#OPPSTE (ออพ-โพ-สิท)
variableme
## Chapter 0 : Intro คำแนะนำจากผู้เขียน

เนื่องจากบทประพันธ์นี้ถูกเริ่มเขียนครั้งแรกเป็นรูปแบบของบทภาพยนตร์สั้น ก่อนจะถูกดัดแปลงเป็นบทภาพยนตร์เรื่องยาว และถูกดัดแปลงอีกครั้งให้อยู่ในรูปแบบ fiction และด้วยความต้องการของผู้เขียนที่อยากให้มีมิติในการเสพ fiction นี้มากยิ่งขึ้น จึงดัดแปลงเล็กน้อยให้เป็น mufiction (music + fiction ซึ่งเป็นคำที่ผู้เขียนขออนญาตบัญญัติขึ้นเอง) กล่าวคือทุกครั้งที่มีข้อความ " ##Music Start " ผู้อ่านสามารถเปิดเพลงตาม link ที่แนบอยู่ในบทนั้น เพื่อเพิ่มมิติของบทประพันธ์มากขึ้น และปิดเพลงเมื่อเห็นข้อความ " ##Music End "
และอย่างที่กล่าวข้างต้น บทประพันธ์นี้ถูกเขียนในเวอร์ชั่นแรกในรูปแบบบทภาพยนตร์ ฉะนั้นวิธีที่ผู้เขียนเล่า บางมุม บางประโยค อาจแตกต่างไปจากนิยายทั่วไปอยู่บ้าง ผู้เขียนอยากให้ผู้อ่าน จินตนาการว่าตนเองกำลังอยู่ในโรงภาพยนตร์ เมื่อถึงฉากที่มีเพลงประกอบ มันก็จะดังขึ้นมาเป็น background ของฉากนั้นๆ
ในบทประพันธ์นี้จะมีตัวละคร "ชายปริศนา" ซึ่งตัวละครนี้เมื่อปรากฏในภาพยนตร์ จะเป็นตัวละครที่ผู้ชมจะไม่เห็นใบหน้าของเขา จะเห็นได้เพียงเค้าโครง หรือส่วนหนึ่งส่วนใดของใบหน้า เช่นปาก จมูก เท่านั้น ช่วงบนของใบหน้า เช่น ดวงตาจะเป็นสิ่งที่ผู้ชมจะไม่ได้เห็น หรือ เห็นในระยะ 'นอกโฟกัส' หรือก็คือ เห็นใบหน้าทั้งหมดแต่เบลอจนไม่สามารถเห็นรายละเอียดใดๆชัดเจนได้ จึงอยากให้ผู้อ่านได้เข้าใจตรงกัน
สุดท้ายก่อนเข้าสู่บทที่ 1 ในเมื่อบทประพันธ์นี้อยู่ในรูปแบบของ Platform Digital ที่สามารถแก้ไขได้ตลอด ฉะนั้นในส่วนของเพลงประกอบในแต่ละช่วงของ Chapter ต่างๆ หากผู้อ่านมีความคิดเห็นว่ามีเพลงอื่นๆ ที่สื่อถึงอารมณ์ได้มากกว่า หรือมีเพลงที่ออกมาใหม่ในอนาคต และสื่ออารมณ์ได้ดีกว่าเดิม ผู้เขียนยินดีรับคำแนะนำและปรับให้เข้ากับสิ่งที่เหมาะสมกว่าตลอดเวลา
. . .
. . .
. . .
หากต้องการรู้จักผู้เขียนมากขึ้นและแรงบันดาลใจ สามารถอ่านได้จาก link นี้
https://docs.variable.film/founder-story
. . .
ร้านค้าของที่ระลึก
https://bit.ly/3eEFkh8
. . .
กำไรจากสินค้าทุกชิ้นเป็นการระดมทุนในการสร้างภาพยนตร์ และผลงานเขียนลำดับถัดไป
( ** ทุกชิ้นเป็น Unique Item ที่ไม่ซ้ำกัน แรงบันดาลใจจากซีนต่างๆใน OPPSTE )


## Chapter 1 : เก็บรัก

เวลากลางดึกบนถนนที่รถยังคงติดหนาแน่น สายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก ยิ่งทำให้รถเคลื่อนที่ได้ช้าลดลงไปอีก เสียงสายฝนยังคงอื้ออึงสลับเสียงฟ้าร้องเป็นระยะๆ ภาพถนนหกเลนใหญ่ที่เป็นเส้นหลักในย่านธุรกิจกลางเมืองหลวงทอดยาวเป็นเส้นตรงหลายกิโลเมตร บนถนนมีเพียงรถยนต์ ไม่มีรถมอเตอร์ไซด์ ไม่มีคนเดินใดๆทั้งสองข้างทาง เพราะสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องมาได้นานนับชั่วโมงแล้ว ไฟเบรคสีแดงท้ายรถทอดยาวไปไกลหลายกิโลเมตร เมื่อมองจากมุมสูงของตึกคอนโดหรูที่อยู่ปลายถนนเส้นนั้น
ภายในรถยนต์สีดำคันหนึ่งที่จอดติดอยู่กลางสายฝน มือหญิงสาวเอื้อมไปกดเปิดวิทยุ และค่อยๆหมุนปุ่ม Volume เสียงให้ดังขึ้นช้าๆ
.
.
.
## Music Start (เพลงเก็บรัก)
. . . .  " รู้ดี ว่าชั้นไม่ควรที่จะรักเธออีกต่อไป
เข้าใจ ความรักของเรามันได้จบลง " . . . .
.
.
.
ภาพตัดมา ณ สะพานข้ามแม่น้ำย่านชานเมืองที่แทบไม่มีรถผ่านในเวลากลางดึกเช่นนี้ ฝนที่ตกหนักแผ่บริเวณกว้างมาถึงชานเมืองย่านนี้ด้วยเช่นกัน กระแสน้ำที่เชี่ยวกราดในแม่น้ำที่ปกติก็มีอยู่แล้วยิ่งทวีความรุนแรงมากเพิ่มขึ้นไปอีกในช่วงเวลานี้ รถยนต์ซีดานหรูจอดเปิดไฟหน้าทิ้งไว้ชิดขอบกลางสะพาน ซึ่งมีเสาไฟส่องสว่างสองข้างเป็นช่วงห่างๆ บางต้นก็กระพริบติดๆดับๆ ร่างคนเป็นเงาสีดำที่ยืนบนขอบสะพาน ไม่ห่างไปจากตัวรถมากนักเมื่อมองจากระยะไกล
เด็กสาววัยรุ่นตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อจะเดินไปปิดหน้าต่างที่ฝนสาดเข้ามา เธอมองออกไปด้านนอกหน้าต่างจากห้องนอนของเธอ ซึ่งสามารถมองเห็นสะพานได้พอดีถึงแม้จะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร เธอมองเห็นเงาร่างคนบนขอบสะพานถึงแม้จะไม่ชัดเจนนักจากระยะทางที่ไกลพอสมควร และสายฝนที่ตกหนักทำให้ทัศนวิสัยมองเห็นได้ยากยิ่งขึ้นไปอีก แต่เพียงเธอกระพริบตาร่างเงาดำนั้นก็หายไป
. . .
บนชั้น 38 ซึ่งเป็นชั้นเกือบบนสุดของคอนโดแห่งนี้ มองตึกจากภายนอกหลายห้องยังคงเปิดไฟ และเมื่อมองทะลุหน้าต่างเข้าไปภายใน ห้องชุดซึ่งอยู่ริมสุดบนชั้น 38 ของคอนโดหรูพื้นที่กว่า 60-70 ตรม ที่นี่คือห้อง 3801 ซึ่งมูลค่าห้องนี้คงไม่ต่ำกว่า 10 ล้าน แต่ถ้าดูจากเฟอร์นิเจอร์ต่างๆที่อยู่ในห้องแล้ว คงต้องบวกเข้าไปอีกอย่างน้อยๆ ไม่ต่ำกว่า 2-3 ล้าน อย่างแน่นอน และถึงแม้ว่าจะมีพื้นที่กว้างขวางพอที่สามารถแบ่งสัดส่วนเป็นห้องทำงานแยกออกมาได้ แต่สำหรับเจ้าของห้องนี้แล้ว เธอยังคงใช้พื้นที่ภายในห้องนอนใหญ่ เป็นพื้นที่ที่เธอใช้ทำงานเป็นหลัก หลักฐานที่สามารถทำให้คิดเช่นนั้นได้ก็คือ หนังสือกองมหึมา ที่วางอยู่ไปทั่วห้องอย่างไม่เป็นระเบียบ ที่มีที่คั่นหน้าไว้เกือบทุกเล่ม เหมือนว่ามันยังคงถูกอ่านค้างไว้ยังไม่จบแทบจะทั้งหมด หรือไม่ก็คงจะใช้ข้อมูลจากหนังสือเหล่านี้ในการอ้างอิง หนังสือมีอยู่ทั้งบนโต๊ะทำงาน ข้างหัวเตียง ชั้นวางของ สองข้างของทีวี รวมถึงบนพื้นห้องบางส่วน กวาดสายตานับรวมๆแล้วไม่น่าจะต่ำกว่าหลักร้อยเล่ม และหนังสือส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งลึกลับ สัตว์ประหลาด แวมไพร์ เอเลี่ยน ซึ่งสะท้อนรสนิยมความชอบส่วนตัว และสไตล์งานเขียนของเจ้าของได้เป็นอย่างดี
. . .
จูล นักเขียนสาววัย 20 ปลายๆ ใบหน้าของเธอดูสวยแบบพิมพ์นิยมของผู้หญิงเอเชีย และเธอดูดีพอที่จะเป็นดาราได้แม้จะพอดูออกว่าเธอคงผ่านการศัลยกรรมมาบ้างแต่มันไม่ได้ดูผิดแปลกอะไรจากธรรมชาติมากนัก แถมยังดูอ่อนวัยกว่าอายุจริงของเธออีกต่างหาก ส่วนสูงเกือบ 170 ซม.และรูปร่างของเธอที่เกือบจะเพอร์เฟคแบบนางแบบที่บ่งบอกถึงการดูแลตัวเองอย่างดี ลุคที่ดูสวยและแพง ดูเข้ากันได้ดีกับราคาของคอนโดหรูห้องนี้ แต่สิ่งของอย่างรองเท้าและกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงกลับยังวางระเกะระกะอยู่บนโซฟาและหน้าตู้เก็บรองเท้า เหมือนว่าเธอจะไม่ค่อยมีเวลาในการจัดของมากนัก หรือไม่ก็คงเป็นที่นิสัยที่ไม่ค่อยเป็นระเบียบของเธอเองในการจัดเก็บสิ่งของต่างๆ . . . ท่ามกลางห้องชุดสุดหรู และเฟอร์นิเจอร์สิ่งของที่ราคาแพงเหล่านั้นน่าจะจินตนาการได้ถึงชีวิตความเป็นอยู่ที่มีความสุข เพรียบพร้อมของเจ้าของ แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่ใช่วันที่ดีนักของเธอ
หลังจากประตูลิฟท์เปิดที่ชั้น 38 เธอก็รีบเดินกลับห้องอย่างรีบเร่งจนไม่ได้มองทางให้ดี อาศัยเพียงความคุ้นชินเท่านั้น น้ำตาที่ไหลทำให้สายตาเธอพล่ามัวขึ้น จนเดินชนคนที่เดินสวนอย่างไม่ตั้งใจ แต่เธอก็ไม่คิดจะมองหน้าหรือหยุดขอโทษเขาด้วยซ้ำ
สายเรียกเข้าโทรศัพท์นับสิบ หรือที่จริงแล้วอาจจะมากกว่า 20-30 สาย ที่จูลปล่อยไว้ไม่สนใจจะกดรับ ทำแค่เพียงชายตามองผ่านเท่านั้น เธอยังคงนอนบนเตียงใบหน้าของเธอยังคงเต็มไปด้วยเครื่องสำอางแบบจัดเต็มแน่นหน้าเหมือนเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงสังสรรค์หรืองานปาร์ตี้ใหญ่ซักที่และยังไม่ได้ล้างออก มีแต่รอยคราบน้ำตาที่เปรอะเปื้อนเล็กน้อย เธอปล่อยให้แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างสลับเพราะสายโทรเข้าอยู่อย่างนั้นนานนับชั่วโมง  ภายใต้บรรยายกาศที่เงียบสนิท มีเพียงแสงไฟ LED สีส้มจากช่องบนหัวเตียงที่หรี่จนเกือบจะปิด แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ และแสงจากหน้าจอโน๊ตบุคที่เปิดทิ้งไว้ วางอยู่บนโต๊ะทำงานที่ไกลออกไปจากเตียงพอสมควรเท่านั้น
หน้าจอโน๊ตบุคที่เป็นต้นกำเนิดแสงที่สว่างที่สุดในห้องตอนนี้ เปิดหน้าเว็บข่าวแห่งนึงทิ้งไว้ ซึ่งหัวข้อข่าวที่ว่านั้นคือ "นักร้องหน้าใหม่ คิดสั้นกระโดดสะพาน ยังหาร่างไม่พบ" และมีเพียงภาพประกอบข่าวที่เบลอๆยากที่จะระบุได้ว่าคือใคร แถมด้วยโมเสคซ้ำที่ทำให้ไม่เห็นหน้าตาใดๆ เหมือนเป็นข่าวด่วนที่ยังไม่ได้รับการยืนยัน
.
.
.
## Music End
. . . . " ได้โปรดจงรู้ว่าเธอยังมีฉัน อยู่ตรงนี้ที่เดิมในใจ " . . . . ##


## Chapter 2 : Unfriend

ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อจูลลืมตาตื่นขึ้นมา หลังจากที่เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว เธอเหลือบไปมองนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ตอนนี้เวลาก็เกือบ 11 โมงแล้ว ซึ่งเป็นเวลาปกติที่เธอมักตื่นเวลานี้หากเธอนอนดึกเพราะทำงานหรือไปปาร์ตี้ เพื่อนที่สนิทจะรู้เวลาตื่นของเธอดี . . . แต่ตอนนี้ในห้องยังคงมืดไม่ต่างจากเมื่อคืนมากนัก เพราะหน้าต่างทุกบานถูกปิดไว้ด้วยม่านทึบแสงอย่างดี ซ้อนบนม่านกรองแสงอีกหนึ่งชั้น
จูลยังคงทิ้งตัวนอนอยู่บนเตียงอยู่แบบนั้นแทบไม่ได้ขยับตัวใดๆ อวัยวะเดียวที่เคลื่อนไหวมีเพียงเปลือกตาที่กระพริบเท่านั้น เธอยังคงมองเหม่อไปที่เพดานเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ แววตาเธอเริ่มดูเศร้าลงเรื่อยๆ เหมือนว่าสิ่งที่เธอเก็บไว้มันค่อยๆเอ่อล้นออกมา ในขณะนั้นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าก็ค่อยๆไหลออกมาช้าๆ เครื่องสำอางบนใบหน้าที่ยังไม่ได้ล้างออกตั้งแต่เมื่อคืน ตอนนี้มันเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำตาไปหมด
. . .
หลังเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เธอค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปล้างหน้า ล้างคราบน้ำตาออก ในห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนนี้ เสียงดังของน้ำที่ไหลจากก๊อกที่เปิดจนสุด กระทบกับซิงค์เซรามิคสีดำทรงโมเดิร์นรูปไข่ เป็นเสียงเดียวที่ดังอยู่ในห้องตอนนี้ จูลค่อยๆเอามือรองน้ำลูบหน้าตนเองช้าๆซ้ำๆอยู่แบบนั้นเป็นเวลาหลายนาที เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา จนเหมือนมีอะไรบางอย่างทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมาได้ระหว่างนั้น ทำให้จังหวะการลูบหน้าเปลี่ยนไปเป็นแรงขึ้นและเร็วขึ้นเรื่อยๆ เหมือนเธอกำลังโกรธอะไรบางอย่าง . . . ในขณะเดียวกันโทรศัพท์ของเธอก็ยังคงมีสายเข้าและข้อความจากแอปเข้ามาสลับอยู่เรื่อยๆ ถึงตอนนี้ก็ร่วมร้อยสายแล้วที่ไม่ได้รับ
จูลเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดคลุมแบบหลวมๆ ที่ไม่ได้ใส่ชุดชั้นในใดๆภายใน เหมือนเตรียมพร้อมที่จะอาบน้ำ ใบหน้าที่ผ่านการล้างมาทำให้เธอดูสดใสขึ้นมาบ้างเทียบกับใบหน้าก่อนหน้านี้ของเธอ จูลหยิบรีโมทขึ้นมากด ม่านไฟฟ้าค่อยๆเปิดออก แสงแดดภายนอกค่อยๆส่องเข้ามา จนในห้องเริ่มสว่างขึ้นอย่างถนัดตา จากห้องที่มืดมนที่เห็นอะไรไม่ชัดเจนก่อนหน้านี้ ตอนนี้แสงสว่างทำให้เราได้เห็นห้องนอนของเธอในอีกมุม โดยเฉพาะชั้นเก็บของที่ไม่มีไฟส่องไปถึงตอนที่ห้องอยู่ในความมืดก่อนหน้านี้ ตอนนี้สิ่งที่ปรากฏขึ้นมันเต็มไปด้วยสิ่งของแห่งความทรงจำมากมาย และภาพถ่ายในกรอปรูป แต่มันนอกโฟกัสและเล็กไปกว่าจะเห็นใบหน้าใดๆในรูปแต่ละใบได้ชัดเจน
. . .
เธอเดินไปเกือบชิดหน้าต่าง กระจกบานใหญ่ที่สูงตั้งแต่พื้นจนเกือบสุดเพดานความสูงเกือบสามเมตร มันเป็นมุมที่สวยและแอบหวาดเสียวไปพร้อมกันหากคุณเป็นคนที่กลัวความสูง เพราะมุมนี้ถัดจากหน้าต่างออกไปไม่มีระเบียงหรือขอบตึกใด เป็นเพียงพื้นด้านล่างที่ต่ำลงไปกว่า 100 เมตร . . . แต่วิวที่อยู่ตรงหน้านี้ สามารถมองออกไปไกลได้หลายสิบกิโลเมตร จากความสูงของชั้นนี้ เป็นวิวโค้งแม่น้ำที่สวยทีเดียว และเหมือนเป็นทิศที่ดี ที่ไม่มีตึกสูงอื่นๆมาบดบังวิวดีๆแบบนี้
จูลเดินออกจากห้องนอนมาที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มด้านนอกเพื่อชงชาร้อน กลิ่นสมุนไพรในชาชนิดนี้มันทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้น เพราะตอนนี้เธอรู้สึกเครียดและยังหยุดคิดไม่ได้ถึงเรื่องราวต่างๆที่ประดังเข้ามา สังเกตได้จากสีหน้าที่ยังคงครุ่นคิดและมีร่องรอยความเครียดอยู่ตลอดเวลา . . . หลังจากเธอได้จิบชาและสูดกลิ่นหอมของชาที่ผ่อนคลายนี้ จูลนั่งหลับตาทำสมาธิสั้นๆ บนโซฟาสีเทาเข้มที่อยู่ถัดมาจากเคาน์เตอร์ไม่ไกลนัก . . . เมื่อทุกอย่างเริ่มผ่อนคลายขึ้นและสงบลง เธอแวะหยอดอาหารให้ปลาการ์ตูนสีส้มขาวสลับดำ 2 ตัวที่อยู่ในตู้ปลาเล็กๆใกล้ๆโซฟา . . . จูลเดินถือแก้วชากลับเข้าไปในห้องนอน และตรงไปที่โทรศัพท์ที่วางชาร์ทอยู่บนแท่นไร้สาย เพราะตอนนี้เธอเริ่มตระหนักได้ว่า หากยังไม่รับสายต่อไปอีก คงจะมีเสียงคนมาเคาะประตูที่ห้องแทน ซึ่งเธอยังไม่พร้อมที่จะรับแขก หรือพบเจอใครในตอนนี้
. . .
ในตอนนี้หน้าจอโทรศัพท์ของเธอขึ้นว่ามี 90 miss call และยังมี ข้อความจากแอปที่ค้างไว้ล่าสุดว่า "เป็นอะไรมากรึป่าวถึงไม่รับสาย ถ้าไม่ไหวยังไงชั้นบินกลับไปอยู่เป็นเพื่อนได้นะ" ซึ่งเป็นข้อความจากเมย์ เพื่อนสนิทที่สุดเพียงคนเดียวของเธอ แต่ดูเหมือนว่าเมย์เองจะอยู่ที่ต่างจังหวัดในตอนนี้ และทั้งสองคนก็ไม่ได้เจอกันบ่อยนักในช่วงที่ผ่านมา
จูลกดดู miss call และข้อความทั้งหมด ซึ่งกว่าครึ่งนึงเป็นของเมย์ ส่วนที่เหลือก็เป็นเพื่อนคนอื่นๆที่ไม่สนิทมากนักและเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้ และในช่วงเวลานั้นเมย์ก็ได้โทรเข้ามาอีกครั้งพอดี เธอจึงกดรับสายโดยกดเปิดเป็น speaker mode วางไว้บนแท่นชาร์ทเหมือนเดิม ซึ่งเป็นวิธีที่เธอทำประจำเวลาอยู่ที่ห้องคนเดียว
เมย์ : " มึงงงง . . เป็นยังไงบ้างวะตอนนี้ กูเป็นห่วงนะ ได้ข่าวตั้งแต่เมื่อคืนมึงไม่รับสายกูเลย "
เสียงเมย์เป็นเสียงผู้หญิงที่ใหญ่แต่หวานทำให้รู้สึกได้ว่า รูปร่างของเธอน่าจะต้องเป็นผู้หญิงอวบหรือหุ่นพลัสไซร์อย่างแน่นอน
จูล : " อืม . . กูไม่เป็นอะไร แค่ไม่อยากคุยกับใครเมื่อคืน "
เมย์ : " เออ อยากให้กูบินกลับไปอยู่เป็นเพื่อนก่อนมั้ยมึง กูพอลางานได้อยู่สักอาทิตย์นึง "
จูล : " ไม่เป็นไรหรอก กูสบายดี อยู่ได้ "
เมย์ : " เออ ได้ฟังเสียงมึงละก็ค่อยยังชั่ว เดี๋ยวมันก็ผ่านไปมึง อย่าคิดมาก และมึงได้นอนไปบ้างรึยังเนี่ย . . . "
เมย์ : " ว่าแต่ ล่าสุดข่าวมึงรู้ข่าวอะไรเพิ่มบ้างรึยัง "
จูล : " อืม นอนแล้ว ก็เพิ่งตื่นมาได้สักพักเอง . . . ยังเลย มีอะไรรึป่าว ตำรวจเค้าเจอร่างแล้วหรอ . . . กูก็รู้แค่ตามที่ตำรวจโทรมาบอกเมื่อคืน และดูข่าวที่ลงในเวบตั้งแต่เมื่อวาน . . . "
จูล : " วันนี้ยังไม่ได้ดูข่าวเพิ่มเลย "
เมย์ : " อืม ไม่ใช่ ยังไม่เจอนะ . . . โอเค อืมมม จะบอกมึงยังไงดีเนี่ย . . . "
จูล : " มีอะไรหรอ บอกมาเถอะ กูไม่เป็นไรหรอก "
เมย์ : " เอ่อ . . เรื่องคลิป มึงยังไม่รู้ใช่มั้ย "
จูลนิ่งเงียบไปชั่วครู่ . . . .
เมย์ : " โอเค งั้นมึงคงยังไม่รู้ ไม่เป็นไรหรอกอย่าคิดมาก เดี๋ยวคนก็ลืมสมัยนี้แล้วคลิปหลุดมีเป็นล้าน "
เมย์ : " จูล มึงยังฟังอยู่รึป่าว "
จูล : " อืมม . . . "
เมย์ : " งั้นเดี๋ยวกูเคลียร์งาน แล้วรีบบินกลับไปอยู่เป็นเพื่อนมึงนะ น่าจะดีกว่า . . . เสียงมึงชักไม่ค่อยดีละ ยังไงกูมีแพลนจะกลับเดือนหน้าอยู่แล้ว เลื่อนเร็วขึ้นนิดหน่อยคงไม่เป็นไร "
จูล : " เอ้ย . . กูไม่เป็นไร ขอบคุณมึงนะที่เป็นห่วง เดี๋ยวถ้าจัดการเรื่องนี้เสร็จ กูอาจจะไปพักต่างจังหวัดสักพัก มึงไม่ต้องมาหรอก "
เมย์ : " อืม ดีละๆ ไปพักสมองจะได้ไม่คิดมาก หาเวลาไปอยู่กับธรรมชาติสักพัก "
เมย์ : " เออ . . . มีสายซ้อนเข้ามาพอดี เดี๋ยวยังไงกูโทรไปใหม่นะ "
จูล : " อืมม . . . "
จูลวางโทรศัพท์ทิ้งไว้แบบนั้น โดยไม่ได้กดวางเพราะคิดว่าเมย์คงจะกดวางไปเอง เธอเดินไปเติมชาที่นอกห้อง แต่ด้วยความที่เมย์รีบกดรับสายนิ้วจึงพลาดกดผิดไปโดนอีกปุ่มเลยกลายเป็นการประชุมสามสายแทนโดยที่ไม่รู้ตัว
เมย์ : " เออ ว่าไงวะ "
เพื่อนของเมย์ : " ข่าวนักร้องที่ฆ่าตัวตาย แฟนจูลใช่มั้ยวะ "
เสียงเพื่อนผู้หญิงเล็กๆแหลมๆ ชวนให้นึกถึงเพื่อนสมัยเรียนที่พูดมากๆและขี้เม้าส์เรื่องคนอื่นไปทั่ว
เมย์ : " อืมใช่ แต่กูก็เคยเจอแค่ครั้งสองครั้งเอง ก็ไม่ได้รู้จักอะไรมากหรอก "
เพื่อนของเมย์ : " แล้วที่กูได้ยินมาว่า นี่ไม่ใช่คนแรกมันจริงมั้ยวะ "
เมย์ : " มึงพูดเรื่องอะไร . . . แล้วมึงมีธุระอะไรวะโทรมาตอนนี้ "
เพื่อนของเมย์ : " เปล่าๆไม่มีอะไรหรอก . . เออแล้วมึงได้ดูคลิปรึยังวะ "
เมย์ : " กูเห็นละ ก็ไม่เห็นมีอะไร คลิปหลุดมันก็ปกติแล้วป่ะวะสมัยนี้ มีให้เกลื่อน ดาราดังกว่าแฟนอีจูลก็มีหลุดเยอะแยะไป "
เพื่อนของเมย์ : " แต่อีจูลแม่งแซ่บเนอะ เมื่อก่อนเห็นเนิร์ดๆ บ้าอ่านแต่หนังสือ เขียนหนังสือบ้าบอของมัน ไม่คิดว่าจะแซ่บขนาดนี้ แถมดูสวยขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย "
เมย์ : " มึงก็โอเวอร์ เพื่อนเพิ่งเสียแฟนเสือกโทรมาเม้าส์ "
เพื่อนของเมย์ : " ก็กูไม่ได้สนิทกับมันขนาดนั้น แฟนมันคนนี้กูยังไม่เคยเจอเลย รู้อีกทีตายห่าซะละ . . . "
เพื่อนของเมย์ : " แต่กูไม่ได้เว่อร์นะ แสดงว่ามึงยังเห็นไม่ครบละสิ นี่ล่าสุดมีหลุดมา 30-40 อันแล้วนะ ข่าวว่าคนที่อัพขึ้น ยังมีอีกเป็นร้อยที่กำลังจะตามมา "
เพล้ง ! เสียงแก้วแตก ดังลอดเข้ามาในสายสนทนา เมย์กับเพื่อนพูดขึ้นพร้อมกันว่า " เสียงอะไรอ่ะ "
เมย์ : " เชี้ย! ฉิบหายละ กูลืมกดวางสายจูล "
เพื่อนของเมย์ : " ตู้ด ๆ ๆ " (วางสายเรียบร้อย)
.
.
.
## Music Start (เพลง Unfriend)
. . . . " ขอโทษ ขอโทษที่ทำเธอเสียใจ ชั้นทำผิดไปแล้วจริงๆ ชั้นทำพลาดไป " . . . .
.
.
.
เมย์ : " จูลกูขอโทษ จูลๆ กูขอโทษ . . . "
ไม่ได้มีเสียงใดๆตอบกลับมาจากทางฝั่งจูล และอีกเพียงชั่วครู่ มีเพียงเสียงเหมือนเสียงเคาะประตูที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในโทรศัพท์ ก่อนที่สัญญาณจะตัดไป
.
.
.
## Music End
. . . . " กลัวฉันกลัวเหลือเกิน กลัวว่าวันหนึ่งเธอจะทิ้งฉันไป หัวใจ อยู่ไม่ไหวจริงจริง " . . . . ##


## Chapter 3 : เรื่องมหัศจรรย์

ในตู้โบกี้รถไฟ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นขบวนเส้นทางมุ่งหน้าไปภาคเหนือ จูลวันนี้เธอแต่งตัวดูสบายๆแต่ก็เป็นของแบรนด์เนมเกือบทั้งชุด ชุดเดรสยาวถึงเข่าลายดอกสีน้ำเงิน ใส่กางเกงยีนส์สีอ่อนขายาวด้านใน และรองเท้าผ้าใบสีขาวรุ่นลิมิตเต็ด แว่นกันแดดคอลเลคชั่นใหม่ที่เพิ่งออก ลุคที่ดูหวานแต่ก็คล่องตัวที่เหมาะแก่การเดินทาง ด้วยความที่เธอเป็นคนที่ใช้ชีวิตแบบ Slow Life และชอบปล่อยตัวเองไปกับจินตนาการไปกับธรรมชาติระหว่างการเดินทาง  ถึงแม้เธอจะไม่ได้กลัวความสูง แต่เธอก็มีเหตุผลเป็นของตัวเองในการไม่ชอบเดินทางโดยเครื่องบินด้วยเช่นกันหากไม่จำเป็น การเดินทางไกลด้วยการนั่งรถไฟ หรือรถยนต์เพื่อดูวิวทิวทัศน์บรรยากาศระหว่างทางมักจะช่วยให้เธอได้ผ่อนคลาย และเพราะเธอไม่ชอบการขับรถด้วยตัวเองระยะทางไกลๆ ฉะนั้นการเดินทางด้วยรถไฟดูจะเป็นสิ่งที่เธอโปรดปราณที่สุดเวลาที่ต้องเดินทางไปต่างจังหวัดคนเดียว
วันนี้ผู้โดยสารดูจะค่อนข้างเบาบางมีที่นั่งว่างค่อนข้างมากในตู้โบกี้นี้ ที่นั่งเหมือนจะว่างเกือบครึ่งตู้ ปกติควรจะมีผู้โดยสารหลายสิบคน แต่วันนี้มีเพียงไม่ถึงสิบคนซึ่งก็นั่งกระจายตัวกันออกไปทั้งสองฝั่งเกือบจะเป็นแบบสลับฟันปลา จูลซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างทางด้านซ้ายเมื่อมองจากทางหัวขบวน ฝั่งตรงข้ามเธอเป็นที่นั่งว่างเธอจึงวางถุงผ้าที่ใส่หนังสือมาอ่านระหว่างเดินทาง เธอหยิบแว่นกันแดดสีเข้มขึ้นมาใส่เพราะเหมือนแสงจะเข้ามาจากหน้าต่างด้านนี้เยอะกว่าอีกด้าน แว่นที่ใหญ่และกระจกเลนส์ที่มืดเข้มทำให้มองแทบไม่ออกว่าเธอลืมตาหรือหลับตาอยู่ . . . เธอหยิบหนังสือเล่มนึงออกจากถุงผ้ามาวางไว้ด้านข้างเหมือนเผื่อไว้เตรียมอ่านระหว่างทาง
. . .
ขบวนรถไฟค่อยๆออกจากสถานีผ่านช่วงที่เป็นในตัวเมือง มุ่งหน้าออกสู่ชานเมืองและออกสู่นอกเมืองซึ่งเป็นท้องทุ่งนาสองข้างทาง สลับกับป่าไม้และเนินเขาเป็นช่วงๆ บรรยากาศแบบนี้ที่ซึ่งสามารถช่วยให้จูลได้ปลดปล่อยจินตนาการและความเครียดสิ่งต่างๆที่พบเจอมาก่อนหน้านี้ เธอเอื้อมมือหยิบกระบอกใส่ยาขนาดเล็กขึ้นมาทาน พร้อมดื่มน้ำจากขวดโดยไม่มีหลอดใดๆ เธอวางกระบอกใส่ยาและขวดน้ำไว้ข้างตัว และได้หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านต่อทันที เธออ่านหนังสือสลับกับมองออกไปนอกหน้าต่างชมทิวทัศน์ระหว่างทางเป็นช่วงๆ นี่ดูเหมือนเป็นช่วงเวลาหาความสุขง่ายๆระหว่างการเดินทางของเธอ
หญิงสาวที่นั่งถัดไปหยิบ iPod ขึ้นมาเปิดเพลง แม้เธอจะใส่หูฟังแต่เสียงเพลงก็ดังเล็ดรอดออกมา
.
.
.
## Music Start (เพลงเรื่องมหัศจรรย์)
. . . . " บนโลกนี้มีคนเป็นล้านคน ทุกคนมีเป็นล้านใจ ฉันก็ไม่ใช่ใครก็แค่คนหนึ่ง โลกเราดูช่างกว้างใหญ่ ท้องฟ้าดูช่างกว้างไกล เธอแปลกใจบ้างมั้ย " . . . .
.
.
.
ตลับใส่ฟิลม์ถ่ายภาพสีดำ กลิ้งมาใต้ที่นั่งใกล้ขาของจูลโดยที่เธอไม่ทันได้สังเกต ด้วยเสียงดังรอบข้างภายในขบวนรถ และประกอบกับเป็นช่วงจังหวะที่เธอกำลังมองเหม่อดูทิวทัศน์ภายนอก
ชายปริศนา : " ขอโทษครับ ขออนุญาตเก็บของใต้ที่นั่งคุณได้รึป่าวครับ "
น้ำเสียงสุภาพและอบอุ่นของชายปริศนา พร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่น่าประทับใจ หลังประโยคแรกที่ชายปริศนาเอ่ยทัก จูลซึ่งไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะกำลังเหม่ออยู่ ก็เหงยหน้าขึ้นไปสบตากันพอดี แต่ในมุมมองนี้เห็นเพียงแค่สายตาของจูลเพียงคนเดียวเท่านั้นที่แสดงประกายออกมาแม้จะยังมีแว่นกันแดดคั่นอยู่ และเหมือนมีสัญญานอะไรบางอย่างทำให้ทั้งสองคนหยุดชะงักเล็กน้อย . . . โครงหน้าที่ได้รูปสวยดั่งสัดส่วนทองคำแม้จะไม่เห็นชัดเจนทั่วทั้งใบหน้าแต่ก็บ่งบอกได้ถึงความสมบรูณ์แบบเหมือนภาพวาดและชวนหลงใหลได้ไม่ยาก ทรงผมที่ยาวกว่ารองทรงเล็กน้อยมีรากไทรที่ดูเข้ากันได้สมบรูณ์แบบกับรูปหน้าและศีรษะ . . . จูลที่มองหน้าชายปริศนาแต่ถึงแม้จะมองตรงๆหรือใกล้เพียงใดก็ไม่สามารถเห็นได้ชัดเจน ยิ่งถ้าเป็นคนอื่นมองแล้วยิ่งห่างไกลคำว่าชัดเจนลงไปอีกแต่มันก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกแปลกแยกแต่อย่างใด โดยเฉพาะดวงตาและส่วนบนของใบหน้าตั้งแต่จมูกขึ้นไป ที่ไม่มีใครสามารถเห็นชัดเจนได้เลย . . . แต่ในส่วนร่างกายนั้นดูเห็นชัดเจนเป็นปกติ สัดส่วนรูปร่างที่สูงโปร่ง ภายใต้เสื้อผ้าที่ดูเรียบง่าย มีกล้ามเนื้อที่เฟิร์มชัดเจนแต่ไม่ได้ใหญ่โตจนเกินพอดี เป็นรูปร่างของนักกีฬาที่ที่เรียกได้ว่าเป็นต้นแบบหุ่นในอุดมคติของทุกคน
จูล : " อ่อ . . . ได้ค่ะ เชิญเลยค่ะ "
จูลขยับขาเบี่ยงหลบเล็กน้อย เพื่อให้ชายปริศนาสามารถก้มลงหยิบของได้สะดวก และในระหว่างนั้นเธอก็ได้ถอดแว่นออก . . ชายปริศนาค่อยๆก้มลงไปเก็บกล่องฟิล์มขึ้นมา
ชายปริศนา : " ขอบคุณครับ . . . ต้องขอโทษด้วยที่มารบกวนเวลาพักผ่อน "
จูล : " อ่อ . . . ไม่เป็นไรค่ะ "
ชายปริศนา : " แว่นสวยดีนะครับ . . . รองเท้าก็สวย รุ่น limited ด้วย " เหมือนเขาชวนคุย ถามแบบแก้เขิน
ชายปริศนา : " คุณเป็นนักเขียนหรอครับ "
จูลทำหน้าฉงนเล็กน้อยสงสัยว่าเขารู้ได้ยังไง และเหมือนเขาจะรู้จากสีหน้าของเธอ จึงชี้ไปที่ปกหลังหนังสือเล่มที่เธอถืออยู่และตอนนี้มันปิดโชว์ด้านหลังที่มีรูปผู้แต่งพอดี จูลพยักหน้าเล็กๆแทนคำตอบ และแอบเขินเล็กน้อย
ชายปริศนา : " แปลกดีนะครับ เพิ่งรู้ว่านักเขียนอ่านหนังสือตัวเองด้วย "
จูลยังคงทำได้แค่อมยิ้มแบบเขินๆไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
ชายปริศนา : " อ่อ . . . คงเหมือนนักร้องที่ฟังเพลงตัวเอง ก็ไม่แปลกอะไรเนอะ ขอโทษนะครับที่เสียมารยาท "
จูลยังคงอมยิ้มแทนคำตอบต่อไป แต่จากสายตาของเธอมันแสดงออกเป็นนัยว่า แอบสนใจชายปริศนาคนนี้อยู่ไม่น้อยเหมือนกัน
จูล : " เป็นช่างภาพหรอคะ? "
จูลเอ่ยถามกลับแก้เขินเพราะเห็นตลับฟิลม์ที่เขาหยิบขึ้นมา และกล้องที่วางอยู่ที่นั่งอีกด้านของโบกี้ซึ่งอยู่ตรงข้ามเยี้องกับที่นั่งเธอพอดี
ชายปริศนา : " ไม่ใช่ . . . ไม่ใช่ครับ แค่ลองฝึกถ่ายเล่นๆเฉยๆ พอดีเห็นช่วงนี้เขากลับมาฮิตถ่ายฟิลม์กัน พอดีพี่ที่รู้จักให้ยืมมาลอง "
ทั้งสองคนยังคงสนทนากันต่อเล็กน้อยเป็นช่วงสั้นๆ เหมือนเป็นการทำความรู้จักกันเบื้องต้น แต่ก็ไม่ได้ถามชื่อหรือแลกเปลี่ยนคอนแทคกันแต่อย่างใด จนโทรศัพท์ของชายปริศนาดังขึ้น
ชายปริศนา : " งั้นไม่รบกวนละครับ ขออนุญาตไปรับสายก่อน "
จูลพยักหน้ารับ และทั้งสองคนก็แยกย้ายต่างกลับที่นั่งของตนเอง
.
.
.
## Music End
. . . . " คือเรื่องมหัศจรรย์ที่สุด ที่ฉันเคยได้เจอ เธอ ฮืมม คือเรื่องมหัศจรรย์ " . . . . ##
.
.
.
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ ชายปริศนายังนั่งเล่นโทรศัพท์ ดูเหมือนกำลังแชทกับเพื่อน หรืออ่านข่าว บทความสลับกับหยิบกล้องขึ้นมาปรับค่าเป็นพักๆ เหมือนเด็กกำลังทดลองของเล่นใหม่ ในขณะที่จูลนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนเดิม แต่ก็มีบ้างที่แอบชำเลืองมองมาที่ชายปริศนา
ทิวทัศน์ช่วงนี้เป็นทุ่งหญ้าที่เริ่มมีเนินเขาเตี้ยๆสลับและดวงอาทิตย์กำลังตกมันดูสวยมากในความคิดของจูลในขณะช่วงเวลานั้น . . . ชายปริศนาที่กำลังถือกล้องอยู่ในตอนนั้น จึงแอบถ่ายภาพจูลในมุมที่เธอกำลังเหม่อมองออกไปด้านนอกโดยที่เธอไม่รู้ตัว


