มหาลัยไสยเวทย์
Daoist3hM7fr
## บทที่ 1

ณ ลานสำเร็จโทษ
ลานสนามกว้างล้อมรอบด้วยรั้วไม้เตี้ยๆ มุมซ้ายสุดของสนามมีบัลลังก์ที่นั่งยกสูง ตรงกลางสนามมีเสาไม้ปักอยู่ แต่เสาไม้ไม่ได้ปักอยู่เพียงอย่างเดียว มีนักโทษชายวัยกลางคน ถูกมัดติดอยู่กับเสาไม้ เขานุ่งผ้าสีอิฐ ไม่ใส่เสื้อ เผยให้เห็นรอยสักมากมาย มีเพียงในดวงตาที่ไม่มีร่องรอยของการสัก
ชาวบ้านมากมายต่างมามุงอยู่รอบๆ นอกรั้วเพื่อดูการสำเร็จโทษ
ปกติการสำเร็จโทษก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แต่ในวันนี้เป็นการสำเร็จโทษของกรมแพทยา ที่ไม่มีให้เห็นบ่อยนัก
ชายชราในชุดราชการเต็มยศเดินขึ้นมาสู่บนบัลลังก์ หนวดยาวถูกตัดเล็มอย่างเรียบร้อย รอยย่นบนใบหน้าบ่งบอกถึงการใช้ชีวิตมาอย่างยาวนาน แววตาดุดันไร้ความเมตตา
"คุณไสยมนต์ดำ ถือเป็นเดียรัจฉานวิชา สร้างความเดือดร้อนให้กับผู้ที่ถูกทำใส่ ยิ่งทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย และยังสะกดวิญญาณอีก ความผิดมหันต์นัก เพื่อไม่ให้มีผู้เอาเยี่ยงอย่าง ข้าเจ้ากรมแพทยาขอตัดสินโทษประหาร 7 ชั่วโคตร"
หลังจากที่คำตัดสินออกมา นักโทษชายผู้นั้นกลับหัวเราะ ไม่มีทีท่าหวาดกลัวหรือสำนึกผิดแต่อย่างใด
เพชฌฆาต ถือดาบยาวและเริ่มรำดาบ หลังจากร่ายรำและควงดาบไปมาสักพัก เขาก็ใช้ดาบยาวบั่นลงไปที่คอของนักโทษ แต่กลับฟันไม่เข้า
นักโทษผู้นั้นยังคงหัวเราะไม่หยุด ท่านเจ้ากรมหันหยิบดาบยาวที่วางอยู่ด้านข้าง เดินลงมาจากบัลลังก์
"กับอีแค่มหาอุด มึงคิดว่ากูแก้ไม่ได้รึ" หลังจากท่านเจ้ากรมพูดจบ ก็ชักดาบออกมา ดาบยาวสีเงินสะท้อนแสงอาทิตย์ ใบดาบลงอักขระมากมาย ปลายด้ามจับมีเพชรสีแดงเม็ดใหญ่ฝังอยู่
ท่านเจ้ากรมสวดคาถาและเป่าลงไปที่ใบดาบ ดาบยาวส่องแสงสีทองสว่าง ชาวบ้านมากมายต่างแซ่ซ้องเสียงดัง บางคนก้มลงกราบที่พื้น ในขณะที่ท่านเจ้ากรมง้างดาบกำลังจะบั่นคอนักโทษ
"กูจะตามจองเวรมึงจนชั่วลูกชั่วหลาน" นักโทษชายหันมาพูดด้วยแววตาอาฆาตแค้น
'ฉับ' ดาบยาวบั่นคอ จนขาดกระเด็น แต่สิ่งที่น่าตกใจคือเลือดของนักโทษที่สาดกระเซ็นกลับกลายเป็นสีดำ
หัวของนักโทษคนนั้นกลิ้งไปประมาณ 3 ก้าว ดวงตาเบิกโพลงไปด้วยความอาฆาตแค้น
หลังจากนั้นก็มีตะขาบตัวใหญ่ออกมาจากปาก แล้วมุดลงดินไป....
ปัจจุบัน
แสงแดดยามเช้าอันสดใสมันสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง... ผมตื่นขึ้นมาเพราะเสียงขันของไก่ แต่ไม่ใช่ไก่ที่ผมเลี้ยงหรอกนะครับ เป็นเสียงของไก่ป่า มันมาขันปลุกผมทุกเช้าถึงผมจะหงุดหงิดแต่ผมก็ต้องลุกขึ้น กิจวัตรประจำวันของผมคือการตื่นมา กิน ออกไปเล่น แล้วก็กลับมานอน พวกคุณอาจจะคิดว่าผมก็แค่เด็กขี้เกียจคนหนึ่ง ไม่เอาไหน ไม่ไปโรงเรียน แต่ผมก็อยากให้เข้าใจหน่อยเพราะสิ่งที่ผมทำได้ก็มีเพียงเท่านี้
ผมชื่อ พนา เป็นเด็กชายที่โตมาในป่า อยู่คนเดียวในกระท่อมเล็กๆ เล็กแบบเล็กจริงๆ มีแค่หลังคาและผนังกั้น 4 ด้าน   มีระเบียงเล็กๆ ให้นั่งชมนกชมไม้ กระท่อมนี้ยกสูงนิดหน่อยเพื่อกันพวกแมลงมีพิษ ผมมีลุงๆ ป้าๆ สัตว์ป่าคอยดูแล จริงๆ เมื่อก่อนผมอยู่กับพ่อและแม่ของผม แต่พวกท่านตายไปตอนผม 10 ขวบ ตอนนี้ผมก็เลยเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้
วันนี้ผมก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิม คือออกมาหาเก็บผลไม้ในป่ากิน แล้วก็เล่นโหนเถาวัลย์กับพวกลิงป่า เสร็จแล้วก็มานอนเล่นใต้ต้นไม้ แต่วันนี้มันไม่เหมือนวันอื่นๆ อยู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียง 'โฮกกกก' ดังมาจากอีกฝั่งของป่า หลังจากนั้นก็มีเสียงปืนดังสนั่น เหล่าสัตว์ต่างตกใจวิ่งไปมา ผมรีบวิ่งไปดู
ภาพที่เห็นคือเสือโคร่งตัวใหญ่กำลังนอนจมกองเลือด มีผู้ชายสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งใส่กางเกงยีนเสื้อยืดสีขาวและมีเสื้อคลุมลายพรางใส่ทับ อีกคนหนึ่งใส่กางเกงขายาวสีดำเสื้อยืดสีเขียวสะท้อนแสงแขนยาว
คนหนึ่งกำลังอุ้มลูกเสือน้อยและเอาไปใส่กรง อีกคนหันปากกระบอกปืนไปทางแม่เสือ ผมไม่มีความรู้เรื่องปืน แต่ที่รู้คือปืนนั้นเป็นปืนยาวคงเป็นปืนที่ใช้สำหรับล่าสัตว์ คนพวกนี้ไม่ใช่กลุ่มแรกที่เข้ามาในป่านี้
ผมโกรธมาก เพราะแม่เสือตัวนี้คือเสือที่คอยดูแลผม เธอจะชอบออกไปล่าพวกกระต่าย หรือไก่ป่า แล้วเอามาให้ผม ตอนนั้นหัวผมขาวโพลน รู้สึกได้เลยว่าอุณหภูมิในหัวมันสูงขึ้น (ใช่ครับ นี่คืออาการหัวร้อน)
ผมพุ่งตัวเข้าใส่คนที่ถือปืน ผมทั้งต่อย ทั้งกัดแขนเพื่อแย่งปืนมา ชายอีกคนชักปืนสั้นออกมาเล็งมาที่ผม แต่ก็มีเงาดำลงมาจากท้องฟ้า นั่นคือฝูงของอีกา มันร้องโวยวาย รุมจิกตีชายคนนั้น ส่วนชายอีกคนที่ล้มอยู่ ตอนนี้เขาลุกขึ้นกำลังจะวิ่งหนีแต่ยังไม่ทันได้วิ่งเขาก็ต้องชะงัก เพราะตรงหน้าเขาตอนนี้ มีหมีควายตัวใหญ่ยืนขวางอยู่
หมีควายคำรามและตบไปที่คอของเขา เลือดสีแดงสาดกระเซ็นไปทั่ว ส่วนชายอีกคนที่พยายามไล่อีกา ทั้งใช้มือปัด ทั้งใช้ปืนยิง แต่ก็ไม่เข้าเป้าเพราะตอนนี้ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเลือด และดวงตาของเขาก็ไม่มีลูกกะตาแล้ว เขาพยายามวิ่งหนีด้วยตาที่มืดบอด จนไปสะดุดกับก้อนหินแล้วก็ล้มลง ซึ่งที่พื้นมีเม่นตัวใหญ่หันเอาหนามตั้งรอไว้ ชายคนนั้นร่วงลงไปทับ ขนของเม่นแทงทะลุหลายจุด ทั้งหน้าอก ท้อง และลำคอ
จริงอยู่ครับภาพตรงหน้าอาจจะดูสยดสยองไปหน่อย แต่มันก็คือการลงโทษจากธรรมชาติ หรือก็คือเวรกรรมนั่นแหละครับ เหล่าสัตว์ปกติจะทำร้ายกันก็ต่อเมื่อมันต้องล่าหาอาหารซึ่งเป็นการดำรงชีวิตของพวกมัน แต่ผิดกับมนุษย์ที่เที่ยวทำร้ายสิ่งมีชีวิตอื่นหรือทำร้ายกันเอง ด้วยเหตุผลจากกิเลส ทั้งอยากได้เงินทอง ลาภยศ อำนาจ
ผมรีบวิ่งไปดูแม่เสือ ที่ตอนนี้หายใจรวยริน ความรู้สึกของผมตอนนี้เหมือนกับผมกำลังจะเสียคนในครอบครัวไป เพราะเสือตัวนี้คอยอยู่ใกล้ๆ คอยหาอาหารมาให้ ตั้งแต่สมัยที่พ่อแม่ผมเพิ่งเสีย และไม่นานเจ้าเสือก็หมดลมหายใจไป ผมร้องไห้กอดศพของเสือตัวนั้น
"หยุดร้องเถอะ มันตายแล้ว" เสียงดังมาจากด้านหลัง เป็นเสียงที่ผมรู้จัก เมื่อหันไปก็เห็นชายชรานั่งอยู่บนโขดหินใกล้ๆ ท่านคือผู้ปกครองป่านี้
บางคนเรียกเจ้าที่ บางคนเรียกเจ้าป่าเจ้าเขา แต่ผมเรียกท่านว่าพ่อปู่
พ่อปู่เป็นเทพแห่งป่า ท่านไม่มีรูปร่างที่ชัดเจน บางครั้งท่านก็มาในร่างของชายชรา ชุดขาว บางครั้งท่านก็มาในร่างของสัตว์ป่า เสือ สิงโต หรือช้าง ท่านเป็นผู้ที่ดูแลผมตั้งแต่วันที่พ่อแม่ของผมจากไป
ผมยังไม่ได้เล่าใช่ไหมครับ ว่าพ่อแม่ตายเพราะอะไร เหตุการณ์ในวันนั้นผมไม่เคยลืม มันเป็นเรื่องที่ใหญ่โตร้ายแรง เกินกว่าเด็ก 10 ขวบ จะรับไหว


## บทที่2

ย้อนกลับไป 18 ปีก่อน วันแรกที่ผมเกิด ได้มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น คือเหล่าสัตว์ป่ามากมายได้ออกมาจากป่า พวกมันมาอยู่รอบๆ บ้านของเราส่งเสียงคำรามดังกึกก้อง ชาวบ้านละแวกนั้นต่างหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าออกจากบ้าน จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงเหล่าสัตว์ป่าถึงกลับเข้าป่าไป
หลังจากนั้นชาวบ้านต่างพากันรังเกียจครอบครัวของเรา พวกเขาหาว่าผมเป็นตัวกาละกิณี จะนำพาหายนะมาสู่หมู่บ้าน พวกชาวบ้านจึงขับไล่ครอบครัวเราให้ไปเข้าไปในป่า
พ่อแม่ และผม เข้ามาอาศัยอยู่ในป่า ครอบครัวเราใช้ชีวิตกันอย่างเรียบง่ายในป่า อาจเพราะตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเหล่าสัตว์ป่า ไม่ว่าจะเป็น เสือโคร่ง หมีควาย กระทิง หมาป่า หรือสัตว์ชนิดอื่นๆ ต่างไม่คิดทำร้ายคนในครอบครัว ซึ่งพวกเราก็ตอบแทนธรรมชาติโดยการไม่ล่าสัตว์ ในตอนแรกก็เก็บผลไม้ป่ากิน แต่ก็จะมีบางวันที่จะเจอไก่ป่า กระต่าย หรือสัตว์เล็กๆ ตายอย่างไม่รู้สาเหตุ พ่อและแม่ก็จะนำไปประกอบอาหาร
ผมเติบโตมาในป่า นอกจากพ่อแม่ก็จะมีเหล่าสัตว์ที่ชอบออกมาเล่นด้วยไม่ว่าจะกระรอก หรือนกต่างๆ เวลาว่างพ่อกับแม่มักจะชอบสอนปั้นตุ้กตาจากดินเหนียว ตลอดชีวิตผมก็อยู่แต่ในป่า แต่ก็มีบางครั้งที่พ่อพาเข้าไปในเมืองนำผลไม้ป่าหรือพวกเห็ดที่หายากไปขาย และซื้อของใช้จำเป็น
จนเวลาผ่านไปได้ 10 ปี คืนหนึ่งมีฝนตกแรง ฟ้าร้องคำรามสนั่น เสียงหวีดหวิวของลมสร้างความน่ากลัว อย่างบอกไม่ถูก
อยู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น มันเป็นเรื่องน่าประหลาดใจมาก เพราะตลอดเวลา 10 ปีมานี้ ไม่เคยมีใครเข้ามาในป่านี้เลย พ่อเดินไปเปิดประตู ทันทีที่พ่อเปิดก็ต้องสะดุ้ง เพราะภาพที่เห็น คือผู้ชายร่างใหญ่ตัวสีดำ ดำสนิทแบบถ่าน ในดวงตาสีขาวสนิท ไม่มีลูกตาดำ ใส่กางเกงยีนขาสั้นแบบขาดๆ
ชายคนนั้นยิ้มอย่างน่ากลัวมือขวาของเขาจับมาที่คอของพ่อ ตัวของพ่อลอยขึ้น พ่อดิ้นอย่างทุรนทุราย แม่วิ่งเข้าไปเพื่อช่วยพ่อ ชายคนนั้นใช้มือซ้ายจับและบีบคอแม่
ทั้งพ่อและแม่ดิ้นทุรนทุราย ตอนนั้นผมยังเด็กมากทำได้แค่ร้องไห้ ตะโกนขอความช่วยเหลือ แล้วไม่นานนัก ทั้งพ่อและแม่ก็แน่นิ่งไป
ชายร่างดำเดินมาหาผม พร้อมพูดว่า "หอมเหลือเกิน ข้ากินได้ไหม" หลังพูดจบชายคนนั้นก็ร้องโหยหวยอย่างทรมาน เขาคุกเข่าลงพร้อมพูดกับอากาศว่า "ขออภัยนายท่าน ข้าจะเอามันไปให้ท่าน" ชายคนนั้นจับผมยกขึ้นพาดบ่า แล้วเดินออกมาจากกระท่อม
ขณะที่กำลังเดินออกมาจากกระท่อม เสือโคร่งตัวใหญ่กระโจนเข้าใส่ มันมีขนสีเหลืองปนน้ำตาลลายสีดำพาดไปมา ทำให้ดูน่าเกรงขาม เมื่อมันพุ่งใส่ทำให้ผมในวัย 10 ขวบกระเด็นออกไป เสือโคร่งกระโดดเข้าตะปบชายร่างดำ พร้อมแยกเขี้ยวคำราม มันกัดเข้าที่คอของชายคนนั้น
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว ชายคนนั้นยิ้มในขณะที่เขี้ยวของเสือยังคาอยู่ที่คอ เขาเอามือสองข้างจับคอเสือและบีบจนเสือต้องปล่อยเขี้ยวจากคอ ชายคนนั้นเหวี่ยงเสือโคร่งลอยไปไกล
ชายคนนั้นเดินกลับมาหาผม ทันใดนั้นนกแสกตัวหนึ่งพุ่งเข้ามา มันใช้กรงเล็บจิกไปที่ตาของชายร่างดำ ชายร่างดำร้องโหยหวน ระหว่างที่ชายร่างดำกำลังพยายามใช้มือจับนกแสก ก็มีเสียงฝีเท้าวิ่งเข้ามาจากด้านหลัง
เมื่อเสียงนั้นใกล้เข้ามา ก็ปรากฏร่างเป็นกระทิงสีดำ เขาของมันเสียบเข้ากลางลำตัวของชายคนนั้น เจ้ากระทิงยกร่างของชายคนนั้นขึ้นมา สิ่งที่น่าสยดสยองก็คือชายคนนั้นหัวเราะทั้งที่ตัวเองกำลังโดนเขาของกระทิงเสียบอยู่
แต่เขาก็ต้องหยุดหัวเราะ เมื่อมีเงามืดร่างใหญ่สีดำปรากฏขึ้นข้างๆ กระทิง นั่นคือหมีควายตัวสูงประมาน 3 เมตร มันใช้อุ้งเท้าทั้งสองข้างฉีกร่างของชายคนนั้นจนขาดครึ่ง
เจ้าเสือโคร่งที่ตอนแรกคิดว่าตายไปแล้วลุกขึ้นมา กัดและฉีกคอของชายคนนั้นออก ตอนนี้ร่างของเขาแบ่งออกเป็นสามส่วน หัว ลำตัว และช่วงล่าง ชายคนนั้นร้องโหยหวน เกิดควันดำลอยขึ้นมาจากทุกชิ้นส่วน แล้วก็ค่อยๆเล็กลงกลายเป็นตุ้กตาขี้ผึ้งที่ชิ้นส่วนกระจัดกระจาย
ผมในอายุ 10 ขวบ ที่มองดูเหตุการณ์นี้กลางฝน มันเลวร้ายมาก ผมทั้งตกใจ ทั้งกลัว พอผมตั้งสติได้ ก็พยายามลุกขึ้นเพื่อจะวิ่งไปหาพ่อและแม่ในกระท่อม แต่ยังไม่ทันได้ไปไหน
"พนา" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างหลัง นั่นคือเสียงของแม่ ภาพที่เห็นคือพ่อและแม่ยืนยิ้มอย่างอบอุ่น ผมดีใจมากที่พ่อและแม่ยังดูสบายดี ผมวิ่งไปโผกอด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ร่างกายของผมทะลุพ่อกับแม่ไป
"พ่อ แม่ของเจ้าตายแล้ว นี่คือวิญญาณของพวกเค้า" ชายชราในชุดขาวปรากฎตัวขึ้น ท่านใส่ชุดสีขาวทั้งผมและหนวด ต่างก็เป็นสีขาว แววตาและน้ำเสียงของท่านให้ความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย ผมมองเห็นแสงอะไรบางอย่างแผ่ออกมาจากตัวท่าน
"พวกเขาเป็นคนดี ทำแต่เรื่องดีมีเมตตา พวกเขาจะได้ไปในที่ ที่ดี ข้าบอกพวกเขาแล้ว ว่าป่าแห่งนี้จะดูแลเจ้าเอง พวกเขาไม่ต้องเป็นห่วง" พ่อและแม่ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แสงสีขาวสว่างขึ้นและหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับการจากไปแบบไม่มีวันกลับของพ่อและแม่


