คุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว: ฉันเกิดใหม่หลังจากลูกสาวเสียชีวิต
อาชาน้อยที่ไม่กินผักโขม
## บทที่ 1 อาการป่วยของลูกสาว

ในห้องเช่าขนาด 30 ตารางเมตร มีขวดเหล้าหลากหลายชนิดกองอยู่บนพื้นอย่างไร้ระเบียบ ดูรกรุงรัง
ในครัว บนเตาที่สกปรก มีหม้อเหล็กใบหนึ่งที่ถูกขัดจนเป็นมันวาว กำลังต้มน้ำซุปไก่ที่หอมกรุ่น
กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
คิดว่าน่าจะสุกพอดีแล้ว
กู้เฉินเปิดฝาหม้อขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ
ในวินาถัดมา เขาก็ถูกไอน้ำร้อนที่พวยพุ่งออกมาลวกเข้าอย่างจัง
"ซี้ดดด"
เขากำนิ้วมือแน่น สีหน้าแสดงความเจ็บปวด
แต่ความจริงแล้ว สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดไม่ใช่ความแสบร้อนที่นิ้วมือ
แต่เป็นเพราะนึกถึงถังถังลูกสาวที่อ่อนแอนอนป่วยอยู่ในโรงพยาบาล และจี๋เพียนหราน ภรรยาที่หนีออกจากบ้านไปเมื่อ 16 ปีก่อน
เขาส่ายหน้า แล้วยิ้มขื่น
"จี๋เพียนหราน เธอช่างใจร้ายจริงๆ"
ในตอนนั้น จี๋เพียนหรานจากไปโดยไม่บอกลา หายไปเป็นเวลา 16 ปี
ทิ้งเขาและถังถังลูกสาววัย 2 ขวบไว้
เขาแก้แค้นด้วยการดื่มเหล้าจนเมามาย ทิ้งถังถังไว้กับแม่ แล้วเช่าห้องขนาด 30 ตารางเมตรในเมืองอยู่คนเดียว
ใช้ชีวิตเมามายวันแล้ววันเล่า
เมื่อเงินหมด ก็ออกไปรับจ้างทำงานชั่วคราว หาเงินมาซื้อเหล้าดื่มต่อ
มีชีวิตอยู่เหมือนซากศพเดินได้
จนกระทั่งเมื่อสองวันก่อน โรงเรียนโทรมาบอกว่าลูกสาวเป็นลมหมดสติระหว่างเรียน
เขารีบวิ่งไปพาลูกสาวส่งโรงพยาบาล หมอวินิจฉัยทันทีว่าเด็กคนนี้เป็นโรคเบื่ออาหารขั้นรุนแรง
หลังจากตรวจละเอียดมากขึ้น ถึงพบว่าเธอไม่ได้เป็นแค่โรคเบื่ออาหารขั้นรุนแรงเท่านั้น แต่ที่ร้ายแรงที่สุดคือ เด็กคนนี้ยังเป็นโรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงด้วย
โรคเบื่ออาหารเป็นเพียงอาการแทรกซ้อนของโรคซึมเศร้าเท่านั้น
กู้เฉินถอนหายใจลึก สีหน้าแสดงความเจ็บปวดและจนใจ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพราะใบหน้าของถังถังที่เหมือนจี๋เพียนหรานราวกับแกะ
ทำให้ทุกครั้งที่เขาเห็นหน้าเธอ หัวใจก็พลันรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก และด้วยเหตุนี้ เขาจึงมักหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับลูกสาวโดยไม่รู้ตัว
คิดว่าลูกก็โตแล้ว เธอคงใช้ชีวิตของเธอเองได้
แต่ไม่คิดว่า......
เขายื่นมือหยิบทัพพีสแตนเลสที่แขวนอยู่บนผนัง ตักน้ำซุปไก่ที่ยังระอุร้อนใส่กระติกเก็บความร้อนอย่างระมัดระวัง แล้วจึงออกเดินทางไปโรงพยาบาล
ในห้องผู้ป่วย เด็กสาววัย 16 ปีสวมชุดคนไข้
มีผ้าห่มสีขาวคลุมร่างอยู่
ถ้าไม่เห็นศีรษะที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา คงมองไม่ออกว่ามีคนอยู่ใต้ผ้าห่มนั่น
เธอ... ผอมเกินไป
กู้เฉินยกมุมปากขึ้น พยายามฝืนยิ้ม เพื่อให้ตัวเองดูใจดีขึ้น
"ถังถัง ลูกมานี่ ป๊าทำซุปไก่มาให้ เพื่อบำรุงร่างกายลูก"
เด็กสาวดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเท่าไหร่
แต่เมื่อเห็นป๊า เธอก็พยายามฝืนยิ้มหวานให้
"ป๊าคะ หนูขอโทษนะคะที่ทำให้ป๊าเป็นห่วง"
น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนล้า
กู้เฉินรู้สึกปวดใจ มือที่ถือกระติกน้ำร้อนชาไปชั่วขณะ
คนที่ควรจะขอโทษ ที่จริงควรเป็นเขาต่างหาก
ถ้าเขารู้แต่แรกว่าลูกสาวป่วย ให้ความใส่ใจเธอมากกว่านี้ เรื่องคงไม่ลงเอยแบบนี้
เขาวางกล่องข้าวไว้บนโต๊ะข้างเตียงในโรงพยาบาล แล้วเปิดลิ้นชักตู้ หยิบชามเล็กออกมา
ตักซุปอย่างระมัดระวัง เป่าที่ปากชามเบาๆ แล้วจึงป้อนให้ลูกสาวอย่างทะนุถนอม
"ถังถังค่อยๆ กินนะลูก ระวังร้อน"
เด็กสาวพยักหน้า แล้วค่อยๆ กลืนลงไปนิดหนึ่ง
ความจริงเธอไม่รู้สึกถึงรสชาติของอาหารแล้ว ต่อให้อร่อยแค่ไหนก็เหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง
แต่เธอก็ยังฝืนกลืนมันลงไป
"เป็นไงบ้างลูก อร่อยไหม" กู้เฉินถามด้วยความห่วงใย
เด็กสาวพยักหน้า พยายามฝืนยิ้ม "อร่อยค่ะ ขอบคุณป๊านะคะ"
รอยยิ้มของเธอหวานมาก
แต่ประกายในดวงตากลับค่อยๆ หม่นลง ทีละน้อย
ดวงตาโกหกไม่ได้
เธอไม่มีความสุขเลย
กู้เฉินเป็นห่วงมาก
"เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ซุปที่ป๊าทำไม่อร่อยหรือว่า... ถังถังไม่มีความสุข?"
เด็กสาวราวกับถูกใครสักคนแทงใจดำ
เธอส่ายหน้า กัดริมฝีปากซีดๆ เบาๆ "ไม่มีอะไรค่ะ"
ครู่หนึ่งผ่านไป เธอพึมพำกับตัวเอง
"หนูคิดถึงแม่ค่ะ แม่คงจะ... ไม่มีวันกลับมาอีกแล้วใช่ไหมคะ..."
เธอคิดถึงแม่มากจริงๆ
สองขวบ วัยที่เด็กยังไม่เข้าใจอะไรเลย
เธอพูดกับตัวเองต่อไป
"ไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว ที่จริงก็ไม่มีความผูกพันอะไรแล้วนะคะ แต่ทำไมหนูกลับยิ่งคิดถึงแม่มากขึ้นล่ะคะ"
เธอไม่รู้ว่า มีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ได้จางหายไปตามกาลเวลา แต่กลับยิ่งเข้มข้นขึ้นทุกวัน
นี่คงเป็นพลังของสายเลือดกระมัง
กู้เฉินเม้มปาก เขาไม่สามารถอธิบายได้ และไม่มีหน้าจะอธิบายด้วย
ได้แต่นั่งอยู่ข้างๆ มองเธออย่างเงียบๆ
ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
"จริงๆ แล้ว เด็กคนอื่นๆ ล้วนมีพ่อแม่มารับส่ง เวลาฝนตก ก็มีร่มคันหนึ่ง"
"วันนั้น... หลิน หนานหนาน เอาข้าวกล่องมาให้ฉัน เธอยิ้มบอกฉันว่า ถังถัง ลองชิมดูสิ นี่เป็นรสมือของแม่ฉัน อร่อยมากเลย"
"ตอนนั้น ฉันก็คิดว่า ฉันเคยมีแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม..."
พูดยังไม่ทันจบ เสียงของเด็กสาวก็สั่นเครือขึ้นมา
แล้วเธอก็หันหน้าไปทางเตียงทันที เริ่มอาเจียนอย่างรุนแรง
เครื่องวัดการเต้นของหัวใจบนโต๊ะเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง
กู้เฉินรู้สึกขนหัวลุกซู่ เขากำมือแน่น รู้สึกถึงความกลัวและความตื่นเต้นครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ความรู้สึกนี้ ทำให้ใจหายยิ่งกว่าตอนที่จี๋เพียนหรานจากไปเสียอีก
"หมอ หมอครับ!!!"
เขาตัวสั่น
...
อย่างที่คาด ลูกสาวถูกนำตัวเข้าห้อง ICU และกู้เฉินนั่งอยู่บนม้านั่งเย็นๆ สีหน้าซีดเผือดดั่งกระดาษ
เขานั่งอยู่บนม้านั่งเย็นๆ จ้องมองกระจกบานนั้นบนประตูอย่างแน่วแน่
เมื่อนึกย้อนกลับไป ชีวิตนี้ช่างล้มเหลวจริงๆ
การแต่งงานของกู้เฉินกับจี๋เพียนหรานเป็นการแต่งงานที่พ่อแม่จัดการให้
การแต่งงานที่พ่อแม่จัดการมีสองแบบ แบบหนึ่งคือการแต่งงานระหว่างตระกูลใหญ่เพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจ เพื่อให้ได้ผลประโยชน์ที่มากขึ้น
ส่วนอีกแบบหนึ่ง ก็คือในหมู่บ้านชนบทที่ล้าหลัง พ่อแม่จ่ายเงินหาเมียให้ลูก เพื่อสืบทอดวงศ์ตระกูล
ไม่ต้องถามก็รู้ว่า กู้เฉินเป็นแบบหลัง
สถานที่ยากจน และล้าหลัง
มีเมียได้ก็ดีแล้ว จะพูดถึงความรักอิสระได้อย่างไร
แต่กู้เฉินกลับใฝ่ฝันถึงความรักอิสระ ดังนั้นหลังแต่งงาน เขาจึงหลีกเลี่ยงจี๋เพียนหรานเท่าที่จะทำได้
จนกระทั่งครั้งหนึ่งที่เมาเหล้า จึงมีถังถัง
และเพราะความเมาครั้งนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ
แต่น่าเสียดายที่ความสุขนั้นไม่ยาวนาน ไม่นานกู้เฉินก็ถูกเพื่อนๆ ชวนไปทำงานในเมือง
เมืองใหญ่กับหมู่บ้านเล็กๆ แตกต่างกันจริงๆ ทุกคนต่างมีอิสระในความรัก
เห็นคนที่อายุมากกว่าตัวเองยังพูดถึงความรู้สึกตื่นเต้นในการไล่ตามความรักอย่างไม่เกรงใจ
กู้เฉินรู้สึกสับสนในใจอย่างมาก
เขาแต่งงานแบบคลุมถุงชน
ทั้งที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แต่กลับมีลูกแล้ว
ชะตากรรมเล่นตลก
เขาจริงๆ แล้วไม่ยอมรับมัน
และความรู้สึกไม่ยอมรับนี้เอง ทำให้ความรู้สึกดีๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นกับจี๋เพียนหรานหายไปจนหมดสิ้น
เขาเริ่มไม่กลับบ้านเป็นครึ่งปีๆ
ทุกครั้งที่จี๋เพียนหรานโทรหา เขาก็จงใจไม่รับ
แม้ว่าเขาจะรู้ว่า เธอต้องเดินหลายลี้ไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะในตำบลถึงจะโทรหาเขาได้
แต่เขาก็ไม่กล้ารับสาย
จะคุยอะไรกันล่ะ ไม่มีอะไรจะคุยเลย
จิตใจของเขาซับซ้อนเกินไป
ถึงขนาดไม่รู้ว่าตัวเองรักจี๋เพียนหรานหรือไม่
วันเวลาผ่านไปปีแล้วปีเล่า จนกระทั่งปีที่สาม วันตรุษจีน
เสียงประทัดดังสนั่น ทุกบ้านทุกเรือนต่างคึกคัก
แต่จี๋เพียนกลับทิ้งถังถังที่อายุสองขวบไว้ แล้วจากไปโดยไม่บอกลา
วันนั้น หาเธอทั่วแต่ไม่พบ
เขาร้อนใจ ร้อนใจจนเกือบบ้า
และก็วันนั้นเอง เขาถึงได้ตระหนักว่า ที่แท้เขาก็รักเธอ
เขาคงเอาความโกรธที่มีต่อโลกใบนี้ไปเข้าใจผิดว่าเป็นความโกรธที่มีต่อเธอ
หลังจากนั้นหนึ่งปี เขาตามหาเธอตลอด แต่ก็ไร้วี่แวว
ตั้งใจว่าจะพาถังถังที่อายุสองขวบเข้าเมืองไปทำงานด้วย แต่พอเด็กน้อยโตขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าอวบๆ ก็ยิ่งเปลี่ยนไป เขาพบว่า เธอเป็นเหมือนจี๋เพียนหรานตัวน้อยๆ
ทั้งหางตา คิ้ว รอยยิ้ม แม้แต่ท่าเดิน ก็เหมือนมาก
เหมือนมากจริงๆ
เหมือนจนทุกครั้งที่มอง หัวใจก็เหมือนถูกมีดกรีด
เขาไม่สามารถพาเธอใช้ชีวิตด้วยกันได้
ในที่สุด กู้เฉินก็กลับไปเมืองที่เคยทำงาน
ส่งค่าครองชีพให้แม่ทุกเดือน
กลับบ้านเฉพาะช่วงเทศกาลปีใหม่เท่านั้น
ผ่านไปสิบกว่าปีแบบนี้
ตอนที่เขาคิดว่า ลูกสาวโตแล้ว และเข้าใจแล้ว ในที่สุดก็จะได้เริ่มต้นชีวิตของตัวเอง
โทรศัพท์จากหมอ ก็ทำลายความไร้ความรู้สึกที่เขาคิดว่าตัวเองมีมาตลอด
...
"ญาติของกู้ถังถัง"
ประตูห้อง ICU เปิดออก
หมอสวมเสื้อกาวน์ขาว มือยังใส่ถุงมือยาง สีหน้าหนักอึ้ง
กู้เฉินดึงความคิดกลับมา หัวใจที่เคยแขวนค้างมานานกระเด้งขึ้นมาจนถึงลำคอ เขารีบลุกขึ้นยืน เสียงสั่นเครือ "ผม ผมครับ!"
"คุณ คุณหมอ ลูกสาวผมเป็นยังไงบ้างครับ?"


## 2 ลูกสาวเสียชีวิต ฉันได้เกิดใหม่

เขาอยากรู้สภาพของลูกสาวในตอนนี้อย่างเร่งด่วน
หมอส่ายหน้าอย่างจนปัญญา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"สถานการณ์ไม่ค่อยดีเลย เนื่องจากขาดสารอาหารเป็นเวลานาน ร่างกายของคนไข้อ่อนแอเกินกว่าจะรับการรักษาที่เข้มข้นได้"
ในชั่วขณะนั้น หัวใจเหมือนหยุดเต้น สมองมีแต่เสียงอื้ออึง
กู้เฉินเซถลา ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เย็นเฉียบอย่างแรง
จบแล้ว
จบแล้ว
หมอตบไหล่เขาเบาๆ
"คนไข้ยังมีสติดีอยู่ เข้าไปพูดคุยกับเธอเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ"
ใช่ ลูกสาวยังอยู่ข้างใน
เธอยังนอนอยู่ในห้องผู้ป่วยที่เย็นเฉียบรอเขาอยู่
เขาไม่อาจล้มลง
เขาต้องอยู่เคียงข้างเธอจนถึงที่สุด
กู้เฉินเช็ดดวงตาแดงก่ำของตัวเองแรงๆ กำมือแน่น
สูดอากาศสดชื่นเข้าปอดสองครั้ง รวบรวมความกล้าทั้งหมด แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย
เขาบังคับตัวเองให้ยิ้ม แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะดูน่าเวทนามาก
ในห้องผู้ป่วยเต็มไปด้วยเครื่องมือเย็นเฉียบ เด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาวและดูอิดโรยมากขึ้น แทบไม่มีสีเลือดเลย
เมื่อเห็นกู้เฉิน
เธอพยายามดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง
แต่อย่างเห็นได้ชัด เธอทำไม่สำเร็จ
กู้เฉินรีบเดินเข้าไปหา
"นอนเถอะ เหนื่อยแล้ว อย่าขยับเลย พ่ออยู่นี่......"
แม้จะพยายามกลั้นน้ำตาไว้ แต่น้ำเสียงก็สั่นเครือและสิ้นหวังอย่างรุนแรง
นี่คือลูกสาวของเขา เลือดเนื้อเชื้อไขของเขา
เด็กสาวมองเขาด้วยความเป็นห่วง "พ่อคะ หนูขอโทษ ที่ทำให้พ่อเป็นห่วง"
เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่มีเสียง
ส่วนลึกที่สุดของหัวใจ เหมือนมีบางอย่างขาดสะบั้น
กู้เฉินในที่สุดก็พังทลาย
น้ำตาร้อนผ่าวหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือของเด็กสาว
ตามมาด้วยหยดที่สอง หยดที่สาม
"พ่อต่างหากที่ต้องขอโทษลูก......"
ทั้งหมดเป็นความผิดของตัวเองที่เลวร้าย!
เขาทำไมถึงได้เลวร้ายขนาดนี้!
ทำไมไม่รู้ตัวให้เร็วกว่านี้!
ทำไม!!!
มุมปากของเด็กสาวซีดขาว แต่ก็พยายามยิ้ม
เหมือนดอกลิลลี่ที่บานสะพรั่ง งดงามและบริสุทธิ์
เธอมองกู้เฉินอย่างสงบ ดวงตาใสบริสุทธิ์ไร้ซึ่งความขุ่นมัว
"พ่อคะ อย่าร้องไห้ จริงๆ แล้วถังถังไม่โกรธพ่อ ไม่เคยโกรธแม่ด้วย ถ้ามีชาติหน้า หนูก็อยากเป็นลูกของพ่อแม่อีก แค่...... อย่าทิ้งหนูไปอีกนะคะ หนูไม่อยากอยู่คนเดียว"
กระแสความรู้สึกในที่สุดก็ทะลายแนวป้องกันสุดท้าย
เมื่อเห็นลูกสาวตรงหน้าค่อยๆ หลับตาลง กู้เฉินก็พังทลายอย่างสิ้นเชิง
ปีนี้เขาอายุสี่สิบแล้ว
แต่เมื่อมองย้อนชีวิต เขายังเหลืออะไรอีก
ภรรยาก็ไม่มีแล้ว
ลูกก็ไม่มีแล้ว
ไม่มีแล้ว ทุกอย่างไม่มีแล้ว
ความเจ็บปวดที่อกทำให้เขาหายใจไม่ออก
เขายื่นมือสั่นเทาออกไป อยากจะจัดผมให้ลูกสาวเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ในวินาถัดมา หัวใจของเขาเหมือนถูกใครบางคนบีบแน่น
สายตาค่อยๆ พร่ามัว ขาทั้งสองข้างก็ไร้ความรู้สึก
มือที่ยังค้างอยู่กลางอากาศร่วงลงอย่างแรง
"หมอ หมอ รีบมาเร็ว ญาติคนไข้ก็ไม่ไหวแล้ว......"
......
กู้เฉินตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด
เมื่อเขาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานสีเหลืองที่แตกร้าว ตามมุมทั้งสี่ของเพดานมีใยแมงมุมและฝุ่นหนาเกาะอยู่
ในห้องนอกจากตู้เสื้อผ้าใบหนึ่งและเตียงไม้แข็งที่เขานอนอยู่ ก็ไม่มีอะไรอีกเลย
เขาได้ยินเสียงคนพูด เสียงนุ่มนวล อ่อนโยนละเอียดอ่อน
"ถังถัง เข้าบ้านเร็ว ข้างนอกหนาว แม่ซักผ้าเสร็จแล้วจะไปเล่นกับถังถังนะ ตกลงไหม?"
"ฮึ่ม แม่ไม่รักถังถังแล้ว ถังถังจะไปหาพ่อ!"
เสียงเด็กน้อยอ้อแอ้ทำให้กู้เฉินงุนงง
เขาหรี่ตามอง
ถังถัง?
กู้เฉินลุกพรวดขึ้นนั่ง
ถังถัง!!!
บ้านเล็กๆ ตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ที่ผุพัง
ดวงตาลึกลับมองมือที่มีข้อนิ้วชัดเจนด้วยความประหลาดใจ
มือเหมือนกัน แต่ดูอ่อนเยาว์และเต็มไปด้วยพลัง
เขากำมือแน่น
และตระหนักถึงปัญหาหนึ่งในทันที
เขา...เกิดใหม่แล้วหรือ?
พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด ประตูไม้บางถูกดันเปิดด้วยมือน้อยๆ ของเด็กตัวกลมๆ
เธอชะโงกหน้าเข้ามามองในห้อง
ดวงตากลมโตเห็นกู้เฉินนั่งอยู่บนเตียง ก็ยิ้มจนตาหยีทันที น่ารักมาก
ประตูถูกผลักเปิดออกจนสุด
เด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้ายิ้มจนตาโค้ง เสียงใสบริสุทธิ์
"พ่อคะ อุ้มหนูหน่อย!"
เด็กหญิงกางแขนออก เดินโซเซมาหาเขา
ความทรงจำหวนกลับมา
อดีตและปัจจุบันผสานเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว
เด็กหญิงบนเตียงผู้ป่วยมีใบหน้าซีดขาวราวหิมะ เสียงของเธอดังก้องในหูเขา
"หนูคิดถึงแม่จริงๆ ค่ะ..."
"หนูไม่โกรธแม่ และไม่เคยโกรธพ่อด้วย"
"พ่อคะ ถ้ามีชาติหน้า หนูขอเป็นลูกของพ่อแม่อีกนะคะ"
"อย่าทิ้งหนูไปอีกนะ..."
"หนูไม่อยาก อยู่คนเดียว"
ความทรงจำถาโถมเข้ามา
ในชั่วพริบตา น้ำตาของกู้เฉินก็ไหลพราก
เขาก้มลงกอดร่างเล็กๆ นุ่มนิ่มที่มีกลิ่นนมหอมๆ ตรงหน้าแน่น
"ถังถัง พ่อรักลูก ขอโทษนะ..."
เขาร้องไห้จนพูดไม่ออก
เด็กน้อยในอ้อมกอดดูเหมือนจะตกใจกับปฏิกิริยารุนแรงของเขา
เธอเบะปาก แล้วร้องไห้ออกมาดังลั่น
กู้เฉินตกใจมาก รีบปล่อยมือ มองเด็กน้อยตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง
"พ่อไม่ได้ตั้งใจ..."
กู้เฉินรู้สึกสับสน
เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป ลูบใบหน้าเล็กๆ ของลูกเพื่อปลอบประโลม
ดวงตาดำขลับของเด็กหญิงกะพริบ น้ำตาเอ่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ตามด้วยหยดน้ำตาใสๆ ไหลลงมา
เธอสูดจมูก สีหน้าน่าสงสารมาก
แต่แล้วในวินาทีต่อมา เธอกลับยื่นมือน้อยๆ ขาวนุ่มออกมา ช่วยเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของกู้เฉินอย่างงุ่มง่าม
"พ่อคะ พ่ออย่าร้องไห้ ถังถัง ถังถังกลัว"
เด็กหญิงตรงหน้าอายุราวสองขวบ ผมนุ่มสีเหลืองทอง ดวงตากลมดำขลับ สวยมาก
ร่างเล็กๆ สวมเสื้อกันหนาวสีแดง
เสื้อค่อนข้างคับ คงเป็นเสื้อเด็กคนอื่นที่เคยใส่มาก่อน
ไม่พอดีตัวนัก ที่ปลายแขนเสื้อยังเห็นข้อมือกลมๆ น่ารักโผล่ออกมา
มือของเธอนุ่มนิ่ม และเย็นเล็กน้อย
ค่อยๆ เช็ดน้ำตาให้เขาอย่างระมัดระวัง
ตอนนี้ ในดวงตาและหัวใจของเธอ ดูเหมือนจะมีแค่เขาเท่านั้น
หัวใจเต้นแรงขึ้นทีละจังหวะ
กู้เฉินยืนยันอีกครั้ง
เขาเกิดใหม่แล้ว เกิดใหม่จริงๆ
เขากัดฟัน สาบานในใจว่า ชาตินี้เขาจะต้องใช้ชีวิตให้ดี
จะไม่ยอมให้ลูกสาวต้องเจ็บปวดอีกแม้แต่น้อย
คนข้างนอกดูเหมือนจะได้ยินเสียง วางกระดานซักผ้าแล้ววิ่งเข้ามาในห้อง
"เกิดอะไรขึ้น? พ่อรังแกลูกหรือ?"
หญิงสาวสวมเสื้อกันหนาวสีน้ำเงิน แม้จะซีดจางแต่ดูสะอาดเรียบร้อย
ผมดำยาวมัดต่ำไว้ด้านหลัง ดวงตาสีดำกำลังมองเขาอย่างกังวล
มือแดงเย็นรีบเช็ดกับเสื้อ
แล้วก็มาแย่งเด็กในมือกู้เฉิน
"ถังถังยังเด็ก อย่าระบายอารมณ์ใส่เด็ก"
น้ำเสียงของเธอเย็นชาอย่างบอกไม่ถูก
กู้เฉินใจหายวาบ "จี๋เพียนหราน?"
หญิงสาวสูงหนึ่งร้อยหกสิบ แม้จะผอมไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความงามของเธอ ดวงตารูปเมล็ดอัลมอนด์สีดำราวกับมีแสงยามเช้าอยู่ในนั้น สว่างและอ่อนโยน
จมูกเล็กๆ ริมฝีปากอิ่มสวยงาม
แต่ใบหน้าซีดเหลือง ดูเหมือนป่วย
กู้เฉินรู้ว่านี่เป็นผลจากการทนทุกข์มาสามปีเต็ม
หญิงสาวมองกู้เฉินที่มีสีหน้าซับซ้อน พูดเสียงเรียบ
"เรียกฉันทำไม? ตอนนี้บ่ายสามแล้ว วันนี้ไม่ไปเล่นไพ่หรือ?"


