หลังจากที่ฉันกลายเป็นนางเอกนิยายดราม่า ฉันก็ปล่อยชีวิตตามสบาย
Violet Montgomery
## บทที่ 1

ฉันกำลังจะถูกส่งเข้าไปในนิยายที่ไร้แก่นสาร เพื่อเป็นนางเอกในนิยายเล่มนี้
ซ่งมู่
ธิดาคฤหาสน์ขุนนางที่ถูกทรมานทั้งกายและใจ แท้งลูก ถูกทำลายโฉม ถูกย่ำยี แต่สุดท้ายกลับจบลงอย่างมีความสุขกับผู้ชายที่ทำร้ายเธอ
ฉัน: โอเค
วัฒนธรรมแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกละอายใจจริงๆ
ฉันก็ชื่อซ่งมู่เหมือนกัน
แต่ต่างกันตรงที่ฉันไม่ใช่ธิดาคฤหาสน์ขุนนาง แต่เป็นธิดาจักรพรรดิที่มีชื่อเดียวกันกับเธอ
ในโลกของฉัน มีพลังวิเศษอยู่
หมอดู คือผู้ที่ควบคุมพลังเหล่านี้
อย่างเช่นในหวงเจียของพวกเรา เมื่อถึงวัยอันควร ทุกคนต้องออกไปผจญภัย เวลาของฉันมาถึงแล้ว แต่หมอดูกลับไม่ยอมบอกอะไรฉันเลย จนกระทั่งฉันทนไม่ไหว เขาถึงได้ลังเลก่อนจะบอกคำตอบแบบนี้กับฉัน
ฉัน: โอเค
ฟังคำพูดของหมอดู สีหน้าของฉันเปลี่ยนจากความคาดหวังเป็นความสับสน, งุนงง, สงสัย, ประหลาดใจ, อึ้ง, กลอกตา และไร้อารมณ์
ถือว่าเป็นการเดินทางทางอารมณ์ที่หลากหลายมากทีเดียว
นึกถึงเรื่องราวที่หมอดูให้ฉันดูในความฝัน สีหน้าของฉันยิ่งเรียบเฉยมากขึ้น
"แอบสวมรอยตัวตน, ถูกทำให้อับอาย, ถูกทอดทิ้ง, ถูกรังแก, ถูกทารุณ, ตั้งครรภ์, ถูกขายเข้าหอนางโลม, แท้งลูก, กลับคฤหาสน์, รักใคร่กัน, ตั้งครรภ์, คนรักเก่าปรากฏตัว, ถูกใส่ร้ายหลายครั้ง, ถูกขับไล่, พบว่าตั้งครรภ์, แท้งลูกในคืนฝนตก, ถูกทำลายโฉม, ร่างกายอ่อนแอ, ทำร้ายตัวเอง, ได้รับการช่วยเหลือ, เข้าใจผิด, อาการสาหัส, คลายความเข้าใจผิด, จบลงอย่างมีความสุข..."