## Chapter 4 : ให้ฉันดูแลเธอ

จูลสะดุ้งตื่นหลังจากที่เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ในท่านั่งเอนพิงไปที่ริมขอบหน้าต่าง . . . ตอนนี้ดูเหมือนว่าขบวนรถจะถึงสถานีปลายทางแล้ว และผู้โดยสารคนอื่นๆในโบกี้โดยสารนี้ก็ทะยอยลงไปจนหมดเมื่อครู่ ผู้โดยสารคนท้ายสุดกำลังลากกระเป๋าผ่านหน้าต่างตรงที่นั่งเธอพอดี . . . เธอมองไปยังที่นั่งของชายปริศนาซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า เพราะเขาก็ได้ลงจากรถไปก่อนแล้วเช่นกัน
จูลลากกระเป๋าใบใหญ่สีชมพูอ่อนและมีแถบสีขาวสลับพร้อมแปะสติ๊กเกอร์รูปสัตว์ประหลาดมีขนสีชมพู ล้อลากที่ดูแข็งแรงกว่ากระเป๋าในท้องตลาดทั่วไปและยี่ห้อที่เป็นแบรนด์ราคาแพงทำให้กระเป๋าใบนี้ดูทนทานกว่ากระเป๋าทั่วๆไปตรงข้ามกับสีหวานๆของมัน . . . เธอดูเป็นคนที่เตรียมพร้อมในการเดินทางตลอดอย่างน้อยก็จากอุปกรณ์และการแต่งกาย และเธอก็ยังมีสัมภาระถุงใส่ของและกระเป๋าสะพายหลังใบเล็ก ซึ่งโดยรวมก็ดูทุลักทุเลพอสมควรจากจำนวนของ แต่เธอก็ยังเดินได้อย่างไม่ติดปัญหาแม้จะมีน้ำหนักสัมภาระมากก็ตาม . . . เธอเดินตามทางชานชลายาวนับร้อยเมตร กว่าจะถึงจุดเรียกรถแท็กซี่ ระหว่างทางที่เดินผ่านมีแผงขายหนังสือพิมพ์และนิตยสารแบบตู้สี่เหลี่ยมเล็กๆที่มีคนนั่งอยู่ภายในและโผล่ส่วนหัวขึ้นมาได้
. . .
จูลซึ่งลงจากรถไฟเป็นคนสุดท้ายของขบวนนี้และดูเหมือนว่า ทั้งสถานีตอนนี้จะมีเพียงรถไฟขบวนนี้เพียงขบวนเดียวเท่านั้นที่จอดเทียบชานชลาอยู่ ตอนนี้เธอจึงเป็นเพียงคนเดียวที่เดินอยู่ในสถานีเล็กๆแห่งนี้ . . . ด้วยบรรยากาศที่ค่อนข้างเช้า อากาศทางตอนเหนือก็เย็นพอสมควรในช่วงนี้อาจจะไม่ถึง 20 องศาดี ประกอบกับมีหมอกอ่อนๆในตอนเช้า ทั้งชานชลานอกจากเธอแล้ว ก็คงมีเพียงเจ้าของแผงหนังสือซึ่งนั่งหลบอยู่ในห้องหลังแผงหนังสือเท่านั้นในตอนนี้ เวลาเหมือนจะค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆระหว่างที่เธอกำลังนับก้าวเดินของตนเองค่อยๆเดินเหมือนไม่ได้รีบเร่งอะไร
จนในที่สุดก็มาถึงจุดจอดรถแท็กซี่ แต่ปรากฏว่าตอนนี้มันว่างเปล่า เหมือนรถในคิวทุกคันจะออกไปจนหมดแล้วเพราะผู้โดยสารที่ลงมาก่อนหน้าเธอ ถึงตอนนี้จูลมีสีหน้าที่ดูเซ็งนิดๆแต่ก็มิได้แสดงอากัปกิริยาอะไรออกมามากนัก เธอหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ามองดูเวลา และกำลังจะกดเข้าแอปเพื่อเรียกรถแท็กซี่จากด้านนอกเข้ามารับ
เสียงเพลงที่ดังออกมาจากรถที่กำลังขับเข้ามาใกล้จุดที่จูลยืนอยู่
.
.
.
##Music Start (เพลงให้ฉันดูแลเธอ)
. . . . " ก็เป็นคนธรรมดาไม่พิเศษ ก็เป็นคนที่เดินดินอย่างคนทั่วไป
ไม่ได้ดีเกินกว่าคนไหน มีแค่ใจดวงเดียวให้เธอ " . . . .
.
.
.
รถ Honda Jazz สีขาวคันเล็กขับมาจอดด้านหน้าจูล มีรอยเฉี่ยวเล็กๆบุบตรงประตูฝั่งคนนั่งด้านซ้าย นั่นคือสิ่งแรกที่จูลสังเกตุเห็นจากรถคันนี้ รถที่อายุประมาณสิบปีได้ที่โมเดลรุ่นนี้ออกมา บานกระจกไฟฟ้าด้านคนนั่งเปิดออกมีจังหวะกระตุกเล็กน้อยแสดงถึงการผ่านการใช้งานมานานพอสมควร พร้อมมีเสียงเรียกออกมาว่า " รถแท็กซี่คงหมดแล้วล่ะ แต่เดี๋ยวเราไปส่งได้นะ " จูลก้มหน้าลงมาเล็กน้อยถึงจะเห็นหน้าคนขับแค่ครึ่งเดียว แต่จากเสียงเธอก็จำได้ว่าเป็นเสียงของชายปริศนาที่ได้เจอบนรถไฟก่อนหน้านี้
จูลยังไม่ทันตอบอะไรชายปริศนาเปิดประตูลงมา พร้อมเปิดประตูท้ายรถ
ชายปริศนา : " ของเยอะจัง เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถไฟไม่ทันสังเกตุเลย ไม่งั้นจะได้ช่วยถือลงมาด้วย "
จูล : " อืม จะดีหรอคะ ไม่อยากรบกวน เดี๋ยวเราเรียกผ่านแอปไปส่งง่ายกว่า "
ชายปริศนา : " ไม่ต้องเกรงใจ แค่นี้เอง "
ระหว่างที่พูดไปชายปริศนาก็ยกกระเป๋าลากใบใหญ่สุดไปไว้หลังรถเรียบร้อยแล้ว
ชายปริศนา : " ขอเป็นเจ้าบ้านที่ดีวันนึง . . . เอ หรือกลัวว่าเราเป็นมิจฉาชีพรึป่าว "
จูล : " ป่าวๆ ไม่ได้คิดแบบนั้นนะ แค่รู้สึกเกรงใจ . . . เราไม่คิดว่าเธอเป็นโจรอะไรหรอก "
ชายปริศนา : " โอเค งั้นของที่เหลือไว้เบาะหลังนะ "
ชายปริศนาเปิดประตูหลังให้จูลได้เอาถุงและกระเป๋าใบเล็กได้วางไว้ ซึ่งตอนนี้มีเพียงกระเป๋าเป้สีเทาของชายปริศนาวางอยู่เท่านั้น . . . เมื่อของถูกจัดวางเรียบร้อย ชายปริศนาก็ยังเป็นคนปิดประตูและเปิดประตูด้านหน้าฝั่งข้างคนขับเพื่อเป็นการเชื้อเชิญขั้นสุดท้ายอีกด้วย
หลังจากจูลขึ้นมานั่งเรียบร้อย ชายปริศนาปิดประตูให้อย่างดีและเดินอ้อมมาขึ้นด้านคนขับ
ชายปริศนา : " เราขอกาแฟแก้วนึงละกัน "
จูล : " ห๊ะ . . .  อะไรนะ "
ชายปริศนา : " เราขอกาแฟแก้วนึง เป็นค่าโดยสารไง . . . ล้อเล่นน่ะ ว่าแต่จะให้เราไปส่งที่ไหนดี "
จูล : " อ่อ . . . เราจองโรงแรมชื่อ The Glass Riverside ไว้ เธอรู้จักรึป่าว? "
ชายปริศนา : " เอ้ย . . . บังเอิญเลย ใกล้ที่ที่เราจะไปพอดี ว่าแต่โรงแรมนี้มันเก่าและก็แพงมากอยู่นะ "
เมื่อรู้ถึงปลายทางชายปริศนาก็ออกรถทันที ระหว่างทางก็มีบทสนทนาระหว่างทั้งสองคนเล็กน้อย
ชายปริศนา :  " พักอยู่กี่วันหรอ . . .หรือถ้าจะเปลี่ยนโรงแรมเราแนะนำได้นะ ที่ใหม่และถูกกว่า ริมน้ำวิวสวยเหมือนกัน "
จูล : " ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะอยู่กี่วัน "
ชายปริศนา : " อ่อ แล้วทำไมถึงมาพักที่นี่ล่ะ . . . เราว่าหลังๆมันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่แล้วนะ พอดีมีเพื่อนเคยทำงานอยู่ที่นี่น่ะ รีวิวในแอปยังได้ไม่ถึง 8 เลยมั้ง จะมีดีตรงร้านอาหารอร่อยอยู่ "
จูล : " เราเคยมาพักที่นี่กับคนคนนึง ครั้งนี้ก็มาเพื่อระลึกถึงบางอย่างน่ะ "
จากคำตอบนี้ทำให้ชายปริศนาไม่กล้าถามคำถามต่อไป เพราะเกรงว่าจะไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวจนเกินไป และน้ำเสียงของจูลที่ดูเศร้าลงด้วย . . . เพียงไม่นานหลังจากนั้น ก็ถึงปลายทางโรงแรมที่อยู่ริมแม่น้ำพอดี
.
.
.
## Music End
. . . . " ให้ฉันดูแลเธอรักเธอได้มั้ย ให้ฉันเป็นเพื่อนเธอ เมื่อเธอเหงาใจ ไม่ต้องกลัวจะไม่ไปไหน จะไม่ทำให้เธอเจ็บอีกเหมือนเคย จะดูแลอย่างดี " . . . . ##


## Chapter 5 : คิด..(แต่ไม่)..ถึง

หลังจาก Check-in เรียบร้อย ซึ่งจูลได้จองห้องพักเลขที่ 301 เอาไว้และระบุอย่างชัดเจนว่าต้องเป็นห้องนี้เท่านั้น ซึ่งห้อง 301 นี้ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องเห็นที่วิวใกล้แม่น้ำที่สุด และสามารถเห็นวิวรอบด้านในบริเวณนั้นได้อย่างชัดเจนที่สุดอีกด้วย แต่ราคาคืนนึงก็สูงหลักหลายพันปลายๆต่อคืน เรียกว่าเป็นห้องที่เกือบแพงที่สุดรองลงมาจากห้องสวีทเลยทีเดียว ซึ่งถือว่าราคาไม่ถูกเลยสำหรับโรงแรมขนาดกลางค่อนไปทางเล็กแบบนี้
โรงแรมแห่งนี้ทั้งโรงแรมมีห้องเพียง 30 ห้อง และมีจำนวน 4 ชั้น ในแต่ละชั้นมีห้องพัก 10 ห้อง ยกเว้นชั้นล่างที่เป็นลอบบี้และร้านอาหาร ตัวอาคารหลักห่างจากแม่น้ำเพียง 10-20 เมตร เท่านั้น ซึ่งมีลานหญ้ากึ่งสวนหย่อมเล็กๆคั่นไว้ เป็นที่สำหรับแขกนั่งพักผ่อนชมวิวได้ เกรดของโรงแรมนี้ที่ไม่น่าจะเกิน 4 ดาว มีการตกแต่งที่ดูเรียบง่ายไม่ได้หรูหราแต่อย่างใด ข้อดีข้อเดียวที่คนทั่วไปรู้สึกได้จากโรงแรมนี้ คือมันอยู่ติดแม่น้ำมากกว่าโรงแรมอื่นๆในระแวกนี้ และมีห้องพักที่ใกล้น้ำที่สุดทำให้เวลาเปิดหน้าต่างออก จะได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่เนืองๆ ซึ่งห้องที่ว่าคือห้อง 301 นี้เอง
ซึ่งแม้ห้อง 201 ซึ่งเป็นห้องสวีทห้องเดียวของโรงแรมนี้จะอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน แต่กว่าครึ่งของแนวระเบียงจะมียอดต้นไม้บดบังวิวบางส่วน ซึ่งดูเหมือนเป็นความตั้งใจของโรงแรมเพื่อช่วยรักษาความเป็นส่วนตัวของผู้เข้าพัก เมื่อมองย้อนเข้ามาจากด้านล่าง อาคารบ้านเรือนและถนนระแวกนั้น
. . .
หลังจากเอาของวางในห้อง จูลหยิบหูฟังมาใส่และเปิดเพลงฟังก่อนที่จะหยิบสมุดขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างลงไป
.
.
.
## Music Start (เพลง คิด[แต่ไม่]ถึง)
. . . . " คิดอยู่ทุกวัน คิดอยู่ทุกคืน คิดว่าสักวัน ตัวฉันคงถูกลืม " . . . .
.
.
.
จูลใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้องและมักนั่งริมหน้าต่างฝั่งที่ชิดแม่น้ำเสมอๆ เหมือนเป็นกิจกรรมประจำทุกวัน . . . ตื่น 10 โมงกว่า นั่งเล่นริมหน้าต่าง เที่ยงๆลงไปทานข้าวร้านอาหารชั้นล่าง เมื่อทานเสร็จก็กลับขึ้นมาบนห้อง และช่วงบ่ายแก่ๆหรือช่วงเย็นๆเมื่อแดดเริ่มร่มก่อนฟ้ามืด เธอก็มักจะมานั่งที่โต๊ะที่อยู่ชิดขอบตลิ่ง ที่เป็นสวนหย่อมของโรงแรม พร้อมกับสมุดและหนังสือในทุกครั้ง แต่ดูเหมือนเธอจะมานั่งชมวิวพลางเล่นโทรศัพท์และปล่อยความคิดของตนเองมากกว่าที่จะสนใจอ่านหรือเขียนหนังสือ . . .
เธอจะนั่งอยู่แบบนั้นจนกว่าจะมืดจนมองวิวรอบข้างไม่เห็น เธอทำแบบนี้อยู่ทุกวันติดต่อกันนานนับสัปดาห์จนพนักงานทุกคนล้วนจำกิจวัตรของเธอได้ เพราะแขกที่พักในโรงแรมช่วงนี้ก็ไม่ได้มีมากนัก และมีเธอเพียงคนเดียวที่อยู่ติดต่อกันมานานเกินสัปดาห์แบบนี้ . . . จะมีเพียงแค่บางวันเท่านั้นที่มีตลาดนัด หรือถนนคนเดินใกล้ๆจัดขึ้น เธอถึงจะออกไปนอกโรงแรม นอกจากนั้นแล้วเธอแทบจะใช้ชีวิตไม่อยู่บนห้องก็มักมานั่งริมน้ำแบบนี้ทุกวัน
. . .
ผ่านมา 22 วัน นับจากวันแรกที่เข้าพัก วันนี้ท้องฟ้าดูเปิด สดใสกว่าทุกวันที่ผ่านมานับตั้งแต่ที่มาพักรอบนี้ จูลก็ยังคงพักอยู่ห้องเดิมและทำกิจวัตรเดิมๆซ้ำๆแบบนั้น และดูเหมือนว่าเธอเองก็ไม่ได้สนใจที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับใครเป็นพิเศษเท่าไหร่ พนักงานโรงแรมที่เธอเจอทุกวัน เธอก็ทำแค่ยิ้มให้เวลาเดินผ่านกันเท่านั้น
.
.
.
## Music End
. . . . " ถ้าเธอนั้นจะไม่กลับมา อยากให้รู้ว่าทุกๆช่วงเวลา ไม่เคยไม่คิดถึงเธอเลย " . . . . ##
.
.
.
จูลถอดหูฟังออกตอนเพลงจบพอดี ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 4 โมงเย็น ซึ่งเป็นเวลาปกติที่จูลจะมานั่งที่โต๊ะริมแม่น้ำที่ประจำของเธอ พร้อมด้วยหนังสือและสมุด แต่วันนี้มีสิ่งที่แตกต่างออกไป . . . " อยู่นานเป็นเดือนเลยหรอครับ " เสียงที่คุ้นหูทักมาในขณะที่จูลกำลังนั่งพักสายตา หันหลังให้กับต้นกำเนิดของเสียงนั้น เธอพลันหันมาทันทีที่ประโยคจบลง . . . ชายปริศนาในชุดลำลองเสื้อยืดสีดำพื้น กางเกางยีนส์ รองเท้าแตะที่ดูเรียบง่าย
ชายปริศนา : " ไม่คิดว่าจะพักที่นี่นานขนาดนี้ จะอยู่ถึงวันไหนครับเนี่ย "
จูล : " อ่อ . . . ค่ะ "
คำตอบที่ดูเหมือนจะไม่ใช่คำตอบ มักจะออกมาจากจูลเสมอๆ
ชายปริศนา : " ที่นี่ช่วยให้เขียนหนังสือได้เยอะขึ้นมั้ยครับ "
เขาพลางเหลือบมองไปเห็นหนังสือและสมุดที่วางอยู่ใกล้ๆ
จูล : " อ่อค่ะ . . . ก็ช่วยได้นะ ริมน้ำแบบนี้ช่วยให้เราสบายใจและคิดอะไรออกมากขึ้น "
จูล : " ก็คิดว่าคงจะอยู่อีกสักพัก จนกว่าจะเขียนตอนนี้จบ . . . ก็ยังไม่แน่ใจว่ากี่วันเลยค่ะ "
ชายปริศนาแอบคิดอยู่ในใจว่า ผู้หญิงคนนี้คงรวยมากเลยนะที่เสียค่าโรงแรมเป็นแสนๆแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป ได้แต่ยิ้มกับคำตอบที่ได้รับกลับมา
จูล : " แต่ก็ไม่ได้ทำแบบนี้บ่อยหรอก มันก็แพงอยู่ " (จูลตอบกลับเพิ่ม เหมือนรู้ความคิดผ่านสีหน้าของชายปริศนาที่แสดงออกมา)
จูล : " แล้วทำไมถึงเข้ามาที่นี่ได้ล่ะ คงไม่ใช่แค่เดินมาเช็คว่าเรายังอยู่รึป่าวใช่มั้ย "
ชายปริศนา : " ไม่ใช่ ไม่ใช่ . . พอดีวันนี้เป็นวันเกิดเพื่อน เขาชวนมากินข้าวที่นี่พอดี นี่เพิ่งกลับกันไปเองเมื่อกี้ พอดีเราเห็นเธอนั่งอยู่ แต่ไม่แน่ใจว่าใช่รึป่าว เลยลองเดินมาดูใกล้ๆ "
จูล : " อ้อ . . . บังเอิญจังเลยนะคะ "
ชายปริศนา : " ครับ พอดีบ้านเขาอยู่ใกล้ๆนี้เอง หลังนั้นน่ะครับ ที่มีต้นไม้ออกดอกเหลืองๆอยู่หลังบ้าน "
ชายปริศนาพลางชี้ไปที่บ้านหลังนึงซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก มองได้เห็นชัดเจนพอดีจากระยะและช่วงโค้งของแม่น้ำ
ชายปริศนา : " เออใช่ เกือบลืม . . . คืนนี้ว่างมั้ย พอดีเดี๋ยวจะมีจัดปาร์ตี้เล็กๆกันที่บ้าน หลังนี้แหละ . . . ถ้าสนใจมาแจมซัก 2-3 ทุ่มก็ได้นะ "
จูล : " อืม . . . " (แสดงท่าทีลังเลเล็กน้อย)
ชายปริศนา : " งานเล็กๆน่ะครับ กันเองมีไม่ถึงสิบคน เพื่อนๆพี่ๆแค่นั้น คนอื่นๆก็มีพาแฟน พาคนนอกมาเหมือนกัน เป็นปกติสำหรับพวกเรา "
จูล : " งั้นเดี๋ยว 2-3 ทุ่ม ไปก็ได้ค่ะ "
ชายปริศนา : " โอเค . . . มุมนี้เห็นแต่หลังบ้านอาจดูเหมือนเดินไกลนะ แต่จริงๆเดินไม่ถึงร้อยก้าวก็ถึงแล้วมั้ง ให้เราเดินมารับมั้ย? "
จูล : " ไม่เป็นไรๆ เราเดินไปเองได้ "
ชายปริศนา : " โอเค . . . งั้นเดี๋ยวบอกทางให้ พอดีมันมีเข้าซอยด้วยนิดนึง . .  ถ้าเดินไปออกจากหน้าโรงแรมไปทางซ้าย ให้ผ่านซอยแรกไป แล้วเลี้ยวเข้าซอยที่สองนะ . . ผ่านบ้านไปสองหลังทางซ้ายมือจะมีซอยเล็กๆอีกอัน เลี้ยวเข้าซอยนั้น ก็ถึงแล้วหลังแรกเลยรั้วสีขาวๆ . . . แต่น่าจะมีรถจอดอยู่ด้านหน้า 2-3 คันแหละหาไม่ยาก "
หลังจากอธิบายทางจบทั้งสองคนก็แลกเบอร์โทรไว้ ซึ่งความจริงแล้วน่าจะแลกกันตั้งแต่ครั้งก่อนแต่ด้วยความเก้ๆกังๆของทั้งสองคน ตอนนั้นจึงยังไม่ได้แลกไว้


## Chapter 6 : หลอก

นาฬิกาแสดงเวลา 20.35 จูลที่เพิ่งแต่งหน้าเสร็จ ยังคงอยู่ในชุดชั้นในสีดำทั้งบราลูกไม้ และกางเกงชั้นในที่ดูเข้าชุดกัน เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าที่ตอนนี้มีชุดแขวนอยู่ 5-6 ชุด ทั้งหมดยังคงอยู่ในถุงพลาสติคครอบไว้ เหมือนเพิ่งถูกส่งกลับมาจากร้านซักรีด เธอหยิบชุดเดรสสั้นสีดำ และสีฟ้าลายดอกไม้ออกมาทาบบนตัว พร้อมส่องกระจกบานใหญ่ที่ติดกับประตูตู้เสื้อผ้านั้น . . . ทั้งสองชุด ดูเป็นเดรสลำลองมากกว่าดูเป็นทางการ แต่ก็ดูดีพอที่จะใส่ไปเที่ยวผับหรือร้านอาหารหรูสบายๆได้ ซึ่งก็ดูจะเหมาะกับงานเลี้ยงเล็กๆคืนนี้
จูลเลือกใส่ชุดเดรสสีดำ เธอใช้เวลาตัดสินใจไม่นานนัก เพราะดูเข้ากับโทนการแต่งหน้าของเธอวันนี้ และเธอยังจินตนาการภาพในหัวเองว่า น่าจะเข้าคู่กับชุดของชายปริศนาที่เธอเห็นเขาใส่เมื่อตอนเย็นที่ผ่านมาซึ่งเป็นสีดำเช่นกัน . . . ตอนนี้เวลาเกือบจะสามทุ่มแล้ว เธอจึงรีบลงลิฟท์ ผ่านลอบบี้ที่ตอนนี้มีเพียงพนักงานต้อนรับคนเดียว และเธอได้เดินออกจากโรงแรมไปอย่างรวดเร็ว . . . จูลเดินไปตามทางที่ชายปริศนาบอกไว้ ด้วยเวลาเกือบสามทุ่มนี้ ในพื้นที่ต่างจังหวัดถือว่าดึกพอสมควร บริเวณระแวกนั้นพอพ้นหน้าประตูโรงแรมออกมาถึงจะไม่มืดนัก ยังมีไฟส่องสว่างตามเสาสองข้างทาง แม้จะค่อนข้างห่างไปสักหน่อย แต่ก็ยังดีที่มีไฟจากรถยนต์ที่สัญจรผ่านไปมาและไฟจากบ้านข้างทางช่วย แต่สิ่งที่รู้สึกได้คือบรรยากาศค่อนข้างเงียบทีเดียว ร้านค้าในระแวกนี้ก็ปิดจนหมด แทบไม่มีคนเดินสวนเลยตลอดเส้นทางสั้นๆที่เธอเดินผ่านไป . . .
เมื่อถึงปากซอยที่ 2 ที่ต้องเดินเข้าไป ด้วยขนาดซอยที่เล็กรถที่วิ่งสวนออกมาจากในซอยด้วยความเร็ว ทำให้เฉี่ยวจูลจนเสียหลักไปเล็กน้อย ยังดีที่เธอไม่ถึงกับล้มลง แต่ก็ทำให้ชุดเธอเลอะเล็กน้อยจากโคลนที่กระเด็นแถวนั้น จูลรู้สึกหงุดงิดไปบ้างเพราะปกติเรื่องเสื้อผ้าสำหรับเธอเป็นสิ่งที่ค่อนข้างซีเรียสทีเดียว . . . เธอเดินต่อตามทาง ในไม่ช้าเธอก็ได้มาถึงที่หมาย
. . .
บ้านเดี่ยวชั้นเดียวบนเนื้อที่กะด้วยสายตาคงเกือบหนึ่งไร่ ตัวบ้านที่ไม่ใหญ่มากนักเมื่อเทียบกับพื้นที่ ทำให้เหลือเนื้อที่ที่เป็นสวนรอบตัวบ้านเยอะพอสมควรและยังมีทางเดินที่ผ่ากลางตัวบ้านทะลุไปยังสวนด้านหลังที่ติดแม่น้ำ ถึงตัวบ้านจะดูเก่าไม่น่าจะมีอายุต่ำกว่า 30-40 ปี แต่สำหรับดีไซน์โดยรวมแล้วมันดูดีทีเดียว เหมือนเป็นดีไซน์ที่มาก่อนกาลสำหรับสมัยนั้น ด้วยตัวบ้านที่ค่อนข้างเก่ามีรอยแตกร้าวบ้างของปูนและก็มีไม้เลี้อยเกาะอยู่บางส่วนของกำแพงบ้าน ทำให้ดูคลาสสิคสวยไปอีกแบบ . . . ตอนนี้ประตูรั้วที่ถูกเปิดทิ้งไว้ และไฟในบ้านที่เปิดไว้ค่อนข้างสว่าง รวมถึงดวงไฟที่เป็นสายพาดระหว่างต้นไม้ในสวนบริเวณหน้าบ้าน ทำให้เป็นบ้านหลังเดียวที่สว่างที่สุดแล้วในซอยตอนนี้
จูลค่อยๆเดินเข้าไปด้านใน มีเสียงเพลงเปิดอยู่เบาๆ ไม่อึกทึกมากนักเพราะรอบข้างก็ยังมีบ้านหลังอื่นๆ ถึงแม้จะมีเนื้อที่ว่างห่างกันพอสมควรในแต่ละหลังก็ตาม เธอเดินผ่านสวนหน้าบ้าน ที่ตอนนี้มีโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ ที่มีแก้ววางอยู่หลายใบ บางใบก็ยังมีน้ำเหลืออยู่ และน้ำแข็งที่ดูเหมือนเพิ่งละลายไปไม่นาน . . . ถัดมาติดๆกัน มีเตา BBQ วางอยู่ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้งานมาสักพักแล้ว . . . ในตอนนี้นอกจากไฟที่เปิดสว่าง เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ และแก้วน้ำที่วางกระจายๆอยู่ แต่บรรยากาศอื่นๆดูไม่เหมือนงานเลี้ยงเลยแม้แต่น้อย โดยเฉพาะตั้งแต่เธอเดินเข้ามายังไม่เจอใครเลยแม้แต่คนเดียว
. . .
จูลยืนสับสนไม่แน่ใจว่าตกลงมาถูกบ้านหรือไม่ เก้ๆกังๆอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าตัวบ้านอยู่ซักพัก และแวบนึงแอบคิดในใจว่าเอ๊ะหรือว่าจะมาผิดบ้าน เมื่อคิดดังนั้นเธอจึงค่อยๆถอยกำลังจะออกจากประตูรั้ว และพลางเอามือล้วงไปที่กระเป๋าถือใบเล็ก เพื่อจะหยิบโทรศัพท์ แล้วเธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่ได้หยิบมาด้วย . . . แต่ในระหว่างช่วงเวลานั้น ชายปริศนาก็เดินออกมาจากตัวบ้านพอดี
จูล : " เฮ้อ(ถอนหายใจเล็กน้อย) . . . ตกใจหมดคิดว่าเดินมาผิดบ้านซะอีก "
ชายปริศนา : " ขอโทษด้วยครับ พอดีเมื่อกี้เข้าห้องน้ำไปแปปนึง ไม่คิดว่าจะมาถึงพอดี "
จูล : " แล้วคนอื่นๆ ไปไหนหมดคะ "
ชายปริศนา : " พอดีมีเรื่องฉุกเฉินนิดหน่อยครับ เลยเพิ่งออกไปโรงพยาบาลกันหมด "
จูล : " แล้วเธอไม่ต้องไปด้วยหรอ "
ชายปริศนา : " ก็ตอนแรกคิดว่าจะตามไป แต่เมื่อกี้เขาโทรมาบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยไปเยี่ยมทีเดียวก็ได้ . . . "
ชายปริศนา : " อ่อใช่ . . พอดีตอนแรกเราโทรไปแต่เธอไม่ได้รับ ก็เลยอยู่รอกลัวว่าถ้ามาแล้วจะไม่เจอใคร "
จูล : " อ่อค่ะ . . . ขอโทษทีสงสัยเราคงปิดเสียง และลืมหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วย "
ในความคิดจูลตอนนี้ถึงแม้มันจะแปลกๆไปซักหน่อย ว่าตกลงมีเรื่องฉุกเฉินจริงๆ หรือเขาแค่จัดฉากเพื่อชวนเธอมาแค่เพื่อจะอยู่ด้วยกันสองต่อสอง แต่ไม่ว่าแบบไหนเธอเองก็ชอบเขาอยู่แล้วก็ไม่เห็นว่ามีอะไรเสียหาย
ชายปริศนา : " งั้นเข้าไปนั่งข้างในก่อนมั้ย คงไม่มีใครกลับมาแล้วล่ะคืนนี้ "
จูล : " อืม ก็ได้ค่ะ "
. . .
ทั้งสองคนเดินเข้ามาในตัวบ้าน ห้องรับแขกซึ่งเป็นห้องแรกที่ถัดเข้ามาจากประตูทางเข้า พื้นที่ค่อนข้างกว้างแต่ห้องกลับดูโล่งๆ เฟอร์นิเจอร์ดูมีน้อยมากไม่สมดุลกับขนาดเท่าไหร่ โซฟาและเก้าอี้วางเกะกะเล็กน้อยเหมือนเพิ่งเสร็จจากงานปาร์ตี้ แต่ก็มีเก้าอี้และโต๊ะบางส่วนที่ถูกคลุมผ้ากันฝุ่นไว้ . . . ชายปริศนาเดินไปที่ลำโพงที่วางอยู่บนโต๊ะเดี้ยๆกลางห้อง เป็นลำโพงบลูทูธ Marshall ขนาดกลางสีครีมน้ำตาลทรงคลาสสิค เขาหรี่เสียงลงเล็กน้อย . . . ข้างๆยังมีขวดเหล้า น้ำเปล่า โซดา และยังมีกระติกน้ำแข็งใบใหญ่วางอยู่ข้างๆโต๊ะ ที่มีทั้งเบียร์และน้ำอัดลมแช่ในน้ำแข็งอยู่เยอะพอสมควร
ชายปริศนา : " เหลือเยอะเลย จะกินกันหมดมั้ยเนี่ยสองคน "
จูล : " แล้วเมื่อกี้อยู่กันกี่คนหรอ "
ชายปริศนา : " ก็ไม่เยอะนะ 4-5 คนได้ พี่เขาก็ชวนมาเฉพาะคนสนิทๆแหละ บางคนก็ไม่ว่างวันนี้ . . . อ้อลืมเล่าไป จริงๆวันนี้เป็นวันเกิดพี่ แล้วก็เหมือนเลี้ยงส่งที่เขาจะย้ายไปอยู่เมืองนอกด้วย . . . จริงๆแกไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว ที่ย้ายไปก็เพื่อไปรักษาตัวนี่แหละ ครอบครัวเขาก็ย้ายไปอยู่ที่โน่นกันเกือบหมดแล้ว "
จูล : " ตกลงเป็นพี่หรอ เห็นเมื่อเช้าบอกว่าวันเกิดเพื่อน เลยคิดว่ารุ่นๆเดียวกัน "
ชายปริศนา : " อ่อ ใช่ๆ . . . เราอาจจะบอกสลับนิดนึง จริงๆเขาก็เป็นทั้ง พี่ เพื่อนและเป็นญาติ ลูกพี่ลูกน้องกันด้วยน่ะ ก็อายุห่างกันไม่มากหรอกปีเดียวเอง ก็โตมาด้วยกัน ปกติเราไม่ค่อยเรียกใครว่าพี่น่ะถ้าไม่ได้แบบแก่กว่ามากๆจริงๆ . . . บ้านหลังนี้เมื่อก่อนเราก็มาบ่อยๆ แทบทุกอาทิตย์ บางทีก็เหมือนมาอยู่ยาวๆเลยก็มี "
จูล : " อ่อ หลังนี้เป็นบ้านพี่เขาหรอ "
ชายปริศนา : " อืมใช่ . . . แต่นี่เขาก็ประกาศขายไปแล้วล่ะ น่าจะเพิ่งขายได้แล้วด้วยแต่เจ้าของใหม่น่าจะย้ายมาอีก 2-3 เดือน ตอนนี้ก็ทะยอยย้ายของออกอยู่ น่าเสียดาย ถ้ามีเงินจะขอซื้อต่อเขาเก็บไว้เองละ . . . ว่าแต่ดื่มอะไรดีครับ เดี๋ยวจะได้จัดการให้ "
จูล : " เบียร์ก็ได้ค่ะ เอาขวดที่เย็นๆหน่อยละกัน "
ชายปริศนาหยิบขวดจากกระติกน้ำแข็งพร้อมเปิดและยื่นให้จูล . . . ทั้งสองคนยังคงนั่งคุยกันเรื่อยเปื่อยและดื่มไปด้วยจนเวลาผ่านไปพักใหญ่
ชายปริศนา : " เราขอไปปิดไฟหน้าบ้านก่อนดีกว่า เริ่มดึกล่ะ . . . หรือว่าเธอจะกลับเลยรึป่าว "
จูล : " ยังเหลืออีกเยอะเลย ไว้ให้หมดก่อนค่อยกลับ " จูลซึ่งเริ่มเมานิดๆ จากน้ำเสียงตอนนี้
เขาเดินไปปิดสวิชที่หน้าบ้าน ปล่อยให้จูลนั่งดื่มอยู่คนเดียวชั่วครู่ จากระยะเวลาและปริมาณที่จูลดื่มเข้าไปดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มเมาพอสมควร . . . ชายปริศนาเดินเลยออกไปที่รถและหยิบของบางอย่างติดมือกลับมาด้วย
ชายปริศนา : " อ่ะ เราให้ "
เขายื่นรูปถ่ายที่เขาแอบถ่ายเธอไว้บนรถไฟ
ชายปริศนา : " เพิ่งอัดมาวันนี้พอดี แต่ไม่รู้ว่าจะชอบมั้ย "
จูล : " สวยดี . . . ชอบสิ สวยมากเลย แอบถ่ายไปตอนไหนเนี่ย . . . ขอบคุณนะ ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว " เสียงจูลที่แสดงอาการเมาอย่างชัดเจน
ไม่ทันจบประโยคดี จูลผวาเขาไปหอมแก้ม ซึ่งชายปริศนายังไม่ทันได้ตั้งตัว ด้วยความเมาของทั้งคู่ในตอนนี้ . . . ปากจากที่หอมแก้ม ก็ค่อยๆเลื่อนมาประกบปากและจูบกันอย่างดูดดื่ม . . .
ในตอนนี้ดูเหมือนว่าจูลเอง จะมีความต้องการมากกว่าด้วยจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ด้วยลีลาและความร้อนแรงอย่างมากที่แสดงออก เหมือนว่าเธออาจจะกินยาปลุกเซ็กซ์เข้าไปด้วย เธอเป็นฝ่ายปลดเสื้อผ้าของชายปริศนาออกจนเปลือยเปล่า แล้วเธอจึงบรรจงถอดชุดของตัวเองออกอย่างยั่วยวน . . . เสียงเพลงบรรเลงตอนนี้ก็สร้างจังหวะได้เข้ากับบรรยากาศได้เป็นอย่างดี ทั้งสองคนไม่มีความอายใดๆแม้ว่าตอนนี้ทั้งคู่จะเล่นบทรักกันในห้องรับแขก ที่มีหน้าต่างกระจกที่ไม่ได้มีม่านบังใดๆ แม้จะมีพื้นที่สวนรอบบ้านพอสมควร ที่มีต้นไม้และความมืดช่วยบดบังจากภายนอกอยู่บ้าง
จูลจูบพรมและเลียตั้งแต่ใบหู ซอกคอ หน้าอก มันค่อยๆเร่าร้อนและรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองคนเริ่มสลับกันรุกและรับไปตามจังหวะ
แม้ปกติเซ็กซ์ครั้งแรกของคนส่วนใหญ่มักจะเริ่มด้วยความนุ่มนวลและเขินอายกันบ้าง แต่กลับไม่ใช่สำหรับคู่นี้ ตอนนี้ หรืออาจเพราะด้วยฤทธิ์ความเมา บวกกับความชอบพอซึ่งกันและกันอย่างมาก ตอนนี้ทั้งห้องไม่ว่าจะเป็นบนโซฟา เก้าอี้ โต๊ะ หรือมุมใดๆในห้องรับแขกนี้ ได้ถูกทั้งสองคนใช้เป็นเวทีรัก เสียงความปรารถนา ความเสียว ความสุข เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆโดยทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด . . ' อ่า อ้า อ้าา ' . . .
.
.
.
## Music Start (เพลงหลอก)
. . . . " สุดท้ายแล้วเธอไม่โกหก แต่ลืมบอกกันว่าไม่รัก
ฉันโดนหลอก เธอบอกกันเธอใจร้าย " . . . .
.
.
.
หญิงสาวผมสั้น เดินผ่านประตูรั้วเข้ามาในบริเวณบ้านที่เกือบมืดสนิท มีเพียงแสงไฟที่ออกมาจากหน้าต่างในตัวบ้านเท่านั้น ด้วยความมืดทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของเธอและชุดมากนัก เธอค่อยๆเดินเข้าไปใกล้หน้าต่างที่มีแสงสว่างออกมา พร้อมเสียงความเสียวซ่านที่เล็ดลอดออกมาพร้อมกัน . . . เธอค่อยๆย่อง แนบตัวไปกับกำแพงและแอบมองเข้าไปผ่านหน้าต่างบานนั้น โดยที่คนข้างในไม่ได้รู้ตัวเลยว่ามีคนแอบมองอยู่
เธอนั่งลงเข่าทรุดพิงกับกำแพงบ้าน เสียงความเสียวซ่านของความปรารถนานั้นก็ยังดังเล็ดรอดออกมาไม่หยุด ถึงแม้ความมืดจะไม่ได้ทำให้เห็นใบหน้าเธอได้ชัดเจนนัก แต่เค้าโครงก็พอดูออกลางๆ หยดน้ำตาที่อาบแก้มลงมาจนหยดลงที่หน้าอก และจี้สีทองรูปตัว P ที่โดนแสงสะท้อนอยู่นิดๆก็ยังสามารถเห็นได้แม้จะไม่ได้ชัดเจนนักก็ตาม
.
.
.
## Music End
. . . . " สุดท้ายต้องทำไง เมื่อคนคิดจะไป
ก็คงไม่รั้ง ฉันไม่รั้งเธออีกแล้ว " . . . . ##


