ยอดหญิงลิขิตสวรรค์
จ้านซีเหยี่ย (战西野)
## บทที่ 1 กลับชาติมาเกิด

ตอนที่ 1 กลับชาติมาเกิด
ราชวงศ์เทียนลิ่ง
ณ ศาลบรรพชนแห่งราชวงศ์
ภายในตำหนักหลวงอันทรงพลังเคร่งขรึม กลิ่นคาวเลือดค่อยๆ กระจายคละคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ
กรงเหล็กสีเงินตั้งตระหง่านกลางวิหาร และมีสตรีนางหนึ่งถูกขังอยู่ข้างใน
นางล้มกองกับพื้น ขดตัวเป็นก้อน ร่างกายสั่นเทิ้มเล็กน้อย อาภรณ์สวยหรูดั่งคนในวังสวมใส่อาบย้อมไปด้วยคราบเลือด ชายกระโปรงว่างเปล่าอย่างน่าแปลกประหลาด...นางถูกตัดขาทั้งสองข้างทั้งเป็น!
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ซั่งกวนเยว่ เงยหน้าขึ้นไปเพราะทนดูไม่ได้
ใบหน้าที่คุ้นเคย มาปรากฏอยู่ในสายตา
นางสั่นไหวไปด้วยหัวใจแห่งความเคียดแค้น เพราะคนที่เข้ามายืนตรงหน้านางคือ เจียงอวี่เฉิง...คู่หมั้นของนางที่กำลังจะเข้าร่วมพิธีอภิเษกที่ยิ่งใหญ่ด้วยกันในไม่ช้า!
“ซั่งกวนเยว่ พลังของเจ้าได้สลายไปแล้ว ความรู้สึกเหมือนเป็นคนไร้ประโยชน์ เป็นเยี่ยงไรบ้างเล่า”
ซั่งกวนเยว่มองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
“เจ้า...นี่เอง!”
เจียงอวี่เฉิงหัวเราะเบาๆ
“ตลอดสามปีที่ผ่านมา ตอนที่ข้าชงชาหิมะให้เจ้าทุกวัน ข้าแอบใส่ยาให้เจ้าดื่ม เป็นไงรสชาติดีหรือไม่”
ซั่วกวนเยว่อึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเศร้าโศก
เหอะ ตอนแรกคิดว่าเป็นน้ำใจของคนรัก แต่กลับไม่รู้ว่าเขาต้องการเอาชีวิตนางตั้งแต่เริ่มต้นอยู่แล้ว!
สีหน้าของนางค่อยๆ เย็นชา
“เจียงอวี่เฉิง เจ้ารู้หรือไม่ว่าสังหารองค์หญิง ต้องได้รับโทษอย่างไร!”
เจียงอวี่เฉิงยิ้มแต่ไม่เอ่ยสิ่งใด จากนั้นก็มีเสียงสตรีอีกนางหนึ่งดังขึ้นในตำหนักหลวง
“เสด็จพี่ จนป่านนี้แล้ว ท่านยังคิดว่าตัวเองยังเป็นองค์หญิงสูงศักดิ์อยู่อีกหรือ”
ซั่งกวนเยว่หันหน้าไปมองทันที แล้วก็เห็นว่ามีสตรีนางหนึ่งเดินเยื้องกรายเข้ามา
นางคือ...ซั่งกวนหว่าน น้องสาวคนที่สามที่นางรักมากที่สุดหากแต่เป็นเมื่อครั้งเก่าก่อน
ใบหน้าอ่อนโยนที่มักขี้อายเสมอดั่งเมื่อก่อน แต่บัดนี้กลับดูสะใจเปิดเผยมิอาจปิดได้มิดเลยสักนิด!
“หนึ่งวัน หนึ่งคืน เลือดของเสด็จพี่ไหลจนจะหมดตัวอยู่แล้ว ยังจะมีใครที่สามารถมาช่วยเสด็จพี่ได้อีกเล่า เสด็จพ่อที่ป่วยหนักหรือทหารองครักษ์สิบสามนายของพี่ที่อยู่ชายแดนห่างไกลนั่นดีล่ะ”
หัวใจของซั่งกวนเยว่เย็นเฉียบราวกับธารน้ำแข็ง
“ที่เสด็จพ่อป่วยหนัก...เป็นฝีมือของเจ้าหรือ!”
เกรงว่าพวกเขาจงใจส่งองครักษ์สิบสามนายของนางให้ออกไปให้พ้นตา
ซั่งกวนหว่านกะพริบตา ตบหน้าอกเบาๆ แล้วหันไปมองเจียงอวี่เฉิงด้วยท่าทางหงุดหงิด
“เจียงเฉิง เสด็จพี่ดุจังเลย หว่านเอ๋อร์กลัว”
เจียงอวี่เฉิงยิ้มและบีบเอวของนาง
“กลัวอะไร ตอนนี้นางไม่ต่างอะไรกับคนพิการ เพียงแค่ใช้โลหิตของนางหล่อเลี้ยงชีพจรเดิมของเจ้า วันข้างหน้าพรสวรรค์ของเจ้าก็จะเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อถึงตอนนั้นทุกอย่างก็จะเป็นของเจ้าแล้วมิใช่หรือ”
ซั่งกวนหว่านมองนางด้วยความเกลียดแค้น
“เสด็จพี่ พี่เกิดมาก็มีชีพจรเทียนจิง ฟ้าลิขิตให้เป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ขึ้นชื่อว่าดีที่สุดล้วนเป็นของเสด็จพี่! แต่...มีสิทธิ์อะไร! หรือว่าเพราะเสด็จแม่ของพี่คือฮองเฮา ส่วนเสด็จแม่ของข้าเป็นเพียงนางสนมใช่หรือไม่!”
นางไม่พอใจ ดังนั้นนางจึงต้องการแย่งทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของซั่งกวนเยว่!
“เสด็จพี่สบายได้ ต่อแต่นี้ไป ไม่ว่าจะเป็นชายคนที่พี่รักที่สุด หรือตำแหน่งของพี่ ข้าในฐานะน้องสาวจะช่วยพี่ดูแลให้เอง!”
ราวกับมีอะไรมาจุกอยู่ที่อกของซั่งกวนเยว่ ร่างของนางแทบแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ!
คนที่นางไว้ใจมากที่สุดสองคน แต่กลับทรยศหักหลังนางทั้งหมด
ซั่งกวนหว่านชื่นชมสีหน้าเจ็บปวดของนาง แต่ดูเหมือนนางจะยังไม่สาแก่ใจ จึงเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “จริงสิเสด็จพี่ เห็นแก่เสด็จพี่ดูแลน้องมาตั้งหลายปี น้องจะส่งเสด็จสู่สุคติแน่นอน หวังว่าพี่จะได้ไปอยู่กับเสด็จแม่และน้องชายอายุสั้นในเร็ววันนะเพคะ...”
ทุกถ้อยคำของนางดั่งสายฟ้าฟาดลงมาข้างหูของซั่งกวนเยว่!
หรือว่า ที่เสด็จแม่และน้องชายเยาว์วัยของนางสิ้นพระชนม์ที่ทะเลสาบน้ำแข็งจะไม่ใช่อุบัติเหตุ
“พี่ไม่รู้หรือ ว่าตอนที่น้องเจ็ดกำลังจะตาย ยังส่งเสียงร้องเรียกเสด็จพี่อยู่เลยล่ะ...”
“ซั่งกวนหว่าน!”
ซั่งกวนเยว่ตวาดลั่น
กล้าลงมือกับเสด็จพ่อ ทรยศนาง ตัดขาทั้งสองข้างของนาง ขังนางเอาไว้ที่แห่งนี้ ช่างเป็นความแค้นฝังลึกยิ่งนัก!
ยิ่งไปกว่านั้น นางคิดไม่ถึงเลยว่า มารดาที่นางเคารพและน้องชายที่นางรักที่สุดก็ตายอยู่ในเงื้อมมือของพวกเขา!
นัยน์ตาแดงก่ำของนางจ้องไปที่สองคนนั้นเขม็งราวกับผีร้ายที่มาจากขุมนรก วินาทีต่อมา เปลวเพลิงสีแดงบ้าคลั่งก็แผดเผา!
ซั่งกวนเยว่กระตุ้นชีพจรเทียนจิงในร่างกายให้เผาไหม้!
ทันใดนั้นลูกไฟขนาดใหญ่ราวกับเนตรมังกรก็ลอยออกไปแล้วทะลุผ่านตำแหน่งตันเถียน[footnoteRef:1]ของซั่งกวนหว่าน [1:  ตำแหน่งตันเถียน ชื่อตำแหน่งบนร่างกายบริเวณท้องน้อยใต้สะดือสามนิ้ว โดยในลัทธิเต๋าได้กำหนดตำแหน่งตันเถียนในร่างกายไว้ 3 แห่ง ได้แก่ ตันเถียนบนอยู่บริเวณหว่างคิ้ว ตันเถียน กลางอยู่บริเวณใต้หัวใจ และตันเถียนล่างอยู่บริเวณใต้สะดือ]
ซั่งกวนหว่านรู้สึกได้ทันทีว่าจุดชีพจรของตนเองกำลังถูกเผาไหม้ นางทั้งตื่นตกใจและกรีดร้องออกมา...
“ชีพจรของข้า!”
แม้เจียงอวี่เฉิงจะหลีกเลี่ยงอันตราย แต่แขนข้างขวาของเขากลับถูกตัดออกไปครึ่งหนึ่ง
“หากชาติหน้ามีจริง...แค้นนี้...ต้องชำระ!”
ทุกถ้อยทุกคำของนางราวกับคำสาปแช่ง
โดยที่ไม่มีใครได้ทันมองเห็นว่า ทันใดนั้นได้มีอักขระแปลกประหลาดปรากฏขึ้นที่รอยเลือดบนโต๊ะตัวนั้น ก่อนที่มันจะเลือนหายวับไปกับตา
ราชวงศ์เทียนจิน ในปี 1653 องค์หญิงซั่งกวนเยว่สิ้นพระชนม์ เพราะธาตุไฟเข้าแทรกระหว่างฝึกบำเพ็ญ
...
