หลังจากกลับบ้านนอกไปเลี้ยงหมู แฟนก็ถอดหน้ากาก
Violet Morn
## บทที่ 1

พี่ชายคนโตบอกว่าบริษัทกำลังจะแจกกล่องของขวัญเทศกาลไหว้พระจันทร์ ฉันอาสาช่วยจัดซื้อเนื้อหมูรมควันแบบชาวบ้าน
หนึ่งคืออร่อย สองคือช่วยเหลือเกษตรกร
ตอนไปดูสถานที่จริง ฉันถ่ายวิดีโอฟาร์มหมูไว้หลายคลิป แล้วโพสต์ลงในวีแชทพร้อมแคปชั่นแบบเพ้อเจ้อ
[ลูกสาวที่แท้จริงกำลังจะกลับมาแล้ว ฉันที่เป็นลูกสาวปลอมก็ต้องเก็บข้าวของกลับบ้านนอกไปเลี้ยงหมู หมูดำพื้นเมืองเลี้ยงด้วยผลไม้ ใครสนใจติดต่อ****]
ไม่นานก็มีคอมเมนต์ผุดขึ้นมามากมาย
พี่ชายคนโต: อ่านแล้ว
พี่ชายคนรอง: อะไรกัน เธอนี่เองที่แย่งชีวิต 18 ปีของน้องสาวฉัน? คนใช้! เอาตัวไปแขวนกำแพงเมืองซะ!
น้องชาย: อีก 3 นาทีเธอจะร้องไห้บอกว่า "ฮือๆ ฉันจะไม่เล่นอะไรเพ้อเจ้อแบบนี้อีกแล้ว"
พี่สาว: ...ขอบคุณที่ชวน จองตั๋วเครื่องบินแล้ว ไม่กลับแล้ว
ฉันตอบพี่สาว: ฮือๆ ฉันจะไม่เล่นอะไรเพ้อเจ้อแบบนี้อีกแล้ว! พี่สาวขา พี่สาวที่รักที่สุด กลับมาเร็วๆ!
แม่: เลี้ยงด้วยผลไม้จริงๆ เหรอ? ลูกซื้อกลับมาบ้างนะ
ฉันตอบแม่: ได้ค่ะแม่ จุ๊บๆ รักแม่!
ฉันคือลูกสาวปลอมของตระกูลฮั่ว—ฉันตั้งชื่อให้ตัวเองแบบนี้
ความจริงแล้ว ฉันเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลฮั่ว พี่สาวฮั่วชิงหมิงถูกลักพาตัวตั้งแต่เด็ก ส่วนฉันถูกญาติเลวๆ ขายให้แก๊งค้ามนุษย์ ครึ่งหนึ่งอาศัยความช่วยเหลือจากพี่ๆ อีกครึ่งหนึ่งคือปกป้องพี่สาวฮั่วชิงหมิง พวกเราหนีออกมาด้วยกัน
พอรู้ว่าพ่อแม่ฉันเสียทั้งคู่ และฉันเป็นผู้มีพระคุณครึ่งหนึ่งของฮั่วชิงหมิง อีกทั้งฉันยังถูกญาติขายและทารุณ พ่อแม่ตระกูลฮั่วสงสารมาก
หลังจากนั้น ฉันก็กลายเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลฮั่ว
พี่สาวร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง แต่เป็นอัจฉริยะ จบปริญญาตรีตอนอายุ 13 แล้วไปเรียนต่อต่างประเทศ ตอนอายุ 19 ก็เป็นอาจารย์ที่ต่างประเทศแล้ว เหมือนนางเอกนิยายไม่มีผิด