##  Chapter 7 : คะแนนแห่งชีวิต

ด้านหลังหญิงสาวผมสั้นในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัย เธอนั่งอยู่ริมทางบนม้านั่งเตี้ยๆ ที่ดูเหมือนเป็นป้ายรถประจำทางเก่าๆ ด้านหน้าเธอเป็นถนนสายเล็กๆ ซึ่งน่าจะเป็นถนนในหมู่บ้านหรือในมหาวิทยาลัยสักที่ . . . เธอนั่งใส่หูฟัง AirPods เหมือนกำลังฟังเพลงโปรด ขาขยับเข้าตามจังหวะดนตรี หัวโยกตามจังหวะเล็กน้อยเช่นกัน ในมือถือสมุดและดินสอเหมือนกำลังสเกตภาพต้นไม้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน ที่อยู่ด้านหน้าเธอพอดี . . . จริงๆแล้วเธอไม่ได้ตั้งใจวาดอะไรจริงจัง แต่ดูเหมือนเธอจะวาดเพื่อฆ่าเวลาในขณะนั่งรอใครสักคนมากกว่า . . . เธอยกแขนดูนาฬิกาเวลาตอนนี้ก็ 4 โมงกว่าๆ . . . เธอสลับหน้าจอไปที่แอปเล่นเพลง และกดปุ่ม next ไปที่เพลงถัดไป
.
.
.
## Music Start (เพลงคะแนนแห่งชีวิต)
. . . . " ทุกๆครั้งที่ฉันใกล้ ทุกๆครั้งที่ได้พูด ทุกๆครั้งที่พบกับเธอ
จิตใจข้างในของฉันก็รู้สึกได้เสมอ ว่าเธอมีความหมายเท่าไร " . . . .
.
.
.
แพท สาวน้อยวัย 19 เกือบ 20 ในชุดนักศึกษา ตอนนี้เธอเรียนอยู่ชั้นปีที่ 2 หน้าเธอเหมือนตุ๊กตาหรือเหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูนแอนนิเมะ หรือนางเอกซีรี่ส์เกาหลี ตาโต คิ้วสวย จมูก ปาก ทุกอย่างเหมือนถูกเนรมิตรมาให้สวยลงตัวพอดิบพอดี เธอมีไฝเล็กๆใต้ตาด้านขวา ซึ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก และดูเหมือนว่าเธอจะดูมีเค้าโครงความเป็นลูกครึ่งหน่อยๆ จากเชื้อฝั่งคุณยายที่มาจากทางสแกนดิเนเวีย
แพทดูเป็นผู้หญิงที่ดูน่ารักสดใสเป็นอย่างมาก ยิ้มของเธอที่มีลักยิ้มน้อยๆ ยิ่งเพิ่มเสน่ห์ให้กับใบหน้านี้ทุกครั้งที่ใครได้เห็น รูปร่างเธอ อาจจะดูบางๆไปบ้างไม่ได้มีหน้าอกใหญ่โตแบบพิมพ์นิยม ซึ่งอาจเป็นจุดด้อยเดียวของเธอในตอนนี้ แต่มันก็ดูน่ารัก อ่อนหวาน น่าถนุถนอมทดแทนความเซ็กซี่ไป . . . แต่นั่นคือภาพที่คนอื่นเห็นและจินตนาการเอาเอง ทั้งที่นิสัยเธอจริงๆ เป็นคนที่ลุยๆ ถึงไหนถึงกัน แถมติสอีกต่างหาก
เธอยกแขนดูนาฬิกาอีกรอบ ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว เธอก็ยังคงฟังเพลงพร้อมขีดเขียนสเกตรูปไปเรื่อยเปื่อย . . . จนท้ายสุดเธอเผลอเคลิ้มหลับสัปหงกเล็กน้อย . . . เสียงแตรรถดัง ' ปื๊นๆ ปื๊นๆ ' เป็นจังหวะ ทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้น
รถยนต์ Honda Civic สีดำ ซึ่งเป็นรุ่นโมเดลใหม่ที่เพิ่งออกได้ไม่นาน บวกกับเลขทะเบียนรถบ่งบอกว่ารถคันนี้เพิ่งซื้อมายังไม่ถึงปีดี ฟิลม์กระจกที่ค่อนข้างมืดทำให้ไม่เห็นคนขับได้ชัดเจนนักถ้ามองจากภายนอกเข้าไป . . . ข้าวของบนเบาะหลังดูเยอะและรกพอสมควร ทั้งกล่องใส่ของใบเล็กใหญ่ กองหนังสือ โน๊ตบุค รองเท้าผ้าใบ ตุ๊กตา วางอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบนัก . . .
แพท ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูด้านคนนั่ง พร้อมดึงประตูปิดเสียงดังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นกระชากประตูปิดเพียงแต่อาจจะไม่ได้ค่อยๆปิดอย่างเบามือแบบทุกๆครั้ง
แพท : " หนึ่งชั่วโมงครึ่ง (เสียงนอยๆ เหมือนบ่นๆในใจ) "
เธอหันไปที่คนขับ ซึ่งเป็นชายปริศนาคนที่สองที่ดูคล้ายชายปริศนาคนแรกอย่างมาก เรียกได้ว่าเป็นฝาแฝดกันได้ ต่างกันแค่สีผมและทรงผมที่ยาวตรงถึงกลางหลังและมัดรวบไว้ ใบหน้าที่ยังคงดูไม่ชัดเจนเหมือนเดิม แต่เค้าโครงก็ยังคงเป็นสัดส่วนทองคำที่เห็นเพียงลางๆก็ยังมองออกว่าภายใต้ความเลือนลางนั้นมันสวยงามอย่างแน่นอน รูปร่างที่เฟิร์ม สูงโปร่งแบบนักกีฬา ที่ดูสมบรูณ์แบบไม่แพ้กัน <ผู้เขียนจะเรียกว่า "ชายปริศนาคนที่สอง">
ชายปริศนาคนที่สอง : " เค้าขอโทษ มันงานติดพันแล้วลืมดูเวลาจริงๆ . . . "
แพท ยังคงเงียบไม่ตอบโต้อะไร แต่ก็ไม่ได้โวยวายหรืองอแงใดๆ แค่เหมือนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกผิดเฉยๆที่มารับช้า
ชายปริศนาคนที่สอง : " ยังไม่หายงอนหรอ . . . วันนี้วันอะไร จำได้รึป่าว "
หลังพูดจบเขาพลางเอี้ยวตัวไปหยิบช่อดอกไม้เล็ก ที่ซ่อนไว้ในกล่องที่เบาะด้านหลัง แล้วส่งให้แพท พร้อมไปหอมแก้ม
ชายปริศนาคนที่สอง : " ครบรอบ 1 ปี ที่เราคบกัน ลืมล่ะสิ . . . แน่ๆเลย "
แพท : " ใครบอกลืม . . . "
แพทอารมณ์ดีขึ้นมาทันตา และรอยยิ้มน่ารักๆของเธอปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง
ชายปริศนาคนที่สอง : " แน่ะ ๆ ๆ . . . ลืมจริงๆด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า "
เหมือนชายปริศนาจะรู้จุดอ่อนที่ทำให้แพทหายโกรธได้ไม่ยาก และดูแล้วตัวแพทเองก็เป็นคนที่ดูจะไม่ค่อยโกรธใครได้นานเป็นเช่นกัน
แพท : " ซื้อมาทำไมไม่รู้ เปลืองตังออก เก็บไว้ทำอย่างอื่นดีกว่า "
ถึงแม้ปากจะบอกแบบนั้น แต่มือก็ยังอุ้มช่อดอกไม้เล็กๆนั้นไว้ และเอามาสูดกลิ่นหอมๆเป็นระยะๆ ทั้งสองคนยังคงหยอกล้อกัน ภาพที่เห็นเหมือนทั้งคู่รักและสนิทสนมกันเป็นอย่างดี
ชายปริศนาคนที่สอง : " เดี๋ยวไปกินอะไรฉลองดีวันนี้ ให้ตัวเองเลือก "
แพท : " ไม่ค่อยหิวอ่ะ ไปกินไอติมก็พอ ดีมั้ย "
ชายปริศนาคนที่สอง : " โอเค ก็ได้ . . . ร้านเดิมเนอะ "
ทั้งสองก็ขับรถตรงไปที่ร้านไอศครีมที่ดูเหมือนทั้งคู่จะเคยมาร้านนี้บ่อยครั้ง
.
.
.
## Music End
. . . . " ฉันยอมไม่มีใครตลอดกาล ตัวฉันยอมไม่รักใครตลอดกาล " . . . . ##
.
.
.
ร้านไอศครีมตั้งอยู่หัวมุมถนน ไม่ไกลจาก  Community Mall ใหญ่ที่เป็นศูนย์รวมนักเรียน นักศึกษาในจังหวัดนี้ สไตล์การตกแต่งดูเหมือนเป็นคาเฟ่เล็กๆที่มีมุมถ่ายรูปน่ารักๆอยู่หลายมุม . . . ทั้งสองคนเดินเข้ามาในร้าน โชคดีที่วันนี้คนไม่แน่นมากนัก โต๊ะมุมในสุดติดหน้าต่างซึ่งเหมือนเป็นโต๊ะประจำของทั้งคู่ยังคงว่างอยู่ ทั้งสองคนเดินไปสั่งที่เค้าเตอร์ก่อนที่จะเดินไปที่โต๊ะ ซึ่งความสูงของโต๊ะที่นี่สูงกว่าปกติเหมือนเป็นเค้าเตอร์บาร์ย่อมๆ
ชายปริศนาคนที่สอง : " วันนี้ตัวเองมีสอบนิ เป็นไงบ้าง "
แพท : " อืม ก็เหมือนเดิมแหละ . . . แค่สอบเก็บคะแนนไม่ได้มีอะไรมากหรอก "
พนักงานเสริฟนำไอศครีมชามใหญ่ที่มีอยู่ประมาณสิบกว่าลูก พร้อมทอปปิ้งและวิปครีม เหมือนเป็นภูเขาย่อมๆมาวางตรงกลาง เมนูชามยักษ์นี้เหมือนเป็น Menu Signature ของร้านนี้ ด้วยรูปทรงชามและการวางทำให้เหมือนบังหน้าระหว่างสองคนที่นั่งตรงข้ามกันพอดิบพอดี เพราะทั้งสองอยู่ในท่าเอาแขนขึ้นมาวางบนโต๊ะสองข้างและเอาคางวางอยู่บนแขนและโต๊ะสูงนั้นอีกที . . . ทั้งคู่คุยกันเรื่อยเปื่อยในท่านี้แบบมีชามไอศครีมบังอยู่ครู่ใหญ่
หลังจากไอศครีมลูกบนสุดของยอดเขาเหมือนจะเริ่มละลายเล็กน้อย ทั้งคู่ถึงได้เริ่มลงมือตักทานสลับกัน . . . ชายปริศนาตักป้อนแพทเป็นช่วงๆ แสดงเหมือนเขาใส่ใจและรักเธอไม่น้อยทีเดียว ภาพที่คนอื่นๆมองเห็นคงเป็นภาพคู่รักที่น่ารัก และหน้าตาดีทั้งคู่ดูเหมาะสมลงตัวกัน แต่ไม่มีใครรู้ถึงปัญหาบางอย่างระหว่างสองคนที่อาจไม่ได้สวยงามแบบนั้น . . . อาจไม่ต่างอะไรกับชามไอศครีมที่สวยงามน่ากิน ที่บังคั่นระหว่างใบหน้าคนทั้งสอง
แพท : " กลับกันเถอะ คืนนี้ว่าจะทำงานค้างกับอ่านหนังสือเตรียมตัวนิดหน่อยด้วย "
ชายปริศนาคนที่สอง : " อืม . . . น้องเช็คบิลด้วย "
. . .
ระหว่างทางกลับที่พัก บรรยากาศสองข้างทางในเมืองตอนนี้ดูเงียบเหงากว่าปกติ ร้านค้าหลายๆร้านปิดกิจการประกาศให้เช่าหรือเซ้ง เป็นจำนวนมาก ไม่เว้นแม้กระทั่งห้างสรรพสินค้าที่เคยเปิดมาหลายสิบปีก็ต้องปิดบริการไป . . . สภาพเศรษฐกิจตอนนี้ดูเหมือนว่าจะตกต่ำ ซบเซาไปทั่ว คนเริ่มตกงานกันมากขึ้น และดูเหมือนจะไม่สามารถคลี่คลายได้ในเร็ววัน
รถของทั้งสองคนจอดติดไฟแดง บรรยากาศตอนนี้แสงอาทิตย์ก็เกือบจะลับขอบฟ้าจนหมด เห็นเป็นสีส้มเป็นแสงสุดท้ายของวัน . . . "ก๊อกๆ" เสียงเคาะกระจกรถ เด็กหญิงตัวน้อยที่หัวพ้นขอบกระจกมาไม่มาก ยกมือไหว้และพยายามจะขายพวงมาลัยซึ่งมีอยู่ไม่น้อยเลยในมือ แต่ทั้งสองคนก็ได้แต่ส่ายหน้าว่าไม่ซื้อ แต่สายตาของแพทก็แสดงออกได้ว่าดูเศร้าๆและสงสารเด็กคนนั้นอยู่ไม่น้อย
. . .
เมื่อถึงที่พัก ชายปริศนาจอดรถอยู่หน้าประตูบ้าน ถึงแม้บ้านจะเป็นบ้านเดี่ยวแต่เนื้อที่ในรั้วก็มีไม่มากพอที่จะจอดรถภายในได้ เป็นบ้านชั้นเดียวหลังไม่ใหญ่และค่อนข้างเก่าสักหน่อย แต่ดีที่อยู่ห่างจากกลางเมืองไม่มากนัก . . . ที่นี่ดูเหมือนว่าจะเป็นบ้านของแพทที่อยู่มานาน เพราะมีรูปของเธอสมัยเด็ก กับคุณแม่วางและแขวนอยู่หลายที่ทีเดียว และมีรูปเดี่ยวคุณแม่วางอยู่บนชั้นพร้อมกระถางธูป ทำให้รู้ว่าคุณแม่ของแพทได้เสียชีวิตไปแล้ว และตอนนี้ดูเหมือนว่าชายปริศนาคนที่สองเองก็ได้ย้ายมาอยู่ที่นี่แล้วด้วย
ชายปริศนาคนที่สอง : " เดี๋ยวออกไปข้างนอกแปปนึงนะ " . . . เขาตะโกนบอกแพท ซึ่งเดินนำเข้าไปในบ้านก่อน หลังจากที่เขากดดูข้อความในโทรศัพท์
แพทหลังจากเก็บข้าวของเข้าที่เข้าทาง ก็เดินไปเปลี่ยนชุดเตรียมจะอาบน้ำต่อ ซึ่งโดยปกติเธอจะใช้เวลาอาบน้ำค่อนข้างนาน อย่างน้อยๆก็มีครึ่งชั่วโมง หรือบางทีอาจมีเป็นชั่วโมงถ้าเป็นวันที่ไม่มีอะไรเร่งรีบให้ต้องทำ  . . . และถึงแม้ว่าบ้านหลังนี้จะไม่ใหญ่นัก แต่กลับมีห้องน้ำที่มีอ่างอาบน้ำอยู่ด้วย มันเป็นอ่างสีขาวขาสแตนเลสสีเงินขนาดพอดีตัวสำหรับคนหนึ่งคน
ตอนนี้แพทนอนเคลิ้มหลับอยู่ในอ่างน้ำอุ่นๆนี้ และดูเหมือนว่าเวลาก็จะผ่านมานานนับชั่วโมงแล้ว จนได้ยินเสียงของตกในบ้านจึงทำให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้น ซึ่งแพทเองคิดว่าคงเป็นเสียงที่ชายปริศนาทำของตกเฉยๆ จึงค่อยๆลุกขึ้นจากอ่าง และเดินไปอาบน้ำเย็นด้วยฝักบัวอีกครั้ง เพื่อกระชับรูขุมขน ก่อนที่จะนุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเดินออกมา
แพทเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำ ทั้งที่ก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าชายปริศนาเองก็กลับมาแล้วแต่ด้วยนิสัยขี้ตกใจง่ายของเธอ ทำให้เธอเผลอสะดุ้งตกใจ เมื่อเห็นชายปริศนานั่งอยู่บนเตียงซึ่งห่างจากประตูห้องน้ำไม่กี่ก้าว มือที่กุมผ้าขนหนูเผลอปล่อยผ้าหล่นจากตัวไปเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงเรือนร่างที่เกือบจะเรียกได้ว่าสวยงามสมบรูณ์แบบ ไปหมดของหญิงสาวแรกรุ่น . . . ชายปริศนาเองที่ตอนนี้นุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว ซึ่งไม่แน่ใจว่าเพราะเตรียมที่จะอาบน้ำต่อ หรือเตรียมตัวรอเพื่อบรรเลงบทรักกับแฟนสาวกันแน่
เขาลุกขึ้นเดินจากเตียงเพียง 2-3 ก้าว ก็ถึงตัวแพท ชายปริศนาก้มลงจูบปากเธอแบบไม่ทันตั้งตัว แต่เธอก็ตอบรับได้ทันท่วงที ชายปริศนาดึงร่างอันเปลือยเปล่าของแฟนสาวมาที่กลางเตียง ก่อนที่เขาจะเริ่มบรรเลงลีลารัก ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกปกติอะไรของคู่นี้ . . . แต่แพทกลับรู้สึกแปลกๆบางอย่าง วันนี้ไฟในห้องที่ดูเหมือนว่ามันจะสว่างมากขึ้น จากการเปิดทุกดวงรวมถึงโคมไฟทั้งที่ปกติแล้วมันไม่ควรที่จะต้องเปิดพร้อมกันหมด และสิ่งของบางอย่างที่ดูเหมือนมันวางผิดแปลกไป แต่เธอก็นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร แต่ด้วยอารมณ์ในตอนนี้เธอก็ไม่มีสมาธิที่จะไปคิดเรื่องนั้น รวมถึงเธอเองก็ไม่อยากขัดใจแฟนของเธอด้วย เพราะดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะดูมีอารมณ์มากเป็นพิเศษ หลายๆท่วงท่ามันดูเร้าร้อน รุนแรงกว่าในทุกครั้ง . . .
ในมุมนึงของห้อง กล้องแอบถ่ายในรูปแบบของปากกาที่วางอยู่บนชั้นหนังสือ และอีกตัววางอยู่บนโต๊ะปะปนกับปากกาธรรมดาหลายๆด้ามเพื่อเป็นการอำพราง กล้องทั้งสองตัวกำลังบันทึกภาพบนเตียงของทั้งสองคนในมุมที่แตกต่างกันอย่างพอดี ทั้งสองคนบรรเลงท่วงท่าอยู่บนเตียงอย่างเร้าร้อน และเริ่มรุนแรงขึ้นจนเผลอไปปัดเอาหนังสือที่วางอยู่บนหัวเตียงตกลงพื้น . . .


## Chapter 8 : รออยู่ตรงนี้ . . . เบา เบา

จูลก้มลงหยิบหนังสือที่ตกลงจากพื้น มันเป็นหนังสือปกสีเขียวเหมือนกับเล่มที่ตกในห้องแพท ตอนนี้เธออยู่ในร้านหนังสือใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งถ้าเทียบกับขนาดพื้นที่แล้วคงไม่ต่ำกว่า 1,000-2,000 ตรม. ซึ่งหาได้ไม่ง่ายนักถ้าไม่ใช่ร้านที่อยู่ในมหาวิทยาลัย ชั้นหนังสือที่มีอยู่ครบถ้วนทุกหมวด วางกันอยู่อย่างเป็นระเบียบ แต่จำนวนคนในร้านนั้น ถ้าไม่นับพนักงาน ตอนนี้อาจจะเหลือเพียงไม่ถึงสิบคน ซึ่งน้อยมากเมื่อเทียบกับขนาดของร้าน
และอาจเป็นเพราะสาเหตุนี้ ที่นี่เลยเป็นเหมือนสวรรค์ที่ใหม่ของจูล ที่เธอสามารถมาเดินวนดูหนังสือได้ครั้งละหลายชั่วโมง จนเหมือนเธอหยุดเวลาเอาไว้โดยไม่สนเวลาของโลกภายนอกว่ามันจะผ่านไปนานเท่าไหร่
ในลานจอดรถใต้ตึกร้านหนังสือ รถสีขาวเปิดกระจกและประตูทิ้งไว้ ชายปริศนาซึ่งนั่งกึ่งนอนในรถ กดเปิดเพลงจากวิทยุในรถ
.
.
.
## Music Start (เพลงรออยู่ตรงนี้)
. . . . " พยายามรู้จัก พยายามทักทายกับเธอ
หวังให้เธอได้มองฉันหน่อย " . . . .
.
.
.
ในระหว่างที่ฟังเพลงอยู่นั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาเล่นเกมไปด้วยระหว่างที่รอ ถึงแม้จะอยู่ในร่มแต่อากาศที่ร้อนก็ทำให้เหงื่อตกได้เหมือนกัน ครั้นจะไปนั่งรอในร้านกาแฟ จากแบรนด์สตาร์บัคส์ ที่เห็นอยู่ใกล้ๆคงจะเสียเงินอีกหลายร้อย ในเมื่อคิดเช่นนั้น การรอในรถคงจะเป็นทางเลือกดีที่สุดและคิดว่าจูลเองก็คงจะไม่เลือกหนังสือนานมากในความคิดของเขา
จูลซึ่งอยู่ในร้านหนังสือ เธอยังคงเพลินกับการเดินเลือก ยืนอ่านปกหลัง หรืออ่านบทแรกของหนังสือในเล่มที่ไม่ได้ห่อพลาสติคไว้ โดยที่ไม่ได้ดูเวลา หรือสนใจคนที่รออยู่เลย หรือเธอเองก็อาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตอนนี้ ในลานจอดรถชั้นล่างมีคนที่นั่งรอเธออยู่
ในลานจอดรถ ตอนนี้ชายปริศนาเลิกที่จะเล่นเกมในโทรศัพท์เพราะแบตมันใกล้หมดเต็มที เขาจึงหยิบสมุดมาขีดเขียนแก้เบื่อต่อ พร้อมกับฮัมเพลงไปเรื่อยเปื่อย ซึ่งดูจากสถานการณ์แล้ว ถึงมันดูน่าเบื่อน่าหงุดหงิดไม่น้อย แต่เขากลับไม่ได้มีทีท่าแสดงออกในทางนั้นเลย
ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาร่วม 2 ชั่วโมงกว่า เกือบจะ 3 ชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่จูลเข้าไปในร้านหนังสือ เธอมีหนังสือในตระกร้าอยู่ 7-8 เล่ม เดินไปชำระเงินที่เค้าเตอร์ และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาตั้งแต่เธอเข้าร้านมา และดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มคิดได้จึงกดโทรออก
จูล : " เค้าเสร็จแล้วนะกำลังลงไป "
ชายปริศนา : " อืม รอที่เดิมนะ " พอพูดจบประโยคแบตโทรศัพท์ก็ตัดไปพอดี . . .
.
.
.
## Music End
. . . . " แค่อยากมีรักซักที ขออยู่ตรงนี้นะคนดี ฉันเอง " . . . . ##
.
.
.
ตอนนี้ทั้งสองคนอยู่บนรถกำลังจะออกไปจากร้านหนังสือ หลังจากเลี้ยวออกจากรถมาไม่ไกลนัก
จูล : " เค้าว่า เดี๋ยวตัวเองแวะไปโรงแรมเค้าแปปนึงนะ จะไปเอาของและจะได้เอาหนังสือไปเก็บด้วย "
ชายปริศนาพยักหน้ารับ . . .
เมื่อถึงลานจอดรถโรงแรมจูลเอาถุงหนังสือขึ้นไปเก็บบนห้อง ไม่นานนักก็ได้ถือถุงกระดาษอีกใบลงมาแทน และนำไปวางไว้บนเบาะหลังแทนถุงหนังสือก่อนหน้านี้
จูล : " แวะซื้อของกินที่ตลาดตรงแยกที่ผ่านวันนั้นนะ แล้วเดี๋ยวค่อยไปที่ที่ตัวเองบอก "
ชายปริศนาพยักหน้ารับอีกครั้ง . . .
รถจอดอีกครั้งริมถนนข้างตลาด วันนี้คนไม่พลุกพล่านมากนัก ดูๆไปแล้วแม่ค้ายังมีเยอะกว่าลูกค้าซะอีก ทั้งสองคนลงจากรถ แม่ค้าร้านขายผลไม้แผงใกล้ๆยื่นมือหมุนเปลี่ยนคลื่นวิทยุพอดี
.
.
.
## Music Start (เพลงเบา เบา)
. . . . " ใจหนึ่งใจ จะต้องการอะไร
ให้มันมากมาย ให้มันวุ่นวาย " . . . .
.
.
.
ทั้งสองคนเดินเลือกซื้อขนม ของกินตามทางไปเรื่อยๆ ผ่านร้านแล้ว ร้านเล่า ระยะทางก็หลายร้อยเมตรเหมือนกันสำหรับถนนตลาดเส้นนี้ ระหว่างทาง พลางหยอกล้อ และผลัดกันป้อนไปตามจังหวะเพลง จนดูเหมือนตอนนี้ของกินจะเยอะมากว่าปริมาณที่คนสองคนจะกินกันหมดได้ เมื่อทั้งคู่เริ่มเห็นว่ามันมากเกินไปจึงกลับมาที่รถและมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางอีกครั้ง
เส้นทางที่ออกมานอกเมืองหน่อยๆ รถค่อนข้างบางตา ตอนนี้ก็ขับออกมานอกตัวเมืองร่วมสิบนาทีแล้ว ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นเหมือนสวนสาธารณะที่อยู่ริมอ่างเก็บน้ำ ถนนที่วิ่งผ่านไปตามสันขอบอ่าง มีทิวทัศน์ที่สวยมากทีเดียว และวันนี้ซึ่งเป็นวันธรรมดาที่ไม่ใช่วันหยุด คนก็แทบไม่มีเลย ทั้งสองขับรถลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนถึงเกือบสุดทาง และดูเหมือนจะมีถนนดินเล็กๆ ซึ่งปกติคงไม่มีคนใช้เส้นทางนี้ เมื่อเลี้ยวเข้าไปจนสุดทาง ที่นี่ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสถานที่สุดไพรเวทมากๆ มีต้นไม้ใหญ่บังโดยรอบเป็นรั้วธรรมชาติ มีลานหญ้าเล็กๆอยู่ริมน้ำ ซึ่งมองแทบไม่เห็นฝั่งตรงข้ามเพราะมันค่อนข้างไกลทีเดียว ที่นี่จึงดูเป็นเหมือนสวรรค์ย่อมๆเลยทีเดียว
ทั้งสองคนหยิบผ้าผืนใหญ่ที่เตรียมมาปู พร้อมกับเอาหมอน และอาหาร ขนมที่ซื้อมาจัดเหมือนมาปิคนิคริมน้ำกัน แสงแดดอ่อนๆช่วงบ่ายแก่ๆ ท้องฟ้าที่สดใสและดูเป็นใจอย่างมากในวันนี้
.
.
.
## Music End
. . . . " ขอเธอแค่เพียงเท่านั้น ค่อยๆ รักกันเบาเบา " . . . . ##
.
.
.
จูลเดินกลับไปที่รถ หยิบถุงกระดาษใบใหญ่ที่เธอแวะไปเอาที่โรงแรมมาก่อนหน้านี้ เธอยื่นให้กับชายปริศนา ในขณะที่เขากำลังนอนเล่นเพลินๆ ดื่มด่ำกับธรรมชาติอยู่
จูล : " อ่ะ เค้าให้ ลองแกะดูสิ "
ชายปริศนาทำหน้างงเล็กน้อยแต่ก็รับมาและแกะออกดูตามที่เธอบอก
ชายปริศนา : " โห้ ซื้อให้เขาทำไมอ่ะ ของแพงขนาดนี้ "
จูล : " ก็ถือว่าเป็นของขวัญที่วันนี้ครบรอบที่เราคบกันเดือนนึงล่ะกัน . . . และตัวเองก็ถ่ายรูปสวยด้วย ขนาดใช้กล้องเก่าๆวันนั้น ยังถ่ายเค้าออกมาสวยเลย "
ใช่แล้ว ในถุงนั้นเป็นกล้อง Mirrorless พร้อมเลนส์ Fixed F1.2 Portrait อย่างดี ถึงจะไม่ใช่ตัวทอปแต่ราคามันก็หลายหมื่นมากอยู่ดี เกินกว่าจะเป็นของขวัญในโอกาสแค่นี้ ในความคิดของชายปริศนา . . . หรือว่า? จริงๆแล้วเขาเองอาจจะรู้อยู่ก่อนแล้วก็ได้ จากระยะเวลาตลอดหนึ่งเดือนที่รู้จักกันมา นั่นจึงทำให้เขาไม่โกรธ เวลาที่ต้องรอเธอนานๆ หรืออีกหลายๆอย่างที่ต้องตามใจจูลอยู่ตลอด
เขาแกะออกลองเล่นเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่อย่างตื่นเต้น จูลซึ่งเป็นคนให้ก็ยิ้มมีความสุขเช่นกัน ที่เห็นแฟนตัวเองชอบขนาดนี้ เขายังคงง่วนลองเล่นฟังก์ชั่นต่างๆอยู่นานสองนาน จนจูลต้องเรียกเตือนสติให้หันมาสนใจเธอบ้าง
จูล : " ลองถ่ายรูปให้เค้าหน่อยสิ " พลางลุกขึ้นยืน และเดินไปที่ริมน้ำ
ชายปริศนาพยักหน้ารับ และหยุดปรับแต่งกล้องสักครู่และลุกตามขึ้นไป . . . ทั้งสองคน เดินวิ่ง สลับถ่ายกันอยู่ตรงนั้นอย่างสนุกสนานอยู่พักใหญ่ . . . หลังจากเริ่มเหนื่อยและแสงก็เริ่มที่จะหมดลง ทั้งสองคนจึงมานั่งดูรูปจากกล้องกันอีกครั้ง
และด้วยบรรยากาศที่พาไป บวกกับสถานที่ตรงนี้มีเพียงเขาสองคนเท่านั้น มันทั้งเงียบและส่วนตัวจนเหมือนสวนหลังบ้านของตัวเองที่มีต้นไม้ใหญ่บังเป็นรั้วกำแพงธรรมชาติ ทั้งสองจึงเริ่มบรรเลงลีลารักกันท่ามกลางธรรมชาติ และอาจเป็นเพราะเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทานไปก่อนหน้านี้ ยิ่งทำให้ทั้งสองคนยากเกินที่จะหักห้ามใจตัวเอง เสียงอื้ออึงเบาๆ ' . . . อ๊า อ๊าา . . . ' ดังขึ้นเป็นระยะๆ ท่ามกลางธรรมชาติที่โอบล้อมด้วยต้นไม้และบึงน้ำ
. . .
เสียงอื้ออึง แบบเดิม ' . . . อ๊า อ๊าา . . . ' ยังคงดังต่อเนื่อง แต่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังบรรเลงลีลารักกันในโรงแรม เสียงเริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆ ไม่ต้องคอยยั้งเสียงเหมือนตอนที่อยู่ในสวนช่วงก่อนหน้านี้ . . . ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นห้องในโรงแรมที่จูลพักอยู่ ที่ทั้งสองเขาแวะมาเอาของเมื่อช่วงบ่ายของวันนี้
หลังทั้งสองคนเสร็จภารกิจ กำลังนอนพักพื้นแรงกันอยู่นั้น ชายปริศนาที่กำลังลุกขึ้นเพื่อที่จะไปดื่มน้ำในตู้เย็นใกล้ๆ . . . จูลซึ่งนอนอยู่ข้างๆก็เอ่ยขึ้นมาว่า
จูล : " ตัวเองว่าเค้าหุ่นดีมั้ย "
ชายปริศนา : " อืม ดีสิ ดีมากเลยล่ะ ทำไมหรอ . . . ถามแปลกๆ "
จูล : " งั้นตัวเองถ่ายรูปให้เค้าหน่อยสิ เค้าอยากเก็บรูปตอนที่เค้าหุ่นดีอยู่แบบนี้ไว้เยอะๆ "
ชายปริศนา : " หมายถึงถ่ายหุ่นตัวเอง ถ่ายนู้ดอ่ะหรอ "
จูล : " ใช่ ตอนนี้เลยนะ ตัวเองถ่ายให้หน่อย " เสียงอ้อนที่เอาแต่ใจของจูล
ชายปริศนา : " อืม . . . ก็ได้ " เขาตอบกลับหลังจากหยุดคิดชั่วครู่
เขาหยิบกล้องที่อยู่ในกระเป๋าที่วางอยู่บนเก้าอี้ใกล้ๆออกมา ปรับค่าอะไรเล็กน้อยเพื่อให้เหมาะกับถ่ายภาพในห้อง ซึ่งจริงๆแล้วสถานที่มันไม่ได้เอื้ออำนวยให้มากนัก แต่เขาเองก็ปฏิเสธเธอไม่ได้เช่นกัน . . . เสียงชัตเตอร์ ดังเป็นช่วงๆ ' แชะ แชะ ' ในขณที่ชายปริศนาเดินวนไปรอบๆเตียงเพื่อหามุมที่ดีพอที่จะให้รูปออกมาสวยที่สุด ' แชะ แชะ ' . . .


## Chapter 9 : เธอเก่ง

' แชะ แชะ ' เสียงกดชัตเตอร์จากกล้องโทรศัพท์ดังต่อเนื่อง ตอนนี้แพทกำลังเอาของสะสมบางอย่างของเธอออกมาถ่ายรูป เพื่อโพสขายออนไลน์
บัตรคอนเสิร์ต Black Pink ที่มีลายเซนของ Lisa ที่เธอเสี่ยงไปนั่งรออยู่ครึ่งค่อนวันเผื่อให้ได้ลายเซ็นนี้มา หรือ คอลเลคชั่น Limited ของวงต่างๆอีก 2-3 ชิ้น ที่หาไม่ได้อีกแล้วในปัจจุบัน มันเป็นของที่มีค่าทางจิตใจของแพทมาก เพราะการได้มาแต่ละชิ้นเธอต้องพยายามอย่างมาก แต่มันก็เป็นสมบัติเพียงไม่กี่อย่างของเธอในตอนนี้ที่พอจะขายได้ราคาที่สูงพอ ที่เธอจะนำมาใช้แก้ปัญหาวิกฤตได้ในช่วงนี้
. . .
[ ภาพย้อนหลัง 4-5 วันก่อนหน้านี้ ] ณ ตลาดนัดถนนคนเดินที่มีประจำทุกสัปดาห์ แพท และ อุ้ม เพื่อนสนิทของเธออีกคน ปกติแล้วพวกเธอจะมาตั้งร้านรับวาดรูป และเล่นเพลงเปิดหมวกไปด้วยสลับกัน แต่ตั้งแต่ช่วงที่เศรษฐกิจตกต่ำลงมาหลายเดือน นักท่องเที่ยวที่เคยมีก็ค่อยๆหายไป แต่วันนี้พวกเธอก็ยังมาเปิดร้านปกติ . . .
พี่สาวร้านขายเสื้อยืดสกีนลายแนว Vintage Graffiti ที่อยู่ติดกันกับร้านของแพท กดเปิดเพลงจากเครื่องเล่นที่มีลำโพงเล็กๆ ค่อยดันเสียงดังขึ้น . . . ช่วงเวลาพอดีกันกับที่ฝนกำลังตั้งเค้า ท้องฟ้าเริ่มมืดทะมึนขึ้น แพทได้เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า พร้อมสีหน้าที่ดูหมดหวัง
.
.
.
## Music Start (เพลงเธอเก่ง)
. . . . " ท่ามกลางพายุฝน ที่โหมกระหน่ำ
ท่ามกลางคำว่าเรา ที่เป็นอดีตไป " . . . .
.
.
.
สายฝนห่าใหญ่เทลงมา ยังดีที่ร้านทุกร้านที่ตั้งมีเต๊นท์ผ้าใบช่วยกันฝนอยู่บ้าง แต่ด้วยลมที่แรงทุกคนก็ยังคงต้องหาผ้าหรือพลาสติคมาบังข้าวของในร้านอีกชั้นอยู่ดี . . . แต่ที่แย่ไปกว่านั้น ฝนที่ตกหนักขนาดนี้ ใครจะมาเดินเที่ยว นักท่องเที่ยวที่น้อยอยู่แล้ว วันฝนตกแบบนี้แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีคนเดินเลย นอกจากคนที่มาเปิดร้านกันเอง มันเป็นบรรยากาศที่หดหู่มากจริงๆสำหรับแม่ค้าขายของ โดยเฉพาะตลาดนัดที่มีโอกาสแค่อาทิตย์ละครั้ง
แพทเองก็เช่นกัน ปกติมาเปิดร้านอาทิตย์ละวัน ก็ยังได้เงินอย่างน้อยก็วันละ 2,000-3,000 จากการรับวาดรูปนักท่องเที่ยวและเปิดหมวกเล่นดนตรี หรือวันไหนโชคดีคนเยอะหน่อย อาจได้มาไปถึง 4,000-5,000 แต่หลังจากที่ทุกอย่างเริ่มแย่ลง แค่วันละ 1,000 ยังหาได้ลำบาก บางครั้งได้แค่ 500 เป็นค่าน้ำมัน ค่าเดินทางเท่านั้น มันช่างวิกฤตจริงๆสำหรับเธอในช่วงเวลานี้
เวลาผ่านมาเกือบชั่วโมง ฝนเริ่มเบาลงจนหยุดไปในที่สุด ทุกคนเริ่มจัดร้านกันใหม่อีกรอบ และตั้งความหวังว่าเวลาที่เหลือจะยังมีคนมาเดินบ้าง . . . ในระหว่างที่รอลูกค้าแพทก็หยิบกระดาษวาดภาพแผ่นใหญ่ขึ้นมาหนีบกับแผ่นกระดานรองวาด ก่อนที่จะสเก็ตรูปของชายปริศนา . . .
อุ้มเดินกลับมาหลังจากออกไปเดินเล่นและซื้อของกินในระแวกนั้น เธอยื่นขนมโปรดเป็นลูกชุบรูปผลไม้ให้กับแพท
อุ้ม : " อ่ะมึง กินก่อน . . . วาดรูปอะไรว่ะ เออเจ๋งดี "
แพท : " วาดให้พี่เขาน่ะ เห็นเขาจะเอาไปใช้ประกอบงาน "
อุ้ม : " อ่อ . . . เออแล้ว NFT ที่มึงลองวาดไปขายเป็นไงบ้างว่ะ "
แพท : " ไม่เห็นจะขายได้เลย โคตรเสียเวลาอ่ะ วาดไปตั้งหลายสิบรูป แถมเสียค่าสมัครไปอีกตั้งหลายพัน "
อุ้ม : " กูว่าละ เห็นแม่งปั่นราคากัน ที่ขายได้จริงๆจะมีสักกี่คน 555 "
แพท : " คลิป cover เพลงของกูก็วิวไม่ค่อยจะขึ้น ทำมาเป็นปี ยังไม่ได้เงินซักบาท . . . หรือว่ากูเกิดผิดยุคว่ะเนี่ย "
อุ้ม : " เออจริง กูยังไม่เห็นมึงทำอะไรออนไลน์แล้วรุ่งซักอย่างเลย 555 เหลือไป Live ขายของอ่ะ 555 อาจจะรุ่งก็ได้นะ . . . กูว่ามึงก็สวยนะ เสียงร้องก็โอเค แต่คลิปร้องเพลงเสือกวิวไม่กระเตื้องขึ้นเลย . . . รูปกูก็ว่ามึงวาดสวยนะ แต่ไปขาย NFT ก็ขายไม่ได้อีก 555 วาดขายตามตลาดกะกูไปก่อนแบบนี้แหละเหมาะกับมึงละ 555  . . . แต่กูว่านะ มึงทำหลายอย่างเกินไปหว่ะ แม่งเลยไม่สุดซักทาง "
ทั้งสองคนนั่งคุยกันพักใหญ่ต่อ อุ้มก็หยิบกีต้ามาดีดเล่นพลางๆไปด้วย ระหว่างรอลูกค้าที่จะมาเดินเล่นซื้อของ ในขณะที่แพทก็ยังวาดรูปไปเรื่อยๆ ในระหว่างที่คุยเล่นกัน . . . จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่
แพท : " เก็บร้าน กลับกันเถอะ วันนี้ไม่น่ามีลูกค้าละกูว่า"
อุ้ม : " แล้วมึงต้องรอพี่เขามารับป่ะ "
แพท : " ไม่อ่ะ เดี๋ยวกูติดรถมึงกลับนะ โทรไปยังไม่รับสายเลย สงสัยติดงานอยู่ . . . เออ แล้วเดี๋ยวไปส่งกูต่อที่ร้านได้ป่ะ กูต้องไปทำพาร์ทไทม์ต่อ"
อุ้ม : " เออได้ๆ . . . ใช้กูเป็นคนขับรถเลยนะ อีนี่ "
.
.
.
## Music End
. . . . " ฝนฟ้าจะเป็นอย่างไร หัวใจก็ยังเป็นของ เธอ " . . . . ##
.
.
.
หลังจากเอาของมาเก็บที่บ้านและเปลี่ยนชุดเพื่อไปทำงานที่ร้านอาหารต่อ โดยที่อุ้มยังจอดรถรอไปส่งอยู่ที่หน้าบ้าน แพทก็ยังลองโทรหาแฟนเธออีกครั้ง แต่ก็ยังไม่มีคนรับสายเหมือนเดิม . . . จนสุดท้ายอุ้มก็ต้องเป็นคนมาส่งถึงร้านอาหารที่แพททำงานอยู่
เมื่อแพทมาถึงยังไม่ทันที่จะเริ่มทำงาน พี่ผู้จัดการร้านก็ได้เดินมาคุยกับเธอ
พี่ผู้จัดการร้าน : " แพทจ๊ะ พี่จะแจ้งว่าร้านเราจะปิดสิ้นเดือนนี้นะ ก็ปิดชั่วคราวน่ะ จนกว่าสถานการณ์จะดีขึ้น . . . เห็นเราขยันตั้งใจทำงานมาตลอด พี่เองก็เสียดาย . . . แต่อย่างเราคงหางานใหม่ได้ไม่ยาก หรือถ้าพี่มีแนะนำก็จะบอกเราอีกทีนะ "
แพท : " ค่ะ ขอบคุณนะคะ "
ถึงแม้จะดูกระทันหัน เพราะอีกไม่กี่วันก็จะสิ้นเดือนแล้ว แต่แพทก็ไม่ได้เซอร์ไพซ์อะไรมาก เพราะเธอก็เห็นอยู่ว่า ร้านจากที่เคยมีลูกค้าแน่น ตอนนี้แทบจะนั่งว่างตบยูงกันมาพักนึงแล้ว
. . .
ในเวลาปัจจุบัน ในขณะที่แพทกำลังถ่ายรูปของอยู่ ที่โต๊ะกินข้าวที่ตั้งอยู่กลางบ้านพอดีนั้น ชายปริศนาก็เปิดประตูบ้านเข้ามาพอดี แพทจึงรีบรวบของและเอาผ้ามาบังไว้ เพราะเธอเองก็ไม่อยากให้แฟนเธอเครียดไปด้วย เพราะเท่าที่เธอสัมผัสได้ ตอนนี้ตัวเขาเองก็ดูเครียดกับปัญหาของเขาอยู่เช่นกัน
ชายปริศนาคนที่สอง : " ทำอะไรอยู่น่ะ แล้วกินข้าวรึยัง " เขาถามเหมือนปกติทุกวัน
แพท : " กินแล้ว . . . แต่เดี๋ยวว่าจะออกไปหาเพื่อนน่ะ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " เอารถเค้าไปก็ได้นะ วันนี้คงไม่ได้ออกไปไหนล่ะ เพลียๆเดี๋ยวว่าจะรีบไปนอนพักหน่อย "
หลังจากที่ชายปริศนาเดินเข้าห้องไปนอนได้ไม่นาน แพทก็หยิบกุญแจรถและขับออกมา ซึ่งจริงๆแล้วเธอเองก็ไม่ได้คิดว่าจะไปที่ไหน แต่พอบอกไปแล้ว ถ้าไม่ออกมาก็อาจจะมีคำถามเพิ่มขึ้นอีก เธอจึงจำเป็นต้องออกมาและขับรถวนเล่น ไปหาของกินเล่นที่ตลาดใกล้ๆคนเดียว และปล่อยช่วงเวลาทิ้งไว้สักพัก ก่อนที่จะขับกลับบ้านอีกที
ตอนนี้ดูเหมือนแฟนของเธอจะหลับไปแล้ว แพทจึงเปลี่ยนชุดอาบน้ำ ก่อนที่จะไปนอนบนเตียง แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างมันจะไม่ค่อยเหมือนเดิมนัก ระยะห่างระหว่างทั้งสองคน นอกจากจะนอนหันหลังเข้าหากันแล้ว ทั้งคู่ยังนอนแทบจะติดริมขอบเตียงแต่ละฝั่ง จนเหลือที่ว่างตรงกลางเตียงไว้พอให้คนอีกคนหรือสองคนไปนอนได้สบายๆ
แพท : " ตัวเอง หลับรึยังอ่ะ เค้าถามอะไรได้มั้ย . . . เอ่อใช่ลืมบอก รูปเค้าวาดให้เสร็จแล้วนะ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " อืมม..ดีเลย เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าไปดู  . . . ว่าแต่มีอะไรรึป่าว " เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียเล็กน้อย
ทั้งสองคนยังคงนอนคุยโดยหันหน้าไปคนละทาง ไม่ได้หันมาคุยกันแบบปกติ . . . แพทรวบรวมความกล้าที่จะถาม หลังจากคิดอะไรได้บางอย่างช่วงที่ขับรถไปวนเล่นเมื่อครู่ ซึ่งปกติเธอจะค่อนข้างเกรงใจแฟนมาก
แพท : " เรื่องรถน่ะ ช่วงนี้เราสองคนก็มีปัญหาเยอะเลย ถ้าเราขายไปก่อน แล้วถ้าสถานการณ์ดีขึ้นแล้วค่อยซื้อใหม่ได้มั้ย "
ชายปริศนาคนที่สอง : " เค้าว่าเคยบอกไปแล้วนะ รถมันยังผ่อนอยู่ ต่อให้ขายไปเงินที่ได้มายังน้อยกว่ายอดที่ติดไฟแนนซ์เลย " น้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย
แพท : " อืมๆ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " มันไม่ได้เหมือนตอนที่ตัวเองขายรถแม่ อันนั้นมันไม่ติดไฟแนนซ์ มันก็ได้เงินมาเต็มๆ มันไม่เหมือนกัน " น้ำเสียงของเขาเริ่มเย็นลง
แพท : " อืมๆ เค้าเข้าใจแล้ว . . . "
ชายปริศนาคนที่สอง : " แต่มันก็ยังมีทางที่จะหาเงินได้เยอะอยู่นะ แต่ไม่รู้ตัวเองจะอยากทำมั้ย . . . "


