ถูกล็อตเตอรี่ 70 ล้าน น้องเขยด่าผมว่าเป็นผู้ชายกินแรงผู้หญิง
Kaelan Blackwood
## บทที่ 1

หลังจากถูกรางวัลที่หนึ่งลอตเตอรี่ 70 ล้านหยวน ผมก็ตัดสินใจลาออกจากงานที่แย่ๆ ทันที เตรียมกลับบ้านเกิดเพื่อพักผ่อนสบายๆ ก็ในเมื่อถูกรางวัลตั้ง 70 ล้าน ใครจะอยากทำงานล่ะ?
ในช่วงนั้น ผมยังได้รับข่าวดีว่าน้องสาวตั้งครรภ์ด้วย เป็นโชคสองเด้ง ผมจึงจองตั๋วรถไฟความเร็วสูงคืนนั้นเพื่อรีบกลับบ้าน
แม่ลงมือทำอาหารเองซึ่งแทบไม่เคยทำ ทำอาหารเต็มโต๊ะ ถามผมว่ามีปัญหาอะไรกับงานหรือเปล่า ทำไมถึงกลับมาทันทีแบบนี้
ผมรู้ว่าแม่เป็นห่วง ปกติผมกับแม่ก็คุยกันแบบสบายๆ อยู่แล้ว ผมจึงพูดเล่นว่า "แม่ครับ ผมโดนบริษัทไล่ออก ต่อไปคงต้องให้แม่เลี้ยงดูแล้วล่ะ"
สีหน้าแม่เปลี่ยนไปทันที น้ำเสียงก็หม่นลงด้วย
"อะไรนะ? ลูกก็ทำงานที่บริษัทนั้นดีๆ อยู่นี่ ทำไมถึงโดนไล่ออกกะทันหัน? มีปัญหาอะไรกับงานหรือเปล่า?"
"เธอนี่ก็ แม่บอกแล้วไงว่าตอนทำงานอย่าเล่นมือถือ ให้ตั้งใจทำงานหน่อย สมัยนี้การแข่งขันสูงมาก คนหนุ่มสาวที่โดนไล่ออกหางานใหม่ยากนะ!"
เห็นแม่ต่อว่าแบบนั้น ผมรู้สึกว่าแม่ไม่ได้พูดเล่น แต่ต่อว่าผมจริงๆ ราวกับว่าผมกลับมาทำลายครอบครัวของพวกเขา
ผมขมวดคิ้วและกำลังจะบอกความจริง แต่น้องเขยกลับพูดขึ้นมาก่อน
"พี่ครับ หลังจากโดนไล่ออกทำไมไม่หางานใหม่ล่ะ? คงไม่ได้คิดจะอยู่บ้านเฉยๆ ตลอดหรอกนะ?"
ผมยิ้มและตอบว่า "ใช่แล้ว พอดีหลันหลันก็ท้องด้วย ผมอยู่บ้านจะได้ช่วยดูแล ไม่ต้องให้นายเหนื่อยมาก"
น้องสาวผมเย่หลานแต่งงานกับหลินเจียงมาสามปีกว่าแล้ว เพราะหลินเจียงทำงานในโรงงานต้องสัมผัสสารเคมีบ่อยๆ ทำให้หลายปีที่ผ่านมาทั้งคู่ยังไม่มีลูก หลินเจียงถูกชาวบ้านนินทาลับหลังว่าเป็นหมันเลยทำให้น้องสาวผมท้องไม่ติด
การที่หลินเจียงถูกนินทา พวกเราที่เป็นญาติก็พลอยอับอายไปด้วย จำใจผมต้องไปหาหมอแผนจีนที่รักษาภาวะมีบุตรยากในเมืองใหญ่มาให้ หลังจากกินยาจีนสักพัก น้องสาวผมก็ตั้งท้องได้ในที่สุด ทุกคนดีใจ หลินเจียงก็ไม่ต้องถูกนินทาอีก
พูดตามตรง ผมคิดว่าความสัมพันธ์ของผมกับหลินเจียงก็ดีนะ ถึงแม้เย่หลานจะเป็นลูกของพ่อเลี้ยง แต่เราก็ไม่มีความขัดแย้งอะไร ทำให้ผมกับหลินเจียงค่อนข้างสนิทกัน
แต่ผมไม่คิดว่า พอผมพูดจบ หลินเจียงก็วางตะเกียบลงแล้วถามรัวเร็วเหมือนกระสุนปืน
"พี่ครับ ถ้าพี่อยู่บ้านตลอด แล้วค่าครองชีพใครจะรับผิดชอบล่ะ?"
