พ่อสามีหัวใจวาย สามียุ่งฉลองวันเกิดรักแรกของเขา
Caius Voss
## บทที่ 1 (ฉบับปรับปรุง)

ขณะที่กำลังทำงานอยู่ที่บริษัท ฉันก็ได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนร่วมงานของสามี
"คุณหนูสวี พวกเราติดต่อหมอเจียงไม่ได้เลย"
"คุณพ่อของเขาเกิดอาการหัวใจวายกะทันหัน จำเป็นต้องผ่าตัดหัวใจด่วน"
"คุณติดต่อเขาได้ไหม?"
เมื่อได้ยินว่าพ่อสามีประสบเหตุ ฉันวางทุกอย่างและรีบวิ่งไปโรงพยาบาล
แต่เดิมสุขภาพของพ่อสามีก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว เข้าโรงพยาบาลบ่อย เหตุการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ทำให้ฉันตกใจราวกับฟ้าถล่ม
ฉันพยายามติดต่อสามีไม่หยุด แต่โทรไม่ติด ส่งข้อความไปมากมายก็ไม่ได้รับการตอบกลับ
พอฉันมาถึงโรงพยาบาล หมอก็ดูร้อนใจมาก
"หมอเจียงมาหรือยัง? การผ่าตัดนี้ทั้งโรงพยาบาลมีแค่เขาที่ทำได้ แต่วันนี้เขาดันลาพอดี"
"รีบตามตัวเขากลับมาเถอะ นี่เป็นเรื่องชีวิต! แถมยังเป็นพ่อของเขาเองด้วย!"
ฉันก็กังวลมาก "ย้ายไปโรงพยาบาลอื่นได้ไหม? ไปผ่าตัดที่อื่น!"
"ไม่ทันแล้ว! อาการคนไข้วิกฤตมาก ต้องผ่าตัดทันที ไม่งั้น... รีบตามหมอเจียงกลับมาเร็วเถอะ!"
จำใจฉันได้แต่โทรหาสามีซ้ำๆ แต่ก็ไม่มีคนรับสาย
จู่ๆ ฉันก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ขอยืมมือถือแม่สามีโทรไป
ในที่สุดก็ติด แต่คนรับสายกลับเป็นผู้หญิง
แค่ได้ยินเสียงฉันก็จำได้ นั่นคือเสียงของเหอเหยียน รักแรกของสามีฉัน
"อ้าว พี่สาวสวีนี่เอง มีอะไรหรือคะ? พี่หมิงกำลังอาบน้ำอยู่ค่ะ อ๋อ อย่าเข้าใจผิดนะคะ เขาเพิ่งออกกำลังกายเสร็จ เหงื่อออกเต็มตัว"
"วันนี้เป็นวันเกิดฉัน เขาวิ่งสิบกว่ากิโลไปซื้อของขวัญให้ เหนื่อยแย่เลย"
ฉันไม่สนใจคำยั่วยุของเธอ บอกจุดประสงค์ไปตรงๆ
"บอกเขาด้วยว่า พ่อของเขาหัวใจวาย ต้องผ่าตัดด่วน ให้รีบกลับโรงพยาบาลทันที!"
เหอเหยียนตะโกนบอกปลายสาย ลากเสียงยาว: "พี่หมิง พี่สาวสวีบอกว่าพ่อใกล้ตายแล้ว ให้รีบกลับไปนะคะ"
คำพูดที่ฉันตั้งใจพูดด้วยความกังวล กลับกลายเป็นการข่มขู่เมื่อผ่านปากของเธอ
สามีรับโทรศัพท์ เสียงดุดันดังมา: "พอได้หรือยัง?"
"เธอจะหลอกให้ฉันกลับบ้าน ถึงกับแช่งพ่อฉันเลยเหรอ? พ่อฉันกำลังจะฉลองวันเกิดใหญ่ เธอมีจิตใจหรือเปล่า? ถ้าเธอยังพูดแบบนี้อีก ฉันจะไม่ยอมแน่!"
ฉันรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาทะเลาะกัน อดทนอธิบายให้เขาฟัง
"เจียง หมิง! รีบกลับมาเร็ว ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ"
"พ่อแย่มากจริงๆ ทั้งโรงพยาบาลมีแค่คุณที่ทำการผ่าตัดนี้ได้..."
แต่ฉันพูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ก็ถูกวางสาย
พอฉันโทรกลับไป ก็ได้ยินแต่เสียงแจ้งว่าปิดเครื่อง
ข้างๆ แม่สามีอารมณ์แตกแล้ว ร้องไห้จนหน้าเละ มีคนต้องพยุงไว้
"อาหมิงอยู่ไหน! อาหมิงอยู่ไหน! พ่อจะทำยังไง! เขาต้องไม่เป็นอะไรนะ!"
"รีบให้อาหมิงกลับมาผ่าตัดให้พ่อเขาเร็ว!"
พรุ่งนี้เป็นวันฉลองอายุครบ 70 ปีของพ่อสามีแล้ว เตรียมจะจัดงานใหญ่เพื่อเสริมสิริมงคล ใครจะรู้ว่าจะมาเกิดอาการหัวใจวายกะทันหัน
พ่อแม่สามีดีกับฉันมาตลอด พวกท่านรักฉันเหมือนลูกสาว ฉันก็กตัญญูต่อพวกท่านเหมือนพ่อแม่ แม้จะมีความหวังเพียงน้อยนิด ฉันก็จะไม่ยอมแพ้
ตอนนี้ได้แต่กลั้นน้ำตาปลอบแม่สามี "แม่คะ พ่อจะไม่เป็นอะไรหรอก นั่นเป็นพ่อของเขานะคะ อาหมิงต้องช่วยพ่อแน่นอน"
"หนูรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน หนูจะไปตามอาหมิงกลับมาเดี๋ยวนี้!"


## บทที่ 2

ฉันรู้ว่าเมียเก่าของสามีอยู่ที่ไหน ตอนที่เพิ่งรู้จักกับเหอเหยียน เธอยังเชิญฉันไปที่บ้านเธอ และต้อนรับฉันเหมือนเพื่อนสนิท
ฉันยังซื่อพอที่จะคิดว่าเธอเป็นคนดี ใครจะรู้ว่าเธอวางแผนล่อลวงซูหมิงมาตลอด
ฉันขับรถเร่งความเร็วมาถึงบ้านของเหอเหยียน
บ้านของพวกเขามีสวนเล็กๆ พวกเขากำลังนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานที่ศาลาในสวน บนโต๊ะมีเค้กวางอยู่และถูกกินไปแล้ว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอธิษฐานและเป่าเทียนเสร็จแล้ว
เหอเหยียนยังหยิบช้อนป้อนเค้กให้ซูหมิง จงใจป้ายที่มุมปากของเขา แล้วยื่นนิ้วออกมาเช็ดให้
"โอ้ ดูสิ เลอะไปหมดเลย"
จากนั้นเธอก็เอานิ้วที่เปื้อนเค้กเข้าปากดูด สายตายั่วยวนมองซูหมิง ซูหมิงถึงกับตาค้าง
ทั้งสองคนไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของฉัน
ฉันไม่คิดว่าในวันเกิดของเหอเหยียน จะมีแค่พวกเขาสองคน ซูหมิงใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขาสั้น ดูสบายๆ แต่กล้า เสื้อเชิ้ตยังติดกระดุมขาดไปสามเม็ด เผยให้เห็นกล้ามอกที่เขาภูมิใจ
แววตาอ่อนโยนและหลงใหลของซูหมิง เป็นสิ่งที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน
ในขณะเดียวกัน เหอเหยียนก็โน้มตัวเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ โผเข้าหา เห็นได้ชัดว่าริมฝีปากของทั้งสองคนกำลังจะแนบชิดกัน
ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตะโกนเสียงดัง: "ซูหมิง!"
