น้องสาวบุญธรรมกังวลเรื่องศัลยกรรมล้มเหลว จึงใช้ฉันเป็นหนูทดลอง
Caius Voss
## บทที่ 1

"ศัลยกรรมมันผิดตรงไหน? ความรักสวยรักงามเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ การเป็นคนสวยในสังคมมีข้อดีมากมาย ผู้ชายทั้งหลายจะวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ"
น้องสาวไป๋ เฟยเฟย พูดถึงข้อดีของการศัลยกรรมอย่างไม่ใส่ใจ
แต่ฉันไม่อยากศัลยกรรมเลย ฉันพอใจในรูปลักษณ์ของตัวเอง
"พี่กินข้าวเร็วๆ เถอะ เรื่องศัลยกรรมเราค่อยคุยกันอีกที ถ้าพี่ไม่อยากทำจริงๆ ก็ช่างมันเถอะ"
นี่คือลูกสาวบุญธรรมที่แม่ของฉันเก็บมาเลี้ยง ทุกคนในครอบครัวรักเธอเหมือนลูกแท้ๆ ฉันก็รักเธอเหมือนน้องสาวแท้ๆ ยังรู้สึกสงสารที่เธอมีชาติกำเนิดที่น่าเวทนา จึงคอยเอาใจและพยายามให้สิ่งที่ดีที่สุดกับเธอ
ฉันรู้ว่าน้องสาวอิจฉา, เอาแต่ใจ, และดื้อรั้น แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นวางแผนฆ่าฉัน
ชาติที่แล้ว เธอไม่พอใจกับรูปลักษณ์ธรรมดาๆ ของตัวเองมาตลอด เธอเชื่อโฆษณาของคลินิกศัลยกรรมต่างๆ และอยากศัลยกรรมให้สวยขึ้น
ครอบครัวเห็นว่าเธอหมกมุ่นจนเหมือนคนบ้า ก็ได้แต่ช่วยกันหาเงินให้เธอไปศัลยกรรม
จนกระทั่งฉันบอกเธอว่าการศัลยกรรมมีความเสี่ยง เธอกลับหาว่าฉันกลัวเธอจะสวยขึ้น ถึงได้พูดแบบนี้เพื่อขัดขวางไม่ให้เธอสวย
ฉันก็ได้แต่ยอม
ใกล้วันผ่าตัด เธอกลับกลัวขึ้นมาจริงๆ กลัวว่าการศัลยกรรมจะล้มเหลว
เธอจึงคอยรบเร้าให้ฉันไปศัลยกรรมด้วยกัน แน่นอนว่าฉันไม่ยอม แม้ความงามของฉันจะไม่ถึงขั้นงามเลิศเลอ แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับคนสวย
การศัลยกรรมก็เท่ากับการทำลายโฉม
หรือบางที เธออาจตั้งใจจะทำให้ฉันเสียโฉม!
เพราะฉันไม่ยอมตกลง เธอเริ่มใช้วิธีต่างๆ บีบบังคับฉัน ยังให้แม่มากดดันฉัน แม่ตามใจเธอ ถึงกับจะให้ฉันไปศัลยกรรมพร้อมเธอจริงๆ
ชาติที่แล้ว ฉันปฏิเสธอย่างแข็งขัน จึงได้รับการแก้แค้นจากเธอ
เธอวางยาสลบฉัน แล้วส่งฉันเข้าห้องผ่าตัดศัลยกรรมโดยที่ฉันไม่ยินยอม
หลังจากนั้นการศัลยกรรมของฉันล้มเหลว ใบหน้าถูกทำลายจนเน่าเปื่อย แต่เธอกลับยืนดูด้วยความสะใจ
"โชคดีที่ตอนนั้นฉันไม่ได้ไปศัลยกรรมที่โรงพยาบาลนี้ พี่สาว เธอรักสวยรักงามเกินไป ถือซะว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน"
น้องสาวกลับมาสั่งสอนฉัน รอยยิ้มที่เธอพยายามกลั้นไว้ที่มุมปาก แทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก
ใช่แล้ว ในระดับหนึ่งเธอประสบความสำเร็จ แม้ตัวเองจะไม่ได้สวยขึ้น แต่การทำให้ฉันขี้เหร่ลง ก็บรรลุเป้าหมายของเธอแล้ว
ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังพยายามห้ามพ่อแม่ไม่ให้จ่ายเงินรักษาหน้าให้ฉัน
"พ่อแม่คะ พี่สาวเป็นแบบนี้เพราะตัวเองทั้งนั้น ต้องให้เธอได้บทเรียนบ้าง"
ภายใต้การยุยงของเธอ พ่อแม่ผิดหวังในตัวฉันอย่างที่สุด ไล่ฉันออกจากบ้าน ปล่อยให้ฉันเอาตัวรอดเอง แฟนก็ทิ้งฉันไปเพราะฉันศัลยกรรม
ฉันไร้ที่พึ่ง ทุกวันได้แต่มองใบหน้าในกระจกที่ค่อยๆ เน่าเปื่อย สุดท้ายตายในห้องเช่า ศพถูกเจ้าของห้องพบหลังจากผ่านไปครึ่งเดือน
ฉันมองน้องสาวที่ดูไร้เดียงสาและใสซื่อตรงหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะชาติที่แล้ว ฉันก็คงไม่มีวันเชื่อว่าน้องสาวจะใจร้ายได้ขนาดนี้
ชาตินี้ ฉันจะไม่ทำตัวเป็นคนใจดีหรือพี่สาวที่ดีอีกต่อไป รสชาติของการที่ใบหน้าเน่าเปื่อยและถูกทุกคนทอดทิ้ง ฉันต้องทำให้เธอได้ลิ้มลองดูบ้าง!


## บทที่ 2 การแก้ไข

"พี่คะ ทำไมไม่ดื่มชานมล่ะคะ ชานมนี่อร่อยมากนะ หนูซื้อมาให้พี่โดยเฉพาะเลย" ไป๋ เฟยเฟย เร่งรัดฉัน
สายตาที่ร้อนรนนั้น ราวกับกำลังรอคอยให้ฉันไปสู่ความตาย
ฉันไม่มีทางดื่มชานมแก้วนี้แน่นอน เพราะชานมแก้วนี้เองที่ทำให้ฉันหมดสติ และถูกไป๋ เฟยเฟย ผลักเข้าห้องผ่าตัด
"มือถือหนูน่าจะลืมไว้ที่ห้องพัก"
นั่นเป็นเพราะฉันตั้งใจลืมไว้
ไป๋ เฟยเฟย ก็พูดขึ้นตามคาด: "พี่ดื่มชานมไปก่อนเถอะค่ะ หนูจะไปเอามาให้"
พอเธอหันหลังเดินจากไป ฉันก็รีบสลับชานมของเราสองคนทันที
ตอนที่ไป๋ เฟยเฟย กลับมา เห็นฉันกำลังดื่มชานม มุมปากเธอก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างปิดไม่มิด
"พี่คะ ชานมอร่อยไหมคะ?" ไป๋ เฟยเฟย ถามฉันอย่างจงใจ
"อร่อยมากเลย เธอก็ดื่มสิ อย่าแค่มองฉันดื่มอย่างเดียว"
ฉันตอบ
"งั้นก็ดีค่ะ" ไป๋ เฟยเฟย ก็ดื่มชานมตามไปสองสามอึก พลางยิ้มพูดว่า "อีกเดี๋ยวหนูก็จะได้เป็นสาวสวย ต้องสวยกว่าพี่แน่ๆ เลย"
"เธอสวยกว่าพี่มาตลอดอยู่แล้ว ในใจพี่เธอสวยที่สุด"
ก่อนหน้านี้คำพูดนี้เป็นความจริงใจ แต่ตอนนี้แน่นอนว่าแค่พูดไปงั้นๆ
"จริงเหรอคะ? พี่ใจดีจังเลย แต่น่าเสียดาย พี่เป็นคนสวยอยู่แล้ว คงไม่เข้าใจความทุกข์ของคนหน้าตาธรรมดาอย่างหนูหรอกค่ะ"
ความทุกข์งั้นเหรอ?
ดังนั้นเพราะเธอทุกข์ใจ ก็เลยต้องทำลายชีวิตฉันงั้นเหรอ?
ทั้งๆ ที่กำลังวางยาฉันต่อหน้าต่อตา แต่กลับยังยิ้มออกมาได้ หัวใจเธอทำมาจากอะไรกันแน่!