## บทที่3

พวกคุณไม่ต้องปลอบใจผมหรอกนะ เพราะเรื่องนี้ผ่านไป 8 ปีแล้ว ผมทำใจได้แล้ว หลายคนคงคิดว่าผมโตมาในป่าแบบนี้ ผมจะแก้ผ้าแล้วโหนเถาวัลย์แบบทาร์ซาน
แต่ไม่ใช่หรอกนะ ผมก็ใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น แบบวัยรุ่นทั่วไปนั่นแหละ (แต่ผมไม่ชอบใส่กางเกงในมันอึดอัด) ผมรู้จักวิธีการเข้าเมือง พบปะผู้คน เพราะพ่อผมเคยพาผมเอาของในป่าไปขายบ่อยๆ แม้ผมจะใช้ชีวิตคนเดียวแต่ผมก็อยู่มาได้แบบสบายๆ เพราะป่า ดูแลผมอย่างดี
ถึงผมจะบอกว่าผมเข้าเมืองบ่อย แต่ผมก็ไม่มีเพื่อนหรอกครับ ปกติจะเอาแค่ของป่าไปขายให้ลุงแสง
ลุงแสงคือชายวัยกลางคนที่รู้จักตั้งสมัยพ่อยังอยู่ ผิวของลุงแสงจะค่อนข้างดำ ตาจะโปนๆ หน่อย แต่สิ่งที่เด่นที่สุดคือฟัน ฟันของลุงแสงจะยื่นออกมาแบบชัดมาก ลองจินตนาการถึงม้าที่ไว้ผมแสกกลาง นั่นแหละลุงแสง
พ่อมักจะบอกว่าลุงแสงเป็นคนใจดี ไม่เอาเปรียบพ่อ ให้ราคาอย่างเป็นธรรม
จริงๆ หลังพ่อแม่ตายไป ผมก็ได้ลุงแสงที่ช่วยแนะนำเกี่ยวกับการดำรงชีวิตแบบมนุษย์ ประมาณ 1 -2 เดือน ผมจะออกมาเจอกับแกทีหนึ่ง
กลับมาที่ปัจจุบันกันดีกว่า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นการตายของสัตว์ป่า ปกติเวลาสัตว์ป่าตายมันก็จะมีร่างวิญญาณออกมา แล้วก็สลายไปกับอากาศ
เวลาผ่านไปสักพักวิญญาณของชายสองคนนั้นก็ลุกขึ้นมา มันเป็นร่างโปร่งๆ ใสๆ สองคนนั้นท่าทางตกใจมาก มองศพของตัวเองที่นอนอยู่ เขาหันมาเห็นพ่อปู่ พวกเขาก็วิ่งมาคุกเข่า ยกมือไหว้ขอให้ช่วย
"พวกเอ็งไปซะ กรรมที่ก่อไว้กับสัตว์ป่า ตอนนี้พวกเอ็งชดใช้ด้วยชีวิตแล้ว ข้าไม่อาจข้องเกี่ยวกับกรรมของมนุษย์" พ่อปู่บอกพวกนั้น หลังพูดจบ ชายสองคนนั้นก็ค่อยๆ สลายไป
ส่วนแม่เสือตอนนี้วิญญาณของเธอออกมาจากร่างแล้วแต่ไม่สลายไป เธอเดินมาหาลูกเสือน้อยสองตัว เจ้าเสือน้อยทั้งสองพยายามวิ่งไปหาแม่ แต่ร่างก็ทะลุไป
ภาพที่ผมเห็นทำผมใจสลาย ผมหวนคิดถึงตอนที่ผมเห็นวิญญาณของพ่อและแม่ ตอนนี้เจ้าสองตัวน้อยกำลังเผชิญ     สถานการณ์เดียวกับผม
ว่าแต่ทำไมแม่เสือยังไม่สลายไปละ ผมนึกขึ้นได้และกำลังจะหันไปถามพ่อปู่
"ปกติเหล่าสัตว์เมื่อตายไป วิญญาณก็หวนคืนกลับสู่ธรรมชาติ ยกเว้นสัตว์ที่มีความนึกคิด หรือสัตว์ที่ยังมีห่วง" พ่อปู่ชิงตอบผมมาก่อน ราวกับรู้ว่าผมคิดอะไร
"มันคงห่วงเจ้าสองตัวเล็กมาก" ผมพูดจบก็เดินไปหาเจ้าสองตัวเล็กที่กำลังพยายามจะเอาหัวไปถูขาของแม่ แต่ก็ทำไม่ได้
ผมอุ้มทั้งสองตัวขึ้น "แม่เสือไม่ต้องห่วงนะ ผมจะดูแลสองตัวนี้ให้ดีเหมือนที่แม่เสือดูแลผมเลย" ผมพูดด้วยเสียงสั่นเครือ จริงๆผมไม่ใช่คนร้องไห้ง่ายๆหรอกนะ แต่สถานการณ์นี้ใครไม่ร้องก็ใจหินเกินไปแล้ว
"มันไม่ได้แค่ห่วงลูกเสือ มันห่วงเอ็งด้วย"
"ไม่ต้องห่วงผม ผมโตแล้วหากินเองได้แล้ว" ผมพยายามอวดเก่งเพื่อให้แม่เสือสบายใจ
"จริงๆ แล้วเอ็งไม่ใช่คนปกติหรอกนะ เอ็งมีพลังพิเศษอยู่ พลังที่ทำให้เหล่าสัตว์ต่างรัก และอยากปกป้อง" พ่อปู่พูดพลางเดินมาอุ้มลูกเสือสองตัวไปจากมือผม
"เอ็งมีชะตาที่ต้องไปเจอเรื่องราวอีกมากมาย อีกไม่นานเอ็งจะได้เจอกับคนที่จะพาเอ็งไปจากที่นี่"
"ผมไม่อยากไป ผมอยากอยู่กับทุกคนที่นี่ ไม่ว่าใครก็มาพาผมไปไหนไม่ได้" ผมเผลอเสียงดังออกไป เพราะผมผูกพันกับที่นี่ ผมไม่ต้องการไปจากที่นี่
พ่อปู่ดูจะไม่สนใจผมเท่าไหร่ ท่านพูดต่อว่า "เดี๋ยวเจ้าสองตัวนี้ข้าจะดูแลเอง ส่วนแม่เสือ มันจะคอยอยู่ใกล้ๆ คุ้มครองเจ้า พูดจบพ่อปู่ก็เรืองแสงแล้วก็หายไป


## บทที่4

ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้น พ่อปู่ก็ไม่เคยปรากฏให้ผมเจออีกเลย ผมเริ่มกังวลเรื่องที่วันหนึ่งผมจะต้องจากป่าแห่งนี้ไป
วันนี้ก็เหมือนวันปกติของผมอีกวัน ผมออกมาใช้ชีวิตปกติของผมในป่า แต่ที่น่าแปลกคือวันนี้ ป่าเงียบมาก ไม่มีเสียงลมพัด เสียงสัตว์ป่า แม้เสียงนกก็ไม่มี ผมสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
ผมนึกได้ว่าพ่อปู่เคยบอกว่าเวลาที่เกิดเรื่องร้ายแรง เหล่าจิตวิญญาณในธรรมชาติจะบันดาลให้ป่าปิด (ป่าปิดคือการที่สัตว์ต่างๆ จะไม่ปรากฏตัวออกมา ป่าทั้งป่าจะเงียบเพื่อป้องกันการคุกคามที่จะเกิดกับสัตว์ป่า)
และวันนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ผมสัมผัสได้ถึงการปิดป่า ผมทำตัวไม่ถูก หลังจากเก็บผลไม้ป่า ก็กลับมาที่กระท่อม
ผมไม่มีอะไรจะทำก็เลยเอาดินเหนียวมาปั้น วันนี้ผมปั้นเป็นรูปเสือ เพราะตอนนี้วิญญาณของแม่เสือ นอนเป็นเพื่อนผมอยู่ในกระท่อม
ตั้งแต่วันที่เธอตาย เธอก็วนเวียนอยู่ใกล้ๆ ผมตลอด เธอไม่สามารถทำอะไรได้เพราะเธอไม่มีกายหยาบ
เวลาผ่านไปนานไหนไม่รู้ ตอนนี้พระอาทิตย์ตกดิน คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด ป่าทั้งป่ามีแสงเพียงจากตะเกียงที่แขวนอยู่หน้ากระท่อมของผมเท่านั้น
ตลอดเวลาที่อยู่คนเดียวในป่า ผมไม่เคยกลัวเลยสักครั้ง แต่วันนี้ต่างออกไป เพราะทุกอย่างเงียบ เงียบจนผมได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง
"เมี๊ยววว" เสียงแรกที่ผมได้ยินในวันนี้ คือเสียงแมว ผมนึกดีใจคิดว่าเป็นเสียงแมวป่า เดาว่าสัตว์ป่าคงกลับมากันแล้ว ผมจึงเดินออกมาก็เจอแมวสีดำตัวหนึ่ง แต่เป็นแมวที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ขนสีดำสนิทของมันฟูฟ่องทวนมาด้านหน้า ดวงตาสีแดงเลือด ตัวใหญ่พอๆ กับรถยนต์ ที่น่าตกใจคือเมื่อแสงจากตะเกียงส่องมากระทบที่แมวดำ แต่มันกลับไม่มีเงา
มาถึงตรงนี้ผมก็พอจะเดาได้แล้วว่านี่มันไม่ใช่แมวป่าปกติ มันน่าจะเป็นอสุรกายอะไรสักอย่าง และช่างโชคร้ายที่ผมก็ไม่มีความรู้ด้านนี้ ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้ผมจะทำยังไงดี
เจ้าแมวผีนั่นกระโดดเขามาตะครุบ มันคงเห็นผมเป็นหนูสินะ พุ่งมาพร้อมกางกรงเล็บ แต่ผมก็กระโดดถอยออกมาทัน แม่เสือกระโดดลงมาขวาง เธอยืนอยู่กึ่งกลางระหว่างผมกับเจ้าแมวดำ เธอคำรามเสียงดังสนั่น หลังจากนั้นก็พุ่งเข้าใส่เจ้าแมว
แต่.... ร่างของเธอทะลุไป
ตอนนี้ผมพยายามคิดว่าจะทำยังไงดี เหล่าสัตว์ก็ไม่อยู่ แม่เสือก็ไม่มีกายหยาบ สิ่งเดียวผมคิดได้คือ 'วิ่ง' ผมวิ่งหนีอย่างสุดกำลัง แต่แน่นอนครับ ว่าแรงคนจะไปสู้แรงแมวที่ตัวเท่ารถยนต์ได้ยังไง มันพุ่งมาจากทางด้านหลัง ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบกรงเล็บของมัน แต่ก็ไม่พ้น ตอนนี้แขนผมเลือดอาบไหลเป็นทาง ความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
แม่เสือพยายามช่วย หลายครั้งที่เธอพุ่งใส่เจ้าแมวแต่ก็ทะลุผ่านไป เจ้าแมวค่อยๆ เดินเข้ามา แววตาสีแดงเลือดของมันทำให้ผมไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
ในขณะที่ผมกำลังจะกลายเป็นอาหารของแมวผี ผมก็ได้ยินเสียงคนพูดว่า
"ไม่เคยเจอ ผีล้วง ที่ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยแฮะ" ผมหันไปทางต้นเสียง ภาพที่เห็นคือชายวัยรุ่น ใส่ชุดสูทสีดำรองเท้าหนัง (คนบ้าอะไรใส่สูทเข้าป่า) ผมสีดำแสกกลาง
ชายคนนั้นวิ่งเข้ามากระโดดเตะไปที่หน้าเจ้าแมว ถ้าผมไม่เห็นกับตาคงไม่เชื่อ มนุษย์ตัวเล็กๆ คนหนึ่งเตะ แมวยักษ์ที่ตัวโตกว่าเสือโคร่งกระเด็น
ชายคนนั้นเดินมาหาผม ผมที่อยู่ในอาการตกใจพยายามถอยหลัง จนตอนนี้หลังของผมติดกับบันไดขึ้นกระท่อม
"ไม่ต้องกลัว ชั้นมาช่วยนาย" ชายคนนั้นพูดพร้อมกับหยิบขวดเล็กๆ ออกมา มันเป็นเหมือนหลอดทดลองวิทยาศาสตร์ ยาวประมาณนิ้วชี้ได้ ในนั้นมีน้ำใสๆ
ชายคนนั้นเอาน้ำเทใส่แผลของผม น่าตกใจที่ความรู้สึกเจ็บปวดน้อยลง และเลือดก็ค่อยๆ หยุดไหล ชายคนนั้นยิ้มแล้วบอกว่า "รอตรงนี้ก่อน ขอไปจับแมวก่อน" หลังจากนั้นชายคนนั้นก็วิ่งกลับไปหาเจ้าแมว
เจ้าแมวที่ตอนนี้ลุกขึ้นมาอยู่ในท่าพร้อมโจมตี มันย่อตัวลงเล็กน้อย จ้องชายคนนั้นอย่างมีสมาธิ แล้วมันก็พุ่งเข้าใส่ ชายคนนั้นกระโดดหลบแบบสบายๆ เจ้าแมวดูหงุดหงิดที่จับเหยื่อไม่ได้เสียที มันร้องคำรามพร้อมไล่ตะครุบอย่างต่อเนื่อง แต่ชายคนนั้นกลับหลบได้แบบสบายๆ ทุกครั้ง ราวกับว่าตอนนี้ตั้งใจจะโชว์ว่าตัวเองเร็วแค่ไหน
หลังจากเกมไล่จับหนูดำเนินมาได้สักพัก ชายคนนั้นก็พูดว่า "จะเอาจริงแล้วนะ"
เขาหยิบมีดสั้นออกมา ใบมีดสะท้อนแสงตะเกียงแวววาว ผมสังเกตเห็นมีอักขระแปลกๆ ที่ใบมีดเต็มไปหมด
เจ้าแมวทำเช่นเดิม คือพุ่งเข้าตะครุบ แต่คราวนี้ชายคนนั้นหลบและกระโดดขึ้นไปขี่บนหลัง เขาเอามีดแทงไปที่คอเจ้าแมว แมวดำร้องอย่างเจ็บปวด แล้วแน่นิ่งไป ตัวของเจ้าแมวค่อยมีควันลอยออกมา แล้วก็ค่อยๆ สลายกลายเป็นฝุ่นผงไป
ผมที่รู้สึกโล่งใจหลังจากที่เห็นแมวผีกลายเป็นฝุ่นไปแล้ว ลุกขึ้นแล้วเดินไปหาชายคนนั้น อยู่ๆ ชายคนนั้นก็ล้มทั้งยืน ผมตกใจมากรีบวิ่งไปประคอง แต่ยังไม่ทันจะยกชายคนนั้นขึ้นผมก็ต้องผลักเขาล้มลงไป เพราะมีตะขาบตัวใหญ่กำลังกัดที่คอของเขา
หลังจากที่เขาล้มลง ตะขาบก็วิ่งมาทางผม ผมรู้ได้เลยว่ามันกำลังเล็งผมเป็นรายต่อไป แต่ผมไม่กลัวหรอก ผมโตมาในป่า แค่ตะขาบตัวเท่าฝ่ามือ
ผมหันไปหยิบหินก้อนใหญ่ที่อยู่บนพื้น เอาหินฟาดลงไปที่หัว ตะขาบดิ้นไปดิ้นมาแล้วควันก็ค่อยๆ ลอยขึ้น สลายไปเหมือนเจ้าแมวดำ
ผมรีบวิ่งไปดูชายคนนั้นตอนนี้เขาขยับตัวไม่ได้ แผลที่ตะขาบกัดค่อยๆกลายเป็นสีม่วง เขาพยายามพูดว่ากระเป๋าเสื้อ พอผมจับที่กระเป๋าเสื้อ จึงรู้ว่ามีขวดที่คล้ายหลอดทดลองวิทยาศาสตร์อีกอันหนึ่ง
ผมเอาน้ำในนั้นเทใส่แผลที่ตะขาบกัด แผลดูดีขึ้น จากที่เป็นรอยเขี้ยวเนื้อรอบๆ เป็นสีม่วงปนดำ ตอนนี้เนื้อกลับมาเป็นสีปกติ แต่รอยกัดยังอยู่ สีหน้าของเขาดูดีขึ้น ผมประคองเขาไปนั่งตรงบันไดหน้าบ้าน แต่ทุกอย่างยังไม่จบเมื่อมีเสียงดังขึ้น
"หอมเหลือเกิน" เสียงนี้ทำให้ผมขนลุก มันเป็นเสียงที่ผมเคยได้ยินเมื่อตอน 10 ขวบ เสียงผีที่มาพรากชีวิตของพ่อและแม่ของผมไป