## 3 การเปลี่ยนแปลง เริ่มต้นที่ตัวเอง

เล่นไพ่หรือ?
กู้เฉินนึกขึ้นมาได้ทันที
ชาติที่แล้ว ทุกครั้งที่เขากลับมาจากในเมือง เขาก็จะไปเล่นไพ่กับหวังเล่ยและซวนหยาง
พูดตามตรง แม้ว่าเขาจะทำงานหาเงินในเมือง
แต่ค่าครองชีพในเมืองก็สูง
จริงๆ แล้วเงินที่เหลือติดตัวก็มีไม่กี่บาท
วันที่เพิ่งกลับมา ซวนหยางก็ลากเขาไปที่บ้าน บอกว่าขาดคนหนึ่ง รอเขามานานแล้ว
พอดีโชคไม่ดี เงินที่ติดตัวมาก็เสียหมดในไม่กี่นาที
กู้เฉินตั้งใจจะกลับบ้าน แต่พวกนั้นเห็นเขาจะกลับก็เริ่มล้อเลียน
บอกว่าเขาแพ้แล้วทนไม่ได้
กู้เฉินรักหน้า เพื่อพิสูจน์ว่าเขาไม่ใช่คนที่แพ้แล้วทนไม่ได้
เขากัดฟันกลับบ้านไปเอาเงินที่จี๋เพียนหรานอุตส่าห์เก็บหอมรอมริบไว้สำหรับตรุษจีน
เงินนั้น เธอตั้งใจเก็บไว้ซื้อเสื้อผ้าและนมผงให้ถังถังลูกสาว
สองขวบ ยังไม่หย่านม
จี๋เพียนหรานร่างกายอ่อนแอ ไม่ค่อยมีน้ำนม
ถังถังเกิดมาได้ไม่ถึงครึ่งปีก็ต้องกินข้าวบดไปจนถึงครั้งที่ป่วย
เธออุ้มถังถังไปคลินิกในอำเภอ
หมอบอกว่าถังถังขาดสารอาหารอย่างรุนแรงแล้ว
และเด็กไม่ควรกินข้าวบดแป้งบดพวกนี้เป็นเวลานาน เพราะลำไส้ยังพัฒนาไม่สมบูรณ์ ง่ายที่จะเกิดลำไส้พันกัน
ถ้าเป็นโรคแล้ว ก็ต้องผ่าตัด
จี๋เพียนหรานตกใจมาก
กัดฟันขายกำไลข้อมือชิ้นเดียวที่มีค่าของตัวเอง
ได้เงินมาสามร้อยหยวน ตั้งใจว่าพอกู้เฉินกลับมา พวกเขาจะไปในเมืองด้วยกัน ซื้อนมผงให้ลูก ซื้อเสื้อผ้าใหม่ ถือว่าได้ฉลองปีใหม่พร้อมหน้าพร้อมตากัน
แต่ไม่คิดว่า เขากลับมาแล้ว แต่กลับไปบ้านซวนหยางก่อน
แล้วก็กลับบ้าน ตอนที่เธอพาถังถังไปรับจ้างที่บ้านน้าเล่ยที่หัวหมู่บ้าน เขาก็เอาเงินที่เธอขายกำไลมาเพื่อซื้อนมผงซื้อเสื้อผ้าให้ลูกไปเสียหมดในการพนัน
และก็เรื่องนี้แหละ ที่ทำให้จี๋เพียนหรานสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง
วันแรกของปีใหม่
ในบ้านผัดเนื้อหมูครึ่งชั่ง เนื้อเป็นของที่จี๋เพียนหรานไปยืมจากป้าเล่ยมา
วันที่สอง จี๋เพียนหรานหนีไปโดยไม่บอกลา!
นึกถึงตรงนี้ แม้แต่ลมหายใจของกู้เฉินก็สั่นระริก
เขากัดริมฝีปากแน่น มองจี๋เพียนหราน
ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยปาก
"ขอโทษ ต่อไปจะไม่มีเรื่องบ้าๆ แบบนี้อีก ฉันจะใช้ชีวิตให้ดี!"
เห็นริมฝีปากของกู้เฉินที่มีรอยฟันและมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
ดวงตาของจี๋เพียนหรานฉายแววประหลาดใจ
แต่ก็ยังคงไม่พูดอะไรสักคำ
เธออุ้มถังถังขึ้นมา เปิดประตูเดินออกไป
กู้เฉินไม่ได้กักตัวพวกเธอไว้
เขารู้ดีกว่าใครว่า การขอโทษ เป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด
เขาสูดหายใจลึก
พยายามนึกถึง
ชาติที่แล้ว จี๋เพียนหรานคงเตรียมจะจากเขาไปในช่วงเวลานี้
เธอซักผ้าทุกชิ้นในบ้านให้สะอาด ทั้งผ้าปูที่นอนและปลอกหมอน
แม้แต่ผ้าห่มสองผืนที่มีอยู่ก็ตากแดดอย่างพิถีพิถัน
ถึงขนาดซื้อแป้งละเอียดมาหลายชั่ง ทำซาลาเปาและขนมปังต่างๆ
แต่บังเอิญว่าตรงกับช่วงตรุษจีนพอดี
ดังนั้น กู้เฉินจึงไม่เห็นร่องรอยว่าจี๋เพียนหรานจะจากไปแม้แต่น้อย
มาคิดดูอย่างละเอียดตอนนี้ ทุกอย่างล้วนเหมือนการบอกลาอย่างเงียบงัน
คิดเรื่องเหล่านี้ได้กระจ่างแล้ว เขากำหมัดแน่น
ตอนนี้ สิ่งแรกที่เขาต้องทำ
คือไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรั้งจี๋เพียนหรานไว้ให้ได้
ให้ถังถังมีครอบครัวที่สมบูรณ์และมีความสุข!
จัดการความคิดเรียบร้อยแล้ว กู้เฉินก้าวเท้าเดินไปที่ลานบ้าน
ตอนนี้ถึงเวลาอาหารแล้ว
ได้กลิ่นเนื้อหอมฟุ้งมาจากบ้านเทียนฝั่งตรงข้าม
ถังถังกลืนน้ำลายในอ้อมกอดของจี๋เพียนหราน
"แม่คะ หอมจัง ถังถังอยากกินเนื้อ"
เห็นแววตาอยากได้ของลูกสาว จี๋เพียนอดน้ำตาคลอไม่ได้
เป็นแม่ใครจะไม่รักลูก?
แต่ว่า แต่ว่าเธอจนปัญญาจริงๆ
เธอปาดน้ำตาที่หัวตา พูดปลอบเสียงอ่อนโยน
"ถังถังเป็นเด็กดี กินข้าวต้มดีไหมลูก?"
แม้ถังถังจะอายุแค่สองขวบ แต่กลับเป็นเด็กที่รู้ความมาก
เธอพยักหน้า "ค่ะ ถังถังกินข้าวต้มกับแม่"
เสียงของเด็กน้อยยังไม่แข็งแรง แต่ในดวงตากลับซ่อนความปรารถนาที่ปิดไม่มิด
เธออยากกินเนื้อจริงๆ
จี๋เพียนหรานวางถังถังที่อุ้มอยู่ลง
เดินไปที่ครัว เธอตักข้าวจากถังข้าวมาหน่อยหนึ่ง แล้วเติมน้ำเย็น ล้วงมือลงไปล้างข้าวอย่างระมัดระวัง
คิดสักครู่ แล้วเปิดถุงเล็กๆ ใบหนึ่ง หยิบข้าวฟ่างที่เหลืออยู่กำสุดท้ายโยนลงไป
คำพูดของหมอยังก้องอยู่ในหู จี๋เพียนหรานกลัวว่าลูกจะเป็นโรคลำไส้อุดตัน
ดังนั้นตอนกลับมาเธอจึงแวะไปซื้อข้าวฟ่างมาบ้าง
แต่ตอนนี้นี่ก็เป็นกำสุดท้ายแล้ว จริงๆ แล้วกินมื้อนี้ก็ไม่มีมื้อหน้าแล้ว
ไม่รู้จะไปหาข้าวฟ่างถุงต่อไปได้จากที่ไหน
ตอนนี้ กู้เฉินเดินออกมาจากห้อง
เห็นถังถังนั่งยองๆ เล่นอยู่ในลานบ้านคนเดียว เขายิ้มตาหยีเดินเข้าไปอุ้มลูกสาวขึ้นมากอด
มองไปรอบๆ เห็นว่าจี๋เพียนหรานไม่อยู่ อดรู้สึกกังวลไม่ได้
"ถังถัง แม่อยู่ไหน" เขาถามขึ้น
"พ่อคะ แม่กำลังทำกับข้าวอยู่ค่ะ หนูพาพ่อไปหาแม่นะ"
ร่างเล็กๆ นุ่มนิ่มของลูกสาวในอ้อมกอด ทำให้กู้เฉินรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก
เขาพยักหน้า "ได้"
เขาวางลูกสาวลง เจ้าตัวน้อยวิ่งปรู๊ดไปที่ครัวทันที
กู้เฉินตามไป แต่กลับเห็นในหม้อใบใหญ่มีแค่ข้าวต้มนิดหน่อยไม่มีอะไรอื่นเลย
เขามองจี๋เพียนหรานอย่างตกใจ ในดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"แค่...แค่ให้เด็กกินแค่นี้เหรอ"
ถังถังยังเล็กแค่นี้ เป็นช่วงที่ต้องการสารอาหารมากที่สุด แค่กินแบบนี้ มันเป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี
จี๋เพียนหรานหัวเราะเย็นชา หางตาและคิ้วเต็มไปด้วยความเย็นชาที่บอกไม่ถูก
เธอจะไม่รู้ได้ยังไง
แต่ทั้งหมดนี้ ก็เป็นเพราะเขาไม่ใช่หรือ
"แม้แต่แค่นี้ ก็ไม่มีแล้ว"
จี๋เพียนหรานพูดจบก็อุ้มลูกสาวเดินออกไป
นึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในสามปีที่ผ่านมา อดที่จะยิ้มขมขื่นไม่ได้
ทำไมตอนนั้นถึงได้ชอบคนแบบนี้นะ
เขา ทั้งที่ไม่ได้ชอบเธอ แล้วทำไมถึงได้แต่งงานกับเธอ ทำให้ชีวิตเธอต้องพังพินาศล่ะ
......
กู้เฉินมองข้าวต้มในหม้อที่กำลังเดือดปุดๆ
รู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างที่สุด
แต่พอจะขยับตัว ในสมองก็มีเสียงดังขึ้นมา
"ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ย้อนกลับมาปี 1999 ปลุกระบบคุณพ่อผู้รอบรู้ ของขวัญชุดใหญ่ได้ส่งมอบแล้ว โปรดตรวจสอบ รางวัลระดับความสามารถพิเศษในการทำอาหาร ได้รับมิติพิเศษหนึ่งแห่ง ทุ่งวิญญาณหนึ่งแปลง น้ำพุวิญญาณหนึ่งแห่ง"
กู้เฉินตกใจ!
ระบบ?
ชาติที่แล้วกู้เฉินเป็นบริกรร้านเล็กๆ อยู่ในห้องเช่าคนเดียวไม่มีอะไรทำ ก็อ่านนิยายไม่น้อย
เรื่องระบบแบบนี้ เขารู้ดีว่ามันคืออะไร
แต่ไม่คิดว่า วันนี้จะมาตกอยู่กับตัวเอง
"จะตรวจสอบยังไง"
เขารีบถาม
"เจ้าของร่างเพียงแค่นึกถึงมิติพิเศษในใจก็สามารถเข้าไปในมิติได้ ทุ่งวิญญาณและน้ำพุวิญญาณอยู่ในมิติให้ตรวจสอบ"
"แล้วระดับความสามารถพิเศษในการทำอาหารของฉันล่ะ"
ในเมื่อให้ฟรี เขาเอาหมด!
ไม่ขาดอะไรสักอย่าง!
ระบบ: "......"
กระแสความร้อนไหลเข้าสู่สมองของกู้เฉิน เหมือนมีสูตรอาหารนับพันนับหมื่น ทั้งผัด ทอด ต้ม นึ่ง วิธีทำแบบต่างๆ
ครู่หนึ่งผ่านไป กู้เฉินส่ายหัว เหมือนทุกอย่างกระจ่างแจ้งในใจ
ในลานบ้าน จี๋เพียนหรานวางถังถังลง เริ่มตากเสื้อผ้า
กู้เฉินเดินก้มหน้าออกมา
"ฉันออกไปแป๊บนึง เดี๋ยวกลับ"
พูดจบก็แบกตะกร้าไม้ไผ่ที่หน้าประตู ก่อนไปยังหยิบคีมที่วางอยู่หน้าประตูด้วย
คีมใช้สำหรับคีบถ่าน บนนั้นยังมีคราบดำๆ
เขาเอาคีมเสียบลงในตะกร้าไม้ไผ่ด้านหลัง แล้วเปิดประตูรั้วบ้าน
เขาตั้งใจจะไปจับปลาไหล
พูดแล้วน่าอาย ชาติที่แล้วกู้เฉินจริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยเป็นทำอาหาร มักจะทำส่งเดชไปวันๆ จนกระทั่งถังถังป่วย จึงคิดหาวิธีทำอาหารทุกวัน แค่อยากให้ถังถังกินได้มากขึ้น
ตั้งแต่พบว่าเป็นโรคเบื่ออาหาร จนถึงจบชีวิตในหนึ่งเดือน เขาแทบจะพลิกตำราอาหารทั้งหมด
น่าเสียดายที่ถังถังก็จากไป
......
เด็กหญิงตัวน้อยถือตุ๊กตาไม้อยู่ในมือ หันมาเห็นกู้เฉินเดินไป ก็ร้องไห้ "ฮือ" ขึ้นมาทันที
วิ่งมากอดขาจี๋เพียนหราน ใบหน้าเล็กๆ แสดงความกังวลอย่างที่สุด
"แม่คะ พ่อไปอีกแล้ว ไปอีกแล้ว!"
เธออายุยังน้อยเกินไป มักจะไม่สามารถแสดงความหมายที่แท้จริงได้
แต่จี๋เพียนหรานรู้ ทุกครั้งที่กู้เฉินไปก็หายไปครึ่งปี เด็กกลัวว่าพ่อจะไม่กลับมาอีก
แต่คนแบบนี้ อยู่หรือไม่อยู่ มันต่างกันตรงไหนล่ะ
คิดแล้ว น้ำตาก็ไหลออกมาจากหางตาโดยไม่รู้ตัว


## 4 มื้อแรกของครอบครัวสามคน

เธอปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ถังถังน่ารักจ๋า พ่อไม่ไปไหนหรอก ถังถังไม่ต้องกลัวนะ พ่อไปหาของอร่อยๆ มาให้ถังถังกิน"
พูดจบก็กลั้นความเศร้าไว้ แล้วยิ้มมองลูกน้อยในอ้อมแขน
"ถังถังน่ารักจ๋า ไปดูกับแม่กันว่าโจ๊กเสร็จหรือยัง"
กู้เฉินเดินตามความทรงจำไปตามคันนา
พูดตามตรง ฤดูหนาวมันหนาวไปหมด โดยเฉพาะแถวคันนานี่
ที่อื่นยังมีบ้านช่วยบังลมได้บ้าง
แต่แถวนี้โล่งเตียน
แม้กู้เฉินจะใส่รองเท้าหนังที่มีผ้าฝ้ายรองด้านใน แต่ก็ยังรู้สึกว่าเท้าทั้งสองข้างแข็งเป็นน้ำแข็งไปแล้ว
นึกถึงรองเท้าผ้าใส่นวมที่จี๋เพียนหรานกับถังถังใส่ เขารู้สึกปวดใจ
ตอนนี้เป็นเดือนกุมภาพันธ์ บางจุดในคันนายังมีน้ำแข็ง ดินก็แข็งไปหมด
กู้เฉินมาที่นี่เพื่อจับปลาไหล
อย่าคิดว่าอากาศหนาวแล้วจะไม่มีปลาไหล จริงๆ แล้วพวกมันกำลังจำศีลอยู่
แค่หารูให้เจอก็ขุดได้เยอะ
แต่ทรมานมาก หนาวมาก
หนาวจริงๆ
เดินมาถึงทุ่งนาโล่งๆ กู้เฉินมองไปรอบๆ
แน่นอน ที่ด้านหลังนิดหนึ่งมีรูกลมๆ เรียบๆ
ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยความดีใจ รีบก้าวยาวๆ เดินไป
หยิบคีมจากตะกร้าออกมา สอดเข้าไปในรู
เมื่อรู้สึกว่าโดนอะไรบางอย่าง กู้เฉินก็ออกแรงคีบสิ่งที่อยู่ในรูออกมาทันทีโดยไม่ลังเล
พอเห็นสิ่งที่ติดคีมออกมา กู้เฉินตกใจจนขมับเต้นตุบๆ
ไม่คิดว่าจะไม่ได้ปลาไหล แต่กลับได้งูน้ำ!
โชคดีที่งูกำลังจำศีลอยู่ ไม่มีปฏิกิริยาอะไร
กู้เฉินโยนงูทิ้งแล้วรีบวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร
โชคดีที่งูกำลังจำศีล ไม่งั้นอันตรายจริงๆ
แต่กู้เฉินไม่กลัว เขาตัดสินใจแล้วว่าวันนี้ยังไงก็ต้องให้ถังถังกับจี๋เพียนหรานได้กินอาหารดีๆ สักมื้อ!
แถวนี้เต็มไปด้วยที่นา มีคันนาเยอะมาก
เขาเปลี่ยนไปคันนาอื่นแล้วมองหาต่อ
เห็นได้ชัดว่าครั้งนี้มีรูเยอะกว่าครั้งที่แล้ว
ทั้งเรียบทั้งชื้นๆ
ดูก็รู้ว่าเป็นรูปลาไหลทั้งนั้น
เขาเดินเข้าไป แล้วสอดคีมเข้าไปในรูที่ดูใหญ่กว่าเพื่อน
ปลาไหลนี่ตัวลื่น ถ้าไม่ออกแรงหน่อยมันก็หนีไปได้ง่ายๆ
พอรู้สึกว่าโดนอะไรบางอย่าง กู้เฉินก็ออกแรงคีบออกมาอีกครั้ง
พอดึงคีมออกมา เขาก็ดีใจจนพูดไม่ออก
ที่ปลายคีมมีปลาไหลขดอยู่ตัวหนึ่ง ดูตัวใหญ่ไม่เบา อ้วนท้วนสมบูรณ์
เขารีบโยนปลาไหลลงตะกร้าไม้ไผ่ด้านหลัง
แล้วสอดคีมเข้าไปในรูที่สอง รูที่สาม
โชคดี ในรูมีปลาไหลซ่อนอยู่ทั้งหมด!
จับได้ห้าหกตัว กู้เฉินก็พอใจแล้วจึงหยุด
แล้วเดินไปทางอ่างเก็บน้ำหลังคันนา
ในความทรงจำ
แถวอ่างเก็บน้ำมีปลาเยอะ
และตามขอบที่น้ำตื้นๆ มักจะมีปลาทองป่า
ตอนนี้แม้จะเป็นฤดูหนาว แต่กู้เฉินก็อยากลองดูโชค
ถ้าบังเอิญได้สักสองตัว ให้จี๋เพียนหรานกับถังถังคนละตัว ก็จะดีที่สุดแล้ว
มาถึงอ่างเก็บน้ำ ตรงขอบมีน้ำแข็งเกาะบ้างแล้ว
เป็นชั้นบางๆ ไม่หนามาก แต่แค่มองก็รู้สึกหนาวแล้ว
กู้เฉินถอดรองเท้าพับขากางเกงขึ้นทันทีโดยไม่ลังเล แล้วก้าวลงไปบนน้ำแข็ง
แกร๊ก
น้ำแข็งแตก ชั้นบนลอยแยกออกไปตามที่กู้เฉินลงน้ำ
กู้เฉินสูดหายใจลึกๆ อย่างสั่นสะท้าน
หนาว หนาวจนแทบทนไม่ไหว
แต่โชคดีที่ในน้ำยังมีปลา
และเพราะอากาศหนาวไม่มีใครมาจับ ปลาทองจึงตัวใหญ่ผิดปกติ ดูแต่ละตัวน่าจะหนักเจ็ดแปดต้าง
กู้เฉินดีใจมาก รีบเทปลาไหลออกจากตะกร้าไม้ไผ่ แล้วเอาตะกร้าจุ่มลงน้ำช้อนขึ้นมา
พอน้ำไหลออกจากขอบตะกร้า ก็เห็นปลาทองตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์นอนดิ้นอยู่ในนั้น
เขาคว้าปลาทองโยนขึ้นฝั่ง
แล้วจุ่มตะกร้าลงน้ำอีกครั้ง
คราวนี้ได้สองตัว
อ้วนพีเหมือนตัวแรก
พอแล้วพอแล้ว กู้เฉินรีบขึ้นฝั่ง
ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำเย็นเกินไป เขาก็อยากจะจับปลาเพิ่มอีกสักสองสามตัว
เขาเก็บปลาไหลและปลาทั้งหมดใส่ตะกร้าไม้ไผ่ก่อน แล้วค่อยๆ สวมถุงเท้ารองเท้าด้วยความสั่นเทา
ถูมือแรงๆ แล้วเดินกลับบ้านด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา กู้เฉินกลับถึงบ้าน
ตอนนี้ จี๋เพียนหรานกำลังป้อนข้าวต้มให้ถังถังอย่างใจเย็น เด็กน้อยกินเลอะเทอะไปทั้งหน้า มีเม็ดข้าวติดอยู่ที่คางและริมฝีปากหลายเม็ด
กู้เฉินมองเห็นอย่างชัดเจน
ชามของจี๋เพียนหรานมีแต่น้ำข้าวใสๆ จืดๆ แทบไม่มีอะไรเลย
แต่ที่ป้อนให้ถังถังกลับเป็นข้าวต้มเหนียวๆ ข้นๆ หนึ่งชามเล็ก
พอเห็นกู้เฉิน ถังถังก็วิ่งมาอย่างดีใจ
ยื่นมือขออ้อม
มุมปากยังมีเม็ดข้าวติดอยู่ น่ารักที่สุด
กู้เฉินรีบวางตะกร้าลง อุ้มลูกสาวขึ้นมาทันที สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
"ได้ พ่อจะอุ้มถังถัง"
ดวงตาเรียวสวยของจี๋เพียนหรานมองไปที่ตะกร้าไม้ไผ่
ตะกร้าเปียกชื้น วางอยู่บนพื้นแค่ครู่เดียว พื้นปูนรอบๆ ก็เริ่มเปียกไปหนึ่งนิ้วแล้ว
จี๋เพียนหรานตกใจ
"คุณ คุณไปจับปลามาเหรอ?"
ต้องรู้ว่าการลงน้ำไปจับปลาในสภาพอากาศแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
ต้องใช้ความกล้าและความอดทนอย่างมาก
กู้เฉินพยักหน้า ยิ้มให้จี๋เพียนหราน
"ไม่ได้จับแค่ปลา ยังจับปลาไหลได้ด้วยนะ"
พูดจบ เขาก็มองข้าวต้มบนโต๊ะ แล้วเม้มปาก
"ข้าวต้มนั่น...อย่าเพิ่งกินเลย ผมจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน แล้วจะมาทำอาหารให้"
พอได้ยินว่าจะทำอาหาร ถังถังก็ดีใจมาก
"ปลาๆ ถังถังอยากกินปลา กินปลา กินปลา"
เธออยากกินเนื้อมานานแล้ว พอจู่ๆ มีเนื้อให้กิน เด็กน้อยก็ดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่
รีบดิ้นลงจากอ้อมกอดของกู้เฉินทันที อยากไปดูปลา
มองดูลูกสาวที่กำลังเต้นระบำด้วยความดีใจ และกู้เฉินที่จมูกแดงเพราะความหนาว
จี๋เพียนหรานรู้สึกสับสนในใจ
กู้เฉินไม่พูดอะไรมาก กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ออกมาก็เริ่มทำความสะอาดปลาและปลาไหล พอทำเสร็จหมดแล้ว
ถึงได้มองไปที่เตาอีกครั้ง
โชคดีที่เครื่องปรุงครบ
แต่ถ้าจะทำปลาไหล ก็ต้องมีกระเทียมด้วย เพื่อดับกลิ่นคาว
กู้เฉินไม่รู้ว่าในบ้านมีกระเทียมหรือเปล่า เขามองจี๋เพียนหราน "เอ่อ ในบ้านมีกระเทียมไหม?"
จี๋เพียนหรานดูเหมือนไม่คาดคิดมาก่อนว่ากู้เฉินจะไปจับปลาและปลาไหลมาให้พวกเขา
เธอมองกู้เฉินที่แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างเหม่อลอย อ้าปากค้าง ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงตอบว่า "มี ฉันจะไปเอามาให้"
พอได้ยินว่ามี กู้เฉินก็โล่งใจ รีบเทน้ำมันลงกระทะ พอน้ำมันร้อน ก็ใส่ขิงและต้นหอมลงไปพร้อมกัน
ตามด้วยปลานิลอวบๆ หลายตัวลงกระทะ
กู้เฉินทำอาหารได้คล่องแคล่วราวกับปลาในน้ำ
จี๋เพียนหรานรีบถือกระเทียมออกมาจากห้อง เห็นกู้เฉินกำลังทอดปลาอย่างชำนาญ
ดวงตาสวยฉายแววประหลาดใจ เขา...ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ?
สามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ว่ากู้เฉินทำอาหารเป็น!
แต่เพียงชั่วครู่ ความประหลาดใจนั้นก็กลับกลายเป็นความหม่นหมองเหมือนเดิม บางทีในอดีต เขาอาจจะแค่ไม่อยากทำอาหารให้แม่ลูกของเธอก็เท่านั้น
......
ทอดปลาเสร็จ กู้เฉินเติมน้ำลงไปเล็กน้อย แล้วปิดฝากระทะ
พอหันกลับมา สายตาก็พอดีสบกับดวงตาเรียวสวยที่เย็นชาของจี๋เพียนหราน
เธอหลบสายตาเขาโดยอัตโนมัติ
"เอ่อ ฉันช่วยปอกให้นะ"
กู้เฉินเดินเข้าไปหา รับกระเทียมจากมือเธอ
"ผมทำเองได้ คุณไปอยู่กับถังถังก็พอ"
ตอนที่ปลายนิ้วของกู้เฉินสัมผัสฝ่ามือที่หยาบกร้านเล็กน้อยของจี๋เพียนหราน
มือของเธอสั่นอย่างเห็นได้ชัด
แล้วรีบชักมือกลับทันที
สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติ
กู้เฉินเม้มปาก หันไปปอกกระเทียม
เขารู้ว่าตัวเองเคยทำเรื่องแย่ๆ มามากมาย
น้ำจะกลายเป็นน้ำแข็งลึกสามฟุต ไม่ใช่เรื่องของวันเดียว
ถ้าจะทำให้หัวใจที่เคยเต้นเพื่อเขาอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
ก็ต้องค่อยๆ ทำ!
จี๋เพียนหรานนั่งลงที่โต๊ะเล็ก บีบฝ่ามือที่ร้อนผ่าว
ในดวงตามีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก


## 5 เธอรักคุณมาก อย่าทำให้เธอเสียใจ

เมื่อปอกกระเทียมเสร็จ กลิ่นหอมของน้ำซุปปลาก็โชยมา ถังถังที่ยังกินไม่อิ่มอยู่แล้ว
พอได้กลิ่นหอมขนาดนี้ น้ำลายก็ไหลออกมาไม่หยุด
เธอเดินเข้าไปกอดขากู้เฉิน ยังไม่ทันพูดอะไร ริมฝีปากเล็กๆ สีชมพูก็เปียกชื้นไปหมดแล้ว
เด็กน้อยดูดน้ำลายเข้าไป มองกู้เฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากจนล้นออกมา
"คุณพ่อคะ ถังถังอยากกิน"
เสียงของเด็กน้อยทั้งหวานทั้งใสเหมือนนม พูดจบก็ดูดน้ำลายเข้าไปอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
น่ารักจนทนไม่ไหว
กู้เฉินมองลูกสาวที่ทำท่าเหมือนแมวตะกละ หัวใจแทบละลาย
เขาลูบหัวลูกสาว
หยิบชามเปล่าใบเล็กจากเตาข้างๆ ตักน้ำซุปปลาใส่ แล้วโรยต้นหอมนิดหน่อยก่อนวางลงบนโต๊ะ
"ปลายังต้องรออีกสักครู่ถึงจะสุก ถังถังเป็นเด็กดี ดื่มน้ำซุปก่อนนะ ได้ไหม?"
เด็กน้อยพยักหน้าแรงๆ มองกู้เฉินตาละห้อย
ถ้าไม่ให้กินตอนนี้ เธอจะหิวตายแล้ว~
กู้เฉินตักน้ำซุปด้วยช้อนเล็กน้อย กลัวลูกจะลวก จึงเป่าอย่างระมัดระวังที่ริมฝีปาก แล้วค่อยๆ ป้อนให้
ถังถังอ้าปากน้อยๆ "ซู้ด" เสียงดัง ดื่มน้ำซุปเข้าไปหมดในคำเดียว
จากนั้น ดวงตากลมโตก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที
"อร่อยมากเลย อร่อยมากเลย! คุณพ่าคะ ถังถังขออีก!"
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองปีที่เด็กน้อยได้ดื่มน้ำซุปปลาที่อร่อยขนาดนี้
เธอหิวจนแทบทนไม่ไหวแล้ว
กู้เฉินกำลังจะป้อนถังถังต่อ ก็ได้ยินเสียงของจี๋เพียนหราน
"คือ... ให้ฉันป้อนเธอเถอะ ปากเด็กบอบบางมาก"
เพราะสองปีที่ผ่านมา เธอเป็นคนเลี้ยงดูลูกมาด้วยตัวเอง จี๋เพียนหรานกลัวว่ากู้เฉินจะไม่ชำนาญ หรือควบคุมอุณหภูมิไม่ดี จนทำให้เด็กน้อยลวกปาก
กู้เฉินเข้าใจความคิดของเธอ
พอดีเขาต้องไปทำอาหารจานที่สอง เขาจึงเลื่อนชามไปตรงหน้าจี๋เพียนหราน แล้วยิ้ม
"งั้นก็รบกวนคุณด้วยนะ"
จี๋เพียนหรานไม่พูดอะไร ยื่นมือหยิบช้อนในชามตักน้ำซุป เป่าอย่างระมัดระวัง เมื่อแน่ใจว่าอุณหภูมิพอดีแล้วจึงป้อนเข้าปากลูกสาว
ตอนนี้ปลาต้มสุกแล้ว กู้เหอจึงตักน้ำล้างกระทะ แล้วใส่น้ำมันลงไปใหม่ ใส่ต้นหอม ขิง กระเทียมลงไปทั้งหมด กลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้องเล็กๆ ทันที
เขาเทปลาไหลที่ทำความสะอาดแล้วลงไปทั้งหมด ตามด้วยซีอิ๊วนิดหน่อย แล้วปิดฝากระทะ
กู้เฉินตักปลาทองที่ต้มเสร็จแล้วตัวใหญ่ที่สุดใส่ชามเปล่า วางไว้ตรงหน้าจี๋เพียนหราน
แล้วหยิบชามเปล่าใบเล็กกว่ามาใบหนึ่ง เตรียมไว้ให้ถังถัง
เพราะเด็กเล็ก กินไม่ได้มาก
เขาแกะเนื้อปลาที่ท้องออกมาอย่างระมัดระวัง ตรวจดูว่าไม่มีก้าง แล้วจึงยิ้มพูดกับถังถัง
"มานี่ ถังถังอ้าปากหน่อย พ่อมีเนื้อๆ นะ"
พอได้ยินคำว่าเนื้อ ตาของถังถังก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
เธออยากกินเนื้อ!
เด็กน้อยอ้าปากกลมๆ กลัวกู้เฉินจะมองไม่เห็น
จึงชี้ไปที่ปากตัวเองด้วย "อ้าๆๆๆ"
ท่าทางน่ารักที่สุด
กู้เฉินใส่เนื้อที่แกะไว้เข้าปากถังถัง
"เป็นไง? อร่อยไหม?"
เด็กน้อยเลียริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพู ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
หลายปีมานี้ จี๋เพียนหรานต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ทั้งยังต้องทำงาน
เพื่อประหยัดเวลา การทำอาหารจึงทำแต่อย่างง่ายๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่ถังถังได้กินอะไรอร่อยขนาดนี้
"อร่อยมากเลย ขออีก ขออีก!"
เห็นสีหน้าที่ร้อนรนของเด็กน้อย กู้เฉินรู้สึกอิ่มเอมใจจนพูดไม่ออก
รีบใช้ตะเกียบแกะเนื้อปลาป้อนถังถังต่อ
จี๋เพียนหรานนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองปลาในชาม แล้วมองกู้เฉินที่ค่อยๆ ป้อนข้าวให้ถังถังอย่างระมัดระวัง
ในดวงตาสีดำที่เย็นชา แฝงความรู้สึกไม่เป็นจริงอย่างยิ่ง
เขา... กลายเป็นคนที่ดูแลเด็กเป็นแล้วหรือ?
เด็กน้อยตะกละมาก แต่ปลาทองมีก้างเยอะ
กู้เฉินกลัวลูกจะติดก้าง จึงแกะเนื้อที่ท้องปลาอีกตัว แล้วค่อยๆ ป้อนให้ถังถังกิน
มองถังถังที่กินคำโตบ้างเล็กบ้าง กู้เฉินรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก
ที่แท้ความรู้สึกที่ถูกคนต้องการเป็นแบบนี้นี่เอง
ช่าง...วิเศษจริงๆ
วิเศษจนพูดไม่ออก
ปลาไหลสุกเร็ว ไม่นานก็เสร็จแล้ว
กู้เฉินลูบหัวถังถังเบาๆ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความรักความเอ็นดู
"รอแป๊บนึงนะ พ่อจะตักส่วนที่อร่อยๆ ให้"
ต้มปลาทองเป็นอาหารบำรุงร่างกาย รสชาติอ่อนๆ หอมอร่อย
แต่ปลาไหลนั้นต่างออกไป
ปรุงรสเข้มข้นกว่า ดังนั้นรสชาติจึงเข้มข้นกว่าด้วย
เขาเดินไปที่เตา ตักปลาไหลออกมา แล้วนำไปวางตรงหน้าแม่ลูก
ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ในห้องมืดสลัว
จี๋เพียนหรานลุกขึ้นเปิดไฟ
ครอบครัวสามคนนั่งล้อมโต๊ะไม้เล็กๆ เตรียมกินข้าว
กู้เฉินมองแม่ลูกคู่นี้ รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
ชาติที่แล้วแต่งงานกับจี๋เพียนหรานได้ไม่กี่วันก็ออกไปทำงานต่างถิ่น
หลังจากนั้นก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน แม้จะกลับมาก็มักจะไปอยู่กับเพื่อนฝูง
ดังนั้น มื้อนี้จึงถือเป็นมื้อแรกที่ครอบครัวสามคนได้กินข้าวด้วยกัน
เขาเม้มปาก คีบปลาไหลชิ้นเล็กๆ ป้อนให้ถังถัง
"ลองชิมดูสิ อร่อยไหม"
เขาพยายามใช้การป้อนลูกกินเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าในใจ
เด็กน้อยกินอย่างเอร็ดอร่อย แก้มป่องทั้งสองข้าง
ตอนนี้ จี๋เพียนหรานก็รู้สึกตัว รีบยกโจ๊กขึ้นมาป้อนลูก
ต้องกินข้าวด้วย ไม่อย่างนั้นไม่ได้
เด็กน้อยตัวเล็ก กินปลาไปมากแล้ว กินได้ไม่กี่คำก็อิ่ม
ตอนนี้ลูบท้องกลมป่อง มองจี๋เพียนหรานด้วยความพึงพอใจ
"แม่คะ หนูอยากไปดูกระต่ายที่บ้านป้าเจียง"
เด็กๆ ชอบเล่น
ตอนที่จี๋เพียนหรานยุ่งกับงาน ป้าเจียงก็ช่วยดูแลถังถังบ่อยๆ
สองบ้านก็เป็นเพื่อนบ้านกัน สนิทกัน จึงไม่มีอะไรต้องกังวล
เธอพยักหน้า
"ไปเถอะ แต่ระวังตัวด้วยนะ"
ได้รับอนุญาตแล้ว เด็กน้อยก็กระโดดโลดเต้นออกจากบ้านไป
ตอนนี้เหลือแค่กู้เฉินกับจี๋เพียนหรานสองคน
บรรยากาศในอากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด
กู้เหอสังเกตเห็นว่าจี๋เพียนหรานไม่ได้แตะต้องปลาเลยตั้งแต่ต้น รีบเลื่อนจานไปใกล้เธอ
"กินเร็ว เดี๋ยวเย็นจะไม่อร่อย"
จี๋เพียนหรานเห็นชัดว่ากู้เฉินเลือกส่วนที่ดีที่สุดของปลาทั้งสองตัวให้ลูกกินเกือบหมด
เธอกะพริบตา เลื่อนจานปลาของตัวเองไปตรงกลาง
"กินด้วยกันนะ"
กู้เฉินยิ้ม "ไม่เป็นไร ผมกินส่วนที่ถังถังเหลือก็พอ คุณกินเยอะๆ นะ"
พูดจบก็เอาหางปลาที่ถังถังกินเหลือใส่ชามตัวเอง
เกิดใหม่กลับมา วุ่นวายมาทั้งวัน พูดตามตรงคือหิวจริงๆ
เขายกชามขึ้น กินอย่างรวดเร็ว
จี๋เพียนหรานมองเขากินอย่างตะกละตะกลาม สีหน้าซับซ้อน
"วันนี้...ขอบคุณนะ"
เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
กู้เฉินก้มหน้า รู้สึกละอายใจอย่างมาก
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก เธอ..."
พูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นจี๋เพียนหรานวางตะเกียบลง
ในดวงตามีน้ำตาเอ่อคลอ
เสียงสั่นเครือมากขึ้น
"วันนี้ถังถังมีความสุขมาก ลูกยังเด็ก ฉันหวังว่าคุณจะเป็นพ่อที่ดีต่อหน้าเขาตลอดไป เขา...รักคุณมาก อย่าทำให้หัวใจเด็กต้องเจ็บ"


## บทที่ 6 ลูกสาวหายตัวไป

แม่คนไหนจะไม่รักลูกของตัวเองล่ะ
เห็นถังถังมีความสุขแบบนี้
เธอในฐานะแม่ก็ย่อมดีใจ
แต่เธอไม่รู้ว่ากู้เฉินแค่อารมณ์ชั่ววูบ หรือกลับตัวกลับใจจริงๆ
เธอไม่รู้ว่าพอตื่นขึ้นมา ทุกอย่างจะกลับไปเหมือนเดิมหรือเปล่า
ทุกอย่างไม่แน่นอน เธอได้แต่อ้อนวอนเขา
"คุณ... จะทำอะไรฉันก็ได้ แต่เด็กไม่รู้อะไร อย่าทำร้ายจิตใจลูก"
จี๋เพียนหรานบีบชายเสื้อ ดูท่าทางกระอักกระอ่วน
หัวใจกู้เฉินสั่นไหว
ลูกสาวชอบเขาเหรอ?
ประโยคนี้ฟังแล้วทั้งน่าขัน ทั้งปวดใจ
สองปีที่ผ่านมา เขาแทบไม่เคยกลับบ้านเลย จะมีความผูกพันอะไรกับลูกได้ ทำไมถึงชอบเขาขนาดนี้
เขารู้ดี
เป็นเพราะผู้หญิงตรงหน้าคนนี้
เธอคอยปกป้องภาพลักษณ์ความเป็นพ่อของเขามาตลอด
ช่างยากเย็นเหลือเกิน
ตอนนี้เหลือเวลาแค่ไม่กี่วันก่อนที่เธอจะจากไป คราวนี้เขาต้องรั้งเธอไว้ให้ได้!
กู้เฉินสูดหายใจลึก เงียบๆ วางตะเกียบชามลงบนโต๊ะ
ดวงตาคมลึกจ้องมองใบหน้าจี๋เพียนหรานอย่างจริงจัง
"ขอเวลาผมห้าวันได้ไหม ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง ผมรู้ว่าเคยทำผิดพลาดมามาก แต่ผมก็อยากหน้าด้านขอโอกาสสักครั้ง..."
"ผมจะพยายามเป็นพ่อที่ดี เป็นสามีที่ดี"
กู้เฉินพูดอย่างประหม่า
เพราะเขาทำผิดพลาดมามากเหลือเกิน
และอีกห้าวันก็จะถึงวันตรุษจีนแล้ว
คงเป็นไปได้ว่าเธอเตรียมตัวจะจากไปแล้ว
พูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้ อาจจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย
พูดจบเขาก็ก้มหน้า เหมือนนักโทษที่รอฟังคำตัดสิน กระวนกระวายมาก
ไม่รู้เลยว่าประโยคเหล่านี้ทำให้จี๋เพียนหรานประหลาดใจ
โดยเฉพาะคำว่า สามีที่ดี
ขนตายาวของเธอสั่นไหว ไม่รู้จะพูดอะไรดี
จึงก้มหน้าทานข้าวต่อ
ทั้งสองไม่มีใครพูดอะไรอีก
กินข้าวเสร็จ จี๋เพียนหรานลุกขึ้นจะเก็บโต๊ะ กู้เฉินรีบห้ามไว้
"ปล่อยให้ผมทำเถอะ คุณไปเล่นกับถังถังดีกว่า"
จี๋เพียนหรานพยักหน้า
ตอนนี้ฟ้ามืดสนิทแล้ว ถังถังก็ควรกลับมานอนได้แล้ว
คิดแล้ว จี๋เพียนหรานก็ออกไปที่บ้านป้าเจียงข้างๆ
พอเข้าลานบ้าน ก็เห็นกรงกระต่ายที่บ้านป้าเจียงเปิดอยู่ กระต่ายในนั้นหายไปหมด
จี๋เพียนหรานบอกไม่ถูกว่าทำไม พอเห็นภาพนี้ถึงรู้สึกใจไม่ดียังไงชอบกล
รีบเปิดประตูเข้าบ้าน
"ป้าเจียงคะ ถังถังอยู่ไหนคะ?"
ตอนนี้ป้าเจียงกำลังล้างจานในบ้าน ได้ยินเสียงก็รีบเดินออกมา ใช้ผ้ากันเปื้อนเช็ดมือ
มองจี๋เพียนหรานอย่างงงๆ
"ถังถังมาที่นี่เหรอ?"
เห็นสีหน้างุนงงของป้าเจียง หัวใจจี๋เพียนหรานก็บีบรัด
แย่แล้ว!
ลูกหายไปแล้ว!
เธอรีบพูดอย่างตื่นตระหนก "ใช่ค่ะ เมื่อกี้ถังถังบอกว่าอยากมาดูกระต่าย หนูก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็เลยปล่อยให้มาคนเดียว พอเข้ามาก็เห็นกระต่ายหายไปหมดเลย"
ได้ยินว่าทั้งกระต่ายและถังถังหายไป
ป้าเจียงไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบเดินออกไปข้างนอก
เปิดประตูบ้านดู กรงกระต่ายในลานก็เปิดอยู่จริงๆ
ในนั้นเดิมยังมีกระต่ายตัวเล็กอยู่ตัวหนึ่ง กะว่าพอผ่านปีใหม่โตขึ้นหน่อย จะจับมาอีกตัว ปีหน้าจะได้มีลูกกระต่ายทั้งครอก
ตอนนี้ทั้งกระต่ายและถังถังหายไปพร้อมกัน
เธอคิดสักครู่ "ถังถังอุ้มกระต่ายออกไปเล่นรึเปล่า?"
"ใครจะรู้ล่ะ"
จี๋เพียนหรานร้อนใจจนทนไม่ไหว
ทั้งสองคนคุยกันพลางเดินออกไปข้างนอก เตรียมจะไปตามหาถังถัง
ตอนนั้น กู้เฉินเพิ่งล้างจานเสร็จ เดินออกมาที่ลานบ้านเพื่อจะสูบบุหรี่ ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันและเสียงฝีเท้า
เขารีบเก็บบุหรี่แล้ววิ่งออกไปทันที
พอเห็นจี๋เพียนหราน ดวงตาของเธอแดงก่ำ เหมือนกำลังจะร้องไห้
เขารีบปลอบใจ: "ไม่เป็นไร หมู่บ้านเราไม่ใหญ่ ต้องหาเจอแน่นอน อย่ากังวลไป แยกกันหาดีกว่า!"
จี๋เพียนหรานก็รู้ว่านี่เป็นวิธีเดียวที่ทำได้ตอนนี้
เธอเช็ดน้ำตาที่มุมตา
"ใช่แล้ว ไปกันเถอะ แยกกันหา ต้องเจอแน่นอน"
ป้าเจียงเห็นจี๋เพียนหรานน่าสงสาร อดไม่ได้ที่จะปลอบใจ
ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันออกตามหา
กู้เฉินเดินไปไม่กี่ก้าว ก็เห็นถังถังอุ้มกระต่ายเดินกลับมา
เขารีบวิ่งเข้าไปอุ้มทั้งเด็กและกระต่ายในอ้อมแขนขึ้นมา
"หนูไปไหนมา?"
เด็กน้อยยิ้มอย่างมีความสุข
"กระต่ายของย่าฉางวิ่งหนี หนูเลยช่วยไปจับกลับมาค่ะ"
กู้เฉิน: "......"
ดีที่กระต่ายยังเล็ก วิ่งไม่เร็ว ไม่งั้นเด็กสองขวบ ไม่รู้จะต้องวิ่งไล่ตามถึงเมื่อไหร่ถึงจะทัน
หายไปเลยก็ได้
กู้เฉินเหงื่อตกในใจ "คราวหน้าห้ามวิ่งหนีไปไหนนะ รู้ไหม?"
ถังถังยิ้มให้กู้เฉิน ยื่นมือขวาออกมาให้เขาดู
เป็นดอกผักเล็กๆ ที่เหี่ยวแล้ว ขอบๆ เริ่มเหลืองแล้ว
"พ่อคะ ดูดอกไม้สวยๆ นี่สิ"
กู้เฉินอุ้มถังถังด้วยมือซ้าย มือขวารับดอกผักมา
พอขยับมือ มีเมล็ดหล่นลงมาสองสามเมล็ด
กู้เฉินกลัวเมล็ดจะหล่นหาย รีบกำมือแน่นเก็บไว้ทั้งหมด
แล้วจึงค่อยๆ ดูอย่างละเอียด
คงเป็นผักที่ใครบ้านหนึ่งเด็ดส่วนที่ไม่ดีทิ้งไว้บนพื้น
ถังถังคิดว่าเป็นดอกไม้ เลยเก็บกลับมา
ตอนนี้เป็นฤดูหนาว เป็นช่วงที่ขาดแคลนผักสดที่สุด อีกทั้งใกล้ตรุษจีนแล้ว
ทุกบ้านต้องซื้อผักไว้กินในช่วงตรุษจีน
กู้เฉินนึกถึงทุ่งวิญญาณขึ้นมาทันที
ไม่รู้ว่าถ้าเอาดอกผักนี้ไปปลูกในทุ่งวิญญาณจะเป็นยังไง
บ้านกู้เฉินอยู่ใกล้ปากทางเข้า จี๋เพียนหรานหาไปรอบหนึ่งแล้วไม่เจอ จึงเดินกลับมา
กำลังเดินไปทางทิศตะวันออก ไม่นานก็เห็นกู้เฉินอุ้มลูกอยู่
หัวใจโล่งขึ้น รีบวิ่งเข้าไปอุ้มถังถังมา
"ลูก ฟ้ามืดแล้ว ไปไหนมา?"
พูดจบ น้ำตาก็เริ่มคลอหน่วย
ถังถังยังเด็กอยู่ อายุน้อย
ตอนนี้ไม่รู้สึกว่าตัวเองผิดเลย ยังชี้ไปที่ถุงในมือกู้เฉินพลางยิ้มแฉ่ง
"แม่คะ ดูสิ หนูเก็บดอกไม้สวยๆ มาให้พ่อค่ะ"
ได้ยินดังนั้น จี๋เพียนหรานจึงมองไปที่มือของกู้เฉิน
"ถังถังเก่ง ต่อไปห้ามวิ่งหนีไปไหนนะ ถ้าเจอคนไม่ดีจะแย่เลย"
ตอนนี้จี๋เพียนหรานอุ้มถังถังเดินนำหน้า กู้เฉินเดินตามหลังคนเดียว
จี๋เพียนหรานเดินไปสองสามก้าว แล้วหันไปมองกู้เฉิน
"คุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะไปตามป้าเจียงกลับด้วยกัน"
เห็นกู้เฉินพยักหน้า เธอจึงอุ้มถังถังเดินเร็วๆ ไปข้างหน้า
กู้เฉินกลับถึงบ้าน ถือโอกาสที่ไม่มีใคร เข้าไปในมิติพิเศษ
ที่นี่ไม่มีดวงอาทิตย์ แต่แปลกที่อากาศดูดีมาก อุณหภูมิไม่ร้อนไม่หนาว
ใต้เท้าเป็นทุ่งนาขนาดกว่าหนึ่งไร่ ดินสีน้ำตาลเข้มดูไม่ต่างจากดินข้างนอก
ไม่ไกลมีน้ำพุสายหนึ่ง กำลังพุ่งน้ำขึ้นมาเป็นฟองๆ
ดูใสแจ๋วมาก
กู้เฉินก้มตัวลง ขุดดินในทุ่งวิญญาณด้วยมือสองสามที จึงฝังดอกผักและเมล็ดที่ร่วงออกมาลงไป แล้วกังวลว่าจะไม่รอด จึงตักน้ำจากน้ำพุวิญญาณมารดที่นั่น


## 7 การปลูกบร็อกโคลี่

เขาเริ่มต้นด้วยความรู้สึกว่าลองดูก็ได้
ไม่คาดคิดว่าดอกผักที่เหี่ยวเฉาเมื่อได้สัมผัสกับน้ำพุวิญญาณ ก็เริ่มสดชื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตามด้วยเม็ดเล็กๆ ที่เคยเหลืองและแห้งก็กลับมาเต่งตึงในทันที
แม้แต่ลำต้นที่อ่อนนุ่มก็ตั้งตรงขึ้นมา
เมล็ดที่เพิ่งปลูกลงไปก็แทงยอดขึ้นมาเป็นต้นกล้าในทันที
ดอกผักสีเขียวนี้ก็คือบร็อคโคลี่นั่นเอง
ต้องรู้ว่าสมัยนี้บร็อคโคลี่ไม่ได้ถูกเลย
กู้เฉินรีบตักน้ำมารดเพิ่มอีก
แล้วบร็อคโคลี่ก็เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว จากที่เคยมีขนาดเท่านิ้วก้อยก็กลายเป็นขนาดเห็ดน้อยในพริบตา
ต้นกล้าเดิมก็โตขึ้นมากเช่นกัน
กู้เฉินดีใจมาก รีบรดน้ำเพิ่มอีก คราวนี้ดอกผักยิ่งโตขึ้นไปอีก มีขนาดเท่ากำปั้นได้
กู้เฉินสงสัยมาก มันโตเร็วเกินไปแล้ว
ถ้าเป็นแบบนี้ รดน้ำไปเรื่อยๆ จะโตได้ใหญ่แค่ไหนกัน
เขารีบไปตักน้ำจากน้ำพุเทพมารดที่ดินอีก แต่แปลกตรงที่คราวนี้บร็อคโคลี่ไม่โตขึ้นอีกแล้ว
ขณะที่กำลังสงสัยอยู่นั้น
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเตือนข้างหู
"รดน้ำได้เพียงสามครั้ง หลังจาก 12 ชั่วโมง สิ่งที่ปลูกในทุ่งวิญญาณจะเติบโตขึ้นเอง"
เมื่อได้ยินคำว่า 12 ชั่วโมง กู้เฉินก็ขมวดคิ้ว
ถ้าเป็นแบบนี้ ก็แค่ข้ามคืนเดียว?
พรุ่งนี้ก็จะโตแล้ว?
ระบบนี้ น่าสนใจทีเดียว
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงประตูลานบ้านเปิดออก
กู้เฉินไม่รอช้า รีบออกจากมิติพิเศษทันที
ถังถังกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามา เห็นกู้เฉินก็รีบวิ่งเข้ามากอด
"คุณพ่อคะ ถังถังคิดถึงพ่อจัง~"
เสียงอ้อนของเจ้าตัวน้อยช่างไพเราะเหลือเกิน
กู้เฉินใจละลายไปหมด
เขาลูบหัวถังถัง แล้วจูบแก้มเธอดังฟอด
"พ่อก็คิดถึงหนู"
แก้มของเด็กน้อยนุ่มนิ่มและเด้ง ผิวนุ่มละเอียดเหลือเกิน สัมผัสดีจนบอกไม่ถูก
พอโดนกู้เฉินจูบแบบนั้น ถังถังก็ห่อปากอวบอิ่มสีชมพู ใช้มือน้อยๆ ทั้งสองข้างจับหน้าพ่อแล้วจูบกลับไปที่แก้มดังฟอด
แล้วยิ้มจนตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว
"คุณพ่อคะ ถังถังอยากนอนกับพ่อ~"
กู้เฉินตกใจเล็กน้อย
"ได้!"
เขาตอบรับอย่างมั่นใจ
แต่ในใจก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง
เพราะนี่เป็นครั้งแรกในสองชาติภพที่เขาจะได้นอนกับถังถัง
เมื่อเห็นกู้เฉินตอบตกลงอย่างรวดเร็วขนาดนั้น
จี๋เพียนหรานที่อยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร แค่มองเขาอย่างสงสัย
เขา...จะไหวเหรอ?
ลูกน้อยในอ้อมกอดดีใจจนบอกไม่ถูก ยิ้มจนเห็นฟันขาวน้อยๆ
"ดีจังเลย วันนี้ถังถังจะได้นอนกับคุณพ่อ~"
กู้เฉินเห็นสีหน้าของจี๋เพียนหราน รู้ว่าเธอกังวลว่าเขาจะดูแลไม่ไหว แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
แค่ยิ้มแห้งๆ
"งั้น...คืนนี้ถังถังนอนกับพ่อนะ?"
จี๋เพียนหรานพยักหน้า "ได้ งั้น..." พูดได้ครึ่งเดียว จี๋เพียนหรานก็ก้มหน้าลง ใบหูแดงระเรื่อ "ฝากถังถังด้วยนะคะ"
เธออยากไปอาบน้ำ แต่รู้สึกว่าการพูดเรื่องแบบนี้กับกู้เฉินตรงๆ มันแปลกๆ
เพราะเขาแทบไม่อยู่บ้าน ทุกครั้งที่จี๋เพียนหรานอาบน้ำ เธอจะฝากถังถังไว้กับป้าเจียง
กู้เฉินมองด้วยความงุนงง
คนคนนี้ ปกติดีๆ ทำไมจู่ๆ ก็อายขึ้นมาล่ะ
แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรมาก
การที่เขาดูแลลูกตอนนอนก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว
เขาพยักหน้า "ได้ ไว้ใจผมเถอะ"
พูดจบก็อุ้มถังถังเข้าห้องตัวเอง
พ่อลูกนอนบนเตียงไม้แข็ง กู้เฉินรู้สึกว่านอนยังไงก็ไม่สบาย แต่ถังถังดูเหมือนจะไม่ได้สนใจเลย
เพราะเธอคุ้นเคยกับมันแล้ว
เพราะเตียงของจี๋เพียนหรานก็เป็นแบบนี้ แค่แผ่นไม้เปล่าๆ ปูด้วยที่นอนบางๆ ชั้นเดียว ก็เป็นเตียงแล้ว
กู้เฉินอุ้มถังถังไว้ในอ้อมแขน เริ่มกล่อมให้หลับ
ทั้งเรื่องซินเดอเรลล่า พิน็อคคิโอจมูกยาว
และนิทานเรื่องลูกเป็ดน้อย
นึกถึงเรื่องไหนก็เล่าเรื่องนั้น
แต่เรื่องพวกนี้จำได้แค่คร่าวๆ ส่วนรายละเอียดลืมไปเกือบหมดแล้ว
ก็เลยแต่งเติมไปทีละประโยค เชื่อมโยงไปเรื่อยๆ
เล่าไปประมาณครึ่งชั่วโมง ถังถังก็หลับ
เห็นเด็กน้อยไม่ขยับแล้ว
กู้เฉินค่อยๆ ลุกจากเตียง ตั้งใจจะออกไปสูบบุหรี่ที่ลานบ้าน
ข้างนอกพระจันทร์เต็มดวง ดวงดาวก็สว่างเป็นพิเศษ
กู้เฉินเพิ่งหยิบบุหรี่ออกมา แล้วล้วงไฟแช็คจากกระเป๋า กำลังจะจุดบุหรี่
ก็ได้ยินเสียงน้ำไหลดังมาจากครัว
บ้านชั้นเดียวหลังเล็ก ลานกว้าง มีห้องหลายห้อง
ครัวอยู่ตรงข้ามห้องของกู้เฉินพอดี ส่วนห้องข้างๆ เป็นห้องของจี๋เพียนหราน
กู้เฉินตกใจ สัญชาตญาณทำให้เหลือบมองไปที่ห้องของจี๋เพียนหราน
เห็นไฟดับสนิท
ป่านนี้เธอคงหลับไปแล้ว
แล้วทำไมถึงมีเสียงน้ำในครัวล่ะ
กู้เฉินยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล
บ้านชั้นเดียวในชนบทไม่เหมือนในเมือง กำแพงเตี้ย นอกบ้านมีกองถ่านหินตั้งอยู่ ปีนตามกองถ่านก็ขึ้นหลังคาได้ง่ายๆ
อีกอย่างช่วงนี้ก็ใกล้ตรุษจีนแล้ว
เป็นช่วงที่ทุกบ้านกักตุนของกินไว้ฉลอง
ไม่รู้ว่าจะมีใครแอบมาขโมยเนื้อหรืออะไรในบ้านหรือเปล่า
คิดแล้วกู้เฉินก็เดินไปที่ครัว
เขาผลักประตูครัวเข้าไปทันทีโดยไม่พูดอะไร
ไอร้อนลอยฟุ้งมากระทบใบหน้า
ใต้แสงจันทร์ เห็นจี๋เพียนหรานนั่งอาบน้ำอยู่ในถังไม้พอดี
ผิวของเธอขาวผ่อง รูปร่างบอบบาง
ลำคอเรียวยาวงดงาม
จี๋เพียนได้ยินเสียง ตกใจจนต้องจมตัวลงในน้ำ
"ใคร?"
เสียงของเธอตื่นตระหนกมาก
กู้เฉินที่เดิมกำหมัดแน่นเตรียมจับขโมย พอเห็นภาพตรงหน้าก็ชาไปทั้งมือ
พูดติดอ่าง "ที่...ที่จริง ผมนึกว่ามีขโมย ไม่นึกว่าคุณกำลังอาบน้ำ..."
จี๋เพียนหรานไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องเปลือยกายต่อหน้ากู้เฉินในสภาพแบบนี้
ใบหน้าแดงก่ำทันที
โชคดีที่เธอไม่ได้เปิดไฟ กู้เฉินเลยมองไม่เห็น
"บ้าน...บ้านเราไม่มีขโมยหรอก คือ...คุณออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันอาบเสร็จแล้ว"
เพราะความตื่นเต้น เสียงของจี๋เพียนหรานสั่นเล็กน้อย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกกู้เฉินเห็นเนื้อเห็นตัวแบบนี้
และตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเขา
ก็อยู่ในช่วงที่เย็นชาที่สุดแล้ว
การที่เขาเห็นร่างกายของเธอในจังหวะแบบนี้ เธอคิดยังไงก็รู้สึกอึดอัด
ตอนนี้คอของกู้เฉินแห้งผากโดยไม่มีสาเหตุ
เขากลืนน้ำลาย ก้มหน้าเดินออกไป
ไม่เคยสังเกตมาก่อนเลยว่าจี๋เพียนหรานมีรูปร่างดีขนาดนี้ แค่เห็นแผ่นหลัง
ก็ทำให้กู้เฉินรู้สึกสับสนแล้ว
เขาทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ
ตื่นเต้นที่ได้เห็นจี๋เพียนหรานอาบน้ำ
ดีใจที่เขาได้เกิดใหม่!
ดีนะที่เขาได้เกิดใหม่
จริงๆ แล้วชาติที่แล้วตอนที่พวกเขาแต่งงานกันใหม่ๆ จี๋เพียนหรานดีกับเขามาก มีอะไรอร่อยก็ให้เขาก่อน งานเย็บปักถักร้อยก็เพิ่งหัดตอนแต่งงานกับกู้เฉิน
ตอนแรกก็แค่อยากทำรองเท้าคู่หนึ่งที่พอดีกับเท้าเขา
แต่ตอนนั้นกู้เฉินไม่เข้าใจอะไรเลย กลับคิดว่าฝีมือของจี๋เพียนหรานแย่
รองเท้าคู่นั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังเก็บไว้ในตู้


