Twilight memories : รักต้องห้ามชายาแวมไพร์
Starry_Alis
## อารัมภบท

ปีค.ศ. 2122 โลกมนุษย์ได้สูญสิ้นเผ่าพันธุ์มนุษย์ครั้งใหญ่จนเกือบจะเรียกได้ว่าสูญพันธุ์จากโรคระบาด และภัยสงคราม ทำให้ประชากรมนุษย์ทั่วโลกเหลือเพียง 25% เท่านั้น! ทว่ากลับมีสายพันธุ์อื่นที่ขึ้นมาดำเนินชีวิต 3 เผ่าพันธุ์ ได้แก่ แวมไพร์ มนุษย์หมาป่า และพ่อมดแม่มด เมื่อมีสายพันธุ์ที่แตกต่างออกไปจากตัวเองปรากฎขึ้นมา มนุษย์ต่างหวาดกลัว และพยายามหาวิธีป้องกัน แต่มนุษย์นั้นเป็นรองในเรื่องสติปัญญา พละกำลัง และเวทมนตร์คาถา ทำให้จำนวนประชากรลดลงเรื่อย ๆ ไหนจะประชากรบางส่วนถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นเผ่าพันธุ์เดียวกันด้วยการทดลอง และการถ่ายโอนเลือด เมื่อถูกไล่ต้อนมนุษย์จึงคิดโต้ตอบด้วยการฆ่าอย่างทารุณ ทำให้เกิดชนวนสงครามเรียกขานว่า 'สงคราม 4 เผ่าพันธุ์' สงครามนี้กินระยะเวลา 300 ปีด้วยกัน ความเสียหายไม่อาจประเมินค่าได้ ทั้ง 4 เผ่าพันธุ์ต่างได้รับผลกระทบกันอย่างถ้วนหน้า จึงมีการลงมติความสงบสุขเกิดขึ้นโดยมีตัวแทนจาก 4 เผ่าพันธุ์เข้าร่วมเจรจาตกลงหารือเรื่องการอยู่ร่วมกัน การเจรจาได้ร่าง 'พันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์' ขึ้นมาว่าด้วยการปฏิบัติตัว และบทลงโทษสำหรับผู้ที่ฝ่าฝืน พันธะสัญญานี้จะถูกใช้ต่อเมื่อมีข้อพิพาทเกิดขึ้นระหว่างเผ่าพันธุ์เท่านั้น ซึ่งแต่ละเผ่าพันธุ์จะมีกฎหมายแบ่งแยกตามเผ่าพันธุ์อีกที เนื่องจากไม่สามารถใช้มาตรฐานเดียวกันมาตัดสินความผิดสิ่งมีชีวิตที่มีการดำรงชีวิตแตกต่างกันได้ ดังนั้นในแต่ละประเทศจะมีกฎหมาย 4 ประเภทตามแต่ละเผ่าพันธุ์โดยมีศาลตัดสินเป็นของตัวเอง เว้นต่อเมื่อเป็นข้อพิพาทระหว่างเผ่าพันธุ์ และพันธะสัญญาเข้ามาเกี่ยวข้องจะมีการตัดสินโดยใช้ผู้พิพากษาสูงสุดจากแต่ละเผ่าพันธุ์ ในระยะ 50 ปีแรกนั้นการร่างพันธะสัญญาค่อนข้างขรุขระอยู่มากโข เนื่องจากต่างฝ่ายต่างต้องการกอบโกยผลประโยชน์เข้าสู่ตัวเอง ในปีค.ศ. 2472 พันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์ได้ตราขึ้นเสร็จสมบูรณ์ กำเนิดสภากลางโดยมีตัวแทนแต่ละเผ่าพันธุ์เข้ามามีบทบาทในการดำเนินความสงบสุขร่วมกัน อย่างไรก็ตามความสงบสุขนั้นเป็นเพียงฉากหน้าอันสวยหรู ลึกลงไปในโลกใต้ดินที่แม้แต่กฎหมายยังไปไม่ถึงนั้นปรากฎสิ่งอันดำมืดเหลือคณานับไม่ว่าจะเป็นการทดลองผิดกฎหมาย การค้าเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ อย่างผิดกฎหมาย การทดลองสุดหฤโหด และฟาร์มเลือดที่จับมนุษย์มารีดเค้นเลือดสด ๆ เป็นอาหารให้กับแวมไพร์ รวมไปถึงคิดค้นสรรหาแหล่งเลือดใหม่ ๆ ในยามที่ประชากรมนุษย์กำลังลดลงฮวบฮาบ..
ในบรรดาแวมไพร์นั้นมีการแบ่งแยกอยู่ 3 ประเภท แวมไพร์ชั้นสูงประกอบไปด้วยแวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ไล่ลงมาเป็นสัดส่วนตามสายเลือดที่ปะปน แน่นอนว่าเหล่าแวมไพร์ไม่อยากให้สายเลือดตัวเองปะปนกับสายเลือดอื่น ประเภทต่อมาคือแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ เกิดจากมนุษย์ที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นแวมไพร์ เมื่อนานวันเข้าหากไม่ดื่มเลือดเป็นระยะเวลานานจะสูญเสียสติไปทีละนิด และถูกกำจัดในที่สุด ประเภทสุดท้ายคือแวมไพร์ชั้นต่ำที่สุดเรียกขานกับว่า 'แวมไพร์อาหาร' เกิดจากแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ และมีสายเลือดของสิ่งมีชีวิตอื่น ถูกเพาะพันธุ์ขึ้นมาเพื่อให้เป็นอาหารให้กับเหล่าแวมไพร์อีกที แวมไพร์ประเภทนี้จะไม่มีอาการกระหายเลือด กล่าวกันว่าเลือดจากแวมไพร์อาหารนั้นดีกว่าเลือดจากมนุษย์หลายร้อยเท่า ช่วยเพิ่มพลังและลดอาการกระหายเลือดได้ดียิ่ง จึงทำให้เกิดฟาร์มเลือดที่เพาะพันธุ์แวมไพร์อาหารขึ้นมาอย่างผิดพันธะสัญญา กล่าวกันว่าในบรรดาแวมไพร์อาหารนั้นมีแวมไพร์เด็กชายหญิงคู่หนึ่งได้รับสมญานามว่า 'บุปผาแวมไพร์' ทั้งสองมีใบหน้างดงามชวนให้ผู้คนหลงใหลคลั่งไคล้ราวกับต้องมนต์สะกด เหล่าแวมไพร์ต่างแย่งชิงเพื่อครอบครองหยาดโลหิต ทว่าทุกอย่างกลับกลายเป็นความฝันเมื่อทางสภากลางเข้ามาตรวจสอบหลังจากได้รับการร้องเรียนจากภาคประชากรมนุษย์อย่างหนัก ในท้ายที่สุดแล้วสภากลางได้ทำลายฟาร์มเลือดทุกฟาร์มทิ้ง และบุปผาแวมไพร์ทั้งสองหายตัวไปจากฟาร์มเลือด..


## คฤหาสถ์เบลินดา

วันนี้เป็นวันฝนตกกระหน่ำรุนแรง บนพื้นถนนเปียกชุ่มฉ่ำ ผู้คนที่เดินผ่านสัญจรไปมากางร่มหลากสีสัน ณ ตรอกเล็ก ๆ ที่แยกออกมาจากทางเท้านั้นปรากฎเงาเล็ก ๆ กระโดดลงมาจากกำแพงด้านบนด้วยความว่องไวกว่ามนุษย์ทั่วไป เมื่อเท้าแตะลงบนพื้นร่างกายแบบางโซซัดโซเซไปมาก่อนจะทรุดฮวบลงบนพื้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสมองไปด้านข้าง เห็นกองขยะส่งกลิ่นเหม็นจนแสบจมูก แต่อย่างน้อยมันก็สามารถใช้แทนหมอนหนุนหัวได้ เด็กชายหยิบเศษผ้าขี้ริ้วรุ่งริ่งขึ้นมาห่มคลุมตัวเองเพื่อสร้างไออุ่น เขาเอนศีรษะลงบนถุงขยะ เปลือกตากำลังจะปิดจากความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมาตลอดติดกันหลายวัน ทว่าทันใดนั้นเองเสียงฝีเท้าย่ำลงบนพื้นใกล้เข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เด็กชายเปิดผ้าคลุมออก เล็บมือของเขางอกยาวออกมามากกว่าปกติพร้อมกับเขี้ยวสีขาว แต่แล้วเขากลับหยุดชะงักเมื่อเห็นคนตรงหน้า ไม่มีตราสัญลักษณ์สีมองตรงหน้าอกด้านซ้าย ไม่ใช่คนของสภากลางหรอกหรือนี่ เขาลดมือลงพลางเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า เขาเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าอ่อนเยาว์ สวมเสื้อโค้ทสีน้ำตาลพาเมซาน ชายหนุ่มย่อกายลงมาพร้อมกับยื่นมือมาตรงหน้าเด็กชาย สร้างความแปลกใจ ฉงนใจ และหวาดระแวง
"เธอไปอยู่กับฉันไหม" ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล อ่อนโยน
ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสแสดงความประหลาดใจออกมา ในใจร้องเตือนว่าอย่าไปไว้ใจคนตรงหน้า เพราะเป็นใครไม่รู้แน่ชัด เขาจึงปัดมือออก แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่มีทำให้มือนั้นแทบไม่ขยับเลยสักนิด ชายหนุ่มเห็นดังนั้นจึงสละร่มในมือบังฝนให้กับเด็กชายโดยไม่สนว่าสายฝนจะทำให้เสื้อโค้ทของเขาเปียกจนหนักอึ้งจากการซับน้ำ เด็กชายแสดงอาการประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้รับมิตรไมตรี ฝ่ามือของคนตรงหน้าลูบศีรษะของเขา ความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยที่ส่งผ่านมานั้นทำให้น้ำตาเอ่อล้นไหลออกมา เขาร้องไห้โฮออกมาท่ามกลางเสียงสายฝนให้กับความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับนับตั้งแต่จำความได้ เด็กชายคุกเข่ากอดเอวของชายหนุ่มเอาไว้จนในที่สุดเขาผลอยหลับไป ชายหนุ่มอุ้มเด็กชายขึ้นมา เดินตรงไปยังรถสีดำคันงาม พ่อบ้านวัยชราเปิดประตูรถให้ด้วยท่าทีนอบน้อม เขาก้าวขึ้นรถไป วางเด็กหนุ่มไว้ที่เบาะด้านใน น่าเสียดายที่เสื้อคลุมของเขาเปียกฝนไปหมดแล้วจึงไม่สามารถถอดมาห่มให้ได้ เขาสั่งให้คนขับรถออกรถไป รถสีดำคันเคลื่อนตัวไปด้วยความเร็วสม่ำเสมอฝ่าสายฝนที่กระหน่ำในช่วงฤดูพายุ
รถมเคลื่อนตัวผ่านรั้วเหล็กดัดสีทอง ขับวนผ่านบ่อน้ำพุสีขาวตรงลานหน้าบ้านเข้าจอดน้าประตูบานใหญ่สีน้ำตาล หญิงสาวผมสีน้ำตาลเข้มผู้เป็นภรรยาและนายหญิงของบ้านเดินออกมาต้อนรับสามี ใบหน้าอ่อนเยาว์ และงดงามไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจเมื่อเห็นสามีเดินพร้อมกับอุ้มเด็กชายคนหนึ่งเข้ามาด้วย
"ยินดีต้อนรับกลับค่ะ บาร์" หญิงสาวเอ่ยต้อนรับผู้เป็นสามีที่เพิ่งจะกลับมาที่บ้าน
"ขอบคุณที่มาต้อนรับนะ เมลิน" ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะหอมแก้มผู้เป็นภรรยาหนึ่งฟอด
"เด็กคนนี้..คุณตามหาเขาเจอได้ยังไงกันคะ" เมลิน เบลินดาเอ่ยถามสามี
"ต้องขอบคุณอุปกรณ์ของสภากลางทำให้ผมตามหาเขาได้ง่ายขึ้น หลังจากนี้เขาจะเป็นลูกที่น่ารักของพวกเรา" บาร์ธาซ่า เบลินดาเอ่ยพร้อมกับปรายตามองเด็กชายในอ้อมแขน
"ฉันยินดีที่จะรับเขามาเป็นลูกที่น่ารักของพวกเราค่ะ" เมลินเอ่ย สายตาของเธอมีความสุขมากยามเมื่อมองเด็กชายในอ้อมแขนของสามี เธอกับบาร์ธาซ่าแต่งงานกันมาได้ 10 ปีแล้ว ในปีนี้พวกเธออายุ 35 ปีด้วยกันทั้งคู่ แต่ยังคงไร้บุตร เนื่องจากเหตุการณ์ในอดีตสามีและเธอเข้าไปพัวพันกับการทดลองของฟาร์มเลือดที่แวมไพร์ชั้นสูงให้การสนับสนุน ทำให้บาร์ธาซ่ากลายเป็นหมัน และลูกน้อยของพวกเธอถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมโดยแวมไพร์ที่เป็นผู้สนับสนุน พวกเธอต้องผ่านคืนวันที่โหดร้าย สภาพจิตใจที่ย่ำแย่จนกระทั่งวันนี้..วันที่สภาพจิตใจทุกอย่างดีขึ้นมาก และพร้อมที่จะรับเด็กมาเลี้ยงดู และแล้ววันที่โชคชะตาอำนวยพรมาให้เธอก็มาถึง "เขาจะชื่อว่าอะไรดีนะคะ" เธอจับมือเล็ก ๆ ของเด็กชายแวมไพร์อาหารขึ้นมานาบข้างแก้มอย่างรักใคร่
"โคโกะ.." บาร์ธาซ่าเอ่ยชื่อของเด็กชายแวมไพร์อาหารที่เขาช่วยมาจากตรอกในวันฝนพรำ
"เป็นชื่อที่เหมาะกับเขาเป็นอย่างยิ่งแน่นอนค่ะ" เมลินเอ่ยอย่างเห็นด้วย
สามวันผ่านไปเด็กชายที่ได้นามใหม่ว่า 'โคโกะ' ลืมตาตื่นขึ้นมา เขากระพริบตาปรับการมองเห็น เมื่อเห็นเพดานสีครีมกับลวดลายดอกแดนดิไลออน ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสเบิกกว้างขึ้นมาในบัดดล เขาลุกพรวดพราดขึ้นมาจากเตียง สิ่งแรกที่อยู่ตรงหน้าคือใบหน้าอ่อนเยาว์ และงดงามของหญิงสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม เธอยิ้มละไมอ่อนโยนให้เขาพร้อมกับส่งแก้วนมอุ่น ๆ มาให้
"ที่นี่ที่ไหนเหรอ..ครับ" เด็กชายเอ่ยถามด้วยท่าทีหวาดระแวง ไม่แตะต้องแก้วนมแม้ท้องจะหิว
"ที่นี่คือคฤหาสถ์เบลินดาจ้ะ สามีของฉันช่วยเธอมา ตอนนี้อย่าเพิ่งคิดอะไรนะ ดื่มนมนี่ก่อน ร่างกายของเธออ่อนแอมาก ยังกินของหนักไม่ได้" เมลินเอ่ย
เด็กชายมองแก้วนมสลับกับใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ดูจากแววตาแล้วเธอคนนี้ไม่น่าจะมีเจตนาร้ายอะไรต่อเขา มือเล็ก ๆ จึงรับแก้วนมมาดื่มอึก ๆ รวดเดียวจนหมดแก้ว เขาใช้หลังมือลูบคราบนมที่ติดอยู่เหนือริมฝีปาก เมื่อผละมือออกหญิงสาวตรงหน้าก็หยิบผ้าผืนเล็กมาเช็ดรอบปากของเขาราวกับว่าเขาเป็นเด็กตัวน้อย
"อีกเดี๋ยวจะมีหมอมาตรวจร่างกายของเธอนะ อยากได้อะไรก็สั่นกระดิ่งข้างหัวเตียงตรงนี้ได้เลย จะมีพ่อบ้านหรือเมดมา" เมลินเอ่ย
เมด ? พ่อบ้าน ? คืออะไรกัน เด็กชายเอียงคอมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัย เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเขาผู้อยู่ในฟาร์มเลือดมาตั้งแต่จำความได้ ชีวิตในฟาร์มเลือดนั้นมีแต่นักวิทยาศาสตร์ นักวิจัย นักชีววิทยา และเหยื่อการทดลองที่มีชะตากรรมเดียวกันกับเขา เรื่องที่ผู้หญิงตรงหน้าพูดจึงเหมือนเรื่องเล่าสุดประหลาดที่สุดในชีวิต
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกความสนใจของเด็กชายให้หันไป พ่อบ้านวัยกลางคนเปิดประตู โค้งคำนับก่อนจะเรียนแจ้งว่า
"หมอมาถึงแล้วครับ"
หมอวัยชราเดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าหนังสีน้ำตาล เมื่อเห็นคนสวมชุดกาวน์สีขาว เด็กชายสะดุ้งโหยง ลุกพรวดจากเตียงไปนั่งอยู่มุมห้องด้วยอาการสั่นเทาไปทั่วทั้งร่าง เขากอดเข่าตัวเองพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างปกป้องศีรษะของตัวเองเอาไว้ ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสแสดงอาการหวาดระแวง ภาพเข็มฉีดยาเล่มยาว มีดผ่าตัดหลายขนาด หยาดโลหิตที่ไหลอาบตามร่างกาย และกลุ่มคนใส่ชุดกาวน์ที่กรูกันเข้ามาหาเขาฉายแวบขึ้นมาในความคิด อาการของเด็กชายตรงหน้าบ่งบอกกับเมลินว่าเขาผ่านคืนอันโหดร้ายมาอย่างไม่ต้องสงสัย
"หยะ..อย่าเข้ามา!" เด็กชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ใจเย็นก่อนจ๊ะ ให้หมอตรวจอาการหน่อยนะ พวกเราจะได้หาวิธีรักษาเธอได้ถูกต้อง" เมลินเอ่ย เธอย่อกายลงคลานเข่าเข้าไปพร้อมกับเอ่ยปลอบประโลมเด็กน้อยที่เธอจะรับมาเป็นบุตรบุญธรรม
"หยะ..อย่า!" เด็กชายเอ่ยเสียงดัง เล็บยาวงอกจากนิ้วทั้งห้าข่วนเข้าที่แขนเรียวของหญิงสาวตรงหน้า เขาชะงักมือเข้าหาตัวเองในบัดดล นัยตาสั่นระริกยามเมื่อมองคราบเลือดที่เกาะอยู่ตามปลายเล็บของตัวเอง เขารีบรุดตัวไปข้างหน้าคว้ามือของคุณเมลินมา เรียวลิ้นเลียลงบนรอยแผลทางยาวบนแขนบอบบาง ฉับพลันบาดแผลทางยาวมลายหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
หมอวัยชรานั้นแสดงท่าทางพะอืดพะอมออกมา เขาเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญด้านแวมไพร์ เขาศึกษาแวมไพร์มาหลากหลายชนิท แต่เขาผู้เป็นมนุษยนั้นยังคงรังเกียจน้ำลายแวมไพร์ราวกับมันคือพิษร้าย เพราะอะไรน่ะหรือ..คำตอบนั้นง่ายมากในช่วงที่เขาเกิดนั้นเป็นช่วงคาบเกี่ยวก่อนที่พันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์จะลงตัวอย่างในปัจจุบัน เขาเคยอาศัยอยู่กับความหวาดระแวงที่มีต่อเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยอมรับพันธะสัญญาบ้าบอนั่นแม้ในตอนนี้ตัวเขานั้นจะทำงานภายใต้การดูแลของสภากลางก็ตาม
"ถึงจะเป็นแวมไพร์อาหาร แต่น้ำลายของผมสามารถรักษาบาดแผลได้เหมือนน้ำลายของแวมไพร์ปกติ" เด็กชายเอ่ยเมื่อผละเรียวลิ้นออกจากแขนของคุณเมลิน เสื้อเชิร์ตตัวโคร่งของสามีที่อยู่บนตัวนั้นร่นลงมาเผยให้เห็นรอยแผลเป็นรูปค้างคาวสัญลักษณ์ของตระกูลแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ที่มีอิทธิพลมากในโรมานา
"ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เป็นอะไรเลยนะครับ เห็นทีคงไม่ต้องตรวจอาการอะไร" หมอวัยชราเอ่ยกึ่ง ๆ เหน็บแนมพร้อมกับส่งสายตารังเกียจไปยังเด็กชาย
"ร่างกายของเขาอ่อนแอมาก ฉันคิดว่าคุณเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญด้านแวมไพร์คงจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง แต่ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ดิฉันคิดว่าคงมีผู้เชี่ยวชาญด้านแวมไพร์อีกหลายคนในโรมานา ดินแดนของแวมไพร์" เมลินเอ่ยตอกกลับใส่หมอวัยชราจนอีกฝ่ายรู้สึกหน้าชา
หมอวัยชรากัดฟันกรอดเมื่อรับรู้ว่าตัวเองถูกหมิ่นเกียรติ เขาสะบัดหน้าเดินออกจากห้องมาโดยไม่กล่าวลา เมลินถอนหายใจออกมาอย่างนึกเคือง เธอน่าจะรู้ดีว่ามนุษย์เกลียดชังแวมไพร์มากแค่ไหนแม้จะเป็นคนของสภากลาง ความจริงเธอจะส่งเด็กคนนี้ไปให้หมอที่เป็นแวมไพร์ตรวจดูก็ได้ แต่สถานการณ์ในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก สภากลางคงกำลังหาตัวของโคโกะ เพราะถือว่าเป็นพยานคนสำคัญในคดีฟาร์มเลือด และคิดจะกำจัดในภายหลังเพื่อให้ความลับสลายกลายเป็นเถ้าธุลี
"ผมอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกครับ" เด็กชายเอ่ย "สภากลางจะต้องเข้ามาค้นที่นี่ จะทำให้คุณลำบากได้"
"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ เพราะคฤหาสถ์เบลินดาเป็นเขตพิเศษที่ไม่ว่าเผ่าพันธุ์ก็ไม่สามารถเข้ามาได้หากไม่ได้รับอนุญาต เพราะที่นี่เป็นที่อยู่ของผู้สังเกตการณ์ของสภากลาง!"


## โคโกะ เบลินดา

สภากลาง คือ สภาสูงสุด มีอำนาจในการจัดการข้อพิพาทระหว่างเผ่าพันธุ์ ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดคือตัวแทนจาก 4 เผ่าพันธุ์ ตัวแทนจากเผ่าพันธุ์แวมไพร์ ได้แก่ แวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตระกูลเบรค มนุษย์หมาป่าเลือดบริสุทธิ์ตระกูลวูฟ พ่อมดแม่มดเลือดบริสุทธิ์ตระกูลเบนเนท และมนุษย์ตระกูลแกรนด์วิลด์ ทั้ง 4 จะถูกเรียกขานว่า 'ผู้ทรงสิทธิ์แห่งพันธะสัญญา' มีหน้าที่พิพากษาความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ รวมไปถึงเป็นประธานในการประชุมร่างพันธะสัญญาย่อยต่าง ๆ จึงสามารถกล่าวได้ว่าสภากลางนั้นมีอำนาจมากกว่าผู้ปกครองประเทศเสียอีก! และเพื่อรับรู้ความเป็นไปในแต่ละประเทศทางสภากลางจึงก่อตั้ง 'ทีมผู้สังเกตการณ์' ขึ้นมา ทีมผู้สังเกตการณ์จะถูกกระจายไปยังประเทศต่าง ๆ เพื่อสังเกตความเป็นไป และคอยรายงานกลับไปยังสภากลาง..
"ผู้สังเกตการณ์ ?" เด็กชายเอ่ยด้วยความสงสัย
"สามีของฉันเป็นผู้สังเกตการณ์ของประเทศโรมานา พวกเขามีหน้าที่รายงานสถานการณ์กลับไปยังสภากลาง" เมลินเอ่ยอธิบายตำแหน่งหน้าที่การงานของสามีให้เด็กชายฟัง
เมื่อได้ยินคำว่าสภากลาง เด็กชายลุกพรวดตั้งใจจะกระโดดหนีไปทางหน้าต่าง แต่ด้วยร่างกายที่อ่อนแอทำให้เขาถูกพ่อบ้านวัยกลางคนตะครุบจับกดลงบนพื้นได้อย่างไม่ยากเย็น เด็กชายพยายามขืนร่างตัวเองออกจากการจับกุม แต่ทุกอย่างไม่เป็นผล เขาแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออีกแล้ว
"จะส่งผมไปให้สภากลางสินะ ไม่ได้นะ ไม่ได้ สภากลางต้องฆ่าผมแน่ ๆ" เด็กชายเอ่ยเสียงดัง ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสแสดงความหลาดกลัวอย่างปิดไม่มิด
"ใจเย็น ๆ ก่อนนะ" เมลินเอ่ยอย่างใจเย็น "พวกเราจะไม่ส่งเธอให้กับสภากลางแน่นอน ฉันสัญญา" น้ำเสียงอ่อนโยนทำให้เด็กชายหยุดดิ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสมองขึ้นมายังใบหน้าของเธอ
"มะ..ไม่จริง ไม่มีทาง" เด็กชายเอ่ยเถียงกลับอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน คนตรงหน้าบอกว่าที่นี่คือคฤหาสถ์ของผู้สังเกตการณ์ที่รายงานทุกสิ่งทุกอย่างต่อสภากลาง ไม่มีทางที่จะไม่รายงานเรื่องของเขา และหากสภารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ต้องส่งคนมาตามฆ่าเขาเพื่อไม่ให้ความลับของฟาร์มเลือดถูกเปิดเผย
"พวกเราจะไม่รายงานเรื่องของเธอ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ย เจ้าของเสียงเดินเข้ามายืนอยู่ด้านข้างภรรยา เขาย่อกายลงไปสบตากับเด็กชาย "นอกจากจะไม่รายงานแล้ว เราจะเลี้ยงเธอในฐานะลูกของพวกเรา"
"เป็นไปไม่ได้ มนุษย์เกลียดแวมไพร์ ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่" เด็กชายเอ่ยอย่างไม่ไว้วางใจ
"ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากเธอทั้งนั้น" บาร์ธาซ่าเอ่ย แต่เขาพูดความจริงเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น เพราะมันยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องบอกในตอนนี้
"โกหกรึเปล่า ? โกหกใช่ไหม" เด็กชายเอ่ยอย่างไม่ไว้วางใจ
"ฉันไม่ได้โกหก สัญชาตญาณของเธอคงจะรับรู้ได้ว่าหากฉันโกหก ฉันคงไม่พาเธอมาถึงที่นี่ สำหรับผู้สังเกตการณ์แล้วนั้นการฆ่าแวมไพร์ หรือเผ่าพันธุ์อื่น ๆ นั้นเป็นเรื่องง่ายดาย แต่ฉันเลือกที่จะไม่ทำ พูดถึงตรงนี้เธอคงเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง" บาร์ธาซ่าเอ่ยอธิบาย
"จะไม่ฆ่าจริง ๆ ใช่ไหม" เด็กชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือดั่งเดิม แต่เขาลดการต่อต้านลง ทำให้พ่อบ้านละมือ แล้วปล่อยให้เขาได้ยืนเอง ร่างบางยืนขึ้นด้วยอาการไม่มั่นคงจนบาร์ธาซ่าต้องเข้ามาช่วยประคอง
"แน่นอน ฉันขอสาบานในนามของผู้สังเกตการณ์ คมดาบของฉันจะไม่มีวันกรีดแทงลงบนผิวกายของเธอ" บาร์ธาซ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มั่นคง ทำให้เด็กชายไว้ใจเขาขึ้นมาบ้าง แต่ไม่ทั้งหมด "นับแต่นี้ไปเธอจะมีชื่อว่า 'โคโกะ เบลินดา' เป็นลูกชายบุญธรรมของฉัน เธอจะเติบโตมาอย่างมนุษย์ไม่ใช่แวมไพร์" ชายหนุ่มเอ่ย เขาระบายยิ้มออกมาออกมาอย่างอ่อนโยนเมื่อเห็นลูกชายบุญธรรมพยักหน้าพร้อมกับพึมพำชื่อใหม่ราวกับว่าต้องท่องจำให้ขึ้นใจ
"ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวเบลินดานะจ๊ะ โคโกะ" เมลินเอ่ยต้อนรับพร้อมกับสวมกอดโคโกะ
โคโกะแสดงอาการตกใจจนเผลอผละออกมาจากอ้อมกอดของเมลิน ใบหน้าของเขาแสดงอาการประหม่า มือเล็กเกาท้ายทอยด้วยอาการเขินอายพร้อมกับเอ่ยว่า
"ขอโทษครับ ผมไม่เคยได้รับอ้อมกอดมาก่อน" คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากทั้งบาร์ธาซ่าและเมลิน
"อีกหน่อยเดี๋ยวก็ชินเองนั่นละนะ" เมลินเอ่ยพร้อมกับลูบเส้นผมสีขาวของโคะโกะ "คุณเอ็ดการ์คะ พาโคโกะไปอาบน้ำที แล้วก็เตรียมเสื้อผ้าให้เขาด้วยนะคะ" เธอเอ่ยสั่งกับพ่อบ้านวัยกลางคน
"รับทราบครับ คุณผู้หญิง" พ่อบ้านเอ็ดการ์น้อมรับคำสั่ง เขาช่วยพยุงโคโกะเดินออกจากห้องพักไป
ซ่า..เสียงเทน้ำอุ่นจากถังไม้โอ๊คลงบนร่างเล็กของโคโกะ เด็กชายสะดุ้งโหยงเพราะสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับน้ำอาบที่ฟาร์มเลือด มือน้อย ๆ ลูบไปตามแขน เส้นผมยาวรุงรังสีขาวตกลงมาปกปิดใบหน้างดงาม
"น้ำเย็นเกินไปหรือครับ" พ่อบ้านเอ็ดการ์เอ่ยถามเมื่อเห็นปฏิกิริยาคล้ายคนหนาวสั่นจากบุตรบุญธรรมคนล่าสุดของเจ้านาย
"ปะ..เปล่าครับ มันอุ่น อุ่นมากจนไม่น่าเชื่อว่าจะได้มีโอกาสอาบน้ำอุ่นแบบนี้" โคโกะเอ่ยขณะวักน้ำในอ่างอาบน้ำหินอ่อนขึ้นมา ดูเหมือนคุณพ่อบ้านจะโปรยกลีบกุหลาบลงไปในน้ำด้วย ไม่น่าถึงส่งกลิ่นหอม "ผะ..ผมทำเองได้ครับ" เขาเอ่ยด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงมือที่กำลังนวดลงบนศีรษะของเขา
"คุณหนูในตอนนี้ไม่มีเรี่ยวแรงหรอกครับ ให้กระผมทำดีกว่า" พ่อบ้านเอ็ดการ์เอ่ยปฏิเสธ และลงมือสระผมให้กับโคโกะ
โคโกะมองมืออันสั่นเทาของตัวเอง เขาเชื่อแล้วว่าเขาไม่ควรทำอะไรด้วยตัวเองจริง ๆ เขาปล่อยให้คุณพ่อบ้านเอ็ดการ์จัดการทำความสะอาดร่างกายของเขา แต่ไม่ว่าจะทำความสะอาดมากแค่ไหน ร่างกายของเขาก็โสมมอยู่วันยังค่ำ คุณบาร์ธาซ่าบอกว่าจะเลี้ยงดูเขาในฐานะมนุษย์ เพราะฉะนั้นเขาควรทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลัง แล้วเริ่มต้นใหม่ เขาจะไม่ใช่แวมไพร์อาหารที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อรอวันรีดเลือดไปหล่อเลี้ยงพวกแวมไพร์ เขาจะเป็นมนุษย์ผู้แสนงดงามในนามโคโกะ เบลินดา
10 ปีต่อมา
10 ปีผ่านไปโคโกะใช้ชีวิตในฐานะมนุษย์มาโดยตลอด กินอาหารมนุษย์ ไม่ดื่มเลือด ใช้ชีวิตตอนกลางวัน นอนตอนกลางคืน พบปะสังสรรค์เพื่อนเผ่ามนุษย์ มาถึงตรงนี้แล้วคงมีเรื่องต้องแจ้งกระจ่างกันเล็กน้อย แวมไพร์กับมนุษย์นั้นมีลักษณะภายนอกเหมือนกันเกือบจะ 100% สิ่งที่บ่งบอกความแตกต่างระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์คือเขี้ยว แต่คงไม่มีใครเดินไปบอกคนที่เดินเตร่ในเมืองให้อ้าปากออกเพื่อดูว่ามีเขี้ยวไหม เพราะฉะนั้นอีกสิ่งที่แยกระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ได้คือสีริมฝีปาก ริมฝีปากมนุษย์จะมีสีแดงฝาดเลือด ส่วนริมฝีปากของแวมไพร์จะมีสีคล้ำเนื่องจากเลือดของแวมไพร์เป็นสีดำ สำหรับโคโกะนั้นมีริมฝีปากสีคล้ำอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขาเอาตัวรอดได้ด้วยการทาลิปสติกที่ผสมส่วนผสมพิเศษของดอกสตรีสีชาด ทำให้เปลี่ยนสีริมฝีปากจากคล้ำเป็นแดง เขาจึงดำเนินชีวิตในสังคมมนุษย์ได้ไม่ยากเย็น
"ช่วงนี้อ่านหนังสือดึกบ่อยจังเลยนะ" เสียงนุ่มนวลของบาร์ธาซ่าเอ่ยถามลูกชายบุญธรรมที่กำลังนั่งอ่านหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนา
"ใกล้สอบเข้าแล้วนี่ครับ ต้องเตรียมตัวสักหน่อย" โคโกะเอ่ย ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาได้รับการศึกษาที่ดี มีครอบครัวสนับสนุน แน่นอนว่าเขาตั้งใจจะไม่ทำให้คุณพ่อบาร์ธาซ่าเสื่อมเสียชื่อเสียง
"อย่าหักโหมนักล่ะ พ่อไปอาบน้ำก่อนนะ ถ้าอ่านเสร็จแล้ว บอกพ่อบ้านให้ดับไฟด้วยล่ะ" บาร์ธาซ่าเอ่ยก่อนจะเดินออกจากห้องสมุดของคฤหาสถ์ไป
โคโกะพลิกหน้าหนังสือ เสียงกระดาษกรีดกับนิ้วของเขาดังอยู่ภายในห้องสมุดอันเงียบสงัด หน้าที่เขากำลังอ่านอยู่นั้นคือประวัติศาสตร์การปกครองของโรมานา แม้จะได้ชื่อว่าเป็นดินแดนแวมไพร์ แต่โรมานาเป็นประเทศที่ปกครองโดยมนุษย์สายตระกูลอาเดลลี่ ตระกูลอาเดลลี่และญาตินั้นจึงมักจะโอ้อวดความภาคภูมิใจที่สามารถปกครองดินแดนแวมไพร์ได้ในนามมนุษย์
"ฮาว..สงสัยคงได้เวลานอนจริง ๆ ซะแล้ว" โคโกะเอ่ย เขาปิดหนังสือลงก่อนจะเดินไปบอกให้พ่อบ้านดับไฟห้องสมุด และส่วนอื่น ๆ ที่ไม่ได้ใช้งาน
ขณะเดียวกันนั้นเอง
ค่ำคืนย่างเข้าสู่กลางดึกเด็กหนุ่ม ไม่สิ..ดูจากรูปร่างแล้วควรเป็นชายหนุ่มเสียมากกว่า เขาทอดสายตามองออกไปในท้องฟ้ายามรัตติกาล ดวงดาราพราวพร่างคู่กับจันทรา ช่างเป็นค่ำคืนที่สงบนิ่งเหมือนดั่งเสียงของเขา
"อีกไม่กี่วันต้องกลับไปแล้ว" ชายหนุ่มเอ่ย
"นั่นสินะ ที่นั่นห้ามพวกเรากัดคนในโรงเรียน แถมยังกำหนดเวลาเข้าออก หนทางที่จะดื่มเลือดริบหรี่เข้าไปทุกที ให้ตายสิ" เพื่อนของชายหนุ่มเอ่ยขณะมองสมุดโน๊ตในมือ บนหน้ากระดาษมีเส้นสีดำขีดทับไปมา เขาขีดทับตัวเลือก 'ออกจากโรงเรียน' ทิ้ง เพราะทางโรงเรียนกำหนดเวลาเข้าออกชัดเจน คงไม่สามารถปลีกตัวออกมาหาเลือดได้ อีกอย่างมันสุ่มเสียงที่จะถูกจับได้
"ร้านบริการเลือดพร้อมดื่ม" เสียงเนิบนาบของชายหนุ่มที่ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างเอ่ย
"จริงด้วย ฉันลืมไปได้ยังไงนะ แต่ว่าถ้าให้ทางนั้นส่งมา อาจจะเสี่ยงนะ" เพื่อนของเขาเอ่ยขณะเคาะปลายดินสอลงบนหน้ากระดาษ
"นายลืมไปแล้วเหรอว่าเรามีกลุ่มเลทเทอร์เรีย" ชายหนุ่มเอ่ย "ถึงจะเป็นบริการเอกชนที่ไม่ยอมขึ้นตรงกับใครเป็นพิเศษ แต่พวกเขาไม่ปฏิเสธเรื่องเงิน"
"สุดยอดเลย! ฉันลืมนึกไปได้ยังไงนะ พรุ่งนี้ฉันจะติดต่อเลทเทอร์เรียเกี่ยวกับเรื่องนี้ นายเองก็เถอะกลับไปโรงเรียนคราวนี้ช่วยมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นซะบ้างนะ" เพื่อนของชายหนุ่มเอ่ยทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะออกจากห้องไป
ชายหนุ่มมองนาฬิกาพกสีทองในมือของตัวเอง เข็มนาฬิกาเดินไปอย่างช้า ๆ เขาปิดฝามันลงก่อนจะวางมันไว้บนเตียง ในหัวนึกถึงภาพในอดีตที่เกิดขึ้นเมื่อ 10 ปีก่อน ดวงตาสีฟ้าอ่อนใส ใบหน้างดงาม เสียงร้องยามเมื่อเขี้ยวของเขาเจาะทะลุลำคอ นานแล้วที่เขาไม่ได้พบแวมไพร์อาหารที่มีเลือดรสชาติอร่อยเท่าครั้งนั้นมาก่อน จวบจนตอนนี้ยังลืมไม่ได้ ไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว..