เพราะร่างกายไม่แข็งแรง เธอจึงกลับประเทศน้อยมาก แต่ทุกคืนครอบครัวเราจะวิดีโอคอลกัน พ่อไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนก็ไม่เคยลืม
ส่วนฉัน ก็ได้รับการเลี้ยงดูอย่างตามใจในฐานะคุณหนูตระกูลฮั่วมาหลายปี
ฉันมีแฟนหนึ่งคน และเพื่อนสนิทหนึ่งคน ทั้งคู่รู้จักตอนเรียนมหาวิทยาลัย
ตระกูลฮั่วถือว่าเป็นตระกูลใหญ่ ฉันรู้ความร้อนเย็นของคนมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่เคยบอกใครเกี่ยวกับสถานะทางบ้าน
แม้แต่แฟนของฉันถังเหวินปิน และเพื่อนสนิทเหมาอิ๋งอิ๋งก็รู้แค่ว่าบ้านฉันรวยเท่านั้น
ฉันคิดว่าฉันจริงใจพอแล้ว
ไม่คิดว่า หลังจากโพสต์ข้อความนั้นในวีแชทวันรุ่งขึ้น ถังเหวินปินก็โทรมา
เขาพูดอย่างร้อนรน: "ที่เธอโพสต์ในวีแชทหมายความว่าไง? อะไรคือลูกสาวจริงลูกสาวปลอม เธอไม่ใช่ลูกสาวของครอบครัวเธอเหรอ?"
ฉันแกล้งแหย่เขา พูดเสียงเศร้า: "ไม่ใช่...ลูกสาวที่แท้จริงกลับมาแล้ว ฉันแค่เป็นลูกบุญธรรมที่ไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือด"
พูดตามตรง ทุกคำที่ฉันพูดเป็นความจริง!
"ที่รัก ถ้าฉันถูกไล่ออกจากบ้านจะทำยังไงดี เธอจะเลี้ยงฉันไหมฮือๆ..."
ฉันแกล้งร้องไห้งอแง
หลายครั้งที่ฉันพูดแบบนี้ ถังเหวินปินมักจะตอบอย่างจนใจว่า: "แน่นอนว่าพี่จะเลี้ยงเธอ เธอเป็นที่รักที่สุดของพี่นะ!"
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม
เขาดูจะติดใจเรื่องลูกสาวจริงลูกสาวปลอม ถามฉันไม่หยุด
"เลิกล้อเล่นได้แล้ว เรื่องนี้จริงหรือเปล่ากันแน่?"
ฉันรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย
นิสัยฉันก็ขี้งอนอยู่แล้ว เลยส่งผลตรวจดีเอ็นเอไปให้เลย ซูมภาพให้ใหญ่
[จากการตรวจสอบ ผู้รับการตรวจฮั่วเทียนป่าไม่ใช่บิดาทางชีววิทยาของบุตรสาวฮั่วจือเวย...]
มีตราประทับสีแดงรับรอง
ชัดเจนจนแสบตา