"พ่อแม่หาเงินได้จำกัด จะให้ท่านเลี้ยงดูพี่ตลอดไปเพราะพี่หางานไม่ได้คงไม่ได้นะ?"
"แล้วอีกอย่าง พอหลันหลันคลอดลูก ค่านมผง ค่าแม่บ้าน ก็เป็นค่าใช้จ่ายไม่น้อย พี่จะอยู่บ้านเฉยๆ ได้ยังไง?"
พอหลินเจียงพูดจบ โต๊ะอาหารก็เงียบกริบ แม่วางตะเกียบลงด้วย สีหน้าซีดเผือด
"ถ้าพี่หางานไม่ได้จริงๆ ก็ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเถอะ ที่บ้านนี้ไม่มีที่ให้พี่อยู่หรอก!"
คำพูดนี้ไม่ได้ไว้หน้ากันเลย สีหน้าที่เคยผ่อนคลายของผมก็หม่นลง แกล้งทำเป็นไม่แยแสถามว่า "เสี่ยวเจียง พูดแบบนั้นไม่ได้นะ ผมอยู่บ้านว่างงานสักพักก็ไม่เป็นไรหรอก แค่เพิ่มตะเกียบอีกคู่เท่านั้นเอง"
"อีกอย่าง ผมทำงานที่ผ่านมาก็ได้เงินไม่มาก ตอนนี้เพิ่งตกงาน ไม่มีเงินไปเช่าบ้านหรอก"


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

เมื่อได้ยินที่ฉันพูด หลินเจียงก็ทนไม่ไหว
"พี่ครับ ถ้าพี่อยู่ที่บ้าน บ้านเราก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร ไม่มีที่ให้อยู่หรอก อีกไม่นานหลันหลันก็จะคลอดลูกแล้ว ต้องจ้างแม่บ้านกับพี่เลี้ยง คนก็จะยิ่งเยอะขึ้น แต่พี่ก็ยังจะอยู่ที่นี่อีก พวกเราจะหาที่ให้ได้ยังไง!"
ล้อเล่นหรือไง จะไม่มีที่ได้ยังไง นี่มันบ้านสามชั้นที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉันก่อนตายนะ ไม่ใช่แค่คนเท่านี้ แม้แต่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า บ้านหลังนี้ก็ยังรองรับได้
"เสี่ยวเจียง นายคิดว่าฉันตาบอดหรือไง บ้านใหญ่ขนาดนี้ นายจ้างแม่บ้านกับพี่เลี้ยงได้ แต่จะบอกว่าไม่มีที่ให้พี่ชายอย่างฉันอยู่?"
เห็นหลินเจียงไม่ไว้หน้า ฉันก็เลยถอดหน้ากากออกไปเลย
หลินเจียงโกรธจนหน้าแดง หันไปมองเย่เฟิงพ่อของเย่หลานที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดอย่างไม่พอใจว่า "พ่อครับ ฟังสิว่าเขาพูดอะไร! เขาจะอยู่ที่บ้านตลอด เคยคิดถึงผมกับหลันหลันบ้างไหม? เงินที่พ่อกับแม่หาเหนื่อยๆ จะต้องมาทิ้งให้กับคนที่ชอบพึ่งพาผู้อื่นแบบนี้เหรอ?"
"แล้วผมกับหลันหลันล่ะครับ? พวกเราจะทำยังไงต่อไป?"
เย่เฟิงขมวดคิ้ว พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า "พอเถอะ แกก็พูดน้อยๆ หน่อย ฉันเป็นพ่อของหลันหลัน จะปล่อยให้แกกับหลันหลันลำบากได้ยังไง แล้วตอนนี้หลันหลันก็ท้องอยู่ด้วย ยิ่งต้องไม่ให้โมโห อย่าไปทำให้เธออารมณ์เสีย!"
"แต่หลี่เฉิงก็แค่คนนอก! เขามีสิทธิ์อะไรมาอยู่ที่บ้านเรา?!"
หลินเจียงพูดเสียงดังขึ้น แต่พอเห็นสีหน้าของแม่ฉัน ก็ดูเหมือนจะรู้สึกว่าพูดไม่เหมาะสม จึงมองมาที่ฉันแล้วพูดเสียงดังว่า "พี่ครับ อย่าเข้าใจผิดนะ ผมไม่ได้มีเจตนาอื่น แค่ไม่อยากให้หลันหลันอยู่ที่บ้านนี้แล้วไม่สบายใจ พี่ก็รู้ว่าตอนนี้เธอท้องอยู่ ห้ามทำให้กระทบกระเทือนครรภ์นะ!"
