อยากลองแบบที่เจ็บไหม
Violet Morn
## บทที่ 1

เพื่อนผมเป็นสตรีมเมอร์ขายของ ทุกวันต้องทดสอบสินค้าใหม่ๆ
วันหนึ่งเขาทดสอบที่โกนหนวด รู้สึกว่าใช้ดี เลยแนะนำให้ผมซื้อ
พอดีผมไปเล่นที่บ้านเขา เลยได้ลองใช้ดูครั้งหนึ่ง รู้สึกว่าไม่เลว ก็เลยส่งลิงก์ชำระเงินไปให้พี่ชายทันที
"ครั้งแรกไม่เจ็บ สะอาดมาก"
พี่ชายโทรมาหา เสียงเย็นชา: "ครั้งแรก? อุนเจียง ตอนนี้นายอยู่กับใคร?"
ปกติพี่ชายจะช่วยจ่ายเงินให้เลย วันนี้ทำไมถึงถามซักไซ้ขนาดนี้?
"เพื่อนผม หลี่เฟย พี่ก็รู้จักนะ"
"นายใช้ของเขาเหรอ?"
ผมยังไม่ได้สั่งซื้อเลย ก็แน่นอนว่าต้องใช้ของเขา
"อืม เขาชอบซื้อของใหม่ๆ พวกนี้"
พี่ชายดูเหมือนจะโล่งอก:
"ไม่ใช่คนจริงๆ เป็นอุปกรณ์?"
"ก็แน่นอนว่าเป็นอุปกรณ์สิ พี่คิดว่าอะไรล่ะ"
ผมไม่มีทางให้หลี่เฟยมาโกนให้ผมหรอก น่าขยะแขยงแค่ไหน ผู้ชายสองคน
"เป็นแบบใช้มือหรือแบบอัตโนมัติ?"
"แบบอัตโนมัติ"
ยุคนี้ใครจะใช้ที่โกนหนวดแบบใช้มือกันล่ะ?
เงียบไปนาน นานจนผมแทบได้ยินเสียงหายใจหนักๆ ของพี่ชาย พี่ชายถาม:
"เข้าไปข้างในเหรอ?"
จะเอาหนวดทั้งหมดเข้าไปได้ยังไง ผมเป็นคนค่อนข้างรักความสะอาด ไม่ชอบใช้ของที่คนอื่นใช้แล้ว ไม่งั้นก็คงไม่ส่งลิงก์ให้พี่ชายช่วยซื้อใหม่ให้หรอก ดังนั้น:
"ไม่ได้เข้าไปนะ แค่ถูๆ ที่ขอบ"
"งั้นก็ดี" พี่ชายถามต่อทันที "รู้สึกยังไงบ้าง?"
ผมนึกถึงความรู้สึกตอนใช้ที่โกนหนวด แล้วบอก: "ไม่เจ็บ สบายด้วย เสร็จแล้วก็สะอาดมาก"
"ทำที่ข้างนอกแบบนี้เลยเหรอ..."
"ข้างนอกไหน?" ผมฟังไม่ค่อยชัด
"ไม่เจ็บเพราะของเขาเล็กไปมั้ง"
ผมแปลกใจมาก: "เอ๊ะ? พี่รู้ได้ไงว่าเล็ก จริงๆ มันก็เล็กนะ"
แบรนด์ส่งมาสองอัน อันปกติกับอันมินิ ผมเห็นอันปกติมีหนวดของหลี่เฟยติดอยู่ ก็เลยแค่ถูๆ ส่วนใหญ่ใช้อันมินิ
ปลายสายหายใจแรงขึ้น เสียงพี่ชายเหมือนบีบออกมาจากการหอบ: "งั้น อยากลองแบบที่เจ็บมั้ย?"
"ไม่ใช่นะ มันจะเจ็บได้ขนาดไหนล่ะ?"
แค่โกนหนวดเอง ทำไมพี่ชายพูดระวังๆ ขนาดนี้
"อาจจะมีเลือดออก แต่พี่จะพยายามไม่ให้เลือดออก"
ที่โกนหนวดถ้าใช้ไม่ถูกวิธีก็เลือดออกได้จริงๆ
เอ๊ะ ไม่ถูก พี่ชายจะโกนหนวดให้ผมจริงๆ เหรอ?
แถมฝีมือแย่ขนาดนี้ โกนจนคนเลือดออกได้ยังจะมาโกนให้ผม อยากเอาผมเป็นหนูทดลองขนาดไหน?
"เรื่องแบบนี้ไม่ต้องรบกวนพี่หรอก"
เสียงพี่ชายสูงขึ้นทันที: "ไม่รบกวนพี่ แล้วจะไปรบกวนใคร?"
ผมตกใจจนต้องลดเสียงลง: "ผมทำเองได้"
"อุนเจียง เชื่อฟังพี่"
คำว่า "เชื่อฟัง" เหมือนคาถา ตอนที่ผมกับพี่ชายยังไม่ค่อยถูกกัน เขาตีผมแรงๆ ให้ผมเชื่อฟังดีๆ
ทำให้ตอนนี้พอได้ยินสองคำนี้ ก็เกิดปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ
"งั้น งั้นให้พี่ช่วยก็ได้ครับพี่"
"อุนเจียง เป็นเด็กดีของพี่จริงๆ"


