม้ดีเมื่อผ่าออกจะมีลาย แข็งเหมือนเหล็ก ผู้ทดสอบเอามาทำกล่องในเดือนร้อน ใส่เนื้อสดไว้หลายคืน เมื่อเปิดออกมาสีไม่เปลี่ยน
สมกับเป็นผลิตภัณฑ์จากระบบจริงๆ ต้องเป็นของดีแน่นอน
เหยี่ยฟานรู้สึกว่าตัวเองได้กำไร
เขาก็อยากได้เตียงไม้แนนจินซือสักเตียงเหมือนกัน จะทำยังไงดี?
น่าเสียดายที่เตียงนี้เป็นของลูกๆ ตัวเองเป็นผู้ใหญ่จะไปแย่งของลูกๆ ก็ดูไม่เหมาะ
ยังไงเขาก็มีระบบ ไม่ต้องกลัวหรอกว่าจะหาเตียงไม้แนนจินซือไม่ได้!
คิดได้ดังนั้น เหยี่ยฟานก็ขนเตียงเข้าไปในห้องของไป๋ซูซู ห้องนี้กว้างมากพอที่จะวางเตียงนี้ได้ เตียงมีขนาดประมาณ 1.6×1.6 เมตร มีราวกั้นทั้งสี่ด้านเพื่อป้องกันเด็กตกเตียง
พอไป๋ซูซูเห็นเตียงนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย เธอเดินเข้าไปใกล้ ได้กลิ่นและสัมผัส ดวงตาเต็มไปด้วยความยินดี
สีสัน กลิ่นหอม และสัมผัสนี้ เป็นไม้แนนจินซือแน่นอน
"เหยี่ยฟาน เตียงไม้แนนจินซือนี้คุณได้มาจากไหน" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานพลางถาม ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ต้องรู้ว่าไม้แนนจินซือนั้นหายากมาก แทบจะหาซื้อไม่ได้เลย
ดูจากเนื้อไม้แล้ว ต้องมีอายุหลายร้อยปีแน่ๆ
ก่อนหน้านี้ คุณปู่ของเธอก็อยากซื้อเตียงไม้แนนจินซือ แต่ก็หาซื้อไม่ได้เลย เพราะไม้แนนจินซือหายากมาก จนถึงตอนนี้คุณปู่ก็ยังคิดถึงไม้แนนจินซืออยู่
ไม่คิดว่าไม้แนนจินซือที่คุณปู่ใช้เวลาหลายปีก็หาไม่ได้ กลับมาอยู่ในมือของเหยี่ยฟาน นี่ช่างน่าตกใจจริงๆ
เขาทำได้ยังไงกัน
"เพื่อนคนหนึ่งให้มา" เหยี่ยฟานไม่ได้แปลกใจอะไรมาก ยังไงต่อไปก็มีอีกเยอะ ไม่จำเป็นต้องสนใจมาก
ระบบก็คือเพื่อนของเขานั่นแหละ
"(⊙o⊙)..." ไป๋ซูซูรู้สึกประหลาดใจ
เพื่อนแบบไหนกัน ถึงได้ให้ไม้แนนจินซือมาง่ายๆ แบบนี้
ดูท่าทางสงบนิ่งของเหยี่ยฟาน เขาไม่รู้คุณค่าของไม้แนนจินซือ หรือว่าเขาไม่สนใจมันกันแน่
ต้องรู้ว่าตระกูลร่ำรวยมากมายต่างก็กำลังมองหาไม้แนนจินซือ บางคนอยากทำเตียง บางคนอยากทำโลงศพ แต่ก็ยังคงมองหากันอยู่
ไป๋ซูซูจำได้ว่าคุณปู่เคยเล่าว่า สิบกว่าปีก่อนมีไม้แนนจินซืออายุหลายร้อยปีปรากฏขึ้น ตอนนั้นคนมากมายต่างก็แย่งกันซื้อ เกิดเป็นเรื่องใหญ่ สุดท้ายราคาพุ่งขึ้นไปถึงหลายสิบล้าน
แต่ดูเหยี่ยฟานตอนนี้ ท่าทางสบายๆ ไม่ใส่ใจ ไป๋ซูซูรู้สึกงุนงงจริงๆ
"พอเถอะ แค่ไม้แนนจินซือเอง ต่อไปก็ยังมีอีก ตอนนี้เธออยู่ในช่วงอยู่ไฟ พยายามอย่าลงจากเตียง ขึ้นมาเร็ว นี่เป็นเตียงที่พ่อหามาให้ลูกๆ ต่อไปเจ้าตัวน้อยทั้งสี่ก็จะนอนบนนี้ เธอก็จะได้พักผ่อนสบายๆ"
พูดจบ เหยี่ยฟานก็พยุงไป๋ซูซูขึ้นเตียง บอกให้เธอนอนลง
แล้วเขาก็ไปอุ้มลูกน้อยทั้งสี่มา
ไป๋ซูซูฟังคำพูดของเหยี่ยฟานแล้วรู้สึกอึ้งมาก
อะไรกัน 'แค่ไม้แนนจินซือเอง' ของแบบนี้เอาออกไปข้างนอก ต้องมีคนแย่งกันซื้อแน่นอน แม้ว่าจะเหมาะสำหรับเด็กนอน แต่มันก็มีค่ามหาศาล
ไอ้หมอนี่ รู้หรือเปล่านะว่าไม้แนนจินซือมีค่าแค่ไหน!
ใครก็ตามที่เจอไม้แนนจินซือมูลค่าหลายสิบล้าน จะไม่มีทางใจเย็นได้ขนาดนี้!
มองดูท่าทางสบายๆ ของเหยี่ยฟาน ไป๋ซูซูรู้สึกงุนงงจริงๆ
ไม่ว่าจะยังไง เหยี่ยฟานก็รักลูกจริงๆ เธอรู้สึกอิจฉานิดๆ
"เอาละ ต่อไปพวกเจ้าทั้งสี่คนก็จะนอนบนนี้ ห้ามรบกวนแม่นะรู้ไหม" เหยี่ยฟานยิ้มพูด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เด็กน้อยทั้งสี่พร้อมใจกันดูดนิ้ว ดวงตากลมโตเปียกชื้นมองเหยี่ยฟาน คุณพ่อมือใหม่คนนี้
【ไป่ไช่ขอคะแนนโหวตที่นี่ ขอยอดติดตาม ขอคอมเมนต์ด้วย ส่งมาให้หมดเลย ไป่ไช่เห็นหมดแล้ว พวกคุณยังมีคะแนนอีกเยอะ รีบส่งมาเลย หรือว่าจะเก็บไว้ให้คนอื่น ให้ไป่ไช่ไม่ดีหรือไง!】