## 8 เขาต้องการทำอะไรกันแน่?

กู้เฉินยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว ในหัวคิดสับสนวุ่นวายไปหมด
ตอนนี้จี๋เพียนหรานใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเปิดประตูเห็นกู้เฉินยืนอยู่ข้างนอก เธอรู้สึกกระอักกระอ่วน
มากกว่าความกระอักกระอ่วน จริงๆ แล้วคือความอึดอัด
"คุณ คุณ ยังยืนอยู่ตรงนี้ทำไม..."
กู้เฉินก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยืนอยู่ตรงนี้
เขากะพริบตาอย่างกระอักกระอ่วน
"คือ ผม ผมจะช่วยเทน้ำทิ้งให้"
เขากำมือแน่น ก้มหน้าเดินเข้าครัวอย่างลนลาน
ทิ้งให้จี๋เพียนหรานยืนตะลึง เธอเม้มริมฝีปาก
ราวกับไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
วันนี้กู้เฉินผิดปกติมาก
ก่อนหน้านี้ก็ไปจับปลาที่อ่างเก็บน้ำในหน้าหนาว จับปลาไหล ช่วยหาถังถัง
ตอนนี้ถึงกับ... ถึงกับช่วยเทน้ำอาบน้ำให้เธอ
ตอนนี้กู้เฉินรู้สึกหวั่นไหวในใจ บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไง
ถังไม้ไม่ใหญ่ สูงประมาณหนึ่งเมตร ดีที่จี๋เพียนหรานนั่งอยู่เมื่อกี้ ไม่งั้นคงเห็นหมดแล้ว
เขาออกแรงยกถังไม้ขึ้นมา
เดินออกมาจากครัว เทน้ำทิ้งที่นอกประตู
แล้วถือถังเดินกลับเข้ามา
จี๋เพียนหรานยืนมองทุกอย่างเงียบๆ อยู่ข้างหลัง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอเค้นคำพูดออกมา
"ขอบคุณนะ"
แสงจันทร์อ่อนๆ ทอดลงบนผมเปียกๆ ของเธอ ทำให้ผิวขาวนวลดูละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น
เปล่งประกายความงามที่บรรยายไม่ถูก
"ขอบคุณที่ดีกับถังถังวันนี้ แล้วก็..." เธอจะพูดว่าขอบคุณที่ช่วยเทน้ำอาบน้ำให้
แต่พอคำพูดมาถึงปาก กลับรู้สึกว่าดูสนิทสนมเกินไป
กู้เฉินเข้าใจความหมายของเธอ
แต่คำขอบคุณที่จริงใจนี้
เหมือนเป็นการประณามความผิดที่เขาเคยทำในอดีตอย่างเงียบๆ
กลับทำให้เขารู้สึกเศร้า
ดวงตาของเขาแดงขึ้นมา
"ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ต่อไปผมจะดีกับถังถังและคุณให้มากกว่านี้ ให้เวลาผมหน่อยนะ ผมจะไม่ให้พวกคุณต้องลำบากอีก"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาดำขลับของจี๋เพียนหรานสั่นไหว
เขาบอกว่าจะดีกับเธอและถังถังให้มากขึ้น
เขาบอกว่าจะไม่ให้เธอและถังถังต้องลำบากอีก
นี่เป็น คำสัญญากับเธอใช่ไหม?
...
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อกู้เฉินตื่นขึ้นมา ถังถังนอนหลับสบายอยู่ข้างๆ
เด็กน้อยเอียงหัว ไม่รู้ว่าฝันถึงอะไร มุมปากอวบอิ่มมีน้ำลายเป็นประกาย
น่ารักมาก
กู้เฉินกลัวจะปลุกเด็ก จึงค่อยๆ ลุกขึ้นมา
ย่องออกจากห้องแล้วปิดประตู
เข้าครัว
ตั้งใจจะทำอาหาร แต่พอเห็นครัวว่างเปล่า ก็ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากอีกครั้ง
จะกินอะไรดี?
เขาขมวดคิ้ว แล้วนึกขึ้นได้ถึงบรอกโคลีในทุ่งวิญญาณ
ไม่รู้ว่าตอนนี้โตแค่ไหนแล้ว
คิดแล้ว เขาก็ท่องคาถาเรียกทุ่งวิญญาณ
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ บรอกโคลีที่เมื่อวานยังมีขนาดเท่ากำปั้น วันนี้บานเต็มที่แล้ว
และมีขนาดใหญ่กว่าที่มีขายทั่วไปสองเท่า
ดูเขียวสดใหม่มาก
กู้เฉินขุดบรอกโคลีออกมาหัวหนึ่ง ออกจากทุ่งวิญญาณ
ในหม้อยังมีข้าวต้มที่จี๋เพียนหรานต้มไว้เมื่อวาน
เขาอุ่นข้าวต้ม แล้วเริ่มหั่นบรอกโคลีเป็นชิ้นเล็กๆ
กำลังวางในอ่างเพื่อล้างทำความสะอาด เตรียมผัดง่ายๆ
ก็เห็นถังถังเดินเขย่งๆ วิ่งออกมาจากห้องฝั่งตรงข้าม
เด็กน้อยพอตื่นมาไม่เห็นกู้เฉิน รีบวิ่งออกมาหา
ได้ยินเสียงในครัว จึงวิ่งเข้ามา
เห็นว่าเป็นกู้เฉินจริงๆ ยิ้มอย่างไร้เดียงสาและสดใส
"พ่อคะ ถังถังคิดถึงพ่อจัง!"
เสียงเด็กน้อยฟังแล้วน่ารักมาก
พูดจบก็ยื่นมือน้อยๆ อวบๆ มากอดขากู้เฉิน
เห็นท่าทางของลูกสาว
หัวใจกู้เฉินละลายไปหมด
เขาก้มตัวลง แตะจมูกของถังถังเบาๆ
ดวงตาเต็มไปด้วยความรักที่เอ่อล้น
"ถังถังน่ารัก หิวหรือยังจ๊ะ พ่อจะทำอาหารให้"
เมื่อได้ยินว่ามีอาหาร ถังถังก็เลียริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพู
มองกู้เฉินด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง พร้อมกับพยักหน้าแรงๆ
"หิวค่ะ หิว ถังถังอยากกินข้าวที่พ่อทำ!"
ตั้งแต่ได้กินอาหารที่กู้เฉินทำ เด็กน้อยก็ค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่
นั่นคือ อาหารที่พ่อทำอร่อยที่สุดในโลก!
เธอชอบกินอาหารที่พ่อทำมากๆ!
เมื่อเห็นท่าทางของเด็กน้อยที่เหมือนแมวตะกละ กู้เฉินก็อดขำไม่ได้
เขาส่ายหน้า ทั้งจนใจและขบขัน
จากนั้นก็หันหลังไป เตรียมจะตักบร็อคโคลี่ที่ชอบออกมา
พอเขาขยับตัว ถังถังก็เห็นบร็อคโคลี่ที่หั่นไว้ในอ่าง
พบว่าของในอ่างเหมือนกับดอกไม้เล็กๆ ที่เธอเก็บได้ข้างถนนเมื่อคืนไม่มีผิด
ยิ่งกว่านั้นยังสวยกว่าของเมื่อวานเสียอีก เด็กหญิงตาโตกลมดำ ใบหน้าแสดงความประหลาดใจและดีใจ
ที่สำคัญคือ ก้านสีเขียวอ่อนดูฉ่ำน้ำ ดูน่ากินมาก
นิ้วน้อยชี้ไปที่อ่าง
"พ่อคะ ดอกไม้!"
เด็กน้อยเลียริมฝีปาก แล้วคว้าหนึ่งดอกออกมาในวินาทีถัดมา
ยัดเข้าปากตัวเองทันทีโดยไม่ลังเล
นี่ทำให้กู้เฉินตกใจมาก
เขารีบยื่นมือไปคว้า
แต่น่าเสียดายที่ตอนที่คว้าได้ เด็กน้อยก็กัดไปแล้วหนึ่งคำ
เธอเคี้ยวอย่างพินิจ วินาทีถัดมา ดวงตาดำขลับก็เป็นประกายวาว
"พ่อคะ หวานจัง! อร่อยมากๆ!"
กู้เฉินได้ยินลูกสาวบอกว่าหวาน
เขาจึงลองเอาชิ้นเล็กๆ ที่แย่งมาจากปากถังถังใส่ปากกัดดู
จริงด้วย ผักที่ปลูกในทุ่งวิญญาณ รสชาติอร่อยสุดๆ
ก้านนุ่มมาก กัดทีเดียวก็มีน้ำไหลออกมา
รสชาติหวานสดชื่น
เทียบกับบร็อคโคลี่ที่กู้เฉินเคยกินมาก่อน รสชาติต่างกันลิบลับ
ถ้าเอาบร็อคโคลี่พวกนี้ออกไปขายตอนนี้ซึ่งเป็นช่วงปีใหม่ จะต้องได้ราคาดีแน่ๆ!
คิดแล้ว มุมปากของกู้เฉินก็ผุดรอยยิ้ม
เขาตักบร็อคโคลี่ที่ล้างสะอาดแล้วออกมาทั้งหมด
ใส่ลงในหม้อแล้วกรองน้ำออก ต้มสักครู่จนสุกแล้วก็ตักขึ้นมา
จากนั้นก็ใส่ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชูนิดหน่อย โรยเกลือนิดหน่อย แล้วเติมน้ำมันงาอีกเล็กน้อย
บร็อคโคลี่ธรรมดาๆ ก็ส่งกลิ่นหอมออกมาทันที
ถังถังหิวจนทนไม่ไหว รีบชี้ที่ปากที่อ้ากว้างของตัวเอง
"พ่อคะ กิน กิน!"
กู้เฉินป้อนให้เธอคำหนึ่งอย่างอ่อนโยน ครู่เดียว ดวงตาของเด็กน้อยก็เป็นประกาย
พ่อมีพรสวรรค์ในการทำอาหารจริงๆ!
อร่อยสุดๆ ไปเลย!!!!
ตอนนี้จี๋เพียนหรานก็ตื่นแล้ว เดิมทีตั้งใจจะเข้าครัวทำอาหารให้ถังถังกิน
เห็นจี๋เพียนหรานเข้าครัวมา กู้เฉินก็รีบยกโจ๊กที่อุ่นไว้ลงจากเตา
วางบนโต๊ะเล็ก แล้วเอาบร็อคโคลี่ยำวางบนโต๊ะ
"มา มา มา กินข้าวกันเถอะ"
ถังถังเห็นจี๋เพียนหราน รีบวิ่งเข้าไปในอ้อมกอด
"แม่คะ แม่คะ ข้าวที่พ่อทำหอมมากเลย"
จี๋เพียนหรานยิ้ม หยิบช้อนในชามโจ๊ก เริ่มป้อนถังถัง
กู้เฉินรีบห้าม "ผมเองครับ คุณรีบกินข้าวเถอะ"
พูดจบก็รับชามจากมือจี๋เพียนหรานมา
ครอบครัวสามคนกินข้าวเสร็จ จี๋เพียนหรานก็เตรียมออกไปทำงานเหมือนทุกวัน
งานที่เธอทำจริงๆ แล้วก็เป็นงานรับจ้างทั่วไป ทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะปักผ้า ทำรองเท้า หรือถ้าบ้านไหนยุ่งจ้างคนช่วย เธอก็ทำได้หมด
เห็นเธอจะออกไป กู้เฉินก็กลืนน้ำลาย
"หรือว่า วันนี้ผมดูแลลูกเอง พอดีจะพาเธอไปเที่ยวในเมืองด้วย"
ปกติจี๋เพียนหรานทำงานก็พาถังถังไปด้วย แม้ถังถังจะอายุน้อย แต่ก็รู้ความตั้งแต่เด็ก
อีกอย่าง เด็กน้อยหน้าตาน่ารัก และในหมู่บ้านก็รู้จักกันหมด
ทุกคนต่างชอบเด็กคนนี้มาก
ดังนั้นจึงไม่มีใครว่าอะไรที่จี๋เพียนหรานพาลูกไปด้วย
ได้ยินคำพูดของกู้เฉิน
ดวงตาของจี๋เพียนหรานฉายแววระแวงทันที
"คุณจะพาเธอไปในเมือง?"
เมื่อหลายปีก่อน หลายคนที่ลำบากมีลูกก็ขายลูกเข้าเมืองกันหมด
กู้เฉินเขาจะทำอะไร?


## 9 พาลูกเข้าเมือง

ไม่แปลกที่จี๋เพียนหรานไม่ไว้ใจเขา
เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยสนใจครอบครัวนี้เลย มองข้ามทั้งตัวเธอและลูกสาวราวกับอากาศธาตุ
แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็ทำอาหารให้พวกเธอกิน แถมยังจะพาลูกไปเที่ยวในเมืองอีก
มันยากที่จะแยกแยะว่าทั้งหมดนี้เป็นความจริงใจที่สำนึกผิดหรือไม่
หรือว่ามีแผนการร้ายแอบแฝงอยู่
ขณะที่เธอพูด ทั้งร่างก็เกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ราวกับแม่สัตว์ที่กำลังปกป้องลูกน้อยของมัน
กู้เฉินไม่คิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วรีบอธิบายในวินาทีถัดมา
"ผมแค่คิดว่าคุณต้องไปทำงาน พาลูกไปด้วยคงไม่สะดวก พอดีวันนี้ผมจะเข้าเมืองไปหางานทำ"
"เลยคิดว่าจะพาลูกไปเที่ยวด้วย แค่นั้นเอง อย่าตื่นตระหนกไปเลย"
"ถ้าคุณไม่วางใจ ก็พาถังถังไปด้วยก็ได้ เชื่อผมเถอะ ผมไม่มีเจตนาร้าย"
แววตาของเขาจริงใจไร้ซึ่งความไม่บริสุทธิ์ใดๆ ไม่มีทีท่าว่าจะโกหกแม้แต่น้อย
จี๋เพียนหรานเม้มริมฝีปากสีแดงสด
ดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตคู่สวยเต็มไปด้วยความสับสน
ถังถังยังเป็นเด็ก พอได้ยินพ่อบอกว่าจะพาไปเที่ยวในเมือง ก็ดีใจจนตัวลอย
ปล่อยมือจี๋เพียนหรานทันที แล้ววิ่งเขย่งเท้าน้อยๆ ไปหากู้เฉิน
"พ่อคะ ถังถังอยากไปเที่ยว"
กู้เฉินก้มตัวลง อุ้มเด็กน้อยไว้ในอ้อมแขน แล้วลูบศีรษะเธอเบาๆ
"ถังถังเป็นเด็กดี คราวหน้าพ่อจะพาไปเที่ยวนะ ได้ไหม?"
แล้วเขาก็ลุกขึ้นยืน ยิ้มให้จี๋เพียนหราน
"งั้นคงต้องรบกวนคุณแล้ว"
พูดจบก็หมุนตัวเดินกลับเข้าบ้านไปเก็บของ
จี๋เพียนหรานมองแผ่นหลังของเขา
คิ้วรูปภูเขาไกลขมวดเข้าหากัน
ความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูกผุดขึ้นในใจ
เธอคงจะระแวงมากเกินไปหรือเปล่า?
......
กู้เฉินล็อคประตูแล้วเข้าไปในมิติพิเศษ
เพียงชั่วครู่เดียว ดอกกะหล่ำก็โตกว่าตอนเช้าอีก
สีเขียวอ่อนสดใส ดูสดชื่นมาก
เขาเลือกเก็บไว้หนึ่งหัวเป็นเมล็ดพันธุ์ แล้วถอนที่เหลือทั้งหมด
มีทั้งหมดกว่าสิบหัว แต่ละหัวใหญ่กว่าที่ขายในท้องตลาดสามสี่เท่า
แค่หัวเดียวก็หนักถึงห้าหกชั่งแล้ว
เขาใช้ถุงไนลอนบรรจุดอกกะหล่ำทั้งหมด แต่ก็กังวลว่าถ้าออกไปจี๋เพียนหรานจะเห็น จึงตัดสินใจเก็บไว้ในมิติ
รอไปถึงที่แล้วค่อยเอาออกมาก็ไม่สาย
ออกจากมิติแล้ว กู้เฉินก็เปิดประตูเดินออกมา
พอโผล่หน้าออกมาก็เห็นจี๋เพียนหรานยืนอยู่ในลานบ้าน พร้อมกับถังถังที่ถักผมเป็นสองจุกแต่งตัวเรียบร้อย
เห็นกู้เฉินออกมา สีหน้าจี๋เพียนหรานดูอึดอัดเล็กน้อย เธอเลียริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว
เม้มปากแล้วจึงเอ่ยปาก
"คือว่า ถังถังบอกว่าอยากไปกับคุณ"
พูดจบก็ล้วงห่อผ้าเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้กู้เฉิน
"ในนี้มีเงินสิบหยวน ใช้ให้ประหยัดหน่อยนะ"
สิ่งที่ไม่ได้พูดคือ นี่เป็นเงินก้อนสุดท้ายของบ้านแล้ว
กู้เฉินไม่โง่ เขารู้ดีทุกอย่าง
ห่อผ้าใบนี้จี๋เพียนหรานใช้มาตั้งแต่แต่งงานมาอยู่ที่นี่
เธอเก็บเงินทั้งหมดไว้ในนั้น
ชาติที่แล้ว ตอนที่เขาเสียพนัน ก็เอาเงินมาจากถุงใบนี้
พูดตามตรง กู้เฉินไม่อยากรับ
แต่ตัวเขาไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดง จะเข้าเมืองก็ต้องนั่งรถ ค่ารถก็เป็นปัญหา
เขายื่นมือออกไป รับถุงเงินมาด้วยความรู้สึกสับสน
"ขอบคุณครับ ผมจะหาเงินมาคืนแน่นอน เชื่อผมเถอะ!"
จี๋เพียนหรานยิ้มอย่างเก้อเขิน "เงินไม่มาก ใช้ให้ประหยัดๆ หน่อยนะ"
พูดตามตรง เธอแทบไม่หวังเลยว่ากู้เฉินจะหาเงินกลับมาได้
แค่หวังว่าเขาจะไม่ทำอะไรเหลวไหลก็พอ
ถังถังจับมือกู้เฉินอย่างดีใจ เงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมรอยยิ้ม
"พ่อคะ ออกเดินทางกันเถอะ ออกเดินทาง!"
เด็กน้อยตอนนี้ใจร้อนอยากไปดูโลกภายนอกในเมืองเต็มที
กู้เฉินอุ้มลูกไว้ในอ้อมแขน
"ได้ พ่อจะพาไปเดี๋ยวนี้"
พูดจบก็มองไปที่จี๋เพียนหราน
จี๋เพียนหรานกำลังมองเขาอยู่พอดี เมื่อเห็นเขามองมา เธอก็พยักหน้าเงียบๆ
"ระวังตัวด้วยนะ"
......
ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านมีป้ายรถ นี่เป็นเส้นทางเดียวที่จะไปเมือง
ถ้าใครในหมู่บ้านจะเข้าเมือง ส่วนใหญ่ก็จะมารอรถที่นี่
ตอนนี้ใกล้ตรุษจีนแล้ว
ทุกคนถือถุงไนลอนใบใหญ่ ข้างในบรรจุผักสดที่ปลูกในเรือนกระจกของตัวเอง พากันหอบหิ้วของเข้าเมืองไปขาย
เตรียมฉลองปีใหม่กันอย่างดี
กู้เฉินเดิมทีกำลังคิดว่าจะหาตลาดในเมืองเจอยังไง
พอเห็นภาพแบบนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
ก็เดินตามคนอื่นไปสิ
ครั้งแรกที่ถังถังเข้าเมืองคือไปกับจี๋เพียนหราน แม่ลูกประหยัดเงินนั่งรถแทรกเตอร์ของลุงจางเอ้อร์ชูไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้นั่งรถยนต์
ตื่นเต้นและดีใจมาก
ดวงตากลมโตเหมือนจี๋เพียนหรานไม่อยู่นิ่ง มองซ้ายมองขวา
เป็นเด็กช่างสงสัยตัวน้อยเลยทีเดียว
กู้เฉินอุ้มถังถังขึ้นรถ
บนรถคนไม่มากไม่น้อย ยังมีที่นั่งว่างสองที่
กู้เฉินเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง
ถังถังเกาะหน้าต่างดูกิ่งไม้ที่ผ่านไปมาตลอดทาง
ปากน้อยๆ ถามนั่นถามนี่ไม่หยุด
"พ่อคะ หน้าหนาวแบบนี้นกน้อยไปไหนกันหมดคะ?"
กู้เฉินยิ้ม
"ก็แน่นอนว่าบินตามแม่ไปที่อบอุ่นแล้วสิ"
เด็กน้อยดูไม่พอใจกับคำตอบของกู้เฉิน
เธอเบ้ปาก
พูดเสียงอ้อนๆ ว่า "แล้วทำไมไม่ตามพ่อไปล่ะคะ? พ่อของพวกเขาไปไหนกันคะ?"
กู้เฉินนวดหว่างคิ้ว
ทั้งจนใจทั้งขำ
"ก็ไปกับพ่อได้เหมือนกันนะ พ่อแม่ลูกไปที่อบอุ่นด้วยกัน"
ได้ยินแบบนั้น เด็กน้อยดูเหมือนจะได้คำตอบที่พอใจ ยิ้มอย่างมีความสุขมาก
"แล้วเมื่อไหร่เราจะไปที่อบอุ่นกันล่ะคะ! บ้านเราหนาวตลอดเลย"
เห็นสายตาไร้เดียงสาของลูกสาว
กู้เฉินรู้สึกปวดใจ ที่บ้านหนาวเพราะจี๋เพียนหรานประหยัดถ่าน
ท้ายที่สุดก็เพราะเขาที่เป็นพ่อไม่ได้ทำหน้าที่ให้ดี
ให้บ้านที่อบอุ่นกับพวกเขา
กู้เฉินลูบหัวถังถัง
"ถังถังใจดี เดี๋ยวพ่อจะทำให้บ้านเราอบอุ่นเร็วๆ นี้ พ่อจะพยายามหาเงิน ซื้อแอปเปิ้ลเชื่อมให้ถังถังกิน ได้ไหมครับ?"
เด็กน้อยยิ้มหวาน เสียงใสบริสุทธิ์
"งั้น จะอบอุ่นเหมือนบ้านนกน้อยไหมคะ?"
กู้เฉินพยักหน้าแรงๆ
"ได้สิ พ่อสัญญา เดี๋ยวทุกอย่างก็จะดีขึ้น"
พูดไปพูดมา รถก็มาถึงป้ายแล้ว
กู้เฉินอุ้มลูกสาวลงจากรถ
เดินตามคุณลุงที่แบกกระสอบมันฝรั่งใบใหญ่ไป
คนในเมืองมากกว่าในหมู่บ้านจริงๆ แต่ละคนใส่แจ็คเก็ต เสื้อหนัง เสื้อขนเป็ด ผู้หญิงหลายคนยังดัดผมด้วย
ดูมีชีวิตชีวามาก
เดินผ่านถนนหลายสาย กู้เฉินอุ้มถังถังมาถึงตลาดในที่สุด
ในตลาดคนยิ่งเยอะ เป็นทะเลมนุษย์ ดูคึกคักมาก
ทั้งคนซื้อคนขาย
ต่อรองราคากันคนละประโยคสองประโยค
กู้เฉินเดินดูรอบตลาด หาห้องน้ำเจอ ให้ถังถังรอหน้าห้องน้ำหนึ่งนาที
แล้วเอาถุงไนลอนใบใหญ่ออกมาจากกระเป๋า
ไปหาเจ้าหน้าที่ดูแลตลาด ซื้อถุงพลาสติกกับตาชั่ง
แล้วจึงพาถังถังไปหาที่ว่าง
จัดวางผักดอกทั้งหมดออกมา เตรียมขาย


