I'm the boss ลูกพี่หุ่นเทวะ
หยู่ฟูเหยิน
## 0001 ตายแล้วยังมีวิญญาณอยู่ด้วยเหรอ

ตอนที่ 1 ตายแล้วยังมีวิญญาณอยู่ด้วยเหรอ
หลิงหลานตายแล้ว!
เมื่อเธอพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่กลางอากาศมองลงมาข้างล่าง เธอก็รู้ว่าเธอตายไปแล้ว
เธอสามารถทะลุกำแพงแข็งๆ มองเห็นผู้บังเกิดเกล้าทั้งสองคนหลั่งน้ำตาอยู่นอกห้องไอซียู และก็เห็นน้องชายมีสีหน้าเคร่งเครียด รวมไปถึงถอนหายใจเบาๆ ตอนที่ไม่มีคนสนใจราวกับปลดปล่อยความกดดันก็ไม่ปาน
หลิงหลานไม่ได้โกรธเลย เธอรู้ดีว่าเธอเป็นภาระให้กับครอบครัวนี้มายี่สิบสี่ปีเต็ม เกือบจะทำให้ครอบครัวที่ไม่ได้ร่ำรวยมากเท่าไรนักล่มจม ถ้าไม่ใช่เพราะอาการป่วยของเธอแปลกประหลาดมากเกินไป ซึ่งจำเป็นที่จะต้องได้รับการศึกษาวิจัยจนได้รับการช่วยเหลือด้านการรักษาพยาบาลฟรีจากรัฐละก็ บางทีเธอน่าจะรับมือกับโรคนี้ไม่ไหวและบอกลาโลกนี้ไปตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้ว
อย่างไรก็ตาม ต่อให้ยืดชีวิตได้แล้วเป็นอย่างไร เธอก็ยังหนีความความตายไม่พ้นอยู่ดี เพียงแต่เธอไม่คาดคิดว่าที่แท้มนุษย์ก็มีวิญญาณอยู่จริงๆ
เธอเงยหน้ามองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดอยู่ไกลๆ คิดเพ้อไปว่า โลกใบนี้จะมียมทูตหน้าวัวกับยมทูตหน้าม้าหรือเปล่า หรือว่าจะมีวิญญาณที่เรียกตัวเองว่ายมทูตโผล่พรวดขึ้นมาและลากตัวเธอเข้าไปในโซลโซไซตี้เหมือนกับการ์ตูนเรื่องบลีช[footnoteRef:1] [1:  บลีช (Bleach) หรือ การ์ตูนเรื่องเทพมรณะ ]
หลิงหลานอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้และเยาะเย้ยตัวเองว่ามัวแต่หลงใหลไปกับการอ่านหนังสือและการ์ตูนตอนที่อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำบนเตียงผู้ป่วย การ์ตูนเรื่องบลีชก็มาจากญี่ปุ่น มันจะมาโผล่ที่ประเทศจีนได้อย่างไร บางทียมทูตหน้าวัวกับยมทูตหน้าม้ายังจะมีความเป็นไปได้มากกว่า หรือว่าบางทีอาจจะมีผีน้อยที่สวมชุดประหลาดก็ได้เหมือนกัน?
“โง่เง่า! มนุษย์มีวิญญาณที่ไหนกัน นี่เป็นจิตของเธอ ถ้ายังไม่กลับมาอีกละก็ เธอจะแตกสลายหายไปกลายเป็นพลังงานในโลกใบนี้จริงๆ นะ” เสียงเด็กดังขึ้นข้างหูของหลิงหลาน น้ำเสียงนั้นเรียกได้ว่าฟังดูลนลานโดยสิ้นเชิง
หลิงหลานยังไม่ทันเอ่ยถาม เธอก็รู้สึกได้ว่าตัวเองถูกแรงดึงมหาศาลลากกลับไป สติเริ่มเลือนราง สุดท้ายตอนที่หมดสติลงไป เธอก็เหมือนกับได้ยินเสียงเด็กคนนั้นเอ่ยด้วยความตื่นเต้นยินดีว่า “ในที่สุดก็ทัน ฉันยังนึกว่าโฮสต์ของฉันจะหมดทางช่วยเหลือไปแล้วนะเนี่ย”
ในขณะเดียวกัน โรงพยาบาลทหารระดับหนึ่งของประเทศที่หลิงหลานได้รับการรักษาก็ตกอยู่ในความมืดมิด จากนั้นทั่วทั้งเมืองหลวงรวมไปถึงเมืองประจำเขตมณฑลหลายแห่งที่อยู่รอบๆ ต่างจมสู่ท่ามกลางความมืดตามไปด้วย
เมืองหลวงและเมืองเอกประจำมณฑลมากมายย่อมไม่เคยเกิดเหตุการณ์ไฟดับร่วมกันเป็นพื้นที่ขนาดใหญ่แบบนี้มาก่อน นี่ทำให้ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เงียบสงบเกิดความวุ่นวายขึ้นมาในชั่วพริบตา
ยังดีที่ไฟดับไม่นาน มันใช้เวลาเพียงสามนาทีเท่านั้น เมืองทุกแห่งก็ฟื้นกลับคืนสู่สภาพปกติ มีเพียงบริษัทผลิตไฟฟ้าแห่งชาติเท่านั้นที่เอะอะฮือฮาระส่ำระส่ายกัน เนื่องจากไฟฟ้าที่พวกเขาส่งไปให้เมืองเหล่านี้หายไปอย่างลึกลับในช่วงเวลาสามนาทีนี้ มันเหมือนกับบริษัทผลิตไฟฟ้าไม่ได้จ่ายไฟออกไปสามนาที แต่ความเป็นจริงแล้ว ข้อมูลทุกอย่างแสดงขึ้นว่า พวกเขาจ่ายไฟฟ้าออกไปมากกว่าสิบล้านวัตต์ในช่วงเวลาสามนาทีซึ่งมากกว่าแต่ก่อน
เรื่องนี้ถูกสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติรับช่วงต่ออย่างรวดเร็ว และตรวจสอบต่อๆ กันมาอยู่หลายเดือน ท้ายที่สุดคำตอบที่ให้กับประชาชนก็คือ ระบบคอมพิวเตอร์ที่บริษัทผลิตไฟฟ้าใช้ควบคุมการจ่ายพลังงานไฟฟ้าถูกแฮ็กเกอร์เจาะเข้ามาและแก้ไขข้อมูลหยุดการจ่ายไฟฟ้าออกไป ดังนั้นถึงได้เกิดปรากฏการณ์ไฟดับขึ้นที่เมืองหลวงและเมืองเอกประจำมณฑลอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ เหตุการณ์ตัดไฟที่อยู่ท่ามกลางเสียงโวยวายของมหาชนมาตลอดก็ตัดจบลงเช่นนี้เอง
สุดท้ายก็นำเข้าไปอยู่ในเอกสารความมั่นคงแห่งชาติที่ปกปิดไว้เป็นความลับสุดยอดของประเทศ เขียนเอาไว้ว่า ‘ปรากฏการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ พลังงานไฟฟ้าเหล่านั้นหายไปโดยไม่มีสาเหตุ เหมือนกับผลงานชิ้นเอกของพระเจ้า!’
............
ปฏิทินดาราปี 4731:
ท่าอวกาศของดาวอันต้า ทหารที่มุ่งไปยังแนวหน้าทุกคนกำลังเข้าแถวอยู่ด้านหน้ายานอวกาศทั่วไป เดินขบวนเข้าไปในยานรบ มีคู่รักคู่หนึ่งกำลังจับมือและเอ่ยกำชับอะไรบางอย่างให้กันท่ามกลางผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนที่ร่ำลากันอยู่ด้านหน้ายานแม่บัญชาการของเจ้าหน้าที่ระดับสูงสุด
“หลิงเซียว คุณต้องมีชีวิตรอดกลับมาให้ได้นะคะ” หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยขอร้องขณะเบิกดวงตากลมโตที่ฉ่ำรื้น
หลิงเซียวผงกศีรษะ เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะต้องรีบเร่งไปยังสนามรบหลังจากที่เพิ่งแต่งงานได้เพียงสองเดือน อย่างไรก็ตามประเทศศัตรูได้แสดงอำนาจยกตนข่มขู่ สถานการณ์ของมาตุภูมิมีภัย เขาจะอยู่ที่นี่เป็นวีรบุรุษที่สูญเสียความกล้าหาญเพราะลุ่มหลงในความรักไม่ได้
“ทุกอย่างในบ้านต้องพึ่งเธอแล้วนะ” หลิงเซียวที่กำลังจะออกรบรู้สึกผิดต่อภรรยาที่เพิ่งแต่งงานใหม่ของเขา หลังจากที่เขาออกไปรบแล้ว ก็ได้แต่ต้องพึ่งผู้หญิงที่อ่อนแอบอบบางตรงหน้าให้แบกรับพวกเรื่องวุ่นวายที่น่ารำคาญภายในบ้านไว้ เธอจะรับมือกับพวกคนละโมบเหล่านั้นได้หรือเปล่านะ ในใจเขารู้สึกไม่สงบเลย
หลานลั่วเฟิ่งขอบตาแดงก่ำ เอ่ยด้วยความหนักแน่นว่า “วางใจเถอะค่ะ หลิงเซียว ฉันจะดูแลบ้านของเราให้ดี” เธอเอามือของหลิงเซียวมาวางไว้ที่ท้องของเธอ กล่าวด้วยความขวยเขินว่า “อีกแปดเดือนกว่า คุณก็จะเป็นคุณพ่อแล้วนะ”
“พวกเรามีลูกแล้ว? ดีเหลือเกิน” หลิงเซียวที่ถูกข่าวดีนี้โจมตีจนโง่งมก็อุ้มภรรยาของตัวเองขึ้นมาและหมุนเป็นวงกลมด้วยความดีอกดีใจอย่างบ้าคลั่ง ปากก็เปล่งเสียงหัวเราะที่เปี่ยมล้นไปความยินดีออกมา
หลานลั่วเฟิ่งกอดหลิงเซียวด้วยความตื่นเต้น ทว่าเธอไม่ได้หยุดการกระทำที่แสดงความเปรมปรีดิ์ของเขา ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิงเซียวถึงค่อยปล่อยหลานลั่วเฟิ่งและกอดเธอไว้แนบแน่นพร้อมกับกล่าวว่า “ลั่วเฟิ่ง ขอบใจนะ!”
“ขอบคุณอะไรคะ ฉันเป็นภรรยาคุณนะ และเขา...ก็เป็นลูกที่ฉันเฝ้าคอย” ใบหน้าของหลานลั่วเฟิ่งดูอ่อนโยน เธอกุมท้องของตัวเอง ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามความรู้สึกปีติยินดีในใจเอาไว้ไม่ได้ “ฉันอยากถามคุณว่า ต่อไปจะให้ลูกใช้ชื่อว่าอะไรดีคะ”
หลิงเซียวได้ยินคำกล่าวก็เริ่มใคร่ครวญอย่างจริงจัง เขามองภรรยาที่มีสีหน้ายินดีแบบเดียวกันแล้วก็เกิดความคิดแล่นวาบขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “ฉันตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ลูกของพวกเราจะชื่อหลิงหลาน! เขาเป็นลูกของเธอกับฉัน สมควรใช้นามสกุลของพวกเราสองคน” หลานลั่วเฟิ่งเองก็เป็นบุตรสาวคนเดียวในครอบครัว บางทีชื่อนี้อาจจะทำให้ภรรยาตัวน้อยของเขาเบิกบานใจก็ได้
หลานลั่วเฟิ่งดีใจมากอย่างที่คาดคิดไว้จริงๆ เธอพยักหน้าแรงๆ และกล่าวว่า “อื้อ ฉันจะทำตามที่คุณพูด” น้ำตาที่อยู่ในดวงตาหลั่งลงมาอีกครั้งโดยที่ห้ามเอาไว้ไม่อยู่ ทำให้หลิงเซียวจนปัญญาได้แต่ช่วยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเธอด้วยความเคร่งเครียด
เวลานี้เอง เสียงแจ้งเตือนยานออกตัวครั้งสุดท้ายดังขึ้นบนชานชาลาที่มีไว้สำหรับร่ำลากัน หลานลั่วเฟิ่งรีบจัดการอารมณ์ของตัวเอง เธอเช็ดน้ำตาจนหมดและเอ่ยว่า “หลิงเซียว คุณต้องทำเรื่องที่รับปากกับฉันให้ได้นะ ฉันกับหลิงหลานจะรอคุณกลับมาด้วยกัน”
หลิงเซียวพยักหน้าหนักๆ “ฉันจะทำตามที่รับปากไว้ให้ได้แน่นอน”
หลิงเซียวนำพาความรู้สึกเฝ้ารอคอยลูกของตนจากไปเช่นนี้เอง ยานแม่บัญชาการออกตัวขึ้นท่ามกลางสายตาที่พร่าเลือนจากน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของหลานลั่วเฟิ่ง ยานแม่บัญชาการปิดประตูและเปิดเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นมันก็ออกไปจากหอคอยการบินของท่าอวกาศก่อนจะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ ภายใต้การชี้นำของท่าอากาศยาน มันค่อยๆ แล่นออกจากดาวอันต้านำพายานบินนับไม่ถ้วนบินไปยังส่วนลึกของอวกาศ
ทว่าตอนนี้เอง ผู้คนที่มองส่งยานรบอย่างใจจดใจจ่อก็ไม่ได้สังเกตเลยว่า พลังงานมหาศาลทำให้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวผืนนี้สั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง เนื่องจากยานรบมากมายนับไม่ถ้วนออกตัวจากไป ถึงขนาดที่มีพื้นที่บางแห่งเกิดมิติพลังงานทับซ้อนกัน อณูที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพลันปรากฏตัวขึ้นอย่างเลื่อนลอยและบินเข้ามาที่ดาวอันต้าด้วยความเร็วที่เหมือนกับความเร็วแสงก็ไม่ปาน
ทันใดนั้นหลานลั่วเฟิ่งที่ยังคงเศร้าเสียใจอยู่ก็รู้สึกว่าท้องเย็นวาบและก็ร้อนขึ้นมา เธออดร้องด้วยความตกใจไม่ได้ กุมท้องของตัวเองไว้ตามจิตใต้สำนึก นี่ทำให้หลิงฉินพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้างเป็นฉากประกอบมาตลอดรู้สึกเครียดขึ้นมา
“คุณนายน้อย คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”
หลานลั่วเฟิ่งหรี่ตาและทำความเข้าใจความรู้สึกของร่างกายตัวเอง เมื่อพบว่าไม่มีปัญหาอะไรก็ค่อยตอบกลับด้วยความโล่งอกว่า “คุณอาฉิน ฉันไม่เป็นไร ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเพราะเมื่อตะกี้นี้อารมณ์ของฉันหวั่นไหวมากเกินไป”
หลิงฉินค่อยผ่อนลมหายใจออกมา “คุณนายน้อย ในเมื่อคุณชายจากอันต้าไปแล้ว ผมคิดว่าพวกเรากลับไปที่บ้านก่อนดีกว่า ที่นี่เอะอะวุ่นวายมากเกินไป เกรงว่าอาจจะไม่ดีต่อร่างกายของคุณนายน้อยได้”
หลานลั่วเฟิ่งไม่ใช่คนดื้อดึง เธอคิดว่าหลิงฉินตรึกตรองได้รอบคอบมาก ดังนั้นเธอจึงพยักหน้ากล่าวว่า “ทำตามที่คุณอาฉินพูดละกัน”
ทั้งสองคนนั่งโฮเวอร์คาร์ออกจากท่าอวกาศ รีบกลับไปที่บ้านอย่างรวดเร็ว


## 0002 คุณชายหลิงหลานถือกำเนิดแล้ว!

ตอนที่ 2 คุณชายหลิงหลานถือกำเนิดแล้ว!
หลิงหลานรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่าเวลานี้ดูเหมือนดวงตาของเธอจะมีปัญหาเลยได้แต่อาศัยความรู้สึกเท่านั้น เธอเหมือนกับถูกใส่อยู่ในถังน้ำอุ่นใบหนึ่งที่ปิดผนึกไว้ รอบด้านคือน้ำ บางครั้งก็เหมือนกับมีคนกำลังเคลื่อนย้ายมันจนเธอสั่นโคลงเคลง...
หรือว่าเธอยังไม่ตาย? โรงพยาบาลวางเธอลงไปในสารอาหารเหลวเพื่อฟื้นฟูร่างกายเหรอ
เธอยังไม่ทันได้ตรึกตรองให้ชัดเจนก็หมดสติลงไปอีกครั้ง จมสู่ท่ามกลางความมืดมิด
ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเท่าไร เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้งและยังคงอยู่ในของเหลวอุ่นๆ คราวนี้เวลาที่ได้สตินานกว่าครั้งแรกนิดหน่อย
ครั้งนี้เธอสามารถได้ยินเสียงบางอย่าง เพียงแต่เธอเหมือนถูกกั้นโดยกำแพงนับชั้นไม่ถ้วนทำให้ได้ยินอะไรไม่ชัดเจน เธออยากทำความเข้าใจสภาพของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เธอไม่สามารถขยับตัวได้ เธอจึงได้แต่อาศัยเสียงบางอย่างมาใคร่ครวญ ทว่าเธอยังไม่ทันขบคิดอะไรออกมาก็สิ้นสติไปอีกครั้ง
บ้าเอ๊ย! ให้เวลามากหน่อยไม่ได้หรือไง หลิงหลานทนไม่ไหวประท้วงขึ้นมาก่อนที่จะหมดสติไป
ราวกับว่าการประท้วงของหลิงหลานได้ผล ระยะเวลาที่หลิงหลานรู้สึกตัวก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดมีอยู่วันหนึ่งที่เธอรู้สึกว่าตัวเองสามารถขยับได้
เธอถูกขังอยู่นานมากย่อมต้องพยายามออกแรงเตะต่อย แต่น่าเสียดายที่เธอขยับไม่กี่ทีก็รู้สึกเหนื่อยมากและอยากนอนหลับอีก
แบบนี้ไม่ได้นะ ฉันจะอ่อนแอขนาดนี้ต่อไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะทนรับความเจ็บปวดผิดมนุษย์มนาพวกนั้นได้ยังไงกัน...ว่าไปแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกเจ็บปวดทรมานมานานแล้วสินะ หรือว่าความเจ็บปวดจะกำเริบขึ้นตอนที่ฉันไม่ได้สติเท่านั้น? หลิงหลานพลันรู้สึกว่าการที่เธอหมดสติไปดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีเช่นกัน
อย่างไรก็ตามหลิงหลานไม่ใช่หญิงสาวที่ชอบหลีกหนีปัญหา ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่อาจทนรับความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสทุกวันมาตลอดยี่สิบสี่ปีได้ เธอปลุกจิตใจให้ฮึกเหิมและเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่แพทย์แผนจีนชราผู้หนึ่งสอนให้เธอ หลังจากที่ช่วยดูแลอาการป่วยของเธอตั้งแต่ที่เข้าโรงพยาบาลทหาร
ถึงแม้ว่าเธอจะฝึกฝนมาได้สิบกว่าปีและไม่เคยสัมผัสได้ถึงการกำเนิดของลมปราณอะไรขึ้นเลย แต่ทุกครั้งที่ฝึกฝนเสร็จ ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงในร่างกายก็จะลดลงไปมาก เรี่ยวแรงในการอดทนดีขึ้นเล็กน้อย แน่นอนว่าบางทีนี่อาจจะเป็นแค่การปลอบใจตัวเอง เป็นการเข้าใจผิด อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าอย่างไรมันก็มอบพลังประคับประคองให้เธอฝึกฝนต่อไป
คราวนี้เธอฝึกฝนจนกระทั่งหมดสติไป เมื่อหลิงหลานตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว เธอขยับมือเท้าก่อนและพลิกตัวทีหนึ่งถึงค่อยรับรู้สภาพร่างกายของตัวเอง
ความรู้สึกนี้ทำให้เธอตะลึงงันไป เนื่องจากเธอสัมผัสได้ถึงลมปราณที่ไม่เคยรู้สึกถึงมาก่อน มันดูแฟนตาซีอย่างยิ่ง หรือว่าเธอจะเป็นอัจฉริยะสวรรค์สร้างจริงๆ แค่ตายปลอมๆ หนึ่งครั้งก็ทำให้เส้นลมปราณเริ่นกับเส้นลมปราณตู[footnoteRef:1]ทั้งสองเส้นเปิดออก จากนั้นก็กลายเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธจักร? [1:  เส้นลมปราณเริ่นกับเส้นลมปราณตู มาจากเส้นลมปราณพิเศษทั้งแปดซึ่งประกอบด้วย เริ่น ตู ชง ต้าย หยางเชียว อินเชียว หยางเหวย และอินเหวย โดยเส้นลมปราณเริ่นควบคุมดูแลเส้นลมปราณหยิน ส่วนเส้นลมปราณตูดูแลเส้นลมปราณหยาง]
หลิงหลานคิดไม่ออกว่าทำไมเธอฝึกฝนสิบกว่าปีด้วยความยากลำบากถึงไม่ได้ผล แต่ว่าคราวนี้กลับทำสำเร็จได้ อย่างไรก็ตาม มีสัมผัสลมปราณก็ย่อมเป็นเรื่องดี แพทย์แผนจีนชราคนนั้นเคยบอกว่า ถ้าเกิดฝึกฝนจนสัมผัสถึงลมปราณ เช่นนั้นก็แสดงว่าอาการป่วยของเธอมีความเป็นไปได้ที่จะรักษาหายแล้ว ควรรู้ไว้ว่ายี่สิบสี่ปีที่ผ่านมานี้ เธอเฝ้าหวังทุกวันว่าอาการป่วยของตัวเองจะรักษาหายได้ ไม่จำเป็นต้องทนรับความเจ็บปวดรุนแรงผิดมนุษย์มนาที่ทั่วทั้งร่างกายเหมือนกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
หลิงหลานตื่นเต้นดีใจยิ่งและสนใจการฝึกฝนมากขึ้น ดังนั้นจึงพัฒนากลายมาเป็นฝึกฝนทุกครั้งที่ตื่น เธอฝึกจนกระทั่งเข้าสู่สมาธิ ตอนนี้เธอยังไม่รู้ว่าตัวเองกลายเป็นทารกในครรภ์ไปแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างในชาติก่อนไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธออีกต่อไป ดังนั้นย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องราวอย่างที่เธอกังวลขึ้นแน่นอน
............
หลานลั่วเฟิ่งลูบท้องที่มีทารกด้านในด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม เธออุ้มท้องมาเกือบห้าเดือนแล้วแต่ช่วงนี้กลับสัมผัสถึงการขยับตัวของเด็กในท้องไม่ได้เลย นี่ทำให้เธอกลุ้มใจอยู่บ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะตรวจแล้วว่าการเจริญเติบโตทุกอย่างของเด็กเป็นปกติละก็ เธอจะต้องสติแตกแน่นอน
ความจริงเธอเองก็รับความกระทบกระเทือนอีกไม่ไหวแล้วเช่นกัน หลังจากที่หลิงเซียว สามีของเธอออกไปรบได้หนึ่งเดือนกว่าก็มีข่าวส่งมาว่า ในตอนที่ขบวนยานรบที่เขาเป็นผู้นำได้ผ่านเส้นทางแห่งความตายเพื่อหวังตีโอบล้อมศัตรูก็ได้เกิดอุบัติเหตุขึ้น ขบวนยานรบทั้งหมดขาดการติดต่อกับกองบัญชาการใหญ่
ต่อมาก็ได้รับการยืนยันว่า ตอนที่พวกเขาผ่านเส้นทางแห่งความตายได้พบเจอกับการรบกวนของพลังงานที่มาจากส่วนลึกของเขตดาวตกมรณะ ยานบินทั้งกองถูกพลังงานรุนแรงกลืนกิน ทหารและผู้บัญชาการทั้งหมดไม่มีใครรอดชีวิตเลย ทุกคนต่างพลีชีพ นอกจากนี้ยังไม่เหลือซากกระดูกศพอีกด้วย
ในขณะที่เธอยังไม่สามารถยอมรับข่าวร้ายได้หมดก็มีเรื่องที่น่ารังเกียจกว่าเกิดขึ้น ตระกูลสาขารุ่น N ที่แยกตัวจากหลิงเซียวอยากจะสืบทอดตำแหน่งที่ได้รับจากการสละชีวิตของหลิงเซียว นอกจากนี้ยังทำท่าทีมีเมตตาว่าจะดูแลเธอตลอดชีวิตอีกด้วย
หลานลั่วเฟิ่งไล่คนที่น่ารังเกียจพวกนั้นออกไปทันที อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ยอมแพ้และไปหาคนของรัฐบาลสหพันธรัฐเพื่อเข้าไปปรึกษาเรื่องนี้
หลานลั่วเฟิ่งไม่ใช่คนที่อ่อนแอ การร้องห่มร้องไห้มีแต่จะทำให้ชื่อเสียงเกียรติยศที่ได้รับจากการสละชีพของหลิงเซียวถูกคนเลวทรามต่ำช้าพวกนี้แย่งชิงไป
เธอจะถอยก็ถอยไม่ได้ จึงตัดสินใจเด็ดขาดด้วยความกล้าหาญ ประกาศเสียงดังต่อหน้าคนชั่วช้าน่ารังเกียจพวกนั้นว่า ‘หลิงเซียวมีลูกชายซึ่งก็คือเด็กในท้องของเธอ มีเพียงลูกชายของเขาเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการสืบทอดชื่อเสียงเกียรติคุณทุกอย่างของหลิงเซียว’
ความจริงแล้วกฎหมายการสืบทอดเกี่ยวกับตำแหน่งเกียรติยศของสหพันธรัฐมีความลำเอียงอยู่ ซึ่งก็คืออนุญาตให้สมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้ชายเท่านั้นถึงจะรับช่วงต่อได้ นี่ก็เป็นเหตุผลที่หลานลั่วเฟิ่งไม่เอ่ยปากเปิดเผยแต่แรกว่าเธอมีลูก เนื่องจากเธอกับหลิงฉินรู้ว่าเด็กในท้องเป็นผู้หญิง แต่ว่าในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่อาจถอยหนีได้ พ่อบ้านหลิงฉินเลื่อมใสในความเด็ดเดี่ยวของเธออย่างยิ่งและก็เห็นด้วยกับการตัดสินใจในเรื่องนี้ของเธอมากๆ เช่นกัน
พวกเขาคิดดีแล้วว่า เมื่อหลิงหลานเกิดก็จะจัดเตรียมทารกเพศหญิงคนหนึ่งอบรมเลี้ยงดูตั้งแต่เด็กให้เป็นผู้คุ้มกันที่จงรักภักดีอยู่เคียงคู่หลิงหลาน แล้วก็จับเธอแต่งงานออกหน้าออกตาให้กับหลิงหลานหลังจากที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
พวกเขาจะต้องคิดหาวิธีแก้ไขปัญหาเรื่องสถานะตัวตนอีกอันของหลิงหลานเช่นกัน เพื่อให้หลิงหลานสามารถใช้สถานะตัวตนของเด็กผู้หญิงปรากฏตัวได้อย่างเปิดเผย แน่นอนว่าทุกอย่างนี้ยังต้องขบคิดพิจารณาให้ละเอียดอีกที หลานลั่วเฟิ่งเชื่อว่า เวลาหลายปีกว่าหลิงหลานจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เธอย่อมต้องคิดหาวิธีที่ได้ผลดีทั้งสองฝ่ายออกแน่นอน
หลานลั่วเฟิ่งมีเพียงความคิดเดียว นั่นก็คือทุกสิ่งทุกอย่างของเธอกับหลิงเซียวจะต้องตกเป็นของหลิงหลานเท่านั้น คนอื่นๆ ที่ไม่รู้ว่าคลานออกมาจากรังนกกรงสุนัขไหนอย่าได้คิดจะเอารัดเอาเปรียบหลิงหลานเลย เธอไม่อนุญาตแน่นอน เธอจะรักษามันไว้โดยไม่คำนึงถึงค่าตอบแทนทุกอย่าง
แน่นอนว่าที่หลานลั่วเฟิ่งมีความเชื่อมั่นอย่างนี้เป็นเพราะว่าคนรับใช้และพ่อบ้านของหลิงเซียวต่างก็ซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อเจ้านาย พวกเขาจะดูแลตระกูลหลิงอย่างใกล้ชิดไม่ให้คนละโมบพวกนั้นลงมือทำร้ายเจ้านายน้อยของตระกูลพวกเขาได้ นอกจากนี้ตระกูลหลิงยังมีโรงพยาบาลส่วนตัว หลานลั่วเฟิ่งจึงปกปิดความลับว่าหลิงหลานเป็นลูกสาวได้โดยสะดวก
ในที่สุดเมื่อหลานลั่วเฟิ่งคลอดลูกย่อมต้องเลือกโรงพยาบาลประจำตระกูลเป็นสถานที่คลอดภายใต้การคุ้มกันอย่างแน่นหนาเช่นนี้เอง ไม่อาจให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้นในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อในตอนสุดท้ายได้ ยิ่งไปกว่านั้น หมอและพยาบาลที่รับหน้าที่ทำคลอดให้กับหลานลั่วเฟิ่งก็เป็นผู้คุ้มกันที่ตระกูลหลิงจัดเตรียมไว้ให้ในโรงพยาบาล พวกเขาย่อมไม่เปิดเผยความลับนี้ออกไปอยู่แล้ว
............
หลิงหลานยังคงฝึกปรืออยู่ เมื่อเสียงร้องที่ฟังดูแทบขาดใจรบกวนการเข้าสมาธิของเธอ ทำให้เธอรู้สึกรำคาญใจอย่างยิ่งยวด ในขณะเดียวกันเธอก็ได้ยินเสียงน้ำไหล นอกจากนี้ร่างกายของเธอถูกพลังอะไรก็ไม่รู้ผลักออกจนกำลังจะหัวทิ่มไถลลงไป
เธอตกตะลึงและกางขาสองข้างออกทันทีเพื่อหยุดอยู่กับที่ไว้ไม่ให้ร่างกายของตัวเองไถลลงไป
“ให้ตายสิ ทำไมเด็กไม่ยอมออกมา น้ำคร่ำจะไหลออกมาจนหมดแล้วนะ” เหงื่อไหลตามหน้าผากของหมอและพยาบาลที่ทำคลอด เห็นได้ชัดว่ามันเป็นไปอย่างราบรื่นดีมาก แต่เด็กกลับไม่ลงมา สถานการณ์แบบนี้จึงดูเหมือนกับการคลอดยากมากๆ ควรรู้ไว้ว่าถ้าหากคุณนายของพวกเขาคลอดยากขึ้นมาจริงๆ พวกเขาจำเป็นต้องผ่าคลอด เช่นนั้นก็จะไม่มีทางรับประกันได้เต็มร้อยเลยว่าสามารถปกปิดความลับของคุณหนูพวกเขาไว้ได้โดยที่ไม่มีวันพลาดแน่นอน เนื่องจากมีคนเกี่ยวข้องมาก ความเป็นไปได้ที่ความลับจะรั่วไหลก็เพิ่มขึ้นเยอะมาก
หลานลั่วเฟิ่งกัดฟันและลูบท้องที่ตั้งขึ้นสูงก่อนจะเอ่ยปลอบโยนว่า “ลูกรัก เลิกทรมานแม่ได้แล้ว รีบออกมาเจอแม่เร็วๆ เข้าเถอะ ถ้าหากลูกแค้นใจที่แม่ทำให้ลูกต้องใช้ชีวิตผิดปกติละก็ ลูกก็ต้องออกมาแค้นใช่ไหม”
เอาเถอะ หลานลั่วเฟิ่งเองก็เจ็บจนไอคิวติดลบไปแล้ว สิ่งที่เธอพูดออกมาไม่สมเหตุสมผลโดยสิ้นเชิง มีแม่คนไหนให้ลูกมาโกรธแค้นตัวเองบ้าง
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานกลับได้ยินคำพูดของหลานลั่วเฟิ่ง ความรู้สึกเมื่อสักครู่บวกกับคิดโยงไปถึงสภาพตกอับก่อนหน้านี้ เธอก็พลันรู้แล้วว่าที่แท้ตัวเองกลายเป็นเด็กทารกไปแล้ว มิน่าล่ะเธอถึงขยับตัวไม่ได้เป็นเวลานานขนาดนั้น...
แต่ว่าเธอตายไปแล้วชัดๆ ไม่ใช่เหรอ กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้ง? ทำไมถึงไม่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่ง[footnoteRef:2]ล่ะ ความทรงจำเกี่ยวกับชาติที่แล้วฝังลึกขนาดนั้นเลยเหรอ เสียงอ่อนโยนที่เธอได้ยินทำให้เธอรู้ว่าแม่คนนี้ไม่ใช่แม่ของเธอในชาติที่แล้วแน่นอน นี่จึงกำจัดความเป็นไปได้เรื่องการฟื้นคืนชีพออกไปเช่นกัน  [2:  น้ำแกงยายเมิ่ง เป็นความเชื่อของชาวจีนว่า วิญญาณที่จะไปเกิดใหม่ต้องดื่มน้ำแกงของยายเมิ่งเพื่อลบความทรงจำในอดีต]
“ขอร้องล่ะ ตอนนี้เธอยังมีใจมาคิดถึงปัญหาเรื่องการเกิดใหม่และฟื้นคืนชีพอะไรอีกเหรอ แม่เธอถูกเธอทำให้คลอดยากแล้วนะ...ยังไม่เก็บขาสองข้างของเธออีก เลิกติดอยู่กับที่ได้แล้ว!” เสียงเด็กอ่อนดังลนลานขึ้นมาในหัวของเธอ เตือนว่าตอนนี้เธอควรทำอะไร
หลิงหลานได้ยินแล้วก็หดขาสองข้างที่ติดอยู่กลับมาตามจิตใต้สำนึก หลังจากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องที่เหมือนใจจะขาด พลังสายหนึ่งปรากฏขึ้นมาฉับพลันและผลักร่างกายของเธอออกไป
พริบตานั้นเธอก็รู้สึกได้ว่ามีแสงสว่าง...
เธอยังไม่ทันได้เรียกสติกลับมาก็รู้สึกได้ว่ากำลังถูกนิ้วมือของใครก็ไม่รู้ควานเข้าไปในปากของตัวเอง ทำให้เธออยากอาเจียนอยู่บ้าง และอดอ้าปากประท้วงไม่ได้ จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องตะโกนอุแว้ๆ ของตัวเอง!
ใช่แล้ว มันเป็นเสียงตะโกน! หลิงหลานไม่มีทางยอมรับอยู่แล้วว่านั่นเป็นเสียงร้องไห้ มันดูน่าอายมากเกินไปจริงๆ
“คุณนาย คุณหนูแข็งแรงดีค่ะ!” หมอที่เป็นหนึ่งในคนคุ้มกันของตระกูลหลิงโล่งอกในที่สุด ภารกิจคุ้มครองความปลอดภัยแม่ลูกของพวกเธอสำเร็จเรียบร้อยแล้ว เธออุ้มหลิงหลานที่ร้องตะโกนออกมาสองทีก่อนตัดสินใจจะไม่เอ่ยปากอีกไปที่ข้างกายหลานลั่วเฟิ่งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
หลานลั่วเฟิ่งลืมตาที่เหน็ดเหนื่อยขึ้นมาและลูบลูกของตัวเองด้วยความรักใคร่เอ็นดู หลังจากนั้นก็เอ่ยอย่างเฉียบขาดด้วยสีหน้ามีตื่นเต้นว่า “บอกคุณอาฉินว่า ฉันกับคุณชายหลิงหลานปลอดภัยดี!”
“ค่ะ คุณนาย!” คุณหมอเองก็เก็บรอยยิ้ม ทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมา
การถือกำเนิดของคุณหนู ไม่สิ การถือกำเนิดของคุณชายไม่ได้หมายถึงว่าเรื่องราวจะสิ้นสุดลง ยังมีสงครามดุเดือดอีกมากมายที่จะต้องต่อสู้ เพื่อปกป้องชื่อเสียงเกียรติคุณทุกอย่างที่ได้รับหลังจากที่พลตรีหลิงเซียวถึงแก่กรรม


## 0003 การตรวจวัดตอนแรกเกิด!

ตอนที่ 3 การตรวจวัดตอนแรกเกิด!
หลิงหลานและหลานลั่วเฟิ่งได้รับการดูแลจัดการเรียบร้อยแล้วก็ถูกส่งกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วยระดับสูง นอกจากนี้หลิงฉินยังจัดเตรียมอุปกรณ์ตรวจวัดที่ทำหน้าที่ตรวจสอบประเมินข้อมูลต่างๆ ของร่างกายเด็กทารกโดยเฉพาะไว้ด้วย
“คุณนาย ให้ผมตรวจวัดสภาพร่างกายของคุณชายน้อยหน่อยนะครับ” หลิงฉินรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ต่อให้ตำแหน่งเกียรติคุณของพลตรีหลิงเซียวจะได้คุณหนูสืบทอด ตระกูลหลิงรุ่นนี้ก็ไม่สามารถได้หุ่นรบขั้นเทวะ เป็นตัวแทนของอาวุธขั้นสุดยอดที่แข็งแกร่งที่สุดของสหพันธรัฐ! เฉกเช่นเดียวกับหุ่นรบที่พลตรีหลิงเซียวได้รับ
กฎหมายของสหพันธรัฐที่ดูเหมือนกับมีความลำเอียงว่า กำหนดให้ญาติพี่น้องผู้ชายเท่านั้นที่จะสืบทอดตำแหน่งทางการทหารได้ แท้จริงแล้วมันอิงตามความเป็นจริงบางอย่าง เนื่องจากเป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่าไม่มีผู้ควบคุมเพศหญิงในหมู่หุ่นรบขั้นเทวะเลยสักคน
ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะมีข้อกำหนดสูงมาก ไม่เพียงแต่ต้องการพลังจิตที่แข็งแกร่ง มันยังต้องการร่างกายที่แข็งแรงทรงพลังอีกด้วย เนื่องจากหุ่นรบขั้นเทวะใช้พลังจิตที่ประสานกับร่างกายมาควบคุมเพื่อแสดงเทคนิคการต่อสู้และการเคลื่อนไหวโจมตีแต่ละอันที่สลับซับซ้อนอันตรายสุดขีดมากมาย แต่เนื่องจากการเคลื่อนไหวเหล่านี้จะสะท้อนกลับใส่ร่างกายของผู้ควบคุมตามอัตราส่วนระดับความแข็งแกร่งของพลังที่แสดงออกมา ถ้าหากไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่งละก็ บางทีการเคลื่อนไหวที่กำหนดไว้อาจจะทำให้ผู้ควบคุมได้รับบาดเจ็บได้
คุณสมบัติร่างกายตามธรรมชาติของผู้ชายและผู้หญิงแตกต่างกัน บางทีอาจจะปรากฏให้เห็นได้ไม่ชัดเจนในหุ่นรบทั่วไป ทว่ามันแสดงออกอย่างชัดเจนยิ่งในหุ่นรบขั้นเทวะ ไม่มีผู้หญิงสักคนสามารถแบกรับการสะท้อนกลับแบบนั้นได้เลย ต่อให้ฝึกฝนจนกลายเป็นนักกล้ามหญิงที่แข็งแกร่งก็ยังรับไม่ไหว ความแตกต่างของร่างกายโดยธรรมชาติไม่สามารถอาศัยการเสริมเพิ่มเติมภายหลังในการควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ
มาว่ากันถึงตำแหน่งทางการทหารที่ถูกสืบทอดพวกนั้น อันที่จริงแล้วมันแสดงถึงทรัพยากรที่ประเทศชาติทุ่มกำลังอบรมบ่มเพาะไว้ ประเทศชาติจะใช้เงินทองและกำลังคนนับไม่ถ้วนมาฝึกอบรมเหล่าผู้สืบทอดที่กำหนดไว้ และเป้าหมายสูงสุดคือคาดหวังว่าคนที่พวกเขาสิ้นเปลืองกำลังเงินทองและแรงใจอบรมสั่งสอนออกมานั้นจะสามารถควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ กลายเป็นอาวุธขั้นสุดยอดของประเทศชาติได้
ดังนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้หญิงที่ไม่สามารถทำเรื่องนี้ได้ก็จะถูกสหพันธรัฐทอดทิ้ง จากคำพูดของพวกนักการเมืองกล่าวไว้ว่า พวกเขาไม่สามารถสิ้นเปลืองเงินของผู้เสียภาษีได้ ถูกต้องไหมล่ะ ดังนั้นกฎหมายที่ปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างไม่เสมอภาคซึ่งมีความลำเอียงชัดเจนนี้จึงปรากฏขึ้นมาในสหพันธรัฐอย่างโจ่งแจ้ง โดยที่ไม่มีการคัดค้านของประชาชน
เวลานี้หลิงหลานย่อมไม่รู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว เมื่อเธอเกิดมาก็ร้องขึ้นสองทีจากนั้นก็เข้าสู่การฝึกปรือ เนื่องจากเธอพบว่าชั่วพริบตาที่เธอถือกำเนิดนั้นก็รู้สึกได้ว่าสัมผัสของลมปราณที่ฝึกฝนขึ้นมาได้พรั่งพรูออกมาอย่างมหาศาล ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอรู้ว่านี่เป็นช่วงเวลาที่หาได้ยากยิ่ง ดังนั้นเธอจึงฝึกฝนเข้าสู่สมาธิด้วยความกระตือรือร้น และไม่สนใจว่าตัวเองจะอยู่ที่ไหน
แน่นอนว่าที่หลิงหลานใจกล้าขนาดนี้เป็นเพราะว่าเธอคือเด็กทารก นอกจากนอนแล้วก็กิน กินแล้วก็นอน โดยพื้นฐานแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ดังนั้นถึงแม้เธอจะฝึกปรือเข้าสู่สมาธิ คนอื่นๆ ก็แค่คิดว่าเธอหลับไป ไม่ได้ตื่นตกใจ แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ คำพูดหลายประโยคที่เธอได้ยินตอนที่เกิด ทำให้เธอรู้ว่ามารดาของเธอในโลกนี้จะต้องปกป้องเธอไว้อย่างแน่นอน ดังนั้นเธอก็เลยฝึกฝนได้อย่างวางใจ
หลานลั่วเฟิ่งส่งหลิงหลานเข้าไปในมือของหลิงฉินด้วยความระมัดระวัง มองหลิงฉินค่อยๆ วางหลิงหลานเข้าไปในแคปซูลโปร่งใสรูปทรงวงรี
หลิงฉินเพิ่งจะเก็บมือกลับไปก็เห็นแคปซูลโปร่งใสปิดตัวจนหมด คลื่นแสงสีแดงและสีเขียวแต่ละสายกวาดไปที่ร่างกายของหลิงหลานสลับกัน
ทันใดนั้นแคปซูลโปร่งแสงก็ส่งเสียงหวีดแจ้งเตือนที่แสบแก้วหูขึ้นมา...
“เกิดอะไรขึ้น” ร่างกายที่กึ่งนั่งกึ่งนอนของหลานลั่วเฟิ่งเด้งตัวขึ้นมาฉับพลัน สีหน้าที่เดิมทีซีดเผือดเล็กน้อยเนื่องจากการคลอดลูกก็ยิ่งดูขาวซีด เธอหวาดกลัวจนตัวสั่นว่าจะเกิดอะไรไม่คาดฝันขึ้นกับลูกของตัวเอง
ไม่ได้มีแค่หลานลั่วเฟิ่งที่กลัว หลิงฉินเองก็ถูกเสียงเตือนที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายนี้ทำให้ตกใจเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม หลิงฉินยังไม่ทันได้พุ่งเข้าไปตรวจสอบ เสียงร้องเตือนก็ดับลงไปและอุปกรณ์ตรวจวัดก็กลับคืนสู่ปกติ
ทุกคนตกตะลึงพรึงเพริด ทว่าก็ไม่กล้าดึงดันหยุดการประเมินของหลิงหลานและอดทนรอต่อไป
ส่วนหลิงหลานก็ไม่รู้เรื่องนี้เลย เวลานี้เองมีเสียงเด็กอ่อนเอ่ยขึ้นอย่างอวดดีในหัวของเธอว่า “ยังดีนะที่ฉันมีปฏิกิริยาตอบสนองไว ไม่อย่างนั้นความลับของโฮสต์คงถูกเจอไปแล้ว ไว้ถึงเวลาที่มีโอกาสทักทายโฮสต์ครั้งหน้า จะต้องให้เธอชมฉันดีๆ...หึๆ!”
ในที่สุดอุปกรณ์ตรวจวัดก็เริ่มแจ้งข้อมูลที่ประเมินออกมา
ข้อมูลที่ประเมิน:
คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S!
พลังจิต: ระดับสอง!
ศักยภาพ: ระดับ S!
การประเมินโดยรวม: ดีเลิศ แนะนำให้เน้นการอบรมสั่งสอน
ข้อมูลนี้ทำให้หลิงฉินตกตะลึงไป เขาไม่กล้าเชื่อทุกสิ่งที่ได้ยินและรีบพุ่งเข้าไปหยิบข้อมูลที่อุปกรณ์ตรวจวัดพิมพ์ออกมาก่อนจะดูคร่าวๆ รอบหนึ่ง
ตัวอักษรสีดำบนกระดาษขาวแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขาได้ยินไม่ผิด
คุณสมบัติร่างกายระดับ S ต่อให้เป็นทารกเพศชายก็มีแค่หนึ่งหรือสองคนในหมู่หนึ่งพันคนเท่านั้นที่มีระดับ S นี่ไม่นับว่าเป็นเรื่องน่าตกใจอยู่แล้ว เพราะว่าคุณสมบัติร่างกายตอนเกิดของหลิงเซียว บิดาของหลิงหลานก็ไปถึงระดับ SS นั่นเป็นพรสวรรค์ทางกายภาพที่จะโผล่ขึ้นมาสักคนในหมู่เด็กหลายหมื่นคน หลิงฉินคาดว่าคุณสมบัติร่างกายที่ดีของหลิงหลานก็น่าจะได้รับการสืบทอดมาจากบิดาของเธอ
สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ หลิงหลานยังเป็นผู้ใช้พลังจิตระดับสองโดยกำเนิด นี่แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า หลิงหลานมีพรสวรรค์เป็นพิเศษในด้านการฝึกฝนพลังจิต นั่นเป็นเด็กที่จะโผล่ขึ้นมาสักคนในหมู่เด็กหลายหมื่นคน....
หลิงฉินตัวสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น กระทั่งพลตรีหลิงเซียวของตระกูลเขาซึ่งเป็นบิดาของหลิงหลาน ตอนที่เขาเกิดมาก็มีพลังจิตแค่ระดับหนึ่งเท่านั้น
ศักยภาพระดับ S เหมือนกับการประเมินของพลตรีหลิงเซียวในเวลานั้น แต่ควรรู้ไว้ว่าพลตรีหลิงเซียวของพวกเขาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ นั่นหมายความว่าคุณหนูหลิงหลานของตระกูลเขาก็มีความเป็นไปได้ที่จะควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะเหมือนกันใช่ไหม
ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ...หลิงฉินตัวสั่นเทิ้มแรงมากขึ้นจนเกือบจะน้ำตาเอ่อคลอ ตระกูลหลิงของพวกเขาจะมีผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะหญิงจริงๆ เหรอ
ถ้าหากเป็นเรื่องจริง นั่นก็เป็นการตบหน้าคนทั่วทั้งสหพันธรัฐแล้ว!
หลิงฉินรู้สึกตื่นเต้นสุดขีด ในขณะที่เขากำลังดีใจเป็นบ้าเป็นหลังอยู่นั้นก็พลันคิดอะไรขึ้นมาได้ราวกับน้ำเย็นราดลงมาที่ศีรษะ เขาได้สติขึ้นมาทันทีและอดหัวเราะเสียงขื่นไม่ได้ เขาคาดหวังให้มีคนสืบทอดตำแหน่งของพลตรีหลิงเซียวมากเกินไป จนลืมรายงานที่สหพันธรัฐทำการวิจัยเรื่องยีนออกมา มันไม่มีความเป็นไปได้เลยที่ลูกหลานเชื้อสายตรงของผู้ควบคุมชั้นเทวะจะเลื่อนระดับเป็นผู้ควบคุมชั้นเทวะได้ ต่อให้เป็นยีนกลายพันธุ์ นั่นก็แทบจะไม่มีทางเป็นไปได้เหมือนกัน
หลิงฉินรู้สึกหดหู่ก่อนจะปลุกใจตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าคุณหนูจะไม่มีทางกลายเป็นผู้ควบคุมชั้นเทวะ แต่ดูจากยีนของพลตรีหลิงเซียวที่ร้ายกาจสุดขีดแล้ว อนาคตของคุณหนูเองก็ไม่มีทางย่ำแย่เช่นกัน นอกจากนี้รายงานฉบับนั้นก็วิจัยแค่ลูกหลานเชื้อสายตรงเพศชาย แต่ไม่เคยวิจัยเพศหญิงมาก่อน บางทีคุณหนูอาจจะมีความเป็นไปได้หนึ่งในล้านๆ ก็ได้ หลิงฉินคิดปลอบใจตัวเอง
ถึงแม้ว่าหลานลั่วเฟิ่งจะตกตะลึงกับข้อมูลของหลิงหลานที่ประเมินออกมามากๆ แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแม่ ความรู้สึกแรกคือจะปกป้องลูกของตัวเองได้อย่างไร เธอเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “คุณอาฉิน ต้องปกปิดข้อมูลของหลิงหลานให้ได้นะคะ”
ถ้าหากข้อมูลของหลิงหลานรั่วไหลออกไป สหพันธรัฐจะต้องเสนอให้ทำตามการฝึกอบรมอย่างเข้มงวดของพวกเขา ถ้าหากหลิงหลานเป็นผู้ชาย หลานลั่วเฟิ่งก็ไม่มีความเห็นอะไร แต่ว่าหลิงหลานเป็นเด็กผู้หญิง เธอไม่หวังให้ลูกสาวของเธอทนทุกข์ทรมาน นอกจากนี้สหพันธรัฐจะส่งคนเข้ามาฝึกสอน ความลับเรื่องหลิงหลานเป็นผู้หญิงก็จะรั่วไหลได้ง่ายมาก นี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่เธออยากปกปิดข้อมูลของหลิงหลานไว้
ความจริงแล้ว ตอนที่หลิงหลานยังไม่เกิด หลานลั่วเฟิ่งก็ตัดสินใจจะให้หลินหลางใช้ชีวิตตามใจชอบ และไม่อยากให้หลิงหลานสืบทอดตำแหน่งของบิดา เดินอยู่บนเส้นทางทหารสายนี้ หลานลั่วเฟิ่งรู้ดีมากๆ ว่า ขอเพียงหลิงหลานไม่ได้ทำความผิดใหญ่หลวงทรยศต่อประเทศชาติ ก็สามารถอาศัยตำแหน่งเกียรติคุณทั้งหมดที่ได้รับมาจากการสละชีพของหลิงเซียว ทำให้หลิงหลานมีชีวิตที่เพรียบพร้อมสมบูรณ์ ใช้ชีวิตได้ตามที่ตัวเองต้องการ ดังนั้นต่อให้หลิงหลานเตรียมตัวจะเป็นลูกเศรษฐีที่ไม่ทำงานทำการ หลานลั่วเฟิ่งก็ไม่คัดค้าน
หลานลั่วเฟิ่งจ้องมองหลิงหลานที่อยู่ในอุปกรณ์ตรวจวัดด้วยสายตาละอายใจระคนรักใคร่เอ็นดู อีกทั้งยังเอ่ยขึ้นในใจว่า ขอโทษนะ หลิงหลานลูกรัก แม่ทำให้ลูกต้องใช้ชีวิตอย่างผิดปกติ...เพราะว่าลูกเป็นลูกสาวของหลิงเซียว แม่ไม่อนุญาตให้คนอื่นนอกจากลูกไปเสวยสุขกับตำแหน่งและผลประโยชน์จากเกียรติยศชื่อเสียงทั้งหมดที่ได้มาจากการพลีชีพของหลิงเซียวหรอกนะ
แต่ลูกก็เป็นลูกสาวของแม่ แม่รักลูกมาก ดังนั้นแม่ไม่อยากให้ลูกแบกรับภาระของตระกูลหลิง ต่อไป แม่จะไม่ไปจู้จี้สอนสั่งอะไรลูก ลูกอยากไปเส้นทางไหนก็ไปตามที่ลูกเลือกเองเลย ต่อให้ลูกจะกลายเป็นลูกเศรษฐีที่เอาแต่รักสนุก แม่ก็สนับสนุนลูก
จำเป็นต้องพูดว่าหลานลั่วเฟิ่งเองก็เป็นแม่ที่ปกป้องลูกน้อยของตัวเองอย่างสุดขั้ว ถ้าหากหลังจากนี้หลิงหลานอยากผลาญทรัพย์สินของตระกูลหลิงจนหมด เกรงว่าหลานลั่วเฟิ่งอาจจะรีบร้อนเสนอแผนการด้วยความกระตือรือร้นก็ได้


## 0004 เสียงเด็กในหัว!

ตอนที่ 4 เสียงเด็กในหัว!
คราวนี้หลิงหลานฝึกปรือได้ยอดเยี่ยมมาก ความรู้สึกที่ทั่วทั้งร่างกายผ่อนคลายสบายราวกับแช่น้ำพุร้อนทำให้เธอไม่อยากหยุดการฝึกปรือเลย น่าเสียดายที่สิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ไม่รู้จักไม่ยอมปล่อยเธอไป มันเอาแต่พูดข้างหูเธอ พูดตลอดเวลาราวกับไม่หยุดพักตลอดไป เธอพลันเข้าใจเรื่องบางอย่างที่แต่เดิมไม่อาจทำความเข้าใจได้มาโดยตลอด ความหมายอันลึกซึ้งของคำพูดหงอคงในเรื่องไซอิ๋วว่า ‘ดูเหมือนมีแมลงวันตัวหนึ่งบินดังหวี่ๆ ทั้งวัน’ ...โทษทีนะ ไม่ใช่หนึ่งตัว แต่เป็นฝูงแมลงวันบินรอบๆ ตัวเจ้า ดังหวี่ๆ...จนอยากจะร้องช่วยด้วย!
ตอนนี้เธอเองก็อยากจับแมลงวันตัวนี้เหมือนกับหงอคงเช่นกันและบีบท้องมันจนแตก ลากไส้ของมันมารัดคอและดึงแรงๆ แค่ก ลิ้นยื่นออกมาทั้งอัน! หลังจากนั้นก็ใช้มีดฟันทิ้งอย่างรวดเร็ว ฟู่ โลกทั้งใบสงบเงียบแล้ว
แน่นอนว่าหลิงหลานได้แต่คิดไร้สาระเท่านั้น เนื่องจากแมลงวันตัวนี้อยู่ในหัวของของเธอ เธอไม่มีทางคว้ามันมาฆ่าทิ้งได้
ในที่สุดหลิงหลานก็ทนการรบกวนติดต่อกันไม่หยุดแบบนี้ไม่ไหวแล้ว  เธอถูกบีบให้หยุดการฝึกฝนและตื่นขึ้นมา จากนั้นก็ตวาดอย่างรุนแรงด้วยความกระหืดกระหอบว่า “บ้าเอ๊ย นายเป็นใครกันแน่เนี่ย”
ผ่านไปครู่ใหญ่เสียงเด็กไร้เดียงสาถึงค่อยตอบกลับมาอย่างระมัดระวังราวกับว่าตกใจหวาดกลัวกับเสียงตวาดของเธอที่เหมือนกับสิงโตคำราม ณ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลือง[footnoteRef:1] “อุปกรณ์เรียนรู้ด้านหุ่นรบหมายเลข 444444444 ในนามของราชอาณาจักรเครื่องจักรกลของระบบดาวแมนโดรา! และก็เป็นคู่หูที่ทำสัญญาเติบโตของเธอด้วย” [1:  สิงโตคำราม ณ ฝั่งตะวันออกของแม่น้ำเหลือง สำนวนจีนสื่อถึง ภรรยาที่แผดร้องเสียงดังหึงดุใส่สามี]
หลิงหลานอึ้งไป หรือว่าเด็กทารกในโลกที่เธอมาเกิดใหม่นี้จะมีอุปกรณ์การเรียนรู้แบบนี้กันทุกคน? ดูท่าเทคโนโลยีของที่นี่จะยอดเยี่ยมมาก ไม่รู้ว่าจะแตกต่างกับชาติที่แล้วของเธอมากหรือเปล่า
เสียงเด็กน้อยในสมองดังขึ้นมาอีกครั้งราวกับสัมผัสได้ถึงข้อสงสัยของเธอ ภายในคำพูดเหมือนกับดูถูกโลกใบนี้เอามากๆ “โลกนี้จะมีอุปกรณ์การเรียนรู้ที่ล้ำสมัยขนาดฉันได้ยังไง นอกจากนี้ เธอลืมไปแล้วว่าตอนที่ดวงจิตบนกายเนื้อที่ตายไปแล้วของเธอกระจัดกระจาย ก็เป็นฉันที่ช่วยเธอเก็บรวบรวมกลับมานะ”
หลิงหลานพลันนึกขึ้นได้ว่าเธอได้ยินเสียงนั้นหลังจากที่ตายในชาติที่แล้ว สีหน้าของเธอพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก “จริงๆ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
เสียงเด็กน้อยตอบกลับมาอีกครั้งว่า “ร่างเก่าของเธอไม่สามารถแบกรับพลังจิตที่แข็งแกร่งของเธอได้ ดังนั้นก็เลยพังไปหมด การที่ฉันรวบรวมดวงจิตที่กระจัดกระจายของเธอได้ในช่วงเวลาสุดท้ายก็เป็นโชคดีของเธอแล้ว ตอนนั้นมีรูหนอนที่หมื่นปียากจะพบสักครั้งโผล่ขึ้นมา ฉันเลยฉวยโอกาสดูดซับพลังงานบางส่วนของสถานที่ที่เธออยู่ในเวลานั้นแล้วพาดวงจิตของเธอมาที่โลกอนาคตในอีกหมื่นปีข้างหน้าได้สำเร็จ”
“หมายความว่ายังไง” หลิงหลานรู้สึกสงสัยมากว่าทำไมถึงบอกว่าเธอโชคดีล่ะ
เสียงเด็กน้อยเอ่ยด้วยความดูถูกว่า “ต่อให้ฉันพาดวงจิตของเธอมาเกิดใหม่ในดาวดวงเดิมที่ร่างเก่าของเธออยู่อีกครั้ง เธอก็หลีกหนีความตายได้ยากอยู่ดี ร่างกายของทารกในครรภ์ที่อ่อนแอประคับประคองร่างจิตมหึมาของเธอไม่ไหวหรอกนะ”
เหมือนกับมันรู้สึกว่าตัวเองอธิบายไม่ชัดเจน เสียงเด็กน้อยเลยเอ่ยเสริมว่า “ต่อให้เป็นกายเนื้อของผู้ใหญ่ก็ไม่ไหวเหมือนกัน ผลก็คือจะเกิดขึ้นเหมือนกับกายเนื้อเดิมของเธอ”
หลิงหลานตัวสั่นยะเยือก เธอไม่อยากเผชิญกับความเจ็บปวดที่อวัยวะทั่วทั้งร่างกายแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วแผลก็กลับมาสมานใหม่อีกต่อไปแล้ว
หลิงหลานคิดถึงตรงนี้ก็เอ่ยถามด้วยความกังวลว่า “ตอนนี้ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม”
เสียงเด็กน้อยเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว อีกหนึ่งหมื่นปีให้หลัง พลังจิตถูกบุกเบิกออกมาได้สำเร็จ สภาพร่างกายของทารกในตอนนี้แข็งแรงมากตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ถึงขนาดที่มีบางคนเกิดมาก็สามารถแบกรับพลังจิตระดับสามและสี่ได้ ดังนั้นขอเพียงระมัดระวังหน่อย เธอก็จะไม่ตาย”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ก็วางใจ สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ก็ดีแล้ว ความต้องการของเธอไม่สูงเลย
อย่างไรก็ตาม คำพูดต่อมาของเสียงเด็กน้อยทำให้หัวใจของหลิงหลานแขวนขึ้นสูงอีกครั้ง “แต่ว่าฉันยังช่วยเธอควบคุมพลังจิตเอาไว้นะ ไม่อย่างนั้น ดูจากกายเนื้อของเธอในตอนนี้ก็แบกรับไม่ไหวเหมือนกัน”
“งั้นมันจะเป็นอันตรายหรือเปล่า” เสียงพูดของอุปกรณ์การเรียนรู้ฟังดูเป็นเด็กน้อยขนาดนั้น เธอจะพึ่งพาได้เหรอ หลิงหลานรู้สึกกังวล
“ฉันควบคุมพลังให้เธอไม่ต้องกังวลได้แค่สองปีเท่านั้น ถ้าหากเธอไม่รีบเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของเซลล์ในร่างกายเธอแล้วละก็...เธอยังคงเสียชีวิตตามเดิม!” เสียงเด็กน้อยคล้ายกับดูยินดีกับความโชคร้ายของคนอื่นเล็กน้อย ทำให้ตอนที่หลิงหลานรู้สึกวิกฤติอยู่นั้น ก็รู้สึกโกรธแค้นด้วยเช่นกัน ในเมื่อทะลุมิติมาแล้ว หมอนี่จะเลือกโลกที่ดีกว่านี้เพื่อจบปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคตไม่ได้หรือไง
เสียงเด็กฟังดูเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก มันกล่าวว่า “จริงๆ แล้วไม่มีใครรู้เหมือนกันว่าทางออกอีกแห่งของรูหนอนคือที่ไหน ฉันถึงบอกว่าเธอโชคดีไง ถ้าเกิดไปสถานที่ที่แย่กว่าโลกของเธอขึ้นมา เธอก็ตายไปแล้ว”
หลิงหลานฟังแล้วก็รู้สึกกระดากอายมาก ไม่ว่าอย่างไรการที่เธอมีชีวิตต่อไปได้ก็เป็นเพราะความดีความชอบของหมอนี่ทั้งนั้น เธอจะตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นได้อย่างไร
ไม่ถูกสิ หลิงหลานนึกถึงร่างกายก่อนอายุสามขวบของตัวเอง ถึงแม้ว่าจะอ่อนแอมากและนอนป่วยอยู่บนเตียงเป็นประจำ แต่ก็ไม่ถึงขั้นร่างกายพัง หลังจากอายุสามขวบจู่ๆ ร่างกายของเธอก็ทรุดลง หรือว่า...หลิงหลานเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “นายยังมีเรื่องที่ไม่ได้บอกฉันใช่ไหม”
เสียงเด็กน้อยรู้สึกได้ว่าความจริงที่มันอยากปกปิดไว้ตลอดมาถูกโฮสต์รับรู้แล้ว มันได้แต่อธิบายตรงๆ อย่างห่อเหี่ยวด้วยความจนใจว่า “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เพียงแต่ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาก็ได้ทำสัญญาผูกมัดกับเธอแล้ว ฉันเคยทดสอบพลังจิตของเธอมาก่อน พลังจิตของเธอไปถึงระดับสองซึ่งสูงกว่าคนทั่วไปในโลกของเธอใบนั้นมากๆ บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่ฉันทำสัญญาผูกมัดกับเธอก็ได้...แน่นอนว่า การตื่นของฉันทำให้พลังจิตของเธอเพิ่มสูงขึ้นหนึ่งระดับ และกายเนื้อของพวกเธอที่นั่นแบกรับพลังจิตระดับสามไม่ไหว”
ในที่สุดก็หาผู้ร้ายที่ทำให้เธอตายเจอแล้ว หลิงหลานเกิดความรู้สึกประเดประดังเข้ามาพร้อมกัน ไม่รู้ว่าควรจะทำสีหน้าแบบไหนใส่มันดี
เสียงเด็กน้อยลนลานแล้ว มันเอ่ยด้วยความเศร้าใจว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ จริงๆ แล้วฉันก็ไม่รู้แน่ชัดเหมือนกันว่าพบเธอได้ยังไง ฉันรู้แค่ว่าฉันอยู่ได้แค่ในระบบดาวแมนโดราเท่านั้น” จนถึงตอนนี้มันยังงุนงงอยู่เลยว่ามันไปที่ดาวดวงแรกนั้นได้อย่างไร
หลิงหลานเป็นคนที่มองเห็นคนร้องไห้ไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นตัวเองหรือว่าคนอื่น เธอก็รับไม่ไหวทั้งนั้น นี่เป็นเพราะอาการป่วยของเธอ พ่อแม่แอบร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าแทบทุกวัน หลิงหลานเห็นอยู่กับตา ในใจรู้ดี ทว่าไม่มีวิธีไปปลอบใจพวกเขา นี่ทำให้หลิงหลานเจ็บปวดมากและแค้นที่ตัวเองไร้ความสามารถ ดังนั้นการไม่อนุญาตให้ร้องไห้จึงถูกใส่เข้าไปในหลักการชีวิตของหลิงหลาน และข้อนี้ก็ถูกพามาที่โลกนี้ด้วย
“เอาล่ะ ฉันไม่โทษนาย พูดได้แค่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้คือโชคชะตา” หลิงหลานยอมแพ้และก็ทำใจ ถึงแม้สิ่งที่เรียกตัวเองว่าอุปกรณ์เรียนรู้ด้านหุ่นรบจะทำลายชีวิตของเธอในชาติที่แล้ว ทว่ามันก็คืนชีวิตให้เธอเหมือนกัน มันไม่ได้ติดค้างอะไรกับเธอ
คิดดูอีกทีพ่อแม่ในชาติก่อนก็มีน้องชายดูแลยามแก่เฒ่าแล้ว บวกกับลดภาระอย่างเธอไป ชีวิตก็น่าจะสบายขึ้นมาก และมีความสุขมากขึ้น หลิงหลานคิดแบบนี้ก็รู้สึกเบาใจเช่นกัน
บางทีความเจ็บปวดทรมานของร่างกายในชาติที่แล้ว อาจจะทำให้หัวใจของหลิงกลายเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งอย่างหาใดเปรียบ เธอทิ้งพันธนาการในชาติก่อนอย่างฉับไว ในใจก็รู้สึกโล่งสบายขึ้น
เธอนึกขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วด้วยจิตใจที่มั่นคงไร้ความสับสนว่า เธอถูกอุปกรณ์การเรียนรู้ดึงดันปลุกเธอขึ้นมา จริงๆ แล้วมันทำเพื่ออะไรกันแน่ ไม่นึกเลยว่าทั้งสองคนพูดนอกประเด็นมาตั้งนาน แต่ไม่ได้คิดจะพูดเรื่องนี้เลย หลิงหลานเหงื่อตก หรือว่าพอกลายเป็นเด็กทารกแล้ว ความสามารถในการคิดก็เปลี่ยนเป็นด้อยตามลงไปด้วย?
“ใช่แล้ว เมื่อตะกี้นี้นายปลุกฉันมาเพราะอะไรกันแน่” หลิงหลานเอ่ยถาม


## 0005 ยังดีที่เป็นผู้หญิง

ตอนที่ 5 ยังดีที่เป็นผู้หญิง
อุปกรณ์การเรียนรู้ทราบว่าหลิงหลานไม่ได้โทษมันก็ลอบดีอกดีใจกับตัวเอง เมื่อมันได้ยินคำถามของหลิงหลาน ความยินดีก็แล่นปราดไปจนหมดทันที มันกล่าวด้วยความหวั่นวิตกว่า “เธอไม่ได้ตื่นมาสองวันสองคืนแล้ว ตรวจยังไงก็หาสาเหตุไม่พบ แม่เธอร้องไห้จนกินข้าวไม่ลงแล้ว พวกเขาตัดสินใจว่าถ้าผ่านไปอีกหนึ่งวัน เธอยังไม่ตื่นก็จะพาเธอไปโรงพยาบาล ฟังความหมายที่อยู่ในคำพูดของพวกเขา ดูเหมือนว่าพอเธอเข้าโรงพยาบาลแล้ว พวกเขาจะเกิดปัญหา ฉันคิดว่าท่าไม่ดีแล้วก็เลยรีบมาปลุกเธอ”
หลิงหลานตกใจ เธอจะเข้าโรงพยาบาลไม่ได้ ใครจะรู้ว่าเทคโนโลยีของที่นี่จะตรวจพบเจ้าสิ่งที่อยู่ในหัวเธอได้หรือเปล่า ถ้าหากถูกค้นพบขึ้นมา ก็รอให้เธอต้องมีจุดจบเป็นหนูทดลองได้เลย เธอจำเป็นต้องกำจัดความเป็นไปได้แบบนี้ออกไปให้ได้
หลิงหลานไม่ต่อต้านอีกเพื่อความปลอดภัยและอิสระของชีวิตเธอ เธอส่งเสียงร้องลั่นขึ้นมาแสดงให้คนที่อยู่ดูแลข้างกายเห็นว่าเธอตื่นแล้ว
เดิมทีหลิงหลานคิดจะส่งเสียงร้องฮืมๆ ตามใจตัวเองนิดหน่อยเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าเมื่อเธอส่งเสียงออกมา เสียงนี้ดังลั่นสะท้านฟ้าสะเทือนดิน...
เสียงเด็กน้อยแทบจะตกใจกลัว มันเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่นว่า “จะร้องเสียงสลดขนาดนี้ทำไม”
หลิงหลานถูกเสียงร้องโหยหวนเต็มไปด้วยอารมณ์ของตัวเองทำให้อับอายจนเหงื่อตก “หิวจะตายแล้ว...”
หลิงหลานที่พ่ายแพ้ต่อความต้องการของสัญชาตญาณร่างกายอยากจะร้องไห้น้ำตาอาบหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ ควรรู้ไว้ว่าเดิมทีเธออยากเป็นเด็กน้อยน่ารักที่สุภาพเรียบร้อย มาทวงความชื่นชอบของพ่อแม่ในโลกนี้ แต่ตอนนี้ดูท่าความคิดนี้จะล้มเหลวไปแล้ว
เด็กที่สามารถส่งเสียงร้องสะเทือนฟ้าดินแบบนี้ดูอย่างไรก็ไม่ข้องเกี่ยวกับความสุภาพเรียบร้อยเลย...
เสียงร้องคร่ำครวญที่ดูน่ากลัวของหลิงหลานปลุกคนที่นอนพักผ่อนอยู่ข้างๆ เธอให้ตื่นขึ้น หลานลั่วเฟิ่งสะดุ้งตัวขึ้นมาทันทีและกอดลูกสาวของตัวเองไว้ สายตาดูตกใจ ดีใจระคนหวาดกลัว
เธอยินดีที่ลูกสาวขยับแล้วในที่สุด แต่ก็ตกใจที่ลูกสาวส่งเสียงร้องระทมแบบนี้ กลัวว่าจะมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า
หมอซึ่งเป็นคนคุ้มกันที่รออยู่ห้องข้างๆ พุ่งเข้ามา หลังจากที่ตรวจอย่างจริงจังแล้วก็ทราบว่าเป็นเพราะหลิงหลานหิวจะตายอยู่แล้ว
หลานลั่วเฟิ่งมองหลิงหลานที่ดูดนมเธออย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความปีติยินดี ในที่สุดหัวใจที่เป็นกังวลหนักก็ผ่อนคลายลง
สุดท้ายหลังจากที่ดื่มเหล้า...ไม่สิ ดื่มนมจนอิ่มหนำสำราญแล้ว ท้ายที่สุดหลิงหลานก็มีเรี่ยวแรงลืมตามองดูโลกที่เธออยู่ในเวลานี้
นี่คือห้องนอน เป็นห้องนอนที่ใหญ่มาก ศีรษะเล็กๆ ของหลิงหลานหันไปรอบหนึ่ง สายตาที่กวาดมองไปนี้ไม่สามารถมองเห็นทั่วทั้งห้องนอนได้ แต่ก็มองเห็นพื้นที่แห่งนี้ได้แล้ว
การตกแต่งภายในห้องนอนดูสบายสดชื่นมากๆ มันไม่ได้ใช้สีสันที่โดดเด่นมาก สิ่งแรกที่หลิงหลานสัมผัสได้ก็คือเตียงนอนที่เธอกับมารดาในโลกนี้กำลังนอนอยู่ซึ่งดูเหมือนกับมีขนาดใหญ่มาก นอกจากพื้นที่ที่พวกเธอยึดครองแล้วก็ยังมีพื้นที่อีกมากมาย แทบจะเพียงพอให้เธอกลิ้งไปมาได้หลายตลบ แน่นอนว่าเงื่อนไขข้อแรกคือเธอต้องกลิ้งให้ได้ก่อน
ข้างเตียงไม่มีของจำพวกตู้ข้างเตียงที่เข้าชุดอย่างชาติก่อน ทว่าตรงมุมกำแพงมีของหลายชิ้นที่ให้ความรู้สึกของโลหะอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม การออกแบบนั้นดูแปลกตาอยู่บ้าง มันทำให้หลิงหลานนึกถึงหุ่นยนต์
ในขอบเขตสายตาของหลิงหลาน เธอมองไม่เห็นเครื่องเรือนอย่างพวกตู้เสื้อผ้า ควรจะพูดว่า นอกจากเตียงแล้ว เธอไม่เห็นของที่มีความเกี่ยวข้องกับเครื่องเรือนเลย
หลิงหลานไม่ได้คิดเรื่องนี้มากนัก ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นหนึ่งหมื่นปีให้หลัง ใครจะไปรู้ว่าโลกพัฒนาไปแบบไหน ขอเพียงเธอใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ต่อไปก็จะหาคำตอบพบแน่นอน และเธอไม่ได้รีบร้อน
ภายในห้องยังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่อายุค่อนข้างมากกำลังเฝ้าอยู่ข้างกายมารดาของเธอ หลิงหลานมองเธอด้วยความสงสัยแวบหนึ่งก่อนจะพบว่า ถึงแม้เธอจะมีหน้าตาดูอ่อนโยน ทว่าสีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม และมีท่าทีปรนนิบัติรับใช้ด้วยความระมัดระวัง เธอน่าจะไม่ใช่พวกผู้อาวุโสในบ้าน มีความเป็นไปได้สูงว่าเธอจะมีฐานะเป็นคนรับใช้เก่าแก่
เห็นแบบนี้แล้ว หลิงหลานอารมณ์ดีมาก นี่แสดงว่าสภาพครอบครัวที่เธอถือกำเนิดไม่เลวมากๆ ต่อไปเธอจะได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวล นี่เป็นเรื่องที่ดีสุดยอดอย่างไม่ต้องสงสัย ชาติก่อนเธอมีความกังวลเรื่องเงินสำหรับหาหมอมากเกินไป โลกนี้สามารถหลีกเลี่ยงได้ย่อมเป็นเรื่องดี
เวลานี้หลิงหลานไม่รู้ว่าบางครั้งฐานะทางบ้านดีร่ำรวย เรื่องยุ่งยากก็จะยิ่งมากขึ้น แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่พูดกันในภายหลัง ไม่ต้องเอ่ยกันที่นี่ชั่วคราว
หลังจากที่สังเกตสถานการณ์รอบๆ เสร็จแล้ว หลิงหลานค่อยทอดสายตามองไปยังผู้หญิงที่นอนข้างเธอและกุมมือเล็กๆ ของเธอไว้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม นี่เป็นมารดาของเธอในโลกนี้ เธอเป็นคนที่สวยสุดยอดตามที่คาดคิดไว้จริงๆ ต่อให้หลิงหลานเป็นผู้หญิงเหมือนกันก็ยังมองด้วยความหลงใหลอยู่บ้าง
หลิงหลานพอใจกับเรื่องนี้มาก นี่หมายความว่าเธอก็น่าจะโตขึ้นมาไม่แตกต่างกันมากนัก ถึงแม้ว่าจะเป็นหญิงงามล้ำไม่ได้ แต่เธอก็เป็นสาวสวยได้สบายๆ เหมือนกัน ไม่มีคนรังเกียจตัวเองที่เติบโตขึ้นมาสวยหรอกนะ
ตอนนี้เอง ชายวัยกลางคนที่อายุประมาณสี่สิบห้าสิบปีเดินมาถึงข้างเตียง เขาก็คือพ่อบ้านหลิงฉินนี่เอง เขาเอ่ยกับหลานลั่วเฟิ่งซึ่งเป็นมารดาของหลิงหลานด้วยสีหน้านอบน้อม
“คุณนายครับ เรื่องทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นทางฝั่งรัฐบาลหรือฝั่งการทหารต่างจัดการเรียบร้อยแล้วครับ อีกหนึ่งเดือนให้หลัง สหพันธรัฐจะประกาศสิทธิการสืบทอดของคุณชายหลิงหลานอย่างเป็นทางการ” น้ำเสียงของหลิงฉินดูหนักอึ้ง ถ้าหากเป็นไปได้ พวกเขาอยากให้เสาหลักของบ้านยังคงมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องคุ้มครองคุณนายกับคุณหนูมากกว่า ไม่ใช่เป็นแบบนี้ ที่ให้คุณหนูของตระกูลไม่สามารถใช้ชีวิตตามปกติ
คุณชายหลิงหลาน? หลิงหลานได้ยินชื่อของตัวเอง จิตใจที่เดิมทีอ่อนล้าเล็กน้อยก็ตื่นตัวขึ้นมา โลกนี้มีผู้ชายที่ชื่อเดียวกับเธอด้วยเหรอ หลิงหลานค่อยนึกได้ว่าเธอยังคงไม่รู้ชื่อของร่างบนโลกนี้เลย
หลานลั่วเฟิ่งได้ยินคำพูดของหลิงฉิน ขอบตาก็แดงก่ำอีกครั้ง หยาดน้ำตาที่ใสกระจ่างร่วงลงมา “หลิงเซียวจะต้องดีใจมากๆ ค่ะ”
สีหน้าของหลานลั่วเฟิ่งทำให้คนรับใช้ชราที่อยู่ข้างกายปลอบใจครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ง่ายเลยที่จะปลอบโยนหลานลั่วเฟิ่งได้
หลานลั่วเฟิ่งเช็ดน้ำตา ฝืนข่มกลั้นความโศกเศร้า รู้ว่าตัวเองจะล้มลงไปไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างของหลิงเซียวรวมไปถึงหลิงหลานน้อยจำเป็นต้องให้เธอปกป้องไว้ ต่อให้หลิงหลานสืบทอดทุกอย่างของหลิงเซียวแล้ว เมื่อเธอเติบโตขึ้นก็มีความเป็นไปได้ว่ายังมีอันตรายอีกมากมายรออยู่ เธอไม่อาจชะล่าใจได้
หลานลั่วเฟิ่งโน้มตัวไปจูบที่แก้มเล็กๆ ของหลิงหลานและเอ่ยว่า “หลิงหลาน ลูกแม่ แม่ขอโทษนะ ตั้งแต่วันนี้ไป ลูกก็คือคุณชายตระกูลหลิงแล้ว และก็เป็นได้แค่คุณชายตระกูลหลิงเท่านั้น!” หลานลั่วเฟิ่งรู้สึกผิดต่อลูกสาวอย่างหยุดไม่ได้ อย่างไรก็ตาม สายตาเด็ดเดี่ยวของเธอนั้นก็เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสั่นคลอนได้
คำพูดของหลานลั่วเฟิ่งทำให้หลิงหลานจิตใจปั่นป่วน คุณชายหลิงหลาน? หมายถึงฉันเหรอ เชี่ย ฉันเกิดใหม่เป็นผู้ชายในโลกนี้เหรอ ฉันต้องฟังผิดไปแน่ๆ...
บางทีสองวันมานี้หลานลั่วเฟิ่งกังวลเรื่องหลิงหลานมาตลอดจนร่างกายเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงมาก หลังจากที่มอบหมายงานเสร็จแล้ว ไม่นานเธอก็เข้าสู่โลกความฝันไป
หลิงหลานรอจนกระทั่งคนรับใช้ชราหันตัวไปทำเรื่องอื่น มือเล็กๆ ก็แอบเคลื่อนลงจากสะโพกไปสำรวจ....
แบนราบ! หัวใจของหลิงหลานสงบลง
โชคยังดีที่เป็นผู้หญิง ด้านล่างไม่มีของยาวๆ เพิ่มมาหนึ่งอัน เธอไม่ต้องการใช้ชีวิตเป็นหญิงก็ไม่ใช่ชายก็ไม่เชิงที่ทำให้สติสตังสับสนวุ่นวายหรอกนะ
แน่นอนว่าหลิงหลานเองก็ดีใจมากเช่นกันที่เธอยังสามารถใช้ชื่อหลิงหลานนี้ได้ ถึงอย่างไรเธอก็ใช้ชื่อนี้มายี่สิบกว่าปีแล้ว จู่ๆ ให้เปลี่ยนชื่อกะทันหัน เธอก็รับไม่ไหวอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตาม เธอยังไม่ทันดีใจนานนักก็จมสู่ความกังวล
ถ้าหากคำว่าคุณชายมีความหมายเหมือนกับหนึ่งหมื่นปีก่อน นั่นก็หมายความว่าเรื่องร้ายแรงแล้ว เธอต้องถูกบีบให้ปลอมตัวเป็นผู้ชายเพราะสาเหตุจำเป็นบางอย่างแน่นอน
เธอเห็นความทุกข์ใจในสายตาของแม่บังเกิดเกล้าในโลกนี้ก็รู้ชัดเจนแล้ว ทว่าต่อให้เป็นแบบนี้ มารดาของเธอก็ยังตัดสินใจแบบนี้ออกมา นั่นหมายความว่าสถานการณ์ความเป็นจริงย่ำแย่จนเธอต้องกลายมาเป็นผู้ชายถึงจะกอบกู้สถานการณ์ได้


## 0006 คนไร้ยางอาย

ตอนที่ 6 คนไร้ยางอาย
เวลาผ่านไปหนึ่งเดือนอย่างรวดเร็ว และก็ถึงวันที่สหพันธรัฐประกาศการสืบทอดอย่างเป็นทางการ
ในหนึ่งเดือนมานี้ หลิงหลานไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากกินแล้วก็นอน แน่นอนว่าความจริงแล้วการนอนหลับนี้คือช่วงเวลาที่หลิงหลานฝึกฝนเข้าสมาธิ
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานเองก็เรียนรู้จากประสบการณ์แล้ว เธอให้เสี่ยวซื่อ (สี่น้อย) คอยดูแลปลุกเธอด้วยเสียงอันน่าหนวกหูเมื่อถึงเวลาทานอาหาร เธอไม่อยากถูกจับไปตรวจที่โรงพยาบาลแล้วถูกเปิดโปงความลับของเธอกับเสี่ยวซื่อ จนสุดท้ายก็กลายเป็นหนูทดลองเพราะว่าเข้าสมาธินานเกินไปหรอกนะ
คุณถามว่าเสี่ยวซื่อคือใคร ก็คือเจ้าหนูที่เรียกตัวเองว่าอุปกรณ์เรียนรู้ด้านหุ่นรบไงล่ะ
เมื่อครึ่งเดือนก่อน หลิงหลานผ่านการศึกษาและฝึกฝนเกือบสิบวันภายใต้การชี้แนะของมัน จนในที่สุดก็ผนึกตัวกันเป็นเครือข่ายจิตวิญญาณได้สำเร็จ เธอสำรวจขอบเขตความคิดของตัวเอง จากนั้นก็พบตัวอุปกรณ์การเรียนรู้อยู่ในส่วนลึกของสมองก่อนจะเชื่อมต่อและเปิดใช้มิติเรียนรู้เสมือนจริงของอุปกรณ์การเรียนรู้ได้สำเร็จ การติดต่อกับอุปกรณ์การเรียนรู้ครั้งหน้าก็ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้แล้ว ขอเพียงคิดในใจว่าจะเชื่อมต่อกับมิติเรียนรู้เสมือนจริง สติก็จะสามารถเข้าไปได้
หลิงหลานยังจำได้ว่าตอนที่เธอเห็นร่างจำลองของเสี่ยวซื่อครั้งแรก เธอแทบจะกระอักเลือดออกมา
อันที่จริง รูปลักษณ์ภายนอกของเสี่ยวซื่อน่าเอ็นดูมาก มันดูเหมือนเด็กอายุสามสี่ขวบที่มีใบหน้ายิ้มแย้มน่ารักไร้เดียงสา ให้ความรู้สึกโมเอะ[footnoteRef:1]มาก หลิงหลานเห็นแล้วในใจก็อดเกิดความรู้สึกชอบไม่ได้ [1:  โมเอะ ศัพท์สแลงภาษาญี่ปุ่นใช้เรียกสิ่งที่น่ารักมากๆ ]
แต่สิ่งที่เลวร้ายก็คือ เด็กนี่มันคึกคักมากเกินไปแล้ว มันเปลือยก้นกระโดดโลดเต้นอยู่ตรงหน้าเธอ ส่ายก้นแรงๆ สื่อถึงอารมณ์ยินดีของเขา
ดังนั้นเสี่ยวซื่อก็ย่ำแย่แล้ว มันถูกเธอคว้ามาไว้ในมือ และบนก้นเล็กๆ ที่สะอาดยืดหยุ่นก็มีรอยฝ่ามือห้านิ้วของหลิงหลานทิ้งเอาไว้นับไม่ถ้วนดังเพียะๆ
ให้ตายสิ จะเปิดจู๋เล็กๆ ให้เธอเห็นทำไม ถึงแม้ว่ากระเจี๊ยวนั่นจะเล็กจนแทบจะมองข้ามได้ แต่ว่าถึงจะเล็กแค่ไหนก็เป็นกระเจี๊ยวไม่ใช่หรือไง เธอยังเป็นสาวเวอร์จิ้นอยู่นะ
แน่นอนว่า ถึงแม้หลิงหลานจะเริงร่าแล้ว แต่เด็กดื้อกลับโกรธขึ้นมา เขาหลบเข้าไปที่ส่วนลึกของมิติ ไม่ยอมให้เห็นตัวเพื่อแสดงความต่อต้าน
แรกเริ่มเดิมทีหลิงหลานยังไม่ใส่ใจ ทว่าสองวันให้หลังสถานการณ์ไม่เห็นดีขึ้น หลิงหลานก็หมดหนทาง
นี่ไม่ได้การแล้ว เธอต้องอาศัยเจ้านี่ช่วยปลุกเธอนะ หลิงหลานไม่มีทางเลือกได้แต่เอ่ยคำหวานหลอกล่อให้เจ้าตัวน้อยออกมา หลังจากนั้นก็เจรจากับเจ้าตัวเล็ก รับปากว่าตั้งแต่นี้ไปจะไม่เกิดการใช้ความรุนแรงในครอบครัวแบบนี้อีก นี่ถึงทำให้เด็กน้อยที่ถูกล่อลวงยิ้มด้วยความดีอกดีใจ
ทั้งสองคนคุยกันต่อ ในตอนที่หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่าจะให้เรียกเขาว่าอะไรนั้น คำพูดที่โง่เง่าของเด็กน้อยก็ยั่วอารมณ์ของหลิงหลานอีกครั้ง
เจ้าเด็กนี่กล้าเรียกตัวเองว่านายท่านสี่...ขนาดขนสักเส้นยังไม่ยาวเลยก็กล้าเรียกตัวเองว่านายท่านต่อหน้าพี่สาวเนี่ยนะ?
ถึงแม้เธอจะรับปากว่าจะไม่ใช้ความรุนแรงในครอบครัว แต่หลิงหลานก็ยังมีวิธีการอื่นเพื่อปราบเจ้าเด็กที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อน เจ้าตัวน้อยก็ยอมรับอย่างเต็มใจด้วยใบหน้าเคารพว่า ตัวเองควรจะใช้ชื่อเสี่ยวซื่อ ภายใต้ข้อโต้แย้งที่มีตรรกะ ไม่มีมีตรรกะ สมเหตุสมผล และไม่สมเหตุสมผลต่างๆ นานาที่เธอถล่มใส่ติดต่อกัน
ชนะ! หลิงหลานรู้สึกยินดีทั้งๆ ที่ภายนอกยังคงดูนิ่งสงบอย่างหาได้ยากยิ่ง
ต่อมาตอนที่เธอถามเสี่ยวซื่อด้วยความสงสัยว่าทำไมถึงอยากใช้ชื่อนายท่านสี่ คำตอบของเสี่ยวซื่อก็ทำให้เธออับจนคำพูด
เสี่ยวซื่อบอกว่า คำเรียกขานว่านายท่านสี่เป็นที่นิยมในอินเทอร์เน็ต โทรทัศน์และหนังสือมากมายตอนที่อยู่บนโลก นอกจากนี้หมายเลขของเขาก็มีเลขสี่เยอะขนาดนั้น ถ้าไม่เรียกว่านายท่านสี่ แล้วยังจะเรียกว่าอะไรได้อีกล่ะ
หลิงหลานรู้สึกว่าเธอผิดไปแล้ว การคิดเล็กคิดน้อยกับเครื่องจักรชิ้นหนึ่งลดความสง่างามของเธอมากเกินไปแล้ว
เมื่อหลิงหลานสร้างการเชื่อมต่อกับเสี่ยวซื่อได้สำเร็จก็สามารถเข้าไปในมิติเรียนรู้ของจิตใต้สำนึกได้อย่างอิสระ ไม่เพียงเท่านั้น ในเดือนนี้เธอยังรู้อีกว่าบิดาของร่างนี้ได้เสียสละชีพในสนามรบจากคำพูดเป็นครั้งคราวของมารดากับพ่อบ้านหลิงฉิน นอกจากนี้เธอต้องใช้ตัวตนในฐานะผู้ชายสืบทอดตำแหน่งเกียรติคุณทางทหารที่ได้มาจากการสละชีพของบิดา
นี่ทำให้หลิงหลานทอดถอนใจ การเหยียดเพศมีอยู่ทั่วทุกที่ โลกที่กล่าวถึงความเท่าเทียมกันระหว่างชายหญิงมาตลอด ผ่านไปหนึ่งหมื่นปีจนเข้าสู่ยุคอวกาศก็ยังไม่สามารถหยุดการเหยียดแบบนี้ได้
เวลานี้หลิงหลานยังไม่รู้ว่าตำแหน่งเกียรติคุณทางทหารหมายถึงอะไร แน่นอนว่าเธอให้เสี่ยวซื่อไปช่วยเธอตรวจสอบในอินเทอร์เน็ตได้ แต่ว่าเธอยังไม่เข้าใจเกี่ยวกับยุคนี้ เธอเลยหยุดไม่ให้เสี่ยวซื่อเคลื่อนไหว และอดทนรอจนเติบใหญ่ รอโอกาสทำความเข้าใจโลกนี้เพื่อความปลอดภัย
หลิงหลานเป็นคนที่มีความอดทน ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่อาจอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ผิดมนุษย์มนาในโลกก่อนได้ยี่สิบกว่าปี ความอดทนนี้เยอะกว่าคนทั่วไปมากๆ
เดิมทีเธอยังร้อนใจเรื่องจำกัดเวลาสองปีที่เสี่ยวซื่อพูดไว้ตอนแรก อย่างไรก็ตาม ภายใต้การศึกษาวิจัยของเสี่ยวซื่อก็รู้ว่าเคล็ดวิชาฝึกลมปราณบำรุงร่างกายที่เธอฝึกฝนเป็นวิธีเพิ่มคุณสมบัติร่างกายที่ดีสุดขีด เสี่ยวซื่อบอกเธอว่า ต่อให้เธออาศัยแค่การฝึกฝนวันละสิบชั่วโมงโดยที่ไม่ทำอะไรอย่างอื่นเลยก็สามารถแก้ไขวิกฤติหลังจากนี้อีกสองปีได้อย่างมั่นคงมาก
ดังนั้น เธอมีเวลาเยอะแล้วก็ไม่กังวลใจอีก เธอยังเด็กและก็ไม่คิดจะเป็นอัจฉริยะ การเติบโตเป็นขั้นเป็นตอนคือวิธีการที่ปลอดภัยที่สุด หลิงหลานเข้าใจหลักการของไม้เด่นเกินไพรลมพัดหักโค่น[footnoteRef:2]ดี [2:  ไม้เด่นเกินไพรลมพัดหักโค่น เปรียบเปรยคนที่กระทำการแตกต่างจากผู้อื่น สุดท้ายก็จะถูกคนอื่นเล่นงาน]
ใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีสิ ถึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด!
ช่วงเวลาที่สหพันธรัฐส่งเอกสารสืบทอดตำแหน่งอย่างเป็นทางการมาถึงอย่างรวดเร็ว วันนี้หลิงหลานรู้สึกได้ถึงอารมณ์ความโศกเศร้าที่ยากจะทนรับไหวของมารดาได้อย่างชัดเจน เธอรู้ดีว่าเมื่อรับเอกสารอย่างเป็นทางการแล้วก็จะเป็นการประกาศสู่โลกภายนอกอย่างเป็นทางการว่าหลิงเซียว บิดาของเธอพลีชีพไปแล้ว มารดาไม่มีทางหลอกตัวเองได้อีกต่อไป
เช้าตรู่วันนี้ หลิงหลานรู้สึกว่าบ้านที่สงบเงียบมีเสียงเอะอะดังอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม หลินหลานอยู่ในห้องมาตั้งแต่เช้าแล้ว เธอไม่รู้ว่าด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
แต่ไม่นานเธอก็ถูกคนรับใช้อุ้มออกไป หลิงหลานเห็นโคมไฟที่สวยตระการตาอยู่บนเพดานห้องตลอดทางที่เดินลงบันได และกวาดตามองไปยังเสาที่ตั้งตระหง่านหลายต้น
อืม การประเมินสำเร็จ นี่เป็นห้องโถงที่ดูยิ่งใหญ่งดงาม ฐานะบ้านของเธอเยี่ยมมากอย่างที่คิดไว้จริงๆ
หลิงหลานยังไม่ทันได้มองอะไรมากมาย เธอก็ถูกส่งเข้าไปที่อ้อมอกมารดา หลานลั่วเฟิ่งที่เดิมทีมีสีหน้าโกรธเกรี้ยวและเศร้าสร้อยเห็นหลิงหลานกรอกตาไปมา อารมณ์ก็ดีขึ้นมากทันที โชคดีที่หลิงเซียวทิ้งทารกที่น่ารักคนนี้ให้เธอ ทำให้เธอมีพลังต่อสู้กับคนชั่วช้าที่ละโมบพวกนี้
เธอบีบมือน้อยๆ ของลูกสาวแล้วค่อยประกาศด้วยความนิ่งเรียบว่า “นี่คือหลิงหลาน ลูกชายของหลิงเซียว! มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะสืบทอดทุกสิ่งทุกอย่างของหลิงเซียวได้”
เวลานี้เองก็มีเสียงเฉียบขาดดังขึ้นว่า “พวกเราจำเป็นต้องทำให้การสละชีพของพลตรีหลิงเซียวคุ้มค่า พวกเราไม่ได้ปฏิเสธคุณสมบัติในการสืบทอดของคุณชายหลาน แต่เราหวังว่าตระกูลหลิงจะเลือกเด็กที่ยอดเยี่ยมที่สุดมาสืบทอดบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียว และแบกรับหน้าที่ที่ไม่ยังเสร็จสิ้นแทนหลิงเซียว”
หลานลั่วเฟิ่งกวาดสายตาที่แหลมคมมองไปยังชายชราที่กล่าววาจา เขามีอายุประมาณเจ็ดสิบปี รูปร่างยังคงสูงสง่า เขาคือหลิงซู่เหริน ผู้อาวุโสใหญ่ของตระกูลสาขาของตระกูลหลิง ต่อให้หลิงเซียวยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเรียกเขาว่าคุณอาด้วยความเคารพ เขาเองก็เป็นคนของตระกูลสาขาที่ผลักดันการคัดค้านไม่ให้หลิงหลานสืบทอดตำแหน่งเกียรติคุณทางทหารของหลิงเซียว
หลิงหลานสังเกตเห็นหน้าอกของหลานลั่วเฟิ่งสั่นอย่างรุนแรงคล้ายกับฝืนข่มกลั้นความโกรธเกรี้ยวเอาไว้เนื่องจากคำพูดของหลิงซู่เหริน
ใช่แล้ว เธอไม่เคยเห็นคนที่ไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลย ดูคำกล่าวนี้สิ แม้กระทั่งลูกชายแท้ๆ ของตัวเองก็ไม่สามารถสืบทอดบำเหน็จความชอบของบิดาได้ ถ้าอย่างนั้นการที่ทหารปกป้องประเทศชาติอย่างไม่คิดชีวิตยังจะมีความหมายอะไรอีกล่ะ ตายแล้วก็ให้คนอื่นมารังแกพวกลูกกำพร้าพ่อและแม่ม่ายเหรอ
หลิงหลานดึงนิ้วมือของมารดา ปากก็ส่งเสียงร้องอือๆ อาๆ ขึ้นมา
ให้ตายสิ เธอยังเป็นเด็กเล็กอยู่นะ ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องถ่มน้ำลายใส่ตัวหมอนั่นให้เขาอับอายขายขี้หน้าเลย