## บทที่5

ผมหันไปมองต้นตอของเสียง มันเดินออกมาจากความมืด ลักษณะของมันเหมือนเดิมคือผิวดำสนิทราวกับเนื้อที่โดนย่างจนไหม้เกรียม ดวงตาสีขาวไร้ชีวิตนั่น ผมจำได้ดี แต่คราวนี้มันดูตัวใหญ่กว่าครั้งก่อน
"นายท่านสั่งให้มารับตัวแก" เจ้าผีไฟไหม้นั่นพูด (ผมเรียกมันว่าผีไฟไหม้เพราะมันดำเหมือนโดนไฟไหม้มา) ร่างกายผมตอบสนองต่อความกลัว เหงื่อไหลออกมาที่มือ แขนขาก็ไม่มีแรง
"ครั้งก่อนแกรอดไปได้เพราะเจ้าพวกสัตว์เดรัจฉานนั่น คราวนี้พวกมันไม่อยู่แล้ว ไม่มีใครช่วยแกได้แล้ว" ต้องขอบคุณเจ้าผีนั่นที่ช่วยเตือนสติ ทำให้ผมหวนนึกถึงตอนที่พ่อและแม่ตาย แค่นึกถึงภาพวันนั้น หัวของผมก็ขาวโพลนไปหมดผมร้องตะโกนออกมา ทั้งความเศร้า ความเสียใจ และความแค้น ผมอยากปลดปล่อยมันออกมาให้หมด
หลังจากที่ผมตะโกน ก็มีเสียงคำรามดังขึ้น ไม่ใช่แค่เสียงเดียวแต่เป็นเสียงสัตว์ป่าต่างๆคำราม ราวกับพวกมันตอบรับความโกรธเกรี้ยวของผม เสียงคำรามของเหล่าสัตว์ทั้งหลายดังกึกก้อง
ผมสัมผัสได้ทันทีว่าตอนนี้ทุกคนกลับมาแล้ว เสียงฝีเท้ามากมายกำลังตรงมาหาผม เจ้าผีไฟไหม้นั่นถึงกับหันไปมาด้วยความงุนงง ไม่นานเหล่าครอบครัวของผมก็มาถึง
และตัวแรกที่มาถึงคือเสือดำ อาจเพราะมันคล่องแคล่วที่สุด มาถึงมันก็พุ่งเข้าใส่เจ้าผีทันที มันกัดลงไปที่คอ แต่เจ้าผีที่ครั้งนี้ตัวใหญ่กว่าเดิม มันดูแข็งแรงขึ้นมันสะบัดจนเจ้าเสือดำกระเด็น
แต่ยังไม่ทันที่เจ้าผีจะได้ขยับตัว เหล่านกนักล่า ทั้งเหยี่ยว นกเค้าแมว ต่างพุ่งเข้ามาจิกตี นับด้วยตาเปล่าเหล่านกรวมๆ กันน่าจะประมาณ เกือบสิบตัวได้
เจ้าผีพยายามใช้มือปัด และคว้าขาของนกฮูกได้ตัวหนึ่งเจ้านกฮูกที่น่าสงสารโดนหักคอไปต่อหน้าต่อตาผม
มีเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังต่อมา คราวนี้เป็นกระทิงดำ มันเล็งเขาไปที่ท้องของเจ้าผี แต่เจ้าผีกลับคว้าเขาไว้ได้
"มุกเดิมไม่ได้ผลหรอก" มันหัวเราะอย่างน่าสยดสยอง มันจับกระทิงทุ่มไปใส่โขดหิน เลือดสาดกระเซ็น เจ้ากระทิงแน่นิ่งไป
ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูก ผมเสียใจที่เรียกพวกสัตว์มาให้โดนฆ่า แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไร เสียงคำรามก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้นอกจากเสียงคำราม ยังมีเสียงเห่าหอนของหมาป่าด้วย
ถ้านี่ไม่ใช่เหตุการณ์รุนแรงถึงตาย ผมคงประทับใจกับภาพที่เห็น สิงโต ฝูงหมาป่า เสือดำ 3 สปีชี่นี้ไม่เคยที่จะร่วมสู้กันแต่ตอนนี้ทุกตัวกำลังร่วมแรงร่วมใจตะลุมบอนเจ้าผีนั่น
ทีมหมาป่าเริ่มก่อน ปกติพวกมันจะออกล่าเป็นฝูง โดยฝูงนี้มีประมาณ7-8ตัว ตัวที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นจ่าฝูงกระโดดเข้าไปก่อน มันกัดเข้าที่คอของผีดำ เจ้าผีล้มลง พยายามจะเอามือจับ เจ้าหมาป่ากระโดดถอยออกมา พอเจ้าผีลุกขึ้นตั้งท่าจะพุ่งเข้าใส่ตัวจ่าฝูง ตัวอื่นก็จะโจมตีจากข้างหลัง ตอนนี้สถานการณ์ดูกำลังได้เปรียบ
แต่โชคร้ายที่เจ้าจ่าฝูงพลาดท่า โดนมันจับได้ มันบีบคอเจ้าจ่าฝูงตอนนี้ฝูงหมาป่ารุมกัดร่างกายของผีดำ แต่มันดูไม่รู้สึกอะไร มันเอาแต่ตั้งใจบีบคอของจ่าฝูง
สิงโตกระโดดเข้ามากัดที่แขนซ้าย เสือดำกัดที่แขนขวา พยายามจะกระชากให้แขนของผีดำขาด แต่กลับไม่ได้ผล ไม่นานเจ้าจ่าฝูงหมาป่าก็นิ่งไป
สถานการณ์ตอนนี้ย่ำแย่ลงมาก เหมือนสู้เพื่อรอเวลาแพ้ ผมมองดูเหล่าสัตว์ถูกฆ่าไปทีละตัว


## บทที่ 6

ผมร้องคำรามอีกครั้งด้วยความรู้สึกเสียใจ ทุกครั้งที่เห็นการตายของสัตว์มันทรมานจิตใจของผมมาก พวกมันคือครอบครัวของผม ตอนนี้ผมทนไม่ได้ ผมลุกขึ้นกำลังจะวิ่งเข้าไปร่วมการตะลุมบอน
แต่ชายในชุดสูทก็คว้ามือผมไว้ เขายื่นตุ๊กตาดินเหนียวรูปเสือให้ผม มันเป็นตัวเดียวกับที่ผมปั้น ชายคนนั้นน่าจะเก็บได้จากหน้าบ้าน "เพ่งสมาธิไปที่ตุ๊กตาตัวนี้ ตั้งจิตภาวนาต่อดวงวิญญาณในธรรมชาติ" ชายคนนั้นพูดพลางพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น
ผมเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่มีอะไรจะเสีย ผมลองทำตามโดยเอาหุ่นดินเหนียวรูปเสือมาพนมมือ ในใจก็อธิษฐานขอให้ พ่อปู่ หรือใครก็ตาม ช่วยเหล่าสัตว์ด้วย
ผมสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง มันเป็นความรู้สึกอบอุ่นแผ่ไปทั่วร่างกาย และหลังจากนั้นผมก็โยนตุ๊กตาดินเหนียวออกไป
ตุ๊กตาตัวนั้นตกอยู่ตรงหน้า ผมหันไปมองหน้าชายคนนั้น แล้ววทำท่าแบมือ ยักไหล่ เพื่อจะสื่อว่า 'ไหนอะ ไม่เห็นมีอะไรเลย' แต่ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นจะตอบกลับมา แม่เสือก็เข้ามาแล้วเดินมาหยุดตรงตุ๊กตาดินเหนียว ร่างของเธอเรืองแสงพุ่งเข้าไปในนั้น
ตอนนี้ตุ๊กตาดินเหนียวรูปเสือที่จริงๆ ขนาดแค่ประมาณ 1 ฝ่ามือ ตอนนี้มันเรืองแสงขยายใหญ่ขึ้น จากตุ๊กตาไร้ชีวิต ตอนนี้มันกลายร่างเป็นเสือโคร่งตัวใหญ่เท่ารถยนต์ ผมรู้ได้ทันทีนั่นคือแม่เสือของผม
แม่เสือหันมามองผมพร้อมคำราม ราวกับจะบอกว่า "รออยู่นี่ เดี๋ยวแม่ลุยเอง"
แม่เสือพุ่งเข้าหาผีดำ เธอกางกรงเล็บตบไปที่หน้า ทำให้เจ้าผีล้มลง แม่เสือกัดที่แขนซ้ายและสะบัดจนแขนขาด เจ้าผีร้องโหยหวนใช้มือขวาชกหน้าไปที่แม่เสือ
แม่เสือถอยออกมา ส่วนเจ้าผีพยายามลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันลุกได้ แม่เสือก็พุ่งเข้าใส่แบบให้ไม่มีเวลาตั้งตัว คราวนี้แม่เสือกัดแขนขวาจนขาด เจ้าผีดำร้องโหยหวนแบบไร้ทางสู้ ตอนนี้เแม่เสือยืนโดยใช้เท้าหน้าเหยียบที่อกของเจ้าผีดำไว้
ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ มัน "ใครส่งแกมา" ผมถามเจ้าผี มันเป็นคำถามที่คาใจผมมา 8 ปี ใครกันที่คิดจะมาลักพาตัวเด็กป่าอย่างผม
เจ้าผีดำหัวเราะ "ข้าไม่มีวันเสื่อมสลาย เจ้าทำลายเพียงร่างตุ๊กตา นายท่านจะสร้างร่างกายให้ข้ากี่ครั้งก็ได้" ฟังมาถึงตรงนี้ ผมเองก็รู้อยู่ว่าเจ้าผีร้ายนี่มันไม่มีทางบอกว่าใครอยู่เบื้องหลัง และมันน่าเจ็บใจยิ่งกว่าที่ผมเองก็รู้ว่ามันพูดจริง เรื่องที่เดี๋ยวมันก็กลับมาใหม่ เพราะเมื่อ 8 ปีก่อน ร่างกายมันกระจัดกระจาย มันยังกลับมาใหม่ในเวอร์ชันอัพเกรดได้เลย
แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"พูดแบบนี้ ไม่รู้สินะว่าชั้นเป็นใคร" ชายชุดสูทลุกขึ้นแล้วเดินตรงมา


## บทที่ 7

ชายคนนั้นเดินมาที่เจ้าผี เขาหยิบมีดลงอาคมออกมา แล้วแทงไปที่หน้าอกของเจ้าผีร้าย ตอนนี้เจ้าผีร้องโหยหวน ร่างกายสีดำของมันเริ่มมีควันดำลอยออกมา ควันเหล่านั้นค่อยๆ ถูกดูดเข้าไปในมีด จนกระทั่งร่างกายของเจ้าผีหดลงกลายเป็นหุ่นขี้ผึ้งขนาดเท่าฝ่ามือ
ผมที่กำลังอึ้งกับเรื่องเหนือจินตนาการตรงหน้า อยู่ๆ ก็รู้สึกว่ารอบๆ ตัวค่อยๆ มืดลง มืดลง แล้วผมก็วูบหลับไป
ผมตื่นขึ้นมาในกระท่อม ภาพแรกคือชายชุดสูทคนนั้นกำลังหยิบตุ๊กตาดินเหนียวของผมมาดูเล่น ชายคนนั้นสังเกตเห็นว่าผมตื่นแล้ว เลยเดินมานั่งข้างๆ
"นายนี่สมกับที่ได้รับการเลี้ยงดูจากเจ้าป่าเจ้าเขามาเลยนะ สามารถเปิดป่าได้ด้วยตัวคนเดียว" ชายคนนั้นพูดพลางถอดสูทออก
"ผมไม่เข้าใจ" เป็นใครก็คงงงเหมือนผม ตอนนี้ผมยังประมวลผลเรื่องราวทั้งหมดไม่ได้ ทั้งเหตุการณ์ต่อสู้กับผีดำและอสุรกายแมว ไหนจะเรื่องแม่เสือที่สิงตุ๊กตาดินเหนียวอีก
"อาจจะยังงงอยู่ เดี๋ยวชั้นจะค่อยๆ เล่าให้ฟังนะ ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อน ชั้นชื่อวายุ เป็นอาจารย์ของมหาวิทยาลัยที่ไม่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ได้รับคำสั่งจากอธิการบดี ให้มาพานายไป"
สิ่งที่ผมคิดขึ้นมาในหัว คือคำพูดของพ่อปู่ ว่าจะมีคนมาพาผมออกไปจากป่า มันทำให้ผมเข้าใจ ว่าชายคนนี้คือคนที่พ่อปู่บอก
"ทำไมผมต้องไปกับคุณ" เสียงผมแข็งกร้าว เพราะผมตั้งใจจะปฏิเสธ
"ถ้านายยังอยู่ที่นี่ ป่าแห่งนี้จะถูกทำลาย ตอนนี้นายอายุ 18 ปีแล้ว 'จิต' ของนายก็โตเต็มที่แล้ว โตจนท่านเจ้าป่า ไม่สามารถปิดไว้ได้แล้ว" สีหน้าและแววตาของชายคนที่ชื่อวายุดูจริงจัง
"จิต?" ผมกำลังสงสัยเหมือนคำว่า จิต จะเคยได้ยินจากพ่อปู่ แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจ
"จิต คือสิ่งที่ติดตัวมนุษย์มาตั้งแต่เกิด มันคือพลังงานที่ทำให้ใช้คาถาอาคมต่างๆ ได้"
ผมฟังแล้วก็เงียบ เพราะไม่เข้าใจเท่าไหร่ และผมอาจจะแสดงสีหน้าชัดเกินไป จนวายุต้องอธิบายเพิ่ม
"คืองี้ ปกติพวกมนุษย์ทั่วไปที่ไม่มีจิต จะมองไม่เห็นวิญญาณ ไม่สามารถใช้อาคม คนพวกนั้นเราเรียกว่ามนุษย์ปกติ ส่วนคนอย่างนายที่มีจิตติดตัวมาตั้งแต่เกิด เราจะเรียกว่าผู้ใช้อาคม บางคนก็เรียกว่าผู้ใช้คุณไสย" ผมพยักหน้าแบบพอจะเข้าใจลางๆ
"ปกติแล้วจิตของคนจะค่อยๆ ใหญ่โตตามอายุ และจะโตเต็มที่ตอนอายุ 18 ปี ซึ่งคนที่มีจิตที่ใหญ่โตจะเป็นที่ดึงดูดของวิญญาณ ภูตผี และผู้ใช้คุณไสยสายดำ"
วายุอธิบายมาอย่างยาวเหยียด จริงๆ ผมก็เริ่มเข้าใจนะถึงจะไม่ทั้งหมด เพราะสิ่งที่ผมเจอมาตั้งแต่อายุ10ขวบ มันทำให้ผมรู้อยู่แล้วว่าผี หรือวิญญาณมันเป็นเรื่องจริง
"ตอนนี้จิตของนายโตเต็มที่ มันจะดึงดูดพวกชั่วร้ายให้มาตามล่านาย อย่างเช่นเจ้าแมวผีนั่นจริงๆ มันคือ ผีล้วง บางคนก็เรียก จะกละ มันเกิดขึ้นมาจากอาคมของคนที่ใช้คุณไสยมนต์ดำรวมถึงตะขาบนั่นด้วย ส่วนเจ้าผีดำนั่นคงเป็นผีตายโหงที่โดนสะกดลงหุ่นขี้ผึ้ง แต่เพราะจิตของนายมีความพิเศษ มันเป็นจิตที่ทำให้นายได้รับความรักจากธรรมชาติ เหล่าสัตว์จึงพร้อมพลีชีพเพื่อปกป้องนาย" ผมเข้าใจเรื่องราวต่างๆ มากขึ้น ผมเศร้าที่ตัวเองเป็นสาเหตุการตายของพ่อ แม่ และเหล่าสัตว์
"แต่ผมมีพ่อปู่คอยปกป้องผมแล้ว ทำไมผมต้องไปจากที่นี่"
"ท่านเจ้าป่าไม่อาจข้องเกี่ยวกับชะตากรรมของมนุษย์ และการที่อธิการบดีรู้ถึงการมีอยู่ของนาย ก็เพราะท่านเจ้าป่าเป็นคนสื่อสารเอง" ผมสะอึกที่วายุบอก ตอนแรกผมน้อยใจที่พ่อปู่พยายามไล่ผมไปจากที่นี่ แต่มาตอนนี้ผมรู้แล้วว่าท่านไม่ได้อยู่ในสถานะที่ช่วยผมได้ ท่านเองก็คงลำบากที่ต้องดูแลผม
"แล้วคุณจะพาผมไปที่ไหน"
"มหาวิทยาลัยที่จะฝึกนายให้มีชีวิตรอดในโลกเบื้องหลังยังไงละ"
มหาวิทยาลัยไสยเวทย์


