สตรีบนอาชา
Mirainthebox
## บทนำ

'ด้วยบัญชาจากสวรรค์ฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการให้คัดเลือกสาวงามทั่วแผ่นดิน โดยไม่กำหนดยศศักดิ์และชาติตระกูล เพื่อทำการคัดเลือกพระสนมต่อไป จบพระบรมราชโองการ'
หลังจากพระบรมราชโองการฉบับนี้ถูกป่าวประกาศไปทั่วแผ่นดินแล้ว เหล่าขันทีและนางกำนัลที่มาคัดเลือกสาวงามเบื้องต้นตั้งท่าคอยอยู่ที่ศาลากลางของทุกเมือง เหล่าผู้มียศศักดิ์ถูกคัดเลือกที่ชั้นสอง ส่วนชาวบ้านทั่วไปถูกคัดเลือกอยู่ชั้นล่าง
"ทำไมข้าถึงจะขึ้นไปชั้นบนไม่ได้ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าสกุลจิ้นของเราเป็นใคร?" เสียงผู้หญิงที่มีอายุและน่าเกรงขามพูดกับนางกำนัลที่เฝ้าบันไดชั้นล่างไว้
"ต้องขออภัยด้วยฮูหยินจิ้น แต่มีพระกระแสรับสั่งจากฮองเฮาไม่ให้หญิงที่มีสายเลือดตระกูลจิ้นทุกคนเข้ารับคัดเลือกเป็นนางกำนัลชั้นสูงเจ้าค่ะ" นางกำนัลคนนั้นตอบด้วยเสียงกระด้างพร้อมกับสายตาดูถูก
"นี่เจ้า!!" ฮูหยินจิ้นที่เห็นกริยาท่าทางของนางกำนัลคนนั้นก็ถึงกับโกธรจนส่งเสียงดัง
"ท่านแม่" หญิงสาวหน้าตาสะสวยเข้ากับกริยาท่าทางเรียบร้อยและสง่างาม ยืนมือเข้ากอดแขนของฮูหยินจิ้นในทันที "อย่าโกรธเลยค่ะ ลูกเข้าคัดเลือกที่ชั้นล่างก็ได้เจ้าค่ะ"
"ไม่ได้! เจ้าเป็นถึงลูกสาวของแพทย์หลวงพิเศษประจำองค์ฮ่องเต้และยังเป็นน้องสาวของราชเลขาธิการและเจ้ากรมพิธีการ จะถูกคัดเลือกรวมกับสามัญชนไม่ได้เด็ดขาด!" ฮูหยินจิ้นส่งสายตาให้สาวรับใช้คนสนิทของเธอ
'เพี๊ยะ!!' สาวใช้เดินไปด้านหน้าของฮูหยินจิ้นก่อนจะลงมือฝาดเข้าที่ใบหน้าของนางกำนัลที่แสดงกริยาหยาบกระด้างอย่างแรงจนเลือดออกที่มุมปาก นางล้มลงไปนั่งกับพื้นบันไดขั้นแรกสีหน้าโกรธแค้นปนหวาดกลัวส่งออกมาให้ฮูหยินจิ้น
"พอได้แล้ว อันฉี" หญิงสาวรีบออกปากห้ามก่อนที่สาวใช้คนสนิทของฮูหยินจิ้นจะลงมืออีกครั้ง
"เจ้าค่ะคุณหนู" อันฉีเดินกลับไปยืนด้านหลังฮูหยินจิ้นตามเดิม
ฮูหยินจิ้นดึงลูกสาวคนสวยของเธอเดินนำขึ้นบันไดไป บรรดาสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยก็รีบตามขึ้นไป ปล่อยให้นางกำนัลนั่งกองอยู่กับพื้นพร้อมความเจ็บและชาที่ใบหน้า
"คาระวะฮูหยินจิ้น" กงกงคนหนึ่งรีบปรี่เข้ามาทักทาย ด้านหลังของเขามีนางกำนัลตามมาด้วยหกคน
"เฉิงกงกง" ฮูหยินและลูกสาวรีบทักทายตอบ เพราะเขาคนนี้เป็นถึงกงกงคนสนิทของกุ้ยเฟย
"นี่หรือคุณหนูตระกูลจิ้น งดงามสมคำร่ำลือ" เฉินกงกงมีใบหน้ายิ้มแย้มแต่นัยน์ตากลับดูเจ้าเล่ห์
"ชมเกินไปแล้วกงกง" ฮูหยินจิ้นก็มีสีหน้าและท่าทางไม่ต่างกันกับเฉิงกงกง "ข้าและลูกสาวคงต้องขอตัวไป..."
ยังไม่ทันที่ฮูหยินจิ้นจะพูดจบประโยค เฉิงกงกงก็โบกพู่ประจำตัวของเขา นางกำนัลที่ติดตามเฉิงกงกงมาก็ยืนแถวเรียงหนึ่งเพื่อกันไม่ให้ฮูหยินจิ้นและลูกสาวเข้าไปด้านใน
"นี่มันอะไรกัน!!" ฮูหยินจิ้นมีน้ำเสียงไม่พอใจมาก
"ฮูหยินจิ้นอย่าเพิ่งโกรธ ข้าน้อยมิได้อยากล่วงเกินแต่มีพระกระแสรับสั่งจากฮองเฮาโดยตรงมิให้หญิงสกุลจิ้นเข้ารับคัดเลือกเป็นพระสนมขั้นสูง ข้าน้อยต้องขออภัยและขอให้ฮูหยินโปรดเห็นใจด้วย" เฉิงกงกงประสานมือด้านหน้าและก้มตัวลงต่ำ
"ขอให้ฮูหยินโปรดเห็นใจด้วย" นางกำนัลทั้งหมดคุกเข่าลง ประสานมือด้านหน้าอย่างพร้อมเพียงและยังเสียงดังจนเรียกความสนใจของผู้คนแถวนั้นได้ทั้งหมด
"นี่พวกเจ้า!!" ฮูหยินจิ้นกำมือแน่น
ฮูหยินจากตระกูลขุนนางน้อยใหญ่ และลูกสาวขุนนางที่มาเข้าร่วมคัดตัวเริ่มสนอกสนใจและจับกลุ่มซุบซิบนินทากัน
"ท่านแม่ ยอมทำตามไปก่อนเถอะเจ้าค่ะ" ฮูหยินจิ้นต้องยอมจำนนต่อสถานะการณ์ ที่ตอนนี้เป็นที่สนใจมากเกินไปผิดจากแผนที่วางไว้
ในเวลานี้สองแม่ลูกไม่สมควรทำตัวโดนเด่นนักเพื่อชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลและแผนการใหญ่ที่วางไว้จะล้มเอาได้
เฉิงกงกงรู้ดีว่าต้องกดดันฮูหยินจิ้นอย่างไรถึงจะได้ผล และมันก็ได้ผลดีมากเสียด้วยสองแม่ลูกตระกูลจิ้นยอมทอยก่อน และด้วยนิสัยฆ่าได้หยามไม่ได้แบบฮูหยินจิ้น นางไม่ยอมให้ลูกสาวคัดเลือกร่วมกับสามัญชนเด็ดขาด
"ท่านแม่ว่าอย่างไรนะขอรับ" ชายหนุ่มหน้างดงามคล้ายคลึงกับน้องสาวของเขา ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างเร็ว มือกำแน่น และใบหน้าแสดงความโกรธอย่างชัดเจน
"ฮองเฮากับพระสนมกุ้ยเฟยร่วมมือกันขัดขวางการเข้าคัดเลือกเป็นพระสนมของซูลี่" ฮูหยินจิ้นนำเรื่องมาเล่าแก่สามีและลูกชายของเธอหลังพวกเขากลับมาบ้าน
"พวกนางกล้าขัดพระราชโองการของฮ่องเต้เพื่อไม่ให้ซูลี่ของเราได้มีตำแหน่งในฝ่ายในสินะ ช่างไม่รู้เรื่องอะไรเลยเสียจริง" ชายหนุ่มใช้สมองอันชาญฉลาดของเขาคิดหาวิธีการที่ดีที่สุดที่จะแก้ไขเรื่องนี้ "พรุ่งนี้ข้าจะกราบทูลต่อฮ่องเต้เอง ท่านแม่ไม่ต้องกังวลไป ถ้าพวกนางชอบเป็นที่สนใจล่ะก็ข้าก็จะจัดการให้พวกนางเอง"
"ดีมากฟางชง" ฮูหยินจิ้นมีสีหน้าโล่งใจขึ้นมาบ้าง เธออดทนและรอเวลานี้มานานเกินกว่าจะกลับไปเริ่มใหม่ได้
"แล้วซูลี่ไปไหนเสียแล้วล่ะ หนิงเหอ" ชายหนุ่มวัยกลางคนที่นั่งฟังอยู่นานก็เอ่ยถามถึงลูกสาวของเขา
"คงเดินเล่นแถวบ่อปลาคราฟน่ะท่านพี่ ท่านจะรับอาหารเย็นเลยไหมท่านพี่?" หนิงเหอเพิ่งจะนึกออกว่าสามีและลูกชายของเธอยังไม่ได้กินอาหารเลยเพราะพอเหยียบเข้าประตูจวนมา นางก็รีบให้คนรับใช้เรียกมาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟังในทันที
"พวกเจ้าไปกินกันก่อน ข้าจะไปตามซูลี่" ชายวัยกลางคนเดินออกไปจากห้องโดยไม่รอคำตอบ
"ปลาคราฟว่ายวนเวียน เพียรหาทางออก
ใยชั่งหลอกง่าย ดายหนักหนา
เพียงเจ้าว่ายผ่าน ทางแคบมา
ก็พาลคิดว่า ได้อิสระนั้นมาครอง"
"กลอนเจ้าชั่งไพรเราะนัก" หญิงสาวที่กล่าวกลอนนั้นรีบหันหาต้นเสียง "แต่ยังขาดความสละสลวยของภาษาอีกมาก"
"ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?" ซูลี่รีบเดินไปจับมือพ่อของเธอไว้
"ก็ต้องกลับมาแล้วสิ ไม่อย่างนั้นจะมาคุยกับเจ้าตรงนี้ได้รึ?" ชายวัยกลางคนลูบหัวลูกสาวอย่างแผ่วเบา "เป็นยังไงบ้างล่ะวันนี้ เหนื่อยรึเปล่าลูก?"
