ภรรยาประธานบริษัทสาวสวยรวยเก่งของผม
ชั้น 3
## บทที่ 1 เจ้านายสาวสวยกลับประเทศ

ตงไห่
ลมหนาวในเดือนกุมภาพันธ์ยังไม่จากไป อากาศยังคงหนาวเหน็บจนแทบทนไม่ไหว
ฉินหยูตื่นตั้งแต่ตีหก ฝ่าลมหนาวส่งอาหารหลายรอบ ก่อนจะรีบไปที่มินเจิ้งจว
เพื่อแต่งงานกับหลานสาวของหยางเล่าโถ่ว
เมื่อครึ่งเดือนก่อน หยางเล่าโถ่วล้มลงที่ริมถนน มีคนมุงดูมากมาย แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย
มีเพียงฉินหยูคนส่งอาหารที่เข้าไปช่วยพยุงเขาขึ้นมา
หลังจากนั้น หยางเล่าโถ่วก็โทรหาฉินหยูทุกวัน พยายามจะยัดเยียดหลานสาวที่มีปัญหาเรื่องการแต่งงานให้เขา
ฉินหยูเพิ่งถูกแฟนหักหลัง หัวใจบอบช้ำ จึงตอบตกลงไปในช่วงที่อารมณ์พลุ่งพล่าน
ไม่นานหลังจากนั้น
รถแท็กซี่คันหนึ่งจอดตรงหน้าฉินหยู มีผู้หญิงคนหนึ่งก้าวลงมา สวมแว่นตากรอบดำ เสื้อโค้ทขนเป็ดยาว ห่อตัวมิดชิด
บนใบหน้ามีกระจุดๆ หน้าตาธรรมดามาก
จุดเด่นเพียงอย่างเดียวคือรูปร่างสูง
"ไป!"
หญิงสาวมองฉินหยูที่สวมชุดส่งอาหารสีเหลืองแวบหนึ่ง พูดอย่างประหยัดคำ
"ครับ!"
ฉินหยูรู้ดีถึงสถานะของตัวเอง คนส่งอาหารจากเมืองเล็กๆ ที่มาหาเลี้ยงชีพในเมืองใหญ่ ไม่มีสิทธิ์จะเลือกมากอะไร
เขาเดินตามหลังหญิงสาวเข้าไปในมินเจิ้งจว
อาจเพราะอากาศหนาว ในมินเจิ้งจวมีแค่พวกเขาคู่เดียว ไม่ถึงสิบนาที ก็ได้ใบทะเบียนสมรสมาแล้ว
และได้รู้ชื่อของเธอ หยางซวี
"คุณปู่บอกให้ฉันแต่งงานกับคุณ ฉันก็แต่ง ช่วงนี้ฉันอาจจะยุ่งมาก เมื่อไหร่ว่างแล้วจะติดต่อไป!"
หยางซวีพูดด้วยท่าทีเย็นชา แล้วขึ้นแท็กซี่ที่จอดรออยู่ริมถนนไป
"ฮึ ฮึ..."
ฉินหยูหัวเราะขื่นๆ
สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่ยอมแต่งงานกับคนแปลกหน้า คงหมดหวังกับการแต่งงานไปแล้ว
แม้แต่การจดทะเบียน ก็แค่ทำพอเป็นพิธี
หลังจากนั้น
หยางซวีก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย
มีแต่หยางเล่าโถ่วที่เห็นฉินหยูส่งอาหารตากแดดตากฝนลำบาก จึงแนะนำให้เขาเข้าทำงานเป็นยามที่สี่ไห่จีตวน
สวัสดิการดีมาก ฉินหยูรู้สึกขอบคุณ หวังว่าจะได้ทำงานที่นี่ไปอีกหลายปี
จะได้รีบใช้หนี้ที่แฟนเก่าก่อไว้ให้หมด
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
กลับมาถึงเดือนกุมภาพันธ์อีกครั้ง
ครบหนึ่งปีพอดี
"ให้งานดีๆ กับนาย ไปรับหยานซงที่สนามบินกับเสี่ยวเฉินนะ!"
วันนี้ ฉินหยูเพิ่งมาทำงาน หัวหน้าก็โยนกุญแจรถให้เขา
"ครับ ผมไปเดี๋ยวนี้!"
ฉินหยูขับรถบิวอิ๊กพร้อมกับเฉินบิน ไม่นานก็ถึงสนามบิน
ยืนไม่ถึงสิบนาที เฉินบินก็บ่นหนาว ขอขึ้นไปนั่งเปิดแอร์ในรถ
มีเพียงฉินหยูที่ยังยืนตัวตรง สองมือถือป้าย "สี่ไห่จีตวน" เพื่อให้เจ้านายผู้หญิงเห็นทันทีที่ออกมา
"หึ อวดอะไรนักหนา? หยานซงแต่งงานแล้ว จะมาสนใจยามอย่างแกเหรอ?"
"ปัง!"
เฉินบินพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แล้วปิดประตูรถ
"ฮึ ฮึ..."
ฉินหยูยิ้มจืดๆ
เขาจะไปฝันเพ้อเจ้อกับเจ้านายผู้หญิงของบริษัทได้ยังไง? แค่พยายามทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่านั้น
เพื่อไม่ให้มีข้อผิดพลาดใดๆ จนต้องตกงาน หางานดีๆ แบบนี้อีกคงยาก
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
ในที่สุด ร่างสูงในเสื้อโค้ทสีดำ ลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องโถง
อายุราวๆ 27-28 ปี
ดวงตาเย็นชาและสง่างาม ดูออกว่าอยู่ในตำแหน่งสูง
เธอมองป้ายที่ฉินหยูชูอยู่เหนือศีรษะแวบหนึ่ง แล้วก้าวขายาวๆ เดินมา
ออร่าที่แผ่ออกมาอย่างทรงพลัง ใบหน้างดงามราวกับนางในวรรณคดี
ทำให้หลายคนต้องหยุดเดินหันมามอง อัตราการเหลียวหลังสูงลิบ!
"หยานซง!"
ฉินหยูวางป้ายลง ตั้งใจจะช่วยลากกระเป๋าเดินทางให้เจ้านายสาวคนนี้ แต่พอเพิ่งก้าวขา ก็ทรุดเข่าลงไปข้างหนึ่ง
"คุณ...ไม่สบายหรือ?"
เจ้านายสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย มองดูฉินหยูที่หน้าตาซีดเซียว
"ไม่...ขา...ชาหน่อยน่ะ!"
ฉินหยูพูดติดอ่าง
ใครก็ตามที่ยืนกลางลมหนาวเป็นชั่วโมง ขาก็ต้องชาแน่นอน
"ตีบทเก่งจัง!"
เฉินบินพึมพำ ก่อนจะเปิดประตูรถ ค้อมศีรษะไหว้ไม่หยุด "หยานซง เปิดฮีตเตอร์ไว้แล้วครับ เชิญครับ!"
"ขนกระเป๋าระวังหน่อยล่ะ!"
เจ้านายสาวพูดเรียบๆ แล้วขึ้นรถไป
หลังกลับถึงบริษัท
เฉินบินเอาเรื่องที่ฉินหยู "คุกเข่า" ไปเล่าให้เพื่อนร่วมงานคนอื่นฟัง
ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ บอกว่าฉินหยูคิดเข้าข้างตัวเอง คางคกอยากกินเนื้อหงส์
ฉินหยูไม่โต้แย้ง คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์เอง เขาแค่อยากทำงานดีๆ หาเงินใช้หนี้เท่านั้น
"@ทุกคน: รปภ.เกรด A ทั้งหมดมาที่ห้องหยานซง เธอจะเลือกคนขับรถคนหนึ่ง พร้อมเป็นผู้ช่วยด้านความปลอดภัย!"
รองประธานคนหนึ่งแท็กทุกคนในกลุ่มไลน์แผนกรักษาความปลอดภัย
รปภ.ของสี่ไห่จีตวนจะมีการประเมินผลทุกเดือน
ฉินหยูทำงานขยันกว่าใคร เป็นธรรมดาที่จะได้เกรด "A"
"ฉินหยู แสดงให้ดีล่ะ พอเข้าประตูปุ๊บ คุกเข่าให้หยานซงเลยนะ! ฮ่าๆ..."
เฉินบินที่ทำงานมาห้าหกปีแต่ยังเป็นเกรด "B" วางมือถือพูดอย่างอิจฉา
ฉินหยูไม่สนใจเขา เดินไปพร้อมกับรปภ.เกรด A อีกสิบกว่าคน ตามเลขาสาวไปที่ห้องทำงานกว้างขวางสว่างไสวของเจ้านายสาว
"หยานซง ทุกคนมาครบแล้วค่ะ!"
เลขาพูดกับเจ้านายสาวที่กำลังชมวิวนอกหน้าต่าง แล้วถอยไปยืนด้านข้าง
"ใครจะแนะนำตัวก่อน?"
เจ้านายสาวหันกลับมา บุคลิกสูงส่งเย็นชาราวกับไม่ใช่คนในโลกมนุษย์ ทำให้รู้สึกกดดันโดยไม่รู้ตัว
บริษัทกำลังวุ่นวาย เธอถูกเรียกตัวกลับมาจากต่างประเทศอย่างเร่งด่วน ไม่กล้าไว้ใจคนนอก จึงต้องเลือกคนขับรถที่เป็นบอดี้การ์ดจากรปภ.ที่เก่งๆ ในบริษัท
"เจาจุนครับ เคยเป็นนักกีฬาทีมจังหวัด เคยได้แชมป์มวยไทย!"
รปภ.เกรด A รูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืดอกมอง เจ้านายสาวด้วยสายตาเร่าร้อน
หลังกลับบริษัท เธอเปลี่ยนเป็นชุดทำงานสีครีม ขับเน้นเส้นสายโค้งเว้าที่สง่างาม ดูสูงส่งมีเสน่ห์
"คนต่อไป!"
สายตาเร่าร้อนของเจาจุนทำให้เจ้านายสาวขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ถังหูครับ จบโรงเรียนมวย เชี่ยวชาญปาจี้และทงเป่ย!"
หนุ่มรูปร่างสูงใหญ่อีกคนก้าวออกมา
แต่น้ำเสียงแฝงความประหม่า สายตาของเจ้านายสาวคมกริบเกินไป ทำให้รู้สึกเหมือนยืนเปลือยกายต่อหน้าเธอ
"คนต่อไป!"
เจ้านายสาวส่ายหน้าอีก
"ฉินหยูครับ ทหารสืบสวนปลดประจำการห้าปี เคยได้ที่หนึ่งการแข่งขันต่อสู้ระดับเขต!"
ฉินหยูยืนท่าทหาร มือแนบข้างขา สายตาใสกระจ่าง เสียงดังฟังชัด
เขาก็หวังว่าจะได้รับเลือก จะได้เงินเดือนสูงขึ้น
จะได้แก้ไขเรื่องนั้นเร็วๆ จะได้ไม่มีหนี้สินติดตัว
"ฉินหยู?"
ดวงตาดำขลับของเจ้านายสาวฉายแววสับสนวูบหนึ่ง
เมื่อปีที่แล้ว เธอแต่งงานกับคนส่งอาหารคนหนึ่งโดยตั้งใจ "แต่งตัวให้ดูไม่ดี"
จำได้ราง ๆ ว่าอีกฝ่ายชื่อฉินหยู
แต่ความทรงจำเลือนรางเกินไป เธอจำหน้าตา "สามี" คนนั้นไม่ได้แล้ว
ส่วนฉินหยู เขายิ่งไม่มีทางเชื่อมโยงเจ้านายสาวผิวขาวสวย สูงส่งเกินเอื้อมคนนี้ กับภรรยาที่จดทะเบียนของเขา
เพราะหยางซวีเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลหยาน และเติบโตมาในตระกูลใหญ่
ในช่วงเติบโต เธอหลีกเลี่ยงการต่อสู้ทั้งเปิดเผยและลับๆ ไม่ได้
ดังนั้น เธอจึงมีสองชื่อ
ตอนนี้ เธอกลับประเทศมาควบคุมอำนาจบริษัท จึงกลับมาใช้ชื่อจริง
หยานหมิงหยว!


## บทที่ 2 หนึ่งคำ: เด็ดขาด

"ใช่ครับ ประธานหยาน! ฉินจากจักรพรรดิฉินซีฮ่องเต้ หยูจากจักรวาล!"
ฉินหยูตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
เขาเห็นสายตาของหยานหมิงหยวจ้องมองที่ตัวเขาตลอด คิดว่าเธออยากรู้ชื่อของเขา ว่าประกอบด้วยตัวอักษรอะไรบ้าง
"งั้นก็คุณนี่แหละ!"
ในประเทศหัว ตั้งแต่คนแก่อายุ 80 ไปจนถึงเด็กอายุ 3-4 ขวบ ต่างก็มีความไว้วางใจทหารโดยสัญชาตญาณ
หยานหมิงหยวก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
ส่วนชื่อ "ฉินหยู" นั้น ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกกังวลอะไรมากนัก
ประเทศหัวใหญ่ขนาดนี้ คนที่ชื่อเหมือนกันมีเยอะแยะ
"ซูเหมิง ไปจัดโต๊ะทำงานให้เขาข้างนอก แล้วแจ้งฝ่ายบุคคลปรับเงินเดือนของฉินหยูตามระดับ S ด้วย!"
หยานหมิงหยวละสายตาจากฉินหยูแล้วสั่งเลขาสาว
"ค่ะ ประธานหยาน!"
เลขาสาวสวยในชุดกระโปรงรัดรูปใส่ถุงน่องสีดำรับคำสั่งอย่างนอบน้อม แล้วพาพวกรปภ.ออกไป
"คุณฉินหยู กรุณารอสักครู่!"
เลขาสาวให้ฉินหยูอยู่ต่อคนเดียว ชี้ไปที่ห้องผู้ช่วยที่กว้างขวาง ถามว่า "คุณมีความต้องการเรื่องที่นั่งไหมคะ?"
"ไม่มีครับ!"
ฉินหยูส่ายหน้า
"งั้นนั่งตรงนี้แล้วกันนะคะ หันหน้าเข้าห้องประธานหยาน จะได้เห็นทันทีถ้าเธอออกมา!"
จากนั้นเลขาสาวก็ยื่นมือขาวนุ่มออกมาอย่างสง่างาม "ฉันชื่อซูเหมิง ต่อไปเราก็เป็นคู่หูกันแล้วนะคะ!"
เธอทำหน้าที่ช่วยงานหยานหมิงหยว ส่วนฉินหยูทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้หยานหมิงหยว
"ครับ!"
ฉินหยูจับมือกับเลขาสาวเบาๆ แล้วเดินลงไปที่แผนกรักษาความปลอดภัย
"เฮ้อ ฉินหยู นายได้รับเลือกจริงๆ เหรอ?"
เฉินบินรู้ข่าวนี้ ตาเกือบถลนออกมา
สวัสดิการระดับ S นะ แค่เงินเดือนพื้นฐานก็สองหมื่นแล้ว ยังมีโบนัสสิ้นปีและเบี้ยเลี้ยงอีก ได้ติดตามเจ้านายสาวสวยทุกวัน กินดีอยู่ดี ช่างสุขสบายเหลือเกิน!
"น่าเสียดายที่ลูกผู้ชายตระกูลเฉินอย่างพวกเรามีทองคำอยู่ใต้เข่า ต่อให้ตายก็ไม่ยอมคุกเข่าให้ผู้หญิง!"
เฉินบินทั้งอิจฉาทั้งริษยา ได้แต่เยาะเย้ยฉินหยูเพื่อปลอบใจตัวเอง
"ในเมื่อลูกผู้ชายตระกูลเฉินมีทองคำอยู่ใต้เข่า คืนนี้นายก็อย่าไปคุกเข่าอยู่ข้างหลังเมียล่ะ! ถ้าตายไป ตระกูลเฉินก็สิ้นสกุล!"
ฉินหยูมองหน้าเฉินบินพลางพูดอย่างจริงจัง
"ฮ่าๆๆ....."
รปภ.คนอื่นๆ เข้าใจความหมายแล้วหัวเราะลั่น
แซะได้เด็ดมาก สุดยอด!
"แก...."
เฉินบินหน้าแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธ
แต่ฉินหยูไม่สนใจเขาอีก เดินเข้าไปในห้องหัวหน้าเพื่อจัดการเรื่องส่งมอบงาน
ไม่นาน
ฉินหยูมาถึงห้องผู้ช่วยชั้นบน บนโต๊ะมีกาแฟวางอยู่แก้วหนึ่ง อุณหภูมิกำลังพอดี
"ดื่มกาแฟเสร็จเราก็ออกเดินทางกัน ประธานหยานจะไปตรวจงานที่ไซต์ก่อสร้าง!"
ซูเหมิงที่นั่งตรงข้ามเขา ยิ้มหวานบนใบหน้าขาวผ่อง
"ครับ ขอบคุณที่ชงกาแฟให้!"
ฉินหยูยิ้มตอบ
ไม่กี่นาทีต่อมา
หยานหมิงหยวเปิดประตูห้องทำงานเดินออกมา
เธอเปลี่ยนมาใส่เสื้อโค้ทแคชเมียร์ผูกเข็มขัด ผมดำยาวเกล้าสูง เผยให้เห็นลำคอขาวเรียวยาวดั่งหงส์
ดูสง่างามสูงศักดิ์ราวกับเทพธิดา
"ไปกันเถอะ!"
ซูเหมิงส่งสัญญาณให้ฉินหยู ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินตามหยานหมิงหยวเข้าลิฟต์
ระหว่างทาง
ฉินหยูขับรถอย่างนุ่มนวลและมั่นคง คอยสังเกตรถทางซ้าย ขวา และด้านหลังผ่านกระจกมองข้างและกระจกมองหลังอยู่เสมอ
เขาทำได้อย่างแท้จริง ตาดูหกทิศ หูฟังแปดทาง
ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเป็นเจ้าของธุรกิจที่มีทรัพย์สินหลายพันล้าน แค่ใบหน้างดงามที่ทำให้บ้านเมืองล่มจมของเธอก็ดึงดูดความสนใจจากคนมากมายแล้ว
วันแรกที่ฉินหยูคุ้มครองเจ้านาย จะต้องไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้น
เมื่อถึงไซต์งานก่อสร้าง
ฉินหยูไม่ได้รีบเปิดประตูรถให้หยานหมิงหยวทันที แต่รีบลงจากรถเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อมรอบๆ ก่อน แล้วจึงวิ่งเหยาะๆ ไปเปิดประตูด้านหลัง: "ประธานหยาน เชิญครับ!"
แต่สายตายังคงมองไปรอบๆ คอยระวังภัยอย่างเข้มงวด
หลังจากเข้าไปในไซต์งานก่อสร้าง
หยานหมิงหยวสนทนากับผู้รับผิดชอบไซต์งานเกี่ยวกับปัญหาของโครงการ ทุกประโยคตรงประเด็น แสดงความเป็นมืออาชีพอย่างมาก
ซูเหมิงถือปากกาและสมุดโน้ตเล็กๆ จดบันทึกอย่างรวดเร็ว
ส่วนฉินหยูยืนอยู่ห่างจากหยานหมิงหยวสองเมตร
ร่างกายตึงเครียดเล็กน้อย เหมือนเสือดาวที่พร้อมจะพุ่งออกไป เพื่อที่จะสามารถช่วยเหลือได้ทันทีหากเกิดอันตราย
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
การตรวจสอบเสร็จสิ้น
ผู้รับผิดชอบไซต์งานส่งหยานหมิงหยวออกมา ก่อนขึ้นรถ มองฉินหยูแวบหนึ่ง แล้วประจบว่า: "ประธานหยาน สายตาคุณดีจริงๆ เลือกบอดี้การ์ดมืออาชีพมาก!"
ระหว่างทางกลับ
โทรศัพท์ส่วนตัวของหยานหมิงหยวดังขึ้น เป็นคุณปู่โทรมา
"คุณปู่คะ!"
น้ำเสียงของหยานหมิงหยวอ่อนโยน แตกต่างจากน้ำเสียงเย็นชาที่บริษัทอย่างสิ้นเชิง
"หมิงอวี่ หนูไปต่างประเทศตั้งปีหนึ่งแล้วนะ ไม่ติดต่อสามีเลย จะให้เขาคิดยังไง! ถึงตระกูลหยานเราจะไม่ใช่ตระกูลเก่าแก่จริงๆ แต่เมื่อลูกหลานแต่งงานแล้ว ก็ไม่มีเรื่องหย่าร้าง
ดูสิ คืนนี้ว่างไหม ไปพาสามีมาทานข้าวกับคนแก่อย่างปู่หน่อยสิ!"
เสียงแก่ๆ ดังมาจากปลายสาย
"..."
หยานหมิงหยวเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะพูดอย่างจนใจว่า: "ได้ค่ะ!"
"งั้นปู่จะส่งที่อยู่ห้องเช่าของเขาให้นะ! อ้อ ตอนเจอเขา ต้องอ่อนโยนหน่อยนะ หนูเป็นผู้หญิง อย่าเย็นชาเหมือนกระดูกที่แช่แข็งในตู้เย็นมาหลายปี ผู้ชายไม่ชอบหรอก!
แล้วก็ แต่งตัวให้สวยหน่อย จะได้ดูมีเสน่ห์ความเป็นหญิง!"
คุณปู่กำชับอีกสองสามประโยค ก่อนจะวางสาย
"..."
หยานหมิงหยววางโทรศัพท์ลง รู้สึกสับสนเล็กน้อย
ทำไมถึงได้มีคุณปู่แต้จิ๋วแบบนี้ ก่อนหน้านี้ให้แต่งงานกับคนส่งอาหาร ตอนนี้ยังมาสอนวิธีเอาใจเขาอีก?
หรือว่า เขาถึงเป็นหลานแท้ๆ ส่วนเธอเป็นแค่เด็กที่เขาเก็บมาจากข้างถนน?
"ซูเหมิง บอกหน่อยสิ....ไปเจอผู้ชาย ควรใส่ชุดไหนถึงจะดูมีเสน่ห์?"
หยานหมิงหยวกัดริมฝีปาก ถามเลขาสาวข้างๆ
เธอไม่เคยมีความรักเลย ในเรื่องนี้ไม่มีประสบการณ์จริงๆ
"ผู้ชาย? ต้องดูก่อนว่าคุณมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา?"
ซูเหมิงดันแว่นตากรอบดำพลางถาม
".....สามีฉัน!"
น้ำเสียงของหยานหมิงหยวฟังดูไม่เป็นธรรมชาติ
ในโลกนี้ จะมีสามีภรรยาแบบไหนกัน ที่ตัวเองจำหน้าอีกฝ่ายไม่ได้แล้ว
"อืม.....ตอนนี้ยังค่อนข้างหนาว เสื้อไหมพรม....คู่กับกระโปรงแคชเมียร์ ที่ดีที่สุดคือใส่ถุงน่องด้วย ประธานหยาน ขาของคุณยาวขนาดนั้น ใส่ถุงน่องต้องดูมีเสน่ห์แน่ๆ!"
ซูเหมิงมองขาเรียวยาวของหยานหมิงหยว แนะนำ
"งั้น....ก็ได้!"
หยานหมิงหยวพยักหน้าเบาๆ
จากนั้น มองไปที่ฉินหยูที่กำลังขับรถอย่างตั้งใจ: "คืนนี้คุณทำงานล่วงเวลาหน่อย ช่วยขับรถให้ฉันด้วย!"
หยานหมิงหยวไม่ได้ขับรถมาเกือบปีแล้ว และช่วงเย็นก็เป็นช่วงที่การจราจรหนาแน่น
ก็ให้ฉินหยูคนขับรถประจำนี่แหละ ไปพบ "สามี" กับเธอด้วยกัน!


