Release That Witch ปล่อยแม่มดคนนั้นซะ
เอ้อร์มู่
## เริ่มชีวิตเจ้าชายตั้งแต่วันนี้

บทที่ 1 เริ่มชีวิตเจ้าชายตั้งแต่วันนี้
เฉิงเหยียนรู้สึกเหมือนมีคนกำลังเรียกเขา
“ฝ่าบาท ตื่นเถิดพ่ะย่ะค่ะ...”
เขาหันหน้าไปอีกทาง ทว่าเสียงนั้นไม่เพียงแต่ไม่หายไป ซ้ำกลับจะดังขึ้นกว่าเดิม เขารู้สึกเหมือนมีคนยื่นมือมาดึงแขนเสื้อเบาๆ
“ฝ่าบาท เจ้าชาย!”
เฉิงเหยียนลืมตาขึ้นทันใด หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่คุ้นเคยหายไป โต๊ะทำงานหายไป กำแพงที่แปะกระดาษโน้ตเกลื่อนก็หายไปเช่นกัน สิ่งเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยภาพแปลกๆ...อาคารบ้านเรือนขนาดย่อมที่สร้างด้วยอิฐและหิน ลานเมืองรูปวงกลมคลาคล่ำไปด้วยผู้คน กลางลานมีเสาแขวนคอนักโทษหน้าตาคล้ายประตูตั้งอยู่ เขานั่งอยู่บนเวทีสูงตรงข้ามกับลาน ใต้ก้นไม่ใช่เก้าอี้หมุนนุ่มๆ ทว่าเป็นเก้าอี้เหล็กแข็งๆ เย็นๆ รอบตัวเขารายล้อมไปด้วยผู้คน ดวงตาแต่ละคู่กำลังจับจ้องเขาไม่วางตา พวกผู้หญิงที่แต่งตัวเหมือนสตรีชั้นสูงชาวตะวันตกในยุคกลางกำลังปิดปากแอบหัวเราะเขา
นี่มันบ้าอะไรกัน ฉันน่าจะกำลังปั่นงานเขียนแบบอยู่ไม่ใช่หรือ เฉิงเหยียนงงไปหมด การโหมงานหนักติดต่อกันสามวันทำให้สภาพร่างกายและจิตใจเขาย่ำแย่จนถึงขีดสุด เขาจำได้แค่ว่าสุดท้ายแล้วเขาก็รับไม่ไหว หัวใจเขาเริ่มเต้นผิดจังหวะ เขาอยากจะฟุบหลับกับโต๊ะสักครู่...
“ฝ่าบาท ทรงประกาศคำตัดสินเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
คนพูดก็คือคนที่แอบดึงแขนเสื้อเขาคนนั้น หน้าตาดูมีอายุแล้ว อายุคงประมาณห้าสิบหกสิบปีได้ เขาสวมชุดขาว มองเผินๆ ดูคล้ายกันดาล์ฟแกนดาล์ฟในเดอะลอร์ดออฟเดอะริง
นี่ฉันกำลังฝันอยู่หรือ เฉิงเหยียนเลียริมฝีปากที่แห้งผาก ตัดสินหรือ ตัดสินอะไร
ทว่าเขาก็ได้คำตอบอย่างรวดเร็ว ฝูงชนในลานเมืองกำลังมองไปยังแท่นแขวนคอพลางชูกำปั้นส่งเสียงโหวกเหวก ซ้ำยังเขวี้ยงหินไปทางแท่นแขวนคอเป็นครั้งคราว
เฉิงเหยียนเคยเห็นเครื่องประหารโบราณแบบนี้แค่ในโทรทัศน์เท่านั้น...เสาสองต้นสูงประมาณสี่เมตร บริเวณหัวเสามีคานพาดเชื่อมกัน ตรงกลางคานฝังห่วงเหล็กที่ขึ้นสนิมเป็นดวงๆ เชือกป่านหนาๆ สีออกเหลืองสอดทะลุห่วงเหล็ก ปลายด้านหนึ่งยึดอยู่กับแท่นแขวนคอ ส่วนปลายอีกด้านรัดอยู่ที่คอนักโทษ
ในฝันประหลาดครั้งนี้ เขาพบว่าตัวเองสายตาดีจนน่าตกใจ ปกติแล้วหากไม่ใส่แว่น เขาจะมองตัวหนังสือบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ไม่ชัด แต่เวลานี้เขากลับมองเห็นทุกรายละเอียดบนแท่นประหารซึ่งอยู่ไกลเกินห้าสิบเมตรได้อย่างชัดเจน
นักโทษคนนั้นถูกคลุมศีรษะ  มือทั้งสองถูกมัดไพล่หลัง ชุดหยาบๆ สีเทาดูสกปรกราวกับผ้าขี้ริ้ว รูปร่างผอมแห้ง ข้อเท้าที่โผล่ออกมาบอบบางราวกับจะใช้มือหักได้ บริเวณหน้าอกนูนขึ้นเล็กน้อย ดูท่าแล้วคงเป็นผู้หญิง เธอยืนตัวสั่นระริกอยู่ท่ามกลางสายลม แต่ยังคงพยายามยืดตัวตรงเต็มที่
เอาล่ะ เธอไปทำผิดอะไรมา ถึงได้มีคนมากมายขนาดนี้รอดูเธอถูกแขวนคอด้วยความเคียดแค้นชิงชัง
พอคิดถึงตรงนี้ ความทรงจำในสมองเฉิงเหยียนก็ราวกับถูกเชื่อมต่อกับอะไรบางอย่าง คำตอบแทบจะปรากฏขึ้นตรงหน้าในพริบตาเดียวกัน
เธอเป็น ‘แม่มด’
เธอถูกปีศาจล่อลวงจนหลงผิด เป็นร่างจำแลงของสิ่งไม่บริสุทธิ์
“ฝ่าบาท” กันดาล์ฟแกนดาล์ฟเอ่ยเร่งอย่างระมัดระวัง
เขาเหลือบมองอีกฝ่าย อ้อ ที่แท้ก็ไม่ได้ชื่อกันดาล์ฟแกนดาล์ฟ แต่ชื่อบารอฟ เป็นผู้ช่วยเจ้ากรมคลัง ถูกส่งมาที่นี่เพื่อช่วยเขาบริหารบ้านเมือง
และตัวเขาก็คือโรแลนด์ เจ้าชายลำดับที่สี่แห่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิลซึ่งถูกส่งมาปกครองที่นี่ ประชาชนเมืองชายแดนจับแม่มดได้จึงรีบคุมตัวมาที่สถานีตำรวจ...ไม่สิ ต้องบอกว่าศาลมากกว่า โดยปกติมุขนายกหรือผู้ปกครองในพื้นที่จะเป็นคนสั่งประหารชีวิตแม่มด แต่ในเมื่อเวลานี้เขามีอำนาจสูงสุดที่นี่ การออกคำสั่งนี้จึงกลายเป็นหน้าที่เขาไปโดยปริยาย
ความทรงจำในสมองตอบข้อสงสัยของเขาทีละข้อๆ โดยที่เขาไม่จำเป็นต้องเลือกหรืออ่าน ราวกับว่าเขาเคยผ่านประสบการณ์ในความทรงจำมาก่อนจริงๆ เฉิงเหยียนสับสนไปหมด ไม่มีฝันที่ไหนมีรายละเอียดมากขนาดนี้  ดังนั้นนี่คงไม่ใช่ฝันแน่ๆ เขาย้อนเวลามาสู่ยุคมืดของยุโรปและกลายเป็นโรแลนด์ กลายร่างจากวิศวกรออกแบบเครื่องกลที่ปั่นงานข้ามคืนมาเป็นเจ้าชายลำดับที่สี่ผู้สูงศักดิ์อย่างนั้นหรือ
แม้ดินแดนแห่งนี้จะดูแร้นแค้นล้าหลังมากขนาดนี้  แต่เขาก็ไม่เคยเห็นชื่ออาณาจักรเกรย์คาสเซิลปรากฏในหนังสือประวัติศาสตร์มาก่อน
แล้วอย่างนี้ เขาจะทำอย่างไรต่อดี
พวกปรากฏการณ์แหกกฎวิทยาศาสตร์อย่างการย้อนเวลานี้เดี๋ยวเขาค่อยไปหาคำตอบเอาทีหลังก็ได้ แต่ความโกลาหลตรงหน้านี้เขาจะต้องรีบหยุดมันก่อน...การกล่าวหาว่าใครบางคนเป็นต้นเหตุของภัยพิบัติหรือความอัปมงคลถือเป็นเรื่องปกติของสังคมที่ยังไม่พัฒนา แต่เพราะเหตุนี้เขาเลยต้องสั่งแขวนคอคนเพื่อสนองความต้องการด้านมืดของฝูงชนน่ะหรือ เรื่องโง่เง่าแบบนี้เฉิงเหยียนรับไม่ได้แน่นอน
เขาคว้าหนังสือคำสั่งจากมือบารอฟไปโยนทิ้งแล้วบิดขี้เกียจว่า “ข้าง่วงแล้ว ไว้วันหน้าค่อยว่ากันใหม่ วันนี้แยกย้ายได้!”
เฉิงเหยียนไม่ได้ทำอย่างนี้เพราะความมุทะลุบุ่มบ่าม แต่เพราะเขานึกถึงลักษณะการทำงานของเจ้าชายในความทรงจำได้ จึงแสดงพฤติกรรมอย่างชนชั้นสูงที่ชอบเอาแต่ใจออกมา ใช่แล้ว เจ้าชายตัวจริงเป็นคนเกกมะเหรกเกเร นิสัยน่ารังเกียจ ชอบทำอะไรตามอำเภอใจ ว่ากันจริงๆ แล้ว พวกเขาจะคาดหวังให้เจ้าชายที่อายุยี่สิบต้นๆ ซึ่งไม่มีใครควบคุมได้คนหนึ่งมีนิสัยดีแค่ไหนกัน
บรรดาชนชั้นสูงที่นั่งบนเวทีเดียวกับเขาต่างแสดงสีหน้าชินชา ในขณะที่ีชายร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะคนหนึ่งลุกขึ้นว่า “ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพ่ะย่ะค่ะ! เมื่อพิสูจน์แล้วว่านางเป็นแม่มดจริงก็ต้องรีบประหารเดี๋ยวนั้น มิฉะนั้นเกิดแม่มดคนอื่นๆ มาชิงตัวนางไปจะทำอย่างไร หากศาสนจักรรู้เข้าคงไม่นิ่งดูดายแน่พ่ะย่ะค่ะ”
คาร์เตอร์ แลนนิส ชายหนุ่มท่าทางซื่อตรงคนนี้คือหัวหน้าอัศวินของเขา เฉิงเหยียนขมวดคิ้ว “อะไรกัน เจ้ากลัวหรือ” น้ำเสียงเสียดสีอย่างชัดเจนนั้นไม่ใช่การหยอกล้อเสียทีเดียว ชายร่างกำยำที่ลำแขนหนากว่าลำตัวฝ่ายตรงข้ามกลับกลัวพรรคพวกฝ่ายตรงข้ามจะมาปล้นคุก เขาคิดว่าแม่มดเป็นทูตปีศาจจริงๆ อย่างนั้นหรือ “รอให้มาอีกเยอะๆ แล้วรวบจับทีเดียวไม่ดีกว่าหรืออย่างไร”
พอเห็นเขาไม่พูดอะไรอีก เฉิงเหยียนก็โบกมือเรียกองครักษ์มาพาตัวเองออกไป คาร์เตอร์ลังเลอยู่สักครู่ ก่อนจะตามเจ้าชายไป ขุนนางคนอื่นๆ ต่างลุกขึ้นโค้งตัวแสดงความเคารพ ทว่าเฉิงเหยียนเห็นแววเหยียดหยันอย่างเปิดเผยในสายตาคนพวกนี้
เมื่อกลับมาถึงที่พัก...ซึ่งก็คือปราสาทซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้ของเมืองชายแดน เขาสั่งให้องครักษ์ขวางผู้ช่วยเจ้ากรมที่มีสีหน้าร้อนรนไว้นอกประตูโถงใหญ่ คราวนี้จึงพอถอนใจโล่งอกได้บ้าง
สำหรับคนที่ใช้เวลาร้อยละเก้าสิบไปกับการสื่อสารกับคอมพิวเตอร์แล้ว การแสดงละครต่อหน้าผู้ชมมากมายขนาดนั้นได้นับว่าไม่เลวเลย เฉิงเหยียนเดินหาห้องนอนตัวเองโดยอาศัยความทรงจำ เขานั่งพักบนเตียงอยู่ครู่ใหญ่จึงควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นอย่างรุนแรงได้ สิ่งสำคัญตอนนี้คือการทำความเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดก่อน ตัวเองเป็นเจ้าชายแท้ๆ แต่ทำไมถึงไม่อยู่ที่เมืองหลวง มาทำอะไรในที่ห่างไกลความเจริญแบบนี้
เรื่องนี้ไม่คิดยังพอว่า แต่พอคิดขึ้นมา คำตอบที่ได้ก็ทำเอาเขาตะลึงตาค้าง
โรแลนด์ วิมเบิลดันมาที่นี่เพื่อชิงราชบัลลังก์
ต้นเหตุทั้งหมดมาจากราชโองการของพระราชาวิมเบิลดันที่สามแห่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิลซึ่งมีความว่า ผู้ที่จะได้ปกครองอาณาจักรแห่งนี้ไม่ใช่เจ้าชายที่เกิดเร็วที่สุด แต่เป็นผู้ที่มีความสามารถในการปกครองประชาชนที่สุด เขาส่งบุตรธิดาทั้งห้าซึ่งบรรลุนิติภาวะแล้วไปปกครองตามดินแดนต่างๆ เป็นเวลาห้าปี จากนั้นจึงค่อยตัดสินจากทักษะการปกครองว่าใครจะได้เป็นผู้สืบทอดบัลลังก์คนต่อไป
ตัดสินคนจากความสามารถ  ให้ความเสมอภาคทางเพศ ฟังดูเป็นความคิดที่ทันสมัยทีเดียว แต่เมื่อถึงเวลาปฏิบัติจริงกลับไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย ใครจะรับรองได้ว่าพวกเขาห้าคนได้รับเงื่อนไขการแข่งขันที่เหมือนกัน นี่ไม่ใชเกมวางแผนสักหน่อย และเท่าที่เขารู้ ดินแดนของเจ้าชายลำดับที่สองก็ดีกว่าเมืองชายแดนมาก...เอ่อ จะว่าไปแล้ว ในบรรดาพวกเขาห้าคน ดูเหมือนจะไม่มีดินแดนของใครเลวร้ายไปกว่าเมืองชายแดนของเขาเลย แค่เริ่มต้นก็เสียเปรียบเสียแล้ว
แล้วอีกอย่าง จะใช้อะไรเป็นตัวประเมินผลการแข่งขันกัน ประชาชน ทหาร หรือว่าเศรษฐกิจ วิมเบิลดันที่สามไม่เคยพูดถึงเกณฑ์ใดๆ และไม่ได้กำหนดกติกาการแข่งขันเลย หากมีการลอบฆ่ากันจะทำอย่างไร ราชินีจะทนดูลูกตัวเองฆ่ากันตายต่อหน้าต่อตาได้อย่างนั้นหรือ...แต่พอนึกดูดีๆ อีกที เอาล่ะสิ ข่าวร้ายอีกแล้ว ราชินีตายไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว
เฉิงเหยียนถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังอยู่ในยุคศักดินาอันป่าเถื่อนและมืดมน ดูจากการล่าแม่มดอย่างดุเดือดก็พอจะรู้อยู่ แค่ย้อนเวลามาแล้วได้เป็นเจ้าชายก็นับว่าเริ่มต้นได้ไม่เลวแล้ว ต่อให้เขาไม่ได้ราชบัลลังก์ เขาก็ยังคงมีสายเลือดกษัตริย์แห่งเกรย์คาสเซิลอยู่ดี ขอเพียงรักษาชีวิตไว้ได้ อย่างไรเสียก็ต้องได้เป็นผู้ปกครองดินแดนไหนสักแห่ง
นอกจากนี้...ได้เป็นพระราชาแล้วอย่างไร ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีความเจริญอย่างยุคปัจจุบัน เขาก็จะกลายเป็นคนประเภทเดียวกับพวกชาวเมืองน่ะหรือ เวลาไม่มีอะไรทำก็เผาแม่มดเล่น ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองที่ทุกคนเทกระโถนปัสสาวะอุจจาระลงถนนกันโครมๆ แล้วสุดท้ายก็ตายไปด้วยกาฬโรค
เฉิงเหยียนสะกดกลั้นความคิดฟุ้งซ่านในใจ แล้วเดินไปหน้ากระจกเต็มตัวในห้องนอน คนในกระจกมีผมหยักศกสีเทาอ่อนอันเป็นลักษณะเฉพาะที่โดดเด่นที่สุดของราชวงศ์เกรย์คาสเซิล เครื่องหน้าสมดุลรับกันดี เพียงแต่ดูเหลาะแหละไม่จริงจัง ไม่มีสง่าราศี ใบหน้าก็ซีดขาวเพราะขาดการออกกำลังกาย ส่วนเรื่องที่ว่าเขามีนิสัยติดเหล้าติดผู้หญิงหรือเปล่านั้น เขาค้นความทรงจำอยู่สักครู่ ดูเหมือนจะใช้ได้ทีเดียว เขามีคนรักอยู่ในเมืองหลวงหลายคน ทุกคนล้วนสมัครใจเองทั้งนั้น เขายังไม่เคยบังคับขืนใจใคร
คราวนี้มาดูสาเหตุที่เขาย้อนเวลามาบ้าง เขาพอจะเดาได้คร่าวๆ ว่า...คงเป็นเพราะเขาถูกเร่งงานอย่างไร้มนุษยธรรม เจ้านายเพิ่มกะกลางคืนติดๆ กันจนเขาตายอย่างเฉียบพลันกลายเป็นคดีอนาถ และตัวละครหลักในคดีประเภทนี้ร้อยละแปดเก้าสิบก็หนีไม่พ้นนักเขียนโค้ด วิศวกรเครื่องกล และวิศวกรคอมพิวเตอร์
เอาเถอะ ไม่ว่าอย่างไร อย่างน้อยเขาก็ดูเหมือนจะได้ชีวิตเพิ่มมาอีกหนึ่งชีวิต เขาไม่ควรบ่นอะไรมากมาย ไม่แน่ว่าเขาอาจจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่นี้ได้ในอนาคต ภารกิจสำคัญอันดับหนึ่งตอนนี้คือการสวมบทบาทเจ้าชายให้แนบเนียน ไม่ให้ใครเห็นพิรุธแล้วจับเขาไปเผาทั้งเป็นด้วยข้อหาว่าถูกปีศาจสิงร่างต่างหาก
“ไหนๆ มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องเอาตัวให้รอดก่อน” เขาสูดหายใจลึกก่อนจะพูดเบาๆ กับกระจก “นับแต่นี้ไป ข้าคือโรแลนด์”
........................................


## แม่มดอันนา (1)

บทที่ 2 แม่มดอันนา (1เริ่ม)
หลังจากนั้นเขาก็ขังตัวเองไว้ในห้อง แล้วครุ่นคิดถึงโลกนี้อย่างละเอียด อาหารมื้อเย็นก็สั่งบ่าวไพร่ให้ยกเข้ามา
ความดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ทำให้โรแลนด์สะกดกลั้นความกลัวและความไม่คุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมแปลกใหม่หลังจากย้อนเวลามา เขารู้ดีว่ายิ่งเขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดได้เร็วเท่าไร ความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ว่าเป็นตัวปลอมก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
แต่ต้องพูดเลยว่าอย่างแรกที่ต้องรู้คือ ในสมองของเจ้าชายไม่มีเรื่องอื่นใดนอกจากเรื่องคลุกคลีกับพวกชนชั้นสูง โรแลนด์พยายามนึกซ้ำไปซ้ำมา แต่ก็นึกเรื่องที่พอจะมีเนื้อหาสาระไม่ออก...อย่างเช่นเรื่องเกี่ยวกับพวกขุนนาง สถานการณ์ทางการเมือง หรือความสัมพันธ์กับอาณาจักรข้างเคียง ส่วนความรู้พื้นฐานทั่วไปอย่างชื่อเมืองหรือปีสำคัญต่างๆ ที่เขานึกออก ก็ไม่สามารถเอามาเชื่อมโยงกับความรู้ประวัติศาสตร์ยุโรปที่ตัวเองรู้มาได้
ดูท่าเจ้าชายองค์นี้คงไม่มีวาสนาได้เป็นพระราชาเสียแล้ว บางทีพระราชาแห่งเกรย์คาสเซิลอาจจะเล็งเห็นจุดนี้แล้ว ถึงได้ส่งเขามาที่เมืองบ้าๆ นี่...เมืองที่ต่อให้เขาปกครองเละเทะขนาดไหนก็ไม่ส่งผลเสียอะไรมาก
ส่วนพวกพี่ๆ น้องๆ พวกนั้น...โรแลนด์ค้นความทรงจำอยู่สักครู่ก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือไห้ดี
พี่ชายคนโตรบเก่งมาก พี่ชายคนรองเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว พี่สาวดุร้ายโหดเหี้ยม น้องสาวฉลาดหลักแหลม
นี่คือความทรงจำที่เหลืออยู่ในสมองเจ้าชายลำดับที่สี่ เขาไม่รู้จะพูดอย่างไรดี พี่น้องอยู่ร่วมกันมาสิบกว่าปี แต่กลับบรรยายลักษณะของแต่ละคนออกมาได้ด้วยคำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ พวกเขามีกำลังอำนาจอย่างไร มือขวาคนสำคัญคือใคร เชี่ยวชาญเรื่องอะไร เรื่องพวกนี้เขากลับไม่รู้แม้แต่น้อย
เขาเพิ่งมาอยู่เมืองชายแดนได้เพียงสามเดือน พวกขุนนางที่นี่ก็แสดงท่าทีดูถูกเขาอย่างเปิดเผย เห็นได้ชัดว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นเจ้าคนนายคนจริงๆ โชคดีที่ตอนออกจากเมืองหลวง วิมเบิลดันที่สามได้ส่งขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊สองคนมาช่วยเขาด้วย มิฉะนั้นเขาคงทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สาวใช้ที่ชื่อไทร์ก็มาเตือนโรแลนด์หลายรอบว่าผู้ช่วยเจ้ากรมต้องการพบเขา ดูท่าคงบ่ายเบี่ยงไม่ได้แล้ว เขาลูบก้นสาวใช้ตามความเคยชินเดิมในความทรงจำ แล้วสั่งให้เธอไปแจ้งบารอฟให้ไปรอที่โถงรับแขก
เมื่อเห็นไทร์เดินหน้าแดงออกจากประตูไป โรแลนด์ก็พลันนึกขึ้นมาได้ ปกติในนิยายย้อนเวลามักมีระบบตัวช่วยแถมติดมาด้วยไม่ใช่หรือ เขาหาวหนึ่งครั้ง พึมพำคำว่าตัวช่วยในใจอยู่หลายสิบครั้ง แต่ก็ไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น
นิยายหลอกคนจริงๆ นั่นล่ะ
********************
บารอฟนั่งกระวนกระวายรออยู่ในโถงรับแขกนานแล้ว พอเห็นโรแลนด์เดินมาก็รีบเข้าไปหา “ฝ่าบาท เหตุใดเมื่อวานนี้จึงไม่ทรงสั่งแขวนคอพ่ะย่ะค่ะ”
“ช้าเร็วไปหนึ่งวันจะเป็นไรไป” โรแลนด์ปรบมือ เรียกบ่าวไพร่ให้ยกอาหารเช้าเข้ามา “ค่อยๆ นั่งลงคุยกันดีกว่า”
ดูๆ ไปก็เหมือนกับภาพในความทรงจำอยู่ เขาคิด เวลาเจอปัญหา หัวหน้าอัศวินมักจะถามเขาตรงๆ ต่อหน้า ในขณะที่ผู้ช่วยเจ้ากรมจะแอบมาถามเขาตามลำพังทีหลัง แต่ไม่ว่าอย่างไร คนทั้งคู่ก็จงรักภักดีต่อเขาอย่างไม่ต้องสงสัย...แม้ว่าอาจจะเพราะเห็นแก่หน้าพระราชาก็ตาม
“ช้าไปหนึ่งวันก็อาจทำให้แม่มดคนอื่นๆ แห่กันมาได้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท! ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เหมือนเมื่อก่อน ฝ่าบาทจะทรงทำอะไรตามพระทัยไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!”
“เหตุใดแม้แต่เจ้าก็ตำหนิข้าเรื่องนี้เล่า” โรแลนด์ย่นหัวคิ้ว “ข้านึกว่าเจ้าจะแยกแยะข่าวลือกับความจริงได้เสียอีก”
บารอฟหน้าตางุนงง “ข่าวลืออะไรพ่ะย่ะค่ะ”
“ก็ข่าวลือที่ว่าแม่มดชั่วร้ายบ้างล่ะ เป็นทูตปีศาจบ้างล่ะ” โรแลนด์พูดอย่างไม่ใส่ใจ “ศาสนจักรเป็นคนปล่อยข่าวทั้งนั้น  ข้าว่าถ้าไม่อยากให้พวกเขามายุ่มย่ามที่นี่ พวกเราก็ต้องทำตรงกันข้าม พวกเขาแพร่ข่าวว่าแม่มดเป็นสิ่งชั่วร้าย พวกเราก็จะไม่ล่าแม่มด และจะประกาศให้พวกชาวเมืองรู้ด้วยว่านี่เป็นเพียงข่าวลือเหลวไหลที่ศาสนจักรแต่งขึ้น”
บารอฟตกตะลึง “แต่...แต่แม่มดเป็น...”
“เป็นสิ่งชั่วร้ายใช่ไหม” โรแลนด์ถามกลับ “ยกตัวอย่างได้ไหมล่ะ”
ผู้ช่วยเจ้ากรมเงียบไปสักครู่ คล้ายกับกำลังคิดว่าเจ้าชายแกล้งหยอกเขาอยู่หรือเปล่า “ฝ่าบาท เรื่องนี้ไว้พวกเราค่อยคุยกันวันหลังดีกว่า กระหม่อมรู้ว่าพระองค์ไม่ทรงโปรดศาสนจักร แต่การทำเช่นนี้มีแต่จะได้ผลตรงข้ามกับที่ต้องการ”
ดูท่าแล้วเขาคงไม่สามารถเปลี่ยนความเชื่อที่หยั่งรากลึกได้ภายในเวลาเพียงวันเดียว โรแลนด์เบะปาก ไม่ดื้อดึงจะเอาชนะอีก
ตอนนี้อาหารเช้าถูกยกมาวางบนโต๊ะแล้ว มีขนมปังทอดหนึ่งจาน ไข่ดาวหนึ่งจาน และนมอีกหนึ่งเหยือก เขารินนมให้ผู้ช่วยเจ้ากรมหนึ่งแก้ว แล้วเลื่อนไปตรงที่หน้าฝ่ายตรงข้าม
“เจ้ายังไม่ได้กินข้าวมากระมัง ค่อยๆ กินค่อยๆ พูดดีกว่า” จากที่ได้ยินสาวใช้รายงานมา บารอฟมารอพบเขาที่นอกปราสาทตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสว่าง จึงน่าจะยังไม่ได้กินอะไรมา แม้จะตั้งใจเลียนแบบนิสัยเจ้าชายตัวจริงให้เหมือนที่สุด แต่อย่างน้อยเขาก็ต้องค่อยๆ เปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง และผู้ช่วยเจ้ากรมก็เป็นเป้าหมายที่ไม่เลวเลย เขาคิด หากทำให้ลูกน้องรู้สึกว่าตนตัวเองเห็นความสำคัญของพวกเขาได้ พวกเขาก็จะยิ่งมีกำลังใจทำงานให้ตัวเอง
ความคิดริเริ่มเป็นบ่อเกิดของความสำเร็จมาแต่ไหนแต่ไรมิใช่หรือ
บารอฟรับแก้วนมมาแต่ไม่ดื่ม เขาพูดอย่างร้อนรนว่า “ฝ่าบาท พวกเรากำลังเดือดร้อนนะพ่ะย่ะค่ะ สามวันก่อนมีทหารรายงานว่าพบค่ายพักแรมที่น่าจะเป็นของพวกแม่มดทางป่าฝั่งตะวันตก พวกนางกำลังรีบร้อนเดินทางจึงเผลอทิ้งร่องรอยไว้ พวกทหารเจอสิ่งนี้ในค่ายพักแรมพ่ะย่ะค่ะ”
เขาควักเหรียญเหรียญหนึ่งเหรียญออกมาจากอกเสื้อแล้ววางลงตรงหน้าโรแลนด์
มันไม่ใช่เหรียญกษาปณ์ที่พบได้ทั่วไป อย่างน้อยในความทรงจำของโรแลนด์ เขาก็ไม่เคยเห็นเงินชนิดนี้มาก่อน...ดูเหมือนมันจะไม่ได้ทำจากโลหะด้วยซ้ำ
เขาคลำๆ ดูแล้วก็แปลกใจเมื่อพบว่าของชิ้นนี้กำลังส่งความร้อนออกมา นั่นไม่ใช่อุณหภูมิจากตัวผู้ช่วยเจ้ากรมแน่นอนเพราะมันสูงเกินสี่สิบองศา พริบตานั้นเขานึกถึงแผ่นแปะให้ความร้อนขึ้ันมาทันที
“มันคืออะไร”
“ตอนแรกกระหม่อมคิดว่านี่เป็นเพียงสิ่งประดิษฐ์ของแม่มดคนใดคนหนึ่ง แต่เรื่องจริงร้ายแรงกว่าที่กระหม่อมคิดไว้มาก” บารอฟปาดหน้าผาก “ลวดลายบนนั้น...คือรูปภูเขาศักดิ์สิทธิ์และดวงตาปีศาจ มันคือสัญลักษณ์ของสมาคมแม่มดพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์สัมผัสผิวหน้าขรุขระของเหรียญ เดาว่าน่าจะเป็นดินเผา บนเหรียญมีรูป ‘ภูเขา’ อยู่จริงๆ...สามเหลี่ยมเรียงกันสามอัน ตรงกลางสามเหลี่ยมมีดวงตาหนึ่งดวง เค้าโครงลายเส้นดูหยาบๆ น่าจะถูกขัดด้วยมือ
เขาพยายามนึกคำว่า ‘ภูเขาศักดิ์สิทธิ์และดวงตาปีศาจ’ และ ‘สมาคมแม่มด’ แต่ไม่พบข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ดูเหมือนเจ้าชายลำดับที่สี่จะไม่มีความรู้เรื่องเวทมนตร์ไสยศาสตร์เอาเสียเลย
บารอฟเองก็ไม่ได้หวังว่าโรแลนด์จะรู้อะไรอยู่แล้วจึงอธิบายต่อ “ฝ่าบาท ฝ่าบาทไม่ทรงเจอแม่มดจริงๆ ถึงได้ทรงประเมินพวกนางต่ำไป จริงอยู่ที่พวกนางบาดเจ็บได้ เลือดไหลได้ และถูกฆ่าได้เหมือนคนธรรมดาอย่างเราๆ แต่นั่นเฉพาะแม่มดที่ไม่รู้จักตอบโต้เท่านั้น แม่มดที่ถูกปีศาจล่อลวงสำเร็จแล้วจะมีอายุขัยสั้นมาก แต่ขณะเดียวกันก็จะได้รับพลังอันน่าสะพรึงกลัว คนธรรมดาไม่มีทางรับมือได้แน่นอน และหากพวกนางบรรลุนิติภาวะเมื่อไร ต่อให้ส่งคนทั้งกองทัพไปสู้ด้วยก็ยังอาจปราชัยย่อยยับได้ พวกนางระงับความปรารถนาไม่ได้ ถึงได้ยอมใฝ่ต่ำไปเป็นสมุนของปีศาจ”
“เพราะเหตุนี้เอง ศาสนจักรจึงได้ก่อตั้งกองกำลังพิพากษาขึ้น หากพบว่าหญิงคนใดมีโอกาสจะกลายเป็นแม่มด ก็จะจับมาประหารทันที พระราชาเองก็ทรงเห็นด้วยกับวิธีนี้ อันที่จริงมาตรการพวกนี้ก็ใช้ได้ผลมากนะพ่ะย่ะค่ะ ทุกวันนี้แม่มดก่อเหตุคุกคามน้อยลงกว่าเมื่อร้อยปีก่อนมาก ความเชื่อเรื่องภูเขาศักดิ์สิทธิ์หรือประตูนรกก็มาจากคัมภีร์โบราณในยุคนั้นนั่นเองพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์กัดขนมปังทีละคำๆ ในใจแอบหัวเราะอย่างเย็นชา แม้ว่าภูมิหลังของโลกนี้จะต่างจากที่เขารู้มามาก
แต่เส้นทางการดำเนินประวัติศาสตร์กลับเหมือนกันจนน่าตกใจ ศาสนจักรก็คือศาสนจักร เขารู้อยู้แล้วว่าศาสนานั่นล่ะที่เป็นเขี้ยวเล็บของปีศาจ เป็นแหล่งกำเนิดความชั่วร้ายที่แท้จริง แค่พบเบาะแสนิดๆ หน่อยๆ ก็ตัดสินประหารคนได้แล้วหรือ แค่อ้างชื่อพระเจ้าก็สามารถสั่งจับกุม พิพากษา ประหารชีวิตได้ตามใจ นี่คือความเสื่อมทรามอีกรูปแบบหนึ่งแท้ๆ ในหัวเจ้าชายตัวจริงยังมีความทรงจำเกี่ยวกับการใช้อำนาจเกินควรของศาสนจักรอยู่ ซึ่งก็ช่วยยืนยันความคิดของเขาได้อย่างดี
“ในคัมภีร์โบราณบันทึกไว้ว่า แม่มดจะพบความสงบสุขที่แท้จริงได้ก็ต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ที่นั่นพวกนางจะไม่ถูกพลังวิเศษตีกลับ และจะเป็นไทจากแรงปรารถนาทั้งปวง ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เขียนไว้ในคัมภีร์นั่นจะต้องเป็นแหล่งกำเนิดความชั่วร้าย และเป็นประตูเชื่อมระหว่างโลกมนุษย์กับนรกแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่ามีเพียงนรกเท่านั้นที่ไม่ลงโทษคนใฝ่ต่ำพวกนี้”
“แล้วสมาคมแม่มดเล่า เกี่ยวข้องอย่างไรกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์”
บารอฟนิ่วหน้า “ก่อนหน้านี้แม่มดมักทำอะไรเพียงลำพัง ไม่ว่าจะหลบหนี หรือซ่อนตัวอยู่เงียบๆ ไม่เหมือนสมาคมที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อไม่กี่ีปีมานี้ ทางสมาคมหมายจะรวบรวมแม่มดให้เป็นกลุ่มเป็นก้อน แล้วออกตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน คนในสมาคมยังถึงกับชักชวนคนอื่นๆ มาเป็นแม่มดด้วยเหตุนี้ เมื่อปีก่อนก็เคยเกิดเหตุทารกหญิงจำนวนมากหายตัวไปที่ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์มิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ ว่ากันว่าก็เป็นฝีมือพวกนางนี่ล่ะ”
........................................


## แม่มดอันนา (2)

บทที่ 3 แม่มดอันนา (จบ2)
โรแลนด์กลืนไข่ดาวชิ้นสุดท้ายแล้วหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปาก “สรุปว่าที่พูดมาทั้งหมดก็คือ เจ้ากลัวว่าถ้าสมาคมแม่มดรู้ว่านางยังไม่ตายแล้วจะแห่กันมาช่วยนางอย่างนั้นหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” บารอฟกระทืบเท้าว่า “พวกนางเคลื่อนไหวกันอย่างรีบร้อนคล้ายกับกำลังเร่งเดินทางไปไหนสักแห่ง หากแม่มดคนนั้นถูกประหารไปแล้วคงไม่เป็นไร แต่เวลานี้นางยังมีชีวิตอยู่! สมาคมบ้าๆ นั่นขโมยได้แม้กระทั่งทารก มีหรือจะไม่มาช่วยพรรคพวกเดียวกัน”
โรแลนด์เริ่มสงสัยขึ้นมาตงิดๆ  เขารู้สึกผิดปกติชอบกล ทำไมเวลาพูดถึงแม่มดทีไร ผู้ช่วยเจ้ากรมกับหัวหน้าอัศวินถึงได้ทำท่าราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
หญิงคนที่กำลังจะถูกแขวนคอคงจะเป็นแม่มด เธอผ่ายผอมราวกับจะปลิวลมด้วยซ้ำ หากเธอมีพลังอันร้ายกาจน่ากลัวจริง เหตุใดเธอจึงยังยืนนิ่งๆ รอความตายล่ะ ไม่สิ เธอไม่น่าจะถูกจับตัวได้ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ ศาสนจักรสอนกรอกหูเสมอว่าแม่มดคือร่างจำแลงของปีศาจ นอกจากกองกำลังพิพากษาแล้ว กองทัพธรรมดามีแต่จะพ่ายแพ้ย่อยยับให้กับพวกเธอ ทว่าแม่มดคนนี้กลับถูกชาวเมืองชายแดนจับได้ ถูกทรมานสารพัด กระทั่งถูกส่งมาถึงแดนประหาร ไม่ปรากฏวี่แววพลังอันน่ากลัวที่ว่าแม้แต่น้อย
“นางถูกจับได้อย่างไร”
“กระหม่อมได้ยินว่าตอนที่เหมืองเนินเขาทิศเหนือถล่ม นางเผยตัวตนที่แท้จริงเพื่อหนีเอาตัวรอด จึงถูกชาวบ้านที่กำลังโกรธแค้นจับตัวได้พ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์คิดอยู่สักครู่ อืม เรื่องนี้เหมือนจะพอจำได้อยู่ เหตุเกิดก่อนวันที่เขาจะย้อนเวลามาหนึ่งวัน
“แล้วนางเผยตัวอย่างไร”
“เอ่อ...กระหม่อมเองก็ไม่แน่ใจนัก” ผู้ช่วยเจ้ากรมส่ายศีรษะ “ตอนนั้นเหตุการณ์ชุลมุนมาก คาดว่าคงมีคนเห็นนางใช้มนตร์ดำพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์ขมวดคิ้ว “พวกเจ้าไม่ได้ตรวจสอบเรื่องนี้อย่างละเอียดหรือ”
“ฝ่าบาท ตอนนี้การฟื้นฟูผลผลิตของเหมืองเป็นเรื่องสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดพ่ะย่ะค่ะ” ผู้ช่วยเจ้ากรมแย้ง “รายได้กว่าครึ่งของเมืองชายแดนมาจากแร่เหล็ก นอกจากนี้ผู้ตรวจการณ์ก็ยืนยันแล้วว่าในที่เกิดเหตุมีคนตายด้วยมนตร์ดำจริงๆ”
“มนตร์ดำแบบไหน” โรแลนด์เริ่มสนใจ
“คล้ายกับการหลอมละลายพ่ะย่ะค่ะ ศีรษะและลำตัวศพไหลกองกับพื้น ชวนให้นึกถึงเทียนสีดำที่ไหม้หมดแล้ว” อีกฝ่ายผุดสีหน้าขยะแขยง “ฝ่าบาทคงไม่อยากทอดพระเนตรภาพเช่นนั้นแน่พ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์เล่นส้อมเงินในมือพลางครุ่นคิดไปด้วย ในประวัติศาสตร์ เหยื่อจากการล่าแม่มดส่วนใหญ่ก็คือผู้บริสุทธิ์ พวกนางกลายเป็นเครื่องระบายความโกรธแค้นของศาสนจักรและชาวเมืองที่โง่เขลา ในขณะที่เหยื่อส่วนน้อยเดินเข้าสู่ความตายเอง เหยื่อกลุ่มนี้มักแต่งตัวพิลึกพิลั่น วันๆ เอาแต่โยนของประหลาดสารพัดอย่างลงหม้อ แล้วอ้างว่าตัวเองสามารถพยากรณ์อนาคต รู้เห็นความเป็นตายได้
พวกเธอรู้จักสรรหาวิธีจริงๆ เช่นว่า ใช้ปฏิกิริยาของเปลวไฟมาอ้างว่าตัวเองได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์
ในสายตาคนยุคใหม่ สิ่งเหล่านี้คือลูกเล่นทางเคมีทั้งนั้น แต่ในยุคสมัยนี้ ทุกคนมักเข้าใจผิดเอาง่ายๆ ว่ามันคือปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติ
ส่วนเรื่องการละลายคนนั้น โรแลนด์นึกถึงกรดโครโมซัลฟิวริกเป็นอย่างแรก แต่ของเล่นที่ว่านี่มีขั้นตอนยุ่งยาก หากจะใช้ก็ต้องแช่คนลงไปทั้งตัว และผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังห่างไกลจากเทียนละลายมาก ส่วนกรดแก่อื่นๆ นั้นยิ่งใช้ไม่ได้ใหญ่
ถ้าอย่างนั้น แม่มดคนนี้ทำได้อย่างไร
หากเธอใช้วิธีเล่นแร่แปรธาตุ เธอก็จะเป็นนักเคมีซึ่งหาตัวจับยากในดินแดนแห่งนี้ แต่ถ้าหากไม่ใช่ล่ะก็...
พอนึกถึงตรงนี้ โรแลนด์ก็ตัดสินใจแน่วแน่
“พาข้าไปพบนาง”
“ดะ...เดี๋ยวก่อนพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทจะเสด็จไปพบแม่มดหรือพ่ะย่ะค่ะ” บารอฟกระโดดผึงด้วยความตื่นตระหนก มือปัดไปโดนแก้วนมที่ยังไม่ได้ดื่มหกกระจาย
“ถูกต้อง นี่เป็นคำสั่ง” โรแลนด์หันไปยิ้มให้ผู้ช่วยเจ้ากรม ตอนนี้เขาเริ่มนึกขอบคุณนิสัยไร้เหตุผลของเจ้าชายตัวจริงแล้ว
เขาเดินมาถึงประตูก่อนจะชะงักฝีเท้า “จริงสิ ข้าสงสัยมานานแล้ว เหตุใดจึงใช้วิธีแขวนคอเล่า”
“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าถามว่าเหตุใดพวกเจ้าจึงแขวนคอแม่มด พวกนางน่าจะถูกมัดติดเสาแล้วเผาทั้งเป็นไม่ใช่หรือ”
บารอฟสีหน้างุนงง “อย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่านางไม่กลัวไฟนี่สิ”
********************
เมืองชายแดนมีคุกใต้ดินเพียงแห่งเดียวเท่านั้น ดินแดนแร้นแค้นแห่งนี้เลี้ยงนักโทษได้ไม่มาก นักโทษส่วนใหญ่เข้าคุกได้ไม่กี่วันก็ต้องถูกตัดสิน...ไม่ถูกปล่อยตัวออกไปก็ถูกประหารชีวิต
นอกจากบารอฟแล้ว คนที่ตามเจ้าชายเข้ามาในคุกยังมีหัวหน้าอัศวิน พัศดี ผู้คุมนักโทษ และทหารอีกสองคน
คุกใต้ดินมีทั้งหมดสี่ชั้น กำแพงคุกเป็นแกรนิตเนื้อแข็ง โรแลนด์เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เขาสังเกตว่ายิ่งเข้าไปลึกทางเดินก็ยิ่งแคบ จำนวนห้องขังก็น้อยลงเรื่อยๆ คนสร้างคงขุดหลุมเป็นรูปกรวยแล้วจึงค่อยก่อหินขึ้นมาเป็นชั้นๆ เขาคิด
งานก่อสร้างหยาบๆ แบบนี้ย่อมไม่มีระบบระบายน้ำที่ดี พื้นทางเดินเปียกแฉะ น้ำเสียขุ่นคลั่กไหลซึมไปตามขั้นบันได
แม่มดถูกขังไว้ในคุกชั้นล่างสุด ยิ่งลงไปลึกเท่าไร กลิ่นเหม็นก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
“ฝ่าบาท ทรงทำเช่นนี้อันตรายเกินไปจริงๆ แม้นางจะถูกพันธนาการอาญาสิทธิ์สะกดพลังไว้ แต่ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยแน่นอนเสียเมื่อไร”
ผู้พูดก็คือคาร์เตอร์ แลนนิส ทันทีที่หัวหน้าอัศวินคนนี้รู้ว่าเจ้าชายจะไปพบแม่มดก็รีบตามมา แล้วเกลี้ยกล่อมเขามาตลอดทาง  แม้กระทั่งคำสั่งของเจ้าชายก็ใช้กับเขาไม่ได้ผล...เขาไม่มีวันยอมรับคำสั่งใดๆ ที่อาจเป็นภัยต่อชีวิตเจ้าชาย ไม่มีอะไรไล่เขาไปได้
ทั้งที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรแท้ๆ แต่ทำไมถึงพูดมากแบบนี้ โรแลนด์อยากจะเรียกคนมาเย็บปากเขาจริงๆ “ไม่กล้าเผชิญหน้ากับสิ่งชั่วร้าย แล้วจะกล้าต่อสู้กับสิ่งชั่วร้ายได้อย่างไร ข้าคิดว่าเจ้าเข้าใจจุดนี้เสียอีก”
“คิดจะต่อสู้กับสิ่งชั่วร้ายก็ต้องรู้จักประมาณกำลังตน ความมุทะลุไม่ได้หมายถึงความกล้าหาญพ่ะย่ะค่ะ”
“นั่นหมายความว่าหากเจอศัตรูที่อ่อนแอกว่าก็ให้ใช้กำลังจัดการได้ แต่หากเจอศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าก็ให้แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอย่างนั้นสิ”
“มิใช่เช่นนั้นฝ่าบาท ความหมายของกระหม่อมคือ...”
“ก่อนหน้านี้เจ้าก็กลัวแม่มดจะหนีคุก มาตอนนี้ก็กลัวการเผชิญหน้าผู้หญิงตัวเล็กๆ หัวหน้าอัศวินของข้าช่างแกร่งกล้าไม่เป็นรองใครจริงๆ”
หัวหน้าอัศวินเป็นคนพูดมาก แต่โต้เถียงไม่เก่ง เมื่อเจอคนฝีปากกล้าอย่างโรแลนด์จึงเอาชนะไม่ได้ คนทั้งหมดมาถึงคุกชั้นล่างในเวลานี้เอง
ที่นี่มีขนาดพื้นที่เล็กกว่าชั้นบนๆ มาก ทั้งชั้นมีห้องขังเพียงสองห้องเท่านั้น
ผู้คุมจุดคบไฟบนกำแพงไล่ความมืดมิด โรแลนด์เห็นแม่มดคนนั้นกำลังนั่งขดตัวอยู่ที่มุมกำแพง
ขณะนี้คือช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง อุณหภูมิในคุกใต้ดินต่ำจนมองเห็นไอสีขาวที่พ่นออกมาขณะหายใจ เขาสวมเสื้อขนสัตว์บุซับในจึงไม่รู้สึกหนาว ทว่าอีกฝ่ายสวมเพียงชุดยาวตัวเดียว ซ้ำยังปกคลุมร่างไม่ได้ทั้งหมด แขนและฝ่าเท้าที่โผล่ออกมาด้านนอกหนาวชาจนมองไม่เห็นสีเลือด
แสงจากเปลวไฟที่สว่างขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เธอเบือนหน้าหนี ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ทว่าเพียงอึดใจเดียวเธอก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งแล้วมองมาที่พวกเขา
ดวงตาสีฟ้าอ่อนคู่นั้นสงบนิ่งราวกับทะเลสาบก่อนเจอพายุ ใบหน้าของเธอไม่มีทั้งความหวาดกลัว ความโกรธเคือง และความเคียดแค้น
โรแลนด์รู้สึกราวกับฝันไป ราวกับภาพที่ตัวเองเห็นไม่ใช่สาวน้อยผู้อ่อนแอ ทว่าเป็นเงามืดที่กำลังกลืนกินเปลวไฟ เพียงพริบตาเดียว เขาพลันรู้สึกว่าแสงจากคบไฟบนกำแพงมืดลงไปอย่างชัดเจน
เธอพยายามลุกขึ้นยืนพิงกำแพง ท่าทางเชื่องช้าคล้ายกับจะล้มลงไปได้ทุกเมื่อ ทว่าในที่สุดเธอก็ยืนขึ้นได้อย่างมั่นคง แล้วเดินโขยกเขยกออกจากมุมมืดมาสู่บริเวณที่แสงสว่างส่องถึง
เพียงกิริยาธรรมดาๆ ก็ทำให้คนทั้งกลุ่มสูดหายใจด้วยความหวาดเสียว ต่างพากันถอยหลังไปคนละก้าวสองก้าว มีเพียงหัวหน้าอัศวินเท่านั้นที่พุ่งตัวมาขวางหน้าเขา
“เจ้าชื่ออะไร” โรแลนด์ตบบ่าคาร์เตอร์ เป็นการส่งสัญญาณให้เขาผ่อนคลายลง
“อันนา” เธอตอบ
........................................


## เปลวไฟ

บทที่ 4 เปลวไฟ
“เกิดอะไรขึ้นตอนที่เหมืองถล่ม เจ้าเล่ามาให้ละเอียดอีกครั้งซิ”
อันนาพยักหน้า แล้วเริ่มบรรยายเหตุการณ์
โรแลนด์รู้สึกประหลาดใจ
เขาคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะนิ่งเงียบ ขอความเป็นธรรม หรือไม่ก็สาปแช่งเขา ทว่าเธอกลับตอบคำถามเขาอย่างให้ความร่วมมือ ถามอะไรก็ตอบตามนั้น
เรื่องราวไม่ได้ซับซ้อนมากนัก พ่อของอันนาเป็นคนงานในเหมืองแร่ ตอนที่เหมืองถล่มกำลังทำงานอยู่ในอุโมงค์
พออันนารู้ข่าวก็รีบลงอุโมงค์ไปช่วยเขาพร้อมๆ กับครอบครัวคนงานเหมืองคนอื่นๆ ว่ากันว่าเหมืองเนินเขาทิศเหนือแห่งนี้เคยเป็นรังสัตว์ประหลาดใต้ดินมาก่อน ในอุโมงค์มีทางแยกมากมาย เชื่อมทะลุได้ทุกทิศทาง เนื่องจากกลุ่มคนที่ลงมาช่วยญาติพี่น้องตัวเองนี้มีความเห็นแตกต่างกัน เมื่อเข้าอุโมงค์มาแล้วจึงแยกย้ายกันออกตามหาคนของตัวเอง ตอนที่อันนาเจอพ่อนั้น ข้างกายเธอเหลือเพียงคู่สามีภรรยาเพื่อนบ้าน ป้าซูซานและลุงแองเคอร์เท่านั้น
เธอเห็นพ่อถูกรถเข็นที่บรรทุกหินเต็มคันทับขาหัก ขยับเขยื้อนไม่ได้ ข้างๆ เขามีคนงานอีกคนกำลังนั่งยองๆ ค้นเงินบนตัวเขา พอเห็นคนมา คนงานคนนั้นก็ใช้จอบฟาดลุงแองเคอร์ล้มกับพื้น ในขณะที่เขากำลังจะฆ่าอีกฝ่ายนั้น อันนาก็ชิงฆ่าเขาเสียก่อน
คู่สามีภรรยาเพื่อนบ้านสาบานว่าจะไม่เล่าเรื่องเธอให้ใครฟัง จากนั้นทั้งสามคนก็ช่วยพ่อของอันนาออกไป
ทว่าเช้าตรู่วันต่อมา พ่อของอันนาก็เดินค้ำไม้เท้าออกจากบ้านไปรายงานทหารลาดตระเวนว่าลูกสาวเป็นแม่มด
“เพราะเหตุใด” โรแลนด์ฟังมาถึงตรงนี้ก็อดถามไม่ได้
บารอฟถอนใจ “คงเพราะเงินรางวัลนั่นล่ะพ่ะย่ะค่ะ ใครก็ตามที่นำเบาะแสแม่มดไปรายงานจะได้รับเงินรางวัลยี่สิบห้าเหรียญทอง สำหรับคนขาพิการแล้ว เงินจำนวนนี้มากพอจะใช้เป็นหลักประกันชีวิตที่เหลือได้เลย”
โรแลนด์เงียบไปอึดใจ “อีกฝ่ายเป็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำ เจ้าฆ่าเขาได้อย่างไร”
ทันใดนั้นอันนาพลันหัวเราะขึ้นมา เปลวไฟเหนือคบไฟเริ่มกระเพื่อมไหวราวกับผิวทะเลสาบที่กระเพื่อมเพราะลูกคลื่น
“ก็ด้วยพลังแห่งปีศาจอย่างที่พวกท่านว่าอย่างไรเล่า”
“หุบปาก! นางปีศาจ!” พัศดีตะคอกใส่นาง ทว่าเสียงกลับสั่นจนทุกคนฟังออก
“อย่างนั้นหรือ ข้าอยากเห็นสักครั้ง” เจ้าชายยังคงแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ฝ่าบาท นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะพ่ะย่ะค่ะ!” หัวหน้าอัศวินหันไปพูดพลางขมวดคิ้ว
โรแลนด์เดินออกมาจากด้านหลังอัศวิน สาวเท้าไปที่ห้องขังทีละก้าวๆ “หากใครกลัวจะหลบออกไปก่อนก็ได้ ข้าไม่ได้บังคับให้พวกเจ้าอยู่ที่นี่”
“ไม่ต้องกลัว ที่คอนางสวมพันธนาการอาญาสิทธิ์!” บารอฟเอ่ยเสียงดังปลอบทุกคน และดูเหมือนจะกำลังปลอบตัวเองไปด้วย “ต่อให้ปีศาจร้ายกาจเพียงไรก็ไม่สามารถทำลายพรของพระเจ้าได้”
โรแลนด์ที่ยืนหน้าลูกกรงอยู่ห่างจากอันนาเพียงหนึ่งช่วงแขน เขาสามารถมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบดินและรอยแผลของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน เครื่องหน้าที่อ่อนเยาว์บ่งบอกว่าเธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ ทว่าใบหน้านั้นกลับไม่ปรากฏความไร้เดียงสาแม้แต่น้อย หรือกระทั่งพลังชีวิตก็แทบไม่ปรากฏเช่นกัน...ลักษณะที่ขัดแย้งกันแบบนี้เขาเคยเห็นในโทรทัศน์เวลาที่นักข่าวไปสัมภาษณ์เด็กกำพร้าเร่ร่อนผู้ถูกทรมานจากความยากจน หิวโหย และเหน็บหนาว ทว่าก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว เด็กกำพร้าพวกนั้นมักห่อไหล่ก้มหน้าเมื่ออยู่หน้าเลนส์กล้อง แต่อันนาไม่เป็นแบบนั้น
จนกระทั่งตอนนี้ เธอก็ยังพยายามยืนตัวตรง สายตาของเธอเหลือบขึ้นเล็กน้อย สบตาเจ้าชายอย่างสงบ
เธอไม่กลัวความตาย โรแลนด์สัมผัสได้ เธอกำลังรอความตาย
“เพิ่งเคยเจอแม่มดเป็นครั้งแรกหรือ ท่านลอร์ด ความอยากรู้อยากเห็นของท่านอาจทำร้ายตัวท่านเองได้”
“หากเป็นพลังปีศาจจริงแล้วผู้พบเห็นจะต้องเคราะห์ร้าย” โรแลนด์ตอบ “เช่นนั้นคนที่ตายก็ไม่น่าจะเป็นข้า แต่เป็นบิดาเจ้ามากกว่า”
แสงไฟในคุกพลันมืดสลัวลง ครั้งนี้ไม่ใช่ภาพฝันแน่ เปลวไฟพลันหดเหลือเพียงกลุ่มแสงเล็กๆ ราวกับถูกอะไรบางอย่างข่มไว้ เขาได้ยินเสียงหายใจถี่กระชั้นและเสียงสวดอ้อนวอนดังมาจากข้างหลัง ตลอดจนเสียงคนล้มเพราะรีบร้อนก้าวถอยหลังด้วยความตื่นกลัว
หัวใจของโรแลนด์ค่อยๆ เต้นเร็วขึ้น เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนบนเส้นแบ่งเขตแดนอันแสนมหัศจรรย์ ฟากหนึ่งเป็นโลกแห่งสามัญสำนึก ทุกอย่างดำเนินไปตามกฎและความแน่นอนซึ่งถูกกำหนดไว้โดยไม่ขาดตกบกพร่อง ส่วนอีกฟากหนึ่งเป็นโลกมหัศจรรย์ซึ่งเต็มไปด้วยความลึกลับและความแปลกใหม่ เวลานี้เขากำลังยืนอยู่หน้าประตูสู่โลกใบใหม่ใบนี้
สิ่งที่ห้อยอยู่ที่คอเธอคือพันธนาการอาญาสิทธิ์อย่างนั้นหรือ มันดูหยาบมากจริงๆ โซ่เหล็กสีแดงห้อยจี้โปร่งใสแวววาวตรงหน้านี้ หากไม่ได้จับเธอใส่กุญแจมือไว้ด้านหลังล่ะก็ แค่กระชากด้วยมือก็ขาดแล้วล่ะมั้ง
โรแลนห์หันไปมองกลุ่มคนข้างหลังแวบหนึ่ง แล้วอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอธิษฐานอย่างหวาดกลัว ยื่นมือเข้าไปในลูกกรง กำจี้ไว้แล้วกระชากอย่างรวดเร็ว จี้กับโซ่ขาดออกจากกันทันที...การกระทำของเขาทำให้อันนาถึงกับตกตะลึง
“แสดงให้ข้าเห็นสิ” เขาพูดเบาๆ เธอเป็นสิบแปดมงกุฎ นักเคมี หรือว่าปีศาจตัวจริงกันแน่
หากตอนนี้เธอควักสารพัดขวดออกมาแล้วเริ่มปรุงกรดล่ะก็ ฉันจะผิดหวังมาก เขาคิดในใจ
จากนั้นโรแลนด์ก็ได้ยินเสียงไอน้ำขยายตัวเพราะโดนความร้อนดังเปรี๊ยะๆ...ควันสีขาวลอยขึ้นมาจากพื้น อุณหภูมิรอบด้านพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
เขาเห็นเปลวไฟผุดขึ้นมาจากใต้เท้าของอีกฝ่าย ลามเลียขาเปลือยเปล่าของเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นพื้นที่เธอยืนอยู่ก็ลุกไหม้ขึ้นมา ขณะเดียวกัน คบไฟด้านหลังก็ระเบิดออกเป็นแสงสว่างจ้าตาราวกับได้รับออกซิเจนบริสุทธิ์ ห้องขังทั้งห้องพลันสว่างราวกับกลางวัน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอย่างตื่นตกใจของทุกคน
แม่มดเดินมาข้างหน้า เปลวไฟขยับตามจังหวะก้าวเท้าของเธอ ตอนที่เธอเดินเข้ามาประชิดห้องขัง ลูกกรงเหล็กหลายสิบเส้นก็พลันลุกไหม้กลายเป็นลูกกรงไฟ
โรแลนด์จำต้องก้าวถอยหลัง อากาศที่ร้อนผ่าวกำลังกัดผิวเขาจนแสบไปหมด ในชั่วเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ เขารู้สึกราวกับย้อนเวลาจากปลายฤดูใบไม้ผลิกลับไปสู่ฤดูร้อนอันร้อนระอุอีกครั้ง ไม่สิ นี่ไม่ใช่ความร้อนแบบฤดูร้อน อุณหภูมิสูงจากเปลวไฟไม่ได้โอบล้อมเขาทุกทิศทาง ด้านหน้าที่เผชิญกับเปลวไฟนั้นร้อนระอุรุนแรง ในขณะที่ด้านหลังกลับหนาวสะท้าน เขารู้สึกว่าร่างกายตัวเองกำลังผุดเหงื่อเย็นๆ ออกมา
...เธอไม่กลัวไฟจริงๆ
โรแลนด์นึกถึงคำพูดของผู้ช่วยเจ้ากรม เขาเพิ่งเข้าใจความหมายของคำพูดนั้นอย่างลึกซึ้งก็ตอนนี้เอง
ในเมื่อเธอคือเปลวไฟ เธอจะกลัวตัวเองได้อย่างไร
ไม่นานนัก ลูกกรงเหล็กก็เปลี่ยนจากสีแดงเข้มเป็นสีเหลืองสว่าง แล้วเริ่มละลายเปลี่ยนรูปทรง นั่นแปลว่าอุณหภูมิของพวกมันสูงเกินหนึ่งพันห้าร้อยองศาแล้ว ในสภาวะที่ไม่มีระบบรักษาอุณหภูมิใดๆ กลับทำได้ขนาดนี้ ถือว่าเกินความคาดหมายของโรแลนด์ไปมาก เขากับคนอื่นๆ พากันถอยห่างจากห้องขัง แล้วแนบตัวติดกำแพงหินที่อยู่ไกลที่สุด
หากไม่ทำเช่นนี้ ความร้อนจากน้ำเหล็กจะทำให้เสื้อผ้าลุกไหม้ได้แม้ไม่ได้สัมผัสโดยตรง...เหมือนอย่างอันนาในเวลานี้ ชุดนักโทษของเธอกลายขี้เถ้าไปแล้ว ร่างกายเธอถูกโอบล้อมด้วยเปลวไฟร้อนแรง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เปลวไฟถึงได้ดับมอดลงจนหมด
บนกำแพงเหลือเพียงคบไฟเล็กๆ ที่กำลังลุกไหม้เงียบๆ ราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าเสื้อที่ชุ่มเหงื่อ อากาศที่ร้อนผะผ่าว ตลอดจนลูกกรงห้องขังที่ถูกเผาจนหงิกงอราวกับกรงเล็บปีศาจนี้ ล้วนเป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
นอกจากโรแลนด์และอัศวินที่ยังยืนอยู่แล้ว คนอื่นๆ ที่เหลือต่างทรุดนั่งกับพื้น พัศดีถึงกับตกใจจนฉี่ราดกางเกงไปแล้ว
อันนาในเวลานี้กำลังยืนเปลือยอยู่นอกห้องขัง เครื่องจองจำที่แขนเธอหายไปแล้ว เธอไม่คิดปกปิดเรือนร่างตัวเองแม้แต่น้อย มือทั้งสองทิ้งลงข้างลำตัวอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลกลับมานิ่งสงบเหมือนเดิมอีกครั้ง
“ข้าได้สนองความสงสัยใคร่รู้ของท่านแล้ว ท่านลอร์ด” เธอพูด “คราวนี้ฆ่าข้าได้หรือยัง”
“ไม่” โรแลนด์เดินเข้าไปคลุมเสื้อนอกตัวเองบนร่างเธอ จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด “อันนา ข้าต้องการว่าจ้างเจ้า”
........................................


## เหตุผล

บทที่ 5 เหตุผล
‘กฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์หรืออุณหพลศาสตร์คือ ไม่มีกระบวนการใดที่ถ่ายโอนความร้อนจากวัตุเย็นกว่าไปวัตถุร้อนกว่าโดยไม่เกิดผลอื่น นั่นคือเราไม่สามารถนำความร้อนจากแหล่งพลังงานเพียงแห่งเดียวมาใช้งานทั้งหมดได้โดยปราศจากผลกระทบใดๆ หรือก็คือในกระบวนการที่ผันกลับไม่ได้ เอนโทรปีจะมากกว่าศูนย์’
โรแลนด์บรรจงเขียนกฎข้อนี้ลงบนกระดาษ...ด้วยตัวอักษรของคนโลกนี้ มองเผินๆ คล้ายภาษาไส้เดือนมาก เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนที่นี่เรียนรู้ตัวอักษรที่ซับซ้อนขนาดนี้ได้อย่างไร
หากถามว่าในบรรดากฎฟิสิกส์มากมายเหล่านี้ ข้อไหนชวนให้ปวดหัวที่สุด โรแลนด์จะต้องเลือกกฎข้อที่สองของเทอร์โมไดนามิกส์อย่างไม่ต้องสงสัย มันบอกทุกคนว่า บนโลกนี้พลังงานความร้อนจะไหลจากสูงไปต่ำเสมอ ความไม่เป็นระเบียบเข้าแทนที่ความเป็นระเบียบ เอนโทรปีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดทุกอย่างจะกลับสู่ความว่างเปล่า จักรวาลจะกลายเป็นความเงียบสงัด
ทว่าโลกนี้ไม่มีปัญหาจากการเพิ่มขึ้นของเอนโทรปีแล้ว พลังวิเศษสามารถเกิดขึ้นได้จากความว่างเปล่า นั่นเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการคิดค้นเครื่องจักรนิรันดร์เสียอีก! พลังแห่งปีศาจหรือ โรแลนด์ส่งเสียงฮึดฮัดอย่างดูถูก พวกเขายังไม่รู้จักพลังนี้อย่างแท้จริงต่างหาก หากพูดให้ใหญ่โตเสียหน่อยก็คือ มันสามารถเปลี่ยนแปลงจักรวาลนี้ได้ทั้งจักรวาลเชียวล่ะ
แน่นอนว่าตอนนี้ เขาคงต้องเริ่มจากการเปลี่ยนแปลงเมืองชายแดนก่อน
โรแลนด์ฮัมเพลงพลางฉีกกระดาษใส่เตาผิง แล้วมองดูมันเปลี่ยนสภาพเป็นขี้เถ้าในกองไฟ รู้สึกสะใจที่ได้หลุดพ้นจากพันธนาการ
ผู้ช่วยเจ้ากรมมองพฤติกรรมประหลาดของเจ้าชายด้วยความงุนงง ยังดีที่อีกฝ่ายมักทำอะไรไร้เหตุผลแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร นอกจากนี้เขายังดูออกด้วยว่าเจ้าชายกำลังอารมณ์ดีไม่น้อยเลย
“เรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ‘แม่มด’ ถูกแขวนคอไปแล้วตอนเที่ยง” บารอฟรายงาน
“อืม คงไม่มีใครจับได้ใช่ไหม” โรแลนด์จรดปลายพู่กันเบาๆ “อย่างไรเสียก็คลุมหัวไว้”
เพื่อป้องกันศาสนจักรและสมาคมแม่มดบุกมาถึงที่นี่ โรแลนด์จึงสั่งให้พัศดีหานักโทษประหารที่มีรูปร่างคล้ายอันนามาปลอมเป็นเธอ นอกจากหัวหน้าอัศวินและผู้ช่วยเจ้ากรมแล้ว คนอื่นๆ จะได้รับค่าปิดปากเป็นเงินยี่สิบเหรียญทอง ซึ่งถือว่าเป็นเงินก้อนใหญ่มากสำหรับพวกเขา
บารอฟเองยังเคยถามว่าเขาต้องการปิดปากพยานไปตลอดกาลหรือไม่ แต่โรแลนด์ปฏิเสธ เขารู้ดีว่าความลับพวกนี้คงปิดไว้ไม่ได้นาน แต่ไม่เป็นไร เขากลับอยากให้ข่าวนี้เผยแพร่ออกไปด้วยซ้ำ...ทว่าต้องไม่ใช่ตอนนี้ ถึงอย่างไรเขาก็ต้องแตกหักกับศาสนจักรอยู่ดี ใครจะยอมให้พวกปัญญาอ่อนพวกนั้นเหยียบย่ำทรัพยากรดีๆ แบบนี้ได้! หากแม่มดคนอื่นๆ รู้ว่าที่ชายแดนอาณาจักรมีเมืองเล็กๆ ที่ปล่อยให้พวกเธอใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ หรือแม้กระทั่งให้ค่าตอบแทนอย่างงามแก่พวกเธอแล้ว พวกเธอจะคิดอย่างไร
ไม่ว่ายุคใดสมัยใด ทรัพยากรบุคคลคนก็คือสิ่งสำคัญที่สุดเสมอ
“เช่นนั้นก็ตามนี้” โรแลนด์สั่ง “เจ้าไปสรุปรายงานการค้า การเก็บภาษี และรายจ่ายที่จำเป็นของเมืองชายแดนมาให้ข้าดู แล้วก็พวกโรงงานหัตถกรรมในเมืองจำพวกประเภทเหล็ก สิ่งทอ และเครื่องปั้นดินเผาพวกนี้ เจ้าไปรวบรวมข้อมูลเรื่องจำนวนและขนาดมาให้ข้าด้วย”
“กระหม่อมต้องใช้เวลาจัดการข้อมูลพวกนี้สามวันพ่ะย่ะค่ะ แต่ว่า...” บารอฟพยักหน้าหงึกหงัก จากนั้นจึงทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง
“ยังมีอะไรอีกหรือ” โรแลนด์รู้ว่าถึงเวลาทดสอบฝีปากแล้ว การกระทำของเขาเมื่อวานย่อมทำให้อีกฝ่ายรู้สึกสงสัยไม่น้อย เขาเป็นจอมเสเพลก็จริง แต่นิสัยแย่ไม่ได้หมายความว่าต้องสมองแย่ไปด้วยนี่ ในสายตาของผู้ช่วยเจ้ากรมแล้ว การซ่อนตัวแม่มดไว้ไม่ต่างอะไรจากการประกาศตัวเป็นศัตรูต่อคนทั้งโลก
“ฝ่าบาท...กระหม่อมไม่เข้าใจ...” บารอฟเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง “เมื่อก่อนนี้แม้ฝ่าบาทจะทรงเกเรไปบ้าง แต่ก็ไม่ทรงทำเรื่องร้ายแรงอะไร แต่ว่า...เหตุใดฝ่าบาทจึงทรงยอมเสี่ยงขนาดนี้เพื่อช่วยแม่มดเพียงคนเดียวพ่ะย่ะค่ะ ศาสนจักรเป็นคนออกกฎล่าแม่มดก็จริง แต่ราชาวิมเบิลดัน เสด็จพ่อของฝ่าบาทก็ทรงเห็นด้วยกับเรื่องนี้”
โรแลนด์คิดสักครู่ก่อนจะถามอีกฝ่ายกลับ “เจ้าคิดว่าเมืองชายแดนแห่งนี้ดีหรือไม่”
“เอ่อ คือ...” แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าคำถามนี้เกี่ยวอะไรกับข้อสงสัยของตัวเอง แต่บารอฟก็ยังตอบไปตามจริง “ก็ไม่ถือว่าดีนักพ่ะย่ะค่ะ”
“เรียกว่าเลวร้ายเชียวล่ะ หากเทียบกับเมืองวาเลนเซียและท่าเรือเคลียร์วอเตอร์แล้ว เจ้าคิดว่าข้ามีโอกาสชนะพวกพี่น้องคนอื่นๆ มากแค่ไหนกัน”
“...” ผู้ช่วยเจ้ากรมอ้าปากพะงาบๆ ทว่าไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
“โอกาสแทบเป็นศูนย์ด้วยซ้ำ ดังนั้นข้าจึงต้องเปลี่ยนวิธี” โรแลนด์มองดูอีกฝ่ายเดินเข้าสู่กับดับตัวเองทีละก้าวๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “วิธีที่ทำให้เสด็จพ่อข้าจดจำข้าได้ขึ้นใจ”
เขาไม่ได้เริ่มต้นจากข้อถกเถียงที่ว่าแม่มดนับเป็นสิ่งชั่วร้ายหรือไม่ เพราะการทำแบบนั้นคงแทบไม่ได้ผลอะไร...บารอฟเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมคลังมายี่สิบปี ถือว่าเป็นนักการเมืองมืออาชีพคนหนึ่ง สำหรับนักการเมืองแล้ว การโน้มน้าวด้วยผลประโยชน์ย่อมได้ผลกว่าการอ้างความผิดชอบชั่วดี นอกจากนี้ การใช้มิตรภาพความสัมพันธ์ส่วนตัวก็ไม่เหมาะกับนิสัยของเจ้าชายเลย โรแลนด์หวนนึกถึงพฤติกรรมของเจ้าชายก่อนหน้านี้ พบว่าตัวเองไม่ใช่คนดีเลยจริงๆ
ดังนั้นเขาจึงเลือกประเด็นความขัดแย้งตลอดกาลระหว่างอาณาจักรและศาสนจักรมาเป็นหัวใจหลัก สันตะสำนักที่กำลังเรืองอำนาจขึ้นทุกวันเปรียบประดุจหนามยอกอกของราชาวิมเบิลดันที่สาม ศาสนจักรประกาศว่าโลกนี้ดำเนินไปตามพระประสงค์ของพระเจ้า และพระสันตะปาปาก็คือทูตของพระเจ้า หากประชาชนพบว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องจริงก็จะเกิดข้อสงสัยขึ้นมามากมาย อำนาจการปกครองของศาสนจักรก็จะถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง
หากเขาพูดว่า ‘แม่มดไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ดังนั้นข้าจึงอยากช่วยพวกนาง’ คงโน้มน้าวอีกฝ่ายได้ยาก สู้เปลี่ยนเป็น ‘แม่มดไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ข้าสามารถอาศัยจุดนี้มาโจมตีศาสนจักรได้’ ยังจะทำให้บารอฟเอนเอียงมาทางเขาได้มากกว่า
“ไม่ว่าพวกพี่น้องข้าจะปกครองดินแดนตัวเองได้เจริญรุ่งเรืองอย่างไร แต่สุดท้ายก็ยังอยู่ใต้อำนาจของศาสนจักร พวกเขาเที่ยวประกาศเรื่องเทวสิทธิราชย์ปาวๆ หากพระราชาที่ชอบธรรมหมายถึงคนที่พระสันตะปาปาสวมมงกุฎให้เท่านั้น เช่นนั้นพวกเรายังเหลืออำนาจใดในการปกครองแผ่นดินนี้” โรแลนด์หยุดไปเล็กน้อย “คราวนี้เสด็จพ่อก็จะทรงเห็นความหวังจากตัวข้า ซึ่งก็คือดินแดนที่ไม่ตกอยู่ใต้การควบคุมของสันตะสำนัก ทว่ามีเชื้อพระวงศ์เป็นผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ เท่านี้ก็ชัดเจนแล้วว่าเสด็จพ่อจะทรงเลือกใคร”
เพียงเปลี่ยนวลีที่ว่า ‘เป็นศัตรูกับคนทั้งโลก’ มาเป็น ‘เป็นศัตรูกับศาสนจักร’ ก็ทำให้คนยอมรับได้ง่ายขึ้นแล้ว...ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบารอฟที่ยืนข้างเดียวกับพระราชวงศ์มาตั้งแต่ต้นเลย
“ในทำนองเดียวกัน หากเสด็จพ่อตระหนักได้ว่ากลุ่มคนที่มีพลังวิเศษพวกนี้จะเป็นกำลังสำคัญในการสั่นคลอนศาสนจักรล่ะก็ คำสั่งไล่ฆ่าก็จะเป็นเพียงเรื่องตลกเท่านั้น ทางหนึ่งมีโอกาสเป็นศูนย์ ทางหนึ่งมีโอกาสมากกว่าศูนย์ เจ้าคิดว่าข้าควรเสี่ยงหรือไม่เล่า” โรแลนด์จ้องผู้ช่วยเจ้ากรม พูดเน้นทีละคำ “อย่าสงสัยการตัดสินใจของข้า บารอฟ เจ้าเป็นผู้ช่วยเจ้ากรมมายี่สิบปีแล้วใช่หรือไม่ หากว่าข้าได้เป็นราชาวิมเบิลดันที่สี่จริงๆ เจ้าก็ตัดคำว่าผู้ช่วยคำนี้ทิ้งไปได้เลย
หรือบางทีเจ้าอาจได้ตำแหน่งที่ดีกว่านั้น อย่างเช่น...มือขวาพระราชา”
...
โรแลนด์มองตามหลังบารอฟที่เดินจากไปก่อนจะถอนหายใจเบาๆ เขาดูออกว่าอีกฝ่ายไม่ได้สนใจคำสัญญาของเขานัก ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ แม้แต่โรแลนด์เองยังไม่เชื่อเลยว่าแผนการเพ้อเจ้อที่เพิ่งแต่งขึ้นมาเมื่อครู่นี้จะเป็นจริงได้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญคือการทำให้บารอฟเชื่อว่าตัวเขาคิดแผนแบบนั้นจริงๆ...แผนโง่ๆ ที่ไม่ซับซ้อนเกินสติปัญญาของเจ้าชายจอมเสเพล สอดคล้องกับตัวตนเจ้าชายตัวจริงที่เกลียดศาสนจักรพอดี มิหนำซ้ำยังเป็นการปูทางสู่การรวบรวมแม่มดในอนาคต
ส่วนความคิดจริงๆ ของเขาน่ะหรือ ต่อให้พวกเขารู้ก็คงไม่มีวันเข้าใจอยู่ดี
โรแลนด์เรียกสาวใช้เข้ามา “เรียกอันนามาพบข้า”
จากนี้ไปก็ได้เวลาทำงานใหญ่แล้ว เขาคิดอย่างกระตือรือร้น
........................................