## บทที่ 8

หลังจากที่ผมได้รู้เรื่องราวต่างๆ มากขึ้น ผมใช้เวลาคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมดจนถึงเช้า
ส่วนพี่วายุ (ผมตัดสินใจเรียกเขาว่าพี่เพราะยังไงเขาก็แก่กว่าผม) หลังจากเล่าเรื่องราวจบ ก็บ่นว่าง่วงแล้วก็ถอดเสื้อนอน ซะอย่างงั้น ผมสังเกตเห็นรอยสักรูปลิงบนหลังของเขา พอมองดีๆ ผมค่อนข้างแน่ใจว่าผมเห็นรอยสักนั่นขยับ แต่ยังไม่ทันถามอะไร พี่วายุก็หลับพร้อมเสียงกรนเบาๆ
เสียงไก่ป่าขันเช่นเคย ผมออกมานั่งหน้าระเบียง แสงแดดอ่อนๆ ทอประกาย ลมพัดใบไม้ไหวไปมา
เป็นภาพที่ผมเห็นทุกวัน แต่วันนี้ภาพเหล่านี้กำลังทำให้ผมใจหาย เพราะวันนี้ผมต้องไปจากที่นี่ ศพของเหล่าสัตว์หายไปแล้ว ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ผมลองเดินสำรวจรอบๆ
"ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง" ผมหันไปตามเสียงที่คุ้นเคย เจ้าของเสียงนั่งยิ้มอย่างอบอุ่นอยู่บนโขดหิน ผมเดินตรงเข้าไปหาพ่อปู่
"ผมเข้าใจแล้วครับ ว่าทำไมผมถึงต้องไปจากที่นี่ ถึงผมจะรักที่นี่มากแค่ไหน แต่ผมก็ไม่ต้องการให้ทุกชีวิตในป่านี้ต้องมาเสี่ยง" ผมพูดพลางนั่งลงกับพื้น
"ทุกคนล้วนมีชะตากรรมของตัวเอง ข้าเองก็ทำอะไรมากไม่ได้"
"แล้วเหล่าสัตว์ ที่ตายไปละครับพวกมันคืนสู่ธรรมชาติแล้วเหรอครับ" ผมถามเพราะเป็นห่วงพวกมันมาก พวกมันต้องมาตายอย่างผิดธรรมชาติเพราะผม
พ่อปู่เอามือล้วงเข้าไปในย่ามสีขาวแล้วหยิบของบางอย่างออกมา มันมีลักษณะเหมือนลูกแก้ว แต่มีขนาดใหญ่เท่ากำปั้นของผม ท่านยื่นมาให้ผม
ผมพลิกลูกแก้วไปมา สังเกตว่าด้านในมีป่าจำลองอยู่ในลูกแก้ว แล้วก็มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น
"นี่คือลูกแก้ววิญญาณป่า เป็นสถานที่ให้เหล่าวิญญาณสัตว์ป่าที่ตายไปเมื่อคืนอาศัยชั่วคราว รอเวลาหมดอายุขัยของมัน พวกมันอยากไปกับเจ้า"
พอผมเพ่งมองเข้าไปในลูกแก้วก็เห็นว่าในนั้นมีเหล่าสัตว์อยู่จริงๆ ทั้งแม่เสือโคร่ง กระทิง หมาป่า และสัตว์อื่นๆ
ผมรู้สึกผิดที่เป็นสาเหตุทำให้ทุกคนต้องตายก่อนหมดอายุขัย
"ผมพาทุกคนไปได้เหรอครับ"
"พวกมันอยากปกป้องเอ็ง พาพวกมันไปเถอะ เมื่อใดที่เอ็งมีภัย ให้ตั้งสมาธิ แล้วนึกถึงพวกมัน" ผมยังไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็พยักหน้ารับคำพ่อปู่ หลังจากนั้นพ่อปู่ก็มีแสงขึ้นที่ตัวแล้วค่อยๆ หายไป
หลังจากที่พ่อปู่หายไป ไม่นานพี่วายุก็ตื่น แกบอกผมว่าจะออกเดินทางวันนี้ ให้ผมเตรียมตัว ซึ่งผมก็ไม่ได้มีอะไรให้เตรียมตัวมากนัก ข้าวของก็มีเสื้อผ้าแค่ไม่กี่ตัว
ในตอนที่เรากำลังจะออกเดินทาง อยู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าของสัตว์ใหญ่ดังขึ้น เสียงฝีเท้าตรงมาทางพวกเรา นอกจากเสียงฝีเท้าก็มีเสียงต้นไม้หักโค่นดังเป็นระยะๆ และเมื่อเสียงนั้นใกล้เข้ามา ก็รู้ได้ว่าที่มาของเสียงคือโขลงช้างป่า
"ว้าว พวกมันมาทำทางเดินให้พวกเรา" พี่วายุพูดพลางเอามือขึ้นบังแดด คล้ายซุนหงอคง ที่ผมเคยดูในทีวีบ้านลุงแสง
พอสังเกตดีๆ เส้นทางที่พวกช้างเดินมา คือทางที่ตรงออกจากป่า และพวกช้างก็โค่นต้นไม้เป็นทางเดินออกให้กับเรา
ผมเดินไปกอดงวงของช้างที่ตัวใหญ่ที่สุด และพูดขอบคุณพวกมัน ระหว่างที่ผมและพี่วายุเดินออกจากป่า พวกสัตว์ต่างก็พากันเดินตามมา ราวกับมันกำลังมาส่งผม นี่เป็นอีกครั้งที่ผมเสียน้ำตา
ผมไม่ได้อยากจะทำให้มันดราม่าหรอกนะ แต่คุณเข้าใจความรู้สึกที่ต้องจากบ้านของตัวเองโดยมีครอบครัวมายืนส่งไหมละ ความรู้สึกนี้ผมก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน มันโหวงๆ ใจหาย
นี่ผมกำลังจะไปจากที่นี่แล้วจริงๆ ใช่ไหม สถานที่เดียวที่ผมอยู่มาตั้งแต่จำความได้
"ลาก่อนนะทุกคน ดูแลตัวเองดีๆ นะ"


## บทที่ 9

เราเดินออกมาถึงชายป่า ผมหันไปโบกมือลาพวกสัตว์ และกำชับให้พวกมันกลับเข้าป่าไป ผมกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับพวกมัน ผมและพี่วายุเดินต่อมาอีกนิดก็ถึงถนน ริมถนนมีรถยนต์สีดำจอดอยู่ บอกตามตรงว่าผมไม่รู้ว่ายี่ห้ออะไร เพราะในชีวิตผมเห็นรถยนต์แค่ไม่กี่ครั้ง แต่ที่รู้คือมันสวยมาก สีดำเงามีสัญลักษณ์คล้ายๆ สามง่ามอยู่ด้านหน้า
หลังจากที่ขึ้นรถ พี่วายุก็ขับออกไป แกเปิดเพลงเสียงดังพร้อมกับร้องตาม ผมฟังไม่ค่อยรู้เรื่องเพราะร้องเร็วมาก จับใจความได้ประมาณว่า "ผมอะ อื้ม ตะลองตองแตง" อะไรซักอย่าง
เราขับรถไปสักพักก็มีป้าย สิ้นสุดเขตอุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน มีด่านแต่ไม่เห็นเจ้าหน้าที่ ผมเคยมาไกลสุดแค่แถวๆ นี้แหละ พ้นเขตนี้ไปก็จะเป็นโลกอีกใบที่ผมไม่เคยเจอ
หลังจากผ่านด่านมาได้สักพัก ก็เข้าสู่เขตเมือง ซึ่งมีแต่ตึกเต็มไปหมด ผมไม่คุ้นตาเลย ถึงผมจะเคยบอกว่าผมเคยเข้าเมือง แต่เมืองที่ผมหมายถึงคือหมู่บ้านแถบๆ ชายป่า ซึ่งมันไม่มีตึกมากมายแบบนี้
พี่วายุจอดรถ แล้วหันมาบอกผมว่าอย่าไปไหน ให้รอที่นี่ พี่วายุหายไปสักพักก็กลับมาพร้อมของกิน แกบอกว่ามันเรียกว่าแฮมเบอเกอร์เป็นอาหารฝรั่ง เป็นอีกครั้งที่ผมรู้สึกเปิดโลก มันรสชาติแปลกๆ แต่ก็อร่อยมาก
พี่วายุขับรถต่อ แกเริ่มบ่นว่าจะต้องรีบไปให้ทันก่อนพระอาทิตย์ตก เพราะตอนนี้ยังไม่ปลอดภัย ไม่รู้ว่าคนที่อยากได้ตัวผมจะตามเราอยู่หรือเปล่า
หลังจากอยู่บนถนนมาหลายชั่วโมง ตอนนี้เราก็มาถึงทะเล ผมตื่นเต้นมากท้องน้ำที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา สะท้อนกับแสงอาทิตย์สีส้ม มันสวยงามจนผมถึงกับมองตาค้าง
รถมาจอดอยู่ที่ท่าเรือ พอจอดรถก็มีคุณลุงเดินมาหา คุณลุงผิวดำเส้นผมเหลือไม่มากเท่าไหร่ตัวอ้วนลงพุงไม่ใส่เสื้อใส่แค่กางเกงผ้าพลิ้วๆ (ผมมารู้ทีหลังว่าเรียกว่ากางเกงเล) คุณลุงเดินมาคำนับพี่วายุ "เตรียมเรือไว้แล้วครับ จะเดินทางเลยไหมครับ" คุณลุงชาวเลถามพี่วายุ
พี่วายุพยักหน้าพร้อมยื่นกุญแจรถให้คุณลุง หลังจากนั้นพี่แกก็พาผมเดินมาที่ปลายสุดของท่าเรือ
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมจะได้ขึ้นเรือ มันเป็นเรือขนาดใหญ่ ใหญ่กว่ากระท่อมที่ผมเคยอยู่มาก เรือสีขาวมีสองชั้น ด้านบนเป็นแบบเปิดโล่งคล้ายๆ ดาดฟ้า ส่วนชั้นล่างเป็นห้องโถง ติดแอร์เย็นเฉียบ พอเข้าไปในเรือก็มีเจ้าหน้าที่มาบริการ
"คุณวายุรับอะไรดีครับ" ผู้ชายคนหนึ่งเดินมาถาม เขาแต่งกายกางเกงขายาวสีดำเสื้อเชิ้ตสีขาวผูกหูกระต่าย
"ผมเอาเป็นพอร์คช็อบพริกไทยดำแล้วกันครับ อ้ออย่าลืมกล้วยปั่นด้วยล่ะ" พนักงานคนนั้นพยักหน้า และหันมาถามผม "แล้วคุณละครับ" ผมที่ตอนนี้ยังไม่รู้จะตอบว่าอะไรเลยถามหาเมนูที่หรูหราที่สุดในชีวิตที่ผมเคยกิน "เอาไก่ย่างครับ" พี่วายุขำพรืดใส่ผม ผมหันไปมองหน้า พร้อมทำสายตาประมาณว่า ถ้าไม่หยุดขำผมจะเรียกแม่เสือออกมากัดแล้วนะ
สักพักหนึ่งอาหารก็มา ระหว่างที่เรากินอาหารก็มีผู้หญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามา เป็นคุณยายที่แต่งตัวแปลกๆ คือใส่ชุดกระโปรงสีแดงยาวถึงเข่าแล้วก็มีเสื้อคลุมแขนยาวสีเขียวทับ ใบหน้าเหี่ยวย่น แต่แต่งหน้ามาแบบจัดเต็ม
"เป็นจิตที่น่าหลงใหลมากเลย" คุณยายคนนั้นพูดพลางหันมาทางผม
พี่วายุเห็นคุณยาย รีบลุกขึ้นแล้วยกมือไหว้ "แม่ย่าออกมาต้อนรับเองเลยเหรอครับ" พี่วายุทักคุณยาย
หลังจากนั้นพี่วายุก็ขยิบตาส่งสัญญาณให้ผมรีบยกมือไหว้ด้วย แต่ผมก็ซื่อบื้อเกินกว่าจะเข้าใจ ยืนทำหน้างงๆ
คุณยายหัวเราะพร้อมกับบอกว่าไม่เป็นไร "ฉันเป็นผู้ที่สถิตอยู่บนเรือนี้ จริงๆ ฉันคือจิตวิญญาณในต้นไม้ ภายหลังมนุษย์นำต้นไม้มาทำเรือ แล้วก็ทำพิธีสักการบูชา ขอให้ฉันคุ้มครองเรือ มนุษย์ปกติจะเรียกฉันว่าแม่ย่านาง" คุณยายแนะนำตัวด้วยสีหน้าอันอบอุ่น มีชั่วขณะที่ผมแอบคิดถึงพ่อปู่
"เจ้าหนูนี่น่าจะเป็นที่รักของสัตว์มาก ถึงกับพามาด้วยมากมายขนาดนี้" เรื่องนี้จริงๆ พี่วายุก็ยังไม่รู้นะ หลังจากคุณยายพูด พี่วายุถึงกับหันมาถามผมด้วยสายตา
"พวกเขาตายก่อนหมดอายุขัยเพราะผม พ่อปู่บอกว่าพวกเขาอยากตามมาดูแลผม" ผมตอบคุณยาย
"พวกเขาจะยิ่งทรงพลัง ถ้าเธอได้เรียนรู้วิธีใช้ จิตจากมหาวิทยาลัย" ผมพยักหน้าตอบรับ อาจเป็นเพราะคุณยายเองก็เป็น 1 ในจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติ ผมจึงรู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับคุณยาย
หลังจากคุยกันสักพัก เรือก็มาจอดเทียบท่า มีเจ้าหน้าที่เดินมาแจ้งว่าตอนนี้ถึงที่หมายแล้ว
พวกเรายกมือไหว้และลาแม่ย่านาง พี่วายุพาผมเดินขึ้นมาที่ท่าเรือ แล้วเมื่อมองจากท่าเรือขึ้นไป ก็เห็นตึกใหญ่โต มีป้ายเขียนว่า
ยินดีต้อนรับสู่มหาวิทยาลัยไสยเวทย์


## บทที่ 10

เมื่อเราเดินขึ้นมาบนท่าเรือ ก็มีรถมารอรับอยู่แล้วเป็นรถเก๋งสีขาว โลโก้เป็นคล้ายๆ รูป 3 เหลี่ยม นั่งสบายมาก ผมและพี่วายุนั่งอยู่ด้านหลัง ผมสงสัยมากทำไมทุกคนถึงต้องใส่สูทกันตลอดเวลา ทั้งพี่วายุ ไปจนถึงคนขับรถ ผมเห็นแล้วรู้สึกร้อนแทน
รถแล่นเข้าประตูใหญ่มา มันยิ่งทำให้ผมตื่นตาตื่นใจ กำแพงสีขาวสูงตระหง่าน ล้อมรอบพื้นที่ของมหาลัยทั้งหมด เมื่อเข้าประตูมา จะเจอลานสนามกว้างๆ มีโกลฟุตบอลตั้งอยู่ทั้งสองฝั่ง ถัดไปเป็นตึกสีขาวสี่เหลี่ยม ผมนับได้10ชั้น บนยอดสุดมีรูปปั้นของพญาครุฑอยู่
รถของเราขับเลยตึกนี้มา เมื่อพ้นตึกสีขาวเราก็เจออีกตึกหนึ่งแต่เล็กกว่า มีป้ายเขียนว่า หอพักนักศึกษา
หอพักนี้เป็นตึก4ชั้น แต่ละชั้นมี10ห้อง โดยประตูเข้าเป็นแบบสแกนใบหน้า ผมเห็นครั้งแรกถึงกับร้อง "ว้าววว" ก็คนป่าอย่างผมมาเจอของไฮเทคแบบนี้ ก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา
พี่วายุพาผมเดินเข้ามาในหอนักศึกษา เมื่อเดินเข้ามาจะเจอลิฟต์ แล้วก็ทางแยก ซ้ายขวา พี่วายุพาผมเดินนำไปทางซ้าย ห้องสุดท้าย ป้ายข้างหน้าเขียน 'ห้อง101'
พี่วายุเปิดประตูเดินเข้าไป ผมเดินตามแต่แทนที่จะเจอห้องโล่งๆ ผมเจอผู้ชายคนหนึ่งอายุน่าจะเท่าผม กำลังถอดเสื้อวิดพื้นอยู่
"เมฆา นี่รูมเมทนาย ชื่อพนา ฝากดูแลด้วยนะ" พี่วายุบอกชายคนนั้น คนที่ชื่อเมฆาลุกขึ้นมาหยิบเสื้อที่วางอยู่ที่พื้นขึ้นมาเช็ดเหงื่อ
"ไหนบอกผมจะได้ห้องเดี่ยวไงพี่ พี่ก็รู้ว่าผมชอบแก้ผ้านอน" เมฆาทำหน้าเซ็งพลางบ่น ผมค่อนข้างอึดอัดนะ ผมไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกับคนอื่น แล้วครั้งแรกที่จะมีเพื่อนก็ดันกลายเป็นคนชอบแก้ผ้าไปได้
"พนาไม่ถือหรอก อยากแก้ก็แก้ไปเลย ถ้าไม่อาย" พี่วายุบอก
"ถือครับ อย่าแก้เลยครับ" ผมรีบสวนทันที
"เอาละ เดี๋ยวนายพาพนาไปเก็บของแล้วก็แนะนำเรื่องปฐมนิเทศพรุ่งนี้ด้วย พี่ไปหาปู่อธิการก่อน" พูดจบพี่วายุก็เดินออกไปเลย
"นายชื่อพนาใช่ไหม เราชื่อเมฆา เป็นน้องของพี่วายุ"
"พี่น้องแบบพ่อแม่เดียวกันเลยเหรอ"
"ใช่ แต่พี่วายุมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ 5 ขวบแล้ว พอดีมีเรื่องนิดหน่อยไว้จะเล่าให้ฟัง" พอเมฆาบอกว่าเป็นน้องของพี่วายุ ผมก็พึ่งสังเกตว่า พวกเขาหน้าตาคล้ายกันมาก พี่วายุสูงๆ ผิวไม่ขาวไม่ดำ หน้าตาคมเข้มแบบไทยๆ ตาสองชั้นจมูกโด่งๆ ส่วนเมฆาก็เหมือนพี่วายุในร่างเด็ก ต่างกันแค่ตัวเตี้ยกว่ากับตาของเมฆาจะตี่กว่านิดหน่อย
"ปะ เดี๋ยวเราพาไปดูห้องนอน" พูดจบเมฆาเดินนำไป เมื่อหันหลังผมก็เห็นรอยสักที่หลังของเมฆา เป็นรูปลิงแต่คนละแบบกับของพี่วายุ สองพี่น้องนี่คงชอบลิงกันมาก ผมเองก็ชอบลิงนะ สมัยก่อนฝูงลิงชอบมาพาผมไปปีนเก็บผลไม้กิน บางทีผมปีนไม่ได้ แม่ลิงก็ไปเก็บมาให้ ผมคิดถึงช่วงชีวิตตอนนั้นจัง
ภายในห้องนอนค่อนข้างกว้าง มีเตียง 2 เตียงตั้งอยู่ ผมโล่งใจเล็กน้อย เพราะถ้านอนเตียงเดียวกับเมฆา แล้วเกิดหมอนั้นละเมอแก้ผ้าตอนนอน ผมคงแย่
ถัดจากเตียงไปเป็นตู้เสื้อผ้า พอเปิดออกมาก็จะแบ่ง 2 ฝั่งไว้ชัดเจน ในตู้เสื้อผ้ามีชุดวอร์ม และชุดนักศึกษาคือเสื้อเชิ้ตกางเกงขายาวสีดำ
อีกฝั่งเป็นประตูห้องน้ำ ในห้องน้ำมีอ่างอาบน้ำด้วย ผมตื่นเต้นมาก เคยเห็นของจริงเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนเคยเห็นแต่ในทีวีบ้านลุงแสง นอกจากนั้นก็เป็นอ่างล้างหน้า ฝักบัว
"นี่ก็ดึกแล้ว นายนอนพักเถอะพรุ่งนี้เช้ามีปฐมนิเทศ ถ้าสายโดนพี่วายุเตะแน่ๆ" ผมพยักหน้า เพราะผมเองก็ง่วงมากเหมือนกันเดินทางมาทั้งวัน อีกอย่างผมเคยเห็นลูกเตะของพี่วายุแล้ว ผมไม่อยากโดน