## บทที่ 3 หมู่บ้านในเมือง

"หยานซง ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าคืนนี้คุณจะไปที่ไหน?"
ฉินหยูมองกระจกมองหลังแล้วถาม
เนื่องจากเขาเป็นผู้ช่วยด้านความปลอดภัย จึงต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของหยานหมิงหยว ถ้าสถานที่ที่หยานหมิงหยวจะไปมีสภาพแวดล้อมที่ซับซ้อนเกินไป เขาก็จำเป็นต้องเตรียมพร้อมรับมือกับเหตุการณ์ฉุกเฉินต่างๆ ล่วงหน้า
"อืม..."
หยานหมิงหยวก้มลงดูโทรศัพท์มือถือ คุณปู่ส่งที่อยู่ของ "สามี" คนนั้นมาแล้ว: "เขตเมืองตะวันตก...หมู่บ้านกลางเมือง!"
"หยานซง คุณจำเป็นต้องไปจริงๆ หรือครับ?"
สีหน้าของฉินหยูดูจริงจังขึ้นมา
เขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านกลางเมืองนั่น ที่นั่นมีตรอกซอกซอยมากมาย เหมือนเขาวงกต มีคนอาศัยอยู่หลายหมื่นคน และประชากรก็มีทั้งคนดีคนเลว
สำหรับสาวสวยรวยเก่งอย่างหยานหมิงหยว หากปรากฏตัวในหมู่บ้านกลางเมือง ความเสี่ยงที่จะเผชิญนั้นคาดเดาได้
"ก็ไม่ใช่ว่าต้องไป..."
หยานหมิงหยวส่ายหน้า
เธอไม่ได้โง่ น้ำเสียงจริงจังของฉินหยูทำให้เธอเข้าใจทันทีว่าหมู่บ้านกลางเมืองเป็นสถานที่อันตรายมาก
การแต่งงานกับ "สามี" คนนั้นก็แค่การแต่งงานเพื่อรักษาหน้า
ยังไม่ถึงขั้นที่เธอต้องเสี่ยงชีวิตไปพบเขา
"งั้นนะครับหยานซง ผมคิดว่าคุณน่าจะนัดเขาออกมาพบที่อื่น เช่นโรงแรมหรือร้านกาแฟที่ปลอดภัยกว่านี้ครับ!"
ฉินหยูคิดสักครู่แล้วพูด
เขาตั้งใจขับรถ ไม่รู้เรื่องที่หยานหมิงหยวคุยกับคุณปู่ ในฐานะคนขับรถและบอดี้การ์ด เขาก็ไม่ควรตั้งใจฟังเจ้านายคุยโทรศัพท์
"หยานซง ฉินหยูพูดถูกค่ะ ความปลอดภัยของคุณต้องมาก่อน!"
ซูเหมิงเห็นด้วย
"ดี เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที!"
หยานหมิงหยวหลับตาเบาๆ
วันนี้ยังมีงานอีกมากที่เธอต้องจัดการ ไม่มีเวลามาใส่ใจเรื่องสามีคนนั้น
กลับถึงบริษัท
หลังทานอาหารกลางวันอย่างง่ายๆ หยานหมิงหยวก็รีบจัดประชุมผู้บริหารทันที
ฉินหยูติดตามเธอราวกับเงาไม่ห่าง
ในใจก็รู้สึกเคารพเจ้านายสาวสวยคนนี้อย่างจริงใจ ประสบความสำเร็จขนาดนี้แล้วยังขยันและมุ่งมั่น
ยามเย็น
พนักงานบริษัททยอยกันเลิกงาน
ความตึงเครียดของฉินหยูผ่อนคลายลงบ้าง
เงินเดือนสองหมื่นดูน่าล่อใจ แต่จริงๆ แล้วไม่ง่ายเลยที่จะได้มา ความกดดันทางจิตใจยังมากกว่าตอนส่งอาหารเสียอีก
"ฉินหยู ฉันขอตัวกลับก่อนนะ แล้วเจอกันพรุ่งนี้!"
ซูเหมิงเสร็จงานวันนี้แล้ว โบกมือให้ฉินหยูแล้วเดินออกจากห้องผู้ช่วย
ตอนกลางคืนหยานหมิงหยวจะไปนัดกับ "สามี" ก็ไม่เกี่ยวกับเลขาคนเล็กๆ อย่างเธอแล้ว
"อืม แล้วเจอกัน!"
ฉินหยูยิ้มน้อยๆ วันนี้ทำงานร่วมกับซูเหมิงราบรื่นมาก
"เอี๊ยด..."
ตอนนี้ หยานหมิงหยวที่ดูเหนื่อยๆ ก็เปิดประตูกระจกเดินออกมา
มองนาฬิกาข้อมือ: "ฉินหยู ตอนนี้หกโมงสิบนาที เจ็ดโมงสี่สิบมาที่หมู่บ้านเซียงจางเห่าถิง ประตูสามมารับฉัน"
ทำงานมาทั้งวัน หยานหมิงหยวอยากกลับบ้านไปแช่น้ำ พักผ่อนก่อนที่จะคิดเรื่องไปพบ "สามี"
เธอรู้ว่าวันนี้ฉินหยูก็เหนื่อยมาก คนไม่ใช่เครื่องจักร ทุกคนต้องการพักผ่อน
จึงให้เวลาเขาหนึ่งชั่วโมง
ส่วนการกลับบ้าน ให้ยามรักษาความปลอดภัยระดับเอของบริษัทไปส่งก็พอ
"ได้ครับหยานซง! ฮู้..."
ฉินหยูมองตามหยานหมิงหยวเดินเข้าลิฟต์ไป แล้วถอนหายใจยาว
ลงจากตึก ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลับไปที่หมู่บ้านกลางเมือง
เพิ่งเข้าห้องเช่า ก็มีใบหน้ายิ้มแย้มเข้ามาใกล้: "พี่ใหญ่ ขอยืมห้าร้อยหยวนหน่อย ผมจะพาลี่ลี่ไปกินข้าว!"
ซวี่เผิง เพื่อนที่เคยส่งอาหารด้วยกันกับฉินหยู ซื่อๆ ขี้อาย
ครั้งหนึ่งเมื่อถูกรังแก ฉินหยูช่วยเหลือเขาไว้ หลังจากนั้นเขาก็เรียกฉินหยูว่า "พี่ใหญ่" ตลอด เพื่อประหยัดเงิน พวกเขาจึงเช่าห้องอยู่ด้วยกัน
ช่วงนี้กำลังจีบสาวคนหนึ่งอยู่ ค่าใช้จ่ายเยอะมาก
"โอนเองเลย ฉันไปอาบน้ำก่อน!"
ฉินหยูโยนโทรศัพท์ให้ซวี่เผิง ในเมืองใหญ่ที่แปลกหน้า การมีเพื่อนที่คุยกันถูกคอไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้รวย แต่สำหรับเพื่อนอย่างซวี่เผิง เขาก็ยังใจกว้างเสมอ
"ฮ่าๆ ขอบคุณพี่ใหญ่!"
ซวี่เผิงยิ้มรับโทรศัพท์ แล้วโอนเงินห้าร้อยหยวนเข้าวีแชทตัวเอง
จากนั้นก็เขียนในบันทึกโทรศัพท์ว่า: รวมแล้วติดหนี้พี่ใหญ่สามพัน
ฮือๆ...
ตอนนั้น โทรศัพท์ของฉินหยูสั่นขึ้นมา เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก: คืนนี้สองทุ่ม เจอกันที่ห้องจัดเลี้ยง 08 โรงแรมแมริออท
ตอนแรกที่หยานหมิงหยวจดทะเบียนกับฉินหยู เธอก็รีบจากไปทันที ไม่ทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้สักเบอร์
กลับถึงบ้าน โทรหาคุณปู่ถึงได้เบอร์ "สามี" คนนี้มา
"เอ๊ะ นี่ใครนะ นัดพี่ใหญ่ไปกินข้าวที่โรงแรมแมริออท?"
ซวี่เผิงชำเลืองมองโทรศัพท์ของฉินหยู สีหน้าสงสัย ก่อนหน้านี้เคยเห็นในคลิปสั้นว่าโรงแรมแมริออทเป็นโรงแรมห้าดาวชื่อดังในตงไห่
เคยฝันว่าถ้ามีเงินจะพาแฟนไปกินสักมื้อ
"พี่ใหญ่ มีคนนัดพี่ไปกินข้าวที่โรงแรมห้าดาวด้วย!"
ซวี่เผิงตะโกนบอกฉินหยูที่กำลังอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ
"อะไรนะ? นัดกินข้าวที่โรงแรม? คงเป็นข้อความหลอกลวงมั้ง ลบทิ้งให้หน่อย!"
ฉินหยูไม่ได้ยินชัด ยิ่งไม่คิดอะไรมาก
ตัวเองแค่ยามรักษาความปลอดภัย ในตงไห่ไม่มีญาติสักคน ใครจะมานัดไปกินข้าวที่โรงแรมหรู
"โอเค!"
ซวี่เผิงลบข้อความที่หยานหมิงหยวส่งมาทิ้ง
จากนั้นก็ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้ฉินหยู วางไว้บนโต๊ะแล้วผิวปากเดินออกไป
เจ็ดโมงครึ่ง...
ฉินหยูมาถึงประตูที่สามของหมู่บ้านเซียงจางเห่าถิงตรงเวลา
ในนี้เป็นบ้านเดี่ยวทั้งหมด แต่ละหลังมีมูลค่าเกินร้อยล้าน
ฉินหยูเห็นยามที่ประตูจ้องมองตนเองอย่างระแวง จึงยืนรออยู่ริมถนนห่างๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา
หยานหมิงหยวในชุดเสื้อไหมพรมสีดำ กระโปรงสั้นแคชเมียร์ ขายาวในถุงน่องเดินออกมา
ผมยาวดำขลับราวกับหมึก สยายพลิ้วบนไหล่อย่างนุ่มนวล
ลดความเย็นชาและเด็ดขาดที่มีในบริษัทลง เพิ่มความมีเสน่ห์และทันสมัยของหญิงสาวในเมืองใหญ่
"แปะ..."
ยามที่ประตูทำความเคารพแล้ว ใบหน้าก็มีแววตาหื่นกระหายขึ้นมา
"ไปโรงแรมแมริออท!"
หยานหมิงหยวส่งกุญแจรถให้ฉินหยู
"ครับ!"
การแต่งตัวของหยานหมิงหยวคืนนี้ ทำให้เธอเต็มไปด้วยเสน่ห์ความเป็นหญิง และดูเข้าถึงง่ายขึ้นมาก
แต่ฉินหยูรู้ดีว่าสถานะของตัวเอง ก็แค่ลูกน้องของเขา
ตลอดทาง เขาตั้งใจขับรถ หยานหมิงหยวไม่พูด เขาก็ไม่หาเรื่องคุย
มาถึงโรงแรม
หยานหมิงหยวให้ฉินหยูรอในรถ ส่วนเธอเดินเข้าประตูโรงแรมหรูหราไป
เวลาผ่านไปทีละนิด...
หยานหมิงหยวที่อยู่ในห้องจัดเลี้ยง สีหน้าค่อยๆ เย็นชาลง หงุดหงิด
มองนาฬิกาข้อมือไม่หยุด
เมื่อเข็มชี้บอกเวลาสองทุ่มครึ่ง เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง
นัดแรก อีกฝ่ายก็เล่นหายตัว ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็แทบไม่ต่างจากคนแปลกหน้า เธอจึงไม่อยากเสียเวลาอีก
เดินออกจากโรงแรม นั่งเข้าไปในรถที่ฉินหยูรออยู่ตลอด สีหน้าเรียบเฉย: "กลับบ้าน!"


## บทที่ 4 ข้อเสนอการค้า

"ดีครับ!"
ฉินหยูพยักหน้า
ขณะที่สตาร์ทรถ เขาเหลือบมองกระจกมองหลัง เห็นเจ้านายสาวสวยขมวดคิ้ว ดูเย็นชาจนน่ากลัว เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ไม่ดี
แต่ฉินหยูไม่ค่อยได้คบหาผู้หญิง อีกทั้งยังมีฐานะต่างกันลิบลับ
เขาจึงไม่รู้จะพูดอะไรดี เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตั้งใจขับรถต่อไป
กลับมาถึงหมู่บ้านเซียงจางเห่าถิง
หยานหมิงหยวค่อยๆ คลายความเย็นชาลง สั่งเสียงเรียบ "พรุ่งนี้เช้าเจ็ดโมงครึ่ง มารับฉัน!"
จากนั้นก็สาวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปในหมู่บ้าน
"ฮู่...เลิกงานซะที!"
ฉินหยูถอนหายใจ หลังจากล็อครถแล้ว ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลับไปที่หมู่บ้านชานเมือง
เห็นว่าซวี่เผิงยังไม่กลับ จึงโทรหา "หัวใหญ่ ยังเดทอยู่เหรอ? ฉันล็อคประตูแล้วนะ กุญแจอยู่ที่เดิม!"
"ฮิๆ พี่ใหญ่ ผมอยู่โรงแรม เดี๋ยวจะศึกษาศิลปะกับลี่ลี่!"
ซวี่เผิงพูดจบ ก็รู้สึกว่าพูดแบบนี้อาจทำร้ายจิตใจพี่ใหญ่ที่โสด จึงพูดอย่างเก้อเขิน "ผมว่านะ ติดต่อภรรยาในใบทะเบียนสมรสของพี่ดูสิ ถ้าเขาไม่อยากอยู่ด้วยก็หย่าไปเลย แล้วหาคนใหม่! ไม่งั้นผู้ชายตัวใหญ่ๆ อั้นแบบนี้ทุกวัน มันทรมานนะ!"
"ตอนนั้นเบอร์โทรก็ไม่ได้ทิ้งไว้สักอัน จะให้ฉันไปหาคนยังไง? เอาเถอะ ระวังตัวด้วยล่ะ!"
ฉินหยูพูดอย่างหงุดหงิดแล้ววางสาย
หลังจากจดทะเบียนสมรส ภรรยาที่มีชื่อในทะเบียนก็หายตัวไป แต่หยางเล่าโถ่วก็ดีกับตัวเอง ยังหางานดีๆ แบบนี้ให้
ดังนั้น ฉินหยูจึงยังไม่คิดจะขอหย่ากับหลานสาวของเขา
วันต่อมา
เจ็ดโมงสิบนาที ฉินหยูก็มารอที่ประตูสามของหมู่บ้านเซียงจางเห่าถิงแล้ว
เจ็ดโมงครึ่ง
หยานหมิงหยวเดินออกมาจากประตูตรงเวลา
สวมชุดทำงานพอดีตัว คลุมทับด้วยเสื้อโค้ทผ้าวูล
รูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกน่าเกรงขาม
"คุณหยาน!"
ฉินหยูรีบเปิดประตูรถให้หยานหมิงหยวทันที
"ขอบคุณ"
หลังจากพักผ่อนหนึ่งคืน หยานหมิงหยวก็ลืมความไม่สบายใจเมื่อคืนไปแล้ว กลับมาสง่างามและสูงศักดิ์เหมือนปกติ
มาถึงบริษัท
ซูเหมิงเตรียมอาหารเช้า ก็เตรียมให้ฉินหยูด้วยหนึ่งชุด
ขณะกินอาหาร เธอเงยคอขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเล็กๆ แสดงท่าทางอยากรู้อยากเห็น "สามีคุณหยานเป็นยังไงบ้าง? หล่อไหม?"
"เอ่อ..."
ฉินหยูมองไปที่ประตูกระจกฝ้าของห้องทำงานหยานหมิงหยว แล้วถาม "คนที่คุณหยานต้องการพบเมื่อคืน เป็นสามีเหรอ?"
"แล้วจะเป็นใครล่ะ?"
ซูเหมิงกลอกตาสวยๆ
"ไม่รู้ครับ ผมรออยู่ในรถ แค่เห็นว่าคุณหยานดูเหมือนอารมณ์ไม่ค่อยดีเมื่อคืน"
ฉินหยูส่ายหน้า
ในใจสงสัยแปลกๆ เจ้านายผู้หญิงทั้งรวยทั้งสวย ทำไมสามีถึงอยู่ในหมู่บ้านชานเมือง?
หรือว่าสามีเธอเป็นเจ้าพ่อในวงการ?
ในหมู่บ้านชานเมืองมีไนท์คลับอยู่แห่งหนึ่ง มีข่าวลือว่าเป็นของเจ้าพ่อคนหนึ่ง ทุกคืนหน้าไนท์คลับจะมีรถหรูจอดเต็มไปหมด
รายได้แต่ละคืน พูดว่าเงินไหลมาเทมาก็ไม่เกินจริง
ไม่งั้น ในหมู่บ้านชานเมือง ใครจะคู่ควรกับเธอ?
"น่าเสียดายจัง สามีคุณหยานลึกลับมาก แต่งงานมานานแล้ว ไม่มีใครเคยเห็นหน้าจริงๆ เลย! เอาล่ะ ฉันจะเอาแผนงานวันนี้ไปให้คุณหยาน!"
ซูเหมิงแลบลิ้นน่ารัก เดินไปที่ห้องทำงานของหยานหมิงหยว
ไม่นาน ซูเหมิงก็เดินออกมาพร้อมกับหยานหมิงหยว ให้ฉินหยูขับรถไปเจรจาธุรกิจที่บริษัทลันซินเคมี
ไม่นาน ทั้งสามคนก็มาถึงหน้าห้องทำงานประธานบริษัทลันซิน
คนที่เปิดประตูเป็นผู้หญิงผมสั้นอายุราวสี่สิบ ดวงตาคมเหมือนตาพญาเหยี่ยว ดูเย้ายวนใจ
"คุณหยาน!"
"คุณหลาน!"
เจ้าของธุรกิจหญิงทั้งสองคนทักทายกันสั้นๆ แล้วนั่งลงดื่มชาและเจรจาธุรกิจ
หลังจากคุยกันไปได้สักพัก คุณหลานซิ่นก็เหลือบมองฉินหยูที่ยืนตัวตรงราวกับปืนอยู่ด้านหลังหยานหมิงหยว แล้วยิ้มอย่างมีเสน่ห์ "คิกๆ คุณหยานนี่มีรสนิยมในการเลือกบอดี้การ์ดจริงๆ ต้องเลือกแบบพุงแบนๆ แบบนี้สิ!"
วันนี้ฉินหยูสวมสูทสีดำ เปิดกระดุมไว้ จึงมองเห็นเสื้อยืดสีขาวด้านในที่เผยให้เห็นร่องกล้ามท้องเป็นลอนๆ
"อ๋อ คุณหลาน หมายความว่ายังไงคะ?"
หยานหมิงหยวถามอย่างไม่ใส่ใจนัก
"คิกๆ หุ่นดีจังเลย..."
คำพูดของคุณหลานซิ่นเหมือนรถบดที่ทับลงบนหน้าของหยานหมิงหยว
"..."
หยานหมิงหยวรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
เธอเคยได้ยินมาว่าคุณหลานซิ่นมีชีวิตส่วนตัวที่วุ่นวาย แต่ตัวเธอไม่ใช่คนแบบนั้นนี่!
"คุณหยาน เรามาทำธุรกิจกันสักหน่อยไหมคะ?"
เมื่อเห็นว่าหยานหมิงหยวไม่พูดอะไร คุณหลานซิ่นก็มองฉินหยูด้วยสายตาที่เร่าร้อนยิ่งขึ้น
"คุณหลานว่ามาเลยค่ะ!"
หยานหมิงหยวพยักหน้า
"คิกๆ..."
คุณหลานซิ่นลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าฉินหยู ราวกับกำลังพิจารณาสินค้าในตู้โชว์ "สัญญาครั้งนี้ ฉันจะลดให้อีก 5 เปอร์เซ็นต์ ถ้าคุณให้ฉันยืมตัวเขาสักสองสามเดือน พอเล่นพอแล้วก็จะคืนให้นะคะ? อื้ม คิ้วเข้มตาโต กล้ามแน่นๆ แบบนี้ ดูก็รู้ว่าเด็ดแน่ๆ!"
พูดพลางคุณหลานซิ่นก็วางมือลงบนกล้ามอกที่แข็งแกร่งของฉินหยู
เอ่อ...
ฉินหยูรู้สึกว่าช่างน่าขันและรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง
ถึงแม้ตัวเองจะมีฐานะต่ำต้อย แต่ก็เป็นลูกผู้ชายตัวเป็นๆ นะ?
ในสายตาของคุณหลานซิ่น เขาเป็นแค่ของเล่นเท่านั้นหรือ?
หลังจากความโกรธวาบผ่านดวงตา เขาก็ถอยหลังเล็กน้อย มือของคุณหลานซิ่นจึงเลื่อนลง และเกี่ยวโดนสร้อยคอที่อกของฉินหยู
มีเขี้ยวหมาป่าอันหนึ่ง คมมาก
เป็นของขวัญที่หัวหน้าทีมพิเศษหลางย่ามอบให้ตอนอยู่ในค่ายทหาร ฉินหยูพกติดตัวตลอด
"โอ๊ย... มือฉัน!"
คุณหลานซิ่นร้องด้วยความเจ็บปวด มือขวาที่บำรุงจนขาวนุ่มมีรอยแผลเป็นเลือด
"ไอ้บอดี้การ์ดเหม็น หลบอะไรยะ?"
สีหน้าคุณหลานซิ่นเปลี่ยนไปอย่างมาก เธอตบหน้าเขาฉาดใหญ่
"เพล้ง!"
ฉินหยูเห็นว่าทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ ก็รู้สึกกังวลมาก กลัวว่าจะทำให้ธุรกิจหลายร้อยล้านพังเพราะตัวเอง และหยานหมิงหยวจะไล่เขาออก
กลับไปใช้ชีวิตตื่นแต่เช้ามืด ทำงานหนักส่งอาหารอีก
ในขณะที่กำลังเหม่อ ก็โดนตบหน้าเต็มๆ
"คุณหลาน!"
หยานหมิงหยวลุกขึ้นยืน มองเธออย่างเย็นชา "คุณคิดว่า สี่ไห่จีตวนของเราต้องขายพนักงานเพื่อผลประโยชน์งั้นหรือ?"
"คุณหยาน นี่ไม่เกี่ยวกับคุณ!"
คุณหลานซิ่นกำลังโมโห โบกมือแล้วจ้องฉินหยูด้วยสายตาคมกริบ "วันนี้ไอ้บอดี้การ์ดเหม็นนี่ ไม่คุกเข่าขอโทษฉัน ก็ต้องให้คนทำให้มือพิการข้างหนึ่ง!"
"ผม..."
ฉินหยูหน้าแดงก่ำด้วยความอัดอั้น
แต่ก็เข้าใจว่าคุณหลานซิ่นมีฐานะสูงส่ง ตัวเองทำให้เธอบาดเจ็บ คงต้องชดใช้อะไรบ้างถึงจะพ้นเรื่องนี้ไปได้
"ฮึ...!"
หยานหมิงหยวยิ้มมุมปากเล็กน้อย เสียงราบเรียบไม่มีอารมณ์ "ตู่หลานซิน ฉินหยูเป็นบอดี้การ์ดของฉัน ก็คือคนของฉัน คุณลองแตะต้องเขาดูสักนิดสิ!"
"คุณหยาน!"
เมื่อเห็นหยานหมิงหยวเรียกชื่อเต็ม สีหน้าคุณหลานซิ่นก็เปลี่ยนไปทันที เดิมคิดว่าฉินหยูเป็นแค่บอดี้การ์ดตัวเล็กๆ จัดการง่ายๆ
ไม่คิดว่าหยานหมิงหยวจะลงมาช่วยเหลือเขาด้วยตัวเอง
ทำให้เธอต้องชั่งน้ำหนักดีๆ ว่าการระบายโทสะครั้งนี้ คุ้มค่าพอที่จะทำให้หยานหมิงหยวโกรธหรือไม่
คิดถึงตรงนี้ คุณหลานซิ่นก็รีบขอโทษ "ขอโทษค่ะ คุณหยาน ฉันพูดเกินไปหน่อย!"
"คุณหลาน คุณควรขอโทษเขา ไม่ว่าคนจะสูงส่งหรือต่ำต้อย ศักดิ์ศรีล้วนประเมินค่าไม่ได้!"
หยานหมิงหยวชี้ไปที่ฉินหยู