## การสอบเข้าสุดโหดหิน

บนท้องถนนของเมืองรามานี่ เมืองหลวงของประเทศโรมานาคราคร่ำไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอยซื้อของ เพราะนอกจากจะเป็นเมืองหลวงแล้ว รามานี่ยังเป็นเมืองการค้าที่สำคัญอีกด้วย สินค้ายอดนิยมคือเครื่องถ้วยเซรามิคลวดลายท้องถิ่นดั้งเดิม และไข่ทาสีแปลกตาที่กล่าวกันว่าหากปราถนาสิ่งใดให้เจาะเปลือกไข่ นำคำอธิษฐานใส่ลงไป จากนั้นนำไปฝังดิน เหล่าภูติจิ๋วจะนำคำอธิษฐานไปมอบให้กับเทพเจ้าเพื่อให้บันดาลพรให้ แต่หลังจากจบสงคราม 4 เผ่าพันธุ์ไป ความเชื่อเรื่องเทพเจ้าถูกแทนที่ด้วยวิทยาศาสตร์ และเวทมนตร์คาถาที่มีที่มาที่ไปอย่างชัดเจน ความเชื่อเรื่องเทพเจ้าจึงถูกลดบทบาทลง สถานที่ที่ยังคงมีความเชื่อเรื่องเทพเจ้าคือดินแดนพ่อมดแม่มดอย่างประเทศอิงกริช
โคโกะเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมา ช่วงนี้ตัวเมืองจะคึกคักเป็นพิเศษ เพราะพรุ่งนี้คือวันสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนา สถานบันการศึกษาที่สนับสนุนโดยสภากลางเพื่อให้เรียนรู้วิถีชีวิตของแวมไพร์และมนุษย์โดยแบ่งเป็นไบรอันนาชายล้วนตั้งอยู่เมืองเรสเซเน่ เมืองทางตอนเหนือของประเทศโรมานา และไบรอันนาหญิงล้วนตั้งอยู่เมืองโฮซูเร่ เมืองทางตอนใต้ของประเทศโรมานา ถึงโรงเรียนจะตั้งอยู่ทางตอนเหนือและตอนใต้ แต่การสอบจะจัดขึ้นที่รามานี่ เพราะจำนวนนักเรียนที่เข้าสอบนั้นเยอะเกินกว่าที่ทั้งสองเมืองจะรองรับได้ การสอบจะจัดขึ้นที่ปราสาทนาโปคา ปราสาทโบราณในปัจจุบันเป็นปราสาทของราชินีของกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ในช่วงการสอบนั้นราชินีจะต้องกลับไปอยู่บ้านเกิดของตัวเองเนื่องจากปราสาทถูกใช้เป็นสถานที่สอบ นี่คือข้อตกลงระหว่างกระทรวงศึกษาธิการ และตระกูลอาเดลลี่
"ขอใบสมัครสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาครับ" โคโกะเอ่ยกับหนังสือเล่มหนาที่มีตา และปาก
"1 ลิวโรค่ะ" หนังสือเล่มหนาเอ่ยก่อนที่จะมีกระดาษสีน้ำตาลเฮเซลนัทออกมาจากปาก
โคโกะรับกระดาษมาถือในมือก่อนจะส่งให้พ่อบ้านการ์ดเนอร์ พ่อบ้านส่วนตัวของเขาไปถือเอาไว้ เขาหยอดเหรียญทอง 1 ลิวโรใส่ปากของหนังสือ ใบเสร็จสีขาวออกมาจากปากของมัน เขารับมาถือไว้ แล้วเดินออกจากร้านขายอุปกรณ์การเรียนที่วันนี้คนแน่นขนัดเป็นพิเศษ เพราะเป็นวันสุดท้ายในการขายใบสมัครสอบเข้า
"อ้าว..โคโกะ" เสียงทักของเด็กหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ เพื่อนเผ่ามนุษย์ของโคโกะที่คบกันมาเมื่อตอนเรียนชั้นจูเนียร์ "นายมาซื้อใบสมัครเหมือนกันเหรอ"
"สมิธ นายก็มาเหมือนกันเหรอ" โคโกะเอ่ยพลางมองไปยังใบสมัครสีน้ำตาลเฮเซลนัทในมือสมิธ
"แน่นอน ฉันน่ะตั้งใจจะสอบเข้าที่นี่ให้ได้ เพราะฉันอยากอัดหน้าเจ้าพวกแวมไพร์ให้หงายหลังตึงยังไงล่ะ" สมิธด้วยน้ำเสียงติดตลก เขาเป็นเด็กหนุ่มที่เด่นเรื่องกีฬามาแต่ไหนแต่ไรโดยเฉพาะชกมวย ความฝันของสมิธ ลอว์สันผู้นี้คือการต่อยกับแวมไพร์ และลงจากสังเวียนด้วยชัยชนะ
"โคโกะว่านายไปสอบเข้าที่โอลิเวียน่าจะเหมาะมากกว่านะ" โคโกะเอ่ยแซว แต่สิ่งที่ได้รักลับมาคือสีหน้ามู่ทู่ของเพื่อน
"ฉันไม่อยากต่อยกับพวกมนุษย์หมาป่าหรอก เรื่องอะไรจะต่อยกับคนที่เรารู้ว่ายังไงก็แพ้ให้อยู่ดีล่ะ" สมิธเอ่ย "แต่ว่านะฉันชักไม่มั่นใจแล้วสิว่าตัวเองจะสอบเข้าไปได้ไหม" เด็กหนุ่มเปลี่ยนสีหน้าจากร่าเริงมาเป็นเศร้าสร้อย
"เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาสอบ โคโกะจะช่วยสมิธเอง" โคโกะเอ่ย รอยยิ้มน้อย ๆ ปรากฎที่มุมปาก
"จริงเหรอ" ดวงตาของสมิธเปล่งประกายขึ้นมาในทันที เขาไม่ใช่พวกหัวดีเหมือนโคโกะ ผลการเรียนของเขาอยู่ในระดับกลาง ๆ แต่กลับใฝ่ฝันอยากสอบเข้าโรงเรียนที่มีข้อสอบยากเป็นอันดับ 1 ของโรมานา
"คุณการ์ดเนอร์ครับ เดี๋ยวช่วยเตรียมห้อง เสื้อผ้า และอาหารเย็นสำหรับสมิธด้วยนะครับ" โคโกะเอ่ยสั่งกับพ่อบ้านส่วนตัว
"ครับ" พ่อบ้านการ์ดเนอร์ขานรับด้วยท่าทีนอบน้อม จังหวะเดียวกันนั้นเองรถยุโรปสีดำคันหนึ่งเคลื่อนที่มาจอดด้านหลังของเขา เขาเปิดประตูให้คุณหนูทั้งสองขึ้นไปนั่งด้านหลังก่อนที่ตัวเองจะขึ้นไปนั่งที่นั่งข้างคนขับรถ
รถเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนที่คราคร่ำไปด้วยผู้คนที่มาซื้อใบสมัครสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนา โคโกะหัวเราะด้วยความสนุกสนานให้กับเรื่องเล่าสุดตลกขบขันจากสมิธ เด็กหนุ่มทำท่าชกมวยโดยเล่าว่าเขาจะหยิบท่าในบ้างไปท้าชกกับเหล่าแวมไพร์ถ้าหากสอบติด มีหลายครั้งที่เด็กหนุ่มหน้าสวยคิดว่าสมิธจะมีสีหน้าเช่นไรหากรู้ว่าเขาเป็นแวมไพร์ เผ่าพันธุ์ที่เจ้าตัวอยากชกอัดหน้าแรง ๆ สักหน..
ค่ำคืนที่คฤหาสถ์เบลินดาวันนี้ค่อนข้างดุเดือดไปด้วยการติวสอบสำหรับข้อสอบในวันรุ่งขึ้น วิชาที่สอบประกอบไปด้วย วิชาประวัติศาสตร์ และศาสตร์ว่าด้วยเรื่องแวมไพร์ ถึงจะมีแค่ 2 วิชา แต่จัดว่าเป็นวิชาที่หนักมาก และกว้างมาก โคโกะนั่งอ่านคำถามข้อสอบเก่าย้อนหลังเมื่อ 10 ปีที่แล้วไล่ขึ้นมาโดยมีสมิธคอยตอบคำถามได้บ้างไม่ได้บ้าง ซึ่งเด็กหนุ่มร่างกำยำนั้นเกาหัวเครียดไปหลายจุดไม่น้อย เพราะคำถามบางข้อไม่มีในบทเรียนชั้นจูเนียร์ด้วยซ้ำ เขาชักอยากรู้แล้วว่าใครกันเป็นคนออกข้อสอบ แล้วไปขุดเนื้อหามาจากไหน
"พอแล้ว ฉันรับมากกว่านี้ไม่ไหวแล้วละ" สมิธเอ่ยด้วยท่าทีอ่อนแรง เขาเอนหลังพิงกับโซฟานุ่มสีดำภายในห้องสมุดของคฤหาสถ์เบลินดา "ฉันเหลือเชื่อเลยจริง ๆ ว่านายมีความอดทนอ่านหนังสือ และข้อสอบพวกนี้เข้าไปได้ยังไง" เขาเอ่ยพลางปรายตามองท่าทีสบาย ๆ ของโคโกะ
"เพราะว่ามันเป็นกฎของสภากลางไม่ใช่รึไงที่กำหนดให้ทุกคนที่อายุครบ 16 ปีเข้าศึกษาเพื่อเรียนรู้วิถีชีวิตของเผ่าพันธุ์อื่น" โคโกะเอ่ย แม้เขาจะเกลียดชังแวมไพร์มากแค่ไหน ปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองเป็นอยู่มากเท่าใด แต่ต้องทำตามกฎของสภากลาง ยิ่งเขาเป็นลูกชายของครอบครัวเบลินดา ยิ่งถูกจับตามองจากสภากลาง และผู้คนที่เกี่ยวข้องมากขึ้นเป็นเท่าตัว
"ทำไมพวกเราต้องไปศึกษาวิถีชีวิตของพวกแวมไพร์ที่ตัวเหม็นกลิ่นคาวเลือดด้วยนะ" สมิธเอ่ยด้วยสีหน้าขยะแขยงเต็มที
"ช่วยไม่ได้..เพื่อสันติภาพของเผ่าพันธุ์ทั้ง 4" โคโกะเอ่ยโดยทำเสียงทุ้มต่ำล้อเลียนเสียงของโฆษกวัยชราของสภากลาง เรียกเสียงหัวเราะจากทั้งสองได้เป็นอย่างดี แต่เบื้องหลังเสียงหัวเราะนั้นเขากลับคิดว่าสันติภาพที่สภากลางพยายามสร้างนั้นช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะสุดท้ายแล้วสภากลางนั่นเองที่ซ่อนทุกอย่างไว้ใต้พรม!
ปราสาทอาลองเซ่
ปราสาทอาลองเซ่เป็นปราสาทเก่าแก่ที่ตั้งโดดเด่นอยู่เขตเหนือของเมืองรามานี่ กินพื้นที่มากกว่า 500 ไร่ ภายในมีระบบสาธารณูปโภคครบครันมากจนเรียกแทบว่าจะล้น อีกทั้งระบบการจัดการอุณหภูมิยังเป็นระบบใหม่ล่าสุด ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่โดดเด่นที่สุดในปราสาทอาลองเซ่คือห้องโถงแก้ว ห้องโถงแก้วเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ภายในปราสาทอาลองเซ่ ทุกสิ่งที่อยู่ในนี้ล้วนทำจากแก้วทั้งสิ้นไม่ว่าจะเป็นเสา เพดาน กำแพง หรือแม้แต่ของตกแต่ง การซ่อนความสวยงามไว้ใต้อิฐหนาสีทึบจึงเป็นความภาคภูมิใจเทคโนโลยีการก่อสร้างของโรมานา ห้องโถงนี้สามารถจุคนได้เกือบหมื่นคน ซึ่งในยามนี้เต็มไปด้วยเหล่าเด็กหนุ่มสาวที่อายุถึงเกณฑ์ต้องเข้าไปศึกษาวิถีชีวิตต่างเผ่าพันธุ์ตามกฎของสภากลาง โคโกะมาถึงที่นี่ตั้งแต่ห้องโถงยังมีผู้คนไม่เยอะ เขามาพร้อมกับสมิธ แต่ตอนนี้เจ้าตัวไม่อยู่ เพราะไปทักทายเพื่อนคนอื่น ๆ ที่มาเข้าสอบ ด้วยเหตุนี้เขาจึงอยู่คนเดียวท่ามกลางเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจ และเสียงเปิดหนังสือเพื่อทบทวนรอบสุดท้ายก่อนเข้าห้องสอบ ด้วยความรำคาญเสียงรบกวนเขาจึงคิดจะปลีกวิเวกตัวเองไปที่ไหนสักที่ พลันสายตาที่ดีกว่ามนุษย์เหลือบไปเห็นด้านหลังเปียโนแก้วตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่สุดห้องโถง ด้านหลังเปียโนตัวนั้นมีที่ว่าง แถมยังเว้นระยะห่างจากกลุ่มผู้เข้าสอบได้พอประมาณ ไม่รอช้าให้เสียเวลาร่างบางฝ่าฝูนเดินตรงไปยังเปียโนแก้ว เขาหย่อนกายนั่งลง ขณะเดียวกันนั้นเองก็มีเด็กหนุ่มอีกคนนั่งลงตามมาติด ๆ กัน โคโกะจึงยิ้มให้อีกฝ่ายตามมารยาท และคิดว่าจะแอบงีบหลับสักหน่อย แต่เด็กหนุ่มที่นั่งพร้อมกับเขาชวนคุยขึ้นมา
"มาสอบเหมือนกันสินะ ฉัน เอลีน บาร์เบอร์"
"โคโกะ เบลินดา" โคโกะเอ่ยแนะนำตัวกลับตามมารยาท
"นายคิดว่าข้อสอบจะยากไหม"  เอลีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าสอบตกโคโกะคงไม่กลับมาสอบทชเข้าที่นี่อีก คงไปเรียนที่อื่นแทน" โคโกะเอ่ย ถึงเขาจะอ่านหนังสือมามากบวกกับเรียนพิเศษเสริมจากอาจารย์ที่คุณพ่อรู้จัก แต่ข้อสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนานั้นขึ้นชื่อลือชาว่าโหดหินเช่นกัน เขาจึงไม่มีความมั่นใจให้กับการสอบในครั้งนี้ทั้งที่ปกติเขาค่อนข้างมั่นใจในตัวเอง
"ยังไม่ลองสอบเลยนายก็คิดว่าตัวเองตกแล้ว มั่นใจเข้าหน่อย จะว่าไปนายมาจากตระกูลเบลินดาสินะ อ๊ะ..หรือว่านายคือลูกชายของท่านบาร์ธาซ่าและท่านเมลิน" เอลีนพูดอย่างนึกขึ้นได้พร้อมกับใช้สายตาพิจารณาเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง ดวงตาน้ำผึ้งเปล่งประกายขึ้นมาทันทีเมื่อรับรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคนดัง คุณหนูโคโกะจากครอบครัวเบลินดา มีใครบ้างจะไม่รู้จัก แม้จะไม่ค่อยออกงานสังคมเป็นกิจจะลักษณะ ทว่าเขาคนนี้กลับขึ้นชื่อเรื่องใบหน้างดงามสมฉายา 'กุหลาบขาวแห่งโรมานา' "เจ๋งชะมัดเลย!" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยความดีใจ
"เจ๋ง..ตรงไหน" โคโกะเอ่ยด้วยความสงสัย แต่เอ่ยกับตัวเองมากกว่าที่จะเอ่ยกับเอลีน น้ำเสียงจึงเบา
"วันนี้เอาไปอวดที่บ้านได้แล้วว้อย!" เอลีนเอ่ยด้วยความดีใจ เขาเกิดมาในครอบครัวชั้นกลาง โอกาสน้อยมากที่จะได้พบเจอบุคคลมีชื่อเสียงหรือบุคคลระดับสูงอย่างเช่นผู้สังเกตการณ์ ถึงแม้ว่าผู้สังเกตการณ์จะไม่มีความสามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาภายในประเทศได้โดยตรง แต่กลุ่มคนเหล่านี้จะรับรู้ความเป็นไปภายในไม่แพ้กัน บางครั้งอาจจะกุมความลับสุดยอดของแต่ละประเทศที่ไม่เปิดเผยให้สามัญชนรู้!
"ประกาศการสอบจะเริ่มขึ้นในอีก 30 นาที ขอให้ผู้เข้าสอบดูสีที่ป้ายหมายเลขลำดับบนใบสมัคร หากเป็นสีขาวให้เดินไปทางขวา หากเป็นสีดำให้เดินไปทางซ้าย หากเป็นสีแดงให้เดินตรงไปด้านหน้า" เสียงประกาศดังขึ้นจากตรงไหนไม่ทราบ
ค้างคาวสีดำฝูงใหญ่บินเข้ามา พวกมันก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง แล้วกลายเป็นชายหนุ่ม 3 คนสวมชุดครุยสีขาว สีดำ และสีแดง นักเรียนที่รวมตัวกันแยกกลุ่มตามสีป้ายลำดับหมายเลข ต่างคนต่างเดินไปหาชายหนุ่มที่สวมเสื้อคลุมสีเดียวกับป้ายลำดับหมายเลข
"ของฉันเป็นสีขาว ของนายล่ะ" เอลีนเอ่ยถามโคโกะ
"ของโคโกะสีแดง" โคโกะเอ่ยตอบ เขาเตรียมเดินไปหาผู้ชายที่สวมชุดครุยสีแดง
"จริงสิ..ถ้านายสอบเสร็จก่อน ช่วยรอฉันได้ไหม" เอลีนเอ่ย เมื่อเห็นว่าโคโกะแสดงสีหน้าสงสัย เขาจึงเอ่ยตอบว่า "พอดีว่าครอบครัวฉันชวนกันมาฉลองหลังสอบเสร็จ จะว่ายังไงดี..พวกเขาชื่นชมนายมาก ๆ เลย อยากเจอให้ได้สักครั้งน่ะ" เขาเอ่ยด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอาย ไปขอให้คนระดับนั้นมาฉลองหลังสอบเสร็จด้วยกัน เอลีนคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ แต่คำตอบจากโคโกะทำเอาเขาตัวแทบลอย
"ได้สิ ไม่มีปัญหา"
"จริง ๆ เหรอ ขอบคุณมากนะ!" เอลีนเอ่ยรัวเร็วก่อนจะรีบจ้ำอ้าวไปรวมกลุ่มกับคนที่มีป้ายลำดับหมายเลขสีขาว
"ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นด้วยนะ" โคโกะเอ่ยด้วยความสงสัยทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนจะเดินไปรวมกลุ่มกับคนที่มีป้ายลำดับหมายเลขใบสมัครสีแดง..
เสียงระฆังดังเหง่งหง่างบ่งบอกว่าหมดเวลาสอบ โคโกะกาคำตอบข้อสุดท้ายก่อนจะวางดินสอลง เขาผ่อนลมหายใจยาวออกมา ข้อสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาโหดหินสมฉายา วิชาประวัติศาสตร์นั้นออกข้อสอบกว้างมาก บางข้อย้อนไกลไปจนถึงช่วงที่โลกยังมีเพียงแค่เผ่ามนุษย์ ส่วนข้อสอบศาสตร์ว่าด้วยเผ่าแวมไพร์ออกรายละเอียดยิบย่อยจนาดเขาที่ใช้ชีวิตกับแวมไพร์มาหลายปียังตอบไม่ได้หลายข้อ ทำให้ความมั่นใจของเขาไม่ได้มีเยอะมากนักหลังจากส่งกระดาษคำตอบไป
"โคโกะ!" เอลีนรีบวิ่งมาหาโคโกะ เขาสอบเสร็จก่อนประมาณ 15 นาทีได้ จึงลงมารอที่ด้านล่าง "เป็นไงบ้าง ทำได้ไหม ข้อสอบศาสตร์ว่าด้วยเรื่องแวมไพร์โคตรยากเลยอ่ะ ฉันตอบได้ไม่ถึงครึ่งเลย" เด็กหนุ่มเอ่ยสีหน้าห่อเหี่ยวอย่างหมดกำลังใจ
"ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่เขาไม่ได้วัดคะแนนรายวิชานี่ ขอแค่คะแนนรวมเกิน 500 คะแนนเท่านั้น" โคโกะเอ่ย ซึ่งเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังให้กำลังใจเอลีนทางอ้อมอยู่
"แต่ข้อสอบยากชะมัด ฉันจะได้ถึงรึเปล่ายังไม่รู้เลย" เอลีนเอ่ยด้วยความรู้สึกท้อเล็ก ๆ อยู่ในใจ "แต่ว่ามันผ่านไปแล้วก็ช่างมันประไร ครอบครัวของฉันรออยู่หน้าปราสาท พวกเราไปฉลองหลังสอบกันเถอะ!" เขาเอ่ยพร้อมกับกอดคอโคโกะให้เดินไปด้วยกัน
"โคโกะต้องบอกทางบ้านก่อน คิดว่าตอนนี้พ่อบ้านการ์ดเนอร์น่าจะมารออยู่แล้ว" โคโกะเอ่ย เขายังไม่ได้แจ้งคุณพ่อคุณแม่ว่าจะมาฉลองสอบเสร็จกับเพื่อนใหม่ เพราะเวลากระชั้นชิดเกินไป
บนทางเดินลาดยาวที่ปูด้วยพรมสีขาวสะอาดตาระหว่างเอลีนและโคโกะมีบทสนทนามากมายหัวข้อ โคโกะเพิ่งจะรู้ว่าครอบครัวของเอลีนทำอาชีพช่างทำผม พวกเขาเปิดร้านทำผมไม่เล็กไม่ใหญ่อยู่ที่เมืองดาคูล ห่างจากเมืองรามานี่ไปประมาณ 150 กิโลเมตร เนื่องจากค่าใบสมัครค่อนข้างแพง ราคาค่างวดการเรียนเสริมก็สูงปรี๊ด ไหนจะค่าเดินทางมายังรามานี่เพื่อสอบ เอลีนจึงทำงานพิเศษด้วยการเป็นเด็กส่งของ แต่กระนั้นเงินตรงนั้นไม่พอที่จะมาเรียนเสริมอยู่ดี เด็กหนุ่มจึงรู้สึกภูมิใจที่ตัวเขามาสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาด้วยตัวเองโดยทำทุกอย่างด้วยตัวเองตั้งแต่อ่านหนังสือไปจนถึงมาเข้าสอบ
"นี่..โคโกะ ถ้านายได้เข้าเรียนที่ไบรอันนา นายจะทำอะไรเป็นอย่างแรง" เอลีนเอ่ยถาม ตอนนี้พวกเขาเดินออกมาจากห้องโถงแก้วแล้วกำลังจะเดินไปยังทางออกของปราสาท
"ไม่รู้สิ แกล้งพวกแวมไพร์ละมั้ง" โคโกะเอ่ยแบบติดตลก แต่คำพูดของเขาดันไปเข้าหูใครบางคน บุคคลที่ไม่คิดว่าจะปรากฎตัวที่นี่ ในเวลานี้
"ลูกพ่อทำไมเป็นเด็กขี้แกล้งอย่างนี้นะ"
"คุณพ่อ.." โคโกะเอ่ยเรียกคุณพ่อบาร์ธาซ่าของเขาที่ไม่น่าเชื่อว่าจะปรากฎตัวที่ปราสาทอาลองเซ่ ยิ่งเป็นช่วงวันสอบ ยิ่งไม่น่ามาปรากฎตัวเข้าไปใหญ่
"พ่อมีธุระที่นี่นิดหน่อยเลย ตั้งใจจะมารับลูกกลับด้วย แล้วพ่อหนุ่มตรงนั้น.." บาร์ธาซ่าเอ่ยพร้อมกับมองมายังเอลีนด้วยสายตาอ่อนโยน
"เอลีน บาร์เบอร์ครับ! เรียกเอลีนได้เลยครับ!!" เอลีนเอ่ยด้วยอาการตื่นเต้นเมื่อได้พบกับคนดังของประเทศ
"เอลีนสินะ เป็นชื่อที่ดีเลยทีเดียว" บาร์ธาซ่าเอ่ยชม ยิ่งทำให้หัวใจของเอลีนเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นมากขึ้นไปอีกเท่าตัว
"คุณพ่อ..เอลีนชวนโคโกะไปฉลองหลังสอบเสร็จ วันนี้คงไม่ได้ทานมื้อเย็นด้วยกัน" โคโกะเอ่ยกับคุณพ่อ ปกติแล้วครอบครัวเบลินดาจะทานอาหารพร้อมกันยกเว้นจะมีเหตุจำเป็น
"ฉลองหลังสอบเสร็จสินะ เอาอย่างนี้มาฉลองที่บ้านของพวกเรากันเถอะ คุณเอลีน.."


