หลังถูกลักพาตัว ฉันเริ่มต้นการแก้แค้น
Sebastian Reed
## บทที่ 1 (ฉบับปรับปรุง: บทที่ 1)

"จะทำยังไงดีล่ะ เฉิงเฉิง พวกเราจะถูกขายให้ชาวบ้านพวกนี้จริงๆ หรือ..."
ในห้องเก็บฟืนที่มืดสลัว พวกเราสี่คนถูกมัดอยู่ พร้อมกับเพื่อนผู้ชายอีกสองคนที่ยังคงหมดสติอยู่
ที่จริงพวกเขาควรจะถูกฆ่าทิ้ง แต่ยังมีประโยชน์อื่นอยู่
ส่วนจะเป็นประโยชน์อะไร ฉันก็ไม่รู้
ฉันจ้องมองไปที่ประตูอย่างเหม่อลอย เสียงเอี๊ยดดังขึ้น ประตูถูกผลักเปิดออก
คนที่เดินเข้ามาคือยายคนหนึ่ง
เธอไม่ได้มีท่าทีใจดีหรือเห็นอกเห็นใจ ป้อนน้ำให้พวกเราอย่างหยาบคาย ก่อนจะจากไปยังถ่มน้ำลายใส่หมิงไฉ่ที่หน้าตาสวยที่สุด ทำเอาหมิงไฉ่รู้สึกขยะแขยงมาก
ฉันเห็นความอิจฉาริษยาบนใบหน้าของเธอได้รางๆ
เวลาแบ่งของรางวัลมาถึงอย่างรวดเร็ว
พวกเราถูกชาวบ้านจ่ายเงินแล้วพาตัวกลับบ้านไป
แค่ธนบัตรสีแดงบางๆ หนึ่งปึก นักศึกษาหญิงคนหนึ่งก็แค่หนึ่งหมื่นแปดพันหยวน
"โครม!"
ฉันถูกผลักลงบนแคร่นอน หลอดไฟที่แขวนอยู่บนเพดานส่องให้เห็นใบหน้าที่สดใสแต่ไม่ได้งดงามของฉัน
ผู้ชายที่ซื้อฉันและแม่ของเขา - บังเอิญเป็นยายคนที่เจอวันนี้ นั่งคุยกันข้างๆ ฉัน
"แพงขึ้นทุกทีจริงๆ หมู่บ้านข้างๆ เสียแค่หนึ่งหมื่นสองพันเอง!"
"ปล่อยให้มันกอบโกยเงินชั่วๆ!"
เฟิงชุ่ยฮวา นั่นคือชื่อของแม่สามีในอนาคตของฉัน
หวังต้าจ้วง ก็คือผู้ชายคนนั้น
"แม่ นี่เป็นนักศึกษานะ แถมดูสิว่าหน้าตาสวยแค่ไหน หน้าอก ก้น ดูก็รู้ว่าคลอดลูกง่าย"
ขณะที่หวังต้าจ้วงพูด มือทั้งสองข้างก็ลูบไล้ไปทั่วตัวฉัน จากหน้าอกถึงก้น ไม่หยุดเคลื่อนไหว ยังบีบสองที
ฉันกัดริมฝีปากแน่น เบิกตากว้างมองแม่ลูกคู่นี้ที่ปฏิบัติกับฉันเหมือนสิ่งของ
เฟิงชุ่ยฮวามองฉันแวบหนึ่ง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย
"ตอนนี้เพิ่งรู้จักพูดแบบนี้ ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ชอบนังจิ้งจอกตัวนั้นหรอกหรือ? ไม่เห็นหรือไงว่าแม่มีสายตาดีแค่ไหน ฉันดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่ามันไม่ใช่คนดี"
"พอเถอะ อย่ามาลูบคลำต่อหน้าฉัน ฉันจะกลับห้องไปนอนแล้ว"
หวังต้าจ้วงยิ้มแย้มอย่างซื่อๆ ตอบรับ
"ครับแม่"
แต่ฉันเห็นเขาตบแฟนฉันจนตายทีละที แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่คำว่าซื่อจะเข้ากับเขาได้
"คุณ... ชื่ออะไรคะ?"