## บทที่ 5 ศักดิ์ศรีไม่มีราคา

"นี่....."
ใบหน้าของประธานหลานซิ่นดูไม่ค่อยดีนัก
การขอโทษหยานหมิงหยวก็พอเข้าใจได้ เธอมีตำแหน่งสูงกว่าตนมาก แม้จะมีคนรู้ก็ไม่น่าอับอาย
แต่ฉินหยูมันเป็นใครกัน?
ก็แค่สุนัขรับใช้ข้างกายหยานหมิงหยวเท่านั้น การต้องขอโทษเขา มันไม่ใช่การเสียหน้าหรือ?
"คุณหยาน...ไม่ต้องหรอกครับ!"
ฉินหยูรู้สึกซาบซึ้งมากแล้วที่หยานหมิงหยวออกหน้าให้ จะให้ประธานหลานซิ่นต้องขอโทษได้อย่างไร
"..."
หยานหมิงหยวไม่พูดอะไร เพียงจ้องมองประธานหลานซิ่นด้วยสายตาเย็นชา
"ได้...ฉันขอโทษ คุณ...คุณฉิน ขอโทษค่ะ!"
ประธานหลานซิ่นกัดฟัน ภายใต้แรงกดดันอันทรงพลังของหยานหมิงหยว จำต้องขอโทษฉินหยู
แต่หน้าอกของเธอกระเพื่อมขึ้นลงเล็กน้อย แสดงให้เห็นว่าในใจเธอไม่สงบนัก
"พอแล้ว คุณหลาน เรื่องการเซ็นสัญญา ค่อยคุยกันทีหลังแล้วกัน ฉินหยู ซูเหมิง ไปกันเถอะ!"
หยานหมิงหยวละสายตาจากประธานหลานซิ่น พูดทิ้งท้ายเบาๆ แล้วเดินจากไป
ฉินหยูและซูเหมิงรีบตามออกไปทันที
เมื่อเข้าลิฟต์
ฉินหยูมองใบหน้าด้านข้างอันงดงามไร้ที่ติของหยานหมิงหยว เสียงแหบพร่าเล็กน้อย: "คุณหยาน ขอบคุณครับ!"
"ขอบคุณอะไรกัน? ฉันเคยบอกแล้วว่า ศักดิ์ศรีไม่มีราคา!"
หยานหมิงหยวพูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเสริมว่า: "อีกอย่าง คุณก็เหมือนซูเหมิง ทุกคำพูดทุกการกระทำล้วนเป็นตัวแทนของบริษัท การปกป้องคุณก็คือการรักษาหน้าตาของบริษัทด้วย!"
"คุณหยาน มีเจ้านายแบบคุณ เป็นโชคดีของพวกเราจริงๆ!"
ซูเหมิงพูดด้วยความซาบซึ้ง
วันนี้เป็นฉินหยูที่ถูกดูถูก แล้วถ้าวันหน้าเป็นตัวเธอเองล่ะ?
"ซูเหมิง ฉินหยู จำไว้นะ ตราบใดที่พวกคุณยังเป็นพนักงานของบริษัท คนที่จะคอยหนุนหลังพวกคุณก็คือสี่ไห่จีตวนทั้งบริษัท!"
"ติ๊ง...."
พอหยานหมิงหยวพูดจบ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก
คนส่งอาหารในชุดสีเหลือง เหงื่อท่วมใบหน้า วิ่งเหยาะๆ เข้ามา สวมหูฟังบลูทูธ พูดขอโทษไม่หยุด: "ขอโทษครับ ขอโทษ ผมอยู่ที่ลันซินเคมี กำลังจะรีบไปที่หมู่บ้านของคุณครับ!"
มาถึงลานจอดรถ
คนส่งอาหารวิ่งเหยาะๆ ไปหารถมอเตอร์ไซค์ของตัวเอง แล้วขับออกไปจากลานจอดรถอย่างรวดเร็ว
"คนส่งอาหารนี่ลำบากจริงๆ นะ! ถ้าฉันสั่งอาหาร แม้พวกเขาจะมาช้าสักไม่กี่นาที ฉันก็จะไม่ว่าอะไรหรอก!"
ซูเหมิงอดที่จะรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้
"..."
หยานหมิงหยวเม้มริมฝีปากเบาๆ เมื่อปีที่แล้ว "สามี" ของเธอก็สวมชุดส่งอาหารสีเหลืองตอนที่ไปจดทะเบียนสมรส
แต่ไม่ว่าจะพยายามนึกอย่างไร ก็จำหน้าเขาไม่ได้แล้ว
บางที...
เมื่อคืนที่เขาหายไป อาจไม่ใช่เพราะเล่นหายตัว แต่เพราะยุ่งกับการส่งอาหารจนไม่ได้เห็นข้อความของเธอ?
คิดถึงตรงนี้ หยานหมิงหยวตัดสินใจว่าอีกสักพัก จะไปที่หมู่บ้านในเมืองอีกครั้ง เพื่อคุยกับ "สามี" ให้ดีๆ
ส่วนเรื่องความปลอดภัย ง่ายนิดเดียว แค่แต่งตัวธรรมดาๆ แล้วแปลงโฉมเป็น "สาวขี้เหร่" อีกครั้ง
ในช่วงไม่กี่วันต่อมา
หยานหมิงหยวยุ่งขึ้นทุกวัน
หลังจากมีปัญหากับลันซินเคมี ก็ต้องหาพันธมิตรทางการค้ารายใหม่
ฉินหยูในฐานะคนขับรถและบอดี้การ์ด แม้จะรู้สึกเหนื่อย แต่ก็รู้สึกเติมเต็ม
จนกระทั่ง มีข่าวลือเล็กๆ เริ่มแพร่สะพัดในสี่ไห่จีตวน
บอกว่าระหว่างหยานหมิงหยวกับฉินหยูมีความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสม ไม่งั้นทำไมในบรรดาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยระดับ A มากมาย ถึงเลือกเขาคนเดียว?
แม่ง...
ใครกันนะที่ปล่อยข่าวลือ?
เมื่อข่าวนี้เข้าหูฉินหยู เขาทั้งโกรธทั้งกังวล
กังวลว่าเพราะตัวเอง จะทำให้ชื่อเสียงของหยานหมิงหยวเสียหาย และยังกังวลว่า ตอนนี้ที่มีข่าวลือมากมาย หยานหมิงหยวจะไล่เขาออกหรือเปล่า?
"ฉินหยู ลองทายซิว่าในมือฉันถืออะไรอยู่?"
ซูเหมิงเดินออกมาจากห้องทำงานของหยานหมิงหยว โบกแฟ้มเอกสารในมือ
"ไม่รู้ครับ!"
ฉินหยูส่ายหน้า ดูเหมือนจิตใจจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
"บริษัทจะไล่พนักงานออกหลายคน นี่คือรายชื่อ!"
ซูเหมิงกะพริบตาอย่างลึกลับ
"อ๋า... ผมก็อยู่ในรายชื่อนั้นสินะ!"
ฉินหยูทำหน้าเศร้า
ตัวเองยังติดหนี้อยู่ตั้งเยอะ ถ้าโดนไล่ออก จะไปหางานดีๆ แบบนี้ที่ไหนอีก
"ฮ่าๆ คุณทำงานขยันขนาดนี้ หยานซงจะไล่คุณออกได้ยังไง เป็นเฉินบิน กับรองประธานอีกคน..."
ซูเหมิงพูดพลางยิ้ม มองซ้ายมองขวา แล้วพูดต่อ: "ฉันจะส่งคลิปให้คุณดูอีกอัน รับรองว่าเด็ด!"
"เอ่อ... ได้!"
ฉินหยูถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ยังรักษางานไว้ได้
"ดูแล้วลบทิ้งนะ!"
ซูเหมิงใช้นิ้วเรียวขาวกดโทรศัพท์สองสามที แล้วอุ้มแฟ้มเอกสารเดินออกจากออฟฟิศไป
"คลิปอะไรนะ?"
ฉินหยูเปิดโทรศัพท์ดู ปรากฏว่าเป็นคลิปที่ประธานหลานซิ่นกับรองประธานสี่ไห่จีตวนไปเข้าโรงแรมด้วยกัน
ที่สำคัญคือ ทั้งสองคนต่างก็มีครอบครัวแล้ว!
ถ้าคลิปนี้หลุดออกไป พวกเขาไม่เพียงแต่จะเสียหน้า แต่ที่บ้านก็คงจะวุ่นวายไปหมดสินะ?
หลังจากดูคลิปจบ ฉินหยูก็มองไปที่ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทของหยานหมิงหยวโดยไม่รู้ตัว
คลิปแบบนี้ นอกจากเธอแล้วใครจะหามาได้?
ดูเหมือนว่า ภายใต้ใบหน้างดงามที่ชวนหลงใหลของเธอ ซ่อนหัวใจที่เด็ดเดี่ยวและไม่ลังเลเอาไว้
ยามเย็น
ฉินหยูตอกบัตรเลิกงาน
หยานหมิงหยวช่วงนี้ขับรถกลับบ้านเอง
ไม่นาน ฉินหยูก็กลับมาถึงห้องเช่า
พอเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงที่ไม่เหมาะสำหรับเด็กดังมาจากข้างใน
"ไอ้หัวใหญ่นี่ ประหยัดแม้กระทั่งค่าห้อง!"
ฉินหยูส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย
เลยตัดสินใจไปธนาคารดีกว่า จะได้โอนเงินที่เก็บมาให้เจ้าหนี้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
ร่างสูงโปร่งปรากฏที่หน้าประตูห้องเช่า
สวมแว่นกรอบดำ หมวกแก๊ป บนใบหน้ามีกระจุดๆ เห็นได้ชัด
มองดูชุดส่งอาหารสีเหลืองที่ตากอยู่ในลาน แล้วกัดริมฝีปาก เคาะประตูเบาๆ
"ก๊อกๆ..."
"มาแล้ว!"
ชายคนหนึ่งใส่เสื้อกล้าม กางเกงขาสั้น เปิดประตู มองผู้หญิงที่หน้าประตูอย่างสงสัย: "คุณคือ..."
"..."
หยานหมิงหยวพยายามจะเทียบภาพชายคนนี้กับ "สามี" ในความทรงจำ
แต่น่าเสียดาย ตอนนั้นเธอจำได้แค่ชุดส่งอาหารสีเหลืองที่โดดเด่นของเขา
เงียบไปครู่หนึ่ง เธอจึงถามอ้อมๆ: "ชุดส่งอาหารที่ตากอยู่ในลาน เป็นของคุณเหรอ?"
"อืม!"
ชายคนนั้นพยักหน้า
ใช่แล้ว!
ดูท่าเขาคงเป็น "สามี" ของเธอแน่ๆ
หยานหมิงหยวมองสามีที่ดูเหมือนคนแปลกหน้าตรงหน้า กำลังจะชวนไปกินข้าวคุยกันสักหน่อย
ก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากในห้อง: "หัวใหญ่ ใครน่ะ?"
จากนั้น ผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ใส่เสื้อยืดหลวมๆ โชว์ขาขาวยาว ก็เดินมาเกาะแขนชายคนนั้น
"พวกคุณ..."
หยานหมิงหยวหรี่ตาลง แววตาเย็นชา
หึ แค่ปีเดียวเท่านั้น
"สามี" คนนี้ก็รีบร้อนหาคนใหม่แล้วสินะ?