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

คงไม่มีใครชื่อเทียนป่าหรอกมั้ง...
อืม ถ้าจะพูดตามตรง ฮั่วเทียนป่าเป็นหมาที่บ้านฉัน แล้วก็มีฮั่วต้งป่า ฮั่วชั่ว~
ตอนที่ฉันยังเด็ก ความรู้ด้านชีววิทยาของฉันแย่มาก คิดว่าหมาที่บ้านกับฉันมียีนเหมือนกัน 99.99% เลยให้เทียนป่าเป็นพ่อฉัน ไปขอให้ผู้ช่วยของลุงคนที่สองช่วยตรวจ หลอกเขาว่าเป็นขนของพ่อ บอกว่าพ่อขาดสารอาหารเลยขนเป็นสีเหลือง
สุดท้ายลุงคนที่สองเกือบจะคิดว่าพ่อฉันไม่ใช่คน
ฉันโดนตีทั้งสองคน ร้องไห้จ้าเลย พี่สาวดูผ่านวิดีโอแล้วหัวเราะจนเหนื่อย
ภาพถ่ายประวัติศาสตร์ดำนี้ยังอยู่ในมือถือฉัน และเป็นสติกเกอร์ที่ถูกส่งบ่อยที่สุดในกลุ่มครอบครัว
ฉันกำลังจะเล่าประวัติศาสตร์ดำเรื่อง "หมากับฉัน" ให้ถังเหวินปินฟัง แต่ไม่คิดว่าเขาจะระเบิด
"เธอไม่ใช่ทายาทตัวจริง แล้วจะมาทำเป็นอะไร!"
"ฉันเหนื่อยจริงๆ เสียเวลาฉัน ทำไมเธอถึงต้องเปิดเผยตอนนี้ด้วย ฉันยังรอให้เธอซื้อรถให้อยู่เลย!"
"อัปมงคลชะมัด!"
"อย่ามาเสียเวลาฉันอีกเลย เลิกกันเถอะ!"
รอยยิ้มบนใบหน้าฉันแข็งค้างทันที
โทรศัพท์ถูกวางสายในทันที
ฉันอึ้งไปนาน ส่งเครื่องหมายคำถามไป แต่ขึ้นว่า "คุณไม่ใช่เพื่อนของผู้ใช้คนนี้"
มองดูรูปโปรไฟล์ตัวตลกที่ฉันชอบใช้ล่าสุด ฉันรู้สึกว่ามันเข้ากับสถานการณ์จริงๆ...
ฉันอยากจะระบายกับเหมาอิ๋งอิ๋ง วิจารณ์ถังเหวินปินที่ไม่รู้จักของดี
บนโต๊ะตรงหน้าฉัน ยังมีกุญแจสองดอก
ดอกหนึ่งเป็นแลนด์โรเวอร์ที่ถังเหวินปินชอบ อีกดอกเป็นเฟอร์รารี่ที่ซื้อให้เพื่อนรักเหมาอิ๋งอิ๋ง
ก็พวกเราเรียนจบมหาวิทยาลัยกันแล้ว นี่เป็นของขวัญ
แต่ผลที่ได้คือ...
เครื่องหมายตกใจสีแดงปรากฏต่อหน้าฉันอีกครั้ง
ฉันจ้องมองเครื่องหมายตกใจสีแดงเป็นเวลานาน รีเฟรชสองครั้ง พบว่ารูปโปรไฟล์ของถังเหวินปินและเหมาอิ๋งอิ๋งกลายเป็นรูปคู่ไปแล้ว
ฉัน: ...
นี่มันของขวัญจบการศึกษาที่ยิ่งใหญ่จริงๆ!
กำลังคิดอยู่ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นเหมาอิ๋งอิ๋งโทรมา
ฉันกดรับสาย เสียงอ่อนหวานแกล้งทำของเหมาอิ๋งอิ๋งดังมา
"ขอโทษนะชิงฮวน ฉันคิดดูแล้วก็ควรจะบอกเธอสักคำ"
"ตอนอยู่โรงเรียนเธอก็ไม่มีอะไรโดดเด่น อาชีพก็ไม่มีอนาคต ตอนนี้ก็ไม่มีเงินแล้ว ยังจะไปเลี้ยงหมู... รู้สึกว่าชีวิตเธอล้มเหลวจริงๆ"
"ฉันก็ไม่อยากปิดบังเธอแล้ว เหวินปินมาคบกับฉันแล้ว พวกเราก็ถือว่าเหมาะสมกัน ถ้าเธอจะโทษก็โทษที่เธอเป็นทายาทปลอมเถอะ การขโมยชีวิตของคนอื่นก็คือบาปกรรม การมีตัวตนของเธอก็ผิดตั้งแต่แรก"
"อ้อ แล้วก็ ฉันได้รับการตอบรับจากเทียนเยว่แล้ว ได้ offer ที่ฉันหวังไว้ เธอแค่คนแพ้ บ๊ายบาย~"
โทรศัพท์ถูกวางสายอีกครั้ง
ฉันโกรธไม่น้อย
ฉันแค่เด็กที่ชอบเล่นอะไรแปลกๆ ฉันทำอะไรผิดไป!
มองดูกุญแจรถบนโต๊ะสองสามที ฉันโยนมันเข้าลิ้นชักไปเลย ให้ไปอยู่เป็นเพื่อนกับกุญแจรถทั้งลิ้นชัก
จากนั้น เปิดกลุ่มแชทครอบครัว
offer จากเทียนเยว่เหรอ! ฉันเป็นคนแพ้เหรอ! งั้นฉันก็ต้องใช้วิธีต่ำๆ ของคนแพ้หน่อยแล้ว
ฉันร้องไห้ออกมาทันที
@พี่ใหญ่@พี่รอง@น้องชาย@พี่สาว@คุณพ่อ@คุณแม่@คุณย่า...
ซุปเปอร์ไร้เทียมทาน สาวสวยที่สุดมีเสน่ห์: ฮือๆๆๆ! ฮือ!!!
ซุปเปอร์ไร้เทียมทาน สาวสวยที่สุดมีเสน่ห์: ร้องไห้.jpg