## ฝึกฝน (1)

บทที่ 6 ฝึกฝน (1เริ่ม)
ในสวนดอกไม้ด้านหลังปราสาทมีกระท่อมเพิ่มขึ้นมาหนึ่งหลัง รอบตัวกระท่อมใช้แผ่นไม้ปิดล้อมไว้ โดยเหลือช่องไว้สองช่องเป็นหน้าต่าง
กลางกระท่อมมีสระทรงสี่เหลี่ยมซึ่งก่อด้วยอิฐเขียว กว้างยาวประมาณสามเมตร ข้างในถมดินเหลืองจนเต็ม เมื่อผสมน้ำลงดินในปริมาณที่เหมาะสม ดินจะติดไฟยากและมีความเหนียวในระดับหนึ่ง สามารถใช้พลั่วขุดเป็นรูปทรงที่ต้องการได้ บนดินเหลืองยังมีแท่งเหล็กกองอยู่หลายแท่ง...คาร์เตอร์ไปเอาเหล็กพวกนี้มาจากช่างเหล็ก
ข้างๆ สระมีบ่ออยู่หนึ่งบ่อ โรแลนด์ถูกใจบ่อนี้มากจึงสั่งให้คนมาสร้างกระท่อมที่นี่
ทว่าหากจะใช้เป็นห้องทดลองแล้ว ที่นี่ก็ยังถือว่าหยาบเกินไป เขาส่ายหน้า ของที่สร้างเสร็จได้ในเวลาเพียงชั่วข้ามคืนจะสมบูรณ์แบบดั่งใจนึกได้อย่างไร ส่วนห้องที่จะใช้งานจริงๆ นั้นต้องรอบารอฟรวบรวมวัตถุดิบก่อนจึงค่อยเลือกทำเลก่อสร้าง
“เป็นอย่างไร เมื่อคืนหลับสบายไหม”
เขาหันไปยิ้มถามอันนาที่มีสีหน้างงงัน
เธอในตอนนี้แตกต่างจากตอนที่อยู่ในคุกราวกับคนละคน...หลังจากผ่านการขัดสีฉวีวรรณอย่างดี ผมบลอนด์ประบ่าของเธอก็ดูนุ่มเป็นประกาย ผิวที่ไม่ได้รับการบำรุงยังคงดูเปล่งปลั่งเพราะเยาว์วัย กระสีอ่อนบริเวณดั้งจมูกยิ่งเพิ่มความสดใสมีชีวิตชีวาให้เธอ แม้รูปร่างผอมบางนั้นดูคล้ายกับจะปลิวตามลมได้ทุกเมื่อ ทว่าพวงแก้มของเธอก็เริ่มมีสีแดงระเรื่อแล้ว รอยเขียวช้ำและรอยรัดที่บริเวณคอก็จางลงกว่าเมื่อวานมาก โรแลนด์คิดว่านอกจากความสามารถที่เหนือธรรมชาติแล้ว แม่มดยังได้รับพลังทางกายภาพด้วย อย่างน้อยดูจากการฟื้นฟูร่างกายก็ได้ อันนาฟื้นฟูร่างกายได้เร็วกว่าคนธรรมดามาก
“อันที่จริงเจ้าเจอเรื่องร้ายๆ มามาก ข้าควรให้เจ้าพักผ่อนหลายวันหน่อย แต่ตอนนี้เวลากระชั้นมากจริงๆ ไว้ข้าจะชดเชยให้เจ้าทีหลัง” โรแลนด์เดินวนรอบตัวสาวน้อยหนึ่งรอบ “เสื้อผ้าชุดนี้ใส่พอดีตัวไหม”
ชุดที่อันนาสวมอยู่นี้เขาบรรจงเลือกแบบมาจากที่ต่างๆ...เพื่อสนองความสุขส่วนตัวของเขาเอง ชุดที่ปกปิดทั้งตัวอย่างช่างหลอมเหล็กดูหนาหนักเกินไปและไม่เหมาะกับเธอ ส่วนชุดนักเวทย์ในเกมแม้จะดูสง่างาม แต่ก็ขยับตัวได้ไม่สะดวก ชายชุดจะติดประกายไฟและถูกเผาเป็นขี้เถ้าได้ง่าย ส่วนชุดสาวใช้น่ะหรือ หึ จะมีอะไรเหมาะไปกว่านี้อีก
แม้ว่าในโลกนี้ยังไม่มีเครื่องแบบสาวใช้เป็นจริงเป็นจัง แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอะไร ชุดทำงานของพวกบ่าวไพร่ก็พอมีเค้าโครงแบบเดียวกับชุดสาวใช้ในยุคหลังพอสมควร ดังนั้นโรแลนด์จึงให้ไทร์เอาชุดตัวเองมาปรับแก้ตามรูปร่างของอันนา ยกชายกระโปรงให้สั้นขึ้น เปลี่ยนแขนเสื้อยาวเป็นสั้น เปลี่ยนคอกลมเป็นคอปกแล้วผูกโบว์ เท่านี้ก็ได้ชุดแม่มดแบบใหม่แล้ว
เพียงจับคู่กับหมวกแม่มดปลายแหลม (สั่งตัด) รองเท้าบู๊ตยาวสีดำ (มีอยู่แล้ว) และผ้าคลุมที่ยาวไม่เกินหัวเข่า (สั่งตัด) ตัวละครที่เคยเห็นแต่ในหนังก็ยืนตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าโรแลนด์
“ฝ่าบาท...ทรงต้องการให้หม่อมฉันทำอะไรเพคะ”
อันนาตามความคิดของเจ้าชายผู้ยิ่งใหญ่ตรงหน้าไม่ทันจริงๆ เธอรู้สึกเหมือนสมองตัวเองเริ่มจะใช้งานไม่ได้แล้ว ตอนที่ถูกคนจับใส่กระสอบแล้วลากอยู่ในคุกนั้น เธอคิดว่าชีวิตที่ถูกสาปแช่งของเธอกำลังจะสิ้นสุดแล้ว ทว่าเมื่อถอดถุงคลุมศีรษะออก เธอกลับพบว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นไม่ใช่แท่นแขวนคอหรือกิโยตีน แต่เป็นห้องขนาดใหญ่อันโอ่อ่าหรูหรา จากนั้นคนกลุ่มใหญ่ก็กรูเข้ามาจับเธอถอดเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำให้เธอ เธอถูกขัดถูตั้งแต่รักแร้ไปจนถึงง่ามเท้า ไม่มีส่วนไหนในร่างกายที่ไม่ถูกขัดจนสะอาดสะอ้าน
จากนั้นก็เป็นขั้นตอนการสวมเสื้อผ้า เธอไม่คิดเลยว่าแค่สวมเสื้อผ้าก็ต้องมีคนมาช่วยสวมให้ และไม่คิดเลยว่าเสื้อผ้าจะมีสัมผัสที่สบายได้ถึงขนาดนี้...มันสัมผัสลำตัวเธออย่างนุ่มนวล ไม่ระคายผิวแม้แต่น้อย
คนสุดท้ายที่เข้ามาในห้องคือชายชราหนวดขาว เขาไล่ทุกคนออกไปแล้ววางสัญญาฉบับหนึ่งลงตรงหน้าเธอ คราวนี้เธอถึงได้รู้ว่าคนที่บอกจะจ้างเธอในคุกตอนนั้นก็คือเจ้าชายลำดับที่สี่ของอาณาจักร และคำว่าว่าจ้างของเขาก็ไม่ใช่คำลวง ในสัญญาระบุไว้อย่างชัดเจนว่าหากเธอทำงานรับใช้เจ้าชาย เธอจะได้เงินหนึ่งเหรียญทองเป็นค่าตอบแทนรายเดือน
อันนารู้ดีว่าเงินหนึ่งเหรียญทองหมายถึงอะไร พ่อของเธอทำงานในเหมืองทั้งวัน ได้ค่าตอบแทนตามปริมาณแร่ที่ขุดได้ ช่วงที่รายได้ดีที่สุดก็เพิ่งได้แค่หนึ่งเหรียญเงินเท่านั้น ซึ่งหากจะแลกเป็นเหรียญทองก็ต้องใช้ถึงหนึ่งร้อยเหรียญเงิน มิหนำซ้ำยังต้องดูด้วยว่าเงินที่จะแลกนั้นบริสุทธิ์พอหรือไม่
ถ้าอย่างนั้น งานของเธอคืออะไร นอนกับเจ้าชายหรือ ระหว่างที่อาบน้ำ อันนาได้ยินพวกสาวใช้กระซิบกระซาบกันแบบนั้นจริงๆ แต่เธอไม่คิดว่าตัวเองมีค่าถึงขนาดนั้น เลือดที่แปดเปื้อนความชั่วร้าย คนใฝ่ต่ำที่สกปรกโสมม...คนที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอต่างพากันหลบหน้าเธอทั้งนั้น ต่อให้เจ้าชายขี้สงสัยมากจนถึงขั้นไม่กลัวแม้กระทั่งปีศาจ เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ค่าตอบแทนใดๆ แก่เธอเลย
คืนนั้นไม่มีใครมาเรียกเธอไปไหน เธอจึงได้นอนหลับสบาย...นั่นเป็นเตียงที่นุ่มที่สุดเท่าที่อันนาเคยสัมผัสมาทั้งชีวิต นุ่มจนเธอผล็อยหลับไปทันทีที่ทิ้งตัวลงไป กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นเวลาเที่ยงของอีกวัน อาหารเที่ยงถูกยกเข้ามาให้เธอถึงในห้อง มีขนมปัง เนยแข็ง และสเต็กเนื้ออีกหนึ่งชิ้น เธอตั้งใจจะตายแล้วแท้ๆ...คนที่ยอมทิ้งได้แม้กระทั่งชีวิตยังจะเหลือความอาลัยใดๆ ในโลกนี้อีก ตอนแรกเธอยังคิดอย่างนี้ แต่หลังจากที่ส่งสเต็กเนื้อเข้าปากแล้ว น้ำตาของอันนาก็เอ่อล้นออกมา
ซอสและผงพริกไทยผสมผสานรสชาติอันกลมกล่อมอยู่ในปากเธอ รสชาติเผ็ดหวานจัดจ้านจู่โจมต่อมรับรสเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า และยังคงอบอวลไปทั่วช่องปากแม้ว่ากลืนลงคอไปแล้ว...เธอพลันรู้สึกว่าโลกนี้ยังพอมีสิ่งสวยงามอยู่บ้าง
หากได้กินอาหารแบบนี้ทุกวัน ต่อให้ต้องเจอกับช่วงเวลาที่ถูกปีศาจกัดกินร่างกาย เธอก็คงมีความกล้าที่จะต่อสู้มากขึ้นล่ะมั้ง
เวลานี้เธอยืนอยู่ในกระท่อมไม้ที่ดูไม่เหมือนห้องนอนของเจ้าชายหรือห้องขัง เธอแอบตัดสินใจเงียบๆ ว่าหากเป็นความต้องการของอีกฝ่าย ไม่ว่าเขาจะให้เธอสวมชุดประหลาดแบบนี้ก็ดี หรือแสดงพลังอันน่าเหลือเชื่อนั่นก็ดี เธอก็ยินดีจะลองดูสักครั้ง ดังนั้นเธอจึงถามเขาซ้ำอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีแววลังเลอีกต่อไป
“ฝ่าบาท ทรงต้องการให้หม่อมฉันทำอะไรเพคะ”
“ตอนนี้เจ้าแค่หัดควบคุมพลังตัวเองให้ได้ก่อน ลองฝึกซ้ำไปซ้ำมาจนเรียกใช้หรือสั่งหยุดได้ดั่งใจ”
“ฝ่าบาททรงหมายถึงพลังของปี...”
“ไม่ใช่ อันนา” โรแลนด์ขัดขึ้น “พลังของเจ้าเองต่างหาก”
แม่มดกะพริบดวงตาสีฟ้าแสนสวยของเธอ
“คนส่วนใหญ่ยังมีอคติกับพวกเจ้า คิดว่าแม่มดได้รับพลังมาจากปีศาจ เป็นสิ่งชั่วร้ายเลวทราม แต่พวกเขาเข้าใจผิดถนัด” โรแลนด์ย่อตัวลง สบตากับอีกฝ่าย “เจ้าคงไม่คิดเช่นนั้นเหมือนกันใช่หรือไม่”
เขานึกถึงเสียงหัวเราะเบาๆ ของอันนาตอนอยู่ในคุก คนที่คิดว่าตัวเองชั่วร้ายจะเปล่งเสียงหัวเราะที่เจือแววเสียดสีแบบนั้นได้อย่างไร
“หม่อมฉันไม่เคยใช้มันทำร้ายใคร” เธอพูดเสียงเบา “ยกเว้นโจรชั่วคนนั้น”
“การตอบโต้ศัตรูไม่ใช่ความผิดอะไร เจ้าทำถูกแล้ว ผู้คนกลัวเจ้าเพราะพวกเขาไม่เข้าใจเจ้า...พวกเขารู้เพียงว่าคนที่หมั่นฝึกฝนตนจะกลายเป็นนักรบที่แข็งแกร่งได้ แต่กลับไม่รู้ว่าคนกลายเป็นแม่มดได้อย่างไร พลังที่ไม่มีใครรู้จักย่อมน่ากลัวเสมอ”
“ฝ่าบาทไม่ทรงกลัวแม้แต่น้อย” อันนาพูด
“เพราะข้ารู้ว่าพลังนั้นเป็นของเจ้า” โรแลนด์หัวเราะ “หากโจรผู้นั้นก็มีพลังอันน่าตกใจเช่นเดียวกับเจ้า ข้าคงไม่กล้ายืนต่อหน้าเขาแน่”
“เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มกันดีกว่า” เขาว่า
........................................


## ฝึกฝน (2)

บทที่ 7 ฝึกฝน (2)
เปลวไฟผุดขึ้นมาจากใต้เท้าเธอก่อนจะดับวูบลงอย่างรวดเร็ว
นี่คือการฝึกครั้งที่ยี่สิบสาม
เธอล้มเหลวอีกครั้ง
หน้าผากของอันนาผุดเหงื่อออกมาเป็นเม็ดๆ เธอใช้หลังมือปาดทิ้ง ไอร้อนพลันลอยขึ้นมาส่งเสียงดังซ่าๆ
เธอเริ่มการฝึกครั้งต่อไปทันทีโดยไม่หยุดพัก ชุดแม่มดชุดนั้นถูกพับวางไว้อีกด้านอย่างเรียบร้อย หากไม่ใช่เพราะเธอยืนยันจะทำแบบนี้แต่แรก ชุดแม่มดคงถูกไฟเผาเป็นขี้เถ้าไปนานแล้ว
โชคดีที่โรแลนด์เป็นเจ้าชาย จึงหาชุดจำนวนมากมายมาให้เธอได้ไม่ยาก เขาให้ไทร์ส่งชุดคลุมมาหนึ่งลังเต็มๆ...ซึ่งก็เป็นชุดที่รวบรวมมาจากบรรดาสาวใช้ทั้งนั้น
ในที่สุดการฝึกครั้งที่ยี่สิบสี่ก็ประสบผล เปลวไฟไม่ได้ผุดขึ้นจากเท้าเธอแล้ว ทว่าลอยอยู่เหนือฝ่ามือเธอ เธอยกแขนขึ้นอย่างระมัดระวัง หวังจะให้มันเลื่อนไปที่ปลายนิ้ว ทว่าเปลวไฟกระตุกอยู่สองครั้งแล้ววิ่งไปตามแขนเธอพร้อมเสียงลุกไหม้ มันไหม้แขนเสื้อเธอก่อนจะลามไปยังส่วนอื่นๆ ของชุด
อันนาดับไฟ ถอดชุดที่ไหม้ไปซีกหนึ่งทิ้งด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง จากนั้นจึงหันไปหยิบตัวใหม่ในลัง
ทุกครั้งที่เจอสถานการณ์นี้ โรแลนด์จะเสมองไปทางอื่น...แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สนใจเขาเลยก็ตาม
อันที่จริงหากไม่ใช่เพราะโรแลนด์ขอร้องแกมบังคับล่ะก็ เธอคงเปลือยกายฝึกไปแล้ว แต่ถ้าทำแบบนั้นโรแลนด์ก็จะดูเธอฝึกไม่ได้อีก เขาไม่สามารถมองผู้หญิงเปลือยกายได้ด้วยใจสงบ...โดยเฉพาะผู้หญิงที่ยิ่งทวีเสน่ห์ดึงดูดใจยามที่ร่างเธอลุกเป็นไฟแบบนั้น
โรแลนด์ส่ายหน้า โยนความคิดสกปรกทิ้งไป เท่าที่เห็นตอนนี้ ดูเหมือนว่าการฝึกใช้พลังจะไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เขาตั้งเป้าให้อันนาว่าเธอจะต้องปล่อยเปลวไฟออกจากฝ่ามือหรือนิ้วมือเท่านั้น ห้ามให้มันลามมาถึงเสื้อผ้าบนตัว และต้องรักษาอุณหภูมิให้สูงพอที่จะเผาแท่งเหล็กในสระด้วย
หลังจากที่การฝึกครั้งที่สามสิบล้มเหลวลง โรแลนด์ก็สั่งให้เธอหยุด
“พักก่อนเถอะ”
อันนามองเขาอึ้งๆ ไม่แสดงปฏิกิริยาโต้ตอบอะไร
โรแลนด์จึงต้องเข้าไปจูงมือสาวน้อยเดินไปที่เก้าอี้ แล้วกดตัวเธอให้นั่งลง
“เจ้าเหนื่อยแล้ว เวลาเหนื่อยก็ควรพักสักครู่ อย่าฝืนตัวเองจนเกินไป พวกเรายังมีเวลาอยู่” เขาช่วยซับเหงื่อที่หน้าผากให้เธอ “มาจิบชายามบ่ายกันก่อนดีกว่า”
โรแลนด์รู้ว่าบรรดาชนชั้นสูงในอาณาจักรเกรย์คาสเซิลไม่มีธรรมเนียมจิบชายามบ่าย กำลังการผลิตในโลกนี้ยังต่ำอยู่ ผู้คนไม่มีเวลามาดื่มด่ำอาหารอันประณีต...อาหารสามมื้อยังกินไม่ครบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมื้อที่สี่เลย ส่วนพวกลูกเศรษฐีที่มีเวลาว่างทั้งวันก็มักไปกระจุกตัวกันตามร้านเหล้าหรือบ่อนพนันเสียมากกว่า
แต่ธรรมเนียมนี้ต่อให้ไม่มีเขาก็สร้างขึ้นเองได้ ขนมเขามีอยู่แล้ว ส่วนชาไม่มีก็ใช้เบียร์แทน...หลังจากที่รู้ว่าตัวเองจะได้ไปอยู่เมืองชายแดนอันห่างไกลความเจริญแล้ว เจ้าชายก็หอบสาวใช้ บ่าวไพร่ และพ่อครัวทั้งหมดมาด้วย
ดังนั้น ธรรมเนียมจิบชายามบ่ายจึงเกิดขึ้นเป็นครั้งแรกที่กระท่อมไม้หยาบๆ ในสวนดอกไม้หลังวัง
อันนามองขนมหน้าตาประณีตแต่ละจาน รู้สึกไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ทำไมของกินจึงดูสวยขนาดนี้ได้
แม้เธอจะไม่รู้ชื่อเรียกขนม แต่การผสมผสานกันระหว่างเปลือกนอกสีขาวกับผลไม้สีแดงสดก็ชวนน้ำลายไหลมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเส้นสายลวดลายที่ประดับประดาอยู่ด้านนอกนั้น ช่วยเปิดโลกให้เธอได้อีกขั้น
โรแลนด์มองสีหน้าเหลอหลาของอันนาอย่างภูมิใจ แค่เค้กสตรอเบอร์รีธรรมดาๆ ก็ยังทำเธอตกใจได้ มิหนำซ้ำสตรอเบอร์รีนี่ยังถูกเชื่อมมาแล้ว รสชาติไม่สดใหม่แล้วด้วย
ที่สนุกกว่าการกินก็คือการเฝ้ามองสีหน้าของแม่มด โรแลนด์มองดูอีกฝ่ายตักเค้กเข้าปากอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นแทบจะฉายแสงได้ เส้นผมขยับไหวไปมา เขารู้สึกคล้ายกับตัวเองกำลังดูการ์ตูนทำอาหารอยู่
...อาหารที่ไม่มีประกายไม่ใช่อาหารที่ดี!
ใช้ได้ ตัวละครตัวนี้ให้ความรู้สึกที่ไม่เลวเลย
ดังนั้น การดูอันนาฝึกพลังและจิบชายามบ่ายกับเธอจึงกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของโรแลนด์ไป ส่วนงานบริหารแม้เขาไม่ได้ใส่ใจ บารอฟก็ช่วยจัดการให้อย่างดีอยู่แล้ว
สามวันต่อมา บารอฟก็ส่งข้อมูลสถิติต่างๆ ของเมืองชายแดนไปที่ห้องทำงานของโรแลนด์ หากเป็นเมื่อก่อน นี่คงเป็นเรื่องเหลือเชื่อมาก เจ้าชายน่ะหรือจะทนอ่านรายงานน่าปวดหัวกองโตขนาดนี้ได้
อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อ่านหรอก โรแลนด์อ่านได้สองบรรทัดก็ตาลายแล้ว จึงสั่งบารอฟตรงๆ ว่า “เจ้าอ่านให้ข้าฟังซิ”
เขาใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงฟังผู้ช่วยเจ้ากรมอ่านรายงานจนจบ และพบความผิดปกติบางอย่าง “ทำไมรายได้จากภาษีและการค้าช่วงฤดูหนาวของเมืองชายแดนถึงเป็นศูนย์ทุกปี”
ฤดูหนาวอุณหภูมิต่ำ หากผลผลิตด้านต่างๆ จะลดลงบ้างก็เข้าใจได้ แต่ถึงกับลดลงจนเหลือศูนย์นี่หมายความว่าอย่างไร ชาวเมืองที่นี่จำศีลกันหรืออย่างไร
บารอฟกระแอม “ฝ่าบาท ทรงลืมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ฤดูหนาวเป็นเดือนแห่งปีศาจ เมืองชายแดนป้องกันตัวเองไม่ได้ ชาวเมืองทั้งหมดจึงย้ายไปอยู่ที่ป้อมปราการลองซอง แต่วางพระทัยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ความปลอดภัยของฝ่าบาทย่อมสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด”
“เดือนแห่งปีศาจหรือ” โรแลนด์ลองนึกดู ดูเหมือนจะมีศัพท์คำนี้อยู่จริงๆ...ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจเรื่องตำนานผีสางหรือแม่มดผู้ชั่วร้ายอะไรเลย คิดว่าเป็นเพียงตำนานเล่าขานของโลกที่ยังไม่เจริญเท่านั้น แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าแม่มดมีอยู่จริงแน่ๆ ส่วนจะชั่วร้ายหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่อง ถ้าอย่างนั้น...ตำนานผีสางที่เล่าลือกันอย่างแพร่หลายเรื่องอื่นๆ ล่ะ
ตอนเรียนหนังสือในราชสำนัก ครูสอนประวัติศาสตร์เคยอธิบายเรื่องเดือนแห่งปีศาจอย่างละเอียด หลังจากหิมะแรกของฤดูหนาวตกแล้ว พระอาทิตย์จะอับแสง ประตูนรกในเทือกเขาดรากอนส์แบ็คจะเปิดออกเวลานี้
กลิ่นอายปีศาจจากนรกจะกลืนกินสิ่งมีชีวิต แล้วเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นทาสปีศาจ สัตว์บางส่วนจะกลายเป็นสัตว์อสูรทรงพลังแล้วบุกโจมตีมนุษย์ แม่มดส่วนใหญ่มักถือกำเนิดขึ้นในฤดูนี้ มิหนำซ้ำพลังของพวกเธอยังแกร่งกล้ากว่าเวลาปกติด้วย
“เจ้าเคยเห็นประตูนรกหรือไม่” โรแลนด์ถาม
“ฝ่าบาท คนธรรมดาจะเห็นได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!” บารอฟส่ายหน้ารัว “อย่าว่าแต่เทือกเขาดรากอนส์แบ็คที่ไม่มีทางข้ามไปได้เลย แม้แต่เทือกเขาใกล้ๆ ก็ถูกกลิ่นอายปีศาจปกคลุมทั้งนั้น คนธรรมดาๆ เข้าไปใกล้อย่างเบาก็ปวดหัว อย่างหนักก็เสียสติ นอกเสียจากว่า...”
“นอกเสียจากว่าอะไร”
“นอกเสียจากว่าคนคนนั้นจะเป็นแม่มด ผู้ที่จะเห็นประตูนรกได้มีเพียงแม่มดเท่านั้น เพราะพวกนางเป็นสมุนปีศาจอยู่แล้ว ย่อมไม่ได้รับอันตรายจากกลิ่นอายปีศาจพ่ะย่ะค่ะ” พอพูดถึงตรงนี้ บารอฟก็หันไปมองสวนดอกไม้ด้านหลัง
“แล้วสัตว์อสูรเล่า เจ้าคงเคยเห็นมาก่อนกระมัง” โรแลนด์เคาะโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์นัก
“เอ่อ กระหม่อมไม่เคยเห็นพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็เพิ่งมาที่ชายแดนแห่งนี้เป็นครั้งแรกเหมือนฝ่าบาท คนในเมืองหลวงแทบไม่มีใครเคยเจอสิ่งชั่วร้ายที่แท้จริงหรอกพ่ะย่ะค่ะ”
ชาวเมืองอพยพกันทุกปีปีละครั้ง แล้วเมืองแห่งนี้จะเจริญได้อย่างไร ตอนแรกเขาคิดว่าเมืองชายแดนเพียงแค่แร้นแค้นไม่อุดมสมบูรณ์ แต่ยังมีศักยภาพพอจะพัฒนาได้ ทว่าตอนนี้ดูท่าจะยากแล้ว
“ป้อมปราการลองซองสามารถต้านทานสัตว์อสูรได้ นั่นแสดงว่าพวกมันสามารถถูกฆ่าและเอาชนะได้! แล้วเหตุใดพวกเราจึงไม่อยู่สู้กับพวกมันที่เมืองชายแดนนี่เล่า”
“ป้อมปราการลองซองมีกำแพงเมืองที่ยิ่งใหญ่ และมีกองทัพอันแข็งแกร่งของดยุคไรอันประจำการอยู่ เมืองชายแดนเทียบไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ” บารอฟอธิบาย “เมืองชายแดนแห่งนี้มีไว้เพื่อแจ้งข่าวเตือนภัยแก่ทางป้อมโดยเฉพาะ ดังนั้นมันจึงถูกสร้างอยู่ระหว่างเนินเขาทิศเหนือและแม่น้ำแดงพ่ะย่ะค่ะ”
เหมือนกับเหยื่อที่รอศัตรูมาขย้ำระหว่างทางแท้ๆ โรแลนด์หัวเราะหยัน
.......................................


## เดือนแห่งปีศาจ (1)

บทที่ 8 เดือนแห่งปีศาจ (1เริ่ม)
หากคิดจะพัฒนาเมืองก็ต้องวางรากฐานให้มั่นคง ดินไม่ดียังปรับปรุงได้ พื้นที่เล็กเกินไปยังขยายได้ แต่หากไม่มีคนอยู่อาศัย ทุกอย่างก็เป็นได้แค่ความฝัน
หากดินแดนแห่งหนึ่งพร้อมจะถูกสละทิ้งได้ทุกเมื่อแล้ว อย่างนั้นใครยังจะตั้งรกรากที่นี่ ใครยังจะทำมาหากินที่นี่ได้อย่างสบายใจ
หลังจากผู้ช่วยเจ้ากรมออกไปแล้ว โรแลนด์ก็เรียกคาร์เตอร์ หัวหน้าอัศวินของเขาเข้ามา
“พาคนของเจ้าไปหาพวกทหาร นายพราน หรือชาวไร่มาพบข้า พวกเขาจะต้องอยู่ที่นี่มาไม่ต่ำกว่าห้าปี แล้วต้องเคยอยู่ถึงเดือนแห่งปีศาจด้วย หากมีคนที่เคยสู้กับสัตว์อสูรได้ยิ่งดี”
หัวหน้าอัศวินจากไปแล้ว โรแลนด์นวดขมับพลางพลิกดูรายงานพวกนั้นต่อ
สินค้าส่งออกสำคัญๆ ของเมืองชายแดนคือแร่และขนสัตว์ สินค้านำเข้าส่วนมากคืออาหาร โดยขนส่งผ่านแม่น้ำแดงไปยังป้อมปราการลองซองหรือเมืองวิลโลว์ แร่ที่ส่งออกมีมากมายหลายชนิด ทั้งเหล็ก ทองแดง กำมะถัน คริสตัล ทับทิม ไพลิน...นับว่าเหมืองที่นี่มีแร่หลากหลายมาก เขาคิดถึงคำพูดของอันนาที่ว่า เคยมีคนเล่าว่าเมื่อก่อนนี้เหมืองเนินเขาทิศเหนือเคยเป็นรังสัตว์ประหลาดใต้ดินไม่ทราบชนิดมาก่อน จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าลึกลงไปในอุโมงค์นั้นมีทางแยกมากน้อยเพียงไร
เมื่อพลิกมาดูหน้าเสบียงอาหาร โรแลนด์ถึงกับขมวดคิ้ว แร่ส่วนใหญ่ถูกขายให้ป้อมปราการลองซอง แต่อีกฝ่ายกลับจ่ายค่าสินค้าด้วยอาหาร ไม่ใช่ด้วยเงินที่ใช้กันในอาณาจักร ว่ากันตามหลักแล้ว อย่างไรเสียอัญมณีก็นับเป็นสินค้ามีราคา ก็น่าจะแลกเป็นอาหารได้จำนวนมาก ทว่าจากการค้าขายตลอดหลายปีมานี้ เมืองชายแดนกลับไม่มีเสบียงสะสมมากเท่าไร ฐานะทางการเงินก็ไม่ได้ร่ำรวย
หรือหากจะพูดอีกอย่างก็คือ ผลิตผลแร่ทั้งปีของเมืองชายแดนแลกมาได้เพียงเสบียงอาหารสำหรับพอเลี้ยงชาวเมืองสองพันคนได้หนึ่งปีเท่านั้น ก่อนหน้าที่เจ้าชายจะมาที่นี่ ผู้ปกครองที่่นี่ก็คือคนพวกเดียวกับป้อมปราการลองซอง พวกเขาผลิตเองขายเองก็เข้าใจได้อยู่ อย่างไรเสียในสายตาพวกเขา ต่อให้ที่นี่ตุนเสบียงมากแค่ไหนก็ต้องกลายเป็นของสัตว์อสูรอยู่ดี
ส่วนการค้าขนสัตว์นั้นเป็นกิจการของชาวเมืองท้องถิ่นเอง พวกเขาจะเข้าไปล่าสัตว์นานาชนิดในป่าเร้นลับทางตะวันตก แล้วขายให้ผู้รับซื้อจากป้อมปราการลองซองหรือชาวเมืองวิลโลว์ เมืองชายแดนไม่ได้เก็บภาษีจากการค้าเหล่านี้ เพราะไม่สามารถควบคุมติดตามได้ตลอด
โรแลนด์ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้ว เขาก็จะไม่ยอมให้ทางป้อมจ่ายค่าแร่ด้วยอาหารอีก แม่น้ำแดงแตกสาขาเชื่อมโยงไปเกือบทั่วอาณาจักร การคมนาคมขนส่งไม่ถือว่าติดขัด เมื่อมีเส้นทางหลักสำหรับขนส่งสินค้าแบบนี้ ต่อให้ป้อมปราการลองซองไม่ส่งอาหาร เขาก็ยังไปซื้อจากที่อื่นได้อยู่ดี
เขาบอกแล้วว่าเขาสามารถอยู่สู้กับสัตว์ประหลาดบ้าๆ ที่เมืองชายแดนแห่งนี้ได้
คาร์เตอร์ทำงานอย่างว่องไว วันรุ่งขึ้นก็พาทหารสองคนกับนายพรานอีกหนึ่งคนมาพบเขา “สองคนนี้คือหัวหน้ากองลาดตระเวนของเมืองชายแดน มีหน้าที่จุดสัญญาณไฟเตือนภัยทุกปี ส่วนนายพรานคนนี้บอกว่าเขาเคยสู้กับสัตว์อสูรมาก่อน และเคยตัดหัวสัตว์อสูรกับมือตัวเองพ่ะย่ะค่ะ”
คนทั้งสามโค้งตัวแสดงความเคารพพร้อมกัน
โรแลนด์พยักหน้า สั่งให้พวกเขาถอยไปอีกด้าน แล้วเรียกเข้ามาซักถามทีละคน
“ทูลจะ...เจ้าชายทิ...ที่เคารพ...” ทหารคนแรกที่ถูกเรียกตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นภาษา “กระหม่อมกับไบรอันปะ...เป็นคนที่นี่ ง่า...พอหิมะตกแล้ว พวกเราก็จะ...จะมุ่งหน้าไปที่หะ...หอส่งสัญญาณไฟที่เหมืองเนินเขาทิศเหนือ ที่นั่นสะ...สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรได้ตั้งแต่เนิ่นๆ หากพวกมันขะ...ข้ามป่าเร้นลับมาเมื่อไร พวกเราก็จะจุ...จุดไฟสัญญาณ แล้วถอยไปทางถะ...ถนนเส้นเล็กๆ เพื่อหนีขึ้นเรือที่เตรียมไว้ล่วงนะ...หน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ในเมื่อพวกเจ้ามาด้วยกันก็เรียกคู่หูเจ้ามาตอบแทนดีกว่า” โรแลนด์ปิดหน้าส่ายหัว “สัตว์อสูรรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร พวกเราฆ่ามันได้หรือไม่”
ทหารอีกคนก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน แต่ยังไม่ถึงกับติดอ่าง “ทูลเจ้าชาย น่าจะได้พ่ะย่ะค่ะ เมื่อก่อนพวกมันก็เป็นสัตว์ป่าธรรมดาๆ ทั่วไป แม้จะถูกอำนาจปีศาจกระตุ้นจนดุร้ายบ้าคลั่ง แต่ก็ยังสังหารได้พ่ะย่ะค่ะ ทุกๆ ปีหลังจากพ้นเดือนแห่งปีศาจไปแล้ว ป้อมปราการลองซองจะส่งทหารม้ามาเก็บกวาดซากสัตว์ระหว่างทางจากป้อมไปเมืองชายแดนพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเดือนแห่งปีศาจกินเวลานานเท่าไร”
“โดยปกติก็ประมาณสองถึงสามเดือนพ่ะย่ะค่ะ...แต่หากจะให้แน่นอนต้องดูพระอาทิตย์” ไบรอันตอบ
“ดูพระอาทิตย์หรือ” โรแลนด์ถามอย่างสงสัย
“พ่ะย่ะค่ะ” ทหารอธิบาย “ฝ่าบาทเพิ่งเสด็จมาที่นี่ได้ไม่นานจึงไม่ทรงรู้ เมืองชายแดนแห่งนี้หากหิมะเริ่มตกแล้วก็จะตกอย่างต่อเนื่องไปตลอด จนกระทั่งพระอาทิตย์กลับมาสว่างอีกครั้ง หิมะถึงได้ละลายไป”
“เมื่อหิมะละลายแล้วจึงถือว่าสิ้นสุดเดือนแห่งปีศาจหรือ” โรแลนด์ค้นความทรงจำ อย่างน้อยหิมะในอาณาจักรก็ไม่เป็นอย่างนั้น ปกติแค่วันรุ่งขึ้นก็ละลายแล้ว พระอาทิตย์ก็ไม่เคยมีความเปลี่ยนแปลงอะไร
“ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเคยเจอเดือนแห่งปีศาจที่กินเวลานานที่สุดเมื่อสองปีก่อน มันกินเวลาถึงเกือบสี่เดือน มีคนอดตายไปจำนวนไม่น้อยเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วเหตุใดป้อมปราการลองซองจึงไม่มีอาหารเหลือเลยเล่า” โรแลนด์ถาม
สีหน้าของไบรอันดูย่ำแย่เต็มที “พวกเขามีพ่ะย่ะค่ะ แต่ตอนนั้น เจ้าหน้าที่เทศบาลเฟอร์เรโนที่รับผิดชอบการจ่ายเสบียงบอกว่า ปริมาณแร่ที่พวกเราผลิตได้ในฤดูใบไม้ร่วงแลกอาหารได้เพียงสามเดือนเท่านั้น หากต้องการส่วนของเดือนที่สี่ก็ต้องส่งแร่ชุดใหม่ให้เขาก่อน แต่เดือนแห่งปีศาจยังไม่สิ้นสุด พวกเราออกไปจากป้อมไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ที่แท้ก็เช่นนี้เอง...ข้าเข้าใจแล้ว”
ขุนนางใจทรามพวกนี้ทอดทิ้งประชาชนแท้ๆ หากป้อมปราการลองซองปฏิบัติต่อชาวเมืองชายแดนกลุ่มนี้อย่างอบอุ่นราวกับลมฤดูใบไม้ผลิแล้ว เขาก็คงรั้งชาวเมืองให้อยู่ที่นี่ต่อลำบากเหมือนกัน  แต่ตอนนี้ดูท่าแล้ว พวกเต่าหดหัวหลังกำแพงเมืองพวกนั้นก็ไม่ได้เก่งกาจอะไร โรแลนด์เรียกคนสุดท้ายมาซักถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับจดจำชื่อนั้นไว้
คนสุดท้ายเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เวลายืนตรงสูงเกือบหกฟุต ทำเอาโรแลนด์รู้สึกอึดอัดมาก โชคดีที่พอเขาเดินเข้ามาก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง
“เจ้าบอกว่าเจ้าเคยฆ่าสัตว์อสูรหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบห้าว “กระหม่อมเคยฆ่าพันธุ์หมูป่าหนึ่งตัว พันธุ์หมาป่าหนึ่งตัว”
“ ‘พันธุ์’ หรือ” โรแลนด์ทวนคำพูดเขา “หมายความว่าอย่างไร”
“เป็นคำที่พวกพรานใช้เรียกสัตว์อสูรพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท สัตว์ป่าที่ดุร้ายอยู่แล้วเมื่อกลายพันธุ์ไปแล้วจะยิ่งรับมือยากกว่าเดิม ซ้ำร้ายพวกมันยังพัฒนาจุดแข็งของตัวเองจนดีขึ้นจากเดิมอีกหลายเท่า อย่างเช่นพันธุ์หมูป่า ขนที่หลังของมันจะแข็งขึ้นมาก ขนาดยิงหน้าไม้ในระยะห้าสิบก้าวยังยิงไม่เข้า ส่วนพันธุ์หมาป่าก็จะยิ่งเจ้าเล่ห์และวิ่งเร็วจนน่าตกใจ หากคิดจะฆ่ามันต้องเตรียมกับดักไว้ล่วงหน้าพ่ะย่ะค่ะ”
“ที่แกร่งอยู่แล้วก็จะยิ่งแกร่ง ที่เร็วอยู่แล้วก็จะยิ่งเร็ว” โรแลนด์พยักหน้า “แต่อย่างไรเสียก็ยังเป็นสัตว์อยู่ดี”
“พ่ะย่ะค่ะ พวกมันยังไม่ใช่ศัตรูที่น่ากลัวที่สุด” นายพรานพูดถึงตรงนี้ก็กลืนน้่ำลาย “ศัตรูที่น่ากลัวที่สุดคือพันธุ์ผสมพ่ะย่ะค่ะ”
“พวกมันคือร่างจำแลงของปีศาจตัวจริง มีเพียงนรกเท่านั้นที่จะสร้างสัตว์ประหลาดน่ากลัวเช่นนี้ได้ กระหม่อมเคยเจอพันธุ์ผสมอยู่ตัวหนึ่ง มันมีร่างกายที่แข็งแกร่งและมีปีกขนาดใหญ่ที่หลังอีกหนึ่งคู่ สามารถบินในระยะใกล้ๆ ได้ มิหนำซ้ำยังดูเหมือนมันจะรู้ว่ากระหม่อมอยู่ที่ไหน ไม่ว่ากระหม่อมจะหลบอย่างไร มันก็จะต้อนให้กระหม่อมออกมาจนได้ มันไม่ได้ตั้งใจจะกินกระหม่อม ฝ่าบาท มันเพียงแต่เล่นกับเหยื่อของมันเท่านั้น” นายพรานฉีกเสื้อตัวเองออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ซึ่งลากจากท้องไปถึงทรวงอก “กระหม่อมชิงกระโดดลงแม่น้ำแดงก่อนที่จะสลบไป ถึงได้รอดชีวิตมาได้พ่ะย่ะค่ะ”
“มีสัตว์ประหลาดเช่นนี้ด้วยหรือนี่” โรแลนด์รู้สึกว่าโลกนี้มหัศจรรย์ขึ้นทุกที กำแพงเมืองที่มั่นคงแข็งแรงอาจขวางกั้นสัตว์อสูรพันธุ์ปกติได้ ทว่าพันธุ์ที่บินได้ล่ะ “พันธุ์ผสมคงมีไม่มากใช่ไหม”
........................................


## เดือนแห่งปีศาจ (2)

บทที่ 9 เดือนแห่งปีศาจ (2)
“มีไม่มากพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท ในเดือนแห่งปีศาจแต่ละครั้งจะพบเพียงสองสามตัวเท่านั้น มิฉะนั้นป้อมปราการลองซองก็คงรับมือไม่ไหวเหมือนกัน”
“ดีมาก ช่างสังเกตจริงๆ” โรแลนด์สั่งให้นายพรานลุกขึ้น “เจ้าชื่ออะไร ดูท่าทางไม่เหมือนชาวเกรย์คาสเซิลเลย”
“กระหม่อมมีเชื้อสายโมเกนครึ่งหนึ่ง คนในเมืองเรียกกระหม่อมว่าขวานเหล็กพ่ะย่ะค่ะ”
โมเกน ชาวทะเลทรายซึ่งอาศัยอยู่ในทะเลทรายกว้างทางตะวันตกเฉียงใต้ของอาณาจักร ว่ากันว่าสืบเชื้อสายมาจากยักษ์ทะเลทราย โรแลนด์พยายามค้นความทรงจำที่เกี่ยวข้องในสมอง เขาไม่ได้ใช้ชื่อสกุล แต่ใช้สมญานามแทน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับชาวทะเลทรายอีก ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงย้ายจากชายแดนทางตะวันตกเฉียงใต้มาที่เมืองแร้นแค้นแห่งนี้นั้น คาดว่าเบื้องหลังคงมีเรื่องราวอันน่าเศร้าอยู่
แต่ว่านั่นไม่สำคัญ เมืองชายแดนไม่ถือเรื่องชาติกำเนิดอยู่แล้ว
โรแลนด์ปรบมือ “วันนี้พอแค่นี้ก่อน คาร์เตอร์ ให้รางวัลพวกเขาคนละสิบเหรียญเงินแล้วพาพวกเขาออกไปได้”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา” คนทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน
หลังจากพาคนออกไปแล้ว คาร์เตอร์ก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง “ฝ่าบาท เหตุใดจึงทรงถามเรื่องพวกนี้พ่ะย่ะค่ะ หรือฝ่าบาททรงดำริจะอยู่ที่นี่”
โรแลนด์ไม่ตอบคำถามนั้น “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไร”
“ไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!” หัวหน้าอัศวินพูด “จากที่ฟังนายพรานเล่ามา ลำพังแค่สัตว์อสูรพันธุ์หมูป่าก็ยากจะรับมือแล้ว ยิงในระยะห้าสิบก้าวยังยิงไม่เข้า ก็ต้องขยับเข้าไปเป็นสี่สิบก้าว สามสิบก้าว คนที่จะทำได้ก็มีแค่ทหารของทางป้อมเท่านั้น แล้วนอกจากนี้พวกมันก็มีจำนวนมหาศาลด้วย หากให้ทหารท้องถิ่นมาสู้กับพวกมันโดยไม่มีกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งเป็นเกราะกำบังล่ะก็ พอเริ่มมีคนบาดเจ็บล้มตายเข้าหน่อยคงได้วิ่งหนีกันกระจาย”
“ก่อนจะเจอแม่มดเจ้าก็พูดอย่างนี้ เจ้าคิดในทางที่ดีหน่อยไม่ได้หรืออย่างไร” โรแลนด์ถอนใจ
“เอ่อ...แม้แม่มดจะเป็นสิ่งชั่วร้าย แต่อันนา...อันนาดูไม่เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ ในฐานะอัศวินของฝ่าบาท กระหม่อมต้องดูความจริงเป็นหลัก”
“อย่างนั้นหรือ แล้วถ้าข้าสร้างกำแพงเมืองให้เจ้าเล่า”
“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์พลันสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไป
“ข้าจะสร้างกำแพงเมืองให้เจ้า กั้นระหว่างเชิงเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดง” โรแลนด์พูดเน้นทีละคำ “อาจจะไม่ใหญ่โตเท่ากำแพงเมืองหลวง แต่น่าจะใช้ป้องกันสัตว์อสูรได้อยู่”
“ฝ่าบาททรงทราบหรือไม่ว่ากำลังตรัสอะไรอยู่” อัศวินทั้งโกรธทั้งขำ “ทรงเล่นสนุกอย่างไรก็ต้องมีขอบเขตบ้าง หากถึงตอนนั้นฝ่าบาทไม่เสด็จไปที่ป้อม เช่นนั้นก็ทรงอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาทด้วย”
“ยังมีเวลาอีกสามเดือนไม่ใช่หรือ ข้าดูบันทึกเก่าๆ แล้ว หิมะแรกของที่นี่น่าจะตกตอนปลายเดือนที่สองหลังเข้าฤดูหนาวแล้ว”
“สามปีก็ไม่พอพ่ะย่ะค่ะ! การสร้างกำแพงเมืองต้องใช้คนจำนวนมาก ต้องเริ่มก่อดินกันตั้งแต่ฐานกำแพง แล้วต้องคอยตอกดินให้แน่นทุกๆ ความสูงสองฟุต มิฉะนั้นกำแพงอาจทลายลงมาได้ นี่ขนาดกำแพงดินอย่างง่ายๆ นะพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ส่ายหน้ารัว “ยิ่งกำแพงอิฐยิ่งไม่ต้องพูดถึง ก่อนอื่นก็ต้องหาช่างหินเป็นร้อยๆ คนมาแต่งหินให้เป็นทรงสี่เหลี่ยมก่อน จากนั้นจึงค่อยก่อขึ้นไปทีละก้อนๆ ฝ่าบาท กำแพงเมืองที่ไหนก็สร้างแบบนี้กันทั้งนั้น ไม่มีกรณียกเว้น จะให้มันผุดขึ้นมาจากดินในเวลาเพียงชั่วข้ามคืนน่ะเป็นไปไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์ส่งสัญญาณให้เขาหยุดพูด “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องด่วนสรุปตอนนี้ก็ได้ หากถึงตอนนั้นไม่มีกำแพงที่มั่นคงพอ ข้าก็จะยอมไปป้อมปราการลองซองกับเจ้า ข้าเองก็ไม่อยากทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เหมือนกัน”
อัศวินคุกเข่าหนึ่งข้าง “กระหม่อมสาบานว่าจะคุ้มครองฝ่าบาทให้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ!”
********************
ในสวนดอกไม้หลังปราสาท โรแลนด์จิบเบียร์รสขม มองอันนาที่กำลังตั้งอกตั้งใจกินเค้ก รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย
เขาตัดสินใจว่าจะอยู่สู้กับสัตว์อสูรที่เมืองชายแดน...หากแม้แต่ฐานที่มั่นก็ยังรักษาไว้ไม่ได้ ก็ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพัฒนาเมืองเลย หากต้องการสร้างกำแพงที่เชื่อมเชิงเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดงให้ได้ทันเวลาสามเดือน เขาก็จำเป็นต้องใช้แผนที่สมเหตุสมผลและเทคโนโลยีข้ามยุคมาช่วย
โรแลนด์ไม่ได้ผุดความคิดนี้ขึ้นมาลอยๆ เขาเคยสำรวจรอบๆ เมืองชายแดนมาแล้ว (แม้ว่าจะไม่ได้ลงพื้นที่เองก็ตาม) ในความทรงจำยังคงปรากฏภาพที่ชัดเจน...ระยะห่างที่สั้นที่สุดระหว่างเชิงเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดงห่างกันเพียงหกร้อยกว่าเมตรเท่านั้น ที่นั่นเป็นช่องเขาธรรมชาติ และเนื่องจากคนงานขุดเหมืองที่เนินเขาทิศเหนือกันตลอดทั้งปี จึงมีเศษหินที่ได้จากการขุดเหมืองจำนวนมาก
เศษหินพวกนี้มีหน้าตัดสีขาวเทา มีปริมาณแคลเซียมคาร์บอเนตสูง เมื่อบดละเอียดแล้วสามารถนำมาใช้เป็นหินปูนได้ และเมื่อมีหินปูน ก็เท่ากับมีปูนซีเมนต์
ถูกต้อง ปูนขาวไฮดรอลิกที่จะพลิกโฉมหน้าประวัติศาสตร์การก่อสร้างของมนุษยชาติชนิดนี้มีแหล่งที่มามากมายและใช้งานง่าย ถือว่าเป็นหนึ่งในเครื่องมือสำคัญสำหรับการพัฒนาเมืองก็ว่าได้
โรแลนด์คำนวณอยู่สักครู่ ความคิดจะทำคอนกรีตนั้นลืมไปได้เลย ไม่ใช่เพราะเทคโนโลยีไม่อำนวย แต่เพราะต้องใช้ซีเมนต์ในปริมาณมากเกินไป เขาไม่แน่ใจว่าจะผลิตผงซีเมนต์ได้มากขนาดนั้นภายในเวลาสามเดือน นอกจากนี้คอนกรีตยังมีความทนทานต่ำ ต้องเสริมเหล็กเส้นถึงจะแข็งแรงมั่นคง ดังนั้นการสร้างกำแพงคอนกรีตจึงไม่สมเหตุสมผลด้วยประการทั้งปวง
เขาต้องประหยัดซีเมนต์และใช้ประโยชน์จากวัตถุดิบที่มีให้มากที่สุด ดังนั้นกำแพงหินดิบจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด
สิ่งที่เรียกว่าหินดิบนั้นก็คือหินที่ยังไม่ถูกขัดฝน มีสภาพธรรมชาติอย่างตอนที่ขุดได้ วัตถุดิบหินประเภทนี้มีรูปทรงบิดเบี้ยว เหลี่ยมมุมไม่เท่ากัน ไม่สามารถนำมาใช้ก่อสร้างได้ทันที ต้องให้ช่างหินมาแต่งทรงก่อนจึงจะใช้งานได้ แต่กำแพงหินดิบนี้ใช้ซีเมนต์เป็นตัวยึดเกาะ ไม่ว่าหินจะรูปร่างประหลาดแค่ไหนก็สามารถนำมาก่อกำแพงได้ ช่องว่างระหว่างหินก็อุดด้วยซีเมนต์ วิธีนี้ทำให้เขาประหยัดซีเมนต์และใช้วัตถุดิบที่มีได้อย่างคุ้มค่า
นี่คือแผนการคร่าวๆ ของเขา แต่คาดว่าพอถึงเวลาปฏิบัติจริง เขาคงต้องลงมือเองด้วย โรแลนด์คิด ไม่ว่าจะเผาซีเมนต์ก็ดี ก่อกำแพงหินดิบก็ดี เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นวิทยาการใหม่เอี่ยมสำหรับคนยุคนี้ทั้งนั้น นอกจากตัวเขาแล้วก็ไม่เคยมีใครเคยเห็นของพวกนี้มาก่อน ไม่มีใครรู้ว่าจะทำอย่างไร ดูท่าแล้วช่วงเวลาสามเดือนต่อจากนี้เขาคงมีอะไรให้ทำเยอะแยะทีเดียว
“ทอดพระเนตรสิเพคะ”
เสียงใสๆ ของอันนาลอยมาจากด้านหลัง
โรแลนด์หันไปดูก็เห็นเปลวไฟกลุ่มเล็กๆ ผุดขึ้นบนมือเธออย่างเงียบๆ ทั้งๆ ไม่มีลมพัด แต่ยอดของเปลวไฟกลับขยับขึ้นๆ ลงๆ ราวกับกำลังโค้งศีรษะทำความเคารพเธอ พอเธอโยกนิ้ว เปลวไฟก็ค่อยๆ เคลื่อนไปที่ปลายนิ้วช้าๆ ราวกับเด็กน้อยที่กำลังหัดเดิน จนในที่สุด มันก็เคลื่อนไปหยุดลงที่ปลายนิ้วชี้ของเธอ
“เจ้าทำได้แล้ว”
เหลือเชื่อจริงๆ โรแลนด์อุทานในใจ นี่ไม่ใช่ทั้งมายากลและลูกเล่นทางเคมี แต่เป็นพลังเหนือธรรมชาติของแท้ ทว่านั่นไม่ใช่จุดที่ดึงดูดใจโรแลนด์ที่สุด...สิ่งที่จับใจเขามากกว่าเปลวไฟก็คือใบหน้าของอันนา
เธอกำลังจ้องที่ปลายนิ้วอย่างตั้งอกตั้งใจ ดวงตาสีฟ้าใสราวน้ำทะเลสะท้อนเปลวไฟที่ไหวระริก ดูราวกับไพลินที่ผนึกวิญญาณไว้ข้างใน ร่องรอยบาดแผลจากในคุกจางลงไปมากแล้ว แม้เธอจะยิ้มไม่บ่อย แต่อย่างน้อยใบหน้าก็มีสีสันขึ้นมาก ปลายจมูกเล็กๆ ของสาวน้อยผุดเหงื่อออกมาเป็นเม็ดๆ พวงแก้มแดงระเรื่อแผ่ซ่านพลังชีวิต แค่มองก็รู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจ
“ทรงเป็นอะไรไปเพคะ”
“เอ่อ...เปล่านี่” โรแลนด์เพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองมองเธอนานเกินไป เขาละสายตาแล้วกระแอมสองที “ถ้าอย่างนั้น ต่อไปเจ้าลองใช้ไฟละลายเหล็กดู”
ตลอดหลายวันมานี้ หากไม่ใช่เวลากินข้าวหรือนอนหลับแล้ว เธอก็จะฝึกพลังซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในกระท่อม ความขยันหมั่นเพียรของเธอทำให้โรแลนด์รู้สึกละอายใจมาก...ขนาดตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเขายังไม่ขยันเท่าเธอเลย
อีกไม่นานเธอคงใช้พลังได้คล่อง โรแลนด์คิด ถ้าอย่างนั้น คงถึงเวลาที่เขาจะงัดโครงการที่ึิคิดไว้มานานออกมาแล้ว
........................................


## ช่างหิน

บทที่ 10 ช่างหิน
สัปดาห์นี้อากาศไม่ค่อยดีนัก ท้องฟ้าเหนือศีรษะมักมืดครึ้มเสมอ อารมณ์ของคาร์ล ฟอว์เบิร์ตก็พลอยมืดมนหม่นหมองเหมือนอากาศไปด้วย
มีคนทักทายเขาเป็นระยะระหว่างเดินบนถนนหินอันเปียกชื้น...คาร์ลเปิดโรงเรียนขึ้นในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ที่นี่แตกต่างจากโรงเรียนที่รับเฉพาะบุตรหลานคหบดีในเกรย์คาสเซิล เขาสอนหนังสือให้พวกเด็กๆ ลูกชาวบ้านธรรมดาๆ อย่างเท่าเทียม ดังนั้นจึงมีชื่อเสียงค่อนข้างมากในเมืองชายแดน
“อ้าว ท่านฟอว์เบิร์ต อรุณสวัสดิ์”
“ท่านฟอว์เบิร์ต ลูกชายผมเป็นเด็กดีไหม”
“คาร์ล ว่างเมื่อไรก็ไปตกปลาด้วยกันสิ”
ปกติแล้วคาร์ลมักตอบพวกเขาด้วยรอยยิ้ม ทว่าวันนี้เขาเพียงแต่พยักหน้า ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
นับตั้งแต่เห็นอันนาถูกแขวนคอตายกับตา โลกที่เขาเห็นก็ปรากฏรอยแตกร้าว...หรือหากจะพูดให้ถูกต้องบอกว่า นับตั้งแต่จากเกรย์คาสเซิลมา รอยร้าวนี้ก็คงอยู่มาตลอด เพียงแต่เขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เขาใช้งานที่ยุ่งเหยิงมาเบนความสนใจตัวเอง และรอยยิ้มที่ใสซื่อบริสุทธิ์ของนักเรียนก็ช่วยปกปิดรอยร้าวได้ในบางมุม
จนกระทั่งอันนาเสียชีวิตไป เขาถึงพบว่าโลกนี้ไม่เคยมีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย รอยร้าวรอยนั้นไม่เพียงแต่ไม่หายไป ซ้ำยังกลับจะขยายกว้างกว่าเดิม
ความทรงจำเกี่ยวกับอันนาของเขาหยุดอยู่ที่ครึ่งปีก่อน เธอไม่มีความโดดเด่นใดๆ ในหมู่นักเรียนจำนวนสามสิบกว่าคนในโรงเรียน เธอดูธรรมดา พูดจาก็ไม่มาก แต่ทว่ามีจุดหนึ่งที่ทำให้คาร์ลจำเธอได้แม่น
นั่นก็คือความกระตือรือร้นในการเรียนของเธอ ไม่ว่าเขาจะสอนอะไร ตัวอักษรก็ดี ประวัติศาสตร์ก็ดี เธอมักจำได้เป็นคนแรกเสมอ หรือแม้กระทั่งประวัติศาตร์ศาสนาที่แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกเบื่อหน่าย อีกฝ่ายก็ยังสามารถถือหนังสืออ่านได้เป็นวันๆ เขายังเคยเห็นสาวน้อยคนนี้ช่วยเลี้ยงแกะให้เพื่อนบ้านด้วย...ใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง อันนาแปรงขนแกะอย่างตั้งอกตั้งใจ มือของเธอเคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังลูบไล้เด็กอ่อน ภาพภาพนั้นยังตราตรึงใจเขาจนถึงทุกวันนี้ รอยยิ้มของเธอหวานจับใจ ดูอย่างไรก็ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับสิ่งชั่วร้ายได้
ต่อมาก็เกิดเหตุไฟไหม้ขึ้นในเขตถนน แม่ของอันนาเคราะห์ร้ายเสียชีวิต อันนาเองก็ไม่ได้มาที่โรงเรียนอีก จนกระทั่งเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอถูกพิสูจน์ว่าเป็นแม่มดและถูกแขวนคอตายอยู่ที่ลานเมือง
ถูกปีศาจล่อลวงหรือ เป็นผู้ไม่บริสุทธิ์หรือ เป็นสิ่งชั่วร้ายหรือ เหลวไหลทั้งเพ! นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสงสัยสันตะสำนักตลอดจนความรู้ที่ตัวเองเคยถ่ายทอดให้คนอื่น
อันนาเป็นแม่มดหรือไม่เขาไม่รู้ แต่ที่รู้คือจะใช้คำว่าชั่วร้ายกับเธอไม่ได้เด็ดขาด! หากเด็กสาวเยาว์วัยผู้อ่อนต่อโลกและเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้คนหนึ่งถูกเรียกว่าชั่วร้ายแล้ว อย่างนั้นพวกข้าราชการในเกรย์คาสเซิลก็คงถูกส่งมาจากนรก! พวกเขาแอบเปลี่ยนวัตถุดิบหินเพียงเพื่อเงินไม่กี่ร้อยเหรียญทอง ทำให้โรงละครแห่งใหม่เกิดถล่มลงมาขณะสร้างเสร็จไปแล้วกว่าครึ่ง เป็นเหตุให้สมาชิกของสหภาพช่างหินเสียชีวิตไปสามสิบกว่าคน
ทว่าพวกเขาถูกแขวนคอหรือ ไม่เลยสักคน สุดท้ายแล้ว ผู้พิพากษาก็ตัดสินว่าประธานสหภาพช่างหินดำเนินการก่อสร้างด้วยความประมาท จึงถูกลงโทษโดยการเนรเทศ สหภาพช่างหินถูกสั่งยุบ และคาร์ลซึ่งรู้ตื้นลึกหนาบางดีก็ต้องพาครอบครัวหนีออกมาจากเกรย์คาสเซิลเพื่อความปลอดภัย เขามุ่งหน้ามาทางตะวันตกจนกระทั่งถึงเมืองชายแดน
เขาตั้งโรงเรียนขึ้นที่นี่ ได้สอนหนังสือนักเรียนจำนวนมาก รู้จักเพื่อนและเพื่อนบ้านใหม่ๆ หลายคน ทว่าตราบาปที่ได้จากเกรย์คาสเซิลครั้งนั้นยังคงฝังอยู่ในใจเขามาตลอด เวลานี้ เขารู้สึกว่าโลกกำลังเล่นตลกกับเขาอีกครั้ง...อะไรคือความชั่วร้ายกันแน่ เหล่าทวยเทพบนสวรรค์มองออกจริงๆ ล่ะหรือ
ฟางเส้นสุดท้ายที่กดคาร์ลจนทรุดก็คือนาน่า
นาน่าไม่เหมือนอันนา หรืออาจเรียกได้ว่าต่างกันคนละขั้ว เธอเป็นเด็กสาวที่สดใสร่าเริง และเป็นที่รู้จักในโรงเรียน เวลาที่ไม่ได้เข้าเรียน เธอก็แทบจะไม่อยู่นิ่งเลย หากไม่ปีนต้นไม้เล่นกับนก ก็กลิ้งไปมาอยู่บนสนามหญ้า พอถามเธอว่าทำอะไร เธอก็หัวเราะคิกคักอยู่สักพักก่อนจะตอบว่ากำลังฟังตั๊กแตนกับมดทะเลาะกัน
ใบหน้าของนาน่ามักอาบรอยยิ้มอยู่เสมอ ดูเหมือนนี่จะเป็นลักษณะประจำตัวของเธอ โลกภายนอกอันโหดร้ายหม่นหมองนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย อย่างน้อยตอนที่อยู่ในโรงเรียน เธอก็ยังสามารถหัวเราะได้อย่างสบายใจ คาร์ลยังเคยสงสัยว่า...ตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ เธอเคยร้องไห้บ้างหรือไม่
จนกระทั่งสองวันก่อน นาน่ามาหาเขาด้วยใบหน้าอาบน้ำตา “อาจารย์ ข้าจะถูกแขวนคอตายเหมือนอันนาไหม”
เขาถึงได้รู้ว่า นาน่า ไพน์ นักเรียนของตัวเองกลายเป็นแม่มดไปอีกคนแล้ว
“เอ๋ นั่นท่านฟอว์เบิร์ตนี่นา! รบกวนท่านมานี่หน่อยได้ไหม ช่วยอ่านข้อความบนนี้ให้พวกเราฟังที”
คาร์ลรู้สึกเหมือนมีคนมาดึงแขนเสื้อ พอเงยหน้าขึ้นถึงได้รู้ว่าตัวเองเดินมาถึงบริเวณลานเมืองโดยไม่รู้ตัว คนจำนวนมากกำลังส่งเสียงเอะอะอยู่รอบๆ ป้ายประกาศ พอได้ยินชื่อของฟอว์เบิร์ต ทุกคนก็หลีกทางให้เขาโดยสัญชาตญาณ
“มาได้จังหวะพอดีเชียว ช่วยพวกเราอ่านประกาศนี่หน่อยเถิด”
“นั่นสิ ปกติเจ้าหนุ่มเม็กเป็นคนอ่านตลอด วันนี้เกิดบอกปวดท้องหนีไปเข้าห้องน้ำเฉย จนป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย”
หากเป็นเวลาปกติ เขาคงพยักหน้ายิ้มๆ แล้วอธิบายเนื้อหาบนป้ายประกาศให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด ทว่าเวลานี้ คาร์ลพบว่าตัวเองทำไมได้...รอยยิ้มและความกระตือรือร้นของคนเหล่านี้ดูจริงใจไม่เสแสร้ง ทว่าสำหรับเขาแล้ว มันดูบาดตายิ่งกว่าการสวมหน้ากากฉาบยิ้มจอมปลอมเสียอีก
ครั้งหนึ่งประกาศแขวนคออันนาก็เคยแปะอยู่บนนี้ และทุกคนก็เคยถกเถียงกันด้วยความตื่นเต้นแบบนี้ หรือหากจะมองอีกมุม พวกเจ้าก็คือฆาตกร เขาพูดในใจ ความโง่เขลาเบาปัญญาของพวกเจ้าพรากลมหายใจไปจากนาง
คาร์ลสะกดอารมณ์ สูดหายใจเข้า แล้วเดินไปหน้าป้ายประกาศ
“เจ้าชายทรงประกาศรับสมัครคนงานก่อสร้าง มีงานหลายประเภทให้เลือกดังนี้” เขาอ่าน
แต่ข้าเองก็เป็นหนึ่งในฆาตกรเหมือนกัน ข้ามีสิทธิ์อะไรไปตำหนิพวกเขา คนที่พร่ำบอกพวกเขาว่าแม่มดคือสิ่งชั่วร้ายก็คือข้ามิใช่หรือ คาร์ลรู้สึกว่าริมฝีปากขมฝาด ดูเอาเถอะว่าข้าสอนอะไรพวกเด็กๆ ไปบ้าง ข้าเผยแพร่หลักคำสอนของศาสนจักรอย่างเอาจริงเอาจัง ซ้ำยังคิดว่าตัวเองอธิบายได้ไม่เลวเสียด้วย บัดซบที่สุด!
“คนบดหิน เพศชาย อายุระหว่างยี่สิบถึงสี่สิบปี รูปร่างกำยำแข็งแรง ค่าตอบแทนยี่สิบห้าเหรียญทองแดงต่อวัน”
“ช่างดินเหนียว ไม่จำกัดเพศ อายุสิบแปดปีขึ้นไป เคยมีประสบการณ์ด้านก่อสร้างมาก่อน ค่าตอบแทนสี่สิบห้าเหรียญทองแดงต่อวัน”
“คนงานเบ็ดเตล็ด เพศชาย อายุสิบแปดปีขึ้นไป ค่าตอบแทนสิบสองเหรียญทองแดงต่อวัน”
“...”
ไม่สิ เขาจะต้องทำอะไรสักอย่าง หากเขาไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการตายของอันนาได้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ควรปล่อยให้นาน่าเดินซ้ำทางเดียวกัน เสียงเสียงหนึ่งกำลังดังขึ้นในใจคาร์ล ตอนที่สหภาพช่างหินล่มสลายเขาก็นิ่งดูดาย ตอนที่อันนาถูกแขวนคอตายเขาก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาเรียกร้องความเป็นธรรม หรือเขาจะต้องอยู่เงียบๆ แบบนี้ไปตลอด แล้วเฝ้าดูเด็กๆ ที่น่ารักพวกนี้ถูกส่งไปแขวนคอทีละคนๆ
ทว่าเขาจะทำอะไรได้ พานาน่าหนีไปจากเมืองชายแดนหรือ...เขาเองก็มีครอบครัวของเขา คนในครอบครัวเขาระหกระเหินจากเกรย์คาสเซิลมาอยู่ที่นี่ ทุกอย่างเพิ่งจะเข้าที่เข้าทางก็ต้องย้ายถิ่นอีกแล้วหรือ แล้วไหนจะนาน่าซึ่งเกิดมาในตระกูลเศรษฐีอีก เธอจะใช้ชีวิตอย่างคนเร่ร่อนได้อย่างไร
“ช่างหิน ไม่จำกัดเพศและอายุ ผู้ใดก็ตามที่เคยร่วมงานก่อสร้างของเทศบาล ป้อม หรือค่าย สำนักงานเมืองเปิดรับสมัครตำแหน่งดังกล่าวระยะยาว ค่าตอบแทนหนึ่งเหรียญทองต่อเดือน”
“หมายเหตุ ผู้ที่มีประสบการณ์มาก ทำงานดี อาจได้รับการบรรจุถาวร”
พออ่านประกาศจบ บรรดาฝูงชนก็เริ่มเอะอะขึ้นมา “ค่าตอบแทนหนึ่งเหรียญทองต่อเดือน เทียบเท่ากับทหารม้าของป้อมปราการลองซองเลยนะนี่!”
“แล้วเจ้าทำได้หรือ ขนาดก่อหลุมส้วมยังไม่ได้เรื่อง ยังคิดจะสร้างป้อมสร้างกำแพงอีกหรือ”
“พวกเจ้าอย่ามัวแต่สนใจตรงนี้สิ งานอื่นๆ ก่อนหน้านี้ก็ไม่เลวนี่ หากได้ค่าตอบแทนทุกวันจริงๆ คำนวณดูแล้วก็ไม่ได้น้อยกว่าพวกนายพรานเท่าไรเลย”
“อันที่จริงล่าสัตว์ยังมีโอกาสเอาชีวิตไปทิ้งด้วย ป่าเร้นลับไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้าไปก็ได้เสียหน่อย”
คาร์ลไม่สนใจเรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย ความสนใจทั้งหมดของเขาพุ่งไปที่ตราประทับและลายมือชื่อที่ขอบด้านล่างของประกาศ นั่นคือลายมือของเจ้าชายลำดับที่สี่ โรแลนด์ วิมเบิลดัน
เจ้าชายไม่รู้หรือว่าอีกไม่นานก็จะถึงเดือนแห่งปีศาจแล้ว ไม่ว่าคิดจะสร้างอะไรก็ยังไม่ควรลงมือเวลานี้ ดูท่าเจ้าชายจะไม่มีความรู้เรื่องการก่อสร้างแม้แต่นิดเดียว แล้วถ้าหากเขาใช้ชื่อของสหภาพช่างหินมาดึงดูดความสนใจจากเจ้าชายได้ล่ะก็...คาร์ลพลันได้ความคิด บางทีประกาศรับสมัครงานฉบับนี้อาจทำให้เขาได้พบเจ้าชาย...ผู้ปกครองสูงสุดของเมืองชายแดน
ความคิดนี้ทำให้คาร์ลกลืนน้ำลายไปหลายอึก เกลี้ยกล่อมให้เจ้าชายเชื่อว่าแม่มดไม่ชั่วร้ายอย่างนั้นหรือ ได้ยินว่าเจ้าชายมีความคิดไม่เหมือนใคร นิสัยก็ไม่เหมือนคนปกติ มิหนำซ้ำยังเกลียดศาสนจักรเข้าไส้ เขาอาจจะทำสำเร็จก็ได้! เขาคิด แม้ว่าสุดท้ายแล้วคนที่สั่งแขวนคออันนาจะเป็นเจ้าชายโรแลนด์ก็ตาม แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
เจ้าชายเองก็เพิ่งอายุยี่สิบกว่าปี บางทีอาจจะเข้าใจอะไรได้ง่ายกว่าคนทั่วไป อยู่ดีๆ พวกเด็กสาวในวัยแรกแย้มพวกนั้นจะกลายเป็นสมุนของปีศาจจอมชั่วร้ายได้อย่างไร
แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่างเช่นกัน นั่นก็คือเขาถูกมองว่าเป็นพวกเดียวกับแม่มด แล้วถูกจับแขวนคอไปพร้อมพวกนาง ศาสนจักรประกาศชัดว่าใครก็ตามที่ปกป้องแม่มดหรือขอความเมตตาให้แม่มด แสดงว่าเป็นสมุนปีศาจผู้ใฝ่ต่ำเช่นเดียวกัน
ได้แต่หวังว่าเจ้าชายผู้ชิงชังศาสนจักรจะเห็นกฎพวกนั้นเป็นเพียงเศษกระดาษเหมือนเขา
คาร์ลอธิษฐานในใจ
แม้ไม่รู้ว่าควรขอพรจากเทพองค์ใด เขาก็ยังคงหลับตาอธิษฐาน
เพื่ออันนาที่ตายไปแล้ว เพื่อนาน่าที่ยังมีชีวิต และเพื่อหยุดรอยร้าวในใจเขาไม่ให้ขยายกว้างไปกว่านี้
เขาตัดสินใจจะเสี่ยงดูสักครั้ง
........................................