## 10 วัน นี่มันผักเทพเจ้าอะไรกัน

คนแรกที่พบบร็อคโคลี่ของกู้เฉินคือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่อายุมากกว่าถังถังนิดหน่อย
สวมรองเท้าหนังสีแดง ตัวขาวอวบอ้วน
ดูท่าทางน่าจะอายุราวๆ 5-6 ขวบ
มีหญิงวัยกลางคนจูงมือเธอไว้ข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งถือกระเป๋าสีขาวใบเล็ก
ดูจากการแต่งตัว พวกเธอน่าจะมีฐานะค่อนข้างดี
เด็กหญิงมองบร็อคโคลี่ตรงหน้ากู้เฉินด้วยความประหลาดใจ
เธอดึงมือหญิงวัยกลางคนแรงๆ
"แม่คะ ดูนี่สิ นี่มันอะไร! ดอกไม้ใหญ่จัง!"
หญิงวัยกลางคนหันมามอง แล้วก็ตกใจกับบร็อคโคลี่ของกู้เฉินในทันที
เธอมองกู้เฉินด้วยความแปลกใจ
"นี่คือ?"
กู้เฉินยิ้มน้อยๆ
"พี่สาวครับ นี่คือบร็อคโคลี่ เป็นของนำเข้า มีที่ตลาดนี้ที่เดียวเท่านั้น!"
เมื่อได้ยินว่าเป็นบร็อคโคลี่ หญิงวัยกลางคนส่ายหน้า
"ไม่ละ ลูกฉันน่ะ ไม่ชอบกินบร็อคโคลี่ที่สุดเลย ทั้งๆ ที่เขาว่าเด็กๆ ควรกินบร็อคโคลี่เยอะๆ"
"แต่เธอไม่ชอบกินมาตั้งแต่เด็ก กินคำเดียวก็คายออกมา ปวดหัวจริงๆ"
พูดจบ หญิงวัยกลางคนก็จูงมือเด็กเตรียมจะเดินจากไป
กู้เฉินรีบพูด: "พี่สาวอย่าเพิ่งรีบไปครับ บร็อคโคลี่ของผมไม่เหมือนที่อื่น รับรองว่าเด็กๆ ต้องชอบ!"
ได้ยินดังนั้น หญิงวัยกลางคนก็หยุดฝีเท้า มองเขาด้วยความสงสัย
"คุณจะรู้จักลูกฉันดีกว่าฉันได้ยังไง?"
พูดจบก็บอกอย่างจนปัญญา: "น้องชายคะ ฉันรู้ว่าคุณอยากขายผัก แต่ปัญหาคือลูกฉันไม่ชอบกินจริงๆ"
ตลาดมีคนเยอะอยู่แล้ว สองคนพูดโต้ตอบกันไปมา
ก็ดึงดูดคนมามุงดูไม่น้อย รวมถึงผู้สูงอายุหลายคน
ทุกคนมารวมตัวกันที่หน้าแผงผัก
เมื่อเห็นบร็อคโคลี่ขนาดใหญ่ตรงหน้ากู้เฉิน ต่างก็เริ่มแสดงความประหลาดใจ
"นี่มันอะไร?"
"ดูเหมือนจะเป็นบร็อคโคลี่นะ ทำไมมันใหญ่ขนาดนี้?"
"อะไรบร็อคโคลี่ เขาเรียกชื่อทางการว่าบร็อคโคลี่!"
"ใหญ่ขนาดนี้เคยเห็นไหม? ต้องไม่ใช่แน่ๆ!"
กู้เฉินมองทุกคนที่พูดคุยกันไปมา
ยิ้มน้อยๆ แล้วอธิบายให้ทุกคนฟัง
"อันนี้น่ะ เป็นบร็อคโคลี่พันธุ์ใหม่ นำเข้าจากต่างประเทศ ลูกใหญ่กว่า มีคุณค่าทางอาหารมากกว่า ที่สำคัญที่สุดคือรสชาติดี นุ่มมาก"
เมื่อยืนยันว่าเป็นบร็อคโคลี่จริงๆ
ผู้สูงอายุหลายคนเริ่มบ่นกันขึ้นมา
"ดูสีเขียวสดๆ นี่สิ รสชาติต้องดีแน่ๆ แต่น่าเสียดาย ลูกหลานฉันไม่ชอบกินอันนี้ อะไรที่มีประโยชน์ เขาก็ไม่กิน เหมือนจะแกล้งผู้ใหญ่!"
ได้ยินดังนั้น คนแก่ข้างๆ ก็แสดงความเห็นใจทันที
"หลานคุณก็ไม่ชอบกินบร็อคโคลี่เหรอ? หลานฉันก็ไม่ชอบกิน น่าหงุดหงิดไหมล่ะ"
"ไม่ใช่แค่ไม่ชอบกินนะ แตะไม่ได้เลยสักคำ ตอนนี้เขาบอกว่าให้เด็กๆ กินบร็อคโคลี่ดี"
"ใช่ บอกว่ามีคุณค่าทางอาหารสูง เหมาะกับเด็กๆ ปัญหาคือพวกเขาไม่ยอมกินนี่สิ จะทำยังไงดีล่ะ"
กู้เฉินฟังทุกคนพูด แอบขำในใจ
เขาไม่ได้อธิบายอะไร หยิบมีดตัดก้านสีเขียวสดชิ้นเล็กๆ
ยื่นให้ถังถังที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ถังถัง ลองกินดูสักคำ บอกทุกคนสิว่าอร่อยไหม?"
เด็กน้อยได้ยินคำพูดของพ่อ ไม่พูดอะไรเลย หยิบขึ้นมาใส่ปากทันที แล้วเคี้ยวอย่างตั้งใจ
ทำเอาคนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ตกใจกันใหญ่
"โอ้โห นี่มันบร็อคโคลี่นะ กินสดๆ แบบนี้เลยเหรอ!"
"ใช่ อย่างน้อยก็ต้องลวกน้ำก่อนสิ นี่ดิบๆ จะกินได้เหรอ?"
"จะเป็นพิษไหมเนี่ย!"
กู้เฉินยิ้ม "ลุงป้าไม่ต้องกังวลครับ ไม่เป็นพิษหรอก จริงๆ แล้วผักหลายอย่างกินสดได้ แต่รสชาติไม่ดี คนเลยไม่กินกัน"
ถังถังกลืนบร็อคโคลี่ในปากลงไปสองคำ
ยังอยากกินอีก จึงทำปากจู๋
แล้วกะพริบตาปริบๆ มองกู้เฉินที่อยู่ข้างๆ
"พ่อคะ หวานจังเลย ถังถังอยากกินอีก"
เสียงเล็กๆ อ้อนๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้ทุกคนตกตะลึง
ใครๆ ก็รู้ว่าเด็กเล็กไม่พูดโกหก
โดยเฉพาะถังถังที่ดูอายุแค่สองขวบกว่าๆ
ยิ่งไม่มีทางที่จะโกหกได้
เด็กคนนี้บอกว่ามันหวาน
หรือว่าบร็อกโคลี่นี้จะแตกต่างจากที่เคยซื้อมาจริงๆ?
มันหวานจริงๆ เหรอ?
ในฝูงชน คุณตาที่สวมหมวกมองกู้เฉินอย่างสงสัย
"เจ้าว่ามันหวาน งั้นลองหั่นให้พวกเราชิมหน่อยสิ?"
กู้เฉินยิ้ม "ได้ครับ"
พูดจบก็ใช้มีดหั่นก้านบร็อกโคลี่ชิ้นเล็กๆ อีกชิ้น
แล้วยิ้มตาหยีส่งให้คุณตา
"เชิญชิมครับ"
คุณตาไม่พูดอะไรมาก รับมาแล้วใส่เข้าปากทันที
ทันทีที่เคี้ยว น้ำหวานใสๆ ก็ซึมออกมา
แผ่ซ่านไปทั่วลิ้น
ก้านนุ่มมาก น้ำมีรสหวานอ่อนๆ
ที่สำคัญที่สุดคือ
มันหวานจริงๆ เนื้อสัมผัสละเอียดคล้ายลูกแพร!
พูดไม่ผิดเลย บร็อกโคลี่นี้แตกต่างจากที่เคยซื้อมาจริงๆ
ตอนนี้คุณตาตกตะลึงไปเลย
หลังจากช็อคไปครู่หนึ่ง ก็แสดงสีหน้ายินดี
เขายิ้มกว้าง พยักหน้าด้วยความดีใจ
"อร่อย อร่อยจริงๆ หวานใสๆ เหมือนลูกแพรเลย!"
พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็ประหลาดใจ
เด็กหญิงตัวน้อยรีบดึงมือแม่ทันที
"แม่คะ ซื้อกลับบ้านหนึ่งหัวได้ไหมคะ? หนานหนานชอบกินลูกแพรที่สุดเลย!"
หญิงวัยกลางคนได้ยินลูกสาวอยากกิน
รีบมองไปที่กู้เฉิน
"บร็อกโคลี่นี้ราคาเท่าไหร่คะ?"
กู้เฉินเกาๆ มือ "กิโลกรัมละหกหยวนครับ"
ตอนนี้ใกล้ตรุษจีนแล้ว ราคาผักก็แพงอยู่แล้ว บร็อกโคลี่ทั่วไปก็สองสามหยวนต่อกิโล
ยิ่งของเขาปลูกในทุ่งวิญญาณ ทั้งรสชาติและรูปลักษณ์ยอดเยี่ยม
ขายหกหยวน กู้เฉินก็ให้ราคาถูกมากแล้ว
พอได้ยินว่าหกหยวน
หญิงวัยกลางคนก็ลังเลอีก
"น้องชาย ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรนะ แต่ราคานี้แพงเกินไป ที่อื่นแค่สองสามหยวน แต่เธอเปิดมาหกหยวนเลย"
ยิ่งกว่านั้น หัวใหญ่ขนาดนี้ ต้องห้าหกกิโลแน่ๆ ถ้าซื้อหนึ่งหัวก็สามสิบกว่าหยวนแล้ว
สำคัญคือกินไม่หมดด้วย
"ใช่แล้ว น้องชาย ลดราคาหน่อยสิ ฉันจะซื้อกลับไปให้หลานชิมบ้าง"
"นั่นสิ ใกล้ตรุษจีนแล้ว ผักแบบนี้ฉันเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก ลดราคาหน่อย ฉันก็จะซื้อกลับไปให้คนที่บ้านได้ลองชิมในมื้อค่ำวันตรุษจีน"
ทุกคนพูดกันคนละประโยคสองประโยค คึกคักมาก
กู้เฉินยิ้มขออภัย
"หกหยวนถูกที่สุดแล้วครับ ดูสิครับ ผมมาไกลขนาดนี้ ก็ต้องมีค่าเดินทางใช่ไหมครับ แล้วอีกอย่าง นี่เป็นของนำเข้า แตกต่างจากทั่วไปจริงๆ"
"ไม่พูดถึงอย่างอื่น บร็อกโคลี่ทั่วไป ใครจะกินสดๆ ลงคอได้ล่ะ?"
สองประโยคของกู้เฉินไม่ได้โกหกเลย
สำคัญคือรสชาติของบร็อกโคลี่ของเขาพิเศษมาก
ทุกคนอยากรู้ว่าบร็อกโคลี่รสลูกแพรจะมีรสชาติยังไงกันแน่
คุณตาที่เพิ่งชิมไป พอได้ยินว่าหญิงคนนั้นจะซื้อ ก็รีบพูด "น้องสาว งั้นแบบนี้ไหม พวกเราสองคนรวมกันซื้อหนึ่งหัว เธอว่าไง?"
พอเขาพูดแบบนี้ ก็แก้ปัญหาความลังเลของหญิงวัยกลางคนได้


## บทที่ 11 เงินก้อนแรก สำเร็จแล้ว!

หญิงวัยกลางคนพยักหน้าพร้อมยิ้ม "ได้เลยค่ะ งั้นเราแบ่งกันคนละครึ่ง!"
"เดี๋ยวก่อน ฉันก็อยากซื้อไว้กินช่วงตรุษจีนบ้าง"
"ฉันก็อยากซื้อ!"
"ฉันด้วย ฉันด้วย!"
ตอนนี้ทุกคนต่างพูดกันจ้อกแจ้ก อยากซื้อกลับไปชิมกันทั้งนั้น
กู้เฉินมองทุกคนด้วยรอยยิ้ม "ไม่ต้องรีบร้อนนะครับ วันนี้ผักมีแค่นี้ แต่จะพยายามให้ทุกคนได้ซื้อกันบ้าง"
พูดจบก็หั่นบร็อคโคลี่ออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กัน แล้วแยกใส่ถุงสองใบ
จากนั้นก็นำไปชั่ง
"เชิญครับ สิบเจ็ดหยวนห้าเฟิน"
"ของคุณครับ ยี่สิบหยวน"
คุณตาและหญิงวัยกลางคนรับบร็อคโคลี่จากมือกู้เฉินด้วยความพอใจ
ต่างก็ล้วงเงินในกระเป๋าส่งให้กู้เฉิน
กู้เฉินเพิ่งรับเงินมา ยังไม่ทันได้นับ
ป้าข้างๆ ก็รีบเร่งอย่างร้อนใจ "น้องชาย รีบชั่งให้ฉันสองกิโลด้วย"
เธอกังวลว่าอีกเดี๋ยวจะซื้อไม่ทัน
"ได้ครับ ไม่มีปัญหา!"
กู้เฉินยัดเงินใส่กระเป๋า แล้วใช้มีดหั่นบร็อคโคลี่ นำไปชั่ง
เพราะหั่นด้วยมือ จึงไม่ได้ละเอียดนัก
เกินมานิดหน่อย
แต่กู้เฉินก็ไม่ใช่คนขี้งก รีบยัดผักใส่ถุง
ยิ้มส่งให้ป้าที่อยู่ตรงหน้า
"สองกิโลสามต้าง คิดแค่สองกิโล สิบสองหยวนครับ!"
ป้ารับผักไปด้วยรอยยิ้ม
"น้องชายคนนี้นี่ เห็นทีเดียวก็รู้ว่าเป็นคนค้าขายเก่ง ต่อไปซื้อผัก ฉันจะซื้อกับเธอคนเดียวเลย!"
กู้เฉินเกาหัวแล้วยิ้มพูดว่า "ป้าครับ ผมไม่ได้ขายทุกอย่างนะ ป้าอย่าเพิ่งจองผมคนเดียวสิ!"
"มา มา ชั่งให้ฉันบ้าง"
"ฉันด้วย ดูท่าเหลือไม่มากแล้ว ขอซื้อบ้างนะ"
ทุกคนต่างพูดแย่งกันคนละประโยค รีบอยากจะซื้อ
ตลาดในเมืองใหญ่มาก นับว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในเมือง
ปกติต่างคนต่างซื้อ แต่พอเห็นคนมุงอยู่ที่แผงกู้เฉิน ตอนนี้หลายคนก็เดินมาทางนี้
อยากดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ผลก็คือ คนที่หน้าแผงของกู้เฉินยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ
พ่อค้าแม่ค้าคนอื่นไม่พูดอะไร แต่ในใจนั้นอิจฉาจนแทบบ้า
คนขายผักกาดขาวอดไม่ได้ที่จะมองไปทางเหล่าถังที่ขายโกจิเบอร์รี่ป่า
"บอกหน่อยสิว่าเขาขายอะไรกัน ทำไมคนเยอะจัง"
เหล่าถังเองก็สงสัยอยู่แล้ว พอได้ยินคนข้างๆ พูด ก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้น
"ใครจะรู้ล่ะ ไปดูหน่อยดีกว่า"
เหล่าถังพูดจบก็เดินไปทางกู้เฉิน
โกจิเบอร์รี่ของเขาเก็บมาจากเขาหลังบ้านตอนหน้าร้อน
ไม่ว่าจะเป็นคุณค่าทางโภชนาการหรือสรรพคุณทางยา ล้วนเป็นเกรดหนึ่ง
ทำไมแผงของเขาไม่มีคนเลย แต่หน้าแผงเด็กคนนั้นคนเต็มไปหมด
มันไม่มีเหตุผลเลย
ทางด้านกู้เฉิน
แผงเล็กๆ ตอนนี้คึกคักมาก เขาคนเดียววุ่นวายไปหมด
ตอนนี้หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมาเป็นเม็ดเล็กๆ
ถังถังเห็นพ่อทั้งหั่นผัก ทั้งชั่ง ยังต้องรับเงิน ทอนเงิน
เด็กน้อยรู้ความช่วยหยิบถุงอยู่ข้างๆ แม้ว่าเด็กจะทำอะไรช้าหน่อย
แต่พ่อลูกสองคนก็ประสานงานกันได้ดี
ทำให้หลายคนชมว่าถังถังเป็นเด็กรู้ความ
เหล่าถังที่ขายโกจิเบอร์รี่มองภาพตรงหน้าตาปริบๆ ในใจทั้งอิจฉาทั้งชื่นชม
แม่เจ้า แผงของตัวเองจะมีคนเยอะขนาดนี้เมื่อไหร่นะ
นี่มันไม่ใช่ซื้อผักแล้ว นี่มันแย่งกันชัดๆ
เหมือนไม่ต้องจ่ายเงินยังไงยังงั้น
เขาดึงป้าคนหนึ่งที่ถือบร็อคโคลี่กำลังจะกลับไว้
ถามอย่างสงสัย "ป้าครับ ทำไมบร็อคโคลี่มีคนแย่งกันซื้อขนาดนี้ครับ"
ป้ายิ้มอย่างลึกลับ
"คุณไม่รู้หรอก นี่เป็นของนำเข้า มีรสลูกแพร์ด้วย คุณเคยกินไหม?"
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าถังก็ส่ายหัวด้วยความประหลาดใจ
"ดอกกะหล่ำรสลูกแพร์เหรอ?"
เป็นไปได้ยังไง?
มันแปลกมาก!
แปลกสุดๆ เลย!
เขา ทังเหล่าซื้อ ขายของในตลาดนี้มาก็ 6-7 ปีแล้ว
เคยได้ยินเรื่องกล้วยลูกแพร์ เคยได้ยินเรื่องสตรอเบอร์รี่รสช็อกโกแลต
แต่บรอกโคลี่รสลูกแพร์นี่
เขาโตมาขนาดนี้เพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ
ไม่นาน ผักที่แผงของกู้เฉินก็เหลือแค่ครึ่งหัวเท่านั้น ขนาดนี้คงขายไม่ได้แล้ว
ทุกคนเห็นว่ากู้เฉินไม่มีผักแล้ว
ต่างก็บ่นกันอย่างไม่พอใจ
"ทำไมหมดแล้วล่ะ"
"ใช่ น้องชาย พรุ่งนี้มาอีกไหม?"
กู้เฉินยิ้มขอโทษทุกคน
"ทุกคนวางใจได้ พรุ่งนี้มาอีก ที่จริงผมก็ไม่คิดว่าบรอกโคลี่นำเข้านี้จะได้รับความนิยมขนาดนี้!"
"พรุ่งนี้ผมจะเอามาเยอะกว่านี้แน่นอน!"
"งั้นก็ดี พรุ่งนี้ฉันจะมาอีก อย่าลืมเก็บไว้ให้ฉันด้วยนะ"
"ใช่ เอามาเยอะๆ หน่อย ใกล้ตรุษจีนแล้ว ฉันอยากซื้อให้ลูกสะใภ้ พี่สาว น้องชายด้วย!"
หลังจากได้ฟังคำอธิบายของกู้เฉิน ทุกคนก็ทยอยจากไป
เมื่อกี้คนเยอะเกินไป ไม่มีเวลานับเงินเลย
ตอนนี้ไม่มีคนแล้ว กู้เฉินก็เริ่มจัดการเงินในถุงพลาสติกไปพร้อมกับนับ
รวมทั้งหมด 360 กว่าหยวน
แม้จะไม่มาก แต่ก็เป็นวันแรกที่หาเงินได้
และก็พอซื้อนมผงให้ถังถังได้แล้ว
กู้เฉินรู้สึกพอใจมาก
เขาเก็บเงินใส่กระเป๋าแล้วถึงสังเกตเห็นเหล่าถังที่ยืนดูอยู่ตรงมุม
เขายิ้มพูดว่า: "พี่ชาย ขอโทษด้วยนะ บรอกโคลี่หมดแล้ว รอมาซื้อพรุ่งนี้ดีไหม?"
เมื่อได้ยินดังนั้น เหล่าถังก็ยิ้ม
"เฮ้อ ผมขายโกจิเบอร์รี่อยู่ตรงโน้น"
พูดจบก็ชี้ไปที่แผงของตัวเอง
"ได้ยินว่าบรอกโคลี่ของคุณมีรสลูกแพร์ด้วยเหรอ?" เหล่าถังถามอย่างสงสัย
กู้เฉินพยักหน้า
"ใช่ครับ เป็นของนำเข้า นี่ยังเหลืออยู่นิดหน่อย ถ้าพี่ไม่รังเกียจ เอากลับไปลองชิมไหม?"
กู้เฉินพูดจบก็หยิบถุงพลาสติกมาใส่บรอกโคลี่ที่เหลือประมาณสองชั่ง
ยื่นให้เหล่าถัง
เหล่าถังไม่คิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะใจดีขนาดนี้
จึงโบกมือปฏิเสธ
"อย่าเลย ผมเห็นว่าของคุณไม่ถูก แค่นี้ก็น่าจะสิบกว่าหยวนแล้ว"
อย่าดูถูกสิบกว่าหยวนในยุคนี้
มันเท่ากับหลายสิบหยวนในอนาคต มีค่ามากทีเดียว
กู้เฉินเห็นเขาไม่รับ ก็ยัดใส่มือเขา
"พี่ชาย ผมเห็นพี่อายุมากกว่า ถ้าพี่ไม่ว่าอะไร ผมขอเรียกพี่ว่าพี่ชาย ต่อไปเราก็ทำมาค้าขายด้วยกัน ขอพี่ช่วยแนะนำด้วยนะครับ"
สมกับคำที่ว่า มีเพื่อนมากมีทางมาก
ถึงอย่างไรกู้เฉินก็เพิ่งมาใหม่ อย่ามองข้ามธุรกิจเล็กๆ อย่างการขายผัก
ถ้ามีคนช่วยเหลือ ก็ต้องต่างกันแน่นอน
เห็นกู้เฉินมีน้ำใจขนาดนี้ เหล่าถังก็เกรงใจที่จะปฏิเสธ
เขายิ้ม
"งั้นผมรับไว้ละกัน แบบนี้ ผมรับของคุณเปล่าๆ ไม่ได้ ถ้าคุณจะเรียกผมว่าพี่ชาย รอผมแป๊บนึงนะ เดี๋ยวกลับมา!"
เหล่าถังพูดจบก็รีบเดินกลับไปที่แผงของตัวเอง
หยิบถุงพลาสติกมาใบหนึ่ง แล้วใส่โกจิเบอร์รี่ลงไป
จากนั้นก็กลับมาหากู้เฉิน
"ผมก็รับของคุณเปล่าๆ ไม่ได้ ถ้าคุณจริงใจที่จะเรียกผมว่าพี่ชาย ก็รับนี่ไป เป็นโกจิเบอร์รี่ป่า เอาไปต้มน้ำดื่ม บำรุงร่างกายได้!"


## บทที่ 12 คุณแม่ก็เป็นเด็กน้อยเหมือนกันนะ

กู้เฉินไม่คิดว่าพี่ชายคนนี้จะมีน้ำใจขนาดนี้
เขารู้สึกเกรงใจขึ้นมา
แต่เมื่อพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็คงปฏิเสธไม่ได้
จึงได้แต่กล่าวขอบคุณแล้วรับของไว้
เหล่าถังยิ้ม "อ้อใช่ ทุกคนเรียกผมว่าเหล่าถัง"
"กู้เฉิน" กู้เฉินตอบ
เหล่าถังตบไหล่เขา "ได้ คุณไปทำธุระต่อเถอะ ผมต้องกลับไปดูแผงด้วย"
พูดจบก็หันหลังเดินกลับไปที่แผงของตัวเอง
กู้เฉินเก็บโกจิเบอร์รี่ที่เหล่าถังให้มาไว้
แล้วพับถุงไนลอนที่เอามาด้วยเก็บอย่างเรียบร้อย
จากนั้นจึงจูงถังถังเดินออกไป
เด็กน้อยคอยถือถุงให้กู้เฉินตลอด เป็นเด็กก็เหนื่อยง่าย แค่ครึ่งชั่วโมงก็เหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้ว
เธอมองกู้เฉินด้วยสีหน้าอ่อนล้า
พูดเสียงอู้อี้ว่า "พ่อคะ ถังถังอยากให้อุ้ม"
กู้เฉินอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาทันที
"ได้ วันนี้พ่อได้เงินมาแล้ว ถังถังอยากกินอะไร พ่อจะซื้อให้!"
พอได้ยินเรื่องของกิน ดวงตากลมโตของถังถังก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ความเหนื่อยล้าหายไปในพริบตา!
"พ่อคะ แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล! ถังถังอยากกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล!"
เมื่อไม่กี่วันก่อน เหยียนเหยียนเพื่อนบ้านกับแม่ของเขามาในเมือง แม่ของเขาซื้อแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลให้เหยียนเหยียน
สีแดงสด ลูกโตๆ สวยมากเลย
เหยียนเหยียนทะนุถนอมมาก ค่อยๆ เลียกิน
ยังบอกถังถังว่าเปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมาก
ราคาสามหยวนต่อไม้
เด็กน้อยอายุแค่สองขวบ ไม่รู้เรื่องแพงถูก รู้แค่ว่าอร่อย!
น้ำลายสอเลย
กู้เฉินลูบหัวเธออย่างเอ็นดู
"ได้ พ่อจะพาถังถังไปซื้อแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล!"
เขาอุ้มถังถังออกจากตลาด เดินไปตามถนน
ถนนช่วงใกล้ปีใหม่คึกคักมาก
มีขายทุกอย่าง ทั้งคนปั่นจักรยานขายแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล มีคนขายสายไหม
ข้างๆ ยังมีร้านขายยางรัดผมและกิ๊บติดผม
ดวงตาของเด็กน้อยเบิกกว้างเมื่อเห็นแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล
"พ่อคะ อยู่ตรงนั้น!"
กู้เฉินอุ้มถังถังเดินเข้าไป
คนขายแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลเป็นคุณยายคนหนึ่ง
กู้เฉินถาม "ป้าครับ แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลราคาเท่าไหร่ครับ"
คุณยายยิ้ม "สามหยวนต่อไม้ค่ะ"
กู้เฉินล้วงเงินสามหยวนจากกระเป๋า ยื่นให้
"เอาหนึ่งไม้ครับ"
คุณยายยิ้มแย้มหยิบแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลส่งให้ถังถัง
"หนูน้อยน่ารักจังเลย ดูก็รู้ว่าคุณแม่ต้องเป็นคนสวยมากแน่ๆ"
เมื่อได้ยินคุณยายขายแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลชมแม่
ถังถังยิ้มตาหยี
"แม่ของหนู สวยที่สุดในโลกเลย!"
ท่าทางน่ารักของเด็กน้อยทำให้พ่อค้าแม่ค้ารอบๆ หัวเราะชอบใจ
กู้เฉินคิดสักครู่ แล้วล้วงเงินอีกสามหยวนออกมา
"ป้าครับ ขอเพิ่มอีกหนึ่งไม้"
ลูกมีแล้ว เมียก็ต้องมีด้วยสิ
ถังถังนึกว่าซื้อให้ตัวเองทั้งสองไม้ เด็กน้อยรีบส่ายหน้าอย่างรู้ความ
"พ่อคะ ถังถังขอแค่อันเดียว แม่บอกว่าอันเดียวก็พอแล้ว"
กู้เฉินรับแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลที่คุณยายห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาล
แล้วจึงแตะจมูกถังถังเบาๆ
"เจ้าตัวตะกละ อันนี้ซื้อให้แม่"
ถังถังเลียแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลในมือหนึ่งที แล้วเลียริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพู
จึงมองกู้เฉินอย่างงุนงง
"แต่ว่า แม่เคยบอกว่าแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลเป็นของเด็กๆ กินนะคะ"
กู้เฉินยิ้ม
"แต่สำหรับพ่อแล้ว แม่ก็เป็นเด็กน้อยเหมือนกันนะ"
เขาทำให้จี๋เพียนหรานลำบากมาสามปี แต่งงานกับเธอแล้วก็ไม่เคยดูแลเธอดี
การชดเชย ไม่ใช่แค่พูดเท่านั้น
ตั้งแต่วันที่เขาย้อนเวลากลับมา เขาก็สาบานกับตัวเองว่าจะให้แม่ลูกคู่นี้มีชีวิตที่ดี!
ถังถังกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา
"ถังถังก็เป็นเพื่อนของพ่อใช่ไหมคะ?"
กู้เฉินพยักหน้า
"ใช่ ทั้งถังถังและแม่ล้วนเป็นเพื่อนของพ่อ เป็นคนที่พ่อจะปกป้องไปตลอดชีวิต"
พ่อลูกเดินเข้าห้างสรรพสินค้าที่อยู่ข้างๆ หลังจากคุยกันจบ
ในตอนนั้น จี๋เพียนหรานหนีออกจากบ้านเพราะเขาเอาเงินสองร้อยหยวนที่เธอเก็บหอมรอมริบไปเล่นไพ่นกกระจอก
เงินนั้นเป็นเงินที่เก็บไว้ซื้อนมผงให้ถังถังและซื้อของไว้ฉลองปีใหม่
กู้เฉินเข้าไปในห้าง พนักงานขายเห็นเขามาซื้อนมผงให้เด็ก
รีบหยิบนมผงซานลู่เดินเข้ามาหา
"คุณหนุ่มคะ ลองดูนมผงตัวนี้สิคะ เป็นยี่ห้อที่ขายดีที่สุดของเราตอนนี้ เด็กๆ ดื่มแล้วดูดซึมได้ดีค่ะ"
พวกพนักงานขายนี่ตาแหลมนัก มองปราดเดียวก็รู้ฐานะของคน
วันนี้กู้เฉินใส่เสื้อกันหนาวสีน้ำเงิน กางเกงยีนส์ รองเท้าผ้าใบ
มองยังไงก็ไม่เหมือนคนมีเงิน
เธอจึงแนะนำให้กู้เฉินซื้อซานลู่ ราคาสี่สิบหยวนต่อกระป๋อง ถูกมาก
กู้เฉินมองยี่ห้อบนกระป๋องนมผง
นึกถึงเมลามีนและเด็กทารกหัวโตที่เป็นข่าวในอนาคต รวมถึงเด็กที่เป็นนิ่วโดยไม่ได้ตั้งใจ
แม้จะเพิ่งถูกเปิดโปงในปี 2008 แต่กู้เฉินก็รู้สึกไม่ปลอดภัยจากใจ
เขาหรี่ตามองด้วยความรังเกียจ
"ไม่ๆๆ มียี่ห้อที่ดีกว่านี้ไหม?"
พนักงานขายไม่คิดว่ากู้เฉินที่ดูยากจนจะรักลูกขนาดนี้ ยอมจ่ายแพงเพื่อลูก
ดวงตาฉายแววประหลาดใจ
ครู่ต่อมา เธอรีบหยิบนมผงฟีเหอและหวั่นต้าซานมาให้
ทั้งสองยี่ห้อราคากว่าร้อยหยวน
กู้เฉินดูแล้วเลือกนมผงฟีเหอหนึ่งกล่อง
เพราะเป็นของให้ลูก ต้องเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น
ต้องมั่นใจ
จ่ายเงินเสร็จ
ซื้อนมผงเสร็จแล้ว กู้เฉินอุ้มถังถังออกจากห้าง
ยืนอยู่บนถนน เขารู้สึกหิวมาก
แต่ก็อดทนไม่กินข้าวนอกบ้าน
เพราะอาหารข้างนอกแพง
เอาเงินนั้นไปซื้อของกินกลับบ้านจะได้พอกินทั้งสามคน!
กู้เฉินอดทนความหิว
ซื้อเนื้อหมูสามกิโล เนื้อวัวสามกิโล
แล้วซื้อของขบเคี้ยว วอลนัท ถั่วลิสง เมล็ดแตง สุดท้ายยังใช้เงินยี่สิบหยวนซื้อช็อกโกแลตซวีฝูจี้หนึ่งถัง
ยุคนี้ยังไม่มีแบรนด์หรูอย่าง Dove หรือ Ferrero Rocher ให้ซื้อ
ซวีฝูจี้ถือว่าดีมากแล้ว
ซื้อของเสร็จ กู้เฉินล้วงกระเป๋า เหลือเงินสองร้อยหยวน หนึ่งร้อยหยวนซื้อข้าวสารแป้งและเครื่องปรุงได้
ที่เหลืออีกร้อยให้จี๋เพียนหรานไป
ยังไงตนก็เก็บดอกกะหล่ำไว้ในมิติพิเศษหนึ่งดอกสำหรับเก็บเมล็ดพันธุ์
แค่รอกลับบ้านตอนกลางคืน เพาะเมล็ดพวกนี้ พรุ่งนี้ก็จะมีเงินมากขึ้น
......
บ่ายสี่โมง กู้เฉินถึงบ้าน
วันนี้จี๋เพียนหรานไปช่วยงานที่บ้านหลี่เสิ่นจื่อ เพิ่งกลับมา กำลังซักผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนอยู่ในบ้าน
ยังซักไม่ทันเสร็จ ก็เห็นถังถังกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามา
ตามหลังมาด้วยกู้เฉินที่ถือถุงใหญ่น้อยมากมาย
เด็กน้อยวิ่งมาหาจี๋เพียนหรานอย่างดีใจ หยิบแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลที่ยังกินไม่หมดออกมา
ชูให้จี๋เพียนหรานดู
ยิ้มตาหยีบอก "แม่คะ ชิมหน่อยสิคะ หวานอร่อยมากเลย!"
คราวก่อนเหยียนเหยียนบ้านตรงข้ามกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาล ทำเอาถังถังน้ำลายไหล
จี๋เพียนหรานเห็นหมด
พูดตามตรง สามหยวนไม่ถูก แถมต้องเข้าเมือง ค่ารถเที่ยวละสองหยวน
ไปกลับก็เจ็ดหยวนแล้ว
ซื้อเนื้อได้หนึ่งกิโลเลย
เลยไม่เคยซื้อให้ถังถัง
ไม่คิดว่าวันนี้กู้เฉินจะซื้อให้ถังถัง
เธอยิ้มมองถังถัง
"เด็กดี แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลเป็นขนมสำหรับเด็ก ถังถังกินเองนะ"
ได้ยินดังนั้น เด็กน้อยรีบแย้งเสียงหวาน
"แต่พ่อบอกว่า ทั้งถังถังและแม่เป็นเพื่อนของพ่อ พ่อยังซื้อแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลให้แม่ด้วย"
ถังถังมองด้วยสายตาไร้เดียงสา
หัวใจจี๋เพียนหรานปั่นป่วนราวคลื่นยักษ์
กู้เฉินบอกว่า เธอกับถังถังเป็นเพื่อนเหรอ?