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

พี่ชายของฉันชื่ออุนชุน
ก่อนอายุสิบขวบ ฉันเรียกเขาด้วยชื่อตลอด
ตอนนั้นแม่ฉันเพิ่งแต่งงานกับพ่อของเขา เขาไม่ชอบที่จู่ๆ มีน้องชายเพิ่มขึ้นมา ส่วนฉันก็รู้สึกว่าการมีพี่ชายอยู่เหนือหัวเป็นเรื่องน่ารำคาญ
เขามองฉันไม่ถูกชะตา ฉันก็ไม่เคยทำหน้าดีใส่เขาเช่นกัน
จนกระทั่งตอนอายุสิบห้า ผู้หญิงที่ฉันแอบชอบปฏิเสธฉันแล้วไปสารภาพรักกับอุนชุน
ฉันโมโหมากจนบุกเข้าไปในห้องเขาแล้วต่อยเขาอย่างแรง
อุนชุนเคยชินกับความหยิ่งผยอง จะทนรับอารมณ์บ้าๆ แบบนี้ได้ยังไง เขากดฉันลงบนเตียงแล้วซัดฉันทันที
เขาทับขาฉันไว้ ใช้มือเดียวล็อคแขนทั้งสองข้างของฉัน พลิกตัวฉันหงายขึ้น แล้วตบก้นฉันฉาดแล้วฉาดเล่า
ฉันไม่เคยคิดว่าเขาจะรังแกฉันด้วยวิธีที่น่าอับอายขายหน้าแบบนี้
ฉันร้องไห้ด้วยความอับอายทันที
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้กลั้นของฉัน อุนชุนพลิกตัวฉันกลับมา สายตาที่จ้องมองใบหน้าฉันตอนนั้น ฉันจำได้ชัดจนถึงทุกวันนี้
เขาบีบแก้มฉัน ฉันรู้สึกว่าน้ำตาในเบ้าตาไหลลงมาถึงหลังมือเขา
เขาเช็ดน้ำตาให้ฉัน แล้วถามจากที่สูงกว่าว่า "อุนเจียง จะว่าง่ายไหม?"
การแก้แค้นของคนดี สิบปีก็ไม่สาย
ฉันสะอื้นตอบว่า "ฉันจะว่าง่าย อย่าตีอีกเลยได้ไหม"
"เรียกพี่"
ฉันเรียกเสียงแหบแห้ง "พี่"
แสงแดดจ้าเกินไป ฉันเหมือนเห็นเขายิ้มมุมปากเบาๆ แต่พอมองดีๆ รอยยิ้มที่แทบไม่เห็นนั้นก็หายไปแล้ว
หลังจากนั้น ทุกครั้งที่เจอกัน เขาจะให้ฉันเรียกเขาว่าพี่
ไม่เพียงเท่านั้น ห้องเรียนของฉันอยู่ห่างจากห้องเขาครึ่งค่อนโรงเรียน แต่เขายังอุตส่าห์เดินอ้อมมารับฉันตอนเลิกเรียน
นานเข้า ทุกคนก็รู้ว่าฉันมีพี่ชาย
แต่อุนชุนเป็นคนที่ชอบควบคุม ไม่ชอบให้ฉันคุยกับผู้หญิงมาก เห็นทีไรก็โกรธทุกที
"ไม่ได้บอกหรือไงว่า ผู้หญิงยิ่งสวยยิ่งหลอกคนเก่ง นายอยากโดนหลอกทั้งเงินทั้งกายหรือไง?"
ฉันตกใจกลัว รีบพูดว่า "ไม่อยากครับ"
อุนชุนจะลูบหัวฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน ชม "อุนเจียงเป็นเด็กดีจริงๆ แต่นายทำผิด วันนี้ต้องรับโทษนะ"
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พี่ชายฉันตั้งกฎให้ฉัน การจะมีเพื่อนต้องผ่านเขาก่อน ออกไปไหนต้องรายงานเขา
ถ้าฝ่าฝืน ก็ต้องถูกลงโทษ
ตอนแรกแค่โดนตบก้น ต่อมาให้ฝึกแอ่นหลัง แล้วก็ให้ย่อเข่าท่าม้า อ้างว่าเป็นการฝึกกล้ามเนื้อขา บอกว่าต่อไปจะได้ออกแรงได้ดี
ถ้าทำไม่ได้ ก็ต้องเริ่มใหม่
ทุกครั้งที่ถูกลงโทษเสร็จ ฉันเหนื่อยจนแทบตาย คิดว่าโดนตบก้นยังดีกว่า
แต่ดูเหมือนว่าตั้งแต่อุนชุนอายุครบสิบแปด เขาก็แทบไม่ตบก้นฉันอีกเลย
ฉันคิดว่า บางทีพี่ชายอาจเบื่อการลงโทษแบบนี้แล้ว
ความสัมพันธ์ที่ติดกันแจเหมือนเงาตามตัวระหว่างฉันกับอุนชุนเริ่มเปลี่ยนไปในวันที่เขาเข้ามหาวิทยาลัย
พอคิดว่าต่อไปจะไม่มีอุนชุนมารับตอนเลิกเรียน ซื้อของขวัญให้ ฉันก็รู้สึกเศร้าขึ้นมาเอง ถึงขั้นกอดเขาร้องไห้
ใครจะคิดว่าฉันจะอาลัยอาวรณ์เขาขนาดนี้
หรือบางทีฉันอาจจะแค่เสียดายตู้เอทีเอ็มอัตโนมัติคนนี้
ยังไงก็ตาม ฉันเศร้าจริงๆ หัวใจเจ็บจนแทบจะหยุดเต้น
แม่ฉันกับพ่อเขาต่างก็หัวเราะเยาะ "พี่ชายแกแค่ไปเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ได้ไม่กลับบ้านเสียหน่อย"
อุนชุนตบหลังฉันเบาๆ พูดว่า "ต่อไปต้องโทรหาพี่ทุกวันนะ ได้ยินไหม?"
ฉันพยักหน้าทั้งน้ำตา
เขาบีบแก้มแดงๆ ของฉัน ถอนหายใจอย่างจนปัญญา "อุนเจียง นายต้องรีบโตจนอายุสิบแปดนะ"