ฉันเป็นพี่สาวของเธอนะ!
ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นเด็กที่รับมาเลี้ยง แต่ครอบครัวเราก็เลี้ยงดูเธอเหมือนลูกแท้ๆ มาตลอด
แม้แต่พ่อแม่ก็ยังรักเธอมากกว่าฉันที่เป็นลูกแท้ๆ ตั้งแต่เด็ก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเราตามใจเธอมากเกินไปหรือเปล่า
เธอยิ่งวันยิ่งเอาแต่ใจ ทำตัวตามอำเภอใจ จองหอง จนตอนนี้ไม่เกรงกลัวอะไรเลย!
ทั้งวันฝันแต่จะให้ผู้ชายมากมายมาหลงใหล แถมยังพยายามจะแย่งแฟนฉันอีก
แต่เพราะแฟนฉันปฏิเสธเธอ เธอก็ยิ่งคลั่งไคล้หนักขึ้นไปอีก
เอาแต่คิดจะศัลยกรรม อยากสวย อยากเข้าตระกูลร่ำรวย อยากเล่นกับผู้ชายไว้ในกำมือ
ฉันพยายามเตือนสติเธอ แต่ก็ไม่เป็นผล
เธอยังคิดว่าฉันสวย ก็เลยไม่ยอมให้เธอสวย แถมยังบอกว่าฉันกลัวเธอจะแย่งซีนฉัน
จนถึงวันนี้ ฉันถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า เธอไม่ได้แค่นิสัยไม่ดี ศีลธรรมก็แย่ และไม่เคยคิดจะเป็นพี่น้องกับฉันเลย
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอจะเรียกฉันว่าพี่ก็ต่อเมื่อต้องการความช่วยเหลือ แค่เธอเรียกฉันว่าพี่ ฉันก็จะใจอ่อนทุกที
รวมถึงครั้งนี้ที่มาเป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาลศัลยกรรม
กลับมาที่ห้องพัก เรารอเวลาผ่าตัด
ฉันจำได้แม่นย้ำว่า ชาติที่แล้ว เธอทำแบบนี้กับฉันที่หมดสติ จัดการให้ฉันนอนอยู่บนเตียงของเธอ เธอติดสินบนพนักงานโรงพยาบาล แล้วผลักฉันเข้าห้องผ่าตัด
คราวนี้ ฉันตัดสินใจใช้วิธีเดียวกัน เอาคืนเธอด้วยวิธีของเธอเอง
ฉันแกล้งทำเป็นหลงกล หลับตาพิงพนักเก้าอี้สักพัก เธอก็ดูจะวางใจขึ้น
ไม่นาน เธอก็หาว แล้วเอนตัวนอนลงบนเตียงอย่างเป็นธรรมชาติ หลับสนิทยิ่งกว่าฉันเสียอีก
ฉันรู้ว่าไป๋ เฟยเฟย หมดสติไปแล้ว ฉันลองเรียกเธอหลายครั้ง แต่เธอก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
ดูเหมือนเธอจะใส่ยาให้ฉันในปริมาณมากทีเดียว
สิบนาทีต่อมา พนักงานโรงพยาบาลศัลยกรรมก็เข้ามาในห้อง
ฉันบอกพวกเขาว่านี่คือน้องสาวฉัน เธอพร้อมแล้ว เธอหลับอยู่ก็อย่าปลุกเธอเลย จะได้ไม่ตื่นเต้น
พยาบาลยิ้มพูดว่า: "ยังไงก็ต้องฉีดยาสลบอยู่แล้ว ให้เธอหลับไปเลยก็ดี"
โรงพยาบาลศัลยกรรมที่ไม่ได้มาตรฐานแห่งนี้ ไม่ได้ถูกกฎหมายจริงๆ ด้วย ไม่สนใจชีวิตคนไข้เลย พวกเขาดูเหมือนแค่ต้องการทำงานให้เสร็จ ไม่ได้ตรวจอะไรเลย ก็ผลักน้องสาวไป๋ เฟยเฟย เข้าห้องผ่าตัดไปแล้ว


## บทที่ 3

ฉันยิ้มน้อยๆ ขณะที่มองน้องสาวไป๋ เฟยเฟย ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดอย่างสงบ
จริงๆ แล้วฉันก็ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่พาเธอมาศัลยกรรม ฉันแค่ปกป้องตัวเอง และทำให้เธอได้สมหวังไปด้วย
เมื่อเธอตื่นขึ้นมา เธอคงจะดีใจมากที่ตัวเองสวยขึ้น
หลังจากที่ไป๋ เฟยเฟย ถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น เป็นแม่โทรมา
"เฟยเฟย ลูก พี่สาวเข้าไปหรือยังลูก?"