## จดหมายจากไบรอันนา

ครอบครัวบาร์เบอร์มาร่วมรับประทานอาหารเย็นกับครอบครัวเบลินดาที่คฤหาสถ์ ทุกคนรู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบกับคู่สามีภรรยาที่มีชื่อเสียงเป็นอันดับต้น ๆ ของโรมานา คนที่ตื่นเต้นที่สุดคงไม่พ้นเอลีน เขานั่งหลังตรง มือทั้งสองข้างสั่นเทาน้อย ๆ ดวงตาไม่กล้าสบกับเจ้าของบ้าน จะให้กล้าได้ยังไงกันเล่า..เขาน่ะชื่นชมท่านบาร์ธาซ่าและท่านเมลินมาเนิ่นนาน ทั้งสองท่านเป็นแรงบันดาลใจให้เขาอยากสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาเชียวนะ เพราะทั้งสองต่างเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนนี้
"ครอบครัวของคุณเป็นช่างทำผมนี่เอง ฉันอยากให้พวกคุณช่วยออกแบบทรงผมให้ฉันจังเลยค่ะ" เมลินเอ่ยด้วยท่าทีสนใจเมื่อทราบว่าครอบครัวของแขกผู้มาเยือนเป็นช่างทำผม
"แต่ว่าพวกเราเป็นร้านเล็ก ๆ แถมไม่มีชื่อเสียงนะคะ" เอเลน่า บาร์เบอร์ ผู้เป็นแม่เอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม เธอไม่กล้าคิดกล้าฝันว่าจะมีวันที่ได้ออกแบบทรงผมให้ชนชั้นสูงมาก่อน อีกอย่างทรงผมของชนชั้นสูงแตกต่างจากทรงผมทั่วไป ต้องใช้เทคนิคขั้นสูงบวกกับเครื่องประดับราคาแพง ซึ่งแน่นอนว่าร้านทำผมเล็ก ๆ ของครอบครัวเธอนั้นคงไม่สามารถหาเครื่องประดับราคาแพง หรือสามารถทำผมด้วยเทคนิคชั้นสูงได้
"ไม่เห็นจะเป็นปัญหาเลยนี่คะ ฉันเองก็ไม่ได้ชอบทรงผมเกล้าสูงสักเท่าไหร่" เมลินเอ่ย หลายครั้งที่เธอรู้สึกปวดคอแทนให้กับชนชั้นสูงที่ต้องแบกทั้งรัฟฟ์ ทั้งวิกผม "อีกอย่างฉันไม่ค่อยออกงานสังคมโดยที่ไม่จำเป็นค่ะ ส่วนมากจะเป็นสามีมากกว่าที่ออกงาน"
"แต่ว่า.." เอเลน่าตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เอลเดน ผู้เป็นสามีกลับชิงพูดตัดหน้าว่า
"ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ท่านเมลิน"
"ท่งท่านอะไรกันคะ เรียกเมลินก็พอค่ะ ถ้าฉันต้องการให้ออกแบบทรงผมเมื่อไหร่จะติดต่อพร้อมส่งรถไปรับนะคะ" เมลินเอ่ยพร้อมกับระบายยิ้มออกมา รอยยิ้มของเธอทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่อนคลายลงมาบ้าง
ครอบครัวบาร์เบอร์มีความสุขกับมื้ออาหาร แต่ถึงกระนั้นพวกเขายังคงกริ่งเกรงในอำนาจของครอบครัวเบลินดา ใครจะไปทันคาดคิดว่าวันหนึ่งจะได้มาร่วมโต๊ะกับคนที่ทรงอิทธิพลขนาดรัฐสภา หรือกษัตริย์ยังต้องหวั่น ๆ มื้ออาหารมื้อนี้จะเป็นมื้อที่พวกเขาจดจำไปชั่วชีวิต จดจำว่ากลืนอะไรลงไปแทบไม่รู้รสชาติ
หลังจากมื้ออาหารผ่านพ้นไปครอบครัวเบลินดาเชิญให้ครอบครัวบาร์เบอร์พักค้างแรมที่คฤหาสถ์เนื่องด้วยข้างนอกมืดมากแล้ว แม้จะมีพันธะสัญญารักษาความสงบสุข มีกฎหมายที่คุ้มครอง แต่ผู้คนต่างรู้ดีว่าเมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ดวงดาราและจันทรามาแทนที่ข้างนอกนั้นหาใช่ริตติกาลของมนุษย์ไม่ แต่เป็นรัตติกาลของเหล่าแวมไพร์..
ร้านบริการเลือดพร้อมดื่ม
เสียงดังกรุ๊งกริ๊งของระฆังที่ห้อยอยู่กับบานประตูหน้าร้านดังขึ้น ชายหนุ่มผมสีดำมัดรวบตึงเป็นหางม้าคลอเคลียกับไหล่กว้างภายใต้เสื้อสีดำสนิทส่งเสริมให้เขาดูกลมกลืนไปกับยามรัตติกาล ชายชราหลังค่อม ศีรษะล้านเหลือเพียงเส้นผมไม่กี่เส้นเดินอาด ๆ มาด้วยท่าทีนอบน้อม ชายชราปีนขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ตัวสูงหลังเคาท์เตอร์บาร์สีน้ำตาล ด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับชงกาแฟ แต่นั่นคืออาชีพเบื้องหน้าที่ทำเพื่อกลบอาชีพที่แท้จริง นั่นคือร้านบริการเลือดพร้อมดื่มสำหรับแวมไพร์ อาชีพที่หากถูกผู้สังเกตการณ์จับได้ เขาคงถูกหิ้วให้ไปรับโทษทัณฑ์จากสภากลางข้อหาละเมิดพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์ หากผู้สังเกตการณ์มีความสามารถที่จะจับเขา และสภากลางมีอารมณ์มานั่งลงโทษเขาน่ะนะ
"น้ำชาคืนนี้หอมหวนมากกว่าคืนไหน ๆ ท่านทาคุยะ" ชายชราเอ่ยพร้อมกับรินของเหลวสีแดงลงในแก้วไวน์ปริมาณครึ่งแก้วที่ตั้งอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มนามทาคุยะ
"ได้ยินมาว่าปีนี้มีเด็กหัวกะทิมาสอบเข้า" ทาคุยะเอ่ยเพียงสั้น ๆ ก่อนจะหยิบแก้วมาดื่มของเหลวสีแดง
"เรื่องนี้นี่เอง..กระผมไปสอบถามเนโรมาแล้ว ปีนี้มีลูกชายจากครอบครัวเบลินดา เขาชื่อว่าโคโกะ เบลินดา สักครู่นะท่าน ข้าขอไปค้นหาอะไรสักเล็กน้อย" ชายชราเอ่ยก่อนจะปีนลงจากเก้าอี้ เขาเดินหายไปภายในด้านหลังร้านที่มืดสนิทชวนให้รู้สึกน่ากลัวพอ ๆ กับน่าสงสัย ใช้เวลาไม่นานเขาเดินออกมาพร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาล จากนั้นจึงวางมันลงตรงหน้าทาคุยะ "เด็กคนนี้เป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวเบลินดา ประวัติเป็นไปตามที่ท่านเห็นในเอกสาร เป็นเด็กเรียนดี กิจกรรมเด่น ถ้าสอบไม่ติดโรงเรียนไบรอันนา คงเป็นที่เสื่อมเสียเกียรติ์ของพ่อแม่น่าดู" ชายชราเอ่ยอย่างขำขันไปเรื่อยในขณะที่ทาคุยะกำลังอ่านประวัติบนหน้ากระดาษ
คิ้วเรียวของทาคุยะขมวดมุ่นเข้าหากันเมื่อพบว่าดวงตาของเด็กหนุ่มนามโคโกะมีสีฟ้าอ่อนใสเหมือนกับตาของเด็กคนนั้นไม่มีผิด.. เขาไล่สายตาอ่านประวัติ พบเพียงประวัติที่ไม่มีอะไรโดดเด่น โคโกะถูกรับมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าโดยคู่สามีภรรยาเบลินดา ซึ่งเจ้าตัวเป็นเด็กฉลาด เรียนเก่ง กิจกรรมดี ทุกอย่างดูปกติ ปกติเกินไป.. เขาพอจะรู้มาบ้างว่าบาร์ธาซ่าเป็นหมันจากเหตุการณ์ฟาร์มเลือด แต่ถ้าอยากรับเลี้ยงเด็ก ทำไมถึงมารับเอาตอนนี้ ทำไมถึงไม่รับมาตั้งแต่ก่อนหน้านั้น ราวกับว่ากำลังรอเวลานี้มาตลอด
"ขอบใจนะนอร์ธ" ทาคุยะขอบคุณชายหลังค่อม เขาวางธนบัตรปึกหนาตรงหน้าชายหลังค่อมนามว่านอร์ธอย่างไม่สะทกสะท้านต่อจำนวนเงินที่ควักจ่ายไป
"ยินดีรับใช้อย่างยิ่งนายเหนือหัวของพวกเรา" นอร์ธเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม แต่กลับรีบใช้มือโกยเงินเข้ากระป๋องเก็บเงินย่างรวดเร็ว สำหรับเรื่องเงินแล้วไม่มีคำว่าพลาดสำหรับเขา แหม..ถึงจะเป็นแวมไพร์ แต่ต้องกินต้องใช้ไม่ต่างจากมนุษย์นั่นละนะ ยิ่งเขาต้องอำพรางตัวจน ยิ่งมีค่าใช้จ่ายในการซ่อมบำรุงภาพลักษณ์อีกมากมายก่ายกองไม่จบไม่สิ้น
ทาคุยะเดินออกมาจากร้านบริการเลือดพร้อมดื่มของนอร์ธ เขาดื่มเลือดไปหมดแก้ว มันช่วยลดอาการกระหายเลือดได้ แต่ไม่สามารถเติมเต็มได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งเมื่อ 10 ปีที่แล้วเขาเกิดอาการกระหายเลือดอย่างรุนแรง แต่วันนั้นเขาได้รับเลือดชนิทพิเศษที่สภากลางจัดหามาให้ หยดเลือดที่ไม่สามารถลืมได้ราวกับว่ารสชาติของมันติดอยู่ที่ปลายลิ้นทุกขณะ ความกระหายก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาสีดำมืดดุจท้องนภายามรัตติกาลเกิดประกายสีแดง จากที่จะกลับปราสาท ทาคุยะเดินกลับไปยังร้านของนอร์ธ..
3 วันต่อมา
ตามระเบียบการของโรงเรียนไบรอันนา ผู้ที่สอบผ่านจะได้รับจดหมายสีเหลืองบัตเตอร์มิลค์อันเป็นสีสัญลักษณ์ของนักเรียนเผ่ามนุษย์โรงเรียนไบรอันนา การสอบเข้าโรงเรียนไบรอันนาของมนุษย์และแวมไพร์จะมีความแตกต่างกัน เผ่ามนุษย์จะเป็นการสอบข้อเขียน ส่วนการสอบของแวมไพร์จะเป็นความลับ ผู้ที่ผ่านการสอบเข้าจะได้รับจดหมายสีแดงโกเมนอันเป็นสีสัญลักษณ์ของนักเรียนเผ่าแวมไพร์โรงเรียนไบรอันนา
จดหมายสีทองบัตเตอร์มิลค์ลอยผ่านประตูคฤหาสถ์ไบรอันนา มันหยุดบนฝ่ามือของโคโกะ ประกายสีเหลืองสะท้อนแสงระยิบระยับ บนจ่าหน้าเขียนว่า
'จาก โรงเรียนไบรอันนา ถึง คุณโคโกะ เบลินดา'
ขอแสดงความยินดีกับผู้สอบเข้าหมายเลข 4344 ท่านได้สอบผ่านเข้าศึกษาต่อที่โรงเรียนไบรอันนา ทางโรงเรียนได้แนบรายการหนังสือ และสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการเข้าเรียนในชั้นเรียนให้แล้ว ขอให้ท่านเตรียมตัวให้พร้อม อีก 1 สัปดาห์จะเป็นวันเปิดภาคเรียน อนึ่งในจดหมายได้แนบกำหนดการวันเปิดเทอมมาให้ด้วยเช่นกัน ทางโรงเรียนตั้งตารอที่จะได้พบท่าน ผู้เชื่อมั่นในสันติสุข 4 เผ่าพันธุ์
ลงชื่อ เนโร เนลาเฟอรี่ (ผู้อำนวยการโรงเรียนไบรอันนา)
รายการของที่ต้องซื้อเพื่อประกอบการเรียน
ตำราเรียน
- ประวัติศาสตร์เบื้องต้น อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์โดมนิเตอร์ คูซาอิน
- การปฏิบัติตนในทางสันติภาพ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์อานา ยูกิระ แอนนาเบตตา
- ศาสตร์ว่าด้วยเรื่องเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์คาโรไลน์ โยชิยูกิ
- ศาสตร์การต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองจากแวมไพร์ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์เฟอร์ดินาน เฟริสเซโร่
- การเล่นแร่แปรธาตุสำหรับป้องกันตัวจากแวมไพร์เบื้องต้น อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์ไมเคิล มิฟุเนะ
- ศาสตร์ว่าด้วยเรื่องสมุนไพร อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์มาการิต้า มาเจลโต
- ภาษาโรมาริสโบราณ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์เวลก้า วาลองก้า
- ศาสตร์ว่าด้วยเรื่องสัตว์วิเศษ อาจารย์ผู้รับผิดชอบ มาสเตอร์อิพาเซร่า โทโคเมะ
เครื่องแบบ
- เสื้อเชิร์ตสีขาว (สามารถปรับความยาวของเสื้อ และแขนได้ตามใจชอบ)
- เนคไทด์สีเหลืองบัตเตอร์มิลค์สลับดำ
- เสื้อกั๊กสีเหลืองบัตเตอร์มิลต์
- เสื้อคลุมตัวยาวสีเหบืองบัตเตอร์มิลค์
- กางเกงสีดำ (สามารถปรับความยาวได้ตามใจชอบ)
- ถุงเท้า (สามารถเลือกได้ระหว่างสีดำ สีเทา และสีขาว)
- รองเท้าหุ้มส้น (สามารถเลือกสีได้ระหว่างสีดำ สีเทา และสีขาว)
อุปกรณ์สำหรับการเรียน
- ไม้กายสิทธิ์
- อุปกรณ์เพิ่มเติมที่เห็นว่าจำเป็น
โคโกะลดจดหมายลงพร้อมกับผ่อนลมหายใจออกมา ดูเหมือนเขาจะต้องไปหอบหนังสือกองใหญ่กลับมาจากจตุรัสค้าขายใจกลางเมืองรามานี่เสียแล้ว บาร์ธาซ่าเห็นท่าทีของผู้เป็นลูกชาย เขาจึงลดระดับความหนักของฝีเท้าก่อนจะโผล่พรวดไปตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ทำให้โคโกะตกใจจนทำจดหมายร่วงจากมือ
"โอ้..สอบติดสินะ ยินดีด้วยนะ โคโกะ" บาร์ธาซ่าเอ่ยพร้อมกับลูบหัวลูกชายด้วยความภูมิใจ
"ลูกของแม่เก่งที่สุด" เมลินที่เพิ่งจะเดินเข้ามาสวมกอดลูกชายจากด้านหลัง เธอได้ยินเสียงบาร์ธาซ่าลอยเข้ามาระหว่างกำลังเก็บกระเป๋าหลังจากออกไปทำธุระกับสามีมา "วันนี้สงสัยต้องฉลองซะแล้วละมั้ง วันนี้อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมจ๊ะ"
"สตูเนื้อ!" โคโกะตอบรับในทันทีด้วยแววตาเปล่งประกาย เขาชอบทานสตูเนื้อมากที่สุด เพราะมันเป็นอาหารอย่างแรกที่เขาได้ลิ้มลองหลังจากตัดสินใจมาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเบลินดา
"ดูเหมือนวันนี้แม่ต้องเข้าครัวเองซะแล้ว" เมลินเอ่ยพร้อมกับก้มลงไปหอมแก้มลูกชายสุดที่รักหนึ่งฟอด จากนั้นเธอจึงเดินไปทางห้องครัวเพื่อไปเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำมื้อพิเศษฉลองให้กับโคโกะ
"ไหนดูซิ มีของที่ต้องซื้อเยอะแยะเลยนี่น่า ถ้าอย่างนั้นพ่อจะไปจตุรัสกลางเมืองเป็นเพื่อนนะ" บาร์ธาซ่าเอ่ย เขาเคยเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนไบรอันนามาก่อน แต่ว่าพวกตำราเรียนของเขานั้นถูกนำไปขายตามร้านขายเศษกระดาษเสียแล้ว เพราะมันหลายปีมาแล้วที่เขาจบการศึกษามา ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเนื้อหาในตำราเรียนย่อมมีการเปลี่ยนแปลงตามยุคสมัยอย่างที่มันควรจะเป็น
"ครับ!" โคโกะขานรับด้วยท่าทีร่าเริง เขากึ่งเดินกึ่งวิ่งไปบอกพ่อบ้านการ์ดเนอร์ให้ไปเตรียมรถเดินทางไปยังจตุรัสค้าขายใจกลางเมือง
จตุรัสค้าขายใจกลางเมือง
ยามนี้จตุรัสค้าขายใจกลางเมืองคราคร่ำไปด้วยทั้งเผ่ามนุษย์และเผ่าแวมไพร์ ทั้งสองเผ่าพันธุ์ต่างเดินจับจ่ายใช้สอยตำราเรียน เครื่องแบบ รวมไปถึงอุปกรณ์พิเศษสำหรับการเรียน ทั้งที่เป็นตอนกลางวันแวมไพร์กลับออกมาเดินปะปนกับมนุษย์ได้ นั่นเพราะในช่วงขณะที่โลกยังถูกปกครองโดยมนุษย์ ในโลกใต้ดินนั้นเหล่าแวมไพร์ได้พัฒนาตัวเองด้วยการปลูกถ่ายยีนส์ชนิทพิเศษแก้อาการแพ้แสงแดด เมื่อมีการสมรสยีนส์เหล่านั้นจึงถ่ายทอดไปยังลูกหลาน จึงสามารถเรียกได้ว่าแวมไพร์ส่วนใหญ่ที่ดำรงชีวิตอยู่ในตอนนี้เป็นแวมไพร์สายพันธุ์ใหม่ ส่วนแวมไพร์ยุคก่อนหน้านั้นจะได้รับยาชนิทพิเศษ เมื่อดื่มเข้าไปแล้วสามารถออกมาทำกิจกรรมในยามกลางวันได้โดยระยะเวลาขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของยาที่ดื่มเข้าไป
โคโกะรู้สึกเหม็นสาปกลิ่นแวมไพร์ เสียงหัวเราะคิกคักของพวกมันยังคงฝังอยู่ในหัวของเขา เสียงหัวเราะคิกคักสะใจยามมองหยาดโลหิตของเขาไหลบ่าออกมาหลังจากถูกกัดตรงซอกคอเพื่อเป็นอาหารป้อนให้กับพวกมัน เขายังจำภาพมือของพวกมันที่เคาะกระจกห้องขัง แล้วพูดจาเหยียดหยาม ถมน้ำลายสมเพชในตัวเขา เขาจึงอยากรีบซื้อของ แล้วรีบกลับคฤหาสถ์ ไม่อยากจะหายใจร่วมหลังคาด้วยกันเลยแม้แต่วินาทีเดียว
"พ่อว่าพวกเราไปร้านของคุณโรเวลกันเถอะ" บาร์ธาซ่าเอ่ยแนะนำ ตอนนี้เขาและโคโกะเดินสวนไปมากับทั้งมนุษย์และแวมไพร์ เขารู้ว่าลูกชายคงอึดอัดไม่น้อยที่จะต้องเดินร่วมกับสิ่งมีชีวิตที่ย่ำยีตัวเองมาตั้งแต่จำความได้
ร้านสารพัดอุปกรณ์การเรียนมิสเตอร์โรเวล คือ ร้านขายอุปกรณ์การเรียนร้านใหญ่ร้านหนึ่งในรามานี่ ร้านนี้ขายอุปกรณ์ให้กับมนุษย์เท่านั้น เจ้าของจะสืบทอดชื่อ 'โรเวล' ต่อ ๆ กันมา เมื่อได้ยินเสียงกระดิ่งหน้าร้าน ชายชราผมสีดอกเลาเดินเงอะ ๆ เงิ่น ๆ ออกมาจากชั้นวางของที่อัดแน่นจนแทบไม่เห็นพื้นที่ส่วนตัว เมื่อเห็นว่าลูกค้าเป็นใคร เขาถึงกับแย้มยิ้มออกมาพลางเชื้อเชิญให้ดูสินค้า
"ลมอะไรหอบท่านบาร์ธาซ่ามาถึงร้านเก่า ๆ ของผม" โรเวลเอ่ยด้วยท่าทีนอบน้อม "โอ้..หรือว่าถึงเวลาของคุณหนูโคโกะแล้วงั้นรึ"
"ใช่แล้ว คุณโรเวล ผมต้องการตำราเรียน ชุดเครื่องแบบ ไม้กายสิทธิ์ และอุปกรณ์เพิ่มเติม เอ..อย่างสุดท้ายนี้ผมเชื่อมั่นในประสบการณ์การขายของคุณที่สั่งสมมาเนิ่นนาน" บาร์ธาซ่าเอ่ยหยอกล้อกับโรเวล เขาใช้บริการร้านนี้ตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียน ในตอนนั้นโรเวลยังเป็นชายวัยกลางคน จนถึงบัดนี้ได้เป็นชายชราโดยสมบูรณ์แล้ว หากจะกล่าวว่าวิทยาศาสตร์ก้าวหน้าเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถตามทันเวลาได้นั้นเป็นเรื่องไม่เกินจริง
"ได้ตามคำขอ ขอเวลาให้ผมสักครู่" โรเวลเอ่ย เขาเดินเงอะ ๆ เงิ่น ๆ เข้าไปตามชั้นวางของ
ใช้เวลาไม่นานตำราเรียน ไม้กายสิทธิ์ และอุปกรณ์เสริมอย่างเช่นถุงมือป้องกันเขี้ยวสัตว์ แว่นตาป้องกันไอพิษวางบนโต๊ะตัวกลม โรเวลเดินกลับออกมาพร้อมกับเครื่องแบบสีบัตเตอร์มิลค์
"ลองสวมก่อนได้เลยหนุ่มน้อย" โรเวลเอ่ยกับโคโกะ
โคโกะรับเครื่องแบบมา เขาเดินเข้าห้องน้ำของร้านไปเพื่อเปลี่ยนชุด ร่างบางเดินออกมาด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ มือข้างหนึ่งจับขอบเอวกางเกงเพื่อรั้งให้ความยาวไม่เกะกะฝีก้าว เขาเดินมาหยุดอยู่หน้ากระจกก่อนจะลอบถอนหายใจออกมา
"ดูเหมือนกางเกงจะยาวไปนะ" บาร์ธาซ่าเอ่ย
"นั่นสินะท่าน แต่ว่านี่คือไซส์ที่เล็กที่สุดในบรรดาเครื่องแบบที่เรามีแล้ว หากต้องการเล็กกว่านี้คงต้องสั่งตัดเอา" โรเวลเอ่ย
"แต่เอว สะโพก ต้นขาไม่หลวมเกินไม่แคบเกิน มีแต่ความยาวนี่ละ อืม..ถ้าเราตัดขากางเกงอาจจะพอช่วยได้" โคโกะเสนอวิธีแก้ปัญหา "แต่ว่าทางโรงเรียนจะเข้มงวดเรื่องความยาวรึเปล่า"
"ไม่เลยคุณหนู โรงเรียนไบรอันนาเปิดโอกาสให้นักเรียนดัดแปลงเครื่องแบบได้ตามใจชอบ ขอเพียงสวมเสื้อครบตามรูปแบบ จะแขนสั้น ขาสั้นล้วนเป็นเรื่องที่นักเรียนตัดสินใจเองได้ ผมขอใช้ประสบการณ์การขายตลอดเวลาร่วม 50 ปีเป็นประกัน"
"ถ้าอย่างนั้นตัดขากางเกงประมาณนี้แล้วกัน" บาร์ธาซ่าเข้ามาช่วยกะเกณฑ์ความยาวกางเกงให้กับลูกชาย "ฝากคุณโรเวลส่งไปตัดให้ทีนะครับ"
"ด้วยความยินดีอย่างยิ่ง" โรเวลรับคำสั่งพร้อมกับเก็บเครื่องแบบใส่ถุงพลาสติกอย่างเรียบร้อย
ณ จตุรัสใจกลางเมืองรามานี่ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้ง ดวงตาสีเขียวมรกตกำลังเดินพร้อมกับกินขนมฝังไส้คัสตาร์ดครีม ตลอดทางที่เขาเดินผ่านนั้นมีสายตาที่มองด้วยความเคารพ และสายตาที่มองด้วยความรังเกียจปนสงสัยว่าทำไมแวมไพร์อย่างเขาถึงเดินถือขนมปังกินได้อย่างสบายใจ ช่างแตกต่างจากแวมไพร์ตนอื่น ๆ ที่ดื่มเลือดประทังชีวิต
ตุบ! ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับความหวานของครีมนั้นใครบางคนเดินชนเข้าอย่างจัง ขนมปังในมือตกเพละลงบนพื้น ดวงตาสีเขียวมรกตตวัดกลับไปมอง และแล้วเขาค้นพบกับบุคคลที่คุ้นเคยดี
"ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ นะครับ" บาร์ธาซ่าเอ่ยขอโทษ "ไม่น่าเชื่อเลยว่าคุณเอย์จิจะมาเดินเล่นในจตุรัสเช่นนี้"
"พอดีอยากเที่ยวก่อนเปิดเทอมน่ะ ว่าแต่คุณมาทำอะไรแถวนี้ เพราะตอนนี้น่าจะเป็นเวลาเลิกงานแล้ว คงไม่ต้อง 'สังเกตการณ์' แล้วละ" เอย์จิเอ่ยโดยเน้นคำว่าสังเกตการณ์
"พอดีว่าผมชอบสังเกตอะไรไปเรื่อย ดูเหมือนจะกลายเป็นนิสัยส่วนตัวไปซะแล้ว" บาร์ธาซ่าเอ่ยกลับ
"โอ๊ะ..เธอคือคุณหนูโคโกะสินะ" เอย์จิเอ่ยเบี่ยงประเด็นเมื่อสังเกตว่าบาร์ธาซ่าไม่พอใจคำหยอกล้อเล่นของเขาสักเท่าไหร่ เขาจึงมาสนใจหนุ่มน้อยที่อยู่ด้านหลังแทน "ปีนี้อายุ 16 แล้วสินะ ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนไบรอันนานะ" แม้จะมีท่าทางเป็นมิตรเช่นไร แต่หนุ่มน้อยผู้อยู่เบื้องหลังกลับไม่ตอบสนอง หนำซ้ำยังทำท่าทางเหมือนรังเกียจเขาเสียเต็มประดา
"ดูเหมือนลูกชายของผมจะเสียมารยาทต่อคุณเอย์จิเข้าแล้ว หากไม่ว่าอะไรพวกเราขอตัวก่อนนะครับ" บาร์ธาซ่าเอ่ยขอตัวลา
"แล้วเจอกันใหม่นะ" เอย์จิเอ่ยกลับด้วยท่าทีแจ่มใส
ทั้งสามเดินสวนกันไปคนละทาง เอย์จิก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เขาหยุดฝีเท้าลงก่อนจะหันกลับไปมองทางบาร์ธาซ่าพลันนึกถึงเรื่องที่คุยกับเพื่อนสนิทเมื่อหลายวันก่อน
'ฉันจำได้ เด็กคนนั้นมีดวงตาสีฟ้าอ่อนใส'
'ดวงตาสีฟ้า ใครก็มีได้ทั้งนั้น นี่..ฉันเข้าใจนะว่ารสชาติเมื่อครั้งนั้นดีมาก แต่เด็กคนนั้นอาจจะตายไปแล้วก็ได้ นายคิดว่าพวกคุณตาสภากลางจะปล่อยคนที่รู้ความลับฟาร์มเลือดให้ไปเดินเตร่ในเมืองรึไง'
'ฉันว่าสภากลางอาจจะเจอแล้ว แต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ฉันไปเจอนอร์ธมา ดูเหมือนจะมีเด็กที่มีประวัติแปลก ๆ อยู่ ไว้ฉันจะลองหาข้อมูลอีกที'
'ฉันถามนายหน่อยนะ ทาคุยะ ถ้านายหาเด็กคนนั้นเจอ นายจะทำอะไรกับเขา'
เป็นอีกหลายครั้งที่ทาคุยะเงียบใส่เขาราวกับจะบอกว่าไม่ต้องการให้มายุ่งกับเรื่องนี้ เขาเองก็เป็นหนึ่งในคนที่ได้ดื่มเลือดแวมไพร์อาหารหมายเลข 4004 ใช่..เขาติดใจไม่ต่างจากทาคุยะ แต่ถอดใจที่ตามหา เพราะใครก็รู้ว่าสุนัขรับใช้ของสภากลางตัดตอนปัญหารวดเร็วแค่ไหน เด็กคนนั้นคงจะไม่มีวันรอดไปได้ คงตายไปอย่างเงียบงันพร้อมกับความลับของฟาร์มเลือด ความลับที่ว่าสภากลางนี่ละที่เป็นคนใช้บริการฟาร์มเลือดมากที่สุด!


## รั้วโรงเรียน 2 เผ่าพันธุ์

วันเดินทางมาถึง รถม้าเทียมด้วยยูนิคอร์นสีดำจอดอยู่หน้าคฤหาสถ์เบลินดา ปลายทางของการเดินทางคือเมืองเรสซูเน่ สถานที่ตั้งของโรงเรียนชายล้วนไบรอันนา โคโกะสวมกอดคุณพ่อคุณแม่เป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่เขาจะต้องไปใช้ชีวิตเด็กหอร่วมกับนักเรียนคนอื่น ๆ อีกหลายร้อยชีวิต รวมไปถึงแวมไพร์แสนน่ารังเกียจในความคิดของเขา ร่างบางก้าวขึ้นรถม้า พ่อบ้านการ์ดเนอร์ปิดประตูลงตามหลัง เสียงฝีเท้าของยูนิคอร์นควบไปด้านหน้า เด็กหนุ่มโบกมือลาครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย คู่สามีภรรยาเบลินดายืนส่งลูกชายจนรถเทียมหายลับไปจากครรลองสายตา รอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าทั้งคู่ค่อย ๆ เลือนหายไป
"วันนี้คุณต้องเข้าประชุมกับรัฐสภาใช่ไหมคะ" เมลินเอ่ย "ถ้าอย่างนั้นฉันจะเข้าร่วมประชุมกลุ่มเอง"
"ขอโทษที่ทำให้ต้องลำบากนะ เมลิน" บาร์ธาซ่าเอ่ยด้วยความเป็นห่วงในตัวภรรยา
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพื่อประเทศโรมานา..ฉันทำได้เสมอ" เมลินเอ่ยก่อนจะเดินตามผู้เป็นสามีกลับเข้าคฤหาสถ์เบลินดาไป
ทุกวันที่ 1 เมษายนคือวันเปิดภาคเรียนของโรงเรียนไบรอันนาทั้งโรงเรียนชายล้วนและหญิงล้วน รถเทียมด้วยสัตว์พาหนะที่หลากหลายไม่ว่าจะเป็นยูนิคอร์น เพกาซัส ไทเกอร่า วูแฟง หมีโพลาร์ กริฟฟิน หรือแม้แต่สัตว์ดุร้ายอย่างฮิปโปกริฟฟ์ เสียงร้องของสัตว์พาหนะทั้งหลายดังกระหึ่มไปทั่วลานด้านหน้าโรงเรียนไบรอันนา นักเรียนหลากหลายชั้นปีทยอยลงจากรถม้า และไปยังตามสถานที่ที่ระบุไว้ในกำหนดการ สำหรับนักเรียนเผ่ามนุษย์ที่เข้ามาใหม่ในปีนี้นั้นจะต้องรออยู่ที่ลานฟอนตานา สวนกว้างขนาดใหญ่ มีน้ำพุบ่อใหญ่อยู่ตรงกลาง ภายในสวนยังแบ่งย่อยสวนเล็ก ๆ อีกสองสวนที่มีบ่อน้ำเล็ก ๆ ไว้ปลูกพืชน้ำ
โคโกะก้าวลงจากรถ เขาหยิบกระเป๋าเสื้อหนังใบใหญ่สีน้ำตาล กล่องหนังสือที่บรรจุตำราเรียนและอุปกรณ์การเรียน และสารพัดอาหารที่คุณแม่เตรียมมาให้ เขาเห็นว่านักเรียนคนอื่น ๆ ต่างมีรถลากขนาดเล็กสำหรับขนย้ายสิ่งของในลักษณะเดียวกัน นั่นหมายความว่านี่เป็นรถลากของทางโรงเรียน เขากวาดสายตาหาไปทั่วบริเวณจนในที่สุดก็พบกับป้ายเขียนว่า 'รถลากสำหรับนักเรียน' เขาจึงรีบตรงดิ่งไปหามันทันที ทว่าชั่วขณะที่มือจับราวของรถลากได้นั้นมือของใครบางคนจับได้พร้อมกัน
"นาย!" โคโกะเอ่ยด้วยความแปลกใจเมื่อพบกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลทองทรงประหลาดตา เจ้าของดวงตาสีชมพู
"ไง นายสอบติดเหมือนกันสินะ ไม่สิ..นายสอบติดอยู่แล้ว" เอลีนเอ่ยราวกับไม่แปลกใจที่เห็นโคโกะยืนอยู่ตรงนี้ "ฉันน่ะโชคช่วยสุด ๆ ไปเลย กามั่วไปหลายข้อ ใครจะคิดว่าผ่านกัน อ๊ะ..นายกำลังจะใช้รถลากสินะ ใช้ด้วยกันไหม เหลือคันสุดท้ายพอดี เดี๋ยวฉันลากให้"
"อา..อืม ขอบใจนะ" โคโกะเอ่ยขณะเดินตามเอลีนที่กำลังลากรถลาก
"ที่บ้านฉันน่ะนะชอบครอบครัวนายมากเลยล่ะ เพราะเป็นคนที่งัดข้อกับพวกคนใหญ่คนโตได้ ฉันตั้งใจสอบเข้ามาโรงเรียนนี้เพราะอยากเจอนาย ฉันได้ยินมาตลอดนะเรื่องที่นายเป็นตัวแทนเมืองรามานี่ไปแข่งขันหลายรายการ ได้รางวัลระดับประเทศกลับมา" เอลีนเอ่ยขณะขนกระเป๋าตัวเองขึ้นรถลาก "ถึงจะฟังดูแปลก ๆ แต่ฉันเป็นแฟนคลับนายเบอร์ต้น ๆ เชียวนะ" เขาเอ่ยด้วยท่าทีภูมิใจขณะลากรถลากตามมา
"ฮ่ะ ๆ นายตลกชะมัดเลย" โคโกะหัวเราะออกมา ไม่บ่อยนักที่เขาจะหัวเราะ ใครจะไปคิดว่าตัวเองจะมีแฟนคลับคอยติดตามทั้งที่ไม่ใช่ดารานักร้อง เขาไม่ใช่คนชอบออกงานสังคมสักเท่าไหร่ อีกทั้งเรื่องการแข่งขันที่เอลีนว่ามานั้นเขาแทบไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ว่ากันตามความจริงเขาแทบไม่เปิดเผยข้อมูลของตัวเอง อีกทั้งข้อมูลหลายอย่างที่ถูกบันทึกเป็นประวัติปลอมที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้ใช้ชีวิตได้อย่างแนบเนียน เพราะฉะนั้นเขาถึงบอกว่ามันตลก..ตลกที่เด็กหนุ่มธรรมดาสนอกสนใจในข้อมูลที่มีทั้งคำลวงและคำจริง
"อย่าหัวเราะสิ" เอลีนเอ่ยด้วย ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ เขาหนีไปสนใจยกกระเป๋าโคโกะขึ้นรถลาก "ว่าแต่กำหนดการมีอะไรบ้างนะ" เขาเอ่ยถามโคโกะ
"เวลา 8 โมงครึ่งจะมีคนมาอธิบายเกี่ยวกับระบบหอพัก แนะนำอาจารย์ที่ปรึกษา แนะนำระบบการเรียน จากนั้นแยกย้ายเข้าหอ แล้วมาเจออาจารย์ที่ปรึกษาอีกทีในเวลาบ่ายโมงครึ่ง เขามีกำหนดการมาให้ ของนายไปไหนซะละ" โคโกะเอ่ยถาม เขามั่นใจว่าทางโรงเรียนส่งกำหนดการให้ผู้ที่สอบผ่านทุกคน เขาเชื่อว่าอย่างน้อยต้องได้อ่านผ่านตากันมาบ้าง
"ฉันทำมันหายตอนไปซื้อหนังสือน่ะสิ ตอนนั้นกลัวว่าจะเตรียมของขาดเลยถือทั้งรายการของและกำหนดการไปด้วย แต่ฉันดันทำกำหนดการร่วงหาย จำได้แค่ว่าต้องมาให้ถึงโรงเรียนวันนี้ ตอนฉันมาถึงประตูรั้วโรงเรียนยังไม่เปิดด้วยซ้ำ ร้านค้าแถวนี้เพิ่งจะเปิดไม่กี่ร้าน ฉันไปนั่งเล่นรอประตูรั้วเปิด แต่พอจะเข้ามาด้านในดันติดพวกรถเทียมของคนอื่น ไหนจะต้องคอยถามทางอีกว่าต้องไปตรงไหน กว่าจะหาคนรู้จักลานฟอนตานาได้ฉันเดินวนอยู่หน้าประตูหลายรอบทีเดียว" เอลีนเอ่ยด้วยสีหน้าเหนื่อย ๆ ถ้าเขาไม่ทำใบกำหนดการนั่นหายคงจะดี คงไม่ต้องแหกขี้ตาตื่นมาตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่ และรีบเร่งหาพาหนะที่จะมาถึงที่นี่ในราคาที่ทางครอบครัวจ่ายไหว
วุบ..ในขณะที่บทสนทนาระหว่างเอลีนและโคโกะกำลังจะดำเนินต่อลมวูบหนึ่งพัดรวมตัวกันกลายเป็นลมพายุลอยคว้างกลางอากาศ เมื่อกระแสลมอ่อนตัวจนหยุด ร่างของชายวัยกลางคนผู้มีเรือนผมสีขาวแซมครามสวมชุดสีเหลืองบัตเตอร์มิลค์เสื้อคอเต่าสีแดงโกเมน บนหัวมีช่อมะกอกสวมเอาไว้ เขากำลังยืนอยู่กลางอากาศ ด้านหน้ามีแท่นโพเดียมที่ลอยอยู่เช่นกัน
"ยินดีที่ได้รู้จักนักเรียนชั้นแลนเฌียนทั้งหลาย ตั้งแต่นี้ต่อไปพวกเธอเป็นนักเรียนของโรงเรียนไบรอันนาโดยสมบูรณ์แบบ การศึกษานั้นเป็นสิ่งสำคัญ เพราะมันจะติดตัวเราไปจนวันตายและเป็นเครื่องมือในการเลี้ยงชีพไม่ให้อดอยาก เอาละ..ครูขอแนะนำตัวอีกครั้้ง ครูชื่อเนโร เนราเฟอรี่ เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนชายล้วนไบรอันนา ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย หากมีปัญหาต้องการคนรับฟังเชิญมาที่ห้องพักขอครูได้" เนโรกล่าวแนะนำตัว เมื่อจบประโยคลมพายุที่พัดในตอนแรกพัดมาอีกระลอก ร่างของเนโรพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ยังคงแท่นโพเดียมค้างกลางอากาศ จากนั้นมีหญิงวัยกลางคนค่อนไปทางชราผมสีน้ำตาลวอลนัทรวบเป็นมวย สวมเสื้อครุยตัวยาวสีเขียวต้นสนเดินมาที่โพเดียมกลางอากาศ เธอเคาะนิ้วลงบนไมโครโฟน 2 - 3 ทีก่อนจะเอ่ยว่า
"สวัสดีนักเรียนชั้นแลนเณียน ครูชื่อเวลก้า วาลองก้า จะมาอธิบายเกี่ยวกับการแบ่งห้อง และระบบการเรียน ก่อนอื่นขอให้พวกเธอแบมือออก" มาสเตอร์เวลก้าเอ่ย เธอโบกไม้กายสิทธิ์ในมือไปซ้ายทีขวาที บัตรสีทองหล่นลงมาบนมือของนักเรียนชั้นแลนเฌียนทุกคนที่อยู่ ณ ลานฟอนตานา เมื่อกวาดสายตามองว่าทุกคนได้รับบัตรสีทองหมดแล้วนั้น มาสเตอร์จึงเอ่ยต่อว่า "บัตรที่อยู่ในมือพวกเธอคือบัตรนักเรียน บัตรนี้จะบอกหมายเลขห้องเรียน หมายเลขห้องพัก และชั้นเรียน ทางโรงเรียนใช้การสุ่มในการจัดหอพัก ห้องเรียน และเพื่อนร่วมห้อง 100% หากพวกเธอมีปัญหากับเพื่อนร่วมห้อง สามารถแจ้งทำเรื่องขอเปลี่ยนได้ แต่ขอเตือนว่าขั้นตอนนั้นยุ่งยากมาก เพราะต้องหาคนที่พร้อมจะเปลี่ยนเพื่อนร่วมห้องในเวลาเดียวกัน เพราะฉะนั้นพยายามปรับตัว อะไรโอนอ่อนกันได้ ก็อย่าถือสากัน ต่อมาคือห้องเรียน..ปีนี้เราจะแบ่งเป็นทั้งหมด 4 ห้องด้วยกัน พวกเธอรู้ไหมว่าทำไมพวกเราถึงต้องแบ่งห้องกัน"
"เพราะว่าจำนวนนักเรียนที่ผ่านในปีนี้มีทั้ง 120 คนครับ ซึ่งเป็นจำนวนที่มากเกินไปหากให้มาสเตอร์คนใดคนหนึ่งดูแลเพียงคนเดียว" ลูเซียโน่ โอดิน เด็กชายเรือนผมสีทอง ดวงตาสีเขียวเอ่ยตอบฉะฉาน
"ดีมาก คุณตอบได้ถูกต้อง แต่ถูกเพียงครึ่งเดียว ที่เราต้องแบ่งห้องออกเป็น 4 ห้อง เพราะพวกเธอจะต้องไปเรียนรู้ และฝึกงานที่ต่างประเทศในชั้นโบโซนิดและโรชชิงตามกฎของกระทรวงศึกษาธิการ เมื่อขึ้นชั้นออทโท..พวกเธอต้องสอบหลักสูตรมือปราบ หรือผู้ใช้เวทมนตร์ด้านแวมไพร์ หรือสาขาอื่น ๆ ที่แตกแขนงแยกย่อยที่เปิดรับให้มนุษย์สอบเข้า" มาสเตอร์เวลก้าเอ่ยอธิบายให้เข้าใจอย่างง่ายดาย "เอาละ ตอนนี้ขอให้พวกเธอทุกคนดูหมายเลขห้องเรียนบนบัตรนักเรียน ใครอยู่ห้อง 1 ให้เดินขึ้นไปทางทิศเหนือ ใครอยู่ห้อง 2 ให้เดินลงไปทางทิศใต้ ใครอยู่ห้อง 3 ให้เดินไปทางทิศตะวันออก และใครที่อยู่ห้อง 4 ให้เดินไปทางทิศตะวันตกที่ปลายทางจะมีครูที่ปรึกษารออยู่"
"นี่ ๆ โคโกะ นายอยู่ห้องไหนน่ะ" เอลีนกระซิบถาม เนื่องจากลานฟอนตานานั้นมีเสียงดังกระหึ่มจากนักเรียนชั้นแลนเฌียนที่ทยอยเดินไปตามทิศที่มาสเตอร์เวลก้าบอก
"ห้อง 4 แล้วนายล่ะ" โคโกะเอ่ยพร้อมกับยื่นบัตรนักเรียนสีทองให้เอลีนดู
"ห้องเดียวกัน โอ้..พวกเราเป็นรูมเมทกันด้วย" เอลีนเอ่ยด้วยความดีใจเมื่อเห็นหมายเลขทั้งของห้องเรียนและห้องพักเป็นหมายเลขเดียวกัน อะไรจะช่างเหมาะเจาะถึงเพียงนี้
"โคโกะอาจจะเป็นคนเฉื่อย ๆ เอลีนอย่าเพิ่งเบื่อก่อนแล้วกัน" โคโกะเอ่ยด้วยท่าทีทีเล่นทีจริง เขาเป็นคนเฉื่อย ไม่ค่อยกระตือรือร้นมากเท่าไหร่นักหากไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวพันกับความลับของตัวเองและครอบครัว
"ไม่หรอก แค่ได้อยู่กับคนดังอย่างนาย ทุกอย่างก็น่าสนุกไปหมดทั้งนั้นแหละ" เอลีนเอ่ยด้วยท่าทีร่าเริง "พวกเราต้องไปทางทิศตะวันตกแล้ว รีบกันหน่อยเถอะ เดี๋ยวเราจะไม่รู้ว่าได้ใครเป็นครูที่ปรึกษา" เขาเอ่ยพร้อมกับลากรถลากให้ ส่วนโคโกะเดินตามเงียบ ๆ
ณ ยอดปราสาทสูงอันเป็นสถานที่เรียนของเหล่าแวมไพร์ ปราสาทนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของลานฟอนตานา เด็กหนุ่มผมสีแดงมะฮอกกานีตัดแต่งอย่างทันสมัย เจ้าของดวงตาสีม่วงนั่งอยู่บนชั้นบนสุดของปราสาท เขานั่งไขว่ห้างทอดสายตามองไปยังนักเรียนชั้นแลนเฌียนที่เข้ามาใหม่ เขาได้กลิ่นอันหอมหวานพัดลอยมากับสายลม เขาพยายามจับจ้องไปยังเจ้าของกลิ่นนั้น แต่ท่ามกลางนักเรียนเผ่ามนุษย์ที่มากมาย เขาไม่สามารถแยกแยะได้เลยว่าเจ้าของกลิ่นคือใคร รู้เพียงว่ามันทั้งหอมหวาน ทั้งยั่วเย้าให้ลิ้มลอง
"ดูเหมือนต้องฝึกอีกเยอะเลยนะตัวเรา" เด็กหนุ่มเอ่ยก่อนจะเดินหันหลังลงไป เส้นผมสีมะฮอกกานีลู่ไปตามสายลม
โคโกะที่กำลังเดินตามเอลีนอยู่นั้นหันขวับกลับมามองไปทางด้านหลัง เขาได้กลิ่น..กลิ่นของพวกแวมไพร์ลอยมาตามสายลม จะว่าไปวันนี้เป็นวันเปิดเทอม พวกแวมไพร์หน้าใหม่ที่เข้ามาเรียนคงจะต้องรวมตัวกันเหมือนอย่างที่พวกเขาทำ แต่กลิ่นที่ลอยมานั้นกลับบางเบาเกินกว่าที่จะเป็นกลิ่นจากกลุ่มแวมไพร์ แสดงว่าเมื่อสักครู่ก่อนหน้ามีแวมไพร์อยู่ที่ปราสาทด้านหลังเขาเพียงตนเดียว
"เฮ้! โคโกะ ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวสายนะ" เอลีนหันมาตะโกนเร่งโคโกะที่เริ่มทิ้งระยะห่างจากเขา
"ไปเดี๋ยวนี้ละ" โคโกะหันไปตะโกนบอกกลับก่อนจะรีบสาวเท้าตามไป
หอพักของนักเรียนเผ่ามนุษย์มีทั้งหมด 4 หอพัก ได้แก่ หอพักบราน พอพักคอร์วิน หอพักเพเลส หอพักเบรียเท่นหอพักทั้งสี่ตั้งเป็นมุมสี่เหลี่ยมโดยทางออกของทุกหอพักจะตรงเข้ามาจุดตรงกลาง ซึ่งเป็นที่ตั้งรูปปั้นปฐมกษัตริย์ราชวงศ์อาเดลลี่ผู้สามารถโค่นอำนาจแวมไพร์ แล้วปกครองทั้งมนุษย์และแวมไพร์ นามนั้นคืออีธาน อาเดลลี่ คอนเซปต์ของการสร้างหอพัก 4 ทิศ และทางออกมุ่งตรงมายังรูปปั้นกษัตริย์อีธานคือทุกถนนล้วนสร้างขึ้นโดยปฐมกษัตริย์ผู้นี้
โคโกะและเอลีนอยู่หอพักเพเลส หอพักเพเลสเป็นปราสาทอิฐทึบสีเขียวแก่ อายุเกือบ 1000 ปี สร้างเลียนแบบปราสาทสมัยยุคกลาง ทว่าภายในกลับมีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน เด็กนักเรียนจะจับคู่ 2 คนต่อ 1 ห้อง ภายในห้องมีห้องน้ำในตัว อีกทั้งยังเป็นผนังเก็บเสียง ทำให้ใครก็ตามที่ชอบเล่นดนตรีถูกใจเป็นที่สุด แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นย่อมต้องเป็นเอลีน
เด็กหนุ่มดีดกีตาร์โปร่งสีน้ำตาลที่ตัวเองพกมาจากบ้าน เสียงใสของกีต้าร์ทำให้มือที่กำลังจัดชั้นในของโคโกะหยุดกึก ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสหันมามองเอลีนที่ตอนนี้กำลังปรับจูนเครื่องดนตรี ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นเด็กที่เรียนดี กีฬาเด่น แต่มีสิ่งหนึ่งที่โคโกะไม่ถนัดคือการเล่นดนตรี เขาพอจะดีดเปียโนได้บ้าง แต่ถ้าหากเป็นเพลงคงจะลำบากไม่น้อย แต่กระนั้นเขาเป็นคนชอบฟังเพลงคนหนึ่ง เมื่อรู้ว่าเพื่อนร่วมห้องเล่นดนตรีได้ เขาจึงลังเลที่จะปรบมือให้
"ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ นายปรบมือทำไม" เอลีนเอ่ยถามด้วยสีหน้างุนงง เขาแค่ปรับสาย และลองเทสต์เสียงเท่านั้น แต่โคโกะกลับปรบมือให้ราวกับว่าเขาได้บรรเลงเพลงอันไพเราะจบ
"โคโกะน่ะนับถือคนเล่นดนตรีได้" โคโกะเอ่ยตอบด้วยแววตาเปล่งประกาย เขาเอ่ยต่อว่า "เพราะโคโกะไม่มีความสามารถด้านนี้"
"อุ๊บ..ฮ่า ๆ" เอลีนขำก๊ากออกมาทำเอาโคโกะมีสีหน้ามุ่ยลงทันที "โทษที ฉันไม่นึกว่าเธอจะเล่นดนตรีไม่ได้" เขารับรู้มาตลอดว่าโคโกะเป็นเด็กเรียนดีกีฬาเด่น แต่ไม่ยักกะรู้ว่าหนุ่มน้อยผู้เพรียบพร้อมจะมีเรื่องที่ไม่สามารถทำได้อยู่
"อย่าล้อกันสิ" โคโกะเอ่ยพร้อมกับศอกเข้าท้องของเอลีนเข้าให้จนเจ้าตัวร้องโอยออกมา
"ศอกหนักชะมัด เอาอย่างนี้เพื่อเป็นการตอบแทนที่เเธอเคยพาฉันไปกินข้าวที่บ้าน ฉันจะร้องเพลงให้เธอฟังจนกว่าจะถึงเวลารวมตัว" เอลีนเอ่ย เมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าอ่อนใสของโคโกะเปล่งประกาย เขาจึงลอบยิ้มออกมา นิ้วของเขากรีดลงบนสายกีต้าพร้อมกับเสียงทุ้มแสนมีเสน่ห์เปล่งเสียงร้องเพลงออกมา
ณ ตรอกอันมืดมิดไร้ซึ่งผู้คน บนพื้นเต็มไปด้วยน้ำนองอันแสนสกปรกจากเครื่องปรับอากาศ ผนังที่หันเข้าหากันเต็มไปด้วยตะไคร้น้ำที่เกิดจากความชื้น ชายหนุ่มร่างใหญ่สวมเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ในมือมีซองเอกสารซองใหญ่และหนา เขาเดินไปยังกำแพงอิฐก่อนจะเอามือทาบ ลำแสงสีดำเกิดบนมือของเขา ทันใดนั้นผนังอิฐแดงที่เรียงตัวกันไม่สวยงามเคลื่อนย้ายสลับไปมากลายเป็นทางลงอันมืดมิด เขาแบมือออกดวงไฟสีน้ำเงินปรากฎบนมือของเขา มันช่วยส่องสว่างพาเขามายังห้อง ๆ หนึ่ง บานประตูเปิดออกโดยที่เขายังไม่ทันได้สัมผัสราวกับว่ารู้ถึงการมาเยือนของเขา ประตูปิดตามหลังทันทีเมื่อเท้าของเขาเหยียบลงบนพรมลวดลายสัญลักษณ์องค์กรที่ทำหน้าที่ส่งมอบของทุกสิ่งโดยไม่เกี่ยงว่าจะถูกหรือผิดกฎหมาย ชายหนุ่มผมสีเหลืองข้าวโพดปาดเจลเรียบแป้นั่งพาดเท้าบนโต๊ะที่ถูกจัดอย่างมีระเบียบ
"ผมนำรายชื่อมาให้แล้วครับ" ชายร่างยักษ์เอ่ยอย่างนอบน้อมพร้อมกับวางซองเอกสารบนโต๊ะ
"ขอบคุณมาก" ชายหนุ่มผมสีเหบืองข้าวโพดเอ่ย เขาฉีกเปิดซองเอกสาร แล้วหยิบเอกสารปึกหนาออกมา เขากวาดตาคร่าว ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้า ๆ หนึ่ง รอยยิ้มปรากฎบนริมฝีปาก เขาดึงกระดาษใบนนั้นออกมาส่งให้ชายร่างยักษ์
"ส่งอุปกรณ์ไปให้เขาพร้อมบอกว่ายินดีต้อนรับสู่เลทเทอร์เรีย"