## บทที่ 16 ถูกระบบดูถูกไอคิวหรือ?

ในตอนนี้ เหยี่ยฟานล้วงกล่องไม้โบราณออกมาจากกระเป๋า กล่องนั้นดูเรียบง่าย
เหยี่ยฟานเปิดกล่องออก เห็นสร้อยคออยู่ข้างในสี่เส้น เชือกสีแดงดูเรียบง่าย แต่จี้ที่ห้อยอยู่นั้นดูสวยงามอย่างน่าประหลาด และยังเปล่งแสงสีขาวอ่อนๆ ด้วย
"เหยี่ยฟาน นี่เป็นของที่คุณซื้อให้เด็กๆ เหรอ?" ตอนนี้ ไป๋ซูซูตาเป็นประกาย ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชอบ จี้นั้นมีรูปร่างเหมือนหยดน้ำ ด้านนอกเป็นหินใส และภายในหินใสมีหินสีแดงเล็กๆ อยู่ จี้นี้ช่างแปลกจริงๆ
นี่มันหินอะไรกันนะ?
ทำไมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย?
"ฉันซื้อมาให้เด็กๆ พอดีมีชุดละสี่อัน เด็กน้อยทั้งสี่คนคนละอัน ช่วยคุ้มครองให้ปลอดภัย" เหยี่ยฟานพยักหน้าพูด
แน่นอน เขาสังเกตเห็นความชื่นชอบในดวงตาของไป๋ซูซู จริงๆ แล้วผู้หญิงทุกคนชอบเครื่องประดับแบบนี้
น่าเสียดาย นี่เป็นของสำหรับลูกสาวเท่านั้น
หยิบอันหนึ่งออกมาสวมให้ลูกสาวคนโตเย่ปิง จี้นั้นสว่างวาบขึ้นเล็กน้อย หินสีแดงเล็กๆ ในจี้ปรากฏตัวอักษรหนึ่งตัว นั่นคือตัวอักษร 'ปิง' ซึ่งเป็นชื่อของลูกสาวคนโต
เหยี่ยฟานเห็นภาพนั้นแล้วตกใจทันที
จริงๆ แล้ว จี้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
นี่คือการยอมรับเจ้าของโดยอัตโนมัติ
อย่างไรก็ตาม เหยี่ยฟานได้สวมให้ลูกคนที่สอง สาม และสี่ด้วย เช่นเดียวกัน หินสีแดงในจี้ของพวกเธอแสดงชื่อของพวกเธอออกมา
เด็กๆ หลังจากสวมแล้ว ดูสวยจังเลยนะ
'ขอแสดงความยินดีกับเจ้าภาพ การยอมรับชื่อของเด็กๆ สำเร็จแล้ว รางวัลคือ ร่างกาย +5, รูปร่างหน้าตา +3, เสน่ห์ส่วนตัว +3, สติปัญญา +5'
เสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเหยี่ยฟานอีกครั้ง
ที่แท้ก็รอตรงนี้อยู่นี่เอง
เขาก็ว่า ก่อนหน้านี้ตั้งชื่อให้เด็กๆ เรื่องใหญ่ขนาดนั้นทำไมถึงไม่มีรางวัลเลย!
ที่แท้ต้องรอถึงตรงนี้ถึงจะให้รางวัลตัวเองนี่เอง
แต่ว่า รางวัลครั้งนี้พิเศษจริงๆ นะ
ร่างกาย รูปร่างหน้าตา เสน่ห์ส่วนตัว ทั้งหมดนี้ดีทั้งนั้น
เหยี่ยฟานรู้สึกทันทีว่าร่างกายของเขาเบาขึ้นมาก เต็มไปด้วยพลัง เขารู้สึกว่าถ้าให้เขาต่อสู้กับคนสามคนด้วยมือเปล่า ก็ไม่มีปัญหาอะไร
ส่วนรูปร่างหน้าตา เดี๋ยวไปส่องกระจกดูก็แล้วกัน ฮิฮิ
เสน่ห์ส่วนตัวก็เข้าใจได้ เมื่อเสน่ห์ส่วนตัวเพิ่มขึ้น อิทธิพลต่อคนอื่นก็จะดีขึ้นมาก ทำอะไรก็ง่ายขึ้น
แต่ว่า สติปัญญานี่มันอะไรกัน?
ทำไมต้องให้รางวัลสติปัญญา +5 ด้วย หรือว่าไอคิวของเขาไม่พอ?
นี่เขาถูกระบบดูถูกไอคิวเหรอ?
โอ้โห เล่นแบบนี้ไม่ได้นะ
นี่มันสุดยอดจริงๆ!
ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานในตอนนี้ ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าเหยี่ยฟานดูหล่อขึ้นมากทันที มีเสน่ห์ดึงดูดมากขึ้น พูดถึงเรื่องนี้ เหยี่ยฟานก็เป็นหนุ่มหล่อระดับท็อปในโรงเรียนอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกว่าเหยี่ยฟานดูน่าประทับใจมากขึ้น แต่ใบหน้าไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนี่ หรือว่าเป็นความรู้สึกของเธอเอง
บางที อาจเป็นเพราะเห็นเขาดีกับเด็กๆ แบบนี้ ถึงได้รู้สึกว่าเขามีเสน่ห์ น่าดึงดูด และดูหล่อขึ้นก็ได้
"อ้อใช่ ซูซู ฉันยังซื้อนมผงพัฒนาสมองให้เด็กๆ ด้วย อยู่ข้างนอกนั่น รวมสี่กระป๋อง ได้ยินว่าได้ผลดีมาก ฉันเลยซื้อกลับมา ถ้าดีจริง คราวหน้าฉันจะซื้อมาอีก" ตอนนี้ เหยี่ยฟานหันหน้าไปพูดกับไป๋ซูซู
"อืม อืม ฉันรู้แล้ว ฉันจะให้เหมยอี๋ชงให้" ไป๋ซูซูพูด แต่ในดวงตามีแววผิดหวังวูบหนึ่ง
เขาดีกับเด็กๆ ขนาดนี้ แต่กับเธอ... ดูเหมือนจะลืมไป
แต่ว่า พวกเขามาถึงจุดนี้ได้ก็เพราะเด็กๆ นี่นา ความรู้สึกแบบนี้ของเธอช่างเรื่องมากไปหน่อย
ไป๋ซูซู เธอกำลังคิดอะไรเพ้อเจ้อกันแน่
เธอกับเหยี่ยฟานเป็นไปไม่ได้หรอก อย่าคิดมากไปเลย
แน่นอน เหยี่ยฟานเห็นแววตาที่ผิดหวังในดวงตาของไป๋ซูซูพอดี เขายิ้มบางๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
เขารู้ว่าเด็กคนนี้ก็อิจฉาแล้ว
ฮิๆ เห็นของขวัญมากมายที่เขาให้ลูกๆ ไป๋ซูซูคนนี้อิจฉาก็เป็นเรื่องธรรมดา
"ซูซู ดูสิว่านี่คืออะไร?" เหยี่ยฟานเดินมาที่ข้างเตียง แล้วล้วงกล่องไม้อีกอันออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ใหญ่กว่ากล่องก่อนหน้านี้เล็กน้อย
"นี่คืออะไรคะ?" ไป๋ซูซูเห็นกล่องไม้ตรงหน้า ถามด้วยความประหลาดใจ
นี่คงเป็นของขวัญให้เด็กๆ อีกสินะ?
ทำไมมีของขวัญเยอะจัง?
เด็กๆ มีพ่อแบบเหยี่ยฟานนี่โชคดีจริงๆ
คนแก่หลายคนบอกว่า ลูกสาวคือคนรักในชาติก่อนของพ่อ จะจริงหรือเปล่านะ?
แต่ความอบอุ่นจากพ่อแม่ที่ตัวเองไม่เคยได้สัมผัส ไป๋ซูซูอยากให้ลูกๆ ของเธอได้สัมผัส ให้พวกเขาเติบโตอย่างมีความสุข
เธอจะมอบความรักทั้งหมดให้กับลูกๆ
"เปิดดูสิ แล้วจะรู้เอง" เหยี่ยฟานยิ้มอย่างลึกลับ มองแก้มเล็กๆ ที่สงสัยของไป๋ซูซู เขาอยากจะเอื้อมไปบีบเบาๆ แต่กลัวจะทำให้เธอตกใจ จึงต้องอดทนไว้
เหยี่ยฟานพบว่าตัวเองได้ตกหลุมรักรุ่นพี่ดาวมหาวิทยาลัยที่สวยคนนี้ไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
ใช่แล้ว ไป๋ซูซูเป็นรุ่นพี่มหาวิทยาลัยของเขา เขาเพิ่งปีหนึ่ง ส่วนไป๋ซูซูปีสองแล้ว แต่พวกเขาอายุเท่ากัน พรหมลิขิตระหว่างพวกเขาช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ
"อ๋อ" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ เปิดกล่อง เห็นกำไลหยกสองวง ทั้งสองวงเป็นหยกสีม่วงที่หายาก สวยมาก!
แค่แวบเดียว ไป๋ซูซูก็หลงรักกำไลหยกคู่นี้ เป็นกำไลหยกที่สวยที่สุดที่เธอเคยเห็น
เป็นคู่ แสดงว่าเป็นกำไลคู่รัก หรือจะเรียกว่ากำไลคู่สามีภรรยาก็ได้?
คิดถึงตรงนี้ แก้มเล็กๆ ของไป๋ซูซูก็แดงขึ้นมา แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
ไม่คิดว่าเหยี่ยฟานจะไม่ลืมเธอ
เตรียมของขวัญให้เด็กๆ แล้วก็เตรียมให้เธอด้วย
ตอนนี้ถึงกับไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ทำไมต้องดีกับเธอขนาดนี้ด้วย
เธอบอกชัดเจนแล้วว่าพวกเขาเป็นไปไม่ได้
ไป๋ซูซูอยากจะพูดให้ชัดเจนอีกครั้ง แต่พอเงยหน้าเห็นใบหน้าอ่อนโยนของเหยี่ยฟาน เธอก็รู้สึกใจอ่อน
ถ้าพูดเรื่องนี้ตอนนี้ คงจะทำให้บรรยากาศแย่ ทำให้เขาเสียใจแน่ๆ
ช่างเถอะ ไม่พูดก่อนดีกว่า
"ฉันใส่ให้เธอนะ" เหยี่ยฟานหยิบกำไลหยกวงหนึ่งขึ้นมา แล้วจับมือเล็กๆ ของไป๋ซูซู มือขาวเนียนนุ่มนั้นทำให้เขาใจเต้น อืม มือสวยจริงๆ
เหยี่ยฟานค่อยๆ สวมกำไลให้ไป๋ซูซู มือของไป๋ซูซูเรียวยาวและเล็ก จึงสวมเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ตอนที่สวมกำไลเข้าไป มีตัวอักษรสองตัวปรากฏขึ้น เหยี่ยฟานมองดูอย่างละเอียด เป็นตัวอักษร 'ซูซู' ตัวอักษรปรากฏอยู่ด้านในกำไล ไม่ใช่แบบที่สลักไว้ด้านนอก
เหยี่ยฟานเข้าใจ นี่คือการยอมรับเจ้าของ
"เอ๊ะ กำไลนี้เมื่อกี้ไม่เห็นมีตัวอักษร ทำไมจู่ๆ มีชื่อฉันขึ้นมา มหัศจรรย์จัง" ไป๋ซูซูพูดอย่างดีใจ
แบบนี้ก็กลายเป็นกำไลเฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใครของเธอแล้ว
เธอยังพบว่ากำไลดูเหมือนจะปรับขนาดตามข้อมือของเธอด้วย ตอนแรกยังใหญ่อยู่ แต่ตอนนี้กลับพอดีแล้ว
ตาฝาดไปหรือเปล่านะ?
【แนะนำหนังสือดีให้เพื่อน "ดาฉิน จินป๋อง; จู่หลงถิงซินเซิงป๋าหว่อป่าวกวงเลอ" ไป่ไช่ก็กำลังอ่านอยู่ สนุกมาก มีสี่แสนกว่าตัวอักษรแล้ว อ่านให้สนุกนะ!】