นี่คือสิ่งที่ฉันในฐานะนางเอกจะต้องเผชิญต่อไป
หมอดูเอ่ยปากปลอบใจ: "อย่ากังวลไปเลย การผจญภัยของทุกคนมีความยากลำบากเท่ากัน เจ้าแค่ทำไปเถอะ ไม่ต้องสนใจผลลัพธ์"
ฉันครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยิ้มอย่างประหลาด
"ได้ ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร"
"รอฟังข่าวดีของฉันนะ"


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

จังหวะที่ฉันข้ามมิติมาถึงโลกแห่งการฝึกฝนนี้ช่างเหมาะเจาะจริงๆ
ทุกอย่างยังไม่ได้เริ่มต้น
ดังนั้นสิ่งแรกที่ฉันทำคือ
"ข้าต้องการพบท่านย่า"
ฉันคุกเข่าร้องไห้อยู่หน้าประตูเรือนของท่านย่า ดูน่าสงสารราวกับดอกท้อที่เปียกน้ำตา
ท่านย่า ก็คือมารดาของท่านขุนนางแห่งคฤหาสน์ขุนนาง
เป็นผู้ที่มีอำนาจสูงสุดที่นี่
และเป็นย่าของฉัน
แต่ฉันไม่ได้รับความโปรดปราน จึงต้องเรียกว่าท่านย่า ไม่สามารถเรียกว่าย่าได้
ช่วยไม่ได้ ฉันเป็นนางเอกนิยายน้ำเน่านี่นา
บ่าวที่ประตูรีบเข้าไปรายงาน แล้วให้ฉันเข้าไป
ฉันลุกขึ้นเดินเข้าไปโดยไม่ลังเล
ท่านย่าดูสง่างามเหมือนกับที่หมอดูแสดงให้ฉันเห็นในเรื่องราว
นางสวมเสื้อคลุมปักลายเมฆมงคลห้าสี เสื้อนอกผ้าไหมปักลายดอกไม้แปดกลีบ คลุมทับด้วยผ้าไหมละเอียดปักลายดอกไม้ บนศีรษะประดับไข่มุกตะวันออกเพียงเม็ดเดียว กลมมนงดงาม
"เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องอันใด?"
ฉันรู้สึกขบขัน ในฐานะธิดาจักรพรรดินี่เป็นครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้ แต่ด้วยคะแนนเต็มวิชาการแสดง ฉันจึงรักษาท่าทีได้
ฉันกะพริบตา พูดอย่างซุกซนว่า "ท่านย่า...เรื่องการหมั้นหมายระหว่างพี่สาวกับเจ้าชายตวน..."
พอพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของท่านย่าก็เปลี่ยนไปทันที
แต่ฉันกลับยิ้ม
"คฤหาสน์ขุนนางตั้งใจจะให้ข้าไปแต่งแทนใช่ไหม? เพราะพี่สาวยอมตายดีกว่าแต่งงาน?"
ท่านย่าสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว "หุบปาก! เรื่องแบบนี้พูดออกมาได้อย่างไร?"
นางมองฉันอย่างสงสัย คงกำลังแปลกใจว่าทำไมฉันถึงรู้ ทั้งที่คืนนี้เพิ่งจะวางแผนมาพูดกับฉันเรื่องนี้
ฉันยิ้มน้อยๆ
"จะรู้ได้หรือไม่ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือข้าจะพูดออกไปหรือไม่"
"พี่สาวลับหลังไปหมั้นหมายกับคนอื่น จึงทรยศหักหลัง ขัดพระบรมราชโองการ ทั้งที่เป็นการอภิเษกสมรสที่จักรพรรดิพระราชทาน กลับคิดจะให้คนอื่นแต่งแทน นี่เป็นความผิดฐานไม่เคารพ"
ท่านย่าโกรธจัด ตบโต๊ะเสียงดัง
"บ้า! เจ้าได้ยินจากใครว่าว่านเอ๋อมีชู้สาว?"
ดวงตาของนางเหมือนดาบคมกริบ จ้องจะแทงทะลุตัวฉัน
ฉันยิ้มมุม 45 องศา พูดว่า "อ๋อ ไม่มีใครบอกข้าหรอก ข้าแต่งเรื่องเอง"
"ท่านย่า ท่านคงไม่อยากให้หลานสาวที่ท่านรักที่สุดถูกใส่ร้ายใช่ไหม?"
"จะจริงหรือไม่จริงไม่สำคัญ ท่านลองคิดดู เจ้าชายตวนจะเชื่อหรือไม่"
นางดูเหมือนจะโกรธจนเป็นลม
ฉันรีบพูดต่อให้จบ
"แต่ว่า—"
"ข้ารู้ว่าเกียรติยศร่วมกัน ความเสื่อมเสียก็ร่วมกัน ข้าก็อาจจะใจดีไม่ไปใส่ร้าย แค่ขอให้ท่านย่าประกาศเรื่องที่ซ่งหว่านขอถอนหมั้นออกไปก็พอ"
สีหน้าท่านย่าเปลี่ยนไปหลายครั้ง นางขบฟันพูดว่า "เจ้า พูด ว่า อะไร นะ?"