## ชั้นเรียน ข้อควรทำ และการระวังตัว

เวลาบ่ายโมงมาถึง ห้องโถงใหญ่ของปราสาทถูกเนรมิตให้กลายเป็นห้องจัดเลี้ยงสุดเลิศหรู อาหารคาวหวานหน้าตาน่าอร่อยถูกลำเลียงอย่างไม่ขาดสาย เหล่านักเรียนจากหอพักทั้ง 4 พากันเอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้า เหล่ารุ่นพี่รู้สึกตื่นเต้นที่ได้พบรุ่นน้องหน้าใหม่ ใครที่มาจากตระกูลดังจะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ โคโกะคือหนึ่งในคนที่ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก นอกจากเรื่องตระกูลแล้วคงไม่พ้นเสน่ห์จากรอยยิ้ม และดวงตาสีฟ้าอ่อนใส ซึ่งเป็นสีที่หาได้ยากยิ่ง
"เฮ้ ๆ ตักอาหารให้น้องโคโกะเพิ่มอีกสิพวก" รุ่นพี่ชั้นโบโซนิดคนหนึ่งเอ่ย แขนของเขาคล้องอยู่ที่คอของโคโกะ
"โนอาห์ นายไม่เห็นหน้าน้องเขารึไงว่าลำบากใจน่ะ" รุ่นพี่ชั้นโบโซนิดอีกคนเอ่ย แต่มือกลับดึงน่องไก่งวงวางบนจานของหนุ่มน้อยจากตระกูลเบลินดา "กินเยอะ ๆ นะจะได้โตไว ๆ" เขาเอ่ยแซว
"ว่าแต่น้องโคโกะอยากเป็นผู้สังเกตการณ์แบบคุณพ่อไหม" รุ่นพี่ชั้นโรชชิงผู้มีท่าทางเหมือนเด็กเรียนเอ่ยขณะก้มหน้าอ่านหนังสือเล่มหนาในมือ
"อืม..เรื่องนั้นค่อนข้างไกลตัวสำหรับโคโกะในเวลานี้ครับ" โคโกะเอ่ยตอบก่อนจะหยิบขนมปังขึ้นมาทาเนยตามด้วยแยมราสเบอร์รี่ ผู้คนมักถามเขาเสมอว่าอยากเดินตามรอยคุณพ่อไหม เขายังตอบไม่ได้ในตอนนี้ แม้จะรู้เนื้อหางานมาบ้างจากการเห็นมาตลอด 10 ปีก็ตาม
"แต่การสอบเป็นผู้สังเกตการณ์ยากมากเลยไม่ใช่รึไง รุ่นพี่อีวานสนใจเหรอครับ" โนอาห์เอ่ยถาม "ต้องเรียนสาขารัฐศาสตร์ และนิติศาสตร์พร้อมกัน ต้องผ่านการอบรมอาชญาวิทยา จิตวิทยา ต้องผ่านการทดสอบร่างกายและจิตใจ ไหนจะต้องลงพื้นที่สังเกตการณ์จริง ๆ ในฐานะผู้ช่วยอีก 5 ปีถึงจะได้รับการประเมินว่าสมควรเป็นผู้สังเกตการณ์หรือไม่ แค่คิดก็สยองแล้ว" เขาเอ่ยด้วยสีหน้าขยาดเมื่อลองไล่เลียงดูว่ากว่าจะเป็นผู้สังเกตการณ์นั้นทรหดแค่ไหน แต่ถึงจะทรหดแทบจะกินครึ่งชีวิตไปกับการเรียน จำนวนคนสอบเข้าสาขานี้กับมีมากเหลือทุกครั้ง ซึ่งสวนทางกับคนที่จะได้รับตำแหน่ง
"แค่มองไว้เป็นทางเลือกน่ะ" อีวานเอ่ยพร้อมกับดันแว่นกรอบหนาของตัวเองขึ้น
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง เสียงอาจารย์ใหญ่เนโรใช้ช้อนทองคำขาวเคาะกับแก้วน้ำทรงสูง เสียงดังจ๊อกแจ๊กจอแจในห้องโถงจึงค่อย ๆ เงียบลง ชายวัยกลางคนยืนขึ้นพร้อมกับกล่าวว่า
"ไม่เจอกันนานเลยนะเหล่าเด็กนักเรียนชั้นโบโซนิดและโรชชิง หายหน้าหายตาไปฝึกงานกัน พวกเธอดูโตขึ้นมากเลยทีเดียว ส่วนชั้นโดนิดพวกเธอเลื่อนชั้นแล้ว ขอให้เป็นปีการศึกษาที่สนุกสนาน แล้วก็ยินดีต้อนรับชั้นแลนเณียนที่เข้ามาใหม่ในปีนี้ด้วยนะ รับรองว่าที่ไบรอันนาจะไม่ทำให้พวกเธอเบื่อแน่นอน" รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้า สำหรับชั้นแลนเณียนแล้วรอยยิ้มของอาจารย์ใหญ่ช่างอบอุ่น แต่สำหรับชั้นโดนิดขึ้นไปนั้นรอยยิ้มนั้นชวนสยอง เพราะการเรียนที่นี่นั้นไม่ทำให้น่าเบื่ออย่างที่อาจารย์ใหญ่ว่าไว้ "วันนี้ที่เรียกรวมตัวนั้นนอกจากจะให้รุ่นพี่มาเห็นหน้ารุ่นน้องแล้ว เราจะมาแนะนำอาจารย์ที่ปรึกษาของแลนเฌียนแต่ละห้องกัน เพราะใช่ว่าพวกเธอจะได้อาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวกันกับรุ่นพี่ เริ่มที่ห้อง 1 อาจารย์ที่ปรึกษาคือมาสเตอร์ฮันน่า สุเมรางิ"
สิ้นเสียงอาจารย์ใหญ่เนโรอาจารย์สาวผมสีม่วงพลัม สวมชุดครุยสีแดงเลือดหมูยืนขึ้น เสียงปรบมือเกลียวกลาวดังมาจากโต๊ะอาหารฝั่งซ้ายสุดติดกับบานหน้าต่างของห้องโถง
"ห้อง 2 มาสเตอร์เอไลจาห์ เมสัน" ชายหนุ่มผิวสีเข้ม ศีรษะไร้เส้นผม สวมชุดครุยสีน้ำเงินยืนขึ้น เสียงปรบมือเกลียวกลาวจึงเปลี่ยนจากเด็กห้อง 1 มาสู่เด็กห้อง 2
"ห้อง 3 มาสเตอร์เมดี้ มินาเสะ" หญิงวัยกลางคนผมหยักศกสีดำเช่นเดียวกับดวงตากลมโตของเธอ สวมชุดครุยสีเหลืองเหรียญทะเลยืนขึ้น เสียงปรบมือเกลียวกลาวของเด็กห้อง 3 ดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงจนมาสเตอร์เมดี้ยกนิ้วโป้งให้สองนิ้ว
"ห้อง 4 มาสเตอร์ลูคัส ซามูเอล"ชายวัยกลางคนค่อนไปทางชรา ผมสีดอกเลา ดวงตาสีเทา ท่าทางบุคลิกใจดียืนขึ้นพร้อมกับปรบมือให้ตัวเองและนักเรียนภายใต้การดูแลของเขานับจากนี้
"มาสเตอร์จะดูแลพวกเธอไปจนกว่าจะจบการศึกษาชั้นเซเลียน" อาจารย์ใหญ่เนโรกล่าว "หลังจากนี้จะให้พวกเธอไปทำความรู้ตักกับอาจารย์ที่ปรึกษานะ"
"ดูเหมือนอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเราจะไม่ใช่อาจารย์ที่สอนเลยนะ" โคโกะเอ่ยกับเอลีน เขาหยิบรายการหนังสือที่พกติดมาดูกับเพื่อนเพียงคนเดียวของเขา
"น่าจะเป็นอาจารย์พวกเราในระดับชั้นที่สูงขึ้น แต่มาสเตอร์ลูคัสท่าทางใจดีมากเลยนะ" เอลีนเอ่ยขณะหยิบขนมปังอบเนยกระเทียมมากิน
"นั่นสิ โคโกะอิ่มแล้วละ เราต้องไปรวมตัวที่ห้องแห่งการหวนคืน จะไปเลยไหม" โคโกะหันมาถามเอลีนที่ยังคงตักอาหารกิน เขาน่ะถูกรุ่นพี่ยัดอาหารตั้งแต่ก้นนั่งติดกับเก้าอี้ เหล่ารุ่นพี่ตักสารพัดอาหารคาวหวานให้เขาไม่หยุดมือจนเขารู้สึกอิ่มก่อนหน้าที่จะเริ่มแนะนำอาจารย์ที่ปรึกษาเสียอีก
"ขอฉันกินอีกหน่อยนะ" เอลีนเอ่ย เขาเอาแต่ตื่นเต้นกับบทสนทนาเรื่องเล่าจากปากรุ่นพี่จนแทบไม่ได้กินอะไรเข้าไป ตอนนี้จึงนั่งนึกเสียใจที่ต้องมารีบยัดทุกอย่างลงกระเพาะ เชื่อเลยว่าคืนนี้เขาต้องท้องอืดแน่ ๆ
โคโกะนั่งรอเอลีนจัดการตัวเองให้อิ่มท้องระหว่างรอเขาจึงหยิบพานาคอตตาราดด้วยซอสผลไม้ขึ้นมาตักกินไปพลาง ๆ เขาเห็นรุ่นพี่เริ่มจับกลุ่มคุยกันเกี่ยวกับเรื่องฝึกงานหรือสายอาชีพในอนาคต เรื่องพวกนี้ไกลตัวเขามาก เขาในตอนนี้ยังไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไรในอนาคต ยังไม่รู้ว่าตัวเองถนัดด้านอะไร ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่มีความสนใจด้านไหนเป็นพิเศษ เขาเชื่อว่าเรียนที่นี่สักพัก อาจจะได้คำตอบขึ้นมาบ้าง
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวเลยนะครับ ขอบคุณที่เอ็นดู ไปกันเถอะ..โคโกะ" เอลีนเอ่ยพร้อมกับลุกไปจากโต๊ะอาหาร ขายาว ๆ ก้าวนำหน้าไป ทำให้โคโกะต้องเร่งเดินตามไปอย่างช่วยไม่ได้
"นี่..อีวาน นายอยากเป็นผู้สังเกตการณ์จริง ๆ น่ะเหรอ" เพื่อนร่วมชั้นโรชชิงเอ่ยถามอีวาน ถึงแม้ใครต่อใครในหอเพเลสจะรู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้เรียนเก่ง อนาคตการันตีว่าต้องมีตำแหน่งสูง ๆ ให้กับเขา ทว่าเขากลับมีตำแหน่งที่ต้องไปรับ ไม่ว่าจะขัดกับหัวใจตัวเองมากแค่ไหน ก็มีแต่ต้องรับหน้าที่นั้นต่อจากครอบครัว
.
.
- ห้องแห่งการหวนคืน -
ห้องแห่งการหวนคืนเป็นห้องขนาดใหญ่ เก้าอี้และโต๊ะถูกตั้งเรียงรายเป็น 2 ฝั่ง สุดกำแพงห้องคือกระดานดำขนาบด้วยตู้หนังสือขนาดใหญ่ที่บรรจุหนังสือเต็มเอี๊ยด บนชั้นของตู้หนังสือยังมีลูกโลกจำลอง และม้วนแผนที่เก่าจนกระดาษเป็นสีเหลือง หน้าต่างของห้องนี้มีความพิเศษตรงที่เป็นทั้งหน้าต่างและหน้าปัดนาฬิกาในเวลาเดียวกัน มาสเตอร์ลูคัส ซามูเอลยืนอยู่ตรงกลางห้อง บัดนี้รอบกายเขารายล้อมไปด้วยนักเรียนหน้าใหม่ชั้นแลนเณียน บางคนเริ่มหาเพื่อนได้บ้าง บางคนยังคงเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ บรรยากาศเช่นนี้ถึงจะเหมาะสมกับเปิดเทอมวันแรกของวัยรุ่นที่พร้อมจะเรียนรู้เพื่อเตรียมพร้อมผจญภัยในอนาคต
"สวัสดีเด็ก ๆ ทั้งหลาย" แม้จะมีภาพลักษณ์เป็นชายใจดี แต่น้ำเสียงของมาสเตอร์ลูคัสกลับสยบเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักเรียนได้ นี่สินะที่เขาเรียกว่าเก๋าประสบการณ์ "ที่ห้องโถงเรารู้จักชื่อกันไปแล้ว แต่ครูจะขอแนะนำตัวอีกครั้ง ครูชื่อลูคัส ซามูเอล ในปีนี้พวกเธอยังไม่เจอครูในชั้นเรียน แต่ในอนาคตเราจะได้เจอกันแน่นอน เอาละ..วันนี้เป็นวันปฐมนิเทศน์ของพวกเธอ ครูจะมาอธิบายระดับการเรียน ระบบการเรียนและเรื่องที่พวกเธอควรรู้ ก่อนอื่นครูมีคำถามว่าพวกเธอจะทำตัวอย่างไรเมื่อเดินสวนกับแวมไพร์ที่นี่" เด็กหนุ่มผมสีฟ้าแซฟไฟร์ยกมือขึ้น
"บอกชื่อของตัวเองก่อนตอบด้วยนะ" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ย
"โจนาธาน เลียมครับ หากเราเดินสวนกับแวมไพร์ให้ทำตัวเหมือนเดิม อย่าได้ต่อต้าน อย่าได้ทำร้ายซึ่งกันและกัน เนื่องจากพื้นที่นี้เป็นพื้นที่สันติภาพตามพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์" โจนาธานเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ
"ดีมาก ๆ เอาละเรามาต่อกันที่ระดับการเรียนของที่นี่แล้วกันนะ ที่โรงเรียนไบรอันนานั้นแบ่งการเรียนรู้ออกเป็น 3 ระดับ ระดับต้นคือชั้นแลนเณียนและชั้นโดนิด ในระดับชั้นต้นนั้นพวกเธอจะเรียนที่โรมานาตลอด 2 ปีโดยจะมีการเรียนทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ เราจะเปิดเทอมกันทุกวันที่ 1 สิงหาคม และสิ้นสุดการเรียนการสอบในวันที่ 1 พฤษภาคม พวกเธอจะได้เวลาปิดเทอมเป็นเวลา 3 เดือน ต่อมาคือระดับกลางคือชั้นโบโซนิดและโรชชิง ในระดับชั้นโบโซนิดนั้นพวกเธอจะไม่ได้เรียนที่นี่ แต่จะไปเรียนที่ประเทศต่าง ๆ โดยในชั้นโบโซนิดพวกเธอจะต้องวนเรียนตามประเทศในพันธะสัญญาทั้ง 4 เผ่าพันธุ์บวกกับ 1 ประเทศ ได้แก่ โรมานา ฟรองซัวร์ เจมานอตตา อิงกริช และแอนดอร์เร่ ซึ่งแต่ละห้องจะจัดตารางไม่เหมือนกัน เมื่อจบการเรียนเวียนแต่ละรัฐแล้วนั้นพวกเธอจะต้องให้คำตอบกับทางโรงเรียนว่าสนใจที่จะเรียนที่ประเทศไหน เมื่อขึ้นชั้นโรชชิงพวกเธอจะต้องไปเรียนที่ประเทศนั้นโดยการเรียนการสอนแต่ละประเทศใช้เวลาแตกต่างกันไป แต่สิ่งที่แน่นอนคือพวกเธอจะต้องฝึกงานเป็นเวลาอย่างน้อย 250 ชั่วโมง ต่อมาคือระดับการเรียนสูงสุดคือชั้นออทโทและชั้นเซเลียน ในระดับชั้นนี้พวกเธอจะยังคงเรียนที่ประเทศที่ทำการลงทะเบียนเรียนไว้ แต่เมื่อจบชั้นออทโทนั้นพวกเธอต้องตอบตัวเองให้ได้ว่าอยากทำอาชีพอะไรในอนาคต เพราะเมื่อขึ้นชั้นเซเลียนพวกเธอจะได้เรียนรู้ศาสตร์เพื่อประกอบอาชีพนั้นโดยตรง เมื่อจบการศึกษาแล้วพวกเธอจะได้รับประกาศนียบัตร สามารถนำไปยื่นขอทดสอบเพื่อเข้ารับตำแหน่งตามสาขาอาชีพที่ตัวเองจบมาได้ สำหรับใครที่อยากเป็นผู้เชี่ยวชาญหรือเป็นมาสเตอร์จะมีการเรียนการสอนระดับพิเศษคือชั้นพลิงเบิร์กและชั้นโฮเอิน ระดับชั้นพลิงเบิร์กจะเรียนที่นี่เป็นเวลา 4 เดือนครึ่ง จากนั้นจึงไปเรียนที่ประเทศที่ตัวเองอยากค้นคว้าอีก 4 เดือนครึ่ง ระดับชั้นโฮเอินจะไม่มีการเรียนการสอนแต่เป็นเวลาสำหรับการค้นคว้าอิสระ มาถึงตรงนี้แล้วมีใครมีคำถามบ้างไหม" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ยถามหลังจากอธิบายติดต่อกันเป็นเวลานาน
"..." ความเงียบคือคำตอบจากนักเรียนชั้นแลนเฌียน บางคนหลับคาโต๊ะ บางคนมีสีหน้าว่างเปล่า บางคนมีสีหน้าซีดเซียว ไม่ใช่ว่ามาสเตอร์ลูคัสเล่าไม่เข้าใจ แต่เพราะข้อมูลเยอะเกินจนหลายคนจัดเก็บเรียบเรียงลงสมองได้ไม่หมดในคราวเดียว
โคโกะจดข้อมูลลงสมุดโน้ตในตอนแรก แต่ไป ๆ มา ๆ เมื่อข้อมูลเยอะมากขึ้น ลึกมากขึ้น เขาจึงล้มเลิกความตั้งใจที่จะเตรียมตัว และตั้งใจจะไปเผชิญหน้ากับมันเมื่อเวลานั้นมาถึงแทน ส่วนเอลีนนั้นฟุบหน้านอนกับโต๊ะ จนเขาได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ออกมา ตอนแรกเขาไม่คิดจะถามคำถามอะไร แต่ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัวเขา เป็นเรื่องที่คุณพ่อกับคุณแม่เล่าให้ฟังว่าที่นี่จะมีการจัดกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ เขาอยากรู้ว่าจะมีกิจกรรมนั้นเกิดขึ้นไหม ที่อยากถามไม่ใช่อยากเข้าร่วมนะ เขาจะโดดกิจกรรมนั้นต่างหาก!
"มาสเตอร์ครับ" โคโกะยกมือขึ้น "ได้ยินมาว่าทุกปีจะมีการจัดกิจกรรมเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ อยากรู้เรื่องนี้น่ะครับ"
"เธอคือโคโกะจากบ้านเบลินดาสินะ ฝากความคิดถึงไปหาบาร์ธาซ่าด้วยล่ะ พูดถึงเรื่องงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับแวมไพร์ที่นี่จะจัดเป็นกิจกรรมล่าปีศาจ ไม่ใช่ให้พวกเธอไปล่าปีศาจจริง ๆ ปีศาจน่ะคือเป้าเคลื่อนที่เวทมนตร์ แต่ละหอพักจะส่งตัวแทนมาหอละ 2 คนเช่นเดียวกับทางฝั่งแวมไพร์ รวมทั้งสิ้น 16 คน จากนั้นจะจับคู่มนุษย์และแวมไพร์เป็น 8 คู่ แข่งกันว่าใครล่าปีศาจได้มากที่สุด จะเป็นฝ่ายชนะไป กิจกรรมนี้ดำเนินมาได้หลังจากพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์เรียบร้อยไปแล้วกว่า 15 ปี" มาสเตอร์ลูคัสอธิบาย
โคโกะเมื่อทราบว่าต้องคัดเลือกไปเข้าร่วมการแข่งขันจึงรู้สึกผ่อนคลาย เขาเป็นเด็กที่เล่นกีฬาได้หลายชนิท แต่ให้ไปบุกป่าฝ่าดง ใครหลายคนในหอพักอาจจะคิดว่าเขาไม่เหมาะสม ยิ่งถ้าบอกว่าเขาเป็นคุณหนูที่ทำอะไรไม่เป็น เขายิ่งรู้สึกยินดีเข้าไปใหญ่
"มีใครมีคำถามอีกไหม" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ยถามอีกครั้งหลังจากตอบคำถามของโคโกะไปเป็นที่เรียบร้อย
"...." ความเงียบจากนักเรียนชั้นแลนเฌียนยังคงเป็นคำตอบ มาสเตอร์ลูคัสจึงระบายยิ้มออกมา
"ถ้าอย่างนั้นครูจะอธิบายเกี่ยวกับเรื่องที่พวกเธอควรรู้เกี่ยวกับโรงเรียนนี้ อย่างที่พวกเธอรู้กันแวมไพร์ในยุคปัจจุบันสามารถออกมาใช้ชีวิตท่ามกลางแสงแดดได้แล้ว พื้นที่ในโรงเรียนนี้พวกเธอจะต้องใช้ร่วมกันกับพวกเขา แต่ว่าเมื่อเวลา 4 ทุ่มตรงนั้นครูขอเตือนไว้สักหน่อยว่าอย่าออกจากหอพัก ช่วงนั้นการป้องกันของทางโรงเรียนจะหลวม เนื่องจากเป็นช่วงผลัดเปลี่ยนเวรยามเฝ้าระวัง" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ย เรียกเสียงฮือฮาจากนักเรียน
"หมายความว่าพวกเรามีโอกาสที่จะถูกดูดเลือดเหรอครับ" เด็กหนุ่มผมสีแดงกุหลาบเอ่ยด้วยอาการหวั่นวิตก
"การผลัดเปลี่ยนเวรยามจะใช้เวลาประมาณ 15 นาที เราจะเรียกช่วงเวลานั้นว่า '15 นาทีที่ความมืดคลืบคลาน' ครูขอเตือนพวกเธอให้ระวังตัวเอาไว้" มาสเตอร์ลูคัสเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำเอานักเรียนหลายคนหน้าถอดสีไปตาม ๆ กัน "แต่เดี๋ยวก่อน..แวมไพร์ที่เป็นมิตรกับมนุษย์ก็มีนะ" มาสเตอร์เอ่ยให้เด็ก ๆ ผ่อนคลายลง จะได้รู้สึกมั่นคงกับการรักษาความปลอดภัยของโรงเรียน
"แต่ถึงเป็นมิตรยังไงก็น่ากลัวอยู่ดีเนอะ ว่าไหม..โคโกะ" เอลีนที่เพิ่งตื่นเอ่ย เขาเองก็กลัวแวมไพร์เช่นกัน เขาเชื่อว่าไม่มีมนุษย์คนไหนในโรมานาไม่หวาดกลัวแวมไพร์ ไม่ใช่แค่กลัวถูกดูดเลือด แต่ยังกลัวไปถึงอำนาจที่ฝังลึกอยู่ในสังคม
"พวกแวมไพร์จะขาดสติเมื่ออดเลือดเป็นเวลานาน ตอนที่ยังเด็กโคโกะเคยได้ยินคุณพ่อเล่าว่ายิ่งพวกมันกระหายเลือดมากเท่าไหร่ ยิ่งกระทำรุนแรงต่อเหยื่อมากเท่านั้น" โคโกะเอ่ยกับเอลีน แน่นอนเขาประสบพบเจอกับเรื่องนั้นมาโดยตรง ภาพของเลือดสาดกระเซ็นบนกระจกใสของห้องที่กักขังเขาเอาไว้ กลิ่นคาวเลือดที่ยังคงอยู่ในความทรงจำไม่มีวันจางหาย ทุกอย่างคอยย้ำเตือนว่าครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่จุดต่ำที่สุดของสังคม
"ฉันว่านะพวกเราควรมีสมาคมมือปราบแวมไพร์" เอลีนเอ่ย "แต่เรื่องนั้นคงเป็นไปไม่ได้หรอก เดี๋ยวพวกตาลุงจะบอกว่าขัดกับพันธะสัญญา 4 เผ่าพันธุ์อะไรนั่น" เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ ในใจอยากให้ตาลุงที่นั่งอยู่ในรัฐสภาลงจากเก้าอี้ไปเลี้ยงลูกเลี้ยงหลานได้แล้ว
"พันธะสัญญาพวกนั้นไร้สาระจะตายไป" โคโกะเอ่ยเบา ๆ กับตัวเอง
"เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ" เอลีนถามกับโคโกะ เพราะเขามัวแต่สนใจคำถามจากนักเรียนคนอื่น ๆ
"ไม่มีอะไร" โคโกะเอ่ย เขาระบายยิ้มให้กับเอลีนเพื่อปกปิดความเคียดแค้นที่สุมอยู่ในอก
.
.
ช่วงเวลาล่วงเลยมาถึงกลางดึกโคโกะกำลังนั่งอ่านข่าวการเมืองและสุขภาพของราชาอาเดลลี่ที่ 9 บนหนังสือพิมพ์รายวัน ในข่าวบอกว่ากษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ป่วยหนัก แต่ไม่มีใครทราบถึงอาการป่วยเลยสักคนเดียว และยังมีข่าวลือว่าราชินีของกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ก็ป่วยเหมือนกัน บรรยากาศการปกครองจึงคล้ายจะเริ่มคุกกรุ่นเหมือนกองไฟที่ไม่ได้ลุกโชน แต่ยังคงมีประกายไฟร้อนระอุอยู่ ทางด้านเอลีนนั้นกำลังเปิดกล่องสีดำผูกริบบิ้นสีน้ำเงิน เขาพบจดหมายสีดำและอะไรบางอย่างคล้ายกับตลับลวดสลิง
'ยินดีด้วยเอลีน บาร์เบอร์ คุณได้รับการคัดเลือกให้ทำงานกับเลทเทอร์เรีย นี่คืออุปกรณ์ที่พวกเราภูมิใจ มันเรียกว่า 'สลิงกี้' เราจะส่งคนไปฝึกฝนการใช้มันถึงโรงเรียนไบรอันนา'
เอลีนพับจดหมายลง เขาไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่เห็น เขาได้ทำงานเป็นเลทเทอร์เรีย! อาชีพที่ใครต่อใครก็รู้ว่าได้เงินดีขนาดไหนหากทำผลงานออกมาได้ยอดเยี่ยม แต่สิ่งที่น่าแปลกใจไม่แพ้กันคือทางเลทเทอร์เรียจะส่งคนมาสอนการใช้สลิงกี้กับเขาถึงรั้วโรงเรียนทั้งที่ทุกอย่างขององค์กรนี้เป็นความลับ!