เมื่อสามีเห็นฉันปรากฏตัว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงไม่พอใจ
ใช่แล้ว ฉันขัดจังหวะเรื่องดีๆ ของเขา
"ไม่ใช่นะ เธอรำคาญไหม? มาทำไม? เหอเหยียนเชิญเธอมางานวันเกิดด้วยหรือ?"
"ฉันจะฉลองวันเกิดกับเพื่อนก็ไม่ได้หรือไง?"
ฉันมองดูขาเรียวของเหอเหยียน เธอสวมเพียงเสื้อกล้ามบางๆ ที่พอดีปิดสะโพก พูดว่าเธอไม่ได้ใส่กางเกงด้านล่างก็ได้
มีใครฉลองวันเกิดกับเพื่อนแบบนี้บ้าง?
ฉันก็ไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องพวกนี้
พูดอย่างเร่งรีบ: "พ่อไม่ไหวแล้ว ต้องผ่าตัดหัวใจด่วน ไปโรงพยาบาลกับฉันเดี๋ยวนี้!"
พอได้ยินสามีก็ลุกขึ้นยืนทันที ตบโต๊ะดังปัง
"พอได้แล้ว! พ่อจะฉลองวันเกิดครบ 70 ปีมะรืนนี้! สุขภาพแข็งแรงดี ฉันเป็นหมอ ฉันจะไม่รู้หรือไง?"
"เธอทำทุกอย่างเพื่อให้ฉันกลับไป ถึงขนาดแช่งให้พ่อเป็นโรคหัวใจ! เธอยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!"
ซูหมิงมั่นใจว่าฉันโกหก แทบจะเข้ามาตบฉัน
ฉันย้ำอีกครั้ง: "พ่อเกิดเรื่องจริงๆ นะ ฉลองวันเกิดก็เสร็จแล้วใช่ไหม กลับไปผ่าตัดก่อน หรือจะช่วยคนเสร็จแล้วค่อยกลับมาก็ได้!"
ฉันยังหยิบโทรศัพท์ให้เขาคุยกับแม่ยาย เพื่อพิสูจน์ว่าฉันไม่ได้โกหก
แต่วินาทีต่อมา สามีไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง สะบัดมือปัดโทรศัพท์ฉันทิ้งไป
เสียงดังปัง! โทรศัพท์ตกลงพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ
"พอได้แล้ว สวี่หยา!"
"ถ้าคุณยังเอาชีวิตพ่อมาขู่ฉันอีก อย่าหาว่าฉันไม่นึกถึงความเป็นสามีภรรยา!"
"โอ๊ย พี่หมิงคะ อย่าโกรธไปเลย หนูว่าพี่สาวสวีคงคิดถึงพี่มากเลยอยากให้พี่กลับบ้าน ถึงได้โกหกแบบนี้ พี่ก็เห็นใจเขาหน่อยสิคะ"
คำพูดของเหอเหยียนยิ่งทำให้เจียง หมิงแน่ใจว่าฉันกำลังโกหก
เรื่องชีวิตคนไม่ใช่เรื่องเล่น ฉันทนดูเหอเหยียนยุแยงแบบนี้ไม่ได้: "หุบปากไปเลยนะ! ถ้าพ่อของเขาเป็นอะไรไป เธอจะรับผิดชอบไหม?"
"อ๊า! พี่สาวสวีดุจังเลย พี่หมิงคะ..."
เหอเหยียนทำตัวเหมือนกวางน้อยตกใจ หลบอยู่หลังเจียง หมิง เขาลูบมือปลอบเธอ บอกว่าไม่ต้องกลัว
พี่หมิงคำนี้คำนั้น ไม่รู้ว่าเธอเรียกออกมาได้ยังไง
ชาตินี้ฉันไม่เคยเรียกเจียง หมิงแบบนั้นเลย
เจียง หมิงดูจะชอบใจ พอได้ยินคำพูดของเหอเหยียน ก็ไล่ฉันออกไปทันที: "ไสหัวไปเลย! ที่นี่ไม่ต้อนรับเธอ!"