ทีละคำ
น่ากลัวจัง!
ฉันยิ้มตอบอย่างสงบ "ข้าบอกว่า ขอให้ท่านย่าประกาศเรื่องที่หลานสาวที่ท่านรักซ่งหว่านขอถอนหมั้น ให้คนทั้งแผ่นดินรู้ว่า จักรพรรดิพระราชทานการอภิเษกสมรสให้ธิดาคนโตของคฤหาสน์ขุนนางแต่งงานกับเจ้าชายตวน แต่ซ่งหว่านไม่ยอม จึงต้องให้ข้าซึ่งเป็นธิดาคนรองแต่งแทน"
"แน่นอน ท่านย่าอาจจะไม่ยอม แต่การใส่ร้ายแค่ปากพูด ข้าอยากพูดอย่างไรก็ได้ ท่านลองฆ่าข้าดูก็ได้ แต่ข้าไม่รับประกันว่าวันรุ่งขึ้นข่าวลือจะไม่กระจายไปทั่ว"
แน่นอนว่าฉันไม่มีแผนสำรองหลังตาย
ความมั่นใจของฉันมาจากพลังต่อสู้ของฉัน
ท่านย่าโกรธจนหน้าเขียว นางกำที่วางแขนแน่น ฟันสั่น ครู่หนึ่งก็หัวเราะอย่างดุร้าย
"ดี!"
"ดี!"
"ข้าไม่นึกเลยว่า เจ้าจะกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ซ่งมู่ คฤหาสน์ขุนนางเลี้ยง—"
นางพูดยังไม่ทันจบ ฉันก็ตัดบทเสีย
ฉันพูดอย่างเย็นชาราวกับเครื่องจักร
"คฤหาสน์ขุนนางเลี้ยงดูข้ามาไม่ง่าย ในฐานะสมาชิกคนหนึ่งของคฤหาสน์ข้าควรเสียสละตัวเอง การกระทำเช่นนี้ช่างบ้าบิ่น ไม่รู้จักละอายใจ—"
"ท่านพูดถูก ข้าไม่มียางอาย ดังนั้น จะทำตามที่ข้าบอกได้หรือยัง?"
"หรือว่าท่านอยากเห็นความไม่มียางอายที่แท้จริง?"
สายตาที่นางมองฉันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ราวกับกำลังมองสิ่งสกปรก
ฉันยิ้มน้อยๆ จู่ๆ ก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เข้าใกล้ท่านย่า
"ท่านกำลังสงสัยใช่ไหมว่า ข้าถูกอะไรเข้าสิงหรือเปล่า? ท่านสงสัยถูกแล้ว ดังนั้นตอนกลางคืนท่านควรหลับตาข้างหนึ่ง ลืมตาข้างหนึ่งนะ"
"ย่าที่รัก"


## บทที่ 3 หลังการแก้ไข

อารมณ์ดีของฉันยังคงดำเนินต่อไปจนกระทั่งท่านย่าส่งคนมาบอกว่าท่านตกลงตามเงื่อนไขของฉันแล้ว
อารมณ์ดีของฉันหายไป
เพราะมันกลายเป็นอารมณ์ดีเวอร์ชั่นซูเปอร์พลัส
ซ่งหว่านร้องไห้โวยวายอาละวาดที่คฤหาสน์ขุนนาง ทำข้าวของแตกเสียหายไปหลายอย่าง ได้ยินว่าจะมาหาฉันเพื่อถามว่าทำไมฉันถึงบีบบังคับเธอ แต่ถูกท่านย่าห้ามเอาไว้
"ซ่งมู่!"