ไฟดับแล้ว เสียงถอดเสื้อผ้าดังแผ่วเบา ฉันพูดประโยคแรกตั้งแต่มาที่นี่
หวังต้าจ้วงเงียบไปครู่หนึ่ง
"...ข้าชื่อหวังต้าจ้วง ต่อไปก็เป็นผัวเจ้าแล้ว ถ้าเจ้าว่าง่าย ก็จะไม่ลำบาก เข้าใจไหม? อย่าคิดหนี"
ฉันร้องไห้เบาๆ ครั้งหนึ่ง รีบเอาอกเอาใจก่อนที่เขาจะโกรธ
"พี่ต้าจ้วง ฉันเรียกแบบนี้ได้ไหมคะ?"
"ฉันชื่อเฉิงเฉิง พี่ต้าจ้วงช่วยแก้เชือกที่มัดตัวฉันหน่อยได้ไหมคะ มันเจ็บมาก"
เขาระแวงขึ้นมาทันที
แต่ฉันพูดเสียงอ่อนหวาน
"ฉันไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้ว ในตัวก็ไม่มีแรง ก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง หนีไม่ได้หรอก"
"อีกอย่าง ถ้ามัดฉันไว้ พี่ต้าจ้วงก็ทำอะไรไม่สะดวกใช่ไหมคะ?"
ท่าทีและน้ำเสียงอ่อนหวานของฉันทำให้เขาลังเล
สิ่งที่ทำให้เขาลังเลจริงๆ คือสิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริง
เขาลังเลไม่นานก็แก้เชือกให้ฉัน พูดแฝงการข่มขู่
ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา ฉันยกแขนเรียวสวยโอบรอบคอชาย ในห้องไม่นานก็เต็มไปด้วยเสียงครวญครางยั่วยวน
รุ่งเช้าวันต่อมา ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดไปทั้งตัว
หวังต้าจ้วงมีสีหน้าดีขึ้น อาจเป็นเพราะฉันแสดงได้ดีเมื่อคืน
ผู้ชายจริงๆ แล้วดูออกไหมว่าผู้หญิงแสดงบนเตียง?
ดูเหมือนจะดูไม่ออก
ฉันคล้อยตามและเอาอกเอาใจ
"พี่ต้าจ้วง ฉันไปทำอาหารเช้าไหมคะ?"
หวังต้าจ้วงปฏิเสธฉัน และบอกว่าอำนาจในครัวอยู่ที่แม่ของเขา
เมื่อฉันเดินออกจากห้องตามหวังต้าจ้วง เฟิงชุ่ยฮวาและน้องชายของหวังต้าจ้วงอยู่ในลานบ้าน เห็นฉันก็ตกใจ
"ทำไมแก้เชือกให้มันล่ะ?"
หวังต้าจ้วงพูดเสียงเบา: "ยังไงมันก็หนีไม่ได้ อยู่แค่ในลานบ้าน กลัวอะไร?"
ฉันก้มหน้าเข้าไปใกล้: "แม่ น้า..."
เฟิงชุ่ยฮวาชายตามองฉัน เตือนเสียงดัง: "อย่ามาทำตัวประหลาดกับฉัน ฉันไม่กินมุกแบบนี้หรอก"
ฉันจับชายเสื้อตัวเอง กัดริมฝีปากสะอื้นเบาๆ
เสียงแบบนี้ ทำให้หวังต้าจ้วงนึกถึงบรรยากาศเมื่อคืน หูเขาอ่อนยวบ
แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
พวกเขาไม่เชื่อใจฉัน ฉันรู้
แต่ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกยาว


## บทที่ 2 (ฉบับปรับปรุง)

หวังต้าจ้วงจะลงไปทำงานในไร่ ฉันอาสาอยู่บ้านช่วยเฟิงชุ่ยฮวาทำอาหาร
เมื่อเขากลับมาจากทำงานในไร่ ก็เห็นภาพแบบนี้
"พี่ต้าจ้วง?"
ฉันยิ้มอย่างดีใจแล้วหันไปหา "กลับมาแล้วเหรอคะ? กินข้าวได้แล้ว วันนี้แม่ให้ฉันทำอาหารจานหนึ่ง ถั่วฝักยาวผัดหมู ลองชิมดูสิว่าอร่อยไหม"
ช่างเป็นภาพครอบครัวที่งดงามเหลือเกิน
หวังต้าจ้วงเอาอาหารไปให้หมากินทีละจาน หลังจากหมากินแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ สายตาที่มองฉันก็อ่อนโยนขึ้น แล้วเขาก็กินอย่างเอร็ดอร่อย
พอถึงตอนกลางคืน ก็มีการร่วมรักกันอีกตามปกติ
ฉันขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขา จู่ๆ ก็ร้องไห้เบาๆ
"พี่ต้าจ้วง พี่จะทิ้งฉันเหมือนกันไหม?"
