หลังจากมหาแพทย์วินิจฉัยผิด ข้าได้ทอดทิ้งศัตรูคู่อาฆาต
Victor Thorne
## บทที่ 1

ฉันนั่งเหม่ออยู่ในศาลาสวน
นึกถึงผลการตรวจของมหาแพทย์เมื่อครู่
ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้แต่แสงอาทิตย์กลางวันก็ดูหม่นหมองและเย็นเยียบจนสั่นสะท้าน
ช่วงนี้เริ่มมีอาการเจ็บแน่นหน้าอก ปวดเมื่อยบริเวณเอว
และมีเลือดออกทางช่องท้องด้านล่าง
ทั้งตัวซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง
เลือดออกมาแบบนี้สามวันแล้ว
ฉันรู้สึกว่าถ้าปล่อยไว้แบบนี้ คงต้องตายเพราะเสียเลือดแน่
เพราะบริเวณที่เลือดออกนั้นน่าอับอาย ฉันไม่กล้าบอกใคร
แต่เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า ฉันกลัวตายเหลือเกิน
ในที่สุดก็รวบรวมความกล้า ไปหามหาแพทย์ที่คุ้นเคยในจวนเจ้าหญิง
หลังจากจับชีพจร สีหน้ามหาแพทย์ก็ไม่ดีเลย
ฉันเห็นท่าทางลังเลของชายชราตัวเล็กคนนั้น ใจก็หล่นวูบ
"ข้าเป็นโรคร้ายแรงอะไรหรือ?"
"มหาแพทย์พูดตรงๆ เถอะ ข้ารับได้"
มหาแพทย์โค้งคำนับ
"ขออภัยเจ้าหญิงฮวาเยว่ ข้าน้อยความรู้น้อยนัก ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ"
"ขอให้เจ้าหญิงฮวาเยว่หาความสุขให้มากๆ ในวันที่เหลือ"
"อย่าได้ท้อแท้เพราะสภาพร่างกายเลย"
"ข้าน้อยขอตัว"
ฉันคิดว่าต้องไปบอกลาพ่อแม่
แต่เดินจากห้องมาถึงศาลาในสวนก็แทบหมดแรง
ไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกแล้ว
"ข้า...กำลังจะตาย..."
น้ำตาคลอเบ้า
"ฮวาเยว่ ทำอะไรอยู่?"
"จะร้องไห้แล้วหรือ? มีเรื่องอะไรเศร้านักหนา เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ จะได้ขำๆ"
กู้ หยู่จือ ท่านอ๋องน้อยแห่งคฤหาสน์เจิ้นเป่ยโหว ไอ้คนปากเสียนี่
อ้างตัวว่าเป็นคุณชายเจ้าสำราญที่เก่งเรื่องกินเที่ยวที่สุดในเมืองหลวง
ฉันรีบเช็ดน้ำตา จ้องเขม็งไปที่คนมาใหม่
"ไม่ใช่ธุระของเจ้า!"
ฉันชี้ไปที่ซุ้มประตูทางเข้าสวน
"ไม่เห็นป้ายที่แขวนไว้หน้าประตูหรือ?"
"ห้ามสุนัข แมว และกู้ หยู่จือ เข้า!"
"เจ้าไม่ให้ข้าเข้า ข้าก็ยิ่งต้องเข้า"