## บทที่ 6 เข้าใจผิดไปเอง

"เฮ้ย แกเป็นใครกันแน่?"
สาวหน้าตาสะอาดสะอ้านเห็นสายตาของหยานหมิงหยวที่เย็นชาราวกับจะแช่แข็งคนให้ตาย ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที
"ใช่...เรารู้จักกันด้วยเหรอ?"
ซวี่เผิงก็ทำหน้างงงวย
สำหรับเขาแล้ว หยานหมิงหยวที่แต่งตัวอัปลักษณ์นั้นเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอย่างแน่นอน
"ฮึ...ขอโทษนะคะ ฉันคงจำคนผิด!"
หยานหมิงหยวรู้สึกขำตัวเอง ไม่คิดว่า "สามี" คนนี้ไม่เพียงแต่หาคนใหม่แล้ว แต่ยังจำเธอไม่ได้อีกด้วย
ที่น่าขันก็คือ ระหว่างทางที่มานี่ยังคิดอยู่เลยว่า ถ้าเขายอมอยู่กับเธอ ช่วยกันดูแลชีวิตคู่นี้ให้ดี เธอก็จะบอกตัวตนที่แท้จริงให้เขารู้
ให้เขาเข้าทำงานที่สี่ไห่จีตวน เริ่มจากระดับล่างสุด ฝึกฝนไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็จะได้ร่วมกันบริหารบริษัทที่มีมูลค่าหลายพันล้านนี้
ดูเหมือนว่า ทุกอย่างเป็นแค่ความคิดเพ้อฝันของเธอเอง...
หยานหมิงหยวยิ้มขมขื่นในใจ
ชีวิตแต่งงานนี้เริ่มต้นอย่างไม่มีเหตุผล และจบลงอย่างไม่มีเหตุผลเช่นกัน
มองชายหญิงที่กำลังสนิทสนมกันที่หน้าประตูอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง แล้วหมุนตัวเดินออกจากลานบ้าน
"หัวใหญ่ ผู้หญิงคนนั้นแปลกๆ นะ ดูเหมือนว่าตรงนี้...จะไม่ค่อยปกติ!"
เฉินหลี่ชี้ไปที่หัวของตัวเอง
"อืม ผู้หญิงคนนั้นน่าจะอายุไม่น้อยแล้ว หน้าตาก็ธรรมดา ถ้าไม่มีผู้ชายคอยดูแลนานๆ ก็ต้องมีปัญหาแน่ๆ!"
ซวี่เผิงเกาคางวิเคราะห์
"แล้ว...พี่ใหญ่ของนายล่ะ? นายไม่เคยบอกเหรอว่าเขาโสดมาตลอด จะไม่มีปัญหาอะไรบ้างเหรอ?"
ซวี่เผิงเป็นคนปากโป้ง ชอบเล่าเรื่องของฉินหยูให้แฟนสาวฟังบ่อยๆ
"อืม...รอพี่ใหญ่กลับมา ฉันต้องคุยกับเขาให้ดีๆ หน่อย เมียเขาเป็นอะไรกันแน่ แต่งงานแล้วก็หายตัวไป เสียเวลาหนุ่มๆ ของพี่ใหญ่ฉันไปเปล่าๆ"
ซวี่เผิงพยักหน้า เหลียวมองนอกลานบ้านอีกครั้ง สีหน้าดูลามกขึ้นมา: "ฮิๆ ไป ในขณะที่พี่ใหญ่ยังไม่กลับ เราลองอะไรใหม่ๆ กัน..."
"บ้าเอ๊ย นายนี่มันตัณหากลับมาเกิดจริงๆ!"
เฉินหลี่บิดเนื้อนุ่มๆ ที่เอวของซวี่เผิง แล้วครึ่งผลักครึ่งตามเข้าไปในห้องข้างๆ
.....
บาร์ยามค่ำคืน
หยานหมิงหยวล้างเครื่องสำอางในห้องน้ำ กลับมาเป็นโฉมหน้าเดิม
แม้จะไม่แต่งหน้า ก็ยังคงสวยเย็นชาชวนหลงใหล
กดปีกหมวกลงเล็กน้อย แล้วเดินมาที่โซฟาด้านนอก หยิบโทรศัพท์โทรหาเบอร์ที่บันทึกชื่อว่า "ผู้ถือหุ้นใหญ่"
"ตู้...ตู้...."
"ฮัลโหล ที่รัก?"
ปลายสายมีเสียงสาวมั่นที่เซ็กซี่ดังมา
"เสียวเสียว ออกมาดื่มกับฉันหน่อย!"
น้ำเสียงของหยานหมิงหยวฟังดูขมขื่น
เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่า ตัวเองจะกลายเป็น "ผู้หญิงมือสอง" เร็วขนาดนี้
แม้ว่าจะไม่มีความรักกับไอ้ชายชั้นต่ำคนนั้น แต่ทะเบียนสมรสก็เป็นของจริงนะ
เขานอกใจเธอแล้ว ไม่หย่าจะเก็บไว้ทำไม?
"ได้ ที่รัก ส่งพิกัดมาเลย!"
สาวมั่นตอบตกลงอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมา
ร่างระหงผมยาวสลวย มีเส้นสายโค้งเว้าเป็นตัว "S" เดินเข้ามาในบาร์
กางเกงยีนส์รัดรูป ทำให้เส้นสายบริเวณสะโพกดูเหมือนพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้า
ไม่เช่นนั้น หยานหมิงหยวก็คงไม่บันทึกชื่อเธอว่า "ผู้ถือหุ้นใหญ่"
"ไฮ้!"
หลิวเสียวเสียวโบกมือน้อยๆ เดินมาหาหยานหมิงหยว มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า: "ที่รัก เธอยิ่งสวยขึ้นทุกวันเลยนะ!"
"เสียวเสียว...เรียกชื่อฉันดีกว่า! ไม่งั้นคนอื่นจะสงสัยว่าเราสองคนมีอะไรผิดปกติ!"
หยานหมิงหยวรู้สึกทั้งขำทั้งเศร้า
"ที่รัก เธอไม่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า ต่างเพศมีไว้สืบพันธุ์ เพศเดียวกันคือรักแท้ เหรอ?"
หลิวเสียวเสียวยันโต๊ะด้วยสองมือ ทำให้ร่างกายโค้งเป็นเส้นสายยั่วยวน พูดด้วยน้ำเสียงเย้ายวน
"พอเถอะ เสียวเสียว ฉันเถียงเธอไม่ชนะหรอก สั่งเหล้าดีกว่า!"
หยานหมิงหยวกลอกตา กลัวว่าเพื่อนสนิทคนนี้จะพูดอะไรที่ร้อนแรงกว่านี้ออกมาอีก
"แป๊ะ...น้อง มาการิตาสองแก้ว!"
หลิวเสียวเสียวนั่งลงบนโซฟา ดีดนิ้วเรียกพนักงาน
"ได้ค่ะ คุณผู้หญิง!"
หัวใจของพนักงานเสิร์ฟเต้นแรงขึ้นสองจังหวะตามการกระเพื่อมของส่วนเว้าส่วนโค้งของหลิวเสียวเสียว
ธรรมชาติแท้!
ธรรมชาติแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์!
พนักงานเสิร์ฟหมุนตัวกลับ กลืนน้ำลายก่อนจะเดินไปที่บาร์
"ว่าแต่ที่รัก เธอกับสามีเป็นยังไงบ้าง?"
หลิวเสียวเสียวขมวดคิ้วถาม
ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทที่คุยกันได้ทุกเรื่อง เธอก็รู้เรื่องที่หยานหมิงหยวแต่งงานกับคนส่งอาหารเมื่อปีที่แล้ว
แต่เพราะช่วงนี้เธอไปฝึกงานที่โรงพยาบาลใหญ่ในเมืองหลวง ไม่ได้อยู่ที่ตงไห่ ทั้งสองเลยไม่ได้เจอกัน
"กำลังจะหย่า!"
หยานหมิงหยวพูดด้วยน้ำเสียงสงบ
"คิคิ นั่นแหละถูกต้องแล้วที่รัก! ไอ้คนส่งอาหารคนนั้นจะคู่ควรกับเธอได้ยังไง?"
หลิวเสียวเสียวสนับสนุนการหย่าของเพื่อนสนิทอย่างเต็มที่
สถานะของทั้งสองต่างกันมากเกินไป ฝืนอยู่ด้วยกันไปก็คงไม่มีความสุขแน่
"ฉันจะหย่าไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนส่งอาหาร แต่เพราะ...เขามีผู้หญิงอื่นแล้ว!"
ถ้าหยานหมิงหยวจะรังเกียจว่าเขาเป็นคนส่งอาหาร เธอก็คงไม่แต่งงานกับเขาตั้งแต่แรก
ถ้าเขาซื่อสัตย์ พยายามพัฒนาตัวเอง และมีนิสัยดี เธอก็ยินดีจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต
แต่เขากลับนอกใจ...
เรื่องแบบนี้ผู้หญิงคนไหนก็ยอมรับไม่ได้
"หา? ไอ้เหี้ย! บอกที่อยู่ไอ้คนเลวนั่นมา พรุ่งนี้พี่จะเอามีดผ่าตัดไปตอนมันซะ!"
หลิวเสียวเสียวกัดฟันพูดด้วยความโกรธแทนเพื่อน
"พอเถอะ เสียวเสียว เขาก็เคยช่วยชีวิตคุณปู่ฉันไว้ ถือว่าหักลบกันไปแล้วกัน"
หยานหมิงหยวขมวดคิ้วพูด
เรื่องที่ "สามี" นอกใจ คุณปู่ยังไม่รู้ ตอนแต่งงานก็เป็นคุณปู่ที่จัดการให้ทั้งหมด ถ้ารู้เรื่องนี้คงจะผิดหวังมาก
"ได้ ที่รัก เพื่อฉลองการกลับมาโสดของเธอ คืนนี้เราดื่มให้เมาเลย!"
"อืม!"
หยานหมิงหยวพยักหน้า
ความกดดันจากงาน ความผิดหวังในความรัก ทำให้เธออยากเมาให้หนักสักครั้ง
"คุณผู้หญิงคะ นี่มาการิตาของคุณค่ะ!"
ตอนนั้นพนักงานเสิร์ฟนำค็อกเทลที่หลิวเสียวเสียวสั่งมาเสิร์ฟ
"ชนแก้ว!"
เพื่อนสนิททั้งสองเริ่มดื่ม
ค่อยๆ มีแก้วเปล่าบนโต๊ะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
สาวสวยทั้งสองแก้มแดงระเรื่อ เริ่มมีอาการเมา
"ที่...ที่รัก มีผู้ชายกลุ่มนั้นจ้องมองพวกเรามาตลอดเลย!"
หลิวเสียวเสียวเลียริมฝีปากชื้นๆ อย่างยั่วยวน
"งั้น...งั้นฉันโทรหาบอดี้การ์ดก่อน!"
หยานหมิงหยวเมาพอสมควรแล้ว แต่ก็ยังระวังตัวอยู่
ผู้ชายกลุ่มที่จ้องมองพวกเธอ ตัวใหญ่ล่ำ ใส่สร้อยทองโต ดูไม่น่าไว้ใจ
"ดี...ฉันก็อยากเห็นว่าผู้ชายที่เธอเลือกมาเป็นบอดี้การ์ดหน้าตาเป็นยังไง!"
หลิวเสียวเสียวพูดด้วยลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้า
เธอรู้จักเพื่อนคนนี้ดี เลือกคนยากมาก ผู้ชายที่เธอเลือกมาเป็นบอดี้การ์ดต้องไม่ธรรมดาแน่
"ตู้...ตู้..."
"มา...มาที่บาร์ยามค่ำคืน!"
เมื่อฉินหยูรับสาย หยานหมิงหยวพูดติดอ่าง
"ได้!"
ฉินหยูตอบรับ
"พี่ สาวสวยคนนั้นโทรเรียกคนมารับแล้ว!"
"ที่นี่ใกล้หมู่บ้านกลางเมือง พาพวกเธอไปที่นั่น ตำรวจมาก็ไม่มีประโยชน์!"
"ไป!"
พวกผู้ชายตัวใหญ่ไม่อยากให้เหยื่อที่จะได้หลุดมือไป มองด้วยสายตาชั่วร้าย เดินตรงไปที่โต๊ะของหยานหมิงหยว


## บทที่ 7 บอดี้การ์ดของเธอเก่งจังเลย

"ที่รัก ฉันผิดเองที่ทะเลาะกับเธอ แต่เธอก็ไม่ควรมานั่งดื่มเหล้าคนเดียวที่นี่นะ!"
ชายร่างใหญ่พูดกับหยานหมิงหยวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
สมัยนี้การเป็นคนเลวก็ต้องใช้สมองเหมือนกัน ถ้าลงมือรุนแรงตั้งแต่แรกก็จะกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคนแน่
แต่ถ้าเป็นเรื่อง "คู่รัก" ทะเลาะกัน มันก็เป็นอีกเรื่องนึง
"ใครเป็นเมียแกกัน?"
หยานหมิงหยวมองชายร่างใหญ่ด้วยสายตาเย็นชา
"อย่าคิดทำอะไรไม่ดี บอดี้การ์ดของเธอกำลังจะมาแล้ว!"
หลิวเสียวเสียวเตือนด้วยสีหน้าเย็นชา
"ที่รัก ฉันขอโทษแล้วนะ เธอจะให้ฉันทำยังไงอีก? อย่าดื่มเลย มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้านดีกว่า!"
ชายร่างใหญ่ยื่นมือไปจับแขนหยานหมิงหยว
"ไสหัวไป!"
หยานหมิงหยวลุกพรวดขึ้นแล้วเตะที่หน้าแข้งของอีกฝ่าย
ตรงนั้นมีแค่ผิวหนังบางๆ ถ้าโดนเตะเข้าจะเจ็บแทบตาย
"โอ๊ย...."
แน่นอน ชายร่างใหญ่ร้องครวญครางแล้วทรุดลงไป
"ไปกัน!"
หลิวเสียวเสียวหยิบเงินปึกหนึ่งวางบนโต๊ะ แล้วจูงมือหยานหมิงหยวเดินออกจากบาร์
"ไอ้เวร ตามไป!"
กลุ่มชายร่างใหญ่วิ่งตามออกมาทันที
"ที่รัก บอดี้การ์ดของเธออยู่ไหน? อีกนานไหมกว่าจะมาถึง?"
หลิวเสียวเสียวจูงหยานหมิงหยวได้ไม่ไกล ฤทธิ์เหล้าก็เริ่มออกฤทธิ์ ร่างกายอ่อนแรง หัวก็มึนงง
เห็นกลุ่มชายร่างใหญ่เข้าใกล้ทั้งสองคนมากขึ้นเรื่อยๆ จึงถามด้วยความกังวล
"ฉัน...ก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน!"
หยานหมิงหยวเดินโซเซไปมา ขมวดคิ้วพูด
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าฉินหยูอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะมาถึง
"..."
หลิวเสียวเสียวทำหน้าเบื่อหน่าย: "งั้นแจ้งตำรวจดีกว่า!"
"เร็ว พวกเธอเมาแล้ว เดินไม่ไหวแล้ว พาขึ้นรถไป!"
"คืนนี้ต้องทำให้พวกเธอร้องไห้ให้ได้ ไอ้เวร กล้าเตะกู!"
กลุ่มชายร่างใหญ่มีสีหน้าตื่นเต้น เข้าล้อมหลิวเสียวเสียวและหยานหมิงหยว
"หยานซง!"
ในตอนนั้นเอง มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันหนึ่งพุ่งเข้ามา เสียงดังเอี๊ยดแล้วหยุดข้างสาวสวยทั้งสอง
"ฉินหยู ไปเอารถมา!"
หยานหมิงหยวเห็นฉินหยูมาแล้ว รู้สึกสบายใจขึ้น หยิบกุญแจรถจากกระเป๋าส่งให้
"ครับ!"
ฉินหยูพยักหน้า
"ไอ้เวร ไอ้หนุ่ม มาจากไหนก็กลับไปที่นั่น! กล้ามายุ่งกับพวกกู จะจัดการแกก่อน!"
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งตะโกน
"ปี๊บ ปี๊บ...."
"หยานซง พาเพื่อนขึ้นรถก่อนครับ!"
ฉินหยูทำเหมือนไม่ได้ยินที่ชายร่างใหญ่พูด กดรีโมทเปิดประตูรถแล้วพูดกับหยานหมิงหยว
"นายระวังตัวด้วยนะ!"
หยานหมิงหยวรู้ว่าถ้าฉินหยูไม่จัดการคนพวกนี้ ทุกคนก็ไปไม่ได้
"อืม!"
หลังจากสาวสวยทั้งสองขึ้นรถแล้ว ฉินหยูก็กดรีโมทล็อกรถอีกครั้ง
"ไอ้เวร คิดว่าพวกกูไม่มีตัวตนหรือไง!"
รู้สึกว่าถูกเมิน กลุ่มชายร่างใหญ่โกรธจัด
ชกกำปั้น วิ่งเข้าใส่ฉินหยู
"พรึ่บ!"
ฉินหยูตาวาว พุ่งเข้าไปข้างหน้า คว้าแขนชายร่างใหญ่คนหนึ่งไว้ แล้วศอกกระแทกที่ขมับ
ชายร่างใหญ่ไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ก็ล้มพับลงกับพื้น
"ไอ้เวร ตาย!"
ชายร่างใหญ่ด้านหลังฉินหยูถือขวดเหล้า ฟาดลงที่ท้ายทอยอย่างแรง
"โครม!"
ฉินหยูหันตัว ชกออกไปหนึ่งหมัด ขวดเหล้าแตกกระจายทันที
ชายร่างใหญ่ตกใจจนชะงัก ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็โดนหมัดหนักๆ ที่เอว
"เร็ว...พวกเราไปกัน!"
ชายร่างใหญ่คนอื่นเห็นฉินหยูโหดร้ายขนาดนี้ รู้ว่าสู้ไม่ได้ จึงพยุงเพื่อนที่หมดสติสองคนขึ้นรถหนีไปอย่างกระเจิง
"ที่รัก บอดี้การ์ดของเธอเก่งจังเลย!"
ในรถ
หลิวเสียวเสียวอ้าปากค้าง ทำหน้าหลงใหล
"เขาเป็นทหารผ่านศึก!"
หยานหมิงหยวพูดอย่างเนิบนาบ
ยังดีที่ได้โทรหาเขา ไม่อย่างนั้นคืนนี้คงจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแน่
"หยานซง ผมไล่พวกนั้นไปแล้ว ต้องการให้ผมไปส่งที่บ้านไหมครับ?"
ฉินหยูเดินเข้ามา
"อืม!"
หยานหมิงหยวพยักหน้า
หลังจากฉินหยูขึ้นรถแล้ว เธอก็พูดว่า: "ไปส่งเพื่อนฉันก่อน!"
"ฮิฮิ... หนุ่มหล่อ ฉันชื่อโยวหย่งค่ะ!"
หลิวเสียวเสียวยื่นมือออกไปพร้อมกับกะพริบตาให้ฉินหยู
"อ๋อ ผมชื่อโมจีครับ"
ฉินหยูหันกลับมายิ้มบางๆ
"พรืด..."
หลิวเสียวเสียวหัวเราะออกมา หลังจากจับมือกับฉินหยูแล้วก็กะพริบตาให้หยานหมิงหยว: "บอดี้การ์ดของเธอนี่ นอกจากจะมีหน้าตาหล่อเหลาแล้ว ยังมีจิตวิญญาณที่น่าสนใจด้วย!"
"...."
หยานหมิงหยวงงๆ รู้สึกว่าเพื่อนสนิทของเธอหัวเราะง่ายเกินไปหรือเปล่า?
จนกระทั่งหลิวเสียวเสียวกระซิบบางอย่างข้างหูเธอ ริมฝีปากของเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย
ในฐานะผู้ช่วยด้านความปลอดภัย เธอพอใจกับการทำงานของฉินหยู
ทำงานอย่างทุ่มเทและละเอียดรอบคอบ
แต่ในชีวิตส่วนตัว ทั้งสองคนไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กัน ดังนั้นในความทรงจำของเธอ ฉินหยูเป็นคนพูดน้อย
คืนนี้ มีเพื่อนสนิทที่เป็นคนมากประสบการณ์อยู่ด้วย จึงได้เห็นด้านที่มีอารมณ์ขันของฉินหยู
ไม่นาน
ฉินหยูไปส่งหลิวเสียวเสียวที่หน้าบ้านหรูของเธอ
"ฮิฮิ หนุ่มหล่อ ฝากดูแลที่รักของฉันด้วยนะ บ๊ายบาย!"
หลิวเสียวเสียวโบกมือหลังจากลงจากรถ
"ผมจะพาหยานซงกลับบ้านอย่างปลอดภัยครับ!"
ฉินหยูพยักหน้า หมุนรถมุ่งหน้าไปยังบ้านพักเสี่ยวจางของหยานหมิงหยว
ระหว่างทาง
ฉินหยูมองผ่านกระจกมองหลัง เห็นหยานหมิงหยวที่ดูเหมือนจะรู้สึกไม่สบายเอามือยันศีรษะอยู่ จึงเตือนว่า: "หยานซง ถ้าคราวหน้าคุณจะดื่ม อย่าเลือกไปที่บาร์ยามค่ำคืนเลยครับ มันอยู่ใกล้หมู่บ้านชานเมืองเกินไป เป็นสวรรค์ของพวกนักเลง!"
"อ๋อ..."
หยานหมิงหยวตอบเบาๆ
แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ชายชั้นต่ำคนนั้นนอกใจ เธอจะไปบาร์ยามค่ำคืนหรือ?
"เอ่อ... คุณเปลี่ยนชื่อได้ไหม?"
หยานหมิงหยวนึกอะไรขึ้นมาได้ จู่ๆ ก็พูดขึ้น
"หยานซง... ผมไม่เข้าใจความหมายของคุณครับ!"
ฉินหยูส่ายหน้า
"ฉันเกลียดชื่อ 'ฉินหยู'!"
ตอนนี้หยานหมิงหยวไม่มีท่าทางของซีอีโอสาวที่สูงส่งอีกต่อไป แต่กลับเหมือนเด็กสาวที่เมาแล้วทำตัวเอาแต่ใจ
พอนึกถึงภาพที่ไอ้ชายชั้นต่ำคนนั้นทับอยู่บนตัวผู้หญิงคนอื่น ท้องของเธอก็ปั่นป่วน รู้สึกคลื่นไส้
"เอ่อ... หยานซง... ถ้าคุณเกลียดชื่อนี้จริงๆ คุณตั้งชื่อรหัสให้ผมก็ได้ครับ ตอนที่เราอยู่ในกองทัพ พวกเราก็มีชื่อรหัสกัน!"
ฉินหยูงงๆ ครู่หนึ่งแล้วพูด
"ชื่อรหัส? เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลัง..."
สมองของหยานหมิงหยวมึนงง ไม่มีสมาธิจะคิดเรื่องชื่อรหัสอะไร
ไม่นาน
ที่หน้าหมู่บ้านเซียงจางเห่าถิง
ฉินหยูจอดรถเรียบร้อยแล้วเดินไปเปิดประตูให้หยานหมิงหยว: "หยานซง ถึงแล้วครับ!"
"ดี..."
หยานหมิงหยวยื่นขายาวๆ ออกมา พอก้าวลงจากรถก็เซไปทันที
"หยานซง ระวังครับ!"
ฉินหยูรีบคว้าไหล่ของหยานหมิงหยวไว้ คิดครู่หนึ่งแล้วถาม: "หรือว่า... ให้ผมพาคุณเข้าไปดีไหมครับ?"
"ได้! เอากระเป๋าฉันไปด้วย!"
หยานหมิงหยวเดินไม่ไหวจริงๆ ต้องให้ฉินหยูพยุงจึงกลับมาถึงหน้าประตูบ้าน
กดล็อกลายนิ้วมือ ทั้งสองคนเดินเข้าไปด้วยกัน
มองดูห้องโถงที่เหมือนวังหลวง ฉินหยูอดทึ่งไม่ได้ คนรวยอยู่กันแบบนี้นี่เอง แตกต่างจริงๆ
"ช่วยรินน้ำให้ฉันหน่อย!"
หยานหมิงหยวชี้ไปที่เครื่องกรองน้ำ
"อ๊วก..."
พูดจบ ท้องของหยานหมิงหยวก็ปั่นป่วนราวกับพายุถล่ม เธออาเจียนออกมาอย่างหนัก
"..."
ฉินหยูกลัวว่าหยานหมิงหยวจะล้ม ไม่กล้าหลบ ได้แต่ฝืนใจพยุงเธอไว้
น้ำย่อยที่มีกลิ่นฉุนของแอลกอฮอล์ อาเจียนใส่ตัวเขาหมด