"ข้าว่าท่านพ่อคงได้ยินเรื่องมาจากท่านแม่แล้ว แต่ข้าไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยค่ะท่านพ่อ" ซูลี่ชอบสวนใหม่และบ้านหลังใหม่ที่ได้รับพระราชทานมาจากฮ่องเต้ เพราะเธอสามารถพาพ่อของเธอเดินเล่นรอบสวนได้ทุกเย็นและยังเลี้ยงสัตว์ได้อีกหลายชนิด เมื่อเทียบกับบ้านเก่าที่พวกเขาเพิ่งจะจากมาเดือนก่อนนี้เอง
"แต่แม่ของเจ้าคงจะเหนื่อยมาก ดูโกรธเอาเรื่อง ธาตุไฟขึ้นมาเต็มหน้าเลย" ชายวัยกลางคน ทำสีหน้าท่าทางเป็นเรื่องขำขันจนซูลี่เองก็ยิ้มตามไปด้วย
"ข้าต้มยาเสริมธาตุเย็นให้ท่านแม่ดื่มแล้วเมื่อบ่าย คืนนี้ท่านพ่อก็อย่าลืมบอกให้ท่านแม่ดื่มอีกนะเจ้าคะ ถ้าท่านแม่ป่วยขึ้นมาท่านพ่อจะเสียงชื่อได้ เป็นถึงหมอเทวดา นามจิ้นฮุ่ยหยูนะเจ้าคะ" ซูลี่ยิ้มแย้มแต่แววตาเศร้าสร้อย แม้คำพูดจะเป็นการหยอกล้อกับพ่อของเธอแต่นำ้เสียงกลับเรียบนิ่ง
"ซูลี่ พ่อรู้ว่าเจ้า..." ฮุ่ยหยูพยายามจะพูดบางอย่างกับลูกสาวแต่เขาก็โดนเธอแทรกขึ้นอย่างเสียมารยาทและผิดนิสัยของนาง แต่เขาก็เลือกที่จะนิ่งเฉยและรอฟัง
"ท่านพ่อ วันนี้บรรยากาศดีนะเจ้าคะ ดอกไม้ในสวนก็ผลิบาน น้ำฝนยังเกาะอยู่บนดอกไม้จากฝนเมื่อเช้า พอแดดยามเย็นกระทบกับน้ำ ก็ส่องแสงแวววาวเป็นภาพที่งดงามมากเลยนะเจ้าค่ะ" ซูลี่รู้ดีว่าเธอไม่ควรทะลุกลางปล้องกับผู้ใหญ่ โดยเฉพาะกับพ่อของเธอเองแต่เธอไม่อยากได้รับคำชี้แนะในเวลานี้และพ่อของเธอก็เข้าใจดีถึงสิ่งที่ลูกสาวเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว
สองพ่อลูกเดินเล่นในสวน ชมดอกไม้อันงดงามดอกไม้จำนวนมากผลิบาน ดอกไม้ทั้งสวนล้วนมีแต่ดอกไม้มงคลทั้งสิ้นไม่ว่าจะหลานฮวา(กล้วยไม้) เหลียนฮวา(ดอกบัว) จวี๋ฮวา(เบญจมาศ) กุ้ยฮวา(หอมหมื่นลี้) หมู่ตานฮวา(โบตั๋น) และกุหลาบสี่ฤดู คนรับใช้กางร่มคันใหญ่เพื่อป้องกันน้ำฝนที่ยังเกาะกับใบไม้อยู่ให้กับทั้งคู่
"ท่านพ่อค่ะ ลูกว่ากุ้ยฮวาในสวนออกดอกมากไปจนดูรก ลูกเก็บ ไปประดับเรือนดีไหมเจ้าะ?" ซูลี่รู้สึกได้ถึงกลิ่นของกุ้ยฮวาที่คละคลุ้งจนเกือบเรียกได้ว่าเป็นกลิ่นชุนทีเดียว
"แล้วแต่เจ้าเถอะ" ฮุ่ยหยูจ้องมองลูกสาวด้วยสายตาที่ราวกับจะไม่ได้มองเธออีกต่อไปแล้ว
"ท่านพ่อครับ ท่านแม่รอท่านกินข้าวอยู่" ฟางชงพร้อมกับคนรับใช้ใกล้ชิดเดินเข้ามาหาพ่อและน้องสาวของเขา
"ฟางชง เจ้าเองก็พูดคุยกับน้องเสีย ก่อนที่โอกาสจะหมดไปนะ" ฮุ่ยหยูเดินมาตบบ่าลูกชายก่อนจะเดินกลับเข้าเรือนไป
"ซูลี่ เรามากินข้าวกันเถอะ แค่สองคนพี่น้อง ข้าให้หวั่นเอ๋อจัดสำรับที่ศาลาริมบ่อปลาคราฟแล้ว มาเถอะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมด" ฟางชงเดินมาจับมือน้องสาวของเขาให้เดินตามเหมือนแต่ก่อนตอนที่พวกเขายังสนิทสนมกัน แต่ซูลี่กลับออกแรงฝืนไว้
"ท่านพี่ ข้าไม่ใช่เด็กน้อยอีกแล้ว แค่ไปกินข้าว ข้าสามารถเดินไปเองได้แล้ว" เมื่อได้ยินอย่างนั้นฟางชงก็ปล่อยมือจากมือซูลี่ เธอเดินนำเขาไปยังศาลาริมบ่อน้ำ
อาหารมื้อนี้แม้จะรสชาติถูกปากทั้งสองพี่น้องเหมือนอย่างเคยแต่บรรยากาศกลับดูเงียบจนน่าอึดอัด ซูลี่กินน้อยจนนับคำได้ ส่วนฟางชงก็พยายามที่จะคีบอาหารใส่ชามของซูลี่เพื่อให้เธอกินเยอะขึ้น
"ท่านพี่คิดจะขุนข้าให้อ้วนเป็นหมูหรือเจ้าคะ?" ซูลี่เอ่ยถาม ในขณะที่ฟางชงคีบหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ใส่ชามของเธอ เขาพยายามเดาอารมณ์น้องสาวมาสักพักแล้ว
"หวั่นเอ๋อ ช่วยหยิบชามใหม่ข้าทีนะ ส่วนชามนี้ข้ายกให้เจ้านะ" ซูลี่หยิบชามข้าวของเธอที่กินข้าวไปเพียงสองคำและกับข้าวที่ฟางชงคีบมาใส่ชามเธอจนล้นให้กับสาวใช้คนสนิทแทน
"หากท่านพี่อยากพูดอะไรกับข้าก็พูดมาเถอะเจ้าค่ะ อีกไม่กี่วันข้าก็ต้องไปแล้ว ท่านพี่คงหาโอกาสได้ยากที่จะได้คุยกับข้าหลังจากนี้" ซูลี่ใบหน้าเรียบเฉย และไม่แสดงความรู้สึกใดๆ
"ข้าอยากจะเตือนเจ้า แม้ว่าจะเข้าวังไปเป็นสนมของ ก็อย่ายอมให้เขาล่วงเกินเจ้าเป็นอันขาด ทำแค่หน้าที่ของเจ้าก็พอ" ฟางชงกังวลเรื่องนี้มากแม้จะรู้ว่าเธอจะไปเป็นสนมซึ่งเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ซูลี่วางตระเกียบลงบนชามข้าว แม้จะพยายามแค่ไหนที่จะซ่อนอารมณ์แต่เธอก็ซ่อนความโกรธไว้ไม่เคยมิด
"ท่านพี่ ท่านกับท่านแม่ต้องการให้ข้าไปเป็นสนมของฮ่องเต้ แล้วข้าจะปฏิเสธเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร คิดว่าข้าอยากจะพลีกายให้กับชายที่ข้าไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นหน้าและไม่ได้รักอย่างนั้นรึ!" พูดจบซูลี่ก็คว้าพัดของเธอและลุกออกจากโต๊ะกินข้าวในทันที
ฟางชงรู้ตัวดีว่าสิ่งที่เขาได้ขอให้น้องสาวทำนั้นเห็นแก่ตัวและไม่ใส่ใจถึงความรู้สึกของนางเลยแต่เพื่อท่านแม่และวงศ์ตระกูลของเขา เขาเลือกที่จะทำเช่นนี้แม้จะอดเป็นห่วงน้องสาวที่รักอย่างมากไม่ได้ก็ตาม
หลังจากซูลี่ลุกออกไปจากโต๊ะอาหาร เธอรู้สึกอึดอัดใจจนต้องโยนพัดไม้ไผ่สีดำของเธอกระเด็นไปไกลจนปักเข้ากับกำแพงหิน ลมปราณที่แปรปวนจากความโกรธทำให้เธอควบคุมลมปราณกำลังไว้ไม่ได้เลย พอได้ระบายความโกรธไปบ้างแล้วซูลี่ก็ไปเก็บดอกไม้เพื่อให้ใจสงบลง
ในขณะหวั่นเอ๋อไปหาพัดเล่มใหม่ให้เธอและไปตามเก็บพัดเล่มเดิมพร้อมกับเรียกคนมาซ่อมแซ่มกำแพง ซูลี่เก็บดอกไม้ตั้งแต่เย็นจนตอนนี้ดวงอาทิยต์ได้ลับขอบฟ้าไปแล้ว อากาศกลางคืนหนาวเย็นจัดพวกสาวใช้เริ่มตัวสั่นกันหมด แม้แต่หวั่นเอ๋อก็ด้วย มีแค่ซูลี่เท่านั้นที่ยังดูสบายดีไม่มีอาการหนาวเย็นใดๆเลย
"คะ...คุณหนู...เจ้า...ค่ะ" หวั่นเอ๋อหนาวสั่นจนได้ยินเสียงฟันกระทบกันระหว่างเปล่งเสียง
"ข้าลืมไปเลย พวกเจ้าไปพักเถอะ วางดอกไม้ไว้ในห้องนอนข้าแล้วบอกห้องต้มน้ำให้ต้มน้ำให้พวกเจ้าอาบด้วยเป็นคำสั่งจากข้า" เหล่าสาวใช้ช่วยกันยกดอกไม้มากมายไปยังห้องของซูลี่
หลังจากที่เหล่าสาวใช้แยกย้ายกันไปอาบน้ำแล้ว ซูลี่ยังคงจัดดอกไม้ลงแจกันและตัดแต่งกิ่งหลานฮวาและหมู่ตานฮวา อย่างปราณีต เธอไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตู
'ก๊อก ก๊อก'
"ซูลี่นี่แม่เองนะ" หนิงเหอเปล่งเสียงมาจากอีกฝั่งของประตู แต่ไม่ทันที่ซูลี่จะตอบรับอันฉีก็เปิดประตูออก
"นี่เจ้ายังไม่แต่งตัวอีกรึ? เจ้าควรเตรียมตัวให้พร้อมอยู่ตลอด หวั่นเอ๋อ!!" หนิงเหอตะโกนเรียกสาวใช้ส่วนตัวของซูลี่ ไม่กี่วินาเธอก็ปรากฏกลายหลังหนิงเหอทันที "มั่วทำอะไรอยู่ รีบพาคุณหนูไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว"
"ไม่ต้องหวั่นเอ๋อ" ซูลี่ห้ามหวั่นเอ๋อไว้ก่อนที่เธอจะออกตัว "ท่านแม่ลูกไม่ไปไม่ได้หรือเจ้าคะ? ลูกไม่อยากมีชีวิตที่เหมือนติดอยู่ในกรง"
หนิงเหอนิ่งเงียบ ซูลี่เองก็เช่นกัน ทั้งสองเงียบอยู่นาน จนเหล่าคนรับใช้ต่างพากันเกร็งและอึดอัดไปหมด ปกติแล้วตระกูลจิ้นไม่ได้มีบรรยากาศในครอบครัวตึงเครียดแบบนี้ ครอบครัวนี้เคยเป็นสุข เรียบง่ายและมีแต่รอยยิ้ม
"ตามมา" หนิงเหอเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนและเดินออกไปกลางสวนดอกไม้สวย น้ำค้างกระทบแสงแดดยามเช้า ทำให้ดอกไม้สีแดงเหล่านี้เหมือนทับทิมที่ส่องแสง
"สวนดอกไม้นี่ราวกับประดับทับทิมที่มีอยู่ในโลกนี่ทั้งหมดเลยใช่ไหม?" หนิงเหอพูดขึ้นเมื่อซูลี่เดินมาใกล้
"ท่านจะบอกอะไรท่านแม่" ซูลี่ไม่เข้าใจท่าทางที่นิ่งสงบของหนิงเหอในตอนนี้เลยสักนิด
"จวนนี้เคยเป็นจวนที่ข้าอยู่ตั้งแต่ยังเด็ก ตอนนั้นเราเป็นครอบครัวใหญ่ มีกันห้าสิบสามคนทั้งหมดในจวน" หนิงเหอรำลึกถึงญาติพี่น้องและเหล่าคนรับใช้ที่สนิท "สมัยยังเด็กข้าเคยเล่นน้ำกับแม่ของซูเฉิน อีกวันเราก็มีไข้ ท่านพ่อของข้าดุข้าไประหว่างที่เขาเช็ดตัวให้ข้า"
น้ำตาแห่งความคิดถึงไหลรินอาบแก้มของหนิงเหอ ซูลี่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่เคยเห็นน้ำตาของผู้เป็นแม่เลยสักครั้ง ความแข็งกร้าวก่อนหน้าอ่อนลงไปอย่างชัดเจน
"แต่หลังจากที่พวกเราถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ห้าสิบสามชีวิตในตอนนั้นก็เหลือเพียงแค่ข้าและซูเฉิน" ดวงตาของหนิงเหอดุดันและเต็มไปด้วยความแค้น "เจ้าเคยสงสัยใช่ไหม เหตุใดดอกไม้ที่ควรมีสีขาวในสวนแห่งนี้ถึงเป็นสีแดง ส่งกลิ่นหอมอบอวนจนแทบจะฉุน แม้แต่ดอกบัวในสระน้ำก็ยังเป็นสีแดง นั้นก็เพราะว่าเลือดของห้าสิบเอ็ดชีวิตนั้นไง ที่ไหลนองไปทั่วสวนแห่งนี้ราวกับแม่น้ำเลือด!!" หนิงเหอที่เคยเก็บซ่อนอารมณ์ได้ดีในตอนนี้กลับมีน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้น ระดับเสียงดังพอให้ทุกคนในจวนได้ยิน น้ำตาแห่งความแค้นไหลอาบแก้ม
"นายหญิงขอรับ ม้าเร็วของท่านฟางชงมาส่งข่าว จะมีรถม้ามารับคุณหนูซูลี่ภายในบ่ายนี้ขอรับ" ชายรับใช้รีบบอกก่อนจะออกไป โดยไม่เงยหน้ามองฮูหยินของจวน
"หวั่นเอ๋อ! รีบพาคุณหนูไปแต่งตัวและเตรียมข้าวของให้เรียบร้อย" หนิงเหอเดินกลับเข้าห้องส่วนตัวของนาง ไม่รอคำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆ
ซูลี่ยืนนิ่งพร้อมกับความรู้สึกสงสารและเห็นใจคนตาย แต่ความรู้สึกที่พาเธอไปเตรียมตัวและมายืนที่หน้ารถม้านั้นเป็นความคิดที่อยากทำให้หนิงเหอหายจากความคับแค้นที่นางสั่งสมมานานมากกว่าอายุของฟางชง


## บทที่ 1 ทหารผู้นั้น

บทที่ 1
รถม้าหรูหราขนาดใหญ่พร้อมกับทหารและขันทีรับใช้หลายสิบคน หยุดลงที่หน้าจวนตระกูลจิ้น ชายหนุ่มท่าทางสง่างามและขันทีหนึ่งคน เดินเข้ามาในจวนพร้อมกับพระบรมราชโองการผ้าไหมสีทอง หนิงเหอและซูลี่ พร้อมด้วยบ่าวรับใช้ทั้งหมดมายืนรอเรียงกันอย่างเป็นระเบียบร้อย
"จิ้นซูลี่ รับราชโองการ" ขันทีประกาศ
"หม่อมฉันจิ้นซูลี่ น้อมรับราชโองการ" ซูลี่เดินไปด้านหน้าคุกเข่าลง ประสานมือกันยื่นไปด้านหน้าและก้มลงแนบพื้น ฮูหยินจิ้นและข้ารับใช้ในจวนก็ทำแบบเดียวกันอยู่ด้านหลัง