## 0007 ตัดขาดความสัมพันธ์

ตอนที่ 7 ตัดขาดความสัมพันธ์?
เมื่อหลานลั่วเฟิ่งสัมผัสได้ถึงการกระทำของหลิงหลาน อารมณ์ที่เดิมทีโกรธเกรี้ยวสุดขีดก็สงบลงเล็กน้อย เธอรู้ว่าสถานที่ตรงนี้ยังมีตัวแทนที่ฝ่ายกลาโหมและรัฐบาลสหพันธรัฐส่งมา เธอไม่สามารถหุนหันพลันแล่นทำลายพิธีสืบทอดตำแหน่งของหลิงหลานได้ชั่วคราว
หลานลั่วเฟิ่งสะกดกลั้นความโกรธของตัวเองและเอ่ยด้วยความเย็นชาว่า “คุณอาเหรินหมายความว่ายังไงคะ”
หลิงซู่เหรินส่งสายตาจ้องเขม็งมา แต่เขาก็ยังเอ่ยแผนการของพวกเขาออกมาว่า “เลือกเด็กหนึ่งคนที่มีสติปัญญาและศักยภาพที่ดีที่สุดจากในหมู่เด็กอายุต่ำกว่าสามขวบของตระกูลหลิง”
เด็กที่เพิ่งเกิดจนถึงอายุสามขวบคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการบ่มเพาะและสร้างร่างกายรวมถึงจิตใจให้แข็งแกร่ง หากเกินช่วงเวลานี้ไป ประสิทธิภาพในการบ่มเพาะก็จะด้อยลง อายุเพิ่มมากขึ้นประสิทธิภาพก็จะยิ่งลดลง
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยเหน็บแนมว่า “พวกคุณคิดว่าเด็กคนอื่นๆ ในตระกูลหลิงจะเหนือกว่าลูกของหลิงเซียวหรือคะ หลิงเซียวเขาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะนะคะ” ยีนแทบจะตัดสินทุกอย่างในสหพันธรัฐ หายากที่จะมีเด็กฐานะธรรมดาเกิดมาพร้อมกับคุณสมบัติร่างกายที่ฝืนธรรมชาติอย่างยิ่งยวด มันต้องฝึกฝนอบรมบ่มเพาะเพิ่มขึ้นจากรุ่นสู่รุ่น
“ในเมื่อตระกูลให้กำเนิดหลิงเซียวได้ ก็จะต้องให้กำเนิดอีกคนได้” หลิงซู่เหรินกล่าวด้วยความมุ่งมั่นเด็ดขาด เขามีความมั่นใจโดยสิ้นเชิงขนาดนี้เพราะว่าในมือพวกเขามีเด็กคนหนึ่งที่มีคุณสมบัติร่างกายใกล้เคียงกับหลิงเซียวอย่างหาใดเปรียบ ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นเรื่องยากมากที่จะมีระดับขั้นเทวะโผล่ขึ้นมาสักคนในผู้ควบคุมขั้นเทวะรุ่นหลัง นี่ถูกทางกองทัพทำการวิจัยพิสูจน์มาแล้ว ต่อให้อยู่ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน กองทัพก็จะเลือกตระกูลสายรองมาสืบทอด นี่ก็คือสาเหตุที่เขาหักหน้าต้องการได้บำเหน็จความชอบของหลิงเซียว
ตระกูลหลิงต้องผลิตหลิงเซียวออกมาอีกคนถึงจะมีคุณสมบัติอยู่ในดาวโดฮาศูนย์กลางของสหพันธรัฐต่อไป
ถึงแม้ว่าสหพันธรัฐในตอนนี้จะประกาศว่าทุกชีวิตมีความเท่าเทียมกันต่อสาธารณชน ทว่าความจริงแล้ว มันกลับมีการแบ่งแยกระดับอย่างชัดเจนว่าตอนนี้คุณสามารถเข้าไปอาศัยอยู่ที่ดาวดวงไหน
ดาวโดฮาคือดาวชั้นพิเศษ และก็เป็นดาวศูนย์กลางเมืองหลวงของสหพันธรัฐ นี่หมายถึงว่าคนที่สามารถเข้าไปอาศัยอยู่ในดาวโดฮาได้จะต้องเป็นพวกข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ คนใหญ่คนโตในหน่วยกองทัพที่มีอิทธิพลมีอำนาจ รวมไปถึงพวกตระกูลเก่าแก่ชั้นสูงที่มีประวัติศาสตร์มาอย่างยาวนานและอิทธิพลมหาศาล
เดิมทีตระกูลหลิงเป็นเพียงตระกูลเล็กๆ ที่ได้แต่ตั้งรกรากอยู่ในดาวระดับสามเท่านั้น ทว่าเป็นเพราะหลิงซู่เจิ้ง บิดาของหลิงเซียวถึงได้เข้าไปอยู่อาศัยในดาวโดฮาได้สำเร็จ
หลิงซู่เจิ้งเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชา ถึงแม้ว่าน่าเสียดายที่เขาไม่สามารถกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะซึ่งเป็นอาวุธขั้นสุดยอดของประเทศชาติได้ แต่ความสามารถของเขาก็ไปถึงระดับผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาที่ไร้คู่ต่อกร เขาสังหารผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาของฝ่ายตรงข้ามหลายครั้งในสนามรบ มีความชอบในการรบครั้งแล้วครั้งเล่า ท้ายที่สุดกองทัพจึงให้รางวัลพิเศษ อนุญาตให้หลิงซู่เจิ้งพาคนในครอบครัวเข้ามาอาศัยที่ดาวโดฮา กลายเป็นดาวสงครามคนใหม่ของหน่วยกองทัพ
เวลานั้นเจ้าบ้านตระกูลหลิงกับเหล่าผู้อาวุโสให้คำมั่นสัญญาว่าตระกูลหลิงจะเห็นหลิงซู่เจิ้งเป็นตระกูลสายตรง เพื่อให้หลิงซู่เจิ้งยินยอมพาตระกูลหลิงเข้ามาที่โดฮาทั้งตระกูล ทรัพยากรทุกอย่างของตระกูลจะมอบให้เขาใช้ ไม่เพียงเท่านี้ ตำแหน่งเจ้าบ้านในภายหลังก็จะเป็นทายาทรุ่นหลังของหลิงซู่เจิ้งรับตำแหน่ง
หลิงซู่เจิ้งคิดว่ายังต้องอาศัยการสนับสนุนของคนในตระกูลเพื่อจะตั้งมั่นอยู่ในโดฮาด้วยความมั่นคง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าตอบรับให้ตระกูลหลิงให้เข้ามาในโดฮาทั้งตระกูล
เป็นเพราะการตัดสินใจของหลิงซู่เจิ้งในครั้งนี้เองถึงได้สร้างปัญหาไม่รู้จบให้กับหลิงเซียวรวมไปถึงหลิงหลานในเวลานี้ ถึงขนาดที่ทำให้คนอื่นๆ ในตระกูลมีโอกาสเข้ามาสอดมือในบำเหน็จความชอบของหลิงเซียว ถ้าหากหลิงซู่เจิ้งรู้เข้าละก็ เกรงว่าเขาจะต้องเสียใจที่ตอนนั้นชักศึกเข้าบ้านเป็นแน่
หลังจากที่ตระกูลหลิงเข้ามาที่ดาวโดฮาเกือบจะหลายสิบปีแล้วและได้รับผลประโยชน์มากมายนับไม่ถ้วน พวกเขาก็ไม่อยากกลับไปเหมือนเก่าอีก พวกเขารู้ดีมากๆ ว่าอีกยี่สิบปีให้หลัง ถ้าหากผู้สืบทอดตามกฎหมายของหลิงเซียวไม่สามารถไปถึงข้อกำหนดขั้นต่ำสุดของประเทศชาติได้ละก็ ตระกูลหลิงก็จะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ไปและกลับไปสู่จุดเดิม นั่นหมายความว่าตระกูลหลิงของพวกเขาจะเปลี่ยนจากตระกูลชั้นสูงกลายเป็นตระกูลชั้นกลางแทน ไม่สิ บางทีอาจจะตกลงไปสู่ตระกูลชั้นล่างก็ได้...นี่จะต้องส่งผลต่อรายรับของตระกูลหลิง และการแต่งงานของเด็กทุกคนในตระกูล รวมไปถึงโอกาสต่างๆ ในอนาคต พวกเขาไม่ยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด
หลิงซู่เหรินไม่ให้โอกาสหลานลั่วเฟิ่งเอ่ยคำพูด และให้ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายซึ่งกำลังอุ้มเด็กอายุประมาณหนึ่งขวบออกมา เขาชี้ไปที่เด็กและกล่าวว่า “นี่เป็นคนที่ตระกูลหลิงของพวกเราคัดสรรออกมา ถ้าหากสถานะร่างกายของคุณชายหลาน เหนือกว่าเขา พวกเราก็ไม่มีความคิดเห็นอะไรเกี่ยวกับสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งของคุณชายหลาน”
เขาหันหน้ามองไปที่ตัวแทนของฝ่ายกองทัพ “ฉันเชื่อว่ากองทัพเองก็คาดหวังให้ผู้ที่ได้รับการทุ่มกำลังอบรมบ่มเพาะจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ไม่ใช่เศษสวะ”
ตัวแทนของทางกองทัพยิ้มน้อยๆ และไม่พูดอะไรทำให้คนขบคิดถึงจุดยืนของพวกเขาไม่ออก
เดิมทีหลิงซู่เหรินก็ไม่ต้องการให้ตัวแทนของกองทัพเอ่ยปากสนับสนุนหรอก แต่สิ่งที่เขาต้องการก็คือท่าทีคลุมเครือแบบนี้ ความสนใจของเขาตกไปอยู่ที่ตัวหลานลั่วเฟิ่งอีกครั้ง สายตาที่มองไปฉายแววลำพองใจ
มุมปากของหลานลั่วเฟิ่งเผยรอยยิ้มเยาะหยัน ดูเหมือนผลการประเมินผลของหลิงหลานที่เธอตัดสินใจปิดบังไว้ชั่วคราวจะทำให้ตระกูลหลิงเกิดความคิดที่ไม่สมควรคิดขึ้นมา โชคยังดีที่พ่อบ้านหลิงฉินสืบการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเร็วกว่าก้าวหนึ่งจึงเตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว
“กล้ามาแตะบำเหน็จความชอบของหลิงเซียวเหรอ” หลานลั่วเฟิ่งกวาดสายตามองดูแขกรอบหนึ่ง มีคนมากมายที่เหมือนกับกำลังดูเรื่องสนุก แน่นอนว่าก็มีคนที่ดูเป็นห่วงจริงๆ อันที่จริงแล้วครั้งนี้ก็ไม่เลวเลยเหมือนกัน ทำให้เธอมองใบหน้าที่แท้จริงของคนบางกลุ่มออกได้อย่างชัดเจน “ถึงแม้ว่าพลตรีหลิงเซียวจะพลีชีพไปแล้ว แต่ว่าลูกกำพร้าพ่อของเขาจะถูกคนในตระกูลรังแกไม่ได้เด็ดขาด ฉันคิดว่าทางกองทัพน่าจะมีวิธีจัดการบ้างนะคะ”
ตัวแทนของกองทัพคนนั้นแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจความหมายที่อยู่ในคำพูดของหลานลั่วเฟิ่ง เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คุณนายหลิง วางใจเถอะครับ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียวเลย ถึงยังไงสวัสดิการของสมาชิกในครอบครัวผู้เสียสละชีพเพื่อชาติที่หลิงหลานควรได้รับย่อมไม่มีทางน้อยแน่นอน ทางกองทัพจะไม่ปล่อยปละละเลยให้ลูกของวีรบุรุษถูกข่มเหงรังแกหรอกครับ”
คำพูดของตัวแทนฝ่ายกองทัพฟังดูดีมาก แต่เนื้อในยังคงเป็นผลประโยชน์สูงสุด เมื่อเห็นเป้าหมายที่โดดเด่น พวกเขาก็ยอมรับแผนการที่มีประโยชน์กับฝ่ายกองทัพมากกว่าโดยปริยาย
สายตาของหลานลั่วเฟิ่งจับจ้องไปที่ตัวแทนของรัฐบาล คนผู้นั้นก็เพียงแต่ยิ้มไม่พูดจา ราวกับตัดสินใจที่จะเป็นผู้ชม
หลิงเซียวคะ นี่ก็คือกองทัพที่คุณถวายชีวิตรับใช้ ประเทศชาติที่คุณปกป้องโดยไม่คำนึงถึงการเสียสละชีวิต คุณรู้ไหมว่าพวกเขาทอดทิ้งสายเลือดของคุณอย่างไร้หัวจิตหัวใจเพื่อผลประโยชน์ที่มากกว่า ถ้าวิญญาณคุณรับรู้ คุณจะเสียใจกับการตัดสินใจในเวลานั้นหรือเปล่า
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยเหน็บแนมอย่างยากที่จะอดกลั้นอีกต่อไปว่า “ที่แท้นี่ก็คือรัฐบาล นี่ก็คือกองทัพ...ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว”
บางทีคำพูดเหน็บแนมของหลานลั่วเฟิ่งแฝงความหมายที่เข้มข้นมากเกินไป ใบหน้ายิ้มแย้มของตัวแทนของฝ่ายกองทัพและรัฐบาลทั้งสองเลยแข็งทื่ออย่างชัดเจน
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉัน หลานลั่วเฟิ่งก็จะขอให้ทางรัฐบาลและฝ่ายกองทัพรับปากกับฉันเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าหลิงหลานลูกของฉันจะสืบทอดบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียวผู้เป็นพ่อของเขาหรือไม่ เขาก็จะหลุดพ้นจากตระกูลโดยสิ้นเชิง และจะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลหลิงอีก”
ตัวแทนจากฝ่ายกองทัพและฝ่ายรัฐบาลมองหน้ากันเอง สุดท้ายก็เป็นตัวแทนของฝ่ายกองทัพที่เอ่ยปากถามว่า “ความหมายของคุณคือ?”
หลานลั่วเฟิ่งยิ้มหยัน “ถ้าเกิดหลิงหลานได้สืบทอดตำแหน่ง คนอื่นๆ ในตระกูลหลิงจะต้องออกไปจากโดฮาทันที มาจากไหนก็ไปที่นั่น...ถ้าหากหลิงหลานสืบทอดตำแหน่งไม่ได้ ฉันกับหลิงหลานก็จะออกไปจากโดฮา ไม่ว่าผลจะเป็นแบบไหน พวกเราก็จะไม่ใช่สมาชิกของตระกูลหลิงอีก”
หลานลั่วเฟิ่งอยากแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ของตระกูลหลิงมานานแล้ว ถ้าหากทนลำบากครั้งเดียวแล้วสบายตลอดไป การที่เธอทุ่มเทพยายามวางแผนสร้างสถานการณ์แบบนี้ออกมาก็ไม่เสียเปล่าแล้วเหมือนกัน
สีหน้าของหลิงซู่เหรินเปลี่ยนเป็นเดือดดาลพลางเอ่ยว่า “หลานลั่วเฟิ่ง เธอบ้าไปแล้วหรือไง”
“ทำไมคะ คุณอาเหริน คุณกลัวแล้วเหรอคะ กลัวว่าเด็กที่คุณเลือกจะสู้หลิงหลานไม่ได้?” หลานลั่วเฟิ่งมองหลิงซู่เหรินด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและบีบมือที่ทั้งเล็กทั้งอวบของหลิงหลานเบาๆ ความแข็งแกร่งของมารดาก็คือเวลานี้เอง หลานลั่วเฟิ่งไม่เคยรู้สึกหนักแน่นขนาดนี้มาก่อนเลย
หลิงซู่เหรินพูดไม่ออก เดิมทีเขามีความมั่นใจอยู่เต็มเปี่ยมก็รู้สึกลังเลอยู่บ้าง ท่าทีเช่นนี้ของหลานลั่วเฟิ่งทำให้เขาไม่กล้าทุ่มเดิมพันในครั้งเดียว
คนแก่ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของตระกูลหลิงเช่นเดียวกัน เหมือนกับดูออกว่าหลิงซู่เหรินลังเล ก็เลยเอ่ยเตือนเบาๆ ว่า “อย่าให้ฝ่ายตรงข้ามจับเสือมือเปล่า”
หลิงซู่เหรินได้ยินคำพูด จิตใจก็สงบลง ไม่ผิด คำพูดของหลานลั่วเฟิ่งจะต้องเป็นการอยากลองสู้กันสักตั้งแน่นอน คิดดูสิ ถ้าเกิดคุณสมบัติร่างกายของหลิงหลานแข็งแกร่งมากจริงๆ ละก็ ทำไมหลานลั่วเฟิ่งจะต้องปิดข่าวนี้ด้วยล่ะ ควรรู้ไว้ว่าคุณสมบัติร่างกายของหลิงหลานยิ่งแข็งแกร่งเท่าไร สิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งก็จะยิ่งมั่นคงมากขึ้น คนฉลาดจะไม่มีทางปกปิดไว้แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นยังจะป่าวประกาศกดดันความละโมบของคนอื่นๆ ด้วยซ้ำ


## 0008 เปรียบเทียบผลการประเมิน

ตอนที่ 8 เปรียบเทียบผลการประเมิน
หลิงซู่เหรินยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกใช่ ความลังเลในแววตาของเขาไม่มีอีกต่อไปแล้ว เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันว่า “ในเมื่อหลานสะใภ้หลิงเซียวพูดแบบนี้ ตระกูลหลิงของพวกเราก็ไม่อาจฝืนใจคนได้ หลิงหลานจะเดินไปทางไหน ตระกูลหลิงของพวกเราก็จะไม่ยุ่งเกี่ยวแล้ว”
“ถ้าเกิดหลิงหลานสืบทอดตำแหน่งแล้ว ตระกูลหลิงจะต้องอพยพออกจากโดฮาภายในหนึ่งเดือน คุณอาเหริน ถึงเวลานั้นอย่าโทษว่าฉันไร้น้ำใจนะคะ?” หลานลั่วเฟิ่งเลิกคิ้วมองดูตัวแทนของฝ่ายกองทัพและรัฐบาลแวบหนึ่ง เตือนหลิงซู่เหรินว่าฝ่ายกองทัพและรัฐบาลเป็นพยานให้กับทั้งสองฝ่าย พวกเขาจะกลับคำไม่ได้
หลิงซู่เหรินเผชิญหน้ากับหลานลั่วเฟิ่งที่พูดจายกตนเหนือกว่า เขาก็เอ่ยด้วยความเดือดดาลว่า “ถ้าหากหลิงหลานไม่สามารถสืบทอดตำแหน่ง ฉันก็สามารถขอให้พวกเธอออกจากโดฮาภายในหนึ่งเดือนได้แบบนี้เหมือนกันใช่ไหม”
หลานลั่วเฟิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันว่า “ฉันกล้าพูดแบบนี้ ฉันก็ต้องทำได้ หรือว่าตระกูลหลิงของพวกคุณจะมีความกล้าสู้ผู้หญิงอย่างฉันคนนี้ไม่ได้? แน่นอนว่าถ้าเกิดพวกคุณยอมสละการสืบทอดตำแหน่งเอง ฉันก็จะทำใจกว้างให้พวกคุณอยู่ที่โดฮาต่อไป”
คำพูดของหลานลั่วเฟิ่ง หนึ่งเป็นการแสดงท่าทีถอยเพื่อรุกเพื่อบีบหลิงซู่เหริน ไม่ให้ตระกูลหลิงมีโอกาสกลับคำ สองคืออยากให้โอกาสสุดท้ายแก่ตระกูลหลิง ถ้าหากพวกเขาละโมบให้น้อยลงหน่อย ภายในยี่สิบปีนี้พวกเขาก็ยังสามารถอาศัยอยู่ในโดฮา รับประกันฐานะของตระกูลหลิง หลานลั่วเฟิ่งเชื่อว่าในระยะเวลายี่สิบปี ถ้าหากตระกูลหลิงทุ่มเทอบรมสั่งสอนลูกหลานที่โดดเด่นสักคน พวกเขาก็ยังมีโอกาสอยู่ในโดฮาต่อได้
หลิงซู่เหรินได้ยินคำพูดของหลานลั่วเฟิ่งในใจก็คิดว่าเป็นเช่นนี้ตามที่คาดคิดไว้จริงๆ หลานลั่วเฟิ่งอยากดิ้นรนต่อสู้เฮือกสุดท้าย เขาก็ไม่หวั่นกลัวอีกต่อไป ตอบกลับด้วยรอยยิ้มหยันว่า “ในเมื่อเธอดึงดันแบบนี้ ได้ ตระกูลหลิงของเรารับปากเธอ ให้เหมือนกับที่เธอพูดไว้ ถ้าเกิดหลิงหลานสืบทอดตำแหน่ง ตระกูลหลิงของเราก็จะอพยพออกจากโดฮา ถ้าหากเด็กที่พวกเราเลือกได้สืบทอดตำแหน่ง หลิงหลานก็จะต้องออกจากโดฮา ชั่วชีวิตห้ามเข้ามาที่โดฮา รวมถึงเข้าสู่ระบบกองทัพและรัฐบาลของประเทศด้วย” ในเมื่อเป็นแบบนี้ นั่นก็เป็นการทำลายความเป็นไปได้ในการเลื่อนขั้นขึ้นตำแหน่งสูงของหลิงหลานทั้งหมดเลย เขาไม่อยากเห็นหลิงหลานที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ในหลายปีข้างหน้ากลับมาล้างแค้นพวกเขาอีก
หลานลั่วเฟิ่งได้ยินคำกล่าวนี้ ในใจก็ยิ่งรู้สึกแค้นสุดขีด เธอเพิ่งจะรู้สึกใจอ่อนอยากเหลือทางถอยให้กับพวกเขา แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะโหดเหี้ยมจนถึงขั้นไม่ให้โอกาสเธอสักนิดเดียว ถ้าหากหลิงหลานเป็นเด็กผู้ชายจริงๆ ละก็ วิธีการของตระกูลหลิงเป็นการทำลายอนาคตของเขาโดยสิ้นเชิง ทำให้เขากลายเป็นคนธรรมดาสามัญ เวลานี้ความรู้สึกสงสารที่มีอยู่แต่แรกเริ่มเปลี่ยนมาเป็นแข็งกร้าว เธอเอ่ยด้วยสายตาเย็นเยียบว่า “ได้! เอาตามที่พวกคุณต้องการเลย”
หลานลั่วเฟิ่งให้คนจัดเตรียมอุปกรณ์ตรวจวัด หลิงซู่เหรินกลับห้ามไว้ เขาเอ่ยกับตัวแทนของฝ่ายกองทัพว่า “ฝ่ายกองทัพมาครั้งนี้น่าจะเอาอุปกรณ์ตรวจวัดมาด้วยใช่ไหม คราวนี้ต้องรบกวนพวกคุณแล้ว”
หลานลั่วเฟิ่งไม่ได้ขัดขวาง เดิมทีเธอก็ไม่มีความคิดนี้อยู่แล้ว หรือต่อให้มีก็ไม่โง่เง่าพอที่จะเล่นตุกติกต่อหน้าตัวแทนของฝ่ายกองทัพหรอก
ฝ่ายกองทัพได้ยินคำขอของหลิงซู่เหรินก็ไม่ได้ปฏิเสธ ถึงอย่างไรพวกเขาก็คาดหวังว่าจะได้รับข้อมูลที่ครอบคลุมแม่นยำ และว่าตามระดับความแม่นยำแล้ว อุปกรณ์ที่ประชาชนใช้จะสู้ของที่กองทัพใช้ได้ที่ไหนกัน
อุปกรณ์ตรวจวัดชิ้นเล็กที่ดูทันสมัยถูกทหารของกองทัพยกเข้ามาอย่างรวดเร็ว
และในเวลานี้เอง หลิงหลานที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของหลานลั่วเฟิ่งก็กำลังหารือกับเสี่ยวซื่ออย่างเร่งด่วน
“เพศของฉันจะถูกพวกเขาตรวจสอบพบหรือเปล่า แล้วยังมีตัวตนของนายอีก?” หลิงหลานร้อนใจอยู่บ้าง ถ้าหากถูกพบขึ้นมา เธอกับแม่ก็จะต้องไปจากที่นี่ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นแบบไหน แต่ฟังจากคำพูดของหลิงซู่เหรินกับหลานลั่วเฟิ่งแล้ว ก็รู้ว่ามันเทียบกับตอนนี้ไม่ได้แน่นอน
หลิงหลานไม่ได้กลัวความยากลำบาก แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นความดีความชอบที่บิดาของเธอได้รับมา ทำไมลูกของเขาไม่สามารถสืบทอดได้ แต่กลับให้เด็กที่ไม่รู้ออกมาจากมุมไหนเอาไปง่ายๆ ด้วย
ไม่ผิด หลิงหลานที่คุ้นชินกับความคิดเรื่องการสืบทอดของโลกเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนย่อมไม่มีทางเข้าใจความคิดแบบนี้แน่นอน ดังนั้นเธอจึงไม่คิดจะสละทิ้ง เธอจะเอาบำเหน็จความชอบของหลิงเซียวมาให้ได้
เสี่ยวซื่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า “อุปกรณ์ที่ยังไม่ได้พัฒนาให้มีปัญญาประดิษฐ์จะเทียบฉันได้เหรอ วางใจได้เลย ต่อให้ตรวจสอบเพศได้ ฉันก็ทำให้เธอกลายเป็นผู้ชายได้ตามเดิม”
น้ำเสียงอวดดีของเสี่ยวซื่อให้หลินหลานใจกระตุก “เสี่ยวซื่อ นายแก้ไขผลการประเมินได้ใช่ไหม”
เสี่ยวซื่อที่เป็นเด็กซนผู้นี้ก็เอ่ยด้วยท่าทีซึนเดระ[footnoteRef:1]ว่า “แน่นอนอยู่แล้ว! ตอนที่เธอตรวจวัดตอนแรกเกิดก็เป็นฉันที่ช่วยเธอปกปิดไว้นะ ไม่อย่างนั้นพลังจิตของเธอคงจะระเบิดอุปกรณ์เครื่องนั้นไปนานแล้ว” [1:  ซึนเดระ ท่าทีภายนอกดูไม่เป็นมิตร ดูเย็นชา หรือว่าฉุนเฉียวง่าย แต่ว่าลึกๆ แล้วมีความอ่อนไหวและอ่อนหวาน ]
ระเบิด? ทำไมหลิงหลานได้ยินคำนี้แล้วก็รู้สึกไม่เป็นมงคลสุดๆ เลย หลิงหลานยังไม่ทันได้คิดให้แจ่มแจ้งก็ได้ยินตัวแทนของหน่วยกองทัพเอ่ยถามว่า “ไม่ทราบว่าใครจะมาก่อน”
หลานลั่วเฟิ่งกระชับหลิงหลานที่อยู่ในมือแน่นและเอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชาว่า “ให้เด็กที่ตระกูลหลิงเลือกมาทดสอบก่อนเถอะ”
หลิงซู่เหรินคิดว่าหลานลั่วเฟิ่งยังไม่ยอมแพ้ ดังนั้นเลยคิดจะยืดเวลาออกไป เขาเองก็ไม่คิดจะเสียเวลาพูดจากับหลานลั่วเฟิ่งให้มากความ เขาพยักหน้าและให้สัญญาณกับผู้หญิงที่อยู่ข้างกาย ให้เธอวางเด็กในอ้อมกอดเข้าไปในอุปกรณ์ตรวจวัด
ไม่นานผลการประเมินของเด็กก็ออกมา
คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S!
พลังจิต: ระดับหนึ่ง!
ศักยภาพ: ระดับ A+!
การประเมินโดยรวม: ดีเลิศ แนะนำให้เน้นการอบรมสั่งสอน
ข้อมูลที่ออกมานี้ทำให้สีหน้าของตัวแทนฝ่ายกองทัพดูระมัดระวังขึ้นมา ถ้าเป็นเด็กคนนี้ก็ควรค่าให้ทางกองทัพทุ่มเทอบรมสั่งสอน ถึงอย่างไรเด็กที่มีศักยภาพ A+ ก็มีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะในระดับหนึ่ง ถึงแม้ว่าความหวังจะเลือนราง แต่มีความหวังก็ดีกว่าไม่มีความหวังมาก
หลิงซู่เหรินพอใจกับสีหน้าของตัวแทนฝ่ายกองทัพ เขารู้ว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กที่ทางกองทัพไม่มีทางปฏิเสธได้ อย่างไรก็ตามคนที่หลักแหลมเฉียบขาดอย่างเขาก็ไม่ได้แสดงสีหน้ายิ้มแย้มด้วยความดีใจ เขาทำหน้านิ่งเฉยและกล่าวกับหลานลั่วเฟิ่งว่า “หลานสะใภ้ ตอนนี้อยากจะคืนคำก็ยังทันนะ ขอเพียงเธอยอมทิ้งการสืบทอด ตระกูลหลิงของเราก็รับปากว่าจะพยายามดูแลหลิงหลานให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างสุดความสามารถ”
ทุ่มเทความคิดแย่งชิงของของคนอื่นและยังจะแสร้งทำตัวเป็นคนดีอีกเหรอ ฝันไปเถอะ!
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยเยาะหยันว่า “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ฉันแค่หวังว่าพวกคุณจะออกไปจากโดฮาเร็วหน่อยเท่านั้น”
เธอกล่าวจบก็เดินไปที่อุปกรณ์ตรวจวัดและวางหลิงหลานเข้าไปข้างในด้วยความระมัดระวัง
เวลานี้หลิงหลานกับเสี่ยวซื่อได้ปรึกษากันดีแล้วว่าจะคงข้อมูลตอนแรกไว้ เดิมทีเสี่ยวซื่อยังคิดว่าข้อมูลของอีกฝ่ายจะดีกว่าของหลิงหลาน ก็เลยสับสนอยู่ว่าจะแอบอัปเกรดข้อมูลของหลิงหลานอย่างไรดี ตอนนี้พอเห็นผลการประเมินนี้แล้ว เสี่ยวซื่อก็ใจเย็นลงมากๆ
ด้วยเหตุนี้เอง ข้อมูลของหลิงหลานที่เดิมทีถูกปิดผนึกไว้ก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจน
คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S!
พลังจิต: ระดับสอง!
ศักยภาพ: ระดับ S!
การประเมินโดยรวม: ดีเลิศ แนะนำให้ทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่ออบรมสั่งสอน
เสี่ยวซื่อยังคงแอบเล่นตุกติก เปลี่ยนจากแนะนำให้เน้นการอบรมสั่งสอนให้กลายเป็นทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่ออบรมสั่งสอน เสี่ยวซื่อภาคภูมิใจมาก นี่ต้องดีกว่าไอ้เด็กคนนั้นมากๆ อยู่แล้ว
อันที่จริงต่อให้เสี่ยวซื่อไม่เปลี่ยนก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลสรุปได้ เมื่อผลการประเมินนี้ปรากฏออกมา ฝ่ายกองทัพและรัฐบาลก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าจะให้หลิงหลานสืบทอดบำเหน็จความชอบของหลิงเซียว
สาเหตุที่ฝ่ายกองทัพและรัฐบาลตัดสินอย่างเด็ดขาดแบบนี้ นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาเห็นผลการประเมินศักยภาพ ถึงแม้ว่าข้ออื่นๆ ก็สำคัญ แต่ความจริงแล้วมันสามารถเพิ่มเติมในภายภาคหน้าได้ แต่ศักยภาพก็คือพรสวรรค์ นี่เกี่ยวข้องกับความเป็นไปได้ในพัฒนาในอนาคตของเด็ก ถึงแม้ว่าระดับ A+ กับระดับ S จะดูเหมือนห่างกันนิดเดียว แต่ความจริงแล้วระยะห่างความแตกต่างใหญ่มากๆ ในช่วงหลัง ความเป็นไปได้ที่ระดับ S จะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นยนต์ขั้นเทวะได้สำเร็จมีมากกว่าระดับ A+ ห้าถึงสิบเปอร์เซ็นต์อย่างชัดเจน
แค่เรื่องนี้ก็ควรค่าให้ฝ่ายกองทัพทุ่มเทกำลังทั้งหมดในการอบรมสั่งสอนแล้ว
หลานลั่วเฟิ่งโล่งอกในที่สุด ถึงแม้ว่าเธอจะเชื่อมั่นในตัวหลิงหลาน แต่ผลสุดท้ายยังไม่ได้ประกาศ เธอก็ยังรู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง
เวลานี้หลิงซู่เหรินจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาตกอยู่ในแผนการของหลานลั่วเฟิ่งแล้ว สีหน้าของเขาแดงก่ำอยากจะฟันหลานลั่วเฟิ่งออกเป็นแปดส่วนใจจะขาด ในทางตรงกันข้าม หลานลั่วเฟิ่งกลับไม่เกรงกลัวเลย ตัวแทนของกองทัพและรัฐบาลยังอยู่ที่นี่ ตระกูลหลิงไม่มีทางกล้าลงมือ
หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยด้วยความเย็นชาว่า “หลิงซู่เหริน ฉันไม่ไปส่งนะคะ!” ในเมื่อหลุดพ้นจากตระกูลหลิงแล้ว หลานลั่วเฟิ่งก็ฉีกหน้าพวกเขา และไม่คิดจะทำให้ตัวเองรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอีกต่อไป
“เหอะ พวกเราไป!” หลิงซู่เหรินเห็นแขกมองมาที่เขาด้วยสีหน้าเย้ยหยันก็รู้แล้วว่าอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมาย จึงได้แต่พาคนจากไปเท่านั้น


## 0009 ยากระตุ้นยีน!

ตอนที่ 9 ยากระตุ้นยีน!
เวลาผ่านไปอีกห้าเดือน หลิงหลานที่อายุหกเดือนก็เริ่มพลิกตัวเหมือนกับเด็กทารกทั่วไปและพัฒนาเป็นสิ่งมีชีวิตที่คลานได้ในที่สุด หลิงหลานรู้สึกว่าลิ้นของเธอคล้ายกับยังควบคุมไม่ได้นิดหน่อย เธอได้แต่ส่งเสียงแอ้ๆ ทีละพยางค์เท่านั้น ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ยังทำให้หลานลั่วเฟิ่งมารดาของเธอตื่นเต้นดีใจเป็นล้นพ้น เมื่อเทียบกับเด็กคนอื่นแล้ว การออกเสียงของหลิงหลานชัดเจนมากราวกับสามารถฟังเข้าใจว่าเธออยากจะสื่อถึงอะไร
หลิงหลานแทบจะร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดเธอก็บอกให้มารดาเข้าใจได้แล้วว่าจะเข้าห้องน้ำเมื่อไหร่ ช่วงเวลานี้เธออดทนแล้วอดทนอีกก็ไม่อาจสู้มารดาที่อยู่กันคนคลื่นกับเธอ เข้าใจการบอกใบ้ของเธอผิดๆ จนทำให้เธอเผชิญกับความอับอายจากการฉี่รดที่นอนอีกครั้งในยี่สิบเจ็ดปีให้หลัง
เอาเถอะ เรื่องน่าขายหน้าต่างๆ ที่เกิดขึ้นในหกเดือนที่ผ่านมาก็มากมายนับไม่ถ้วน หลิงหลานไม่อยากหวนนึกถึงอีกแล้ว เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะลบความทรงจำช่วงนี้ไป
และวันนี้หลิงหลานที่เพิ่งตื่นนอนก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แตกต่างออกไปเล็กน้อย พ่อบ้านหลิงฉินทำสีหน้าเคร่งเครียดมาก ส่วนมารดาก็ช่วยเธอสวมกางเกงหลวมๆ ตัวน้อยที่ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่เปิดเผยความลับของเธอ ป้องกันอย่างแน่นหนาโดยสมบูรณ์
เอาล่ะ ถ้าหากเมินลูกกลมๆ นุ่มๆ สองลูกที่อยู่ด้านในไป หลิงหลานก็คิดว่ากางเกงที่สวมอยู่สบายเอามากๆ
ไม่นาน จู่ๆ ก็มีคนแปลกหน้าที่สวมเครื่องแบบทหารหลายคนมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหลิง
หลิงหลานมองดูแวบหนึ่งและตกตะลึงไป ถึงแม้เธอจะไม่รู้ว่าทหารที่กลับมาจากสงครามจะมีลักษณะท่าทางที่ดูมีอำนาจแบบนี้หรือเปล่า แต่หลิงหลานสัมผัสได้อย่างรวดเร็วถึงลักษณะท่าทางรุนแรงปราดเปรียวที่ซ่อนอยู่ภายใต้เครื่องแบบ นี่ย่อมเป็นทหารหน่วยกล้าตายที่เคยเห็นเลือดและมีประสบการณ์ในการรบมาอย่างโชกโชนแน่นอน
หลิงหลานทำหน้าโง่งมแสร้งทำเป็นเล่นกับตัวเอง แต่ความจริงแล้วหูกลับยืดยาว เธอดีใจอย่างยิ่งที่ครอบครัวที่เธอมาเกิดใหม่ในหนึ่งหมื่นปีให้หลังยังคงเป็นคนจีน ภาษาที่พูดยังเป็นภาษาจีน ทำให้เธอไม่ต้องเรียนรู้ภาษาตัวอักษรใหม่อีกครั้ง และสามารถได้รับข้อมูลที่ตัวเองต้องการจากคำพูดของคนเหล่านี้ตั้งแต่สมัยที่เป็นเด็กทารก
หลังจากคนที่มาเยือนได้พูดคุยกับมารดาอยู่หลายประโยค หลิงหลานก็รู้ชัดเจนแล้วว่าที่แท้พวกเขาก็เป็นคนคุ้มกันบำเหน็จความชอบที่หลิงหลานได้รับสืบทอดมา และทุกๆ ครึ่งปีให้หลังก็จะนำมาส่งให้หนึ่งครั้ง
ตั้งแต่วันนี้ไปหลิงหลานถึงได้เข้าใจว่า สิ่งที่เรียกว่าบำเหน็จความชอบคือของอะไร มันเป็นยากระตุ้นยีนที่เพิ่มศักยภาพและคุณสมบัติร่างกายจำนวนมาก
ยากระตุ้นยีนที่จำหน่ายอยู่ในตลาดมีอยู่สี่ระดับ แบ่งเป็นระดับหนึ่งถึงสี่ ระดับสี่คือแย่ที่สุด ส่วนระดับหนึ่งคือดีที่สุด การแบ่งระดับนี้ขึ้นอยู่กับระดับความบริสุทธิ์ของยากระตุ้นยีน ยากระตุ้นระดับสี่มีระดับความบริสุทธิ์ 30% ระดับสามมี 45% ระดับสองมี 60% ระดับหนึ่งมี 75% ยิ่งยากระตุ้นมีระดับความบริสุทธิ์สูง มันยิ่งส่งผลร้ายต่อร่างกายน้อย มันสามารถทำให้ผู้รับดูดซึมยาได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้จนกระตุ้นศักยภาพรวมไปถึงคุณสมบัติร่างกายของตัวเองให้เพิ่มขึ้น
ดังนั้น ร่างกายเด็กยิ่งได้รับยาเยอะ การพัฒนาในอนาคตของเขาก็จะยิ่งดีมากขึ้น จนสร้างรากฐานที่มั่นคงเพื่อที่ตอนสุดท้ายอาจจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะได้
อย่างไรก็ตาม ยากระตุ้นยีนประเภทนี้มีราคาที่น่าตกใจมากเช่นกัน พูดแบบนี้ละกัน คนธรรมดาที่เหน็ดเหนื่อยหาเงินมาชั่วชีวิตอาจจะเพียงพอซื้อได้แค่ยากระตุ้นยีนระดับต่ำสุดแค่ขวดเดียว ยาที่สูงเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับก็จะมีราคาสูงขึ้นสิบเท่า แค่คิดก็รู้ได้ว่า มีเพียงพวกคนที่มีเงินมีอำนาจถึงจะซื้อยากระตุ้นยีนระดับหนึ่งได้ ประชาชนทั่วไปทำได้แค่มองดูเท่านั้น
แน่นอนว่าคนธรรมดาทั่วไปไม่ใช่จะไม่มีโอกาสได้รับทรัพยากรที่ดีมากขึ้น ทารกทุกคนที่ถือกำเนิดสามารถไปตรวจวัดร่างกายของทารกที่ศูนย์การประเมินที่ตั้งขึ้นโดยรัฐได้ โดยที่วัดผลได้ทั้งหมดหกระดับ
ทารกที่ถูกประเมินออกมาว่าเป็นระดับ F จะไม่ได้รับการช่วยเหลือจากประเทศชาติ ทารกระดับ D สามารถได้รับยากระตุ้นยีนระดับสี่ สองขวดต่อปี จนกระทั่งไม่สามารถดูดซับได้อีก ทารกระดับ C สามารถได้รับยาระดับสาม สองขวดต่อปี จนกว่าจะไม่สามารถดูดซับได้อีก ส่วนทารกระดับ B สามารถได้รับยาระดับสอง สองขวดต่อปี จนกระทั่งไม่สามารถดูดซับต่อไปได้อีก
แต่ทารกระดับ A มีตัวเลือกสองแบบ หนึ่งคือเลือกที่จะรับยาระดับหนึ่ง สองขวดต่อปี ทว่ายังคงเติบโตเป็นผู้ใหญ่ได้อย่างอิสระ ส่วนตัวเลือกอีกอย่างคือเข้าร่วมกองทัพ ได้รับการอบรมสั่งสอนอย่างเป็นระบบจากกองทัพ และจัดหายาระดับหนึ่งให้อย่างไม่มีจำกัด อย่างไรก็ตาม ชั่วชีวิตของเด็กคนนี้ได้แต่รับใช้กองทัพเท่านั้น
ทารกระดับ S จะถูกฝ่ายกองทัพรับไปอบรมสั่งสอนโดยตรง แน่นอนว่าความเป็นไปได้แบบนี้มีน้อยมาก ข้อความก่อนหน้านี้ก็มีบอกไปแล้วว่า น้อยมากที่จะมีเด็กธรรมดาทั่วไปที่มีคุณสมบัติร่างกายที่ยอดเยี่ยมเหนือธรรมชาติปรากฏตัวขึ้นมา หรือพูดได้ว่า ยีนกำหนดทุกสิ่งทุกอย่าง
แต่ดูเหมือนสิ่งที่ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบอย่างหลิงหลานได้รับจะเป็นยากระตุ้นยีนระดับพิเศษที่จะมีแค่ภายในกองทัพเท่านั้น ยาชนิดนี้ยังมีระดับความบริสุทธิ์สูงกว่ายาระดับหนึ่งที่อยู่ในตลาด มันแทบจะมีประสิทธิภาพที่ไร้ขีดจำกัดเกือบจะถึง 90% นี่ก็จนปัญญาแล้วนะ การวิจัยระดับความบริสุทธิ์ของยากระตุ้นยีนอยู่ในสภาพติดขัด การจะให้มีค่าความบริสุทธิ์สูงถึง 90% อย่างแท้จริงดูเหมือนจะใกล้มาก แต่ความจริงแล้วไม่มีทางก้าวมาถึงขั้นนี้ได้
ครั้งนี้หน่วยกองทัพนำยาระดับพิเศษมาสิบหลอดเต็มๆ เนื่องจากยาสิบหลอดนี้มีค่าควรเมือง หน่วยกองทัพจึงจำเป็นต้องส่งผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาออกมาคุ้มกัน
หลิงหลานถูกเปลื้องผ้าอย่างรวดเร็วเหลือเพียงกางเกงตัวน้อยที่เอาไว้ปกปิดตัวนั้น จากนั้นก็เห็นทหารหนึ่งในนั้นที่ดูเหมือนจะเป็นแพทย์ทหารหยิบเข็มฉีดยายาวสุดขีดกระบอกหนึ่งที่ส่องเป็นประกายเย็นเยียบออกมาจากในกล่องข้างกาย หลังจากนั้นก็ดูดยากระตุ้นยีนระดับพิเศษขึ้นมาจากหนึ่งในหลอดยาเหล่านั้น
หลิงหลานแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น อย่างไรก็ตามก็ทำได้แค่มองไม่เห็นเท่านั้น เด็กทารกอายุหกเดือนรู้ว่าความกลัวคืออะไรด้วยเหรอ เวลานี้หลิงหลานรู้สึกดีใจมากๆ ชาติที่แล้วเธอถูกเข็มทิ่มทุกวันจนด้านชาเพราะว่าต้องรักษาอาการป่วย ดังนั้นตอนนี้เลยทำหน้านิ่งเผชิญหน้าโดยที่ไม่รู้สึกหวาดกลัวได้
เข็มฉีดยาถูกปักเข้าไปที่แขนอย่างรวดเร็ว เทคนิคของแพทย์ทหารสูงมาก หลิงหลานรู้สึกคันและชาตอนที่เข็มเข้าไปเหมือนกับถูกยุงกัดจริงๆ
แพทย์ทหารค่อยๆ ดันยาเข้าไปในแขนของหลิงหลาน เขามองปฏิกิริยาตอบสนองของหลิงหลานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มีทารกบางคนที่ไม่เข้ากับยา และมีทารกบางคนที่เกิดอาการแพ้ยา สรุปคือ ครั้งแรกที่ฉีดยากระตุ้นยีนให้กับเด็กทารกจะต้องระมัดระวังแล้วระมัดระวังอีกเพื่อไม่ให้เกิดเหตุสุดวิสัยขึ้น
หลิงหลานยังไม่ทันได้รู้สึกว่ามีอะไรแตกต่าง เสี่ยวซื่อที่อยู่ในสมองก็ออกมาโดยไม่ได้รับเชิญ
“ฉันสัมผัสได้ถึงของอร่อย! เป็นรสชาติในความทรงจำของฉัน! แต่มีบางอย่างที่แตกต่างอยู่นะ...แหยะ นี่มันขยะอะไรกันเนี่ย ไม่คิดเลยว่าจะมีสารเจือปนด้วย มันส่งผลกระทบต่อรสชาตินะ!” เสี่ยวซื่อไม่พอใจมากๆ มันรู้สึกว่าตัวเองถูกหยอกเล่น
หลิงหลานได้ยินเสียงของเสี่ยวซื่อก็รีบหลับตาลง ไม่ใช่ว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจเหรอ ขืนถูกคนมองเห็นปัญหาอะไรจากในแววตาของเธอละก็ ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงเสียใจจนตายแล้ว หลิงหลานเอ่ยด้วยความลนลานว่า “นายออกมาทำไม”
เสี่ยวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมเอามากๆ มันนึกว่าของดีที่อยู่ในความทรงจำของมันปรากฏตัวขึ้นมา แต่ไม่คาดคิดว่านี่จะเป็นเพียงของลอกเลียนแบบเท่านั้น มันกล่าวด้วยความเสียใจว่า “ฉันนึกว่ามีของดีโผล่มาซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นของเลียนแบบ ข้างในมีสารเจือปนมากมาย ถ้าเกิดไม่กำจัดทิ้งละก็ มันจะเป็นอันตรายต่อร่างกายเธอนะ”
หลิงหลานได้ยินคำว่าอันตรายก็รีบเอ่ยว่า “เสี่ยวซื่อ นายช่วยฉันกำจัดทิ้งได้หรือเปล่า”
เสี่ยวซื่อได้ยินคำพูดนี้ก็เอ่ยด้วยความอวดดีทันทีว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูเลยว่าฉันเป็นใคร ฉันคืออุปกรณ์การเรียนรู้ของราชาหุ่นรบที่ฉลาดที่สุดในระบบดาวแมนโดรานะ ฉันสามารถช่วยเหลือผู้ทำสัญญาได้มากมาย ยกตัวอย่างเช่น ขับของที่ส่งผลเสียต่อร่างกายได้”
หลิงหลานเมินการโอ้อวดตัวเองของเสี่ยวซื่อ เธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยอยู่บ้าง “ในเมื่อของสิ่งนี้ส่งผลเสียต่อร่างกาย แล้วทำไมคนที่นี่ยังฉีดให้กับเด็กทารกอีกล่ะ”
“ความจริงแล้วนี่เป็นของดีนะ มันสามารถอัปเกรดศักยภาพและคุณสมบัติของร่างกายเธอได้ แต่ว่าเทคโนโลยีของที่นี่ดูเหมือนไม่สามารถทำให้มันบริสุทธิ์ได้หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้นมันถึงได้มีสารปนเปื้อนที่ทำร้ายร่างกายหลงเหลืออยู่ แต่ว่าต่อให้เป็นแบบนี้ มันก็ยังมีประโยชน์มากกว่าผลเสีย เพียงแต่ว่ายาชนิดนี้ไม่สามารถถูกดูดซับได้อย่างไร้ขีดจำกัดเพราะว่าเมื่อสารปนเปื้อนสะสมไปจนถึงระดับหนึ่งแล้ว มันจะทำให้ร่างกายสูญเสียความสามารถในการดูดซับยาไปโดยสิ้นเชิง” เสี่ยวซื่ออธิบาย
หลิงหลานค่อยวางใจ ขอเพียงมีประโยชน์และไม่มีอันตรายอะไรกับชีวิต เธอก็ยอมรับได้ ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวซื่อเองก็รับปากแล้วเหมือนกันว่ามันสามารถกำจัดสารปนเปื้อนพวกนี้ออกไปได้
ยาหนึ่งหลอดถูกหลิงหลานดูดซับลงไปอย่างรวดเร็ว แพทย์ทหารฉีดหลอดที่สองต่อ แล้วก็หลอดที่สาม...เมื่อแพทย์ทหารหยิบยาหลอดที่แปด หน้าผากของเขาก็มีเหงื่อเย็นๆ ไหลซึมออกมา มือที่เดิมทีสงบนิ่งก็สั่นขึ้นมาโดยไม่คาดคิด


## 0010 ดูดซับทั้งหมด!

ตอนที่ 10 ดูดซับทั้งหมด!
นี่ไม่อาจกล่าวโทษแพทย์ทหารที่ไม่สามารถใจเย็นได้ ต่อให้เป็นเด็กทารกที่มีคุณสมบัติ SS ที่หายากก็ยังดูดซับได้แค่หลอดที่เจ็ดเท่านั้น หน่วยกองทัพมาคราวนี้ก็เพื่อแสดงตัวว่าให้ความสำคัญกับผู้สืบทอดของพลตรีหลิงเซียว ดังนั้นก็เลยหยิบยามาสิบหลอด คนของหน่วยกองทัพคิดว่าต่อให้ผู้สืบทอดของพลตรีหลิงเซียวจะดีเลิศแค่ไหน ยาหกหลอดก็น่าจะเพียงพอแล้ว แต่หลิงหลานกลับพิเศษมาก ดูดซับมาถึงหลอดที่แปดแล้วก็ยังไม่เห็นว่าระดับการดูดซับจะช้าลงเลย
ยาหลอดที่แปดถูกดันเข้าไปในเข็มฉีดยาอีกครั้ง มันยังคงราบรื่นมาก ร่างกายจะดูดซับยาต่อไปได้หรือไม่ เมื่อฉีดยาก็สัมผัสได้ หากดันเข้าไปแล้วไม่มีการต่อต้านก็หมายความว่าร่างกายสามารถดูดซับต่อไปได้ ถ้าหากเกิดการต่อต้าน มันก็หมายความว่าร่างกายดูดซับยาจนถึงสถานะอิ่มพอแล้ว ถ้าเกิดไม่สามารถดันเข้าไปได้ก็หมายความว่าร่างกายอิ่มตัวแล้วและไม่สามารถดูดซับได้อีก
พอเห็นหลินหลานดูดซับยาหลอดที่แปดไปอย่างราบรื่น สีหน้าของแพทย์ทหารที่เดิมทีดูเยือกเย็นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปในที่สุด เขาหันหลังให้หลานลั่วเฟิ่งกับหลิงฉินและทอดสายตาส่งสัญญาณให้ผู้ช่วยที่อยู่ข้างกายไปติดต่อกับหัวหน้าระดับสูง
แพทย์ทหารคิดเอาเองว่าเขาซ่อนการกระทำของตัวเองแล้ว น่าเสียดายที่ยังถูกหลิงหลานมองเห็น แน่นอนว่านี่เป็นเพราะแพทย์ทหารไม่เคยคิดว่าจะต้องเตรียมรับมือหลิงหลาน คิดดูสิ ทารกอายุหกเดือนจะเข้าใจอะไรได้ เขาย่อมไม่รู้ว่าบนโลกยังมีคนพิเศษอย่างหลิงหลานที่เกิดมาก็มีความคิดเป็นผู้ใหญ่แล้ว
หลิงหลานเห็นการกระทำของแพทย์ทหารก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดูท่าระดับการดูดซับยาของเธอจะมากเกินไปหน่อยหลิงหลานรีบถามเสี่ยวซื่อว่า “เสี่ยวซื่อ ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกตินะ ดูท่าพวกเราจะดูดซับยามากเกินไปแล้ว? หรือว่าจะหยุดกันตรงนี้ดี?”
เสี่ยวซื่อที่เพิ่งจะได้รับผลประโยชน์จะยอมวางมือตอนนี้ที่ไหนกันล่ะ มันเอ่ยปลอบใจว่า “ไม่เป็นไรหรอกน่า พวกเขาไม่ได้เอามาสิบหลอดเหรอ เอามาเยอะขนาดนี้ก็น่าจะคาดการณ์เตรียมเอาไว้แล้วว่าเธอสามารถดูดซับได้...” ความคิดของเสี่ยวซื่อเป็นเหตุเป็นผลมาก
หลิงหลานเอ่ยด้วยความสงสัยว่า “ใช่เหรอ ถ้าพวกเขาแค่เตรียมป้องกันไว้ก่อนเท่านั้นล่ะ? บางทีอาจจะมีแค่เด็กทารกอัจฉริยะระดับปีศาจเท่านั้นที่จะดูดซับได้มากขนาดนี้ พวกเราเพิ่งจะมาถึง ทำตัวเงียบๆ หน่อยก็ดีนะ” สิ่งที่หลิงหลานคิดไว้ก็ไม่ผิด แต่น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ว่า ต่อให้หยุดตอนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว
เสี่ยวซื่อรู้สึกตัดใจทิ้งแบบนี้ไม่ได้ ยานี้เป็นของดี ทำให้โฮสต์ของมันกำจัดภัยอันตรายที่แฝงเร้นอยู่ตอนนี้ได้ มันใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจว่าสนใจตอนนี้ก่อนแล้วค่อยคิดถึงเรื่องอื่น ดังนั้นมันก็เลยพูดว่า “ฉันจะยับยั้งไว้ตอนหลอดยาที่สิบ สร้างภาพลวงว่าเธอดูดซับจนอิ่มตัวแล้ว แบบนี้ต่อให้เธอดูดซับยาจนโดดเด่นก็ไม่ทำให้คนอื่นสงสัยหรอก มากสุดพวกเขาก็ให้ความสนใจเธอมากขึ้นนิดหน่อยตอนที่เธอเป็นโตผู้ใหญ่ ต่อไปพวกเราก็สำรวมตัวหน่อย ค่อยๆ ลดผลกระทบในครั้งนี้ไปก็ได้แล้ว”
เสี่ยวซื่อไม่รอให้หลิงหลานคัดค้านก็กล่าวต่อว่า “เธอควรรู้ไว้ว่าการดูดซับยาสิบหลอดนี้ ไม่เพียงแต่จะเพิ่มประสิทธิภาพการฝึกฝนของเธอหลายเท่าแล้ว มันยังกำจัดภัยแฝงเร้นของเธอจนหมดด้วย เธอไม่จำเป็นต้องกลัวอีกต่อไปแล้วว่าพลังจิตจะบดขยี้ร่างกายของเธอ”
“หืม? นายบอกว่าฉันฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย แล้วอีกสองปีให้หลังก็จะกำจัดอันตรายแอบแฝงได้หมดเลยไม่ใช่เหรอ หรือว่านายยังปกปิดอะไรฉันอีก?” ในที่สุดหลิงหลานก็สังเกตเห็นความคิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดของเสี่ยวซื่อ
เสี่ยวซื่ออึ้งไปและพบว่าตัวเองหลุดปากพูดออกมาเลยได้แต่อธิบายด้วยความซื่อตรงว่า “ฉันหมายความว่าพลังจิตของเธอจะไม่เพิ่มขึ้นอีก และสองปีให้หลังก็จะสามารถแก้ปัญหาที่แฝงเร้นนี้ได้ แต่เธอต้องเข้าใจว่า ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ฝึกฝนพลังจิต แต่มันก็ยังเพิ่มขึ้นตามอายุอยู่ดี”
หลิงหลานโมโหแล้ว “ไม่นึกเลยว่านายจะไม่บอกเรื่องนี้กับฉัน นายไม่รู้หรือไงว่านี่มันอันตรายมากนะ”
เสี่ยวซื่อแหงนหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “ฉันไม่ได้บอกเธอเหรอ ดูเหมือนเรื่องจะเยอะมากเกินไป...”
หลิงหลานแทบอยากจะคว้าไอ้เด็กเวรนี้เข้ามาฟาดอย่างหนักจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เธอสัญญากับมันเอาไว้แล้วว่าจะไม่มีความรุนแรงในครอบครัวอีก ก็เลยได้แต่ปล่อยมือด้วยความคับแค้นใจ เวลานี้เธอสงสัยว่าเจ้าเด็กนี่คาดการณ์จนถึงวันนี้ไว้แต่แรกแล้วหรือเปล่า ดังนั้นถึงได้ทำสัญญากับเธอไว้ตั้งแต่เริ่มแรกว่าจะไม่ให้มีความรุนแรงในครอบครัว?
เธอพยายามสูดลมหายใจหลายครั้ง สงบสติอารมณ์ของตัวเองแล้วค่อยถามว่า “งั้นนายก็บอกมาตามตรง หกเดือนมานี้พลังจิตของฉันเพิ่มขึ้นไปเท่าไรแล้วกันแน่” ถ้าจะตายก็ต้องตายโดยที่รู้อะไรบ้าง หลิงหลานไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นผีที่งุนงงเลอะเลือนหรอกนะ
“ความจริงแล้ว มันก็เติบโตขึ้นนิดหน่อย...” เสี่ยวซื่อใช้นิ้วมือเล็กๆ ที่ดูป้อมสั้นของตัวเองมาเปรียบเทียบเพื่อสื่อว่ามันเพิ่มมาไม่เยอะจริงๆ
“ถ้าอย่างนั้นเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยก็หมายความว่าจะไม่มีอันตรายใช่ไหม” หลิงหลานพูดประชดด้วยรอยยิ้มหยัน เธอย่อมไม่เชื่อเด็กนิสัยเสียที่ไม่ยอมพูดจาซื่อสัตย์เท่าไรหรอกนะ
เสี่ยวซื่อรู้สึกเสียความมั่นใจไปชั่วขณะ เขาเอ่ยด้วยความอึดอัดว่า “ถ้าหากไม่มียาในครั้งนี้ อีกสองปีให้หลังเธอจะป่วยหนักมาก แต่ว่าขอเพียงเธอหมั่นฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย ฉันกะดูแล้วว่าเธอฝึกฝนต่อไปอีกสามปีก็จะสามารถฟื้นกลับมาเป็นปกติ แต่ว่าตอนนี้มียานี้แล้ว อันตรายแฝงเร้นทั้งหมดก็จะถูกกำจัดทิ้งไป ดังนั้นก็จะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว” มันกล่าวแล้วก็ทำหน้าลำพองใจ ราวกับลืมไปแล้วว่าถ้าหากไม่มียาละก็จะเกิดผลย่ำแย่แค่ไหน
หลิงหลานเห็นแบบนี้ก็ได้แต่ปล่อยเจ้าเด็กนี่ด้วยความจนใจ จะเอาจริงเอาจังกับมันก็มีแต่จะทำให้ตัวเองโมโห อย่างไรก็ตาม เธอยังคงเตือนเสี่ยวซื่อด้วยความเด็ดขาดว่า ต่อไปไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ต้องบอกกับเธอให้ละเอียด ห้ามบอกครึ่งๆ กลางๆ อีก
เสี่ยวซื่อตอบรับอย่างตรงไปตรงมามาก เพียงแต่ว่าผลสุดท้ายจะทำได้หรือไม่ หลิงหลานเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
อันที่จริงหลิงหลานรู้สึกได้ว่าเสี่ยวซื่อมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติอยู่ ถึงแม้มันจะเรียกตัวเองว่าเป็นคู่หูที่เซ็นสัญญาระยะยาวของเธอ แต่เธอไม่สามารถเปิดโปรแกรมการเรียนรู้ของมันได้ หรือก็คือถ้าเสี่ยวซื่อไม่ยอมให้เปิด เธอก็เปิดประตูห้องที่เป็นตัวแทนของเนื้อหาหลักสูตรไม่ได้
ถ้าเกิดเป็นคนอื่นเกรงว่าคงจะโกรธเกรี้ยวกับเรื่องนี้ไปแล้ว หรือบางทีอาจจะสงสัยว่าอุปกรณ์การเรียนรู้นี้มีเจตนาร้ายหรือเปล่า ทว่าหลิงหลานใจกว้างมาก ในเมื่อร่ำเรียนไม่ได้ เช่นนั้นเธอก็จะไม่ดึงดัน การที่มีคนมาพูดคุยสัพเพเหระกับเธอในตอนที่เธอเบื่อหน่ายได้ก็เป็นเรื่องดีแล้ว
พูดตามตรง หลิงหลานไม่มีความคิดที่จะอยู่เหนือคนอื่น เธอคิดแค่ว่าจะใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย อิสระ และไม่เจ็บป่วยเท่านั้น
ไม่นาน ผู้ช่วยที่ออกไปรายงานสถานการณ์ที่นี่ก็กลับมา เขาผงกศีรษะให้กับแพทย์ทหารเบาๆ บ่งบอกให้แพทย์ทหารฉีดยาต่อไป
แพทย์ทหารได้รับคำสั่งจากเบื้องบนก็ฉีดยาต่อได้โดยไร้กังวล ความจริงแล้วสิ่งที่ทำให้เขาร้อนใจไม่ได้มีแค่ระดับการดูดซับอย่างบ้าคลั่งของหลิงหลาน หากแต่ยังลังเลและวิตกว่าจะไม่สามารถอธิบายเรื่องที่ใช้ยามากมายขนาดนี้ให้กับเบื้องบนได้
ในที่สุดตอนที่ฉีดยาหลอดที่สิบ แพทย์ทหารก็สัมผัสได้ถึงแรงต้านของการฉีดยาที่มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเข็มฉีดยาเหลือยาอยู่ไม่กี่หยด เขาก็รู้สึกได้ว่าไม่สามารถฉีดยาเข้าไปได้อีก
แพทย์ทหารถึงค่อยดึงหัวเข็มออกมาและแอบเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ยังดีที่ทารกคนนี้ถึงจุดอิ่มตัวตอนเข็มที่สิบ ทำให้พวกเขาทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ไม่ใช่ว่าในประวัติศาสตร์จะไม่มีเด็กทารกที่ดูดซับยารวดเดียวสิบหลอด เพียงแต่มันค่อนข้างหายากมากเท่านั้น
คนของหน่วยกองทัพไม่ได้อ้อยอิ่งมากนัก พวกเขาบอกลาและจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้หลานลั่วเฟิ่งที่ชักชวนพวกเขาให้อยู่ต่อด้วยไมตรีจิตไม่เข้าใจถึงสาเหตุ กับหลิงฉินที่สัมผัสอะไรบางอย่างได้ลางๆ
หลิงหลานมองตามหลังคนของหน่วยกองทัพจากไปก่อนจะรู้สึกวางใจในที่สุด จากนั้นเธอก็รู้สึกว่าข้างในกระเพาะปัสสาวะของตัวเองหนักอึ้งและรู้สึกอั้นไม่ไหวแล้ว เธอกลัดกลุ้มใจ ควรทราบว่า มารดาของเธอไม่ให้เธอดื่มนมอะไรเลยเพื่อที่จะดูดซับยาในครั้งนี้ แล้วทำไมเธอถึงรู้สึกปวดฉี่กะทันหันล่ะ
เสี่ยวซื่อเหมือนกับสัมผัสได้ถึงความกังวลใจของหลิงหลาน มันเอ่ยด้วยความกระอักกระอ่วนอย่างยิ่งว่า “ฉันกลัวว่าจะถูกคนของหน่วยกองทัพสังเกตเห็นก็เลยไม่กล้าขับของเสียผ่านทางต่อมเหงื่อ เพราะฉะนั้นก็เลยส่งพวกสารเจือปนไปที่นั่น...”
ความหมายก็คือ สารเจือปนจำนวนมากมายขนาดนั้นอยู่ที่นั่น ถ้าไม่ปวดฉี่สิถึงจะมีปัญหา
หลิงหลานยังไม่ทันได้ตะโกนเรียกมารดามาช่วยเธอก็รู้สึกได้ว่าเธอฉี่ราดอย่างน่าอนาถอีกครั้ง...
“เสี่ยวซื่อ นายตายแน่!” หลิงหลานร้องคร่ำครวญ!
แม่งเอ๊ย ไม่ง่ายเลยกว่าที่จะหาศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมาได้นิดหน่อย เวลานี้เธอกลายเป็นเด็กน้อยที่ใครเห็นใครก็รัก แต่ไม่นึกเลยว่าวันที่สดใสงดงามเพิ่งจะปรากฏก็ถูกเสี่ยวซื่อที่คิดเองเออเองทำลายทิ้งไปแล้ว
หลิงหลานรู้สึกเสียใจขึ้นมาอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเสียงแม่ตีก้นเธอแล้วก็เย้าแหย่ที่เธอยังคงฉี่ราด เธอรู้สึกว่าชีวิตตัวเองมืดมนแล้ว


## 0011 เปิดระบบการเรียนรู้!

ตอนที่ 11 เปิดระบบการเรียนรู้!
ดาวโดฮา ยามบ่ายของวันนี้ ภายในห้องผู้บัญชาการของกองบัญชาการพลาธิการกองพลสหพันธรัฐที่หนึ่ง ทหารหนุ่มผู้หนึ่งกำลังรายงานเรื่องเร่งด่วนที่ส่งมาในวันนี้ให้กับผู้บัญชาการของกองบัญชาการพลาธิการ
“ท่านผู้บัญชาการครับ ยืนยันแล้วว่ารายงานของหมอมู่ไม่มีปัญหาอะไร ผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาหกนายที่ตามคุ้มกันไปด้วยก็รายงานไม่แตกต่างกันครับ” ทหารหนุ่มพลิกข้อมูลที่อยู่ในมือและยืนตัวตรงรายงานด้วยความเคารพให้กับหัวหน้างานที่กำลังนั่งอยู่
คนที่นั่งพลิกข้อมูลอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานคือนายพลวัยกลางคนที่ดูกระฉับกระเฉง เขาฟังไปพลางพยักหน้าไปพลาง สุดท้ายถึงค่อยเอ่ยถามว่า “มีคนที่รู้เรื่องนี้เยอะหรือเปล่า”
นายทหารหนุ่มอึ้งไปราวกับไม่คาดคิดว่าหัวหน้าของตนจะถามคำถามนี้ อย่างไรก็ตามเขาก็ตอบอย่างรวดเร็วว่า “ผู้บัญชาการครับ ผมเป็นคนรับผิดชอบตรวจสอบเรื่องนี้โดยตรง นอกจากผมกับผู้ช่วยของผม รวมถึงพวกคนที่อยู่ในเหตุการณ์แล้ว ก็ไม่มีคนอื่นในกองทัพรู้รายละเอียดครับ”
“ถ้างั้นก็ดี นายกำหนดข้อมูลผู้สืบทอดของพลตรีหลิงเซียวให้เป็นระดับ S+ ไม่ให้ทหารที่ไม่ได้อยู่ในระดับพลโทขึ้นไปตรวจสอบได้ แล้วอีกอย่าง ออกคำสั่งปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องนี้ ส่วนเรื่องการติดตามผู้สืบทอดคนนั้นก็ให้คนพวกนี้รับหน้าที่ไป”
“ครับ! ท่านผู้บัญชาการ” นายทหารหนุ่มรับคำสั่งแล้วก็ออกจากห้องผู้บัญชาการ
เมื่อห้องผู้บัญชาการว่างเปล่าไร้ผู้คน นายพลวัยกลางคนถึงค่อยถอนหายใจเบาๆ และเอ่ยว่า “หลิงเซียว ฉันทำเพื่อลูกของนายได้แค่นี้ หวังว่าเขาจะไม่ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ที่มักใหญ่ใฝ่สูงในกองทัพนะ”
............
หลิงหลานโชคดีมาก เธอไม่รู้เลยว่าเนื่องจากมีการคุ้มครองอย่างระมัดระวังของใครบางคน ทำให้เธอรอดพ้นจากการถูกกองทัพควบคุมและกลายเป็นเครื่องจักรต่อสู้โดยไม่ได้ตั้งใจ นี่ทำให้เธอได้รับช่วงเวลาที่ล้ำค่าในการเติบโตเป็นผู้ใหญ่
อย่างไรก็ตาม เวลานี้หลิงหลานก็ไม่มีใจจะใคร่ครวญว่าคนของหน่วยกองทัพคิดจะปฏิบัติต่อเธออย่างไร ถึงแม้เธอจะกังวลว่าความผิดปกติในการดูดซับยาของเธอจะทำให้กองทัพสนใจในตัวเธอ แต่หลังจากผ่านไปสิบกว่าวันก็พบว่าทุกอย่างสงบเป็นปกติ เธอก็โยนความคิดทิ้งไปและทำเรื่องที่ตัวเองควรทำต่อ
เดิมทีเธอก็เป็นหญิงสาวที่มองโลกในแง่ดี ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่สามารถอดทนต่อความทรมานผิดมนุษย์มนามายี่สิบสี่ปีโดยที่ยังมีสติในชาติที่แล้วได้หรอก
แน่นอนว่าสิ่งที่ทำให้หลิงหลานปล่อยวางปัญหาเรื่องกองทัพโดยสิ้นเชิงก็เป็นเพราะว่า จิตใจของเธอในตอนนี้ถูกข่าวดีบางอย่างยึดครองไว้
เช้าตรู่วันนี้ เสี่ยวซื่อบอกเธอด้วยความตื่นเต้นและเอาใจใส่ว่า เธอมีคุณสมบัติเข้าไปเรียนรู้ในมิติแห่งจิตได้แล้ว
ห้องโถงขนาดใหญ่โตที่อยู่ภายในมิติแห่งจิตของเสี่ยวซื่อกลายเป็นจุดทางเข้าของหลิงหลาน รอบด้านต่างก็เป็นห้องที่ปิดสนิท หลิงหลานเคยลองเข้าไปเปิด แต่น่าเสียดายที่ประตูทุกบานต่างปิดเอาไว้อย่างแน่นหนามาก หลิงหลานพยายามคิดหาทางอย่างไรก็เปิดไม่ออก
หลังจากที่เสี่ยวซื่อมองดูด้วยความขบขันมากพอแล้วก็ค่อยบอกเธอว่า ถ้าหากยังไม่ถึงเงื่อนไขในการเรียนรู้ ประตูพวกนี้จะเปิดไม่ออก ส่วนเงื่อนไขคืออะไรนั้น เสี่ยวซื่อปิดปากสนิทมาก ไม่หลุดข้อมูลให้เธอสักนิดเดียว
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานยังคงคาดเดาได้รางๆ ว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เงื่อนไขจะเกี่ยวข้องกับคุณสมบัติร่างกายของเธอ เพราะว่าเสี่ยวซื่อเตือนให้เธอหมั่นฝึกฝน พยายามกำจัดภัยที่แฝงเร้นอยู่ในร่างกายให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่หลายครั้ง
หลิงหลานที่รู้ว่าไม่มีความโชคดีโดยบังเอิญก็สะกดกลั้นความสงสัยอย่างรุนแรงของตัวเองไว้ เธอฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่ได้เรียนรู้ในชาติที่แล้วอย่างว่านอนสอนง่าย พยายามกำจัดภัยแฝงเร้นให้เร็วที่สุด หลังจากที่บรรลุถึงเงื่อนไขการเรียนรู้แล้วก็จะได้ศึกษาให้ดีว่าสุดท้ายสามารถเรียนรู้อะไรในมิติการเรียนรู้ของเสี่ยวซื่อได้
ความจริงแล้วจุดสำคัญที่เป็นสาเหตุที่ทำให้หลิงหลานเร่งรีบขนาดนี้ก็คือเธอเบื่อแล้ว ทุกวันถ้าเธอไม่กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็กินอยู่บนเตียง เธอก็เล่นกับตัวเอง วันเวลาที่เป็นกาฝากแบบนี้ยากจะทานทนได้มากเกินไปแล้ว ควรรู้ไว้ว่าถึงแม้ชาติที่แล้ว เธอทำได้แค่นอนอยู่บนเตียงขยับเขยื้อนตัวไม่ได้ แต่อย่างน้อยที่สุดเธอก็ยังสามารถท่องไปในอินเทอร์เน็ตรู้เรื่องเหตุการณ์บ้านเมือง หรืออ่านนิยายฆ่าเวลา...
แน่นอนว่ายังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้หลิงหลานรู้สึกรันทดใจขนาดนี้ นั่นก็คือเนื่องจากมารดาของเธอกลัวว่าความลับของเธอจะรั่วไหล ดังนั้นก็เลยไม่พาเธอออกไปเดินเล่น หรือว่ามีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมอะไรเลย ว่าแล้วก็น่าสงสาร หลิงหลานมาที่โลกนี้เกือบจะเจ็ดเดือนแล้ว ทว่าเธอได้แต่เดินเล่นอยู่ในห้อง ห้องโถง และระเบียงสามที่เท่านั้น เธอไม่มีโอกาสออกไปข้างนอกดูว่าสุดท้ายโลกใบนี้กลายเป็นแบบไหนไปแล้ว
ในตอนที่หลิงหลานคิดว่าตัวเองอึดอัดแทบบ้า เสี่ยวซื่อก็บอกข่าวดีนี้ทำให้เธอดีใจจนคลั่ง
ดังนั้นวันนี้หลิงหลานเลยทำตัวดีมาก เมื่อทานนมเสร็จแล้วก็ไม่ได้รบเร้าให้มารดาอุ้มเธออกไปเดินเล่นสักรอบ และเข้าสู่ห้วงความฝันอย่างรวดเร็ว (อันที่จริงคือเข้าไปในมิติแห่งจิตของเสี่ยวซื่อ)
หลิงหลานเข้าไปที่มิติแห่งจิตอีกครั้งและก็พบว่ามิติดูเปลี่ยนแปลงนิดหน่อยเมื่อเทียบกับตอนที่มาครั้งก่อน ความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้หลิงหลานตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง
ในหมู่ประตูที่เดิมทีปิดสนิทอึมครึมนั้น มีประตูบานหนึ่งส่องแสงสีแดงแยงตา และบนหน้าประตูก็ปรากฏตัวอักษรจีนขนาดใหญ่สองตัวว่า ทักษะการต่อสู้มือเปล่า!
เสี่ยวซื่ออธิบายอยู่ด้านข้างว่า “ฉันอัปเดตระบบภาษาให้แล้ว เพราะฉะนั้นตอนนี้ภาษาที่ปรากฏขึ้นจะเป็นภาษาและตัวอักษรของที่นี่ มันจะได้ไม่สร้างความลำบากในการทำความเข้าใจของเธอ”
ในใจหลิงหลานรู้สึกยินดี เธอคว้าเสี่ยวซื่อและหอมแก้มของเขาฟอดใหญ่เพื่อแสดงความขอบคุณ
เสี่ยวซื่อหน้าแดงขึ้นทันใด ปากก็เอ่ยด้วยความแง่งอนว่า “อย่าพยายามใช้กระสุนเคลือบน้ำตาล[footnoteRef:1]มาซื้อฉันนะ ฉันคือเสี่ยวซื่อที่มีจุดยืนมั่นคงมาก บรรทัดฐานของฉันจะไม่มีวันสั่นคลอน...” [1:  กระสุนเคลือบน้ำตาล หมายถึงใช้วิธีการโจมตีโดยเสแสร้งทำให้อีกฝ่ายรู้สึกดีเพื่อทำให้อีกฝ่ายยอมรับด้วยความเต็มใจ]
เสี่ยวซื่อเอ๋ย ตอนที่เธอเอ่ยคำพูดนี้มาก็อย่าบิดก้นได้หรือเปล่า มุมปากก็อย่ายกสูงขนาดนั้นด้วยสิ...มันไม่มีความจูงใจเลยสักนิดจริงๆ
แน่นอนว่าหลิงหลานไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติของเสี่ยวซื่อ ความสนใจทั้งหมดของเธอจับจ้องไปที่ประตูทักษะการต่อสู้มือเปล่าบานนั้น เธอค่อยๆ เดินเข้าไปและผลักประตูแรงๆ จากนั้นประตูก็เปิดออก
หลิงหลานเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล ประตูที่เดิมทีเปิดออกก็ปิดลงอย่างรุนแรงอีกครั้ง
หลิงหลานรู้สึกว่าเบื้องหน้ามืดสนิท สภาพที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ทำให้หลิงหลานสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ปากก็ตะโกนเสียงดังว่า “เสี่ยวซื่อ นายอยู่ที่ไหน”
พื้นที่มืดมิดเงียบงัน ไม่มีเสียงตอบรับของเสี่ยวซื่อดังขึ้น มันมืดสนิทและเงียบกริบ ฉากที่ดูประหลาดแห่งนี้ทำให้หัวใจของหลิงหลานเต้นตึกตักอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตามเธอยังคงยืนนิ่งไม่ขยับฝืนข่มกลั้นความหวั่นไหว และอดทนรอต่อไป เนื่องจากเธอเชื่อว่าเสี่ยวซื่อที่น่ารักเฉลียวฉลาดไม่มีทางทำร้ายเธอ
หลิงหลานไม่รู้ว่ารออยู่นานเท่าไรแล้ว บางทีการรอคอยอยู่ท่ามกลางความมืดที่เงียบสนิทอาจจะรู้สึกว่านานมาก อย่างไรก็ตาม ความมืดที่ปิดตายแบบนี้กลับทำให้หลิงหลานรู้สึกเหมือนตอนที่เป็นทารกในครรภ์ หัวใจที่เดิมทีเต้นกระหน่ำก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความปกติ เธอหลับตาลงและหวนนึกถึงความรู้สึกตอนที่อยู่ในร่างกายของมารดา ความรู้สึกสบายใจที่เงียบงันก็ตามมา ความว้าวุ่นในจิตใจค่อยๆ จากไป ทั่วทั้งร่างกายจมสู่ท่ามกลางความมึนงงกึ่งหลับกึ่งตื่น...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร จู่ๆ หลิงหลานก็สัมผัสได้ว่าโลกที่มืดมิดเปลี่ยนเป็นสว่าง แสงสว่างที่ปรากฏขึ้นกะทันหันทำให้หลิงหลานหรี่ดวงตาทั้งสองข้างลงน้อยๆ ทั่วทั้งร่างเธอค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาจากความสับสน
หลิงหลานรู้สึกว่าสายตาของตัวเองกลับคืนเป็นปกติและพบว่าเธอยืนอยู่บนลานที่กว้างโล่งแห่งหนึ่ง พื้นที่มีขนาดใหญ่ประมาณสนามฟุตบอล ไม่สิ มันดูใหญ่กว่า ความโหรงเหรงทำให้หลิงหลานรู้สึกว่าตัวเองตัวเล็กมาก
เวลานี้เองก็มีเสียงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรเล็กน้อยดังขึ้นมาอย่างเย็นเยียบที่ด้านหลังของหลิงหลาน “ผลการทดสอบทางด้านจิตใจอยู่ที่ระดับ SSS อนุญาตให้ทำการฝึกฝนทักษะการต่อสู้มือเปล่าในระดับสูงสุด”
แท้จริงแล้ว ตั้งแต่เริ่มแรกนี้ก็คือการทดสอบอย่างหนึ่งที่จะประเมินการกระทำของหลิงหลานในช่วงเวลานี้ ถ้าการกระทำของหลิงหลานแย่มากเกินไป ระบบก็จะขับไล่เธออกไปและรอโอกาสครั้งหน้า ถ้าหากการกระทำของเธอเหมาะสม ก็จะเลือกระดับทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่ให้ผู้เข้าทดสอบได้ร่ำเรียนตามคะแนนสูงต่ำ
แน่นอนว่าสุดท้ายต่อให้การกระทำของหลิงหลานแย่มาก ระบบก็ยังเปิดให้เธอเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับต่ำที่สุดอยู่ดี เพียงแต่ช่วงเวลานี้จะถูกเลื่อนออกไปนานมาก จำเป็นต้องทราบว่ายิ่งเรียนรู้เร็วก็จะยิ่งมีประโยชน์ต่อการเติบโตของผู้ทำสัญญา นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมระบบดาวแมนโดราถึงเลือกให้ทารกที่เพิ่งเกิดใหม่ผูกมัดอยู่กับอุปกรณ์การเรียนรู้
อย่างไรก็ตาม สุดท้ายความสำเร็จที่เด็กจะได้รับก็ขึ้นอยู่กับคุณสมบัติของร่างกายตัวเองด้วยเหมือนกัน ขอเพียงอัจฉริยะที่แสดงผลงานได้อย่างดีเลิศตั้งใจฝึกฝนตามหลักสูตรที่ระบบให้มาจนสำเร็จ เขาก็จะยิ่งยอดเยี่ยมมากขึ้น ส่วนคนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาก็ได้แต่ตามหลังต่อไปเท่านั้น...ถ้าเรียนรู้ช้าเกินไป ถึงจะไล่ตามความแตกต่างของระดับยังไงก็ไล่ไม่ทัน
ต้องบอกว่าประสบการณ์ในช่วงเวลาสองชีวิตของหลิงหลานทำให้เธอได้รับข้อได้เปรียบมาก เธอถูกระบบประเมินว่าเป็นระดับ SSS ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในการทดสอบทางจิตใจครั้งแรก แต่พวกเราก็ต้องร้องไห้ด้วยความสงสารให้กับหลิงหลานเช่นกัน พอเห็นคำว่าทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับสูงสุดก็รู้ความหมายแฝงแล้วว่า มันไม่ใช่ของเรียนรู้ได้ง่ายดายขนาดนั้น...มองเห็นชีวิตอันน่าสงสารของหลิงหลานในอนาคตที่ถูกระบบเคี่ยวกรำได้อย่างชัดเจน
เสียงที่โผล่ขึ้นมากะทันหันนี้ทำให้หลิงหลานหันหน้าไปฉับพลัน เธอมองเห็นนายทหารที่สวมชุดเครื่องแบบคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นขณะจ้องมองเธอด้วยความเย็นชา
อย่าถามว่าทำไมหลิงหลานถึงรู้ว่านั่นเป็นทหาร นี่เป็นลางสังหรณ์ หลิงหลานรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายเหมือนกับดาบแหลมคมที่ชักออกจากฝัก แค่สายตาเพียงอย่างเดียวก็ทำให้เธอหายใจลำบาก


## 0012 ทดสอบได้ทุกที่

ตอนที่ 12 ทดสอบได้ทุกที่
หลิงหลานลอบกลืนน้ำลายและแสร้งทำตัวเยือกเย็นเอ่ยถามว่า “คุณเป็นคนสอนทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้ฉันเหรอคะ” หลิงหลานสนใจเรื่องนี้มาก ชาติที่แล้วเธอนอนอยู่บนเตียงมาตลอด ตอนนี้เธอมีร่างกายที่แข็งแรงก็อยากเรียนรู้ให้มากๆ ไม่ให้ร่างกายดีๆ ในโลกนี้เสียเปล่า
ชายคนนั้นทำหน้าไร้ความรู้สึกและเอ่ยด้วยเสียงเย็นเยียบว่า “ไม่ใช่ ฉันแค่เข้ามาแนะนำทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่เธอสามารถเลือกได้ให้กับเธอเท่านั้น”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ก็โล่งอกและอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกกดดันมากเมื่อเผชิญหน้ากับฝ่ายตรงข้าม ถึงขนาดที่หายใจลำบากเล็กน้อย แต่นี่ก็แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ถ้าหากเขาเป็นอาจารย์สอนทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้เธอได้ละก็ เธอจะต้องได้รับประโยชน์มากมายแน่นอน
ชายคนนั้นไม่สนใจความรู้สึกสับสนของหลิงหลาน แต่กล่าวแนะนำตัวเองก่อนว่า “เธอเรียกฉันว่าหมายเลขหนึ่งก็ได้”
หมายเลขหนึ่ง? นี่เป็นนามแฝงใช่ไหม หรือว่าอาจารย์ทุกคนที่อยู่ในมิติการเรียนรู้จะไม่มีชื่อ มีแค่นามแฝงเท่านั้น? เพราะว่าไม่จำเป็น? หรือว่ามีเหตุผลอะไร?
หมายเลขหนึ่งกล่าวต่อว่า “ต่อไป ฉันจะแนะนำรายละเอียดตัวเลือกที่ครอบคลุมทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับสูงให้เธอก่อน มันมีทั้งหมดสามชุด คือ สายโจมตี สายสมดุล และสายป้องกัน”
หลิงหลานตั้งใจฟังอย่างยิ่ง บางทีนี่อาจจะเกี่ยวพันถึงชั่วชีวิตของเธอ เธอจะสะเพร่าไม่ได้
“สายโจมตี มีความหมายตามชื่อ เป็นทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่มีพื้นฐานสำหรับการการโจมตีที่รุนแรง สายสมดุลจะมุ่งไปยังทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่มีพื้นฐานในการโจมตีและป้องกัน ส่วนสายป้องกันจะเน้นที่การป้องกันเป็นหลัก ผู้ทำสัญญาทุกคนสามารถเลือกฝึกจากในนี้ได้หนึ่งชุด” หมายเลขหนึ่งดูเหมือนจะพอใจกับท่าทีจริงจังของหลิงหลานอยู่บ้าง เขาอธิบายเสริมว่า “ทักษะการต่อสู้มือเปล่าพื้นฐานสามอย่างนี้ไม่สามารถฝึกฝนพร้อมกันได้ ไม่อย่างนั้นมันจะสร้างความเสียหายให้กับร่างกายอย่างมหาศาล”
หลิงหลานอึ้งไป เมื่อสักครู่นี้เธอมีความคิดละโมบแบบนี้จริงๆ ไม่นึกเลยว่าความคิดในใจเธอจะถูกหมายเลขหนึ่งมองออกและเอ่ยปากเตือนเธอ เธอกล่าวด้วยความซาบซึ้งใจว่า “ขอบคุณค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง!”
ถึงแม้หมายเลขหนึ่งบอกมาแล้วว่าเขาไม่ใช่อาจารย์สอนทักษะการต่อสู้มือเปล่า แต่หลิงหลานคิดว่าหมายเลขหนึ่งแข็งแกร่งมากพอที่จะเป็นอาจารย์ให้ใครก็ได้ การเรียกเขาว่าอาจารย์ก็เป็นความรู้สึกใจจริงของเธอ
หมายเลขหนึ่งดูเหมือนประหลาดใจกับคำเรียกขานที่หลิงหลานเรียกเขาอยู่บ้าง อย่างไรก็ตามมันก็ถูกเขากลบเกลื่อนไว้อย่างรวดเร็ว เขายังคงเอ่ยด้วยความเย็นชาว่า “ตอนนี้เธออยากเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าแบบไหน”
หลิงหลานใคร่ครวญด้วยความจริงจังอยู่สักพัก ความจริงแล้วในทักษะการต่อสู้มือเปล่าทั้งสามอย่างนี้ หลิงหลานโน้มเอียงไปทางสายสมดุลมาก ทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่มีทั้งการโจมตีและการป้องกันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าทักษะการต่อสู้มือเปล่าชุดนี้ไม่ได้อ่อนแอเลย ส่วนข้อดีและข้อเสียของอีกสองชุดก็เห็นได้ชัดมาก หลิงหลานไม่อยากกลายเป็นยอดฝีมือ เธอแค่อยากมีร่างกายที่แข็งแรงเท่านั้น ตอนที่เธอกำลังอยากจะตอบออกไปนั้น จู่ๆ ก็เกิดความคิดแล่นปราด ทำให้เธอเปลี่ยนเป็นเอ่ยถามว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่งคะ ฉันอยากฟังคำแนะนำของคุณว่าฉันเหมาะกับฝึกทักษะการต่อสู้มือเปล่าแบบไหนค่ะ”
แววตาคมกริบที่เหมือนกับคมมีดของหมายเลขหนึ่งส่งเข้ามา แต่สีหน้าของหลิงหลานเผยรอยยิ้มสงบนิ่ง ราวกับไม่รู้สึกถึงความโกรธเกรี้ยวของหมายเลขหนึ่ง
ทั้งสองคนจ้องมองกันเอง แรงกดดันบนตัวหมายเลขหนึ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ หลิงหลานทำหน้านิ่งมาก แต่ความจริงแล้วข้างในกำลังสั่นระริก เธอเชียร์ตัวเองสุดชีวิตให้กำลังใจตัวเองว่ายืนหยัดต่อไปอีกหน่อยก็จะได้แล้ว
ในที่สุดหลิงหลานก็อดทนจนหมายเลขหนึ่งเก็บสายตาที่สังหารคนได้กลับไป เธอเห็นใบหน้าของหมายเลขหนึ่งคล้ายกับมีรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่อาจจางไปมากกว่านี้ได้แล้วปรากฏขึ้นมาวูบหนึ่ง นี่ทำให้หลิงหลานโล่งอก เธอรู้ว่าตัวเองเดินมาถูกทางแล้ว
หมายเลขหนึ่งบอกคำแนะนำของเขาออกมาตามที่คาดไว้จริงๆ “ฉันแนะนำให้เธอเลือกสายป้องกัน!”
อันที่จริง การปรากฏตัวของหมายเลขหนึ่งไม่ได้มาแนะนำตัวเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้กับผู้ทำสัญญาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ความจริงแล้วเขายังเป็นหนึ่งในผู้คุมสอบ ตั้งแต่คำพูดประโยคแรกที่เขาปรากฏตัวขึ้นเป็นต้นมาก็ให้ความประทับใจผิดๆ แก่ผู้ทำสัญญา ชักนำให้ผู้ทำสัญญาหลงผิดมาตลอด นั่นก็คือทำให้พวกเขาคิดว่าทักษะการต่อสู้มือเปล่าสามอย่างที่เขาแนะนำไปนั้นจะต้องให้ผู้ทำสัญญาเป็นคนเลือกเอง
แน่นอนว่าหลังจากที่ผู้ทำสัญญาเลือกเองแล้ว หมายเลขหนึ่งก็จะมอบทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่เขาเลือกไว้ให้ตามปรารถนา แต่นี่ก็มีปัญหาอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่ผู้ทำสัญญาเลือกมานั้นเหมาะสมกับเจ้าตัวหรือเปล่า
เดิมทีการปรากฏตัวของอุปกรณ์การเรียนรู้ก็เพื่อเลี้ยงดูสั่งสอนอัจฉริยะที่โดดเด่นโดยสิ้นเชิง ถึงแม้ว่าบางทีตัวเลือกที่ใช้วิธีการเสี่ยงโชคแบบนี้อาจจะสร้างอัจฉริยะออกมาหลายคน ทว่ามันก็ไม่สอดคล้องกับเจตนาเดิมของอุปกรณ์การเรียนรู้...
ถ้าอย่างนั้นก็อธิบายได้เพียงอย่างเดียวคือ ความจริงแล้วนี่ก็เป็นบททดสอบข้อหนึ่ง ทดสอบวิจารณญาณรวมไปถึงความสามารถในการไตร่ตรอง ความจริงแล้วคนที่ฉลาดนิดหน่อยก็น่าจะคิดได้ว่า แค่แนะนำตัวเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าเพียงอย่างเดียว จำเป็นต้องให้อาจารย์ที่แข็งแกร่งอย่างหมายเลขหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาด้วยเหรอ นี่ไม่สอดคล้องกับตรรกะอย่างชัดเจน
หลิงหลานไม่ได้ฉลาดขนาดสังเกตเห็นช่องโหว่เล็กๆ พวกนี้อยู่แล้ว อันที่จริงเธอถูกหลอกแล้ว แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เธอรู้ดียิ่ง นั่นก็คือหมายเลขหนึ่งแข็งแกร่งมาก นอกจากนี้หลิงหลานก็เชื่อว่าไม่มีใครเข้าใจข้อดีข้อเสียของทักษะการต่อสู้มือเปล่าสามอย่างนี้มากกว่าหมายเลขหนึ่งแล้ว ในเมื่อมีอาจารย์ที่ร้ายกาจขนาดนี้อยู่ ถ้าเธอไม่ถามคำแนะนำของอีกฝ่าย มันจะไม่เป็นการสิ้นเปลืองโอกาสมากเกินไปเหรอ
ดังนั้นหลิงหลานเลยเลือกสอบถามหมายเลขหนึ่งในช่วงเวลาสุดท้าย และก็ทำให้เธอจับพลัดจับผลูผ่านไปอีกด่าน ต้องพูดว่าหลิงหลานโชคดีมากจริงๆ
ในเมื่อหมายเลขหนึ่งให้คำแนะนำมา หลิงหลานก็ย่อมไม่มีทางคิดไปเองว่าตัวเลือกของเธอดีกว่า เธอเชื่อฟังคำแนะนำของหมายเลขหนึ่ง เลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าสายป้องกันโดยไม่ลังเล
เมื่อหลิงหลานเอ่ยคำพูดว่าเลือกทักษะการต่อสู้มือเปล่าสายป้องกันออกมาแล้ว หลิงหลานก็รู้สึกว่าภาพเบื้องหน้าเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นอีกครั้ง เวลานี้คนที่ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอไม่ใช่หมายเลขหนึ่งอีกต่อไปแล้ว หากแต่เป็นทหารหญิงคนหนึ่งที่มีใบหน้างดงาม เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “สวัสดีจ้ะ ช่วงเวลาต่อจากนี้ไป ฉันจะรับหน้าที่ชี้แนะการฝึกฝนของเธอ เธอเรียกฉันว่าหมายเลขเก้าก็ได้!”
ทหารหญิงที่เรียกตัวเองว่าหมายเลขเก้าคนนี้มีรูปร่างที่ผอมบางร่างน้อยอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีบรรยากาศที่ดูแข็งแกร่งและกลิ่นอายนองเลือดเข้มข้นอย่างหมายเลขหนึ่งเลย เธอกลับดูไว้ตัวมากกว่า คำบรรยายที่ว่ายามสงบนิ่งเหมือนกับสาวบริสุทธิ์แต่ยามหลบหนีราวกับกระต่ายดูเหมาะสมกับเธอมากๆ
หลิงหลานเชื่อว่า ถ้าหากทหารหญิงคนนี้ลงมือก็น่าจะล้มชายร่างกำยำได้ภายในกระบวนท่าเดียว เธอเรียกด้วยความเคารพว่า “อาจารย์หมายเลขเก้า กรุณาช่วยชี้แนะด้วยนะคะ”
หมายเลขเก้าไม่ได้พูดอะไรมากมาย เธอทำท่ายืดเส้นยืดสายอยู่หลายทีและให้หลิงหลานทำตามเธอรอบหนึ่ง
หลิงหลานพบว่าการเคลื่อนไหวหลายท่านี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วมันไม่ง่ายเลย มันยืดทุกส่วนของร่างกายจนถึงขีดสุด เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการทำเพื่อเพิ่มระดับความยืดหยุ่นของร่างกาย การเคลื่อนไหวเหล่านี้ดูคล้ายคลึงกับโยคะที่เป็นนิยมเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนอยู่บ้าง ทำให้หลิงหลานรู้สึกเหมือนกับเห็นภาพลวงตาว่ากลับไปที่ชาติก่อน
การเคลื่อนไหวชุดนี้มีทั้งหมดเก้าท่า หลังจากที่หมายเลขเก้าทำติดต่อกันสามรอบก็พบว่าหลิงหลานจำได้แล้ว เธอไม่ให้เวลาหลิงหลานสอบถามก็ดีดนิ้วขึ้นทีหนึ่งพาสติของหลิงหลานกลับไปที่ห้องโถงการเรียนรู้
หลิงหลานรู้สึกวิงเวียนศีรษะจากการถูกการโจมตีที่นอกเหนือความคาดหมายนี้ เธอคุกเข่ากุมศีรษะไม่ขยับเขยื้อน รอจนอาการมึนศีรษะหายไปแล้วถึงค่อยพบว่า เสี่ยวซื่อที่รออยู่ตรงนี้มาตลอดได้ลนลานไปแล้ว เขาวนอยู่รอบตัวเธอด้วยความกระสับกระส่าย ดูเป็นห่วงเธออย่างมาก
“ฉันไม่เป็นไร เสี่ยวซื่อ แต่ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ต้องออกไปพักผ่อนสักพักก่อนนะ” หลิงหลานพยายามฉีกยิ้มปลอบใจเสี่ยวซื่อที่ตื่นตระหนก เธอรู้สึกว่าจิตวิญญาณของตัวเองถูกใช้ไปอย่างหนักหน่วง และเหนื่อยจนอยากนอนหลับมากๆ
เมื่อเป็นเช่นนี้เธอก็บอกลาเสี่ยวซื่อก่อนจะกลับเข้าร่าง คราวนี้ก็นอนหลับเป็นตายเลยจริงๆ
หลิงหลานที่ตกอยู่ในสภาพหลับลึกไม่รู้เลยว่า เสี่ยวซื่อที่ตื่นตระหนกได้แอบใช้ความสามารถของเขามาช่วยหลิงหลานกระตุ้นเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย เขาทำแล้วทำอีกจนกระทั่งเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายโคจรเอง เขาถึงค่อยเก็บความสามารถกลับไป
เมื่อเสี่ยวซื่อทำเรื่องทุกอย่างนี้เสร็จแล้ว ร่างของเขาที่อยู่ในมิติการเรียนรู้ก็ดูสลัวลงไปมาก....