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ฉันมองดูท่าทางของไอ้หมอนั่นที่ส่ายหัวไปมา รู้สึกโมโหจนแทบระเบิด
ฉันวิ่งเข้าห้องไปคว้าดาบแล้วพุ่งออกมาจะฟันมัน
แต่มันหายวับไปในพริบตา
ฉันกลับเข้าห้องด้วยความผิดหวัง
ไม่มีใครสนใจฉัน ทั้งโลกทอดทิ้งฉัน
จะอยู่ในห้องรอความตายดีไหม
หรือจะออกไปเที่ยวเตร่โดยไม่บอกใครดี
พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา ฉันก็ทำตามเลย
เก็บทองคำกับตั๋วเงินใส่ห่อผ้าเล็กๆ แล้วไปจูงม้าออกเดินทาง
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควบม้ามาถึงเมืองอำเภอไหน
เข้าพักโรงแรมสุ่มๆ แห่งหนึ่ง
แต่พอซวยขึ้นมาก็ซวยจริงๆ แม้แต่กินน้ำก็ติดฟัน
"อู้หู~ ฉันก็เป็นคนใกล้ตายแล้วนะ"
"พวกแกพวกโจรขโมยยังจะมาขโมยของฉันอีก"
ฉันคิดว่าตัวเองใกล้ตายแล้ว
นอนไม่หลับเลยสักนิด
ก็เลยหลับตาพักผ่อนไป
แล้วโรงแรมโจรนี่ก็มีคนย่องเข้ามาในห้องฉัน
สองคนกำลังค้นห่อผ้าของฉัน
ฉันร้องไห้ออกมาทันที ทำเอาพวกมันตกใจ
ฉันพูดถึงความน่าสงสารของตัวเองไม่หยุด
เจ้าของโรงแรมกับเด็กรับใช้เกาจมูก ท่าทางกระอักกระอ่วน
สองคนวางห่อผ้าลง พยายามปลอบฉันอย่างประจบ
"คุณนายขอรับ ได้โปรดอย่าร้องไห้เลย"
"เดี๋ยวแขกคนอื่นตื่นหมด"
"เราไม่ขโมยของคุณแล้ว จะจัดโต๊ะอาหารเหล้าดีๆ มาให้ ตกลงไหม?"
พูดจบก็ถอยออกไป
ไม่ถึงเวลาธูปหมดดอก ก็ยกโต๊ะอาหารเหล้าดีๆ มาจริงๆ
วันนี้ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลย
หิวจริงๆ
"เชิญคุณนายทานอาหารขอรับ"
"ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็ต้องสู้ต่อไปและสนุกกับชีวิตให้เต็มที่"
ฉันถูกเจ้าของโรงแรมพูดให้คล้อยตาม
"เจ้าของ ฉันว่าที่เจ้าพูดมามีเหตุผล"
ฉันก็เลยกินเหล้ากินเนื้อเต็มที่


## บทที่ 3 หลังการแก้ไข

แล้วฉันที่ดื่มเหล้าไม่เก่งก็เมาจนหมดสติ
วันรุ่งขึ้นตื่นขึ้นมาบนเตียง ฉันยังรู้สึกงุนงง
คิดว่าคนเมาก็ยังปีนขึ้นเตียงได้
ตั้งใจจะไปบอกลาเจ้าของร้านที่ใจดีคอยให้คำปรึกษา
แต่หาเจ้าของร้านและเด็กรับใช้ไม่เจอเสียที
ฉันจึงต้องจูงม้าออกไปเอง
สองวันต่อมาฉันชมทิวทัศน์และผู้คนตามเส้นทาง
ความกลัวในใจค่อยๆ สงบลง
และไม่ได้เจอโจรหรือสัตว์ร้ายอีกเลย
"เมื่อจิตใจเปิดกว้างขึ้น"
"โลกทั้งใบก็สวยงามขึ้น"
แม้แต่อาการเลือดออกก็ดีขึ้น บางทีอาจมีชีวิตอยู่ได้อีกสักพัก
ฉันขี่ม้าเรื่อยเปื่อย พูดกับตัวเอง
"คิกคัก"
มีคนหัวเราะเบาๆ
ฉันมองซ้ายมองขวา
บนถนนหลวงมีแค่ฉันกับม้าเท่านั้น
ไม่มีคนอื่นเลย
"กลางวันแสกๆ คงไม่มีผีหลอกหรอกนะ!"
ตกใจกับความคิดตัวเอง รีบบีบท้องม้า
"แฟลช วิ่งเร็ว!"
"วิ่งช้าๆ หน่อย เดี๋ยวฉันตามไม่ทัน แล้วใครจะคอยปกป้องเธอล่ะ?"
กู้ หยู่จือ กระโดดมาอยู่ด้านหลังฉันในไม่กี่ก้าว
โอบเอวฉัน นั่งม้าตัวเดียวกัน
"ทำไมเป็นเธออีกแล้ว!"
"คนน่ารำคาญ!"
กู้ หยู่จือ กระชับแขนแน่นขึ้น หลังของฉันถูกบังคับให้แนบชิดอกเขา
"ท่านหญิงหัวหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะผมคอยปกป้องตลอดทาง"
"ท่านคงตายไปหลายรอบแล้ว"
"ไม่ต้องมายุ่ง! ตายเร็วตายช้าก็ตายเหมือนกัน จะต่างกันตรงไหน!"
"ฮวาเยว่! อย่าเนรคุณนักสิ"
"สาวดีๆ ที่ไหนเขาจะพูดเรื่องตายๆ ติดปากแบบนี้"
มีกู้ หยู่จือ มาแทรกแซงการเดินทางบอกลาของฉัน
ก็เลยกลายเป็นสองคนทะเลาะกันตลอดทาง ไม่สวยงามเลยสักนิด
"กู้ หยู่จือ ถ้าไปไม่ถึงหมู่บ้านถัดไปก่อนพระอาทิตย์ตก เราต้องนอนกลางแจ้งแล้วนะ"