"จิ้นซูลี่ ด้วยความงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ฉลาดและมากความสามารถ จนเป็นที่เลื่องลือ ให้เชิญเข้าวังเป็นสนมในจักรพรรดิกุนหรง จบราชโองการ" ขันทีประกาศเสียงดังก้อง
"หม่อนฉันจิ้นซูลี่ น้อมรับราชโองการ" ซูลี่ตอบรับด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยและเงยหน้าขึ้น
"พระสนม โปรดเตรียมตัวด้วย" ขันทีแจ้งและส่งราชโองการให้ซูลี่รับไว้
"เชิญเฉินกงกง รับน้ำชาทางด้านนี้" หนิงเหอรีบเชิญเฉินกงกงเข้าไปรอด้านในห้องรับรองก่อน
ซูลี่มองดู หวั่นเอ๋อสั่งการให้คนรับใช้ในจวนขนของใช้ส่วนตัวของเธอขึ้นหลังรถม้าอย่างระมัดระวัง และเริ่มมองดูจวนตระกูลจิ้นที่เธอเพิ่งย้ายมาอยู่ได้เพียงไม่กี่เดือนก็ต้องจากไปซะแล้ว
"พร้อมแล้วค่ะคุณหนู" หวั่นเอ๋อ เดินมาแจ้งหลังจากตรวจดูของที่ยกขึ้นไปเรียบร้อยแล้ว
"บอกท่านแม่กับเฉินกงกงด้วยนะ" ซูลี่เดินไปยืนมองรถม้า
"ซูลี่" หนิ่งเหอเรียกลูกสาว "อย่าลืมว่าลูกต้องทำอะไร" นางยื่นดอกกุหลาบสีแดงเข้มเหมือนเลือดที่เธอตัดมาจากสวนให้ลูกสาวพร้อมกำชับอย่างดี
"ค่ะท่านแม่ ลูกไปก่อนนะคะ" ซูลี่คารวะหนิงเหอ ก่อนจะหันกลับมามองที่รถม้า
คนควบคุมคับรถม้าเปิดม่านบังเพื่อให้ซูลี่ขึ้นไปได้สะดวก แต่หวั่นเอ๋อที่ควรอยู่ประคองซูลี่กลับไม่อยู่ประจำที่ เพราะมีกล่องสัมภาระใบหนึ่งทำท่าจะร่วงลงมา เธอรีบวิ่งไปรับมันก่อนที่จะร่วงไว้ได้
"จับมือข้านะครับ พระสนม" ซูลี่ที่จ้องมองหวั่นเอ๋ออยู่ก็หันกลับมา มองหน้าชายที่ยื่นมือให้เธอ เขามีใบหน้าคม ดวงตาที่จ้องเธอราวกับจิ้งจอกจ้องมองกระต่าย และมือของเขาก็นุ่มนิ่มไม่เหมือนทหารเลยสักนิดเดียว
ผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนถูกวางบนฝ่ามือของทหารผู้นั้น ก่อนที่มือของซูลี่จะวางลงไปบนมือเขา กฎการห้ามโดนตัวพระสนมในฮ่องเต้เป็นที่เคร่งคัดมาก แต่ที่ซูลี่ไม่ได้ท้วงติงทหารคนนี้เป็นเพราะเธอคิดว่าเขาคงไม่ฉลาดเท่าไร ถึงทำแบบนี้ทั้งทีรู้ว่าเธอกำลังจะเข้าวังไปเป็นพระสนม "ผ้าเช็ดหน้านั้นข้ายกให้เจ้า"
ที่จริงแล้วซูลี่เสียดายผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไม่น้อยเพราะมันคือผืนโปรดของเธอ เป็นผ้าที่เธอถักทอด้วยตัวเองออกมาดีที่สุด แต่ในเมื่อมันโดนมือของคนอื่นแล้ว เธอก็ไม่ต้องการมันอีก
"นายท่าน คุณหนูจิ้นไม่สมควรสัมผัสกับชายใด แม้จะเป็นเพียงการประคองขึ้นรถม้า ด้วยสถานะของคุณหนูในตอนนี้ ขอนายท่านโปรดรักษาระยะห่างจากคุณหนูด้วยเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อที่รีบกลับมาหาคุณหนูของเธอก็ต่อว่านายทหารผู้นั้นแทนและตามซูลี่ขึ้นรถม้าไป
ระหว่างที่รถม้าแล่นไปตามถนน ซูลี่หยุดรู้สึกไม่ได้เลยว่าเธอกำลังจะกลายเป็นนกน้อยที่ติดอยู่ในกรงทอง ถูกตกแต่งให้สวยงาม เลี้ยงดูอย่างดี ฝึกฝนให้ร้องเพลง มีคนรับใช้เก็บกวาดทำความสะอาดกรงให้ แต่ทั้งชีวิตนอกจากรงแล้วไม่รู้จักที่อื่นใด ต้องคอยเรียกร้องความสนใจถึงจะได้อาหารดีๆ
"ทำไมรถม้าถึงหยุดแล้วล่ะ ยังไม่ถึงวังสักหน่อย?" หวั่นเอ๋อตั้งคำถามหลังจากแหวกม่านของรถม้าดูแล้วก็พบว่าที่รถม้าจอดไม่ใช่ในวัง แต่เป็นวัดกานเย่ที่อยู่ใกล้กับวังแทน
"คุณหนูจิ้น ฮองเฮามีรับสั่งให้ท่านสวดมนต์ที่วัดกานเย่เป็นเวลาสองชั่วยาม(4ชั่วโมง) ก่อนเข้าถวายตัวกับฮ่องเต้ขอรับ" คนขับรถม้าแจ้งจุดประสงค์ที่เขาจอดรถม้าที่นี่
ซูลี่สังเกตุว่ามีทหารสองคนหายไปจากขบวนหนึ่งในนั้นคือทหารที่ไม่กลัวจะถูกตัดหัวจากการประคองเธอขึ้นรถม้า แต่เธอไม่คิดว่าเรื่องนั้นจะสำคัญเท่ากับการต้องนั่งสวดมนต์ถึงสองชั่วยาม
"คุณหนูเจ้าค่ะ ฮองเฮาดูท่าทางจะเป็นปัญหากับแผนการของเรานะเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อยื่นธูปที่เพิ่งจุดเสร็จให้ซูลี่ เธอปักที่กระถางธูปแล้วเริ่มทำการสวดมนต์ ก่อนจะพูดเธอค่อนข้างมั่นใจว่าบริเวณนั้นไม่มีคนอยู่เลย
ซูลี่ไม่ได้พูดอะไรและไม่แสดงความรู้สึกเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยอะไรทั้งสิ้น หวั่นเอ๋อก็ร่วมสวดมนต์ด้วย
-
"คุณชายจื้อ ไม่เจอกันนายเลยนะขอรับ" พนักงานต้อนรับของหอสุราเลี่ยงเฟิ่ง หอสุราที่หรูหราและใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง เข้ามาตอนรับลูกค้าขาประจำกว่าสิบปีที่จ่ายหนักที่สุดและยังไม่มีใครทำลายสถิติเปย์หนักกว่าเขาคนนี้มาก่อน "ห้องชั้นบนสุดข้าไปปัดกวาดให้คุณชายจื้ออย่างสม่ำเสมอเลยครับ"
"เจ้าใส่ใจข้าดีนะเจาจง นี่รางวัลของเจ้า" คุณชายจื้อหยิบถุงเงินส่งให้เจาจง
"แน่นอนสำหรับคุณชายจื้อขอรับ" เจาจงรีบรับมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"จินเยว่อยู่ไหม?" คุณชายจื้อถามหาผู้ดูแลหอสุรา ที่เขามีข่าวลับๆ ด้วยว่าเป็นชู้กับนาง
"ข้าน้อยจะไปตามให้ขอรับ เชิญคุณชายจื้อและผู้คุ้มกันไปรอที่ห้องได้เลยขอรับ" เจาจงเดินนำคุณชายจื้อและผู้ติดตามอีกคน
"ข้าน้อยจะรีบแจ้ง นายหญิงจินเยว่ให้นะขอรับ" เจาจงปิดประตูบานเลื่อนจนสนิทและรีบไปตามหานายหญิงแห่งหอสุรามา
"มานั่งได้แล้วคุณชายจื้อ เดี๋ยวจินเยว่ที่รักของเจ้าก็มา" คนคุ้มกันที่มาด้วยกันเลิกทำท่าทางขึงขังแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง ดื่มเหล้าที่ถูกเตรียมไว้อย่างสบายใจและไม่ระมัดระวังอะไรเลย
"ฝ่าบาทดื่มเหล้าโดยไม่ตรวจสอบก่อนได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" คุณชายจื้อที่ท่าทางดูขี้เล่คนเมื่อกี่กลายเป็นขึงขังแทน และเข้าไปแย่งจอกสุรามาตรวจสอบ ตามด้วยเหล้าในไห
"อยู่ข้างนอกแบบนี้เจ้าต้องเรียกชื่อที่เตี๊ยมกันสิ เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก" คนคุ้มกันที่ปกปิดสถานะของตัวเองเตือน "อีกอย่างตอนนี้เจ้าเป็นคนคุณชาย ข้าเป็นคนคุ้มกันเจ้า"
"ตามใจเจ้าฟู่เหิง" คุณชายจื้อที่ตรวจสอบยาพิษในไหสุราและจอกสุราแล้วก็เลื่อนไปตรงหน้าคนคุ้มกันปลอมๆ ของเขา "ได้คุยกับคุณหนูจิ้นแล้วเป็นยังไง?"
"เรียกว่าคุยคงไม่ได้ นางเอาแต่ทำหน้านิ่งจนไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ข้ายั่วโมโหไปขนาดนั้นแล้วก็ไม่พูดอะไรเลย มีแต่คนรับใช้นางที่เข้ามาต่อว่าข้า" จักรพรรดิกุนหรงปลอมตัวมาเป็นคนคุ้มกันของคุณชายจื้อและใช้ชื่อปลอมว่าฟู่เหิง
เขาอยากรู้ว่าจิ้นซูลี่เป็นคนอย่างไร ทำไมเสด็จแม่ของเขาถึงไว้ใจคนตระกูลจิ้นถึงกับขนาดอวยยศให้รวดเร็ว ทั้ง จิ้นฮุ่ยหยู ที่อายุไม้น้อยแต่ก็ได้เป็นแพทย์หลวงพิเศษประจำตัวจักรพพรดิอย่างเขา จิ้นฟางชง คุณชายและผู้สืบทอดคนต่อไปของตระกูลจิ้น เขาฉลาดมากความสามารถเก่งกาจรอบด้านสมกับตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการและเลขาส่วนตัวของเขาแถมหน้าตายังคล้ายสตรี สวยมากพอที่จะเป็นสนมของเขาได้อีกคน แต่เลื่อนขั้นจากขุนนางขั้นต่ำสุดมาสูงสุดมันก็ทำให้เขาประหลาดใจอยู่ดี สุดท้ายจิ้น ซูลี่ หน้าตาสวยมาก สวยจนเขายังต้องยอม และดวงตาสีซีดนั้นทำให้เขาสงสัยว่าที่พี่ชายของนางอ้างไว้ว่านางจะช่วยเขาจากปัญหาการวางยาพิษที่ฆ่าพี่ชายของเขาฮ่องเต้องค์ก่อนหน้าไปถึงสองคนและเขาที่รอดมาได้จากการถูกวางอย่าครั้งก่อนเพราะดวงดีนั้นจะเป็นเรื่องจริง
"ขออภัยท่านชายจื้อ จินเยว่ค่ะ" เสียงหวานดังมาจากด้านนอก "ข้านำขนมและเหล้าบ๊วยมาด้วยเจ้าค่ะ"
สองคนในห้องรีบปรับท่าทางของตัวเองให้สมกับสถานะที่ปลอมมาทันที  กุนหรงเดินไปเปิดประตู ขณะที่คุณชายจื้อนั่งยิ้มร่าอยู่ที่โต๊ะ
ระหว่างรอพนักงานของหอสุรายกอาหารและสุรามาวางไว้บนโต๊ะ จินเยว่ก็ยิ้มหวานกับคุณชายจื้ออยู่ตลอดจนพนักงานทยอยกันออกไปหมดและประตูปิดสนิท
"แย่แล้วเจ้าค่ะท่านกุนหรง นักฆ่าจากในวังกำลังไปที่วัดกานเย่เจ้าค่ะ" สีหน้าของจินเยว่เปลี่ยนทันทีเหมือนกดสวิทต์ไฟ รายงานข่าวด่วนที่นางเพิ่งได้รับมา
-
ซูลี่และหวั่นเอ๋อสวดมนต์อย่างสงบจนครบสองชั่วยาม แต่ขาชาและปวดจนแทบจะลุกไม่ไหว ต้องนั่งนวดขากันอีกสักพักถึงจะกลับไปยังรถม้าได้
"คุณหนูจิ้น เจ็บขารึขอรับ?" กุนหรงที่ตอนนี้มารออยู่กับรถม้าเหมือนเขาไม่ได้หายไปไหนมา ถามขึ้นเมื่อเห็นเธอมีท่าทางการเดินไม่ปกติ
"นิดหน่อย" ซูลี่ตอบสั้นๆ ไม่มองหน้ากุนหรงด้วยซ้ำ
เขายื่นมือให้เธอจับเหมือนก่อนหน้า แต่ครั้งนี้หวั่นเอ๋อไม่ได้กำลังวุ่นกับสัมภาระ เธอเลยสามารถประคองนายหญิงของเธอขึ้นไปได้ และหันมามองค้อนใส่กุนหรง
เขายิ้มอย่างพอใจแม้จะหน้าแตกเพราะเธอไม่ยอมให้เขาช่วยประคองขึ้นรถม้า "กลับวังกันเถอะ" เขาหันไปออกคำสั่งกับทุกคนที่อยู่รอบรถม้า
"คุณหนูเจ้าค่ะ" ทันทีที่รถม้าขยับตัวออก หวั่นเอ๋อก็รีบหันมาเรียกคุณหนูของเธอ
"ข้าเห็นแล้ว แต่ทำเป็นไม่เห็นต่อไปเถอะ" สองสาวสังเกตเห็นรอยเลือดที่เช็ดออกไปไม่หมดจากตัวของกุนหรงและทหารหลายคน
ซูลี่ไม่รู้ว่าเลือดพวกนั้นเป็นของใครแต่ที่เธอแน่ใจคือ เส้นทางที่เธอต้องเดินต่อไปจากนี้ไม่ราบเรียบ และเธอกับหวั่นเอ๋อต้องเอาชีวิตรอดออกมาให้ได้แบบครบสามสิบสอง
หลังจากเข้ามาในวังแล้ว ซูลี่ถูกพาตัวไปเตรียมเข้าถวายแบบลัดขั้นตอนอย่างปัจจุบันทันด่วนมาก ตามคำสั่งของจักรพรรดิ นางกำนัลหลายคนซุบซิบนินทาระยะเผาขนให้ซูลี่ได้ยิน และเธอยังรู้สึกสับสนกับข้อบังคับต่างๆ รวมถึงมารยาทที่ควรปฏิบัติเหมือนอยู่หน้าจักรพรรดิ ที่เหล่านางในและขันทียัดเข้าหัวเธอในเวลาอันน้อยนิด
กว่าที่ซูลี่จะได้ความสงบเพื่อเรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดที่ได้มาก็เมื่อเธอต้องอยู่ในชุดสีแดงสดในตำหนักกันลู่ นั่งคุกเข่าอยู่หน้าท่านบรรทม แต่เพราะไปคุกเข่าสวดมนต์มานานถึงสองชั่วยามทำให้ซูลี่คุกเข่าได้ไม่นาน
เธอกวาดสายตาสำรวจให้แน่ใจว่าตอนนี้ไม่มีใครอยู่แถวนี้อย่างแน่นอน ก่อนสูดหายในเข้าลึกๆ แล้วปล่อยออกมาจนหมด
"แง๊!!!"