## บทที่ 3 หลังการแก้ไข

หลังจากเข้ามหาวิทยาลัย อุนชุนก็เริ่มทำธุรกิจโดยได้รับการสนับสนุนจากพ่อ แม้ว่าจะต้องเรียนไปด้วยทุกวัน
แต่เขาก็ยังคงหาเวลาโทรหาผม ถามเรื่องการเรียน ถามว่าช่วงนี้คบหากับใครบ้าง
จนกระทั่งผมสอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกับอุนชุน
ตอนนี้อุนชุนมีบริษัทเป็นของตัวเองแล้ว และไม่ค่อยอยู่ที่มหาวิทยาลัย
ส่วนผมอีกสองเดือนก็จะอายุครบสิบแปดปี
คิดดูแล้วเวลาผ่านไปเร็วจริงๆ
มือถือสั่นในมือ ก้มมองก็เห็นชื่อผู้โทรเข้า
เป็นอุนชุน
หลังจากครั้งล่าสุดที่อุนชุนบอกให้ผม "เชื่อฟัง" ก็ผ่านมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว
ผมรับสาย ปลายสายส่งเสียงเมาๆ มา: "อุนเจียง ตอนนี้นายอยู่ไหน ทำไมที่บ้านไม่มีคน?"
แค่อายุยี่สิบ อุนชุนก็มีความน่าเกรงขามของผู้นำแล้ว
ตอนที่ผมเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัย อุนชุนเช่าห้องข้างนอกให้ผม บอกว่ากลัวอยู่กับเพื่อนร่วมห้องจะกระทบการเรียน เลยให้ผมอยู่กับเขา
ตอนที่อุนชุนไม่ยุ่ง เขาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่บ้าน
พอยุ่งขึ้นมา ที่บ้านก็เหลือแค่ผมคนเดียว
อุนชุนตอนเมาอารมณ์จะแสดงออกมาชัดเจน เร่งรัดเรื่องของผมอย่างร้อนรน: "กลับบ้านมา ไม่ให้ไปค้างคืนข้างนอกกับใคร บอกกี่ครั้งแล้ว?"
สองวันนี้ผมพักอยู่ที่บ้านหลี่เฟย ผมบอกลาหลี่เฟยแล้วรีบกลับ
"อุนเจียง นายไม่รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของนายกับพี่ชายแปลกๆ หรือไง?"
ผมงง: "แปลกตรงไหน?"
"เขาคอยควบคุมนายขนาดนี้ ถ้าไม่บอกว่าเป็นพี่ชาย ฉันนึกว่าเป็นแฟนนายซะอีก"
ผมหัวเราะเบาๆ ตบไหล่เขา: "นายคิดมากไป พี่ชายแค่เป็นห่วงฉันเท่านั้นเอง แล้วผู้ชายกับผู้ชายจะเป็นไปได้ยังไง..."
ก่อนจากกัน หลี่เฟยมองส่งผมด้วยสายตาประหลาด