ในวันที่จะออกเรือน ซ่งหว่านก็หาโอกาสมาพบฉันได้จนได้
ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความแค้น มีรอยคล้ำใต้ตาเข้มมาก ดูเหมือนว่าเธอไม่ได้นอนหลับสนิทมานานแล้ว
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชังและรังเกียจ
"เธออย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะมีความสุขนะ เธอไม่ยอมรับชื่อของฉัน แอบแต่งงานไป เธอคิดว่าเจ้าชายตวนจะรักตัวตนที่แท้จริงของเธอหรือ?"
"ฉันบอกเธอเลย! ฝันไปเถอะ!"
"เธอทำให้คฤหาสน์ขุนนางขายหน้า ทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสีย ฉันรอดูว่าเธอจะร้องไห้คร่ำครวญขอความช่วยเหลือยังไง!"
พูดได้ดีมาก
ฉันปรบมือ สายตามองไปที่ท้องของเธอ ท้องที่ตั้งครรภ์ได้สามเดือนครึ่งแล้ว เห็นได้ชัดเจน
เธอถอยหลังอย่างระแวง "เธอจะทำอะไร!"
ฉันยิ้ม "ไม่ทำอะไรหรอก ฉันแค่กำลังคิดว่าจะบอกคนอื่นยังไงดี ว่าธิดาคนโตของคฤหาสน์ขุนนางท้องกับคนเลี้ยงม้า"
ซ่งหว่านเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ แทบจะกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง
"เธอบ้าไปแล้วหรือ?!"
"ลูกในท้องฉันเป็นลูกของหรง..."
เธอหยุดพูดกะทันหัน
ฉันยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ปลอบเธอ "ไม่ต้องสนใจหรอก ฉันแค่ใส่ร้ายเธอ"
"ดูแลครรภ์ให้ดีนะ เด็กดี"
ฉันลูบผมยาวของเธอเบาๆ แล้วเดินจากไปอย่างเบาสบาย ทิ้งให้ซ่งหว่านถูตัวด้วยความขนลุก
อีกสามวันก็จะถึงวันแต่งงานของฉัน ไม่แปลกที่ซ่งหว่านจะรีบมาเยาะเย้ยฉัน
ฉันกลัวไหม?
ไม่มีอะไรต้องกลัวเลย
ฉันยิ้มแย้มขึ้นเกี้ยวแต่งงาน ยิ้มแย้มในพิธีแต่งงาน ได้เข้าห้องหอและสัมผัสวัฒนธรรมการแต่งงานในโลกที่ผู้ชายมีอำนาจ รู้สึกแปลกใหม่จริงๆ
จนกระทั่งวินาทีก่อนที่เจ้าบ่าวจะเปิดผ้าคลุมหน้าของฉัน อารมณ์ดีของเขายังคงอยู่
ใช่แล้ว อารมณ์ดีของเขา
สีหน้าของเจ้าชายตวนเย็นชา มองหญิงสาวตรงหน้าที่เขาไม่ได้ชอบเลย กลับกลายเป็นความอับอายขายหน้า
นี่เป็นการดูถูกเขาจากคฤหาสน์ขุนนางใช่ไหม?
ผู้หญิงที่แตกต่างจากซ่งหว่านที่ได้ชื่อว่าเป็นอัญมณีแห่งเมืองหลวงโดยสิ้นเชิง ดูซึมเศร้า ซีดขาว ราวกับเพิ่งวิ่งออกมาจากสุสาน หน้าตาเคร่งเครียด ไร้ความสนุกสนาน
ดูแล้วทำให้คลื่นไส้
ถ้าไม่ใช่เพราะการเปิดผ้าคลุมหน้าเป็นขั้นตอนที่ต้องทำ เขาไม่อยากจะทำขั้นตอนนี้ด้วยซ้ำ
มันทำให้เขาเสียหน้าจริงๆ
"ตั้งแต่นี้ไป เจ้าก็คือพระชายาของข้า แต่จำไว้ เจ้าจะไม่มีวันได้รับความรักจากข้า อย่าได้คิดเพ้อฝัน อย่าคิดถึงสิ่งที่ไม่ใช่ของเจ้า"
"อิ๋งอิ๋งคือเชอเฟยของข้า แต่นางคือดวงจันทร์บนฟ้า ส่วนเจ้าเป็นเพียงก้อนกรวดบนพื้น จำสถานะของเจ้าไว้"
เขาพูดอย่างเย็นชาไร้ความปรานี มีเพียงตอนที่พูดถึงชื่ออิ๋งอิ๋งเท่านั้นที่น้ำเสียงมีความอ่อนโยน
ฉัน: ?