"ทนได้แค่นี้แหละ" ซูลี่นอนลงไปกับพื้นและเหยียดขาออกมา มือเรียวบีบนวดไปทุบต้นขาไป รู้สึกได้เลยว่าที่แม่ฝึกเธอมานั้นใจดีกว่ามาปฏิบัติจริงมากเลย
ระหว่างที่ซูลี่บ่นงอแงและนอนกลิ้งไปมากับพื้น ก็มีสายตากำลังจ้องมองเธอผ่านฉากกั้นด้านหลังแท่นบรรทม มุมปากของเขายิ้มและพยายามกลั้นเสียงหัวเราะ วันนี้ที่เขาได้เจอเธอทั้งสองครั้ง เธอแสดงออกว่าเป็นสตรีที่สง่างาม กิริยามารยาทดี นิ่งสงบราวกับน้ำในบ่อลึก แต่ตอนนี้เธอไม่ต่างจากเด็กสาววัยอ่อนกว่าที่งอแงและขี้บ่นเป็นเด็กเอาแต่ใจ
"เมื่อไรฮ่องเต้จอมเจ้าชู้จะมา หิวแล้วเนี่ย" ซูลี่พูดออกไปเพราะคิดว่าไม่มีใครได้ยิน
แต่ขันทีรับใช้ส่วนพระองค์ที่อยู่กับกุนหรงในตอนนี้ ถึงกับจะปรี่ออกไปว่ากล่าว แต่เขาก็หยุดไว้ก่อน นอกจากจะไม่ได้ถือโทษโกรธซูลี่เลยสักนิด ออกจะรู้สึกว่าซูลี่จริงใจและไม่มีพิษภัยสำหรับเขาเลยสักนิดเดียว
"ไปเอาของว่างมาที จางหมิ่น" กุนหรงมองดูซูลี่ เธอดูหิวจริงๆ เขาหันไปสั่งขันทีรับใช้
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" จางหมิ่นรับคำและรีบไปที่ห้องเครื่อง
ซูลี่นอนแพร่บนพื้นวาดแขนขาไปกันพื้นเหมือนตั้งใจช่วยนางในถูกพื้นที่สะอาดสะอ้านมากอยู่แล้ว จากนั้นก็ขยับมานอนตระแคงชันขาขึ้นข้างหนึ่งและชี้นิ้วไปที่แท่นบรรทมก่อนจะพูดออกมา "หึ! ฉันจะไม่ไปขึ้นไปบนเตียงนั้นแน่ๆ" สายตาราวกับตั้งใจจะต่อสู้กับแท่นบรรทมตรงหน้า
กุนหรงที่เห็นกิริยามารยาทของซูลี่ก็ตกตะลึงเพราะเขาไม่เจอผู้หญิงที่มีท่าทางแบบนี้มาก่อน สตรีในวังทุกคนล้วนมากิริยามารยาทเรียบร้อย แม้จะไม่สง่างามเท่าฮองเฮาแต่ก็ไม่มีใครทำท่าทางประหลาดได้อย่างซูลี่อีกแล้ว เขาเกือบหลุดหัวเราะเสียงดังหลังจากที่ยินซูลี่คุยกับแท่นบรรทม
หลังจากคุยกับแท่นบรรทมเป็นวรรคเป็นเวรและเดินวนรอบแท่นบรรทมอีกสองสามรอบแล้ว ซูลี่ก็เบื่อ เธอจัดแจงเสื้อให้เรียบร้อยและกลับมานั่งคุกเข่าที่เดิม แต่ก็ไม่เกินสามนาทีเธอก็เบ้ปากแล้วเริ่มบ่น "เมื่อไรฮ่องเต้จอมเจ้าชู้จะมานะ รอเมื่อยแล้วง่า~~"
"มาแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" จางหมิ่นปรากฏตัวพร้อมกับขนมในถาดหลายชนิด
"อืม" กุนหรงยังไม่ละสายตาจากซูลี่ จางหมิ่นที่รู้ใจเจ้านายดีก็วางถาดขนมไว้ที่โต๊ะบริเวณนั้นก่อนจะหายออกไปรอนอกห้อง
"หิวอ่า~~" ซูลี่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "มาได้แล้วฮ่องเต้!!"
"เจ้ายังไม่ได้รับการแต่งตั้งยศก็ออกคำสั่งฮ่องเต้ซะแล้วงั้นหรือ?" กุนหรงหยิบจานขนมหนึ่งใบจากถาดขนมที่จางหมิ่น เดินมาที่แท่นบรรทมแล้วนั่งลง
"คารวะฝ่าบาท หม่อนฉันจิ้นซูลี่เพคะ" เพียงแค่เห็นชุดสีทองลายมังกร ซูลี่คำนับลงไปกับพื้นและไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองหน้าตาของจักรพรรดิกุนหรงเลย
"ตามสบายเถอะ" กุนหรงใช้มือที่ว่างอยู่ตบลงบนที่ฟูกข้างตัว เขาอยากจะรู้ว่าซูลี่จะทำอย่างที่ประกาศไว้ได้ไหม "มานี่สิ"
ซูลี่ยังคงอยู่ในท่าทางเดิมไม่ขยับเขยื้อนไปไหน "ฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องจะขอร้องเพคะ ขอฝ่าบาทรับฟังหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ" น้ำเสียงของซูลี่จริงจังมาก ทำให้กุนหรงที่เฝ้าสังเกตุซูลี่มาทั้งวันสงสัยว่าซูลี่ต้องการอะไร
ในตอนแรกเขาคิดว่าเธอเป็นสตรีที่สงบเสงี่ยมอยู่ในโอวาท แต่เมื่อกี่พอได้เห็นท่าทางของเธอเขาก็คิดว่าจริงๆ แล้วเธอคงเป็นคนน่ารักสดใส และจริงใจ ทั้งสองด้านที่กุนหรงได้เห็นจากตัวซูลี่ไม่มีด้านไหนที่บ่งบอกว่าเธอฝักไฝ่ในอำนาจเลย ความต้องการมาเป็นสนมและอำนาจน่าจะมาจากความต้องการของพี่ชายเธอมากกว่า
แต่พอมาตอนนี้เธอมีน้ำเสียงจริงจัง กล้าขอร้องจักรพรรดิอย่างเขา ทั้งทีเจอกันครั้งแรกและเธอยังไม่ได้รับการแต่ตั้งยศอย่างถูกต้องก็ไม่ต่างจากเป็นคนธรรมดา
"หึ! คนตระกูลจิ้นนี้ ข้อเรียกร้องเยอะเหลือเกินนะ" กุนหรงมีสีหน้าเอื้อม แต่ก็ยอมรับฟัง "ไหนลองว่ามาสิ?"
"อย่างที่ฝ่าบาททรงทราบอยู่แล้วว่าที่หม่อมฉันถูกส่งมาเป็นสนมของพระองค์เพราะไท่เฮาต้องการหาตัวคนร้ายที่วางยาพิษองค์จักรพรรดิเฟยหรงและฟางหรง รวมทั้งองค์ฮ่องเต้ด้วย หากหม่อมฉันช่วยฝ่าบาท หาตัวคนร้ายได้แล้ว ขอฝ่าบาทช่วยให้หม่อมฉันได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระที่หัวเมืองที่สงบสุขด้วยเถอะเพคะ"
"ดีจริงๆ พอเห็นข้าตามใจเข้าหน่อย พวกเจ้าก็เรียกร้องมากมายจนน่ารำคาญ" กุนหรงลุกขึ้นยืนและเดินวนรอบซูลี่ที่คุกเข่าแนบพื้น เขาเจอความเยอะของฟางชงมามากมายและคิดว่าซูลี่คงจะว่าง่ายแต่กลายเป็นเรียกร้องมากกว่าเสียอย่างงั้น
"หม่อมฉันไม่ได้เรียกร้องแต่กำลังขอร้องฮ่องเต้ผู้เป็นที่รักของประชาชน ฝ่าบาทไม่สามารถหาผู้ที่มีความสามารถแบบหม่อมฉันมาได้ในเร็วๆ นี้แน่นอน เพียงแค่ฝ่าบาทรับปากหม่อมฉันก็ยินดีจะกินยาพิษแทนฝ่าบาทอย่างเต็มใจ แต่หากพระองค์ไม่รับปาก หม่อมฉันจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้ไม่ลุกไปไหนเพคะ" ซูลี่ใช้วิธีการพูดที่หนิงเหอสอนมาแต่ผิดจุดประสงค์ที่คนสอนตั้งใจมา
"คนตระกูลจิ้นนี่มันน่าหงุดหงิดจริงๆ" กุนหรงเดินกลับมานั่งที่แท่นบรรทมต่อ เขาเงียบและรอดูว่าซูลี่จะทนได้สักแค่ไหน
เวลาผ่านไปครึ่งคืนหรือราวสามชั่วยามซูลี่ก็ยังคงคุกเข่าแนบพื้นไม่ได้ขยับไปไหน เหงื่อที่ขมับไหลซึมและขาเริ่มสั่น กุนหรงที่เห็นรู้สึกสงสารเป็นอย่างมาก เขาไม่ชอบเห็นผู้หญิงเจ็บปวดโดยเฉพาะผู้หญิงสวย แต่เขาก็ไม่สามารถใจอ่อนได้ ไม่อย่างนั่นคนตระกูลจิ้นก็คงได้ใจ ได้คืบจะเอาศอก ได้ศอกจะเอาวา ได้วาคงจะเอาทั้งแปลง
กุนหรงเริ่มง่วงนอนและมองไปบนฟูกหนานุ่มที่มีจานใส่ขนมชิ้นหน้าตาน่ากินแล้วก็นึกออกว่าซูลี่กำลังหิวอยู่ด้วย เขานึกอะไรดีๆ ออกและหยิบจานขนมนั้นขึ้นมา
"ขนมวันนี้หอม หวาน อร่อยจังน้า" กุนหรงกินขนมนั้นเข้าไป
ซูลี่ที่ได้ยินเสียงเคี้ยว กลิ่นหวานๆ และถั่ว ก็ทำให้เธอข่มใจได้อย่างอยากเย็น
"อร่อยจริงๆ แต่ทำน้อยไปหน่อยนะ เหลือแค่ชิ้นเดียวเอง" เขาเหลือบมองซูลี่ที่รอดูท่าทีของเธอ
ในที่สุดซูลี่ก็เงยหน้ามองกุนหรงจนได้จนได้ เธอสบตากับเขาแล้วก็ลืมหิวไปเลย [นั่นมันทหารผู้นั้นที่มากับรถม้า] ซูลี่คิดและนิ่งอึ้งไป กว่าจะเรียบเรียงความคิดได้ก็เกือบนาที
"หม่อมฉันขอรับโทษของหม่อมฉันและรับโทษแทนสาวใช้ที่ล่วงเกินเพคะฝ่าบาท" ซูลี่ก้มลงไปแนบพื้นอีกครั้ง
"เจ้ารู้แล้วรึว่ากำลังทำกิริยาไม่เหมาะสมกับข้า" กุนหรงอมยิ้มที่ได้เห็นสีหน้าซีดของซูลี่
'โครก!!'