"พ่อกำลังรอคุณช่วยชีวิตอยู่นะ คุณไม่ไปกับฉัน! ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!"
เพียะ!
เขาตบหน้าฉัน: "ต่ำช้า!"
เจ็บมาก แต่ฉันกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับฉัน ขอแค่ตอนนี้เขายอมกลับไปกับฉัน ฉันไม่อยากให้พ่อสามีจากไปแบบนี้
"คุณจะตบฉันตายก็ได้ แต่ตอนนี้! คุณต้องกลับไปกับฉัน!"
เจียง หมิงได้ยินฉันพูดแบบนั้น ยิ่งโมโห: "ช่างไม่รู้จักสำนึก! ฮึ! เธอไม่ไป งั้นพวกเราไปกันเถอะ เสี่ยวเหยียน เธอบอกว่าอยากไปทะเลไม่ใช่เหรอ? พี่พาไป"
"อืม ได้เลยค่ะ! แต่ว่า... พี่สาวสวีจะทำยังไงคะ?"
"หึ เธอไม่ยอมไปไม่ใช่เหรอ? ก็ให้เธออยู่เฝ้าบ้านให้เธอสิ"
สามีฉันจูงมือเหอเหยียนเข้าไปในบ้านเธอเพื่อเก็บของ เหอเหยียนยิ้มพลางบอกว่าจะใส่ชุดว่ายน้ำที่เซ็กซี่ที่สุดให้เจียง หมิงดู
เพื่อจะหนีออกจากสายตาฉันให้เร็วที่สุด เจียง หมิงรีบพาเหอเหยียนขึ้นรถ เหอเหยียนเกาะแขนเจียง หมิงพลางยื่นมือถือมาให้ฉันดูอย่างท้าทาย
"เมื่อเช้านี้หนูยังคุยกับคุณลุงอยู่เลยค่ะ คุณลุงยังชวนหนูไปงานวันเกิดครบ 70 ปีด้วย"
พ่อสามีจะไปเชิญผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง ทุกครั้งที่เธอมาที่บ้าน พ่อแม่สามีแทบจะเอาไม้กวาดไล่ตีเธอออกไป แต่เจียง หมิงก็ยังคอยปกป้องเธอตลอด
"เจียง หมิง! คุณไปไม่ได้นะ! อย่าไปฟังเธอพูดเหลวไหลสิ! ถ้าคุณไปคุณจะต้องเสียใจไปทั้งชีวิต!"
เจียง หมิงเปิดประตูรถให้เหอเหยียนอย่างสุภาพ แล้วขึ้นไปนั่งที่คนขับ ก่อนจะไปเขาพูดกับฉันอย่างเย็นชา: "แค่หย่ากันเท่านั้นเอง ฉันจะมีอะไรต้องเสียใจ เสี่ยวเหยียน เราไปกันเถอะ ไปทะเลเสร็จแล้วจะได้ไปเลือกของขวัญวันเกิดให้พ่อ"
"อืม ได้เลยค่ะ! คุณลุงต้องชอบของขวัญที่หนูเลือกแน่ๆ"
เจียงหมิงปิดประตูรถดังปัง แล้วขับรถจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนใจเสียงร้องเรียกของฉันที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่น


## บทที่ 3

โทรศัพท์ที่หน้าจอแตกกระจายบนพื้นดังขึ้น
เป็นสายจากแม่สามี เสียงสั่นเครือพูดว่า "พ่อของเขาไม่ไหวแล้ว อาหมิงล่ะ! เขามาหรือยัง?"
"หมอบอกว่าพ่อของเขาใกล้จะไม่ไหวแล้วนะ เสี่ยวหยา! รีบกลับมาเร็ว! แม่แก่ๆ คนนี้ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว!"