## Chapter 10 : แพ้คำว่ารัก

จูลนั่งอยู่ในร้านอาหาร บนโต๊ะยังว่างอยู่มีเพียงแก้วน้ำเปล่าเท่านั้น แต่เหมือนเธอจะนั่งรอมาได้สักพักใหญ่แล้ว สีหน้าเบื่อเริ่มออกนิดๆ สลับกับดูเวลาเป็นระยะๆ . . . ชายปริศนาเดินเข้ามาที่โต๊ะด้วยท่าทางที่เร่งรีบ
ชายปริศนา : " ขอโทษนะ วันนี้ผิดแผนไปหมดเลยแต่เช้า " เขาแสดงท่าทีสำนึกผิดเล็กน้อย
จูล : " อืม แล้วรถเป็นยังไงบ้าง "
ชายปริศนา : " ยังทิ้งไว้ที่อู่อยู่เลย ช่างเขาจะโทรมาบอกอีกทีถ้าเสร็จ . . . ขอโทษนะ เลยไม่ได้ไปรับเลยวันนี้ "
จูล : " ช่างมันเถอะ สั่งข้าวกินก่อนดีกว่า หิวจะแย่แล้ว "
ทั้งสองคนขอเมนูและสั่งอาหารไปตามปกติ บรรยากาศกลับมาในโหมดปกติอีกครั้ง จากที่จูลดูจะหงุดหงิดนิดหน่อยในตอนแรกที่นั่งรอ . . . เวลาผ่านไปครู่ใหญ่จนทั้งสองคนทานอาหารเสร็จ
ชายปริศนา : " เค้ามีของให้ตัวเองด้วย " พลางเอามือล้วงไปในกระเป๋ากางเกาง หยิบกล่องใส่ปากกาออกมา และยื่นให้กับจูล " อ่ะ ตัวเองจะได้เอาไว้ทำงานได้ "
จูลถึงกับอมยิ้มไม่หยุด ถึงแม้เป็นแค่ปากการาคาไม่กี่ร้อย หรืออย่างมากก็พันนิดๆ แต่มันไม่ได้อยู่ที่ราคา แต่นี่เหมือนเป็นของขวัญชิ้นแรกที่เธอได้รับจากคนรัก และในความรู้สึกของเธอดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจให้เธอจริงๆ ทั้งที่เธอก็คิดในใจว่า ถ้าเขาหมายถึงงานนักเขียนละก็ เธอใช้คอมพิมพ์ไม่ได้ใช้ปากกาเขียนซักหน่อยก็เถอะ . . . พอเปิดกล่องออก มันเป็นปากกาแท่งสีแดง ที่มีเลเซอร์ชื่อเธออยู่บนด้าม
ชายปริศนา : " 6 เดือน ครบรอบ 6 เดือน ที่เราคบกัน . . . ใช่วันนี้ใช่ม๊ะ " ชายปริศนาแสดงท่าทีไม่แน่ใจว่าตัวเองจำผิดวันรึป่าว เพราะปกติทุกวันครบรอบจูลจะมีของขวัญให้เขาเสมอ
จูลพยักหน้ารับ พร้อมหันหลังกลับไปหยิบของในกระเป๋าสะพายที่วางอยู่ด้านหลัง
จูล : " อ่ะ ของขวัญครบรอบ 6 เดือน ของเรา " พลางส่งกล่องโทรศัพท์ iPhone รุ่นใหม่พร้อมด้วยหูฟัง AirPods
จูล : " เค้าเห็นโทรศัพท์ของตัวเองเก่าแล้ว จอร้าวด้วย เลยคิดว่าตัวเองน่าจะอยากได้ "
ชายปริศนายิ้มไม่หุบ เหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ ซึ่งสีหน้าอารมณ์แบบนี้ คือสิ่งที่จูลเองก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็น
ชายปริศนา : " ขอบคุณนะ . . . ตัวเองซื้อให้แต่ของแพงๆทั้งนั้นเลย . . . เค้าเกรงใจยังไงก็ไม่รู้ " พลางเอามือจับไปที่นาฬิกาข้อมือ ก็เป็นของที่จูลเป็นคนซื้อให้ก่อนหน้านี้เหมือนกัน ถึงจะไม่ใช่แบรนด์หรู แต่ก็ราคาหลายพันหรืออาจจะแตะหลักหมื่นได้เหมือนกัน
จูล : " เค้ารักตัวเองนะ ของแค่นี้เอง . . . แล้วตัวเองล่ะ รักเค้ารึป่าว"
ชายปริศนา : " อืม . . . รักสิ " พร้อมพยักหน้ารับเล็กๆ
ที่ตู้ Jukebox ในร้าน มีคนเดินมาหยอดเหรียญเลือกเพลงในจังหวะนั้นพอดี
.
.
.
## Music Start (เพลงแพ้คำว่ารัก)
. . . . " ที่เธอบอกจริงหรือเปล่า จริงหรือเปล่า
ไม่ได้ล้อเล่นกันใช่ไหม" . . . .
.
.
.
เพียงแค่การพยักหน้าและคำพูดว่ารัก ด้วยความที่เป็นคนช่างจินตนการอยู่แล้ว ก็ทำให้จูลคิดไปไกล ฉากต่างๆแวบขึ้นมาในความคิดของเธอ ทริปทัวร์เที่ยวรอบโลกไปยังที่ต่างๆกันสองคน
ที่ปารีส ยืนจูบกันหน้าหอไอเฟล . . .
นิวยอร์ค ยืนจูบกันหน้าแยกไทม์สแควร์ . . .
โตเกียว ยืนจูบกันหน้ามิคกี้เม้าส์ ในโตเกียวดิสนีย์แลนด์ . . .
ซิดนีย์ ยืนจูบกันหน้าโอเปร่าเฮ้าส์ . . .
ไคโร ยืนจูบกันหน้าพีระมิด . . .
รวมถึงภาพฉากเซ็กซ์อันเร่าร้อน ทั้งในและนอกโรงแรม โดยมีฉากหลังเป็น หอไอเฟล เทพีเสรีภาพ โตเกียวทาวเวอร์ พีระมิดกีซ่า . . .
ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะ 6 เดือน ที่ทั้งคู่นับว่าคบกันนั้น ชายปริศนาไม่เคยบอกรักจูลเลยแม้แต่ครั้งเดียว หรือแม้กระทั่งวันครบรอบ ก็เป็นวันที่จูลคิดขึ้นเองหลังจากที่เขามีความสัมพันธ์กันครั้งแรกในตอนนั้น . . . ชายปริศนาก็เพียงแค่ เออออตามไปแค่นั้น และที่เขาจำได้เพราะทุกครั้งที่เป็นวันครบรอบ จูลจะมีของขวัญให้เขาเสมอๆ
เสียงโทรศัพท์ของชายปริศนาดังขึ้น พร้อมๆกับเสียงเพลงที่จบลงพอดี
.
.
.
## Music End
. . . . " อย่ารังแกคนที่ไม่มีใครด้วยคำว่ารักเลย จะกี่ครั้งก็ลงเอยแพ้คำพูดว่ารัก
ได้ไหมเธอคนดี ถ้าคิดจะบอกรักกัน ช่วยบอกกันด้วยหัวใจที่มี แค่นี้ที่อยากขอเธอ " . . . . ##
.
.
.
ชายปริศนา : " ไปเอารถกันเถอะ ช่างเพิ่งโทรมาบอกว่าเสร็จแล้ว "
. . .
หลังจากที่ไปเอารถที่อู่ซ่อม ระหว่างทางกลับออกมา จูลเห็นคูปองบางอย่างวางอยู่ที่หน้าคอนโซลจึงหยิบมาดู มันเป็นคูปองส่วนลดค่าเข้าสวนสนุก Xtreme  ที่เพิ่งเปิดได้ไม่นาน
ชายปริศนา : " ลองไปกันมั้ย ไม่รู้จะทำอะไรพอดีวันนี้ " เขาเอ่ยถามหลังจากเห็นจูลหยิบคูปองขึ้นมา " มันแจกที่ห้างวันก่อนน่ะ เกือบลืมไปแล้วเหมือนกัน "
จูล : " มันไม่ไกลไปหรอ "
ชายปริศนา : " ก็ไม่ไกลนะ ไม่น่าเกินชั่วโมง เส้นนั้นตัวเองยังไม่เคยไปด้วย มีที่สวยๆระหว่างทาง เผื่อแวะถ่ายรูปได้ด้วย "
จูล : " อืม งั้นก็ได้ "
ระหว่างทางไปสวนสนุก ถนนเส้นนี้เหมือนมุ่งหน้าออกนอกตัวเมือง ทำให้เห็นธรรมชาติ ทุ่งหญ้าเขียวขจีสลับเนินเขาเตี้ยๆ ฝูงวัว ฝูงแกะ เป็นระยะๆ . . . แต่ระหว่างที่ขับอยู่นั้น เหมือนจังหวะเครื่องยนต์รถมันแปลกๆไปบ้าง แต่ก็ยังขับไปต่อได้
จูล : " มันจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ลองโทรถามช่างอีกทีมั้ย "
ชายปริศนา : " ไหวแหละ มันเป็นมาซักพักแล้วละ เมื่อกี้ช่างเขาก็บอกว่าอาจจะกระตุกบ้างแต่ไม่เป็นอะไร "
ชายปริศนา : " ครบรอบคราวหน้า ตัวเองคงไม่ซื้อรถใหม่ให้เค้าใช่มั้ย ฮ่าฮ่าฮ่า " แม้จะเป็นคำพูดเล่นๆ แต่ลึกๆในใจตัวเขาเองก็แอบคิดเล่นๆไปเหมือนกัน ว่าเผื่อฟลุ๊คได้ เพราะขนาดรอบนี้ยังซื้อ iPhone ตัวทอปราคารวมๆเกือบครึ่งแสนให้เขาได้เลย แค่เห็นโทรศัพท์เขาเก่าแค่นั้น
จูล : " แล้วตัวเองอยากได้รุ่นไหนล่ะ "
ชายปริศนา : " บ้า ไม่เอาหรอก มันเยอะเกิน แค่ที่ตัวเองให้มาตอนนี้ก็เยอะเกินแล้ว " ถึงเขาจะรู้ว่าจูล ดูเป็นผู้หญิงที่มีเงิน และสายเปย์ แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวยถึงขนาดซื้อรถเป็นคันๆให้เขาจริงๆ
จูล : " แค่สมมติเฉยๆก็ได้ "
ในจังหวะเดียวกันนั้น รถติดไฟแดงที่แยกพอดี และมีรถ Civic โมเดลใหม่ สีดำป้ายแดง เหมือนเพิ่งออกจากโชว์รูมมาจอดติดอยู่เยี้องๆด้านข้างพอดี
ชายปริศนา : " แบบคันข้างๆเนี่ยก็พอ เค้าชอบนะตัวนี้เพิ่งออกด้วย สีดำอย่างสวย ราคาก็ไม่เว่อร์เกิน "
จูล : " อืม.. บังเอิญจัง "
ชายปริศนา : " บังเอิญอะไรหรอ "
จูล : " อ๋อ ก็บังเอิญที่พูดถึง แล้วมีมาจอดข้างๆพอดีไง ป้ายแดงด้วย "
หลังจากพูดจบประโยค ไฟสัญญานก็เขียวพอดี รถป้ายแดงคันนั้นก็ออกตัวนำไปอย่างรวดเร็ว
. . .
รถของทั้งสองคน ในที่สุดก็มาถึงปลายทางสวนสนุก Xtreme ที่นี่ถึงจะไม่ได้มีเครื่องเล่นเยอะ แต่ก็ล้วนเป็นเครื่องเล่นที่น่าหวาดเสียวอยู่หลายตัว ทั้ง บันจี้จั๊ม ปีนผาจำลอง รถรางที่สไลด์ลงจากเขา รถโกลคาร์ท และ อื่นๆอีก 2-3 อย่าง . . . วันนี้คนก็ดูไม่เยอะมากนัก เพราะเป็นวันธรรมดา และเป็นช่วง Low Season ที่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวต่างชาติด้วย
ทั้งสองคนตกลงกันว่าจะเล่นแค่ 2-3 อย่าง เพราะตอนนี้ก็เริ่มเย็นแล้วแถมแต่ละอันก็หวาดเสียวใช่เล่น โดยเฉพาะ บันจี้จั๊ม ซึ่งทั้งสองคนก็ไม่เคยกระโดดมาก่อน . . . ทั้งคู่จึงเลือกที่จะกระโดดบันจี้ก่อน แล้วไปต่อด้วยปีนผาจำลอง และขับโกลคาร์ทตอนจบ
ชายปริศนาจูงมือจูลไปที่บันจี้ เหมือนเด็กที่กำลังอยากเล่นของเล่น และดูเหมือนที่นี่จะมีความสูงให้เลือก 2 ระดับ 50 เมตร และ 100 เมตร และมีป้ายแนะนำว่าถ้ากระโดดเป็นครั้งแรกควรเริ่มจาก 50 เมตรก่อน . . . แต่ไม่ใช่สำหรับคู่นี้ ทั้งสองคนเลือกที่จะกระโดดอันที่สูงกว่า นี่ดูเหมือนจะเป็นนิสัยที่เหมือนกันของทั้งสองคนที่ชอบทำอะไรตื่นเต้นๆ และทำอะไรที่สุดทาง
หลังจากกระโดดบันจี้เสร็จ ทั้งคู่นั่งพักกันครู่ใหญ่ก่อนจะเดินไปเล่นในส่วนผาจำลองต่อ ตอนนี้ชายปริศนาดูคึกมาก เหมือนเด็กที่ได้มาปลดปล่อย แต่จูลเองมีการวิงเวียนนิดหน่อยจากบันจี้เมื่อกี้แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นอะไรมาก บวกกับท่าทางคึกหน่อยๆของแฟนเธอ เธอจึงไม่อยากทำให้บรรยากาศมันน่าเบื่อไป
ทั้งสองคนใส่ชุด เครื่องป้องกันและฟังคำแนะนำจากพนักงานหญิงคนนึง ซึ่งดูเหมือนจะยังใหม่เพิ่งทำงานได้ไม่นานจากวิธีการพูดแนะนำที่ยังไม่คล่องนัก . . . ทั้งคู่จึงเริ่มปีนผาจำลองขึ้นไป ปกติความสูงผาจำลองน่าจะสูง 10-20 เมตร แต่ที่นี่จุดสูงสุดเกือบ 30 เมตรเลยทีเดียว และด้วยความคล่องตัวของชายปริศนา เขาก็ปีนขึ้นไปจุดสูงสุดได้รวดเร็วไม่ยากนัก ในขณะที่จูลยังปีนขึ้นไปช้าๆ ได้ยังไม่ถึงครึ่งทางดีด้วยซ้ำ . . . และด้วยช่วงเวลานี้ซึ่งเย็นมากแล้ว จึงเหลือแค่เขาสองคนเท่านั้นที่ปีนอยู่ในตอนนี้ พนักงานเองก็เหมือนจะเตรียมตัวเลิกงานกัน . . .
ในช่วงที่จูลเกือบจะถึงจุดสูงสุดอีกไม่กี่เมตร อุบัติเหตุที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น อุปกรณ์ที่จะช่วยเซฟตี้ได้ มันไม่ได้ช่วยอย่างที่คิด เธอตกลงมาจากความสูงกว่า 20 เมตร ยังโชคดีที่ด้านล่างเป็นพื้นทรายช่วยซับแรงกระแทกได้บ้าง กับหมวกกันน๊อค . . . แต่จูลก็ภาพตัดมืดไปทันที พร้อมเสียงกรีดร้องตกใจในช่วงที่ตกลงมา . . .


## Chapter 11 : รักเก่า เก่า

แพทในชุดพนักงานร้านไอศครีม Swensen's เสื้อลายขาวดำ กระโปรงสั้นสีเบส กำลังจดรับออเดอร์จากลูกค้า ดูเหมือนว่านี่จะเป็นงานพาร์ทไทม์ใหม่ของเธอ เธอยังคงขยันตั้งใจทำเต็มที่เหมือนเดิม แต่ด้วยข้อจำกัดหลายๆอย่าง ทั้งชั่วโมงการทำงานที่ทำได้แค่ 15-20 ชม ต่ออาทิตย์ และก็ไม่มีทิปจากลูกค้าเพิ่มเติม เหมือนงานร้านเดิมที่เธอเคยทำก่อนหน้านี้ ซึ่งก็ทำให้รายได้ของเธอลดลงนับหมื่นบาทต่อเดือน . . . แต่มันก็เลือกไม่ได้มากนักเพราะงานตอนนี้มันก็หายากกว่าแต่ก่อนอยู่มาก
นับถึงวันนี้ เธอก็มาทำงานนี้ได้เกือบเดือนแล้ว เพื่อรอหางานอื่นๆที่อาจมีรายได้ที่ดีกว่า แต่ดูเหมือนมันก็ไม่มีเข้ามาเลยจริงๆ . . . ตลาดนัดที่เคยไปเปิดหมวก วาดรูป ตอนนี้ก็เป็นเหมือนตลาดร้าง เมื่อไม่มีนักท่องเที่ยวเข้ามาจากผลของโรคระบาดช่วงก่อนหน้านี้ ที่ซ้ำเติมเศรษฐกิจที่แย่อยู่แล้ว
หลังเลิกงานแพท ก็เลือกที่จะไปนั่งวาดรูปเล่นริมบึง ในสวนสาธรณะใกล้ๆ เสียงโทรศัพท์ดังเธอเลือกที่จะไม่รับสาย หน้าจอขึ้น " คุณแฟน " เป็นเบอร์โทรเข้า . . . เหมือนเธออยากนั่งคิดอะไรคนเดียวสักพัก เธอหยิบหูฟังขึ้นมาใส่ทั้งสองข้าง และกดเล่นเพลง
.
.
.
## Music Start (เพลงรักเก่า เก่า)
. . . . " แต่แล้วก็ไม่มีทางที่เรา จะเข้าใจกันได้เลย มันช่างโหดร้าย
กับความรักที่ไม่สดใส ที่เราเคยร่วมทุกข์ และเราเรียกสิ่งนั้นความสุข " . . . .
.
.
.
แพทนั่งนึกย้อนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ระหว่างที่เธอกำลังจัดของในบ้าน ทำความสะอาดตู้และชั้นต่างๆ เธอบังเอิญทำกล่องเก็บของของแฟนเธอตกลงมาอย่างไม่ตั้งใจ ซึ่งปกติเธอมักจะไม่ยุ่งของของแฟนเธอเท่าไหร่ และมันก็อยู่ในกล่องที่เหมือนกับของที่ไม่ได้ใช้ มีกระดาษ หนังสือทับอยู่ด้านบน . . . แต่ของที่อยู่ในนั้นกลับเป็น กล้องปากกากล้อง กล้องนาฬิกา กล้องแอบถ่ายต่างๆ ซึ่งถ้าไม่สังเกตตอนแรกก็อาจดูไม่รู้ แต่เพราะในกล่องนั้นมันมีกล่องจิ๋วที่ดูเป็นกล้องชัดเจนรวมอยู่ด้วย และพอมาดูของชิ้นอื่นดีๆอีกทีจึงรู้ว่าเป็นอุปกรณ์กล้องแอบถ่ายทั้งสิ้น และยังมี external hard drive ซึ่งเมื่อเธอลองเอามาลองต่อคอมเปิดดู ก็เจอ folder ที่เป็นชื่อเธออยู่ 2-3 อัน แต่มันเข้าหรัสไว้เธอจึงเปิดดูไม่ได้ว่าเป็นไฟล์อะไรบ้างในนั้น แต่จากการที่มันอยู่รวมกับกล้องพวกนี้ เธอก็พอจะเดาได้ว่ามันอาจเป็นไฟล์แอบถ่ายตัวเธอก็ได้
อุ้มเดินมาตบหลังเบาๆ ระหว่างที่แพทยังนั่งคิดเหม่อๆอยู่คนเดียว
อุ้ม : " ว่าแล้วต้องอยู่นี่ แฟนแกโทรมาหาชั้นอ่ะ ถามว่าอยู่ด้วยกันรึป่าว บอกโทรมาแล้วแกไม่รับสาย "
แพท : " อืม " เธอแค่พยักหน้ารับ แต่ไม่ได้ตอบอะไร
อุ้ม : " ทะเลาะกันหรอ "
แพท : " อ๋อ ป่าวหรอก ไม่มีอะไร "
.
.
.
## Music End
. . . . " รักเก่าๆ หนทางใหม่ๆ จะเลือกอย่างไหน เธอก็คงรู้เอง
หน้าเก่าๆ แล้วยังคิดร้าย ทำร้ายหัวใจ เก็บไว้ทำไมเล่าเธอ " . . . . ##
.
.
.
ช่วงค่ำของวันนั้น ในห้องนอนแพทและชายปริศนาคนที่สองยังคงนอนอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม และยังคงมีระยะห่างในการนอนคนละมุมของเตียงไม่ต่างจากช่วงเดือนสองเดือนที่ผ่านมา . . . แต่มันไม่ใช่เพราะทั้งสองคนทะเลาะกัน แค่เป็นเหมือนเวลาที่อยู่ด้วยกันทุกวัน นานวันเข้ามันก็เลยเหินห่างกันไปเอง เป็นเพราะความเคยชินซะมากกว่า และบวกกับความเครียดเรื่องการเงินในช่วงนี้ของทั้งคู่ด้วย . . .
แพท : " ตัวเองเค้าถามอะไรหน่อยได้มั้ย " เธอเอ่ยถามขณะที่นอนอยู่
ชายปริศนาคนที่สอง : " อืม . . . "
แพท : " งานที่ตัวเองพูดถึงครั้งก่อนน่ะ มันจะได้เงินเยอะจริงหรอ . . . มันจะพอให้เราแก้ปัญหากันได้ใช่มั๊ย "
ชายปริศนาคนที่สอง : " พอสิ เกินพอเลยแหละ ถ้าตั้งใจทำและวางแผนดีๆ . . . บางคนทำไม่กี่เดือนก็ซื้อรถ ซื้อบ้านได้เลยก็มี "
แพท : " แล้วเค้าจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ปลอดภัยจริงๆนะ "
ชายปริศนาคนที่สอง : " ปลอดภัยสิ มีคนทำกันเยอะแยะไป ไม่ใช่ตัวเองทำคนแรกซักหน่อย "
แพท : " แล้วของในกล่องหลังตู้นั้น มันเกี่ยวกันด้วยรึป่าว "
ชายปริศนาคนที่สอง : " อ้าว ตัวเองเห็นแล้วหรอ " ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้ตกใจใดๆ หรือเหมือนเขาอาจจะอยากให้แพทเห็นนานแล้วก็ได้


## Chapter 12 : ซ่อนกลิ่น

จูลนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เธอยังมีเฝือกที่ขาซ้ายทั้งขา แขนซ้ายทั้งแขน และยังมีเฝือกที่ข้อเท้าขวา รวมถึงปลอกเฝือกอ่อนที่ช่วยดามคอไว้ เหลือเพียงแขนขวาเท่านั้นที่ยังพอใช้ได้ปกติดี . . . และถึงจะเป็นห้องเตียงรวม แต่ตอนนี้ก็มีแค่เธอคนเดียวในห้อง
พยาบาล : " ตื่นแล้วหรอคะ แฟนคุณเพิ่งออกไปเมื่อกี้เอง . . . คุณหมอมาแจ้งรึยังเอ่ย อีก 2-3 วัน ก็เอาเฝือกออกแล้วกลับบ้านได้แล้วนะ แต่ต้องหมั่นมาทำกายภาพด้วย "
จูล : " อ่อ ค่ะ "
พยาบาล : " ปาฏิหาริย์มากเลยนะคะ เคสคุณเนี่ย . . . อ่ะ ทานยาก่อนอาหารด้วยนะคะ " พลางหยิบยาและน้ำให้ " รับน้ำหวาน หรือเอาอะไรเพิ่มมั้ยคะ "
จูล : " ไม่เป็นไรค่ะ . . . คุณพยาบาลช่วยหยิบโทรศัพท์ให้ก็พอ "
ชายปริศนาเดินสวนเข้ามาพอดี ระหว่างที่พยาบาลกำลังเดินออกไป
ชายปริศนา : " ตื่นแล้วหรอ เมื่อกี้ออกไปซื้อของกินหน้าโรงบาลมา . . . ตัวเองเอาอะไรมั้ย "
จูล  : " ไม่อ่ะ " พลางส่ายหัวเล็กน้อย ทั้งที่ติดเฝือกคออยู่ " ขอบคุณนะ ที่ตัวเองอยู่เป็นเพื่อนเค้ามาตลอดเลย . . . เบื่อแย่เลย ต้องมาโรงบาลทุกวัน 2-3 เดือน . . . ลำบากแย่เลย ไม่มีรถใช้แล้วด้วย "
ชายปริศนา : " บอกแล้วไงว่าไม่เป็นไร เรื่องแค่นี้เอง . . . เอ่อ เมื่อเช้าหมอบอกว่าอีก 2-3 วัน ก็ถอดเฝือกกลับบ้านได้แล้วนะ "
จูล : " อืม เมื่อกี้พยาบาลบอกแล้วล่ะ " เธอพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้า แต่เธอจ้องดูโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะหน้าจอที่เปิดอยู่ตอนนี้เป็นแอปการเงินซักอย่าง และดูเหมือนกราฟทุกอย่างจะเป็นสีแดงหมดในพอร์ทของเธอ
. . .
ย้อนกลับไปในวันที่เกิดเหตุ เมื่อ 3 เดือนก่อน . . . หลังจากที่จูลตกลงมา เจ้าหน้าที่ก็รีบเรียกรถพยาบาลมาทันที และเธอต้องรักษาอยู่ในห้อง ICU เกือบ 2 สัปดาห์ เพราะความสูงที่ตกลงมา เทียบได้กับตึก 4-5 ชั้น ซึ่งถ้าเป็นคนทั่วไปอาจตายไปแล้วก็ได้ จากคำพูดที่หมอบอก . . . แต่ยังโชคดีที่เธอมีหมวกกันน๊อค และพื้นด้านล่างเป็นทรายที่หนาพอสมควรเลยช่วยซัพลดแรงกระแทกลงไปได้บางส่วน
ซึ่งทางสวนสนุกก็ช่วยออกค่าใช้จ่ายเพียงไม่กี่หมื่นเท่านั้น ตามใบข้อตกลงที่ผู้ใช้บริการเซ็นไว้ก่อนเล่น . . . และทางโรงพยาบาลก็ได้เช็คไปที่ประกันต่างๆให้แล้ว ซึ่งจูลไม่มีทำไว้เลย . . . ในระหว่างที่เธอยังไม่ได้สติอยู่นั้น ชายปริศนาแฟนเธอก็เลยต้องขายรถของเขา กล้อง และนาฬิกา ที่เธอซื้อให้เพื่อมาเป็นค่ารักษาเบื้องต้นก่อน
ซึ่งหลังจากเธอออกจาก ICU มาอยู่ห้องธรรมดา ก็ต้องใช้เวลาอีกกว่า 2 สัปดาห์ กว่าจะสามารถสื่อสารพูดคุยกันได้บ้างและรออีกเกือบเดือน กว่าเธอจะกลับมาพูดคุยได้ปกติ 100% และที่เหลือรอกระดูกกลับมาหายและนอนโรงพยาบาลเพื่อดูอาการให้แน่ใจว่าไม่มีผลข้างเคียงใดๆอีก
แต่เหมือนเคราะห์ซ้ำ ในช่วงที่เธอไม่ได้สติอยู่นั้น เป็นช่วงที่ตลาดคริปโตเกิดปัญหาใหญ่ตามข่าว มีการเทขายโจมตี จนเหรียญที่เธอถืออยู่มีมูลค่าเกือบเป็นศูนย์ และสกุลเงินอื่นๆก็ตกลงอย่างน่าใจหายทั้งตลาดทำให้เงินเก็บเธอ ที่เอาไปลงทุนไว้หายไปนับล้าน จนเรียกได้ว่าเกือบหมดตัว . . . จากตอนแรกที่คิดว่าจะเอามาคืนให้แฟนเธอเพื่อที่จะไปไถ่รถคืน ก็เลยไม่สามารถทำได้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นไปแล้ว เงินสดในบัญชีธนาคารเธอก็เหลือไม่ได้มากนัก แต่โชคดีที่ยังพอให้หักบัญชีผ่อนรถและค่าเช่าคอนโดได้อัตโนมัติทุกเดือน ช่วงที่เธอยังไม่ได้สติ
และที่เธอใช้ชีวิตเหมือนว่ารวยนั้น มันเป็นเงินจากรายได้ที่เธอหาได้ง่ายในช่วงก่อนหน้านี้แล้วนำมาใช้มากกว่า ไม่ได้รวยอะไร หรือมีเงินมากมายอย่างที่คิด มันก็เป็นแค่เปลือกเท่านั้นเอง
แต่ก็เพราะเหตุการณ์นี้ ทำให้ชายปริศนาได้รู้ว่าจูลเองไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเลย เหมือนเธออยู่ตัวคนเดียว เพื่อนที่ติดต่อได้ ก็ไม่มีใครมาเยี่ยมเธอได้สักคน เมื่อได้รู้เขาเองก็แอบคิดสงสารเธอขึ้นมา และเริ่มมีมุมมองต่อเธอเปลี่ยนไป
. . .
ย้อนกลับมาในปัจจุบัน วันนี้หมอได้เอาเฝือกออกให้เรียบร้อย และดูเหมือนว่าจูลเองจะเดินเหินได้ปกติมากๆ แทบไม่ต้องใช้ไม้เท้าอะไร แต่ก็มีติดไว้เผื่อช่วยพยุงฉุกเฉินเท่านั้น . . . ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะตัวเธอเองรู้สึกมาได้พักใหญ่แล้วว่าตัวเองหายดี มีแต่หมอที่ยังไม่ยอมให้ออกจากโรงพยาบาลและถอดเฝือกให้เธอแค่นั้น
จูล : " ตัวเอง เราไปที่สถานีรถไฟกันเลยได้มั้ย ถ้าไปตอนนี้น่าจะยังทันรถรอบสุดท้าย "
ชายปริศนา : " จะต้องรีบกลับขนาดนั้นเลยหรอ ไปนอนบ้านเค้าก่อนก็ได้ "
จูล : " ป่าว ไม่ได้จะกลับ แต่เค้าจะลงไปเอารถและจะย้ายมาอยู่ที่นี่ ตัวเองจะได้มีรถใช้ด้วยไง . . . เพราะตอนนี้เค้ายังไม่มีเงินซื้อคันใหม่ให้ตัวเองหรอกนะ 555 " เธอพูดเหมือนเป็นเรื่องตลก แต่มันก็คือความจริง เธอหมายถึงแบบนั้นจริงๆ
สิ่งที่จูลคิดในตอนนี้คือ เธอรู้จักและคบกับเขามาจะครบปีแล้ว และงานของเธอเองมันก็จะทำที่ไหนก็ได้ ทำให้เธอไม่มีข้อจำกัดใดๆ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ ตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา เขามาเฝ้าอยู่กับเธอทุกวัน ไม่ทิ้งไปไหนและยังขายรถสมบัติชิ้นเดียวที่แม่เค้าทิ้งไว้ให้มาเพื่อรักษาเธออีก ถ้าจะมีใครซักคนที่คิดว่าจะฝากชีวิตไว้ได้ก็คงต้องเป็นคนนี้
ในขณะที่ชายปริศนา ยังคงอ้ำอึ้งกับการตัดสินใจของจูลครั้งนี้ เพราะเขาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว แต่จากที่ผ่านมาก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ เธอก็เทคแคร์ ดีกับเขาทุกอย่าง ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน และจากที่เขาเพิ่งรู้ว่าเธอเองก็อยู่ตัวคนเดียวไม่มีญาติพี่น้องใกล้ชิดเลย ถ้าเขาปฏิเสธเธอมันคงดูใจร้ายเกินไป และจากระยะเวลาที่ผ่านมา โดยเฉพาะช่วง 3 เดือนที่อยู่โรงพยาบาลเจอกันทุกวัน มันก็กลายเป็นความผูกพันธ์กันไปแล้วด้วย
. . .
ณ สถานีรถไฟ เมื่อทั้งสองคนมาถึง ก็เพิ่งรู้ว่าจะมีการประกาศล็อคดาวน์อีกครั้งที่กทม จากการแพร่ของไวรัสโควิดตัวใหม่ที่รุนแรงขึ้นเรื่อยๆก่อนหน้านี้ และรถไฟเที่ยวนี้จะเป็นเที่ยวสุดท้ายก่อนล็อคดาวน์และหยุดวิ่ง . . . และจากที่สถานีแจ้ง รถไฟจะวิ่งตรงไปยังสถานีใหญ่ปลายทาง จะไม่มีจอดที่สถานีไหน และจะไม่มีพนักงานตรวจตั๋วระหว่างทาง หรือขายอาหารใดๆบนรถ ซึ่งทั้งสองคนก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรในส่วนนี้
หลังจากทั้งคู่ขึ้นมาบนขบวนรถ ทั้งสองคนแทบไม่มีสัมภาระใดๆ มีเพียงน้ำกับขนมปังที่แวะซื้อก่อนขึ้นรถเท่านั้น จูลเองคงยังเพลียและอาจจะเพราะฤทธิ์ยา ทำให้เธอเผลอหลับไปง่ายๆนอนซบไหล่ของแฟนเธอหลังจากขึ้นไปนั่งบนรถได้ไม่นาน . . . รถไฟแล่นออกจากสถานีได้ครู่ใหญ่ จูลที่พล๋อยหลับไปก่อนหน้านี้ก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เหมือนเธอฝันร้ายเล็กน้อย
จูล : " เค้าหลับไปนานมั้ยอ่ะ "
ชายปริศนา : " ซักชั่วโมงนึงได้มั้ง "
จูล : " ขอน้ำหน่อยสิ "
ชายปริศนาหยิบน้ำพร้อมหมุนเปิดฝาให้ ก่อนที่จะยื่นให้จูล แลดูเขายังคงเห็นว่าเธอยังอ่อนแออยู่ในสายตาเขาตอนนี้
จูลหลังจากดื่มน้ำ ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ชะเง้อมองไปทั้งสองด้านรอบๆในโบกี้รถ และลุกขึ้นมาเดินดูให้แน่ใจอีกครั้ง
จูล : " ไม่มีคนอื่นเลยหรอ "
ชายปริศนา : " ใช่ ตู้นั้นก็ไม่มีคนเลย " พลางชี้มือไปที่โบกี้ที่อยู่ติดกัน เพราะตู้โบกี้ที่พวกเขานั่งนี้เป็นตู้สุดท้ายของขบวน " คงเพราะประกาศเคอฟิวส์ ล็อคดาวน์ นี่แหละ "
จูลกลับมานั่งและซบไหล่ชายปริศนาต่อในท่าเดิม และมองดูวิวด้านนอกตัวรถ . . .
ชายปริศนา : " ตัวเอง . . . เค้ามีอะไรจะสารภาพ "
. . .
ภาพย้อนกลับไปในช่วง 6 เดือนแรกที่ทั้งคู่เริ่มรู้จักกัน ในช่วงเวลานั้นชายปริศนาก็เหมือนจะมี คบซ้อน หรือมีคนคุยเป็นผู้หญิงอีกคน ซึ่งเขารู้จักมาก่อนที่เจอกับจูลมานานแล้ว (ภาพที่ปรากฏตอนนี้ก็ไม่เห็นใบหน้าผู้หญิงคนนั้นที่ชัดเจน เป็นเหมือนหญิงปริศนาอีกคน) . . .
ปกติจูลจะเป็นคนนั่งรถไฟขึ้นมาหา เดือนละครั้งและอยู่เที่ยวด้วยกัน 3-4 วัน แล้วกลับไป และทุกครั้งชายปริศนาก็จะเป็นคนไปรับที่สถานี แต่ก่อนไปรับเกือบทุกครั้ง เขาก็จะไปส่งหรือแวะไปหาผู้หญิงปริศนาคนนี้ก่อน . . .
รวมถึงวันที่นั่งรอที่ร้านหนังสือ เขาก็ยังนั่งคุยโทรศัพท์กับอีกคนระหว่างที่รอ หรือแม้กระทั่งวันที่ครบรอบ 6 เดือน ที่เขามาช้าแล้วบอกว่ารถเสีย ที่จริงแล้ววันนั้น นอกจากรถที่เสียแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาเสียเวลาจริงๆคือ เขาทะเลาะและบอกเลิกผู้หญิงคนนั้นอยู่ . . . และวันนั้นก็คือวันสุดท้ายที่เขาได้ติดต่อกับผู้หญิงคนนั้น และตั้งใจว่าจะคบกับจูลคนเดียว
. . .
ชายปริศนา : " ตัวเองโกรธเค้ามั้ย " เขาเอ่ยถามหลังจากเล่า สารภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมาให้ฟัง
จูล : " ไม่หรอก มันผ่านไปแล้วนิ " นอกจากคำพูดแล้ว เธอยังหันไปมองพร้อมรอยยิ้ม เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้คิดอะไรจริงๆ " แต่ตอนนี้ตัวเองรักเค้า มีเค้าคนเดียวใช่มั้ย? "
ชายปริศนา : " อืม .. ใช่ รักตัวเองคนเดียว " พร้อมพยักหน้าและยิ้มรับ
.
.
.
## Music Start (เพลงซ่อนกลิ่น)
. . . . " ลมอ่อนพัดโชยมา น้ำตาก็ไหลริน
เหลือเพียงกลิ่นหัวใจ คลุ้งไปกับความเหงา " . . . .
.
.
.
เมื่อทั้งสองคนหันมาสบตากัน และเริ่มด้วยการจูบแบบแผ่วเบาและค่อยๆเร่าร้อนขึ้น . . . ด้วยบรรยากาศและอารมณ์ของทั้งคู่ในตอนนี้ รวมกับระยะเวลาตลอด 3 เดือน ที่จูลอยู่ที่โรงพยาบาลทำให้ทั้งสองคนไม่ได้มีความพันธ์ทางกายเลยมากว่า 3-4 เดือนแล้ว . . . ทั้งสองคนทั้งจูบและเริ่มเล้าโลมกัน อย่างไม่ต้องอายอะไรเพราะทั้งตู้โบกี้นี้มีกันอยู่แค่ 2 คน และก็คงจะไม่มีใครเข้ามาในระหว่างทาง . . . ทั้งสองคนบรรเลงลีลารัก ในขณะที่ขบวนรถไฟก็วิ่งไปด้วยความเร็ว . . .
. . .
ภาพย้อนกลับไปในช่วง 6 เดือนแรกที่คบกันอีกครั้ง (ในมุมของจูล) เรื่องที่ชายปริศนาเล่าสารภาพไป ความจริงแล้วจูลเองก็รู้ทุกอย่าง และเพราะรู้ทุกอย่าง นั่นเป็นอีกเหตุผลนึงที่ทำให้เธอมักให้ของขวัญราคาแพงกับเขา ก็เพราะต้องการเอาชนะและเหมือนเป็นการซื้อใจ ที่เธอดูทุ่มเทให้เขา และสุดท้ายมันก็ประสบความสำเร็จ . . .
หลายครั้งที่เธอจะมาก่อนวันที่นัดหนึ่งวันเสมอ โดยที่ไม่ได้บอกเขา และก็ได้เห็นพฤติกรรมตามที่เขาได้บอกไปทั้งสิ้น และเธอจึงย้อนมาที่สถานีรถไฟในช่วงเวลาที่นัดเขามารับ เหมือนว่าเพิ่งมาถึงโดยที่ชายปริศนาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย . . . และจูลยังมี แอคหลุมที่ไว้ดูความเคลื่อนไหวผ่าน Social Media ของเขา เพราะเธอรู้ว่า แอคเค้าน์หลักของเธอที่แอดไว้ เขามีตั้ง Filter บางอย่างไว้ไม่ให้เธอเห็น . . . และหนึ่งในภาพทาง IG ที่ชายปริศนามีดิสเพลโปรไฟล์เป็นรูปการ์ตูนนั้น ก็มีภาพที่เป็นรูปกลุ่มเพื่อนหลายคนซึ่งไม่เห็นใบหน้าอื่นชัดเจนนัก แต่มีเพียงใบหน้าเดียวที่เห็นได้ชัด คือใบหน้าของ แพท ! . . .
ในขณะปัจจุบัน ทั้งสองคนก็คงยังมีเซ็กซ์ที่เร่าร้อน บนขบวนรถไฟกันอย่างไม่ลดละ เหมือนเก็บกดมานานที่ห่างหายไปหลายเดือน ร่างอันเปลือยเปล่าของทั้งสองคนกอดรัด คลอเคลียกันอยู่ตลอด จนถึงช่วงที่รถไฟต้องผ่านอุโมงค์ . . .