## 13 แม่คะ แม่ชอบพ่อไหม?

เขาหมายความว่าอะไร
กู้เฉินเห็นสถานการณ์จึงรีบเดินเข้าไปหา หยิบแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลอีกอันออกมาจากถุง ยื่นให้จี๋เพียนหราน
"ให้ผมทำเองเถอะ คุณพาลูกไปกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลดีกว่า"
จี๋เพียนหรานตกใจ
ผู้ชายตรงหน้าที่แสดงความเมตตาต่อเธอ
เป็นกู้เฉินคนเดิมจริงๆ หรือ
เขา ทำไมถึงดีกับเธอขนาดนี้
คนเราจะกลับใจได้จริงๆ หรือ
กู้เฉินเห็นเธอยืนนิ่งไม่ขยับ
จึงยื่นมือไปดึงเธอให้ลุกขึ้น แล้วยัดแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลใส่มือเธอ
"ไปเถอะ ของพวกนี้ผมล้างเองได้"
ในวินาทีที่ผิวสัมผัสกัน ทั้งสองคนต่างชะงักค้าง
จี๋เพียนหรานกะพริบตา ดวงตาสวยฉายแววเขินอาย
ผู้ชายตรงหน้านี้ เคยพูดจาร้ายกาจกับเธอ
ไม่แยแสใส่ใจ
แต่ตอนนี้ เขากลับจับมือเธอแบบนี้
เขาซื้อแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลให้เธอ
เขาบอกว่าจะช่วยเธอล้างของ
เขายังบอกลูกสาวว่าเธอเป็นเพื่อนของเขา
เธอ...จะเป็นเหมือนเด็กน้อยได้จริงๆ หรือ
มือของกู้เฉินอุ่นและแห้ง
การถูกเขาจับมือแบบไม่ทันตั้งตัว
ทำให้หัวใจพลันร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ในชั่วขณะนั้น ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามา
ขนตายาวและหนาของเธอโค้งงอเป็นรูปสวยงาม
ดวงตาสีดำสนิท ราวกับมีแสงอรุณที่ถูกขยี้จนแตกกระจายซ่อนอยู่ จ้องมองกู้เฉินนิ่ง
มือที่เย็นจนแทบชาจากการแช่น้ำเย็น ยังอยู่ในอุ้งมือของกู้เฉิน
ตอนนี้เป็นเดือนกุมภาพันธ์แล้ว เป็นช่วงที่หนาวที่สุด
เธอถึงกับใช้น้ำเย็นขนาดนี้ซักผ้าห่มเพื่อประหยัดถ่านหิน
กู้เฉินรู้สึกสงสารมาก
เขาเม้มปาก บีบมือเธอแน่น
จี๋เพียนหรานรู้สึกถึงการกระทำของกู้เฉิน
เธอรีบดึงมือกลับทันที ก้มหน้า ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ดูงดงามมาก
เธอจัดผมที่ปรกหน้าผาก
สายตาหลบๆ เลี่ยงๆ
รีบเปลี่ยนเรื่องคุยด้วยความประหม่า
"พวกนั้น...คืออะไรเหรอ"
ได้ยินดังนั้น กู้เฉินถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกลับมาพร้อมของตรุษจีน
เขารีบเดินไปหยิบของทั้งหมดมา
"นี่เป็นของตรุษจีนสำหรับบ้านเรา ถุงนี้มีข้าวและแป้ง ถุงนี้มีเนื้อ ทั้งเนื้อวัวและเนื้อหมู พรุ่งนี้ผมหาเงินได้แล้วจะซื้อของอย่างอื่นมาเพิ่ม"
จี๋เพียนหรานมองตามมือของกู้เฉิน
เมื่อเห็นกระป๋องนมผงในถุง เธอก็ตะลึงค้าง
ดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตสวยงามเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์
"นั่นคือ..."
กู้เฉินมองตามสายตาเธอ
พบว่าเธอกำลังมองนมผงที่เขาซื้อให้ถังถังจากห้างสรรพสินค้า
เขาหยิบนมผงออกมาจากถุง ส่งให้จี๋เพียนหราน
"นี่คือนมผง ต่อไปนี้ ถังถังจะได้ดื่มนมผงทุกเดือน"
ความตกใจที่เกิดขึ้นติดต่อกันหลายวันนี้ ทำให้จี๋เพียนหรานเริ่มเปลี่ยนความคิดไปมาก
เธอเริ่มเชื่อว่าผู้ชายตรงหน้านี้ต้องการที่จะดีกับลูกสาวจริงๆ
เขาถึงกับซื้อนมผงให้ลูกสาว
บางทีเขาอาจจะกลับใจได้จริงๆ
หางตาของเธอชื้นเล็กน้อย
แต่มุมปากกลับมีรอยยิ้มบางๆ
"ขอบคุณนะ"
นี่เป็นครั้งแรกที่กู้เฉินได้เห็นรอยยิ้มของจี๋เพียนหรานหลังจากเกิดใหม่
แม้จะเลือนราง แต่ก็สวยงามมาก
เขาล้วงกระเป๋าหยิบเงินออกมาหนึ่งร้อยหยวน
ยื่นให้จี๋เพียนหรานที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"เงินไม่มาก แค่หนึ่งร้อยหยวน แต่พรุ่งนี้มะรืนนี้ ผมจะหาเงินมาให้มากกว่านี้ ให้เวลาผมหน่อยได้ไหม"
จี๋เพียนหรานมองเงินหนึ่งร้อยหยวนในมือเขา แล้วมองของตรุษจีนมากมายที่อยู่ในถุง
อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล
ของพวกนี้ต้องใช้เงินอย่างน้อยหนึ่งถึงสองร้อยหยวนถึงจะซื้อได้
กู้เฉินเขาไม่มีเงินติดตัวสักแดง แล้วจะซื้อของได้มากมายขนาดนี้ได้ยังไง?
"คุณไปเล่นไพ่นกกระจอกอีกแล้วเหรอ?"
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ระมัดระวังถามออกไป
ไม่ทันที่กู้เฉินจะได้อธิบาย
ถังถังที่กำลังเลียแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลอยู่ข้างๆ ก็รีบช่วยพ่อแก้ตัวทันที
"แม่คะ วันนี้พ่อพาหนูไปขายผัก มีคนแย่งกันซื้อเยอะแยะเลย คึกคักมากๆ เลย"
เมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาว จี๋เพียนหรานก็มองไปที่กู้เฉินด้วยความประหลาดใจ
ขายผัก?
เขาไปขายผักด้วยเหรอ?
กู้เฉินพยักหน้า
"ใช่ครับ วันนี้ผมไปซื้อผักที่ตลาดมาลองขายดู รู้สึกว่าไม่เลวเลย"
กลัวว่าจี๋เพียนหรานจะไม่เชื่อ เขาจึงพูดเพิ่มอีกประโยค
"คุณวางใจได้ ผมไม่ได้เล่นการพนัน ต่อไปผมจะไปขายผักทุกวัน แล้วเอาเงินที่หามาได้ให้คุณ ผมจะพยายามให้คุณกับถังถังมีชีวิตที่ดีให้ได้!"
สีหน้าของเขาตอนพูดดูจริงจังมาก
จี๋เพียนหรานบีบเงินในมือแล้วยื่นมือออกไปอีกครั้ง
"คุณเก็บไว้เองเถอะ ต้องใช้เงินซื้อผักด้วยไม่ใช่เหรอ"
แม้ตัวเองจะไม่มีเงิน แต่ก็ยังรับจ้างทำงานได้ วันหนึ่งได้มากก็ยี่สิบ น้อยก็สิบหยวน
ถ้าประหยัดๆ หน่อย ก็พอประทังชีวิตได้
ในเมื่อกู้เฉินจะขายผัก ก็ต้องมีเงินทุนสิ
กู้เฉินค่อยๆ ผลักมือเธอกลับไป
"คุณเก็บไว้เถอะ การที่ผมหาเงินให้คุณกับถังถังมันเป็นเรื่องที่ถูกต้องอยู่แล้ว"
เป็นเรื่องที่ถูกต้อง?
เขาพูดว่าการที่เขาหาเงินให้เธอกับถังถังเป็นเรื่องที่ถูกต้องงั้นเหรอ?
จี๋เพียนหรานกะพริบตา ไม่พูดอะไร
ในใจกลับมีความรู้สึกบางอย่างที่บอกไม่ถูก มีความอบอุ่นแผ่ซ่านอยู่นิดๆ
คำพูดนี้ เธอรอมานานเหลือเกิน
นานจนเธอลืมไปแล้วว่าในบ้านหลังนี้ ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียวที่พยายาม
เธอจะเชื่อใจผู้ชายตรงหน้านี้ได้จริงๆ หรือ?
กู้เฉินยิ้ม
"ไปกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลกันเถอะ"
พูดจบ เขาก็นั่งลง เริ่มซักผ้า
น้ำในกะละมังสแตนเลสเป็นน้ำบาดาล
พอกู้เฉินจุ่มมือลงไป ก็สะดุ้งเฮือกทันที
เย็นจนแทบแข็ง
เขาไม่พูดอะไร เงียบๆ เริ่มขยี้ผ้าปูที่นอนในกะละมังอย่างแรง
ไม่รู้ว่าเธอต้องซักผ้าแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว
หลายปีมานี้ เธอลำบากมากจริงๆ
ตอนนี้เหลืออีกสี่วัน อีกสี่วันก่อนที่จี๋เพียนหรานจะหนีออกจากบ้าน
ไม่ว่ายังไงเขาก็ต้องรั้งเธอไว้ให้ได้!
จี๋เพียนหรานพาถังถังอยู่ในลานบ้าน สองคนเล่นตุ๊กตาไม้ไปพลางกินแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลไปพลาง
แอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลหวานมาก กัดลงไปคำหนึ่ง รสชาติของพุทราก็แผ่ซ่านออกมาทันที
แล้วก็ระเบิดบนลิ้นในชั่วพริบตา
เปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมาก
สามปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่กู้เฉินซื้อแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลให้เธอ
ครั้งสุดท้ายที่ได้กิน ยังเป็นตอนที่พ่อของจี๋เพียนหรานซื้อให้เธอตอนเด็กๆ
เธอเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ถังถังเห็นเธอไม่ขยับ ก็ดึงชายเสื้อเธอ
ยิ้มตาหยีพูดว่า "แม่คะ อร่อยไหมคะ? หวานใช่ไหมคะ?"
จี๋เพียนหรานยิ้ม "ใช่จ้ะ หวานมากเลย"
ได้คำตอบที่ต้องการ เด็กน้อยก็พอใจมาก
"แม่คะ ถังถังรักพ่อจังเลย"
เสียงของลูกสาวใสซื่อบริสุทธิ์
จี๋เพียนหรานมองเห็นความสุขในดวงตากลมโตของถังถัง
เธอก็ยิ้มตาม
เป็นแม่ย่อมรักลูกอย่างสุดหัวใจ ถังถังมีความสุข เธอก็มีความสุขไปด้วยเป็นธรรมดา
เด็กน้อยถือแอปเปิ้ลเคลือบน้ำตาลที่ยังกินไม่หมดไว้ในมือ มองจี๋เพียนหรานอย่างจริงจัง
"แม่คะ แม่รักพ่อไหมคะ?"
จี๋เพียนหรานตกใจ ทำไมถังถังถึงถามคำถามแบบนี้?
เธอ... เธอรักกู้เฉินหรือเปล่านะ?


## 14 พ่อรักแม่ และก็รักถังถังด้วย!

จริงๆ แล้วเมื่อสามปีก่อน ครอบครัวของกู้เฉินก็ไม่มีเงินอะไรมากมาย
แต่จี๋เพียนหรานก็ยังยอมแต่งงานกับเขา
ตอนนั้น เธอรู้ดีว่าตัวเองชอบเขา
กู้เฉินหน้าตาดี ผิวขาวสะอาด ส่วนสูงไม่ได้สูงมาก ประมาณ 180 เซนติเมตร
มีตาหวานเป็นธรรมชาติ จมูกโด่ง ริมฝีปากอิ่ม
จี๋เพียนหรานรู้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเขาว่าตัวเองชอบเขา
แต่หลังแต่งงาน เขากลับผลักไสเธอออกห่างครั้งแล้วครั้งเล่า
สามปี บาดแผลมากเกินไปแล้ว
เธอได้แต่ค่อยๆ ซ่อนความรู้สึกชอบของตัวเองไว้อย่างระมัดระวัง
เวลาผ่านไปนานเกินไปแล้ว
นานจนตัวเองก็บอกไม่ได้ว่ายังชอบอยู่หรือเปล่า
กู้เฉินที่กำลังซักผ้าอยู่ข้างๆ ได้ยินทุกคำพูดชัดเจน
เขาหัวเราะเยาะในใจ
กู้เฉิน กู้เฉิน เจ้ากำลังหวังอะไรอยู่
ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือ
อ้อยไม่มีทางหวานทั้งสองด้าน ตัวเองทำตัวแย่ขนาดนี้ ยังจะมีหน้ามาหวังให้เขารักตัวเองอีกหรือ
เขาไม่พูดอะไร มือที่แดงเพราะความเย็นยังคงซักผ้าต่อไป ถูแรงขึ้นกว่าเดิม
เมื่อเห็นแม่ไม่พูดอะไร เด็กน้อยก็เบ้ปาก ท่าทางน่าสงสารมาก
ดวงตากลมโตสีดำเป็นประกายน้ำตาทันที กลายเป็นหยดน้ำใสๆ
หยดลงมาปุ๊บปั๊บ
"แม่คะ ถังถังรักพ่อ!"
จี๋เพียนหรานรู้สึกสงสารมาก รีบอุ้มลูกไว้ในอ้อมกอด
ปลอบโยนด้วยเสียงนุ่มนวล "แม่รู้ว่าถังถังรักพ่อ แม่รู้"
เด็กน้อยซบอยู่ในอ้อมอกนุ่มนิ่มของจี๋เพียนหราน
"แต่ถังถังอยากรักพ่อพร้อมกับแม่"
พูดจบ ถังถังก็ร้องไห้หนักขึ้น
ความคิดของเด็กน้อยเรียบง่าย
เธอรักพ่อ เธออยากรักพ่อพร้อมกับแม่!
กู้เฉินมองลูกสาว ทั้งสงสารทั้งขบขัน
เขาวางผ้าในมือลง เช็ดมือแล้วเดินเข้าไปหา
นั่งยองๆ ข้างจี๋เพียนหรานกับถังถัง
"เป็นเด็กดี ถังถังอย่าร้องนะ แม่รักพ่อ แม่ไม่ได้แค่รักพ่อ แต่รักถังถังมากกว่าด้วย"
เขารู้ว่าจี๋เพียนหรานพูดไม่ออก และเขาก็ไม่อยากบังคับเธอ
เพียงแค่ต้องปลอบเด็กๆ ดังนั้นเขาจึงได้แต่พูดแบบนี้
เมื่อได้ยินคำพูดของกู้เฉิน ถังถังจึงหยุดร้องไห้
เธอเช็ดน้ำตาบนใบหน้า มองกู้เฉิน
ถามด้วยเสียงสะอื้น "แล้วพ่อรักแม่ไหมคะ?"
กู้เฉินพยักหน้า มองลูกสาวอย่างจริงจัง
"รัก พ่อรักแม่มาก และก็รักถังถังมากด้วย!"
จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่ความรักธรรมดา
มันคือความรักที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความรับผิดชอบ การชดเชย และความเจ็บปวด เป็นความรักที่หนักอึ้ง
เมื่อได้คำตอบที่พอใจ เด็กน้อยก็เปลี่ยนจากร้องไห้เป็นยิ้ม
เธอเช็ดน้ำตาที่ยังคงเปียกชื้นบนใบหน้า
พูดด้วยเสียงเด็กๆ อ้อแอ้ "ถังถังรักพ่อ และก็รักแม่ด้วย!"
จี๋เพียนหรานมองกู้เฉิน ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เขาบอกว่าเขารักเธอ?
เขารักเธอจริงๆ หรือ?
กู้เฉินลูบหัวถังถัง แล้วหันกลับไปนั่งที่เก้าอี้เตี้ย ซักผ้าและผ้าปูที่นอนต่อ
ซักของในกะละมังจนเสร็จ แล้วนำไปตาก
จากนั้นจึงเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมทำอาหาร
เขาหยิบเนื้อวัวที่ซื้อมาออกมา แล้วหามันฝรั่งจากตะกร้าในบ้าน
เริ่มทำอาหาร!
ล้างเนื้อวัวที่มีมันติดอยู่บ้างให้สะอาด หั่นเป็นชิ้น ลวกน้ำ
จากนั้นตักเนื้อขึ้นมา แล้วใส่น้ำมันลงในกระทะ
เริ่มหั่นต้นหอมและขิง
ใส่ต้นหอมและขิงที่หั่นแล้วลงไป ตามด้วยกระเทียม ดอกจันทน์ และเซียงเย่
สุดท้าย ใส่เนื้อวัวลงไป
พร้อมกับเสียง "จี๊ด"
กลิ่นหอมก็กระจายออกมาทันที
กลิ่นหอมของเนื้อวัว ผสมกับกลิ่นเครื่องเทศที่ไม่แรงไม่อ่อนเกินไป
กลิ่นหอมนั้น ช่างวิเศษจริงๆ
ถังถังน้ำลายไหล เธอมองแคนดี้แอปเปิ้ลในมือ แล้วรู้สึกว่ามันไม่น่ากินแล้ว!
เด็กน้อยยัดแคนดี้แอปเปิ้ลใส่มือจี๋เพียนหราน แล้วหันไปวิ่งเข้าหากู้เฉิน
กอดขาเขาไว้ แล้วเขย่งเท้ามองขึ้นไป
"พ่อคะ หอมจัง! ถังถังอยากกิน!"
กู้เฉินตกใจ เพราะบริเวณเตาไฟอันตราย
เขารีบอุ้มลูกสาวออกห่างจากเตา
แล้วจึงมองเธอด้วยความรัก
"แมวตะกละ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว รอให้สุกก่อนค่อยกินนะ"
ตอนนี้จี๋เพียนหรานกำลังจัดการของที่กู้เฉินซื้อกลับมา
เตรียมจะเทข้าวใส่ถังข้าว
กู้เฉินกลัวเธอยกไม่ไหว รีบพูดว่า "ให้ผมทำเถอะ"
จี๋เพียนหรานส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ฉันไหว"
พูดจบก็ออกแรงอุ้มข้าวขึ้นมา
กู้เฉินซื้อมาไม่มาก ประมาณสามสิบกิโลเท่านั้น ไม่งั้นเขาคนเดียวก็แบกกลับมาไม่ไหวหรอก
จี๋เพียนหรานเทข้าวใส่โอ่งข้าวเสร็จแล้วจึงหันไปมองกู้เฉิน
"ฉันจะไปหยิบขนมธัญพืชมาสักหน่อย เราเอามาอุ่นกินมื้อเย็นกัน"
ขนมธัญพืชเป็นของที่จี๋เพียนหรานกินบ่อยที่สุด พูดตามตรง รสชาติไม่ดีเลย
หยาบกระด้าง ทั้งแห้งทั้งแข็ง
แต่ข้าวมีแค่นี้ ต้องประหยัดกินแน่ๆ
จี๋เพียนหรานชินกับการคิดคำนวณทุกอย่างอย่างละเอียด ไม่ใช่เพื่อตัวเอง แต่เพื่อลูกมากกว่า
กู้เฉินรีบห้ามเธอไว้
"ไม่กินขนมธัญพืชแล้ว ต่อไปไม่ต้องกินขนมอีก เรากินข้าวกัน!"
พูดจบก็ลูบหัวถังถังทีหนึ่ง แล้วเดินไปที่โอ่งข้าว ตักข้าวออกมาสองถ้วยใหญ่
จากนั้นก็ซาวข้าว เริ่มหุงข้าว
......
บ้านเทียนที่อยู่ตรงข้าม
เสิ่นชุ่ยหลานถือน้ำล้างผักออกมาจากบ้าน เตรียมจะเททิ้ง
พอเลิกม่านประตูขึ้น ก็ได้กลิ่นหอมฉุยของเนื้อ
เธอสูดดมอย่างตั้งใจ "วันนี้บ้านใครต้มเนื้อนะ กลิ่นหอมจริงๆ!"
กลิ่นหอมลอยผ่านม่านประตูเข้ามาในบ้าน
เถียนเหล่าสานที่นอนอยู่บนเตียงก็ได้กลิ่นเช่นกัน
เขากลืนน้ำลาย "กลิ่นนี้ หอมยิ่งกว่าซุปกระดูกที่ย่าต้มอีก!"
พูดจบก็สูดดมอย่างเพลิดเพลินอีกครั้ง
เสิ่นชุ่ยหลานออกมานอกลาน เทน้ำที่หน้าประตู
ยิ่งดมยิ่งรู้สึกแปลก
กลิ่นนี้ ทำไมเหมือนมาจากบ้านจี๋เพียนหราน?
เธอมองไปที่ประตูเหล็กสีแดงของบ้านกู้เฉินอย่างสงสัย
เดือนที่แล้วจี๋เพียนหรานยืมเงินผัวเธอยี่สิบหยวนยังไม่ได้คืนเลย
มีเงินซื้อเนื้อแต่ไม่รู้จักคืนเงิน?
เสิ่นชุ่ยหลานยิ่งคิดยิ่งโมโห
จี๋เพียนหรานคนนี้ ชอบทำตัวน่าสงสารตลอด
อาศัยที่ตัวเองหน้าตาดี ผู้ชายในหมู่บ้านก็ชอบมาประจบประแจง
คราวที่แล้วมายืมเงินที่บ้าน ผัวเธอก็ให้ยืมสี่สิบหยวนโดยไม่พูดอะไรสักคำ
เรื่องนี้เธอรู้สึกไม่สบายใจมาตั้งนานแล้ว
จำใจเพราะเป็นเพื่อนบ้านตรงข้าม ได้แต่อดทนไว้
ไม่นึกว่า มีเงินซื้อเนื้อแต่ไม่รู้จักคืนเงิน?
คิดว่าตัวเองสวยแล้วจะยืมเงินไม่คืนได้เหรอ?
เสิ่นชุ่ยหลานยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่พอใจ หันไปวางอ่างผักในลาน
แล้วก็เดินไปที่ประตูบ้านจี๋เพียนหราน
"ตึก ตึก ตึก!"
"ตึก ตึก ตึก!"
เสียงเคาะประตูดังหนักขึ้นเรื่อยๆ เร่งรีบขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้ครอบครัวกู้เฉินเพิ่งจะนั่งลงที่โต๊ะ
ยังไม่ทันได้หยิบตะเกียบ
พอได้ยินเสียงเคาะประตู กู้เฉินก็มองจี๋เพียนหรานอย่างสงสัย
"ใครกันนะ มาบ้านเราตอนนี้"
พูดจบก็เตรียมจะไปเปิดประตู
จี๋เพียนหรานรู้ว่ากู้เฉินเหนื่อยมาทั้งวัน แม้ปากจะไม่พูดอะไร แต่ในใจก็อดสงสารไม่ได้
เธอรีบห้ามเขาไว้ "ไม่เป็นไร พวกคุณกินข้าวเถอะ ฉันจะไปเปิดประตูเอง"
พูดจบก็ลุกเดินออกไปที่ลาน
พอเปิดประตูลาน ก็เห็นเสิ่นชุ่ยหลานยืนเท้าสะเอวหน้าบึ้งอยู่ข้างนอก
เธอหัวเราะเยาะอย่างประชดประชัน
"อ้อ ดูท่าผัวนักพนันของเธอคงถูกหวยสินะ? ถึงได้มีเงินกินเนื้อ?"
ได้ยินแบบนั้น สีหน้าจี๋เพียนหรานก็ไม่ค่อยดี
แต่ก็ยังอดทนอธิบายเพราะเป็นเพื่อนบ้านตรงข้าม
"กู้เฉินหางานได้แล้ว วันนี้เนื้อก็เป็นของที่เขาซื้อมาทำให้ถังถังกิน"
เสิ่นชุ่ยหลานหัวเราะเยาะ
กู้เฉินหางาน?
ใครจะเชื่อ ใกล้ปีใหม่แบบนี้ กู้เฉินก็เป็นที่รู้กันว่าเป็นคนไม่เอาไหน
ไม่มีเงินแต่ชอบทำตัวเป็นคนรวย
ยกตัวเองขึ้นมา เขาหางาน?
ยังซื้อเนื้อมาให้ที่บ้านอีก?
หลอกเด็กเหรอ?
เธอขมวดคิ้ว "พอเถอะ ไม่ต้องพูดมาก เงินสี่สิบหยวนที่ยืมบ้านฉันไป รีบคืนมา!"
พูดจบ ยังยื่นมือออกมา ท่าทางเหมือนจะเอาเงินเดี๋ยวนั้น