## บทที่ 11

เช้าอันสดใส ผมลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่น อาจเป็นเพราะที่นอนนี่นุ่มมาก ทำให้ผมหลับยาวยันเช้า แต่ผมก็ต้องสะดุ้ง เมื่อหันไปพบการเหตุการณ์ไม่คาดฝัน เมฆารูมเมทอันเป็นที่รักของผม มันแก้ผ้าตอนไหนไม่รู้ เช้าอันสุดใสของผมต้องมาพังลงเพราะดันไปเห็นเสาชิงช้าของเมฆา
ผมลุกไปเข้าห้องน้ำ เพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปงานปฐมนิเทศ หลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็เห็นเมฆาลุกมานั่งอยู่บนที่นอนแล้ว ตอนนี้เขานุ่งผ้าขนหนูเพื่อเตรียมอาบน้ำ
"รอแปบนะ เราอาบน้ำแปบเดียว" พูดจบเมฆาก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ
ผมค่อนข้างตื่นเต้นนะ เพราะครั้งแรกในชีวิตที่ใส่ชุดนักศึกษา ผมยืนส่องกระจก เสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาว กางเกงขายาวสีดำ น่าแปลกที่ทางมหาลัยเตรียมไว้ได้พอดีกับตัวผมเลย ผมลองส่องกระจกดูพบว่าชุดนี้ไม่ค่อยเหมาะกับผม อาจเพราะผมที่ยาวรุงรังลงมาถึงไหล่ (ก็ผมไม่ชอบตัดผมนี่ ตัดครั้งล่าสุดตอนปีก่อน ลุงแสงบอกว่าถ้าไม่ตัดผม จะไม่ให้ดูทีวี เลยจำต้องยอม)
หลังจากที่พวกเราแต่งตัวกันเรียบร้อย ก็เดินออกมาจากหอพัก ผมไม่เห็นคนอื่นในหอพัก ทั้งหอเงียบมากเหมือนมีแค่พวกเรา 2 สองคน
เราเดินมาที่ตึกใหญ่ ที่ผมเห็นเมื่อวาน ตึกนี้คือตึกเรียน มันสูง 10 ชั้น สีขาว หน้าประตูมีรูปปั้นยักษ์ยืนอยู่สองข้าง มีเถาวัลย์เลื้อยอยู่ด้านข้างตึกทั้งสองฝั่ง
ผมและเมฆาเดินเข้าประตูใหญ่ เมื่อเข้ามาก็เจอป้าย 'งานปฐมนิเทศ ' ป้ายบอกให้เราไปทางซ้าย เราก็เดินตามทางมา และเจอห้องปฐมนิเทศในที่สุด
เมื่อเข้าไปห้องอันกว้างใหญ่ มีเวทีอยู่ด้านหน้า ที่นั่งจัดแบบไล่ลำดับความสูง โดยที่ต่ำสุดจะอยู่ด้านหน้าติดกับเวที
ทั้งห้องมีอยู่ 5 คน คือ ผม เมฆา แล้วก็ผู้ชายคนหนึ่ง และผู้หญิงอีก 2 คน
มีเจ้าหน้าที่เดินมาบอกให้ไปนั่งรวมกันข้างหน้าเพราะคนน้อย
ครู่หนึ่ง พิธีการก็เริ่มขึ้น ถ้าคุณคิดว่าจะเห็นฉากแฟนตาซี อธิการบดีจะขี่ไม้กวาดมาละก็เสียใจด้วยนะครับ ท่านอธิการเดินขึ้นเวทีมาแบบปกติ ท่านเป็นคุณตาที่ดูใจดี แววตาสีน้ำตาลดูเศร้าๆ ผมสีขาวแซมดำใบหน้าเหี่ยวย่น รอยตีนกาบ่งบอกถึงอายุที่มากแล้ว คำแรกที่ท่านพูดคือ "ขอแสดงความยินดีที่ทุกคนมาถึงที่นี่โดยที่ยังไม่ตาย" ว้าววว คำทักทายนี่มันอบอุ่นมากๆ เลยครับ
"ผมเชื่อว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ ทั้งหมด เอ่อ 5 คนใช่ไหม" ท่านอธิการ พยายามนับ "ผมขอให้ทุกคนตั้งใจศึกษาวิชาอาคมต่างๆ เพื่อตัวเอง ทุกคนคงรู้อยู่แล้วว่าเราเกิดมาไม่เหมือนมนุษย์ปกติ พวกคุณเกิดมาพร้อมกับ 'จิต' ที่ทรงพลัง มันสร้างความลำบากให้กับพวกคุณไม่น้อยเลย ทั้งพวกผีที่ชอบมาก่อกวน ทั้งพวกที่เล่นไสยดำ พวกนี้ต่างหมายตาที่จะเข้ามาทำลายชีวิตของพวกคุณ" ท่านอธิการ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"ในช่วงปี 1 พวกคุณจะได้เรียนพื้นฐานและการเอาตัวรอดทั้งหมด ในปีที่ 2 – 4 จะเป็นการออกไปฝึกงานในสถานที่จริง โดยปี 2 จะรับผิดชอบการช่วยเหลือดวงวิญญาณ ปี 3 จะเป็นการแก้คุณไสยมนต์ดำ และปีสุดท้ายจะฝึกงานเกี่ยวกับการรับมือพวกอสุรกาย"
ฟังแล้วว้าวมากเลย ตลอด 4 ปีที่นี่ดูเหมือนจะมีแต่เรื่องเสี่ยงตาย ผมหันไปมองเพื่อนๆ ว่ามีปฏิกิริยายังไง เริ่มจากเมฆา หมอนี่ดูตื่นเต้นมาก เหมือนจะชอบเรื่องเสี่ยงตาย
ส่วนผู้ชายอีกคน ผมสังเกตเขาจากด้านข้าง เขาค่อนข้างผิวขาว สันจมูกโด่ง ปากแดง ตัดผมสั้น เซ็ตผมตั้งแสกกลาง มองผ่านๆ เหมือนพวกดาราที่เห็นในทีวี เขานั่งฟังแบบนิ่งๆ ดูไม่ตื่นเต้นอะไรเลย
ถัดไปเป็นผู้หญิงผมยาวหน้าคมปากกระจับ โครงหน้าเรียวยาว พูดได้ว่าสวยมากเลย เธอกำลังหันไปซุบซิบกับเพื่อนผู้หญิงอีกคน หัวเราะคิกคัก
ทำไมดูเหมือนจะมีผมคนเดียวที่รู้สึกว่าสถานการณ์ที่นี่มันเหมือนเสี่ยงตายจังเลย
อธิการพูดต่อ "หลังจากครบ 4 ปีเรียนจบ พวกคุณมีทางเลือกคือกลับไปใช้ชีวิตแบบมนุษย์ปกติ โดยทางเราจะใช้เส้นสายหางานที่พวกคุณอยากทำให้ หรือพวกคุณจะทำงานกับกระทรวงไสยเวทย์ก็ได้ แล้วแต่พวกคุณ"
"กระทรวงไสยเวทย์ มีด้วยเหรอครับ" เพื่อนผู้ชายหน้าขาวยกมือถาม
"กระทรวงนี้มีมาแต่โบราณ เธอในฐานะลูกหลานตระกูลโหรอาจจะรู้จักในนามกระทรวงแพทยา มีหน้าที่ในการชำระคดีเกี่ยวกับคุณไสย หรือคนที่ใช้ภูตผีในทางที่ผิด รวมถึงการปกป้องประเทศจากไสยเวทย์ของประเทศอื่น ปัจจุบันกระทรวงนี้ไม่ได้หายไป แต่เปลี่ยนมาเป็นกระทรวงไสยเวทย์ และเคลื่อนไหวแบบไม่เปิดเผย" ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ส่วนเมฆาฟังท่านอธิการพูดมาถึงตรงนี้ยิ่งดูตื่นเต้นหนักเข้าไปอีก
"เราเรียกว่าโลกเบื้องหลัง โลกที่มีเพียงผู้ที่มีจิตถึงจะมองเห็น คนปกติมองไม่เห็นวิญญาณ หรืออาคมต่างๆ แน่นอนว่าหน้าที่ของเราก็คือการปกป้องคนปกติ จากสิ่งที่พวกเขามองไม่เห็น"
"เอาละ มีใครสงสัยอะไรอีกไหม"
ทุกคนนิ่ง
"ถ้า อย่างนั้นพรุ่งนี้เปิดเรียนวันแรก ก็ขอให้สนุกกับที่นี่ ระเบียบก็อ่านจากเอกสารเอา แต่จำไว้อย่างหนึ่งว่า ห้ามตายเด็ดขาด"
สุดยอดไปเลย การปลุกใจนี้ทำให้ผมอยากจะว่ายน้ำหนีออกจากเกาะนี้จังเลย หลังจากพูดจบก็แยกย้าย
พี่วายุเดินมาจากข้างหลัง เรียกเรา 5 คนมาคุย เพื่อแนะนำตัวกัน
ผู้ชายผิวสีขาวคนนี้ ชื่อสายหมอก เขาอยู่ห้อง 102 คือห้องถัดไปของเรา
"ทำไมสายหมอกถึงอยู่ห้องเดี่ยวละครับ" ผมถามเพราะผมก็ยังไม่เข้าใจ ตึกหอพักมีห้องมากมายทำไมผมต้องมาอยู่กับคนชอบแก้ผ้านอนด้วย
"นโยบายความปลอดภัย การอยู่สองคนจะช่วยในการดูแลกันและกันได้มากกว่า แต่สายหมอกเขามีข้อยกเว้น เพราะพลังของเขาไม่เหมาะกับการอยู่ร่วมกับคนอื่น" ระหว่างที่พี่วายุอธิบาย สายหมอกยังคงทำหน้าเฉยเมยไม่พูดอะไร
"เราชื่อบุปผา อยู่ตึกเดียวกับนายแต่เราอยู่อีกฝั่ง ห้อง110 มีอะไรก็เรียกเราได้" หญิงสาวผมยาวทักทาย
"เราชื่อลำธารนะ เป็นรูมเมทบุปผา เรามีปัญหาเรื่องสองบุคลิกอยู่ ถ้าเห็นเราทำอะไรแปลกๆ ก็ช่วยห้ามทีนะ" หญิงสาวผมยาวประบ่า ใบหน้าสดใส แก้มป่องๆ รวมกับตาโตๆ ของเธอทำให้เวลาเธอยิ้มโลกดูสดใสมาก
ผมแทบไม่เคยใกล้ชิดกับผู้หญิงเลย และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมมีเพื่อนเป็นผู้หญิง มันน่าตื่นเต้นจริงๆ ผมทำตัวไม่ถูก ยืนบิดไปบิดมา กลายเป็นเมฆาที่ชิงพูดก่อน "หมอนี่ชื่อพนาเป็นรูมเมทเรา ส่วนเราชื่อเมฆานะเป็นน้องของลุงคนนั้น" เมฆาพูดพลางพยักหน้าไปทางพี่วายุ
"เอาละวันนี้แยกย้ายกันไปพักเถอะ พรุ่งนี้เริ่มเรียนวันแรก มีสมาธิดีๆ ละ" พูดจบพี่วายุก็เดินออกไป
"เราไปสำรวจรอบๆ มหาลัยกันไหม" ลำธารชวน
"จริงๆ เรามาที่นี่เกือบอาทิตย์หนึ่งแล้ว เดี๋ยวเราเป็นไกด์ให้" เมฆาตอบ
หลังจากนั้นบุปผาก็หันไปชวนสายหมอก "สายหมอกไปด้วยกันไหม" สายหมอกคิดอยู่ประมาณ 1 วินาที
"ไม่ไป"


## บทที่ 12

หลังจากที่เราเดินรอบๆ มหาลัย ก็พอจะรู้ได้ว่าที่นี่ไม่ได้ใหญ่มาก มีตึกเรียนใหญ่แค่ตึกเดียว ที่เหลือรอบๆ จะเป็นบ้านหลังเล็กๆ ทรงไทย คล้ายๆ บ้านทรงไทยของคนรวยสมัยก่อน เราเดินดูแปบเดียวก็กลับ
สิ่งที่ผมแปลกใจมากคือที่นี่ไม่มีสัตว์แม้แต่ตัวเดียว ไม่ว่าจะนก หรือหนู ผมก็ไม่เห็นเลยตั้งแต่มาถึง ทั้งๆ ที่นอกรั้วมหาลัยก็เป็นป่า
ผมได้แต่เก็บความสงสัยไว้ คิดว่าเดี๋ยวจะถามพี่วายุ
แต่ก่อนกลับบุปผากับลำธารสองคนนี้ตกลงกันว่า ภาพลักษณ์ของผมตอนนี้ดูแย่มาก เธออยากขอตัดผมให้ผม
ผมไม่เคยมีเพื่อนผู้หญิง นับว่าเป็นเรื่องยากที่จะรับมือกับการอ้อนของผู้หญิงครั้งแรก ผมตอบตกลงไปแบบ งงๆ พวกเธอพาผมและเมฆาไปที่หอ แต่การจะเข้าไปห้องพักของผู้หญิงมันก็ดูแปลกๆ เลยตกลงกันว่าจะตัดผมตรงลานหน้าหอแทน
สาวๆ พากันไปหยิบของที่ห้องและออกมาตัดผมให้กับผม ระหว่างตัดทุกคนดูจริงจังกับการพยายามแก้ภาพลักษณ์ทาร์ซานของผมมาก ลำธารบอกว่าบุพผาตัดผมเก่งมาก สมัยอยู่ที่บ้านเธอมักจะเป็นคนตัดผมให้พวกเด็กๆ ผมเองก็พึ่งรู้ว่าสองคนนี้มาจากหมู่บ้านเดียวกัน
ตอนนี้เสร็จแล้ว เมฆาหยิบกระจกมาให้ผมดูตัวเอง ผมเองก็ตกใจอยู่นะไม่คิดว่าจะหล่อขนาดนี้ (ผมไม่หลงตัวเอง พวกเพื่อนๆ ก็บอกว่าตัดผมแล้วดูดีมาก)
ตอนนี้ผมของผมสั้นลงมาก ด้านข้างไถเกือบเกรียนเปิดหู ด้านบนไว้ยาว ด้านหน้าเป็นทรงหน้าม้าลงมาจรดคิ้ว สาวๆ บอกว่ามันเรียกว่าทรง ทูบล็อค อะไรสักอย่าง ผมว่ามันเข้ากับหน้าของผมนะ หน้ารูปไข่ คิ้วเข้ม ถึงผมจะสีผิวออกแทนๆ หน่อยก็เถอะ
หลังจากตัดผมเสร็จเราก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหาร แล้วก็แยกย้ายกลับห้องพัก
วันนี้เป็นวันแรกของการเรียน โดยสถานที่เรียนวันนี้เป็นบ้านทรงไทยหลังหนึ่ง ยกสูง พอขึ้นบันไดมาก็เจอกับป้ายตรงประตูว่า
'สาขาวิญญาณวิทยา' แค่ชื่อก็ว้าวแล้วใช่ไหมล่ะครับ พอเดินประตูเข้าไป เราเจอหุ่นขี้ผึ้งมากมาย ปั้นเป็นคนในอิริยาบถต่างๆ บางคนก็ยืน บางคนก็นั่ง พูดตามตรงน่าขนลุกมาก เวลาเราเดินผ่านหุ่นเหล่านั้นก็เหมือนจะมองตามเรา กลิ่นธูปเทียนลอยคลุ้งเตะจมูก
หลังจากเดินมาตามทางก็จะเจอกับประตูไม้เก่าโบราณ ที่เปิดรอไว้ เราเดินเข้าไปก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอแนะนำตัวว่าเป็นอาจารย์ที่จะสอนเราในวันนี้
อ.คนนี้ชื่อน้ำค้าง เป็นผู้หญิงที่สวยมาก ผมยาวสีดำเงา ใบหน้าขาวใส ปากนิดจมูกหน่อย ตากลมโต (เพราะเธอใส่บิ๊กอายบุปผาบอกผม)
"วิชานี้เป็นวิชาพื้นฐานที่ทุกคนต้องเรียนนะ อาจารย์จะอธิบายคร่าวๆ ก่อน" อ.น้ำค้างเริ่ม
"วิชานี้พวกเธอจะต้องรู้จักการรับมือกับภูตผีและวิญญาณ อาจจะยาวหน่อยแต่ตั้งใจฟังให้ดี"
"วิญญาณ คือมนุษย์ที่ตายไปแล้วไม่มีกายหยาบ โดยปกติเมื่อมนุษย์ตายไปวิญญาณก็จะไปสู่ภพภูมิที่กำหนดไว้ แต่จะมีบางคนที่มีความอาวรณ์อยู่ แบ่งเป็นสองอย่าง คือความรักและความแค้น โดยวิญญาณที่ยังมีอาวรณ์ จะไม่สามารถไปจากโลกนี้ได้ ถ้าเป็นอาวรณ์แห่งความแค้น วิญญาณดวงนั้นก็จะตามติดคนที่เขาแค้น ส่วนอาวรณ์แห่งรัก เขาก็จะตามดูแลคนที่เขารักจนกว่าจะหมดห่วง" ฟังมาถึงตรงนี้ ผมก็พอจะเข้าใจว่าทำไมแม่เสือถึงไม่หวนกลับสู่ธรรมชาติ
"แต่วิญญาณนั้นแทบจะทำอะไรมนุษย์ไม่ได้เลย เพราะเขาไม่มีกายหยาบ อาจจะมีบางครั้งที่ตามติดแล้วสูบพลังชีวิตมนุษย์ทำให้มนุษย์เจ็บป่วยหรือหมดเรี่ยวแรง แต่หากวิญญาณที่อยู่นานเกินไปจนจิตอาวรณ์แก่กล้าก็อาจกลายเป็นพวกภูตผีได้" อ.น้ำค้างพูด
"ส่วนภูตผี คือวิญญาณที่อยู่มานานจนจิตอาวรณ์แก่กล้า หรือวิญญาณที่โดนอาคมของผู้ใช้คุณไสยทำให้มีกายหยาบ อาจจะสะกดลงหุ่น ตุ๊กตา หรือสิ่งของอื่นๆ เดี๋ยวอ.จะทำให้ดู"
พูดจบ อ.น้ำค้างก็หยิบตุ้กตาขี้ผึ้งที่เป็นรูปเด็กชายผมจุกขึ้นมา เธอพนมมือท่องอะไรบางอย่างแล้วก็โยนหุ่นออกไป
หุ่นเรืองแสงค่อยๆ ขยายกลายเป็นเด็กชาย ตัวอ้วนผิวขาวแก้มแดงใส่กางเกงตัวเดียว มัดผมจุก
"นี่คือกุมารทอง ของอ.เอง ชื่อไอ้แดง" ไอ้แดงยิ้มพร้อมโบกมือทักทาย
"ผู้ใช้คุณไสยสายควบคุมวิญญาณ จะเลี้ยงวิญญาณไว้ เวลาใช้งานก็จะเสกให้ไปสถิตในสิ่งของตามสไตล์ของแต่ละคน"
หลังจากนั้นอาจารย์ก็ยังพูดเรื่องวิญญาณไปอีกเป็นชั่วโมง ผมฟังอย่างตั้งใจเพราะมันเหมือนจะเป็นพลังที่ผมเคยทำให้แม่เสือมีกายหยาบขึ้นมา
ช่วงบ่ายอาจารย์สอนเกี่ยวกับการท่องคาถา เธอให้การบ้านโดยการไปท่องคาถาสะกดวิญญาณมา
วันแรกของการเรียนจบลงเท่านี้...
ทุกคนแยกย้ายกันกลับห้อง เพราะอาจารย์บอกว่าพรุ่งนี้ถ้าใครท่องไม่ได้ จะโดนลงโทษ
วันต่อๆ มาเราก็ยังคงเรียนวิชาพื้นฐานต่อไปทุกวัน หลักๆ ก็จะมี
-การควบคุมจิตฝึกโดยนั่งสมาธิ (ซึ่งมันยากมากเลยนะ)
-การทำความรู้จักกับอาคมรักษาหรืออาคมแก้คุณไสย (แน่นอนว่าผมทำไม่ได้เลย คนเดียวที่ใช้อาคมพวกนี้ได้คือบุปผา เธอสามารถห้ามเลือดได้ด้วยการท่องคาถาไม่กี่คำ)
-การสักอักขระอาคม โดยทุกคนจะได้รับการสักยันต์มหาอุด ประโยชน์ของมันคือเมื่อเราตั้งสมาธิเพิ่งจิตไปที่รอยสัก มันจะทำให้ผิวหนังของเราแข็งแกร่ง กระทั่งกระสุนยังยิงไม่เข้า
และที่สำคัญเราได้เรียนรู้การใช้อาวุธลงอาคม โดยเราได้รู้จักกับสิ่งของที่ใช้ลงอาคมมากมาย ทั้งขวดแก้วที่ไว้ใส่วิญญาณ น้ำมนต์ที่ใช้รักษาพิษและห้ามเลือด (ที่พี่วายุเคยใช้ตอนไปช่วยผม)
และมีอีกหนึ่งวิชาที่ผมไม่ถนัดเลยจริงๆ คือวิชาป้องกันตัว ซึ่งสอนโดย อาจารย์วายุ....