## การฝึกฝนยามรัตติกาล

เช้าวันแรกของการเรียนการสอนนักเรียนชั้นแลนเฌียนห้อง 4 มีอาการสะลึมสะลือ คาบแรกเป็นวิชาประวัติศาสตร์เบื้องต้นของมาสเตอร์โดมนิเตอร์ บานประตูห้องแห่งการหวนคืนถูกเปิดออก ชายหนุ่มร่างสูง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อน ไว้หนวดเคราสีดำ เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยทักทายว่า
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 วันนี้เป็นวันแรกของการเรียนการสอน ครูชื่อโดมนิเตอร์ คูซาอิน รับผิดชอบประวัติศาสตร์เบื้องต้น ก่อนจะเริ่มเรียนกันครูมีคำถามพวกเธอเสนอความคิดเห็น พวกเธอคิดว่าประวัติศาสตร์ที่เรียนกันมาตลอดนั้นเป็นความจริงหรือไม่" มาสเตอร์โดมนิเตอร์เกริ่นคำถามที่ทำเอานักเรียนทุกคนงงไปตาม ๆ กัน ประวัติศาสตร์ที่เรียนมาต้องผ่านตากระทรวงศึกษาธิการมาก่อนบรรจุลงในตำราเรียน แน่นอนว่ามันต้อง..
"เป็นความจริงสิครับ" เอลีนยกมือขึ้นตอบ "ก่อนจะบรรจุอยู่ในหลักสูตร เนื้อหาต้องผ่านตากระทรวงศึกษาธิการมาก่อน แถมเนื้อหายังเขียนด้วยผู้ทรงคุณวุฒิทั้งนั้น ผมเชื่อว่าพวกเขาคงไม่แถข้าง ๆ คู ๆ กันหรอก"
"ถือเป็นคำตอบที่ดีเลย ไม่ทราบว่าเธอชื่ออว่าอะไรนะ" มาสเตอร์โดมนิเตอร์พูดด้วยท่าทางสนใจในคำตอบของเอลีน
"เอลีน บาร์เบอร์ครับ" เอลีนเอ่ยชื่อตัวเอง มาสเตอร์โดมนิเตอร์พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเอ่ยต่อว่า
"จากคำตอบของคุณบาร์เบอร์ ครูมีคำถามต่อว่าพวกเธอรู้จักตำนานแวมไพร์ตัวแรกของโลกใบนี้รึเปล่า" มาสเตอร์โดมนิเตอร์เอ่ย "ถ้ารู้จัก อยากให้ลองแบ่งปันกับเพื่อน ๆ เกี่ยวกับข้อมูลที่ได้มา ก่อนตอบอย่าลืมเอ่ยชื่อเหมือนเดิมนะ"
"พลัมเมอร์ พอร์ตแมนครับ ผมเคยอ่านเจอว่าแวมไพร์ตัวแรกเกิดขึ้นจากการปรับเปลี่ยนทางพันธุกรรมในช่วงเกิดสงครามและโรคระบาดเมื่อหลายร้อยปีก่อน เดิมทีเขาเป็นมนุษย์ แต่ร่างกายปรับเปลี่ยนเพื่อตอบสนองต่อภาวะอดอยาก เขาต้องดื่มเลือดเพื่อประทังชีวิต หลังจากได้ดื่มติดต่อกันเป็นระยะเวลานาน ร่างกายของเขาจึงเปลี่ยนแปลงไป ไม่สามารถรับอาหารอย่างอื่นได้อีกนอกจากเลือด" พลัมเมอร์เอ่ยตอบ
"แรนดอล เรย์โนลครับ ผมเคยฟังจากคุณย่าว่าแวมไพร์ตัวแรกเป็นคู่ชายหญิง พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน เดิมทีเป็นเพียงมนุษย์ที่ถูกนำมาทดลอง แต่การทดลองดันผิดพลาด พวกเขามีสติปัญญาเหนือมนุษย์ และฆ่าทุกคนในฐานการทดลองจนหมดก่อนจะหนีออกมา ว่ากันว่าแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ตระกูลเบรคสืบทอดสายเลือดมาจากแวมไพร์เพศชาย ส่วนตระกูลสายผู้หญิงคือตระกูลไลฟ์ลี่" แรนดอลเอ่ยตอบ แน่นอนว่าสิ่งที่เขารับรู้มาคล้ายคลึงกับพลัมเมอร์ในเรื่องของการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย
"เซนแยร์ เซลเลอร์ครับ ผมได้ยินมาว่าแวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตที่มาจากมิติอื่น พวกเขาสามารถเดินทางข้ามมิติได้" เซนแยร์เอ่ยตอบ
นักเรียนในชั้นต่างทยอยยกมือตอบคำถามของมาสเตอร์โดมนิเตอร์ หลายคนหลากเรื่องราวถูกถ่ายทอดออกมา เมื่อเห็นว่าได้คำตอบมาเยอะพอสมควรแล้วนั้น มาสเตอร์โดมนิเตอร์จึงแสดงท่าทางให้นักเรียนเงียบเสียงลง จากนั้นเขาจึงเอ่ยว่า
"เห็นไหมว่าเพียง 1 เรื่องราวอาจจะมีคำบอกเล่าได้เป็นร้อย ประวัติศาสตร์ก็เช่นเดียวกัน เรารู้เรื่องราวผ่านหลักฐานที่หลงเหลืออยู่ เรารู้ว่าคนในยุคนั้นกินอยู่ยังไง สภาพสังคมเป็นเช่นไร แต่ไม่ได้แปลว่าทุกอย่างจะถูกต้องไปเสียหมด ประวัติศาสตร์เหมือนกับการคาดเดามีทั้งผิดและถูก เพราะฉะนั้นชั้นเรียนของครูจึงไม่คิดให้พวกเธอท่องจำเพื่อสอบเพียงอย่างเดียว แต่เราจะมาพูดคุยมุมมองของพวกเธอต่อเรื่องราวเหล่านี้"
"น่าสนใจดีนะ ว่าไหม" โคโกะเอ่ยกับเอลีน ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสเปล่งประกายเมื่อรู้ว่าการเรียนการสอนไม่ได้เน้นการท่องจำเพียงอย่างเดียว มือบางเอื้อมมือไปสะกิดเพื่อนสนิท แต่ไม่มีสัญญาณตอบกลับมา จึงหันไปดูพลันพบว่าเอลีนหลับคาโต๊ะเรียนไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย เขาถอนหายใจยาวออกมา มือแบบางฟาดลงบนไหล่ของเอลีนหนึ่งป้าบเล่นเอาเจ้าตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมา
"อะไรกันเนี่ย คนกำลังหลับสบาย" เอลีนบ่นกระปอดกระแปด
"เดี๋ยวก็ถูกหักคะแนนกันพอดี" โคโกะเอ่ยเตือนเอลีน ในขณะที่ทั้งคู่กำลังส่งสายพิฆาตใส่กันและกันมาสเตอร์โดมนิเตอร์เรียกเอลีนอีกครั้ง
"เอาละ คุณบาร์เบอร์ ครูอยากให้เธอลองทายเล่น ๆ ว่าวิชาของเราจะเริ่มที่ตรงไหน"
"อา..เอ่อ" เอลีนมีท่าทีลนลานขึ้นมาทันที เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากโคโกะ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาล้อเลียนและใบหน้ากลั้นขำ แย่ละสิจะตอบว่ายังไงดี วิชานี้คือประวัติศาสตร์เบื้องต้น คงจะเรียนประวัติศาสตร์ทั่ว ๆ ไปล่ะมั้ง "เอ่อ..เรียนตั้งแต่ยุคหินเลยรึเปล่าครับ" เด็กหนุ่มเอ่ยตอบด้วยท่าทีไม่มั่นใจ
"ถูกต้อง เราจะเรียนกันตั้งแต่ยุคหินยาวเลยมาจนถึงยุคปัจจุบัน แต่เราจะเรียนภาพรวมเท่านั้น ไม่เน้นจุดใดเป็นพิเศษ หากต้องการรู้ลึกมากขึ้นพวกเธอจะได้เจอในชั้นโดนิด และหากอยากรู้เป็นพิเศษเฉพาะเจาะจงประเทศใดประเทศหนึ่งพวกเธอจะได้เรียนรู้เมื่อเรียนหมุนเวียนในชั้นโบโซนิดขึ้นไป เอาละ..เรามาเริ่มกันที่ยุคหินเก่า"
บรรยากาศการเรียนเริ่มต้นขึ้น มาสเตอร์โดมนิเตอร์เปิดเครื่องฉายภาพ ซึ่งเมื่อกดปุ่มสีทองด้านข้างกระดานดำแล้วนั้น กระดานดำจะยุบตัวเข้าไปในกำแพง กระจกจะเข้ามาแทนที่ กลายเป็นแผ่นสะท้อนภาพฉายให้กับเครื่องฉาย ภาพที่สะท้อนลงบนแผ่นกระจกเป็นภาพวาดของสิ่งมีชีวิตหน้าตาคล้ายลิง แต่มีสันกรามที่ใหญ่กว่ามาก ร่างกายเปลือยเปล่าไร้เครื่องนุ่งห่ม ในมือถือเครื่องมือหินกระเทาะ
"นี่คือภาพวาดจากการสันนิษฐานของนักโบราณคดีที่ขุดค้นพบอารายธรรมยุคหินเก่าในประเทศฟรองซัวร์โดยหลักฐานพวกนี้คาดเดาจากการขุดค้นพบชิ้นส่วนกราม สะโพกและซี่โครง" มาสเตอร์โดมนิเตอร์บรรยายพร้อมกับชี้ภาพหลักฐานบนหน้าจอไปด้วย
"ฮาว น่าเบื่อชะมัด" เอลีนเอ่ยพร้อมกับปิดปากที่กำลังหาวหวอด ๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ถึงแรงหยิกหลังจากเพื่อนสนิทตัวเล็กข้างตัว "เจ็บนะ!" เขาเอ่ยกระซิบกับโคโกะที่จดทุกอย่างลงบนสมุดอย่างมันมือ
"ถ้ามาสเตอร์ถามขึ้นมา โคโกะไม่รู้ด้วยนะ" โคโกะเอ่ยล้อเอลีน เขาเชื่อว่ามาสเตอร์เหมือนจะสอนไปเรื่อย ๆ แต่จริง ๆ แล้วขณะสอนเขากวาดตาดูทุกคนในห้องไปพร้อมกัน หากใครเกิดมีท่าทีสัปหงก เขาจะเรียกให้ตอบคำถามทันที เรียกว่าเป็นวิชาที่น่าสยดสยองสำหรับคนชอบแอบหลับในคาบเรียนอย่างเอลีนไม่น้อย
เอลีนที่มีประสบการณ์แอบหลับจนมาสเตอร์เรียกให้ตอบคำถามจึงหยิบปากกามาจดเนื้อหาลงในสมุด ถึงแม้ว่าจะโดนหยิกหลังหรือโดนปลุกให้ตื่นจากการฟังบรรยายอันน่าเบื่อ แต่รอยยิ้มกลับปรากฎบนใบหน้าของเขา คนที่ปลื้มมาตลอดตั้งแต่สมัยชั้นประถมมานั่งเรียนข้าง ๆ แถมยังปลุกให้เราตั้งใจเรียน ชีวิตแฟนคลับของเขาสมบูรณ์แบบแล้วสำหรับวันนี้
เสียงระฆังดังเหง่งหง่างบ่งบอกว่าหมดคาบเรียนวิชาประวัติศาสตร์เบื้องต้น มาสเตอร์โดมนิเตอร์ปิดเครื่องฉาย เขากดปุ่มสีทองด้านข้าง กระจกค่อยเคลื่อนกลับลงไป กระดานดำค่อย ๆ เคลื่อนกลับมาที่เดิม เด็กห้อง 4 พากันรวบอุปกรณ์การเรียนสอดไว้ที่สายคาดหนังที่รัดหนังสือเอาไว้ หลายคนเดินออกมาจากห้องแห่งการหวนคืนด้วยสภาพอิดโรย เพราะโดนยัดข้อมูลยุคหิน ยุคสำริด ยุคโลหะอย่างเต็มเหนี่ยวจากมาสเตอร์โดมนิเตอร์ นอกจากต้องชื่นชมตัวเองที่ผ่านชั้นเรียนอันแสนทรหดกับ 3 ยุค 3 ชั่วโมงมาได้แล้วนั้น ยังต้องชมมาสเตอร์ที่สามารถบรรยายเรื่องราวพวกนี้ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องเรื่อยเปื่อย
"ฉันยอมใจมาสเตอร์โดมนิเตอร์เลยจริง ๆ เขาสามารถพูดถึงยุคหิน ยุคสำริด ยุคโลหะรวดเดียวโดยที่จิบน้ำแค่ตอนต้นคาบ" เวอร์นีย์ ไวส์แมน เด็กหนุ่มผมยุ่งไม่เป็นทรงสีโรสวู้ดเอ่ยกับเอลีน
"เขาสามารถจำเรื่องราวพวกนี้ได้ยังไงกันนะ พวกนายดูสิ..ฉันจดตามที่เขาพูดมันกินหน้ากระดาษสมุดโน้ตไปตั้ง 15 หน้า!" เวอร์นอน ไวส์แมน ฝาแฝดของเวอร์นีย์ที่มีใบหน้าเหมือนกันราวกับแกะ ต่างกันเพียงทรงผม เวอร์นีย์จะมีผมทรงเซอ ๆ ไม่เป็นทรง ในขณะที่เวอร์นอนจะผมสั้นเกรียน เวอร์นอนโชว์ความหนาของหน้ากระดาษสมุดโน้ตที่เขาจดตามคำบรรยายของมาสเตอร์ชนิทที่ว่าจดแบบลืมหายใจ
"เอลีนน่ะนะหลับน้ำลายยืด ต้องให้โคโกะคอยหยิกหลังตลอดเลย" โคโกะเอ่ยแซวเอลีนกับฝาแฝดไวส์แมน ทำเอาเจ้าตัวร้อนรนรีบเอามือปิดปากของเด็กหนุ่มหน้าสวยเอาไว้
ตุบ! ในขณะที่ทั้ง 4 คนกำลังพูดคุยอย่างสนุกสนานเพื่อตรงไปยังโรงอาหาร โคโกะเดินชนเข้ากับใครบางคน หนังสือวิชาประวัติศาสตร์เบื้องต้นเล่มหนาพร้อมด้วยสมุดโน้ตหล่นทับลงบนเท้าของคน ๆ นั้นเข้าอย่างจัง เขาก้มลงไปเก็บหนังสือและสมุด เมื่อเงยหน้าขึ้นมาตั้งใจว่าจะขอโทษ ทว่าเมื่อดวงตาสีฟ้าอ่อนใสสบเข้ากับดวงตาสีนิล ร่างกายของโคโกะหยุดค้างนิ่งในบัดดลเช่นเดียวกับชายหนุ่ม
ดวงตาสีฟ้าอ่อนใส ผมสีขาวพิสุทธิ์ เหมือนกับเด็กคนนั้นไม่มีผิด แม้เขาจะจดจำได้เพียงสีผมและสีตา แต่สีทั้งสองนั้นกลับหาได้ยากยิ่งทั้งในกลุ่มแวมไพร์หรือกลุ่มมนุษย์ รสชาติของเลือดที่ไม่เหมือนใครยังคงติดอยู่ที่ประสาทสัมผัสของเขาไม่มีวันจางหายจนกว่าจะได้ลิ้มลองมันอีกครั้ง
"ขอโทษครับ" โคโกะกัดฟันกล่าวขอโทษ คนตรงหน้าเป็นใครทำไมเขาจะจำไม่ได้..ทาคุยะ เบรค ร่างบางรวบเก็บหนังสือและสมุดโน้ต ทำทีว่าจะเดินตามกลุ่มเพื่อน ๆ ไป ทว่าข้อมือของเขากลับถูกทาคุยะจับเอาไว้แน่น
"ขอ..คุยด้วยหน่อยได้ไหม" ทาคุยะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กลับทำให้รอบข้างหวั่นเกรงจนไม่กล้าขัดคำของเขา
แน่นอนว่าโคโกะต้องปฏิเสธอย่างไม่ต้องสงสัย ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปากปฏิเสธ มือของใครบางคนจับมือของทาคุยะหวังจะดึงออก ทว่ามือของชายหนุ่มไม่มีวันที่จะปล่อยง่าย ๆ เอลีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงปราศจากความขี้เล่นเหมือนทุกครั้งว่า
"คุณไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนผมเขาไม่สบายใจที่จะคุยกับคุณ การที่คุณทำตัวแบบนี้มันโคตรจะเสียมารยาทจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นนักเรียนไบรอันนาเลยนะครับ"
คิ้วเรียวของทาคุยะขมวดมุ่นเข้าหากันในทันที เขาไม่เคยนึกมาก่อนว่าจะมีมนุษย์คนไหนกล้าพูดจาสามหาวใส่เขา เขาคิดว่าตัวเองไม่ได้กระทำรุนแรงหรือพูดจาไม่ดีใส่เด็กหนุ่มผมสีขาวผู้มีใบหน้างดงาม และไม่ใช่เรื่องที่เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลคนนี้จะมายุ่ง แต่ถึงจะหงุดหงิดไม่น้อยทาคุยะเลือกที่จะปล่อยมือของเด็กหนุ่มผู้งดงามไปโดยไม่พูดอะไร เขาหันหลังให้กับทั้งสอง เอย์จิหันมาทำท่าขอโทษขอโพยถึงจะเดินตามหลังทาคุยะไป
"ให้ตายสิ! พวกแวมไพร์นี่ถือดีเหมือนกันหมดทุกตัวเลยรึไงนะ" เวอร์นอนเอ่ยอย่างหัวเสียก่อนจะตักอาหารเข้าปาก
"เขาเป็นถึงหลานชายของประธานสภากลางฝ่ายแวมไพร์เชียวนะ จะมาเหมือนพวกเราได้ยังไง เวลาอยู่ล้านคงถูกสอนให้ทำหน้านิ่งเหมือนกล้ามเนื้อบนหน้าตาย" เวอร์นีย์เอ่ยล้อเลียนพร้อมกับหันไปหัวเราะคิกคักกับฝาแฝดผู้น้อง
"ฉันมีคำถาม ที่พวกนายบอกว่าเขาเป็นหลานชายของประธานสภากลางฝ่ายแวมไพร์ " เอลีนเอ่ยถาม
"เขาคนนี้มีชื่อเสียงจะตาย ทาคุยะ เบรค หลานชายของ 'โทโมอิทสึ เบรค' เป็นแวมไพร์..สายเลือดบริสุทธิ์ด้วยนะ" เวอร์นอนพูดเสียงเบา "ว่ากันว่าที่นี่ไม่มีใครกล้าขัดทาคุยะ เบรคคนนั้นเลยสักคนเดียว ไม่สิ..ในชั้นเรียนแวมไพร์จะมีแวมไพร์ 5 ตนที่ถูกขนานนามว่า 'รัตติกาลอันสูงส่ง' พวกเขามาจาก 5 ตระกูลแวมไพร์เก่าแก่และมีชื่อเสียง ยิ่งไปกว่านั้นแทบไม่มีสายเลือดอื่นใดมาปะปน ตระกูลพวกนั้นมีตระกูลเบรค ตระกูลทากาฮาชิ ตระกูลคอลลิน ตระกูลอันโดะและตระกูลโรแวน"
"พวกนายจะบอกว่าประเทศของเราในตอนนี้อยู่กำมือของแวมไพร์งั้นเหรอ" เอลีนเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ ตามหนังสือประวัติศาสตร์ที่เรียนมาบอกว่าตระกูลอาเดลลี่สามารถกำจัดอิทธิพลของแวมไพร์ได้ แล้วทำไมทุกคนถึงต้องเกรงใจตระกูลเบรคขนาดนั้น
"เอลีนคงไม่ได้ตามข่าวการเมืองเท่าไหร่สินะ ไม่สิ..เรื่องการเมืองน่ะถูกปิดบังจากสายตาประชาชนมาโดยตลอดนั่นละ" โคโกะเอ่ยก่อนจะตักมันบดกินก่อนจะเอ่ยต่อว่า "ตอนนี้รัฐสภา กระทรวง หรือแม้กระทั่งสื่อล้วนมีแวมไพร์อยู่เบื้องหลัง ถ้าจะให้ไล่เรียงแบบง่าย ๆ ตระกูลเบรคจะมีอิทธิพลอยู่ที่สภากลางและรัฐสภา ตระกูลทากาฮาชิจะมีอิทธิพลอยู่ที่กระทรวงการต่างประเทศ ตระกูลคอลลินและตระกูลอันโดะมีอิทธิพลในเรื่องการผูกขาดอัญมณี และสุดท้ายตระกูลโรแวนมีอิทธิพลในสื่อ ถึงจะเป็นแวมไพร์แต่พวกเขากลับเห็นด้วยกับกฎหมายห้ามวิจารณ์ราชวงศ์"
"เรื่องนี้พวกเราคงไม่ได้เรียนจนกว่าจะจะขึ้นชั้นโดนิดนั่นแหละ" เวอร์นอนเอ่ยอย่างจนปัญญา
"ถึงโรงเรียนเราจะเป็นพื้นที่อิสระในเรื่องวิชาการ แต่กลับมีผลงานวิชาการออกไปเผยแพร่น้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนคนส่ง มันเป็นเรื่องที่แปลก ใช่..มีข่าวลือว่าอาจารย์ใหญ่เนโรมีความสัมพันธ์กับกลุ่มรัตติกาลอันสูงส่ง" เวอร์นีย์เอ่ย
เอลีนรู้สึกว่าเขาช่างมีความรู้อันน้อยนิดเมื่อเทียบกับทั้ง 3 คน อาจจะเป็นเพราะเขาเป็นคนธรรมดา มีเป้าหมายเพียงเรียนจบ แล้วออกไปสืบทอดกิจการร้านเสริมความงามของทางบ้านเท่านั้น ทว่าเมื่อได้ฟังเรื่องราวจากปากเพื่อนแล้วนั้นโดยเฉพาะโคโกะ ทำให้เขายิ่งสงสัยเกี่ยวกับความลับของโครงสร้างสังคมมากขึ้นทีละน้อย..
.
.
- ห้องแห่งการเปิดโปงและปิดบัง -
ห้องแห่งการเปิดโปงและปิดบังเป็นห้องเรียนที่มีความกว้างที่สุด บนเพดานห้อยโคมไฟระย้าทำจากคริสตัลมีค่าราคาเหยียบหลักสิบล้านลิวโร ดวงไฟของโคมไฟจะไม่มีวันดับจนกว่าอัญมณีที่เป็นตัวกำเนิดพลังงานจะสลายหายไป วันนี้พื้นที่ของห้องแห่งการเปิดโปงและปิดบังเต็มไปด้วยโต๊ะทรงกลมที่บนโต๊ะมีชุดทานอาหารครบคอร์ส โต๊ะ 1 โต๊ะจะมีนักเรียนนั่ง 5 คน มาสเตอร์อานา ยูกิระ แอนนาเบตตา เป็นอาจารย์วัยชราลูกครึ่ง เธอชอบเกล้าผมทรงสูงตามแฟชั่นชนชั้นสูงที่เรียกว่า 'พูฟฟ์' บนผมที่เกล้าสูงนั้นประดับไปด้วยโบว์และดอกไม้ บางครั้งมักจะมีนักเรียนแอบขำขันกับเครื่องประดับฟูฟ่าบนหัวของมาสเตอร์
"สวัสดีเด็ก ๆ ทั้งหลายวันนี้เป็นวันแรกของการเรียน เราจะมาเริ่มต้นกันที่มารยาทบนโต๊ะอาหาร" มาสเตอร์อานาเอ่ยพร้อมกับจับไหล่ของเด็กนักเรียนห้อง 4 คนหนึ่งให้ยืดตรง เธอเป็นมาสเตอร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบ และเฮี้ยบเป็นที่สุด "ก่อนอื่นต้องรอให้เจ้าภาพนั่งลงก่อน ผู้เป็นแขกถึงจะเริ่มทยอยนั่งลง มือทั้งสองข้างต้องอยู่บนโต๊ะ ห้ามเอาไปสอดใต้ผ้าคลุมโต๊ะเป็นอันขาด"
เพี๊ยะ! เสียงไม้หวดทำจากหนังหวดลงบนมือของเอลีนจนเจ้าตัวต้องสะบัดมือที่กำลังวางอยู่บนตัก
"วันนี้เราจะมาเรียนกันตั้งแต่การนั่ง การจับช้อนส้อมมีด แก้วน้ำ รวมไปถึงมารยาทที่พึงกระทำ เพราะมันจะเป็นตัวบ่งบอกว่าพวกเธอได้รับการศึกษามาแบบไหน อีกทั้งบนโต๊ะอาหารสามารถเป็นสนามรบที่พวกเธออาจจะถูกเปิดโปงหรืออาจจะเป็นเวทีที่เอาไว้แสดงเพื่อปิดบังจุดประสงค์ ในทางการทูตแล้วโต๊ะอาหารเป็นอีกหนึ่งแหล่งข้อมูลชั้นเลิศ จะถูกเปิดโปงหรือปิดบังเร้นกายมารยาทบนโต๊ะล้วนเป็นส่วนประกอบหนึ่ง"
"ชีวิตฉันโคตรห่างไกลจากเรื่องพวกนี้เลย" เอลีนบ่นกระปอดกระแปดขณะพยายามจับส้อมตามมาสเตอร์อานา ช่างแตกต่างจากโคโกะที่ดูคล่องมือราวกับเป็นเรื่องปกติ เขาน่ะมาจากครอบครัวชนชั้นกลางนี่น่า โอกาสจะได้เข้าร่วมงานระดับสูงน้อยนิด ในหัวคิดแค่เรื่องรายได้พอกินไปวัน ๆ เท่านั้น
"ไม่แน่นะ อีกหน่อยเอลีนอาจจะได้แฟนเป็นชนชั้นสูงก็ได้ใครจะไปรู้ ได้ยินมาว่านายเองก็ทำผมเก่งนี่" โคโกะที่นั่งอยู่ข้างเอลีนเอ่ย
"นั่นพ่อแม่ฉันต่างหาก ฉันน่ะยังอีกยาวไกล แต่ว่าก็ว่าเถอะพวกชนชั้นสูงมีช่างประจำตัวกันทุกคน แถมคนเหล่านั้นล้วนจบการศึกษาจากโรงเรียนลาเบลเล่กันทั้งนั้น" เอลีนเอ่ย เขาเลือกที่จะไม่เข้าเรียนที่ลาเบลเล่เพราะเขาไม่อยากเรียนเรื่องพวกความสวยความงามอะไรมากมาย เขาตั้งใจว่าถ้าจบการศึกษาจากที่นี่ไปจะไปลงเรียนวิชาการบริหารที่สถาบันบริหารบิสเซอเน่ด้วยซ้ำ เพราะเขาตั้งใจจะบริหารมากกว่ามาลงมือทำเอง เรื่องช่างน่ะหาจ้างได้ เพราะในแต่ละปีโรงเรียนด้านความสวยความงามจะผลิตนักเรียนผู้เชี่ยวชาญมาไม่น้อย
"น่าแปลกที่นายไม่เรียนที่ลาเบลเล่" โคโกะเอ่ย เขาสงสัยอยู่ไม่น้อยเลยว่าทำไมเอลีนถึงมาสอบเข้าที่นี่
"ฉันไม่ได้ชอบเรื่องความสวยความงามเท่าไหร่" เอลีนเอ่ยก่อนจะรับตะกร้าขนมปังมาจากเพื่อน
โคโกะไม่ได้ถามอะไรต่อมากกว่านั้น เขาทาเนยสีแดงลงบนขนมปังตามมารยาทแบบถูกต้อง เรื่องพวกนี้เขาเรียนตั้งแต่ที่เป็นลูกบุญธรรมของครอบครัวเบลินดาในช่วงแรก ๆ วิชานี้จึงค่อนข้างจะน่าเบื่อสำหรับเขา เพราะเรียนในสิ่งที่รู้มาแล้วหลายอย่างด้วยกัน..
.
.
กลางคืนมาเยือนโคโกะออกไปซื้อเมล็ดพันธุ์ที่ร้านค้าของโรงเรียน เพราะมีจดหมายเวียนร่อนมาว่าให้นักเรียนชั้นแลนเฌียนทุกคนซื้อเมล็ดพันธุ์เตรียมเอาไว้สำหรับฝึกสัตว์วิเศษในคาบเรียนของมาสเตอร์อิพาเซร่า โทโคเมะ โคโกะจึงอาสาไปซื้อให้ทั้งในส่วนของตัวเองและของเอลีน ทำให้ในตอนนี้เด็กหนุ่มจากเมืองดราคูลอยู่เพียงลำพัง ในมือของเขามีจดหมายสีดำฉบับใหม่ ในนั้นเขียนข้อความด้วยปากกาสีเงินว่า
'มองฝั่งตรงข้ามของตึก จะเห็นไฟสัญญาณสีแดง มาเจอกันที่ลานฟอนตานา อย่าลืมเอาสลิงกี้มาด้วย'
เอลีนหยิบสลิงกี้ขึ้นมาใส่กระเป๋ากางเกง เขาดับไฟภายในห้องจนมืดสนิทก่อนจะออกจากห้องมุ่งสู่ลานฟอนตานาในยามค่ำคืน
ลานฟอนตานาในยามค่ำคืนมีลมพัดเอื่อย ๆ แสงไฟจากโคมไฟช่วยให้เกิดแสงสว่างในบางจุด กลิ่นดอกไม้นานาพันธุ์จากต้นไม้รอบสวนส่งกลิ่นหอมกรุ่นเหมาะสมที่จะเป็นสถานที่เดทในยามค่ำคืนมากกว่าเป็นสถานที่ฝึกฝน เอลีนเดินมายังจุดนัดหมาย เบื้องหน้าคือชายหนุ่มร่างยักษ์ ศีรษะล้าน สวมเพียงกางเกงขาจั๊มพ์สีดำกลมกลืนกับความมืดมิด
"มาแล้วเหรอ" ชายร่างยักษ์เอ่ยโดยที่หันมาช้า ๆ "ฉันจะมาฝึกนายใช้สลิงกี้เป็นเวลา 3 วัน หลังจากนั้นไม่ว่านายจะใช้ได้คล่องแคล่วมากน้อยแค่ไหน นายจะต้องรับภารกิจในฐานะเลทเทอร์เรีย รายได้จะหักเป็น 30% เข้ากองกลาง 70% เป็นของนาย ก่อนจะเริ่มฝึกนายต้องรู้จักเจ้าพวกนี้ซะก่อน"
ชายร่างยักษ์เทตะขอหลากหลายรูปแบบ หลากหลายขนาดลงบนพื้นหญ้าที่ช่วยกลบเสียงให้เบาลง เด็กหนุ่มมองตะขอเหล่านั้นด้วยอาการสงสัยและอึ้งในเวลาเดียวกัน
"นี่คือตะขอที่จะเชื่อมกับสลิงกี้" ชายร่างยักษ์อธิบาย "ขอสลิงกี้ของนายด้วย"
"อืม" เอลีนตอบรับพร้อมกับส่งสลิงกี้ให้กับชายร่างยักษ์ที่รับมันไปเชื่อมต่อกับตะขอ
"นี่คือตะขอหัวแหลม เอาไว้สำหรับโจมตีและช่วยให้นายโจมตีศัตรูได้ด้วยการดึงเข้าไปใกล้ ต่อมาคือตะขอเกี่ยวสามหัวเอาไว้ใช้ยึดเกาะกับเสาหรือต้นไม้ ส่วนเจ้านี้คือตะขอตัวเอสช่วยให้นายไต่ลงมาจากกำแพงได้" ชายร่างยักษ์อธิบายตะขอพื้นฐานให้กับเอลีน "วันนี้เราจะฝึกตะขอพื้นฐานกันก่อน เชื่อมตะขอหัวแหลมซะ"
เอลีนพยักหน้าเข้าใจ เขาเชื่อมต่อตะขอหัวแหลมเข้ากับสลิงกี้ จากนั้นเขาจึงเริ่มฝึกฝนการใช้ตะขอกับคนจากเลทเทอร์เรีย..
ขณะเดียวกันโคโกะกำลังไล่นิ้วแตะลงบนเมล็ดพันธุ์สำหรับฝึกฝนสัตว์วิเศษ เขาหยิบเมล็ดพันธุ์หลายซองใส่ลงไปในตระกร้า จังหวะนั้นเขาเจอเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบสีขาว ซึ่งเป็นเมล็ดพันธุ์ซองสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาหยิบมันในทันที แต่ชั่ววินาทีที่หยิบซองเมล็ดพันธุ์นั้นมือของเขากลับหยิบซองพร้อมกับมือของใครบางคน เด็กหนุ่มหันไปมองพร้อมกับผละมือออกจากซองเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบสีขาว เขาสัมผัสได้ในทันทีว่าบุคคลตรงหน้าคือแวมไพร์
"เธออยากได้เมล็ดดอกกุหลาบขาวสินะ" เด็กหนุ่มผมสีทอง ดวงตาสีไพลินเอ่ยอย่างราบเรียบขณะมองไปยังเด็กหนุ่มตรงหน้า "เธอนี่เองที่ท่านทาคุยะอยากคุยด้วย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดทะเล้นพร้อมกับก้มหน้าลงมาใกล้ แล้วใช้มือเชยใบหน้างดงามให้สบกับดวงตาสีไพลินของเขา
"หมายถึงรุ่นพี่เมื่อตอนกลางวันสินะครับ" โคโกะเอ่ยด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจต่อให้พื้นที่ตรงนี้จะเป็นกลาง แต่พวกแวมไพร์ไม่มีทางไว้ใจได้เลยสักตนเดียว พวกมันไม่ต่างกับเดรัจฉานที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อยามหิวโหย
"แต่ฉันได้ยินมาว่ามีอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยเธอเอาไว้ ลืมแนะนำตัวไปเลย อันโดะ โคเมย์ คือชื่อของฉัน หวังว่าเราคงจะมีโอกาสได้เจอกัน" โคเมย์เอ่ย เขาหยิบถุงเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบขาวติดไปด้วย
อันโดะ..ตระกูลแวมไพร์เศรษฐีใหญ่ที่ผูกขาดการค้าอัญมณี และด้วยเหตุนี้เองทำให้ตระกูลอันโดะรู้ประสิทธิภาพของอัญมณีดีที่สุดจนมีคำกล่าวว่าพวกเขาไม่สามารถปราบได้ด้วยพลังจากอัญมณี...