แม่สามีสะอื้นจนน้ำตานองหน้า ฉันก็แทบจะพังทลาย ตอนนี้เจียง หมิงหายไปไร้ร่องรอยแล้ว
ทำไมเขาถึงไม่เชื่อฉัน ทำไมเขาถึงทำเพื่อผู้หญิงคนนั้นจนไม่สนใจชีวิตพ่อแท้ๆ ของตัวเอง!
เขาช่างใจร้ายและโหดเหี้ยมเหลือเกิน!
ฉันตะโกนสุดเสียงไปทางที่เขาขับรถจากไป "เจียง หมิง! รีบกลับมาเร็ว! เจียง หมิง!"
แต่ทุกอย่างก็สูญเปล่า
ฉันรีบกลับไปที่โรงพยาบาล เมื่อแม่สามีเห็นฉันกลับมาคนเดียวในห้องผู้ป่วย เธอส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง
ฉันรีบคว้ามือที่เหี่ยวย่นของเธอไว้ พลางขอโทษน้ำตาคลอ
"ขอโทษค่ะแม่ หนูพาอาหมิงกลับมาไม่ได้..."
แม่สามีตบเตียงพลางส่ายหน้า ร้องไห้โฮ "ไอ้เลว! ไอ้สัตว์! ทำไมฉันถึงได้คลอดลูกอกตัญญูแบบนี้ออกมา!"
"อ้า..."
พ่อสามีบนเตียงครางออกมา ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง ฉันรีบเข้าไปฟังใกล้ๆ
"ลูกสะใภ้...อาหมิงล่ะ...พ่ออยากเจอ...ลูกชาย..."
น้ำตาฉันคลอเบ้า ได้แต่โกหกว่า "เขากำลังมาแล้วค่ะพ่อ พ่อต้องอดทนนะคะ อาหมิงจะมาถึงในไม่ช้า"
"เฮอะ...ฮึๆ...อ้า..."
เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน พ่อสามีดูเหมือนจะรู้ว่าฉันโกหก จู่ๆ ก็หายใจไม่ออก แล้วจากไปอย่างสงบ
แม่สามีเห็นดังนั้น ก็ทรุดฟุบลงกับเตียงร้องไห้ หมดสติไป พยาบาลต้องพาออกไป
ทั้งห้องผู้ป่วยจมอยู่ในความเศร้าโศก เสียงร้องไห้ของแม่ลูกสะใภ้ดังก้องไปทั่วโรงพยาบาล
นึกถึงการดูแลเอาใจใส่ที่พ่อสามีมีให้ฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมา ใจฉันยังไม่อยากยอมรับความจริงที่ว่าพ่อสามีจากไปแล้ว
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ พยาบาลมาบอกให้พวกเราทำใจ เพราะต้องเคลียร์ห้องผู้ป่วย
เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้ นึกถึงตอนที่พ่อสามีจะจากไปยังอยากเจอลูกชาย แต่ก็ไม่สมหวัง ยิ่งทำให้เศร้าใจมากขึ้น
ฉันอยากโทรหาเจียง หมิง บอกข่าวการจากไปของพ่อสามี แต่ก็ยังติดต่อไม่ได้
แต่กลับเห็นโพสต์ในโมเมนต์ของเหอเหยียน เป็นภาพถ่ายสุดสนิทของทั้งคู่ที่ชายหาด เหอเหยียนใส่ชุดว่ายน้ำเซ็กซี่ อวดรูปร่าง เจียงหมิงใส่กางเกงขาสั้น กอดเอวเธอแน่น
