ทหารเอกผู้พิทักษ์ของประธานสาวเย็นชา
Mango ice is very delicious.
## บทที่ 1: บอดี้การ์ดของซีอีโอสาว?

"อาไห่ เมื่อกี้นายพูดว่าอะไรนะ?"
"ให้ผมไปเป็นบอดี้การ์ดให้ผู้หญิงเหรอ?"
ที่ร้านอาหารพื้นเมืองแห่งหนึ่งในเขตใต้ของเมืองจินหลิง
ฮันอวี่ที่สวมชุดส่งอาหารหยิบแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด "ไม่ทำ! ไม่ทำเด็ดขาด! ถ้าติงติงรู้ว่าผมไปเป็นบอดี้การ์ดให้ผู้หญิงคนอื่น ต้องโกรธแน่ๆ..."
หกเดือนก่อน เนื่องจากอายุและสภาพร่างกาย ฮันอวี่ได้ปลดประจำการจากทีมรบพิเศษ และกลับมายังบ้านเกิดที่เมืองจินหลิง
หลังปลดประจำการ ฮันอวี่หางานที่เหมาะสมไม่ได้ จึงทำงานส่งอาหารไปพลางๆ
ชายหัวล้านที่นั่งตรงข้ามฮันอวี่พูดพร้อมรอยยิ้ม "พี่หยุ่น อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธสิ พี่รู้มั้ยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร?"
ฮันอวี่คีบอาหารคำหนึ่งแล้ววางตะเกียบลง พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ผมไม่สนหรอกว่าเธอเป็นใคร ยังไงผมก็ไม่รับงานนี้ นายจะหาใครก็หาไป"
"ผมกินเสร็จแล้ว จะไปส่งอาหารต่อแล้ว..."
"หลินชิงหยา!"
ฟางไห่รีบจับตัวฮันอวี่ไว้ พูดเสียงเบา "เธอคือหลินชิงหยาจากกลุ่มบริษัทหลินซื่อ!"
กลุ่มบริษัทหลินซื่อ?
ฮันอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาเคยเห็นบริษัทนี้ในหนังสือพิมพ์และอินเทอร์เน็ต
กลุ่มบริษัทหลินซื่อ เป็นบริษัทชั้นนำของเมืองจินหลิงที่ครอบคลุมธุรกิจหลายด้าน ทั้งอสังหาริมทรัพย์, การเงิน, ร้านอาหาร และความบันเทิง เมื่อสิบปีก่อนบริษัทนี้ติดอันดับ 500 บริษัทชั้นนำของประเทศต้าเซีย มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน!
หลินชิงหยา วัย 23 ปี เป็นกรรมการบริษัทและประธานบริหารคนปัจจุบันของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ
เมื่อครึ่งปีก่อน เธอสำเร็จการศึกษาจากคณะบริหารธุรกิจฮาร์วาร์ดจากต่างประเทศ และได้รับการสนับสนุนอย่างแข็งขันจากคุณปู่หลินให้ดำรงตำแหน่งประธานบริหารกลุ่มบริษัทหลินซื่อ
เพิ่งเข้ารับตำแหน่ง คุณหนูหลินก็ได้ดำเนินการปฏิรูปภายในบริษัทหลินซื่อทันที ปลดผู้บริหารระดับสูงออกหนึ่งในสามของบริษัท และเลื่อนตำแหน่งคนรุ่นใหม่จำนวนมาก
ในเวลาเพียงครึ่งปี ทั้งกลุ่มบริษัทหลินซื่อได้เปลี่ยนโฉมใหม่ ผลประกอบการเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าเมื่อเทียบกับปีก่อน
มีข่าวลือว่า ประธานหญิงคนนี้ไม่เพียงแต่มีความสามารถโดดเด่น แต่ยังมีหน้าตาสวยมาก แม้แต่เมื่อเทียบกับดาราดังในทีวีก็ไม่แพ้กัน หรืออาจจะโดดเด่นกว่าด้วยซ้ำ แต่ดูเหมือนนิสัยของเธอจะไม่ค่อยดีนัก ค่อนข้างเย็นชา จึงถูกหลายคนเรียกว่า "ประธานสาวหัวใจน้ำแข็ง"
"พี่หยุ่น พี่ปลดประจำการมาครึ่งปีแล้ว การส่งอาหารแบบนี้ไม่ใช่ทางออกนะ"
ฟางไห่รินเหล้าให้ฮันอวี่เพิ่ม พูดต่อว่า "ช่วงนี้คุณปู่หลินกำลังหาคนเก่งๆ มาช่วยคุ้มครองหลานสาว พอผมได้ข่าวนี้ ก็นึกถึงพี่ทันที"
"พี่เคยเป็นหัวหน้าทีมของพวกเรา มีฝีมือแกร่ง สมองก็ปราดเปรื่อง แม้จะปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ แต่แค่คุ้มครองผู้หญิงคนหนึ่ง ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยใช่มั้ย?"
"กลุ่มบริษัทหลินซื่อเสนอเงื่อนไขไม่เลวเลยนะ เงินเดือนสองหมื่น มีที่พักและอาหารให้ มีประกันสังคมครบ โบนัสสิ้นปีแยกต่างหาก!"
"จะลองพิจารณาดูมั้ย?"
ตอนแรกฮันอวี่ไม่รู้สึกอะไร แต่พอได้ยินว่าเงินเดือนสองหมื่น ยังมีที่พักและอาหารให้ เขาก็เริ่มสนใจ
เงินน้อยนิดก็ทำให้คนกล้าหาญลำบากได้
เพื่อซื้อบ้านแต่งงาน เขาได้มอบเงินปลดประจำการสามแสนและเงินเก็บสองแสนของแม่บุญธรรม รวมห้าแสนให้กับแฟนสาวหลี่เหมิงถิง
แต่ราคาบ้านในเมืองจินหลิงแพงมาก เงินดาวน์ต้องใช้อย่างน้อยเจ็ดแสน
ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เพื่อหาเงินซื้อบ้าน ฮันอวี่ได้เช่าห้องเก่าขนาดสามสิบตารางเมตรในเขตเมืองเก่า ทุกวันต้องออกไปส่งอาหารตั้งแต่ก่อนรุ่งสาง แม้จะทำแบบนั้น ก็ยังขาดอีกมาก
"ตกลง!"
เพื่อเงิน ฮันอวี่ยกแก้วเหล้าขึ้น "อาไห่ ผมฟังนายจัดการ..."
"เยี่ยมเลย! งั้นพี่หยุ่น รอสักครู่นะ"
ฟางไห่ที่ทำภารกิจสำเร็จถอนหายใจโล่งอก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเดินออกไป
ห้านาทีต่อมา ฟางไห่เดินกลับเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "พี่หยุ่น ผมเพิ่งคุยโทรศัพท์กับคุณปู่หลินเสร็จ เขาบอกว่าตอนนี้คุณหนูหลินอยู่ที่โรงแรมนานาชาติคาบสมุทร ห้อง 1608 ให้พี่ไปสัมภาษณ์กับเธอตอนนี้"
ตอนนี้?
ฮันอวี่มองนาฬิกาในร้าน สี่ทุ่ม ไปสัมภาษณ์ที่โรงแรมเวลานี้เหรอ?
ไม่เหมาะสมนักหรอก?
"คุณหลินมีงานยุ่งมากมาย ปกติแล้วไม่มีเวลามาสัมภาษณ์คุณโดยเฉพาะหรอก"
ดูเหมือนฟางไห่จะเห็นความสงสัยในใจของฮันอวี่ จึงพูดว่า "รีบๆ หน่อย เปลี่ยนชุดส่งอาหารออก หวีผม แต่งตัวให้ดูดีหน่อย"
"บอดี้การ์ดก็ต้องมีลักษณะของบอดี้การ์ดสิ"
...
อีกด้านหนึ่ง ที่โรงแรมนานาชาติคาบสมุทร ห้อง 1608
หญิงสาวในชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาว ผมยาวถูกห่อด้วยหมวกอาบน้ำ เดินออกมาจากห้องน้ำ
หญิงคนนี้มีดวงตาสวยใสดั่งสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง คิ้วโก่งดั่งจันทร์เสี้ยว ขนตายาว ริมฝีปากแดงสดน่าหลงใหล ใบหน้างดงามจนพูดไม่ออก ประกอบกับบุคลิกอันสูงส่ง ราวกับนางฟ้าที่ลงมาจากวังสวรรค์
อาจเพราะแช่อ่างอาบน้ำนานเกินไป ผิวของเธอขึ้นสีแดงระเรื่อดั่งดอกท้อบานในเดือนสาม
ผิวที่เผยออกมาขาวดั่งหิมะ นุ่มนวลเนียนละเอียด โดยเฉพาะขาเรียวยาวขาวผ่อง ดูน่าหลงใหลยิ่งนัก
"คุณปู่ก็นะ ให้ฉันมาสัมภาษณ์บอดี้การ์ดเองแท้ๆ"
หญิงสาวนั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง หยิบนมอุ่นที่ผู้ช่วยส่งมาให้ก่อนหน้านี้ จิบสองครั้ง จากนั้นก็นั่งที่โต๊ะ ทำงานเอกสารที่ยังไม่เสร็จต่อ
ในฐานะประธานบริหารคนปัจจุบันของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ หลินชิงหยาต้องอ่านและเซ็นเอกสารเกือบร้อยฉบับทุกวัน มักจะยุ่งจนถึงหลังสี่ทุ่ม
นี่ไง เพิ่งทานข้าวกับลูกค้าเสร็จกลับมาที่โรงแรม หลินชิงหยาแช่น้ำอย่างง่ายๆ ก็เริ่มทำงานอีกแล้ว
"เซียวเหยียนทำงานยังไงกัน! ไม่รู้หรือว่าฉันชอบน้ำมันหอมกลิ่นมะลิ?"
เมื่อเห็นน้ำมันหอมบนโต๊ะ หลินชิงหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ขณะที่เธอกำลังจะโทรหาเซียวเหยียนให้เปลี่ยนน้ำมันหอม จู่ๆ ศีรษะก็เวียนหนัก ใบหน้าแดงก่ำราวกับเมฆสีแดงยามพระอาทิตย์ตก
หลินชิงหยารู้สึกว่าอากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ เธอปรับอุณหภูมิห้องให้ต่ำที่สุด แต่ก็ไม่สามารถบรรเทาได้ เธอถอดเสื้อนอนผ้าฝ้ายออก เหลือเพียงชุดชั้นในที่แนบเนื้อ เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียน แม้จะทำเช่นนั้น ก็ยังไม่สามารถลดความร้อนได้
หลินชิงหยารู้สึกร้อนรุ่มทั่วร่าง เธอรู้สึกราวกับมีไฟร้อนแรงกำลังเผาไหม้อยู่ในร่างกาย จะเผาเธอให้ตายไปเสียให้ได้
"ก๊อก ก๊อก!"
ในตอนนั้น มีเสียงเคาะประตูดังมาจากนอกห้อง
ฮันอวี่ในชุดเสื้อเชิ้ตลายตาราง กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน ยืนอยู่หน้าประตูห้อง เคาะประตู "สวัสดีครับคุณหลิน ผมฮันอวี่ มาสัมภาษณ์งานบอดี้การ์ด..."
ยังพูดไม่ทันจบ โครม! ประตูก็เปิดออก
หญิงงามเลอโฉม หน้าแดงดั่งดอกท้อ ในชุดบางเบา ราวกับคนบ้าโผเข้ากอดร่างของฮันอวี่ ริมฝีปากแดงดั่งชาดจูบลงบนแก้มของฮันอวี่ทันที
"คุณ...คุณหลิน?"
ฮันอวี่ชะงักไป ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ อีกฝ่ายก็ลากเขาเข้าไปในห้องแล้ว
โครม! ประตูปิดลง
เมื่อเข้ามาในห้อง คุณหลินที่ร่างกายร้อนผ่าว หน้าแดงก่ำ ก็เกาะกอดร่างของฮันอวี่แน่นราวกับปลาหมึกยักษ์
ฮันอวี่กลัวจะทำร้างอีกฝ่าย เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงที่บอบบาง ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นนายจ้างของเขา
เขาพยายามควบคุมแรง หวังจะแกะแขนของคุณหลินออก
แต่ใครจะคิด เท้าพลาดสะดุด ทั้งสองคนล้มลงบนเตียงพร้อมกัน
เขาสูดหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบลง "คุณหลิน ใจเย็นๆ..."
แต่ว่า!
ในวินาถัดมา สีหน้าของฮันอวี่เปลี่ยนไปทันที คลื่นความร้อนถาโถมเข้ามาในร่างกาย เขาเงยหน้าขึ้นมองน้ำมันหอมบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว
"ไม่ดีแล้ว! โดนเข้าให้แล้ว..."
...


## บทที่ 2: คำขอโทษคำเดียวจะพอหรือ?

เสียงหายใจหนักๆ ค่อยๆ ดังขึ้น สะท้อนก้องไปทั่วห้องสวีทหรู
แทรกด้วยเสียงครางและร้องของผู้หญิง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงหายใจและเสียงครางก็หยุดลง เตียงก็ไม่ได้สั่นอีกต่อไป ทั้งห้องนอนเงียบสงัดผิดปกติ
ฮันอวี่ค่อยๆ ห่มผ้าไหมให้ผู้หญิงอย่างระมัดระวัง แล้วสวมเสื้อเชิ้ตที่กระดุมขาดนั่งลงที่ขอบเตียง
เขาล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋ากางเกง หยิบมวนหนึ่งขึ้นมาจุด
มองดูรอยเลือดสีแดงเข้มบนผ้าปูที่นอน ฮันอวี่พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นวง ยิ้มขมขื่น สีหน้าแสดงความรู้สึกผิดและสับสน
เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า ตัวเองแค่มาสัมภาษณ์งานเป็นบอดี้การ์ด แต่กลับบังเอิญได้ขึ้นเตียงกับนายจ้างหนูหลิง
แม้ว่าจะเป็นฝ่ายเธอที่เริ่มก่อน และตัวเขาเองก็โดนยาสลบ จึงสูญเสียสติสัมปชัญญะไป
ที่สำคัญที่สุดคือ หนูหลิงเป็นครั้งแรก!
"ฮันอวี่ เอ๊ย ฮันอวี่! เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง!"
ฮันอวี่ส่ายหัว ในใจรู้สึกกดดันจนพูดไม่ออก
เขาทำผิดต่อหนูหลิง และยิ่งทำผิดต่อแฟนสาวของเขา หลี่เหมิงถิง
"กริ๊ง!"
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น
พอดูเบอร์ กลัวอะไรมาอะไรก็มา เป็นแฟนสาวของเขา หลี่เหมิงถิงโทรมา
ฮันอวี่รีบถือโทรศัพท์เข้าห้องน้ำ ปิดประตูห้อง แล้วรับสาย
"ฮัลโหล ฮันอวี่ แม่ฉันถามว่า เงินค่าบ้านอีกยี่สิบล้านนั่น นายจะหามาได้เมื่อไหร่?"
เสียงเย็นชาดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงมีความตำหนิ
"ติง... ติงติง"
ฮันอวี่เปิดก๊อกน้ำ พูดใส่โทรศัพท์ว่า "ให้เวลาผมอีกหน่อย หนึ่งปี อย่างมากหนึ่งปี ผมต้องหายี่สิบล้านมาให้ได้แน่นอน"
"หนึ่งปี? คุณยังจะให้ฉันรออีกหนึ่งปี?"
หลี่เหมิงถิงหัวเราะเยาะต่อเนื่อง "คุณไม่รู้หรอกหรือว่าราคาบ้านในจินหลิงตอนนี้เท่าไหร่?"
"ฉันไม่พูดมากแล้ว พูดแค่ประโยคเดียว เดือนนี้คุณต้องหายี่สิบล้านมา แล้วเราค่อยคุยกันต่อ!"
"ถ้าหาไม่ได้ เราเลิกกัน! ห้าสิบล้านก่อนหน้านี้ ก็ถือว่าเป็นค่าชดเชยความสาวของยัยนี่!"
"ปัง!"
โทรศัพท์ถูกวางสาย ฮันอวี่มองดูตัวเองในกระจกห้องน้ำด้วยสีหน้าซับซ้อน
วันนี้ก็สิบหกแล้ว ครึ่งเดือน ให้เขาไปหายี่สิบล้านมา เขาจะไปหาจากที่ไหน!
"อืม~~"
ในตอนนั้น ในห้องสวีท มีเสียงละเมอดังมาจากผู้หญิงบนเตียง
หลินชิงหยารู้สึกว่าตัวเองฝันไป ฝันที่ทั้งสนุกและอายมาก
ในความฝัน เธอเหมือนกลายเป็นคนละคน เหมือนน้ำท่วม เหมือนสัตว์ร้าย แต่เงาร่างที่พร่ามัวนั้นกลับอ่อนโยนมาก...
เธอขยับตัวในผ้าห่ม รู้สึกว่าร่างกายมีบางอย่างผิดปกติ
ทันใด!!
หลินชิงหยาสะดุ้งตื่นจากความฝัน สิ่งแรกที่เธอทำคือเปิดผ้าห่ม มองดูร่างกายตัวเอง สีหน้าซีดขาวในทันที
เธอเสียตัวแล้ว!
ความบริสุทธิ์ที่เก็บรักษามายี่สิบสามปีถูกทำให้แปดเปื้อนแล้ว!!!
"ฮือ ฮือ ฮือ..."
หลินชิงหยาปิดหน้า น้ำตาไหลพรั่งพรู
"ขอโทษครับ"
เสียงอ่อนโยนที่แฝงความรู้สึกผิดดังมาจากห้องน้ำ
ในสายตา ชายอายุราวยี่สิบแปดเก้าปี ไว้เคราเล็กน้อย ดวงตาลึกล้ำ ค่อยๆ เดินออกมา
ชายคนนั้นเดินมาที่ขอบเตียง ก้มหน้า ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แล้วจึงเอ่ยปาก "ผมชื่อฮันอวี่ สองชั่วโมงก่อน ผมมาสัมภาษณ์งานเป็นบอดี้การ์ด"
"ผมเพิ่งจะเคาะประตู หลิน เซี่ยวจี๋ก็ดึงผมเข้าห้อง..."
"หุบปาก!"
ไม่ทันที่ฮันอวี่จะพูดจบ หลินชิงหยาก็คำรามเหมือนเสือ "ไปให้พ้น! ออกไปให้พ้น!"
"หลิน เซี่ยวจี๋ ขอโทษครับ โปรดฟังผมพูดให้จบ"
ฮันอวี่เงยหน้า มองหลินชิงหยาด้วยสายตาจริงใจ พูดอย่างจริงจัง "ผมเพิ่งตรวจสอบ น้ำหอมที่วางอยู่บนโต๊ะของคุณมีปัญหา มีคนเอาโรสแมรี่และทิงเซียนจื่อมาบดเป็นแป้งเร้าอารมณ์ แอบใส่ลงไปในน้ำหอม"
"พูดง่ายๆ คือคุณโดนคนวางยา!"
เขายิ้มขมขื่น "ตอนนั้นผมประมาท ไม่ทันระวัง ก็เลยพลอยโดนไปด้วย ถึงได้เกิดเรื่องที่ไม่น่ายินดีพวกนั้นขึ้น..."
"ไม่น่ายินดี?"
หลินชิงหยากัดริมฝีปาก จ้องมองฮันอวี่ด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ราวกับอยากจะเชือดเฉือนอีกฝ่ายทั้งเป็น "คุณกล้าเอามือวางบนใจแล้วบอกว่าไม่น่ายินดีหรือ?"
นี่...
ฮันอวี่ไม่รู้จะตอบอย่างไรจริงๆ
จะบอกว่าไม่น่ายินดีก็โกหก แต่ถ้าจะบอกว่ายินดี นั่นไม่ใช่การยั่วโมโหหลิน เซี่ยวจี๋หรอกหรือ?
"เอ่อ... นั่น ขอโทษครับ"
จนปัญญา ฮันอวี่ได้แต่ก้มหน้า โค้งคำนับลึก แสดงความขอโทษ
ทำเสร็จแล้ว เขาหมุนตัวเตรียมจะออกจากห้อง
"ไอ้ชั่ว! กลับมาเดี๋ยวนี้!"
หลินชิงหยาตวาดเสียงดัง "แค่คำว่าขอโทษ เรื่องนี้ก็จบแล้วหรือ?"
พอได้ยินคำพูดนี้ ฮันอวี่ก็เหมือนโดนวิชาพิฆาต ยืนนิ่งอยู่กับที่
หลินชิงหยาฉวยโอกาสนี้ห่มเสื้อคลุมนอนลงจากเตียง
เธอเดินมาหน้าฮันอวี่ ยกแขนขึ้น ฟาดหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง
เพล้ง!
แก้มฮันอวี่มีรอยนิ้วแดงห้านิ้วทันที
คงเพราะตบครั้งเดียวยังไม่พอระบายความแค้นในใจของหลินชิงหยา เธอกลับมือตบอีกฝ่ายอีกครั้ง ทำให้แก้มอีกข้างของฮันอวี่แดงไปด้วย
เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง!
เธอตบซ้ายทีขวาที ไม่หยุดตบหน้าฮันอวี่
ตบไปพลางน้ำตาก็ไหลลงมาตามแก้มไม่หยุด
"ไอ้ชั่ว! แกมันสัตว์!"
"แกรู้ไหมว่าแกทำอะไรลงไป!"
"แกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!"
"แกทำลายฉัน! ทำลายฉัน..."
ฮันอวี่ยอมรับว่าตัวเองผิดต่อหลินชิงหยา เขายืนนิ่งไม่ขยับ ปล่อยให้อีกฝ่ายตบหน้าเขาไม่หยุด ราวกับว่าการทำแบบนี้จะทำให้ความเจ็บปวดของหลินชิงหยาลดลงได้ และความรู้สึกผิดของเขาก็จะน้อยลงด้วย
"ไปให้พ้น! ออกไปให้พ้น!"
ตบเต็มที่สิบนาที มือของหลินชิงหยาบวมไปหมด เธอผลักฮันอวี่ออกไปอย่างแรง น้ำตานองหน้าตวาดว่า "อย่าให้ฉันเห็นหน้าแกอีก ไม่งั้น ฉันจะฆ่าแก!"


