เรื่องสั้น "ชุมชนเศรษฐกิจ"
N_TRAN
## คำนำ:

คำนำ:
ในสังคมที่โชคชะตาของมนุษย์ถูกถักทอขึ้นจากทางเลือกอันโหดร้ายและผลลัพธ์ที่ไม่มีทางหนี "ชุมชนเศรษฐกิจ" ได้เปิดเผยภาพโศกนาฏกรรมที่สะท้อนถึงชีวิตที่เปราะบาง เรื่องราวติดตามชีวิตของผู้คนที่หลงทาง—ตั้งแต่ "มินห์" พ่อผู้ยากจนที่ต้องดิ้นรนต่อสู้กับสิ่งล่อลวงแห่งความเสื่อมทราม ไปจนถึงโศกนาฏกรรมของ "กุ๊ก" "หลิน" และตัวละครอื่น ๆ—เพื่อสะท้อนถึงแนวคิดแห่งกรรมสนอง: ทุกการกระทำที่ผิดพลาดล้วนทิ้งร่องรอยที่ไม่มีวันลบเลือน
คำเตือนเกี่ยวกับเนื้อหา:
"ชุมชนเศรษฐกิจ" มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับความรุนแรง ความโหดร้าย การทารุณกรรม และรายละเอียดที่อ่อนไหวอื่น ๆ ซึ่งอาจกระทบต่อจิตใจของผู้อ่าน หากคุณรู้สึกอ่อนไหวต่อเนื้อหาดังกล่าว โปรดพิจารณาก่อนอ่านต่อ.


## บทที่ 1: มินห์

ินห์ - พ่อผู้ยากจนที่อาศัยอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ กับลูกสาววัยหกขวบชื่อกุ๊ก ต้องดิ้นรนกับชีวิตที่ไม่แน่นอน วันหนึ่ง แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างส่องมาที่ห้องเช่าของเขา ห้องที่เต็มไปด้วยความรกและความอับชื้น มินห์และกุ๊กกำลังหลับสนิท แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูและเสียงตะโกนจากข้างนอก มินห์เปิดประตูออกไปพบกับลุงฮว่าง เจ้าของหอพักที่กำลังด่าทอเขาเรื่องค่าเช่าที่ค้างจ่าย มินห์พยายามขอผัดผ่อนและสัญญาว่าจะจ่ายให้ครบ ลุงฮว่างยังคงด่าแต่สุดท้ายก็ยอมให้ผัดออกไป
เช้าวันรุ่งขึ้น มินห์ถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์จากแม่ของเขา แม่โทรมาขอเงินใช้หนี้ มินห์ฟังไปสักพักก่อนจะวางสายลงอย่างหงุดหงิด พลางพึมพำว่า "ตัวเองก็ยากจนอยู่แล้วยังจะมาขอเงินอีก จะเอาที่ไหนให้!" มินห์ถอนหายใจอย่างอ่อนล้า ก่อนจะรีบล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าและพาลูกสาวไปโรงเรียน ระหว่างทาง กุ๊กบอกเขาว่าครูแจ้งเรื่องค่าเทอมที่ต้องจ่าย มินห์จึงบอกลูกว่าให้ตอบครูไปว่า "เดือนหน้าพ่อจะจ่ายทีเดียว" จากนั้นเขาซื้อข้าวเหนียวให้ลูกกิน ก่อนจะส่งกุ๊กที่หน้าโรงเรียนแล้วรีบไปทำงาน
ที่โรงเรียน ครูสังเกตเห็นรอยฟกช้ำบนร่างของกุ๊ก เมื่อสอบถาม เด็กน้อยกลับบอกว่าเธอหกล้ม ครูรู้สึกเป็นห่วงแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