## บทที่ 13

พวกเราเรียนรู้อยู่ที่มหาลัย เรียน 5 วัน หยุด 2 วัน วันหยุดของเราก็จะหมดไปกับการนั่งเล่นนั่งคุยกัน เล่าเรื่องต่างๆ ของกันและกัน เมฆาบ่นตลอดว่าที่นี่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่รู้จักว่าอินเทอร์เน็ตคืออะไร พวกเพื่อนๆ ต้องช่วยกันอธิบายอยู่พักใหญ่
พวกเราสนิทกันมากขึ้น จะมีแค่สายหมอกที่ไม่ค่อยเล่าเรื่องของตัวเองมากนัก แต่เขาก็พูดมากขึ้นกว่าตอนที่เจอกันครั้งแรก
และแน่นอนว่า เราไม่เคยได้ออกจากมหาลัย หรือติดต่อคนที่อยู่นอกมหาลัยเลย...
ผ่านไป 3 เดือน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เราได้เรียนพื้นฐานของอาคมมากมาย ซึ่งอาคมแต่ละชนิดก็แตกต่างกันออกไป ตามความถนัดหรือพรสวรรค์ของแต่ละคน
ซึ่งวันนี้เป็นวันที่พวกเราจะต้องแยกย้ายกันไปเรียนตามความถนัด
ผมได้เรียนสาขาวิญญาณวิทยา อาจารย์น้ำค้างสอนผมเกี่ยวกับการเรียกวิญญาณของเหล่าสัตว์มาสถิตที่ตุ๊กตา เรียนรู้เทคนิคการใช้วิญญาณต่างๆ
เมฆาได้เรียนวิชาอาคมสักยันต์ อาจเป็นเพราะเขาเป็นน้องของพี่วายุ ศิลปะการต่อสู้มือเปล่าของเขาเก่งมาก ยิ่งตอนนี้เขามีมหาอุดทำให้ผมมั่นใจว่าเขาสามารถสู้กับพวกโจรป่าด้วยมือเปล่าแบบสบายๆ
ลำธาร ได้เรียนวิชาควบคุมจิต ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมได้รู้จักเพื่อนๆ มากขึ้น ได้รู้ว่าลำธารไม่ได้เป็นโรคสองบุคลิก แต่เธอมีอีกวิญญาณอยู่ในตัวเธอ เธอต้องเรียนรู้วิธีควบคุมวิญญาณนั้นจากอาจารย์ภูมิ (ซึ่งเรียนกับแกมีแค่อย่างเดียวคือนั่งสมาธิ)
บุปผา เธอมีพรสวรรค์ด้านอาคมรักษา ถอนของ หรือแม้กระทั่งการใช้มนต์สะกดต่างๆ เพราะเธอเป็นลูกสาวของหมอธรรมชื่อดังคนหนึ่งทางภาคอีสาน เธอบอกว่าเธอคลุกคลีกับอาคมพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก
และคนสุดท้าย สายหมอก ตอนนี้เขาเข้ากับเพื่อนได้มากขึ้น คุยกับเพื่อนมากขึ้น สาขาที่เขาไปเรียนคือวิชาโหร ซึ่งคนสอนคือคุณตาอธิการบดี พี่วายุบอกว่าวิชาโหรต้องเป็นผู้มีเชื้อสายโหรเท่านั้นถึงจะเรียนได้ มันเป็นวิชาเฉพาะ และตอนนี้โหรที่ยังอยู่ในโลกเบื้องหลังเหลือแค่ไม่กี่คน
เวลาแห่งการเรียนรู้โลกเบื้องหลังผ่านไปอย่างรวดเร็ว พวกเราเรียนรู้การใช้อาคมต่างๆ มากขึ้น ตอนนี้ผมสามารถเรียกเหล่าสัตว์ออกมาช่วยเหลือโดยไม่ต้องใช้ตุ๊กตาดินเหนียว ใช้แค่วัตถุธรรมชาติ เช่น ก้อนหิน ใบไม้ หรืออะไรก็ตามที่เป็นวัสดุธรรมชาติ
อาจารย์น้ำค้างบอกว่ามีแค่ผมคนเดียวที่ทำแบบนี้ได้ เพราะวิญญาณที่ผมใช้คือวิญญาณของสัตว์ ไม่ใช่วิญญาณมนุษย์ จึงไม่ต้องใช้ตุ๊กตาที่ลงอักขระอาคม แต่การไม่ใช้ตุ๊กตาลงอาคมก็ทำให้เหนื่อยและต้องใช้สมาธิเป็นสองเท่า เปรียบเทียบง่ายๆ ถ้าวิญญาณของสัตว์เป็นน้ำ พวกสิ่งของธรรมชาติก็เหมือนขวดน้ำที่ใส่น้ำลงไปได้แต่จะใส่ยาก ต้องใช้สมาธิในการเล็งให้น้ำตรงกับปากขวด แต่ถ้าเป็นตุ๊กตาลงอักขระ ก็เหมือนกันขวดน้ำที่ตัดปากขวดแล้ว สามารถเทน้ำลงไปได้ง่ายขึ้นเพราะปากขวดกว้างกว่า
เพื่อนๆ เองก็พัฒนาขึ้นมาก แต่เพราะเราแยกกันเรียน จะเจอกันอีกทีก็หลังเลิกเรียน ผมจึงไม่ค่อยรู้ว่าตอนนี้เพื่อนๆ เก่งกันแค่ไหนแล้ว ผมรู้แค่ว่า เมฆาตอนนี้มีรอยสักเต็มแผ่นหลังแล้ว...
เวลาผ่านไป 6 เดือน
เราอยู่ที่มหาลัยแห่งนี้มา 6 เดือนแล้ว วันนี้เป็นวันแรกที่มีคำสั่งให้นิสิตทุกคนไปรวมตัวกันที่ลานสนามหน้ามหาลัย
เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นรุ่นพี่ ปี2 พวกเขามีกัน 3 คน ปกติปี2 จะได้ออกไปฝึกงานในสถานที่จริง แต่วันนี้ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่
ทางมหาลัยให้พวกเราอยู่ที่นี่ทั้งคืนจนกว่าจะเช้า มันดูมีอะไรแปลกๆ ดูเหมือนพวกเจ้าหน้าที่ ที่เป็นมนุษย์ปกติ จะไม่ได้อยู่ที่เกาะนี้
พวกอาจารย์เองก็ดูเครียดกันมาก ตอนนี้บรรยากาศภายในมหาลัยเงียบสงบ ราวกับทั้งมหาลัยมีแค่พวกเราที่อยู่ตรงนี้
อาจารย์น้ำค้าง ในชุดเดรสสีขาวแขนกุด ผมยาวสีดำถูกมัดรวบตึง ข้างๆ เธอมีโหงพรายสองตนยืนอยู่
ตนหนึ่งเป็นผู้ชายใส่กางเกงยีนขาสั้น ไม่ใส่เสื้อ รูปร่างกำยำ สูงใหญ่พอๆ กับเจ้าผีไฟไหม้ที่เคยมาไล่ล่าผม ดวงตาสีขาวไร้ชีวิต ผมสั้นสกินเฮด โครงหน้าคมเข้มแบบไทย ในมือถือดาบโบราณ 2 เล่ม มือซ้ายและมือขวา
ส่วนอีกตนเป็นผู้หญิง มาในชุดรัดรูปเต็มตัว ผมสั้นประบ่า ใบหน้าจริงจัง ปากสีแดงสดให้ความรู้สึกร้อนแรง แว๊ปแรกผมแอบคิดว่าโหงพรายตนนี้คือ เจ้าหน้าที่โรมานอฟ ในอเวนเจอร์ (เป็นภาพยนตร์เรื่องโปรดของเมฆา เขาเปิดดูเกิน 5 รอบแล้ว)
พี่วายุก็เช่นกันตอนนี้เขาถอดเสื้อ เผยให้เห็นรอยสักลิงลมอย่างชัดเจน และนอกจากนั้นก็ยังมีรอยสักอักขระอื่นๆ ที่ผมไม่รู้จักอีกมากมาย เขาใส่กางเกงวอร์มขาสั้น ทำให้เขาดูเหมือนนักฟุตบอลที่ถอดเสื้อเพื่อโชว์สาวๆ ข้างสนาม
อาจารย์ภูมิ แกเป็นอาจารย์ที่สอนการควบคุมจิต (คนที่ให้นั่งสมาธิทั้งวันนั่นแหละครับ) อาจารย์เป็นคนรูปร่างสันทัดตัวไม่สูงมาก ใบหน้าเรียวเล็ก ปากบางสีชมพู ดวงตากลมโต บุปผาบอกว่าอาจารย์หน้าหวาน ถ้าแกไว้ผมยาวอาจจะสวยกว่าอาจารย์น้ำค้างด้วยซ้ำ
อาจารย์ภูมิมาในเครื่องแบบของอาจารย์เต็มยศ คือใส่สูทสีดำ เสื้อเชิ้ตด้านในสีขาวปลดกระดุมบน เผยให้เห็นอกขาว ตอนนี้อาจารย์อยู่ในท่านั่งสมาธิหลับตาปากของแกท่องอาคมไม่หยุด มีเทียนสีขาวจุดไฟตั้งอยู่รอบตัวแก
พวกเรามองเห็นจิตที่แผ่ออกมาจากตัวของอาจารย์อย่างชัดเจน มันเหมือนกับออร่าสีขาวที่แผ่ออกมาปกคลุมตัวอาจารย์
และอาจารย์คนสุดท้ายอาจารย์ภัทร เป็นอาจารย์ที่สอนอาคมรักษาและถอนคุณไสยให้กับบุบผา อาจารย์ภัทรเป็นผู้ชายที่ดูอ่อนโยน
เวลายิ้มที ทั้งบุพผาและลำธารเขินกันตัวบิดไปมา วันนี้อาจารย์มาในเสื้อเชิ๊ตสีขาวกางเกงสแล็คสีดำขายาว รองเท้าหนัง ในมือมีสายสิญจน์สีขาวอยู่ 1 ม้วน
"มีอะไรกันเหรอครับอาจารย์" ผมเดินไปถามอาจารย์น้ำค้าง
"วันนี้เป็นวันนรกเปิดน่ะสิ"


## บทที่ 14

"วันนี้คือวันนรกเปิด พวกมนุษย์ปกติเรียกว่าวันสารทจีน วันนี้พวกวิญญาณมากมายในนรกจะสามารถขึ้นมาที่โลกมนุษย์ได้" อาจารย์น้ำค้างตอบ
"และที่นี่ก็เป็นสถานที่ ที่คนมี จิต แข็งแกร่งรวมตัวกัน พวกภูตผีหรืออสุรกายมักจะมุ่งมาที่นี่ทุกปี เราจึงต้องรวมตัวกันอยู่ที่นี่" อาจารย์ภัทรพูดเสริม
ฟังแล้วจะรู้สึกยังไงดีครับ ผมคิดว่าที่นี่คือสถานที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับผม ทำไมอยู่ดีๆ กลายเป็นสถานที่ล่อเป้าของพวกภูตผี อสุรกายซะอย่างนั้น
"วันนรกเปิดปีที่แล้ว มีนิสิตตายไป5คน" อาจารย์น้ำค้างพูดด้วยเสียงสั่นเครือ มือของเธอกำหมัดแน่น
"เมื่อก่อนเด็กปี 2 มีทั้งหมด 8 คน พวกเขาตายเพราะวันนรกเปิด5 คน" ผมที่ได้ยินอาจารย์เล่าแบบนี้ก็เสียวสันหลัง
"ขนาดพวกอาจารย์อยู่กันขนาดนี้ ยังมีคนตายอีกเหรอครับ" ผมถามต่อไปด้วยความกังวล
"ปกติเราจะมีปิดเทอม ให้นิสิตกลับบ้าน แต่ปีที่แล้ววันนรกเปิดตรงกับวันปิดเทอม และพวกนิสิตกลับมาที่นี่ไม่ทัน" อาจารย์น้ำค้างตาแดง ผมเลือกที่จะไม่ถามต่อ เพราะพอจะเข้าใจเรื่องราว ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไมตลอด 6 เดือนที่ผ่านมา จึงสั่งห้ามนิสิตทุกคนออกจากมหาลัยอย่างเด็ดขาด
"มันมากันแล้ว" อาจารย์ภูมิพูดขึ้นมาในขณะที่ยังหลับตานั่งสมาธิอยู่
เสียงฟ้าร้องและเสียงลมหวีดหวิว ถ้าฟังดีๆ จะมีเสียงเหมือนเสียงของคนลอยมาตามลม เสียงโหยหวนเริ่มดังขึ้น
"กูหิว"
"พวกมึงได้ยินพวกกูใช่ไหม"
"พวกมึงเห็นพวกกูใช่ไหม"
"พวกมึงหอมเหลือเกิน"
"มาอยู่กับพวกกูไหม"
ทุกคนนิ่งเงียบ เพราะสิ่งแรกที่เราเรียนรู้จากที่มหาลัยแห่งนี้ คือหากได้ยินเสียงแปลกๆ ตอนกลางคืนห้ามขานรับ
"เด็กๆ เตรียมพร้อมต่อสู้นะ อาคมของอาจารย์ภูมิน่าจะกันได้ไม่หมด" พี่วายุหันมาบอกพวกเรา นี่น่าจะเป็นศึกแรกผมและเพื่อนๆ ทุกคนต่างมองหน้ากันทำอะไรไม่ถูก
เป็นบุปผาที่ตั้งสติได้คนแรก เธอหยิบเทียนออกมาสองเล่มแล้วจุดมัน ตั้งไว้ตรงหน้า เธอนั่งลงพนมมือ สิ่งที่น่าแปลกคือไม่ว่าลมจะแรงแค่ไหน แต่เทียนของบุปผาและอาจารย์ภูมิกลับไม่ดับ
"อาคมกำแพงแก้ว 7 ชั้น" บุปผาหลับตาแล้วเริ่มสวดมนต์
มีแสงสว่างขึ้นรอบๆ ก่อเกิดกำแพงโปร่งใส เหมือนกระจกบานใหญ่ๆ มาครอบโดยมีบุปผาเป็นจุดศูนย์กลาง มันค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละชั้น จนครบ 7 ชั้น
"ว้าววว สมกับเป็นลูกสาวของหมอธรรมชื่อดังแฮะ อายุเท่านี้ใช้กำแพงแก้ว 7 ชั้นได้แล้ว อาจารย์ภัทรนี่ได้ศิษย์ดีจริงๆ" พี่วายุพูดพลางเดินมาหาอาจารย์ภัทร
อาจารย์ภัทรยิ้มอย่างอ่อนโยน "เธอมีพรสวรรค์ด้านการช่วยเหลือมาก อาคมยากๆ เธอก็จำได้อย่างรวดเร็ว"
"ข้างบน!!!" เมฆาตะโกน
ผมมองตามขึ้นไป นี่อาจเป็นภาพที่ทำให้ผมฝันร้ายไปอีกหลายคืน ภาพที่เห็นคือมีภูตผี วิญญาณมากมายมายืนออกันอยู่ที่บนกำแพง บางตนก็ลอยอยู่ ทั้งวิญญาณที่ร่างกายโปร่งแสง ทั้งผีที่เป็นมนุษย์แต่อยู่ในแบบผิดรูปผิดร่าง เช่น แขนมาอยู่แทนขา บางตนก็ไม่มีหัว นอกจากนี้ยังได้เห็นอสุรกายต่างๆ ทั้งที่มีหัวเป็นสัตว์แต่ตัวเป็นมนุษย์
"มันทะลุอาคมบงกช ของอาจารย์ภูมิมาได้เยอะเลยแฮะ" พี่วายุพูด
ตอนนี้สีหน้าอาจารย์ภูมิดูไม่ดีเท่าไหร่ เหงื่อผุดออกมาจากใบหน้าเป็นเม็ดๆ
"ตอนนี้มันฝ่าอาคมเข้ามาเยอะเลย ผมจะตั้งสมาธิไปที่อาคมบงกช ยังไงช่วยคุ้มกันให้หน่อยนะ" อาจารย์ภูมิบอก
เจ้าพวกที่ฝ่าเข้ามาตอนนี้มันตรงมาทางพวกเรา
แต่พวกมันเข้ามาไม่ได้เพราะติดกำแพงแก้วของบุปผา แต่พวกมันก็ยังพยายามใช้แขนทุบ บางตนก็เอาหัวโขก ตอนนี้กำแพงชั้นแรกเริ่มมีรอยร้าวแล้ว
"แบบนี้กันไม่อยู่แน่ เดี๋ยวผมจะออกไปลดจำนวนพวกมันลงหน่อย" พี่วายุหันมาบอกทุกคน
อาจารย์ภัทรดึงมือพี่วายุไปและเอาสายสิญจน์มาผูกที่ข้อมือของพี่วายุ พนมมือสวดคาถาแล้วเป่าไปที่หน้าผากของพี่วายุ สายสิญจน์เรืองแสงขึ้นมาวูบหนึ่ง
พี่วายุพนมมือขึ้น 'ชะ หะ ปะ ตา วิง วิง กัง หะ จิต ตะ จุ ติ '
"ตื่นได้แล้วเจ้าลิงลม" แสงสีเขียวอ่อนสว่างขึ้นที่รอยสัก
จิต ของพี่วายุแผ่ออกมาเป็นแสงสีเขียว มันค่อยๆปกคลุมร่างกายของเขาทั้งตัว ผมว่าผมได้ยินเสียงของลิงร้องคำรามด้วย
พี่วายุชักมีดลงอาคมออกมา กระโดดตีลังกา แล้วพุ่งทะลุกำแพงแก้วออกไป....