เจ็บ!
เจ็บไปถึงกระดูก!
ราวกับเลือดเนื้อถูกฉีกเป็นชิ้น เปลวไฟร้อนลวกกำลังแผดเผา!
ทันใดนั้นเสียงอันเลือนรางก็แว่วเข้ามาในหู
“แหะๆ พี่ใหญ่ แม้สาวน้อยผู้นี้จะผอมแห้งราวกับฟืน แต่ใบหน้ากลับสวยงามเยี่ยงนี้ เราฆ่านางให้ตายเสียดีกว่า คงขาดทุนเกินไปหน่อยหรือไม่”
“นั่นน่ะสิ! พี่ใหญ่ จะว่าไปนางก็เป็นถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลฉู่ หากเล่นตุกติกขึ้นมา ต้องไม่เหมือนกันแน่นอน!”
“เหอะ คุณหนูใหญ่อะไรกัน! แม้กระทั่งชีพจรยังพิการไร้ประโยชน์ ขนาดทุกคนในตระกูลฉู่ยังมองว่านางเป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลเลย!”
“พี่ใหญ่ ถึงอย่างไรคุณหนูสามบอกเพียงแค่ว่าทำเยี่ยงไรก็ได้ให้นางหายไปตลอดกาลก็พอ หลังจากพวกเราทำงานเสร็จ เผานางเสียก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่หรือ ยังจะมีใครจากตระกูลฉู่ตามหานางพบได้อีก”
ไฟหรือ
ไฟ!
ซั่งกวนเยว่รู้สึกเจ็บจี๊ดที่สมอง ทันใดนั้นนางก็เบิกตาโพลง
ภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้า ใบหน้าของชายกักขฬะคนหนึ่งกำลังยื่นมือมาที่หน้าอกของนาง
“รนหาที่ตาย!”
ซั่งกวนเยว่ตวาดลั่น แต่ทันใดนั้นก็พบว่าน้ำเสียงของตนเองไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว!
ลำคอแห้งผากราวกับกระหายน้ำมาเป็นเวลานาน แต่น้ำเสียงไม่ได้ย่ำแย่ น้ำเสียงเหมือนเด็กสาวอายุไม่เกินสิบสองสิบสามก็มิปาน!
แต่นางไม่มีเวลาคิดให้ละเอียดรอบคอบ นางก็จับหักข้อมือของชายผู้นั้นทันที ในขณะเดียวกันก็ยกเท้าถีบออกไป
“อ๊ากก!”
เสียงร้องเจ็บปวดโหยหวนดังลั่นก้องป่า
ชายคนนั้นประมาทไปครู่หนึ่ง เมื่อถูกถีบจนถอยไปกะทันหัน และมือข้างนั้นของเขาก็มีลักษณะที่ผิดรูปแปลกไป...เพราะเขาถูกหักข้อมือ
“พี่ใหญ่!”
ชายหนุ่มอีกสองคนที่อยู่ข้างหลังของเขาเกิดอาการตกตะลึงแล้วรีบไปประคองเขา เมื่อเห็นเขาบาดเจ็บต่างก็พากันตื่นตระหนก แล้วหันไปมองเด็กสาวผู้นั้น
เกิดอะไรขึ้น!
ฉู่หลิวเยว่เป็นคนไร้ค่าของตระกูลฉู่ที่รู้จักกันเป็นอย่างดี นางไม่มีพลังต่อสู้เลยสักนิด มิฉะนั้นคงไม่โดนพวกเขาตีจนสลบและพาเข้ามาในป่าหมอกทึบอย่างง่ายดายเช่นนี้หรอก
แต่ทว่าตอนนี้...คิดไม่ถึงว่านางจะสามารถหักข้อมือพี่ใหญ่ได้!
“นังเด็กสารเลว กล้าลงมือกับข้า...ซ่งเหลียนอย่างนั้นหรือ เจ้าต่างหากที่รนหาที่ตาย น้องสองน้องสามไปจับนางมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
“ขอรับ!”
แม้กำลังมึนงง แต่พวกเขาก็ไม่คิดอะไรมากแล้ววิ่งตามไปทันที...
พวกเขาทั้งสามล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สอง แค่ฉู่หลิวเยว่ตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะมาเป็นคู่ต่อสู้ของพวกเขาได้อย่างไร เมื่อครู่นี้ต้องเห็นผีแน่นอน!
เมื่อเห็นชายหนุ่มสองคนเข้ามาล้อมรอบเพื่อโจมตีตนเอง ซั่งกวนเยว่ก็หรี่ตาลงเล็กน้อย และมีแสงมืดสลัววาบผ่านนัยน์ตาของนาง
จากนั้นนางก็กระโจนเข้าใส่สองคนนั้น
ในขณะที่ที่ทั้งสามคนกำลังเผชิญหน้ากัน ชายหนุ่มสองคนก็รีบชักดาบออกมา
แต่ดูเหมือนว่าซั่งกวนเยว่คาดการณ์เอาไว้อยู่แล้ว นางจึงโน้มเอวหลบทันที แล้วรีบวิ่งไปที่ด้านหน้าชายหนุ่มหนึ่งในนั้น
ในระยะเฉียดฉิว!
จากนั้นนางก็คว้าข้อมือของชายหนุ่มคนนั้นได้อย่างง่ายดาย แล้วจับเขากดลงไปตรงที่ใดสักแห่งอย่างรุนแรง
ทันใดนั้นก็รู้สึกไร้เรี่ยวแรงบริเวณข้อมือ ดาบของชายคนนั้นก็มาหยุดอยู่เหนือศีรษะของนาง
แววตาของซั่งกวนเยว่เย็นเฉียบ เพียงแค่หมุนร่าง ดาบนั้นก็เปลี่ยนทิศทางกลับไปตัดหัวของชายคนนั้นทันที!
เลือดอุ่นเหม็นคาวกระเด็นเปื้อนใบหน้าของนาง แต่นางกลับไม่แม้แต่กะพริบตา
ตึง!
นางปล่อยมือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ชายคนนั้นที่ศีรษะผิดรูปแปลกประหลาดก็ล้มตึงลงกับพื้นทันที
ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดวูบมาจากข้างหลัง
นางตวัดเอาคืนโดยไม่หันหลังกลับไป
ชายหนุ่มที่เคยคิดโจมตีเบิกตาโพลง ดาบของเขายังไม่ทันร่วงลงพื้น แต่เอาเขาก็ถูกฟันจนขาดสะบั้นเสียแล้ว!
ตึง!
รอยแผลเรียบกริบตรงช่วงเอวทำให้คนกลัวจนตัวสั่น
ซ่งเหลียนมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความตกตะลึงและเต็มไปด้วยความสยดสยอง...
เกิดอะไรขึ้น
ช่วงเวลาพริบตาเดียว ฉู่หลิวเยว่ก็ฆ่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสองตายถึงสองคน!
“ฉู่...ฉู่หลิวเยว่! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”
เพราะความหวาดกลัว น้ำเสียงของซ่งเหลียนจึงหวีดแหลมมากขึ้น
ซั่งกวนเยว่หันตัวกลับมามองไปยังชายหนุ่มที่เคยคิดสังหารนาง แล้วขมวดคิ้ว
นางไม่รู้จักสามคนนี้ อีกทั้งสามคนนี้ยังอ่อนแอเกินไป
อยากจะฆ่านางให้ตาย อย่างน้อยต้องส่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นแปดมา แต่ทว่าตอนนี้...
ไม่สิ!
นางตายแล้วมิใช่หรือ
นางถูกเจียงอวี่เฉิงและซั่งกวนเยว่ร่วมมือกันทำร้ายที่ศาลบรรพชนราชวงศ์
แล้วตอนนี้...
ทันใดนั้นนางก็ก้มศีรษะมองมือของตนเองที่ถือดาบไว้อยู่
มือเรียวผอมบางคู่นี้ เพราะทำงานตรากตรำมาหลายปีจึงสัมผัสได้ถึงความหยาบกร้านไม่น้อยเลยทีเดียว
นี่ไม่ใช่มือของนาง!
เมื่อครู่นี้ชายคนนั้นตะโกนเรียกชื่อนางว่า...ฉู่หลิวเยว่!
แววตาของนางเปลี่ยนไปเฉียบพลัน จากนั้นนางจึงเชื่อมโยงปะติดปะต่อทั้งเรื่องก่อนหน้าและตอนนี้อย่างรวดเร็ว
“คุณหนูสามส่งพวกเจ้ามาฆ่าข้าอย่างนั้นหรือ”
ซ่งเหลียนคิดต่อสู้เพื่อหาโอกาสฆ่าฉู่หลิวเยว่ แต่การตายอย่างสยดสยองของสองคนก่อนหน้านี้ แม้เขาไม่ทราบนัดว่าผีอะไรเข้าสิงฉู่หลิวเยว่ แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามวู่วาม
เมื่อความคิดเปลี่ยนผัน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปด้วย จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงคร่ำครวญ
“ใช่ๆ! ทุกอย่างเป็นคำสั่งของคุณหนูสาม นางใช้ให้พวกเราฉวยโอกาสตอนท่านออกไปซื้อของลักพาตัวท่านไป นางบอกว่าขอแค่ให้ท่านหายสาบสูญไม่เห็นแม้แต่ศพ ก็จะให้เงินพวกเราหกร้อยตำลึง คุณหนูใหญ่ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าก็แค่เลอะเลือนไปชั่ววูบเองขอรับ คุณหนูใหญ่!”