## 0013 รถ or เครื่องบิน

ตอนที่ 13 รถ or เครื่องบิน?
ระยะนี้หลานลั่วเฟิ่งกำลังจมอยู่ในห้วงความยินดี เนื่องจากช่วงนี้ลูกรักของเธอไม่ได้เป็นเหมือนกับเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้วที่นอกเสียจากเวลาทานอาหารแล้วถึงจะตื่นขึ้นมา ส่วนเวลาอื่นๆ ก็มอบให้โจวกง[footnoteRef:1]จัดการ [1:  โจวกง เทพความฝัน ผู้ที่จะนำข่าวสารมาบอกทางความฝัน]
แต่เธอยังไม่ทันได้ดีใจนานนัก เธอก็เริ่มรู้สึกสับสนขึ้นมาอีกครั้ง เพราะว่าลูกรักของเธอชอบโพสท่า
โพสท่าก็โพสท่าไปเถอะ แต่ทุกครั้งที่เห็นสองเท้าเล็กๆ รองอยู่ข้างศีรษะ หัวใจของหลานลั่วเฟิ่งก็หดตัวลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ รู้สึกว่ากระดูกกระเดี้ยวของตัวเองร้องโอดครวญ ท่วงท่านี้ย่อมไม่ใช่ท่าที่กระดูกแก่ๆ ของเธอจะแบกรับไหว
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่าหลิงหลานยิ้มเหมือนกับเด็กโง่ รู้ว่าท่วงท่าแบบนี้ไม่ได้ยากสำหรับเด็กทารกเลยสักนิดเดียว เธอก็อยากจะช่วยเอาสองเท้าน้อยๆ กลับมาจากมืออ้วนป้อมเล็กๆ คู่นั้นจริงๆ
โชคดีที่หลิงหลานไม่ล่วงรู้ความคิดของหลานลั่วเฟิ่ง ไม่อย่างนั้นเธอจะต้องหลั่งน้ำตาไม่หยุดแน่นอน ความจริงแล้วท่วงท่านี้ของเธอไม่ได้ง่ายดายอย่างที่มารดาของเธอคิดไว้ ต่อให้เป็นร่างกายของเด็กทารก ท่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะโค้งออกมาได้ง่ายขนาดนั้น สิ่งที่น่าเศร้ายิ่งกว่าก็คือ นี่เป็นเพียงแค่ท่าแรกที่ง่ายมากที่สุด ยังเหลืออีกแปดท่าที่ระดับความยากสูงยิ่งกว่า ยิ่งไปถึงท่าหลังๆ มันก็ยิ่งยากมากขึ้น ตอนนี้หลิงหลานรู้สึกไม่มั่นใจเอามากๆ ว่าเธอจะสามารถฝึกฝนเก้าท่านี้สำเร็จได้ภายในหนึ่งปีจริงๆหรือเปล่า
เมื่อคิดถึงคำเตือนของอาจารย์หมายเลขเก้า ถ้าหากผ่านไปหนึ่งปีแล้วยังฝึกฝนให้สำเร็จไม่ได้ก็จะมีการลงโทษ แน่นอนว่าถ้าฝึกสำเร็จตามเวลาที่กำหนดก็จะมีรางวัลเช่นกัน นอกจากนี้ยิ่งฝึกสำเร็จเร็ว รางวัลก็จะยิ่งมากขึ้น
ตอนที่อยู่ในมิติแห่งจิต หลิงหลานรู้สึกว่าทำเก้าท่านี้ง่ายมากๆ เพราะฉะนั้นก็เลยแปลกใจมากว่าทำไมอาจารย์หมายเลขเก้าถึงให้เวลาเธอหนึ่งปี ตอนนั้นเธอหลงตัวเองคิดว่าเดือนเดียวก็จัดการได้เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้คิดๆ ดูแล้วเธอดูถูกหลักสูตรในมิติการเรียนรู้ไปแล้วจริงๆ มันบ้ามากๆ
ความจริงแล้วความยากไม่ได้อยู่ที่การทำท่า แต่เป็นความแม่นยำ ความโค้งและองศาของร่างกายทุกส่วนจะต้องไม่คลาดเคลื่อนสักนิดเดียว หลายวันมานี้หลิงหลานทำแต่ท่าที่หนึ่งมาโดยตลอด จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่สามารถหาทางทำท่าได้แม่นยำที่สุดภายในครั้งเดียว เธอจำเป็นต้องค่อยๆ ปรับ นี่จึงไปไม่ถึงความต้องการของอาจารย์ ความต้องการของอาจารย์คือทุกการเคลื่อนไหวจะต้องทำให้ถูกต้องแม่นยำภายในหนึ่งวินาที
อย่างไรก็ตามหลิงหลานก็ไม่ได้ร้อนใจ เธอตื่นแล้วก็โพสท่า พอนอนหลับแล้วก็ฝึกฝนอยู่ในมิติแห่งจิต ถึงแม้ว่าการฝึกฝนในมิติแห่งจิตจะไม่สามารถส่งผลมาที่ร่างกายโดยตรงได้ แต่ว่ามันทำให้เธอเรียนรู้ความแม่นยำได้อย่างถูกต้อง หรือพูดได้ว่ามันทำให้เธอตัดสินได้ในพริบตาว่าทำท่าทางได้ตามที่ต้องการหรือเปล่า
สวรรค์ไม่ทอดทิ้งคนที่ตั้งใจตามที่คาดคิดไว้จริงๆ สองเดือนกว่าให้หลัง ตอนที่เธอใกล้จะอายุครบเก้าเดือนเต็มๆ เธอแค่คิดร่างกายก็มีปฏิกิริยาตอบสนองทำท่าได้ถูกต้องแม่นยำในชั่วพริบตา นี่หมายความว่าหลิงหลานฝึกฝนท่าแรกสำเร็จอย่างเป็นทางการแล้ว
ในตอนที่หลิงหลานเตรียมตัวจะฝึกฝนท่าทีสองด้วยความดีใจนั้น ก็มีข่าวดีอันหนึ่งทำให้หลิงหลานต้องหยุดการฝึกฝน เพราะว่าในที่สุดมารดาของเธอมีเมตตาเตรียมพาเธอออกจากบ้านไปเที่ยวห้างสรรพสินค้า...
ความจริงแล้ว ตระกูลสูงศักดิ์ร่ำรวยที่มีรากฐานลึกล้ำเหมือนกับตระกูลหลิงจะมีพ่อบ้านจัดการของทุกอย่างที่จำเป็นไว้เรียบร้อยแล้ว หลานลั่วเฟิ่งที่เป็นเจ้าบ้านไม่จำเป็นต้องออกจากบ้านไปซื้อของด้วยตัวเอง อย่างไรก็ตาม หลานลั่วเฟิ่ง คิดว่าในเมื่อหลิงหลานเริ่มจดจำคนและสิ่งของแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องให้เธอออกจากบ้านเพื่อทำความเข้าใจสภาพแวดล้อมที่เธออยู่
ถึงแม้พ่อบ้านหลิงฉินคิดว่ายังเร็วไปหน่อยที่จะออกจากบ้าน แต่เขาก็ไม่ขัดการตัดสินใจของหลานลั่วเฟิ่ง และเตรียมการอย่างรวดเร็ว
และหลิงหลานก็ได้ออกจากบ้านเป็นครั้งแรก ไปดูโลกในอีกหนึ่งหมื่นปีให้หลังว่าเปลี่ยนเป็นแบบไหนแล้ว
เมื่อผ่านห้องโถงที่งดงามและเดินออกมาจากบ้านของตัวเอง หลิงหลานก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมสดชื่นที่ตีเข้ามา สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาก็คือสนามหญ้าผืนใหญ่...
ใช่แล้ว เมื่อเปิดประตูแล้วมันไม่ได้เป็นบันไดหินอ่อนอย่างที่อยู่ในจินตนาการของหลิงหลาน หรือว่าเป็นพื้นซีเมนต์ที่กว้างๆ แข็งๆ หากแต่เป็นสนามหญ้าผืนใหญ่ที่แผ่ขยายออกไปทั้งสิ้น หลิงหลานมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมัน สนามหญ้าผืนนี้ใหญ่ขนาดไหนเนี่ย บ้านของเธอใหญ่เท่าไรกันแน่นะ
หลิงหลานยังไม่ทันถอนหายใจเสร็จ จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งบินมาจากที่ไกลๆ ใช่แล้ว บินมา เจ้านี่ดูเหมือนรถและก็ไม่ใช่รถ รูปลักษณ์ของมันดูเหมือนกับรถสปอร์ตเปิดประทุนระดับสูงในยุคสมัยของหลิงหลานมาก ด้านในไม่มีคน แบ่งที่นั่งด้านหน้าและด้านหลังออกเป็นสองที่ ไม่มีพวกมาลัย ด้านล่างก็ไม่มีล้อ มันกลายเป็นพื้นแบนราบ
หรือว่าเป็นรถยนต์ไร้คนขับ OR เครื่องบิน? ได้โปรดยกโทษให้หลิงหลานด้วยที่ไม่สามารถเรียกมันได้แน่ชัด ถึงแม้ว่าจิตใต้สำนึกของเธอจะโน้มเอียงไปที่รถยนต์ก็ตาม
วัตถุนี้ลอยอยู่กลางอากาศ ห่างจากพื้นประมาณสามเมตร อย่างไรก็ตามเมื่อพวกหลิงหลานเข้าไปใกล้ ระดับความสูงของเจ้านี่ก็ลดต่ำลงมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมันจอดอยู่ตรงหน้าหลิงหลาน ระดับความสูงก็กลายเป็นห่างจากพื้นประมาณห้าสิบเซนติเมตร ทำให้คนขึ้นลงได้สะดวก
ประตูรถเป็นแบบเปิดอัตโนมัติทำให้หลิงหลานที่ไม่ได้เตรียมตัวเอาไว้สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แน่นอนว่าเวลานี้ความสนใจของหลานลั่วเฟิ่งและหลิงฉินไม่ได้อยู่ที่ตัวเธอ ดังนั้นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลิงหลานเลยไม่ได้ดึงดูดความสนใจของพวกเขา
“คุณนาย เชิญขึ้นรถครับ!” หลิงฉินเอ่ยด้วยความเคารพ
ขึ้นรถ? บิงโก หนึ่งหมื่นปีให้หลัง ยานพาหนะยังคงเป็นรถ หลิงหลานไม่ต้องกังวลว่าต่อไปเธอจะเผลอพูดผิดแล้ว
หลานลั่วเฟิ่งอุ้มหลิงหลานไปนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ส่วนหลิงฉินก็นั่งอยู่ที่เบาะหน้า
จากนั้นก็ได้ยินหลิงฉินเอ่ยปากพูดว่า “หลิงศูนย์เจ็ด เข้าสู่โหมดปิดโดยสมบูรณ์”
เสียงเลียนแบบมนุษย์ดังขึ้นภายในรถทันทีว่า “หลิงศูนย์เจ็ดรับทราบ” ประตูรถสี่บานปิดสนิทหลังจากเสียงนี้ ไม่เพียงเท่านั้น ด้านบนที่เดิมทีเปิดประทุนไว้ก็ถูกที่ครอบโปร่งใสปิดไว้อย่างแน่นหนา มันกลายเป็นรถที่ปิดโดยสมบูรณ์
เวลานี้เอง เสี่ยวซื่อที่เอาแต่นอนอยู่ในมิติแห่งจิตนั้นก็ตกใจตื่นขึ้นมา ดูเหมือนรู้สึกได้ถึงตัวตนแบบเดียวกัน...
เสียงเลียนแบบมนุษย์กล่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็วว่า “โปรดเลือกจุดหมายปลายทาง”
คราวนี้หลิงฉินไม่ตอบ เขาหันหน้ามองหลานลั่วเฟิ่งด้วยสายตาสอบถาม หลานลั่วเฟิ่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็เลือกไปยังห้างร้านเก่าแก่ที่มีเพียงสมาชิกเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้าไปได้
หลังจากที่รู้จุดหมายปลายทางแล้ว หลิงศูนย์เจ็ดที่เป็นยานพาหนะก็ออกตัวอย่างรวดเร็ว บางทีอาจเป็นเพราะมันลอยอยู่กลางอากาศ เลยแทบจะไม่รู้สึกถึงการสั่นสะเทือน ถ้าหากไม่ใช่เพราะวิวด้านนอกกำลังเคลื่อนไปข้างหลังละก็ หลิงหลานคงคิดว่าเธออยู่ในห้องเล็กๆ ที่ปิดสนิทเท่านั้น
รถค่อยๆ ขับมาถึงย่านการค้าที่เจริญคึกคัก หลิงหลานเองก็มองเห็นว่ารอบด้านมีรถแบบเดียวกันกำลังแล่นอยู่ไม่น้อย เดิมทีเธอคิดว่ารถจะแล่นอยู่ในระดับความสูงเท่ากัน แต่ความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้น หลิงหลานเห็นเส้นทางการบินที่เหมือนกันโดยอาศัยรถสี่คันที่แล่นพร้อมกันไปยังคนละทิศทางในระดับความสูงที่แตกต่างกัน
หลิงหลานรู้สึกประหลาดใจมาก ไม่รู้ว่ารถพวกนี้ปรับระดับความสูงอัตโนมัติได้อย่างไร ไม่กลัวเกิดอุบัติเหตุรถชนเลยหรือไง
ไม่นานเสียงที่หลิงศูนย์เจ็ดส่งออกมาก็ทำให้หลิงหลานคลายความสงสัย “พบโฮเวอร์คาร์แล่นในเส้นทางการบินเดียวกัน ห่างจากอีกฝ่ายสามกิโลเมตร ส่งสัญญาณปรับเปลี่ยนเส้นทางแล้ว...”
ดูท่าโฮเวอร์คาร์พวกนี้น่าจะอยู่ในโปรแกรมหลักอันหนึ่ง แน่นอนว่ามันก็มีสติปัญญาในระดับหนึ่งเหมือนกัน มันสามารถตรวจพบปัญหาและหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุรถชนกันในการเดินทางได้
คำพูดต่อมาของหลิงศูนย์เจ็ดแสดงให้เห็นว่าทั้งสองฝ่ายตกลงกันเรียบร้อยแล้ว “ร่อนลงหนึ่งเมตร! อีกสามวินาทีให้หลัง กรุณาระมัดระวังด้วย”
สามวินาทีต่อมาโฮเวอร์คาร์ร่อนก็ลงหนึ่งเมตรโดยอัตโนมัติ และโฮเวอร์คาร์อีกคันที่ประจันหน้าอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ลอยขึ้นหนึ่งเมตรกว่า รถสองคันเฉียดผ่านกันเช่นนี้เอง ระยะห่างของรถทั้งสอง...
เอาเถอะ หัวใจดวงน้อยๆ ของหลิงหลานเต้นกระหน่ำ เชี่ยเอ๊ย นี่มันใกล้มากเกินไปแล้วนะ ห่างกันสิบเซนติเมตรใช่ไหม
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นมารดาและพ่อบ้านหลิงฉินสีหน้าไม่เปลี่ยนและไม่มีท่าทีตื่นตระหนก หลิงหลานก็รู้แล้วว่าระยะห่างแบบนี้ค่อนข้างจะปกติสำหรับที่นี่ เธอยังต้องฝึกฝนอีกสินะ


## 0014 กลัวความสูงคือปัญหาใหญ่นะ

ตอนที่ 14 กลัวความสูงคือปัญหาใหญ่นะ
เมื่อโฮเวอร์คาร์เข้าไปในหมู่ตึกก็มองเห็นอาคารสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่าน หลิงหลานยิ่งรู้สึกว่าเธอมาถึงโลกอนาคตแล้ว เนื่องจากมีที่จอดรถแทบจะทุกชั้น ตลอดทางที่เข้ามาหลิงหลานก็เห็นโฮเวอร์คาร์นับไม่ถ้วนเกาะอยู่บนอาคารสูงใหญ่เหล่านั้น ทำให้เธอเห็นภาพลวงตาของต้นคริสมาสต์ขนาดใหญ่มากที่มีของตกแต่งงดงามมากมายดูพิเศษสุดๆ ใครใช้ให้โฮเวอร์คาร์พวกนั้นมีสีสันต่างๆ นานา ทำให้หลิงหลานคิดโยงไปถึงตรงนั้นล่ะ
ไม่นานก็มาถึงจุดหมายปลายทางของหลิงหลานแล้ว หลิงศูนย์เจ็ดจอดอยู่กลางอากาศ ส่งคำขอไปยังอาคารที่ต้องการจะลงจอด อีกฝ่ายก็แจ้งสถานที่จอดรถมาให้อย่างรวดเร็วว่า เขต B หมายเลข 77-9
โฮเวอร์คาร์เริ่มอ้อมไปตามอาคารจนมาถึงด้านหนึ่ง โฮเวอร์คาร์ก็เริ่มพุ่งขึ้นสูง ไม่รู้ว่ามันขึ้นไปได้กี่ชั้นแล้ว ในที่สุดโฮเวอร์คาร์ก็ร่อนลงไปยังแท่นจอดที่ว่างอยู่แห่งหนึ่ง
หลิงศูนย์เจ็ดจอดเสร็จแล้ว ประตูรถก็เปิดอัตโนมัติขึ้นอีกครั้ง ตอนที่หลานลั่วเฟิ่งลงจากรถ เธอก็ก้มตัวออกมาในองศาที่ลาดเอียงโดยไม่ได้ตั้งใจ ทำให้หลิงหลานมองไปที่พื้นใต้เท้าของมารดา...หลังจากนั้น หายนะแล้ว
พื้นเป็นแบบโปร่งใสทั้งหมดทำให้มองเห็นวิวด้านล่างได้หมดเลย ดังนั้นหลิงหลานจึงรู้สึกหน้ามืดไปโดยสิ้นเชิง
เชี่ยแล้วไง ที่แท้เธอก็กลัวความสูง! เธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยมาตั้งแต่เด็กๆ ก็เลยไม่รู้ว่าเธอยังมีจุดอ่อนถึงแก่ชีวิตแบบนี้ด้วย...
หลิงหลานน้ำตาร่วงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าทะลุเวลามาอนาคตเป็นเรื่องที่ทุกข์ทรมานอย่างแท้จริง เนื่องจากเธอพบว่าตลอดทางที่ออกจากบ้านมา เธอเห็นว่าอาคารส่วนใหญ่ต่างก็เป็นอาคารสูงที่มีมากกว่าหนึ่งร้อยชั้น บวกกับโฮเวอร์คาร์ซึ่งเป็นยานพาหนะสายหลักต่างก็สามารถขับอยู่บนฟ้าหนึ่งร้อยเมตรได้อย่างอิสระ นี่ยืนยันได้ว่าวันเวลาหลังจากนี้ไป เธอไม่สามารถหลีกหนีชีวิตที่อยู่บนท้องฟ้าสูงได้เลย
หลิงหลานรู้สึกสับสน นี่จะทำให้เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างไร หลานลั่วเฟิ่งพาเธอเข้าไปในอาคารและเดินเข้าไปในลิฟต์ชมวิวโปร่งใส โดยไม่ได้สนใจหายนะที่กำลังจะมาถึงของหลิงหลานเลย
เหตุการณ์ต่อมาก็ไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมายอะไร หลิงหลานหมดสติ อ้อไม่สิ หมายถึงนอนหลับไปแล้ว อย่างน้อยที่สุดหลานลั่วเฟิ่ง มารดาของหลิงหลานก็คิดแบบนี้ เธอไม่สังเกตเห็นน้ำตาร้อนๆ ที่คลออยู่ตรงขอบตาของหลิงหลานเลย
อืม ต่อให้เธอเห็นก็คิดว่านี่เป็นน้ำตาแห่งความง่วงงุนที่ไหลออกมาสองหยดเนื่องจากลูกน้อยของเธอง่วงมากเกินไป ดูสิ เธอดูมีน้ำมีนวลและดูน่ารักมากเลย!
หลิงหลานไม่รู้ว่าสลบ...แค่กๆ ไม่รู้ว่านอนหลับไปนานแค่ไหน เธอถูกเสียงที่แสบแก้วหูปลุกให้ตื่น เธอลืมตาที่ดูกลมๆ อยู่บ้างขึ้นมา และก็เห็นแม่ไดโนเสาร์กำลังพ่นไฟไม่เลือกหน้า
“หลานลั่วเฟิ่ง เธอยังมีสิทธิ์มายืนอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ” ผู้หญิงที่เอ่ยปากพูดมีหน้าตาที่นับว่างดงาม แต่ว่าท่าทีเชิดหยิ่งเหมือนนกยูงของเธอดูน่าเกลียดอยู่บ้างจริงๆ และก็ดูไม่มีมารยาทเลยสักนิด
หลิงหลานมองแวบแรกก็จัดให้คนผู้นี้อยู่ในแฟ้มคนที่น่ารังเกียจแล้ว เธอไม่ชอบคนที่กล้ามาดูหมิ่นมารดาของเธอหรอกนะ
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานก็ประหลาดใจอยู่เหมือนกัน เนื่องจากเธอยังไม่เคยเจอคนที่หน้าตาไม่ดีเลย แต่ละคนต่างมีรูปร่างหน้าตาที่เหมาะสม หลิงหลานคิดว่าเทคโนโลยีของโลกอนาคตน่าจะเจริญมาก จนบางทีอาจจะสามารถดัดแปลงแก้ไขรูปลักษณ์ได้ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่?
เฮ้อ หลิงหลานเอ๊ย เธอเห็นเด็กทารกในครรภ์เป็นอะไร โปรแกรมหรือว่าเครื่องจักร? ยังจะดัดแปลงอีก...
ต่อมาหลิงหลานถึงได้รู้ว่า ความจริงแล้วมันเรียบง่ายมาก ถึงแม้ว่ามันจะมีความเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีอย่างที่หลิงหลานคาดเดาไว้จริงๆ เพียงแต่ไม่ใช่มีมาตั้งแต่กำเนิด หากแต่เป็นหลังจากที่ถือกำเนิด เมื่อพบสิ่งที่ไม่สอดคล้องกับมาตรฐานในการเติบโตก็สามารถใช้ยาเสริมความงามมาเปลี่ยนแปลงแก้ไขได้ คำพูดฟังดูดีมาก แต่ความจริงแล้วมันก็มีหลักการเหมือนกับศัลยกรรม เพียงแต่เทคโนโลยีของมนุษย์ก้าวหน้าแล้ว ดังนั้นใช้เข็มแทงก็จัดการได้เรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องใช้มีด
แน่นอนว่ามันไม่ได้กำจัดออกไปอย่างเต็มพิกัด ถ้าหากอยากได้ความงามเลิศล้ำจนผู้คนและสวรรค์พากันเคียดแค้นละก็ เช่นนั้นยาก็ใช้ไม่ได้ผล ต้องเลือกใช้มีดผ่าโดยตรง
หลานลั่วเฟิ่งไม่พูดอะไรและเพียงแต่มองเธอด้วยความเย็นชาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนและเตรียมอุ้มลูกสาวเข้าไปในห้อง VIP ที่ว่างอยู่แห่งหนึ่ง
การเพิกเฉยของหลานลั่วเฟิ่งยิ่งเพิ่มความโกรธของอีกฝ่ายมากขึ้น เธอคว้าแขนข้างหนึ่งของหลานลั่วเฟิ่งไว้ ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากก็ได้ยินหลานลั่วเฟิ่งฝืนข่มกลั้นความโกรธกล่าวว่า “ปล่อย!”
ยังไม่ทันที่ผู้หญิงคนนั้นจะปล่อยมือ พ่อบ้านหลิงฉินที่เดิมทีอยู่ห่างออกไปหลายก้าวก็สาวเท้าพุ่งมาข้างหน้าและดีดนิ้วเบาๆ
ผู้หญิงคนนั้นร้องว้ายขึ้นมาทีหนึ่ง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวและปล่อยมือออกโดยไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาของหลิงหลานส่องประกายวูบหนึ่ง เธอไม่นึกเลยว่าพ่อบ้านหลิงฉินที่ดูอ่อนโยนไม่โดดเด่นจะเป็นยอดฝีมือด้านการต่อสู้ การเคลื่อนไหวเล็กๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นนั้นถูกสายตาอันแหลมคมของหลิงหลานมองเห็นได้
“คุณนายครับ คุณกับคุณชายเข้าไปที่ ห้อง VIP ก่อนเถอะครับ ที่นี่คนวุ่นวายมากเกินไป จะได้ไม่รบกวนคุณ” หลิงฉินยืนอยู่ข้างกายหลานลั่วเฟิ่งเพื่อแยกผู้หญิงคนนั้นออกไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อสักครู่นี้เขาอยู่ห่างจากหลานลั่วเฟิ่งเล็กน้อยละก็ ผู้หญิงคนนี้ไม่มีทางมีโอกาสคว้าตัวคุณนายของเขาได้แน่
หลิงฉินรู้สึกหงุดหงิดมาก คิดว่าตัวเองประมาทเลินเล่อทำให้อีกฝ่ายมีโอกาสเข้าใกล้คุณนายกับคุณชายได้ ถ้าหากฝ่ายตรงข้ามมีเจตนาร้ายละก็...หลิงฉินคิดถึงตรงนี้ก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา รู้สึกหวาดกลัวไม่รู้จบ
อันที่จริงหลิงฉินก็โทษตัวเองมากเกินไป ถ้าหากมีคนคิดร้ายกับหลานลั่วเฟิ่งและหลิงหลานจริงๆ ละก็ ยอดฝีมือระดับเขาจะต้องมีความรู้สึกและเตรียมการป้องกันไว้แน่นอน สาเหตุที่เขารับมือไม่ทันก็เป็นเพราะว่าหลิงฉินไม่ได้รู้สึกถึงจิตสังหารของผู้คนรอบข้าง และบวกกับ VIP ด้านนี้ก็เป็นส่วนที่จัดให้กับผู้หญิงโดยเฉพาะ รอบๆ บริเวณต่างเป็นคุณนายตระกูลสูงศักดิ์หรือไม่ก็ตระกูลที่ร่ำรวยมีอิทธิพล นี่จึงทำให้หลิงฉินเผลอลดฝีเท้าลง
“ได้ค่ะ คุณอาฉิน!” หลานลั่วเฟิ่งก็ไม่สนใจที่จะทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้นให้ผู้คนรอบด้านชมเรื่องสนุกหรอกนะ
ตั้งแต่ที่หลิงเซียวสละชีพไปและตัดขาดกับตระกูลหลิง หลานลั่วเฟิ่งก็รู้ว่าเธอจะต้องถูกคุณนายตระกูลสูงศักดิ์บางคนบีบคั้น หลายปีมานี้ตระกูลหลิงไม่ได้ทำเรื่องที่ชอบธรรมมากเท่าไร เอาแต่ยุ่งเรื่องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลสูงศักดิ์ต่างๆ มากเกินไป ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถปีนขึ้นไปเชื่อมสัมพันธ์กับทายาทสายหลักของตระกูลใหญ่ที่แท้จริงได้ แต่ว่าก็ยังคบหากับพวกคนของตระกูลสาขาได้บ้าง
ผู้หญิงที่ดึงหลานลั่วเฟิ่งไว้ก็เป็นหนึ่งในสะใภ้ของตระกูลหลิง เริ่มแรกที่แต่งงานดองกันในเวลานั้นก็เป็นเพราะสนใจพลังของหลิงซู่เจิ้งและหลิงเซียวในกองทัพ คาดหวังว่าตระกูลหลิงจะช่วยตระกูลของพวกเธอผ่านทางพวกเขา...แต่ไม่นึกว่าเพราะการสละชีพในสนามรบของหลิงเซียว ตระกูลหลิงพ่ายแพ้หลานลั่วเฟิ่งในการแย่งชิงบำเหน็จความชอบ และถูกบีบให้ออกจากโดฮา ทำลายแผนการที่คำนวณไว้อย่างดีก่อนหน้านี้ของเธอไป และที่ทำให้เกิดทุกสิ่งทุกอย่างนี้ก็เป็นเพราะแผนการของหลานลั่วเฟิ่ง ดังนั้นเธอจึงมีความรู้สึกไม่พอใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอเห็นหลานลั่วเฟิ่งก็เลยพุ่งเข้ามาเตรียมจะกล่าวถ้อยคำเหยียดหยามเพื่อระบายความแค้นออกมาราวกับหมาบ้า หลานลั่วเฟิ่งไม่ได้แปลกใจกับเรื่องนี้เลย
อย่างไรก็ตาม หลานลั่วเฟิ่งไม่สนใจ เดิมทีเธอก็ไม่มีความคิดแข่งขันชิงดีชิงเด่นอะไร ถ้าไม่ใช่เพื่อให้ลูกน้อยออกจากบ้านมาลืมตาดูโลกละก็ เธอก็ตั้งใจจะอยู่ในบ้านไม่มีความคิดแม้กระทั่งจะออกจากบ้านเลยด้วยซ้ำ แล้วเธอจะไปสนใจเรื่องถูกคนพูดจาดูถูกบีบคั้นเธอได้อย่างไร
ต้องพูดว่าหลานลั่วเฟิ่งเป็นผู้หญิงที่ทะนงตน ตอนที่หลิงเซียวยังอยู่ เธอยังยินดีไปมาหาสู่กับคุณหญิงคุณนายเหล่านี้เพื่อหลิงเซียวอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เธอไม่มีความคิดนี้แล้ว การตายของหลิงเซียวได้พาจิตวิญญาณครึ่งหนึ่งของเธอไปด้วย ตัวเธอที่เหลือจิตวิญญาณแค่ครึ่งเดียวก็คิดที่จะเลี้ยงดูหลิงหลานให้เติบใหญ่และรักษาบำเหน็จความชอบที่ได้รับจากการพลีชีพของหลิงเซียวเท่านั้น
หลานลั่วเฟิ่งไม่สนใจเสียงกระซิบกระซาบรอบด้านเนื่องจากฉากเมื่อสักครู่นี้ เธอเดินเข้าไปในห้อง VIP ที่ไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง ในขณะเดียวกัน พนักงานบริการ VIP ที่รออยู่ด้านนอกก็เดินตามเข้าไปเพื่อให้บริการอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
หลิงหลานถอนหายใจ หนึ่งหมื่นปีให้หลังระดับชนชั้นที่สมควรตายก็ยังไม่สามารถกำจัดทิ้งได้ ความเท่าเทียมกันของทุกชีวิตมีอยู่ได้แค่ในทฤษฎีเท่านั้นจริงๆ


## 0015 ขอโทษทีนะ ฉันลืมตัวไป!

ตอนที่ 15 ขอโทษทีนะ ฉันลืมตัวไป!
ภายในห้อง VIP หลิงหลานเบิกตากว้าง ไม่นึกเลยว่าการซื้อของในโลกหนึ่งหมื่นปีให้หลังจะไม่จำเป็นต้องให้เราปีนขึ้นปีนลงไปดูของในห้างอีกต่อไป คุณเพียงแต่นั่งสบายๆ อยู่ในห้อง VIP มองดูหน้าจอของห้องที่มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษแล้วเลือกหมวดหมู่ที่คุณอยากดู หลังจากนั้นก็จะมีพวกสินค้าสามมิติปรากฏขึ้นมาแนะนำรายละเอียดให้กับคุณ ถ้าหากลูกค้าสนใจเป็นพิเศษก็สามารถกดเข้าไปทำความเข้าใจเกี่ยวกับตัวสินค้าให้ลึกซึ้งได้
หลานลั่วเฟิ่งจ้องมองด้วยความจริงจังมาก ของที่เธอดูส่วนใหญ่ต่างก็เป็นของหลิงหลาน ไม่นานของก็ถูกส่งมาที่ห้อง VIP ทีละชิ้นเพื่อรอการคัดเลือกสุดท้ายของหลานลั่วเฟิ่ง
‘เตียงดนตรีทารก: สินค้าชิ้นนี้มีรูปทรงวงรี มีโหมดโปร่งใสปิดครึ่งหนึ่งและโหมดโปร่งใสปิดเต็มตัวซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนได้อย่างอิสระตามที่ต้องการ เมื่อทารกนอนอยู่บนเตียง มันสามารถเลือกเพลงกล่อมให้ทารกหลับผ่านทางระดับความตื่นตัวทางคลื่นสมองของทารก นอกจากนี้ เตียงหลังนี้มีอินเทอร์เน็ตของตัวเองซึ่งสามารถดาวน์โหลดเพลงที่อัปเดตล่าสุดของสหพันธรัฐได้เองเพื่อลดปัญหาของผู้ปกครอง’
อินเตอร์เน็ตของตัวเอง? ดาวน์โหลดและอัปเดตได้อัตโนมัติ? ในตอนที่หลิงหลานไม่มีอะไรทำจนกำลังเคลิ้มหลับ หูก็ได้ยินคำพูดประโยคนี้ลอดเข้ามาจนใจกระตุกทันที ต้องรู้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้เธอถูกเสี่ยวซื่อทารุณกรรมแทบตาย ทุกวันมันกลิ้งอย่างไร้เหตุผลขอร้องเธอหาโอกาสให้มันเข้าไปในอินเทอร์เน็ต คำพูดของเสี่ยวซื่อบอกว่า “ใครควบคุมข้อมูล คนนั้นก็จะเป็นผู้ชนะ...”
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงคำพูดของเสี่ยวซื่อ ถึงอย่างไรเสี่ยวซื่อกับหลิงหลานก็ไม่ได้มีศัตรูที่ออกหน้าออกตา สาเหตุที่เสี่ยวซื่อร้อนใจขนาดนี้ก็เป็นเพราะเขาต้องการทำความเข้าใจเกี่ยวกับข้อมูลของโลกใบนี้ เขาถึงจะสามารถบริการโฮสต์ได้ดียิ่งขึ้น ไม่อย่างนั้น ถ้าเกิดไม่ระวังขึ้นมาก็จะเกิดข้อผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงได้
ยกตัวอย่างเช่นเรื่องยากระตุ้นยีนเมื่อครั้งก่อน ก็เป็นเพราะเสี่ยวซื่อไม่เข้าใจความสามารถในการดูดซับของเด็กทารกในโลกใบนี้ถึงได้ดูน่าตกตะลึงจนแทบจะสร้างปัญหาใหญ่ให้กับหลิงหลาน ถ้าไม่ใช่เพราะมีผู้สูงศักดิ์บางคนสอดมือมาปกปิดข้อมูลไว้ละก็ เกรงว่าหลิงหลานคงจะถูกรับเข้าไปในหน่วยกองทัพและกลายเป็นเครื่องจักรต่อสู้ของกองทัพไปแล้ว
หลิงหลานที่มีความคิดของผู้ใหญ่ย่อมไม่มีทางถูกล้างสมองและเลือกที่จะปกปิดซ่อนตัวได้อยู่แล้ว แต่เธอก็ต้องบอกลาอิสรภาพเพราะเหตุนี้ไปได้เลย นอกเสียจากวันหนึ่งเธอจะแข็งแกร่งจนสามารถต่อสู้หลุดพ้นจากการผูกมัดที่ประเทศชาติมอบให้...
ทุกครั้งที่เสี่ยวซื่อกับหลิงหลานหวนคิดถึงเรื่องนี้ ร่างก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กล้าชะล่าใจ ทำไมหลิงหลานใช้เวลาสองเดือนกว่าจะฝึกท่าแรกสำเร็จ เหตุผลส่วนใหญ่คือหลิงหลานไม่กล้าทุ่มเทฝึกฝนเต็มร้อยจริงๆ เธอกลัวว่าจะมีสายสืบเฝ้าติดตามข้างกายเธอ ถ้าหากเธอทำเรื่องโดดเด่นอีกก็จะยิ่งดึงดูดความสงสัยของพวกเขา
วันนี้เธอได้ยินข่าวดีนี้โดยไม่นึกฝัน ยิ่งไปกว่านั้นยังถูกเปิดเผยยากอีกด้วย ถึงยังไงนี่ก็เป็นเตียงเด็กทารก คุณจะสงสัยเด็กทารกคนหนึ่งที่นอนหลับอยู่บนเตียงว่าเขาจะแอบเข้าอินเทอร์เน็ตเหรอ
หึๆ พี่ชาย นายต้องเป็นบ้าไปแล้ว จำเป็นต้องไปรักษาให้ดี
ทุกคนจะใช้สายตามองคุณเป็นไอ้ปัญญาอ่อน โง่เง่า และบ้าบอ หลังจากนั้นก็ทิ้งคำพูดนี้ด้วยความเสียใจอย่างยิ่งและเดินจากไป
หลิงหลานตื่นเต้นดีใจ นี่ย่อมเป็นเตียงที่สั่งทำตามขนาดร่างกายเธอ และมีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถทำให้เตียงเด็กทารกนี้แสดงความสามารถของมันทั้งหมดออกมาโดยไม่ให้เสียเปล่า
หลิงหลานปีนขึ้นมาโดยไม่ลังเล และชี้ไปที่เตียงดนตรีทารกด้วยความหนักแน่น ในปากเธอก็ร้องแอ๊ๆ สื่อความหมายให้มารดาว่า เธออยากได้เตียงหลังนี้
คราวนี้หลานลั่วเฟิ่งมีคลื่นสมองตรงกันกับของหลิงหลาน เธอเอ่ยถามด้วยความแปลกใจว่า “หลิงหลานอยากได้เตียงนี้เหรอ หรือว่าหลิงหลานชอบดนตรี? เอาเถอะ ในเมื่อหลิงหลานชอบ งั้นแม่ก็จะซื้อให้”
โอเค หลานลั่วเฟิ่งคือมารดายี่สิบสี่กตัญญู[footnoteRef:1]อย่างเห็นได้ชัด ขอเพียงลูกต้องการ เธอก็จะได้รับสิ่งที่ต้องการทั้งหมด โชคดีที่ข้างในตัวหลิงหลานมีสติสัมปชัญญะของผู้ใหญ่ที่มีสามมุมมอง[footnoteRef:2]เป็นปกติ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางที่เธอจะไม่กลายเป็นลูกล้างผลาญพ่อแม่จากความรักที่ไม่มีจำกัดของหลานลั่วเฟิ่ง [1:  มารดายี่สิบสี่กตัญญู หมายถึง รักลูกมากสุดขีด]  [2:  สามมุมมอง หมายถึงทัศนคติต่อโลก ทัศนคติต่อชีวิต ทัศนคติต่อคุณค่า]
หลิงหลานได้ของที่เธอต้องการแล้วก็รู้สึกยินดี เธอเตรียมตัวไปอวดเสี่ยวซื่อ
“เสี่ยวซื่อ เสี่ยวซื่อ...” เสี่ยวซื่อคล้ายกับถูกอะไรบางอย่างโจมตี หลิงหลานตะโกนอยู่หลายที เขาก็ไม่ได้ยินเสียง แต่คุกเข่าวาดวงกลมอยู่บนพื้นด้วยความรันทดใจ
หลิงหลานหน้ามืดและเข้าไปเขกหัว “ไอ้หนู ทำอะไรน่ะ”
ไม่นึกว่าเสี่ยวซื่อยังคงเงียบเป็นเป่าสาก ต้องรู้ว่าถ้าเกิดเป็นเสี่ยวซื่อก่อนหน้านี้ เขาจะต้องกระโดดขึ้นมาและบ่นเรื่องหลิงหลานทำร้ายร่างกายคนในครอบครัวแน่นอน...
หลิงหลานรู้สึกกลัดกลุ้มและก็อับจนปัญญาอยู่บ้าง เธอได้แต่พยายามหยิกแก้มของเสี่ยวซื่ออย่างเต็มกำลัง หวังให้เสี่ยวซื่อได้สติกลับมา
ในที่สุดคราวนี้ก็ได้ผล เสี่ยวซื่อตีมือที่หยิกแก้มของเธออย่างไร้เรี่ยวแรงและถามด้วยความเซื่องซึมว่า “มีเรื่องอะไร”
หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
เสี่ยวซื่อถอนหายใจหนักๆ กล่าวว่า “ฉันถูกโลกใบนี้ลวนลามแล้ว”
เสียงพูดดังจบ เท้าของหลิงหลานเตะไปที่ก้นของเขาด้วยความโกรธสุดขีด ทำให้เสี่ยวซื่อกระเด็นออกไป “แม่งเอ๊ย กล้ากวนฉันเหรอ!”
เสี่ยวซื่อถูกลูกเตะนี้เตะจิตใจที่หดหู่ของเขาทิ้งไป เขากระโจนใส่หลิงหลานด้วยความโกรธ ก่อนจะกอดต้นขาเธอไว้และกล่าวอย่างเดือดดาลว่า “พูดกันแล้วนี่ว่าห้ามใช้ความรุนแรงในครอบครัว เธอยังใช้ความรุนแรงอีก ฉันจะฟ้องร้อง ฟ้องร้อง”
“ฉันยังอยากถามนาย หลอกฉันทำบ้าอะไร ทำท่าจะเป็นจะตายเพื่อให้ฉันกังวลเหรอ” หลิงหลานไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงไม่สามารถควบคุมอารมณ์โกรธได้เลย เธอรู้ดีว่าเสี่ยวซื่ออาจจะแค่ล้อเล่นเท่านั้น ทำไมเรื่องที่เมื่อก่อนสามารถยิ้มปล่อยผ่านได้ แต่ว่าตอนนี้กลับอดทนไม่ไหว
หลิงหลานไม่รู้ว่า นี่เป็นเพราะอารมณ์ด้านลบที่เธอฝืนข่มกลั้นมาโดยตลอดได้ระเบิดขึ้นมา ถึงแม้ว่าช่วงเวลาก่อนหน้านี้หลิงหลานจะปลอบใจตัวเองว่าเหตุการณ์เรื่องยาผ่านพ้นไปแล้ว ทุกอย่างต่างสงบเรียบร้อยไม่มีเหตุการณ์ใดๆ อันที่จริงหลิงหลานไม่อาจปล่อยวางได้อย่างแท้จริงมาโดยตลอด กลัวว่าความลับของตัวเองจะถูกฝ่ายกองทัพค้นพบ กลายเป็นวัตุดิบในการทดลองจะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ไม่ได้ ความรู้สึกด้านลบแบบนี้ซ่อนอยู่ตรงส่วนลึกภายในใจของหลิงหลานมาตลอด ถ้าหากไม่มีโอกาสระบายอารมณ์ สุดท้ายก็มีวันที่จะกลายเป็นปัญหาให้หลิงหลานในอนาคต
ควรจะพูดว่าหลิงหลานโชคดีมาก เนื่องจากหลิงหลานมีโอกาสออกไปเดินเที่ยวห้างก็เลยอารมณ์ดีมาก แตกต่างจากความสงบนิ่งและเก็บงำความรู้สึกไว้ในใจของเธอในยามปกติ ถึงแม้ว่าความทรมานจากการเจ็บป่วยในชาติที่แล้วจะทำให้หลิงหลานได้รับความอดทนที่แข็งแกร่งหาใดเปรียบและจิตใจที่ไม่มีวันย่อท้อ แต่ปัญหาก็อยู่ที่ตรงนี้ ควรรู้ไว้ว่า ตัวอักษรคำว่าอดทน ด้านบนคือคำว่ามีด ถ้าหากทนมากเกินไปก็จะทำร้ายร่างกายและจิตใจ
แน่นอนว่าอาศัยเพียงอารมณ์ปั่นป่วนที่ไม่ใช่เป็นความสุขมากมายแบบนี้ไม่สามารถทำให้หลิงหลานระเบิดอารมณ์ออกมาได้ แต่เนื่องจากเตียงเด็กทารกที่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตทำให้เธอดีใจแทบบ้า ความรู้สึกตื่นเต้นทำให้เธอรีบมาแชร์ให้กับเสี่ยวซื่อในมิติแห่งจิตทันที แต่ว่าเสี่ยวซื่อกลับอยู่ในสภาพหดหู่ไม่มีความหวังอะไรกับชีวิต ทำให้อารมณ์ตื่นเต้นยินดีของหลิงหลานตกลงสู่จุดต่ำสุดในชั่วพริบตา อารมณ์ที่ร่วงจากที่สูงลงมาสู่จุดต่ำสุดอย่างรุนแรงแบบนี้ปะทะมา ทำให้ความอดทนที่เดิมทีดีเลิศของหลิงหลานปริแตก...
ดังนั้นอารมณ์ด้านลบที่ซ่อนลึกอยู่ในใจจึงได้โอกาสระเบิดออก...นี่ถึงได้มีลูกเตะที่น่ากลัวของหลิงหลานโผล่ออกมา รวมไปถึงความโกรธเกรี้ยวในเวลาต่อมาด้วย
ทั้งสองคนต่อสู้กันพัลวันในมิติแห่งจิต สุดท้ายทั้งสองฝ่ายต่างก็ล้มลงไปกับพื้นด้วยความอ่อนแรง
หลิงหลานนอนหอบหายใจหนักๆ อยู่บนพื้น ไม่นึกไม่ฝันว่าเธอจะเอาจริงเอาจังกับเด็กซนคนหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอเพียงแต่รู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง ราวกับว่าทั่วทั้งร่างถูกล้างบาปก็ไม่ปาน
หลิงหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เสี่ยวซื่อ ขอโทษทีนะ เมื่อตะกี้นี้ฉันลืมตัวไป”


## 0016 เสี่ยวซื่ออยากหาเงิน

ตอนที่ 16 เสี่ยวซื่ออยากหาเงิน
เสี่ยวซื่อกลิ้งอยู่บนพื้นรอบหนึ่งด้วยความกระอักกระอ่วน ก่อนจะกลิ้งมาที่ข้างกายหลิงหลานและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร พอทะเลาะกับเธอ อารมณ์ของฉันก็รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว เมื่อตะกี้นี้ฉันรู้สึกแย่มากจริงๆ...”
“ทำไมล่ะ”
“เมื่อตะกี้ตอนที่พวกเรานั่งโฮเวอร์คาร์ หลิงศูนย์เจ็ดได้พูดออกมา ตอนนั้นฉันคิดว่าบนโลกนี้ก็มีของประเภทเดียวกับฉันอยู่เหมือนกัน ฉันตื่นเต้นมาก เธอควรรู้ว่าหลังจากที่ฉันออกจากแมนโดราแล้ว ก็ไม่เคยเจอของประเภทเดียวกันกับฉันอีกเลย ฉันรู้สึกโดดเดี่ยวเดียวดาย...แต่ว่าหลังจากที่ฉันแอบคุยกับหลิงศูนย์เจ็ดแล้ว ก็พบว่าหลิงศูนย์เจ็ดไม่ใช่ของประเภทเดียวกับที่ฉันอยากตามหา ถึงแม้ว่ามันจะคล้ายมาก แต่ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่...เธอเข้าใจสิ่งที่ฉันอยากพูดหรือเปล่า” เสี่ยวซื่อทำหน้าคาดหวัง เขาพูดสะเปะสะปะเล็กน้อย แต่นี่จะโทษเขาก็ไม่ได้ ไอคิวของเขาตอนนี้เทียบเท่ากับเด็กอายุห้าหกขวบ
หลิงหลานเอ่ยหยอกล้อว่า “ก็เหมือนคนกับลิงสินะ?”
ดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวซื่อเปล่งประกายและกล่าวพลางพยักหน้าติดต่อกันว่า “อื้อ ก็หมายความว่าอย่างนี้แหละ”
หลิงหลานลูบศีรษะของเสี่ยวซื่อด้วยความรักและสงสาร “เสี่ยวซื่อ นายลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเองก็เป็นตัวตนที่โดดเดี่ยวบนโลกใบนี้เหมือนกัน ในเมื่อนายเองก็โดดเดี่ยว ฉันเองก็โดดเดี่ยว ถ้าอย่างนั้นพวกเราสองคนก็เดินต่อไปด้วยกันเถอะ”
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความงุนงงว่า “เธอเป็นโฮสต์นะ ฉันต้องทำสัญญาผูกมัดกับเธอต่อไป ไปจากเธอไม่ได้อยู่แล้ว”
หลิงหลานกอดเสี่ยวซื่อไว้ในอ้อมอกและเอ่ยเบาๆ ว่า “ที่ฉันพูดไม่ใช่แบบนี้ แต่ว่าเป็นเหมือนญาติสนิท เหมือนพี่น้อง เหมือนกับคนรู้ใจ เป็นคนที่สามารถหันหลังของตัวเองให้กับอีกฝ่าย เชื่อใจซึ่งกันและกันมากที่สุด” หลิงหลานยินดีเชื่อใจเสี่ยวซื่อ เพราะว่าเสี่ยวซื่อผ่านชาติที่แล้วมาด้วยกันกับเธอ และก็เป็นเสี่ยวซื่อที่มอบชีวิตนี้ให้เธอ ประสบการณ์ที่ผ่านมาเหล่านี้ทำให้หลิงหลานยอมรับเสี่ยวซื่อ เห็นเขาเป็นน้องชาย
หลิงหลานตัดสินใจว่าชาตินี้จะชดเชยความเสียใจในชาติก่อนให้ได้ ดังนั้นเธอจึงต้องการร่างกายที่แข็งแรง มีพื้นที่อิสระ รวมไปถึงเพื่อนที่พูดคุยกันได้ถูกคอ น้องชายที่เชื่อใจเธอและเธอก็สามารถเชื่อใจได้เช่นกัน...
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในอ้อมกอดของหลิงหลานมึนงงเล็กน้อย มีเรื่องบางอย่างที่เขาไม่สามารถเข้าใจ ชิปหลักของเขากำหนดให้เขาต้องจงรักภักดีต่อโฮสต์ของเขา แต่ทำไมหลิงหลานถึงพูดว่าอยากให้เรากลายเป็นคนที่เชื่อใจซึ่งกันและกันมากที่สุดด้วยล่ะ หรือว่าตอนนี้พวกเขายังไม่ได้เป็นเหรอ?
นี่เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวซื่อแทบจะใคร่ครวญอย่างเต็มกำลัง ต่อให้ชิปแกนกลางจะเปลี่ยนเป็นร้อนจี๋ การทำงานกินแรงอยู่บ้าง เขาเองก็อยากตอบคำถามข้อนี้เหมือนกันเพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขามีความคิดต้องการ เขาไม่อยากเห็นแววตาผิดหวังของหลิงหลาน ถึงแม้เขาจะรู้ว่าเขาฝ่าฝืนกฎข้อบังคับแล้ว แต่เขาอยากทำตามใจตัวเองสักครั้ง
...........
ผ่านไปแล้วสองเดือนกว่าหลังจากวันที่ทะเลาะกัน ช่วงเวลานี้เสี่ยวซื่อบุกเข้าไปในอินเทอร์เน็ตของโลกใบนี้ได้สำเร็จผ่านทางอินเทอร์เน็ตที่ติดตั้งมากับเตียง หลิงหลานรับรู้จากการแนะนำของเสี่ยวซื่อว่าเครือข่ายเสมือนจริงของที่นี่พัฒนาไปไกลอย่างยิ่ง มันเป็นโลกใบที่สองของที่นี่
หลิงหลานสงสัยมากว่าสาเหตุที่มารดาของเธอสามารถหมกตัวอยู่แต่ในบ้านได้คาดว่าก็เป็นเพราะมีเครือข่ายเสมือนจริงอยู่ ทำให้เธอสามารถเลือกทำสิ่งที่ต้องการโดยที่ไม่ต้องออกจากบ้านก็ได้ นอกจากนี้เธอยังใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเสรีโดยไม่จำเป็นต้องพะว้าพะวงเรื่องสถานะ
เสี่ยวซื่อก็รู้เรื่องความล้ำค่าของยากระตุ้นยีน รู้เรื่องระดับการดูดซับยาของเด็กทารกที่นี่ผ่านทางข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตแล้ว หลังจากที่หลิงหลานรู้ก็หวาดกลัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด การดูดซับในตอนแรกนั้นเธอทำมากเกินไปตามที่คาดคิดไว้จริงๆ ยังดีที่ในประวัติศาสตร์ยังมีเด็กหลายคนที่เป็นปีศาจดูดซับยาได้มากกว่าเธอ เธอยังไม่ได้ทำเกินไปจนถึงขั้นที่คนโบราณไม่เคยทำมาก่อน
ทั้งสองคนคิดไปคิดมาเกี่ยวกับตอนที่กองทัพจะเข้ามาส่งยาอีกครั้งในเดือนหน้า ต่อให้นำยามาเยอะ พวกเขาก็ดูดซับได้แค่สิบหลอดเท่านั้น
ความจริงแล้วหลิงหลานไม่อยากดูดซับยาสิบหลอดเต็มๆ เธออยากดูดซับแค่ประมาณหกเจ็ดหลอดเพื่อให้สอดคล้องกับข้อมูลการประเมินในเวลานั้นก็พอแล้ว อย่างไรก็ตามเสี่ยวซื่อกลับคัดค้าน เพราะว่าดูจากข้อมูลที่เขาได้รับ โดยปกติแล้วครั้งแรกทารกดูดซับยาได้กี่หลอด ปริมานการดูดซับในช่วงเวลาที่เติบโตก็จะเพิ่มขึ้นจากพื้นฐานไม่มีทางลดลง มีแต่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วถึงค่อยๆ ลดปริมาณในการดูดซับลงจนสุดท้ายไม่สามารถดูดซับยาได้แล้วถึงจะถือว่าสิ้นสุด
ในเมื่อตอนแรกหลิงหลานดูดซับได้สิบหลอด แล้วครั้งที่สองก็ลดลง ดูอย่างไรก็ผิดปกติมาก ไม่สู้ดูดซับยาสิบหลอดต่อไปจะดีกว่า ถึงอย่างไรก็มีสถิติข้อมูลของครั้งแรกแล้ว คิดๆ ดูแล้วหน่วยกองทัพเองก็คงไม่ตกใจอีกเช่นกัน อีกอย่าง ร่างกายของหลิงหลานต้องการยาชนิดนี้มากจริงๆ เพราะเสี่ยวซื่อพบว่าตั้งแต่ที่ฝึกฝนทักษะการต่อสู้มือเปล่า พลังจิตของหลิงหลานเพิ่มขึ้นเร็วกว่าแต่ก่อนมาก นี่ทำให้เสี่ยวซื่อกังวลใจอยู่บ้าง ร่างกายของหลิงหลานฝึกฝนตามความต้องการของพลังจิตไม่ทัน
หลังจากที่หลิงหลานไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตัดสินใจยอมรับความคิดเห็นของเสี่ยวซื่อ ส่วนเสี่ยวซื่อก็เริ่มวุ่นวายว่าจะหาเงินในอินเทอร์เน็ตอย่างไร เพื่อช่วยเหลือหลิงหลานให้ดียิ่งขึ้น เนื่องจากเขาเห็นว่ามีแหล่งสินค้าสำหรับซื้อยาในอินเทอร์เน็ต ถึงแม้ว่าสารปนเปื้อนของยาจะค่อนข้างมาก แต่นี่ไม่ใช่ปัญหา สำหรับเขาแล้วการกำจัดสารปนเปื้อนพวกนี้ก็ง่ายเหมือนกับการทานผักกาดขาว
เอ่อ ดูเหมือนเขาจะทานอาหารของมนุษย์ไม่ได้นะ...เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็เหมือนกับทานผักกาดขาวเสมือนจริงก็ไม่ปาน สรุปก็คือง่ายดายมากๆ
เสี่ยวซื่อยังแอบสร้างบัญชีในระบบศูนย์กลางสหภาพธนาคารแห่งสหพันธรัฐเพื่อปณิธานอันยิ่งใหญ่นี้ ใช้ฝีมือของเขามาจัดการระบบป้องกันของเด็กเล่นแบบนี้ย่อมง่ายดายเหมือนกับทานผักกาดขาวเสมือนจริง เขาย่อมกำหนดให้บัญชีอยู่ในระดับ SSS โดยไม่ได้ผ่านการเห็นชอบของใครเพื่อป้องกันความปลอดภัยของบัญชี แน่นอนว่าไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากให้บัญชีมีระดับสูงกว่านี้ เพียงแต่บัญชีระดับ SSSSS มีแค่บัญชีเดียวเท่านั้น นั่นก็คือประธานาธิบดีของสหพันธรัฐ เสี่ยวซื่อยังรู้ว่าเขาไม่สามารถทำเกินเลยมากไปนัก
เมื่อหลิงหลานรับรู้การกระทำทุกอย่างของเสี่ยวซื่อถึงได้เข้าใจว่า เสี่ยวซื่อของเธอร้ายกาจมากจริงๆ เขาก็คือเทพในเครือข่ายเสมือนจริง
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเสี่ยวซื่อจะร้ายกาจอีกแค่ไหน ก็ยังไม่มีวิธีการว่าจะหาเงินได้อย่างไร เขาอับจนหนทางจึงได้แต่มาปรึกษากับหลิงหลาน น่าเสียดายที่หลิงหลานเองก็ทำไม่เป็น ลองคิดดูสิ ชาติก่อนเธอใช้เวลาอยู่บนเตียงผู้ป่วย ส่วนใหญ่ นอกจากเข้าอินเทอร์เน็ตเพื่อรับข้อมูลข่าวสารทำความเข้าใจเกี่ยวกับโลกแล้ว เธอก็มีแต่ฆ่าเวลาด้วยการอ่านพวกนิยายดูการ์ตูน ถ้ารู้แต่แรกว่าเป็นแบบนี้ละก็ ตอนนั้นเธอน่าจะศึกษาให้ดีว่าจะทำธุรกิจอย่างไร ยกตัวอย่างเช่น อ่านข้อมูลทางด้านนี้....
ปังๆๆ หลิงหลานถูกเสียงที่จู่ๆ ดังขึ้นอยู่ข้างกายทำให้ตกใจตื่น เธอเงยหน้ามองแล้วก็อึ้งไป เนื่องจากในห้องโถงของมิติแห่งจิตมีหนังสือโผล่ขึ้นมากองหนึ่ง....
หลิงหลานหยิบสุ่มๆ ขึ้นมาเล่มหนึ่ง เมื่อเห็นหน้าปก ‘เศรษฐศาสตร์เบื้องต้น’ และจ้องไปที่ชื่อหนังสือเล่มอื่นๆ สีหน้าของเธอก็ดำมืดทันที
เสี่ยวซื่อทำหน้าเหมือนเธอรีบชมฉันสิด้วยความภาคภูมิใจราวกับคิดว่าตัวเองทำเรื่องที่ชาญฉลาด
หลิงหลานกัดฟันกรอด “นายจะเอาหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์ออกมาหมดนี่ทำไม แล้วหนังสือพวกนี้มาจากไหน”
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความอิ่มอกอิ่มใจว่า “ไม่ใช่ว่าเมื่อตะกี้นี้เธออยากอ่านข้อมูลทางด้านนี้เหรอ โชคดีที่ฉันก็อปปี้หนังสือทั้งหมดที่อยู่บนอินเทอร์เน็ตตอนที่เธอยังอยู่ในร่างเดิมไว้ ไม่ว่าเธออยากได้อะไร ฉันก็มีหมด...”
หลิงหลานโกรธสุดขีด “นายคิดว่าฉันอ่านหนังสือพวกนี้จบแล้วก็จะกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านธุรกิจได้เหรอ ฉันคิดว่านายฝันกลางวันไปแล้ว หนังสือยังมีประโยชน์อะไรอีกเหรอ”
เสี่ยวซื่อเอ่ยซื่อๆ ว่า “ไม่มีประโยชน์เหรอ”
“แน่นอนว่าไม่มี มันเป็นแค่การวางแผนรบบนกระดาษ ความเป็นจริงจะง่ายดายขนาดนี้ที่ไหนล่ะ อย่างมากมันก็ให้คนฆ่าเวลาเท่านั้น” หลิงหลานกล่าวด้วยความจนใจ เธอรู้ดีมากว่าเธอไม่มีพรสวรรค์ทางด้านนี้เอาเสียเลย
เสี่ยวซื่อผิดหวังมาก เขากล่าวด้วยความหดหู่ว่า “เดิมทีก็ทำได้แค่ให้คนฆ่าเวลาเท่านั้นเหรอ ดูท่าฉันจะเสียแรงเปล่าแล้ว ฉันใช้เวลานานมาก กว่าจะรวบรวมหนังสือพวกนี้นะ...”
หลิงหลานเห็นสภาพแล้วก็ทนไม่ไหวอยู่บ้าง เธอเอ่ยปลอบใจเสี่ยวซื่อว่า “ไม่เป็นไรนะ ไม่แน่ว่าในนี้อาจจะมีของล้ำค่ามากๆ อยู่ก็ได้ คนที่อยากได้หนังสือพวกนี้อาจจะไม่มีโอกาสแล้วก็ได้...”
หลิงหลานพลันรู้สึกถึงแสงที่แล่นวาบขึ้นมาในสมองราวกับว่าคิดอะไรบางอย่างออก
เสี่ยวซื่อถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ยังจะมีใครไม่มีหนังสือที่เผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตในโลกก่อนของเธออีกเหรอ เธออย่าปลอบใจฉันเลย...”
“โลกก่อน? หนึ่งหมื่นปีก่อน...” หลิงหลานพลันคว้าแสงที่จุดประกายขึ้นเมื่อสักครู่นี้ได้ เธอเอ่ยด้วยความตื่นเต้นว่า “เสี่ยวซื่อ ฉันคิดออกแล้วว่าจะหาเงินยังไง...”


## 0017 แลกแต้มเครดิต

ตอนที่ 17 แลกคะแนนเกียรติยศ?
เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความตื่นเต้นยินดีว่า “คืออะไร”
หลิงหลานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อให้ช่วงเวลาหนึ่งหมื่นปีจะมีวิธีเก็บข้อมูลประเภทอุปกรณ์จัดเก็บบนเครือข่าย แต่ฉันเชื่อว่ามันไม่มีทางบันทึกหนังสือได้ทั้งหมดหรอก...นายเข้าไปที่อินเทอร์เน็ตดูว่ามีความต้องการทางด้านนี้หรือเปล่า”
เสี่ยวซื่อไม่เต็มใจอยู่บ้าง ต่อให้มีความอยากได้ แต่มันก็มีไม่เยอะแน่นอน มากสุดก็ให้เงินค่าขนมแก่เขานิดหน่อย แต่เขาอยากให้หลิงหลานซื้อยากระตุ้นยีน ยิ่งเยอะยิ่งดี เงินแค่นี้ไม่พอให้ยัดซอกฟันเลย
หลิงหลานดีดหน้าผากเสี่ยวซื่อด้วยความหงุดหงิดและเอ่ยว่า “อย่าดูถูกเรื่องนี้นะ พวกเราต้องสะสมเงินทุนก่อน หลังจากนั้นค่อยหาวิธีอื่นมาหาเงิน ไม่อย่างนั้นต่อให้มีโอกาสแล้วแต่ไม่มีเงิน ทุกอย่างก็เป็นแค่ฝันลมๆ แล้งๆ”
เสี่ยวซื่อเข้าใจแล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าภาระบนตัวเขาหนักมาก เขายืนตรงตบหน้าอกของตัวเองและพูดว่า “เธอวางใจเถอะ ทุกอย่างให้ฉันจัดการเอง” ท่าทีน่ารักที่สื่อว่าเชื่อใจฉันแล้วจะไม่ผิดหวัง ทำให้หลิงหลานลอบหัวเราะในใจ อดรู้สึกยินดีขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ที่มีเจ้าเด็กเสี่ยวซื่ออยู่ข้างกาย ช่วยเธอทำงานอย่างหนักเอาเบาสู้
ทั้งสองคนปรึกษากันรอบหนึ่ง แล้วตัดสินใจให้เสี่ยวซื่อรับหน้าที่จัดการเรื่องราวบนเครือข่ายเสมือนจริงทั้งหมด ทุกสิ่งทุกอย่างต้องทำด้วยความระมัดระวังเป็นหลัก พวกเขายินยอมยืดเยื้อเวลาค่อยๆ สะสมเงินทุน และต้องเป็นความลับมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ พูดตามตรง พวกเขาไม่รีบร้อนจริงๆ ลองคิดดูสิ ต่อให้ตอนนี้สามารถซื้อยากระตุ้นยีนได้ แล้วใครจะไปใช้ได้ เสี่ยวซื่อคือร่างจำลอง ส่วนหลิงหลานตอนนี้ก็เป็นเด็กทารกที่ทำได้แค่คลานยังเดินไม่ได้เท่านั้น
หลังจากที่หลิงหลานมอบหมายงานที่ตามมาทีหลังให้เสี่ยวซื่อจัดการแล้วก็นอนหลับพักผ่อนโดยไม่คิดอะไรมาก ทิ้งเสี่ยวซื่อที่มีกำลังใจฮึกเหิมในการทำงานสุดขีดพุ่งเข้าไปในโลกเสมือนจริงและทำตามคำพูดของหลิงหลาน ค่อยๆ จัดเตรียมเงินทุนเท่านั้น
หลิงหลานเป็นคนที่ปล่อยวางทุกอย่างแล้ว หลังจากนั้นก็จะไม่ใส่เรื่องนี้อีก ไม่ถามความคืบหน้าของเสี่ยวซื่อ นี่ทำให้เสี่ยวซื่อซาบซึ้งใจเป็นล้นพ้น นายท่านของเขาเชื่อใจเขามากขนาดไหนกัน เขาจะต้องทุ่มเทสติปัญญาและความสามารถน้อมสนองคุณจนร่างแตกสลายให้ได้
ช่วงนี้เสี่ยวซื่อเขมือบตัวอักษรเรื่องสามก๊กหลายล้านตัวติดต่อกันหลายคืน เพื่อเติมเต็มส่วนที่ตกหล่นของเรื่องสามก๊กให้กับลูกค้า หลังจากนั้นเขาก็คลั่งไคล้และแสดงออกมาตรงๆ โดยการเปลี่ยนจากการเรียกขานหลิงหลานที่เดิมทีคือโฮสต์ให้กลายเป็นนายท่านแทน ทุกครั้งที่หลิงหลานได้ยินคำเรียกนี้ก็รู้สึกจิตใจปั่นป่วน ทำไมเจ้าเด็กซนนี่ถึงชอบ cosplay ขนาดนี้นะ
จำเป็นต้องพูดว่า เสี่ยวซื่อใสซื่อบริสุทธิ์มากจริงๆ เขาไม่รู้เลยว่าสาเหตุที่หลิงหลานไม่ถาม นั่นก็เป็นเพราะเธอไม่ใส่ใจเรื่องนี้เลย สำหรับหลิงหลานแล้ว หาเงินได้ก็เป็นเรื่องดีที่สุด หาเงินไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรก็เป็นเสี่ยวซื่อที่ทำคนเดียว และก็เป็นธุรกิจที่ไม่มีต้นทุน ไม่ว่าจะดีหรือร้ายเธอก็ไม่สนใจ เธอแค่อยากเห็นเสี่ยวซื่อมีกำลังใจทำงานเต็มเปี่ยมทุกวัน ไม่ได้ดูเหงาโดดเดี่ยวเหมือนกับแต่ก่อนอีกก็พอใจแล้ว
เอาเถอะ ความจริงแล้ว หลิงหลานให้เสี่ยวซื่อรับผิดชอบเรื่องนี้เพื่อปลอบเจ้าเด็กดื้อ เสี่ยวซื่อที่น่าสงสารก็เลยถูกหลอกเช่นนี้เอง
.........
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในที่สุดหลิงหลานก็กลายเป็นเด็กเล็กที่สามารถใช้สองขาเดินได้แล้ว เวลานี้เธอได้รับการฉีดยาอีกครั้ง คราวนี้ดูดซับยาไปสิบหลอดแล้วก็หยุด ส่วนคนที่หน่วยกองทัพส่งมาก็ยังเป็นคนพวกนั้น บางทีพวกเขาอาจจะมีการเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้ว ดังนั้นเมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้อีก พวกเขาเลยสงบนิ่งมากจนถึงขนาดให้ความรู้สึกเข้าใจผิดได้ว่า เดิมทีการดูดซับยาสิบหลอดก็เป็นเรื่องปกติมาก ทำไมต้องตกใจยกใหญ่ด้วย ต้องพูดว่าทางกองทัพมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งทนทานมาก ความสามารถในการยอมรับก็ยิ่งแข็งแกร่ง
มีอยู่วันหนึ่งในตอนที่หลิงหลานมีอายุได้สิบหกเดือน เธอเริ่มทำท่างอตัวเหมือนเดิมตามปกติ และทำเก้าท่าออกมาได้ตามแบบแผน ความจริงแล้วตอนที่หลิงหลานอายุได้สิบห้าเดือนกว่าก็เรียนมาถึงท่าที่เก้าแล้ว หลังจากนั้นเธอก็ทำท่าทั้งเก้านี้ตามลำดับทุกวัน แน่นอนว่ามีจุดที่ไม่ถูก เธอก็ทำการแก้ไขให้ถูกต้องค่อยๆ เปลี่ยนเก้าท่านี้ให้เป็นสัญชาตญาณของเธอ
เมื่อหลิงหลานทำท่าที่เก้าสำเร็จ เธอรู้สึกว่ามีความร้อนไหลอยู่บนร่างกายฉับพลัน มันสุขสบายจนทำให้อดครางขึ้นมาไม่ได้ นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะทำเก้าท่าเสร็จแล้ว ร่างกายของเธอก็ร้อนและสบายเอามากๆ แต่ความรู้สึกล่องลอยดั่งเทวดาแบบนี้ยังไม่เคยรู้สึกมาก่อนจริงๆ
หลิงหลานนอนบนเตียงด้วยความผ่อนคลายยังคงรับรู้ถึงความสุขที่ร่างกายสะท้อนกลับมา แล้วเธอก็พบว่าสติของเธอมาถึงมิติการเรียนรู้แล้ว
จำเป็นต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเป็นฝ่ายเข้าไปเอง และไม่เคยถูกพาเข้ามาเองแบบนี้เลย
หลิงหลานยังไม่ทันต่อต้านความเผด็จการของมิติการเรียนรู้ เธอก็เห็นชายที่ดูเย็นชาคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธออย่างไร้ที่มาที่ไป
หลิงหลานตกใจ รีบกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “สวัสดีค่ะ อาจารย์หมายเลขหนึ่ง!” เธอไม่อาจให้ผู้ชายที่ดูน่ากลัวคนนี้พบว่าเธอไม่พอใจเป็นอันขาด ลางสังหรณ์ของหลิงหลานบอกว่าถ้ากระตุ้นให้คนผู้นี้โกรธ ต่อให้เธอไม่ตายก็ต้องถูกถลกหนัง
“เริ่มแรกก็ยินดีด้วยที่เธอฝึกฝนพื้นฐานของทักษะการต่อสู้มือเปล่าระดับสูงได้สมบูรณ์แล้ว” หมายเลขหนึ่งทำหน้าไร้ความรู้สึก น้ำเสียงก็ยังคงเย็นเยียบเหมือนกับที่เจอกันครั้งแรก
แต่หลิงหลานไม่รู้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกมาตลอดว่าอาจารย์หมายเลขหนึ่งอารมณ์ดีมาก
“ตอนนี้มารับรางวัลที่เธอควรได้แล้ว” หมายเลขหนึ่งกล่าวต่อ
หลิงหลานรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าอาจารย์หมายเลขหนึ่งจะมอบรางวัลอะไรให้กับเธอ
เวลานี้เอง เสียงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรเต็มเปี่ยมก็ดังขึ้นที่ข้างหูของหลิงหลานว่า “รางวัล: รายการที่หนึ่ง เหลือเวลาที่กำหนดไว้ 49 วัน คิดเป็นคะแนนเกียรติยศ 49 แต้ม รายการที่สองผลการประเมิน: สมบูรณ์แบบ ได้รับรางวัลคะแนนเกียรติยศ 100 แต้ม รวมสองรายการได้คะแนนเกียรติยศทั้งหมด 149 แต้ม โปรดตรวจสอบยืนยัน”
หลิงหลานที่กำลังเผชิญหน้ากับหมายเลขหนึ่งค่อยพบว่าความจริงแล้วเสียงที่ให้ความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรนี้ไม่ได้ออกมาจากปากของหมายเลขหนึ่ง มันเหมือนกับเป็นเสียงระบบของมิติการเรียนรู้
หลิงหลานยิ้มขื่น เธอค่อยรู้ตัวอีกทีว่า ถึงแม้เสียงของหมายเลขหนึ่งจะเย็นชามาก แต่มันก็กระจ่างใสยิ่ง ไม่มีความรู้สึกเหมือนเครื่องจักรแบบนี้แน่นอน น่าเสียดายที่ครั้งแรกอาจารย์หมายเลขหนึ่งโผล่ขึ้นมาที่ด้านหลังเธอ ทำให้เธอไม่ได้สังเกตเห็นเรื่องนี้และเข้าใจผิดมาตลอดจนถึงวันนี้
เสียงของอาจารย์หมายเลขหนึ่งดังขึ้นอีกครั้ง “ตอนนี้ฉันจะอธิบายเรื่องการใช้คะแนนเกียรติยศให้เธอฟัง นอกจากหลักสูตรการเรียนรู้ที่จำเป็นแล้ว มิติการเรียนรู้ยังมีหลักสูตรเสริมอีกมากมากมายที่ต้องจ่ายด้วยคะแนนเกียรติยศถึงจะเริ่มเรียนได้ แน่นอนว่ามันก็มีของจำพวกเล่นเกมเพื่อความบันเทิงด้วยเช่นกัน เธอสามารถตัดสินใจเองได้ว่าจะเอาคะแนนเกียรติยศพวกนี้มาใช้ประโยชน์ยังไง”
“ใช้ประโยชน์? นี่หมายความว่าคะแนนเกียรติยศไม่ใช่ของที่ได้มาง่ายๆ ขนาดนั้นใช่ไหมคะ” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความใจเย็น เธอรู้ดีว่ามีความเป็นไปได้สูงที่คำพูดของหมายเลขหนึ่งจะซ่อนความหมายลึกซึ้งเอาไว้ ถึงขนาดที่อาจจะเป็นการทดสอบอย่างหนึ่ง เธอจะชะล่าใจไม่ได้เลยสักนิด
น่าเสียดายที่หมายเลขหนึ่งเอาแต่เงียบกริบไม่ได้ตอบคำถามในครั้งนี้ แต่หลิงหลานสัมผัสได้ว่าสายตาของเขามีรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่อาจบางกว่านี้ได้แล้ว บางทีเธออาจจะพูดถูกต้องแล้ว คะแนนเกียรติยศล้ำค่ามากจริงๆ การส่งคะแนนจำนวนมากในครั้งแรกอาจจะเป็นกับดักอย่างหนึ่ง ที่ทำให้คนเข้าใจผิดคิดว่าได้มาง่ายๆ และใช้มันตามใจชอบ
ทันใดนั้นก็มีหน้าจอขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิงหลาน ข้างในมีตัวเลือกหลักประเภทต่างๆ ดูเหมือนว่าพวกนี้ก็คือของที่ต้องใช้คะแนนเกียรติยศในการแลกเปลี่ยน
“จำเป็นต้องแลกตอนนี้ด้วยเหรอคะ” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความไม่ยอมแพ้ ในเมื่อเธอรู้ว่าคะแนนเกียรติยศสำคัญมาก เธอก็ไม่อยากเสียคะแนนเกียรติยศที่ล้ำค่าพวกนี้โดยไม่ดูตาม้าตาเรือ
หมายเลขหนึ่งกล่าวว่า “จำเป็นต้องแลก นี่คือหนึ่งในบทเรียน” หมายเลขหนึ่งทำลายลูกคิดรางแก้วของเธอ “จำเป็นต้องเลือกและแลกคะแนนภายในสิบนาที ไม่อย่างนั้นระบบจะเลือกให้เองหนึ่งครั้งโดยอัตโนมัติ”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ก็ใจกระตุก เธอเหมือนกับสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ดังนั้นเธอก็เริ่มเปิดหน้าต่างแลกเปลี่ยนโดยไม่ให้เสียเวลาอีก


## 0018 การเลือกที่ยากลำบาก

ตอนที่ 18 การเลือกที่ยากลำบาก
หลิงหลานเปิดหน้าจอ มีบทเรียนทุกอย่างข้างในหมวดวิชา ไม่ว่าจะเป็นทักษะต่างๆ ทางด้านพิณ หมากล้อม เขียนพู่กัน วาดรูป แม้กระทั่งเย็บปักถักร้อยต่างมีอยู่ในนั้น แน่นอนว่ามีเคล็ดวิชาศิลปะการต่อสู้แบบพิเศษ ถึงขนาดที่ยังมีวิชาที่แปลกประหลาดหายากจำนวนมากที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เมื่อดูคะแนนแลกเปลี่ยนที่อยู่ด้านหลังแล้ว มันมีตั้งแต่หนึ่งคะแนนจนไปถึงหลายร้อยคะแนนแตกต่างกันไป แล้วยังมีบางอันที่ต้องใช้คะแนนหนึ่งพันหรือสองพันแต้มไม่เท่ากัน
ส่วนรายการแลกเปลี่ยนจำพวกเกมหรือสิ่งบันเทิงก็แพงมาก มันเริ่มต้นที่ห้าสิบแต้มและแพงขึ้นมานิดหน่อยจนกระทั่งไปถึงห้าพันหรือหนึ่งหมื่นแต้ม แน่นอนว่าหมวดนี้ก็มีของมากมายทุกชนิด เช่น หมวดเกม ในนั้นมีทั้งประเภทเกมยุคโบราณ เวทมนตร์ ล่าสังหารในวันสิ้นโลก หุ่นรบอวกาศ การต่อสู้ และยังมีหมวดที่เรียกว่าเกมจีบหนุ่มหรือจีบสาว...
หมวดบันเทิงก็ยิ่งมีเยอะกว่า ของที่ให้ความเพลิดเพลินต่างๆ ที่คุณสามารถนึกออกต่างก็มีหมดทุกอย่างในนี้ เมื่อหลิงหลานเห็นแถวศิลปะประกอบกามารมณ์อย่างเพลิดเพลินในห้อง เธอก็รู้สึกตาบอดทันที
เชี่ย นี่ยังเป็นมิติการเรียนรู้ที่อบรมสั่งสอนเยาวชนที่โดดเด่นเหรอ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนโดนคลื่นลมโหมกระหน่ำตีเข้าหน้าเลยล่ะ
หลิงหลานปิดของประเภทสิ่งบันเทิงเกมพวกนั้นทิ้งไปโดยไม่ลังเล และกดเปิดหลักสูตรการเรียนรู้ เวลาบีบกระชั้นชิดมาก เธอจะเสียเวลาไม่ได้ ในเมื่อต้องแลกคะแนน ถ้าอย่างนั้นก็ต้องใช้คะแนนเกียรติยศพวกนี้มาแลกเปลี่ยนกับของที่เธอต้องการมากที่สุดในเวลานี้ให้ดี
หลิงหลานมีตัวเลือกที่ตัดสินใจได้แล้วอยู่ในใจ เธอกดเปิดหมวดหมู่การต่อสู้ และเลือกประเภทป้องกันออกมาจากข้างใน
ข้างในหน้าจอปรากฏทักษะพิเศษสำหรับป้องกันการต่อสู้นับไม่ถ้วน หลิงหลานเริ่มเลือกจากลำดับรายการที่ใช้คะแนนเกียรติยศแลกเปลี่ยนต่ำมากที่สุด
สิ่งแรกที่เธอเห็นก็คือเคล็ดวิชาที่สามารถใช้คะแนนหนึ่งแต้มในการแลกมา เคล็ดวิชากายเหล็ก คำอธิบายด้านล่างคือเมื่อฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ก็จะสามารถเปลี่ยนผิวหนังทั่วทั้งร่างกายให้มีคุณสมบัติเหล็ก สามารถป้องกันการโจมตีหนัก เมื่อฝึกจนถึงขั้นสุดท้ายแล้ว ทั่วทั้งร่างกายจะมีสีโลหะ หลิงหลานปัดเคล็ดวิชานี้ทิ้งไปโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด เธอเป็นผู้หญิงนุ่มนวลบอบบางนะ จะให้ผิวหนังตัวเองเปลี่ยนเป็นสีโลหะได้อย่างไร แล้วเธอก็ไม่ได้อยากเป็นไอรอนแมนด้วย
ต่อมาก็คือเคล็ดวิชาลับที่ใช้คะแนนเกียรติยศสิบแต้มในการแลกเปลี่ยน มันมีตัวเลือกมากกว่ารายการที่ใช้คะแนนหนึ่งแต้ม แต่พอนับแล้วก็มีแค่สิบรายการเท่านั้น หลิงหลานรู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก คะแนนเกียรติยศหนึ่งแต้มก็จะมีเคล็ดวิชาหนึ่งอัน คะแนนเกียรติยศสิบแต้มก็จะมีเคล็ดวิชาสิบอัน ถ้าอย่างนั้นเคล็ดวิชาที่ใช้คะแนนห้าสิบแต้มด้านล่างก็จะมีห้าสิบรายการด้วยใช่ไหม
หลิงหลานย่อมคิดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น ตอนนี้ความสนใจของเธอทั้งหมดวางอยู่ในรายการสิบอย่างนี้ ถึงอย่างไรเวลาก็เหลือแค่สิบนาทีเท่านั้น เธอจะเสียเวลามากไม่ได้
เคล็ดวิชากรงเล็บเหยี่ยว? ...อะไรนะ ฝึกฝนแล้วมือก็จะเหมือนกรงเล็บเหยี่ยว? นี่ทำไม่ได้หรอก
ศีรษะเหล็ก? จะต้องเอาหัวโหม่งทำร้ายตัวเองทุกวัน? ต่อให้หาเรื่องทารุณกรรมก็ไม่ได้หากันแบบนี้นะ ไม่เอาเด็ดขาด
ดัชนีทองคำ? ทุกวันต้องใช้นิ้วทิ่มต้นไม้? ป่วยหรือไง เมินมันไป
ขาสวรรค์พร่อง? ฝึกฝนจนเส้นเลือดโป่งที่ขา? นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว ปัดทิ้งไป
แขนชะนี? เมื่อฝึกฝนจนถึงตอนท้ายแล้ว แขนก็เปลี่ยนเป็นเหมือนกับชะนี? แม่งเอ๊ย ถึงแม้ว่าชีวิตนี้เธอจะได้แต่ใช้ชีวิตเป็นผู้ชายเท่านั้น แต่เธอก็ไม่อยากกลายเป็นมนุษย์วานรนะ นั่นมันโหดร้ายมากเกินไปแล้วจริงๆ ตัดทิ้งเด็ดขาด
...ทำไมวิชาลับพวกนี้ต้องอาศัยการทำร้ายตัวเองถึงจะได้รับมาด้วยนะ ไม่อย่างนั้นก็ฝึกฝนจนร่างกายเปลี่ยนรูปร่าง หลิงหลานดูถูกด้วยความสับสนอยู่ในใจ ในตอนที่หลิงหลานอยากจะทิ้งวิชาลับที่แลกเปลี่ยนด้วยคะแนนเกียรติยศสิบแต้มพวกนี้ เธอก็เห็นเคล็ดวิชาที่ใช้คะแนนสิบแต้มในการแลกเปลี่ยนที่อยู่ท้ายสุด นั่นก็คือ กระต่ายทะยานฟ้า
กระต่ายทะยานฟ้า: วิชาจำกัด ต้องการระดับความยืดหยุ่นของร่างกายที่ดีเลิศ เงื่อนไขต่ำสุดคือต้องมีความยืดหยุ่นอยู่ที่ระดับ B ขึ้นไป แนะนำว่ามีความเหมาะสมมากยิ่งขึ้นกับผู้ที่มีความยืดหยุ่นระดับ A ขึ้นไป
หลังจากที่ฝึกฝนทักษะนี้รูปลักษณ์ภายนอกจะไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทว่ามีพละกำลังเพิ่มขึ้นสามเท่าขึ้นไป ตัวเลขเป็นรูปธรรมจะเกี่ยวข้องกับระดับความยืดหยุ่นของร่างกายผู้ฝึกฝนรวมไปถึงระดับความเข้มข้นในการฝึกฝน โปรดทำการศึกษาไตร่ตรองด้วยตัวเอง
วิธีการฝึกฝน: ...
หลิงหลานเห็นกระต่ายทะยานฟ้านี้ก็ใจกระตุก วิธีการฝึกฝนทักษะนี้ดูปกติอย่างยิ่งและไม่ได้ทำร้ายตัวเองแน่นอน นอกจากนี้เงื่อนไขนี้ก็ดูกำหนดขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ควรทราบว่าท่าพื้นฐานทั้งเก้าที่เธอฝึกฝนก็คือท่าที่เพิ่มความยืดหยุ่นของร่างกาย อาจารย์หมายเลขเก้าบอกไว้ชัดเจนมากว่า เมื่อฝึกฝนท่าพื้นฐานทั้งเก้าแล้ว ความยืดหยุ่นของร่างกายก็จะถึงระดับ A
ปกติแล้ว ความยืดหยุ่นของเด็กทารกที่ถือกำเนิดมาสามารถไปถึงระดับ B ได้ แต่ถ้าหากไม่ฝึกฝนทักษะทางกายภาพ เช่น ท่าพื้นฐานทั้งเก้า ยิ่งเด็กทารกเติบโตขึ้น ระดับความยืดหยุ่นก็ยิ่งด้อยลง ระดับความยืดหยุ่นของผู้ใหญ่ทั่วไปจะเสื่อมลงถึงระดับ F-D
ถ้าหากทักษะที่ฝึกฝนเป็นทักษะการต่อสู้มือเปล่าด้านการโจมตีละก็ เช่นนั้นระดับความยืดหยุ่นก็จะลดลงรุนแรงอย่างยิ่งยวด แม้กระทั่งระดับ D ก็อาจจะไปไม่ถึง ถ้าหากฝึกฝนทักษะทางกายภาพสายสมดุลละก็ อย่างมากก็คงระดับความยืดหยุ่นได้ที่ระดับ C แน่นอนว่าอัจฉริยะที่ร้ายกาจเป็นพิเศษก็สามารถไปถึงระดับ B ได้
ส่วนสายป้องกัน ต่อมาจะแบ่งเป็นสายย่อยหลักๆ สองสายซึ่งก็คือสายทนทานและสายยืดหยุ่น สายทนทานคือเพิ่มระดับความทนทานของร่างกายให้สูงขึ้นเพื่อทำการป้องกัน ดังนั้นระดับความยืดหยุ่นก็จะด้อยลงไม่น้อย เพราะฉะนั้นระดับความยืดหยุ่นของร่างกายจะใกล้เคียงกับสายสมดุล มีเพียงสายยืดหยุ่นเท่านั้นที่สมชื่อ นั่นก็คือระดับความยืดหยุ่นของร่างกายผู้ที่ฝึกฝนจะสามารถถึงระดับ A ขึ้นไป
และท่าพื้นฐานทั้งเก้าที่หลิงหลานเรียนรู้ในตอนต้นก็คือสายยืดหยุ่น ในตอนนั้นมิติการเรียนรู้ไม่ได้สอบถามหลิงหลานเรื่องการแบ่งเช่นนี้ เป็นเพราะว่าหลิงหลานเป็นผู้หญิง เดิมทีระดับความยืดหยุ่นกลไกเซลล์ของเธอก็สูงมากอยุ่แล้ว ดังนั้นมันย่อมจัดให้เธออยู่ในสายยืดหยุ่น เพราะฉะนั้นถึงได้มีอาจารย์หมายเลขเก้าซึ่งเป็นผู้หญิงปรากฏตัวขึ้นมา
ดูท่ามิติการเรียนรู้จะตระหนักได้ถึงเพศสภาพ มันก็ไม่อยากสร้างผู้หญิงกล้ามเหล็กออกมาเหมือนกัน
ในใจของหลิงหลานได้ทำการตัดสินใจแล้ว อย่างไรก็ตามเธอยังคงเปิดดูเคล็ดวิชาด้านล่างที่สามารถใช้คะแนนเกียรติยศห้าสิบแต้มในการแลกเปลี่ยน แน่นอนว่าของที่แลกเปลี่ยนด้วยคะแนนเกียรติยศยิ่งสูงของก็ยิ่งดี แต่เงื่อนไขข้อจำกัดก็ยิ่งสูงเช่นกัน มีเคล็ดวิชามากมายที่ต้องการระดับความแข็งแกร่งของร่างกาย ระดับความยืดหยุ่นรวมไปถึงระดับทักษะทางกายภาพ หลิงหลานรู้ดีว่า ต่อให้ตอนนี้เธอแลกเปลี่ยนเคล็ดวิชาพวกนี้ เธอก็ไม่สามารถเรียนรู้ได้ในสามถึงห้าปี ถึงอย่างไรตอนนี้ร่างกายของเธอยังไม่ถึงเงื่อนไขที่ต้องการ เธอยังต้องฝึกฝนอีก
เวลานี้เองหมายเลขหนึ่งก็เอ่ยปากเตือนว่า “เวลาเหลือไม่มากแล้วนะ เธอเลือกได้หรือยัง”
หลิงหลานกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เลือกได้แล้วค่ะ ฉันเลือกกระต่ายทะยานฟ้า”
หมายเลขหนึ่งเอ่ยเตือนว่า “กระต่ายทะยานฟ้าใช้คะแนนเกียรติยศแค่สิบแต้มเท่านั้น เธอยังมีอีก 139 แต้ม ยังอยากเลือกอะไรอีกไหม รบกวนเลือกมาทันที”
หลิงหลานส่ายหน้า “ฉันอยากเลือกแค่นี้ค่ะ ตอนนี้ยังไม่ต้องการอย่างอื่น”
หมายเลขหนึ่งแค่นเสียงเย็น “เธอยังเหลือคะแนนเกียรติยศมากมายขนาดนั้น เธออยากจะทิ้งให้เสียเปล่าหรือไง”
หลิงหลานยิ้มเหมือนกับจิ้งจอกน้อย “มันจะทิ้งไปเปล่าๆ จริงหรือคะ”
หมายเลขหนึ่งจ้องเขม็งมาที่เธอ สายตาของเขาสงบนิ่งและมั่นคงราวกับกำลังบอกเธอว่า ถ้าเลือกกระต่ายทะยานฟ้าจริงๆ ละก็ คะแนนเกียรติยศที่เหลือจะถูกลบทิ้งไปจริงๆ
หลิงหลานถูกหมายเลขหนึ่งมองจนรู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย ความคิดแต่เดิมเริ่มสั่นโคลง หรือว่าจะแลกคะแนนเกียรติยศทั้งหมดเลย และรอจนบรรลุเงื่อนไขถึงค่อยเรียนในเวลาต่อมา?
แต่นี่ก็มีปัญหาเช่นกัน นั่นก็คือเธอไม่รู้ว่าต่อไปมิติการเรียนรู้จะมอบอะไรให้เธอ ถ้าหากของที่เธอเลือกที่จะแลกเปลี่ยนในตอนนี้ไม่เหมาะกับการใช้ในภายหลังล่ะ นั่นก็เป็นการสิ้นเปลืองเหมือนกันนะ
จะเดิมพันตอนนี้? หรือว่าจะเดิมพันหลังจากนี้? หลิงหลานรู้สึกสับสน เธอเงยหน้ามองไปที่หมายเลขหนึ่ง หวังว่าจะหาคำชี้แนะจากหมายเลขหนึ่งได้บ้าง ควรรู้ไว้ว่าสาเหตุที่เธอไม่ใช้คะแนนเกียรติยศทั้งหมดก็เพราะคำพูดของหมายเลขหนึ่ง หรือว่านี่เป็นการเข้าใจผิดของเธอ?