เสียงท้องของซูลี่ร้องดังจนก้องไปทั่วห้อง เธอเขินหน้าจนใบหน้าเป็นสีแดงไปหมดและร้อนฉ่า ตอนนี้พื้นเป็นสิ่งเดียวที่ซูลี่อยากจะมองดู
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" กุนหรงทำหน้าตกใจก่อนจะหัวเราะลั่นออกมา
"เจ้าลุกขึ้นแล้วกินนี่ก่อนเถอะ" จานขนมถูกส่งไปหน้าซูลี่
"ขะ...ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท" แม้ซูลี่จะอายมากแต่เธอก็ทนหิวต่อไปไม่ไหวแล้ว
กุนหรงมองดูซูลี่กินขนมบนจานด้วยสีหน้า เขินอาย ดวงตาโตสีน้ำตาลอ่อนจนเกือบเทามีน้ำตาคลอเพราะอับอาย เขายิ้มจนตาเป็นเส้นตรงเท้าคางมองดูหญิงสาวน่ารักตรงหน้ากินขนม [ราวกับเด็กเล็กที่กินขนมไปงอนไป] เขาคิด
"เจ้านั่งสบายๆ ก็ได้" กุนหรงบอก "ข้ามีเรื่องจะถาม"
"เชิญถามเถิดเพคะฝ่าบาท" ซูลี่กลืนขนมลงไปก่อนจะพูด
"ทำไมเจ้าถึงไม่อยากอยู่ในวัง?" กุนหรงจ้องมองหน้าซูลี่เพื่อบอกว่าเขาต้องการคำตอบที่จริงจังและตรงไปตรงมา
"เพราะหม่อมฉันรักการขี่ม้า" ซูลี่ตอบไปตามตรง
การที่สตรีขี่ม้าเป็นเรื่องต้องห้ามตั้งแต่สมัยของจักรพรรดิเฉิงเฉียน บิดาของจักรพรรดิเฟยหรง ฟางฟรงและฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หลังจากที่มีคำทำนายว่าสตรีจะเป็นใหญ่ในแผ่นดิน เหล่าขุนนางที่กังวลกับคำทำนายนั้นก็กำหนดข้อห้ามสำหรับสตรีมากขึ้น หนึ่งในนั้นคือการขี่ม้า
"แค่การขี่ม้าแลกกับชื่อเสียงวงศ์ตระกูล อำนาจและทอง มันไม่คุ้มอย่างนั้นรึ?" กุนหรงยังคงรอคำตอบด้วยใบหน้าแบบเดิม
"สำหรับหม่อมฉัน นั้นไม่ใช่สิ่งที่ต้องการเพคะ" ซูลี่ตอบพร้อมสีหน้าโหยหา
"งั้นเจ้าต้องการอะไร?" กุนหรงถามตรงไปตรงมา
"หม่อมฉันต้องการอิสรภาพเพคะ การได้เดินทางและออกไปดูโลกว้าง เจอสัตว์แปลกใหม่ ได้กินของที่ไม่เคยลิ้มรส ทำที่อยากทำ ไม่มีกฏระเบียบมาบอกว่าต้องทำอะไร" ซูลี่มีดวงตาที่มุ่งมั่น
กุนหรงรู้สึกว่าซูลี่เป็นกระจกที่สะท้อนตัวเขาในวัยรุ่น เขาเคยมีความฝันแบบเดียวกันกับเธอก่อนพี่ชายทั้งสองของเขาจะตายจากไปด้วยยาพิษ และกว่าเข้าจะรู้ตัวว่าต้องทำอะไรบางอย่างเขาก็กลายเป็นฮ่องเต้ไปซะก่อน
"เจ้าตอบได้ดี" กุนหรงยิ้มออกมาและจับให้ซูลี่ยืนขึ้นพร้อมกับเขา "ข้าจะให้อิสระแก่เจ้า ถ้าหากเจ้าทำภารกิจสำเร็จและข้ายังไม่ตายซะก่อน"
"ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท" ซูลี่จะก้มลงไปคำนับแนบพื้นอีกครั้งแต่กุนหรงหยุดเธอไว้ "หม่อมฉันรับปากว่า ถ้าหากหม่อมฉันไม่ตาย ฝ่าบาทไม่มีทางตายก่อนหม่อมฉันแน่นอนเพคะ"
"ข้ามีสิ่งหนึ่งที่จะขอให้เจ้าทำ ระหว่างที่เจ้าอยู่ในวังหลัง" กุนหรงจ้องมองดวงตาซูลี่เพื่อให้รู้ว่าเรื่องนี้จริงจัง "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องไม่ดูหมิ่นและทำลายเกียรติของฮองเฮาเด็ดขาด"
"ตามบัญชาเพคะฝ่าบาท" ซูลี่รีบรับคำทันที ไม่ว่าสั่งอะไรเธอก็ยอมทำอยู่แล้วเพื่ออิสระภาพของเธอ
"พูดได้ดี" กุนหรงดึงซูลี่ให้มายืนหันหลังให้แท่นบรรทม
ซูลี่แค่รอดูว่าจะเกิดอะไรต่อจากนี้ นางไม่ได้แสดงสีหน้าใด แต่มือและร่างกายกำลังสั่นกลัวเบาๆ ใบหน้าของกุนหรงมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นและยื่นมือมาหลับไหล่ของนางไว้ ด้วยความกลัวซูลี่หลับตาลงแน่น ข่มใจและภาวนาให้สิ่งที่อาจเกิดขึ้นต่อไปจบไปโดยเร็ว


## บทที่ 2 เสียนเฟย

บทที่ 2 เสียนเฟย
"อรุณสวัสดิ์พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ฟางชงทักทายกุนหรงทันทีที่ขาของเขาก้าวเข้ามาเหยียบภายในห้องทรงงานส่วนองค์จักรพรรดิในตำหนักเสวียนเจิ้ง
"มาทำงานแต่เช้ามืดเลยนะราชเลขา" กุนหรงยกยิ้มที่มุมปาก มองฟางชงด้วยสายตาเหมือนกำลังมองของเล่นชิ้นใหม่ที่น่าสนุก
กุนหรงหันไปสั่งจางหมิ่นด้วยสายตาให้เขาและเหล่าคนรับใช้คนอื่นออกจากห้องไป พร้อมกับปิดประตูไม่ให้ใครมารบกวนเพิ่มเติมอีก
"เป็นเรื่องปกติของข้าราชการพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ฟางชงไม่ได้ชื่นชอบกุนหรงเท่าไร แต่เขาต้องปั้นหน้ายิ้มเพื่อน้องสาว "เมื่อคืนนี้ฝ่าบาทหลับไม่สบายหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ"
กุนหรงรู้ทันว่าที่ฟางชงทำเป็นถามถึงการนอนของเขาก็เพราะอยากรู้ว่าน้องสาวของเขาได้เข้าหอกับจักรพรรดิหรือไม่ และเขาตั้งใจจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
"เจ้านี่ใส่ใจข้าดีจริงๆ คิดจะประจบข้าตอนนี้งั้นเหรอ?" กุนหรงเดินอ้อมฟางชงมานั่งที่โต๊ะทำงานของเขา ทำท่าทางเป็นกำลังดูฏีกาที่ตรวจแล้วอีกครั้ง
"หม่อมฉันดูเหมือนพวกขี้ประจบหรือพ่ะย่ะค่ะ?" ฟางชงไม่ต้องเดาก็รู้ว่ากุนหรงกำลังก่อกวนเขาเพราะยิ้มที่มุมปากของกุนหรงเป็นสิ่งที่เขามักจะได้เห็นก่อนที่กุนหรงจะเริ่มก่อกวนใคร
"ก็ไม่แน่หรอก เจ้าควรจะประจบข้าไว้บ้าง เพราะน้องสาวเจ้าเป็นสนมของข้าแล้ว" กุนหรงวางฏีกาลงและจ้องมองฟางชงว่าจะมีท่าทางอย่างไร
ฟางชงนิ่งเงียบอยู่อึดใจหนึ่งจนเสียงไก่ที่กุนหรงเลี้ยงไว้ในวังตัวหนึ่งขันตอนรับพระอาทิตย์ที่โพล่พ้นขอบฟ้าบนหลังคาตำหนักเสวียนเจิ้ง "ฝ่าบาท ทรงอย่าลืมนะพ่ะย่ะค่ะ ว่าน้องสาวของกระหม่อมเข้ามาในวังเพื่ออะไร และข้อตกลงที่ฝ่าบาทตกลงกับข้าไว้คืออะไร"
-
"คุณหนู รีบตื่นเถอะเจ้าค่ะ จะไปเข้าเฝ้าสายแล้วเจ้าคะ" หวั่นเอ๋อเขย่าตัวซูลี่ที่เพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน
"เพิ่งได้นอนเองหวั่นเอ๋อ" ซูลี่งัวเงียตื่นขึ้นมา
หวั่นเอ๋อรีบเตรียมน้ำเย็นจัดล้างหน้าซูลี่ให้เธอตื่นตัวก่อนจะลากไปอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดสีฟ้าอ่อน เพื่อให้ดูนอบน้อมและไม่เป็นจุดเด่นเพราะยังไง เรื่องที่เธอถูกเชิญเข้ามาเป็นสนมและถูกเรียกเขาตำหนักกันลู่ทันทีที่มาถึงก็เด่นมากพออยู่แล้ว
สาวงามถูกจับเรียงตามยศศักดิ์ของตระกูล แต่ซูลี่กลับไปยืนอยู่ท้ายแถวตามตำแหน่งที่ขันทีรับใช้กำหนดให้ เธอยอมตามน้ำไปก่อน ถ้าเข้ามาวันแรกแล้วโวยวายมีปัญหาทันทีจะไม่ดีต่อตัวเธอ
เหล่าสนมเอกและสาวใช้คนสนิทเดินขึ้นไปนั่งตามลำดับที่ถูกจัดไว้ หญิงสูงศักดิ์ที่มาเป็นคนสุดท้ายและทุกคนในที่นี้ต้องคำนับก็คือฮองเฮา ซูลี่ตกตะลึงในความสง่างาม ไม่เคยมีสตรีนางใดในชีวิตของซูลี่ที่จะสง่างามได้เท่ากับฮองเอาอีกแล้ว แม้กุ้ยเฟยจะงดงามจนดอกไม้ยังอายแต่ความสง่างามของฮองเฮาทำให้คำกล่าวที่ว่า ถ้าฮ่องเต้เป็นมังกร ฮองเฮาก็เป็นหงส์ ไม่ห่างไกลจากความจริงเลยสักนิด
"ให้พวกนางเข้ามาได้" ฮองเฮาออกคำสั่งหลังจากที่สำรวจดูแล้วว่าสนมคนไหนมาและไม่มาบ้าง
"เบิกตัวสนมใหม่เข้าเฝ้าได้" ขันทีของฮองเฮาประกาศ
เหล่าสนมที่เพิ่งเข้ามาใหม่ทยอยกันเดินเข้ามาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนใส่ชุดมีสีสันโดดเด่นและมั่นใจในความงดงามของตัวเอง เพราะแบบนั้นทำให้ซูลี่ที่ใส่ชุดสีอ่อนอยู่คนเดียวกลายเป็นโดดเด่นกว่าใครๆ
[หัวข้าจะเป็นรูเพราะสายตาของฮองเฮาและเจ้าจอมแล้ว] ซูลี่รู้สึกเกร็งไปหมดเพราะสายตาที่ทิ่มแทงและสายตาพินิจต่อนาง
"คุกเข่าลง" ขันทีคนเดิมประกาศอีกครั้ง
"ถวายบังคม ฮองเฮา เจ้าจอมกุ้ยเฟย เจ้าจอมซูเฟย เจ้าจอมเต๋อเฟยเพคะ" เสียงของสนมใหม่ทั้งหมดพูดออกมาพร้อมกันและคำนับลงกับพื้น
"ตามสบาย" ฮองเฮาจ้องมองซูลี่ที่อยู่หลังสุดทางซ้าย
"ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ" สนมมาให้ทุกคนดันตัวขึ้นจากพื้นอยู่ในท่าทางคุกเข่าและมองพื้นด้านหน้าตัวเอง
"พวกเจ้าได้รู้กฏระเบียบจากจางกงกงแล้ว" กุ้ยเฟยลุกขึ้นพูดตัดหน้าฮองเฮา เดินสำรวจใบหน้าของสนมใหม่ทีละคน "จงรักษากฎระเบียบอย่างเคร่งคัด กิริยามารยาทความประพฤติดีงาม ถึงจะอยู่ในวังหลังแห่งนี้ได้ แต่พวกเจ้าก็ต้องมีความงดงามและดวงด้วยเช่นกัน ถ้าโชคดีพอการถวายตัวเพียงครั้งเดียวก็ทำให้สุขสบายไปได้ตลอดชีวิตแต่บางคนแม้แต่โอกาสจะถวายตัวก็ไม่มี" กุ้ยเฟยแสดงให้เห็นว่านางมีอำนาจและถ้าสนมใหม่คนไหนที่ต้องการโอกาสก็ให้สวามิภักดิ์กับนาง
"เจ้าน่ะ ชื่ออะไร?" กุ้ยเฟยอยู่ตรงหน้าซูลี่
"หม่อมฉัน จิ้นซูลี่ คำนับเจ้าจอมกุ้ยเฟยเพคะ" ซูลี่ประสานมือยกขึ้นด้านหน้าและก้มหัวลงพอเป็นพิธี
"ลูกสาวจิ้นหนิงเหอ สายเลือดกบฏราชวงศ์สุ่ย" กุ้ยเฟยประกาศเสียงดัง
เสียงซุบซิบนินทาอืออึงขึ้นหนาหู ซูลี่ไม่คิดว่ากุ้ยเฟยจะทำแบบนี้และรู้ได้จากสิ่งที่นางเพิ่งทำลงไปว่าอำนาจในวังหลังแห่งนี้ของนางมากมายแค่ไหน และที่สำคัญที่สุดคือเธอเป็นคนที่ทุกคนอยากกำจัดมากกว่าใครในที่นี้
"สายเลือดกบฏมาเป็นสนมได้ด้วยอย่างนั้นหรือ?"
"ไม่ใช่ว่าราชวงศ์สุ่ยถูกฆ่าตายไปหมดแล้วเหรอ?"
"ทำไมยังมีชีวิตอยู่อีกล่ะ?"
"เรียกทหารมาจับดีไหม?"
"เป็นกบฏแท้ๆ ทำไมมาเสนอหน้าอยู่ที่นี่?"
"ไม่รู้จักที่ของตัวเองหรือว่าโง่มากกันแน่"
"ให้มาอยู่ร่วมกับพวกเราแบบนี้ได้ยังไง?"