## บทที่ 3: หลี่เหมิงถิง

หลังจากออกจากโรงแรม ฮันอวี่เดินหัวห้อยไปนั่งที่ม้านั่งริมสวนดอกไม้
เขามองท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วยสายตาเลื่อนลอย สมองมึนงงราวกับโดนตีด้วยค้อน
มีเรื่องวุ่นวายกับหนูหลิงจนได้ขึ้นเตียงด้วยกัน...
ยังขาดเงินดาวน์บ้านของแฟนสาวอีกสองแสน...
คิดไปคิดมา ฮันอวี่รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด เขาล้มพับลงจากม้านั่ง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษในพริบตา
...
เช้าวันรุ่งขึ้น
แผนกประสาทวิทยา โรงพยาบาลจินหลิงอันดับหนึ่ง
"มะเร็งสมองระยะสุดท้าย? เป็นไปไม่ได้!"
ฮันอวี่ถือผลวินิจฉัยพลางพูดอย่างตื่นเต้น "คุณหมอ คุณแน่ใจนะว่าไม่ได้ดูผิด?"
"นี่เป็นภาพซีทีสแกน จะผิดได้ยังไง?"
หมอที่แผนกผู้ป่วยนอกหยิบฟิล์มออกมา ชี้ไปที่จุดดำในก้านสมอง "เห็นไหม นี่คือเนื้องอกในสมองของคุณ ยาวประมาณสองเซนติเมตร"
"จากประสบการณ์หลายปีของผม เนื้องอกขนาดนี้ เก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์เป็นมะเร็งสมอง!"
ฟังคำพูดของหมอแล้ว ริมฝีปากของฮันอวี่สั่นระริก "คุณหมอ ผมหมดหวังแล้วใช่ไหม?"
หมอถอนหายใจ "คุณเป็นมะเร็งสมองระยะสุดท้าย รักษาไม่ได้แล้ว!"
เงียบไปนาน ในที่สุดฮันอวี่ก็ยอมรับความจริง เขาเงยหน้ามองอีกฝ่าย "คุณหมอ ผมเหลือเวลาอีกนานแค่ไหน?"
"นานสุดสองเดือน สั้นสุดสองถึงสามสัปดาห์"
หมอส่ายหน้าตอบ
...
ในล็อบบี้โรงพยาบาล ฮันอวี่เดินไปมาเหมือนซอมบี้
ดวงตาของเขามืดมน ไม่เห็นแสงสว่างใดๆ เลย
"มะเร็งสมอง! เป็นมะเร็งสมองจริงๆ ด้วย!"
ฮันอวี่กำมือแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความขมขื่นและไม่ยอมรับ
ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าทำไมงานก่อนหน้านี้ถึงล้มเหลว ทำไมตอนส่งอาหารถึงปวดหัวบ่อย ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะก้อนเนื้องอกในสมองของเขา!
ในตอนนั้น ชายอ้วนคนหนึ่งสวมเสื้อแจ็คเก็ตอามานี สวมสร้อยทองใหญ่ เดินเข้ามาในล็อบบี้พร้อมกับสาวสวยในอ้อมแขน
มือของชายอ้วนไม่อยู่นิ่ง ตั้งแต่เข้ามาก็ลูบคลำร่างกายหญิงสาวไม่หยุด
หญิงสาวไม่เพียงไม่ต่อต้าน แต่ยังดูเพลิดเพลิน พูดเสียงอ้อนว่า "เสี่ยวกั๋วขา ซนจังเลย เมื่อคืนยังไม่พอหรอ..."
ชายอ้วนชอบท่าทีของหญิงสาวมาก หัวเราะคิกคัก "หมิงถิง เราไปโรงแรมกันอีกรอบไหม?"
ใบหน้าหญิงสาวแดงระเรื่อ ตีอกชายอ้วนเบาๆ อย่างเขินอาย "ซนจัง...นี่ยังเช้าอยู่เลย"
ตอนนั้น ฮันอวี่กำลังเดินผ่านพร้อมประวัติการรักษาและผลตรวจ
เมื่อได้ยินเสียง "ซนจัง" ที่คุ้นหู เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว และเห็นภาพที่ทำให้ตาเหลือกในทันที!
ในสายตาของเขา หลี่เหมิงถิงคู่หมั้นของเขากำลังนอนซบอยู่ในอ้อมกอดชายอ้วน มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย้ายวนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
ชายอ้วนสวมแบรนด์เนมทั้งตัว ถือกระเป๋า Ferragamo ราคาหลายหมื่น ที่เอวยังห้อยกุญแจรถ BMW ดูแล้วรวยไม่ใช่เล่น
"หลี่! เหมิง! ถิง!"
ฮันอวี่กัดฟันพูดทีละคำ
"อ๊ะ!"
หลี่เหมิงถิงตกใจราวกับเหยียบหนู กระโดดออกจากอ้อมกอดชายอ้วนทันที เมื่อเห็นว่าเป็นแฟนหนุ่มฮันอวี่ เธอตกตะลึงครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเย็นชาลงทันที
"ฮันอวี่ ในเมื่อนายเห็นแล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก"
เธอกอดอก พูดอย่างภาคภูมิใจ "กั๋วเจินเหว่ย ตลาดวัสดุก่อสร้างเจียงกั๋วซือทางใต้เมืองเป็นของครอบครัวเขา มีทรัพย์สินเกินร้อยล้าน!"
"พวกเราคบกันอยู่!"
ท่าทางภาคภูมิใจ น้ำเสียงโอ้อวด ทำให้ฮันอวี่รู้สึกเจ็บปวดใจ
"หมิงถิง นี่คือไอ้จนที่เป็นทหารปลดประจำการมาส่งอาหารที่เธอเล่าให้ฟังใช่ไหม?"
กั๋วเจินเหว่ยจ้องมองฮันอวี่อย่างไม่เกรงใจ "ทั้งตัวรวมกันไม่ถึงสองร้อย สมแล้วที่เป็นไอ้จน!"
"แค่ไอ้จนแบบนาย ยังจะกล้ามาจีบหมิงถิง? ตลกสิ้นดี!"
ปั้ก ปั้ก ปั้ก!
เขาเดินเข้ามาตบหน้าฮันอวี่ หัวเราะอย่างเหิมเกริม "ไอ้จนไม่มีสิทธิ์มีความรัก เข้าใจไหม?"
"ฮ่าๆๆ!"
เห็นท่าทีเย็นชาของแฟนสาวที่คบกันมาสามปี ฮันอวี่รู้สึกหนาวเหน็บในใจ
เธอไม่เคยถามด้วยซ้ำว่าทำไมเขาถึงมาโรงพยาบาล เป็นโรคอะไร...
ตอนนี้ ฮันอวี่รู้สึกสิ้นหวังในชีวิต แต่กลับรู้สึกโล่งใจ
เขาเคยรู้สึกผิดต่อหลี่เหมิงถิงเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ตอนนี้ความรู้สึกทั้งหมดมลายหายไป
"หลี่เหมิงถิง เลิกกันก็ได้!"
ฮันอวี่เงยหน้ามองหญิงสาว พูดเสียงเย็น "แต่เงินซื้อบ้านต้องคืนฉัน!"
"คืนเงิน? ตลก!"
หลี่เหมิงถิงแค่นเสียง "เงินพวกนั้นเป็นค่าเสียหายทางจิตใจของฉัน!"
"ไม่เกี่ยวอะไรกับนายเลย!"
ฮันอวี่รู้ว่าหลี่เหมิงถิงเอาแต่ใจมาก เขาตัดสินใจถอยหนึ่งก้าว "หลี่เหมิงถิง เงินสามแสนจากการปลดประจำการฉันไม่เอาก็ได้ แต่อีกสองแสนเป็นเงินที่แม่บุญธรรมของฉันตื่นแต่เช้าขายซาลาเปา! ทำงานหนักเก็บหอมรอมริบมา!"
"คืนสองแสนให้ฉัน ฉันจะไม่รบกวนเธออีก!"
เห็นฮันอวี่กล้าขู่แฟนสาวของตน ชายอ้วนโกรธ เขาเดินมาประชิดหน้าอีกฝ่าย ตะโกนว่า "รบกวนติงติง? บอกมาซิว่าจะรบกวนยังไง?"
"นึกว่าเป็นทหารมาหน่อย ก็เก่งแล้วใช่ไหม? เหลิงจริง?"
"กูบอกให้มึงรู้ไว้ ฮันอวี่ มึงก็แค่ไอ้ส่งอาหารขี้เหร่ ถ้ากูอยากจะ กูก็ทำลายมึงได้ในพริบตา!"
"ยังกล้ามาทวงเงินแฟนกู ไอ้..."
ขณะที่เขายกมือจะสั่งสอนฮันอวี่ ฮันอวี่กลับบิดนิ้วมือของอีกฝ่ายและตบกลับไปทันที
แปะ!
เสียงตบดังกังวาน
ชายอ้วนถูกฮันอวี่ตบล้มลง ยังไม่ทันได้สติ ฮันอวี่ก็เข่าซัดจนล้มคว่ำ
แม้ฮันอวี่จะเป็นมะเร็งสมอง ร่างกายเสื่อมโทรมอย่างหนัก แต่เขาเคยเป็นป๋องหวัง
สิงโตแม้จะแก่และป่วย ก็ยังเป็นราชาแห่งป่า จะยอมให้เล่ยกัวมาอวดดีได้อย่างไร!
ฮันอวี่เตะชายอ้วนออกไปด้านข้าง จากนั้นมองหลี่เหมิงถิงด้วยสายตาเย็นชา "สองแสน คืนนี้เจ็ดโมงฉันจะไปเอาที่บ้านเธอ!"
...


## บทที่ 4: เปิดโปง

"เหว่ยเก้อ เป็นอะไรมากไหม"
หลังจากฮันอวี่จากไป หลี่เหมิงถิงรีบเข้าไปประคองร่างอ้วนขึ้นมา พูดว่า "ไอ้ฮันอวี่มันบ้าจริงๆ กล้าทำร้ายเหว่ยเก้อด้วย พี่ต้องไม่ปล่อยมันไว้นะคะ!"
หลี่เหมิงถิงรู้จักนิสัยของฮันอวี่ดี ถ้าเขาบอกว่าจะมาเอาเงินที่บ้านตอน 7 โมงเย็น เขาก็ต้องมาแน่นอน!
ด้วยฝีมือของฮันอวี่ คนในบ้านเธอจะห้ามเขาได้ยังไง?
แต่จะให้เธอคายเงินที่กินเข้าไปแล้วออกมา มันเป็นไปไม่ได้!
ในทันใดนั้น เธอก็ตัดสินใจให้แฟนใหม่กั๋วเจินเหว่ยจัดการกับฮันอวี่
ถึงฮันอวี่จะเก่งกาจ แต่นี่ไม่ใช่ยุคที่ใช้กำลังตัดสินกันแล้ว ด้วยเส้นสายของเหว่ยเก้อ การจัดการฮันอวี่เป็นเรื่องง่ายมาก!
ชายร่างอ้วนกัดฟันแน่น สายตาเหมือนจะพ่นไฟออกมา "หมิงถิง เธอวางใจได้! ฉันจะไม่ปล่อยไอ้เวรนั่นไว้แน่!"
พูดจบ เขาก็ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแล้วกดเบอร์ออกไป
...
สำนักงานใหญ่กลุ่มบริษัทหลินซื่อ ตึกชวนซินกั๋วจี้ทา
เป็นตึกสำนักงานสูง 56 ชั้น ตั้งแต่ชั้น 1 ถึงชั้น 56 ทั้งหมดเป็นของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ
เวลา 10 โมงเช้า ในตึกมีผู้คนพลุกพล่าน ลิฟต์ขึ้นลง ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวาย
หลินชิงหยาในชุดสูทกระโปรงสีดำ เหมือนทุกวัน มีผู้ช่วยสองคนคอยดูแลขณะขึ้นลิฟต์ส่วนตัวไปยังชั้น 54 ที่เป็นออฟฟิศของเธอ
"สวัสดีค่ะคุณประธาน!"
"สวัสดีค่ะคุณประธาน!"
เมื่อหลินชิงหยาเดินผ่าน พนักงานทุกคนในออฟฟิศต่างลุกขึ้น หยุดงานในมือ ก้มหัวคำนับ ใบหน้าเคารพนอบน้อมทักทายประธานสาว
หลินชิงหยาไม่ตอบ เธอเชิดหน้าขึ้น สีหน้าเย็นชา ราวกับราชินีผู้สูงศักดิ์ เดินเข้าไปในห้องทำงาน
นั่งลงที่เก้าอี้ประธาน จิบน้ำมะนาวที่ผู้ช่วยส่งให้ หลินชิงหยาเสยผมเล็กน้อย พูดเสียงเข้ม "สืบได้หรือยังว่าใครเป็นคนวางน้ำหอมในห้อง?"
"ในห้องของคุณมีน้ำหอมกลิ่นมะลิอยู่ก่อน เซียวเหยียนเป็นคนวางเอง"
เสี่ยวซวงตอบอย่างจริงจัง "หลังจากนั้น มีแม่บ้านคนหนึ่งเข้าไปทำความสะอาด น้ำหอมในห้องก็เปลี่ยนเป็นผงผสมระหว่างโรสแมรี่กับทิงเซียนจื่อ..."
เป็นอย่างที่คิด!
หลินชิงหยาขมวดคิ้ว กัดฟันพูด "แม่บ้านคนนั้นล่ะ? รีบพาตัวมาที่นี่เดี๋ยวนี้! ฉันจะสอบสวมเอง!"
เมื่อคืนความบริสุทธิ์ที่เธอรักษามากว่า 20 ปี ถูกบอดี้การ์ดที่มาสัมภาษณ์งานทำลาย!
เรื่องนี้ต้องมีพิรุธแน่!
ต้องสืบให้กระจ่าง!
"ฉันถามโรงแรมแล้ว แม่บ้านคนนั้นไม่ใช่พนักงานของพวกเขา เป็นคนข้างนอกปลอมตัวมา"
เสี่ยวซวงแอบมองประธานสาว พูดอย่างระมัดระวัง "ฉันส่งคนไปตรวจกล้องวงจรปิดแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานก็คงจะ..."
"สามวัน! ฉันให้เวลาเธอสามวัน! ถ้าหาแม่บ้านคนนั้นไม่เจอ เธอก็เขียนใบลาออกซะ!"
หลินชิงหยาตัดบทผู้ช่วย กำหนดเส้นตายให้
"ก๊อก ก๊อก!"
ในตอนนั้น มีเสียงเคาะประตูดังมาจากนอกห้อง
หลินชิงหยามองเสี่ยวซวงให้รีบไปสืบ แล้วตะโกนบอกคนข้างนอก "เข้ามา!"
เซียวเหยียนในชุดเสื้อเชิ้ตขาวสวมทับด้วยสูทดำ ถือแท็บเล็ตวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน "คุณหลิน แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่!"
หลินชิงหยาขมวดคิ้วน้อยๆ เธอไม่ชอบให้ลูกน้องตื่นตระหนกแบบนี้ "ใจเย็นๆ! พูดมา เกิดอะไรขึ้น!"
"คุณหลิน ฉันก็ไม่รู้จะรายงานยังไงดี"
เลขาฯ เซียวเหยียนยิ้มขื่น ส่งแท็บเล็ตให้ "คุณดูเองดีกว่าค่ะ"
หลินชิงหยาไม่พูดพร่ำทำเพลง รับแท็บเล็ตมา
"เขาคือใคร? ถึงทำให้ทายาทตระกูลหลินยอมโผเข้าหา!"
"ช็อก! ประธานสาวชื่อดังแห่งเมืองจินหลิงจูบชายปริศนา!"
"ข่าวใหญ่! ประธานสาวนามสกุลหลินเข้าโรงแรมกับชายปริศนา ท่าทางสนิทสนม ไม่ออกมาทั้งคืน!"
"ข่าวฉาว! ประธานสาวกลุ่มบริษัทหลิน XX ชีวิตส่วนตัววุ่นวาย ภาพลักษณ์พังในพริบตา!"
"หน้าแดงหูแดง! ประธานสาวกลุ่มบริษัทหนึ่งหิวกระหายจนต้องสั่งผู้ชายมาส่งถึงที่?"
เมื่อเห็นพาดหัวข่าวมากมาย พร้อมภาพถ่ายเบลอๆ ของเธอกับบอดี้การ์ดคนนั้นจูบกันที่หน้าประตู หลินชิงหยาก็กลายเป็นหินทันที
เธอไม่จำเป็นต้องอ่านเนื้อหาก็รู้ว่าพวกเขาจะใส่ร้ายเธอและกลุ่มบริษัทหลินซื่อยังไง
บ้าจริง!
ใครกันที่อยู่เบื้องหลังเรื่องพวกนี้!
ไม่มีเวลาคิดคำถามนี้ หลินชิงหยาบังคับตัวเองให้สงบลงอย่างรวดเร็ว
เธอคิดสักครู่ พูดเสียงเข้ม "ข่าวพวกนี้ลงตั้งแต่เมื่อไหร่? มีกี่สำนักที่ลง? รีบโทรหาผู้รับผิดชอบให้ลบข่าวทันที ไม่งั้นให้ฝ่ายกฎหมายติดต่อไป!"
"กล้าปล่อยข่าวใส่ร้ายฉัน! ฉันจะทำให้พวกมันหมดตัว!!!"
"คุณ...คุณหลิน เรื่องนี้ไม่ง่ายนะคะ"
เซียวเหยียนยิ้มขื่น พูดว่า "ตอนนี้ในเน็ตเต็มไปหมดด้วยข่าวของคุณกับชายปริศนาคนนั้น เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข่าวไหนลงก่อน แค่ในเมืองจินหลิงก็ติดเทรนด์ไปสิบกว่าอันแล้ว เราจะกดข่าวลงก็ทำไม่ได้!"
"แถมยังมีพวกกองทัพม้าน้ำเยอะมาก พวกเขาแสดงความเห็นในข่าวต่างๆ ว่าคุณมีความสัมพันธ์กับชายปริศนาคนนั้น ถึงเราจะฟ้องก็ฟ้องไม่ไหว..."
ได้ยินแบบนั้น หลินชิงหยานั่งไม่ติด เธอพูดเสียงโกรธ "แล้วเธอจะให้ทำยังไง? ปล่อยให้ข่าวลือพวกนี้ใส่ร้ายฉันเรื่อยไปเหรอ?"
เซียวเหยียนไม่ตอบ เธอสูดหายใจลึก เงยหน้าขึ้นมองประธานสาวอย่างจริงจัง "คุณหลิน มันเป็นแค่ข่าวลือจริงๆ เหรอคะ?"
ได้ยินคำถามนั้น ร่างของหลินชิงหยาสั่นเล็กน้อย พูดไม่ออกทันที
มันเป็นแค่ข่าวลือจริงๆ เหรอ?
"คุณหลิน ขออภัยที่พูดตรงๆ ตอนนี้สถานการณ์ของคุณอันตรายมากค่ะ!"
เห็นประธานสาวไม่พูด เซียวเหยียนจึงพูดเสียงเข้ม "คุณอยู่ในตำแหน่งสูง ถือครองอำนาจบริหารกลุ่มบริษัท ในช่วงครึ่งปีที่ปรับโครงสร้างบริษัท คุณสร้างผลประโยชน์มากมาย แต่! ก็ทำให้หลายคนไม่พอใจ!"
"คนพวกนี้ปกติก็แอบซ่อนตัวไม่พูดอะไร แต่ถ้าคุณมีเรื่องจริงๆ พวกเขาก็จะกระโดดออกมาหาเรื่องคุณแน่..."