คำพูดโง่ๆ แบบนี้ช่างน่าขยะแขยง อย่างน้อยก็ทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยงตัวเอง
หวังต้าจ้วงปฏิเสธก่อน แน่นอน การปฏิเสธของเขาส่วนใหญ่มาจากเงิน 18,000 หยวนของฉัน แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางให้เขาพูดต่อตามคำพูดของฉัน
ภายใต้คำบรรยายของฉัน ภาพของเด็กสาวที่ถูกแฟนหนุ่ม PUA ถูกเพื่อนรังแก ถูกพ่อแม่ทารุณ ลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว แต่เพราะขาดความรักมากเกินไปจึงทนทุกอย่าง ก็ปรากฏขึ้น
ฉันรู้แน่นอนว่า การลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาวและการทารุณกรรมนั้น เป็นเรื่องปกติที่สุดที่นี่
แต่ฉันเป็นนักศึกษาจากเมืองใหญ่ที่ฝันเฟื่องนี่นา...
ยิ่งไปกว่านั้น ฉันก็ไม่ได้โกหก
แค่ละเว้นบางสิ่งบางอย่างเท่านั้น
"พี่ต้าจ้วง ฉันอยากมีคนดูแลฉันจริงๆ ฉันรู้ว่าฉันถูกซื้อมา ฉันเข้าใจทุกอย่าง แต่ถ้าพี่ยอมใช้ชีวิตกับฉันดีๆ ฉันไม่ขออะไรทั้งนั้น..."
"จริงๆ นะคะ"
หวังต้าจ้วงพูดอย่างรำคาญ "นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องลงไปทำงานในไร่อีก"
เขาพลิกตัวนอน
แต่ฉันรู้ว่า คำพูดของฉันได้ผลแล้ว
ไม่มีผู้ชายคนไหนจะปฏิเสธภรรยาที่โง่เขลาและมีหัวใจรักการแต่งงานแบบนี้
ไม่มีเลย
นี่คือสิ่งที่ฉันได้พิสูจน์มาครั้งแล้วครั้งเล่า
วันเวลาผ่านไปอย่างสงบราวหนึ่งสัปดาห์
อีกเช้าหนึ่ง หวังต้าจ้วงบอกว่าจะพาฉันไปรู้จักบ้านข้างๆ
ฉันตามเขาไป แต่หวังต้าจ้วงแค่เข้าไปขอยืมยาฆ่าแมลง
ฉันถูกทิ้งไว้ในลานบ้านกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกล่ามโซ่
เธอเหมือนหมาตัวหนึ่ง
ตอนที่ฉันอยู่ข้างๆ เธอ เธอยัดผ้าชิ้นหนึ่งใส่มือฉัน
หวังต้าจ้วงออกมาเร็วมาก พาฉันกลับบ้าน สีหน้าของเขาน่ากลัวมาก
ส่วนฉัน...
"พี่ต้าจ้วง ผู้หญิงคนนั้นยัดของนี่ใส่มือฉัน"
ฉันรีบเอาผ้าออกมา กัดริมฝีปาก
"ฉันไม่ได้ดู... ฉันกลัว"
สีหน้าของหวังต้าจ้วงดีขึ้น รับผ้าไป ลูบผมฉันแล้วบอกว่าไม่เป็นไร อย่าไปสนใจ
ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว
ไม่ว่าเธอจะร่วมมือกับคนในหมู่บ้านแสดงละคร หรือจะหนีจริงๆ มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?