## เจ้าหญิงลำดับที่สาม

บทที่ 11 เจ้าหญิงลำดับที่สาม
“ลมทะเลเริ่มเย็นแล้ว” การ์เซีย วิมเบิลดัน มองดูผืนทะเลที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ลูบผมที่ถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงพลางพูดด้วยน้ำเสียงเสียดายน้อยๆ
“เพราะฤดูหนาวใกล้มาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาองอาจด้านหลังเธอพูดขึ้น “ที่นี่เป็นภาคใต้ก็จริง แต่ยังไม่ใต้ที่สุด มีเพียงชาวทะเลทรายเท่านั้นที่ไม่เคยสัมผัสฤดูหนาว”
“กองเรือของพวกเราเดินเรือช่วงฤดูหนาวไม่ได้ คลื่นทะเลจะเป็นอุปสรรคใหญ่ของพวกเขา ดังนั้นครั้งนี้คงเป็นการเดินเรือครั้งสุดท้ายแล้ว” หญิงสาวหันหน้าไป “ฟาเรียน สำเภาดำออกไปนานเท่าไรแล้ว”
“สองเดือนกับสี่วันพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มตอบโดยไม่ต้องคิด “หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเขาจะกลับถึงท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ในอีกสามวันพ่ะย่ะค่ะ”
การ์เซียหัวเราะร่วน “หวังว่าพวกเขาจะมีเรื่องประหลาดใจมาให้ข้านะ”
ฟาเรียน โคแบนมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ผมยาวสีเทาของเธอสะท้อนประกายสีเงินใต้แสงแดดฤดูใบไม้ร่วง ดวงตาสีเขียวอ่อน หางตาแคบยาว สายตาของเธอยามจ้องมองคนให้ความรู้สึกกดดันอย่างไม่อาจอธิบาย พออยู่ชายทะเลนานเข้า ผิวของเธอก็เริ่มหยาบกร้าน ไม่ขาวเนียนเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ในราชสำนัก แต่ฟาเรียนไม่สนใจเลย ในสายตาเขา ความสง่างามของการ์เซียเพียงพอที่จะข่มให้ความงามของหญิงอื่นดูหมองไปถนัดตา
เจ้าหญิงลำดับที่สามแตกต่างจากพวกปัญญาอ่อนที่เกรย์คาสเซิล เธอเป็นอัจฉริยะโดยกำเนิด เธอมีความเฉลียวฉลาดและความหยิ่งยโสอย่างราชนิกุล ทว่าก็ไม่หัวโบราณคร่ำครึอย่างราชนิกุล ข้อนี้เธอดูจะคล้ายสามัญชนด้วยซ้ำ...ชื่นชอบความสนุกสนานและรักการผจญภัย
แน่นอนว่า ไม่มีสามัญชนคนใดจะมีปัญญาและวิสัยทัศน์ได้อย่างเธอ แม้แต่ดยุคหรือขุนนางระดับอื่นๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าเธอก็ยังดูตื้นเขินไปถนัดใจ เธอทุ่มเงินที่ได้จากการค้าทั้งหมดของท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ไปกับการสร้างกองเรือ จนในคลังเก็บสมบัติไม่เหลือเงินแม้แต่เหรียญเดียว ลำพังแค่จุดนี้ก็ต่างจากพวกเศรษฐีขี้เหนียวพวกนั้นราวฟ้ากับดินแล้ว
“เงินพวกนี้เก็บไว้เปล่าๆ ก็ไม่มีความหมาย เวลาไม่ได้ใช้ก็ไม่ต่างอะไรจากก้อนหิน มันจะได้แสดงคุณค่าของตัวเองก็ต่อเมื่อเจ้าใช้มันเท่านั้น นี่ล่ะหัวใจสำคัญ การใช้ไม่ได้หมายถึงการสูญเสีย ขอเพียงเจ้ารู้จักใช้อย่างเหมาะสม ผลตอบแทนที่เจ้าจะได้จากมันย่อมยิ่งใหญ่ตัวมันเองมาก”...ฟาเรียนยังจำถ้อยคำที่เธอพูดกับเขาได้จนตอนนี้ มันล้างความคิดเดิมๆ ที่ฝังอยู่ในหัวเขามานานอย่างสิ้นเชิง
เมื่อเทียบกับพวกเชื้อพระวงศ์ชนชั้นสูงที่วันๆ เอาแต่นับเงินตัวเองว่าลดลงหรือเพิ่มขึ้นเท่าไรแล้ว ฟาเรียนรู้สึกว่านี่จึงจะเป็นวิสัยทัศน์ของชนชั้นปกครอง
ดังนั้น เขาจึงเลือกที่จะอยู่ฝั่งการ์เซียอย่างไม่หวั่นไหว และติดตามเธอมาจนถึงท่าเรือเคลียร์วอเตอร์
และหลังจากที่มาถึงที่นี่แล้ว ฟาเรียนจึงพบว่าสิ่งที่เจ้าหญิงทำนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่เห็นมาก...เธอไม่เพียงแต่เป็นนักคิด แต่ยังเป็นนักปฏิบัติด้วย เธอเขียนแผนสำเภาดำขึ้นตามแนวคิดหลักๆ และดำเนินตามแผนที่วางไว้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน การ์เซียได้แผ่อิทธิพลมาถึงท่าเรือเคลียร์วอเตอร์และสร้างกองเรือสำเภาดำไว้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว...ในเวลานั้น ราชาวิมเบิลดันที่สามยังไม่ได้พูดถึงราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทเลยด้วยซ้ำ หรือพูดอีกอย่างก็คือ เธอเดินนำพี่น้องคนอื่นๆ มาหลายก้าวแล้ว
“กลับเข้าข้างในเถอะ ลมแรงขึ้นทุกทีแล้ว” การ์เซียหันหน้าไปอีกทาง ที่พักของเธอตั้งอยู่บริเวณใต้สุดของท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ เหนืออ่าวแซลมอน สิ่งก่อสร้างทรงกรวยนี้ทำหน้าที่ราวกับผู้สังเกตการณ์ประจำชายฝั่งทะเล ยอดกรวยเป็นระเบียงกลม ทัศนวิสัยกว้างขวาง สามารถมองเห็นได้ทั้งอ่าวและเรือสินค้าที่แล่นไปมาบริเวณนี้
จากการดำเนินกิจการมาห้าปีจนถึงตอนนี้ การค้าของท่าเรือเคลียร์วอเตอร์เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาก อู่ต่อเรือจะปล่อยเรือสำเภาสามเสาหนึ่งลำออกทะเลทุกๆ หกเดือน และเขาก็ได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่ายในระดับหนึ่ง ฟาเรียนอาศัยจังหวะที่เจ้าหญิงกำลังดูอารมณ์ดีนี้ ถามข้อสงสัยที่ติดอยู่ในใจเขามาตลอดหลายเดือนอย่างลังเล
“ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องที่ยังค้างคาใจพ่ะย่ะค่ะ” เขาปิดประตู กั้นลมทะเลที่กำลังแผดเสียงไว้นอกห้อง
“ว่ามา” เธอพยักหน้ายิ้มๆ
“เหตุใดตอนที่พระราชายังไม่ทรงประกาศราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาท ฝ่าบาทก็ทรงรู้ทุกอย่างล่วงหน้าแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาเองยังเคยคิดว่าราชาวิมเบิลดันที่สามอาจจะบอกเธอล่วงหน้า แต่พอคิดดีๆ ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าชายลำดับที่สองเป็นโอรสองค์โปรดของพระราชา ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทนี้ก็มีขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ ข้อนี้ดูจากเมืองวาเลนเซียที่เจ้าชายลำดับที่สองได้ไปปกครองก็รู้แล้ว
เธอเดาเหตุการณ์ทั้งหมดได้ด้วยตัวเอง แล้วเริ่มเตรียมการทั้งหมดนี้ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนอย่างนั้นหรือ ให้ตายเถอะ ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุยี่สิบเอ็ดปีเท่านั้น!
“รู้ล่วงหน้าหรือ” เธอทำท่าขบขัน “เจ้าเห็นข้าเป็นแม่มดหรืออย่างไร ข้าไม่มีความสามารถด้านไสยศาสตร์เช่นนั้นหรอก”
“เอ่อ แต่ว่า...”
“ข้าไม่รู้มาก่อนว่าเสด็จพ่อจะทรงคิดราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทบ้าๆ เพื่อปูทางให้ลูกรักของพระองค์ อันที่จริง ไม่ว่าจะทรงมีคำสั่งหรือไม่ มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับที่สิ่งที่ข้าทำอยู่ดี”
ไม่เกี่ยวหรือ ฟาเรียนพลันตระหนักถึงอะไรบางอย่าง เขาตะลึงจนอ้าปากค้าง
เมื่อเห็นสีหน้าเหลือเชื่อของฟาเรียน การ์เซียก็หัวเราะร่วน “ข้าต้องรอให้เสด็จพ่อตรัสก่อนหรือว่าข้าสามารถชิงตำแหน่งรัชทายาทได้ ข้าจึงจะมีสิทธิ์ร่วมแข่งขันกับคนอื่นๆ ในทำนองเดียวกัน คนที่ปกครองเมืองได้ดีที่สุดจะได้ครองบัลลังก์เกรย์คาสเซิลจริงๆ หรือ ข้าคิดว่าเจ้าเห็นแผนสำเภาดำของข้าแล้วจะเข้าใจเสียอีก”
ที่แท้ก็อย่างนี้เอง ฟาเรียนพึมพำ เธอไม่ได้สร้างกองเรือของเธอขึ้นเพียงเพื่อเงินเท่านั้น หลังจากกองเรือของเจ้าหญิงทำการค้ากลับมาแล้ว ก็จะหยุดพักอยู่ที่จุดซึ่งห่างจากท่าเรือออกไปเพื่อชักใบเรือดำ แล้วออกปล้นเรือสินค้าจากเมืองหรืออาณาจักรอื่นๆ นอกจากนี้เจ้าหญิงยังสนับสนุนให้ชาวเมืองของเธอเอาเรือออกทะเลร่วมกับสำเภาดำด้วย เธอสัญญาว่าทรัพย์สินใดๆ ที่ปล้นมาได้จะตกเป็นของเจ้าของเรือทั้งหมด ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์จะไม่เก็บภาษีจากกำไรส่วนนี้
พฤติกรรมนี้นำความร่ำรวยมหาศาลมาให้เธอ ดังนั้น ครั้งนี้เธอจึงสั่งให้กองเรือสำเภาดำมุ่งหน้าไปทางใต้ ปล้นเรือใดๆ ก็ตามที่ผ่านแหลมไม่รู้จบตลอดจนชาวทะเลทรายที่ภาคใต้
พฤติกรรมนี้ไม่ได้มุ่งหวังเพียงเงินเท่านั้น การ์เซียไม่ได้นำทรัพย์สินที่ปล้นมาได้ไปสร้างเมืองหรือขยายการค้าทางบก แต่กลับเอามันไปลงทุนกับอู่ต่อเรือ เพิ่มปริมาณเรือขนาดใหญ่ให้มากขึ้นเรื่อยๆ
ตลอดหลายปีมานี้ เธอได้ทั้งกะลาสีมากประสบการณ์ นักรบที่ห้าวหาญ ตลอดจนการสนับสนุนจากประชาชนจำนวนมาก...หากเธอไม่ได้ครองราชบัลลังก์ เธอจะจับพวกที่ร่วมปล้นสะดมทั้งหมดไปแขวนคอ
‘คนที่ปกครองเมืองได้ดีที่สุดจะได้ครองบัลลังก์เกรย์คาสเซิลจริงๆ หรือ’ ไม่ ตอนนี้ฟาเรียนรู้แล้ว คนที่จะได้ครองบัลลังก์ก็คือการ์เซีย วิมเบิลดันผู้ครอบครองเรือและทหารจำนวนมากซึ่งสามารถล่องเรือไปตามแม่น้ำสามโค้งจนถึงเมืองวาเลนเซียได้
“แล้วฝ่าบาททรงรู้หรือไม่ว่าจะทรงถูกส่งมาที่ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์แห่งนี้”
“เรื่องนี้ถือว่าบังเอิญทีเดียว ผลพลอยได้จากข้อตกลงน่ะ” การ์เซียยักไหล่ “ตอนแรกข้ายังคิดว่าศาสนจักรหลอกข้าเสียอีก...”
เกี่ยวกับศาสนจักรหรือ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่ขยายความเพิ่ม ฟาเรียนก็ไม่กล้าซักต่อ แต่เขารู้ดีว่าต่อให้การ์เซียไม่ได้มาปกครองที่ท่าเรือเคลียร์วอเตอร์ คนทั้งดินแดนนี้ก็จะยังฟังคำสั่งเธอ และเดินไปในทิศทางที่เธอต้องการอยู่ดี
“พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะ” เธอรินชาดำให้ตัวเอง “ดูเหมือนแผนสนุกๆ ครั้งก่อนของข้าจะล้มเหลว”
“เอ่อ พ่ะย่ะค่ะ” ฟาเรียนรีบตั้งสติตอบ “มีเพียงเมืองชายแดนที่ส่งข่าวมาว่าแผนวางยาล้มเหลว ส่วนเมืองอื่นๆ ไม่มีข่าวใดๆ พ่ะย่ะค่ะ”
“ที่ไม่มีข่าวคงเพราะถูกพวกพี่ๆ กำจัดหมดแล้วน่ะสิ อันที่จริงก็พอเดาได้อยู่หรอก ข้าก็แค่ลองเดินหมากเล่นๆ ไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้จริงจังอะไร แค่ฆ่าเวลาระหว่างรอเท่านั้น แต่ว่า...” เธอเปลี่ยนประเด็น “หมากตัวอื่นๆ ล้มเหลวยังไม่น่าแปลกใจ แต่ข้าไม่คิดว่าแม้แต่น้องสี่ก็จะอยู่รอดปลอดภัยด้วย บอกตามตรง ข้าออกจะผิดหวังอยู่สักหน่อย”
“นกกระเต็นเขียนในจดหมายลับว่าเจ้าชายกินยาลงไปแล้วจริงๆ แต่ว่า...”
“ล้มเหลวก็คือล้มเหลว ข้าไม่อยากฟังคำอธิบาย” การ์เซียขัด “อีกไม่นานก็จะถึงเดือนแห่งปีศาจแล้ว เจ้าชายผู้น่ารักของพวกเราคงลี้่ภัยไปป้อมปราการลองซองกระมัง ถึงตอนนั้นพอสัตว์อสูรรุกราน ทางป้อมคงได้โกลาหลกันอีกยกใหญ่ เจ้าเขียนจดหมายไปหานาง บอกให้นางฉวยโอกาสนี้ไว้ ข้าอยากรู้นักว่าคราวนี้น้องสี่จะยังโชคดีอยู่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
“เจ้าไปได้แล้ว” กาเซียโบกมือ ทว่าตอนที่ฟาเรียนกำลังจะออกไปนั้น เจ้าหญิงก็เรียกเขาไว้ “อ้อ จริงสิ ข้าจำได้ว่ายานั่นซื้อมาจากอับบาส นักเล่นแร่แปรธาตุชื่อดังใช่หรือไม่”
ฟาเรียนพยักหน้า
“ตอนนั้นเขาพูดว่าอะไรนะ ไม่มีสีไม่มีกลิ่น ละลายง่าย ลงท้องเมื่อไรตายแน่นอน ยาอะไรก็ช่วยไม่ได้ ซ้ำยังเป็นผลงานชิ้นล่าสุดของเขาด้วย” การ์เซียหาว “จับเขาไปแขวนคอซะ”
........................................


## เผา

บทที่ 12 เผา
โรแลนด์ยืนอยู่ในสวนหลังห้องเผา รอซีเมนต์ชุดแรกออกจากเตา
กระท่อมอิฐหลังนี้ถูกออกแบบมาเพื่อผลิตซีเมนต์โดยเฉพาะ ยาวประมาณสิบห้าเมตร กว้างสี่เมตร มีประตูทั้งหน้าและหลัง จุดที่ต่างกันคือประตูหน้าถูกออกแบบให้กว้างที่สุดเท่าที่จะกว้างได้ เพื่อให้สะดวกต่อการขนย้ายวัตถุดิบ ส่วนประตูหลังมีความกว้างเท่าตัวคน สำหรับให้อันนาแอบเข้าไปในห้องเผา
เพื่อการนี้ เขายังสร้างกำแพงล้อมตั้งแต่กลางกระท่อมไปด้านหลังเพื่อล้อมกระท่อมส่วนหลังไว้ ทางเข้าออกมีอัศวินคอยเฝ้า...คนพวกนี้เป็นลูกน้องของคาร์เตอร์ ไว้ใจได้แน่นอน
จะว่าไปแล้วกระบวนการผลิตซีเมนต์ก็ไม่ได้ยุ่งยากเท่าไร แค่นำหินปูนมาบดเป็นผงแล้วเอาไปผสมกับดินเหนียวและผงเหล็ก จากนั้นจึงใช้กรรมวิธีแบบเปียกหรือแห้งเผาออกมาเป็นปูนเม็ด นำปูนเม็ดไปผสมกับยิปซัมแล้วบดออกมาเป็นผงละเอียดก็เป็นอันเสร็จสิ้น วัตถุดิบส่วนใหญ่หาได้ทั่วไป ส่วนผงเหล็กที่มีไม่มากอาจไม่ใส่ลงไปก็ได้
หัวใจสำคัญอยู่ที่อุณหภูมิที่ใช้เผาปูนเม็ด
โรแลนด์จำอุณหภูมิที่ใช้เผาซีเมนต์แน่ๆ ไม่ได้ หรือต่อให้จำได้เขาก็ไม่มีวิธีวัดหรือควบคุมอุณหภูมิอยู่ดี...ไม่ว่าจะเครื่องวัดอุณหภูมิอินฟราเรดหรือเทอร์โมคัปเปิลก็ซับซ้อนกว่าซีเมนต์หลายเท่านัก เขารู้เพียงว่าอุณหภูมิที่ว่านั้นใกล้เคียงกับจุดหลอมเหลวของเหล็ก และขั้นตอนการเผาก็คืออุปสรรคใหญ่ในการผลิตซีเมนต์
ในยุคที่เทคโนโลยีการถลุงแร่ยังไม่เจริญนั้น การรักษาอุณหภูมิเตาเป็นปัญหาที่กวนใจคนเสมอมา เตากระทะนั้นสูญเสียความร้อนได้ง่าย ยากที่จะรักษาอุณหภูมิเตาไว้ให้สูงกว่าหนึ่งพันสองร้อยองศา ในขณะที่เตานอนก็ต้องมีผนังเผาที่ทนความร้อนมาก เขายังคิดไม่ออกว่าจะสร้างอิฐทนไฟได้อย่างไร ส่วนเตาตั้งถลุงเหล็กแบบดั้งเดิมนั้นยิ่งใช้ไม่ได้ใหญ่
อุณหภูมิอาจจะถึงเป้าได้ แต่หากจะเผาซีเมนต์ด้วยปล่องเตาแคบๆ ยาวๆ นั่น น่ากลัวว่าเดือนเแห่งปีศาจผ่านพ้นไปแล้วยังเผาได้ไม่พอใช้เลย
ดังนั้น ห้องเผาที่โรแลนด์ออกแบบจึงไม่มีระบบทำความร้อนใดๆ เขาใช้อันนาแทน
ดินเหนียวและหินปูนที่คนงานทุบจนเป็นเม็ดเล็กๆ ถูกนำมาผสมกันแล้วใส่น้ำกวนเป็นน้ำดิน จากนั้นนำไปเกลี่ยลงพื้นในห้องเผาอย่างสม่ำเสมอ เสร็จแล้วอัศวินจึงปิดประตูใหญ่ ไล่คนงานออกไป ขณะเดียวกันอันนาก็เข้าทางประตูหลัง ใช้เปลวไฟอบน้ำดินบนพื้นจนกระทั่งเหล็กที่วางไว้ในห้องหลอมละลาย
โรแลนด์เริ่มนั่งไม่ติดที่ นี่คือก้าวแรกของการเขาที่เมืองชายแดน หากเขาผลิตซีเมนต์ไม่ได้ แผนสร้างกำแพงเมืองภายในเวลาสามเดือนก็ล้มเหลว และเมื่่อไม่มีกำแพงเมือง ก็คงไม่มีใครยอมอยู่ที่บ้าๆ นี่ ไม่ว่าจะในประวัติศาสตร์จริงหรือวรรณกรรมที่แต่งขึ้น สิ่งที่ขาดไม่ได้ในการสร้างอาณาจักรสักแห่งก็คือฐานที่มั่น
“ฝ่าบาท ของที่ฝ่าบาทตรัสนี่สามารถทำให้หินเกาะกันได้จริงหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ที่เฝ้าอยู่ข้างกายเจ้าชายถาม แม้เจ้าชายจะบอกว่านี่คือผลงานล่าสุดของสำนักเล่นแร่แปรธาตุที่เกรย์คาสเซิล แต่เขาก็ยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง อย่างไรเสียคนพวกนั้นก็ไม่เคยทำผลงานที่น่าเชื่อถือจริงๆ ออกมาได้สักครั้ง
“ใครจะรู้เล่า ก็พวกเขาบอกมาอย่างนี้นี่” โรแลนด์แบมือว่า
การเล่นแร่แปรธาตุและโหราศาสตร์ในโลกนี้ได้รับการยกย่องว่าศาสตร์แห่งปราชญ์ และได้รับความนิยมมากในทวีปนี้ โดยปกติแล้ว พวกเชื้อพระวงศ์จะเลี้ยงนักเล่นแร่แแปรธาตุและนักโหราศาสตร์ไว้เพื่อคิดค้นสูตรยาลับและพยากรณ์ดวงชะตาโดยเฉพาะ แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไป ศาสตร์เหล่านี้มีระดับเกินไปจนชวนให้รู้สึกงมงาย เมื่อคิดถึงตรงนี้ โรแลนด์จึงโยนปัญหาเรื่องที่มาของกระบวนการการผลิตซีเมนต์ไปที่สำนักเล่นแร่แปรธาตุ ส่วนหัวหน้าอัศวินจะเชื่อหรือไม่นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญเลย
เปลวไฟที่โผล่พ้นหน้าต่างค่อยๆ ดับลงช้าๆ ข้างในคงเผาเสร็จแล้ว
โรแลนด์ลุกขึ้นพรวด ไล่คาร์เตอร์ออกจากไป แล้วยืนรอที่หน้าประตูหลังกระท่อมอิฐเพียงลำพัง
ประตูเหล็กถูกเปิดออกเสียงดังแอ๊ด อันนาเดินร่างเปลือยออกมา โรแลนด์รีบคลุมเสื้อให้เธออย่างรวดเร็วแล้วยื่นน้ำให้เธอ “เป็นอย่างไรบ้าง”
ใบหน้าของแม่มดเปื้อนสีเทาเป็นดวงๆ แม้กระบวนการผลิตซีเมนต์แบบเปียกจะมีฝุ่นตลบน้อย ทว่าในอากาศที่ร้อนระอุจากการเผานั้นยังคงมีฝุ่นละอองปะปนอยู่ สำหรับเธอซึ่งไม่ได้สวมหน้ากากแล้ว การอยู่ในที่แบบนั้นหลายสิบนาทีย่อมรู้สึกไม่สบายตัวแน่นอน เธอไออยู่สองสามทีก่อนจะพยักหน้า “ของเหลวพวกนั้นกลายเป็นผงแล้ว”
โรแลนด์รอให้อุณหภูมิในห้องเผาลดลงไม่ไหว เขาพันผ้าหมาดรอบหัวแล้วคว้าพลั่วเดินเข้าประตูหลังไปทันที
อากาศร้อนผ่าวพลันเข้าปกคลุมเขา เขารู้สึกหายใจลำบากมาก ผิวที่มือก็ถูกความร้อนกัดจนแสบ โชคดีที่การตักผงสักพลั่วใช้เวลาไม่นาน มิฉะนั้นหากอยู่ในนี้ต่ออีกเพียงไม่กี่นาทีเขาคงได้เป็นลมแน่
“นี่คือสิ่งที่ฝ่าบาททรงต้องการหรือเพคะ” อันนาที่สวมชุดแม่มดแล้วยื่นหน้ามาถาม
“ดูแล้วใกล้เคียงมาก” โรแลนด์เกลี่ยผงกับพื้น ใช้นิ้วสัมผัสอุณหภูมิที่ยังหลงเหลืออยู่ของมัน “แต่จะใช้งานได้จริงหรือไม่ต้องลองก่อนถึงจะรู้”
“มันมีประโยชน์อย่างไรหรือเพคะ”
“สร้างบ้าน สร้างสะพาน สร้างถนน ใช้ประโยชน์ได้สารพัดอย่าง หากพวกเราทำสำเร็จ ต่อไปพวกชาวเมืองก็ไม่ต้องกลัวบ้านจะพังเพราะพายุอีก พายุและหิมะไม่มีทางทำอะไรพวกเขาได้แล้ว” เขาใช้มืออีกข้างลูบหัวอีกฝ่าย “งานนี้สำเร็จได้เพราะเจ้าแท้ๆ”
อันนาก้มหน้า ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า เขารู้สึกว่าลมหายใจของสาวน้อยถี่กระชั้นขึ้น
หากพูดกันตามหลักแล้ว เขาควรต้องนำปูนเม็ดที่เผาเสร็จไปบดพร้อมกับยิปซัมอีกทีเพื่อให้ปูนแข็งตัวเร็วขึ้น แต่เวลานี้เขาไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก โรแลนด์พักสักครู่แล้วเข้าไปตักผงออกมาอีกสองพลั่ว จากนั้นจึงเรียกคาร์เตอร์ที่ยืนอยู่นอกสวนเข้ามา แล้วสั่งให้เขาผสมปูนโดยใช้อัตราส่วนผงสีเทาสามส่วนต่อทรายหนึ่งส่วน
หัวหน้าอัศวินเองก็ยินดีใช้แรงงานด้วยความเต็มใจ สำหรับเขาแล้ว ทำงานพวกนี้ยังดีกว่าต้องไปทะเลาะต่อยตีหรือเกี้ยวสตรีสูงศักดิ์แทนเจ้าชายอย่างสมัยที่อยู่เกรย์คาสเซิลเยอะ
เนื่องจากไม่ได้ผสมผงเหล็กเข้าไปด้วย ปูนเหลวที่ผสมออกมาจึงมีสีอ่อนออกเทาๆ ขาวๆ
โรแลนด์เทมันลงบนอิฐก้อนหนึ่งแล้ววางอิฐอีกก้อนทับ ซีเมนต์ใช้เวลาแข็งตัวประมาณแปดชั่วโมง แต่เมื่อนึกถึงความไม่แน่นอนของผลทดลองแล้ว เขาก็คิดว่ามาดูผลพรุ่งนี้เลยดีกว่า
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น โรแลนด์ก็รีบร้อนพาคาร์เตอร์และอันนามาที่สวนหลังห้องเผา เขาผลักประตูออก สังเกตเห็นว่าซีเมนต์แข็งตัวแนบสนิทติดอิฐทั้งสองก้อน ผิวแข็งๆ ของมันดูขรุขระไม่เท่ากัน มีคราบขาวๆ ขึ้นอยู่บ้างบางจุด
โรแลนด์นั่งยองๆ เขี่ยคราบขาวที่เกิดปฏิกิริยาจากด่างทิ้ง แล้วใช้นิ้วกดซีเมนต์ที่แข็งตัวแล้ว สัมผัสของมันทำให้เขาตื่นเต้นดีใจ...ผิวซีเมนต์แข็งจนเจ็บมือ แตกต่างจากสัมผัสของดินเหนียวที่ถูกอัดจนแน่นอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะใช้เล็บขูดแคะอย่างไรก็ไม่ทิ้งรอย
พอคาร์เตอร์ได้สัญญาณจากเจ้าชายแล้ว ก็พยายามดึงอิฐก้อนหนึ่งขึ้นมาจากอีกก้อน แต่ไม่สำเร็จ เขาพยายามเตะจากด้านข้างอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งส่วนที่ซีเมนต์สัมผัสกับพื้นแตกออก ทว่าอิฐทั้งสองก้อนก็ยังคงเกาะกันแน่น สุดท้ายเขาตัดสินใจฟาดดาบลงไปอย่างแรง แต่ก็มีเพียงชิ้นส่วนเล็กๆ ตามขอบมุมเท่านั้นที่ร่วงลงมา
“นี่คืออานุภาพของ ‘ซีเมนต์’ หรือนี่” คาร์เตอร์ตระหนักถึงประโยชน์ของมันในทันที “ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ เมื่อวานยังเหลวเป็นขี้ผึ้งแท้ๆ ผ่านไปแค่คืนเดียวกลับแข็งเหมือนหิน หากพวกเรามีเจ้านี่ จะสร้างกำแพงเมืองให้เสร็จเมื่อไรก็ได้ ถ้ามีหินมากพอ พวกเราอาจจะสร้างกำแพงล้อมอาณาจักรได้ภายในห้าปีด้วยซ้ำ”
“ทำอย่างนั้นแล้วได้ประโยชน์อะไร” โรแลนด์ไม่เห็นด้วย “กำแพงเมืองสูงใหญ่อย่างไรก็ไม่อาจป้องกันศัตรูจากภายใน ข้ากลับคิดจะเปลี่ยนบ้านไม้ในเมืองชายแดนเป็นบ้านซีเมนต์ที่แข็งแรงมากกว่า ชาวเมืองของข้าจะได้ไม่ต้องกังวลว่าภัยธรรมชาติจะพังบ้านพวกเขา”
“...” หัวหน้าอัศวินตะลึง เขาไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าชายลำดับสี่ผู้เป็นศูนย์รวมนิสัยแย่ๆ ตามแบบฉบับชนชั้นสูงจะพูดคำพูดพวกนี้
“แล้วเจ้าจะได้เห็น” โรแลนด์ตอกย้ำเส้นทางของตัวเองอีกครั้ง...สำหรับคนที่ย้อนเวลามาส่วนใหญ่แล้ว เทคโนโลยีคือกำลังการผลิตอันดับหนึ่ง แต่ที่นี่ แม่มดต่างหากที่เป็นกำลังการผลิตอันดับหนึ่ง
........................................


## กำแพงเมือง

บทที่ 13 กำแพงเมือง
การผลิตซีเมนต์เริ่มเข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว ห้องเผาจะเปิดทำงานทุกๆ สองถึงสามวันเพื่อให้อันนาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ ส่วนช่วงเวลาที่ไม่ได้เผาซีเมนต์ก็เป็นเวลาเตรียมวัตถุดิบให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อการนี้ โรแลนด์จึงประกาศรับคนงานเพิ่มอีกครั้ง โดยรับคนบดหินเพิ่มขึ้นจากเดิมเป็นสองเท่า
ทว่าเขาเองก็รู้ดีว่าตัวเขาคงพึ่งอันนาเรื่องนี้ตลอดไปไม่ได้ การทำงานในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นเป็นระยะเวลานานเป็นสาเหตุของโรคปอด นอกจากนี้ หากต่อไปเขาขยายขนาดการผลิตให้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิม อันนาเพียงคนเดียวคงรับมือไม่ไหวแน่
แม่มดไม่ควรถูกใช้อย่างสิ้นเปลือง แต่ควรถูกใช้ในฐานะแรงขับเคลื่อนทางอารยธรรม ทั้งๆ ที่รู้ดีแก่ใจ แต่เวลานี้โรแลนด์ยังต้องทุ่มเทกำลังทั้งหมดไปกับการสร้างกำแพงเมืองก่อน หากป้องกันสัตว์อสูรไม่ได้ แผนการที่เหลือก็ไม่ต้องพูดถึง
งานก่อสร้างเริ่มต้นจากการขุดฐานของกำแพงเมืองซึ่งเชื่อมระหว่างเนินเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดง โรแลนด์ยึดตามธรรมเนียมก่อนที่เขาจะย้อนเวลามา เขาซึ่งอยู่ในฐานะเจ้าครองโครงการงานขุดดินพลั่วแรกต่อหน้าฝูงชนที่มุงดูด้วยสีหน้าตกตะลึง
ตอนแรกเขาคิดว่าหากแก้ปัญหาเรื่องซีเมนต์ได้แล้ว การสร้างกำแพงเมืองจะกลายเป็นเรื่องง่าย แต่พอถึงเวลาทำจริงๆ เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่มีความรู้เรื่องการก่อสร้างเลยแม้แต่น้อย  ฐานกำแพงต้องลึกหรือกว้างเท่าไร พื้นดินที่ไม่เรียบเสมอกันต้องแก้ปัญหาอย่างไร กำแพงที่ยาวหกร้อยกว่าเมตรต้องสร้างอย่างไรให้ตรงเป็นเส้นเดียวกัน เขาเคยเห็นพวกคนงานหนุ่มๆ ถืออุปกรณ์และไม้วัดเล็งไปเล็งมาตอนที่เทศบาลสร้างถนน ดูเหมือนจะเรียกว่ากล้องวัดมุมกับเครื่องวัดระดับนี่ล่ะ แต่ที่นี่ไม่มีอะไรสักอย่างนี่!
ในฐานะวิศวกรออกแบบเครื่องกล แม้โรแลนด์กับพวกวิศวะโยธาห้องข้างๆ จะถือเป็นวิศวะเหมือนกัน แต่เนื้อหาที่เรียนนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน ช่างดินเหนียวที่เขาจ้างมาก็ไม่มีใครเคยจับงานชิ้นใหญ่ๆ มาก่อน ว่ากันตามตรงแล้วก็สู้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ ดังนั้นการสร้างกำแพงเมืองจึงดำเนินไปอย่างเนิบช้า เวลาผ่านไปแล้วหนึ่งสัปดาห์ พวกเขาเพิ่งจะขุดร่องตื้นๆ ได้ครึ่งทางเท่านั้น
เมื่อไรก็ตามที่งานก่อสร้างสูญเสียการควบคุม ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยากจะเดาเสมอ ตัวอย่างเช่นร่องตื้นๆ ที่ขุดออกมาอย่างยากลำบากนี้ แทนที่จะบอกว่าเป็นฐานกำแพง สู้บอกว่าเป็นทางระบายน้ำยังเหมาะกว่า อันที่จริงตอนที่ขุดโรแลนด์ก็กำหนดความกว้างไว้คร่าวๆ แล้ว แต่พอขุดไปขุดมาความกว้างนี้ก็เสียรูปอย่างเห็นได้ชัด กลายเป็นยิ่งขุดยิ่งแคบลงทุกที มองจากไกลๆ ดูเหมือนงูตัวเล็กๆ ที่เลื้อยไปมา
แต่ถึงอย่างนั้น โรแลนด์ก็ไม่ยอมหยุด คิดแค่ว่าขุดได้แค่ไหนก็แค่นั้น วันไหนที่ห้องเผาไม่เปิดทำงาน เขาก็จะไปอยู่ที่เชิงเขาทิศเหนือ ใช้ตาเปล่าปรับทิศทางของฐานกำแพง ขณะเดียวกันก็ลงประกาศเพิ่มค่าตอบแทนให้ช่างหินขึ้นเป็นสองเท่า
โชคดีที่ความกระอักกระอ่วนนี้คงอยู่ไม่นาน ในขณะที่โรแลนด์กำลังควบคุมการเผาซีเมนต์ชุดที่หกในห้องเผานั้น ผู้ช่วยเจ้ากรมบารอฟก็เข้ามารายงานว่ามีช่างหินมาสมัครงาน บอกว่าตัวเองเคยเป็นสมาชิกสหภาพช่างหินที่เกรย์คาสเซิลมาก่อน เวลานี้เขาให้ยืนรออยู่ข้างนอกสวน
เขาค้นความทรงจำอยู่สักครู่ก็อารมณ์ดี สหภาพช่างหินแห่งเกรย์คาสเซิลเป็นองค์กรชื่อดังในความทรงจำของเขา ดังขนาดที่แม้แต่เจ้าชายตัวจริงยังเคยได้ยินชื่อมาก่อน แม้สหภาพของพวกเขาจะถูกสั่งยุบเพราะเกิดอุบัติเหตุระหว่างการก่อสร้างก็ตาม แต่ในสายงานนี้ย่อมหลีกเลี่ยงอุบัติเหตุไม่ได้อยู่แล้ว
“พาเขาเข้ามา” โรแลนด์แสร้งพยักหน้าอย่างสุขุม ตอนแรกเขายังนึกว่าจะให้อันนาหลบไปก่อน แต่แล้วก็เปลี่ยนความคิด เมืองชายแดนมีประชากรสองพันกว่าคน คนที่เคยเห็นโฉมหน้าจริงของแม่มดมีไม่มาก และอันนาในเวลานี้ก็มีสภาพต่างจากตอนที่คิดแต่จะตายอย่างสิ้นเชิง ไหนจะชุดประหลาดที่เธอสวมอีก ต่อให้อีกฝ่ายเคยเจอเธอมาก่อนก็ไม่น่าจะจำเธอได้
คาร์ล ฟอว์เบิร์ตมีท่าทีกระสับกระส่ายตอนที่ถูกอัศวินพาตัวเข้ามาในสวน เขาตั้งใจจะบอกเจ้าชายก่อนว่าฤดูนี้ไม่ใช่ฤดูที่เหมาะจะก่อสร้างงานใหญ่ๆ พอได้รับความไว้วางใจจากเจ้าชายแล้วจึงค่อยพยายามเปลี่ยนแปลงทัศนคติที่เขามีต่อแม่มด แต่ว่ากันว่าเจ้าชายทำอะไรตามอำเภอใจมาแต่ไหนแต่ไร หากเกลี้ยกล่อมแล้วได้ผลตรงกันข้ามจะทำอย่างไร
เขาถวายบังคมด้วยความว้าวุ่นใจ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็ถึงกับตกตะลึง...สาวน้อยที่อยู่ข้างๆ เจ้าชายดูคุ้นตาเหลือเกิน เขาเผลอคิดไปว่าตัวเองกำลังฝันไป คาร์ลขยี้ตามองดีๆ อีกที ก่อนจะร้องออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ “...อันนา!”
ฉิบหาย โรแลนด์ร้องในใจ บังเอิญเกินไปแล้ว แค่จะรับช่างหินมาช่วยงานก็ดันได้เพื่อนบ้านของแม่มดหรือนี่ เขาดูออกว่าอีกฝ่ายจะต้องคุ้นเคยกับอันนามากแน่นอน มิฉะนั้นคงไม่สามารถจำเธอได้ตั้งแต่แรกเห็นแบบนี้ เขาหันไปมองคาร์เตอร์ หัวหน้าอัศวินรู้งานรีบลงกลอนประตู ปิดทางออกเพียงทางเดียวทันที
“อา...จารย์”
ปฏิกิริยาโต้ตอบของอันนาทำให้โรแลนด์อึ้ง อะไรนะ อาจารย์หรือ
“เจ้าจริงๆ ด้วย อันนา ข้า...ข้า...” คาร์ลรู้สึกขอบตาร้อนผ่าว จากนั้นก็มีอะไรบางอย่างไหลออกมา เขาทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง พูดซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด “ข้าขอโทษ ขอโทษ...ดีเหลือเกิน ดี...เหลือเกิน...”
ครู่ใหญ่ผ่านไป คาร์ลจึงสงบสติอารมณ์ลงได้ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ โค้งตัวทำความเคารพโรแลนด์อีกครั้ง “ขอประทานอภัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเสียมารยาทเหลือเกิน”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน เจ้าไม่ใช่ช่างหินหรือ”
“กระหม่อมเคยเป็นช่างหินพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากได้ยกภูเขาออกจากอกแล้ว คาร์ลก็พูดจาฉะฉานขึ้น เจ้าชายไม่ได้ฆ่าอันนา คนที่ถูกแขวนคอตายที่ลานประหารเป็นเพียงตัวแทนเท่านั้น...พอตระหนักถึงข้อนี้แล้ว เขาก็รู้แล้วว่าตัวเองควรทำอย่างไร แม้จะไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงช่วยชีวิตแม่มดไว้ แต่อย่างไรก็ตาม ต่อให้เจ้าชายจับอันนามาเป็นนางบำเรอ ก็ยังดีกว่าส่งเธอไปแท่นแขวนคอเยอะ นั่นแสดงว่าอย่างน้อยเจ้าชายก็ไม่ได้เกลียดกลัวว่าแม่มดเป็นร่างจำแลงของปีศาจเหมือนคนอื่นๆ
เขาเล่าเรื่องที่ตัวเองหนีจากเกรย์คาสเซิลมายังเมืองชายแดนอย่างละเอียด รวมทั้งเรื่องที่เขาเปิดโรงเรียนที่นี่และพบว่านักเรียนที่ชื่อนาน่า ไพน์ก็กลายเป็นแม่มดไปอีกคน เขายังขอให้เจ้าชายรับนาน่ามาอยู่ด้วย เพื่อไม่ให้เธอถูกคนข้างนอกรังแกได้
อันนาที่ยืนอยู่อีกด้านรู้เรื่องเข้าก็ทำท่าอยากขอร้องแทนนาน่า ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป
แม่มดคนใหม่หรือนี่ ข่าวดีแท้ๆ แต่ว่านามสกุลไพน์นี้เหมือนเขาจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน โรแลนด์เรียกผู้ช่วยเจ้ากรมมากระซิบถามเบาๆ ถึงได้รู้ว่าเป็นนามสกุลของตระกูลผู้ดีตระกูลเล็กๆ ที่เมืองชายแดน
“เจ้าจะพานางมาพบข้าก็ได้ หากนางเป็นแม่มดจริง ข้ารับรองว่านางไม่ได้รับอันตรายใดๆ” โรแลนด์สัญญา “แต่ข้าไม่สามารถพรากนางจากตระกูลไพน์ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนที่ครอบครัวนางยังปฏิบัติต่อนางอย่างคนปกติ นอกจากนี้ ที่ข้าช่วยอันนาไว้ก็ไม่ใช่เพราะเหตุผลอย่างที่เจ้าคิด...” เขาคิดอยู่สักครู่ ตัดสินใจว่าพูดให้รู้เรื่องกันตั้งแต่แรกเลยน่าจะดีกว่า “ข้าต้องการความช่วยเหลือจากนาง ข้าไม่เชื่อว่าพลังของแม่มดเป็นพลังชั่วร้ายตามข่าวลือไร้มูลพวกนั้น แต่ข้าเชื่อว่าพลังของแม่มดไม่เกี่ยวกับความดีหรือชั่ว และเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ ดังนั้นทั้งอันนาและนาน่า หรือไม่ว่าแม่มดคนใดก็ตาม ตราบใดที่ไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมาย ข้าก็ไม่ถือว่าพวกนางมีความผิด”
“เอาล่ะ ทีนี้พวกเรามาพูดธุระสำคัญดีกว่า เจ้าเคยร่วมสร้างกำแพงเมืองที่เกรย์คาสเซิลใช่หรือไม่” เจ้าชายวกหัวข้อสนทนากลับมาที่เรื่องการก่อสร้าง
“พ่ะย่ะค่ะ!” คาร์ลพยักหน้า แม้เจ้าชายจะไม่ได้รับนาน่าไว้อย่างที่เขาคิด และคำพูดที่ว่าต้องการความช่วยเหลือจากแม่มดก็ทำให้เขางุนงง แต่สรุปแล้วเจ้าชายก็ยังยินดีจะปกป้องคุ้มครองนาน่า แค่นั้นก็พอแล้ว
“ดีมาก ข้าตั้งใจจะสร้างกำแพงเมืองระหว่างแม่น้ำแดงและเชิงเขาทิศเหนือเพื่อป้องกันสัตว์อสูร ข้าขอมอบหมายงานนี้ให้เจ้ารับผิดชอบ”
............................................


## ความสามารถ

บทที่ 14 ความสามารถ
“ฝ่าบาท ทรงประสงค์ให้กำแพงเมืองสูงและกว้างเท่าไรพ่ะย่ะค่ะ”
“อย่างน้อยสูงสิบห้าฟุต กว้างหกฟุต พอให้คนสี่คนเดินเรียงแถวหน้ากระดานได้” โรแลนด์แอบพยักหน้า มืออาชีพทำงานกันอีกแบบจริงๆ เริ่มต้นจากการถามข้อมูลทางเทคนิคก่อน จากนั้นจึงกำหนดแผนงานก่อสร้าง
“หากจะให้ตัวกำแพงมั่นคงก็ต้องขุดร่องที่ลึกเท่าความสูงคน นอกจากนี้ถ้ากำแพงด้านบนกว้างหกฟุต สูงสิบห้าฟุตล่ะก็ ความกว้างด้านล่างก็ต้องเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า” คาร์ลตอบอย่างรวดเร็ว “เช่นนี้แค่งานขุดร่องก็ต้องใช้คนมหาศาลแล้ว ฝ่าบาท หากทรงหาคนให้กระหม่อมได้สักร้อยห้าสิบคน กระหม่อมคงขุดร่องนี้เสร็จก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะมาถึงได้”
“แค่ร่องน้ำป้องกันสัตว์อสูรไม่ได้หรอก” โรแลนด์ไม่แสดงท่าทีใดๆ
“จริงของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ แต่ถ้าจะก่อตัวกำแพงด้วยก็ต้องใช้เวลาถึงสามปี หากฝ่าบาททรงประสงค์เพียงป้องกันสัตว์อสูร พวกเราอาจไม่ต้องใช้กำแพงสูงขนาดนั้้นก็ได้พ่ะย่ะค่ะ เอาแค่ประมาณสิบสองฟุตก็ใช้ได้แล้ว  ความกว้างลดลงไปสักหนึ่งในสาม ส่วนฐานก็ลดลงเหลือหกฟุต แล้วก็ขุดร่องพร้อมๆ กับก่อตัวกำแพงไปในเวลาเดียวกัน เพิ่่มคนงานขึ้นเป็นสองร้อยคน...เช่นนี้กระหม่อมก็จะสร้างกำแพงเมืองได้เสร็จก่อนที่เดือนแห่งปีศาจปีหน้าจะมาถึงพ่ะย่ะค่ะ”
คาร์ลหยุดไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมต้องเรียนตามตรง ฝ่าบาท เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมแก่การก่อสร้าง หากพวกเราก่อตัวกำแพงได้ไม่ทันเวลา ต่อให้ร่องถูกขุดไว้พร้อมแล้ว แต่ถ้าต้องแช่หิมะตลอดฤดูหนาวก็ไม่มีประโยชน์ ถึงตอนนั้นฝ่าบาทจะทรงเสียเวลาและกำลังคนมากขึ้นในการทำความสะอาดและทำให้ร่องอ่อนตัว แล้วก็ต้องขุดร่องให้ลึกขึ้นอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วหากให้กำแพงสูงสิบสองฟุต กว้างสี่ฟุตตามที่เจ้าว่า เจ้าต้องใช้เวลาขุดนานเท่าไร”
“น่าจะประมาณหนึ่งเดือนครึ่งพ่ะย่ะค่ะ” คาร์ลตอบ
“เช่นนั้นก็ทำตามแผนนี้ ขุดร่องและก่อกำแพงไปพร้อมกัน สร้างให้เสร็จก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะมาถึง” โรแลนด์โบกมือห้ามคาร์ลที่ทำท่าจะพูด “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงเรื่องอะไร ลองดูสิ่งนี้ก่อน นี่คือผลงานชิ้นล่าสุดจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุของเกรย์คาสเซิล”
เขาไม่มีเวลามาโบกปูนให้ช่างหินดูอีกครั้ง เพียงแต่นำอิฐที่ติดกันสองก้อนนั้นมาให้เขาดู โชคดีที่ไม่ค่อยมีใครกล้าขัดใจเจ้าชายนัก เมื่อคาร์ลได้ยินว่าน้ำยาเชื่อมหินที่เรียกว่าซีเมนต์นี้สามารถเปลี่ยนจากของเหลวเป็นของแข็งได้ภายในเวลาเพียงข้ามคืน ซ้ำยังมีแรงยึดเกาะสูงมากด้วยนั้น ใบหน้าเขาก็ผุดแววตกใจระคนเหลือเชื่อ
เขาซึ่งอุทิศกว่าครึ่งชีวิตให้แก่สหภาพช่างหินย่อมตระหนักได้ว่าการคิดค้นครั้งนี้ยิ่งใหญ่เพียงไร นอกจากจะยึดหินได้แล้ว มันยังสามารถปั้นเป็นรูปทรงต่างๆ ได้ตามใจ เปรียบได้กับวัตุดิบหินที่ไม่ต้องตัดแต่งหรือขัดเงาใดๆ ก็มีรูปทรงได้ตามต้องการ สามารถตัดขั้นตอนการแปรรูปที่เปลืองทั้งแรงและเวลาได้ทันที ไม่ว่าจะสร้างอะไรก็รวดเร็วทันใจ เท่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาตื่นเต้นได้แล้ว!
โรแลนด์มองสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถามอีกครั้ง “เป็นอย่างไร เจ้าคิดว่าเวลาสามเดือนพอหรือไม่”
เสียงของคาร์ลสั่นเล็กน้อย “หากสิ่งที่ฝ่าบาทตรัสมาเป็นความจริง ไม่สิ กระหม่อมหมายถึง...หากสำนักเล่นแร่แปรธาตุบรรยายสรรพคุณของสิ่งนี้ไว้ไม่ผิดแล้ว กระหม่อม...กระหม่อมก็ยินดีจะลองดูสักครั้งพ่ะย่ะค่ะ”
“ดีมาก ข้าจะให้คนเขียนวิธีใช้ซีเมนต์อย่างละเอียดให้เจ้า หากเจ้าต้องการอะไรเพิ่มก็บอกผู้ช่วยเจ้ากรมของข้าได้เลย” โรแลนด์ยิ้ม “คาร์ล ตอนนี้เจ้าเป็นสมาชิกคนหนึ่งของสำนักงานเมืองแล้วนะ”
กว่าโรแลนด์จะได้พบนาน่าก็เป็นเวลาบ่ายของวันต่อมา สาวน้อยมองอันนาอย่างงุนงง เธอขยำชายเสื้ออยู่เป็นนานก่อนจะพูดว่า “ข้า...ตายแล้วหรือนี่”
ตอนที่เห็นเธอครั้งแรกนั้น โรแลนด์ต้องยอมรับว่า พลังของแม่มดไม่เพียงแต่มอบความสามารถอันน่าอัศจรรย์ใจให้พวกเธอ แต่ยังเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์และบุคลิกของพวกเธอด้วย เธอกับอันนาแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทว่ากลับมีเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ด้วยกันทั้งคู่ ความรู้สึกนี้ไม่เกี่ยวกับอายุหรือสภาพความเป็นอยู่ เห็นได้จากตอนที่อันนารอความตายอยู่ในคุก เธอก็ยังเปล่งประกายออกมาอย่างเจิดจ้า พอเขาค้นความทรงจำดูก็พบว่าตัวเองไม่เคยสัมผัสความรู้สึกแบบนี้จากใครมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นโสเภณีตามหัวถนนในเกรย์คาสเซิลหรือสตรีสูงศักดิ์ที่ได้รับการอบรมสั่งสอนมาอย่างดี หากจะอธิบายให้เห็นภาพก็คือ หากจับแม่มดมายืนเทียบกับผู้หญิงพวกนี้แล้ว พวกเธอก็เปรียบเสมือนสีสันที่เด่นชัดอยู่ในรูปขาวดำ
คาร์ลซึ่งพาเธอมาที่นี่ถอยออกไปอย่างรู้งาน ในสวนดอกไม้หลังปราสาทจึงเหลือเพียงโรแลนด์ อันนา และนาน่า
“เจ้ายังไม่ตาย อันนาเองก็มีชีวิตอยู่” โรแลนด์กลั้นหัวเราะ “ข้าคือเจ้าชายลำดับที่สี่ โรแลนด์ วิมเบิลดัน และเจ้าคือ...”
“นาน่า ไพน์” พอได้ยินว่าตัวเองยังไม่ตาย ใบหน้าของสาวน้อยก็ดูสดชื่นขึ้นมาทันที เธอวิ่งไปพูดคุยอันนาเจื้อยแจ้ว ไม่สนใจฐานะเจ้าชายแห่งเกรย์คาสเซิลของโรแลนด์เลย โรแลนด์ย่อมไม่ถือสาสาวน้อยวัยสิบสี่สิบห้าปีอยู่แล้ว เขานั่งลงข้างโต๊ะกลม รินเบียร์ให้ตัวเอง มองดู ‘ช่วงเวลาปกติ’ ของแม่มดทั้งสองอยู่ข้างๆ
อันนาดูไม่คุ้นเคยกับความเป็นกันเองของอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด นาน่าพูดเป็นสิบประโยค เธอถึงจะขานตอบออกมาสักคำ จะว่าไปแล้วอันนาเองก็อายุไม่ห่างกันเท่าไรเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนพี่สาวคนโต โรแลนด์อดคิดไม่ได้ว่า หากเธอโตเป็นสาวเต็มตัวแล้วจะสวยสะกดตาขนาดไหน
จนกระทั่งนาน่าเริ่มพูดช้าลง เขาถึงได้กระแอมถามว่า “คุณหนูไพน์ ได้ยินอาจารย์เจ้าบอกว่าเจ้าตื่นรู้ขึ้นมาเป็นแม่มดหรือ”
เมื่อเทียบกับคำว่า ‘ใฝ่ต่ำ’ ไปเป็นแม่มดอย่างที่คนจำนวนมากพูดแล้ว โรแลนด์ชอบคำว่าตื่นรู้มากกว่า เขาไม่ได้ใสซื่อขนาดที่คิดว่าแม่มดทุกคนเป็นกระดาษขาวไร้มลทิน คนชั่วที่ได้รับพลังวิเศษแล้วมีแต่จะยิ่งเป็นภัยร้ายแรง พลังวิเศษก็เปรียบได้กับอาวุธ มันสามารถสร้างความรุนแรงได้ และสามารถต้านทานความรุนแรงได้ สำคัญที่ว่าอาวุธนั้นอยู่ในมือของใคร บางทีข่าวลือเรื่องความชั่วร้ายของแม่มดที่ศาสนจักรพร่ำบอกอาจมีมูลความจริงก็ได้ แต่หากจะเหมารวมว่าแม่มดทุกคนเป็นคนชั่วก็ดูจะอยุติธรรมจนเกินไป
นาน่าชะงักไปก่อนจะถามเสียงเบา “ฝ่าบาทจะทรงแขวนคอหม่อมฉันหรือไม่เพคะ”
“ไม่ ไม่แน่นอน คนที่จะถูกแขวนคอน่ะมีแต่นักโทษคดีอุกฉกรรจ์เท่านั้น เจ้าไม่ใช่ อันนาก็ไม่ใช่ ดังนั้นเจ้าอย่ากังวลไปเลย”
เธอสูดหายใจแล้วพยักหน้า “หม่อมฉันเองก็ไม่แน่ใจ...อาจารย์บอกว่า แม่มดถูกปีศาจล่อลวงแล้วถึงได้รับพลังจากปีศาจ แต่ แต่ว่าหม่อมฉันยังไม่เคยเห็นปีศาจเลยเพคะ”
“เจ้ารู้ตัวเมื่อไรว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นๆ”
“น่าจะสักประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนเพคะ” นาน่าพึมพำ “หม่อมฉันเห็นนกตัวหนึ่งขาหัก แล้วก็รู้สึกอยากช่วยมันมาก จากนั้น...ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งออกมาจากมือหม่อมฉัน”
“อะไรบางอย่างพุ่งออกมาอย่างนั้นหรือ” โรแลนด์ซัก “แล้วหลังจากนั้นเล่า”
“เอ่อ...มันก็โอบล้อมอยู่รอบๆ นกตัวนั้นเหมือนกับน้ำเหนียวๆ” นาน่าเอียงศีรษะคิด “จากนั้นขาของนกก็หายเป็นปกติเพคะ”
หรือว่าพลังของเธอจะเป็นเภทเยียวยา โรแลนด์ใจเต้นตึกตัก เขารู้ดีว่าความสามารถนี้มีค่ามากแค่ไหน...
ในยุคที่ไม่มียาปฏิชีวนะ ไม่มีวิทยาการทางการแพทย์สมัยใหม่ และผู้คนสามารถเสียชีวิตได้ง่ายๆ จากการบาดเจ็บหรือติดเชื้อนี้ การสมานบาดแผลที่รวดเร็วเทียบได้กับการต่อชีวิตออกไป ความสามารถนี้อาจไม่มีบทบาทในการขับเคลื่อนความเจริญมากนัก ทว่ามันมีค่ามหาศาลต่อชีวิตมนุษย์แต่ละคน
เขาเดินไปที่ประตู แล้วให้อัศวินที่เฝ้าอยู่ด้านนอกไปหานกมาหนึ่งตัว  หากพิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริง ไม่แน่ว่าเขาอาจจะอาศัยสิ่งนี้มาเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมการกดขี่แม่มดอย่างไร้ความปรานีที่เมืองชายแดนได้
........................................


## คิดไปเอง

บทที่ 15 คิดไปเอง
เมื่อเห็นอัศวินรับคำสั่งจากไปแล้ว โรแลนด์ก็กลับมานั่งข้างโต๊ะอีกครั้ง “เจ้ารักษาสัตว์ตัวเล็กๆ ได้ เหตุใดจึงคิดว่าแม่มดเป็นสิ่งชั่วร้ายเล่า”
“เพราะอาจารย์บอกหม่อมฉันว่า แม่มดสามารถทำเรื่องที่คนธรรมดาทำไม่ได้ บางครั้งอาจดูไม่ชั่วร้าย แต่จริงๆ แล้วเป็นกับดับที่ปีศาจวางไว้เพื่อหลอกล่อคนให้มาเป็นแม่มดเพิ่มขึ้น...” เสียงของสาวน้อยเบาลงไป “แต่หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่เคยเห็นปีศาจจริงๆ นะเพคะ หม่อมฉันสาบานได้”
“เจ้าย่อมไม่เคยเห็นอยู่แล้ว เพราะนั่นคือคำลวงของศาสนจักร อาจารย์ของเจ้าก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกหลอกลวงเช่นกัน” โรแลนด์ปลอบ
“ศาสนจักรหลอกพวกเราหรือเพคะ” นาน่าอ้าปากค้าง “เพราะเหตุใด”
โรแลนด์ส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไร ต่อให้เขาพูดไป พวกนางก็ไม่มีวันเข้าใจ ในยุคที่ความเจริญยังพัฒนาได้ไม่ถึงระดับที่น่าพอใจ เรื่องราวประเภทนี้มักปรากฏให้เห็นเสมอ ต่อให้ไม่มีผลประโยชน์ใดๆ มาจูงใจ มนุษย์ก็ยังคิดว่าภัยธรรมชาติ ภัยมนุษย์ ตลอดจนปรากฏการณ์​ที่ยากจะเข้าใจเหล่านี้ เป็นฝีมือของสิ่งเหนือธรรมชาติที่ตัวเองจินตนาการขึ้นเองอยู่ดี...ดูจากประวัติศาสตร์เอาก็ได้ ผู้หญิงมักถูกกล่าวหาว่าเป็นต้นเหตุของหายนะทั้งนั้น
และในโลกนี้ เมื่อแม่มดได้ครอบครองพลังอันไม่ปรากฏที่มาแล้ว ก็ย่อมกลายเป็นเป้าโจมตีของศาสนจักรไปอย่างง่ายดาย แค่คิดก็เดาได้แล้ว ศาสนจักรไม่มีทางปล่อยให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดนี้ขึ้นโดยไม่ทำอะไรแน่ หากไม่ยกฐานะแม่มดขึ้นเป็นนักบุญโดยอ้างว่าเป็นบัญชาของพระเจ้า ก็ต้องไล่ล่าแม่มดโดยอ้างว่าพวกเธอเป็นทูตของปีศาจ ทว่า หากพวกเขาเลือกทางแรก ความศักดิ์สิทธิ์ของเอกเทวนิยมก็จะถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง...เพราะการปรากฏตัวของแม่มดไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับศาสนจักร และหากศาสนจักรอื่นที่นับถือพระเจ้าองค์อื่นก็ยกแม่มดขึ้นเป็นนักบุญเหมือนกัน ทุกคนก็จะกลายเป็นคนที่พระเจ้าเลือก อย่างนั้นพระเจ้าของใครจึงจะเป็นพระเจ้าที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวกัน
ส่วนพหุเทวนิยมนั้นคงอยู่ได้ก็เพราะสมมติฐานที่ว่าพระเจ้ามีหลายองค์ และแต่ละองค์มีอำนาจควบคุมกันได้ แต่ในเมื่อพระเจ้าไม่มีอยู่จริง ทว่าเป็นเพียงสัญลักษณ์ที่ตั้งขึ้นลอยๆ เท่านั้น แล้วเหตุใดจึงต้องยอมให้อีกฝ่ายมาร่วมแบ่งปันโลกนี้ด้วยเล่า ดังนั้น เอกเทวนิยมใดๆ ก็ตามก็จะประกาศว่าพระเจ้าที่ตนนับถือคือพระเจ้าที่แท้จริง คนที่นับถือศาสนาอื่นจะต้องถูกกำจัดทิ้งสถานเดียว ทีนี้พวกเขาก็จะเลือกทางหลังเช่นเดียวกัน คือไล่ล่าแม่มดอย่างสุดความสามารถ
เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับความชอบหรือเกลียดใดๆ แต่เกี่ยวกับผลประโยชน์โดยเฉพาะ
ทางห้องครัวเตรียมไก่เป็นๆ ไว้แล้ว ตอนที่อัศวินหิ้วปีกมันเข้ามานั้น มันยังดิ้นกระโดดไปมา
เหตุการณ์ต่อมาทำให้นาน่าถึงกับตะลึงตาค้าง โรแลนด์หยิบมีดสั้นสีเงินออกมาจากเอว ให้อัศวินจับไก่ไว้แล้วแทงมัน เสร็จแล้วก็ให้นาน่ารักษา พอมันหายดีแล้วก็ทดลองด้วยวิธีอื่นๆ ต่อ...ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
จนกระทั่งไก่ซึ่งถูกทรมานอยู่ครู่ใหญ่ตายลง โรแลนด์จึงพอเข้าใจพลังของนาน่าอย่างคร่าวๆ
เธอทำให้ส่วนที่ได้รับความเสียหายกลับมาเป็นปกติได้ ไม่ว่าจะเป็นแผลฉีก กระดูกหัก หรือรอยถลอกฟกช้ำ ทว่าถ้าหากส่วนนั้นๆ ขาดหายไป เช่น หากไก่ถูกฟันขาขาด เธอจะไม่สามารถทำให้ขาของมันงอกออกมาใหม่ได้ แต่ถ้าหากเอาขาท่อนที่ถูกฟันขาดไปมาต่อ เธอจะสามารถเชื่อมบาดแผลให้หายดีดังเดิมได้ และสุดท้าย เธอไม่สามารถชุบชีวิตได้ หากไก่ตายไปแล้ว การรักษาใดๆ ก็ไร้ประโยชน์
ตลอดขั้นตอนการรักษา โรแลนด์ไม่เห็น ‘น้ำเหนียวๆ’ อย่างที่เธอบรรยายไว้ เธอเพียงแต่วางมือลงบนบาดแผลบนตัวไก่อย่างง่ายๆ แล้วบาดแผลนั้นก็สมานกันได้ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า หลังจากการทดลองครู่ใหญ่ นาน่าเสียแรงไปไม่มาก อย่างน้อยก็ไม่มีเหงื่อท่วมหัวเหมือนตอนที่อันนาฝึก
นาน่าเป็นคนเดียวที่ไม่พอใจการทดลองนี้ เธอรู้สึกว่ามันโหดร้ายกับไก่เกินไป จึงเอาแต่บุ้ยปากจ้องโรแลนด์จนจบการทดลอง
“เอาน่า เลิกจ้องข้าได้แล้ว มากินขนมกันดีกว่า” โรแลนด์เห็นอย่างนั้นก็ใช้อุบาย ‘ชายามบ่าย’ มาเบนความสนใจเธอ ลูกไม้นี้ใช้ได้ดีกับอันนาเสมอ เขาคิดว่าคงมีเด็กผู้หญิงในวัยนี้ไม่กี่คนที่ปฏิเสธความเย้ายวนของขนมหวานได้ และเรื่องจริงก็พิสูจน์แล้วว่า เมื่อเผชิญหน้ากับขนมหน้าตาน่ากินพวกนี้ นาน่าก็ไม่ได้ควบคุมตัวเองได้ดีไปกว่าอันนาเลย
โรแลนด์เรียกคนไปส่งนาน่าหลังจากกินขนมเสร็จ อันนาถามเขาอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ทรงรั้งนางไว้เพคะ นางก็เป็นแม่มดเหมือนกัน”
“นางยังมีครอบครัวอยู่ และครอบครัวของนางก็ยังไม่รู้ว่านางเป็นแม่มด”
อันนาพึมพำเสียงเบา “รอแค่เวลาสินะ”
“ถูกต้อง แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น” โรแลนด์ถอนหายใจ “ดังนั้นหากจะช้าไปบ้างก็ไม่เป็นไร ว่าแต่เจ้า...คิดถึงพ่อบ้างหรือไม่”
เธอส่ายหน้า ดวงตาที่สงบนิ่งราวกับผิวน้ำทะเลไม่ปรากฏระลอกคลื่นแม้แต่น้อย ดูท่าแล้วการถูกพ่อตัวเองหักหลังคงทำให้เธอผิดหวังอย่างรุนแรง แต่ว่าต่อให้เธอไม่มีคนในครอบครัว เธอก็ยังมีเพื่อนได้
“นาน่าจะมาที่นี่บ่อยๆ ความจริงแล้ว ข้าตั้งใจจะให้นางมาฝึกพลังที่นี่ทุกๆ สองวัน”
พอได้ยินดังนั้น เธอก็กะพริบตาแล้วพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
“เจ้าอยากกลับไปที่โรงเรียนของคาร์ลเหมือนนางหรือไม่ ไปเรียนหนังสือกับเด็กคนอื่นๆ”
อันนาไม่ตอบ แต่เขารู้สึกว่าตัวเองได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายแล้ว
“อีกไม่นานหรอก...ตราบใดที่ข้ายังอยู่ พวกเจ้าจะต้องได้ใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา ไม่ว่าจะเดินไปไหนจะต้องไม่มีใครมาจับตัวพวกเจ้าหรือส่งพวกเจ้าไปแขวนคอ วันนั้นจะต้องมาถึงแน่นอน” โรแลนด์เน้นทุกคำทุกประโยค “ข้ารับรอง”
********************
นับตั้งแต่คาร์ลรับผิดชอบดูแลงานก่อสร้างเป็นต้นมา เจ้าชายโรแลนด์ก็มีเวลาว่างมากขึ้น
ทุกๆ บ่าย เขาจะอยู่ดูอันนาหรือนาน่าฝึกพลังในสวนดอกไม้ของปราสาท เวลานี้ เขาไม่จำเป็นต้องเตรียมชุดสำรองให้อันนาแล้ว ต่อให้เปลวไฟผุดขึ้นมาจากทุกนิ้ว เธอก็ยังควบคุมมันได้อย่างชำนาญ และไม่เผลอทำหมวกตัวเองไหม้เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
นาน่าเองก็เปลี่ยนเป็นชุดแม่มดแบบเดียวกัน แม้เธอจะไม่ค่อยเต็มใจฝึกนัก แต่เพราะเห็นแก่ชายามบ่าย จึงยอมเบะปากฝึกอย่างไม่มีทางเลือก โรแลนด์มองดูแม่มดสองคนเดินวุ่นไปทั่วสวน รู้สึกพออกพอใจเป็นการส่วนตัว
เขาไปดูงานก่อสร้างที่เนินเขาทิศเหนือบ้างบางครั้ง หลังจากเริ่มก่อสร้างไปแล้วสองสัปดาห์ กำแพงเมืองก็สร้างเสร็จไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร ในยุคที่ยังไม่มีอุปกรณ์การวัดต่างๆ คาร์ลให้พวกช่างใช้ท่อนไม้ในการกำหนดระยะห่างและความเรียบเสมอกันโดยอาศัยเงาจากแสงอาทิตย์ในเวลาเดียวกันของทุกวัน โดยทุกๆ สิบไม้จะตั้งหอสังเกตการณ์ขึ้นหนึ่งแห่ง เป็นการเสริมความมั่นคงให้กำแพงเมือง
การใช้แรงงานคนจำนวนมากครั้งนี้ย่อมดึงดูดความสนใจของพวกขุนนางในเมือง ทว่านอกจากไปถามความจากบารอฟแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอะไรอีก ราวกับเรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา โรแลนด์เองก็ไม่สนใจแม้แต่น้อย ทรัพย์สมบัติของคนพวกนี้อยู่ที่ป้อมปราการลองซองทั้งนั้น พวกเขาไม่มีวันอยู่ช่วยเขาป้องกันเมืองชายแดนแน่นอน เขาถึงขั้นจินตนาการภาพขุนนางพวกนี้กำลังจับกลุ่มหัวเราะเยาะเขาว่าไม่รู้จักประมาณกำลังตัวเองได้ด้วยซ้ำ
ไม่เพียงแต่พวกขุนนางเท่านั้น พวกพ่อค้าก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงเช่นกัน บรรดาพ่อค้าเร่ที่รับซื้อขนสัตว์จากเมืองชายแดนเป็นประจำเห็นว่ารอบนี้ไม่มีของให้ซื้อ ก็เริ่้มทยอยเดินทางกลับป้อมไป ส่วนพวกที่กลับไปมือเปล่าพร้อมความไม่พอใจก็ย่อมโยนความผิดทั้งหมดให้โรแลนด์ ผู้ปกครองเมืองชายแดนคนปัจจุบัน เรื่องโง่เขลาเบาปัญญาอย่างการก่อสร้างครั้งยิ่งใหญ่ตอนใกล้จะถึงเดือนแห่งปีศาจของโรแลนด์ วิมเบิลดัน เจ้าชายลำดับที่สี่แห่งเกรย์คาสเซิลได้แพร่กระจายไปตามแม่น้ำแดง
ตอนนี้คงไม่มีใครคิดว่าเขาจะรักษาเมืองเล็กๆ แห่งนี้ได้ คนส่วนใหญ่ไม่แม้แต่จะคิดว่าเขาจะกล้าทำด้วยซ้ำ อย่างไรเสียภาพของเจ้าชายในสายตาทุกคนก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับการรบทัพจับศึกอยู่แล้ว ไม่ว่าเวลานี้เขาจะเล่นพิเรนทร์อะไร สุดท้ายก็ต้องลี้ภัยไปที่ป้อมอยู่ดี
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนเหล่านี้ โรแลนด์ก้าวเข้าสู่ฤดูหนาวเป็นครั้งแรกหลังจากย้อนเวลามา
........................................