## บทที่ 5: ไม่จำเป็นต้องอธิบาย

เลขาฯ พูดถูกต้องแล้ว หลินชิงหยาเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เมื่อครึ่งปีก่อนเธอกลับมาจากต่างประเทศ และได้รับการสนับสนุนจากคุณปู่ให้ดำรงตำแหน่งผู้บริหารกลุ่มบริษัทหลินซื่อ ทั้งในครอบครัวและบริษัทต่างมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย
โชคดีที่ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เธอได้ใช้มาตรการหลายอย่างในการปรับปรุงบริษัท ทำให้กลุ่มบริษัทหลินซื่อเติบโตอย่างรุ่งเรือง จนคนพวกนั้นไม่มีเหตุผลที่จะมาโจมตีได้
แต่ตอนนี้สถานการณ์แตกต่างออกไป ภาพจูบของเธอกับบอดี้การ์ดที่มาสมัครงานถูกเผยแพร่ออกไป ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ และทำให้ราคาหุ้นตกลง
คนที่มีเจตนาไม่ดีอาจจะฉวยโอกาสนี้สร้างเรื่อง เพื่อบีบให้เธอลงจากตำแหน่ง
"ดริ๊ง!"
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ในกระเป๋าของหลินชิงหยาก็ดังขึ้น เมื่อเปิดดูพบว่าเป็นสายจากคุณอาใหญ่
กลัวอะไรก็เจออย่างนั้นจริงๆ!
หลินฉางซาน คุณอาใหญ่ของหลินชิงหยา เป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ รองจากคุณปู่และหลินชิงหยา
ก่อนที่หลินชิงหยาจะกลับมา ตำแหน่งประธานบริหารของกลุ่มบริษัทหลินซื่อนั้นหลินฉางซานเป็นผู้รักษาการแทน
แต่ภายใต้การนำของหลินฉางซาน กลุ่มบริษัทหลินซื่อพัฒนาไม่ราบรื่นนัก โดยเฉพาะในช่วงสามปีที่ผ่านมา สูญเสียโครงการไปหลายโครงการ และยังมีหนี้สินต่างประเทศอีกด้วย
ประธานกรรมการ หรือคุณปู่ของหลินชิงหยา หลินชวนซิน เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลง จึงอ้างเหตุผลว่าต้องการสร้างเลือดใหม่ ปลดหลินฉางซานจากตำแหน่งประธานบริหาร และฝ่าฝืนเสียงคัดค้านให้หลินชิงหยาขึ้นดำรงตำแหน่งแทน
เพราะเรื่องนี้ หลินฉางซานจึงไม่พอใจหลินชิงหยาหลานสาวคนนี้เป็นอย่างมาก มักจะจับผิดเธอในที่ประชุมคณะกรรมการ และสร้างปัญหาต่างๆ นานา
เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากหลินฉางซาน หัวใจของหลินชิงหยาก็หล่นวูบ
รอสายดังหลายครั้ง เธอจึงรับสาย "ผู้อำนวยการหลิน มีอะไรหรือคะ?"
"มีสิ! แน่นอนว่ามี!"
น้ำเสียงของหลินฉางซานในโทรศัพท์เต็มไปด้วยความยินดี ราวกับเจอเรื่องดีใหญ่
"อีกครึ่งชั่วโมง จะมีการประชุมคณะกรรมการฉุกเฉินที่สวนฟ้า! ประธานกรรมการสั่งว่าเธอต้องเข้าร่วมด้วย!"
เขาหัวเราะเยาะ พูดด้วยน้ำเสียงกระหยิ่ม "ชิงหยา ชิงหยา คุณอาไม่เคยคิดเลยว่า ปกติเธอดูเย็นชาเหมือนภูเขาน้ำแข็ง แต่ในความเป็นจริงกลับเป็นคนเสเพล!"
"ก็ถูกนะ เธอเรียนอยู่ต่างประเทศมาก่อน ที่นั่นเปิดกว้างกว่านี้มาก ฮ่าๆๆ!"
พูดจบ เขาก็หัวเราะลั่น ราวกับได้ระบายความแค้นที่อัดอั้นมานาน
หลินชิงหยาสีหน้าเย็นชา พูดเสียงเย็น "ดิฉันจะไปประชุมตรงเวลา และอีกอย่าง! เรื่องของดิฉัน ไม่ต้องให้ผู้อำนวยการหลินเป็นห่วงหรอกค่ะ!"
พูดจบ เธอก็วางสายดังปัง
"เป็นผู้อำนวยการหลินใช่ไหมคะ?"
เซียวเหยียนเลขาฯ ก้มหน้าลงเล็กน้อย มองไปที่หลินชิงหยา
ปัจจุบันหลินฉางซานดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัท ทุกคนจึงเรียกเขาว่าผู้อำนวยการหลิน
"อืม!"
หลินชิงหยาพยักหน้า เธอนั่งบนเก้าอี้ เอามือกุมหน้าผาก อารมณ์ทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด
เรื่องอะไรกันนี่!
ความบริสุทธิ์ที่รักษามากว่ายี่สิบปีถูกทำลาย ตอนนี้ยังมีคนจ้องจะแย่งตำแหน่งประธานบริหาร บีบให้เธอลงจากตำแหน่ง!
ไม่ได้!
จะปล่อยให้คนพวกนี้สมหวังไม่ได้!
ตราบใดที่ยังไม่พบตัวคนร้ายที่อยู่เบื้องหลัง และเพื่ออนาคตของเธอและกลุ่มบริษัทหลินซื่อ เธอจะถอยไม่ได้เด็ดขาด!
คิดถึงตรงนี้ เธอดื่มน้ำมะนาวบนโต๊ะจนหมด แล้วลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว "ไปสวนฟ้ากัน!"
"ฉันอยากรู้นักว่าใครกล้ามาบีบให้ฉันลงจากตำแหน่ง!"
...
เก้าโมงสี่สิบนาที ที่ห้องประชุมสวนฟ้าบนชั้นดาดฟ้าตึกฉวนซิน
ชายชราผมขาวโพลนวัยราวเจ็ดสิบปี สวมชุดจีน ถือไม้เท้า เดินเข้ามานั่งที่ตำแหน่งประธานโดยมีคนช่วยพยุง
เขามองดูผู้ถือหุ้นทั้งหลายก่อน แล้วจึงจ้องมองมาที่หลินชิงหยา
"วันนี้ที่เรียกทุกคนมาประชุม เพราะมีเรื่องด่วน!"
"ชิงย่า เธอเป็นหลานสาวที่ลุงรักที่สุด และเป็นทายาทที่ลุงไว้ใจที่สุด ตอนที่ลุงมอบกลุ่มบริษัทหลินซื่อให้เธอดูแล ก็เพราะเห็นคุณสมบัติและความสามารถของเธอ!"
"ตอนนี้ทั้งเมืองจินหลิงกำลังวิพากษ์วิจารณ์เธอและกลุ่มบริษัทหลินซื่อของเรา เรื่องนี้ เธอต้องชี้แจงให้ลุงและกรรมการทุกคนที่อยู่ที่นี่ฟัง!"
"ถูกต้อง! ท่านประธานพูดถูก!"
หลินฉางซานยกมือสนับสนุนเป็นคนแรก "หลินชิงหยา เธอเป็นถึงประธานบริหารของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ ทุกคนทั้งในและนอกบริษัทต่างจับตามองเธออยู่!"
"พฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมทุกอย่างของเธอ จะกลายเป็นจุดด่างพร้อยของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ!"
"วันนี้ถ้าเธอไม่ชี้แจงให้พวกเรากรรมการทุกคนฟัง ผมขอเสนอให้ปลดหลินชิงหยาออกจากตำแหน่งประธานบริหาร!"
พอพูดจบ พวกพ้องของหลินฉางซานต่างพากันแสดงความเห็นด้วย
"ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของผู้อำนวยการหลิน!"
"ผู้อำนวยการหลินพูดถูก หลินชิงหยาเป็นประธานบริหารของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ ทุกคำพูดทุกการกระทำของเธอล้วนเป็นตัวแทนของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ! ถ้าเธอประพฤติตัวไม่เหมาะสม ก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะนั่งในตำแหน่งประธานบริหาร!"
"ผมก็เห็นด้วยให้หลินชิงหยาลงจากตำแหน่ง แล้วเลือกคนใหม่! ผู้อำนวยการหลินฉางซานเป็นคนซื่อสัตย์ ขยันทำงาน และไม่มีข่าวฉาวใดๆ ผมขอเสนอให้เลือกผู้อำนวยการหลินฉางซานเป็นประธานบริหารคนใหม่!"
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้ถือหุ้นเหล่านี้ หลินชิงหยาหัวเราะเยาะในใจ ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร พวกคุณก็เริ่มบีบให้ฉันลงจากตำแหน่งแล้ว รอไม่ไหวขนาดนั้นเลยหรือ?
"ขอบคุณกรรมการทุกท่านที่กรุณา แต่ผมหลินฉางซานมีความสามารถน้อยนิด ไม่เหมาะที่จะดำรงตำแหน่งประธานบริหาร ขอให้ทุกท่านเลือกคนที่เหมาะสมกว่าเถิด"
หลินฉางซานลุกขึ้นประสานมือขอบคุณทุกคน พูดถอยเพื่อรุกอย่างแยบยล
ประธานหลินชวนซินมองทะลุกลอุบายของลูกชายคนโตในทันที เขาโบกมือ พูดเสียงเย็น "พวกเธอฟังไม่รู้เรื่องกันหรือไง?"
"ลุงให้ชิงย่าชี้แจง ทำไมพอออกจากปากพวกเธอ ความหมายถึงเปลี่ยนไป?"
"ชิงย่า เธอพูดเองสิ!"
เมื่อประธานออกปาก ผู้ถือหุ้นทั้งหลายต่างก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไร พวกเขาจ้องมองที่หลินชิงหยา รอฟังคำชี้แจงของเธอ
เลขาเซียวเหยียนที่ยืนอยู่ด้านหลัง มีเหงื่อเต็มฝ่ามือและหน้าผาก ตื่นเต้นจนแทบกลั้นหายใจ
ภายใต้สายตาของทุกคน หลินชิงหยาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พูดเสียงเรียบ "ท่านประธาน ฉันไม่จำเป็นต้องชี้แจง!"
พอพูดจบ ที่ประชุมก็วุ่นวายขึ้นทันที
หลินฉางซานเป็นคนแรกที่โจมตี "ไม่จำเป็นต้องชี้แจง? หลินชิงหยา เธอเพิ่งเป็นประธานบริหารได้กี่วัน? ถึงกับไม่เห็นประธานอยู่ในสายตาแล้ว!"
พวกพ้องของเขาพึมพำด้านล่าง "จุ๊ๆๆ หลินชิงหยาคนนี้หยิ่งจริงๆ! ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเลย!"
"ท่านประธานก็เหมือนกัน ทำไมถึงให้ผู้หญิงคนนี้เป็นประธานบริหารด้วย"
"พวกคุณไม่รู้หรอก หลินชิงหยาไปเรียนต่างประเทศ ที่นั่นวุ่นวายมาก ได้ยินว่าพวกเขาชอบจัดปาร์ตี้สระว่ายน้ำ, ปาร์ตี้เรือยอชต์ คนสิบกว่าคนมารวมตัวกันทำเรื่องวุ่นวาย..."
เห็นที่ประชุมยิ่งวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ หลินชวนซินเคาะไม้เท้าลงพื้นดังสนั่น "เงียบ!"
เขาจ้องหลานสาวด้วยความโกรธ พูดว่า "ชิงย่า พูดดีๆ! อะไรคือไม่จำเป็นต้องชี้แจง!"
"ไม่จำเป็นต้องชี้แจงก็คือไม่จำเป็นต้องชี้แจง!"
หลินชิงหยากวาดตามองผู้ถือหุ้นทั้งหลาย ก่อนจะหยุดที่ลุงใหญ่ พูดเสียงเรียบ "ฉันออกเดทกับคู่หมั้นของฉัน ทำไมต้องชี้แจงกับพวกคุณด้วย!"
...


## บทที่ 6: แต่งงาน!

คู่หมั้น?
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ประธานหลินมีคู่หมั้น?
ทุกคนต่างงุนงง สายตาทั้งหมดจับจ้องไปที่หลินชิงหยาในทันที
หลินฉางซานยิ่งตกใจมาก ตามที่เขารู้ หลานสาวคนนี้หลังจากกลับมาจากต่างประเทศเพื่อดูแลกลุ่มบริษัทหลินซื่อ ก็ยุ่งวุ่นวายทุกวัน ไม่มีเวลาคบหาดูใจกับใครเลย
คู่หมั้นมาจากไหนกัน?
คุณปู่หลินที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ดวงตาวาบขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนเงยหน้าขึ้นถามว่า "ชิงย่า เธอมีคู่หมั้นแล้วเหรอ ทำไมไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงเรื่องนี้เลย?"
หลินฉางซานรีบพูดต่อว่า "ใช่! ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยพูดถึง..."
"ไม่ได้พูดถึงไม่ได้แปลว่าไม่มี!"
หลินชิงหยาตอบเสียงเย็น "พวกเรารู้จักกันมาสักพัก รู้สึกว่าเข้ากันได้ดีก็เลยคบกัน แฟนนัดเจอกันที่โรงแรม มีปัญหาอะไรหรือ?"
"แน่นอนว่ามีปัญหา!"
หลินฉางซานพูดอย่างไม่มีเหตุผล "เธอก็บอกเองว่าเขาเป็นคู่หมั้น ตราบใดที่ยังไม่แต่งงาน พวกเธอก็แค่มีความสัมพันธ์ชู้สาว!"
คุณปู่หลินที่นั่งเป็นประธานพยักหน้าเบาๆ พูดเสียงทุ้มว่า "ที่ฉางซานพูดมาก็มีเหตุผล!"
หลินชิงหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย "คุณปู่ หมายความว่า..."
"แต่งงาน!"
คุณปู่หลินพูดว่า "แค่พวกเธอจดทะเบียนสมรส ข่าวลือทั้งหมดที่มุ่งเป้ามาที่เธอและกลุ่มบริษัทหลินซื่อก็จะหายไปเอง!"
แย่แล้ว!
เรื่องใหญ่แล้ว!
หลินชิงหยารู้สึกใจสั่น เหงื่อเย็นผุดซึมที่หน้าผาก เธอตั้งใจจะใช้เรื่องคู่หมั้นมาแก้ตัว ไม่คิดว่าจะขุดหลุมฝังตัวเอง
เห็นหลินชิงหยาไม่พูดอะไรสักที หลินฉางซานหมุนลูกตาไปมา ยิ้มเยาะแล้วพูดว่า "ชิงย่า อย่าบอกนะว่าเธอแต่งเรื่องคู่หมั้นขึ้นมาเพื่อรักษาตำแหน่งประธาน หลอกประธานกรรมการและกรรมการทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่?"
พอพูดจบ ที่ประชุมก็วุ่นวายอีกครั้ง เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม
มุมปากหลินชิงหยาสั่นเล็กน้อย เธอไม่สนใจหลินฉางซาน มองไปที่คุณปู่หลิน พยายามข่มใจพูดว่า "คุณปู่ หนูอายุแค่ 23 ยังเด็กอยู่ ตอนนี้บริษัทกำลังพัฒนา..."
"23 ไม่เด็กแล้ว ตอนนี้ข่าวลือเต็มไปหมด ถ้าพวกเธอแต่งงานตอนนี้ก็เท่ากับทำประโยชน์ให้บริษัทมากที่สุดแล้ว!"
คุณปู่หลินถือไม้เท้าทั้งสองมือ พูดต่อว่า "ห้าวัน ฉันให้เวลาพวกเธอห้าวัน ไปจดทะเบียนสมรสก่อน ส่วนงานแต่งงานค่อยจัดทีหลังก็ได้"
"เอาล่ะ การประชุมวันนี้แค่นี้ ทุกคนแยกย้ายได้"
พูดจบ เขาไม่ให้โอกาสหลินชิงหยาคัดค้าน สั่งปิดประชุมทันที
...
หลังออกจากห้องประชุมคณะกรรมการ หลินชิงหยากลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง
เธอบีบสันจมูก ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความจนใจ
เธอไม่คิดว่า เรื่องชีวิตคู่ของตัวเองจะถูกกำหนดแบบนี้...
"ก๊อก ก๊อก!"
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เลขาฯ เซียวเหยียนเดินเข้ามา เธอล็อคประตูแล้วพูดเสียงต่ำว่า "คุณหนู คนที่คุณให้สืบหาตัว หาเจอแล้วค่ะ"
"เขาชื่อฮันอวี่ อายุ 28 ปี เป็นเด็กกำพร้า อยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กย่านเหนือเมืองจนอายุ 5 ขวบ หลังจากนั้นถูกคู่สามีภรรยาในเมืองเหอเขี้ยวรับไปเลี้ยง เรียนประถมและมัธยมต้นที่เมืองเหอเขี้ยว ต่อมาสอบเข้ามหาวิทยาลัยจินหลิง คณะบริหารธุรกิจ"
"หลังเรียนจบ เขาไปเป็นทหาร รับใช้ชาติอยู่ 6 ปี เมื่อเดือนกันยายนปีที่แล้วปลดประจำการกลับมา ตอนนี้ทำงานส่งอาหารที่บริษัทเออเล่อเหมาที่ถนนเวินหลาน จากข้อมูลที่เราสืบมา ชายคนนี้นิสัยใช้ได้ ค่อนข้างซื่อสัตย์และขยัน"
"อ้อใช่!"
ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เซียวเหยียนรายงานต่อว่า "เขามีแฟนชื่อหลี่เหมิงถิง ค่อนข้างวัตถุนิยม ชีวิตส่วนตัวไม่ค่อยดี ตอนคบกับฮันอวี่ก็นอกใจเขาหลายครั้ง"
"เมื่อไม่นานมานี้เธอเพิ่งไปติดพันกับกั๋วเจินเหว่ย ลูกชายเจ้าของเมืองวัสดุก่อสร้างกั๋วซื่อที่ร่วมธุรกิจกับบริษัทเรามาหลายปี..."
ฟังเลขาฯ รายงาน หลินชิงหยานวดขมับเบาๆ รอจนอีกฝ่ายหยุดพูด เธอจึงเอ่ยว่า "เบอร์มือถือ!"
"อ๊ะ? อ๋อ มีค่ะ"
เซียวเหยียนรีบบอกเบอร์โทรศัพท์
หลินชิงหยาโทรออกทันที
ตู้...ตู้...ตู้...
หลังเสียงสัญญาณดังสามครั้ง โทรศัพท์ก็ต่อติด
"สวัสดี ใครครับ?"
ปลายสาย เสียงคุ้นเคยของชายคนนั้นดังขึ้น แต่แฝงความเหนื่อยล้าและหดหู่
"ฉันเอง หลินชิงหยา"
หลินชิงหยากดความโกรธในใจ พูดด้วยน้ำเสียงสั่งการว่า "เอาบัตรประชาชนกับทะเบียนบ้านมาด้วย อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่สำนักงานทะเบียนถนนเวินหยวน!"
ตอนนี้ ฮันอวี่กำลังขี่รถมอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปจุดรับอาหาร
แม้จะเป็นเนื้องอกในสมอง ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป
ได้รับโทรศัพท์จากหลินชิงหยา ฮันอวี่ถึงกับชะงักงัน
บัตรประชาชน?
ทะเบียนบ้าน?
สำนักงานทะเบียน?
คุณหนูหลินคนนี้จะทำอะไรกันแน่?
หรือจะแต่งงานกับฉัน?
ล้อเล่นใช่ไหม!
"ฉันจะพูดอีกครั้ง! เอาบัตรประชาชนกับทะเบียนบ้านมาด้วย อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่สำนักงานทะเบียนถนนเวินหยวน!"
"เราจะแต่งงานกัน!"
เห็นปลายสายไม่พูดอะไรสักที หลินชิงหยาจึงพูดย้ำเสียงต่ำ
ถ้ามีทางเลือก เธอคงไม่มีวันแต่งงานกับทหารปลดประจำการที่มาส่งอาหาร
แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือก เธอทำได้แค่จดทะเบียนสมรสกับฮันอวี่ตามที่คุณปู่ต้องการ รอให้เรื่องสงบลงค่อยแอบหย่ากัน
นี่เป็นทางออกเดียวที่เธอคิดได้
แน่นอน การแต่งงานกับฮันอวี่เป็นแค่การแต่งงานหลอกๆ เธอจะไม่มีวันยอมให้ผู้ชายคนนี้แตะต้องตัวเธออีก!
ปลายสายไม่นานก็มีเสียงฮันอวี่ตอบว่า "ขอโทษครับ ผมปฏิเสธ"
"ผมต้องไปทำงาน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอวางสายนะครับ"
พูดจบ ไม่รอให้หลินชิงหยาพูด เขาก็วางสายไปเลย
ปัง!
วางสาย?
เขากล้าวางสายฉัน!!!
ตอนนี้หลินชิงหยาทั้งโกรธทั้งแค้น
มีแต่ฉันหลินชิงหยาที่วางสายคนอื่น ยังไม่เคยมีใครกล้าวางสายฉันก่อน!
ยิ่งกว่านั้น ไอ้หมอนี่เมื่อวานยังทำเรื่องแย่ๆ กับฉัน!
ให้แต่งงานกับฉัน ยังปฏิเสธอีก?
ไอ้สัตว์!
ไอ้เลว!
"ทำงาน? ฉันจะไม่ให้แกมีงานทำ!"
หลินชิงหยากัดริมฝีปากแดง สั่งเลขาฯ ว่า "เซียวเหยียน รีบติดต่อบริษัทเออเล่อเหมาที่ถนนเวินหลานเดี๋ยวนี้ ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ต้องซื้อมาให้ได้!"
"แล้วก็ จัดรถพิเศษให้ด้วย!"
...