## บทที่ 17 มา~ลงโทษหน่อย~

เธอยังพบว่ากำไลหยกดูเหมือนจะปรับขนาดตามข้อมือของเธอ ตอนแรกมันค่อนข้างหลวม แต่ตอนนี้กลับพอดีกับข้อมือของเธอ
เธอคงตาฝาดไปแน่ๆ
"คงเป็นเพราะเมื่อกี้เธอไม่ได้สังเกตดูดีๆ ชอบก็ดีแล้ว" เหยี่ยฟานมองดูไป๋ซูซูที่ดูมีความสุข ในใจก็พลอยรู้สึกยินดีไปด้วย
เหยี่ยฟานมองใบหน้างดงามของไป๋ซูซูอย่างจริงจัง ผิวขาวเนียนดั่งหยก คิ้วตาดั่งภาพวาด ดวงตาเป็นประกายดั่งดวงดาว ริมฝีปากดั่งดอกซากุระ ทุกส่วนล้วนงดงามอย่างที่สุด ถ้าอยู่ในสมัยโบราณคงเป็นหญิงงามที่ทำให้บ้านเมืองล่มจมแน่ๆ
แต่เขาชอบ!
"ชอบมากเลย" ไป๋ซูซูลูบกำไลหยกที่ข้อมือพลางพูดเบาๆ
ชอบจริงๆ นะ
ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกผิดหรือเปล่า แต่กำไลเส้นนี้ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยมาก ราวกับว่ามันสามารถปกป้องเธอได้
"นี่เป็นกำไลคู่นะ อันนี้ฉันใส่" พูดจบ เหยี่ยฟานก็หยิบกำไลอีกวงออกมาสวมใส่ทันที แล้วเอามือที่สวมกำไลมาวางเทียบกับมือของไป๋ซูซู ดูเข้ากันมากไม่ว่าจะมองยังไง
ไป๋ซูซูสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเหยี่ยฟาน ดวงตาเป็นประกายแปลกๆ
เหยี่ยฟานเห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นยืน ใช้นิ้วชี้แตะจมูกของไป๋ซูซูเบาๆ ช่างเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักจริงๆ
จากนั้นเขาก็ออกจากห้องมาที่ห้องนั่งเล่น ที่นี่ยังมีชุดนอนคู่รักอีกชุด เขาหยิบชุดผู้หญิงมาให้ไป๋ซูซู
ตอนนี้เหลือแค่สร้อยคอเส้นนั้น แน่นอนว่าเป็นของสำหรับพ่อแม่ของเขา
คิดถึงตรงนี้ เหยี่ยฟานก็อดยิ้มอย่างมีความสุขไม่ได้
"ลูกชาย ยิ้มอะไรโง่ๆ เป็นอะไรไป ตามจีบซูซูได้แล้วเหรอ?" แม่เย่เพิ่งออกมาจากห้อง ก็เห็นลูกชายตัวเองยืนยิ้มโง่ๆ
ดูมีความสุขขนาดนี้ หรือว่าซูซูตอบตกลงกับลูกชายแล้ว?
แต่ทำไมดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้นะ
"ไม่ใช่ครับแม่ นอกจากเรื่องนี้แล้ว แม่คิดเรื่องอื่นบ้างไม่ได้เหรอ!" เหยี่ยฟานกลอกตาอย่างระอา
ทำไมแม่ถึงได้ร้อนรนขนาดนี้นะ
เขากำลังพยายามอยู่ไม่ใช่เหรอ?
โธ่ ดูท่าถ้าเขาแต่งงานกับไป๋ซูซูไม่ได้ แม่คงไม่ยอมรับเขาเป็นลูกแน่ๆ
สงสัยจริงๆ ว่าตัวเองเป็นลูกแท้ๆ หรือเปล่า!
มีที่ไหนปฏิบัติกับลูกแท้ๆ แบบนี้
"ไอ้ลูกบ้า แม่กำลังเป็นห่วงเรื่องนี้อยู่นะ อย่ามาทำเป็นไม่อยากฟัง ถ้าชาตินี้แกแต่งงานกับซูซูได้ นั่นคือบุญแปดชาติของแกแล้ว ถ้าแต่งไม่ได้ฉันไม่ใช่แม่แก!" แม่เย่โมโหขึ้นมาทันที
ทำไมลูกคนนี้พูดจาทำให้เธอโมโหได้ขนาดนี้นะ
เหยี่ยฟานได้ยินแล้วก็ตกใจ
โห! ยอดจริงๆ เลย!
"แม่ครับ แม่ต้องรู้นะว่า ถ้าไม่มีลูกชาย จะมีลูกสะใภ้ได้ยังไง!" เหยี่ยฟานบ่นงึมงำอย่างไม่พอใจ เสียงดังพอที่แม่เย่จะได้ยิน
"ไอ้ลูกบ้า ปีกแข็งแล้วกล้าเถียงแม่แล้วสิ!" แม่เย่โกรธทันที มองซ้ายมองขวาแต่หาอุปกรณ์ที่ต้องการไม่เจอ
"แม่ครับ อย่าหาเลย ที่นี่ไม่มีไม้กวาดขนไก่หรอก ฮ่าๆ!" เหยี่ยฟานพูดอย่างขบขัน
เขารู้ดีว่าเวลาแม่โมโหต้องหาไม้กวาดขนไก่ทุกที!
ฮ่าๆๆ...
น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่บ้านเก่า ไม่มีไม้กวาดขนไก่
ฮ่าๆ ทำอะไรไม่ได้แล้วสิ
เห็นแม่ทำหน้าโกรธๆ เหยี่ยฟานก็รู้สึกมีความสุข แน่นอนว่ายิ่งทำตัวกวนประสาทใหญ่
อยากตีฉันเหรอ ไม่มีทาง!
'ติ๊ง! รับรู้ถึงความต้องการอย่างแรงกล้าของเจ้าภาพ มอบไม้กวาดขนไก่ให้แม่เย่หนึ่งอัน!'
แม่งเอ๊ย!
ระบบนี่หลอกฉันชัดๆ!
บ้าจริง เรียกร้องแรงขนาดนั้น!
วินาทีถัดมา เหยี่ยฟานก็เห็นไม้ตีฝุ่นที่ปรากฏขึ้นบนโซฟาอย่างกะทันหัน ใบหน้าหล่อเหลาถึงกับเขียวซีด
"ไม้ตีฝุ่นก็อยู่ตรงนี้ไง!" แม่เย่พูดอย่างภาคภูมิใจ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เดินไปหยิบมันขึ้นมาทันที
ไอ้ลูกเวร ดูซิว่าจะยังทำท่าเก๋าอีกไหม
ฮึ!
มา~ ให้แม่ฟอกหนังหน่อย~
……………………
"แม่ดูสิ นี่เป็นของที่ผมซื้อให้แม่กับพ่อ คนละอัน นี่เป็นเครื่องรางนำโชคที่ศักดิ์สิทธิ์มากนะ แล้วก็ลองดมดูสิครับ มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ช่วยให้นอนหลับ พ่อมักจะเครียดและนอนไม่หลับบ่อยๆ ใช่ไหม อันนี้เหมาะพอดีเลย"
"ว่ากันว่าหยกดีๆ สามารถบำรุงร่างกายได้ พ่อกับแม่ต้องพกติดตัวไว้ตลอด อย่าถอดออกง่ายๆ นะครับ" เหยี่ยฟานมองแม่ของเขาด้วยสายตาประจบ
ในที่สุดก็รอดตัว!
ตัวเองก็อายุจะยี่สิบแล้ว ถ้าโดนแม่ตีอีกคงเสียหน้าแย่
แน่นอนว่าสำคัญที่สุดคือตรงนี้ยังมีไป๋ซูซูกับเหมยอี๋อยู่ด้วย
ถ้าโดนตีจริงๆ คงไม่มีหน้าไปพบใครเลย
แปลกที่สองคนนั้นไม่ออกมา ดูเหมือนจะรู้ว่าจังหวะไม่เหมาะ
สร้อยคอเส้นนี้ไม่เหมือนกับของเด็กๆ ข้างในเป็นหินสีเขียวเล็กๆ ดูเหมือนจะมีพลังชีวิตเข้มข้น ส่วนที่เหลือเหมือนกันหมดเลย
คงเป็นผลจากหินสีเขียวเล็กๆ ข้างในนั่นแหละ ยังได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้จิตใจที่วุ่นวายสงบลงได้
"ดีจริงๆ เอาเถอะ ไม่เสียทีที่มีลูกชายมีน้ำใจ แม่ชอบมาก" แม่เย่พูดพลางยิ้ม ดวงตาฉายแววปลื้มปีติ
ลูกโตแล้ว รู้จักกตัญญู
ดีจริงๆ
แต่พวกเขากลับแก่ลงนะ!
นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดี
เช่นเดียวกัน พออายุมากขึ้นก็ชอบคิดเรื่องวุ่นวาย ขอเพียงลูกๆ ดี พวกเขาก็พอใจแล้ว
"ดีใจที่แม่ชอบ ลูกไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น แค่หวังให้พ่อแม่สุขภาพแข็งแรง อยู่อย่างสงบสุข มีความสุขก็พอ" เหยี่ยฟานก้มดวงตาลงเล็กน้อย พูดช้าๆ
ที่ก้มตาลงเพราะกลัวว่าแม่จะเห็นน้ำตาที่คลอหน่วยของเขา
"ไอ้ลูกโง่ เป็นพ่อคนแล้วยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อีก ต้องรู้นะว่าพ่อแม่ก็แค่หวังให้ลูกดี แม่กับพ่อไม่เป็นไรหรอก วางใจได้" แม่เย่ตบหลังเหยี่ยฟานเบาๆ พลางพูด
ไป๋ซูซูได้ยินเสียงจากห้องรับแขก ค่อยๆ ยิ้มขึ้นมา ชั่วขณะนั้น งดงามราวกับดอกท้อที่บานสะพรั่ง บริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์
จากนั้นก็มองดูเด็กๆ แต่ละคนหลับเหมือนหมูน้อย หลับอย่างหวานชื่น
พวกเธอได้เกิดในครอบครัวแบบนี้ นับว่าเป็นโชคดีจริงๆ
ความอบอุ่นที่เธอไม่ได้รับ ลูกของเธอได้รับแล้ว นี่ก็นับเป็นความสุขอย่างหนึ่ง
มองดูชุดนอนตรงหน้า ผ้าไหมสีครีม สัมผัสลื่นและนุ่ม ผ้าคุณภาพดีจริงๆ
แต่เหยี่ยฟานเอาเงินมาจากไหนล่ะ?
เธอคุ้นเคยกับของหรูหรามาตั้งแต่เด็ก แต่เธอรู้สึกว่าชุดนอนผ้าไหมตรงหน้านี้ ดีกว่าที่เธอเคยใส่มาทั้งหมด
แน่นอนว่าของดี ย่อมไม่ถูก
แล้วก็รถเข็นเด็ก เปลเด็ก รวมทั้งสร้อยคอ กำไลอะไรพวกนี้ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเงิน คงต้องใช้เงินไม่น้อยเลย
เงินมากมายขนาดนี้ ไอ้หมอนี่ได้มายังไงกันนะ?
ไป๋ซูซูตอนนี้ อดเป็นห่วงไม่ได้
หรือว่าเหยี่ยฟานไปกู้เงินมา?