"พี่ครับ พ่อของพี่ตายตั้งแต่เด็ก ที่ผ่านมาก็ใช้เงินของคุณปู่ตลอด เงินก้อนนี้ตามหลักแล้วควรเป็นของลูกผม พี่มาอยู่กินฟรีๆ มานานแล้วไม่พอ ตอนนี้ยังลาออกจากงานอีก ไม่ได้คืนเงินให้พวกเราสักบาท พูดตรงๆ นะ พี่ก็เป็นผู้ชายที่โตแล้ว ควรรู้จักคิดบ้าง อย่าไปเอาอย่างพวกในเน็ตที่ชอบกินแรงคนอื่น ไม่มีความรับผิดชอบเลยสักนิด!"
ฉันหัวเราะเยาะ มองไปที่แม่กับเย่เฟิง
"แม่ครับ ผมเข้าใจแล้ว ที่แท้ในสายตาพวกคุณ ผมนี่แหละที่เป็นคนนอก ผมกลับมาครั้งนี้ รบกวนชีวิตครอบครัวของพวกคุณหรือเปล่าครับ?"
สีหน้าแม่เปลี่ยนไป ในดวงตามีแววละอายใจ จ้องหลินเจียงแล้วพูดเสียงดังว่า "หุบปากเดี๋ยวนี้! แกแต่งงานกับหลันหลันของเรา ก็ต้องรักษากฎของบ้านเรา อย่ามาพูดอะไรก็ได้ ปากไม่มีหูรูด!"
"แม่คะ!" เย่หลานท้องโต รีบเข้าไปกอดแขนหลินเจียง
"อย่าว่าพี่เจียงเลยค่ะ เขาก็คิดเพื่อหนูกับลูกน้อย แล้วอีกอย่าง... ที่พี่เจียงพูดก็ไม่ผิดนะคะ พี่ชายตอนนี้ไม่มีเงินสักบาท หลายปีมานี้ก็ไม่ได้เก็บเงินไว้เลย ตอนนี้ก็ไม่ยอมออกไปหางาน จะมานอนกินอยู่ที่บ้านตลอดไปได้ยังไงคะ!"
"แล้วพี่ชายก็ใช้เงินของคุณปู่มาหลายปีแล้ว ถ้าจะคิดกันจริงๆ ตอนนี้เขายังติดหนี้หนูกับพี่เจียงอยู่เลย! จะมาอยู่เฉยๆ กินฟรีได้ยังไงคะ?"
"แล้วหนูกับพี่เจียงจะทำยังไงต่อไปล่ะคะ?!"
พูดจบ เธอยังมองฉันอย่างน้อยใจสองสามที เหมือนกับว่าฉันเป็นคนชั่วร้ายที่ไม่มีความดีงามเลยอย่างนั้น
"แกก็หุบปากซะ! พอแล้วพอแล้ว ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรกับสามีภรรยาแกอีก กินเสร็จก็กลับห้องไป กลับไปพักผ่อนให้ดีๆ!"
แม่ขมวดคิ้ว โบกมือด้วยความรำคาญ
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่เย่หลานกำลังท้องอยู่ คงจะลงมือไล่คนไปแล้ว
วันที่ถูกล็อตเตอรี่ น้องสาวโทรมาบอกว่าเธอตรวจพบว่าตั้งครรภ์เมื่อไม่กี่วันก่อน
ผมไม่พูดอะไรมาก ลาออกจากงานทันที ให้ซองอั่งเปาแก่เธอและน้องเขย แล้วเตรียมกลับบ้านเกิดเพื่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขคนเดียว
หลังจากกลับบ้าน ผมพูดเล่นๆ โดยไม่ได้ตั้งใจว่าผมถูกเจ้านายไล่ออก หางานไม่ได้
ไม่คิดว่าสีหน้าของน้องเขยจะหม่นลงในทันที
"พี่ครับ นี่พี่จะมาอาศัยผมกับหลันหลันเหรอ? เงินของเราสองคนในอนาคตต้องเก็บไว้ให้ลูกชายผมทั้งหมด ถ้าจริงๆ แล้วทำไม่ได้ พี่ก็ย้ายออกไปอยู่คนเดียวเถอะนะ"
เห็นผมก้มหน้าไม่พูดอะไร เขาก็พูดต่อว่า:
"ถ้าพี่จะอยู่ที่บ้านเราจริงๆ ก็ได้ แต่ต้องจ่ายค่าครองชีพอย่างน้อยเดือนละ 30,000 หยวน!"
ผมหัวเราะเยาะเบาๆ: "เสี่ยวเจียง คุณคงไม่รู้สินะ บ้านหลังนี้ที่พวกคุณอยู่ จริงๆ แล้วอยู่ในชื่อของผม"