## บทที่ 7: ใครให้ความกล้าเจ้า?

"อ้า..."
หลังจากวางสาย ฮันอวี่ถอนหายใจอย่างหนัก
เขาไม่รู้ว่าทำไมหลินชิงหยาถึงอยากแต่งงานกับเขาอย่างกะทันหัน และเขาก็ไม่อยากรู้
ดูจากสภาพร่างกายของเขาในตอนนี้ การที่จะอยู่รอดไปอีกสองสัปดาห์ยังเป็นปัญหา
เขาทำร้ายหลินชิงหยาไปครั้งหนึ่งแล้ว เขาไม่อาจทำร้ายเธออีก
กริ๊ง!
ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้นอีกครั้ง
พอหยิบขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นสายจากหลี่จื่อพาน ผู้จัดการบริษัทเดลิเวอรี่
พอรับสาย ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากปลายสาย "ฮันอวี่! แกทำบ้าอะไรอยู่? ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ มีคนร้องเรียนมากว่ายี่สิบราย!!! ไอ้บ้า อาหารที่แกต้องส่งไปไหนหมด!"
"ถ้าแกไม่อยากทำงานแล้ว ก็ไสหัวไปซะ!"
หลี่จื่อพานโกรธมาก ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เขาได้รับเรื่องร้องเรียนเกี่ยวกับฮันอวี่มากกว่ายี่สิบราย
เขาไม่ชอบหน้าฮันอวี่มานานแล้ว ไอ้หมอนี่หน้าตาดีกว่าเขา ยังมีแฟนสาวสวย และเคยเถียงกับเขาเรื่องงานมาก่อน
ปกติไม่มีโอกาสจัดการฮันอวี่ แต่วันนี้ในที่สุดก็ได้โอกาสแล้ว หลี่จื่อพานจึงไม่ยอมปล่อยไป
"คุณพูดถูก ผมก็ไม่อยากทำแล้วเหมือนกัน"
เผชิญกับการด่าทอของหลี่จื่อพาน ฮันอวี่ดูสงบนิ่งมาก พูดจบก็วางสายทันที
ก่อนหน้านี้เพื่อที่จะใช้ชีวิตในเมืองจินหลิงให้ดี เขาจำต้องอดทนกลั้นใจ แต่ตอนนี้เขาเหลือเวลาอีกไม่กี่วัน จะกลัวอะไรกับการขัดใจผู้จัดการบริษัทเดลิเวอรี่
...
บริษัทเดลิเวอรี่เอ้อเล่อเหมาที่ถนนเวินหลาน
หลี่จื่อพานกำลังกระทืบเท้าด้วยความโกรธในห้องโถง "โมโหจริง! โมโหจริง!"
"ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้ฮันอวี่ กล้าดีมาเถียงกับกู!"
"ถ้ากูไม่หักเงินเดือนมึงให้หมด กูไม่ใช่แซ่หลี่!"
พนักงานคนอื่นในห้องโถงต่างก้มหัวเงียบ ไม่กล้าส่งเสียง กลัวจะโดนลูกหลง
ในตอนนั้น ชายวัยกลางคนใส่สูทพุงพลุ้ยคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเปล่งปลั่ง
คนที่มาคือประธานบริษัท หลิวเฟิง
เมื่อเห็นหลิวเฟิง หลี่จื่อพานก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที "โอ้ ท่านประธานหลิว! ทำไมท่านถึงมาล่ะครับ?"
"ถ้าท่านบอกล่วงหน้า ผมจะได้พาพนักงานมาต้อนรับท่าน..."
ประธานหลิวชำเลืองมองเขา พูดเรียบๆ ว่า "อย่าพูดมาก รีบทำความสะอาดเร็วๆ เถอะ เจ้านายคนใหม่กำลังจะมา!"
"เจ้านายคนใหม่?"
ทุกคนตกตะลึง หลี่จื่อพานยิ่งงงงวย "หมายความว่ายังไงครับ? ท่านประธานหลิวขายบริษัทไปแล้วหรือ?"
"พูดเยอะ! มีคนให้ห้าล้านหยวนซื้อสาขานี้ไป ถ้าเป็นแกจะขายไหมล่ะ?"
ประธานหลิวพูดอย่างดูถูก
ห้าล้านหยวน?
แค่สาขาแบบนี้ใช้เงินตั้งห้าล้านหยวน?
เจ้านายคนใหม่นี่ต้องเป็นคนโง่ หรือไม่ก็รวยมากแน่ๆ!
แน่นอนว่าความเป็นไปได้อย่างหลังมีมากกว่า
ถ้าได้สานสัมพันธ์กับเจ้านายคนใหม่ ต่อไปเงินเดือนก็ต้องเพิ่มขึ้นเท่าตัวแน่นอน
เพื่อสร้างความประทับใจที่ดีต่อเจ้านายคนใหม่ หลี่จื่อพานก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที ตะโกนสั่งลูกน้อง "หูหนวกกันหมดหรือไง? ไม่ได้ยินหรือว่าเจ้านายคนใหม่กำลังจะมา!"
"รีบขยับตัวกันหน่อย กระจก กระเบื้อง ต้องเช็ดให้สะอาดหมด!"
"ใครกล้าขี้เกียจ ก็ไสหัวไปเหมือนฮันอวี่!"
เพื่อกระตุ้นให้ลูกน้องทำความสะอาด หลี่จื่อพานถึงกับยกฮันอวี่มาเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี
"ชิ! ไอ้หมาบ้า! ไอ้พวกนี่!"
"ให้พวกเราทำงาน ตัวเองยืนเท้าเอวสั่ง!"
พนักงานหลายคนก้มหน้าพึมพำด้วยความไม่พอใจ
สำหรับหลี่จื่อพานผู้จัดการที่อารมณ์ร้าย ไม่มีความสามารถ รู้แต่จะประจบสอพลอ พวกเขาไม่นับถือเลยสักนิด
แต่เพื่อปากท้อง ก็ต้องอดทนและรีบลงมือทำงาน
สิบนาทีต่อมา...
รถปอร์เช่ พานามิราสีดำเข้ม ค่อยๆ จอดที่ริมถนน
คนที่นั่งอยู่ในรถคือหลินชิงหยา ประธานกลุ่มบริษัทหลินซื่อ
หลังจากที่ฮันอวี่ปฏิเสธคำขอของเธอ เธอยอมใช้เงินส่วนตัวซื้อบริษัทเดลิเวอรี่ที่ถนนเวินหลานในเวลาอันสั้นที่สุด และยังมาด้วยตัวเองอีกด้วย
เมื่อเห็นรถปอร์เช่ หลิวเฟิงรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เขารู้ว่าเจ้าของบริษัทคนใหม่ที่คุยโทรศัพท์ด้วยมาแล้ว!
หลี่จื่อพานก็จัดแต่งทรงผมเช่นกัน เตรียมต้อนรับเจ้านายคนใหม่
"เอี๊ยด!"
ในตอนนั้น ฮันอวี่ก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามาถึงหน้าบริษัทเดลิเวอรี่
"ฮันอวี่? มึงกลับมาทำไม! มึงโดนไล่ออกแล้ว!"
เมื่อเห็นฮันอวี่ หลี่จื่อพานก็โมโหขึ้นมาทันที "ไปให้พ้น! รีบไสหัวไป!"
"ไอ้หลี่ พูดดีๆ หน่อย!"
ฮันอวี่ขมวดคิ้วแล้วตอบกลับไป "กูลาออกแล้ว แต่ของกูยังอยู่ที่นี่ แล้วเงินเดือนเดือนนี้ก็ยังไม่ได้..."
"มึงยังจะเรียกร้องเงินเดือนอีกเหรอ?"
หลี่จื่อพานโกรธจัด ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้านายคนใหม่มา เขาอยากรักษาภาพลักษณ์ที่ดี ป่านนี้คงตบไปแล้ว
"ผู้จัดการหลี่ จัดการให้เรียบร้อย ให้เขาไปให้พ้น!"
หลิวเฟิงมองฮันอวี่แวบหนึ่ง แล้วโบกมือไล่เหมือนไล่แมลงวัน สั่งให้หลี่จื่อพานรีบจัดการ
ส่วนตัวเขาก็รีบเดินไปทางรถปอร์เช่
"ครับ!"
หลี่จื่อพานรับคำอย่างประจบ แล้วหันไปพูดกับฮันอวี่อย่างรำคาญ "เห็นแก่หน้าผู้จัดการหลิว ให้มึงห้าร้อยหยวน พรุ่งนี้มารับ ตอนนี้! รีบไสหัวไป!"
...
ประตูรถปอร์เช่เปิดออก หลินชิงหยาในชุดสูทดำ แต่งหน้าบางๆ ราวกับซีอีโอสาวสวยเย็นชา เดินออกมาจากรถพร้อมผู้ช่วยเหยียนลี่
เมื่อเห็นใบหน้าของหลินชิงหยา ตาของหลิวเฟิงก็เบิกกว้างทันที
เขาไม่เคยคิดเลยว่า เจ้านายคนใหม่ที่ซื้อสาขาเดลิเวอรี่ของเขา จะเป็นซีอีโอสาวชื่อดังแห่งกลุ่มบริษัทหลินซื่อในเมืองจินหลิง - หลินชิงหยา!
"สวัส...สวัสดีครับคุณหลิน!"
"ฮันอวี่อยู่ไหน?"
หลินชิงหยาไม่แม้แต่จะมองหลิวเฟิง คำแรกที่พูดหลังลงจากรถคือถามถึงฮันอวี่
"ฮันอวี่?"
หลิวเฟิงชะงัก ชื่อนี้คุ้นหู
เดี๋ยวก่อน!
พนักงานที่หลี่จื่อพานกำลังจะไล่ออกเมื่อกี้ก็ชื่อฮันอวี่ไม่ใช่หรือ?
คิดได้แบบนั้น เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นบนหน้าผากของหลิวเฟิงทันที
"คุณหลิน เขาอยู่นั่นค่ะ!"
เหยียนลี่ที่ใส่แว่นทองกวาดตามองรอบๆ แล้วจำผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตที่หน้าประตูได้ทันที นั่นคือฮันอวี่ในข้อมูล!
หลินชิงหยามองตามทิศทางที่เหยียนลี่ชี้
ไม่ผิดแน่!
เป็นเขาจริงๆ!
แม้จะกลายเป็นเถ้าถ่าน เธอก็ยังจำเขาได้!
ตึก!
ตึก!
ตึก!
หลินชิงหยารีบเดินตรงไปในทันทีด้วยรองเท้าส้นสูง เหยียนลี่ตามมาติดๆ หลิวเฟิงก็รีบวิ่งตามไปด้วย
ที่หน้าสาขาเดลิเวอรี่
ฮันอวี่สะบัดแขนหลี่จื่อพานออก พยายามจะบุกเข้าไปข้างใน
เขาทำงานส่งของจนเหนื่อยแทบตาย จะให้รับแค่ห้าร้อยหยวนได้ยังไง!
ยิ่งกว่านั้น ข้างในยังมีของส่วนตัวของเขาอีก
หลี่จื่อพานหันหลังให้รถปอร์เช่ ไม่รู้ว่าเจ้านายคนใหม่กำลังเดินมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นฮันอวี่กล้าบุกเข้าบริษัท เขาก็โกรธจัด "ฮันอวี่! มึงอย่ามาทำตัวไม่รู้จักหน้า!"
"ตอนนี้มึงไสหัวไปยังได้ห้าร้อยหยวน ถ้าไม่ไป ดูกูจะจัดการมึงยังไง!"
ตอนนั้นเอง เสียงเย็นเยียบดังมาจากด้านหลังหลี่จื่อพาน
"ใครให้แกกล้ารังแกคู่หมั้นของหลินชิงหยา!"
...


## บทที่ 8: นี่เป็นครั้งที่ 2 ที่เขาปฏิเสธฉัน!

หลินชิงหยา?
คู่หมั้น?
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง
อะไรกัน?
แฟนของฮันอวี่ไม่ใช่ติงติงที่แต่งตัวเซ็กซี่คนนั้นหรอกหรือ? ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาเป็นหลินชิงหยา?
และผู้หญิงคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง หรือบุคลิก ก็เหนือกว่าติงติงคนนั้นหลายสิบเท่า
เดี๋ยวก่อน!
จู่ๆ มีคนนึกขึ้นได้
หลินชิงหยาไม่ใช่ประธานหญิงคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลินซื่อหรอกหรือ?
ตอนนี้ สายตาของทุกคนต่างจ้องมองไปที่ฮันอวี่ ด้วยความอิจฉาริษยา
หลุมศพบรรพบุรุษของฮันอวี่คงจะมีควันสีเขียวลอยขึ้นมาแน่ๆ
ถึงกับได้จีบประธานสาวเย็นชาของกลุ่มบริษัทหลินซื่อได้?
และยังได้เป็นคู่หมั้นของเธอด้วย?
รอยยิ้มแบบมืออาชีพที่ติดอยู่บนใบหน้าของผู้จัดการหลิวที่มาด้วยก็แข็งค้างในทันที
ในตอนนี้ เขาเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมประธานหญิงหลินชิงหยาถึงยอมจ่ายห้าล้านหยวนเพื่อซื้อจุดส่งอาหารที่แย่ขนาดนี้
หลี่จื่อพานหันตัวกลับมา เมื่อเห็นหลินชิงหยา เขาตกใจ พระเจ้า! ผู้หญิงคนนี้สวยกว่าในปกนิตยสารอีก!
จากนั้น เขาก็พูดติดอ่าง "คุณ...คุณหลิน คุณคงจำคนผิดแล้วล่ะครับ?"
"ไอ้หมอนี่แค่คนส่งอาหารที่น่ารังเกียจ เป็นพนักงานระดับต่ำสุดของบริษัทเรา เขาจะเป็นคู่หมั้นของคุณได้ยังไง?"
"เขามีทัศนคติในการบริการที่แย่มาก โดนลูกค้าร้องเรียนหลายครั้ง เมื่อกี้ก็โดนไล่ออกไปแล้ว..."
ผู้จัดการหลิวเป็นคนฉลาด แม้จะไม่รู้เรื่องราวทั้งหมด แต่จากท่าทีของหลินชิงหยา ถึงจะไม่ใช่คู่หมั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ต้องลึกซึ้งแน่นอน!
เขากลัวว่าจะโดนลูกหลง และอยากเอาใจหลินชิงหยา จึงรีบขัดจังหวะหลี่จื่อพาน ตะโกนด้วยความโกรธ "หลี่จื่อพาน! แกพูดเหลวไหลอะไร! นายฮันทำงานอย่างขยันขันแข็ง เขาโดนไล่ออกตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
"คนที่ควรโดนไล่ออกคือแกต่างหาก!"
"ฉันได้รับโทรศัพท์ร้องเรียนเกี่ยวกับแกหลายครั้ง! แกไม่เพียงแต่มีทัศนคติที่แย่มากต่อพนักงาน ยังหักเงินเดือนลูกน้องด้วยข้ออ้างต่างๆ สร้างผลกระทบร้ายแรงต่อบริษัทสาขาจินหลิงของเรา!"
"ฟังให้ดีนะ! ถ้ายังไม่เข้าใจ ฉันจะแจ้งอย่างเป็นทางการว่า แกถูกไล่ออก!"
ผู้จัดการหลิวด่าหลี่จื่อพานอย่างรุนแรง จากนั้นก็เรียกฮันอวี่ว่านายฮัน และไล่หลี่จื่อพานออกต่อหน้าทุกคน
ทักษะการเปลี่ยนสีหน้าและการประจบประแจงของเขาช่างเป็นระบบจริงๆ ทำเอาทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตะลึง
หลี่จื่อพานก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ "ผู้จัดการหลิว! คุณพูดว่าอะไรนะ? คุณจะไล่ผมออก?"
ผู้จัดการหลิวมองหลี่จื่อพานเหมือนมองคนโง่ ไอ้หมอนี่ช่างไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย ไม่รู้ว่าได้เป็นผู้จัดการมาได้ยังไง
ฮันอวี่ที่เงียบมานานหันตัวครึ่งหนึ่ง เขามองหลินชิงหยาด้วยสีหน้าซับซ้อน ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะตามมาที่นี่ได้ และยังซื้อบริษัทส่งอาหารที่เขาทำงานอยู่
ในตอนนั้น เขาไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ฝืนยิ้ม "ขอบคุณครับ!"
"ไม่ต้อง!"
หลินชิงหยาทำหน้าเย็นชา พูดเบาๆ "ในโลกนี้มีแค่ฉันที่รังแกนายได้ คนอื่นใครก็ไม่มีสิทธิ์!"
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างสูดหายใจเฮือก
โอ้โห!
ประธานหญิงช่างเด็ดเดี่ยวจริงๆ!
ฮันอวี่ไอ้หมอนี่โชคดีอะไรขนาดนี้ ถึงได้ทำให้ประธานหญิงที่เหมือนนางฟ้าคนนี้หลงรัก...
เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ หลี่จื่อพานก็เพิ่งรู้สึกตัว: ไอ้หมอฮันอวี่นี่มีความสัมพันธ์กับหลินชิงหยาจริงๆ!
พระเจ้า!
เป็นไปได้ยังไง!
ไม่ทันได้ตกใจ สมองของหลี่จื่อพานก็ทำงานอย่างรวดเร็ว
ถ้าอยากจะอยู่ในบริษัทต่อในฐานะผู้จัดการ ตอนนี้ต้องขอร้องฮันอวี่เท่านั้น!
พรวด!
หลี่จื่อพานคุกเข่าลงตรงหน้าฮันอวี่อย่างไม่ลังเล พร้อมน้ำตาและน้ำมูกไหลพราก "ฮันอวี่! พี่หยุ่น! ผมขอโทษ ผมผิดไปแล้ว! ผมไม่ควรตะโกนใส่คุณ ไม่ควรพูดจาเกินเลยแบบนั้น"
พูดพลางตบหน้าตัวเองอย่างแรงสองที "พี่หยุ่น! เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนร่วมงานกันมาครึ่งปี ช่วยอย่าไล่ผมออกได้ไหมครับ?"
"ผมเพิ่งซื้อบ้าน ต้องผ่อนเดือนละหกพันกว่า ค่าใช้จ่ายในบ้านก็เยอะ ผมขาดงานนี้ไม่ได้..."
ฮันอวี่หันไปมอง สายตาเย็นชา พูดเรียบๆว่า "คุณมีหนี้บ้าน มีค่าใช้จ่ายในครอบครัวเยอะ มันเกี่ยวอะไรกับผม?"
"การไล่คุณออกเป็นการตัดสินใจของผู้จัดการหลิว ไม่เกี่ยวกับผมเลย!"
"แน่นอน ส่วนตัวผมคิดว่าเป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมาก"
ประโยคสุดท้ายเท่ากับตัดหนทางทั้งหมดของหลี่จื่อพาน
พูดจบ เขาหันไปทางหลินชิงหยา "ขอเวลาสองนาที ผมจะไปเอาของข้างใน เรามาคุยกันต่อนะ?"
หลินชิงหยาพยักหน้า "ได้!"
ไม่นาน ฮันอวี่ก็ออกมาพร้อมกล่องกระดาษใบหนึ่ง ข้างในบรรจุของใช้ส่วนตัว เขาห่อกล่องวางไว้บนรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า จากนั้นก็ตามเซียวเหยียนเลขาฯ เข้าไปนั่งเบาะหลังรถพาราเมล่า
ในรถ หลินชิงหยาในชุดสูทดำกอดอก ขาขาวเรียวยาวไขว่ห้าง เผยให้เห็นรูปร่างอ้อนแอ้น ขาขาวเรียวยาวนั้นทำให้ฮันอวี่ที่เพิ่งเข้ามาในรถต้องกลืนน้ำลาย
แม้ว่าเมื่อคืนจะได้สัมผัสเนื้อหนังกันแล้ว แต่ฮันอวี่ก็ยังควบคุมสายตาตัวเองไม่ได้
ดูเหมือนหลินชิงหยาจะสังเกตเห็นสายตาของฮันอวี่ เธอจ้องเขาอย่างรังเกียจ แล้วเปลี่ยนท่านั่ง เอากระเป๋าแอร์เมสมาบังขา
"นี่คือสัญญาแต่งงาน ดูหน่อย!"
หลินชิงหยาหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ฮันอวี่พลางพูดเสียงเข้ม "สามเดือน แต่งงานกับฉันสามเดือน! แค่คุณเซ็นสัญญานี้ แล้วไปจดทะเบียนกับฉัน บริษัทส่งอาหารถนนเวินหลานนี้ก็เป็นของคุณ!"
สุดท้ายก็เรื่องนี้จริงๆ!
ก่อนขึ้นรถ ฮันอวี่ก็คาดว่าอีกฝ่ายน่าจะมาเพื่อเรื่องแต่งงาน
ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเดาถูก
"คุณหลิน ผมขอบคุณที่วันนี้คุณช่วยผมระบายอารมณ์"
ฮันอวี่ผลักเอกสารคืน พูดว่า "แต่ขอโทษครับ ผมเซ็นสัญญานี้ไม่ได้!"
พูดจบ เขาก็เปิดประตูรถจะออกไป
"เพราะหลี่เหมิงถิงใช่ไหม?"
หลินชิงหยาพูดเสียงเย็น "ฮันอวี่! ฉันบอกให้คุณรู้ เธอเป็นแค่ผู้หญิงขายตัว! ตอนที่คบกับคุณ เธอก็คบผู้ชายหลายคนพร้อมกัน!"
"ตอนที่คุณเหนื่อยส่งอาหาร เธอกำลังนอนกับผู้ชายอื่นในโรงแรม..."
"ผมรู้!"
ฮันอวี่หันหน้ามา ยิ้มขื่น "ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เป็นเพราะตัวผมเอง"
"คุณหลิน ขอโทษครับ!"
เขาไม่พูดอะไรอีก ก้าวออกจากรถ
ก่อนไป เขาโค้งคำนับหลินชิงหยาที่อยู่ในรถ แล้วขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าตัวเล็ก บิดคันเร่ง จากไปอย่างสงบ
ภาพนี้ทำเอาทุกคนที่เห็นถึงกับตะลึง
หมายความว่าไง?
ไอ้หมอนี่ไม่นั่งรถหรูไป กลับขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าพังๆจากไป?
ทะเลาะกันเหรอ?
มีคู่หมั้นสวยขนาดนี้ แถมยังปกป้องเขาขนาดนี้ ไอ้ฮันอวี่นี่ช่างไม่รู้จักบุญคุณเอาเสียเลย?
ในรถ หลินชิงหยาหน้าตึง หายใจถี่ด้วยความโกรธ
เธอจ้องมองร่างที่จากไปไกล อยากจะฆ่าผู้ชายคนนั้นให้ตาย
"ไอ้เวร นี่มันครั้งที่สองแล้วที่เขาปฏิเสธฉัน!"
"เซียวเหยียน ตามดูเขาไว้!"
...