ฉันไม่เคยคิดจะหนีเลย
ไม่เคยเลย
หลังจากครั้งนี้ ขอบเขตการเคลื่อนไหวของฉันก็กว้างขึ้น
ส่วนหนึ่งก็เพราะฉันเก่งในการเอาใจเฟิงชุ่ยฮวา
หวังฉวน คือชื่อของน้องชายสามีฉัน เป็นนักเรียนมัธยมปลาย บางครั้งฉันก็ช่วยติวการบ้านให้เขา
นี่ยิ่งทำให้เฟิงชุ่ยฮวาชอบฉันมากขึ้น
เพราะฉันสอนเธอด้วยความจริงใจ
อำนาจในครัวก็ตกมาอยู่ในมือฉันอย่างรวดเร็ว
เฟิงชุ่ยฮวายังพาฉันไปเที่ยวในเมืองหลายครั้ง
ฉันไม่เคยหนีไปไหนเลย กลับกลัวว่าตัวเองจะหลงทางเสียอีก จึงเกาะติดคนข้างๆ แน่น
ผู้ชายในหมู่บ้านต่างอิจฉาหวังต้าจ้วง เสียดายที่ไม่ได้เลือกฉัน
เฟิงชุ่ยฮวายิ่งภูมิใจ พูดกับทุกคนว่าตนเองมีสายตาดี
ฉันเป็นเหมือนภรรยาที่แท้จริง อยู่กับหวังต้าจ้วง กตัญญูต่อแม่สามี และอ่อนโยนกับน้องชายสามี
เวลาสองสามเดือนผ่านไปในพริบตา
"ซ่งเฉิงเฉิง"
เสียงที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหูเรียกฉัน
ฉันหันไปมอง
เป็นหมิงไฉ่
ฉันแทบจำเธอไม่ได้
เธอไม่มีความสดใสงดงามอีกต่อไป ดูแก่ไปสิบกว่าปี ผมก็แห้งกรอบชี้ฟู
เธอมองฉัน ในดวงตามีประกายบางอย่าง
"เธอแกล้งทำตัวว่าง่าย หวังจะหนีออกไปใช่ไหม ซ่งเฉิงเฉิง"
"ฉัน ฉัน..."
ฉันตกใจร้องเสียงดัง
"พี่ต้าจ้วง พี่ต้าจ้วง..."
หวังต้าจ้วงรีบวิ่งมาจากทุ่งนา
เขาจ้องหมิงไฉ่อย่างดุดัน แล้วโอบฉันเข้าไปในอ้อมกอด ตะโกนเสียงดัง: "หลี่โก่วเอ๋อ รีบพาเมียแกกลับไป อย่าให้มาพูดจาไร้สาระ ทำให้เฉิงเฉิงของฉันตกใจ!"
หลี่โก่วเอ๋อคือคนที่ซื้อหมิงไฉ่
เขาตัวเล็กผอม แต่แข็งแรงมาก
เพียงไม่กี่ก้าวก็จับหมิงไฉ่ล้มลงแล้วลากกลับบ้าน ปากก็พูดจาหยาบคาย
"กูอารมณ์ดีให้มึงออกมาสูดอากาศ แต่มึงกลับมาก่อเรื่อง ไอ้เมียบ้า สมควรล่ามมึงไว้จริงๆ"
หมิงไฉ่ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง มองมาทางฉันพลางกรีดร้องไม่หยุด
"ซ่งเฉิงเฉิง เธอยอมตกต่ำถึงขนาดนี้จริงๆ หรือ?"
"จี๋หลินตายแล้ว คนที่ปกป้องเธอก็ตายแล้ว เธอลืมไปแล้วหรือ?"
"เธอยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า!"
ฉันสั่นไหวร้องไห้ ซุกอยู่ในอ้อมกอดของหวังต้าจ้วง แล้วจู่ๆ ก็อาเจียนออกมา ราวกับถูกอารมณ์กระทบกระเทือน จนหมดสติไป
เมื่อฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่ฉันเห็นคือเพดานบ้านหวังต้าจ้วง
และมือของเฟิงชุ่ยฮวาที่ถือถ้วยไข่น้ำตาล
เธอยิ้มตาหยี ท่าทีดีกับฉันเป็นครั้งแรก
"เฉิงเฉิง มา มา ดื่มน้ำตาลนี้เร็ว อยากกินอะไรอีก แม่จะไปทำให้"
ฉันถามอย่างตื่นตระหนก สีหน้าไม่สบายใจ
แล้วก็ได้รับข่าวว่าฉันตั้งครรภ์
ตั้งครรภ์แล้วสินะ
เฟิงชุ่ยฮวาเดินออกจากห้อง ฉันนอนอยู่บนเตียง ลูบท้องเบาๆ ในดวงตามีรอยยิ้มประหลาด
ฉันรู้มาตั้งนานแล้ว
ตั้งครรภ์ก็ดี
ในที่สุดก็ตั้งครรภ์แล้ว


## บทที่ 3

"ลูกชายของฉันล่ะ มาให้แม่หอมหน่อย คิดถึงจะแย่แล้ว"
หวังต้าจ้วงกลับมาจากทุ่งนา ยิ้มจนตาหยี พอเห็นฉันก็จะเข้ามากอด
ฉันรีบถอยหลังหลบ ทำปากบึ้ง "อย่า! ตัวเหงื่อท่วม แม่เตรียมน้ำอาบไว้ให้แล้ว"
"ฉันไม่เป็นไรหรอกถ้าเธอจะเหม็นเหงื่อ แต่อย่าให้ลูกของเราต้องโดนด้วย"
น้ำเสียงฉันแสดงความเอาแต่ใจตามธรรมชาติ แต่หวังต้าจ้วงไม่ได้ใส่ใจ เขายิ้มแย้มเดินไปอาบน้ำ
การอยู่ร่วมกันกว่าสองเดือน ทำให้ฉันรู้จักนิสัยของเขาเป็นอย่างดี
เขาเป็นคนชายเป็นใหญ่ มีทั้งปมด้อยและความหยิ่งทะนงในตัว ใช้ชีวิตขุดดินทำนามาทั้งชีวิต ไม่เคยเห็นโลกกว้าง อ่านหนังสือไม่ออก
เฟิงชุ่ยฮวายกไข่ต้มน้ำตาลมาให้อีกถ้วย
"แม่..."
ฉันแกล้งปฏิเสธ "ลูกกินไข่ไปตั้งเยอะแล้ว กินไม่ไหวจริงๆ"
"จะบำรุงก็เถอะ แต่ไม่ต้องขนาดนี้หรอก"
เฟิงชุ่ยฮวาทำหน้าบึ้ง
"นี่สำหรับหลานชายคนโตของแม่ รีบกินเถอะ"
ฉันรีบรับมา กลั้นอาการคลื่นไส้กินเข้าไป
ถึงจะท้อง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะนอนเฉยๆ ไม่ทำอะไรได้
แผลที่ขาของฉันเป็นหลักฐานชั้นดี
เมื่อเดือนก่อน เฟิงชุ่ยฮวาบังคับให้ฉันลงทุ่ง ฉันเลยทำเป็นพลาดทำร้ายขาตัวเอง
จอบที่ฟาดลงไปนั้นแรงทีเดียว
ทำงานไม่ได้เท่าไหร่ ขาก็บาดเจ็บเสียก่อน
ผิวขาวนวลกับแผลขนาดเท่าชาม เลือดไหลซิบๆ น่ากลัวมาก
ตอนนั้นหวังต้าจ้วงกำลังรักและเอ็นดูฉันมาก เขาสั่งให้ฉันกลับบ้านพักผ่อนทันที
เฟิงชุ่ยฮวาอยากจะพูดอะไรก็พูดไม่ออก
หลังจากนั้นก็เป็นอย่างที่เห็น พอตั้งท้อง ฉันยิ่งมีข้ออ้างที่จะเกาะติดหวังต้าจ้วงไม่ยอมลงทุ่ง
โชคดีที่นิสัยเขาจัดการง่าย ไม่อย่างนั้นฉันคงต้องทนทรมานในทุ่งนาอีกพักใหญ่
"แม่"
กินเสร็จแล้ว ฉันดึงเฟิงชุ่ยฮวามาคุย "เมื่อก่อนลูก..."
พอเริ่มพูด ก็เจอสายตาระแวดระวังของเฟิงชุ่ยฮวา
ฉันรีบพูดต่อ
"เมื่อก่อนครอบครัวลูกทำธุรกิจยาสมุนไพร ลูกก็เรียนด้านการแพทย์ เป็นหมอนะคะ"
"แม่ช่วยหายามาให้ลูกได้ไหม ลูกอยากบำรุงร่างกาย จะได้ให้หลานชายตัวอ้วนของแม่แข็งแรง"
ฉันพูดอย่างระมัดระวัง "ลูกรู้ว่าแม่ไม่อยากให้ลูกพูดถึงอดีต ลูกก็ไม่อยากพูดเหมือนกัน..."
น้ำตาฉันไหลออกมาทันที หยดลงมาเป็นเม็ดๆ
"เขาว่ากันว่า แต่งกับไก่ก็ต้องเป็นไก่ แต่งกับหมาก็ต้องเป็นหมา ลูกเต็มใจแต่งกับต้าจ้วง แม้ตอนแรกจะเป็นเพราะความผิดพลาด แต่ต้าจ้วงก็ดีกับลูกจริงๆ"
"ในหมู่บ้านนี้ ผู้หญิงท้องคนไหนบ้างที่ไม่ต้องลงทุ่ง แม้แต่ตอนลูกป่วย ยังถูกบังคับให้ไปช่วยจ่ายยา ลูกซาบซึ้งในความดีของต้าจ้วง อยากดูแลร่างกายให้ดี จะได้มีลูกชายให้อีกสักสองคน"
"ลูกไม่ออกไปหรอก แม่ถือใบสั่งยาไปก็พอ"
ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเรื่องราวอันน่าเศร้าที่ฉันเล่าไปจะทำให้เฟิงชุ่ยฮวาเกิดความสงสารขึ้นมา
แต่ถ้าเธอยอมทำเพื่อหลานชายของเธอ นั่นก็พอแล้ว
แม้จะลังเลอยู่บ้าง แต่เฟิงชุ่ยฮวาก็ตกลงในที่สุด
ฉันเห็นได้ชัดถึงความปรารถนาและความกระตือรือร้นที่เธอมีต่อหลานชาย จิตวิทยาแบบนี้ไม่มีพลาดเลย
ยาถูกซื้อกลับมาอย่างรวดเร็ว
ฉันไม่ได้ปลอมปนอะไร
เป็นยาบำรุงที่แท้จริงนั่นแหละ
หลังจากทำเสร็จ ฉันดื่มเองสองอึกก่อนจะยกขึ้นโต๊ะ
น้ำซุปไก่หม้อใหญ่ที่มีกลิ่นหอมฟุ้ง ทำให้เฟิงชุ่ยฮวามองด้วยความสงสัย
"นี่คือยาบำรุงเหรอ?"
ฉันยิ้ม "นี่คืออาหารเสริมสมุนไพร ยาจีนแพงขนาดนี้ ต้องให้ทั้งครอบครัวได้ดื่มด้วยกันสิคะ น้าชายรู้จักอาหารเสริมสมุนไพรใช่ไหมคะ?"
หวังฉวนพยักหน้าเงียบๆ แล้วพูดขึ้นมาอย่างหายาก "เคยเห็นในหนังสือ ดีต่อสุขภาพ"
การที่ฉันชิมก่อนทำให้พวกเขาสบายใจขึ้นมาก จึงร่วมดื่มไปด้วยกัน
การดื่มอาหารเสริมสมุนไพรครั้งแรกเห็นผลชัดเจน คืนนั้นหวังต้าจ้วงกระปรี้กระเปร่ามาก จนแทบจะทำให้ฉันทนไม่ไหว
ฉันนอนในอ้อมกอดของเขา พูดเสียงหวานเบาๆ "พี่ต้าจ้วง เราดื่มอาหารเสริมสมุนไพรสักสองสามวันครั้งได้ไหมคะ?"
"พี่ทำงานเหนื่อย ฉันเป็นห่วง ในท้องฉันก็มีลูกของเราต้องบำรุง น้าชายเรียนหนังสือก็เหนื่อย แม่ก็อายุมากแล้ว..."
หวังต้าจ้วงรู้สึกสนใจแต่ถอนหายใจ แล้วดุเสียงทุ้ม "คิดไปได้ ค่ายาไม่ใช่เงินหรือไง? นอนได้แล้ว!"
ฉันเขย่าแขนเขา กล้ามากขึ้นกว่าตอนแรก ดูน่ารักขึ้นใต้แสงจันทร์ "แน่นอนค่ะที่ฉันรู้ว่าต้องใช้เงิน"
"พี่ต้าจ้วง ฉันก็หาเงินได้นะคะ ฉันเขียนหนังสือได้"
"ให้น้าชายเอาต้นฉบับของฉันไปส่งพิมพ์ จะได้เงิน น้าชายก็จะได้สร้างชื่อเสียงด้วย ดีไหมคะ?"