## ทางข้างหน้า

บทที่ 16 ทางข้างหน้า
ไฟในเตาผิงกำลังลุกโชน ขับไล่ความหนาวที่เล็ดลอดเข้ามาทางช่องประตูและหน้าต่าง บนกำแพงเหนือเตาผิงแขวนหัวกวางซึ่งมีเขาขนาดใหญ่ เมื่อถูกแสงสว่างจากเปลวไฟ เงาของเขากวางที่ทาบประทับบนกำแพงด้านหลังดูหงิกงอราวกับกรงเล็บขนาดมหึมา
ฝั่งตรงข้ามคือโต๊ะตัวยาวสีแดงเข้ม บนนั้นเต็มไปด้วยหนังสือและม้วนกระดาษ ส่วนใหญ่เป็นเอกสารราชการที่รอเขาลงนาม โดยปกติโรแลนด์จะจัดการงานเอกสารที่นี่...นับตั้งแต่ดัดแปลงห้องชั้นสามของปราสาทเป็นสำนักงานเป็นต้นมา เขาก็เริ่มรู้สึกชอบที่นี่ขึ้นมาทีละนิด
หากมองผ่านหน้าต่างบานยาวด้านหลังออกไปจะเห็นเมืองที่ทอดตัวออกไปเบื้องหน้า สุดปลายทางเป็นกลุ่มภูเขาที่เชื่อมต่อกันไปสุดสายตา นั่นคือเทือกเขาสิ้นวิถีซึ่งพาดผ่านเกือบทั้งทวีป และกั้นแบ่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิลกับผืนดินรกร้างออกเป็นฝั่งตะวันตกกับตะวันออก เนินเขาทิศเหนือเป็นเพียงส่วนหนึ่งของเทือกเขาสิ้นวิถีเท่านั้น
และด้านล่างเชิงเขาก็เป็นสวนดอกไม้ที่ถูกล้อมด้วยรั้วไม้ กระท่อมไม้ซึ่งเคยเป็นที่ฝึกพลังของอันนาถูกรื้อออกแล้ว สระอิฐถูกดัดแปลงเป็นโต๊ะตัวยาวสำหรับวางอุปกรณ์จิบชายามบ่าย หากอากาศดีเขาจะลงไปอาบแดดอยู่ข้างล่าง หรือไม่ก็นอนงีบบนเก้าอี้โยกซึ่งสั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ
แม้ปราสาทแห่งนี้จะไม่ใหญ่มาก แต่อย่างไรเสียก็เรียกได้ว่าเป็นปราสาทขนาดกลางที่มีสวนดอกไม้เป็นของตัวเอง หากเป็นชาติที่แล้ว เขาไม่มีทางได้ครอบครองปราสาทหินแท้ๆ แบบนี้เด็ดขาด แค่จะเข้าไปดูยังต้องจ่ายค่าเข้าชมเลย แต่ว่าตอนนี้ นอกจากจะได้ครอบครองปราสาทแห่งนี้แล้ว เขายังได้ปกครองเมืองด้วย
“ฝ่าบาท เวลานี้ค่าใช้จ่ายสำหรับจ้างช่างและคนงานเบ็ดเตล็ดเป็นเงินก้อนใหญ่มาก เงินจำนวนนี้เป็นเงินส่วนพระองค์เอง หากสถานการณ์ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป กระหม่อมเกรงว่าพวกเราจะอยู่ได้ไม่ถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้า” บารอฟถือกระดาษหนังแกะหนึ่งปึก รายงานสภาพการเงินระยะนี้ให้โรแลนด์ฟัง
รายรับและรายจ่ายของเมืองชายแดนไม่มีอะไรซับซ้อน ทางแรกมาจากการขายแร่และอัญมณี ทางเส้นนี้ถูกป้อมปราการลองซองผูกขาดไว้ ผลผลิตของเหมืองเนินเขาทิศเหนือจะถูกแปรสภาพเป็นข้าวสาลีและขนมปัง และไม่มีการเก็บภาษีใดๆ ทางป้อมจะส่งคนมาแลกเปลี่ยนสินค้าเอง หรืออธิบายง่ายๆ ก็คือ เหมืองเนินเขาทิศเหนือก็คือแหล่งลงทุนในลักษณะหุ้นส่วนของกลุ่มขุนนางชั้นสูงของป้อมปราการลองซอง ส่วนพวกขุนนางที่ประจำอยู่ที่เมืองชายแดนนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็นผู้ดูแลที่ถูกพวกผู้ถือหุ้นส่งมาอีกที ที่ดินของพวกเขาส่วนใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของป้อม มาประจำอยู่ที่นี่ก็เพียงชั่วคราว และคนที่มาอยู่ที่นี่แต่ละปีก็ไม่เคยซ้ำหน้ากันเลย
ความจริงแล้ว เมืองชายแดนเพิ่งก่อตั้งได้ไม่ถึงสามสิบปี เทียบกับป้อมปราการลองซองที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงเกือบสองร้อยปีแล้วย่อมไม่ต่างจากทารกเพิ่งเกิด ตอนแรกดยุคไรอันตั้งใจจะสร้างที่นี่เป็นด่านหน้าสำหรับเตือนภัยสัตว์อสูรเท่านั้น ทว่าพวกนักบุกเบิกพบแหล่งทรัพยากรแร่อันอุดมสมบูรณ์ทางเนินเขาทิศเหนือ ทำให้เขาตัดสินใจตั้งเมืองขึ้นที่นี่โดยใช้ชื่อว่าเมืองชายแดน หรือในอีกแง่หนึ่งก็คือ เมืองแห่งนี้เกิดขึ้นได้เพราะเหมืองเนินเขาทิศเหนือแท้ๆ
เพื่อป้องกันการทุจริตต่างๆ ดยุคไม่รับข้อเสนอของพวกขุนนางที่ขอส่งคนของตัวเองไปขุดเหมือง แต่ใช้วิธีร่วมกันว่าจ้างคนท้องถิ่นและผู้อพยพบริเวณนั้น หรือแม้กระทั่งนักโทษให้มาขุดเหมืองแทน แร่ที่ขุดได้จะถูกแบ่งตามอัตราส่วนผู้ถือหุ้นของแต่ละตระกูล ทางป้อมเพียงแค่จ่ายค่าจ้างบางส่วนและเสบียงตลอดปีให้แก่ลูกจ้างเท่านั้น ค่าตอบแทนนี้เป็นจำนวนเงินที่แน่นอน ไม่มีวันเพิ่มขึ้นหรือลดลงตามปริมาณการผลิตของเหมือง ในบรรดาประชากรสองพันกว่าคนของเมืองชายแดน มีจำนวนกว่าครึ่งที่ีทำงานให้เหมือง
ส่วนรายได้อีกทางมาจากกิจการอื่นๆ ภายในเมือง...เช่นโรงตีเหล็ก ร้านเหล้า โรงทอ และอื่นๆ ภาษีอันน้อยนิดของเมืองชายแดนก็ได้มาจากคนกลุ่มนี้เป็นส่วนใหญ่ ทว่าตลอดปีก็เก็บได้ไม่เท่าไรนัก ผู้ปกครองคนก่อนก็ไม่ได้เห็นเมืองแร้นแค้นแห่งนี้สำคัญอะไร ตั้งแต่พระราชาแห่งเกรย์คาสเซิลส่งโรแลนด์มาอยู่ที่นี่ เขาก็ย้ายกลับป้อมแล้วไม่กลับมาที่นี่อีกเลย
ดังนั้น หากโรแลนด์คิดจะจ้างคนสร้างกำแพงเมืองก็ต้องควักเงินตัวเอง ถ้าเป็นเจ้าชายตัวจริงคงไม่มีวันทำอย่างนี้แน่นอน แต่สำหรับโรแลนด์แล้ว ขอแค่ทำให้เมืองแห่งนี้มั่นคงได้ ต่อให้ต้องผลาญทรัพย์สินทั้งหมดที่มีก็ยังคุ้มค่า อย่างไรเสียต่อไปเขาจะไม่ยอมขายแร่แลกเสบียงแล้ว หากเปลี่ยนจากเสบียงเป็นเงินได้ การลงทุนครั้งนี้ก็ถือว่าเล็กน้อยมาก
ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือป้อมปราการลองซองจะยอมยกเลิกการผูกขาด แล้วทำการค้าแบบปกติกับเมืองชายแดนหรือไม่...ข้อนี้่ดูไม่ต่างจากการแย่งเนื้อจากปากเสือทีเดียว แต่เอกสารอ้างอิงของบารอฟแสดงให้เห็นว่า เหมืองแห่งนี้มีกำลังการขุดต่ำและการขนส่งที่ไม่สะดวก ทำให้ปริมาณแร่ที่ขุดได้ในแต่ละปีมีมูลค่าเพียงหนึ่งพันกว่าเหรียญทอง เทียบกับรายได้ทั้งหมดของป้อมแล้วเป็นเพียงเศษเงินเท่านั้น ผู้ที่จะเสียผลประโยชน์ก็มีแต่กลุ่มขุนนางที่ลงทุนร่วมกันเท่านั้น
เมื่อคำนึงถึงการพัฒนาเมืองชายแดนในระยะยาวแล้ว เขาจะต้องเอารายได้ทางนี้กลับมาให้ได้ โรแลนด์รู้ดีว่า ต่อให้คนพวกนั้นคืนทุนไปตั้งแต่เมื่อสิบกว่าปีก่อน พวกเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ อยู่ดี ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็ยังมีเนื้อ แล้วนับประสาอะไรกับกิจการที่นอนอยู่เฉยๆ ก็กวักเงินมาได้เล่า เขายินดีให้ส่วนลดและการชดเชยแก่ผู้ถือหุ้นเก่าแก่พวกนั้น เช่นว่าขายแร่ให้ในราคาครึ่งเดียว แต่หากจะให้เขาส่งเรือบรรทุกแร่ไปเต็มลำแล้วแลกเสบียงกลับมาเพียงครึ่งลำอีก เขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด
ขณะที่โรแลนด์กำลังจ้องใบรายการสินค้าอย่างครุ่นคิดนั้น บารอฟกำลังจับสังเกตโรแลนด์
สามเดือนที่ผ่านมานี้ หรือหากพูดให้ถูกก็คือหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ เจ้าชายเปลี่ยนแปลงไปมากอย่างยากจะอธิบาย คนนอกอาจจะยังไม่รู้สึก แต่เขาซึ่งอยู่กับเจ้าชายทุกวันจะมองข้ามเรื่องนี้ไปได้อย่างไร
เขาได้ยินกิตติศัพท์อันเลวร้ายของเจ้าชายโรแลนด์ วิมเบิลดันตั้งแต่ตอนที่อยู่เกรย์คาสเซิลแล้ว เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ยโสโอหัง ไม่มีสมบัติผู้ดี...โด่งดังก็แต่เรื่องประเภทนี้ สรุปแล้ว ไม่เคยก่อปัญหาร้ายแรงใหญ่ๆ แต่ปัญหาจุกจิกกวนใจมีได้ไม่เว้นวัน ยังห่างไกลจากพี่ชายสองคนของเขามาก
เขาเคยผิดหวังอย่างรุนแรงตอนที่รู้ว่าพระราชาจะส่งเขามาที่นี่ หากไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายสัญญาว่าหลังสิ้นสุดการชิงตำแหน่งรัชทายาทแล้วจะแต่งตั้งเขาเป็นเจ้ากรมคลังอย่างเป็นทางการล่ะก็ เขาคงไม่มาที่นี่แน่นอน
ช่วงสองเดือนแรกที่มาถึงเมืองชายแดน เจ้าชายยังแสดงพฤติกรรมน่าระอาอย่างที่เคยทำประจำ เที่ยวล่วงเกินขุนนางทุกคนที่ล่วงเกินได้ โชคดีที่เมืองแห่งนี้มีขนาดเล็กมาแต่ไหนแต่ไร ต่อให้ตำแหน่งขุนนางบริหารว่างลงทั้งหมด เขากับพวกขุนนางอีกสิบกว่าคนที่พามาด้วยก็ยังพอช่วยประคับประคองเมืองต่อไปได้
ทว่าหลังจากนั้น บางอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป
ความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรนะ เขาคิด น่าจะ...ตั้งแต่ตอนที่ช่วยชีวิตแม่มดคนนั้นไว้
ใช่ว่าบารอฟไม่เคยสงสัยว่าเจ้าชายอาจถูกปีศาจเข้าสิงหรือถูกแม่มดในเงามืดบงการอยู่ แต่ความเป็นไปได้ข้อนี้น้อยมาก หากปีศาจหรือแม่มดมีความสามารถนี้จริงจะมาบงการเจ้าชายทำไม สู้ไปบงการพระราชาหรือพระสันตะปาปาไม่ดีกว่าหรือ และเหตุผลอีกข้อที่ลบข้อสงสัยเขาไปได้ก็คือ เขาเห็นเจ้าชายถือพันธนาการอาญาสิทธิ์กับตาตัวเอง
ของสิ่งนี้คือไม้ตายที่ศาสนจักรใช้รับมือแม่มด พลังปีศาจใดๆ ก็ล้วนพ่ายแพ้ต่อพันธนาการอาญาสิทธิ์ทั้งสิ้น ทว่าโรแลนด์กลับสัมผัสมันได้โดยตรง หรือพูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้เขาไม่ใช่เจ้าชายลำดับที่สี่ตัวจริง ทว่าเป็นราชาปีศาจที่ไม่กลัวแม้แต่พลังของพระเจ้าจริงๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องเปิดโปงอีกฝ่ายอยู่ดี สู้รักษาชีวิตตัวเองไว้ไม่ดีกว่าหรือ
เจ้าชายยังคงยโสโอหังและชอบทำอะไรตามใจตัวเองเหมือนเดิม แต่เจ้าชายคนนี้กับคนก่อนหน้านี้กลับให้ความรู้สึกที่ต่างลิบลับ ไม่สิ บารอฟคิด ต้องบอกว่าตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิงมากกว่า
จุดที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนที่สุดน่าจะอยู่ที่เป้าหมาย เขารู้สึกว่าเจ้าชายกำลังวางแผนอะไรบางอย่าง และเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายนั้น จึงจำเป็นต้องใช้วิธีที่คนธรรมดาเข้าไม่ถึง เหมือนอย่างตอนที่เจ้าชายเคยอธิบายให้เขาฟังว่าทำไมถึงต้องช่วยชีวิตแม่มดไว้ตอนนั้น แผนการของเจ้าชายอาจจะยังไม่รอบคอบ เต็มไปด้วยช่องโหว่รอบด้าน แต่เขาก็กำลังเดินตามแผนที่วางไว้จริงๆ ซ้ำยังเชื่อมั่นในผลลัพธ์มากเสียด้วย
นี่คือจุดที่น่างุนงงที่สุด ราชบัลลังก์อาจจะตกเป็นของพี่น้องของเจ้าชายคนใดคนหนึ่งก็ได้ แต่มันจะไม่ตกมาถึงมือเจ้าชายแน่นอน เรื่องนี้เขาเองก็คงรู้ดี คิดจะพัฒนาเมืองเล็กๆ อย่างเมืองชายแดนนี่น่ะหรือ ต่อให้เป็นผู้วิเศษก็ทำไม่ได้! โรแลนด์กำลังวางแผนที่บ้าขนาดไหนกัน บ้าถึงขั้นที่บอกว่าจะทำให้เมืองเล็กๆ ซึ่งอยู่นอกแนวชายแดนเจริญกว่าเมืองวาเลนเซีย มิหนำซ้ำยังบังคับให้เขาเชื่อหมดใจว่าแผนนี้จะสำเร็จอย่างนั้นหรือ
หากเป็นเพียงความเพ้อฝันของคนบ้าก็ว่าไปอย่าง ทว่ากำแพงเมืองที่เจ้าชายทุ่มทุนสร้างนี้แสดงให้เห็นแล้วว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้น เขาคิดจะอยู่รักษาเมืองที่นี่จริงๆ โดยอาศัยผลผลิตจากการเล่นแร่แปรธาตุอย่าง ‘ซีเมนต์’ มาสร้างกำแพงเมืองที่ไม่น่าจะสร้างสำเร็จได้ตามหลักการก่อสร้างทั่วไป
ในตระกูลของบารอฟก็มีนักเล่นแร่แปรธาตุเหมือนกัน แต่เขาไม่เคยได้ยินว่าพวกเล่นแร่แปรธาตุจะผลิตของชนิดนี้ออกมาได้ การวางอนาคตงานก่อสร้างไว้กับสิ่งที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อนแบบนี้คือความมั่นใจหรือความสะเพร่า ในแผนการทั้งหมดที่โรแลนด์วางไว้ ยังมีเรื่องที่เขาไม่รู้อีกมากมายแค่ไหน เขาพบว่าตัวเริ่มจะสนใจอนาคตข้างหน้าขึ้นมานิดๆ แล้ว
........................................


## ทูต (1)

บทที่ 17 ทูต (1เริ่ม)
“ที่ีนี่ยังทรุดโทรมเหมือนเดิม” ตอนที่เปโร ทูตจากป้อมก้าวเท้าออกจากห้องโดยสารเรือนั้น กลิ่นไม้เก่าๆ โชยเข้าจมูกเขา อากาศโดยรอบชื้นและอึดอัด ชวนให้รู้สึกไม่สบายตัว เขาสูดจมูก เงยหน้าดูท้องฟ้าที่อึมครึมคล้ายกับเมฆฝนกำลังก่อตัว
“ครั้งล่าสุดที่ท่านมาที่นี่น่าจะเมื่อหนึ่งปีที่แล้วกระมัง” ผู้ช่วยคลุมเสื้อคลุมให้ทูตอย่างใส่ใจ “ที่นี่ไม่มีอะไรสักอย่าง นอกจากก้อนหิน”
“หนึ่งปีครึ่ง” เปโรแก้ “ท่านดยุคจะเปลี่ยนคนไปเรื่อยๆ ทุกฤดู ครั้งก่อนที่ข้ามาเมืองชายแดนยังเป็นฤดูร้อนอยู่ นอกจากนี้ก้อนหินแล้ว ยังมีขนสัตว์ดีๆ มากมาย แล้วก็...”
“อะไรนะขอรับ” ผู้ช่วยผุดสีหน้างุนงง
เปโรส่ายหน้า ไม่ได้ตอบอะไร เขาก้าวข้ามกราบเรือ เหยียบท่าเรือที่เต็มไปด้วยตระไคร่ แผ่นไม้ที่อยู่ใต้เท้าส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด อีกไม่กี่ปีท่าเรือแห่งนี้ก็คงพัง เขาคิด เมืองชายแดนมีทั้งหิน ขนสัตว์ หรือแม้กระทั่ง...ผืนดิน แต่เรื่องนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ช่วยเป็นเพียงเสมียนตัวเล็กๆ ที่สำนักงานเมือง ไม่มีทางเข้าใจจุดนี้หรอก
ระหว่างเมืองชายแดนกับป้อมปราการลองซองมีที่ดินผืนใหญ่ซี่งยังไม่มีใครเข้าไปจับจอง ด้านหนึ่งคือเทือกเขาสิ้นวิถี อีกด้านคือแม่น้ำแดง ลักษณะคล้ายกับระเบียงแคบๆ ยาวๆ หากเมืองชายแดนสามารถรักษาแนวป้องกันในฐานะด่านหน้าของป้อมไว้ได้ ที่ดินผืนใหญ่ผืนนี้ก็จะตกอยู่ในมือของป้อม ที่ดินบริเวณนี้ไม่เคยผ่านการเพาะปลูกมาก่อน ไม่จำเป็นต้องพักดินก็เพาะปลูกได้หลายรอบ ยิ่งมีปราการธรรมชาติทั้งสองข้างด้วยแล้ว หากป้อมจะเข้ามายึดครองก็ไม่จำเป็นต้องลงแรงมากเลย เพียงเท่านี้ที่ดินผืนนี้ก็จะช่วยแก้ปัญหาต่างๆ ที่ตามมาจากการเพิ่มขึ้นของจำนวนประชากรภายในป้อม ขณะเดียวกันเมืองชายแดนก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของป้อม ไม่ใช่แยกออกมาเป็นเมืองอิสระเหมือนทุกวันนี้
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ พวกเขาต้องเสียเวลาดำเนินงานเป็นเวลาสามถึงห้าปี และยังต้องควักเงินลงทุนก้อนใหญ่ด้วย
น่าเสียดายเหลือเกิน หากพูดถึงเรื่องการลงทุนแล้ว วิสัยทัศน์ของขุนนางส่วนใหญ่เทียบไม่ได้กับพ่อค้าผู้ต่ำต้อยด้วยซ้ำ
“เอ๋ เหตุใดลานกองสินค้าจึงว่างเปล่าเล่า” ผู้ช่วยชี้ไปยังพื้นที่ว่างไกลๆ “พวกเขาน่าจะเตรียมแร่ไว้แล้วไม่ใช่หรือ”
เปโรถอนใจเบาๆ “พวกเราไปเข้าเฝ้าเจ้าชายที่ปราสาทกันเถอะ”
“ช้าก่อน...ท่านทูต ท่านจะไม่รอขบวนต้อนรับก่อนหรือขอรับ”
จะมีหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย เขาคิด แต่ไม่ได้พูดออกไป “ไปเถอะ คอกม้าอยู่ข้างหน้านี่เอง”
ตอนนี้ เค้ารางความยุ่งยากจากการแยกตัวของเมืองชายแดนเริ่มก่อตัวชัดแล้ว ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทของพระราชาได้นำพาเจ้าชายลำดับที่สี่มายังดินแดนแร้นแค้นแห่งนี้ ทีนี้หากเป็นชนชั้นสูงหรือเชื้อพระวงศ์ปกติจะทำอย่างไร แน่นอนว่าต้องยึดทุกสิ่งทุกอย่างของดินแดนนี้ไว้เองอย่างไม่ต้องสงสัย เขาจะเอาแร่และอัญมณีมาแลกกับธัญพืชและขนมปังหรือ เจ้าชายคงมองเห็นแค่เงินเท่านั้น
หากเป็นเขา เขาก็จะทำอย่างนี้เหมือนกัน ใครจะทนดูผลิตผลในดินแดนตัวเองถูกขายออกไปอย่างด้อยค่าแบบนี้ได้ แล้วอีกอย่าง เจ้าชายอาจจะไม่ลี้ภัยไปที่ป้อมก็ได้ พวกตระกูลเหล่านั้นคงลืมความจริงข้อนี้ไปแล้ว แม่น้ำแดงไม่ได้ไหลผ่านเฉพาะป้อมปราการลองซองเท่านั้น เจ้าชายอาจจะเอาแร่ไปขายให้เมืองวิลโลว์ สันเขาฟอลเลนดรากอน หรือเมืองเรดวอเตอร์ จากนั้นก็พาชาวเมืองไปหลบภัยที่เมืองพวกนั้นก็ได้...เพียงแต่ต้องเดินทางไกลหน่อยเท่านั้น
ถึงตอนนั้นป้อมปราการลองซองจะทำอะไรได้ ปิดทางน้ำ ขวางทางเรือเจ้าชายหรือ นั่นเท่ากับการแข็งข้อต่อราชวงศ์เกรย์คาสเซิลอย่างเปิดเผยชัดๆ! แม้ทุกคนจะรู้ว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ไม่เป็นที่โปรดปรานของพระราชาแค่ไหน แต่อย่างไรเสียเขาก็มีสายเลือดของพระราชา ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย
พวกเขาสองคนขี่ม้าที่เช่ามา ค่อยๆ เดินทางไปตามถนนหินริมน้ำ ในคอกม้ามีแต่ม้าแก่ๆ ขนไม่สวย และผอมจนหนังติดกระดูก ขนาดจะเดินยังสั่นไปทั้งตัว และเพื่อม้าห่วยๆ สองตัวนี้ เขาต้องเสียเงินมัดจำถึงสองเหรียญทองทีเดียว
“ท่านดูซิ นั่นมันเรือของเมืองวิลโลว์นี่นา”
เขาได้ยินเสียงผู้ช่วยพูดขึ้นก็มองตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้ คราวนี้ถึงเห็นเรือสำเภาที่แขวนธงรูปใบไม้กับดาบโค้งกำลังแล่นมาตามน้ำอย่างช้าๆ เส้นระดับน้ำที่ข้างเรือสูงมาก แปลว่าข้างในบรรทุกสินค้ามาเต็มลำ
เปโรพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ ทว่าในใจหม่นหมองมาก อีกฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คิดไว้เสียอีก หากเจ้าชายเริ่มติดต่อกับพวกเมืองทางตอนล่างของแม่น้ำพวกนั้นแล้ว เงินในมือเขาก็จะน้อยลงไปหนึ่งส่วน ตอนแรกเขาคิดจะเกลี้ยกล่อมพ่อเขาให้ยอมซื้อแร่ในราคาต่ำกว่าท้องตลาดร้อยละสามสิบ แบบนี้พวกเขาก็ยังได้กำไรอยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกำไรจากสินค้าฟุ่มเฟือยอย่างอัญมณีที่จะมีมูลค่าเพิ่มอีกหลายเท่าตัวหลังจากเจียระไน แต่เสียดายที่คนที่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องนี้ไม่ใช่เขา และก็ไม่ใช่ตระกูลฮันนี่ซัคเคิลด้วย ผู้ที่ร่วมลงทุนในกิจการเหมืองที่เมืองชายแดนมีทั้งหมดหกตระกูล หากไม่ได้รับความเห็นชอบจากคนส่วนใหญ่ก็อย่างหวังจะทำอะไรได้
แต่พวกเขาช้าไปแล้วจริงๆ พวกเขาคิดว่าสถานการณ์ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง...หรือไม่อีกที ผลผลิตจากเหมืองพวกนั้นก็ไม่มีค่าพอที่พวกเขาจะเจียดเวลามาสนใจ อย่างไรเสียอีกห้าตระกูลที่เหลือก็นิ่งเฉยดูดาย พ่อเขาก็ปฏิเสธเขาอย่างมั่นอกมั่นใจ แต่ความจริงแล้ว พวกเขาทำพลาดอย่างใหญ่หลวง สาเหตุที่เหมืองให้ผลผลิตต่ำมาจากรูปแบบการค้าที่แลกเปลี่ยนสินค้าด้วยสิ่งของ แต่หากเปลี่ยนเป็นรูปแบบการค้าปกติ ยิ่งผลิตมากก็ยิ่งได้เงินมาก ปริมาณผลผลิตแร่ในปีหน้าก็น่าจะเพิ่มขึ้นได้อีก
วิธีการผูกขาดอย่างที่พวกเขาทำก่อนหน้านี้คงไม่น่าจะ ไม่สิ ไม่มีทางดำเนินต่อไปได้อีก เปโรคิด ดูจากลานกองสินค้าที่ว่างเปล่าก็รู้แล้ว เจ้าชายไม่คิดจะเอาหินพวกนั้นมาแลกกับข้าวสาลีชั้นเลวอีกต่อไป เขากำลังติดต่อกับผู้ซื้อรายอื่นๆ
หากยังคิดจะค้าขายกับทางนี้อยู่ เขาอาจจะต้องใช้ไม้ตายสุดท้าย ต่อรองด้วยราคาที่ลดลงร้อยละสามสิบ ระยะทางระหว่างเมืองวิลโลว์กับเมืองชายแดนทำให้ค่าใช้จ่ายในการขนส่งแร่เพิ่มขึ้น นอกจากนี้เมืองวิลโลว์ยังรับซื้อแร่จากหลายแห่ง ราคาที่พวกเขาเสนอน่าจะต่ำกว่าราคาตลาดถึงครึ่งหนึ่ง ยิ่งสันเขาฟอลเลนดรากอนและเมืองเรดวอเตอร์ก็ยิ่งน่าจะกดราคาต่ำลงไปอีก บางทีข้อเสนอนี้อาจทำให้เจ้าชายยอมผูกขาดกับป้อมปราการลองซองเหมือนเดิมก็ได้...โดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าอัญมณี
แต่ปัญหาก็คือหากเขาตัดสินใจทำสัญญาเอง พ่อของเขาจะเห็นด้วยหรือไม่ ไหนจะตระกูลที่เหลืออีกห้าตระกูลอีก พวกเขาจะคิดว่าพฤติกรรมของเขาเป็นการยอมจำนนต่อเมืองชายแดน ละทิ้งผลประโยชน์ของตระกูลหรือเปล่า
เพราะอย่างไรเสียในสายตาพวกเขา เมืองชายแดนก็ไม่ต่างจากทุ่งเลี้ยงสัตว์ที่ถูกคนของทางป้อมควบคุมอยู่ จะกอบโกยผลประโยชน์อย่างไรก็ได้อยู่แล้ว
คนทั้งคู่เดินทางมาถึงปราสาทซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมือง เปโรไม่ได้เพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก เพียงแต่ครั้งนี้ ที่นี่เปลี่ยนเจ้าของแล้ว
พอทหารเห็นหลักฐานแสดงฐานะทูต ก็รีบเข้าไปรายงานเจ้านายข้างใน
เจ้าชายโรแลนด์ วิมเบิลดัน เรียกเปโรเข้าพบอย่างรวดเร็ว ตอนที่คนทั้งสองถูกพามาถึงโถงรับแขกนั้น เจ้าชายกำลังนั่งรอพวกเขาอยู่แล้ว
“ท่านทูต เชิญนั่งก่อน”
โรแลนด์ปรบมือ ให้สาวใช้ยกอาหารจำนวนมากมาขึ้นโต๊ะ มีทั้งไก่อบ เห็ดตุ๋นขาหมูป่า ขนมปังเนย และซุปผักชามใหญ่ เห็นได้ชัดว่าต่อให้อยู่เมืองชายแดน เจ้าชายก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างดื่มด่ำได้เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
เปโรเองก็ย่อมไม่เกรงใจแน่นอน เขาแล่นเรือจากป้อมมาถึงเมืองชายแดนครั้งนี้ แม้จะตามกระแสลมมาก็ยังกินเวลาถึงสองวัน ยิ่งเป็นเรือสินค้าลำใหญ่ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง อย่างต่ำก็ต้องใช้เวลาสามถึงห้าวัน ที่สำคัญคือบนเรือไม่มีครัว เขาต้องกินเนื้อแห้งและขนมปังกรอบที่นำติดตัวมาเอง เมื่อเห็นอาหารที่ร้อนจนไอขึ้นวางตรงหน้า เขาจึงรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังกลืนน้ำลายเอื้อก
ทว่า การถูกอบรมสั่งสอนในตระกูลผู้ดีมานานปีทำให้เขายังคงรักษามารยาทการรับประทานอาหารได้อย่างไม่บกพร่อง ในขณะที่กิริยามารยาทของเจ้าชายกลับตรงกันข้าม...โดยเฉพาะอย่างยิ่งท่าทางตอนใช้มีดและส้อม เปโรสังเกตว่านอกจากเวลาหั่นเนื้อที่ต้องใช้มีดแล้ว เจ้าชายจะหยิบจับอาหารด้วยแท่งไม้เล็กๆ คู่หนึ่งเสมอ มิหนำซ้ำแท่งไม้สองแท่งนั้นยังดู...ใช้สะดวกกว่าส้อมมากเสียด้วย
“ท่านว่าเป็นอย่างไร” โรแลนด์ถามเขาตอนที่ใกล้จะรับประทานอาหารเสร็จ
“เอ่อ อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” ทูตยังตั้งสติไม่ทัน
“สิ่งนี้” อีกฝ่ายแกว่งแท่งไม้ในมือ ก่อนจะพูดต่อโดยไม่รอคำตอบจากเปโร “ส้อมเหล็กถือเป็นของฟุ่มเฟือยสำหรับคนส่วนใหญ่ ยิ่งส้อมเงินยิ่งไม่ต้องพูดถึง ส่วนการหยิบจับอาหารด้วยมือก็อาจทำให้สิ่งสกปรกติดไปกับอาหารด้วย โรคภัยจากปากน่ะ ท่านรู้หรือไม่”
ทูตไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร เขาไม่ค่อยเข้าใจคำว่าโรคภัยจากปากนัก แต่จากความเข้าใจประโยคก่อนหน้าแล้วน่าจะหมายความว่า การกินอาหารที่ปนเปื้อนสิ่งสกปรกจะทำให้เจ็บป่วยได้ง่าย แต่ว่าทุกคนก็อยู่กันมาแบบนี้นี่นา ไม่เห็นใครจะป่วยตายเพราะเหตุนี้สักราย
“ในป่าเร้นลับมีแท่งไม้โอ๊คแบบนี้เหลือเฟือ ทั้งสะอาดและหาได้ง่าย ข้าตั้งใจจะเผยแพร่ของสิ่งนี้ในเมืองชายแดน” เจ้าชายจิบเบียร์ “แน่นอนว่าตอนนี้ประชาชนของข้ายังแทบไม่มีเนื้ออะไรให้กิน แต่ต่อไปจะต้องค่อยๆ ดีขึ้นแน่นอน”
เปโรถอนใจโล่งอก คราวนี้เขารู้แล้วว่าควรจะต่อบทอย่างไร เขาแสดงความเห็นด้วยและมอบคำอวยพรอย่างที่ทำมาตลอด แม้ใจเขาจะไม่คิดอย่างนั้นก็ตาม ให้ประชาชนมีเนื้อกินหรือ เพ้อเจ้อทั้งเพ แม้แต่เกรย์คาสเซิลยังทำไม่ได้ แล้วจะนับประสาอะไรกับดินแดนห่างไกลความเจริญอย่างเมืองชายแดน
..............................


## ทูต (2)

บทที่ 18 ทูต (2จบ)
แม้จะแอบด่าในใจ แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องร่วมโต๊ะอาหารอยู่
บรรยากาศโต๊ะอาหารมื้อเย็นนับว่าดีพอสมควร แต่เพราะเจ้าชายไม่ได้พูดถึงแร่ เขาเลยไม่สะดวกพูดอะไรมาก
เมื่อสบโอกาสตอนที่เจ้าชายสั่งให้สาวใช้ไปนำของหวานเข้ามา เปโรจึงลองหยั่งเชิงดู “ฝ่าบาท ตามธรรมเนียมปฏิบัติแล้ว วันนี้ควรเป็นวันแลกเปลี่ยนแร่ แต่กระหม่อมกลับไม่เห็นแร่ใดๆ ในลานกองสินค้าเลยพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์วางแท่งไม้เล็กๆ ในมือลงก่อนจะพยักหน้า “โชคไม่ดีเลย ก่อนหน้านี้เหมืองที่เนินเขาทิศเหนือเกิดถล่มน่ะ หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้คนของข้ากำลังเร่งฟื้นฟูการผลิตอยู่ แต่ยังเก็บกวาดพวกเศษหินที่ถล่มลงมาไม่เสร็จ ดูจากความคืบหน้าตอนนี้ กว่าจะเริ่มทำเหมืองได้อีกทีคงปีหน้า”
ถล่มหรือ เปโรอึ้งไปครู่หนึ่ง บังเอิญขนาดนี้เลยหรือ ทว่าเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่จำเป็นต้องโกหกเขา มิฉะนั้นเขาไปดูที่ีเนินเขาทิศเหนือด้วยตัวเองก็พิสูจน์ความจริงได้แล้ว การโกหกคำโตขนาดนี้มีแต่จะทำลายเกียรติตัวเองเปล่าๆ
“แล้ว....สองเดือนก่อนหน้านี้ล่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“ขุดได้ไม่มากเท่าไร ถ้าทำตามธรรมเนียมที่ว่า ผลผลิตเพียงเท่านี้เลี้ยงปากท้องประชาชนข้าไม่ได้หรอก” โรแลนด์เน้นคำว่าธรรมเนียม “ท่านทูต ท่านคงจำเดือนแห่งปีศาจเมื่อสองปีก่อนได้กระมัง”
เปโรย่อมจำได้แน่นอน ฤดูหนาวอันโหดร้ายกินเวลานานถึงสี่เดือน ทำให้ชาวเมืองชายแดนเกือบร้อยละยี่สิบอดตาย สาเหตุมาจากการทุจริตของเจ้าหน้าที่เทศบาลเฟอร์เรโน ใช่ว่าภายในกลุ่มขุนนางจะไม่มีคนต่อต้าน บางคนยังถึงกับเรียกร้องให้ลงโทษเฟอร์เรโนด้วยซ้ำ ทว่าสุดท้ายแล้วเรื่องนี้ก็เงียบหายไป เพียงเพราะเขาเป็นสามีของลูกสาวคนรองของดยุค
พอได้ยินเจ้าชายพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เปโรก็เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
“ครั้งนี้เลวร้ายกว่าด้วยซ้ำ” โรแลนด์ถอนใจ “หากทำการค้าด้วยรูปแบบเดิมๆ เหมือนเมื่อก่อน ทางข้าคงแลกข้าวสาลีได้สำหรับสองเดือนเท่านั้น และประชาชนของข้าก็จะอยู่ได้ไม่พ้นฤดูหนาว ท่านทูต รูปแบบการค้าแบบเดิมๆ จะต้องถูกล้มเลิก”
เปโรอ้าปากพะงาบๆ แต่ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร เขาไม่ใช่นักการทูตมืออาชีพ พอได้ยินเหตุผลที่มีน้ำหนักแบบนี้ จึงไม่รู้จะเล่นประเด็นไหนต่อ ได้แต่ถ่วงเวลาออกไปก่อน “ฝ่าบาท กระหม่อมรู้สึกเสียใจต่อเหตุการณ์ดังกล่าวอย่างยิ่ง แต่คราวนี้จะไม่มีโศกนาฏกรรมเช่นนั้นเกิดขึ้นอีก กระหม่อมจะขอให้ทั้งหกตระกูลแจกจ่ายเสบียงสำหรับหนึ่งเดือนล่วงหน้าให้ก่อน หลังจากการผลิตแร่กลับมาเป็นปกติแล้ว ฝ่าบาทค่อยให้ประชาชนของฝ่าบาททยอยชำระคืนได้”
“แต่ถ้าข้าขายแร่ให้เมืองวิลโลว์แทน ทางข้าก็ไม่จำเป็นต้องทยอยชำระคืนอะไร”
“แต่....”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น” โรแลนด์ขัด “พวกเขายินดีใช้เงินซื้อแร่ และขณะเดียวกันก็ยินดีขายข้าวสาลี เนยแข็ง ขนมปัง น้ำผึ้งตามราคาตลาด....พวกเขาขายทุกอย่างที่สามารถใช้เงินซื้อได้ นอกจากนี้ ท่านทูต ต่อให้ท่านยินดีให้ทางข้าเบิกเสบียงสำหรับหนึ่งเดือนล่วงหน้า อีกห้าตระกูลที่เหลือจะเห็นด้วยกับท่านหรือ เท่าที่ข้ารู้มา ดยุคไรอันไม่ใช่คนที่จะบรรลุข้อตกลงอะไรง่ายๆ”
เปโรเงียบ เจ้าชายพูดถูกทุกประการ อย่างว่าแต่ห้าตระกูลที่เหลือเลย แม้แต่พ่อของเขาเองเขายังไม่แน่ใจเลยว่าจะเกลี้ยกล่อมได้สำเร็จ หากทางป้อมต้องการรักษาสิทธิ์ผูกขาดนี้ไว้ก็ต้องเปลี่ยนวิธีทำการค้า ทว่าเขาไม่มีอำนาจพอจะตัดสินใจได้ แม้ได้ชื่อว่าเป็นทูต แต่แท้จริงแล้วเป็นแค่กระบอกเสียงเท่านั้น ดยุคคงไม่ต้องการให้ใครแอบทำข้อตกลงใดๆ กับเมืองชายแดนเป็นการส่วนตัว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ปกครองคนก่อนหรือเจ้าชายก็ตาม ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนคนมาที่นี่ทุกๆ ฤดูและทุกๆ ปี และคนพวกนี้ก็จะต้องไม่ใช่คนที่มีอำนาจในตระกูลด้วย
แต่ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องลองดู พอคิดถึงตรงนี้ เปโรก็แบไพ่ใบสุดท้ายออกมา “ร้อยละสามสิบ” เขาชูนิ้วสามนิ้ว “ทางป้อมจะรับซื้อแร่และพลอยดิบด้วยราคาที่ต่ำกว่าราคาตลาดร้อยละสามสิบ กระหม่อมคิดว่าราคานี้น่าจะสูงกว่าราคาเสนอของเมืองวิลโลว์กระมัง ฝ่าบาท”
โรแลนด์แบมือ “สูงกว่าจริงๆ แต่ก็ปัญหาเดิมๆ ข้อเสนอของเจ้าจะได้รับความเห็นชอบจากทั้งหกตระกูลหรือ”
“พรุ่งนี้กระหม่อมจะเดินทางกลับป้อมปราการลองซอง หลังจากตกลงกันได้แล้ว กระหม่อมจะนำสัญญาฉบับใหม่มาที่นี่”
“แต่ประชาชนของข้ารอนานขนาดนั้นไม่ไหว ท่านคงรู้ว่าการตกลงกันในหมู่ขุนนางมักกินเวลานานเสมอ”
“ฝ่าบาท การให้ความร่วมมือกับป้อมเป็นทางเลือกที่ดีกว่าสำหรับฝ่าบาทและประชาชนของฝ่าบาท เมืองวิลโลว์อยู่ไกลเกินไปมาก แม้ว่าพวกฝ่าบาทสามารถไปหลบเดือนแห่งปีศาจที่นั่นได้ก็ตาม” เปโรพูดถึงตรงนี้ก็รู้สึกลำคอแห้งผาก “แต่ว่าระหว่างทางอาจเกิด....อุบัติเหตุได้ง่าย”
สวรรค์ ให้ตายเถอะ นี่ข้ากำลังทำอะไรอยู่ ใจเขาเต้นตุ้บๆ ข้ากำลังข่มขู่เจ้าชายหรือนี่
“ฮ่าๆๆ” โรแลนด์ไม่ได้โมโหเดือดดาลอย่างที่คิด แต่กลับหัวเราะร่วน “ท่านทูต ดูเหมือนท่านจะเข้าใจอะไรผิดไปกระมัง ข้าไม่ได้คิดจะไปเมืองวิลโลว์เลย”
“ความหมายของฝ่าบาทคือ....”
“แน่นอนว่าข้าก็ไม่ได้คิดจะไปป้อมปราการลองซองเช่นกัน” โรแลนด์สังเกตอีกฝ่ายด้วยสีหน้าครุ่นคิด “ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น”
เปโรสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
โชคดีที่เจ้าชายไม่ปล่อยให้ความเงียบประหลาดนี้คงอยู่นาน เขาอธิบายเพิ่มว่า “ข้าจะอยู่ที่เมืองชายแดนตลอดฤดูหนาวนี้ เมืองชายแดนจะเป็นพรมแดนใหม่ของอาณาจักรเกรย์คาสเซิล ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นก็ได้ สหายข้า ข้าไม่ได้พูดจาเหลวไหล ประเดี๋ยวข้าพาท่านไปดูกำแพงเมืองที่ข้าเพิ่งสร้างก็ได้ อยู่ที่เนินเขาทิศเหนือนี่เอง”
“กำแพง....เมืองหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ใช่ กำแพงหินที่เชื่อมระหว่างเนินเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดง สูงสิบสองฟุต กว้างสี่ฟุต เมื่อมีกำแพงเมืองแล้ว พวกเราก็อยู่รับมือกับสัตว์อสูรที่เมืองชายแดนได้”
เปโรรู้สึกเหมือนสมองตัวเองเริ่มใช้งานไม่ได้แล้ว ตอนที่ทูตคนก่อนกลับไปไม่เห็นพูดอะไรเกี่ยวกับกำแพงเมืองสักคำ ไม่สิ ตอนนั้นผู้ปกครองเมืองชายแดนยังเป็นคนของทางป้อมอยู่ จะสร้างกำแพงด้วยกำลังคนที่จำกัดได้อย่างไร หรือพูดอีกอย่างคือ เจ้าชายเริ่มสร้างกำแพงเมืองตั้งแต่มาที่นี่อย่างนั้นหรือ แต่ต่อให้เป็นอย่างนั้น จากวันนั้นถึงวันนี้ก็เพิ่งสามเดือนเท่านั้น เวลาเพียงเท่านี้จะสร้างอะไรได้
ช้าก่อน....เมื่อครู่นี้เจ้าชายพูดว่าอะไรนะ สูงสิบสองฟุต กว้างสี่ฟุต มิหนำซ้ำยังเชื่อมระหว่างเนินเขาทิศเหนือกับแม่น้ำแดงด้วยอย่างนั้นหรือ เปโรนึกคำนวณในใจ กำแพงขนาดเท่านี้ต้องใช้เวลาก่อสร้างหลายปี เขาไม่มีช่างหินมาช่วยตัดหินมากมายขนาดนั้น! เมืองชายแดนไม่ใช่เกรย์คาสเซิล คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นพวกใช้แรงงานทั้งนั้น
โรแลนด์ไม่รอให้เขาย่อยข้อมูลนี้ แต่กลับสร้างความตื่นตระหนกให้เขาต่อทันทีด้วยคำพูดถัดมา
“ส่วนเรื่องการขายแร่นั้น นับตั้งแต่ปีหน้าเป็นต้นไป ข้ายินดีลดราคาให้พวกท่านถึงร้อยละห้าสิบ ท่านทูต แต่ข้าคงไม่ได้ขายแร่ทั้งหมดให้แก่ป้อมปราการลองซอง เพราะพวกท่านคงไม่ได้ต้องการแร่มากมายขนาดนั้น ข้าว่าหากเทียบกับแร่ดิบที่ด้อยค่าแล้ว พวกท่านน่าจะชอบผลิตภัณฑ์โลหะอย่างพวกเสียมหรือพลั่วมากกว่า” พอพูดถึงตรงนี้เขาก็หยุดเล็กน้อย คล้ายกับจะรอให้เปโรทำความเข้าใจความหมายแฝงในถ้อยคำเหล่านั้นก่อน “ส่วนพลอยดิบพวกนั้นข้าจะขายในรูปแบบการประมูล คนที่ให้ราคาสูงสุดจะเป็นคนได้ไป แม้ว่าใจจริงข้าอยากจะเจียระไนเพื่อเพิ่มมูลค่าก่อนก็ตาม แต่เสียดายที่เมืองชายแดนยังไม่มีศักยภาพขนาดนั้น”
แต่มีศักยภาพจะสร้างกำแพงเมืองให้เสร็จภายในเวลาไม่กี่เดือนนี่นะ เปโรตะโกนอยู่ในใจ แล้วคำว่าไม่ต้องการแร่มากมายขนาดนั้นหมายความว่าอย่างไร ผลผลิตของเหมืองในแต่ละปีมีมูลค่าเพียงหนึ่งพันเหรียญทองเท่านั้น ต่อให้เพิ่มปริมาณการผลิตได้จริง อย่างมากที่สุดก็เพิ่มขึ้นมาอีกเท่า เงินสองพันเหรียญทองนี้ทางป้อมจะไม่มีปัญญาจ่ายเชียวหรือ โอหังเกินไปหน่อยแล้วมั้ง
เขาพยายามสะกดกลั้นโทสะในใจเพื่อรักษามารยาทสุดท้ายสุดกำลัง “สิ่งที่ฝ่าบาทตรัสมากระหม่อมจะจดจำไว้ กระหม่อมกลับถึงป้อมเมื่อไรจะรีบเรียกประชุมหกตระกูลทันที เพียงแต่ กำแพงเมืองที่ฝ่าบาทตรัสถึงนั้น....กระหม่อมขอไปดูได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“ย่อมได้แน่นอน” โรแลนด์หัวเราะ “แต่ท่านไม่ต้องรีบนักก็ได้ กินขนมพื้นเมืองพวกนี้เสร็จแล้วค่อยไปก็ยังไม่สายกระมัง ท่านทูต”
........................................


## สอนหนังสือ

บทที่ 19 สอนหนังสือ
ในที่สุดฝนแรกของฤดูหนาวก็ตกลงมา มิหนำซ้ำยังตกนานถึงสองวัน
โรแลนด์พิงโต๊ะทำงาน มองเมืองเล็กๆ อันมืดสลัวนอกหน้าต่าง สายฝนถูกลมพัดมากระทบหน้าต่างครั้งแล้วครั้งเล่าจนเกิดเป็นลายคลื่นบนกระจก ส่งผลให้เค้าโครงของเมืองเล็กๆ ดูบิดเบี้ยวไป บ้านและถนนดูโย้เย้ผิดรูป ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนยามปกติ เนื่องจากขาดระบบระบายน้ำที่มีประสิทธิภาพ บนถนนหินอันลดเลี้ยวเคี้ยวคดจึงเต็มไปด้วยน้ำไหลบ่า มองไกลๆ คล้ายกับลำธารเล็กๆ ที่กำลังสะท้อนประกายระยับจับตา
หมู่เขาและป่าที่ไกลออกไปถูกบดบังด้วยละอองน้ำ มองเห็นได้เพียงรางๆ ราวกับดินแดนมายาบนโลกมนุษย์
ทิวทัศน์อย่างนี้หากอยู่ในยุคสมัยใหม่คงจะกลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยม แต่เวลานี้โรแลนด์กลับอยากเห็นป่าคอนกรีตมากกว่า เมื่อฝนตก งานสร้างกำแพงก็ต้องหยุดชั่วคราว ทำให้ความรื่นรมย์จากการ ‘ไล่’ ทูตจากป้อมไปเมื่อไม่กี่วันก่อนของเขาเจือจางลงไปมาก
“ท่านเพิ่งบอกว่าอากาศรอบตัวเราประกอบขึ้นจากก๊าซหลายชนิด จริงหรือ”
เสียงใสๆ ขัดจังหวะความคิดของโรแลนด์ อันนาเอ่ยถามพลางกระพริบกะพริบตาสีฟ้าคู่สวยของเธอ
“อะแฮ่ม อันนา เจ้าควรใช้ราชาศัพท์เวลาพูดกับเจ้าชาย” หัวหน้าองครักษ์ซึ่งอยู่อีกด้านเอ่ยเตือน
“ไม่ต้องเคร่งครัดนักหรอก” โรแลนด์หันกลับมา “ตอนนี้นางเป็นนักเรียนของข้า” ไหนๆ ฝนตกก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เขาจึงเรียกแม่มดสองคนกับคาร์เตอร์มาเรียนหนังสือกับเขา...ถูกต้อง เขาตัดสินใจเปิดสอนวิชาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติขึ้นที่นี่ โรงเรียนของคาร์ลจุดประกายความคิดให้เขา ในเมื่อช่างหินยังเปิดโรงเรียนได้ เขาซึ่งเป็นถึงวิศวกรออกแบบเครื่องกลก็ย่อมทำได้เหมือนกัน ทำไมบนโลกนี้ถึงมีการดูถูกเหยียดหยาม ก็เพราะความโง่เขลาเบาปัญญาไม่ใช่หรือ ไม่ว่ายุคใดสมัยใด การส่งเสริมการศึกษาก็เป็นวิธีขับเคลื่อนความเจริญที่ทรงประสิทธิภาพที่สุด
ตอนแรกเขายังอยากให้ผู้ช่วยเจ้ากรมมาเรียนด้วย แต่ระยะนี้อีกฝ่ายกำลังยุ่งกับงานราชการ จึงปฏิเสธเขาไปอย่างสุภาพ ไม่รู้ทำไม โรแลนด์รู้สึกว่าตั้งแต่เข้าฤดูหนาวมา บารอฟก็ดูกระตือรือร้นมาก เขาแทบจะบริหารเมืองชายแดนเพียงคนเดียวด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินว่ามีศาสตร์ใหม่ๆ ให้เรียนรู้ อันนาก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ดวงตาคู่นั้นราวกับเปล่งแสงออกมาได้ ด้านนาน่าพอรู้ว่าไม่ต้องรักษาสัตว์สารพัดชนิดแล้วก็ดีใจไม่ต่างกัน ส่วนคาร์เตอร์นั้นเห็นว่าไหนๆ ก็ไม่มีอะไรทำ จึงมาเข้าเรียนด้วยอย่างไม่จริงจัง
ทว่าพอเริ่มบทเรียนได้ไม่นาน หัวหน้าอัศวินก็เริ่มตาลอย นาน่าผุดสีหน้างุนงง มองคำว่าธรรมชาติและวิทยาศาสตร์อย่างเหม่อๆ ส่วนอันนานั้นแม้ดูเหมือนจะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ก็ยังพยายามจดจำทุกอย่างที่ได้ฟัง โรแลนด์จำต้องหยุดสอนสักครู่เพื่อให้เวลาคนทั้งสามย่อยเนื้อหาบทเรียน
เขาพยักหน้ายิ้มๆ ตอบคำถามของอันนา “แน่นอน แม้ว่าพวกมันจะหน้าตาเหมือนกันก็ตาม”
“ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เข้าใจพ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อพวกมันหน้าตาเหมือนกัน แล้วพวกเราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันเป็นก๊าซคนละชนิดกัน” คาร์เตอร์สงสัย
“ข้าจะพิสูจน์ให้พวกเจ้าดู”
โรแลนด์รู้ว่าหากอธิบายด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียว คนส่วนใหญ่คงมึนกับทฤษฎีที่ฟังดูลึกลับพวกนี้ เขาจึงตัดสินใจใช้การทดลองง่ายๆ มากระตุ้นความสนใจของทุกคน
เทียนหนึ่งเล่ม แก้วหนึ่งใบ อ่างไม้หนึ่งอ่าง น้ำปูนใสหนึ่งถ้วย...เขาเตรียมอุปกรณ์พวกนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว แม้ว่าเวลานี้เนื้อแก้วจะออกสีน้ำตาลอ่อนๆ ไม่ใสเหมือนแก้วในโลกปัจจุบันก็ตาม แต่ก็ยังพอใช้แก้ขัดได้ เพราะอย่างไรเสียการทดลองง่ายๆ ครั้งนี้ก็ไม่จำเป็นต้องสังเกตกระบวนการเปลี่ยนแปลงอะไร
โรแลนด์เคยทำการทดลองก่อนหน้านี้แล้ว ผลการทดลองพิสูจน์ว่าแม้โลกนี้จะมีเวทมนตร์วิเศษมากมาย แต่กฎธรรมชาติอื่นๆ ยังคงเหมือนโลกปกติ เขาให้อันนาจุดเทียนแล้วตั้งไว้ในอ่างไม้
“การเผาไหม้ต้องอาศัยก๊าซชนิดหนึ่ง ก๊าซชนิดนี้มีความสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตทุกชนิดอย่างแน่นแฟ้น หากพวกเราหยุดหายใจ พวกเราก็จะเป็นเหมือนเทียนเล่มนี้ ดูให้ดี” โรแลนด์นำแก้วมาครอบเทียน เปลวไฟกระตุกอยู่สองครั้งก่อนจะดับลงอย่างรวดเร็ว
“ก็มันใช้อากาศหมดแล้ว ฝ่าบาท ไม่แปลกสักนิด” หัวหน้าอัศวินพูดอย่างไม่เห็นด้วย “ไม่มีอากาศพวกเราก็ตายแน่นอน เช่นว่าตกลงไปในน้ำ”
นาน่าพยักหน้ารัว
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าคิดว่าในแก้วนี้ไม่มีอะไรเลยใช่หรือไม่” โรแลนด์ถามพลางเทน้ำปูนใสลงไปในอ่างไม้ ระดับน้ำค่อยๆ ไล่ระดับจากปากแก้วขึ้นมาหยุดที่กึ่งกลางแก้ว
การทดลองนี้ได้รับความนิยมมาก คุณครูชั้นประถมส่วนใหญ่นิยมใช้เป็นการทดลองพื้นฐานในวิชาการเรียนรู้ธรรมชาติ โรแลนด์ยังจำความรู้สึกตื่นเต้นเมื่อเห็นการทดลองและการอธิบายของคุณครูที่โต๊ะบรรยายได้จนถึงทุกวันนี้ นั่นทำให้เขาเลือกเดินบนเส้นทางสายวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์อันไม่อาจหวนกลับนับแต่นั้น
เขายกมุมแก้วด้านหนึ่งขึ้นเล็กน้อย ฟองอากาศพลันมุดออกมาจากปากแก้วแล้วผุดขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
จากนั้น น้ำปูนใสแจ๋วก็เริ่มขุ่นน้อยๆ สารแขวนลอยสีขาวจำนวนหนึ่งแผ่กระจายออกมาจากปากแก้วอย่างช้าๆ
“หากในแก้วไม่มีอะไรเลย พวกเราคงไม่เห็นฟองอากาศและการเปลี่ยนแปลงที่ผิวน้ำ นั่นแสดงว่าในอากาศมีก๊าซสองชนิดเป็นอย่างน้อย ก๊าซที่ถูกใช้ในการเผาไหม้ไปนั้นเป็นเพียงส่วนหนึ่งของอากาศ และอีกส่วนที่เหลือคือก๊าซที่เผาไหม้ไม่ได้ แม้ว่าก๊าซสองชนิดนี้จะไม่มีสีไม่มีกลิ่นเหมือนกัน แต่คุณสมบัติของพวกมันต่างกันอย่างสิ้นเชิง”
“ดู...ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น” คาร์เตอร์คิดอยู่ครู่ใหญ่จึงเข้าใจความเชื่อมโยงกันระหว่างสองสิ่ง “แต่ว่ารู้เรื่องพวกนี้ไปมีประโยชน์อะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“หากพวกเรามีก๊าซชนิดแรกก็จะทำให้เปลวไฟเผาไหม้ได้นานขึ้น ในทำนองเดียวกัน หากพวกเรามีก๊าซชนิดหลังก็จะดับเปลวไฟได้อย่างรวดเร็ว” อันนาโพล่งขึ้นมา
ฉลาดมาก โรแลนด์นึกชมในใจ แม้จะมีจุดผิดบ้างเล็กๆ น้อยๆ แต่เธอสามารถคิดไปถึงการแยกสารเพื่อใช้งานโดยอาศัยคุณสมบัติที่ต่างกันของก๊าซได้ ความคิดของเธออัจฉริยะมาก สำหรับคนที่ไม่เคยได้รับการศึกษาแบบยุคใหม่ในระบบใดๆ มาก่อน การคิดถึงจุดนี้ได้อย่างรวดเร็วแสดงให้เห็นว่าเธอมีตรรกะที่ดีกว่าคนทั่วไป...อย่างน้อยก็ดีกว่าหัวหน้าอัศวินของเขาเยอะ
“ไม่เลว มนุษย์เราเริ่มแตกต่างจากสัตว์อย่างชัดเจนก็ตอนที่รู้จักใช้ไฟ ซึ่งจุดเริ่มต้นก็เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น เช่นว่าฟ้าผ่าต้นไม้จนเกิดการลุกไหม้ หรือหินกระทบกันจนเกิดประกายไฟ หากไม่มีใครสังเกตสิ่งเหล่านี้ ไม่มีใครลองใช้ประโยชน์จากมัน พวกเราในตอนนี้ก็ยังคงเหมือนสัตว์” เขาอธิบายอย่างเป็นลำดับ “ข้าทำการทดลองนี้เพื่อให้พวกเจ้าเห็นว่า ความช่างสงสัยและการขบคิดคือแรงผลักดันที่ทำให้มนุษย์พัฒนา ธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ยังมีพลังที่ซ่อนอยู่เช่นนี้อีกมาก มันกำลังรอพวกเราเข้าไปค้นหาและนำมาใช้ประโยชน์”
พูดเสียยืดยาว คาร์เตอร์ก็ยังคงสีหน้ากึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ส่วนนาน่านั้นอยู่ในประเภทที่ฟังไม่เข้าใจแต่ก็ยังรู้สึกทึ่ง ดวงตาของเธอจับจ้องโรแลนด์ไม่กระพริบกะพริบ มีเพียงอันนาเท่านั้นที่ก้มหน้าลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไร
เอาเถอะ โรแลนด์ถอนใจ แนวคิดที่ใหม่เกินกว่าจะจับต้องคงทำให้ใครตื่นเต้นไม่ได้ มีแต่จะทำให้มึนงงเท่านั้น ระดับความคิดของพวกเขายังไม่สามารถเข้าใจความยิ่งใหญ่ของพลังเหล่านั้นได้ นอกเสียจากจะเอาของจริงมาวางตรงหน้า พวกเขาถึงจะรู้ว่าพลังที่ซ่อนอยู่ในธรรมชาตินั้นมหัศจรรย์ขนาดไหน
เวลานี้ กาน้ำที่แขวนอยู่เหนือเตาผิงส่งเสียงดังกึงกึง นั่นเป็นเสียงไอน้ำพุ่งชนฝากา
“โอ๊ะ น้ำเดือดแล้ว” อัศวินใช้ส้อมง่ามหยิบกาน้ำออกมา เสียงดังหยุดลงทันที เขาห่อด้ามจับด้วยผ้าขี้ริ้ว แล้วหิ้วกามาเติมน้ำใส่แก้วทุกคน
ดังเช่นตัวอย่างนี้ โรแลนด์ยื่นมือไปกุมแก้วไว้ สัมผัสอุณหภูมิที่ส่งผ่านผนังแก้วมา นับตั้งแต่วันแรกที่ไฟถูกนำมาใช้ประโยชน์ มันก็ได้แสดงหลักการของมันอย่างชัดเจนแล้ว ใครๆ ก็เคยเห็นและต้ม ‘น้ำเดือด’ ทั้งนั้น เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าไอน้ำเบาๆ นุ่มๆ ที่ลอยขึ้นมาไม่ขาดสายพวกนี้จะซุกซ่อนพลังอันน่าตกใจไว้
แหล่งกำลังขับเคลื่อนที่จะถูกมนุษย์นำมาใช้ประโยชน์ในอีกหลายร้อยปีนี้ ได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์มนุษยชาติไปอย่างสิ้นเชิงในระยะเวลาเพียงสั้นๆ แม้หลักการของมันจะไม่ซับซ้อน แต่เพราะติดปัญหาทางเทคโนโลยี มันจึงไม่ใช่ตัวเลือกอันดับแรกๆ ในการสร้างอาณาจักรของคนส่วนใหญ่ แต่ไม่ใช่สำหรับเขาไม่ใช่ เขาคิด ในโลกนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าแม่มดอยู่ การใช้พลังวิเศษมาต่อสู้เข่นฆ่ากันเป็นเพียงวิถีคนป่า...การใช้พลังวิเศษมาสร้างสิ่งใหม่ๆ และทดแทนสิ่งซึ่งไม่ก่อให้เกิดกระบวนการพัฒนาทางวัฒนธรรมต่างหากจึงจะเป็นวิธีใช้ที่ถูกต้อง
พวกเขาพูดคุยกันจนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า หลังจากกินอาหารเย็นกับทุกคนแล้ว โรแลนด์ก็กลับห้องนอนตัวเอง
ในยุคนี้ยังไม่มีแสงสียามค่ำคืน หากไม่ทำกิจกรรมอย่างว่า ทุกคนก็เข้านอนกันเร็วมาก เขาเองยังเคยคิดจะใช้สิทธิพิเศษในการเป็นเจ้าชายเรียกสาวใช้สักคนมาให้ความอบอุ่น แต่แล้วก็หน้าบางเกินกว่าจะพูดออกไปได้
ทันทีเขาที่จุดไฟในห้องนอน เสียงปรบมือก็ดังขึ้นจากด้านหลัง จากนั้นจึงเป็นเสียงคนพูดดังตามมา “ช่างเป็นการบรรยายที่เปิดหูเปิดตาจริงๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าชายจะทรงมีความรู้กว้างขวางถึงเพียงนี้”
เสียงนั้นเป็นเสียงของหญิงแปลกหน้า เหงื่อเย็นๆ ของโรแลนด์พลันผุดออกมา คนแปลกหน้าที่แอบเข้าห้องเขาได้โดยไม่มีใครรู้เห็นแบบนี้ ถ้าไม่ใช่นักฆ่าแล้วจะเป็นอะไร! เขารีบพุ่งไปที่ประตูทันที ทว่ายังไม่ทันแตะลูกบิดประตู กระแสลมเย็นๆ ก็พัดวูบผ่านข้างหูไป พอตั้งสติได้ เขาก็เห็นกริชเงินเล่มหนึ่งปักแน่นติดบานประตู ตัวกริชอยู่ห่างจากแก้มเขาเพียงความกว้างของนิ้วมือ
.......................................


## ไนติงเกล

บทที่ 20 ไนติงเกล
“พระทัยเย็นไว้เพคะ ฝ่าบาท หม่อมฉันมิได้มีเจตนาจะทำร้ายฝ่าบาท หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อเจรจากับฝ่าบาทเท่านั้น”
ให้ตายเถอะ นี่เรียกว่าวิธีขอเจรจาอย่างนั้นหรือ โรแลนด์กลืนน้ำลายก่อนจะหันหลังกลับไปช้าๆ เมื่อถูกข่มขู่ด้วยกริช เขาจึงต้องยอมทำตามที่อีกฝ่ายต้องการ
ใต้แสงเทียนสลัว โรแลนด์เห็นตัวอีกฝ่ายแล้ว...เธอกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง ทั้งร่างเธอถูกปกคลุมอยู่ใต้ชุดคลุม ศีรษะสวมหมวกซึ่งเย็บติดกับชุด ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริง แสงเทียนลากเงาเธอไปทาบบนกำแพงด้านหลัง กินพื้นที่กำแพงไปกว่าครึ่ง
“เจ้าเป็นใคร”
“หม่อมฉันไม่มีชื่อเพคะ พวกพี่้น้องเรียกหม่อมฉันว่า ‘ไนติงเกล’ ” เธอลุกขึ้น ยกชายชุด แล้วทำท่าถอนสายบัว แสดงความเคารพอย่างชนชั้นสูง “ก่อนอื่น หม่อมฉันต้องขอบพระทัยฝ่าบาทอย่างยิ่ง เจ้าชายโรแลนด์ วิมเบิลดัน”
ขอบคุณหรือ โรแลนด์สังเกตเห็นประกายแปลกตาที่สะท้อนออกมาจากชุดอีกฝ่ายใต้แสงเทียน สามเหลี่ยมเรียงกันสามอัน แล้วก็รูปดวงตา...ดูเหมือนเขาจะเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
... ‘ลวดลายบนนั้น...คือรูปภูเขาศักดิ์สิทธิ์และดวงตาปีศาจ มันคือสัญลักษณ์ของสมาคมแม่มดพ่ะย่ะค่ะ’
สมองเขาพลันผุดคำพูดของบารอฟ “เจ้า...เป็นแม่มด!?”
“หึๆๆ” เธอส่งเสียงหัวเราะเบาๆ อยู่สักครู่ “ฝ่าบาททรงพระปรีชาจริงๆ นั่นล่ะ”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายยืนยันตัวตน โรแลนด์ก็แอบโล่งอก ขอแค่ไม่ใช่นักฆ่าที่บรรดาพี่น้องของเขาส่งมาก็พอ “เจ้ามาที่เมืองกันดารแห่งนี้เพื่อช่วยแม่มดที่เหมืองเนินเขาทิศเหนือหรือ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไปได้ข่าวมาจากไหน แต่มาเอาป่านนี้สายเกินไปหน่อยกระมัง หากข้าคิดแขวนคอนางจริงๆ นางคงตายไปนานแล้ว”
“หม่อมฉันรู้ และหากฝ่าบาททรงทำเช่นนั้นจริงๆ หม่อมฉันคงทำมากกว่าแค่พูดคุยกับฝ่าบาท...” ไนติงเกลนั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง “ทางสมาคมไม่ชอบให้สมาชิกเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทางโลกนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องที่เกี่ยวกับการเมืองการปกครอง แต่หม่อมฉันก็ไม่ค่อยเชื่อฟังเท่าไร การสังหารเจ้าชายเพราะแม่มดเพียงคนเดียวดูจะทารุณเกินไป หากแต่การทิ้งความประทับใจเล็กๆ น้อยๆ ให้ฝ่าบาทคงอยู่ในขอบเขตที่หม่อมฉันพอกระทำได้”
อีกฝ่ายข่มขู่อย่างเปิดเผย แต่โรแลนด์กลับรู้สึกเบาใจ “นางสบายดี”
“หม่อมฉันรู้ นอกจากนางแล้วยังมีสาวน้อยที่ชื่อนาน่าอีกคน” เธอพยักหน้า “หม่อมฉันมาถึงที่นี่ตั้งแต่เมื่อหนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท หม่อมฉันเห็นทุกสิ่งที่ฝ่าบาททรงทำ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ทรงรังเกียจแม่มดอย่างคนทั่วไป แต่ไม่ว่าอย่างไร หม่อมฉันต้องขอขอบพระทัยฝ่าบาทในนามของสมาคม”
“ตั้งแต่หนึ่งสัปดาห์ที่แล้ว...” โรแลนด์ปาดหน้าผาก มิหนำซ้ำยัง ‘เห็นทุกสิ่งที่ฝ่าบาททรงทำ’ หรือว่านางสะกดรอยตามเขามาตลอด ทว่าเขากลับไม่ได้รู้ตัวเลย “เอาล่ะ เจ้าบอกว่าอยากเจรจากับข้า คงไม่ได้มาแค่กล่าวขอบคุณกระมัง”
“ทรงยืนตรัสกับหม่อมฉันเช่นนี้ ไม่ทรงเมื่อยหรือเพคะ” เธอพูดพลางดึงหมวกลง “เชิญฝ่าบาทเสด็จมาตรงนี้ดีกว่า หม่อมฉันหน้าตาไม่น่ากลัว ไม่ทำให้ฝ่าบาทตกพระทัยแน่นอน”
ไม่เพียงแต่ไม่น่ากลัวเท่านั้น แต่เรียกได้ว่าสวยมากทีเดียว พริบตาที่หมวกถูกดึงออกนั้น ผมลอนทองของไนติงเกลก็สยายลงมาราวกับน้ำตก ประกายสีทองค่อยๆ เรืองแสงอยู่ใต้แสงเทียน จมูกของเธอโด่งสวย ดวงตาดูสดใสมีชีวิตชีวา ใบหน้าของเธอกำจายเสน่ห์อย่างสาวสะพรั่ง แตกต่างจากอันนาและนาน่าที่ยังเจือความไร้เดียงสา แม้ว่าแสงที่มัวสลัวทำให้เขาพิจารณาหน้าเธอได้ไม่ชัด ทว่าเงาที่เต็มไปด้วยมิติซับซ้อนบนใบหน้านั้นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความงามของเธอได้แล้ว
โรแลนด์ก้าวช้าๆ ไปนั่งลงที่ข้างเตียง ใช่ว่าความสวยของอีกฝ่ายทำให้เขาลืมนึกถึงอันตรายไป แต่เพราะเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาร้ายจริงๆ
“เจ้าว่ามาเถอะ”
“จริงดังคาด ฝ่าบาทไม่ทรงกลัวหม่อมฉัน” เสียงของหญิงสาวคล้ายกับเจือแววดีใจ “ฝ่าบาทไม่ทรงเหมือนกับพวกที่หม่อมฉันเคยเจอ...พวกเขาเกลียดพวกหม่อมฉันเพราะพวกเขากลัวพวกหม่อมฉัน หม่อมฉันมองเห็นความกลัวได้จากนัยน์ตาพวกเขา แต่ฝ่าบาท...” เธอยื่นมือออกมา ลูบใบหน้าโรแลนด์ “ทรงมีเพียงความสงสัยเท่านั้น”
โรแลนด์กระแอมอย่างขัดเขินก่อนจะรีบเบือนหน้าหนี เดี๋ยวก่อน บรรยากาศอย่าเพิ่งเปลี่ยนเร็วขนาดนี้ได้ไหม เมื่อครู่นี้ยังเป็นแนวไล่ล่าลอบสังหารอยู่เลย ทำไมอยู่ดีๆ กลายเป็นแนวโรแมนติกชวนใจเต้นไปได้
โชคดีอีกฝ่ายเปลี่ยนอารมณ์อย่างรวดเร็ว “หม่อมฉันมาที่เพื่อบอกฝ่าบาทว่า หม่อมฉันจะพาตัวอันนากับนาน่าไปเพคะ”
“ไม่ได้!” โรแลนด์ตกใจโพล่งออกไปทันที แต่แล้วก็เริ่มกังวลว่าตัวเองปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้อาจทำให้อีกฝ่ายโมโหได้ จึงรีบพูดต่อว่า “พวกนางอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีอยู่แล้ว ไม่มีใครทำร้ายพวกนางได้ อีกอย่าง เจ้าจะพานางพวกไปไหน ไม่มีที่ไหนปลอดภัยไปกว่าที่นี่แล้ว”
“หม่อมฉันจะพาพวกนางไปที่สมาคม ที่นั่นคือบ้านของพวกนาง” ไนติงเกลไม่โกรธที่เขาปฏิเสธ เธอยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “สมาชิกของสมาคมจะเป็นเพื่อนร่วมทางของพวกนาง ไม่มีการดูถูก ไม่มีการกลั่นแกล้ง...และพวกนางก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวเอง”
“สมาคมแม่มดอยู่ที่ไหน พวกเจ้าไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งหรือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อนทหารของข้าพบจุดตั้งค่ายของพวกเจ้าในป่าเร้นลับ รอยเท้าของพวกเจ้ามุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ...ทางทิศเหนือมีอะไร มีแต่ภูเขาใหญ่ไร้ขอบเขต!”
“ฝ่าบาทตรัสถูกแล้วเพคะ ตอนนี้สมาคมกำลังอยู่ที่ใดที่หนึ่งในเทือกเขาสิ้นวิถี ที่นั่นปลอดภัยสำหรับแม่มดแน่นอน”
“ใช้ชีวิตกลางป่ากลางเขาเหมือนคนป่าจะปลอดภัยได้อย่างไร มีน้ำสะอาดหรือไม่ มีอาหารเพียงพอหรือไม่ มีที่นอนอุ่นๆ หรือไม่ แล้วอีกอย่าง เดือนแห่งปีศาจก็ใกล้จะมาถึงเต็มที ดินแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดถือเป็นพื้นที่อันตราย พวกเจ้าคิดจะทำอะ...” พอพูดถึงตรงนี้โรแลนด์ก็ชะงักไป ช้าก่อน บารอฟเคยพูดไว้ว่าอย่างไรนะ ‘แม่มดจะพบความสงบสุขที่แท้จริงได้ก็ต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ทางสมาคมหมายจะรวบรวมแม่มดให้เป็นกลุ่มเป็นก้อน แล้วออกตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน’ ให้ตายเถอะ หรือว่า... “พวกเจ้าคิดจะตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ในเทือกเขาสิ้นวิถีอย่างนั้นหรือ”
“โปรดประทานอภัยที่หม่อมฉันไม่อาจตอบฝ่าบาทได้” ไนติงเกลยิ้มขื่นมๆ ทว่าสีหน้าของเธอบอกโรแลนด์อย่างชัดเจนแล้วว่าเขาเดาถูก
“เช่นนั้นข้าไม่มีวันรับปากเด็ดขาด” โรแลนด์ปฏิเสธเสียงแข็ง “อีกสองเดือนหลังจากนี้ สัตว์อสูรจะเข้าครอบครองพื้นที่นอกเมืองทั้งหมด พวกเจ้าอยู่ในภูเขาอาจหลบคนได้ แต่หลบสัตว์อสูรไม่ได้ เอาอย่างนี้แล้วกัน ไว้พวกเจ้าค่อยไปหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ทีหลัง มาหลบฤดูหนาวที่เมืองชายแดนกันก่อน หมดฤดูหนาวเมื่อไรค่อยไปหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่สาย”
คราวนี้ไนติงเกลกลายเป็นฝ่ายตกตะลึงแทน “ให้ย้ายสมาคมมาที่นี่หรือเพคะ ฝ่าบาท...ทรงเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ” เธอคิดสักครู่ก่อนจะส่ายศีรษะในที่สุด “ฝ่าบาท แม้ฝ่าบาทจะไม่ทรงกลัวแม่มด แต่ชาวเมืองของฝ่าบาทยังกลัวอยู่ เพียงพวกเราเผยตัวต่อหน้าสาธารณชน สมุนของศาสนจักรก็จะปรากฏตัวขึ้นทันที”
หากพวกชาวเมืองผ่านพ้นเดือนแห่งปีศาจมาได้อย่างปลอดภัยด้วยการช่วยเหลือจากแม่มดแล้ว พวกเขาก็จะรู้ว่าพวกนางไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย ทว่าโรแลนด์ยังไม่ทันอ้าปากพูด อีกฝ่ายก็ขัดขึ้นเสียก่อน “นอกจากนี้ หม่อมฉันยังมีอีกเหตุผลที่ต้องการพาพวกนางไปเพคะ อันนาใกล้จะบรรลุนิติภาวะแล้ว”
“บรรลุนิติภาวะหรือ”
“ถูกต้องเพคะ” ไนติงเกลอธิบายต่ออย่างสงบราวกับมองเห็นข้อสงสัยในใจโรแลนด์ “การบรรลุนิติภาวะคืออุปสรรคใหญ่ที่แม่มดทุกคนต้องข้ามผ่าน ยิ่งเป็นแม่มดเร็วเท่าไร ก็ยิ่งเอาชนะอุปสรรคได้ยากเท่านั้น ฝ่าบาท ทรงรู้หรือไม่เพคะว่าเหตุใดพวกเราจึงถูกมองว่าเป็นร่างจำแลงของปีศาจ”
........................................