## บทที่ 8 เธอทำเป็นจริงๆ หรือเปล่า

"เอ่อ....."
ฉินหยูกระตุกมุมปาก ไม่รู้จะพูดอะไรดี
"ขอ...ขอโทษค่ะ!"
หยานหมิงหยวก็ชะงักไป รู้สึกเขินมากที่อาเจียนใส่เขาเต็มตัวแบบนี้
"ไม่เป็นไรครับ...หยานซง นั่งพักก่อนนะครับ ผมจะจัดการให้!"
ฉินหยูโบกมือ
ตัวเองเป็นเด็กที่โตมาในชนบท ไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น อีกอย่างหยานหมิงหยวก็ไม่ได้กินอะไรตอนกลางคืน อาเจียนออกมาก็แค่น้ำกับเหล้า
หลังจากใช้กระดาษทิชชู่เช็ดเสื้อเชิ้ตแล้ว ก็เดินเข้าห้องน้ำ หยิบไม้ถูพื้นมาเช็ดทำความสะอาด
หยานหมิงหยวทิ้งตัวลงบนโซฟา หรี่ตามองฉินหยูที่วุ่นวายอยู่ อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้
ทั้งที่ชื่อฉินหยูเหมือนกัน ทำไมคนหนึ่งถึงทรยศเธอ แต่อีกคนกลับไม่รังเกียจความสกปรก ไม่รังเกียจความเหนื่อย คอยดูแลเธออย่างจริงใจ
ถ้า...ตอนนั้นที่แต่งงานแบบรีบร้อนเป็นกับ "ฉินหยู" คนนี้ ถ้าได้อยู่ด้วยกัน จะมีความสุขไหมนะ?
"หยานซงครับ...ดื่มน้ำหน่อยนะครับ!"
ฉินหยูทำงานคล่องแคล่ว หลังจัดการความสกปรกบนพื้นเสร็จแล้ว ก็รินน้ำอุ่นให้หยานหมิงหยวแก้วหนึ่ง
"ขอบคุณค่ะ....."
หยานหมิงหยวรับแก้วน้ำมา จิบเล็กน้อย มองเสื้อเชิ้ตของฉินหยูที่ตนทำเปื้อน คิดสักครู่แล้วพูดว่า "ถอดเสื้อออกสิคะ เอาไปใส่เครื่องซักผ้า มีฟังก์ชั่นอบแห้งอัตโนมัติ เดี๋ยวก็ใส่ได้แล้ว!"
"ไม่เป็นไรครับ...หยานซง!"
ฉินหยูรีบโบกมือปฏิเสธ ชายหญิงอยู่กันสองต่อสอง จะถอดเสื้อในบ้านหยานหมิงหยวได้อย่างไร?
"ฉันจะกินคุณหรือไง?"
หยานหมิงหยวถลึงตาใส่ จะให้ฉินหยูนั่งแท็กซี่กลับบ้านทั้งที่ตัวมีกลิ่นแบบนี้ได้ยังไง?
"...ครับ!"
ฉินหยูจำต้องพยักหน้า
"ฉันจะขึ้นไปพักผ่อนแล้ว พอเสื้อแห้งก็กลับได้เลยนะ พรุ่งนี้มาทำงานสายสองชั่วโมงได้ ไม่ถือว่ามาสาย!"
หยานหมิงหยวพูดจบก็ยกมือกุมศีรษะเดินขึ้นบันได
"ขอบคุณครับหยานซง!"
ฉินหยูรู้สึกซาบซึ้งใจ
ถึงแม้ที่บริษัท หยานหมิงหยวจะดูเด็ดขาด เย็นชาไร้ความรู้สึก แต่กับเขาที่เป็นแค่บอดี้การ์ดตัวเล็กๆ กลับดีด้วยมาก
จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำ ถอดเสื้อเชิ้ตใส่เครื่องซักผ้า
อีกประมาณครึ่งชั่วโมง เสื้อเชิ้ตก็คงซักแห้งแล้ว
ฉินหยูหยิบเสื้อมาสวมใส่อีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องน้ำ
"ตึง!"
ตอนนั้นเอง มีเสียงของหนักล้มดังมาจากชั้นบน
"เกิดอะไรขึ้น?"
ฉินหยูใจหายวาบ วิ่งขึ้นบันไดสองสามก้าว "หยานซงครับ....."
"ฉัน....ฉันอยู่นี่...."
มีเสียงอ่อนแรงของหยานหมิงหยวดังมาจากห้องหนึ่ง
"หยานซง เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?"
ฉินหยูรีบวิ่งเข้าไป เปิดประตูก็เห็นหยานหมิงหยวคุกเข่าครึ่งท่าอยู่บนพื้น มือกุมหน้าอกด้านขวาแน่น
หน้าผากเรียบเนียนมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมา
"ฉัน....ปวดท้องมาก!"
หยานหมิงหยวเงยหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาพูด
"ต้องเป็นเพราะคุณไม่ได้กินอะไรเลยตอนกลางคืน แถมดื่มแต่เหล้า ทำให้กระเพาะบาดเจ็บแน่ๆ!"
ฉินหยูพยุงหยานหมิงหยวขึ้นมาพลางพูดว่า "คุณปู่ผมเป็นหมอเท้าเปล่า ผมเคยเรียนวิธีนวดแบบการแพทย์แผนจีนมาบ้าง ให้ผมช่วยบรรเทาอาการให้นะครับ!"
"จริงเหรอ?"
หยานหมิงหยวถามอย่างไม่แน่ใจ
"ครับ ตอนอยู่กองทัพ ผมเคยนวดให้เพื่อนทหารที่ปวดท้อง ได้ผลดีนะครับ!"
ฉินหยูพูดอย่างมั่นใจ
"งั้น...ลองดูก็ได้ค่ะ"
หยานหมิงหยวรู้สึกเหมือนมีมีดแทงในท้อง และมีไฟเผาไหม้ เจ็บจนทนไม่ไหว อยากบรรเทาความเจ็บปวดโดยเร็ว
แต่ก็อดถามไม่ได้ว่า "คุณ....จะนวดตรงไหน?"
เพราะว่ากระเพาะอยู่ใต้หน้าอกพอดี
นั่นเป็นจุดที่ละเอียดอ่อนของผู้หญิง
"แค่เท้าก็พอครับ อวัยวะภายในทั้งห้าของเรา ล้วนมีจุดสะท้อนอยู่ที่ฝ่าเท้าทั้งนั้น!"
ฉินหยูตอบ
"โอ้....ได้!"
หยานหมิงหยวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถ้าฉินหยูบอกว่าจะนวดบริเวณหน้าอก เธอคงรับไม่ได้จริงๆ
เมื่อเทียบกันแล้ว การนวดฝ่าเท้าก็ดีกว่าเยอะ
ในร้านนวดเท้า มีทั้งลูกค้าชายและหญิง การให้หมอนวดนวดเท้าเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก
"เชิญนั่งครับ หยานซง!"
ฉินหยูพยุงหยานหมิงหยวให้นั่งลงบนโซฟา
เธอสวมชุดนอนสีครีม คอเสื้อค่อนข้างหลวม
ทิวทัศน์ขาวโพลนทำให้หัวใจของฉินหยูเต้นตึกตักอย่างควบคุมไม่ได้
อย่างไรก็ตาม ฉินหยูเป็นคนที่มีการควบคุมตัวเองได้ดีมาก
เขารีบเบนสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว ย่อตัวลงครึ่งนั่ง แล้วยื่นมือจับเท้าเล็กๆ ขาวนวลสวยงามของหยานหมิงหยว
นิ้วเท้าขาวนุ่มนิ่มเหมือนหัวหอมเล็กๆ
ยาวเรียวกลมกลึง ราวกับไร้กระดูก
ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้นอกจากจะมีใบหน้างดงามเลอค่าแล้ว แม้แต่เท้าก็ยังงดงามขนาดนี้!
ฉินหยูเผลอเหม่อลอยไปชั่วขณะ
"คุณ...รู้จริงหรือเปล่า?"
หยานหมิงหยวเห็นฉินหยูจับเท้าเล็กๆ ของเธอนิ่งไม่ขยับ สีหน้าเริ่มไม่พอใจ
"ขอโทษครับ หยานซง เดี๋ยวนี้เลย!"
ฉินหยูได้สติกลับมา ใช้นิ้วชี้งอเล็กน้อย กดลงบนจุดสะท้อนกระเพาะอาหารที่ฝ่าเท้าของหยานหมิงหยว แล้วเริ่มนวด
"อ๊า...."
หยานหมิงหยวไม่เคยนวดเท้ามาก่อน ยังปรับตัวไม่ได้กับความรู้สึกทั้งตึงและเจ็บแบบนี้
เธอร้องออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
วินาทีถัดมา เธอก็กัดริมฝีปากแน่น จ้องมองฉินหยูด้วยความโกรธ: "คุณกำลังทำอะไร? ทำไมมันเจ็บขนาดนี้?"
"เอ่อ....หยานซง อดทนอีกนิดนะครับ แค่ครึ่งนาที ถ้าอาการไม่ดีขึ้น จะฆ่าจะฟันยังไงก็แล้วแต่คุณเลยครับ ได้ไหม?"
ฉินหยูเงยหน้าขึ้นพูดอย่างจริงจัง
"ได้ ฉันให้เวลาคุณแค่ครึ่งนาที!"
หยานหมิงหยวพูดเสียงเย็น
ถ้าผู้ชายคนนี้กำลังฉวยโอกาสลวนลามเธอ เธอจะทำให้เขาตายอย่างทรมานแน่
"ครับ จุดสะท้อนกระเพาะอาหารของคุณตอนนี้เป็นสีเขียว แสดงว่ามีอาการกระเพาะเย็นและย่อยอาหารไม่ดี รอให้เปลี่ยนเป็นสีแดงก็จะดีขึ้นครับ!"
ฉินหยูพูดพลางนวดฝ่าเท้าของหยานหมิงหยว
จากมุมนี้ เขาสามารถมองเห็นขาเรียวยาวขาวนวลทั้งขาของหยานหมิงหยว
ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลง กลืนน้ำลาย
โชคดีที่วิธีการนวดของเขาได้ผลจริงๆ
หยานหมิงหยวรู้สึกว่าอาการเจ็บแสบในกระเพาะค่อยๆ บรรเทาลง
เธอหลับตาลงและเริ่มผ่อนคลาย สุดท้ายก็เผลอหลับไป
"หยานซง...."
จนกระทั่งฉินหยูปลุกเธออีกครั้ง ในมือถือชามบะหมี่ไข่น้ำซุปหอมกรุ่น วางลงบนโต๊ะกาแฟ: "ทานอะไรหน่อยนะครับ ไม่งั้นพรุ่งนี้กระเพาะจะปวดอีก ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ!"
".....ขอบคุณค่ะ!"
ความใส่ใจของฉินหยูทำให้หัวใจของหยานหมิงหยวอบอุ่น
"งั้นผมไปละครับ!"
ฉินหยูหมุนตัวปิดประตูแล้วออกจากห้องไป
"ฮึ ชื่อฉินหยูเหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้?"
หยานหมิงหยวมองบะหมี่ที่ทั้งสวยทั้งหอมทั้งน่าทาน อดที่จะยิ้มขมขื่นไม่ได้ นึกถึงไอ้ชายชั้นต่ำที่ทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง
เธอส่ายหัวก่อนจะเดินไปที่โต๊ะกาแฟ ยกชามขึ้นมาทาน
"อร่อยจัง!"
แต่เดิมคิดว่าอาหารที่ผู้ชายทำคงแค่พอกินได้ แต่ไม่คิดว่ารสชาติจะดีขนาดนี้
ไม่ได้ด้อยไปกว่าฝีมือของแม่บ้านประจำที่ลาพักร้อนกลับบ้านเลย
พอทานบะหมี่หมดชาม หยานหมิงหยวรู้สึกเหมือนได้ชีวิตใหม่
เธอถอนหายใจยาว คิดสักครู่ แล้วโทรหาผู้ถือหุ้นใหญ่: "เสียวเสียว เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
"ฮิฮิ ที่รัก จำไม่ได้เหรอว่าฉันเป็นหมอน่ะ? พอกลับถึงบ้านก็กินยาแก้เมาไปเม็ดนึงแล้ว แล้วเธอล่ะ?"
หลิวเสียวเสียวถามด้วยน้ำเสียงหัวเราะคิกคัก
"ฉันก็ไม่เป็นไร อ้อใช่ เธอรู้จักทนายความคนไหนบ้างไหม? ช่วยหาให้ฉันคนนึงหน่อย ฉันอยากจะเลิกกับไอ้ชายชั้นต่ำนั่นให้เร็วที่สุด!"
บริษัทหมิงอวี้มีทนายความอยู่แล้ว แต่การหย่าร้างเป็นเรื่องส่วนตัว เธอไม่อยากให้เป็นที่รู้กันไปทั่ว


## บทที่ 9 เรื่องครอบครัวของหยานซง

วันที่สอง
หยานหมิงหยวให้ฉินหยูขับรถพาไปที่ "สำนักงานกฎหมายบ๋อเหวิน" และคุยกับทนายที่หลิวเสียวเสียวแนะนำมาประมาณครึ่งชั่วโมง
ทนายบอกว่าภายในสามวันจะสามารถจัดทำสัญญาหย่าให้เสร็จ จากนั้นก็นัด "สามี" คนนั้นมาเซ็นเอกสาร แล้วก็จะสามารถยุติความสัมพันธ์การสมรสได้
ระหว่างทางกลับ
ฉินหยูยังคงตั้งใจขับรถอย่างระมัดระวัง
หยานหมิงหยวถือโน้ตบุ๊กติดตัวไว้ นิ้วเรียวขาวพิมพ์บนแป้นพิมพ์อยู่สักพัก ก่อนจะมองไปที่แผ่นหลังของฉินหยูแล้วพูดว่า "คืนนี้มีงานการกุศล คุณไปกับฉันหน่อย"
"เอ่อ..."
ฉินหยูมองกระจกมองหลังเห็นหญิงสาวที่ดูสง่างามน่าหลงใหล แล้วแสดงสีหน้าลำบากใจ
"ไม่สะดวกเหรอ? ไม่เป็นไร งั้นฉัน..."
แต่ก่อนที่หยานหมิงหยวจะพูดจบ ฉินหยูก็รีบพูดขึ้นว่า "คุณหยาน ผมแค่อยากถามว่า...ค่าล่วงเวลาคิดยังไงครับ?"
พูดจบ ใบหน้าก็แดงก่ำ รู้สึกว่าการพูดเรื่องเงินต่อหน้าหยานหมิงหยวซึ่งเป็นผู้หญิงที่ดูเหมือนไม่เคยต้องลำบากในชีวิต มันช่างเป็นการลบหลู่เธอเหลือเกิน
"หืม?"
หยานหมิงหยวชะงักไปชั่วขณะ แล้วจึงพูดว่า "อ๋อ ตอนนี้คุณเป็นพนักงานระดับ S ค่าล่วงเวลาไม่ต่ำกว่าชั่วโมงละร้อย คุณวางใจได้!"
"ครับ...แล้วคืนนี้ผมมารับคุณกี่โมงดีครับ?"
"ดริ๊ง ดริ๊ง..."
พอฉินหยูพูดจบ โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ
เขาไม่ได้รับสาย เพราะรู้ว่าเป็นเจ้าหนี้จากบ้านเกิดโทรมา
เมื่อคืนหลังจากกลับห้องเช่า โทรศัพท์ก็ไม่เคยหยุดดังเลย
ดังนั้น เมื่อหยานหมิงหยวให้เขาทำงานล่วงเวลาไปงานการกุศล เขาถึงอดไม่ได้ที่จะถามเรื่องค่าล่วงเวลา
ช่วยไม่ได้ เขาต้องการเงินมากเหลือเกิน!
"ดริ๊ง ดริ๊ง..."
โทรศัพท์ยังคงดังต่อเนื่อง ราวกับจะบังคับให้ฉินหยูต้องรับสาย
"คุณหยาน ผมขอรับสายหน่อยนะครับ!"
ฉินหยูมองกระจกมองหลังอย่างระมัดระวัง เห็นหยานหมิงหยวที่กำลังทำงานอยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เห็นได้ชัดว่าโทรศัพท์ของฉินหยูรบกวนเธอ
"จะคุยนานแค่ไหน? ฉันมีประชุมตอนสิบโมงครึ่ง!"
หยานหมิงหยวดูนาฬิกาข้อมือ เวลาของเธอคำนวณเป็นนาทีและวินาที
"สิบวินาทีครับ!"
"ได้!"
ฉินหยูจอดรถข้างทาง หลังจากจอดเรียบร้อยแล้วก็กระโดดลงจากรถ ถือโทรศัพท์พูดอย่างรวดเร็ว "ผมกำลังขับรถให้เจ้านาย เที่ยงผมจะโทรกลับนะครับ อย่ากังวลไปเลย เงินที่ติดค้างพวกคุณ ผมจะต้องใช้คืนแน่นอน!"
เขาติดหนี้เหรอ?
มองดูใบหน้าที่แข็งแกร่งของชายคนนั้น หยานหมิงหยวรู้สึกสงสัยในใจ
ครอบครัวป่วยหรือเปล่า หรือว่าติดการพนัน หรือซื้อบ้านแล้วต้องผ่อนหนี้?
แต่เขาก็แค่พนักงานของเธอ ทำไมต้องสนใจเรื่องพวกนี้ด้วย?
"เรียบร้อยแล้วครับ คุณหยาน!"
ในขณะที่หยานหมิงหยวกำลังคิดสับสน ฉินหยูก็กลับขึ้นรถมาแล้ว
"..."
หยานหมิงหยวขยับริมฝีปากแดง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร
กลับถึงบริษัท
หยานหมิงหยวโทรศัพท์หนึ่งสายในห้องทำงานของเธอ ก่อนจะไปประชุมกับผู้บริหารระดับสูง
ฉินหยูยืนอยู่หน้าประตู ทำหน้าที่บอดี้การ์ดอย่างเต็มที่
"อืม อืม..."
ตอนนั้น โทรศัพท์มือถือสั่นหนึ่งครั้ง
เขาหยิบขึ้นมาดู เป็น SMS จากธนาคารแจ้งว่าได้รับเงินเดือนสามหมื่นหยวน
เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
ฉินหยูดีใจในใจ แต่ก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา วันนี้เพิ่งจะสิ้นเดือนนี่นา ปกติแล้วต้องรอถึงวันที่ 10 เดือนหน้าถึงจะได้เงินเดือน
ทำไมวันนี้ถึงเข้าบัญชีแล้วล่ะ?
ฉินหยูเกาหัว รู้สึกงุนงงในใจมาก
หลังจากหยานหมิงหยวเลิกประชุม เขาเดินเคียงข้างซูเหมิงอยู่ด้านหลัง แล้วถามเบาๆ ว่า "เลขาซูครับ คุณได้เงินเดือนแล้วหรือยังครับ?"
"เงินเดือน? ยังไม่ได้นะ วันนี้วันที่เท่าไหร่กัน ยังอีกเกือบสิบวันเลย!"
ซูเหมิงส่ายหน้าอย่างงุนงง
"งั้นแปลกจัง ทำไมผมถึงได้เงินเดือนแล้วล่ะ?"
ฉินหยูหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา แล้วให้ซูเหมิงดู SMS จากธนาคาร
"อ๋อ... มีความเป็นไปได้ไหมว่าบริษัทจ่ายเงินล่วงหน้าให้คุณ?"
ซูเหมิงมองดูโทรศัพท์มือถือของฉินหยูสักครู่แล้วพูดขึ้น
"เรื่องนี้... ผมไม่รู้ครับ"
ฉินหยูกำลังขัดสนเงินจริงๆ แต่พอเงินสามหมื่นหยวนปรากฏในบัญชีอย่างไม่มีที่มา กลับทำให้รู้สึกไม่สบายใจ
สุดท้าย เขาวิ่งเหยาะๆ ไล่ตามหยานหมิงหยว: "คุณหยาน... คุณสั่งให้บริษัทจ่ายเงินเดือนล่วงหน้าให้ผมหรือครับ?"
"มีปัญหาอะไรหรือ?"
หยานหมิงหยวสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงเย็นชา หลังจากเลิกประชุม เธอดูเหมือนจะมีม่านน้ำแข็งห่อหุ้มตัว แต่ฉินหยูกำลังกังวลเรื่องเงินสามหมื่นหยวนจนไม่ทันสังเกต
"เอ่อ... ขอบคุณครับ!"
ฉินหยูกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
ตอนนี้ ปัญหาเร่งด่วนก็คลี่คลายลงบ้างแล้ว
"โทรศัพท์มือถือสมัยนี้รองรับสองซิมการ์ดใช่ไหม? คุณไปทำเบอร์ใหม่อีกเบอร์สำหรับใช้ในที่ทำงาน ส่วนเบอร์ส่วนตัวให้ตั้งเป็นโหมดเงียบ!"
หยานหมิงหยวพูดอย่างเป็นทางการแล้วเดินเข้าลิฟต์ไป
"ครับ คุณหยาน!"
ฉินหยูพยักหน้าแล้วรีบเดินตามเข้าไป
ซูเหมิงดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง อุ้มแฟ้มเอกสาร ก้มหน้า ทำท่าไม่กล้าหายใจแรง
จนกระทั่งหยานหมิงหยวพาความเย็นชาเข้าไปในห้องทำงานประธาน
ซูเหมิงจึงค่อยๆ ตบอกเบาๆ
"เอ่อ... มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า?"
ฉินหยูนั่งลงแล้วอดไม่ได้ที่จะถามซูเหมิงเบาๆ
"อืม ผู้บริหารระดับสูงหลายคนของบริษัทเป็นลูกน้องเก่าของแม่คุณหยาน พวกเขาอยากให้แม่คุณหยานกลับมาทำงานที่บริษัท ทำให้คุณหยานโกรธมาก!"
ซูเหมิงพูดเสียงแผ่วเบามาก
"แม่ของคุณหยาน... กลับมาทำงาน... ทำไมเธอต้องโกรธด้วย?"
ฉินหยูงงนิดหน่อย แม่ลูกบริหารบริษัทด้วยกันไม่ดีกว่าหรือ?
"เรื่องครอบครัวของคุณหยาน ฉันจะไปรู้ได้ยังไง!"
ซูเหมิงยักไหล่
"อืม งั้นคุณทำงานต่อเถอะ!"
ฉินหยูไม่ถามอะไรอีก
ตอนเที่ยง เขาแวะไปที่ศูนย์บริการโทรศัพท์มือถือ ทำเบอร์ใหม่ และโอนเงินเดือนที่ยังอุ่นๆ สองหมื่นเก้าพันหยวนให้เจ้าหนี้ เหลือไว้แค่พันหยวนสำหรับค่าครองชีพ
ช่วงบ่าย หยานหมิงหยวแทบไม่ออกจากห้องทำงานเลย จนใกล้เลิกงาน จึงเปิดประตูเดินออกมา
มองฉินหยูเบาๆ: "ไปเอารถ!"
"ครับ!"
ฉินหยูพยักหน้า ระหว่างขับรถ เขาแจ้งเบอร์ใหม่ให้หยานหมิงหยวทราบ
เบอร์เก่าของเขา หยานหมิงหยวเพิ่งบันทึกไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน เพราะตามกฎของบริษัท ฉินหยูมีระยะทดลองงานหนึ่งสัปดาห์ เธอจึงยังไม่ได้บันทึกเบอร์ของเขา
ส่วนข้อความที่ส่งถึง "สามี" ในคืนที่กลับประเทศนั้น เธอลบทิ้งในคืนเดียวกัน
ดังนั้น เธอจึงไม่ทันสังเกตว่า "สามี" คนนั้นใช้เบอร์เดียวกับฉินหยู
ไม่นาน
ตึกจินติง
หลังจากฉินหยูขับรถเข้าลานจอดรถ เขาก็เดินตามหยานหมิงหยวเข้าสู่ล็อบบี้อันหรูหรา
"คุณหยาน!"
"คุณหยาน!"
ตลอดทาง มีคนทักทายหยานหมิงหยวไม่ขาดสาย
ดูเหมือนว่า คนแบบเธอเกิดมาเพื่อเป็นตัวเอกโดยธรรมชาติ
ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด เธอก็เป็นไข่มุกที่เปล่งประกายที่สุดเสมอ
"อืม!"
หยานหมิงหยวพยักหน้าเบาๆ ถือว่าตอบรับ
แต่เธอไม่ได้หยุดที่ชั้นหนึ่ง กลับพาฉินหยูขึ้นไปชั้นสอง
ที่นี่หรูหราและสง่างามยิ่งกว่า
คนไม่มากนัก แต่ชัดเจนว่าแต่ละคนล้วนเป็นบุคคลชั้นนำของเมืองนี้
"โอ้ ลูกสาวที่รัก แม่นึกว่าหนูจะไม่มาเสียอีก!"
หญิงคนหนึ่งที่ดูยังสาวสวย ถือแก้วไวน์ เกาะแขนชายร่างกำยำที่มีหนวดเคราเต็มหน้า เดินเข้ามาหาหยานหมิงหยว
"ถ้าฉันไม่มา คนอื่นคงคิดว่าฉันกลัวคุณสิ!"
หยานหมิงหยวพูดเสียงเย็นชา
ความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนนั้น ดูไม่เหมือนแม่ลูกกันเลย