เห็นภาพความหวานชื่นของทั้งคู่ ฉันกลับรู้สึกสงบและยอมรับได้ ฉันมองทะลุปรุโปร่งทุกอย่างแล้ว
ฉันส่งข้อความถึงซูหมิงอย่างใจเย็น
"เราหย่ากันเถอะ"


## บทที่ 4

ไม่มีการตอบกลับข้อความเลย
ฉันคิดว่าเขาคงกำลังสนุกสนานอยู่ โทรศัพท์ก็ยังไม่ได้เปิด
หลังจากพ่อสามีเสียชีวิต ทุกคนต่างยุ่งกับการจัดการงานศพ แม่สามีก็ช็อกจนลุกไม่ขึ้นจากเตียง ฉันกลายเป็นเสาหลักเพียงคนเดียวของบ้าน
พยายามติดต่อเจียง หมิงเหย่ก็ติดต่อไม่ได้
การตกแต่งบ้านที่เตรียมไว้สำหรับงานวันเกิดพ่อสามีก็ถูกเก็บออกหมด ผ้าไหมสีแดงถูกเปลี่ยนเป็นผ้าไหมสีขาว โคมไฟสีแดงก็เปลี่ยนเป็นโคมไฟสีขาว
ลูกชายคนเล็กเจียง เจ๋อที่อยู่ต่างประเทศก็กลับมา เขาก้มลงร้องไห้โฮที่หน้าโลงศพของพ่อ
"ลูกมาสายเกินไป ไม่ได้เจอพ่อเป็นครั้งสุดท้าย! พ่อ! พ่อครับ!"
ลูกชายคนเล็กคนนี้ แม้จะอยู่ต่างประเทศตลอด แต่ฉันก็มีความประทับใจที่ดีกับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่าเรียนต่างประเทศของเขาฉันเป็นคนส่งให้ทั้งหมด
เขาจึงให้ความเคารพฉันมาก
"พี่สะใภ้ครับ พี่ชายผมอยู่ไหน! ในเวลาแบบนี้ ทำไมเขาถึงไม่อยู่?"
ฉันไม่รู้จะพูดอย่างไร จะให้บอกเขาหรือว่าพี่ชายของเขากำลังเที่ยวเล่นกับชู้อยู่?
ในตอนนั้นเอง เจียง หมิงก็เปิดโทรศัพท์และตอบข้อความฉัน เย็นชาเพียงไม่กี่คำ: "ได้ งั้นก็หย่า"
ไม่นานหลังจากนั้น เขาก็โทรมาหาฉัน พอดีน้องชายของเขาก็อยู่ข้างๆ
น้องชายอยากคุยกับพี่ชาย ฉันเลยเปิดลำโพง
"ทำไมผมโทรหาพ่อไม่ติด? คุณจะทำอะไรกันแน่? บอกพ่อด้วยว่าผมกับเสี่ยวเหยียนเอาของขวัญมาอวยพรวันเกิดท่านแล้ว"
เจียง เจ๋อฟังจนงง
"พี่สะใภ้ครับ เกิดอะไรขึ้น? พี่ชายพูดอะไร?"
ฉันรู้สึกเหนื่อยใจมาก
เงียบฟังอยู่ ไม่อยากพูดอะไรกับเขาสักคำ
เจียง เจ๋อดูเหมือนจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
"คุณฟังอยู่หรือเปล่า?"
เสียงจากปลายสายเริ่มไม่พอใจอีกครั้ง: "จำไว้ว่าต้องบอกพ่อนะ ผมบอกคุณแล้ว ถึงจะหย่าก็ต้องรอให้พ่อฉลองวันเกิดครบ 70 ปีก่อน อย่าทำให้พ่อต้องโกรธ"
ตอนนี้เขากลับมาเป็นลูกกตัญญูแล้ว
ไม่ได้กินอะไรมาหนึ่งวันหนึ่งคืน เสียงฉันแหบจนพูดไม่ออก
ทั้งร่างกายและจิตใจอ่อนล้า
เจียง เจ๋อพูดแทนฉัน: "พี่ พี่อยู่ไหนครับ?"