คุณหนูใหญ่หรือ
หลังจากได้ยินประโยคนี้ อยู่ๆ ซั่งกวนเยว่ก็รู้สึกปวดหัวจี๊ด ราวกับว่ามีบางสิ่งหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง
ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้นางเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว และใบหน้าของนางก็ซีดเผือดไม่มีสิ่งใดเปรียบ
ซ่งเหลียนมองนางแวบหนึ่ง ทันใดนั้นสายตาก็พลันเปลี่ยนเป็นดุร้าย
ถ้าไม่ทำก็ไม่ทำ พอได้ทำก็ทำถึงที่สุด ตอนนี้นี้แหละ!
“ตายซะ!”
ด้วยเสียงตะโกนลั่น และทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นมาฆ่าซั่งกวนเยว่อย่างรวดเร็ว
พลังในร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าก่อนหน้านี้เสียอีก!
...ที่แท้ เขาเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นที่สามแล้ว!
จากนั้น ในขณะที่เขากำลังกระโจนเข้ามาด้านหน้าซั่งกวนเยว่ แต่กลับมีดาบเล่มหนึ่งแทงทะลุไปที่หน้าอกของเขาเสียก่อน!
ซึ่งก็คือดาบเล่มนั้นที่อยู่ในมือของซั่งกวนเยว่!
ซ่งเหลียนก้มหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
เป็นไปได้อย่างไร...ฉู่หลิวเยว่...แข็งแกร่งขึ้นถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
เขาไม่มีวันรู้คำตอบนี้อีกแล้ว
ปัง!
คนสุดท้ายก็ถูกฆ่าตายจนได้!
ภายในผืนป่าอันเงียบสงัด
หากไม่ใช่เพราะสามศพที่กองบนพื้น ใครก็คิดไม่ถึงว่า เด็กสาวที่มีร่างกายอ่อนแอ กลับมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวเยี่ยงนี้!
ซั่งกวนเยว่ยืนพิงต้นไม้ รอจนกว่าความเจ็บปวดเจียนตายนั้นค่อยๆ หายไป นางจึงพบว่าตอนนี้ยังมีความทรงจำของคนอีกผู้หนึ่งอยู่ภายในหัวสมอง
หลังจากจัดการทุกอย่างแล้ว นางจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นและถอนหายใจออกมาเสียงแผ่วเบา
ที่แท้ นางก็กลับชาติมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กสาวที่ชื่อว่าฉู่หลิวเยว่ผู้นี้นี่เอง
ฉู่หลิวเยว่ คือคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉู่...หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของแคว้นเย่าเฉิน
ปากบอกว่าคือคุณหนูใหญ่ แต่กลับใช้ชีวิตเยี่ยงสาวใช้ก็มิปาน เพราะชีพจรแต่กำเนิดไม่สมบูรณ์ มิสามารถฝึกบำเพ็ญเพียรได้ จึงถูกตราหน้าว่าเป็นความน่าอับอายของตระกูลฉู่
มารดาของฉู่หลิวเยว่จากไปตั้งแต่นางยังเด็ก ฉู่หนิงหยวนผู้เป็นบิดาคือผู้คัดเลือกที่ดีที่สุดที่จะได้ขึ้นเป็นผู้นำตระกูลฉู่คนต่อไป แต่ปีก่อนได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งทำให้ตำแหน่งของตระกูลฉู่ก็ลดทอนลงไปด้วยเช่นกัน
ดังนั้น ไม่ยากที่จะจินตนาการว่าฉู่หลิวเยว่เจอคนรังแกมามากมายเท่าใด
คุณหนูสามคนนั้นที่ต้องการฆ่านางให้ตาย ก็เป็นบุตรสาวของฉู่เย่าท่านอาชายคนรองนามว่า...ฉู่เซียนหมิ่น
และเหตุผลที่นางต้องการฆ่าฉู่หลิวเยว่ให้ถึงตาย ก็เพราะฉู่หลิวเยว่มีสัญญาอภิเษก
สัญญาอภิเษกสมรสกับรัชทายาทองค์ปัจจุบันแห่งแคว้นเย่าเฉิน...สัญญาอภิเษกกับ...หรงจิ้น
อีกหนึ่งเดือนฉู่หลิวเยว่ก็จะมีอายุครบสิบสี่ปีบริบูรณ์ เมื่อถึงคราวนั้น พิธีหมั้นจะจัดขึ้นอย่างเป็นทางการในไม่ช้านี้!
อันที่จริง ไม่ใช่แค่ฉู่เซียนหมิ่นเท่านั้น แต่ยังมีอีกหลายคนที่แอบหมายมาดเอาชีวิตของนาง!
ซั่งกวนเยว่ลุกขึ้น มุมริมฝีปากอันขาวซีดของนางค่อยๆ เหยียดยกยิ้ม
ถ้านางจำไม่ผิดล่ะก็ แคว้นเย่าเฉินคือหนึ่งในแคว้นประเทศราชของราชวงศ์เทียนลิ่ง
สวรรค์ยังเมตตานาง!
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางคือฉู่หลิวเยว่!
ความแค้นในอดีตชาติ ชาตินี้จะต้องเอาคืนเป็นร้อยเท่า!


## บทที่ 2 แรกพบ ณ ริมทะเลสาป

ตอนที่ 2 แรกพบ ณ ริมทะเลสาบ
หลังจากฉู่หลิวเยว่จัดการศพทั้งสามคนนั้นจนสะอาดหมดจดแล้ว ก็หยิบหอบผ้าข้างๆ ขึ้นมา
นั่นคือฉู่หลิวเยว่คนเดิม
เมื่อเปิดมันออกมาแล้วสำรวจดูข้างใน ฉู่หลิวเยว่ก็ถึงกับขมวดคิ้ว
ข้างในหอบผ้าเต็มไปด้วยตั๋วเงิน แล้วยังมีพวกเครื่องประดับระเกะระกะไปหมด
แน่นอนว่าแม้สิ่งของเหล่านี้จะไม่เข้าตาซั่งกวนเยว่ผู้ที่เคยเป็นองค์หญิงสูงศักดิ์ แต่สำหรับเด็กสาวตระกูลฉู่กลับเป็นโชคหล่นทับเสียจริงๆ
นี่นางต้องหนีอย่างนั้นหรือ
ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเยาะ
ไม่ต้องพูถึงนิสัยอ่อนแอปวกเปียกของฉู่หลิวเยว่คนก่อน นางคงไม่มีความกล้าเช่นนี้ หรือต่อให้นางอยากหนี นางจะทิ้งฉู่หนิงผู้เป็นบิดาได้ลงคอหรือ
สิ่งสำคัญที่สุดคือ ฉู่หลิวเยว่ถูกคนในตระกูลฉู่รังแกไม่ว่าจะสูงหรือต่ำศักดิ์กว่า นางจะมีโอกาสถือตั๋วเงินและครอบครองเครื่องประดับมากมายเยี่ยงนี้ได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่ายัดของให้นางเป็นหัวขโมย
หากพวกของซ่งเหลียนสามคนนั้นฆ่าฉู่หลิวเยว่ตาย เพื่อรักษาหน้าตาวงตระกูล ตระกูลฉู่จะต้องทำทีสืบสาวราวเรื่องแน่นอน
เมื่อทุกคนเจอศพของฉู่หลิวเยว่ แล้วเห็นสิ่งของพวกนี้ก็จะต้องคิดว่านางฉวยโอกาสออกมาซื้อของและขโมยของพวกนี้แล้วหนีไป
หึ ต่อให้ตายก็ไม่สาสม!
หลังจากฆ่านางให้ตาย ฉู่เซียนหมิ่นนี่ยังต้องการสาดโคลนใส่นาง ทำให้นางไม่มีวันกลับตัวได้อีก!
ในเมื่อนางยืมร่างของเจ้าของเดิมอย่างฉู่หลิวเยว่แล้ว เช่นนั้นนางจะต้องช่วยฉู่หลิงเยว่คนเดิมจัดการเรื่องนี้ให้อย่างแน่นอน
อีกอย่าง สถานะของฉู่หลิวเยว่ยังสะดวกต่อการจัดการเรื่องของนางในอนาคตอีกด้วย
หลังจากตรวจสอบสิ่งของเรียบร้อยแล้ว ฉู่หลิวเยว่ก็มองไปรอบๆ สามารถได้ยินเสียงแว่วของกระแสน้ำไหลรินได้
ตอนนี้ร่างของนางเต็มไปด้วยคราบเลือด และต้องการอาบน้ำจริงๆ โชคดีที่ในหอบผ้ายังมีเสื้อผ้าที่ซักสะอาดแล้วอยู่บ้าง ช่างสะดวกสบายเสียจริง
...
หลังจากเดินผ่านป่าไม้อันเขียวชอุ่ม ผ่านไปสักประมาณสิบห้านาที ในที่สุดก็เห็นทะเลสาบสี่เขียวครามปรากฏขึ้นตรงหน้าของฉู่หลิวเยว่
ที่น่าประหลาดใจก็คือ ยังมีชั้นไอหมอกสีขาวลอยอยู่เหนือพื้นผิวทะเลสาบอีกด้วย
แม่ว่านางจะยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบ แต่เห็นเพียงน้ำสีเขียวครามกระเพื่อมเบาๆ ในบริเวณใกล้เคียงเท่านั้น แล้วระยะทางนั้นกว้างใหญ่จนสุดลูกหูลูกตา
ฉู่หลิวเยว่ยื่นมือเข้าไปผ่านไอหมอกสีขาวนั้นก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดเล็กน้อย
นี่คือหมอกสีขาวที่เกิดจากการควบแน่นของพลังที่แข็งแกร่งมากยิ่งนัก!
นางสามารถจินตนาการได้ว่า หากได้ฝึกพลังเพียร ณ ที่แห่งนี้ ต้องได้ผลลัพธ์สองเท่าโดยใช้ความพยายามเพียงครึ่งเดียวแน่!