## คำสารภาพรักจากใจของเหยี่ยฟาน

ถ้าเป็นเรื่องเงินกู้...
มันก็เหมือนหลุมไร้ก้นเลยนะ
ดอกเบี้ยสูงลิบลิ่ว ถ้าเป็นธนาคารก็ยังพอว่า อย่างน้อยก็ถูกกฎหมาย แต่ถ้าเป็นพวกนั้น...คงแย่แน่ๆ
คิดมาถึงตรงนี้ ไป๋ซูซูก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้น
ถ้าไม่ใช่การกู้ยืมเงิน เธอก็คิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะหาเงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง
เพื่อลูกและตัวเธอ เหยี่ยฟานถึงกับไปกู้เงิน เรื่องนี้ไม่รู้จะพูดยังไงดี
ไม่ได้ ต้องถามให้รู้เรื่องก่อน
ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ถ้าจ่ายคืนได้ก็ไม่มีปัญหา
ปัญหายังไม่ใหญ่ แก้ไขได้
ในบัญชีของเธอยังมีเงินอยู่เป็นล้าน น่าจะจ่ายคืนได้
คิดมาถึงตรงนี้ ไป๋ซูซูก็หยิบบัตรเอทีเอ็มออกมาจากกระเป๋า บัตรใบนี้เคยให้เหยี่ยฟานตอนอยู่โรงพยาบาล แต่ตอนนั้นเขาไม่รับ
"เหยี่ยฟาน" ไป๋ซูซูเรียกเหยี่ยฟานจากในห้องนอน
เธอคิดว่าเรื่องแบบนี้ไม่ควรให้ป้าเย่รู้ ไม่งั้นป้าเย่ต้องเป็นห่วงแย่
เรื่องนี้ขอให้รู้กันแค่เธอกับเหยี่ยฟานสองคนก็พอ
คงเป็นเพราะเหยี่ยฟานก็กลัวครอบครัวจะเป็นห่วงด้วย
เหยี่ยฟานที่อยู่ในห้องนั่งเล่น พอได้ยินเสียงไป๋ซูซูเรียก ก็รีบเดินเข้ามาทันที
หรือว่าจะไม่สบายตรงไหน หรือเป็นอะไรรึเปล่า
"ซูซู เป็นอะไรรึเปล่า ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า ทำไมสีหน้าดูไม่ดีแบบนี้" เหยี่ยฟานถามด้วยความเป็นห่วง
เด็กคนนี้เป็นอะไรไป
มองดูสีหน้าของไป๋ซูซู เหยี่ยฟานรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด
"ฉันไม่ได้ไม่สบายที่ไหน ปิดประตูหน่อย ฉันมีอะไรจะคุยด้วย" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานพลางพูดด้วยท่าทางกังวล
"ได้" เหยี่ยฟานปิดประตูห้อง
ในใจเขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
ไป๋ซูซูเป็นผู้หญิงที่ทำอะไรรอบคอบเสมอ
วันนี้เรียกให้เขาเข้ามา แล้วยังให้ปิดประตู ตั้งใจจะคุยกับเขาโดยเฉพาะ แสดงว่าต้องมีเรื่องใหญ่แน่ๆ
หรือว่าจะเป็นเรื่องที่บ้านของเธอ
คิดมาถึงตรงนี้ เหยี่ยฟานก็อดรู้สึกตึงเครียดไม่ได้ หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบรัดในตอนนี้
เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูด้วยความกังวล ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"บอกมาสิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูพลางถามด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน
ไป๋ซูซูชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
คงเป็นเพราะเหยี่ยฟานยังไม่รู้ว่าเธอเดาได้สินะ
แต่ไม่เป็นไร มีปัญหาอะไรก็ฝ่าฟันไปด้วยกัน
"เหยี่ยฟาน จริงๆ แล้วฉันรู้หมดแล้ว อย่าปิดบังฉันเลย ของพวกนี้ที่คุณซื้อมา คุณกู้เงินมาใช่ไหม นี่มีเงินอยู่เป็นล้าน เอาไปใช้หนี้เถอะ" พูดจบ ไป๋ซูซูก็ยัดบัตรเอทีเอ็มใส่มือเหยี่ยฟาน
ถึงแม้จะเป็นเงินที่เธอเก็บมาตลอด แต่เจอเรื่องแบบนี้ เธอก็ไม่อยากคิดอะไรมาก ขอแก้ปัญหาให้จบก่อน
เงินเป็นแค่ของนอกกาย หมดไปก็หาใหม่ได้
ความรักที่เหยี่ยฟานมีต่อลูก เธอเข้าใจและเห็นมาตลอด
ไม่รู้ว่าเงินจำนวนนี้จะพอไหม
"เหยี่ยฟาน ถ้าไม่พอ ฉันจะหาทางอื่น เราต้องผ่านมันไปได้แน่นอน" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานด้วยแววตามุ่งมั่น
ใช่แล้ว เธอขอจากพ่อแม่ก็ได้ หรือไม่ก็ขอจากคุณปู่ แค่หาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลก็พอ
เหยี่ยฟานมองผู้หญิงตรงหน้า ถึงกับตะลึงไป
ผู้หญิงคนนี้ คอยเป็นห่วงเขาทุกเรื่องจริงๆ
ยังเอาเงินล้านสุดท้ายของตัวเองมาให้เขา ให้เขาไปจ่ายเงินกู้ แถมยังกังวลว่าจะไม่พอ ยังช่วยคิดหาทางออกให้เขาอีก!
ผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ ตัวเขาเองมีบุญคุณอะไรกันนะ!
สวรรค์ช่างดีกับเขาจริงๆ
ชาตินี้ เขาตัดสินใจเลือกไป๋ซูซูแล้ว
ต้องการเพียงเธอคนเดียว จะไม่มีวันทำให้เธอผิดหวังหรือบาดเจ็บ
นี่คือผู้หญิงของเขา ผู้หญิงที่มีจิตใจดีงาม ช่างโชคดีจริงๆ ที่ได้พบเธอ
สมกับที่แม่ของเขาพูดไว้จริงๆ การได้พบผู้หญิงที่ดีขนาดนี้ เป็นบุญของเขาแปดชาติเลยทีเดียว
ตอนแรกเหยี่ยฟานทำไปเพราะลูก และความรับผิดชอบ แน่นอนว่ามีความรู้สึกผิดด้วย เพราะเป็นเพราะเขา ผู้หญิงที่ทั้งสวยและเก่งคนนี้ถึงได้กลายเป็นแบบนี้ เขาจึงอยากชดเชย อยากดีกับเธอ อยากทดแทน และอยากให้ลูกมีครอบครัวที่มีความสุข จึงตัดสินใจเลือกไป๋ซูซู แน่นอนว่ามีความรู้สึกอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้ ในขณะนี้ เขาเข้าใจแล้ว
เขาตกหลุมรักผู้หญิงที่มีจิตใจดีงามคนนี้จริงๆ ในขณะนี้
"ซูซู ชาตินี้ฉันจะแต่งงานกับเธอเท่านั้น ชาตินี้เธออย่าคิดจะทิ้งฉันไป ฉันจะผูกพันกับเธอทุกภพทุกชาติ!"
"ฉันต้องการแค่เธอคนเดียว!"
"ถึงแม้ว่าตอนนี้ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไร ที่ทำให้เธอไม่ยอมรับฉัน ไม่ตกลงกับฉัน แต่ฉันจะพยายาม ฉันจะพยายามจนกว่าเธอจะยอมรับฉัน ตกลงกับฉัน!"
"ฉันจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้เธอ ขบวนเจ้าสาวสิบลี้เพื่อเธอคนเดียว!"
"แน่นอน ถ้าตอนนี้เธอไม่เชื่อฉันก็ไม่เป็นไร คำพูดไม่มีน้ำหนัก ฉันเข้าใจ ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็นเอง โปรดรอฉัน!"
เหยี่ยฟานพูดทีละคำราวกับกำลังสาบาน ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความจริงจัง ดวงตาเปล่งประกายที่ไม่อาจมองข้าม
ในขณะนั้น ไป๋ซูซูรู้สึกว่าร่างกายของเธอแข็งทื่อไปหมด ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความตกตะลึง ดวงตาจ้องมองเหยี่ยฟาน ชายหนุ่มที่เปล่งประกายคนนี้
สิ่งที่เขาพูดเหล่านั้น ระเบิดอยู่ในสมองของเธอ
คำพูดแบบนี้ จะมีกี่คนที่พูดออกมาได้
เขาบอกว่า จะแต่งงานกับเธอเท่านั้น ไป๋ซูซู!
เขาบอกว่า จะผูกพันกับเธอทุกภพทุกชาติ ไป๋ซูซู!
เขาบอกว่า ต้องการเพียงเธอคนเดียว ไป๋ซูซู!
เขาบอกว่า ขบวนเจ้าสาวสิบลี้เพื่อเธอคนเดียว ไป๋ซูซู!
สุดท้ายเขาบอกว่า ให้รอเขา รอชายหนุ่มคนนี้!
ไป๋ซูซู เธอได้ยินไหม!
จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงเป็นเรื่องโกหก แต่ถ้ากลับมาสู่ความเป็นจริง...
สุดท้าย ไป๋ซูซูได้แต่ถอนหายใจ
ไม่รู้ทำไม ในขณะนี้ เธอกลับรู้สึกเกลียดที่ตัวเองเกิดมาในตระกูลผู้ดี
"เงินของฉัน ได้มาอย่างถูกต้อง เธอไม่ต้องกังวล เงินนี้เธอเก็บไว้เถอะ มีฉันอยู่ ถ้าฟ้าถล่มฉันจะรับไว้เอง เข้าใจไหม!" เหยี่ยฟานพูดพลางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยื่นมือไปลูบศีรษะของไป๋ซูซู ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนราวกับจะล้นออกมาจากดวงตา
จริงๆ แล้ว การกระทำนี้ เขาอยากทำมานานแล้ว
แต่กลัวท่าทีของเด็กคนนี้ จึงไม่กล้า
ครั้งนี้ ถือว่าได้สมใจแล้ว
ในที่สุดก็ได้ลูบศีรษะของซูซูแล้ว เส้นผมนุ่มๆ นั้น ช่างอบอุ่นจริงๆ
ชอบจัง ความรู้สึกแบบนี้
น่าแปลกใจไม่น้อย ที่คู่รักที่กำลังตกหลุมรักกัน ชอบลูบศีรษะผู้หญิง สมแล้วที่บอกว่าดีจริงๆ
วันนี้ พูดคำเหล่านี้ออกไปแล้ว ในใจของเขาก็รู้สึกเบาสบายขึ้นมาก
คำที่เขาพูด แน่นอนว่าไม่ใช่แค่พูดเล่นๆ เขาเหยี่ยฟานจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น
"เด็กโง่ อย่าร้องไห้เพราะซาบซึ้งนะ น้ำตาของผู้หญิงคือไข่มุก แล้วอีกอย่าง ถ้าเธอร้องไห้ ฉันจะเจ็บใจ!" พูดจบ เหยี่ยฟานก็ออกจากห้องไป
【ขอแจ้งเตือนเพื่อนๆ ที่อ่านผ่านเบราว์เซอร์ โปรดอย่าให้คะแนนต่ำด้วยความไม่หวังดี หรือพูดจาหยาบคาย ถ้าไม่ชอบหนังสือของไป่ไช่ ก็ลบทิ้งได้ ไป่ไช่ไม่ได้บังคับให้พวกคุณอ่าน การที่พวกคุณอ่านไปด่าไป เป็นพฤติกรรมที่เด็กๆ การทำคนต้องมีน้ำใจ พูดจาให้เป็นมงคล วันหน้าอาจมีผลบุญก็ได้! แน่นอนว่า ไป่ไช่ขอขอบคุณผู้อ่านที่สนับสนุนหนังสือเล่มนี้ ขอบคุณมากๆ ช่วงนี้ไป่ไช่พูดมากไปหน่อย แค่เห็นความคิดเห็นที่ไม่หวังดีพวกนั้น ก็รู้สึกโกรธจนระงับไม่อยู่ การเขียนหนังสือไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเคารพผลงานของนักเขียนทุกคน ขอบคุณ!】
พูดถึงบทนี้ ไป่ไช่เขียนแล้วรู้สึกซาบซึ้งมากๆ เลย! น้ำตาคลอเบ้า!