ในที่ทำงาน มินห์ถูกเจ้านายต่อว่าอย่างรุนแรงก่อนจะถูกไล่ออก เพราะทำงานผิดพลาดจนเกิดความเสียหาย และเขายังถูกเรียกร้องให้ชดใช้ค่าเสียหายอีกด้วย เจ้านายแจ้งว่าจะมีคนมาติดต่อเขาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า มินห์สบถอย่างหัวเสียก่อนเดินออกมา เขาขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของเขาไปตามถนน พลางคิดถึงความผิดพลาดของตัวเอง "เงินเดือนก็หมดไปกับการพนัน สุรา และผู้หญิง จนเมียหนีไปทิ้งลูกไว้ให้เลี้ยง เงินก็ไม่มีเก็บสำรอง" ระหว่างที่คิดถึงเรื่องพวกนี้ ฝุ่นก็ปลิวเข้าตาของเขา ทำให้เขามองไม่ชัดและชนเข้ากับป้าหลานที่เดินอยู่ริมถนน ป้าหลานล้มลงไป แต่มินห์กลับต่อว่าเธอว่า "แก่แล้วไม่เห็นทางเหรอถึงเดินกลางถนน!" แล้วก็ขับรถจากไป
ตอนเที่ยง หลังจากขายมอเตอร์ไซค์คันเก่าของเขาไปแล้ว มินห์เดินไปที่ร้านขายของชำใกล้สี่แยก ขณะกำลังซื้อบุหรี่ เขาได้ยินกลุ่มผู้หญิงวัยกลางคนคุยกันเรื่องการขอหวยจากศาลเจ้าใกล้สะพาน พวกเธอบอกว่าศาลเจ้าถูกสร้างขึ้นเพื่อให้วิญญาณของเหยื่ออุบัติเหตุได้สถิตอยู่ และส่วนใหญ่เป็นเด็กที่เสียชีวิตก่อนวัยอันควร จึงทำให้ศาลเจ้านี้ศักดิ์สิทธิ์มาก มินห์ฟังเรื่องนี้ด้วยความสนใจ คืนนั้นเอง เขาจึงไปที่ศาลเจ้าและนำผลไม้ไปเซ่นไหว้ เขาขอพรให้เขาชนะการพนันครั้งใหญ่ ก่อนจะปักธูปแบบลวกๆ และรีบจากไป
ต่อมาในคืนนั้น มินห์ไปพบกับ ฟุก เพื่อนสนิทของเขาที่เป็นเจ้ามือบ่อน ทั้งสองนั่งอยู่ในรถตู้เก่าที่จอดอยู่ในตรอกที่มืดสลัว ภายในรถมีเด็กสาวคนหนึ่งถูกมัดมือมัดเท้าอยู่ เธอสวมเสื้อเชิ้ตขาวกับกระโปรงดำ เสื้อของเธอสกปรกเต็มไปด้วยโคลน มินห์มองเธอด้วยสายตาหื่นกระหายก่อนถามว่า "มึงไปหาผู้หญิงคนนี้มาจากไหน?" ฟุกหัวเราะเยาะแล้วตอบ "กูได้มาจากลุงไฮกว๋าง นี่ลูกสาวสุดที่รักของมันเลยนะ! ยังใหม่เอี่ยมเลย สนใจลองไหม?" มินห์หัวเราะก่อนตอบว่า "ของดีแบบนี้...ถ้าไม่ลองก็เสียดายแย่" จากนั้นเขาค่อยๆ ถอดกางเกงออก ในขณะที่ฟุกก็ถอดเสื้อของมันออกเช่นกัน เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นท่ามกลางเสียงลั่นของรถเก่า
ไม่กี่วันต่อมา มินห์กำลังเล่นพนันอยู่ที่บ่อน ในตอนแรกเขาชนะและหัวเราะเยาะอย่างภาคภูมิใจ แต่แล้วฟุกส่งสัญญาณให้ลูกน้องสับไพ่ มินห์เริ่มแพ้และเสียเงินจนเหลือเพียงโทรศัพท์มือถือและเงินไม่กี่ร้อย ฟุกยั่วยุให้มินห์เดิมพันรอบสุดท้ายโดยใช้ลูกสาวของเขาเป็นเดิมพัน ถ้าขาดเงิน ฟุกจะให้ยืมเพิ่ม มินห์ลังเล เสียงของแม่เขาดังขึ้นในหัว "มึงหาเงินได้หรือยัง? ถ้าไม่มี กูอาจจะต้องขายบ้านแล้ว!" เสียงของเมียเก่าก็ลอยมา "กูอยู่กับมึงไม่ได้แล้ว มึงทำได้แค่ทำกูท้องแล้วสร้างหนี้! กูขอล่ะ มึงเลี้ยงลูกไปเถอะ กูอยู่กับมึงต่อไปไม่ไหวแล้ว"