## สิ่งที่เธอต้องการ

บทที่ 21 สิ่งที่เธอต้องการ
ทันทีที่ไนติงเกลอธิบายจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงเปรี๊ยะปร๊ะดังออกมาจากเทียนที่กำลังลุกไหม้เป็นระยะ
โรแลนด์นั่งหน้าขรึม ในที่สุด เขาก็พอเข้าใจแม่มดคร่าวๆ แล้ว
แม่มดส่วนใหญ่ตื่นรู้ในเดือนแห่งปีศาจ หรือก็คือวันที่ประตูนรกเปิดตามตำนาน โดยปกติแล้ว การบรรลุนิติภาวะเปรียบได้กับเส้นแบ่งเขตแดนของแม่มด หญิงสาวที่ไม่ได้ตื่นรู้ก่อนอายุสิบแปดปีจะไม่มีโอกาสเป็นแม่มด แต่หากตื่นรู้ก่อนอายุสิบแปดปี ก็จะต้องถูกปีศาจกัดกินร่างกายอย่างทรมานในวันที่ตื่นรู้ของทุกๆ ปี
ความทรมานนี้คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้ ไนติงเกลยังถึงกับเสียงสั่นเมื่อเล่าถึงตรงนี้ เธอเล่าจากประสบการณ์ตัวเองว่า เธอรู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างพยายามจะดันทะลุร่างกายออกมา เส้นเลือดและเส้นเอ็นแต่ละเส้นบวมปวดจนแทบทนไม่ไหว จนในที่สุดก็จะมีเลือดซึมออกมาจากผิวหนัง ดวงตาถลนออกจากเบ้า...
หากอดทนจนผ่านพ้นไปได้ ร่างกายก็จะค่อยๆ กลับเป็นปกติในเวลาสี่ห้าวัน แต่หากทนไม่ได้ ก็จะตายไประหว่างการทรมานนี้ มิหนำซ้ำสภาพศพยังอนาถจนเกินดู
ไนติงเกลเคยเห็นเพื่อนแม่มดตายจากไปอยู่หลายครั้ง ร่างกายของพวกเธอรักษาสภาพทรงตัวไม่อยู่ แปรสภาพเป็นก้อนเนื้อบวมๆ เลือดและอวัยวะภายในพุ่งออกมาจากรูทวาร เมื่อสัมผัสอากาศก็จะกลายเป็นไอสีดำ จนในที่สุดเมื่อทุกอย่างไหลพุ่งออกมาจนหมดตัวแล้ว ก็จะเหลือเพียงผิวหนังที่ไหม้ดำกองอยู่บนพื้น
นี่คือสิ่งที่ทำให้แม่มดถูกมองว่าเป็นร่างจำแลงของปีศาจ
คนทั่วไปเห็นภาพนี้ก็ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ใครจะสนใจสาเหตุการตายที่แท้จริง ยิ่งเมื่อมีศาสนจักรคอยใส่ร้ายว่านี่คือจุดจบของผู้ที่นับถือปีศาจด้วยแล้ว นานวันเข้า แม่มดจึงกลายเป็นตัวแทนของความชั่วร้ายไปอย่างไม่อาจหลีกหนี
แต่ไม่ว่าใครจะมองอย่างไร การทรมานที่ว่านี้ก็มีอยู่จริง และนี่ก็คือสาเหตุที่แม่มดอายุสั้น ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งทรมาน แม่มดจำนวนไม่น้อยจึงเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองเพราะเหตุนี้
การถูกปีศาจกัดกินร่างกายในปีที่บรรลุนิติภาวะถือเป็นด่านที่ทรมานที่สุดด่านหนึ่ง ความจริงแล้ว พลังวิเศษที่แม่มดได้มาก่อนหน้านี้ยังไม่ถือว่าสมบูรณ์ดี ต่อเมื่อบรรลุนิติภาวะแล้ว พลังนี้จึงจะแข็งแกร่งและคงตัว พลังที่คงตัวแล้วจะพัฒนาขึ้นจากก่อนหน้านี้มาก หรืออาจถึงขั้นแตกออกมาเป็นพลังชนิดใหม่ได้
น่าเสียดายที่ขั้นตอนขณะปรับพลังนั้นทรมานมาก ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกินร่างกายรุนแรงเกินกว่าที่คนทั่วไปจะรับได้ แม่มดจำนวนมากจึงมักสิ้นใจในวันที่บรรลุนิติภาวะนั่นเอง
โรแลนด์ฟังจบแล้วเงียบอยู่เป็นนานก่อนจะพูดเสียงเบา “ในคัมภีร์โบราณบันทึกไว้ว่า แม่มดจะต้องไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นจึงจะได้รับความสงบอันเป็นนิรันดร์ ไม่ต้องทนทรมานจากการถูกกัดกินร่างกายอีก นี่เป็นเรื่องจริงหรือ”
“ไม่มีใครรู้เพคะ เพราะว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านั่นปรากฏแค่ในตำนาน แต่หากพาพวกนางไปที่ค่ายของสมาคม พวกนางจะมีโอกาสรอดชีวิตมากกว่า เพราะถ้าเมื่อไรที่แม่มดไม่ต้องคอยปกปิดตัวเอง สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระแล้ว พลังปีศาจที่กัดกินร่างกายจะอ่อนแรงลงไปมาก”
โรแลนด์วุ่นวายใจมาก แผนการของเขาจะขาดอันนาและนาน่าไม่ได้เด็ดขาด แต่หากแผนการของเขาทำให้พวกเธอต้องเสี่ยงชีวิตขนาดนี้ เขาเองก็แข็งใจไม่ลงจริงๆ สุดท้ายเขาจึงพูดขึ้นอย่างอ่อนแรง “อันนาอยู่ชั้นล่าง ข้าจะไปตามนางมาที่นี่ หากนางยินดีจะไปกับเจ้า เจ้าก็พานางไปได้เลย ส่วนนาน่าคงต้องรพอพบนางพรุ่งนี้”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่เข้าพระทัย หม่อมฉันมองฝ่าบาทไม่ผิดจริงๆ” ไนติงเกลลุกขึ้นแสดงความขอบคุณ
เวลานี้อันนายังไม่เข้านอน ตอนที่โรแลนด์เรียกเธอนั้น เธอกำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะ พอเห็นเป็นโรแลนด์ก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย พอรู้ว่าต้องไปที่ห้องนอนเจ้าชาย อันนาก็ไม่ถามอะไรสักคำ กลับเดินตามเขาขึ้นไปแต่โดยดี
เมื่อสาวน้อยเดินเข้ามาในห้องแล้วเห็นใครอีกคนในนั้น เธอถึงกับสะดุ้งโหยง โรแลนด์จับมือเธอไว้แล้วแนะนำอย่างคร่าวๆ คนทั้งสามนั่งล้อมรอบโต๊ะกลม ไนติงเกลเล่าเรื่องเมื่อครู่นี้อีกครั้ง “...ที่ค่ายมีคนประเภทเดียวกับเจ้ามากมาย พวกนางทุกคนเป็นสหายของเจ้า”
“เรื่องราวคร่าวๆ ก็เป็นเช่นนี้ อันนา ถึงแม้ข้ากับเจ้าจะทำสัญญาว่าจ้างกันแล้ว แต่เมื่อเกิดกรณีที่อาจเป็นอันตรายถึงชีวิตขึ้น ข้าก็ควรเคารพการตัดสินใจของเจ้า ถ้าหากเจ้าจะ...”
“หม่อมฉันไม่ไป”
โรแลนด์ตะลึง “เจ้าพูดอะ...”
“หม่อมฉันพูดว่าหม่อมฉันไม่ไปเพคะ” อันนาพูดแทรกโรแลนด์อย่างรวดเร็ว “หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่”
“อันนา ข้าไม่ได้หลอกเจ้า” ไนติงเกลขมวดคิ้ว “ข้ารับรู้ถึงพลังที่กระเพื่อมไหวอยู่ในกายเจ้า มันใกล้จะปะทุเต็มทีแล้ว เจ้าจะบรรลุนิติภาวะในเดือนแห่งปีศาจที่จะมาถึงในอีกสองเดือนนี้แล้ว ยิ่งเจ้าไปค่ายเร็วขึ้นเท่าไร เจ้าก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น”
เธอไม่สนใจอีกฝ่าย แต่กลับหันไปมองโรแลนด์
“ฝ่าบาท ทรงจำได้หรือไม่ที่เคยตรัสถามหม่อมฉันว่า หม่อมฉันอยากกลับไปเรียนหนังสือกับอาจารย์คาร์ลเหมือนนาน่าหรือเปล่า”
โรแลนด์พยักหน้า
“ตอนนั้นหม่อมฉันไม่ได้ตอบออกไป แล้วฝ่าบาทก็ตรัสเรื่องเกี่ยวกับว่า...แม่มดจะได้ใช้ชีวิตเหมือนคนปกติอะไรพวกนั้น หม่อมฉันไม่ได้สนใจเลย” น้ำเสียงของอันนานิ่งสงบเป็นธรรมชาติ “หม่อมฉันเพียงแค่ต้องการอยู่ข้างกายฝ่าบาท ก็แค่นั้นเองเพคะ”
โรแลนด์เคยคิดว่าตัวเองอ่านใจอันนาออก แต่เขาเพิ่งตระหนักได้ตอนนี้เองว่าเขาไม่เคยเข้าใจเธอเลย
เขาไม่อาจอ่านความรู้สึกใดๆ ในแววตาอีกฝ่ายได้เลย เขามองไม่เห็นความพึ่งพา ความชื่นชมศรัทธา หรืออะไรทั้งนั้น...มีเพียงความสงบที่ลึกซึ้งเกินกว่าเขาจะเข้าใจ
เขานึกถึงตอนที่เจอเธอครั้งแรก แววตาของเธอในตอนนั้นก็สงบแบบนี้เหมือนกัน
สิ่งที่ต่างกันก็คือ ใบหน้าของเธอในตอนนี้เต็มไปด้วยพลังชีวิต ราวกับดอกไม้ตูมที่รอเวลาเบ่งบาน เธอยังคงไม่กลัวความตาย ทว่าเธอก็ไม่ได้รอความตายอีกต่อไป
“ปีศาจพวกนั้นเอาชีวิตหม่อมฉันไปไม่ได้” อันนาเน้นทุกคำพูด “หม่อมฉันจะเอาชนะมันเพคะ”
ไนติงเกลหลับตา สูดหายใจลึก “...เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว”
“เช่นนั้น เจ้าจะกลับไปเพียงลำพังหรือ” โรแลนด์ถาม
“ไม่เพคะ หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่” เธอดึงหมวกขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน “อย่างไรเสียทางสมาคมก็ยังไม่ย้ายค่ายไปไหนก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะสิ้นสุดลง”
“เพราะเหตุใด” โรแลนด์ตกใจ อย่าบอกนะว่าเธอจะอยู่สังเกตการณ์เขาไปตลอดฤดูหนาว
“หม่อมฉันคิดว่า เด็กน้อยที่ยังไม่เคยผ่านการบรรลุนิติภาวะคงไม่มีทางเข้าใจความอันตรายของมัน หม่อมฉันเคยต่อสู้กับความตายมาหลายครั้ง และได้เห็นความตายของเหล่าสหายกับตาตัวเอง เมื่อวันนั้นมาถึง หม่อมฉันย่อมช่วยเหลือนางได้ หรือสมมติว่า...” ไนติงเกลยักไหล่ “สมมติว่านางเอาชนะปีศาจไม่ได้จริงๆ  หม่อมฉันก็ยังมีประสบการณ์ทำศพเพคะ”
เธอเดินไปที่หน้าประตู ดึงกริชออกมา แล้วถอนสายบัวให้โรแลนด์อีกครั้ง “เช่นนั้น หม่อมฉันทูลลา” พูดจบ ร่างของเธอก็ค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด ไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ราวกับหมอกควัน
นี่คือพลังของไนติงเกลหรือ โรแลนด์ครุ่นคิด สามารถอำพรางตัวได้โดยไม่มีใครรู้เห็น เธอเกิดมาเพื่อเป็นนักฆ่าโดยแท้ นอกจากนี้ ดูจากการเขวี้ยงกริชเมื่อครู่นี้ของเธอแล้ว เธอจะต้องเคยได้รับการฝึกมาก่อนแน่นอน นอกจากจะรวบรวมคนประเภทเดียวกันแล้ว สมาคมแม่มดยังพัฒนากองกำลังของตัวเองด้วยหรือนี่ หรือว่าเธอมีความสามารถด้านนี้ตั้งแต่ก่อนเข้าสมาคมกัน
ข้อมูลเกี่ยวกับสมาคมนี้น้อยมากจริงๆ โรแลนด์ไม่พบข้อมูลที่เป็นประโยชน์ใดๆ ในความทรงจำ แต่เขามีลางสังหรณ์ว่าต่อไปเขาคงจะได้ข้องแวะกับสมาคมนี้อีกแน่นอน ขอเพียงเขายังยืนหยัดที่จะต่อสู้เพื่อแม่มดต่อไป
“นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้ารีบกลับไปนอนเถอะ” โรแลนด์ลูบศีรษะอันนา
แต่คิดไม่ถึงว่าอันนากลับปัดมือเขาออก แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา
บานประตูถูกปิดลง แสงสว่างถูกกั้นไว้ด้านหลัง เงามืดเข้าปกคลุมร่างเธอ เธอพิงบานประตูเบาๆ แววตาที่เคยสงบราวผิวน้ำทะเลไม่อาจสงบได้อีกต่อไป
เธอเงยหน้าขึ้นแล้วยกแขนขึ้นบังหน้า ในที่สุดก็พึมพำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินออกมา
“...คนโง่”
........................................


## แถลงการณ์

บทที่ 22 แถลงการณ์
วันรุ่งขึ้นหลังจากฝนหยุด เมืองชายแดนก็คึกคักขึ้นมาอีกครั้ง บริเวณลานเมืองมีชาวเมืองมาชุมนุมกันมากมาย กำลังรอฟังแถลงการณ์ของเจ้าชายท่ามกลางเสียงพูดคุยแซ็งแซ่
เพื่อแถลงการณ์ครั้งนี้ โรแลนด์แปะประกาศไว้บนกระดานประกาศล่วงหน้าหนึ่งวัน ใครก็ตามที่มาฟังเขาที่ลานเมืองจะได้รับข้าวต้มข้าวสาลีกับขนมปังครึ่งก้อน สำหรับชาวเมืองแล้ว นั่นไม่ต่างจากอาหารเที่ยงที่ได้มาเปล่าๆ เลย ดังนั้นจึงมีคนมาฟังเขาเยอะกว่าตอนที่มาดูนักโทษถูกแขวนคอเสียอีก
พอถึงเวลาใกล้เที่ยง โรแลนด์ก็เดินขึ้นเวทีที่สร้างไว้
เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มฝูงชนอันเนืองแน่นด้านล่าง หากจะบอกว่าไม่ตื่นเต้นเลยคงเป็นการหลอกตัวเองเกินไป ก่อนหน้านี้สิ่งที่เขามีปฏิสัมพันธ์ด้วยมากที่สุดก็คือหน้าจอคอมพิวเตอร์ แม้แต่เวลาประชุมก็เป็นแค่คนปรบมืออยู่ล่างเวที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต้องขึ้นเวทีเอง
แต่เขาจำเป็นต้องทำ หากคิดจะรั้งทุกคนไว้ที่เมืองชายแดน เขาก็ต้องระดมกำลัง
โรแลนด์โบกมือ ส่งสัญญาณให้ทุกคนอยู่ในความสงบ
แม้จะแอบซ้อมอยู่หลายครั้ง แต่พอถึงเวลาขึ้นเวที ปากก็ยังคงแห้งผาก “สวัสดียามเที่ยง ประชาชนของข้า ข้าคือเจ้าชายลำดับที่สี่แห่งอาณาจักรเกรย์คาสเซิล โรแลนด์ วิมเบิลดัน ข้าเรียกทุกคนมารวมตัวกันในเวลานี้เพราะมีข่าวสำคัญมาบอกทุกคน!”
“ทูตจากป้อมปราการลองซองมาที่นี่เมื่อสี่วันก่อน พวกเขามาเพื่อเจรจาเรื่องแร่ ทุกคนรู้ดี เมื่อหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ พวกเราเคราะห์ไม่ดีเกิดอุบัติเหตุเหมืองถล่มลงมา จนกระทั่งตอนนี้เหมืองก็ยังไม่สามารถฟื้นฟูการผลิตได้เหมือนเดิม ทำให้ในไตรมาสที่ผ่านมา พวกเรามีผลผลิตแร่เพียงสองเดือนเท่านั้น”
“ข้าได้อธิบายสถานการณ์ให้เขาฟังแล้ว และหวังว่าเขาจะยอมแจกจ่ายเสบียงในปริมาณที่เพียงพอให้เมืองชายแดนล่วงหน้าก่อน ส่วนแร่ที่ขาดไปทางเราจะคืนให้หลังจากพ้นฤดูหนาวไปแล้ว แต่เขาปฏิเสธ! ไม่มีทางใดที่จะเจรจากันได้อีก เขาปฏิเสธที่จะแจกเสบียงเพิ่ม...เหมือนเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน”
ฝูงชนส่งเสียงฮือฮาด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าทุกคนยังจำเหตุการณ์ขาดแคลนเสบียงเมื่อสองปีก่อนได้แม่น
“ทว่าครั้งนี้เลวร้ายกว่ามาก โหรของเกรย์คาสเซิลบอกข้าว่าฤดูหนาวปีนี้จะยาวนานกว่าในอดีต เดือนแห่งปีศาจอาจกินเวลานานเกินสี่เดือน นั่นแปลว่า ครั้งนี้ทุกคนอาจต้องเผชิญภาวะขาดแคลนอาหารนานถึงสองเดือน เมื่อสองปีก่อน พวกเจ้าสูญเสียญาติมิตรไปมากมาย บางคนสูญเสียพี่น้อง บางคนสูญเสียบุตร ครั้งนี้ พวกเจ้ายังจะต้องสูญเสียอีกมากเท่าไร”
“ไม่! ฝ่าบาท ทรงช่วยพวกเราด้วย!” ข้างล่างมีคนตะโกนเสียงดัง จากนั้นก็มีเสียงตะโกนจำนวนมากดังตามมา “ฝ่าบาท ได้โปรดเถิด ทรงช่วยพวกเราด้วย!”
ดูเหมือนเขาจะคิดถูกจริงๆ ที่เตรียมหน้าม้าไว้ล่วงหน้า โรแลนด์ยกมือขึ้นหยุดเสียงเอะอะของฝูงชน “แน่นอนว่าข้าไม่มีทางทิ้งประชาชนของข้า ไม่แม้แต่คนเดียว! พวกเจ้าอาจไม่รู้ว่ามูลค่าของข้าวสาลีและขนมปังที่ป้อมส่งมาในแต่ละปีนั้น เทียบไม่ได้กับแร่ที่พวกเขาขนกลับไปแม้แต่น้อย หากอิงจากราคาท้องตลาดตอนนี้ ผลผลิตแร่เพียงสองเดือนก็สามารถแลกเสบียงได้ถึงครึ่งปี! ดังนั้นข้าจึงขายแร่ให้แก่พ่อค้าเมืองวิลโลว์ไป เรือขนเสบียงของพวกเขาใกล้จะมาถึงเมืองชายแดนเต็มที นอกจากขนมปังแล้ว ยังมีเนยแข็ง ไวน์น้ำผึ้ง และเนื้อแห้ง! ทุกๆ คนจะได้กินอิ่มตลอดฤดูหนาวนี้!”
เสียงไชโยโห่ร้องพลันดังกระหึ่มลานเมือง
“แต่ว่า นี่เท่ากับเป็นการตัดสัมพันธ์กับป้อมปราการลองซอง พวกเขาจะไม่รับผู้ลี้ภัยจากเมืองชายแดนแม้แต่คนเดียว ดังนั้นฤดูหนาวปีนี้ พวกเราจะต้องอยู่ที่เมืองชายแดน หลายๆ คนคงได้เห็นการก่อสร้างกำแพงเมืองทางทิศตะวันตกของเมืองแล้ว ข้ารู้ว่าบางคนยังกังวลว่าหากเจอสัตว์อสูรเข้าจริงๆ พวกเราจะรับมือมันได้หรือไม่ ข้าขอบอกทุกคนตรงนี้ว่า สัตว์อสูรพวกนั้นไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าสัตว์ป่าธรรมดาสักเท่าไร แม้พวกมันจะตัวหนาหนังเหนียว แต่พวกมันก็ปีนกำแพงไม่ขึ้น กัดหินไม่แตก ต่อให้หนังเหนียวแค่ไหนก็เป็นได้แค่เป้ายิงของพวกเรา!”
“บอกข้าเถิด ประชาชนของข้า พวกเจ้ายินดีที่จะหลบอยู่ในกระท่อมผุๆ พังๆ ของป้อมแล้วหิวตายอย่างน่าอนาถ หรือว่าอยู่ที่นี่เพื่อปกป้องบุตรและญาติพี่น้องของเจ้า รักษาเมืองชายแดนจนลมหายใจสุดท้ายภายใต้การนำของข้า ข้ายินดีให้คำสัตย์ตรงนี้ว่าเมื่อสิ้นสุดเดือนแห่งปีศาจลงแล้ว ทุกคนที่ร่วมต่อสู้บนกำแพงกับข้าจะได้รับค่าตอบแทนยี่สิบห้าเหรียญเงิน ส่วนคนที่เสียชีวิตระหว่างต่อสู้ ครอบครัวของเขาจะได้ค่าชดเชยห้าเหรียญทอง!”
“พวกเราจะต่อสู้เพื่อฝ่าบาท!” เมื่อมีหน้าม้าคอยชักนำ ฝูงชนก็พากันตะโกนขอสู้ตาย โรแลนด์เห็นบรรยากาศกำลังคึกคักได้ที่ก็สั่งแจกอาหารกลางวันอย่างถูกเวลา เขาไม่ได้หวังว่าทุกคนจะยอมอยู่ที่เมืองชายแดน ขอแค่มีคนยอมอยู่สักครึ่งหนึ่ง เขาก็มั่นใจว่าจะสามารถต้านทานสัตว์อสูรที่มุ่งหน้ามาที่นี่ได้แล้ว
********************
เปโรย่อมไม่รู้ว่าตัวเองถูกเจ้าชายใส่ร้ายอย่างไรบ้าง ตอนที่เขานำข่าวกลับมาแจ้งทั้งหกตระกูลที่ป้อมนั้น ปฏิกิริยาตอบรับของทุกคนคือการหัวเราะเสียงดังสนั่น
“เจ้าบอกว่าเจ้าชายผู้ไร้เดียงสาจะทรงเขี่ยพวกเราทิ้งแล้วสู้ด้วยพระองค์เองหรือ ทรงกล้าสร้างกำแพงเมืองตอนใกล้ถึงฤดูหนาวเช่นนี้ ข้าควรชื่นชมความกล้าหาญหรือหัวเราะเยาะความไม่เจียมตนของพระองค์ดี”
“เจ้าชายองค์โตทรงกล้าหาญเพียงใดใครๆ ก็รู้ แต่ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ก็ทรงกล้าหาญกับเขาเหมือนกัน ช่างทรงโง่นัก!”
“ถูกต้อง พระองค์ไม่มีช่างหินด้วยซ้ำ ลำพังแค่กองหินบิดๆ เบี้ยวๆ ขึ้นไปแล้วเอาโคลนเปียกเชื่อมตรงกลาง ประเดี๋ยวกองสูงเข้าก็ต้องล้มลงมา”
“แต่ถึงอย่างไรก็นับว่าเป็นเรื่องดี หากพระองค์ทรงซมซานกลับมาที่ป้อม พระองค์ก็จะอยู่ในความควบคุมของพวกเรา แต่หากพระองค์สิ้นพระชนม์ลงที่เมืองชายแดน...ละครตลกเรื่องนี้ก็จะสิ้นสุดเร็วขึ้น”
ทันใดนั้น ดยุคที่นั่งหลับตาครุ่นคิดมาตลอดพลันเปิดปากขึ้น “เปโร เจ้ามีความเห็นเช่นไร”
เปโรอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาคิดไม่ถึงว่าดยุคแห่งป้อมปราการลองซองจะถามความเห็นเขา “เอ่อ เดิมทีข้ายังอยากผูกขาดการค้านี้ไว้ ตราบใดที่ได้ราคาต่ำกว่าตลาดร้อยละสามสิบ ก็ยังถือว่าเป็นการซื้อขายที่คุ้มค่าอยู่ แต่ว่า...” เขาจัดความคิดในสมองอย่างรวดเร็ว “แต่ว่าเจ้าชายไม่ทรงประสงค์ให้ป้อมผูกขาดแร่แล้ว พระองค์ทรงยอมขายแร่ด้วยราคาที่ลดลงร้อยละห้าสิบ นั่นหมายความว่าพระองค์ทรงมีแผนจะเพิ่มปริมาณการผลิตแร่ในปีหน้า หากพระองค์ทรงผลิตแร่ได้มากกว่าเดิมเป็นสองเท่า เงินที่พวกเราจะได้ก็จะมากกว่าในอดีต นอกจากนี้พระองค์ยังทรงวางแผนจะทำผลิตภัณฑ์จากเหล็กออกขายด้วย ผลิตภัณฑ์เหล็กเป็นสินค้าที่ได้รับความนิยมโดยทั่วไปและขายต่อได้ง่าย แต่...เรื่องนี้ยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ”
“อ้อ แล้วประเด็นสำคัญคืออะไร”
“หากเจ้าชายทรงรักษาเมืองชายแดนได้ก็จะเป็นผลดีกับทางป้อมเช่นกัน พวกเราจะได้ไม่ต้องคอยวางแผนรับมือสัตว์อสูรทุกๆ ปี ทำให้ประหยัดค่าใช้จ่ายได้ก้อนใหญ่ นอกจากนี้ ที่ดินขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ระหว่างป้อมปราการลองซองกับเมืองชายแดนก็จะตกเป็นของพวกเรา ไม่ว่าจะนำมาเพาะปลูกหรือตั้งถิ่นฐานก็ล้วนเป็นทางเลือกที่ไม่เลว เป็นการแก้ปัญหาความแออัดของประชากรได้อีกทาง” เปโรพูดแผนการในใจออกมา “ที่สำคัญคือเจ้าชายจะไม่ประทับอยู่ที่เมืองชายแดนไปตลอดกาล ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทกำหนดเวลาไว้เพียงห้าปีเท่านั้น หลังจากห้าปีแล้ว พวกเราก็จะได้เมืองชายแดนที่เจริญยิ่งกว่าเดิม ถึงตอนนั้นก็จัดการยึดเมืองมาเป็นของป้อมเสีย ป้อมของพวกเราก็จะมีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับสามของอาณาจักร ดังนั้นความเห็นของข้าก็คือ...” เขาเหลือบมองดยุคแวบหนึ่งก่อนจะพูดอย่างระมัดระวัง “ทางป้อมควรส่งคนไปช่วยเจ้าชายสร้างกำแพงเมืองและร่วมกันรักษาเมืองชายแดนไว้”
“พูดได้ไม่เลว” ดยุคยิ้ม “แต่ก็เป็นความคิดแบบพ่อค้า มองเห็นแต่ผลประโยชน์”
พอพูดถึงตรงนี้เขาก็ลุกขึ้น กวาดตามองผู้ร่วมประชุมคนอื่นๆ น้ำเสียงค่อยๆ ทวีความน่ายำเกรง “ข้าก้าวมาถึงจุดนี้ได้ไม่ใช่เพราะใช้ผลประโยชน์มาชั่งน้ำหนักทุกอย่าง เหตุใดข้าต้องทำการค้ากับผู้ที่ไม่ยอมอยู่ใต้ความควบคุมของข้า ระเบียบบางอย่างก็จำเป็นต้องปฏิบัติตาม ผู้ใดฝ่าฝืนก็ต้องถูกลงโทษ เมืองชายแดนจะเจริญหรือล้าหลังไม่ใช่เรื่องสำคัญ เรื่องสำคัญก็คือที่นั่นคือดินแดนของข้า ใครก็อย่าได้คิดจะสอดมือเข้ามา...ต่อให้คนผู้นั้นเป็นเจ้าชายก็ไม่มีข้อยกเว้น”
........................................


## ขุมพลังขับเคลื่อน

บทที่ 23 ขุมพลังขับเคลื่อน
“ไหนเจ้าลองเชื่อมแผ่นเหล็กสองแผ่นนี้ให้ติดกันซิ” โรแลนด์ว่า
อันนายื่นนิ้วไปกดบริเวณรอยต่อระหว่างแผ่นเหล็กสองแผ่น เปลวไฟพุ่งออกมาจากนิ้วของเธอ จุดต่อของแผ่นเหล็กละลายลงด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“เบาไฟลง แล้วทำด้านหลังอีกที”
เธอพยักหน้า ทำตามที่เขาบอกอีกรอบ แผ่นเหล็กสองแผ่นประกบกันเป็นมุมเก้าสิบองศา ถูกเชื่อมติดกันอย่างแน่นหนา
โรแลนด์ตรวจดูรอยต่ออย่างละเอียด พบว่าผลลัพธ์ที่ได้เป็นไปตามที่คาดไว้...รอยต่อสมบูรณ์แบบไม่มีตำหนิใดๆ หากนำไปขัดเสียหน่อย เอารอยตำหนิที่ได้จากตอนหลอมทิ้งไป แผ่นเหล็กทั้งสองแผ่นก็แทบไม่ต่างอะไรจากชิ้นงานที่ขึ้นรูปในขั้นตอนเดียว
“ดีมาก อันนา ดีมากๆ” โรแลนด์ชม “ทีนี้ก็เชื่อมอีกสองแผ่นที่เหลือด้วย”
“มันคืออะไรหรือเพคะ ถังน้ำ...ที่ทำจากเหล็กหรือ”
“ไม่ใช่ นี่คือกระบอกสูบ” เขาแก้
“กระบอกสูบหรือเพคะ” อันนาทวนคำอย่างงุนงง
“ถูกต้อง มันสามารถใช้อัดอากาศเข้าไปได้” โรแลนด์ชี้แผ่นเหล็กสี่เหลี่ยมอีกแผ่น “เจ้าเห็นรูเล็กๆ บนนั้นไหม อากาศจะเข้ากระบอกสูบจากรูนี้แล้วไปดันลูกสูบ...เอ่อ ลูกสูบก็คือแผ่นเหล็กที่เล็กกว่าเส้นผ่าศูนย์กลางของกระบอกสูบเล็กน้อย มันสามารถเคลื่อนที่ในกระบอกสูบได้อย่างอิสระ”
พอเจอศัพท์แสงแปลกๆ มากเข้า แม้แต่อันนาก็อดมึนไม่ได้ “เช่นนั้นพวก...กระบอกสูบหรือลูกสูบอะไรนี่มีไว้เพื่ออะไรหรือเพคะ”
“เพื่อสร้างเครื่องจักรที่สามารถเคลื่อนไหวเองได้”
เครื่องจักรไอน้ำ นำมาซึ่งพลังขับเคลื่อนอันมีบทบาทสำคัญในการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่หนึ่ง ทำให้มนุษย์ไม่ต้องใช้แรงงานจากคนหรือสัตว์อีกต่อไป
วิศวกรเครื่องกลทุกคนคุ้นเคยกับแผนผังนี้เป็นอย่างดี พูดอย่างง่ายๆ ก็คือกาต้มน้ำขนาดใหญ่นั่นเอง ไอน้ำจากน้ำที่ต้มเดือดจะไหลเข้ากระบอกสูบไปดันลูกสูบและก้านลูกสูบ เปลี่ยนพลังงานความร้อนเป็นพลังงานกล
หลักการอาจดูง่าย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะสร้างขึ้นได้ง่ายๆ ความยากของมันอยู่ที่ความแนบสนิทกันระหว่างลูกสูบและผนังกระบอกสูบตลอดจนการสร้างท่อไอน้ำ ในยุคที่เทคโนโลยีการแปรรูปโลหะยังไม่ก้าวหน้าพอนี้ ความคิดที่จะใช้มือตีกระบอกสูบให้ได้มาตรฐานนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
ทว่า พลังของอันนาชดเชยความขาดแคลนด้านเทคโนโลยีได้อย่างสมบูรณ์
โรแลนด์เพียงแค่ออกแบบแผ่นเหล็กขนาดเดียวกันสี่ชิ้น ให้ช่างเหล็กหล่อออกมาแล้วขัดผิว จากนั้นใช้ฉากวัดกำหนดรูปทรงแล้วให้อันนาเชื่อม ก็จะได้กระบอกสูบทรงสี่เหลี่ยมที่มีความแข็งแรงทนทาน เมื่อมีแม่มดคอยช่วยเหลือ เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีดั้งเดิมที่ต้องสร้างเครื่องคว้านขึ้นมาก่อน แล้วค่อยแปรรูปงานออกมาเป็นกระบอกสูบทรงกระบอกแบบนั้น ชิ้นส่วนขนาดใหญ่ชิ้นอื่นๆ ก็สามารถใช้วิธีนี้ คือทำเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วค่อยเอามาต่อกันได้เช่นกัน วิธีนี้ทำให้โรงตีเหล็กเล็กๆ สามารถผลิตชิ้นส่วนทั้งหมดของเครื่องจักรไอน้ำได้
ความจริงแล้ว ก่อนที่จะมีการคิดค้นวิธีเชื่อมโลหะขึ้น มนุษย์เชื่อมต่อชิ้นส่วนเล็กๆ ด้วยหมุดย้ำและสลักเกลียวเท่านั้น แต่เนื่องจากผนังด้านในกระบอกสูบต้องการความเนียนเรียบ จึงไม่สามารถใช้วิธีเชื่อมต่อแบบปกติได้
สิ่งเดียวที่ยุ่งยากคือท่อไอน้ำ อันที่จริงวิธีสร้างมันก็ไม่มีอะไรพิเศษ เพียงนำแผ่นเหล็กยาวหนึ่งแผ่นมาเผาจนร้อน แล้วใส่พิมพ์รูปรางเว้า ใช้ค้อนทุบทีละค้อนๆ จนกลายเป็นรูปทรง นี่ก็เป็นวิธีเดียวกับวิธีทำลำกล้องปืนคาบศิลาซึ่งบรรจุกระสุนและดินปืนทางปากกระบอกเช่นกัน เพียงแต่กระบอกปืนยังต้องดัดให้ตรงและเซาะเกลียวลำกล้องด้วย ขั้นตอนเหล่านี้มีแต่จะซับซ้อนยิ่งกว่า
แต่ความยุ่งยากของมันอยู่ที่โรแลนด์ไม่สามารถเรียกช่างเหล็กมาที่สวนดอกไม้หลังปราสาทได้ เวลานี้เขายังไม่สามารถเปิดเผยเรื่องแม่มดได้ และการตีเหล็กก็ไม่ใช่งานถนัดของเขาเลย ดังนั้นเขาจึงต้องเรียกหัวหน้าอัศวินมาทำหน้าที่นี้แทน ส่วนตัวเขาเพียงแต่ยืนกำกับอยู่อีกด้าน
หลังจากทำงานเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาเป็นเวลาสามวัน ในที่สุดโรแลนด์ก็สร้างเครื่องจักรไอน้ำเครื่องแรกสำเร็จที่สวนหลังปราสาท
“นี่คือของที่ฝ่าบาทตรัสว่ามีพละกำลังมหาศาลหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ขมวดคิ้วมองเครื่องจักรประหลาด เขามั่นใจว่าของสิ่งนี้่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับมนตร์ดำแน่นอน เพราะเขาเป็นคนประกอบเหล็กทุกชิ้นเองกับมือ ดูๆ หน้าตามันเหมือนเตาที่ปิดอยู่ หากมันเรียกปีศาจมาได้จริงๆ คงไม่สมเหตุสมผลอย่างมาก
แต่ว่าเศษเหล็กหนึ่งกองจะเคลื่อนไหวเองได้อย่างไร มันดูเงอะงะมาก เท้าก็ไม่มี หรือว่ามันจะบินได้
ทว่าในสายตาโรแลนด์ เครื่องจักรหยาบๆ เครื่องนี้กลับเปล่งประกายความงามแห่งอุตสาหกรรม เขาซึ่งเคยเห็นอะไรมามากไม่จำเป็นต้องเดินตามรอยเครื่องจักรไอน้ำแบบนิวโคเมน...แบบวัตต์...หรือแบบฉบับปรับปรุงแก้ไขอีก ผลงานทดลองชิ้นแรกของเขาก็เป็นเครื่องจักรไอน้ำแรงดันสูงที่มีก้านสูบคู่และลิ้นเลื่อนแล้ว ซึ่งวิธีสร้างมันก็ไม่ได้ยุ่งยากไปกว่าวิธีสร้างเครื่องจักรไอน้ำรุ่นแรกเลย หัวใจสำคัญอยู่ที่การใช้ความคิดสร้างสรรค์ล้วนๆ
“อีกเดี๋ยวเจ้าก็รู้แล้ว”
โรแลนด์เทน้ำหนึ่งถังใส่หม้อน้ำแล้วให้อันนาจุดฟืน
สิบกว่านาทีต่อมา น้ำถูกต้มจนเดือดปุดๆ กระบอกสูบพลันส่งเสียงเปรี๊ยะๆ โรแลนด์รู้ว่านั่นคือเสียงกระบอกสูบขยายตัวเมื่อโดนความร้อน แผ่นเหล็กที่ทำลูกสูบค่อนข้างบาง จึงขยายตัวมากกว่ากระบอกสูบ จนกระทั่งดันติดผนังกระบอกสูบในที่สุด
“ที่แท้ก็เอาไว้ต้มน้ำ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเตาจริงๆ” คาร์เตอร์บ่น
เมื่อไอน้ำอัดแน่นเต็มกระบอกสูบ โรแลนด์ก็ได้เห็นภาพอันน่าตื่นเต้น ลูกสูบเริ่มดันก้านสูบออกไปด้านนอก เมื่อดันขึ้นไปจนสุดแล้ว ก้านลูกสูบอีกก้านก็ดึงลิ้นเลื่อนให้ขยับ ไอน้ำดันลูกสูบกลับเข้าข้างในอีกครั้ง ก้านลูกสูบสองก้านวิ่งสลับไปมาดันให้ล้อหมุนอย่างรวดเร็ว เมื่อแรงไฟมาก ความเร็วก็เพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุดอย่างรวดเร็ว
เครื่องจักรส่งเสียงร้องแสบแก้วหู ไอขาวพวยพุ่งออกมาทางปล่องพร้อมเสียงดังปู๊นๆ แสดงพลังอันยิ่งใหญ่น่าเกรงมขาม
“นี่คือ...พลังซึ่งซ่อนอยู่ในธรรมชาติที่ฝ่าบาทตรัสถึงหรือเพคะ” อันนาถามอึ้งๆ
หัวหน้าอัศวินผุดสีหน้าเหลือเชื่อ ล้อเหล็กขนาดใหญ่ชิ้นนั้นเขาต้องใช้พลังมหาศาลในการติดตั้งมัน ทว่าเวลานี้มันกลับหมุนอย่างรวดเร็วราวกับติดปีก แค่ยืนข้างๆ ก็ยังรู้สึกได้ถึงกระแลสมจากล้อที่พัดมาปะทะหน้า...นั่นหมายความว่า เศษเหล็กเครื่องนี้มีพลังที่ยิ่งใหญ่จนน่าตกใจ
เขาเริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาทีละน้อย
เจ้าชายบอกว่ามันใช้แทนแรงงานคนและสัตว์ได้ หากเป็นเรื่องจริงล่ะก็ ยามที่มันถูกใช้ลากรถศึกแทนกำลังม้า ลำพังแค่พลังอันแข็งแกร่งนี้ อัศวินสิบคนก็คงต้านทานไม่อยู่แล้ว
การฝึกอัศวินให้ได้มาตรฐานสักคนต้องใช้เวลาถึงสิบห้าปี แต่การสร้างเตาเหล็กแบบนี้ใช้เวลาเพียงสามวัน ต่อให้รวมเวลาที่ช่างเหล็กทำชิ้นส่วนต่างๆ ด้วยแล้วก็ยังไม่เกินหนึ่งสัปดาห์
มันไม่ต้องการอาหาร ไม่กลัวความหนาวและความอดอยาก ไม่กลัวธนูและดาบ เพียงแค่ติดคมเหล็กไว้ด้านหน้า มันก็สามารถพุ่งปะทะข้าศึกในสนามรบได้แล้ว
แล้วอย่างนี้...อัศวินในตำนานยังจำเป็นอยู่หรือ
********************
ตกกลางคืน โรแลนด์ได้เจอไนติงเกลอีกครั้งในห้องนอน
ครั้งนี้ เธอซึ่งไม่ได้สวมหมวกคลุมหน้า เธอกำลังนั่งอมยิ้มอยู่ข้างโต๊ะ โบกกระดาษหนังสัตว์ในมือไปมา “ดูเหมือนข่าวลือข้างนอกจะเชื่อไม่ได้จริงๆ ว่ากันว่าเจ้าชายลำดับที่สี่ทรงมีพฤติกรรมต่ำทรามและโฉดเขลานัก แต่ความจริงแล้วสติปัญญาไม่ได้ด้อยไปกว่าราชครูในวังเลย กระดาษใบนี้คือแบบร่างของเตาเหล็กเครื่องนั้นหรือเพคะ ฝ่าบาททรงเรียกมันว่า...เครื่องจักรไอน้ำ ใช่หรือไม่เพคะ”
ให้ตายเถอะ เขาขอความเป็นส่วนตัวหน่อยได้ไหม คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป เธอคิดว่าที่้นี่เป็นบ้านเธอหรืออย่างไร! โรแลนด์บ่นในใจไม่หยุด ทว่ายังคงตอบเธอด้วยสีหน้าปกติ “ถูกต้อง แต่หากไม่ได้อันนาคอยช่วยเหลือ มันก็เป็นได้แค่รูปวาดเท่านั้น”
“มันทำอะไรได้บ้างเพคะ”
“เยอะแยะมากมาย ขนส่งแร่ ระบายน้ำ หลอมเหล็ก ตีเหล็ก อะไรก็ตามที่ต้องใช้กำลังมหาศาล มันทำได้ทั้งนั้น”
“เช่นนั้นหม่อมฉันขอนะเพคะ” ไนติงเกลม้วนกระดาษใส่เข้าไปในเสื้อคลุม “ที่สมาคมก็มีคนควบคุมเปลวไฟได้เช่นกัน”
“นี่...”
เธอโบกมือห้ามโรแลนด์แย้ง “หม่อมฉันไม่เอาของของฝ่าบาทไปเปล่าๆ แน่นอน ทอดพระเนตรสิ่งนี้ก่อนเพคะ” เธอวางของสีขาวชิ้นเล็กๆ ลงบนโต๊ะ
โรแลนด์เดินเข้าไปหยิบ พบว่ามันคือม้วนกระดาษ
เขาคลี่มันออกอย่างเบามือแล้วกวาดตามองคร่าวๆ “นี่มัน...”
“จดหมายลับที่มากับพิราบสื่อสาร” ไนติงเกลพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ “ผู้รับจดหมายก็คือไทร์ หัวหน้าสาวใช้ของฝ่าบาท จุ๊ๆๆ ดูท่าหลังบ้านของฝ่าบาทจะมีปัญหาเสียแล้ว”
“ข้าไม่เคยแตะต้องนาง” โรแลนด์ขมวดคิ้วว่า
ไทร์ หญิงสาวในความทรงจำคนนี้ดูเหมือนจะติดตามเขามานานมากแล้ว เจ้าชายสนใจเธอมาก แต่ยังหาโอกาสครอบครองเธอไม่ได้ พอมาเมืองชายแดนจึงตั้งเธอเป็นหัวหน้าสาวใช้ จะได้คอยปรนนิบัติเขาอย่างใกล้ชิด ทั้งยังจัดให้เธออยู่ห้องข้างๆ ด้วย ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นสายลับของพวกพี่น้องเขา
แม้จดหมายฉบับนี้จะไม่ได้ลงชื่อไว้ แต่ดูจากเนื้อหาข้างในแล้วคงไม่แคล้วมาจากพี่น้องของเขา ในจดหมายเขียนว่าเจ้านายไม่พอใจมากที่งานครั้งก่อนล้มเหลว ครั้งหน้าให้ฉวยโอกาสลงมืออีกครั้งตอนที่ป้อมปราการลองซองกำลังวุ่นวาย และห้ามพลาดอีกเด็ดขาด เอาเถอะ อันที่จริง พวกเธอก็ไม่ได้ล้มเหลวสักหน่อย เขาคิด ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กลายเป็นโรแลนด์ วิมเบิลดัน เจ้าชายลำดับที่สี่หรอก
ไนติงเกลไม่น่าจะปลอมแปลงจดหมายฉบับนี้ เพราะมีเพียงคนวงในเท่านั้นที่รู้แผนการลอบฆ่าครั้งก่อน และหากไนติงเกลต้องการฆ่าเขา ก็ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องให้ยุ่งยากขนาดนี้
“เจ้าขโมยมาจากนางหรือ”
“หัวหน้าสาวใช้ของฝ่าบาทไม่ได้โง่ขนาดนั้น นางอ่านจบแล้วก็จะเผาทิ้ง แต่เสียดายที่ตอนที่นางกำลังอ่านมัน หม่อมฉันบังเอิญอยู่ข้างหลังนางพอดี” เธอทำท่าสับเปลี่ยนของ “ทีนี้ฝ่าบาทจะทรงทำอย่างไรต่อไปเพคะ ทรงต้องการให้หม่อมฉันช่วย ‘จัดการ’ หรือไม่”
โรแลนด์รู้ดีว่าคำว่าจัดการที่เธอพูดหมายถึงอะไร หลังจากลังเลอยู่สักครู่ เขาก็พยักหน้าในที่สุด “รบกวนเจ้าด้วย” เรื่องแบบนี้เขาไม่กล้าพอจะทำเองจริงๆ “และหากเป็นไปได้...ฝากถามนางด้วยว่าใครอยู่เบื้องหลังนาง”
“น้อมรับพระบัญชาเพคะ ฝ่าบาท” ไนติงเกลหัวเราะพลางโค้งตัว “เช่นนั้น แบบร่างนี้ถือเป็นค่าตอบแทนแล้วกันนะเพคะ”
........................................


## แผนพัฒนา

บทที่ 24 แผนพัฒนา
ตอนที่โรแลนด์ตื่นขึ้นมาตอนเช้า คนที่มาปรนนิบัติเขาไม่ใช่ไทร์ แต่เป็นสาวใช้สูงวัยอีกคน
พอเดินออกจากห้องนอน ก็เห็นหัวหน้าอัศวินคาร์เตอร์กำลังรอเขาอยู่นอกประตูแล้ว
“ฝ่าบาท กระหม่อมจำเป็นต้องแจ้งข่าวร้ายแก่ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” เขาพูดเสียงขรึม “หัวหน้าสาวใช้ของฝ่าบาทเสียชีวิตลงเมื่อคืนพ่ะย่ะค่ะ”
“อะไรนะ” โรแลนด์หนังตากระตุก ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาแบบนี้ ทว่าลึกๆ ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่ดี อย่างไรเสียคนคนนี้ก็ตายเพราะเขา
“นางพลัดตกลงไปจากระเบียงพ่ะย่ะค่ะ สถานที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ทหารยามก็ไม่เห็นคนนอกเข้าออก...ดังนั้นจึงสันนิษฐานว่านางน่าจะพลัดตกลงมาเอง เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุพ่ะย่ะค่ะ”
อัศวินรายงานผลการตรวจสอบ สายตาที่มองโรแลนด์ดูประหลาดน้อยๆ โรแลนด์ย่อมรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร ตอนอยู่ที่เกรย์คาสเซิล ใครๆ ก็รู้ว่าเจ้าชายตัวจริงพยายามจะข่มขืนไทร์อยู่หลายครั้ง ในยุคนี้ เจ้าชายอาจมีความสัมพันธ์กับสาวใช้ข้างกายได้เป็นเรื่องปกติ เพราะเดิมทีกิจกรรมบันเทิงก็ไม่มีมากอยู่แล้ว ชีวิตกลางคืนก็ไม่มี กินข้าวอิ่มเแล้วไม่มีอะไรทำก็ต้องทำเรื่องอย่างว่า และนอกจากจะทำกับคู่ของตัวเองแล้ว ระหว่างเจ้าชายกับขุนนางชั้นสูงยังมีการแลกคู่นอนกัน หรือกระทั่งจัดงานเลี้ยงเพื่อการนี้โดยเฉพาะ ดังนั้น เรื่องราวความเละเทะในหมู่ชนชั้นสูงจึงไม่ใช่แค่เรื่องล้อเล่นสนุกๆ
ตั้งแต่เจ้าชายมาอยู่ที่นี่ก็นับว่าสำรวมพฤติกรรมลงมาก มิหนำซ้ำหลังจากที่กลายเป็นโรแลนด์คนปัจจุบันแล้วก็ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงเลย...เพราะนอกจากไทร์แล้ว สาวใช้คนอื่นๆ ก็ไม่น่าพิศมัยเอาจริงๆ นอกจากนี้พอย้อนเวลามาก็มาเจอเดือนแห่งปีศาจอีก สมองเขาจึงแทบจะมีแต่แผนสร้างเมืองเพียงอย่างเดียว ยังไม่เคยมีโอกาสดื่มด่ำชีวิตรักอันหอมหวานอย่างชนชั้นสูงด้วยซ้ำ
“น่าเสียดายจริง” โรแลนด์แสร้งทำท่าเสียดาย “อย่างนั้นก็ให้สาวใช้คนที่ปรนนิบัติข้าเมื่อเช้าจัดการเรื่องไทร์แล้วกัน นางเป็นหัวหน้าสาวใช้คนใหม่”
คาร์เตอร์พยักหน้า โค้งคำนับแล้วจากไป
โรแลนด์เพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำงาน ก็เห็นไนติงเกลที่นั่งอยู่บนโต๊ะไม้แดง
“ถามได้ความอะไรหรือไม่”
“ไม่ได้อะไรทั้งนั้นเพคะ พอนางเห็นข้าก็ชิงฆ่าตัวตายแล้ว” น้ำเสียงเธอเจือแววผิดหวัง “นางไวมากจริงๆ ไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว”
“เจ้าไม่ได้คุมตัวนางไว้หรือ” โรแลนด์เดินวนรอบอีกฝ่ายก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้
“หม่อมฉันมัดนางไว้แล้วเพคะ” ไนติงเกลโน้มตัวมาใกล้เขา “แต่ใครจะรู้ว่านางจะซ่อนยาพิษไว้ในปาก หม่อมฉันเลยต้องจัดฉากให้เหมือนอุบัติเหตุแทน”
“ข้านึกว่าเจ้าจะมีประสบการณ์มากเสียอีก เช่นนี้ยังกล้ารับค่าตอบแทนอีกหรือ”
“อ๊ะ อย่าตรัสเช่นนี้สิเพคะ แม้หม่อมฉันจะไม่ได้ข้อมูลอะไรจากปากนาง แต่ก็ใช่ว่าหม่อมฉันจะกลับมามือเปล่า” ไนติงเกลหัวเราะเบาๆ วางกระดาษที่พับอย่างเรียบร้อยลงบนโต๊ะ “หม่อมฉันเจอสิ่งนี้ในห้องนางเพคะ”
โรแลนด์คลี่กระดาษออก มันคือจดหมายจากครอบครัว คนส่งจดหมายเรียกไทร์ว่าพี่สาว เนื้อหาพูดคุยถึงเรื่องทั่วๆ ไป แต่เขาสังเกตว่าอีกฝ่ายพูดถึงทะเลอยู่บ่อยครั้ง เช่นว่าทิวทัศน์ริมทะเลสวยมาก เธอชอบมองพระอาทิตย์ตกจากชายหาดอะไรพวกนั้น ตอนท้ายจดหมายยังถามพี่สาวด้วยว่าเมื่อไรจะได้กลับมา เธอคิดถึงพี่สาวมาก โรแลนด์นึกถึงดินแดนในปกครองของพี่น้องตัวเอง ก่อนจะพูดอย่างไม่แน่ใจ “พี่สามแห่งท่าเรือเคลียร์วอเตอร์หรือ”
“ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น เมืองของพระเชษฐาทั้งสองของฝ่าบาทมองไม่เห็นทะเลนี่เพคะ จากการสันนิษฐานของหม่อมฉัน เจ้าหญิงลำดับที่สาม การ์เซีย วิมเบิลดัน คงจะทรงจับน้องสาวนางเป็นตัวประกัน แล้วใช้นางเป็นหมากในมือมากกว่า นางฆ่าตัวตายอย่างเด็ดขาดขนาดนั้นแสดงว่าแผนนี้ถูกเตรียมไว้ก่อนแล้ว หรือก็คือ ก่อนหน้าที่นางจะมาอยู่กับฝ่าบาท นางเคยผ่านการฝึกฝนมาแล้วอย่างน้อยสองถึงสามปี”
โรแลนด์ถอนใจเบาๆ ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทไม่สิ้นสุดง่ายๆ จริงๆ ต่อให้เขาไม่ร่วมชิงก็ไม่ได้หมายความว่าจะปลอดภัย เพื่อราชบัลลังก์แล้ว พี่น้องของเขาไม่คิดปรานีกันเลย ต่อไปก็คงจะมีเหตุการณ์ลักษณะนี้เกิดขึ้นอีกนั่นล่ะ
“อ๊ะ มีคนมา หม่อมฉันทูลลาเพคะ ฝ่าบาท”
ไนติงเกลเป่าลมใส่โรแลนด์อย่างยั่วเย้า แล้วหายตัวไปในอากาศอย่างรวดเร็ว
แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น แต่การแสดงกลกลางวันแสกๆ แบบนี้ก็ยังทำให้โรแลนด์ตกใจอยู่ดี เขาลังเลสักครู่ ก่อนจะลองจิ้มนิ้วไปยังขอบโต๊ะที่ว่างลง ทว่านิ้วยื่นไปได้ครึ่งทางก็ถูกมือนิ่มๆ คว้าไว้ “ฝ่าบาท ทรงทำเช่นนี้อันนาจะเสียใจเอาได้นะเพคะ”
เอาล่ะ ดูเหมือนพลังของเธอจะเป็นการล่องหน ไม่ใช่หายตัว โรแลนด์คิด มิฉะนั้นคงน่ากลัวมาก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก “ฝ่าบาท กระหม่อมบารอฟพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์เก็บนิ้ว ปรับสีหน้าให้นิ่งสงบดังเดิม “เข้ามา”
ผู้ช่วยเจ้ากรมหอบเอกสารกองใหญ่เข้ามาในห้องทำงาน ยังไม่ทันนั่งเรียบร้อยก็เริ่มรายงานผลการบริหารงานในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา โรแลนด์เองก็รวบรวมสมาธิ ฟังเขาบรรยายอย่างตั้งอกตั้งใจ จากการได้พบเห็นอะไรมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่า เขาพบว่าตัวเองเริ่มตามจังหวะของอีกฝ่ายทันแล้ว ไม่ได้มึนงงสับสนเหมือนตอนแรกเริ่ม
สรุปแล้ว สถานะทางการเงินของเมืองชายแดนดีขึ้นในระดับหนึ่ง สาเหตุหลักเพราะขายแร่และพลอยดิบให้เมืองวิลโลว์ได้เงินมาเกือบสองร้อยเหรียญทอง เงินก้อนนี้หลังจากหักค่าอาหารและจ่ายค่าแรงแล้ว ยังมีเหลืออีกเก้าสิบกว่าเหรียญทอง
บารอฟเองก็ตื่นเต้นดีใจมาก เมื่อมีเงินเก็บในมือ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวแล้ว
แต่โรแลนด์ไม่ยอมให้เขาว่างงานเลย “ข้าจะคัดชาวเมืองสักกลุ่มมาต่อสู้กับสัตว์อสูร พวกเขาจะต้องถูกฝึกตั้งแต่ตอนนี้ คนฝึกก็คือหัวหน้าอัศวินของข้าเอง ไว้ข้าจะคุยรายละเอียดปลีกย่อยกับเขาอีกที ส่วนเจ้าไปทำแผนจัดซื้อมาให้ข้า คนพวกนี้ต้องมีทวนและเกราะหนังที่แข็งแรง รวมทั้งเสื้อผ้าฤดูหนาวสำหรับผลัดเปลี่ยนคนละสองชุดด้วย”
“ฝ่าบาท เอ่อ...ตามธรรมเนียมปกติแล้ว พวกเราก็แค่เกณฑ์คนไปรบชั่วคราวไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“กองทัพที่ลงสนามรบโดยไม่ผ่านการฝึกฝนก็ไม่ต่างอะไรจากกลุ่มคนสะเปะสะปะ พวกสัตว์อสูรจะกลัวพวกเราแค่เพราะคนเยอะหรือ เกิดแพ้ขึ้นมาจะยุ่งยากกว่าเดิมเปล่าๆ”
“นี่ฝ่าบาททรงดำริจะอยู่รักษาเมืองชายแดนจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” บารอฟถามอย่างลังเล
“หากรักษาไม่อยู่จริงๆ ก็ต้องถอย แต่ข้าไม่คิดว่าพวกเราจะรับมือสัตว์อสูรกลายพันธุ์เพียงไม่กี่ตัวไม่ได้”
“แต่หากทำตามแผนของฝ่าบาทก็ต้องใช้เงินอีกก้อนใหญ่”
ท่าทางขี้เหนียวของอีกฝ่ายทำให้โรแลนด์หัวเราะ “แต่งานนี้จำเป็นต้องใช้ เจ้ารีบไปจัดการเถอะ”
ในคลังส่วนตัวของเขายังมีเงินอีกสามร้อยกว่าเหรียญทอง หลักๆ ใช้ในการก่อสร้างกำแพงเมือง เงินค่าสั่งทำวัสดุและชิ้นส่วนเครื่องจักรไอน้ำก็ควักจากกระเป๋าตัวเองเหมือนกัน เครื่องแรกใช้เงินไปประมาณยี่สิบเหรียญทอง และเขาก็ยังต้องการเพิ่มอีกสามเครื่องเป็นอย่างน้อย
เครื่องจักรไอน้ำผลักดันให้เกิดการปฏิวัติอุตสาหกรรมครั้งที่หนึ่งก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเครื่องจักรไอน้ำคือการปฏิวัติอุตสาหกรรม ในประวัติศาสตร์ ประเทศอังกฤษเจริญถึงขั้นต้องการกำลังขับเคลื่อนใหม่ๆ มาแทนที่แรงงานคนและสัตว์เพื่อเพิ่มผลผลิตให้เหมือง หลังจากวัตต์พัฒนาเครื่องจักรไอน้ำแล้วก็ได้รับรายการสั่งซื้อจำนวนมหาศาล กำลังขับเคลื่อนชนิดใหม่นี้แพร่หลายไปสู่อุตสาหกรรมชนิดต่างๆ ภายในระยะเวลาสั้นๆ
เมืองชายแดนในเวลานี้ไม่มีพื้นฐานสำหรับการปฏิวัติอุตสาหกรรมแม้แต่น้อย หรืออาจเรียกได้ว่าไม่มีอุตสาหกรรมด้วยซ้ำ ดังนั้น โรแลนด์จึงไม่ได้หวังจะโกยเงินเป็นกอบเป็นกำจากการขายเครื่องจักรไอน้ำ เขาเพียงแต่อยากนำเครื่องจักรชนิดนี้เข้าไปขนแร่และบดหินในเหมืองเนินเขาทิศเหนือเท่านั้น หลังจากเหมืองเพิ่มปริมาณการผลิตได้แล้ว จึงค่อยขยายขอบเขตการใช้งานของมัน เป็นการส่งเสริมการพัฒนาอุตสาหกรรมจากบนลงล่าง
........................................


## กองพลเรือน

บทที่ 25 กองพลเรือน
“นี่คือคนที่เจ้าหามาได้หรือ” โรแลนด์เห็นกลุ่มชาวเมืองในชุดซอมซ่อตรงหน้าแล้ว แทบจะสะบัดหน้าเดินหนีไปอยู่รอมร่อ
“ฝ่าบาท กระหม่อมคัดเลือกตามเงื่อนไขของฝ่าบาททุกประการ” คาร์เตอร์ทำท่านับนิ้ว “เพศชาย ไม่เคยมีประวัติอาชญากรรม อายุระหว่างสิบแปดปีถึงสี่สิบปี ร่างกายไม่พิกลพิการ...กระหม่อมตรวจดูอย่างละเอียดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เอาเถอะ เขารู้อยู่แล้วว่าไม่ควรคาดหวังมาก อย่างไรเสียกำลังการผลิตในโลกนี้ก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ขนาดจะหาข้าวกินให้ครบมื้อยังลำบาก หากจะสวมเสื้อผ้าแย่ไปบ้างก็เป็นเรื่องปกติ ฐานะเจ้าชายทำให้เขามองข้ามความจริงข้อนี้ไป หากแต่เดินออกจากปราสาทสักก้าว ก็จะเห็นคนจรจัดที่แทบไม่มีเสื้อผ้าปกปิดกายเที่ยวขอทานประทังชีพไปทุกที่ แม้แต่ที่เมืองหลวงของอาณาจักรยังถึงกับมีอาชีพคนเก็บศพด้วยซ้ำ...หน้าที่ของพวกเขาคือ ลากศพคนที่อดตายข้างถนนไปเผาทุกวัน
ถ้าอย่างนั้น รูปแบบการสู้รบในโลกนี้เป็นอย่างไร โรแลนด์หลับตานึกอย่างละเอียด อืม...ดูเหมือนจะดีกว่านักเลงต่อยตีกันเล็กน้อย โดยทั่วไปแล้ว เมื่อผู้ปกครองตัดสินใจจะทำสงคราม (หรือก็คือการต่อยตี...โรแลนด์ไม่คิดว่าการต่อสู้แบบนี้มีอะไรใกล้เคียงกับคำว่าทำสงครามเลย) ก็จะเรียกประชุมขุนนางในดินแดนใต้อาณัติ ขุนนางเหล่านั้นก็จะเรียกขุนนางซึ่งอยู่ใต้อาณัติและมีระดับต่ำกว่าตัวเองอีกที เช่นดยุคเรียกเอิร์ล เอิร์ลเรียกไวเคานท์ บารอน ไล่ลงไปเรื่อยๆ ตามลำดับ
ขุนนางพวกนี้ส่วนใหญ่มีอัศวินและทหารรับจ้างเป็นของตัวเองอยู่แล้ว พวกเขาเป็นกำลังหลักในการทำสงคราม มีชุดเกราะและอาวุธครบมือ ขณะเดียวกันก็ยังสามารถเรียกประชาชนและชาวไร่ชาวนาในเขตปกครองของตัวเองมาร่วมรบด้วยได้...อันที่จริง คนพวกนี้มีหน้าที่ส่งเสบียงให้กองทัพและรับคมหอกแทนเมื่อถึงคราวจำเป็นเท่านั้น กลุ่มคนที่บาดเจ็บและล้มตายมากที่สุดระหว่างการรบก็คือเหยื่อสงครามพวกนี้ ส่วนพวกขุนนางนั้น ขอเพียงไม่ตายในสนามรบ ก็มักถูกจับไปเลี้ยงดูอย่างดีเพื่อเรียกค่าไถ่ในภายหลัง
โรแลนด์ย่อมไม่หวังว่าพวกขุนนางที่เมืองชายแดนมาช่วยเขารบอยู่แล้ว ความจริงพวกเขาไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเมืองชายแดนเลย ส่วนใหญ่ก็เป็นบารอนที่ได้รับแต่งตั้งจากผู้ปกครองป้อมปราการลองซองทั้งนั้น ที่ดินของพวกเขาก็อยู่ในอาณาเขตป้อมด้วยซ้ำ
ในยุคนี้ การสร้างกองกำลังที่มีแต่ประชาชนล้วนๆ ไม่ต่างจากเรื่องเพ้อฝัน พวกเขาไร้การศึกษา อ่านหนังสือไม่ได้ ไม่เข้าใจคำสั่ง และไม่เคยฝึกการต่อสู้อย่างมืออาชีพมาก่อน จะเทียบกับอัศวินที่เริ่มฝึกดาบตั้งแต่อายุสิบขวบได้อย่างไร
คาร์เตอร์ขยับเข้าไปเกลี้ยกล่อมโรแลนด์เสียงเบา “ฝ่าบาท ความคิดนี้เป็นไปไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ ทอดพระเนตรพวกเขาสิพ่ะย่ะค่ะ มีคนไหนบ้างที่ถืออาวุธไหว เจอสัตว์อสูรทีคงได้หนีกระเจิง ถึงตอนนั้นจะเสียแนวป้องกันได้ กระหม่อมว่าทรงจ้างทหารรับจ้างจากเมืองวิลโลว์หรือเมืองอื่นๆ มาป้องกันกำแพงเมืองเถอะพ่ะย่ะค่ะ คนพวกนี้เก็บไว้ทำงานเบ็ดเตล็ดดีกว่า”
“ไม่ ข้าจะใช้พวกเขานี่ล่ะ” โรแลนด์ปฏิเสธ เขาไม่เคยรู้สึกดีกับพวกทหารรับจ้างที่ทำงานเพื่อเงินพวกนั้นเลย แล้วอีกอย่าง เขาไม่ได้จะสร้างกองกำลังเพียงเพื่อรับมือกับสัตว์อสูรเท่านั้น...จากประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา กองทัพที่แข็งแกร่งและมีพลังก็สร้างขึ้นจากประชาชนทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นกองทัพยุคศักดินา กองทัพยุคใกล้ หรือว่ากองทัพยุคโลกปัจจุบันก็ตาม กฎข้อนี้ถูกพิสูจน์มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
“ตามพระบัญชาพ่ะย่ะค่ะ” อัศวินยักไหล่ “เช่นนั้นพรุ่งนี้กระหม่อมจะสอนพวกเขาจับดาบก่อน แม้ว่าอาจจะไม่มีประโยชน์นักก็ตาม...”
“ดาบหรือ ไม่ เจ้าพาพวกเขาไปฝึกวิ่งและจัดแถวก่อน...” โรแลนด์พลันนึกได้ว่าหัวหน้าอัศวินก็ไม่เคยผ่านการฝึกพวกนี้มาก่อน จึงเปลี่ยนคำพูดว่า “เจ้าไปเรียกนายพรานที่เคยพบข้าเมื่อครั้งก่อนมา มาดูด้วยกันว่าข้าฝึกอย่างไร”
********************
แวนนาเจอเรื่องเหลือเชื่อในวันนี้มากกว่าตลอดยี่สิบปีก่อนหน้านี้รวมกันเสียอีก
เขาได้เห็นเจ้าชายลำดับที่สี่ของอาณาจักร...โรแลนด์ วิมเบิลดันในระยะใกล้ เจ้าชายเดินผ่านหน้าเขาไป ซ้ำยังยิ้มให้เขาด้วย สวรรค์ เจ้าชายเมาเหล้าหรืออย่างไร
นับตั้งแต่เจ้าชายแถลงการณ์ที่ลานเมืองเมื่อสามวันก่อนเป็นต้นมา เขาก็รู้แล้วว่าฤดูหนาวปีนี้จะไม่เหมือนเดิม พวกเขาจะไม่หนีไปที่ป้อมปราการลองซอง แต่จะก้าวผ่านฤดูหนาวอันยาวนานที่นี่ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลที่เจ้าชายอธิบายนัก แต่เขาก็เห็นด้วยกับการตัดสินใจนี้อย่างยิ่ง น้องชายของแวนนาเสียชีวิตลงในเขตเสื่อมโทรมของป้อมเมื่อสองปีก่อน ทางป้อมไม่แจกอาหารให้ถึงหนึ่งเดือนเต็มๆ เขาต้องอาศัยเงินที่ได้มาจากการรับจ้างขนถ่ายสินค้าที่ท่าเรือมาซื้อขนมปังไรย์แบ่งกับน้องชาย ทว่าฤดูหนาวปีนั้นหนาวมาก กระท่อมผุพังในเขตเสื่อมโทรมมีรูโหว่จำนวนมาก ไม่ได้ช่วยให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายแต่อย่างใด น้องชายของแวนนาป่วยหมดสติไปแล้วก็ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย
แต่ที่เมืองชายแดน อย่างน้อยเขาก็มีบ้านที่สร้างจากอิฐดินดิบ ไม่ต้องคอยกังวลว่าหิมะจะตกติดต่อกันหลายวัน นอกจากนี้เขายังเห็นข้าวสาลีที่ขนมาจากเมืองอื่นกองอยู่ที่ท่าเรือ และกำลังถูกลำเลียงไปที่ปราสาท ดังนั้น พอแวนนาได้ยินว่าข่าวว่าเจ้าชายประกาศรับสมัครทหารจึงรีบเสนอตัวมาทันที
แน่นอนว่า อีกเหตุผลที่ยั่วให้เขาทิ้งอาชีพบดหินแล้วรีบมาสมัครก็คือเงินค่าตอบแทนที่สูงถึงสิบเหรียญเงินต่อเดือน นี่เทียบได้กับช่างดินเหนียวเก่งๆ เชียวนะ! เขาเองก็อายุไม่น้อยแล้ว ฤดูใบไม้ผลิปีหน้านี้ เขาตั้ั้งใจจะไปขอเชอริล พนักงานในร้านเหล้าแต่งงาน ดังนั้นจึงต้องรีบเก็บเงินตั้งแต่ตอนนี้
ส่วนเนื้อหาในประกาศที่บอกว่าทหารต้องทำอะไรบ้างนั้น เขาไม่ได้สนใจเลย อย่างไรเสียหากไม่ใช่แบกของให้พวกขุนนางพวกนั้น ก็คงไปเป็นผู้ช่วยทหารลาดตระเวน คงไม่ได้ให้พวกเขาปีนกำแพงเมืองไปสู้กับสัตว์อสูรที่บ้าคลั่งหรอก
ขั้นตอนการคัดเลือกก็เคร่งครัดมาก สายตาของอัศวินในชุดเกาะวาววับคนนั้นทำให้แวนนารู้สึกหวาดๆ โชคดีที่ร่างกายเขายังนับว่าแข็งแรงผ่านเกณฑ์ได้ ส่วนพวกที่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกพวกนั้นถูกอัศวินลากออกไปจากกอง จนในที่สุดเหลือคนผ่านเกณฑ์เพียงหนึ่งร้อยกว่าคนเท่านั้น
ทว่าแวนนาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่มาฝึกพวกเขาก็คือเจ้าชายเอง!
คนที่ผ่านเกณฑ์ถูกพาไปฝึกที่สนามหญ้าทางทิศตะวันตกของเมืองชายแดน ด้านหลังพวกเขาคือกำแพงเมืองที่กำลังก่อสร้าง ด้านหน้าคือป่าเร้นลับอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
เจ้าชายสั่งให้ทุกคนยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบแล้วหลบไปอยู่อีกด้าน ไม่กี่วันก่อนฝนเพิ่งตกไป พื้นยังเป็นโคลนแฉะ น้ำบนพื้นซึมเข้าฝ่าเท้าเขาผ่านช่องรองเท้า ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว นอกจากนี้ท่ายืนอย่างที่เจ้าชายต้องการก็ไม่ธรรมดาเลย มือต้องแนบต้นขาสองข้าง หลังก็ต้องยืดจนตรงแน่ว
แวนนาเพิ่งจะยืนได้สิบห้านาทีก็รู้สึกล้ามา งานนี้ลำบากกว่าถือค้อนบดหินเสียอีก แต่เขาก็ยังกัดฟันสู้ต่อไป เพราะก่อนหน้านี้เจ้าชายบอกว่าคนที่ขยับจะไม่ได้กินไข่ไก่มื้อกลางวัน สวรรค์ เขาไม่ได้ลิ้มรสชาติไข่ไก่มานานมากแล้ว เห็นได้ชัดว่าคนรอบข้างก็คิดแบบนี้เหมือนกัน แม้จะยืนโงนเงนกันบ้าง แต่คนส่วนใหญ่ก็อดทนมาได้
จนกระทั่งเจ้าชายสั่งให้พักได้ แวนนาถึงได้พบว่าตัวเองเหงื่อออกเต็มแผ่นหลัง ทั้งๆ ที่เมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้ยืนนานเท่าไรเลย อย่างมากก็สามสิบนาทีเท่านั้น คนที่ทนยืนไม่ไหวต่างพากันเสียดายมาก ราวกับเห็นไข่ไก่กลมๆ กำลังหลุดลอยไป
เพียงแต่แวนนาไม่ค่อยเข้าใจ พวกเขาฝึกของพวกนี้ไปทำไม ลำพังแค่ฝึกยืนจะแบกเสบียงได้กี่กระสอบเชียว
หากไม่ใช่เพราะเจ้าชายที่เคารพยิ่งเป็นคนฝึกล่ะก็ เขาคงได้โวยวายไปนานแล้ว
ทว่าไม่คิดเลย หลังจากพักแล้วคำสั่งถัดมาของเจ้าชายกลับประหลาดยิ่งกว่าเก่า เจ้าชายให้ทุกคนยืนเรียงแถวเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้ หากไม่มีใครขยับแม้แต่คนเดียว มื้อเที่ยงนี้ทุกคนจะได้ไข่ไก่เพิ่มคนละหนึ่งฟอง แต่หากมีใครขยับแม้แต่คนเดียว ทุกคนก็จะอดไขไก่กันถ้วนหน้า
แวนนาได้ยินเสียงกลืนน้ำลายยกใหญ่
ให้ตายเถอะ นี่คือการละเล่นยอดนิยมในหมู่ชนชั้นสูงของอาณาจักรหรืออย่างไร ผูกแครอทที่ปลายไม้ให้ทุกคนวิ่งไล่ตาม เขาไม่ใช่ลาโง่นะ!
...แต่ถ้าหากว่า ถ้าหากว่าทุกคนทำได้ล่ะ ก็เท่ากับว่าอีกประเดี๋ยวเขาจะได้กินไข่ไก่สองฟองใช่ไหม
นี่สินะความเย้ายวนของปีศาจ แวนนาปาดน้ำลายที่มุมปาก เพื่อไข่ไก่ เขาสู้ตาย!
........................................