## บทที่ 9: เซ็นสัญญานี้ แล้วคุณจะเป็นคนของฉัน หลินชิงหยา!

หลังจากขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไปตามถนนซวนอู่ต้าถาวได้สิบกว่านาที ฮันอวี่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกครั้ง
ความเจ็บปวดที่แทบจะทะลุกระดูกทำให้เขาไม่สามารถจับคันเร่งและเบรกได้อย่างมั่นคง รถเริ่มส่ายไปมา
พอดีในตอนนั้นเอง มีรถมาเซราติสีแดงคันหนึ่งพุ่งมาด้านหลังอย่างรวดเร็ว
เสียงดังปั้ก!
กระจกมองข้างของรถเฉี่ยวโดนแขนของฮันอวี่ ทำให้มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าล้มลง ฮันอวี่ก็ถูกเหวี่ยงลงจากรถอย่างแรงไปที่ริมถนน
รถมาเซราติเบรกเสียงดังเอี๊ยด มีสาวสวยผมมวยกลมลงมาจากที่นั่งคนขับ
หญิงสาวอายุราวยี่สิบต้นๆ หน้าตาน่ารักละเอียดอ่อน รูปร่างเซ็กซี่มาก
เธอรีบวิ่งมาที่ข้างตัวฮันอวี่ ก้มตัวลงพยายามจะพยุงเขาขึ้น
"ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"
"ไม่...ไม่เป็นไร เป็นความผิดผมเอง"
ฮันอวี่โบกมือปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่าย พยายามอดทนความเจ็บปวดลุกขึ้นจากพื้น แล้วนั่งลงที่ริมถนน
"แน่ใจนะคะว่าไม่เป็นไร?"
หญิงสาวมองฮันอวี่อย่างสงสัย เสื้อผ้าของเขาขาดและมีคราบเลือด ใบหน้าก็ซีดขาว ดูไม่ค่อยดีเลย
นึกถึงว่ายังมีธุระด่วนต้องจัดการ หญิงสาวลังเลครู่หนึ่ง ก่อนหยิบเงินสดกับกระดาษโน้ตออกจากกระเป๋า ยัดใส่มือฮันอวี่ "เอาเงินนี้ไปหาหมอก่อนนะคะ"
"ฉันชื่อถังอี้อี้ค่ะ ขอโทษจริงๆ นะคะ ฉันมีธุระด่วนต้องไปจัดการ ถ้ามีอะไรโทรหาฉันนะคะ!"
ฮันอวี่อยากจะลุกขึ้นคืนเงินให้หญิงสาว แต่เธอขับรถจากไปแล้ว
จำใจต้องรับเงินไว้ เขานั่งพักที่ริมถนนสักพัก ก่อนจะขึ้นขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ากลับห้องเช่า
ห้องเช่าของฮันอวี่อยู่ที่ถนนโรงเรียนหนังสือย่านชานเมืองจินหลิง เป็นที่ค่อนข้างห่างไกล เป็นตึกเก่า พื้นที่ก็ไม่ใหญ่ แต่ราคาถูก เช่าเดือนละเจ็ดร้อยหยวนเท่านั้น
ยี่สิบนาทีต่อมา ฮันอวี่กลับมาถึงถนนซู่หยวน ขณะที่เขาจอดรถไว้นอกลานบ้าน ความรู้สึกไม่ดีก็ผุดขึ้นมาในใจ
ราวกับจะยืนยันลางสังหรณ์ของเขา ชายสักแขนสิบกว่าคนแบกไม้เบสบอลกับท่อเหล็กเดินออกมาจากรอบๆ ลานบ้าน ล้อมฮันอวี่เอาไว้
ในเวลาเดียวกัน บนระเบียงชั้นสอง ปรากฏร่างคุ้นตาสองคน คือกั๋วเจินเหว่ยคนอ้วนกับหลี่เหมิงถิง
คนอ้วนล้วงมือทั้งสองข้างใส่กระเป๋า สีหน้าเยาะเย้ย
หลี่เหมิงถิงกอดอกพิงอยู่ในอ้อมกอดคนอ้วน มองฮันอวี่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
ฮันอวี่รู้ว่าคนอ้วนต้องแก้แค้นเขา แต่ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้
บ้าเอ๊ย ตอนอยู่โรงพยาบาลน่าจะลงมือหนักกว่านี้
เห็นฮันอวี่หน้าเครียด คนอ้วนยิ้มเยาะพูดว่า "ฮันอวี่! ไม่คิดใช่ไหมว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้!"
"กล้าตีกู แถมยังกล้าไปทวงเงินติงติง มึงกินหัวใจเสือหัวใจหมีมารึไง?"
"พวกมึง ตีมัน!"
พอพูดจบ พวกผู้ชายสักแขนสิบกว่าคนก็ยกไม้เบสบอลกับท่อเหล็กขึ้น รุมกันเข้าใส่ฮันอวี่
ถ้าเป็นแต่ก่อน ฮันอวี่ไม่กลัวเลย ด้วยฝีมือของเขา อย่างมากแค่สองนาทีก็จัดการพวกนักเลงพวกนี้ได้หมด
แต่ตอนนี้เขามีบาดแผล ซ้ำยังเป็นมะเร็งสมอง พละกำลังไม่ถึงหนึ่งในสิบของแต่ก่อน
เมื่อสู้ไม่ได้ ก็มีแต่ต้องหนี!
ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ฮันอวี่คว้ากระถางต้นไม้ข้างตัวขว้างใส่พวกนักเลงที่บุกเข้ามา แล้วกระโดดขึ้นกำแพงอย่างว่องไว
นักเลงหัวล้านคนหนึ่งจับจังหวะได้ ฟาดไม้เข้าที่หลังฮันอวี่อย่างแรง
ฮันอวี่หลบไม่ทัน โดนตี ร่วงลงมาจากกำแพงอย่างแรง
เขาครางเบาๆ รู้สึกเจ็บแสบร้อนที่หลัง
นักเลงสิบกว่าคนฉวยโอกาสรุมเข้ามา กดฮันอวี่ลงกับพื้นแล้วรุมทั้งต่อยทั้งเตะ
ไม่นานฮันอวี่ก็เลือดอาบไปทั้งตัว
คนอ้วนจึงค่อยๆ พาหลี่เหมิงถิงเดินลงมาจากชั้นสองอย่างไม่รีบร้อน
เขาค่อยๆ เดินมาหน้าฮันอวี่ที่ถูกกดไว้กับพื้น ก้มตัวลง คว้าผมของอีกฝ่ายแล้วพูดอย่างดุร้าย "ฮันอวี่ ก่อนหน้านี้มึงไม่ใช่เก่งมากหรอ?"
"มึงลองเก่งให้กูดูอีกทีสิวะ?"
พูดจบ เขาก็ตบหน้าฮันอวี่หลายฉาด
ดูเหมือนตบยังไม่หายแค้น เขารับไม้เบสบอลที่นักเลงหัวล้านส่งให้ แล้วฟาดหลังฮันอวี่อย่างแรงอีกหลายที
ปัง!
ปัง!
ปัง!
ไม้เบสบอลฟาดลงบนแผ่นหลังของฮันอวี่อย่างรุนแรง เขาได้แต่กอดหัวตัวเองและขดตัวเหมือนกุ้งต้มสุก ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล!
แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังกัดฟันไม่ส่งเสียงครางแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขอร้องให้ละเว้น
ไม่ไกลออกไป มีรถปอร์เช่ พานามิรา สีดำคันหนึ่ง
ในรถ เลขาฯ เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า: "คุณหลิน พวกเราจะยังไม่ลงมือช่วยอีกหรือคะ?"
"เขาสมควรโดนตี!"
หลินชิงหยากัดริมฝีปากแดงเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
เมื่อเห็นฮันอวี่ถูกทำร้าย เธอรู้สึกสะใจ ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเธอมาก่อน แต่ผู้ชายคนนี้กลับปฏิเสธเธอถึงสองครั้ง!
แต่ไม่รู้ทำไม เธอกลับรู้สึกเจ็บปวดใจ
บางที เพราะเขาเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตของเธอ...
"ไอ้จน กล้ามายุ่งกับกู วันนี้กูจะให้มึงรู้ว่าอะไรคือความอัปยศอดสู!"
ตีคนยังไม่พอ ไอ้อ้วนยังอยากจะทำให้ฮันอวี่อับอายให้มากกว่านี้ เขาสั่งให้ลูกน้องบังคับให้ฮันอวี่คุกเข่าต่อหน้าตน จากนั้นต่อหน้าทุกคน เตรียมจะถอดกางเกงเพื่อฉี่รดหน้าฮันอวี่
"ฮ่าๆๆ..."
หลี่เหมิงถิงหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน ถึงขนาดหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมถ่ายคลิปเก็บไว้ดูเล่น
ฮิๆ!
นี่แหละผลของการมาทวงเงินกับพี่!
หลินชิงหยาที่อยู่ในรถปอร์เช่ในที่สุดก็ทนดูต่อไปไม่ไหว เธอรีบสั่งให้เลขาฯ เซียวเหยียนลงไป อีกฝ่ายรีบเปิดประตูรถวิ่งเข้าไปในลานบ้าน
"หยุด!"
ขณะที่ไอ้อ้วนกำลังจะถอดกางเกง เสียงตวาดของผู้หญิงก็ดังมาจากด้านหลัง
ไอ้อ้วนหันหน้าไป พอเห็นว่าเป็นใครก็ตกตะลึง
เขาจำได้ทันทีว่านี่คือเหยียนลี่ เลขานุการคนที่หนึ่งของประธานบริหารกลุ่มบริษัทหลินซื่อ
กลุ่มบริษัทหลินซื่อเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่ร่วมงานกับเมืองวัสดุก่อสร้างกั๋วซื่อมาหลายปี ต่อให้ไอ้อ้วนมีความกล้าร้อยเท่าก็ไม่กล้าไปหาเรื่องพวกเขา
เหยียนลี่จ้องมองไอ้อ้วนด้วยสายตาเย็นชา พูดเสียงเย็นออกมาคำเดียว: "ไสหัวไป!"
เมื่อเห็นว่าคนที่มาเป็นสาวแว่นทองอายุราวยี่สิบกว่า หลี่เหมิงถิงก็เดินเข้าไปผลักเหยียนลี่ทีหนึ่ง ตวาดด้วยความโกรธ: "แกเป็นใครมาจากไหน กล้าสั่งให้เสี่ยวกั๋วไสหัวไป? แกเชื่อไหมว่าตอนนี้เสี่ยวกั๋วจะสั่งให้คนพวกนี้รุมข่มขืนแก!"
เพียะ!
เสียงตบดังกังวาน
เหว่ยเก้อที่หลี่เหมิงถิงพูดถึงโกรธจัด ยกมือขึ้นตบหน้าหลี่เหมิงถิงไปหนึ่งที
จากนั้น เขาก็ฝืนยิ้มประจบ รีบพูดกับเหยียนลี่ว่า: "เหยียนมี่ซื่อ ขอโทษครับ ผมสั่งสอนลูกน้องไม่ดี หวังว่าคุณจะให้อภัย"
เหยียนลี่เชิดหน้า มองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูถูก "ไสหัวไป!"
"ครับ พวกเราไปเดี๋ยวนี้"
ไอ้อ้วนรีบพยักหน้า ลากหลี่เหมิงถิงพาลูกน้องรีบออกไป
หลังจากคนพวกนั้นไปแล้ว หลินชิงหยาก็เดินสวมรองเท้าส้นสูงออกมาจากรถ เหยียนลี่รีบหันหลังให้เพื่อเปิดพื้นที่ให้ทั้งสองคน
"เช็ดหน่อยสิ"
หลินชิงหยาก้มตัวลง ยื่นทิชชู่เปียกให้
"ขอบคุณครับ"
ฮันอวี่เงยหน้าขึ้นรับ มองใบหน้างดงามของประธานหลิน เขายิ้มขมขื่น นับรวมครั้งนี้ หลินชิงหยาช่วยเขาไว้เป็นครั้งที่สองแล้ว
ความเงียบ
บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบราวกับความตาย
ผ่านไปสองนาทีเต็มๆ หลินชิงหยาจึงหยิบสัญญาแต่งงานออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ฮันอวี่
"เซ็นสัญญานี้ แล้วคุณก็จะเป็นคนของฉัน หลินชิงหยา! ต่อไปจะไม่มีใครกล้ารังแกคุณอีก!"
...


## บทที่ 10: ฉันพูดดีๆ กับคุณ แต่คุณกลับเล่านิทานให้ฉันฟัง

"อู้...อู้...อู้..."
เมื่อออกจากถนนซู่หยวน หลี่เหมิงถิงก็ปิดหน้าและร้องไห้ออกมาในที่สุด
ตอนที่อยู่กับฮันอวี่ แม้จะไม่มีเงินมากนัก แต่ฮันอวี่ก็รักและเอ็นดูเธอจริงๆ ไม่เคยตบตีเธอ แม้แต่คำพูดรุนแรงก็ไม่เคยพูดสักคำ
แต่แฟนคนปัจจุบันของเธอ กั๋วเจินเหว่ย กลับตบหน้าเธอต่อหน้าลูกน้องมากมาย ทำให้เธอรู้สึกทั้งอับอายและเจ็บใจ
กั๋วเจินเหว่ยก็รู้ว่าตัวเองทำเกินไป จึงต้องประจบเอาใจขอโทษ "ติงติง อย่าร้องไห้นะ ได้ไหม?"
"เดี๋ยวพี่พาไปเดินเล่นที่แหล่งการค้าระหว่างประเทศนะ เมื่อก่อนเธอไม่ได้ชอบกระเป๋า Gucci ใบนั้นหรอกเหรอ พี่จะซื้อให้!"
สมแล้วที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการจีบสาว ใช้กระเป๋าเป็นยารักษาทุกโรค ทำให้หลี่เหมิงถิงหยุดร้องไห้ทันที
เธอเช็ดน้ำตา สูดน้ำมูกสองที พยักหน้า "ก็ได้ นายสัญญานะ ห้ามหลอกกันนะ"
"พี่เคยโกหกเธอเมื่อไหร่กัน"
กั๋วเจินเหว่ยหัวเราะคิกคัก ลูบเอวบางนุ่มของหลี่เหมิงถิง จิตใจเริ่มวอกแวกไปทางอื่น
เพราะเรื่องก่อนหน้านี้ หลี่เหมิงถิงยังโกรธนิดหน่อย เธอทำปากบึ้งปัดมือกั๋วเจินเหว่ยออก ถามอย่างสงสัย "เสี่ยวกั๋ว คนนามสกุลเหยียนคนนั้นเป็นใครเหรอคะ?"
"ทำไมถึงได้หยิ่งเหมือนคนมีเงินเป็นล้านๆ..."
"ชู่ว์!"
กั๋วเจินเหว่ยทำท่าให้เงียบ มองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร จึงตอบว่า "เธอคือเหยียนลี่ เลขาส่วนตัวของหลินชิงหยา ประธานคนใหม่ของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ!"
"ที่เมืองวัสดุก่อสร้างกั๋วซื่อของพวกเราพัฒนาได้ดีขนาดนี้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ก็เพราะการร่วมมือกับกลุ่มบริษัทหลินซื่อ! แค่พวกเขาอย่างเดียว กำไรต่อปีก็อย่างน้อย 20-30 ล้าน!"
"แต่!"
เขาหยุดพูด น้ำเสียงมีความหงุดหงิด "ช่วงนี้หลินชิงหยากำลังจัดระเบียบวินัยทั้งภายในและภายนอกกลุ่มบริษัท กำจัดผู้บริหารระดับกลางถึงสูงและซัพพลายเออร์ไปหลายคน"
"พ่อบอกว่า อาจจะมาถึงเมืองวัสดุก่อสร้างกั๋วซื่อของเราด้วย"
"ในจังหวะแบบนี้ พี่จะกล้าไปทำให้เหยียนมี่ซื่อไม่พอใจได้ยังไง?"
เมื่อได้ฟังคำอธิบายของกั๋วเจินเหว่ย หลี่เหมิงถิงก็เข้าใจทันที
ไม่แปลกเลยที่กั๋วเจินเหว่ยพอเห็นเหยียนลี่ก็หดตัวเหมือนหนูเห็นแมว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังๆ
เดี๋ยวก่อน!
เธอนึกอะไรขึ้นมาได้
"เหว่ยเก้อ คุณบอกว่าเหยียนลี่เป็นคนของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ แล้วทำไมเธอถึงมาที่ถนนซู่หยวน? แล้วยังมายุ่งเรื่องระหว่างพวกเรากับฮันอวี่ด้วย?"
"หรือว่าเธอรู้จักกับฮันอวี่?"
กั๋วเจินเหว่ยส่ายหน้า พูดอย่างมั่นใจ "เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!"
"เหยียนมี่ซื่อเป็นใคร? เธอเป็นคนที่หลินชิงหยาไว้ใจและใกล้ชิดที่สุด! ปกติเธอพบแต่คนใหญ่คนโต แม้แต่พ่อของผม ก็ต้องก้มหัวให้เธอ วางท่าต่ำต้อยมาก!"
"คนระดับนั้นจะไปรู้จักกับคนจนอย่างฮันอวี่ได้ยังไง?"
"ผมว่า น่าจะเป็นเพราะเหยียนมี่ซื่อบังเอิญผ่านมาแถวนี้ เห็นพวกเรากำลังตีฮันอวี่ เธอทนดูไม่ได้ ถึงได้ออกมาห้ามพวกเรา"
แม้แต่เขาเองก็ไม่เชื่อคำพูดนี้ แต่ก็ไม่มีคำอธิบายอื่น
...
อีกด้านหนึ่ง ในบ้านเลขที่ 137 ถนนซู่หยวน
หลินชิงหยายืนกอดอกสวมรองเท้าส้นสูง ดูราวกับราชินีที่สูงส่งยืนอยู่ตรงหน้าฮันอวี่
นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เธอพูดเรื่องแต่งงานกับฮันอวี่
ในความคิดของเธอ ตัวเองปรากฏตัวช่วยเขาในยามที่เขาลำบากที่สุด ครั้งนี้ฮันอวี่คงจะตกลง
มองดูสัญญาแต่งงานที่ยื่นมา ฮันอวี่ยิ้มขมขื่น เขาไม่ได้เปิดดูแม้แต่หน้าแรก ก็ปฏิเสธอีกครั้ง "หลิน เซี่ยวจี๋ ผมขอบคุณคุณมากจริงๆ!"
"แต่สัญญานี้ ผมเซ็นไม่ได้จริงๆ!"
"เซ็นไม่ได้?"
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของหลินชิงหยาก็ดำลงทันที เกือบจะตะโกนว่า "นายพูดว่าอะไรนะ? เซ็นไม่ได้?!!!"
"ฮันอวี่! นายอธิบายให้ชัดๆ! ฉันหลินชิงหยาไม่คู่ควรกับนายตรงไหน?"
"หรือว่าการตบหน้าเมื่อวานทำให้นายไม่พอใจ เลยจงใจปฏิเสธเพื่อแก้แค้นฉัน?"
ถูกปฏิเสธสามครั้งติด แม้แต่คนใจเย็นก็ต้องโกรธ ยิ่งเป็นประธานสาวผู้หยิ่งทะนงอย่างหลินชิงหยาด้วยแล้ว
ขณะอยู่ในรถ เธอครุ่นคิดว่าทำไมฮันอวี่ถึงปฏิเสธเธอ เขามีสิทธิ์อะไรมาปฏิเสธเธอ?
หรือว่าตัวเองไม่สวยพอ?
หรือเพราะเมื่อคืนที่เธอตบหน้าเขาไปหลายที ทำให้ศักดิ์ศรีความเป็นชายของเขาบาดเจ็บ?
ต้องยอมรับว่าหลินชิงหยาเป็นคนที่งดงามเหลือเกิน แม้แต่ตอนโกรธก็ยังดูสวย
ฮันอวี่ค่อยๆ ละสายตาจากหลินชิงหยาอย่างเสียดาย แล้วมองไปที่ใบรับรองแพทย์ที่แขวนอยู่บนรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าของเขา จากนั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ "คุณหลิน คุณเข้าใจผิดแล้ว"
"ผมเซ็นสัญญานี้ไม่ได้จริงๆ เพราะว่า... ผมเป็นโรคระยะสุดท้าย เหลือเวลาแค่ไม่กี่สัปดาห์..."
ปัง!
หลินชิงหยาก้าวเข้าไปตบหน้าเขาทันที
"ไอ้เลว! ฉันพูดดีๆ แต่แกกลับมาเล่านิยายให้ฉันฟัง?"
"ดูซีรีส์เกาหลีมามากไปแล้วใช่ไหม? ยังจะบอกว่าเป็นโรคระยะสุดท้าย? ทำไมไม่บอกว่าโดนยิงที่หัวไปเลยล่ะ!"
ฮันอวี่เงยหน้าขึ้น มองหลินชิงหยาด้วยสายตาจริงจัง พูดเสียงหนักแน่น "ผมพูดความจริง ผมเป็นมะเร็งสมอง!"
"หมอบอกว่าผมมีเวลาเหลืออยู่แค่สองเดือน อย่างมากที่สุด ถ้าสั้นที่สุด อาจจะไม่ถึงสองสัปดาห์ด้วยซ้ำ..."
เพื่อให้เธอเชื่อ ฮันอวี่เดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า หยิบฟิล์มเอกซเรย์ ใบตรวจ และรายงานการรักษาทั้งหมดยื่นให้เธอ
หลินชิงหยารับเอกสารมาดูอย่างละเอียด สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นซับซ้อนในทันที
ความเงียบ!
บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบอีกหลายนาที
หลินชิงหยาเม้มริมฝีปากแดง ฝืนยิ้มอย่างเก้อเขิน พูดว่า "ขอ...ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นแบบนี้"
"ไม่ครับ คนที่ควรขอโทษคือผม"
ฮันอวี่เก็บเอกสารคืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจ "ผมไม่เพียงแต่เคยทำร้ายคุณ แต่ตอนนี้ก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้ ผมขอโทษจริงๆ"
"ขอโทษครับ!"
พูดจบ เขาก็โค้งคำนับให้หลินชิงหยาอีกครั้ง แล้วลากร่างที่ดูอ่อนระโหยเดินขึ้นบันได
"คุณหนู!"
เมื่อเห็นฮันอวี่จากไป เลขาฯ เหยียนลี่รีบเดินเข้ามา พอเห็นเอกสารในมือหลินชิงหยา เธอก็ชะงักไป "เขา...เขายังไม่ตกลงเหรอคะ?"
หลินชิงหยาส่ายหน้า ถอนหายใจอย่างหมดแรง "กลับกันเถอะ..."
"คุณหนูคะ แล้วคุณจะไปอธิบายกับพวกเขายังไง?"
เหยียนลี่ร้อนใจ "ผู้อำนวยการหลินกับคนอื่นๆ กำลังรอดูคุณหนูเป็นตัวตลก บีบให้คุณหนูลงจากตำแหน่ง!"
"ค่อยว่ากันทีหลัง"
หลินชิงหยาโบกมือ เธอเงยหน้าขึ้น มองชายที่กำลังเดินกะเผลกขึ้นบันไดด้วยสายตาเป็นห่วง
"เซียวเหยียน ช่วยคอยดูแลเขาให้ฉันด้วย ถ้าช่วยอะไรได้ก็ช่วยนะ"
เหยียนลี่ขมวดคิ้ว ถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมคะ? เขาทำตัวแย่มาก ปฏิเสธคุณหนูซ้ำแล้วซ้ำเล่า..."
"นี่เป็นคำสั่ง!"
หลินชิงหยาไม่อยากพูดอะไรมาก
...
กลับถึงห้องเช่า ประตูเปิดอยู่ ข้างในถูกทำลายจนยับเยิน
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นฝีมือของหลี่เหมิงถิงที่พากั๋วเจินเหว่ยกับพวกมาทำ
ฮันอวี่ค้นหาแอลกอฮอล์และสำลีจากบ้านที่รกรุงรัง เขาถอดเสื้อออก ใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดแผล
พวกนักเลงที่กั๋วเจินเหว่ยพามานั้นลงมือโหดร้าย แต่ฮันอวี่มีประสบการณ์มาก หลบจุดสำคัญไว้ได้หมด
ฮันอวี่มองกระจกที่แตกร้าว เช็ดแผลที่เอว
ทันใดนั้น!
ปานดำม่วงที่เอวเปล่งแสงสีม่วงทอง
ก่อนที่ฮันอวี่จะทันได้ตั้งตัว อักขระสีทองคล้ายลูกอ๊อดลอยวนเวียนในอากาศ แล้วรวมตัวกันเป็นตัวอักษรสี่ตัว "ไคเทียนซวนหลู่" จากนั้นก็พุ่งเข้าสู่สมองของฮันอวี่ราวกับสายฝนทอง
...