สุดท้าย มินห์ตัดสินใจเดิมพันทุกอย่าง แต่เขาแพ้ ฟุกบอกให้เขาชดใช้หนี้ ถ้าไม่จ่ายตามกำหนดจะต้องเจอผลลัพธ์ที่เลวร้าย ลูกน้องของฟุกพาตัวกุ๊กมายังบ่อน เด็กน้อยร้องไห้และพยายามหนี มินห์พยายามยื้อแย่งตัวลูกคืนมาแต่ถูกซ้อมจนต้องถอยไป มินห์หมดหวังและรีบวิ่งออกจากบ่อน
เขาวิ่งไปถึงศาลเจ้าอย่างเดือดดาล และสาปแช่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ช่วยให้เขาชนะพนัน เขาเตะถาดผลไม้จนของเซ่นไหว้กระเด็นลงถนน ทันใดนั้น ลมแรงพัดมาทำให้แผ่นไม้มีตะปูหลุดตกลงมาและปักเข้าที่เท้าของเขา มินห์ร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ยังหัวเราะ "กูยังไม่ตายง่ายๆ หรอก!" ทันใดนั้น มีแมวตัวหนึ่งวิ่งตัดหน้า มินห์สะดุดมันและล้มจากสะพานลงไปบนถนน ขณะนั้น รถบรรทุกแล่นผ่านมาพอดี เขาถูกกระแทกจนร่างกระเด็นและกระดูกหัก ร่างของเขากระแทกพื้นอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาถูกครูดไปกับพื้นถนนจนเป็นแผลเหวอะ
ก่อนสิ้นใจ เขาพูดคำสุดท้ายว่า "พ่อขอโทษลูก..." จากนั้นเขาก็หมดลมหายใจ เสียงระฆังเก่าแก่ที่แขวนอยู่ในศาลเจ้าหล่นลงพื้น ดังก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ราวกับเป็นเสียงไว้อาลัยให้กับโชคชะตาของเขา
งานศพของมินห์ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายในบ่ายวันที่ฝนตก โปรยปรายและเยือกเย็น


## บทที่ 2: คุก

หลายปีต่อมา หลังจากงานศพของมินห์ คุก—หญิงสาวที่เคยไร้เดียงสา—ถูกดึงเข้าไปในวงจรแห่งความรุนแรงและสิ่งยั่วยุของโลกใต้ดิน ภายใต้ "การชี้นำ" อย่างโหดร้ายของฟุก คุกค่อยๆ สูญเสียความไร้เดียงสาไป และกลายเป็น "ตัวหลัก" ของขบวนการอาชญากรรม การค้ายาเสพติด และการค้ามนุษย์ ที่ซึ่งชีวิตเป็นเพียงเงามืดและความเจ็บปวด
ในคืนหนึ่ง ภายในร้านกาแฟที่มีแสงไฟสลัว ท่ามกลางเสียงเพลงเบาๆ และแสงไฟนีออน บนโซฟา คุกสวมชุดชั้นในสีดำสุดเร่าร้อน ผมยาวสยาย เธอจุดบุหรี่สูบด้วยท่าทีไม่แยแส
"ไอ้เวร...เงินเดือนนี้อยู่ไหน คุก? อย่าบอกนะว่ามึงแดกหมดแล้ว ไอ้หมา!" ฟุกกระแทกประตูเข้ามาพร้อมตะโกนด่า
คุกดับบุหรี่ก่อนจ้องหน้าฟุกตรงๆ "เงิน? เงินที่ไหน? มึงคิดว่าตอนนี้กูยังมีเงินให้มึงอีกเหรอ? ใครเป็นคนเสพยาเมามายที่เขตเศรษฐกิจ? ใครทำให้ของหายตอนตำรวจบุก? บอกกูดิว่าใคร?"
"มึงยังกล้าหน้าด้านมาเรียกเงินจากกูอีกเหรอ? กูยังไม่สั่งให้มึงคายออกมาเลยนะ ไอ้เหี้ย!"
ฟุกตะคอกกลับ "ถ้าไม่มีลูกบุญธรรมอย่างกู มึงคงไม่มีที่ยืนในวงการนี้! ไม่ต่างจากพวกโสเภณีข้างถนนนั่นหรอก" (มันพุ่งเข้าไปตบหน้าคุก)
คุกสวนกลับ "มึงแม่งดีเหลือเกิน! แม่ง...ดีจนเมียมึงทิ้งมึง ครอบครัวตัดขาดกับมึง! มึงกับลูกสาวต้องหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ในเขตเศรษฐกิจเส็งเคร็งนี้ไง!"