## บทที่ 15

ดูเหมือนกำแพงแก้วนี้ จะป้องกันเฉพาะพวกภูตผี เพราะตอนที่พี่วายุวิ่งออกไป สามารถทะลุไปแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น
พวกเรามองพี่วายุต่อสู้อยู่นอกกำแพงแก้ว เขาเร็วมากไม่มีผีตนใดแตะตัวเขาได้เลย ทุกครั้งที่มีดลงอาคมแทงลงไปที่พวกภูตผี ร่างก็จะกลายเป็นควันแล้วถูกดูดกลับลงไปใต้ดิน
ตอนนี้กำแพงชั้นนอกสุดแตกแล้ว อาจารย์ภัทร หันไปสั่งให้พี่ปี 2 เข้าร่วมการต่อสู้
พี่คนแรกเป็นผู้ชายตัวผอมแห้ง ผิวขาวซีด ท่าทางขี้โรค ใส่แว่นตาใสทรงกลม เสื้อฮาวายสีขาวลายต้นมะพร้าว กางเกงขาสั้นสีขาว กระเป๋าเป้สะพายหลังใบใหญ่สีดำ ให้ความรู้สึกว่าพี่เขามาเที่ยวทะเลมากกว่ามามหาลัย
เขาเปิดกระเป๋าออกมา หยิบปืนสั้นออกมาสองกระบอก
"อัคคี นายออกไปช่วยอาจารย์วายุนะ เดี๋ยวฉันกับคำแก้วจะคอยสนับสนุนจากในนี้" พี่แว่นคนนั้นบอกเพื่อน
พี่ที่ชื่ออัคคีพยักหน้า เขาเป็นผู้ชายรูปร่างสันทัดผิวสีแทน กรามใหญ่จมูกโด่ง คิ้วเข้มนัยน์ตาสีดำดุดัน เขาถอดเสื้อแขนกุดสีดำของเขาออกเผยให้เห็นรอยสักรูปเสือ เหลือเพียงกางเกงยีนขาสั้นปลายขารุ่ยๆ และรองเท้ารัดส้น
เขาท่องคาถา บางอย่างผมจับใจความได้ว่า
' พยัฆโฆ พยัฆฆา นะมาคำรน นะโมพุทธายะ '
"ได้เวลาออกล่าแล้ว เสือเผ่น"
แสงสว่างจ้าขึ้นที่รอยสัก เขาคำรามออกมาเป็นเสียงเสือ พี่อัคคีทำท่าจะวิ่งออกไป แต่อาจารย์ภัทรเดินมาขวาง เขาเอาสายสิญจน์มาผูกที่ข้อมือแล้วเป่าหน้าผากให้ เหมือนที่ทำกับพี่วายุ
"ตัวเบาขึ้นมากเลยครับอาจารย์" พี่อัคคีหันไปพูดกับอาจารย์ภัทร พลางกระโดดเบาๆ
"ถ้าบาดเจ็บให้รีบกลับเข้ามาในนี้" อาจารย์ภัทร บอก
พี่อัคคีพยักหน้าแล้วพุ่งออกไปเสริมทัพให้พี่วายุ
จิตของพี่อัคคีแผ่ออกมา มันคล้ายกับควันสีแดง มันค่อยๆ ลงมาคลุมร่างของเขา จิตสีแดงฉานที่คลุมตัวอยู่ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่างไป ที่มือของเขาจิตก่อตัวเป็นรูปกรงเล็บ แสงสีแดงเรืองอยู่รอบตัว
เขาใช้กรงเล็บตบไปที่หน้าของผีตนหนึ่ง มันคล้ายๆ กับซอมบี้ในหนังที่เมฆาชอบเปิดดู เป็นชายรูปร่างผอม ตัวดำๆ เลือดท่วมๆ
กรงเล็บของพี่อัคคี ทำคอของมันขาดกระเด็น แต่มันก็ลุกขึ้น และวิ่งไปเก็บหัวมาต่อใหม่
"ต้องใช้อาวุธลงอาคม" อาจารย์ภัทรบอก
พี่แว่นวิ่งไปที่ริมกำแพง "อัคคีโจมตีไปแบบนั้นแหละ เดี๋ยวฉันจะใช้กระสุนอาคมยิงสะกดพวกมันเอง"
ตอนนี้พวกภูตผีกำลังสนใจ พี่อัคคีและพี่วายุ เป็นโอกาสให้พี่แว่นใช้กระสุนลงอาคม ยิงจากระยะไกล
เมื่อกระสุนอาคมไปโดนพวกภูตผี มันก็จะกลายเป็นควันแล้วพุ่งกลับลงดินไป
ส่วนพี่คำแก้วหญิงสาวผมสั้นเท่าติ่งหู ตัวเล็กผิวขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย เธอแต่งกายชุด คุมโทน คือเสื้อกับกางเกงสีเดียวกันเป๊ะ ผมก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกันว่าชุดแบบนี้มันเรียกว่าอะไร (พอมาสังเกตดีๆ พี่ๆ ปี 2 แต่งชุดจัดเต็มกันมาก ต่างกับพวกเราปี 1 ที่ใส่ชุดนักศึกษากันเต็มยศทุกคน)
พี่คำแก้วหยิบเทียนออกมาจุด ตั้งไว้รอบตัวแล้วนั่งลงสวดภาวนา ผ่านไปไม่นานฟ้าก็ร้องเสียงดังขึ้นลมพัดแรง และฝนเริ่มโปรยลงมา
ที่น่าแปลกคือเทียนของทุกคน เมื่อโดนฝนกลับไม่มีทีท่าจะดับ
"ตระกูลของเธอบูชาพญานาค เธอสามารถภาวนาขอให้ฝนตกได้ และบทสวดที่เธอท่องเสริมคือบทที่ใช้ทำน้ำมนต์ ตอนนี้ฝนที่ตกลงมาคือฝนน้ำมนต์" อาจารย์น้ำค้างอธิบาย
พวกภูตผีที่โดนฝน พากันร้องโหยหวน ดิ้นทรมานซึ่งเป็นโอกาสดีให้พี่วายุ และพี่แว่นได้สะกดวิญญาณ
"กรี้ดดดดด" เสียงกรีดร้องของลำธารดังขึ้น เธอชี้ไปทางกำแพงอีกครั้ง
เมื่อผมมองตามที่เธอชี้ไป สิ่งที่เห็นทำให้ผมขนลุก ขาอ่อนแรงรู้สึกอยากล้มทั้งยืน
มีผีที่ตัวสูงใหญ่ สูงพอๆ กับตึก 5 ชั้น ปากมันเล็กแหลม ดวงตาโปน มือของมันกว้างใหญ่ มันกำลังจะเดินข้ามกำแพงเข้ามา...
"แม้แต่ เปรต ก็หลุดขึ้นมาด้วยเหรอ"


## บทที่ 16

"ทำไมมี เปรต หลุดขึ้นมาจากนรกด้วย" อาจารย์ภัทรพูดพลาง เริ่มเดินเอาสายสิญจน์ผูกให้ทุกคน สีหน้าของพวกอาจารย์ตกใจอย่างเห็นได้ชัด
"อีก 5 นาที มันจะทุบลงมาที่พวกเรา กำแพงแก้วจะแตก" สายหมอกพูด ตอนนี้ดวงตาของสายหมอก กลายเป็นสีขาวไม่เห็นนัยน์ตาดำ ผมพึ่งจะเคยเห็นเขาใช้วิชาโหรครั้งแรก
"พวกเราจะล่อมันไปอีกทางเอง จะให้มันโจมตีโดนอาจารย์ภูมิกับพี่คำแก้วไม่ได้" เมฆาออกความเห็น
"ไม่ได้! พวกเธอยังไม่พร้อม" อาจารย์น้ำค้างพยายามห้าม เพราะเธอเป็นห่วง เธอไม่อยากเสียลูกศิษย์ไปเหมือนปีที่แล้ว
พี่วายุ พี่อัคคีและพี่แว่นวิ่งกลับมา เพราะพวกภูตผีต่างขยับตัวไม่ได้ ดินทุรนทุรายอยู่ที่พื้น
"เราถ่วงเวลาไม่ถึงเช้าแน่ คำแก้วเรียกฝนได้เต็มที่แค่ 10 นาที" พี่อัคคีพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ถ้าเรื่องจำนวน ผมว่าผมสู้ได้ ผมจะจัดการพวกระดับต่ำเอง ทุกคนหาทางทำอะไรกับ ผีเปรตได้ไหมครับ" ผมอาสา ฝูงสัตว์วิญญาณของผมมีความสามารถพิเศษคือ มันสามารถกินวิญญาณได้ ผมได้รู้ตอนเรียนกับอาจารย์น้ำค้าง
แต่หลังจากผมพูดจบ กำแพงแก้วของบุปผาก็พังลง เธอสลบลงไปทันที
ลำธารประคองเพื่อนของเธอไว้ เธอน้ำตาคลอ เพราะสิ่งที่เธอเจอตอนนี้มันน่ากลัวกลัวเหลือเกิน
"ถ้าอย่างนั้นแบ่งเป็น 3 ทีม ทีมสะกดพวกชั้นต่ำ ให้อาจารย์น้ำค้าง พสุธา (พี่แว่น) และพนารับผิดชอบ ทีมหลอกล่อมีวายุ เมฆา อัคคี และทีมป้องกันเป็นผม และสายหมอก ส่วนลำธารเธอดูแลบุปผาทีนะ" อาจารย์ภัทรเริ่มสั่งการ ตอนนี้สีหน้าอาจารย์ภูมิก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าอาคมบงกชจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
"วายุ อัคคี เมฆาโจมตีและหลอกล่อมันไปทางสระบัวหลังตึกใหญ่ ทำให้มันลงไปในสระบัวให้ได้"
"ทำไมละครับ" เมฆาถาม
"เดี๋ยวก็รู้เอง" พี่วายุตอบ
"งั้นเริ่มกันเลย" พี่วายุพูดจบก็วิ่งเข้าหา เปรต เจ้าเปรตตัวนั้นดูไม่สนใจเขาเลย มันมุ่งมาทางพวกเรา แต่พี่วายุ ก็เอามีดหมอแทงไปที่ข้อเท้าข้างซ้ายของมัน ตอนนี้มันหยุดและหันมามองพี่วายุ ปากเล็กแหลมของมันส่งเสียงโหยหวนออกมาไม่หยุด
อัคคีเองก็วิ่งตามไป แต่ออกไปทางด้านขวา เขาใช้กรงเล็บข่วนไปที่ข้อเท้าขวา แต่ดูเหมือนจะทำอะไรไม่ได้เลย ผมเดาว่ามันอาจจะแค่รู้สึกคันๆ
เจ้าเปรตหันมองพี่วายุที มองพี่อัคคีที เหมือนมันกำลังสับสนว่าจะทำยังไงกับสองคนนี้ดี
"ผมไปบ้างดีกว่า" เมฆาถอดเสื้อเผยให้เห็นรอยสักหนุมาน
เขาเริ่มพนมมือแล้วสวดคาถา
'นะโมพุทธายะ นะมะพะทะ จะภะกะสะ หะนุมานะ '
"หนุมานเอ๋ย ไปเล่นกันเถอะ"
แสงสีทองสว่างวาบ อาจารย์ภัทรเดินมาเป่าหน้าผากให้ ในขณะที่เมฆากำลังจะพุ่งออกไป พี่แว่น (แกชื่อพสุธา) ก็วิ่งมาหา
"นายสักหนุมานเหรอ เอานี่ไปด้วย" พี่แว่นหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋า มันมีลักษณะคล้ายๆ มีด 3 ง่าม ใบมีดมีอักขระอาคมเต็มไปหมด ด้ามจับเป็นไม้แกะสลัก และมีเพชรสีเขียวแวววาวติดอยู่ที่ท้ายด้าม
"มันคือตรีเพชร ตามตำนานมันเป็นอาวุธของหนุมาน จริงๆ มันเป็นของเพื่อนผมที่ตายไปเมื่อปีที่แล้ว มันน่าจะช่วยนายได้" พี่แว่นส่งอาวุธให้เมฆา เขากระโดดโลดเต้นไปมาคล้ายลิง ควงตรีเพชรอย่างคล่องแคล่ว ราวกับเขาเคยใช้อาวุธนี้มานานมากแล้ว
"ขอบคุณครับ" แล้วเมฆาก็พุ่งไปสมทบกับพี่ชายทันที
ตอนนี้เราต้องแข่งกับเวลา ต้องรีบเก็บกวาดพวกผีชั้นต่ำให้หมดก่อนที่พี่คำแก้วจะไม่ไหว
ผมหยิบกระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นมา รูดซิปเปิดออก หยิบลูกแก้วออกมา แล้วเทตุ๊กตาดินเหนียวทั้งหมดลงมากองไว้บนพื้น
"ว้าวว เคยแต่เห็นในหนังสือ พึ่งเคยเห็นลูกแก้วของท่านเจ้าป่าเจ้าเขา ขอจับหน่อยได้ไหม" พี่แว่นวิ่งมาหาผมด้วยสีหน้าตื่นเต้น ผมรับรู้ได้ทันทีว่าพี่คนนี้น่าจะเป็นพวกคลั่งไคล้เครื่องรางของขลัง
"ตอนนี้น่าจะไม่สะดวกนะครับ พวกภูตผีน่าจะไม่ให้เวลาเราขนาดนั้น" ผมพูดออกไปพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ
ผมเริ่มภาวนาจิต ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ไปทั่วร่างกาย ลูกแก้วค่อยสว่าง มันลอยขึ้นจากมือของผม มีลำแสงเล็กๆ พุ่งออกมาจากลูกแก้วมากมาย แสงเหล่านั้นพุ่งตรงไปที่ตุ๊กตาดินเหนียว
มันค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้นกลายเป็นสัตว์ต่างๆ
แม่เสือ สิงโต เสือดำ กระทิง เหยี่ยว นกฮูก ฝูงหมาป่า
ทุกตัวต่างร้องคำราม และพุ่งเข้ากัดกินพวกผีที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่กับพื้นเพราะฝนน้ำมนต์
"เรียกมาพร้อมกันขนาดนี้เดี๋ยวก็เป็นลมไปอีกหรอก" อาจารย์น้ำค้างเตือนผม
"ไม่ต้องห่วงครับ ผมยังมีจิตเหลืออีกเยอะ"
ก่อนหน้านี้ผมเคยเรียกพวกสัตว์ออกมาพร้อมกัน ซึ่งมันทำให้ผมสลบไปในทันที
แต่คราวนี้ไม่เหมือนกัน ผมรู้วิธีควบคุม ผมเรียกออกมาเยอะก็จริง แต่ขนาดของพวกมันเล็กกว่าปกติ ทำให้การใช้จิตของผมไม่หมดในทีเดียว
ทางอาจารย์น้ำค้างเองก็เริ่มบ้าง เธอสั่งให้โหงพรายของเธอเข้าต่อสู้ โหงพรายผู้ชายถือดาบลงอาคม เมื่อฟันลงไปภูตผีก็กลายเป็นควันแล้วเข้าไปสถิตในดาบ ผมเดาว่าดาบนั่นคงเป็นดาบที่ใช้สะกดวิญญาณ
ส่วนโหงพรายโรมานอฟ เธอมีมีดลงอาคมเช่นกัน เธอคล่องแคล่วและว่องไวมาก ภายในไม่กี่นาทีพวกเราจัดการพวกภูตผีชั้นต่ำไปได้เกินครึ่งหนึ่งแล้ว
ส่วนทางพี่วายุเองก็หลอกล่อเปรตไปทางสระบัวได้สำเร็จ ตอนนี้มันกำลังไล่ตามเหล่านักรบรอยสักไป หลายครั้งที่มันพยายามจะเอามือตบ พี่วายุและเมฆา แต่ทั้งคู่ต่างก็หลบแบบสบายๆ แถมยังเอาอาวุธแทงใส่ทุกครั้งเมื่อมีโอกาส ส่วนพี่อัคคี ตอนนี้อยู่ที่ต้นขาของผีเปรต แกกำลังกัดขาของมันอย่างเอาเป็นเอาตาย
ตอนนี้ดูเหมือนทุกอย่างกำลังไปได้ดี แต่โชคร้ายที่ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว
พี่คำแก้วสลบไปเหมือนบุปผา
พวกผีชั้นต่ำเริ่มลุกขึ้นมา และล้อมพวกเราทุกคนไว้แล้ว...