## 15 กู้เฉินถึงกับลงมือ?

จี๋เพียนหรานลูบกระเป๋ากางเกง
ดูท่าทางลำบากใจ
ตอนนี้เธอไม่มีเงินสี่สิบหยวนจริงๆ
ถึงแม้กู้เฉินจะให้เงินมาหนึ่งร้อยหยวน แต่นี่เป็นแบงค์ใหญ่
ต้องไปแลกเป็นแบงค์ย่อยก่อนถึงจะคืนให้เสิ่นชุ่ยหลานได้
แต่ป่านนี้แล้ว ฟ้าก็จะมืดแล้ว
จะไปแลกเงินที่ไหนได้ล่ะ
เห็นสีหน้าลำบากใจของเธอ
เสิ่นชุ่ยหลานคิดว่าจี๋เพียนหรานจะเบี้ยวหนี้
เธอยิ้มเยาะ หัวเราะเย็นชา
"ยังไง ไม่มีเงินใช้หนี้ แต่มีเงินซื้อเนื้อเหรอ ฉันว่าเธอไม่คิดจะใช้หนี้ตั้งแต่แรกแล้วล่ะสิ?"
จี๋เพียนหรานก้มหน้า มือบีบชายเสื้อ
ท่าทางดูอึดอัดใจ
เธอพูดเสียงเบา "ไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่เสิ่น พรุ่งนี้ฉันจะคืนให้ได้ไหม?"
"พรุ่งนี้? ฉันต้องการเงินตอนนี้! ไม่ใช่บอกว่าไอ้ผัวนักเลงของเธอซื้อเนื้อมาหรอกเหรอ? ถ้าเธอไม่มี เขาก็ต้องมีสิ ให้เขาออกมาจ่ายเงินฉันเดี๋ยวนี้!"
เสิ่นชุ่ยหลานยิ่งพูดเสียงยิ่งดัง น้ำเสียงก็ยิ่งไม่ดี
กู้เฉินนั่งอยู่ในบ้าน
เพราะระยะห่าง ทำให้ไม่ได้ยินชัดว่าพูดอะไรกัน
แต่เขาได้ยินคำพูดประปรายและรู้สึกได้ว่าคนที่มาไม่ได้มาดี
เขาตักเนื้อวัวใส่ชามให้ถังถัง ยิ้มให้เธอ
"ถังถังเป็นเด็กดี กินข้าวให้เรียบร้อยนะ พ่อออกไปดูแม่หน่อย เดี๋ยวกลับมา"
พูดจบ เขาก็วางตะเกียบแล้วเดินออกไป
เสิ่นชุ่ยหลานที่อยู่นอกประตูทั้งตะโกนทั้งชะเง้อมองเข้ามาในลาน
เห็นกู้เฉินออกมา ก็ส่งสายตาดูถูก
"อ้อ ในที่สุดก็ออกมาแล้ว นึกว่าจะหลบอยู่ในบ้านเหมือนเต่าหดหัวซะอีก ได้ยินว่าซื้อเนื้อได้แล้วเหรอ?"
กู้เฉินเห็นสีหน้าจองหองของเธอ ก็รู้ว่าต้องมารังแกจี๋เพียนหรานแน่ๆ
เขาเดินเข้าไป จับแขนจี๋เพียนหรานดึงไปด้านหลัง
แล้วจึงมองเสิ่นชุ่ยหลานด้วยสายตาเย็นชา
"มีธุระอะไรหรือ?"
เสิ่นชุ่ยหลานยื่นมือออกมา
"ใช้หนี้ สี่สิบ!"
จี๋เพียนหรานกลัวกู้เฉินจะคิดว่าเธอตั้งใจไม่ยอมใช้หนี้ จึงรีบอธิบาย
"ฉันไม่มีแบงค์ย่อย เลยก็เลย..."
กู้เฉินรู้ว่าจี๋เพียนหรานเป็นคนแบบไหน ไม่รอให้เธอพูดจบ ก็ตบไหล่เธอเบาๆ
ปลอบใจ
"พี่รู้ ไม่เป็นไร"
พูดจบแล้วจึงหันไปมองเสิ่นชุ่ยหลาน
"งั้นแบบนี้ พรุ่งนี้เราจะคืนเงินให้ ได้ไหม?"
พูดจบก็จะพาจี๋เพียนหรานกลับเข้าบ้าน
ใครจะรู้ว่าเพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว เสียงจองหองของเสิ่นชุ่ยหลานก็ดังขึ้นอีกครั้งจากด้านหลัง
"ไม่มีเงินก็บอกว่าไม่มี ผัวเมียร่วมมือกันมาแสดงละครให้ฉันดูเหรอ? แกล้งทำไปได้ อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ใครเป็นยังไง ทุกคนก็รู้กันดี!"
ตั้งแต่เปิดประตูมา เสิ่นชุ่ยหลานก็ทำหน้าบูดบึ้งไม่พอใจ
พูดจาเหน็บแนมไม่หยุด
จี๋เพียนหรานรู้ว่าตัวเองผิด จึงไม่พูดอะไร
แต่ประโยคนี้ ไม่ได้พูดถึงแค่เธอ แต่ยังพาดพิงถึงกู้เฉินด้วย
ไม่รู้ว่าความโกรธมาจากไหน พลันพลุ่งขึ้นมา
โกรธอย่างไร้สาเหตุ
เธอสะบัดมือกู้เฉินที่จับแขนเสื้อเธอออก แล้วหันกลับไป
จี๋เพียนหรานมีใบหน้าที่ดูเย็นชาอยู่แล้ว
ตอนนี้โกรธจนหน้าตาไม่ดี ยิ่งดูเย็นชากว่าเดิม
เธอสูดจมูก แววตาสวยงามพลันหม่นหมองลง
"พี่เสิ่น พูดแบบนี้ก็เกินไปแล้วนะ วันนี้พวกเราไม่มีแบงค์ย่อยจริงๆ พรุ่งนี้ฉันจะไปแลก แล้วเช้าๆ จะเอามาคืนให้"
เสิ่นชุ่ยหลานแสดงท่าทางดูถูก
"ยังจะแกล้งอีก! ไม่มีแบงค์ย่อย? สี่สิบหยวน! นั่นมันเงินเดือนครึ่งเดือนเชียวนะ ในบ้านจนๆ อย่างพวกแกกลับบอกว่าเป็นแบงค์ย่อย?"
ตอนนี้ทุกคนเลิกงานแล้ว บ้างก็ทำกับข้าว บ้างก็คุยกัน
เสิ่นชุ่ยหลานยืนตะโกนอยู่หน้าประตูไม่หยุด ทำให้ทุกคนออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
คนในหมู่บ้านก็รู้จักกันทั้งนั้น
ร้อนแรงขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยิ่งชอบนินทามากขึ้น
ลูกบ้านไหนที่หาเงินได้เยอะ
ลูกสะใภ้บ้านไหนที่ไม่เรียบร้อย
ลูกชายบ้านไหนที่ไร้ค่า
เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นหัวข้อสนทนายามว่างที่ทุกคนไม่เบื่อหน่าย
ถ้าได้เห็นเรื่องวุ่นวายด้วยตาตัวเอง ก็จะยิ่งสนุกที่จะเล่าต่อ
เพียงไม่กี่นาที คนที่ออกมาดูก็มีอย่างน้อยสิบกว่าคน
แม้แต่สามีของเสิ่นชุ่ยหลาน เถียนเหล่าซื่อก็ออกมาด้วย
เถียนเหล่าซื่อเห็นภรรยาของตนยืนขวางประตูทวงเงินคนอื่น
รู้สึกเสียหน้าอยู่บ้าง
พูดตามตรง จี๋เพียนหรานถึงจะสวย แต่ชีวิตก็ลำบากจริงๆ
เถียนเหล่าซื่อแต่เดิมเห็นว่าเธอลำบาก ก็อยากช่วย ด้วยความหวังดีจึงให้เธอยืมเงิน
ไม่รู้ว่าทำไมถึงทำให้ภรรยาของตนโกรธขึ้นมา
เสิ่นชุ่ยหลานเป็นแม่เสือโดยกำเนิด ใจน้อย เรื่องนี้ก็คาใจมาสิบกว่าวันแล้ว
ตอนนี้มีคนมาดูเรื่องวุ่นวายมากมาย
เมื่อเรื่องเป็นแบบนี้ ใครก็ไม่มีหน้าไหน
เถียนเหล่าซื่อขมวดคิ้ว ไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าไปจับเสิ่นชุ่ยหลานพากลับบ้าน
"พอได้แล้ว อย่าวุ่นวายอีกเลย ไม่เห็นหรือว่าคนออกมาดูกันหมดแล้ว? ยังไม่พออายอีกหรือ!"
เสิ่นชุ่ยหลานรู้สึกว่าเถียนเหล่าซื่อคนนี้ถูกจี๋เพียนหรานนางปีศาจจิ้งจอกมอมเมาจิตใจ
ตอนนี้ยังจะช่วยพูดแทนเธออีก
ในทันใดนั้นโกรธจนหนังศีรษะชา
ใบหน้ากลมๆ แดงก่ำ ใช้นิ้วชี้จิ้มหัวเถียนเหล่าซื่อแรงๆ
แล้วถ่มน้ำลายใส่อย่างแรง
"ชิ! คิดว่าฉันไม่รู้ความคิดของแกหรือ? ก็แค่เห็นว่านางปีศาจจิ้งจอกสวยใช่ไหม?"
พอเธอพูดแบบนี้ ในกลุ่มคนก็เริ่มมีคนพูดขึ้นมา
"พอเถอะเสิ่นชุ่ยหลาน เราเป็นเพื่อนบ้านกัน อย่าพูดจาไม่ดีแบบนี้"
"ใช่ เจอกันหน้าไหว้หลังหลอก เพื่อแค่สี่สิบหยวน ทำให้เรื่องน่าอายขนาดนี้"
"ใช่แล้ว ให้เวลาเพียนหรานสักหน่อย เธอต้องคืนเงินให้แน่นอน"
คนที่มาดูเรื่องวุ่นวายปากก็พูดห่วงใยตักเตือน แต่ในใจกลับหวังให้เรื่องยิ่งวุ่นวายกว่านี้ พูดว่าพวกเขาไม่ดีก็ไม่ใช่
ก็แค่ชาวบ้านในหมู่บ้านเบื่อเกินไป และทุกคนก็รู้จักกันหมด
ปากพูดคำเห็นอกเห็นใจ
แต่ในใจต่างก็มีความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเอง
พูดตามตรง กู้เฉินที่เกิดใหม่ไม่ได้สนใจสายตาคนนอก
เพราะได้เกิดใหม่อีกครั้ง หลายเรื่องสำหรับเขาก็ไม่ได้สำคัญอะไรแล้ว
อีกอย่าง ตัวเขาเองก็เป็นคนไม่เอาไหนอยู่แล้ว
มีอะไรที่พูดไม่ได้ เขาไม่สนใจจริงๆ
แต่!
ใครจะว่าภรรยาเขาไม่ดี นั่นไม่ได้เด็ดขาด
โดยเฉพาะการเรียกเธอว่านางปีศาจจิ้งจอก ยิ่งไม่ได้!
ไม่ว่าจะเป็นใคร ก็พูดไม่ได้!
เขาหน้าบึ้ง กำหมัดแน่น เดินไปหน้าเสิ่นชุ่ยหลาน
"เธอว่าอะไรนะ?"
เสิ่นชุ่ยหลานเห็นสีหน้าบึ้งตึงของกู้เฉิน รู้สึกกลัวขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
แต่เสิ่นชุ่ยหลานไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ
เธอกลืนน้ำลาย ยืดตัวที่อวบอ้วนขึ้น
"จะพูดอะไร ก็พูดว่าเมียแกเป็นนางปีศาจจิ้งจอก ในหมู่บ้านนี้ใครไม่รู้บ้าง?"
"วันๆ เที่ยวไปขอยืมเงินผู้ชายบ้านอื่น ในหมู่บ้านยังมีใครที่ไม่......"
พูดยังไม่ทันจบ
"เพล้ง!"
เสียงตบดังสนั่น ลงบนใบหน้าของเสิ่นชุ่ยหลาน
ไม่เพียงแต่เธอ ทุกคนต่างก็ตกตะลึง
กู้เฉิน ตบคน?
ถึงแม้เถียนเหล่าซื่อจะเป็นคนซื่อ แต่เห็นภรรยาของตนโดนตบ ก็รู้สึกเจ็บใจจริงๆ
เขาชี้ไปที่กู้เฉิน
"แกพูดก็พูดไป ทำไมถึงต้องตบคนด้วย?"


## 16 กลิ่นหอมนั้นมาจากบ้านของเขาจริงหรือ?

กู้เฉินหัวเราะเยาะ
"ถ้าวันนี้คนที่ถูกด่าว่าเป็นนางปีศาจจิ้งจอกเป็นเสิ่นชุ่ยหลาน เธอจะคิดยังไง?"
หลังจากกู้เฉินพูดจบ เถียนเหล่าซื่อก็เงียบไป
ที่จริงแล้วเมียของเขาก็ผิดก่อน
ผู้ชายทุกคนต้องการรักษาหน้า
ใครจะทนได้เมื่อเห็นเมียของตัวเองถูกด่าต่อหน้าแบบนี้?
แม้จะโกรธ แต่เขาก็รู้ว่าคำพูดของกู้เฉินนั้นมีเหตุผล
จี๋เพียนหรานไม่คิดเลยว่ากู้เฉินจะลงมือตีคนเพื่อเธอ
เธอตกใจรีบเข้าไปจับแขนกู้เฉินไว้แน่น ใบหน้าอ่อนหวานเต็มไปด้วยความกังวล
กลัวว่าเขาจะลงมืออีก
ไม่ว่าจะยังไง เธอก็เป็นคนยืมเงินมา
ยังไงเธอก็เป็นฝ่ายผิด
กู้เฉินยังตีคนอีก เธอกลัวว่าเรื่องจะบานปลาย
เสิ่นชุ่ยหลานกุมแก้มที่แสบร้อน ตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ
เธอเป็นคนที่ไม่ยอมใครง่ายๆ อยู่แล้ว
ถูกกู้เฉินตบหน้าต่อหน้าคนมากมายแบบนี้
รู้สึกเหมือนไฟลุกท่วมทั้งตัว โกรธจนตัวสั่น
"ไอ้อันธพาล กล้าตีฉันเหรอ! คืนเงินฉันเดี๋ยวนี้ มีคนเห็นเยอะแยะ อย่าคิดจะเบี้ยว!"
กู้เฉินมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เขาก็ไม่ได้คิดจะไม่คืนเงินอยู่แล้ว
กู้เฉินมองจี๋เพียนหรานที่อยู่ข้างๆ "เพียนราน เอาเงินมาให้พี่"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จี๋เพียนหรานรีบหยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนที่อุ่นจากกระเป๋าออกมายื่นให้กู้เฉิน
กู้เฉินชูธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนตรงหน้าเสิ่นชุ่ยหลาน
ยิ้มเยาะใส่เธอ
"ทอนด้วย"
เสิ่นชุ่ยหลานไม่คิดเลยว่าจี๋เพียนหรานจะมีเงินหนึ่งร้อยหยวนจริงๆ
เป็นไปได้ยังไง?
ครอบครัวพวกเขาจะมีเงินได้ยังไง?
ตอนนี้ใกล้ตรุษจีน ต้องซื้อของไหว้เยอะแยะ ทุกบ้านก็ไม่ได้ร่ำรวย แถมกู้เฉินเพิ่งเอาเงินไปเสียพนันให้ซวนหยางเมื่อไม่กี่วันก่อนไม่ใช่หรือ?
ได้ยินว่าสุดท้ายยังต้องขโมยเงินที่บ้านเก็บไว้ซื้อของไหว้มาใช้หนี้พนันด้วยนะ
แล้วจะมีเงินหนึ่งร้อยหยวนได้ยังไง?
ตอนนี้ไม่ใช่แค่เสิ่นชุ่ยหลานที่ตะลึง
คนที่มามุงดูต่างก็มองกู้เฉินกับภรรยาด้วยสายตาประหลาดใจ
บ้านกู้เฉินขึ้นชื่อว่ายากจน
ทั้งหมู่บ้านรู้กันหมด
ที่สำคัญกว่านั้นคือ กู้เฉินกับภรรยาไม่ค่อยถูกกัน นี่ก็เป็นเรื่องที่ทั้งหมู่บ้านรู้
การตบหน้าเมื่อกี้ เป็นการแสดงว่าทะเลาะกันหรือ?
นั่นมันการแสดงความรักต่อเมียต่างหาก!
เกิดอะไรขึ้น?
ที่สำคัญที่สุดคือ กู้เฉินมีเงินตั้งหนึ่งร้อยหยวนด้วย?
ช่างแปลกจริงๆ
เสิ่นชุ่ยหลานมองธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนในมือกู้เฉิน
อดรู้สึกลำบากใจไม่ได้
ตอนนี้ใกล้สิ้นเดือน บ้านเธอก็เหลือเงินแค่สามสิบกว่าหยวน จะหาเงินหกสิบหยวนมาทอนให้เขาได้ยังไง
แต่ตอนนี้เรื่องมันใหญ่แล้ว ถ้าไม่ทอนเงินให้เขาตรงนี้ คนที่เสียหน้าก็คือเธอ
เสิ่นชุ่ยหลานยอมเสียหน้าไม่ได้
จะทำยังไงดี
เห็นเสิ่นชุ่ยหลานไม่ขยับ กู้เฉินก็กระแอมสองที
"เธอต้องทอนเงินฉันหกสิบหยวน"
เสิ่นชุ่ยหลานกัดฟัน หันไปมองเถียนเหล่าซื่อ
ไอ้แก่นี่ต้องมีเงินเก็บแน่ๆ
เธอมีสามสิบ ถ้าเขาหาอีกสามสิบมาได้ก็พอ
เธอพูดอย่างหงุดหงิด "นาย หาเงินสามสิบมาสิ"
เถียนเหล่าซื่อตาโต
แย่แล้ว ปกติเขาประหยัดมัธยัสถ์ เงินในบ้านก็อยู่ในมือเสิ่นชุ่ยหลานหมด
ยังจะมาขอเงินเขาอีก?
นี่คงบ้าเงินไปแล้ว
"ฉันจะมีเงินที่ไหน!" เขาพูดอย่างโกรธๆ
เสิ่นชุ่ยหลานเชิดหน้า "นายไม่มีเงินเก็บบ้างเหรอ?"
พอพูดแบบนี้ คนรอบข้างก็อดหัวเราะไม่ได้
เสิ่นชุ่ยหลานนี่ช่างเก่งจริงๆ บังคับให้คนอื่นใช้หนี้ พอเขาใช้แล้วไม่มีเงินทอน ก็บังคับให้เถียนเหล่าซื่อเอาเงินเก็บส่วนตัวออกมา
ยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจจริงๆ
ที่สำคัญที่สุดคือ ยังเรียกร้องต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้
ตอนนี้พวกคนที่รอดูกู้เฉินสองสามีภรรยาขายหน้า ก็หันไปสนใจเถียนเหล่าซื่อสองสามีภรรยาแทน
ทุกคนสงสัยว่าเถียนเหล่าซื่อมีเงินเก็บส่วนตัวจริงหรือไม่
เถียนเหล่าซื่อไม่คิดว่าภรรยาจะถามถึงเงินเก็บส่วนตัวของตน
ใจเต้นแรง
แสร้งทำหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย พูดอย่างหนักแน่นว่า "ฉันจะมีเงินเก็บส่วนตัวที่ไหนกัน? ในบ้านมีเงินเท่าไหร่เธอไม่รู้หรือไง?"
เสิ่นชุ่ยหลานจะไม่รู้ได้อย่างไร ไอ้เถียนเหล่าซื่อคนนี้ เงินเดือนแปดสิบห้าหยวนนะ
ให้เธอแค่แปดสิบ ที่เหลืออีกห้าหยวนไปไหน?
แต่เดิมคิดว่าเงินค่าขนมเดือนละห้าหยวน ก็ไม่มากนัก แกล้งทำเป็นไม่รู้ก็แล้วกัน
แต่วันนี้เจอกู้เฉินคนที่ไม่ใช่คนง่ายๆ เข้าแล้ว
ถ้าไม่ให้เงิน ตัวเองก็จะเสียหน้าจริงๆ
เธอจ้องเถียนเหล่าซื่อ
"พอเถอะ เดือนละห้าหยวน หลายปีมานี้เธอก็เก็บได้ไม่น้อย รีบเอาออกมาเร็วๆ!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ไม่คิดว่าเถียนเหล่าซื่อที่ดูซื่อๆ แบบนี้ จะมีลูกไม้แบบนี้ด้วย?
แต่งงานกับแม่เสือ ยังแอบเก็บเงินส่วนตัวใต้จมูกเธอ
ที่ตลกที่สุดคือ แม่เสือรู้มาตลอด
เถียนเหล่าซื่อไม่คิดว่าเสิ่นชุ่ยหลานจะเก็บเรื่องนี้ไว้เล่นงานตน
พูดเรื่องที่ตนแอบเก็บเงินส่วนตัวต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้
จะให้คนอื่นมองตนยังไง
ตอนนั้นหน้าแดงด้วยความโกรธ ทั้งอายทั้งโมโห แย่ที่สุดคือตัวเองทำอะไรไม่ได้
อึดอัดอยู่นาน สุดท้ายก็ถอนหายใจ เดินเข้าบ้านเงียบๆ
จะทำยังไงได้?
ใครใช้ให้ตัวเองแต่งเมียแบบนี้กลับมาล่ะ
เขาเข้าบ้านไปครู่หนึ่งจึงเอาเงินเก็บส่วนตัวออกมา นับอย่างละเอียดสามสิบหยวน แล้วจึงออกมา ส่งให้เสิ่นชุ่ยหลานอย่างไม่พอใจ
เสิ่นชุ่ยหลานหยิบเงินอีกสามสิบหยวนจากกระเป๋าตัวเอง รวมเงินเข้าด้วยกันแล้วยื่นให้กู้เฉิน
กู้เฉินรับเงินมา ไม่ได้นับ ส่งให้จี๋เพียนหราน
แล้วยิ้มให้ทุกคน
"ขอโทษนะครับ ทำให้ทุกคนต้องขำ ไม่มีอะไรแล้ว กลับกันเถอะครับ"
พูดจบก็จูงจี๋เพียนหรานเข้าบ้าน
ถังถังยังรออยู่ในบ้านคนเดียวรอกินข้าวกับพวกเขา
สองคนเข้าลานบ้าน
กู้เฉินปิดประตูใหญ่
คนที่มาดูเห็นตัวละครหลักกลับเข้าบ้านไปแล้ว ก็เตรียมแยกย้าย
ในกลุ่มคนไม่รู้ใครถามขึ้นมาประโยค
"บ้านใครต้มเนื้อกันนะ ทำไมกลิ่นหอมยิ่งกว่าอาหารวันตรุษที่บ้านฉันอีก!"
พอเขาพูดแบบนี้ ทุกคนก็หันมาสนใจกลิ่นเนื้อหอมฟุ้งที่โชยมาเมื่อครู่
ต่างพากันสูดดม
"จริงด้วย กลิ่นนี่ หอมจริงๆ!"
"ฉันรู้สึกว่ามาจากบ้านกู้เฉินนะ?"
ไม่รู้ใครพูดขึ้นมาประโยค
ทุกคนต่างตกตะลึง
กู้เฉิน?
กู้เฉินอีกแล้ว?
เมื่อกี้ควักเงินหนึ่งร้อยหยวนออกมา ที่บ้านยังต้มเนื้อด้วย?
นี่จะพลิกชีวิตแล้วหรือ?
ไม่เห็นเลยนะ สองสามีภรรยานี่มีฝีมือด้วย
คนจริงไม่แสดงตัว?
เสิ่นชุ่ยหลานแน่นอนว่ารู้ว่ากลิ่นนี้มาจากบ้านกู้เฉิน แต่เธอไม่มีทางพูดออกมาแน่
ไอ้กู้เฉินคนนี้ วันนี้ทำให้เธอขายหน้าขนาดนี้
ต้องเอาคืนให้ได้
เธอมองดูผู้คนที่ยังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องกลิ่นเนื้อหอม
ทำหน้าบูดบึ้งพูดประโยคหนึ่ง
"ดูอะไรกัน แยกย้ายๆ ไป!"
พูดจบก็รีบเข้าบ้านอย่างกระดากอาย
......
ในบ้าน ถังถังกินข้าวไปครึ่งชามแล้วในเวลาไม่นาน
เนื้อวัวผัดมันฝรั่งที่พ่อทำอร่อยมากจริงๆ


## 17 ความอบอุ่นในหัวใจค่อยๆ ฟื้นคืน

ถังถังเพิ่งอายุแค่สองขวบ กินข้าวยังไม่เป็นเลย รู้แต่จะยัดเข้าปาก
เมล็ดข้าวเกลื่อนไปทั่วคางและแก้มน้อยๆ
เห็นกู้เฉินกับจี๋เพียนหรานเข้ามาในห้อง
ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก
"แม่คะ ข้าวอร่อยจัง ข้าวที่พ่อทำอร่อยมากๆ เลย!"
จี๋เพียนหรานเห็นลูกสาวดีใจ อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆ ที่ริมฝีปากแดงระเรื่อ
รอยยิ้มของเธอสวยงาม ไม่มีความซุกซนน่ารักแบบสาวน้อย
แต่มีความสุขุมเยือกเย็น มีเสน่ห์บางอย่างที่บรรยายไม่ถูก
ราวกับน้ำแข็งในฤดูร้อน ดอกบัวหิมะที่เพิ่งเบ่งบาน
ไม่ได้สวยจนตะลึงงัน แต่งดงามจนทำให้หัวใจสั่นไหว
เธอเดินไปข้างๆ ถังถัง ยื่นมือขาวเรียวยาวออกไป ค่อยๆ เช็ดเมล็ดข้าวบนใบหน้าของถังถังอย่างใจเย็น
"เป็นแมวตัวน้อยขี้กินจริงๆ"
กู้เฉินก็นั่งลง เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา
คีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งใส่ชามของจี๋เพียนหราน
"มากินข้าวกันเถอะ ไม่กินเดี๋ยวก็เย็นหมดแล้ว"
จี๋เพียนหรานเช็ดเมล็ดข้าวให้ถังถังเสร็จ จึงหยิบตะเกียบขึ้นมา
มองเนื้อวัวที่ส่งกลิ่นหอมในชาม
ขนตายาวของเธอสั่นไหวเบาๆ อดนึกถึงภาพที่กู้เฉินปกป้องเธอเมื่อครู่ไม่ได้
จริงๆ แล้ว เธอไม่สนใจว่าคนอื่นจะพูดถึงเธออย่างไรนานแล้ว
แต่เมื่อเห็นกู้เฉินปกป้องเธอไว้ข้างหลัง
หัวใจก็อดสั่นไหวไม่ได้
ความรู้สึกประหลาดแล่นไปทั่วร่างกาย
ที่แท้การถูกปกป้องก็เป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่คนเดียว
ความรู้สึกนี้ช่างประหลาดเหลือเกิน
อบอุ่นพร้อมกับความรู้สึกปลอดภัย
คอรู้สึกตื้นขึ้นมา
เธอกลืนน้ำลาย เสียงพูดสั่นเครือเล็กน้อย
"ขอบคุณนะคะ"
กู้เฉินเงยหน้ามองเธอ เห็นดวงตาสวยของเธอแดงเรื่อ มีม่านน้ำเอ่อคลอ
แต่กลับเปล่งประกายสดใสน่าตื่นตา
เขาตกใจ รีบถามด้วยความห่วงใย "เป็นอะไรหรือ? ข้าวไม่อร่อยหรือ?"
จี๋เพียนหรานส่ายหน้า
เธอสูดจมูก เอามือปาดผมที่ตกลงมาไว้หลังหู
แล้วจึงพูดเบาๆ
"ฉันแค่...มีความสุขมาก"
กู้เฉินไม่คิดว่า ผู้หญิงตรงหน้าที่ดูเหมือนกำลังจะร้องไห้ แท้จริงแล้วกลับมีความสุขอยู่ในใจ
ผู้หญิงคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนที่เข้มแข็งมาตั้งแต่เขารู้จักเธอ
ไม่ว่าเรื่องอะไร ไม่เคยบอกเขาว่าลำบาก ยิ่งไม่เคยอ้อนเหมือนผู้หญิงคนอื่น
เธอมักจะทำทุกอย่างที่ควรทำอย่างเงียบๆ เสมอ
บางครั้งกู้เฉินก็โกรธ แกล้งทำเย็นชา
หวังให้เธอมาขอความช่วยเหลือจากเขา
แค่เธอยอมอ่อนแอ เขาจะช่วยเธอเอง
แต่เธอกลับไม่ทำเช่นนั้น
ชาติที่แล้ว เธอก็เป็นคนแบบนี้
รักเขาอย่างตรงไปตรงมา
และยอมปล่อยเขาไปอย่างใจกว้างด้วยตัวของเธอเอง
เธอเป็นคนแบบไหนกันแน่?
กู้เฉินเม้มปาก "อืม ดีใจด้วย ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ให้เธอต้องเจ็บใจอีก ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม!"
ภรรยาของเขา เขาจะต้องปกป้องให้ดี
จี๋เพียนหรานไม่พูดอะไร ก้อนน้ำแข็งในใจเหมือนถูกแสงแดดอุ่นๆ ของฤดูใบไม้ผลิส่องกระทบอย่างเงียบๆ
ค่อยๆ ละลายไปทีละนิด ทีละนิด
เธอก้มหน้าเอาเนื้อวัวที่กู้เฉินคีบให้ใส่ปาก
เนื้อวัวหอมมาก
จี๋เพียนหรานรู้สึกมีความหวังกับอนาคตเป็นครั้งแรก
ชีวิตคงจะดีขึ้นเรื่อยๆ สินะ?
ถังถังมองจี๋เพียนหราน แล้วมองกู้เฉิน
ราวกับเข้าใจบางอย่าง
เด็กน้อยยังมีข้าวอยู่ในปาก
แต่สีหน้ากลับดูมุ่งมั่น
"ถังถังจะไม่ยอมให้แม่ต้องเจ็บใจ!" หลังจากคิดสักครู่ เธอก็มองไปที่กู้เฉินแล้วพูดเพิ่มว่า "และจะไม่ยอมให้พ่อต้องเจ็บใจเช่นกัน!"
ท่าทางไร้เดียงสาของเด็กน้อยทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสองหัวเราะออกมา
กู้เฉินตักอาหารให้จี๋เพียนหรานเพิ่มอีก
อยากให้เธอกินให้มากขึ้น
เธอผอมเกินไปจริงๆ
จี๋เพียนชิมเนื้อวัวที่กู้เฉินทำอย่างพิถีพิถัน
อร่อยมากจริงๆ
พูดโดยไม่เกินจริงเลยว่า นี่เป็นมื้อที่อร่อยและสบายใจที่สุดในช่วงหลายปีที่จี๋เพียนหรานแต่งงานกับกู้เฉิน
เธอส่งยิ้มบางๆ ให้กู้เฉิน
"คุณก็กินบ้างสิ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว"
เสียงของเธอไพเราะมาก ใสกังวานราวกับไข่มุกกระทบจาน
กู้เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
หัวใจของเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างน่าอาย
เธอ... กำลังเป็นห่วงเขาหรือ?
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอแสดงความห่วงใยเขาตั้งแต่เขากลับชาติมาเกิด
มีความสุขจริงๆ
เขายิ้มกว้าง "ได้ กินด้วยกันนะ!"
......
หลังอาหาร กู้เฉินรีบเก็บโต๊ะ นำจานชามที่ว่างเปล่าเข้าครัว
ล้างจานชามทั้งหมดให้สะอาด แล้วจัดการทำความสะอาดครัวอีกรอบ
จึงมีเวลาเข้าไปในมิติพิเศษ
หลังจากท่องคาถาในใจ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็อยู่ในมิติพิเศษแล้ว
อากาศยังคงอบอุ่น ท้องฟ้าสว่างไสว แต่ไม่มีดวงอาทิตย์เช่นเคย
เขาเดินไปที่ทุ่งวิญญาณ มองดูต้นผักที่เหลืออยู่ เห็นว่ามีเมล็ดพันธุ์ออกมามากมายตามที่คาดไว้
กู้เฉินเก็บเมล็ดบรอกโคลี่อย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงเริ่มขุดหลุม แต่ละหลุมห่างกันพอสมควรเพื่อให้แต่ละต้นมีพื้นที่เติบโตอย่างเต็มที่
ไม่นาน ทั้งทุ่งวิญญาณก็ถูกปลูกเต็มไปหมด
เขาหันไปที่น้ำพุวิญญาณ ตักน้ำใสๆ มารดที่ทุ่งวิญญาณ
ทันทีที่เมล็ดสัมผัสกับน้ำจากน้ำพุเทพ มันก็งอกและเติบโตอย่างเห็นได้ชัด ใช้เวลาเพียงนาทีเดียวก็โตเท่ากำปั้น
เติบโตดีกว่าบรอกโคลี่รุ่นแรกที่เขาแยกออกมาอย่างเห็นได้ชัด
กู้เฉินอดชื่นชมไม่ได้
"เยี่ยมมาก สมกับเป็นผลผลิตจากระบบจริงๆ ล้วนแต่เป็นของชั้นเยี่ยม"
จากนั้นเขาก็รดน้ำอีกครั้ง เหมือนครั้งก่อน บรอกโคลี่ก็เติบโตไม่หยุด
มองดูบรอกโคลี่สีเขียวสดหลายสิบต้น
กู้เฉินรู้ว่าพรุ่งนี้ต้องขายได้ราคาดีแน่นอน!
เขาออกจากมิติพิเศษอย่างพึงพอใจ
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว เด็กๆ นอนเร็ว คิดๆ ดู ถึงเวลาที่ถังถังควรเข้านอนแล้ว
คิดแล้ว กู้เฉินก็หยิบนมผงที่ซื้อมาตอนกลางวันออกมาจากใต้เคาน์เตอร์
แกะบรรจุภัณฑ์อย่างระมัดระวัง แล้วอ่านคำแนะนำการใช้
บนนั้นเขียนไว้ชัดเจนว่า ใช้น้ำอุณหภูมิ 40 องศา นมผงหนึ่งช้อนต่อน้ำ 50 มิลลิลิตร
ตอนนี้กู้เฉินเริ่มลำบากใจ
เขาไม่ใช่นักเคมีนี่ ไม่มีถ้วยตวง ใครจะรู้ว่าน้ำ 50 มิลลิลิตรเท่าไหร่?
ไม่ได้ ดูท่าพรุ่งนี้ต้องซื้อขวดนมให้ถังถังแล้ว
แล้วก็ น้ำ 40 องศามันร้อนแค่ไหน?
เขาเบ้ปาก มองคำแนะนำง่ายๆ แล้วจมอยู่ในภวังค์
สักพักก็ส่ายหัว
ช่างมันเถอะ ชงไปก่อนแล้วกัน
พรุ่งนี้จะซื้อเทอร์โมมิเตอร์กับขวดนม!
ตกลงตามนี้!
คิดแล้ว กู้เฉินก็หยิบแก้วที่ถังถังใช้ประจำมาดู
นี่... น่าจะใส่น้ำได้ประมาณ 250 มิลลิลิตร?
เขาตักนมผงด้วยช้อนที่มาพร้อมกับกระป๋องห้าช้อน แล้วเทน้ำตามลงไป เทลงบนข้อมือเล็กน้อย
ลองดูอุณหภูมิ ใช้ได้ ร้อนกว่าอุณหภูมิร่างกายนิดหน่อย
น่าจะประมาณ 39 หรือ 40 องศา
แน่นอนว่าอาจจะ 41-42 องศาก็ได้
ก็เขาไม่ใช่เครื่องวัดนี่นา?
อย่าเรียกร้องมากนักเลย
เขาพยายามปลอบใจตัวเอง พลางเทน้ำลงในแก้ว
มองฟองนมในแก้วแล้วก็เริ่มกังวลอีกครั้ง