ในฐานะองค์หญิง ซึ่งเป็นผู้สืบทอดอำนาจคนต่อไปของราชวงศ์เทียนจิน นางเข้าใจสถานการณ์ของแคว้นต่างๆ ที่ตกเป็นประเทศราชของราชวงศ์เทียนจินเป็นอย่างดี
สถานที่แห่งนี้ แม้จะเทียบกับสถานที่ฝึกพลังเพียรของนางเมื่อครั้งอดีตชาติไม่ได้ แต่ได้ฝึกในแคว้นเย่าเฉินเล็กๆ แห่งนี้ ก็นับว่าดีมากแล้วล่ะ
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงคำรามแหบต่ำดังขึ้นมา!
นางเงยหน้าขึ้นไปมอง กลับพบว่ามีสิงโตหิมะตัวหนึ่งกำลังใช้ดวงตาสีฟ้าราวกับน้ำแข็งของมันจ้องมองนางอยู่ที่ริมทะเลสาบ!
นี่คือสัตว์อสูรระดับสูงตัวหนึ่ง!
จากนั้น ในขณะที่ฉู่หลิวเยว่กำลังคิดว่าจะรับมือกับมันอย่างไรอยู่นั้น ทันใดนั้นมันกลับสะบัดหางไปมา โน้มตัวลงไปใหม่อีกครั้งแล้วหลับตาลง
ฉู่หลิวเยว่มองอย่างตะลึง
นี่ มันไม่ได้จะตั้งท่าโจมตีนางหรอกหรือ
โดยปกติสัตว์อสูตรประเภทอารักขาเช่นนี้มักจะขี้หงุดหงิดโมโหร้ายถึงจะถูกต้องนี่นา...
นางยังไม่ทันได้คิดเสร็จสรรพ สิงโตตัวนั้นก็ลืมตาขึ้นมามองนางปราดหนึ่ง
หลังจากนั้นมันก็ลุกขึ้นแล้วเดินมุ่งหน้ามาตรงที่นางยืนอยู่
เมื่อเดินมาถึงข้างหน้านาง อยู่ๆ สิงโตขาวก็ยกอุ้งเท้าขึ้น...เกี่ยวเอาหอบผ้าของฉู่หลิวเยว่ลงมา หลังจากนั้นก็เอาหัวชนเอวของนาง
“เจ้าอยากให้ข้าเข้าไปหรือ”
ฉู่หลิวเยว่ถามอย่างไม่แน่ใจนัก
สิงโตขาวขยับก้นนั่งลง ดวงตาสีฟ้าราวกับน้ำแข็งคู่นั้นมองหน้ฉู่หลิวเยว่ ราวกับกำลังจะบอกว่าหากเจ้าพูดว่าไม่เข้าไปอีก ข้าก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!
ฉู่หลิวเยว่ “...”
นางหัวเราะ และคิดว่าเจ้าสิงโตตัวนี้ก็น่ารักดี นางก็เลยลูบหัวของมัน ส่วนเจ้าสิงโตขาวก็หลับตาลงด้วยความพึงพอใจ
คราวนี้นางถึงจะถอดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดออกมา แล้วลงน้ำทะเลสาบ ปล่อยให้ร่างกายของนางถูกโอบล้อมไปด้วยน้ำทะเลสาบอันอุ่นร้อน
พลังที่มากพอและอบอุ่นพุ่งเข้าใส่ร่างของนางในทันที
ฉู่หลิวเยว่ปิดเปลือกตาสนิท แล้วเริ่มตรวจสอบสภาพร่างกายนี้อย่างละเอียด
...
ในแผ่นดินนี้ ผู้แข็งแกร่งย่อมเป็นที่เคารพนับถือ
ผู้ที่ฝึกพลังเพียร สามารถแบ่งออกเป็นสี่ประเภท
ประเภทที่หนึ่งคือ ผู้ฝึกยุทธ์ เป็นผู้ดูดซับพลังแห่งฟ้าดิน แล้วนำพลังนั้นมาหลอมรวมกับเลือดเนื้อของตนเอง
อีกประเภทหนึ่งคือ ปรมาจารย์ สามารถหยั่งรู้กฎการเคลื่อนไหวของพลังแห่งฟ้าดิน โดยใช้อักขระมารวมพลัง
แม้ว่าทั้งสองประเภทจะถือเป็นผู้ฝึกพลังเพียร แต่เพราะเงื่อนไขการบรรลุเป็นปรมาจารย์นั้นลึกซึ้งยิ่งกว่า ฉะนั้น จึงมีจำนวนน้อยมากเมื่อนำมาเทียบกับผู้ฝึกยุทธ์ แต่ก็เป็นที่เคารพนับถือมากเช่นกัน
อนึ่ง หากต้องการเป็นผู้ฝึกพลัง จักต้องมีชีพจร
ชีพจรคือสะพานสายเดียวที่ทำให้ผู้ฝึกพลังสามารถรับรู้และดูดซับพลังแห่งฟ้าดินได้ ดังนั้นจึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
ซึ่งชีพจรนี้แบ่งออกเป็นสี่ระดับได้แก่ เทียนจิง ตี้จิง เสวียนจิงและหวงจิง
ชีพจรระดับเทียนจิงเป็นระดับที่สูงที่สุด แม้แต่ราชวงศ์เทียนลิ่งในช่วงเวลาหนึ่งพันปีที่ผ่านมาก็มีปรากฏให้เห็นไม่ถึงสองคน
คนหนึ่งคือปฐมกษัตริย์บรรพบุรุษของราชวงศ์เทียนลิ่ง ส่วนอีกคนหนึ่งก็คือ...นาง
ด้วยเหตุนี้ นางจึงเป็นองค์หญิงสวรรค์ลิขิตที่มีเกียรติสูงสุด
การฝึกพลังสำหรับนางนั้นช่างเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่งนัก
แต่ทว่าชีพจรของร่างนี้ เป็นชีพจรที่ไม่สมบูรณ์โดยเนื้อแท้ ถึงแม้จะสามารถดูดซับพลังแห่งฟ้าดินได้ แต่ก็ไร้หนทางให้ดำรงอยู่ไว้ นับประสาอะไรกับการทำให้กลายเป็นพลังของตัวฉู่หลิวเยว่เสียเอง
ดังนั้น ฉู่หลิวเยว่ช่างเกิดมาอาภัพจริงๆ!
“สงสัยคงต้องฟื้นฟูชีพจรเสียก่อนแล้ว...” ฉู่หลิวเยว่พึมพำ
หากคนอื่นได้ยินคำพูดเช่นนี้เข้า คงจะต้องตกใจอ้าปากค้างเป็นแน่
ชีพจรเช่นนี้เป็นมาตั้งแต่กำเนิด จะฟื้นฟูรักษาได้อย่างไร!
หากมองทั่วทั้งแคว้นเย่าเฉินแล้ว เกรงว่าก็ไม่มีใครสามารถทำได้!
แต่...สำหรับซั่งกวนเยว่ ผู้ที่เคยเป็นองค์หญิงสวรรค์ลิขิตแห่งราชวงศ์เทียนลิ่ง กลับไม่ได้มีความหมายอะไรเลย!
หมอเทวดา เป็นผู้ฝึกตนที่ลึกลับและมีเกียรติสูงสุดในแผ่นดินเลยก็ว่าได้!
ผู้มีชีวิตหรือผู้วายปราณ เลือดเนื้อและกระดูกขาว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง!
แต่ทว่า การเป็นหมอเทวดานั้นยากลำบากกว่าการเป็นปรมาจารย์ยิ่งนัก และการฝึกพลังของพวกเขานั้นก็ยิ่งแตกต่างจากผู้ฝึกยุทธ์และปรมาจารย์อยู่มากโข
แม้ว่าร่างกายนี้จะเป็นเพียงท่อนไม้ผุพัง แต่ฉู่หลิวเยว่ก็สามารถทำให้มันกลายเป็นปาฏิหาริย์ได้!
ไม่รู้เหมือนกันว่าหลังจากฟื้นฟูแล้วชีพจรจะอยู่ในระดับไหน...
ในขณะที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความคิด ทันใดนั้นก็มีแสงสีแดงวูบไหวอยู่ตรงหน้าของฉู่หลิวเยว่!
นางขมวดคิ้วมุ่นและมองไปที่มือทั้งสองข้างของตนเองก็กลับพบรอยอักขระคาถาสีเลือดอันน่าแปลกประหลาดอันหนึ่งที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นเด่นชัดบนฝ่ามือ
“นี่คือ...”
นางไม่เคยพบเห็นตัวอักษรเช่นนี้ และยิ่งไม่รู้ว่ามันมาจากที่ใด
หรือจะมาจากเจ้าของร่างเดิมของฉู่หลิวเยว่
ความคิดเช่นนี้พึ่งผ่านเข้ามาในหัว แต่อยู่ๆ นางก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยที่ไม่สามารถอธิบายได้
ราวกับว่าคาถานี้ เป็นของนางตั้งแต่แรก!
คาถาโลหิตกะพริบไหว จากนั้นก็กลายเป็นลำแสงแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว
ยังไม่ทันที่ฉู่หลิวเยว่จะได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วน ทันใดนั้นนางก็รู้สึกมีบางสิ่งบางอย่างเพิ่มเข้ามาในตำแหน่งตันเถียนของนาง
ตำแหน่งตันเถียนมืดบอดและเหือดหายมาตั้งแต่ไหนแต่ไร บัดนี้กลับถูกเติมเต็มไปด้วยแสงสีแดงส่องสว่าง
และอักขระคาถาที่ฉู่หลิวเยว่พึ่งเห็นไปเมื่อครู่นี้กำลังลอยมาปรากฏอยู่ตรงกลางอย่างเงียบๆ
นางดูอย่างละเอียด ทันใดนั้นก็กลั้นหายใจ...
คาถาสีโลหิตนี้มันไม่ได้อยู่เพียงลำพัง แต่แท้จริงแล้วมันถูกจารึกไว้บนหน้าหนังสือที่โปร่งใส!
หน้าหนังสือนั้นบางมาก เหมือนมันถูกฉีกออกมาจากหนังสือเล่มหนึ่งออกมาอ่างลวกๆ ทั้งตรงขอบยังมีรอยฉีกขาดอีกด้วย มันลอยอยู่ตรงนั้นนิ่งๆ และขยับเคลื่อนไหวเบาๆ เท่านั้น
หากไม่ใช่เพราะเงาสะท้อนของคาถาสีโลหิต ก็ยากนักที่จะมองเห็นได้ชัดเจน
ในขณะที่ฉู่หลิวเยว่กำลังสงสัยว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ และกำลังจะพินิจอย่างละเอียดอีกครั้ง ทันใดนั้นหน้าหนังสือโปร่งใสก็กลายร่างเป็นน้ำ หลอมรวมควบแน่นเป็นทะเลสาบเล็กๆ ตรงตำแหน่งตันเถียน
หลังจากนั้นคาถาสีเลือดก็ได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่ามันไม่เคยปรากฏมาก่อน
ฉู่หลิวเยว่มองฝ่ามือของตนเอง ซึ่งบนฝ่ามือก็ไม่ปรากฏร่องรอยอะไรให้เห็นอีกแล้ว
ร่างกายของนางกลับคืนสู่สภาวะปกติอีกครั้ง
คิดไปคิดมา นางเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ สุดท้ายก็ได้แต่ถอดใจ
ดูเหมือนสิ่งนั้นก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ทำร้ายตัวนาง
ตอนนี้ยังต้องแก้ปัญหาร่างกายเดิมเสียก่อน!
นางหันตัวกลับไปเพื่อจะขึ้นฝั่ง แต่ทันใดนั้นสายตาของนางพลันเย็นเยียบ และรีบซ่อนตัวลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วมองตรงไปข้างหน้า “ใคร!”
ในขณะเดียวกันนางก็ดึงปิ่นปักผมลงมาจับในมือแน่น และพร้อมที่จะลงมือตลอดเวลา
ท่ามกลางหมอกขาวที่ลอยล่องอย่างหนาแน่น ก็ปรากฏร่างอันสูงตระหง่านและกำยำของคนผู้หนึ่ง
จากนั้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแสนอบอุ่นอ่อนโยนของชายหนุ่มก็ดังขึ้น ซึ่งมาพร้อมกับรอยยิ้มเจือจาง
“แม่นางน้อย บุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของผู้อื่นเช่นนี้ ไม่ค่อยดีกระมัง”
อาจเป็นเพราะเมฆและหมอกที่ลอยเหนือทะเลสาบ จึงทำให้หางเสียงของเขาลากยาว และฟังดูอ้อยอิ่งเล็กน้อย
ดุจดั่งเส้นไหมที่ปลิวไสวตามสายลมแผ่วเบา ร่อนเร่พเนจร พาลให้จิตใจผู้คนหวามไหว


## บทที่ 3 นางยังไม่ตาย

ตอนที่ 3 นางยังไม่ตาย!
ในทะเลสาบแห่งนี้ ยังมีชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่!
ฉู่หลิวเยว่ตื่นตะลึง...นางมาอยู่ตรงนี้ตั้งนาน ทำไมถึงไม่รู้เนื้อรู้ตัวเลย!
แม้นางจะไม่ได้มีพลังความสามารถเทียบเท่าอดีตชาติ แต่สายตาและความไวต่อสัมผัสยังคงมีอยู่เช่นเดิม ไม่เช่นนั้นก็คงไม่สามารถจัดการพวกซ่งเหลียนสามคนได้ด้วยตัวคนเดียวหรอก
พลังความสามารถของชายหนุ่มผู้นี้จะต้องแข็งแกร่งเป็นแน่
“สถานที่แห่งนี้เป็นของท่านเองหรือ”
นางเอ่ยปากด้วยความระมัดระวัง
เสียงของสายน้ำดังขึ้น ฉู่หลิวเยว่จึงมองเห็นร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่โผล่ขึ้นจากน้ำได้อย่างชัดเจน แม้จะมีหมอกสีขาวกลางกั้น แต่ก็ยังสามารถเห็นรูปร่างของเขาได้
ไหล่ตรง แผ่นหลังกว้าง และ...สัดส่วนโค้งเว้าที่จมอยู่ในทะเลสาบ
ฉู่หลิวเยว่กำปิ่นปักผมในมือแน่น แล้วยังคงจ้องเขาเขม็ง
นางพึ่งกลับชาติมาเกิด ก็ไม่อยากตายไปอย่างมึนงงอีกครั้ง
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะทุ้มต่ำก็ดังขึ้นมา
“น่ามองขนาดนั้นเชียวหรือ”
เพียงเท่านั้น เมื่อสายลมพัดผ่านมา หมอกสีขาวก็พลันสลายหายไป
รูปร่างของชายหนุ่มผู้นั้นก็ชัดเจนมากยิ่งขึ้น ดูเหมือนเขาต้องการพบหน้ากันอย่างตรงไปตรงมา
ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเย็นชาในใจ
นางไม่เคยเห็นว่าบนโลกนี้มีอะไรให้ต้องหวั่นกลัว แล้วยังจำเป็นกลัวคนผู้นี้ด้วยหรือ
“ไอหมอกบดบัง ข้าไม่รู้หรอกว่าน่ามองหรือไม่ มิสู้ให้ข้ามองท่านให้ชัดเจนกว่านี้ แล้วค่อยให้คำตอบท่านดีหรือไม่”
หมอกขาวที่ลอยล่องมาแต่เดิมดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง
อีกฝ่ายก็คงคาดไม่ถึงว่าเด็กสาวเช่นนี้ จะสามารถเอ่ยวาจาเยี่ยงนี้ได้
“หากเจ้าอยากดูจริงๆ ข้าก็ยินดี แต่...กลัวว่ายังไม่ทันที่เจ้าจะได้เห็นกันชัดๆ ปิ่นปักผมในมือของเจ้าคงแทงอกข้าตายเสียก่อนกระมัง”
ดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่ได้คิดอย่างนั้นจริงๆ เพราะมีแววขบขันในน้ำเสียงอยู่หลายส่วน
ฉู่หลิวเยว่ไม่พูดสิ่งใด
เพราะพลังของฝ่ายตรงข้ามแข็งแกร่งยิ่งนัก ทั้งยังเป็นคนฉลาดมากอีกด้วย เพียงเขามองปราดเดียวก็มองความคิดของนางได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว เห็นได้ชัดว่ารับมือไม่ไหว
กับคนประเภทนี้ แน่นอนว่านางไม่เลือกที่จะใช้ไม้แข็ง
นางกลอกตา และนางก็ม้วนผมขึ้นอีกครั้งอย่างลวกๆ ก่อนที่จะสอดปิ่นเข้าไปในมวยผมอย่างใจเย็น
“ขออภัย ข้าไม่รู้ว่าเป็นพื้นที่ของท่าน เมื่อครู่ข้าคิดว่าที่นี่ไม่มีคน จึงได้บุกรุกเข้ามา หากเป็นการรบกวน คุณชายได้โปรดอย่าถือสาเลยเจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มผู้นั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ใกล้ไม่ไกลนัก
“ไม่เป็นไร”
ฉู่หลิวเยว่แปลกใจเล็กน้อย อีกฝ่ายปล่อยนางไปง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ
นางนึกสงสัยในใจ โดยที่ไม่พูดอะไรไปสักพักหนึ่ง
“แม้ทะเลสาบคลื่นมรกตจะดีต่อร่างกาย แต่ชีพจรของเจ้าติดขัด ถึงอย่างไรก็อย่าแช่น้ำนานจะดีกว่า”
ชายหนุ่มพูดพลางเป็นฝ่ายลุกเดินขึ้นฝั่งก่อน เมื่อเห็นว่าเขากำลังเคลื่อนไหวอย่างไร เขาก็สวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว
แม้ว่าจะมีหมอกขาวบดบัง แต่ก็สามารถมองเห็นเพียงเงาร่างของคนผู้หนึ่งเท่านั้น ถึงอย่างไรก็ยังคงมองเห็นรูปร่างทรวดทรงของชายหนุ่มได้อยู่ดี ช่างรูปงามไม่เป็นรองใครจริงๆ
นางไม่อิดออดอีก แล้วรีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วเพื่อจะได้รีบออกไปจากที่นี่
ไม่ควรหาเรื่องกับชายหนุ่มผู้นี้!
แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ก้าวขาออกไป เสียงของชายหนุ่มผู้นั้นก็ดังมาจากข้างหลังอีกครั้ง
“แม่นางน้อย ถึงแม้ข้าจะไม่คิดเอาเรื่อง แต่ข้าจำเป็นต้องรู้ ว่าใครกันที่บุกรุกเขตของข้าในวันนี้”
น้ำเสียงเรียบนิ่งมั่นคง แต่กลับมาพร้อมความองอาจที่ใครก็มิสามารถโต้แย้งได้
นี่ต้องการให้นางเปิดเผยตัวตนหรือ
ฉู่หลิวเยว่หันกลับมาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงที่ไม่ไกลนัก
นางค่อยๆ กลั้นหายใจ
ครั้งเมื่อยังเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ นางเคยพบเจอชายหนุ่มรูปงามมาไม่รู้เท่าไหร่ และเจียงอวี่เฉิง ซึ่งเป็นว่าที่พระสวามีของนางยังเป็นชายหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์เทียนลิ่งอีกด้วย
แต่ทว่า เมื่อนางเห็นชายหนุ่มผู้นี้ครั้งแรก ก็อดตกตะลึงหวั่นไหวในใจไม่ได้
คิ้วงามดั่งดาบคู่คมเข้มเด่นชัด จมูกโด่งสันเป็นคม ดวงตาเปล่งประกายดั่งดารา ราวกับว่าดวงดาราที่สวยที่สดบนท้องฟ้ายังมิอาจถึงพันในหนึ่งส่วนของดวงตาลุ่มลึกคู่นั้น เพียงชำเลืองมองเพียงครั้งเดียวก็จะทำให้ผู้คนจมดิ่งลงสู่แสงสว่างนั้นอย่างบ้าคลั่ง
ริมฝีปากแดงเข้มโค้งหยักได้รูปไร้ที่ติเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ที่ทำให้ริมฝีปากบางเฉียบเห็นเด่นชัดก็เพราะตรงกลางริมฝีปากที่มีสีดั่งลูกท้อ[footnoteRef:1]เข้มอยู่หลายส่วน [1:  สีลูกท้อ สีพีช]
ดวงตาของเขาคือค่ำคืนแห่งดวงดาวที่กระจ่างแจ่มชัดที่สุด แต่ทว่าริมฝีปากของเขากลับสดใสดั่งวสันต์ฤดูอันแสนอบอุ่น
ทั้งเรียบง่ายทั้งลึกลับ ทั้งอ่อนโยนสง่างามทั้งยังดูสูงส่งน่าเกรงขาม ดูเหมือนเป็นความขัดแย้งที่มิอาจมองเห็น เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็เหมือนสามารถสะกดได้ทุกสายตาและทำให้คนคลั่งไคล้
ฉู่หลิวเยว่มองสำรวจเขาปราดหนึ่ง แล้วก็แอบพ่นคำหนึ่งในใจเงียบๆ
ปีศาจ!