ฟุกทนไม่ไหว ฟาดคุกไปอีกฉาด แล้วกระโจนเข้าบีบคอเธอ คุกถีบฟุกออกไป วิ่งไปคว้าขวดเบียร์ฟาดหัวมัน ทั้งสองสู้กันอย่างดุเดือด คุกข่วนหน้าฟุก แต่ฟุกคว้าผมเธอแล้วกระแทกหัวกับกำแพงซ้ำๆ คุกหันกลับมาเตะใส่จุดสำคัญของฟุก เธอคว้าหัวฟุกฟาดลงบนโต๊ะ ก่อนจะวิ่งไปที่ห้องครัว คว้ามีดขึ้นมาแล้วพุ่งไปจะแทงฟุก
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงระฆังจากศาลเจ้าดังขึ้น ราวกับเสียงแห่งโชคชะตา คุกชะงักตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสะกด
ฉับพลัน ฟุกกระชากมีดจากมือเธอ แล้วกระหน่ำแทงเข้าที่ท้องของคุกซ้ำแล้วซ้ำเล่า คุกล้มลงพื้นอย่างไร้ชีวิต ในห้วงสุดท้ายก่อนจะหมดลมหายใจ เธอคิดและโทษพ่อของตัวเอง
"ทำไมพ่อไม่รักฉัน ทำไมต้องทุบตีฉันและขายฉันมาที่นี่ ถ้าพ่อรักฉันมากกว่านี้ ไม่ขายฉันไป ชีวิตฉันคงจะไม่เป็นแบบนี้ คงจะดีกว่านี้..."
เธอร้องไห้เงียบๆ ก่อนที่สติจะดับวูบไป พร้อมกับเสียงระฆังในศาลเจ้าและความเย็นจากกระเบื้องที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ ที่ส่งกลิ่นคาวคลุ้ง เหมือนชีวิตของเธอ
ฟุกสูดลมหายใจ ตั้งสติ แล้วสั่งลูกน้องให้จัดการศพของคุกให้เรียบร้อย


## บทที่ 3: หลิน

หลินเป็นเด็กสาวที่ขยันและอ่อนโยน นิสัยของเธอได้รับมาจากแม่หลาน ซึ่งเป็นคนที่เธอรักที่สุดในชีวิต เธอเป็นคนขยันเรียนและมีน้ำใจ แต่เพราะฐานะทางบ้านยากจน ครอบครัวจึงทุ่มเททุกอย่างเพื่อการศึกษาของนาม น้องชายของเธอ โดยหวังว่าเขาจะได้เป็นคนใหญ่คนโตเพื่อช่วยเหลือครอบครัว
แม่หลานกับหลินต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพด้วยการขายลอตเตอรี่ในตอนเช้า และขายของเร่ตามตรอกซอกซอยแคบๆ สกปรกในตอนกลางคืน คืนหนึ่ง พระจันทร์ส่องสว่างทั่วท้องฟ้าและสะท้อนเงาของมันลงบนแม่น้ำเย็นยะเยือก แม่หลานเป็นลมหมดสติ หลินและชาวบ้านในละแวกนั้นรีบพาเธอไปโรงพยาบาล เพราะแม่หลานปิดบังอาการป่วยของตนเอง เสียงร้องไห้โศกเศร้าของหลินและเสียงซุบซิบของเพื่อนบ้านถูกกลบด้วยเสียงหวอของรถพยาบาลที่ดังลั่น และแล้วเสียงนั้นค่อยๆ จางหายไปในค่ำคืนที่เงียบเหงา
ไม่กี่วันต่อมา ขณะที่หลินกำลังเตรียมอาหารและจัดเสื้อผ้าให้แม่หลานเรียบร้อย ลุงไหควางก็กลับมาบ้าน หลินบอกให้เขาไปอาบน้ำแล้วมากินข้าว แต่ขณะที่ลุงไหควางกินข้าว มือของเขาสั่นเทาไปหมด จากนั้น เขาเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของเขา หยิบห่อพลาสติกที่มีน้ำสมุนไพรอยู่ขวดหนึ่งแล้วยื่นให้หลิน
"กินซะ"
หลินไม่ได้คิดอะไรมาก จึงดื่มไปครึ่งขวด ไม่นานหลังจากนั้น เธอเริ่มรู้สึกมึนงงแต่ยังไม่หมดสติ ขณะเดียวกัน ฟุกที่ซุ่มรออยู่ก็พุ่งเข้ามาลากตัวเธอไปอย่างรุนแรง ก่อนจะโยนเงินสองปึกให้ลุงไหควางพร้อมหัวเราะเยาะ หลินในสภาพสะลึมสะลือเริ่มเข้าใจทุกอย่าง เธอคว้าเท้าลุงไหควางไว้และอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ แต่เขากลับสะบัดมือเธอออกโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง หลินกรีดร้องต่อว่าเขาด้วยความผิดหวังและเจ็บปวด ก่อนจะหมดสติไป