"เงียบ!" ฮองเฮายืนขึ้นและหยุดเสียงนินทาด้วยคำเดียว
"มีราชโองการ!" ขันทีเฉินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับราชโองการ ขบวนเชิญราชโองการเดินไปยังหน้าที่ประทับ
ฮองเฮาและเจ้าจอมทั้งสามรีบเดินมาด้านหน้าที่ประทับประจำตำแหน่งและคุกเข่าลงเพื่อรอรับราชโองการ
"จิ้น ซูลี่มาด้านหน้า" ขันทีเฉินเรียกซูลี่
ซูลี่รีบลุกขึ้นยืนเดินผ่านสนมคนอื่นๆ ไปด้านหน้าพวกนาง คุกเข่าลงทางขวาของขันทีเฉิน นอกจากฮองเฮาแล้วเจ้าจอมทั้งสามก็จ้องมองซูลี่อยู่ด้านซ้ายของขันทีเฉิน สายตาที่ส่งแรงอาฆาตรุนแรงที่สุดคือสายตาของกุ้ยเฟย "หม่อมฉันจิ้น ซูลี่ น้อมรับราชโองการ"
"มีพระบรมราชโองการแต่งตั้งจิ้น ซูลี่ขึ้นเป็นเจ้าจอมเสียนเฟย พร้อมพระราชทานตำหนักจิ่งเล่อให้เป็นที่ประทับส่วนตัว ตอบแทนความสำราญที่มอบให้แก่จักรพรรดิเมื่อคืนนี้ จบราชโองการ" ขันทีเฉินประกาศราชโองการให้ทราบโดยทั่วกัน และส่งราชโองการไปให้ซูลี่
"หม่อมฉันจิ้น ซูลี่น้อมรับราชโองการ" ซูลี่ตกตะลึงกับคำประกาศตามราชโองการของกุนหรง มันดูเปิดเผยมากจนเธอสับสนไม่รู้ว่าควรดีใจหรืออับอายดี
[หลี่ กุนหรง!!] ซูลี่กรีดร้องในใจได้แต่จิตนาการว่าเธอบุกไปที่ห้องทรงงานและเตะตัดขากุนหรง
ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่ากุนหรงมีเจตนาให้ขันทีเฉินนำราชโองการมาประกาศต่อหน้าเหล่าสนมใหม่และเก่า ตำหนักจิ่งเลอเธอก็เข้าอยู่ตั้งแต่เมื่อวาน เขาทำแบบนี้เพื่อให้เธอเป็นจุดสนใจและทำให้สนมคนอื่นๆ รู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับเธอมากแค่ไหน เพื่อเริ่มแผนการที่วางไว้
ถือเป็นเรื่องดีแต่ก็กลายเป็นจุดสนใจมากเกินไปด้วย ซูลี่รู้ได้ถึงความริษยาและความโกรธจี้หลังเธอเต็มไปหมด
"ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะเจ้าจอมเสียนเฟย" ขันทีเฉินยิ้มให้ซูลี่
"ฝ่าบาทให้หม่อมฉันเชิญฮองเฮาไปพบที่ตำหนักทรงงานพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีเฉินหันไปหาฮองเฮา แจ้งคำเชิญด้วยความนอบน้อม
ฮองเฮาไม่ได้ตอบอะไรนอกจากแสดงกิริยาให้รู้ว่าเธอรับรู้แล้ว หางตาชำเลืองไปทางซูลี่ที่อยู่ด้านหลังเล็กน้อย และออกไปจากตรงนั้นพร้อมกับขบวนของนางในและขันทีรับใช้ส่วนพระองค์
"น้อมส่งฮองเฮาเพคะ" สนมทุกคนคุกเข่าลงอีกครั้งเพื่อส่งฮองเฮา
"ได้เลื่อนยศรวดเร็วเหลือเกินนะ เสียนเฟย!!" น้ำเสียงของกุ้ยเฟยเน้นไปที่ชื่อตำแหน่งของซูลี่ และออกไปด้วยความโกรธ นางในและขันทีรับใช้ของนางตามไปแทบไม่ทัน
"น้อมส่งเจ้าจอมกุ้ยเฟยเพคะ" เหล่าสนมที่เพิ่งคุกเข่าก็ต้องรีบคุกเข่าลงไปอีกรอบเพราะความหุนหันของกุ้ยเฟย ทำให้ดูไร้ระเบียบและทุลักทุเลมาก
"วันนี้ก็พอแค่นี้แล้วกัน" ซูเฟยที่มียศสูงสุดในที่นี่ประกาศ
"น้อมส่งเจ้าจอมซูเฟย เจ้าจอมเต๋อเฟย เจ้าจอมเสียนเฟยเพคะ" เหล่านางสนมที่อยู่ตรงนั้นพูดพร้อมเพรียงกัน พวกนางไม่ได้ลุกขึ้นเพื่อว่าจะมีใครรีบไปไหนอีก ถ้าลุกนั่งมากกว่านี้เข่าพวกนางคงเสื่อมก่อนจะถึงวัยกลางคน
ซูลี่ที่ตอนนี้มียศเทียบเท่าสนมเอก ทำแค่ย่อลงและค้อมศีรษะเล็กน้อยให้เจ้าจอมทั้งสอง
"น้องเสียนเฟย" เสียงอ่อนหวานของเต๋อเฟยเรียกซูลี่ "ยินดีด้วยกับการเลื่อนขั้นที่รวดเร็วนะ คงมีหลายอย่างที่เจ้าไม่สะดวกและยังใหม่กับวังหลังแห่งนี้ มีอะไรให้ช่วยก็บอกข้าได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ"
"พี่เต๋อเฟยช่างมีน้ำใจ ไว้น้องจะขอรบกวนวันหลัง" ซูลี่ตอบกลับอย่างรักษาท่าที
ขบวนของเต๋อเฟยตาม ซูเฟยออกไป ซูลี่เองก็เดินตามออกไปหาหวั่นเอ๋อที่รออยู่ด้านนอก
"กลับตำหนักก่อนเถอะหวั่นเอ๋อ" ซูลี่เห็นหวั่นเอ๋อ เหมือนจะพูดอะไรสักอย่างเลยชิงพูดก่อน สนมมากมายทยอยกันออกมาจากตำหนักเข้าเฝ้าช่วงเช้า
เมื่อเดินกลับมาถึงตำหนักจิ่งเล่อซูลี่และหวั่นเอ๋อก็ได้พบกับกองของมากมายที่ลานกลางตำหนัก หวั่นเอ๋อรีบเข้าไปพูดคุยกับขันทีและนางกำนัลที่ยืนเฝ้าของที่ตนนำมา ซึ่งมีมากมายจนเธอต้องไปเอากระดาษมาจด
ระหว่างนั้นซูลี่ก็ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ที่หน้าห้องส่วนตัวของเธอ หลังจากหวั่นเอ๋อส่งคนนำส่งของกำนัลจนหมดแล้วก็ส่งรายชื่อที่เธอจดให้กับซูลี่
"คุณหนูจะทำยังไงกับของกำนัลพวกนี้ดีค่ะ" หวั่นเอ๋อรอรับคำสั่ง
"เก็บในห้องเก็บของก่อนและอีกเจ็ดวันให้หลังก็ส่งคืนไป" ซูลี่ที่ตอนนี้เมื่อยขาและหลังจะแย่แล้วอยากจะไปเอนหลังพักสายตา "แล้วก็นะหวั่นเอ๋อ ต่อไปต้องเรียกข้าว่าเจ้าจอมแล้ว ไม่ใช่คุณหนู"
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรับคำ
"ถวายบังคมเพคะเจ้าจอมเสียนเฟย หม่อมฉันคัดนางกำนัลและขันมารับใช้เจ้าจอมเป็นพิเศษเลยเพคะ" นางกำนัลฝ่ายพระตำหนักเดินนำกลุ่มคนเข้ามาและรีบประกาศตัวก่อนที่ซูลี่จะปิดประตูห้องส่วนตัว
"ไม่ทราบว่าท่านชื่ออะไรเจ้าค่ะ?" หวั่นเอ๋อรีบเข้ามารับหน้า
"ข้าสวี่เจียงเจียง ตำแหน่งหกซ่าง ฝ่ายพระตำหนัก" นางกำนัลดูมีอายุบอกสถานะของตัวเอง
"ขอบคุณนายหญิงสวี่มากเจ้าค่ะ ตอนนี้เจ้าจอมต้องการพักผ่อน..." ซูลี่ปล่อยให้หวั่นเอ๋อรับหน้าไป ส่วนเธอก็รีบไปเอนหลังเพราะเริ่มเจ็บเข่าขึ้นมาอีกแล้ว
หลังจากได้นอนหลับพักผ่อนไปครึ่งวัน ซูลี่ก็ออกจากห้องนอนมาตามหาหวั่นเอ๋อ
"หม่อมฉันกำลังจะนำถวายสำรับพอดีเลยเพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อเดินมาพร้อมกับสำรับ
อาหารการกินของซูลี่ที่ส่งมาจากห้องเครื่องหน้าตาหน้ากินมาก แต่ซูลี่ที่ต้องระวังตัวเป็นพิเศษเลือกกินแค่บางอย่างที่ดูปลอดภัย อย่างของที่ร้อนหรือของที่ผ่านการปรุงน้อย
"ฝ่าบาทให้นายหญิงสวี่จัดนางกำนัลและขันทีมาให้สิบสองคนเพคะ" หวั่นเอ๋อแจ้งกับซูลี่
"มานั่งกินกับข้าเหมือนที่บ้านเถอะหวั่นเอ๋อ ยังไงตอนนี้ก็มีแค่เราสองคน" ซูลี่ตบเก้าอี้ข้างเธอ
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อทำตามอย่างว่างาย เธอและซูลี่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กเลยเป็นเรื่องธรรมดามากๆ ที่ซูลี่ให้เธอร่วมโต๊ะอาหารด้วยเมื่อต้องกินอาหารคนเดียว ซึ่งเกิดขึ้นบ่อย
"นางกำนัลกับขันทีที่ฮ่องเต้ให้คนจัดมาให้ ส่งรายชื่อให้ท่านพี่ตรวจสอบก่อน ใครมีเบื้องหลังน่าสงสัยก็ให้ส่งคืนที่เดิมไป ห้ามทุกคนเข้ามาในห้องส่วนตัวของข้าโดยเด็ดขาด เจ้าเข้าได้แค่คนเดียว" ซูลี่บอกเรื่องสำคัญก่อนจะไถ่ถามว่าวันนี้หวั่นเอ๋อทำอะไรมาบ้าง นางอยากรู้ว่าหวั่นเอ๋อปรับตัวได้ดีไหม
'กรี๊ด!!!!'
'โครม!!!!'
'เพล้ง!!!!'
เสียงนางกำนัลสามสี่คนร้องดังลั่นตำหนัก อุปกรณ์สำหรับทำพัดและเครื่องกำยานหล่นเสียหายกระจายไปตามพื้น หวั่นเอ๋อที่ยังกินไม่อิ่มต้องรีบลุกไปดูก่อน
"เสียงดังอะไรกัน?!" หวั่นเอ๋อเปิดประตูห้องส่วนตัวของซูลี่ออกมาถามหาต้นตอ
"งะ งู เข้าไปในห้องของเจ้าจอม" นางกำนัลคนหนึ่งที่ยังพอมีสติรีบบอก
"ตั้งสติแล้วเก็บกวาดซะ!" หวั่นเอ๋อรีบเข้าไปดูซูลี่
แต่ซูลี่ก็เปิดประตูออกมาในมือขวามีงูน้ำตาลเข้มพันรอบแขนอยู่ ทั้งซูลี่และงูไม่ได้มีอาการหวาดกลัวกันและกัน และยังดูเป็นมิตรกันอีกด้วย
"หวั่นเอ๋อ พาเพื่อนใหม่ข้าไปพบท่านพ่อที แล้วก็ให้เลือกนางกำนัลมาใหม่ คนขวัญอ่อนไม่เหมาะกับตำหนักนี้หรอก" ซูลี่รู้ดีว่างูตัวนี้เป็นแค่การหยั่งเชิงเท่านั้น สิ่งต่อไปที่จะตามมาต้องหนักหนาสาหัสกว่านี้แน่นอน
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรับงูจากมือของซูลี่มา
ซูลี่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารต่อ [ไม่กี่ชั่วโมงก็มีงูเข้ามาในตำหนักซะแล้ว วังหลังนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ]
-
"ฮองเฮาเพคะ เจ้าจอมกุ้ยเฟยมาขอเข้าเฝ้าเพคะ" นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาแจ้ง
ยังไม่ทันทีฮองเฮาจะตอบรับหรือได้สั่งอะไรไป กุ้ยเฟยก็พรวดพราดเข้าถึงด้านในที่ประทับของฮองเฮาแล้ว
"เจ้าจอมกุ้ยเฟยเพคะ ฮองเฮายังไม่ทรงอนุญะ.... เพี๊ยะ!!" นางกำนัลคนสนิทของฮองเฮาถูกกุ้ยเฟยตบอย่างแรงจนทรุดลงไปที่พื้น
"เจ้ากล้ามาใช้กำลังในตำหนักของข้างั้นเหรอกุ้ยเฟย?" ฮองเฮาดูสงบเยือกเย็น
"กล้าสิ ท่านยังปล่อยให้กบฏราชวงศ์สุ่ยเข้ามาในบ้านของเราแบบนี้" กุ้ยเฟยเดินเข้าไปใกล้ฮองเฮา
"แต่เดิมมาจะนับวงค์ตระกูล นับกันที่สายเลือดทางบุรุษเท่านั้น นางเป็นลูกของจิ้น ฮุ่ยหยู หมอหลวงแห่งต้าถัง ฉายาหมอเทวดา ถูกเรียกตัวมาเป็นหมอพิเศษประจำองค์จักรพรรดิ" ฮองเฮาสืบเรื่องตระกูลจิ้นมาพอสมควร และที่นางแก้ตัวให้ซูลี่ก็เพื่อชื่อเสียงของกุนหรง "แต่ถ้าเจ้าอยากนับวงศ์ตระกูลจากสายเลือดสตรี ก็เริ่มจากนับทางสายเลือดแม่เจ้าก่อนดีหรือไม่?"