## บทที่ 3

เพราะสติ๊กเกอร์ที่ฉันส่งไป ทำให้ทุกคนในครอบครัวตื่นตระหนก
พี่ชายคนโต: ?
พี่ชายคนรอง: เกิดอะไรขึ้นน้องสาว?
น้องชาย: อาจจะโดนด่าตอนเล่นมีมส์ล่ะมั้ง ชินแล้ว...
แม่: ลูกเป็นอะไรจ๊ะ?
...
เนื่องจากเวลาในประเทศและต่างประเทศต่างกัน พี่สาวคงกำลังนอนอยู่
ฉันระบายความน้อยใจออกมาทั้งหมดพร้อมกับร้องไห้
"ฉันโดนเลิก! ไอ้คนเลวนั่นทิ้งฉัน!"
"โมโหจริงๆ!"
ฉันส่งข้อความเสียงพลางหายใจหอบด้วยความโกรธ
ขอร้องล่ะ ใครจะมานั่งเศร้าเงียบๆ ร้องไห้คนเดียวกันล่ะ
ฉันเป็นเด็กที่เติบโตมาด้วยความรัก
เมื่อเจอเรื่องไม่สบายใจ ก็ต้องรีบบอกครอบครัวสิ ฉันไม่ใช่คนที่ไม่มีใครรัก
หลังจากได้ยินสิ่งที่ฉันพูด ครอบครัวที่คิดว่าฉันแค่เจอเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็เปลี่ยนท่าทีทันที
ฮั่วเยี่ยนฉีพี่ชายคนรองทั้งสงสารทั้งจนปัญญา: "บอกแล้วว่าไอ้หมอนั่นดูไม่ได้เรื่องตั้งแต่แรก พอๆ อย่าร้องไห้แล้ว รีบกลับบ้านเถอะ กลับมาพี่พาไปซื้อกระเป๋า"
ฉันได้แต่คิดว่า ชีวิตฉันช่างน่าเบื่อ มีแต่ซื้อรถกับซื้อกระเป๋า
"ได้ ฉันจะซื้อสองใบ"
ตอบรับไปพลางรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่สนใจหมูแล้ว กลับบ้านเลย
พอถึงบ้าน ฉันก็โผเข้าไปกอดฮั่วหยวนเหย่พี่ชายคนโตที่รออยู่ที่บ้านทันที
หลังจากที่ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นเล่าเรื่องทั้งหมดจบ ฮั่วหยวนหยูน้องชายก็ยกมือขึ้นบีบขมับอย่างจนใจ
"นี่ก็ถือว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดนะ ดูซิว่าต่อไปจะกล้าเล่นมีมส์อีกไหม"
ฮั่วหยวนเหย่ดูจะใจเย็นกว่านั้น
เขาสงบนิ่งครู่หนึ่งแล้วถาม: "แล้วต่อไปเธอจะทำยังไง?"
"พ่อกับแม่เป็นห่วงเรื่องนี้มาก แต่ที่เป็นห่วงมากกว่าคือสภาพจิตใจของหนู แต่รู้ว่าหนูรักษาหน้า พ่อกับแม่เลยไม่อยู่บ้านวันนี้"
พอนึกถึงพ่อแม่ ฉันก็ยิ่งรู้สึกเศร้า
ฉันเคยชอบถังเหวินปินจริงๆ เลยรู้สึกแย่เป็นพิเศษ
ฉันก็รู้ว่าเหมาอิ๋งอิ๋งนิสัยไม่ดี แต่ฉันคิดว่าเธอเป็นคนเดียวที่ยอมรับฟังฉันตอนที่ฉันหงุดหงิด
เลยใจดีกับเธอเป็นพิเศษ