## บทเรียนจากประวัติศาสตร์

บทที่ 26 บทเรียนจากประวัติศาสตร์
“ฝ่าบาท ฝ่าบาททรงกำลังทำอะไรพ่ะย่ะค่ะ” ก่อนหน้านี้คาร์เตอร์รู้สึกว่าเจ้าชายแค่ทำอะไรตามอำเภอใจไปบ้าง แต่ตอนนี้ถึงขั้นเพ้อเจ้อเหลวไหลเสียแล้ว
ไม่ว่าอย่างไร หัวหน้าอัศวินก็ยังรู้สึกว่าไม่มีใครเชี่ยวชาญการฝึกนักรบไปมากกว่าตัวเอง ตระกูลของเขามีแบบแผนการฝึกที่สมบูรณ์แบบ โดยเริ่มตั้งแต่อายุสิบปีถึงสิบห้าปี พวกเขาใช้เวลาเพียงห้าปีในการปั้นนักรบที่เชี่ยวชาญอาวุธชนิดต่างๆ และหากฝึกต่อไปอีกห้าปีก็จะได้อัศวินฝีมือฉกาจอย่างที่รู้จักกันดี...แต่แน่นอนว่าที่กล่าวมาทั้งหมดนั้น ผู้ที่จะได้รับการฝึกจะต้องไม่ใช่สามัญชนคนธรรมดา
แล้วดูพวกโง่เง่าตรงหน้านี่สิ ในสมองคิดแต่เรื่องกิน! มิหนำซ้ำ...ไข่ไก่ก็แพงมากเสียด้วย!
โรแลนด์แคะหู “เจ้าแค่ดูเฉยๆ ก็พอ จำไว้ การฝึกวันต่อๆ ไปก็ต้องปฏิบัติตามนี้ แน่นอนว่าอาจต้องเปลี่ยนแปลงรายละเอียดบางอย่างด้วย แล้วข้าจะจดใส่กระดาษไว้ให้”
ในยุคอาวุธเย็นแบบนี้ โรแลนด์ไม่มีความคิดจะสร้างกองกำลังที่ได้มาตรฐานขึ้นมาภายในเวลาสองสามเดือนเลย และเขาก็ไม่ได้ต้องการนักรบสปาร์ตาที่สวมแค่กางเกงในตัวเดียวก็ฉีกร่างสัตว์อสูรได้ด้วย กองทัพอาจจะไม่ต้องรบเก่งมากก็ได้ แต่จะต้องมีวินัยที่ดี และปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ พลังของหมู่คณะแข็งแกร่งกว่าพลังของคนคนเดียว นี่คือสิ่งที่ถูกกำหนดโดยสังคมมนุษย์ หากต้องการไปให้ถึงจุดนั้นโดยไว เขาคิดว่าการนำวิธีฝึกทหารมาใช้โดยปรับเปลี่ยนให้เหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบันก็น่าจะเป็นวิธีที่ไม่เลวเลย จากประสบการณ์ตรงของเขา วิธีฝึกทหารสามารถทำให้ผู้คนจากเมืองต่างๆ ทั่วประเทศกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันได้ภายเวลาเพียงครึ่งเดือน ไม่ว่ากระบวนการจะเป็นอย่างไร ผลลัพธ์ที่ได้ก็ชัดเจนมาก
หลังจากที่คนพวกนี้เข้าใจแล้วว่าวินัยคืออะไร โรแลนด์จึงจะดำเนินตามแผนการต่อไป
ในที่สุดแวนนาก็ไม่ได้กินไข่ไก่ฟองที่สอง
ครั้งนี้พวกเขายืนนานกว่าครั้งก่อนถึงสองเท่า จนกระทั่งมีคนแข้งขาอ่อน ทนไม่ไหวโยกตัวไปมา การฝึกจึงสิ้นสุดลง
เจ้าชายก็บังเอิญสั่งพักในเวลานี้พอดี และยังสั่งแจกอาหารเที่ยงด้วย พฤติกรรมนี้ทำให้ทุกคนเบนความขุ่นเคืองจากคนผิดไปที่อาหารอย่างได้ผล แต่ก็ทำให้แวนนาอดสงสัยไม่ว่าเจ้าชายจงใจแกล้งพวกเขาให้อดกินไข่ไก่ฟองที่สอง
อาหารเที่ยงบรรจุอยู่ในโอ่งดินเผาขนาดใหญ่สี่โอ่ง โดยให้รถม้าสองสามคันบรรทุกมาส่งจากในเมือง นอกจากอาหารเที่ยงแล้ว บนรถม้ายังมีช้อนและชามไม้อีกจำนวนมาก
แวนนาเลียริมฝีปากเตรียมกระโจนเข้าใส่ หัวหน้าอัศวินรีบเข้ามาขวางหน้าทุกคน
เจ้าชายสั่งให้ทุกคนเรียงแถวตามยาวสี่แถวเพื่อรับอุปกรณ์กินอาหารทีละคน คนที่ทำให้เสียระเบียบจะถูกลงโทษโดยการรับอาหารเป็นคนสุดท้าย
ผู้คนทั้งหลายรีบจัดแถวเรียงสี่อย่างวุ่นวาย ดวงเขาไม่แย่นัก ได้อยู่ตำแหน่งหน้าๆ ของแถวนอกสุด แน่นอนว่าย่อมมีคนแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรง เสียงต่อยตีกันดังมาจากในกอง อัศวินและทหารอีกสองสามคนพุ่งเข้าไปกลางฝูงชน แล้วแยกตัวคนก่อเหตุออกมาอย่างรวดเร็ว
โง่เอ๊ย แวนนาปรายตามองตัวต้นเรื่อง ‘หมัดบ้า’ ผู้ก้าวร้าวเกเรที่สุดในเมือง คนที่เวลาปกติเที่ยวท้าตีท้าต่อยไปทั่วเพราะถือตัวว่าแรงเยอะ เวลานี้กลับนั่งยองๆ ถูกคนใช้ดาบชี้หน้าอยู่อีกข้าง ดูท่าทางน่าสงสารของเขาสิ!
เขารู้สึกว่าตัวเองเริ่มเข้าใจความชอบของเจ้าชายแล้ว
นั่นก็คือความเป็นระเบียบเรียบร้อย
เวลายืนต้องยืนตัวตรง ขบวนแถวต้องอยู่ในแนวเดียวกัน กินข้าวก็ต้องเข้าแถว ระเบียบวินัยต้องรักษาไว้อย่างเคร่งครัด...แวนนาเคยได้ยินพ่อค้าผู้มีประสบการณ์ในเมืองใหญ่ๆ เล่าว่า พวกชนชั้นสูงมีนิสัยประหลาดอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือข้าวของทุกอย่างต้องวางอย่างเป็นระเบียบ หากมีอะไรผิดแปลกไปแม้แต่นิดเดียว ก็จะต้องแก้ไขจนกว่าจะพอใจ
ในสายตาของแวนนา คนประเภทนี้จะต้องว่างจนเบื่อ ว่างจนไม่รู้จะทำอะไร จนกระทั่งต้องหาเรื่องวุ่นวายมาทรมานตัวเอง
ไม่คิดเลยว่าเจ้าชายก็จะเป็นคนประเภทนี้ด้วย
ตอนที่ฝาโอ่งถูกเปิดออกนั้น แวนนาได้กลิ่นหอมเตะจมูก
กลิ่นหอมยั่วน้ำลายที่กระจายไปทุกทิศทำเอาเขาแทบเคลิ้มไป ฝูงชนพลันกระสับกระส่าย ขณะเดียวกันเสียงตวาดของอัศวินก็ลอยมาจากข้างหน้า สงสัยต้องเข้าแถวอีกแล้วสิ เขาคิด
แล้วก็เป็นไปตามคาด เจ้าชายให้ทุกคนเข้าแถวรอรับอาหารตามลำดับเหมือนตอนที่รับช้อนและชามไม้
แม้ทุกคนจะกำลังกลืนน้ำลาย ท้องร้องโครกคราก แต่เนื่องจากเห็นหมัดบ้าเป็นตัวอย่าง จึงรีบเข้าแถวอย่างว่าง่าย
ภายในโอ่งคือข้าวต้มข้าวสาลีร้อนๆ แวนนาตกใจเมื่อเจอเนื้อแห้งในข้าวต้ม! แม้ว่าตักใส่ชามไม้แล้วจะเหลือเพียงเส้นบางๆ แต่ก็นับว่าเป็นเนื้อเชียวนะ! พอตักข้าวต้มเสร็จแล้ว เขายังได้ไข่ไก่เพิ่มสมใจด้วย
แวนนากินอาหารเที่ยงอย่างตะกละตะกลาม แม้แต่ก้นชามก็เลียจนเกลี้ยง เขากลืนไข่ไก่ลงท้องไปรวดเดียวทั้งที่ยังไม่ทันเคี้ยว ซ้ำยังเผลอทำอาหารลวกลิ้นเพราะกินเร็วเกินไปอีก
แวนนาวางชามไม้ลงก่อนจะตบท้องเรอออกมา เขาไม่ได้ลิ้มรสอาหารอร่อยๆ แบบนี้มานานมากแล้ว และที่เหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นก็คือ เขารู้สึกอิ่ม ความหอมอร่อยของข้าวต้มเนื้อแตกต่างจากขนมปังไรย์ราวฟ้ากับดิน เขาคิดถึงกระทั่งว่า หากได้กินอาหารแบบนี้ทุกวันล่ะก็ ต่อให้ต้องไปรบกับสัตว์อสูรอยู่แนวหน้าก็ไม่กลัว
หลังจากมื้อเที่ยงก็เป็นเวลาพักใหญ่ คนทั้งหมดถูกพากลับเข้ากำแพงเมือง แล้วเดินเท้าไปยังค่ายทหารลาดตระเวนภายในเมือง ชายต่างเผ่ารูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินออกมาจากข้างใน แล้วเริ่มสอนทุกคนตั้งกระโจม
แวนนารู้จักเขา...คนที่อาศัยอยู่เขตถนนเก่าส่วนใหญ่ก็รู้จักขวานเหล็กทั้งนั้น แม้แต่นายพรานอาวุโสซึ่งมีประสบการณ์ที่สุดในเมืองก็ยังชื่นชมฝีมือยิงธนูอันร้ายกาจของเขามาก แต่ช้าก่อน ตอนนี้ขวานเหล็กทำงานรับใช้เจ้าชายหรือ ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้ก็เคยเห็นเขาอยู่กับอัศวินเหมือนกัน แวนนาขมวดคิ้ว เจ้าชายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เขาเป็นชาวทะเลทรายแท้ๆ
“ฝ่าบาทตั้งพระทัยจะให้ชาวทะเลทรายมาเป็นหัวหน้ากองจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์เองก็สงสัยเช่นเดียวกัน “เขาไม่ใช่ชาวเกรย์คาสเซิล ไม่แม้แต่จะเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรใดๆ”
“แม่มดก็ไม่ได้เป็นชาวเกรย์คาสเซิลเช่นเดียวกัน” โรแลนด์พูดอย่างไม่เห็นด้วย “แต่พวกเขาเป็นคนของเมืองชายแดน นอกจากนี้ เจ้าก็อยู่ที่นี่ีทั้งคนมิใช่หรือ”
“แต่ว่าฝ่าบาท...”
“อย่ากังวลไปเลย” โรแลนด์ตบบ่าอัศวิน “เมืองชายแดนไม่ถือเรื่องชาติกำเนิด ตราบใดที่พวกเขาไม่เคยทำเรื่องผิดกฎหมาย พวกเขาก็ยังเป็นประชาชนของข้า หากเจ้าไม่สบายใจจริงๆ จะเลือกคนเก่งๆ อีกสักสองคนมาเป็นหัวหน้ากองก็ได้ เพราะถึงอย่างไร ต่อไปกองทัพก็ต้องขยายใหญ่ขึ้น ฝึกคนเก่งๆ ไว้ตั้งแต่ตอนนี้ก็ดีเหมือนกัน จริงสิ ข้าเขียนรายละเอียดการฝึกเสร็จแล้ว แทนที่จะมัวสนใจเรื่องชาวทะเลทราย ข้าว่าเจ้าสนใจเรื่องนี้ดีกว่า”
คาร์เตอร์รับม้วนกระดาษหนังแกะจากมือโรแลนด์ กวาดตามองคร่าวๆ แล้วก็ตะลึงงัน วิธีฝึกแบบนี้เขาไม่เคยพบเคยเห็นที่ไหนมาก่อน...อย่างเช่น ตอนบ่ายพาทุกคนไปวิ่งรอบเมืองชายแดน ตั้งแต่เวลากวาง ( บ่ายสองโมง ) จนพระอาทิตย์ตกดิน ข้อบังคับคือทุกคนจะต้องฝึกรายการนี้ ระหว่างทางอนุญาตให้ช่วยเหลือกันได้ หากไม่มีใครยอมแพ้กลางคัน มื้อเย็นจะเพิ่มไข่ไก่ให้คนละหนึ่งฟอง หรือ หลังจากผ่านเวลาหมาป่าตอนเย็นไปแล้วให้เป่านกหวีดเรียกรวมพล ให้ทุกคนแต่งตัวมารวมกันให้เร็วที่สุด วิธีฝึกแบบนี้ทำได้ไม่กี่วันกองกำลังก็คงแตกกระเจิงหมดแล้ว
แต่หากข้อบังคับพวกนี้ยังพอทำความเข้าใจได้ล่ะก็ ข้อสุดท้ายก็ทำให้คาร์เตอร์มึนหนัก
‘ทุกๆ วันหลังจากกินอาหารเย็นเสร็จแล้ว ให้ทุกคนไปรับการอบรมวัฒนธรรมที่โรงเรียนของคาร์ล’
“ฝ่าบาท...การอบรบวัฒนธรรมหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หรือว่าฝ่าบาททรงประสงค์ให้พวกเขาหัดเขียนอ่านหนังสือ”
“ใจจริงข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น แต่ว่าเวลาน้อยเกินไป อย่างมากคงเรียนได้แค่คำศัพท์กับตัวเลขง่ายๆ เอาแค่พออ่านเขียนคำสั่งได้ก็พอ เดี๋ยวเนื้อหาส่วนนี้ข้าจะไปคุยกับคาร์ลเอง เจ้าแค่พาพวกเขาไปเรียนก็พอแล้ว”
“แต่ เหตุใดฝ่าบาททรงทำเช่นนี้พ่ะย่ะค่ะ เรื่องพวกนี้ไม่มีประโยชน์ในการรับมือสัตว์อสูรแม้แต่น้อย!”
“ใครว่า” โรแลนด์หาว “กองทัพที่ทรงอานุภาพก็คือกองทัพที่มีวัฒนธรรม นี่ล่ะบทเรียนที่สรุปได้จากประวัติศาสตร์”
........................................


## อดีต

บทที่ 27 อดีต
อากาศเย็นลงทุกวัน โรแลนด์ก็ตื่นสายขึ้นทุกวัน
ชนชั้นปกครองย่อมมีสิทธิ์ในการนอนตื่นสาย ยิ่งเมื่ออยู่บนเตียงใหญ่ที่รองด้วยผ้าห่มกำมะหยี่สามชั้น เวลานอนแล้วตัวยวบลงไปอยู่ในอ้อมกอดอันนุ่มนิ่มด้วยแล้ว เขาก็ยิ่งขี้เซาขึ้นกว่าเดิม
ตอนที่โรแลนด์ล้างหน้าบ้วนปากแล้วเดินออกมาที่ห้องทำงานนั้น ไนติงเกลรอเขาอยู่ที่นั่นแล้ว
“อ้อ อาหารเช้าของฝ่าบาทน่ะ หม่อมฉันกินตอนมันที่ยังร้อนๆ ไปบ้างแล้วเพคะ แต่ตอนนี้เย็นหมดแล้ว” เธอบุ้ยปากไปที่ขนมปังในจานซึ่งเหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง วางท่าราวกับตัวเองเป็นเจ้าของที่นี่
“ไม่มีใครสอนเจ้าหรือว่าต่อหน้าเจ้าชายต้องสำรวมกิริยา” โรแลนด์เลื่อนจานออกแล้วนั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน “ข้าจำได้ว่าตอนแรกเจ้ายังรักษามารยาทมาก”
เขาแอบถอนใจลึกๆ ดูไม่ออกจริงๆ ว่าเธอจะเข้าหาคนง่ายขนาดนี้ หากไม่อยู่กับอันนาก็มาเตร่อยู่ในห้องเขาประจำ ก่อนหน้านี้เธอยังล่องหนอยู่บ้าง แต่ตอนนี้หากไม่มีคนนอกอยู่ด้วย เธอก็จะเดินไปเดินมาในห้องทำงานเขาอย่างเปิดเผย แม้แต่หมวกก็ไม่คลุมแล้ว
“เช่นนี้หรือเพคะ” เธอกระโดดลงจากโต๊ะ ทำท่าโค้งตัวคำนับเขาอย่างงดงามไร้ที่ติด “ระยะนี้ฝ่าบาทตื่นบรรทมสายขึ้นทุกที หม่อมฉันเห็นอาหารเช้าวางไว้เปล่าๆ ก็เลยช่วยฝ่าบาทจัดการเพคะ” เธอขยับเข้าใกล้โรแลนด์ “อย่างไรเสีย ฝ่าบาทก็ไม่ทรงถือสาอยู่แล้ว แล้วฝ่าบาทก็ไม่ทรงโปรดพิธีการจุกจิกพวกนั้นด้วย หม่อมฉันดูออก”
นี่เธอมีสัมผัสพิเศษหรือถึงได้รู้เรื่องนี้ โรแลนด์บ่นในใจ
เขาถอนหายใจ “ตามใจเจ้าเถอะ แต่วันหลังถ้าจะกินก็กินให้หมดไปเลย ถ้าข้าอยากกินข้าค่อยเรียกคนยกเข้ามาอีกชุด”
“รับทราบเพคะ ฝ่าบาท!” เธอหัวเราะเบาๆ ถือจานวิ่งไปอีกด้าน
โรแลนด์คลี่กระดาษหนังแกะว่างๆ ออก เตรียมวาดแบบที่เหลือต่อจากเมื่อวาน
หากคิดจะรักษาเมืองชายแดน ก็ต้องเอาชนะสงครามที่จะมาถึงในฤดูหนาวนี้ให้ได้อย่างสวยงาม แม้ว่ากองทหารที่ไม่เคยเห็นเลือดมาก่อนจะไม่ใช่กองทหารที่ได้มาตรฐานก็ตาม โรแลนด์เป็นห่วงว่าหากเกิดเหตุนองเลือดที่ค่อนข้างรุนแรงแล้ว กลุ่มคนที่ถูกฝึกขึ้นมาในระยะเวลาสั้นๆ พวกนี้จะยังกล้ายืนอยู่บนกำแพงเมืองหรือไม่
เขาต้องการอาวุธข้ามยุคมาเพิ่มข้อได้เปรียบในการต่อสู้กับสัตว์อสูร
ไม่ต้องสงสัยเลย อาวุธที่ว่าก็คือปืน
อันที่จริง ในยุคนี้ก็มีเงื่อนไขที่ปืนจะปรากฏตัวได้แล้ว เพราะนักเล่นแร่แปรธาตุสามารถผสมสิ่งที่เรียกว่าผงหิมะสำหรับใช้สร้างเสียงดังในงานเฉลิมฉลองในวังได้แล้ว ของชนิดนี้ก็คือดินปืนที่ผสมผิดสูตร ลุกไหม้ช้า เวลาใส่เข้าไปในท่อสัมฤทธิ์จึงได้ยินแต่เสียงเปรี้ยงปร้างเท่านั้น
น่าจะอีกประมาณหนึ่งร้อยปีให้หลัง ต้นแบบดั้งเดิมของปืน...ปืนใหญ่มือถึงได้เผยโฉมขึ้น อาวุธชนิดนี้ใช้งานยาก ต้องใช้คนสองคนช่วยกันจึงจะสามารถบรรจุกระสุนยิงได้ และโดยมากก็ใช้ยิงได้ทีละนัดเท่านั้น มิหนำซ้ำความเร็วและอานุภาพของมันก็ยังเทียบไม่ได้กับมือธนูที่ถูกฝึกมาอย่างดีด้วย
โรแลนด์ย่อมไม่ต้องการเดินซ้ำรอยประวัติศาสตร์ เขาสามารถใช้ประโยชน์จากพลังของแม่มดในการสร้างปืนที่สามารถใช้งานได้จริงๆ เหมือนอย่างที่เคยสร้างเครื่องจักรไอน้ำมาแล้ว
“หม่อมฉันดูใบสั่งซื้อสินค้าตอนที่ฝ่าบาทยังไม่เสด็จมา” ไนติงเกลกลืนขนมปังคำสุดท้าย ถามอย่างสบายๆ “ฝ่าบาททรงซื้อผลึกใสมากมายเช่นนั้นไปทำอะไรเพคะ ตอนนี้อยู่ในฤดูหนาว หากทรงอยากจิบเบียร์เย็นๆ แค่เอาไปวางนอกปราสาทหนึ่งคืนก็ใช้ได้แล้วมิใช่หรือเพคะ”
ชนชั้นสูงชอบใช้ผลึกใส...หรือก็คือดินประสิวมาทำน้ำแข็งในฤดูร้อน จากนั้นจึงนำน้ำแข็งมาลดอุณหภูมินม เหล้า หรือน้ำผลไม้เพื่อดื่มกิน โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว ดินประสิวจึงมีราคาถูกมาก
“เอามาทำเนยแข็งแช่เย็น อุณหภูมิตอนนี้ยังไม่ต่ำพอ ต้องรอจับน้ำแข็งก่อนถึงจะใช้ได้” โรแลนด์โกหก
หญิงสาวตรงหน้าเขานี้แม้จะไม่ใช่ศัตรู แต่ก็ไม่ได้แจ้งที่มาอย่างชัดเจน ปืนไม่เหมือนเครื่องจักรไอน้ำ อาวุธชนิดนี้ไม่ต้องการความรู้ทางเทคนิคมาก หากเกิดแพร่งพรายออกไปย่อมไม่เป็นผลดีต่อแผนพัฒนาเมืองของเขาแน่ ในระหว่างที่ยังไม่รู้ความเป็นมาของเธอ เรื่องบางเรื่องเก็บเป็นความลับไว้ก่อนจะดีกว่า พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็ลองหยั่งเชิงอีกฝ่ายดู “นอกจากตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์แล้ว สมาคมแม่มดยังฝึกนักฆ่าด้วยหรือ”
“ไม่เพคะ พวกนางเป็นแค่กลุ่มคนน่าสงสารที่มารวมตัวกันเพื่อความฝันเท่านั้น” ไนติงเกลโบกมือ “หม่อมฉันเพิ่งเข้าร่วมสมาคมเมื่อสองปีก่อนนี้เอง”
“เช่นนั้นก็หมายความว่าก่อนหน้านี้เจ้าทำงานให้คนอื่นหรือ” เธอขว้างกริชได้สวยงามมาก หากไม่ได้รับการชี้แนะและฝึกฝนเพิ่มเติมอีกหลายปีคงไม่มีทางทำได้อย่างนี้ โรแลนด์มั่นใจข้อนี้มาก “นอกจากข้าแล้ว ยังมีคนอื่นรับเลี้ยงแม่มดอีกหรือ”
“รับเลี้ยงหรือเพคะ” ไนติงเกลพลันผุดสีหน้าประหลาด “จะเป็นไปได้อย่างไร...หากรู้ว่าหม่อมฉันจะกลายเป็นแม่มด เขาคงไม่ยอมให้หม่อมฉันก้าวเข้าประตูบ้านด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้น หากไม่ใช่เพราะหม่อมฉันยังมีประโยชน์กับเขาล่ะก็ หม่อมฉันคงถูกฆ่าทิ้งไปนานแล้วเพคะ”
“เอ๋ ไหนเจ้าลองว่ามาซิ”
ไนติงเกลส่ายหน้ายิ้มๆ ทว่ารอยยิ้มครั้งนี้ดูคลุมเครือเหลือเกิน “ฝ่าบาท เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม หม่อมฉันจะเล่าให้ฝ่าบาทฟังเอง หม่อมฉันรู้ว่าฝ่าบาททรงกังวลเรื่องอะไร แต่โปรดวางพระทัยเถิด หม่อมฉันเป็นอิสระตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนแล้ว ไม่จำเป็นต้องขายชีวิตให้ใครอีกแล้วเพคะ”
ผลการสอบสวนล้มเหลว ดูท่าแล้วเสน่ห์เขาคงไม่แรงพอ...แต่ว่าคำตอบของเธอก็ช่วยยืนยันความคิดของเขากลายๆ แล้ว...อย่างน้อยเมื่อห้าปีก่อนหน้านี้ เธอก็เคยทำงานอันน่าละอายให้ใครมาก่อน ยังดีที่ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะเริ่มใช้ประโยชน์จากไนติงเกลเพราะความบังเอิญ ไม่เหมือนเขาที่วางแผนจะรับสมัครแม่มดจำนวนมาก
โรแลนด์ไม่ได้ซักต่อ เพียงแต่ก้มหน้าวาดแบบต่อไป
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจอยู่บ้างก็คือ ไนติงเกลที่ปกติช่างพูดช่างเจรจามากกลับเงียบเสียงไป ภายในห้องเหลือเพียงเสียงไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ในเตาผิงเท่านั้น พอโรแลนด์เงยหน้าขึ้นมาขยับคอที่ปวดเมื่อยอีกที ก็ไม่เห็นเงาเธอในห้องทำงานแล้ว
“จะไปก็ไม่บอกสักคำ” เขาพึมพำ พับกระดาษหนังแกะในมือเรียบร้อยแล้วใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
หลังจากที่ยุ่งงานมาหลายวัน พอได้กระดาษวาดแบบแผ่นนี้เพิ่มเข้าไป การออกแบบอาวุธ...หรืออาจเรียกได้ว่าการลอกแบบอาวุธก็เสร็จสิ้นสมบูรณ์
สิ่งที่เขาตั้งใจจะสร้างขึ้นก็คือปืนคาบศิลาอันโด่งดัง อาวุธชนิดนี้ผ่านการทดสอบมาหลายยุคหลายสมัย ความยากในการผลิตใกล้เคียงกับปืนคาบชุด บรรจุดินปืนที่ท้ายกระบอก ใส่ลูกตะกั่วที่ปากกระบอก ความเร็วในการยิงประมาณสามนัดต่อหนึ่งนาที สามารถนำมาใช้รับมือสัตว์อสูรที่ไม่มีสติปัญญาได้สบาย
สัตว์อสูรส่วนใหญ่ปีนกำแพงไม่ได้ ดังนั้นระยะยิงจึงเท่ากับความสูงของยอดกำแพงถึงพื้น หรือก็คือสิบสองฟุต ภายในระยะนี้ต่อให้ใช้เท้าเล็งก็ไม่พลาด ขณะเดียวกันความเร็วของกระสุนก็แทบไม่ลดลงเลย ตราบใดที่สัตว์อสูรไม่พัฒนาหนังของมันจนแข็งกว่าเหล็กหล้า มันก็น่าจะถูกยิงตายได้ในนัดเดียว
ข้อเสียของปืนคาบศิลาอยู่ที่ระยะเวลาการผลิต ปืนคาบศิลารุ่นแรกๆ ยังใช้วิธีผลิตเหมือนปืนคาบชุด คือต้องอาศัยช่างเหล็กตีเอาทีละค้อนๆ ตั้งแต่ลำกล้องไปจนถึงไกปืน กว่าจะเสร็จเป็นปืนทั้งกระบอกน่าจะต้องใช้เวลาประมาณสามเดือน ในบรรดาส่วนประกอบทั้งหมดนี้ ลำกล้องปืนคือเรื่องใหญ่ที่สุด เพราะต้องตีแผ่นเหล็กจนเป็นท่อกลม ใช้ผงเหล็กอุดรอยต่อ แล้วจึงเซาะเกลียวลำกล้อง แม้ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือพิสดารอะไร แต่ช่างจะต้องชำนาญมากจึงจะสามารถผลิตลำกล้องปืนที่ได้มาตรฐานได้
นี่คือเหตุผลที่ว่าทำไมโรแลนด์ถึงสร้างเครื่องจักรไอน้ำขึ้นมาก่อน
เมื่อมีเครื่องจักรไอน้ำ เขาก็สามารถใช้หัวเจาะคว้านตะบองเหล็กตันๆ ให้กลายเป็นลำกล้องปืนได้ แบบนี้เขาก็จะผลิตปืนได้ไวขึ้นมาก และไม่จำต้องใช้ช่างฝีมือดีเลย ขอแค่มีโต๊ะงานที่ยึดตะบองเหล็กได้ก็พอ
........................................


## แผลฉกรรจ์

บทที่ 28 แผลฉกรรจ์
แต่เมื่อโรแลนด์ลงมือทำจริงๆ ถึงได้พบว่าสถานการณ์จริงไม่ง่ายอย่างที่ตัวเองคิด
หลังจากวุ่นอยู่ที่สวนด้านหลังมาสี่ห้าวัน หัวเจาะที่มีความแข็งค่อนข้างมากก็ถูกผลิตออกมาอย่างราบรื่น เปลวไฟของอันนาทำให้เขาผลิตเหล็กหลอมเหลวที่มีอุณหภูมิสูงกว่าหนึ่งพันห้าร้อยองศาได้อย่างง่ายดาย เมื่อไม่มีข้อจำกัดเรื่องอุณหภูมิ เขาก็สามารถใช้วิธีการหลอมธรรมดาๆ ผลิตเหล็กกล้าจำนวนเล็กๆ ออกมาได้อย่างสะดวกรวดเร็ว...นั่นคือใช้แท่งเหล็กกวนเหล็กหลอมเหลวอย่างรวดเร็ว เพื่อให้คาร์บอนและสารเจือปนอื่นๆ ในเหล็กหล่อสัมผัสอากาศแล้วออกซิไดซ์ ทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาเรื่อยๆ เมื่อเหล็กหลอมเหลวเย็นตัวแล้วก็จะได้เหล็กกล้าคุณภาพสูง
ปัญหาอยู่ที่เครื่องจักรไอน้ำตัวแรก
เวลาที่เครื่องจักรต้นแบบตัวนี้ทำงาน มันจะส่งเสียงรบกวนและแรงสั่นสะเทือนอันน่าตกใจ หัวเจาะที่ติดเข้าไปไม่สามารถเจาะท่อเหล็กได้อย่างมั่นคง แรงสั่นสะเทือนระดับนี้ไม่เป็นปัญหาต่อชิ้นงานหยาบๆ แต่หากจะทำลำกล้องปืนย่อมเป็นปัญหาใหญ่แน่นอน
หากคิดจะแก้ไขปัญหานี้ เขาก็ต้องสร้างลูกเหวี่ยงหนีศูนย์กลางมาควบคุมกำลังส่งออกของเครื่องจักรไอน้ำก่อน จากนั้นจึงใช้เฟืองประกอบเพื่อลดแรงสั่นสะเทือนและปรับอัตราความเร็วของการหมุนของหัวเจาะ ซึ่งการจะผลิตเฟืองได้ก็ต้องมีเครื่องกลึงอย่างง่ายๆ ก่อน แบบนี้คำนวณดูแล้ว โรแลนด์ไม่มีทางบรรลุเป้าหมายก่อนที่เดือนแห่งปีศาจจะมาถึงแน่นอน
สุดท้ายก็ต้องกลับมาพึ่งวิธีเดิมๆ อาศัยช่างเหล็กมาตีทีละค้อนๆ แผนการผลิตปืนชุดใหญ่จึงเป็นอันล้มเหลวไป หากดูจากจำนวนช่างเหล็กในเมืองชายแดนแล้ว ต่อให้หยุดพักการสร้างเครื่องจักรไอน้ำเครื่องที่สอง อย่างมากก็ผลิตปืนได้เพียงสามถึงสี่กระบอกต่อเดือนเท่านั้น
ข่าวดีเพียงเรื่องเดียวก็คือเขาสามารถตัดความกังวลเรื่องมาตรฐานลำกล้องปืนไปได้ ช่างเหล็กเพียงแค่ตีท่อกลมออกมาคร่าวๆ แล้วให้อันนาเชื่อมช่องว่างเข้าด้วยกัน ก็จะได้ผลลัพธ์ที่ใกล้เคียงกับท่อไร้รอยต่อที่เฉือนด้วยมีดคว้านมาก สามารถลดความเสี่ยงเรื่องลำกล้องปืนระเบิดไปได้ระดับหนึ่ง
โรแลนด์จึงต้องปรับแผนใหม่ ตอนแรกเขาตั้งใจจะรับสมัครนายพรานในเมืองชายแดนมาเป็นกองปืน...พวกเขาส่วนใหญ่เชี่ยวชาญเรื่องการยิง ถนัดทั้งธนูและหน้าไม้ หากจะฝึกปืนเพิ่มก็คงใช้เวลาไม่มาก ภายในเวลาไม่นานก็จะกลายเป็นนักรบที่มีพลังทำลายล้างสูง
แต่จากตอนนี้จนถึงเดือนแห่งปีศาจ อย่างมากก็ผลิตปืนคาบศิลาออกมาได้สี่กระบอกเท่านั้น หากเป็นอย่างนี้เขาคงต้องเลือกคนฝีมือดีๆ จากในหมู่นายพรานมาสร้างกลุ่มพิเศษกลุ่มเล็กๆ อีกที เรื่องนี้โรแลนด์ตัดสินใจให้ขวานเหล็กเป็นคนดูแล เขาอยู่เมืองชายแดนมาสิบห้าปี เป็นนายพรานที่ทุกคนยอมรับว่าเก่งที่สุด
********************
ไบรอันไม่มีความสุขตลอดครึ่งเดือนที่ผ่านมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นกองพลเรือนบนถนน ความรู้สึกนี้ก็ยิ่งเพิ่มทวี...ถึงกระทั่งเกิดความรู้สึกรับไม่ได้อยู่ในใจ
เขารู้สึกว่าตัวเองถูกเจ้าชายลืมไปแล้ว
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาตื่นเต้นมากเมื่อหัวหน้าอัศวินเรียกเขาเข้าไป เขาได้สัมผัสเจ้าชายในระยะใกล้ ได้รับความสนใจไถ่ถามจากเจ้าชาย ถือเป็นความโชคดีและมีเกียรติมาก
เขาเติบโตมาในเมืองชายแดน  แม้จะเกิดในตระกูลนายพรานธรรมดา แต่ก็ใช้ความสามารถของตัวเองไต่เต้าจนได้เป็นหัวหน้ากองลาดตระเวน เขารู้ว่าตัวเองไม่สามารถเป็นอัศวินได้โดยอาศัยวงศ์ตระกูล จึงได้แต่รอโอกาสสร้างความดีความชอบเพื่อจะได้รับแต่งตั้งยศอัศวินในสักวัน
การซักถามของเจ้าชายทำให้เขารู้สึกว่าโอกาสมาถึงแล้ว เห็นได้ชัดว่าเจ้าชายไม่ยอมทิ้งดินแดนของตัวเอง เขากำลังหาวิธีต่อสู้กับสัตว์อสูรอยู่ และการสร้างกำแพงเมืองอย่างยิ่งใหญ่ก็เป็นเครื่องยืนยันได้ดีว่า ปีนี้พวกเขาจะก้าวผ่านเดือนแห่งปีศาจที่เมืองชายแดนอย่างไม่ต้องสงสัย
หากคิดจะอยู่สู้กับสัตว์อสูรที่นี่ก็จำเป็นต้องมีกองทัพที่หาญกล้า ไบรอันคิดว่าตัวเองเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด เขาเชี่ยวชาญทั้งเรื่องสอดแนม การใช้ดาบและขี่ม้า และการได้อยู่จุดสัญญาณไฟในช่วงสุดท้ายก็เป็นเครื่องพิสูจน์ได้ดีว่าเขาไม่ใช่คนขี้ขลาด แต่เขาไม่นึกเลยว่า เจ้าชายกลับคัดชาวบ้านธรรมดาเข้ากองทัพเพื่อสู้กับสัตว์อสูร!
ถูกต้อง กองพลเรือนที่มีแต่ประชาชนล้วนๆ ไม่เพียงเขาเท่านั้น แต่สมาชิกกองลาดตระเวนทั้งสิบคนก็ไม่มีใครผ่านเกณฑ์หัวหน้าอัศวินเหมือนกัน บ้าสิ้นดี หรือเจ้าชายคิดว่ากลุ่มชาวเมืองที่ไม่เคยจับอาวุธพวกนี้จะเชี่ยวชาญการต่อสู้มากไปกว่าเขา น่ากลัวว่าพอเจอสัตว์อสูรขู่เข้าจะหนีกันกระเจิงมากกว่า!
แต่ดูเหมือนเจ้าชายจะจริงจังมาก...เขาไม่เพียงตั้งใจฝึกกองกำลังไร้ระเบียบกองนี้เท่านั้น แต่ยังแจกชุดเครื่องแบบชนิดเดียวกันให้พวกเขาอีกต่างหาก ทุกๆ บ่าย ไบรอันจะเห็นคนพวกนี้สวมเกราะหนังสีน้ำตาลเทา วิ่งเรียงแถวสองแถวผ่านถนนไป ตอนแรกขบวนแถวยังสะเปะสะปะมาก แต่ระยะนี้เริ่มเป็นระเบียบมากขึ้นทุกที
ส่วนตัวเขานั้น ยังคงปฏิบัติหน้าที่อันน่าเบื่อหน่ายอยู่ทุกวัน มองไม่เห็นโอกาสก้าวหน้าแม้แต่น้อย
คืนนี้ ขณะที่เขากำลังนอนไม่หลับพลิกตัวไปมานั้น เขาก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากผนังห้อง จากนั้นประตูก็ถูกผลักออก ใครบางคนเดินเข้ามาข้างในอย่างเงียบๆ
“เฮ้ย ทุกคนตื่น” คนที่เข้ามาคำรามเสียงเบา ไบรอันจำเสียงอีกฝ่ายได้ เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกกองลาดตระเวน มีฉายาว่าแผลฉกรรจ์
ในห้องของเขามีคนนอนอยู่ห้าคน นอกจากเขาและเกรย์ฮาวด์แล้ว อีกสามคนที่เหลือก็พลิกตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเตรียมพร้อมอยู่แล้ว แม้แต่เสื้อนอกก็ไม่ถอดออก
“หัวหน้า ตื่นเถอะ ข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับเจ้า”
แผลฉกรรจ์มีญาติเป็นขุนนางอยู่ที่ป้อมปราการลองซอง ว่ากันว่าเป็นขุนนางใหญ่เสียด้วย ดังนั้นสถานะในกองของเขาจึงค่อนข้างสูง ไบรอันจะไม่สนใจเขาก็ไม่ได้ จึงได้แต่ลุกขึ้นมาถาม “มีเรื่องอะไร”
เกรย์ฮาวด์ก็ถูกปลุกขึ้นมาเหมือนกัน “ดะ...ดึกป่านนี้แล้ว พะ...พวกเจ้าไม่...นอนหรือ”
“ข้ามีงานดีๆ มาแนะนำพวกเจ้า พวกเจ้าอยากเลื่อนยศเป็นอัศวินหรือไม่เล่า”
“อะ...อะไรนะ อัศวินหรือ” เกรย์ฮาวด์ร้องอย่างตกใจ
ไบรอันเองก็ตกใจเหมือนกัน รีบถามทันที “งานอะไรหรือ”
“พวกเจ้าทุกคนคงรู้จักอาข้าอยู่แล้ว อาข้าเป็นเอิร์ลที่ท่านดยุคแต่งตั้งและยังเป็นคนสนิทของท่านดยุคด้วย เขาเป็นคนบอกข่าวนี้กับข้าเอง” แผลฉกรรจ์ลดเสียงพูด “เจ้าชายทรงประสงค์จะเขี่ยป้อมปราการทิ้งแล้วรักษาเมืองเอง ทำให้ท่านดยุคขุ่นเคืองใจมาก ท่านดยุคเลยคิดจะทำให้เจ้าชายรู้ว่าใครคือผู้ปกครองดินแดนตะวันตกที่แท้จริง”
“ยะ ยะ อย่าบอกนะ...ว่าพวกเจ้าจะ...ละ ลอบฆ่า...” เกรย์ฮาวด์ตื่นเต้นแล้วก็ยิ่งติดอ่างกว่าเดิม แม้แต่ประโยคสั้นๆ พูดมาตั้งนานก็ยังพูดไม่จบ
“จะเป็นไปได้อย่างไร” แผลฉกรรจ์หัวเราะ “อย่างไรเสียก็ทรงเป็นถึงเจ้าชาย หากพวกเราทำอันตรายพระองค์ ต่อให้เป็นท่านดยุคก็ปกป้องไม่ได้ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่านี่เป็นงานดี”
ไบรอันสังหรณ์ใจว่างานนี้จะไม่ง่ายอย่างที่เขาบอก แต่ตำแหน่งอัศวินก็ช่างยั่วยวนเขาเหลือเกิน “รีบพูดมาเถอะ”
“เสบียง หากไม่มีเสบียง พระองค์ก็ต้องทรงหนีตายไปที่ป้อมปราการลองซองโดยไม่มีทางเลือก งานนี้ท่านดยุคเป็นคนรับปากเอง หากพวกเราเผาเสบียงของเจ้าชายได้สำเร็จ เขาก็จะจัดพิธีแต่งตั้งอัศวินให้พวกเรา และจะแบ่งที่ดินบางส่วนทางตะวันออกของป้อมให้พวกเราด้วย โอกาสดีๆ เช่นนี้ไม่ได้มาบ่อยๆ นะ หัวหน้ากอง เจ้ารู้สึกเหมือนกันหรือไม่เล่า”
“จะ เจ้าบ้า...ไปแล้ว จะ เจ้าชายทรงบอกแล้วนี่ว่าปีนี้...เดือนแห่งปีศาจอาจจะยะ...ยาวนานเกินสี่เดือน หากเจ้าผะ เผาเสบียงแล้ว ทุกคนจะกินอะไร” เกรย์ฮาวด์ส่ายหน้าไม่หยุด “ระ...เรื่องเมื่อสองปีก่อน ทะ ทุกคนลืมหมดแล้วหรือ”
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราเล่า” อีกคนพูดอย่างชิงชัง “อย่างไรเสียพวกเราก็จะไม่อยู่ที่นี่อยู่แล้ว ทำงานให้ท่านไรอันสร็จแล้ว พวกเราก็ไปใช้ชีวิตอย่างสุขสบายที่ป้อมได้”
“ถูกต้อง หรือว่าพวกเจ้าอยากกินกากแร่ในเมืองเดนตายนี่ไปทั้งชีวิตเล่า” อีกคนก็ช่วยสนับสนุน
ให้ตายเถอะ พวกเขาวางแผนกันมาก่อนแล้ว ไบรอันตกใจ นอกจากเขาและเกรย์ฮาวด์ซึ่งเติบโตในเมืองชายแดนแล้ว คนอื่นๆ ก็เป็นคนต่างเมืองทั้งนั้น ไม่มีความผูกพันใดๆ กับเมืองเล็กๆ แห่งนี้ เมื่อเห็นว่าคงห้ามไม่อยู่ ไบรอันก็ได้แต่เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “แต่ข้าวสาลีพวกนั้นถูกขนเข้าปราสาทเจ้าชายไปแล้วนี่ แล้วอัศวินของเจ้าชายก็เฝ้าอยู่หน้าประตูด้วย พวกเจ้าจะเข้าไปได้อย่างไร”
“ดังนั้นข้าถึงได้มาหาเจ้าอย่างไรเล่า” แผลฉกรรจ์หัวเราะอย่างลำพองใจ “เจ้าอยู่ที่เมืองผุพังนี่มาตั้งแต่เด็ก ไม่มีใครรู้จักที่นี่ดีไปกว่าเจ้า ข้าจำได้ว่าเจ้าเคยบอกว่าที่หุบเขาด้านหลังมีบ่อน้ำร้างอยู่บ่อหนึ่ง เชื่อมต่อกับทางระบายน้ำใต้ปราสาท หากใช้เส้นทางนี้ก็จะเข้าไปถึงสวนดอกไม้ในปราสาทได้โดยไม่มีใครรู้ ตอนเด็กๆ เจ้าก็เคยปีนเข้าไปไม่ใช่หรือ เป็นอย่างไร มาทำงานนี้กับข้าดีไหม ต่อไปเจ้าก็จะได้เป็นอัศวิน...อัศวินที่ท่านดยุคแต่งตั้งเองเชียวนะ”
ไม่...อัศวินควรกล้าที่จะต่อสู้กับอธรรม ไม่เกรงกลัวอิทธิพลอำนาจ ปกป้องผู้อ่อนแอกว่า! อัศวินที่ผลักชาวเมืองไปสู่ความอดอยากและความตายเพียงเพราะความแค้นส่วนตัวของท่านดยุคก็คืออัศวินที่มีแต่เปลือกกลวง ก็ไม่มีเกียรติใดๆ ทั้งสิ้น!
เขากำลังจะอ้าปากปฏิเสธ ก็ได้ยินเสียงเกรย์ฮาวด์ร้องขึ้น
“บะ บ้ากันไปหมด! พะ พวกเจ้า คิดเผาเสบียงเชียวหรือนี่ ข้ามะ ไม่ยอมให้พวกเจ้าไปจากทะ ที่นี่เด็ดขาด! ข้าจะไปฟะ ฟ้อง...เอื้อก” เกรย์ฮาวด์พูดได้เพียงครึ่งเดียวเสียงก็ขาดหายไป เขาหันหน้ากลับไปอย่างเหลือเชื่อ อดีตเพื่อนสมาชิกในกองของเขากำลังยืนส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมให้เขาอยู่ด้านหลัง กริชสีดำถูกแทงเข้าจากเอวด้านหลังของเกรย์ฮาวด์ คมกริชจมมิดเข้าร่าง เขาตัวสั่นอยู่สักครู่ อ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ทว่าทำได้เพียงส่งเสียงหายใจแหบแห้งออกมา
อีกฝ่ายขยับกริชสองครั้งก่อนจะชักออกทันที เกรย์ฮาวด์พลันทรุดลงกับพื้นราวกับตุ๊กตาที่ประคองร่างตัวเองไม่ได้
“เป็นอย่างไร” แผลฉกรรจ์ขยับเข้าใกล้ไบรอัน ฝ่ายหลังรู้สึกได้ถึงกระทั่งกลิ่นเหม็นที่พ่นออกมาจากปากเขา “ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะตัดสินใจได้แล้วกระมัง หัวหน้ากอง”
........................................


## ไฟโทสะ

บทที่ 29 ไฟโทสะ
ปราสาทของผู้ปกครองเมืองชายแดนไม่ได้สร้างตรงที่ที่มันอยู่แต่แรก
คนงานเจอถ้ำหินปูนใต้ดินขณะที่กำลังขุดฐานกำแพง ผิวดินพลันถล่มลงมา ทำให้ต้องย้ายตำแหน่งปราสาท
ส่วนทางระบายน้ำที่ขุดไว้แล้วส่วนใหญ่ก็ได้รับความเสียหายขณะดินถล่ม แม้จะยังใช้งานได้ แต่ก็ต้องทิ้งร้างเพราะมีการย้ายที่ตั้งปราสาทใหม่
ตอนเด็กๆ ไบรอันมักมุดเล่นอยู่ในอุโมงค์พวกนี้ วันหนึ่งเขาบังเอิญพบว่าทางเส้นนี้สามารถเชื่อมจากบ่อร้างไปยังบ่อน้ำในสวนดอกไม้ของปราสาทได้ ไบรอันนำเรื่องนี้ไปบอกพ่อ แต่กลับถูกพ่อตีอย่างหนัก พ่อเตือนเขาว่าการบุกรุกปราสาทผู้ปกครองมีโทษถึงประหารชีวิต หากมีคนเห็นต้องขึ้นแท่นแขวนคอสถานเดียว
ไบรอันถูกขู่ไว้ย่อมไม่กล้าไปที่ทางระบายน้ำแห่งนั้นอีก แต่เมื่ออยู่ในวงเหล้า เขายังคุยโวอยู่หลายครั้งว่าตัวเองเคยเข้าไปในปราสาทได้ ตอนนี้นึกขึ้นมาแล้วเสียใจจริงๆ
ผู้ร่วมขบวนการทั้งหมดมีเก้าคน ไม่รวมเกรย์ฮาวด์ หรืออาจพูดได้ว่า แผลฉกรรจ์เกลี้ยกล่อมกองลาดตระเวนได้ทั้งกองแล้ว...ได้ทำงานให้ดยุคไรอันผู้ครองดินแดนตะวันตกของอาณาจักร ทั้งยังได้ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้ ดูแล้วคงไม่มีใครต้านทานความเย้ายวนนี้ไหว
บ่อร้างบ่อนั้นยังตั้งอยู่ที่บริเวณที่เคยถล่ม ซึ่งเวลานี้ก็ยังคงเป็นที่รกร้าง ไบรอันถูกแผลฉกรรรจ์จ่อดาบไว้ แล้วพาลงบ่อไปโดยมีคนขนาบข้าง เวลานี้ ทางระบายน้ำที่เคยดูกว้างในวัยเยาว์กลับดูแคบลงไปถนัดใจ ภายในอุโมงค์มีเถาวัลย์ขึ้นอยู่หลายแห่งเนื่องจากไม่มีคนใช้งานมานาน และกระแสน้ำเปลี่ยนทิศทาง
ชายคนที่แทงเกรย์ฮาวด์ตายเดินค้อมตัวถือคบเพลิงอยู่หน้าสุด ในมือถือขวานด้ามสั้นสำหรับฟันสิ่งกีดขวาง
ไบรอันทำท่าเหมือนกำลังนึกเส้นทาง ทว่าในใจกำลังคิดหาวิธีเอาตัวรอด
เห็นได้ชัดว่าภายในสถานที่ที่เคลื่อนไหวลำบากแบบนี้ เขาไม่มีโอกาสหนีรอดได้เลย เห็นทีคงต้องรอให้ถึงปราสาทก่อนจึงจะพอมีโอกาสบ้าง แต่ถ้าถึงตอนนั้นแล้วจะทำอย่างไร ตะโกนเสียงดังเรียกองครักษ์ของเจ้าชายหรือ ไม่ๆ...หากเขาทำอย่างนั้น แค่แผลฉกรรจ์ขยับมือทีเดียวเขาก็ตายแล้ว เขาต้องทิ้งระยะห่างก่อน มิฉะนั้นจุดจบของเขาคงไม่ต่างจากเกรย์ฮาวด์
พอคิดถึงเกรย์ฮาวด์ แววตาของไบรอันก็หม่นลง
ไบรอันและเกรย์ฮาวด์อาศัยอยู่ที่นี่ตั้งแต่ก่อนที่เมืองชายแดนจะก่อตั้ง พวกเขาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็กจนโต และได้เข้าร่วมกองลาดตระเวนด้วยกันตามคำชักชวนของไบรอัน เพียงแต่คิดไม่ถึงว่า เกรย์ฮาวด์จะได้รับเลือกเป็นหัวหน้ากองลาดตระเวนเช่นเดียวกับเขา
ไบรอันเคยดีใจกับเขาอยู่พักใหญ่ เพราะเกรย์ฮาวด์ถูกคนดูถูกเรื่องติดอ่างมาตลอด แต่แล้วในที่สุดเขาก็ได้รับการยอมรับจากทุกคน...ไบรอันคิดอย่างนี้ อย่างน้อยก็ในตอนนั้น
ทว่าตอนที่เกรย์ฮาวด์ทรุดลงไปแล้วไบรอันตะโกนด่าแผลฉกรรจ์นั้น แผลฉกรรจ์กลับบอกเขาด้วยสีหน้าเยาะหยันถึงเหตุผลที่ทุกคนเลือกเขากับเกรย์ฮาวด์ขึ้นเป็นหัวหน้ากอง
“เจ้าโง่เอ๊ย หัวหน้ากองลาดตระเวนคือคนที่ต้องอยู่ที่นี่ถึงเดือนแห่งปีศาจเพื่อจุดสัญญาณไฟ หากไม่ให้พวกเจ้าทำ แล้วจะให้ข้าทำหรือ”
คำพูดนี้กรีดแทงใจไบรอันไม่ต่างจากคมมีด
ที่แท้การปฏิเสธอย่างเกรงใจ...และคำอวยพรเหล่านั้นล้วนแต่เป็นการแสดง เหตุผลที่แท้จริงกลับสกปรกโสมมถึงขนาดนี้ เขาแสร้งทำหน้าตาตกใจและผิดหวังเพื่อกลบเกลื่อนความเดือดดาลที่ล้นทะลักใจ อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด ไบรอันแอบกัดฟัน จะต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องนี้!
หลังจากเดินอยู่ในทางระบายน้ำใต้ดินอันแห้งแล้งมาประมาณหนึ่งชั่วโมง ทุกคนก็ได้ยินเสียงน้ำไหลในที่สุด
นั่นแปลว่าพวกเขาเข้าใกล้จุดหมายแล้ว
พอเลี้ยวอีกโค้งก็เห็นทางข้างหน้าโล่งขึ้นมาก กว้างพอที่คนสองคนจะยืนเรียงกันได้ คนที่นำหน้าขบวนพูดขึ้น “ข้างหน้าไปต่อไม่ได้แล้ว เป็นบ่อ”
“เกิดอะไรขึ้น” แผลฉกรรจ์ใช้ดาบจ่อไบรอัน
“บอกให้เขาเงยหน้าขึ้นไปสิ” ไบรอันพูดเสียงขรึม “พวกเรามาถึงแล้ว”
ทางระบายน้ำที่ถูกทิ้งร้างสายนี้บังเอิญเชื่อมกับกลางบ่อน้ำในสวนหลังปราสาทพอดี คนงานก่อสร้างคงลืมปิดจุดเชื่อมบริเวณนี้เพราะความสะเพร่า แผลฉกรรจ์ยืนแนบผนังบ่อแล้วเงยหน้ามองขึ้นไป ต่ำลงไปใต้เท้าสามฟุตคือสายน้ำที่ไหลเชี่ยว และเหนือศีรษะขึ้นไปก็เป็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มองเห็นได้เพียงผืนเล็กๆ
เขาให้คนเฝ้าไบรอันไว้ แล้วหยิบเชือกหนึ่งมัดออกมาจากกระเป๋าสะพาย มัดขอเกี่ยวเรียบร้อยแล้วจึงโยนขึ้นข้างบนเบาๆ เสียงคลิกดังขึ้น ขอเกี่ยวเกาะอยู่กับขอบบ่ออย่างมั่นคง
แผลฉกรรจ์ปีนตามเชือกขึ้นไปอย่างระมัดระวัง ไม่นานนักก็กระตุกเชือกจากข้างบน ส่งสัญญาณให้คนที่เหลือตามเขาขึ้นไป
คนทั้งขบวนใช้พลังงานอย่างมากในการปีนขึ้นมาจากบ่อ ปราสาทที่เคยได้แต่มองอยู่ไกลๆ เวลานี้ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้ว
แผลฉกรรจต์คว้าตัวไบรอันแล้วคำรามใส่เบาๆ “พาพวกเราไปที่โกดังเร็ว”
ไบรอันเองก็เคยมาที่นี่เพียงครั้งเดียว แม้ภาพปราสาทในความทรงจำจะเลือนรางเต็มที แต่เขาก็ยังเก็บสีหน้าอาการ เดินนำทุกคนไปงัดกุญแจประตูไม้ซึ่งอยู่ใกล้บ่อน้ำที่สุด แล้วเล็ดลอดเข้าไปในปราสาท
เวลานี้ คนส่วนใหญ่ในปราสาทนอนหลับหมดแล้ว ตะเกียงที่แขวนบนกำแพงทางเดินก็ดับหมดทุกดวง ท่ามกลางความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่มือตัวเองนี้ ใครบางคนในขบวนจุดตะบันไฟขึ้น แสงสว่างเพียงเล็กน้อยขจัดความมืดได้เพียงระยะใกล้ๆ ไม่กี่ฟุตเท่านั้น ไบรอันรู้ว่าโอกาสที่ตัวเองรอคอยมาถึงแล้ว
ตอนที่พวกเขาเดินไปถึงทางแยกที่จะลงไปห้องใต้ดินแห่งหนึ่งนั้น เขาเล็งบันไดที่ทอดยาวลงไปข้างล่างแล้วกระโจนลงไปทันที คนที่เฝ้าไบรอันคอยระวังเขาอยู่ตลอดก็จริง แต่อีกฝ่ายกระโดดเร็วมาก ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงร้องดังขึ้น คนคนนั้นถูกกระแทกจนกลิ้งหล่นลงไปด้วยกัน
หลังจากร่วงลงบันไดมา คนทั้งคู่ก็อยู่นอกบริเวณที่แสงสว่างส่องถึง ร่างของพวกเขาหายไปในความมืด
“เวรเอ๊ย สมควรตายจริงๆ!” แผลฉกรรจ์ชักดาบสั้นออกมาแล้วกระโดดตามลงไปทันที เขาคิดว่าไบรอันจะเล่นซ่อนหากับเขาในความมืด แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายกลับไม่หนีไปไหน ทว่ายืนเงียบๆ อยู่ที่ปลายบันไดราวกับกำลังรอเขาอยู่
แผลฉกรรจ์สังเกตเห็นว่าเพื่อนคนที่ถูกชนร่วงลงมานอนนิ่งอยู่อีกด้าน และในมือไบรอันก็ถืออาวุธของคนคนนั้นไว้
“เจ้าโง่ เจ้าคิดว่าตัวเองมีโอกาสชนะหรืออย่างไร” แผลฉกรรจ์ตั้งท่าเตรียมรับมือ พอเห็นคนอื่นๆ ตามลงมาก็พูดเสียงเข้ม “ข้ายังมีพรรคพวกอีกเจ็ดคน แต่เจ้ามีคนเดียว”
ไบรอันไม่ตอบ เขาไม่จำเป็นต้องสะกดกลั้นโทสะของตัวเองอีกต่อไป เขาฟาดดาบเป็นแนวทแยง ฟันถูกคมดาบของแผลฉกรรจ์ด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า ประกายไฟพุ่งออกมา เขาไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งท่าอีกครั้งก็แทงปลายดาบเข้าหัวไหล่ของแผลฉกรรจ์!
แผลฉกรรจ์คำรามอย่างเจ็บปวดก่อนจะเซถอยไปข้างหลัง ชายอีกคนรีบก้าวมาบังหน้าเพื่อขวางไบรอันไม่ให้ตามไปจู่โจมซ้ำ
ที่นี่เป็นทำเลที่เหมาะแก่การตั้งรับศัตรูมาก ทางเดินที่คับแคบทำให้ฝ่ายตรงข้ามหมดข้อได้เปรียบเรื่องจำนวนคน เขาเพียงแค่ยืนอยู่กลางทางเดิน คอยเผชิญหน้าศัตรูตรงๆ อีกฝ่ายก็ไม่สามารถเล่นลูกไม้อะไรได้แล้ว...ที่นี่แคบเกินกว่าที่คนสองคนจะยืนกวัดแกว่งอาวุธข้างๆ กัน
ไบรอันมั่นใจว่าฝีมือดาบของตนไม่เป็นรองใครในกองลาดตระเวน
ตอนที่พวกสวะนั่นแอบอู้งาน เล่นพนัน หรือกินเหล้าเมายากัน เขายังคงฝึกทักษะการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง ตลอดหลายปีมานี้ไม่ว่าฝนจะตกหรือแดดจะออก ก็ไม่มีอะไรหยุดยั้งเขาได้ทั้งนั้น...นี่คือเหตุผลที่เขาไม่เลือกที่จะแหกปากร้องขอความช่วยเหลือ
เขาอยากล้างแค้นให้เกรย์ฮาวด์ด้วยมือตัวเอง
........................................


## มาจากหมอก

บทที่ 30 มาจากหมอก
คนเหล่านั้นผลัดกันเข้ามาประดาบกับไบรอันได้ไม่กี่ท่า อาวุธก็ถูกปัดกระเด็น
แทนที่จะบอกว่าพวกเขาเป็นกองลาดตระเวน สู้บอกว่าเป็นกลุ่มนักเลงดีกว่า ไบรอันคิดอย่างแค้นเคือง คนพวกนี้ทำอะไรบ้างนอกจากรีดไถและข่มขู่ เขากับเกรย์ฮาวด์ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายอย่างเอาจริงเอาจัง แต่กลับกลายเป็นตัวประหลาดของคนทั้งกลุ่ม
แต่ว่า...สุดท้ายก็เป็นสวะกลุ่มนี้ คนสารเลวที่ทรยศเมืองเพื่อหันไปพึ่งป้อมกลุ่มนี้ฆ่าเกรย์ฮาวด์ตายด้วยวิธีที่ต่ำทรามที่สุด
อภัยให้ไม่ได้!
เขาแกว่งดาบพุ่งเข้าไปหมายจะตัดคอฝ่ายตรงข้ามที่กำลังผุดสีหน้าหวาดกลัว...
จังหวะนี้เอง เงาดำเงาหนึ่งก็พุ่งแทงออกมาจากด้านหลังเป้าหมาย เข้าประชิดตำแหน่งหัวใจของไบรอันในชั่วพริบตา การจู่โจมครั้งนี้เร้นลับมาก กว่าไบรอันจะรู้ตัวก็ตั้งรับไม่ทันแล้ว
ในจังหวะคับขันนั้น เขากระทืบพื้นอย่างแรงแล้วดีดตัวไปด้านหลัง ขณะเดียวกันก็รู้สึกเจ็บที่หน้าอก
ไบรอันตีลังกาสองครั้งแล้วลุกขึ้นยืน ตั้งท่าป้องกันอย่างรวดเร็ว ดาบที่ลอบจู่โจมเมื่อครู่นี้แทงถูกเสื้อนอกและผิวหนังเขาเท่านั้น ยังไม่ได้โดนส่วนสำคัญ แต่ประเด็นก็คือใครเป็นคนแทงดาบนี้ออกมา! เท่าที่เขาจำได้ ไม่มีใครในกองลาดตระเวนใช้ดาบได้ดีระดับนี้
“เอ๋ หลบพ้นด้วยหรือนี่” คนคนนั้นผลักเพื่อนร่วมกองที่เถูกปัดอาวุธทิ้ง แล้วเดินเข้ามาทีละก้าวๆ
ใต้แสงสว่างนั้น ไบรอันมั่นใจว่าตัวเองไม่รู้จักฝ่ายตรงข้ามแน่นอน...เขามีรูปร่างไม่สูง แต่แขนกลับยาวจนผิดส่วน เวลาทิ้งแขนลงข้างลำตัวปลายแขนยาวจนเกือบถึงเข่า ใบหน้าก็ดูแปลกตา ไบรอันสาบานได้ว่าไม่เคยพบเห็นใบหน้านี้มาก่อน
“เจ้าไม่ใช่คนในกองลาดตระเวน...เจ้าเป็นใครกันแน่”
แม้เขาจะไม่ค่อยสุงสิงกับคนห้องข้างๆ อีกห้าคน แต่อย่างน้อยก็จำหน้าพวกเขาได้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าคนตรงหน้านี้มาแทนที่หนึ่งในนั้น แล้วลักบลอบเข้ามาในปราสาทพร้อมพวกเขา ขบวนของเขาเดินทางตอนกลางคืน เขาไม่สังเกตเห็นไม่ใช่เรื่องแปลก แต่พวกแผลฉกรรจ์ไม่มีทางไม่เห็นแน่นอน ในเมื่อพวกเขาดูไม่มีท่าทีแปลกใจแม้แต่น้อย อย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือ แผลฉกรรจ์ตั้งใจพาคนคนนี้มาร่วมขบวนด้วย
“เจ้าก็เดาคำตอบได้แล้วนี่ เหตุใดจึงต้องถามอีกเล่า” เขาหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรเสียเจ้าก็จะต้องตายเร็วๆ นี้แล้ว”
“ให้ตายเถอะ มันทำร้ายข้า!” แผลฉกรรจ์พูดอย่างเคียดแค้น “งูพิษ ตัดแขนขามันเร็วเข้า ข้าอยากรีดเลือดมันให้หมดตัว!”
“เสียใจด้วย ฮิลส์ ข้าจำเป็นต้องทำภารกิจที่ท่านเอิร์ลสั่งก่อน”
เมื่อเพียงพูดจบ คนที่ถูกเรียกว่างูพิษก็โยกตัวไปข้างหน้า เขาจู่โจมจากองศาที่ประหลาดชอบกล ยิ่งเมื่อมีแขนอันยืดยาวนั่นด้วยแล้ว ไบรอันจึงตกที่นั่งลำบากทันที เขาถูกบีบจนถอยร่น หาโอกาสตอบโต้อีกฝ่ายไม่ได้เลย
ประมาทเกินไปจริงๆ! ไบรอันเริ่มร้อนรน พวกเขาสู้กันที่ทางเดินใต้ดินตั้งนาน คนข้างบนน่าจะรู้สึกผิดสังเกตบ้างแล้วสิ
ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะแก้แค้นให้เกรย์ฮาวด์ด้วยมือตัวเองแท้ๆ แต่ตอนนี้เขาขอแค่ยื้อสถานการณ์ไว้ให้นานขึ้นอีกนิดเท่านั้น อีกประเดี๋็ยวองครักษ์ของเจ้าชายคงรีบมาล้อมปราบวายร้ายพวกนี้
“ดูเหมือนเจ้ากำลังรออะไรอยู่นะ” งูพิษพลันชะลอการโจมตี “ข้าเดาว่ากำลังรอให้คนของเจ้าชายลงมาช่วยกระมัง น่าเสียดายที่ปราสาทหินประเภทนี้ไม่เหมือนกับร้านเหล้าหรือโรงแรมที่เจ้าเห็นทั่วๆ ไป อาคารไม้น่ะเวลาคนทำอะไรกันก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นไปทั้งชั้น แต่ที่นี่หากลองปิดประตูแล้ว ต่อให้เจ้าตะเบ็งเสียงจนคอแตกอย่างไร คนข้างบนก็ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”
ไบรอันถูกพูดแทงใจดำก็ตกใจ และงูพิษก็กำลังรอโอกาสนี้พอดี เขากดปลายดาบลงเพื่อไม่ใช่อีกฝ่ายขยับตัวได้ มืออีกข้างยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเหนี่ยวไกหน้าไม้ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ
ลูกศรที่มีความยาวประมาณนิ้วชี้พุ่งออกมาจากแขนเสื้อ ตอนที่ไบรอันได้ยินเสียงดีดหน้าไม้เบาๆ ลูกศรดอกนี้ก็ปักเข้าปอดเขาแล้ว
ความเจ็บปวดอันยากจะทานทนพลันแผ่ซ่านออกมาจากอก ไบรอันเสือกดาบใส่งูพิษที่กระโจนเข้ามา แล้วหมุนตัววิ่งหนีไปข้างหลัง ทว่าเลือดที่ซึมออกมาจากปอดทะลักเข้าหลอดลมอย่างรวดเร็วจนเขาหายใจลำบาก ไบรอันวิ่งไปได้ไม่ไกลเท่าไรก็สะดุดธรณีประตู ล้มลงกับพื้นอย่างแรง
งูพิษรีบตามมาจะปลิดชีวิตอีกฝ่าย แต่แผลฉกรรจ์ห้ามไว้ก่อน
“ข้าเอง” เขากัดฟันกรอด “ข้าจะทำให้เจ้าหมอนี่รู้ว่าจุดจบของคนที่ทำร้ายข้าเป็นเช่นไร!”
ใบหน้าของงูพิษฉายแววเย็นชา ทว่าสุดท้ายก็ยังเบี่ยงตัวหลีกทางให้ “เช่นนั้นก็ทำให้ไว อย่าลืมงานหลักของพวกเรา”
แผลฉกรรจ์กระชากผมไบรอัน คำรามเบาๆ “เชื่อข้าสิ เจ้าจะตายอย่างทรมาน”
ไบรอันอยากจะถ่มเลือดใส่หน้าอีกฝ่าย แต่เรี่ยวแรงทั้งหมดไหลออกจากร่างกายราวกับสายน้ำ เขารู้ว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว ความเสียดายต่างๆ จึงผุดท่วมหัวใจ อย่างเช่นภรรยาที่ยังไม่รู้จักกัน หรือความใฝ่ฝันจะเป็นอัศวินที่ยังไม่เป็นจริง ทว่าสิ่งที่เสียดายที่สุดก็คือ...เขาไม่สามารถแก้แค้นให้เกรย์ฮาวด์ได้
ช้าก่อน นั่นมันอะไร
เขากระพริบตา มีผู้หญิงนั่งอยู่บนลังไม้ข้างหน้า แม้ว่าใต้แสงอันมืดสลัวจะมองเห็นลักษณะของอีกฝ่ายได้ไม่ชัด แต่รูปร่างบอบบางอ้อนแอ้นแบบนั้นบ่งชัดว่าเธอเป็นผู้หญิง
ให้ตายเถอะ นี่คือภาพลวงตาหรือ...ตอนที่เขากลิ้งลงมาในห้องนี้ เขาไม่เห็นใครสักคนนี่นา หรือว่าพระเจ้าบนสวรรค์ได้ยินคำตัดพ้อของเขา จึงสร้างภาพลวงตามาปลอมประโลมใจเขา
“นี่ พวกเจ้ามาสู้กันในที่คนอื่นเสียครื้นเครงเชียวนะ ซ้ำยังคิดจะฆ่าคนต่อหน้าข้าอีก ดูไม่ค่อยเหมาะสมเอาเสียเลย”
ไบรอันรู้สึกว่ามือของแผลฉกรรจ์สั่นเล็กน้อยก่อนจะปล่อยผมเขาอย่างรวดเร็ว เขาได้ยินเสียงชักดาบดังขึ้นรอบตัวพร้อมๆ กับเสียงตวาดอย่างโหดเหี้ยม “เจ้าเป็นใคร”
ปฏิกิริยาตอบโต้ของพวกเขาดูออกจะ...ช้าก่อน ไบรอันคิดด้วยสติอันเลือนราง หรือว่าสิ่งที่เขาเห็นจะไม่ใช่ภาพลวงตา
“ข้าย่อมเป็นคนของที่นี่” หญิงสาวกระโดดลงมาจากลังไม้ ก้มตัวปัดเศษฝุ่นบนชุด ใต้แสงสว่างอันน้อยนิดนี้ ไบรอันเห็นลวดลายแปลกประหลาดบนชุดของเธอ...สามเหลี่ยมเรียงกันสามอัน ตลอดจนดวงตาขนาดใหญ่ที่ฝังอยู่ตรงกลาง เค้าโครงของดวงตาเปล่งประกายสีทองออกมาเมื่อต้องกับแสงไฟ
“แล้วพวกเจ้าเล่า หนูที่แอบมุดเข้ามาจากอุโมงค์ระบายน้ำหรือ” เสียงของเธอหวานกังวาน ทว่าปราศจากอารมณ์ใดๆ ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย...คนที่เห็นการเข่นฆ่ากันแบบนี้ไม่ควรจะสุขุมขนาดนี้
งูพิษเองก็สังเกตเห็นข้อนี้เหมือนนี้ เขาหน้าตาเคร่งขรึม เดินอ้อมไปข้างๆ อีกฝ่ายอย่างช้าๆ แล้วยกดาบแทงทันที
หญิงสาวไม่แม้แต่จะหันหน้า เพียงแค่โบกมือผาดๆ งูพิษรู้สึกเพียงว่ามีลมเย็นพัดผ่านเขาไป ยังไม่ทันได้เห็นแม้แต่อาวุธของเธอ
เสียงร้องโหยหวนพลันดังขึ้น แผลฉกรรจ์เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เขาเห็นงูพิษพุ่งเข้าไปแล้วก็ถอยออกมาอย่างรวดเร็ว อวัยวะที่ถือดาบหายวับไป
แขนของเขาร่วงลงพื้นพร้อมกับดาบ
แผลฉกรรจ์รู้สึกกลัวจับใจ คนอื่นๆ อาจจะไม่รู้ แต่เขารู้พื้นเพของงูพิษดี ‘อำมหิตเลือดเย็น เจ้าเล่ห์อันตราย’ นี่คือคำที่ท่านเอิร์ลใช้ประเมินคนคนนี้ คนที่สามารถทำให้ท่านเอิร์ลพอใจและเรียกใช้งานได้ย่อมมีฝีมือไม่ธรรมดา แม้แต่ไบรอันเองจะรับมือเขาแม้เพียงอึดใจก็ยังลำบาก ทว่าตอนนี้ เขากลับถูกผู้หญิงคนหนึ่งโจมตีเอาง่ายๆ แขนของเขาถูกตัดขาดไปทั้งท่อน
“พวกเจ้ามัวยืนเซ่ออะไรอยู่ รีบฆ่านางเร็วเข้า!” งูพิษกุมบาดแผลพลางตวาด
ไบรอันที่เสียเลือดไปมากสายตาเริ่มพร่ามัว เขาได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนดังขึ้นจากทุกทิศรอบตัว รวมทั้งเสียงอาวุธกระทบกัน แล้วก็...เสียงร่างคนกระทบพื้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาพยายามกลอกตามองไปข้างหน้า...
จากนั้นหัวหน้ากองลาดตระเวนก็ได้เห็นภาพที่ซับซ้อนเกินจะเข้าใจ
ร่างของหญิงสาวคนนั้นราวกับวิญญาณ เธอเดินนวยนาดอยู่กลางวงล้อมของทุกคน ประเดี๋ยวก็ปรากฏตัว ประเดี๋ยวก็หายตัว จู่โจมแต่ละทีล้วนถูกที่สำคัญของศัตรู หากจะเรียกว่าเข่นฆ่า สู้เรียกว่าร่ายรำน่าจะเหมาะกว่า เขาไม่เคยเห็นใครรำอาวุธสังหารคนได้งดงามเท่านี้มาก่อน เงาดาบพลิ้วไหวขึ้นๆ ลงๆ กรีดอากาศเป็นเส้นโค้งงามตาน่าเหลือเชื่อ เธอทำให้คนที่อยู่รอบๆ ตัวเธอดูไม่ต่างจากตัวตลกโง่เง่า พวกเขาจู่โจมอย่างไร้ประโยชน์ แล้วก็ล้มลงอย่างไร้ประโยชน์...จนในที่สุด ที่ตรงนั้นก็เหลือเธอยืนเด่นเป็นสง่าเพียงลำพัง
นั่นคือภาพสุดท้ายที่ไบรอันเห็นก่อนจะสูญสิ้นสติสัมปชัญญะไป
........................................