## Chapter 13 : มันคงเป็นความรัก

เมื่อรถไฟกำลังวิ่งผ่านอุโมงค์ ซึ่งมันไม่ได้มืดไปตลอดความยาวอุโมงค์ แต่มีแสงสว่างที่ผ่านลอดเข้ามาเป็นช่วงๆตามช่องแสงธรรมชาติ เสมือนเป็นฉากสลับ มืดและสว่างเป็นช่วงๆตามแสงจากช่องธรรมชาตินั้น . . .
ฉากเซ็กซ์ ลีลารักที่เร่าร้อนยังคงดำเนินต่อไปไม่ได้ขาด ภาพชายปริศนา และจูลกอดรัดกัน และเมื่อผ่านความมืด กลับมาสว่างอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นภาพชายปริศนาและแพท กอดรักกัน เป็นภาพสลับมืดสว่างของสองคู่นี้อยู่ 3-4 ครั้ง อย่างรวดเร็วตามความเร็วของรถไฟ และจำนวนช่องแสงธรรมชาติที่ผ่านเข้ามา จนกระทั่งสิ้นสุดความยาวอุโมงค์ . . .
ภาพที่ปรากฏขึ้นเป็น จูลและแพท กำลังกอดรัด ในลีลาท่าทางเร่าร้อนเหมือนเดิมอย่างต่อเนื่อง และทั้งสองก็ได้หยุดลง นั่งพักกอดก่ายกันด้วยความอ่อนแรง . . . มีเพียงเสื้อผ้ามาวางคลุมบางส่วนของร่างกายไว้อย่างลวกๆเท่านั้น
.
.
.
## Music End
. . . . " คงไว้ได้แค่กลิ่น ที่ไม่เคยเลือนลาง ยังหอมดังวันเก่า ยามเมื่อลมโชยมา
ทิ้งไว้เพียงอดีต ที่ไม่เคยหวนมา ซ่อนเธอไว้ในใจ " . . . . ##
.
.
.
[ ภาพย้อนอดีต ] กลับไปในวันที่ทั้งสองคนเจอกันบนรถไฟครั้งแรก ภาพชายปริศนาถูกแทนที่ด้วยแพท สาวน้อยหน้าตาน่ารัก
แพท : " ขอโทษค่ะ ขออนุญาตเก็บของใต้ที่นั่งพี่ได้รึป่าวคะ "
แพท : " ขอบคุณค่ะ . . . ต้องขอโทษด้วยนะคะที่มารบกวนเวลาพักผ่อน "
แพท : " แว่นสวยดีนะคะ . . . รองเท้าก็สวย รุ่น limited ด้วย "
แพท : " พี่เป็นนักเขียนหรอคะ . . . แปลกดีนะคะ เพิ่งรู้ว่านักเขียนอ่านหนังสือตัวเองด้วย "
[ ทุกๆคำพูดถูก Replace ทับด้วยเสียงใสๆของแพท . . ]
.
.
.
## Music Start (เพลงมันคงเป็นความรัก)
. . . . " มันคงเป็นความรัก ที่ทำให้ตัวฉัน ยังยืนอยู่ตรงนี้
มันคงเป็นความรัก ที่ทำให้ใจฉัน ไม่ยอมหยุดเสียที " . . . .
.
.
.
ภาพที่แพท หยิบกล้องขึ้นมาแอบถ่ายจูลบนรถไฟ
ภาพที่แพท วนรถ Jazz สีขาวมารับหน้าสถานีรถไฟ
ภาพที่แพท จูบกับจูลในคืนปาร์ตี้ ก่อนที่ทั้งคู่จะมีเซ็กซ์กัน
ภาพที่แพท นั่งรอในรถที่ลานจอดที่ร้านหนังสือ และจูลถือในหนังสือลงมา ซึ่งมีเล่มปกสีเขียวที่จูลหยิบขึ้นมาจากที่ตกพื้นด้วย
ภาพที่แพทและจูล เดินเลือกซื้อของในตลาดก่อนไปปิคนิค
ภาพที่แพท ดีใจได้ของขวัญชิ้นแรกเป็นกล้อง Mirrorless ที่สวนริมอ่างเก็บน้ำ
ภาพที่แพท วิ่งถ่ายรูปกับจูลริมอ่างเก็บน้ำ ก่อนที่จะจบด้วยฉากเซ็กซ์ที่เร่าร้อน
ภาพที่แพทและจูล ในโรงแรมหลังจากมีเซ็กซ์ที่เร่าร้อน และจูลขอให้แพทเป็นคนถ่ายนู้ดให้
ภาพที่แพท ขอโทษจูลที่มาช้าในวันครบรอบ 6 เดือน
ภาพที่แพท ได้ให้ปากกาสีแดงกับจูล และ จูลได้ให้ iPhone และ AirPods ในวันครบรอบ
ภาพที่แพทและจูล นั่งอยู่ในรถติดไฟแดงระหว่างทางไปสวนสนุก และมีรถ Civic สีดำจอดอยู่ข้างๆ และจูลพูดขึ้นว่า " บังเอิญจัง "
ภาพที่แพทและจูล เล่นในสวนสนุกด้วยกันก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ
ภาพที่แพท นั่งเฝ้า นอนเฝ้าจูลที่โรงพยาบาล ช่วงที่ยังไม่ฟื้น
ภาพที่แพทและจูล อยู่บนรถไฟกันสองคนเล่นมีบทรักกัน
. . .
[ ภาพย้อนอดีต ] ตัดกลับไปในวันที่แพท นั่งรอแฟนมารับที่หน้ามหาวิทยาลัย ชายปริศนาคนที่สองนั้น ถูกแทนด้วยจูล สาวสวย เซ็กซี่ . . . หูฟัง AirPods ที่แพทใช้ฟังในตอนนั้น ก็คือของขวัญที่จูลเป็นคนให้ในวันครบรอบ 6 เดือน พร้อม iPhone
.
.
.
## Music End
. . . . " หากสุดท้าย เธอไม่เปลี่ยนใจ  ไม่เป็นไร ใจฉันก็ไม่ยอม
ก็ต่อให้ฉันหยุดหัวใจ คงต้องรอให้โลกหยุดหมุนไปก่อน " . . . . ##
.
.
.
[ ทุกคำพูดของชายปริศนาคนที่สองถูก  Replace แทนด้วยเสียงหวานๆของจูล . . ]
ภาพที่จูล ยื่นช่อดอกไม้ให้แพทในรถ และพูดว่า " ครบรอบ 1 ปี ที่เราคบกันไงคะ ลืมล่ะสิ . . . แน่ๆเลย "
ภาพที่จูลและแพท นั่งทานไอศครีมในร้าน จนไอศครีมละลาย
ภาพที่จูลและแพท มีเซ็กซ์กันในห้องนอน และมีกล้องปากกาแอบถ่าย ซึ่งหนึ่งในปากกาที่จูลนำมาวางรวมกับกล้องนั้น คือปากกาสีแดงด้ามที่แพทซื้อให้เป็นของขวัญเมื่อครึ่งปีก่อน และหนังสือทีเผลอปัดตกไป ซึ่งเป็นเล่มเดียวกันกับที่ซื้อมาจากร้านหนังสือ ในวันที่แพทไปนั่งรอ
ภาพที่แพทนอนอยู่บนเตียงคนละมุม กับชายปริศนา ค่อยๆถูกแทนด้วย ภาพที่จูลและแพท นอนกันอยู่บนเตียงคนละมุม [จากฉากสุดท้ายใน Chapter 11]
. . .
แพท : " ตัวเองเค้าถามอะไรหน่อยได้มั้ย " เธอเอ่ยถามขณะที่นอนอยู่
จูล : " อืม . . . "
แพท : " งานที่ตัวเองพูดถึงครั้งก่อนน่ะ มันจะได้เงินเยอะจริงหรอ . . . มันจะพอให้เราแก้ปัญหากันได้ใช่มั๊ย "
จูล : " พอสิ เกินพอเลยแหละ ถ้าตั้งใจทำและวางแผนดีๆ . . . บางคนทำไม่กี่เดือนก็ซื้อรถ ซื้อบ้านได้เลยก็มี "
แพท : " แล้วเค้าจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ปลอดภัยจริงๆนะ "
จูล : " ปลอดภัยสิ มีคนทำกันเยอะแยะไป ไม่ใช่ตัวเองทำคนแรกซักหน่อย "
แพท : " แล้วของในกล่องหลังตู้นั้น มันเกี่ยวกันด้วยรึป่าว "
จูล : " อ้าว ตัวเองเห็นแล้วหรอ " ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ได้ตกใจใดๆ หรือเหมือนจูลอาจจะอยากให้แพทเห็นนานแล้วก็ได้


## Chapter 14 : ธารารัตน์ . . . อ้าว

เสียงเพลงในผับที่เต็มไปด้วยผู้คนที่แออัด ไฟด้านในที่ค่อนข้างมืดจนมองหน้ากันแทบไม่เห็น และยังมีควันจากเอฟเฟคที่ถูกปล่อยออกมา สะท้อนกับไฟสีม่วง เหลือง  เพื่อให้เข้าธีมของผับแห่งนี้
.
.
.
## Music Start (เพลงธารารัตน์)
. . . . " รู้มั้ยว่าเธอน่ารักตอนเมา โอ้ธารารัตน์เบาเบา
แต่ไม่ตกหลงหลุมรักคนเมาไม่เอาหรอก " . . . .
.
.
.
หญิงสาวสองคนเดินฝ่าฝูงชนในร้านที่ค่อนข้างมืด แม้ระยะทางจะไม่ได้มาก แต่ด้วยความแออัดก็ใช้เวลาเยอะพอสมควรทีเดียว ทั้งสองเดินทะลุออกมาจนถึงทางเข้าหน้าร้าน . . . ตึกสีเหลืองที่ตกแต่งแนววินเทจ ประดับไฟหรูหรา มีป้ายไฟใหญ่เขียนว่า 'PIV' เป็นร้านที่ดูจากภายนอกก็สัมผัสได้ว่ามันต้องแพง ต้องไฮโซ อย่างแน่นอน . . .
ทั้งสองคนใส่วิกผมบ๊อบหน้าม้าสีดำ ใส่แว่นดำที่หน้าเลนส์ใหญ่ปิดบังไปเกือบครึ่งหน้าและเป็นเลนส์ชนิดพิเศษที่มองในที่มืดได้ กรอปแบบทรงคลาสสิคย้อนยุคเข้ากับชุด เดรสยุค 80's ตามคอนเซปแบบ Vintage คนนึงใส่สีขาวลายดอกสีดำ อีกคนชุดสีดำลายดอกสีขาว . . . ทั้งคู่แต่งเหมือนเป็นคู่ฝาแฝดกันที่ดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร พร้อมกับรองเท้าส้นตึกสูง ยิ่งทำให้หุ่นที่ดีอยู่แล้วยิ่งสูง สวยสง่าเด่นเข้าไปอีกเวลาที่ย่างก้าวเดิน
ทั้งคู่เดินไปยังรถ Mercedes สปอร์ต สีขาว กดรีโมทปลดล็อค และขับออกไปจากลานจอดรถหน้าร้านอย่างรวดเร็ว . . . จูลซึ่งอยู่ในชุดเดรสสีดำ ซึ่งนั่งฝั่งคนขับ และแพทในชุดสีขาวนั่งอยู่อีกข้าง แต่ด้วยรถที่เกือบจะเป็น Auto Pilot ขับเคลื่อนอัตโนมัติ ทำให้จูลเองแทนที่จะต้องจับพวงมาลัยเพื่อบังคับรถ กลับหยิบเครื่องสำอางค์ขึ้นมาเติมหน้าเพิ่มแทน
จูล : " คืนนี้ เดี๋ยวเสร็จจากร้าน Meme ตัวเองว่าไปไหนต่อดี "
แพท : " เค้าว่ากลับดีกว่า รู้สึกไม่ค่อยสบาย เป็นเพราะค็อกเทลร้านเมื่อกี้แน่ๆเลย . . . ไม่รู้มันใส่อะไรมา "
จูล : " โอเค งั้นเด๋วถึงร้าน Meme เค้าลงไปคนเดียวก็ได้ แวะไปหาเพื่อนแปปนึง แล้วเด๋วรีบออกมา . . . ตัวเองรอในรถล่ะกัน ร้านมันอยู่ข้างหน้านี่ละ "
.
.
.
## Music End
. . . . " ฉันรู้ว่าเธอหน่ะร้ายจะตาย เธอมีผู้ชายมากมาย
ถ้าหลงไปรักเธอคงทำฉันเดือดร้อน " . . . . ##
.
.
.
ในห้องคอนโด ทั้งสองคนเปิดประตูเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือตู้โชว์รองเท้า ที่ต้องเรียกว่าตู้โชว์ไม่ใช่ตู้รองเท้าเฉยๆ เพราะมันเป็นตู้กระจก และมีแสงไฟยิงส่องในแต่ละชั้น ตามความยาวกำแพงร่วม 2-3 เมตร รองเท้าหลายสิบคู่ มีราคาตั้งแต่หลักพันจนถึงหลักหลายหมื่น ถัดมาเป็นสเปซห้องนั่งเล่นที่ใหญ่ทีเดียวสำหรับคอนโดทั่วไป
มีกล่องสีน้ำตาลใบใหญ่ ขนาดประมาณใส่ลูกบาสได้ 4 ลูกได้ วางอยู่บนโต๊ะกลางห้อง และเหมือนมันจะถูกส่งมาจากต่างประเทศและยังไม่ได้ถูกแกะใดๆ
แพท : " ตัวเองสั่งอะไรมาอ่ะ กล่องเบ้อเร่อเลย " พลางเอามือโยกๆ เขย่ากล่องดู
จูล : " ลองแกะดูสิ ตัวเองต้องชอบแน่ๆ "
แพท : " ไม่อ่ะ ตัวมาแกะเองละกัน เค้าไปอาบน้ำนอนก่อนละ "
ผ่านไปเกือบชั่วโมง หลังจากแพทอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกมาผ่านห้องนั่งเล่น จูลก็ได้แกะและประกอบเครื่องนี้เสร็จพอดี วางอยู่ในตำแหน่งเดิมกับที่กล่องถูกวางไว้เมื่อครู่
แพท : " เครื่องอะไรอ่ะ อบไอน้ำหรอ " พลางเดินเข้ามาดูใกล้ๆ
จูล : " ไม่ใช่ เครื่องแต่งหน้า Make-up Machine เขียนอยู่นี่ไง . . . ลองดูมั้ย ตัวเองล้างหน้ามาพอดี "
แพท : " เค้าขี้เกียจไปล้างอีกรอบ อ่ะ "
จูล : " แต่งโหมด Lite ก็ได้นี่ไง แต่อ่อนๆ ล้างไม่ยากหรอก "
แพท : " อ่ะๆ ลองดูก็ได้ "
แพทเอาหน้าไปวางในช่องบนเครื่องที่มีรูปทรงไข่ใหญ่กว่าหัวคนเล็กน้อย และเหมือนจะมีส่วนฐานที่ค่อนข้างหนา เพราะเหมือนเป็นส่วนที่ใส่พวกแป้งและสี ของเครื่องสำอางค์ต่างๆ . . . หลักการทำงาน มันก็คล้าย Inkjet Printer ผสมกับ 3D Printer แล้วมีกล้อง AR และ 3D Scanner ผสมกัน
หลังจากผ่านไปไม่ถึง 2-3 นาที โหมดแบบ Lite ก็แต่งเสร็จแล้ว . . . แพท หยิบกระจกมาลองส่องดู รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ดีและเร็วกว่าที่คิดไว้มากเลย
แพท : " ตัวเอง โคตรเจ๋งเลย ตัวเองซื้อมาเท่าไหร่อ่ะ "
จูล : " รวมภาษีก็ 2 แสนกว่า เกือบๆ 3 มั้ง แต่ก็คุ้มแหละ เอามาใช้ทำงานได้สบาย ประหยัดเวลาได้เยอะเลย "
แพท : " ก็แพงโหดอยู่นะ แต่ก็คงงี้แหละมั๊งของเพิ่งออก เดี๋ยวผ่านไปรุ่นหลักหมื่น หลักพันอาจมีออกมา เหมือนพวก 3D Printer "
จูล : " ก็คงงั้นมั๊ง เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่ได้ออกไปไหน เดี๋ยวเขาจะลองแต่แบบเต็มแม็กดู มันเคลมว่าใช้เวลาแค่ 10-15 นาที เทียบเท่างานหน้าเจ้าสาว ที่ช่างปกติต้องใช้เวลาแต่งอย่างน้อยเป็นชั่วโมง . . . แค่มันติดขนตาให้ไม่ได้ อย่างเดียว อย่างอื่นก็ทำได้เกือบครบ "
หลังจากทั้งสองคนเห่อทดลองของเล่นใหม่ จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ จึงแยกย้ายไปนอนพักผ่อน
. . .
วันรุ่งขึ้นในขณะที่จูลกำลังดูหน้าจอคอม ที่เป็นกราฟสรุปและยอดเงินบัญชีของแอปหรือเว็บอะไรซักอย่าง เขาก็ได้ตะโกนเรียกแพท ซึ่งกำลังอุ่นอาหารอยู่ที่ครัวซึ่งห่างไปไม่กี่ก้าว
จูล : " ตัวเองมานี่หน่อย "
แพทเดินมาพร้อมอาหารในจานที่เพิ่งอุ่นเสร็จ
จูล : " ยอดเดือนนี้ตกอีกแล้วอ่ะ เหลือแค่ 8 แสนเอง 2 เดือนก่อน ยังได้เกือบล้านห้าอยู่เลย . . . 2 เดือนมานี้ ยอดหายไปเกือบครึ่งแนะ "
แพท : " ก็ปกติไม่ใช่หรอ ตัวเองก็เคยบอกเองว่ามันไม่แน่นอน มีขึ้นมีลงอยู่แล้ว มันก็ไม่เยอะได้ตลอด . . . แล้วอีกแอปล่ะ "
จูล : " เหมือนกัน จากเดือนก่อนเกือบ 3 แสน เหลือแค่แสนกว่าเอง "
แพท : " แล้วตัวเองจะให้เค้าทำไงล่ะ . . . ตัวเองว่ามาละกัน เค้ายังไงก็ได้ "
จูลกดเปิดข้อความที่มีคน DM ส่งเข้ามาให้ในระบบของแอปนึง พร้อมกดไปที่ Link Profile
จูล : " เราลองชวนเด็กคนนี้มา Collab ด้วยดีมั้ย "
. . .
" หยุดก่อน ! " เสียงจูล พร้อมภาพที่หยุดนิ่งค้างไว้
" มาถึงตรงนี้หลายท่านอาจจะเดาได้ แต่บางท่านอาจจะยังงงๆ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวจูลจะเล่าให้ฟังย่อๆ " เสียง Voice Over ดังแทรกขึ้นมา เล่าเรื่องของตัวเองย้อนหลัง พร้อมเสียงดนตรี
.
.
.
## Music Start (เพลงอ้าว)
. . . . " บีบเข้าไป บีบน้ำตาแล้วบีบมือฉัน ขอร้องให้เห็นใจ "  . . . .
.
.
.
ต้องย้อนภาพไปเมื่อ 4-5 ปีที่แล้ว ตอนนั้นจูลหน้าตายังไม่สวยเหมือนทุกวันนี้นะ จมูกยังไม่ได้เสริม เบ้าหน้าก็บ้านๆในตอนนั้น แถมใส่แว่นสายตาหนาๆหน่อย เหมือนป้าทั้งที่อายุแค่ 24-25 แต่ก็ยังพอมีเค้าโครงที่ดีอยู่บ้างแหละ . . .
หลังจากที่ทนทำงานออฟฟิศมาได้ปีกว่าๆหลังเรียนจบ แต่รู้สึกมันไม่ใช่ตัวเองเลย . . . แต่เราเองก็มี Passion อย่างมากนะ ในการเป็นนักเขียนเรื่องเกี่ยวกับสิ่งลึกลับ เหนือธรรมชาติ เรียกได้ว่าหมกหมุ่นเลยละ . . . หลายๆครั้งที่เราเขียนเรื่องสั้น หรือบทความ ไปโพสตามกลุ่ม หรือ Webboard ต่างๆ ที่เกี่ยวกับเรื่องแนวนี้ รวมถึงเวลาที่เราแสดงความคิดเห็นอะไร มักมีคนเข้ามาชื่นชม และเห็นด้วยกับเราเสมอๆ และก็เยอะเลยด้วย ทั้งกด Like กด Share จนในเวลานั้นเรารู้สึกมั่นใจว่าเรื่องของเรา แนวทางความคิดเรามีคนชอบอยู่เยอะแน่ๆ มันต้องขายได้
บวกกับตอนนั้นกำลังอินเลย ไอพวกไลฟ์โค้ชทั้งหลาย ที่ชอบชวนให้เราออกมาจาก Comfort Zone เพื่อความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ ตาม Passion ตามความฝันของเรา ' เราต้องเชื่อมั่นในตัวเองก่อน ' ' ถ้าไม่กล้าก็ไม่มีวันสำเร็จ ' และอีกสารพัดคำคม ตอนนั้นก็ไม่รู้ทำไม หรืออะไรดลใจเราถึงโคตรเชื่อเลยคำคมพวกนี้เลย น่าเบิร์ดกะโหลกตัวเองชะมัด . . . รวมกับเหล่าๆแฟนคลับ ถ้าเรียกคนที่มาอวยว่าแฟนคลับอ่ะนะ ที่มาตามกด like ทุกครั้งที่เราลงเรื่องสั้น หรือแสดงความเห็น เราก็เลยกล้าที่จะออกมาทำความฝันให้เต็มที่
เรายื่นลาออกจากงานประจำมาพร้อมเงินเก็บนิดหน่อย พอใช้ชีวิตประหยัดๆได้ซักครึ่งปี ตามที่ไลฟ์โค้ชแม่ง บอกไว้เป๊ะๆ ว่าต้องมีเงินสำรองสำหรับการใช้ชีวิตเท่านั้นเท่านี้นะ . . . เราใช้เวลาอยู่เกือบ 3 เดือน สำหรับต้นฉบับหนังสือเล่มแรก ซึ่งถือว่าเร็วมากแล้วนะ แต่ก็ต้องใช้เวลาอีก 2-3 เดือน กว่าจะหาสำนักพิมพ์ที่เขาจะสนใจยอมพิมพ์ให้เรา แล้ว . . แล้วผลลัพธ์ก็อย่างที่เดาได้นั่นแหละ มันขายไม่ออก ! พวกแฟนคลับที่เคยกด Like กด Share ชื่นชมเรา ไม่รู้หายมันไปไหนกันหมด หรือมีมาซื้อกันบ้างรึป่าว . . . เล่ม 2 ที่เขียนเสร็จแล้วระหว่างช่วงที่หาสำนักพิมพ์ ก็โดนปฏิเสธหมดอีก ก็ไม่น่าแปลกใจเพราะเล่มแรกก็ยังขายไม่ค่อยออกเลย . . . ตอนนั้นเรามืดแปดด้านมากๆ เงินเก็บก็เกือบจะหมดแล้ว
จนเมื่อเราเห็นข่าว น้องกวาง น้องไข่ อะไรนี่แหละเป็นข่าวโดนจับขึ้นมาพอดี . . . แต่โดนจับแล้วไง ก็ปรับแค่ไม่กี่พันป่ะ จะกลัวไปทำไม ในเมื่อในข่าวก็บอกว่าทำเงินไปได้เป็นล้านในเวลาไม่กี่เดือน . . . โดยเฉพาะสถานการณ์การวิกฤตของเราในตอนนี้ . . . ใช่ เรากำลังหมายถึง Sex Creator อาชีพที่เราไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลยจริงๆ เอาเข้าจริงๆเราอาจเพิ่งเคยได้ยินคำคำนี้เองด้วยซ้ำ เพราะเมื่อก่อนก็คงเข้าใจว่าคือดาราหนังโป๊ คงเหมือนๆกัน . . .
แต่เฮ้ยไปกว่านั้น ยิ่งเราหาข้อมูลลึกเข้ายิ่งตกใจ ว่าวงการนี้วงกว้างมากกว่าที่คิด . . . คนหลายๆคนที่เราเคยเห็นรูปเขาผ่านหน้าฟีดตาม Facebook บางคนเราคิดว่าเค้าแค่ถ่ายชุดว่ายน้ำ Sexy เฉยๆ หรือบางคน ก็เห็นแต่งชุด Cosplay น่ารักๆ แต่กลับมี Account ลับ แบบสำหรับแฟนคลับให้เข้าไปดูรูปลับ แบบเสียเงิน กันเพียบเลย . . . OMG! มันตื่นตา ตื่นใจเรามาก คาดไม่ถึงจริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะอะไรแค่นี้นะ แต่ที่เราตื่นเต้นคือ เราไม่คิดว่ารูป หรือ คลิปวีดีโอแบบนี้ มันก็ Copy / Share กันง่ายๆ แล้วใครมันยอมจะเสียเงินเพื่อเข้าไปดูฟ่ะ . . . แต่มันก็มีคนยอมเสียเงินกันจริงๆ และเยอะด้วย . . . เยอะขนาดไหนอ่ะหรอ เผื่อบางคนยังไม่รู้ เจ้าของ Platform OnlyFriends นี้ได้กำไร ย้ำว่ากำไรนะ ปีนึง 2 หมื่นล้าน และเงินที่เป็นส่วนแบ่ง Creator อีก 4-5 หมื่นล้าน WTF!
นี่คือแค่ Platform เดียวนะ มันยังมีที่คล้ายกันอีกหลายอัน . . . และที่น่าตกใจอีก คือ คนที่เรารู้จัก เคยเห็นมาตั้งแต่เด็ก รุ่นน้องที่โรงเรียนเก่าเราเอง สมัยนั้นนางคือดาวโรงเรียน นางคือ Idol ที่ทุกคนคิดว่า จะได้ไปเป็นดาราแน่ๆ เพราะนางน่ารักมาก แบบเราเองก็ชอบนางมากอ่ะ และ FC นางไม่ได้มีแค่ในโรงเรียน แต่มีทั่วจังหวัด ข้ามจังหวัด แต่นางก็ยังมาทำแถมเปิดหน้าเต็มๆ แถมรูปโคตรแซ่บมากด้วย เห็นครบแบบนั่นแหละ OMG !  มากๆ . . . และเราไปเจอข้อมูลมา ว่าเคยมีสตรีมเมอร์เกม ของต่างประเทศ ที่แคสเกมไม่รุ่ง ตั้งหลายปีแทบไม่มีคนรู้จัก พอเปลี่ยนแนวมาทำ Sex Content บน Platform นี้ ได้ไปปีแรก 1,000 กว่าล้าน OMG !  อีกรอบ . . . ไม่น่านางน้อง Idol โรงเรียนเก่าถึงกล้ามาทำ
แต่ก็นั่นแหละ ทุกคนที่บอกไปพวกนางหน้าตาน่ารัก หรือไม่ก็มีผลงานอื่นๆจนมี FC มาก่อนแล้ว นางค่อยโยก FC พวกนั้นให้ยอมมาเสียเงินดู Account ลับๆของนางกัน บางคนเดือนนึงอาจจะได้ หลักหมื่นบ้าง หลักแสนบ้าง แต่พวกดังๆหน่อยบางคนได้หลักล้านก็เคยมี ที่เขาว่ากันอ่ะนะ . . . อันนี้เราพูดถึงแค่ในประเทศเรานะ ถ้าต่างชาติไปไกลกว่านี้มาก . . . แต่ก็นั่นแหละบางคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ อยู่ดีๆมาทำก็คงไม่มีใครจะมาเสียเงินดู ก็เฟ่ลกันไปเยอะ เว้นแต่บางคนถ้าสวยจริงๆก็คงจะมีบ้างที่ได้เงิน แต่ก็คงไม่ได้จะเยอะเหมือนพวกที่มี FC จากช่องทางอื่นมาก่อน
นั่นแหละในเมื่อเราหาข้อมูลมาขนาดนี้ และนิสัยเราเวลามี Passion เรื่องไหนเราก็จะขุดลงไปเรื่อยๆ เหมือนตอนเราบ้าเรื่อง ลี้ลับ เอเลี่ยน แวมไพร์ พวกนั้นแหละ . . .  วงการที่เม็ดเงินรายได้มหาศาลขนาดนี้ มันไม่ใช่มีแค่แบบ OnlyFriends อย่างเดียวแน่นอน หลังจากกดเม้าส์ไม่กี่คลิ๊ก . . . เราก็เลยได้รู้จักอีก 2 ทาง ที่อาจจะเหมาะกับเราตอนนี้มากกว่า
ทุกคนรู้จัก Youtube อยู่แล้วละและคงรู้ว่า เขาจะแบ่งรายได้ให้ Creator ตามยอดวิว ล้านวิวก็น่าจะได้ซัก 4-5 หมื่นราวๆนั้น ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนะที่คลิปนึงจะมียอดระดับล้านวิว ต่อให้มีคนติดตามเป็นล้านซับหรือเป็น 10 ล้านก็ยังไม่ได้การันตรีด้วยซ้ำ ว่าทุกคลิปจะมีคนดูหลักล้าน จะยกเว้นก็แต่คลิปเพลง ประเภทเดียวเท่านั้นที่คนมันดูวนซ้ำๆ จนยอดมันขึ้นหลักล้าน หรือ หลายสิบหลายร้อยล้านวิวได้ไม่ยาก . . . และก็ใช่ ในวงการ Sex นี้มันก็มี Platform แบบเดียวกับ Youtube ที่ให้ผลตอบแทนตามยอดวิวเหมือนกันและมีหลายอันด้วย ไม่ว่าจะเป็น  PornKub, XYVideo, XHipster, etc. . . . ถึงแม้ส่วนแบ่งจะให้น้อยกว่า  เพราะพวกนี้จะให้อยู่ราวๆ 1-2 หมื่น ต่อล้านวิว . . . แต่ข้อดีของ Sex Content ก็คือมันเหมือนเพลง มันดูซ้ำได้เรื่อยๆ หรืออาจจะดีกว่าเพลงด้วยซ้ำ เพราะทำครั้งเดียวอาจตัดต่ออกมาได้หลายคลิป และยังเอาไปลงได้หลาย Platform อีก ซึ่งเพลงมันทำไม่ได้นะ แต่ก็นั่นแหละ มันก็ไม่ได้ง่ายซะทีเดียว ที่เราจะทำให้คลิปมียอดวิวเป็นล้าน หรือหลายๆล้านได้ทุกอัน . . . แต่ แต่ถ้า คุณทำหลายคลิป คลิปนึงยอดวิวหลักหมื่น หลักแสน ค่อยๆสะสมไป เพราะมันก็ทำได้ไม่ยากนิ คุณมีหลักร้อย หลักพันคลิปได้ ภายในเวลาไม่กี่เดือน ถึงช่วงแรกมันจะไม่ได้ได้เงินเยอะ แต่ถ้าทำแบบวางแผนดีๆ มันคือ Passive Income ที่ดีได้เลย เหมือนคุณสร้างบ้านไว้ให้คนเช่า เพิ่มจำนวนหลังไปเรื่อยๆแล้วค่อยเก็บค่าเช่าทบไป ถึงต่อหลังจะได้ไม่เยอะ แต่เราสร้างบ้านเยอะขึ้นได้ไปเรื่อยๆ ระยะยาวก็จะเป็นก้อนใหญ่แน่นอน ขอแค่เรามีจุดขายก็พอ และไม่ต้องง้อ FC ด้วย . . . Okay! ทางนี้แหละที่เราจะทำ แต่มันก็ไม่ได้เงินเยอะเป็นก้อนทันทีเหมือนแบบแรกอยู่ดี งั้นมันก็ยังมีอีกแบบนิ
VJ หลายคนคงจะเคยเห็นแอปประเภทนี้อยู่หลายอัน และมันเคยฮิตมากอยู่ช่วงนึงด้วย ซึ่งบอกตามตรงตอนแรกที่เรารู้จักเมื่อหลายปีก่อน ก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมมันก็มีคนยอมเสียเงินเพื่อเข้ามาดู ใครก็ไม่รู้มานั่งร้องเพลง ยืนเต้น หรือพูดอ้อนอะไรไม่รู้ อะไรแบบนี้ บางคนถึงขั้นยอมเสียเงินหลักพัน หลักหมื่น เพื่อซื้อของขวัญ Virtual Gift เพื่อให้ คนกลุ่มนี้ แต่มันก็มีจริงๆ บางคนได้ไอ Virtual Gift นี่กันเป็นหลักแสนต่อเดือน และมีแอปประเภทนี้เกิดขึ้นให้ควัก จนถึงขั้นมี เอเจนซี่หาคนไปเป็น VJ กันเลยทีเดียว . . .
และก็ใช่ในโลก Sex Content มันก็มีไม่ต่างกัน หรือหลายคนอาจจะเรียกว่า Live Show ซึ่งก็มีอยู่หลายเวบทีเดียว . . . และหลังจากเรารีเสริชดูไม่นาน เราก็รู้ว่านี่แหละคือสิ่งที่เหมาะกับเราที่สุดในตอนเริ่มต้นนี้ . . . เพราะถึงแม้หน้าเราตอนนี้จะไม่ได้สวยน่ารัก แต่เรื่องหุ่นเราละก็ เรามั่นใจมากเลยล่ะ และที่สำคัญมันสามารถ Live แบบไม่ต้องเห็นหน้าได้อีกด้วย . . . ใช่ แน่นอนว่าถ้าไม่เห็นหน้า ความน่าสนใจและยอดรายได้มันคงไม่เยอะมาก แต่ก็ไม่เป็นไรนิ ก็แค่ทดลอง มีกล้อง Webcam ตัวเดียวก็ทำได้แล้ว
หลังจากลองทำไป วันแรกก็ได้มา 2-3 พัน ก็ไม่ขี้เหร่นะ เช็คเดือนแรกได้มา 6-7 หมื่น . . . แต่การทำแบบนี้มันก็ได้ไม่กี่เดือน อาศัยขาจรเรื่อยๆถ้าเทียบเป็นสินค้าก็เหมือนมันไม่มี Branding เท่าไหร่ และก็มี Creator หน้าใหม่เข้ามาเรื่อยๆ และก็หุ่นดีๆทั้งนั้น แถมบางคนเด็กกว่า ใหม่กว่า . . . เราทำอยู่ได้ 3-4 เดือน ได้เงินมา 2-3 แสน ก็เลยเอาไปเสริมจมูก อัพหน้าใหม่มาครั้งแรก ถึงจะยังไม่ได้สวยนักแต่มันก็ดีขึ้นเยอะอยู่ . . . ส่วนแผนแรกที่ว่าจะทำคลิป ลงพวก PornKub, XYVideo, XHipster อ่ะหรอ เฟ่ลไม่เป็นท่า เพราะคลิปที่เห็นแค่หุ่น ไม่เห็นหน้า วิวมันน้อยมากไม่คุ้มเลย
หลังจากหน้าเริ่มเข้าที่ คราวนี้เราลองใส่วิกแต่งหน้าเปลี่ยนลุค และปิดหน้าบางส่วนที่เรายังไม่มั่นใจ เปิดเฉพาะส่วนที่ดูแล้วสวย ยอดรายได้มันก็สูงขึ้นนะ เหมือนคนดูได้รู้จักเรามากขึ้นจากสิ่งที่เราเปิดเผยขึ้น แต่มันก็ไม่ได้เยอะมากแต่ก็ได้หลักแสนต่อเดือนมันก็โอเคอยู่ . . . แต่มันก็ยังเหนื่อยอยู่ดี เพราะมันเป็น Active Income ไม่ต่างจากเราไปนั่งขายของ วันไหนไม่ Live ก็ไม่มีรายได้ . . . รอบนี้ทำอยู่เกือบปี ทำบ้างหยุดบ้างแต่ก็ได้มา ล้านสองล้านนะ แม้จะเหนื่อย . . . แต่เราก็ได้งบไปทุบหน้าครั้งใหม่แล้ว
และใช่นี่คือหน้าปัจจุบันเรา แต่นอกจากเราไปศัลกรรมแล้วเรายังไปเรียน Make-up แต่งหน้าขั้นแอดวานซ์เพิ่มด้วย และตามแผนที่เราคิดไว้ก็เกือบสมบรูณ์แล้ว . . . เราเริ่มทำ Content ใหม่ ด้วยตัวตนใหม่ แต่ถึงแม้เราจะไม่ได้ปิดใบหน้าเหมือนเดิม แต่ด้วยปาฏิหารย์ Make-up และต้องขอบคุณ เทคโนโลยี AR ซึ่งแค่คุณใส่วิก แต่งหน้าเปลี่ยนลุค และใช้ แอป AR Filter เข้าช่วยอีกนิด ก็จะไม่มีใครจำคุณได้อีกต่อไป และใช่ถ้าคุณใช้ของฟรี หรือที่มีในตลาดทั่วไปคุณภาพอาจจะต่ำหน่อย เราก็เลยลงทุนจ้างคนเขียนแอป AR Filter นี้ที่ใช้เฉพาะกับเรา ซึ่งมี AI เล็กๆที่ช่วยให้มันฉลาดขึ้น และราคามันก็ไม่ได้แพงอย่างที่คิด แค่ 2-3 หมื่นเอง ราคามิตรภาพด้วย เจ๋งใช่มั้ยล่ะ
อ่อแล้วอย่าเรียกเราว่า Sex Creator นะ เพราะเราไม่ได้ใช้วิธีเหมือนคนพวกนั้น ให้เรียกเราว่า Sex Performer เพราะเราคือนักแสดง แสดงเป็นตัวตนใหม่ที่ถูกสร้างขึ้นในโลกออนไลน์ ไม่เคยมีใครรู้ว่าตัวจริงเราคือใคร หรือเป็นคนประเทศไหนด้วยซ้ำ . . . และที่สำคัญ เราไม่เคยขายตัวนะ งานของเราคือการแสดงเท่านั้น
ทุกอย่างมันดูดีมาก ตัวตนใหม่ออนไลน์นี้มันเริ่มมี FC จนเราสามารถลดจำนวนการทำ Live ลง และมันก็เหนื่อยลดลงไปเยอะ เราเริ่มทำ คลิปสะสมใน PornKub, XYVideo, XHipster  อย่างที่เคยวางแผนไว้ และรอบนี้ผลตอบรับมันก็ดีขึ้นมาก ถึงแม้จะเริ่มทำไปได้ไม่กี่สิบคลิป และยังมี FC ที่ยินดีไปติดตามเสียเงินรายเดือนให้บน OnlyFriends อีกด้วย . . . ตอนนี้รายได้เดือนละ 4-5 แสน ถือเป็นเรื่องปกติมาก บางเดือนได้มากกว่านั้นด้วยซ้ำ แถมเหนื่อยน้อยลงเยอะเลย และตัวเลขรายได้ดูเหมือนมันจะค่อยๆเพิ่ม ตามแผนที่วางไว้ทุกอย่าง . . . แต่อย่างว่าแหละนะ เงินมันได้มาง่ายเราก็ใช้ออกไปง่ายเหมือนกัน ทั้งชอป ทั้งเปย์ แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราจะไม่รู้จักเก็บเงินหรือลงทุนนะ เราทำมันด้วยอยู่แล้ว . . . และในสมัยนี้จะมีอะไรที่ เหมาะกับคนรุ่นใหม่แบบเรา ที่อินเทรนด์ ใช้เก็บเงินและลงทุนได้ผลตอบแทนดีไปมากกว่าโลก Crypto ล่ะ . . . แล้วจุดจบก็อย่างที่รู้กัน  - -"
.
.
.
## Music End
. . . . " อ้าวเฮ้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา ที่บอกว่าเธอจะเลือกเขาและไม่มีวันกลับมา
อ้าวเฮ้ย อย่ากลืนน้ำลายตัวเองดีกว่า อย่ามาเสียเวลาร้องขออะไรที่เธอไม่มีวันได้คืน " . . . . ##
.
.
.
และใช่นี่คือช่วงเวลาเดียวกันกับที่เราได้เริ่มรู้จักกับแพทที่บนรถไฟ และหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ทุกอย่างมันก็ไม่ได้กลับมาง่ายเหมือนเดิมอีกเลย
หลังจาก 3 เดือน ที่นอนโรงพยาบาล ไม่ได้อัพเดทอะไรเลย FC บน OnlyFriends ก็หายไปหมดเกลี้ยง รายได้หลายแสนหายไปในพริบตา เงินที่เก็บไว้ในคริปโตก็แทบจะกลายเป็นศูนย์จากวิกฤต Crypto Luna จะใช้วิธีเดิมดึงยอดคนกลับมามันก็ไม่ง่ายแล้ว FC เดิม ที่กลับมาซับมีไม่ถึง 5% ด้วยซ้ำ เพราะวิธีที่บอกไปเมื่อกี้ มันก็ไม่ใช่เราคนเดียวที่คิดได้ . . . และในโลกออนไลน์ยุคนี้อะไรๆมันก็เปลี่ยนแปลงไวเสมอ
และตลอดเกือบ 2 ปีกว่าๆ ที่ทำมาเราทำแบบ Solo Content คนเดียวตลอด ไม่เคยมีคู่เลย เพราะอันที่จริงเรายังต้องการปิดเป็นความลับ ถ้าทำคู่กับใครมันก็ต้องมีอีกคนที่รู้ และตัวตนออนไลน์ที่สร้างขึ้น FC เองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราเป็นคนประเทศไหน บางคนเข้าใจว่าเป็น เกาหลี ญี่ปุ่น หรือจีนก็มี ต้องขอบคุณ Google ที่ทำแอปแปลภาษาแสนชาญฉลาดให้ พอไม่มีอุปสรรคทางภาษาคุณจะเป็นคนชาติไหนก็ได้ทั้งนั้น . . . เพราะเราเซฟอย่างดี เผื่อว่าวันนึงจะกลับมาเขียนหนังสือ หรือมาทำงานอื่นที่เราอยากทำ . . . และไม่อยากให้มันมากระทบ เพราะถึงยังไงอาชีพมันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่สังคมส่วนใหญ่ยอมรับ
อ่อและเรื่องกล้องแอบถ่าย และแพทมาทำด้วยได้ยังไงน่ะหรอ เอาสิเดี๋ยวเล่าให้ฟังต่อ . . .
หลังจากที่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ตลอดเวลาแพทไม่เคยรู้เลยเพราะเรามีเช่าบ้านไว้อีกที่ สำหรับทำเป็นสตูย่อมๆ แต่อย่างที่บอก หลังจากออกโรงพยาบาลมา 2-3 เดือน รายได้ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม จนมี FC คนนึง ซึ่งเราไม่รู้หรอกว่าตัวจริงเขาเป็นใคร รู้แต่เขาติดตามเรามานานมาก ตั้งแต่ต้นๆเลย และก็เคยเปย์ให้เราเยอะเหมือนกัน และในหลายๆครั้ง เขาก็ยังช่วยเราคิด Content ใหม่ๆอยู่บ่อยๆ ตอนที่เราตันๆเมื่อก่อน . . .
เขาก็ได้ Offer มาว่าอยากเห็นเราเล่นคู่บ้าง คู่กับแฟนก็ได้ จะเบลอหน้าแฟนก็ได้ เขาจะเปย์ให้เยอะเลย และบางทีนี่อาจเป็นโอกาสที่จะเรียกยอด FC กลับมาอีกครั้งด้วยก็ได้ ถ้าเป็นคู่ที่สวยมากทั้งสองคน . . . นั่นคือจุดเริ่มต้น และทุกคลิปที่แอบถ่าย มันผิดแหละที่ไม่ได้ขอหรือบอกแพทก่อน แต่เราก็เบลอหน้าแพททั้งหมด มีแต่หน้าเราที่ผ่านโปรแกรม Filter แล้วเท่านั้นที่เห็นในคลิป เพราะถ้าตอนนั้นไม่ทำ เงินผ่อนรถ รวมถึงค่าใช้จ่ายอื่นๆมันก็คงไม่พอ . . . และใช่มันก็ช่วยยอดกลับมาได้บ้างจริงๆ แต่มันก็ยังไม่เยอะมาก เพราะหน้าแพทเองถูกเบลอ มันก็เลยเหมือนเราแสดงคนเดียวแล้วมีตัวประกอบเท่านั้น มันไม่เหมือนการแสดงที่มีตัวเอก 2 คน
จนแพทถามเราในคืนนั้น เราจึงเล่าความจริงให้เขาฟังทั้งหมด และขอโทษไป . . . และด้วยสถานการณ์ตอนนั้นแพทก็ยอมตกลงที่จะทำด้วยกัน บนข้อตกลงที่ว่า จะต้องไม่มีใครรู้ว่าเป็นเราสองคน . . . หลังจากวันนั้น เราจึงได้สร้างตัวตนใหม่ของแพทขึ้นเช่นกัน ด้วยเวทย์มนต์การ Make-up และ AI/AR Filter ซึ่งเอาเข้าจริงๆ ต่อให้ไม่มี Filter ลำพังแค่ Make-up แบบเปลี่ยนลุค ใส่วิก ใส่คอนแทกเลนส์ มันก็ดูไม่ออกแล้วว่าเป็นใคร ยกเว้นจะเอารูปมาวางเทียบกันแล้วเพ่งอย่างเจาะจงเท่านั้นแหละ ถึงจะรู้ และตั้งแต่วันนั้น Goddess Sister ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น
และหลังจากที่มีแพทมาทำด้วย ผลลัพธ์มันก็ดีเกินคาดมันไม่ใช่แค่กลับมาเท่าเดิมแค่นั้น แต่มันมากกว่าเดิม 3-4 เท่าตัว และมีแนวโน้มมากขึ้นเรื่อยๆตลอด 1 ปี รายได้เดือนละล้านสองล้าน กลายเป็นเรื่องปกติ บางเดือนอาจมากกว่านี้อีก 2-3 เท่า เรียกได้ว่าเราคือคู่ตัวทอปสุด ระดับต้นๆของวงการเลยก็ได้ . . . แค่เรามีตาราง Live สด แค่อาทิตย์ละครั้ง ก็มีคนมาดูหลายหมื่นคนจากทั่วโลก แค่ยอดโดเนทจาก Live ครั้งนึง 2-3 ชั่วโมงก็ได้หลายแสนแล้ว ยังไม่รวมยอดซับจาก OnlyFriends ที่มากขึ้นเรื่อยๆ . . . และอย่างที่เห็น เราถึงมีคอนโดห้องเป็นสิบล้าน รถคันละ 4-5 ล้าน ในเวลาไม่ถึงปี คิดว่าเราหาเงินได้เท่าไหร่กันล่ะ
จนถึงวันนึงที่กราฟรายได้มันเริ่มตก คนอาจจะเริ่มเบื่อคู่เราสองคนแล้ว และมันก็มีคู่อื่นๆเริ่มเลียนแบบมากขึ้นเรื่อยๆ . . . บางทีมันอาจถึงเวลาที่เราต้องทดลองเพิ่มนักแสดงเป็น 3 คน หรือ Collab กับใครซักคนเพิ่ม หาอะไรที่ใหม่ขึ้น เพื่อข้ามไปอีกขั้น
. . .
ตัดกลับมาที่ห้องปัจจุบัน จูลให้แพทดูรูปโปรไฟล์ของ Momoko คนที่สนใจจะมา Collab ด้วย เธอเป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่น . . . ซึ่ง Momoko เองก็เป็น Sex Creator อยู่แล้วที่ต่างประเทศ ถึงจะไม่ได้มีชื่อเสียงมาก แต่ก็มีแฟนคลับจำนวนนึง . . .  และที่สำคัญเธอยังเป็น FC ของ Goddess Sister อีกด้วย เพราะเธอก็เพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่นาน และช่วงปิดเทอมเลยอยากมาขอ Collab ด้วย
จูล : " ตัวเองว่ายังไงอ่ะ โอเคมั้ย . . . เขาสมัครเสนอตัวเข้ามาเองด้วย ก็สวยน่ารักอยู่นะ "
แพท : " เค้ายังไงก็ได้ คิดว่าเป็นแค่เรื่องงาน ตัวเองจัดการละกัน แค่ทำตามข้อตกลงก็พอ ว่าเขาจะไม่รู้ตัวจริงของพวกเรา "
จูล : " อืม . . . ได้ๆ เค้าพอนึกวิธีออกอยู่ "