"ฮองเฮา!!" กุ้ยเฟยแทบจะแพดเสียงร้องดังลั่นตำหนักหลี่เจิ้ง
ตระกูลซุนมีบุรุษจำนวนมาก และไม่มีสตรีสายเลือดทางตรง แม้ฮูหยินใหญ่จะรับสนมกุ้ยเฟยเป็นลูกก่อนจะส่งเข้ามาเป็นสนมในวัง แต่เรื่องแค่นี้ไม่เกินความสามารถสายสืบของฮองเฮา
"เจ้ามาถึงที่นี่ ต้องการอะไรก็พูดมา" ฮองเฮาเข้าประเด็น
"ท่านคิดจะทำยังไงกับจิ้น ซูลี่" กุ้ยเฟยพยายามควบคุมอารมณ์และถามสิ่งที่อยากรู้
"เสียนเฟยเป็นสนมของฝ่าบาท ข้าก็ต้อนรับนางเหมือนที่ต้อนรับเจ้าไงล่ะ จะมีอะไรไปมากกว่านี้" ฮองเฮาทำเหมือนไม่สนใจ
"หึ ต้อนรับงั้นเรอะ" กุ้ยเฟยแสดงท่าทางเหมือนรู้และสืบเสาะมาอย่างดี "เชิญศัตรูเข้าบ้านล่ะสิไม่ว่า"
"ที่เจ้าส่งเฉิงกงกงไปและอ้างว่าเป็นคำสั่งของข้าสำเร็จงั้นสินะ" ฮองเฮารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่ากุ้ยเฟยเอาอำนาจนางไปอ้างแต่ก็ไม่คิดจะทำอะไร นอกจากรอดูให่ถี่ถ้วน
"ก็เห็นๆ กันอยู่" กุ้ยเฟยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ความรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรได้มากกว่าฮองเฮา ทำให้เธอรู้สึกชนะ
"ก็ถูกของเจ้านะ" ฮองเฮาทำท่าเห็นด้วย "ฝ่าบาทก็เลยต้องส่งเกี้ยวออกไปรับจิ้น ซูลี่มาด้วยพระองค์เอง ชั่งเป็นการสนันสนุนให้จิ้น ซูลี่ได้รับเกียรติเป็นอย่างมาก เจ้าทำหน้าที่ได้ดีมากนะกุ้ยเฟย ข้าจะบอกแก่ฝ่าบาทให้ในคืนนี้ เจ้าจะได้รับรางวัลแน่นอน"
'หึ่ย' กุ้ยเฟยถลึงตาใส่ฮองเฮาและเดินหนีออกไปจากตำหนักหลี่เจิ้ง เธอเถียงไม่ออกและตอบอะไรกลับไปไม่ได้เลย แถมยังหงุดหงิดที่กุนหรงจะอยู่ที่ตำหนักหลี่เจิ้งในคืนนี้ด้วย
"ชุนหนิง" กุ้ยเฟยเรียกนางกำนัลคนสนิทของนางระหว่างทางเดินไปยังตำหนัก
"เพคะเจ้าจอม" นางกำนัลรับใช้คนสนิทของกุ้ยเฟยรีบรับคำ
"ไปสืบมา วันนี้ฝ่าบาทจะค้างคืนที่ตำหนักไหน?" กุ้ยเฟยไม่ปักใจเชื่อในสิ่งที่ฮองเฮาพูด
ยังไม่ทันที่ชุนหนิงจะไปสืบเรื่องให้นาง ก็มีขันทีคนหนึ่งรีบเข้ามารายงานชุนหนิง เขาและนางกระซิบกระซาบอยู่ระหว่างที่ต้องเดินตามกุ้ยเฟยให้ทันด้วย ขันทีรีบเดินออกไปจากขบวนเสด็จเพื่อทำหน้าที่ที่เขาได้รับมาใหม่
"เจ้าจอมเพคะ" นางกำนับคนสนิทของกุ้ยเฟยเดินมารายงาน "จิ้นซูลี่ไม่ได้ตกใจกลัวเลยสักนิดเพคะ"
"ก็ไม่เหนือความคาดหมายเท่าไร" กุ้ยเฟยพอจะคาดเดาไว้บ้างแล้ว "เป็นแค่สามัญชนอยู่บ้านนอกคอกนามาตั้งแต่เกิด ก็คงคลุกคลีกับพวกสัตว์เลื้อนคลานบ่อยสินะ"
"ถ้าเช่นนั้นส่งนักฆ่าไปดีไหมเจ้าคะ?" ชุนหนิงเสนอความคิดเห็น
"ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกชุนหนิง ฝ่าบาทไม่ชอบคนโวยวาย แค่ทำให้นางตกใจกลัวจนเสียสติก็พอ ให้นางทำให้ฝ่าบาทลำคาญ ฝ่าบาทก็หมดความชอบในตัวนางไปเอง" กุ้ยเฟยมั่นใจกับแผนการที่นางใช้บ่อยๆ
"ไม่มีใครในวังหลังฉลาดเท่าเจ้าจอมอีกแล้วเพคะ" ชุนหนิงประจบประแจง
"ชุนหนิงเจ้าจำสนมเว่ยได้หรือไม่?" มุมปากของกุ้ยเฟยเหยียดยิ้ม
"แน่นอนเจ้าค่ะ" ชุนหนิงนึกถึงเว่ย หรูอี๋ ตำแหน่งสนมซิวอี๋ที่กุนหรงเคยโปรดปรานมากและเคยเป็นอดีตคู่แข่งกับกุ้ยเฟยที่นางต้องลำบากมากในการกำจัด "สนมซิวอี๋ยังกรีดร้องทุกคำคืนอย่างเสียงสติเพคะ"
"ดี ตอนนี้เจ้าคงรู้แล้วว่าต้องทำอะไร" กุ้ยเฟยไว้วางใจกับแผนการนี้เหมือนทุกที
"ท่านจะไม่ผิดหวังแน่เพคะเจ้าจอม" ชุนหนิงก้าวออกไปจากตำหนัก


## บทที่ 3 เรื่องภายใน

บทที่ 3 เรื่องภายใน
"คารวะไทเฮาเพคะ" เหล่าสนมมากหน้าหลายตามารวมตัวกันคารวะไทเฮาในตอนเช้า
"ตามสบายเถอะ" ไทเฮากวาดสายตามองเหล่าสนมที่เนืองแน่น เพราะลูกชายคนดีองค์จักรพรรดิกุนหรงอยากให้มีสนมเต็มทุกยศ ด้วยเหตุผลที่ว่า ชอบมองดูสาวงาม ทำให้ชาวบ้านเรียกกุนหรงว่าฮ่องเต้ผู้รักความสำราญ
"เมื่อคืนไทเฮาทรงหลับสบายดีหรือไม่เพคะ?" กุ้ยเฟยแสดงความนอบน้อมและใส่ใจต่อไทเฮาตัดหน้าฮองเฮา
"ขอบใจเจ้ามากนะกุ้ยเฟยที่สนใจคนแก่อย่างข้า" คำชมของไทเฮาทำให้กุ้ยเฟยได้หน้าแต่ก็แค่เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น "เมื่อคืนข้านอนหลับสบายดีมากเพราะชาที่ฮองเฮาเตรียมมาให้ข้าช่วยให้ข้าได้หลับสนิท"
"เรื่องสุขภาพของไทเฮาหม่อมฉันต้องใส่ใจเป็นเรื่องแรกอยู่แล้วเพคะ" ฮองเฮามีน้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนเมื่อคุยกับไทเฮา
กุ้ยเฟยที่หุบยิ้มไปแล้วก็ยกพัดกลมของนางขึ้นมาพัดเร็วๆ ทำให้รู้ว่านางไม่พอใจและทำอะไรไม่ได้เพราะต้องเกร็งใจไทเฮา และอาจจะโดนไทเฮาสั่งลงโทษได้
"เอ๋ เสียนเฟยไม่มาอย่างงั้นหรือ?" ไทเฮามองหาซูลี่ที่ไม่ได้อยู่ในโถงเข้าเฝ้าไทเฮาช่วงเช้า
กุ้ยเฟยสบโอกาสที่ไทเฮาถามหาซูลี่และนางก็ไม่ได้มาที่นี่ ส่งสายตาไปหาเต๋อเฟยที่ใกล้นางเพื่อเป็นสัญญาณให้รู้ว่าจังหวะนี้แหละที่จะหาความผิดให้เสียนเฟย และถ้าปลุกปั่นให้ไทเฮาโกรธได้ก็จะสามารถเขี่ยซูลี่ให้พ้นหูพ้นตานางได้สำเร็จ
"ไทเฮาเพคะเสียนเฟยเพิ่งเข้ามาเป็นสนมได้ไม่นาน ได้เลื่อนยศรวดเร็วเลยผยอง ไม่ยอมมาเข้าเฝ้าไทเฮา" เต๋อเฟยเริ่มแผนการทันที
"เมื่อคืนเสียนเฟยอยู่ถวายงานฝ่าบาททั้งคืนเพคะ" ซูเฟยพูดแทนซูลี่ที่ไม่ได้อยู่ที่นี่
"ถึงจะถวายงานฝ่าบาททั้งคืนก็ควรจะมาคารวะไทเฮาให้ได้" เต๋อเฟยยังคงจะเอาผิดเสียนเฟยให้
"เจ้าทั้งสองให้ความสำคัญกับไทเฮาขนาดนี้ นับเป็นเรื่องที่ดีและน่าชื่นชมมาก" ฮองเฮาพูดกับสนมคนอื่นด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขามตามปกติ "ส่วนเรื่องของเสียนเฟย ข้าจะลงโทษให้..."
"ฮองเฮา เสียนเฟยเพิ่งจะเข้าวังมาใหม่ เรื่องกฏระเบียบก็อาจจะบกพร่องไปบ้าง ผิดครั้งแรกยังไม่ต้องสั่งลงโทษแต่ส่งคนของเจ้าไปอยู่ตำหนักจิ่งเลอให้นางคอยแนะนำเสียนเฟยแทน"
"เพคะไทเฮา" ฮองเฮารับคำสั่งของไทเฮาด้วยความแปลกใจ
เหล่าสนมทั้งหมดในโถงก็แปลกใจไปตามๆ กัน ปกติแล้วไทเฮาเป็นคนที่เคร่งขัดเรื่องกฏระเบียบมาก ไม่เคยผ่อนปรนให้ใครโดยเฉพาะฮองเฮา ที่ดูแลภายในวังหลังทั้งหมด
-
"โปรดไตร่ตรองด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" เสียงของเหล่าขุนนางเกือบทั้งห้องโถงดังกึกก้อง ก้มลงแนบพื้นเพื่อกดดันฮ่องเต้
กุนหรงอยู่ในฉลองพระองค์ของจักรพรรดิ นั่งสงบบนบังลังก์ไม่แสดงอาการใดๆออกมา ไทเฮาที่อยู่ด้านหลังม่านเบื้องหลังที่ประทับของจักรพรรดิเองก็เช่นกัน ทั้งห้องโถงสำหรับประชุมเช้าเงียบกริบ จนไม่ได้ยิ้มแม้เสียหายใจ เหล่าขุนนางเหงื่อตกและเริ่มเลิกลั่กกันไปหมด
"ใต้เท้าจ่างซุน" กุนหรงทำลายความเงียบลง
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ใต้เท้าจ่างซุนตอบรับ
"ท่านคิดเห็นอย่างไร?" กุนหรงถาม
"แม้การก้าวก่ายกับเรื่องในวังหลังจะไม่สมควร แต่สายเลือดกบฏไม่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้าจอมพ่ะย่ะค่ะ" ใต้เท้าจ่างซุนมั่นใจว่ากุนหรงจะต้องทำตามความต้องการของขุนนางและเชื่อฟังเขาเหมือนทุกครั้ง
"ข้าหมายถึงขุนนางที่ก้าวก่ายกับเรื่องในวังหลวง ท่านคิดเห็นอย่างไร?" กุนหรงแสดงสีหน้าตำหนิ "แต่ตอนนี้ความคิดเห็นของท่านคงไม่เป็นกลาง"
"กระหม่อมขอแสดงความเห็นพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ชายหนุ่มหน้าตาจริงจัง ท่าทางสง่างามและดูโมโหตลอดเวลา เดินออกมากลางห้องโถงและคุกเข่าลง
"เจ้าคิดเห็นอย่างไรอ๋องจิ้น?" กุนหรงเผลอยกยิ้มที่มุมปาก
"หน้าที่ของขุนนางคือบริหารบ้านเมือง ให้เจริญก้าวหน้า ดูแลราษฎร์เป็นเขตหรือแคว้นไป ข้าขอถามพวกท่านเหล่าขุนนางหน่อย มีท่านใดที่ก้มหน้าอยู่ตอนนี้มีเพียงฮูหยินที่ดูแลท่านไม่มีสตรีอื่นบ้าง โปรดแสดงตัว" ทั้งห้องโถงมองหน้ากันเองเพื่อจะมีใครสักคนที่แสดงตัวว่ามีเมียเดียว แต่ก็ไม่มีใครแสดงตัวเลยสักคน อาจเป็นเพราะการมีเมียเดียวถือเป็นการแสดงอำนาจและบารมีที่ต้อยต่ำสำหรับผู้ชายยุคนี้หรือไม่พวกเขาทั้งหมดก็มีมากกว่าหนึ่งภรรยาทุกคนเพื่อหาความสุขให้กับตนเอง
"เห็นได้ชัดเจนว่าไม่มี เช่นเดียวกับองค์จักรพรรดิ มีบารมีและหน้าที่มากมาย ดูแลประชาราษฎร์นับไม่ท้วน เสียสละมากมาย แต่ผู้ที่คอยดูแลรับใช้กลับมีเพียงหยิบมือและพวกนางเหล่านั้นยังมีหน้าที่ให้กำเนิดเชื้อสายมังกร ไม่ใช่เพียงแค่หาความสุขและสำราญแบบพวกท่าน เช่นนี้พวกท่านยังมากดดันฝ่าบาท อย่างไร้สาระ ทำไมพวกท่านไม่รีบวางแผนบริหารคลังข้าวในช่วงหน้าหนาวที่จะมาถึงนี้ให้จริงจัง เช่นนี้บ้าง!" อ๋องจิ้นต่อว่าเหล่าขุนนาง
"แม้จะจริงอย่างที่ท่านอ๋องกล่าวมา แต่สายเลือดกบฏ..." ใต้เท่าจาง เริ่มแก้ทาง
"ใต้เท้าจาง ท่านกลัวสตรีตัวเล็กๆ และตระกูลจิ้นที่มีจำนวนคนเพียงแค่หกชีวิต อย่างนั้นหรือ เห็นทีฝ่าบาทควรเปลี่ยนเสนบาดีฝ่ายตรวจสอบ เห็นด้วยหรือไม่" สิ้นคำของอ๋องจิ้น ขุนนางทุกคนที่ก้มแนบพื้นกดดันจักรพรรดิของพวกเขาตำคำสั่งของใต้เท้าจ่างซุน ลุกขึ้นมานั่งหลังตรงตามเดิม
'พรึ่ด~' เสียงกลั้นขำไม่ใช่ของใครอื่นนอกจากจิ้นฟางชง จากกระกูลจิ้นที่ถูกอ๋องจิ้นพูดถึงเมื่อกี้นี้
"อ่ะแฮ่ม! ขออภัยฝ่าบาท ใต้เท้าจาง สงสัยข้าจะเป็นคอแห้งไปหน่อย" ฟางชงแก้ตัวแบบไม่ได้ตั้งใจหลบซ่อนความรู้สึกที่แท้จริง
"ถ้าใครมีฏีกาหรือเรื่องที่ต้องการแก้ไขให้เสนอมา" ฟางชงประกาศ
การประชุมช่วงเช้าดำเนินต่อไป พร้อมกับความรู้สึกชาที่หน้าของเหล่าขุนนางที่กดดันให้กุนหรงขับไล่ซูลี่ออกจากวัง แต่คนที่หน้าชากว่าใครๆ คงไม่พ้นใต้เท้าจางและใต้เท้าจ่างซุน
-
ปั้ก!!