## บทที่ 10 แค่ดูเป็นเรื่องสนุก

"เฮ้อ... ลูกสาวที่รัก ตอนที่เธอโกรธ ดูเหมือนกับผีชีวิตสั้นคนนั้นเลยนะ!"
หญิงสาวรูปร่างสง่างามเขย่าแก้วไวน์แดง มองหยานหมิงหยวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"มุสุเมะ โกะจิ ซุคุชิอิ!"
ชายหนวดเคราดกพูดเป็นภาษาตะวันออก หลังจากจ้องมองหยานหมิงหยวด้วยสายตาเหมือนตะขอเกี่ยว
"ฮ่ะๆ... ลูกสาวที่รัก นายซาโต้บอกว่าเธอสวยมาก เธอต้องขอบคุณฉันที่ให้ยีนส์ที่ดีแบบนี้กับเธอนะ!"
หญิงสาวรูปร่างสง่างามยิ้มพลางแปล
"ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะคืนยีนส์สกปรกพวกนี้ให้คุณ!"
หยานหมิงหยวกำมือแน่น ดวงตาฉายแววเกลียดชัง
ฉินหยูเพิ่งเคยเห็นเจ้าของธุรกิจสาวสวยคนนี้แสดงอารมณ์ออกมาแบบนี้เป็นครั้งแรก เห็นได้ชัดว่าเธอเกลียดและรังเกียจแม่ของเธอมากแค่ไหน
"ฮ่ะๆ ได้เลย จะคืนให้ฉันใช่ไหม? พรุ่งนี้ เธอแค่กระโดดลงมาจากตึกสี่ไห่จีตวนก็พอ!"
หญิงสาวรูปร่างสง่างามพูดถ้อยคำที่โหดร้ายที่สุดในโลกด้วยเสียงหัวเราะที่น่าหลงใหล
แม่คนหนึ่งถึงกับหวังให้ลูกสาวกระโดดตึก!
"ก็ต้องรอให้คุณตายก่อนสิ!"
หยานหมิงหยวโต้กลับอย่างไม่ไว้หน้า
"คิกๆ... ก่อนที่ฉันจะได้สี่ไห่จีตวนกลับคืนมา ฉันจะตายได้ยังไง? ไม่ต้องห่วง เธอก็เป็นลูกสาวแท้ๆ ของฉัน หลังจากที่ฉันได้ควบคุมสี่ไห่จีตวนแล้ว ฉันจะให้ตำแหน่งพนักงานต้อนรับกับเธอ ช่วยฉันวิ่งงาน จะได้ไม่มีใครว่าฉันเป็นแม่ที่ใจร้าย!"
หญิงสาวรูปร่างสง่างามยิ้มเต็มหน้า แต่รอยยิ้มไม่ถึงดวงตา ทำให้ดูเย็นชาราวกับยิ้มแย้มแต่ปากเท่านั้น
"หยวนหนานอัน เธอจะไม่มีโอกาสนั้นหรอก!"
หยานหมิงหยวเรียกชื่อแม่ของเธอตรงๆ
"ลูกสาวที่รัก ฉันรู้ว่าตระกูลหยานของพวกเธอยังมีคนแก่ที่ไม่ยอมตายคนหนึ่ง วางแผนในตงไห่มาหลายสิบปี แค่ฉันคนเดียวคงสู้จิ้งจอกแก่ตัวนี้ไม่ได้แน่ แต่ถ้าฉันมีนายซาโต้สนับสนุน มันก็ไม่แน่เหมือนกัน!"
หยวนหนานอันพูดจบก็เอาหัวพิงไหล่ชายหนวดเครา นี่คือที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของเธอ ซาโต้ อิจิโร่ เบื้องหลังคือกลุ่มการเงินซาโต้จากตะวันออก มีทรัพย์สินนับหลายล้านล้าน
ถ้าเขาจะลงมือกับสี่ไห่จีตวน หยานหมิงหยวคงรับมือได้ยาก
"หยวนหนานอัน เธอทรยศครอบครัวตัวเอง ตอนนี้ถึงกับทรยศประเทศชาติ! ถ้ากลุ่มการเงินซาโต้เข้ามาในตงไห่ นั่นก็เท่ากับปล่อยหมาป่าเข้าบ้าน! ทรัพย์สินของชาวหัวจะถูกชาวตะวันออกดูดไปไม่มีที่สิ้นสุด!"
หยานหมิงหยวโกรธจนตัวสั่น ตอนนี้ไม่ใช่แค่ความแค้นส่วนตัวระหว่างแม่ลูกแล้ว แต่เกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีของชาติด้วย
"ลูกสาวที่รัก เธอยังเด็กเกินไป ผู้ชนะคือราชา ผู้แพ้คือโจร คนเขาดูแค่ผลลัพธ์ ใครจะไปสนใจกระบวนการ? อีกอย่าง อย่ามาใส่หมวก 'ทรยศชาติ' ให้ฉัน ฉันแค่ทำธุรกิจปกติกับนายซาโต้ หรือว่าคนที่ทำธุรกิจกับชาวต่างชาติทุกคนเป็นคนทรยศชาติหมดเหรอ?"
หยวนหนานอันเคยเป็นเจ้าของสี่ไห่จีตวนมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นวาทศิลป์หรือไหวพริบก็ไม่ด้อยไปกว่าหยานหมิงหยว
"ถ้าพวกคุณสนับสนุนให้นางหยวนกลับมาที่สี่ไห่จีตวน พวกคุณจะได้รับมิตรภาพจากตระกูลซาโต้ของเรา!"
ตอนนี้ ซาโต้ อิจิโร่พูดเป็นภาษาหัวที่ไม่ค่อยคล่อง
"ใครจะอยากได้มิตรภาพจากไอ้พวกตัวเล็กๆ พวกนี้วะ?"
มีคนพึมพำเบาๆ
"ชู่... ตระกูลซาโต้ถือหุ้นในบริษัทใหญ่ๆ หลายแห่งในประเทศหัวของเรา เขาพูดอะไรเราก็ฟังไว้ก็พอ อย่าไปขัด!"
บางคนก็เกรงกลัวอำนาจอันน่ากลัวของตระกูลซาโต้
"ใช่ นี่มันเรื่องส่วนตัวระหว่างแม่ลูก พวกเราดูเฉยๆ ก็พอ!"
มีคนเห็นด้วย
พวกเขาเป็นนักธุรกิจ สนใจแต่ผลประโยชน์ ใครจะควบคุมสี่ไห่จีตวนไม่สำคัญสำหรับพวกเขา
"โอคุเบียวโมโนะ!"
ซาโต้ อิจิโร่สังเกตปฏิกิริยาของทุกคนในที่นั้น พูดภาษาตะวันออกเบาๆ
แม้ว่าทุกคนจะฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่จากสายตาดูถูกของเขา ก็พอจะเดาได้ว่าคงไม่ใช่คำพูดดีๆ แน่
"ที่นี่เป็นเขตของพวกเรา พูดภาษาจีนด้วย!"
มีคนพูดด้วยความไม่พอใจ
"เขาบอกว่าพวกเราทั้งหมดเป็นพวกขี้ขลาด!"
เสียงดังก้องด้วยความโกรธดังขึ้น
ฉินหยูเคยได้รับการฝึกภาษาตะวันออกสองเดือนตอนที่ปฏิบัติภารกิจลับ
"อะไรนะ?"
"ไอ้บ้า ไอ้ญี่ปุ่นตัวแสบนี่จองหองเกินไปแล้ว!"
"พี่ช่วยแปลกลับไปให้หน่อย บอกว่าที่ตงไห่ไม่ต้อนรับมัน ให้มันไสหัวไป!"
คำพูดของฉินหยูเหมือนระเบิดลูกหนึ่งที่ทำให้ห้องโถงวุ่นวาย
"ฉันมาที่นี่เพราะรัฐบาลของพวกแกเชิญมาลงทุน พวกหมูจีนอย่างพวกแกไม่มีสิทธิ์ไล่ฉัน!"
ซาโต้ อิจิโร่ตะโกนใส่ทุกคนในห้องโถง
"ไอ้เวรเอ๊ย!"
แม้ว่าคนที่อยู่ในที่นี้จะเป็นเจ้าของธุรกิจที่มั่งคั่ง แต่ก็ยังเป็นชาวหัว
เมื่อเห็นซาโต้ อิจิโร่ใช้คำพูดดูถูกขนาดนี้ บางคนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ชกหมัดใส่ซาโต้ อิจิโร่
"บากะ!"
ซาโต้ อิจิโร่ปล่อยพลังงานอำมหิตออกมาจากร่างกาย ฟันมือใส่คอของคนนั้น
พรวด...
คนนั้นไม่ทันได้ครางสักเสียง ก็ล้มลงกับพื้นอย่างอ่อนระทวย
"ฉัน คาราเต้ดำขิเนน 8 ดั้ง พวกแกที่เป็นคนเอเชียอ่อนแอ ฉันชกทีเดียวก็ล้มหนึ่งคน!"
"กร๊อบ..."
ซาโต้ อิจิโร่บีบกำหมัด ทำให้เกิดเสียงกระดูกดังกรอบแกรบ
"นี่มัน..."
เจ้าของธุรกิจที่อยู่ในที่นั้นมองหน้ากัน ไม่คิดว่าซาโต้ อิจิโร่จะไม่เพียงแต่มีอำนาจทางการเงิน แต่ยังมีพลังการต่อสู้ที่น่ากลัวขนาดนี้
ถ้าสู้กับเขาตัวต่อตัวก็ยังพอว่า อย่างมากก็แค่ตีกัน แต่ถ้าเรียกบอดี้การ์ดมารุมก็อาจจะกลายเป็นเรื่องการทูต
ผลที่ตามมา ไม่มีใครกล้ารับผิดชอบ
ในตอนนั้น เจ้าของธุรกิจที่อยู่ในที่นั้นทั้งโกรธทั้งไม่พอใจ ได้แต่จ้องซาโต้ อิจิโร่อย่างเดือดดาล
"แก..."
ตอนนี้ ซาโต้ อิจิโร่ชี้ไปที่หยานหมิงหยวแล้วพูดอย่างหยิ่งผยองว่า "ถ้าอยากรักษาสี่ไห่จีตวนไว้ก็ได้ คืนนี้ขึ้นเตียงฉันดีๆ มาบำเรอฉันพร้อมกับนังตัวเมียนี่!"
พูดจบ ซาโต้ อิจิโร่ก็จับก้นของหยวนหนานอันอย่างไม่เกรงใจใคร
"ซาโต้... เมื่อคืนคุณไม่ได้พูดแบบนี้นะ!"
สีหน้าของหยวนหนานอันเปลี่ยนไป
"ฉันสนใจลูกสาวเธอ ไม่ได้หรือไง? เธอก็แค่อยากได้เงิน อยากได้อำนาจไม่ใช่หรือ? ถ้าฉันพอใจ อะไรที่เธออยากได้ก็ให้ได้ทั้งนั้น! ไอ้ตัวเมีย!"
ซาโต้ อิจิโร่มองหยวนหนานอันด้วยสายตาดูถูก แล้วหันไปมองหยานหมิงหยว "ยังไง? ยังไม่มาข้างๆ ฉันอีกหรือ? พวกผู้หญิงหัวไม่ชอบผู้ชายต่างชาติกันหรือไง? ลองสัมผัสความแข็งแกร่งของฉันแล้วจะรู้ว่าผู้ชายหัวของพวกเธอห่วยแค่ไหน!"
"หยวนหนานอัน ตอนนี้เธอรู้แล้วใช่ไหมว่าในสายตาเขาเธอเป็นอะไร? ก็แค่เครื่องมือระบายอารมณ์!"
หยานหมิงหยวมองแม่ของตัวเองด้วยสีหน้าเรียบเฉย พูดจบแล้วถึงหันไปมองซาโต้ อิจิโร่ "ส่วนแก ก็แค่สัตว์ที่หลงตัวเอง ถึงฉันต้องทำลายสี่ไห่จีตวนด้วยมือตัวเอง ก็จะไม่ยอมให้พวกแกได้ประโยชน์!"
"แกนี่มันไอ้ลูกหมาที่เกิดจากนังตัวเมีย กล้าว่าฉันเป็นสัตว์??"
ซาโต้ อิจิโร่ก้าวเร็วมาอยู่ตรงหน้าหยานหมิงหยว ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดร้าย เหมือนปีศาจจากนรก


## บทที่ 11 ท้าประลองกับเจ้า

"ฉึบ!"
ร่างของฉินหยูก็ไม่ได้ช้า
ซาโต้ อิจิโร่เพิ่งจะมาถึงตรงหน้าหยานหมิงหยว เขาก็มาถึงแล้ว
ใช้ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่ตรงดั่งหอก ยืนขวางระหว่างทั้งสองคน ตาหรี่เล็กน้อย เปล่งประกายคมกริบ: "คุณคิดว่านี่ยังเป็นแผ่นดินเมื่อหลายสิบปีก่อนอยู่หรือ? พวกชาวตะวันออกอย่างคุณ จะมายังไงก็ได้งั้นเหรอ?"
"ฮ่าๆๆ...."
ซาโต้ อิจิโร่หัวเราะลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุด
ผ่านไปสองสามวินาที จึงพูดอย่างยโสโอหัง: "พูดแบบนี้ ฉันกลับเสียดายที่ไม่ได้เกิดเมื่อหลายสิบปีก่อน จะได้ตามคุณปู่ไปพิชิตแผ่นดินนี้ แถมยังจะฆ่าพวกขี้ขลาดไร้ประโยชน์อย่างพวกแกให้หมด แล้วหว่านเมล็ดพันธุ์ของพวกเราให้ผู้หญิงพวกนี้ เพื่อสร้างคนรุ่นต่อไปที่ดีกว่า!"
"แม่ง! ไอ้หมานี่มันหยิ่งเกินไปแล้ว!"
"อดทนหน่อย มันเก่งขนาดนั้น ใครจะสู้มันได้?"
"ใช่ มันทั้งรวยทั้งมีอิทธิพล แถมยังเป็นนักลงทุนที่รัฐบาลเชิญมา พวกเราสู้ไม่ได้หรอก!"
"แต่จะปล่อยให้ไอ้ญี่ปุ่นนี่ดูถูกพวกเราแบบนี้เหรอ?"
คนในห้องโถงต่างมีสีหน้าแตกต่างกัน แต่เกือบทุกคนมีความอับอายและโกรธแค้นในดวงตา
แต่ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ได้แต่กำหมัดแน่น ไม่มีใครกล้าต่อสู้กับซาโต้ อิจิโร่อีก
"หยานซง รบกวนหน่อยครับ!"
ตอนนี้ ฉินหยูค่อยๆ ปลดกระดุมสูท ถอดออกเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวและรอยแผลเป็นน่ากลัวหลายแห่ง
ส่งให้หยานหมิงหยวที่ขมวดคิ้วแน่น
"โอ้ นายเตรียมจะสู้กับฉันงั้นเหรอ?"
"แค่บอดี้การ์ดไร้ค่า เธอจ่ายนายเดือนละเท่าไหร่ ถึงได้ทุ่มเทขนาดนี้!"
ซาโต้ อิจิโร่มองฉินหยูอย่างดูแคลน ไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย
คาราเต้สายดำขิเนน 8 ดั้ง ไม่ใช่แค่พูดเล่นๆ
"ฉินหยู นี่...เป็นเรื่องส่วนตัวของฉัน!"
หยานหมิงหยวกัดริมฝีปากพูด
ซาโต้ อิจิโร่ให้ความรู้สึกเหมือนสัตว์ป่า อันตรายมาก เธอกังวลว่าฉินหยูจะบาดเจ็บ หรือแม้แต่พิการ
"ไม่ หยานซง เขาดูถูกชาวหัว ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวของคุณอีกต่อไป แต่เป็นเรื่องของชายชาติหัวทุกคนที่มีเลือดร้อน ยิ่งไปกว่านั้น....."
ฉินหยูเสียงดังขึ้น ค่อยๆ จับเขี้ยวหมาป่าที่อกเบาๆ: "ผมยังเป็นทหารผ่านศึกที่เคยปกป้องผืนแผ่นดินนี้!"
พูดจบ มองซาโต้ อิจิโร่ด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ถามเบาๆ: "ผมขอท้าคุณในฐานะชายชาติหัวธรรมดาคนหนึ่ง คุณกล้ารับคำท้าไหม?"
"ทำไมฉันจะไม่กล้า?"
ซาโต้ อิจิโร่เชิดหน้า พูดอย่างหยิ่งยโส: "แต่หมัดเท้าฉันหนักนะ ถ้าทำให้นายบาดเจ็บสาหัส ฉันไม่จ่ายค่ารักษาพยาบาลนะ! พวกชาวหัวชอบแกล้งบาดเจ็บ ใครๆ ก็รู้!"
"วางใจ.....เป็นตายรับเอง!"
ฉินหยูพูดอย่างสงบ
"พี่ชาย สู้กับมัน!"
"ใช่ ถ้าแพ้ พวกเราจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เอง!"
"เอามันเลย!"
เจ้าของกิจการที่อยู่ในที่นั้นต่างตะโกนด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน
"ฉินหยู....ระวังตัวด้วย!"
หยานหมิงหยวมองฉินหยูลึกๆ ในชั่วขณะหนึ่ง เธอรู้สึกว่าร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่นี้ กลับเปล่งประกายสว่างไสว
"บากะ นายอยากตาย ฉันก็จะให้สมใจ!"
ซาโต้ อิจิโร่รู้สึกอับอายโกรธแค้น ตะโกนดัง: "มาเลย หมูจีน!"
"ดูท่านี้!"
ตาของฉินหยูวาบขึ้น ร่างพุ่งไปข้างหน้า แขนทั้งสองข้างพุ่งออกไปเหมือนท่อนเหล็กพร้อมกัน
ท่านี้คล้ายกับท่าเหล็กซานเกาในวิชาปาจี้
แต่ก็เห็นได้ชัดว่าได้รับการปรับปรุง
"เฮ้อ!"
ซาโต้ อิจิโร่กล้าหยิ่งผยองขนาดนี้ ก็ไม่ใช่หมอนขี้ริ้วแน่นอน
ตาหรี่ มือทั้งสองพุ่งไปข้างหน้า จับไหล่ของฉินหยูแน่น
"ตึง ตึง!"
ฉินหยูก็ไม่ได้หวังว่าจะเอาชนะซาโต้ อิจิโร่ได้ในท่าเดียว
ร่างพลิกหมุน เกี่ยวคอซาโต้ อิจิโร่ แล้วทุ่มข้ามไหล่ทันที
ร่างของซาโต้ อิจิโร่ลอยออกไป แต่ไม่ได้ล้มลงบนพื้น
เสียงฝีเท้าดังสะเทือนพื้น เพื่อต้านทานแรงปะทะอันรุนแรงนั้น
"เยี่ยม!"
ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างเปล่งเสียงเชียร์
ถ้าไม่พูดถึงอย่างอื่น อย่างน้อยฉินหยูก็ไม่ได้เป็นเหมือนคนโชคร้ายคนก่อนที่โดนซาโต้ อิจิโร่จัดการในพริบตา
ดูเหมือนว่า เขาจะได้เปรียบอยู่บ้าง
"บากะ!"
ซาโต้ อิจิโร่ปัดชุดสูทที่ถูกฉินหยูจับจนยับ คราวนี้เขาเป็นฝ่ายบุกเข้าไปก่อน เหมือนแรดป่าที่ดุร้าย ก้าวยาวๆ พุ่งเข้าไป
ปัง ปัง...
ทั้งสองคนเริ่มแลกหมัดกันอย่างรวดเร็ว เสียงกระดูกและเนื้อปะทะกันดังสะท้านหูผู้คนไม่หยุด
"ปัง!"
ฉินหยูโดนต่อยที่หน้าหนึ่งหมัด จนเบ้าตาช้ำเลือดขึ้นมาทันที
คาราเต้ดำขิเนน 8 ดั้ง พลังการต่อสู้ไม่ธรรมดาจริงๆ
แต่ซาโต้ อิจิโร่ก็ไม่ได้สบายเช่นกัน หมัดที่ฉินหยูต่อยเข้าที่ท้องทำให้เขารู้สึกเหมือนโดนช้างเตะ
เขากุมท้องโดยสัญชาตญาณ หายใจหอบใหญ่ สีหน้าเลวร้ายที่สุด
"มาอีก!"
ฉินหยูยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม ไม่สนใจว่าแก้มจะแตกเลือดไหลแล้ว
บนตัวเขามีแผลเป็นที่น่ากลัวกว่านี้เยอะ แค่นี้ถือว่าอะไร
จำได้ว่า ตอนแรกเข้ากรม ผู้บังคับกองเคยพูดว่า แผลเป็นคือเหรียญตราที่ดีที่สุดของผู้ชาย
ถ้าคุณออกจากค่ายทหารโดยไม่มีแผลเป็นสักรอย แสดงว่าคุณเสียเวลาหลายปีนี้ไปเปล่าๆ
"ปัง ปัง!"
"บากะ!"
ฉินหยูใช้วิธีการต่อสู้แบบไม่คิดชีวิต บุกอย่างเดียว ไม่ป้องกัน
พูดตรงๆ ตัวเองก็แค่คนเล็กคนน้อย ถึงจะพิการหรือตาย ก็ไม่มีใครสนใจมากนัก
แต่ซาโต้ อิจิโร่ไม่เหมือนกัน เขาเป็นคนของกลุ่มการเงินตะวันออก มีฐานะสูงส่ง
ถ้าจะแลกชีวิตต่อชีวิตกัน ตัวเองก็คุ้มแล้ว
"คนบ้า คนบ้า..."
ซาโต้ อิจิโร่ยิ่งต่อสู้ยิ่งตกใจ ฉินหยูต้องการเอาชีวิตเขาจริงๆ!
ความกลัวในใจยิ่งเพิ่มขึ้น การเคลื่อนไหวก็ยิ่งสับสน
"ปัง!"
อีกเสียงทึบๆ ดังขึ้น
หมัดของฉินหยูฟาดเข้าที่หน้าของฟุจิวาระ อิจิโร่อย่างหนัก
"พรวด..."
ฟุจิวาระ อิจิโร่พ่นเลือดออกมา ร่างกายเริ่มโงนเงน
แต่หมัดของฉินหยูยังคงทุบลงมาเหมือนค้อนเหล็ก ไม่หยุดหย่อน
ปัง ปัง ปัง...
ฟุจิวาระ อิจิโร่กลายเป็นหน้าหมูอย่างรวดเร็ว เบ้าตาบวมเป่งเหมือนไข่ เหลือแค่ช่องแคบๆ
โครม...
ฉินหยูหมุนตัวถีบ ร่างของฟุจิวาระ อิจิโร่ที่หนักเกือบสองร้อยปอนด์ โค้งไปข้างหลัง
ลื่นไถลไปหลายเมตร ก่อนจะทรุดคุกเข่าลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง
น้ำลายผสมเลือดหยดลงบนพื้นไม่หยุด
"สวยงาม!"
ภาพที่ฉินหยูซัดฟุจิวาระ อิจิโร่ ทำให้ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกเลือดเดือดไม่หยุด ถึงขั้นอยากจะเป็นฉินหยู ขึ้นไปซัดฝรั่งอาคิตะคนนี้สักยก
"ซาโต้..."
หยวนหนานอันสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่เคยคิดฝันเลยว่า ที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของตนจะพ่ายแพ้ในมือบอดี้การ์ดตัวเล็กๆ ของลูกสาว
"พาเขาไปให้พ้นเร็วๆ!"
"ต่อไปอย่าโผล่หน้ามาที่ตงไห่อีก!"
"น่าอับอาย!"
"พวก...พวกแก..."
หยวนหนานอันท่ามกลางเสียงโห่ไล่ หน้าแดงๆ ซีดๆ พยุงซาโต้ อิจิโร่เดินอย่างทุลักทุเลเข้าลิฟต์ไป