## Chapter 15 : พักก่อน . . . Shape of You

ณ สนามบินนานาชาติ หญิงสาวในชุดเดรสฮูดสีชมพู มีลายกราฟิคตี้คล้ายรูปแมว ลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กเดินผ่านประตูกระจก ออกมาในจุดสำหรับเรียกรถแท็กซี่ รองเท้าบูทส้นสูงสีดำ ใส่แว่นกันแดดขนาดใหญ่ปิดเกือบครึ่งใบหน้า ดูผิวเผินแล้วเหมือน Idol K-Pop ไม่ผิดเพี้ยน ใช่แล้ว เธอคือ Momoko ที่นัดกับสองคนนั้นไว้ . . . เธอเปิดประตูขึ้นไปบนรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่พร้อมบอกจุดหมายปลายทาง
Momoko : " ช่วยเร่งแอร์นิดนึง และปิดวิทยุได้มั้ยคะ "
หลังจากโชเฟอร์แท็กซี่ ปิดเสียงวิทยุลง เธอจึงหยิบ Headphone สีขาวชมพู ที่แขวนไว้ที่คอในตอนแรก ขึ้นมาใส่และกดเปิดเพลงจากโทรศัพท์ที่ Link กันไว้
.
.
.
## Music Start (เพลงพักก่อน)
. . . . " พักก่อน แม่บอกให้เธอพักผ่อน
ยังละอ่อนยังสาวลูกหลาวอย่าไปทักก่อน " . . . .
.
.
.
Momoko ทำตามทุกอย่างที่ตกลงไว้กับจูลอย่างเคร่งครัด เพื่อให้ทางแพทสบายใจ ว่าในการพบกันครั้งแรก ยังต้องการเซฟความปลอดภัยกันไว้ก่อน โดยทางจูลได้โอนค่าจองห้องสวีท และค่าใช้จ่ายล่วงหน้าให้ทาง Crypto Wallet ที่ระบุตัวตนไม่ได้ให้ และ Momoko เป็นคนจองโดยใช้ชื่อปลอม ให้จองห้องสวีท 2 ห้อง ที่ระบุไว้ ที่มีประตูทะลุถึงกันได้ และ Momoko รอในห้องแรกไว้ และทาง จูลกับแพท จะใช้ชื่อปลอมจองห้องที่อยู่ชั้นเดียวกัน และเมื่อถึงเวลาทาง จูลจะเป็นคนไปเคาะประตูเรียกอีกที . . . โดยของใช้ ชุด อุปกรณ์อื่นๆ จูลได้ให้คนไปฝากกระเป๋าไว้ที่ลอบบี้โรงแรมไว้ก่อนแล้ว
หลังจากเช็คอินเรียบร้อย เธอยังมีเวลานอนเล่นอีกครึ่งวันก่อนถึงเวลานัด โดยตามกำหนดการวันแรกจะทำการ Live Show 3 คน โดยใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง และแยกย้ายไปพักผ่อน และในวันรุ่งขึ้นก็จะมาถ่ายคลิป 2 คอลเลคชั่น Collab ร่วมกัน และเช็คเอ้าท์ออกในวันที่ 3 ซึ่งก็ตกลงค่าตัวไว้ที่ 2 แสน ซึ่งก็ถือว่าโอเคสำหรับเธอ
โดยที่ Momoko จะสแตนบายอยู่ที่ห้องสวีทฝั่งแรก ส่วนห้องสวีทอีกห้องที่ทะลุกันได้ จะถูกเซตอัพเป็น Stage Show ซึ่งทางจูลและแพท จะมาเซตอัพด้วยตนเอง โดยให้ Momoko ไปปลดล็อคประตูทางเข้าอีกห้องไว้ให้ และทั้งสองฝ่ายจะเจอกันตอนที่แต่งชุดและ Make-up หมดแล้วโดยจะได้ไม่เห็นหน้าจริงกันแบบเต็มๆ
. . .
ในระหว่างที่ Momoko นอนพักเล่นอยู่นั้น ทางฝั่งจูลและแพท ก็ได้มาเช็คอินในชื่อปลอม ในห้องชั้นเดียวกัน และนำอุปกรณ์ที่ต้องใช้ 2 กระเป๋าใบใหญ่ มาที่ห้องที่เตรียมไว้สำหรับเป็น Stage . . . และด้วยประสบการณ์ ความเป็นมืออาชีพ รวมถึงมีอุปกรณ์ราคาแพงอย่างดี ทุกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ทั้งสองคนเปลี่ยนผ้าปูที่นอนเป็นอีกสี นำโปสเตอร์ ภาพแขวนง่ายๆ มาบังบางมุมที่อาจจะมีโลโก้ หรือลักษณะเฉพาะที่บ่งบอกว่าเป็นโรงแรมไหนได้ และใช้ลูกบอลปั้มลม ตุ๊กตาปั้มลม มาต่อเครื่องปั้มเพียงครู่เดียวก็ได้พร้อบเต็มห้อง ที่ดูไม่ออกเลยว่ามันคือห้องโรงแรมที่ใด และใช้ไฟ Handheld Spotlight ขนาดเล็กไปวางตามมุมเพื่อจัดแสง เครื่องยิง Hologram ขนาดเล็ก และต่อกล้อง Wireless Webcam 3-4 ตัว เข้ากับ Laptop แค่นี้ก็พร้อมที่จะ Live ได้แล้ว ตอนนี้เตียงขนาดใหญ่ก็เป็นเหมือนเวทีแสดงคอนเสิร์ตย่อมๆ . . . ซึ่งทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึง 1 ชม.ด้วยซ้ำ
.
.
.
## Music End
. . . . " พักก่อน แม่บอกให้เธอพักผ่อน ยังละอ่อนยังสาวลูกหลาวอย่าไปทักก่อน
พักผ่อน พี่อยากให้น้องได้พักผ่อนพูดเหมือนหล่อนเมายาคุม น้องควรกลับไปนอนนอนนะ " . . . . ##
.
.
.
ก่อนถึงเวลา Live ประมาณ 1 ชม. ทั้งสามคนที่แต่งชุด ใส่วิก แต่งหน้าพร้อม ด้วยเครื่อง Make-up Machine ก็ได้มานั่งคุย ซักซ้อมกันอีกรอบ เพราะนี่แทบจะเป็นครั้งแรกที่ได้เจอกันตัวเป็นๆ ก่อนหน้านี้ก็แค่เคยแชท ข้อความ หรือ Video Call โดยผ่าน Filter หน้ามาตลอด
Momoko : " พวกพี่สวยมากทั้งคู่เลยนะคะ ขนาดแต่งแบบนี้ก็ดูออกมาหน้าจริงๆต้องสวยมากแน่ๆ " Momoko ซึ่งดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าทั้ง จูลและแพท
จูล : " แล้วเราเป็นไงบ้าง เดินทางมาเหนื่อยมั้ย . . . ปกติเรากลับมาบ้านบ่อยรึป่าวเนี่ย "
Momoko : " ก็ไม่เท่าไหร่ค่ะ ชินแล้ว 2-3 เดือนที หรือปิดเทอมก็กลับมาเล่นๆบ้าง . . . รอบนี้มีค่าขนมเยอะ อาจจะอยู่เที่ยวยาวหน่อย "
ดูเหมือนว่าจูลกับ Momoko จะคุยกันถูกคอไหลลื่นกันเป็นพิเศษ หรืออาจเป็นเพราะตอนติดต่อ จูลเป็นคนคุยเองตลอด แพทแทบไม่ได้คุยอะไรด้วยเลย
Momoko : " พี่ Venus สวยมากจริงๆนะคะ หนูหยุดมองพี่ไม่ได้เลย " Momoko พูดกับแพท เพราะชื่อที่ใช้ในวงการของ แพท ใช้ชื่อว่า Venus และของ จูล คือ Diana
แพท : " ขอบคุณนะ เราเองก็น่ารักมากเหมือนกัน "
Momoko : " ขอบคุณค่ะ . . . แล้วพี่ Diana กับพี่ Venus เป็นแฟนกันจริงๆใช่มั้ยคะ . . . หนูสัญญาว่าจะไม่มาเป็นมือที่สาม 555 ล้อเล่นน่ะค่ะ " Momoko พยายามพูดตลกเพื่อสร้างความคุ้นเคยกัน และดูเหมือนว่าเธอเองก็จะเป็นคนอารมณ์ดี สายเอนเตอร์เทนไม่น้อย
จูล : " มีอะไรขาดเหลือ ต้องการเพิ่มบอกได้นะ . . . อ่อ แล้ววันนี้เราใช้ชื่อว่า Celes นะ "
Momoko : " โอเคค่ะ . . . ว่าแต่ของที่พี่หามาคุณภาพดีมากเลยนะ แต่แอบแรงไปนิด ที่ญี่ปุ่นหาแบบนี้ไม่ค่อยได้เลย "
. . .
เมื่อใกล้ถึงเวลา จูลก็ได้เปิดเครื่องทำ Dry-Ice ขนาดเล็ก และไฟ LED สีชมพู เพื่อสร้างบรรยากาศให้เข้ากับธีมชุดแรก ทั้งสามคนมาในชุดยูกาตะ Celes ในชุดยูกาตะสีชมพู / Diana ในชุดยูกาตะสีฟ้า และ Venus ในชุดยูกาตะสีเหลือง พอแต่งออกมาแล้วดูเหมือนแฝดสามมาก ทั้งสามคนเหมือนมีบลอคหน้าความสวยแนวเดียวกัน . . . จูลก็ได้กดเปิดเสียงดนตรี ซึ่งตอนนี้ในห้องก็มีคนรอชมอยู่ถึง 3 หมื่นกว่าคน และเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
.
.
.
## Music Start (เพลง Shape of You)
. . . . " The club isn't the best place to find a lover
So the bar is where I go " . . . .
.
.
.
โดยโชว์ชุดแรก Celes ซึ่งเป็นสมาชิคใหม่อยู่ตรงกลาง เปรียบเสมือนเซนเตอร์ของโชว์ Diana ซึ่งนั่งอยู่ด้านซ้าย ก็เริ่มทำการเล้าโลม และตามด้วย Venus ซึ่งอยู่ด้านขวา ผลัดกันจูบอย่างดูดดื่ม คลอเคลียกันตามจังหวะ ซึ่งในขณะนั้น ก็มีผู้ชมคอยโดเนทเพื่อสั่งให้ทำมาเรื่อยๆ เสียงเอฟเฟคเหรียญ 'กริ๊ง กริ๊ง' ดังต่อเนื่องไม่ได้หยุด ยอดคนดูเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตัวเลขแตะหลัก 5 หมื่นคน . . . ทั้ง 3 คน ยังเล้าโลม และค่อยๆผลัดกันถอดชุดยูกาตะออก จนเหลือเพียงชุดชั้นในที่สีเดียวกับชุดด้านนอก เสียงเอฟเฟคเหรียญ 'กริ๊ง กริ๊ง' ดังถี่ต่อเนื่องอีกครั้ง จนทั้ง 3 คน ค่อยๆสลับกันถอดชุดชั้นในออก อยู่ในร่างเปลือยเปล่า และเล่นบทรักโชว์แบบดูดดื่มทั้งสามคนไปพร้อมกัน
หลังจากจบโชว์ชุดแรก ใช้เวลาไปครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ทั้งสามคนก็ออกมาหลังกล้องพัก และเปลี่ยนชุดสำหรับโชว์ถัดไป ผู้คนยังคงไหลเข้าห้องมาดูต่อเนื่อง ซึ่งปกติเฉพาะค่าเข้าห้องถ้าคนเข้าเยอะหลักหลายหมื่นขนาดนี้ ทั้งสามคนก็ได้ยอดเป็นล้านแล้ว และนี่ยังไม่รวมทิปที่มีคนให้ระหว่างโชว์ ซึ่งรวมๆแล้วแค่โชว์วันนี้ อาจได้ทะลุไปถึง 2-3 ล้านเลย หรือมากกว่านั้นก็เป็นได้
ชุดที่สองทั้ง 3 คน มาในชุดซีทรูสีขาวธีมนางฟ้า โดยมี Venus เป็นเซนเตอร์ การแสดงเริ่มต้นหลักๆยังคล้ายเดิม Celes ที่อยู่ทางซ้ายเริ่มทำการเล้าโลม Venus สลับกับ Diana ทางด้านขวา ทั้งสามคนจูบแลกลิ้นกันอย่างดูดดื่ม และเริ่มถอดชุดซีทรูออก เผยให้เห็นชุดชั้นในสีขาวที่อ่อนหวานปนเซ็กซี่​ เสียงเหรียญ 'กริ๊ง กริ๊ง'​ ยังดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทั้งสามคนเริ่มเล้าโลมกันรุนแรงมากขึ้นๆ ตามจังหวะเสียงเหรียญที่ถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนทั้งสามคนสลับกันฉีกชุดชั้นในออก เผยร่างที่เปลือยเปล่าอีกครั้ง เสียงครางอื้ออึง ของทั้งสามคน ยิ่งทำให้ผู้ชมเทเหรียญให้ไม่ขาดสาย เสียง 'กริ๊ง กริ๊ง' ยังคงดังต่อเนื่อง จนกระทั่ง Venus เสร็จและโชว์ชุดนี้จบลง ทั้งสามคนหยุดพักไปหลังกล้องอีกครั้ง และดูเหมือนผู้ชมจะไม่ลดลงเลยตลอดโชว์ มีแต่จะเพิ่มขึ้น
หลังจากพักครู่ใหญ่ ทั้งสามคนกลับมาหน้าจออีกครั้ง โดยครั้งนี้ Diana รับบทเป็นเซนเตอร์ มาด้วยชุดบอดี้สูทหนังสีแดง ขนาบสองข้างด้วย Venus และ Celes ในชุดบอดี้สูทหนังสีดำ ทั้งสามคนยังคงเล้าโลมสลับกันอย่างร้อนแรง และยิ่งโชว์หลังๆความเข้าขากันของทั้งสามคนดูเหมือนจะมีมากขึ้นตามไปด้วย ลีลา จังหวะ ดูเป็นธรรมชาติขึ้นเรื่อยๆ ทั้งนุ่มนวลและร้อนแรงไปในเวลาเดียวกัน ซึ่งโชว์ชุดนี้มันดูไม่เหมือนการแสดง แต่ดูเหมือนทั้งสามคนกำลัง Make Love กันไปอย่างธรรมชาติ โดยมีผู้ชมนับหมื่น นับแสนดูพวกเขาผ่านจอ และแน่นอนว่าเสียงเหรียญดังถี่ต่อเนื่องไม่มีขาดช่วง ร่างอันเปลือยเปล่า​ของทั้งสามคนนอนกอดก่ายกัน เหมือนงานศิลปะที่มีชีวิต รูปร่างทั้งสามคนช่างสวยงาม ไร้ที่ติ จนสามารถใช้คำว่า Goddess Body ได้อย่างแท้จริง
.
.
.
## Music End
. . . . " Come on, be my baby, come on
Come on, be my baby, come on " . . . . ##
.
.
.
หลังเสร็จสิ้นโชว์วันนี้ ผลตอบรับมันดีเยี่ยมเกินคาด ยอดผู้ชมทั่วโลกแตะเกือบหลักแสน เรียกได้ว่าเกือบเท่าคอนเสิร์ตใหญ่ของศิลปินดังๆ หรือ ยอดชม Live ของนักแคสเกมอันดับทอปๆของโลกในวันแข่งชิงแชมป์เลย ยอดรายได้ที่เข้ามา ทั้งค่าตั๋วแรกเข้ารวมกับทิประหว่างโชว์ ทำให้พวกเธอทำเงินได้เฉียด 10 ล้าน มากกว่าที่คิดไปหลายเท่าเลย ภายในเวลาไม่ถึง 3 ชั่วโมง . . .
มันบ้ามากๆ แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเพราะ Goddess Sister เป็นตัวทอปของวงการอยู่แล้ว และการ Debut เพิ่มสมาชิคอีกคนครั้งแรก หรือจะเป็นแค่ Collab ก็เถอะ ก็ไม่ต่างจากศิลปินดังที่ออกอัลบัมใหม่ และจัดโชว์คอนเสิร์ตใหญ่ . . . จากความสำเร็จเกินคาดไปมากพวกเธอสั่ง แชมเปญ เหล้า ไวน์ ราคาแพงมาฉลองกันเต็มที่ ถึงแม้จะใช้พลังงานไปเยอะพอควรในเวลา 3 ชั่วโมง ตลอดโชว์ แต่ตอนนี้พวกเธอไม่มีท่าทีเหนื่อยล้ากันซักนิด . . . หลังจากการดื่มฉลองกันยาวหลายชั่วโมง ทั้งสามคนเริ่มเมามายและหลับไปจนถึงช่วงสายของอีกวัน
. . .
แพทที่ตื่นมาคนแรก ซึ่งเมื่อคืนเธอและจูลไม่ได้กลับห้องตัวเอง แต่นอนกันในห้องของ Momoko ทั้งคู่ . . . จูลยังคงหลับอยู่บนเตียง แต่ดูเหมือนว่า Momoko จะไม่ได้นอนอยู่ด้วย แพทมองดูทั่วห้องก็ไม่เห็นเธอ ทั้งบนโซฟา และพื้น รวมถึงเปิดไปดูห้องที่ประตูทะลุกันที่เป็นเวทีโชว์เมื่อวาน . . .
แพทเดินไปที่ห้องน้ำอีกครั้ง เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป ก็พบร่างของ Momoko นอนนิ่งอยู่ในอ่างน้ำที่แห้งสนิท แต่มีผงยาตกอยู่รอบๆ . . . แพทรีบเดินเข้าไปเขย่าตัวเธอ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีการตอบสนองใดๆ และสีผิวก็เริ่มซีดลงแล้ว เธอจึงรีบวิ่งออกมาปลุกจูลทันที
หลังจากทั้งสองคนพยายามช่วยกันปั้มชีพจรในห้องน้ำไม่สำเร็จ จึงได้ช่วยกันอุ้มร่าง Momoko ออกมาวางในห้องแล้วช่วยกันปั้มหัวใจ ผายปอดอีกครั้งตามวิธีที่เคยเห็น จูลเริ่มรื้อข้าวของของ Momoko เผื่อว่าอาจจะเจอยาโรคประจำตัวหรืออะไรซักอย่างที่พอจะช่วยได้ แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร Momoko ได้จากไปแล้ว
ทั้งสองคนเริ่มสติแตกโดยเฉพาะแพท ซึ่งมีท่าทีทั้งตกใจ ร้องไห้อยู่ตลอด เธอพยายามจะโทรเรียกรถพยาบาลแต่ถูกจูลห้ามไว้
จูล : "  จะบ้าเหรอไงแพท หยุดร้องก่อน . . . น้องมันตายไปแล้ว เรียกรถพยาบาลมาก็ไม่มีประโยชน์ตอนนี้ . . . และถ้าเรียกมาตอนนี้ ตำรวจจะมาด้วยแล้วพวกเราจะทำยังไง "
แพท : " แล้วจะให้ทำไง ปล่อยน้องมันนอนตายทิ้งไว้แบบนี้หรอ " เสียงพูดที่โวยวาย พร้อมเสียงสะอื้น
จูล : "  ยังไงก็แจ้งไม่ได้ ต้องไม่มีใครรู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่ " พร้อมโยน Passport  ของ Momoko ให้แพทดู
แพท : " อะไร หมายถึงยังไง "
จูล : " ดูวันเกิดใน Passport สิ . . . น้องมันเพิ่งอายุ 17 เอง . . . แล้วยาที่น้องมันใช้ เค้าก็เป็นคนเอาให้ด้วย "
แพท : "  ทำไม ทำไม ตัวเองทำแบบนี้ . . . เอายาให้น้องมันทำไม ปกติพวกเราก็ไม่เคยใช้กันเลย "
จูล : " ก็มันขอมาตอนที่นัดกัน มันก็บอกว่าเคยใช้เป็นปกติตอนอยู่ญี่ปุ่น แต่มันพกมาด้วยไม่ได้ . . . แล้วถ้าไม่ใช้ก็กลัวว่าจะแสดงไม่ได้ " . . .
จูล : " ถ้ามีคนรู้ เราติดคุกกันตลอดชีวิตแน่ "
ทั้งคู่เงียบไปครู่ใหญ่ นั่งตัวแข็งทื่อ แพทยังคงขวัญเสียเป็นอย่างมาก ส่วนจูลถึงแม้จะมีสติมากกว่าแต่ก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันในสถานการณ์ตอนนี้ . . . และสิ่งที่แวบขึ้นมาในสมองคือ ตั้งแต่แรกพวกเขาวางแผนไว้ก่อนแล้วว่าจะไม่มีใครรู้เรื่อง Live Show ที่นี่ ชื่อทุกอย่างก็ล้วนเป็นชื่อปลอม และไม่มีใครเคยเห็นพวกเขาเข้ามาในห้องนี้ด้วยซ้ำ มันต้องใช้วิธีนี้ได้สิ
จูล : " แพท แพท ไปเอาป้ายห้ามรบกวนแขวนหน้าประตู แล้วตัวเองไปเก็บของที่ห้องโชว์ใส่กระเป๋าให้หมด . . . ทำคนเดียวได้ใช่มั้ย เดี๋ยวห้องนี้เค้าจัดการต่อเอง "
แพทพยักหน้าทำตามอย่างง่ายดาย แม้สติของเธอตอนนี้จะไม่ร้อยเปอร์เซ็นก็ตาม
จูลนำโทรศัพท์มาปลดล็อคด้วยนิ้วมือของ Momoko และทำการเข้าแอปลบแชททุกอย่างที่พวกเขาคุยกัน รวมถึงลบทุก Account ปลอมที่ Momoko ใช้ในวงการนี้ และ ทุกแอป ที่เกี่ยวข้องทั้งบน OnlyFriends และที่อื่นๆ เหมือนตัวตน Momoko ในโลก Sex Content ไม่เคยมีอยู่ และ จูลยังทำการลบ Live ที่ถูกบันทึกไว้บน Server และบน Laptop ของเขาทิ้งจนหมด
หลังจากนั้นจูลยังทำการเช็ดหน้า เปลี่ยนชุดให้ศพ ทำความสะอาดเหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเพื่อลบร่องรอยต่างๆ ทั้งรอยนิ้วมือ รวมถึง DNA ของพวกเขาที่อาจมีติดอยู่ที่ตัว Momoko และทำการจัดท่าทางให้เหมือนคนที่หมดสติเสียชีวิตจากการอัพยา . . . เมื่อทำเสร็จแล้ว จูลก็ไปช่วยแพทและเก็บตกรายละเอียดเล็กๆน้อยๆทั้งหมดอีกครั้ง จนแน่ใจว่าไม่เหลืออะไรที่ทำให้รู้ว่าเคยเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นบ้างในห้องนี้ . . . ทั้งสองคนย้ายข้าวของกลับไปที่ห้องตัวเองที่อยู่ใกล้ๆกันโดยที่ไม่มีใครเห็น และทำการเช็คเอ้าท์ออกก่อนเวลาตั้งแต่คืนวันที่ 2
. . .


## Chapter 16 : ถามใจ

วันรุ่งขึ้นทั้งสองคนยังคงเก็บตัวเงียบอยู่ที่คอนโด แพทยังคงมีอาการซึมเศร้าวิตกกังวลอยู่ตลอด ขณะที่จูลเอง ก็นั่งเฝ้าหน้าทีวีตลอดวัน เพื่อเช็คข่าวว่ามีความเคลื่อนไหวอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้หรือไม่ ทั้งสองคนไม่พูดคุยกันเลยตั้งแต่กลับมา . . . จนกระทั่งช่วงค่ำของวันนั้น จึงมีข่าวว่าพบผู้เสียชีวิต ในโรงแรมหรู เป็นนักเรียนนอก ไม่มีร่องรอยการทำร้ายร่างกาย คาดว่าเสียชีวิตจากการเสพยาเกินขนาด . . . ถึงตอนนี้ข่าวจะทำให้ทั้งสองคนสบายใจขึ้นว่าตำรวจไม่รู้สิ่งที่เกิดขึ้นในห้องวันนั้น แต่จูลเองก็ยังไม่ชะล่าใจ ยังคงติดตามอยู่เป็นสัปดาห์ จนเรื่องเงียบไปและมั่นใจเพราะไม่มีตำรวจติดต่อมา
ผ่านไปกว่าหนึ่งสัปดาห์ ที่แพทไม่ยอมคุยกับจูลเลย ถึงแม้เรื่องเคสคดีจะผ่านไปด้วยดี ไม่มีเรื่องใดๆมาถึงตัวพวกเขาได้ แต่บรรยากาศระหว่างเขาทั้งสองคนมันดิ่งมากๆ . . . จูลเองก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง แต่เธอก็รู้ว่าจากนิสัยแพท ปล่อยไปอีกสักพักก็คงจะหายได้เอง . . . ซึ่งในระหว่างนี้ จูลยังคงอัพคลิป อัพภาพลงใน OnlyFriends และสื่อต่างๆของพวกเขาปกติ จากภาพและคลิปเก่าที่ทำสต๊อกเก็บไว้ เพื่อไม่ให้ดูมีอะไรที่ผิดปกติไป ซึ่งในระหว่างที่กำลังเลือกรูปอยู่นั้น แพทก็ได้เดินเข้ามาพูดบางอย่าง
แพท : " เค้าพอแล้ว เค้าจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว "
จูล : " ตัวเองหมายความว่ายังไง "
แพท : " จูล ตัวเองทำได้ยังไง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คนตายทั้งคนนะ น้องมันตายเพราะพวกเรา "
จูล : " น้องมันไม่ได้ตายเพราะพวกเราแพท มันตายเพราะยา มันเล่นยาเอง และมันก็เล่นมาก่อนอยู่แล้วที่ญี่ปุ่น . . . ที่เค้าเอายาให้ ก็เพราะมันขอนะแพท เราไม่ได้บังคับอะไรน้องมันเลย . . . ตั้งแต่ต้นน้องมันก็เป็นคนติดต่อมาเอง ว่าอยากทำงานด้วย "
แพท : " ตัวเองพูดแบบนี้ได้ยังไง น้องมันเพิ่งอายุ 17 แค่ 17 เองนะ "
จูล : " เค้าไม่เคยรู้มาก่อนนิว่าน้องมันอายุแค่นั้น มันดูโตจะตาย แล้วมันก็เคยทำมาก่อนแล้วด้วย ไม่ใช่เพิ่งมาทำกับเราครั้งแรก . . . ฟังให้ดีนะแพท น้องมันไม่ได้ตายเพราะเรา เราเองเป็นคนช่วยน้องมันปกปิดด้วยซ้ำ . . . อย่างน้อยครอบครัวเขา เพื่อนเขาก็ไม่รู้ว่าน้องมันทำอะไรไปบ้าง เราช่วยลบ ช่วยคลีนให้เขาด้วยซ้ำ . . . ลองคิดดูถ้าน้องมันไปเสพยาแล้วตายที่อื่น พวกรูป พวกแอคเค้าใต้ดินพวกนี้อาจจะถูกขุดขึ้นมาก็ได้ "
แพท : " เค้าไม่คิดเลยว่าตัวเองจะคิดแบบนี้ได้ . . . ช่างเถอะ ตัวเองเลือกละกัน . . . ถ้าตัวเองอยากทำต่อ ก็ไปทำกับคนอื่น เค้าพอแล้ว . . . และจริงๆเราควรจะหยุดมาตั้งนานแล้ว แค่นี้เราก็มีมากเกินกว่าที่คิดไว้ตอนแรกที่เริ่มทำไม่รู้เท่าไหร่แล้ว " แพทพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูสงบลงและดูจริงจังขึ้น
แพทหยิบกุญแจรถและหยิบกระเป๋าใบเล็กที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ และเดินออกจากห้องไป โดยที่จูลเพียงแค่มองตาม ไม่ได้ห้ามอะไร
.
.
.
## Music Start (เพลงถามใจ)
. . . . " ก็มีสิ่งหนึ่งที่ยังค้างใจอยู่ และคิดว่าเธอก็คงรู้ดี
ว่ารักที่มีให้เธอน้อยเกินไป เธอจึงไม่เคยแน่ใจในรักเรา " . . . .
.
.
.
แพทขับรถออกมาอย่างไร้จุดหมาย เธอเปิดกระจกด้านหน้าออกทั้งสองข้าง ให้ลมธรรมชาติเข้าปะทะกับใบหน้า มือซ้ายเอื้อมไปเปิดเพลงที่วิทยุให้ดังขึ้น . . . วิวสองข้างทางผ่านตึกสูงที่ยังเปิดไฟในยามค่ำคืน
ฝั่งของจูล ยังคงนั่งอยู่ที่หน้าจอ Laptop เธอคลิ๊กเปิดดู Folder รูปเก่าๆ ที่ทั้งสองคนเคยถ่ายด้วยกัน ตอนไปเที่ยว เปิดไล่ไปทีละรูป ทีละรูป
แพทยังคงขับรถต่อไป แต่ในตอนนี้ภาพวิวสองข้างทาง เปลี่ยนจากตึกสูง เป็นบ้าน ตึกแถว ที่ดูเหมือนเป็นย่านชานเมืองออกมาอีกหน่อย . . . สายลมดูเหมือนจะเย็นขึ้นเล็กน้อย จากความรู้สึกที่ปะทะหน้า ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของแพทในตอนนี้
จูลยังคงอยู่หน้า Laptop เขาปิด Folder รูปของทั้งสองคน และเปิด Browser ดูหน้าแอป 2-3 ที่ ที่มีผลงานของของทั้งสองคนลงไว้ เข้าค่อยๆสกอลอ่านข้อความที่คอมเม้นในละรูป แต่ละคลิปที่ลงไว้ ซึ่งมีข้อความอยู่หลากหลายภาษา ทั้ง อังกฤษ ญี่ปุ่น จีน เกาหลี สเปน ซึ่งถึงแม้จะแปลไม่ออกบ้าง แต่มันก็เหมือนเป็นความภาคภูมิใจเล็กๆ
แพทตอนนี้ยังคงขับรอต่อโดยยังไม่รู้จุดหมาย แต่ตอนนี้วิวทั้งสองข้างทางก็เปลี่ยนอีกครั้ง จากย่านชานเมือง กลายเป็นทุ่งหญ้า ต้นไม้ มีแต่ธรรมชาติแทบไม่เห็นบ้านหรือผู้คน มีเพียงรถที่วิ่งสวนทางมานานๆครั้ง
จูลที่ยังอยู่หน้า Laptop ในตอนนี้ เขาสลับจากหน้า Timeline ที่โชว์รูปผลงานและคอมเม้นต่างๆ มาที่หน้า Admin Console ที่มีตัวเลขสถิติ และกราฟต่างๆ รวมถึงยอดเงินรายได้ และจำนวนสมาชิกที่ติดตาม ซึ่งในทุกๆ Section ล้วนเป็นสีเขียว และกราฟก็ทะยานอยู่ในขาขึ้น บ่งบอกถึงความสำเร็จ อาจเรียกได้ว่าสูงสุดแล้วในวงการตอนนี้ . . . แต่แล้วจูลก็เลื่อนเม้าส์ลงมาที่ปุ่ม Delete Account ที่อยู่ด้านล่างสุด แล้ววางเม้าส์อยู่ตรงนั้น พร้อมนั่งคิดอยู่ครู่ใหญ่ . . . ก่อนที่ภาพจะตัดมืดดำไป พร้อมเสียง 'คลิ๊ก'
.
.
.
## Music End
. . . . " แค่อยากจะถามเธอหน่อย ถามใจเธอหน่อย เธอลืมผู้ชายคนนี้ได้หรือไร " . . . . ##