เมื่อเธอฟื้นขึ้นมา เธอพบว่าตัวเองอยู่บนรถตู้เจ็ดที่นั่งกับฟุกและมินห์ ทั้งสองผลัดกันข่มขืนเธอ หลินถูกมัดมือและปิดปากจนไม่สามารถต่อต้านได้ ทำได้เพียงหลั่งน้ำตาออกมา หลังจากนั้น เธอถูกนำตัวไปขังไว้ในบ้านร้าง และทุกวันก็ต้องเผชิญกับการทุบตี ทรมาน และข่มขืนโดยฟุกและลูกน้องของมัน
หกเดือนผ่านไป ในคืนที่มืดมิด หลินอาศัยช่วงเวลาที่พวกมันเผลอหลบหนีออกจากบ้านร้าง และวิ่งกลับบ้าน แต่โชคร้ายที่ฟุกจับได้และไล่ตามทัน เมื่อมันบุกเข้ามาในบ้าน มันซ้อมเธออย่างโหดเหี้ยม ก่อนจะลากเธอกลับไปยังที่กักขังเดิม และยังคงทรมานเธออย่างไร้ความปรานี
หลังจากนั้น ฟุกพาหลินลงเรือพายออกไปกลางแม่น้ำ เธอถูกมัดมือ มันด่าทอเธอและตบเธออย่างแรง ก่อนจะกระทืบเข้าที่ท้องเธอจนจุก มันกระชากผมของเธอและกระแทกหัวของเธอกับขอบเรือซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมทั้งสบถด่าเธอ หลังจากนั้น มันยัดเศษผ้าเข้าไปในปากเธอ ก่อนจะผลักเธอลงน้ำ
หลินพยายามดิ้นรนและร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็ไร้ผล ร่างของเธอค่อยๆ จมหายไปในสายน้ำเย็นยะเยือกและมืดมิด...


## บทที่ 4: ลุงไหควาง

ไม่กี่เดือนหลังจากงานศพของมินห์ และก่อนเหตุการณ์การเสียชีวิตของคุกในร้านกาแฟ "แสงมัว" จะเกิดขึ้น...
วันหนึ่ง ควางจอดรถให้ผู้โดยสารลงตรงศาลเจ้า ผู้โดยสารยื่นเงินให้เขาพร้อมบ่นว่าเขาขับช้าและรับลูกค้าช้า หลังจากผู้โดยสารจากไป เขารู้สึกง่วงจึงเอาน้ำล้างหน้าสองสามขันแล้วขับรถต่อไป
คืนนั้น เขาคิดถึงเรื่องหาเงินจ่ายค่าเทอมให้หนาม เพราะระหว่างขับรถรับผู้โดยสาร ครูประจำชั้นโทรมาเตือนให้จ่ายค่าเรียน อีกทั้งภรรยาของเขา หลาน ก็ยังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเพราะไตวาย ทุกอย่างทำให้เขาคิดมาก... จู่ๆ เขาก็นึกถึงฟุก เด็กหนุ่มหน้าซอย ฟุกเคยบอกว่า "ให้ลูกสาวลินห์แต่งงานกับฉันสิ... ทั้งทำงานทั้งดูแลลูกไปด้วย อยู่กับฉันแล้วจะได้กินดีอยู่ดี ส่วนลุงก็จะได้เงินก้อนหนึ่ง"
ควางขับรถตั้งแต่เช้ายันดึก บางคืนไม่ได้กลับบ้านเพื่อหาเงินให้พอ เขารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในความคิดของตัวเอง เมื่ออดหลับอดนอนไปหลายวัน เขาฝันเห็นหนามถูกไล่ออกจากโรงเรียนเพราะไม่ได้จ่ายค่าเทอม บางคืนเขาฝันเห็นหมอส่งศพหลานกลับบ้านเพราะไม่ได้จ่ายค่ารักษาพยาบาล ทั้งหมดทำให้เขานอนไม่หลับ
ในที่สุด หลังจากคิดแล้วคิดอีก เขาก็ตัดสินใจกัดฟันยกลินห์ให้ฟุก