## บทที่ 18 อยากซื้อผ้าห่มใหม่ให้ภรรยา

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคู่หนึ่งแล้วคนผสม
อดไม่ได้ที่จะบ่น โอ้โห ชงนมผงแค่นี้ยังมีขั้นตอนเยอะแยะไปหมด
ดูท่าพรุ่งนี้ต้องซื้อช้อนคนให้ถังถังแล้ว
แค่ชงนมผง กู้เฉินถึงกับเหงื่อท่วมหัวเลย
แต่พูดตามตรง ในใจก็รู้สึกมีความสุขจริงๆ
ก็ทำเพื่อลูกสาวตัวเองไม่ใช่หรือ?
พ่อคนไหนบ้างไม่อยากเลี้ยงลูกสาวให้อ้วนท้วนสมบูรณ์
ขอแค่ตัวเองมีความอดทนมากขึ้น เชื่อว่าไม่นาน ถังถังและจี๋เพียนหรานภายใต้การดูแลของตัวเอง จะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอน
คนนมผงเสร็จแล้ว เขาถึงได้ถือแก้วออกมาจากครัว
ตอนนี้ จี๋เพียนหรานนั่งอยู่บนเตียงในห้องตัวเอง กำลังอุ้มถังถังร้องเพลงให้เด็กน้อยฟัง มือข้างหนึ่งเคาะเบาๆ
ปากร้องเพลงเบาๆ
"สายลมยามค่ำพัดผ่านอ่าวเผิงหู คลื่นขาวไล่ตามชายหาด ไม่มีต้นมะพร้าวตัดกับแสงอาทิตย์ยามเย็น มีเพียงผืนทะเลสีครามกว้างใหญ่"
"นั่งอยู่บนกำแพงเตี้ยๆ หน้าประตู จินตนาการครั้งแล้วครั้งเล่า ยามพลบค่ำบนชายหาด มีรอยเท้าสองคู่ครึ่ง"
เสียงของเธอหวานใสและนุ่มนวล
ราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านหัวใจ
ถังถังอยู่ในอ้อมกอดของเธออย่างสงบและว่าง่าย
กู้เฉินยืนอยู่นอกประตูฟังเป็นเวลานาน ไม่กล้ารบกวน จนกระทั่งเสียงหยุดลง ร้องเพลงจบ จึงค่อยๆ เคาะประตูห้องของจี๋เพียนหราน
"ชงนมเสร็จแล้ว ให้ถังถังดื่มนมก่อนนอนนะ"
เด็กน้อยที่กำลังจะหลับอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงของกู้เฉิน ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันที
กลับมีพลังชีวิตเต็มเปี่ยมอีกครั้ง
เธอลุกพรวดขึ้นนั่ง มองจี๋เพียนหรานด้วยความดีใจ
"แม่คะ พ่อ เป็นพ่อนะคะ!"
พูดจบก็ดิ้นออกจากอ้อมกอดของจี๋เพียนหราน ส่ายก้นน้อยๆ ปีนลงจากเตียง
เดินเขย่งปลายเท้าวิ่งไปที่ประตู
จี๋เพียนหรานเห็นเท้าเปล่าๆ ของเด็กน้อย รีบลุกขึ้นวิ่งตามไปข้างหลัง
"ไม่ได้ใส่รองเท้า พื้นเย็นนะ!"
ตอนนี้เป็นช่วงที่อากาศหนาวที่สุด พื้นเย็นขนาดนี้ ถ้าป่วยขึ้นมาจะทำยังไง
ถังถังไม่สนใจหรอก
เธออยากเจอพ่อ! อยากเจอพ่อ!
เด็กน้อยดิ้นรนจะเปิดประตูให้กู้เฉิน
น่าเสียดายที่ตัวไม่สูงพอ แค่เอื้อมถึงที่จับประตู แต่ออกแรงไม่ได้เลย
ลองหลายครั้งก็ไม่สำเร็จ
จี๋เพียนหรานอุ้มลูกสาวขึ้นมาก่อน แล้วค่อยยื่นมือไปเปิดประตู
พอประตูเปิด เด็กน้อยก็ยื่นมือออกไป อยากให้กู้เฉินอุ้มอย่างใจร้อน
"พ่อคะ! พ่ออุ้มหนูหน่อย!"
ท่าทางตื่นเต้นของเด็กน้อย
ราวกับกู้เฉินออกรบมาหลายปี แล้วกลับมาอย่างมีชัย
มองดูลูกสาวที่น่ารักน่าเอ็นดู หัวใจของกู้เฉินละลายอีกครั้ง
จี๋เพียนหรานเห็นท่าไม่ดี รีบรับแก้วนมที่ชงแล้วจากมือกู้เฉิน
กู้เฉินว่างมือแล้ว จึงอุ้มลูกสาวเข้าสู่อ้อมกอด
จี๋เพียนหรานมองลูกสาวด้วยสีหน้าจะขำจะร้องไห้
"วันนี้จะนอนกับพ่ออีกหรือ?"
ที่ว่าลูกสาวเป็นเสื้อกันหนาวของพ่อ คำพูดนี้ไม่ผิดเลยจริงๆ
กู้เฉินแค่นอนกับถังถังคืนเดียว หลังจากนั้น เด็กน้อยคนนี้ก็ติดเขาไม่ยอมห่าง
ชอบเขาจนไม่รู้จะทำยังไง
แน่นอน กู้เฉินก็ชอบเธอ
ถังถังกลัวว่าจี๋เพียนหรานจะไม่ให้นอนกับพ่อ
ดวงตากลมโตมองจี๋เพียนหรานด้วยสายตาอ้อนวอน
"แม่คะ ถังถังอยากฟังพ่อเล่านิทาน"
เสียงเล็กๆ อ่อนหวานน่าฟังยังมีหางเสียงยาวๆ น่ารักจริงๆ
หัวใจของกู้เฉินอบอุ่นเหลือเกิน
"ให้เด็กนอนกับผมเถอะ คุณก็เหนื่อยมาทั้งวัน พักผ่อนดีๆ นะ"
จี๋เพียนหรานมองถังถังด้วยความรัก ยื่นมือลูบหัวเล็กๆ ของเธอ
"นอนกับพ่อต้องเป็นเด็กดีนะรู้ไหม?"
เด็กน้อยพยักหน้าอย่างจริงจัง
"ถังถังเป็นเด็กดีที่สุด ถังถังเชื่อฟังที่สุด!"
จี๋เพียนหรานพยักหน้า จึงส่งนมในมือให้กู้เฉิน
"งั้นก็รบกวนคุณแล้ว"
พูดตามตรง เธอไม่คิดว่าการที่กู้เฉินจะดูแลลูกคนเดียวจะเป็นเรื่องง่าย
เพราะสองปีที่ผ่านมาเธอแทบจะอยู่กับถังถังตลอดเวลา
เธอรู้ดีว่าการเลี้ยงลูกนั้นยากแค่ไหน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นผู้ชายตัวใหญ่ๆ
กู้เฉินรับแก้วนมผงจากมือเธอ แล้วยิ้มกว้างให้
"การได้เลี้ยงลูกสาวของตัวเอง ผมมีความสุขที่สุดเลย"
หนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ใบหน้าคมชัด รอยยิ้มราวกับซ่อนแสงอาทิตย์อันอบอุ่นไว้
ส่องประกายเงียบๆ ลงบนหัวใจของจี๋เพียนหราน
เธอรู้สึกประหม่าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
คนคนนี้ ยิ้มให้เธอสวยขนาดนี้ทำไมกัน
เธอกลืนน้ำลายเบาๆ
ใบหูแดงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ
เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตายาวสั่นไหว พูดเสียงเบาว่า "งั้น ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะ"
กู้เฉินพยักหน้า "ได้ พักผ่อนเร็วๆ หน่อยนะ"
กู้เฉินพูดจบก็ยื่นมือจะช่วยปิดประตูห้องให้เธอ พอจะปิดถึงได้เห็นการจัดวางข้าวของในห้องของจี๋เพียนหรานอย่างชัดเจน
ห้องของจี๋เพียนหรานคล้ายกับห้องของกู้เฉิน
มีเตียงไม้หนึ่งหลัง ปูผ้าห่มบางๆ ชั้นหนึ่ง ข้างๆ มีตู้เสื้อผ้าเก่าๆ ตั้งอยู่
ผ้าห่มใช้มาหลายปีแล้ว
จี๋เพียนหรานรักความสะอาด ซักจนดูเก่าไปหมด
แต่ก็สะอาดมาก
พอเห็นการจัดวางในห้องชัดๆ
กู้เฉินยืนอยู่ที่ประตู รู้สึกปวดใจไม่หยุด
อดไม่ได้ที่จะด่าตัวเองอย่างแรง
กู้เฉิน กู้เฉิน
ปล่อยให้เมียกับลูกต้องอยู่แบบนี้ สมควรแล้วที่เมียทิ้ง ลูกจากไป ชีวิตตกต่ำ!
ไม่ใช่คนจริงๆ!
เขากัดริมฝีปากแรงๆ
แล้วจึงอุ้มถังถังกลับเข้าห้องตัวเอง
วางเด็กน้อยลงบนเตียง แล้วส่งแก้วในมือให้เธอ
เด็กน้อยดื่มนมผงเป็นครั้งแรก นมผงหอมหวาน
เมื่อเทียบกับข้าวต้มจืดๆ แล้วอร่อยกว่าหลายเท่านัก
เธอยื่นมือน้อยๆ อวบๆ ทั้งสองข้างออกมาถือแก้ว จิบทีละน้อยทีละมาก
ไม่นานก็ดื่มนมเต็มแก้วใหญ่หมดเกลี้ยง
แล้วเลียริมฝีปากอย่างติดใจ ก่อนจะคืนแก้วให้กู้เฉิน
ดวงตาคู่น้อยเต็มไปด้วยความปรารถนา
"คุณพ่อคะ นมผงอร่อยมากเลย พรุ่งนี้จะมีอีกไหมคะ?"
กู้เฉินพยักหน้าหนักๆ
"มีสิ! ต่อไปจะมีทุกวันเลย!"
เมื่อได้รับคำตอบที่แน่นอน
เด็กน้อยดีใจจนกระโดดโลดเต้นบนเตียงแข็งๆ ของกู้เฉินหลายที ก่อนจะนอนลง
กู้เฉินกอดถังถัง เริ่มเล่านิทาน
ปากเล่าเรื่องลูกเป็ดขี้เหร่
แต่ในใจกลับคิดว่า ตัวเองจะต้องหาผ้าห่มชุดใหม่ที่หนาและดีให้จี๋เพียนหรานก่อนปีใหม่ให้ได้
......
วันเวลาหมุนเวียน พริบตาก็ถึงวันใหม่
พูดตามตรง กู้เฉินเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ
ทั้งคืน เขาคิดถึงแต่ภาพตอนที่จี๋เพียนหรานปิดประตู
ความเขินอายบางเบาบนใบหน้าเธอ กับผ้าห่มบางจนน่าตกใจบนเตียงไม้ด้านหลัง
สร้างความแตกต่างที่ชัดเจน
ลืมไม่ลงเลย
ลืมตาตื่นตอนประมาณหกโมงครึ่งของเช้าวันรุ่งขึ้น
หกโมงครึ่งในฤดูหนาว ฟ้ายังมืดอยู่
กู้เฉินกลัวจะปลุกถังถังที่นอนอยู่ข้างๆ จึงค่อยๆ ลุกขึ้น ออกจากห้องไป
ทันใดนั้นลมเหนือที่หนาวเย็นก็พัดมาทำให้สมองของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันที
เขาถูมือ เข้าไปในครัว
ล็อคประตู แล้วจึงท่อง "มิติพิเศษ"
พอเข้าไปในมิติพิเศษ ร่างกายของกู้เฉินก็อบอุ่นขึ้นทันที
ความหนาวเย็นเมื่อครู่หายไปในพริบตา
เขามองไปที่ทุ่งวิญญาณตามความเคยชิน


## บทที่ 19 เขากล้าอุ้มฉันงั้นหรือ?

หลังจากเติบโตมาทั้งคืน บรอกโคลี่ทั้งหมดบานเต็มที่ แต่ละหัวเขียวสดอ่อนนุ่ม พร้อมใบสีเขียวเข้มสองสามใบ ดูสวยงามมาก
เขาค่อยๆ ถอนดอกบรอกโคลี่ออกมาทีละหัวอย่างระมัดระวัง
แล้วนับจำนวนอย่างละเอียด
โอ้โห ถ้าไม่นับก็ไม่รู้ ที่แท้มีถึงเก้าสิบแปดหัว
จำนวนมากจนน่าตกใจ
เขาหยิบถุงไนลอนออกมา แล้วใส่บรอกโคลี่ลงไปทีละหัว
น่าเสียดายที่มีจำนวนมากเกินไป ถุงเดียวใส่ไม่พอ
เขาจึงต้องกองที่เหลือไว้ด้วยกัน เตรียมจะเข้าเมืองแล้วซื้อถุงเพิ่มอีกสักหลายใบ
ตอนที่กู้เฉินออกจากมิติพิเศษ ฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว
เขามองไปที่ห้องของจี๋เพียนหราน พบว่าไฟในห้องของเธอสว่างขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ดูเหมือนว่าเธอคงตื่นแล้ว
คิดแล้ว กู้เฉินก็รีบตักข้าวออกมาจากถังข้าว แล้วต้มไข่สามฟอง
จากนั้นก็ไปตักผักดองออกมาจากโอ่งผักดอง
ผักดองพวกนี้ล้วนเป็นฝีมือของจี๋เพียนหราน
เพราะต้องดูแลลูกและทำงาน จี๋เพียนหรานมักไม่มีเวลาทำอาหาร อาหารในบ้านที่พอจะกินได้ส่วนใหญ่ก็เก็บไว้ให้ถังถังทั้งหมด
ส่วนตัวเองนั้น
ผักดองกับแผ่นธัญพืชก็เป็นมื้อหนึ่งแล้ว
กู้เฉินเตรียมทุกอย่างเสร็จ จึงถอนหายใจโล่งอก
ยังดีที่ไม่สาย
ยังไม่ทันได้ออกไป ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของถังถังจากในห้อง
เด็กน้อยร้องไห้โฮๆ ฟังดูเศร้าใจมาก
จี๋เพียนหรานเพิ่งตื่น เพิ่งแต่งตัวเสร็จ
พอได้ยินเสียงร้องไห้ของถังถัง หัวใจก็กระตุก รีบวิ่งไปที่ห้องของกู้เฉินทันที
เด็กน้อยเห็นแม่แล้วดูน่าสงสารมาก ยื่นมือขอให้อุ้ม
จี๋เพียนหรานไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มลูกขึ้นมาทันที
เป็นห่วงจนไม่รู้จะทำยังไง
"เป็นอะไรไป ถังถังเป็นอะไร?"
เด็กน้อยมีน้ำตาคลอหน่วย ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูเบะบ้างด้วยความน้อยใจ
"แม่คะ พ่อไปอีกแล้วใช่ไหมคะ?"
พูดตามตรง ตอนที่วิ่งเข้ามาเมื่อครู่ จี๋เพียนหรานคิดถึงความเป็นไปได้หลายอย่าง
ถังถังฝันร้ายหรือเปล่า?
หรือว่าตกจากเตียง?
แน่นอนว่าเป็นไปได้มากกว่าที่จะเป็นอย่างหลัง ร้องไห้น่าสงสารขนาดนี้ คิดยังไงก็น่าจะเป็นเพราะล้มแรง
เห็นว่าลูกไม่เป็นไร ก็ถอนหายใจโล่งอก
เธอลูบหลังลูกสาวเบาๆ พลางปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"พ่อไม่ได้ไปไหน พ่อจะไม่ไปไหน ถังถังไม่ต้องกังวลนะ"
เด็กน้อยมองจี๋เพียนหรานด้วยสีหน้าน้อยใจ
"แล้วพ่ออยู่ไหนคะ?"
?
กู้เฉินไม่อยู่เหรอ?
จี๋เพียนหรานกวาดตามองรอบห้อง
พบว่าในห้องไม่มีเงาของเขาจริงๆ
เมื่อกี้เธอรีบร้อนเกินไป ไม่ทันสังเกตว่ากู้เฉินอยู่หรือไม่
เขาไม่อยู่ แล้วเขาไปไหน?
คิดแล้ว เธอก็หันไปมองที่ประตู
จี๋เพียนหรานเพิ่งหันไปมองที่ประตู ก็เห็นกู้เฉินเลิกม่านประตูเดินเข้ามาด้วยท่าทางร้อนใจ
สีหน้าดูเป็นห่วงมาก
"เกิดอะไรขึ้น?"
พอเห็นพ่อกลับมา ถังถังยิ่งน้อยใจ
"พ่อคะ ถังถังนึกว่าพ่อไม่รักถังถังแล้ว!"
เด็กน้อยพูดพลางน้ำตาเม็ดโตก็ไหลออกมาจากเบ้าตา หยดลงบนแก้มขาวนวล
กู้เฉินรีบเดินไปที่ข้างเตียง ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของลูก
มองเด็กน้อยตรงหน้าที่พึ่งพาตนเองอย่างมาก เขาก็นึกถึงภาพลูกสาวก่อนตายในชาติที่แล้ว
ทั้งที่เธอเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด แต่กลับพยายามยิ้มให้เขา
บอกเขาว่าเธอไม่เคยโทษใครเลย
ภาพนั้นยังชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ความเจ็บปวดกลับมาอีกครั้ง
เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว
"พ่อจะไม่ทิ้งถังถัง พ่อจะดูถังถังเติบโตขึ้นทีละนิด จะดูถังถังเปลี่ยนจากเด็กน้อยเป็นสาวงามสง่า และต่อไปพ่อจะอยู่เป็นเพื่อนถังถังในวันแต่งงาน ได้เห็นหลานน้อยลืมตาดูโลก"
ถังถังไม่เข้าใจว่าการแต่งงานคืออะไร ยิ่งไม่รู้ว่าหลานน้อยหมายถึงอะไร
เธอรู้แค่ว่าตัวเองไม่อยากจากพ่อไป
เธอเงยหน้าขึ้นมอง กู้เฉิน อย่างจริงจัง
เสียงอ่อนหวานแฝงความมุ่งมั่นที่บรรยายไม่ถูก
"พ่อห้ามทิ้งถังถังนะคะ ถังถังทำงานได้ ถังถังช่วยพ่อถือถุงได้ ไปขายผักกับพ่อได้!"
หัวใจของกู้เฉินพ่ายแพ้ต่อสายเลือดแห่งความรักอีกครั้ง
เขากอดถังถังไว้ พยายามทำให้ตัวเองสงบลง
"ได้ พ่อสัญญากับหนู พ่อจะไปขายผักกับถังถังด้วยกัน!"
ร่างน้อยๆ อ่อนนุ่มของถังถังซบอยู่ในอ้อมกอดของกู้เฉิน
ใบหน้าเล็กๆ เปี่ยมด้วยความสุขที่บรรยายไม่ถูก
เมื่อเห็นภาพความรักระหว่างพ่อลูกตรงหน้า
จี๋เพียนหรานที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกปะปนไปหมด
ทั้งยินดี ซาบซึ้ง และค่อยๆ ปล่อยวาง
แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ก็ต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมาจากเท้า
"ซี้..."
กู้เฉินได้ยินเสียงก็รีบหันไปมองจี๋เพียนหราน
เมื่อกี้เขาสนใจแต่ถังถัง
พอหันมามองตอนนี้ถึงได้เห็นว่า จี๋เพียนหรานไม่ได้ใส่รองเท้ามา!!!
ห้องของเขากับจี๋เพียนหรานอยู่ใกล้กัน แต่ก็อยู่คนละฝั่งทแยงมุมกัน
การจะมาที่นี่ต้องเดินผ่านลานบ้านด้วย!
นั่นหมายความว่า จี๋เพียนหรานเดินเท้าเปล่าผ่านลานบ้านมาเข้าห้องของเขา
ม่านตาของกู้เฉินสั่นไหว
"เธอ..."
ตอนนี้สีหน้าของจี๋เพียนหรานเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
เพราะความเจ็บปวด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่หน้าผากและข้างจมูก
ส่องประกายวับวาวใต้แสงไฟสลัว
"แม่คะ!"
ถังถังดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกติของจี๋เพียนหราน
เรียกเธอด้วยความเป็นห่วง
จี๋เพียนหรานฝืนทนความเจ็บปวด พยายามฝืนยิ้มออกมาอย่างเก้ๆ กังๆ
"ไม่เป็นไร แค่ เมื่อกี้แม่รีบมากเลยลืมใส่รองเท้า คุณดูแลถังถังนะคะ แม่ขอตัวกลับก่อน"
เธอมักจะปิดบังความรู้สึกของตัวเอง มักจะพยายามทำให้ทุกคนคิดว่าเธอเป็นอยู่ดี
พูดจบจี๋เพียนหรานก็หมุนตัวจะเดินจากไป
ความจริงแล้ว ตอนที่เธอวิ่งมาที่ห้องของกู้เฉิน เพราะรีบร้อนเกินไปประกอบกับความมืดสลัว
เผลอไปเหยียบกิ่งไม้แห้งที่กระจัดกระจายอยู่ในลานบ้าน
แม้ว่าในชนบทจะใช้ถ่านหิน
แต่ทุกบ้านก็ยังเก็บฟืนแห้งไว้บ้าง
ฟืนในบ้านกู้เฉินส่วนใหญ่เป็นกิ่งไม้แห้งที่จี๋เพียนหรานกับถังถังเก็บมา
หน้าหนาวอากาศเย็น ทำให้กิ่งไม้แข็งขึ้นไม่น้อย
เธอเหยียบไปแบบนั้น แม้จะไม่ได้ถูกทิ่มแทง แต่ก็ถูกบาดที่ข้อเท้าเป็นแผลใหญ่
พอจี๋เพียนหรานก้าวออกไป เพราะใช้แรงไปบ้าง
เลือดสดๆ จึงไหลลงมาจากข้อเท้า ซึมลงบนพื้น
กู้เฉินตกใจเมื่อเห็นรอยเลือดสีแดงสดบนพื้น
รีบปล่อยมือจากถังถัง
ก้าวยาวๆ สามก้าวเป็นสองก้าวไปหาจี๋เพียนหราน
ไม่พูดพร่ำทำเพลง อุ้มเธอขึ้นมาทันที
จี๋เพียนหรานตกใจสุดขีดเมื่อร่างลอยขึ้นกะทันหัน
เธอไม่คิดเลยว่ากู้เฉินจะอุ้มเธอ
กลิ่นอบอุ่นเฉพาะตัวของกู้เฉินผสมกับกลิ่นอากาศเย็นจากภายนอกพรูเข้าจมูกจี๋เพียนหรานในคราวเดียว
ด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตสวยงามของเธอเบิกกว้างขึ้นทันที
ดวงตาคู่สวยเปียกชื้นเต็มไปด้วยความตกใจ
"คุณ คุณจะทำอะไร?"
พูดตามตรง ในชั่วขณะที่อุ้มจี๋เพียนหรานขึ้นมา หัวใจของกู้เฉินก็สั่นไหวเช่นกัน
จี๋เพียนหรานตัวเบามาก ร่างกายนุ่มนิ่ม ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกล้วยไม้
หอมมากจริงๆ
เมื่อภรรยาจากไปโดยไม่บอกลาตอนที่เขายังหนุ่ม เขาฝากลูกสาวไว้กับแม่ของเขา นับแต่นั้นมาเขาก็ซึมเศร้าและดื่มเหล้าเพื่อกลบความทุกข์

เวลาผ่านไป 16 ปี ลูกสาวของเขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้า

เธอนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย พยายามยิ้มให้

"พ่อคะ หนูไม่โกรธพ่อ และไม่เคยโกรธแม่เลย"

"ถ้าหนูได้เกิดใหม่ หนูก็อยากเป็นลูกของพ่อแม่อีก แค่...อย่าทิ้งหนูไปอีกนะคะ"

พูดจบ เธอก็หลับตาลง จากโลกนี้ไป

หัวใจส่วนลึกที่สุดของเขาราวกับมีบางสิ่งฉีกขาดออกจากกัน

กู้เฉินหมดสติไป

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ลูกสาววัยสองขวบกำลังยิ้มหวานเรียกเขาว่าพ่อด้วยเสียงเล็กๆ

เขาได้เกิดใหม่!

ครั้งนี้ เขาจะชดเชยความเสียใจที่มีต่อลูกสาว เขาจะจับมือภรรยาไว้ไม่ให้จากไป

ครั้งนี้ เขาจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง!