ฉันและเพื่อนสนิทย้อนเวลาไป 6 ปี จนเราทั้งคู่เกือบบ้า
Leo Harrington
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

วินาทีก่อนในปากยังมีน้ำทะเลเค็มขม แต่วินาทีถัดมาอากาศบริสุทธิ์ก็ไหลเข้าจมูกและปากโดยตรง
"ฮัดชิ้ว!"
"แม่คะ? แม่คะ?"
หืม? เรียกใคร?
ฉันลืมตาขึ้นทันที หลังจากปรับสายตาให้ชินกับแสง ก็เห็นเด็กน้อยตัวกลมๆ น่ารักคนหนึ่ง
เด็กน้อยลืมตากลมโตสวย "แม่คะ ได้เวลาทานอาหารเช้าแล้วค่ะ!"
โอ้พระเจ้า! เรียกฉันนี่นา!
จนกระทั่งเธอวิ่งออกจากห้องไป ฉันถึงได้ตั้งสติจากความตกตะลึง
ข้ามมิติมาเหรอ?
ฉันนึกถึงบทเปิดนิยายที่คุ้นเคย แล้วเดินไปที่กระจกบานเต็มตัวอย่างเป็นระเบียบ
วินาทีถัดมาก็งงไปเลย
นี่มันหน้าของฉันนี่นา
ฉันลูบหน้าอกที่อวบอิ่มกว่าเดิมอย่างเหม่อลอย
น่าจะเป็นอีกไม่กี่ปีข้างหน้า...
นึกถึงเด็กผู้หญิงตัวน้อยเมื่อครู่ ฉันใช้มือที่สั่นเทาเปิดชุดนอนผ้าไหม
บนท้องขาวมีรอยแผลเป็น
ในฐานะคนที่ไม่คิดจะแต่งงานหรือมีลูก ฉันนึกไม่ออกเลยว่านี่คือตัวเองในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
ตอนนั้นเอง มีคนเคาะประตูสองครั้ง
"หลี่ชี?"
เสียงที่คุ้นเคยมาก
ทั้งตัวฉันสั่นสะท้าน ชั่วขณะหนึ่งไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง
ประตูถูกเคาะอีกสองครั้ง ฉันจำใจเดินไปเปิดประตู
สิ่งที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาของคนที่เป็นทั้งรักแรกในฝันและศัตรูคู่อาฆาตของฉัน
"โจวอี้หมิง..." ฉันพูดอย่างลำบาก "คุณเป็นคนขับรถหรือยามที่นี่เหรอ?"
โจวอี้หมิงขมวดคิ้วมองฉันครู่หนึ่ง "หิวจนสติเลอะเลือนแล้วเหรอ?"
"เอ่อ..." ฉันคิดอย่างหนัก "หรือว่าเป็นคนดูแลบ้านที่นี่?"
โจวอี้หมิงขมวดคิ้วแน่นขึ้น พยายามจะคว้าข้อมือฉันโดยไม่รู้ตัว
ฉันหลบโดยอัตโนมัติ
จู่ๆ เด็กน้อยก็วิ่งเข้ามา
พอเห็นใกล้ๆ ฉันถึงสังเกตว่าเธอมีหน้าตาเหมือนโจวอี้หมิงมาก
โอ้...
ฉันหันหน้าหนี เศร้าใจที่ไม่อยากยอมรับความจริง
กำลังจะหมุนตัวกลับไปนอนต่อ เด็กน้อยก็กอดขาฉันไว้
"แม่คะ เมื่อกี้แม่คุยอะไรกับพ่อคะ? เหนียนเหนียนอยากฟังด้วย~"
"..."
ฟ้าถล่มแล้ว


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ฉันรู้สึกเจ็บปวดทั้งจากการอกหักและการถูกหักหลัง
ทำไมฉันถึงได้แต่งงานและมีลูกกับโจวอี้หมิงล่ะ? ฉันไม่ควรจะได้อยู่กับรักแรกที่ฉันกำลังหลงรักอยู่หรอ?
แล้วคนนี้ไม่ใช่เหรอที่บอกว่าฉันก็แค่ธรรมดา ถึงจะประนีประนอมก็ไม่มีทางเลือกฉันน่ะ?
...โลกนี้ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!
"แม่กินเยอะๆ นะคะ~"
เหนียนเหนียนคีบขนมจีบที่ฉันชอบให้
ฉันรับมาอย่างงงๆ
"เอ่อ ที่รัก บอกแม่หน่อยสิว่าหนูอายุเท่าไหร่แล้ว?"
เหนียนเหนียน: "หืม?"