“ฉู่หลิวเยว่”
นางไม่มีความคิดที่จะปิดบังสถานะของตนเอง ถึงอย่างไรดูท่าทางอีกฝ่ายก็เป็นผู้ที่มีวรยุทธ์สูงส่ง หากโกหกไม่แนบเนียนก็จะเป็นการเพิ่มปัญหาได้
ชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามก็กำลังมองนางเช่นกัน แต่ทว่าสายตาของเขาราวกับแสงจันทรา เขาปราดมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง จนสุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของนาง
“ในเมื่อเสวียเสวี่ยปล่อยให้เจ้าเข้ามาได้ คราวนี้ก็ช่างมันเถอะ”
เสวียเสวี่ย?
คือสิงโตขาวตัวนั้นเองหรือ
ทันใดนั้นชายหนุ่มก็เดินไปข้างหน้า แล้วก้าวมาข้างหน้าฉู่หลิวเยว่ทีละก้าว
หัวใจของฉู่หลิวเยว่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง แต่ยังพยายามควบคุมตนเองไม่ให้แสดงอาการต่อต้าน แล้วมองดูเขาอย่างเงียบๆ
จากนั้นเขาก็ยืนนิ่ง ทันใดนั้นเขาก็เอื้อมมือออกมา...เรียวนิ้วอบอุ่นลูบไล้แก้มของนางแผ่วเบา
“คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉู่ ก็คงมิอาจกลับไปด้วยรอยคราบเลือดอันน่าอนาถเช่นนี้”
ฉู่หลิวเยว่อึ้งไปชั่วขณะ แล้วก้มหน้ามองรอยเลือดจางๆ ที่ติดบนปลายนิ้วของเขา
ทั้งสองสอดประสานลมหายใจเพียงชั่ววูบหนึ่ง
น้ำเสียงแหบต่ำของเขาทำให้แก้วหูปั่นป่วน
“แล้วก็...ข้าชื่อหรงซิว”
ฉู่หลิงเยว่อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่เขากลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน
“เจ้าควรไปได้แล้ว”
ฉู่หลิวเยว่เม้มริมฝีปาก แม้ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดการสิ่งใดอยู่ แต่ก็...
“ขอบใจท่านมาก”
กลับตระกูลฉู่ ยังมีศึกหนักรออยู่!
...
จนกระทั่งร่างเพรียวของหญิงสาวหายไปในป่าจนไร้เงา หรงซิวจึงจะถอนสายตาหันไปมองสิงโตขาว
รอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้าของเขาค่อยๆ จางลงไปหลายส่วน
“เจ้าต้องการเอาใจนาง ถึงกับต้องขายเจ้านายเชียวหรือ”
สิงโตขาวแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว
“หากเจ้าแกล้งตายล่ะก็ คราวหน้าข้าจะบอกมันให้ อันที่จริงเจ้ายังมีอีกชื่อเรียกว่าฮวาฮวา”
“โฮก!”
เจ้าสิงโตขาวลุกขึ้นโดยพลัน
รู้ทั้งรู้ว่ามันชื่อเสวี่ยฮวา หมายถึงเกล็ดหิมะ ไม่ได้ชื่อฮวาฮวาสักหน่อย! หากคนได้ยินเข้าคงอับอายขายขี้หน้าเจ้าเดรัจฉานตัวนี้เป็นแน่!
“ช่วงนี้เมืองหลวงคงครึกครื้นน่าดู ข้าไม่ถือสาเอาความเจ้าก็แล้วกัน”
ทันใดนั้นดวงตาของเจ้าเสวี่ยฮวาก็เปล่งประกาย
...
บรรยากาศภายในห้องโถงจวนตระกูลฉู่นั้นช่างเย็นเฉียบ
สีหน้าของฉู่หนิงเต็มไปด้วยความกังวล เขาเดินกระสับกระส่ายพลางมองไปยังด้านนอกประตูด้วยความร้อนรน
“เยว่เอ๋อร์ออกไปหนึ่งวันแล้ว นี่ก็ยามพลบค่ำแล้ว ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก ผู้อาวุโส ข้าว่ารีบส่งคนออกไปถามหาเถิดนะ”
หากเกิดเหตุอันใดล่ะก็ จะทำเยี่ยงไร!
เยว่เอ๋อร์นางไม่มีพละกำลังเลยสักนิด!
“ฉู่หนิง เจ้าจะเป็นห่วงทำไมนักหนา นางไม่ได้ออกไปครั้งแรกสักหน่อย จะเกิดเรื่องอะไรได้เล่า บางทีเด็กมันอาจจะเที่ยวเล่นเพลิน ก็คงดึกหน่อยกระมัง”
ฉู่เซียว ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลฉู่ยกชาขึ้นจิบหนึ่งอึกพลางเอ่ยขึ้นเสียงเรียบนิ่ง
ฉู่หนิงเป็นห่วงอย่างยิ่ง แต่ก็รู้ดีว่ายังไงพวกเขาไม่รับปากอะไรเขาอยู่แล้ว
แต่...ฟ้าก็ใกล้มืดเต็มทีแล้ว เยว่เอ๋อร์ไม่ใช่เด็กเหลวไหลเช่นนี้ ดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่กลับมาอีก!
“ข้าจะไปตามเอง”
แต่ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะก้าวพ้นธรณีประตู ก็มีคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาเสียก่อน
ผู้ที่เข้ามานั้นสวมเสื้อคุลมขนห่านสีเหลือง และมีหน้าตาสะสวย นางก็คือคุณหนูสาม...ฉู่เซียนหมิ่น
นางแสดงความเคารพก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเจือความเศร้า
“ผู้อาวุโส เซียนหมิ่นรู้ว่าท่านพี่ยังไม่กลับมา ไม่ควรจะมารบกวนทุกท่าน แต่...แต่มีเรื่องหนึ่ง ที่เซียนหมิ่นมิกล้าปิดบังเอาไว้จริงๆ...ของของเซียนหมิ่นถูกขโมยไปแล้วเจ้าค่ะ!”
ผู้อาวุโสของตระกูลขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น”
ฉู่เซียนหมิ่นน้ำตาคลอ “วันนี้เซียนหมิ่นให้ท่านพี่มาหาที่ห้อง เพราะอยากให้เงินส่วนตัวเผื่อนางอยากซื้อของที่ตนเองตอนออกไปซื้อของ แต่คิดไม่ถึง เมื่อครู่นี้เซียนหมิ่นไปดู ก็พบว่าตั๋วเงินกับเครื่องประดับที่ท่านพ่อท่านแม่มอบให้หายไปแล้วเจ้าค่ะ”
ฉู่หนิงพูดเสียงเคร่งขรึม “หมายความว่าอย่างไร! เจ้าจะพูดว่าเยว่เอ๋อร์ขโมยของของเจ้าอย่างนั้นหรือ!”
ฉู่เซียนหมิ่นยิ่งร้องไห้หนักมากขึ้น น้ำตาร่วงโปรยปราย และเต็มไปด้วยความเสียใจ “เซียนหมิ่นไม่ได้หมายความแบบนั้นนะเจ้าคะ...เซียนหมิ่นจะกล้ากล่าวหาท่านพี่ได้อย่างไร แต่ว่า วันนี้ก็มีเพียงท่านพี่ที่เข้ามาในห้องของเซียนหมิ่น...”
ผู้อาวุโสหรี่ตา “หรือว่า นางขโมยของของเซียนหมิ่นแล้วลอบหนีไป! ช่างบังอาจยิ่งนัก!”
ในขณะที่ฉู่หนิงกำลังจะโต้แย้ง ทันใดนั้นเสียงของคนผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมาเสียก่อน “คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว!”
ทุกคนในห้องโถงใหญ่ต่างตกตะลึง
หยดน้ำตาตรงหัวตาของฉู่เซียนหมิ่น สามารถปกปิดความไม่อยากเชื่อสายตาของนางได้หมดจด
เป็นไปได้อย่างไร!
ฉู่หลิวเยว่น่าจะ...
ร่างเพรียวบางระหงกลับไล่ตามแสงกลับมา!
“ผู้อาวุโสกล่าวติดตลกเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นถึงคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉู่ ข้าก็ย่อมมีส่วนแบ่งในทรัพย์สมบัติของตระกูลฉู่ ข้าจะทรยศตระกูลฉู่เพียงเพื่อขโมยเศษเงินน้องสามไปได้อย่างไร”
ฉู่หลิวเยว่ตบเท้าเข้ามาในห้องโถงใหญ่ สีหน้าแฝงรอยยิ้มแต่กลับทำให้ฉู่เซียนหมิ่นสั่นสะท้าน!