"ฉันก็อยากช่วยครอบครัวบ้าง"
"ขอร้องละค่ะ พี่ต้าจ้วง พี่ใจดีที่สุดเลย"
เขาทนไม่ไหวที่ถูกภรรยาอ้อนขนาดนี้ แต่ก็ยังมีสติ บอกแค่ว่าพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน แล้วก็พลิกตัวนอน
ยังมีความกังวล
ฉันไม่กลัวที่เขากังวล ยิ้มมุมปากแล้วนอนตาม
ผ่านไปไม่กี่วัน เฟิงชุ่ยฮวาก็ถือกระดาษและปากกามาหาฉัน
"ของที่เธอต้องการ อย่ามาเล่นลูกไม้นะ ไม่งั้น ถึงบ้านเราจะใจดี แต่ก็ไม่สนใจเด็กในท้องเธอหรอก"
ฉันก้มหน้าหลบตาพลางจับแขนเธอพูดเบาๆ "แม่ใจดีจังเลย ฉันรู้ว่าแม่ต้องตกลง"
เฟิงชุ่ยฮวาขนลุกซู่ รู้สึกเลี่ยน รีบวางของทิ้งไว้
เธอไม่มีลูกสาว แต่ก็ไม่เคยเห็นลูกสะใภ้บ้านไหนประจบประแจงขนาดนี้
แต่ว่า...
ก็ไม่ได้รู้สึกแย่
บ้านอื่นยังต้องล่ามโซ่ฝึกสุนัข ลูกสะใภ้ของเธอเริ่มหาเงินเองแล้ว
เธอไปถามผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว ไม่มีปัญหา ทำได้ แต่ต้องระวัง ต้องตรวจสอบสิ่งที่ซ่งเฉิงเฉิงเขียนให้ดี
สุดท้ายก็ถูกความคิดเรื่องการหาเงินบดบังตา เฟิงชุ่ยฮวามั่นใจว่า เธอแค่มองก็รู้ว่าผู้หญิงขี้ขลาดคนนี้ต้องหนีไม่พ้นกำมือเธอแน่
"ซ่งเฉิงเฉิง เธอยอมตกต่ำถึงขนาดนี้จริงๆ หรือ?"
"จี๋หลินต้องตาย ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ!"
ตอนที่เธอพูดแบบนั้น ดวงตาทั้งสองข้างที่มองมาที่ฉัน แทบจะมีเลือดไหลออกมา
ฉันชื่อซ่งเฉิงเฉิง ปีนี้เพิ่งเรียนจบ
หลังจากเรียนจบ สิ่งแรกที่ทำคือไปเที่ยวฉลองจบการศึกษากับเพื่อนสนิท
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า หมู่บ้านเล็กๆ ที่มีทิวทัศน์สวยงามแห่งนี้ จะกลายเป็นรังปีศาจ
จี๋หลินแฟนของฉันถูกชาวบ้านที่โง่เขลาพวกนั้นตีจนตาย เพื่อปกป้องฉัน
ก่อนตาย เขายังตะโกนบอกให้ฉันหนีไป
ในความมืดของราตรี แสงไฟสว่างจ้า ผู้ชายร่างใหญ่หลายคนถือพลั่วและจอบเปื้อนเลือด ใบหน้าดูน่ากลัว
"พวกผู้หญิงบ้านี่คิดจะหนี ไม่รู้หรือว่านี่เป็นที่ของใคร..."
"อีกไม่กี่วันพวกแกก็จะถูกจัดการ!"
หมิงไฉ่ร้องไห้เบาๆ ด้วยความกลัวข้างๆ ฉัน เด็กสาวอีกสามคนก็เช่นกัน
แต่ในหัวฉันเหลือเพียงจี๋หลิน
เขาตายแล้ว
ตายในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ยากจนแห่งนี้ ตายในที่ที่เขาตั้งใจจะมาสอนหนังสือ
ฉันควรทำอย่างไร?
ฉันจะทำอะไรได้บ้าง?
เปลวไฟแห่งการแก้แค้นได้เบ่งบานเป็นดอกไม้ในใจฉัน
มันคือดอกไม้แห่งความชั่วร้ายที่ผลิบานไม่หยุด