## บทที่ 19 อยู่ๆ ก็รู้สึกสงสารพ่อขึ้นมาหนึ่งวินาที!

จริงๆ แล้วเขารู้ว่าการกระทำแบบนี้จะทำให้ไป๋ซูซูลำบากใจมาก
แต่ถ้าไม่พูดออกไปแบบนี้ เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าเขารู้สึกอย่างไร
บางครั้งคนเราก็ต้องพูดออกมาในสิ่งที่อยากพูด
เหมือนในหนังเรื่องหนึ่งที่เคยดู คู่รักทะเลาะกัน ฝ่ายหญิงเก็บเสื้อผ้าจะออกไป ฝ่ายชายนั่งสูบบุหรี่อยู่บนโซฟา
รอจนกระทั่งผู้หญิงลากกระเป๋าออกมาและเปิดประตู ผู้ชายก็ไม่พูดอะไรสักคำ
สุดท้าย ผู้หญิงก็ก้าวออกไปและจากไป
หลังจากนั้น ผู้หญิงถึงได้พูดว่า "ฉันคิดว่าเขาจะห้ามฉันไว้ แต่เขาไม่ได้ทำ!"
ส่วนผู้ชายก็พูดว่า "ผมคิดว่าเธอจะไม่ไป แต่เธอก็ไป!"
คนหนึ่งคิดว่าอีกฝ่ายจะรั้งไว้ อีกคนคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ไป ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นความคิดเท่านั้น!
ไม่ใช่ความจริง!
ดังนั้นทั้งคู่ที่น่าจะได้อยู่ด้วยกัน กลับต้องแยกจากกัน!
เหยี่ยฟานนึกขึ้นได้แล้วถอนหายใจ
เขาไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง ดังนั้นเขาจึงต้องพูดออกมา
ไม่มีใครมีการอ่านใจ ไม่มีใครเป็นพยาธิในท้องของอีกฝ่าย ดังนั้นจึงต้องพูดออกมา
พูดออกมาแล้ว อีกฝ่ายถึงจะเข้าใจ!
"ไอ้ลูกชายเกเร เก่งมาก มีลักษณะเหมือนพ่อเลย!" แม่เย่มองลูกชายด้วยสายตาชื่นชม
อืม ไม่เลว!
สมแล้วที่เป็นลูกชายของฉัน!
คำพูดเมื่อกี้ทำให้เธอในฐานะแม่รู้สึกภูมิใจจริงๆ
"แม่ครับ ทำไมแอบฟังคนอื่นเขาได้ล่ะ" เหยี่ยฟานยิ้มอย่างจนใจ
แย่แล้ว!
ตอนที่เขากำลังเปิดเผยความในใจอยู่ข้างใน แม่กลับมาแอบฟังอยู่หน้าประตู ช่างเกินไปจริงๆ!
นี่ยังเป็นแม่แท้ๆ อีกหรือเปล่า!
ทำไมถึงทำแบบนี้ได้!
เกินไปแล้ว!
"ไอ้ลูกเกเร แม่จะฟังทำไมไม่ได้ล่ะ แม่เป็นแม่ของลูกนะ แล้วอีกอย่าง แม่ก็แค่เป็นห่วงพวกเธอทั้งสองคน" แม่เย่พูดอย่างเป็นเรื่องปกติ
เมื่อกี้ สถานการณ์แบบนั้น ทำให้เธอเป็นห่วงมากจริงๆ
นึกว่าเกิดอะไรขึ้นเสียอีก
ที่แท้ก็แค่ตกใจเปล่าๆ!
แถมยังได้ฟังคำสารภาพรักของไอ้ลูกชายคนนี้อีก ดีจริงๆ
พูดได้ซาบซึ้งกินใจจนน้ำตาคลอเลยนะ
ไอ้ลูกเกเร เก่งใช้ได้นี่
เหยี่ยฟานได้ยินคำพูดของแม่แล้วก็หัวเราะทันที
ดูสิ นี่แหละแม่ของเขา
ตอนที่ไม่พอใจก็บอกว่าไม่ใช่ลูกชาย ไม่ยอมรับว่าเป็นลูก พอมีอะไรดีๆ หน่อยก็บอกว่าเป็นลูกชาย นิสัยของแม่เขานี่ช่างเปลี่ยนแปลงง่ายจริงๆ
นิสัยแบบนี้ ตอนนั้นพ่อคงลำบากมากแน่ๆ!
อย่างไม่น่าเชื่อ เขารู้สึกสงสารพ่อขึ้นมาหนึ่งวินาที!
แต่ว่า ผู้หญิงเปลี่ยนใจเร็วกว่าพลิกหน้าหนังสือ
สมกับคำที่ว่า จิตใจผู้หญิงเหมือนเข็มในมหาสมุทร
"แม่ครับ พอเถอะ วันนี้แม่กับเหมยอี๋เหนื่อยมามากแล้ว มื้อนี้ผมทำเอง ให้พวกคุณได้ลองฝีมือผมหน่อย" เหยี่ยฟานพูดพร้อมรอยยิ้ม
เขามีฝีมือระดับเชฟมือใหม่นะ แน่นอนว่าต้องทำให้แม่และคนอื่นๆ พอใจได้
"ได้ งั้นแม่ไปซื้อของกับลูกด้วย ให้เหมยอี๋อยู่เป็นเพื่อนซูซูกับเด็กๆ ก็พอ" พูดจบ แม่เย่ก็เดินเข้าห้องไป
เธอบอกลาไป๋ซูซูกับเสี่ยวเหม่ย์แล้วก็ลากเหยี่ยฟานออกไป
เหยี่ยฟานก็ไม่ได้พูดอะไร แม่จะไปด้วยก็ไปเถอะ
ยังได้ปรึกษากันด้วยว่าจะทำอาหารอะไรบ้าง
สองคนมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ต เหยี่ยฟานเข็นรถเข็นตามหลังแม่ของเขา
"เราต้องซื้อไข่ไก่ ผักสด ขาหมู และนกพิราบด้วย ต้องซื้อของพวกนี้เพราะมันดีต่อร่างกายของซูซู ต้องรู้ไว้ว่าผู้หญิงคลอดลูกมันทำร้ายร่างกายมาก ดังนั้นต้องกินของดีๆ บำรุงร่างกาย"
แม่เย่พูดไปพลางหยิบของใส่รถเข็นไปพลาง
ทั้งไก่ ขาหมู ซี่โครง ปลา และนกพิราบ ล้วนถูกใส่ลงในรถเข็น ยังซื้อผักเครื่องต้มซุปอีกมากมาย
เหยี่ยฟานเข็นรถ มองดูรถเข็นที่เกือบจะเต็มแล้ว
แม่ของเขาช่างเก่งเรื่องการช็อปปิ้งจริงๆ
แน่นอน คราวนี้ได้เห็นความสามารถในการช็อปปิ้งของผู้หญิงแล้ว
"แม่ครับ อย่าซื้อเยอะเกินไปเลย ดูสิ รถเข็นจะเต็มแล้ว เราซื้อของสำหรับวันนี้ก็พอ พรุ่งนี้ค่อยมาซื้อใหม่ก็ได้" เหยี่ยฟานพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
พระเจ้า นี่มัน...
คราวหน้าไม่อยากพาแม่มาแล้ว
น่ากลัวเกินไป!
ซื้อเยอะขนาดนี้ทำไม่หมดในมื้อเดียวหรอก พรุ่งนี้ก็ไม่สดแล้ว
ถึงจะเก็บในตู้เย็นได้ แต่แน่ใจเหรอว่าจะใส่ได้หมด
ช่างมันเถอะ ซื้อแล้วก็ซื้อไป
กลับไปค่อยว่ากัน
สุดท้าย เหยี่ยฟานแบกถุงใหญ่น้อย บนหลังยังแบกข้าวสารหนัก 120 กิโล ส่วนแม่ของเขาอุ้มไข่ไก่หนึ่งแผง
อืม ก็นั่นแม่ของเขานี่นา ต้องไม่ให้ท่านเหนื่อยมากเกินไป
โชคดีที่ก่อนหน้านี้พลังกายเพิ่มขึ้น +5 ไม่งั้นการแบกของพวกนี้กับข้าวสารคงจะเหนื่อยตายแน่
ตอนนี้รู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไรเลย แค่ถุงเยอะทำให้ถือลำบากหน่อย แต่เรื่องน้ำหนักไม่มีปัญหาอะไรเลย
"ลูก เดินเร็วๆ หน่อย ต้องฝึกร่างกายนะ ไม่งั้นแบกเมียไม่ไหว ไม่ได้เด็ดขาด" แม่เย่เดินนำหน้า พลางหันมาดูลูกชาย ท่าทางดูถูกอย่างที่สุด
บ้าเอ๊ย มาอีกแล้ว!
เหยี่ยฟานรู้สึกหมดคำพูด
นี่ก็เพราะระบบเพิ่มพลังกายให้ ไม่งั้นทั้งเขาและแม่คงกลับบ้านไม่ได้แน่
ของเยอะขนาดนี้ ยังบอกว่าเขาไม่ไหว
จริงๆ นะ เขาเป็นคนชนบทแต่ไม่เคยทำงานหนักมาก่อน ที่แรงไม่มากก็เป็นเรื่องปกติ
อย่าดูแค่ว่าเขาสูง 180 เซนติเมตร แต่ก่อนเขาเป็นแค่เปลือกนอก ตอนนี้พึ่งจะมีพละกำลังนิดหน่อย
ไม่ได้ ต้องไม่ให้แม่ดูถูกตัวเอง
"แม่ครับ แม่นี่โหดจริงๆ" เหยี่ยฟานพูดกับแม่เย่
ของที่แบกอยู่นี่รวมกันต้องหนักราว 160 กิโลแน่ๆ
แค่ข้าวสารก็ 120 กิโลแล้ว ยังมีไก่ ปลา ขาหมู ซี่โครง รากบัว หัวไชเท้า ผักสดในมือ พวกนี้ก็หนักทั้งนั้น
ฮ่า ช่างเถอะ ใครจะไปพูดอะไรได้ในเมื่อคนพูดคือแม่ของตัวเอง ทนเอา
"ไอ้ลูกบ้า พูดอะไรของเจ้า แม่หวังดีกับเจ้านะ ใกล้ถึงแล้ว อีกชั้นเดียวก็ถึงบ้านแล้ว" แม่เย่พูด แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่เห็นเหงื่อผุดที่หน้าผากลูกชาย ก็อดสงสารไม่ได้
ใช่แล้ว รู้สึกสงสารนิดหน่อย!
ไม่นานก็มาถึงหน้าประตู
แม่เย่รีบหยิบกุญแจมาเปิดประตู เหยี่ยฟานเดินเข้าไปวางของในครัว แล้วจึงเดินออกมารับน้ำที่แม่รินให้ดื่ม
เขากระหายน้ำมาก
ดื่มน้ำรวดเดียวสองแก้ว
"ไอ้ลูกบ้า เหนื่อยมากสินะ!" แม่เย่ยิ้มพลางตบไหล่ลูกชาย
"แม่ครับ ผมรู้นะว่าเมื่อกี้แม่ตั้งใจ ตั้งใจกระตุ้นผม" เหยี่ยฟานยิ้มมองแม่
เขาไม่โง่ จะไม่เข้าใจได้ยังไง
"พักหน่อยแล้วทำอาหาร แม่จะได้ลองฝีมือลูกชาย" แม่เย่พูด
นี่เป็นครั้งแรกที่ลูกชายจะทำอาหาร
"อย่าลืมต้มนกพิราบด้วยนะ ซูซูต้องกินเพื่อน้ำนม"
[ไม่ว่าคุณจะอ่านนิยายของไป่ไช่จากเว็บไซต์ไหน QQ Reading หรือ Starting Point หรือเบราว์เซอร์ ถ้าคุณชื่นชอบนิยายของไป่ไช่จริงๆ และสนับสนุนไป่ไช่ คุณก็คือแฟนผู้อ่านของไป่ไช่ ไม่มีข้อสงสัย ขอบคุณทุกคนที่นี่ ไป่ไช่รักพี่น้องทุกคน! ผมพยายามอย่างมากเพื่อให้คุณได้อ่านข้อความจากไป่ไช่ บางที่ไม่แสดงข้อความนักเขียน ดังนั้นไป่ไช่จึงต้องใส่ในเนื้อเรื่อง มาสู้ไปด้วยกัน! คุณคือแรงผลักดันของไป่ไช่ ทุกครั้งที่ไป่ไช่ว่าง ก็จะอ่านความคิดเห็นของคุณ เมื่อเห็นแล้วไป่ไช่ก็มีกำลังใจ! ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนมาตลอด! แนะนำหนังสือดีๆ ให้เพื่อน...หนังสือ Honghuang ที่เยี่ยมมาก...Honghuang: รับศิษย์ Tongtian เทพผู้พิทักษ์มนุษยชาติ ขอบคุณทุกคน]