"อ้อ อาเจ๋อกลับมาแล้วเหรอ ดีมาก ดีมาก พี่ใหญ่กำลังจะถึงบ้านแล้ว พี่ก็ไม่ได้เจอน้องมานานเลย คิดถึงจัง"
ไม่รอให้เจียง เจ๋อตอบ ฉันก็วางสายทันที ตอนนี้ฉันรู้สึกคลื่นไส้ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงของเจียง หมิง
"พี่สะใภ้ครับ? พี่สะใภ้กับพี่ชายเป็นอะไรกัน?"
"ฉันไม่อยากพูด เธอก็อย่าถามเลย"
ฉันปิดโทรศัพท์ แล้วยุ่งกับการจัดเตรียมศาลา ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องส่งพ่อสามีเป็นครั้งสุดท้าย ให้ท่านจากไปอย่างสงบ
เจียง เจ๋อเห็นสีหน้าฉันไม่ดี ไม่กล้าถามต่อ ได้แต่คอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ
เก็บของที่พ่อสามีทิ้งไว้ เห็นแล้วสะเทือนใจ ฉันนึกถึงวันเวลาที่มีความสุขตอนพ่อสามียังอยู่ และนึกถึงตอนที่ท่านนอนไม่หลับเพราะอยากเจอลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย
ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกครั้ง
ตอนนั้นเอง แม่สามีก็มาปลอบใจฉัน กลับเป็นท่านที่บอกให้ฉันทำใจ และบอกว่าจะรักฉันเหมือนลูกสาวตลอดไป
แล้วท่านก็หยิบพินัยกรรมของพ่อสามีออกมา บอกว่าให้ฉัน ฉันดูเนื้อหาในพินัยกรรมแล้วรีบปฏิเสธ
ในตอนนั้นเอง เจียง หมิงจูงมือรักแรกของเขา แต่งตัวสวยงามกลับมา พอก้าวเข้าประตูบ้าน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไปทันที
เห็นญาติมิตรทุกคนหน้าเศร้า ใส่ชุดดำคาดขาว ม่านผ้าไหมสีแดงที่เขาแขวนไว้ก็กลายเป็นผ้าไหมสีขาว
"พวกคุณทำอะไรกัน! สวี่หยา! ออกมา! พวกคุณกำลังทำอะไร! พ่อผมอยู่ไหน!"
ฉันในชุดไว้ทุกข์เดินออกมา เห็นเจียง หมิงใส่สูทหรูหรา ส่วนเหอเหยียนใส่ชุดกระโปรงสีแดงเปิดไหล่ ดูแล้วแสบตามาก คนรอบข้างต่างกระซิบกระซาบกัน
เจียง หมิงเห็นโลงศพและรูปของพ่อที่หน้าศาลา ก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว หน้าซีดเหมือนตับหมู
ถอยหลังติดๆ กัน
"ไม่ ไม่มีทาง... พวกคุณกำลังหลอกผม สวี่หยา! บอกมา... ทำไมพ่อถึงตาย? เป็นเพราะคุณใช่ไหมที่ฆ่าพ่อ!"
พ่อสามีมีอาการหัวใจวาย หมอบอกว่ามีแต่สามีเท่านั้นที่สามารถทำการผ่าตัดหัวใจครั้งนี้ได้
ในที่สุดก็ติดต่อเขาได้ แต่คนที่รับสายกลับเป็นรักแรกของเขา
"วันนี้ฉันฉลองวันเกิด อย่ามารบกวนพวกเราด้วยเรื่องโรงพยาบาลเลย"
ฉันร้อนใจมาก: "พ่อของเขากำลังจะตาย บอกให้เขารีบกลับมาทำการผ่าตัด!"
แต่กลับได้ยินเสียงด่าอย่างดุดันจากสามี: "เพื่อให้ผมกลับบ้าน คุณถึงกับแช่งพ่อผม! คืนนี้ผมจะไม่กลับ!"
เขาวางสาย และโทรไม่ติดอีกเลย
พ่อสามีเสียชีวิตเพราะช่วยไม่ทัน แต่สามีกลับบอกว่าฉันเป็นคนทำให้พ่อของเขาตาย