## บทที่ 12 หนุ่มหล่อ ขอแอดวีแชทหน่อย

"ปั้บ ปั้บ...."
ในห้องโถง เหล่านักธุรกิจใหญ่ที่ปกติมักจะถือตัวจองหอง ต่างปรบมือกันอย่างเกรียวกราว
ในระดับของพวกเขา ทุกคนให้ความสำคัญกับหน้าตามากที่สุด
แต่ฟุจิวาระ อิจิโร่กลับฉีกหน้าตาของพวกเขาทิ้ง โยนลงพื้นแล้วเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานี
แต่แล้วก็มีฉินหยู!
เขาก้าวออกมา ใช้หมัดเหล็กของเขาเรียกศักดิ์ศรีกลับคืนมาให้ทุกคน
"พาพี่คนนี้ไปห้องพัก รักษาแผลหน่อย เดี๋ยวค่อยดื่มอวยพรเขาทีหลัง!"
มีคนพูดขึ้น
แม้ว่าซาโต้ อิจิโร่จะถูกซ้อมจนสภาพย่ำแย่ แต่ฉินหยูก็บาดเจ็บไม่น้อย
แก้มถลอก ตาขวาก็มีเลือดคั่ง
"ฉันจะพาเขาไปเอง!"
หยานหมิงหยวสะบัดสูทที่ฉินหยูถอดไว้ เดินไปข้างหน้าเขาแล้วช่วยสวมให้อย่างนุ่มนวล
ราวกับราชินีผู้สูงศักดิ์กำลังมอบเหรียญตราให้อัศวินที่กลับมาจากชัยชนะ
"ขอบคุณครับ หยานซง"
ฉินหยูไม่เคยลืมสถานะของตัวเอง
"ตามฉันมา!"
หยานหมิงหยวเดินนำไปที่ห้องพัก มีแพทย์ส่วนตัวมืออาชีพรออยู่ เพราะแขกในงานเลี้ยงล้วนเป็นบุคคลสำคัญ ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีเหตุฉุกเฉินทางการแพทย์?
ไม่นาน
ในห้องพัก
แพทย์ส่วนตัวเริ่มทำแผลและใส่ยาฆ่าเชื้อให้ฉินหยู
ฉินหยูวางมือไว้บนหัวเข่า นั่งตัวตรงราวกับหอก
ใบหน้าไร้อารมณ์ ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ
"ฉินหยู...."
หยานหมิงหยวรู้สึกขนลุกเมื่อเห็นบาดแผลที่น่าตกใจ อดเรียกชื่อเขาเบาๆ ไม่ได้
"หยานซง?"
สายตาของฉินหยูสบกับหยานหมิงหยว แต่แล้วก็รีบหลบในวินาทีถัดมา
ภายใต้แสงไฟ ใบหน้างดงามจนเป็นที่อิจฉาของหยานหมิงหยว สามารถทำให้ผู้ชายทุกคนเพ้อฝันและอยากครอบครอง
แต่ฉินหยูก็เข้าใจสถานะของตัวเอง เขาไม่เพียงเป็นลูกน้องของเธอ แต่ยังเป็นชายที่แต่งงานแล้ว
แม้ว่าหลังจดทะเบียนสมรส ภรรยาจะหายตัวไป แต่ตราบใดที่ยังไม่หย่า เธอก็ยังเป็นภรรยาของเขา
น่าขันที่เมื่อเวลาผ่านไป เขาแทบจำหน้า "ภรรยา" คนนั้นไม่ได้แล้ว
ความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดคงเป็นเรื่องที่เธอตัวสูง
อืม คงสูงพอๆ กับเจ้านายสาวสวยตรงหน้านี่แหละ...
ขณะที่ฉินหยูกำลังคิดเรื่อยเปื่อย เสียงไพเราะแต่เย็นชาของหยานหมิงหยวก็ดังขึ้น: "ขอบคุณสำหรับคืนนี้นะ ที่ปกป้องศักดิ์ศรีของฉัน!"
หยานหมิงหยวเข้าใจดีว่า เธออาจต่อกรกับแม่ที่ทิ้งครอบครัวไป แม้กระทั่งตอนที่พ่อใกล้จะเสียชีวิต ก็ยังไปมีสัมพันธ์กับผู้ชายคนอื่นได้
แต่เธอไม่อาจต่อกรกับซาโต้ อิจิโร่ได้ เพราะตระกูลซาโต้ที่อยู่เบื้องหลังเขานั้นน่ากลัวเกินไป
ถ้าไม่มีบอดี้การ์ดอย่างฉินหยู คืนนี้เธอคงถูกทำให้อับอายจนไม่เหลือศักดิ์ศรี
"หยานซง ไม่ว่าจะในฐานะผู้ช่วยด้านความปลอดภัยของคุณ หรือในฐานะชายชาวประเทศหัวคนหนึ่ง สิ่งที่ผมทำคืนนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ผมควรทำ!"
ฉินหยูตอบอย่างสงบนิ่ง ไม่หยิ่งผยอง
"อืม..."
ในตอนนั้น โทรศัพท์ของหยานหมิงหยวสั่น เธอหยิบขึ้นมาดู แล้วเดินไปที่ริมหน้าต่าง
เป็นข้อความจากทนายที่เธอว่าจ้าง: คุณหยาน มีการเปลี่ยนแปลง พวกเราไปสืบที่บริษัทเดลิเวอรี่แล้ว สามีของคุณ ฉินหยู ลาออกไปตั้งแต่สิบเดือนที่แล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปไหน แต่ผมจะสืบต่อ ขอเวลาอีกสักสองสามวันครับ
"หืม?"
หยานหมิงหยวขมวดคิ้ว ตอบกลับไป: ฉันไม่ได้ให้ที่อยู่ไว้หรอกหรือ? ไปหาที่ห้องเช่าของเขาสิ?
ไปแล้วครับ แต่ไม่มีใครอยู่
ทนายตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เพราะหยานหมิงหยวให้ทนายไปตามหาซวี่เผิงที่เธอเข้าใจผิดว่าเป็นสามี แต่ทนายกลับตามหาตามเบาะแส "ฉินหยู"
ฉินหยูอยู่ข้างหยานหมิงหยวทุกวัน ทนายจึงหาเขาไม่เจอ
งั้น... ให้เวลาอีกสองสามวันก็ได้ แต่ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดนะ!
หยานหมิงหยวหรี่ตาลง ในใจรู้สึกวุ่นวายเล็กน้อย
แค่นึกถึงภาพที่ผู้ชายคนนั้นกอดจูบกับผู้หญิงคนอื่นในคืนนั้น เธอก็รู้สึกคลื่นไส้จนทนไม่ไหว
เธอจะรู้สึกสงบใจได้ก็ต่อเมื่อได้ยุติความสัมพันธ์การแต่งงานครั้งนี้เท่านั้น
"เข้าใจแล้วค่ะ คุณหยานซง"
ทนายตอบกลับมา
"คุณหยานซง เรียบร้อยแล้วครับ!"
ในตอนนี้ แพทย์ส่วนตัวได้ทำการรักษาแผลบนใบหน้าของฉินหยูเสร็จแล้ว และติดพลาสเตอร์ปิดแผลไว้
ไม่เพียงแต่ไม่ทำให้ดูน่าเกลียด แต่กลับทำให้ฉินหยูดูมีเสน่ห์ความเป็นชายมากขึ้นด้วยซ้ำ
"อืม!"
หยานหมิงหยวพยักหน้าเบาๆ
"ขอบคุณครับ"
ฉินหยูกล่าวขอบคุณหมอ
"เราออกไปกันเถอะ"
ข้อความที่ทนายส่งมาทำให้อารมณ์ของหยานหมิงหยวที่เพิ่งดีขึ้น กลับมีเงามืดปกคลุมอีกครั้ง
คิดว่าตัวเองจะสามารถตัดปัญหายุ่งยากได้อย่างรวดเร็ว ยุติความสัมพันธ์กับ "สามี" คนนั้นได้ แต่ตอนนี้กลับหาตัวคนไม่เจอ
ถ้าหาคนไม่เจอตลอดไป เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ในเงามืดแห่งการถูกทรยศหักหลังจากไอ้ชายชั้นต่ำคนนั้นตลอดไปหรือ?
พอคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของหยานหมิงหยวก็เย็นชาขึ้นมาทันที
พอกลับมาถึงห้องโถงใหญ่กับฉินหยู ลูกสาวเศรษฐีคนหนึ่งถือแก้วไวน์เดินเข้ามาหาราวกับผึ้งที่เห็นดอกไม้: "หนุ่มหล่อ เรามาแอดไลน์กันไหมคะ?"
"ฮ่าๆ ภรรยาผมคงไม่อนุญาตให้ผมแอดไลน์กับสาวสวยน่ารักอย่างคุณหรอกครับ"
ฉินหยูยิ้มบางๆ
"....."
หยานหมิงหยวเหลือบมอง ในดวงตามีแววประหลาดใจวูบผ่าน
เขาแต่งงานแล้วเหรอ?
ทำไมเธอถึงไม่รู้?
จากนั้นหยานหมิงหยวก็ตระหนักได้ว่าตัวเองก้าวก่ายเกินไป เขาเป็นแค่บอดี้การ์ดของเธอ จะมีภรรยาหรือไม่ก็ไม่จำเป็นต้องบอกเธอสินะ?
"อ๋อ....."
ลูกสาวเศรษฐีดูผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
เธอยอมรับได้ที่ผู้ชายของเธอจะเป็นคนจนที่เป็นบอดี้การ์ด แต่ยอมรับไม่ได้เด็ดขาดที่จะเป็นผู้ชายที่แต่งงานแล้ว
"พี่ชาย มาดื่มกันสักแก้ว!"
มีคนยื่นไวน์แดงมาให้ฉินหยู
"ขอบคุณครับ แต่ผมกำลังทำงานอยู่ ไม่สามารถ...."
ฉินหยูปฏิเสธอย่างสุภาพ ตัวเองยังต้องคุ้มครองเจ้านายสาวสวยอยู่ จะดื่มเหล้าได้อย่างไร?
"ดื่มนิดหน่อยเถอะ คุณจะเป็นบอดี้การ์ดตลอดไปไม่ได้หรอก"
หยานหมิงหยวพูดอย่างมีนัยสำคัญ
คนที่อยู่ในงานล้วนเป็นผู้นำในวงการธุรกิจ ถ้าฉินหยูสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขาได้ ก็จะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาในอนาคต
เธอไม่เห็นแก่ตัวขนาดจะกักตัวผู้ชายที่เก่งกาจอย่างฉินหยูไว้ข้างกายเป็นลูกน้องตลอดไป
เขาควรจะมีพื้นที่ในการพัฒนาที่กว้างขวางกว่านี้
"ฮ่าๆ คุณหยานซงช่างเข้าใจอะไรต่อมิอะไรดีจริงๆ พี่ชาย มา ดื่มก่อนเลย!"
"อืม.....ได้ครับ!"
ฉินหยูพยักหน้า เขาเข้าใจความหมายของหยานหมิงหยว
ในใจรู้สึกอบอุ่น ไม่คิดว่าจะได้เจอเจ้านายสาวที่มีน้ำใจและวิสัยทัศน์แบบนี้
"คุณหยานซง! ชนแก้ว!"
อาจจะตอนแรก ยังมีคนที่อยากเห็นหยานหมิงหยว ซีอีโอสาวที่ยังไม่ได้ยืนหยัดอย่างมั่นคงในสี่ไห่จีตวนเป็นตัวตลก
แต่หลังจากที่ฉินหยูเอาชนะซาโต้ อิจิโร่ได้ พวกเขาก็ตระหนักว่า ตราบใดที่ยังมีฉินหยูอยู่ ก็จะไม่มีใครสามารถสั่นคลอนตำแหน่งของหยานหมิงหยวในสี่ไห่จีตวนได้
ดังนั้น พวกเขาจึงสุภาพกับหยานหมิงหยวเป็นพิเศษ
"อืม ชนแก้ว!"
หยานหมิงหยวรับมือกับเหล่าผู้ยิ่งใหญ่อย่างสง่างามและมีมารยาท
แต่หางตากลับเห็นฉินหยูเดินไปไม่กี่ก้าว ใบหน้ามีรอยยิ้มเอ็นดูที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน กำลังรับโทรศัพท์
คนที่โทรมานั่น เป็นภรรยาของเขาหรือ?