## บทที่ 11: ห้ามดื่มเหล้านี้!

ฮันอวี่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ในที่ว่างเปล่าที่มีหมอกเซียนลอยล่อง รอบตัวมีแต่ลูกอ๊อดสีทองคำ
ลูกอ๊อดสีทองเหล่านี้ลอยล่องอยู่ในอากาศ จากนั้นก็เหมือนเห็นอาหาร พุ่งเข้าใส่ร่างของฮันอวี่อย่างบ้าคลั่ง
แต่นอกเหนือความคาดหมาย ฮันอวี่ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย กลับรู้สึกสบายตัวอย่างบอกไม่ถูก
เขาก้มมองร่างกายตัวเองโดยสัญชาตญาณ ตอนนี้มีลูกอ๊อดสีทองเต็มไปหมด เปล่งประกายสีทองระยิบระยับ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ลูกอ๊อดเล็กๆ เหล่านี้ก็เปลี่ยนเป็นกบน้อยสีทอง เริ่มกระโดดไปตามเส้นลมปราณอย่างเป็นจังหวะ
ฮันอวี่จ้องมองกบน้อยเหล่านั้น มองเส้นทางที่พวกมันกระโดด ในร่างกายมีกระแสอุ่นๆ ไหลเวียนโดยไม่รู้ตัว
ท่ามกลางหมอกเซียน ฮันอวี่ราวกับถูกมนต์สะกด ควบคุมกระแสอุ่นนั้นหมุนเวียนไปตามเส้นลมปราณครบรอบแล้วรอบเล่า
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ กบน้อยสีทองค่อยๆ จางหายไป สุดท้ายก็กลายเป็นแสงสีทองหายวับไปไม่เหลือร่องรอย
"อ้า..."
ฮันอวี่ลืมตาขึ้นในตอนนั้น ได้สติขึ้นมา
ตรงหน้าไม่มีหมอกเซียนลอยล่อง ไม่มีลูกอ๊อดและกบสีทอง มีแต่เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าที่แตกพังระเนระนาด
"เฮอะ..."
ฮันอวี่หัวเราะขื่นๆ ตัวเองฝันเรื่องบ้าๆ จริงๆ
เขาลุกขึ้นจากพื้น หยิบแอลกอฮอล์และสำลีขึ้นมาเตรียมจะเช็ดแผลที่เอวและหลัง
แต่ว่า!
ในวินาทีถัดมา เขาก็ชะงักค้างไป
บาดแผลที่เลือดออกจากการถูกลูกน้องของกั๋วเจินเหว่ยคนอ้วนทำร้าย กลับหายสนิท แม้แต่แผลเป็นก็ไม่มี!
ฮันอวี่รีบไปที่ห้องน้ำ ส่องกระจกดู ไม่เพียงแต่บาดแผลที่เลือดออกเท่านั้น รอยช้ำที่หลังจากการถูกท่อเหล็กและไม้เบสบอลตีก็หายไปหมด!
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่น่าเชื่อที่สุดคือ ดูเหมือนศีรษะจะไม่ปวดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
เขามองปานแดงที่เอวสีดำม่วง ตอนนี้จางลงไปมาก
"หรือว่านั่นไม่ใช่ความฝัน?"
ฮันอวี่พึมพำ จากนั้นก็หลับตาลง ในสมองมีตำราลูกอ๊อดทองคำ "ไคเทียนซวนหลู่" จริงๆ
เขารีบเปิด "ไคเทียนซวนหลู่" เริ่มฝึกตามวิธีที่บันทึกไว้ในตำรา
ไม่นานนัก หน้าผากของฮันอวี่ก็เริ่มมีเหงื่อเย็นผุดออกมา กระแสอุ่นที่เปล่งประกายสีทองค่อยๆ ไหลออกมาจากตันเถียน แล้วไหลเวียนไปทั่วร่างกาย
ทุกที่ที่ผ่านไป รู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก!
โดยเฉพาะที่จุดไป๋ฮุยซือบนศีรษะ รู้สึกสดชื่นแจ่มใสมาก!
"นี่คงเป็นเจินฉีของนักบู๊ที่เล่าลือกันสินะ? งั้นฉันก็มีโอกาสเป็นนักบู๊เซียนเถียนด้วยสิ?"
ฮันอวี่กระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น ดวงตาเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม
ตอนอยู่ในทีมพิเศษ เขาเคยได้ยินคนพูดว่า ยอดฝีมือที่แท้จริงของต้าเซียคือนักบู๊เซียนเถียน เมื่อเทียบกับนักบู๊เซียนเถียนแล้ว พวกป๋องหวังอย่างพวกเขาอ่อนแอมาก
ตอนนี้ตัวเองได้รับ "ไคเทียนซวนหลู่" สามารถฝึกเจินฉีได้ นี่มันของขวัญจากสวรรค์ชัดๆ!
"กรึ๊บๆ..."
ท้องของฮันอวี่ร้องจ๊อกๆ เขาถึงนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาล ตัวเองยังไม่ได้กินอะไรเลย
ตอนนี้ข้างนอกมืดสนิท ฮันอวี่ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากเสื้อนอก อยากดูว่ากี่โมงแล้ว
"อะไรนะ? วันนี้เป็นวันที่เจ็ดแล้วเหรอ? นั่นมันผ่านไปสามวันเต็มๆ นี่นา!"
เมื่อเห็นวันที่และเวลาในโทรศัพท์ ฮันอวี่ก็ตกตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองแค่หมดสติไป แต่กลับหมดสติไปถึงสามวัน!
น่าแปลกใจที่ท้องจะหิวร้องจ๊อกๆ
ฮันอวี่หามาม่าหนึ่งซองจากบ้านที่รกระเกะระกะ เขาไม่ได้ต้มน้ำด้วยซ้ำ ฉีกซองแล้วกินมาม่าแห้งเลย
เขากินมาม่าไปพลางเปิดโทรศัพท์ดูไปพลาง
ในวีแชทมีข้อความหลายสิบข้อความจากเพื่อนร่วมงานส่งอาหาร ส่วนใหญ่ถามว่าเขากับหลินชิงหยามีความสัมพันธ์อะไรกัน
ผู้จัดการหลี่จื่อพานที่ถูกไล่ออกแล้วส่งข้อความมาให้เขามากที่สุด ตอนแรกน้ำเสียงขอร้อง แต่พอมาถึงตอนหลัง คงเพราะเห็นว่าฮันอวี่ตั้งใจไม่ตอบก็เริ่มโกรธอาย ข้อความสุดท้ายมีนัยข่มขู่ บอกว่าพี่ชายเขาเป็นคนในวงการ ให้ฮันอวี่ระวังตัวไว้
"ไอ้โง่!"
ฮันอวี่หัวเราะเยาะ ไม่ได้เอาคำขู่ของหลี่จื่อพานมาใส่ใจเลย
เขาขี้เกียจดูข้อความพวกนั้นอีก เลื่อนดูโมเมนต์แทน
พอเพิ่งเปิดวีแชตขึ้นมา ฮันอวี่ก็โกรธจนควันออกหู!
เห็นหลี่เหมิงถิงโพสต์ในวีแชตถึงเจ็ดแปดโพสต์ติดๆ กัน ครองหน้าฟีดไปหมด
โพสต์ส่วนใหญ่เป็นคลิปปาร์ตี้ในผับ โพสต์ล่าสุดเป็นรูปเซลฟี่
ในรูป หลี่เหมิงถิงแต่งตัวเซ็กซี่ถือไวน์แดงอยู่ ทำท่าจะจูบกับกั๋วเจิ้นเหว่ยที่นั่งอยู่บนโซฟา พร้อมแคปชั่นว่า:
"อีกคืนแห่งความหรูหรา วันๆ ได้แต่กินปูยักษ์ กุ้งมังกร ไวน์บอร์โดซ์กับพี่เหว่ย รู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นเยอะเลย 555 แต่ที่คลับไคซาร์นี่เหล้าแพงจังเลยนะ ขวดละ 298,888 หยวน เงินขนาดนี้พวกจนๆ บางคนคงต้องส่งอาหารตั้ง 10 ปีเลยมั้ง..."
ยิ่งอ่านฮันอวี่ก็ยิ่งโกรธ
ตลอดเวลาที่คบกับหลี่เหมิงถิง เธอไม่เคยโพสต์รูปเขาสักครั้ง ไม่ต้องพูดถึงรูปคู่!
แต่พอได้กั๋วเจิ้นเหว่ยปุ๊บ รีบโพสต์รูปสนิทสนมกันเลย อยากให้ทั้งโลกรู้
ที่ทำให้ฮันอวี่โมโหที่สุดคือประโยคสุดท้าย ชัดเจนว่าเขียนมาเสียดสีเขา
ไอ้เหี้ย ด่าว่าฉันจน แต่เงินสองแสนของแม่ฉันยังไม่คืนเลย!
"ไคซาร์? ได้ ฉันจะไปหาแก!"
ฮันอวี่สูดหายใจลึก ระงับอารมณ์ แล้วหยิบกุญแจมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเดินออกไป
คลับนานาชาติไคซาร์ตั้งอยู่ในเขตเมืองใหม่ของเมืองจินหลิง เป็นไนต์คลับที่มีชื่อเสียงมาก
ที่นั่นคนเยอะมาก ลูกหลานเศรษฐีในเมืองจินหลิงหลายคนชอบมาแฮงก์เอาท์ที่นี่ ว่ากันว่าค่าใช้จ่ายต่อหัวอย่างน้อยห้าหลัก เหล้าขวดหนึ่งก็หลายพันหยวน
ลูกค้าที่มาที่นี่ล้วนแต่เป็นคนรวยหรือผู้ดีทั้งนั้น
สี่ทุ่ม ฮันอวี่จอดมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าไว้ข้างนอก แล้วเดินตามผู้คนเข้าไปในคลับ
ตอนนี้เป็นช่วงที่คลับคึกคักที่สุด ทุกบาร์เต็มไปด้วยผู้คน
ฮันอวี่นั่งลงที่โต๊ะในห้องโถง มองหาหลี่เหมิงถิงกับกั๋วเจิ้นเหว่ย
ทันใดนั้น!
เขาเห็นคนคุ้นหน้าในสายตา
สาวสวยผมมวยที่ขับมาเซราติชนเขาเมื่อก่อน ถังอี้อี้ กำลังนั่งอยู่ที่บาร์ A03 กับเพื่อนสามสี่คน ดูท่าทางอึดอัดใจ
คุยกันสักพัก ถังอี้อี้วางแก้วแล้วลุกไปห้องน้ำ
หลังจากเธอไป เพื่อนผู้หญิงใส่ชุดแดงข้างๆ หยิบยาเม็ดออกมาจากกระเป๋า แอบใส่ลงในแก้วของถังอี้อี้
"ซานซาน ยาตัวนี้ได้ผลแค่ไหน?"
ชายสูงใส่อาร์มานีที่นั่งตรงข้ามถังอี้อี้เห็นการกระทำของหญิงชุดแดง จึงถาม
"คุณชายเจา วางใจได้ ยาตัวนี้ได้ผลดีมาก! พอดื่มเข้าไป อี้อี้ก็จะเป็นของคุณแล้ว!"
หญิงที่ชื่อซานซานยิ้มพูดต่อ "แล้วเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนนั้น..."
"อืม ถ้าคืนนี้ถังอี้อี้ไปโรงแรมกับฉัน บัญชีระหว่างเราก็จบกัน!"
ชายใส่อาร์มานีโบกมือ แล้วมองไปทางโถงทางเดินอย่างคาดหวัง
ไม่นาน ถังอี้อี้ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ กลับมาที่บาร์
"ซานซาน คุณเจา ขอโทษนะคะ ฉันมีธุระนิดหน่อย ไม่สามารถดื่มต่อได้แล้ว ไว้คราวหน้านะคะ"
พอกลับมา ถังอี้อี้ก็จะกลับ
เธอสนิทกับซานซานที่เป็นเพื่อนสนิท แต่ไม่ค่อยคุ้นกับเจาเทียนสือที่จมูกเหมือนนกอินทรีคนนี้ จึงไม่อยากอยู่นาน
"อย่าเพิ่ง!"
กาวซานซานรีบดึงถังอี้อี้ให้นั่งลงที่โซฟา "คุณชายเจาสั่งเหล้ามาเยอะขนาดนี้ ไม่ดื่มมันเสียดายนะ..."
เจาเทียนสือทำตัวสุภาพ เขาหัวเราะเบาๆ พูดว่า "ซานซาน ถ้านางสาวถังมีธุระ ก็ไว้ดื่มวันหลังก็ได้"
"แต่ว่า เหล้าในแก้วนี้ต้องดื่มให้หมดนะ"
"นางสาวถัง แค่นี้คงไม่ปฏิเสธใช่ไหม?"
ถังอี้อี้มองแก้วที่เธอดื่มค้าง ยังมีเหล้าเหลืออยู่ครึ่งแก้ว เธอลังเลแล้วยกแก้วขึ้น กำลังจะดื่ม
เสียงเย็นชาดังมาจากด้านหลังทันที
"เหล้าแก้วนี้ดื่มไม่ได้!"
...


## บทที่ 12: เปิดโปง!

ทุกคนหันไปมอง เห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทราคาไม่กี่สิบหยวน อายุราวๆ 30 ปี เดินเข้ามาอย่างช้าๆ
เมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้น ถังอี้อี้ตกใจเล็กน้อย แล้วก็จำได้ทันที นี่ไม่ใช่ลุงคนที่เธอชนบาดเจ็บบนถนนซวนอู่ต้าถาวเมื่อไม่กี่วันก่อนหรือ?
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
แล้วทำไมเขาถึงบอกว่าเหล้านี้ดื่มไม่ได้?
เจาเทียนสือที่สวมใส่แต่ของแบรนด์เนมหันตัวมา หรี่ตามองฮันอวี่ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
เขาแค่นเสียงจมูก พูดเสียงเย็น "แกเป็นใครกัน? มีสิทธิ์อะไรมาพูดที่นี่?"
ถังอี้อี้เคยรู้จากเพื่อนสนิทกาวซานซานว่า ครอบครัวเจาเทียนสือทำธุรกิจสินเชื่อ มีเส้นสายอยู่บ้าง แม้เธอจะไม่กลัวเขา เพราะครอบครัวตัวเองมีอิทธิพลมากกว่า
แต่คิดตามหลักที่ว่าเรื่องน้อยไม่ควรให้เป็นเรื่องใหญ่ เธอจึงก้าวออกมายืนขวางหน้าฮันอวี่ พูดกับเจาเทียนสือว่า "คุณเจา ขอโทษด้วยค่ะ คนนี้เป็นเพื่อนฉัน..."
"ฮันอวี่"
เพื่อไม่ให้ถังอี้อี้รู้สึกอึดอัด ฮันอวี่แนะนำตัวเอง จากนั้นชี้ไปที่แก้วเหล้าบนโต๊ะพูดว่า "คุณถัง คุณดื่มเหล้านี้ไม่ได้!"
"ผมเห็นกับตาว่ามีคนใส่ยาในแก้วเหล้าของคุณ!"
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของถังอี้อี้เปลี่ยนไปทันที เธอขมวดคิ้วน้อยๆ มองไปที่กาวซานซานเพื่อนสนิทและเจาเทียนสือ
กาวซานซานรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตากับถังอี้อี้ เธอหดหัวลง พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น "นาย...นายพูดเหลวไหล! เหลวไหลสิ้นดี!"
"ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ตลอด ไม่เห็นมีใครใส่ยาเลย!"
เสียงของเธอดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่าการทำแบบนี้จะปิดบังความจริงได้
เมื่อเห็นเพื่อนสนิทพูดแบบนี้ ถังอี้อี้รู้สึกไม่มั่นใจ ไม่รู้ว่าควรเชื่อใคร
"ฉันพูดเหลวไหลเหรอ?"
ฮันอวี่หัวเราะเย็นชา พูดว่า "ใครกันแน่ที่โกหกทั้งๆ ที่ตาเห็น?"
"คนที่ใส่ยาไม่ใช่ใครอื่น ก็คือคุณนี่แหละ!"
พอได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของถังอี้อี้เบิกกว้าง มองกาวซานซานด้วยความไม่อยากเชื่อ
เธอเจอฮันอวี่แค่ครั้งเดียว และเป็นเพราะอุบัติเหตุ พูดง่ายๆ คือทั้งสองคนไม่มีความสัมพันธ์อะไรเลย ฮันอวี่ไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกเธอ
พอมองสีหน้าของกาวซานซาน เห็นว่าเธอดูตื่นเต้น มีเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก ดูก็รู้ว่าทำผิดจริงๆ!
ตอนนี้เจาเทียนสือถือแก้วเหล้าลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า เขามองฮันอวี่ด้วยสายตาเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่ว่า "เพื่อน กินข้าวจะกินยังไงก็ได้ แต่พูดน่ะ ต้องระวัง!"
"ถ้าคุณไม่มีหลักฐาน..."
"ผมมีหลักฐาน!"
ไม่ทันที่เจาเทียนสือจะพูดจบ ฮันอวี่ก็หยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า เปิดวิดีโอที่ถ่ายตอนกาวซานซานใส่ยาให้ดู
เมื่อเห็นในวิดีโอที่กาวซานซานใส่ยาเสร็จแล้วหัวเราะพูดคุยกับเจาเทียนสือ ถังอี้อี้โกรธจนหน้าเขียว เธอผลักกาวซานซานล้มลงกับพื้น ตะโกนถามด้วยความโกรธว่า "กาวซานซาน! ทำไม! ทำไมเธอถึงทำร้ายฉัน! ฉันถังอี้อี้เคยทำอะไรให้เธอเจ็บช้ำหรือไง!!!"
ถังอี้อี้กับกาวซานซานเป็นนักศึกษาปี 3 คณะเศรษฐศาสตร์และการจัดการ มหาวิทยาลัยจินหลิง ทั้งสองคนไม่เพียงแต่เรียนสาขาการค้าระหว่างประเทศเหมือนกัน แต่ยังอยู่ห้องเดียวกันด้วย
ตลอดสามปีในมหาวิทยาลัย ถังอี้อี้มองกาวซานซานเป็นเพื่อนสนิท ความสัมพันธ์ก็ดีจริงๆ
แต่ตอนนี้ เพื่อนสนิทคนนี้กลับใส่ยาในแก้วเหล้าของเธอ!
นึกย้อนถึงงานเลี้ยงวันนี้ ก็เป็นกาวซานซานที่จัดการทั้งหมด เห็นได้ชัดว่าวางแผนไว้แล้ว
ไอ้บ้า นี่มันขุดหลุมให้ฉันตกชัดๆ!
ถ้าไม่ได้เจอลุงคนนี้โดยบังเอิญ วันนี้จะเกิดอะไรขึ้นก็คิดได้!
เมื่อเห็นว่าเรื่องถูกเปิดโปงแล้ว กาวซานซานก็ยอมรับ เธอนั่งร้องไห้อยู่บนพื้น พูดว่า "ใช่! ฉันเป็นคนใส่ยา!"
"แต่ฉันก็ไม่มีทางเลือก!"
"ฉันติดหนี้คุณชายเจาหนึ่งแสนห้าหมื่นหยวน เขาบอกว่าถ้าฉันช่วยจัดการเธอได้ หนี้หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนก็จะถือว่าหักลบกันไป..."
เจาเทียนสือไม่ได้ปฏิเสธ เขาเลียริมฝีปาก ยิ้มอย่างชั่วร้ายมองถังอี้อี้ พูดว่า "คุณถัง ตั้งแต่ผมเห็นรูปของคุณครั้งแรก ผมก็หลงรักคุณแล้ว"
"ผมเคยส่งดอกไม้ให้คุณ แต่คุณไม่รับ ผมเลยต้องใช้วิธีอื่น"
"ฉันเป็นคนไม่ชอบเสียเวลา หนึ่งแสนหยวน! แค่เธอมาอยู่กับฉัน ฉันจะให้ค่าใช้จ่ายเดือนละหนึ่งแสน แถมซื้อรถเบนซ์ C200 รุ่นใหม่ล่าสุดให้ด้วย"
หนึ่งแสนหยวนค่าดูแล?
เบนซ์ C200?
พ่อให้เงินค่าขนมฉันเดือนละล้านหยวน แล้วรถที่ฉันขับกลับบ้านก็เป็นมาเซราติ ควอตโตรพอร์เต้ราคาสองล้านกว่าหยวน!
คิดว่าฉันเป็นเด็กสาวต่ำต้อยที่ไม่เคยเห็นโลกหรือไง?
ถังอี้อี้หัวเราะเยาะในใจ เธอส่ายหน้า แม้แต่จะตอบก็ไม่อยากตอบ แล้วดึงมือฮันอวี่ที่อยู่ข้างๆ "ลุง เราไปกันเถอะ!"
"อยากไป? ไปได้หรือ!"
แผนวางยาสลบถูกจับได้ แถมเมื่อกี้ยังถูกถังอี้อี้เมินใส่ เจาเทียนสือโกรธจัด เขาตะโกนเสียงดัง พวกนักเลงสิบกว่าคนที่อยู่แถวบาร์อื่นก็รุมล้อมเข้ามา
ถังอี้อี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋าเตรียมจะโทรหาพ่อ แต่พอดีโทรศัพท์แบตหมด ช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ!
เจาเทียนสือทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ไขว่ห้างอย่างหยิ่งผยอง หยิบซิการ์ขึ้นมามวนหนึ่ง สั่งลูกน้อง "ผู้ชายซ้อมให้พิการ ผู้หญิงพาไป!"
"ครับ!"
พวกนักเลงรับคำ แล้วหยิบขวดเบียร์ขึ้นมา รุมกันเข้าไป
โครม!
ฮันอวี่เบี่ยงตัว หลบขวดเบียร์สองขวดที่ปาเข้ามา มือขวาผลักถังอี้อี้ออกไปห้าหกเมตร
จากนั้นก็พุ่งเข้าไปในกลุ่มนักเลงเหมือนเสือเข้าฝูงแกะ
เขาต่อยนักเลงผมย้อมสีที่บุกเข้ามาข้างหน้าล้มลง แล้วศอกกลับไปกระแทกอกนักเลงที่แอบโจมตีด้านหลังจนล้มกลิ้ง
ต่อมาเขาใช้ลูกเตะกวาดนักเลงสามคนทางซ้ายล้มระเนระนาด กระโดดพลิกตัวกลางอากาศ ใช้ขาทั้งสองข้างถีบคนล้มอีกหลายคน
เจาเทียนสือยังจุดซิการ์ไม่ทันติด ลูกน้องสิบสามคนที่พามาก็ถูกซัดล้มหมด ไม่มีแรงสู้อีกต่อไป
เห็นภาพนั้น เจาเทียนสือและกาวซานซานต่างก็ตะลึง
ฮันอวี่คนนี้มาจากไหนกัน? ทำไมถึงเก่งขนาดนี้?
ถังอี้อี้ที่เมื่อกี้ยังเอามือปิดปากด้วยความกังวลก็ตาโตด้วยความตกใจ
กังฟูของลุงเก่งมาก!
เก่งกว่าบอดี้การ์ดของพ่อตั้งเยอะ!
ตอนนี้ ฮันอวี่ไขว้มือไว้ด้านหลังเดินมาที่หน้าโซฟา
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเจาเทียนสือกระตุกโดยไม่รู้ตัว "ฉัน...ฉันเตือนแก ฉันเป็นคนของซุ้มธุรกิจเฟยหู่ วันนี้ถ้าแกกล้าแตะต้องฉัน ซุ้มธุรกิจเฟยหู่จะไม่ปล่อยแกแน่!"
ในเมืองจินหลิงมีอิทธิพลใต้ดินระดับสูงสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มมีลูกน้องนับพัน
หนึ่งในนั้นคือซุ้มธุรกิจเฟยหู่ ในเมืองจินหลิงไม่มีใครกล้ายุ่งด้วยมากนัก
"เพล้ง!"
ฮันอวี่ก้าวเข้าไปตบหน้าเต็มแรง ทำให้ซิการ์ในปากร่วงลงพื้น "ฉันไม่สนว่าแกจะเป็นเฟยหู่หรือเฟยเป่า ตบนี้ให้จำไว้! อย่าทำตัวจองหองนัก!"
พูดจบ เขาก็เตะเจาเทียนสือล้มลงพื้น แล้วพาถังอี้อี้ที่ยังตกตะลึงเดินออกไป
...
ริมถนน ถังอี้อี้ขอบคุณฮันอวี่ซ้ำแล้วซ้ำอีก ถ้าไม่ได้ฮันอวี่เตือน ชีวิตเธอคงพังไปแล้ว
ฮันอวี่โบกมือ ในหัวผุดภาพของคนที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
คืนนั้น หลินชิงหยาก็โดนคนวางยาสลบ...
เห็นฮันอวี่ดูเหม่อลอย ถังอี้อี้คิดว่าเขากำลังคิดถึงคำพูดของเจาเทียนสือเมื่อกี้
นึกถึงว่าลุงต้องมาเดือดร้อนกับซุ้มธุรกิจเฟยหู่เพราะตัวเอง ถังอี้อี้จึงหยิบนามบัตรใบหนึ่งจากกระเป๋ายื่นให้ "ลุง ถ้าเจอปัญหาอะไร โทรหาเบอร์นี้ได้ บอกชื่อหนู เขาจะช่วยคุณเอง!"
ฮันอวี่ยกมือปฏิเสธตามนิสัย แต่พอเห็นแววตามุ่งมั่นของถังอี้อี้ เขาก็รับนามบัตรมา สายตาเหลือบมองโดยไม่ตั้งใจ พอดีเห็นตัวอักษรสี่ตัว: ห้างซินเทียนหลง