## 0019 ดัชนีทองคำยอดเยี่ยมมาก

ตอนที่ 19 ดัชนีทองคำยอดเยี่ยมมาก
ชาติที่แล้วหลิงหลานนอนอยู่บนเตียงมายี่สิบสี่ปี เธอเรียนรู้ที่จะสังเกตสีหน้าและคำพูด ปรับตัวให้เข้ากับความชอบของพยาบาลและหมอที่ทำการรักษาเธอ และทำตัวน่ารักเพื่อที่จะได้รับโอกาสการรักษาฟรีจากประเทศชาติ ควรทราบว่าโควตาการรักษาฟรีมีค่ามาก ด้านหลังยังมีผู้ป่วยที่รอคอยอยู่จำนวนมาก เธอจำเป็นต้องให้นักวิจัยพวกนี้ชอบเธอ รักทะนุถนอมเธอ อาลัยอาวรณ์เธออยู่ในใจ นี่ถึงจะทำให้พวกเขาพูดเรื่องดีๆ ให้เธอเยอะๆ ทำให้เธอได้รับการรักษาอยู่ที่นั่นต่อไปได้
อย่างไรก็ตาม หมายเลขหนึ่งคือใคร นั่นเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอดที่เคยผ่านมาร้อยศึก หลิงหลานตัวน้อยๆ จะหาอะไรจากในสายตาของเขาเจอได้อย่างไร หลิงหลานยิ่งมองก็ยิ่งท้อแท้ใจ ถึงขนาดที่รู้สึกว่าแลกเปลี่ยนไปก่อนก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเหลือในภายหลังเลย
ในตอนที่เธอคิดจะบอกว่าแลกต่อก็ได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในพื้นที่ว่า “ถึงเวลาแล้ว แลกเปลี่ยนกระต่ายทะยานฟ้าด้วยคะแนนเกียรติยศสิบแต้มสำเร็จ!”
หลิงหลานได้สติในพริบตา ที่แท้เวลาก็ครบสิบนาทีโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เมื่อรู้ว่าสถานการณ์ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้แล้วเธอก็ทิ้งความสับสนวุ่นวายในใจลงอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเง็กเซียนฮ่องเต้ช่วยเธอเลือกแล้ว ต่อให้ไม่มีคะแนนเกียรติยศพวกนั้นจริงๆ เธอก็จะไม่ติดอยู่กับการเสียใจภายหลังอีก ต้องบอกว่าหลิงหลานเป็นเด็กสาวที่มีความคิดทะลุปรุโปร่ง บางทีการทรมานกับการเจ็บป่วยมายี่สิบสี่ปีอาจจะทำให้เธอเรียนรู้ที่จะไม่หมกมุ่นอยู่กับการสูญเสียของที่ไม่สามารถได้มา
ระบบของมิติประกาศต่อว่า “แลกเปลี่ยนสำเร็จหนึ่งครั้ง ทำภารกิจแลกเปลี่ยนสำเร็จ ได้รับรางวัลคะแนนเกียรติยศหนึ่งแต้ม คะแนนเกียรติยศคงเหลือ 140 แต้ม จะเก็บรักษาคะแนนไว้จนถึงการแลกครั้งต่อไป”
หลิงหลานรู้สึกลิงโลด เธอเดิมพันถูกแล้ว คะแนนเกียรติยศสามารถเก็บไว้ได้อย่างที่คิดไว้จริงๆ คำพูดของหมายเลขหนึ่งก็เตือนเอาไว้แล้ว คำว่า ‘ใช้ประโยชน์’ ก็บ่งบอกความล้ำค่าของคะแนนเกียรติยศเป็นนัยๆ แล้ว และต่อมาก็อธิบายว่าถ้าไม่เลือกภายในสิบนาทีก็จะถูกระบบเลือกให้อัตโนมัติหนึ่งครั้ง และบอกอ้อมๆ ว่าความจริงแล้วจะบังคับให้แลกเปลี่ยนแค่หนึ่งครั้งเท่านั้น
คำพูดนี้ดูเหมือนคำพูดตามปกติแต่อันที่จริงแฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้ ควรทราบว่าของที่แลกเปลี่ยนมีตั้งแต่หนึ่งแต้มไปจนถึงหลายพันหมื่นแต้มไม่เท่ากัน ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมีแค่ 149 แต้ม แต่อันที่จริงของที่เธอสามารถแลกเปลี่ยนก็มีมากมายเหมือนกัน นี่ก็คือปัญหา ถ้าหากครั้งนี้ระบบแลกของที่ใช้หนึ่งคะแนนหรือว่าสิบคะแนน หรือห้าสิบคะแนนให้อัตโนมัติ เช่นนั้นคะแนนเกียรติยศที่เหลืออยู่จะทำอย่างไร
อย่างไรก็ตาม คำพูดของหมายเลขหนึ่งก็ไม่ได้มีรายละเอียดเรื่องนี้ อ้างอิงจากประสบการณ์ครั้งก่อนของเธอ หลิงหลานสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่า นี่อาจจะเป็นการหลอกลวงอีกครั้ง ความจริงแล้วการบีบให้เลือกคราวนี้อาจจะมีไว้เพื่อสั่งสอนผู้เข้าทดสอบว่าจะแลกคะแนนเกียรติยศอย่างไร...ก็เหมือนกับอาจารย์สั่งสอนคุณ คาดหวังว่าคุณจะทำการปฏิบัติจริงในตอนสุดท้ายสักครั้ง
หลิงหลานย่อมรู้ดีว่าทุกครั้งการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของมิติการเรียนรู้ไม่ได้เรียบง่ายเลย การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ย่อมมีความหมายลึกซึ้ง อย่างไรก็ตาม หลิงหลานไม่อยากเสียเวลาใคร่ครวญ ต้องทำความเข้าใจต้นสายปลายเหตุให้ชัดเจน
ดังนั้นเธอจึงเลือกแลกกระต่ายทะยานฟ้าที่เหมาะสมกับเธอมากที่สุด และก็เป็นสกิลที่เธอสามารถฝึกฝนได้ในตอนที่อายุเท่านี้ นอกจากนี้ยังปิดบังได้เต็มที่ หลิงหลานพอใจกับเรื่องนี้มาก ส่วนเรื่องที่ว่ายังมีของที่ดีกว่านี้หรือไม่...หลิงหลานก็ไม่ดึงดันต้องการ เธอไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นตัวละครหลักที่ค้นหาสุ่มๆ ก็สามารถเจอของที่ดีที่สุดได้ เธอใจเย็นมากๆ
อาจารย์หมายเลขหนึ่งพอใจกับท่าทีแสดงออกของหลิงหลานในครั้งนี้มาก เขาไม่ได้พูดจาไร้สาระอะไรมากมายก็ให้อาจารย์หมายเลขเก้าออกมาชี้แนะหลิงหลานในการเรียนรู้กระต่ายทะยานฟ้า รวมไปถึงเก้าท่าหลอมร่างซึ่งเป็นทักษะการต่อสู้มือเปล่าขั้นต่อไป
การฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างมีความยากกว่าเก้าท่าพื้นฐานร้อยเท่า หลิงหลานฝึกฝนท่าที่หนึ่งในหนึ่งเดือนถัดมาด้วยความยากลำบาก ทว่าเธอก็ทำไม่สำเร็จเลยสักนิด แม้กระทั่งท่าของแขนข้างหนึ่งก็ยังทำไม่ได้
หลิงหลานรู้สึกว่านี่เป็นภารกิจที่น่าอนาถโดยสิ้นเชิง ดูจากความคืบหน้าแบบนี้แล้ว เธอไม่มีทางทำสำเร็จภายในระยะเวลาห้าปีตามที่กำหนดไว้แน่นอน ยังดีที่หลิงหลานมีนิสัยที่ดีมาก ถึงแม้จะรู้สึกว่านี่เป็นภารกิจที่แทบจะทำไม่สำเร็จ ทว่าเธอก็ไม่ได้หงุดหงิด เธอพยายามทำให้ได้ทีละเล็กทีละน้อยทุกวัน หวังว่าจะไม่ทิ้งห่างมาเกินไปเมื่อถึงเวลาที่กำหนด หลิงหลานคาดเดาจากรางวัลคะแนนเกียรติยศว่า บทลงโทษจะต้องเกี่ยวพันกับความคืบหน้าที่ทิ้งห่างในช่วงเวลาท้ายที่สุด ยิ่งเข้าใกล้มาก บทลงโทษก็จะยิ่งลดลง
............
การเผชิญหน้ากับการฉีดยากระตุ้นยีนครั้งที่สามมาถึงอย่างรวดเร็ว หลิงหลานคิดว่าครั้งนี้คงเหมือนกับสองครั้งก่อนหน้านี้ ฉีดยาเสร็จแล้วก็นอนพักผ่อนอยู่บนเตียง
แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อคนของหน่วยกองทัพจากไปแล้ว หลานลั่วเฟิ่งมารดาของเธอจะอุ้มเธอขึ้นมาและเดินผ่านเส้นทางลับหลายสาย จนในที่สุดก็มาถึงจุดหมาย นี่เป็นห้องขนาดเล็ก ด้านในแทบจะไม่มีของอะไร ตรงกลางวางถังไม้ที่สูงเท่าครึ่งตัวคนอยู่ใบหนึ่ง และยังมีเตียงเดี่ยวเล็กๆ หลังหนึ่งอยู่ชิดกำแพง นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีของสิ่งอื่นอีก
เมื่อหลานลั่วเฟิ่งเดินเข้าประตูมาก็เอ่ยถามกับคนที่อยู่ในห้องว่า “เตรียมการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”
“ค่ะ คุณนาย!” ในห้องยังมีหญิงวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วยืนอยู่ หลิงหลานจำเธอได้ เธอคือหลิงหนานอี ภรรยาของพ่อบ้านหลิงฉิน
หลานลั่วเฟิ่งเดินมาที่ด้านหน้าถังไม้ หลิงหลานถึงค่อยเห็นว่าด้านในถังใส่น้ำสีเขียวเข้มจนเกือบดำเกือบจะมากกว่าครึ่งหนึ่งของถัง มันยังส่งกลิ่นยาออกมาอย่างรุนแรงอีกด้วย
หลิงหลานรู้สึกตกใจ ต้องทราบว่าสิ่งที่เธอพบเจอในช่วงเวลานี้ต่างก็เป็นยาเม็ดหรือยาฉีดซึ่งเป็นยาที่ไปทางฝั่งตะวันตกที่ไม่มีกลิ่นรสใดๆ ทว่ากลิ่นที่คุ้นเคยในเวลานี้ทำให้เกิดภาพลวงตาว่ากลับไปที่ชาติก่อน เวลานั้นเธอดื่มยาจีนที่มีกลิ่นสมุนไพรมาไม่น้อย อย่างไรก็ตาม...หน้าผากของหลิงหลานก็เต็มไปด้วยขีดดำ[footnoteRef:1] จะให้เธอดื่มน้ำยาเยอะขนาดนี้เลยเหรอ [1:  หน้าผากเต็มไปด้วยขีดดำ แสดงถึงความจนปัญญาหรือว่าความรังเกียจ ดังที่การ์ตูนญี่ปุ่นใช้วิธีการวาดขีดสีดำหลายเส้นบนหน้าผากของตัวละคร]
หลิงหลานรู้สึกเย็นยะเยือกเมื่อเห็นท่าทีของมารดาและหลิงหนานอี น้ำยาในถังนี้ต้องมอบให้เธอแน่นอน มองดูถังไม้ใบนั้นและแอบเทียบกับร่างกายเล็กๆ ของตัวเอง...
เชี่ย นี่จะเอาชีวิตกันเหรอ ดื่มยาน้ำพวกนี้หมด เธอจะต้องกลายเป็นเด็กทารกน่าอนาถคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ตายจากการดื่มยาจีนจนจุกแน่นอน
มารดาของหลิงหลานไม่ได้โหดเหี้ยมอย่างที่เธอคิดไว้ขนาดนั้น หลิงหลานได้ยินเธอพูดว่า “อุณหภูมิของน้ำยานี้พอดีแล้วใช่ไหม จะไม่ลวกตอนที่หลิงหลานแช่น้ำนะ”
ดีจริงๆ ที่แท้ก็ใช้แช่ ไม่ใช่ให้ดื่ม หลิงหลานหลั่งน้ำตานองหน้า กอดมารดาของเธอไว้ด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดก็คุ้มครองชีวิตน้อยๆ ได้แล้ว
“คุณนายวางใจเถอะค่ะ ฉันทดสอบดีแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ” หลิงหนานอีตอบด้วยความแน่วแน่ หลิงหลานเป็นความหวังของตระกูลหลิง เธอไม่กล้าประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อย
หลานลั่วเฟิ่งไม่ลังเลอีกต่อไป ถอดเสื้อผ้าไม่กี่ทีก็เปลื้องผ้าหลิงหลานจนเปลือยเปล่า ก่อนจะวางเธอเข้าไปในถังน้ำ
หลิงหลานรู้สึกเหมือนกำลังแช่น้ำพุร้อน ความอุ่นร้อนสบายเอามากๆ หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกว่ามีความร้อนสายหนึ่งไหลทะลุจากผิวหนังของร่างกายเข้าไปที่ข้างใน ความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดได้ยากมากโจมตีเข้าที่หัวใจ เหมือนเจ็บแต่ไม่เจ็บ เหมือนคันแต่ไม่คัน หลิงหลานที่ไม่หวาดกลัวต่อความเจ็บปวดก็อดส่งเสียงครวญครางขึ้นมาไม่ได้
หลานลั่วเฟิ่งเห็นแบบนี้ก็เครียดมากและรีบมองไปที่หลิงหนานอี ไม่รู้ว่าสถานการณ์ของหลิงหลานในตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง
หลิงหนานอีเอ่ยปลอบใจว่า “คุณนาย เหตุการณ์แบบนี้เป็นเรื่องปกติมาก คุณชายน้อยไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ”
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน หลิงหลานปรับตัวให้เข้ากับความรู้สึกประหลาดแบบนี้ได้แล้ว จากนั้นความเจ็บปวดก็เริ่มรุนแรงขึ้น สุดท้ายเธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงราวกับเซลล์ทั่วทั้งร่างกายฉีกขาดเหมือนกับในชาติที่แล้ว...
อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแบบนี้กลับทำให้หลิงหลานรู้สึกสงบ เธอย่อมทนต่อสิ่งที่ซึมลึกถึงไขกระดูกมายี่สิบสี่ปีได้อยู่แล้ว
“เอ๋? มีของสิ่งนี้ได้อย่างไร” หลิงหลานได้ยินเสียงร้องตกใจของเสี่ยวซื่อในสมอง
“ทำไมเหรอ” ถึงแม้ว่าจะทนไหว แต่มีคนมาคุยเป็นเพื่อนได้ก็ยิ่งเมินความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนร่างกายได้ง่ายขึ้น นี่เป็นประสบการณ์ที่หลิงหลานได้รับในชาติก่อน เธอยินดีคุยกับเสี่ยวซื่อไปเรื่อยๆ
“พลังงานที่ประหลาดมาก สามารถเพิ่มความทนทานและกระตุ้นการทำงานของเซลล์ร่างกายได้” เสี่ยวซื่อสงสัยมากๆ ว่าน้ำยาในถังนี้ปรุงมาได้อย่างไร คลังข้อมูลของเขาก็ไม่มีข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับของประเภทนี้เลย
“น่าจะเป็นสูตรลับที่สืบทอดกันมาของตระกูลหลิง หลอมร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้น” หลิงหลานกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลย ถึงตระกูลหลิงจะเล็กและอ่อนแออย่างไร ก็เป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดกันมาหลายพันปี และหลิงเซี่ยวก็เป็นทายาทของตระกูลหลัก การที่มีสูตรลับแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
“นายท่าน โลกนี้มหัศจรรย์จริงๆ สวรรค์ ฉันค้นพบอะไรเนี่ย น้ำยาพวกนี้ใช้พืชเก้าสิบหกเปอร์เซ็นต์ต้มออกมา...” เสี่ยวซื่ออุทานด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าน้ำยาที่วิเศษขนาดนี้จะไม่มีเงาของเทคโนโลยีชั้นสูงสักนิดเลย นี่เป็นโลกมหัศจรรย์จริงๆ
หลิงหลานเหงื่อแตกทันที ถ้าหากยาจีนไม่ใช้สมุนไพรต้ม เช่นนั้นมันยังเป็นยาสมุนไพรจีนเหรอ
“แล้วสี่เปอร์เซ็นต์คืออะไร ทำไมส่วนประกอบของน้ำยาดูคุ้นๆ อยู่บ้างนะ...พิษ? หืม น่าจะเป็นพิษงูชนิดหนึ่ง นี่คืออะไรน่ะ แมงป่อง? ตะ ตะขาบ แล้วก็...แมงมุม!” เสียงของเสี่ยวซื่อสูงขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็กลายเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ช่วยไม่ได้ เวลาหนึ่งปีกว่าทำให้เสี่ยวซื่อเรียนรู้ประเภทของสิ่งมีชีวิตในสังคมมนุษย์ อย่างอื่นก็โอเคหมดอยู่หรอกนะ แต่ว่ามันรับแมลงหลายขาไม่ไหวจริงๆ สำหรับความคิดด้านสุนทรียะของเขา นั่นเป็นสิ่งที่อัปลักษณ์จนถึงขั้นทำลายล้างโลกนี้ให้ย่อยยับได้จริงๆ
หลิงหลานไม่สนใจสภาพเสียสติชักกระตุกเป็นระยะๆ ของเสี่ยวซื่อ เธอถอนหายใจลึกๆ เธอเองก็ได้รับการเปลี่ยนเส้นเอ็นล้างไขกระดูกเหมือนกับตัวละครหลักในนิยายได้เช่นกัน
อืม ข้ามเวลามาอนาคตก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ดัชนีทองคำ[footnoteRef:2]ของท่านเทพแห่งการทะลุมิติยังคงยอดเยี่ยมมาก [2:  ดัชนีทองคำ หมายถึง สูตรโกงของพวกตัวเอกในนิยาย]


## 0020 หลิงหลานเป็นราชาพุงโต

ตอนที่ 20 หลิงหลานเป็นราชาพุงโต
หลานลั่วเฟิ่งและหลิงหนานอีที่อยู่ข้างกายหลิงหลานต่างมองดูสภาพร่างกายและสีหน้าของหลิงหลานด้วยความตึงเครียด น้ำยานี้ต้องแช่ให้เสร็จสิ้นทุกขั้นตอนในขณะที่มีสติอยู่ถึงจะได้รับประสิทธิภาพที่ดีที่สุด ถ้าหากหมดสติลง ประสิทธิภาพก็เปลี่ยนเป็นด้อยลงมาก นอกจากนี้การแช่น้ำยาครั้งแรกจะมีประสิทธิภาพมากที่สุด
ถึงแม้ว่าหลิงหนานอีจะเห็นหลิงหลานขมวดคิ้วน้อยๆ เป็นปม แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าดุดันเหมือนกับเวลาเด็กคนอื่นๆ แช่น้ำ เธออดลอบผงกศีรษะไม่ได้ สมกับที่เป็นลูกของนายท่านพวกเขาจริงๆ ความอดทนนี้เหนือกว่าผู้ใดโดยสิ้นเชิง ถ้าหากนายท่านยังอยู่จะต้องปลื้มใจกับผู้สืบทอดของตัวเองมากๆ แน่นอน
ทุกครั้งที่หลิงหลานทำหน้าบิดเบี้ยว มือของหลานลั่วเฟิ่งก็อยากจะไปอุ้มหลิงหลานกลับมาตามจิตใต้สำนึก ความเจ็บปวดในแววตาของเธอยังจะมากกว่าความเจ็บปวดที่ร่างกายของหลิงหลานทนรับไว้ เธอไม่อยากให้ลูกของตัวเองแบกรับความทรมานที่ยากจะทานทนแบบนี้เลยจริงๆ เธอไม่ได้ลืมคำพูดที่หลิงเซียวเคยบอกไว้ว่า น้ำยาของตระกูลหลิงมีประสิทธิภาพดีมากจริงๆ แต่ในทางตรงกันข้าม มันก็มอบความเจ็บปวดทางกายที่คนทั่วไปไม่อาจทนไหว
ดวงตาทั้งสองข้างของหลานลั่วเฟิ่งดูโศกเศร้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด น้ำตาส่องประกายวาบที่ขอบตาของเธอ
หลิงหนานอีสัมผัสได้ถึงความไม่เต็มใจของหลานลั่วเฟิ่ง เธออดกล่าวปลอบโยนไม่ได้ว่า “คุณนายคะ ถึงจะไม่เต็มใจก็ต้องอดทนให้ได้ ถ้าสร้างรากฐานให้ดีถึงจะทำให้คุณชายน้อยใช้ชีวิตที่ดีขึ้นได้ โลกนี้ยังเป็นโลกที่เคารพผู้แข็งแกร่ง ถ้าหากไม่มีความสามารถก็ปกป้องของที่นายท่านทิ้งไว้ไม่ได้หรอกนะคะ”
หลานลั่วเฟิ่งเงยหน้าเอ่ยว่า “ฉันรู้ วางใจเถอะ ฉันฝืนทนต่อไปได้ ฉันเชื่อว่าหลิงหลานเองก็ฝืนทนต่อไปได้เหมือนกัน” ก็เหมือนกับที่หลิงหนานอีว่าไว้ มีเพียงช่วงเวลาในตอนเด็กเท่านั้นที่จะสร้างรากฐานที่ดีได้ ลูกของเธอถึงจะใช้ชีวิตตามใจชอบได้ในอนาคต
...........
“ฉันต้องไปศึกษาสูตรลับนี้ มันน่ามหัศจรรย์เกินไปแล้ว ถ้าหากทำความเข้าใจเรื่องเภสัชศาสตร์ได้แล้ว บางทีฉันอาจจะบุกเบิกยาชนิดใหม่ออกมาก็ได้ นายท่าน ฉันไปแล้วนะ เธอก็ค่อยๆ อดทนล่ะ...” เสี่ยวซื่อทิ้งหลิงหลานอย่างไร้มโนธรรมมาก และเข้าไปในห้องวิจัยของตัวเองด้วยความร่าเริงเพื่อศึกษาสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ของเขา
ให้ตายสิ ไอ้เด็กไร้มโนธรรม! หลิงหลานที่คาดหวังว่าจะสามารถคุยเล่นเพื่อเบนความสนใจจากความเจ็บปวดก็ได้ดูถูกการกระทำอันเห็นแก่ตัวของเสี่ยวซื่อ เธอตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะต้องอบรมสั่งสองเสี่ยวซื่อให้ดี ทำให้เขารู้ว่าไม่มีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่านายท่านของเขา
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้ร่างกายของหลิงหลานชักเกร็งอย่างอดทนไม่ไหว ในปากก็แค่นเสียงต่ำขึ้นมา เธอพลันนึกถึงเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่สามารถผ่อนคลายความเจ็บปวดอย่างรุนแรงแบบนี้ได้ จากนั้นเธอก็รีบเริ่มโคจรลมปราณบำรุงร่างกาย มันมีประสิทธิภาพจริงๆ ความรู้สึกเจ็บปวดลดลงไปมาก เธอรู้สึกว่าสามารถทนรับไหวได้แล้ว
อาการเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงของร่างกายหลิงหลานทำให้หลานลั่วเฟิ่งกับหลิงหนานอีเครียดเพิ่มขึ้น เมื่อเทียบกับการเจ็บปวดใจล้วนๆ ของหลานลั่วเฟิ่งที่มีต่อความทรมานที่หลิงหลานได้รับ หลิงหนานอียิ่งกังวลใจกับสถานการณ์ต่อไปมากยิ่งขึ้น เธอรู้ดีว่าอีกครึ่งชั่วโมงก็จะเป็นช่วงเวลาสำคัญที่สุดในการแช่น้ำยา และก็เป็นช่วงเวลาที่เจ็บปวดยากจะทนทานมากที่สุด มีเด็กทารกมากมายที่สลบไปในช่วงเวลานี้ ต่อให้เป็นนายท่านที่ถึงแม้จะไม่ได้หมดสติไปเมื่ออดทนต่อครึ่งชั่วโมงนี้ แต่เขาก็เจ็บปวดจนถึงขั้นจิตใจเหม่อลอย ผ่านไปครึ่งวันถึงจะได้สติกลับมา
บางทีวิธีการโคจรลมปราณบำรุงร่างกายอาจจะฝังลึกอยู่ในความทรงจำของร่างกายหลิงหลาน ถึงอย่างไรเธอก็ได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณนี้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์ หลิงหลานเข้าสู่สมาธิในระดับลึกอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงบนร่างกายอีกต่อไป และรู้สึกได้ว่าร่างกายอยู่ท่ามกลางความร้อนรุ่ม
เมื่อเห็นสีหน้าสงบนิ่งของหลิงหลาน หลานลั่วเฟิ่งก็โล่งอก ดูท่าหลิงหลานจะอดทนผ่านอีกด่านไปได้
มีเพียงหลิงหนานอีที่รู้เรื่องคุณสมบัติของยาดีเท่านั้นที่รู้สึกมึนงง หรือว่าฤทธิ์ของน้ำยาจะถูกดูดซับหมดแล้ว? เธอมองดูน้ำยาที่ยังคงเป็นสีเขียวเข้มจนเกือบดำ รู้ว่าฤทธิยายังคงเต็มเปี่ยม
ในเมื่อฤทธิ์ยายังอยู่ ความเจ็บปวดย่อมต้องเพิ่มขึ้นสิ เช่นนี้ดูแล้ว ถ้าคุณชายน้อยหลิงหลานของพวกเขาไม่ได้เป็นเด็กที่อดทนต่อความเจ็บปวดในระดับสุดยอด เช่นนั้นเส้นประสาทกับรับรู้ความเจ็บปวดก็บกพร่องค่อนข้างเชื่องช้าแล้ว
หลิงหนานอีโน้มเอียงไปทางการคาดเดาว่าประสาทการรับรู้ความเจ็บปวดบกพร่อง ลองคิดดูนะ เด็กทารกอายุหนึ่งขวบครึ่งสามารถมีความอดทนที่แข็งแกร่งขนาดนั้นได้เหรอ และเนื่องจากการคาดการณ์ด้วยความเข้าใจผิดของหลิงหนานอี ทำให้หลิงหลานได้รับความยากลำบากจากการอบรมสั่งสอนในเวลาต่อมามากยิ่งขึ้น เนื่องจากตระกูลหลิงคิดว่าในเมื่อหลิงหลานมีข้อบกพร่องทางด้านการรับรู้ความเจ็บปวด เช่นนั้นก็ต้องฝึกให้โหดมากขึ้น ทำให้เธอรับรู้ว่าความเจ็บปวดคืออะไรกันแน่
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หลิงหลานที่อยู่ในอาการใจลอยก็รู้สึกได้ว่าเธอถูกอุ้มขึ้นมาจากในถัง แล้วก็ถูกวางไว้บนเตียง มีคนเริ่มนวดเธอเบาๆ ความผ่อนคลายทำให้หลิงหลานฝืนต่อไปไม่ไหวอีก หลังจากนั้น...เธอก็ผล็อยหลับไป
...........
หลิงฉินส่งคนของหน่วยกองทัพจากไปแล้วก็คุ้มกันอยู่ด้านนอกมาโดยตลอด เมื่อเขาเห็นพวกเธอเดินออกมาก็รีบเอ่ยถามว่า “ผลเป็นยังไงบ้าง”
หลิงหนานอีทำหน้าตื่นเต้น เธอพยักหน้าอย่างรุนแรงและเอ่ยว่า “ผลออกมาดีมากเป็นพิเศษ ทุกด้านเพิ่มสูงขึ้นสามสิบจนถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์”
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของหลิงฉินกระตุกอย่างรุนแรง “นี่เป็นความจริงเหรอ” จำเป็นต้องทราบว่าการแช่ยาในแต่ละยุคของตระกูลหลิง เจ้าบ้านหลิงเซียวได้รับประสิทธิผลที่ดีที่สุด เวลานั้นดัชนีทุกอย่างต่างเพิ่มขึ้นสิบถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์
เมื่อเห็นหลิงหนานอีพยักหน้าอย่างหนักแน่น หลิงฉินก็น้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้งใจและอดกล่าวไม่ได้ว่า “สวรรค์คุ้มครองตระกูลหลิงของฉัน สวรรค์คุ้มครองตระกูลหลิงของฉันแล้ว”
หลิงหนานอีกุมมือของสามีตัวเองอย่างเงียบเชียบ เธอย่อมรู้ว่าสำหรับสามีแล้ว ข่าวนี้คือการปลอบใจอย่างมาก ถึงแม้ว่าท่านเจ้าบ้านหลิงเซียวจะเป็นเจ้าบ้านของตระกูลหลิง ทว่าก็เป็นเด็กที่เลี้ยงดูมากับมือ เขารักหลิงเซียวเหมือนกับเป็นบุตรชายของตัวเอง การจากไปของเขาทำร้ายสามีของเธอไม่น้อยไปกว่าคุณนายเท่าไรเลย
“ดูเหมือนว่า ศักยภาพของร่างกายคุณชายน้อยจะได้รับสืบทอดมาจากนายท่านหลิงเซียว การดูดซับยากระตุ้นยีนสิบหลอดทุกครั้งทำให้ได้รับประสิทธิผลของการแช่น้ำยาเยอะมากเหมือนกัน...” หลิงหนานอีกล่าวพลางถอนหายใจ
หลิงฉินยังคงสะกดกลั้นความรู้สึกตื่นเต้นได้ยาก เขาทำได้เพียงผงกศีรษะทั้งน้ำตาอย่างสุดความสามารถ สามีภรรยาคู่นี้ได้แต่เข้าใจเช่นนี้เท่านั้น พวกเขาไม่รู้ว่าสาเหตุที่ประสิทธิผลของการแช่น้ำยาของหลิงหลานดีขนาดนี้เป็นเพราะการฝึกปรือเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายทั้งสิ้น มันกระตุ้นความสามารถในการดูดซับยาของร่างกายอย่างมหาศาล ทำให้ฤทธิ์ยาเข้าไปบำรุงร่างกายได้ดีมากขึ้น และปรากฏระดับการพัฒนาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลิงหลานเริ่มต้นวิถีชีวิตในการแช่น้ำยาของเธอเช่นนี้เอง ไม่เพียงเท่านี้ เธอยังดัดตัวทำท่าทางต่างๆ ที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ทุกวัน แน่นอนว่า เธอจำเป็นต้องลอบฝึกฝน ไม่อย่างนั้นมารดาของเธอจะต้องบ้าตายแน่นอน
ผ่านไปปีแล้วปีเล่า หลิงหลานค่อยๆ เติบโตขึ้น หลังจากนั้นเธอก็พบว่าเธอแม่งกลายเป็นราชาพุงโต[footnoteRef:1]ไปแล้ว เธอสามารถจัดการปริมาณอาหารหนึ่งวันของมารดาได้ภายในมื้อเดียว [1:  ราชาพุงโต นักกินที่กินได้เยอะมากๆ]
สวรรค์ เธอเพิ่งจะอายุสี่ขวบนะ! หรือว่าเธอจะเติบโตไปทางแนวขวางแล้วเหรอ
ไม่ได้นะ วันนี้เธอจะต้องควบคุมอาหารให้ได้ จำเป็นต้องรู้ว่าเธอเป็นเด็กทารกที่มี ‘หลักสี่ประการ’ นั่นก็คือมีความฝัน มีศีลธรรม มีความยับยั้งชั่งใจ มีเป้าหมาย เธอไม่สามารถพ่ายแพ้ให้กับท้องและกลายเป็นหมูตอนโดยเด็ดขาด
ในขณะที่หลิงหลานกำลังปลุกใจตัวเอง ทันใดนั้นก็พบว่าเธอจัดการหมี่ผัดจานใหญ่ยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าเมื่อสักครู่นี้ไปเรียบร้อยแล้วโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เธอทำหน้า囧 ดูถูกว่าหมี่ผัดไม่เอาไหนเกินไปแล้ว มันไม่เพิ่มระดับความอิ่มให้เธอเท่าไรเลย เธอลูบท้องที่ยังคงแบนราบอยู่บ้างและเตือนตัวเองในใจว่าทานไม่ได้เด็ดขาด...
หลิงหลานทำหน้าเด็ดเดี่ยว เธอตบโต๊ะแรงๆ ทีหนึ่งและตะโกนเสียงดังว่า “เอาสเต๊กชิ้นใหญ่สุดยอดมาให้ฉันอีก!”
ให้ตายเถอะ รสชาติของความหิวยากจะรับไหวมากเกินไปจริงๆ หลิงหลานพบว่านี่ลำบากมากกว่าการทนรับความเจ็บปวดอีก
ช่างเถอะ ถึงอย่างไรชีวิตนี้ก็ถูกกำหนดให้เป็นผู้ชายแล้ว ถ้าหากไม่ระวังกลายเป็นหนุ่มหล่อระดับสุดยอดที่โดดเด่นมีเสน่ห์ สง่างามมีมารยาท หล่อเหลาหาใดเปรียบ จนดึงดูดสาวสวยในใต้หล้านับไม่ถ้วนมาโค้งตัวให้หลงรักเธอที่ปลอมตัวเป็นผู้ชายคนนี้ มันก็จะเป็นปัญหายุ่งยาก เพื่อช่วยเหลือสาวน้อยที่โง่เขลาและลดบาปกรรม ทำให้ผู้ชายที่น่าเวทนาพวกนั้นไม่ต้องเป็นโสดสามารถแต่งภรรยาได้ เธอก็ควรจะทานให้อ้วนขึ้นหน่อย!
แค่ก เธอเป็นคนที่ใจอ่อนจริงๆ นะ!
หลิงหลานถูกจิตวิญญาณการอุทิศตนของตัวเองทำให้รู้สึกตื้นตันใจ เธองับสเต๊กชิ้นโตเป็นพิเศษที่คนรับใช้เพิ่งจะส่งเข้ามาด้วยความเด็ดขาด
จำเป็นต้องพูดว่า หลิงหลานถนัดหาเหตุผลในการปรับตัวเก่งมาก และเธอก็หาข้ออ้างให้ความตะกละของเธอได้อีกครั้ง


## 0021 ความลึกลับของเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย!

ตอนที่ 21 ความลึกลับของเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย!
การเจริญอาหารเหมือนเช่นเคยของหลิงหลานทำให้หลานลั่วเฟิ่งที่อยู่ข้างกายเธอรู้สึกสับสนขึ้นมาอีกครั้ง ลูกทานอาหารได้คือมีบุญวาสนา แต่ทานเยอะขนาดนี้ จะไม่มีปัญหาจริงๆ เหรอ
หลิงฉินและหลิงหนานอีที่คุ้มกันอยู่ด้านข้างก็รู้สึกสับสนมากเช่นเดียวกัน การเจริญอาหารของหลิงหลานย่อมอยู่ในระดับน่ากลัว ต่อให้รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นเพราะร่างกายต้องการพลังงานถึงได้เจริญอาหารมากขนาดนี้ แต่ปริมาณอาหารนี้ก็มากเกินไปหน่อยจริงๆ
พวกเขามองไปที่ร่างกายเล็กๆ ของหลิงหลานด้วยความระมัดระวัง และทำได้แค่ส่ายหน้าถอนหายใจเท่านั้น พวกเขาไม่เข้าใจ หรือว่ากระเพาะของคุณชายน้อยของพวกเขาจะมาจากมิติแปลกแยก?
เวลาพิสูจน์แล้วว่าความกังวลของหลิงหลานเป็นเรื่องไม่จำเป็น ถึงแม้ว่าเธอจะทานเยอะ แต่ร่างกายของเธอนอกจากจะสูงขึ้นนิดหน่อยแล้ว ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไรอย่างอื่นอีก ยกตัวอย่างเช่น พวกความกว้าง ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังแตกต่างจากเด็กคนอื่นที่ได้รับยากระตุ้นยีน ไม่ได้แข็งแรงทรงพลังขนาดนั้น หากแต่ดูบอบบางอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด
ตั้งแต่นั้นมาหลานลั่วเฟิ่งก็ไม่มีความคิดให้หลิงหลานควบคุมอาหารอีกเลย ทานเยอะขนาดนั้นก็ยังผอมบาง ถ้าหากอดอาหารอีก ลูกน้อยของเธอไม่กลายเป็นถั่วงอกเลยเหรอ ถึงอย่างไรตระกูลหลิงก็ไม่ได้ขาดแคลนอาหาร
ดังนั้นก็เลยไม่มีคนวุ่นวายกับปริมาณอาหารของหลิงหลานอีก สุดท้ายถ้าหากหลิงหลานทานพวกสเต๊กข้าวผัดน้อยลงละก็ ตระกูลหลิงก็จะตกอยู่ในความอลหม่านทั้งตระกูล ความอยากอาหารของคุณชายลดลง หรือว่าป่วย...แค่ก ความเคยชินน่ากลัวมากจริงๆ
ความจริงแล้วหลิงหลานเองก็งุนงงกับสภาพแบบนี้ของตัวเองมากเช่นกัน เธอแอบไปหาเสี่ยวซื่อและให้เขาตรวจสอบสาเหตุ
เสี่ยวซื่อยอดเยี่ยมมาก ไม่นานเขาก็หาคำตอบได้
ที่แท้สาเหตุที่หลิงหลานดูไม่แข็งแรงเป็นเพราะว่า ความแข็งแกร่งที่อยู่ในสายตาของทุกคนคือ ผลจากการที่สารเจือปนแข็งตัวสะสมอยู่ในร่างกายเด็ก แน่นอนว่าผลลัพธ์นี้ไม่สามารถพูดได้ว่าเป็นเรื่องแย่ทั้งหมด ข้อดีคือ ตัวตนของมันจะเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของร่างกายเด็กโดยทางอ้อม สามารถต้านทานการโจมตีของพลังในระดับหนึ่ง แต่ข้อเสียก็คือ มันจะลดระดับความยืดหยุ่นของร่างกายเด็ก ทำให้ความทนทานด้อยลง
แต่ยาที่หลิงหลานดูดซับไม่มีสารเจือปนใดๆ ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะมีสารเจือปนสะสมอยู่ในร่างกายและก่อเป็นความแข็งแกร่งที่รูปลักษณ์ภายนอก
นอกจากนี้หลิงหลานก็มีความอยากอาหารปริมาณมาก นี่เกี่ยวข้องกับทักษะทางกายภาพระดับสูงที่หลิงหลานฝึกฝนในมิติการเรียนรู้ การฝึกฝนทักษะทางกายภาพจะใช้พลังงานของร่างกายเยอะมาก หลิงหลานจำเป็นต้องอาศัยความพยายามในการกินเพื่อที่จะเติมเต็มพลังงานที่ร่างกายต้องการ นี่ยังมีผลงานส่วนหนึ่งจากการแช่น้ำยาสูตรลับของตระกูลหลิงด้วย มันเพิ่มความจุของร่างกายหลิงหลานในการดูดซับพลังงาน...เดิมทีเธอต้องการพลังงานแค่ข้าวหนึ่งชามเท่านั้น แต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นข้าวสองชาม
แน่นอนว่ายิ่งร่างกายกักเก็บพลังงานมาก ก็หมายความว่าพลังของหลิงหลานก็ยิ่งแข็งแกร่ง สรุปคือสำหรับหลิงหลานแล้ว มันเป็นเรื่องดีมาก
ส่วนเรื่องเพราะอะไรหลิงหลานถึงได้ดูเข้าใจผิดว่าอ่อนแอบอบบาง...เสี่ยวซื่อก็ไม่แน่ใจอยู่บ้าง เขาค้นหาอยู่นานมาก สุดท้ายก็ตระหนักอะไรบางอย่างได้รางๆ เขาคาดว่าเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายที่หลิงหลานเรียนรู้ในชาติก่อนก็คือตัวการ
เมื่อหลิงหลานได้ยินคำตอบที่เสี่ยวซื่อให้มาก็วางใจ ขอเพียงไม่มีอันตรายอะไร อีกทั้งยังได้ลาภปาก หลิงหลานก็ไม่สนใจว่าตัวเองจะกลายเป็นราชาพุงโต
อย่างไรก็ตาม หลิงหลานใช้ชีวิตกินๆ นอนๆ อย่างมีความสุขได้ไม่นานเท่าไร มารดารีบก็ปล่อยให้เธอถูกพ่อบ้านหลิงฉินฝึกสอนอย่างไร้ความปราณี เธออายุครบห้าขวบก็ต้องเริ่มเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลหลิง
วันแรก หลิงหลานก็ได้ลิ้มรสความขมขื่นว่าอนาคตอยู่ยากแล้ว ทักษะการต่อสู้มือเปล่าของตระกูลหลิงเอนเอียงไปทางการฝึกฝนจนเชี่ยวชาญ ดังนั้นมันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าทางลัด ได้แต่อาศัยการฝึกฝนอย่างยากลำบากเพื่อเลื่อนขั้น ยกตัวอย่างเช่น ต้องต่อยกี่ครั้ง เตะกี่ครั้ง ถ้ายังไม่ถึงจำนวนที่กำหนดก็ไม่อนุญาตให้พักผ่อน
เมื่อหลิงหลานเตะครั้งสุดท้ายเสร็จ เธอก็ล้มลงไปกับพื้นไม่ขยับเขยื้อน ทำให้หลิงหนานอีที่คุ้มกันอยู่ด้านข้างอุ้มเธอขึ้นมาด้วยความปวดใจและส่งเธอเข้าไปในห้องลับเพื่อแช่น้ำยา ผ่อนคลายร่างกายของหลิงหลานที่ถูกบีบคั้นถึงขีดสุด
เมื่อหลิงหลานเข้าไปใปแช่น้ำยาก็รู้ว่ายาที่อาบวันนี้ไม่เหมือนกับที่ผ่านมาอยู่บ้าง มันไม่มีความรู้สึกเจ็บ มีเพียงความรู้สึกร้อนผะผ่าวที่ชาแปลบๆ ความรู้สึกสบายทำให้เธอเกือบจะหลับไป
เวลานี้เองเสี่ยวซื่อก็เอ่ยปากกล่าวด้วยความดูถูกว่า “ทักษะการต่อสู้มือเปล่านี้ดีกว่าของที่อยู่ในมิติการเรียนรู้ที่ไหนกัน มันสร้างความเสียหายที่แฝงเร้นในร่างกายง่ายมากๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีการแช่น้ำยาพวกนี้ เด็กเกิดมาได้เท่าไรก็ถูกทำลายทิ้งได้เท่านั้น”
หลิงหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่น “ไม่ฝึกไม่ได้จริงๆ นี่นา ฉันยังจะทำอะไรได้อีก ทำได้ก็แค่ฝึกฝนต่อไปเท่านั้น ฉันเห็นท่าทีผิดหวังของผู้ใหญ่ทั้งสองคนไม่ได้” ชาติก่อนหลิงหลานเห็นสีหน้าผิดหวังของบิดามารดาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะอาการป่วยของเธอมากไปแล้ว ดังนั้นทุกครั้งที่เธอเหนื่อยสุดขีด ความผิดหวังที่อยู่ในสายตาของหลิงฉินและหลิงหนานอีทำให้เธอเปลี่ยนความคิดที่อยากจะล้มเลิก เธอต้องฮึกเหิมต่อไป ยืนหยัดต่อไป
เธอเป็นคนชอบทำร้ายตัวเองจริงๆ! หลิงหลานรู้ว่านี่ถือเป็นหนึ่งในจิตใจชั่วร้ายของเธอ ประสบการณ์ในชาติก่อนสะท้อนให้เห็นถึงการตัดสินใจและการกระทำของเธอในวันนี้
หลังจากที่แช่น้ำยาเสร็จแล้ว เสี่ยวซื่อก็พบว่าบาดแผลบนร่างกายของหลิงหลานไม่ได้ถูกน้ำยาฟื้นฟูทั้งหมด ถึงแม้ตอนนี้ดูเหมือนปัญหาจะไม่ใหญ่ แต่ผ่านไปหลายปีมันจะต้องทิ้งความเสียหายที่แฝงเร้นให้กับร่างกายแน่นอน
เสี่ยวซื่อยังอยากให้หลิงหลานหาโอกาสข้ามการฝึกฝนของวันพรุ่งนี้ เช้าวันที่สองเขาก็งุนงงพบว่าบาดแผลของหลิงหลานที่เดิมทียังคงหลงเหลืออยู่เล็กน้อยได้อันตรธานหายไปโดยไร้ร่องรอยแล้ว ถึงขนาดที่สภาพร่างกายของเธอยังดีกว่าเมื่อวาน
เสี่ยวซื่อตะลึงงัน รีบสอบถามหลิงหลานว่าเมื่อคืนทำอะไรลงไป
หลิงหลานทำหน้าเหลอหลา คล้ายกับไม่เข้าใจว่าเสี่ยวซื่อต้องการถามอะไรกันแน่
เสี่ยวซื่อร้อนใจจะให้หลิงหลานอธิบายว่าเมื่อคืนนอกจากเธอจะนอนหลับแล้ว ยังทำเรื่องอะไรอีก
นี่เป็นเรื่องที่สำคัญพอสมควรนะ ถ้าหากสามารถเข้าใจสาเหตุได้ มันก็จะเป็นการค้นพบสิ่งใหม่ ควรทราบว่าต่อให้อยู่ในโลกเทคโนโลยีชั้นสูงของเขา คิดอยากจะฟื้นฟูบาดแผลบนร่างกายโดยสมบูรณ์ จะอาศัยแค่น้ำยาฟื้นฟูเพียงอย่างเดียวไม่ได้ มันจำเป็นต้องพึ่งพาการยืมพลังส่วนอื่นมาทดแทนถึงจะทำสำเร็จ ยกตัวอย่างเช่น ยืมพลังชีวิต ยืมพลังงานของร่างกาย ถึงแม้ว่าการยืมพลังพวกนี้จะไม่มีปัญหาในระยะเวลาใกล้ๆ แต่อนาคตมันจะนำปัญหาแอบแฝงมาให้อย่างไร้ที่สิ้นสุด
แต่สถานการณ์ของหลิงหลานแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เธอฟื้นฟูกลับคืนมาได้โดยสมบูรณ์ แต่พลังชีวิตไม่ได้ลดลง หากแต่ยังเพิ่มขึ้นมาก พลังงานที่แฝงอยู่ในร่างกายเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อน ทุกอย่างนี้พิสูจน์ได้ว่าหลิงหลานฟื้นฟูบาดแผลของเธอโดยที่ไม่ได้อาศัยการยืมพลังงานเป็นการแลกเปลี่ยน
หลิงหลานใคร่ครวญอย่างจริงจังมาก ก่อนจะบอกเสี่ยวซื่อด้วยความไม่มั่นใจว่าดูเหมือนเธอจะฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายก่อนนอน
พอเสี่ยวซื่อได้ยินคำตอบของหลิงหลาน ก็ให้หลิงหลานทำการฝึกฝนของวันนี้ต่อโดยไม่ลังเล หลังจากนั้นตอนกลางคืนก็ให้เธอฝึกเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายอีก
ผลสุดท้ายก็เป็นเหมือนกับครั้งแรกตามที่คิดไว้จริงๆ ร่างกายฟื้นฟูคืนสู่สภาพที่ดีที่สุดอีกครั้ง เสี่ยวซื่อมองวิธีโคจรลมปราณบำรุงร่างกายด้วยความตื่นตะลึง ไม่คิดว่าดาวดึกดำบรรพ์ที่เพิ่งจะเห็นเทคโนโลยีนิดหน่อยจะมีของที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้ เคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายได้หล่อเลี้ยงพลังงานของร่างกาย ไม่เพียงเท่านั้น มันยังนำพลังงานส่วนหนึ่งของร่างกายซึมซับเข้าไปที่เส้นทางโคจรของมัน และพลังงานพวกนี้ไม่สามารถตรวจสอบได้ด้วยวิธีการวิทยาศาสตร์
สาเหตุที่เสี่ยวซื่อมองเห็นได้เป็นเพราะหลิงหลานคือโฮสต์ของมันที่สามารถแบ่งปันจิตวิญญาณกับหลิงหลานได้ ทำให้เขา ‘มองเห็น’ ภาพการโคจรของลมปราณบำรุงร่างกายได้อย่างชัดเจน ไม่อย่างนั้นเกรงว่าเขาอาจจะไม่สามารถจินตนาการได้ว่าบนโลกนี้ยังมีวิชาลับแบบนี้อยู่ด้วย
เสี่ยวซื่อรู้สึกเสียใจเล็กน้อย ถ้ารู้แต่แรกว่าโลกดึกดำบรรพ์นั่นมีของมหัศจรรย์มากมายขนาดนี้ ตอนนั้นเขาน่าจะใส่ใจค้นหาเก็บรวบรวมให้มากๆ น่าเสียดายที่ทุกอย่างสายไปแล้ว...


## 0022 ตัวเบาสบายไร้ภาระ!

ตอนที่ 22 ตัวเบาสบายไร้ภาระ!
เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลิงหลานกำลังจะอายุหกขวบแล้ว หลิงหลานที่ก่อนหน้านี้รังเกียจมาตลอดว่าเวลาผ่านไปช้ามาก เวลานี้เธอเริ่มบ่นแล้วว่าเวลาเดินเร็วมากเกินไปแล้ว
ตั้งแต่ที่หลิงหลานเริ่มฝึกฝนทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลอย่างเป็นทางการเมื่อตอนอายุห้าขวบ เธอก็เริ่มฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างอย่างบ้าบิ่น หนึ่งปีมานี้สิ่งที่เธอได้รับจากการฝึกฝนยังมากกว่าช่วงเวลาสามปีครึ่งที่ผ่านมา ต้องรู้ว่าเธอทำสี่ท่าสำเร็จด้วยความยากลำบากก่อนอายุห้าขวบ แต่ว่าหนึ่งปีมานี้เธอฝึกสามท่าต่อมาได้สำเร็จ ควรทราบว่าเก้าท่าหลอมร่างยิ่งท่าด้านหลังก็ยิ่งฝึกยากขึ้น เวลาที่ใช้ก็ยิ่งมากขึ้น
น่าเสียดายที่หลิงหลานไม่ได้ผ่อนคลายเพราะเหตุนี้ ตรงกันข้ามแรงกดดันยิ่งหนักหน่วงขึ้น เนื่องจากระยะเวลาในการเรียนรู้เก้าท่าหลอมร่างที่มิติการเรียนรู้กำหนดไว้เหลือแค่ครึ่งปีเท่านั้น เมื่อเห็นเส้นตายกำลังจะมาถึง แม้กระทั่งท่าทีแปดเธอก็ยังฝึกไม่สำเร็จ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงท่าที่เก้าที่มีระดับความยากสูงสุดเลย
ดังนั้นเธอเลยแทบอยากจะใช้เวลาทุกวินาทีให้เป็นประโยชน์ แม้กระทั่งตอนทานข้าวก็ใช้ท่วงท่าต่อสู้ ยัดอาหารด้วยความเร็วราวกับสายลมหอบหนึ่ง ทำเอาหลานลั่วเฟิ่งจะเป็นบ้าและร้องไห้คร่ำครวญกับรูปภาพบิดาของหลิงหลาน คิดว่าตัวเองผิดต่อสามีมากเกินไป ลูกถูกเธออบรมสั่งสอนจนบิดเบี้ยวไปแล้ว ไม่มีสิ่งที่เรียกกว่ากิริยาท่าทางของคนในตระกูลใหญ่เลยสักนิดเดียว
ทว่าต่อให้เป็นแบบนี้ ช่วงเวลาเส้นตายยังคงมาตรงเวลา ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะฝึกท่าที่แปดสำเร็จแล้ว แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ฝึกท่าที่เก้าไม่สำเร็จสักที
หลิงหลานไม่อยากเผชิญหน้ากับอาจารย์หมายเลขหนึ่งจริงๆ น่าเสียดายที่มิติการเรียนรู้ไม่อนุญาตให้หลิงหลานหลบหนี เมื่อเวลานับถอยหลังถึงศูนย์ สติของหลิงหลานก็ถูกมิติการเรียนรู้ลากเข้าไป
เธอมาถึงมิติการเรียนรู้ทักษะทางกายภาพอีกครั้ง เมื่อเข้ามาก็สัมผัสได้ว่าบรรยากาศคล้ายกับเย็นยะเยือกมากกว่าแต่ก่อน และหมายเลขหนึ่งก็ยืนตัวตรงอยู่ด้านในเหมือนกับรอคอยมาเนิ่นนาน
หลิงหลานลูบแขนบรรเทาอาการขนลุกบนตัว เมื่อหลิงหลานเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่ทั่วทั้งร่างแผ่ไอเย็นแบบนี้ เธอก็ไม่สามารถรักษาความสงบนิ่งไว้ได้เลย
เวลานี้ไอยะเยือกบนตัวหมายเลขหนึ่งหนาวเหน็บมากกว่าตอนที่เจอหน้ากันเมื่อสองครั้งก่อน ถึงแม้ว่าดวงตาทั้งสองข้างของเขายังคงนิ่งเรียบเหมือนเก่า มองไม่เห็นอารมณ์ความรู้สึกเลยแม้แต่น้อย แต่หลิงหลานยังคงรับรู้อาการไม่พอใจสุดขีดของหมายเลขหนึ่งได้อย่างแม่นยำ
สวรรค์ หมายเลขหนึ่งต้องไม่พอใจกับการกระทำของเธอในครั้งนี้แน่นอน สัมผัสที่หกของหลิงหลานแข็งแกร่งมาก เธอรีบทำท่าจริงจังและเอ่ยด้วยความอ่อนน้อมว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่ง ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้คุณผิดหวัง”
หมายเลขหนึ่งกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่เป็นไร พวกเราแค่รับหน้าที่ชี้แนะเท่านั้น จะเห็นคุณค่าหรือไม่ ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับการเลือกของเธอเอง ไม่เกี่ยวกับพวกฉัน คำขอโทษนี้ เธอบอกผิดคนแล้ว”
ถึงแม้หมายเลขหนึ่งจะพูดด้วยท่าทีบ่งบอกว่ามันไม่เกี่ยวกับฉัน แต่หลิงหลานยังคงสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจอย่างแรงกล้าในคำพูดเขา
หลิงหลานน้ำตาร่วงแล้ว อาจารย์หมายเลขหนึ่งคะ คุณหมายความว่ายังไง อยากล้อเล่นยังไงกันแน่
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะแขวะในใจ แต่ใบหน้าก็ไม่กล้าแสดงความไม่เคารพออกมาสักนิด และก็ไม่กล้าแก้ตัวอะไร เธอได้แต่ก้มศีรษะลงเท่านั้น
ว่ากันตามจริง หลิงหลานยังคงใจฝ่อ สามปีก่อนหน้านี้ เธอเสียเวลาไปมากมายโดยไม่ได้ฝึกฝนให้ดีจริงๆ แน่นอนว่าสาเหตุส่วนใหญ่คือพะว้าพะวงกับคนของตระกูลหลิงที่คอยเฝ้าดูแลเธออย่างไม่ขาดสาย ด้วยความที่เธอระมัดระวังตัวก็เลยได้แต่คว้าเวลาฝึกฝนในช่วงที่มารดาของเธอนอนหลับเท่านั้น ทุกวันฝึกได้มากสุดห้าถึงหกชั่วโมง ฉุดรั้งความก้าวหน้าในการเรียนของเธอให้ตกต่ำลงไปมาก ถึงแม้ว่าภายหลังจะได้รับอิสระเนื่องจากฝึกฝนทักษะทางกายภาพที่สืบทอดกันมาของตระกูลหลิง แต่ว่ามันก็ชดเชยเวลาที่เสียไปพวกนั้นให้กลับคืนมาไม่ได้แล้ว
“ฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างสำเร็จแปดท่าแรก ท่าทีเก้ามีความคืบหน้าอยู่ที่หกสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ภารกิจล้มเหลว บทลงโทษที่กำหนด: หนึ่ง หักคะแนนเกียรติยศสองร้อยแต้ม ถ้าหากคะแนนเกียรติยศไม่เพียงพอสามารถเลือกตัวเลือกอื่นได้ สอง บทลงโทษทางกาย ช็อตไฟฟ้าสองร้อยครั้ง! สาม ใช้คะแนนเกียรติยศแลกการเลื่อนเวลาที่กำหนด หากทำภารกิจไม่สำเร็จ บทลงโทษจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว โปรดทำการเลือก!”
ระบบของมิติการเรียนรู้ประกาศตัวเลือกบทลงโทษของหลิงหลานอย่างไร้อารมณ์ นี่ทำให้หลิงหลานทั้งตกใจทั้งยินดี เรื่องที่ตกใจคือ ระบบโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่จะหักคะแนนเกียรติยศ มันยังมีบทลงโทษทางกายอีก ถ้าไม่ถึงช่วงเวลาสุดท้าย เธอก็ไม่คิดจะเลือกหรอก คะแนนเกียรติยศก็ล้ำค่ามากเกินไป เธอทิ้งไม่ลง แต่บทลงโทษทางกาย...แค่กๆ เธอไม่มีนิสัยชอบทำร้ายตัวเองนะ
เรื่องที่ดีใจก็คือ ระบบยังให้โอกาสชดเชย เพียงแต่ว่าหลิงหลานเห็นคำว่าบทลงโทษเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวที่ด้านหลัง หัวใจดวงน้อยๆ ก็เต้นกระหน่ำไม่หยุด ไอเย็นสายหนึ่งแผ่ขยายจากกระดูกสันหลังจนไปถึงยอดศีรษะ
เวลานี้เอง เสียงเย็นเยียบของหมายเลขหนึ่งก็ดังขึ้น “พูดมา เธอจะเลือกข้อไหน”
หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่งคะ ช่วยอธิบายตัวเลือกที่สามให้ฉันหน่อยได้หรือเปล่า” ถ้าหากเสียคะแนนเกียรติยศไม่เยอะ หลิงหลานก็อยากลองดูมากๆ
หมายเลขหนึ่งปรายตามองเธอแวบหนึ่งและแค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “สามารถใช้คะแนนเกียรติยศสิบแต้มเพื่อแลกเวลาสามสิบวัน เธอสามารถฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างต่อไปในภายในสามสิบวัน ถ้าหากทำสำเร็จในเวลาที่กำหนด บทลงโทษก็จะถูกยกเลิก ถ้าหากทำไม่สำเร็จ บทลงโทษก็จะเพิ่มขึ้นเท่าตัว”
หลิงหลานดีอกดีใจ การสูญเสียคะแนนเกียรติยศสิบแต้มนี้เธอยังรับไหว เพียงแต่เธอต้องฝึกท่าที่เก้าซึ่งเป็นท่าสุดท้ายให้ได้ภายในสามสิบวัน เรื่องนี้ค่อนข้างยาก พูดตามตรง หลิงหลานไม่มั่นใจเลย เธอไม่แน่ใจว่าจะใช้เวลากี่วันถึงจะฝึกสำเร็จ บางทีอาจจะเป็นหนึ่งเดือน หรืออาจจะเป็นสองเดือนสามเดือน หรือว่าหนึ่งปีก็ยังทำไม่ได้ หลิงหลานยังจำคำพูดที่อาจารย์หมายเลขเก้าเคยบอกไว้ตอนที่สอนเธอฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่าง การจะเชี่ยวชาญเข้าใจเก้าท่านี้อย่างทะลุปรุโปร่งจำเป็นต้องมีจังหวะและการตระหนักรับรู้ในระดับหนึ่ง ขาดไม่ได้สักอย่าง
ควรจะลองดูสักครั้งดีไหมนะ หลิงหลานลังเลมากๆ ทว่าสุดท้ายเธอก็ยังทิ้งคะแนนเกียรติยศที่ล้ำค่าพวกนั้นไม่ลง และก็ทำร้ายตัวเองอย่างโหดเหี้ยมไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงเลือกวิธีหักดิบเอาคะแนนเกียรติยศแลกกับเวลา
เมื่อหลิงหลานบอกตัวเลือกของเธอออกไป หลิงหลานก็สัมผัสได้ทันทีว่าบรรยากาศของมิติการเรียนรู้อบอุ่นขึ้นมานิดหน่อย ไม่ได้หนาวขนาดนั้นแล้ว หมายเลขหนึ่งช่วยเธอเลือกข้อสามโดยไม่ลังเล ก่อนจะเตะเธอออกจากมิติการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าโดยไม่รอให้หลิงหลานสอบถามเรื่องราว
หลิงหลานจำได้เพียงสายตาเย็นยะเยือกที่หมายเลขหนึ่งจ้องมองเธอในตอนท้ายสุดนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความคุกคาม เตือนเธออย่างชัดเจนว่าภารกิจครั้งนี้จะต้องทำให้สำเร็จ
เมื่อหลิงหลานกลับมาถึงมิติแห่งจิตแล้ว เธอไม่ทันได้ทักทายเสี่ยวซื่อที่อยู่ตรงนั้นก็พุ่งกลับไปฝึกฝนอย่างหนักด้วยความเร็วจี๋
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะไม่รู้ว่าสายตาที่เต็มไปด้วยความคุกคามในช่วงเวลาสุดท้ายของหมายเลขหนึ่งต้องการจะบอกอะไรกับเธอกันแน่ แต่ส่วนลึกของเธอรู้ดีว่า ถ้าหากฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างไม่สำเร็จละก็ เธอจะต้องตายอย่างน่าอนาถแน่นอน...
หลังจากนั้นในช่วงหนึ่งเดือนนี้หลิงหลานก็ฝึกฝนราวกับวัวเหลืองแก่[footnoteRef:1] ทุกวันเธอฝึกฝนจนสุดท้ายเหลือเรี่ยวแรงแค่หายใจเท่านั้นถึงค่อยกล้าหยุดมือ หลิงหลานก็ฝึกฝนท่าที่เก้าสำเร็จภายใต้วิธีการที่โหดร้ายกับตัวเองสุดขีดเช่นนี้เอง [1:  วัวเหลืองแก่ เปรียบเหมือนคนที่ทำงานด้วยความมุมานะซื่อสัตย์]
เมื่อหลิงหลานเข้าไปในมิติการเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่าก็เห็นว่าเวลาเส้นตายเหลืออยู่ไม่กี่สิบวินาที เธอหลั่งเหงื่อเย็นๆ ทันที ความจริงแล้วช่วงเวลาสุดท้ายเธอก็ไม่รู้ว่าจะสำเร็จทันเวลาหรือเปล่า เพียงแต่เธอโคจรกำลังภายในตามจิตใต้สำนึกและควบคุมให้ตัวเองฝึกฝนเก้าท่าหลอมร่างซ้ำไปซ้ำมา
บางทีอาจเป็นเพราะปล่อยมือจากหม้อแตก[footnoteRef:2] ตอนที่หลิงหลานฝึกฝนจนท้ายที่สุดสติของเธอก็เลือนรางไปเล็กน้อย เธอรู้สึกได้แค่มีของบางอย่างที่ขวางกั้นในจิตใจถูกอะไรบางอย่างทุบแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างกายของเธอทำเก้าท่าหลอมร่างเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ให้ร่างกายจดจำฝังลึกเก้าท่าหลอมร่างที่ฝึกฝนมาอย่างยากลำบากมากกว่าห้าปี [2:  ปล่อยมือจากหม้อแตก หมายถึงไม่มีทางเลือกแล้ว ได้แต่เผชิญหน้ายอมรับชะตากรรม]
หลิงหลานจึงจัดการดาบแหลมคมที่แขวนอยู่เหนือหัวเธอเล่มนี้ได้เช่นนี้เอง ในที่สุดเธอก็กลับมาเริ่มต้นชีวิตแบบตัวเบาสบายไร้ภาระได้แล้ว


## 0023 การทดสอบของสถาบันลูกเสือ

ตอนที่ 23 การสอบของสถาบันลูกเสือ
“คุณชายน้อย คุณเตรียมพร้อมดีแล้วหรือยังครับ” หลิงฉินที่ยืนอยู่หน้าห้องทดสอบพลังแสดงสีหน้าที่ดูเหมือนจะเคร่งเครียดกว่าหลิงหลานที่รอการสอบอยู่ด้านข้าง
หลิงหลานเบ้ปาก ตั้งแต่ที่คุณปู่พ่อบ้านคนนี้เข้ามาข้างในสถาบันลูกเสือ เขาก็สูญเสียความสงบนิ่งไปแล้ว ไม่เชื่อใจเธอขนาดนี้เลยเหรอ
เอ่อ...แน่นอนว่ามีของบางอย่างที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ นี่จะโทษเธอก็ไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าการสอบด้านสติปัญญาจะเข้าใจยากขนาดนั้น...
เมื่อหลิงหลานนึกถึงความอัปยศอดสูของเธอ ทั่วทั้งใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นดำมืด อย่างไรก็ตาม เธอจำเป็นต้องเอ่ยปากเพื่อปลอบใจคุณปู่พ่อบ้านที่รักเธอเข้ากระดูกว่า “ใจเย็นครับ คูณปู่ฉิน ฉันรับรองว่าจะต้องทำภารกิจให้สำเร็จได้แน่นอน”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาให้ความสำคัญกับเธอเป็นห่วงเธอจริงๆ ละก็ คุณปู่ฉินจะสูญเสียความเยือกเย็นได้อย่างไร ควรรู้ไว้ว่าเขาเป็นยอดฝีมือด้านการต่อสู้นะ
หลิงฉินค่อยผ่อนคลายจิตใจลงและกล่าวต่อว่า “นี่ก็ดี นี่ก็ดีแล้ว”
เหตุผลที่หลิงหลานยืนอยู่ที่นี่เป็นเพราะว่า ในที่สุดหลิงหลานเด็กน้อยของพวกเราก็ถึงช่วงเวลาเข้าเรียนที่สถาบันลูกเสือแล้ว กฎหมายของสหพันธรัฐกำหนดไว้ว่าเด็กอายุหกขวบทุกคนจะต้องเข้าเรียนที่สถาบันลูกเสือของสหพันธรัฐ ได้รับการศึกษาภาคบังคับเป็นเวลาสิบปี
ดังนั้นต่อให้หลานลั่วเฟิ่งไม่ยินยอมอีกเพียงใด ก็จำเป็นต้องพาหลิงหลานมาที่สถาบันลูกเสือเพื่อทำการสอบเข้าโรงเรียน
การสอบเข้าโรงเรียนมีทั้งหมดสี่หัวข้อ แบ่งออกเป็นสติปัญญา พละกำลัง ความอดทน และความเร็ว
การสอบสติปัญญาหัวข้อแรกง่ายมาก มันง่ายจนทำให้คนนึกว่ามันไม่ใช่การสอบโดยสิ้นเชิง พวกเขาแต่ให้เด็กคุยกับคนทดสอบสามถึงห้านาที หลังจากนั้นคะแนนก็ออกมา
หลิงหลานได้แค่แปดสิบคะแนนในหัวข้อนี้ เมื่ออยู่ท่ามกลางเด็กส่วนใหญ่ที่ได้รับคะแนนเก้าสิบขึ้นไป คะแนนนี้ช่างน่าขายหน้าจริงๆ นั่นแหละ แล้วทำให้เธอพูดไม่ออกมากๆ จนถึงตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกว่า สติปัญญาของผู้ใหญ่ที่มีชีวิตอยู่มาสามสิบกว่าปีอย่างเธอ จะเทียบกับเด็กเมื่อวานซืนอายุหกขวบพวกนั้นไม่ได้อย่างไร นี่ยังมีกฎธรรมชาติอยู่หรือเปล่า ไม่รู้จริงๆ ว่าคนทดสอบพวกนี้เขาคิดคะแนนนี้ออกมาอย่างไร ไม่มีหลักเกณฑ์เลยสักนิดเดียว
ไม่ว่าหลิงหลานรู้สึกอึดอัดใจอีกแค่ไหน เธอก็จำต้องยอมรับผลคะแนนนี้อยู่ดี กฎระบุไว้ว่าถ้าอยากจะคัดค้านก็ต้องให้การสอบทั้งหมดเสร็จสิ้นลงก่อนถึงจะยื่นเรื่องได้
การสอบข้อที่สองคือพละกำลัง หลิงหลานตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่าเธอจะต้องล้างอายให้ได้ เธอไม่เชื่อว่าจะสู้พวกเด็กเปรตเหล่านี้ไม่ได้ ในหัวข้ออีกหลายอันที่อยู่ถัดไป เห็นมิติการเรียนรู้ของเธอเป็นของเก๊หรือไง
ในที่สุดก็ขานถึงชื่อของหลิงหลาน ให้เธอเตรียมตัวเข้าไปสอบ หลิงฉินกดบ่าน้อยๆ ของหลิงหลานเบาๆ “ยังจำคำพูดที่คุณนายกล่าวกับคุณได้หรือเปล่าครับ จะให้คุณนายผิดหวังไม่ได้เด็ดขาดนะครับ!”
หลานลั่วเฟิ่งกำลังรอข่าวของพวกเขาอยู่ด้านนอก บางทีเธอกลัวว่าความกังวลสับสนวุ่นวายของเธอจะส่งผลต่อการแสดงความสามารถของหลิงหลาน ดังนั้นก็เลยเฝ้าอยู่ด้านนอกรอคอยผลลัพธ์สุดท้ายของการสอบ
หลิงหลานพยักหน้าอย่างน่ารักพลางกล่าวว่า “อื้อ หลิงหลานจะต้องทำให้ได้ คุณแม่โปรดวางใจเถอะครับ คุณปู่ฉินเองก็โปรดวางใจด้วยเหมือนกัน” ทำตัวแอ๊บแบ๊วเป็นเรื่องน่าอับอายมาก แต่ถ้าไม่แอ๊บแบ๊วก็ไม่มีทางปลอบพวกคนที่รักเอ็นดูเธอได้เลย หลิงหลานได้แต่ทำหน้าหนาเข้าไว้
หลิงหลานย่ำเท้าเข้าไปในห้องสอบท่ามกลางสายตาปลื้มอกปลื้มใจของหลิงฉิน
ในเขตพื้นที่ทดสอบพละกำลัง มีทหารสองคนที่สวมชุดเครื่องแบบกำลังนั่งอยู่ภายในห้องแห่งหนึ่ง ทหารคนหนึ่งกำลังพลิกอ่านผลคะแนนการสอบสติปัญญาของหลิงหลานรวมไปถึงคำวิจารณ์ของผู้คุมสอบที่รับหน้าที่ทดสอบด้วย เวลานี้แปดสิบคะแนนที่ดูไม่ได้มากๆ นี้ปรากฏขึ้นสู่สายตา ทำให้เขานิ่วหน้าโดยไม่ตั้งใจ แต่เมื่อเห็นคำวิจารณ์ของผู้คุมสอบที่อยู่ด้านล่างแล้ว เขาก็อดส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจไม่ได้
“เกิดอะไรขึ้น” ทหารอีกคนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“เยือกเย็น ไม่มีความคิดก้าวกระโดด ขาดพื้นที่จินตนาการ...พวกเรารับหน้าที่ทดสอบเด็กมาเกือบสามปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นคำวิจารณ์แบบนี้มาก่อน”
ทหารอีกคนได้ยินคำวิจารณ์พวกนี้ก็กล่าวด้วยความไม่พอใจอย่างมาก “ฉันจะไม่พูดถึงคำพูดประโยคอื่นนะ แต่ว่าเยือกเย็นไม่ดีเหรอ ในสงครามมีแค่คนที่เยือกเย็นเท่านั้นถึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ คะแนนนี้ไม่คิดออกมาเลยเถิดไปหน่อยเหรอ”
“คนที่รับหน้าที่ทดสอบสติปัญญาคือใคร พวกเขาจะให้เด็กที่ล้างสมองซื้อตัวยากแบบนี้เข้าไปในห้องเรียนพิเศษ สิ้นเปลืองทรัพยากรของพวกเขาได้ยังไง” ทหารที่อ่านคำวิจารณ์ได้ยินคำพูดก็เบะปาก เหมือนกับดูถูกผู้คุมสอบที่รับหน้าที่ทดสอบสติปัญญาพวกนั้นมาก
“เหอะๆ ก็จริง ในสมองของคนตระกูลใหญ่พวกนั้นต่างก็สนใจเพียงรับคนที่มีพรสวรรค์เพื่อผลประโยชน์ของตระกูล ลืมไปนานแล้วว่ายังมีผลประโยชน์ของสหพันธรัฐด้วย เพราะแบบนี้หน่ออ่อน[footnoteRef:1] ที่ดีไม่น้อยเลยถูกสับไปอยู่ห้องเรียนทั่วไป ทำให้พวกเขาสูญเสียทรัพยากรในการบ่มเพาะที่ดีมากขึ้น และทำให้บุคลากรที่มีความสามารถโดดเด่นของสหพันธรัฐลดลงไปมาก” ทหารอีกนายกล่าวด้วยความทอดถอนใจ น่าเสียดายที่คนพวกนั้นมีอำนาจมีอิทธิพลควบคุมอำนาจส่วนใหญ่เอาไว้ ยกตัวอย่างเช่น การรับคนเข้าห้องเรียนของสถาบันลูกเสือก็ถูกพวกเขายึดอำนาจไปจนหมด ต่อให้อยากจะปกป้องคนที่มีควาสามารถโดดเด่นสักกี่คน ทหารธรรมดาทั่วไปอย่างพวกเขาไม่มีความสามารถเพียงพอ  [1:  หน่ออ่อน หมายถึง คนที่เหมาะกับนำมาบ่มเพราะฝึกปรือ]
“หวังว่าเด็กคนนี้จะแสดงความสามารถในหัวข้อต่อมาได้ดีขึ้นบ้างนะ ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีความหวังในห้องสเปเชียลเอ แล้ว”
“ห้องเอ? เข้าห้องสเปเชียลบีได้ก็อมิตาภพุทธแล้ว น่ากลัวว่าเขาจะถูกส่งไปที่ห้องเรียนทั่วไปน่ะสิ” ทหารอีกคนไม่มองผลคะแนนสติปัญญาในแง่ดี คะแนนต่ำขนาดนี้ยังจะมีโอกาสเข้าไปห้องพิเศษได้อย่างไร
........
“สวัสดีครับผู้คุมสอบทั้งสองท่าน หลิงหลานมาเข้าสอบแล้วครับ” หลิงหลานเข้ามาในห้องก็เห็นทหารสองนายกำลังพุดคุยอะไรบางอย่างเสียงเบา เธอเดินไปที่ตรงหน้าห่างจากพวกเขาประมาณสองเมตร ก่อนจะยืนตรงเอ่ยเตือนเสียงดัง
“มีมาดดี” ทหารหนึ่งในนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม พวกเขาเห็นเด็กที่ดูระมัดระวังจิตใจว้าวุ่นจนชินแล้ว ดังนั้นจู่ๆ พอมีเด็กที่กล้าหาญไม่เกรงกลัวอะไรโผล่มา พวกเขาจึงรู้สึกสนใจมาก
เดิมทีหลิงหลานก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง บวกกับทนรับรัศมีความน่ากลัวที่สามารถฆ่าคนได้ของอาจารย์หมายเลขหนึ่งมาก่อนแล้ว ทหารตัวเล็กๆ สองคนตรงหน้าที่แทบจะดูไม่มีอำนาจอะไร ทำให้เธอไม่รู้สึกถึงแรงกดดันอะไรเลยจริงๆ
ทหารอีกคนหัวเราะและชี้ไปที่บาร์เบลแถวหนึ่งที่อยู่ชิดมุมกำแพง “ยกบาร์เบลที่เธอสามารถยกขึ้นมาได้ อย่าฝืนมากเกินไป พวกเราแค่ทดสอบ ไม่ใช่การแข่งขัน”
หลิงหลานได้ยินแล้วก็ผงกศีรษะ เธอเดินไปที่ตรงหน้าบาร์เบลก่อนจะเห็นว่าด้านหน้าบาร์เบลแต่ละอันต่างมีป้ายซึ่งเขียนน้ำหนักของบาร์เบลเอาไว้ หลิงหลานเข้าใจร่างกายของตัวเองดี ควรรู้ไว้ว่าเธอฝึกฝนขั้นพื้นฐานของทักษะการต่อสู้มือเปล่าที่สืบทอดกันมาในตระกูลหลิงสำเร็จแล้ว ตอนนี้เธอเข้าสู่การฝึกฝนทักษะการต่อสู้ เธอย่อมเข้าใจพละกำลังของตัวเองดีว่าอยู่ตรงจุดไหน
หลิงหลานไม่ได้เลือกทันที หากแต่หันหน้ากลับไปถามว่า “บอกผมได้ไหมครับว่าคะแนนเต็มอยู่ที่น้ำหนักเท่าไร” คะแนนสติปัญญาต่ำแล้ว ทำให้หลิงหลานจำเป็นต้องไขว่คว้าคะแนนในสามหัวข้อหลังอย่างสุดชีวิต เนื่องจากเธอจำเป็นต้องเข้าห้องพิเศษให้ได้ นี่ก็คือภารกิจที่มารดามอบให้เธอ
ไม่ใช่ว่าหลานลั่วเฟิ่งหลงใหลในเกียรติยศนะ แต่ว่ามีแค่นักเรียนที่เข้าห้องพิเศษเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติเรียนหลักสูตรที่ตัวเองอยากเรียน เลือกอาจารย์ที่ตัวเองชอบ รวมถึงกลับไปอยู่ที่บ้านได้ ถ้าหากหลิงหลานต้องการรักษาความลับของตัวเองไว้ ก็มีแต่ทางเลือกนี้ทางเดียว
ทหารสองนายมองหน้ากันเอง เด็กคนนี้จองหองจริงๆ ควรทราบว่าขนาดพวกเขาในตอนนี้ยังไม่กล้าพูดว่าสามารถยกน้ำหนักได้ห้าร้อยจิน[footnoteRef:2] เลย ไม่นึกเลยว่าเด็กคนนี้จะกล้าท้าทายหนึ่งร้อยคะแนน [2:  จิน หนึ่งจิน เท่ากับ ห้าร้อยกรัม]
“ห้าร้อยจิน!” ทหารหนึ่งในนั้นก็ตอบกลับมาในที่สุด
หลิงหลานเดินไปที่ด้านหน้าบาร์เบลห้าร้อยจินด้วยความสงบนิ่ง เธอใช้มือกุมมันก่อน สำหรับเธอแล้ว น้ำหนักห้าร้อยจินเกินกว่าผลคะแนนที่ดีที่สุดที่เธอเคยทดสอบมาก่อนหน้านี้เล็กน้อย ถ้าหากอาศัยการออกแรงหนักหน่วง โชคร้ายก็อาจจะได้รับบาดเจ็บได้ อย่างไรก็ตาม หลิงหลานก็ยังอยากลองดู ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีความเป็นไปได้ที่จะทำสำเร็จ บวกกับเธอมีเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายด้วย เธอไม่กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บจนเกิดผลร้ายแรง
แน่นอนว่าหลิงหลานอยากลอง แล้วยังมีอีกผลเหตุหนึ่งนั่นก็คือพละกำลังเป็นหัวข้อการสอบที่คว้าคะแนนมาได้ง่ายที่สุด เนื่องจากคะแนนนี้เป็นคะแนนตายตัว หนักเท่าไรก็ได้คะแนนเท่านั้น ไม่เหมือนกับหัวข้อความอดทนและความเร็วที่การให้คะแนนจะมีความยืดหยุ่นในระดับหนึ่ง ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมีความมั่นใจกับสองหัวข้อหลังเช่นกัน แต่เธอก็กลัวว่าจะเจอการเสียคะแนนที่อธิบายไม่ได้เหมือนกับการสอบสติปัญญาอีก
หลิงหลานไม่ได้เข้าไปยกบาร์เบลอย่างสุ่มสี่สุ่มห้าแน่นอน เธออยากดูแลรักษาร่างกายของตัวเองไว้ก่อน ดังนั้นก็เลยแอบโคจรลมปราณบำรุงร่างกายเงียบๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เธอก็ตะโกนเสียงดัง ยกบาร์เบลขึ้นมา
รอจนกระทั่งได้ยินเสียงแจ้งเตือนของมอนิเตอร์ว่าสำเร็จแล้ว เธอถึงค่อยวางบาร์เบลลง เสียง ‘ปัง’ ดังลั่นเรียกสติของทหารสองนายที่มองฉากนี้ด้วยความตะลึงงัน
“สำเร็จแล้วจริงๆ...” ทหารสองนายทำหน้าเหมือนไม่กล้าเชื่อ ยิ่งไปกว่านั้นหนึ่งในทหารสองคนนั้นยังวิ่งพุ่งไปที่ด้านหน้ามอนิเตอร์ เมื่อเขาเห็นตัวอักษรคำว่าสำเร็จขนาดใหญ่สองตัวได้ชัดเจน เขาก็ตื่นเต้นทันที
“ไม่คิดเลยว่าผ่านมาสามปีจะมีคะแนนเต็มด้านพละกำลังโผล่ขึ้นมาจากในมือฉัน” นายทหารทั้งตื่นเต้นและภูมิใจ นี่ไม่ใช่การสอบสติปัญญาที่สามารถจัดการใต้โต๊ะได้ นี่เป็นผลคะแนนที่ทำจริงได้จริง ไม่นึกไม่ฝันเลยว่าเขาจะโชคดีที่ได้เห็นอัจฉริยะทางด้านการต่อสู้ปรากฏตัวขึ้นมา (พละกำลังแข็งแกร่งมาก ฝึกฝนครึ่งเดียวแต่ได้ผลสองเท่า)
ทหารสองนายเขียนคะแนนของหลิงหลานลงไปด้วยความตื่นเต้น และใส่คำวิจารณ์ของพวกเขาเพิ่มตามหลังด้วยคำเพียงสี่คำว่า ‘อัจฉริยะด้านการต่อสู้!’ มีเพียงสี่คำนี้เท่านั้นถึงจะสื่อถึงเสียงจากส่วนลึกในหัวใจพวกเขาได้
พวกเขาตื่นเต้นจนไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าประหลาดและมึนงงในชั่วพริบตาที่หลิงหลานวางบาร์เบลลง หลิงหลานต้องรู้สึกแปลกและงุนงงอยู่แล้ว เนื่องจากเธอยังมีแรงเหลืออยู่ หรือพูดได้ว่าเดิมทีเธอนึกว่าห้าร้อยจินจะเปลืองแรงของเธอมาก แต่พอยกมันขึ้นมาจริงๆ ถึงค่อยรู้สึกว่ามันเบามาก
เชี่ยแล้ว หรือว่าเธอกินยาเพิ่มพลังอะไรเข้าไป?
หลิงหลานคิดไม่ออก ทำได้แค่วางความสงสัยไว้ในใจ ก่อนจะเดินออกจากห้องเตรียมตัวทำการทดสอบต่อไป


## 0024 เด็กชายที่ดูสนิทชิดเชื้อ

ตอนที่ 24 เด็กชายที่ดูสนิทชิดเชื้อ
หลิงหลานคิดว่าการสอบต่อไปยังคงมาแบบทีละอัน ไม่คาดคิดว่าพอมาถึงสถานที่แล้วเธอจะพบว่ามันแตกต่างจากที่เธอคิดเอาไว้
การสอบความอดทนและความเร็วจัดอยู่ในสถานที่เดียวกัน สถานที่แห่งนี้ก็คือสนามกีฬาขนาดใหญ่ของสถาบัน
เมื่อหลิงหลานกับหลิงฉินมาถึงที่นั่นและกำลังคิดจะเข้าไป หลิงฉินก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาการณ์อยู่หน้าประตูที่ติดตามมาด้วยขวางเอาไว้ และบอกให้รู้ว่าผู้ปกครองเข้าไปเป็นเพื่อนไม่ได้
เดิมทีหลิงหลานก็ไม่ต้องการการคุ้มกันของหลิงฉิน เพียงแต่เธอใจไม่แข็งพอที่จะปฏิเสธน้ำใจของคุณปู่พ่อบ้านที่จงรักภักดีต่อตระกูลหลิงมาทั้งชีวิต พอเห็นสายตากังวลใจของหลิงฉิน เธอก็รีบปลอบเขารอบหนึ่งถึงค่อยเอ่ยลาและเข้าไป การกระทำที่เอาใจใส่นี้ถูกเจ้าหน้าที่ที่ติดตามหลิงหลานสังเกตเห็น
“ไม่นึกว่าเธอจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควรขนาดนี้...” เจ้าหน้าที่ที่พาหลิงหลานเดินเข้าไปข้างในกล่าวชมเชย เขาเห็นเด็กมากมายที่ร้องไห้โวยวาย เบื่อหน่าย และมีสีหน้าการกระทำต่างๆ ที่ดูอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากไป หลิงหลานที่อยู่ในรูปแบบปลอบโยนราวกับผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ แบบนี้ทำให้เขาประหลาดใจไม่หยุด
หลิงหลานยิ้มและไม่กล่าวอะไร จะพูดไม่ได้ว่า ฉันอายุสามสิบกว่าแล้ว ยังจะทำตัวเหมือนเด็กที่จากพ่อแม่ผู้ปกครองไม่ได้ด้วยเหรอ
บางทีสีหน้าสงบนิ่งและนิสัยที่ดีและใจเย็นของหลิงหลานอาจทำให้เจ้าหน้าที่ที่เข้าไปเป็นเพื่อนคนนี้รู้สึกดีมาก ดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่เด็กบนสนามหญ้าผืนใหญ่ตรงหน้าและอธิบายว่า “ทางนั้นคือเด็กที่เตรียมตัวเข้ารับการสอบ เด็กทางด้านขวาสุดที่มีอยู่ค่อนข้างน้อยคือเด็กสามัญชน ตรงกลางคือเด็กที่มาจากครอบครัวในระบบกองทัพและรัฐบาล เด็กกลุ่มใหญ่สุดทางด้านซ้ายคือลูกหลานของตระกูลสูงศักดิ์”
หลิงหลานมองไปตามการชี้บอกของเขาและก็เห็นคนจำนวนไม่น้อยที่กระจุกรวมกันอยู่บนหญ้าฝั่งนั้นต่างก็เป็นเด็กที่เข้าเรียนในปีนี้
มีสถาบันลูกเสือที่คล้ายคลึงกันเช่นนี้อยู่บนดาวโดฮานับไม่ถ้วน อย่างไรก็ตาม สถาบันลูกเสือที่หลิงหลานจะเข้าเรียนแห่งนี้ก็คือสถาบันลูกเสือที่ดีที่สุดในโดฮา ไม่มีที่ไหนเทียบได้ เด็กที่มีคุณสมบัติเข้าสอบของโรงเรียนนี้นอกจากจะเป็นเด็กในตระกูลใหญ่ต่างๆ ที่เดิมทีครอบครองโควตาการสอบ รวมไปถึงพวกเด็กที่มาจากครอบครัวในระบบกองทัพและรัฐบาลแล้ว ยังมีเด็กที่ได้สืบทอดบำเหน็จความชอบเหมือนกับหลิงหลาน เด็กที่สืบทอดบำเหน็จความชอบอาจจะเป็นสามัญชน ตระกูลชั้นสูง และอาจจะมาจากครอบครัวในระบบกองทัพและรัฐบาล ดังนั้นจึงได้แบ่งเด็กออกเป็นสามกลุ่มบนสนามกีฬาอย่างคลุมเครือ
แน่นอนว่าเด็กที่สอบไม่ผ่านจะต้องกลับไปเรียนในสถาบันลูกเสือที่อยู่ใกล้บ้านตัวเองมากที่สุด นี่ก็คือเรื่องที่ช่วยไม่ได้ สถาบันศูนย์กลางลูกเสือของดาวโดฮาต้องการแค่นักเรียนที่ดีที่สุดเท่านั้น พวกเขายอมขาดคนดีกว่ารับคนด้อยคุณภาพ
อย่างไรก็ตาม เด็กที่สอบไม่ผ่านส่วนใหญ่เป็นเด็กสามัญชนที่มาจากการสืบทอดบำเหน็จความชอบ ทางสถาบันประกาศกับสาธารณะว่า คุณสมบัติร่างกายของเด็กเหล่านี้ไม่ถึงมาตรฐานการเข้าเรียนของสถาบัน ส่วนเรื่องจะมีเบื้องหลังอื่นหรือไม่ นั่นก็ไม่อาจรับรู้ได้
เนื่องจากสถาบันแห่งนี้เลื่องชื่อว่าต้องการนักเรียนที่แข็งแกร่งที่สุด ทุกปีจะเปิดห้องเด็กห่วยแค่สองห้อง...แน่นอนว่าคุณต้องมีเงิน มีอิทธิพล และมีฐานะ!
หลิงหลานรู้ว่านี่คือความหวังดีของเจ้าหน้าที่ เธอรีบส่งรอยยิ้มและเอ่ยว่า “ขอบคุณครับ!”
ต้องบอกว่ารอยยิ้มของหลิงหลานงดงามมาก รอยยิ้มนี้ซึมลึกลงไปถึงไขกระดูกของเธอ ขอเพียงใครหวังดีกับเธอ เธอก็ไม่หวงแหนรอยยิ้มนี้ ชาติก่อนเธอก็อาศัยรอยยิ้มนี้ได้รับความรักเอ็นดูของหมอและพยาบาลในโรงพยาบาล และบวกกับหน้าตางดงามที่สืบทอดข้อดีของบิดามารดาโดยสมบูรณ์ในชาตินี้ ทำให้รอยยิ้มยิ่งมีพลังทำลายล้างเต็มเปี่ยม
เจ้าหน้าที่อดมองด้วยความตะลึงงันไม่ได้ เขาเผลอถูจมูก จากนั้นก็มองซ้ายมองขวา เมื่อพบว่าไม่มีใครสนใจถึงค่อยกล่าวเตือนว่า “เจ้าหนู ต่อไปอย่ายิ้มแบบนี้นะ มันไม่ดีกับเธอ”
ถ้าหากบ้านของเด็กคนนี้ไม่มีอิทธิพลมากพอ เวลานี้อายุยังน้อยบางทีอาจจะไม่มีอันตรายมาก แต่ถ้าผ่านไปห้าปีสิบปี ก็ไม่แน่ใจแล้ว
หลิงหลานได้ยินคำพูดก็อึ้งไป เธอกำลังอยากจะเอ่ยถาม แต่เพราะว่าเจ้าหน้าที่ส่งเธอถึงสถานที่แล้ว รอบด้านต่างเป็นผู้คนทำให้ไม่เหมาะจะเอ่ยปาก หลิงหลานเลยได้แต่บอกลาเขาท่ามกลางสายตากังวลและรักเอ็นดูปนสงสารของอีกฝ่าย
“เสี่ยวซื่อ นายว่าเมื่อตะกี้นี้คนๆ นั้นหมายความว่าอะไรน่ะ” หลิงหลานขมวดคิ้วถามเสี่ยวซื่อ
เสี่ยวซื่อไม่พูดอะไร มันเพียงแต่คัดลอกรอยยิ้มของหลิงหลานเมื่อสักครู่นี้มาวางให้เธอดู หลิงหลานไม่เคยเห็นรอยยิ้มในตอนนี้ของตัวเองมาก่อน เธอรู้ว่ารอยยิ้มของเธอสวยมาก สามารถทำให้คนปล่อยวางจิตใจที่ระแวดระวัง สามารถทำให้คนรู้สึกเบิกบาน แต่ตอนนี้เมื่อเธอเห็นรอยยิ้มของตัวเอง เธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าหน้าที่ถึงเตือนเธอ
แม่งเอ๊ย ที่แท้หน้าตาดีก็เป็นปัญหาเหมือนกัน อย่างมากเมื่อก่อนเธอก็แค่ดูสวยบอบบาง ยิ้มแล้วทำให้คนรู้สึกอบอุ่นและมีความสุข ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน รูปลักษณ์แบบยูนิเซ็กส์ของเธอบวกกับใบหน้าที่งดงาม เมื่อยิ้มแบบนี้ด้วยแล้วก็ดูล่อลวงจิตวิญญาณผู้คนได้รางๆ นี่ยังเป็นแค่เด็กอายุหกขวบนะ ถ้าโตขึ้นอีกหน่อย...
หลิงหลานไม่เชื่อว่าความรักระหว่างผู้ชายด้วยกันจะสิ้นสุดลงในยุคนี้ ถึงแม้ว่าความจริงแล้วเธอเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ไม่อยากให้เกย์มาบอกรักเธอนะ
หลิงหลานตัดสินใจในชั่วพริบตาว่าต่อไปเธอจะยิ้มแบบนี้ไม่ได้แล้ว
เมื่อหลิงหลานเดินเข้าไปก็ทำให้เด็กทั้งสามกลุ่มส่งสายตาทอดมองเข้ามา ก็เหมือนกับที่พูดไว้เมื่อสักครู่นี้ หลิงหลานมีหน้าตาที่ไม่เลวจริงๆ ต่อให้อยู่ในสถานที่ที่มีแต่สาวสวยหนุ่มหล่อ เธอก็อยู่ในระดับชั้นยอด และเด็กๆ ก็แสดงความชื่นชอบของพวกเขาออกมาอย่างตรงไปตรงมา เด็กที่หน้าตางดงามย่อมเป็นที่นิยม
ดังนั้น ในตอนที่หลิงหลานยังไม่ได้เลือกว่าจะทำอย่างไรดี เด็กรูปร่างแข็งแกร่งที่ยืนอยู่ตรงกลางกลุ่มครอบครัวทหารและรัฐบาลก็โบกมือให้เธอแรงๆ แล้วยังตะโกนเสียงดังว่า “ที่นี่ ที่นี่ รีบเข้ามาเร็ว!”
หน้าผากของหลิงหลานขึ้นขีดดำ ร้อนแรงขนาดนี้ หมอนี่เป็นใครกันแน่ ทำไมเธอไม่รู้จักล่ะ
ทว่าการทักทายของอีกฝ่ายก็ตัดความกลุ้มใจของเธอทิ้งไป ดังนั้นเธอจึงเดินเข้าไปช้าๆ แน่นอนว่าเธอต้องช้าอยู่แล้ว ถ้าหากเธอเข้าใจผิด หมอนั่นแค่ทักทายเด็กที่อยู่ด้านหลังเธอขึ้นมา เธอก็สามารถหลีกเลี่ยงการขายหน้าไปได้เหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม ความกังวลใจของหลิงหลานก็ไม่จำเป็นเลย เด็กคนนั้นทักทายเธอจริงๆ เพราะว่าเธอยังเดินไปไม่ถึงครึ่งทาง เขาก็วิ่งเข้ามาลากเธอไปด้วยความที่รอไม่ไหว
หลิงหลานมองมือเล็กๆ ที่กุมมือเธอเองแล้วก็ครุ่นคิดด้วยความกลัดกลุ้มว่า เขาเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงจูงมือเธออย่างสนิทชิดเชื้อโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้
แค่กๆ อย่าโทษหลิงหลานเลยนะ นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติที่มีผู้ชายแปลกหน้า เอ่อ เด็กผู้ชายมาจูงมือเธอ เด็กน้อยหลิงหลานที่กล้าหาญของพวกเราก็เลยรู้สึกเก้อเขินแล้ว
เมื่อเดินมาถึงจุดหมาย ยังไม่ทันที่เด็กชายคนนี้จะพูดอะไรก็ได้ยินเสียงที่ดูฟังดูหึงหวงอย่างรุนแรงดังขึ้นว่า “ฉีหลง เขาเป็นใครกัน”
หลิงหลานจ้องมองไป ที่แท้ก็เป็นสาวน้อยร่างอวบคนหนึ่ง เธอจ้องมองเขาด้วยความดุดัน สีหน้านั้นดูเหมือนกับคนที่ถูกแย่งชิงของที่ตัวเองรักไป
หลิงหลานจนใจ เด็กสมัยนี้แก่แดดขนาดนี้เชียวเหรอ รู้จักหึงหวงเสียด้วย? นอกจากนี้เวลาหึงก็ต้องดูเป้าหมายให้ชัดเจนด้วย ตอนนี้เธอเป็นเด็กผู้ชายนะ?
หลิงหลานเองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ตอนนี้รูปร่างหน้าตาของเธอน่าจะดูดีกว่าฉีหลงคนนั้น แต่ทำไมสาวน้อยอวบอ้วนเหมือนกับมองไม่เห็นล่ะ มาถึงก็หึงหวง หรือว่าสาวน้อยคนนี้ไม่ชอบผู้ชายแบบเธอ?
หลิงหลานไม่รู้ว่ายุคสมัยนี้ไม่ได้เป็นยุคที่มองความผอมว่าเป็นความงดงามเหมือนกับในชาติก่อนของหลิงหลาน เด็กที่นี่ต่างเห็นว่าความกำยำบึกบึนแข็งแรงคือความงดงามตามมาตรฐาน ต่อให้หลิงหลานที่ดูเหมือนถั่วงอกป่วยกระเสาะกระแสะจะหน้าตาดีอีกสักแค่ไหน ก็มีเด็กผู้หญิงไม่กี่คนที่จะชื่นชอบเธอได้
ฉีหลงไม่รู้ว่าผู้ติดตามตัวน้อยที่อยู่ข้างกายเขาจะรู้สึกหึงหวง เขาพูดแนะนำให้กับเพื่อนตัวเองอย่างไม่สนใจว่า “เขาเป็นคนที่เข้าสอบพละกำลังก่อนหน้าฉัน อย่าเห็นว่าเขาอ่อนแอบอบบางขนาดนั้นนะ พลังของเขาแข็งแกร่งมาก” ฉีหลงชอบคบหากับคนที่มีความสามารถแข็งแกร่งกว่าเขา ทำให้เขารู้สึกว่านี่สามารถทำให้เขาก้าวหน้าขึ้นได้
หลิงหลานอึ้งไป ที่แท้ตอนนั้นฉีหลงก็สนใจเธอแล้ว


## 0025 เพื่อนกลุ่มเดียวกัน

ตอนที่ 25 เพื่อนกลุ่มเดียวกัน
หลิงหลานอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “นายรู้ได้ไง” ควรทราบว่าผลการสอบของเด็กทุกคนมีแค่ผู้คุมสอบเท่านั้นที่จะรู้ได้ และผู้คุมสอบแต่ละคนต่างก็ถูกย้ายมากจากเขตกองทัพต่างๆ รู้หลักการเก็บงำความลับและปากแข็งมาก
ฉีหลงพูดด้วยความเขินอายว่า “ความจริงแล้วตอนที่ฉันเข้าไปสอบ ผู้คุมสอบทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันอยู่ บอกว่านายเป็นอัจฉริยะที่ยากจะพบเจอ พละกำลังของนายต้องได้รับคำอวยพรจากสวรรค์แน่นอน ฉันคิดว่าผู้คุมสอบพูดแบบนี้ พละกำลังของนายต้องแข็งแกร่งมากแน่นอน”
เอาเถอะ เป็นผู้คุมสอบที่ตื่นเต้นจนพูดโพล่งออกมานิดหน่อยโดยไม่ระมัดระวัง แต่เด็กที่ดูเหมือนเรื่อยๆ เอื่อยๆ คนนี้กลับไม่ใช่คนที่ไม่มีไหวพริบ เขาคว้าจุดสำคัญได้ทันที
“ใช่แล้ว นายชื่ออะไรน่ะ ฉันชื่อฉีหลง เขาชื่อหานจี้จวิน เขาเติบโตมาด้วยกันกับฉัน เป็นเพื่อนสนิทที่ดีที่สุดของฉัน” ฉีหลงไม่มีความรู้สึกเป็นคนแปลกหน้าในตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรกเลยสักนิดเดียว เขาชี้ไปยังเด็กชายที่อยู่ข้างกายสาวน้อยร่างอวบด้วยความร่าเริงและแนะนำให้กับเธอ ในสีหน้าของเขาดูมีความโอ้อวดภาคภูมิใจ ทำให้หลิงหลานต้องจ้องมองเด็กชายที่ทำให้ฉีหลงรู้สึกภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้งด้วยความสงสัยใคร่รู้
เด็กชายผงกศีรษะให้เธอน้อยๆ ด้วยสีหน้าที่สุขุมมาก เขาไม่พูดจา ทว่าสายตากลับจ้องสำรวจโดยไม่อาจปิดบังเอาไว้ได้ แน่นอนว่านี่เป็นเพราะอายุของเขายังน้อย บางทีถ้าเกิดเขาโตขึ้นมาหน่อยก็อาจจะปกปิดได้มากยิ่งขึ้น
อย่างไรก็ตาม แววตาที่อีกฝ่ายจ้องสำรวจมาไม่ได้ทำให้หลิงหลานรู้สึกไม่ชอบใจ เนื่องจากหลิงหลานรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้ายอะไร เพียงแต่กำลังตัดสินว่าหลิงหลานคู่ควรให้ฉีหลงที่เป็นเพื่อนสนิทคบหาหรือเปล่า ท่าทีพะวักพะวงนี้ทำให้หลิงหลานรับรู้ถึงมิตรภาพอันแน่นแฟ้นของคนทั้งสองดี
หลิงหลานมองฉีหลงที่กำลังยิ้มอย่างเริงร่าอยู่ด้านข้าง เธอนึกถึงนิยายที่เมื่อก่อนเคยอ่าน คนโง่ทุกคนต่างก็มีเพื่อนสนิทเพศเดียวกันที่เชี่ยวชาญด้านการคำนวนอยู่ข้างกายจริงๆ ด้วย ตอนนี้มองเห็นมิตรภาพระหว่างผู้ชายของเด็กหนุ่มสองคนได้อย่างชัดเจนเลย...พระเจ้าช่างยุติธรรมจริงๆ
หลิงหลานรู้สึกประทับใจฉีหลงกับหานจี้จวินมากขึ้น ท่าทีของเธอก็ดูอ่อนโยนมากเช่นกัน เธอกล่าวทักทายกับหานจี้จวินอย่างเป็นมิตรว่า “สวัสดี ฉันชื่อหลิงหลาน ยินดีที่ได้รู้จักนายนะ”
“หลิงหลาน เธอคือน้องสาวฝั่งพ่อของจี้จวิน ชื่อหานซู่หย่า เธอชอบตามมาเล่นกับพวกเราตลอด อย่าลดตัวไปทะเลาะกับเด็กเลยนะ” ฉีหลงไม่รอให้หานจี้จวินตอบก็พูดต่อและชี้ไปที่สาวน้อยร่างอวบ
เวลานี้เขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าเนื่องจากคำพูดประโยคนี้ของเขาทำให้สาวน้อยจ้ำม่ำแยกเขี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ทำเอาหานจี้จวินต้องส่งสายตาจนใจและปวดหัวให้กับหลิงหลาน ดูท่าเขาต้องเปลืองความคิดไม่น้อยเพื่อประสานความสัมพันธ์ระหว่างน้องสาวฝั่งพ่อกับเพื่อนสนิทของตัวเอง
หลิงหลานอมยิ้มไม่พูดจา เธอไม่ได้ตอบคำพูดของฉีหลงเลยสักนิด นี่ทำให้สาวน้อยอ้วนท้วนที่กำลังโกรธเกรี้ยวรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย อย่างน้อยที่สุดเด็กชายคนนี้ก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่ได้ทำให้คนรู้สึกเกลียดขนาดนั้น อารมณ์ของเด็กสาวแปรปรวนตลอด นี่ไม่เกี่ยวข้องกับปัญหาเรื่องอายุหรอกนะ
เด็กน้อยหลายคนคุยกันราวกับผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ แต่ยังไม่ทันได้คุยกันหลายประโยค ก็ได้ยินเสียงเด็กที่อยู่ด้านข้างตะโกนว่า “การสอบจะเริ่มแล้ว”
ที่แท้ผู้คุมสอบที่รับหน้าที่ทดสอบก็ปรากฏตัวขึ้นบนสนามกีฬาขนาดใหญ่แล้ว เจ้าหน้าที่เริ่มแบ่งกลุ่มให้กับเด็กๆ เหล่านี้
อันที่จริงการแบ่งกลุ่มนั้นเรียบง่ายมาก ทุกๆ สิบหมายเลขก็คือหนึ่งกลุ่ม หลิงหลานมองหมายเลขเข้าสอบของตัวเอง หมายเลข 7253 แล้วก็มองของพวกฉีหลง หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยขีดดำทันที แม่งเอ๊ย นี่มันบังเอิญมากเกินไปแล้ว ไม่นึกเลยว่าหมายเลขของพวกเขาจะอยู่ด้านหลังเธอ 7254 7255 7256...
หลิงหลานเมินความตื่นเต้นของฉีหลง การตกตะลึงของหานจี้จวินและความไม่พอใจนิดหน่อยของหานซู่หย่าไป เธอแหงนหน้ามองฟ้าด้วยความจนปัญญา มุมปากอดบิดเบี้ยวไม่ได้ นี่ก็คือกฎของการข้ามมิติใช่ไหม คนที่มีความเกี่ยวข้องกับเธอจะมารวมกลุ่มกับเธอเอง? ยกตัวอย่างเช่น ฉีหลงที่ส่งตัวเองมาถึงหน้าประตู
นอกจากพวกเขาสี่คนแล้ว อีกหกคนที่อยู่กลุ่มหมายเลขเดียวกันก็มารวมตัวที่ข้างกายพวกเขา ไม่มีทางเลือก ใครใช้ให้พวกเขาเป็นกลุ่มที่มีคนเยอะล่ะ คนที่อยู่กระจัดกระจายย่อมต้องเสาะหากลุ่มที่คนมารวมกันเยอะโดยอัตโนมัติ
เพื่อนใหม่ห้าคนประกอบด้วยผู้ชายห้าคนและผู้หญิงหนึ่งคน ในนั้นยังมีชายหญิงคู่หนึ่งที่หน้าตาเหมือนกันสุดขีด น่าจะเป็นฝาแฝดคู่มังกรหงส์[footnoteRef:1]”  [1:  ฝาแฝดคู่มังกรหงส์ ฝาแฝดชายหญิง]
ถึงแม้ว่ายุคนี้จะมีคนที่หน้าตาอัปลักษณ์ไม่กี่คน แต่ว่าฝาแฝดชายหญิงคู่นั้นหน้าตางดงามมากเป็นพิเศษ พวกเขาเหมือนกับตุ๊กตาหยกที่ดูแวววาวบริสุทธิ์ เด็กชายดูหยิ่งทระนงมั่นใจในตัวเอง ส่วนเด็กหญิงก็เขินอายน่ารัก ดวงหน้าคล้ายคลึงกันทว่าอารมณ์ที่แสดงออกมาดูแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง นี่ทำให้หลิงหลานอดจ้องมองอยู่สักพักด้วยความสงสัยไม่ได้
บางทีสายตาของหลิงหลานอาจจะดูกระตือรือร้นอยู่บ้าง ฝาแฝดมังกรหงส์คู่นั้นถึงสัมผัสได้เล็กน้อย เด็กหญิงที่เหมือนกับองค์หญิงน้อยก็ยิ้มอย่างขวยเขินมาให้เธอ ทำให้หลิงหลานยิ้มกลับโดยอัตโนมัติ เด็กชายเห็นฉากนี้ก็จ้องเธอด้วยความเดือดดาล ราวกับกำลังเตือนเธอว่าเขาไม่อนุญาตให้ล่อลวงน้องสาวเขา
หลิงหลานถูจมูกด้วยความจนใจ ได้ ยิ้มทีเดียวก็ถูกมองว่าเป็นเด็กบ้ากามไปแล้ว ความคิดจะปกป้องน้องสาวของเด็กชายคนนี้หนักมากเกินไปแล้ว แต่ว่าอายุเท่านี้ก็คิดจะปกป้องน้องสาวจากพวกบ้ากาม มันไม่ได้แก่แดดเกินไปหน่อยเหรอ
ฉีหลงเห็นสายตาจ้องเขม็งของอีกฝ่ายก็จ้องกลับไปด้วยความไม่ยอมแพ้ ปากก็ไม่ลืมพูดปลอบใจหลิงหลานว่า “หลิงหลาน ไม่เป็นไร ลั่วล่างก็เป็นคนนิสัยแบบนี้แหละ เขาเห็นน้องสาวสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด”
ดูเหมือนว่าฝาแฝดมังกรหงส์คู่นั้นก็เป็นคนรู้จักมักคุ้นของฉีหลงเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สามารถเรียกชื่อของอีกฝ่ายได้ทันที
หลิงหลานกล่าวด้วยความจนใจว่า “ที่แท้ก็เป็นซิสค่อน[footnoteRef:2]!” [2:  ซิสค่อน มาจากคำว่า Sister complex หมายถึงอาการบ้าน้องสาวหรือพี่สาว ]
“ซิสค่อน?!” ฉีหลงได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไป หลังจากนั้นเขาก็หัวเราะพรืดและระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “หลิงหลาน นายมันอัจฉริยะมากๆ พูดออกมาได้ตรงเผงขนาดนี้ได้ยังไง ซิสค่อน...ทำไมฉันไม่เคยนึกถึงคำศัพท์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้นะ”
ปฏิกิริยาตอบกลับที่ดูเกินจริงของฉีหลงทำให้หลิงหลานตะลึงงัน ควรทราบว่าคำว่าซิสค่อนเป็นคำที่ถูกใช้จนเปื่อยในโลกเดิมของหลิงหลาน แทบจะไม่มีใครไม่รู้จัก ไม่นึกเลยว่ายุคนี้จะไม่มี...
หลินหลานใจกระตุก หรือว่าภัยพิบัติและความไม่สงบหลายครั้งในหนึ่งหมื่นปีมานี้ทำให้วัฒนธรรมที่สืบทอดกันมาถูกตัดขาดไปแล้ว? ถ้าอย่างนั้นพวกหนังสือที่เสี่ยวซื่อเก็บไว้ก็อาจจะนำทองคำถังแรกมาให้พวกเขาก็ได้...
ปฏิกิริยาตอบสนองที่ดูประหลาดของฉีหลงทำให้เด็กคนอื่นๆ ต่างสงสัย และรีบสอบถามเขาเบาๆ หลังจากนั้นคำว่าซิสค่อนก็แพร่กระจายในหมู่เด็ก นอกจากฝาแฝดมังกรหงส์คู่นั้นแล้ว เด็กกลุ่มนี้ต่างรู้กันหมดและปิดปากลอบหัวเราะ
ท่าทางการแอบหัวเราะของพวกเขาก็เป็นการบอกอย่างชัดเจน ลั่วล่างที่เป็นเด็กแฝดชายแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้แล้ว ใบหน้าเขาดำทะมึนขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็อดทนไม่ไหวเดินเข้ามาถามหลิงหลานตรงๆ ว่า “เฮ้ นายพูดจาอะไรแย่ๆ ให้เรา”
หลิงหลานชี้มาที่ตัวเองด้วยใบหน้าใสซื่อ “ฉัน? พูดจาแย่ๆ ให้นาย? ฉันจะพูดจาแย่ๆ ให้นายทำไม” คนที่แอบหัวเราะก็ไม่ใช่เธอด้วย ต่อให้หาคนเล่นงานก็ต้องไปหาฉีหลงสิ ถ้าไม่ใช่เพราะปากสว่างของเขา จะทำให้เด็กทุกคนที่อยู่ข้างๆ รู้เรื่องนี้และแอบหัวเราะใส่เขาได้อย่างไร
“ถ้างั้นทำไมพวกเขาถึงหัวเราะฉัน” ลั่วล่างกล่าวโทษด้วยความโมโห เขาเห็นชัดเจนว่าเพราะคำพูดบางอย่างของหลิงหลานทำให้พวกฉีหลงเริ่มหัวเราะใส่เขา
การกล่าวโทษนี้ทำให้หลิงหลานค่อนข้างไร้เรี่ยวแรง “นายเป็นโรคหลงผิดคิดว่าถูกทำร้ายเหรอ”
“โรคหลงผิดคิดว่าถูกทำร้าย...” พรืด เสียงลอบหัวเราะหลายเสียงระเบิดขึ้นมาจากด้านข้างอีกครั้ง ตั้งแต่ที่ลั่วล่างมาหาหลิงหลาน พวกเพื่อนๆ ต่างให้ความสนใจมาที่ตัวพวกเขา หลังจากนั้นก็ได้ยินคำพูดที่น่าสนใจอีกตามที่คาดไว้จริงๆ พวกเขาพบว่าเด็กที่ดูอ่อนแอเล็กน้อยตรงหน้าพวกเขาเป็นคนที่รู้จักใช้คำมาก สามารถใช้คำที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ว่าพูดได้ตรงใจความสำคัญขนาดนั้น ทำให้พวกเขาหัวเราะไม่หยุด ให้ตายสิ เขามีพรสวรรค์มากเกินไปจริงๆ
ฉีหลงเป็นคนที่หัวเราะหนักมากที่สุด แม้กระทั้งหานจี้จวินที่เดิมทีสุขุมก็ควบคุมมุมปากไม่ให้เผยอยิ้มออกมาไม่ได้ ทำให้กลับไปสู่สถานะเด็กน้อยของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
พวกเขาไม่หัวเราะก็ยังดี แต่เมื่อหัวเราะขึ้นมาแล้ว ลั่วล่างก็ยิ่งโกรธ ชี้ไปที่พวกเขาขณะที่โกรธจนพูดไม่ออก หลิงหลานครุ่นคิดอย่างไร้ยางอายว่า เด็กนี่จะโกรธจนเป็นลมไปหรือเปล่า