วันหนึ่ง ในตอนกลางคืน เขาซื้อน้ำขวดหนึ่งแล้วหลอกให้ลินห์ดื่ม จากนั้นเธอก็หมดสติไป ควางจึงเรียกฟุกให้มาพาตัวลินห์ไป ลินห์ในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นกำชายเสื้อของควางร้องขอชีวิต ควางดึงมือลินห์ออกโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ฟุกโยนเงินสองปึกให้เขาแล้วยิ้มเยาะ ก่อนจะพาลินห์ไป ลินห์กรีดร้องในความ绝望และไร้หนทาง เธอภาวนาให้พ่อช่วยเธอ ขอร้องเขาเปลี่ยนใจ บอกว่าเธอจะพยายามทำงานหาเงินช่วยครอบครัว ขอแค่พ่อกลับมาเถอะ... แต่ควางทำเป็นไม่เห็น
น้ำตาของเขาไหลอาบแก้ม มือทั้งสองสั่นเทาขณะกำเงินแน่น หลายวันต่อมา เขาดื่มเหล้าทุกคืน เอารูปลินห์มากอดแล้วพูดขอโทษเธอซ้ำๆ เขาค่อยๆ กลายเป็นคนไร้วิญญาณ
ไม่นานหลังจากนั้น หนามทั้งเรียนและทำงานเพื่อส่งเงินกลับบ้าน ส่วนหลานก็หายป่วยแล้ว แต่เธอไม่พูดกับควางอีกเลย เธอทิ้งให้เขานอนนิ่งๆ อยู่บนเตียงด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึกเหมือนคนไม่มีชีวิต
วันหนึ่ง ลินห์กลับมาที่บ้าน เธอวิ่งเข้ามาหาพ่อแม่ เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกทำร้าย เธอจับมือแม่ร้องขอความช่วยเหลือ ขอให้แม่ปกป้องเธอจากฟุก แล้วเธอก็หันไปมองพ่อ โชว์บาดแผลตามร่างกายให้ดู หลานร้องไห้โอบกอดลูกสาว ฟุกพังประตูเข้ามา คว้าผมของลินห์แล้วตบหน้าเธอ หลานพยายามห้ามและอ้อนวอนให้เขาปล่อยลูก แต่ฟุกผลักเธอล้มลง จากนั้นก็จับลินห์ตบตีและลากตัวเธอออกไปต่อหน้าต่อตาแม่ที่ร้องไห้โหยหวน และควางที่ทำอะไรไม่ได้... หลานตะโกนด่าควางว่า "ทำแบบนี้ได้ยังไงในฐานะพ่อ!" แล้วเธอก็ล้มลงกับพื้น ปล่อยโฮอย่างสิ้นหวัง
คืนนั้น ขณะที่ควางหลับ เขาได้ยินเสียงลินห์เรียกเขา เขาเปิดประตูออกไปและเดินตามเสียงเรียกไปขึ้นเรือ เรือค่อยๆ ลอยออกไปกลางแม่น้ำ ควางร้องขอโทษและพยายามอธิบายว่าที่เขาต้องขายลินห์ให้ฟุกก็เพื่อเอาเงินมาเลี้ยงหนามและรักษาแม่ของเธอ เขาสัญญาว่าจะพาเธอกลับมาเมื่อเธออายุครบ 18 ปี และขอให้เธออดทน
ลินห์ยื่นถ้วยน้ำให้เขา (เหมือนถ้วยน้ำที่ศาลเจ้า) และบอกว่าให้ดื่มสามครั้งเพื่อสาบานว่าจะรับเธอกลับมา ควางดื่มทั้งสามครั้ง ทุกครั้งที่ดื่ม เขารู้สึกถึงความเจ็บปวดและความทรมานที่ลินห์เคยเผชิญจากการถูกฟุกทำร้าย
หลังจากดื่มหมด ลินห์เปลี่ยนสีหน้า เธอยิ้มพร้อมกับเผยบาดแผลทั่วร่างกาย เลือดไหลจากศีรษะลงมา เธอกรีดร้องด่าทอควางว่าเป็นคนโกหก ทอดทิ้งเธอให้ถูกทรมานจนตาย แล้วเธอก็ผลักเขาตกเรือ
ควางฟื้นขึ้นมาและพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของลินห์ เขาถูกฟุกพายเรือออกไปกลางแม่น้ำ มือของเขาถูกมัด ฟุกตบหน้าเขาซ้ำๆ ก่อนจะเตะท้องอย่างแรง จากนั้นฟุกกระชากผมเขาฟาดกับข้างเรือ พร้อมทั้งด่าและซ้ำเติมเขา แล้วเขาก็ยัดผ้าปิดปากและโยนลงน้ำ ควางดิ้นรนพยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไร้ผล ขณะที่จมดิ่งลงไป เขาคิดได้ว่า "ลูกสาวของฉันต้องเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้จริงๆ สินะ... ลินห์ พ่อขอโทษ!"