## บทที่ 13: อย่าเข้าใกล้หลินชิงหยา!

เวลา 22:00 น. บ้านเลขที่ 3 หมู่บ้านซิงเหอว่าน เขตตงเฉิง ไฟสว่างไสว
ชายวัยกลางคนสิบกว่าคนที่บางคนหัวล้าน บางคนหน้าตาบึ้งตึง นั่งอยู่ในสวนกลางแจ้ง พวกเขากำลังจิบไวน์ชั้นดีและอาหารเลิศรส พร้อมกับลูบคลำสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างๆ
ถ้าหลินชิงหยาอยู่ที่นี่ เธอคงจะจำได้ทันทีว่าชายวัยกลางคนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บริหารระดับกลางและผู้ถือหุ้นของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ และเป็นคนสนิทของลุงใหญ่หลินฉางซาน
และที่นี่ก็คือบ้านพักส่วนตัวของหลินฉางซาน ผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับ 3 และประธานฝ่ายการเงินของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ
หลังจากว่ายน้ำในสระว่ายน้ำส่วนตัวสองสามรอบ เขาก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนสั่งตัดพิเศษแล้วเดินมาที่สวนกลางแจ้ง
"ทุกคนสนุกกันไหมครับวันนี้?"
เขายิ้มกว้างทักทายทุกคน
"สนุกสิครับ! สนุกมากเลย!"
"บ้านคุณหลินนี่เหมือนวิมานเทพจริงๆ ครับ วิเศษสุดๆ เลย!"
"ใช่เลยครับ มาที่บ้านคุณหลินแล้วไม่อยากกลับบ้านเลย"
ทุกคนพากันพูดด้วยความรู้สึกจากใจจริง
หลินฉางซานใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยจริงๆ แค่บ้านเดี่ยวเลขที่ 3 ในหมู่บ้านซิงเหอว่านนี้ก็มีพื้นที่กว่า 400 ตารางเมตร มีสวนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ห้องน้ำ 5-6 ห้อง มีสระว่ายน้ำส่วนตัว มูลค่าอย่างต่ำ 80 ล้านหยวน
ส่วนรถหรู แค่ที่เห็นในโรงรถก็มีถึง 3 คัน: เมอร์เซเดส-เบนซ์ เมย์บัค S600, เบนท์ลีย์ ฟลายอิ้ง สเปอร์ และโรลส์-รอยซ์
"ไม่อยากกลับก็อยู่เล่นต่อสิครับ"
หลินฉางซานหัวเราะเบาๆ แล้วคุยเรื่องทั่วไปกับทุกคนต่ออีกสักพัก
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที หวังซินฝา ผู้ถือหุ้นที่ไว้ผมทรงกลางๆ ก็พูดถึงเรื่องงาน "คุณหลินครับ ผมได้ยินว่าพรุ่งนี้มีประชุมกรรมการบริษัทตอนบ่าย 3 โมงใช่ไหมครับ?"
"ใช่"
หลินฉางซานพยักหน้าแล้วพูดว่า "ตอนเช้าคุณพ่อต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล จะว่างตอนบ่าย"
"คุณหลินครับ พรุ่งนี้เราต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ ต้องโค่นหลินชิงหยาลงจากตำแหน่งให้ได้นะครับ!"
หวังซินฝาพูดเสียงเข้ม "ตั้งแต่ยายนั่นขึ้นมาเป็นผู้บริหาร ก็มีแต่จัดการคนนั้นคนนี้ ทำให้กลุ่มบริษัทหลินซื่อที่ใหญ่โตวุ่นวายไปหมด ไม่มีใครมีกำลังใจทำงานเลย!"
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย:
"คุณหวังพูดถูกครับ! พรุ่งนี้ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้ ต้องโค่นยายนั่นลงจากตำแหน่ง! มีแต่เธอลงจากตำแหน่งแล้ว พวกเราถึงจะมีทางรอด!"
"ยายเด็กนั่นอายุยังน้อย แต่มีเล่ห์เหลี่ยมมากนะ ครึ่งปีที่ผ่านมา ไล่ผู้บริหารระดับสูงออกไปตั้ง 12 คน! ถ้าปล่อยให้เธอวุ่นวายต่อไป คงไม่เหลือใครในที่นี่..."
"คุณหลินครับ คุณมีข่าวคราวดีที่สุด สืบได้หรือยังว่าคู่หมั้นของหลินชิงหยาเป็นใคร?"
เมื่อเห็นสายตาของทุกคนที่มองมา หลินฉางซานก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย พูดด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า "คู่หมั้นบ้าอะไร ผมสืบรู้มาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว คนที่เข้าไปในห้องหลินชิงหยาคืนนั้นเป็นแค่คนส่งอาหาร!"
"คนส่งอาหารเหรอ?"
ได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็ตกตะลึง
หวังซินฝาอดไม่ได้ที่จะถามว่า "คุณหลินครับ หมายความว่ายังไง? ผมไม่เข้าใจ"
"คุณหมายความว่า คืนนั้นหลินชิงหยาหื่นจัด อดใจไม่ไหว เลยสั่งผู้ชายมาบำบัดความใคร่งั้นเหรอ?"
เนื่องจากหลินชิงหยาปิดเรื่องนี้เงียบ หลินฉางซานสืบรู้มาไม่มาก รู้แค่ว่าคนที่เข้าไปในห้องหลินชิงหยาคืนนั้นเป็นพนักงานส่งอาหารชื่อฮันอวี่ และทั้งสองไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
"ก็ประมาณนั้นแหละ"
หลินฉางซานยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ แล้วพูดต่อว่า "วันนั้นในที่ประชุมกรรมการฉุกเฉิน หลินชิงหยาแค่แสร้งทำเป็นใจเย็น อ้างว่ามีคู่หมั้นชั่วคราว หวังจะปิดปากพวกเรา"
"แต่ใครจะคิดว่า คุณปู่จะให้เธอแต่งงาน ฮ่าๆๆ นี่มันยกหินทุ่มเท้าตัวเองชัดๆ!"
"หลินชิงหยานั่นเป็นคนหยิ่งผยองนัก จะให้เธอแต่งงานกับไอ้คนส่งอาหารเหม็นๆ มันเป็นไปได้ยังไง!"
"ฮ่าๆๆ..."
ทุกคนได้ยินแล้วก็หัวเราะกันครืน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
แต่หวังซินฝากลับส่ายหน้าแทรกขึ้นมาว่า "คุณหลินครับ อะไรๆ ก็มีข้อยกเว้นทั้งนั้น หลินชิงหยาเป็นคนใจร้ายโหดเหี้ยม เธอกว่าจะได้ตำแหน่งประธานบริหารมาก็ยากเย็นแสนเข็ญ จะยอมปล่อยมือง่ายๆ ได้ยังไง บางทีเธออาจจะยอมแต่งงานกับคนส่งอาหารคนนั้นจริงๆ ก็ได้นะ?"
พอพูดจบ เสียงหัวเราะในที่นั้นก็หยุดกึก
อย่างที่หวังซินฝาพูด ถึงหลินชิงหยาจะหยิ่งผยอง แต่เพื่อตำแหน่งประธานบริหาร เธออาจจะยอมแต่งงานกับพนักงานส่งอาหารจริงๆ ก็ได้
หลินฉางซานคิดแล้วก็เห็นด้วย แต่ช่วงหลายวันนี้ เขาให้คนคอยจับตาดูหลินชิงหยาตลอด นอกจากไปที่ถนนซู่หยวนครั้งหนึ่งแล้ว เธอก็ไม่ได้ไปที่ไหนอีกเลย โดยเฉพาะที่สำนักทะเบียนราษฎร์
ระวังไว้ก่อนดีกว่า!
ไม่ได้!
ต้องรอบคอบกว่านี้
คิดแล้ว เขาก็ดีดนิ้วเรียกลีเชา ลูกน้องคนสนิทมา "เสี่ยวลี พรุ่งนี้เช้าแกไปหน่อย ไปหาฮันอวี่คนนั้น บอกให้มันอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับหลินชิงหยา จะใช้วิธีแรงๆ ก็ได้!"
ลีเชาพยักหน้า "ครับ เข้าใจแล้ว!"
...
อีกด้านหนึ่ง ฮันอวี่ขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้ากลับถึงบ้านแล้ว
หลังจากจัดบ้านเล็กน้อย เขาก็นั่งลง
นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในผับเมื่อครู่ เขาอดส่ายหัวไม่ได้ ตัวเองยังคงใจร้อนไปหน่อย
ไม่เพียงแต่หาหลี่เหมิงถิงกับกั๋วเจินเหว่ยไม่เจอ ยังไปตีคนของซุ้มธุรกิจเฟยหู่อีก นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ
โชคดีที่ในหัวเขามีตำราไคเทียนซวนหลู่ บาดแผลตามตัวฟื้นตัวไปไม่น้อย
พอนึกถึงไคเทียนซวนหลู่ ฮันอวี่ก็รู้สึกอัศจรรย์ใจไม่หาย
ทำไมตำรากงฝ้าที่เขียนด้วยอักษรเคอโถวเหวินนี้ถึงซ่อนอยู่ในปานแต่กำเนิดของเขา? หรือว่าจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่?
และตั้งแต่ฝึกไคเทียนซวนหลู่ เขารู้สึกว่าก้อนเนื้องอกในสมองเหมือนจะเล็กลงเรื่อย ๆ อาการปวดแทบจะหายไปแล้ว
หรือว่าไคเทียนซวนหลู่นอกจากจะฝึกเจินฉีเพื่อเป็นอู่จื่อแล้ว ยังรักษาโรคได้ด้วย?
คิดไปคิดมา ฮันอวี่ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปโรงพยาบาลเพื่อเอกซเรย์ดู
คืนหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ฮันอวี่ขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้าออกมาจากลานบ้าน
เพิ่งขี่ไปได้ไม่กี่สิบเมตร รถตู้คันหนึ่งก็บีบให้เขาหยุด มีคนหลายคนออกมาจากรถ
หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างสูงผอม ไว้หนวดทรงเลข 8 ใส่แว่นตากรอบทอง ดูเป็นคนมีการศึกษาแต่นิสัยเลว
เขาคือลีเชา ผู้ช่วยส่วนตัวของหลินฉางซาน
ลีเชาหยิบรูปถ่ายขึ้นมาดูแล้วมองฮันอวี่อีกครั้ง จากนั้นก็เอียงหัวเดินเข้ามา "ฮันอวี่?"
ฮันอวี่เงยหน้าขึ้น พูดเรียบ ๆ ว่า "มีธุระ?"
"อืม..."
ลีเชาส่งเสียงฮึมฮัมทางจมูก ชี้นิ้วไปที่จมูกฮันอวี่ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "มีคนให้ฉันมาบอกนายว่า อย่าเข้าใกล้หลินชิงหยา!"
"ไม่งั้น จะหักขานาย!"
หลินชิงหยา?
คนพวกนี้ไม่ใช่คนของซุ้มธุรกิจเฟยหู่!
หรือว่าจะเป็นคนที่จีบหลินชิงหยาอยู่?
ไม่รู้ทำไม พอนึกถึงคำว่า "คนจีบ" ฮันอวี่ก็รู้สึกไม่สบายใจ
เขาคว้านิ้วของลีเชาไว้ "ฉันกับหลินชิงหยาไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น ไม่ต้องมายุ่ง!"
"อีกอย่าง ฉันไม่ชอบให้ใครมาข่มขู่!"
พูดจบ เขาก็บิดข้อมือแรง ๆ
"อ๊าก!"
ลีเชาร้องด้วยความเจ็บปวด ขณะที่เขากำลังจะสั่งให้คนสั่งสอนฮันอวี่ อีกฝ่ายก็บิดคันเร่งพุ่งออกไปตามถนนเล็กแล้ว
...
ตึกฉวนซิน ชั้น 54 ห้องทำงานประธานบริหาร
หลินชิงหยาเพิ่งมาถึงที่ทำงาน ก็เริ่มก้มหน้าจัดการเอกสารทันที
"ก๊อก ก๊อก!"
เลขาฯ เซียวเหยียนเคาะประตูแล้วเดินเข้ามาพร้อมกาแฟที่ชงเสร็จแล้ว
หลินชิงหยารับกาแฟมา จิบเล็กน้อย พลางดูเอกสารไปด้วยแล้วถามว่า "ช่วงนี้ เขาเป็นยังไงบ้าง?"
เซียวเหยียนรู้ว่า "เขา" ที่ว่าคือฮันอวี่
"คุณฮันขังตัวเองอยู่ในบ้าน ไม่ได้ออกไปไหนหลายวันแล้วค่ะ"
เซียวเหยียนรายงานตามจริง
"อ้อ รู้แล้ว"
มือที่ถือปากกาของหลินชิงหยาสั่นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าคนคนนั้นไม่ได้โกหก มีแต่คนที่กำลังจะตายเท่านั้นถึงจะทำอะไรสุดโต่งขนาดนี้
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า "คุณหลิน จริง ๆ แล้วคุณเปลี่ยนคนก็ได้นะคะ..."
"ไม่มีประโยชน์หรอก"
หลินชิงหยาส่ายหน้า หัวเราะขื่น ๆ พูดว่า "ด้วยความสามารถของคุณปู่กับคุณอาใหญ่ ต้องสืบรู้แล้วว่าคนในรูปคือฮันอวี่ การเปลี่ยนคนมีแต่จะยิ่งเสียเปรียบ"
เซียวเหยียนลองถามดู "หรือว่า ให้ดิฉันไปคุยกับคุณฮันอีกครั้ง? เพิ่มราคาให้?"
"ไม่ใช่เรื่องเงิน!"
หลินชิงหยาส่ายหน้าอีกครั้ง เธอปิดแฟ้มเอกสาร เอามือกุมศีรษะ "นี่มันชะตากรรมของฉัน..."