## บทที่ 20 ระวังเขาจะเหลิง

"รู้แล้ว ไม่ต้องห่วง!" เหยี่ยฟานพูด
มองดูวัตถุดิบในครัว เหยี่ยฟานก็มีไอเดียในการทำอาหารแล้ว เขามีทักษะการทำอาหารระดับเชฟมือโปรเบื้องต้น อาหารง่ายๆ แบบนี้จะยากเกินไปสำหรับเขาหรือ?
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้!
เหยี่ยฟานเริ่มหุงข้าวก่อน จากนั้นก็ล้างผักและหั่นเนื้อ เขาวางแผนจะทำปลาต้มเผ็ด ซี่โครงหมูตุ๋น ซุปขาหมูกับเผือกและข้าวโพด ไป่ไช่ผัดเปรี้ยวเผ็ด หมูผัดพริกเขียว และซุปนกพิราบ พวกนี้น่าจะพอแล้ว!
แน่นอนว่า ซุปนกพิราบนั้นทำพิเศษสำหรับไป๋ซูซู ส่วนอาหารอื่นๆ ทุกคนกินด้วยกัน อาหารพวกนี้เป็นอาหารบ้านๆ แต่วิธีการทำต่างกัน และแน่นอน เทคนิคต่างกัน รสชาติที่ออกมาก็ต่างกันด้วย
เหยี่ยฟานเริ่มยุ่งวุ่นวายทันที
ส่วนทางนี้ แม่เย่เห็นลูกชายของตัวเองดูคล่องแคล่วมั่นใจ จึงออกจากครัวไป
เธอกับเสี่ยวเหม่ย์ช่วยกันดูแลซูซูและลูก
"ชุดนอนนี่เพิ่งซื้อมาเหรอ?" แม่เย่เห็นชุดนอนใหม่ตรงหน้าไป๋ซูซูจึงถาม
สีสันและสัมผัสดีจริงๆ
น่าจะเป็นผ้าไหมแน่ๆ
"ค่ะ" ไป๋ซูซูชะงักเล็กน้อย มองแม่เย่แล้วพยักหน้า
เป็นของที่เหยี่ยฟานให้เธอ และเธอก็ชอบชุดนอนตัวนี้มากจริงๆ
"ดีๆ เหยี่ยฟานเด็กคนนั้นรู้จักเอาใจภรรยาแล้ว มีพัฒนาการขึ้นมาก" แม่เย่พยักหน้า
ไอ้ลูกชายคนนี้เก่งนี่
รู้จักทำให้ผู้หญิงมีความสุข สมแล้วที่เป็นลูกชายสุดที่รักของเธอ
ดูสิ ไป๋ซูซูดูชอบมากเลย
"เดี๋ยวป้าจะซักให้ แล้วผึ่งให้แห้ง จะได้ใส่ได้" แม่เย่พูด
เสื้อผ้าที่เพิ่งซื้อมาควรซักก่อน
เพราะใครจะรู้ว่าเสื้อผ้าพวกนี้มีฝุ่นหรือไม่
อีกอย่าง ตอนนี้ไป๋ซูซูกำลังอยู่ในช่วงอยู่ไฟ ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง ต้องระวังเป็นพิเศษ
"ขอบคุณป้าค่ะ" ไป๋ซูซูพูดอย่างอ่อนหวาน
เพราะตอนนี้เธอแตะต้องน้ำเย็นไม่ได้ ได้แต่ให้แม่เย่ เหมยอี๋ และเหยี่ยฟานคอยดูแล
"เด็กโง่ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเกรงใจป้าเย่แบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว" แม่เย่ตบมือไป๋ซูซูเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก
ลูกสะใภ้คนนี้ เธอชอบมากจริงๆ
ดังนั้น เธอก็ต้องช่วยไอ้ลูกชายบ้างสิ
ส่วนเหมยอี๋ที่อยู่ข้างๆ รู้ว่าอะไรควรถามไม่ควรถาม เธอจึงไม่ได้ซักไซ้อะไร
ยังไงครอบครัวนี้ก็ให้เงินเดือนดี เธอแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ
เรื่องอื่นๆ ไม่เกี่ยวกับเธอ และไม่ควรรู้ด้วย
"เย่เจี๋ย ให้ฉันไปซักเถอะ คุณอยู่เป็นเพื่อนไป๋เสียวเจี่ยดีกว่า ไป๋เสียวเจี่ย มีเสื้อผ้าสกปรกอื่นๆ อีกไหมคะ? จะได้ซักพร้อมกัน" ตอนนี้เหมยอี๋มองไป๋ซูซูแล้วพูด
"มีค่ะ อยู่ในตู้เสื้อผ้านั่น มีสองชุด รบกวนเหมยอี๋ด้วยนะคะ" ไป๋ซูซูพูด
ไม่ว่าอย่างไร เหมยอี๋ก็เป็นคนที่จ้างมาดูแล ส่วนแม่เย่ดูแลเธอด้วยความเต็มใจ เธอจึงเกรงใจป้าเย่มากกว่า
"ไม่เป็นไรค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของฉัน" พูดจบเหมยอี๋ก็หาเสื้อผ้าแล้วไปซัก มีเครื่องซักผ้าอัตโนมัติ แต่เสื้อผ้าพวกนี้ต้องแยกซัก บางอย่างต้องซักมือ
"เด็กคนนี้ เหนื่อยจังเลยนะ" แม่เย่มองไป๋ซูซูด้วยความเป็นห่วง
เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างโง่จริงๆ
อ้า แต่ก็เข้มแข็งมากด้วย
"ป้าคะ จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก ตอนนี้ขอแค่ทุกคนปลอดภัยก็พอแล้ว" ไป๋ซูซูตอบพร้อมรอยยิ้ม
ใช่แล้ว การเดินทางมาถึงจุดนี้ก็ไม่ง่ายเลย
ทุกคนต่างก็ไม่ง่ายด้วยกันทั้งนั้น
"อืม คืนนี้กินเยอะๆ นะ เหยี่ยฟานทำอาหารอร่อยๆ ให้ เด็กคนนั้นเปลี่ยนไปมากจริงๆ ตอนอยู่บ้านไม่เคยทำอาหารเลย ไม่รู้จะกินได้รึเปล่า" แม่เย่พูดอย่างสงสัยเล็กน้อย
"ไม่เคยเห็นเขาเรียนทำอาหารเลย แล้วทำไมถึงทำเป็นล่ะ? หรือว่าเพราะได้เป็นพ่อคนแล้วมันต่างไป หรือไม่ก็แอบไปเรียนลับๆ โดยที่เราไม่รู้"
"ป้าไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เหยี่ยฟานเขาทำอะไรก็รอบคอบดี ถ้าไม่มั่นใจเขาก็จะไม่ทำ บางทีอาหารที่เขาทำอาจจะอร่อยก็ได้นะคะ" ไป๋ซูซูมองไปที่ห้องครัวแล้วพูดขึ้น
ผู้ชายคนนั้น ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูมั่นใจเต็มเปี่ยมไปหมด
ทำให้รู้สึกวางใจและมั่นคงจริงๆ
"เธอนี่ก็ชมเขาตลอด ระวังเขาจะเหลิงนะ" แม่เย่พูดพร้อมรอยยิ้ม
อืม ดูท่าทางของไป๋ซูซูแล้ว เธอมีความประทับใจกับเหยี่ยฟานไม่น้อยเลย
ดูเหมือนว่าโอกาสที่จะได้เป็นแฟนจริงๆ มีแววแล้ว
ไอ้หนูคนนี้ ก็มีฝีมือไม่เบานะ
"ป้าเย่คะ จริงๆ แล้วหนูกับเหยี่ยฟาน..."
"พอแล้ว ป้ารู้หมดแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรอีก เรื่องของพวกเธอสองคนให้จัดการกันเอง ยังไงสำหรับป้า เธอก็คือลูกสะใภ้ของป้า เป็นลูกสาวครึ่งคนของป้า" แม่เย่รีบพูดตัดบทไป๋ซูซู
เธอรู้ว่าไป๋ซูซูกำลังจะพูดอะไร
จริงๆ แล้วเธอก็ไม่ได้หัวโบราณอะไรขนาดนั้น
เดี๋ยวนี้มันยุคอะไรกันแล้ว นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้ว ไม่ใช่ยุคสมัยของพวกเธออีกต่อไป
เธอเข้าใจดี
ถ้าลูกชายของเธออยากจะได้สาวงามมาเป็นคู่ครอง ก็ต้องผ่านความยากลำบากมากมาย
แต่จะเป็นไรไป ไป๋ซูซูเป็นผู้หญิงที่คู่ควร!
เช่นเดียวกัน เธอเชื่อมั่นในตัวลูกชายของเธอ
ลูกชายของเธอไม่ใช่คนไม่ดี!
...
ไม่นานนัก ทุกคนก็ได้กลิ่นหอมๆ นั่นคือกลิ่นอาหาร
กลิ่นหอมนี้ ไม่เลวเลย ไม่เลว
แต่ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง?
"แม่ครับ ซูซู เหมยอี๋ด้วย ทานข้าวได้แล้วครับ!" เหยี่ยฟานเดินมาที่ห้องนอนของไป๋ซูซูพร้อมรอยยิ้ม
อืม วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้โชว์ฝีมือจริงๆ
เขาก็รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย ไม่รู้ว่าพวกเธอจะชอบฝีมือของเขาหรือเปล่า
ไม่เป็นไร ถ้าไม่อร่อย เขาก็จะลองศึกษาดูใหม่
อีกอย่าง นี่เป็นทักษะการทำอาหารระดับมาสเตอร์ขั้นต้นที่ระบบให้รางวัลมา เหยี่ยฟานก็มีความมั่นใจอยู่บ้าง
สำคัญที่สุด แค่มองดูเขาก็รู้สึกน้ำลายสอแล้ว
"มาแล้วๆ ไอ้ลูกคนนี้ เดี๋ยวพวกเราจะลองชิมฝีมือเธอ ถ้าไม่อร่อยเธอต้องกินคนเดียวนะ" แม่เย่พูดพร้อมรอยยิ้ม
"กินก่อนค่อยว่ากันนะครับ" เหยี่ยฟานวางอาหารทั้งหมดบนโต๊ะ
"ซูซู จะออกมากินข้างนอก หรือให้พี่จัดแบ่งแต่ละอย่างไปให้กินในห้องดีครับ?" เหยี่ยฟานถาม
หลักๆ เขาก็ไม่รู้เรื่องการดูแลคนอยู่ไฟเหมือนกัน
"ไอ้ลูกโง่ ให้กินในห้องนอนสิ เดี๋ยวออกมาโดนลมเข้า" แม่เย่มองลูกชายตัวเองพลางพูดอย่างรำคาญ
"ป้าเย่คะ หนูอยากกินกับทุกคน เหยี่ยฟานช่วยปิดหน้าต่างทั้งหมดให้หน่อยค่ะ หนูจะออกมากินข้างนอก" ไป๋ซูซูพูด
การกินคนเดียวในห้อง มันไม่ค่อยมีความอยากอาหารเลย
ทุกคนกินด้วยกัน แบบนี้ถึงจะอร่อย
แค่อย่าให้โดนลม ปิดหน้าต่างหมดก็ไม่มีลมแล้ว ก็ไม่เป็นไรนี่
พอเหยี่ยฟานได้ยิน เขาก็รีบไปปิดหน้าต่างในห้องนั่งเล่นทั้งหมด แล้วยังปิดประตูทุกห้องด้วย แบบนี้ก็จะไม่มีลมพัดเข้ามาแล้ว จากนั้นก็กลับมาที่ห้องนอน
"ซูซู เธอนี่เป็นเด็กฉลาดจริงๆ เลยนะ!"