ทันใดนั้น ควางกลับคืนร่างเดิม เขาเกาะข้างเรือร้องขอชีวิต "ฉันรู้ว่าฉันผิดไปแล้ว ฉันจำเป็นต้องทำเท่านั้นเอง!" ลินห์มองเขาด้วยสายตาเย็นชา เธอฟาดพายลงบนมือเขา ควางปล่อยมือจมลงไป ลินห์ดึงผมของเขาไว้ก่อนจะกระซิบคำพูดสุดท้าย แล้วจึงกดเขาจมลงน้ำ
เสียงหัวเราะและเสียงร้องไห้ของลินห์ดังก้องอยู่ข้างหูเขา...
ทันใดนั้น โซ่เหล็กขนาดใหญ่หลายเส้นพันรัดร่างของเธอไว้ ยิ่งเธอพยายามดิ้นรน พวกมันก็ยิ่งร้อนและรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ลากเธอลงสู่ห้วงความมืดอันไร้ที่สิ้นสุด...


## บทที่ 5: ไอ้พุท

ไอ้พุทเดิมทีเคยมีครอบครัวที่มีความสุข แต่คำว่า "ความสุข" นั้นอาจเหลือเพียงแค่ในความทรงจำ ที่มันเป็นคนทำลายเองจนบิดเบี้ยวและเลือนหายไปจนถึงปัจจุบัน ลูกสาวของมันชื่อฮวิน เป็นสายเลือดที่เกิดจากมันกับภรรยาที่มันรักมากที่สุด ในชีวิตของมัน มีสองสิ่งที่มันเสียใจที่สุด หนึ่งคือมันไม่สามารถช่วยภรรยาของมันจากการช็อกจากการเสพยาเกินขนาดได้ และสองคือมันไม่สามารถหาวิธีรักษาโรคร้ายให้หายขาด เพราะทั้งมัน ภรรยา และลูกสาว ต่างติดโรคร้ายที่ไม่มีใครอยากพบเจอ
มันพยายามดิ้นรนมากมายในโลกใบนี้เพื่อให้มีสถานะอย่างทุกวันนี้ และมันก็พยายามทำหน้าที่ของพ่อให้ดีที่สุดเพื่อลูกสาวของมัน
หลังจากฆ่าคุกในร้านกาแฟไปไม่กี่วัน เย็นวันหนึ่ง ไอ้พุทไปดื่มเหล้ากลับบ้าน มือไม้ของมันสั่นเทา เพราะมันรู้ว่ามินห์ตายแล้ว ภาพของหลินและคุกยังคงตามหลอกหลอนมันไม่เลิก ในห้วงความคิดของมัน มันกลับไปยังช่วงเวลาที่มันเคยทำร้ายหลิน ข่มเหงและบังคับให้เธอยอมจำนน หลายต่อหลายครั้ง ครั้งหนึ่งหลินทนไม่ไหวและหนีไปที่บ้านเพื่อขอความช่วยเหลือ มันตามไปถึงบ้านของเธอ และทำร้ายเธอต่อหน้าความสิ้นหวังของอุงไหกว่าง จากนั้นมันลากเธอกลับบ้าน และลงมือซ้อมเธอจนสุดท้ายเผลอทำให้เธอศีรษะกระแทกเสาเสียชีวิต มันตกใจกลัวมาก จึงนำศพหลินไปทิ้งลงแม่น้ำเพื่อปกปิดความผิด
นอกจากนั้น มันยังเห็นภาพของคุกถือกรรไกรพุ่งเข้ามาแทงมัน ทั้งสองต่อสู้กัน คุกกรีดร้องและสาปแช่งมัน ขอชีวิตคืนจากมัน ภาพเหล่านั้นติดอยู่ในหัวของมันทุกค่ำคืน
วันหนึ่ง มันพาลูกสาวฮวิน ที่ตอนนี้อายุ 13 ปี ไปฝากไว้กับคนรู้จัก ว่าวันหนึ่งว่าวของลูกสาวมันถูกลมพัดจนเชือกขาดและปลิวหายไป ฮวินร้องไห้สะอึกสะอื้น มองย้อนกลับไปที่ไอ้พุทขณะที่ถูกลากตัวออกไปอย่างน่าเวทนา
หลังจากนั้น มันกลับไปบ้าน ครุ่นคิดถึงสิ่งที่มันทำลงไป และโทษตัวเองที่ไม่สามารถดูแลลูกสาวต่อไปได้ มันถูกภาพหลอนของหลินและคุกตามรังควานจนเสียสติ
สุดท้าย มันจุดไฟเผาบ้านตัวเองและเผาตัวเองไปด้วย ไฟลุกลามรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ชาวบ้านพยายามช่วยกันดับไฟแต่ไม่สำเร็จ เปลวไฟโหมกระหน่ำราวกับเป็นการลงโทษที่สาสมกับสิ่งที่มันเคยทำไว้.