แต่ฉันไม่คิดว่าความใจดีของฉันจะกลายเป็นข้ออ้างให้คนอื่นแทงข้างหลังฉันโดยไม่รู้สึกผิด
ฉันหายใจลึกๆ
"ฉันว่าปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ ถึงตอนนี้ฉันจะยังทำใจไม่ได้ รู้สึกไม่สบายใจมาก แต่เธอก็อย่าคิดว่าจะตบหน้าฉันแล้วจะสบายไปได้"
ฉันคว้าแขนฮั่วหยวนเหย่ กะพริบตาปริบๆ ยิ้มประจบ
"พี่คะ ช่วยบล็อกคนๆ นึงให้หนูหน่อยได้ไหม!"
เขาดูไม่แปลกใจที่ฉันจะพูดแบบนี้
ก็พี่น้องที่โตมาด้วยกันนี่นา
พูดให้แรงหน่อย แค่ฉันส่ายก้นพวกเขาก็รู้ว่าฉันจะ... เอ่อ ช่างมันเถอะ
ฮั่วหยวนเหย่พูดเรียบๆ: "เธอหมายถึงใบสมัครงานที่เทียนเยว่ของเพื่อนเธอใช่ไหม? ที่จริงก็แค่เห็นแก่หน้าเธอ คิดว่าจะจ่ายเงินเดือนให้เธอเป็นผู้ช่วยส่วนตัวคอยเป็นเพื่อนเธอเล่น"
"เมื่อเธอไม่ต้องการแล้ว บริษัทเราก็ไม่มีนโยบายเลี้ยงคนว่างงาน"
ฉันยิ้มตาหยีทันที กอดแขนฮั่วหยวนเหย่ไว้แน่น
"พี่ใหญ่ใจดีที่สุดเลย มีพี่ชายแบบพวกพี่ๆ ฉันมีความสุขจะตายไป"
หลังจากออดอ้อนกับครอบครัวเสร็จ ฉันกลับเข้าห้องคนเดียว เปิดมือถือ เห็นภาพพื้นหลังที่เป็นรูปฉันกับถังเหวินปิน ดวงตาฉันวาบขึ้นด้วยแววอำมหิต
คบกันมานานขนาดนี้ พวกเธอคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าฉันเป็นแค่คนโง่ที่ต้องพึ่งครอบครัวอย่างเดียว?
วันที่รู้ว่าพี่สาวต่างพ่อต่างแม่จะกลับมา ฉันได้ถ่ายวิดีโอฟาร์มหมูในชนบทและโพสต์ลงในวงแชทเพื่อน ด้วยนิสัยชอบแสดงละครจึงเขียนข้อความว่า

ทายาทตัวจริงกำลังจะกลับมา ฉันซึ่งเป็นทายาทปลอมจะเก็บข้าวของกลับไปเลี้ยงหมูที่บ้านนอก เลี้ยงด้วยหมูดำพื้นเมืองและผลไม้ ผู้สนใจติดต่อ****

แต่ไม่คิดว่าจะได้รับโทรศัพท์จากแฟนที่โทรมาถามอย่างร้อนรน

ฉันแกล้งเล่นกับเขาโดยยอมรับว่าฉันไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับครอบครัวฮั่ว ผลคือเขากลับด่าฉันอย่างรุนแรง เรียกฉันว่าไอ้จน และขอเลิกทันที

ฉันไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้ ก้มมองกุญแจรถแลนด์โรเวอร์ที่เพิ่งซื้อมาตั้งใจจะให้เขาในมือ

น่าสงสาร คงต้องเก็บไว้ในโรงรถให้เป็นฝุ่นจับพร้อมกับรถคันอื่นๆ แล้ว