## บทที่ 13 บางทีนี่อาจเป็นความรักแท้

เฮอะ....
สมกับคำว่า ผู้ชายดีๆ มักเป็นของคนอื่นเสมอ!
มองดูแววตาของฉินหยูที่เต็มไปด้วยความรัก ราวกับจะล้นออกมา
หยานหมิงหยวรู้สึกปวดร้าวในใจอย่างบอกไม่ถูก
แม้เขาจะเป็นแค่คนธรรมดา ที่ต้องทำงานหนักเพื่อเงินเดือนไม่กี่หมื่นที่เธอจ่ายให้ แต่เขาก็มีคู่ชีวิตที่ทำให้เขายิ้มแย้มแจ่มใสทุกครั้งที่รับโทรศัพท์!
แล้วตัวเธอล่ะ?
มีทั้งเงิน มีทั้งหน้าตา มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน
แต่ในเรื่องความรัก กลับเป็นผู้แพ้ที่ถูกผู้ชายหักหลัง
ทุกคืน เมื่อกลับถึงคฤหาสน์อันว่างเปล่าด้วยความเหนื่อยล้า ก็หวังว่าจะมีผู้ชายสักคนโทรมาถามไถ่ทุกข์สุข
แทนที่จะเป็นเหมือนหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก ทุ่มเทพลังงานทั้งหมดให้กับงาน
ตัวเธอเองก็ต้องการการปลอบประโลมทางจิตใจบ้างนะ ได้ไหม?
"ฮ่าๆ ได้ เดี๋ยวผมจะบอกหยานซงก่อน อืม แล้วเจอกัน!"
ฉินหยูที่ปกติแสดงบทบาทเป็นบอดี้การ์ดที่เย็นชาไม่ยิ้มแย้ม แต่คืนนี้กลับหัวเราะออกมา
โทรศัพท์ครั้งนี้ใช้เวลาเกือบสิบนาที ก่อนที่จะเก็บมือถือแล้วกลับไปดื่มกับเหล่าผู้ใหญ่ต่อ
อาจเพราะอารมณ์ดี ฉินหยูจึงดื่มอย่างสนุกสนานไม่ปฏิเสธใคร
ทั้งหมดนี้ หยานหมิงหยวมองเห็นหมด และอดสงสัยไม่ได้ว่าภรรยาของฉินหยูเป็นคนแบบไหน
เธอหน้าตาเป็นอย่างไร?
ทำงานอะไร?
ทำไมถึงทำให้คนที่แม้แต่แอลกอฮอล์ราดแผลยังไม่แสดงสีหน้าอย่างเขา แสดงอารมณ์ออกมามากมายขนาดนี้?
บางที นี่แหละคือความรักแท้?
หยานหมิงหยวค่อยๆ หมุนแก้วไวน์ในมือ ความคิดพลุ่งพล่านในใจ
จนกระทั่งมีคนขึ้นมาบอกว่าการประมูลกำลังจะเริ่ม ทุกคนจึงวางแก้วแล้วลงไปข้างล่างพร้อมกัน
เนื่องจากเป็นงานการกุศล สิ่งที่นำมาประมูลจึงไม่ใช่ของล้ำค่าหายาก แต่เป็นของเล็กๆ น้อยๆ ที่มีความหมาย
หยานหมิงหยวไม่กะพริบตาเลย ใช้เงินสองล้านประมูลภาพวาดทิวทัศน์ฝีมือเด็กในพื้นที่ภูเขา
หลังจากชำระเงินทันที ก็ออกจากงานก่อน
ฉินหยูเดินตามหลังเธอ จนถึงลานจอดรถ จึงพูดว่า: "หยานซง พวกเราดื่มกันมาแล้ว เรียกคนขับแทนได้ไหมครับ?"
"คุณอยากเลิกงานเร็วงั้นเหรอ?"
หยานหมิงหยวขมวดคิ้วเรียวบาง ถามเสียงเย็น
"เอ่อ... ผมดื่มมาแล้ว ขับรถไม่ได้นี่ครับ!"
ฉินหยูเกาหัวแก้เก้อ
"กริ๊ง กริ๊ง...."
พูดจบ โทรศัพท์ส่วนตัวของฉินหยูก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบขึ้นมาดู แล้วมองหยานหมิงหยว ใบหน้าแสดงความลำบากใจ
"รับโทรศัพท์เถอะ ฉันจะเรียกคนขับแทน!"
หยานหมิงหยวมองโทรศัพท์ของฉินหยูอย่างไร้อารมณ์ แล้วเดินออกไปสองสามก้าว หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา
"งั้นคุณรอผมที่จัตุรัสดนตรีนะ อืม ผมยังไม่แน่ใจว่าจะเลิกงานกี่โมง ได้ ระวังตัวด้วย อย่าไปคุยกับคนแปลกหน้านะ!"
ฉินหยูรับโทรศัพท์แล้วพูดเสียงอ่อนโยน
การโทรครั้งนี้ใช้เวลาสั้นมาก อาจจะแค่ครึ่งนาที ก็วางสาย
มองดูเงาร่างสูงโปร่งแต่ดูเดียวดายของหยานหมิงหยว ฉินหยูพูดขึ้นว่า: "หยานซง เดี๋ยวผมนั่งข้างคนขับ ส่งคุณถึงบ้านก่อน แล้วค่อยกลับ!"
"ไม่ต้อง! คุณเลิกงานตอนนี้ได้เลย!"
หยานหมิงหยวพูดเสียงเย็นชา หยิบกุญแจขึ้นมากดปุ่ม แล้วนั่งที่เบาะหลัง
"นี่...."
ฉินหยูไม่แน่ใจว่าเจ้านายสาวสวยคนนี้คิดอะไรอยู่
ตอนอยู่ในห้องพัก ยังยิ้มแย้มกับเขาอยู่เลย พอหันหลังกลับ ก็พูดจาเย็นชาราวกับเป็นคนละคน
จิตใจผู้หญิงลึกล้ำดั่งก้นทะเล คำพูดโบราณนี้ช่างถูกต้องจริงๆ
"คุณผู้หญิงครับ คุณเรียกคนขับแทนใช่ไหมครับ?"
ตอนนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า สวมหมวกกันน็อค มาหยุดที่หน้ารถของหยานหมิงหยว
"ใช่!"
หยานหมิงหยวตอบเสียงเรียบ
"งั้นผมจะขับรถให้คุณเดี๋ยวนี้!"
คนขับรถรับจ้างพับรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าเล็กๆ แล้วเก็บเข้าไปในท้ายรถของหยานหมิงหยว
"เดี๋ยวก่อน..."
ฉินหยูเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว มาหยุดตรงหน้าคนขับรถรับจ้างแล้วพูดว่า "ผมขอดูบัตรประชาชนและใบขับขี่ของคุณหน่อย!"
"คุณเป็น?"
คนขับรถรับจ้างแสดงสีหน้าสงสัย
"เป็น...เพื่อนของเธอ!"
ฉินหยูชี้ไปที่หยานหมิงหยวที่นั่งพักผ่อนหลับตาอยู่ในรถ
"งั้น...ได้ครับ!"
คนขับรถรับจ้างล้วงกระเป๋าสตางค์ ส่งบัตรประชาชนและใบขับขี่ให้ฉินหยู
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดและถ่ายรูปเก็บไว้แล้ว ฉินหยูจึงพูดกับคนขับรถว่า "ขอบคุณที่เหนื่อยนะครับ!"
"ไม่เป็นไรครับ!"
คนขับรถรับจ้างโบกมือ เปิดประตูรถแล้วนั่งเข้าไป
"ลาก่อนครับ คุณหยานซง!"
ฉินหยูโค้งคำนับอย่างนอบน้อม รอจนกระทั่งรถขับเข้าไปในกระแสจราจร จึงถอนหายใจเบาๆ
สีหน้าผ่อนคลายขึ้น เดินไปทางน้ำพุเต้นระบำที่อยู่อีกฝั่งถนน
ส่วนในรถ
หยานหมิงหยวลืมตาขึ้น พูดเสียงเรียบว่า "คุณเริ่มติดตามฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"เอ่อ...คืนนี้เองครับ คุณหนู!"
คนขับรถรับจ้างตอบอย่างนอบน้อม "คุณปู่ได้ยินว่าคุณแม่ของคุณ...ไปกับชาวตะวันออกคนหนึ่ง ท่านเป็นห่วง เลยให้ผมคอยดูแลคุณอยู่ห่างๆ! แต่ว่า...
คุณปู่คงกังวลเกินไป บอดี้การ์ดของคุณตอนนี้เก่งมากเลยครับ!"
"หยุดรถ!"
หยานหมิงหยวพูดขึ้นทันที
"คุณหนู..."
คนขับรถรับจ้างเหยียบเบรก สีหน้างุนงง
"ฉันอยากพักสักครู่!"
หยานหมิงหยวพูดจบก็เลื่อนกระจกลงเล็กน้อย
จากมุมนี้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ทั้งหมดของจัตุรัสดนตรี
แสงไฟระยิบระยับ น้ำพุพุ่งสูงขึ้นฟ้า เสียงดนตรีไพเราะนุ่มนวล ทั้งหมดรวมกันเป็นภาพราตรีอันงดงามของมหานคร
ท่ามกลางฝูงชนที่เคลื่อนไหว ชายร่างสูงตรงสง่าคนหนึ่งเดินอย่างองอาจ มุ่งหน้าไปหาหญิงสาวผมยาวในชุดลำลองคนหนึ่ง
เธอตัวสูงมาก อย่างน้อยก็ 175 เซนติเมตร
แม้จะอยู่ไกลเกินกว่าจะเห็นใบหน้าของหญิงสาวผมยาวได้ชัด แต่แค่รูปร่างสูงโปร่งที่โดดเด่นกว่าใครนี้ ก็ทำให้ผู้หญิงส่วนใหญ่ต้องยอมแพ้
เธอกางแขนออก กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของชายคนนั้นอย่างสนิทสนม
ผู้ชายที่ยอดเยี่ยม ผู้หญิงที่สวยงาม...
ช่างเหมาะสมกันจริงๆ!
หยานหมิงหยวค่อยๆ เลื่อนกระจกขึ้น "ขับรถเถอะ ไปบ้านคุณปู่!"
"ครับ คุณหนู!"
คนขับรถพยักหน้า
รถเคลื่อนตัวอีกครั้ง เลื่อนไหลเข้าสู่กระแสจราจรราวกับวิญญาณ
ขณะนั้น
หญิงสาวผมยาวเกี่ยวแขนฉินหยู เดินเข้าไปในร้านอาหารริมทาง
ที่งานการกุศลดื่มแต่เหล้าจนท้องเต็ม ไม่ได้กินอะไรเลย ฉินหยูหิวมากแล้ว
"พี่คะ หนูได้เงินเดือนแล้ว คืนนี้หนูเลี้ยงเอง!"
ภายใต้แสงไฟ หญิงสาวผมยาวมีใบหน้าที่งดงาม ผิวขาวละเอียดอ่อน เต็มไปด้วยคอลลาเจนเฉพาะตัวของสาววัยรุ่น
แม้จะสวมชุดลำลอง ก็ยังเห็นขายาวเรียวตรง
ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ กดฉินหยูให้นั่งลงบนเก้าอี้ "ในที่สุดก็ผ่านช่วงฝึกงานแล้ว เดือนหน้าก็จะได้บินจริงๆ แล้ว!"
"เหว่ยเอ๋อ งั้นพี่ไม่เกรงใจแล้วนะ ฮ่าๆ!"
ฉินหยูยิ้มอย่างมีความสุขจากใจจริง
น้องสาวฝึกงานที่สายการบินมาเต็มหนึ่งปี ในที่สุดก็สมหวัง ได้เป็นแอร์โฮสเตสอย่างเต็มตัว!


## บทที่ 14 หล่อไม่ได้กินได้

"พี่คะ แล้วพี่สะใภ้....ยังไม่ได้ติดต่อพี่เลยเหรอคะ?"
ฉินเวยเอ๋อร์รินน้ำชาให้ฉินหยูแล้วถาม
"ไม่มีเลย!"
ฉินหยูส่ายหน้าพลางยิ้มขื่นๆ "คงจะไม่สนใจผมแล้วมั้ง ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ แถมยังเป็นคนบ้านนอก คงอยากใช้วิธีนี้ให้ผมถอยไปเอง!"
"งั้นก็หย่าไปเลยสิคะ! หนู....หนูจะแต่งงานกับพี่เอง!"
ฉินเวยเอ๋อร์พูดด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่เหมือนกำลังล้อเล่นเลยสักนิด
"เวยเอ๋อร์ ตอนนี้หนูโตเป็นสาวแล้ว ต่อไปห้ามพูดแบบนี้อีกนะ!"
ฉินหยูพูดอย่างเคร่งขรึม
"พี่คะ หนูเป็นแค่เด็กที่ครอบครัวพี่รับอุปการะมา ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดอะไรกันเลย แต่งงานกันจะเป็นไรไปคะ?"
ฉินเวยเอ๋อร์พูดพลางทำปากเบะที่เปล่งประกายวาววับ
"คำพูดของคนเราน่ากลัวนัก ปากคนสำคัญนัก มันเป็นไปไม่ได้หรอก!"
ฉินหยูโบกมือปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
ถ้าจะแต่งงานกับน้องสาวตัวเอง แม้จะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่ถ้าญาติพี่น้องที่บ้านเกิดรู้เข้า ก็คงจะนินทาและชี้หน้าด่าทอกันไปทั่ว
"โอเคค่ะ....ไม่พูดก็ไม่พูด!"
ฉินเวยเอ๋อร์ทำปากยื่น แล้วมองพลาสเตอร์ปิดแผลบนใบหน้าของฉินหยู "งานบอดี้การ์ดที่พี่ทำอยู่ อันตรายมากไหมคะ?"
"ก็ไม่เท่าไหร่ นี่โดนต่อยตอนทะเลาะกับชาวตะวันออกคนหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับงานหรอก"
ฉินหยูพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"แล้ว....เจ้านายผู้หญิงของพี่เป็นยังไงบ้างคะ? สวยไหม?"
ฉินเวยเอ๋อร์เริ่มซักไซ้อย่างอยากรู้อยากเห็น
"เอ่อ....ตอนทำงานก็ดูเย็นชา แต่นอกเวลางานก็คุยด้วยได้ ส่วนหน้าตา....ก็สวยกว่าผมแหละ!"
ฉินหยูเกาหัวพลางตอบ
"ฮิๆ พี่คะ ในบรรดาผู้ชายแล้ว พี่ก็ถือว่าหล่อมากเลยนะคะ!"
ฉินเวยเอ๋อร์พูดพลางยิ้มตาหยี
"แต่ผมไม่มีเงินนี่ หล่อเปล่าๆ ก็กินไม่ได้!"
ฉินหยูพูดอย่างจนปัญญา
ตัวเองอายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ดแล้ว ยังไม่มีเงินสักบาท จะซื้อบ้านซื้อรถได้ยังไง
"พี่....จริงๆ ถ้าพี่ไม่เอาเงินไปให้....ช่างเถอะค่ะ!"
ฉินเวยเอ๋อร์พูดไม่จบประโยค เธอรู้ดีที่สุดว่าทำไมฉินหยูถึงติดหนี้ก้อนนี้
ยกแก้วน้ำขึ้นจิบหนึ่งอึก แล้วถามว่า "ตอนนี้ยังติดหนี้อีกเท่าไหร่คะ?"
"หกสิบกว่าหมื่น อย่างน้อยต้องใช้เวลาอีกสองปีถึงจะใช้หนี้หมด แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำงานบอดี้การ์ดได้นานแค่ไหน!"
ดวงตาของฉินหยูฉายแววสับสน
หยานหมิงหยวมีทั้งเงินทั้งความสวย แต่กลับให้ความรู้สึกที่คาดเดาไม่ถูก เย็นชาไร้ความรู้สึก ถ้าพลาดไปทำให้เธอไม่พอใจเข้า อาจจะถูกส่งกลับไปเป็นยามรักษาความปลอดภัยเหมือนเดิมก็ได้
"ไม่เป็นไรค่ะพี่ ตั้งแต่เดือนหน้าเป็นต้นไป หนูจะเอาเงินเดือนทั้งหมดมาให้พี่ พี่น้องเราช่วยกันใช้หนี้ น่าจะเร็วขึ้นนะคะ!"
ฉินเวยเอ๋อร์รีบพูดขึ้น
"เวยเอ๋อร์....เก็บเงินของหนูไว้เถอะ เอาไว้ซื้อบ้านที่ตงไห่สักหลัง อย่ากลับไปอยู่ที่เมืองเล็กๆ ของเราอีกเลย แบบนี้หนูก็จะได้เป็นสาวเมืองกรุง หาคู่ก็จะง่ายขึ้น!"
ฉินหยูมองน้องสาวพลางพูดอย่างจริงจัง
แอร์โฮสเตสก็เป็นอาชีพที่อยู่ได้แค่ตอนยังสาว ถ้าเอาเงินมาให้เขาใช้หนี้หมด แล้วอนาคตของเธอจะทำยังไง?
"พี่...."
ฉินเวยเอ๋อร์ร้อนใจ
"พอเถอะ กินข้าวกันเถอะ!"
ฉินหยูส่งตะเกียบให้น้องสาว
"..."
ฉินเวยเอ๋อร์เม้มปากน้อยๆ แต่รู้นิสัยของฉินหยูดี จึงไม่พูดอะไรอีก
วันต่อมา
หลังจากส่งน้องสาวขึ้นรถไฟความเร็วสูงแล้ว ฉินหยูจึงขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปบริษัท
ระหว่างทาง
รถเบนซ์ตู้สีดำคันหนึ่ง ส่งเสียง "เอี๊ยด" แล้วขวางทางเขาไว้
กระจกรถเลื่อนลง
เผยให้เห็นใบหน้าที่แต่งหน้าอย่างประณีตและดูมีฐานะของหยวนหนานอัน มารดาของหยานหมิงหยว "ขึ้นรถมา!"
"ถ้าผมบอกว่าไม่ล่ะครับ?"
ฉินหยูพูดเรียบๆ
"ฮึ การจัดการกับคนของตระกูลหยาน ฉันอาจจะทำได้ยากหน่อย แต่จัดการกับนาย....ฉันมีตั้งร้อยวิธี อ้อ ผู้บริหารสายการบินภาคตะวันออกเฉียงใต้เป็นเพื่อนฉัน....ถ้าจะไล่คนออกสักคนน่ะ....."
"ได้ครับ ผมขึ้นรถ!"
ฉินหยูไม่อยากให้น้องสาวที่เพิ่งได้เป็นแอร์โฮสเตส ต้องถูกบริษัทไล่ออกเพราะตัวเอง
พอขึ้นรถ ก็มีคนในชุดดำสองคนเข้ามาตรวจค้นตัวเขา
ฉินหยูก็ไม่ได้ขัดขืน
"วางใจได้ ฉันไม่สนใจมือถือห่วยๆ ของนาย เดี๋ยวก็คืนให้!"
หยวนหนานอันรับมือถือของฉินหยูมาดูแวบหนึ่ง แล้วโยนให้คนในชุดดำ
คนขับรถจอดที่หน้าร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง
ฉินหยูเดินตามหยวนหนานอันขึ้นไปที่ห้องรับรองชั้นบน
บนโต๊ะน้ำชาไม้แดง มีกระเป๋าหนังวางอยู่หลายใบ
เปิดออกมา ข้างในเต็มไปด้วยธนบัตรสีแดงสด
"นั่ง!"
หยวนหนานอันชงชาถ้วยหนึ่ง รอให้ฉินหยูนั่งลงก่อน แล้วค่อยๆ จิบชาอย่างช้าๆ
แต่ก็ไม่พูดอะไรเลย
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงเต็มๆ เธอจึงดูนาฬิกาข้อมือ แล้วกวาดตามองฉินหยูอย่างดูถูก "นายไปได้แล้ว คืนมือถือให้เขา!"
"ครับ!"
คนในชุดดำคืนมือถือให้ฉินหยู
ช่างงงงวยเสียจริง!
ฉินหยูเดินออกจากร้านน้ำชาด้วยความสับสน
เรียกแท็กซี่ไปบริษัท แต่ก็ยังสายอยู่ดี
ระหว่างทาง สิ่งที่ได้ยินเข้าหูแทบจะเป็นแต่คำพูดประเภท "บริษัทมีปัญหาใหญ่แล้ว" "เตรียมย้ายงาน" "การที่ประธานคนเก่าให้หยานซงกลับมา เป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาด"
ให้ความรู้สึกว่าทุกคนกำลังหวาดกลัว ราวกับพายุกำลังจะมา
ฉินหยูรู้สึกใจหายวาบ พอจะเดาได้บ้างแล้ว
เดินเข้าไปในห้องผู้ช่วย ซูเหมิงกำลังพิมพ์คอมพิวเตอร์เสียงดังสนั่น ประตูกระจกของหยานหมิงหยวปิดสนิท
"ซูเหมิง..."
ฉินหยูเรียกเบาๆ
"หืม?"
ซูเหมิงเงยหน้าขึ้นมานิดหน่อย
"คือว่า แม่ของหยานซงกับชาวตะวันออกร่วมมือกัน จะเข้ามาจัดการสี่ไห่จีตวนใช่ไหม?"
ฉินหยูถาม
"นายรู้แล้วเหรอ?"
ซูเหมิงตาโตด้วยความแปลกใจ
"เฮอะ..."
ฉินหยูยิ้มขื่นๆ จะไม่รู้ได้ยังไง? เมื่อคืนที่งานการกุศล หยวนหนานอันกับหยานหมิงหยวแม่ลูกคู่นี้ก็ทะเลาะกันจนหน้าแตกแล้ว
ไม่หาเรื่องก็แปลกแล้ว!
ยิ่งกว่านั้น ระหว่างทางมาก็มาดักรอเขาด้วย แค่ไม่รู้ว่าเธอมีแผนอะไรในใจเท่านั้นเอง
"จริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ดึงตัวผู้บริหารระดับสูงไปไม่กี่คน มีหยานซงอยู่ สี่ไห่จีตวนก็ไม่มีวันล่มหรอก"
ซูเหมิงยังเชื่อมั่นในความสามารถของหยานหมิงหยวมาก
"อืม หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น!"
ฉินหยูพยักหน้า ตัวเองยังติดหนี้อยู่หลายแสน ก็ไม่อยากให้บริษัทล้มเหมือนกัน
"กริ๊ง กริ๊ง..."
"หยานซงค่ะ!"
ซูเหมิงมองโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแวบหนึ่ง รับสายแล้วพยักหน้า "ค่ะ!"
"หยานซงเรียกคุณเข้าไปค่ะ!"
"ครับ!"
ฉินหยูมาถึงหน้าห้องทำงานของหยานหมิงหยว เคาะประตู รอจนได้รับอนุญาตแล้วจึงผลักประตูเข้าไป
"ดูโน้ตบุ๊กบนโต๊ะสิ!"
หยานหมิงหยวสวมเสื้อชีฟองสีขาว ทำให้ผิวขาวนวลดูเหมือนลิ้นจี่ที่ปอกเปลือกแล้ว
นั่งอยู่บนโซฟานุ่ม หันหน้าเข้าหากระจกบานใหญ่ มือถือหนังสือ "แดงและดำ" ของนักเขียนชาวฝรั่งเศส
ได้ยินเสียงฝีเท้าของฉินหยู แต่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาดู
"ครับ หยานซง!"
ฉินหยูคิดว่า เมื่อบริษัทเกิดความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ ทุกคนต่างหวาดกลัว หยานหมิงหยวน่าจะกำลังยุ่งกับการประชุมวิดีโอ คอยปลอบขวัญทุกคน
หรือไม่ก็ขมวดคิ้ว หน้าตาเป็นกังวล
แต่กลับ...
สงบนิ่งเช่นนี้ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ความใจเย็นและบารมีเช่นนี้ ทำให้ฉินหยูต้องมองซีอีโอสาวคนนี้ด้วยสายตาที่ต่างไปอีกครั้ง
ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกสงสัย มองไปที่โน้ตบุ๊กบนโต๊ะทำงานของหยานหมิงหยว
เธอ ให้เขาดูอะไรกันแน่?
ฉินหยู พนักงานรักษาความปลอดภัยตัวเล็กๆ ได้รับเลือกจากประธานบริษัทสาวสวยรวยเก่งให้เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว

แต่เขาไม่รู้ว่าประธานบริษัทสาวสวยรวยเก่งคนนี้มีตัวตนที่ซ่อนอยู่อีกด้านหนึ่ง และเธอก็คือภรรยาที่เขาได้จดทะเบียนสมรสด้วยเมื่อปีที่แล้วในการแต่งงานแบบรวดเร็ว

ทั้งสองคนจำกันไม่ได้ แต่ต้องอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน เกิดเหตุการณ์วุ่นวายมากมาย กลายเป็นคู่สามีภรรยาที่คุ้นเคยกันที่สุดแต่กลับเป็นคนแปลกหน้า!