ฉันขมวดคิ้ว และเข้าใจทันที ไม่คิดว่าแม่จะรู้แผนของไป๋ เฟยเฟย!
ทำไมแม่ถึงได้ลำเอียงขนาดนี้!
ทั้งๆ ที่ฉันเป็นลูกแท้ๆ ของแม่ แต่ตั้งแต่เด็กแม่ก็เข้าข้างเธอตลอด คิดว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า สงสารเธอเลยดูแลเธอมากหน่อย ฉันก็ยอมรับได้
แต่ในเวลาแบบนี้ เรื่องเป็นเรื่องตายขนาดนี้ แม่จะปล่อยให้เธอทำร้ายคนอื่นได้ยังไง
แถมยังเป็นลูกสาวของตัวเองด้วย!
น้องสาวที่เก็บมาเลี้ยงคนนี้ ถึงไม่มีสายเลือดเดียวกัน ก็ถือว่าเป็นคนอกตัญญูได้
แต่แม่เป็นแม่ จะทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?
จนกระทั่งถูกไล่ออกจากบ้าน ฉันถึงได้แน่ใจว่า แม่แค่ไม่ชอบฉันเท่านั้นเอง ฉันเป็นคนที่ถูกเกลียดมาตลอด
"แม่คะ เฟยเฟย เข้าห้องผ่าตัดแล้วค่ะ"
"อะไรนะ! ทำไมเธอถึงเป็นคนเข้าห้องผ่าตัด?"
แม่ดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด
"ก็เธออยากศัลยกรรมนี่คะ แม่ลืมแล้วเหรอ? ก็ต้องเป็นเธอสิคะที่เข้าห้องผ่าตัด ไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใครล่ะคะ หนูเหรอ?"
"แม่... แม่..." แม่พูดติดขัด "แม่หมายความว่า ทำไมลูกไม่ห้ามน้องไว้บ้าง การศัลยกรรมมันอันตรายนะ ถ้าผ่าตัดไม่สำเร็จล่ะ แม้แต่ผ่าตัดสำเร็จก็ยังมีผลข้างเคียงนะ!"
ฮึ ที่แท้แม่ก็รู้ แม่รู้ถึงความเสี่ยงของการศัลยกรรม
แสดงว่าแม่คิดเหมือนไป๋ เฟยเฟย ให้ฉันเป็นหนูทดลอง ลองดูก่อนว่าอันตรายไหม?
"เธออยากศัลยกรรมจนเหมือนคนบ้า ก็ไม่ใช่พึ่งพูดวันสองวันนี้นะคะ แม่ก็รู้ เงินก็แม่กับหนูช่วยกันหามาให้เธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมตอนนี้แม่ถึงไม่เห็นด้วยล่ะคะ?"
ฉันแกล้งทำเป็นโง่ถามกลับไป
แม่พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้จะตอบฉันยังไง เลยเปลี่ยนเรื่อง "เธอยังเด็ก ไม่รู้เรื่อง ลูกเป็นพี่สาวต้องห้ามน้องสิ! ทำไมถึงปล่อยให้น้องหุนหันแบบนี้เข้าไปล่ะ?"
"หนูจะห้ามยังไงได้ล่ะคะ น้องเคยฟังพี่สาวบ้างไหมตั้งแต่เด็กจนโต?"
"พูดอะไรของเธอ เฟยเฟย ถือว่าเธอเป็นพี่สาวแท้ๆ มาตลอดนะ! เธอนี่ช่างไม่รู้บุญคุณ! แม่บอกเธอเลย ถ้าเฟยเฟย ออกมาแล้วมีปัญหาอะไร แม่ไม่ปล่อยเธอแน่!"