## บทที่ 4 ฉบับแก้ไข

แต่กู้หยู่จือนยังคงเดินอย่างช้าๆ
น่าโมโหตรงที่ม้าแฟลชของฉันชอบฟังคำสั่งเขา
"แฟลช วิ่งเร็วๆ สิ!"
"อย่าเสียแรงเปล่าเลย"
"ตอนแรกฉันเป็นคนฝึกม้าให้เธอนะ แฟลชก็เลยฟังฉันเป็นธรรมดา"
ตั้งแต่เด็กจนโต ไอ้คนนี้ก็เหนือกว่าฉันไปทุกด้าน
แถมยังชอบอวดต่อหน้าฉันทุกที
ให้แกอวดไป
ยังไงฉันก็จะตายแล้ว
งั้นฉันก็จะทำให้สุดๆ ไปเลย
กู้หยู่จือน ใครก็อย่าหวังว่าจะมีความสุข!
สุดท้าย คืนนี้เราก็ต้องหาถ้ำเล็กๆ สักที่เพื่อพักค้างคืน
กู้หยู่จือนรับหน้าที่เก็บฟืนก่อไฟ ล่าสัตว์หาอาหารมื้อเย็น
ส่วนฉันรับผิดชอบปูหญ้าแห้งทำที่นอน
นั่งอยู่บนกองหญ้าแห้ง ให้กำลังใจตัวเองสำหรับสิ่งที่จะทำต่อไป
ฉันมองดูกู้หยู่จือนที่กำลังกินเนื้อกระต่ายอย่างตะกละตะกลาม
"เธอจะไม่กินจริงๆ เหรอ? ฝีมือย่างเนื้อของฉันเป็นที่หนึ่งเลยนะ"
ฉันส่ายหัว
กู้หยู่จือนก็เลยไม่ชวนอีก ไม่นานก็กินกระต่ายไปครึ่งตัว
เขาเช็ดคราบน้ำมันที่มุมปากอย่างสง่างาม
ขุนนางนี่มารยาทสำคัญที่สุด
แม้จะเป็นคนเกเร แต่ทุกการเคลื่อนไหวก็ยังคงสง่างาม
ฉันกับกู้หยู่จือนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
แต่ฉันไม่เคยมองเขาอย่างจริงจังขนาดนี้มาก่อน
ตอนนี้ถึงเข้าใจว่า ทำไมคนที่ใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาแบบนี้
ถึงได้เป็นที่ชื่นชอบของสาวๆ มากมาย
กู้หยู่จือนมีคิ้วคมดั่งดาบ ตาเป็นประกาย จมูกโด่ง ใบหน้าด้านข้างมีสันชัดเจน
หน้าตาดีขนาดนี้ ฉันคงพูดไม่ได้จากใจว่าเขาขี้เหร่
"ยังไง? คุณชายหล่อเหลาสง่างาม ทำให้เธอหลงใหลใช่ไหม?"
ฉันเปลี่ยนท่าทีจากการทะเลาะกับเขา ยิ้มอย่างเย้ายวน
"ใช่จ้ะ หลงใหลมากเลย"
"ท่านกู้โหว อิ่มแล้วหรือยังคะ?"
"ถ้าอิ่มแล้ว ก็ถึงตาฉันแล้ว"
ฉันเดินไปข้างๆ ตัวเขา
มหาแพทย์บอกว่าข้าใกล้จะสิ้นใจ
ดังนั้นข้าจึงยึดหลักที่ว่า 'ไม่มีใครจะได้อยู่อย่างสบายใจ'
ข้าจึงบังคับร่วมรักกับศัตรูคู่อาฆาตของข้า
หลังจากหลงใหลในรักสวาทสามวัน มหาแพทย์ก็บอกว่าวินิจฉัยผิด
'ท่านอ๋องน้อย ไม่ใช่ว่าข้าไม่รับผิดชอบ ทุกอย่างเป็นเพียงความเข้าใจผิด'