## มิตรของ ‘พวกเรา’

บทที่ 31 มิตรของ ‘พวกเรา’
โรแลนด์นั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะทำงาน เขาคิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนกล้าบุกเข้ามาในปราสาท หากไนติงเกลไม่พบเข้าก่อน ป่านนี้เขาคงถูกสังหารโหดไปแล้ว
คราวนี้เป็นใครอีก เจ้าหญิงลำดับที่สามหรือ หรือว่าเป็นพี่น้องคนอื่นๆ ทำไมต้องรีบร้อนกันขนาดนี้ด้วย ราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทมีกำหนดตั้งห้าปี นี่เพิ่งผ่านมาแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น โรแลนด์ตบโต๊ะอย่างกระวนกระวาย บ้าที่สุด เขาขอใช้ชีวิตอย่างปกติสุขในฤดูหนาวไม่ได้หรืออย่างไร
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอกประตู หัวหน้าอัศวินคาร์เตอร์ผลักประตูเข้ามา “ฝ่าบาท รู้ตัวผู้ตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ ในแปดศพเป็นคนจากกองลาดตระเวนเจ็ดศพ ส่วนอีกศพไม่ทราบที่มา นอกจากนี้ยังมีคนเป็นอีกสองคน คนหนึ่งได้รับการรักษาจากแม่มด...เอ่อ คุณหนูไพน์แล้ว ตอนนี้ยังไม่ฟื้น ส่วนอีกคนจับขังไว้ในคุกใต้ดิน ให้คนเฝ้าอย่างแน่นหนาพ่ะย่ะค่ะ”
กองลาดตระเวนหรือ นึกอยู่แล้วเชียวว่าคนของผู้ปกครองคนก่อนจะต้องมีปัญหา โรแลนด์คิดอย่างเจ็บใจ ในสิบคนมีคนทรยศถึงแปดคน เขาคิดถูกจริงๆ ที่ไม่ให้คนพวกนี้เข้ามาอยู่ในกองพลเรือน
“คนที่ถูกขังน่ะ เจ้าไปเตือนลูกน้องด้วยว่าคอยจับตามองให้ดี อย่าให้กินยาฆ่าตัวตายได้เหมือนครั้งก่อน”
“ครั้ง...ก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เอ่อ ไม่มีอะไร” โรแลนด์ส่ายหน้า ดูเหมือนว่าพอถูกไนติงเกลปลุกแต่เช้า สมองเลยเลอะเลือนไปหมด “สรุปแล้ว ข้าจะต้องรู้ทุกอย่างจากปากเขา ใครเป็นคนบงการ ใครเป็นคนติดต่อ ใครเป็นคนรับข้อเสนอ เรื่องนี้ข้ามอบหมายให้เจ้าไปตรวจสอบ”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” คาร์เตอร์รับคำแล้วยังไม่ได้ออกไปทันที แต่กลับคุกเข่าลงหนึ่งข้าง “ครั้งนี้มีนักฆ่าลอบเข้ามาในปราสาทได้ถือเป็นความบกพร่องของกระหม่อม ฝ่าบาททรงลงโทษเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“ช่างเถอะ ตอนนั้นเจ้าเองก็ไม่อยู่ในปราสาท เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก”
“เช่นนั้น...” คาร์เตอร์ลังเลเล็กน้อย “ทรงบอกกระหม่อมได้หรือไม่ว่าใครเป็นคนยุติเหตุลอบสังหารครั้งนี้ กระหม่อมดูจากสถานที่เกิดเหตุแล้ว พวกเขา...” อัศวินกลืนน้ำลาย “พวกเขาดูเหมือนจะถูกฆ่าโดยคนคนเดียว และไม่สามารถตอบโต้อีกฝ่ายได้เลย”
“เจ้าดูออกด้วยหรือ” โรแลนด์ถามอย่างสงสัย
“ถ้าหากเป็นคู่ต่อสู้ที่ฝีมือพอๆ กัน สถานที่เกิดเหตุจะไม่สะอาดขนาดนี้ บาดแผลก็จะมีหลากหลายลักษณะ” คาร์เตอร์ลดเสียงพูด “ทุกคนนอนอยู่ในโกดังขนาดไม่ใหญ่ นอกจากศพและรอยเลือดบนพื้นแล้ว ก็แทบไม่มีสิ่งของชิ้นใดในนั้นเสียหายเลย ลังเก็บเนื้อหมักพวกนั้นไม่มีแม้แต่รอยดาบด้วยซ้ำ หรืออาจบอกได้ว่าคนคนนั้นไม่ได้อาศัยสิ่งกำบังใดๆ เพียงแต่เดินไปเดินมาอยู่ในพื้นที่ขนาดไม่ใหญ่ ขออภัยที่กระหม่อมพูดตรงๆ ฝ่าบาท แต่เรื่องนี้มันเหลือเชื่อเหลือเกินไปพ่ะย่ะค่ะ”
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง” โรแลนด์พยักหน้า เขาเข้าใจความหมายของอีกฝ่าย ตามทฤษฎีแล้วต่อให้เป็นนักสู้ที่เก่งกาจขนาดไหน หากถูกล้อมเมื่อไรก็ลำบากเมื่อนั้น...การต่อสู้จริงไม่เหมือนอย่างที่เห็นในหนังที่เวลาถูกล้อมแล้วคู่ต่อสู้จะสลับกันเข้ามาโจมตีทีละคนๆ การโจมตีจากจุดบอดนั้นอันตรายที่สุด ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่มากันหลายคน วิธีรับมือที่ถูกต้องก็คือการอาศัยภูมิศาสตร์และสภาพแวดล้อมเข้าช่วย ทำอย่างไรก็ได้ให้ศัตรูโจมตีได้แค่จากทางด้านหน้าเท่านั้น
ทว่าไนติงเกลไม่ใช่คนธรรมดา
“ไม่ว่าจะอย่างไร เจ้าไปทำสิ่งที่เจ้าควรทำก่อนเถอะ ข้ายังไม่สามารถเปิดเผยตัวคนคนนั้นได้ในตอนนี้ ไว้ถึงเวลาที่เหมาะสมเมื่อไร ข้าจะบอกเจ้าเอง”
แม้หัวหน้าอัศวินจะจงรักภักดีต่อเขา และรู้ว่าอันนาและนาน่าเป็นแม่มด แต่โรแลนด์ก็ยังเลือกที่จะเก็บไนติงเกลไว้เป็นความลับ เพราะเธอไม่เหมือนกับแม่มดสองคนนั้น เธอไม่ได้เป็นคนของที่นี่ เหตุผลที่เธอมาอยู่เมืองนี้ก็เพราะอันนา เบื้องหลังเธอคือสมาคมแม่มด สักวันเธอก็ต้องไปจากที่นี่
คาร์เตอร์ทูลลาด้วยสีหน้าหม่นหมอง
โรแลนด์เข้าใจความคิดของเขา ในฐานะนักดาบที่ฝึกวิชาดาบที่ผ่านการสรุปและสั่งสมมาหลายร้อยปีและเชื่อมั่นในหลักการนั้น เมื่อได้พบสถานการณ์ที่ไม่อาจเข้าใจได้ ย่อมต้องรู้สึกสงสัยความสามารถตัวเองแน่นอน...หากวิชาดาบสามารถประณีตแยบคายได้ถึงขนาดนั้น อย่างนั้นทักษะการใช้ดาบที่ตัวเองภูมิใจหนักหนาจะจัดอยู่ในระดับใด
“หม่อมฉันคิดว่าฝ่าบาทจะทรงเรียกหม่อมฉันออกมาเสียอีก” ไนติงเกลปรากฎตัว เธอนั่งกระดกขาอยู่ที่มุมหนึ่งของโต๊ะทำงาน
“ข้าเองก็อยากให้เป็นเช่นนั้น หรือไม่เจ้าก็อยู่ที่นี่เสียเลยเป็นอย่างไร มาเป็นองครักษ์ลับๆ ประจำตัวข้า แลกกับค่าตอบแทบสองเหรียญทองทุกเดือน เยอะกว่าอันนาถึงสองเท่า สนใจหรือไม่เล่า” โรแลนด์เริ่มโน้มน้าว “เจ้าจะได้บ้านพร้อมสวน วันหยุดสองวันต่อสัปดาห์ และวันลาประจำปี...เอ่อ หมายถึงวันที่ไม่ต้องทำงานแต่ไม่ถูกหักเงินน่ะ”
ที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือครั้งนี้อีกฝ่ายไม่ได้ปฏิเสธทันที แต่กลับอมยิ้มนิ่งๆ ไม่แสดงท่าทีอะไร “หม่อมฉันคงทิ้งสหายของหม่อมฉันไปไม่ได้”
“เช่นนั้นก็เรียกมาให้หมดสิ หลังจากพ้นฤดูหนาวไปแล้ว เมืองชายแดนจะมีการก่อสร้างครั้งใหญ่ ถึงตอนนั้นคนมากมายแค่ไหนก็มาอยู่ที่นี่ได้ นอกจากนี้...แม่มดจะสามารถเดินถนนได้โดยไม่ถูกใครดูถูก จะไม่มีใครมองพวกเจ้าเป็นสิ่งชั่วร้าย”
“ไว้ฝ่าบาททรงทำได้เมื่อไรค่อยว่ากันดีกว่าเพคะ” ไนติงเกลยักไหล่
เอาล่ะ จะโน้มน้าวก็ต้องดูความเป็นไปได้ด้วย เรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ดังนั้นโรแลนด์จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “เจ้าส่งนาน่ากลับไปแล้วใช่หรือไม่”
“เพคะ นางตกใจไม่น้อยทีเดียว”
เจ้าชายถอนหายใจ เขาถูกไนติงเกลปลุกตอนกลางดึก พอเห็นสถานที่เกิดเหตุก็แทบจะอาเจียนออกมา เธอเล่าเรื่องราวให้เขาฟังคร่าวๆ โรแลนด์จึงสั่งให้เธอไปแอบพานาน่ามา สาวน้อยที่ปกติเคยรักษาแต่ไก่เห็นคนเป็นๆ ตัวโชกเลือดก็เป็นลมไปทันที หลังจากหายแตกตื่นแล้ว เธอจึงได้รักษาหัวหน้ากองลาดตระเวนด้วยใบหน้าอาบน้ำตา
เพื่อไม่ให้ครอบครัวเธอผิดสังเกต ไนติงเกลจึงต้องส่งเธอกลับไปด้วย
กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นลงได้ ฟ้าก็ใกล้สว่างเต็มที
“เจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ พอสันนิษฐานได้หรือไม่ว่าเป็นฝีมือของพี่สาวหรือพี่ชายข้าคนไหน”
ไนติงเกลส่ายหน้า “พวกเขาล้วนเป็นคนในกองลาดตระเวน คนนอกเพียงคนเดียวก็ไม่ได้พกหลักฐานอะไรที่บ่งบอกตัวตน หากจะบอกว่ารับสินบนมา แบบนั้นใครๆ ก็ทำได้...แต่หม่อมฉันรู้สึกว่า เรื่องนี้อาจไม่เกี่ยวข้องกับพวกพระเชษฐาของฝ่าบาทเพคะ”
“เพราะเหตุใด”
“เพราะพวกเขาไม่ได้เรื่องเลยน่ะสิเพคะ เคลื่อนไหวกันหลายคนแต่กลับแตกความสามัคคี ซ้ำร้ายพอทำงานล้มเหลวแล้วยังรีบไม่ฆ่าตัวตายอีก อย่างน้อยตอนนี้ก็มีพยานรอดตายถึงสองคน ที่สำคัญคือกิริยาท่าทางของพวกเขาก็ดูไม่เป็นมืออาชีพเอามากๆ เหมือนกับนักเลงหัวถนนไม่มีผิด ดูอย่างไรก็ไม่ใช่แนวของพวกพระเชษฐาฝ่าบาท แต่น่าจะเป็นฝีมือของพวกมือสมัครเล่นมากกว่า หม่อมฉันคิดว่าต่อให้หม่อมฉันไม่อยู่ การลอบสังหารครั้งนี้ก็ต้องล้มเหลวอยู่ดี...อย่าทรงลืมว่าอันนานอนอยู่ห้องข้างล่างนะเพคะ”
ไนติงเกลยกแก้วน้ำของโรแลนด์ขึ้นจิบอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นจึงพูดต่อว่า “อย่างไรเสียอัศวินของฝ่าบาทก็ไปสอบสวนที่คุกแล้ว หม่อมฉันพนันได้เลยว่าเขาจะรู้ความจริงอย่างรวดเร็ว...เทียบกับหมากที่พระเชษฐภคินีของฝ่าบาททรงใช้แล้ว เจ้านั่นโง่เง่ากว่ามากนัก ก่อนหน้านี้ยังคุกเข่าร้องขอชีวิตกับหม่อมฉันอยู่เลยเพคะ”
“หัวหน้ากองที่บาดเจ็บสาหัสคนนั้น...ดูเหมือนข้าจะเคยเรียกพบเขาเมื่อไม่นานมานี้”
“อย่างนั้นหรือเพคะ” ไนติงเกลหันหน้ามา “หม่อมฉันคิดว่าฝ่าบาทควรขอบคุณเขาอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะเขากล้าปะทะกับคนพวกนั้น หม่อมฉันก็คงไม่รู้ว่ามีหนูแอบเข้ามาในห้องใต้ดินเร็วขนาดนี้ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงทำเช่นนั้นก็ตาม แต่ศัตรูของศัตรูก็คือมิตรของพวกเรา ถูกต้องหรือไม่เพคะ”
ถูกต้อง โรแลนด์คิด แต่ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ที่เขาเป็นศัตรูหรือมิตร ทว่าเป็นถ้อยคำที่ไนติงเกลพูดต่างหาก
...มิตรของ ‘พวกเรา’
........................................


## อัศวิน

บทที่ 32 อัศวิน
ตอนที่ไบรอันฟื้นขึ้นมา สิ่งที่ปะทะสายตาเป็นสิ่งแรกก็คือเพดานสีเทาอ่อน
แสงอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่างจ้าตาเล็กน้อย เขาหลับตาลงสักครู่ พอลืมตาขึ้นมาอีกที ภาพตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม
นี่ไม่ใช่ฝัน เขาคิด ข้า...ยังไม่ตายหรือ เขาลองขยับร่างกายดู แต่พบว่าขยับได้แค่นิ้ว เรี่ยวแรงในร่างกายดูราวกับจะถูกสูบออกไปจนหมด
จากนั้นเขาก็ได้ยินคนร้องเสียงดัง “เขาฟื้นแล้ว รีบไปทูลเจ้าชายเร็ว”
เจ้าชายหรือ ไบรอันรู้สึกเหมือนสมองถูกยัดด้วยอะไรบางอย่าง ความคิดช้ากว่าเวลาปกติมาก จริงสิ เขาหมดสติไปได้อย่างไร ดูเหมือนว่าจะถูกงูพิษแทงหน้าอก ใกล้จะตายเต็มที แต่แล้วพริบตาสุดท้ายก็มีหญิงสาวปรากฏกายขึ้นราวกับวิญญาณ แล้วจัดการศัตรูเสียพินาศย่อยยับด้วยวิธีอันน่าเหลือเชื่อ...
ไม่นานนักก็มีสาวใช้คนหนึ่งมาช่วยประคองเขานั่งพิงหัวเตียง สาวใช้อีกคนยกอ่างน้ำเข้ามาเช็ดหน้าให้เขา ไบรอันไม่เคยได้รับการปรนนิบัติเต็มรูปแบบและใกล้ชิดขนาดนี้มาก่อน มิหนำซ้ำยังเป็นเด็กสาวอายุน้อยทั้งนั้น จึงทำให้เขาทำอะไรไม่ถูก
โชคดีที่ความกระอักกระอ่วนนี้คงอยู่ไม่นาน ตอนที่เจ้าชายเดินเข้ามาในห้อง คนทั้งหมดก็โค้งตัวลง
ไบรอันรู้สึกว่าภายในใจกำลังร้อนรุ่มอย่างมาก เขามีคำถามอยากถามมากมาย แต่พออ้าปากกลับไม่รู้จะพูดอะไร กลับกลายเป็นโรแลนด์พยักหน้าว่า “คุณงามความดีของเจ้าข้าได้ยินมาหมดแล้ว ไบรอัน เจ้าคือวีรบุรุษที่แท้จริง”
เพียงได้ยินคำว่า ‘วีรบุรุษ’ ไบรอันก็พลันรู้สึกแสบขอบตา สะอึกสะอื้นว่า “ไม่พ่ะย่ะค่ะ...ฝ่าบาท สหายของกระหม่อมต่างหากจึงจะเป็นวีรบุรุษ...”
โรแลนด์ตบไหล่เขา แสดงความปลอบใจ
เป็นอย่างที่ไนติงเกลคาดไว้ไม่ผิด พอแผลฉกรรจ์ถูกลากไปที่ห้องทรมานแล้ว ก็รีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างไม่ปิดบังทั้งที่ผู้คุมยังไม่ทันลงมือใดๆ
ผู้บงการเบื้องหลังของคนกลุ่มนี้ไม่ใช่พี่น้องของเขา แต่เป็นตระกูลแอลลาเฟียร์แห่งป้อมปราการลองซอง เอิร์ลตระกูลแอลลาเฟียร์ติดต่อกับญาติห่างๆ ที่ชื่อฮิลส์ แมดเดน หรือก็คือแผลฉกรรจ์ แล้วใช้ผลประโยชน์และคำยุแยงล่อหลอกคนส่วนใหญ่ในกองลาดตระเวน นอกจากนี้ เขายังส่งมือดีอีกคนมาร่วมขบวนการเพื่ผื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันด้วย จุดประสงค์ของคนกลุ่มนี้ไม่ใช่การลอบสังหารเขา แต่เป็นการเผาเสบียง เพื่อที่เขาจะได้กลับไปที่ป้อมแต่โดยดี
แผนการครั้งนี้ทำให้มีผู้บริสุทธิ์ตายไปหนึ่งราย...เกรย์ฮาวด์ เขาพยายามหยุดยั้งแผนการร้ายของพวกแผลฉกรรจ์ จึงถูกหนึ่งในทหารกองลาดตระเวนใช้กริชแทงตาย ส่วนคนในกองที่งูพิษมาแทนที่นั้นกลับหายตัวไป คงจะรู้ตัวแล้วว่าแผนแตก พอเห็นว่าเช้าแล้วปราสาทยังไม่มีเหตุเพลิงไหม้ และแผลฉกรรจ์ก็ไม่ได้กลับมาจึงรีบหนีไป
จนกระทั่งไบรอันสงบอารมณ์ลงมาแล้ว โรแลนด์จึงพูดว่า “ข้าจะจัดพิธีศพให้เกรย์ฮาวด์สหายของเจ้าอย่างสมเกียรติ ครอบครัวของเขาจะได้รับความช่วยเหลืออย่างเหมาะสม ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีกต่อไป”
“ขอบพระทัย ฝ่าบาท” ไบรอันสูดหายใจลึก “กระหม่อมขอถามว่าแผลฉกรรจ์...ตายแล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”
“ตอนนี้ยังอยู่”
หัวหน้ากองลาดตระเวนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เขายินดีที่จะปฏิเสธการรักษา แลกกับการลากอีกฝ่ายลงนรกไปพร้อมกัน แต่เมื่อได้ยินแบบนี้ ความหวังนี้ก็ดูจะเลือนรางเต็มที...แผลฉกรรจ์มีความผิดอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ความผิดที่ชนชั้นสูงกระทำสามารถใช้เงินไถ่ถอนได้ ขอเพียงอาของเขายินดีที่จะปกป้องช่วยเหลือ แผลฉกรรจ์ก็มีโอกาสรอดตายสูงมาก หรือกระทั่งอาจไม่ต้องเข้าคุกเลยด้วยซ้ำ
โรแลนด์ย่อมเดาความคิดของเขาออก “ฮิลส์ แมดเดน หรือแผลฉกรรจ์ที่พวกเจ้าเรียก เป็นสมาชิกคนหนึ่งในตระกูลแอลลาเฟียร์แห่งป้อมปราการลองซอง หัวหน้าตระกูลของเขาชื่อรอนสัน แมดเดน เป็นเอิร์ลที่ได้รับแต่งตั้งจากดยุคไรอันและเป็นอาห่างๆ ของเขา...” เขาหยุดไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึงตรงนี้ “แต่ทั้งหมดนี้ไม่มีผลต่อการตัดสินโทษขั้นสุดท้าย แผลฉกรรจ์ถูกตัดสินแขวนคอตาย และจะขึ้นแท่นแขวนคอในอีกสามวันข้างหน้า หากร่างกายเจ้าหายทัน เจ้าจะไปดูด้วยก็ได้”
ไบรอันเบิกตาโพลง “แต่...แต่ฝ่าบาท ชนชั้นสูงสามารถใช้เงินไถ่โทษได้ ฝ่าบาททรงทำเช่นนี้อาจสร้างความไม่พอใจให้กับ...”
โรแลนด์โบกมือ ส่งสัญญาณให้เขาใจเย็นๆ “ชนชั้นสูงหรือ สำหรับพวกเจ้าแล้วอาจจะคิดว่าเขาเกิดในตระกูลแอลลาเฟียร์ มีฐานะแตกต่างจากเจ้าราวฟ้ากับดิน แต่ความจริงแล้วเขาไม่มีที่ดินหรือยศใดๆ จึงไม่อาจนับว่าเป็นชนชั้นสูงได้ นอกจากนี้ ต่อให้เขาเป็นชนชั้นสูงจริง แต่เขาบุกรุกปราสาทเจ้าชาย มีเจตนาเผาเสบียง และไม่คำนึงถึงชีวิตของชาวเมืองอีกสองพันกว่าคนในเมืองชายแดน ลำพังความผิดสามกระทงนี้รวมกันก็โทษหนักเกินอภัยแล้ว”
จะว่าไปแล้วการตายของไทร์นั้น โรแลนด์ยังรู้สึกลังเลอยู่บ้าง แต่แผลฉกรรจ์อยู่ในประเภทที่อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด เพราะหากเขาทำงานสำเร็จล่ะก็ รากฐานที่เขาวางไว้ในเมืองชายแดนก็จะพินาศลงในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน โดยที่เขาไม่มีโอกาสกลับตัวได้อีก นั่นเลวร้ายกว่าการลอบสังหารเขามาก
ส่วนเรื่องที่ว่าการกระทำของเขาจะทำให้พวกป้อมปราการลองซองโมโหหรือไม่นั้น ใครจะสน ในเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะทำการค้ากับเขาดีๆ แต่เลือกใช้วิธีโหดเหี้ยมมาทำร้ายเมืองชายแดน เขาก็ย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว ขณะเดียวกันเหตุการณ์ครั้งนี้ก็เป็นการเตือนโรแลนด์เรื่องหนึ่ง...สงครามทางการเมืองในโลกนี้แตกต่างจากที่เขาเคยรู้มาในอดีต ใครว่าคนส่วนใหญ่แอบแทงกันใต้โต๊ะ พวกเขาใช้วิธีล้มโต๊ะกันมากกว่า ยิ่งโบราณมากก็ยิ่งอำมหิตมาก
“พักผ่อนให้สบายเถอะ เจ้าเสียเลือดไปมาก พักที่ปราสาทนี่ล่ะ ข้าให้คนอื่นไปทำหน้าที่แทนกองลาดตระเวนแล้ว ไว้สิ้นสุดเดือนแห่งปีศาจเมื่อไร ข้าจะจัดพิธีแต่งตั้งให้เจ้า”
“ฝ่าบาท” เมื่อได้ยินถึงประโยคสุดท้าย ไบรอันก็มองเจ้าชายอย่างไม่เชื่อสายตา “ทรงหมายความว่า...”
“ถูกต้อง เจ้าจะได้เป็นอัศวินของข้า ไบรอัน” โรแลนด์ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
********************
“เตรียม...แทง!”
แวนนากัดฟันแทงท่อนไม้ในมือออกไปด้วยกำลังที่เท่าๆ กันกับครั้งก่อน องศาก็ค่อนข้างใกล้เคียง
ครั้งนี้เป็นครั้งที่หนึ่งร้อยแล้ว
ความรู้สึกชาแผ่ซ่านมาจากแขน แวนนารู้สึกว่าตัวเองทนต่อไปไม่ไหวแล้ว แต่แม้จะคิดแบบนี้มาห้าสิบครั้งแล้วก็ตาม ทว่าผลของการฝึกมาหนึ่งอาทิตย์ก็ยังทำให้เขาปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี อันที่จริง แม้แต่เขาเองก็ยังประหลาดใจไม่น้อยที่ตัวเองทนมาได้ถึงตอนนี้
“ทั้งหมด...พัก!”
ทันทีที่ขวานเหล็กพูดจบ เสียงพ่นลมหายใจระลอกใหญ่ก็ดังขึ้นรอบตัว แวนนาก็ถอนหายใจเหมือนกัน เขาวางท่อนไม้ลง แล้วทิ้งก้นนั่งลงกับพื้น
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่ากองพลเรือนที่ตัวเองอยู่นั้นไม่ใช่กองกำลังกระจอกๆ ที่มีหน้าที่วิ่งงานให้ทหารหรืออัศวิน หลังจากการฝึกประหลาดเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์สิ้นสุดลง รายการฝึกของพวกเขาก็ดูเป็นเรื่องเป็นราวมากขึ้น อย่างเช่นวันนี้ พวกเขาได้ยืนบนกำแพงเมือง ฝึกแทงทวนและเก็บทวนตามคำสั่งของนายพราน...แม้ว่าทวนพวกนี้จะใช้ท่อนไม้แทนก็ตาม แต่มันก็ยังทำให้แวนนาตระหนักถึงบทบาทของตัวเองได้
ทหารกองหลังไม่มีทางฝึกแบบนี้แน่นอน นั่นหมายความว่า พวกเขาจะต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรบนกำแพงเมือง เรื่องนี้แค่คิดก็ขนลุกแล้ว ตอนแรกแวนนายังคิดจะหนีไปด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้เพราะอะไร พอได้เห็นเพื่อนๆ ในกองที่ฝึกมาด้วยกัน ได้คิดถึงอาหารดีๆ สามมื้อในแต่ละวันและค่าตอบแทนที่น่าพอใจ เขาก็ตัดใจหนีไปไม่ได้เสียที
........................................


## ดินปืน

บทที่ 33 ดินปืน
“ลุกขึ้นให้หมด เจ้าชายเสด็จ” ยังพักได้ไม่ถึงสิบห้านาที ขวานเหล็กก็ปรบมือตะโกนบอกทุกคน
แวนนากลับไปประจำที่ตัวเองอย่างรวดเร็ว การฝึกพิเศษก่อนหน้านี้ทำให้เขาไวต่อคำสั่งมาก เขายกท่อนไม้ขึ้นมาทำท่าเตรียมแทงเหมือนเมื่อครู่นี้โดยไม่รู้ตัว
ขบวนของเจ้าชายขึ้นมาบนกำแพงเมืองแล้วเดินผ่านหลังทุกคนไป แวนนาสังเกตเห็นว่าเจ้าชายชะลอฝีเท้าลงขณะที่เดินผ่านเขา
โรแลนด์แอบถอนใจ คำพูดที่ว่าตื่นสายเสียช่วงเช้า ตื่นเช้าเสียทั้งวันคือสัจธรรมจริงๆ เขาเพิ่งจะจัดการเรื่องคนบุกรุกปราสาทเมื่อคืนเสร็จ ก็ต้องแจ้นมาดูการฝึกของกองพลเรือนแล้ว สงสารตัวเองที่อดนอนตลอดคืน ตอนนี้ง่วงจนตาแทบปิดอยู่รอมร่อ แต่จะไม่มาก็ไม่ได้ กองกำลังของเขาเข้าสู่ขั้นตอนการฝึกรบแล้ว เขาอยู่ในฐานะผู้บังคับบัญชาสูงสุด การหายตัวไปนานๆ จะทำให้ความสำคัญของเขาลดลง ขณะเดียวกันก็ส่งผลต่อกำลังใจของลูกน้องด้วย
อืม...ปกติเวลาตรวจพลเขาพูดอะไรกันนะ โรแลนด์พยายามคิด สวัสดี สหายทั้งหลาย ลำบากหน่อยนะ อย่างนี้หรือ แต่หากผ่านไปครู่ใหญ่แล้วไม่มีเสียงคนตอบรับคงกระอักกระอ่วนน่าดู อย่างนี้สู้ดึงใครสักคนมาถามสารทุกข์สุกดิบ แสดงความติดดินของตัวเองเพื่อสร้างความประทับใจดีกว่า
พอคิดได้อย่างนั้นก็ตบไหล่ชายคนหนึ่งซึ่งดูแข็งแรงกำยำดี
“ฝึกหนักหน่อยนะ เจ้าเหนื่อยหรือไม่ อาหารสามมื้อเป็นอย่างไร”
จากประสบการณ์ที่เคยเห็นในข่าว ปฏิกิริยาของอีกฝ่ายน่าจะเป็นการตอบเสียงดังอย่างซาบซึ้งว่า ‘ไม่เหนื่อยพ่ะย่ะค่ะ ดีมากพ่ะย่ะค่ะ!’ แต่ผลที่ได้คืออีกฝ่ายซาบซึ้งมากจริงๆ ถึงกับหันหลังกลับมาคุกเข่าลงหนึ่งข้าง ทำเอาโรแลนด์สะดุ้งโหยง
แวนนารู้สึกว่าตัวเองได้รับสิทธิพิเศษจากสวรรค์ เจ้าชายใช้น้ำเสียงสนิทสนมถามเขาว่าฝึกเหนื่อยหรือไม่! ปกติแล้วอย่าว่าแต่เชื้อพระวงศ์เลย ขนาดชนชั้นสูงทั่วไปยังไม่อยากพูดกับพวกเขาสักคำ เขาเผลอเลียนแบบท่าทำความเคารพของอัศวินโดยไม่รู้ตัว และไม่สนว่าท่าทางนี้จะเหมาะกับตัวเองหรือไม่ ในใจเอาแต่ร้องว่า หลังจากนี้พอกลับไปที่ถนนเก่า เขาก็จะกลายเป็นบุคคลสำคัญอันดับหนึ่งแล้ว
หลังจากได้รับคำสั่งให้ลุกขึ้น สมองแวนนาก็สับสนวุ่นวาย เขาจะตอบเจ้าชายอย่างไรก็จำไม่ได้เสียแล้ว
ในที่สุด ตอนที่เจ้าชายถามว่ามีความเห็นหรือข้อเสนอแนะอะไรเกี่ยวกับการฝึกหรือไม่ ให้พูดออกมาได้เลย แวนนาก็ได้สติขึ้นมา...โอกาสทองมาถึงแล้ว! หากสามารถทำให้เจ้าชายเห็นว่าลำพังกองพลเรือนไม่มีทางรักษากำแพงเมืองได้แล้ว เขาก็คงไม่ต้องคอยกังวลทั้งวันว่าจะอยู่หรือจะไปจากที่นี่ดี
เขาเรียบเรียงถ้อยคำในใจอย่างระมัดระวัง “ทะ...ทูลฝ่าบาทที่เคารพ ตอนนี้กองพลเรือนมีคนน้อยเกินไปจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ หากจัดแถวตามรูปแบบที่ฝึกอยู่ตอนนี้ เมื่อถึงเวลาที่สัตว์อสูรบุกมา อย่างมากก็คงรักษากำแพงไว้ได้แค่หนึ่งในสามของทั้งหมด ทอดพระเนตรสิพ่ะย่ะค่ะ...”
ต่อให้เจ้าชายรับคนเข้ามาอีกก็ไม่น่าจะฝึกทันอยู่ดี แวนนาคิด อีกอย่าง อาวุธที่คนพวกนี้ต้องใช้ก็มีค่าใช้จ่ายไม่น้อย เมืองชายแดนไม่น่าจะหาทวนสำหรับคนสามร้อยคนได้ภายในเวลาเพียงสองเดือน เพราะขนาดทวนแค่ร้อยเล่มยังแทบหืดขึ้นคอ...เพราะเหตุนี้ พวกเขาในเวลานี้ถึงได้ยังใช้ท่อนไม้ฝึกอยู่
หากเจ้าชายตระหนักถึงข้อนี้ได้ ไม่แน่ว่าอาจจะรับสมัครทหารจากเมืองอื่นมาเป็นกำลังหลักในการรักษากำแพงเมืองก็ได้ อย่างน้อยพวกเขาก็พร้อมลงสนามรบได้โดยไม่ต้องฝึก แล้วก็มีอาวุธอุปกรณ์ป้องกันตัวครบ เพียงแต่ค่าจ้างอาจจะสูงหน่อยเท่านั้น
โรแลนด์คิดอยู่สักครู่จึงพยักหน้าว่า “พูดได้ไม่เลว ลำพังแค่กองพลเรือนคงรักษากำแพงเมืองทั้งแนวไม่ได้”
แวนนาดีใจ ความหมายของเจ้าชายคือ...เห็นด้วยกับความคิดของเขาสินะ
ทว่าเจ้าชายไม่ได้พูดสิ่งที่เขารอฟังหลังจากนั้น แต่กลับเรียกขวานเหล็กมาถามแทน “จะว่าไปแล้วสัตว์อสูรก็แค่สัตว์ป่าที่กลายพันธุ์เท่านั้น พวกมันคิดไม่เป็นใช่หรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท สัตว์อสูรพันธุ์ปกติยังคงไม่ต่างจากสัตว์ป่าธรรมดา แม้แต่อุปนิสัยพื้นฐานก็เหมือนกัน..แต่สำหรับพันธุ์ผสมนั้น กระหม่อมเคยพบมาไม่มากจึงไม่แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ”
“แค่นั้นก็ใช้ได้แล้ว ถึงแม่น้ำแดงกับเชิงเขาทิศเหนือจะอยู่ห่างกันเกือบหนึ่งพันแปดร้อยฟุต(หกร้อยเมตร) แต่พวกเราคงล่อให้พวกมันบุกมาโจมตีเฉพาะบางพื้นที่ได้กระมัง”
“ทรงหมายถึงการวางกับดักหรือพ่ะย่ะค่ะ” ขวานเหล็กถาม
“ถูกต้อง แต่ไม่เหมือนกับดักที่นายพรานชอบใช้ กับดักปกติจะถูกพรางไว้เพื่อล่อเหยื่อ แต่ข้าอยากทำตรงกันข้าม บริเวณที่ไกลจากกำแพงเมืองออกไปนั้น ข้าอยากจะทำสิ่งกีดขวางอย่างเช่นรั้ว เนินดิน หรือร่องน้ำ เพื่อบังคับให้สัตว์อสูรไร้สมองพวกนี้เดินไปตามทางที่บังคับ สิ่งกีดขวางที่เชื่อมต่อกันจะพาเหยื่อมายังจุดที่กำหนด และรวมตัวกันในเขตป้องกันที่พวกเราเตรียมไว้แล้ว” โรแลนด์พูดถึงตรงนี้ก็มองขวานเหล็ก “ส่วนเรื่องที่ว่าจะล่อสัตว์ประหลาดพวกนี้อย่างไร ข้าคิดว่าคงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเจ้า”
ขวานเหล็กคิดอยู่สักครู่ “เรื่องล่อพวกมันคงไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ พันธุ์หมาป่าไม่ชอบน้ำ พันธุ์หมูป่ากลัวแสง ส่วนพันธุ์อื่นๆ ก็มีนิสัยแตกต่างกันไป แต่ว่าฝ่าบาท หากทำเช่นนี้จะเป็นการนำสัตว์อสูรทั้งหมดมารวมตัวกันในเขตหกร้อยฟุต เช่นนี้จะอันตรายเกินไปหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“หากใช้แค่ทวนกับธนูก็ย่อมอันตรายแน่นอน” โรแลนด์พูดอย่างมีแผนในใจ “แต่ว่าตอนนี้พวกเรามีอาวุธชิ้นใหม่”
ตอนที่กำลังจะกลับนั้น เจ้าชายเดินมาด้านหลังแวนนาแล้วตบไหล่เขาอีกครั้ง “รู้จักสังเกตดีนี่ เจ้าชื่ออะไร”
“วะ...แวนนาพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”
“ข้าจะบอกหัวหน้าอัศวินว่าจะให้เจ้าเป็นรองหัวหน้ากองทวน แวนนา ตั้งใจทำงานล่ะ”
********************
โรแลนด์สร้างกระท่อมชั้นเดียวอีกแห่งขึ้นมาหลังห้องเผา เพื่อใช้สำหรับทำผงหิมะ...หรือก็คือดินปืนโดยเฉพาะ
กระท่อมขนาดประมาณสามร้อยตารางเมตรมีทางเข้าออกเพียงทางเดียว และมีการจัดระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดที่สุด ด้านหน้าประตูมีอัศวินเฝ้าอยู่สองคน ทุกคนที่เข้าออกจะต้องลงบันทึกและถูกค้นตัวเพื่อป้องกันการนำวัตถุไวไฟเข้ามาข้างใน เนื่องจากภายในกระท่อมต้องไม่มีเชื้อเพลิงใดๆ ดังนั้นที่นี่จึงเปิดทำงานได้เฉพาะตอนกลางวันเท่านั้น นอกจากนี้ โรแลนด์ยังแขวนม่านโปร่งไว้ที่ประตูเพื่อป้องกันไนติงเกลแอบเข้ามาด้วย
“สิ่งนี้คืออาวุธชิ้นใหม่ที่ฝ่าบาทตรัสถึงหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ซึ่งถูกเรียกตัวมาใช้นิ้วหยิบผงสีดำมาดมหน้าจมูก “นี่มันผงหิมะมิใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
ขวานเหล็กอาจจะไม่รู้ แต่คาร์เตอร์เข้าร่วมพิธีในวังบ่อย ย่อมรู้ว่าสิ่งที่ใช้ในพิธีก็คือของชนิดนี้ ผลงานสุดภาคภูมิใจจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุ สูตรปรุงอาจจะเป็นความลับสำหรับคนนอก แต่หากเจ้าชายต้องการ ก็ย่อมได้มาอย่างง่ายดาย
“ก็ผงหิมะนั่นล่ะ แต่ก็ไม่ใช่เสียทีเดียว” โรแลนด์พูด “มันคือผลงานชิ้นล่าสุดจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุ ข้าเรียกมันว่าดินปืน”
ดินปืนนั้นอาจเรียกได้ว่าเป็นอาวุธมหัศจรรย์ในการสร้างอาณาจักรสำหรับคนที่ย้อนเวลามาเลยก็ว่าได้ วัตถุดิบก็หาได้โดยทั่วไป แค่ผสมกำมะถัน ถ่าน และดินประสิวในอัตราส่วนหนึ่งต่อหนึ่งจุดห้าต่อเจ็ดจุดห้าก็ผลิตออกมาได้แล้ว ไม่มีข้อจำกัดทางเทคนิคใดๆ
ผงหิมะในยุคนี้ยังเป็นของคุณภาพต่ำอันประกอบไปด้วยถ่านหกส่วน กำมะถันกับดินประสิวสองส่วน และวัตถุดิบประหลาดๆ ( เช่นปรอท เนย น้ำผึ้ง ) อีกสองส่วน ดังนั้นจึงลุกไหม้ช้า ปล่อยก๊าซน้อย ไม่สามารถแสดงบทบาทได้อย่างดินปืน แต่โรแลนด์รู้ว่าพวกนักเล่นแร่แปรธาตุกำลังทดลองอัตราส่วนอื่นๆ อย่างไม่หยุดยั้ง อย่างมากอีกสามสิบปี ผงหิมะที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกับดินปืนมาตรฐานก็จะปรากฏตัวขึ้น
ตามประวัติศาสตร์แล้ว กว่าการใช้อาวุธเย็นจะหมดสิ้นไปก็หลังจากที่ดินปืนถูกคิดค้นขึ้นมาแล้วระยะใหญ่ นั่นมีสาเหตุมาจากส่วนประกอบทางเคมี ตลอดจนการขาดแคลนเทคโนโลยีการผลิตอาวุธสำหรับใช้งานร่วมกัน
แต่หลายๆ คนกลับมองข้ามไปว่า ต่อให้ไม่มีปืน ดินปืนก็เป็นอาวุธที่ทรงอานุภาพด้วยตัวมันเองอยู่แล้ว
........................................


## ทดสอบระเบิด

บทที่ 34 ทดสอบระเบิด
ตั้งแต่ตอนที่เริ่มสร้างห้องเผาซีเมนต์ใหม่ๆ นั้น โรแลนด์ได้วางแผนสร้างห้องทดลองสำหรับรายการอื่นๆ ที่จะตามมาทีหลังพวกนี้แล้ว ซึ่งส่วนใหญ่จะกระจุกตัวอยู่บริเวณเหมืองเนินเขาทิศเหนือเพื่อให้สะดวกแก่การควมบคุม...กระท่อมชั้นเดียว กำแพงอิฐ เพดานไม้ เป็นสิ่งก่อสร้างที่ไม่กินเวลา ไม่กระทบต่อความคืบหน้าในการสร้างกำแพงเมืองแน่นอน
ดินประสิวจำนวนมากที่ซื้อมาจากเมืองวิลโลว์ถูกขนมาเก็บไว้ในโกดังใกล้ๆ เมื่อจะใช้งานจึงให้คนงานไปบดและชั่งน้ำหนัก แล้วจึงแยกขนเข้ากระท่อมทีละชุด ถ่านและกำมะถันก็ทำแบบเดียวกัน งานขนย้ายและผสมวัตถุดิบสามอย่างนี้จะเปลี่ยนคนทำไปเรื่อยๆ เพื่อลดโอกาสเสี่ยงที่ความลับจะรั่วไหลออกไป
โรแลนด์ชั่งดินปืนที่ทำไว้แล้วยี่สิบปอนด์ จากนั้นจึงค่อยๆ เทลงบนหนังแกะซึ่งตัดเตรียมไว้แล้วอย่างช้าๆ
ดินปืนพวกนี้ผ่านกรรมวิธีต่างๆ เช่นแช่ ตำ ตาก บด ร่อนจนกลายเป็นเม็ดขนาดเท่ากัน คุณสมบัติในการเผาไหม้ดีมาก เพื่อป้องกันอุบัติเหตุจากประกายไฟที่เกิดจากการกระทบกันของวัตถุ ระหว่างขั้นตอนการผลิตทั้งหมดจึงไม่มีการใช้ภาชนะโลหะแม้แต่ชิ้นเดียว แต่เปลี่ยนไปใช้เครื่องเคลือบดินเผาหรือไม้แทน
เมื่อเทดินปืนเสร็จแล้ว โรแลนด์ก็พับหนังแกะทบเป็นชั้นๆ ถึงสามชั้นแล้วใช้เชือกมัดแน่น
“เช่นนี้ก็ใช้ได้แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” คาร์เตอร์ถาม ของที่เขาเห็นตรงหน้านี้เรียกว่าอาวุธได้ด้วยหรือ ถึงจะบอกว่าเป็นของที่พัฒนามาจากผงหิมะก็ตาม แต่ลำพังแค่เสียงจะทำให้ใครกลัวได้ บางทีอาจจะใช้ได้กับพวกชาวบ้านที่ไม่เคยทำสงคราม แต่กับพวกทหารและนักรบที่ผ่านการฝึกมาแล้วย่อมไม่เห็นของเช่นนี้ในสายตา แต่ว่า...หัวหน้าอัศวินพิจารณาอย่างละเอียด ระยะนี้เรื่องที่เจ้าชายทำแต่ละเรื่องดูเหมือนจะไร้เหตุผลก็จริง แต่ทุกครั้งก็ได้ผลลัพธ์ที่น่าตกใจทั้งนั้น หากระดับสติปัญญาของสัตว์อสูรไม่ต่างจากสัตว์ป่าจริงๆ บางทีของเล่นชนิดนี้อาจจะได้ผลอย่างคาดไม่ถึงก็ได้ เช่นว่าเสียงระเบิดดังลั่นอาจจะทำให้พวกมันตกใจวิ่งหนีกันอุตลุต ช่วยลดความกดดันของกองกำลังรักษาเมืองพวกนั้นได้
โรแลนด์นำดินปืนที่ห่อเสร็จยัดใส่อกคาร์เตอร์ แล้วหยิบผงดินปืนที่บดละเอียดสำหรับจุดไฟไปด้วยอีกห่อ “เสร็จแล้ว ไปที่นอกกำแพงเมืองกัน ขวานเหล็กน่าจะเตรียมการเรียบร้อยแล้ว”
สถานที่ทดสอบระเบิดครั้งนี้คือพื้นที่ว่างระหว่างป่าเร้นลับกับเทือกเขาสิ้นวิถี ซึ่งอยู่ห่างจากกำแพงเมืองไปทางทิศตะวันตกประมาณหนึ่งกิโลเมตร
ขวานเหล็กและนายพรานคนอื่นๆ มารออยู่ที่นี่นานแล้ว นอกจากขวานเหล็กแล้ว พวกที่เหลือล้วนเป็นคนท้องถิ่น และเป็นกลุ่มพรานที่ยิงธนูเก่งที่สุด พอได้ยินว่าเจ้าชายมีภารกิจให้พวกเขาทำก็รีบตามขวานเหล็กมาด้วยความกระตือรือร้น
ตอนนี้ใครๆ ก็รู้ว่า ผู้ปกครองคนใหม่ของเมืองชายแดนจ่ายค่าจ้างอย่างถึงใจ
โรแลนด์สั่งให้พวกเขาตั้งเสาไม้สี่ทิศ แล้วผูกเชือกล้อมเป็นเขตรักษาความปลอดภัยประมาณห้าร้อยเมตร  ทิศทางที่ใกล้กับกำแพงเมืองก็ให้อัศวินคอยลาดตระเวน ไม่ให้มีใครเข้ามาได้
โรแลนด์ตรวจสอบรอบพื้นที่รักษาความปลอดภัยแล้วก็พยักหน้า “นำเหยื่อมาแล้วใช่ไหม”
“ทูลฝ่าบาท อยู่นี่หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ขวานเหล็กเดินลากกรงเข้ามา คาร์เตอร์สังเกตว่าในนั้นมีไก่ป่ากับกระต่ายอีกสองสามตัว
“ดีมาก เอาพวกมันไปไว้ที่ระยะห้าก้าว สิบก้าว สิบห้าก้าว และสามสิบก้าวจากจุดศูนย์กลาง ผูกติดกับเสาไม้ไว้ต้นละตัว”
คาร์เตอร์แอบส่ายหน้าก่อนจะเข้าไปเตือนอีกฝ่าย “ฝ่าบาท กระหม่อมเกรงว่าสัตว์ที่ฝ่าบาททรงเลือกมาจะใช้ทดสอบอะไรไม่ได้ พวกมันมีนิสัยขี้ขลาดเป็นทุนเดิม เจออะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็วิ่งหนีอุตลุต ต่อให้ขู่พวกมันได้ ก็ใช่ว่าจะขู่สัตว์อสูรได้”
“ขู่สัตว์อสูรหรือ” โรแลนด์อึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะตั้งสติได้ “ข้าไม่ได้คิดจะขู่พวกมันเสียหน่อย แม้ของชนิดนี้จะมีเสียงดังจนน่าตกใจก็ตาม”
เขาพาหัวหน้าอัศวินเดินมาที่ใจกลางวงล้อม วางห่อดินปืนลง แล้วใช้กริชกรีดให้เป็นรูเล็กๆ เพื่อให้ดินปืนบางส่วนร่วงลงมา จากนั้นจึงควักถุงหนังที่บรรจุผงดินปืนออกมา แล้วเริ่มโรยจากรูโหว่เมื่อครู่พลางถอยหลังไปด้วย
วันนี้ไม่มีลมพัด เหมาะแก่การจุดระเบิดด้วยวิธีดั้งเดิมวิธีนี้มาก
จนกระทั่งถอยออกมาเกือบหนึ่งร้อยเมตร โรแลนด์จึงเก็บถุงหนัง
“เอาล่ะ จุดไฟตรงนี้แล้วกัน” เขาประเมินระยะห่างซ้ำไปซ้ำมา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดพลาดแล้วจึงบอกคาร์เตอร์ “ไปเรียกพวกนายพรานมาด้วย”
เวลานี้โรแลนด์รู้สึกตื่นเต้นหน่อยๆ ก่อนหน้านี้เขาเคยทดสอบไปบ้างแล้วเล็กน้อย ดังนั้นจึงไม่ห่วงผลการทดสอบเลย สิ่งที่เขาสนใจก็คือ เวลานี้เป็นช่วงเวลาอันยิ่งใหญ่ นับแต่วันนี้ไป อาวุธร้อนจะได้เผยโฉมหน้าอย่างเป็นทางการ และเขาก็จะได้เป็นหลักไมล์สำคัญซึ่งถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์
หลังจากทุกคนมารวมตัวกันแล้ว โรแลนด์ก็จุดไฟที่ผงดินปืน
คาร์เตอร์หมอบกับพื้น มองดูประกายไฟที่วิ่งไกลออกไปอย่างรวดเร็ว ในใจไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรนัก
ระยะห่างขนาดนี้ แถมยังไม่ได้ใส่ไว้ในถังสัมฤทธิ์อีก เสียงระเบิดของผงหิมะจะดังมาถึงตรงนี้หรือเปล่ายังไม่รู้เลย แต่เจ้าชายกลับให้ทุกคนหมอบกับพื้นเสียอย่างนั้น ทว่าในเมื่อเจ้าชายทำเป็นตัวอย่างไปแล้ว เขาก็ไม่ควรอะไรพูดมากอีก
พื้นดินในฤดูหนาวเย็นมาก แม้จะมีเกราะโซ่กั้นกลางก็ยังสัมผัสได้ถึงไอหนาวที่แผ่เข้ามา ในจังหวะที่คาร์เตอร์ขยับตัวจะเปลี่ยนท่านั้น เสียงระเบิดก็ดังสนั่นฟ้า...
เนื่องจากระยะห่างค่อนข้างใกล้ เสียงระเบิดและแรงสะเทือนจึงแทบจะมาถึงพร้อมกัน เขาได้ยินเสียงดังหึ่งๆ ในหูตัวเอง โลกทั้งโลกพลันเงียบสงบลงมา แรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินหายไปในพริบตา พอเขาเงยหน้าก็เห็นเมฆสีดำค่อยๆ ลอยขึ้นมา เศษหินและดินโคลนร่วงลงจากฟ้าราวกับสายฝน
โรแลนด์ได้รับผลกระทบจากการระเบิดน้อยกว่าหัวหน้าอัศวินมาก เขาที่แม้แต่เสียงประทัดยังอุดหู เตรียมตัวป้องกันทันทีที่จุดผงดินปืนเสร็จ จุดที่ระเบิดไม่มีลูกไฟใหญ่ยักษ์ลอยขึ้นมาอย่างที่เห็นในหนัง ประกายไฟสว่างวาบแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว เศษดินจำนวนมากถูกคลื่นระเบิดดันขึ้นไปเหนือพื้นประมาณสิบเมตร ตอนมันที่ร่วงลงมาหมดแล้ว ความรู้สึกเดียวของโรแลนด์ก็คืึอ เสียงนี้ดังกว่าประทัดเยอะเลยแฮะ
ส่วนขวานเหล็กและพวกนายพรานคนอื่นๆ นั้นต่างตกใจจนตาค้าง ในบรรดาพวกเขามีเพียงขวานเหล็กเท่านั้นที่รู้ว่านี่คือการทดสอบอาวุธชนิดใหม่ แต่ไม่คิดว่าเสียงของอาวุธชนิดนี้จะน่าตกใจขนาดนี้
คงมีแค่เสียงฟ้าผ่าของสวรรค์เท่านั้นที่เทียบเทียมได้
โรแลนด์ลุกขึ้นยืน เดินนำกลุ่มคนกลับไปที่จุดระเบิด ที่พื้นปรากฏหลุมยุบลงไปครึ่งเมตร กระต่ายที่อยู่ใกล้จุดระเบิดที่สุดหายสาบสูญไปแล้ว ทิ้งไว้ก็แต่เสาไม้สั้นๆ บนพื้น
เขาไล่ตรวจดูสัตว์ตัวอื่นๆ ทีละตัว ไก่ป่าที่ระยะสิบก้าวและสิบห้าก้าวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นแล้ว เห็นได้ชัดว่าตายสนิท แม้จะมองไม่เห็นบาดแผลภายนอกที่ชัดเจน แต่โรแลนด์รู้ว่าพวกมันตายเพราะแรงระเบิด
สัตว์ตัวเดียวที่รอดชีวิตก็คือกระต่ายเทาที่อยู่ที่ระยะสามสิบก้าว (ประมาณสิบห้าเมตร) ใบหูบางๆ ของมันมีเลือดซึมออกมาเป็นดวงๆ พอเห็นคนเข้ามาใกล้ก็ไม่มีอาการแตกตื่นตกใจอีก ราวกับเสียงดังเมื่อครู่นี้ได้พรากวิญญาณไปจากมันแล้ว
คาร์เตอร์กลืนน้ำลาย หูที่มีเสียงดังหึ่งๆ อย่างต่อเนื่องค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ เขาเพิ่งเข้าใจเมื่อครู่นี้เองว่าคำพูดของเจ้าชายที่ว่า ‘ข้าไม่ได้คิดจะขู่พวกมันเสียหน่อย’ นั้นหมายความว่าอย่างไร นี่คือสิ่งที่พัฒนามาจากผงหิมะจริงๆ หรือ นักเล่นแร่แปรธาตุอาศัยแค่ผลงานชิ้นนี้ชิ้นเดียวก็ก้าวนำนักโหราศาสตร์ไปไกลแล้ว
สายตาที่ขวานเหล็กมองโรแลนด์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “ฝ่าบาท หากกองพลเรือนมีอาวุธชนิดนี้ใช้ เมืองชายแดนก็ไม่ต้องกลัวสัตว์อสูรรุกรานอีกต่อไป ไม่ทราบว่าสามารถผลิตออกมาเยอะๆ ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์แบมือ “ไม่ได้หรอก ก่อนจะถึงเดือนแห่งปีศาจคงทำได้อีกแค่ยี่สิบสามสิบชิ้นเท่านั้น” หัวใจหลักอยู่ที่ดินประสิว วิธีการทำดินประสิวในยุคนี้ยังล้าสมัยมาก กล่าวคือเทวัตถุผสมปูนขาวลงในมูลคนและสัตว์แล้วเก็บผลึกโพแทสเซียมไนเตรตที่แยกตัวออกมา นอกจากสำนักเล่นแร่แปรธาตุและชนชั้นสูงแล้วก็แทบไม่มีใครนำไปใช้ประโยชน์ด้านใดอีก ดังนั้นการผลิตจึงน้อยตามไปด้วย หากนำมาทำดินระเบิดหมดก็จะหดหายไปอย่างรวดเร็ว
ในฐานะไม้ตาย อาวุธชนิดนี้จะต้องถูกใช้ควบคู่กับปืน ธนู และหน้าไม้
........................................


## จุดหมาย

บทที่ 35 จุดหมาย
ไนติงเกลเดินอยู่ท่ามกลาง ‘หมอกมายา’
หากมองจากตรงนี้ โลกนี้มีเพียงสีขาวกับดำเท่านั้น
เส้นสายที่ประกอบขึ้นเป็นสิ่งต่างๆ ไม่คมชัดอีกต่อไป ความแตกต่างระหว่างเส้นตรง เส้นหัก และเส้นโค้งไม่ชัดเจน คล้ายกับรูปวาดของเด็กๆ
มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ไนติงเกลเองก็ใช้เวลานานมากกว่าจะรู้วิธีแยกความต่างของพวกมัน แต่เมื่อไรที่เธอใช้ได้ถูกวิธี เธอก็จะไม่ถูกสิ่งใดๆ กีดขวางได้อีก สามารถท่องไปในหมอกมายาได้อย่างอิสระ กำแพงที่ดูเหมือนจะเชื่อมต่อเป็นแนวเดียวกัน แค่ลองเปลี่ยนมุมเล็กน้อยก็อาจจะเจอทางเข้าที่ไม่มีอยู่ในโลกปกติได้
ในโลกแห่งหมอกมายา บนและล่าง หน้าและหลัง ไม่มีนิยามที่แน่นอนอีกต่อไป พวกมันอาจจะสลับกันได้ หรือแม้กระทั่งทับซ้อนกัน อย่างเช่นสิ่งที่เธอกำลังทำตอนนี้ เธอเดินเข้าปราสาทต่อหน้าต่อตาองครักษ์ ไล่ไปตามเส้นสายที่เปลี่ยนไปอย่างยากจะคาดเดา ก้าวขึ้นไปทีละก้าวๆ จนทะลุเพดานมาถึงห้องของอันนา
สำหรับเธอแล้ว นี่คือโลกแห่งอิสระโดยแท้จริง
มีเพียงเวลาที่อยู่ใน ‘หมอกมายา’ เท่านั้น ไนติงเกลจึงจะรู้สึกผ่อนคลายอย่างเต็มที่ แม้มันจะเงียบเหงาและวังเวง ทว่าเธอชอบความรู้สึกปลอดภัยแบบนี้
เวลาส่วนใหญ่ที่นี่จะมีแต่สีขาวดำ แต่บางครั้งเธอก็เห็นสีอื่นๆ
อย่างเช่น อันนาที่อยู่ข้างหน้านี้
แม่มดแตกต่างจากคนทั่วไป พวกเธอคือแหล่งรวมของพลังวิเศษ ไนติงเกลสามารถมองเห็นการเคลื่อนไหวและสูญสลายของพลังนี้ได้ มันเป็นเพียงสีสันเดียวในหมอกมายา
เธอไม่เคยเห็นสีที่สมบูรณ์และแรงกล้าเหมือนสีของอันนามาก่อน...ประกายสีเขียวกระเพื่อมอยู่บนร่างเธอ บริเวณหัวใจสว่างจ้าตาจนแทบจะมองตรงๆ ไม่ได้ นั่นทำให้ไนติงเกลงุนงงมาก โดยปกติแล้วสีและความสามารถของพลังวิเศษจะไปด้วยกัน ตอนอยู่ที่สมาคมเธอเคยเห็นแม่มดที่มีพลังควบคุมไฟมาแล้วไม่น้อย พลังของพวกเธอส่วนใหญ่จะเป็นสีส้มหรือไม่ก็สีแดงเข้ม คล้ายกับลูกไฟที่กำลังเต้น แต่ไม่ว่าจะขนาดหรือความสว่างก็เทียบไม่ได้กับอันนา
ทว่าหากจุดนี้เรียกว่ายากจะเข้าใจ อีกจุดหนึ่งก็ยิ่งกว่าเหลือเชื่อ
เหตุใดอันนายังมีชีวิตอยู่ได้ทั้งที่มีพลังอันยิ่งใหญ่มหาศาลขนาดนี้มารวมอยู่ในร่างเธอ
ไนติงเกลยังไม่เคยเจอแม่มดคนไหนในสมาคมมีพลังระดับนี้มาก่อน ต่อให้เป็นแม่มดที่บรรลุนิติภาวะแล้ว เมื่อเทียบกับอันนาก็ยังถือว่าด้อยกว่ามาก หากอันนาบรรลุนิติภาวะล่ะก็...
ไม่ เธอไม่มีโอกาสนั้นแล้ว ไนติงเกลถอนใจ พลังยิ่งแกร่งกล้าก็ยิ่งตีกลับแรง เธอถึงกับไม่กล้าจินตนาการเลยว่า อันนาจะพบกับความทรมานอันน่าสยดสยองขนาดไหนตอนที่ปีศาจกัดกินร่างกาย ความเจ็บปวดรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากภายในไม่ได้ทำให้คนหมดสติไป นอกจากจะหยุดสู้แล้วยอมรับความตายเท่านั้น มิฉะนั้นก็ต้องทนรับความทรมานซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่ขาดช่วง
เธอเดินออกจากหมอกมายา พักอารมณ์หดหู่ไว้ชั่วคราว แล้วกระตุ้นความรู้สึกสดชื่นขึ้นมา “อรุณสวัสดิ์อันนา”
อันนาเริ่มชินกับการมาเยือนโดยไม่ได้รับเชิญและการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของอีกฝ่ายแล้ว เธอเพียงแต่พยักหน้า ไม่พูดไม่จา ทว่าฝึกควบคุมเปลวไฟต่อไป
ไนติงเกลลูบจมูก เดินไปนั่งที่ข้างเตียงอันนา
การฝึกแบบนี้เธอเห็นมาหลายครั้งแล้ว ตอนฝึกใหม่ๆ อันนายังพลั้งมือเผาชุดตัวเองไปหลายที ที่กระท่อมในสวนดอกไม้ต้องมีเสื้อผ้าสำรองให้เธอเปลี่ยนหีบใหญ่ๆ ต่อมา เธอก็ควบคุมให้เปลวไฟเต้นอยู่ที่ปลายนิ้วได้อย่างคล่องแคล่ว แม้แต่โรแลนด์เองก็ไม่คะยั้นคะยอให้เธอฝึกอีก กระท่อมไม้ในสวนจึงถูกดัดแปลงเป็นสถานที่อาบแดดและจิบชายามบ่ายไป
แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม อันนาก็ยังคงฝึกพลังวันละสองถึงสี่ชั่วโมงทุกวันตามคำสั่งก่อนหน้านี้ของเจ้าชาย...ในห้องของตัวเอง
“ข้าเอาปลาบดชุบแป้งทอดมาด้วย กินหรือไม่” ไนติงเกลหยิบห่อผ้าออกมาจากอกเสื้อ คลี่ออกแล้วยื่นไปตรงหน้าอีกฝ่าย
อันนาดมๆ ก่อนจะพยักหน้า
“ไปล้างมือเถอะ” ไนติงเกลยิ้ม โชคดีที่อันนาไม่ได้เกลียดเธอ เธอเพียงแต่ไม่ชอบพูดเท่านั้น จะว่าไปแล้ว ทั้งๆ ที่อันนาใส่ใจนาน่ามาก แต่เธอก็พูดกับนาน่าไม่มากเหมือนกัน อันที่จริงเธอแทบไม่พูดอะไรด้วยซ้ำ นอกจากเวลาที่อยู่กับโรแลนด์
และหากเทียบกันแล้ว โรแลนด์ดูจะพูดมากเกินไปมาก เขามักมีเหตุผลให้พูดไม่จบไม่สิ้นเสมอ แม้แต่จะกินข้าวก็ยังมีข้อบังคับเต็มไปหมด...เช่นว่าก่อนกินอาหารต้องล้างมือ เวลากินอาหารห้ามกินเร็วเกินไป ของที่ตกพื้นแล้วห้ามหยิบขึ้นมากินอีก...ซึ่งแต่ละข้อก็มีเหตุผลให้อธิบายอีกยืดยาว
ช่วงแรกๆ เธอยังรำคาญมาก แต่ว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นเจ้าชายลำดับที่สี่แห่งเกรย์คาสเซิล เจ้าของสถานที่แห่งนี้ ในเมื่อกินของเขาอยู่ของเขา ก็ทนๆ ฟังไปคงไม่เป็นไร แต่เวลานี้เธอกลับค่อยๆ ชินกับกฎพวกนี้เสียแล้ว ไม่รู้เพราะอะไร ตอนที่เห็นพวกอันนา นาน่า และโรแลนด์แย่งกันต่อแถวล้างมือนั้น เธอกลับรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาด
อันนาถูมือในถังที่บรรจุน้ำเต็ม แล้วจุดไฟอบจนแห้ง จากนั้นจึงหยิบอาหาร นั่งลงหน้าโต๊ะ แล้วค่อยๆ แทะทีละคำๆ
“เจ้าจะไม่กลับไปกับข้าจริงๆ หรือ” ไนติงเกลหาเรื่องคุย “ที่นั่นมีพี่น้องเยอะแยะเลยนะ พวกนางจะดูแลเจ้าอย่างดี”
“อยู่ที่นี่เจ้าไปไหนมาไหนได้แค่ในปราสาทเท่านั้น ไม่อึดอัดบ้างหรือ”
“แม้ที่เทือกเขาสิ้นวิถีมีของกินของใช้ไม่มาก แต่ทุกคนก็เป็นครอบครัวเดียวกัน มารวมตัวกันเพื่อเป้าหมายอย่างเดียวกัน”
“พลังของเจ้าแข็งแกร่งมาก พวกนางจะต้องดีใจที่ได้เจอเจ้าแน่นอน”
“ฤดูหนาวปีนี้ ข้ากลัวเจ้าจะสู้ไม่ไหว...”
พอพูดถึงตอนสุดท้าย เสียงของไนติงเกลก็เบาลง บางทีอาจไม่ทันแล้วก็ได้ เธอคิด ต่อให้กลับไปที่ค่าย แต่เธอมีพลังมหาศาลขนาดนี้ คงทนผ่านขั้นตอนการบรรลุนิติภาวะไม่ไหวแน่ เธอทำได้เพียงมองอีกฝ่ายตายไปต่อหน้าต่อตา
“ก่อนที่จะเข้าสมาคมแม่มด ท่านอยู่ที่ไหนหรือ”
ไนติงเกลอึ้งไป น้อยครั้งมากที่เธอจะถามคำถามเธอ “ข้า...เมื่อก่อนนี้ข้าอยู่ที่เมืองใหญ่เมืองหนึ่งทางตะวันออก ไม่ไกลจากเมืองหลวงมาก”
“แล้วท่านมีความสุขไหม”
มีความสุขหรือ ไม่เลย นั่นเป็นช่วงเวลาที่เธอไม่อยากคิดถึงที่สุด พึ่งพาคนอื่น ถูกคนดูถูกกลั่นแกล้งสารพัด ยิ่งเมื่อพวกเขารู้ว่าเธอเป็นแม่มด เธอก็ยิ่งถูกปฏิบัติราวกับสัตว์ ถูกล่ามโซ่ไว้ที่คอ ถูกบังคับให้ทำงานรับใช้พวกเขา ไนติงเกลส่ายหน้าถามเบาๆ “ทำไมเจ้าถามเรื่องนี้เล่า”
“ก่อนหน้านี้ข้าอยู่ที่เขตเมืองเก่า” อันนาเล่าประวัติตัวเองคร่าวๆ “พ่อข้าขายข้าให้ศาสนจักรแลกกับเงินยี่สิบห้าเหรียญทอง เจ้าชายทรงเป็นคนพาข้าออกมาจากคุก ข้าอยู่ที่นี่มีความสุขมาก”
“แต่ว่าเจ้าออกไปนอกปราสาทไม่ได้ นอกจากโรแลนด์ วิมเบิลดันแล้ว คนอื่นๆ ก็ยังเกลียดชังแม่มดอยู่”
“ข้าไม่สน แล้วอีกอย่าง พระองค์ก็ทรงบอกแล้วว่าจะทรงเปลี่ยนแปลงสถานการณ์เช่นนี้”
“นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ตราบใดที่ศาสนจักรยังไม่ล่มสลาย แม่มดก็ยังเป็นสิ่งชั่วร้ายตลอดกาล”
อันนาไม่ได้โต้แย้ง เพียงแต่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่พักใหญ่ ในขณะที่ไนติงเกลคิดว่าเธอจะไม่พูดอะไรแล้วนั้น เธอก็กลับถามขึ้นว่า “ระหว่างที่นี่กับที่สมาคมแม่มด ท่านอยู่ที่ไหนมีความสุขมากกว่ากัน”
“เจ้า...เจ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ” ไนติงเกลถูกถามกะทันหันจนตั้งตัวไม่ติด “แน่ แน่นอนว่าเป็นที่...”
ที่สมาคมหรือ บอกตามตรงว่าเธอไม่ได้สนใจเรื่องตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์มากนัก แต่ที่นั่นก็มีเพื่อนฝูงพี่น้องที่ทิ้งกันไม่ลง
ที่เมืองชายแดนหรือ หากไม่ใช่เพราะได้ยินว่ามีแม่มดตกอยู่ในอันตรายล่ะก็ เธอไม่มีวันมาที่นี่เด็ดขาด!
คำตอบน่าจะชัดเจนมากแท้ๆ ทว่าเหตุใดเธอจึงพูดออกไปไม่ได้ในทันที
คราวนี้อันนาเป็นฝ่ายยิ้มบ้าง ไนติงเกลแทบไม่เคยเห็นเธอยิ้มเลย ดวงตาคู่นั้นราวกับผิวน้ำทะเลที่กระทบแสงอาทิตย์ยามเช้า ชวนให้รู้สึกสงบใจอย่างประหลาด...แม้ว่าเธอจะไม่ได้กำลังอยู่ใน ‘หมอกมายา’ ก็ตาม “ข้าได้ยินเจ้าชายตรัสว่าพวกท่านกำลังตามหาภูเขาศักดิ์สิทธิ์อยู่ทางเทือกเขาทิศเหนือ หากภูเขาศักดิ์สิทธิ์หมายถึงความสงบมั่นคงและจุดหมายปลายทางล่ะก็ ข้าคิดว่าข้าได้พบมันแล้ว”
ที่นี่คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของเธอ ไนติงเกลตระหนักได้ แม้เธอจะเหลือเวลาชีวิตไม่มาก แต่วิญญาณของเธอได้ไปถึงฝั่งฝันเร็วกว่าแม่มดอีกหลายคนมาก
เวลานี้เอง เสียงคนวิ่งอย่างรีบร้อนพลันลอยมาจากนอกประตู ไนติงเกลตั้งใจฟังดู ดูเหมือนจะเป็นเสียงฝีเท้าของนาน่า
บานประตูถูกผลักออก คนที่พุ่งเข้ามาเป็นนาน่า ไพน์จริงๆ
เธอโผเข้าหาอ้อมอกอันนาด้วยใบหน้าอาบน้ำตา “ทะ...ทำอย่างไรดี พี่อันนา ท่านพ่อข้ารู้แล้วว่าข้าเป็นแม่มด!”
........................................