“น้องสาม เจ้าว่าใช่หรือไม่”


## บทที่ 4 หลอกเจ้าที่ไม่ปรึกษาหารือ

ตอนที่ 4 หลอกเจ้าที่ไม่ปรึกษาหารือ
เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย ฉู่เซียนหมิ่นก็แทบกระโดดลงจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ
ฉู่หลิวเยว่กลับมาแล้วจริงๆ ด้วย!
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร
พละกำลังของพวกซ่งเหลียนสามคนก็มิได้อ่อนแอ สามารถจัดการกับผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉู่หลิวเยว่ได้เหมือนปอกกล้วยเข้าปาก
แผนทุกอย่างถูกวางไว้อย่างลงตัว แต่ตอนนี้ฉู่หลิวเยว่กลับ...
“เยว่เอ๋อร์!”
เมื่อฉู่หนิงเห็นบุตรสาวของตนกลับมา ก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความกระวนกระวาย
“เยว่เอ๋อร์ ลูกเป็นอย่างไรบ้าง”
เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของฉู่หนิง ฉู่หลิวเยว่ก็รู้สึกอุ่นวาบในใจ
นางสามารถสัมผัสได้ถึงความรักของฉู่หนิงที่มีต่อบุตรสาวคนนี้จริงๆ ต่อให้นางจะเป็นคนไร้ความสามารถ แต่ความรักของบิดาที่มีต่อบุตรนี้กลับไม่น้อยตามลงไปเลยสักนิดเดียว
แต่สียดาย...ฉู่หลิวเยว่ตัวจริงได้ตายไปแล้ว
ฉู่หลิงเยว่ลูบมือฉู่หนิง แล้วมอบรอยยิ้มคลายกังวลให้กับเขา
“ท่านพ่อสบายใจได้ เยว่เอ๋อร์ไม่เป็นอะไร”
แม้นางจะเอ่ยเช่นนั้น ฉู่หนิงก็ยังไม่เชื่ออยู่ดี แต่เมื่อเห็นว่านางไม่ได้รับบาดเจ็บจริงดั่งว่า เขาก็รู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก
แต่ทว่า ไม่รู้เพราะเหตุใดเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของลูกสาวตนเอง เขากลับรู้สึกแปลกประหลาด ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างผิดแผกไปจากเดิม
เยว่เอ๋อร์คนเดิมมักจะอ่อนแอขี้ขลาด แต่ตอนนี้อดวงตาสีดำขลับคู่นั้นกลับส่องประกายสุกใสดุจแสงดาราก็มิปาน!
“ท่านพี่ กลับมาแล้ว! หมินหมิ่นเป็นห่วงท่านพี่เหลือเกิน!”
ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของฉู่เซียนหมิ่นที่กำลังมองตนเองด้วยความ ‘ยินดี’ ราวกับกำลังดีใจเสียเต็มประดา
เป็นห่วงหรือ
ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเย็นชาในใจ สงสัยฉู่เซียนหมิ่นเห็นนางกลับมาได้ก็เลยเป็นห่วงกระมัง!
“อ๋อ ที่แท้น้องสามก็เป็นห่วงพี่เองหรือ แต่เมื่อครู่นี้ตอนอยู่ข้างนอก ข้าดูเหมือนจะได้ยินน้องสามกล่าวหาว่าข้าลักเล็กขโมยน้อยอยู่เลยนี่นา”
ฉู่หลิงเยว่เอ่ยขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
ในขณะที่ฉู่เซียนหมิ่นกลับรู้สึกมีเหงื่อเย็นชื้นไหลซึมแผ่นหลัง
เกิดอะไรขึ้นกับฉู่หลิวเยว่คนนี้กันแน่!
นางไม่เพียงไปตายตกอยู่ข้างนอก ทั้งยังดูเหมือนจะแตกต่างไปจากเดิม และยังกล้าถามคำถามเช่นนี้ต่อหน้าทุกคนอีกด้วย
“ท่านพี่เข้าใจผิดแล้ว ข้าแค่คิดว่าฟ้ามืดแล้ว แต่ท่านพี่ยังไม่กลับมา ในใจก็นึกเป็นห่วง ก็เลยมาถามไถ่ผู้อาวุโสสองสามคำเอง...”
เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ นางก็มีน้ำตาคลอหน่วย
“อย่างไรเสีย ร่างกายของท่านพี่ไม่มีพลังแม้แต่นิดเดียว หากออกไปแล้วถูกคนรังแกเข้า...น้องคงโทษตัวเองไปจนตายแน่ๆ!
นี่เป็นวาจาเสียดสีนางที่ไร้พลังความสามารถ มิอาจฝึกพลังได้ต่างหากเล่า!
หากเป็นฉู่หลิวเยว่คนก่อน ก็คงคิดว่าฉู่เซียนหมิ่นเป็นห่วงนางจริงๆ แต่ฉู่หลิวเยว่ในตอนนี้ได้เปลี่ยนจิตวิญญาณไปแล้ว ยังจะถูกหลอกด้วยลูกไม้ตื้นๆ เยี่ยงนี้ได้อีกหรือ
ฉู่เซียนหมิ่นถือเป็นยุวชนรุ่นหลังที่มีพรสวรรค์ที่สุดของตระกูลฉู่ นางพูดเยี่ยงนี้ ก็จะยิ่งทำให้คนรู้สึกว่าฉู่หลิวเยว่ไร้ประโยชน์ขึ้นไปอีก แม้แต่การออกไปข้างนอกยังลำบากวุ่นวาย
เป็นจริงดั่งคาด แววตาของผู้อาวุโสฉายแววรังเกียจเดียดฉันท์ในทันที ก่อนจะกล่าวตำหนิ
“วันนี้กลับมาดึกถึงเพียงนี้ ไปก่อเรื่องอะไรที่ข้างนอกบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ แม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังทำได้ไม่ดี ต่อไปเจ้าไม่ต้องออกไปข้างนอกอีก มิฉะนั้นคงอับอายขายหน้าตระกูลฉู่ของข้าน่าดู เศษสวะ!”
ฉู่หนิงมีสีหน้าเย็นเฉียบ เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วพาฉู่หลิวเยว่มาไว้ข้างหลังเพื่อปกป้อง เขากำหมัดแน่นและเอ่ยขึ้นด้วยความยับยั้งชั่งใจตนเอง
“ผู้อาวุโส เยว่เอ๋อร์ยังเป็นเด็ก ท่านพูดเยี่ยงนี้ มิเกินไปหน่อยหรือ”
แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน แต่เขาก็มิอาจปล่อยให้คนอื่นมาพูดจาดูถูกบุตรสาวของตนเองเช่นนี้ได้!
เมื่อเห็นเงาร่างสูงใหญ่เป็นเกราะกำบังข้างหน้าตนเอง ฉู่หลิวเยว่ก็ชะงักงัน ดวงตาฉายแววเจ็บปวด
อดีตชาติของนางเกิดมาก็เป็นถึงองค์หญิงสูงศักดิ์ สถานะที่มีเกียรติ มีอำนาจ นางสามารถจัดการทุกเรื่องด้วยตนเอง ความรู้สึกที่ถูกผู้อื่นปกป้องดูแลเช่นนี้ ช่างเป็นสิ่งที่แปลกใหม่และมีค่าสำหรับนางมาก
คราวนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางก็จะพยายามเต็มที่เพื่อปกป้องคนที่รักนางอย่างแท้จริง!
“ท่านพ่อ”
ฉู่หลิวเยว่กระตุกแขนเขาเบาๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า
ฉู่หนิงมองนาง เดิมคิดว่านางคงขี้ขลาดดังเช่นที่ผ่านมา แต่สิ่งที่เห็นตอนนี้กลับเป็นแววตาคู่หนึ่งที่สงบเยือกเย็น
ร่างเพรียวระหงหลังตั้งตรง เชิดคางขึ้นเล็กน้อย และทั่วทั้งร่างของนางนั้นมีพลังที่ไม่สามารถอธิบายได้แผ่ซ่านออกมา
“ผู้อาวุโสโปรดวางใจ สิ่งของที่ควรซื้อมาไม่มีขาดตกบกพร่อง ตอนนี้ถูกส่งไปถึงห้องเก็บของแล้ว หากไม่เชื่อ ท่านสามารถไปตรวจสอบได้ ส่วนเรื่องเหตุใดวันนี้ข้าถึงกลับมาดึกขนาดนี้...น้องสามรู้ดีแก่ใจที่สุดมิใช่หรือ”
“ท่านพี่ พูดอะไรไปเรื่อย!”
เมื่อฉู่เซียนหมิ่นได้ยินดังนั้นก็ตื่นตระหนกทันที น้ำเสียงพลันเย็นเยียบมากกว่าเดิม
หรือฉู่หลิวเยว่เดาได้ว่านางเป็นคนส่งพวกซ่งเหลียนสามคนไป
ฉู่หลิวเยว่มองนางด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม แล้วถามขึ้นด้วยประหลาดใจ
“น้องสามให้เงินพี่ไปซื้อของให้มิใช่หรือ”
ฉู่เซียนหมิ่นสะอึกไปครู่หนึ่ง
ไม่มีเรื่องเช่นนี้ตั้งแต่แรก!
ทว่า...นางเองก็เพิ่งพูดกับผู้อาวุโสและฉู่หนิงไปเช่นนั้นนี่นา!