## 0026 เริ่มต้นการสอบ

ตอนที่ 26 เริ่มต้นการสอบ
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ร่างกายและความสามารถในการแบกรับของเด็กยุคนี้แข็งแกร่งทรหดมาก ต่อให้ลั่วล่างโกรธอีกแค่ไหน เขาก็ยังยืนหยัดอย่างมังกรคะนองพยัคฆ์ผาดโผน[footnoteRef:1] เพียงแต่สีหน้าของเขาดูไม่มั่นคง มองออกว่าเขาโกรธไม่น้อยเลยจริงๆ [1:  มังกรคะนอง พยัคฆ์ผาดโผน หมายถึง มีชีวิตชีวา]
เมื่อหลิงหลานเห็นท่าทีแบบนี้ของลั่วล่าง เธอก็อดสงสารไม่ได้ เมื่อเธอเอาชีวิตสองชาติมาบวกกันก็มีอายุสามสิบกว่าปีแล้ว สามารถมองว่าอยู่ในระดับเดียวกับคุณน้าประหลาดได้เลย แล้วเธอจะรังแกเด็กแบบนี้ได้อย่างไร
หลิงหลานที่รู้สึกกระดากใจเล็กน้อยก็เอ่ยกับลั่วล่างด้วยรอยยิ้มว่า “ล้อเล่นน่า นายก็อย่าโกรธเลยนะ”
รอยยิ้มของหลิงหลานทำให้ลั่วล่างอึ้งไป ท่าทียอมแพ้กะทันหันของเธอก็ทำให้เขาเตรียมตัวเตรียมใจไม่ทันเช่นกัน ดังนั้นท่าทางเซ่อซ่าที่นิ่งอึ้งของเขาก็ทำให้พวกเพื่อนที่อยู่ข้างๆ หัวเราะออกมาอีกครั้ง ช่วยไม่ได้นะ ท่าทางแบบนี้มันดูโง่งมน่ารักมากจริงๆ ขนาดน้องสาวของลั่วล่างก็ยังลอบยิ้มขึ้นมาที่มุมปากเมื่อเห็นพี่ชายทำท่ามึนงงได้อย่างน่ารัก อย่างไรก็ตามเธอก้มหน้าด้วยความเขินอายอย่างรวดเร็ว และรู้สึกเสียใจกับพฤติกรรมของตัวเองอยู่บ้าง เธอหัวเราะแบบนี้ใส่พี่ชายที่รักเอ็นดูเธอมาตลอดได้อย่างไรกัน...
เป็นเพราะรอยยิ้มมั่วซั่วของตัวเองทำให้หลิงหลานรู้สึกปวดหัวไม่หยุดไม่หย่อน ปัญหาเยอะมาก ที่แท้เมื่อสักครู่นี้เธอเผยรอยยิ้มล่อลวงวิญญาณออกมาโดยไม่ระมัดระวัง ทำให้เสี่ยวซื่อคลุ้มคลั่งไปแล้ว เวลานี้เธอกังวลว่าจะปลอบเสี่ยวซื่อที่ดูเหมือนถังระเบิดมากขึ้นเรื่อยๆ ให้สงบลงอย่างไรดี
ในขณะที่หลิงหลานกำลังปลอบเสี่ยวซื่อที่บ้าคลั่งอยู่นั้น ลั่วล่างก็ได้สติขึ้นมาในชั่วพริบตาเนื่องจากเสียงหัวเราะของพวกเพื่อนๆ ที่อยู่ข้างๆ และพบว่าตัวเองขายหน้าอีกแล้ว ดังนั้นใบหน้าขาวผ่องของเขาก็ขึ้นสีแดงเลือดฝาดออกมาสองดวงก่อนจะลามไปถึงหู
หลังจากนั้น ตัวเขาที่ขุ่นเคืองจากความอับอายก็กระโจนเข้าใส่หลิงหลานด้วยความเดือดดาล...เอ่อ ฉีหลงที่อยู่ด้านข้างกดเขาไว้จนล้ม แล้วทั้งสองคนก็ต่อสู้กันอย่างรวดเร็วเช่นนี้เอง
ฉีหลงกับลั่วล่างต่อสู้พัวพันกันเป็นกลุ่มก้อน ในฐานะหานจี้จวินเป็นเพื่อนสนิทของฉีหลง เขาก็ไม่ได้ห้ามปราม หากแต่ดึงหลิงหลานกับหานซู่หย่ามาหลบที่ด้านข้างและเฝ้าดูอย่างเอื่อยเฉื่อย ส่วนน้องสาวของลั่วล่างก็ถอยหลังไปหลายก้าวอย่างเงียบๆ เธอหลบอยู่ด้านข้างและมองพี่ชายตัวเองด้วยแววตากังวลเท่านั้น
กว่าหลิงหลานจะปลอบเสี่ยวซื่อลงได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย จากนั้นเธอก็พบว่าไม่มีคนเข้าไปไกล่เกลี่ยให้เลิกทะเลาะกันเลย นี่ทำให้หลิงหลานรู้สึกประหลาดใจมาก ควรทราบว่าในยุคของเธอ เวลาที่เด็กทะเลาะกันทุกครั้งจะต้องถูกคนจับแยกและห้ามปรามทันที ทว่าที่นี่ เจ้าหน้าที่บนสนามกีฬาก็อยู่ไม่ไกล มองเห็นสถานการณ์ทางด้านนี้ได้ชัดเจน แต่พวกเขากลับทำเหมือนกับมองไม่เห็น นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หลิงหลานรู้สึกกว่าสามมุมมองของตัวเองกำลังถูกโลกใบนี้ท้าทาย
หลิงหลานไม่ใช่คนที่สามารถอดทนได้ เธอเอ่ยถามข้อสงสัยในใจออกมา ดึงดูดสายตาสำรวจของหานจี้จวินอีกครั้ง อย่างไรก็ตามเมื่อเขาพบว่าหลิงหลานไม่เข้าใจจริงๆ ก็รู้สึกงงงวยอยู่บ้าง เนื่องจากความรู้ทั่วไปแบบนี้เป็นเรื่องที่บิดาควรจะสั่งสอน หรือว่าบิดาของหลิงหลานไม่เคยบอกเลย?
ถึงแม้ว่าหานจี้จวินจะไม่เข้าใจ แต่เขายังอธิบายให้หลิงหลานฟังว่า “นี่เป็นธรรมเนียมที่อบรมสั่งสอนกันมาตั้งแต่เด็กๆ เวลาที่มีความคิดขัดแย้งกับใครและต้องการจะสะสาง ก็อนุญาตให้ต่อสู้กัน แต่ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ พอเรื่องจบแล้วก็จะต้องยิ้มและปล่อยความแค้นไป”
เป็นการสั่งสอนที่ประหลาดจริงๆ ไม่กลัวว่าจะเลี้ยงออกมาเป็นคนป่าเถื่อนหรือไง หลิงหลานรู้สึกอีกแล้วว่าการอบรมทางด้านความคิดที่เธอได้รับในชาติก่อนขัดกับความคิดผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ของที่นี่อยู่บ้าง ยกตัวอย่างเช่น ไม่ว่าจะเป็นสามัญชน ชนชั้นสูง หรือว่าตระกูลเก่าแก่ เป้าหมายแรกของเด็กที่นี่ก็คือทหาร เป้าหมายที่สองยังคงเป็นทหาร เป้าหมายที่สามก็ยังคงเป็นทหาร...เพราะว่าทหารถึงจะเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด โดยเฉพาะเมื่อกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบ มีเพียงพวกคนที่คุณสมบัติร่างกายไม่เหมาะสม ไม่สามารถกลายเป็นทหารได้เท่านั้นถึงจะจำใจเลือกอาชีพอื่น
และการอบรมสั่งสอนที่หลิงหลานได้รับมาตั้งแต่เด็กๆ ก็คือทำอย่างไรถึงจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบที่แข็งแกร่งที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอร่ำเรียนมาก็ทำเพื่อเป้าหมายนี้ และมารดาของเธอกับพ่อบ้านหลิงฉินก็ไม่เคยคิดจะถามเธอเลยว่าชอบหรือไม่ชอบกันแน่
อันที่จริงเธอก็เฉยชาต่อการควบคุมหุ่นรบมากจริงๆ นั่นแหละ ถึงอย่างไรเธอก็เป็นเด็กผู้หญิงนะ เธอย่อมไม่สนใจเรื่องการต่อสู้อะไรมากมาย เพียงแต่เธอไม่คิดว่าจะมาถึงโลกที่ทุกคนกลายเป็นทหารแห่งนี้ และยิ่งไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีอุปกรณ์การเรียนรู้ของราชาหุ่นรบติดสอยห้อยตามมาด้วย...
หลิงหลานอดลูบคางใคร่ครวญไม่ได้ หรือว่านี่ก็คือเจตจำนงของสวรรค์? ทุกสิ่งทุกอย่างต่างบอกกับเธอว่า เธอต้องเดินไปยังเส้นทางของผู้ควบคุมหุ่นรบสายนี้
ฉีหลงกับลั่วล่างต่อสู้กันจนยากจะแยกออก ว่าตามความจริงแล้ว พลังรบของฉีหลงสูงกว่าหนึ่งระดับ อย่างไรก็ตาม ลั่วล่างมีความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในตำแหน่งเสียเปรียบ แต่เขาก็ยังยืนหยัดต่อไปได้
ความจริงหลิงหลานอยากรู้ผลการต่อสู้สุดท้ายของพวกเขา แต่เมื่อเธอเห็นเจ้าหน้าที่เรียกหมายเลขกลุ่มเข้าสอบที่เข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้ว่าไม่มีโอกาสแล้ว เธอเอ่ยเตือนด้วยความเสียใจอย่างยิ่งว่า “ดูเหมือนจะถึงตาพวกเราเข้าสอบแล้วนะ พวกนายต่อสู้แบบนี้ต่อไปจะไม่เป็นไรเหรอ”
ทันใดนั้นเด็กสองคนที่อยู่บนพื้นก็ตัวแข็งทื่อพร้อมกัน ปฏิกิริยาตอบสนองของลั่วล่างเร็วกว่าฉีหลง เขาผลักฉีหลงออกอย่างแรงและลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เริ่มจัดเสื้อผ้าของตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอีกแค่ไหนก็กลับไปมีความรู้สึกเหมือนคุณชายสูงศักดิ์ในตอนเริ่มต้นไม่ได้แล้ว ทว่าการอบรมสั่งสอนมารยาทอันดีงามไม่อนุญาตให้เขาเผชิญหน้ากับผู้คุมสอบในสภาพที่ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยแบบนี้ได้
ฉีหลงไม่ทันได้เตรียมตัวก็ถูกลั่วล่างผลักจนกลิ้งออกไปสองตลบ เขาคลานขึ้นมาอย่างรวดเร็วและพูดด้วยความดื้อดึงว่า “รอสอบเสร็จก่อน พวกเราค่อยมาสู้กันต่อ” เขาไม่ยี่หระต่อสภาพย่ำแย่ของตัวเองจนเคยชินไปแล้ว เขาแค่ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อสองครั้งแล้วก็เสร็จ
ลั่วล่างไม่มีทางกลัวหัวหดแน่นอน ดังนั้นทั้งสองคนก็ตกลงกันว่ารอให้การสอบสิ้นสุดลงก่อนค่อยมาตัดสินว่าใครเหนือกว่า
ช่างเป็นเด็กน้อยสองคนที่กระตือรือร้นมุ่งมั่นในการต่อสู้ หลิงหลานพบว่าเธอแก่แล้วจริงๆ เธอไม่ชอบเรื่องการประลองที่ไม่สามารถอธิบายได้ของพวกเขาเอามากๆ ตอนนี้หลิงหลานลืมไปนานแล้วว่า ตัวการที่ทำให้ฉีหลงกับลั่วล่างต่อสู้กันก็คือตัวเธอเอง
ความเร็วในการสอบของผู้สมัครสอบรวดเร็วมาก ฉีหลงกับลั่วล่างเพิ่งจะหยุดพักได้ครู่เดียวเท่านั้น ยังไม่ทันได้ฟื้นฟูกำลังทั้งหมด เจ้าหน้าที่ฝั่งนั้นก็ตะโกนเรียกกลุ่มของหลิงหลาน กลุ่มของหลิงหลานสิบคนไม่กล้าชักช้า รีบวิ่งเข้าไปทันที
พวกเขาทั้งสิบคนต่างยืนอยู่บนลู่วิ่งและทำการเตรียมพร้อมครั้งสุดท้าย ผู้คุมสอบนายหนึ่งเดินเข้ามาบอกรายละเอียดการสอบในครั้งนี้ นั่นก็คือต้องการให้พวกเขาเริ่มวิ่งจากจุดสตาร์ทไปยังเส้นชัยได้อย่างปลอดภัยก็จะถือว่าสอบเสร็จลุล่วง ส่วนคะแนนก็จะมอบให้ตามเวลาที่ผู้เข้าสอบใช้ไป
ในตอนที่หลิงหลานทำการเตรียมตัว เธอก็ไม่ลืมสังเกตกลุ่มผู้สมัครสอบที่เรียงแถวอยู่ด้านหน้าพวกเขา นี่เป็นนิสัยเสียที่ได้รับมาจากหมายเลขหนึ่ง ทุกครั้งที่หมายเลขหนึ่งออกมา การกระทำท่าทางของเขาต่างก็มีสิทธิที่จะเป็นการทดสอบได้ ทำให้หลิงหลานจำเป็นต้องตื่นตัว ไม่กล้าปล่อยปละการเคลื่อนไหวและคำพูดที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นการบอกใบ้สักอย่างเลย การระมัดระวังรอบคอบนี้กลายเป็นสัญชาตญาณของเธอไปแล้ว
หลิงหลานเห็นผู้สมัครสอบกลุ่มนั้นวิ่งออกจากจุดสตาร์ทท่ามกลางคำสั่งของผู้คุมสอบอย่างรวดเร็ว แล้วไม่นานเงาคนก็หายไป....
“นายสังเกตเห็นแล้ว?” หานจี้จวินเขยิบศีรษะเข้ามาและกล่าวเสียงเบา เขาเองก็สังเกตเห็นปัญหาแล้ว
“อื้อ เห็นได้ชัดว่าอากาศแจ่มใส แต่ลู่วิ่งกลับมีหมอกหนา...” หลิงหลานมองจุดผิดแปลกออก และก็รู้สาเหตุแล้วว่าทำไมผู้เข้าสอบพวกนั้นวิ่งออกไปไม่ไกล ร่างของพวกเขาก็หายไป
“ดูท่าที่นี่จะใช้เทคโนโลยีจำลองสภาพแวดล้อม ฉันรู้สึกว่าการสอบครั้งนี้ไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น” หานจี้จวินย่อมเป็นเด็กฉลาด บางทีเด็กคนอื่นอาจจะยังไม่เข้าใจเทคโนโลยีระดับสูงมากนัก (ยกตัวอย่างเช่น หลิงหลาน) แต่เขากลับรู้เรื่องดีมาก
การเตือนของหานจี้จวินทำให้หลิงหลานลอบระมัดระวังตัวขึ้นมา
ไม่นานผู้คุมสอบบนลู่วิ่งก็ส่งสัญญาณให้กลุ่มของหลิงหลานเข้าไป เมื่อเห็นพวกเขาเตรียมพร้อมเสร็จแล้วก็ค่อยออกคำสั่งให้เริ่มวิ่ง
ฉีหลงนำหน้า ส่วนลั่วล่างก็ตามหลังไปติดๆ ดูเหมือนว่าทั้งสองคนตั้งใจจะแข่งขันกัน
หลิงหลานวิ่งนำเป็นคนที่สาม คนที่ตามหลังหลิงหลานคือหานจี้จวิน เด็กที่ชอบใช้สมองคนนี้กับหลิงหลานคิดเหมือนกันว่าตั้งใจจะตามหลังฉีหลงเพื่อสังเกตการณ์สักระยะก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกที ส่วนเด็กคนอื่นๆ ก็ทยอยกันตามหลังหานจี้จวิน


## 0027 เจตนาของการสอบคืออะไร

ตอนที่ 27 เจตนาของการสอบคืออะไร
วิ่งไปได้ไม่นาน อากาศที่เดิมทีสดใสจู่ๆ ก็มีหมอกดำปกคลุมอย่างแน่นหนา เสียงสายฟ้าดังสะเทือนลั่น ฉีหลงที่อยู่ด้านหน้าสุดอดสบถออกมาไม่ได้ “ทำไมโชคร้ายขนาดนี้ พอถึงตาพวกเราสอบก็มีฝนตกกระหน่ำเนี่ยนะ ทุกคนเร็วอีกหน่อย ไม่งั้นพอฝนตกลงมาจริงๆ พวกเราจะวิ่งลำบากขึ้นมาก ผลสอบของเราจะต้องได้รับผลกระทบแน่นอน”
ในตอนที่ฉีหลงกล่าวจบแล้วก็คิดจะเร่งความเร็วอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของหานจี้จวินดังมาจากทางด้านหลังว่า “อาหลง อย่าเร่งความเร็วนะ รักษาจังหวะเดิมเอาไว้”
ฉีหลงอึ้งไป เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหานจี้จวินอยากจะหยุดยั้งการกระทำของเขา ถ้าฝนตกลงมาจริงๆ ละก็ การวิ่งท่ามกลางสายฝนจะกินแรงกายของตัวเองมากขึ้น และยังลดความเร็วของพวกเขาลงด้วย ควรรู้ว่าคะแนนการสอบครั้งนี้จะวัดผลตามเวลาที่พวกเขาไปถึง ถ้าหากไม่คว้าเวลานี้วิ่งให้เร็วมากขึ้นหน่อย เช่นนั้นจะต้องรอไปถึงเมื่อไหร่ล่ะ
ถึงแม้ว่าฉีหลงจะรู้สึกงุนงงสับสนมาก แต่เขามีข้อดีอันใหญ่หลวงอยู่ข้อหนึ่ง นั่นก็คือรู้จักตัวเองมาก เขารู้ว่าหานจี้จวินเพื่อนสนิทของเขามีปฏิภาณไหวพริบเยอะกว่าเขามาก สมองอันชาญฉลาดทำให้เขาเกิดความรู้สึกต่างๆ นานาทั้งอิจฉา ริษยาและเคืองแค้น ในเมื่อเพื่อนซี้พูดแบบนี้ แสดงว่าเขาต้องพบของบางอย่างที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นแน่นอน ความเป็นจริงที่ผ่านมาก็พิสูจน์แล้วว่า เชื่อฟังหานจี้จวินไว้จะไม่ผิดพลาดเสมอ และเขาก็เชื่อมั่นในพี่น้องเขาแน่นอน
ดังนั้น ฉีหลงจึงละทิ้งความคิดของตัวเองโดยไม่ลังเล และยังคงรักษาความเร็วในการวิ่งขึ้นหน้าแต่เดิมไว้ ต้องพูดว่านอกจากลั่วล่างแล้ว มีเด็กในกลุ่มของหลิงหลานไม่กี่คนที่มีนิสัยชอบเอาชนะ อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ลั่วล่างจะเป็นคนหยิ่งผยอง ทว่าเขาก็เป็นเด็กฉลาด เขาเองก็ได้ยินคำพูดของหานจี้จวินที่กล่าวเตือนฉีหลง ดังนั้นเขาก็ไม่ได้เร่งความเร็ว และยังคงวิ่งตามติดฉีหลงไว้เช่นกัน
ในหมู่แวดวงของพวกเขา ความฉลาดของหานจี้จวินเป็นที่รู้กันดี ลั่วล่างเองก็นับถือหานจี้จวินมากเช่นกัน เพียงแต่น่าเสียดายที่หานจี้จวินจะกลายเป็นเพื่อนสนิทของไอ้โง่ฉีหลง ทำให้เขารู้สึกเสียดายไม่หยุด เสียใจว่าตัวเองลงมือช้าไป ไม่สามารถคบหากับหานจี้จวินได้ ไม่อย่างนั้นไอ้ฉีหลงนั่นไม่มีทางมีโอกาสหรอก
เด็กคนอื่นก็รักษาความเร็วแรกเริ่มไว้เช่นกัน พวกเขาตามติดกลุ่มไว้เพื่อให้แน่ใจว่าตัวเองจะไม่หลุดออกจากกลุ่ม เด็กที่มีคุณสมบัติเข้าสอบสถาบันศูนย์กลางลูกเสือต่างก็ไม่ใช่คนโง่อะไร การทะเลาะกันของฉีหลงกับลั่วล่างทำให้พวกเขารู้ว่าพลังทุกส่วนของสองคนนี้แข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก ในเมื่อคนที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขาต่างไม่กลัวเสียเวลา พวกเขายังจะไปกลัวอะไรอีกล่ะ
หานจี้จวินเร่งความเร็วสองก้าววิ่งเคียงบ่าเคียงไหล่กับหลิงหลาน เขาเอ่ยถามเสียงเบาว่า “หลิงหลาน นายคิดว่าไง” หานจี้จวินรู้สึกมาตลอดว่าหลิงหลานต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแน่นอน นี่เป็นลางสังหรณ์ของคนฉลาด
“นายเองก็สังเกตเห็นแล้วไม่ใช่เหรอ” หลิงหลานปรายตามองหานจี้จวินด้วยสายตาเหมือนได้รับบาดเจ็บ ให้ตายสิ นี่สิถึงจะเรียกว่าพรสวรรค์ที่สวรรค์อำนวยพรให้ เพิ่งจะอายุหกขวบก็สามารถสังเกตเห็นปัญหาได้อย่างเฉียบแหลม ช่างทำร้ายคนมากเกินไปจริงๆ
ควรทราบว่าการที่เธอสามารถมองปัญหาออกได้เป็นเพราะว่าเธอมีชีวิตอยู่มาแล้วสองชาติ รวมไปถึงการทดสอบบีบบังคับต่างๆ นานาที่มิติการเรียนรู้มอบให้ในห้าปีกว่ามานี้ ทำให้เธอได้รับประสบการณ์อันล้ำค่า โดยเฉพาะปีนี้หลิงหลานไม่มีภารกิจฝึกฝนอันใหม่ก็เลยถูกหมายเลขหนึ่งใช้วิธีต่างๆ มาทรมาน ทำให้ตอนนี้เธอต้องใคร่ครวญหลายชั้นกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเห็น จนกลายเป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณของเธอไปแล้ว
หานจี้จวินไม่ได้ตระหนักเลยว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของหลิงหลานได้รับบาดเจ็บ เขาตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “อื้อ ไม่ว่าพวกเราจะเร่งความเร็วหรือไม่ สิ่งที่จะมาก็ต้องมา บางทีพวกเขาอาจจะอยากเห็นพวกเราลนลานสับสนก็ได้”
“ผู้คุมสอบไม่ได้ระบุระยะทาง ฉันสงสัยว่า...การสอบนี้จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าเส้นชัย” หลิงหลานบอกความเห็นของเธอออกมา ความเฉลียวฉลาดของหานจี้จวินทำให้หลิงหลานพูดโดยไม่ปิดบังอีกต่อไป
ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องแสร้งทำตัวเป็นเด็กแล้ว พออยู่กับอัจฉริยะระดับปีศาจ เธอก็ไม่ได้ดูเป็นอัจฉริยะระดับปีศาจ ชัดเจนขนาดนั้น หลิงหลานน้ำตานองหน้าด้วยความตื้นตันใจ หกปีมานี้เธอใช้ชีวิตไม่ง่ายเลย
คำพูดของหลิงหลานทำให้หานจี้จวินครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง เขาใคร่ครวญสักพักแล้วก็พูดว่า “บางทีการสอบอาจจะเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนที่พวกเราเข้ามาในสนามกีฬาแล้ว”
“หมายความว่าไง”
“ที่นี่เป็นสนามกีฬาจริงๆ เหรอ”คำกล่าวของหานจี้จวินทำให้หลิงหลานตะลึงงัน เธอนึกถึงหน้าประตูที่เธอเข้ามา นั่นไม่เหมือนกับทางเข้าสนามกีฬาขนาดใหญ่เลย
“คอยสังเกตการณ์เงียบๆ” หลิงหลานกับหานจี้จวินสบตากันเองอย่างเข้าใจกันแวบหนึ่ง และแทบจะกล่าวการตัดสินใจของพวกเขาออกมาพร้อมกัน ในเมื่อเข้าสู่สนามแล้ว เช่นนั้นก็ได้แต่เดินไปพลางมองไปพลางแล้ว
วิ่งไปได้ไม่นานเท่าไร ฝนห่าใหญ่ก็สาดตรงมาจนพวกหลิงหลานสิบคนกลายเป็นลูกหมาตกน้ำ สายฝนและหมอกปกคลุมทัศนวิสัยของพวกเขา ถนนใต้เท้าก็เปลี่ยนเป็นเฉอะแฉะด้วยโคลนเลนสุดจะทานทน เสื้อผ้าที่เปียกชุ่มน้ำฝนแนบติดกับร่างกายจนทำให้รู้สึกไม่สบายและหนักอึ้ง เมื่อพวกเขาวิ่งตะบึงไปหลายพันเมตรภายใต้สภาพแบบนี้ก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า โดยเฉพาะเด็กหญิงสองคนที่เริ่มหอบหายใจขึ้นมา
“น้ำของจริง ไม่ใช่น้ำที่จำลองออกมา” หลิงหลานสัมผัสความรู้สึกที่ส่งผ่านมาทางร่างกายอย่างละเอียด ดูท่าการจำลองสภาพแวดล้อมของที่นี่จะใช้อุปกรณ์ของจริงมาผสมผสานด้วย ไม่ต้องสงสัยเลยสักนิดว่าตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้อง เหนือศีรษะพวกเขาก็น่าจะเต็มไปด้วยสปริงเกอร์...
ในเมื่อรู้แล้วว่าสถานที่ที่ตัวเองเข้ามาคือห้องที่สร้างสภาพแวดล้อมจำลอง หลิงหลานก็ไม่สนใจที่สิ่งตัวเองเห็น และวาดเค้าโครงเดิมของทั้งห้องในสมอง
ควรพูดว่าสนามกีฬาซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมจำลองที่ปรากฏออกมาให้ทุกคนดูเหมาะสมมาก เนื่องจากลู่วิ่งของสนามกีฬาเป็นวงกลมขนาดใหญ่ ทุกคนที่วนอยู่ข้างในห้องหลายรอบจนยากจะนับไหวต่างไม่ได้สงสัยเลยว่าตัวเองอยู่ในห้องปิดแห่งหนึ่งเท่านั้น
พวกหลิงหลานสิบคนวิ่งไปอีกหลายพันเมตรก็รู้สึกได้ว่าพวกเขาวิ่งจนนับรอบไม่ได้แล้ว ทว่าไม่มีผู้คุมสอบสักคนเดินเข้ามาเตือนว่ายังเหลืออีกกี่รอบ การเดินทางที่ไม่รู้จบนี้ทำให้เด็กที่มีพละกำลังค่อนข้างด้อยรู้สึกหวั่นไหว โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงทั้งสอง ความเร็วของพวกเธอช้าลงและตกไปอยู่รั้งท้ายสุด
ลั่วล่างและหานจี้จวินที่เป็นญาติพี่น้องของเด็กหญิงทั้งสองกลับทำเป็นมองไม่เห็นกับสถานการณ์แบบนี้ และยังคงวิ่งไปข้างหน้าโดยที่รักษาความเร็วแต่เดิมเอาไว้
หลิงหลานเห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว ไม่ช่วยพวกเธอหน่อยเหรอ
หานจี้จวินคล้ายกับมองเห็นความลังเลของหลิงหลานก็รีบอธิบายว่า “อยากจะกลายเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมจะต้องอาศัยความสามารถของตัวเอง การช่วยเธอจะเป็นการทำร้ายเธอ เมื่อเราอยู่ในสนามรบ เราจะพึ่งพาอาศัยคนอื่นเพื่อเอาชีวิตรอดต่อไปไม่ได้”
คำพูดของหานจี้จวินดูมีเหตุผลมาก หลิงหลานเองก็ไม่ใช่แม่พระที่ต้องช่วยเหลือผู้อื่นให้ได้ ตอนที่เธอเพิ่งจะคิดว่าไม่สนใจไยดีนั้น ก็มีความคิดหนึ่งแล่นปราดในสมองทำให้เธอรู้สึกตื่นตกใจทันที
การสอบนี้เป็นแค่การสอบความอดทนและความเร็วเท่านั้นจริงๆ หรือปล่า ถ้าหากเป็นการสอบพวกนี้อย่างเดียว ใช้สนามกีฬาทั่วไปก็บรรลุเป้าหมายได้ ทำไมต้องใช้เทคโนโลยีจำลองสภพแวดล้อมที่ล้ำค่าแบบนี้ด้วย นอกจากนี้ต้องแบ่งกลุ่มมากขนาดนั้นด้วยเหรอ
เธอหวนนึกถึงการแข่งมาราธอนในชาติก่อน นั่นเป็นการแข่งที่มีคนนับหมื่นวิ่งแข่งด้วยกัน หลิงหลานสังเกตความกว้างของลู่วิ่ง มันมีความกว้างประมาณห้าสิบเมตร ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถให้คนมากมายขนาดนั้นวิ่งด้วยกัน แต่ว่าจะยัดหนึ่งร้อยคนหรือหนึ่งพันคนก็ยังไหว แบบนี้สามารถเพิ่มความเร็วในการสอบ ประหยัดเวลาได้มากขึ้นไม่ใช่เหรอ
บางทีมันยังอยากทดสอบเรื่องอย่างอื่นกับผู้เข้าสมัคร เจตนาของมันคืออะไรกันแน่นะ หลิงหลานรู้ว่านี่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญของการสอบนี้ ถ้าหากเธอทำความเข้าใจได้ เธอก็จะรู้ว่าจะผ่านการสอบสนามนี้อย่างไร
ตอนนั้นคำพูดของผู้คุมสอบยังบอกใบ้อะไรอีกนะ เสี่ยวซื่อสัมผัสได้ถึงความคิดของหลิงหลาน มันถ่ายทอดพวกคำพูดที่ผู้คุมสอบกล่าวในเวลานั้นซ้ำอีกครั้งได้อย่างยอดเยี่ยมมาก
ชิ นอกจากเรื่องที่อยากให้คุณรู้ เรื่องอื่นๆ เรียกได้ว่าปกปิดมิดชิดไม่มีช่องโหว่จริงๆ สมกับเป็นผู้คุมสอบระดับหัวกะทิที่เลือกออกมาจากในกองทัพ...
เลือกออกมาจากในกองทัพ? กองทัพ? ความคิดที่แล่นวาบในสมองของหลิงหลานถูกเธอคว้าเอาไว้แล้ว ในเมื่อผู้คุมสอบที่ทดสอบพวกเขาต่างก็มาจากในกองทัพ เช่นนั้นนี่ก็เป็นการบอกใบ้ใช่หรือเปล่า นอกจากนี้ หนึ่งกลุ่มมีสิบคน นั่นก็เป็นหน่วยที่เล็กที่สุดของการปฏิบัติการในกองทัพพอดี!


## 0028 ข้อมูลของคนทั้งสิบ

ตอนที่ 28 ข้อมูลของคนทั้งสิบ
หลิงหลานฝืนข่มกลั้นความรู้สึกตื่นเต้นในใจ เธอถามหานจี้จวินเสียงเบาว่า “ทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง”
หานจี้จวินแปลกใจมากว่าทำไมจู่ๆ หลิงหลานถึงเอ่ยถามคำถามนี้ อย่างไรก็ตามเขาก็ยังตอบกลับมาว่า “อุทิศตนด้วยความรักและความจงรักภักดีต่อสหพันธรัฐหัวเซี่ยที่เรารัก ต้องมีความจริงใจในมิตรภาพ ความเชื่อใจ ความรักและปกป้องเพื่อนร่วมรบ...” หานจี้จวินพูดคำสาบานที่ทหารจะกล่าวกับธงชาติของตัวเองในตอนที่พวกเขาสวมเครื่องแบบทหาร กลายเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสม คำสาบานนี้รวมสิ่งจำเป็นในการกลายเป็นทหารตามมาตรฐานแล้ว
ในขณะที่หานจี้จวินท่องอยู่นั้น แววตาของหลิงหลานก็ยิ่งโชนแสงมากขึ้นเรื่อยๆ เธอเอ่ยถามต่อว่า “แล้วสถาบันลูกเสือคืออะไร”
“คือเปลที่บ่มเพาะทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสม” หานจี้จวินกล่าวด้วยความเฉียบขาด
รอยยิ้มบนมุมปากของหลิงหลานยิ่งลึกขึ้น “ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็จะสูญเสียความจริงใจในมิตรภาพ ความเชื่อใจ ความรักและปกป้องเพื่อนร่วมรบไม่ได้”
หานจี้จวินสั่นระริกทันที แววตาของเขาพลันกระจ่างแจ้งขึ้นมา เขาเข้าใจคำเตือนของหลิงหลานแล้ว
“ฉีหลง ลั่วล่าง ช่วยหานซู่หย่ากับลั่วเฉาที” หานจี้จวินตะโกนบอกสองคนที่อยู่ด้านหน้าสุดฉับพลัน
“อ่า...” ฉีหลงแทบจะสะดุด ทำไมต้องช่วยเด็กผู้หญิงที่ถ่วงแข้งถ่วงขาสองคนนั้นด้วย
“สอบเสร็จแล้วฉันค่อยอธิบายให้พวกนายฟัง” ถึงแม้ว่าหานจี้จวินจะเห็นชอบกับการคาดคะเนของหลิงหลาน แต่เขายังไม่อยากถ่วงความเร็วของพวกเขา ดังนั้นก็เลยไม่ได้อธิบายอะไรให้ฉีหลงกับลั่วล่าง
ฉีหลงไม่มีทางไม่เชื่อฟังอยู่แล้ว เขาเริ่มลดความเร็วลงจากที่หนึ่งตกลงมาอยู่ด้านหลังสุด ลั่วล่างเห็นดังนั้นก็ลังเลไปสักพัก จากนั้นเขาก็ลดความเร็วตามฉีหลงและตกไปอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว ควรทราบว่าหนึ่งในเด็กหญิงสองคนที่พวกเขาต้องช่วยก็คือน้องสาวแท้ๆ ของเขา ตรงกันข้ามกับฉีหลงที่ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเด็กหญิงสองคนนี้เลย
ไม่ผิด ถึงแม้ว่าลั่วล่างอยากจะชนะฉีหลงสักครั้งเอามากๆ ทว่าก็ไม่อยากชนะเขาแบบนี้ ลั่วล่างที่หยิ่งทะนงยอมรับชัยชนะที่มีความอัปยศแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ
ต้องบอกว่าฉีหลงกับลั่วล่างเป็นเด็กสองคนที่มีคุณสมบัติร่างกายดีที่สุดในหมู่พวกเขาทั้งสิบคน (หลิงหลานมีนิ้วทองคำช่วยเหลือจึงไม่อาจนับได้) ต่อให้แต่ละคนแบกภาระกันไปหนึ่งคน ความเร็วก็ช้าลงไม่เท่าไร ไม่นานทั้งสองคนก็ขึ้นหน้าไปพร้อมกันและกลายเป็นสองคนที่นำหน้าสุด
............
ภายในห้องควบคุมแห่งหนึ่ง จ่าสิบเอกที่เพิ่งจะเปลี่ยนหน้าจอมายังห้อง 72 อดส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจไม่ได้ จ่าสิบเอกที่ควบคุมดูแลแต่ละนายจะรับผิดชอบสิบห้อง ทุกๆ หนึ่งนาทีจะสับเปลี่ยนห้อง สิบนาทีก็จะวนหนึ่งครั้ง และครั้งนี้ก็วนมาที่ห้องหมายเลข 72 พอดี
จ่าสิบเอกที่อยู่ข้างๆ กำลังจ้องมองหน้าจอที่ตัวเองรับผิดชอบ เมื่อเขาได้ยินเสียงร้องตกใจของเพื่อนร่วมรบก็อดทนไม่ไหวเหลือบมองแวบหนึ่งด้วยความสงสัย พอเขาเห็นสถานการณ์ในหน้าจอก็อดร้องขึ้นมาไม่ได้ “เอ๊ะ น่าสนใจ!”
เสียงร้องของพวกเขาดึงดูดความสนใจของร้อยโทที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลทั้งหมด เขาเดินเข้ามาถามด้วยสีหน้าเย็นเยียบว่า “เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงฝ่าฝืนคำสั่งห้ามส่งเสียงเอะอะ”
“รายงานท่าน พวกเราพบหน่ออ่อนที่ดีแล้วครับ” จ่าสิบเอกทั้งสองคนรีบรายงานด้วยความเคารพ อย่างไรก็ตามน้ำเสียงของพวกเขาไม่มีความละอายใจสักนิดเดียว ตรงกันข้ามมันกลับดูมั่นใจมาก พวกเขามีกระบี่อาญาสิทธิ์ เนื่องจากทางกองทัพยังมีอีกคำสั่ง นั่นก็คือเมื่อพบหน่ออ่อนที่โดดเด่นจะต้องรีบรายงานทันที ตอนนี้เรื่องที่พวกเขากำลังทำไม่ใช่รายงานหรอกหรือ
ร้อยโทได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าที่เดิมทีเย็นชาก็ผ่อนคลายเล็กน้อย เขามองไปที่หน้าจอแค่แวบเดียว สีหน้าก็หวั่นไหวขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่าหน้าจอนั้นจะกระทบจิตใจของเขามาก
จ่าสิบเอกทั้งสองคนสบตากันเองแวบหนึ่ง สายตาของพวกเขามีความพึงพอใจ และก็มีความยินดีกับการผ่านพ้นวิกฤติมาได้ เด็กพวกนี้แม่งแสดงความสามารถในช่วงเวลาสำคัญออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ
น่าเสียดายที่หน้าจอไม่ได้เรื่อง ร้อยโทมองดูไม่เท่าไร มันก็เปลี่ยนเป็นห้องถัดไปอีกครั้ง
“เสี่ยวอู๋ รีบเปลี่ยนกลับมา” ร้อยโทออกคำสั่ง
“ครับท่าน!” จ่าสิบเอกเสี่ยวอู๋ก็คือทหารที่รับผิดชอบควบคุมดูแลพวกหลิงหลาน เขารีบจัดการหน้าจอให้อยู่ที่กลุ่มของหลิงหลานอย่างรวดเร็ว
เมื่อมองในหน้าจอก็เห็นหานซู่หย่ากับลั่วเฉาที่เดิมทีถูกฉีหลงกับลั่วล่างวิ่งจูงไปด้วยนั้น เวลานี้พวกเธอถูกฉีหลงกับลั่วล่างแบกขึ้นมาแล้ว ดูท่าเรี่ยวแรงของพวกเธอจะถูกใช้จนหมด ไม่สามารถยืนหยัดต่อไปได้
พวกหลิงหลานหกคนที่อยู่ด้านหลังพวกเขาก็สับเปลี่ยนตำแหน่งกันเอง ช่วยเหลือเด็กสองคนที่มีพละกำลังด้อยที่สุด พวกเขาย่อมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ต่างฝ่ายต่างวิ่งขณะประคับประคองกันเอง จึงไม่มีใครตกออกจากกลุ่ม
แน่นอนว่าการที่สามารถมีฉากแบบนี้ได้ ก็เป็นเพราะผลจากการลงมืออย่างเด็ดขาดของหลิงหลานและหานจี้จวิน ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาลงมือช่วยเหลือเพื่อนในทีมที่ด้อยที่สุดเองละก็ คาดว่าคงมีคนถูกทิ้งออกจากกลุ่มไปแล้ว
การกระทำของพวกเขาทำให้เพื่อนร่วมทีมอีกสองคนที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้นเกิดความตระหนักได้บ้าง จากนั้นเมื่อพวกเขาเห็นกำลังกายของทั้งสองคนยืนหยัดต่อไปไม่ไหว พวกเขาก็รับไม้ต่อพาคนไปเอง ดังนั้นจึงได้มีฉากที่ปรากฏขึ้นในหน้าจอตอนนี้
“เอาข้อมูลของสิบคนนี้ออกมา” นอกเหนือจากการชื่นชมแล้ว หัวคิ้วของร้อยโทขมวดขึ้นมาเล็กน้อย ในใจเกิดความสงสัย สมาชิกทีมนี้ร่วมแรงร่วมใจกันมากเกินไป ทำให้เขาจำเป็นต้องสงสัยว่ามีคนใช้อำนาจจงใจจัดเด็กที่สนิทสนมกันอยู่ในกลุ่มเดียวกันหรือเปล่า
ไม่นานข้อมูลของกลุ่มหลิงหลานทั้งสิบคนก็ออกมา
หลิงหลาน: บุตรชายของพลตรีหลิงเซียว รองผู้บัญชาการกองพลดาวที่เจ็ด ผู้ควบคุมหุ่นรบ IN Belief ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบของพลตรีหลิงเซียว คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ S
ฉีหลง: บุตรชายของพันเอกฉีเย่าหยาง ผู้บัญชาการหน่วยผู้ควบคุมหุ่นรบกองพลดาวที่สาม ผู้ควบคุมหุ่นรบ MT ฉิงเทียน ผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชา คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ S
ลั่วล่าง: บุตรชายของพันเอกลั่วฉีเฟิง ผู้บัญชาการกองเรือที่สามของกองพลดาวที่เก้า คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ S- พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ S-
หานจี้จวิน: บุตรชายของพันเอกหานหรง รองอธิบดีสำนักงานข่าวกรองกลางกองทัพสหพันธรัฐ คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ A+ พลังจิต: ระดับสาม ศักยภาพ: ระดับ S-
ลั่วเฉา: บุตรีของพันเอกลั่วฉีเฟิง ผู้บัญชาการกองเรือที่สามของกองพลดาวที่เก้า คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ A-
หานซู่หย่า: บุตรีของพันตรีหานโย่ว ผู้บัญชาการกรมพลาธิการเขตฐานทัพของดาวต้นกำเนิดสหพันธรัฐ คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับสอง ศักยภาพ: ระดับ A-
หลัวเส่าอวิ๋น: พลเรือน หลานชายของร้อยเอกหลัวจี๋กวง ผู้บังคับการกองร้อยที่สามของหน่วยหุ่นรบป้องกันของผู้ควบคุมหุ่นรบกองพลดาวที่สิบสาม ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบของร้อยเอกหลัวจี๋กวง คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ A- พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ A-
หยวนโหยวอวิ๋น: ลูกหลานตระกูลหยวนแห่งดาวจงซิง คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ A- พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ A-
หลี่จิงหง: ลูกหลานตระกูลหลี่แห่งดาวโดฮา คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ B+
เหอเฉาหยาง: พลเรือน ลูกบุญธรรมของร้อยเอกเหอส้าวจี รองผู้บังคับการกองยานรบที่เก้าของกองพลดาวที่สิบเจ็ด ผู้สืบทอดบำเหน็จความชอบของร้อยเอกเหอส้าวจี คุณสมบัติร่างกาย: ระดับ B พลังจิต: ระดับหนึ่ง ศักยภาพ: ระดับ B+
ร้อยโทเห็นข้อมูลเหล่านี้ก็รู้ว่าเด็กพวกนี้มาจากระบบครอบครัวที่แตกต่างกัน มีพลเรือน มีตระกูลชั้นสูง อย่างไรก็ตามจำนวนคนที่มาจากครอบครัวระบบกองทัพและรัฐบาลมีเยอะมากที่สุด ครอบครองจำนวนในทีมมากกว่าครึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือศักยภาพที่ด้อยมากที่สุดของเด็กพวกนี้ก็ยังไปถึงระดับ B+ ถึงแม้ว่าจะเข้าห้องพิเศษไม่ได้ แต่ก็เกินพอที่จะเข้าห้องทั่วไปได้
เมื่อร้อยโทมองไปที่แถวแรกอีกครั้ง ข้อมูลของหลิงหลานก็ทำให้เขาตื่นเต้น พลตรีหลิงเซียว ผู้ควบคุมหุ่นรบ IN Belief ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ...นั่นเป็นไอดอลของทหารนับไม่ถ้วน แต่น่าเสียดายที่เขาพลีชีพอยู่ในเส้นทางแห่งความตายของเนบิวลาหินดาษดาไปเมื่อเจ็ดปีก่อน เขายังจำได้ว่า ตอนที่ข่าวนี้มาถึงก็ทำให้ทั่วทั้งสหพันธรัฐสันคลอน ทหารทุกคนต่างโศกเศร้าเสียใจไม่หยุด
ควรทราบไว้ว่าทั่วทั้งสหพันธรัฐมีผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะที่ควบคุมหุ่นรบ IN แค่สิบสองคนเท่านั้น ผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะแต่ละคนต่างก็เป็นสมบัติชาติของสหพันธรัฐ และเป็นกำลังรบขั้นสุดยอดที่สยบประเทศศัตรู ยิ่งไปกว่านั้นในสิบปีมานี้พลตรีหลิงเซียวก็เป็นเพียงคนเดียวที่เลื่อนขั้นมาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะของสหพันธรัฐ และก็เป็นผู้ควบคุมหุ่นรบ IN ที่อายุน้อยที่สุดอีกด้วย
เวลานั้นทุกคนต่างเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าพลตรีหลิงเซียวอาจจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะทั้งสิบสองคนนี้ อายุคือข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดของเขา น่าเสียดายที่ไม้เด่นเกินไป[footnoteRef:1] เขายังไม่ทันได้เบ่งบานฉายแสงความรุ่งโรจน์มากขึ้นก็โรยราไปก่อนเสียแล้ว  [1:  ไม้เด่นเกินไป มาจากสำนวนไม้เด่นเกินไพร ลมพัดหักโค่น หมายถึง ต้นไม้ที่เติบใหญ่เกินออกมาจากไม้ทั้งมวลในป่า สุดท้ายก็จะถูกลมพัดจนหักไป]
ต่อมาจากการตรวจสอบของสหพันธรัฐก็พบว่ามีความเป็นไปได้สูงที่การระเบิดพลังแม่เหล็กไฟฟ้าของเส้นทางแห่งความตายจะเป็นแผนการของประเทศศัตรูที่พุ่งเป้ามายังพลตรีหลิงเซียว น่าเศร้าที่หน่วยข่าวกรองของสหพันธรัฐไม่อาจตรวจพบได้ทันก่อนหน้าสงคราม ราคาที่หน่วยข่าวกรองบกพร่องต่อหน้าที่คือความขมขื่นอย่างยิ่ง ทำให้สหพันธรัฐสูญเสียผู้ควบคุมหุ่นรบที่แข็งแกร่งที่สุดในอนาคตไป และยิ่งทำให้สองประเทศกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาต ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะยุติสงครามจนกว่าอีกฝ่ายจะมอดม้วย
การเสียชีวิตของผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะเป็นเรื่องที่ทหารของสหพันธรัฐไม่อาจอภัยให้ได้!


## 0029 ถึงรอบสุดท้ายแล้ว

ตอนที่ 29 ถึงรอบสุดท้ายแล้ว
ร้อยโทสงบอารมณ์ตื่นเต้นของตัวเอง เขาสังเกตการกระทำของเด็กทั้งสองคนในหน้าจอด้วยความจริงจัง ท้ายที่สุดเขาก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมาและกล่าวว่า “จบการสอบของพวกเขา ให้พวกเขาออกมาเถอะ”
จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลกลุ่มของหลิงหลานรู้สึกไม่แน่ใจและเอ่ยถามว่า “ถ้าอย่างนั้นจะให้คะแนนยังไงครับ”
ร้อยโทจ้องมองด้วยความโมโห “ยังต้องให้ฉันสอนนายอีกเหรอ พวกเขาใช้เวลาเท่าไรในการเสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมด ตอนนี้กำลังกายเป็นยังไง”
แววตาของจ่าสิบเอกเปล่งประกาย “เข้าใจแล้วครับ ท่าน”
ทางด้านหลิงหลาน เด็กทั้งสิบคนฝืนอดทนวิ่งกันต่อไปได้หลายรอบ เวลานี้ฉีหลงกับลั่วล่างที่แสดงความเข้มแข็งองอาจมาตลอดก็รู้สึกเหนื่อยล้าเช่นกัน การแบกคนวิ่งกับการวิ่งตัวเปล่าแตกต่างกันคนละแบบโดยสิ้นเชิง พวกเขาวิ่งไปได้แค่ไม่กี่รอบก็รู้สึกว่าใช้พลังกายของตัวเองไปเท่าตัว เดิมทีพวกเขายังคิดว่าสามารถยืนหยัดวิ่งได้อีกสิบรอบยี่สิบรอบ ทว่าตอนนี้พวกเขาไม่กล้าแน่ใจขนาดนั้นแล้ว
คนที่มีสภาพดีที่สุดในหมู่เด็กทั้งสิบคนก็คือหลิงหลาน น่าจะพูดว่าเธอไม่รู้สึกเหนื่อยเลย เพราะว่าเธอโคจรลมปราณบำรุงร่างกายตั้งแต่ที่เริ่มวิ่ง
ตั้งแต่ที่เธอได้ลิ้มรสข้อดีที่อยู่ในพลังนั้นแล้ว หลิงหลานก็สงสัยว่าเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายยังมีความลับอื่นที่เธอไม่รู้ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจลองโคจรลมปราณบำรุงร่างกายอีกครั้งในตอนที่สอบวิ่ง ความจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า การตัดสินใจของเธอถูกต้องอย่างยิ่ง เธอวิ่งจนมาถึงตอนนี้ พลังกายก็ยังคงเต็มเปี่ยม ตัวเลขทุกส่วนของร่างกายยังคงอยู่ในระดับเดียวกับตอนที่เธอยังไม่ได้วิ่ง
เสี่ยวซื่อเป็นคนจัดทำตัวเลขพวกนี้มาให้ ตอนที่หลิงหลานพบของสิ่งใหม่ครั้งแรก เสี่ยวซื่อก็สะบัดตูดวิ่งเข้ามา พูดจาดิบดีว่าจะช่วยหลิงหลานวิจัยเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกาย เป็นผู้ช่วยที่ทำสัญญาเติบโตได้ตามมาตรฐาน...แต่ความจริงแล้ว เสี่ยวซื่อเบื่อเพราะว่าไม่สามารถเข้าไปโลกออนไลน์เสมือนจริงเลยอยากหาเรื่องทำฆ่าเวลา
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีเสี่ยวซื่อช่วยเหลือทำให้หลิงหลานเข้าใจความลับของเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายได้รวดเร็ว เดิมทีวิชาลมปราณบำรุงร่างกายสามารถฟื้นฟูพลังที่ใช้ไปได้ และยังสามารถฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของสภาพร่างกาย ทำให้ร่างกายอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเป็นเวลานานได้
แน่นอนว่าเสี่ยวซื่อเองก็พูดไปแล้วว่า การปรากฏสภาพที่การบริโภคพลังงานและการผลิตพลังงานมีความสมดุลกันเช่นนี้ เป็นเพราะพลังงานที่หลิงหลานใช้วิ่งไม่ได้เยอะมาก ถ้าหากหลิงหลานแบกคนวิ่งเหมือนฉีหลงและลั่วล่าง คาดว่าเธอจะไปถึงจุดสมดุลไม่ได้ หากแต่ใช้แรงเพิ่มขึ้นนิดหน่อย อย่างไรก็ตามเสี่ยวซื่อก็บอกหลิงหลานอย่าท้อแท้ใจ ขอเพียงฝึกฝนเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายต่อไป พลังงานที่ฟื้นฟูก็จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนท้ายสุด มีความเป็นไปได้มากว่าเธอไม่ต้องกลัวเรื่องการใช้พลังงานแล้ว (แน่นอนว่านี่ย่อมเป็นเรื่องในอีกหลายสิบปีให้หลัง...เสี่ยวซื่อลบประโยคสุดท้ายนี้ทิ้งไปโดยไม่ลังเล)
หลิงหลานที่พลังกายสมบูรณ์เห็นหน้าผากของฉีหลงกับลั่วล่างมีเหงื่อท่วม ฝีเท้าก็ค่อยๆ เริ่มช้าลง เธอก็รู้แล้วว่าตอนนี้พลังกายของพวกเขามีปัญหาแล้วเหมือนกัน บางทีอาจจะประคับประคองไม่อยู่แล้ว หลิงหลานลังเลอยู่เล็กน้อยว่าควรจะไปแทนที่พวกเขาดีหรือไม่ แต่เธอก็กลัวว่าตัวเองจะแสดงความสามารถมากเกินไป ทำให้คนช่างสังเกตสนใจขึ้นมาก็จะไม่ใช่เรื่องดีแล้ว
ควรทราบว่าภายใต้การช่วยเหลือของเสี่ยวซื่อ สภาพภายนอกทั้งตัวของหลิงหลานแทบจะไม่ต่างจากหานจี้จวิน เหงื่อไหลโซมกายหอบหายใจแฮกๆ ถึงอย่างไรเธอก็ช่วยเหลือเด็กผู้ชายที่มีพลังกายด้อยที่สุดในกลุ่มมาตลอด ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สิ้นเปลืองเรี่ยวแรงเหมือนฉีหลงที่แบกคนวิ่ง แต่พลังกายที่ใช้ในการพาคนไปด้วยก็มากกว่าการวิ่งตัวเปล่าอยู่นิดหน่อย
ปีศาจและเทวดาในหัวของหลิงหลานกำลังตีกันอยู่ ยังไม่ทันตัดสินผลแพ้ชนะ โลกด้านนอกก็ช่วยหลิงหลานทำการตัดสินใจแล้ว
ลั่วล่างชี้ไปที่ด้านข้างด้วยความตื่นเต้นยินดีและตะโกนเสียงดังว่า “ฉันเห็นป้ายเตือนแล้ว เหลืออีกหนึ่งรอบ”
คำพูดของลั่วล่างก็เหมือนกับยาใจ ทำให้เด็กที่เดิมทียืนหยัดต่อไปไม่ไหวรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นมา
หลิงหลานมองไปตามทิศทางที่ลั่วล่างชี้ ก่อนจะเห็นผู้คุมสอบคนหนึ่งชูหน้าจอขึ้นสูง ข้างในมีตัวเลขอารบิก ‘1’ อยู่หนึ่งตัว นี่หมายถึงว่าพวกเขาเหลือแค่รอบสุดท้ายเท่านั้น
หานจี้จวินเห็นดังนั้นก็กล่าวปลุกใจทันทีว่า “ยังเหลือรอบสุดท้าย ไม่ว่ายังไงก็ต้องยืนหยัดต่อไปให้ได้ จะให้ใครหลุดออกจากกลุ่มไม่ได้เป็นอันเด็ดขาด”
“ได้!” เด็กคนอื่นๆ อีกเก้าคนที่รวมหลิงหลานอยู่ข้างในด้วยต่างตอบรับเสียงดัง รอบสุดท้ายแล้วไม่ว่ายังไงก็ต้องสู้
หานซู่หย่าสูดลมหายใจฉับพลัน เธอตะโกนว่า “ฉีหลง วางฉันลง”
“เกิดอะไรขึ้น” ฉีหลงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
“รอบสุดท้าย ฉันทำได้” เป็นไปได้อย่างไรที่หานซู่หย่าจะไม่รับรู้ถึงความเหนื่อยล้าของฉีหลง เธอจะให้ตัวเองส่งผลกระทบต่อคะแนนของฉีหลงไม่ได้ ฉีหลงอยากเข้าห้องสเปเชียลเอ ต่อให้เธอจะวิ่งจนสลบไป รอบสุดท้ายเธอจะเป็นคนวิ่งเอง จะเป็นภาระให้ฉีหลงอีกไม่ได้
ทางด้านลั่วเฉาเองก็ให้ลั่วล่างวางตัวเองลงเหมือนกัน เหตุผลก็แทบจะไม่ต่างกันเลย นั่นก็คือไม่อยากให้ตัวเองส่งผลกระทบต่อคะแนนของพี่ชายอีก พวกเธออยากให้ฉีหลงกับลั่วล่างเร่งความเร็วในการวิ่งรอบสุดท้าย ช่วงชิงเวลาที่ดีที่สุดไป
หานจี้จวินเห็นดังนั้นก็เอ่ยห้ามปรามทันทีว่า “ถึงรอบสุดท้ายแล้ว ถ้าหากเราไม่สามารถวิ่งไปถึงเส้นชัยด้วยกันได้ งั้นการยืนหยัดของพวกเราก่อนหน้านี้ก็ไร้ความหมายแล้ว นอกจากนี้ พวกนายควรรู้ไว้ว่าสิ่งที่ต้องทำในการกลายเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมก็คือ จะทอดทิ้งเพื่อนร่วมรบคนไหนไม่ได้เป็นอันขาด!”
คำพูดของหานจี้จวินทำให้จิตวิญญาณทุกคนสั่นสะท้าน เด็กที่มีไหวพริบหลายคนเข้าใจทันที หานซู่หย่ากับลั่วล่างที่เดิมทียังอยากคัดค้านก็เปลี่ยนความคิดเช่นกัน แล้วพวกเขาก็ได้ยินแค่เสียงของหานซู่หย่าที่กล่าวด้วยความร้อนใจว่า “ฉีหลง รีบดึงฉันวิ่งไป พวกเราเร็วหน่อย” ในเมื่อตัดสินใจจะวิ่งไปที่เส้นชัยด้วยกัน เช่นนั้นก็ไม่อาจเสียเวลาสักวินาทีได้อีกต่อไป
ด้วยเหตุนี้เอง กลุ่มของหลิงหลานก็ใช้วิธีคนที่พลังกายดีดึงคนที่พลังกายด้อยประคับประคองหลายคนในกลุ่มเพื่อมุ่งไปสู่รอบสุดท้ายอย่างสุดชีวิตเช่นนี้เอง และตอนนี้หลิงหลานก็ลากเด็กสองคนที่มีพลังกายด้อยที่สุดอย่างเงียบๆ หานจี้จวินมองเธอด้วยความซาบซึ้งใจแวบหนึ่ง การช่วยเหลือของหลิงหลานทำให้เขาสามารถวิ่งไปคนเดียวได้ พลังกายของเขาก็กำลังจะพังแล้วเหมือนกัน ถ้าหากพาคนไปด้วยอีกหนึ่งคน เขาเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกันว่าวิ่งรอบสุดท้ายนี้จบหรือเปล่า
............
ด้านนอกห้องจำลองสภาพแวดล้อมเป็นห้องชากลางแจ้ง มีผู้คุมสอบไม่น้อยกำลังนั่งดื่มชาพูดคุยกันเป็นกระจุก ควรทราบว่าการสอบนี้จะไม่สิ้นสุดลงถ้าหากยังไม่ถึงสามหรือสี่ชั่วโมง ปกติแล้วพวกผู้คุมสอบที่ไม่สามารถหลับหูหลับตารอคอยอยู่ในห้องต่างก็มาดื่มชาร้อนๆ หรือว่ากาแฟที่นี่เพื่อฆ่าเวลา หรือไม่ก็สนทนากับเพื่อนร่วมรบที่สนิทสนมหลายคน
ผู้คุมสนามสอบที่รับผิดชอบห้อง 72 กำลังพูดคุยกับเพื่อนทหารที่สนิทสนมอยู่หลายคน ในขณะที่เขากำลังพูดคุยอย่างคึกคัก อุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือก็เริ่มส่งเสียงดังขึ้นมา
เขากดปุ่มรับของอุปกรณ์สื่อสาร จากนั้นอุปกรณ์สื่อสารก็กระพริบแสงสีเงินขึ้นมา หน้าจอโฮโลแกรมปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา ในขณะเดียวกันก็มีภาพใบหน้าของจ่าสิบเอกที่เดิมทีควบคุมดูแลห้อง 72 ปรากฏขึ้นด้านในจอภาพ
“แจ้งให้ทราบ ผู้เข้าสอบห้อง 72 กำลังจะสอบเสร็จแล้ว โปรดเตรียมตัวทำงาน”
ผู้คุมสนามสอบอึ้งไป “สอบเสร็จแล้ว? ยังไม่ถึงสองชั่วโมงเลยนะ? พูดจริงหรือพูดเล่นครับ?” ไม่แปลกใจเลยที่เขาไม่เชื่อ เพราว่ายังไม่เคยปรากฏเหตุการณ์สอบเสร็จภายในสองชั่วโมงในการสอบของลูกเสือ นอกเสียจากเด็กพวกนั้นไปได้ครึ่งทางก็ใช้พลังกายจนหมดและสลบไป ถึงได้ถูกส่งออกมาจากห้องในช่วงเวลาสั้นๆ
อย่างไรก็ตามจุดสัญลักษณ์ของเด็กที่แสดงขึ้นบนอุปกรณ์ของเขาไม่ได้ขึ้นสีแดงที่สื่อความหมายว่าสลบไป แม้กระทั่งจุดสีเหลืองที่สื่อถึงว่าใช้พลังกายจนหมดก็ไม่มีขึ้นมา ทั้งหมดต่างเป็นจุดสีเขียวที่แสดงความหมายว่าสติแจ่มใส พลังกายยังยืนหยัดต่อไปได้
จ่าสิบเอกที่ดูแลห้อง 72 เห็นสีหน้าไม่อาจทำใจเชื่อของผู้คุมสนามสอบก็ยิ้มขึ้นทันที เขาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีว่า “รีบไปเถอะ ไม่งั้นจะไปไม่ทันนะ ใช่แล้ว เด็กกลุ่มนี้เป็นเด็กดี นายจะไม่มีทางผิดหวัง”
จ่าสิบเอกที่ดูแลห้อง 72 ไม่รอให้ผู้คุมสนามสอบสอบถามต่อก็ตัดวิดีโอคอล เขาเริงร่าเมื่อนึกถึงหน้าตะลึงงันของอีกฝ่าย จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการมาที่นี่เพื่อตรวจดูเด็กๆ เหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อหน่ายขนาดนั้น
ผู้คุมสนามสอบเห็นหน้าจอมืดสนิทก็ทำหน้าพูดไม่ออก จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลคนนี้จะอธิบายให้ชัดเจนสักครั้งไม่ได้เลยหรือไง
ผู้คุมสอบคนอื่นๆ ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาก็มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ แน่นอนว่ามันยังมีความสงสัยและอยากนินทาอยู่ให้เห็นเต็มตาด้วย
“รู้แล้ว รอฉันไปจัดการให้ชัดเจนก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วค่อยมาบอกพวกนาย ตอนนี้ฉันไปทำงานล่ะ” ผู้คุมสนามสอบยืนขึ้นด้วยความกลัดกลุ้ม เขาคว้าหมวกทหารที่วางอยู่โต๊ะด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะสวมมันแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินไปที่ห้อง 72
แม่งเอ๊ย หวังว่าเด็กๆ ด้านในจะไม่ทำให้เขาผิดหวังนะ! ผู้คุมสนามสอบสะกดกลั้นความตื่นเต้นที่เต็มหัวอก...เอาเถอะ อันที่จริงแล้วความสงบนิ่งของเขาเมื่อสักครู่นี้ก็เป็นการเสแสร้งทั้งนั้น


## 0030 ฉันสั่งให้พวกเธอโจมตีฉัน!

ตอนที่ 30 ฉันสั่งให้พวกเธอโจมตีฉัน!
มีเส้นทางสายหนึ่งที่เชื่อมระหว่างห้องชากับอาคารฝั่งตรงข้ามที่ดูโออ่ากว้างใหญ่มโหฬารมีสีขาวหยกทั่วทุกด้าน ความจริงแล้วกำแพงสีขาวหยกที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดมีประตูไฟฟ้าที่ไม่สามารถแยกแยะด้วยตาเปล่าอยู่นับไม่ถ้วน และด้านนี้ก็คือประตูหน้าของหน่วยงานสภาพแวดล้อมเสมือนจริงซึ่งเปิดให้ทหารของสหพันธรัฐทำการฝึกซ้อมและต่อสู้ในรูปแบบเสมือนจริง
แท้จริงแล้วสถานที่ที่พวกหลิงหลานเข้าไปก็คือประตูหลังของหน่วยงานสภาพแวดล้อมเสมือนจริงซึ่งเชื่อมกับสถาบันลูกเสือ สิ่งที่ปรากฏด้านนอกก็คือรูปแบบปลอมแปลงเป็นสนามกีฬา นี่ก็คือสาเหตุที่ทำให้หลิงหลานถูกหลอก เพราะใครจะไปคิดได้ว่าจะเปิดเทคโนโลยีสภาพแวดล้อมเสมือนจริงที่ยอดเยี่ยมล้ำยุคแบบนี้ให้กับลูกเสือ นี่ก็เห็นได้ว่าสหพันธรัฐให้ความสำคัญกับเด็กและปรารถนาผู้ที่มีพรสวรรค์
แน่นอนว่า หน่วยงานสภาพแวดล้อมเสมือนจริงเปิดทางให้สถาบันลูกเสือง่ายเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะจะให้ใช้มันทดสอบเด็กเข้าโรงเรียนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ในตอนที่จะเพิ่มความสามารถด้านต่างๆ ของเด็กในอนาคตก็จะขาดการสนับสนุนของเทคโนโลยีสภาพแวดล้อมเสมือนจริงไม่ได้
ผู้คุมสนามสอบเดินไปตามเส้นทางกำแพงสีขาวหยกนี้  พูดตามตรง ถ้าผู้คุมสนามสอบไม่ได้ใช้สัญญาณที่เขาตั้งค่าไว้บนอุปกรณ์สื่อสารของตัวเอง เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าห้องหมายเลขเจ็ดสิบสองที่เขารับผิดชอบอยู่ทางไหนกันแน่ เนื่องจากประตูไฟฟ้าพวกนี้ต่างหลอมรวมเข้าไปในกำแพงทอดยาวเหยียด และกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ผู้คุมสอบเดินไปได้อีกระยะหนึ่งก็ได้ยินเสียงอุปกรณ์สื่อสารบนข้อมือสั่นไหว เขาหยุดฝีเท้าทันที ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มน้อยๆ ดูเหมือนว่าเขามาถึงห้องที่จะต้องเข้าไปแล้ว
เขาดูเหมือนกับทำสุ่มๆ แต่ความจริงแล้วเขายืนอยู่ตรงตำแหน่งเป้าหมายและใช้มือคลำบนกำแพง ไม่นาน สัมผัสที่ฝ่ามือก็ทำให้เขารู้ว่าเป็นที่นี่ เขากดเบาๆ ติดต่อกันสามครั้ง
ทันใดนั้นกำแพงด้านนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลง จากนั้นก็เห็นตรงจุดที่ผู้คุมสอบกดลงไปนั้นส่องแสงขึ้นมา จอภาพเล็กๆ ขนาดเท่าหนึ่งฝ่ามือปรากฏขึ้นในกำแพง หน้าจอที่ปรากฏคือแป้นกดรหัส ด้านบนมีตัวเลขอารบิก 0 ถึง 9 อยู่สิบตัวเท่านั้น
ผู้คุมสอบยิ้ม นิ้วมือกดบนแป้นตัวเลขหลายครั้งด้วยความฉับไว ความเร็วของเขาทำให้คนพูดไม่ออก นิ้วมือทิ้งไว้เพียงภาพเงาเบลอๆ แต่ละสายทำให้มองไม่ชัดว่าเขากดตัวเลขไหน จากนั้นก็ได้ยินเสียงแกรกดังชัดเจน ประตูห้องที่ปิดสนิทเหมือนกับถูกปลดล็อก พริบตาเดียวทางด้านซ้ายก็ปรากฏทางเข้าที่เพียงพอให้คนเดินเข้าไปหนึ่งคน
เมื่อผู้คุมสอบเดินเข้าไปแล้ว ประตูห้องก็ปิดสนิทลงอีกครั้งและกลับคืนสู่สภาพกำแพงสีขาวหยกแบบเดิมอย่างเงียบเชียบ
ผู้คุมสอบเข้าไปที่ห้อง 72 สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาคือเส้นทางเสมือนจริงที่สร้างขึ้นมาอย่างกว้างขวาง และด้านหลังเขาก็ไม่มีของที่เรียกว่ากำแพงและประตูห้องแล้ว มีก็แต่ลู่วิ่งสายหนึ่งที่มองไม่เห็นจุดสิ้นสุดเชื่อมติดกับจุดที่ผู้คุมสอบยืนอยู่ ความสมจริงทำให้คนไม่อาจเชื่อได้ว่านั่นเป็นเพียงกำแพงและประตูบานหนึ่ง
ผู้คุมสอบรอไม่นานเท่าไรนัก เขาก็มองเห็นร่างคนโผล่ขึ้นมาบนลู่วิ่งที่อยู่ไกลๆ สิบคน บางคนวิ่งบางคนลาก บางคนรั้งบางคนพยุง พวกเขาวิ่งเหมือนกับคนขากะเผลก ไม่สิ บางทีพูดว่าเดินอาจจะใกล้เคียงมากกว่า ดูท่าทางเด็กทั้งสิบคนนี้ใกล้จะหมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว ในการสอบที่ผ่านมา ทุกครั้งจะมีเด็กโผล่มาทีละคน ไม่เหมือนกับพวกเขาที่มาถึงเส้นชัยพร้อมกันครบทั้งกลุ่ม ไม่มีใครตกหล่นจากกลุ่มสักคนเลย
ผู้คุมสอบรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย บางทีนี่คือสิ่งที่จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่ดูแลต้องการจะบอกเขา พวกเขาเป็นเด็กดีอย่างที่คิดไว้จริงๆ
หลังจากที่พวกเด็กๆ เห็นเขาปรากฏตัวขึ้นมาก็เหมือนกับทานยากระตุ้นเข้าไปก็ไม่ปาน เด็กแต่ละคนพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็วราวกับเสือที่ดุร้าย
ผู้คุมสอบยิ้ม ชัยชนะที่เกือบจะมาถึงได้กระตุ้นศักยภาพของเด็กเหล่านี้ ไม่เลว พวกเขาต่างเป็นคนมีสวรรค์ที่คู่ควรให้อบรมสั่งสอน ผู้คุมสอบพอใจและประทับใจพวกหลิงหลานมากๆ
.............
“ฉันเห็นผู้คุมสอบแล้ว...” ฉีหลงที่หมดสิ้นเรี่ยวแรงเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อเขามองเห็นผู้คุมสอบ ร่างที่ดูน่ารักก็ตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นเต้น เสียงนี้ทำให้เด็กอีกเก้าคนรู้สึกตื่นตัว ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นแดงก่ำทันที ราวกับหมาป่าที่หิวโหยก็ไม่ปาน....
อาวู๊ววว! เด็กทั้งสิบคนร่วมกันส่งเสียงหอนเหมือนกับหมาป่าที่หิวกระหายสุดขีดแลเห็นอาหารอันโอชะก็ไม่ปาน พวกเขาระเบิดพลังคอสโมของตัวเอง และมุ่งไปหาผู้คุมสอบที่อยู่ไกลๆ
พวกเขาพุ่งไปที่เส้นชัยโดยที่ไม่ได้ลดความเร็วลง ตรงกันข้ามพวกเขากระโจนเข้าหาผู้คุมสอบที่อยู่ด้านหนึ่งอย่างดุดันด้วยความเร็วที่ฉับไวกว่าเมื่อสักครู่นี้
ท่าทางดุดันที่เด็กทั้งสิบคนนี้โถมตัวเข้ามาราวกับหมาป่าหิวโหยทำให้ผู้คุมสนามสอบอดตะลึงงันไม่ได้ แต่ผู้คุมสอบคือใคร นั่นเป็นทหารที่เคยผ่านการหล่อหลอมจากสงครามอวกาศนะ พริบตาเดียวเขาก็กลับคืนสู่ความเยือกเย็น
“พวกเด็กแสบ!” เมื่อเผชิญหน้ากับการจู่โจมกะทันหัน ผู้คุมสนามสอบก็ไร้คำพูดโดยสิ้นเชิง เขาทำหน้าเย็นชา ไม่ได้ขยับเขยื้อน เขาเพียงแต่เอนตัวไปด้านข้างเล็กน้อยก็หลบพวกเด็กแสบที่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดกระโจนเข้ามาครั้งสุดท้าย
“เวรเอ๊ย เราพุ่งเข้าไปไม่ถึงผู้คุมสอบ!” ฉีหลงหกคะเมนหน้าคว่ำอยู่บนลู่วิ่ง เขากำหมัดทุบพื้นด้วยความแค้นเคืองไม่ยอมรับอย่างยิ่ง
ลั่วล่างอยู่ห่างจากฉีหลงไม่ไกล นอนคว่ำอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเสียใจ ควรรู้ไว้ว่าในตอนที่พวกเขาวิ่งมาได้ครึ่งทางและใกล้จะฝืนอดทนต่อไปไม่ไหวแล้วนั้น ก็เป็นเพราะคำพูดของฉีหลงทำให้ทุกคนมีเรี่ยวแรงขึ้นอีกครั้ง
นั่นก็คือจะต้องแก้แค้นผู้คุมสอบให้ได้ กดผู้คุมสอบให้ล้มทำให้เขากลายเป็นเบาะรองนั่งอยู่ด้านล่างสุด ไม่ผิด พวกเขาจะซ้อนทับกันเป็นพีระมิดมนุษย์ ทำให้พวกผู้คุมสอบรู้ว่าพวกเขาเองก็มีน้ำโหเหมือนกัน
เอาเถอะ ก็เป็นคำพูดประโยคนี้นี่แหละที่ทำให้ค่าความแค้นของเด็กทั้งสิบคนพุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรง จนระเบิดพลังที่พวกเขาไม่เคยมีมาก่อน ประคับประคองให้พวกเขาวิ่งขึ้นหน้าต่อไปได้จนถึงตอนสุดท้าย
พลังความแค้นคือพลังที่ไร้เทียมทาน
ส่วนหลิงหลาน เหตุผลที่เธอให้ความร่วมมือขนาดนี้ไม่ใช่เพราะความแค้น เธอแม่งคิดมากเกินไปแล้ว คิดไปถึงว่าเด็กแสบพวกนี้จะกดผู้คุมสอบสุดหล่อที่ดูเป็นผู้ใหญ่ให้ล้มลงไป...นี่คือเด็กรุก เด็กรุกนะ เป็นเด็กรุกใส่นะ
เอาเถอะ หลิงหลานเน่า[footnoteRef:1]ไปแล้ว นี่เป็นปัญหาที่ก่อขึ้นในชาติก่อนล้วนๆ เธอไม่มีขีดจำกัดตอนที่อ่านนิยายมากเกินไป [1:  สาวเน่า เป็นคำที่ใช้เรียกสาววาย  ]
สองมือของผู้คุมสอบกอดอกและเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยันว่า “อ้อ ยังมีแรงเหลืออีกนะ ไม่เลวจริงๆ” ใบหน้าของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แต่ในใจกำลังเบิกบาน ให้ตายสิ เหมือนกับพวกทหารใหม่ที่เขาดูแลมากเกินไปแล้ว มีแรงผลักดัน มีความคิด มีความกล้า นี่เป็นเด็กที่เพิ่งจะอายุแค่หกขวบเท่านั้นนะ อัจฉริยะระดับปีศาจมากไปแล้ว ผู้คุมเริ่มรู้สึกคันหัวใจ อยากจะจับเด็กแสบพวกนี้มาไว้ในค่ายทหารของตัวเองและฝึกฝนให้ดีสักรอบ อนาคตพวกเขาจะต้องเป็นทหารที่มีคุณสมบัติเหมาะสมอย่างแน่นอน
ฉีหลงชูมือขึ้นยอมแพ้กล่าวว่า “ผู้คุมสอบ พวกเราไม่มีแรงแล้วครับ”
ผู้คุมสอบแค่นเสียงเหอะหลายที “ถ้าอยากจะสอบผ่านก็ลุกขึ้นมาให้หมด” แม่งเอ๊ย ไม่มีแรงแล้วแต่เธอยังตะโกนเสียงดังขนาดนั้น เธอหลอกใครกัน
ฉีหลงร้องชิ ได้แต่ลุกขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ทุกคนต่างสู้สุดชีวิตจนสอบเสร็จ ถ้าหากสอบไม่ผ่าน ถูกส่งกลับคืนที่เดิมเพราะว่าลุกขึ้นมาไม่ได้ เช่นนั้นก็ขายขี้หน้ามากไปแล้ว ฉีหลงได้รับอิทธิพลของบิดามาอย่างลึกซึ้ง เขาคิดว่าลูกผู้ชายต้องตายขณะที่ยืนอยู่
ฉีหลงเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นมา ลั่วล่างก็เป็นคนที่สอง ถึงแม้ว่าลั่วล่างจะเหนื่อยจนมือเท้าเป็นตะคริว แต่เมื่อเห็นฉีหลงลุกขึ้นมาแล้ว เขาที่ไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับฉีหลง รวบรวมกำลังที่ไม่อยากยอมแพ้นั้นและลุกขึ้นมา
จากนั้นก็เป็นหลิงหลาน แล้วก็เป็นหานจี้จวิน หลัวเส่าอวิ๋น หยวนโหยวอวิ๋น หลี่จิงหง เหอเฉาหยาง พวกเขาลุกขึ้นมาตามลำดับ สุดท้ายก็คือหานซู่หย่ากับลั่วเฉา สองสาวในกลุ่มนี้
ถึงแม้ว่าตอนที่พวกเขาลุกขึ้นมาจะล้มลงไปแล้วลุกขึ้นมาใหม่ก่อนจะล้มลงไปอีก ดูยากลำบากและกระอักกระอ่วนใจ แต่ท้ายที่สุดพวกเขาก็ยังยืนตัวตรงได้อย่างมั่นคง ข้างในแววตาพวกเขามีเพียงความดื้อรั้นไม่ยอมแพ้ล้วนๆ
ผู้คุมสอบกล่าวด้วยความพึงพอใจว่า “ไม่เลว ยังมีความมุ่งมั่นอยู่บ้าง ตอนนี้ฉันสั่งให้พวกเธอโจมตีฉัน”
คำพูดประโยคนี้ทำให้ทุกคนอึ้งไป
หานจี้จวินมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วที่สุด CPU ในสมองเขาทำงานด้วยความเร็วสูง เขาใคร่ครวญเจตนาที่แท้จริงในคำพูดประโยคนี้ของผู้คุมสอบ สีหน้าของเขาเคร่งขรึมจริงจังมาก เขาเอ่ยถามว่า “เพราะอะไรครับ”


## 0031 คนอ่อนแอไม่มีสิทธิพูด

ตอนที่ 31 คนอ่อนแอไม่มีสิทธิพูด
“เพราะอะไร พวกเธอมีสิทธิ์ถามแบบนี้ด้วยเหรอ” ผู้คุมสอบเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยัน
หานจี้จวินไม่ได้ตื่นตระหนกเพราะคำถามของผู้คุมสอบ ตรงกันข้าม เขาพูดอธิบายด้วยสีหน้าสุขุมเยือกเย็นว่า “ไม่ใช่ว่าการสอบจบลงแล้วเหรอครับ ผู้คุมสอบอธิบายไว้ตอนเริ่มต้นแล้วว่า ขอเพียงเรามาถึงเส้นชัยก็หมายความว่าการสอบความเร็วและความอดทนสิ้นสุดลงแล้ว ดังนั้นพวกเรามีสิทธิปฏิเสธคำสั่งของคุณครับ”
หานจี้จวินรู้ว่าทุกคนต่างอยู่ในจุดร่อแร่แล้ว มีหลายคนที่แม้กระทั่งทำท่าทางที่เรียบง่ายอย่างการยืนก็ยังต้องอาศัยความแน่วแน่ของตัวประคับประคองไว้ ฉะนั้นไม่ต้องพูดถึงไปโจมตีผู้คุมสอบเลย ขนาดจะก้าวเท้าสักก้าว พวกเขาก็ทำไม่ได้แล้ว
ผู้คุมสอบจ้องมองไปที่หานจี้จวิน ในแววตาของเขามีความชมเชยฉายขึ้นมาแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว เด็กคนนี้เยือกเย็นเด็ดเดี่ยว ไม่ทิ้งความคิดของตัวเองเพราะความแข็งแกร่งของฝ่ายตรงข้าม เข้าใจเรื่องการต่อสู้ด้วยเหตุผล นอกจากนี้ความสามารถในการคิดอ่านก็ยอดเยี่ยมมาก มีเหตุผลชัดเจน เชี่ยวชาญการจับประเด็นเรื่องราว สังเกตเห็นช่องโหว่ของคำพูด เขา ต้องเป็นหน่ออ่อนที่ดีสำหรับเสนาธิการทหารแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะชื่นชอบหานจี้จวินอีกสักแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของเขาได้ มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มเยาะหยันบางๆ กล่าวว่า “ไอ้หนู วันนี้ผู้คุมสอบอย่างฉันจะทำให้พวกเธอรู้ว่าบนโลกใบนี้มีกฎเกณฑ์ข้อแรกที่ต้องเข้าใจ นั่นก็คือคนอ่อนแอไม่มีสิทธิพูด”
เขากวาดสายตาเข้มงวดไปยังเด็กๆ ที่มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความโกรธขึ้งเนื่องจากคำพูดของเขา สายตาทั้งสิบคู่มีความอำมหิตและเต็มไปด้วยความไม่ยอมแพ้ทำให้เขาพอใจมาก ถ้าหากไม่มีความกล้าสักนิด ก็ถือว่าพวกเขาถูกพ่อแม่เลี้ยงดูสั่งสอนมาอย่างสูญเปล่าแล้ว
ในตอนที่ผู้คุมสอบกวาดสายตาเข้มงวดไปที่หลิงหลานนั้น เขาก็ร้องเอ๊ะด้วยความตกใจ เพราะว่าสายตาของหลิงหลานดูเยือกเย็นมากที่สุดในหมู่เด็กทั้งสิบคน มันสงบราวกับน้ำนิ่งก็ไม่ปาน ทำให้คนอื่นไม่สามารถล้วงลึกได้ กลัวจนเซ่อซ่าไปแล้ว? หรือว่ามองออก? หรือว่าไม่สะทกสะท้านกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย? หัวคิ้วของผู้คุมสอบขมวดเข้าหากันเล็กน้อยและจ้องมองหลิงหลานอย่างใคร่ครวญอยู่สักพัก
ผู้คุมสอบย่อมไม่รู้ว่าสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของเขาไม่มีผลอะไรต่อหลิงหลานเลย หลิงหลานเติบโตขึ้นมาภายใต้แรงกดดันอันน่าเกรงขามที่กดขี่ผู้คนของหมายเลขหนึ่ง การข่มขู่แบบผิวเผินเช่นนี้ไม่ได้ทำให้หลิงหลานรู้สึกกดดันมากมายเลยจริงๆ
“พวกเธอปฏิเสธคำสั่งของฉันก็ได้ แต่ว่าผลสอบความเร็วกับความอดทนของพวกเธอ ขอโทษทีนะ พวกเธอทำได้แค่สอบไม่ผ่านแล้ว” ผู้คุมสอบเก็บความสงสัยที่มีต่อหลิงหลานกลับไป แวบเดียวเขาก็เปลี่ยนสีหน้า จิตสังหารหายไปไม่เหลือ ชั่วพริบตาเดียวเขาก็แสยะยิ้มราวกับว่าจิตสังหารเมื่อสักครู่นี้เป็นแค่การเข้าใจผิดของพวกเขา ทว่าปากกลับกล่าววาจาโหดเหี้ยมที่ทำลายความหวังของพวกเด็กๆ
คำพูดประโยคนี้ทำให้สีหน้าของพวกหลิงหลานเปลี่ยนเป็นดูไม่ได้สุดขีด พวกเขาเข้ามาที่สถาบันลูกเสือที่ดีที่สุดแห่งนี้โดยที่กอดความมั่นใจว่าจะต้องได้รับชัยชนะแน่นอน ไม่ใช่เอาความอับอายที่สอบไม่ผ่านกลับไปนะ
“พวกเรามีสิทธิ์ร้องเรียน” ดวงหน้าอ่อนเยาว์ของหานจี้จวินปกคลุมไปด้วยความเย็นชา เขาเป็นเด็กที่ฉลาดจริงๆ นะ แต่ว่าต่อให้ฉลาดอีกแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถรับมือกับทหาร***ที่ไร้เหตุผลสุดขีดแบบนี้ได้ เขารู้สึกว่าความโกรธสายหนึ่งปะทุขึ้นมาที่อก เป็นครั้งแรกที่รู้สึกถึงความโกรธเกรี้ยวและความอัดอั้นตันใจของการเป็นผู้อ่อนแอ
“No! No! No! พวกเธอไม่ได้อ่านกฎเกณฑ์ของผู้เข้าสอบกันเลยหรือไง เด็กที่ยื่นเรื่องฟ้องร้องจะถูกยกเลิกผลการสอบของปีนี้ พวกเธออยากรอสอบใหม่อีกทีในปีหน้าเหรอ” ผู้คุมสอบยิ้มพลางส่ายศีรษะ เขาเดินไปที่เบื้องหน้าหานจี้จวินช้าๆ ก่อนจะก้มตัวลงน้อยๆ จ้องมองเด็กชายที่กำลังเดือดดาลด้วยสายตาที่ดูเยาะหยันและแฝงไปด้วยความหยอกล้อเล็กน้อย เขากล่าวออกมาทีละคำอย่างช้าๆ ว่า “นักเรียนซ้ำชั้นที่เฉลียวฉลาด!”
สีหน้าท่าทางนี้ คำพูดพวกนี้ แววตาที่ดูถูกโดยสิ้นเชิงแบบนี้ ทำให้คนที่เห็นรู้สึกอารมณ์เสียจริงๆ แม่งเอ๊ย ผู้คุมสอบคนนี้กวนตีนมากเกินไปแล้ว
กวนตีน? ใบหน้าของหลิงหลานเต็มไปด้วยขีดดำ เธอตะโกนเหมือนสิงโตดุร้ายในสมองทันทีว่า “เสี่ยวซื่อ เธอเข้ามาวุ่นวายในหัวฉันอีกแล้วเหรอ”
ในที่สุดเสี่ยวซื่อก็เดินเนิบๆ ออกมาจากในมุมด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาย่นดวงหน้าน้อยๆ ที่ดูน่ารัก จนใบหน้าซาลาเปากลายเป็นใบหน้าเสี่ยวหลงเปาแทน เขาเบะปากกล่าวด้วยความขุ่นเคืองว่า “เขาน่ารังเกียจเกินไปแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะรังแกเด็กตัวเล็กๆ ได้ลงคอ!”
เอาเถอะ หลิงหลานยังไม่ได้โกรธเคือง เสี่ยวซื่อที่มีสติปัญญาแค่ห้าหกขวบในสมองเธอกลับถูกผู้คุมสอบยั่วโมโหไปแล้ว “นายท่าน ช่วยฉันตีเขาให้ที”
หลิงหลานเผยรอยยิ้มที่มุมปากออกมา “ได้ประโยชน์อะไร”
เสี่ยวซื่อตะลึงไป เขาไม่คาดคิดว่าสหายหลิงหลานจะฉวยโอกาสตั้งเงื่อนไขออกมา เธอไม่รู้หรือไงว่าเขาโกรธเพื่อเธอนะ
“เพราะอะไร” เสี่ยวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม หรือว่าโฮสต์ของเขาจะไม่ได้โมโห?
“เธอบอกว่า อยากให้ฉันช่วยเธอตีเขา ในเมื่อเป็นการช่วยเหลือ ก็ต้องมีผลประโยชน์มอบให้อยู่แล้วสิ” ท่าทางยิ้มกริ่มของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อรู้สึกว่าเธอก็รังแกเด็กตัวเล็กๆ ไม่ได้แตกต่างอะไรกับผู้คุมสอบด้านนอกเลย
“เขากำลังรังแกเธอนะ เธอไม่โกรธเลยเหรอ” เสี่ยวซื่อไม่เข้าใจ ผู้คุมสอบกลั่นแกล้งคนขนาดนี้ ขนาดเขายังรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึกๆ แล้วทำไมหลิงหลานยังนิ่งได้ขนาดนี้ล่ะ
“รังแก? ฉันไม่เห็นรู้สึกเลย” ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมผู้คุมสอบถึงทำแบบนี้ แต่เธอก็ไม่รู้สึกว่าตัวเขาจะมีเจตนาร้ายอะไรต่อพวกเธอ
หลิงหลานซาบซึ้งใจกับการกดขี่ของอาจารย์หมายเลขหนึ่งกับหมายเลขเก้าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ มันทำให้เธอมีความสามารถที่ไม่นับว่าเป็นความสามารถซึ่งสัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายหรือว่าจิตสังหารที่มีต่อเธอได้รางๆ แน่นอนว่า จากคำกล่าวของอาจารย์หมายเลขหนึ่ง ความสามารถข้อนี้ของหลิงหลานยังเป็นแค่ขั้นเริ่มต้นเท่านั้น ความจริงแล้วมันเป็นของที่ไร้สาระมาก ไม่มีประสิทธิผลอะไรอย่างแท้จริง ถ้าหากเจอยอดฝีมือหรือนักฆ่าที่ร้ายกาจ หลิงหลานยังไม่ทันได้รู้สึกถึงจิตสังหารสักนิดเดียวก็ตายแล้ว
คำพูดของหลิงหลานทำให้เสี่ยวซื่อกระทืบเท้าทันที โฮสต์ของเขาอืดอาดเกินไปหรือเปล่า โดนเหยียบถึงหน้าแล้วยังพูดว่าไม่รู้สึกอะไร
หลิงหลานเพิ่งจะคิดปลอบใจเสี่ยวซื่อ ทันใดนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไป เธอรู้สึกได้ว่ากลิ่นอายของฉีหลงที่อยู่ในโลกภายนอกมีความผิดปกติบางอย่าง พลังจิตเริ่มสั่นคลอนขึ้นมาอย่างรุนแรง
“ช่วยฉันคิดหาวิธีจัดการเรื่องการสอบของอาจารย์หมายเลขหนึ่งในอีกสามวันให้หลัง!” หลิงหลานทิ้งเงื่อนไขของเธอลงไปตรงๆ จากนั้นเธอก็ถอนตัวออกมาจากในห้วงสติโดยไม่สนใจการประท้วงของเสี่ยวซื่อ สถานการณ์ของฉีหลงดูไม่ดีอยู่บ้าง เธอต้องใส่ใจด้วยความระมัดระวัง
เวลานี้ประสาทของหลิงหลานรู้สึกตึงเครียดแล้ว ร่างกายโน้มไปข้างหน้านิดหน่อย สองมือห้อยลงมาและงอมือเล็กน้อย ข้างหนึ่งอยู่ด้านบน ข้างหนึ่งอยู่ด้านล่างกลายเป็นรูปไม้กางเขนได้รางๆ ขาขวาขยับไปด้านหลัง ฝ่าเท้ากดที่พื้น นี่เป็นท่วงท่าที่ระเบิดพลังทั้งหมดของร่างกายได้ง่ายที่สุด มันเป็นท่าเทคนิคการต่อสู้พื้นฐานที่เธอได้เรียนจากหมายเลขเก้าในปีนี้ ใช้ได้ทั้งโจมตีและป้องกัน
เวลานี้เอง ฉีหลงที่เดิมทีก้มหน้าลงก็พลันเงยหน้าขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏขึ้นในสายตาของทุกคนคือดวงตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยจิตสังหารคู่นั้นของเขา อย่างไรก็ตาม จิตสังหารนี้พุ่งไปยังผู้คุมสอบเท่านั้น ดูท่า การที่ผู้คุมสอบหยอกล้อหานจี้จวินจะยั่วโมโหฉีหลงแล้ว ทำให้เขาระเบิดออกมาด้วยเหตุนี้เอง
ผู้คุมสอบสัมผัสได้ถึงจิตสังหารจากตัวฉีหลง แววตาแสดงความประหลาดใจออกมาแวบหนึ่ง เขากระโดดถอยหลังทันที ชั่วพริบตาที่เขาร่อนลงพื้นก็เปลี่ยนท่วงท่าและกลิ่นอายของเขา ดวงตาทั้งสองข้างมีเจตนาต่อสู้อย่างรุนแรง
ฉีหลงคำรามเสียงดัง ทั่วทั้งร่างพุ่งเข้าไปราวกับลูกระเบิด หมัดที่กำแน่นเหวี่ยงออกไปต่อยผู้คุมสอบอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็ได้ยินเสียงปังดังลั่น ฝุ่นละอองตลบอบอวลจนแทบจะบดบังทัศนวิสัยของทุกคน
หรือว่าฉีหลงโจมตีผู้คุมสอบได้แล้ว? ทำให้ผู้คุมสอบล้มอย่างรุนแรงลงไปที่พื้น เพราะว่าเด็กคนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจน พวกเขาเลยมองหน้ากันเองด้วยใบหน้ามึนงง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
มีเพียงหลิงหลานคนเดียวเท่านั้นที่สีหน้าเคร่งเครียด คิ้วเลิกขึ้นน้อยๆ เนื่องจากเด็กคนอื่นๆ มองเห็นสถานการณ์บนสนามได้ไม่ชัด ดังนั้นเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทว่าหลิงหลานกลับมองเห็นชัดเจนมาก เสี่ยวซื่อช่วยเธอแสดงภาพของฉีหลงกับผู้คุมสอบในเวลานี้ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยที่ไม่ได้รับผลกระทบจากพวกฝุ่นละอองที่อยู่ด้านนอกเลย