## Chapter 17 : Avenue

1 ปีต่อมา ณ ร้านหนังสือใหญ่แห่งหนึ่ง จูลซึ่งกำลังนั่งเซ็นชื่อให้กับผู้อ่านที่มาซื้อหนังสือ และต่อแถวให้เธอเซ็นชื่อให้ ความยาวแถวก็ประมาณ 10-20 คน ทั้งคนไทยและต่างชาติ และก็ยังมีทะยอยมาเพิ่มเรื่อยๆ . . . ซึ่งเธอก็ก้มหน้าก้มตาเซ็นโดยไม่ได้มองรอบข้างมากนัก เพราะหลังจากที่เธอปรับแนวเขียนให้ละมุนขึ้น ไม่แนวสุดโต่งเหมือนเมื่อก่อน มันก็กลายเป็น Best Seller ในทันที
หลังจากเซ็นให้หญิงชาวต่างชาติรูปร่างค่อนข้างใหญ่เสร็จ ก็ต่อด้วยหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าเกือบครึ่ง รูปร่างดีแบบนางแบบปกหนังสือแฟชั่น " เซ็นลงท้ายว่า ให้ที่รัก ด้วยนะคะ " จูลจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง หญิงสาวในผมทรงบ๊อบสั้นทำสีทองอ่อนๆ เธอคือแพท แต่ในตอนนี้ลุคของเธอเปลี่ยนไปจากแต่ก่อนมาก
จูล : " อ้าว วันนี้เลิกเร็วหรอถึงมาได้ . . . จะมาต่อแถวแทรกคนอื่นทำไม กลับบ้านเซ็นก็ยังได้ . . . "
แพท : " มันไม่ได้ฟีลอ่ะ ต่อแถวได้ลายเซ็นแบบนี้มันได้ฟีลดี . . . งั้นเดี๋ยวเค้าไปนั่งรอร้านกาแฟข้างๆนะ ถ้าตัวเองเสร็จธุระแล้ว ตามมาละกัน "
จูล : "  อืมๆ เดี๋ยวตามไป คงอีกไม่น่านานเท่าไหร่ "
หลังจากเสร็จจากการเซ็นชื่อ จูลได้เดินไปที่ร้านกาแฟข้างๆ เห็นแพทกำลังนั่งคุยอยู่กับใครอีกคน
แพท : " นี่พี่จูล แฟนแพทเองค่ะ " แพทแนะนำให้กับคนที่นั่งอยู่ด้วย " ส่วนนี่พี่โปรดิวเซอร์ที่เคยเล่าให้ฟัง "
พี่โปรดิวเซอร์ : " หน้าเหมือนกันจริงๆด้วย ที่เค้าว่าเนื้อคู่กันอ่ะนะ " พร้อมหันมาขยิบตาให้แพท . . . "  ยินดีด้วยนะคะ เห็นน้องแพทบอกเพิ่งออกหนังสือใหม่ เป็น Best Seller เลย "
จูล : " ขอบคุณค่ะ "
พี่โปรดิวเซอร์ : " งั้นเดี๋ยวพี่ขอตัวก่อนนะ เดี๋ยวรถจะติด . . . ไว้เจอกันๆ "
แพท : "  OK ค่ะพี่ "
แพท : " . . . ตัวเองผอมลงรึป่าวเนี่ย เค้าไม่อยู่อาทิตย์นึง ไม่ค่อยได้กินข้าวหรอ "
จูล : " ป่าว ก็ปกตินิ ดูผอมลงเหรอ . . . สงสัยเมื่อคืนนอนน้อยมั้งเลยโทรม คงตื่นเต้นวันนี้มาแจกลายเซ็นครั้งแรก . . . แล้ววันนี้ตัวเองกลับบ้านรึป่าว "
แพท : " กลับสิ นี่ก็นั่งรอตัวเองกลับพร้อมกัน . . . เอ้อ ซิงเกิ้ลเค้าเสร็จแล้วล่ะ ไม่เกินอาทิตย์หน้าก็น่าจะได้เอาลงแล้ว "
จูล : " ดีเลย งั้นเดี๋ยวต้องไปฉลอง . . . แต่เดี๋ยวก่อนเข้าบ้าน แวะที่ร้านก่อนนะ ไปเคลียรดูบัญชีหน่อย วันนี้เห็นเด็กที่ร้านบอกลูกค้าเยอะอยู่ "
ทั้งสองคนขับรถกลับ โดยที่จูลเป็นคนขับและระหว่างทางก็ได้แวะร้านตามที่จูลบอก ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นคาเฟ่เล็กๆ พร้อมมุมอ่านหนังสือที่มีชั้นหนังสืออยู่หลายร้อยเล่ม ซึ่งจูลได้เปิดไว้มาหลายเดือนแล้ว ส่วนเธอก็ทำงานเขียนไปด้วยและดูแลร้านไปด้วย ดูเหมือนเธอจะเข็ดกับการเอาเงินไปลงทุนในคริปโตหรือหุ้นอะไรเสี่ยงๆแบบครั้งก่อน จึงเลือกทำอะไรที่ Simple ขึ้น . . . บรรยากาศของร้านนี้สะท้อนคาแรคเตอร์ของเจ้าของร้านพอสมควร ชั้นหนังสือที่มีให้ลูกค้าได้หยิบอ่านหลายร้อยเล่มนั้น ส่วนใหญ่ก็นำมาจากหนังสือที่จูลชอบก็คือแนว ลึกลับเหนือธรรมชาติ มอนสเตอร์ แวมไพร์ เอเลี่ยน รวมถึงรูปภาพตกแต่งภายในร้าน หลายรูปก็เป็นฝีมืองานวาดของแพทแทบทั้งหมด ซึ่งมีอยู่หลากหลายแนว แขวนอยู่ทั่วไปในร้าน และดูเหมือนว่านอกจากที่นี่แล้ว จะมีอีกสาขาที่เชียงใหม่ ที่สไตล์และคอนเซปร้านไม่แตกต่างกัน
หลังจากออกมาจากร้านระหว่างทางที่ทั้งสองคนอยู่บนรถ แพทก็ได้เอ่ยชวนจูลไปเที่ยวต่างประเทศ เพราะช่วง 1 สัปดาห์นี้ ตัวแพทเองก็มีเวลาว่างหลังเพิ่งทำซิงเกิ้ลเสร็จ และจูลเองก็ยังไม่ได้มีคิวโปรโมตหนังสือที่ไหนเพิ่ม
แพท : " ตัวเองว่าเราไปเล่นสกีกันมั้ย เห็นเขาว่าช่วงนี้หิมะกำลังพอดีที่ Hokkaido อ่ะ "
จูล : " ก็ได้นะ ไม่ได้ไปเที่ยวต่างประเทศมาตั้งนานละ . . . ตัวเองลองดูตั๋วสิ ถ้ามีจองรอบพรุ่งนี้เย็นเลยก็ได้ หรือไม่ก็วันมะรืน "
แพท : " งั้นไปซัก 4-5 วันเนอะ กลับมาทำงานต่อพอดี . . . เหนื่อยมาหลายเดือน จะได้พักเต็มที่ซักอาทิตย์ . . . Yeah "
แพทเลื่อนมือไปหมุนเปิดเสียงเพลงในรถให้ดังขึ้น . . .
.
.
.
## Music Start (เพลง Avenue)
. . . . " เหงาหัวใจจนอาจจะหนาว ข้างกายรู้สึกปวดร้าว
จนมันคิดล่องลอยออกไปแสนไกล " . . . .
.
.
.
หลังจากได้เที่ยวบิน จองโรงแรมเรียบร้อย แพทก็ไม่พลาดที่จะโพสอวดทริป ว่ากำลังจะไปเล่นสกี มันเหมือนเป็นเรื่องปกติที่แพทมักจะโพสอะไรแบบนี้ เวลาจะทำอะไรโดยที่ไม่ได้คิดว่าเป็นปัญหาใดๆ และเธอก็ทำมานานหลายปีแล้ว
. . .
ณ ลานสกี ที่ประเทศญี่ปุ่น ทั้งสองคนเดินออกมาจากสกีรีสอร์ต ในชุดเสื้อกันหนาวขนเป็ดตัวหนาสีเขียวสด กับสีฟ้าสด หมวกไหมพรมและแว่นตากันลม เป็นชุดสกีที่พร้อมเล่น และดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่เพราะทั้งสองคนดูเล่นเป็นโดยที่ไม่ต้องมีใครแนะนำมากนัก . . . และหลังจากเล่นสกีเสร็จ อีกวันทั้งสองคนก็มาเดินชอปปิ้งในตัวเมือง ซัปโปโร . . . ตลอด 4-5 วันนี้ ทั้งสองคนดูมีความสุขกันมาก โดยลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่า Momoko เด็กที่ตายไปเมื่อปีก่อน เขาก็มาจากเมืองซัปโปโรนี้
. . .
หลังจากที่กลับมาจากญี่ปุ่น วันนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นวันที่ซิงเกิ้ลของแพท จะได้อัพลง Youtube เป็นครั้งแรก มันเป็นผลงานที่เธอภาคภูมิใจมาก และที่สำคัญคนที่แต่งเพลงนี้ให้เธอเป็นนักแต่งเพลงที่ดังมากๆ และเธอเองก็เป็นแฟนคลับของเขามานาน เคยแต่งเพลงดังให้ศิลปินที่มีชื่อเสียงมาแล้วหลายต่อหลายคน
หลังจากเพลงได้ถูกอัพลง Youtube แพทก็เรียกได้ว่าแทบจะนั่งเฝ้าดูยอดวิวที่ค่อยๆเพิ่มขึ้น รวมถึงอ่านทุกๆคอมเม้นที่แสดงความคิดเห็น ซึ่งส่วนใหญ่เป็นไปในแง่ดี ชื่นชม และให้กำลังใจ . . . เธอดูมีความสุขมาก นั่งเฝ้าอยู่จนแทบจะหลับคาจอ จูลซึ่งนั่งอ่านหนังสือ อยู่ในห้องเดียวกัน ยังแอบยิ้มไปด้วยทุกครั้งที่เธออ่านคอมเม้นดีๆ ที่มีคนโพสลงให้ฟังออกมา ..
" เสียงน้องแพทเพราะมากเลย เสียงแบบนี้นางฟ้าชัดๆ "
" ไปแอบเห็นคลิปร้อง cover สมัยก่อน น่ารักมากเลย ไปอยู่ที่ไหนมา ถึงเพิ่งมาออกซิงเกิ้ลเนี่ย "
และไม่ใช่แค่ใน Youtube ในตอนนี้ IG ของแพทเองก็มียอดผู้ติดตามเพิ่มขึ้นอย่างมาก ในเวลาไม่กี่วันจากหลักพันสู่หลักหมื่น และหลักแสนภายในระยะเวลาไม่ถึงสัปดาห์หลังซิงเกิ้ลแรกถูกปล่อยออกไป . . . มีข้อความคอมเม้นเข้ามาเป็นจำนวนมาก ซึ่งตอนนี้แพทเองก็เริ่มที่จะไม่ได้อ่าน แต่ในบรรดาหลายข้อความนั้น มันมีข้อความธรรมดาๆข้อความนึง ซึ่งแพทเองก็ไม่รู้ทำไมตัวเองถึงต้องมาสะดุดกับข้อความนี้ " ดูกล่องข้อความด้วย Please read your inbox " แต่แพทก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร และปกติข้อความใน Inbox ถ้ามาจากคนที่ไม่รู้จักแพทก็ไม่เคยกดเปิดอ่านอยู่แล้ว
.
.
.
## Music End
. . . . " ปลดปล่อยความเหงาช้าช้า สูดลมหายใจที่มีค่า
เธอก็จะรู้ว่าฉันนั้นพร้อมยืนอยู่ข้างเธอ โอ้ว " . . . . ##


## Chapter 18 : ภาพจำ

หลังจากที่แพทประชุมงานเสร็จที่ออฟฟิศ และกำลังจะกลับบ้าน ก็ได้ยินเสียงทีมแอดมินที่ดูแลสื่อของบริษัทที่เดินสวนกันพูดขึ้นว่า . . . " มีพวกโรคจิตเอารูปโป๊ อะไรไม่รู้ชอบมาโพสที่เพจบริษัท กับข้อความ 'Please read inbox' อะไรของมันไม่รู้เนี่ย กดดูใน inbox ก็ไม่เห็นจะมีอะไร ติดไวรัสอะไรรึป่าวก็ไม่รู้ . . . ลบไปแปปๆโพสใหม่อีกละ บลอคมันไม่ได้ด้วย "
ทันทีที่ได้ยิน แพทรู้สึกได้ว่ามันต้องเป็นคนคนเดียวกับที่คอมเม้นมาใน Youtube ของเธอแน่นอน . . . แพทอยากรู้ว่ารูปที่นำไปโพสบนเพจบริษัทมันเกี่ยวอะไรกับเธอรึป่าว จึงลองกดเข้าไปดู และเธอต้องตกใจอีกครั้ง เพราะภาพนั้นคือ Venus หรือแพทในอดีต ถึงแอคเค้านั้นถูกลบทิ้งไปแล้วแต่ถ้ามีคนเซฟเก็บไว้ก็คงไม่แปลก แต่ทำไมถึงเอามาโพสในเพจบริษัท เพราะเอาเข้าจริงรูปทุกรูป หรือคลิปทุกคลิปที่เคยลงในตอนนั้น มันดูไม่ออกแน่นอนว่าคือแพทในตอนนี้ เพราะทั้งวิกผม การ Make-up ที่เปลี่ยนลุคโดยสิ้นเชิง และที่สำคัญยังผ่าน Filter ที่เปลี่ยนโครงสร้างใบหน้า จนยังไงก็ดูไม่ออก เพราะคนที่บริษัทเห็นรูปนี้ก็ไม่มีใครสงสัยว่าคือแพทแต่อย่างใด . . . แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น มันก็แสดงว่ามีคนรู้น่ะสิว่าคนในรูปนั้นจริงๆคือตัวเธอ
ตอนนี้แพทจิตตกและมีสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมาได้ชัดเจน แต่ก็ยังคิดปลอบใจตัวเองว่า ยังไงก็ดูไม่ออก ถึงจะมีคนรู้แต่รูปภาพ หรือคลิปที่เคยมีในตอนนั้น มันไม่มีอันไหนที่ดูออกหรือเหมือนตัวจริงเธอแน่นอนไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบัน . . . แต่คนที่ทำมันต้องการอะไร คนที่รู้นอกจากจูลคนเดียว แล้วก็มีแค่เด็กที่ตายไปอีกคน ที่เคยเห็นหน้าเธอโดยไม่ผ่าน Filter . . . แต่จูลคงไม่ทำอะไรแบบนี้กับเธออยู่แล้ว แล้วมันจะเป็นใครได้อีก และเรื่องมันก็ผ่านมาเป็นปีแล้ว ทำไมถึงเพิ่งมาเกิดเรื่องอะไรแบบนี้ตอนนี้
แพทที่เครียดจากเรื่องนี้ รวมถึงช่วงนี้ที่เธอต้องเริ่มทำ ซิงเกิ้ลที่ 2 ทำให้มีเวลานอนน้อย และไหนจะต้องเตรียมตัวไปทัวร์โปรโมทเพลง ทำให้เธอเครียดจนสลบไปหน้าออฟฟิศในตอนนั้น
. . .
ตอนนี้แพทลืมตาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล เธอกำลังนอนในห้องพักฟื้นและให้น้ำเกลือไปด้วย เพราะจากอาการทุกคนเข้าใจว่าเธอเป็นลมเพราะน่าจะอ่อนแรงจากการพักผ่อนน้อยในช่วงนี้ เพราะหลายครั้งเธอเองก็ไม่ได้กลับไปนอนบ้านเลย . . . แพททุ่มเทอย่างมากกับงานชิ้นนี้ของเธอ แต่ในตอนนี้เธอเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยอีกแล้ว และเรื่องนี้มันก็ไม่มีใครที่จะปรึกษาได้เลย เพราะถ้ามีคนรู้เธอต้องถูกยกเลิกสัญญา และหมดอนาคตแน่นอน
เมื่อจูลรู้เรื่องแพทเป็นลมสลบ เข้ามาแอดมิทที่โรงพยาบาลเธอจึงรีบตามมา แต่แทนที่แพทจะบอกเรื่องที่เธอถูกขู่แบลคเมล์นี้กับจูล เธอกับยังนิ่งเงียบไม่ได้พูดถึงมัน . . . ทั้งๆที่คิดว่าคงไม่ใช่จูลหรอกที่ทำเรื่องนี้ เพราะเธอนึกไม่ออกว่าจะทำไปทำไม แต่ก็มีเซ้นส์บางอย่างของเธอบอกว่ายังไม่ควรบอกจูลในตอนนี้ เพราะความจริงแล้วระยะหลังมาในช่วงหลายเดือนนี้ แพทเองก็รู้สึกได้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเธอว่ามันมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไป ตัวจูลเองก็มีหลายๆอย่างเปลี่ยนไป
และหลังจากมีข่าวออกไปว่าเธอโหมงานหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล แฟนๆและคนทั่วไปที่รู้จักเธอ ก็แห่กันมาทั้งคอมเม้น ทั้งส่งข้อความถึงจนล้นไปหมด ทำให้ปริมาณข้อความเดิมที่ก็มีหลายพันข้อความอยู่แล้วที่เธอไม่ได้อ่านยังมีข้อความใหม่ๆเข้ามาถมเพิ่มนับหมื่นข้อความ จนทำให้เธอต้องใช้เวลาอย่างมากในการหาให้เจอ . . . ใครจะรู้ว่าแค่การกดอ่านข้อความมันจะหนักหนาขนาดนี้ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่ง และข้อความเป็นแบบไหน ต้องไล่อ่านทีละอัน มันยิ่งเพิ่มภาวะความเครียดให้กับแพทเป็นอย่างมาก
. . .
หลังจากนอนให้น้ำเกลือหนึ่งคืน วันรุ่งขึ้นจูลก็ได้มารับแพทเพื่อกลับไปพักต่อที่บ้าน
จูล : " ตัวเองอยู่คนเดียวได้ใช่มั๊ย พอดีร้านที่เชียงใหม่มีปัญหานิดหน่อย เค้าว่าจะบินขึ้นไปดูหน่อย "
แพท : " อืม ตัวเองไปเถอะ เค้าอยู่ได้ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว . . . ว่าจะเข้าออฟฟิศช่วงเย็นๆด้วย เป็นห่วงคนอื่นที่ต้องรอ "
จูล : " โอเค แต่เดี๋ยวเค้าบินกลับมารอบดึกคืนนี้แหละ . . . งั้นเค้าออกไปก่อนนะ เดี๋ยวไม่ทันเครื่อง "
แพทยังคงไล่อ่านข้อความต่อ หลังจากที่เมื่อวานไล่อ่านมาเกือบตลอดทั้งวันอย่างไม่ลดละ ในระหว่างนั้นก็มีสายจากที่ออฟฟิศโทรเข้ามา
พี่ที่ออฟฟิศ : " แพท หนูเป็นยังไงบ้าง ออกจากโรงบาลแล้วใช่มั๊ย "
แพท : " ค่ะ ตอนนี้อยู่บ้านแล้ว มีอะไรด่วนรึป่าวคะ "
พี่ที่ออฟฟิศ : " ก็ไม่ถึงกับด่วนหรอกจ๊ะ แต่ถ้าแพทหายแล้วก็อยากให้เข้าออฟฟิศมาดูงานนิดนึง แต่ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็ไว้พรุ่งนี้ก็ได้นะ "
แพท : " อ้อ ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูเขาไปเลยดีกว่า ตอนนี้ก็ดีขึ้นเยอะแล้ว "
หลังวางสายแพทก็รีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะเข้าออฟฟิศตามที่นัดไว้ ซึ่งปกติระยะทางระหว่างคอนโดบ้านแพท ไปถึงออฟฟิศก็ใช้เวลาไม่เกิน 1 ชม. แต่ถ้ารถติดหน่อยอย่างวันนี้ก็อาจจะใช้เวลาเพิ่มไปอีกเกือบชั่วโมง ระหว่างทางที่แพทขับรถไป ด้วยความที่เป็นช่วงเวลารถติด ประกอบกับรถ Tesla คันนี้มีระบบขับอัตโนมัติซึ่งอาจจะช้ากว่าขับเองอยู่บ้าง แต่ถ้าช่วงรถติดแบบนี้ส่วนใหญ่ก็จะตั้งให้มันขับด้วยเอง และในระหว่างนั้นแพทก็ยังคงกดไล่อ่านข้อความไปเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปหลายพันหรือเกือบหมื่นข้อความแล้ว กับเวลาเกือบๆ 2 วันที่ผ่านมา . . . และในที่สุดเธอก็เจอจนได้ มันเป็น link อะไรซักอย่าง เมื่อแพทกดเข้าไป เธอก็ได้เห็นคลิปวีดีโอที่เธอไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีก . . .
.
.
.
## Music Start (เพลงภาพจำ)
. . . . " ภาพจำยังชัดเจน เหมือนเดิมทุกอย่าง
ภาพเธอยังชัดเจน เหมือนเดิมไม่ต่าง " . . . .
.
.
.
มันคือคลิปไลฟ์สดวันสุดท้าย ที่มีเธอ จูล และ Momoko และที่สำคัญในคลิปนี้ มันไม่ได้มี Filter ปิดบังใบหน้าของพวกเธออีกชั้น แสดงว่ามันได้ Hack เข้าเครื่องมาตั้งแต่วันที่ Live และดึงสัญญาณภาพตรงไปเซฟไว้ ก่อนที่จะผ่านแอป Filter . . . แต่ถึงแม้มันจะดูออกยากเพราะเธอเองก็แต่ง Make-up ที่หนาพอสมควร รวมถึงพรอบอื่นๆ ทั้งวิก ขนตาหนาๆ คอนแท็คเลนส์ แต่ถ้าเอารูปมาเทียบแบบตั้งใจดูแบบจุดต่อจุดแล้วก็อาจจะมองออกว่าเป็นเธอก็ได้ และในช่วงเวลานี้ที่เธอจิตตกอยู่มาก เธอก็ยิ่งกลัวกว่าเดิมไปหลายเท่านัก
และดูเหมือนว่า Link ที่กดเข้าไปนั้นมันจะมี Script หรือ Trigger อะไรบางอย่างทำให้คนส่งได้รู้ว่าเธอได้กดเข้ามาดูแล้ว และหลังจากนั้นไม่นานก็มีข้อความเข้ามา ' ถ้าอยากรู้เรื่องจริง มาที่นี่ 3 ทุ่ม ห้ามเกินเวลา รู้ใช่มั้ยว่าที่ไหน ' พร้อมแนบ Link ใหม่มาให้ . . .


## Chapter 19 : ขอ

แพทเปิดรั้วที่ไม่ได้ล็อคไว้ เธอเดินเข้ามาในบริเวณบ้านหลังหนึ่ง ด้วยความมืดทำให้มองรอบข้างได้ไม่ถนัดนัก มีเพียงแสงไฟที่ลอดผ่านออกมาจากช่องหน้าต่างในตัวบ้าน . . . ยิ่งเธอเดินเข้ามาใกล้เท่าไหร่ ก็ค่อยๆได้ยินเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากภายในตัวบ้าน  . . . ' อ่า อ้า อ้าา ' . . . แม้จะเป็นเพียงแค่เสียงคราง แต่เธอก็จำได้ดีว่ามันเป็นเสียงของใคร
.
.
.
## Music End
. . . . " แต่ภาพของฉันในใจเธอ ที่มีภาพเขาเข้ามาแทนคงแสนเลือนราง
ภาพจำของเรามันคงต่างกัน " . . . . ##
.
.
.
เธอเอาตัวแนบกำแพงและแอบมองผ่านหน้าต่างเข้าไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ น้ำตาที่มันไหลรินออกมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้มันทะลักออกมามากกว่าเดิม เมื่อได้เห็นภาพด้วยตาตัวเอง . . . จูลและผู้หญิงอีกคน ที่ดูคล้ายเธอในอดีตอย่างมาก ถึงแม้หน้าตาอาจจะไม่ได้เหมือนมากนัก แต่รูปร่าง ทรงผม สีผิว และอายุ ดูใกล้เคียงเธอในอดีตเมื่อ 2-3 ปีก่อนเป็นอย่างมาก . . . ทั้งสองคนเล่นลีลาเซ็กซ์อย่างเร่าร้อน โดยไม่รู้เลยซักนิดว่ามีคนแอบดูอยู่ด้านนอกหน้าต่าง
แพททรุดตัวไปนั่งพิงกำแพงใต้กระจกบานนั้น น้ำตาเธอไหลไม่ยอมหยุด เสียงครางของทั้งสองคนด้านใน ' อ่า อ้า อ้าา ' ยังดังต่อเนื่อง และยังมีเสียงอีกเสียงที่เธอคุ้นเคยแต่ไม่ได้ยินมานานแล้ว ' กริ๊ง กริ๊ง ' ดังห่างๆมาเป็นระยะๆ
. . .
ภาพย้อนไปเมื่อช่วงเช้าหลังจากที่แพทได้เจอข้อความ ' ถ้าอยากรู้เรื่องจริง มาที่นี่ 3 ทุ่ม ห้ามเกินเวลา รู้ใช่มั้ยว่าที่ไหน ' เมื่อกด Link ที่แนบมา ก็เข้าไปเป็นภาพบ้านเก่าของญาติแพทที่เชียงใหม่ ที่ถูกแคปมากจาก Google Map อีกที และมีภาพเหมือนแคปมากจากวีดีโอ ที่มีคนที่คล้ายจูลและผู้หญิงอีกคน แต่ภาพมันไม่ได้ชัดมากนัก และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้แพทเลือกที่จะโทรบอกที่ออฟฟิศว่าขอเลื่อนเวลาเป็นวันพรุ่งนี้ และรีบขับรถทางไกลมาที่นี่ทันทีแม้จะใช้เวลากว่า 7-8 ชั่วโมงก็ตาม
และดูเหมือนบุคคลปริศนานี้จะรู้ว่าแพทได้เดินทางมาถึงที่บ้านหลังนี้แล้ว จาก Script Trojan ที่มันติดตั้งตอนที่แพทกด Link เข้าไปดูตั้งแต่ครั้งแรก ตอนนี้มี Link ภาพใหม่ที่ถูกส่งเข้ามา เมื่อกดเข้าไปดู ก็เป็นภาพจูลกับผู้หญิงอีก 3-4 คน ซึ่งดูเหมือนว่าทั้ง 3-4 คนนี้จะไม่ใช่คนที่อยู่ในบ้านเลย แต่ก็มีภาพผู้หญิงคนนึงที่ดูคุ้นตาเธอมากที่สุด . . . ใช่แล้ว! นี่คือภาพ Momoko ที่อยู่กับจูลแค่สองต่อสอง ตอนนี้แพทเริ่มสับสนเพิ่ม แสดงว่าจูลเคยรู้จัก Momoko มาก่อนวันนั้นแล้วยังงั้นหรอ แล้วแกล้งหลอกเธอ แล้วมันมีอะไรอีกกันแน่ที่เธอยังไม่รู้อีก และภาพต่อมากลับเป็นภาพของแพทที่เพิ่งถ่ายตอนไปญี่ปุ่นมา พอแพทสังเกตุดูดีดีอีกที ภาพที่แคปมาจากคลิปที่มี Momoko กับจูลนั้น มันถูกถ่ายในห้องโรงแรมเดียวกันเลยกับที่แพทไปพัก
ถึงตอนนี้แพทยิ่งสติแตกไปกว่าเดิม เธอวิ่งออกมาจากบ้านตรงนั้น เธอดึงประตูรั้วปิดซึ่งมันก็มีเสียง ทั้งสองคนในบ้านก็เหมือนจะได้ยินเบาๆ แต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจอะไร
จากที่เคยคิดกลัวว่าอดีตของเธอจะถูกแฉออกมา หรือมีใครที่ต้องการแบลคเมล์กลั่นแกล้งเธอ แต่ตอนนี้กลายเป็นเรื่องที่ผ่านมาเธอถูกจูลหลอกมาตลอด . . . เมื่อเธอคิดย้อนกลับไปวันที่เกิดเรื่องวันนั้น ที่จูลรีบหยิบโทรศัพท์ Momoko มาลบ บางทีที่เขาบอกว่าลบเพื่อให้ไม่มีใครรู้ว่าเด็กนั่นเคยทำอะไร จริงๆแล้วเขากลัวว่าในแอคเค้าท์ของเด็กนั่นมันจะมีรูป หรือคลิปของจูลอยู่ในนั้นด้วยต่างหาก . . . บุคคลปริศนายังส่ง User / Password ของ OnlyFriends ให้แพทลองลอคอินเข้าไปดู สิ่งที่เจอคือ มันติดตาม Follow อยู่ 2 แอคเค้าท์ ซึ่งทั้ง 2 อันนั้น ล้วนมีจูลอยู่ด้วยทั้ง 2 คู่ ถึงแม้ว่ามันจะใช้ Filter แปลงใบหน้าให้แตกต่างกันไปบ้าง แต่แพทย่อมจำได้อยู่แล้วว่ามันคือจูลทั้ง 2 อัน และเมื่อกดเข้าไปดูทั่งสองคู่ก็ยังคง Active มีการอัพเดตอยู่ตลอด ถึงแม้ว่ายอดผู้ติดตามจะดูมีไม่เยอะเลยเมื่อเทียบกับตอนที่พวกเธอเคยทำเมื่อช่วง 2-3 ปีก่อนก็ตาม . . . และมันยังส่ง Link ที่มีบันทึกคลิป Live ย้อนหลังที่มีจูลกับสองคนนี้นับสิบคลิป และจากวันที่มันเป็นช่วงภายในไม่กี่เดือนนี้เอง
ถึงแม้ตอนนี้แพทจะยังสับสนและไม่ได้คำตอบอะไรให้กับตัวเอง แต่อย่างนึงที่เธอรู้คือ บุคคลปริศนานี้ดูจะไม่ได้ตั้งใจติดตามเธอ แต่ดูเหมือนเขาจะติดตามจูลต่างหาก เธอดูเหมือนจะเป็นคนที่โชคร้ายที่บังเอิญมีชื่อเสียงขึ้นมา มันก็เลยเบนเข็มมาแบลคเมล์เธอโดนหางเลขไปด้วยเท่านั้น
ตอนนี้แพทขับรถออกมาอย่างไร้จุดหมาย สายฝนตอนนี้ก็ตกลงมาหนักไม่หยุด เหมือนช่วยเธอร้องไห้ไปด้วย แต่ตอนนี้น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาแพท มันแยกไม่ออกระหว่างความเสียใจหรือความแค้นที่เธอถูกหลอกมาตลอด ระหว่างที่แพทขับรถอยู่นั้น บุคคลปริศนาก็ยังส่งรูปมาเพิ่มให้เรื่อยๆ เหมือนเป็นการตอกย้ำซ้ำๆ ว่าเธอถูกหลอกมามากแค่ไหน รวมถึงคลิปสุดท้ายในวันนั้น 3 คน ที่เห็นหน้าเธอและอีกสองคนโดยที่ไม่ผ่าน Filter ใดๆ รวมถึงภาพจากข่าว การเสียชีวิตในโรงแรมของ Momoko ในตอนนั้น
.
.
.
## Music Start (เพลงขอ)
. . . . " จากวันนั้น ฉันไม่รู้ว่านานเท่าไร
ที่เรา ได้จากกัน เหตุผลใดใดไม่ใช่เรื่องใหญ่ " . . . .
.
.
.
แพทตัดสินใจหยุดรถกลางสะพานแห่งนึงระหว่างทาง ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคือที่ไหน สายฝนที่ตกลงหนักเป็นห่าใหญ่ลงมาไม่ขาดสาย และใช่แล้วที่นี่มันคือที่เดียวกันกับฉากเมื่อตอนบทแรก(Chapter 1)นั่นเอง
ภาพในอดีต ตลอด 4-5 ปี ความทรงจำแพทย้อนกลับมาตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอกันบนรถไฟ . . . จนถึงเมื่อเช้าที่จูลเดินออกไปเพื่อบินไปเชียงใหม่ และภาพที่เธอเพิ่งเห็นจูลกับอีกคนที่บ้านเก่าของญาติเธอ ซึ่งตลอดภาพความทรงจำนั้น ถูกคั่นปะติปะต่อด้วยภาพจากที่บุคคลปริศนาส่งมาให้ตามช่วงเวลาต่างๆ ที่เธอเพิ่งจะรู้
ก่อนที่เงาดำๆที่มองจากระยะไกล จะหายไปจากสะพาน
. . .
ณ งานศพ ที่จัดขึ้นเล็กๆมีคนมาร่วมงานไม่มากนัก อาจเป็นเพราะเป็นข่าวฉาวก่อนหน้านี้ คนที่มาร่วมงานก็ต่างรู้ข่าวทุกคน แต่ก็รู้เพียงแค่ส่วนเดียวเท่านั้น แล้วก็พูดกันไปเองต่างๆนาๆ . . .
.
.
.
## Music End
. . . . " แค่อยากให้รู้ว่าในวันนี้  ฉันเหมือนได้เจอลมหายใจ
โว โว่ โว โว้ โฮ โฮ โฮ้  โว โว่ โว โว้ โฮ โฮ โฮ้ " . . . . ##
.
.
.
งานศพถูกจัดให้สถานที่เป็นห้องสี่เหลี่ยมแบบปิด ผนังสีฟ้าหม่นๆ มีแท่นให้ไหว้ผู้เสียชีวิตอยู่ด้านในห้อง มีจัดพานพุ่มดอกไม้อยู่พอประมาณ บรรยากาศคล้ายงานศพแบบในซีรี่ส์เกาหลีแบบนั้น ดูเหมือนจะเป็นความตั้งใจของผู้ตายที่อยากให้จัดงานแบบนี้ . . .
ผู้หญิงที่รูปร่างอ้วนคนนึงกำลังยืนเคารพรูปอยู่ หน้าแท่นสักการะผู้เสียชีวิต
แขกในงานบางคนยังคงซุบซิบนินทากันไป
' แค่เรื่องคลิปหลุดเอง ไม่น่าจะต้องคิดสั้นแบบนี้ '
' คลิปหลุดอะไรแบบนี้ สมัยนี้มันเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว เสียดายอนาคตจริงๆ ยังอายุน้อยกันอยู่แท้ๆ '
' จริงๆนะ ปล่อยผ่านไป ไม่กี่เดือนคนก็ลืม ไม่น่าเลยจริงๆ '