## บทที่ 21 เหยี่ยฟาน ฉันคิดถึงพ่อของเธอจัง!

ฉันไม่เคยคิดถึงวิธีนี้เลย
ไป๋ซูซูไม่ตอบ เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ ตาหยีโค้งงอ
"ปิดเรียบร้อยแล้ว ฉันว่านะ เผื่อมีอะไรขึ้นมา เธอน่าจะใส่เสื้อคลุมสักตัวนะ" เหยี่ยฟานพูด
ถ้าใส่เสื้อคลุมก็จะปลอดภัยกว่า
"ก็ดีนะ" ไป๋ซูซูหยิบเสื้อคลุมบางๆ มาสวม
"มา ฉันจะพยุงเธอ" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูพลางพูด
เขากังวลว่าไป๋ซูซูจะปวดขา ใช่แล้ว ก็คือปวดขานั่นแหละ
ก็นะ เพิ่งคลอดลูกได้ไม่กี่วันเอง
"ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้" ไป๋ซูซูพูด
"ฉันเป็นห่วงว่าเธอจะปวดขา"
"ฉันไม่เป็นไรนะ?" ไป๋ซูซูเงยหน้างงๆ มองเหยี่ยฟาน
ขาของเธอไม่เป็นไรนี่ จะปวดได้ยังไง
"อืม ก็คือ~" เหยี่ยฟานก้มหน้าลงมองนิดหน่อย~
ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋ซูซูแดงขึ้นมาทันที เธอเข้าใจความหมายของเหยี่ยฟานในทันที ไอ้คนลามก
"ห้ามมอง!" ไป๋ซูซูทั้งโกรธทั้งอาย ดวงตางามฉายแววน้อยใจ
ไอ้คนนี่ มองอะไรกัน!
ช่างเกินไปจริงๆ!
ฮึ่ม ╭(╯^╰)╮
ไอ้หื่น~
แย่~จริงๆ!
"ซูซู อย่าโกรธสิ ฉันไม่มองก็ได้" เหยี่ยฟานรีบพูดอย่างตกใจ
ทำไมเขาถึงทำให้เธอโกรธอีกล่ะ
เขาไม่ได้ทำอะไรนี่นา?
พูดถึง เขาแค่เป็นห่วงสุขภาพของไป๋ซูซูเท่านั้นเอง
"ห้ามคิดด้วย!" ไป๋ซูซูพูดอีกครั้ง
ห้ามมอง ห้ามคิด!
"ฉันสาบาน ฉันไม่ได้คิด จริงๆ ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น" เหยี่ยฟานรีบรับรอง
ไป๋ซูซูเกือบจะเชื่อแล้วนะ
เขาบอกว่าไม่ได้คิดไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงรู้ว่าอะไรคืออะไร อะไรคืออะไรล่ะ?
ไอ้คนนี่ ตั้งใจแน่ๆ
ต้องตั้งใจแน่นอน!
"บอกแล้วไงว่าห้ามคิด ถ้าคุณไม่ได้คิด แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าอะไรคืออะไรที่ฉันพูดถึง!" ใบหน้าเล็กๆ ของไป๋ซูซูทั้งอายทั้งโกรธ แก้มทั้งสองข้างป่องนิดๆ ดวงตางามทั้งน้อยใจทั้งโกรธ น่ารักที่สุด!
เหยี่ยฟานมองแล้วอยากจะยื่นนิ้วไปจิ้มแก้มป่องๆ ของเธอจริงๆ เหมือนปลาปักเป้าตัวน้อยเลย
ทั้งน่าเล่นทั้งน่าดู!
แต่สุดท้าย เหยี่ยฟานก็อดทนไว้
เขากลัวว่าจะทำให้ไป๋ซูซูโกรธจนระเบิด
แบบนั้นคงไม่ดีแน่
"ฉันผิดไปแล้ว สัญญาว่าจะไม่กล้าคิดเรื่อยเปื่อยอีก" เหยี่ยฟานยิ้มพูด
"ฮึ่ม" ไป๋ซูซูแค่นเสียงใส่เหยี่ยฟานแล้วเดินออกไปเลย
เธอกลัวว่าถ้าอยู่ต่อไปจะเสียเวลา
ป้าเย่กับเหมยอี๋กำลังรออยู่ข้างนอก ไม่ควรให้พวกเขารอนาน
"พวกเธอสองคน มากินกันเร็ว" แม่เย่ยิ้มพูดกับไป๋ซูซู พลางกลอกตาใส่ลูกชายตัวเอง
ห้องนอนก็ไม่ได้ไกลเท่าไหร่ ประตูก็ไม่ได้ปิด ก็เลยได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนในนั้นหมด
ไม่นึกเลยว่า แกเป็นลูกชายแบบนี้!
เหมือนพ่อแกไม่มีผิด!
แม่แกคนนี้ ถึงกับมองไม่ออกเลยนะ
ซ่อนลึกจริงๆ
เหยี่ยฟานสังเกตเห็นว่า สายตาที่แม่ของเขามองมาช่างแปลกประหลาด
แม่ของเขาเข้าใจผิดอะไรไปรึเปล่า?
"อืม" ไป๋ซูซูพยักหน้า
ทุกคนจึงเริ่มกินกัน
"นี่ซุปนกพิราบ เธอดื่มเยอะๆ หน่อย น่าจะทำให้~น้ำนม~เยอะขึ้นนะ" เหยี่ยฟานตักซุปนกพิราบให้ไป๋ซูซูพลางพูด
วันแรกที่พวกเขากลับมา ไป๋ซูซูก็มีน้ำนมแล้ว แค่ได้ยินว่าเธอบอกว่ามันไม่เยอะเท่านั้นเอง
"อืม" ไป๋ซูซูได้ยินคำพูดของเหยี่ยฟาน ใบหน้าน้อยๆ แดงขึ้นทันที
พระเจ้า ทำไมเขาถึงถามออกมาได้อย่างง่ายดายแบบนี้
ทำไมไม่มีท่าทางเขินอายเลยสักนิด
เธอรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวไปหมด
"งั้นก็ดี ถึงจะมีเยอะแค่ไหนก็ไม่พอให้ลูกๆ กิน ดีนะที่มีนมผง" เหยี่ยฟานพูดพร้อมรอยยิ้ม
เขามีลูกน้อยตั้งสี่คน น้ำนมจะมีมากแค่ไหนก็ไม่พอให้กินหรอก
คนที่คิดค้นนมผงนี่เก่งจริงๆ!
ไป๋ซูซูไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่กินอาหารต่อไป
"ไอ้ลูกคนนี้ ต้องขยันหน่อยนะ หาเงินซื้อนมผงให้ลูก" แม่เย่จ้องลูกชายพลางพูด
ไอ้ลูกคนนี้ ยังทำท่าสบายๆ แบบนี้อีก
มีลูกน้อยตั้งสี่คน ค่านมผงต้องเยอะแน่ๆ แม่จะให้เงินก็ไม่เอา จริงๆ เลย
ไม่เอาก็ตามใจ ดูซิว่าจะทำยังไง
ถึงเวลาหมดทางเลือก ก็ต้องมาขอแม่อยู่ดี
"แม่ครับ ไม่ต้องห่วง มีเงินค่านมผงแล้ว" เหยี่ยฟานพูด
ตอนนี้เขามีเงินเหลือ หักค่าใช้จ่ายที่จ่ายไปก่อนหน้านี้ บวกกับค่าโฆษณา ก็เกือบห้าล้านแล้ว
พอไปก่อน แต่แน่นอน เหยี่ยฟานรู้ว่าตัวเองต้องขยันมากขึ้น
อย่างที่เขาพูดกัน เลี้ยงลูกชายแบบจน เลี้ยงลูกสาวแบบรวย
ลูกสาวของเขาต้องเลี้ยงให้ดี ลูกคนอื่นมีอะไร ลูกเขาก็ต้องมีด้วย
จะให้ด้อยกว่าคนอื่นไม่ได้
ทั้งเงินเรียน สินสอด บ้าน รถ และอื่นๆ โอ้โห นี่ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย
แค่ห้าล้านนี่ไม่พอหรอก!
ห้าสิบล้านก็ยังไม่พอ!
ต้องดูแลภรรยาให้ดีด้วย ก็มีภรรยาแค่คนเดียวนี่
ตอนนี้ภรรยายังไม่ยอมรับเขา ดังนั้นต้องขยัน ขยันหาเงินเลี้ยงครอบครัว เลี้ยงภรรยา เลี้ยงพ่อแม่ เลี้ยงลูก
เขาคิดว่าจะพาพ่อแม่มาอยู่ในเมืองด้วย
เงินแค่นี้ น้อยเกินไป
ต้องพยายามทำภารกิจที่ระบบให้มาให้สำเร็จ
"เหยี่ยฟาน อาหารที่คุณทำอร่อยมาก" ไป๋ซูซูพูดขณะกินซี่โครงชิ้นหนึ่ง
อร่อยกว่าที่เธอเคยกินในโรงแรมห้าดาวเสียอีก
ไม่คิดเลยว่าเหยี่ยฟานจะมีฝีมือทำอาหารเก่งขนาดนี้
ดูไม่ออกจริงๆ
"ไอ้ลูกคนนี้ ก็มีประโยชน์อยู่บ้าง" แม่เย่มองลูกชายพลางพูดกับไป๋ซูซู
"เหยี่ยฟานเก่งจริงๆ ค่ะ อาหารอร่อยมาก" เหมยอี๋พูดพร้อมรอยยิ้ม
รสชาตินี้ เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดที่เธอเคยกินมาเลย
ดูภายนอกไม่ออกจริงๆ
ลูกดีๆ เป็นของคนอื่นหมด ลูกตัวเองไม่มีฝีมือแบบนี้
ถ้าลูกของเธอเก่งกว่านี้หน่อย มีฝีมือแบบนี้ มีภรรยาและลูกที่ดีแบบนี้ เธอคงนอนยิ้มได้เลย
ดูสิ นี่แหละลูกบ้านอื่น!
แล้วดูลูกตัวเอง ทำไมถึงไม่เอาไหนแบบนี้นะ!
"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ ฮ่ะๆ ผมก็แค่ทำไปงั้นๆ" เหยี่ยฟานพูดพร้อมรอยยิ้ม
คนอื่นชมแบบนี้ รู้สึกดีจริงๆ
"ฉันไม่เชื่อหรอก ฝีมือคุณดีกว่าเชฟโรงแรมห้าดาวอีก ถึงจะเป็นวัตถุดิบธรรมดา แต่รสชาติยอดเยี่ยมจริงๆ!" ไป๋ซูซูพูด
เธอเป็นคนพูดตรงๆ พูดอะไรก็ตามความจริง
เก่งจริงๆ
ทำไมถึงดูไม่ออกนะ
"งั้นต่อไป ผมจะทำให้คุณกินทุกวันเลย ดีไหม?" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซูด้วยสายตาเอ็นดู
ในเมื่อไป๋ซูซูชอบ ทำให้เธอกินทุกวันก็ไม่เป็นไร!
"(⊙o⊙)..." ใบหน้าน้อยๆ ของไป๋ซูซูแดงขึ้น ดวงตาหลบเลี่ยง ไม่กล้ามองตาเหยี่ยฟาน กลัวว่าตัวเองจะหลงเข้าไป
"ดูสิ กินจนเลอะมุมปากเลย ผมเช็ดให้นะ!" พูดจบ เหยี่ยฟานก็ดึงกระดาษทิชชู่ออกมา เช็ดมุมปากให้ไป๋ซูซูอย่างอ่อนโยน
ท่าทางสนิทสนมนี้ ทำให้แม่เย่ถึงกับช็อก
"เหยี่ยฟาน แม่คิดถึงพ่อเธอจัง!" แม่เย่พูดอย่างอ้อยๆ
โดนลูกชายป้อนอาหารสุนัขให้ รู้สึกไม่ดีเลย