อิ๋งอิ๋งเป็นใครกัน?
ฉันค้นความทรงจำ แล้วก็นึกออก
อิ๋งอิ๋ง หรือไป๋หยิ่งหยิ่ง เคยเป็นเพื่อนสนิทของซ่งมู่คนเดิม แต่หายตัวไปอย่างลึกลับ ซ่งมู่ยังเสียใจอยู่พักหนึ่ง
ไม่คิดว่าเมื่อพบกันอีกครั้ง ไป๋หยิ่งหยิ่งกลับกลายเป็นคนโปรดในใจของเจ้าชายตวน เป็นเชอเฟยที่ได้รับความรักมากที่สุด
ในเรื่องราวเดิม ความเข้าใจผิดและความรักที่เจ็บปวดส่วนใหญ่ระหว่างซ่งมู่กับมู่หรงตวน ล้วนมีไป๋หยิ่งหยิ่งเข้ามาเกี่ยวข้อง
และที่มู่หรงตวนหลงรักไป๋หยิ่งหยิ่งมากขนาดนี้ ก็เพราะเขาคิดว่าไป๋หยิ่งหยิ่งเคยช่วยชีวิตเขาตอนถูกลักพาตัว
แต่เขาไม่รู้ว่า คนที่ช่วยเขาคือซ่งมู่ แต่เพราะซ่งมู่ทุ่มเทสุดกำลังเพื่อช่วยเขา จนได้รับบาดเจ็บสาหัส สูญเสียความทรงจำ จึงทำให้ไป๋หยิ่งหยิ่งที่เคยเป็นนักแสดงละครและฝึกฝนการเลียนเสียงมาตั้งแต่เด็ก แอบสวมรอยแทน
และก็เพราะการช่วยชีวิตครั้งนั้น ทำให้ซ่งมู่เป็นโรคสตรีเย็น หน้าตาซีดเหลืองเหมือนคนป่วย...
ส่วนไป๋หยิ่งหยิ่ง ไม่เพียงแต่ไม่ป่วย ยังแกล้งป่วย และในช่วงหลังยังต้องการเลือดจากหัวใจของซ่งมู่มาทำยา
ฉัน: ...
เรื่องราวช่างแปลกประหลาดอะไรเช่นนี้!
ถ้าฉันปล่อยให้เรื่องราวแบบนี้ดำเนินต่อไป ฉันคงไม่ได้ฝึกฝนเป็นองค์หญิงรัชทายาทแน่ๆ คงต้องกลายเป็นเต่าพันปีไปซะก่อน
และฉันก็ได้ความประทับใจแรกเกี่ยวกับมู่หรงตวน
พระเอกตาบอดที่เข้าใจผิดคิดว่าก้อนกรวดคือไข่มุก
ช่างทำทุกอย่างเพื่อทรมานนางเอกจริงๆ
เมื่อมาเจอฉันแล้ว ดวงตาที่บอดของเขาคู่นี้ ก็ไม่ต้องมีอีกต่อไป
"ตามที่ฉันคำนวณไว้ แกต้องผ่านเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นในหนังสือเล่มนั้น และทำภารกิจให้สำเร็จ จึงจะสามารถกลับไปยังโลกเดิมได้"

เมื่อได้ฟังคำพูดของหมอดูประจำตระกูล ฉันก็ยิ้มอย่างประหลาด

"เข้าใจแล้ว แค่ให้เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นใช่ไหม?"