## บทที่ 6 (ตอนจบ): ฮวิน

หลังจากพ่อของเธอเสียชีวิต ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน เธอก็กลายเป็นหัวข้อซุบซิบของชุมชนเขตเศรษฐกิจ
บางคนกล่าวหาว่าเธอเป็นตัวซวย "ขัดพ่อ…ขัดแม่" จึงทำให้ครอบครัวแตกแยก บ้างก็พูดว่าเธอเป็นลูกไม่มีพ่อที่ไอ้พุทเก็บมาเลี้ยง หรือเป็นลูกที่เกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างไอ้พุทกับผู้หญิงขายตัว คนอื่นก็ตราหน้าเธอว่าเป็นตัวอัปมงคลที่ทำให้พ่อของเธอจุดไฟเผาตัวเอง
เธอดำรงชีวิตด้วยการขอทานอยู่ตามถนน เคยนอนใต้สะพานและถูกข่มขืน เคยกำลังกินขนมปังแต่ถูกสาดน้ำสกปรกใส่และถูกไล่ออกจากที่สาธารณะ
เธอสวมเสื้อผ้าเพียงชุดเดียว เป็นชุดลายริมฝีปากหลากสีที่กระจายทั่วร่างกายของเธอ มันเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายที่ไอ้พุทให้เธอในวันเกิดปีที่ 13
เธอสิ้นหวัง เมื่อถูกขับไล่ออกจากบ้านของคนรู้จักที่พ่อของเธอเคยฝากฝังไว้ เธอจึงต้องเร่ร่อนต่อไป...
จนวันหนึ่ง เธอมาหยุดอยู่ที่ต้นไทรข้างศาลเจ้า เธอเงยหน้ามองยอดไม้ น้ำตาไหลอาบแก้มช้า ๆ จากนั้น เธอขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ไม้เก่า ๆ แล้วเงียบ ๆ นำเชือกคล้องผ่านกิ่งไม้ที่สูงที่สุดและผูกเป็นปมแน่น
เสียงระฆังใบใหม่ที่ถูกแขวนแทนของเก่าดังขึ้น มันส่งเสียงดังก้องไปทั่ว มากกว่าเดิม และในขณะเดียวกัน เก้าอี้ไม้ก็ถูกเตะล้มลง ขาของฮวินหมดแรง แขวนลอยอยู่กลางอากาศ ไม่มีโอกาสกลับมายืนบนพื้นอีกต่อไป
ศพของฮวินถูกฝังอย่างลวก ๆ ห่อไว้ในเสื่อเก่าและเสื้อกันฝนขาด ๆ แล้วถูกนำไปฝังไว้ริมแม่น้ำ อาจเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เธอได้รับความสงบสุขในชีวิต
ไม่กี่วันต่อมา ศพของอุงไหกว่างถูกนำกลับมาประกอบพิธีที่บ้าน ขณะที่นางหลานกลายเป็นคนไร้สติ ต้องมีคนดูแลตลอดเวลา
แต่เมื่อขบวนแห่นำศพไปฝัง เดินผ่านศาลเจ้าอย่างไม่คาดคิด ระฆังใบใหม่ก็ร่วงลงจากที่แขวน กลิ้งเข้าไปในศาลเจ้าอย่างลึกลับ
จบเรื่อง...