"โดนกัดหรือไม่เจ้าคะ เจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรีบเข้าไปดูซูลี่
"ข้าบอกเจ้าแล้วไง อย่าฆ่าในทันที แค่หยุดการเคลื่อนไหวก็พอ" ซูลี่พูดกับหวั่นเอ๋อ แต่สายตาจ้องมองไปยังงูจงอางที่โดนมีดสั้นปักหัวแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะ
"ขออภัยเจ้าจอมเพคะ" หวั่นเอ๋อคุกเข่า
"ลุกขึ้นเถอะ ขอบใจเจ้ามากนะ" ซูลี่ค่อนข้างเสียดายชีวิตเจ้างูตัวนี้เพราะพิษของมันใช้ทำยาและทดลองยาได้อีกหลายตัว "ส่งซากเจ้านี้ไปให้ท่านพ่อด้วย น่าจะยังพอรีดพิษที่มีอยู่ได้"
"เพคะเจ้าจอม" หวั่นเอ๋อรีบจัดการตามที่ซูลี่สั่ง
"งู!!" เสียงร้องด้วยความตกใจแต่ก็เคยชินเสียแล้วดังขึ้นพร้อมกับหญิงสาวที่ยกถาดกำยานที่ใช้แล้วเข้ามา "อรุณสวัสดิ์เพคะเจ้าจอม กำยานในห้องประชุมเช้าเพคะ มีรับสั่งให้นำกำยานชุดใหม่ไปถวายทันทีที่ปรุงเสร็จเพคะ"
"ขอบใจชิงชิง เตรียมอุปกรณ์ให้ข้าที่ วันนี้ฮองเฮาสั่งไม้จันทน์หอมเข้ามาใหม่ ไปรับมาด้วยนะ" ชิงชิงเป็นสาวใช้คนใหม่ที่ได้รับพระราชทานมาจากฮองเฮาตามคำสั่งของไทเฮา ทำให้ซูลี่ไม่สามารถส่งนางกลับไปได้
ชิงชิงรู้เรื่อกฏระเบียบภายในวังหลังและแนะนำเธอได้อย่างดีเยี่ยมทั้งทีอายุน้อยกว่าซูลี่ เพราะนางเกิดและเติบโตมาในวังหลัง และนางก็คอยรายงานเรื่องราวในตำหนักจิ่งเล่อให้ฮองเฮารู้
"เจ้าจอมเพคะ" ชิงชิงแสดงท่าทีให้รู้ว่ามีเรื่องจะพูด
"พูดมาเถอะ" ซูลี่กินอาหารเช้าต่อไป
"จะไม่บอกฝ่าบาทเรื่องงูจริงๆ หรือเจ้าคะ" ตั้งแต่ที่ชิงชิงเข้ามาอยู่ที่นี่ได้สองสัปดาห์ก็มีสัตว์พิษส่งมาที่ตำหนักเป็นประจำทุกวัน และได้ยินมาว่าตั้งแต่ซูลี่ได้รับตำแหน่งเสียนเฟยมาตลอดหนึ่งเดือน ก็มีทั้งกบพิษ งูพิษ ตะขาบ แมลงป่องและแมงมุมพิษแวะเวียนกันมา
"ถ้าเจ้ากลัว ก็ขอฮองเฮากลับไปรับใช้ตามเดิมเถอะ" ซูลี่กลืนอาหารลงไปก่อนจะพูด
"หม่อมฉันเป็นห่วงเจ้าจอมจริงๆ นะเพคะ ถึงแม้หม่อมฉันจะเป็นคนของฮองเฮาก็ตาม" ชิงชิงไม่เคยปิดบังเรื่องที่เธอรับใช้ฮองเฮาตั้งแต่แรก
"ถ้าเป็นห่วงข้าจริง ก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี อย่าให้มีเรื่องที่ข้าต้องเดือดร้อนเพราะเจ้าก็พอ ข้าอิ่มแล้ว ยกสำหรับไป" ซูลี่หักตะเกียบและวางบนถาดอาหาร "เตรียมอุปกรณ์ทำกำยานมาและไม้จันทร์ใหม่ภายใน2เค่อ(30นาที)"
"เพคะเจ้าจอม" ชิงชิงรับคำ และรีบจัดการงานของเธอให้ทัน
แม้ซูลี่จะเป็นเจ้าจอมที่ใจดี ยอมส่งสายลับที่เจ้าจอมคนอื่นหรือสนมคนอื่นกลับไปแบบไม่มีรอยขีดข่วน ไม่เล่นเกมชิงดีชิงเด่นกับใคร ไม่คิดจะฟ้องกุนหรงถึงเรื่องสัตว์พิษทั้งหลาย และไม่ได้ตอบโต้กลับไปเลย แต่เธอก็เป็นคนที่เข้มงวดมากโดยเฉพาะเรื่องเวลา
ชิงชิงยกสำหรับอาหารกลับมาที่ห้องเครื่อง วางสำหรับไว้ที่โต๊ะและออกมาทันที เพราะต้องรีบกลับไปเตรียมของให้ซูลี่ไม่อย่างนั้นคงโดนลงโทษ
นางกำนัลคนหนึ่งหนึ่งปรากฏตัวขึ้นและสำรวจสำหรับของซูลี่ทันที ข้าวหายไปเพียงเล็กน้อย ส่วนกับข้าวแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย และสุดท้ายคือตะเกียบที่ถูกหักถูกหญิงนางนั้นนำผ้ามาห่อและหยิบออกไปด้วย
ชิงชิงเหนื่อยหอบจากการรีบเตรียมอุปกรณ์และไม้จันทร์สำหรับทำกำยานถวายองค์จักรพรรดิอยู่หน้าห้องของซูลี่
"ทำไมเจ้าไม่ช่วยเจ้าจอมด้านใน" หวั่นเอ๋อที่กลับมาตำหนักหมอหลวง เจอชิงชิงนั่งพักอยู่ก็ต่อว่าและไม่รอคำตอบ นางรีบเข้ามาหาซูลี่ด้านใน
"มาพอดีเลยหวั่นเอ๋อ ช่วยข้ายกไปถวายฝ่าบาทที" ซูลี่ล้างมือและซับเรียบร้อย "ชิงชิง เจ้าเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อย ข้าจะกลับมาตรวจหลังถวายกำยานให้ฝ่าบาท"
"เพคะเจ้าจอม" ทั้งสองตอบรับและเดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง
ระหว่างทางที่กำลังเดินไปยังตำหนักเสวียนเจิ้ง ซูลี่ได้พบกับเหล่าสนมตำแหน่งเล็กๆ จำนวนมากราวกับมารออยู่ คงเพราะนางและหวั่นเอ๋อต้องผ่านทางนี้เวลานี้ทุกวัน เพื่อนำกำยานไปถวายองค์จักรพรรดิ ตั้งแต่เข้าวังมาไม่เคยขาดสักวัน แต่เธอไม่ได้เสียเวลาคุยด้วยนาน อ้างไปว่าให้องค์จักรพรรดิรอไม่ได้ ทำให้สนมคนอื่นๆ ยอมถอยไปแต่โดยดี
"คารวะเจ้าจอมเสียนเฟยเพคะ" หญิงสาวหน้าตาสะสวยผิวขาวเนียนผมดำขลับ ดูอายุแล้วน่าจะไม่ห่างจากซูลี่มาก และเอกลักษณ์ที่โดดเด่นของนางก็คือปิ่นรูปดอกโบตั๋นประดับเพชรสีน้ำเงินเข้ม
"เจอเจ้าทุกวันเลยอู่เจาอิ๋" อู่ ฮวาฮวน ลูกสาวเจ้ากรมมหาดไทคนโปรดของกุนหรงก่อนหน้าซูลี่ เดินมาขวางทางเดินไปยังตำหนักเสวียนเจิ้ง ทำให้ซูลี่ต้องยอมพูดคุยด้วย
"เจ้าจอมเสียน ได้โปรด..." ยังไม่ทันทีฮวาฮวนจะได้พูดอะไรซูลี่ก็แทรกขึ้นก่อน
"ตอนนี้ข้ากำลังรีบ เจ้าคงเข้าใจว่าไม่สมควรจะปล่อยให้ฝ่าบาทต้องรอ ข้าขอตัว" ซูลี่เดินเลี่ยงฮวาฮวนออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้หวั่นเอ๋อต้องเร่งฝีเท้าให้ทัน
"เจ้าจอมเสียนเฟยจงใจหลบเลี่ยงอย่างชัดเจนเลยนะเจ้าคะ" นางกำนัลคนสนิทของฮวาฮวนแสดงความคิดเห็น
"หยุด เจียเจีย ถ้าใครได้ยินเข้าจะทำยังไง?" ฮวาฮวนใช้น้ำเสียงดุนางกำนัลคนสนิท แต่สายตายังจ้องแผ่นหลังของซูลี่ที่ไปไกลแล้ว "ยังไงซธนางก็ต้องผ่านทางนี้ทุกวัน ข้ายังไม่โอกาสอยู่"
"ข้ามาถวายกำยานตามคำสั่งของฝ่าบาท" ซูลี่บอกแก่ทหารหน้าตำหนักเสวียนเจิ้ง
"ขอล่วงเกินพ่ะย่ะค่ะเจ้าจอมเสียนเฟย" หมอหลวงขออนุญาตตรวจสอบกำยานอย่างละเอียด
"ขอล่วงเกินเพคะเจ้าจอมเสียนเฟย" นางกำนัลรับใช้องค์จักรพรรดิได้ค้นตัวของซูลี่อย่างละเอียด
"ขอล่วงเกินนางกำนัลจิ้น" หลังจากค้นตัวซูลี่แล้วก็เป็นหวั่นเอ๋อ
"เชิญเจ้าจอมเสียนเฟยพ่ะย่ะค่ะ" ทหารรับแจ้งจากหมอหลวงและนางกำนัลเรียบร้อยก่อนจะเชิญซูลี่เข้าไปด้านใน
ซูลี่และหวั่นเอ๋อเดินเข้าไปในตำหนักตามหลังนางกำนัลเงียบ (หูหนวกเป็นใบ้) นางพาไปยังห้องสำหรับรอทรงงาน เพราะตอนนี้องค์จักรพรรดิมีขุนนางใหญ่ที่กำลังปรึกษากันอยู่
"ท่านพี่ ส่งนางออกไปเถอะ" อ๋องจิ้นมีน้ำเสียงเป็นกังวลมากต่างจากในห้องประชุมเช้าอย่างสิ้นเชิง
"อิ๋หมิง เมื่อเช้าเจ้ายังเข้าข้างข้าอยู่เลย ตอนนี้มาบ่นข้าเหมือนกับแม่เจ้าอีกคน" กุนหรงหันไปมองฟางชงที่มือหยุดเขียนเอกสารแต่ดวงตายังคงจ้องที่กระดาษ "ใต้เท้าจิ้น ท่านออกไปรอข้าที่ห้องข้างๆ ก่อนเถอะ"
"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ฟางชงโค้งคำนับก่อนจะออกไป
แม้จะแสดงออกด้วยความเคารพและนอบน้อม แต่ในใจกลับอยากกระโดดถีบอ๋องจิ้นขาคู่ให้กระเด็นทะลุออกตำหนักทรงงาน กลิ้งลงบันไดของตำหนักเสวียนเจิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไป
กุนหรงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แอบขำ กับท่าทีนอบน้อมของฟางชงแต่มือขาวกำแน่นจนสั่นไปหมด
"เจ้านี่นะ พูดไม่ระวังแบบนี้ เดี๋ยวก็เจ็บตัวแบบไม่ทันตั้งตัวหรอก" กุนหรงถอนหายใจกับนิสัยขวานผ่าซากของอิ๋หมิงน้องชายที่เขารักที่สุด
"ข้าจริงจังนะท่านพี่ ทั้งจิ้นซูลี่และจิ้นฟางชง อาจทำให้ท่านลำบากในภายภาคหน้า เป็นศัตรูกับขุนนางทั้งอาณาจักรแถมยังเป็นสายเลือดกบฏอีกต่างหาก" อิ๋หมิงยังคงพูดต่อไปไม่สนใจเรื่องที่กุนหรงเตือน
"เจ้าเป็นห่วงเกินไปแล้ว ข้าไว้ใจพวกเขาเหมือนที่ไว้ใจเจ้านั่นแหละ" กุนหรงทำท่าทางหยิบฎีกาขึ้นมาอ่านแต่ที่จริงแค่อยากจะเลี่ยงบทสนทนานี้
"ข้ารู้ว่าท่านไม่เคยอ่านฎีกา อย่ามาเนียน" อิ๋หมิงต่อว่ากุนหรง
"เจ้านี่นะ!! ขี้บ่นจริง ข้าเป็นฮ่องเต้แล้วนะ เจ้าจะมาบ่นข้าแบบนี้ไม่ได้ สั่งลงโทษซะดีไหม?" กุนหรงโยนฎีกาลงกับที่นั่ง
"สั่งเลยพ่ะย่ะค่ะ แต่ท่านต้องส่งตระกูลจิ้นออกไปนอกเมือง" อิ๋หมิงตอบแบบไม่กลัวตาย
"เจ้าน้องคนนี้ ไปฝึกซ้อมทหารไป ข้าขี้เกียจเถียงกับเจ้าแล้ว" กุนหรงโบกมือไล่อิ๋หมิง และทำท่าทางไม่สนใจเขาแล้ว "จางหมิ่น เรียกใต้เท้าจิ้นมาที"
อิ๋หมิงได้แต่ถอนหายใจทิ้งกับความดื้อดึงของพี่ชายต่างมารดา "ทูลลาพ่ะย่ะค่ะเสด็จพี่" อิ๋หมิงคำนับกุนหรงแล้วออกไปจากตำหนักทรงงานอย่างเหนื่อยหน่าย
"เป็นอย่างไรบ้างท่านอ๋อง?" ใต้เท้าอู่ ที่รออยู่ด้านนอกตำหนักทรงงานถามทันทีที่อ๋องจิ้นออกมา
"ท่านพี่ไม่ฟังข้าเลย" อ๋องจิ้นมีสีหน้าเหนื่อยหน่าย
"ไท่เฟยแจ้งให้ท่านอ๋องไปพบทันทีด้วยขอรับ" ใต้เท้าอู่แจ้งข้อมูลที่เพิ่งได้รับมาก่อนหน้านี้
"ท่านแม่คงได้พูดคุยกับไทเฮาแล้ว เชิญไปพบท่านด้วยกันเถอะท่านอา" อ๋องจิ้นเดินนำใต้เท้าอู่ไปยังจวนของไท่เฟยภายในตำหนักของไทเฮา
-
"ท่านฟางชง!!" หวั่นเอ๋อที่เห็นฟางชงเดินเข้ามาในห้องรอทรงงานก็ดีใจ ลุกไปหา
"คารวะใต้เท้าจิ้น" ซูลี่ยังคงโกรธฟางชงไม่หายแม้ว่าจะได้เจอกันทุกวันตั้งแต่เข้าวังมาก็ตาม
"หายโกรธพี่สักทีเถอะซูลี่" ฟางชงทำเสียงน้อยใจและหันไปหาหวั่นเอ๋อ "เจ้าสบายดีนะหวั่นเอ๋อ" เขาลูบหัวหวั่นเอ๋อ ด้วยความเอ็นดูนางเหมือนเป็นน้องสาวอีกคน
"สบายดีเจ้าค่ะ แต่คิดถึงอาหารฝีมือนายหญิงมากเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อตอบอย่างน่ารักผิดกับท่าทีปกติที่ดูแข็งกระด้างและเจ้าระเบียบ
"ข้าจะแอบเอาอาหารท่านแม่มาให้นะ" หวั่นเอ๋อเกาะแขนฟางชงตามเขามานั่งที่โต๊ะร่วมกับซูลี่
"ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ" หวั่นเอ๋อดีใจมาก แต่ยังต้องอดใจรออยู่
"แล้วเจ้าล่ะอยากกินอาหารอะไรที่บ้านไหมซูลี่?" ฟางชงหันไปถามน้องสาวที่รัก
"ข้า... คะ..แค่ก แค่ก" ยังไม่ทันจะใช้คำพูดประชดประชันใส่พี่ชายต่อ ซูลี่ก็ไอออกมาเป็นเลือด เลอะผ้าเช็ดหน้าสีขาว
"เลือด!!"
จิ้น ซูลี่ หญิงสาวผู้รักอิสระ และมีร่างกายพิเศษที่สามารถต้านทานพิษได้ทุกชนิด ถูกส่งเข้าไปเป็นสนมของฮ่องเต้เพื่อช่วยต้าถังในรอดจากขุนนางบ้าอำนาจ