โจวอี้หมิงก็ชะงักไปด้วย เขาวางตะเกียบลง มองฉันด้วยคิ้วที่ขมวดเล็กน้อย
เหนียนเหนียนร้องไห้ออกมาทันที ขาสั้นๆ เตะไปทางพ่อของเธอสุดแรง
"ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อที่ทำตัวแย่มากเมื่อคืนก่อน! ทำให้แม่มีไข้ต่ำเมื่อวานซืน ตอนนี้ถึงกับจำอะไรไม่ได้เลย ฮือๆ จำเหนียนเหนียนไม่ได้แล้ว ฮือ..."
ฉันช็อก
ฉัน ฉัน ฉันเป็นไข้เพราะโดนโจวอี้หมิง x หรอ?
ฉันเงยหน้าขึ้นมองโจวอี้หมิง เห็นเขาปล่อยให้ลูกสาวเตะไปเรื่อย สีหน้าเคร่งเครียด พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหมอประจำตัว
"ฉัน ฉัน ฉันไม่ได้ป่วย!"
ฉันตกใจจนต้องรีบแย่งโทรศัพท์ของโจวอี้หมิงมา
เพื่อพิสูจน์ ฉันพยายามนึกถึงอดีต
...แต่ฉันนึกไม่ออกแม้แต่ว่ามีลูกได้ยังไง!
ทั้งพ่อลูกมองฉันอย่างสงสัย
ฉันอ้าปากพูด "เอ่อ..."
นึกอะไรขึ้นมาได้ "แม่แค่ลองดูว่าพวกหนูยังรักแม่อยู่ไหม"
แล้วฉันก็อุ้มเหนียนเหนียนมากอดไว้อย่างใจเย็น
"ใช่แล้ว แม่คนนี้ก็เป็นคนน่าเบื่อแบบนี้แหละ"
พูดพลางคืนโทรศัพท์ให้โจวอี้หมิง "ขอโทษนะที่รัก"
โจวอี้หมิงชะงัก ในดวงตาฉายแววประหลาดใจอย่างชัดเจน
หรือฉันพูดผิดไป?
จริงๆ แล้วครอบครัวเราไม่ได้กลมเกลียวเลยหรอ?
ไม่น่าจะขนาดนั้นนะ ถึงโจวอี้หมิงจะเป็นคนขี้งก และฉันก็อยากต่อยเขาเสียเป็นส่วนใหญ่ แต่เมื่อมาถึงจุดนี้แล้ว
พวกเรา คงเป็นเพราะรักกัน... ใช่ไหม?
"แม่จ๋า~" เหนียนเหนียนยิ้มอย่างมีความสุข "ในที่สุดแม่ก็ยกโทษให้พ่อแล้ว! ก่อนหน้านี้แม่ไม่เคยเรียกพ่อแบบนี้เลย"
ฉัน: "..."
เด็กน้อยมักจะดึงฉันกลับมาจากห้วงความคิดได้ทุกครั้ง
ฉันแอบมองโจวอี้หมิง เห็นว่าดวงตาของเขาแดงเรื่อ กำลังเหม่อลอย
เพื่อนวัยเด็กคนนี้ที่ชอบลอกการบ้านฉันตอนเด็ก และชอบมาขัดจังหวะตอนฉันสวีตกับแฟนตอนโต กลับแสดงสีหน้าอารมณ์แบบนี้ออกมาได้
ดังนั้น มันเกิดความเข้าใจผิดอะไรกันแน่นะ?
ฉันและเพื่อนสนิทย้อนเวลาไปอีก 6 ปี
เธอแต่งงานกับรักแรกในมหาวิทยาลัยแต่กำลังเผชิญวิกฤตความรักเก่า ส่วนฉันแต่งงานกับคู่อริที่เป็นเพื่อนวัยเด็กและมีลูกหนึ่งคน
...ชีวิตแบบนี้จะอยู่ต่อไปได้ยังไง!
หลังจากนั้น พวกเราสองคนนัดกันไปกระโดดน้ำ
ไม่คาดคิดว่า สามีของทั้งคู่จะตามมาทัน
คนหนึ่งคุกเข่าพร้อมทุเรียน อีกคนอุ้มลูกน้อย
เพื่อนสนิท: "ช่างน่าเกลียดจริงๆ!"
สามีของเพื่อนสนิท: "ทั้งหมดเป็นความเข้าใจผิด!"
ในขณะที่ฉันกำลังคิดบทพูด สามีก็วางลูกลง
ลูกสาวเดินโซเซมาหาฉัน: "แม่คะ ทุเรียนที่แม่ชอบทานที่สุดเลย!"