## 0032 หลิงหลานลงมือ!

ตอนที่ 32 หลิงหลานลงมือ!
หมัดของฉีหลงโจมตีใส่อากาศ ผู้คุมสอบเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของฉีหลง ทำให้หมัดของเขาต่อยลงไปที่พื้น ดังนั้นถึงได้ปรากฏเหตุการณ์ฝุ่นละอองปลิวว่อน
อย่างไรก็ตาม บนพื้นมีหลุมบางๆ ขนาดหนึ่งเมตรที่ลึกประมาณสามนิ้ว ทำให้รู้ว่าพละกำลังในการโจมตีของฉีหลงไม่น้อยไปกว่าห้าร้อยจินในตอนที่เธอสอบแน่นอน
ไม่นึกเลยว่าฉีหลงอาศัยความสามารถของตัวเองก็มีพลังถึงห้าร้อยจินแล้ว นี่เห็นได้ชัดว่าเขามีเนื้อแท้ที่ดีกว่าบริสุทธิ์มากกว่าหลิงหลานที่ใช้เคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายในการโกงเพื่อให้ได้มา
แววตาของผู้คุมสอบส่องประกายความยินดีระคนแปลกใจ บางทีเขาเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าฉีหลงจะมีพละกำลังมหาศาลขนาดนี้ ถึงแม้ว่าสำหรับเขาแล้ว พละกำลังนี้ไม่นับว่าเป็นอะไร แต่ฉีหลงยังเป็นเด็กอายุหกขวบ เมื่อฉีหลงเติบโตขึ้นมา พละกำลังนี้จะต้องแข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย
การโจมตีใส่ความว่างเปล่าของฉีหลงไม่ได้ทำให้เขาหยุดจู่โจม หลิงหลานเห็นเพียงเขากระโดดขึ้นมาจากพื้นและกระโจนเข้าใส่ผู้คุมสอบด้วยความดุดันอีกครั้ง
น่าเสียดาย ฉีหลงมีทั้งความเร็วและพละกำลัง ทว่าเนื่องจากเทคนิคการต่อสู้ของเขายังไม่ประสีประสาอยู่มาก ทุกที่ต่างก็มีช่องโหว่ นี่ทำให้ผู้คุมสอบไม่รู้สึกกดดันเลยสักนิด ถ้าหากฉีหลงเป็นศัตรูในสนามรบ ผู้คุมสอบก็สามารถฆ่าเขาได้ในการโจมตีเดียว
ในที่สุดฝุ่นละอองที่ตลบอบอวลก็กระจัดกระจายหายไปทำให้ผู้คนมองเห็นการต่อสู้ของฉีหลงกับผู้คุมสอบ พวกเขาเห็นแค่ผู้คุมสอบใช้มือข้างเดียวต้านทานการโจมตีทั้งหมดของฉีหลง
ลั่วล่างกล่าวเสียงเบากับหลิงหลานว่า “ฉันจะไปช่วยฉีหลง ส่วนเรื่องทุบตีเขาต้องอาศัยนายแล้ว” เขากล่าวจบก็กระโจนเข้าหาผู้คุมสอบโดยที่ไม่รอให้หลิงหลานพูดจา ลั่วล่างใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดประเคนหมัดโจมตีใส่ที่ใบหน้าของผู้คุมสอบ
การจู่โจมของลั่วล่างทำให้ผู้คุมสอบจำเป็นต้องปล่อยมืออีกข้างของเขา ร่างกายที่แต่เดิมแทบจะยืนนิ่งไม่ขยับก็เริ่มเคลื่อนที่ขึ้นมา ผ่านไปครู่เดียวทั้งสามคนก็ต่อสู้กันอย่างดุเดือดสุดขีด
ถึงแม้ว่าลั่วล่างจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบามาก แต่ว่าพวกเด็กๆ รอบข้างต่างได้ยินกันหมด ร่างกายที่เดิมทีจะล้มมิล้มแหล่ก็มั่นคงขึ้นมากทันที พวกเขามองไปที่หลิงหลานด้วยสีหน้าเฝ้ารอคาดหวังว่าเธอจะสามารถไปอัดผู้คุมสอบได้เหมือนกับที่ลั่วล่างพูดไว้
เอาเถอะ พวกคำพูดของผู้คุมสอบได้ดึงคำความแค้นของเด็กเหล่านี้ขึ้นมา นอกจากนี้ค่าความแค้นก็ยังไม่ต่ำด้วย ดังนั้นจึงคาดหวังร่วมกันว่าจะให้เธออัดเขาเพื่อแก้แค้นให้พวกเขา
หานจี้จวินที่คืนสติกลับมาถึงได้เนื่องจากการโจมตีของฉีหลงก็พบว่าหลิงหลานเป็นเด็กเพียงคนเดียวในหมู่พวกเขาที่ยืนได้อย่างมั่นคง ถึงแม้ว่าท่วงท่านั้นจะดูแปลกพิลึกอยู่บ้าง แต่ดูสวยประหลาดเป็นธรรมชาติทำให้คนรู้สึกว่าควรจะทำท่านี้แต่แรกแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่านั่นเป็นท่าอะไร แต่มันต้องเป็นทักษะการต่อสู้ที่ร้ายกาจอย่างหนึ่งแน่นอน
แววตาคาดหวังของพวกเด็กๆ ทำให้หลิงหลานรู้สึกกดดันหนักมาก เธอแบกรับสายตาที่ร้อนแรงของพวกเขาไม่ไหว จึงหันหน้ามองไปยังจุดที่ตอนนี้กลายเป็นการต่อสู้ตะลุมบอนของคนทั้งสามด้วยสีหน้า 囧 ขณะที่ครุ่นคิดอย่างกลัดกลุ้มว่า ทำไมแต่ละคนถึงคิดว่าเธอสามารถอัดผู้คุมสอบได้นะ หรือว่าพวกเขาจะรู้ว่าเธอมีมิติการเรียนรู้อยู่?
หลินหลานรู้ว่านี่เป็นไปไม่ได้แน่นอน สาเหตุที่เด็กๆ เหล่านี้มอบความหวังให้เธอ นั่นก็เป็นเพราะในหมู่พวกเขามีแค่เธอคนเดียวเท่านั้นที่สามารถขยับเขยื้อนได้ สามารถอัดเขาได้ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ถ้าเกิดทำไม่ได้ละก็...เอาเถอะ เดิมทีพวกเขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้ว พวกเขาเดิมพันว่าจะโชคดีสุดขีดเหมือนกับแมวตาบอดที่เจอหนูตาย
หลังจากที่ผู้คุมสอบประมือกับลั่วล่างตรงทางด้านนั้นแล้ว เขาก็ทราบข้อมูลภายในของเด็กคนนี้ พละกำลังไม่ได้สูงไปกว่าฉีหลงแน่นอน อย่างไรก็ตามก็ไม่นับว่าด้อยมากนัก เขายังมีพละกำลังหนึ่งร้อยจิน แต่คุณสมบัติร่างกายแย่กว่าเล็กน้อย ฉีหลงต่อสู้จนถึงตอนนี้ก็ยิ่งดุดันมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนลั่วล่างเข้าไปโจมตีไม่กี่ทีก็หายใจไม่มั่นคงอยู่บ้าง
แต่ผู้คุมสอบเองก็ทราบว่าสถานการณ์ของฉีหลงเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง เนื่องจากเขาทะลวงขีดจำกัดของตัวเอง ระเบิดความสามารถที่ซ่อนอยู่ข้างในออกมา หลายปีมานี้เขายังไม่เคยเห็นเด็กที่อาศัยแค่ความสามารถของตัวเองทะลวงขีดจำกัดโดยที่ไม่ได้พึ่งพายากระตุ้นมาก่อนเลย ต้องบอกว่าฉีหลงเป็นคนที่ฟ้าประทานพรสวรรค์มาให้
ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่ทะลุออกมาจากในกระดูก ประสบการณ์ยาวนานในสนามรบทำให้เขาสังเกตเห็นถึงอันตรายได้ทันที เขากระทืบเท้าแรงๆ โดยไม่คิดสักนิดเดียว แล้วร่างกายก็ยืมพลังนี้กระโดดถอยหลังติดต่อกันสองก้าว...
ทว่ามันสายไปแล้ว! กำปั้นขาวผ่องเล็กๆ ข้างหนึ่งปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา วินาทีถัดมามันก็โจมตีใส่ใบหน้าเขา
ถึงอย่างไรผู้คุมสอบก็เป็นผู้คุมสอบ สองมือของเขาไขว้กันเป็นรูปตัว 十 ในช่วงเวลาวิกฤต สกัดกั้นกำปั้นน้อยๆ ที่ดูน่ารักหาใดเปรียบ แต่จริงๆ แล้วกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารข้างนี้ได้สำเร็จ
ทั้งสองฝ่ายปะทะกันเสียงดัง เพียะ ผู้คุมสอบรู้สึกได้เพียงพลังมหาศาลที่ส่งมา ร่างกายที่เดิมทียังยืนได้ไม่มั่นคงก็ถอยติดต่อกันไปอีกหลายก้าวเนื่องจากพลังสายนี้
หลิงหลานยืมแรงดีดจากพลังที่ปะทะกันแล้วพลิกตัวอยู่กลางอากาศราวกับเหยี่ยวก่อนจะตกลงมาอยู่ระหว่างกลางฉีหลงกับลั่วล่างด้วยความมั่นคง เธอยังคงรักษาท่วงท่าต่อสู้เอาไว้เตรียมพร้อมที่โจมตีครั้งต่อไป
แววตาของผู้คุมสอบที่แต่เดิมมีความหยอกล้อเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันใด เขามองไปยังหลิงหลานที่ยืนอยู่ตรงกลาง แผ่นหลังหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา ไม่คาดคิดว่ายังมีเด็กที่ร้ายกาจขนาดนี้ซ่อนตัวอยู่ในหมู่เด็กพวกนี้ ไม่เพียงเท่านั้น เขายังรู้จักซ่อนจิตสังหารของตัวเอง รอจนกระทั่งช่วงเวลาสุดท้ายถึงค่อยเผยเขี้ยวเล็บของเขาออกมา
ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาต่อสู้ในสนามรบมาเป็นเวลานานจนมีประสบการณ์ต่อสู้มากมาย ทำให้รับมือกับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วแล้วละก็ เมื่อสักครู่นี้เขาคงถูกอัดไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ว่าเขาต้องขายขี้หน้ามากแน่นอน
เขาลอบสบถอย่างลับๆ มีอัจฉริยะระดับปีศาจแบบนี้โผล่ออกมาได้อย่างไร ภายนอกดูอ่อนแอบอบบางมากๆ ใบหน้างดงามแสดงสีหน้ามึนงง ดูอย่างไรก็เป็นเด็กน้อยน่ารักไร้เดียงสาที่ไม่มีพิษสงอะไร ถึงแม้เขาจะรู้สึกมาตลอดว่าเด็กคนนี้แปลกพิกลอยู่บ้าง ทว่าเนื่องจากการปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันของฉีหลง ทำให้ความสนใจของเขามุ่งไปที่ตัวของฉีหลง และมองข้ามเขาไป
เขาไม่คาดคิดเลยว่าเด็กที่เขามองข้ามไปแบบนี้เกือบจะทำให้เขาต้องเรือล่มในคลองระบายน้ำ[footnoteRef:1] [1:  เรือล่มในคลองระบายน้ำ อุปมาว่า พลาดพลั้งโดยไม่คาดคิด]
การกระทำอันยอดเยี่ยมของหลิงหลานทำให้เด็กคนอื่นๆ แสดงสีหน้าตื่นเต้นยินดี พวกเขาไม่คิดเลยว่ากำปั้นของหลิงหลานจะโจมตีใส่ผู้คุมสอบจนต้องถอยหลังไปหลายก้าว ความหวังของพวกเขาจะสัมฤทธิ์ผลได้จริงๆ ใช่ไหม
หานซู่หย่าเป็นเด็กหญิงที่มีนิสัยร้อนแรงเปิดเผย เธอเห็นแบบนี้ก็รีบตะโกนเสียงดังว่า “หลิงหลาน อัดเขา! อัดเขาเลย!” ฉากที่โคตรเท่นี้ทำให้ความเหนื่อยล้าของเธอหายไปในพริบตา
ส่วนลั่วเฉาก็เป็นเด็กหญิงที่ขี้อายเก็บตัว เธอเผยรอยยิ้มตื่นเต้นยินดีทว่าขวยเขินออกมา แววตาส่องประกายความเลื่อมใสออกมาเล็กน้อยจับจ้องไปยังร่างผอมเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายพี่ชายตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะแข็งแรงบึกบึนไม่เท่าพี่ชายกับเด็กอีกคน แต่ในสายตาเธอ เขากลับไม่ด้อยไปกว่าพวกพี่ชายเลย ถึงขนาดที่ยังทำให้คนรู้สึกไว้วางใจมากกว่า
หลิงหลานไม่รู้เลยว่าเธอได้ล่อลวงหัวใจชื่นชมของสาวน้อยบริสุทธิ์และเชื่อมสายใยรักผิดๆ ไว้ที่ตัวเธอโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว บาปกรรมจริงๆ เลย!
ภายในห้องควบคุม จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลห้อง 72 ได้ปรับหน้าจอมาที่ห้องของพวกหลิงหลานอีกครั้งท่ามกลางความเบื่อหน่าย สิ่งที่ปรากฏเข้ามาในสายตากลับเป็นสองฝ่ายตั้งมั่นเผชิญหน้าต่อสู้กัน บรรยากาศไม่อาจเรียกได้ว่าดีแน่นอน เขาอึ้งไปฉับพลัน ในใจก็ครุ่นคิดว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ความสงสัยที่ผุดขึ้นมาในใจทำให้เขารีบกำหนดหน้าจอให้อยู่ในห้อง 72 ทันที และเปิดหน้าต่างขนาดเล็กที่สุดอีกอันไว้ที่ด้านล่างหน้าจอ ให้มันสับเปลี่ยนหมุนเวียนอีกเก้าห้องที่เหลืออยู่ในนั้นเพื่อให้เขาคอยตรวจตราดูแล
หลิงหลานส่งสายตาบอกให้ฉีหลงกับลั่วล่างเข้าไปโจมตีก่อน หลิงหลานรู้ว่าถ้าหากตัวเธอบุกโจมตีก่อนจะต้องจัดการผู้คุมสอบไม่ได้แน่นอน
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะเรียนรู้ทักษะการต่อสู้ระดับต้นกับหมายเลขเก้ามาแล้ว และต่อสู้กับหมายเลขเก้าอยู่เป็นประจำ แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการฝึกฝนทางจิต ซึ่งมีความแตกต่างกับการต่อสู้จริงอยู่บ้างจริงๆ
หลิงหลานสังเกตเห็นว่าร่างกายในความเป็นจริงของเธอยังตามความคิดของเธอไม่ทันในการโจมตีเมื่อสักครู่นี้ ไม่อย่างนั้นผู้คุมสอบคงไม่มีโอกาสหลบพ้น


## 0033 ลูกหมาป่าน้อยที่โหดเหี้ยม!

ตอนที่ 33 ลูกหมาป่าน้อยที่โหดเหี้ยม!
ฉีหลงกับลั่วล่างได้รับสายตาบอกใบ้ของหลิงหลาน ทั้งสองคนสบตากันเอง จากนั้นก็ขยับร่างกายออกไปโจมตีในชั่วพริบตา
ความเร็วฉีหลงรวดเร็วกว่าลั่วล่างเล็กน้อย เขารุดไปถึงตรงหน้าผู้คุมสอบเป็นคนแรกก่อนจะต่อยออกไปเต็มแรงด้วยความโกรธเกรี้ยว
หมัดนี้หนักหน่วงและมีพละกำลังมหาศาลจนเกิดเสียงแหวกอากาศ นี่ทำให้ผู้คุมสอบหน้าเปลี่ยนสีและยกมือขึ้นมาป้องกันไว้
เขารู้สึกว่าบริเวณที่ป้องกันร้อนผะผ่าว พละกำลังและความเร็วของเด็กคนนี้เพิ่มขึ้นอีกขั้น...ผู้คุมสอบพบว่าฉีหลงเป็นเด็กประเภทบ้าเลือดอย่างชัดเจน พอเห็นการแสดงออกที่ยอดเยี่ยมของเด็กคนนี้ก็ทำให้เขายิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากยิ่งขึ้น
ผู้คุมสอบยังไม่ได้เปลี่ยนท่าโจมตีผลักไสฉีหลงออกไป ลั่วล่างที่อยู่อีกทางด้านหนึ่งก็หวดขาโจมตีมาถึงตรงหน้าแล้ว
ลั่วล่างรู้ดีว่าพละกำลังของตัวเองมีไม่มาก กำปั้นที่มีพลังน้อยนิดของเขาไม่อาจคุกคามอะไรผู้คุมสอบได้เลย ดังนั้นคราวนี้เขาจึงเปลี่ยนวิธีการโจมตีใช้ขาขวาตวัดไปที่ผู้คุมสอบอย่างดุดัน
การเลือกของลั่วล่างเป็นสิ่งถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย ผู้คุมสอบเห็นลูกเตะที่ป่าเถื่อนนี้ก็จำต้องยอมรับว่าเขาคำนวณพลาดไปแล้ว เวลานี้ลั่วล่างที่เดิมทีเขาคิดว่าเป็นคนที่อ่อนแอไม่มีพิษมีภัยมากที่สุดก็ได้สำแดงความสามารถของเขาออกมา ทำให้ผู้คุมสอบต้องแบ่งความสนใจมารับมือ
ผู้คุมสอบรู้สึกจนปัญญาอย่างมาก ทำไมเด็กพวกนี้ไม่เหมือนเด็กอายุหกขวบเลย มุทะลุไม่ใช่เรื่องดีมากเหรอ ทำไมถึงได้ฉลาดขนาดนั้นและยังรู้จักการเปลี่ยนแปลงยุทธวิธีอีกด้วย
เขาใช้มืออีกข้างที่ว่างทำท่าคว้า จากนั้นก็จับขาของลั่วล่างที่เตะมาอย่างรุนแรง ขณะที่เขากำลังจะพยายามโยนลั่วล่างออกไป...
แย่แล้ว!
ผู้คุมสอบสัมผัสได้ถึงวิกฤติที่ออกมาจากทางด้านล่าง เขารีบคลายมือที่คว้าข้อเท้าของลั่วล่างไว้ก่อนจะถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
การโจมตีด้วยการเตะที่หว่างขาของหลิงหลานมาจากทางด้านล่างของเขาด้วยความรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ! ไม่รู้ว่าหลิงหลานมาถึงด้านล่างเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาเห็นแค่ร่างกายของเธอย่อตัวลง สองมือยันกับพื้น ส่วนขาขวาก็ตวัดขึ้นไปด้านบนโดยตรง
ทิศทางนั้น...ย่อมเป็นจุดที่ผู้ชายกลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บมากที่สุด
โชคดีที่ผู้คุมสอบได้สติทันเวลาเลยสามารถหลบลูกเตะที่น่ากลัวของหลิงหลานได้
เหอะ โหดเหี้ยมจริงๆ เลย!
ผู้คุมสอบที่ร่วงลงมาบนพื้นรู้สึกหนาวเหน็บอยู่ในใจ ร่างกายท่อนล่างเกร็งแน่น เขามองเห็นหลิงหลานยืนตัวตรงด้วยสีหน้าเรียบเฉยขณะที่สองตากวาดมองไปที่ท่อนล่างของผู้คุมสอบ แววตาคล้ายกับมีความเสียดายอยู่บ้าง นี่ทำให้ผู้คุมสอบอดถอยหลังไปอีกสามก้าวไม่ได้ เขาเว้นระยะห่างกับพวกหลิงหลานแล้วถึงค่อยรู้สึกปลอดภัยขึ้นมานิดหน่อย
ผู้คุมสอบจะไม่กลัวก็ไม่ได้ เมื่อเห็นพลังของท่อนขานี้ ถ้าหากถูกเตะขึ้นมาจริงๆ ละก็ เขาย่อมไร้ผู้สืบสกุลแน่นอน ผู้คุมสอบรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ทำไมเขาต้องอยากรู้อยากเห็นมากขนาดนี้ด้วยนะ เห็นการล่าสัตว์จิตใจเบิกบาน[footnoteRef:1] อยากจะหยอกเย้าเด็กพวกนี้ แต่ไม่คิดว่าเขากลับแตะถูกแผ่นเหล็ก [1:  เห็นการล่าสัตว์จิตใจเบิกบาน เปรียบเปรยว่า นิสัยและความเคยชินเดิมๆ นั้นยากที่จะลืม ยิ่งเมื่อพบแรงกระตุ้นเดิมๆ ก็มักจะอดใจไม่ไหว]
นี่มันตุ๊กตาน่ารักที่ไหนกัน พวกเขาเป็นลูกหมาป่าน้อยโหดเหี้ยมที่คลุมหนังแกะต่างหาก ผู้คุมสอบหลั่งน้ำตา!
แต่เขาชอบ!
ผู้คุมสอบมองเด็กสามคนที่มีอารมณ์แตกต่างกันตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นความคลุ้มคลั่ง (ฉีหลง) ความโกรธเกรี้ยว (ลั่วล่าง) หรือว่าความเยือกเย็น (หลิงหลาน) แบบไหนก็ตาม มันก็ไม่สามารถปกปิดความไม่ย่อท้อที่อยู่ในส่วนลึกของจิตใจรวมไปถึงสัญชาตญาณความโหดเหี้ยมของพวกเขาได้เลย รอยยิ้มตรงมุมปากของเขากดลึกขึ้น ไม่มีทหารคนใดไม่ยินดีที่เห็นหน่ออ่อนที่มีอนาคตโดดเด่น
..........
“ฮ่าๆ คราวนี้ผู้คุมสอบ 072 โชคร้ายแล้ว” จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่ควบคุมดูแลเห็นเหตุการณ์นี้ก็อดหัวเราะเยาะเสียงเบาขึ้นมาไม่ได้ เขาจะมองสภาพจนตรอกของผู้คุมสอบเมื่อสักครู่นี้ไม่ออกได้อย่างไร
ร้อยโทที่กำลังตรวจตราผ่านจุดนี้และบังเอิญได้ยินคำพูดนี้เข้าก็จ้องมองไปแวบหนึ่ง นั่นเป็นจ่าสิบเอกที่เพิ่งรายงานเรื่องห้อง 072 เดิมทีเขารู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ก็ไม่ได้รู้สึกโกรธเกรี้ยวเท่าไรแล้ว ถึงอย่างไรมันก็เป็นเพราะจ่าสิบเอกที่ทำให้เขาได้รับข้อมูลผู้สืบทอดของหลิงเซียว ดังนั้นเขาจึงกล่าวเตือนเสียงเบาว่า “เงียบ ส่งเสียงเอะอะอะไร”
จ่าสิบเอกผู้รับหน้าที่จับตามองตรวจสอบเงยหน้าขึ้นมามองร้อยโท เขาลุกขึ้นขณะที่หัวเราะหึๆ ก่อนจะวันทยหัตถ์ จากนั้นก็รายงานเสียงค่อยว่า “ท่านครับ รบกวนช่วยดูสักนิด ตรงนี้มีปัญหาอยู่เล็กน้อย” เขาชี้ไปที่หน้าจอสื่อว่าให้ร้อยโทเข้ามาดูใกล้ๆ
ร้อยโทมองเขาด้วยความสงสัยอยู่แวบหนึ่งแล้วค่อยโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เห็นเด็กสามคนที่อยู่ในหน้าจอแทบจะบุกโจมตีพร้อมกัน คนหนึ่งโจมตีทางด้านบน ส่วนอีกคนบุกโจมตีตรงด้านล่าง และยังมีเด็กอีกหนึ่งคนที่พอเห็นร่องก็ปักเข็ม[footnoteRef:2] ถึงแม้ว่าการเคลื่อนไหวของเด็กทั้งสามจะไม่ประสีประสาเล็กน้อย ทว่าพวกเขาประสานความร่วมมือได้อย่างรู้ใจกันอยู่บ้าง ทำให้ผู้คุมสอบไม่สามารถรับมือพวกเขาได้ชั่วขณะ [2:  พอเห็นร่องก็ปักเข็ม อุปมาว่าพยายามใช้พื้นที่และเวลาที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์]
“น่าแปลก ผู้คุมสอบ 072 มัวทำอะไรอยู่ ซัดพวกเขาให้ล้มก็ได้แล้ว” ร้อยโทไม่อาจเข้าใจได้ ในจิตใต้สำนึกของเขาเห็นว่า ผู้คุมสอบจะจัดการกับเด็กแสบสามคน นั่นเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก
“ท่านครับ คุณลองดูการเคลื่อนไหวของเด็กคนนี้ให้ดีๆ” เนื่องจากจ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลจ้องดูอยู่เป็นเวลานานแล้ว ดังนั้นเขาถึงมองปัญหาออกได้บ้าง
ร้อยโทรู้ว่าจ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลไม่มีทางพูดจาส่งเดช ดังนั้นเขาเลยมองดูด้วยความจริงจัง
ภายในห้อง 072 หลิงหลานยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งรู้สึกคล่องแคล่วมากขึ้นเรื่อยๆ เดิมทีความคิดไม่เชื่อมต่อกับร่างกายอยู่บ้าง แต่เมื่อผ่านไปเรื่อยๆ ความคิดก็เข้าที่แล้ว ทว่าการเคลื่อนไหวของมือเท้ากลับอืดอาดลง ทำให้เธอจำต้องพลาดโอกาสที่จะอัดผู้คุมสอบไป อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเริ่มปราดเปรียวขึ้นมา และเริ่มผสมผสานกับสตินึกคิดหลังจากที่เผชิญหน้ากับการต่อสู้ครั้งนี้
แน่นอนว่าหลิงหลานย่อมรู้สึกดี ส่วนผู้คุมสอบก็รู้สึกทุกข์ใจแล้ว เดิมทีเขายังเหลือช่องทางเผื่อเหลือเผื่อขาดเอาไว้ แต่เขาค่อยๆ พบว่าเขาไม่สามารถยั้งมือไว้ได้เลย ถ้าหากไม่พุ่งสมาธิไปที่การจู่โจมของพวกหลิงหลาน เกรงว่าวินาทีต่อมาเขาอาจจะถูกหลิงหลานโจมตีแล้ว
เมื่อต่อสู้จนถึงตอนนี้ ผู้คุมสอบก็เข้าใจแล้วว่าเด็กพวกนี้วางแผนอะไรกันแน่ พวกเขาอยากฉวยโอกาสที่เขาป้องกันไม่ไหว ใช้หมัดหรือเท้าทิ้งรอยประทับไว้ที่ตัวเขา ช่างเป็นเด็กน้อยที่เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ...ผู้คุมสอบครุ่นคิดด้วยความจนใจ เขาไม่คิดเลยว่าการล้อเล่นครั้งเดียวจะทำให้พวกเขาไม่ยอมหยุดจนกว่าจะบรรลุเป้าหมายเช่นนี้
ผู้คุมสอบได้แต่ถ่วงเวลาพวกเขาไว้ เขาจะลงมือทำร้ายพวกเด็กๆ ด้วยความเหี้ยมโหดได้จริงๆ เหรอ ต่อให้ทางกองทัพไม่ลงโทษเขา แต่เขาก็ทำไม่ลงเช่นกัน เด็กทั้งสามคนตรงหน้านี้คือหน่ออ่อนที่ยอดเยี่ยมมาก
ผู้คุมสอบไม่ได้กระวนกระวายใจ ความอดทนของเขาดีมาก ทหารผ่านศึกที่รอดชีวิตกลับมาจากสนามรบย่อมไม่ขาดความอดทน ไม่เช่นนั้นก็จะรอดชีวิตต่อไปไม่ได้ เดิมทีกำลังกายของเด็กพวกนี้ก็ใช้ไปพอสมควรแล้ว เขาเชื่อว่าผ่านไปไม่นาน พวกเด็กๆ จะใช้พลังกายจนหมดและล้มลงไป พอถึงเวลานั้นพวกเขาก็เล่นลูกไม้อะไรไม่ได้อีกแล้ว
เป็นอย่างที่ผู้คุมสอบคาดคะเนไว้เช่นนั้นจริงๆ พวกหลิงหลานไม่อาจยืนหยัดได้นานมากนัก ลั่วล่างเป็นคนแรกที่ใช้เรี่ยวแรงจนหมด เขาถูกผู้คุมสอบฉวยโอกาสโยนกลับไปจนตกลงไปตรงกลางระหว่างเด็กคนอื่นๆ ลุกขึ้นมาไม่ได้อีก แน่นอนว่าผู้คุมสอบย่อมใช้วิธีการที่ยอดเยี่ยมทำให้ร่างกายของลั่วล่างไม่ได้รับบาดเจ็บ เขาเพียงแต่หมดสภาพไปเท่านั้น
คนที่เผชิญหน้าต่อต้านผู้คุมสอบกลายเป็นฉีหลงกับหลิงหลานสองคนแล้ว เมื่อไม่มีการกำบังของลั่วล่าง การลอบโจมตีของหลิงหลานก็ไร้ผล หลิงหลานเห็นดังนั้นจึงลงมือตามใจชอบให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เธอแสดงกระบวนท่าทักษะการต่อสู้พื้นฐานที่เรียนในมิติออกมาทีละท่า
หลิงหลานไม่ได้ลืมคำพูดของหมายเลขหนึ่งว่า ของที่เธอร่ำเรียนมาจำเป็นต้องนำมาปฏิบัติจริง แน่นอนว่าทางที่ดีคือการต่อสู้จริง ถึงแม้ว่าการต่อสู้กับผู้คุมสอบจะไม่ถึงกับได้ประสิทธิผลของการต่อสู้จริง แต่มันก็เป็นโอกาสให้เธอได้ลงมือปฏิบัติจริง หลิงหลานไม่อยากพลาดโอกาสไป
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ต่อสู้กันมานานขนาดนี้ หลิงหลานก็รู้ว่าผู้คุมสอบไม่มีทางทำร้ายพวกเธอ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอกล้าบุกโจมตีเช่นกัน ในเมื่อผู้คุมสอบได้แต่ตั้งรับ ถ้าเกิดไม่คว้าโอกาสที่จะแสดงกระบวนท่าได้ถึงอกถึงใจแบบนี้ละก็ แล้วจะให้เธอรอไปถึงเมื่อไหร่กัน
เมื่อทางฝั่งหลิงหลานลงมือโหดเหี้ยม ทางด้านฉีหลงเองก็ลงมือรุนแรงตามเช่นกัน ฉีหลงเป็นเด็กที่พิเศษมาก เขามีนิสัยหุนหันทำตามใจตัวเอง ไม่ชอบไตร่ตรอง แต่มันก็ต้านทานสัญชาตญาณที่ร้ายกาจของเขาไม่ได้ สัญชาตญาณของเขาทำให้เขาเลือกวิธีการที่เหมาะสมที่สุด เมื่อทางฝั่งหลิงหลานลงมือหนักขึ้น สัญชาตญาณของฉีหลงก็สัมผัสได้ว่านี่เป็นการกระทำที่ถูกต้อง ดังนั้นเขาก็เลยทำตาม
ทั้งสองคนต่อสู้อย่างบ้าคลั่งมากทำให้ผู้คุมสอบตกเป็นรองอยู่ชั่วขณะ ในสายตาของคนนอก เขาเหมือนกับได้แต่ต้านรับและไม่สามารถโต้กลับได้เลย
เด็กที่ชมดูอยู่ด้านข้างทยอยกันให้กำลังใจฉีหลงกับหลิงหลาน มีเพียงหานจี้จวินกับลั่วล่างที่ลุกขึ้นมานั่งด้วยความยากลำบากทมีสีหน้าเคร่งขรึม พวกเขาไม่คิดว่าการโจมตีเช่นนี้ของฉีหลงกับหลิงหลานจะมีผลต่อผู้คุมสอบ


## 0034 โจมตีทีเดียวจอด!

ตอนที่ 34 โจมตีทีเดียวจอด!
หลังจากที่จู่โจมอย่างฉับไว ความเร็วของฉีหลงก็เริ่มช้าลงเป็นคนแรก เนื่องจากการระเบิดพลังจากการทะลวงขีดจำกัดใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ลมหายใจของเขาค่อยๆ ไม่สม่ำเสมอกัน ถึงขนาดที่หายใจเข้าออกถี่กระชั้นขึ้นมาเช่นกัน
หลิงหลานรู้ว่าฉีหลงน่าจะอยู่ในสภาพม้าตีนปลายแล้ว ถ้าหากฉีหลงหมดสิ้นเรี่ยวแรงล้มลงไปละก็ อาศัยเธอเพียงคนเดียวย่อมไม่สามารถตีเสมอผู้คุมสอบที่เต็มเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์ต่อสู้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องหาโอกาสอัดผู้คุมสอบเลย
หลิงหลานขมวดคิ้วแน่น และเริ่มคิดวิธีว่าจะแก้ไขสภาพอับจนนี้อย่างไร ความจริงแล้วในใจเธอรู้สึกกลัดกลุ้มมาก ถ้ารู้แต่แรกว่าจะมีการต่อสู้ที่ไม่คาดคิดแบบนี้ เธอคงพกอาวุธที่มีประโยชน์ติดตัวไว้บ้างแล้ว อย่างเช่นพวกอาวุธลับ ต่อให้แทงไม่โดน แต่รบกวนความสนใจของผู้คุมสอบได้ก็ยังดี
เพียงแต่น่าเสียดายที่ตัวเธอมีเพียงน้ำยาเสริมพลังที่ใช้เพิ่มพลังกาย นอกจากนี้ปริมาณก็มีไม่มาก มีเพียงแค่สามหลอดเท่านั้น ต่อให้อยากใช้มันเป็นอาวุธลับก็ไม่มีประสิทธิภาพอะไรเหมือนกัน นอกเสียจากจะโยนของจำนวนมากออกไปก็อาจจะสามารถสร้างความมึนงงให้ผู้คุมสอบได้ แต่อาศัยแค่ของสองสามอย่างนี้ย่อมไม่อาจทำให้ผู้คุมสอบรู้สึกสับสนได้แน่นอน
ควรจะทำอย่างไรดีนะ ให้ฉีหลงกินยาเพิ่มพลังกาย?
หลิงหลานพลันเกิดความคิดแล่นวาบขึ้นมาในใจทันที ดังนั้นความเร็วของเธอเลยช้าลงตามฉีหลง ลมหายใจก็ไม่สม่ำเสมอ หลังจากนั้นก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อบนหน้าผากเริ่มหลั่งลงมาเช่นกัน คล้ายกับบอกทุกคนว่า เรี่ยวแรงของเธอจะยืนหยัดต่อไปไม่ไหว จะล้มลงไปในอีกวินาทีข้างหน้า
สภาพย่ำแย่ของหลิงหลานกับฉีหลงทำให้เสียงเชียร์ของพวกเพื่อนๆ ตัวน้อยเริ่มเบาลงจนกระทั่งหายไป สีหน้าของทุกคนต่างดูผิดหวังและไม่ยินยอม ความหวังที่อยากจะอัดผู้คุมสอบดูเหมือนว่าจะไม่มีทางเป็นไปได้แล้วจริงๆ
หานจี้จวินกับลั่วล่างสบตากันเองแวบหนึ่ง ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างก็เห็นรอยยิ้มเจ็บปวดระคนกลัดกลุ้ม อันที่จริงผลสรุปนี้ก็เป็นสิ่งที่อยู่ในการคาดการณ์ของพวกเขา เพียงแต่ในใจกลับไม่ยินยอมเลย พวกเขาคาดหวังว่าฉีหลงกับหลิงหลานจะสร้างปาฏิหาริย์ให้พวกเขาได้
ไม่มีความหวังแล้วจริงๆ เหรอ
เวลานี้เองฉีหลงที่กระโจนเข้าไปโจมตีก็ได้เผชิญหน้ากับผู้คุมสอบและปล่อยกระบวนท่าใส่อีกครั้ง คราวนี้เนื่องจากเรี่ยวแรงของเขาทนต่อไปไม่ไหว ฉีหลงเลยถูกพลังป้องกันมหาศาลของผู้คุมสอบผลักให้ถอยหลังไปหลายก้าว
ฉีหลงถอยร่นไปหลายก้าวจนสูญเสียความมั่นใจ กำลังใจที่เดิมทีฝืนให้ตัวเองยืนหยัดต่อสู้ก็คลายออก เขาเริ่มยืนไม่มั่นคงราวกับว่ากำลังจะล้มลงไป หลิงหลานเห็นดังนั้นก็รีบพุ่งตัวขึ้นหน้าไปพยุงเขาไว้ จากนั้นก็กระทืบเท้าเบาๆ พาเขาออกห่างจากผู้คุมสอบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเว้นระยะห่างกับผู้คุมสอบ
“นายไม่เป็นไรใช่ไหม!” หลิงหลานที่หันหลังให้กับผู้คุมสอบเอ่ยถามขณะกุมมือของฉีหลงไว้ด้วยความร้อนใจ
สีหน้าของฉีหลงดูหวั่นไหว จิตใจสั่นสะท้าน ราวกับเพราะว่าความเป็นห่วงของหลิงหลานทำให้เขามีความเชื่อมั่นและความกล้าในการต่อสู้อีกครั้ง เขาไม่พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้าแรงๆ เพื่อบ่งบอกว่าตัวเองไม่เป็นอะไร
หลิงหลานหันตัวไปมองผู้คุมสอบแล้วเอ่ยอย่างตัดสินใจสู้ตายว่า “ถ้างั้นพวกเราก็ต้องต่อสู้ครั้งสุดท้ายนี้ให้ดีๆ” สภาพภายนอกของทั้งสองคนบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าพวกเขาไม่สามารถสู้ต่อไปได้แล้ว
ฉีหลงกำหมัดขวาของตัวเอง เอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยวว่า “ได้!” เขากล่าวจบก็ใช้มือขวาเช็ดใบหน้าตัวเองแรงๆ เหมือนกับจะเช็ดเหงื่อออกไป และก็เหมือนกับจะลบความเหนื่อยล้า มอบความเชื่อมั่นให้ตัวเอง จิตใจที่มุ่งมั่นในการต่อสู้ภายในแววตาของเขาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนเขายังกระฉับกระเฉงกว่าตอนแรกเสียอีก
ต่อให้รู้อยู่แก่ใจว่าจะแพ้ แต่เขาก็จะไม่หดหัว เพราะว่านี่เป็นโอกาสสุดท้ายของพวกเขา ตัดสินชี้ขาดไม่รุ่งก็ร่วง
การกระทำของฉีหลงกับหลิงหลานทำให้ผู้คุมสอบพอใจสุดขีด ความห่วงใยรักปกป้องพวกพ้อง เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง ต่อให้พ่ายแพ้ก็ยังมีความกล้าต่อสู้จนถึงที่สุด สิ่งเหล่านี้ต่างก็เป็นของที่ทหารชั้นยอดควรมี และเด็กสองคนนี้ต่างก็มีพวกมัน นี่หาได้ยากมาก เขาดีใจที่ตัวเองสามารถหาหน่ออ่อนที่ดีเลิศขนาดนี้เจอ
ฉีหลงลงมือโจมตีเป็นคนแรก ถึงแม้ว่าหมัดที่ต่อยติดต่อกันหลายชุดจะมีความเร็วและพลัง แต่ผู้คุมสอบก็ยังหลบได้สบายอยู่ดี ไม่มีทางแล้ว ฉีหลงใช้กระบวนท่าต่อสู้ที่ตัวเองรู้ไม่กี่ท่านี้ซ้ำไปซ้ำมา ต่อให้ผู้คุมสอบไม่อยากจำ ร่างกายของเขาก็คุ้นชินกับวิธีการโจมตีของฉีหลงและรับมือได้อย่างคล่องแคล่วง่ายดายมาก
ผู้คุมสอบเพิ่งจะหลบการโจมตีของฉีหลง หลิงหลานที่อยู่ทางด้านนั้นก็พุ่งเข้ามาแล้ว
อย่างไรก็ตาม ความสนใจของผู้คุมสอบอยู่ที่ตัวของหลิงหลานมาตั้งแต่ต้นแล้ว เมื่อเทียบกับฉีหลงแล้ว หลิงหลานเป็นตัวปัญหามากกว่า ถึงแม้ว่ากระบวนท่าต่อสู้ของหลิงหลานจะไม่ได้มากมายขนาดนั้น (เพิ่งจะเรียนทักษะการต่อสู้พื้นฐานไปหนึ่งชุด) แต่หลิงหลานฉลาดกว่าฉีหลงมาก เธอไม่เคยทำตามลำดับท่าเลย ทว่าเปลี่ยนกระบวนท่าไปเรื่อยๆ ตามสถานการณ์ต่อสู้ นี่จึงทำให้ผู้คุมสอบจำเป็นต้องใช้ความคิดอยู่บ้าง
ผู้คุมสอบมองเห็นหลิงหลานชกมาหนึ่งหมัด มันยังคงเหมือนกับการโจมตีตามปกติของเธอที่โจมตีใส่จุดที่เขาเจ็บปวดที่สุดและก็รับมือได้ยากมากที่สุด จุดเหล่านี้ต่างก็เป็นมุมอับพื้นฐานในการป้องกันของมนุษย์ ป้องกันยากมาก ถ้าไม่หลบก็ใช้การโจมตีแทนการป้องกัน โจมตีกลับใส่อีกฝ่ายเพื่อบีบให้ฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนกระบวนท่า
ผู้คุมสอบต่อยไปที่หน้าอกของหลิงหลานหนึ่งหมัดโดยที่ไม่ใคร่ครวญเลยสักนิด เขามีแขนยาวและมือขนาดใหญ่ ต่อให้เป็นการโจมตีกลับ เขาก็ย่อมโจมตีหลิงหลานได้ก่อนแน่นอน และหลิงหลานที่อยู่ตรงหน้าก็ได้เปลี่ยนกระบวนท่าละทิ้งการโจมตีของตัวเองเหมือนกับที่เขาคาดหวังไว้แบบนั้นจริงๆ ถึงอย่างไรก็รู้ดีว่ามันเป็นการโจมตีที่ไร้ประโยชน์ ถ้ายังดึงดันโจมตีต่อไป นอกจากจะทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บแล้ว ยังไม่สามารถทำร้ายคู่ต่อสู้ได้ด้วย คนฉลาดย่อมไม่ทำเรื่องโง่เง่าแบบนี้
ในเวลานี้เอง เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น หลิงหลานไม่ได้หลบและยังคงโจมตีเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง ทว่าตอนนี้เอง จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งขวางทางเขาที่กำลังโจมตีใส่หลิงหลาน เป็นฉีหลง!
แย่แล้ว! ผู้คุมสอบรู้สึกว่าท่าไม่ดีแล้ว แต่เป็นเพราะว่าทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันจนไม่อาจเปลี่ยนท่าได้แล้ว เขารีบเก็บแรงที่มือก่อนจะรู้สึกได้ว่าฝ่ามือของตัวเองซัดใส่หน้าอกของฉีหลงอย่างหนักหน่วง
“อ๊าก!” ฉีหลงร้องโหยหวน ทั่วทั้งร่างถูกพลังสายนี้ซัดจนกระเด็นออกไป เขากระอักเลือดออกมาคำหนึ่งขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ หลังจากนั้นร่างของเขาก็ร่วงลงมาที่พื้นและไม่ไหวติงอีก
“อ้า...ฉีหลง เขาได้รับบาดเจ็บแล้ว!” พวกเพื่อนๆ ตัวน้อยที่ชมการต่อสู้ต่างพากันร้องตกใจ หานจี้จวินยิ่งตกตะลึงหน้าซีดเผือด
ผู้คุมสอบตกใจทันที หรือว่าเขาเก็บแรงช้าเกินไป? ความสนใจของเขาในตอนนี้ถูกฉีหลงดึงดูดไปแล้ว เขาเห็นฉีหลงนอนเหยียดอยู่บนพื้น ขณะที่กระอักเลือดออกมาจากมุมปากของเขาติดต่อกันไม่หยุด
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ หรือว่าเขาโจมตีใส่ฉีหลงโดยที่เก็บพลังกลับไปไม่ทันจริงๆ? ทำร้ายอวัยวะภายในร่างกายของเขา? ความคิดของผู้คุมสอบสับสนยุ่งเหยิงไปหมด เขาไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว ในสายตาของเขามีเพียงฉีหลงที่นอนกระอักเลือดอยู่บนพื้นเท่านั้น
โครม!
เสียงของกำปั้นอันทรงพลังที่อัดใส่กายเนื้อดังลั่นขึ้นมาทันใด ก่อนจะเห็นผู้คุมสอบถูกพลังมหาศาลซัดจนกระเด็นออกไปแล้วร่วงลงกับพื้นอย่างรุนแรง
ที่แท้หลิงหลานก็ไม่ได้ละทิ้งการโจมตีของตัวเอง เธอฉวยโอกาสตอนที่จิตใจของผู้คุมสอบสับสนวุ่นวาย และไม่ได้สนใจเธอเพื่อโจมตีทีเดียวจอด
หลิงหลานเป่าอาวุธที่ทำร้ายคนของตัวเอง ซึ่งก็คือกำปั้นขาวเนียนน้อยๆ ของเธอ และเอ่ยด้วยเสียงหัวเราะคิกคักว่า “ภารกิจสำเร็จ อัดผู้คุมสอบได้แล้ว แต่ว่าผู้คุมสอบ คุณคงไม่ปรับพวกเราตกเพราะว่าอายจนโมโหหรอกใช่ไหมครับ”


## 0035 เสร็จสิ้นการสอบ

ตอนที่ 35 เสร็จสิ้นการสอบ!
ผู้คุมสอบที่ล้มลงไปกับพื้นมีปฏิกิริยาตอบสนองรวดเร็วมาก เขาสปริงตัวขึ้นมายืนตัวตรง
ถึงแม้ว่าการโจมตีของหลิงหลานจะดูทรงพลังมากถึงขนาดโจมตีใส่ผู้คุมสอบจนกระเด็นออกไป แต่ความจริงแล้ว มันไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับผู้คุมสอบมากเท่าไรเลย มันเพียงแต่ทิ้งรอยช้ำไว้บนแก้มข้างซ้ายของผู้คุมสอบเท่านั้น แน่นอนว่านี่ก็คือเจตนาของหลิงหลานเช่นกัน เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาไม่ใช่คนที่โดนรังแกง่ายๆ
ผู้คุมสอบยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทว่าสีหน้ากลับเย็นเยียบ เขายื่นมือไปแตะรอยช้ำนั้น ต่อให้ไม่รู้สึกเจ็บอะไร แต่ในใจกลับมีความปวดร้าวที่พูดไม่ออกผุดขึ้นมา
ใช่แล้ว นั่นเป็นความรู้สึกโกรธเจือกับความผิดหวัง เขาไม่ได้โกรธเพราะว่าหลิงหลานอัดเขา แต่เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวและความไร้น้ำใจที่หลิงหลานแสดงออกมาในการโจมตีเมื่อสักครู่นี้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังและปวดใจ
ผู้คุมสอบไม่นึกไม่ฝันว่าเด็กที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือใครทุกด้านตรงหน้าเขาจะเย็นชาไร้น้ำใจขนาดนี้ เขาให้เพื่อนกลายเป็นโล่เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมาย ถึงแม้ว่าฉากเมื่อสักครู่นี้เขาจะพลั้งมือและหมดหนทาง ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับมองเห็นชัดเจนมากว่าเพราะอะไรจู่ๆ ฉีหลงถึงขวางอยู่เบื้องหน้าหลิงหลาน ไม่ใช่เพราะฉีหลงทำเองโดยไม่รู้ตัว แต่เป็นเพราะหลิงหลานดึงฉีหลงมาตรงหน้าเขา
สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าก็คือ หลังจากที่จบเรื่องหลิงหลานไม่ห่วงอาการบาดเจ็บของเพื่อนตัวเองเลย เอาแต่ให้ความสำคัญกับผลสอบของตัวเอง การกระทำที่เห็นแก่ตัวแบบนี้กระตุ้นความโกรธของผู้คุมสอบในที่สุด เขาตัดสินใจจะไม่ให้หลิงหลานมีโอกาสเข้าห้องพิเศษ สหพันธรัฐไม่อาจฝึกอบรมให้กับเด็กที่เย็นชาไร้หัวใจเอาแต่สนแค่ผลประโยชน์ส่วนตนเป็นพิเศษได้แน่นอน ต่อให้เขากลายเป็นทหารก็จะนำภัยมาสู่สหพันธรัฐและเพื่อนร่วมรบที่อยู่ข้างกายเขา
ยังไม่ทันที่ผู้คุมสอบจะตวาดด้วยความเดือดดาล ฉากต่อมาก็ทำให้ผู้คุมสอบตะลึงงันไป
เขาเห็นหลิงหลานเดินไปหาฉีหลงที่กำลังนอนกระอักเลือดสลบไสลอยู่บนพื้น จากนั้นก็ใช้ขาเตะไปที่ร่างกายของฉีหลงแรงๆ และเอ่ยด้วยความจนใจว่า “เอาล่ะ จัดการเสร็จแล้ว ยังไม่ลุกขึ้นมาอีก? ไม่แสดงโอเวอร์ไปหน่อยเหรอ”
ฉีหลงลุกขึ้นมานั่งฉับพลันและพูดด้วยสีหน้าที่ยิ้มแหยๆ ว่า “อัดเขาจนล้มแล้วจริงๆ เหรอ” ในระหว่างที่กล่าวก็ยังคงมองเห็นเลือดไหลรินออกมาจากในปากได้ ทำให้คนที่เห็นต่างรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงอยู่บ้าง
หลิงหลานเอ่ยด้วยความลำพองใจ “แน่อยู่แล้วสิ ไม่ดูเลยว่าฉันเป็นใคร” เธอยังต้องทำตัวเหมือนเด็กในเวลาที่ควรทำตัวเป็นเด็ก หลิงหลานรู้ว่าตัวเองแสดงออกมากเกินไปหน่อยแล้ว เลยได้แต่กอบกู้ภาพลักษณ์สุดชีวิต
ฉีหลงพยักหน้าติดต่อกันและพูดด้วยความนับถือว่า “อื้อ หลิงหลาน นายแข็งแกร่งกว่าฉันจริงๆ” เขากล่าวจบก็เอ่ยด้วยสีหน้าขอความดีความชอบ “ฉันแสดงได้ไม่เลวมากๆ เลยใช่ไหมล่ะ”
หลิงหลานพยักหน้ารับโดยที่ไม่มีความจริงใจมากเท่าไรนัก และยังลูบหัวฉีหลงเบาๆ เพื่อแสดงความชมเชย
เอาเถอะ ท่าทีของฉีหลงทำให้เธอนึกถึงสุนัขที่เป็นเพื่อนที่จงรักภักดีต่อมนุษย์เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ท่าทีซึนเดเระที่ดูน่ารักเหลือเกินจริงๆ นั้นทำให้เธออดฉวยโอกาสลูบหัวไม่ได้
ฉีหลงที่ไม่ได้สนใจอะไรก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังถูกหลิงหลานกินเต้าหู้[footnoteRef:1]อยู่และก็ไม่รู้เช่นกันว่าภาพลักษณ์ของเขาที่อยู่ในใจของหลิงหลานเอนไปทางน่ารักไปแล้ว เขาได้รับคำชมก็ลุกขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ แน่นอนว่าเขายังไม่ลืมใช้ลิ้นเลียคราบเลือดที่อยู่ตรงมุมปาก เขาขยับริมฝีปากตัวเองหลายทีก่อนจะพูดด้วยความเสียดายว่า “น่าเสียดายที่ใช้น้ำยาเสริมพลังเปลืองมากๆ รสชาติดีมากจริงๆ ฉันไม่เคยกินน้ำยาเสริมพลังที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”  [1:  กินเต้าหู้ หมายถึง ลวนลาม]
หลิงหลานได้ยินคำพูดก็แอบกลอกตาทีหนึ่งและเอ่ยในใจว่า อร่อยอยู่แล้วสิ นั่นเป็นน้ำยาเสริมพลังรสมะเขือเทศที่เธอทุ่มเทแรงใจวิจัยออกมาเชียวนะ จะเอาไปเทียบกับน้ำยาเสริมพลังก่อนหน้านี้ได้เหรอ พูดถึงรสชาติก่อนหน้านี้ หลิงหลานก็อดตัวสั่นยกใหญ่ไม่ได้ รสชาตินั้นไม่ใช่รสชาติให้คนกินจริงๆ คาดว่าต่อให้เป็นหมาหรือแมวเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อนก็ไม่ชอบกินมันเหมือนกัน
หลิงหลานไม่ใช่คนที่ทารุณตัวเองได้ ในเมื่อไม่สามารถยอมรับได้ เช่นนั้นก็ได้แต่ดัดแปลงรสชาติเองแล้ว ยังดีที่มีเสี่ยวซื่อคอยช่วยเหลือ ในที่สุดก็วิจัยน้ำยาเสริมพลังที่มีรสชาติผักผลไม้ออกมาได้หลายรส และรสมะเขือเทศก็เป็นหนึ่งในนั้น
ทำไมเธอถึงให้รสชาตินี้กับฉีหลงน่ะเหรอ นั่นก็เป็นเพราะสีของรสชาตินี้เหมือนกับมะเขือเทศ แดงได้พอดีมากจนคนเข้าใจผิดว่าเป็นเลือดได้ง่ายๆ ทำให้ฉีหลงที่แสร้งได้รับบาดเจ็บยิ่งมีภาพลักษณ์ที่ดูชัดเจนมากขึ้น
พอเห็นฉีหลงยังคงมีท่าทีกระโดดโลดเต้นด้วยความยินดี สีหน้าของหานจี้จวินถึงได้กลับมาเป็นปกติในที่สุด เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้างงงวยว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เมื่อสักครู่นี้ฉีหลงดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัสจริงๆ ทำให้เขารู้สึกตื่นตระหนกไม่หยุดหย่อน
หานจี้จวินถามคำถามที่อยู่ในใจของผู้คุมสอบออกมา เพียงแต่ว่าต่อให้ตอนนี้เขาไม่รู้รายละเอียดเรื่องราว แต่เขาก็รู้ว่าจะต้องเป็นแผนร้ายของเด็กสองคนตรงหน้าเขาแน่นอน ไม่คาดคิดเลยว่าเขาที่ผ่านศึกมานับร้อยจะมาเรือพลิกคว่ำในคลองระบายน้ำ[footnoteRef:2] ถูกเด็กสองคนหลอกเสียได้ [2:  เรือพลิกคว่ำในคลองระบายน้ำ อุปมาว่า ทำพลาดโดยที่ไม่คาดคิด]
แต่เขาไม่ได้โกรธเลยสักนิด ตรงกันข้ามในใจเขาเกิดความรู้สึกปีติยินดีขึ้นมา เด็กตรงหน้าเขาซึ่งมีความสามารถดีที่สุดและเขาให้ความสนใจมากที่สุดไม่ได้เป็นคนที่แย่อย่างที่เขาคิดไว้ขนาดนั้น...
ฉีหลงได้ยินคำถามของหานจี้จวินก็รีบเอ่ยปากอธิบายว่า “ตอนสุดท้ายที่ฉันถูกผู้คุมสอบอัดจนปลิวแล้วหลิงหลานก็พาฉันไป ตอนนั้นเขาก็ฉวยโอกาสส่งน้ำยาเสริมพลังมาให้ฉัน ตอนที่เขาหันหลังให้กับผู้คุมสอบ เขาก็บอกใบ้ว่าให้ฉันใช้น้ำยาขวดนั้นเล่นละครทำเป็นได้รับบาดเจ็บ”
ฉีหลงลูบท้ายทอยพลางหัวเราะแหะๆ กล่าวด้วยความไม่สบายใจที่ตัวเองทำให้ทุกคนเป็นกังวล “ดังนั้น ฉันเลยฉวยโอกาสตอนที่ผู้คุมสอบโจมตีฉัน แสร้งทำเป็นได้รับบาดเจ็บหมดสติล้มลงไปกับพื้น”
ผู้คุมสอบมองไปที่หลิงหลานอย่างใคร่ครวญแล้วเขาก็พลันเอ่ยด้วยเสียงเคร่งขรึมเฉียบขาดว่า “เธอไม่กลัวว่าจะทำพลาดเลยหรือไง ถ้าเกิดฉันยั้งมือไว้ไม่ทัน แผนการของเธอก็จะทำให้ฉีหลงได้รับบาดเจ็บง่ายมาก ถึงขนาดที่ทำลายอนาคตของเขาได้เลย”
หลิงหลานพูดด้วยความงุนงงว่า “คุณจะพลั้งมือได้เหรอครับ” เธอเชื่อมั่นเต็มร้อยโดยปริยายว่าผู้คุมสอบสามารถควบคุมตัวเองได้
ฉีหลงยิ้มแหยๆ ต่อ ใบหน้ายังคงดูเชื่อมั่นไม่เปลี่ยนแปลง หานจี้จวินคล้ายกับคิดอะไรบางอย่างได้ แววตาที่มองไปยังหลิงหลานดูไม่ชัดเจนอยู่บ้าง มันมีทั้งความนับถือและก็มีความโกรธเคืองเล็กน้อย ทว่าแววตาก็กลับคืนสู่ปกติอย่างรวดเร็ว
คำพูดของหลิงหลานทำให้ผู้คุมสอบโกรธสุดขีด ทว่าเขากลับไม่มีคำพูดโต้แย้งอะไรเลย เขาพบว่าเขาไม่มีวิธีจัดการเด็กแสบตรงหน้านี้ และจำเป็นต้องยอมรับว่าหลิงหลานพูดมาไม่ผิด เขาไม่มีทางพลั้งมือจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะฉีหลงกระอักเลือดสมจริงมากเกินไป ทำให้จิตใจเขาหวั่นไหวจนรู้สึกสงสัยตัวเองขึ้นมา สุดท้ายเขาก็ยังเชื่อมั่นในตัวเองไม่พอ
ผู้คุมสอบยิ้มขื่น หลิงหลานทำให้เขามองเห็นจุดอ่อนที่ซ่อนอยู่ในตัวเอง ดูถูกไม่ได้เลยจริงๆ
ไอ้หนูนี่เป็นอัจฉริยะระดับปีศาจจริงๆ ไม่เพียงแต่มีความกล้า แล้วยังละเอียดรอบคอบ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความพยายามในการต่อสู้อย่างยิ่ง สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเขามีความสามารถทำให้คนเชื่อถือได้ในชั่วพริบตา ฉีหลงรวมไปถึงลั่วล่างที่ออกไปจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้ได้ฝากฝังความเชื่อใจของตัวเองมอบเรื่องทุกอย่างให้หลิงหลานจัดการโดยไม่เอ่ยถามสักคำ
สุดท้ายหลิงหลานยังใช้แผนการทำให้จิตใจของเขาเผยจุดอ่อนออกมา...หลิงหลานรู้แต่แรกแล้วว่าเขาไม่มีทางทำร้ายพวกเขา ดังนั้นเมื่อมีคนได้รับบาดเจ็บ เขาจะต้องรู้สึกกังวลร้อนใจจนเปิดช่องโหว่แน่นอน
ผู้คุมสอบส่ายศีรษะและถอนหายใจ เด็กสมัยนี้หลอกยากจริงๆ เขากล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “คราวนี้พวกเธอสอบผ่านแล้ว!”
คำกล่าวของผู้คุมสอบทำให้เด็กทุกคนกระโดดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นยินดี นี่หมายความว่าพวกเขาก้าวเข้าไปเรียนในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือแห่งนี้แล้ว แน่นอนว่าสำหรับเรื่องจะเข้าไปในห้องพิเศษได้หรือไม่นั้น ก็ยังต้องดูผลคะแนนที่ผู้คุมสอบทุกคนให้มาว่าสุดท้ายได้เท่าไร เด็กหนึ่งร้อยคนแรกที่มีคะแนนรวมของทั้งสี่หัวข้อสูงสุดจะสามารถเข้าไปเรียนในห้องเรียนพิเศษได้
ผู้คุมสอบไม่สนใจพวกเด็กๆ ที่กำลังลิงโลดตรงหน้า เขาเปิดอุปกรณ์สื่อสารโดยไม่สนใจใคร ก่อนจะกดปุ่มเสร็จสิ้นการสอบ


## 0036 ถูกพึ่งพิงแล้ว

ตอนที่ 36 ถูกพึ่งพาแล้ว?
ท้องฟ้าที่เดิมทีมืดสนิทก็กลายเป็นสว่างจ้าทันที หลิงหลานรู้สึกแค่ว่าตรงหน้าพร่าเบลอ รอจนเธอมองเห็นได้ชัดเจนแล้วก็พบว่าตัวเองยืนอยู่บนพื้นดินทราย เวลานี้ลู่วิ่งที่มีอยู่แต่เดิมนั้นได้หายไปแล้ว
การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้ทำให้พวกเด็กๆ ต่างตะลึงงันอ้าปากกว้างทำตัวไม่ถูก
สภาพแวดล้อมที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ไม่ใช่สนามกีฬากลางแจ้งที่พวกเขาเพิ่งจะเห็นไปเมื่อสักครู่นี้ ทว่าพวกเขาอยู่ในห้องปิดสนิทที่มีขนาดเจ็ดแปดร้อยตารางเมตร ภายในห้องกว้างโล่ง ไม่มีอะไรเลย และทั่วทั้งพื้นต่างก็เป็นตะกอนดินทราย เนื่องจากถูกน้ำฝนทำให้เปียก และยังถูกพวกเขาเหยียบย่ำอีก เวลานี้เลยกลายเป็นกองเลนที่น่าอนาถยากจะทนมองได้
นอกจากนี้บนเพดานยังมีสปริงเกอร์นับไม่ถ้วนติดตั้งอยู่อย่างเนืองแน่นไปทั่วทุกมุม คาดว่าฝนห่าใหญ่ในระหว่างที่พวกเขาวิ่งก็คือสิ่งที่สปริงเกอร์พวกนี้สร้างออกมา
ตรงกันข้ามกับเด็กคนอื่นๆ ที่ตกตะลึง หลิงหลานกับหานจี้จวินสบตายิ้มให้กัน ในใจต่างก็รู้แจ่มแจ้ง
การเปลี่ยนแปลงของสถานที่ได้พิสูจน์แล้วว่าการคาดเดาของพวกเขาถูกต้อง พวกเขาเข้ามาในห้องจำลองสภาพแวดล้อมโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวตามที่คาดไว้จริงๆ
ผู้คุมสอบไม่ได้พาพวกหลิงหลานออกไปจากทางเข้าที่เขาเข้ามา หากแต่พาพวกเขาเดินไปตามทางและเปิดประตูห้องด้านนั้นเพื่อบ่งบอกให้พวกเขาออกไป
หลิงหลานก้าวเท้าออกจากห้อง สิ่งที่ปรากฏเข้ามาในสายตาก็คือสนามหญ้าอันคุ้นเคยที่เธอเข้ามาในตอนแรก พวกเขากลับไปที่จุดรวมกลุ่มในเวลานั้นอีกครั้ง
หลิงหลานเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว เธอหันหน้าไปเห็นผู้คุมสอบที่ยืนอยู่บนลู่วิ่งกำลังพยักหน้าให้พวกเขาเพื่อบอกลา เวลานี้สีหน้าของเขาไม่ได้เคร่งขรึมอีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้ามเขากลับมีสีหน้ายิ้มแย้มเล็กน้อย สุดท้ายเขาก็หันตัวค่อยๆ เดินจากไปไกล ก่อนจะหายไปที่ปลายทางของลู่วิ่ง
ที่แท้ห้องพวกนี้ก็เริ่มเปิดการจำลองสภาพแวดล้อมตั้งแต่ด้านนอกแล้ว ความจริงแล้วตอนแรกที่เจ้าหน้าที่พาพวกเขาเข้าไปยังลู่วิ่งเพื่อเตรียมตัวจะสอบ พวกเขาก็ถูกพาเข้าไปในห้องที่แตกต่างกันเพื่อทำการทดสอบ
เด็กสิบคนปรากฏตัวขึ้นจากในลู่วิ่งจำลองกะทันหัน เจ้าหน้าที่ที่รออยู่ด้านนอกอดแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาอย่างไม่ได้ ถึงอย่างไรนี่ก็ห่างจากตอนเริ่มสอบไปไม่ถึงสามชั่วโมง ซึ่งเร็วกว่าเวลาสิ้นสุดในการสอบตามปกติไปเกือบหนึ่งชั่วโมง หรือว่าเด็กห้องนี้จะไม่ผ่านและถูกไล่ออกจากห้องสอบแล้ว?
ตอนที่พวกเขากำลังงุนงงอยู่นั้น พวกเขาก็พบว่าป้ายหมายเลขดิจิทัลที่อยู่ข้างตัวพวกเด็กๆ ส่องแสงสีเขียวสลัวที่สื่อความหมายว่าสอบผ่านขึ้นมา พวกเขาเผยรอยยิ้มตื่นเต้นยินดี นี่หมายความว่าเด็กพวกนี้เป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ไม่ใช่เหรอ
เอาเถอะ ต่อให้เป็นสถาบันศูนย์กลางลูกเสือที่ดีที่สุดก็ยังต้องการคนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นมากอยู่ดี
เจ้าหน้าที่พาพวกเขาออกจากสถานที่สอบอย่างกระตือรือร้น หลิงหลานเดินออกจากประตูหลักก็เห็นหลิงฉินมีสีหน้าตื่นเต้นกังวล ในใจเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
อืม อย่างไรอยู่กับคนในครอบครัวก็สบายกว่า! ตอนนี้หลิงหลานค่อยรู้สึกปวดเอวปวดหลัง ถึงแม้ว่าเธอจะเก็บงำพลังในการต่อสู้อย่างรุนแรงเมื่อสักครู่นี้ แต่การเคลื่อนไหวมากเกินไปก็ทำให้กล้ามเนื้อของเธอได้รับบาดเจ็บจนตอนนี้มันก็เลยประท้วงเธอออกมา
ผู้ปกครองของเด็กคนอื่นๆ อีกหลายคนก็เฝ้ารออยู่ตรงนั้นเช่นกัน เมื่อเห็นพวกเขาปรากฏตัวขึ้นก็ทยอยกันเข้ามารุมสอบถามเรื่องการสอบ ผลการสอบที่ดีและไม่ดีในการสอบครั้งนี้ไม่เพียงจะแสดงถึงอนาคตของเด็กเท่านั้น มันยังแสดงถึงอนาคตของครอบครัวนี้ด้วย
พอรู้ว่าพวกเขาสอบผ่าน ผู้ปกครองทุกคนต่างก็ดีใจมาก ส่วนพวกเด็กๆ เองก็ได้สร้างมิตรภาพของเพื่อนร่วมรบที่พิเศษไม่เหมือนใครในการสอบครั้งนี้ ทุกคนต่างพากันสัญญาว่าจะมารวมกลุ่มกันอีกครั้งในวันเปิดเรียน หลังจากนั้นพวกเขาก็ค่อยบอกลากันด้วยความอาลัยอาวรณ์
หลิงหลานทยอยบอกลาเด็กอีกเก้าคน ท่าทีของเธอดูมีมารยาทและสำรวม ไม่มีการกระทำที่ลืมตัวเสียกิริยาเลย นี่ทำให้พ่อบ้านหลิงฉินพอใจและทอดถอนใจ ไม่ว่าจะดูอย่างไรบุคลิกของคุณชายเขาก็ดูดีสมภาคภูมิที่เป็นลูกของพลตรีหลิงเซียวจริงๆ
พอหลิงหลานรู้สึกว่าตัวเองจัดการเรื่องราวได้เรียบร้อยแล้วก็ตัดสินใจจากไปพร้อมกับหลิงฉิน ทว่าเธอเพิ่งจะหันตัวไปและเดินไปไม่ถึงสองก้าว เธอก็รู้สึกได้ว่ากล้ามเนื้อร่างกายของหลิงฉินที่อยู่ข้างๆ แข็งทื่อก่อนจะผ่อนคลายลงอีกครั้ง ในเวลาเดียวกันก็มีเสียงคนที่ฝ่าลมมาอย่างรุนแรงจากทางด้านหลัง มีคนลอบโจมตี!?
หลิงหลานไม่รู้สึกถึงเจตนาร้ายอะไร เธอเพียงแต่ขยับไปทางด้านซ้ายง่ายๆ หนึ่งก้าวก็หลบการลอบโจมตีของอีกฝ่ายที่กระโจนเข้ามาอย่างดุเดือดได้พ้น
ปัง! เสียงหนึ่งดังลั่น คนลอบโจมตีทำท่าหมอบคารวะคว่ำหน้าอยู่แทบเท้าของหลิงหลาน
ร่างที่ดูคุ้นเคยอย่างหาใดเปรียบทำให้ขอบตาของหลิงหลานกระตุกขึ้นมาฉับพลัน เธอตวาดอย่างรุนแรงว่า “ฉีหลง! นายก่อเรื่องอะไรอีก”
เวลานี้ตัวของฉีหลงเต็มไปด้วยฝุ่นผง เขารีบลุกขึ้นมา ปัดฝุ่นบนตัวด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอ่ยว่า “ฉันมาบอกลานาย”
หลิงหลานได้ยินคำพูดนี้ หน้าผากก็เต็มไปด้วยขีดดำ “เมื่อตะกี้นี้ฉันไม่ได้บอกลานายหรือไง” แม่งเอ๊ย ไอ้เด็กนี่เรียนรู้การตอแหลแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ฉีหลงถูกหลิงหลานเปิดโปงคำโกหกก็ไม่ได้รู้สึกอับอายเลยสักนิด เขาพูดเถียงข้างๆ คูๆ โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนและไม่มีความลุกลี้ลุกลนว่า “เมื่อตะกี้นี้เป็นการบอกลาแบบกลุ่ม แต่ว่าคราวนี้เป็นการบอกลาส่วนตัวของฉัน”
ฉีหลงเงยหน้าเอ่ยถามด้วยเสียงหัวเราะว่า “แหะๆ หลิงหลาน นายตื้นตันใจไหมล่ะ”
“ไม่รู้สึกตื้นตันใจเลยสักนิด ตกใจกลัวนิดหน่อยละสิไม่ว่า” หลิงหลานโจมตีฉีหลงด้วยสีหน้าเยือกเย็นไร้ความรู้สึก ฉีหลงเป็นเด็กที่ประจบเอาใจเก่ง เธอเลยไม่สามารถทำสีหน้าดีๆ ให้เขาเพื่อจะได้ไม่มีเรื่องเหนือการควบคุม
ฉีหลงไม่สนใจคำพูดของหลิงหลานที่โจมตีเขา ทว่าเขามองหลิงหลานด้วยความจริงจังราวกับว่ากำลังยืนยันอะไรบางอย่าง สายตามุ่งมั่นและเฉียบคมนั้นทำให้หลิงหลานรู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง หลิงหลานยังไม่ทันจะเอ่ยปาก ฉีหลงก็พูดก่อนว่า “หลิงหลาน นายแข็งแกร่งกว่าฉันจริงๆ ฉันยอมรับนาย ต่อไปนายก็คือลูกพี่ของฉัน”
ลูกพี่? นี่มันเกิดอะไรขึ้น เธอฟังผิดหรือว่าฉีหลงมันบ้าไปแล้ว? เธอไม่เคยทำหน้าตาบ่งบอกว่าอยากจะรับลูกน้องเลยนะ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมฉีหลงถึงมาเสนอตัวให้เธอ
นอกจากนี้ทำไมไม่มีคนที่รู้ล่วงหน้ามาบอกเธอสักคำเลยล่ะ ตัดสินใจแบบนี้เองเลยเหรอ หลิงหลานทำหน้า囧 รู้สึกจนปัญญาอย่างมาก ความจริงแล้วหลิงหลานไม่เคยคิดเรื่องจะเป็นลูกพี่เลย ลูกพี่ต่างก็เป็นคนที่ต้องออกหน้าทนรับกระสุนเร็วที่สุด นี่ขัดกับการตัดสินใจในตอนแรกของเธอ เธออยากจะใช้ชีวิตที่ปลอดภัยและไม่เป็นจุดเด่น
ฉีหลงกล่าวจบก็โบกมือบอกลาหลิงหลาน จากนั้นก็วิ่งหายวับไปกับตาทำให้หลิงหลานไม่มีโอกาสกล่าวคำพูดปฏิเสธออกไป สำหรับฉีหลงแล้ว การตัดสินใจของหลิงหลานไม่ใช่สิ่งสำคัญ ฉีหลงเป็นคนที่หัวดื้อ ขอเพียงเขายอมรับ เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาดว่าแล้วว่าหลิงหลานคือลูกพี่ ไม่ว่าหลิงหลานจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม
ดังนั้น หลิงหลานเลยถูกฉีหลงพึ่งพาเช่นนี้เอง
หลิงหลานมองฉีหลงที่จากไปไกลด้วยสีหน้าบูดบึ้ง และหงุดหงิดตัวเองเล็กน้อยว่าทำไมถึงตอบสนองช้า ตอนนั้นเธอควรจะรั้งฉีหลงไว้แล้วก็เจรจากับเขา แน่นอนว่าวิธีการเจรจานี้ย่อมไม่ได้ตัดพฤติกรรมเอาชนะด้วยกำลังออกไป
หานจี้จวินเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มอยู่จางๆ เห็นได้ชัดว่าเขาดูสนุกสนานกับฉากที่ได้ชมไป
หลิงหลานพูดด้วยความขุ่นเคืองว่า “นายดูแลคนนั้นของนายดีๆ ไม่ได้หรือไง”
“คนนั้น?” หานจี้จวินอึ้งไปราวกับไม่เข้าใจความหมายของหลิงหลาน
มุมปากของหลิงหลานเผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา “เพื่อนชายแสนดีของนายไง!”
หานจี้จวินตะลึงงันไปตอนแรก เพราะว่านี่เป็นคำศัพท์ใหม่อีกคำ ต่อมาเขาก็ดูเหมือนจะเข้าใจเล็กน้อย ดวงหน้าเล็กๆ ที่เหมือนกับหยกขาวขึ้นสีแดงก่ำทันที ดูท่าหนังหน้าของเขาจะบางอยู่บ้างทำให้เขาต้านทานการหยอกล้อของหลิงหลานแบบนี้ไม่ไหว
หลิงหลานรู้สึกประหลาดใจ ไม่นึกว่าหานจี้จวินที่ดูเป็นผู้ใหญ่จะมีท่าทีเหมือนเด็กเล็กๆ แบบนี้ “เป็นไปไม่ได้น่า แค่นี้ก็อายแล้วเหรอ”
หลิงหลานเอ๊ย ต่อให้คนเราจะฉลาดอีกแค่ไหน เขาก็เป็นแค่เด็กอายุหกขวบที่ใสซื่อบริสุทธิ์นะ เขาย่อมไม่ได้หน้าหนาอย่างสาวทึนทึกที่บวกอายุสองชาติแล้วได้สามสิบกว่าแบบเธอหรอก
หานจี้จวินได้ยินคำพูดก็กล่าวอย่างขุ่นเคืองจากความอับอายว่า “เป็นลูกพี่แล้ว จะสุขุมจริงจังหน่อยไม่ได้หรือไง”
หลิงหลานถูกโจมตี เธอหลั่งน้ำตามองฟ้ากล่าวว่า “ฉันไม่ได้ยิน”
พระเจ้าคะ เธอแค่อยากใช้ชีวิตมั่นคงปลอดภัยเท่านั้น ไม่ได้มีปณิธานอันยิ่งใหญ่อะไรเลย ได้โปรดให้พวกเด็กๆ ที่อยากกอดต้นขาออกไปไกลๆ จากเธอเถอะค่ะ อย่ามารบกวนเธอเลย อาเมน!
อย่างไรก็ตาม คำพูดต่อมาของหานจี้จวินก็ได้พังความหวังของหลิงหลานจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เธอได้ยินเขากล่าวแค่ว่า “เรียกก็เรียกไปแล้ว ยังไม่อยากยอมรับอีก? แล้วก็ ต่อไปเธอต้องดูแลฉันให้มากๆ ด้วยล่ะ ลูกพี่หลิงหลานของพวกเรา” ให้ตายสิ ขนาดหานจี้จวินก็เตรียมตัวพึ่งพาเธอแล้ว


## 0037 การแนะนำของผู้คุมสอบ

ตอนที่ 37 การแนะนำของผู้คุมสอบ!
ตอนนี้เองลั่วล่างก็จูงมือลั่วเฉาผู้เป็นน้องสาว เชิดหน้าเดินเข้ามาด้วยท่าทีซึนเดเระ ท่าทางที่เหมือนนกยูงนี้ทำให้หลิงหลานรู้สึกเพลิดเพลินและขบขัน
เขาจ้องมองหลิงหลานอยู่หลายวินาทีแล้วค่อยพูดว่า “ในเมื่อฉีหลงยอมรับนาย งั้นฉันก็จะฝืนใจยอมรับนายสักครั้ง ต่อไปก็รบกวนดูแลฉันกับน้องสาวให้มากๆ ด้วยล่ะ”
เอ่อ? นี่มันหมายความว่าอย่างไร หลิงหลานอึ้งไป ดูเหมือนเธอจะไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับลั่วล่างเลยนะ
เวลานี้เสี่ยวซื่อที่อยู่ในจิตใต้สำนึกอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว เขากล่าวพลางกระทืบเท้าว่า “ยังเป็นอะไรได้อีกล่ะ นี่หมายความว่าเธอเป็นลูกพี่ไง เธอทำผิดต่อฉันแล้วนะ”
แววตาที่สะท้อนออกมาจากดวงตาทั้งสองข้างของเสี่ยวซื่อต่างก็เป็นความรันทดที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม นี่ทำให้หลิงหลานรู้สึกขนพองสยองเกล้าอยู่บ้าง เสี่ยวซื่อเป็นอะไร ทำไมถึงพูดคำว่า เธอทำผิดนี่ ได้น่าอดสูขนาดนี้
หลิงหลานเริ่มครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งว่าตัวเองไปทำร้ายจิตใจเสี่ยวซื่อตรงไหน เธอคิดอยู่นานมากก็คิดสาเหตุไม่ออก เลยได้แต่มองว่าเด็กแสบนี่ถึงวัยต่อต้านแล้ว
เสี่ยวซื่อโกรธมากและก็คับแค้นใจมาก มันแค้นที่ทำไมคนพวกนั้นถึงได้หน้าไม่อายเข้ามากอดต้นขาหลิงหลานขนาดนี้ เขาเองก็โมโหการกระทำของหลิงหลานเหมือนกัน เขาคิดว่านี่เป็นหายนะที่เกิดจากการที่ลูกพี่ของเขาไปสุมหัวทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง และตั้งแต่นี้ไปมันก็ทำให้เขามีคู่แข่งมาแย่งชิงบัลลังก์ลูกน้องอันดับหนึ่งมากมายนับไม่ถ้วน
เอาเถอะ ตอนนี้เสี่ยวซื่อไม่ได้ติดมหากาพย์สามก๊กแล้ว แต่เขาไปติดนิยายเกรดสามที่ใช้อ่านฆ่าเวลาแทน (เปลี่ยนรสนิยมเร็วมากเกินไปแล้ว) นี่ก็เลยมองเห็นได้จากคำเรียกที่มีต่อหลิงหลาน
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เสี่ยวซื่อเบื่อมาก เขาเลยท่องอยู่ในโลกออนไลน์เสมือนจริงไปเรื่อยเปื่อย และเขาก็พบเว็บไซต์ที่ซ่อนเร้นมากๆ โดยบังเอิญ มันมีชื่อว่าโลกของวาย การจะล็อกอินเข้าไปยังต้องใช้รหัสผ่าน...นี่ทำให้เสี่ยวซื่อรู้สึกอยากรู้ แน่นอนว่าพวกรหัสผ่านไม่มีผลกระทบอะไรกับเขาอยู่แล้ว เขาก็เลยเข้าไปท่องดูสักรอบ แต่แล้วเขาก็พบว่าข้างในมีโอกาสในการทำธุรกิจมากมายนับไม่ถ้วน คนในนั้นชูตั๋วนับไม่ถ้วนร้องขออยากจะอ่านนิยายวาย ฟิควายและคลิปวาย
เป้าหมายสูงสุดของเสี่ยวซื่อก็คือต้องการหาเงิน พอเขาเห็นโอกาสแบบนี้แล้วจะพลาดได้อย่างไร ถึงแม้ว่าเสี่ยวซื่อยังไม่กล้าพูดว่ามีฟิควายหรือคลิปวายอะไร แต่เสี่ยวซื่อก็ยังมีนิยายวายอยู่ ต้องทราบว่าในคลังของเขาไม่มีของอย่างอื่น แต่พวกนิยายกลับมีมากมายจนน่าตกใจ
เสี่ยวซื่อค้นคลังเก็บของของตัวเอง นิยายที่ติดแท็กวายมีเยอะมากเกินจะนับไหว (นี่ก็เป็นผลจากการที่หลิงหลานก่อเรื่องอ่านหนังสือมั่วซั่วอย่างไร้ขีดจำกัดในชาติที่แล้ว) เสี่ยวซื่อรู้สึกตื่นเต้น เขาเห็นเงินทองอัดใส่เขามากมาย
นอกจากนี้เสี่ยวซื่อยังพบอีกว่า ตัวอักษรในนิยายยิ่งเยอะ เงินที่ได้ก็จะยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากที่เขาเลือกหนังสือแล้ว เขาก็เอาเรื่อง ‘การแก้แค้นของตัวเบี้ยที่กลับชาติมาเกิดใหม่ในวันสิ้นโลก’ ที่มีตัวอักษรค่อนข้างเยอะมาปล่อยลง แน่นอนว่าเขาเองก็สงสัยมากๆ เหมือนกัน อยากรู้ว่านิยายวายที่ทำให้คนที่นี่ติดกันงอมแงมเป็นแบบไหนกันแน่
เสี่ยวซื่อลงนิยายไปพลางอ่านนิยายไปพลางก่อนจะบ้ามิตรภาพอันแน่นแฟ้นระหว่างลูกพี่กับลูกน้องในหนังสืออย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็นึกถึงคำพูดที่หลิงหลานกล่าวกับเขาว่าอยากให้เขาเป็นน้องชาย[footnoteRef:1].... เสี่ยวซื่อรู้สึกซาบซึ้งใจทันที (ปาดเหงื่อ เสี่ยวซื่อยังไม่รู้ว่าวายหมายความว่าอะไร นอกจากนี้เขาเพิ่งอ่านไปถึงตอนที่หนึ่งร้อยห้าสิบกว่า ฉากเร่าร้อนในหนังสือยังคงซ่อนเอาไว้มาก ดังนั้นเขายังคงใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนเดิม) [1:  น้องชาย ในภาษาจีนใช้คำว่า 小弟 ซึ่งแปลว่าลูกน้องได้เหมือนกัน ]
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวซื่อยังไม่ทันจะซาบซึ้งใจได้นาน คู่แข่งของเขาก็ปรากฏตัวขึ้น นอกจากนี้ยังไม่ได้มีแค่คนสองคนด้วย เวลานี้เสี่ยวซื่อเข้าใจความกลัดกลุ้มของเสี่ยวหลิงในหนังสือแล้ว มีคู่แข่งมากมายเป็นเรื่องที่กดดันมหาศาลจริงๆ...
ต่อไปเขาจะทำดีกับลูกพี่ของเขาหน่อยดีไหม เพื่อไม่ให้ตำแหน่งลูกน้องอันดับหนึ่งถูกคนอื่นแย่งไป เสี่ยวซื่อเริ่มใคร่ครวญขึ้นมา โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าแผ่นชิปหลักของเขาเริ่มร้อนขึ้นอย่างผิดปกติอีกครั้ง
เลิกพูดถึงเสี่ยวซื่อที่กำลังคิดเพ้อเจ้อและหึงหวงมั่วซั่วจนทำให้หลิงหลานหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก หลังจากที่ผู้คุมสอบของห้อง 072 ส่งพวกหลิงหลานออกไปจากห้องแล้ว เขาก็ติดต่อกับห้องควบคุม
ภายในห้องควบคุม ร้อยโทเห็นผู้คุมสอบพลั้งมือโจมตีฉีหลงจนได้รับบาดเจ็บ คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้น หลังจากนั้นพอเขาเห็นหลิงหลานซัดผู้คุมสอบจนกระเด็น คิ้วของเขาก็ขมวดมากขึ้นกว่าเดิม สุดท้ายเมื่อเขาเห็นฉีหลงลุกขึ้นมาโดยที่ไม่เป็นไร หัวคิ้วของเขาก็ค่อยคลายลง
เขาเห็นคำขอติดต่อของอีกฝ่ายก็กดปุ่มรับสายก่อนเลยโดยที่ไม่รอให้จ่าสิบเอกที่ทำหน้าที่ดูแลรับสาย เขาไม่ให้เวลาอีกฝ่ายพูดอะไรก็แผดเสียงขึ้นว่า “หมายเลข 413 กลับมาแล้วก็ไปรายงานตัวกับค่ายฝึกฝนด้วย!”
ผู้คุมสอบ 072 หน้าเปลี่ยนสีอย่างมาก “ท่านครับ! ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่...”
แม่งเอ๊ย ทำไมผู้บังคับบัญชาถึงอยู่อีกฝั่งของอุปกรณ์สื่อสารที่เขาติดต่อสายตรงด้วย ทำไมเขาถึงโชคร้ายขนาดนี้นะ
ผู้คุมสอบทำหน้าขมขื่นและเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “ท่านครับ ถ้าอย่างนั้นจะให้ผมกลับมาเมื่อไหร่”
ร้อยโทกล่าวด้วยความเย็นชาว่า “อีกหนึ่งเดือนให้หลัง”
คำตอบของร้อยโททำให้ผู้คุมสอบร้องไห้โฮขึ้นมา สวรรค์ อยู่ในค่ายฝึกฝนหนึ่งเดือน ต่อให้เขาไม่ตายก็ต้องหนังถลอก ไม่นึกเลยว่าผ่านมาห้าปีเขาจะต้องกลับไปยังสถานที่น่ากลัวแห่งนั้นอีกครั้งและรำลึกถึงชีวิตในการฝึกฝนที่ทรมานแสนสาหัสในตอนนั้นอีกครั้ง
“ทำไม นายมีความเห็นเหรอ” ร้อยโทเอ่ยเสียงหยัน
“ไม่ ไม่ครับ ท่าน ผมไม่มีความเห็นอะไรทั้งนั้น!” ผู้คุมสอบยืนตัวตรงและตอบเสียงดังทันที เขาย่อมรู้จักผู้บังคับบัญชาของตัวเองอยู่แล้ว ขอเพียงเขาลังเลนิดเดียว บทลงโทษนั้นก็จะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว เขาไม่อยากให้เวลาหนึ่งเดือนเปลี่ยนเป็นสองเดือนหรือสามเดือนในพริบตาหรอกนะ
“อืม งั้นก็ดี นายยังมีเรื่องอะไรอีกไหม” ร้อยโทพอใจกับท่าทีของผู้คุมสอบและเอ่ยเตือนให้อีกฝ่ายรีบพูดธุระออกมา
ผู้คุมสอบเก็บอารมณ์ทันที เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งครัดว่า “ผมอยากแนะนำเด็กบางคนให้เข้าห้องพิเศษครับ”
“อ้อ?” มุมปากของร้อยโทเผยรอยยิ้มออกมาขณะรอคำอธิบายของฝ่ายตรงข้าม
“ครับ ผมคิดว่าเด็กพวกนี้ไม่เลวเลย...” ผู้คุมสอบครุ่นคิดสักพักก่อนจะพุดว่า “แต่ผมยิ่งรู้สึกชื่นชมหมายเลข 0723 0724 0725 0726 ครับ”
“เพราะอะไร”
“0723 มีพื้นฐานดี พละกำลังก็เหนือกว่าเด็กทั่วไป ปฏิกิริยาตอบสนองยิ่งคล่องแคล่วว่องไว และสิ่งที่น่าชื่นชมยิ่งกว่าก็คือ เขามีการไตร่ตรองอย่างมากในขณะที่ต่อสู้ ถึงขนาดที่พูดได้ว่าเจ้าแผนการอยู่บ้าง ถ้าหากทุ่มเทกำลังอบรมสั่งสอนเขา เขาจะต้องกลายเป็นทหารที่ปราดเปรื่องแน่นอนครับ” ตอนที่ผู้คุมสอบพูดถึงหลิงหลานแววตาของเขาก็เปล่งประกาย ดูท่าการแสดงออกของหลิงหลานจะฝังลึกอยู่ในใจเขา
“0724 มีคุณสมบัติร่างกายอยู่ในระดับอัจฉริยะระดับปีศาจแน่นอนครับ เขาสามารถอาศัยความมุ่งมั่นของตัวเองก็ทะลวงขีดจำกัดได้ เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์ ขอเพียงสหพันธรัฐอบรมสั่งสอนเขาเต็มกำลัง มีความเป็น ไปได้สูงว่าเขาจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบ IN” ผู้คุมสอบกล่าวถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาก็แดงขึ้นด้วยความตื่นเต้น
นี่ไม่อาจโทษที่ผู้คุมสอบว้าวุ่นใจได้ หลังจากพลตรีหลิงเซียวแล้ว ในสิบปีมานี้ไม่มีทหารคนไหนสามารถไปถึงระดับผู้คุมหุ่นรบ IN ได้เลย ทว่าตอนนี้เขาก็เห็นความหวังอยู่บนตัวของฉีหลงแล้ว นี่จะไม่ทำให้เขาสูญเสียการควบคุมได้อย่างไร
ผู้ควบคุมหุ่นรบ IN เหรอ มีเพียง 0724 เท่านั้นที่เป็นไปได้เหรอ แววตาของร้อยโทยากจะเข้าใจได้ เขาหลุบตาลงปกปิดความคิดที่แท้จริงของเขา
“0725 มีนิสัยสุขุมเยือกเย็น ละเอียดรอบคอบ เขาย่อมเป็นทหารฝ่ายเสนาธิการที่โดดเด่นแน่นอนครับ ผมแนะนำให้อบรมสั่งสอนทางด้านนี้ครับ” สหพันธรัฐต้องการนักรบที่ไม่กลัวตาย และก็ต้องการเสนาธิการที่บัญชาการวางแผนในกระโจมตัดสินชัยพันลี้เช่นกัน
“ถึงแม้ว่าตอนนี้ 0726 จะดูเหมือนด้อยกว่าอีกสามคนเล็กน้อย แต่ว่าเขามีจิตใจที่ไม่ยอมสยบแก่ผู้อื่น...ถ้าหากให้เขาตามพวก 0723 ไป นิสัยแบบนี้อาจจะทำให้เขากลายเป็นทหารที่โดดเด่นไม่เป็นรองคนอื่นก็ได้นะครับ”
ผู้คุมสอบแจกแจงความคิดของเขาที่มีต่อเด็กทั้งสี่ไปทีละคน หลังจากนั้นก็รอการตัดสินใจสุดท้ายของผู้บังคับบัญชาตัวเอง