## บทที่ 14: การโจมตี!

บ่ายสองโมงครึ่ง ที่แผนกมะเร็ง ชั้น 7 โรงพยาบาลประชาชนเมืองจินหลิง
หมอหลิวในชุดกาวน์สีขาวกำลังเปรียบเทียบฟิล์มเอ็กซเรย์สองแผ่นซ้ำไปซ้ำมา
ฟิล์มด้านซ้ายถ่ายเมื่อห้าวันก่อน เงาดำขนาดประมาณสองเซนติเมตร เห็นได้ชัดว่าเป็นเนื้องอกร้ายในระยะสุดท้าย
ส่วนฟิล์มด้านขวาเป็นผลที่เพิ่งออกมา เงาดำมีขนาดเพียง 0.7 เซนติเมตร ดูคล้ายก้อนเนื้อมากกว่า
เห็นหมอหลิวไม่พูดอะไรสักที ฮันอวี่จึงถามอย่างร้อนใจ "คุณหมอครับ ดูนานแล้ว ผลเป็นยังไงบ้างครับ?"
"แปลก! แปลกมาก!"
หมอหลิวถอดแว่นตาวางบนโต๊ะ ส่ายหน้าพลางพูดด้วยสีหน้างุนงง "จากฟิล์มก่อนหน้านี้ คุณเป็นมะเร็งสมองระยะสุดท้ายแน่นอน"
"แต่ฟิล์มที่ถ่ายวันนี้ กลับเป็นแค่ก้อนเนื้อเล็กๆ ไม่เหมือนเนื้องอกร้ายเลย"
"ห้าวัน จากเนื้องอกร้ายกลายเป็นก้อนเนื้อ ผมเป็นหมอมาสามสิบกว่าปี เจอแบบนี้เป็นครั้งแรก"
"จะเป็นไปได้ไหมว่าฟิล์มสลับกัน?"
ใช่แล้ว!
ไคเทียนซวนหลู่ใช้ได้ผลจริงๆ!
ฮันอวี่กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง
เขาเชื่อมั่นว่าถ้าพยายามฝึกฝนไคเทียนซวนหลู่ต่อไป ก้อนเนื้อในสมองจะต้องหายไปแน่นอน!
...
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องประชุมสวนฟ้า ชั้น 56 ตึกฉวนซิน มีคนมาชุมนุมกันเต็มห้อง
ต่างจากการประชุมคณะกรรมการชั่วคราวครั้งก่อน วันนี้เป็นการประชุมกรรมการประจำอย่างเป็นทางการ ผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดมาถึงที่ประชุมครบแล้ว
หลินฉางซาน ผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัท วันนี้อารมณ์ดีมาก เขามาถึงห้องประชุมเป็นคนแรก นั่งไขว่ห้างจิบชา ดูสบายอกสบายใจ
ผู้ถือหุ้นที่เมื่อคืนสนุกสนานกันที่บ้านพักของเขา ต่างทยอยเข้ามาประจบ:
"แค่หลินชิงหยาเด็กคนนั้น ยังกล้ามาต่อกรกับคุณหลิน? ช่างไม่รู้จักประมาณตัวจริงๆ!"
"หลังจากวันนี้ หลินชิงหยาต้องพ้นตำแหน่งแน่ๆ ทั้งกลุ่มบริษัทหลินซื่อ มีแต่คุณหลินเท่านั้นที่เหมาะสมกับตำแหน่งประธาน!"
"มา พวกเราใช้ชาแทนสุรา ดื่มอวยพรคุณหลินก่อน ยินดีล่วงหน้าที่คุณหลินจะได้ตำแหน่งประธานคืน!"
"ข้อเสนอของผู้บริหารเฉินดีมากครับ มา ดื่มกัน!"
พูดไปพูดมา ผู้ถือหุ้นเหล่านี้ต่างยกถ้วยชาขึ้น
"เอ่อ... อย่าพูดกันแบบนั้นเลย อำนาจแต่งตั้งถอดถอนอยู่ในมือคุณปู่หลิน ถ้าท่านไม่มีคำสั่ง ตำแหน่งประธานคนใหม่ก็ยังไม่แน่นอน"
หลินฉางซานหัวเราะเบาๆ พูดว่า "แต่ตำแหน่งประธานของชิงหยาคงรักษาไว้ไม่ได้แน่ แค่เรื่องเล็กๆ ของเธอ ราคาหุ้นบริษัทก็ตกไปสามเปอร์เซ็นต์แล้ว รวมกับหนี้เสียของห้างซินเทียนหลงก่อนหน้านี้ กลุ่มบริษัทขาดทุนหนักมากช่วงนี้"
หวังซินฝาหัวล้านถือถ้วยชา ประจบเอาใจว่า "ก็เลยต้องการให้คุณหลินออกมาควบคุมสถานการณ์ กลุ่มบริษัทหลินซื่อจะกลับมารุ่งเรืองได้ก็ต้องอยู่ภายใต้การนำของคุณหลิน พวกเราก็จะได้เงินกันทั่วหน้า"
"พวกเราว่าจริงไหม!"
ต้องยอมรับว่าหวังซินฝาเก่งเรื่องสร้างบรรยากาศจริงๆ พอเขาพูดจบ ห้องประชุมก็คึกคักขึ้นมาอีกครั้ง คนที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าเป็นตลาดสด
ในตอนนั้นเอง หลินชิงหยา ประธานบริหารคนปัจจุบันของกลุ่มบริษัทหลินซื่อ สวมรองเท้าส้นสูง นำเหยียนลี่เลขาฯ เดินเข้ามาในห้องประชุมด้วยสีหน้าเย็นชา
เมื่อเห็นผู้ถือหุ้นกว่าสิบคนรวมตัวกันอยู่รอบๆ หลินฉางซานพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้ว่าวันนี้จะไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผ่านไปได้
เวลา 14:58 น. คุณปู่หลินถือไม้เท้าเดินเข้ามาในห้องประชุม หลังจากนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน เขาก็กวาดตามองหลานสาวหลินชิงหยา แล้วเอ่ยว่า "วันนี้เป็นการประชุมประจำเดือน ตามธรรมเนียมเดิม รายงานสถานการณ์เดือนที่แล้วจากซ้ายไปขวา"
หัวหน้าแผนกต่างๆ ก็เริ่มหยิบรายงานและเอกสารขึ้นมารายงานตามลำดับ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถึงคิวของหลินฉางซาน ผู้อำนวยการฝ่ายการเงิน เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ รายงานสถานการณ์รายได้ของกลุ่มบริษัทในเดือนนี้อย่างสั้นๆ จากนั้นก็หยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมา พูดกับทุกคนว่า "เดือนที่แล้ว สถานการณ์รายได้ของกลุ่มบริษัทเรายังค่อนข้างน่าพอใจ ราคาหุ้นก็ค่อนข้างคงที่ แต่!"
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป สายตาจับจ้องไปที่หลินชิงหยา แล้วพูดต่อว่า "แต่หลังจากเรื่องของชิงหยาเกิดขึ้น ราคาหุ้นของบริษัทก็ตกลงอย่างต่อเนื่อง! โชคดีที่มีวันหยุดสุดสัปดาห์คั่น ราคาหุ้นถึงได้ลดลงแค่สามจุดเท่านั้น!"
"ท่านประธาน ผมขอเสนอให้จัดการเรื่องนี้โดยเร็ว ไม่อย่างนั้น จะส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการพัฒนาของบริษัทในอนาคตแน่นอน! ราคาหุ้นก็จะไม่ได้ลดลงแค่สามจุดเท่านั้น!"
พอพูดจบ ในห้องประชุมก็เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นทันที:
"มูลค่าตลาดและราคาหุ้นของกลุ่มบริษัทหลินซื่อเราอยู่ที่ 40,000 ล้าน ลดลงสามจุดก็เท่ากับ 1,200 ล้านแล้วนะ!"
"1,200 ล้าน! ต้องทำโครงการอีกกี่โครงการถึงจะได้กำไรกลับมา?"
"ผู้อำนวยการหลินพูดถูก ถ้าไม่รีบจัดการ ต่อไปความเสียหายจะไม่ใช่แค่ 1,200 ล้านแน่!"
"ข่าวช่วงนี้ก็ลงกันทั่วบ้านทั่วเมือง บอกว่าประธานบริหารหญิงของกลุ่มบริษัทหลินซื่อเราเป็นผู้หญิงที่ใครๆ ก็ได้ โครงการที่เคยเจรจามาก่อนหน้านี้ก็ได้มาเพราะแลกด้วยร่างกายทั้งนั้น!"
"จะจัดการยังไงอีกล่ะ? ตามความเห็นผม มีทางเดียวคือเปลี่ยนประธานบริหาร ถึงจะผ่านวิกฤตนี้ไปได้!"
เมื่อเห็นว่าในห้องประชุมเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ คุณปู่หลินก็เคาะไม้เท้าลงหนึ่งที สถานการณ์จึงสงบลง เขามองไปที่หลินชิงหยา พูดเสียงเข้ม "ชิงหยา เรื่องที่ปู่ให้เธอจัดการครั้งที่แล้ว เป็นยังไงบ้าง? ได้จดทะเบียนสมรสหรือยัง?"
ก่อนหน้านี้ในการประชุมคณะกรรมการฉุกเฉิน หลินชิงหยาเพื่อรับมือกับวิกฤต ได้อ้างว่ามีคู่หมั้นปลอมๆ
แต่ใครจะคิดว่าคุณปู่หลินจะเด็ดขาดกว่าเธอ ถึงกับให้หลินชิงหยาไปจดทะเบียนสมรสกับอีกฝ่ายก่อน โดยไม่ให้โอกาสเธอคัดค้านด้วย
หลินชิงหยาไม่มีทางเลือก จึงต้องไปหาฮันอวี่ หวังจะขอให้เขาแต่งงานหลอกๆ
แต่ผลคือฮันอวี่กลับป่วยเป็นโรคร้าย และปฏิเสธเธออย่างเด็ดขาด
หลังจากคุณปู่หลินพูดจบ ผู้ถือหุ้นทั้งหมดในที่นั้นก็จับจ้องไปที่หลินชิงหยา รอคำตอบจากเธอ
แต่ในตอนนั้นเอง หลินฉางซานกลับยืนกอดอก สีหน้าเยาะเย้ย
เช้านี้ผู้ช่วยลีเชาได้โทรมาบอกเขาว่า ฮันอวี่คนนั้นยอมรับด้วยปากตัวเองว่าไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ กับหลินชิงหยา
ตอนนี้หลินชิงหยามีทางเลือกแค่สองทาง คือ ยอมรับความจริง หรือไม่ก็จัดหาคนใหม่
ถ้าหลินชิงหยายอมรับความจริง หลินฉางซานก็จะใช้ข้ออ้างว่าไม่ทำตามคำสั่งของคุณปู่ ให้เธอลาออกจากตำแหน่ง!
แต่ถ้าหลินชิงหยาจัดหาคนใหม่ ก็จะเข้ากับดักของหลินฉางซานพอดี ก่อนมา หลินฉางซานได้รวบรวมข้อมูลทั้งหมดของฮันอวี่ ชายที่เข้าไปในห้องของหลินชิงหยาคืนนั้น และทำความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็น PPT ไว้แล้ว
ถ้าหลินชิงหยากล้าเล่นเกมสลับตัวละคร เขาก็จะเปิด PPT บนจอใหญ่ เปิดโปงกลอุบายของหลินชิงหยาต่อหน้าทุกคน
ตอนนั้น ไม่ต้องให้เขาพูดอะไร คุณปู่ก็จะให้หลินชิงหยาพ้นจากตำแหน่งทันที!
มองยังไง วันนี้หลินชิงหยาก็ต้องลงจากตำแหน่งอยู่ดี
ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน ร่างของหลินชิงหยาสั่นเล็กน้อย เธอสูดหายใจลึก ฝืนยิ้มพูดว่า "คุณปู่คะ จริงๆ แล้วเรื่องนี้ ไม่จำเป็นต้องจดทะเบียนหรือแต่งงานหรอกค่ะ"
"หนูได้จัดการให้คนไปกดกระแสร้อนแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานเรื่องนี้ก็จะสงบลงเองค่ะ"
พูดพลางหยิบเอกสารที่เตรียมไว้จากกระเป๋า ส่งไปให้ แล้วพูดต่อว่า "นี่คือโครงการพัฒนาที่หนูเจรจามาได้ แม้ขนาดจะไม่ใหญ่ แค่หลักสิบล้านทั้งนั้น แต่เป็นงานโยธาของเทศบาลทั้งหมด แค่ประกาศพวกนี้บนเว็บไซต์ทางการ หนูเชื่อว่า ราคาหุ้นจะต้องกลับขึ้นมาแน่นอนค่ะ..."


## บทที่ 15: ฉันไม่เห็นด้วย!

เพื่อเตรียมรับมือกับการประชุมคณะกรรมการในวันนี้ หลินชิงหยาไม่เพียงแต่ไปหาฮันอวี่เท่านั้น แต่ยังทำงานอีกมากมาย โครงการในมือเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เธอต้องลำบากลำบนหาคอนเน็คชั่นมาเจรจาต่อรองทั้งสิ้น
"ชิงย่า เธอยังเด็กเกินไป!"
หลินฉางซานลุกขึ้นยืน พูดอย่างช้าๆ ว่า: "การกดกระแสในโซเชียลไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงแม้เธอจะจ่ายเงินหาคอนเน็คชั่นแล้ว ก็ไม่แน่ว่าจะกดได้ เพราะมีคู่แข่งหลายรายที่จ้องจะซ้ำเติมเรา อยากทำลายตระกูลหลินของเรา"
"อีกอย่างคือโครงการของเทศบาล แต่ก่อนเราทำโครงการมูลค่าสองสามพันล้านก็ไม่เคยประชาสัมพันธ์อย่างโอ่อ่า แต่ครั้งนี้กลับมาประชาสัมพันธ์เรื่องโครงการเล็กๆ มูลค่าแค่ไม่กี่สิบล้าน มันจะทำให้คนอื่นคิดว่าตระกูลหลินกำลังตกต่ำ ต้องใช้งานมูลค่าแค่ไม่กี่สิบล้านมาเชิดหน้า..."
เขาเดินไปด้านหลังหลินชิงหยา ตบไหล่เธอแล้วพูดต่อว่า: "ชิงย่า ถ้าเธอเป็นคนธรรมดาก็ไม่เป็นไร แต่เธอเป็นประธานบริหารกลุ่มบริษัทหลินซื่อนะ! ทุกคำพูดทุกการกระทำล้วนเป็นภาพลักษณ์ของตระกูลหลิน!"
"มีบางเรื่องที่ฉันไม่อยากพูด แต่เพื่อบริษัท ฉันก็ต้องพูด!"
"เธอนี่ ชีวิตส่วนตัววุ่นวายเกินไป! เรื่องสั่งผู้ชายมาส่งถึงบ้านแบบนี้ เธอทำได้ยังไง..."
"ผู้อำนวยการหลิน! คุณพูดเกินไปแล้ว!"
ก่อนที่จะพูดจบ เหยียนลี่เลขาฯ ที่ยืนอยู่ข้างหลินชิงหยาก็ทนไม่ไหวต้องพูดแทรก: "คุณหลินไม่ได้สั่งผู้ชายมาส่ง! เรื่องมันไม่ได้เป็นอย่างที่พวกคุณคิด..."
"เธอเป็นใครกัน?!!! ใครอนุญาตให้เธอพูด?"
หลินฉางซานพรวดพราดเดินมาหน้าเหยียนลี่ ชี้ไปที่หน้าผากเธอแล้วตะคอกว่า: "ที่นี่เธอมีสิทธิ์พูดด้วยหรือ?"
"ออกไป!"
ริมฝีปากของเหยียนลี่สั่นระริก น้ำตาคลอเบ้า สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
"เซียวเหยียน เธอออกไปก่อนเถอะ"
หลินชิงหยาลุกขึ้นยืนในตอนนี้ ยืนขวางหน้าเหยียนลี่ไว้ เธอหันกลับไปฝืนยิ้มแล้วพูดเบาๆ ว่า: "ไม่เป็นไรหรอก ฉันรับมือได้..."
ด้วยความจำใจ เหยียนลี่จึงต้องเดินออกจากห้องประชุม
"หลินฉางซานกับพวกเขาวางแผนกันไว้แล้ว คุณหลินคนเดียวจะรับมือได้ยังไง"
ออกมาจากห้องประชุม เหยียนลี่ยิ้มขื่น "ไม่ได้ ฉันต้องหาทางช่วยคุณหลินให้ได้!"
แต่ตอนนี้จะมีใครช่วยคุณหลินได้?
ทันใดนั้น!
เธอนึกขึ้นได้ บางทีคนนั้นอาจช่วยได้!
เธอรีบค้นหาโทรศัพท์จากกระเป๋า แล้วกดเบอร์ออกไป
อีกด้านหนึ่ง ฮันอวี่เพิ่งเดินออกมาจากโรงพยาบาล เมื่อเทียบกับความหดหู่ท้อแท้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้ฮันอวี่ดูกระปรี้กระเปร่า ใบหน้ามีรอยยิ้ม
กริ๊ง!
ตอนนี้ โทรศัพท์ในกระเป๋าของเขาดังขึ้น
เปิดดู เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก
"สวัสดีค่ะ ใครหรือคะ?"
"เหยียนลี่ค่ะ เลขาฯ ของคุณหลิน เราเคยเจอกันที่ถนนซู่หยวน"
ปลายสาย เหยียนลี่แนะนำตัว น้ำเสียงร้อนรน "คุณฮัน ตอนนี้คุณว่างไหมคะ? คุณหลินของเรามีปัญหาใหญ่แล้ว!"
"ถ้าสะดวก ขอรบกวนคุณมาที่ตึกฉวนซินได้ไหมคะ?"
หลินชิงหยามีปัญหาใหญ่?
ใจของฮันอวี่หล่นวูบ สำหรับหลินชิงหยา ฮันอวี่ทั้งรู้สึกผิดและซาบซึ้ง
คืนนั้น เขาและหลินชิงหยาต่างโดนยาสลบ และเขาได้ทำร้ายเธอ
หลังจากนั้น หลินชิงหยายังช่วยเหลือเขาหลายครั้ง
โดยเฉพาะวันนั้นที่ถนนซู่หยวน ถ้าไม่ใช่หลินชิงหยาออกหน้าทันเวลา เขาถ้าไม่ตายก็คงโดนกั๋วเจินเหว่ยกับหลี่เหมิงถิงพาลูกน้องมาทุบจนพิการ หรืออาจถูกบังคับให้ดื่มปัสสาวะอย่างอับอาย
บุญคุณนี้ ฮันอวี่ไม่อาจไม่ตอบแทน
ก่อนหน้านี้เขาป่วยเป็นโรคร้ายแรงจึงไม่สามารถช่วยหลินชิงหยาได้ แต่ตอนนี้มีไคเทียนซวนหลู่ซึ่งเป็นกงฝ้าอันล้ำเลิศ ฮันอวี่ก็มีความมั่นใจแล้ว
"ได้ครับ ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้!"
เขารีบวางสาย บิดคันเร่งสุดแรง มุ่งหน้าไปยังตึกฉวนซิน
สิบนาทีต่อมา ฮันอวี่ก็มาถึงบริเวณตึกฉวนซินในที่สุด เขาจอดรถทันที แม้แต่กุญแจยังไม่ได้ดึงออก ก็วิ่งเข้าไปในตึก
ที่หน้าประตู เหยียนลี่ในชุดสูทสีดำ แว่นตากรอบทอง ดูเป็นสาวออฟฟิศสวยเซ็กซี่ กำลังยืนรออย่างกระวนกระวายใจ
"เหยียนมี่ซื่อ!"
ฮันอวี่รีบวิ่งมาถึง หอบหายใจเสียงดัง
"คุณหัน!"
เมื่อเห็นฮันอวี่มาถึงในที่สุด เหยียนลี่ดีใจจนตาเป็นประกาย รีบคว้ามือเขาเดินไปทางลิฟต์
ในลิฟต์ ฮันอวี่เอ่ยถามว่า "เหยียนมี่ซื่อ เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณหลินเจอปัญหาใหญ่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
เพื่อประหยัดเวลา เหยียนลี่เล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างคร่าวๆ
ฟังคำพูดของอีกฝ่ายจบ ฮันอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกผิดอย่างมากในใจ
เขาไม่คิดว่าการปฏิเสธของตัวเองจะทำให้หลินชิงหยาตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากเช่นนี้ ตอนนี้เธอถึงขั้นเผชิญวิกฤตถูกปลดจากตำแหน่ง
อีกด้านหนึ่ง ในห้องประชุม
คุณปู่หลินที่นั่งอยู่ตำแหน่งประธาน มือทั้งสองยันไม้เท้า ใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาแสดงความผิดหวังเล็กน้อย เขาไอหนักๆ สองครั้ง สายตาของทุกคนจึงหันไปมองเขาทันที
"ห้าวันก่อน ก็ที่นี่เอง เราจัดประชุมคณะกรรมการฉุกเฉินเรื่องสถานการณ์ของชิงย่า"
คุณปู่หลินมองตาหลินชิงหยา พูดว่า "ตอนนั้นฉันพูดยังไง? วิธีที่ดีที่สุดในการระงับเรื่องนี้คือเธอต้องจดทะเบียนแต่งงานกับคู่หมั้นคนนั้น"
"แค่นี้ภาพลักษณ์ของเธอจะไม่เสียหาย กลุ่มบริษัทหลินซื่อของเราก็จะไม่ถูกนินทาลับหลัง ราคาหุ้นก็จะค่อยๆ มั่นคงขึ้น อาจจะเพิ่มขึ้นได้บ้าง"
"ฉันให้เวลาเธอห้าวัน เธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ตอนนี้เธอกลับบอกว่าทำไม่สำเร็จ?"
หลินชิงหยายิ้มขื่น เธอไม่ใช่ไม่ได้ไปคุยกับฮันอวี่เรื่องนี้ แต่เพราะเขาเป็นโรคร้ายแรงมีชีวิตอยู่ได้ไม่กี่วัน จึงปฏิเสธเธอหลายครั้ง
"ท่านประธาน ขอโทษค่ะ มันเป็นความผิดของฉัน"
เธอไม่สามารถอธิบายได้ และอธิบายให้เข้าใจก็ไม่ได้ ได้แต่ขอโทษ
"เฮอะ! ขอโทษแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?"
หวังซินฝาผู้สนับสนุนหลินฉางซาน หัวล้านยิ้มเยาะ พูดว่า "คุณหลิน แค่เรื่องส่วนตัวเล็กๆ น้อยๆ ของคุณ ทำให้ราคาหุ้นบริษัทตกลงสามจุด คิดเป็นความเสียหายสิบสองพันล้านเต็มๆ!"
"ถ้าคุณยังนั่งตำแหน่งประธานบริหารของกลุ่มบริษัทหลินซื่อต่อไป ใครจะรู้ว่าบริษัทจะขาดทุนอีกเท่าไหร่!"
"ผมขอเสนอให้ปลดหลินชิงหยาจากตำแหน่งประธานบริหาร! และเลือกคนที่มีความสามารถคนใหม่!"
เมื่อหวังซินฝานำหน้า ผู้ถือหุ้นที่สนิทกับหลินฉางซานต่างพากันเห็นด้วย:
"คุณหวังพูดถูก หลินชิงหยามีชีวิตส่วนตัววุ่นวาย ส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์บริษัทอย่างร้ายแรง ไม่เหมาะสมที่จะดำรงตำแหน่งประธานบริหาร!"
"ยุคนี้ทำธุรกิจยาก จะหาเงินยิ่งยากกว่า! ตอนนี้หลินชิงหยาจะทำให้บริษัทตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบมากขึ้นเรื่อยๆ ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณหวัง ให้ปลดหลินชิงหยาจากตำแหน่งประธานบริหาร!"
"ผมเห็นด้วย!"
"ผมก็เห็นด้วย!"
ไม่นาน กว่าครึ่งของผู้ถือหุ้นและผู้บริหารระดับสูงกว่าห้าสิบคนยกมือเห็นด้วย
เห็นว่าถึงเวลาเหมาะสมแล้ว หลินฉางซานจึงแสดงเขี้ยวเล็บออกมาในที่สุด "ชิงย่า ไม่ใช่ว่าพวกเราจะบีบให้เธอลงจากตำแหน่ง แต่สถานการณ์ของเธอตอนนี้ไม่เหมาะที่จะนั่งตำแหน่งประธานบริหารจริงๆ"
"ถ้าเธอหวังดีต่อบริษัท ก็ควรยื่นใบลาออกด้วยตัวเอง!"
คุณปู่หลินที่นั่งตำแหน่งประธานหลับตาลง เหมือนหลับไป ไม่แสดงความเห็นใดๆ
"ฮึ..."
หลินชิงหยาถอนหายใจลึก เธอรู้ว่าคงผ่านด่านนี้ไปไม่ได้แล้ว
ฉึก!
เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ ฝืนยิ้มบนใบหน้า พูดว่า "ฉันเห็น..."
"ผมไม่เห็นด้วย!"
ขณะที่เธอกำลังจะพูด ประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง เสียงคุ้นเคยดังมาจากนอกห้อง
"ที่รัก วางใจได้ วันนี้มีผมอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกคุณหรอก!"
...
ฮั่นหยู่ทหารชั้นยอดที่ปลดประจำการมาครึ่งปีไม่เคยคิดฝันเลยว่า เพียงแค่ไปสัมภาษณ์งานเป็นบอดี้การ์ดที่โรงแรม ก็จะถูก............ ฮั่นหยู่พูดอย่างจนปัญญา "คุณหนูหลิน ผมขอโทษครับ..."หลินชิงย่าทั้งอายทั้งโกรธ "ขอโทษ? ขอโทษแล้วจะมีประโยชน์อะไร! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!"...วันต่อมา ภาพถ่ายคุณหนูใหญ่แห่งบริษัทตระกูลหลินจูบดูดดื่มกับชายแปลกหน้าได้ระเบิดทั่วเมือง
กรรมการใหญ่ต่างร่วมกันกดดัน อ้างว่าหลินชิงย่าทำให้บริษัทเสียชื่อเสียงจึงให้ลงจากตำแหน่งเพื่อรักษาชื่อเสียงของตัวเอง และเพื่อชื่อเสียงของบริษัทตระกูลหลิน หลินชิงย่าจึงโทรหาชายคนนั้น"ฮัลโหล ฮั่นหยู่ ฉันหลินชิงย่าเอง""อีกครึ่งชั่วโมง เจอกันที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์ ฉันจะแต่งงานกับนาย!"ฮั่นหยู่ที่ถือใบรับรองการวินิจฉัยโรคอยู่ "ขอโทษครับ ผมปฏิเสธ!