แม่พูดอย่างโกรธๆ
ใช่ ถ้าไป๋ เฟยเฟย มีปัญหา แม่จะไม่ปล่อยฉัน แต่ชาติที่แล้วเมื่อฉันมีปัญหา แม่กลับไม่สนใจไม่ใส่ใจ
"แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะ เธอเข้าไปครึ่งชั่วโมงแล้ว หนูจะวิ่งเข้าไปบอกให้หมอหยุดดีไหมคะ?"
"เธอพูดอะไร! ตอนนี้ให้เขาหยุด เธอจะฆ่าน้องเธอเหรอ? เธอตั้งใจใช่ไหม! ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้!"
แม่ถึงกับด่าว่าฉันใจร้าย และฉันไม่เคยเห็นแม่ทั้งโกรธทั้งร้อนใจแบบนี้มาก่อน
อย่างน้อยก็ไม่เคยร้อนใจแบบนี้เพื่อฉัน
"หนูก็ทำตามที่แม่สั่งนะคะ แล้วตอนนี้จะให้ทำยังไงดีคะ?"
"เธอยืนอยู่ตรงนั้นแหละ อย่าขยับ! รอแม่ไป!"
หนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา แม่รีบร้อนมาถึง ตอนนี้ไม่มีทางหยุดการผ่าตัดของไป๋ เฟยเฟย ได้แล้ว
ก่อนที่ฉันจะพูดอะไร แม่ก็ตบหน้าฉันทันที
ตบจนหน้าฉันแสบไปหมด
"เธอเป็นพี่สาวแบบนี้ได้ยังไง! ไม่รู้จักปกป้องน้องเลยหรือไง?"
ฉันเอามือกุมแก้มแย้งกลับไป "มันเกี่ยวอะไรกับหนู! หนูห้ามเธอไม่ให้ศัลยกรรมตั้งนานแล้ว แต่เธอดันอยากทำ เธอก็โตแล้ว ไม่รู้จักดูแลตัวเองเหรอ?"
"ยังจะเถียงอีก! ถ้าน้องเธอเป็นอะไรไป เธอต้องรับผิดชอบทั้งหมด!"
"หนูรับผิดชอบ? ทำไมหนูต้องรับผิดชอบด้วย? ตลกแล้ว!"
"ยังจะเถียงอีก! แม่เลี้ยงเธอมาเสียเปล่าจริงๆ!"
แม่โกรธจนจะตบอีก แต่ครั้งนี้ฉันป้องกันไว้ได้ ฉันไม่ให้โอกาสแม่
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันต่อต้านแม่
"หนูไม่ใช่ทาสของแม่นะ จะตบก็ตบ จะด่าก็ด่า ลูกของแม่ แม่ก็รับผิดชอบเองสิ! หนูไม่อยากยุ่งอะไรทั้งนั้น!"
"แก! แกกล้าพูดกับแม่แบบนี้!"
แม่โกรธจนตัวสั่น แต่ก็ทำอะไรฉันไม่ได้
เห็นแม่โกรธขนาดนี้ ฉันกลับรู้สึกสะใจมาก ข้างหน้ายังมีอะไรที่จะทำให้แม่โกรธกว่านี้อีก
ฉันแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นสีหน้าแม่ตอนที่เห็นไป๋ เฟยเฟย หน้าเสียโฉม
น้องสาวบุญธรรมกังวลเกี่ยวกับการศัลยกรรมที่อาจล้มเหลว จึงใช้พี่สาวเป็นหนูทดลอง

น้องสาวเป็นเด็กที่เก็บมาเลี้ยง แต่ได้รับความรักจากแม่อย่างมาก
เธอมีหน้าตาธรรมดา อยากทำศัลยกรรม แต่กังวลเรื่องความเสี่ยง
ดังนั้นเธอจึงหันมาวางแผนกับฉันซึ่งเป็นพี่สาว
ฉันถูกเธอวางยาสลบและพาไปที่คลินิกศัลยกรรม
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของฉันศัลยกรรมล้มเหลวจนจำแทบไม่ได้
ฉันไปหาน้องสาวและถามด้วยความเจ็บปวด
แต่เธอกลับพูดอย่างไม่แยแส: "เธออยากทำศัลยกรรม มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?"
เนื่องจากผลข้างเคียงจากการผ่าตัด ใบหน้าเน่าเปื่อย ฉันตายอย่างทรมาน
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันย้อนกลับมาในวันที่น้องสาวบอกว่าอยากทำศัลยกรรม