## 0038 อีกฝ่ายเป็นใคร

ตอนที่ 38 อีกฝ่ายเป็นใคร?
รอจนเวลาผ่านไปหลายวินาที เสียงนิ่งเรียบของร้อยโทก็ดังมาจากปลายสายของอุปกรณ์สื่อสารว่า “คำแนะนำของนายได้รับอนุมัติ! ส่วนเรื่องรางวัลสำหรับคำแนะนำของนาย รอนายกลับมาที่กองทัพแล้วจะมอบรางวัลให้” เขากล่าวจบแล้วก็ตัดสายโดยที่ไม่รอผู้คุมสอบตอบกลับมา
ถึงแม้ว่าผู้คุมสอบจะถูกตัดการเชื่อมต่ออย่างไร้ความปราณี แต่เขาไม่ได้รู้สึกไม่พอใจเลยสักนิด อารมณ์บนใบหน้าของเขาคลายความตึงเครียดลงและเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
เขาเช็ดคราบเหงื่อที่หน้าผาก ถอนหายใจเงียบๆ รู้สึกดีใจที่ตัวเองผ่านด่านหัวหน้าจอมปีศาจมาได้แล้ว แน่นอนว่าเขาก็ภาคภูมิใจกับสายตาแหลมคมของตัวเองเช่นกัน
เดิมทีเขาคิดว่าภารกิจมาที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือเพื่อรับหน้าที่ทดสอบเป็นแค่การย้ายไปปฏิบัติหน้าที่และถือโอกาสรับเบี้ยเลี้ยงนิดหน่อยเท่านั้น เขาไม่คาดคิดว่าจะโชคดีพบหน่ออ่อนของทหารที่โดดเด่นแบบนี้ ทำให้เขาได้รางวัลแนะนำเพิ่มเติม ควรทราบว่ารางวัลแนะนำมีความเกี่ยวโยงกับการเลื่อนขั้นในอนาคตของเขา....
อย่างไรก็ตาม เขารู้สึกงุนงงอยู่เล็กน้อยว่า ทำไมกระทั่งหัวหน้าจอมปีศาจของเขาก็มาที่การสอบคราวนี้ด้วย...นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ผู้คุมสอบห้อง 072 เป็นหนึ่งในสมาชิกหมายเลข 413 ของหน่วยรบเบลดสเปเชียลของกองทัพหุ่นรบพิเศษแห่งสหพันธรัฐ พวกเขากลับมาจากสนามรบในคราวนี้ยังไม่ได้รับโอกาสหยุดพักผ่อน ก็ได้รับคำสั่งของกองทัพให้พวกเขามาที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือเพื่อรับหน้าที่คัดเด็กปีนี้เข้าเรียน (สองหัวข้อสุดท้าย)
เขายังจำได้ว่าตอนนั้นพวกทหารกับผู้บังคับบัญชาทั้งหมดของพวกเขาต่างงุนงง...ควรรู้ไว้ว่าพวกเขาถูกคนเรียกว่าจอมกระหายเลือดในสนามรบ แล้วทำไมวินาทีถัดมาจากนักเชือดสังหารถึงได้กลายเป็นพี่เลี้ยงกล่อมเด็กไปแล้วล่ะ
แน่นอนว่าผู้บัญชาการปีศาจของพวกเขาที่ดำรงตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยกองทัพหุ่นรบพิเศษ ซึ่งก็คือร้อยโทที่อยู่อีกฝั่งของอุปกรณ์สื่อสารเมื่อสักครู่นี้ (นี่เป็นแค่ยศทหารที่เปิดเผยต่อภายนอกของพวกเขาอยู่แล้ว ส่วนยศทหารที่แท้จริงมีเพียงคนภายในกองทัพเท่านั้นที่จะรู้ดี) เขาก็ได้ยื่นคำคัดค้านให้กับทางกองทัพแล้ว ทว่าเขาก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมา หัวหน้าหน่วยจึงได้แต่เตะทหารหน่วยรบพิเศษออกมาด้วยความจนใจ ทำให้พวกเขาเป็นผู้คุมสอบในครั้งนี้ เพียงแต่พวกเขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่าแม้กระทั่งหัวหน้าหน่วยก็มาด้วยตัวเอง...
...........
ร้อยโทที่เป็นหัวหน้าหน่วยรบพิเศษวางสายอุปกรณ์สื่อสาร จากนั้นเขาก็กล่าวกับจ่าสิบเอกผู้เป็นลูกน้องที่รับหน้าที่ควบคุมดูแลว่า “หมายเลข 137 ให้นายรับผิดชอบเรื่องนี้ จัดการให้พวกเขาสี่คนเข้าห้องพิเศษ ผลการสอบจะต้องไม่มากและไม่น้อยจนเกินไป”
หมายเลข 137 ตะลึงงัน “เอ่อ?”
ร้อยโทกวาดสายตาเย็นเยียบมองไป ถึงแม้ว่าหมายเลข 137 จะไม่ได้ส่งเสียงต่อ ทว่าดวงหน้าของเขากลับมีความสงสัยอยู่บ้าง คล้ายกับอยากจะทำความเข้าใจให้ชัดเจน
ร้อยโทเช็ดนวดหัวคิ้วของตัวเองด้วยความจนใจ ทำไมทหารใต้บังคับบัญชาของเขาถึงเป็นพวกอยากรู้อยากเห็นนะ ทั้ง 413 แล้วก็ 137 ด้วย
“ไม้เด่นเกินไพรลมพัดหักโค่น[footnoteRef:1] ผลการสอบดีเกินไปจะไม่เป็นผลดีต่อพวกเขา” ร้อยโทได้แต่อธิบายด้วยความจนปัญญา 137 คนนี้เป็นแฮ็กเกอร์ ถ้าไม่พูดให้เข้าใจละก็ เขาจะต้องไปตรวจสอบด้วยตัวเองจนก่อเรื่องใหญ่ได้ง่ายๆ  [1:  ไม้เด่นเกินไพร ลมพัดหักโค่น คนที่เก่งหรือโดดเด่นกว่าผู้อื่น ก็มักจะเป็นที่อิจฉาริษยาได้ง่ายเช่นกัน]
หมายเลข 137 ได้รับคำตอบแล้วก็อารมณ์ดี เขากล่าวพลางหัวเราะหึๆ ว่า “รับทราบครับ ท่าน ทุกอย่างมอบให้ผมจัดการได้เลย”
เมื่อหายข้องใจแล้วก็ยอมเรียกเขาว่าท่าน? ร้อยโทจ้องมอง 137 ที่ไม่เอาถ่านมากๆ ด้วยความไม่พอใจก่อนจะออกห่างจากข้างกายเขาแล้วเดินตรวจการทำงานของลูกน้องคนอื่นๆ ต่อ
เอาเถอะ เขาแค่หยุดอยู่คุยกับ137 พักเดียว ก็มีจ่าสิบเอกที่ทำหน้าที่ควบคุมดูแลหลายคนภายในควบคุมอ้าปากหาว ถึงขนาดที่มีหลายคนฟุบหน้าลงไปนอนแล้ว...
เฮ้ๆ! เห็นหัวหน้าหน่วยอย่างเขาเป็นร้อยโทตัวเล็กๆ หรือไง ถึงได้กล้าทำเรื่องไม่สมควรอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าเขา...หัวหน้าหน่วยรบพิเศษยิ้มชั่วร้าย เขาไม่อนุญาตให้ทหารของตัวเองคลายความระมัดระวังง่ายๆ แบบนี้ แม้ว่าในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือเล็กๆ แห่งนี้จะไม่มีอันตรายใดๆ จริงๆ
“แถวตรง!” เขาตวาดด้วยความฉุนเฉียว จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องโอดครวญเอะอะวุ่นวายอยู่ภายในห้องควบคุม หัวหน้าจอมปีศาจสั่งสอนทหารของเขาโดยที่ไม่ยอมใจอ่อนเพราะเปลี่ยนสถานที่เด็ดขาด
..........
ส่วนทางด้านหลิงหลาน ในที่สุดเธอก็ได้รวมตัวกับหลานลั่วเฟิ่งมารดาของเธอภายใต้การนำทางของหลิงฉิน หลานลั่วเฟิ่งเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “ลูกรัก ไม่มีปัญหาใช่ไหม” ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกังวลเรื่องการอยู่โรงเรียนประจำจะทำให้สถานะเด็กหญิงของหลิงหลานถูกเปิดโปงขึ้นมาละก็ ความจริงแล้วหลานลั่วเฟิ่งไม่สนใจเลยสักนิดว่าลูกสาวของเธอจะได้คะแนนเท่าไร เดิมทีเธอก็ไม่อยากให้หลิงหลานเป็นทหารที่แข็งแกร่งอยู่แล้ว
หลิงหลานกล่าวด้วยความลำพองใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว ไม่ดูเลยว่าผมเป็นใคร” ความมั่นใจในตัวเองบนใบหน้าของเธอทำให้หลานลั่วเฟิ่งคลายความกังวล และยิ้มขึ้นมา
หลิงหลานย่อมแสร้งทำตัวน่ารักเพื่อให้มารดาในโลกนี้มีความสุข อย่างไรก็ตาม ความพยายามของเธอก็ได้ผลมาก หลานลั่วเฟิ่งที่เดิมทีจมอยู่ในห้วงความทุกข์ทรมานเพราะการสละชีวิตของหลิงเซียวก็ค่อยๆ จดจ่ออยู่ที่ตัวหลิงหลาน ความรู้สึกที่เรียกว่าความหวังปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง และไม่ได้หม่นหมองเหมือนในตอนแรกแล้ว
ผลคะแนนสุดท้ายจะประกาศภายในครึ่งชั่วโมงหลังจากที่การสอบทั้งหมดสิ้นสุดลง หลิงหลานไม่รู้ว่าเด็กคนอื่นๆ ยังต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไรถึงจะสอบเสร็จ จะรออยู่ที่นี่ไปก็ไม่ใช่ทางที่ดี เพราะฉะนั้นเธอก็เลยแนะนำหลานลั่วเฟิ่งให้กลับบ้านไปรอ ถึงอย่างไรผลคะแนนสุดท้ายของการสอบก็จะประกาศในเว็บไซต์หลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ เพื่อให้ทุกคนสามารถตรวจดูได้อย่างอิสระ
หลานลั่วเฟิ่งคิดแล้วก็เห็นด้วย ดังนั้นเธอเลยพาหลิงหลานกลับบ้าน
............
เมื่อท้องฟ้ายามค่ำคืนมาถึง นักเรียนคนสุดท้ายของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็สอบเสร็จในที่สุด จ่าสิบเอกที่รับหน้าที่ดูแลเพื่อให้คะแนนทุกคนต่างก็ร่วมกันกรอกคะแนนของตนเข้าไปในระบบหลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ หลังจากนั้นก็ให้ระบบคำนวนผลคะแนนรวมเอง และเรียงลำดับรายชื่อสุดท้ายตามความสูงต่ำของคะแนนอีกครั้ง
เวลานี้หมายเลข 137 หักข้อนิ้วของตัวเองเพื่อทำให้มันคล่องแคล่วขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ต่อไปก็เป็นช่วงเวลาที่เขาจะแสดงความสามารถแล้ว ในฐานะที่เขาเป็นแฮ็กเกอร์หนึ่งในสิบอันดับแรกของโลกเสมือนจริง เขาจะต้องทำภารกิจที่ผู้บัญชาการมอบหมายลงมาให้สำเร็จโดยไม่มีข้อบกพร่องใดๆ ให้ได้
............
ภายในบ้านของหลิงหลาน หลานลั่วเฟิ่งนั่งอยู่ด้านหน้าหน้าจอขนาดใหญ่และกดรีเฟรชหน้าเว็บไซต์หลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือซ้ำแล้วซ้ำอีก รอคอยการประกาศผลคะแนน
ส่วนหลิงหลานก็นอนอยู่บนโซฟายาวที่อยู่ด้านหลังขณะที่กำลังพูดคุยเสี่ยวซื่อ
“เสี่ยวซื่อ นายออนไลน์จากตรงนี้ได้หรือเปล่า” หลิงหลานเอ่ยถามด้วยความกังวล เธอรู้ว่าเสี่ยวซื่อสามารถรับสัญญาณอินเทอร์เน็ตไร้สายในระยะที่กำหนดเพื่อเข้าไปตรวจค้นในอินเทอร์เน็ตได้
เสี่ยวซื่อทำหน้ามั่นใจในตัวเองราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม “ไม่มีปัญหา ไกลกว่านี้อีกหน่อยก็ยังได้เลย”
“เสี่ยวซื่อ ฉันให้นายเข้าไปในระบบของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็เพื่อให้แน่ใจว่าฉันสามารถเข้าห้องสเปเชียลเอได้ นายอย่าเล่นลวดลายอะไรใหญ่ๆ ล่ะ” หลิงหลานเอ่ยเตือนเสี่ยวซื่ออย่างไม่ไว้วางใจ
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมั่นใจในตัวเองมาก แต่เธอยังคงตัดสินใจให้เสี่ยวซื่อจับตามองผลคะแนนของเธอเพื่อรับประกันความไม่แน่นอนว่า ไม่ให้คะแนนของเธอถูกคนอื่นโกง ต้องบอกว่าหลิงหลานระมัดระวังตัวมาก
137 สามารถเจาะเข้าไปในระบบหลักของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือได้สำเร็จ อย่างไรก็ตาม การกระทำของเขาทำให้เสี่ยวซื่อที่เฝ้าป้องกันอยู่ด้านข้างค้นพบเข้าแล้ว “เอ๋? มีคนมาจริงๆ ด้วย...รนหาที่ตายจริงๆ” เสี่ยวซื่อโมโหแล้ว ในสายตาของเขา การกระทำแบบนี้เป็นการยั่วยุชัดๆ ต้องทราบว่าเขาเป็นเทพในอินเทอร์เน็ตนะ นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนมากำเริบเสิบสานต่อหน้าเขาโดยที่ไม่กลัวตายด้วย
หลิงหลานสัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวของเสี่ยวซื่อก็รีบเอ่ยถามไปว่า “เกิดอะไรขึ้น เสี่ยวซื่อ”
เสี่ยวซื่อทำหน้ามุ่ยพลางพูดด้วยความเดือดดาลว่า “มีคนแฮ็กเข้ามาแล้ว ดูเหมือนเขาอยากจะแก้ไขคะแนนของเธอ ฉันจะจัดการเขาเดี๋ยวนี้ล่ะ...” เสี่ยวซื่อเตรียมตัวลับมีดไปเชือดหมูเชือดแพะอย่างโหดเหี้ยมแล้ว
“อย่ารีบร้อน คอยดูสถานการณ์ก่อน ดูว่าฝ่ายตรงข้ามมีเจตนาอะไรกันแน่ แล้วนายสืบหาตำแหน่งของอีกฝ่ายได้หรือเปล่า” หลิงหลานเยือกเย็นมาก ทำลายการปฏิบัติการของอีกฝ่ายไม่ใช่วิธีที่ดีในการแก้ไขปัญหา ตรงกันข้ามมันจะทำให้อีกฝ่ายตื่นตัว ไม่สู้ดูสถานการณ์ไปก่อนและคลำหาเบาะแสของฝ่ายตรงข้าม หลิงหลานชอบควบคุมเรื่องราวไว้ในมือตัวเอง แน่นอนว่าถ้าหากอีกฝ่ายมุ่งร้ายกับเธอขึ้นมาจริงๆ เธอก็ย่อมไม่ใจอ่อนแน่นอนเช่นกัน


## 0039 แก้ไขคะแนน

ตอนที่ 39 แก้ไขคะแนน
เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงจิตใจตอบหลิงหลานเสียงดังแล้วก็นิ่งเงียบไม่ขยับ หลิงหลานรู้ว่าสติของเสี่ยวซื่อวิ่งเข้าไปในโลกออนไลน์เสมือนจริงแล้ว เหลือเพียงเปลือกหุ้มว่างเปล่าที่ไม่มีสตินึกคิดอยู่ที่นี่เท่านั้น
ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีหนึ่งหมื่นปีรวมไปถึงการปรากฏตัวของพลังจิต ทำให้วิธีการเจาะระบบของแฮ็กเกอร์ในอินเทอร์เน็ตไม่เหมือนกับหนึ่งหมื่นปีก่อนโดยสิ้นเชิง การจะกลายเป็นแฮคเกอร์ไม่ได้อาศัยแค่การเรียนรู้เพื่อได้รับเทคนิคการแฮ็กเพียงอย่างเดียวเท่านั้น มันยังต้องมีพรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิดในการกลายเป็นแฮ็กเกอร์ด้วย พรสวรรค์ที่มีมาแต่กำเนิดนี้ก็คือพลังจิตของมนุษย์ จำเป็นต้องมีความสามารถในการปลอมแปลงปิดบังตัวตนที่แท้จริงได้
การทดสอบประเภทของพลังจิตจำเป็นต้องดำเนินการต่อเมื่อเด็กอายุครบสิบปีโดยบริบูรณ์ เนื่องจากมีเพียงเด็กในช่วงอายุนี้เท่านั้นที่พลังจิตของเขาจะเติบโตและเริ่มเปลี่ยนเป็นประเภทต่างๆ ซึ่งจะเป็นการตัดสินใจครั้งสุดท้ายว่าจะบ่มเพาะและพัฒนาเขาไปในทางไหน
หลิงหลานในตอนนี้ย่อมไม่รู้ว่าพลังจิตยังมีการเปลี่ยนแปลงแบบนี้อยู่ และไม่รู้ว่าแฮ็กเกอร์ในเวลานี้อันตรายและน่ากลัวมากกว่าเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน ถ้าหากไม่ระวังในการต่อสู้ของแฮ็กเกอร์ก็จะเกิดการบาดเจ็บล้มตายขึ้นได้ง่ายมาก สมองตายเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่พบได้บ่อยมากที่สุด
การต่อสู้ของแฮคเกอร์ในยุคนี้ถูกเรียกว่าสงครามชี้ชะตาอันน่ากลัวที่ไม่เห็นควันเขม่า ถึงขนาดที่มันอันตรายมากกว่าสงครามที่แท้จริงเสียด้วยซ้ำไป
แต่ก็เป็นโชคดีที่หลิงหลานไม่รู้ ไม่อย่างนั้นเธอย่อมไม่ให้เสี่ยวซื่อไปทำเรื่องนี้แน่นอน ในใจของเธอเสี่ยวซื่อคือญาติพี่น้องที่เธอให้ความสำคัญมากที่สุด ถึงจะไม่ได้เข้าไปเรียนในห้องพิเศษจนเพิ่มโอกาสที่เธอจะถูกเปิดเผยตัวตนขึ้นมาก็ตาม แต่ทว่านี่ไม่ใช่ปัญหาที่แก้ไม่ได้ ถ้าหากเสี่ยวซื่อได้รับอันตรายและหายไปเพราะสาเหตุนี้ละก็ เธอจะต้องทนรับไม่ไหวแน่นอน
ตอนที่เสี่ยวซื่อเข้าไป เขาก็วางร่างแยกที่ใช้ควบคุมไว้ในระบบของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ 137 ที่กำลังเตรียมจะแก้ไขคะแนนก็พลันตื่นตระหนก การกระทำที่เดิมทีต้องการจะปรับเปลี่ยนคะแนนก็หยุดลงเช่นกัน
หมายเลข 137 สมภาคภูมิกับที่เป็นแฮคเกอร์ระดับแนวหน้าของสหพันธรัฐในเวลานี้ แม้ว่าเสี่ยวซื่อจะมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียง แต่พลังจิตอันเฉียบคมของ 137 ยังทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เหงื่อเย็นๆ บนหน้าผากของเขาหลั่งออกมาอย่างรุนแรงในชั่วพริบตา
นี่ทำให้ผู้คุมสอบ 413 ที่เฝ้าปกป้องอยู่ข้างกายเขาหน้าเปลี่ยนสี หรือว่า 137 มี อันตรายแล้ว? ต้องทราบว่าการที่ 137 เข้าในไปในโลกออนไลน์เสมือนจริงเพื่อแก้ไขคะแนนของเด็กสี่คนนั้นเป็นเพราะเขาทุ่มเทกำลังแนะนำ ถ้าหาก 137 ได้รับบาดเจ็บเพราะสาเหตุนี้ขึ้นมาละก็ เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองแน่นอน คะแนนเกียรติยศที่ได้จากการแนะนำมีความสำคัญมากจริงๆ แต่เพื่อนร่วมรบของเขามีความสำคัญยิ่งกว่า
หมายเลข 137 รอบคอบมาก เขาใช้พลังจิตตรวจสอบด้วยความระมัดระวัง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร แต่เขาต้องเป็นคนที่ร้ายกาจแน่นอน ถึงขนาดทำให้เขาค้นหาที่ซ่อนของอีกฝ่ายไม่พบไปชั่วขณะ
เสี่ยวซื่อสังเกตการณ์อยู่เงียบๆ เขาไม่มีข้อจำกัดแบบมนุษย์ในอินเทอร์เน็ตที่ได้แต่ออนไลน์ด้วยตัวตนเดียว ต่อให้เป็นแฮ็กเกอร์ก็ได้แต่ปลอมแปลงตัวตนของตัวเองและจุดที่ล็อกอินเข้ามาเท่านั้น ควรทราบว่าขอเพียงเขาอยู่ในอินเทอร์เน็ตก็สามารถแบ่งร่างของเขาออกมาได้นับไม่ถ้วนในชั่วพริบตาและซ่อนตัวอยู่ทั่วทั้งโลกออนไลน์เสมือนจริง
เสี่ยวซื่อตามพลังจิตของฝ่ายตรงข้ามก็หาจุดล็อกอินของเขาพบ ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะใช้พลังจิตมาปกปิดตัวตนและสถานที่ของตัวเองไว้ แต่วิธีการปกปิดที่เหมือนของเด็กเล่นแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรต่อเสี่ยวซื่อเลย เสี่ยวซื่อยังคงหาอีกฝ่ายเจอได้ง่ายๆ
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาใช้ประโยชน์จากกล้องวงจรปิดของฝ่ายนั้นและมองเห็นผู้คุมสอบ 413 เขาก็รู้แล้วว่าเรื่องอาจจะไม่ได้แย่อย่างที่เขาคิดไว้
เสี่ยวซื่อส่งภาพหน้าจอนี้กลับมาที่ห้วงสติของหลิงหลานอย่างรวดเร็ว พอหลิงหลานเห็นหมายเลข 413 หรือก็คือผู้คุมสอบของพวกเธอแล้วก็อึ้งไป
“พวกเขาคิดจะทำอะไรน่ะ” หลิงหลานงุนงง ต้องรู้ว่าคะแนนของเธอในตอนนี้เป็นคะแนนที่ผู้คุมสอบออกให้ และเธอก็รู้ผลคะแนนสุดท้ายเมื่อหลายนาทีก่อนหน้านี้แล้วด้วย ถึงแม้ว่าผลคะแนนของเธอจะเอาที่หนึ่งมาไม่ได้ (เนื่องจากการทดสอบหัวข้อสติปัญญาฉุดคะแนนมากเกินไป) แต่เธอก็ครองตำแหน่งที่สองได้อย่างมั่นคง การจะเข้าสู่ห้องเรียนพิเศษจึงเป็นเรื่องที่สบายๆ
ถ้าหากตอนนั้นผู้คุมสอบไม่อยากให้เธอเข้าไปเรียนในห้องเรียนพิเศษก็สามารถให้คะแนนเธอต่ำก็ได้ ทำไมต้องสิ้นเปลืองแรงใช้แฮ็กเกอร์มาแก้ไขคะแนนแบบนี้ด้วยล่ะ หรือว่ามีเจตนาเบื้องลึกอะไร?
หลิงหลานตัดสินใจดูไปก่อน เอาให้รู้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายอยากจะทำอะไรก่อนแล้วค่อยตัดสินใจอีกที
แน่นอนว่าที่หลิงหลานกล้าปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามใจชอบแบบนี้ก็เป็นเพราะเสี่ยวซื่อรับรองเอาไว้แล้ว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร เขาก็สามารถทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ทันที
หมายเลข 137 ใช้พลังจิตตรวจค้นครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าก็ไม่พบร่างของอีกฝ่าย เขาลังเลใจและเริ่มสงสัยตัวเองขึ้นมา หรือว่าตัวเขาจะสัมผัสไวมากเกินไปจนเกิดความรู้สึกผิดพลาดเหรอ?
เวลาหายไปทีละน้อย ไม่ว่า 137 จะค้นหาอย่างไรก็ไม่พบตำแหน่งของปัญหา 137 ไม่มีทางเลือกพอเห็นว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว เขาก็คิดว่ายังทำภารกิจที่หัวหน้าหน่วยมอบหมายมาไม่เสร็จ ดังนั้นเขาเลยตัดสินใจลองแก้ไขคะแนนของหลิงหลานก่อน
เขาย่อมคิดไว้ดีแล้ว ถ้าหากมีจุดไหนผิดปกติขึ้นมา เขาก็จะหนีอย่างรวดเร็ว 137 ไม่คิดว่าตัวเองสามารถจัดการยอดฝีมือที่เขาหาร่องรอยไม่พบแบบนี้ได้เลย การหลบหนีเป็นแผนการที่ดีที่สุดเพื่อรับประกันความปลอดภัย
137 ตัดสินใจแล้วก็เริ่มแก้ไขคะแนนของหลิงหลานด้วยความระมัดระวัง เขาไม่กล้าแก้ไขคะแนนสองหัวข้อแรกแน่นอน ถึงอย่างไรนั่นก็ไม่ใช่ขอบเขตความรับผิดชอบของพวกเขา ถ้าแก้ไขแล้วจะเกิดข้อผิดพลาดได้ง่ายมาก มีเพียงคะแนนความอดทนและความเร็วเท่านั้นถึงจะเป็นของหน่วยรบพิเศษอย่างพวกเขา หรือก็คือเขากับ 413 ทำหน้าที่ให้คะแนน จะแก้ไขคะแนนตามใจชอบอย่างไรก็ไม่มีปัญหา ถ้าหากมีปัญหาขึ้นมาจริงๆ ก็ให้หัวหน้าหน่วยพวกเขารับผิดชอบ ดังนั้นเขาเลยไม่กลัว
แน่นอนว่าตอนนั้นเขากับ 413 ไม่ได้คิดเรื่องให้คะแนนต่ำ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่รู้ผลการสอบของเด็กคนอื่นๆ อีกทั้งกลัวว่าถ้าให้คะแนนต่ำขึ้นมาจริงๆ หรือถ้าเกิดเรื่องจนไม่สามารถแก้ไขคะแนนได้ชั่วคราว ทำให้เด็กพวกนี้พลาดโอกาสเข้าห้องเรียนพิเศษขึ้นมาละก็ มันไม่ยิ่งน่าเสียใจเหรอ ดังนั้นพวกเขาเลยให้คะแนนสูงไปตามความคิดที่ยึดว่าต้องการสูงไม่ต้องการต่ำ
คะแนนรวมของหลิงหลานร่วงจากตอนแรกที่อยู่อันดับสองลงไปยังอันดับที่ 17 ตามการแก้ไขของ 137
137 แก้ไขเสร็จแล้ว เขาก็รอสักพักด้วยความอดทนอย่างมากก่อนจะพบว่าไม่มีความผิดปกติอะไร จากนั้นเขาก็เริ่มแก้ไขคะแนนของฉีหลง หานจี้จวิน และลั่วล่าง เปลี่ยนคะแนนของพวกเขาจากอันดับที่ 3 อันดับที่ 5 และอันดับที่ 6 ในตอนแรกนั้นให้กลายเป็นอันดับที่ 18 อันดับ 21 และอันดับที่ 24
137 ไม่ได้ลืมคำพูดของหัวหน้าหน่วยที่ว่าต้องรับประกันให้พวกหลิงหลานทั้งสี่คนเข้าห้องเรียนพิเศษ และจะต้องไม่ดึงดูดความสนใจในตอนที่แย่งชิงทรัพยากรการเรียนรู้ที่ดีที่สุด และอันดับที่ไม่สูงไม่ต่ำในเวลานี้ก็น่าจะแก้ไขปัญหาที่หัวหน้าหน่วยกังวลได้แล้ว ต้องทราบว่าคนที่มีคะแนนรวม 50 อันดับแรกสามารถเข้าห้องสเปเชียลเอได้ ส่วนอันดับที่ 51-100 ก็จะเข้าไปที่ห้องสเปเชียลบี
เสี่ยวซื่อบอกผลสรุปที่ฝ่ายตรงข้ามแก้ไขคะแนนให้หลิงหลานฟัง หลิงหลานตระหนักได้ทันที เธอเข้าใจเจตนาที่อีกฝ่ายแก้ไขคะแนนแล้ว ดูท่าฝ่ายตรงข้ามจะมีเจตนาดี อันดับในตอนนี้ไม่เลวมากๆ ไม่โดดเด่นและก็ไม่ตามหลังเช่นกัน
เดิมทีเธอก็กลุ้มใจว่าคะแนนอันดับสองจะสะดุดตามมากเกินไปหรือเปล่า หลิงหลานไม่หวังให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน นี่จะทำให้เธอมีโอกาสถูกเปิดเผยตัวตนเพิ่มมากขึ้น เพียงแต่เธอไม่กล้าแก้ไขคะแนนของตัวเอง ถึงอย่างไรคนที่แตะต้องคะแนนนี้มีเยอะมากเกินไป ถ้าหากมีการเปลี่ยนแปลงขึ้นมา เกรงว่าอาจจะถูกเปิดโปงได้ หลิงหลานไม่กล้าบุ่มบ่าม แต่ว่าตอนนี้ผู้คุมสอบช่วยเธอทำเรื่องนี้แล้ว เธอเองก็จะคอยเก็บเกี่ยวความสำเร็จของเขา
อย่างไรก็ตาม ในใจของหลิงหลานกลับรู้สึกสงสัยมากๆ ว่า ผู้คุมสอบของการสอบสองหัวข้อสุดท้ายคือใครกันแน่
เด็กคนอื่นๆ อาจจะไม่รู้ แต่หลิงหลานรู้ดีว่าบนตัวของผู้คุมสอบมีกลิ่นอายคาวเลือดที่ยากจะปกปิดไว้ นั่นย่อมเป็นสิ่งที่ทหารผ่านศึกซึ่งใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในสงครามที่โหดร้ายเท่านั้นถึงจะมีได้ เขาแตกต่างจากพวกผู้คุมสอบหัวข้อสติปัญญาและพละกำลังโดนสิ้นเชิง
หลิงหลานเองก็ไม่ลืมว่าตอนที่ผู้คุมสอบส่งพวกเขาออกไปนั้น แววตาของเขาเผยความพึงพอใจออกมา บางทีกลุ่มที่มีอิทธิพลในสหพันธรัฐที่ผู้คุมสอบเป็นตัวแทนอยู่นั้นอาจจะสนใจพวกเขาทั้งสี่คน ดังนั้นถึงได้เล่นตุกติกเล็กน้อยเพื่อต้องการคุ้มครองให้พวกเขาเติบโตขึ้นมาอย่างราบรื่น?
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร นี่ย่อมเป็นเรื่องดี! หลิงหลานทิ้งเรื่องนี้ไปให้พ้นจากสมองอย่างรวดเร็ว


## 0040 ไวน์แดงแก้วเดียวก็เมามาย

ตอนที่ 40 ไวน์แดงแก้วเดียวก็เมามาย!
ถึงแม้ว่า 137 จะทำภารกิจที่หัวหน้าหน่วยมอบหมายสำเร็จแล้ว แต่ในใจกลับรู้สึกไม่มั่นใจเลย เขารู้สึกมาตลอดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ด้วยเหตุนี้เองหลังจากที่เขาออกจากโลกออนไลน์เสมือนจริง เขาก็รีบบอกหัวหน้าหน่วยว่าสัมผัสได้ถึงความผิดปกติในระบบของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ
หัวหน้าหน่วยได้ยินคำรายงานของ 137 สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที หรือว่าจะเหมือนกับที่ท่านนายพลคาดการณ์ไว้จริงๆ มือสังหารที่ลอบฆ่าพลตรีหลิงเซียวเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว?
เขาส่งสัญญาณให้ 137 หยุดเรื่องนี้ไว้ที่นี่และรักษามาตรการปกปิดเป็นความลับไว้อย่างเคร่งครัด หลังจากนั้นก็ให้ 137 กลับไปพักผ่อนให้ดี ส่วนเขาก็เปิดอุปกรณ์สื่อสารและกดหมายเลขที่ปกติแล้วไม่ได้ติดต่อไปเลย
ไม่นานก็มีนายพลวัยกลางคนปรากฏขึ้นในหน้าจอโฮโลแกรม สีหน้าของเขาดูจริงจังมาก
“โย่ว ท่านนายพล ไม่ได้พบกันนานนะครับ” หัวหน้าหน่วยเปลี่ยนภาพลักษณ์ที่เย็นชาต่อหน้าทหารของตัวเองและเริ่มทำตัวทะเล้นขึ้นมา
“เป็นนายนี่เอง ไม่ใช่ว่ากลับมาหยุดพักผ่อนแล้วเหรอ ทำไมมีเวลาติดต่อฉันด้วยล่ะ” เสียงทักทายที่คุ้นเคยทำให้สีหน้าของนายพลอ่อนโยนลงมาในชั่วพริบตา
“ไม่ใช่ว่ากองทัพส่งพวกเรามาที่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือเพื่อรับหน้าที่ทดสอบเหรอครับ” หัวหน้าหน่วยบอกนายพลด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ
นายพลทำหน้าแข็งทื่อ กล่าวอย่างรวดเร็วว่า “อยู่กับเด็กก็เป็นการพักผ่อนอย่างหนึ่ง”
หัวหน้าหน่วยหัวเราะ “ก็จริง!”
เรื่องนี้ก็หยุดอยู่ตรงนี้ คำพูดของนายพลบ่งบอกทางอ้อมว่าภารกิจของพวกเขาในครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับเขา
“เธอมีเรื่องอะไรล่ะ” นายพลรู้จักหมอนี่ซึ่งเป็นลูกของเพื่อนเก่าเห็นเขาเติบโตมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าเป็นคนที่ไร้เรื่องร้อนใจไม่ถ่อไปวัด[footnoteRef:1] ถ้าไม่มีธุระอะไรก็จะไม่ติดต่อมา ปกติแล้วเขาหลบเร็วยิ่งกว่าหนูเสียอีก [1:  ไร้เรื่องร้อนใจ ไม่ถ่อไปวัด หมายถึง หากไม่ต้องการบางสิ่งก็คงไม่เดินทางมาหา]
หัวหน้าหน่วยได้ยินคำพูดก็ทำหน้าเคร่งขรึมก่อนจะรายงานเรื่องหลิงหลานรวมไปถึงความผิดปกติที่ 137 สัมผัสได้ในโลกออนไลน์เสมือนจริงให้กับนายพล ในเมื่อการที่พวกเขาปรากฏตัวในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือเป็นความตั้งใจของนายพล เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นเรื่องที่ทำเพื่อลูกของหลิงเซียว
“เรื่องนี้ฉันรู้แล้ว” นายพลกล่าวด้วยสีหน้านิ่งเรียบว่า “ให้คนอื่นรับผิดชอบเรื่องหลังจากนี้ เธอไม่ต้องสอดมือมายุ่งเรื่องนี้แล้ว”
หัวหน้าหน่วยตอบรับเสียงต่ำ “รับทราบ!” หลังจากนั้นเขาเอ่ยถามอีกว่า “ลูกชายของพลตรีหลิงเซียวจะมีอันตรายไหมครับ” เขาเข้าใจแผนการของนายพลจากในคำพูดของนายพล
นายพลกลับไม่ตอบ เพียงแต่พูดว่า “เสพสุขกับช่วงวันหยุดของเธอให้ดี เรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องกังวล” เสียงพูดเพิ่งจะส่งไป สายสนทนาของคนทั้งสองก็ตัดลง
หัวหน้าหน่วยมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ดำสนิท สีหน้าก็ดำคล้ำลงมา อันที่จริงคำพูดของนายพลก็บอกคำตอบให้เขาแล้ว นายพลเองก็ไม่อาจควบคุมการจัดการในครั้งนี้ได้ทั้งหมดว่าจะไม่มีทางเกิดความผิดพลาดขึ้นมา
หัวหน้าหน่วยรู้ดีว่าจำเป็นต้องมีการเสียสละชีวิตบางคนเพื่ออนาคตของสหพันธรัฐ ต้องขุดไส้ศึกของประเทศศัตรูที่ซ่อนตัวอยู่ในทหารยศสูงของกองทัพสหพันธรัฐออกมา ไม่เช่นนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเกิดเหตุการณ์อย่างหลิงเซียวขึ้นอีก นอกจากนี้สหพันธรัฐก็ไม่อาจสูญเสียผู้ควบคุมชั้นเทวะได้อีกแล้ว
เขารู้สึกไม่ยินยอมอยู่บ้าง พลตรีหลิงเซียวไอดอลของเขาสละชีวิตเพื่อสหพันธรัฐไปแล้ว ยังจะให้ลูกชายของเขาสละชีวิตตามไปด้วยอีกเหรอ เขานิ่งงันและใคร่ครวญอยู่นาน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจจะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกในใจตัวเองสักครั้ง
เขาต่อสายหาหมายเลขติดต่อหนึ่ง “413 ฉันเสียใจมากๆ ที่จะบอกนายว่าช่วงวันหยุดของนายถูกยกเลิกแล้วนะ” หัวหน้าหน่วยที่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วก็กวาดอารมณ์หม่นหมองแต่เดิมทิ้งไป ก่อนจะเริ่มหยอกล้อ 413
ฝั่งตรงข้ามของอุปกรณ์สื่อสารส่งภาพ 413 ที่โศกเศร้ารันทดมา แต่น่าเสียดายที่หัวหน้าหน่วยใจโหดเหี้ยมดั่งเหล็ก ทำเป็นมองไม่เห็นการวิงวอนของ 413 เขาเอ่ยคำสั่งต่อว่า “โปรดรับภารกิจใหม่ด้วย”
หมายเลข 413 ที่เดิมทีมีสีหน้าน่าสงสารได้ยินคำพูดนี้เข้าก็รีบทำหน้าเคร่งขรึมและยืนตัวตรงกล่าวว่า “หมายเลข 413 รับคำสั่ง!”
“นับจากวันนี้เป็นต้นไปภายในหนึ่งเดือน ให้นายกับทีมของนายคุ้มครองหลิงหลานคนของสถาบันศูนย์กลางลูกเสืออย่างเป็นความลับ” หัวหน้าหน่วยหวังว่าการจัดการของตัวเองจะสามารถปกป้องลูกชายของพลตรีหลิงเซียวไว้ได้ เขาทุ่มเทแรงใจทำเพื่อไอดอลของตัวเอง
“หลิงหลาน? คือใครครับ” 413 งุนงงสับสน เขาไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะเสร็จสิ้นการสอบเข้าเรียนในสถาบันศูนย์กลางลูกเสือ ยังไม่ทันได้ฉลองว่าในที่สุดก็หลุดพ้นจากสถานะพี่เลี้ยงเด็กแล้ว พริบตาเดียวก็เปลี่ยนเป็นพี่เลี้ยงเด็กเฉพาะกิจไปแล้ว อย่างไรก็ตามยังดีที่ไม่ใช่เขารับความลำบากเพียงคนเดียว ยังมีลูกน้องอีกห้าคนตามไปด้วยทำให้ในใจเขารู้สึกสงบลงเล็กน้อย
“ก็เป็น 0723 ที่นายให้ความสนใจไง” หัวหน้าหน่วยกล่าวเรียบๆ
413 ทำหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “หรือว่าประเทศศัตรูจะสนใจเขาแล้ว? เขาจะมีอันตรายหรือเปล่าครับ” 413 รู้ว่าในสหพันธรัฐมีสายสืบของประเทศศัตรูอยู่เยอะแยะ มีเมล็ดพันธุ์โดดเด่นมากมายที่ยังไม่ทันได้เติบโตก็ถูกประเทศศัตรูส่งคนมาทำลายอยู่บ่อยครั้ง
“บางทีนะ!” หัวหน้าหน่วยไม่ได้พูดอย่างแน่ชัด ถึงอย่างไรทุกอย่างก็เป็นการคาดเดาของเขา
“รับทราบครับ หัวหน้า ผมจะพาทีมไปคุ้มครองเขาให้ดี โปรดวางใจเถอะครับ” หมายเลข 413 กล่าวอย่างเด็ดขาด ถ้าหากคุ้มครองเด็กคนอื่นบางทีเขายังบ่นเล็กน้อย แต่ว่าสำหรับหมายเลข 0723 แล้ว เขาไม่มีความเห็นสักนิดเดียว
ควรรู้ไว้ว่า ขอเพียงหลิงหลานไม่ได้เติบโตไปในทางที่บิดเบี้ยวละก็ ความเป็นไปได้ที่อนาคตเขาจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชาคือหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ถึงขนาดที่สามารถกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นราชาเลยก็ได้ หลังจากการสละชีวิตของพลตรีหลิงเซียว ฝั่งผู้ควบคุมหุ่นรบระดับสูงในสหพันธรัฐก็อยู่ในสภาพขาดแคลนมาก ดังนั้นขอเพียงมีหน่ออ่อนอันโดดเด่นที่มีความเป็นไปได้ว่าจะกลายเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบไพ่ราชา ทางสหพันธรัฐก็จะให้ความสำคัญอย่างเต็มที่
“รอเดี๋ยว ฉันจะให้หมายเลข 137 ส่งข้อมูลของหลิงหลานไปที่อุปกรณ์สื่อสารของนาย จำไว้ว่านี่เป็นภารกิจลับ อย่าให้คนอื่นพบร่องรอยของพวกนาย” หัวหน้าหน่วยกล่าวเตือน
“ครับ!”
..........
ผ่านไปหนึ่งวัน จดหมายแจ้งการเข้าเรียนในห้องเรียนพิเศษของสถาบันศูนย์กลางลูกเสือก็ส่งไปยังอุปกรณ์สื่อสารส่วนกลางของตระกูลหลิงอย่างเป็นทางการ นี่ทำให้ตระกูลหลิงที่เงียบสนิทมาเนิ่นนานพลันปีติยินดีขึ้นมาทันที
หลานลั่วเฟิ่งเห็นข้อความบนจดหมายก็อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สนใจถ้าหากหลิงหลานจะกลายเป็นลูกเศรษฐีที่เอาแต่รักสนุก แต่ถ้าลูกมีอนาคตสดใสย่อมทำให้พ่อแม่รู้สึกภูมิใจอยู่แล้ว หลานลั่วเฟิ่งก็เป็นเช่นเดียวกัน แน่นอนว่าเรื่องสำคัญที่สุดคือ หลิงหลานเข้าห้องเรียนพิเศษได้ ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่โรงเรียนประจำและสามารถเลือกวิชาได้อย่างอิสระ ทำให้ลดความเป็นไปได้ว่าจะถูกพบความลับเรื่องเพศได้ นี่เป็นเรื่องที่หลานลั่วเฟิ่งยินดีเป็นที่สุด
หลานลั่วเฟิ่งอารมณ์ดีมากก็เลยตัดสินใจจัดงานฉลองดีๆ สักรอบ ดังนั้นเธอเลยให้พ่อบ้านหลิงฉินเตรียมสุราอาหารไว้ให้ดี ทำให้ทั่วทั้งตระกูลหลิงกลับมาคึกคักมีชีวิตชีวา นี่เป็นงานเลี้ยงทั้งตระกูลครั้งแรกหลังจากที่ผู้นำตระกูลหลิงเซียวพลีชีพไป บรรยากาศสนุกสนานคึกคักจนแทบจะทำให้พ่อบ้านหลิงฉินหลั่งน้ำตานองหน้า
นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงหลานเห็นคนงานและคนรับใช้ทุกคนของตระกูลหลิงโผล่หน้าออกมา แน่นอนว่ายังมีบอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งคอยคุ้มครองความปลอดภัยของตระกูลหลิงและไม่ได้เข้าร่วมงาน เมื่อเห็นพวกเขามองมาที่ตนเองด้วยสีหน้าตื่นเต้น หลิงหลานก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันเป็นครั้งแรก ที่แท้เธอไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเท่านั้น บนบ่าของเธอยังแบกรับความคาดหวัง ทั้งหมดของคนที่พึ่งพาอาศัยตระกูลหลิงเหล่านี้อยู่
นี่ยังไม่ได้รวมถึงผู้คุ้มกันที่ขึ้นตรงต่อตระกูลหลิงด้วย ถ้าหากไม่มีตระกูลหลิง ผู้คุ้มกันก็จะไม่มีความหมายในการดำรงอยู่
หลิงหลานตระหนักได้ถึงสถานะของเธอรวมไปถึงความรับผิดชอบที่แบกรับไว้อย่างแท้จริงเป็นครั้งแรก ถึงแม้ว่าอายุบวกกันสองชาติแล้วเธอจะมีอายุสามสิบกว่า เป็นผู้ใหญ่ที่มีความคิดไตร่ตรองอย่างคนที่บรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ถึงอย่างไรเธอก็เป็นประชาชนคนธรรมดา เมื่อก่อนเธอกระทำทุกอย่างเพียงเพื่อรับผิดชอบตัวเองเท่านั้น ทว่าตอนนี้จู่ๆ ก็มีความคาดหวังและความอยู่รอดของคนมากมายขนาดนี้กดอยู่บนบ่าของเธอ ทำให้เธอลังเลใจ
ในที่สุดหลิงหลานที่เดิมทีใจเย็นก็ทนไม่ไหวแล้ว เธอเผลอคว้าแก้วไวน์แดงแล้วก็ดื่มลงไป จากนั้นก็เมามายอย่างน่าสังเวช
ควรรู้ไว้ว่าเนื่องจากสาเหตุของร่างกายในชาติก่อน เธอเลยถูกห้ามไม่ให้ดื่มเครื่องดื่มที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายและแอลกอฮอล์ และเธอก็ถูกหลานลั่วเฟิ่งห้ามดื่มมาตลอดเพราะปัญหาเรื่องอายุในชาตินี้ ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นสติหรือว่าร่างกายเล็กๆ ของเธอต่างก็แบกรับการการโจมตีของแอลกอฮอล์เล็กน้อยนี้เอาไว้ไม่ไหว ทำให้เธอเมาคว่ำไปโดยสิ้นเชิง


## 0041 ฝึกพิเศษที่ป่าดง

ตอนที่ 41 ฝึกพิเศษที่ป่าดง?
หลิงหลานเมาเหล้าได้น่ารักมาก ไม่ได้พูดพล่ามมั่วซั่วและก็ไม่ได้เมาอาละวาดเช่นเดียวกัน เธอเพียงแต่นอนหลับเงียบๆ มุมปากยังเป่าฟองน้ำลายเป็นครั้งคราว
ฉากน่ารักแบบนี้ทำให้หลานลั่วเฟิ่งอารมณ์ดีและขบขัน ไม่นึกเลยว่าเธอไม่สนใจอยู่พักเดียว เด็กคนนี้ก็แอบดื่มไวน์แล้ว อย่างไรก็ตาม ก็มีแค่เวลานี้เท่านั้นที่หลิงหลานถึงจะดูเหมือนเด็กอายุหกขวบจริงๆ เธอนอนหลับโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
หลานลั่วเฟิ่งรู้ว่าความจริงแล้วหลายปีมานี้หลิงหลานเหนื่อยมาก ทุกวันมีภารกิจฝึกฝน  ทุกครั้งเธอต้องลอบร้องไห้มองหลิงหลานที่ฝึกฝนจนสลบไป (ความจริงแล้วเสี่ยวซื่อแจงว่าเวลาครบกำหนดแล้ว หลิงหลานก็เลยนอนอู้ ไม่ใช่ว่าหลิงหลานไม่พยายาม แต่ว่าร่างกายของเธอยังอ่อนแอมาก ถ้าฝึกฝนมากเกินไปจะทำให้ร่างกายได้รับความเสียหายที่ไม่สามารถฟื้นฟูกลับคืนได้ ต่อให้มีเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายก็ยังฟื้นฟูกลับมาไม่ได้)
หลานลั่วเฟิ่งไม่อาจหยุดยั้งการฝึกฝนพวกนี้ เพราะเธอรู้ดีว่าทำแบบนี้จะส่งผลดีต่ออนาคตของหลิงหลานอย่างมาก สหพันธรัฐเป็นโลกที่เคารพผู้แข็งแกร่ง แข็งแกร่งมากขึ้นก็จะมีชีวิตที่ปลอดภัยมากขึ้น เธอต้องแข็งใจและทำใจเหี้ยมเพื่ออนาคตของหลิงหลาน
หลานลั่วเฟิ่งอุ้มหลิงหลานอย่างรวดเร็วและพาเธอเข้าไปในห้องนอนของเธอ หลังจากที่หลิงหลานสามารถพูดคุยสื่อสารกับคนได้อย่างฉะฉานแล้ว เธอก็ร้องขอห้องส่วนตัวอย่างแรงกล้า และหลานลั่วเฟิ่งก็เป็นมารดาที่รักลูกมากสุดขีดอย่างไร้ขีดจำกัดล่าง เธอจัดการห้องส่วนตัวให้กับหลิงหลานโดยไม่ฝืนดึงดัน
หลานลั่วเฟิ่งวางหลิงหลานลงบนเตียงอย่างระมัดระวังก่อนจะหอมดวงหน้าซาลาเปาที่น่ารักของหลิงหลาน จากนั้นก็ค่อยปิดประตูห้องและออกไปอย่างวางใจ เธอไม่รู้เลยว่าหลิงหลานที่ดูเหมือนนอนหลับสนิท ความจริงแล้วสติของเธอจะถูกอาจารย์หมายเลขหนึ่งลากเข้าไปอย่างน่าอนาถมาก
............
หลิงหลานรู้สึกเคลิบเคลิ้มอย่างมาก เธอแทบจะยืนร่างไม่มั่นคง เห็นสิ่งของอะไรก็รู้สึกตลอดว่ามันโยกคลอนเล็กน้อย
เธอรู้สึกคลื่นเหียนอยู่บ้าง ก่อนจะรีบนั่งยองๆ และกุมศีรษะ หลิงหลานจำเป็นต้องนั่งยองๆ ไม่เช่นนั้นมีความเป็นไปได้สูงว่าวินาทีถัดไปเธอจะเสียศูนย์และล้มคว่ำลงไป
“เหอะ กล้าดื่มเหล้างั้นเหรอ” สีหน้าของหมายเลขหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าหลิงหลานดูไม่ได้อย่างมาก เขาดีดนิ้วทีหนึ่ง ด้านบนของมิติการเรียนรู้ก็สาดน้ำเย็นลงมาหนึ่งอ่าง ทำเอาหลิงหลานตัวสั่นยะเยือก สติที่เดิมทีวิงเวียนอยู่บ้างก็พลันกระจ่างใสขึ้นมาทันที
“อาจารย์หมายเลขหนึ่ง สวัสดีค่ะ!” หลิงหลานเงยหน้ายิ้มด้วยความเก้อเขิน ถึงขนาดที่สีหน้าสามารถกล่าวคำว่าประจบประแจงออกมาได้
“ฉันอารมณ์เสียมากๆ” อาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่ไว้หน้าหลิงหลานเพราะการประจบสอพลอของเธอเลยสักนิดเดียว เขาบอกหลิงหลานอย่างเปิดเผยว่าเขาโกรธมาก
คำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งทำให้หลิงหลานหลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา ไม่จำเป็นต้องถามเธอก็รู้ว่าอารมณ์ไม่ดีที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งพูดจะต้องเกี่ยวข้องกับเธอแน่นอน หรือว่าเธอไปกวนโมโหอาจารย์ปีศาจที่น่ากลัวคนนี้โดยไม่รู้ตัว?
อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นหลิงหลานทำหน้างุนงงก็กล่าวด้วยความเดือดดาลว่า “เธอทำอะไรลงไปในการต่อสู้วันนี้ สิ่งที่หมายเลขเก้าสอนเธอมันใช้แบบนั้นหรือไง”
หลิงหลานขุ่นเคืองอยู่บ้าง “ฉันซัดผู้คุมสอบได้แล้วนะคะ”
“เธอสามารถอัดใส่เขาได้อย่างเปิดเผย แต่เธอกลับชอบเล่นลูกไม้ ต่อไปถ้าทำผิดอีกก็อย่ามาว่าฉันลงโทษอย่างไร้เมตตาล่ะ” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นว่าความแข็งแกร่งของตัวเองถึงจะนับว่าเป็นวิถีทางที่ถูกต้อง แผนการลูกไม้ต่างก็เป็นวิถีทางที่ชั่วร้ายไม่อาจพึ่งพาได้เป็นอันขาด
หลิงหลานไม่สนใจเรื่องลงโทษที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งกล่าวในตอนสุดท้าย เธอเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจว่า “อาจารย์หมายความว่า ความจริงแล้วตอนนี้ฉันสามารถอาศัยพลังของตัวเองก็สามารถอัดผู้คุมสอบคนนั้นได้เหรอคะ” เพราะอะไรตอนนั้นเธอรู้สึกว่าตัวเองถูกอีกฝ่ายกดเอาไว้ล่ะ เธอรู้สึกว่าพลังของอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าเธอหลายเท่า? หรือว่าเธอเข้าใจผิด?
ทว่าความจริงแล้ว พวกเขาสามคนได้ใช้ความสามารถทั้งหมดถึงจะต่อสู้อย่างยากลำบากกับผู้คุมสอบได้เป็นเวลานาน สุดท้ายก็ยังเหนือบ่ากว่าแรง เธอจึงได้ใช้แผนการถึงจะอัดผู้คุมสอบได้สำเร็จ หลิงหลานย่อมไม่คิดว่าใช้กลอุบายจะเป็นการเอาชนะที่ไม่ยุติธรรม ในสงครามมีเพียงเอาชีวิตรอดต่อไปเท่านั้นถึงจะเป็นสัจธรรม
“ไม่ผิด การต่อสู้ในวันนี้เธอพลาดโอกาสไปสามครั้ง” หมายเลขหนึ่งกล่าวจบก็ดีดนิ้วอีกครั้ง เบื้องหน้าของหลิงหลานก็ปรากฏฉากเหตุการณ์ที่เธอ ฉีหลงและลั่วล่างสามคนต่อสู้กับผู้คุมสอบในวันนี้
“ตอนที่ลงมือลอบโจมตีครั้งแรก ส่วนแรกทำออกมาได้ดีมาก เธอจำเรื่องที่อาจารย์หมายเลขเก้าบอกกับเธอไว้ได้ว่าให้ซ่อนจิตสังหารของเธอไว้ แต่ว่าตอนที่เธอกำลังจะทำสำเร็จ ในใจก็รู้สึกหวั่นไหว” หมายเลขหนึ่งชี้ไปในหน้าจอ ตอนที่หมัดของหลิงหลานกำลังโจมตีใส่ผู้คุมสอบ ลมหายใจของเธอแปรปรวนขึ้นในชั่วพริบตา และด้วยเหตุนี้เองทำให้ผู้คุมสอบสังเกตเห็นการโจมตีของเธอถึงได้เปลี่ยนท่าขัดขวางการโจมตีของเธอไว้ในชั่วพริบตาสุดท้าย
“การลอบโจมตีครั้งที่สองก็ทำผิดแบบเดียวกัน เธอหละหลวมในช่วงเวลาสุดท้าย” เสียงของหมายเลขหนึ่งยิ่งเย็นเยียบมากขึ้นเรื่อยๆ ท่าทีของเขานั้นแทบจะอยากคว้าหลิงหลานเข้ามาตีแรงๆ เห็นได้ชัดว่าเธอเรียนรู้ดีมาก แล้วทำไมต่อสู้จริงถึงเกิดข้อผิดพลาดล่ะ ไม่อย่างนั้นตอนที่หลิงหลานลงมือก็คงอัดผู้คุมสอบได้นานแล้ว
“สิ่งที่ทำให้ฉันโกรธมากที่สุดคือ เธอไม่รู้จักการพลิกแพลงวิธีการโจมตีของตัวเอง เธอใช้วิธีการโจมตีเหมือนกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลอบโจมตีสองครั้งไม่สำเร็จ ขนาดคนปัญญาอ่อนก็รู้ว่าจะต้องป้องกันการลอบโจมตีของเธอแล้ว นึกไม่ถึงว่าเธอยังคงอยากอาศัยการลอบโจมตีเพื่ออัดเขาให้สำเร็จ สมองของเธอเป็นหมูหรือไง” อาจารย์หมายเลขหนึ่งเห็นหลิงหลานอยากลอบโจมตีเป็นครั้งที่สาม เขาก็ยิ่งโกรธจนไม่อาจหยุดได้
“ถูกพบตัวแล้ว จะสู้กับฝ่ายตรงข้ามอย่างเปิดเผยก็ไม่มีปัญหา เธอคิดอะไรถึงได้ทุ่มกำลังทั้งหมดในการประมือทุกท่า กระบวนท่าก็ใช้แต่ท่าเดิมๆ เธอใช้อะไรป้องกัน นอกจากนี้ เธอไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าอะไรคือลูกล่อลูกชน ตรงนี้ ตอนที่ศอกขวาโจมตีไปถูกสกัดไว้และใช้ศอกซ้ายโจมตีต่อไป ฝ่ายตรงข้ามถูกเธอล่อให้ใช้สองมือป้องกันแล้ว ข้างตัวเธอยังมีเพื่อนที่โจมตีตรงเอวของอีกฝ่าย ล่อขาข้างที่สามารถขยับได้เพียงข้างเดียวของฝ่ายตรงข้าม ทำไมเวลานั้นเธอไม่ฉวยโอกาสโจมตีท่อนล่าง เธอไม่ได้เรียนท่าสะบัดหางแมงป่องเหรอ เห็นได้ชัดว่ามันเป็นโอกาสที่น็อกศัตรูได้ดีมาก สิ่งที่ทำให้ฉันผิดหวังมากที่สุดคือ เธอไม่สังเกตเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองที่เกิดขึ้นในการต่อสู้รวมไปถึงโอกาสที่พลาดไปเลย เธอเป็นไอ้โง่ด้านการต่อสู้จริงๆ เลย”
คนมีพรสวรรค์มากมายต่างสังเกตเห็นจุดอ่อนของตัวเองในการต่อสู้ แต่น่าเสียดายที่หลิงหลานต่อสู้จนถึงตอนสุดท้ายก็ไม่ได้สังเกตเห็นข้อผิดพลาดของตัวเองเลย จนถึงตอนนี้ก็ยังต้องใช้ลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง นี่ทำให้อาจารย์หมายเลขหนึ่งโกรธอย่างยิ่ง “ถ้าไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอยากรู้แค่ว่าพวกเธอจะทำได้ถึงขึ้นไหนละก็ เธอก็คงถูกอีกฝ่ายฆ่าทิ้งตรงนี้ไปนานแล้ว” อาจารย์หมายเลขหนึ่งชี้ไปยังตอนที่เธอเปิดฉากต่อสู้กับผู้คุมสอบ ผู้คุมสอบหยุดกระบวนท่าต่อสู้มากมายที่สามารถน็อกคู่ต่อสู้ไปกลางคัน พอถึงเวลาจวนตัวก็เปลี่ยนกระบวนท่าทำให้หลิงหลานตกใจกลัวทว่าไม่ได้รับอันตราย
หลิงหลานยิ่งฟังการวิเคราะห์ของอาจารย์หมายเลขหนึ่งก็ยิ่งรู้สึกละอายใจ เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองแสดงความสามารถในการต่อสู้ครั้งนั้นไม่เลวเอามากๆ ไม่นึกว่าเธอกลับทำได้ย่ำแย่ขนาดนี้ ยิ่งไปกว่านั้นยังทำผิดครั้งแล้วครั้งเล่า เธอรู้สึกว่าความภาคภูมิใจที่อัดผู้คุมสอบสำเร็จในวันนี้หายไปแทบไม่เหลือ สิ่งที่หลงเหลืออยู่มีเพียงความอับอายขายขี้หน้า นอกจากนี้แผ่นหลังยังหลั่งเหงื่อเย็นๆ เต็มไปหมด
“ดูท่าต้องทำการฝึกพิเศษที่ป่าดง ให้เธอเรียนรู้ว่าจะล่ายังไงก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที!” อาจารย์หมายเลขหนึ่งประกาศผลสรุปของหลิงหลานอย่างเย็นชา
หลิงหลานยังไม่ทันเอ่ยปากร้องขอความเมตตา อาจารย์หมายเลขหนึ่งดีดนิ้วหนึ่งที หลิงหลานก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าเธอเปลี่ยนไป เธอกับหมายเลขหนึ่งอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์ หูยังได้ยินเสียงลำธารไหลรินดังมาจากที่ไกลๆ รวมไปถึงเสียงคำรามอันน่ากลัวที่ไม่รู้ว่าเป็นสัตว์ร้ายอะไร
หัวใจดวงน้อยๆ ของหลิงหลานเต้นไม่เป็นจังหวะ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์มาก่อน แต่เธอก็รู้ว่าสถานที่แบบนี้อันตรายมากๆ ไม่เพียงมีสัตว์ร้ายเท่านั้น มันยังมีความน่ากลัวของธรรมชาติและสิ่งน่ากลัวที่ไม่รู้จักอีกมากมายนับไม่ถ้วน
หลิงหลานทำหน้าตึงเครียดอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตามเธอรู้ว่าภารกิจการล่าครั้งนี้ไม่สามารถหลีกหนีได้แน่นอน การฝึกสอนในหนึ่งปีที่ผ่านมาทำให้เธอรู้ดีว่าเรื่องที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งต้องการจะทำเป็นสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
แต่เธอยังอยากอ้อนวอนอาจารย์หมายเลขหนึ่งอยู่ดี ให้เขามอบเวลาให้เธอเตรียมตัวอีกสักหน่อยเพื่อกลับไปถามเสี่ยวซื่อเรื่องกฎการเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์ แต่น่าเสียดายที่ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของหลิงหลานถูกหมายเลขหนึ่งมองออกแล้ว เขาไม่ให้โอกาสหลิงหลานเอ่ยปากก็ทิ้งคำพูดว่า “ขอให้สนุก” จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่งหายไปในโลกที่เต็มไปด้วยสีเขียวแห่งนี้
เชี่ย! หมายเลขหนึ่ง คุณมันใจยักษ์!
หลิงหลานชูนิ้วกลางของตัวเองใส่ตรงจุดที่หมายเลขหนึ่งเคยยืนอย่างหยาบคายเพื่อแสดงอารมณ์ขุ่นเคืองของตัวเอง


## 0042 ล่าอาหารและถูกล่า

ตอนที่ 42 ล่าอาหารและถูกล่า!
ยามรุ่งสาง เมื่อแสงอาทิตย์แรกส่องเข้ามาในป่าทึบที่กว้างใหญ่ไพศาลนี้มอบความอบอุ่นของมันมาให้ โลกสีเขียวที่เดิมทีเงียบงันก็ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งมีชีวิตต่างๆ ภายในป่าทยอยกันคลานออกมาจากรังของพวกมันและเริ่มต้นวิถีชีวิตวันใหม่ของพวกมัน นั่นก็คือล่าอาหารและถูกล่า
บนพื้นมีสัตว์ตัวน้อยผิวย่นที่ไม่รู้จักชื่อตัวหนึ่งกำลังแอบเข้าไปยังพื้นที่เป้าหมายของตัวเองอย่างเงียบเชียบ มันตัวเล็กมาก มีขนาดตัวใหญ่เพียงกำปั้นสองมือของผู้ใหญ่เท่านั้น ทว่ามันกลับลากหางแบนๆ ที่มีความยาวเท่ากับร่างกายของมันสองตัว
มันจำเป็นต้องระมัดระวัง เพราะว่าสัตว์แปดสิบเปอร์เซ็นต์ในป่าแห่งนี้ต่างก็สามารถฆ่ามันได้ง่ายๆ คุณภาพเนื้อของมันดีมาก ถึงแม้ว่าจะตัวเล็กไม่มีเนื้อมากเท่าไร แต่ว่าสัตว์ที่แข็งแกร่งมากมายต่างไม่ถือสาที่จะคว้าสักตัวมาเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยในการทานอาหารอย่างอิ่มหมีพีมัน
เป้าหมายสุดท้ายของมันคือพื้นที่ต่ำที่มีน้ำตื้นเขินแห่งนั้น นี่เป็นหนองน้ำซึ่งเหมาะสมกับการดำรงชีวิตของมันมาก เนื่องจากน้ำหนักตัวกับรูปลักษณ์ภายนอกของมันสามารถทำให้มันเดินอยู่ในพื้นที่หนองน้ำแห่งนี้ได้อย่างอิสระและไม่จมลงไป นอกจากพวกสัตว์ที่แข็งแกร่งซึ่งดำรงชีวิตอยู่ในหนองน้ำตามธรรมชาติแล้ว สัตว์ตัวอื่นๆ จะเข้ามาที่นี่ไม่ได้เลย นี่จึงทำให้มันปลอดภัยมากขึ้น
แน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่มีอาหารของมัน นี่ก็เป็นสาเหตุใหญ่ที่สุดที่มันอยากแอบเข้ามา เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ มันก็แทบน้ำลายสอ ปลาในหนองน้ำอร่อยมากเกินไปจริงๆ นั่นแหละ
ในที่สุด มันก็แอบเข้ามาถึงพื้นที่เป้าหมายได้สำเร็จโดยสวัสดิภาพ
เวลานี้เอง ปลาที่มีความยาวเท่านิ้วมือนับไม่ถ้วนในหนองน้ำกำลังแหวกว่ายจากหนองน้ำนี้ไปยังหนองน้ำอีกแห่งตามใจชอบอย่างเริงร่า เนื่องจากภายในหนองน้ำทุกแห่งต่างมีกระแสน้ำเล็กๆ เชื่อมต่อกันมากมายเหลือคณานับ ถึงแม้ว่ามันไม่สามารถให้ปลาที่มีขนาดตัวค่อนข้างใหญ่ว่ายผ่านไปได้ แต่มันก็ไม่สามารถขัดขวางปลาตัวเล็กพวกนี้ได้ พวกมันกำลังกัดวัชพืชในหนองน้ำอย่างตะกละตะกลามโดยที่ไม่รู้ว่าศัตรูตามธรรมชาติของพวกมันมาถึงแล้วและกำลังเตรียมตัวจะใช้พวกมันเสวยสุขเพื่อเติมเต็มความหิวกระหาย
สัตว์ตัวน้อยผิวย่นมาถึงหนองน้ำแล้วก็พุ่งเข้าไปในหนองน้ำอย่างฉับไว ปลาหนีกระเจิดกระเจิงด้วยความตื่นตระหนก แต่พวกมันตกใจจนไม่เลือกทางทำให้ว่ายไปถึงทางตัน สุดท้ายก็ได้แต่ถูกสัตว์ตัวน้อยผิวย่นที่ปราดเปรียวว่องไวกินเข้าไป
มันกินปลาตัวน้อยในหนองน้ำนี้แล้วก็คลานออกมาจากในหนองน้ำก่อนจะสะบัดตัว ทำให้หยดน้ำที่แต่เดิมยังปกคลุมผิวหนังของมันไม่เหลือเลยสักหยด และกลับมาสะอาดสะอ้านเหมือนในตอนแรก
มันพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง อันที่จริงการล่าอาหารไม่ได้ง่ายเลย การกระทำดูเหมือนง่ายมาก แต่ความจริงแล้วมันใช้พลังกายไปมาก ทว่าต่อให้พักผ่อนสักพัก มันก็ยังมองไปรอบด้านด้วยความระมัดระวัง เกรงกลัวว่าจะมีศัตรูที่แข็งแกร่งปรากฏตัวขึ้นมาและกินมันเข้าไป
ไม่นานมันก็ฟื้นฟูกำลังกายกลับคืนสู่สภาพดีที่สุดก่อนจะแอบเข้าไปที่หนองน้ำต่อไป...
อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าภายในหนองน้ำไม่ห่างจากมันมีดวงตามืดมนเย็นเยียบคู่หนึ่งที่จับจ้องมันอยู่นานแล้ว และกำลังเตรียมตัวลอบโจมตีในตอนที่มันลงมือล่าเหยื่อครั้งต่อไป
ตอนที่มันกระโจนเข้าไปในหนองน้ำอีกครั้งเพื่อหวังจะกินปลา เจ้าของดวงตามืดมนเย็นเยียบที่อยู่ไม่ไกลก็เคลื่อนไหว จากนั้นก็เห็นเพียงสายสีดำหนาๆ พุ่งแฉลบผ่านไปที่หนองน้ำฝั่งนี้ แล้วสัตว์ตัวน้อยผิวย่นก็หายตัวไป มีเพียงเสียงกระแทกหนองน้ำดังก้องกังวาลเท่านั้น งูน้ำที่หนาเท่าแขนของผู้ใหญ่ปรากฏตัวขึ้นในหนองน้ำแห่งนี้ มันขดตัวเป็นวงกลม ดูจากลักษณะแล้วมันมีความยาวมากกว่าสามเมตร
ในปากของงูมีหางแบนๆ ของสัตว์ตัวน้อยผิวย่นกำลังสะบัดสุดชีวิต ทว่ามันก็ไม่มีกำลังพลิกสถานการณ์อีกต่อไป มันค่อยๆ ถูกกลืนลงไปในท้องงูน้ำทีละน้อยจนในที่สุดก็หายไป
งูน้ำเงยศีรษะ รอให้อาหารเข้าไปในท้องตัวเองจนหมด ในขณะนี้เองจู่ๆ ก็มีปากขนาดใหญ่โผล่ขึ้นมาที่ข้างกายมัน ฟันอันแหลมคมเปล่งแสงเย็นเยียบออกมา ก่อนจะกัดแน่นลงไปตรงเจ็ดนิ้วนับจากหัวของมัน[footnoteRef:1] ในตอนที่งูน้ำยังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง  [1:  เจ็ดนิ้วนับจากหัว มาจากสำนวนที่ว่าตีงูต้องตีที่เจ็ดนิ้วนับจากหัว ซึ่งเป็นจุดอ่อน จุดตาย]
งูน้ำไม่ยอมตายไปแบบนี้แน่นอน ก่อนหน้าที่มันจะเผชิญหน้ากับความตาย ร่างกายที่ยาวสามเมตรกว่ารัดอีกฝ่ายอย่างตรึงแน่นพยายามให้ฝ่ายตรงข้ามตายตกตามกัน แต่น่าเสียดายที่มันถูกกัดจุดสำคัญ ไม่อาจยืนหยัดได้นานก็สิ้นใจ ร่างกายก็คลายตัวออกช้าๆ
เวลานี้เองสิ่งมีชีวิตตัวใหญ่ที่อยู่ด้านข้างก็คลานออกมาจากในหนองน้ำ ทั่วทั้งร่างกายของมันเหมือนกับจระเข้ในโลกมาก ทว่ามันมีขนาดใหญ่กว่าร่างกายของจระเข้ นอกจากนี้แขนขาทั้งสี่ของมันก็ใหญ่และหนากว่าจระเข้ด้วยเช่นกัน
มันเป็นราชาของหนองน้ำแห่งนี้ อาหารที่ชอบที่สุดย่อมเป็นงูน้ำที่มีความเร็วสุดขีดและเชี่ยวชาญในการหลบซ่อน อย่างไรก็ตาม งูน้ำจับตัวได้ยากมาก เมื่อพบร่างของมันก็จะหลบหนีไปในชั่วพริบตา สุดท้ายเมื่อพุ่งเข้าไปในหนองน้ำก็หาตัวมันไม่พบอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นมันเลยได้แต่อดทนอำพรางตัวเฝ้ารอ มันอดทนรอหนึ่งวันหนึ่งคืน ในที่สุดก็ได้สินสงครามของมัน วันนี้มันกินอิ่มได้หนึ่งมื้อแล้ว
มันเงยหน้าอ้าปากกว้างปล่อยให้งูยักษ์ที่ยาวสามเมตรตัวนี้เข้าไปในปากก่อนจะเคี้ยวให้แหลกและกลืนเข้าไปช้าๆ ในตอนที่มันกินเข้าไปได้ครึ่งเดียวและยังมีร่างงูอีกครึ่งหนึ่งที่ส่ายสะบัดอยู่นอกปาก ขอบตาของมันก็พลันจับจ้องไปที่บนฟ้าซึ่งมีเงาดำสายหนึ่งร่วงลงใส่มันอย่างรวดเร็ว
บ้าเอ๊ย ตัวอะไรมารบกวนการกินของราชาหนองน้ำอย่างฉันคนนี้ มันไม่เคยคิดปัญหาเรื่องการซุ่มโจมตีเลย มันเป็นจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในที่ดินผืนนี้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตหน้าไหนกล้าวางแผนทำร้ายมัน...
มันยังไม่ทันจะมองได้ชัดๆ ก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ซึมลึกลงไปถึงไขกระดูกจากปากของมันและไหลผ่านไปทั่วร่างกาย มันส่งเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล นี่แสดงถึงความโกรธเกรี้ยวของมัน โมโหที่มีสิ่งมีชีวิตมีตาหามีแววไม่พยายามจะทำร้ายมัน มันอยากจะใช้ฟันแหลมคมของตัวเองกัดสิ่งมีชีวิตตัวนั้นให้แหลกเป็นชิ้นๆ แต่มันก็พบว่าไม่สามารถหุบปากตัวเองได้แล้ว
ไม่สิ ไม่ใช่หุบปากไม่ได้ หากแต่ในปากของมันมีไม้ท่อนหนึ่งสอดเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มันอยากจะสลัดท่อนไม้ในปากทิ้ง จากนั้นก็พบว่าร่างกายของมันขยับเขยื้อนไม่ได้แล้ว
ใช่แล้ว มันเหมือนกับถูกสะกดไว้ก็ไม่ปาน นอกจากแขนขาทั้งสี่ที่กำลังดิ้นรนกวัดแกว่งแล้ว ส่วนอื่นๆ ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย มันไม่รู้ว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ความโกรธเกรี้ยวในใจยิ่งรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ มันอยากจะกู่ร้องด้วยความเดือดดาล แต่ก็พบว่าแม้กระทั่งเสียงคำรามด้วยความโมโหก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้เช่นกัน มันรู้ตัวอีกทีก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ร่างกายตั้งแต่ข้างบนจนถึงข้างล่างปวดร้าวจนไม่อาจทานทน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“ยุ่งยากจริงๆ” หลังจากเสียงนี้ดังขึ้นก็มีบางสิ่งที่ตัวเล็กอ่อนแอสุดขีดปรากฏตัวขึ้นอยู่บนยอดศีรษะของมัน หลังจากนั้นความทรงจำสุดท้ายก็คือ สิ่งมีชีวิตตัวนั้นยกเท้าที่ผอมบางของมันขึ้นมาและเตะลงมาที่ยอดศีรษะของมันอย่างหนักหน่วง
หลิงหลานชักเท้าของเธอออกมาจากศีรษะของราชาหนองน้ำโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลย เธอไม่สนใจดูการดิ้นรนเมื่อเผชิญหน้ากับความตายของเจ้าตัวนี้ ดังนั้นก็เลยแสดงความเมตตากระทืบกะโหลกของมันจนแตกเพื่อส่งมันไปสวรรค์โดยที่ไม่ให้มันทนทุกข์ทรมาน
พอเห็นสมองสีขาวเต็มรองเท้าก็ไม่ได้รู้สึกขยะแขยงเหมือนในตอนแรกอีกต่อไป เวลานี้หลิงหลานแผ่กลิ่นอายปีศาจไปทั่วทั้งร่าง เป็นเหมือนกับราชันแห่งผืนป่า ไม่ได้ดูขี้ขลาดและอ่อนแอเหมือนกับในตอนแรกอีกต่อไป
แน่นอนว่าอาศัยความสามารถของหลิงหลานในตอนนี้ หากคิดอยากจะสู้ตัวต่อตัวกับเจ้าตัวนี้ในหนองน้ำก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจทำได้ เนื้อหนังด้านนอกของเจ้าตัวนี้แข็งดั่งเหล็กกล้า หลิงหลานไม่มีอาวุธที่สามารถแทงทะลุผิวหนังของมันได้เลย ผิวหนังนี้ทำให้มันสามารถต้านทานแรงรัดที่งูน้ำโจมตีกลับมาตอนที่เผชิญหน้ากับความตายได้ ทว่าสิ่งมีชีวิตทุกประเภทต่างก็มีจุดอ่อนของมัน ราชาแห่งหนองน้ำตัวนี้ก็มีเช่นกัน
ภายในตัวราชันแห่งหนองน้ำเปราะบางมาก ดังนั้นปกติแล้วราชาแห่งหนองน้ำจะไม่อ้าปาก เนื่องจากมีเพียงช่องทางเดียวที่สามารถโจมตีใส่ภายในตัวมันได้ นั่นก็คือปากของมัน เพราะฉะนั้นหลิงหลานถึงได้แอบซ่อนอยู่ในหนองน้ำ รอคอยการล่าเหยื่อของราชาแห่งหนองน้ำ หลังจากนั้นก็ฉวยโอกาสตอนที่มันกินเหยื่อในชั่วพริบตานั้น ใช้ต้นไม้เล็กๆ ที่เธอตัดลงมาเสียบเข้าไปในปากมันจากด้านบนจนทะลุไปถึงส่วนหาง โจมตีทีเดียวจอด
หลิงหลานทำจนถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เนื่องจากเธอมีปัญหาเรื่องสภาวะอารมณ์อยู่หลายครั้ง เลยถูกราชาแห่งหนองน้ำจับสังเกตจิตสังหารของเธอได้และหลบหลีกในช่วงเวลาสุดท้าย ทำให้เธอพลาดโอกาสสังหารมัน ด้วยเหตุนี้เองหลิงหลายเลยจ่ายค่าตอบแทนของความตายอยู่หลายครั้ง ท้ายที่สุดเธอค่อยเรียนรู้ความสามารถว่าจะล่าเหยื่อโดยสมบูรณ์แบบได้อย่างไร ความยากลำบากในระหว่างนั้นมีมากมายจนเขียนไม่หมดจริงๆ


## 0043 ประสบการณ์ความตาย

ตอนที่ 43 ประสบการณ์ความตาย!
เดิมทีหลิงหลานคิดว่าตัวเองต้องอยู่ในป่าจำลองของมิติการเรียนรู้สักสองสามปีถึงจะค่อยคุ้นชินมีประสิทธิผล แต่ความจริงก็พิสูจน์แล้วว่า มนุษย์เป็นสายพันธุ์ที่ฉลาดปราดเปรื่องสุดขีด โดยเฉพาะสำหรับคนที่มีความสามารถโจมตีและป้องกัน การปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่อันตรายอย่างยิ่งแบบนี้ก็ยิ่งง่ายดายกว่าที่จินตนาการไว้ ผ่านไปหนึ่งเดือน เธอก็สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่วในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้
เดิมทีหลิงหลานก็ไม่ใช่คนที่บุ่มบ่ามมุทะลุ ดังนั้นหลังจากที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งหายตัวไป เธอก็ระมัดระวังทุกฝีก้าวอย่างยิ่ง ถึงอย่างไรสำหรับเธอที่ไม่เคยสัมผัสกับป่าดึกดำบรรพ์มาก่อน ก็ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย นอกจากนี้เธอเชื่อว่าป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้จะต้องน่ากลัวมากแน่นอน ความคิดแรกเริ่มของเธอไม่ใช้การล่าเหยื่ออะไร หากแต่เป็นจะประคับประคองตัวเองให้รอดจนเธอตื่นในวันที่สองต่อไปได้อย่างไรต่างหาก
อันที่จริงเธอยังคิดใสซื่อมากเกินไป ความน่ากลัวของป่าดึกดำบรรพ์จะเป็นสิ่งที่เธอจินตนาการได้ที่ไหนกัน เธอไม่อาจยืนหยัดได้จนฟ้ามืดก็ถูกแมลงมีพิษที่ไม่รู้จักที่ซ่อนตัวอย่างระมัดระวังอยู่ในพุ่มหญ้าลึกๆ กัดเข้าให้ นี่เป็นการตายครั้งแรกของเธอ ถ้าใช้ศัพท์อินเทอร์เน็ตในชาติก่อน นั่นก็คือเวอร์จินความตาย
ความจริงแล้วเวอร์จินความตายของหลิงหลานไม่ได้สบายเลย ถึงขนาดที่หลั่งเลือดจนทำให้คนเห็นแล้วทานข้าวไม่ลง สภาพดูน่ากลัวอย่างหาใดเปรียบ
ชาตินี้หลิงหลานไม่อยากลองวิธีการตายแบบนี้อีกแล้วแน่นอน พิษที่รุนแรงของแมลงนั่นร้ายกาจมาก มันจะสร้างความเจ็บปวดที่น่ากลัวขึ้นมา ความเจ็บปวดแบบนี้ทรมานกว่าอาการป่วยของเธอในชาติก่อน และยังซึมลึกลงไปถึงไขกระดูกมากกว่าความเจ็บปวดในตอนที่อาบน้ำยาในชาตินี้เสียอีก เนื่องจากมันไม่ได้อยู่ในขอบเขตความเจ็บปวดเพียงอย่างเดียว มันยังมีอาการคันที่ไม่สามารถควบคุมได้รบกวนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ...ทำเอาเธอลืมไม่ลงไปทั้งชาติ
หลิงหลานทรมานไปสามวันและก็คันไปสามวันเต็มๆ เช่นกัน เธอเห็นกับตาว่าเธอเกาเนื้อของตัวเองจนหลุดออกจากร่างกายทีละเล็กทีละน้อย ไม่นึกเลยว่าในใจจะรู้สึกมีความสุข สุดท้ายร่างกายของเธอก็เปลี่ยนเป็นเศษกระจัดกระจายจนแทบจะกลายเป็นโครงกระดูกเปล่าๆ เธอถึงค่อยสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย
เดิมทีเธอคิดว่าในที่สุดก็จะหลุดพ้นสามารถออกจากป่าที่น่ากลัวและกลับเข้าไปในโลกความเป็นจริงได้แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าเมื่อลืมตาขึ้นมา เธอจะกลับมายังสถานที่ที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งทิ้งเธอไว้ในตอนแรกอีกครั้ง หลิงหลานถึงค่อยเข้าใจว่าโลกที่มิติการเรียนรู้จำลองขึ้นมานี้ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เธอจินตนาการไว้ในตอนแรกที่ยืนหยัดอยู่ได้ช่วงเวลาหนึ่งก็สามารถกลับไปยังมิติความเป็นจริง
มันอาจจะเป็นภารกิจ ถ้าหากไม่สำเร็จก็จะติดอยู่ข้างในไม่สามารถกลับไปได้
ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะไม่สามารถลืมเลือนช่วงเวลาการตายครั้งแรกที่นำพาความหวาดกลัวมาให้เธอได้ แต่เธอต้องฝืนทำตัวให้สดชื่นเข้าไว้และสำรวจส่วนลึกของป่าต่อไปทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ เพื่อที่จะให้ตัวเองกลับไปสู่โลกความเป็นจริงให้เร็วที่สุด หลิงหลานยังไม่ลืมคำพูดที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งกล่าวไว้ ความหมายของคำพูดเขาชัดเจนมาก นั่นก็คือต้องเรียนรู้ว่าจะล่าเหยื่ออย่างไร
อย่างไรก็ตาม ตอนที่หลิงหลานสังหารสัตว์ในป่าที่อ่อนแอกว่าเธอได้แล้ว เธอกลับไม่เห็นมิติการเรียนรู้มีการตอบสนองเลยสักนิดเดียว เธอก็รู้ว่าภารกิจนี้ไม่อนุญาตให้เธอใช้วิธีเล่นตุกติก เกรงว่าอาจจะต้องฆ่าสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งกว่าเธอหลายเท่าถึงจะได้
ดังนั้นเธอเริ่มท้าทายป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ ตลอดทางเธอพบเจอสถานการณ์อันตรายมากมายนับไม่ถ้วน มีบางครั้งที่โชคดีหลบหนีได้ แน่นอนว่าผลสรุปส่วนใหญ่ก็คือความตาย
เธอถูกฝูงมดกลืนกินกลายเป็นกองกระดูกทั้งๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ และเคยถูกสัตว์ตัวเล็กที่รูปลักษณ์ภายนอกดูน่ารักลอบโจมตี สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารของอีกฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยกินผลไม้มีพิษเนื่องจากความตะกละและติดพิษจนตาย และยังเคยเจอยุงที่แพร่เชื้อโรคในป่ากัดจนสุดท้ายก็ติดเชื้อโรคตาย
ทว่าการเสียชีวิตนับครั้งไม่ถ้วนก็ไม่ใช่การตายโดยเปล่าประโยชน์ หลิงหลานค่อยๆ เรียนรู้ว่าจะเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ได้อย่างไร เธอสรุปประสบการณ์ละทิ้งความอ่อนแอและความเมตตาอันดีงามที่ไม่จำเป็นต่อที่นี่ทิ้งไป เหลือไว้เพียงแต่ความเยือกเย็นและโหดเหี้ยมเท่านั้น จากนี้ไปสิ่งมีชีวิตทุกอย่างในสายตาเธอมีเพียงสองป้ายเท่านั้น นั่นก็คืออันตรายและอาหาร
หลิงหลานเริ่มต้นจากความหวาดหวั่นพรั่นพรึงวิตกกังวลจนมาถึงความสงบเยือกเย็นในตอนนี้ ยามเผชิญหน้ากับอันตรายใดๆ ก็ไม่มีความรู้สึกหวาดกลัวเลย และลงมือโดยไม่ต้องคิด ทั่วทั้งป่าดึกดำบรรพ์เหมือนกับสวนหลังบ้านของเธอ เธอรู้จักสิ่งมีชีวิตและสถานที่อันตรายทั้งหมดราวกับนิ้วบนฝ่ามือ
ราชาแห่งหนองน้ำที่เธอเลือกล่าในครั้งนี้ก็เป็นสิ่งที่เธอไตร่ตรองอย่างดีแล้วค่อยตัดสินใจ แม้ว่าหนองน้ำจะอยู่ในภูมิประเทศที่อันตรายมากกว่าพื้นที่ส่วนอื่น แต่ก็เป็นเพราะจุดนี้เองทำให้เมื่อเทียบกับพลังของราชาของเขตพื้นที่อื่นๆ แล้ว ราชาแห่งหนองน้ำอ่อนแอกว่าเล็กน้อย นอกจากนี้ต่อให้ภูมิประเทศยังเอื้ออำนวยต่อราชาแห่งหนองน้ำก็ไม่แน่ว่าจะไม่เอื้ออำนวยต่อเธอ
ด้วยเหตุนี้เองหลิงหลานก็เลยดักซุ่มโจมตี เริ่มแรกเธอล้มเหลวอยู่หลายครั้ง ผลสุดท้ายส่วนใหญ่เธอก็กลายเป็นมูลสัตว์ของราชาแห่งหนองน้ำ มีเพียงไม่กี่ครั้งที่โชคดีหลบหนีออกจากสถานการณ์ที่ยากลำบากได้ อย่างไรก็ตามความล้มเหลวแต่ละครั้งก็เป็นประสบการณ์อย่างหนึ่ง หลิงหลานค่อยๆ คุ้นชินกับการล่าราชาแห่งหนองน้ำ ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะมาดักซุ่มที่หนองน้ำทุกวัน แต่เธอกลับอดทนไม่ลงมือติดต่อกันหนึ่งอาทิตย์เพื่อที่จะทำให้ราชาแห่งหนองน้ำประมาทเลินเล่อ....
หลิงหลานยังจำคำต่อว่าที่อาจารย์หมายเลขหนึ่งตำหนิเธอในตอนนั้นได้ บอกว่าเธอไม่รู้จักลูกล่อลูกชน ลอบโจมตีติดต่อกันครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุดก็ไม่ใช่การลอบโจมตีแล้ว และหลิงหลานย่อมไม่อาจทำผิดพลาดเดิมๆ เป็นครั้งที่สอง
และวันนี้หลิงหลานกลับเห็นโอกาสที่ปรากฏขึ้นยากสุดขีด บางทีอาจจะเป็นเพราะอาทิตย์นี้หลิงหลานไม่ได้ลงมือ ทำให้ราชาแห่งหนองน้ำคิดว่าสิ่งมีชีวิตที่มีตาหามีแววไม่ถูกมันกินจนเกลี้ยงก่อนหน้านี้ทุกวัน ทำให้มันผ่อนคลายความระแวดระวังที่มีอยู่แต่เดิมลงในชั่วพริบตา...
ดังนั้นหลิงหลานเลยลงมืออย่างเฉียบขาด และครั้งนี้หลิงหลานก็ทำการสังหารในการโจมตีเดียวอย่างเรียบร้อย และเป็นเพราะความสำเร็จในครั้งนี้เองก็ได้พิสูจน์ว่า หลิงหลานได้เรียนรู้ว่าจะปกปิดจิตสังหารและการล่าเหยื่อจริงๆ อย่างไร
ราชาแห่งหนองน้ำเสียชีวิต หลิงหลานหรี่ตาเรียวทำความเข้าใจรับรู้ถึงชั่วพริบตาที่สังหารมันเมื่อสักครู่นี้ เธอไม่ได้ตื่นเต้น ไม่ได้ฮึกเหิม มีเพียงความเยือกเย็นและมุ่งมั่นเท่านั้น หลิงหลานสังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างการโจมตีเมื่อสักครู่นี้กับในเวลาปกติ รู้แล้วว่าเมื่อก่อนตัวเองสนใจเรื่องผลลัพธ์มากเกินไป ดังนั้นก็เลยรักษาสภาพใจเย็นดุจน้ำแข็งเอาไว้ไม่ได้ เมื่อโจมตี จิตสังหารก็ไหลล้นออกมา
หลิงหลานหัวเราะ เธอกำหมัดตัวเองแน่นๆ บางทีเธออาจจะกลับไปได้แล้ว ออกไปจากสถานที่โหดร้ายแห่งนี้ ถึงแม้ว่าเวลานี้หลิงหลานไม่กลัวป่าดึกดำบรรพ์นี้แล้ว แต่เธอยังคงไม่ชอบที่แห่งนี้ ที่นี่เงียบเหงามาก ไม่มีคนพูดคุยเป็นเพื่อนเธอ และก็ไม่มีคนให้ความอบอุ่นแก่เธอได้เลยเช่นกัน เธอใกล้จะถูกอารมณ์ที่เรียกว่าความเหงาครอบงำแล้ว โชคดีที่ความอดทนของเธอดีเยี่ยมมาก ไม่อย่างนั้นเธอไม่ตายก็บ้าไปแล้ว
เวลานี้เองหลิงหลานก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่ด้านหลัง เธอไม่ได้หันตัวไป ทว่าร่างกายกลับเปลี่ยนท่วงท่าอย่างเงียบเชียบ จากนั้นเธอก็เตรียมพร้อมป้องกันและโจมตีกลับในชั่วพริบตา
“ทำได้ไม่เลว!” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง เสียงนี้ทำให้หลิงหลานทั้งตื่นเต้นทั้งเคียดแค้นอย่างมาก
เธอกระทืบเท้าข้างหนึ่ง ใช้แรงนี้ทำให้ร่างกายของตัวเองลอยไปด้านหลังโดยไม่ไตร่ตรองอะไรทั้งสิ้น จากนั้นก็ตีลังกาอยู่กลางอากาศก่อนจะประจันหน้ากับคนผู้นั้น เธอยื่นขาออกไปโดยไม่ลังเลและเตะใส่เขาอย่างดุดัน...
แม่งเอ๊ย ไอ้เชี่ยหมายเลขหนึ่ง! ฉันจะเตะแกให้ตาย! หลิงหลานที่ทนทรมานมามากก็รักษาความสงบนิ่งไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
อาจารย์หมายเลขหนึ่งที่มีสีหน้าไร้ความรู้สึกเห็นการโจมตีของหลิงหลานก็ไม่ขยับเขยื้อนสักนิดเดียว เขาเพียงแต่ยื่นนิ้วออกมาสองนิ้วและแตะเท้าเนียนดั่งหยกน้อยๆ ของหลิงหลานที่เตะเข้ามา
ปัง! เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ทั้งสองฝ่ายสัมผัสกัน หลิงหลานรู้สึกได้ว่ามีพลังมหาศาลสายหนึ่งโจมตีมาที่ใต้เท้า ร่างของเธอกระเด็นลอยกลับไป เท้าข้างที่สามารถเตะกะโหลกศีรษะของราชาแห่งหนองน้ำที่ไม่มีความสามารถป้องกันแตกเป็นเสี่ยงๆ รู้สึกชาขึ้นมา ก่อนจะสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ไปในชั่วพริบตา
หลิงหลานบิดเอวอยู่กลางอากาศ ควบคุมร่างกายของตัวเองไว้ ทำให้เธอร่วงลงตรงตำแหน่งที่เธอยืนอยู่แต่เดิม ซึ่งก็คือบนศีรษะของราชาแห่งหนองน้ำที่ตายไปแล้ว


## 0044 แก้ไขปัญหาเรื่องอันตรายที่แอบแฝง

ตอนที่ 44 แก้ไขปัญหาเรื่องอันตรายที่แอบแฝง
“ยังรู้จักระบายความโกรธด้วยสินะ ดูท่าเธอจะปรับตัวได้ดีมาก” หมายเลขหนึ่งยืนอยู่กลางอากาศตรงข้ามกับหลิงหลาน แววตามีรอยยิ้มที่แทบจะหาไม่พบแสดงถึงการยอมรับของเขาเป็นครั้งแรก
คำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งทำให้หลิงหลานรู้สึกยินดีอยู่ในใจเล็กน้อย ความรู้สึกที่ถูกผู้ปกครองชมเชยอย่างคาดไม่ถึงทำให้เธอยากจะหลีกเลี่ยงความอิ่มอกอิ่มใจนิดหน่อยไม่ได้ อย่างไรก็ตามหลิงหลานไม่ได้หลอกง่ายขนาดนั้น เธอทำหน้าเย็นชากล่าวด้วยความไม่สบอารมณ์ว่า “อาจารย์หมายเลขหนึ่ง คุณไม่กลัวฉันจะถูกสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายแบบนี้บีบให้เป็นบ้าเลยหรือไงคะ”
หลิงหลานรู้ดีว่า ถ้าไม่ใช่เพราะจิตใจของเธอแข็งแกร่งทรหดแล้วละก็ สถานที่น่ากลัวอย่างป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้สามารถบีบให้ผู้ใหญ่ธรรมดาเป็นบ้าได้เลย ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้รูปลักษณ์ภายนอกของเธอเป็นแค่เด็กอายุหกขวบเท่านั้นนะ ต่อให้เป็นเด็กอัจฉริยะอีกแค่ไหน เมื่ออยู่ในป่าดึกดำบรรพ์แห่งนี้ก็เอาชีวิตรอดต่อไปไม่ได้เหมือนกัน
ถึงแม้ว่าที่นี่สามารถฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด แต่วิธีการตายที่น่ากลัวในแบบต่างๆ รวมไปถึงการสะท้อนความเป็นจริงบนร่างกายทั้งหมดสามารถทำให้เด็กที่จิตใจยังไม่กลายเป็นผู้ใหญ่พังทลายได้โดยสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นยังบอกไม่ได้ว่าจะทำภารกิจได้สำเร็จ
หลิงหลานสงสัยมากว่า มิติการเรียนรู้นี้มีเพื่อบ่มเพาะเด็กให้ประสบความสำเร็จหรือว่ามีไว้ทำลายอนาคตเด็กกันแน่ ดังนั้นเธอถึงได้มองหมายเลขหนึ่งแล้วก็เอ่ยถามข้อสงสัยในใจเธอออกมา
หมายเลขหนึ่งยังคงมีสีหน้าเฉยชา เขาเพียงแต่ถามกลับว่า “เธอบ้าไปแล้วเหรอ” ความหมายภายใต้คำพูดนี้คือหลิงหลานไม่ได้บ้า ประท้วงไปก็ไม่มีความหมายอะไร และถ้าหากหลิงหลานบ้าไปแล้วก็ยิ่งไม่สามารถประท้วงได้เข้าไปใหญ่...
หลิงหลานหลั่งน้ำตานองหน้ามองท้องฟ้าอย่างไร้คำพูด แม่งเอ๊ย ต่อให้เธอมองทะลุปรุโปร่ง โฮสต์อย่างพวกเธอก็ไม่มีอำนาจเลยสักนิดเดียว ได้แต่ถูกมิติการเรียนรู้ที่อำมหิตนี้กดขี่เยี่ยงทาสในช่วงเวลาที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ไม่มีช่องทางให้ประท้วงเลยแม้แต่น้อย
หมายเลขหนึ่งพอใจกับการสำนึกตัวของหลิงหลานมาก เขากล่าวว่า “ในเมื่อทำภารกิจสำเร็จแล้ว มิติการเรียนรู้ก็จะไม่ตระหนี่ถี่เหนียวเรื่องรางวัลเช่นกัน”
เสียงพูดเพิ่งจะดังไป หลิงหลานก็ได้ยินระบบของมิติการเรียนรู้แจ้งเตือนว่า “ภารกิจล่าเหยื่อสำเร็จ ได้รับรางวัลคะแนนเกียรติยศห้าสิบแต้ม”
เชี่ย มิติการเรียนรู้แม่งขี้งกมากเกินไปแล้ว!
หลิงหลานเหยียดหยามในใจ อย่างไรก็ตามนี่ก็พิสูจน์แล้วว่าการคาดการณ์แต่เดิมของเธอไม่ผิดเลย คะแนนเกียรติยศได้รับยากมากอย่างที่คาดคิดไว้จริงๆ สุดท้ายภารกิจอันน่ากลัวที่แทบจะบีบให้เธอเป็นบ้านี้ก็ให้รางวัลห้าสิบแต้ม เธออดรู้สึกดีใจขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ที่เธอไม่ได้ถลุงคะแนนเกียรติยศพวกนั้นในตอนแรก
หลังจากที่ระบบมอบรางวัลแล้ว หมายเลขหนึ่งก็ดีดนิ้วหนึ่งทีโดยที่ไม่ได้พูดอะไร สภาพแวดล้อมข้างกายพวกเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง ไม่มีสีเขียว หนองน้ำและซากกระดูกแล้ว มีเพียงพื้นที่ว่างเปล่าเท่านั้น
พวกเขากลับมายังมิติการเรียนรู้อีกครั้ง กลับมายังสถานที่ที่เธอเรียนรู้ทักษะการต่อสู้มือเปล่ากับอาจารย์หมายเลขเก้าตั้งแต่เริ่มแรก เมื่อเห็นฉากที่คุ้นเคย หลิงหลานก็รู้สึกว่าทิวทัศน์ตรงหน้าเธอดูสวยงามเป็นครั้งแรก...ถึงแม้ว่าความจริงแล้วเบื้องหน้าเธอจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม
“ใกล้จะถึงเวลาแล้ว เธอกลับไปก่อน จำไว้ว่าเก็บไอชั่วร้ายบนตัวเธอไว้...” อาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่พูดให้กระจ่างก็เตะหลิงหลานออกไป วินาทีต่อมาหลิงหลานก็มาถึงห้องโถงในมิติแห่งจิต
เสี่ยวซื่อที่กำลังนั่งเท้าคางใคร่ครวญอยู่ตรงมุมกำแพงเหมือนกับสัมผัสอะไรบางอย่างได้ เขาเงยศีรษะมองไปก่อนจะเห็นร่างของหลิงหลาน ข้างในแววตาก็เผยความตื่นเต้นยินดีออกมาทันที ตอนที่เสี่ยวซื่อเพิ่งจะเตรียมพร้อมกระโจนเข้ามา จู่ๆ เขาก็เด้งตัวขึ้นแล้ววิ่งไปอยู่ด้านหลังเสาขนาดใหญ่สักต้นด้วยใบหน้าหวาดผวา จากนั้นก็ชะโงกศีรษะเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังว่า “ลูกพี่?”
ท่าทางลอกแลกของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานเห็นแล้วไม่สบอารมณ์ เธอกระโดดออกไปบิดหูน้อยๆ ของเสี่ยวซื่อในตอนที่เขายังไม่ทันมีปฏิกิริยาตอบสนอง
“เสี่ยวซื่อ นายหนีอะไรยะ...” หลิงหลานเอ่ยด้วยรอยยิ้มหยัน ถึงแม้ว่าเธอจะจัดการอาจารย์หมายเลขหนึ่งไม่ได้ แต่ว่าการจัดการไอ้เด็กแสบเสี่ยวซื่อนี่ก็ยังเป็นเรื่องที่ง่ายดายมาก
“ขอประท้วง ขอประท้วง เธอรับปากฉันแล้วว่าไม่อนุญาตให้ใช้กำลังในครอบครัว!” ในขณะที่เสี่ยวซื่อกระทืบเท้าประท้วง เขาก็คลายความรู้สึกตื่นตระหนกลงเช่นกัน คนที่กล้าใช้กำลังทำร้ายเขาจะต้องเป็นลูกพี่หลิงหลานแน่นอน ชั่วพริบตาเมื่อสักครู่นี้เขาคิดว่าหลิงหลานเป็นคนอื่น เป็นคนฆ่าสัตว์ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารและไอชั่วร้าย
หลิงหลานปล่อยนิ้วที่บิดหูออกด้วยความหงุดหงิดและถามเสี่ยวซื่อว่า “ทำไมต้องถามฉันว่าใช่ฉันหรือเปล่าด้วย นอกจากฉันแล้วยังมีคนอื่นแอบเข้ามาที่นี่ได้ด้วยหรือไง”
เสี่ยวซื่อมองหลิงหลานด้วยความจริงจังแล้วค่อยพูดว่า “ลูกพี่ เธอไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนตัวเธอเลยใช่ไหม” สิ้นเสียงกล่าว กระจกตั้งพื้นขนาดใหญ่สุดขีดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคนทั้งสอง รูปลักษณ์ของทั้งสองคนสะท้อนอยู่ในกระจกตามความเป็นจริง
หลิงหลานเงยหน้ามองก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเสี่ยวซื่อ และก็เข้าใจคำพูดของอาจารย์หมายเลขหนึ่งที่เตือนเธอตอนออกไปว่าให้เธอเก็บไอชั่วร้ายไว้
หลิงหลานในกระจกไม่ได้ดูไม่มีพิษมีภัยเหมือนในตอนแรกแล้ว แววตาอำมหิต ขอบตาที่ยังคงมีจิตสังหารหลงเหลืออยู่ รวมไปถึงไอกระหายเลือดชั่วร้ายที่อยู่รอบตัวจางๆ ต่างแสดงให้เห็นว่าเด็กตรงหน้าเป็นสัตว์ร้ายที่โหดเหี้ยมสามารถโจมตีคุณได้ในวินาทีถัดมา
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้...” หลิงหลานรีบถูแก้มตัวเอง อยากให้สีหน้าของตัวเองอ่อนโยนลงมา ถ้าหากออกไปแบบนี้จะต้องทำให้มารดาเธอตกใจกลัวแน่นอน ต่อให้ไม่ได้ทำให้มารดากลัว แต่ถ้าทำให้พวกคนรับใช้ บอดี้การ์ดกลัวก็ไม่ดีเช่นกัน
ในที่สุดหลิงหลานก็เก็บพวกไอปีศาจเอาไว้ได้ภายใต้ความช่วยเหลือของเสี่ยวซื่อ เธอพยายามฉีกยิ้มออกมา ก่อนที่หลิงหลานจะพบว่าหลิงหลานที่ไม่มีพิษมีภัยในสมัยก่อนได้กลับมาแล้ว เธอค่อยบอกลาเสี่ยวซื่อด้วยความพึงพอใจก่อนจะกลับไปที่โลกของตัวเอง
เสี่ยวซื่อโบกมือทั้งสองข้างไปส่งหลิงหลานด้วยความกระตือรือร้น เมื่อเห็นร่างของหลิงหลานหายไปแล้ว เสี่ยวซื่อก็ค่อยเลิกประคองร่างกายตัวเองและล้มลงไปที่พื้นทันที เขาเช็ดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก ต่อให้ตีเขาจนตาย เขาก็ไม่มีทางบอกหลิงหลานว่า เขาเป็นคนปรับเวลาของมิติจำลองให้นานที่สุด...
เอาล่ะ ความจริงแล้วการที่หลิงหลานอยู่ในป่าดึกดำบรรพ์แล้วกลับออกมาไม่ได้นั้น ปัญหาไม่ได้อยู่ที่อาจารย์หมายเลขหนึ่ง หากแต่อยู่ที่การคิดเองเออเองของเสี่ยวซื่อ พูดได้แค่เพียงหลิงหลานมีเพื่อนโง่ๆ อย่างเสี่ยวซื่อก็ถือว่าเธอซวยไป น่าฉลองยกใหญ่แล้วจริงๆ ที่เธอไม่เป็นบ้าไปเสียก่อน
พอกลับมาที่โลกความเป็นจริง เนื่องจากหลิงหลานเตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้ว เธอเก็บไอชั่วร้ายไปก็ดูอ่อนแอเหมือนกับในเวลาปกติ ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ อย่างไรก็ตาม วันที่สองหลิงหลานก็ยื่นคำขอกับพ่อบ้านหลิงฉินว่าเธออยากทำการฝึกฝนต่อสู้จริง
แน่นอนว่าข้ออ้างที่เธอยื่นคำขอก็คือในการสอบรอบสุดท้ายมีการสอบต่อสู้จริงกับผู้คุมสอบ และเนื่องจากเธอไม่เคยสัมผัสการต่อสู้จริงแบบนี้มาก่อน ความสามารถที่แสดงออกมาในการสอบเลยไม่ได้ดีมาก และก็ไม่อาจได้รับคะแนนสูง น่าเศร้าที่สุดท้ายเธอเข้าสู่สถาบันศูนย์กลางลูกเสือด้วยอันดับที่ 17 เท่านั้น
หลิงหลานคิดว่าเธอไม่อาจหย่อนยานได้ บางทีหลังจากที่เข้าสถาบันลูกเสือแล้ว การต่อสู้จริงก็คือวิชาเฉพาะ และเธอไม่อยากเสียหน้าอีกครั้ง ดังนั้นเธออยากฉวยโอกาสที่ยังไม่ได้เปิดเทอมทำการฝึกฝนต่อสู้จริงล่วงหน้าไปก่อนหนึ่งก้าว
ความจริงแล้ว นี่เป็นการจัดการของอาจารย์หมายเลขหนึ่ง เป้าหมายคือเพื่อแก้ไขปัญหาไอชั่วร้ายบนตัวของหลิงหลาน
ไอชั่วร้ายเป็นสิ่งที่ไม่อาจฝืนเก็บได้บ่อยๆ นี่จะสร้างความเสียหายให้กับร่างกายของหลิงหลาน เป็นอันตรายอย่างมากถึงขนาดที่จะส่งผลต่อการเติบโตในอนาคต นอกเสียจากจะไปถึงขั้นยอดฝีมือที่ผ่านศึกมานับร้อยเหมือนกับพวกอาจารย์ที่เก็บหรือปล่อยไอชั่วร้ายได้อย่างอิสระถึงจะไม่มีปัญหาเรื่องอันตรายแอบแฝง
คำขอของหลิงหลานทำให้หลิงฉินตื่นเต้นมาก สิ่งที่ผู้อาวุโสชอบเห็นมากที่สุดก็คือคนรุ่นเยาว์ที่ตัวเองเอาใจใส่มีปณิธานสามารถอยู่เหนือกว่าคนอื่นในอนาคต เขาเรียกนักรบที่ดีที่สุดของตระกูลหลิงกลับมาอย่างไม่ลังเลเพื่อให้รับหน้าที่เป็นคู่ซ้อมของนายน้อยโดยเฉพาะ
ด้วยเหตุนี้เอง หลิงหลานจึงเริ่มทำการเคี่ยวกรำตัวเองในหนึ่งเดือนก่อนเปิดเทอมนี้
ตอนกลางวันเธอต่อสู้กับนักรบที่ตระกูลหลิงจัดเตรียมมา ตอนกลางคืนก็ถูกอาจารย์หมายเลขเก้าทารุณอย่างไร้ความเมตตา ระดับของหลิงหลานในตอนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะให้อาจารย์หมายเลขหนึ่งลงมือทารุณ...
ไอชั่วร้ายที่หลิงหลานควบคุมมาตลอดก็เริ่มไหลซึมออกมาช้าๆ ภายใต้การต่อสู้อย่างดุเดือดที่หมุนเวียนทั้งกลางวันและกลางคืน และค่อยๆ เก็บงำไปทีละนิด ก่อนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยในที่สุด จนสุดท้ายขอเพียงหลิงหลานมีความตั้งใจจะสังหาร ไอชั่วร้ายถึงค่อยเผยออกมาเล็กน้อย
เพราะการจัดการอย่างเหมาะสมของหมายเลขหนึ่ง ถึงทำให้หลิงหลานผ่านวิกฤติถูกคนค้นพบความลับมาได้อย่างปลอดภัย ในขณะเดียวกันก็เหลืออีกเพียงสองวันก่อนเข้าเรียนสถาบันลูกเสือ