## เจรจา

บทที่ 36 เจรจา
โรแลนด์ถูกไนติงเกลดึงขึ้นมาจากเตียง
เมื่อรู้ว่าพ่อของนาน่า ไพน์มาหาถึงที่นี่ก็ตกใจ ทว่าไม่นานนักก็ตระหนักได้ว่านี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง...หากจะให้สาวน้อยอยู่ช่วยภารกิจในเดือนแห่งปีศาจ เขาก็จำเป็นต้องหาเหตุผลที่จะทำให้ครอบครัวไพน์ยอมใช้ชีวิตช่วงฤดูหนาวที่เมืองชายแดน
งานนี้เป็นงานหินมาก ข่าวลือและชื่อเสียงของเจ้าชายลำดับที่สี่ในหมู่ขุนนางตกต่ำจนถึงขีดสุด ยิ่งเมื่อเวลานี้สถานการณ์ระหว่างเขากับทางป้อมกำลังตึงเครียดด้วยแล้ว บรรดาขุนนางที่มีที่ดินอยู่ในเขตตะวันออกของป้อมพวกนี้จึงไม่น่าจะยอมอยู่ที่เมืองชายแดนต่อ ทว่าโรแลนด์เองก็ไม่ได้คิดจะทำงานร่วมกับคนพวกนี้อยู่แล้ว พวกเขาอาจจะเก่งเรื่องการแย่งชิงอำนาจและผลประโยชน์ แต่ไม่เหมาะที่จะต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับใคร
เขาสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ล้างหน้าล้างตาอย่างลวกๆ แล้วรีบลงมาที่โถงรับแขก
ทีก ไพน์ถูกพามารออยู่ที่นี่นานแล้วและกำลังโมโหควันออกหู เมื่อเห็นเจ้าชายมาก็ลุกขึ้นยืนทันที “ฝ่าบาท บุตรสาวของกระหม่อมอยู่ที่ไหนพ่ะย่ะค่ะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่โรแลนด์เจอพ่อของนาน่า เขามีรูปร่างกำยำล่ำสัน ตัวไม่สูงมาก หนวดเคราที่ล้อมกรอบหน้าทำให้เขาดูดุดัน และการแต่งตัวด้วยเสื้อหนาวเก็บเอว กับกางเกงหนังรัดรูปปะกระเป๋าใหญ่นั้นก็ดูเหมือนนายพรานมากกว่าชนชั้นสูง
“นางสบายดี ไพน์...”
“เหตุใดทหารของฝ่าบาทจึงปล่อยให้นางเข้ามาที่นี่ง่ายๆ แต่กลับขวางกระหม่อมไว้ที่นอกประตู” ทีกขัดขึ้นอย่างเดือดดาล “กระหม่อมต้องการคำอธิบาย ฝ่าบาท! ทรงพาบุตรสาวของกระหม่อมออกมาหากระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
นี่เขามาแนวไหนกันนี่ โรแลนด์อึ้ง ภาพในความคิดเขาคือ หลังจากอีกฝ่ายรู้ว่าลูกสาวตัวเองใฝ่ต่ำไปเป็นแม่มดแล้ว หากไม่ขอร้องเขาให้ช่วยปิดเป็นความลับอย่างพินอบพิเทา ก็น่าจะขอให้เขาจัดการปัญหานี้เสียเลย เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าอีกฝ่ายจะกลับมีท่าทีดุเดือดและเสียมารยาทอย่างนี้
ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมทหารถึงปล่อยนาน่าเข้ามาน่ะหรือ เหตุผลก็เพราะเขาสั่งเอาไว้ เธอมาหาอันนาทุกๆ สองสามวัน พวกทหารต่างคุ้นเคยกับเธอดี
หลังจากคิดอยู่สักครู่ โรแลนด์ก็เรียกสาวใช้ให้ไปพานาน่ามาที่นี่
แม้อีกฝ่ายจะเสียมารยาทอย่างไร แต่เขาก็ยังเป็นพ่อของนาน่า อย่างไรเสียก็ให้พวกเขาสองคนเจอกันก่อนดีกว่า หากอีกฝ่ายทำท่าว่าจะทอดทิ้งหรือส่งตัวสาวน้อยให้ศาสนจักรแล้ว เขาค่อยใช้วิธีการของเขาก็ยังไม่สาย
นาน่าเดินออกมาพร้อมอันนา
พริบตาที่เห็นลูกสาวนั้น แววขุ่นเคืองในดวงตาของทีกก็หายไปทันที เขากางแขนร้องบอกนาน่าว่า “มาหาพ่อเร็ว”
ทว่าสาวน้อยเอาแต่หลบอยู่หลังอันนา เธอโผล่หน้าออกมาเพียงครึ่งเดียว “ท่านจะขายข้าให้ศาสนจักรหรือไม่”
“อะแฮ่ม...เจ้ากำลังพูดอะไรน่ะ เด็กโง่ ศาสนจักรไม่อยากได้เด็กโง่เช่นเจ้าหรอก รีบกลับบ้านกับข้าดีกว่า”
ท่าทีของเขาทำให้โรแลนด์งงน้อยๆ จากที่ไนติงเกลเล่ามา นาน่าถูกพ่อจับได้ขณะใช้พลังวิเศษ จึงรีบหนีมาหาอันนาที่ปราสาทด้วยความตื่นตระหนก ส่วนพ่อของเธอก็รีบตามเธอมาอย่างเดือดดาล
แต่ตอนนี้ดูแล้ว สายตาที่ทีกมองลูกสาวมีเพียงความรักและความห่วงใยเท่านั้น ดูไม่เหมือนความเกลียดชังอย่างที่คนทั่วไปมีต่อแม่มดเลย
หรือว่าเขาจะเข้าใจอะไรผิดไป
โรแลนด์ลังเลสักครู่จึงตัดสินใจเปิดประเด็นว่า “ไพน์ บุตรสาวของเจ้าเป็นแม่มด ข้าคิดว่าเจ้าก็คงรู้แล้ว”
“ฝ่าบาทตรัสเรื่องอะไรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ยักเข้าใจ” ทีกกระทืบเท้า เดินเข้าไปจะคว้าแขนนาน่า แต่ถูกอันนาขวางไว้
“ท่านพ่อ ข้ากลายเป็นแม่มดแล้ว...ข้าขอโทษ” นาน่าพูดเสียงเบา
ทีกร้อนรนมาก “หยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้! แม่มดอะไร เจ้าคาร์ลนั่นสอนมาอีกสินะ หากรู้แต่แรกข้าคงไม่ให้เจ้าเข้าโรงเรียนนั่นแน่ ศาสนจักรนั่นพูดแต่เรื่องบ้าบอ!”
พอฟังมาถึงตรงนี้ โรแลนด์ก็พอจะเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว ที่อีกฝ่ายพยามยามปกปิดตัวตนนาน่าสารพัด ก็คงเพราะเข้าใจเขาผิดนั่นเอง
ดังนั้นก่อนที่จะเจอลูกสาว เขาถึงได้กระวนกระวายขนาดนี้
“อันนา” เขาขยิบตาให้แม่มด ฝ่ายหลังพยักหน้า ยื่นมือขวาใส่ทีกที่พยายามเดินอ้อมตัวเธอไปลากตัวนาน่า เปลวไฟพลันผุดขึ้นจากฝ่ามือแล้ววิ่งผ่านศีรษะเขาไป
ทีกเบิกตาโพลง ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกใจ นาน่าเองก็กอดแขนอันนาอย่างตื่นตระหนก “พี่อันนา อย่า!”
“ฝ่าบาท นี่คือ...!”
“อย่างที่เจ้าเห็น นางก็เป็นแม่มดเหมือนกัน เหมือนบุตรสาวของเจ้า” โรแลนด์แบมือว่า “เหตุผลที่นาน่าสามารถเข้าออกปราสาทได้อย่างอิสระไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด ตอนนี้พวกเราคงนั่งคุยกันดีๆ ได้แล้วกระมัง”
คราวนี้ทีกถึงได้ทำท่าราวกับสะดุ้งตื่นจากฝัน ถึงกับร้อง “หา” ออกมา “ฝ่าบาท กระหม่อม...”
“ค่อยๆ นั่งลงพูดเถอะ” โรแลนด์ชี้ไปที่โต๊ะ “ดื่มชาก่อนสิ”
เป็นไปตามคาด เขาถอนใจ ชื่อเสียงเขานี่มันเลวร้ายจริงๆ เลวร้ายชนิดที่ว่าขนาดเด็กก็ไม่เว้น ตอนนี้โรแลนด์เข้าใจกิริยาเสียมารยาทในตอนแรกของอีกฝ่ายแล้ว พ่อที่รักลูกคนหนึ่งเห็นลูกสาวตัวเองวิ่งเข้าไปในปราสาทของผู้ปกครอง ซ้ำร้ายทหารที่เฝ้าประตูยังแสดงท่าทางเคยชินอีก นั่นจะหมายความว่าอย่างไร
หากเขาเป็นพ่อของนาน่าแล้ว ดีไม่ดีอาจจะถึงขั้นรื้อปราสาทเลยก็ได้
ส่วนเหตุผลที่เขาปฏิเสธเสียงแข็งเรื่องลูกสาวเป็นแม่มดหลังจากนั้น จุดประสงค์ก็ชัดเจนมาก...ทีกกลัวว่าเจ้าชายจะใช้ข้ออ้างที่ว่า ‘นาน่าใฝ่ต่ำมีมลทิน จำเป็นต้องถูกชำระล้างให้บริสุทธิ์’ มาบีบบังคับเขา ในขณะที่เขาเองไม่สนใจสักนิดว่าลูกสาวสุดที่รักจะเป็นแม่มดหรือไม่
ทีกลังเลอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะนั่งลงในที่สุด เขากรอกชาใส่ปากหมดในรวดเดียวแล้วเช็ดปาก สีหน้าดูประดักประเดิด “ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท กระหม่อมเสียมารยาทเหลือเกิน ฝ่าบาททรงรู้ตั้งแต่ม่เมื่อไรว่าบุตรสาวของกระหม่อมกลายเป็น เอ่อ...แม่มดน่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“ก่อนเข้าฤดูหนาว คนที่รู้เรื่องนี้เป็นคนแรกไม่ใช่ข้า แต่เป็นคาร์ล ฟอว์เบิร์ต อาจารย์ของนาง เขาเห็นนางเป็นเพื่อนกับอันนาจึงพานางมาฝากฝังไว้กับข้า หวังให้ข้าช่วยคุ้มครองนางด้วย” โรแลนด์อธิบายอย่างละเอียด “ตลอดหนึ่งเดือนกว่ามานี้ เวลาว่างๆ นางจะมาฝึกพลังที่ปราสาท ข้าบอกเจ้าเลยแล้วกันว่า พลังของบุตรสาวเจ้าคือพลังเยียวยา”
“เช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ...” ทีกเกาศีรษะ “กระหม่อมก็ว่าแล้วว่าทำไมอยู่ๆ แมวตัวนั้นถึงวิ่งได้”
“แมวหรือ”
“ฮะๆๆ อันที่จริงก็ไม่มีอะไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมกลับบ้านไปเห็นเด็กคนนี้กำลังอุ้มแมวที่ถูกรถม้าชนนั่งอยู่หน้าประตู กระหม่อมยังคิดจะแกล้งแหย่นางจากด้านหลัง แต่พอนางเห็นกระหม่อมแล้วกลับวิ่งหนีทันที แมวตัวนั้นก็เช่นกัน ทั้งๆ ที่เพิ่งขาหักเพราะถูกรถม้าชนแท้ๆ” เขามองนาน่าและอันนา “พวกเจ้าเป็นเพื่อนกันหรือ”
อันนายังไม่ทันตอบ นาน่าก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว
สีหน้าของทีกอ่อนโยนลงมาก
โรแลนด์เห็นดังนั้นจึงลองหยั่งเชิง “ดูเหมือนเจ้าจะไม่คิดว่าแม่มดเป็นสิ่งชั่วร้ายที่ถูกปีศาจล่อลวงเลย”
“บุตรสาวของกระหม่อมย่อมไม่ใช่สิ่งชั่วร้าย!” เขาพูดอย่างหนักแน่นเด็ดขาด “ไม่ว่านางจะกลายเป็นอะไร ข้อนี้ไม่ต้องสงสัยเลย!”
ช่างต่างจากพ่อของอันนาราวฟ้ากับดิน โรแลนด์อดถอนใจไม่ได้ ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมนาน่าถึงได้สดใสร่าเริงและยิ้มแย้มอยู่เสมอ ครอบครัวแบบนี้เปรียบประดุจเปลอันอบอุ่นสำหรับลูกน้อย
“ข้าเองก็ไม่คิดเช่นนั้น ไพน์” เจ้าชายพูดตรงๆ “พลังของบุตรสาวท่านมีค่าต่อผู้บาดเจ็บมาก ข้าจึงอยากให้นางอยู่ที่เมืองชายแดน ร่วมต่อสู้กับข้าจนผ่านพ้นเดือนแห่งปีศาจไปด้วยกัน”
ทีกลังเลอยู่สักครู่ “ฝ่าบาท ขออภัยที่กระหม่อมต้องปฏิเสธ เมื่อเดือนแห่งปีศาจมาถึง ที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยอันตราย กระหม่อมไม่สามารถทิ้งนางไว้ที่นี่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
ที่ดินของทีก ไพน์ไม่ได้อยู่ใต้เขตการปกครองของเมืองชายแดน ดังนั้นต่อให้เขาเป็นเจ้าชาย ก็ไม่สามารถออกคำสั่งกับเขาโดยตรงได้ แต่ว่าตราบใดที่เขายังยอมนั่งเจรจาด้วย โรแลนด์ก็ยังมั่นใจว่าตัวเองสามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้
........................................


## เกียรติประวัติวงศ์ตระกูล

บทที่ 37 เกียรติประวัติวงศ์ตระกูล
“อันตรายยังมีอีกด้าน ไพน์ อันตรายหมายถึงโอกาสด้วยเช่นกัน” เจ้าชายกำลังนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับอีกฝ่ายที่ผู้ช่วยเจ้ากรมรวบรวมมาให้ “ได้ยินว่าเจ้าสืบทอดตำแหน่งมาจากบิดานี่ เขาเคยเป็นอัศวินมาก่อน ต่อมาจึงได้รับตำแหน่งบารอนและที่ดินเพราะทำความดีความชอบในสงคราม”
“เป็นเช่นนั้นจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ” ทีกพยักหน้า
“การต่อสู้ครั้งนั้นเป็นสงครามแห่งเกียรติยศเพื่อปกป้องผู้บริสุทธิ์ ขณะนั้นก็อยู่ในเดือนแห่งปีศาจเช่นกัน สัตว์อสูรจำนวนหนึ่งบังเอิญข้ามแม่น้ำแดงเข้ามาในแนวป้องกันของป้อม และรุกล้ำเข้าไปถึงใจกลางดินแดนตะวันตก บิดาเจ้าซึ่งกำลังลาดตระเวนอยู่พบสัตว์อสูรเข้าก็ไม่ได้หลบหนีเหมือนคนส่วนใหญ่ เขาแจ้งกองหนุนแล้วจึงเข้าปราบปรามมันอย่างกล้าหาญ เพราะด้านหลังของเขาคือเมืองที่ไม่มีการป้องกัน...เมืองที่ไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆ กับเขาเลยด้วยซ้ำ” โรแลนด์บรรยายไปพลางสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย “เรื่องราวหลังจากนั้นเจ้าคงรู้ดีกว่าข้า บิดาเจ้ารวบรวมกำลังคนในเมือง แล้วนำคนเข้าต่อสู้กับสัตว์อสูรจนได้รับชัยชนะ”
“พ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงของเขาฟังดูสะเทือนใจ เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความผูกพันต่อเกียรติประวัติแห่งวงศ์ตระกูล “ในพวกมันมีตัวหนึ่งรูปร่างใหญ่โตมาก ลักษณะคล้ายกวางผสมวัว หรือถ้าจะบอกว่าเป็นสัตว์ประหลาดที่เกิดจากการผสมสัตว์สองชนิดเข้าด้วยกันก็ไม่ผิดนัก ขาของมันใหญ่กว่าลำตัวบิดากระหม่อม ยามมันวิ่งแผ่นดินยังสะเทือน หากเป็นกระหม่อม กระหม่อมคงไม่รู้ว่าจะจัดการกับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นอย่างไร”
“แต่ว่าบิดากระหม่อมทำได้ เขายืนอยู่ใกล้คูตื้นๆ แห่งหนึ่ง แล้วล่อสัตว์อสูรที่กำลังบ้าคลั่งมาที่นี่ จากนั้นอาศัยจังหวะที่มันกระโจนเข้ามาทิ้งตัวนอนแนบคู แล้วตั้งดาบขึ้นโดยยันด้ามดาบไว้กับหินที่ก้นคู สัตว์ไร้สมองตัวนั้นก็พุ่งเข้าหาคมดาบดื้อๆ ท้องของมันถูกกรีดออกเป็นช่อง ไส้และเลือดสีดำที่ไหลออกมาแทบจะกลบร่างบิดากระหม่อมมิด ทุกวันนี้ที่บ้านกระหม่อมยังแขวนอนุสรณ์แห่งการต่อสู้ครั้งนั้นไว้เหนือเตาผิง มันเป็นเขาขนาดยักษ์ของสัตว์อสูรพ่ะย่ะค่ะ”
โรแลนด์จิบชา พูดอย่างไม่รีบร้อน “เป็นการต่อสู้ที่น่านับถือยิ่ง เขาปฏิบัติตามหลักของอัศวิน ทั้งเมตตาและกล้าหาญ ต่อมา คนที่มอบบรรดาศักดิ์และที่ดินให้เขาก็คือโจอี้ โคห์ล ซึ่งตอนนั้นยังเป็นเอิร์ลอยู่ที่ป้อมปราการลองซอง เมื่อยี่สิบห้าปีก่อน เสด็จพ่อของข้า ราชาวิมเบิลดันที่สามทรงเลื่อนบรรดาศักดิ์ให้เขาเป็นดยุคดูแลดินแดนใต้ อำนาจของเขาแผ่ขยายไปทั่วอาณาเขต จะเสียดายก็แต่เมื่อผู้เป็นที่พึ่งจากไปแล้ว บิดาของเจ้าซึ่งยังอยู่ทางตะวันออกของป้อมก็กลายเป็นเสี้ยนหนามในสายตาดยุคของป้อมไป”
“ฝ่าบาททรงรู้เรื่องละเอียดจริงๆ” ทีกถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย “ท่านดยุคกับโจอี้ไม่ถูกกันมาแต่ไหนแต่ไร โจอี้เองก็ไม่ใช่เอิร์ลที่ท่านดยุคแต่งตั้งให้ เชื้อสายของเขาแตกมาจากสาขาหนึ่งของราชวงศ์ เขาไม่มีอะไรด้อยไปกว่าดยุคไรอันเลยไม่ว่าจะเป็นสายเลือดหรือวงศ์ตระกูล”
นี่คือเกมการเมือง โรแลนด์คิด เป็นเกมถ่วงดุลอำนาจของวิมเบิลดันที่สาม
เพื่อจะทำความเข้าใจกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ เขาถึงกับเรียกผู้ช่วยเจ้ากรมมาอธิบายให้ฟังถึงหนึ่งวันเต็มๆ
การแต่งตั้งและการปกครองในหมู่ขุนนางนั้นวุ่นวายมาก ตามทฤษฎีแล้ว ขุนนางชั้นสูงมีอำนาจสั่งการขุนนางชั้นรองลงมาซึ่งอยู่ในความปกครองได้ แต่ในความเป็นจริงกลับยุ่งยากกว่านั้น ตัวอย่างเช่นโจอี้ โคห์ลกับดยุคไรอัน โจอี้เป็นเอิร์ลที่ได้รับการแต่งตั้งจากพระราชาโดยตรง แม้ที่ดินจะอยู่ในดินแดนตะวันตก แต่กลับมีบารมีและชื่อเสียงที่ไม่น้อยไปกว่าดยุคไรอันเลย
หลังจากที่โจอี้กลายเป็นดยุคที่ดินแดนใต้แล้ว ก็ย่อมมีอุปสรรคตัวใหม่ถูกส่งไปยังดินแดนของเขา นี่คือวิธีที่ราชวงศ์เกรย์คาสเซิลใช้รักษาเสถียรภาพทางการเมืองมาตลอด
“ดังนั้นหลังจากที่เจ้ารับช่วงต่อที่ดินผืนนี้มาแล้ว การค้าและผลผลิตทางการเกษตรจึงเลวร้ายลงทุกวัน ทรัพย์สินของตระกูลก็ร่อยหรอลงทุกวัน” โรแลนด์พูดช้าๆ “เวลานี้ มีโอกาสใหม่มาวางตรงหน้าเจ้าแล้ว”
“โอกาส...ใหม่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าคิดว่าเจ้าคงเคยได้ยินเรื่องราวความอดอยากเมื่อสองปีก่อนมาแล้ว ทางป้อมอ้างเหตุผลว่าแร่ไม่ครบจำนวน จึงหักเสบียงออกไปหนึ่งเดือน และปีนี้ พวกเราก็กำลังจะประสบปัญหาเช่นนั้น เหตุเหมืองถล่มทำให้ชาวเมืองชายแดนตกที่นั่งลำบาก พวกเราจำเป็นต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรหลังกำแพงเมืองแห่งใหม่ การต่อสู้ครั้งนี้อาจจะไม่ราบรื่น แต่อย่างที่ข้าได้บอกไว้ อันตรายย่อมหมายถึงโอกาสเช่นกัน”
“...” ทีกเข้าใจความหมายของเจ้าชายแล้ว เขาขมวดคิ้ว ไม่ได้ให้คำตอบในทันที
“จะว่าไปแล้ว เจ้าดูไม่เหมือนชนชั้นสูงทั่วไปเลย” โรแลนด์หัวเราะ “ไม่มีชนชั้นสูงที่ไหนสวมชุดเช่นนี้ออกมาข้างนอกแน่ มิหนำซ้ำที่มือเจ้าก็มีรอยด้านเต็มไปหมด ไพน์ เจ้าไม่เคยละทิ้งทักษะการต่อสู้อย่างอัศวินที่รับถ่ายทอดมาจากบิดาเลยกระมัง”  ”
เขาย่อมไม่ละทิ้งแน่นอน โรแลนด์คิด มิฉะนั้นคงไม่เอาแต่วิ่งเข้าป่าเร้นลับทั้งวันหรอก จากข้อมูลที่ได้จากบารอฟ ตลอดเวลาที่อยู่เมืองชายแดน เขาจะใช้เวลาไปกับป่าเร้นลับถึงสามวันต่อสัปดาห์ และทุกครั้งที่เข้าป่าก็จะเตรียมตัวอย่างดี เนื่องจากเขาเลี้ยงบริวารไม่ไหว จึงใช้วิธีจ้างนายพรานจากในเมืองมาเป็นผู้ช่วยแทน คนบางคนก็ชอบการต่อสู้โดยกำเนิดแท้ๆ ทีกเองก็เป็นคนประเภทนั้นอย่างไม่ต้องสงสัย
“หากเจ้ายอมอยู่ที่เมืองชายแดน ข้าจะให้โอกาสแก่เจ้า ให้เจ้าได้ย้อนรอยความรุ่งโรจน์ของบิดาเจ้าอีกครั้ง จงใช้ดาบและความกล้าหาญไขว่คว้าเกียรติยศให้ได้เหมือนเขา หากผลงานเจ้าโดดเด่น ข้าจะแบ่งที่ดินทางทิศตะวันออกของเมืองชายแดนให้เจ้า ที่ดินที่สมศักดิ์ศรีกับบรรดาศักดิ์ไวเคานท์ต์”
สถานการณ์แบบนี้แม้มีให้เห็นไม่มาก แต่สัญญานี้มีผลแน่นอน ในฐานะที่เป็นเจ้าชายที่บรรลุนิติภาวะแล้ว เขามีสิทธิ์แต่งตั้งไวเคานท์ บารอน และอัศวินได้โดยชอบธรรม เพียงแต่น้อยครั้งนักที่จะแต่งตั้งให้กับบริวารของคนอื่น เหตุผลแรกคือการแย่งคนของคนอื่นมาดูจะเสียมาดผู้ดีอยู่บ้าง สองคือหากอีกฝ่ายปฏิเสธจะน่าอับอายมาก แต่โรแลนด์ไม่คิดจะรักษามาดอะไรอยู่แล้ว เขาต้องการแค่หน่วยพยาบาลเคลื่อนที่อย่างนาน่าเท่านั้น ส่วนเรื่องอีกฝ่ายจะปฏิเสธนั้นเขาไม่หนักใจมาก โจอี้ได้เป็นผู้ปกครองดินแดนใต้แล้วไม่พาบิดาของทีกไปด้วย นั่นก็หมายความว่าฝ่ายแรกทอดทิ้งตระกูลไพน์แล้ว
ในที่สุดทีกจึงยอมอ่อนลงมา “เช่นนั้น...ฝ่าบาท กระหม่อมขอส่งนาน่ากลับไปที่ป้อมปราการลองซองได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ ยังไม่เคยมีใครอยู่สู้กับสัตว์อสูรที่นี่มาก่อน หากพวกเราพ่ายแพ้ขึ้นมาจริงๆ กระหม่อมก็ไม่ต้องการให้บุตรสาวของกระหม่อมเสียชีวิตที่นี่”
“ข้าบอกเจ้าไปตั้งแต่แรกแล้ว ไพน์ อันตรายยังมีอีกด้าน เจ้าเคยคิดหรือไม่ว่าหากคนที่ป้อมปราการลองซองจับได้ว่านาน่าเป็นแม่มด นางจะมีจุดจบอย่างไร ที่นั่นไม่เหมือนเมืองชายแดน ศาสนจักรได้หยั่งรากลึกลงในเมืองมานานแล้ว ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยสาวกและหูตาของพวกเขา หากนางถูกจับได้เมื่อไร แม้แต่ข้าก็ช่วยนางไม่ได้”
โรแลนด์หยุดสักครู่ก่อนจะพูดต่อ “เมืองชายแดนจะไม่มีวันถูกตีแตก เมื่อเดือนแห่งปีศาจมาถึง ข้าจะร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับประชาชนของข้าบนกำแพงเมือง ศัตรูของพวกเราก็แค่สัตว์ป่าที่กลายพันธุ์ ไม่ใช่ปีศาจที่ฟันแทงไม่เข้าเสียหน่อย บิดาเจ้าเคยเอาชนะพวกมันในที่โล่งกว้างไร้สิ่งกำบังมาแล้ว แล้วจะห่วงอะไรกับพวกเราที่มีกำแพงเมืองอันแน่นหนาเล่า หากว่า...ข้าหมายถึงหากว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นจริงๆ ข้าจะรีบส่งนาน่าออกไปจากเมืองนี้ทันที” เขาหยุด “รวมทั้งอันนาด้วย ข้าจะเตรียมเรือหนึ่งลำไว้ที่ท่า ข้าสัญญาว่าพวกนางจะปลอดภัย”
“ถ้าเช่นนั้น...กระหม่อมก็จะเชื่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ” ทีกลุกขึ้น คุกเข่าลงหนึ่งข้าง ยืดอกเก็บหน้าท้อง แสดงความเคารพที่ถูกต้องตามแบบอัศวิน “กระหม่อมยินดีสู้เพื่อฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”
...
หลังจากทีกและนาน่าจากไปแล้ว อันนาค้อนโรแลนด์ไปหนึ่งที
“ทรงละเมอหรือเพคะ” เธอพูด “หม่อมฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”
........................................


## ยุคอาวุธร้อน

บทที่ 38 ยุคอาวุธร้อน
ขวานเหล็กรู้ว่าตัวเองกำลังถูกจับตามอง
นายพรานทุกคนที่อยู่ร่วมการทดสอบระเบิดวันนั้นถูกจับย้ายไปอยู่ในอาคารเล็กๆ สองชั้นใกล้ๆ ปราสาท เมื่อมองลอดหน้าต่างออกไปจะเห็นกำแพงหินที่โอบล้อม ทางเข้าออกมีทหารเฝ้าอยู่
เขาไม่เห็นด้วยเอามากๆ กระทั่งรู้สึกว่าเจ้าชายส่งทหารมาเฝ้าแค่สองคนออกจะหละหลวมเกินไป
จนกระทั่งตอนนี้ ขวานเหล็กก็ยังได้ยินเสียงทดสอบระเบิดในวันนั้นดังสนั่นหู...ไม่เคยมีอาวุธชนิดใดทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวรุนแรงเท่านี้มาก่อน ที่ดินแดนใต้สุด เขาเคยเห็นเปลวไฟสีส้มที่ปะทุขึ้นจากใต้ดินแล้วลุกไหม้ติดต่อกันเป็นเวลาหลายสิบปี เคยเห็นพายุและคลื่นยักษ์เข้าปกคลุมทั้งชั้นฟ้าที่แหลมไม่รู้จบ...ทว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขีดจำกัดพวกนั้นเกิดขึ้นจากพระประสงค์ของมารดาแห่งธรณีหรือเทพแห่งทะเลทั้งนั้น มันคือแส้เหล็กสำหรับใช้ลงทัณฑ์สิ่งมีชีวิตของสิ่งศักดิ์สิทธิ์
ทว่าเจ้าชายกลับใช้ความสามารถของตัวเอง ลักขโมยอำนาจของสามเทพ[footnoteRef:1]จนได้มาซึ่งพลังอันยิ่งใหญ่ราวกับผู้กุมอำนาจสวรรค์...แม้จะยังห่างไกลจากสายฟ้าของบิดาแห่งนภาอยู่มาก ทว่าก็เกินกว่าขอบเขตความสามารถของมนุษย์ธรรมดาแล้ว [1:  สามเทพ หมายถึงเทพแห่งท้องฟ้า ผืนดิน และภูเขา]
หากเป็นที่เมืองไอรอนแซนด์ หากผู้ที่เห็นการทดสอบยังมีประโยชน์อยู่ก็จะถูกตัดลิ้นทิ้ง แน่นอนว่านี่ไม่ใช่วิธีที่ปลอดภัยที่สุด เพราะคนที่จะเก็บความลับได้ตลอดกาลมีเพียงคนตายเท่านั้น ส่วนคนต่างถิ่นน่ะหรือ พวกเขาเห็นแล้วให้รังเกียจมาก ไม่มีทางที่คนต่างถิ่นจะได้มีส่วนร่วมกับแวดวงชั้นในของเผ่าโมเกนเลย
เจ้าชายรู้ว่าเขามีเชื้อสายต่างเผ่าครึ่งหนึ่ง แต่ยังอนุญาตให้เขาได้เห็นไฟแห่งสวรรค์กับตา ทั้งยังมอบหมายให้เขาดูแลรับผิดชอบกองนายพรานอีก ความไว้วางใจที่ได้รับทำให้ขวานเหล็กรู้สึกฮึกเหิมมาก
ที่เมืองไอรอนแซนด์ เขาเคยถูกคนทรยศและใส่ร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน เมื่อหนีมาอยู่ดินแดนใต้ของเกรย์คาสเซิล สายเลือดชาวทะเลทรายและชาวอาณาจักรอย่างละครึ่งก็ทำให้เขาถูกเหยียดหยามอีก จนในที่สุด เขาก็ย้ายมาตั้งรกรากที่เมืองชายแดนด้วยความหดหู่ท้อแท้ หวังแค่ล่าสัตว์ประทังชีวิตที่เหลือไปวันๆ ไม่คิดเลยว่าจะกลับได้รับความเมตตาจากเจ้าชายที่นี่
เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย ด้วยอาวุธใหม่ชนิดนี้ ผู้ที่จะได้ตำแหน่งรัชทายาทไปครองจะต้องเป็นเจ้าชายโรแลนด์ วิมเบิลดันอย่างแน่นอน
เมื่อคิดว่าจะได้มีโอกาสอุทิศตนเพื่อพระราชาในอนาคตแล้ว ขวานเหล็กก็รู้สึกฮึกเหิมยิ่งกว่าเดิม
“ทุกคน ลงมารวมตัวกันข้างล่าง!”
ขวานเหล็กได้ยินเสียงก็โผล่หน้าออกไปดู จึงเห็นคาร์เตอร์ แลนนิส หัวหน้าอัศวินของเจ้าชาย
เขารีบแต่งตัวแล้วเดินเร็วๆ ลงมาหาคาร์เตอร์ เขาเคยเห็นการฝึกกองพลเรือนมาก่อน จึงรู้ว่าเจ้าชายชอบกองทัพที่มีวินัยและเป็นระเบียบเรียบร้อย นายพรานคนอื่นๆ ช้ากว่าเขามาก กว่าพวกเขาหกคนจะเรียงแถวเสร็จก็ใช้เวลาไปกว่าเจ็ดแปดนาที
“ที่เดิม ตามข้ามา” คาร์เตอร์กลับไม่ว่าอะไร เพียงแต่พาคนกลุ่มนั้นมุ่งหน้าไปยังนอกกำแพงเมือง
ที่แห่งนั้นก็คือสถานที่ทดสอบระเบิดเมื่อครั้งก่อน เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีการกั้นเขตรักษาความปลอดภัย
ที่นั่นนอกจากโรแลนด์แล้ว ยังมีอัศวินอีกสี่คน...พวกเขาทั้งหมดเป็นลูกน้องของคาร์เตอร์ ขวานเหล็กสังเกตว่า เจ้าชายกำลังลูบคลำกระบองโลหะยาวๆ หน้าตาประหลาดในมือ ขณะเดียวกันก็อธิบายอะไรบางอย่างกับพวกอัศวิน
เมื่อเห็นพวกขวานเหล็ก โรแลนด์ก็เดินเข้ามาหา “เป็นอย่างไรบ้าง คุ้นเคยกับที่อยู่ใหม่แล้วหรือยัง”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเป็นห่วง” ทุกคนโค้งตัวคำนับ ต่างบอกว่าที่อยู่ใหม่อยู่สบายมาก
อันที่จริงบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายมาอยู่นี้ดีกว่าบ้านเก่าในอดีตมาก ขวานเหล็กคิด อย่างน้อยก็บังลมบังฝนได้ดี หลังคาก็ไม่ได้ปูด้วยฟางที่กั้นแสงได้ไม่ได้หมด ทว่าเป็นกระเบื้องซึ่งเรียงอย่างเป็นระเบียบ
“เช่นนั้นก็ดี” โรแลนด์พยักหน้า “ที่ให้พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ก็เพราะเหตุผลเรื่องความปลอดภัย เมื่อพ้นเดือนแห่งปีศาจไปแล้ว พวกเจ้าก็ย้ายกลับบ้านได้ นอกจากนี้ ข้าได้ส่งค่าตอบแทนเดือนแรกให้ทางครอบครัวพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้าจะเจอหน้าพวกเขาได้ทุกๆ สุดสัปดาห์ แต่แน่นอนว่าต้องมีทหารตามไปด้วย”
“ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงเมตตา” บรรดานายพรานพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ
นั่นทำให้ขวานเหล็กรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ต่อให้ไม่เทียบกับกฎเหล็กของชาวทะเลทราย การควบคุมดูแลของกองทัพเกรย์คาสเซิลก็ไม่น่าจะหย่อนยานขนาดนี้ หรือว่านี่เป็นความเมตตาของเจ้าชายเอง เขารู้สึกกังวลลึกๆ หากคิดจะชิงราชบัลลังก์ก็ต้องโหดเหี้ยมอำมหิตกว่านี้...ข้อนี้ เขาเคยเห็นตัวอย่างที่เมืองไอรอนแซนด์มาแล้วมากมาย
แต่เมื่อได้ยินเจ้าชายบอกว่าจะทดลองอาวุธที่พัฒนาจากดินปืนชนิดใหม่นั้น ขวานเหล็กก็โยนความกังวลนี้ทิ้งไปทันที เขามองดูเจ้าชายเดินถือกระบองเหล็กหน้าตาประหลาดสองท่อนมาหาทุกคนตาไม่กระพริบ
“ของสิ่งนี้เรียกว่า ‘ปืน’ ” โรแลนด์พูด “คราวนี้ข้าจะสอนพวกเจ้าว่ามันใช้งานอย่างไร”
...
ขวานเหล็กใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็เรียนรู้วิธีใช้อาวุธชนิดใหม่จนทะลุปรุโปร่ง
นำผงสีดำที่ทำให้เกิดไฟแห่งสวรรค์...หรือก็คือดินปืนเทลงไปในลำกล้องปืน ยัดลูกตะกั่วลงไปหนึ่งลูก ใช้ไม้กระทุ้งลำกล้องจนถึงก้น แล้วเทดินปืนลงไปที่จานดินปืนด้านหลังอีกครั้ง เล็งเป้าหมาย แล้วลั่นไกปืน
แม้เขาจะรู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์เรื่องการต่อสู้มาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าดาบ มีด ค้อน ขวาน หรือหอกก็สามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว ทว่านั่นคือทักษะที่ได้มาจากการฝึกฝนและผ่านประสบการณ์จริงเป็นเวลาหลายปี หากจะมีอาวุธอะไรที่สามารถเรียนรู้ได้ภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงล่ะก็ เห็นจะมีแค่หน้าไม้เท่านั้น
ปืนอีกกระบอกถูกส่งให้คาร์เตอร์
หัวหน้าอัศวินก็ตื่นเต้นกับอาวุธพิสดารชนิดนี้มากเหมือนกัน พอได้จับก็ไม่ยอมวางลงเลย
หลังจากซ้อมท่ายิงอยู่หลายรอบ โรแลนด์ก็ให้พวกเขาสองคนลองยิงกระสุนจริงเพื่อดูผลลัพธ์ เป้าที่เตรียมไว้เป็นเกราะแผ่นครึ่งตัวแขวนอยู่บนเสาไม้ อัศวินสองคนตั้งเสานี้ไว้ที่ระยะห่างประมาณสามสิบฟุต(ประมาณสิบเมตร)
ขวานเหล็กและคาร์เตอร์ยิงปืนตามวิธีที่เจ้าชายสอน ยกขึ้นเล็งแล้วลั่นไกปืน
เสียงดังจากปืนนัดแรกทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง แม้แต่ขวานเหล็กเองก็เช่นกัน แต่ว่าเพียงไม่นาน สีหน้าของทุกคนก็เหลือเพียงความประหลาดใจ
รูเล็กๆ หนึ่งรูปรากฏขึ้นบนเกราะครึ่งตัวที่ถูกใช้เป็นเป้า ลูกตะกั่วพุ่งทะลุส่วนที่หนาที่สุดบริเวณหน้าอกของเกราะไปอย่างรวดเร็ว
ขวานเหล็กตรวจดูเกราะตัวนี้อย่างละเอียดตั้งแต่ก่อนยิงแล้ว มันไม่ใช่เกราะคุณภาพต่ำที่ผลิตกันตามบ้านเลย สัญลักษณ์รูปค้อนเหล็กและทั่งตีเหล็กบนคอมันยืนยันว่ามันคือชุดเกราะมาตรฐานของสหภาพช่างเหล็กแห่งเกรย์คาสเซิล ส่วนที่หนาที่สุดด้านหน้าหนาประมาณครึ่งนิ้วมือ สามารถต้านทานการยิงหน้าไม้ในระยะใกล้ได้ หากคิดจะทำลายเกราะเหล็กนี่ก็ควรใช้หน้าไม้ตัวใหญ่ ค้อน หรือง้าวจะดีที่สุด
เมื่อเทียบกันแล้ว อย่างน้อยปืนซึ่งใช้งานได้ง่ายไม่ต่างกันก็มีอานุภาพร้ายแรงกว่าหน้าไม้อย่างเห็นได้ชัด และความเร็วในการบรรจุกระสุนของมันก็พอๆ กับหน้าไม้ แต่หากพูดถึงความแม่นยำล่ะก็...เป้าที่อยู่ในระยะสามสิบฟุตนี้ยังบอกอะไรไม่ได้
“ฝ่าบาท แล้วอาวุธชนิดนี้สามารถผลิตได้...” คาร์เตอร์เอ่ยถาม
“ตอนนี้มีแค่สองกระบอกเท่านั้น ก่อนจะถึงเดือนแห่งปีศาจ อย่างมากก็คงทำเพิ่มได้อีกสองกระบอก”
ขวานเหล็กเห็นคาร์เตอร์ถอนใจอย่างชัดเจน เขาพอจะเดาความคิดอีกฝ่ายออก หากอาวุธชนิดนี้ผลิตได้ง่ายๆ ล่ะก็ แค่ฝึกไม่กี่วันก็จะสร้าง ‘นักรบ’ ผู้แม่นปืนได้กลุ่มใหญ่แล้ว ไม่จำเป็นต้องจำกัดอายุ อาชีพ หรือแม้กระทั่งเพศเลย...ต่อให้ผู้หญิงอ่อนแอก็อาจกลายเป็นภัยคุกคามอัศวินได้
แม้จะทำให้เขาหวั่นไหวได้ไม่เท่าไฟแห่งสวรรค์ แต่มันก็ยังเป็นอาวุธที่ไม่เลวเลย ขวานเหล็กคิด อานุภาพอันรุนแรงของมันจะช่วยให้เขาฆ่าสัตว์อสูรหนังเหนียวจากบนกำแพงเมืองได้อย่างไม่เปลืองแรง หากตอนที่เจอพันธุ์ผสมเมื่อปีนั้นเขามีปืนสักกระบอกล่ะก็ ผลลัพธ์คงไม่ออกมาอนาถแบบนี้
ทว่าในที่นั้นมีเพียงโรแลนด์เท่านั้นที่รู้ซึ้งถึงความหมายที่แท้จริงของอาวุธชนิดนี้
เขาได้เปิดฉากสงครามอาวุธร้อนกับมือตัวเองแล้ว
........................................


## ฤดูหนาว

บทที่ 39 ฤดูหนาว
โรแลนด์ยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองไปทางทิศเหนือ ตลอดหนึ่งเดือนมานี้ เขาวนเวียนอยู่ระหว่างปราสาท เหมือง และกำแพงเมืองเพียงสามแห่งเท่านั้น ทั้งนี้เพื่อตรวจดูรายละเอียดต่างๆ ที่อาจหลงลืมไปได้
ท่าแทงทวนของกองพลเรือนดูคล่องแคล่วขึ้นทุกวัน หลังจากถูกคาร์เตอร์ฝึกซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้ง พวกเขาก็จับอาวุธได้มั่นคง และพร้อมจะแทงอาวุธออกไปเมื่อได้ยินคำสั่งจากนายพรานผู้สังเกตการณ์
กองที่ยืนถัดจากพวกเขาไปก็คือกองนายพราน นายพรานที่ชำนาญการใช้ธนูและหน้าไม้ในเมืองชายแดนทุกคนล้วนถูกหลอกมาเข้ากองนี้ กลุ่มนักล่ามากประสบการณ์กลุ่มนี้คือกำลังหลักในการสังหารสัตว์อสูร ด้วยระยะยิงสิบสองฟุตจากเหนือกำแพงไปยังพื้นดินนี้ พวกเขาแทบไม่มีโอกาสยิงพลาดเลย
สุดท้ายก็คือกองเสริมซึ่งประกอบไปด้วยขวานเหล็ก คาร์เตอร์ และนายพรานฝีมือดีอีกสองคน พวกเขาได้รับแจกปืนคาบศิลาซึ่งผลิตขึ้นโดยการให้ช่างเหล็กผลิตชิ้นส่วนต่างๆ และอันนาเชื่อมประกอบ มีเพียงสัตว์อสูรพันธุ์ผสมหรือสัตว์ประหลาดตัวฉกาจที่ลูกธนูไม่ระคายผิวเท่านั้นจึงจะให้กองเสริมจัดการ ตำแหน่งของพวกเขาอิสระมาก สามารถเดินไปเดินมาได้ในระยะสองร้อยเมตรนี้ จุดไหนต้องการความช่วยเหลือก็ไปที่จุดนั้น
ส่วนห่อดินระเบิดนั้นถูกเก็บไว้ในโกดังใต้กำแพงเมืองซึ่งมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา เมื่อจะใช้จึงค่อยนำออกมาทีละห่อ...เพราะอย่างไรเสียหากของชนิดนี้เกิดอุบัติเหตุขึ้นมา คงสร้างความเสียหายให้ตัวเองได้มากกว่าสัตว์อสูร สัตว์อสูรอาจจะกัดหินและซีเมนต์ไม่เข้า แต่ดินระเบิดสามารถส่งกำแพงเมืองทั้งแถวขึ้นสวรรค์ได้
จนถึงตอนนี้ โรแลนด์ซ้อมรบจริงไปแล้วสองครั้ง รวมทั้งใช้ห่อดินระเบิดขณะซ้อมด้วย การซ้อมรบจะช่วยให้ชาวเมืองไม่ตกใจเสียงดินระเบิดแล้วโยนอาวุธทิ้งขณะรบจริง และข้อดีอีกอย่างก็คือ เมื่อทุกคนรู้ว่าเจ้าชายมีอาวุธร้ายแรงขนาดนี้ ขวัญและกำลังใจของพวกเขาก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น
“ฝ่าบาท” บารอฟขยับคอเสื้อ “รายได้จากการขายแร่ถูกใช้ไปแล้วกว่าครึ่ง หากเดือนแห่งปีศาจยาวนานอย่างที่โหรทำนายไว้จริง กระหม่อมเกรงว่าพวกเราจะอยู่ได้ไม่พ้นฤดูหนาวพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นก็เอาเงินในคลังส่วนตัวข้าโปะเข้าไป” โรแลนด์พูดอย่างไม่ลังเล “แล้วก็อย่าเพิ่งหยุดการค้าขายกับเมืองวิลโลว์ ข้าส่งเครื่องจักรไอน้ำตัวแรกไปที่เหมืองแล้ว งานเก็บกวาดเศษหินที่ถล่มส่วนใหญ่ก็เรียบร้อยแล้ว ฤดูหนาวนี้พวกเราน่าจะยังได้ผลผลิตอีกเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งพลอยดิบ ตอนนี้ยังไม่ต้องเน้นเรื่องราคามาก แค่ขายออกให้ไวที่สุดก็พอ ตุนเสบียงและเนื้อแห้งไว้เยอะๆ ดีกว่า”
บารอฟพยักหน้า “กระหม่อมจะรีบทำตามรับสั่งพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท แต่ว่า...”
เมื่อเห็นผู้ช่วยเจ้ากรมทำท่าจะพูดทว่าก็ยั้งปากไว้ โรแลนด์ย่อมรู้ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร “วางใจเถอะ ข้าเตรียมเรือไว้แล้ว หากสถานการณ์ย่ำแย่จนเกินเยียวยาจริงๆ ข้าก็จะไปจากที่นี่แน่นอน”
“เช่นนั้นกระหม่อมก็วางใจ” บารอฟถอนใจโล่งอก
โรแลนด์ยิ้มให้เขา “เจ้าไปทำงานตัวเองเถอะ เดี๋ยวข้าจะเดินดูอีกสักหน่อย”
เมื่อบารอฟจากไปแล้ว โรแลนด์จึงเดินขึ้นหอสังเกตการณ์ช้าๆ ที่นี่เป็นจุดสูงสุดของกำแพงเมือง จากที่นี่สามารถมองเห็นผืนป่าอันกว้างไกลและภูเขาน้อยใหญ่ที่เรียงรายกันได้ ลมฤดูหนาวแผดเสียงปะทะใบหน้ามา ทว่าเขาไม่สนใจ เขาจะต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุดอันโล่งกว้างแห่งนี้เท่านั้น อารมณ์ที่ตื่นเต้นจากการเผชิญหน้ากับสงครามใหญ่ของเขาจึงจะสงบลงมาได้
“ฝ่าบาททรงหลอกเขา” ใครบางคนพูดอยู่ข้างๆ “ฝ่าบาทไม่ได้จะเสด็จไปจริงๆ”
“ชีวิตคนก็ลำบากเช่นนี้ล่ะ เรื่องบางเรื่องก็ต้องทนเก็บไว้ในใจ”
“หม่อมฉันไม่เข้าใจว่าฝ่าบาทตรัสเหลวไหลอะไร หากฐานะของเจ้าชายเรียกว่าลำบาก เช่นนั้นพวกหม่อมฉันไม่ยิ่งแย่กว่าหรือเพคะ” ไนติงเกลปรากฏร่าง “ต่อให้ไม่ได้เป็นพระราชา แต่ถ้าครบกำหนดเวลาชิงตำแหน่งรัชทายาทห้าปีแล้วยังมีชีวิตรอด ฝ่าบาทก็ทรงได้เป็นผู้ปกครองที่ไหนสักแห่งอยู่ดี แทนที่จะมัวกังวลเรื่องนี้ หม่อมฉันว่าฝ่าบาททรงใช้เวลากับอันนาหน่อยดีกว่าเพคะ หม่อมฉันกลัวว่า...นางจะไม่เหลือเวลาแล้ว”
โรแลนด์เงียบไปสักครู่ “ข้าไม่คิดว่านางจะอยู่ไม่พ้นเดือนแห่งปีศาจ”
“เพราะเหตุใดเพคะ”
“เพราะนางบอกว่านางจะไม่พ่ายแพ้ต่อกับปีศาจที่กัดกินร่างนาง” เขาหยุดไปเล็กน้อย “ข้าเชื่อนาง”
“ทรงเชื่อแม่มดด้วยหรือเพคะ” ไนติงเกลส่ายหน้า “พวกหม่อมฉันเป็นผู้ที่ถูกปีศาจสาปแช่งเชียวนะ”
“อย่างนั้นหรือ เช่นนั้นข้าก็เชื่อเจ้าด้วย”
“...”
********************
ไบรอันสวมชุดลำลอง ยืนอยู่หน้าป้ายสุสานของเกรย์ฮาวด์
เขาลูบป้ายหินใหม่เอี่ยมเบาๆ บนป้ายขาวสะอาดมีตัวอักษรสลักอยู่หนึ่งบรรทัด ‘ไร้นามทว่าสถิตย์อยู่ในใจตราบนิรันดร์ วีรบุรุษผู้สละชีพเพื่อเมืองชายแดน’
“เกรย์ฮาวด์”
“ความฝันข้าเป็นจริงแล้ว พอผ่านเดือนแห่งปีศาจไปแล้ว เจ้าชายจะจัดพิธีแต่งตั้งให้ข้า”
“แต่ข้าไม่อยากนอนรออยู่บนเตียงคนป่วยเช่นนี้เลย”
“แผลของข้าหายดีแล้ว บนกำแพงเมืองต่างหากจึงจะเป็นที่ที่ข้าควรอยู่”
“เดือนแห่งปีศาจใกล้เข้ามาแล้ว สัตว์อสูรอาจจะน่ากลัว แต่พวกมันก็จะวิ่งชนแนวป้องกันที่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้นมา ไม่มีทางรุกล้ำเข้ามาได้มากกว่านี้”
“ข้าจะกวัดแกว่งดาบปกป้องเมืองแห่งนี้ไปพร้อมกับเจ้า”
“แต่ทั้งหมดนี้ยังไม่จบ”
“คนที่ลอบทำร้ายเจ้ายังมีชีวิตอยู่...แต่เขาจะไม่ได้อยู่ตลอดไป นี่คือคำสัญญาที่ฝ่าบาททรงให้ไว้กับข้า”
“ไว้พวกเราเจอกันคราวหน้า ข้าจะนำข่าวดีมาบอกเจ้า”
ไบรอันโค้งตัวลง วางช่อดอกไม้ไว้หน้าป้ายสุสาน
“แล้วเจอกัน สหายของข้า”
********************
“พี่อันนา ท่านไม่กลัวหรือ” นาน่านอนคว่ำตัวยกขาอยู่บนเตียง
“กลัวอะไร”
“ก็ปีศาจกัดกินร่างกายอย่างไรเล่า ไนติงเกลบอกว่าฤดูหนาวนี้แล้วนี่ ส่วนข้าเพิ่งเป็นแม่มดเมื่อฤดูใบไม้ร่วง ปีนี้จะเป็นครั้งแรก...”
“ครั้งแรกน่ะ” อันนาคิด “ทรมานมากจริงๆ จนบางครั้งเจ้าจะอยากตายๆ ไปเสีย”
“หา!” นาน่าร้องอย่างตกใจ ยกมือปิดปากตัวเองทันที
“แต่เจ้าก็จะรอดมาได้ เหมือนข้านี่อย่างไร”
“ข้าไม่รู้...” นาน่าพูดเสียงเบา “ข้าไม่เข้มแข็งเหมือนท่าน”
“ข้าก็ไม่ได้เข้มแข็งอะไรหรอก” อันนาหลับตา ในสมองผุดภาพตอนที่เจอโรแลนด์ครั้งแรก ในคุกที่มืดมัวและหนาวเหน็บ เขานำเสื้อมาคลุมให้เธอ แล้วพูดเบาๆ ว่าจะจ้างเธอ...เธอยังรู้สึกเหลือเชื่อมาจนถึงตอนนี้ “เจ้าจะได้เจอสิ่งที่ทำให้เจ้าอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป แม้ว่าจะต้องดิ้นรนเพื่ออยู่ก็ตาม”
“อย่างเช่น...”
“อย่างเช่นสเต็กเนื้อชุ่มซอส” เธอถอนใจ “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าต้องการอะไร...เอ๋”
อันนาเห็นนาน่ากำลังจ้องเธอตาไม่กระพริบก็ยกมือลูบหน้า “หน้าข้ามีอะไรเปื้อนหรือ”
“เปล่า...” อีกฝ่ายส่ายหน้า “ข้าเพียงแต่แปลกใจเล็กน้อย เมื่อก่อนท่านไม่เคยพูดกับข้ามากมายขนาดนี้...พี่อันนา เมื่อครู่ตอนท่านหลับตาทำท่าครุ่นคิดน่ะ ท่านงามมากจริงๆ”
อันนาค้อนอีกฝ่าย กระโดดลงจากเตียงแล้วเดินไปที่ริมหน้าต่าง
นาน่าเดินตามไป “ท่านดูอะไรหรือ ดูป่าเร้นลับหรือ”
“ป่าอยู่ทางทิศตะวันตก” อันนาพูดอย่างหน่ายใจ “ที่นี่มองเห็นได้แค่แม่น้ำแดง”
“พี่อันนา ท่านดูนั่นสิ!” เด็กสาวชี้ท้องฟ้า
อันนาตะลึง รีบเปิดหน้าต่างออก ลมหนาวพัดเข้ามาในห้องพร้อมเศษหิมะ
เธอยื่นมือไปคว้าเกล็ดหิมะโปร่งใสแวววาว ความเย็นแผ่ซ่านมาจากนิ้วมือ
“หิมะตกแล้ว”
********************
“...”
หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ ไนติงเกลจึงพูดขึ้น “ฝ่าบาทไม่ทรงโกหกจริงๆ ด้วย”
“แน่นอน” โรแลนด์หัวเราะ “ข้าพูดโกหกน้อยมาก”
ไนติงเกลไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเบือนหน้าไปอีกทาง ในดวงตาผุดแววตาอันไม่อาจบอกความหมาย
ทันใดนั้น เธอรู้สึกเย็นที่หลังคอจึงเผลอหดคออย่างอดไม่ได้ พอเงยหน้าขึ้นไปถึงได้เห็นว่าหิมะกำลังโปรยลงมาจากท้องฟ้าเหนือกำแพงเมืองโดยที่เธอไม่รู้ตัว ท้องฟ้าที่อึมครึมราวกับมีภูติสีขาวปรากฏตัวขึ้นนับไม่ถ้วน พวกมันเต้นระบำอยู่ในสายลมเหนือ โบยบินไปทุกทิศทางท่ามกลางเสียงคำสั่งฝึกทหารของกองพลเรือน
...เดือนแห่งปีศาจมาถึงแล้ว
.......................................


## จดหมาย

บทที่ 40 จดหมาย
กองฟืนลุกไหม้อย่างโชติช่วง ทว่ากูลอน วิมเบิลดันกลับไม่รู้สึกอบอุ่นสักเท่าไร
แม้อยู่ในกระโจมที่เย็บจากหนังวัว ที่พื้นก็อัดดินจนแน่น ไม่น่าจะมีรูให้ลมเข้าได้ แต่เขายังคงรู้สึกเหน็บหนาวไปทั้งกาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่นิ้วเท้า หนาวจนแทบจะหมดความรู้สึกแล้ว
“ที่บ้าๆ นี่ ขนาดฉี่ยังแข็งเลย” เขาถ่มน้ำลาย ลุกขึ้นยืน ใช้มือคู่นั้นจับขอบโต๊ะทั้งสองข้างแล้วออกแรงยก เหนือหลังมือพลันปรากฏเส้นเอ็นปูดนูนขึ้นมา โต๊ะไม้ขนาดหกตารางฟุตลอยขึ้นเหนือพื้น
กูลอนย้ายโต๊ะมาตั้งข้างๆ กองไฟจึงพอจะรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาบ้าง เขาถอดรองเท้า ยกฝ่าเท้าอังเหนือกองไฟ คลี่ม้วนกระดาษในมือออก แล้วลงมือเขียนจดหมายที่ยังเขียนไม่เสร็จต่อ
‘ถึงลิเวียที่รัก’
‘ข้ามาอยู่เฮอร์มีสได้เดือนกว่าแล้ว แน่นอนว่าพวกศาสนจักรชอบให้เรียกที่นี่ว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์ใหม่มากกว่า หากไม่ใช่เพราะสนธิสัญญาเดือนแห่งปีศาจแล้ว ข้าไม่ก็อยากมาเหยียบที่นี่แม้เพียงอึดใจ ข้าอยากกลับไปที่บ้านหลังเล็กๆ ของเจ้า นอนอยู่บนเตียงอันอบอุ่นกับเจ้ามากกว่า’
‘เพราะสนธิสัญญาฉบับนี้ กองทหารที่คอยจับสังเกตความเคลื่อนไหวของศาสนจักรกลับกลายเป็นพันธมิตรผู้ช่วยเหลือศาสนจักรเสียเอง น่าขำมากใช่ไหมเล่า พูดถึงศาสนจักรแล้ว ข้าจำต้องยอมรับว่าสิ่งที่พวกเขาทำมันน่าทึ่งจริงๆ ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้ามาที่นี่ครั้งแรกเมื่อยี่สิบปีก่อน เฮอร์มีสแห่งนี้ยังไม่มีอะไรเลยนอกจากภูเขาและก้อนหิน เมืองที่ศาสนจักรสร้างยังอยู่ที่เชิงเขา แต่ว่าตอนนี้ พวกเขาไม่เพียงทำถนนสำหรับให้รถม้าวิ่งขึ้นเขาเท่านั้น แต่ยังสร้างเมืองขนาดใหญ่บนยอดเขาด้วย’
‘หากเป็นฤดูร้อนล่ะก็ ข้าก็อยากให้เจ้ามาดูกับข้าสักครั้ง เมืองศักดิ์สิทธิ์ใหม่ของพวกเขายิ่งใหญ่กว่าเกรย์คาสเซิลเสียอีก เจ้ายังจำโรงละครในเมืองหลวงได้ไหม ข้ากับเจ้าเคยไปดูละครเรื่องแฮมเลตด้วยกันที่นั่น เจ้าชื่นชมว่าโรงละครแห่งนี้มหัศจรรย์มาก ข้างในกว้างใหญ่เหลือเกิน’
‘แต่หากเจ้าได้มาเห็นลานฝึกทหารของเมืองศักดิ์สิทธิ์ใหม่แล้ว เจ้าจะพบว่าโรงละครที่เกรย์คาสเซิลนั้นเทียบไม่ติดเลย ข้าว่ามันเหมือนงานศิลปะอันประณีตมากกว่าสิ่งก่อสร้าง พื้นที่ของมันใหญ่กว่าโรงละครประมาณห้าเท่า แต่กลับไม่มีเสาหินรับน้ำหนักเลยสักต้น กำแพงด้านนอกมีสิ่งที่ดูคล้ายกระดูกสัตว์ขนาดใหญ่แปดชิ้นยื่นออกมา กระดูกที่โค้งงอพวกนั้นยึดติดกับกิ่งก้านและเชือกป่าน ประคองหลังคาไว้กลางอากาศราวกับไม้แขวน ไม่รู้ว่าพวกเขาคิดได้อย่างไร’
‘แล้วหากกระดูกพวกนั้นถูกเลาะมาจากสัตว์อสูรจริงล่ะก็ ข้าพนันได้เลยว่าตัวมันจะต้องใหญ่กว่าหนึ่งร้อยฟุตแน่ คงมีแค่เฮอร์มีสเท่านั้นกระมังที่จะได้เจอสัตว์อสูรประเภทนี้ แต่ว่าที่รัก ไม่ต้องกังวลไป ต่อให้สัตว์อสูรตัวใหญ่ขนาดไหน ก็เป็นแค่ลูกสมุนของปีศาจนรก เมื่ออยู่ต่อหน้าหินอาญาสิทธิ์ ความชั่วร้ายใดๆ ก็ไม่อาจรอดพ้นอาญาแห่งพระเจ้าได้ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูร แม่มด หรือว่าตัวปีศาจเอง จุดจบของพวกมันมีเพียงความตายเท่านั้น’
พอเขียนถึงตรงนี้ กูลอน วิมเบิลดันก็วางพู่กันลงแล้วสะบัดมือที่เริ่มชา จะว่าไปก็แปลก เขากวัดแกว่งดาบหนักสิบห้าปอนด์ได้ทั้งวัน แต่จับพู่กันเขียนอักษรได้ไม่กี่ตัวกลับเหนื่อย เขาหัวเราะเยาะตัวเอง ข้านี่เหมาะกับงานใช้แรงงานจริงๆ
‘พอพูดถึงสัตว์อสูร ข้าก็นึกขึ้นมาได้ น้องสี่ของข้าถูกส่งไปที่เมืองชายแดนอันยากไร้ ป่านนี้คงวิ่งหางจุกตูดไปอยู่ป้อมปราการลองซองแล้วกระมัง...แม้ว่าสัตว์อสูรที่นั่นจะเทียบกับที่เฮอร์มีสไม่ได้เลยก็ตาม แต่ก็ว่าเขาไม่ได้หรอก หากข้าได้อยู่เมืองเช่นนั้นก็คงต้องหนีเหมือนกัน ดูจากข้อนี้ก็รู้แล้วว่าเสด็จพ่อทรงอยุติธรรมเพียงไร แค่เพราะน้องรองแสดงความเฉลียวฉลาดกว่าคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก จึงตัดสินพระทัยให้เขาสืบราชบัลลังก์ต่ออย่างนั้นหรือ เสด็จพ่อทรงลืมไปแล้วกระมังว่าพระองค์เองก็ไม่ได้ทรงครองบัลลังก์เพราะความเฉลียวฉลาดเหมือนกัน นับตั้งแต่เสด็จแม่สวรรคตไป ข้าก็ยิ่งเดาความคิดพระองค์ยากขึ้นทุกวัน’
ส่วนเนื้อหาหลังจากนั้นกูลอนลังเลอยู่นาน เขาไม่รู้ว่าควรบอกแผนการของเขากับลิเวียหรือไม่ หลังจากนิ่งไปสักพัก เขาก็ตัดสินใจเขียนลงไป หากแผนการประสบผลสำเร็จ ตอนที่จดหมายฉบับนี้ส่งถึงมือเธอนาง เขาน่าจะไปถึงที่ปราสาทเกรย์คาสเซิลแล้ว
‘ที่รัก ปราญช์โอเวนพูดถูกแล้ว หากข้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ราชบัลลังก์ก็คงไม่มีวันตกมาถึงมือข้า เขาสังเกตเห็นเรื่องนี้จากปรากฏการณ์ดวงดาว ‘ดาวนำทางเคลื่อนตัวห่างจากดวงอาทิตย์ อย่างมากอีกสี่เดือนก็จะหลุดจากวงโคจรของดวงอาทิตย์อย่างสิ้นเชิง’ ท่านปราชญ์บอกข้าเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว ข้าไม่สามารถทนนิ่งดูดายเช่นนี้ได้อีกต่อไป’
‘หลังจากเสร็จจากสงครามวันนี้แล้ว ข้าจะแอบกลับเมืองหลวงไปพร้อมกับนักรบที่ซื่อสัตย์ของข้า สันเขาโคลด์วินด์อาจไม่มั่งคั่งร่ำรวยเท่าเมืองวาเลนเซีย ทว่าที่นี่เต็มไปด้วยนักรบที่ห้าวหาญ ขอเพียงให้เงินและคำมั่นสัญญาแก่พวกเขา พวกเขาก็พร้อมจะกระโจนเข้าใส่เป้าหมายของข้าราวของข้ากับหมาป่าที่หิวโหย แต่แน่นอนว่าข้าไม่คิดจะทำเช่นนั้น ข้าเพียงแต่อยากถามเสด็จพ่อด้วยตัวเองว่าเหตุใดจึงมีราชโองการชิงตำแหน่งรัชทายาทอันน่าขบขันเช่นนั้น อะไรทำให้พระองค์ทรงลืมไปว่าข้าคือผู้สืบทอดราชสมบัติอันดับหนึ่ง’
‘ปราชญ์โอเวนเตรียมทุกอย่างให้ข้าแล้ว ลิเวีย ดวงใจของข้า โปรดรออีกสักระยะ รอวันที่ข้าได้เป็นพระราชาแล้วข้าจะแต่งงานรับเจ้าเป็นราชินี แต่หากข้าโชคไม่ดี แผนการครั้งนี้เกิดล้มเหลวขึ้นมา...เจ้าก็อย่าได้กลับไปที่เมืองหลวงอีก โปรดจงใช้ชีวิตอยู่ที่สันเขาโคลด์วินด์ต่อไป’
‘ด้วยรัก กูลอน’
เขาพับจดหมายใส่ซองอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ครั่งปิดผนึก หลังจากตรวจตราหลายรอบแล้วจึงเคาะโต๊ะ องครักษ์คนหนึ่งเดินเข้ามาจากนอกกระโจมอย่างรวดเร็ว
“ส่งจดหมายนี้ให้ถึงมือกุหลาบที่สันเขาโคลด์วินด์ ไม่ต้องรีบร้อนเดินทางและไม่ต้องขี่ม้า แต่งตัวเป็นคนเดินทางธรรมดาแล้วไปพร้อมขบวนพ่อค้าที่ไปกลับระหว่างสองเมืองนี้ แต่จงจำไว้ว่า เจ้าต้องส่งจดหมายฉบับนี้ให้ถึงมือนางด้วยตัวเอง”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!”
“ดีมาก ไปได้แล้ว” กูลอนไล่องครักษ์ออกไปแล้วจึงนั่งลงบนโต๊ะ เท้าทั้งสองห้อยอยู่เหนือกองไฟ
ลองเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็กลับตัวไม่ได้อีก
เขาหลับตาลง หวนนึกถึงภาพในวัยเยาว์ ตอนนั้นเขาพาน้องรองและน้องสามไปเล่นซ่อนแอบในสวนดอกไม้ในเมืองหลวง พอน้องสามหกล้ม พวกเขาสองคนก็ต้องล้มเป็นเพื่อนนาง ตั้งแต่เมื่อไรกันที่พวกเขาสามคนค่อยๆ กลายเป็นคนแปลกหน้าซึ่งกันและกันดังเช่นทุกวันนี้
กูลอนส่ายหน้า โยนความคิดสับสนวุ่นวายทิ้งไป อารมณ์อ่อนไหวไม่เหมาะกับเขา เขาคิด อย่างไรเสียปริศนานี้ก็ต้องมีคำตอบ...หลังจากที่เขาได้ครองบัลลังก์แล้ว
เวลานี้เอง เสียงแตรเขาสัตว์ชวนหดหู่ก็ดังขึ้นมาจากนอกกระโจม
“อู้ๆๆๆๆๆๆๆๆ...”
มาแล้ว! เขากระโดดลงจากโต๊ะ สวมรองเท้าแล้วเดินออกไปนอกกระโจม ภายในค่ายเริ่มมีความเคลื่อนไหว เหล่าทหารวิ่งถือธงกันเป็นทิวแถวมารวมตัวกันที่สนามรบ เสียงสะท้อนอู้ๆ จากหุบเขาที่อยู่ไกลออกไปดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เสียงแตรเขาสัตว์ดังยาว สัตว์อสูรมาแล้ว
“มากับข้า!” เขากระโดดขึ้นม้าศึกที่องครักษ์จูงมา วิ่งเหยาะๆ ขึ้นไปส่วนบนของกำแพง
การยืนบนกำแพงเมืองศักดิ์สิทธิ์ด้วยตัวเองเป็นเพียงวิธีเดียวที่จะสัมผัสได้ถึงความยิ่งใหญ่ของมัน...ราวกับคูน้ำที่ไม่อาจข้ามผ่าน ตั้งตระหง่านอยู่บริเวณหน้าตัดของเทือกเขาสิ้นวิถี สันกำแพงราบเรียบและกว้างใหญ่ พอให้คนหลายสิบคนเดินเรียงหน้ากระดานผ่านไปได้ ด้านหน้าของมันคือผาสูงซึ่งเกิดจากธารน้ำแข็ง ด้านหลังเป็นที่ราบสูงเรียบกว้าง
นี่คือเหตุผลที่ศาสนจักรยืนกรานจะสร้างเมืองศักดิ์สิทธ์ใหม่ไว้บนยอดเขา
ด้วยภูมิประเทศแบบนี้ พวกเขามีแนวป้องกันที่คงไม่มีใครตีแตกได้
และกูลอน วิมเบิลดัลก็มองต่อไปไกลกว่านั้น พวกเขาสามารถขนหินจำนวนมากขนาดนี้จากเชิงเขาขึ้นมาถึงยอดเขาได้ สร้างเมืองบนเฮอร์มีสได้ภายในระยะเวลาสั้นๆ เพียงยี่สิบปี อำนาจของศาสนจักรช่างยิ่งใหญ่จนน่าตกใจจริงๆ
ทว่าต่อให้เกลียดพวกอ้างพระเจ้ากลุ่มนี้อย่างไร กูลอนก็ยังต้องยอมรับเรื่องหนึ่ง นั่นคือหากเขาไม่ช่วยอีกฝ่ายปกป้องเฮอร์มีสแล้ว อาณาจักรทั้งหมดในทวีปก็จะพบกับมหันตภัยครั้งใหญ่ นี่คือพื้นฐานของสนธิสัญญาเดือนแห่งปีศาจ
เมื่อเดือนแห่งปีศาจมาถึง สี่อาณาจักรใหญ่ซึ่งติดกับเฮอร์มีสจะต้องส่งกองทัพไปช่วยกองทหารพิพากษาของศาสนจักรทำสงครามกับสัตว์อสูร
ธงทั้งสี่บนกำแพงเมืองโบกสะบัดรับสายลม ประกอบไปด้วยธงคฑาอสรพิษของ ‘อาณาจักรดอว์น’ ธงดาบและโล่ของ ‘อาณาจักรวูล์ฟฮาร์ต’ ธงกุหลาบภูเขาน้ำแข็งของ ‘อาณาจักรอีเทอร์นัล วินเตอร์’
ตลอดจนธงหอคอยและทวนของ ‘อาณาจักรเกรย์คาสเซิล’
กูลอนมองดูจุดสีดำๆ ที่ปรากฏบนท้องฟ้าไกล มือกระชับดาบแน่น
........................................
เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของเจ้าชายโรแลนด์พร้อมภารกิจแย่งชิงราชบัลลังก์ในยุคกลาง

เจ้าชายต้องฟันฝ่าอุปสรรคมากมายเพื่อพาเมืองเล็กๆ แถบชายแดนไปสู่ความเจริญมั่งคั่ง

ทว่าในโลกที่ยังต้องการการพัฒนาทั้งทางวัตถุและความคิดของผู้คน

เขาจะสร้างความยิ่งใหญ่เกรียงไกรได้อย่างไร

แน่นอนว่าหนึ่งในกำลังสำคัญของเขาก็คือแม่มด ผู้ซึ่งถูกล่าอย่างเอาเป็นเอาตายภายใต้ศาสนจักร

พวกเธอเป็นสิ่งชั่วร้ายจริงๆ หรือเป็นเพียงเหยื่อของศาสนา

เป็นสิ่งที่ควรล่า หรือควรพิทักษ์

และหากเขาจะเริ่มต้นก้าวแรกนับแต่บัดนี้ เขาจะต้องพบเจออะไรบ้าง