## บทที่ 22 "อ๊า~" เขาช่างเป็นคนเลวจริงๆ!

หลังจากกินข้าวเสร็จ เหยี่ยฟานก็เริ่มล้างจาน
ก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว
แต่คำพูดของแม่ทำให้เขายังหัวเราะได้จนถึงตอนนี้
แม่คิดถึงพ่อแล้ว!
O(∩_∩)O ฮ่าๆ~
ถ้าแม่รู้ว่าเขาหัวเราะเยาะแบบนี้ จะตีเขาไหมนะ!
ตอนกลางคืน ไป๋ซูซูอยากอาบน้ำ เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองมีกลิ่นตัวมาก
ไม่อาบไม่ได้แล้ว
"ฉันอยากอาบน้ำจัง เหยี่ยฟาน" ไป๋ซูซูมองเหยี่ยฟานพลางพูด
เธอไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว
"เด็กโง่ เธอต้องอดทนหน่อยนะ ยังอาบน้ำไม่ได้ เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันก็จะอาบแล้ว เดี๋ยวจะเป็นโรคติดตัว" แม่เย่พูดพลางขมวดคิ้ว
เพิ่งผ่านมาแค่สี่วัน จะอาบน้ำได้ยังไง
นี่มัน...
"ใช่แล้ว ซูซู ตอนนี้เธอยังอาบน้ำไม่ได้ ต้องรออยู่ไฟก่อนถึงจะอาบได้" เหมยอี๋รีบพูดเตือน
ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่อากาศก็ยังร้อนอยู่ แต่ก็ยังอาบน้ำไม่ได้
คิดแล้วก็ปวดใจ
ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไง!
"แต่ว่าตัวฉันมีกลิ่นมาก เหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัวเลย" ไป๋ซูซูพูดอย่างน้อยใจ
เธอยังรังเกียจตัวเองเลย
จะทำยังไงดี?
ถ้าไม่ได้อาบน้ำ คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่
ตอนอยู่โรงพยาบาล เธอก็รังเกียจตัวเองแล้ว ตอนนั้นก็อยากอาบน้ำ แต่ที่โรงพยาบาลไม่สะดวก
กลับบ้านมาแล้ว ก็อยากอาบน้ำเร็วๆ
"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?" แม่เย่มองเหยี่ยฟานพลางถาม
เธอกังวลว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจะทำยังไงดี
อยู่ไฟห้ามอาบน้ำ ห้ามสระผม ยิ่งห้ามเป่าผม มีข้อห้ามเยอะแยะ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสุขภาพ
"ป้าเย่ เหมยอี๋ และเหยี่ยฟาน ให้ฉันอาบเถอะ ฉันจะใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวก็พอ ฉันทนไม่ไหวจริงๆ ตอนอยู่โรงพยาบาลก็อยากอาบแล้ว แต่ไม่สะดวก ในที่สุดก็กลับบ้านมาแล้ว ทนไม่ไหวจริงๆ ขอแค่ใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวก็พอ" ไป๋ซูซูมองทั้งสามคนพลางพูด
ทรมานมาก!
"งั้น...ก็ได้ แต่ต้องจำไว้ว่าห้ามสระผม เช็ดตัวอย่างเดียวนะ ถ้ามีอะไรให้เรียกพี่ พี่จะอยู่หน้าประตูห้องน้ำ" เหยี่ยฟานถอนหายใจอย่างจนใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
เขาก็กังวล
แต่เห็นไป๋ซูซูทำหน้าน้อยใจแบบนี้ เขาก็ใจอ่อนไม่กล้าปฏิเสธ
เขาจะทำยังไงได้?
ไม่มีทางเลือก ก็ต้องยอม
"อ๋า งั้น...ช่างเถอะ ซูซู จำไว้นะ เช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นๆ เท่านั้น แล้วก็ห้ามสระผมเด็ดขาด ไม่งั้นพอแก่ตัวจะปวดหัว" แม่เย่กำชับ
"ใช่แล้ว ซูซู เธอต้องจำให้ดีนะ"
"วางใจได้ค่ะ ฉันจะไม่สระผม แค่เช็ดตัวเท่านั้น" ไป๋ซูซูพูดอย่างดีใจ
"งั้นได้ ป้าจะไปหาชุดนอนให้ ชุดนอนน่าจะแห้งแล้ว เพราะตอนบ่ายแดดแรงดี" แม่เย่พูดพลางเดินไปเก็บผ้า
ชุดนอนนั้นสวยดี เธอเห็นว่าไป๋ซูซูก็ชอบชุดนอนตัวนั้นด้วย
"ค่ะๆ ขอบคุณป้าเย่นะคะ" ไป๋ซูซูพูดพร้อมรอยยิ้ม
เหยี่ยฟานเห็นไป๋ซูซูยิ้ม ในใจก็รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
แต่เขาก็ยังกังวลมาก
ตามหลักแล้ว คนอยู่ไฟไม่ควรทำแบบนี้ แต่อากาศร้อนแบบนี้ เหงื่อออกก็เป็นเรื่องปกติ ยิ่งไปกว่านั้น ซูซูวันที่คลอดลูก คงเหงื่อออกเยอะมาก ติดตัวอยู่ คงรู้สึกไม่สบายตัวจริงๆ
ก็แค่ต้องระวังให้มากหน่อยก็พอ
เขาอยากจะช่วยเช็ดตัวให้ไป๋ซูซูด้วยตัวเอง แต่เด็กคนนี้คงไม่ยอมแน่!
ดังนั้นก็ต้องปล่อยให้เธอเช็ดตัวเอง ส่วนเขาก็ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องน้ำ แบบนี้จะปลอดภัยหน่อย
เพราะเขาเป็นห่วงจริงๆ!
เด็กคนนี้ช่างทำให้คนเป็นห่วงจริงๆ
"เอาละ ชุดนอนมาแล้ว มีผ้าขนหนูใหม่ด้วย ไปอาบน้ำได้เลย ระวังตัวด้วยนะ!" แม่เย่พูดด้วยความห่วงใย
ในใจยังคงเป็นห่วงมาก
"งั้นหนูไปละค่ะ" ไป๋ซูซูพูดอย่างร่าเริงแล้วเดินไปที่ห้องน้ำ
เหยี่ยฟานเดินตามหลังไป
"จริงๆแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องยืนเฝ้าหน้าประตูหรอก ฉันแค่เช็ดตัวเดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้ว" ไป๋ซูซูพูดด้วยใบหน้าแดงๆ
"จริงๆแล้ว ฉันอยากจะเช็ดตัวให้คุณด้วยตัวเอง ฉันเป็นห่วงคุณนะ!" เหยี่ยฟานมองไป๋ซูซู ใบหน้าหล่อเหลาแสดงความกังวล คิ้วขมวดแน่นราวกับจะหนีบยุงตาย
"คุณ ไอ้ลามก!" ใบหน้าเล็กๆของไป๋ซูซูแดงระเรื่อ ขนตายาวสั่นระริก ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยความตกใจ
เธอไม่คิดว่าเหยี่ยฟานจะพูดแบบนี้ออกมา
ช่างเป็นหมาป่าตัวใหญ่จริงๆ!
ฮึ่ม!
"ฉันพูดจริงนะ อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่เป็นห่วงคุณ เพราะคุณเคลื่อนไหวลำบากนิดหน่อย" เหยี่ยฟานพูดพลางมองไปที่ข้างล่าง
"คุณ...เหยี่ยฟาน...ไร้ยางอาย!" ไป๋ซูซูพูดพลางกอดเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำ พิงประตูห้องน้ำ หัวใจของเธอเต้นตึกตักไม่หยุด ราวกับว่าจะกระโดดออกมาในวินาทีถัดไป!
ฮึ่ม ทั้งหมดนี้เป็นเพราะไอ้เหยี่ยฟานคนนั้นทำให้เกิดเรื่อง!
ไม่งั้น ตัวเองก็คงไม่เป็นแบบนี้
อายจัง!
เธอรู้สึกว่าแก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมา คงจะแดงไปทั้งหน้าแน่ๆ!
ไอ้คนนี้ ช่างน่าโมโหจริงๆ!
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเคยมีอะไรกันครั้งหนึ่ง แต่นั่นเป็นอุบัติเหตุ และยังเป็นตอนที่ดื่มเหล้าด้วย แถมยังจำอะไรไม่ได้เลยนะ
ดังนั้น มันก็แค่...
แล้วอีกอย่าง เหยี่ยฟานเป็นคนแรกที่ได้แตะต้องเธอ
"ตอนเช็ดตัวให้ใช้น้ำอุ่นหน่อยนะ อย่าสระผม แล้วก็อย่าล็อคประตู ฉันจะรออยู่หน้าห้องน้ำ ถ้ามีอะไรให้เรียกฉันนะ ฉันจะรีบมาทันที ระวังตัวด้วย!" เหยี่ยฟานยิ้มให้ไป๋ซูซูที่กำลังอายแล้วพูดผ่านประตูห้องน้ำ
เขาเชื่อว่าเด็กคนนี้ต้องได้ยินแน่
แต่ว่า เด็กคนนี้ขี้อายขนาดนี้ แล้วต่อไปจะทำยังไงล่ะ?
ช่างปวดหัวจริงๆ!
อีกอย่าง ตัวเองก็จริงจังมากนะ แค่เป็นห่วงเธอเท่านั้นเอง ทำไมถึงคิดแบบนั้นกับเขาล่ะ
เขาเหยี่ยฟาน เป็นสุภาพบุรุษแท้ๆ!
ไม่เคยทำเรื่องไม่ดีอะไรเลย
ฮ่า เด็กคนนี้เข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวเองมาก ดูเหมือนว่าต่อไปต้องหาทางอธิบายให้ดีๆ แล้ว
ชื่อเสียงอันดีงามของตัวเองนี่
ไม่อาจปล่อยให้พังทลายแบบนี้ได้
แต่ว่า ท่าทางขี้อายเมื่อกี้นี้ น่ารักจังเลย!
เหยี่ยฟานนึกย้อน หัวใจก็เต้นรัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
อืม นี่คือภรรยาของเรานะ!
ถึงแม้ว่ายังไม่ได้แต่งงาน แต่นี่ไม่ใช่กำลังพยายามอยู่หรอกเหรอ!
สักวันหนึ่ง จะต้องแต่งไป๋ซูซูเข้าบ้านให้ได้
คิดถึงตรงนี้ เหยี่ยฟานก็อดยิ้มไม่ได้
...
ในห้องน้ำ ไป๋ซูซูได้ยินคำพูดของเหยี่ยฟานที่หน้าประตู ก็โกรธจนกัดริมฝีปาก
ฮึ่ม พูดอะไรแบบนั้น บอกว่าถ้ามีอะไรให้เรียก เขาจะรีบมาทันที แล้วยังบอกไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำอีก นี่จะทำอะไร จะลามกโดยเปิดเผยเลยเหรอ!
ช่างเป็นคนเลวจริงๆ!
แต่ไม่รู้ทำไม ไป๋ซูซูก็ยังไม่ได้ล็อคประตู
ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงน้ำ...
ไป๋ซูซูเช็ดตัวพลางฮัมเพลงที่ไม่รู้จักชื่อ
เหยี่ยฟานที่หน้าประตูฟังจนเคลิ้ม ก็เผลอฮัมตามไปด้วย
"กรี๊ด!"
จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น...
【ฮิฮิ(*^▽^*) ลองเดากันดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น...มา เดากันเถอะ /ยิ้มซน/】
เหยี่ยฟานเพิ่งถูกสาวหิวเงินทิ้ง ก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาล ไม่คาดคิดว่าเมื่อสิบเดือนก่อน เขาและสาวในดวงใจไป๋ซูซูได้มีเรื่องที่ไม่อาจบรรยายเกิดขึ้น... จากนั้นเขาก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางของการเป็นคุณพ่อ... ทั้งตามใจภรรยา ตามใจลูก... ตามใจไม่มีที่สิ้นสุด!

"ฮัลโหล คุณเหยี่ยฟานใช่ไหมคะ ภรรยาคุณกำลังจะคลอดที่โรงพยาบาล รีบมาเซ็นเอกสารด่วนค่ะ!" เสียงเร่งรีบดังมาจากในโทรศัพท์

"อะไรนะ อะไรกัน ลูกอะไร ภรรยา?" เหยี่ยฟานงงงวยในตอนนี้

...เพิ่งถูกทิ้ง ก็มีดาวประจำมหาวิทยาลัยมาตามหา
หลังจากนั้น ก็เข้าสู่เส้นทางการตามใจภรรยา ตามใจลูก ตามใจไม่มีที่สิ้นสุด!
จัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ ให้ทุกคนได้อิจฉาความหวานของเรา!

######
เพิ่งถูกทิ้ง สาวในดวงใจก็ให้ไปเซ็นเอกสารที่โรงพยาบาล