## ธนูกับความลับในยามวิกาล

โคโกะกลับมาที่ห้องไม่เจอเอลีน เขารู้สึกสงสัยไม่น้อย เพราะก่อนออกไปซื้อเมล็ดพันธุ์นั้นเอลีนไม่ได้บอกว่าตัวเองมีธุระอะไร เพียงแค่ฝากเขาไปซื้อเท่านั้น แต่ด้วยความสงสัยบวกกับความเป็นห่วงเขาจึงกวาดสายตามองรอบห้องอีกครั้ง ทันใดนั้นพบกับกระดาษสีขาวบนโต๊ะทำงานของเอลีน ในนั้นเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า
'ฉันมีธุระต้องออกไป ไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน นายนอนไปก่อนได้เลยนะ โคโกะ'
มีธุระอย่างนั้นเหรอ..ในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ โคโกะรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เอลีนจะมีธุระในยามวิกาล เพราะโดยสามัญแล้วทุกคนในโรมานามักจะไม่ออกมาเดินเตร่เป็นเหยื่อล่อให้แวมไพร์จับกิน ในกระดาษใบนี้ไม่ได้บอกว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาไปที่ไหน แต่เขาคาดเดาไว้ว่าน่าจะเป็นเขตนอกโรงเรียน ถ้าอย่างนั้นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอาจจะเห็นก็ได้ ถ้าเขาลองไปถาม อาจจะยังพอตามหาได้ ว่าแล้วร่างบางจึงวิ่งพรวดออกมาจากห้องในทันทีพร้อมอุปกรณ์เสริมที่คุณโรเวลเลือกมาให้เขา..
ขณะที่อีกคนกำลังร้อนใจเอลีนกำลังทำใจให้นิ่งที่สุด เขาเหวี่ยงสายเอ็นจากสลิงกี้ที่ส่วนปลายติดตะขาเกี่ยวสามหัวเอาไว้ เขากดปุ่มตรงหน้าปัดให้สลิงกี้หมุนเก็บขดลวดด้วยความเร็วส่งผลให้ร่างสูงถูกดึงเข้าหาต้นไม้ใหญ่ แต่ด้วยความไม่คล่องมือมากนัก ทำให้เขาเสียสูญ ตกลงมาจากต้นไม้โดนกิ่งไม้ใบไม้บาดหน้าเป็นแผลเส้นริ้ว เลือดไหลซิบ
"ถือว่าทำได้ดีในฐานะมือใหม่ วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน" ชายร่างยักษ์เอ่ยเมื่อเห็นว่าเอลีนทำได้ดีไม่น้อยในฐานะมือใหม่ ถือว่าเรียนรู้ไวเลยทีเดียว
"ขอบคุณมากนะครับ" เอลีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง เขาเก็บสลิงกี้เข้ากระเป๋ากางเกง แล้วแยกย้ายกับชายร่างยักษ์ปราศจากคำจากลา เพราะดูเหมือนทางนั้นคงไม่ได้คิดเรื่องนี้เหมือนกัน
เด็กหนุ่มเดินเอื่อย ๆ ไปตามทางเดินยาวทอดสู่เขตหอพักเผ่ามนุษย์ ตามรายทางมีพุ่มดอกกุหลาบหลากสีสันส่งกลิ่นหอมคู่กับเสาไฟสีแดงโกเมนสลับกับเหลืองบัตเตอร์มิลค์ ในหัวของเขาคิดเรื่องเรื่อยเปื่อยไม่มีคำตอบ เพราะเพิ่งผ่านการฝึกฝนหนักมา ให้ตายสิ..พี่ชายคนนั้นไม่คิดจะผ่อนปรนให้เขาเลยสักนิดทั้งที่เป็นวันแรก
"นาย..นายชื่อว่าอะไรเหรอ" เสียงเย็นยะเยือกชวนขนหัวลุกดังขึ้นจากทางด้านหลังของเอลีน
"เอลีน บาร์เบอร์น่ะ" เอลีนเอ่ยโดยไม่หันมามอง และนั่นเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ของเขา
เด็กหนุ่มหน้าซูบ ร่างกายผอมโซกอดเอลีนแน่นจากทางด้านหลัง เขี้ยวสีขาวยาวเผยออกมาจากริมฝีปากสีดำบ่งบอกว่าเขาคือแวมไพร์ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเตรียมฝังเขี้ยวลงบนซอกคอของเด็กหนุ่มผู้โชคร้าย เขาได้กลิ่น ได้กลิ่นตั้งนานแล้ว กลิ่นเลือดลอยโชยมาจากลานฟอนตานา เขาจึงดักซุ่มอยู่หลังพุ่มดอกกุหลาบ เพราะคำนวณไว้แล้วว่าเจ้าของกลิ่นเลือดอันแสนหอมหวานจะต้องเดินผ่านทางนี้เพื่อกลับหอพัก
"ปล่อยนะเว้ย!" เอลีนพยายามดิ้นขัดขืน แต่เขาก็ถูกล็อคคอแน่นจนเกินไป ปลายนิ้วเริ่มเกิดอาการชาไล่ขึ้นมาทีละน้อย
"อา..ยิ่งขัดขืน เลือดในตัวเธอยิ่งพลุ่งพล่านตามอารมณ์ มันหอมมากเลยละ ดิ้นอีกสิ ดิ้นอีก" แวมไพร์ผู้บ้าคลั่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนขนหัวลุก เขาหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มในอ้อมแขนดิ้นรนเอาชีวิตรอด เพราะเลือดที่เกิดจากการถีบตัวดิ้นรนหนีความตายมีรสชาติอร่อยมากกว่าเลือดปกติเป็นไหน ๆ เขาอยากให้เด็กคนนี้ดิ้นรนมากกว่านี้ หยาดเลือดจะได้ยิ่งโอชะมากยิ่งขึ้น
"ปล่อยเขา ไอ้แวมไพร์โสโครก!"
เสียงปริศนาเอ่ยมาจากทางด้านหลัง ชั่วพริบตาเดียวนั้นเอลีนสัมผัสได้ถึงหยาดโลหิตสีดำที่ไหลซึมทะลุเสื้อของเขา ด้วยความตกใจเขาสะดุ้งสุดขีดพร้อมกับใช้ขาถีบแวมไพร์ตัวนั้นออกมา ร่างของแวมไพร์ที่กำลังหิวกระหายโงนเงนไปมาราวกับต้นหญ้าต้องลม แต่ด้วยสัญชาตญาณดิบที่เข้ามาแทนที่มันจึงวิ่งพุ่งตรงมายังเอลีนทั้งที่มีลูกธนูปักทะลุกลางอก ปลายเล็บยาวแลดูน่ากลัวห่างจากดวงตาสีน้ำตาลไม่กี่เซนติเมตร เมื่อลืมตาขึ้นมาเขาพบว่ากลางหน้าผากของแวมไพร์ตนนั้นมีลูกธนูเสียบทะลุออกมา หัวธนูเป็นก้อนอัญมณีสีแดงเจียระไนมาอย่างดี ร่างของแวมไพร์ตนนั้นเกิดไฟลุกโชนแผดเผาไปทั่วทั้งร่าง เสียงกรีดร้องของมันหวีดแหลมประสานกับเสียงลมพัดแรงชวนให้ทางเดินกลับหอพักเหมือนกับทางเดินไปสุสานมากกว่า
"ขอบใจนะ" เอลีนเอ่ย เขามองไม่เห็นบุคคลที่ช่วยชีวิตเขาเพราะแสงจากเสาไฟไม่เพียงพอ อีกทั้งคน ๆ นั้นยังอยู่ในจุดอับแสงอีกด้วย เขาตั้งใจจะหันหลังเดินต่อ แต่กลับถูกกระชากคอเสื้อเอาไว้อย่างแรง
"ออกมาเวลานี้ทำไม!?" โคโกะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองสุดชีวิต
"โคโกะ! นายเองเหรอเนี่ย!" เอลีนเอ่ยด้วยความตกใจพลางมองคันธนูในมือของเพื่อนสนิท "นายยิงธนูได้!"
"เรื่องนั้นช่างมันก่อน แต่นายออกมาข้างนอกทำไม จำที่มาสเตอร์ลูคัสบอกไม่ได้เหรอว่าช่วงเวลา 4 ทุ่มคือ 15 นาทีที่ความมืดคลืบคลานน่ะ! เวรยามกำลังจะผลัดเปลี่ยน นายมีแผลบนใบหน้า..อย่างนี้นี่เอง เลือดของนายไหลออกมาสินะ พวกแวมไพร์น่ะมีประสาทสัมผัสไวต่อกลิ่นเลือดเป็นพิเศษ อีกทั้งยังเคลื่อนไหวได้เร็ว ช่วงเวลา 15 นาทีก็เพียงพอที่พวกมันจะดูดเลือดจากเหยื่อเพื่อระงับความกระหาย แต่ดูจากสภาพของเจ้าตัวเมื่อกี้แล้วคงจะเป็นแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ และคงจะอดเลือดมาได้สักระยะแล้วละ" โคโกะเอ่ยขณะก้มลงไปดึงอัญมณีสีแดงที่ถูกใช้เป็นหัวธนูออกมา เขาใช้ผ้าเช็ดหยาดเลือดสีดำก่อนจะนำมันไปใส่เป็นหัวธนูของลูกธนูอันอื่น
"ที่นี่รับแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์มาเข้าเรียนด้วยเหรอ" เอลีนเอ่ยด้วยความสงสัย เขาเคยได้ยินมาว่าไบรอันนาคัดเลือกนักเรียนแวมไพร์เป็นพิเศษด้วยหลักการที่เป็นความลับ นักเรียนแวมไพร์ส่วนใหญ่อาจจะมาจากตระกูลผู้ดีที่มีสายเลือดแวมไพร์เข้มข้น
"ไม่รู้เหมือนกันว่าหลุดเข้ามาได้ยังไง" โคโกะเอ่ย "รีบกลับเข้าหอกันเถอะ" เขาเอ่ยเมื่อได้ยินเสียงส้นเท้าหนัก ๆ ของเวรยามที่น่าจะผลัดเปลี่ยนเสร็จแล้ว
ยามสวมเครื่องแบบรีบเดินมาเมื่อได้กลิ่นเหม็นไหม้ลอยโชยมากับสายลม แต่เมื่อมาถึงพวกเขากลับพบกับเด็กหนุ่มร่างสูงผมสีส้ม และเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลไฮไลท์สีแดง ยามทั้งสองพากันถอยฝีเท้าเมื่อสัมผัสได้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือแวมไพร์ผู้มีฉายาว่ารัตติกาลอันสูงส่ง แวมไพร์ชั้นสูงที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งมากที่สุด พวกเขาก้มหัวทำความเคารพก่อนรีบวิ่งออกไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นบริเวณนั้นมาก่อน
"รอยไหม้ อัญมณีอัคคีงั้นเหรอ" เด็กหนุ่มผมสีส้มเอ่ย "แต่ไม่เจอตัวอัญมณีเลยนะ"
"คงถูกเก็บกลับไปด้วย" เด็กหนุ่มผมทำไฮไลท์สีแดงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบพร้อมกับหยิบชุดนักเรียนสีแดงโกเมนที่ไหม้ไฟจนเป็นคราบเขม่าสีดำ
"แต่ไม่เก็บลูกธนูกลับไปเนี่ยนะ" เด็กหนุ่มผมสีส้มเอ่ย มีแค่หัวธนูที่เป็นอัญมณีถูกเก็บกลับไปเท่านั้น หมายความว่ายังไงกันแน่..
"คาซึฮะ ฉันว่านี่เป็นการป้องกันตัวมากกว่าเป็นการฆ่า"
"เซธ นายดูตรงไหนว่าเป็นการป้องกันตัว เก็บหัวธนูที่เป็นอัญมณีกลับไป ไม่ใช่ว่าพยายามลบหลักฐานรึไง" เด็กหนุ่มผมสีส้มนาม 'คาซึฮะ' เอ่ยกับเด็กหนุ่มผมไฮไลท์สีแดงนาม 'เซธ'
"ไม่หรอก ถ้าต้องการลบหลักฐาน น่าจะเก็บลูกธนูไปด้วย" เซธเอ่ยขณะหยิบลูกธนูขึ้นมา
"ดูเหมือนเจ้าหมอนี่จะเป็นแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์" คาซึฮะเอ่ยเมื่อหยิบชุดนักเรียนขึ้นมาดู ตรงบริเวณอกเสื้อมีนาฬิกาพกสีเงินสลักนามสกุล 'วอลเกอร์' "ตระกูลวอลเกอร์งั้นเหรอ ถ้าจำไม่ผิด ลูกชายของเขาเป็นแวมไพร์เพราะฉันนี่แหละ" เด็กหนุ่มเอ่ยพลางนึกถึงเมื่อ 2 ปีที่แล้ว
ตระกูลวอลเกอร์เป็นตระกูลผู้ตรวจสอบแพรพรรณในคลังของคนในรัฐสภา เพราะอยากให้ตัวเองดูสูงส่งใกล้ชิดกับคนระดับสูง หัวหน้าตระกูลวอลเกอร์ตัดสินใจส่งลูกชายของตัวเองมาให้เขาเพื่อทำให้กลายเป็นแวมไพร์ ตามหลักพันธะสัญญาแล้วนั้นหากแวมไพร์ตนไหนทำให้มนุษย์ต้องกลายเป็นแวมไพร์ ตระกูลแวมไพร์นั้นจะต้องเลี้ยงดูอุปถัมภ์แวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ตัวดังกล่าว ด้วยเหตุนั้นตระกูลคอลลินจึงรับแอคเคอร์ลีย์ วอลเกอร์มาดูแล และให้คอยรับใช้เขากับโคเมย์ที่เป็นญาติกัน แต่ช่วงหลังมานี้เขาเห็นแอคเคอร์ลีย์มีท่าทีแปลกไป ร่างกายซูบผอม เดาได้ไม่ยากว่าเจ้าตัวอดเลือด แต่เขาไม่เคยให้อีกฝ่ายอดเลือดมาก่อนนี่น่า อย่าบอกนะว่าเจ้าตัวอดเอง ถ้าอย่างนั้นคงเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
"เอาของพวกนี้กลับไปให้ท่านทาคุยะดูแล้วกันเผื่อท่านจะมีความคิดดี ๆ" คาซึฮะเอ่ย เขาเก็บเสื้อนักเรียนของแอคเคอร์ลีย์กลับหอพักไปด้วย
.
.
เขตหอพักของแวมไพร์ประกอบไปด้วยหอพักพาราทู หอพักโอราเดีย หอพักคูซิโน่ และหอพักซีทาที ทั้ง 4 หอพักนั้นเชื่อมต่อกันด้วยทางเชื่อม ตรงกลางเป็นสวนดอกไม้ที่ใจกลางเป็นรูปหล่อโลหะแวมไพร์ที่ถูกไม้กางเขนปักลงบนกลางอก เป็นสัญลักษณ์ว่าครั้งหนึ่งมนุษย์เคยมีความเชื่อว่าแวมไพร์พ่ายแพ้ต่อสัญลักษณ์พระเจ้า แท้จริงแล้วนั่นเป็นเรื่องแต่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย แวมไพร์ไม่ได้แพ้ไม้กางเขน แต่แพ้แสงแดด ซึ่งเรื่องนั้นได้รับการแก้ไขทางพันธุกรรมแล้วในอีกร้อยปีต่อมา
คาซึฮะและเซธกลับมาจากข้างนอกพร้อมเสื้อผ้าของแอคเคอร์ลีย์ เด็กหนุ่มผมสีส้มส่งชุดนักเรียนให้กับหัวหน้าแวมไพร์ที่ทุกคนในชั้นเรียนหรือแม้กระทั่งแวมไพร์ข้างนอกยังเคารพยำเกรง ทาคุยะ เบรค ทาคุยะรับชุดนักเรียนไหม้เกรียมมาพิจารณา
"ไม่ได้ฆ่าหรอก น่าจะเป็นการป้องกันตัว" ทาคุยะเอ่ย ซึ่งตรงกับที่เรนจิสันนิษฐานไว้ "แต่เขาตายด้วยอัญมณีอัคคีใช่ไหม โคเมย์" เขาเอ่ยถามแวมไพร์รุ่นน้องหนึ่งในกลุ่มรัตติกาลอันสูงส่ง
"คะ..ครับ ใช่แล้วครับ" โคเมย์เอ่ยตอบ เขาหวาดเกรงในตัวท่านทาคุยะมาแต่ไหนแต่ไร ดวงตาสีไพลินจ้องมองไปยังรอยไหม้บนเสื้อก่อนจะเอ่ยว่า "อัญมณีอัคคียิ่งราคาแพง พลังบริสุทธิ์ยิ่งมีมากขึ้นเท่านั้น อัญมณีระดับทั่ว ๆ ไปไม่สามารถทำให้แวมไพร์ถึงตายได้ อย่างมากแค่ผิวหนังละลาย แต่นี่ถึงขั้นเผาไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน แปลว่าต้องเป็นอัญมณีที่มีพลังบริสุทธิ์สูงมาก ซึ่งมันต้องแพงมากเช่นกันครับ"
"นี่คือลูกธนูที่เก็บมาได้สินะ" เอย์จิเอ่ย เขารับลูกธนูมาพลิกไปพลิกมา "ตัวก้านทำจากเงินตีจนบาง นอกจากจะปราบแวมไพร์แล้ว ลูกธนูสามารถปราบมนุษย์หมาป่าได้ด้วย" เขาเอ่ยด้วยท่าทีสนใจ และไม่ทุกข์ร้อนกับการจากไปของอดีตนักเรียน
"แสดงว่ามีคนจากประเทศฟรองซัวร์มาเรียนที่นี่เหรอครับ" เซธเอ่ยด้วยความสงสัย แต่สีหน้ากลับปราศจากความสงสัย เรียบนิ่งจนอ่านไม่ออก
"ไม่มีเหตุผลที่คนจากฟรองซัวร์จะมาเรียนที่นี่ แล้วพกธนูมายิงปักหัวแวมไพร์หรอกนะ น่าจะเป็นคนของที่นี่ ส่วนลูกธนูที่ทำจากเงินน่าจะสั่งทำจากฟรองซัวร์มากกว่า" ทาคุยะเอ่ย ธนูจากฟรองซัวร์งั้นเหรอ..ต้องเป็นคนที่มีฐานะร่ำรวย ไม่ใช่แค่ร่ำรวย แต่ต้องมีเส้นสายด้วย เพราะประเทศฟรองซัวร์เข้มงวดกับสินค้าที่ทำจากเงินเป็นอย่างมาก อย่างที่รู้กันที่นั่นคือดินแดนของมนุษย์หมาป่า สิ่งมีชีวิตที่กลัวแร่เงินมากที่สุด "ผมจะแจ้งเรื่องนี้กับตระกูลวอลเกอร์เอง คาซึฮะ เธอไปแจ้งตระกูลคอลลิน แล้วบอกผมด้วยว่าเจ้าบ้านคอลลินจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไง ผมว่าทางตระกูลวอลเกอร์ต้องไม่ยอมเฉยกับเรื่องนี้แน่" เขาเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไปด้วยฝีเท้าไร้เสียงกระทบพื้น
"เรื่องใหญ่แล้วไหมล่ะ" คาซึฮะเอ่ยด้วยท่าทีหนักใจขึ้นมาทันที ตระกูลวอลเกอร์อาจจะไม่ใช่ตระกูลเก่าแก่และร่ำรวย แต่แอคเคอร์ลีย์ที่เป็นทายาทเพียงคนเดียวดันมาตายลงด้วยฝีมือของใครก็ไม่รู้ แถมยังมาตายในเขตไบรอันนา เขตที่รับรองเรื่องความปลอดภัยของทั้ง 2 เผ่าพันธุ์ หากมีใครก็ตามแพร่งพรายออกไป เรื่องนี้ไม่จบแค่การชดเชยด้วยเงินตราหรือการปกปิดข่าวให้หายไปเงียบ ๆ แน่
"ร่าเริงกันเข้าไว้ อาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นก็ได้" เอย์จิเอ่ยให้ทุกคนไม่รู้สึกกดดันจนเกินไป
"ขอให้เป็นอย่างนั้นทีเถอะครับ" เซธเอ่ยก่อนจะเดินหายไปอีกคน เขาไม่เข้าใจว่าคุณเอย์จิมีอารมณ์ร่าเริงเข้าไปได้ยังไงในสถานการณ์ที่คุกกรุ่นแบบนี้
.
.
- หอพักเพเลส -
โคโกะแปะพลาสเตอร์ลวดลายน่ารักลงบนแก้มของเอลีน แถมท้ายด้วยการใช้นิ้วกดลงบนแผลจนเจ้าตัวร้องโอดโอยออกมา แต่กลับมายิ้มร่าภายในไม่กี่วินาทีถัดมา ช่างแตกต่างจากโคโกะที่มีสีหน้าบึ้งตึง ร่างบางหยิบถุงเมล็ดพันธุ์จากถุงกระดาษสีน้ำตาลโยนแปะหน้าเพื่อนสนิทอย่างแม่นยำ
"เมล็ดพันธุ์ของนาย มันคือต้นเกรเกอรัส เป็นพืชเวทที่เจริญเติบโตได้รวดเร็ว รสชาติหวาน ดัดแปลงพันธุ์ได้ง่ายเหมาะสำหรับมือใหม่" โคโกะอธิบายสรรพคุณเมล็ดพันธุ์
"นายเคยฝึกสัตว์วิเศษมาก่อนเหรอ โคโกะ ดูนายไม่ทุกข์ร้อนเลยนะ" เอลีนเอ่ย เรียนผ่านมา 2 วิชาเขารู้สึกว่าโคโกะไม่มีท่าทีรู้สึกเครียดกับวิชาไหนเลยเป็นพิเศษ ออกแนวทำได้ดีในทุกวิชาด้วยซ้ำไป
"ไม่เคยหรอก แต่โคโกะชอบปลูกต้นไม้น่ะ" โคโกะเอ่ยขณะหยิบเมล็ดพันธุ์ออกมาวางไว้บนเตียงเพื่อพิจารณาว่าจะปลูกพันธุ์ไหนดี
"นั่นมันกุหลาบขาวนี่" เอลีนเอ่ยขณะโผกระโดดมาคว้าเมล็ดพันธุ์ดอกกุหลาบขาวบนเตียงของโคโกะมาถือเอาไว้ "ไม่ใช่พืชเวทด้วย นายชอบเหรอ" เขาเอ่ยถามด้วยท่าทีสนใจ ถึงเขาจะบอกว่าตัวเองเป็นแฟนคลับของครอบครัวเบลินดา แต่นอกจากเกียรติยศและประวัติที่เผยแพร่บนหน้าสื่อแล้วนั้นข้อมูลอื่น ๆ เขาแทบไม่รู้เลยโดยเฉพาะข้อมูลของโคโกะ
"เอลีนคิดว่าดอกกุหลาบขาวเป็นสัญลักษณ์ของอะไร" โคโกะเอ่ยถามขึ้น ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสจ้องเข้าไปยังดวงตาสีน้ำตาลร่างบางลุกขึ้นก้าวเดินมายังเอลีน
"เอ่อ..ฉันไม่ค่อยรู้ภาษาดอกไม้ซะด้วยสิ แต่สีขาวเหรอ..น่าจะหมายถึงความบริสุทธิ์ล่ะมั้ง" เอลีนเอ่ยตอบไปด้วยเดินถอยหลังไปด้วย ทว่าโคโกะยังไม่หยุดฝีเท้าที่ก้าวเข้ามา ทำให้เขาเซล้มลงบนเตียงโดยที่โคโกะเท้าแขนเอาไว้ ใบหน้างดงามเคลื่อนเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างบาง เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันได้ใกล้ชิดกับคนที่ตัวเองชื่นชมมาตลอด เขาเพิ่งสังเกตได้ว่าริมฝีปากของโคโกะนั้นแดงสวยราวกับกลีบดอกสตรีสีชาด ดอกไม้แสนงดงามที่มีในเฉพาะประเทศโรมานาเท่านั้น
"บริสุทธิ์อย่างนั้นเหรอ.." โคโกะเอ่ยทวนคำของเอลีนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือน้อย ๆ ภาพในหัวของเขามีแต่เรื่องราวน่ารังเกียจอันห่างไกลคำว่าบริสุทธิ์ ร่างกายของเขาเคยถูกฉีกกระชากย่ำยีให้จมอยู่ฐานล่างสุดของสังคมนี้ เมื่อรุ่งอรุณมาถึงดอกกุหลาบสีขาวจะถูกส่งมาเป็นของปลอบใจให้กับเขาพร้อมกับการ์ดที่พรรณนาถึงตัวเขาเปรียบเปรยกับดอกกุหลาบสีขาว มันจึงกลายเป็นดอกไม้ที่ทั้งชอบและเกลียดในเวลาเดียวกัน ชอบเพราะมันเป็นเพื่อนของเขาเพียงอย่างเดียว เกลียดเพราะมันจะมาพร้อมกับความโหดร้ายในยามค่ำคืน
"นายเป็นอะไรน่ะ" เอลีนเอ่ยถามเมื่อเห็นดวงตาเศร้าสร้อยของโคโกะ
"มันเป็นเรื่องที่นานมากแล้ว" โคโกะเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ เขาผละออกจากเอลีนในทันที "ขอโทษที่ทำให้ตกใจ"
"เดี๋ยวก่อนโคโกะ" เอลีนเอ่ยขึ้น "ถ้ามีเรื่องอะไรที่นายอยากเล่าให้ฉันฟัง นายเล่าให้ฉันฟังได้นะ" เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
"ขอบคุณนะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น โคโกะจะเล่าให้ฟังแล้วกัน" โคโกะเอ่ยก่อนจะจัดที่นอนให้ตัวเอง
เล่าให้ฟังอย่างนั้นเหรอ..ใครมันจะทนฟังเรื่องราวอัปยศอดสูแบบนั้นได้กันต่อให้เป็นคนสดใสอย่างเอลีนก็ตาม เรื่องนั้นน่ะฝังมันลงไปอดีตน่ะดีแล้ว แต่ทำไมกันนะ..มันถึงกลับมาทิ่มแทงหัวใจของเขาอยู่เรื่อยไป
"โคโกะ ฉันมีเรื่องจะถามนายอยู่น่ะ" เอลีนเอ่ย เด็กหนุ่มเดินไปคว้าคันธนูสีเงินมาถือเอาไว้ "นายยิงธนูเป็นด้วยเหรอ"
"เรื่องนั้นน่ะเหรอ เพราะว่าโคโกะเป็นลูกชายของผู้สังเกตการณ์ พ่อกับแม่บอกว่าจะได้ไม่ถูกพวกแวมไพร์ทำร้ายน่ะ เพราะมีหลายครั้งที่ต้องอยู่บ้านคนเดียว" โคโกะเอ่ยตอบ "แต่ว่าพวกหัวธนูที่เป็นอัญมณีเป็นของขวัญที่เพิ่งได้มาไม่นานนี้ ถ้าเราเรียนศาสตร์การป้องกันหรือเวทมนตร์อาจจะได้เรียนเกี่ยวกับอัญมณีพวกนี้ เพราะอัญมณีแต่ละธาตุสามารถดัดแปลงเป็นอาวุธได้แตกต่างกันไป เอาเป็นว่ามันมีธาตุ 7 ธาตุกับอีก 3 แร่แล้วกัน" เขาอธิบายแบบง่าย ๆ ให้เอลีนเข้าใจ เพราะคาบเรียนที่จะถึงนี้คงได้เรียนกัน มาสเตอร์ต้องปูพื้นฐานอยู่แล้ว
"อย่าอมพะนำไว้คนเดียวสิ ชิ..ฉันไปนั่งเรียนเอาในห้องเรียนเองก็ได้" เอลีนเอ่ยอย่างแง่งอน
"ถ้าแอบหลับละน่าดู" โคโกะเอ่ยคาดโทษเอาไว้ "ไม่สอนย้อนหลังให้หรอกนะ นี่..เอลีน สัญญากันก่อนได้ไหม สัญญาว่าจะไม่ออกจากห้องเหมือนวันนี้อีก" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อื้อ แน่นอน ฉันจะไม่ออกจากห้องเหมือนอย่างวันนี้อีก" เอลีนรับคำ แน่นอนว่าเขาไม่ทำตาม ขอโทษนะโคโกะ แต่เขาต้องทำเพื่อเงินจริง ๆ
.
.
วันต่อมาทั่วทั้งโถงทางเดินเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากห้องทำงานอาจารย์ใหญ่เนโรตั้งแต่ยังไม่เริ่มคาบเรียน เสียงที่กำลังเอะอะโวยวายนั้นคือเสียงของแอชลีย์ วอลเกอร์ เจ้าบ้านวอลเกอร์ และพ่อของแอคเคอร์ลีย์ เขาทุบโต๊ะเสียงดังสนั่น ใบหน้าฉายแววโกรธจัด
"อาจารย์ใหญ่เนโร นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมลูกชายที่น่ารักของผมถึงถูกฆ่าตายที่นี่!" แอชลีย์เอ่ยเสียงดังลั่น เขาโกรธจนแทบจะปีนขึ้นไปตะคอกใส่อาจารย์ใหญ่ได้ทุกเมื่อ
ภายในห้องทำงานอาจารย์ใหญ่เนโรตอนนี้มีครอบครัววอลเกอร์ทั้งเจ้าบ้านและภรรยา แต่ยังคงปราศจากเงาของตระกูลคอลลินหรือตระกูลอันโดะ ยิ่งทำให้แอชลีย์เจ็บแค้นใจมากกว่าเดิม ส่วนคุณนายบ้านวอลเกอร์เอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ในขณะที่อาจารย์ใหญ่เนโรพยายามทำให้แอชลีย์สงบสติลง เขามีใบหน้าเจื่อนสนิท แหงละ..ไม่เคยมีเหตุนักเรียนเสียชีวิตในไบรอันนามาก่อน เพราะฉะนั้นมันไม่ต่างจากการการันตีว่าที่นี่ปลอดภัย เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนสั่นคลอนความปลอดภัยนี้
"แอชลีย์ ใจเย็นซะ" น้ำเสียงเย็นเยียบของบุคคลที่ไม่คิดว่าจะปรากฎตัวเอ่ยขึ้น
"ท่านทาคุยะ นี่มันหมายความว่ายังไง ทำไมลูกชายของผมที่อยู่ภายใต้การดูแลของตระกูลคอลลินถึง.." แอชลีย์เอ่ยยังไม่ทันจบประโยค เขาพลันร้องไห้โฮออกมา
"แอคเคอร์ลีย์พยายามอดเลือดมาหลายวันแล้ว" ทาคุยะเอ่ยพร้อมกับวางภาพถ่ายหญิงสาวจากกล้องฟิล์มลงบนโต๊ะของอาจารย์ใหญ่เนโร "จากการตรวจสอบเมื่อวานมีความเป็นไปได้ว่าเขากำลังมีความรักกับมนุษย์ จึงคิดจะปกปิดสถานะแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์ของตัวเอง จากการสันนิษฐานเขาน่าจะอดเลือดมาไม่ต่ำกว่า 3 เดือน และเมื่อคืนเขาได้โจมตีนักเรียนมนุษย์คนหนึ่ง แต่นักเรียนคนดังกล่าวป้องกันตัวด้วยธนูทำจากเงินและอัญมณีอัคคี" เขาวางลูกธนูที่ทำจากเงินลงบนโต๊ะ
"เราสันนิษฐานว่าคนที่ยิงธนูใส่แอคเคอร์ลีย์นั้นมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย มีเส้นสาย และต้องมีฝีมือไม่น้อย" คาซึฮะที่เพิ่งมาถึงเอ่ย
"มันเป็นใครกัน!? ผมจะแจ้งต่อสภากลาง! เรื่องนี้จะไม่จบง่าย ๆ แน่" แอชลีย์เอ่ยด้วยความแค้นท่วมท้นอก
"เพราะตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ เพราะฉะนั้นขอให้ท่านวอลเกอร์สบายใจ ผมจะลงมือตรวจสอบด้วยตัวเอง" อาจารย์ใหญ่เนโรเอ่ยเมื่อสบโอกาสพอเหมาะ
"ผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าทางโรงเรียนจะตรวจสอบเรื่องนี้อย่างจริงจัง พวกคุณก็รู้ว่าผมสนิทกับคนในรัฐสภามากแค่ไหน ถ้าผมไม่ได้รับคำตอบภายในวันพรุ่งนี้ ผมจะแจ้งให้คนของรัฐสภามาตรวจสอบทุกซอกทุกมุมของที่นี่!" แอชลีย์กล่าวทิ้งท้ายก่อนจะเดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ไปพร้อมกับภรรยาที่ยังคงเศร้าโศกไม่หาย
"พรุ่งนี้อย่างนั้นเหรอ..โอหังจังเลยนะ เป็นแค่พ่อค้าขายผ้าแท้ ๆ" โคเมย์เอ่ยอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นท่าทีอวดดีของแอชลีย์
"พรุ่งนี้อย่างนั้นเหรอ แค่คืนนี้ก็เพียงพอแล้ว ใช่ไหม..ทาคุยะ" เอย์จิเอ่ยอย่างรู้ทันทาคุยะที่มีสีหน้าเรียบนิ่ง คาดเดาอะไรไม่ได้สักอย่าง
ทาคุยะไม่เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา เขาเดินออกจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่เนโรไป นักเรียนเผ่ามนุษย์ที่แอบดูกันอยู่ด้านนอกพากันแหวกทางให้เขาเดิน เมื่อคล้อยหลังไปจึงพากันซุบซิบถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ชั่วขณะที่เขากำลังเดินเพื่อไปยังปราสาทฝั่งตะวันตกนั้นเขาพบกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลที่กำลังใช้ร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองกำบังใครบางคนเอาไว้ เขามองผ่านเข้าไป จึงเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มผู้มีดวงตาสีฟ้าอ่อนใสคนเดียวกับที่เขาอยากจะพูดคุยด้วยเมื่อวานนี้..