## Chapter 20 : ฝันถึงแฟนเก่า [END]

ภาพตัดมาที่ห้องคอนโดของจูล ภาพเดียวกันกับตอนต้นเรื่องถูกฉายซ้ำอีกครั้ง (Chapter 2) . . . เสียงขอโทษของเมย์
' จูลกูขอโทษ จูลๆ กูขอโทษ . . . '
จูลเดินมากดวางสายในช่วงเดียวกับที่มีเสียงเคาะประตูพอดี แต่เธอก็ไม่ได้ไปเปิดประตู แสร้งทำเหมือนว่าไม่มีใครอยู่ห้องในตอนนี้ หลังสิ้นเสียงเคาะประตูอยู่ครู่ใหญ่ก็มีเป็นซองกระดาษสอดลอดช่องประตูเข้ามาทิ้งไว้
ภาพย้อนกลับไปก่อนที่จูลจะรับสายของเมย์นั้น มีสายของตำรวจที่โทรมาหาเธอตั้งแต่เมื่อคืนที่แจ้งเรื่องเธอจึงได้เซฟเบอร์โทรไว้ และในช่วงเช้านี้เขาก็ยังมีโทรเข้ามาอีกหลายสายเป็น Miss Call รวมทั้งมีข้อความจากเบอร์โทรเดียวกันที่เธอก็เลือกที่จะไม่เปิดอ่าน
ในปัจจุบันเธอกลับมาที่โต๊ะทำงาน ที่ตอนนี้หน้าจอ Laptop ยังเปิดข่าวของแพทไว้ตั้งแต่เมื่อคืน จูลสลับปิดหน้าจอข่าวลงและเปิดหน้าลอคอินแอป OnlyFriends ขึ้นมาทั้งสองหน้าจอ สองแอคเค้าท์ . . . ก่อนหน้านี้ภาพจากในจอโทรศัพท์ของแพท ถึงจะเห็นและพอเดาดูได้ว่าคนในภาพอาจจะคือจูล แต่ผู้หญิงอีกสองคนนั้น มันดูไม่ชัดมากนัก . . . จูลเปิดภาพของผู้หญิงทั้งสองคนขึ้นสลับกัน พอเป็นภาพปกติที่ไม่ได้ผ่าน Filter เปลี่ยนใบหน้านั้น ผู้หญิงทั้งสองคนนี้ ดูมีความละม้ายคล้ายแพทเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะไม่ได้สวยเท่ากันแต่ก็ให้ความรู้สึกว่า มีความคล้ายคลึงกันเป็นอย่างมาก หรือจริงๆแล้วนี่เป็นสเปคแบบที่จูลชอบมาตลอด เพราะ Momoko เองก็ดูคล้ายแพทไม่น้อย ถือว่าอยู่ในกลุ่มคนที่มีสไตล์ใบหน้าแบบเดียวกัน
จูลกดสลับหน้าจอไปเป็นที่โหมดแอดมิน ซึ่งเผยให้เห็นสถิติต่างๆ ยอดซับที่มีอยู่แค่หลักสิบทั้ง 2 แอคเค้า ยอดเงินที่มีเข้าแค่หลักพัน และดูเหมือนว่ามันจะไม่เคยถูกกดถอนออกมาเลย และแอคเค้าในแอป Live Show ก็ไม่ต่างกัน  . . . ใช่ มันดูเหมือนว่าที่จูลทำอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่เพราะต้องการเงินเยอะๆเหมือนเมื่อก่อน ที่เธอทำเพราะเธอเสพติดมัน เสพติดการมีเซ็กซ์แล้วมีคนอื่นคอยดูเธอ หรือมีคนสั่งให้เธอทำผ่านหน้าจอ มันจึงทำให้เธอเลิกไม่ได้ เพราะเหมือนเป็นสิ่งที่ทำให้เธอถึงจุดสุดยอดได้
เสียงจากข่าวทางทีวีจากห้องแห่งหนึ่งที่มีคนเปิดทิ้งไว้ . . .
" ดูเหมือนว่าคดีการกระโดดสะพานของนักร้องเมื่อคืนนี้ อาจมีการเชื่อมโยงไปถึง คดีเยาวชนเสียชีวิตจากยาเสพติดไปเมื่อปีก่อน และถ้าหากว่าจริงตามแหล่งข่าว อาจจะมีนักเขียน Best Seller อีกคนที่เกี่ยวข้องด้วย " . . นักข่าวท่านแรกอ่าน
" ถ้าเกี่ยวข้องกันจริงๆนี่จะเป็นคดีใหญ่ไม่เบาเลยนะคะ อาจจะกลายเป็นคดีฆาตกรรม ที่ข้องเกี่ยวกับยาเสพติด หรืออาจจะเกี่ยวกับค้ามนุษย์เพราะผู้ตายเป็นเยาวชน และถ้าเม็ดเงินที่ได้มาจากตรงนั้น ก็อาจจะถูกยึดทั้งหมด กลายเป็นการฟอกเงินได้ เรื่องใหญ่ซับซ้อนไปอีก " . . นักข่าวอีกท่านแสดงความเห็น
จูลกดลบทุกๆแอคเค้าทิ้งจนหมด ลบรูปทุกรูป คลิปทุกคลิป ที่มีค้างอยู่ในเครื่องทิ้ง . . . และเดินไปดูซองที่ถูกวางสอดใต้ประตู จูลแอบแสยะยิ้มขึ้นมาหลังจากเปิดซองนั้นออก เหมือนเธอรู้ว่าซักวันนึงมันต้องมีมา มันคือรูปจากคลิปที่ไม่ได้ Filter ใบหน้าทั้ง 3 คน ในคืนนั้นและระบุวันที่ชัดเจน มันเป็นรูปจากคลิปที่เพิ่งหลุดไปเมื่อวานนี้ และภาพจากข่าวคดีในวันเกิดเหตุ . . .
หลังจากเธอนั่งหลับตาสงบนิ่งอยู่ชั่วครู่ เธอก็เดินไปหยิบหนังสือเล่มที่แพทเคยให้เธอเซ็นชื่อให้ว่า ' ให้ที่รักนะคะ ' ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ . . . ก่อนที่เธอจะเปิดประตูกระจกที่ระเบียงออกและกระโดดออกไป พร้อมกอดหนังสือเล่มนี้ไว้แนบอก
. . .
[flash back] ภาพตัดย้อนกลับไปเมื่อ 3 ปีก่อน ในระหว่างที่จูลและแพท กำลังช่วยกันจัดของทำความสะอาดบ้านกันอยู่
จูล : " ตัวเอง เค้าเพิ่งคิดพลอตใหม่ออก ตัวเองวาดรูปให้เค้ารูปนึงหน่อยสิ "
แพท : " รูปอะไรอ่ะ "
จูล : " ตัวเองวาดรูปเค้าให้เป็นสัตว์ประหลาดทีสิ แต่มันต้องไม่น่ากลัวนะ มันจะเป็นสัตว์ประหลาดที่ดูสวยงาม ดูเท่ห์ แบบที่ถ้ามันมีตัวตนอยู่บนโลกนี้ แล้วตัวเองอยากอยู่ด้วย "
แพท : " แล้วถ้ามันไม่น่ากลัว แต่สวยงาม มันจะเรียกว่าสัตว์ประหลาดได้หรอ "
จูล : " งั้นเอาเป็นว่าเรียกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตอีกชนิดละกัน ที่อยู่กับพวกเราได้ แต่ต่างเผ่าพันธุ์กัน ตรงข้ามกัน แต่คู่กัน "
[flash back] ภาพย้อนไปวันที่แพทกำลังนั่งวาดรูปที่ถนนคนเดิน และอุ้มเดินมาทัก ' วาดรูปอะไรอ่ะ ' ใช่ มันคือภาพของชายปริศนา หรือสัตว์ประหลาดที่มีต้นแบบมาจากจูล เพราะวันนั้นอุ้มดูไม่ออกว่ามันคือตัวอะไรจึงเอ่ยถามไปแบบนั้น
[flash back] ย้อนไปวันที่แพทวาดภาพเสร็จและเอาให้จูลที่บ้าน
จูล : " สวยมากเลยอ่ะ เดี๋ยวเขาจะเอามาเป็นภาพปกหนังสือเลยละกัน "
แพท : " งั้นเดี๋ยวเค้าวาดอีกตัวคู่กัน เป็นตัวเค้าเวอร์ชั่นสัตว์ประหลาดนี่ด้วยละกัน แล้วถ้าเค้าได้ออกอัลบัม จะเอาไปเป็นปกอัลบัมด้วยเหมือนกัน 555 "
[flash back] ภาพย้อนไป 1 ปีก่อน หลังจากที่สองคนคืนดีกัน วันที่ทั้งสองคนไปเปิดคาเฟ่สาขา2 ที่เชียงใหม่ จูลก็ได้เซอร์ไพรส์แพท ด้วยการซื้อบ้านเก่าญาติแพทกลับมาให้ตามที่เคยสัญญาไว้
จูล : " เค้าซื้อคืนมาให้แล้ว ตามที่เคยสัญญากับตัวเองไว้ "
และตกลงกันว่าจะรีโนเวทเพื่อเวลาที่มาดูร้านที่นี่จะได้มาพักด้วย
.
.
.
## Music Start (เพลงฝันถึงแฟนเก่า)
. . . . " ในกลางดึกคืนหนึ่งฉันฝันถึงเธอ ภาพเธอยังคงสวยงามอย่างเคย
มันก็ตั้งนานแล้วที่เราไม่เจอ แต่ฉันไม่เคยจะลืมเธอสักที " . . . .
.
.
.
ภาพตัดไปที่ร้านคาเฟ่ของจูล ผ่านโต๊ะที่มีคนนั่ง เลียดไปตามผนังกำแพงร้าน ที่มีภาพฝีมือของแพท แขวนเรียงอยู่หลายภาพ จนไปเจอภาพใหญ่ประมาณขนาดโปสเตอร์หนัง แขวนคู่กันไว้ 2 ภาพกลางร้าน มันเป็นภาพชายปริศนาคนที่หนึ่ง ที่มีผมสั้น และชายปริศนาคนที่สองที่มีผมยาว เป็นภาพสรีระที่เปลือยเปล่า และที่สำคัญคือใบหน้าในภาพมันถูกวาดเป็นเพียงแค่แสงเงาเท่านั้น ไม่ได้มีใบหน้าที่ชัดเจน
. . .
เสี้ยววินาทีก่อนถึงพื้นยาวนานเหมือนหลายปี . . . ภาพจินตนาการในหัวของจูลตอนนี้ เป็นภาพเธอและชายปริศนา อยู่ในชุดแต่งงาน เธออยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวดีไซน์เรียบหรูสไตล์ Vera Wang และชายปริศนาผมสั้นในชุดสูททักซิโด้สีขาว สลับกับภาพ แพทในชุดเจ้าสาวสีขาวดีไซน์เท่ห์หวานสไตล์ Vivienne Westwood  และชายปริศนาผมยาวในชุดสูททักซิโด้สีขาวแบบเดียวกัน . . . ทั้งสองคู่จัดงานแต่งในที่ต่างๆรอบโลก ดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์วนไปในทุกๆที่รอบโลก ที่บรรยากาศสุดแสนโรแมนติค . . . จนถึงภาพสุดท้าย จูลและแพท ในชุดเจ้าสาว เดินจูงมือโดยทั้งคู่ถอดรองเท้าส้นสูงทิ้งไว้ริมน้ำ ก่อนที่จะเดินไปบนพื้นน้ำค่อยๆไกลออกไป . . .
'ตึ๊บ' เสียงร่างของจูลตกกระทบพื้น ตอนนี้ร่างของเธออยู่บนพื้นในสระน้ำพุซึ่งมีน้ำอยู่ตื้นๆ บริเวณหน้าตึกคอนโดพอดี มือยังคงกอดหนังสือไว้แน่น ซึ่งภาพปกนั้นเป็นภาพของชายปริศนาผมสั้นที่แพทเป็นคนวาด เพราะจูลเลือกรูปที่เป็นสัญลักษณ์แทนแพทมาเป็นปกของหนังสือตัวเอง และหนังสือเล่มนั้นก็มีชื่อว่า . . . ' OPPSTE คู่-ข้าม-พันธุ์ '
.
.
.
## Music End
. . . . " แล้วถ้ายังคบกันในวันนี้ คงมีความสุขใช่ไหม
แต่มันก็คงสายไป เพราะในวันนี้ฉันทำได้แค่ฝันถึงแฟนเก่า " . . . . ##
.
.
.
ภาพตัดมาที่งานศพงานเดิมอีกครั้ง รูปภาพเจ้าของงานนี้ ที่ไม่ได้ถูกมองเห็นจากเมื่อตอนที่แล้ว เพราะมีผู้หญิงรูปร่างอ้วนยืนบังไว้ ใช่แล้วเธอคือเมย์ . . . เมื่อเธอเดินออกมา ตอนนี้รูปที่ถูกวางเคารพศพนั้นคือภาพของจูล งานศพนี้เป็นงานศพของจูล ไม่ใช่ของแพทอย่างที่เข้าใจ . . .
' เมย์ เมย์ ช่วยมารับแขกทางนี้หน่อย ' เสียงผู้หญิงคนนึงที่เรียกหาเมย์
เมื่อมองไปรอบๆงาน ถึงแม้คนที่มาร่วมงานจะไม่เยอะมากนักแต่ก็มีเฉพาะผู้หญิงเท่านั้น  หนึ่งในแขกหลังจากเคารพผู้ตายเสร็จ หญิงสาวผมยาวสีดำ ในชุดเดรสสีดำยาวผ่าสูงด้านข้างทั้งสองด้าน รองเท้าส้นสูงสีแดงประดับด้วยคริสตัล จากดีไซน์คงจะเป็นแบรนด์ MIU MIU เธอก็เดินออกจากงาน
เมื่อออกมาหน้าอาคารดูเหมือนฝนจะเพิ่งหยุดตกไปพอดี  เธอเดินข้ามถนนใหญ่ ใช่ดูเหมือนจะเป็นถนนหกเลนเส้นหลักใจกลางย่านธุรกิจนี้เอง  เมื่อเธอข้ามมาถึงยังอีกฝั่งถนน ตอนนี้อาคารด้านหน้าเธอ คือตึกสีเหลืองที่ประดับไฟอย่างหรูหรา และมีป้ายไฟเขียนว่า 'PIV' เมื่อประตูถูกเปิดออก มีเสียงเพลงที่ลอดออกมา ดูเหมือนค่ำคืนนี้จะเป็นธีม Latin/Spanish และใช่ในร้านนี้ลูกค้าทุกคนดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงทั้งหมดรวมทั้งพนักงาน ลูกค้าผู้หญิงเกือบทั้งร้านกำลังเต้นท่าสับมือ ที่ดูเหมือนเป็นท่าประจำของเพลงนี้
.
.
.
## Music Start (เพลง Asereje)
. . . . " Y aserejé-ja-dejé
De jebe tu de jebere seibiunouva majavi an de bugui an de güididípi
Aserejé-ja-de jé
De jebe tu de jebere seibiunouva majavi an de bugui an de güididípi
Aserejé-ja-dejé
De jebe tu de jebere seibiunouva majavi an de bugui an de güididípi " . . . .
.
.
.
ภาพชวนนึกย้อนกลับไปตลอดการเล่าเรื่อง
[ เหตุการณ์ในตู้โบกี้รถไฟวันแรก ]
จูลซึ่งกำลังนั่งเหม่อออกไปนอกหน้าต่าง แพทที่หยิบกล้องขึ้นมาแอบถ่าย เมื่อมองในที่นั่งถัดไป หญิงวัยกลางคนกำลังนั่งเล่นกับเด็กหญิงตัวน้อย และเมื่อมองกวาดสายตาไปรอบๆทั้งตู้โบกี้ มีแต่มนุษย์ผู้หญิงเท่านั้น
[ เหตุการณ์ในร้านหนังสือ ]
จูลซึ่งกำลังเลือกหนังสืออยู่นั้น ทุกเล่มที่เธอหยิบขึ้นมาอ่าน ล้วนมีชื่อผู้แต่งเป็นชื่อผู้หญิงทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นภาษาใดๆ เมื่อกวาดสายตามองไปรอบร้าน ถึงแม้จะมีคนไม่เยอะนัก แต่ทั้งร้านนี้ก็มีแต่มนุษย์ผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าหรือพนักงาน
[ เหตุการณ์ในตลาด ]
จูลและแพทกำลังเดินเลือกซื้ออาหารและขนมไปตามทางเดิน ตลาดที่เหมือนสตรีทฟู้ดสายยาวนั้น พอมองดีๆทุกๆร้านค้าล้วนมีแต่แม่ค้าเป็นคนขาย ตั้งแต่วัยรุ่นจนถึงรุ่นยาย และคนที่เดินไปมาทั้งเส้นนั้นล้วนมีแต่มนุษย์ผู้หญิง
[ เหตุการณ์ในสวนสนุก ]
ในขณะที่จูลและแพทกำลังต่อแถวเพื่อกระโดดบันจี้จั้มอยู่นั้น ทุกๆคนในแถว พนักงานที่ดูแล รวมถึงนักท่องเที่ยวที่เดินไปมาในสวนสนุกนั้นล้วนเป็นมนุษย์ผู้หญิง
[ เหตุการณ์ในร้านไอศครีม ]
ในขณะที่จูลและแพทกำลังนั่งทานไอศรีม ลูกค้าที่กำลังเดินเข้าร้านมา ลูกค้าที่กำลังเรียกพนักงานมาคิดเงินที่โต๊ะ รวมถึงพนักงานเสริฟและที่เค้าเตอร์ล้วนเป็นมนุษย์ผู้หญิง
[ เหตุการณ์ที่ตลาดนัด ถนนคนเดิน ]
ในขณะที่แพทกำลังนั่งวาดรูปอยู่ และอุ้มกำลังดีดกีต้าร้องเพลงอยู่ข้างๆ ถึงแม้นักท่องเที่ยวจะบางตาเพราะฝนที่เพิ่งหยุดไม่นาน แต่ทุกคนที่มาเดินล้วนเป็นมนุษย์ผู้หญิง รวมถึงแม้ค้าทุกร้านที่เปิดตลอดเส้นถนนนั้น
[ เหตุการณ์ที่ร้านหนังสือ วันแจกลายเซ็น ]
จูลกำลังก้มหน้าก้มตาเซ็นหนังสืออยู่นั้น คนที่ต่อแถวทุกคนนอกจากแพทแล้วทุกคนก็เป็นผู้หญิงทั้งหมด และเมื่อออกมานอกร้าน มายังร้านกาแฟที่อยู่ติดกันก็ยังคงมีแต่ผู้หญิงทั้งร้าน
[ เหตุการณ์ที่ลานสกี ]
ทั้งลานสกีนอกจากจูลและแพทแล้ว ทุกๆคนล้วนแต่เป็นผู้หญิง และรวมถึงในเมืองซัปโปโร ในขณะที่ทั้งคู่เดินเลือกซื้อของ ทุกๆร้านที่เข้าไปล้วนมีแต่ลูกค้าและพนักงานผู้หญิงทั้งสิ้น
[ เหตุการณ์ที่ต่างๆรอบโลก ]
ใจกลางโตเกียว ห้าแยกชิบูย่าที่คนเดินพลุกพล่าน ตอนนี้ก็มีแต่มนุษย์ผู้หญิงเท่านั้น
จัตุรสด้านหน้าหอไอเฟล กลางปารีส ผู้คนที่ยืนถ่ายรูป และเดินผ่านไปมาก็ล้วนเป็นมนุษย์ผู้หญิง
แยกไทม์สแควร์ กลางนิวยอร์ค ที่แสงไฟสว่างไสวในเวลากลางคืน ผู้คนที่เดินไปมาก็มีเพียงมนุษย์ผู้หญิง จอภาพขนาดใหญ่บนตึกปรากฏรายงานข่าว " Mariah Zuckerberg ประกาศลงจากตำแหน่ง CEO ของ FACBOOK หลังพาบริษัทดิ่งเหวขาดทุนหนักต่อเนื่อง 3 ปี และเพิ่งถูก Take Over ไป โดยบริษัทที่เพิ่งก่อตั้งมาเพียง 5 ปี อย่าง VariableTme ซึ่งเป็นบริษัทแพลตฟอร์มจัดการเวลาแบบควอนตัม " . . . ไม่ได้สะกดผิด ถ้าคุณเห็นคำว่า FACBOOK บนหน้าจอข่าวเมื่อกี้ เพราะที่นี่คำหลายๆคำที่ใช้ มันไม่ได้เขียนด้วยตัวอักษรที่ครบเหมือนเรา หรือ บางคำก็สะกดแบบจากหลังมาหน้า อย่างเช่นคำว่า PIV มันคือ VIP อย่างที่คุณเข้าใจนั่นแหละ
ลองมองสังเกตุดีๆป้ายยี่ห้อสินค้าหรือป้ายหน้าร้านแบรนด์ต่างๆ ก็มีตัวอักษรที่ไม่ได้สะกดอย่างที่คุณเข้าใจ อีกนับร้อยนับพันแบรนด์ตามท้องถนน เช่นเหตุการณ์ วันที่แพทนั่งรอจูลที่ร้านหนังสือ ตอนที่เธอเดินผ่านร้านกาแฟและมองไปที่ป้ายร้านนั้น 'STARBUKS' ใช่มันสะกดแบบนี้แหละไม่ใช่อย่างที่คุณเข้าใจ และทุกคนที่เดินเข้าออกร้านในวันนั้นก็มีแต่มนุษย์ผู้หญิง
และใช่ทุกๆที่ต่างๆบนโลกใบนี้ล้วนมีเพียงมนุษย์ผู้หญิงเท่านั้น . . . และใช่หากคุณมองดีๆ แม้จะมีปริมาณไม่มากนัก แต่ในมนุษย์ผู้หญิงเหล่านั้น ไม่ได้มีเพียงผิวขาวแบบยุโรป ผิวเหลืองแบบเอเชีย หรือผิวดำแบบอัฟริกันแบบที่เราคุ้นเคย หากแต่ยังมีผิวสีเขียว สีฟ้า หรือสีชมพูปะปนอยู่ด้วย ภายใต้รูปลักษณ์ไม่ต่างจากมนุษย์เพศหญิงทั่วไป . . .
มนุษย์เพศชายในโลกนี้มันมีสถานะเหมือน เรื่องเล่าตำนานแบบเดียวกับ สัตว์ประหลาด แวมไพร์ เอเลี่ยน หรือมันเป็นเพียงแค่สิ่งในจินตนการ ซึ่งจูลเป็นคนที่สร้างขึ้นมาจากงานเขียนที่สร้างชื่อให้เธอ โดยที่แพทเป็นคนสื่อจินตนาการนั้นออกมาเป็นภาพที่ชัดเจนอีกที
.
.
.
## Music End
. . . . " Y aserejé-ja-dejé
De jebe tu de jebere seibiunouva majavi an de bugui an de güididípi
Aserejé-ja-de jé
De jebe tu de jebere seibiunouva majavi an de bugui an de güididípi
Aserejé-ja-dejé
De jebe tu de jebere seibiunouva majavi an de bugui an de güididípi " . . . . ##
* * * * *  จบ [ แต่ยังมีบทพิเศษหลัง End Credit นะ ]  * * * * *


## Chapter 21 : End Credit 1 (เรื่องของจูล ที่คุณยังไม่รู้)

ช่วงเวลา 1 ปีครึ่ง ก่อนที่จูลและแพทจะได้พบกันบนรถไฟ
[ เหตุการณ์ที่โรงแรมเชียงใหม่ครั้งแรก ]
ช่วงที่จูลเองได้เริ่มทำโชว์ระยะแรกๆ ตอนนั้นเริ่มมีเงินมาบ้างนิดหน่อย และยังไม่ได้ทำศัลยกรรมใหญ่ แค่เสริมจมูกไปเท่านั้น ช่วงนั้นจูลเองยังคงคบอยู่กับแฟนเก่าคนนึง ทั้งสองคนได้มาเที่ยวที่เชียงใหม่ช่วงสั้นๆ นั่นเป็นครั้งแรกที่จูลได้มาพักที่โรงแรม The Glass Riverside ซึ่งเธอได้พักอยู่ที่นั่น 2-3 คืน
ตั้งแต่วันแรกที่เข้าพัก จูลได้ยินเสียงเพลงที่แพทดีดกีต้าและร้องเพลง ข้ามฝั่งแนวโค้งของแม่น้ำ ตอนที่เธอนั่งเล่นอยู่ริมน้ำในโรงแรม (จุดเดียวกับที่เธอชอบมานั่งในภายหลัง) และเมื่อเธอมองไปตามเสียงนั่นคือครั้งแรกที่เธอเห็นแพท กำลังนั่งร้องเพลงอยู่ที่สวนหลังบ้าน ใต้ต้นไม้ที่ออกดอกสีเหลือง ในตอนนั้นแพทยังเป็นเพียงเด็กนักเรียน ม.ปลายเท่านั้น (หรือก็คือช่วงรุ่นราวคราวเดียวกันกับ Momoko ตอนที่เสียชีวิต) และเธอรู้สึกว่าตกหลุมรักเสน่ห์เด็กคนนี้ในทันที
และด้วยความบังเอิญตอนที่เธอไปเดินเล่นที่ถนนคนเดินใกล้ๆโรงแรม ก็ได้เจอกับแพทอีกครั้ง ที่เปิดร้านเล็กๆกับเพื่อน เพื่อรับวาดรูป และก็ร้องเพลงเปิดหมวกไปด้วย เธอยังจ้างให้แพทวาดรูปให้เธอในวันนั้นด้วย แต่แพทจำเธอไม่ได้สักนิดตอนเจอกันอีกครั้ง อาจเป็นเพราะหน้าเธอเปลี่ยนไปมาก และก็มีลูกค้ามาจ้างวาดวันนึงก็หลายคนด้วยก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
บนป้ายเล็กๆของร้านก็มี IG ของร้านเขียนไว้ จูลก็กดแอดไปและกดดูต่อไล่ดูจนเจอ IG ส่วนตัวของแพทได้ไม่ยาก และตั้งแต่วันนั้นเธอก็ได้ติดตามแพทมาตลอด เธอแทบจะรู้ทุกอย่างที่แพทชอบ เพราะแพทเองก็ค่อนข้างเปิดเผย เช่น พอเธอเห็นเสื้อผ้าแบรนด์ไหนสวยอยากได้ ก็จะเอามาโพสบอก รวมถึงสิ่งของเกือบจะทุกอย่าง และเรื่องส่วนตัวไม่ว่าจะทะเลาะกับแฟน เลิกกันแฟน ก็มักมีโพสที่บอกถึงอารมณ์ตอนนั้นเสมอๆ เหมือนเด็กวันรุ่นทั่วไปคนนึง . . . โดยเฉพาะเวลาแพทโพสของว่าชอบอะไร จูลเองจะซื้อไว้เกือบทุกอย่าง
. . .
[ วันพบหมอผ่าตัดศัลกรรม ]
หลังจากที่จูลเก็บเงินได้ก้อนใหญ่ เธอเลือกบินไปศัลกรรมที่เกาหลีเหมือนผู้หญิงทั่วๆไป วันที่เธอไปพบหมอในตอนนั้นเธอเอารูปของแพทให้กับหมอ ดูเพื่อเป็นตัวอย่าง ซึ่งเธออยากให้หน้าเธออกมาใกล้เคียงกับหน้านี้ที่สุด
. . .
[ 1 วัน ก่อนที่เจอแพทที่สถานีรถไฟ ]
หลังจากเธอเห็นโพสนึงของแพทว่า ' รักษาแผลใจที่กรุงเทพเสดละ กลับบ้านพรุ่งนี้ดีกว่า ' พร้อมโพสรูปตั๋วรถไฟ แต่ในโพสนั้นไม่ได้เห็นเลขที่นั่ง เห็นเพียงรอบเวลาเท่านั้น เธอจึงจองตู้นอนชั้น1 เผื่อไว้ก่อน และลองไปเสี่ยงเดินดูอีกครั้งเพื่อซื้อตั๋วให้ที่นั่งใกล้กับแพทมากที่สุด และก็โชคดีที่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามยังว่างอยู่
แว่นตา และรองเท้าที่จูลเลือกใส่ในวันนั้น ก็เพราะว่าเธอเห็นว่าแพทเพิ่งโพสลงว่าสวย อยากได้เมื่อไม่กี่วันก่อน และมันก็ได้ผลเมื่อเธอใส่ไป มันไปสะดุดตาแพทได้จริงๆ
และเพราะรถไฟใกล้จะออก เธอจึงตัดสินใจไม่ได้ย้ายกระเป๋าใบใหญ่ไปที่ที่นั่งใหม่ด้วย แต่ทิ้งไว้ในห้องตู้นอนชั้น1 เลยทำให้เธอซึ่งตื่นมาช้าก็ยังต้องเดินย้อนไปเอากระเป๋าที่ตู้นอนอีกรอบ จึงยิ่งช้าจนลงรถเป็นคนสุดท้าย และไม่ทันได้แท็กซี่ แต่ก็เหมือนโชคชะตาลิขิตอีกครั้ง ที่แพทวนรถมารับเธอไปส่งด้วยตัวเองพอดี
. . .
[ วันที่เช็คอินโรงแรม ]
เหตุผลที่เธอเลือกพักห้อง 301 เป็นเพราะห้องนี้สามารถมองเห็นลานหลังบ้าน ที่แพทชอบไปนั่งเล่นกับเพื่อนๆได้ชัดเจนที่สุด รอบก่อนที่เธอมาพักที่นี่ เธอเห็นแพททั้ง 3 วันที่นั่น ซึ่งแม้มุมอาจจะไกลกว่าที่สวนริมน้ำด้านล่าง แต่ก็เป็นห้องที่ตำแหน่งดีที่สุดแล้วที่มองเห็นด้านหลังบ้านเพื่อนแพท
และเช่นกัน ที่เธอมานั่งริมน้ำทุกวัน มันไม่ใช่เพราะเธอชอบนั่งริมน้ำอะไรขนาดนั้น และมันก็ไม่ได้ช่วยให้เธอมีสมาธิเขียนหนังสือมากขึ้นแต่อย่างใด แต่มันเป็นจุดที่จะทำให้เธอมองเห็นสวนหลังบ้านชัดขึ้น และแพทอาจจะมองกลับมาเห็นเธอได้เช่นกัน
แต่แค่โชคร้ายที่แพทไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้บ่อยเหมือนครั้งก่อนแล้ว เธอเลยต้องอยู่นานกว่าที่คาดไว้ แต่สุดท้ายความพยายามแผนการของเธอมันก็ได้ผล


## Chapter 22 : End Credit 2 (เรื่องของแพท ที่คุณยังไม่รู้)

[ เหตุการณ์ที่สถานีรถไฟวันแรก ]
วันนั้นแพทเองเห็นจูลตั้งแต่ที่สถานีก่อนที่จะขึ้นรถไฟแล้ว เพราะชุดที่จูลใส่บวกกับความสวยในตอนนี้ทำเธอดูโดดเด่นขึ้นมา และยังใส่ของแบรนด์ที่แพทชอบและอยากได้อยู่ด้วย ก็ยิ่งสะดุดตาแพทมากเป็นพิเศษ และใช่แพทเองก็เห็นว่ามีกระเป๋าใบใหญ่ที่เธอลากมาด้วยในตอนแรก แต่ไม่เห็นตอนอยู่บนรถเธอเลยคิดว่าอาจเป็นของเพื่อนก็ได้ แต่พอมาเห็นอีกทีตอนสถานีปลายทางเธอก็ยังสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามไปตรงๆ
เหตุการณ์กล่องฟิล์มกลิ้งไปที่นั่งของจูล จริงๆแล้วก็เป็นความตั้งใจของแพท เพราะจากความสวยและชุดที่จูลแต่ง มันดูดีดึงดูดแพทเป็นอย่างมาก เธอก็เลยแกล้งทำของตกกลิ้งไปเพื่อไปทำความรู้จักพูดคุยด้วย
ช่วงที่รถไฟถึงสถานีปลายทาง แพทเห็นว่าจูลยังหลับอยู่จึงรีบลงไปจากรถไฟ ไปเอารถและแพทเองก็เล็งรอจนจูลเดินออกมา จึงวนรถไปดักหน้าพอดีในจังหวะนั้น ต่อให้ยังเหลือรถแท๊กซี่อยู่เธอก็ตั้งใจโฉบตัดหน้า แต่โชคดีที่รถมันหมดไปก่อน
. . .
[ เหตุการณ์ในวันที่ชวนไปงานเลี้ยง ]
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ . . . ช่วงบ่ายก่อนที่แพทและเพื่อนๆกำลังจะเลือกร้านอาหาร จากตัวบ้านแพทมองข้ามมาเห็นจูลนั่งอยู่พอดี แต่จังหวะนั้นจูลไม่ได้เห็นแพท . . . แพทจึงเสนอให้เพื่อนๆเดินไปกินที่โรงแรมใกล้ๆแทนร้านที่เลือกกันในตอนแรก
และในตอนงานเลี้ยงคืนนั้น แพทก็จงใจบอกเวลาที่ช้ากว่าเวลางานจริง เพราะงานจริงๆหลังจากทานข้าวที่โรงแรมเสร็จเขาก็กลับไปดื่มกันต่อแล้ว และช่วง 2 ทุ่มครึ่งนั้น ทางกลุ่มเพื่อนได้ตั้งใจแล้วว่าจะมูฟย้ายกันไปที่ผับต่อ และไปโต้รุ่งถึงเช้าที่คอนโดเพื่อนอีกคน แต่แพทกลับเลือกบอกให้จูลไปในเวลาที่งานเลิกแล้ว


## Chapter 23 : End Credit 3 (เรื่องของอีกคน ที่คุณยังไม่รู้)

ภาพเงาดำด้านหลังหญิงรูปร่างใหญ่ ที่นั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่วางเรียงกัน 5-6 หน้าจอ ในห้องที่ปิดไฟมืด มีเพียงแสงจากจอคอมพิวเตอร์เท่านั้น และแม้มีเพียงแค่แสงจากจอ 5-6 จอนั้น มันก็สว่างพอให้เห็นรอบๆโต๊ะว่ามันมีอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ เครื่องมือต่างๆ ที่ล้ำกว่า User ธรรมดาทั่วไป รวมถึงหน้าจอที่เปิดเป็นหน้า Coding ทิ้งไว้ ถ้าให้อนุมานเธอน่าจะเป็น Geek ด้าน IT ซักทาง ไม่เป็น Programmer ก็คงจะเป็น Hacker หรือไม่ก็ทั้งสองอย่าง และยังมีหน้าจอที่เป็นเหมือนกราฟการลงทุน ทั้งหุ้นและเงินคริปโต และยังมีหน้าจอของคาสิโนออนไลน์อีกด้วย เหมือนเธอจะหาเงินทุกอย่างจากช่องทางพวกนี้ และหน้าจอใหญ่ที่สุดที่อยู่ตรงกลางตอนนี้เปิดหน้าจอของเว็บ Live Sex Show อยู่
[ เหตุการณ์วันแรกที่จูลเริ่ม Live Webcam วันแรก ]
วันแรกที่จูลได้ลองทำงานนี้ ตอนนั้นจูลยัง Live แบบไม่เห็นหน้า และเธอตั้งชื่อห้อง และเขียนกระดาษวางไว้หน้ากล้องว่า " My First Day " ซึ่ง keyword นี้เป็นแรงดึงดูดเธอเป็นอย่างมาก ให้กดเข้ามาดู และเธอก็ตกหลุมรักเรือนร่างของจูลอย่างมากในทันที
เธอคือคนแรกที่จ่ายเงินให้กับโชว์ครั้งแรกของจูล โดยที่ตอนนั้นจูลยังเป็นแค่ Nobody ยังไม่มีแม้แต่ชื่อในวงการ และเธอยังใช้อีกหลายแอคเค้าในการสลับจ่ายเงินให้กับโชว์ของจูลในช่วงแรก เพื่อให้จูลยังมีรายได้เยอะพอ และยังทำงานนี้ต่อเรื่อยๆ เพราะในความเป็นจริง มันมีการแข่งขันที่สูงสำหรับ Nobody และโดยเฉพาะโชว์แบบไม่เห็นหน้านั้น มันทำเงินได้ไม่มากนัก บางคนมาลองแล้วก็หายไป และถ้าเธอเปย์ไปเรื่อยๆจูลก็คงยังอยู่
และใช่แล้วที่เธอมีเงินมาเปย์ได้เรื่อยๆ เพราะเธอก็อาศัยแฮกบัตรเครดิตเล็กๆน้อยๆของคนอื่น พอวงเงินที่แฮกไม่เยอะและคนที่โดนแฮกก็คือคนที่เข้ามาซื้อพวก Sex Content เหมือนๆกัน มันเลยแยกออกยากว่าใช้เองหรือโดนขโมยไป มีบ้างที่เธอเอาเงินตัวเองมาเปย์ แต่มันก็เป็นส่วนน้อยมากถ้าเทียบกับเงินได้เปล่าพวกนี้
[ เหตุการณ์หลัง 6 เดือนแรก ]
หลังจากที่จูลกลับมาทำต่ออีกครั้งหลังจากทำศัลกรรมครั้งแรก แม้จูลจะเปลี่ยนชื่อ และเปลี่ยนรูปแบบในการโชว์เป็นเห็นใบหน้าบางส่วน สลับใส่หน้ากากปิดครึ่งหน้าด้านบนบ้าง ปิดปากบ้าง แต่เธอก็ยังจำเรื่องร่างของจูลได้เป็นอย่างดี เหมือนเธอหลงใหลกับมันมาก ในความคิดเธอมันเป็นเหมือนความผูกพันเพราะเธอดูจูลมาตั้งแต่วันแรก และใช่เธอเป็นโรค "ฮิคิโคโมริ (Hikikomori)" หรือ บางคนอาจจะเรียกเหมารวมว่าเป็นพวก โอตาคุ (Otaku) หรือคนที่ชอบแยกตัวออกจากสังคมด้วย ทำให้เธอไม่มีเพื่อนในโลกจริงๆ จึงหมกมุ่นอยู่แต่กับจูล
เธอยังคงติดตามและเปย์ให้กับจูลสม่ำเสมอ เหมือนเธอเสพติดในเรือนร่างของจูลมากขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่มีสาเหตุ ทั้งที่ก็มีคนอื่นๆอีกหลายร้อย หลายพันคน มันเหมือนกับว่าเธอเป็นคนค้นพบคนคนนี้ตั้งแต่วันแรก และอาจคิดว่าเธอเป็นเจ้าของอยู่กลายๆ
เธอเริ่มใช้หลายตัวตน หลายแอคเค้าท์ ติดตามดูจูลแบบสลับวนไปเรื่อยๆ เพื่อให้จูลไม่รู้สึกว่ากำลังถูกตามหรือถูกจับตามมองอยู่ตลอดเวลา
[ เหตุการณ์หลัง 1 ปีแรก ]
หลังจากที่จูลหยุดไปพักใหญ่ เพื่อไปศัลยกรรมผ่าตัดหน้าใหม่กลับมา ซึ่งการกลับมารอบนี้จูลตั้งใจที่จะทำแบบเปิดหน้าเพราะมันมีโอกาสได้เงินเยอะกว่า โดยอาศัยการ Make-up ที่จูลไปเรียนเพิ่มมาก่อนหน้านี้ และที่สำคัญจูลจะใช้แอป AR Filter ที่จูลจ้างเขียนขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ทำให้มัน Tracking แม่นยำขึ้นและถ้าพื้นฐานหน้าสวยอยู่แล้ว มันก็จะไม่ต้องปรับเยอะจนดูหลอกตา แต่มันจะยังคงดูเป็นธรรมชาติเหมือนเป็นหน้าจริง . . . ซึ่งคนที่แนะนำก็คือหนึ่งในหลายๆตัวตนของหญิงปริศนาคนนี้ และก็ยังแนะนำให้จ้างโปรแกรมเมอร์ที่เธอรู้จักและทำให้ได้ในราคาพิเศษ ซึ่งก็คือตัวเธออีกนั่นแหละ เพราะในความเป็นจริงมันเป็นไปไม่ได้ที่จะจ้างได้ในราคาแค่ 2-3 หมื่นในแอปประภทนี้ ยิ่งมีการนำ AI มาใช้ด้วยแล้ว ต่อให้ถูกยังไงก็คงเป็นหลักแสนต้นๆอยู่ดี
และเพราะแอป Filter ตัวนี้ จูลจำเป็นต้องใช้ทุกครั้งที่ใช้ Live หรือแม้กระทั่งถ่ายคลิปแล้วนำมาแปลงเพื่อให้ได้ใบหน้าตามที่ต้องการก่อนทำการอัพโหลดขึ้น Platform และทุกครั้งที่ใช้แอป สำเนาก่อนแปลงผ่าน Filter ก็จะถูกส่งไปบันทึกเก็บไว้บนคลาวน์ของเธอ
และใช่คนที่เป็นคนบอกให้จูลลองทำแบบคู่ รวมถึงแอบถ่ายแพทในตอนนั้นก็ยังเป็นหนึ่งในหลายตัวตนของเธอเช่นกัน
ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเหมือนจูลจะทำตามคำแนะนำของหญิงปริศนาคนนี้ผ่านหลายๆตัวตนของเธออย่างไม่รู้ตัว แต่นานเข้าๆ คำแนะนำมันก็เริ่มเกินขอบเขต โรคจิตขึ้นไปเรื่อยๆ เช่น ยุยงให้ไปลองถ่ายในที่สาธารณะ ให้ลองทำกับสัตว์เลี้ยง ฯลฯ จนทำให้จูลเริ่มบลอคไปทีละแอคเค้าท์ๆ จนเกือบจะหมด ประกอบกับจูลเองก็เริ่มโด่งดังขึ้นมีแฟนคลับที่พร้อมเปย์ให้เธอมากพอจนไม่ต้องง้อใครคนใดคนนึงเป็นพิเศษ จึงเริ่มสร้างความไม่พอใจให้กับหญิงปริศนาผู้นี้
ในความคิดของผู้หญิงปริศนาคนนี้ นอกจากความคิดที่ว่าเธอรู้สึกผูกพัน(อยู่ฝ่ายเดียว)แล้ว เธอยังรู้สึกว่าเธอคือคนที่สร้างจูลขึ้นมาจากวันแรก จนมีชื่อเสียงและแฟนคลับมากมาย เธอทั้งเปย์ให้ในวันที่ยังไม่มีใครสนใจ และช่วยเหลือทุกครั้งที่จูลมีปัญหาเรื่องเงิน แนะนำวิธีการต่างๆช่วยสร้างตัวตนจนจูลโด่งดัง แม้กระทั่งเรื่องการเทรดคริปโตในช่วงแรกเธอก็ยังเป็นคนแนะนำจูลจนได้เงินไปไม่น้อย ก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุ
จากความไม่พอใจค่อยๆเพิ่มเป็นความเกลียดชัง เพราะแม้กระทั่งตัวตนที่เป็นมิตรที่สุดที่เธอใช้ช่วยจูลมาตลอด ไม่เคยขออะไรเกินขอบเขตเลยก็ยังถูกเมิน และตั้งแต่จูลเริ่มโชว์แบบเป็นคู่ ถึงแม้เธอจะชอบดู แต่อีกใจก็รู้สึกเหมือนถูกแย่งคนรักไป
ด้วยความโรคจิต ไร้เพื่อน ไม่มีสังคม หลงรักข้างเดียว แต่ดันฉลาด วิธีการแก้แค้นของเธอจึงถูกวางแผนมาเป็นอย่างดี
. . .
ภาพย้อนไปบนโต๊ะในห้องที่มืด มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ มีหนังสือ ' OPPSTE ' วางอยู่ด้วย และที่สำคัญมันมีลายเซ็นของจูล . . . ใช่ ! เธอคือผู้หญิงต่างชาติตัวใหญ่คนที่ต่อแถวอยู่หน้าแพท ในวันนั้น
ภาพย้อนไปตอนที่มีซองสีขาวมาสอดใต้ประตู และเสียงเคาะประตู ก็เป็นเธอเองที่นำไปไว้
และตอนนี้เธอกำลังยืนมองร่างของจูลอยู่ ที่ริมสระน้ำพุ . . . และหลังจากที่ร่างของจูลถูกโรงพยาบาลเก็บไป เธอก็เดินกลับกดลิฟท์ขึ้นไปบนชั้น 38 และเปิดประตูเข้าไปในห้อง 3802 ที่มืดๆและมีจอเปิดอยู่ 5-6 จออยู่นั้น . . . และใช่ ! เธอคือคนเดียวกับที่จูลเดินชนตั้งแต่ในตอนนั้น (Chapter 1) แล้วไม่แม้แต่มองหน้าหรือขอโทษนั่นเอง
.
.
.
* * * * * END * * * * *


## Chapter N : Epilogue คำกล่าวท้ายเล่ม

เมื่อผู้อ่านได้อ่านมาจนถึงบทนี้โดยไม่ข้ามก็คงเข้าใจเฉลยเนื้อเรื่องทั้งหมดแล้ว ผู้เขียนจึงอยากลองให้ท่านลองกลับไปอ่านอีกรอบ ในรูปแบบเรียงเหตุการณ์ตามเดิมหรือเรียงตามลำดับ Timeline อีกรอบ โดยครั้งนี้ลองเปลี่ยนเพลงเป็นเวอร์ชั่นที่ร้อง หรือ Cover โดยนักร้องหญิงทั้งหมด ท่านอาจจะได้ความรู้สึกที่แตกต่างอีกแบบ
ผู้เขียนได้รวบรวมและเรียงตามลำดับ Timeline ไว้ ซึ่งบางเพลงอาจมีหลายเวอร์ชั่น ท่านอาจลองเปลี่ยนในแบบที่ชอบอีกครั้ง
.
1. เรื่องมหัศจรรย์ - Lula
https://youtu.be/HrkNyckunbs
.
2. ให้ฉันดูแลเธอ - paiiinntt (Cover)
https://youtu.be/rWCULtx785s
.
3. คิด(แต่ไม่)ถึง - กีกี้ (Cover)
https://youtu.be/4QOb3crywJU
.
4. รออยู่ตรงนี้ - นู๋ KIDNAPPERS
https://youtu.be/dfV_Lgyf0oc
.
5. เบา เบา -  Ying (Cover)
https://youtu.be/OJotvtSSJCk
.
6. แพ้คำว่ารัก - paiiinntt (Cover)
https://youtu.be/OmLbBlFkLsU
.
7. ซ่อนกลิ่น - Plamy
https://youtu.be/M7ovvi6UdcI
.
8. มันคงเป็นความรัก - Kanomroo (Cover)
https://youtu.be/tzHJmAqiKso
.
9. คะแนนแห่งชีวิต - HawaHawax (Cover)
https://youtu.be/rvKQn0ZjdBg
.
10. เธอเก่ง - zommarie (Cover)
https://youtu.be/OH9DC7uHdA0
.
11. รักเก่าๆ - Jingle Jam (Cover)
https://youtu.be/DVyaplMNRlo
.
12. ธารารัตน์ - น้ำชา (Cover)
https://youtu.be/Jtzv1Y7LAH0
.
13. อ้าว - zommarie + Mild (Cover)
https://youtu.be/RtIdXqP-pkk
.
14. พักก่อน - MILLI
https://youtu.be/rUAuEo3t0-o
.
15. Shape of You - J Fla (Cover)
https://youtu.be/MhQKe-aERsU
.
16. ถามใจ - Jingjung Nutnicha (Cover)
https://youtu.be/h66bShn7by8
.
17. Avenue - Baitoei Zuvapit (Cover)
https://youtu.be/5vL7kFlBvlQ
.
18. ภาพจำ - มุก วรนิษฐ์ (Cover)
https://youtu.be/7j9GXpBhkvQ
.
19. หลอก - Jingjung Nutnicha (Cover)
https://youtu.be/j3TeqD6zYM4
.
20. ขอ - PAT KLEAR (Cover)
https://youtu.be/Vyuu5MP1t6s
.
21. เก็บรัก - Ammy (Cover)
https://youtu.be/Ju1hiunOdQA
.
22. ฝันถึงแฟนเก่า - Kanomroo (Cover)
https://youtu.be/-7BLVX5CSX8
.
.
.
และสุดท้ายนี้นิยายเรื่องนี้ได้เข้าร่วมประกวด WSA 2022 ด้วยความคาดหวังว่าจะได้พิจรณาในการสร้างเป็นภาพยนตร์ในอนาคต ซึ่งถ้าหากได้รับเลือก ทางผู้เขียนยังมีไอเดียเซอร์ไพรส์ที่เพิ่มเติมในเวอร์ชั่นภาพยนตร์ ซึ่งจะสร้างความแตกต่าง แปลกใหม่ และจะเป็นที่น่าจดจำได้ดีในโลกภาพยนตร์
ผู้เขียนยังขอฝากผลงานในอนาคต #MIRACL(มิ-รา-เคิล) แนว Mystery | Romance และ #MUDERR(เมอ-เดอ-เร่อ) แนว Mystery | Crime | Thriller ซึ่งยังมีกลิ่นอายความเป็น Plot-Twist ด้วยเช่นกัน
Genre : Mystery / Suspense / Erotic / Sci-fi / Plot-Twist

    ถ้าคุณเซอร์ไพรส์ น้อยกว่า 2 ครั้งให้คุณจงติตต่อผู้แต่ง แต่ถ้าคุณเซอร์ไพรส์ มากกว่า 4-5 ครั้ง อย่าลืมแชร์ให้คนอื่นได้รู้

    จูล นักเขียนสาว หลังสูญเสียคนรักจากเหตุฆ่าตัวตายปริศนาที่ยังหาศพไม่พบ ได้เดินทางโดยรถไฟไปต่างจังหวัด ซึ่งระหว่างทางได้พบเจอชายปริศนา ก่อนที่ทั้งคู่จะพัฒนาความสัมพันธ์บนความคลุมเครือของชายปริศนาที่ไม่ทราบแม้แต่ชื่อหรือใบหน้าที่แท้จริง

    แพท นักศึกษาสาว ผู้มีความเป็นศิลปินในตัวเองสูง หลังสูญเสียคนรักจากการถูกนอกใจ เมื่อเธอทำใจได้จึงได้พบเจอและพัฒนาความสัมพันธ์กับชายปริศนาอีกคน บนความคลุมเครือไม่ชัดเจนและพฤติกรรมแปลกประหลาดบางอย่างของชายปริศนา แต่ที่น่าแปลกใจคือแพทก็รักและหลงชายปริศนาคนนี้อย่างมาก ให้ทำอะไรก็ยินยอมทำทุกอย่างจนเกิดสถานการณ์บางอย่างขึ้น

    เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างช้าๆ ชีวิตของทั้งสองคนเหมือนจะประสบความสำเร็จ ทั้งชื่อเสียงและเงินทอง แต่แล้วก็ถึงจุดเปลี่ยนสำคัญอีกครั้ง เมื่อทั้งคู่ไปบังเอิญทำเด็กคนนึงเสียชีวิต ด้วยที่ต้องการปกปิดคดีนี้ไม่ให้มาถึงตนเอง ทั้งคู่จึงต้องทำอะไรบางอย่างและทุกอย่างที่ถูกปกปิดไว้เหมือนกำลังจะถูกลืมเลือนไป

    จนกระทั่งการมาของ message ปริศนา ในขณะที่แพทกำลังจะมีชื่อเสียง ได้ทำตามความฝันของเธอ ข้อความและรูปภาพปริศนานี้ได้พังทุกอย่างครืนลง ชีวิตของทั้งจูลและแพทต้องเจอกับฝันร้ายอีกครั้ง จนเธอทนไม่ไหวและเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น !

    ผู้เขียนจะบอกว่าเรื่องทั้งหมดที่เล่ามา บางอย่างที่เห็นอาจไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ปริศนาซึ่งซ่อนอยู่มาตลอดการเล่าเรื่อง ระหว่างที่เหตุการณ์ดำเนินไป และถ้าคุณคิดว่ามันถูกเฉลยหมดแล้วล่ะก็ ลองคิดใหม่อีกที

#Addition
    นิยายเรื่องนี้เดิมทีถูกเขียนขึ้นในรูปแบบบทภาพยนตร์ และผู้เขียนนำมาดัดแปลงเป็นนิยายในภายหลัง ลำดับและวิธีเล่าผู้เขียนอยากให้ผู้อ่าน จินตนาการว่ากำลังชมภาพยนตร์อยู่ อาจจะช่วยให้สนุกไปกับเรื่องราวมากยิ่งขึ้น

    หากเป็นภาพยนตร์ เรื่องนี้จะจัดอยู่ใน Genre : Mystery / Suspense / Sci-fi / Erotic และ Plot-Twist

    และผู้เขียนคิดว่าหากผู้อ่านเคยดูภาพยนตร์เหล่านี้แล้วชอบ ก็อาจจะชอบนิยายและภาพยนตร์เรื่องนี้ เช่นกัน
Wild Things / The Handmaiden  / The Sixth Sense / Memento / Sweet & Sour / The Invisible Guest

#Credit
ภาพปกโดย Midjourney