## 0045 ใครอยากสังหารหลิงหลาน

ตอนที่ 45 ใครอยากสังหารหลิงหลาน?
เมื่อถึงวันเปิดเรียนอย่างเป็นทางการ หลิงหลานปฏิเสธหลานลั่วเฟิ่งที่อยากส่งเธอไปโรงเรียน และให้พ่อบ้านหลิงฉินพาเธอมาจัดการขั้นตอนการเข้าเรียนคนเดียวเท่านั้น
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้หลิงหลานตื่นมาตอนเช้าก็หนังตากระตุกล่ะ ถึงแม้ว่าหลิงหลานจะโน้มน้าวตัวเองว่าอย่าเชื่อในไสยศาสตร์มากเกินไป แต่ว่าความปลอดภัยย่อมเป็นอันดับหนึ่ง ให้มารดาที่ไม่มีพลังรบเลยแม้แต่น้อยรออยู่ในบ้านดีกว่า
แน่นอนว่าหลังจากที่หลิงหลานนั่งอยู่บนโฮเวอร์คาร์แล้ว เธอก็คุยกับเสี่ยวซื่อเรื่องสาเหตุของปฏิกิริยาตอบสนองทางกายภาพนี้ อย่างไรก็ตามทั้งสองคนต่างก็เป็นน้ำเต็มขวดไม่ส่งเสียง น้ำครึ่งขวดกระเพื่อม[footnoteRef:1] ใครก็พูดสาเหตุออกมาไม่ได้ สุดท้ายยิ่งคุยกันก็มีแต่จะยิ่งสับสน [1:  น้ำเต็มขวดไม่ส่งเสียง น้ำครึ่งขวดกระเพื่อม อุปมาว่าคนที่เปี่ยมไปด้วยความรู้ย่อมถ่อมตนพูดจาน้อย ส่วนคนความรู้ตื้นเขินต่างชอบโอ้อวดตนเอง]
เมื่อเห็นสองตาของเสี่ยวซื่อปรากฏเป็นเส้นวงกลม หลิงหลานที่รำคาญจนหงุดหงิดก็หยุดหัวข้อสนทนาที่ไร้ประโยชน์ไม่มีค่าอะไรให้ปรึกษานี้ทิ้งไป และจัดให้ปรากฏการณ์นี้อยู่ในหมวดหมู่ที่ไม่มีคำตอบโดยไม่ลังเล ทำให้ได้รับแววตาเลื่อมใสของเสี่ยวซื่อที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
นอกจากหลิงหลานจะรู้สึกได้ใจแล้ว เธอก็หันหน้าไปทางอื่นด้วยความใจฝ่ออย่างมากไม่กล้ามองเสี่ยวซื่ออีก แม่งเอ๊ย เธอไม่เคยคิดจะหลอกเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรอกนะ
ในขณะที่หลิงหลานกำลังกำจัดความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นในใจ สายตาของเธอก็ไหววูบจากนั้นเธอก็เงยหน้ามองออกไปที่นอกหน้าต่างรถ เวลานี้พ่อบ้านหลิงฉินที่อยู่ข้างๆ ก็สัมผัสได้ถึงวิกฤติ เขาเอ่ยปากขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า “หลิงศูนย์เจ็ด เปลี่ยนเป็นโหมดป้องกันฉุกเฉินทั้งคัน และส่งสัญญาณเตือนภัยออกไปด้วย”
“ครับ หลิงศูนย์เจ็ดรับทราบ” ในฐานะที่หลิงศูนย์เจ็ดเป็นพาหนะที่มีไว้สำหรับผู้นำตระกูลใช้โดยเฉพาะ มันย่อมไม่ใช่โฮเวอร์คาร์ธรรมดา
หลังจากเสียงของหลิงศูนย์เจ็ด หลิงหลานก็เห็นพื้นที่โปร่งใสภายในรถถูกชั้นป้องกันโปร่งแสงครอบคลุมไว้หนึ่งชั้น ส่วนเธอกับพ่อบ้านหลิงฉินถูกเข็มขัดนิรภัยที่เด้งออกมาจากบนที่นั่งคาดไว้ ในเวลาเดียวกัน ความเร็วของหลิงศูนย์เจ็ดก็เพิ่มขึ้นอีกระดับและบินไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม ต่อให้หลิงศูนย์เจ็ดเปลี่ยนเป็นเร่งความเร็วขึ้นแบบนี้ แต่มันก็ยังหลีกหนีการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามไม่พ้น
สายตาหลิงหลานส่องประกายเย็นเยียบ สองมือกุมที่จับข้างตัว
ปัง! พลังมหาศาลสายหนึ่งพลิกโฮเวอร์คาร์ให้คว่ำ หลิงศูนย์เจ็ดพยายามควบคุมร่างตัวเองที่สูญเสียการควบคุมไปบ้างขณะอยู่กลางอากาศอย่างสุดความสามารถ
“แจ้งเตือน แจ้งเตือน ระดับความสมบูรณ์ของตัวรถอยู่ที่ 71.28% ใช้พลังงานไป 22% สามารถทนรับการโจมตีแบบเดิมได้สองครั้งเท่านั้น!” ในที่สุดหลิงศูนย์เจ็ดก็ควบคุมตัวรถได้และรายงานระดับความเสียหายของตัวรถออกมา
“หลิงศูนย์เจ็ด ทิ้งเส้นทางการบินที่กำหนดไว้ ทำการแล่นไม่เป็นแบบแผน พยายามสลัดพวกมันให้หลุดอย่างสุดความสามารถ” แววตาทั้งสองข้างของหลิงฉินไม่ปกปิดความอำมหิตของตัวเองเลยสักนิดเดียว กล้าทำร้ายความหวังของตระกูลหลิงของพวกเขา เขาย่อมไม่ปล่อยพวกมันไปเด็ดขาด
“ครับ!” หลิงศูนย์เจ็ดเปลี่ยนวิธีการเคลื่อนที่ ไม่เพียงความเร็วจะไปถึง 2.2 มัคแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนที่ไม่หยุดไม่หย่อน หลบการโจมตีระยะไกลของศัตรูครั้งแล้วครั้งเล่า
หลิงฉินที่อยู่ในรถดึงห่วงที่อยู่ด้านหน้าที่นั่งออกอย่างสงบนิ่ง กล่องขนาดใหญ่สุดขีดก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าหลิงหลาน ข้างในมีเสื้อกั๊กป้องกันและยังมีอาวุธอยู่จำนวนหนึ่ง
หลิงหลานที่เรียนความรู้ทางด้านนี้แล้วก็ทราบว่าด้านในมีปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II หนึ่งกระบอก ปืนพกพลังเยือกแข็งหนึ่งกระบอก ระเบิดแสงสองลูก ระเบิดน้ำตาสองลูก ระเบิดควันหนึ่งลูก แน่นอนว่ายังมีดาบสั้นอัลตร้าลิเทียมอัลลอยที่ใช้โจมตีระยะประชิดสองเล่ม จากคำพูดในชาติก่อน ดาบสั้นสองเล่มนั้นย่อมคมจนอยู่ในระดับที่สามารถผ่าเหล็กราวกับโคลน เป่าเส้นขนขาด[footnoteRef:2]  [2:  เป่าเส้นขนขาด อุปมาว่า วางเส้นขนลงบนคมดาบแล้วเป่าลมเบาๆ เส้นขนสัมผัสกับตัวคมดาบก็ขาดออก สื่อถึงคมกริบมากๆ]
อาวุธเหล่านี้ต่างก็ถูกฝ่ายกองทัพควบคุมไว้ ประชาชนถูกห้ามใช้ อย่างไรก็ตาม ขอเพียงมีคน ย่อมต้องมีความต้องการ ไม่ว่าของอะไรต่างก็ทำให้ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเดิมทีตระกูลหลิงก็ก่อตั้งจากการทำงานในกองทัพ มีความเกี่ยวพันกับหน่วยกองทัพอย่างซับซ้อน จะครอบครองอาวุธพวกนี้ก็ไม่ยากลำบากเลย
หลิงหลานเห็นว่าด้านหน้าตัวเองก็มีห่วงที่เหมือนกัน เธอออกแรงดึง กล่องแบบเดียวกันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
หลิงฉินอธิบายสาเหตุให้หลิงหลานฟังว่าทำไมอาวุธเหล่านี้ถึงได้หยิบง่ายขนาดนี้ “ขอเพียงเปิดใช้งานโหมดป้องกันฉุกเฉิน กล่องอาวุธที่เดิมที่ถูกล็อกไว้ก็จะถูกเปิดออกในเวลาเดียวกัน ถ้าหากอยู่ในสถานการณ์ปกติ ต่อให้คุณงัดมัน ก็หยิบของพวกนี้ไม่ได้”
หลิงฉินส่งสัญญาณให้หลิงหลานทำตามวิธีการของเขา สวมเสื้อกั๊กป้องกัน ใครจะไปรู้ว่าโฮเวอร์คาร์จะประคองตัวเองไปได้ถึงเมื่อไหร่ ต้องสวมเสื้อกั๊กป้องกันที่จำเป็นให้เร็วที่สุด
หลิงหลานพยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจแล้ว เธอสวมชุดป้องกันอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็หยิบดาบสั้นที่ผ่าเหล็กดั่งโคลนสองเล่มนั้นขึ้นมาก่อนจะมัดไว้ที่ขาทั้งสองข้างอย่างแน่นหนา เธอใคร่ครวญสักพักแล้วก็หยิบปืนพกพลังเยือกแข็งกระบอกนั้นขึ้นมา ถึงแม้ว่าพลังทำลายล้างของมันจะไม่ได้ดีเท่าปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II แต่ว่ามันชนะที่ความเล็ก ซึ่งการใช้งานค่อนข้างเหมาะกับเธอที่เป็นเด็กอายุหกขวบ สุดท้ายเธอก็หยิบระเบิดแสงสองลูก วางไว้ในกระเป๋าสองข้างของชุดป้องกัน และทิ้งระเบิดอีกสองประเภทไว้
อาวุธไม่ได้อยู่ที่ความแข็งแกร่ง หากแต่อยู่ที่ความเหมาะสม หลิงหลานเข้าใจหลักการนี้อย่างยิ่งจากการสั่งสอนของตระกูลหลิงและมิติการเรียนรู้ หลิงฉินเห็นแบบนี้ก็พยักหน้าเงียบๆ การเลือกของหลิงหลานเหมาะสมมากที่สุดแล้ว ควรทราบว่าถึงแม้ระเบิดอีกสองประเภทสามารถขัดขวางฝ่ายตรงข้ามได้ดีมาก แต่ความจริงแล้วถ้าฝ่ายตัวเองไม่มีอุปกรณ์ป้องกันที่เข้าชุด มันก็ไม่มีประโยชน์เลยเช่นกัน
............
ห่างออกไปหลายลี้[footnoteRef:3] เนื่องจากทีม 413 กลัวว่าจะถูกพวกหลิงหลานสังเกตเห็นดังนั้นจึงเลือกคุ้มกันอยู่ห่างๆ พวกเขาเห็นการโจมตีที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดนี้ก็หนังศีรษะชากันไปเป็นแถบๆ  [3:  ลี้ หนึ่งลี้เท่ากับห้าร้อยเมตร]
“เชี่ย พี่น้องทั้งหลาย ไม่อยากตายก็พุ่งไป” 413 ที่ขับหุ่นรบของตัวเองพุ่งไปยังจุดที่เกิดเรื่องอย่างฉับไว ดวงหน้าของเขาที่อยู่ในหุ่นรบซีดเผือด ถ้าหากหลิงหลานเกิดเรื่องตรงหน้าพวกเขา เขาจะต้องถูกผู้บัญชาการจอมปีศาจของเขาถลกหนังแน่นอน
ช่วงนี้วันๆ ของทีม 413 ต่างผ่านไปอย่างสบายมากๆ หลิงหลานไม่ใช่เด็กที่ชอบวิ่งออกไปข้างนอก นี่จึงทำให้การทำงานคุ้มครองของพวกเขาง่ายดายมาก พวกเขาแค่ต้องสุ่มเวลาตรวจสอบรอบๆ บริเวณตระกูลหลิงก็พอ
พวกเขาทั้งหมดหกคนต่างเร่งเครื่องสุดกำลัง ขับหุ่นรบส่งเสียงหวอขณะพุ่งไปยังทิศทางที่หลิงหลานอยู่ เมื่อพวกเขายิ่งเข้าไปใกล้จุดโจมตีมากขึ้นเรื่อยๆ...
“ระวัง แยกย้าย!” 413 ที่นำหน้าขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง เขากู่ร้องอย่างบ้าคลั่งและนำคนอื่นๆ พุ่งหลบไปทางด้านข้าง
ร่างทั้งหกที่แล่นเคียงข้างกันต่างแยกย้ายออกทันที ลำแสงเย็นที่รุนแรงสายหนึ่งระเบิดตรงเส้นทางที่พวกเขาเพิ่งบินไปเมื่อสักครู่นี้
“หมายเลขสอง สภาพสมบูรณ์!”
“หุ่นรบหมายเลขสาม ขาขวาถูกแช่แข็งแล้ว”
“หมายเลขสี่ ทุกอย่างปกติ”
“หมายเลขห้า เสียการควบคุมที่มือซ้ายแล้ว”
“หมายเลขหก ไม่ได้รับความเสียหาย”
ลูกทีมห้าคนรายงานสภาพของพวกเขาให้ 413 ฟังทันที หมายเลขสามกับหมายเลขห้าได้รับความเสียหายจากการโจมตีเมื่อสักครู่นี้
“หมายเลข 4 หมายเลข 6 คุ้มกันหมายเลข 3 กับหมายเลข 5 ส่วนหมายเลข 2 กับฉันจะไปประจันหน้ากับศัตรู” 413 รีบสั่งการ
“ครับ หัวหน้า!”
เวลานี้เอง เบื้องหน้า 413 ก็มีกองทัพหุ่นรบปรากฏตัวขึ้นมาหนึ่งกอง พวกเขาโผล่มาจากมุมต่างๆ หุ่นรบมาตรฐานที่เป็นระเบียบติดอาวุธพร้อมสรรพเผยรูปลักษณ์โหดเหี้ยมของฝ่ายตรงข้าม นี่ทำให้ใบหน้าของ 413 ดำมืดราวกับเมฆครึ้มก่อนพายุฝน
413 เปิดปุ่มสื่อสาร “พวกนายเป็นหน่วยอะไร คิดจะทำอะไรกันแน่” หุ่นรบมาตรฐานแบบนี้รวมไปถึงอาวุธครบชุดมีอยู่แค่ภายในกองทัพเท่านั้น ทางกองทัพไม่อนุญาตให้อาวุธเช่นนี้รั่วไหลไปสู่พลเรือน คนพวกนี้ย่อมต้องมาจากทางกองทัพแน่นอน และคนที่สามารถจัดการส่งกองทัพหุ่นรบออกมาอย่างไร้สุ้มไร้เสียงก็มีเพียงคนในระดับสูงของทางกองทัพเท่านั้น
ถ้าอย่างนั้นคนที่อยู่ในระดับสูงของกองทัพคนไหนอยากจะสังหารหลิงหลานล่ะ หรือว่าจะมีไส้ศึกแฝงตัวอยู่ในสหพันธรัฐจริงๆ?
อย่างไรก็ตาม จำเป็นต้องใช้กองกำลังพวกนี้เพื่อหน่ออ่อนที่โดดเด่นเล็กๆ เพียงต้นเดียวเหรอ พวกเขาไม่กลัวว่าตัวเองจะถูกเปิดเผยเลยหรือไง
413 ยังไม่รู้ว่าหลิงหลานเป็นลูกของหลิงเซียว ถ้าหากเขารู้แล้วละก็ บางทีเขาอาจจะเข้าใจว่าทำไมถึงมีคนมุ่งหวังจะสังหารหลิงหลานขนาดนี้


## 0046 กลัวหรือเปล่า

ตอนที่ 46 กลัวหรือเปล่า?
คำถามของ 413 ไม่ได้รับคำตอบจากอีกฝ่าย สิ่งที่ต้อนรับเขาก็คือการโจมตีของปืนใหญ่ที่มืดฟ้ามัวดิน
“เชี่ย! เปิดใช้งานโล่ลำแสง” 413 ตวาดด้วยความเดือดดาล ฝ่ายตรงข้ามอยากกำจัดคนให้สิ้นซากชัดๆ ดูท่าจะไม่มีทางกอบกู้สถานการณ์แล้ว
กองทัพหุ่นรบของศัตรูเห็นหุ่นรบของฝ่ายตรงข้ามปล่อยโล่ลำแสงซึ่งเป็นอุปกรณ์ระดับสูงก็กล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “ทำไมกองทัพกบฏถึงได้รับอาวุธแบบนี้มา ดูท่าข่าวกรองจะไม่ผิด มีคนในระดับสูงของกองทัพทรยศสหพันธรัฐแล้ว ยิงกำราบมันไว้ พยายามทำลายโล่ลำแสงให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฆ่าพวกมันให้หมด ผู้บัญชาการใหญ่สั่งมา ไม่ต้องจับเป็น”
“ครับ หัวหน้า!” หลังจากเสียงนี้ ปืนใหญ่ระยะไกลก็ยิงออกมารุนแรงมากขึ้นกดดันทีม 413 จนแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้
“หัวหน้า ทำยังไงดี” พวกลูกทีมที่เปิดใช้โล่ลำแสงต้านทานการโจมตีระยะไกลของอีกฝ่ายเอ่ยถามขึ้น
ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นทหารผ่านศึก เป็นนักเชือดที่กลับมาจากสนามรบสามารถกวัดแกว่งดาบฟันทหารของประเทศศัตรูอย่างไร้ความรู้สึก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทหารของประเทศตัวเอง พวกเขาก็ทำใจแข็งไม่ได้
“หมายเลขสาม ติดต่อกองบัญชาการ หมายเลขห้า คุ้มกัน คนอื่นๆ ไปสังหารพวกมันกับฉัน!” 413 สั่งการการอย่างเฉียบขาด หลังจากนั้นเขาก็ชักดาบเลเซอร์ออกจากด้านหลังก่อนจะพุ่งเข้าไปเป็นคนแรก
413 รู้ดีว่าบางทีฝ่ายตรงข้ามอาจจะเป็นแค่กองทหารหุ่นรบที่ถูกเบื้องบนหลอกใช้ ไม่รู้เลยว่าการปฏิบัติการของพวกเขาเป็นเรื่องผิดพลาด ทว่าเขาไม่อาจใจอ่อนเพราะเรื่องนี้ได้ เขายังมีพี่น้องอีกห้าชีวิตที่อยู่ใต้บังคับบัญชา เขาไม่อาจให้พวกเขาสละชีพเพราะความลังเลของเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ฝ่ายนั้นอยากฆ่าคือเด็กที่บริสุทธิ์ นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่สามารถ ยอมได้เป็นอันขาด...
การตัดสินใจอย่างเด็ดขาดของหัวหน้าก็แสดงออกบนตัวของพวกลูกทีมเช่นกัน บนสนามรบไม่อาจลังเลหรือใจอ่อนได้สักนิดเดียว มีเพียงคนที่โหดเหี้ยมกว่าเท่านั้นถึงจะรอดชีวิตต่อไปได้
ทหารหุ่นรบกองนั้นเห็นหุ่นรบสี่ตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเปิดใช้โล่ลำแสงพุ่งเข้ามา หัวหน้าทีมที่นำหน้าก็แค่นเสียงเย็นกล่าวว่า “ปล่อยสายชนวนระเบิด”
หลังจากเสียงนี้ หุ่นรบหกตัวต่างก็ยิงเปลวไฟออกมาแผ่คลุมใส่คนทั้งสี่ที่บุกเข้ามาซึ่งๆ หน้า
เสียงปืนดังก้องกังวานอยู่หลายนัด เปลวไฟหกสายระเบิดออกในพริบตา จากนั้นก็ได้ยินเสียงปืนใหญ่ดังติดต่อกันเป็นลูกโซ่ ระเบิดนับไม่ถ้วนบนสายชนวนถูกจุดสำเร็จ การระเบิดอย่างรุนแรงทำให้พื้นดินสั่นคลอน และก็ทำให้ทั่วทั้งสถานที่เกิดเหตุมีหมอกควันหนา
หมายเลขห้าที่เดิมทีรับหน้าที่คุ้มกันใช้ปืนเลเซอร์อนุภาคที่มือขวายิงออกไปหกนัดอย่างหมดจด โจมตีใส่สายชนวนเหล่านี้เพื่อระเบิดพวกมัน และก็ทำให้พวก 413 ได้รับการคุ้มกัน
หมอกควันในหน้าจอทำให้หัวหน้ากองทหารหุ่นรบที่สั่งการโจมตีรู้สึกลังเลเล็กน้อยว่าจะยิงกดดันต่อดีไหม ทว่าการหยุดชะงักนี้ก็ทำให้เขาได้ยินหุ่นรบของตัวเองส่งเสียงแจ้งเตือนฉุกเฉินว่า “อันตราย ถูกศัตรูล็อกเป้าหมาย หลบเลี่ยง หลบเลี่ยง...”
ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของเขาคือถอยหลังอย่างรวดเร็ว เนื่องจากเขามองเห็นในหน้าจอว่าหุ่นรบที่นำหน้าตัวนั้นปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางหมอกควันและพุ่งมาที่เขาด้วยความดุดันอย่างชัดเจน
เขาชูปืนเลเซอร์อนุภาคในมือขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะลั่นไกอย่างสุดความสามารถ เขาลืมการหลบตามสถานการณ์ไปโดยสิ้นเชิง เขาอยากใช้การโจมตีพวกนี้ทำให้ฝ่ายตรงข้ามถอยหรือหยุดโจมตีลง
เขาเห็นเพียงฝ่ายตรงข้ามเบี่ยงจากเส้นทางที่ตรงเข้ามาไปยังมุมที่แปลกประหลาดและหลบหลีกการโจมตีของเลเซอร์อนุภาคที่เขากราดยิงออกไปอย่างชำนาญ สายตาของเขาหดลงฉับพลันและตะโกนขึ้นมาด้วยความตกใจว่า “หลบไร้หลักเกณฑ์! ทำไมเขาสามารถเคลื่อนไหวหลบหลีกระดับสูงสุดของกองทัพเราได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ขนาดเขาที่เป็นคนดังของโรงเรียนทหารก็ยังไม่ได้เรียน ทำไมคนในกองทัพกบฏถึงมีบุคคลที่ร้ายกาจแบบนี้อยู่ด้วย
สวรรค์ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เวลานี้เขารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่รางๆ ทว่ามันสายไปเสียแล้ว
เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวหลายเสียงของพวกลูกทีมดังขึ้นในระบบสื่อสารของเขา ยังไม่ทันที่เขาจะสอบถาม หน้าจอแสดงผลของหุ่นรบตัวเองก็เปลี่ยนเป็นดำสนิท ไม่ว่าเขาจะดึงคันควบคุม กดปุ่มสตาร์ทที่อยู่ข้างกายตามใจชอบอย่างไร หุ่นรบก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยสักนิดเดียว
เขาเข้าใจทันทีว่าหุ่นรบของเขาถูกอีกฝ่ายทำลายอุปกรณ์ขับเคลื่อนแล้วแน่นอน และเขาก็กลายเป็นหมูในอวยไปแล้ว
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมนักเรียนดีเด่นสง่างามซึ่งจบการศึกษาจากโรงเรียนทหารอย่างเขาถึงพ่ายแพ้ให้กับทหารหุ่นรบแหกคอกของกองทัพกบฏพวกนี้ โลกนี้มันกลับตาลปัตรไปแล้วหรือไง หัวหน้ากองทัพหุ่นรบทำใจเชื่อไม่ได้ เขาตัวแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนอยู่บนที่นั่งควบคุมด้วยสีหน้าซีดเผือด
413 ยังคงออมมือไว้ในตอนที่โจมตี เขาเพียงแต่ทำลายอุปกรณ์ขับเคลื่อนของหุ่นรบ ไม่ได้โจมตีที่นั่งคนขับหุ่นรบโดยตรงเพื่อเก็บชีวิตของอีกฝ่ายเอาไว้ แน่นอนว่านี่เป็นเพราะอีกฝ่ายมีความสามารถไม่เพียงพอทำให้ 413 มีช่องทางหนีทีไล่ให้เลือก
413 เห็นหุ่นรบหกตัวยืนนิ่งไม่ขยับก็อดส่งเสียงถุยไม่ได้ แม่งเอ๊ย ยังดีที่ทหารหุ่นรบพวกนี้เป็นมือใหม่ที่ไม่เคยเห็นเลือดมาก่อน ไม่อย่างนั้นการที่พวกเขาอาศัยเพียงปืนเลเซอร์อนุภาคไม่กี่กระบอกกับดาบเลเซอร์ไม่กี่เล่มมาเผชิญหน้ากับอาวุธที่ติดตั้งมาครบครันแบบนี้ก็ยากจะคาดเดาผลแพ้ชนะจริงๆ
เวลานี้เอง หมายเลขสามที่ได้รับการติดต่อกับกองบัญชาก็รายงานว่า “หัวหน้า ผู้บัญชาการบอกว่า ให้นำคนพวกนี้ไปที่กองบัญชาการเบลดสเปเชียลอย่างเป็นความลับ แล้วก็ทำลายหุ่นรบของพวกเขาทิ้งไปให้หมด ทางที่ดีทำให้ฝ่ายตรงข้ามคิดว่าคนตายไปพร้อมกับหุ่นรบที่โดนทำลายแล้ว”
413 ผงกศีรษะและสั่งการไปว่า “หมายเลขสามกับหมายเลขห้าอยู่ที่นี่ ทำภารกิจของผู้บัญชาการให้เสร็จ ส่วนคนอื่นๆ ไปช่วยคนกับฉัน”
“ครับ!”
ด้วยเหตุนี้เอง ทีม 413 ก็ได้แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม หุ่นรบที่มีสภาพสมบูรณ์สี่ตัวบินไปยังทิศทางที่หลิงหลานจากไปด้วยความรวดเร็ว
413 พาลูกทีมสามคนบินไปได้สักพักก็พบว่าไม่เห็นการเคลื่อนไหวผิดปกติใดๆ ภายในขอบเขตระยะสายตาของพวกเขา นี่ทำให้พวกเขาไม่สามารถรู้ตำแหน่งที่แม่นยำของหลิงหลานได้จริงๆ
413 จนปัญญาได้แต่สั่งว่า “กระจายกันค้นหา พบสิ่งผิดปกติหรือว่าเป้าหมายให้แจ้งทันที”
“ครับ!” หุ่นรบสามตัวที่อยู่ด้านหลัง 413 ต่างเลือกมุมของแต่ละคนและกระจายไปทางด้านข้างหลังจากเสียงนี้
413 ควบคุมหุ่นรบตัวเองแล่นไปข้างหน้า เขารู้สึกกังวลอย่างไม่ต้องสงสัย เนื่องจากพวกเขาถูกถ่วงเวลาไปเกือบห้านาทีจากการสกัดกั้นในครั้งนี้ และมีความเป็นไปได้สูงว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ในห้านาทีนี้ เขาคาดหวังเพียงอย่างเดียวว่าพวกหลิงหลานจะสามารถยืนหยัดรอคอยการช่วยเหลือของพวกเขา
ส่วนพวกเขาก็จะค้นหาร่องรอยของหลิงหลานให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่เช่นนั้นทุกอย่างต่างเปล่าประโยชน์
.......
ไม่เอ่ยถึงทางฝั่ง 413 ที่ค้นหาอย่างเคร่งเครียดแล้ว ทางด้านหลิงหลานก็ผ่านช่วงเวลาเป็นตายที่ตกอยู่ในอันตราย
หลังจากที่โฮเวอร์คาร์ถูกปืนใหญ่พลังงานสูงระยะไกลของฝ่ายตรงข้ามยิงโดนอีกครั้งในระหว่างที่แล่นหลบหลีก มันก็เริ่มส่งเสียงแจ้งเตือนบอกพวกเขาว่าโฮเวอร์คาร์จะพังในอีกห้าสิบหกวินาทีให้หลัง
เนื่องจากการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง พลังป้องกันของโฮเวอร์คาร์ก็จวนเจียนจะพังแล้ว บวกกับถูกโจมตีอีก มันก็เลยประคับประคองต่อไปไม่ไหวแล้ว
“กลัวหรือเปล่าครับ” หลิงฉินยิ้มพลางลูบศีรษะของหลิงหลาน ในมืออีกข้างของเขากุมปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II ไว้
“ไม่กลัว!” หลิงหลานตอบอย่างเยือกเย็นคล้ายกับไม่สนใจความเป็นความตายของตัวเอง นี่ทำให้หลิงฉินตกตะลึงและปลาบปลื้มใจอย่างมาก ทอดถอนใจว่าหลิงหลานกล้าหาญเหมือนกับบิดาตามที่คาดคิดไว้จริงๆ เขาย่อมไม่รู้ว่าเหตุผลที่หลิงหลานไม่สนใจความเป็นความตาย เป็นเพราะหลิงหลานได้เรียนรู้จากในป่าดึกดำบรรพ์ที่มิติการเรียนรู้จำลองขึ้นมาว่า ความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวช่วยชีวิตของเธอไม่ได้ มีเพียงความเยือกเย็นเท่านั้นถึงจะมีโอกาสรอดชีวิต
“ปกป้องตัวเองให้ดีนะครับ!” หลิงฉินลูบศีรษะหลิงหลาน เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างกายเกร็งแน่นในชั่วพริบตา เขาเตรียมตัวบุกโจมตีแล้ว หลิงหลานเองก็ทำแบบเดียวกัน เพียงแต่การกระทำของเธอดูซ่อนเร้นมากกว่า
ขณะนี้ เวลานับถอยหลังของหลิงศูนย์เจ็ดอยู่ในช่วงสิบวินาทีแล้ว


## 0047 เสี่ยวซื่อเสนอตัวรับงานเอง

ตอนที่ 47 เสี่ยวซื่อเสนอตัวรับงานเอง!
เมื่อหลิงศูนย์เจ็ดนับถอยหลังจนถึงหนึ่ง โฮเวอร์คาร์ที่เดิมทีแล่นด้วยความเร็วสูงก็พลันหยุดนิ่ง หลิงหลานรู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับถูกเหวี่ยงออกไปก็ไม่ปาน แต่เนื่องจากเข็มขัดนิรภัยบนตัวเธอคาดเอาไว้แน่นมาก เธอเลยยังถูกมัดติดกับที่นั่ง
ไม่นาน หลิงหลานสัมผัสได้ถึงแรงเฉื่อยกำลังอ่อนลง ทว่าทั่วทั้งร่างกายกลับรู้สึกเบาหวิวอย่างไม่คาดคิด เวลานี้เองเข็มขัดนิรภัยก็คลายออก แท้จริงแล้วโฮเวอร์คาร์ที่พังจนแยกชิ้นส่วนในเวลานี้ได้เปลี่ยนเป็นแตกกระจุยกระจาย
“หลบ!” หลิงฉินตะโกนเสียงต่ำ เขาอาศัยพลังสุดท้ายของโฮเวอร์คาร์เล็กน้อยพุ่งออกไปจากรถเป็นคนแรก หลิงฉินตัดสินใจเด็ดขาดแต่แรกแล้วว่า เขาจะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อดึงดูดความสนใจของพวกมือสังหารที่ดักซุ่มอยู่รอบด้านเพื่อให้หลิงหลานมีโอกาสหลบหนีไป
จากนั้นหลิงหลานก็ลอยออกมา เธอคว้าหนึ่งในเศษชิ้นส่วนของโฮเวอร์คาร์อย่างปราดเปรียวท่ามกลางเศษชิ้นส่วนที่ระเบิดกระจายออกไปนับไม่ถ้วน นี่เป็นเป้าหมายที่เธอเลือกไว้ชั่วพริบตา มันมีขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กสามารถกำบังร่างกายน้อยๆ ของเธอได้พอดี นอกจากนี้ทิศทางที่มันลอยออกไป รวมไปถึงจุดที่ตกก็เป็นจุดที่เธอต้องการได้เช่นกัน
หลิงหลานแนบชิดกับเศษชิ้นส่วนแผ่นนั้นอย่างแนบแน่นราวกับตุ๊กแก และใช้ประโยชน์จากเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วนที่อยู่รอบด้านมากำบังตัว เธอตีลังกาอยู่กลางอากาศอย่างคล่องแคล่วเพื่อให้เศษชิ้นส่วนบังเธอไว้ จากนั้นเธอก็เก็บงำกลิ่นอายปล่อยให้มันร่วงลงไปอย่างอิสระ สุดท้ายมันก็ร่วงลงไปยังพื้นที่รกร้างกว้างโล่งไม่มีของสิ่งใดมาอำพราง
พริบตาที่ร่วงลงมา หลิงหลานก็โคจรเคล็ดวิชาลมปราณบำรุงร่างกายไปทั่วร่าง แขนขาทั้งสี่รวมไปถึงเอวและท้อง อัดลงไปที่พื้นแรงๆ ทุกคนต่างไม่รู้ว่าพื้นข้างใต้เศษชิ้นส่วนปรากฏร่องเว้าลึกสุดขีด หลิงหลานฝังอยู่ด้านใน เศษชิ้นส่วนบนร่างกายเธอคว่ำอยู่บนพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีใครนึกเลยว่าข้างใต้เศษชิ้นส่วนแผ่นนั้นยังมีคนหลบซ่อนอยู่
สาเหตุที่หลิงหลานเลือกซ่อนตัวแบบนี้เป็นเพราะว่าผู้คนต่างมีความนึกคิดและจุดบอดทางสายตา ที่ราบรกร้างกว้างโล่งไม่มีสิ่งใดแห่งนี้ไม่มีสถานที่ใดที่อำพรางผู้คนได้เลย มันจึงถูกคนมองข้ามได้ง่ายมาก นอกจากนี้ความสนใจยังเน้นหนักไปที่พื้นที่หลายแห่งที่ซ่อนตัวคนได้ง่ายๆ อย่างป่าพุ่มไม้ต่ำๆ ที่อยู่ด้านข้าง รวมไปถึงพวกพุ่มหญ้าที่เกิดขึ้นมาสะเปะสะปะ
แน่นอนว่าการที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะเรื่องความปลอดภัย หากแต่เป็นเพราะเธออยากจะโจมตีกลับ เมื่อความสนใจของทุกคนอยู่ที่ด้านหน้า และตำแหน่งของเธออยู่ด้านหลังซึ่งทุกคนไม่ได้สนใจแล้ว มันก็เป็นโอกาสให้เธอโจมตีทีเดียวจอด
หลิงหลานจำเป็นต้องเสี่ยงเพราะว่าจุดที่อีกฝ่ายเลือกดักซุ่มก็ดีมากเกินไปจริงๆ มันเป็นสถานที่ที่พลังป้องกันของเมืองเปราะบางมากที่สุด ควรทราบว่าเส้นทางที่หลิงหลานเดินทางผ่านเพื่อไปยังสถาบันศูนย์กลางลูกเสือต่างก็เป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรือง มีเพียงในระหว่างช่วงเวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมงนี้ที่เป็นเขตพื้นที่ว่างเปล่าไม่มีผู้คน นอกจากป่าแล้วก็เป็นพื้นที่รกร้างซึ่งนับว่าห่างไกลไร้ผู้คน มีเพียงสัตว์ร้ายและนกป่าเท่านั้น
เธอดักซุ่มอยู่ที่นี่ เมื่อเมืองทั้งสองด้านได้รับสัญญาณก็จะส่งกองกำลังตำรวจมาช่วยเหลืออีก อย่างเร็วที่สุดอีกสิบห้านาทีกำลังเสริมก็จะมาถึง หลิงหลานเชื่อว่าสิบห้านาทีเพียงพอให้คนเหล่านี้ฆ่าเธอได้นับครั้งไม่ถ้วน เธอเชื่อว่าถ้าหากฝ่ายตรงข้ามค้นหาร่างของเธอไม่พบในสถานที่อื่น พวกเขาย่อมกวาดล้างพื้นที่อย่างไม่เลือกหน้า ถึงขนาดที่ขุดดินสามฟุต[footnoteRef:1] เวลานั้นต่อให้เธอซ่อนตัวอยู่ในจุดอับสายตาก็จะถูกหาพบเช่นกัน เธอเดิมพันเรื่องนี้ไม่ไหว  [1:  ขุดดินสามฟุต หมายถึง ค้นหาทั่วทุกพื้นที่อย่างละเอียดมาก เมื่อหาไม่พบก็ค้นหาต่อจนกว่าจะเจอ]
สิ่งสำคัญที่สุดคือ เธอไม่สามารถแน่ใจได้ว่าพ่อบ้านหลิงฉินจะยืนหยัดอยู่ในวงล้อมได้สิบห้านาที ถ้าหากเธอไม่ลงมือ เกรงว่าเธอคงได้เผชิญกับการเสียชีวิตของคนที่เธอรักเป็นครั้งแรกหลังจากที่มาถึงโลกอนาคต เธอยิ่งเดิมพันเรื่องนี้ไม่ไหว
ไม่นาน โฮเวอร์คาร์สามคันก็บินเข้ามา แต่ฝ่ายตรงข้ามระมัดระวังมากและไม่ได้เข้ามาใกล้ หากแต่ร่อนลงอย่างมั่นคงห่างจากจุดที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่สามสิบเมตร
โฮเวอร์คาร์สองคันจากในนั้นถูกเปิดออก ชายร่างกำยำแปดคนเดินลงมา คนทั้งแปดนี้ต่างติดอาวุธทั่วทั้งตัว ศีรษะสวมหมวกป้องกัน ลำตัวสวมชุดป้องกัน มือถือปืนกลเลเซอร์อนุภาค ของพวกนี้ต่างเป็นอุปกรณ์ธรรมดาสุดขีดที่ใช้กันอย่างแพร่หลายไม่ว่าจะเป็นทางกองทัพหรือว่าพลเรือนที่ติดอาวุธส่วนตัวในสหพันธรัฐ ดูท่าฝ่ายตรงข้ามก็ระวังตัวมากเช่นกัน ดังนั้นของที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเปิดเผยสถานะตัวตนต่างถูกกำจัดทิ้งไป
แปดคนนั้นเข้ามาใกล้ที่นี่ด้วยความระมัดระวังยิ่ง และทิ้งโฮเวอร์คาร์ที่ยังปิดประตูหน้าต่างแน่นคันนั้นไว้ ปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกตั้งตระหง่านอยู่บนรถเพื่อเป็นตัวคุ้มกัน เมื่อพบการต่อต้าน พวกเขาก็จะยิงปืนใหญ่เลเซอร์สังหารโดยที่ไม่มีการละเว้น
เห็นได้ชัดมากว่าโฮเวอร์คาร์สามคันนี้ต่างเป็นโฮเวอร์คาร์รูปแบบต่อสู้ที่ผ่านการแก้ไขดัดแปลงส่วนตัวมาก่อน หลิงหลานสังเกตเห็นว่าบนรถของพวกเขาไม่มีหมายเลขสัญญาณที่สหพันธรัฐกำหนดให้ลงทะเบียน ฝ่ายตรงข้ามทำได้อย่างไร้ช่องโหว่ตามที่คาดคิดไว้จริงๆ
หลิงหลานไม่ได้เงยหน้าสังเกตการณ์ ทว่าเธอรู้สถานการณ์ในตอนนี้อย่างแจ่มแจ้ง เธอมีเสี่ยวซื่อ ดังนั้นต่อให้หลับตาก็สามารถรู้สถานการณ์รอบด้านในขอบเขตระยะหนึ่งพันเมตร ถึงขนาดที่เธอยังรู้ว่าตรงจุดที่ห่างไกลยิ่งกว่าโฮเวอร์คาร์ซึ่งสายตามองไปไม่ถึง ยังมีหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์สองตัวกำลังยกปืนสไนเปอร์ระยะไกลเล็งเป้ามาที่นี่ ฝ่ายตรงข้ามไม่คิดจะให้โอกาสรอดแก่พวกเขาโดยสิ้นเชิง
หลิงหลานคำนวณอัตราความสำเร็จในการโจมตีรูปแบบต่างๆ ในมิติแห่งจิตอย่างเยือกเย็น ถึงแม้ว่าแผนการโจมตีที่เธอสามารถคิดได้จนถึงตอนนี้จะมีอัตราความสำเร็จอยู่ที่ศูนย์ แต่หลิงหลานก็ไม่ท้อแท้ใจ การฝึกเอาตัวรอดในป่าดึกดำบรรพ์เมื่อไม่นานมานี้ทำให้เธอจำขึ้นใจว่า ต่อให้จะตายก็ต้องเยือกเย็นเข้าไว้ โอกาสมักจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด
อยากจะได้โอกาสรอดก็ต้องแก้ปัญหาเรื่องโฮเวอร์คาร์ที่รั้งท้ายราวกับเสือที่จ้องพร้อมตะครุบเหยื่อคันนั้นก่อน ปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกอันตรายต่อพวกเขามากเกินไปจริงๆ ถึงแม้ว่าหุ่นยนต์ฮิวแมนนอยด์ที่อยู่ห่างไกลจะคุกคามมากเช่นกัน...แต่หลิงหลานตัดสินใจว่าจะจัดการอันตรายตรงหน้าก่อน
อย่างไรก็ตาม อาวุธที่เธอพกติดตัวมาตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะทำให้เธอจัดการกับโฮเวอร์คาร์ที่ติดอาวุธเต็มคันได้ ยิ่งไปกว่านั้นด้านในยังมีนักฆ่าที่ร้ายกาจอีกหลายคน หลิงหลานที่ตัวเล็กแบบนี้จะจัดการหนึ่งคนอาจจะยังมีความเป็นไปได้ แต่ถ้าสองคนขึ้นไปก็ไม่รู้แล้ว
ควรจะทำอย่างไรดีนะ
“เชอะ ทำไมช่วงเวลาสำคัญถึงได้ลืมฉันแล้วล่ะ” เสี่ยวซื่อที่อยู่ในห้วงสติเฝ้ารอหลิงหลานร้องขอความช่วยเหลือมาตลอดก็รู้สึกหดหู่แล้ว เขาเอ่ยประท้วงอย่างรุนแรง
“เอ่อ นายจัดการได้กี่คนล่ะ” หลิงหลานอึ้งไป เธองุนงงมาก ตัวเธอรับมือสองคนไม่ไหว แล้วเสี่ยวซื่อที่มีเพียงความคิดไม่มีร่างกายสามารถทำได้ด้วยเหรอ
“ฉันจัดการคนไม่ได้ แต่ว่าฉันจัดการรถได้นะ” เสี่ยวซื่อกล่าวด้วยความห่อเหี่ยวใจ ทำไมลูกพี่ของเขาถึงได้โง่ขนาดนี้นะ มนุษย์ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ซะหน่อย เขาเจาะเข้าไปไม่ได้หรอก
คำพูดของเสี่ยวซื่อทำให้หลิงหลานตระหนักขึ้นมาได้ เธอเสียเวลาแก้ไขปัญหาที่ไม่มีทางแก้ออก เวลานี้โฮเวอร์คาร์ต่างใช้ออปติคัลคอมพิวเตอร์[footnoteRef:2] ที่มีปัญญาประดิษฐ์มาควบคุม และเสี่ยวซื่อก็เป็นดาวข่มออปติคัลคอมพิวเตอร์ ขอเพียงให้โอกาสเขา เขาก็สามารถได้รับอำนาจควบคุมโฮเวอร์คาร์ เช่นนั้นอาวุธของรถคันนั้นก็จะยิงออกไปไม่ได้....  [2:  ออปติคัลคอมพิวเตอร์ คอมพิวเตอร์ที่ใช้โฟตอนในการคำนวณ]
“นายสามารถเจาะเข้าไปในระยะห่างเท่านี้เหรอ” หลิงหลานยังถามขึ้นอีกประโยคด้วยความกังวล
“ต่อให้ห่างออกไปอีกสิบเมตรก็ไม่มีปัญหา...ถ้าเกิดพลังจิตของเธอสูงกว่านี้อีกหน่อย ฉันก็สามารถเจาะเข้าไปได้ไกลมากขึ้น” เสี่ยวซื่อตอบโดยที่แฝงความเสียใจเอาไว้ ราวกับกำลังดูถูกหลิงหลานว่าเธอจำกัดความสามารถของเขา
หลิงหลานหงุดหงิดจนโกรธ “ยังไม่ทำให้ฉันอีกล่ะ ถ้าเกิดฉันตายไป นายก็ไม่มีหวังแล้วเหมือนกัน...”
เสี่ยวซื่อสั่นงกๆ เขาจะลืมเรื่องนี้ได้อย่างไร เขาไม่กล้าพูดอวดแล้ว และยืมพลังจิตของหลิงหลานแทรกซึมเข้าไปที่โฮเวอร์คาร์คันนั้นทันที
ในขณะนี้เอง ชายแปดคนนั้นก็ผ่านจุดที่หลิงหลานซ่อนตัวอยู่ ถึงอย่างไรนอกจากเศษชิ้นส่วนใหญ่น้อยหลายชิ้นที่นอนระเนระนาดแล้ว สถานที่แห่งนี้ก็ไม่มีอย่างอื่นอีก ไม่มีสถานที่ให้คนซ่อนตัวได้เลย พวกเขาย่อมตัดที่นี่ทิ้งไปแน่นอนและเข้าไปหาพุ่มหญ้าต่ำๆ ที่อยู่รอบๆ บริเวณด้านหน้า เห็นได้ชัดมากว่าที่นั่นถึงจะเป็นจุดซ่อนตัวที่ดี
ฝ่ายตรงข้ามเข้าไปใกล้พุ่มหญ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ในใจของหลิงหลานก็เคร่งเครียดขึ้นมาเช่นกัน เพราะว่าพ่อบ้านหลิงฉินก็ซ่อนตัวอยู่ในนั้นจริงๆ


## 0048 คุณปู่พ่อบ้านซาดิสม์ไปแล้ว

ตอนที่ 48 คุณปู่พ่อบ้านซาดิสม์ไปแล้ว!
ปัง! เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ระเบิดควันลูกหนึ่งลอยออกมาจากในพุ่มหญ้าทำให้ชายแปดคนยิงไปที่ระเบิดควันด้วยความเคร่งเครียด ฝีมือการยิงของชายทั้งแปดร้ายกาจมาก แทบจะยิงโดนระเบิดควันทุกนัด แต่ระเบิดควันไม่เหมือนกับระเบิดประเภทอื่นๆ ที่ถูกยิงแล้วก็จะระเบิดหรือหมดประสิทธิภาพ มันยังคงปล่อยควันทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่ ยิ่งยิงโดนมันมากเท่าไร ความเร็วในการปล่อยควันก็ยิ่งเร็วมากขึ้น ไม่นานบริเวณรอบๆ พุ่มหญ้าก็กลายเป็นหมอกควันหนาทึบ ถึงแม้ว่าหมวกป้องกันจะมีความสามารถแยกหมอกควันได้ในระดับหนึ่ง แต่ทัศนวิสัยยังคงได้รับผลกระทบอยู่ดี
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนชายทั้งแปดคนจะเป็นนักฆ่ามืออาชีพ พวกเขาไม่ได้ตื่นตระหนก หากแต่ยิงปืนเลเซอร์อนุภาคในมือออกไป อนุภาคเลเซอร์นับไม่ถ้วนถูกกราดยิงออกไปทำให้พุ่มหญ้าเตี้ยๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน
หลิงหลานไม่รู้สึกกังวล เพราะเธอเห็นพ่อบ้านหลิงฉินย้ายจากพุ่มหญ้าเตี้ยๆ ไปยังพุ่มไม้ด้านขวาในขณะที่โยนระเบิดควันออกไป
ทว่าการกระทำของหลิงฉินหลังจากนั้นทำให้หลิงหลานตกตะลึงไป เธอเห็นหลิงฉินคลายเชือกที่พันข้อมือมาตลอดออกจากข้อมือ เดิมทีในสายตาของหลิงหลานเชือกดูหนาอย่างยิ่ง หลิงฉินบีบปลายด้านหนึ่งก่อนจะดึงออก เชือกเส้นนั้นก็พลันแยกออกเป็นด้ายที่มีขนาดหนาเพียงเส้นผมมากมายนับไม่ถ้วน
หลิงฉินกำปลายเชือกและพันที่ไกปืนของปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II อย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็ตั้งปืนไว้ในพุ่มไม้ก่อนจะย่อตัวย้ายไปอีกทางหนึ่งอย่างเงียบเชียบท่ามกลางเลเซอร์ที่ยิงออกไป หลิงหลานมองเห็นชัดเจนว่าในมือเขายังกำด้ายบางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
เมื่อฝ่ายตรงข้ามยิงจบไปรอบหนึ่ง คนทั้งแปดก็เห็นว่าพุ่มหญ้ากลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว หลายคนสบตากันแวบหนึ่ง ส่งสัญญาณมือสื่อสารกันไม่กี่ที จากนั้นก็เห็นชายสองคนจากในนั้นเดินขึ้นหน้าไป ดูท่าพวกเขาอยากตรวจดูว่ามีคนในภารกิจของพวกเขาอยู่ในเถ้าถ่านของพุ่มหญ้าหรือเปล่า แน่นอนว่ามีศพก็ได้เหมือนกัน
ชายสองคนเข้าไปใกล้ช้าๆ ปลายกระบอกปืนเลเซอร์อนุภาคในมือเขี่ยเถ้าถ่านพวกนั้น ในขณะนั้นเอง เสียงปืนก็ดังขึ้นมาจากทางด้านขวา อนุภาคเลเซอร์กราดยิงออกมาอย่างไร้ความปราณี หลิงฉินที่เดิมทีซ่อนตัวอยู่ก็ดึงด้ายในมือ ปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่น II ที่ตั้งอยู่ในพุ่มไม้ก็ถูกลั่นไกในชั่วพริบตา
ปืนกลรุ่น II กระหน่ำอนุภาคเลเซอร์อย่างโหดเหี้ยม พลังทำลายล้างนั้นแข็งแกร่งกว่าปืนเลเซอร์อนุภาคในมือของฝ่ายตรงข้ามอย่างเห็นได้ชัด สมภาคภูมิกับที่เป็นปืนกลเลเซอร์อนุภาครุ่นใหม่ล่าสุดจริงๆ
การโจมตีพวกนี้พุ่งเป้าไปยังชายหกคนที่อยู่คุ้มกันอยู่รั้งท้าย หนึ่งในนั้นมีปฏิกิริยาตอบสนองไม่ทันถูกเลเซอร์ยิงใส่จนล้มคว่ำ ส่วนคนอื่นๆ ตอบสนองรวดเร็วมาก ปืนเลเซอร์ทั้งหมดต่างเล็งเป้าไปที่พุ่มไม้ รวมไปถึงชายสองคนที่รับหน้าที่ตรวจสอบ พวกเขายิงปืนออกไปด้วยความบ้าคลั่ง ไม่รู้ว่าใครยิงโดนปืนกลรุ่น II ที่ตั้งอยู่ในพุ่มไม้ทำให้ปืนกระบอกนั้นระเบิดแตกออกมา ทำเอาพุ่มไม้กลายเป็นทะเลเพลิง
ชายเจ็ดคนเห็นฉากนี้ก็หยุดการโจมตีลง ในใจที่เดิมทีรู้สึกตึงเครียดก็ผ่อนคลายลงมาเช่นกัน พวกเขาเชื่อว่าในเมื่อปืนกลรุ่น II ระเบิดแล้ว เช่นนั้นคู่ต่อสู้ที่ถือมันไว้ก็ย่อมไม่อาจโชคดีรอดพ้นไปได้แน่นอน บวกกับไฟไหม้ขนาดใหญ่นี้อีก ฝ่ายตรงข้ามไม่ถูกระเบิดตายก็ต้องถูกเผาตาย สุดท้ายก็กลายเป็นขี้เถ้า
ทว่าตอนนี้เองก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น หลิงฉินกระโจนออกมาจากทางด้านข้างพวกเขา ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่ลืมปล่อยพลุสัญญาณของตระกูลหลิงออกไป
เขาตายก็ไม่เป็นไร แต่หลิงหลานต้องรอดต่อไปให้ได้ หลิงฉินออกมาโจมตีคนเหล่านี้ ความจริงแล้วเป้าหมายสำคัญก็คือเพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน รวมไปถึงโฮเวอร์คาร์คันนั้นด้วย เขาหวังว่าหลิงหลานจะฉวยโอกาสนี้หนีรอดไปได้ นอกจากนี้เขาเชื่อว่า ผู้คุ้มกันของตระกูลหลิงกำลังรีบมา ขอเพียงไปรวมกลุ่มกับพวกเขา ดูจากความสามารถของตระกูลหลิง การจัดการนักฆ่าพวกนี้ไม่ใช่ปัญหาเลย
พลุสัญญาณเปล่งแสงพราวพร่างอยู่บนท้องฟ้าสูง ทำให้กองกำลังหลายกลุ่มที่กำลังค้นหาหลิงหลานอยู่ที่ไกลๆ ต่างดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง พวกเขาทยอยกันเปลี่ยนเส้นทางรีบมายังด้านนี้อย่างสุดชีวิต
การจู่โจมของหลิงฉินเกิดขึ้นกะทันหันทำให้คนคาดไม่ถึง นอกจากหัวหน้าทีมที่นำหน้ามีปฏิกิริยาตอบสนองได้ทันเวลาพยายามยิงอนุภาคเลเซอร์สกัดกั้นการโจมตีของหลิงฉินแล้ว อีกหกคนที่เหลือต่างไม่สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น จู่ๆ ร่างของหลิงฉินที่วิ่งตรงมาอย่างรวดเร็วก็บิดตัวและหลบอนุภาคเลเซอร์ที่หัวหน้าทีมคนนั้นโจมตีมา
หัวหน้าทีมอุทานด้วยความตกใจว่า “หลบไร้กฎเกณฑ์!” นี่ก็เป็นเทคนิคการหลบที่เรียนรู้ยากมากในการต่อสู้ โดยปกติแล้วคนที่มีเทคนิคนี้ต่างก็เป็นราชันแห่งการต่อสู้
มุมปากของหลิงฉินเผยรอยยิ้มหยันออกมา ตอนนี้เขาเข้าใกล้นักฆ่าที่อยู่ใกล้กับเขามากที่สุดแล้ว
“รีบยิงปืนใหญ่เลเซอร์!” แววตาของหัวหน้าทีมที่นำกลุ่มเปล่งประกายความโหดเหี้ยม และยังแฝงไปด้วยความเด็ดขาดและอำมหิต เขาตะโกนเสียงดังใส่อุปกรณ์สื่อสาร ในขณะเดียวกันก็รีบถอยไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
ความจริงแล้ว สาเหตุหลักที่พวกเขาลงมาก็เพื่อเป็นเหยื่อล่อให้อีกฝ่ายออกมาโจมตี การโจมตีสังหารที่แท้จริงคือโฮเวอร์คาร์ที่คุ้มกันรั้งท้ายคันนั้น แน่นอนว่าสำหรับคนที่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอยู่ในด้านมืดอย่างพวกเขา การสละชีวิตลูกน้องบางส่วนเป็นเรื่องที่ปกติมาก ดังนั้นหัวหน้าทีมคนนั้นเลยปล่อยให้ลูกน้องของเขาถูกหลิงฉินโจมตีโดยไม่ลังเลสักนิด
หัวหน้าทีมทำการหลบแล้ว แต่ทางด้านโฮเวอร์คาร์กลับไม่มีการยิงปืนใหญ่อย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ มันยังคงเงียบกริบอยู่ท่าเดิม
เขายังไม่ทันหันตัวกลับก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวน ลูกน้องที่ถูกเขาทอดทิ้งอย่างไร้ความปราณีคนนั้นถูกหลิงฉินใช้กริชเสียบเข้าไปที่ลำคอ และส่งเสียงร้องน่าอนาถสุดท้ายออกมา ข้างในเสียงนั้นคล้ายกับแฝงความไม่ยินยอมและโกรธเกรี้ยวอยู่บ้าง ถึงอย่างไรเขาก็เห็นสภาพความเป็นจริงกับตาก่อนที่จะตายว่าเขาถูกหัวหน้าทีมทอดทิ้ง
ดวงหน้าเย็นชาของหลิงฉินถูกเลือดที่สาดออกมาย้อมเป็นสีแดง กลิ่นเลือดเข้มข้นสามารถทำให้คนปกติอาเจียนด้วยความขลาดเขลา แต่หลิงฉินคล้ายกับคุ้นชินกลิ่นเลือดมาก เขาใช้ลิ้นเลียเลือดที่มุมปากเบาๆ คุณปู่ฉินซาดิสต์ไปแล้ว! หลิงหลานเห็นตรงนี้ก็อดตะโกนอย่างบ้าคลั่งในใจไม่ได้ ให้ตายสิ พวกคนข้างตัวเธอต่างเป็นใครกันเนี่ย...
สีหน้าของหลิงฉินเหมือนกับลุ่มหลงมากและดูเคลิบเคลิ้มเล็กน้อย นานแล้วที่ไม่ได้ชิมรสชาติเลือดแบบนี้!
ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเปล่งประกายไฟโชติช่วงขึ้นมา สมัยหนุ่มๆ เขาคลานออกมาจากกองซากศพกับบิดาของหลิงเซียว เขาคุ้นชินกับการเข่นฆ่าแบบนี้มากเกินไปแล้วจริงๆ น่าเสียดายตั้งแต่หลิงเซียวเลื่อนขั้นเป็นผู้ควบคุมขั้นเทวะแล้ว เขาก็บอกลากับยุคสมัยแห่งการนองเลือดเมื่อก่อนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ว่าหลิงฉินอยากล้างมือในอ่างทอง[footnoteRef:1] หรอกนะ แต่ผู้ควบคุมขั้นเทวะเป็นอาวุธสูงสุดของสหพันธรัฐ ไม่มีใครกล้าแบกรับผลจากการยั่วโทสะของผู้ควบคุมขั้นเทวะหรอก [1:  ล้างมือในอ่างทอง เลิกยุ่งกับการทำเรื่องที่ไม่ดี]
หลิงฉินนึกว่าการอบรมปลูกฝังคุณธรรมให้ตัวเองมาหลายปีจะทำให้เขาลืมความโหดเหี้ยมในตอนนั้นไปแล้ว ไม่คาดคิดเลยว่าการกลับมาทำอาชีพเดิมในวันนี้ยังคงทำให้เลือดของเขาพลุ่งพล่าน การสังหารผู้คนช่างเป็นเรื่องที่เขาเชี่ยวชาญสามารถลงมือโดยที่ไม่ต้องคิดจริงๆ นี่ทำให้เขามีความสุขมาก สัตว์ร้ายที่เดิมทีถูกขังอยู่ในใจถูกปลดปล่อยในชั่วพริบตา
หลิงฉินยิ้ม แท้จริงแล้วเขายังคงชื่นชอบการสังหารอยู่
เวลานี้หลิงหลานลอบปาดเหงื่อ ไม่นึกเลยว่าคุณปู่พ่อบ้านเคร่งขรึมจริงจังที่อ่อนโยนเมตตาต่อเธอมากๆ จะเป็นคนอำมหิตสุดขีดเหมือนกัน จังหวะการฆ่านั้นเป็นแบบเรียนได้เลย รอยยิ้มนั้นยิ่งทำให้คนตัวสั่นเป็นลูกนก
หลิงหลานรู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยๆ ของเธอกำลังเต้นระส่ำ...เชี่ยเอ้ย ต่อไปเธอจะยั่วโมโหคุณปู่พ่อบ้านไม่ได้เด็ดขาด! หลิงหลานติดป้ายพ่อบ้านหลิงฉินว่าเป็นคนที่ไม่สามารถกวนโมโหได้โดยไม่ลังเล
หลิงฉินทำการโจมตี เดิมทีเขาก็กอดความคิดที่ว่าจะต้องตายขณะไปจู่โจม ดังนั้นเมื่อฆ่าศัตรูคนแรกแล้ว ก็ไม่ได้หยุดมือ หากแต่พุ่งเข้าไปหาคนที่สองอย่างรวดเร็ว
พลังรบของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันอย่างยิ่งจริงๆ หลิงฉินที่อายุมากแต่ก็ยังแข็งแรง ความสามารถในการต่อสู้ไม่ได้ด้อยไปกว่าตอนสมัยหนุ่มๆ เลย เมื่อเขาจัดการศัตรูคนที่สามอย่างราบรื่นแล้วก็ได้ยินหัวหน้าทีมที่นำกลุ่มคนนั้นตะคอกใส่อุปกรณ์สื่อสารด้วยความเดือดดาลว่า “ระยำ ฉันให้นายยิงนะ! ยิงสิวะ...”
แท้จริงแล้วหัวหน้าทีมไม่ยอมแพ้ ในตอนที่หลิงฉินเตรียมสังหารลูกน้องอีกสองคน เขาก็ยังคงพยายามติดต่อกับโฮเวอร์คาร์ สั่งให้พวกเขายิงปืนใหญ่ แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ชัดเจนมาก คำตอบที่เขาได้รับยังคงเป็นความเงียบ และความเงียบนี้ทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังในเวลานี้
เขารู้แล้วว่า โฮเวอร์คาร์ที่ทำหน้าที่คุ้มกันด้านหลังเกิดปัญหาแล้วแน่นอน ตอนนี้จะคาดหวังไม่ได้แล้ว เขาทิ้งอุปกรณ์สื่อสารในมือด้วยความเดือดดาลก่อนจะยกอาวุธในมือขึ้นมาและตะโกนเสียงดังว่า “ ไปฆ่ามันด้วยกัน!”


## 0049 อันตรายจากการซุ่มยิงระยะไกล

ตอนที่ 49 อันตรายจากการซุ่มยิงระยะไกล
มุมปากของหลิงฉินเผยรอยยิ้มหยันออกมา ถ้าหากฝ่ายตรงข้ามเลือกโจมตีเป็นกลุ่มตั้งแต่แรก บางทีอาจจะทำให้เขานอนเป็นศพคาที่ไปแล้ว ทว่าตอนนี้นอกจากคนที่ถูกยิงโดยปืนกลรุ่น II ในตอนแรกแล้ว ถัดจากนั้นชายอีกสามคนก็ถูกเขากำจัดได้สำเร็จ เวลานี้ชายสี่คนที่เหลืออยู่อยากจะเก็บเขาก็ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น
อันที่จริงเวลานี้ในใจของหลิงฉินก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน ทำไมโฮเวอร์คาร์คันนั้นถึงไม่มีการเคลื่อนไหวมาโดยตลอด สาเหตุที่เขาจู่โจมอย่างดุเดือดโดยที่ไม่สนใจความเป็นความตายก็เพราะเขาอยากกำจัดศัตรูทั้งหลายอย่างสุดความสามารถก่อนที่โฮเวอร์คาร์จะยิงปืนใหญ่ออกมา เพื่อให้หลิงหลานมีโอกาสหนีรอดมากยิ่งขึ้น
ทว่าหลิงฉินดีใจกับสถานการณ์ในตอนนี้มาก เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามเกิดข้อผิดพลาด นี่ส่งผลดีต่อเขาสุดขีด ความหวังที่จะมีชีวิตรอดจากความตายทำให้การกระทำของหลิงฉินยิ่งห้าวหาญทรงพลัง ลงมืออย่างเฉียบคมมากขึ้น
ถ้าเกิดมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ใครเขาอยากจะตายกันล่ะ หลิงฉินก็ไม่อยากเหมือนกัน เขายังอยากเห็นหลิงหลานเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แต่งงานมีลูก เขายังฝันว่าจะได้อุ้มลูกของหลิงหลาน หลิงฉินระเบิดพลังแฝงทั้งหมดในร่างกายของเขาออกมาเพื่อเป้าหมายนี้
จากนั้นก็เห็นหลิงฉินหลบซ้ายหลบขวา หลีกเลี่ยงอนุภาคเลเซอร์ที่ฝ่ายตรงข้ามโจมตีมาอย่างไม่มีขอบเขต ร่างกายของหลิงฉินแสดงการหลบอย่างไร้กฎเกณฑ์ออกมาอย่างชัดเจน ทำให้หลิงหลานเห็นแล้วก็ตกตะลึงอ้าปากค้าง เธอตัดสินใจแล้วว่าขอเพียงเธอกับพ่อบ้านหลิงฉินรอดชีวิตกลับไปได้ เธอจะให้คุณปู่พ่อบ้านสอนทักษะเฉพาะนี้ให้กับเธอแน่นอน แม่งเอ๊ย เท่มากเกินไปแล้วจริงๆ
ไม่เพียงเท่านั้น ท่วงท่าสังหารของหลิงฉินดูเคลื่อนไหวแปลกประหลาดอย่างชัดเจน นอกจากกริชที่ถูกเขากวัดแกว่งอย่างยอดเยี่ยมแล้ว เส้นด้ายที่ถูกนิ้วมือซ้ายของหลิงฉินสะบัดนั้นก็ยิ่งดูน่ากลัวมากกว่า
ไม่เห็นเลยหรือไงว่าทุกครั้งที่หลิงฉินตวัดนิ้วมือข้างซ้าย ฝ่ายตรงข้ามก็อดถอยไปข้างหลังไม่ได้ ความจริงแล้วนี่ไม่อาจกล่าวโทษว่าอีกฝ่ายขี้ขลาดตาขาวได้เลย ควรทราบว่าในขณะที่หลิงฉินกำจัดชายสามคนนั้นไปเมื่อสักครู่นี้ ชายสองคนในนั้นต่างเสียชีวิตจากด้ายเส้นนี้ พวกเขายังไม่ทันสังเกตเห็นจุดนี้ก็ถูกด้ายรัดลำคอ ขอเพียงดึงเบาๆ ศีรษะก็ขาด เลือดสาดกระจาย เมื่อเห็นด้ายเส้นนั้นคมกริบมาก บวกกับบางจนแทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า เมื่อโจมตีมาจึงไร้ร่องรอย แล้วจะไม่ให้พวกเขาหวาดกลัวได้อย่างไร
หลิงหลานจ้องตาเป็นมันมาก นี่เป็นอาวุธสังหารที่อำพรางมากที่สุด ใครจะรู้ได้ว่าห่วงเชือกที่ไม่เตะตาบนข้อมือจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ หลิงหลานตัดสินใจแล้วว่าหลังจากนี้เธอจะถามว่าได้รับด้ายแบบนี้มาจากที่ไหน ถ้าหากเป็นไปได้ ต่อไปก็เตรียมให้เธออันนึง
ประสบการณ์ในวันนี้ทำให้หลิงหลานรู้แล้วว่า โลกที่เธออยู่ในตอนนี้อันตรายมากจริงๆ เธอยิ่งต้องพยายามให้มากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการเพิ่มศักยภาพร่างกายตัวเอง หรือว่าความหลากหลายของอุปกรณ์อาวุธต่างก็สำคัญหมด
อย่างไรก็ตาม หลิงฉินก็สังหารชายสามคนได้สำเร็จ ถึงแม้ว่าเขาจะอาศัยอาวุธที่สะดวกคล่องแคล่วปรับเปลี่ยนได้พิสดารยากจะหยั่งถึง รวมไปถึงความสามารถของเขา แต่ที่มากกว่านั้นก็คืออาศัยโชค อันที่จริงชายคนแรกที่เขาสังหารคือผลงานจากการที่เขาตั้งใจวางแผนไว้ แต่ชายสองคนที่เขาฆ่าหลังจากนั้นเป็นโอกาสที่ได้มาจากความผิดพลาดของอีกฝ่าย
ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าทีมทำการทอดทิ้งสมาชิกทีมแล้วละก็ ลูกทีมพวกนั้นคงไม่เลือกหลบมารักษาตัวรอดโดยละทิ้งการโจมตีเนื่องจากกลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นผู้เสียสละชีวิตคนต่อไป และหลิงฉินก็คงไม่สามารถฉวยโอกาสชุลมุนฆ่าไปอีกสองคน ทำให้พลิกสถานการณ์มาได้
บอกได้แค่เพียงทีมของพวกเขาโชคร้ายที่มีเพื่อนร่วมทีมโง่เง่า และไอ้เพื่อนร่วมทีมปัญญาอ่อนคนนี้ก็ดันเป็นหัวหน้าทีมที่กุมอำนาจตัดสินความเป็นความตายของพวกเขาด้วย
โชคดีที่เพื่อนร่วมทีมสมองหมูคนนี้ไม่ได้โง่งมสุดขีด เขาเปลี่ยนคำสั่งทันที ชายสี่คนที่เหลืออยู่จัดขบวนเป็นรูปสี่เหลี่ยมคางหมู ร่วมมือกันปกป้องซึ่งกันและกัน และจู่โจมอย่างดุเดือดใส่หลิงฉินที่กำลังเตรียมตัวโจมตีชายคนที่สี่
จากนั้นก็เห็นปากกระบอกปืนเลเซอร์อนุภาคสี่กระบอกเปล่งแสงขึ้นมาและกราดยิงอนุภาคเลเซอร์นับไม่ถ้วนใส่หลิงฉิน ในขณะเดียวกันก็ทำให้ดวงตาของนักรบที่สังเกตการณ์อยู่ด้านข้างมองไม่เห็นเช่นกัน ยกตัวอย่างเช่น ผู้ควบคุมหุ่นรบสองคนซึ่งอยู่ห่างไกลออกไปกำลังจ้องมองมาที่นี่
“หัวหน้า ทำไมพวกโง่เง่านั่นไม่ยิงปืนใหญ่ล่ะ?” หนึ่งในผู้ควบคุมหุ่นรบรู้สึกงุนงงมาก เขาขยี้ตาที่พร่าเบลอเล็กน้อย สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอของหุ่นรบคือถ่ายทอดสดสถานการณ์จริง เขาจ้องมองมาตลอด ดวงตาก็เลยรู้สึกล้าอยู่เหมือนกัน
เขาไม่เข้าใจจริงๆ เห็นได้ชัดว่ามีโอกาสดีในการโจมตีอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่ถูกทำให้เสียเปล่า โฮเวอร์คาร์คันนั้นจอดนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด
ผู้ควบคุมหุ่นรบที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าคนนั้นตอบกลับว่า “ใครจะไปรู้กันล่ะ แต่พวกเรารับหน้าที่เป็นกองหลังเท่านั้น นอกเสียจากคนพวกนั้นจะล้มเหลวแล้ว ถึงจะเป็นตาพวกเราออกโรง”
“แต่อีกฝ่ายยิงพลุสัญญาณออกมาแล้วนะ คนคุ้มกันลับของฝ่ายตรงข้ามจะต้องรีบมาทันทีแน่นอน ถ้าไม่จัดการอีก พวกเราก็จะถูกพวกคนที่ไล่ตามมาพบตัวได้นะ หัวหน้า ไม่ใช่คุณบอกว่าเบื้องบนไม่อยากให้พวกเราเปิดเผยตัวเหรอ”
“ใช่แล้ว ถ้าเกิดถูกเบื้องบนรู้เข้า พวกเราก็จะต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเหมือนกัน ช่างเถอะ ไม่สนพวกมันแล้ว ฉันมอบริ้นไรที่น่ารำคาญตัวนั้นให้นายจัดการละกัน ระเบิดหัวมันในนัดเดียวด้วยล่ะ” ผู้ควบคุมหุ่นรบที่เป็นหัวหน้าถูกลูกน้องของเขาเตือนสติ ก็รีบเปลี่ยนความคิดทันที และให้ลูกน้องจัดการหลิงฉินให้เรียบร้อย
“รับทราบ หัวหน้า จากนี้ไปก็ดูผมปฏิบัติการได้เลย” ในที่สุดก็ถึงตาเขาลงมือแล้ว ลูกทีมที่เป็นผู้ควบคุมหุ่นรบรู้สึกตื่นเต้นหลังจากที่รอมานานจนอดทนไม่ไหว เขาควบคุมหุ่นรบให้เหวี่ยงปืนสไนเปอร์ระยะไกลขนาดใหญ่บนแขนขวาของหุ่นรบแรงๆ จากนั้นหุ่นรบที่สูงสี่เมตรก็ทำท่าคุกเข่าข้างเดียว แขนโลหะข้างซ้ายประคองปืนยักษ์กระบอกนั้นไว้ก่อนจะเล็งไปยังหลิงฉินที่กำลังหลบการโจมตีของเลเซอร์
หลิงหลานไม่ได้มองข้ามการกระทำของหุ่นรบตัวนั้น นับตั้งแต่ที่พ่อบ้านหลิงฉินต่อสู้กับคนพวกนั้นซึ่งๆ หน้า หลิงหลานก็สังเกตการเคลื่อนไหวของหุ่นรบสองตัวนั้นมาโดยคลอด กลัวว่าพวกเขาจะจู่โจมมาที่นี่อย่างกะทันหัน เมื่อหลิงหลานเห็นหุ่นรบตัวนั้นทำท่าลอบยิงระยะไกล เธอก็รู้ว่านี่เป็นการโจมตีใส่คุณปู่พ่อบ้าน ทว่าเธอก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเลย
เวลานี้พ่อบ้านหลิงฉินกำลังสู้สุดชีวิต เธอเองก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ เหมือนกัน ผลจากการคำนวณอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็ทำให้เธอหาแผนการรับมือหุ่นรบสองตัวนั้นได้ ถึงแม้จะไม่นับว่าเป็นแผนการที่ดีมากแต่ก็ถ่วงเวลาเอาไว้ได้
“เสี่ยวซื่อ ให้โฮเวอร์คาร์ลอยขึ้นไปบนฟ้า! หลังจากนั้นก็คำนวณวิถีการโจมตีของหุ่นรบ A” หลิงหลานติดป้ายชื่อหุ่นรบสองตัวนั้นว่า A กับ B เช่นนี้จะทำให้เธอสื่อสารกับเสี่ยวซื่อได้สะดวก
ถัดจากคำสั่งของหลิงหลาน จู่ๆ หนึ่งในโฮเวอร์คาร์ที่ไม่มีคนก็เปลี่ยนจากโหมดหยุดนิ่งเป็นติดเครื่องยนต์ ไม่ถึงหนึ่งวินาทีหลังจากนั้นมันก็ลอยขึ้นไปสองเมตรรอคอยคำสั่ง ในขณะเดียวกัน เบื้องหน้าของหลิงหลานก็ปรากฏแผนที่วิถีการโจมตีของหุ่นรบ A โดยที่ทำเครื่องหมายพิกัดและระดับความสูงอย่างชัดเจน
“ย้ายโฮเวอร์คาร์มาตรงนี้” หลิงหลานชี้ไปตรงจุดที่ใกล้กับโฮเวอร์คาร์มากที่สุดโดยไม่ลังเล
สิ้นเสียงกล่าว โฮเวอร์คาร์ที่เสี่ยวซื่อควบคุมก็ลอยไปจอดอยู่ตรงนั้น
“เชี่ย ทำบ้าอะไรเนี่ยถึงได้มาขวางเส้นทางโจมตีของฉัน” หุ่นรบ A วางปืนสไนเปอร์ลงด้วยความกลัดกลุ้ม เขาไม่พอใจอย่างมาก เมื่อสักครู่นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นโอกาสดีที่จะลอบยิง แต่น่าเสียดายที่ถูกโฮเวอร์คาร์คันนั้นทำลายไปแล้ว
“ไม่ได้ตั้งใจละมั้ง มันรีบไปตรงนั้นพอดี” หุ่นรบ B ก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน แต่เขายังกล่าวปลอบใจหุ่นรบ A ว่า “ไม่เป็นไรหรอก ครั้งนี้ฉันจะโจมตีเอง”
สิ้นคำกล่าว หุ่นรบ B ก็เริ่มปรับเปลี่ยนองศาปืนสไนเปอร์ของตัวเอง และเล็งเป้าไปยังหลิงฉินที่ต่อสู้ประชิดตัวกับชายคนที่สี่ ส่วนปืนของเขาจะยิงโดนเพื่อนพร้อมกันหรือไม่นั้น มันก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการใคร่ครวญของเขาเลย


## 0050 ซื้อเวลา

ตอนที่ 50 ซื้อเวลา!
“เสี่ยวซื่อ วิถีการโจมตีของหุ่นรบ B” หลิงหลานกล่าวอย่างเยือกเย็น “ให้โฮเวอร์คาร์คันที่สองลอยขึ้นฟ้าพร้อมกัน” ยิ่งเป็นวิกฤติยิ่งไม่อาจลนลาน พ่อบ้านหลิงฉินต้องอาศัยเธอป้องกันความปลอดภัย
หลิงหลานรู้สึกดีใจเป็นล้นพ้นที่เธอมีเสี่ยวซื่อคู่หูที่ยอดเยี่ยมคอยช่วยเหลือ หลังจากที่เสี่ยวซื่อจัดการโฮเวอร์คาร์ที่เป็นกองหลังแล้ว เขาก็บอกหลิงหลานว่าโฮเวอร์คาร์อีกสองคันถูกเขาควบคุมแล้วเหมือนกัน ข่าวนี้ทำให้หลิงหลานหาโอกาสรอดที่ล้ำค่าอย่างยิ่งเจอท่ามกลามสภาพอับจนที่ครุ่นคิดไปก็ไร้ทางออก บางทีนี่อาจจะทำให้เธอกับหลิงฉินยืนหยัดได้จนกระทั่งกำลังเสริมมาถึง
หลิงหลานดีใจและก็หดหู่อย่างมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอเกินไปแล้ว ทำได้แต่เบิกตาโพลงมองดูคนใกล้ชิดที่เธอให้ความสำคัญต้องพบเจอกับอันตราย ถ้าหากครั้งนี้ไม่มีเสี่ยวซื่อ เกรงว่าเวลานี้คุณปู่หลิงฉินคงจะเลือดสาดกระเซ็นคาที่ไปแล้ว
ตอนนี้หลิงหลานไม่ได้สังเกตเห็นว่าเมล็ดพันธุ์ที่อยากจะเเข็งแกร่งได้แตกหน่อขึ้นในใจเธอ และเริ่มเติบโตอย่างแข็งแรง ทำให้ในอนาคตตอนที่เธอเผชิญหน้ากับอุปสรรคและรู้สึกเหนื่อยล้าสับสน เธอก็ยังคงเลือกที่จะยืนหยัดต่อไป...
การทำงานของเสี่ยวซื่อยอดเยี่ยมมาก มันไม่เพียงขัดขวางวิถีการโจมตีของหุ่นรบ B มันยังให้โฮเวอร์คาร์คันที่สองย้ายไปขวางวิถีการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามโดยอัตโนมัติ
เสี่ยวซื่อเป็นเด็กที่รักการเรียนรู้ หลิงหลานสั่งครั้งเดียวก็จดจำได้ขึ้นใจ มันทำเรื่องที่หลิงหลานต้องการจะทำได้อย่างสมบูรณ์โดยที่ไม่จำเป็นต้องให้หลิงหลานสั่งเป็นครั้งที่สอง
“เสี่ยวซื่อ ทำได้ไม่เลวเลย” ต่อให้หลิงหลานไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แต่เธอก็รู้เหมือนกันว่าเด็กๆ ชอบถูกชม ดังนั้นเธอก็เลยกล่าวชมเชยโดยไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย ทำให้ดวงหน้าน้อยๆ ของเสี่ยวซื่อแดงแปร๊ดทันที คิ้วและตายิ้มจนเป็นเส้นเดียว
.........
โฮเวอร์คาร์ขวางกั้นวิถีการยิงของฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง ต่อให้เป็นคนที่ไม่ฉลาดอย่างไรก็มองออกได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ผิดปกติ! ต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่นอน” หุ่นรบ B วางปืนสไนเปอร์ในมือลง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา
“หัวหน้า ผมจำได้ว่าคนของโฮเวอร์คาร์สองคันนั้นออกมากันหมดแล้ว ด้านในไม่มีคนเลย” หุ่นรบ A เองก็พบความจริงเช่นกันว่า คนที่แต่เดิมอยู่ในรถกำลังสู้ยิบตากับฝ่ายตรงข้ามอยู่
“แย่ล่ะ พวกเราถูกเจอตัวแล้ว” เมื่อคิดโยงไปถึงการโจมตีของพวกเขาสองคนถูกขวางเอาไว้ หุ่นรบ B ก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา เขารู้แล้วว่าบางทีเขากำลังถูกฝ่ายตรงข้ามเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหว
“อ่า...หัวหน้า งั้นพวกเราควรจะทำยังไงดี” หุ่นรบ A ร้อนใจ ถ้าเกิดตัวตนถูกเปิดเผยขึ้นมาจริงๆ พวกเขาย่อมมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเบื้องบนคือใคร แต่อาศัยแค่ตัวอักษรในคำพูดของหัวหน้าก็เข้าใจแล้วว่า คนที่สามารถพลิกทะเลคว่ำแม่น้ำ[footnoteRef:1] จะจัดการพวกเขาก็ย่อมง่ายดายเหมือนกับบี้มดสองตัวเท่านั้น [1:  พลิกทะเลคว่ำแม่น้ำ หมายถึงมีพลังอำนาจมหาศาล]
“ยิงโฮเวอร์คาร์สองคันนั้น” หุ่นรบ B กัดฟันกล่าวด้วยความดุดัน ถ้าหากยั้งมือไว้แบบนี้ พวกเขากลับไปก็ไม่เป็นผลดีเหมือนกัน ไม่สู้ต่อกรสักตั้ง บางทีอาจจะมีความดีความชอบอยู่บ้าง
“ได้ครับ หัวหน้า” หุ่นรบ A ไม่กล้าไม่เชื่อฟัง เขาชูปืนสไนเปอร์เล็งไปที่หนึ่งในโฮเวอร์คาร์อีกครั้ง
.............
“เสี่ยวซื่อ รีบกลับมาเร็ว” หลิงหลานเห็นฝ่ายตรงข้ามชูปืนก็รู้ว่าพวกเขาไม่ยอมวางมือ เธอกลัวว่าเสี่ยวซื่อจะเป็นอันตรายก็รีบตะโกนเรียกให้เขากลับมา
แน่นอนว่าหลิงหลานรู้สึกเสียใจอยู่บ้างเหมือนกัน ควรทราบว่าเดิมทีเธออยากใช้วิธีนี้เตือนอีกฝ่ายให้พวกเขารู้ว่าตัวเองถูกศัตรูเฝ้าสังเกตการณ์มาตั้งแต่ต้น หวังว่าพวกเขาจะรู้สึกพะว้าพะวงเลือกถอยหนีไป ไม่นึกว่าแผนการนี้จะไม่ได้ผล เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นคนโหดเหี้ยมคิดจะต่อสู้จนถึงช่วงเวลาสุดท้าย
ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็มาเลย! หลิงหลานกำมือน้อยๆ จนแน่น ใบหน้าแสดงการตัดสินใจอย่างเด็ดขาด “เสี่ยวซื่อ ให้โฮเวอร์คาร์คันสุดท้ายไปอยู่ตรงจุดที่สามารถขวางวิถีการโจมตีของหุ่นรบสองตัวได้พร้อมกัน”
สิ้นเสียงคำกล่าวของหลิงหลาน ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นอย่างรุนแรงสองเสียง
ปัง! ปัง!
สองเสียงนี้แทบจะดังขึ้นมาพร้อมกัน ฝ่ายตรงข้ามลั่นไกปืนสไนเปอร์ยิงใส่โฮเวอร์คาร์สองคันที่จอดอยู่ด้านหน้าสุดตามที่คาดคิดไว้จริงๆ ทว่าเนื่องจากโฮเวอร์คาร์ถูกดัดแปลงมาก่อน มันจึงแข็งแกร่งทนทานมาก ถึงแม้ว่าตัวรถจะถูกปืนสไนเปอร์ยิงจนเป็นร่องเว้าลึกมากอย่างชัดเจน ถึงขนาดที่ด้านหนึ่งยุบเข้าไป แต่มันก็ไม่ได้เสียหายจนไปถึงระบบออปติคัลคอมพิวเตอร์ด้านใน ดังนั้นโฮเวอร์คาร์ยังคงตั้งตระหง่านอยู่
“ดีมาก ดัดแปลงได้ทนทานดีจริงๆ” หลิงหลานเห็นโฮเวอร์คาร์ยังลอยอยู่ในท้องฟ้าอย่างมั่นคง ปกป้องหลิงฉินสุดความสามารถ ในใจก็รู้สึกยินดีมาก เดิมทีเธอยังเป็นห่วงว่าโฮเวอร์คาร์จะไม่ได้เรื่องถูกยิงครั้งเดียวก็พังเสียหาย แต่ตอนนี้ดูท่ามันยังสามารถต้านทานได้อีกสักพัก
เมื่อคำนวณเวลาที่พ่อบ้านหลิงฉินปล่อยพลุสัญญาณ หลิงหลานรู้ว่าบางทียืนหยัดต่อไปอีกสามสี่นาที กำลังหนุนก็จะมาถึง
โฮเวอร์คาร์ นายต้องแข็งแกร่งอีกนิดยืนหยัดเข้าไว้ หลิงหลานอดภาวนาไม่ได้
...........
“แม่งเอ๊ย ใครดัดแปลงโฮเวอร์คาร์ให้ทนทานขนาดนี้วะ” หุ่นรบ B อดเอ่ยปากสบถไม่ได้ เขาหันหน้าไปสั่งการต่อว่า “อย่าทำตัวหย่อนยาน ยิงต่อไป ต้องยิงมันลงมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”
“ครับ หัวหน้า!” หุ่นรบ A เอ่ยตอบ หลังจากนั้นก็เหนี่ยวไกปืนสไนเปอร์อย่างดุเดือด
ปัง! ปัง! ปัง! ปืนสไนเปอร์ยิงออกไปนัดแล้วนัดเล่า ไม่รู้ว่ายิงไปกี่นัดแล้ว ในที่สุดโฮเวอร์คาร์ก็ปรากฏรอยแตกออกมา จนสุดท้ายมันก็กลายเป็นซากโดยสิ้นเชิง...
ปัง! โฮเวอร์คาร์คันหนึ่งถูกปืนสไนเปอร์ยิงอีกครั้ง คราวนี้มันทำภารกิจของมันเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว และกลายเป็นเมฆเพลิง ร่วงลงไปบนพื้นท่ามกลางเปลวไฟที่ลุกไหม้อย่างรุนแรง
โฮเวอร์คาร์อีกคันทนรับการยิงอีกไม่กี่ครั้งก็ฝังตัวอยู่ในทะเลเพลิงระเบิดร่วงลงไปที่พื้นตามเพื่อนของมันไปติดๆ
“เชี่ย ทำไมยังมีอีกคัน มาขวางตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่” ในที่สุดหุ่นรบ B ก็จัดการโฮเวอร์คาร์ที่ขวางทางเขาได้แล้ว ในตอนที่เพิ่งจะโล่งอก และเตรียมตัวปรับปืนสไนเปอร์ไปกำจัดหลิงฉินนั้น เขาก็พบว่าในภาพหน้าจอของเขาหาตัวหลิงฉินไม่เจอแล้ว สาเหตุเป็นเพราะมีโฮเวอร์คาร์อีกคันปรากฏตัวขึ้นมาตรงจุดใกล้กับหลิงฉิน
นอกจากนี้ด้านในโฮเวอร์คาร์คันนี้ไม่ได้ว่างเปล่าไร้ผู้คน พวกเขาเห็นโฮเวอร์คาร์ที่ว่างเปล่าสองคันถูกยิงจนระเบิดร่วงลงพื้น ไหนเลยจะไม่รู้จุดจบของตัวเอง พวกเขาหวาดหวั่นพรั่นพรึง ทยอยกันทุบเตะใส่ประตูหน้าต่าง แต่น่าเสียดายที่ประตูหน้าต่างรถของโฮเวอร์คาร์ถูกเสี่ยวซื่อล็อกไว้นานแล้ว พวกเขาไม่มีทางเปิดมันออกได้เลย
แน่นอนว่าพวกเขาก็เคยคิดเรื่องทุบหน้าต่างรถให้แตก แต่น่าเสียดายที่โฮเวอร์คาร์ถูกดัดแปลงได้หมดจดมากเกินไป ต่อให้เป็นปืนสไนเปอร์ที่ทรงอานุภาพบนหุ่นรบก็ต้องยิงติดต่อกันหลายสิบนัดถึงจะทำลายโฮเวอร์คาร์ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขาที่มือเปล่าเลย
เวลานี้เอง หลิงฉินก็ฉวยโอกาสกำจัดไปอีกสองคน เหลือเพียงหัวหน้าทีมที่หลบอยู่ด้านหลังสุดกับลูกทีมที่อยู่ข้างตัวเขาเท่านั้น
หลิงหลานรู้สึกเครียดมาก เธอหวังว่าโฮเวอร์คาร์สองคันนี้จะทนการโจมตีครั้งต่อไปได้ ทำให้หลิงฉินมีเวลาไปกำจัดศัตรูสองคนสุดท้ายมากขึ้น เวลานั้นต่อให้ไม่มีของคุ้มกันที่ขัดขวางการซุ่มยิง หลิงฉินหาภูมิประเทศที่ได้เปรียบหลบซ่อนตัวก็ได้ ยกตัวอย่างเช่น ในป่าพุ่มไม้เตี้ยๆ แห่งนั้น
ตอนนี้เองจู่ๆ โฮเวอร์คาร์ก็หันหลังกลับ ทันใดนั้นปืนใหญ่เลเซอร์สองกระบอกก็ยิงขึ้นไปบนฟ้าอย่างรวดเร็ว
หลิงหลานเห็นแบบนี้ก็ตกใจยกใหญ่ “เสี่ยวซื่อ เกิดอะไรขึ้น”
เสี่ยวซื่อตอบกลับมาทันทีว่า “หึๆ เมื่อตะกี้นี้ฉันไม่ได้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์นะ ในที่สุดฉันก็ทำความเข้าใจโครงสร้างออปติคัลคอมพิวเตอร์ของโลกใบนี้ได้แล้ว นึกไม่ถึงจริงๆ ว่ามนุษย์อย่างพวกเธอจะคิดเรื่องการใช้เครื่องมือทางคณิตศาสตร์แบบนี้ มาสร้างสิ่งมีชีวิตเอไอที่คล้ายคลึงกับพวกเราออกมาได้ แน่นอนว่ามันคล้ายนิดหน่อยเท่านั้น เทียบกับพวกเราแล้วยังห่างชั้นมากเกินไป...” เสี่ยวซื่ออวดดีมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ภูมิใจในความเป็นหนึ่งที่ไม่เป็นสองรองใครของตัวเอง
หน้าผากของหลิงหลานปรากฎตัว 井 ออกมาทันที เธอกล่าวด้วยความเดือดดาลว่า “พูดประเด็นสำคัญ!” ให้ตายสิ ไม่ดูเลยว่านี่มันเวลาอะไร พูดจาไร้สาระมากขนาดนี้เพื่ออะไร
“ฉันออกแบบระบบเอไอเล็กๆ ออกมาสองอัน จากนั้นก็วางมันไว้ในระบบนำร่องของปืนใหญ่เลเซอร์แล้ว” เสี่ยวซื่อรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมมาก เขาทิ้งคำพูดสองประโยคด้วยใบหน้าที่คับแค้นใจ ก่อนจะหันตัวไม่สนใจหลิงหลาน เอาล่ะ ดูท่าเจ้าเด็กแสบนี่จะงอนเสียแล้ว
หลังจากเสียชีวิตเพราะอาการป่วยโรคประหลาด

หลิงหลานได้ทะลุมิติมายังโลกอนาคตอีกหนึ่งหมื่นปีข้างหน้าด้วยการช่วยเหลือของระบบการเรียนรู้

เธออยากใช้ชีวิตร่างใหม่อย่างสงบสุข

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกให้จำเป็นต้องปลอมตัวเป็นผู้ชายเพื่อสืบทอดตระกูล

คุณชายน้อยผู้สืบทอดพลังหุ่นรบขั้นเทวะจำต้องเดินหน้าต่อไปสู่เส้นทางที่ไม่มีวันย้อนกลับซึ่งเต็มไปด้วยความท้าทายไม่รู้จบ!