## ใครฆ่าแอคเคอร์ลีย์

เช้าวันถัดมาเป็นเช้าอันแสนวุ่นวาย โถงทางเดินของปราสาทตะวันออกเต็มไปด้วยใบปลิวจากชมรมวารสารปลิวว่อนไปทั่ว บนใบปลิวเป็นรูปคนสีดำกำลังถือป้ายข้อมูลนักโทษที่เขียนว่า 'ใครฆ่าแอคเคอร์ลีย์ วอลเกอร์' เมื่อแตะนิ้วลงบนป้ายนักโทษ ประโยคจะหายไปและถูกแทนที่ด้วยเนื้อหาข่าวสั้น ๆ เรียกให้นักเรียนทุกเผ่าพันธุ์โดยเฉพาะเผ่ามนุษย์อยากซื้อนิตยสารรายสัปดาห์ที่ถูกพิมพ์เพื่อสรุปข่าวคราวและเรื่องน่าสนใจประจำสัปดาห์ ถึงแม้ว่าจะดูใช้ประโยชน์จากความตายและความเศร้า แต่เรื่องนั้นต้องสนใจด้วยหรือ ? ในเมื่อทำให้ชมรมที่แทบจะไม่มีผลงานและรายได้มาจุนเจือจนจะต้องปิดตัวอยู่รอมร่อกลับมาเป็นที่นิยมอีกครั้ง เสียงสมาชิกชมรมวารสารตะโกนพร้อมกับแจกใบปลิวโปรโมทวารสารให้กับทุกคน
ใบปลิวใบหนึ่งมาอยู่ในมือของโคโกะ เขามองประโยคบนป้ายนักโทษด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขาลงมือสังหารแอคเคอร์ลีย์ นั่นไม่ใช่เรื่องโป้ปด แต่ในยามนั้นนอกจากการเหนี่ยวคันธนูเพื่อช่วยเพื่อนแล้ว เขาคิดอย่างอื่นไม่ออกจริง ๆ ว่าต้องทำอะไร จะให้เดินไปบอกแวมไพร์ที่กำลังคลั่งจากอาการขาดเลือดให้หยุดการกระทำ มันคงจะหยุดให้หรอก ดีไม่ดีมีแต่จะเพิ่มจำนวนผู้เสียหายให้มากขึ้น และอาจจะทำให้ความลับของเขาถูกเปิดโปง
"โคโกะ นายอย่าไปสนใจเลยนะ" เอลีนเอ่ยเมื่อเห็นโคโกะยืนมองใบปลิวนิ่ง ๆ มาหลายนาทีแล้ว
"ไม่ได้รู้สึกเศร้าอะไรนี่" โคโกะเอ่ยด้วยท่าทีเฉยเมย เขาฉีกใบปลิวเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยก่อนจะโยนมันลงถังขยะ "ถ้าไม่ทำแบบนั้น คนที่อาจจะกลายเป็นศพคือเอลีน และอาจจะถูกปกปิดให้หายไปตามเวลา" เขาเชื่อว่าในตอนนี้เอลีนคงจะไม่เชื่อเรื่องนี้ นายคนนี้เชื่อเรื่องระบบยุติธรรมของประเทศ และมองทุกอย่างในแง่ดี แต่เขานั้นต่างออกไป เขาอยู่กับความโสมมของประเทศนี้มานาน นานมากจนมีหลายครั้งที่คิดว่าเขาอยากเปลี่ยนแปลงมันด้วยมือของเขาเอง
"ไง..ถ้าพวกนายได้ยินเรื่องนี้จากพวกเรา รับรองว่าพวกนายต้องรู้สึกเหลือเชื่อ" เวอร์นอนเอ่ยขณะเดินตีเนียนมากอดคอเอลีนพร้อมกับโชว์ใบปลิวใบเดิมให้ดู
"ได้ยินมาว่าแอคเคอร์ลีย์ที่ตายไปนั้นเป็นมนุษย์มาก่อน เขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลวอลเกอร์ แต่เมื่อ 2 ปีก่อนหน้านั้นเจ้าบ้านวอลเกอร์แลกชีวิตในฐานะมนุษย์ของลูกชายกับการได้ใกล้ชิดกับคนในรัฐสภา" เวอร์นีย์เอ่ยก่อนจะส่งไม้ต่อไปให้ฝาแฝดผู้น้อง
"นายแอชลีย์ วอลเกอร์ ว่ากันว่าเขาทำธุรกิจได้ห่วยแตก ธุรกิจค้าผ้าที่ทำอยู่ในปัจจุบันนั้นมาจากเงินเก็บก้อนสุดท้ายที่เขามีอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังบริหารได้ห่วยแตก เมื่อรู้ว่าธุรกิจกำลังจะไปไม่รอด เขาจึงเสนอตัวเองเป็นคนคอยดูแลคลังผ้าให้กับสมาชิกรัฐสภาคนหนึ่ง" เวอร์นอนเอ่ยต่อ
"แต่คนในรัฐสภาไม่เห็นประโยชน์ของเขาเลยสักนิด แหงล่ะ..พวกเขาต้องการคนคอยตรวจสอบคลังผ้าไปทำไมในเมื่อเรื่องง่าย ๆ พรรค์นี้พ่อบ้านแม่บ้านก็ทำให้ได้ แต่คนจากรัฐสภาคนนั้นกลับยื่นข้อเสนอให้เขาส่งแอคเคอร์ลีย์ไปให้ตระกูลคอลลินเปลี่ยนเป็นแวมไพร์ ตระกูลคอลลินเปลี่ยนแอคเคอร์ลีย์ให้เป็นแวมไพร์พร้อมทั้งอุปถัมภ์เขาในฐานะผู้ติดตามของคอลลิน คาซึฮะ ที่พวกฉันสืบมาได้มีเพียงเท่านี้" เวอร์นีย์เอ่ยจบปิดท้าย แต่สร้างความประหลาดใจให้กับเอลีนเป็นอย่างมาก
"พวกนายไปรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกันเนี่ย บ้าไปแล้ว! ฉันว่าเรื่องพวกนี้ไม่มีทางอยู่ในนิตยสารแน่นอน" เอลีนเอ่ย เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจากคดีการตายปริศนา (ที่เขารู้อยู่แล้วว่าเป็นฝีมือของใคร) จะกลายมาเป็นจุดเชื่อมโยงความสัมพันธ์อันซับซ้อนซ่อนเงื่อนระหว่างแวมไพร์ มนุษย์ กับการเมือง "เวอร์นีย์ เวอร์นอน พวกนายเป็นใครกันแน่"
"พวกฉันน่ะเป็นนักเรียนธรรมดา ๆ เหมือนพวกนาย เพียงแต่พ่อแม่ทำงานที่หอรวบรวมความทรงจำน่ะ" เวอร์นอนเอ่ยตอบ พวกเขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ เมื่อใครก็ตามพูดไปแล้วหนึ่งหน อีกคนจะพูดในหนต่อมา
"หอที่รวบรวมเรื่องราวต่าง ๆ ของคนที่อยากบันทึกเรื่องราวของตัวเองเอาไว้สินะ" เอลีนเอ่ยอย่างนึกขึ้นได้
"ใช่แล้ว แต่ว่าเรื่องของแอชลีย์นั้นตัวเขาไม่ได้บันทึกด้วยตัวเองหรอกนะ ประวัติน่าอดสูขนาดนี้ใครจะไปบันทึกได้ลงกัน คนที่มาบันทึกข้อมูลพวกนี้คือภรรยาของเขาต่างหาก จะเรียกว่าบันทึกเพื่อเก็บความทรงจำก็ไม่ใช่ มีข่าวลือหนาหูว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ระหองระแหงมาสักพักใหญ่ ๆ การบันทึกในครั้งนี้.."
"ทำพินัยกรรมยังไงล่ะ" โคโกะเอ่ยขึ้นหลังจากฟังเรื่องราวจากคู่แฝดผู้มีข้อมูลแน่นปึกเสียยิ่งกว่าชมรมวารสาร "พวกนายบอกว่าทั้งสองมีความสัมพันธ์ระหองระแหงกันสินะ ถ้าสันนิษฐานจากข้อมูลที่ฟังมา คุณนายวอลเกอร์อาจจะคิดฆ่าสามีตัวเอง เหตุผลอาจจะเป็นเพราะความแค้นที่เขาทำลายชีวิตลูกตัวเอง คุณนายคงตั้งใจจะเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดมาแบ่งให้ตัวเองและแอคเคอร์ลีย์ แน่นอนว่าจะทำอย่างนั้นได้ต้องอาศัยพินัยกรรมเท่านั้น ตามกฎหมายพินัยกรรมต้องมีลายเซ็นของเจ้าของ แต่ถ้าคุณนายกลายเป็นผู้ดูแลเต็มตัว เธออาจจะอาศัยช่องโหว่นั้นได้เหมือนกัน" เขาเอ่ยข้อสันนิษฐานจากข้อมูลที่ฟังมาทั้งหมด ทำเอาเอลีน และฝาแฝดไวส์แมนอ้าปากค้าง ทำหน้าเหวอไปตาม ๆ กัน ใบหน้างดงามของโคโกะฉายแววสงสัยขึ้นมาในทันทีว่าทำไมทั้งสามถึงมีปฏิกิริยาเช่นนั้น
"ฉันว่าโคโกะควรไปเป็นนักสืบหรือนักอาชญาวิทยา" เวอร์นีย์เอ่ย และเวอร์นอนพนักหน้าหงึก ๆ อย่างเห็นด้วย
"นายคิดไปถึงขนาดนั้นได้ยังไงเนี่ย สมกับเป็นลูกของผู้สังเกตการณ์" เอลีนเอ่ยชื่นชม ดวงตาสีน้ำตาลเปล่งประกายฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด
"แต่ใช่ว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่โคโกะคิดนี่" โคโกะเอ่ย เขาไม่ได้รับประกันว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เขาคิด ทำไมต้องตื่นเต้นกันขนาดนั้นด้วยนะ
ในขณะที่ทั้ง 4 คนนั้นกำลังเดินไปตามโถงทางเดินเพื่อไปยังห้องเกียรติยศแห่ง 4 เผ่าพันธุ์เพื่อเรียนคาบศาสตร์ว่าด้วยเรื่องเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 นักเรียนเผ่ามนุษย์ที่ยืนจับกลุ่มคุยกันตามระเบียงทางเดินนั้นพากันหลบไปด้านข้างซ้ายขวากัน แววตาของหลายคนนั้นฉายแววหวาดกลัว และพากันหยุดบทสนทนากลางคัน เวอร์นีย์เห็นบุคคลที่กำลังเดินมา เขาจึงดึงแขนเวอร์นอนให้หลบไปด้านข้าง และยังสะกิดเอลีนให้รู้ตัว เอลีนเห็นชายหนุ่มผมและตาสีนิล สวมเครื่องแบบสีแดงโกเมนเดินมา ต่อให้เขาจะไม่เคยสัมผัสกับแวมไพร์โดยตรง แต่ใช่ว่าจะไม่รู้จักแวมไพร์ที่กำลังเดินมา เด็กหนุ่มผลักโคโกะติดกำแพงพร้อมกับใช้ร่างกายที่สูงกว่าของตัวเองบังร่างบางเอาไว้ แต่ย่อมไม่พ้นสายตาที่ดีกว่าของแวมไพร์ ทาคุยะมองผ่านไปยังคนที่อยู่ด้านหลังเด็กหนุ่มที่เคยหาญกล้าบอกให้เขาปล่อยเด็กคนนั้นไป เขาเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไรออกมา เสียงกระซิบกระซาบเริ่มกลับมาอีกครั้งเมื่อคล้อยหลังแวมไพร์กลุ่มรัตติกาลอันสูงส่งที่มารวมตัวกันในยามเช้า
.
.
- ห้องเกียรติยศแห่ง 4 เผ่าพันธุ์ -
ห้องเกียรติยศแห่ง 4 เผ่าพันธุ์เป็นห้องขนาดไม่ใหญ่มาก การตกแต่งเรียบ ๆ ยืนพื้นสีขาว แม้กระทั่งกระดานสำหรับสอนก็เป็นกระดานสีขาวโดยใช้หินสีดำที่ถูกขัดจนเรียวเล็ก ปลายแหลมคล้ายปากกาในการเขียน เหนือกระดานมีป้ายเขียนว่า 'สันติจงบังเกิดแก่ 4 เผ่าพันธุ์' มาสเตอร์คาโรไลน์ โยชิยูกิ เป็นมาสเตอร์ที่แต่งกายเรียบร้อย สวมชุดครุยตัวยาวสีขาว แขนทั้งสองข้างคาดแถบสีทอง ดูกลมกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรวมของห้อง ผมยาวจรดพื้นสีขาวยิปซัมเคลื่อนตัวไปตามเจ้าของราวกับเป็นภาพวาดของเทพธิดา
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราเจอกัน" มาสเตอร์คาโรไลน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงไพเราะใสราวกับเสียงพิณ "นี่คือวิชาว่าด้วยเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 วิชานี้จะพาพวกเธอไปทำความรู้จักกับเผ่าพันธุ์ทั้ง 4 ตามหลักพันธะสัญญา ไม่ว่าจะเป็นลักษณะภายนอก พฤติกรรม และความสามารถพิเศษ วิชานี้จะไปต่อยอดได้ดีในชั้นโบโซนิดกับโรชชิงเมื่อพวกเธอต้องแยกย้ายไปเรียนตามประเทศต่าง ๆ เอาละ..เราจะเริ่มกันที่เผ่าพันธุ์มนุษย์อย่างพวกเราก่อน" มาสเตอร์สาวเอ่ยพร้อมกับผายมือไปยังด้านขวา รูปปั้นหินอ่อนมนุษย์ยุคแรกเริ่มโผล่พ้นขึ้นมาจากพื้นด้วยกลไกชักรอก
มาสเตอร์คาโรไลน์อธิบายเกี่ยวกับลักษณะของมนุษย์ในเชิงพัฒนาการในเรื่องรูปลักษณ์ ความสามารถและพฤติกรรม วิชานี้อาจจะคล้ายกับวิชาประวัติศาสตร์ของมาสเตอร์โดมนิเตอร์ แต่แตกต่างกันตรงที่วิชานี้เจาะลึกไปยังความเป็นอยู่ ระบบความคิด โครงสร้างทางสังคมที่สะท้อนผ่านมาในรูปแบบวัฒนธรรม มาสเตอร์บอกว่าหากจะให้พูดถึงทั้งหมดของเผ่ามนุษย์นั้น ไม่สามารถจบได้ภายในชั้นแลนเฌียน ดังนั้นวิชานี้จึงเหมือนการเอ่ยเกริ่นก่อนจะเพิ่มระดับความเข้มข้นตามชั้นเรียนที่สูงขึ้น น้ำเสียงของมาสเตอร์แม้จะไพเราะ แต่ราบเรียบราวกับคลื่นน้ำสงบ แน่นอนว่าทำให้เอลีนหลับสนิทได้ไม่ยากเย็นนั้น โคโกะตอนแรกก็คอยปลุก แต่สุดท้ายก็เหนื่อยใจแล้วกลับมาสนใจบทเรียนตรงหน้าแทน
"หาว.." เด็กหนุ่มเอามือปิดปากตัวเองที่กำลังหาวหวอด ๆ เขาพยายามบังคับตัวเองให้จดให้ได้มากที่สุดพลันคิดว่า..ไม่ต้องเป็นเอลีนหรอก ขนาดเรายังรู้สึกง่วงเลย
จบคาบเรียนศาสตร์ว่าด้วยเรื่อง 4 เผ่าพันธุ์ไปเป็นที่เรียบร้อย เอลีนเดินหาวหวอด ๆ เช่นเดียวกับเวอร์นอน ทั้ง 4 คนกำลังเดินไปโรงอาหารเพื่อหาอะไรกินก่อนจะไปเรียนในคาบถัดไป คาบเรียนศาสตร์การต่อสู้เพื่อปกป้องตัวเองจากแวมไพร์ เวอร์นีย์เล่าให้ฟังว่ารุ่นพี่บอกวิชานี้ไม่เน้นท่องตำรา เน้นปฏิบัติ ด้วยเหตุนั้นพวกเขาจึงต้องเผื่อเวลาไปเอาชุดวอร์มที่หอพัก
"ได้ยินมาว่าเมื่อเช้านายแอชลีย์คนนั้นโวยวายเสียลั่นห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่" เวอร์นีย์เอ่ยหลังจากไปสืบเรื่องราวจากรุ่นพี่ที่แอบไปฟังอยู่หน้าห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่
"แหงละ ลูกเขาตายทั้งคน จะไม่ให้โวยวายได้ไง" เอลีนเอ่ยขณะตักแกงหะหรี่รสเผ็ดร้อนเข้าปาก ใบหน้าหล่อเหลาขี้เล่นแดงเล็กน้อยจากรสชาติเผ็ดที่แทบจะระเบิดลิ้นของเขา
"ที่เอลีนพูดก็ถูก แต่รุ่นพี่ที่ไปแอบฟังหน้าห้องเล่าต่อกันมาว่าแอคเคอร์ลีย์อดเลือด เขาโจมตีนักเรียนเผ่ามนุษย์คนนึงในช่วง 15 นาทีที่ความมืดคลืบคลาน แต่ถูกใครบางคนกำจัดด้วยธนูที่มีส่วนประกอบของอัญมณีอัคคี" เวอร์นอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หารู้ไม่ว่าเอลีนนั้นกลืนข้าวแทบไม่ลง ส่วนโคโกะยังคงสีหน้าเรียบนิ่งเช่นเดียวกับการกระทำ
"ธนูที่มีส่วนประกอบของอัญมณีธาตุทั้ง 7 มีราคาแพงมาก ยิ่งราคาแพง อานุภาพยิ่งรุนแรง รุ่นพี่ชมรมวารสารเล่าว่าร่างของแอคเคอร์ลีย์ถูกเผาไหม้จนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน แปลว่าอัญมณีอัคคีนั้นต้องเป็นอัญมณีระดับสูง คนที่จะทำได้ต้องมีฐานะร่ำรวยระดับนึงเชียวละ และต้องเก่งการยิงธนูชนิทหาตัวจับยาก พวกนายคิดดูสิ..มืดขนาดนั้นยังยิงโดนได้ แสดงว่าคน ๆ นั้นต้องไม่ธรรมดา จริงไหม ?" เวอร์นีย์เอ่ยแผ่วเบาราวกับว่ากำลังอยู่ในภาพยนตร์สืบสวนสอบสวน
"จริงอย่างที่เวอร์นีย์ว่า คน ๆ นั้นต้องมีฝีมือและฐานะร่ำรวย โคโกะคิดว่าเขาต้องเป็นคนมีคุณธรรมด้วยนะ เพราะเขากำลังช่วยเพื่อนร่วมเผ่านี่น่า" โคโกะเอ่ยขึ้น ทั้งที่เขารู้ดียิ่งกว่าใคร จดจำสัมผัสนั้นได้แม่นยำจนถึงตอนนี้ แต่เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะเอ่ยชี้เป้ามาที่ตัวเองหรอกนะ
"แต่เรายังไม่รู้เลยนะว่าใครเป็นคนฆ่าแอคเคอร์ลีย์ เธอรู้ด้วยอย่างนั้นเหรอ ?" เสียงปริศนาเอ่ยขึ้นจากด้านหลังวงสนทนาของพวกโคโกะ ชายหนุ่มผมสีน้ำผึ้งแย้มยิ้มให้โคโกะราวกับต้องการจะบอกว่าเขายินดีรับฟังเรื่องราวต่อจากนี้
โคโกะยิ้มตอบกลับ รอยยิ้มนั้นขับให้ใบหน้างดงามมากยิ่งขึ้น ทว่าร่างบางกลับรวบช้อนส้อม ลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารไปโดยไม่ปริปากเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียวบ่งบอกว่าไม่อยากร่วมสนทนาด้วย เด็กหนุ่มก้าวฉับ ๆ จากไปปล่อยให้เอย์จิยืนนิ่งค้างหลายนาที เอย์จิไม่ได้ตามไป เขามองออกว่าเด็กคนนั้นไม่อยากพูดคุยด้วย เขาก็จะไม่คุย เขาทำใจไว้ส่วนนึงว่าผลอาจจะออกมาเป็นแบบนี้ ไม่มีทางที่เด็กจากครอบครัวผู้สังเกตการณ์จะปลาบปลื้มแวมไพร์ เรื่องนั้นใคร ๆ ก็รู้ดี..
.
.
- ห้องแห่งพละกำลังและสติปัญญา -
ห้องแห่งความลับและสติปัญญาเป็นห้องที่ตกแต่งเหมือนโรงยิมสำหรับฝึกฝนทุกระเบียดนิ้ว ไม่มีโต๊ะเรียนเหมือนวิชาอื่น ๆ ห้องเรียนห้องนี้จัดว่าเป็นห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุด เนื่องจากต้องใช้พื้นที่สำหรับฝึกซ้อม นักเรียนชั้นแลนเฌียนห้อง 4 ทุกคนสวมชุดวอร์มสีเหลืองบัตเตอร์มิลค์ นั่งอยู่บนพื้นที่ทำจากวัสดุพิเศษป้องกันการลื่น เบื้องหน้าของทุกคนคือมาสเตอร์เฟอร์ดินาน เฟริสเซโร่ ชายหนุ่มผิวสีแทน ร่างกายกำยำ มาสเตอร์สวมชุดวอร์มสีน้ำเงินเข้ม ยืนกอดอดกวาดสายตามองนักเรียนหน้าใหม่ก่อนจะเอ่ยเสียงดังว่า
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 ครูชื่อเฟอร์ดินาน เฟริสเซโร่ พวกเธอจะเรียกอะไรก็แล้วแต่ตามสบาย ก่อนจะมาเริ่มบทเรียนกันนั้น ครูขอบอกไว้ก่อนว่าวิชานี้เน้นปฏิบัติ ไม่เน้นทฤษฎี การสอบก็สอบปฏิบัติ หากพวกเธอฝึกซ้อมและดูแลตัวเองไม่ดีพอ ย่อมมีผลต่อการเรียน วิชานี้เน้นให้พวกเธอไม่เกรงกลัวแวมไพร์ หากพวกมันเข้ามา พวกเธอจะได้ป้องกันตัวเองได้ ส่วนใครที่อยากสอบเป็นมือปราบ สามารถมาฝึกนอกรอบที่เข้มข้นขึ้นกับครูได้ เอาละ..ก่อนอื่นเรามาอบอุ่นร่างกายกันก่อน"
มาสเตอร์เฟอร์ดินานสาธิตท่าอบอุ่นร่างกายให้ทุกคนทำตาม บางคนทำได้คล่องแคล่ว บางคนทำได้บ้างไม่ได้บ้าง บางคนถึงกับร้องโอดโอยด้วยอาการเส้นตึง โคโกะนั้นเป็นอย่างแรก เพราะเขาเคยเรียนยิมนาสติก ฟันดาบและเทควันโด ทำให้ร่างกายของเขายืดหยุ่นมากกว่าคนอื่น ๆ ดวงตาสีฟ้าอ่อนใสหันไปมองเอลีนที่สามารถทำตามทุกท่าได้อย่างคล่องแคล่ว คล่องแคล่วยิ่งกว่าเขา ใบหน้าขี้เล่นมีรอยยิ้มประดับบ่งบอกถึงความสุขที่ก่อตัวขึ้น ร่างบางแอบลอบยิ้มออกมา อย่างน้อยเขาไม่ต้องเป็นห่วงว่าเพื่อนคนนี้จะหลับคาชั้นเรียน
"อบอุ่นร่างกายกันเสร็จแล้วใช่ไหม นี่คือคำแนะนำสำหรับครูว่าในช่วงพักกลางวันพวกเธอไม่ควรจะกินอิ่มจนเกินไป ควรพักผ่อยนอย่างน้อย 30 นาทีก่อนมาเรียนคาบนี้ และอบอุ่นร่างกายให้พร้อม คาบหน้าจะไม่มีการอบอุ่นร่างกายแบบนี้อีก ต่อไปจับคู่กัน" มาสเตอร์เอ่ยสั่ง
โคโกะย่อมคู่กับเอลีน เพราะเขาไม่มีเพื่อนสนิทคนไหนนอกเหนือจากเด็กหนุ่มคนนี้ ส่วนฝาแฝดไวส์แมนเขายังไม่จัดให้อยู่ในกลุ่มสนิท ถึงแม้จะไปไหนมาไหนด้วยกัน แต่เขาไม่ได้แบ่งปันเรื่องราวส่วนตัวให้คู่นั้นเยอะเท่ากับเอลีน
ตุบ..เสียงเอลีนกวาดเท้าขัดขาโคโกะก่อนจะทุ่มร่างบางลงบนพื้นโดยกะระยะห่างให้ศีรษะกระทบพื้นน้อยที่สุด ทุกครั้งที่เขาทุ่มได้สำเร็จ เขาจะขอโทษขอโพยราวกับทำเรื่องร้ายแรงทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วร่างบางไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่เจ็บไม่ปวด โคโกะผ่านความเจ็บปวดมานักต่อนักแล้ว โดนทุ่มแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ อีกอย่างเขาก็เป็นคนนึงที่เล่นกีฬา เขาย่อมรู้จุดปลอดภัยให้กับตัวเอง
"เอลีนต่อสู้ระยะประชิดเก่งเหมือนกันนะ" โคโกะเอ่ยหลังจากจบคาบเรียนศาสตร์การป้องกันตัว
"ฉันเหรอ ?" เอลีนเอ่ยพร้อมกับชี้ตัวเอง ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเมื่อคนที่ตัวเองชื่นชมมาโดยตลอดเอ่ยปากชมเขา "ฉันชอบน่ะ.." เขาเอ่ยแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นโสตประสาทที่ดีกว่ามนุษย์ของโคโกะได้
"ชอบ..นายชอบการป้องกันตัวระยะประชิดสินะ" โคโกะเอ่ย ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เขาว่าเอลีนนั้นเหมาะสมกับศาสตร์นี้ไม่น้อย
"ฉัน..ฉันฝันอยากไปแข่งกีฬากับนาย ก็เลยพยายามเล่นกีฬาหลายอย่าง แต่ทำได้ดีแค่เจ้านี้ ถึงอย่างนั้นนายกลับไม่เล่นซะได้" เอลีนเอ่ย เขายิ้มแหย ๆ ออกมาแก้อาการเขินของตัวเอง
"ไม่ต้องทำตามโคโกะทุกอย่างหรอก เอลีนเป็นแบบที่เอลีนเป็นน่ะดีแล้ว" โคโกะเอ่ยขณะเปลี่ยนเสื้อวอร์มมาเป็นชุดเครื่องแบบ ส่วนเอลีนนั้นขอใส่ชุดวอร์มเดินกลับหอเลย
"งั้นเหรอ ฉันคิดมาตลอดว่าถ้าทำตามนาย อาจจะได้เจอนายเข้าสักวันนึง" เอลีนเอ่ยแผ่วเบากับตัวเอง "เสร็จแล้วเหรอ ไปกันเถอะ..ฉันหิวแล้ว" เขากลับมาเป็นเอลีนที่สดใสตามเดิม เดินคู่กับโคโกะไปหาอะไรกินที่โรงอาหารก่อนกลับหอพัก
เมื่อดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ดวงจันทร์มาทำหน้าที่แทน บรรยากาศในหอพักเพเลสช่างเงียบสงบ โคโกะนอนหลับสนิท ร่างบางพลิกตัวตามมาด้วยเสียงลมหายใจสม่ำเสมอ เอลีนค่อย ๆ ย่องอย่างแผ่วเบา เขาสวมเสื้อทะมัดทะแมง หยิบสลิงกี้มาคาดไว้รอบเอว เด็กหนุ่มเดินออกจากห้องไปเตรียมรับการฝึกฝนในคืนที่สอง..
.
.
เกลียวคลื่นกระทบชายฝั่งในยามค่ำคืน ณ เมืองโฮซูเร่ เมืองทางตอนใต้ของประเทศโรมานา ชาวประมงวัยชรากำลังจะนำเรืออกจากฝั่งเพื่อไปหาปลามาส่งตลาดในยามเช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ในขณะที่เขากำลังเตรียมแหดักปลาอยู่ที่ริมชายหาดนั้นสายตาของเห็นอะไรบางอย่างถูกคลื่นซัดเข้าฝั่ง มันเป็นเงาตะคุ่ม ๆ สีดำ ด้วยความสงสัยจึงเดินไปดู มืออันเหี่ยวย่นเอื้อมไปพลิกดู ดวงตาที่ฝ้าฟางเหลือกโตขึ้นด้วยความตกใจ ศพ! มีศพคนพัดมาที่ริมชายหาด!! เขาวิ่งหนีสุดแรงเท่าที่มีไปสั่นระฆังอันใหญ่อยู่กลางหมู่บ้าน เสียงหง่างเหง่งของระฆังปลุกให้ชาวบ้านหลายคนออกมาจากบ้านเรือน หลายคนตะโกนด่าทอชายชราที่ริอาจมาทำลายช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน
"ศพ! ตรงนั้นมีศพ!" ชายชราเอ่ยพร้อมกับชี้นิ้วอันสั่นเทาไปมา ใบหน้าตกใจจนซีดเผือด
"ศพอยู่ที่ไหนล่ะ" หัวหน้าหมู่บ้านที่เป็นชายฉกรรจน์เอ่ยอย่างใจเย็น
"หยะ..อยู่ริมทะเล" ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ถ้าอย่างนั้นทุกคนรออยู่ที่นี่ ฉันจะไปริมทะเลเอง" หังหน้าหมู่บ้านเอ่ยก่อนจะเดินไปริมชายหาดกับชายชราพร้อมด้วยตะเกียงน้ำมัน
เมื่อมาถึงชายทะเลแล้วนั้นชายชราพาไปยังจุดที่พบศพ หัวหน้าหมู่บ้านส่องตะเกียงไปในความมืด ฉับพลันเขาตกใจจนทำตะเกียงร่วงลงบนพื้นทราย ศพของชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วม สวมสูทสีน้ำตาล นอนคว่ำหน้ากับพื้น ดวงตาเบิกโพล่ง ปากอ้าค้าง ด้านหลังมีมีดเล่มยาวปักตรงบริเวณอกข้างซ้าย ทั้งสองคนรีบพากันหันหลังกลับในทันที
หัวหน้าหมู่บ้านรีบไปสั่นระฆังร้องเตือนให้สมาชิกหมู่บ้านล็อคประตูให้แน่นหนา เพราะไม่อาจทราบได้ว่าฆาตกรยังอยู่ในนี้หรือไม่ จากนั้นเขาจึงรีบกดโทรศัพท์โทรหาตำรวจในทันที
.
.
- หอพักโอราเดีย -
ห้องพักของทาคุยะไม่ได้ตกแต่งอะไรมากนัก มีเพียงนาฬิกา โต๊ะทำงาน ตู้หนังสือที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือหลายหมวดหมู่ เตียงนอนขนาดใหญ่ และโซฟาตัวยาวที่เบื้องหลังเป็นหน้าต่างบานใหญ่ เนื่องจากเขาเป็นลูกหลานของคนใหญ่คนโต ทำให้เขาไม่จำเป็นต้องมีรูมเมท เขาได้ห้องพักที่ใหญ่ที่สุดมาโดยไม่ต้องเอ่ยปากขอ
ในเวลากลางคืนที่พระจันทร์ลอยเด่น เป็นช่วงเวลาของแวมไพร์ เขาค่อนข้างรู้สึกอึดอัดในช่วงแรก ๆ ที่ต้องออกมาใช้ชีวิตในช่วงเวลากลางวันเหมือนอย่างมนุษย์ แต่นั่นทำให้แวมไพร์มีจุดอ่อนน้อยลง จึงโดนกำจัดได้น้อยลงตามไปด้วย ชายหนุ่มเหยียบมีดสั้นขึ้นมา เขาแทงมันลงบนตราสัญลักษณ์อะไรบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะ จังหวะเดียวกันนั้นเองเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขายกหูรับสาย ปลายสายเป็นเสียงหวานใสน่าฟังเอ่ยว่า
[ จัดการให้แล้วนะ คราวนี้จะไม่มีใครสงสัยแน่นอน ]
"ขอบคุณมาก และขอโทษที่ทำให้เธอต้องเสียเวลา สึกิมิยะ" ทาคุยะกล่าวขอบคุณ
[ หวังว่าเจ้าพวกสุนัขนักล่าอย่างผู้สังเกตการณ์จะตามไม่เจอ ]