## บทที่ 17

อสุรกายตนหนึ่งที่มีหัวเป็นนกสีดำเหมือนอีกา ตั้งแต่คอลงมาเป็นรูปร่างของมนุษย์ มันพุ่งเข้ามาคว้าคอของหมาป่าจากด้านหลัง แล้วใช้มือที่เหมือนกรงเล็บแทงเข้าไปทางสีข้างของหมาป่า
เจ้าหมาป่าร้องอย่างน่าสงสาร มันเรืองแสงและขนาดเล็กลงกลายเป็นตุ๊กตาและลำแสงนั้นก็พุ่งกลับมาที่ลูกแก้ว
ผมโล่งใจที่มันไม่เป็นไร แต่น่าจะออกมาไม่ได้สักพัก ตอนนี้พวกภูตผีล้อมพวกเราไว้แล้ว
อาจารย์น้ำค้างเรียกกุมารมาอีก 2 ตน เธอให้พวกกุมารคอยคุ้มครองพวกผู้หญิง ซึ่งตอนนี้เหลือแค่ลำธารที่ยังมีสติอยู่
อาจารย์ภูมิสีหน้าซีดมาก เขาต้องควบคุมจิตและท่องคาถาบงกชป้องกันไม่ให้อสุรกายเข้ามาได้มากกว่านี้
ระหว่างที่มัวแต่สนใจพวกภูตผี ผมพึ่งสังเกตเห็นว่าอาจารย์ภัทรได้นำไม้มาปักรอบๆ และเอาสายสิญจน์ผูกเข้ากับไม้ ตอนนี้รอบๆ พวกเขามีสายสิญจน์ ล้อมรอบอยู่ มีเพียงผมและอาจารย์น้ำค้างที่อยู่นอกวงสายสิญจน์
"ฝากคุ้มกัน 1 นาที" อาจารย์ภัทรตะโกนบอก
หลังจากนั้นอาจารย์ภัทรหลับตาลงและเริ่มท่องคาถา
พวกภูตผีชั้นต่ำ โดนสัตว์วิญญาณของผมกินไปเยอะพอสมควร แต่ปัญหาคือพวกอสุรกายที่มีหัวเป็นสัตว์ต่างๆ พวกมันมีแรงเยอะมาก
มีอสุรกายที่มีหัวเป็นมนุษย์แต่ลำตัวลงไปเป็นลิง มันกระโดดขึ้นไปขี่หลังกระทิง เจ้ากระทิงพยายามสะบัดแต่ก็ไม่หลุด เจ้าอสุรกายใช้ปากของมันกัดเข้าไปที่คอของกระทิง เจ้ากระทิงกลายเป็นตุ๊กตาแล้วกลับเข้ามาในลูกแก้ว
ส่วนพวกโหงพรายของอาจารย์น้ำค้างก็ดูจะอ่อนแรงลง อาจเพราะอาจารย์น้ำค้างใช้จิตมาเป็นเวลานานก็ได้
ศัตรูมีเยอะเกินไป ทั้งอาจารย์น้ำค้างและพี่แว่น ต่างวุ่นวายกับการต่อสู้ตรงหน้า
มีผีหัวขาดตนหนึ่งวิ่งไปทางพวกผู้หญิง ผมหันไปตะโกนบอกให้แม่เสือเข้าไปช่วย
แต่แม่เสือเองก็วุ่นวายอยู่กับอสุรกายที่มีรูปร่างมนุษย์ แต่อยู่ในสภาพผิดรูป คือแขนสลับที่กับขา มันล็อกตัวแม่เสือไว้ด้วยแขนขาประหลาด และพยายามใช้ปากกัดคอแม่เสือ
ส่วนกุมาร 2 ตนที่รับหน้าที่ดูแลพวกผู้หญิง พวกมันก็ทำอะไรไม่ได้มาก ทำได้แค่วิ่งไปพุ่งชน ซึ่งก็แค่ทำให้ภูตผีกระเด็นไปเท่านั้นเอง และตอนนี้พวกมันก็อยู่ห่างกับพวกผู้หญิงเกินไป
พริบตาที่ผีหัวขาดตนนั้นวิ่งเข้าหาพวกผู้หญิงแบบไม่มีหัว
ลำธารก็มีท่าทีแปลกๆ เธอพุ่งใส่ผีตนนั้น เธอก็ใช้ปากกัดไปที่หัวไหล่ของผี เธอฉีกกระชากเนื้อของผีตนนั้นแล้วเธอก็กินมันเข้าไป...
ผมคิดว่าผมเผลอกรี้ดออกมาตอนที่เห็นลำธารกำลังเคี้ยวเนื้อหัวไหล่ของผีหัวขาด
เพื่อนผู้หญิงที่ผมใช้ชีวิตด้วยมาหลายเดือน 'กำลังกินเนื้อของผีหัวขาดอยู่' ทำให้ผมถึงกับหูอื้อ ขมคอ ผมแอบกลัวเธอจะหันมาไล่กัดผมด้วย
พอสังเกตดีๆ ตอนนี้ลำธารเปลี่ยนไปหลายอย่าง แววตาเธอดุดันแดงก่ำ ราวกับโกรธแค้น ปากที่เคยเป็นกระจับสวยงาม ตอนนี้มีเขี้ยวยาวแหลมงอกขึ้นมาสองฝั่ง เล็บก็แหลมยาวขึ้น
พวกผีเองก็ตกตะลึงที่เห็นลำธาร มันค่อยๆ ล่าถอยออกจากเธอ แต่กลับเป็นลำธารเองที่พุ่งไปไล่กัดพวกมัน
"ลำธารเป็นเด็กที่โดนผีปอบสิง" อาจารย์น้ำค้างหันมาบอกผม ตอนนี้สีหน้าอาจารย์เองก็ซีดมาก
"เธอโดนบังคับให้สืบทอดทายาท แต่พ่อของบุปผาที่เป็นหมอธรรม ได้ช่วยสะกดไว้ให้ ปอบตนนี้เป็นปอบโบราณ จิตอาฆาตรุนแรงมาก ขนาดพวกผีเองยังกลัว" อาจารย์น้ำค้างอธิบายขณะที่เธอก็วิ่งหลบพวกผีไปมา
"ทุกคน กลับเข้ามาในสายสิญจน์" อาจารย์ภัทรตะโกนบอก ตอนนี้สายสิญจน์ส่องแสงออกมา มันคือเขตอาคม เมื่อผีตนใดแตะต้อง ก็จะร้องโหยหวนแล้วถอยไป
พวกเราถอยกลับเข้าไปในเขตอาคม มีเพียงลำธารที่เมื่อโดนสายสิญจน์ก็ร้องกรี้ดออกมา
"ลำธาร เธอต้องตั้งสมาธิดึงร่างปอบกลับเข้าไปก่อน ไม่งั้นเธอจะได้รับผลกระทบจากอาคม" อาจารย์ภัทรบอก
"หนูยังพอสู้ไหว" ลำธารพูดจบก็ไปวิ่งไล่พวกผีต่อ เธอคล่องแคล่วมาก เล็บแหลมยาวกับเขี้ยวของเธอ ทำเอาพวกผีหนีแตกกระเจิง
"ผมน่าจะรั้งเขตอาคมนี้ได้ถึงเช้า ปัญหาตอนนี้เหลือแค่เปรตตนนั้น ถ้ามันย้อนกลับมาเขตอาคมนี้เอาไม่อยู่แน่" อาจารย์ภัทรสีหน้าดูกังวลมาก
"ไม่ต้องห่วงครับ อีกเดี๋ยวมันก็จะโดนสระบัวกลืนลงไปแล้ว" สายหมอกที่นั่งอยู่ พูดออกมาในขณะที่ดวงตาของเขาเป็นสีขาว
ผมลืมไปเลยว่าหมอนี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย เขาเงียบจนผมไม่ทันสังเกตเห็น
"เปรตตนนั้นถึงสระบัวแล้วครับ"
"มันไม่ยอมลงไปในสระบัว"
"มันยืนอยู่ริมสระบัว"
"พี่อัคคีพุ่งโจมตีใส่หัวเข่าขวา"
"เมฆาใช้ตรีเพชรแทงที่ขาซ้าย"
"พี่วายุพุ่งไปถีบขาคู่โดนที่หน้าอกของเปรตเต็มๆ"
"มันล้มลงไปในสระบัว"
"มันพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมา"
"แต่เถาบัวรัดพันมันและดึงมันลงไปใต้สระ"
"ทั้งสามคนกำลังกลับมา"
ทั้งหมดนี้คือการรายงานผ่านดวงตาสีขาวของสายหมอก
ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องราวของเขาเท่าไหร่ รู้แค่ว่าเป็นลูกหลานของตระกูลโหรเก่าแก่ ถึงแม้หลังๆ มานี้ เขาจะพูดคุยกับเรามากขึ้น แต่ก็ยังไม่เปิดใจถึงขั้นเราเรื่องครอบครัวให้ฟัง
หลังจากนั้นพวกพี่วายุก็กลับมา ในขณะที่ผมกำลังดีใจที่เห็นทุกคนปลอดภัย ก็รู้สึกว่าทำไมภาพตรงหน้ามันค่อยๆ เบลอ ผมพยายามสะบัดหัวเผื่อจะดีขึ้น แต่ขาผมกลับอ่อนลงไม่มีแรง
ลำธารที่ตอนนี้กลับมาเป็นมนุษย์ปกติแล้ว เข้ามาประคองผม เหล่าสัตว์วิญญาณ ค่อยๆ เรืองแสงแล้วกลับเข้าลูกแก้วไป
"ถ้าใช้จิตมากเกินไป มันจะส่งผลกับร่างกายแบบนี้แหละ ในเขตอาคมนี้ปลอดภัย พวกมันไม่มีทางผ่านมาได้ เด็กๆ พักกันเถอะ" อาจารย์ภัทรบอกพวกเรา
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นพวกภูตผีก็กลายเป็นควันแล้วพุ่งลงไปในดิน ค่ำคืนอันน่าสยดสยองของผมก็ได้จบลงแบบที่ไม่มีการสูญเสีย...


## บทที่ 18

เช้าวันถัดมา พวกเจ้าหน้าที่ ที่เป็นมนุษย์ปกติก็กลับมา พวกเขามาซ่อมแซมจัดการร่องรอยของการต่อสู้เมื่อคืน
เรือนไทยที่ใช้สำหรับเรียนการฝึกจิต โดนเปรตเหยียบพัง ผมแอบดีใจนะเพราะผมเกลียดการนั่งสมาธิมากมันเมื่อย
หลังจากที่ทุกคนต่อสู้กันอย่างเหน็ดเหนื่อย วันนี้จึงเป็นวันหยุดหนึ่งวัน พรุ่งนี้อธิการบดีจะมีการเรียกประชุมทุกคนที่เกี่ยวข้อง
วันถัดมา ณ หอประชุมเดิมที่เราปฐมนิเทศ
พวกเรานั่งรวมกันอยู่ 5 คน ที่ด้านหน้าสุด
เริ่มต้นจากบุพผาที่อยู่ทางซ้าย ลำธาร สายหมอก ผม และเมฆา ถัดจากเมฆาจะเป็นพี่วายุ อาจารย์ภูมิอาจารย์ภัทร และอาจารย์น้ำค้าง
ผมพยายามมองหาพี่ปี 2 ที่เราร่วมศึกกันเมื่อวันก่อนแต่ก็ไม่เห็น
ผมจึงชะเง้อหน้าไปถามพี่วายุว่า "พวกพี่ๆ ปี2 ไม่มาเหรอครับ"
"พวกนั้นออกไปประจำการกับคนของกระทรวงแล้ว ตอนนี้แรงงานผู้ใช้คุณไสยขาดตลาดมาก" พี่วายุตอบ
สักพัก อธิการบดีก็ขึ้นมาบนเวที
"ผมดีใจมากที่วันนรกเปิดในปีนี้ ไม่มีการสูญเสีย"
"ผมกับพวกปี 3 และปี 4 ต้องไปประจำการที่กระทรวง รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้อยู่ช่วยเหลือทุกคนในสถานการณ์อันน่ากลัวนี้ ผมรู้สึกชื่นชมทุกคนทั้งเหล่าอาจารย์และนักศึกษาที่ร่วมกันต่อสู้แก้ไขสถานการณ์ได้"
"แต่การที่เปรตหลุดขึ้นมาจากนรก นับว่าเป็นเรื่องเกินความคาดหมายมาก ทางกระทรวงกำลังหารือกันว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมปีนี้ถึงมีพวกภูตผีหลุดขึ้นมามากขนาดนี้" อธิการบดี ขึ้นกล่าวบนเวที
"อย่างไรก็ตาม จากเหตุการณ์นี้ เราตัดสินใจได้ว่า พวกเธอมีศักยภาพพอ ที่จะออกไปฝึกงานกันได้แล้ว"
"โดยพวกเธอ 5 คนจะได้ออกไปทำภารกิจที่เกี่ยวข้องกับการช่วยเหลือวิญญาณ โดยมีอาจารย์ตามไป 2 ท่าน คืออาจารย์วายุ และอาจารย์ภัทร"
"นับจากนี้อีก 1 อาทิตย์ ขอให้ทุกคนเตรียมตัวเพื่อออกไปฝึกงาน"
ผมค่อนข้างตื่นเต้นนะ ที่จะได้ออกไปจากเกาะนี้ซะที ชีวิตวนลูปอันแสนน่าเบื่อจะได้จบลง
ทางมหาลัยได้เตรียมของใช้ที่จำเป็นให้ ทั้งเครื่องแบบ และของใช้พื้นฐานที่แสนจะธรรมดา เช่น ขวดแก้วสะกดวิญญาณ กำไรข้อมือป้องกันลมเพลมพัด มีดสั้นลงอาคม แล้วก็สายสิญจน์อีก 1 ม้วน
เครื่องแบบสำหรับออกไปฝึกงานก็ไม่มีอะไรมาก คือชุดนักศึกษาปกติ แต่จะมีเสื้อสูทสีดำให้ใส่ทับ และแน่นอนว่าคนที่ชอบแก้ผ้าอย่างเมฆา บ่นไม่หยุดเลย เพราะเวลาเขาจะใช้หนุมานประทับร่าง เขาต้องถอดเสื้อ
ภายใน 1 อาทิตย์ที่เหลืออยู่ พวกเราต้องเรียนรู้กฎระเบียบต่างๆ สำหรับการออกไปฝึกงาน ซึ่งหลักๆ เราจะไปในสถานที่ ที่มีวิญญาณสิงอยู่ โดยจะเลือกตามคำร้องที่ทางเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นแจ้งมา
ปกติแล้วทางกระทรวงจะมีเจ้าหน้าที่ประจำตามเขตต่างๆ ทั่วประเทศ ซึ่งเจ้าหน้าที่พวกนี้เป็นคนที่มี จิต นิดหน่อย หมายถึงเขามองเห็นผี มองเห็นการใช้อาคม แต่จิตของเขาไม่เพียงพอที่จะใช้อาคมได้ ซึ่งเราจะเรียกพวกเขาว่า ผู้มีสัมผัสที่ 6 คือสัมผัสทางจิต
โดยหน้าที่หลักของผู้มีสัมผัสที่ 6 คือจะเช็กข้อมูลว่าเรื่องผี หรือเรื่องลี้ลับในเขตตัวเองเป็นเรื่องจริงหรือไม่
ถ้าเป็นวิญญาณทั่วไปที่รอเวลาไปสู่ภพภูมิอื่น เราจะไม่เข้าไปยุ่ง แต่ถ้าเป็นวิญญาณที่มีความเสี่ยงจะกลายเป็นภูตผี หรือวิญญาณร้ายที่ส่งผลกระทบต่อมนุษย์ปกติ จะเป็นหน้าที่ของกระทรวงที่ต้องเข้าไปสะกด
ปกติแล้วหลังจากผู้มีสัมผัสที่ 6 ตรวจสอบ จะมีการส่งคำร้องมาที่กระทรวง และทางกระทรวงจะส่งคนไปจัดการ แต่เพราะตอนนี้ผู้ใช้อาคมน้อยลงมาก จึงเลือกงานที่ไม่อันตรายเท่าไหร่ ให้นักศึกษาไปฝึกงาน
ผ่านไป 1 อาทิตย์
พวกเราทุกคนยืนอยู่ที่ท่าเรือของเกาะ ในชุดเตรียมฝึกงานแบบเต็มยศ อาจารย์น้ำค้าง และอาจารย์ภูมิมาส่งพวกเราก่อนออกเดินทาง
"ลำธาร จำไว้นะปอบจะครอบครองร่างของเธอได้ ก็ต่อเมื่อเธอยินยอม ตั้งสติและสมาธิดีๆ มันจะไม่มีทางทำอะไรเธอได้" อาจารย์ภูมิกำชับลำธารก่อนออกเดินทาง ลำธารพยักหน้ารับทราบอย่างแข็งขัน แววตาอ่อนโยนของเธอ มันแตกต่างกับตอนเธอกลายเป็นปอบเหลือเกิน
"พนา พยายามเรียกสัตว์วิญญาณแค่ทีละตัวอย่าฝืนเรียกมาทีละเยอะๆ เพราะจิตของเธอจะหมดอย่างรวดเร็ว" อาจารย์น้ำค้างที่หันมากำชับผมอีกรอบ นี่คือประมาณรอบที่หนึ่งร้อยห้าสิบ หลังจากวันนรกเปิด
หลังจากที่พวกเราร่ำลากัน ก็พากันเดินขึ้นเรือ มันเป็นเรือลำเดียวกับที่ผมมา เรือค่อยๆ แล่นออกจากฝั่ง ผมยืนมองบรรยากาศของมหาลัยอยู่ท้ายเรือ
เกาะเล็กๆ แห่งนี้เป็นสถานที่ ที่ผมอยู่มาหลายเดือน มันทำให้ผมรู้จักคนมากขึ้น คนที่นี่สอนให้ผมเอาตัวรอดในโลกเบื้องหลัง ที่มีทั้งภูตผี ทั้งคนใช้คุณไสยดำ และตอนนี้ผมและเพื่อนๆ ก็กำลังจะได้ออกไปช่วยเหลือคนอื่นบ้าง ผมหวังว่าสิ่งที่รอพวกเราอยู่จะไม่อันตรายเกินไป เพราะผมอยากช่วยเหลือดวงวิญญาณ มากกว่าจะเป็นดวงวิญญาณ ซะเอง...
จบ ภาค ปฐมบท
กระทรวงแพทยา เคยเป็นกระทรวงหนึ่งในสมัยโบราณมีหน้าที่ ชำระคดีผู้กระทำผิดเกี่ยวกับคุณไสย เสน่ห์ยาแฝด หรือการก่อกวนวิญญาณของคนตาย ปัจจุบันกระทรวงนี้หายไปไหน??