## บทที่ 4

ฉันรีบร้อนกลับบ้าน
พอเปิดประตูเข้าไป ก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์แรงๆ
เดินเข้าห้องนั่งเล่น ฉันเห็นอุนชุนนอนอยู่บนโซฟา ขมวดคิ้วอยู่ ไม่รู้ว่าฝันร้ายอะไร
ในมือเขายังกำเสื้อยืดของฉันไว้
สูทของอุนชุนตกอยู่ที่พื้น แต่กลับกอดเสื้อของฉันแน่น
บนเสื้อยังมีรอยน้ำใสๆ ติดอยู่บริเวณเอว
อุนชุนไม่เพียงชอบควบคุมชีวิตฉัน แม้แต่เสื้อตัวนี้ก็เป็นเขาเลือกให้ พี่ชายฉันเองก็มีตัวคล้ายๆ กัน
ฉันยื่นมือไปจะดึงเสื้อมาซัก แล้วเอาผ้าห่มมาห่มให้อุนชุนกันหนาว
ใครจะรู้ว่าพอฉันออกแรงดึง อุนชุนก็ลืมตาขึ้นมาทันที
สายตาร้อนแรงจ้องมาที่หน้าฉัน: "อุนเจียง"
ฉันพยักหน้าเชื่องๆ: "ใช่ค่ะ พี่"
อุนชุนคว้าข้อมือฉัน ดึงฉันเข้าไปในอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว แล้วพลิกตัวกดฉันไว้ข้างใต้
ดวงตาเขาแดงก่ำ ดูค่อนข้างฉุนเฉียว: "อุนเจียง พี่บอกให้รอจนอายุสิบแปด ทำไมไม่ฟัง ไปเล่นกับคนอื่นมั่ว?"
ฉันงงๆ และพี่ชายฉันก็หนักมาก มีอะไรแข็งๆ กดอยู่ระหว่างขาฉัน: "พี่ พี่พูดอะไร?"
"ต่อไปห้ามให้ใครแตะต้องเธอ" อุนชุนกดไหล่ฉันแน่น ทำให้ฉันขยับไม่ได้
ฉันรู้ว่าในเวลาแบบนี้ห้ามขัดใจเขา: "หนูรู้แล้วค่ะพี่ ปล่อยหนูก่อน"
"ปล่อย?" มุมปากอุนชุนเหยียดลง มือกลับเลิกเสื้อฉันขึ้นแล้วสอดเข้าไปข้างใน
เมื่อมือใหญ่ที่มีหนังด้านแตะลงบนบั้นเอวฉัน ร่างกายฉันสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"พี่จะพยายามไม่ทำให้เสี่ยวเจียงเจ็บ จะทำให้เสี่ยวเจียงรู้สึกดี"
พูดจบ อุนชุนก็โน้มตัวลงมา
จูบหนึ่งตกลงบนริมฝีปากแห้งผากของฉัน บดเบียดไปมา ลิ้นรุกล้ำผ่านไรฟันเข้ามา ทำให้ฉันชาไปทั้งตัว
และมือของอุนชุน ก็เลื่อนลงไปในกางเกงวอร์มของฉันแล้ว
พี่ชายของฉันมีเงิน แต่ฉันไม่มีเงิน
ฉันส่งลิงก์สินค้าให้พี่ชายทุกวัน ให้เขาจ่ายเงินแทนฉัน
ครั้งหนึ่งส่งข้อความไป แต่ลิงก์มีดโกนไม่ได้ส่งไป
'ครั้งแรกไม่เจ็บ สะอาดมาก'
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง พี่ชายของฉันส่งข้อความเสียงมาด้วยเสียงที่แหบพร่า:
'อยากลองแบบที่เจ็บไหม?'