## ข้อความลับบนสมุดความทรงจำ

เช้าวันใหม่มาเยือนด้วยเสียงฮือฮาของนักเรียนเผ่ามนุษย์ที่กำลังรอเข้าห้องเรียน ในมือทุกคนมีหนังสือพิมพ์ฉบับพิเศษที่ตีพิมพ์เพื่อวันนี้โดยเฉพาะ หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์พาดหัวข่าวด้วยอักษรตัวใหญ่โตว่า 'ใครฆ่าแอชลีย์ วอลเกอร์' ข่าวใครฆ่าแอคเคอร์ลีย์ยังไม่ทันจางหาย ข่าวใหม่กลับเกิดขึ้นมา และแพร่สะพัดรวดเร็วยิ่งกว่าเดิม เพราะสมาชิกครอบครัววอลเกอร์ต่างเสียชีวิตลงอย่างเป็นปริศนาโดยที่จับตัวฆาตกรไม่ได้ ในตอนนี้จึงเหลือเพียงคุณนายวอลเกอร์เท่านั้นที่เป็นสมาชิกครอบครัวและผู้ต้องสงสัยในเวลาเดียวกัน
"เฮ้..พวกนายได้ข่าวกันแล้วใช่ไหม แอชลีย์ตายแล้ว ศพของเขาถูกพัดไปที่ชายทะเลเฮซเซล ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองโฮซูเร่ ตรงอกข้างซ้ายมีมีดปักตรงขั้วหัวใจพอดิบพอดี" เวอร์นีย์สรุปข่าวให้ฟังขณะเดินหลบหลีกนักเรียนคนอื่นที่เอาแต่สนใจข่าวไม่แม้แต่จะมองทางเดิน
"พวกเราคิดว่านี่คือการฆาตกรรมแน่นอน" เวอร์นอนเอ่ยข้อสันนิษฐานที่คิดมาตั้งแต่เช้ากับแฝดผู้พี่ "ตอนนี้ผลการเก็บหลักฐานจากที่เกิดเหตุบ่งบอกว่าฆาตกรน่าจะฆ่าเขาก่อนจะนำศพมาโยนลงทะเล และจากสภาพศพน่าจะเสียชีวิตมาแล้ว 3 - 4 ชั่วโมงก่อนหน้าจะพัดเข้ามาที่ริมชายหาด" เวอร์นอนเอ่ยต่อจากแฝดผู้พี่
"แล้วอะไรคือสาเหตุในการฆ่า" เอลีนเอ่ย เขามองไม่ออกเลยว่าอะไรคือสาเหตุ ผลประโยชน์ ? ชู้สาว ? แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือไม่ใช่ฝีมือโคโกะ เพราะเมื่อคืนก่อนเขาออกไปฝึกที่ฟอนตานา เขาเห็นว่าโคโกะหลับสนิทอยู่บนเตียง อีกอย่างสถานที่พบศพคือทะเลบริเวณโฮซูเร่ ไม่มีทางที่จะไปกลับเมืองโฮซูเร่โดยใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมง ต่อให้จะใช้สัตว์พาหนะที่เร็วอย่างไทเกอร่าหรือวูแฟง เพราะตอนเขากลับมาร่างบางก็ยังคงนอนอยู่ หากเป็นฆาตกร คงเป็นฆาตกรที่มีเวลาในการลงมือสั้นมาก
"เวอร์นีย์จำที่โคโกะเดาบันทึกโดยคุณนายวอลเกอร์ โคโกะคิดว่าบางทีคุณนายวอลเกอร์อาจจะรู้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากการตายของแอคเคอร์ลีย์ ลองคิดตามดูนะ..ที่นี่เป็นโรงเรียนที่ก่อตั้งขึ้นเพื่อเป็นต้นแบบสังคมแห่งสันติสุขตามพันธะสัญญา แต่กลับมีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้น และเกิดขึ้นกับลูกชายตัวเองโดยที่อาวุธมีส่วนประกอบของอัญมณีอัคคี คุณนายต้องคิดแล้วว่าตระกูลที่สามารถหาอัญมณีอัคคีระดับเผาลูกชายตัวเองจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่านได้คงมีแต่ตระกูลที่รู้จักอัญมณีเป็นอย่างดี" โคโกะเอ่ยข้อสันนิษฐานที่เขาเสกสรรปั้นแต่งทั้งหมดด้วยตัวเอง เขาได้อัญมณีอัคคีเป็นของขวัญจากคุณลุงทีมสังเกตการณ์เดียวกับคุณพ่อ ได้ธนูที่ทำจากเงินจากเพื่อนมือปราบมนุษย์หมาป่าของคุณแม่ที่อยู่ประเทศฟรองซัวร์ แต่ใครจะพูดออกไปกันล่ะว่าตัวเองเป็นคนทำ ถ้าไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว เพราะจะโดนหมายหัวจากฝั่งมนุษย์และฝั่งแวมไพร์
"นายหมายถึงตระกูลคอลลินและตระกูลอันโดะงั้นเหรอ" เวอร์นีย์เอ่ยหลังจากคิดตามคำพูดของโคโกะ
"จริงสิ..พวกรุ่นพี่เล่ากันมาว่าก่อนตายแอคเคอร์ลีย์ตกหลุมรักผู้หญิงคนนึงอยู่ ผู้หญิงคนนั้นเป็นมนุษย์ เขาที่อยากปกปิดสถานะแวมไพร์ของตัวเองจึงอดเลือดมา 3 เดือน" เวอร์นอนเอ่ยพร้อมกับกางหนังสือพิมพ์ออกให้ทุกคนดู นิ้วเรียวชี้ไปยังภาพของเด็กสาวในชุดราตรีลากยาวกับพื้น ผมดัดลอนสวยงาม
"ผู้หญิงที่แอคเคอร์ลีย์ตกหลุมรักเป็นหลานสาวของขุนนางคนสนิทกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ฉันว่านะเขาต้องกลัวว่าทางบ้านของผู้หญิงจะรับไม่ได้ที่เขาเป็นแวมไพร์ที่เคยเป็นมนุษย์มาก่อน ถึงแม้ว่าเราจะมีพันธะสัญญา แต่ไม่ได้แปลว่ากระแสความเกลียดชังจะน้อยลง ช่วงเวลาที่กษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 ขึ้นครองราชย์เป็นช่วงที่พันธะสัญญาไม่เรียบร้อยดี ไหนจะตัวเขาและคนรอบตัวที่เกิดมาในสภาพแวดล้อมที่ต้องคอยหวาดระแวงอีก 3 เผ่าพันธุ์ ความคิดเรื่องสันติสุขน่ะเป็นเรื่องที่ถูกบีบบังคับให้ยอมรับ เพราะฉะนั้นคุณตาของเธอคนนี้คงจะเป็นกรณีคล้ายคลึงกับกษัตริย์อาเดลลี่ที่ 9 หัวโบราณและหวาดระแวง ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกเขาเคยไปเดทกันรึเปล่า แต่ดูจากทรงแล้ว คงเป็นรักข้างเดียวมากกว่า" เวอร์นีย์เอ่ยอธิบายร่ายยาวถึงพื้นเพที่สอดคล้องกับเหตุผลที่ทำให้แอคเคอร์ลีย์ตัดสินใจอดเลือด
"แล้วกรณีของนายแอชลีย์ละ" เอลีนเอ่ยถามต่อด้วยความสนใจ เขาเริ่มรู้สึกสนุกกับการคิดตามข้อมูลที่ได้มาจากเพื่อน ๆ ราวกับว่าตัวเองอยู่ในภาพยนตร์สืบสวนสอบสวน
"โคโกะคิดว่านายแอชลีย์น่าจะเป็นเรื่องของพินัยกรรม" โคโกะเอ่ยตอบ "เมื่อแอคเคอร์ลีย์และแอชลีย์ตายไป ทรัพย์สมบัติทั้งหมดจะตกไปที่คุณนาย 100% จากตอนแรกอาจจะนำเงินไปใช้ชีวิตกับลูกชาย ในตอนนี้คุณนายถูกบีบให้เอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดไป ในตอนนี้เธอต้องของพวกนั้นวิ่งหนีไปด้วย และอาจจะหนีไปอยู่ที่อื่นเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง บางทีตอนนี้เธออาจจะกำลังถูกตระกูลคอลลินไล่ล่าหาตัวอยู่ก็เป็นได้ โคโกะคิดว่าคุณนายคงจะพยายามทำทุกอย่างที่จะเปลี่ยนทรัพย์สมบัติให้กลายเป็นเงินในจำนวนเยอะที่สุดเพื่อง่ายต่อการหลบหนี"
"แต่ฉันว่าคุณนายไม่หนีหรอกนะ และไม่ขายทรัพย์สมบัติด้วย" เอลีนเอ่ยขึ้น "ถ้าหนีไป มีโอกาสถูกพบร่องรอยใช่ไหมล่ะ อีกอย่างถ้าปล่อยทรัพย์สินขาย ยิ่งมีความเสี่ยงเรื่องเส้นทางการเงิน ยิ่งตอนนี้กำลังงัดกับตระกูลใหญ่อย่างตระกูลคอลลิน ฉันคิดว่าเธอน่าจะ.."
"น่าจะอะไรอย่างนั้นเหรอ.." น้ำเสียงราบเรียบทุ้มต่ำของใครบางคนเอ่ยถามมาจากด้านหลัง
เอลีนสบตากับบุคคลด้านหลังผู้มีร่างกายสูงใหญ่กว่าเขา ดวงตาสีน้ำตาลของอีกฝ่ายกดดันเขาให้ตอบคำถาม แต่มีหรือว่าเอลีนคนนี้จะยอมพูดอะไรง่าย ๆ ให้เพื่อนกลายเป็นเป้านิ่งโดนโจมตี
"ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกเราไม่ได้คุยเรื่องตระกูลของรุ่นพี่สักหน่อย" โคโกะเอ่ยตอบแทนเอลีนที่หน้าซีดเผือด
"แต่ฉันได้ยินเต็มสองหูว่าเธอพูดถึงคุณนายวอลเกอร์และตระกูลคอลลิน" คาซึฮะเอ่ยพร้อมกับส่งสายตากดดันไปยังโคโกะ
"พวกเราแค่พูดถึงคดีฆาตกรรมของตระกูลวออลเกอร์เท่านั้นเอง และต้องแสดงความเสียใจด้วยนะครับที่ผู้ติดตามของรุ่นพี่เสียชีวิต" โคโกะเอ่ยกลับอย่างไม่หวาดกลัวในสายตาคู่นั้น
"พวกเรากำลังหาตัวฆาตกรอยู่ คิดว่าเร็ววันนี้คงจะจับหางได้" คาซึฮะเอ่ยพลางเพ่งพิจมองร่างบางอีกครั้ง ไม่มีทางหรอก..ต่อให้เป็นลูกของผู้สังเกตการณ์ คงไม่กล้าบ้าบิ่นฆ่าแวมไพร์ทั้งที่รู้ว่ายังไงก็กระทบกับงานของครอบครัว
"ขอให้งานราบรื่นนะครับ ถ้ามีอะไรให้ทางเบลินดาช่วย พวกเรายินดีเสมอ" โคโกะเอ่ยก่อนจะยิ้มหวานปานน้ำผึ้งแต่ปราศจากความจริงใจให้กับคาซึฮะ "จะว่าไปที่นี่เป็นปราสาทเขตตะวันออกของเผ่ามนุษย์ ไม่ทราบว่าเวลานี้แวมไพร์มีธุระอะไรถึงต้องกับดั้นด้นมา"
"พวกเราแค่จะมาพบอาจารย์ใหญ่ เขาอยู่ที่เขตตะวันออกไม่ใช่รึไง" คาซึฮะเอ่ยถามย้ำหวังจะกวนประสาทอีกฝ่ายให้โมโห ทว่าโคโกะกลับใจเย็นผิดคาด
"ที่แท้มีธุระนี่เอง หวังว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยนะครับ" โคโกะเอ่ยอย่างใจเย็น เขาเดินควงแขนกับเอลีนเดินไปตามระเบียงเพื่อเข้าเรียนวิชาเวทมนตร์ป้องกันตัวจากแวมไพร์เบื้องต้น
.
.
- ห้องเล่นแร่แปรธาตุ -
ห้องเล่นแร่แปรธาตุเป็นห้องที่ก่อสร้างเป็นพิเศษเพื่อรองรับการฝึกการเล่นแร่แปรธาตุภายในคาบ ผนังห้องทำจากอิฐเคลือบด้วยเวทมนตร์ชนิทพิเศษป้องกันไม่ให้พลังเวทออกไปรบกวนภายนอกได้ นอกจากระบบป้องกันเวทมนตร์รั่วไหลแล้วนั้น ห้องนี้ยังมีระบบรักษาความปลอดภัยดีที่สุดอีกที่นึงก็ว่าได้ เพราะเป็นสถานที่เก็บอัญมณีเวทมนตร์ทั้ง 7 ธาตุและแร่ธาตุอีก 3 แร่ รวมไปถึงอาวุธยุทโธปกรณ์อีกหลากหลายชนิท ห้องนี้จึงมีระบบป้องกันที่ซับซ้อนและต้องผ่านด่านหลายขั้น ต้องได้รับการอนุญาตอย่างเป็นทางการ จะอย่างกรายเข้ามาเล่น ๆ นั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย
มาสเตอร์ที่รับผิดชอบวิชานี้คือมาสเตอร์ไมเคิล มิฟุเนะ เป็นชายหนุ่มรูปงาม แต่งตัวเนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมของเขาถักเป็นเปียยาวถึงกลางหลัง ทำไฮไลท์สีฟ้าน้ำทะเล แต่งหน้าด้วยโทนสีฟ้าเข้ากับสีผม แต่ถึงแม้จะรูปงามแค่ไหน เขาก็มีคนรักอยู่แล้ว นั่นคือมาสเตอร์หนุ่มรูปงามไม่แพ้กัน ผู้รับผิดชอบวิชาที่ห้อง 4 จะได้เรียนในวันพรุ่งนี้..ศาสตร์การควบคุมสัตว์วิเศษ โดยมาสเตอร์อิพาเซร่า โทโคเมะ
"สวัสดีเด็ก ๆ ห้อง 4 ยินดีต้อนรับสู่วิชาเล่นแร่แปรธาตุ วิชานี้พวกเธอจะได้รู้จักการเล่นแร่แปรธาตุเบื้องต้นเพื่อป้องกันตัวเองจากแวมไพร์ ก่อนที่จะเรียนวิชานี้ ต้องขอบอกว่าครูไม่ชอบนักเรียนที่เนื้อตัวไม่สะอาดและแต่งตัวไม่เรียบร้อย เพราะฉะนั้นก่อนมาเรียนพวกคุณต้องแต่งตัวให้ดี เข้าใจไหม" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยพร้อมกับเคาะไม้เรียวสีเงินลงบนกระดานดำ
เมื่อฟังคำพูดของมาสเตอร์ไมเคิลแล้วนั้น โคโกะจึงหันไปติดกระดุมคอเสื้อพร้อมกับรูดเนคไทของเอลีนให้เรียบร้อยก่อนที่จะโดนมาสเตอร์ปรายตาดุ ๆ มาให้ เอลีนทำสีหน้าอึดอัดขึ้นมาเมื่อเนคไทถูกรูดจนเขาหายใจแทบไม่ออก สุดท้ายเจ้าตัวจึงคลายปมออกให้หย่อนลงมาเล็กน้อย
"ในเมื่อคาบนี้เป็นคาบเริ่มต้น ครูจะกล่าวถึงพลังธาตุและแร่ธาตุก่อน พลังธาตุที่พวกเราใช้ในการเล่นแร่แปรธาตุนั้นได้มาจากอัญมณีทั้ง 7 แบ่งตามลักษณะธาตุ และประสิทธิภาพ เราจะแบ่งได้ 4 กลุ่ม ธาตุทำลาย ประกอบด้วยอัญมณีอัคคีและอัญมณีอัสนี ธาตุควบคุม ประกอบด้วย อัญมณีวารี อัญมณีเหมันต์และอัญมณีวาโย ธาตุรักษา ประกอบด้วย ธาตุปฐพีและธาตุพฤกษา ธาตุประสาน ประกอบด้วย ธาตุทิวาและธาตุราตรี ส่วนแร่นั้นมีอยู่ 3 แร่ ได้แก่ แร่เงิน แร่ทองและแร่โลหะ" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยเกริ่นเรื่องพลังธาตุและแร่ ทุกครั้งที่วาดชอล์กลงบนกระดานอธิบายเกี่ยวกับแร่นั้น แท่นที่มีกล่องแก้วใสบรรจุด้วยอัญมณีจะถูกยกขึ้นมาด้วยกลไกจากห้องเก็บอัญมณีที่อยู่ข้างใต้ห้องเล่นแร่แปรธาตุ
เอลีนนั้นพอจะเข้าใจอยู่บ้าง เพราะโคโกะเคยเล่าให้เขาฟังหลังจากที่กำจัดแอคเคอร์ลีย์ในคืนนั้น แต่ไม่นึกว่าจะมีการแบ่งรายละเอียดยิบย่อยลงไปอีกขั้น เมื่อบทเรียนเริ่มขึ้น ความง่วงเริ่มเข้ามา เปลือกตาคล้ายจะปิดเต็มที ทว่าเอลีนพลันรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมากลางหน้าผาก เพราะมาสเตอร์ไมเคิลปาชอล์กแหวกกลางอากาศเข้าเป้ากลางหน้าผากเขาอย่างสวยงาม ชอล์กสีขาวอันเล็กแตกเป็นผงกระจายเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อน ๆ ทั้งห้องโดยเฉพาะโคโกะที่แอบแลบลิ้นล้อเลียนเขา
"เธอคนนั้นยืนขึ้น แล้วพูดชื่อตัวเอง" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ ๆ
"เอลีน บาร์เบอร์ครับ" เอลีนเอ่ยด้วยท่าทีจ๋อย ๆ หน้าผากมีคราบสีขาวติดอยู่ตรงกลาง
"คุณบาร์เบอร์ ไหนลองตอบครูซิว่าธาตุทั้ง 7 แบ่งออกเป็น 4 ส่วน ทั้ง 4 ส่วนมีอะไรบ้าง และประกอบด้วยธาตุอะไรบ้าง" มาสเตอร์ไมเคิลถามสิ่งที่เพิ่งจะพูดไป
"เอ่อ..ธาตุทำลาย ประกอบด้วยอัญมณีอัคคีและอัญมณีอัสนี ธาตุควบคุม ประกอบด้วย อัญมณีวารี อัญมณีเหมันต์และอัญมณีวาโย ธาตุรักษา ประกอบด้วย ธาตุปฐพีและธาตุพฤกษา ธาตุประสาน ประกอบด้วย ธาตุทิวาและธาตุราตรี ส่วนแร่นั้นมีอยู่ 3 แร่ ได้แก่ แร่เงิน แร่ทองและแร่โลหะครับ" เอลีนเอ่ยตามที่โคโกะแอบชี้ให้ดูบนสมุดโน้ตของตัวเอง ส่วนของเขาน่ะเหรอ..ว่างเปล่าตั้งแต่อัญมณีวารีเป็นต้นไป เด็กหนุ่มลอบอมยิ้มให้กับเพื่อนร่วมห้องที่ถึงแม้จะดุเขาเวลาไม่ตั้งใจเรียนไปบ้าง แต่ก็เป็นห่วงเขาอยู่เรื่อยไป
"ดีมาก..นั่งลงได้ ครั้งต่อไปอย่าได้คิดจะหลับในคาบนี้อีก" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยคาดโทษพร้อมกับมองด้วยสายตาดุ ๆ ก่อนจะหันกลับไปสอนต่อ "พวกเธอจะได้เรียนการใช้อาวุธในปีหน้า แต่ก่อนที่จะไปถึงตรงนั้นพวกเธอต้องแม่นเรื่องการเล่นแร่แปรธาตุเสียก่อน ต่อไปเราจะมาเรียนการดึงพลังออกจากอัญมณี การดึงพลังจากอัญมณีนั้นเราต้องเชื่อมจิตใจของเราเข้ากับมัน จินตนาการถึงรูปลักษณ์ของธาตุที่เราอยากให้เป็น ยิ่งพลังของจิตนาการมากเท่าใด รูปลักษณ์จะยิ่งแจ่มชัดมากขึ้นเท่านั้น" ในขณะที่มาสเตอร์พูด มือข้างขวานั้นมีลูกไฟขนาดย่อม ส่วนข้างซ้ายมีประกายสายฟ้า มาสเตอร์ปล่อยให้กระแสพลังไหลออกมาอย่างนั้นก่อนจะหุบมือ เมื่อคลายมือออกอัญมณีเม็ดงามกลับเหลือเพียงเศษเล็กเศษน้อย
"มาสเตอร์ครับ ทำไมอัญมณีถึงเหลือเพียงแค่เศษล่ะครับ" คาร์ล แคนทาร่า เด็กหนุ่มเจ้าของผมทรงแอฟโฟร่ยกมือเอ่ยถาม
"เพราะทุกครั้งที่พวกเราใช้พลังธาตุ มันจะเผาผลาญตัวมันเองไปด้วยเหมือนที่พวกเราใช้เชื้อเพลิงกันในปัจจุบัน" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยตอบก่อนจะปล่อยเศษอัญมณีลงบนพื้น "เศษอัญมณีที่เหลือจากการเล่นแร่แปรธาตุนั้นจะหมุนเวียนนำกลับมาใช้ใหม่ด้วยการหลอมเข้ากับอัญมณีที่มีธาตุเดียวกัน แต่ต้องมีระดับพลังที่สูงกว่า หากมีพลังต่ำกว่าอาจจะก่อให้เกิดอันตรายอย่างการระเบิดได้ ในอนาคตครูจะสอนการหลอมอัญมณีธาตุเดียวกันให้ แต่คาบนี้ขอให้พวกเธอลองดึงพลังจากอัญมณีออกมาก่อน ถือเป็นคาบเริ่มต้นให้พวกเธอได้รู้จักกับอัญมณี จับคู่กัน แล้วทดลองด้วยความระมัดระวังด้วยล่ะ"
เอลีนจับคู่กับโคโกะแน่นอน เพราะเขาไม่เห็นว่าจะมีใครสอนเขาได้นอกจากเพื่อนหน้าสวยคนนี้อีกแล้ว ถึงตรงนี้ต้องเท้าความกันสักเล็กน้อยว่าเขานั้นไม่ได้เรียนโรงเรียนเฉพาะทางที่มีวิชาเฉพาะอย่างเล่นแร่แปรธาตุ เดิมทีเขาเรียนโรงเรียนธรรมดา เนื้อหาการเรียนเป็นเนื้อหาที่พบได้ในโรงเรียนทั่วไป พูดง่าย ๆ คือเป็นโรงเรียนสามัญที่คนทั่วไปเข้าเรียนหาใช่โรงเรียนพิเศษแบบที่โคโกะหรือเพื่อนคนอื่น ๆ เคยเรียนมา เขาเชื่อว่าเพื่อนในห้องนี้หลายคนเป็นเหมือนเขา เพราะจากที่มองไปรอบ ๆ หลายคนมีท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ขณะจับอัญมณีไม่ต่างจากเขาที่มือสั่นระริกขณะจับอัญมณีธาตุปฐพี
อัญมณีธาตุปฐพีเป็นอัญมณีสีน้ำตาลตรงตามธาตุ เอลีนลองกำมือแน่น ตั้งสมาธิเชื่อมจิตใจกับอัญมณี หลอมรวมทั้งสองให้เป็นหนึ่งเดียว ผ่านไปสักพักเขาเริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างของผิวสัมผัส เมื่อคลายมือออกมาบนฝ่ามือเขามีกองดินขนาดย่อมอยู่ เขามองว่าถ้าหากใช้อัญมณีปฐพีทดแทนดินได้ ทำไมถึงยังซื้อขายดินและปุ๋ยกันอยู่ ด้วยความสงสัยเขาจึงยกมือถามมาสเตอร์ไมเคิลโดยไม่รีรอ
"มาสเตอร์ครับ อัญมณีปฐพีทำให้เกิดดิน แล้วทำไมดินกับปุ๋ยถึงยังจำเป็นในด้านเกษตรกรรมครับ"
"เป็นคำถามที่ดี" มาสเตอร์ไมเคิลเอ่ยชมก่อนจะเริ่มอธิบายว่า "เหตุผลแรกคือเรื่องราคา อัญมณีมีราคที่สูงมาก และอย่างที่เธอเห็นอัญมณีปฐพี 1 อันให้ปริมาณดินได้น้อย ซึ่งไม่คุ้มหากนำไปใช้ในงานด้านเกษตรกรรม เหตุผลที่สองคืออัญมณีจะสำแดงอานุภาพเมื่อมีการเชื่อมต่อจิตใจเข้ากับมัน แน่นอนว่ามันสิ้นเปลืองทั้งเงิน คนและเวลาที่จะต้องมานั่งเชื่อมต่อเพื่อให้ได้ดิน เหตุผลสุดท้ายคือถึงแม้ว่าอัญมณีปฐพีเป็นอัญมณีด้านการรักษา กล่าวคือธาตุที่อยู่ในอัญมณีปฐพีจะมีความแตกต่างจากดินทั่วไป ธาตุกลุ่มนี้จะถูกนำไปใช้ควบคู่กับอัญมณีพฤกษาในการรักษา เรื่องนี้พวกเธอจะได้เรียนในชั้นที่สูงขึ้นว่าด้วยเรื่องการประสานพลังทั้งสองเข้ากัน"
"นี่..โคโกะ แล้วธนูที่นายใช้วันนั้นเป็นอัญมณีอัคคีระดับไหนเหรอ" เอลีนแอบกระซิบถามเสียงแผ่วกับโคโกะ เพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน เรื่องนี้จะต้องเป็นความลับไปตลอดกาล
"ระดับสูง" โคโกะตอบสั้น ๆ แต่เมื่อมองหน้าเอลีนแล้ว เขาจึงอธิบายต่อว่า "โคโกะได้มันมาจากเพื่อนทีมสังเกตการณ์ของคุณพ่อ ทีมผู้สังเกตการณ์ไม่ต่างจากหน่วยข่าวกรองของสภากลาง มีหลายครั้งที่ต้องออกไปสืบงานด้วยการแฝงตัวไปในสังคมของแวมไพร์ ต้องพกอาวุธที่มีส่วนประกอบของอัญมณีเผื่อกรณีเหตุร้ายแรงเกิดขึ้น อย่างที่รู้กันแม้ว่าเราจะมีพันธะสัญญา และผู้สังเกตการณ์ต้องวางตัวเป็นกลาง แต่ใช่ว่าทั้งสองฝ่ายจะเป็นมิตรต่อกัน"
เอลีนพยักหน้าเข้าใจ เขาหุบมือลงอีกครั้ง ดินบนฝ่ามือกลายเป็นเศษอัญมณีสีน้ำตาล เขาเทมันลงในถุงดำที่มาสเตอร์ไมเคิลแจกให้เพื่อสะสมเศษอัญมณีกลับไปหลอมรวมใหม่อีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลมองใบไม้สีเขียวหลายใบที่วนไปมาบนมือของโคโกะพลางคิดว่าเขาต้องเคี่ยวกร่ำตัวเองให้หนักเพื่อตามร่างบางให้ทัน ไม่แน่ว่ามันอาจจะช่วยเรื่องการทำงานในฐานะเลทเทอร์เรียของเขาก็เป็นได้
.
.
- สวนเอเธน -
สวนเอเธน คือ สวนพฤกษศาสตร์ขนาดใหญ่ของโรงเรียนไบรอันนา กินพื้นที่มากกว่า 400 เอเคอร์ สวนนี้รวบรวมพืชพรรณไม้ทั่วโลกเอาไว้มากกว่า 5000 ชนิท นี่เป็นชั้นเรียนแรกศาสตร์ด้วยเรื่องสมุนไพรของนักเรียนชั้นแลนเฌียนห้อง 4 มาสเตอร์ที่รับผิดชอบวิชานี้ คือ มาสเตอร์มาการิต้า มาเจลโต หญิงสาววัยค่อนชรา ผมชี้ฟูไม่เป็นทรง สวมชุดครุยสีน้ำตาล ใบหน้าบ่งบอกถึงความใจดีและอ่อนโยน ชั้นเรียนนี้มีความพิเศษมากกว่าชั้นเรียนอื่นคือโต๊ะเรียนทำจากเถาวัลย์ถักไปมา ปูทับด้วยผ้าคลุมโต๊ะสีน้ำตาลอ่อนเข้ากับบรรยากาศชั้นเรียนเป็นอย่างดี
"สวัสดีนักเรียนห้อง 4 ทุกคน คาบนี้เป็นคาบแรกของพวกเธอที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับสมุนไพร ครูชื่อมาการิต้า มาเจลโต รับผิดชอบวิชาสมุนไพร พวกเธอคงสงสัยว่าทำไมเราต้องเรียนเรื่องสมุนไพรทั้งที่พวกเราไม่ใช่พ่อมดแม่มด คำตอบคือหากเรารู้สมุนไพร เราสามารถยับยั้งอาการบาดเจ็บจากการถูกโจมตีจากทั้ง 3 เผ่าพันธุ์ได้ วิชานี้สามารถต่อยอดไปถึงวิชาสายสุขภาพได้ หากใครสนใจเป็นหมอนะ นอกจากสายสุขภาพแล้ว สมุนไพรบางชนิทสามารถเป็นพิษต่อเผ่าพันธุ์อื่นได้เช่นกัน ไม่จำเป็นต้องเป็นอัญมณีเท่านั้นที่ใช้ในการปราบ ยังไงก็ตามพวกเธอจำเป็นต้องปฏิบัติตามพันธะสัญญา อย่าใช้วิชาความรู้ไปทำร้ายเผ่าพันธุ์ตัวเองและเผ่าพันธุ์อื่นอย่างผิด ๆ เสียล่ะ" มาสเตอร์มาการิต้าเอ่ยเตือนในตอนท้าย
"นี่ โคโกะ แวมไพร์แพ้สมุนไพรด้วยเหรอ" เอลีนเอ่ยถามโคโกะ
"แพ้บางชนิท แต่ไม่ทำให้ถึงกับตายหรอกนะ" โคโกะเอ่ยตอบ เขาเป็นแวมไพร์อาหาร แน่นอนว่าเขาแพ้สมุนไพรบางชนิทเช่นเดียวกับแวมไพร์ อาการมีตั้งแต่ปวดแสบปวดร้อนตามผิวไปจนถึงอาเจียนเป็นเลือดหรือตาบอด
"เพราะงั้นวันนั้นนายถึงใช้พลังของอัญมณีงั้นเหรอ" เอลีนเอ่ยถาม
"ตอนนั้นถ้าไม่ใช้พลังอัญมณี เอลีนอาจจะตายได้ แอคเคอร์ลีย์ในตอนนั้นอดเลือดจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้ว การใช้สมุนไพรไม่มีผลแล้วละ" โคโกะเอ่ยอธิบายถึงเหตุผลที่เขาเลือกใช้พลังของอัญมณีอัคคีในวันนั้น
"ฉันถามหน่อยสิ ครอบครัวของนายถนัดใช้พลังของอัญมณีมากกว่าสมุนไพรรึเปล่า" เอลีนเอ่ยถาม จากเหตุการณ์ในวันนั้นเขาคิดว่าครอบครัวเบลินดาคงจะถนัดการใช้อัญมณีมากกว่าสมุนไพรที่มีประสิทธิภาพอ่อนกว่า อาจเป็นเพราะหน้าที่การงานในฐานะผู้สังเกตการณ์มีความเสี่ยงเรื่องการปะทะกับแวมไพร์
"ที่บ้านใช้ได้ทั้งสองอย่างนะ คุณแม่เคยเล่าว่าเคยใช้สมุนไพรกับแวมไพร์อยู่" โคโกะเอ่ยตอบอย่างนึกขึ้นได้ว่าคุณแม่เคยเล่าว่ามีประสบการณ์ใช้สมุนไพรพิษกับแวมไพร์อยู่เหมือนกัน "แต่เรื่องนั้นโคโกะไม่รู้รายละเอียดหรอกนะ" เขาเอ่ยตัดบทเมื่อเห็นดวงตาพราวของเอลีนที่คาดหวังให้เขาเล่าเรื่องของคุณแม่
เอลีนมีสีหน้าจ๋อยสนิทเมื่อรู้ว่าไม่มีเรื่องเล่าสุดน่าตื่นตาตื่นใจจากปากของเพื่อนสนิท เขาเชื่อว่าโคโกะไม่รู้เรื่องนั้นจริง ๆ เพราะถ้ารู้ คงเล่าด้วยความภูมิใจไปแล้ว แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือคุณเมลิน เบลินดา เขารับรู้มาตลอดว่าเธอคนนั้นเป็นแม่บ้านไม่ได้ทำงาน ไม่อยากจะเชื่อว่าเคยมีประสบการณ์ใช้สมุนไพรกับแวมไพร์มาก่อน จุดนี้ทำให้เขาคิดว่าครอบครัวนี้มีความลับอีกมากมายที่ไม่ได้ออกสื่อ ความลับของผู้สังเกตการณ์..ไม่แน่ว่าอาจจะลึกลับยิ่งกว่าความลับของราชวงศ์ อย่างไรก็ตามความลับของพวกเขานั้นคือเสน่ห์ที่น่าหลงใหลต่อคนภายนอก..
เสียงระฆังดังบ่งบอกว่าหมดคาบเรียนวิชาสมุนไพร นักเรียนห้อง 4 ทยอยกันเดินออกจากสวนเอเธน ฝาแฝดไวส์แมนเดินมารวมกลุ่มกับเอลีนและโคโกะทันที เวอร์นอนยังคงบ่นกระปอดกระแปดว่าคาบเรียนนี้น่าเบื่อ ในขณะที่เวอร์นีย์มาอัพเดทข่าวเกี่ยวกับคุณนายวอลเกอร์
"พ่อพวกเราเล่าว่าเมื่อวานตำรวจเข้ามาขอบันทึกที่มีลายเซ็นของคุณนายวอลเกอร์ทั้งหมดไป"
"เพราะมันเป็นเหมือนพินัยกรรมอย่างที่โคโกะเคยบอกสินะ" เอลีนเอ่ยด้วยท่าทีสนใจ
"แม่พวกเราบอกว่าเมื่อวานคุณนายวอลเกอร์เพิ่งจะมา เธอเขียนอะไรบางอย่างลงบนสมุด แต่เมื่อตำรวจไปเปิดดู กลับไม่พบบันทึกเพิ่มเติมเลย แต่แม่ให้การว่าเมื่อวานคุณนายมาจริง และเขียนสมุดจริง มีหลักฐานการเข้าออกหอแห่งความทรงจำ" เวอร์นอนเล่า
"คุณนายอาจจะแกล้งเขียนเพื่อสร้างหลักฐานที่อยู่ให้กับตัวเองก็ได้นี่" เอลีนเอ่ย เขามองว่าคุณนายต้องการพยานที่อยู่ จึงมาที่หอแห่งความทรงจำเพื่อสร้างหลักฐานให้ตำรวจเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง เธอจะได้รับการคุ้มครองในฐานะพยาน
"แต่โคโกะว่าคุณนายเขียนสมุดจริง แต่ไม่ได้เขียนด้วยน้ำหมึก" โคโกะเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวจะลองทำอะไรสนุก ๆ ให้ดู" ใบหน้างดงามฉายรอยยิ้มออกมา
ก่อนกลับมายังหอพักเพเลสโคโกะแวะซื้อน้ำผลไม้มา 1 กล่องกับพู่กันหัวเล็กอีก 1 ด้าม ทั้ง 4 คนรวมตัวกันที่ห้องพักของโคโกะและเอลีน ร่างบางเทน้ำผลไม้ลงในแก้ว จุ่มพู่กันลงไป จากนั้นนำพู่กันชุ่มด้วยน้ำผลไม้เขียนลงบนกระดาษ เอลีน เวอร์นีย์และเวอร์นอนมองด้วยความสงสัยว่าหนุ่มน้อยหน้าสวยจากบ้านเบลินดากำลังทำอะไร หลังจากรอให้น้ำผลไม้แห้งซึมไปกับเนื้อกระดาษแล้วนั้น มือบางหยิบอัญมณีอัคคีขึ้นมา เปลวเพลิงขนาดย่อมก่อตัวบนฝ่ามือ เมื่อนำกระดาษไปอังใกล้ ๆ แล้วนั้นข้อความปรากฎขึ้นบนกระดาษ เป็นประโยคที่โคโกะเขียนเอาไว้ สามคนที่เหลือพากันตื่นตะลึงกับสิ่งที่เห็น หมายความว่าคุณนายวอลเกอร์ซ่อนข้อความลับเอาไว้ในสมุดความทรงจำโดยที่ไม่มีใครคาดคิด!!
โคโกะ หนุ่มน้อยรูปงามผู้เติบโตมาด้วยความเกลียดชังในตัวแวมไพร์ เขาปฏิเสธทุกอย่างแม้กระทั่งสายเลือดที่อยู่ในตัวเองเฉกเช่นเดียวกับกลุ่มแวมไพร์ที่ปฏิเสธในตัวเขา ทว่าความงดงามของหนุ่มน้อยผู้นี้นั้นต่างสร้างความบ้าคลั่ง ความหลงใหลราวกับถูกมอมเมา เมื่อโตขึ้นเขาเลือกที่จะใช้ชีวิตร่วมกับมนุษย์ แต่เมื่อคืนเดือนมืดมาถึงในขณะที่เขากำลังปลูกต้นกุหลาบขาวนั้น เขาได้ถูกแวมไพร์ปริศนาฝังรอยเขี้ยวเอาไว้บนต้นคอ เลือดสีแดงสาดกระเซ็นลงบนกลีบกุหลาบสีพิสุทธิ์ การกระทำทุกอย่างผ่านไปเชื่องช้าราวกับเวลาถูกหยุด สิ่งสุดท้ายที่โคโกะสัมผัสได้ก่อนหมดสติคือน้ำเสียงนุ่มนวลชวนหลงใหลที่บอกราตรีสวัสดิ์กับเขา...