ตอนแรกนางคิดหาโอกาสใส่ร้าย แต่คิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะกลับมาอย่างราบรื่นปลอดภัย
ฉู่หลิวเยว่ยื่นมือออกมา ในอุ้งมือนั้นมีเพียงจี้หยกลวดลายทับทิมวางอยู่
“น้องสาม เพราะเงินที่เจ้าให้ข้าไม่พอใช้ ดังนั้นข้าจึงเอาจี้หยกทับทิมอีกอันของเจ้าไปเป็นหลักประกันที่ร้านเจินเป่าเก๋อ แค่รอพรุ่งนี้ก็นำเงินที่เหลือไปไถ่คืน”
จี้หยกนั้นเป็นสินสอดทองหมั้นของมารดาของฉู่เซียนหมิ่น เพราะมันดูวิจิตรบรรจงและสามารถอบอุ่นร่างกายได้ มันจึงล้ำค่ามาก งดงามล้ำค่าไม่เป็นสองรองใครในเมืองหลวง ฉู่เซียนหมิ่นเองก็โปรดปรานจี้หยกนั้นมาก และมักจะพกติดตัวเสมอ
ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงสามารถยืนยันได้ว่านั่นเป็นของของฉู่เซียนหมิ่นจริงๆ
เมื่อผู้อาวุโสได้ยินดังนั้น ก็มองไปที่ฉู่เซียนหมิ่นด้วยความเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
“หมินหมิ่น สิ่งที่นางพูดนั้นจริงหรือ”
ปกตินางหวงจี้หยกจะตาย หากไม่เป็นฝ่ายมอบให้ผู้อื่นก่อน คนอื่นก็ยากที่จะเอาไปได้
หากซื้อสิ่งของอื่นมาคงไม่ใช่ปัญหา แต่ร้านเจินเป่าเก๋อนั้น เป็นสถานที่ที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวงเชียวนะ! สิ่งของข้างในนั้นล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าที่มีมูลค่ามหาศาล!
แม้ตระกูลฉู่จะเป็นตระกูลขุนนางของเมืองหลวง แต่หลายปีที่ผ่านมาค่อยๆ เสื่อมอำนาจไป บางครั้งก็ไม่ได้ดูร่ำรวยมั่งคั่งดั่งที่เห็นภาพลักษณ์ภายนอก
ต่อให้เขามีฐานะเป็นถึงผู้อาวุโสตระกูลฉู่ ก็ไม่มีปัญญาไปจับจ่ายใช้สอยในร้านเจินเป่าเก๋อเช่นนี้ได้ตามอำเภอใจ
ฉู่เซียนหมิ่นลอบกัดฟัน
นั่นคือสิ่งที่นางจงใจหยิบออกมาเพื่อทำให้ทุกคนเชื่อว่าฉู่หลิวเยว่คือหัวขโมย แต่คิดไม่ถึงว่า...
“ใช่...ใช่ เซียนหมิ่นชอบของสิ่งหนึ่งในร้านเจินเป่าเก๋อ แต่ช่วงนี้มัวยุ่งกับการฝึกฝน ไม่มีเวลาออกไปข้างนอก ก็เลยไหว้วานให้ท่านพี่ช่วยเหลือ...”
สถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้ไม่อยากยอมรับก็ต้องยอมรับแล้วล่ะ
แม้สิ่งของในร้านเจินเป่าเก๋อจะมีมูลค่ามหาศาล แต่ของแค่ชิ้นสองชิ้น นางยังคงจ่ายไหว
รอกลับไปตรวจสอบสถานการณ์ของพวกซ่งเหลียนสามคนนั้นให้ชัดเจนเสียก่อน แล้วค่อยจัดการเก็บฉู่หลิวเยว่ก็ไม่สาย!
เมื่อได้ยินนางเอ่ยถึงเรื่องการฝึกพลัง สีหน้าของผู้อาวุโสก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น
“นี่มันอะไรกัน เจ้าคือต้นกล้าที่โดดเด่นที่สุดในตระกูลฉู่ของพวกเรา อยากได้อะไรล่ะก็ ขอแค่เอ่ยปากเท่านั้น!”
ฉู่เซียนหมิ่นยิ้มหวาน
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่เมตตาเจ้าค่ะ!”
ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเยาะในใจ
คิดที่จะตีเนียนไปแบบนี้ ไม่ง่ายไปหน่อยหรือ
แม้ตอนนี้นางจะยังจัดการกับฉู่เซียนหมิ่นอย่างเด็ดขาดไม่ได้ แต่อยากให้นางเสียเปรียบเงียบๆ เช่นนี้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
“หมายความว่า เงินในส่วนที่เหลือ ท่านผู้อาวุโสคิดที่จะนำออกมาจากบัญชีส่วนรวมเพื่อเอาไปช่วยน้องสามอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”
ฉู่หลิวเยว่เอ่ยถามด้วยความสงสัย
ผู้อาวุโสและฉู่เซียนหมิ่นต่างนิ่งค้าง แล้วทั่งคู่ต่างก็ลังเล
ตระกูลฉู่มีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด ค่ากิจวัตรรายเดือนของทุกคนจะแจกจ่ายไปตามระดับขั้น หากนำเงินของส่วนรวมมาให้ฉู่เซียนหมิ่นจริง คนอื่นจะต้องไม่พอใจเป็นแน่
“เรื่องนี้เป็นเรื่องของหมินหมิ่นเอง ถึงอย่างไรก็ให้หมินหมิ่นเป็นผู้รับผิดชอบเอง!”
แน่นอนว่าฉู่เซียนหมิ่นมิอาจทำลายชื่อเสียงของตัวเองที่สั่งสมมาหลายปี ดังนั้นจึงปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป
แม้ของในร้านเจินเป่าเก๋อจะราคาแพงหูฉี่ แต่ปกตินางก็ได้รับความรักความเมตตา เงินที่เก็บไว้ก็มีไม่น้อย ของชิ้นสองชิ้นเสียเงินไม่กี่พันตำลึงก็ไม่ใช่ปัญหา
นางพูดพลางหันไปมองแล้วยิ้มให้ฉู่หลิวเยว่ด้วยท่าทางอ่อนโยนใจกว้างและสูงส่ง
“ท่านพี่ พรุ่งนี้แค่ไปรับเครื่องประดับอีนั้นออกมาก็ได้แล้วใช่ไหม”
ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าให้ แต่ดวงตากลับฉายแววเจ้าเล่ห์
“ใช่ ก่อนหน้านี้ที่เจ้าให้ข้าพันตำลึง ข้าได้จ่ายให้ร้านเจินเป่าเก๋อไปหมดแล้ว พรุ่งนี้น้องสามจ่ายแค่เงินที่เหลืออีกหนึ่งแสนเก้าหมื่นเก้าพันตำลึงก็สามารถนำออกมาได้แล้วล่ะ”
ฉู่เซียนหมิ่นคิดว่าตนเองคงหูฝาดไป จึงร้องเสียงหลง
“อะไรนะ!”


## บทที่ 5 แขกผู้มาเยือนกลางดึก

ตอนที่ 5 แขกผู้มาเยือนกลางดึก
“ใช่แล้ว น้องสามพูดอยู่เสมอว่าชอบ จี้หยกสลักสีแดง ของร้านเจินเป่าเก๋อนั่นแล้วให้ข้าไปซื้อให้มิใช่หรือ เป็นหนึ่งในกรุสมบัติของร้านเจินเป่าเก๋อ ราคาย่อมสูงเป็นธรรมดา หรือว่า...น้องสามกัดฟันเอาเงินออกมาไม่ได้ แต่...คนของร้านเจินเป่าเก๋อกำลังจับตาดูน้ำหน้าของตระกูลฉู่ของเราอยู่นี่นา...ถึงได้รับปากให้ข้าจ่ายมัดจำล่วงหน้าหนึ่งพันตำลึงก่อนจะซื้อของกลับไปได้...”
ฉู่หลิวเยว่ตีสีหน้าลำบากใจ
ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างกันนั้นเมื่อได้ยินประโยคดังกล่าวก็แทบจะหยุดหายใจ
หนึ่งแสนเก้าหมื่นเก้าพันตำลึงเชียวนะ!
ต่อให้เป็นถึงตระกูลฉู่ หากต้องการหยิบเงินออกมามากมายขนาดนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลยทีเดียว!
เขามองไปที่ฉู่เซียนหมิ่น แม้จะโปรดปรานฉู่เซียนหมิ่นเพียงใด แต่เวลานี้เขาก็เกิดความไม่พอใจอย่างมากขึ้นมาเช่นกัน จึงกล่าวติเตียนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หมินหมิ่น! เจ้านี่ก็ช่างไม่รู้ความเอาเสียเลย!”
ถ้าต้องถึงกับสังเวยด้วยชื่อเสียงตระกูลฉู่ เช่นนั้นของชิ้นนี้ไม่ซื้อไม่ได้แล้ว!
มิฉะนั้น หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ไม่รู้ว่าคนข้างนอกจะพูดถึงพวกเขาตระกูลฉู่กันอย่างไรบ้าง!
ฉู่เซียนหมิ่นพยายามอ้าปากเพื่อแก้ตัว แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เพราะนางไม่เคยคิดให้ฉู่หลิวเยว่ไปซื้อของให้นางตั้งแต่แรก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจี้หยกแกะสลักราคาสองแสนตำลึงที่ร้านเจินเป่าเก๋ออะไรนั่น!
ของสิ่งนั้นมีชื่อเสียงมาช้านาน เพราะเป็นเครื่องประดับที่ทำมาจากหยกแดงเม็ดน้ำงาม
ถึงแม้มันจะเป็นประโยชน์สำหรับผู้ฝึกบำเพ็ญ แต่ก็ยังห่างไกลจากราคาสองหมื่นตำลึงอยู่ดี! ฉะนั้น เวลาผ่านไปตั้งนานขนาดนี้ ไม่เคยมีใครหน้าไหนซื้อมาทั้งนั้น!
คิดไม่ถึงว่าฉู่หลิวเยว่จะร้ายกาจเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้!
หลอกให้นางเสียเงินไปตั้งสองแสนตำลึง!
ฉู่เซียนหมิ่นโกรธจนสั่นไปทั้งร่าง หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโยยังยืนอยู่ตรงนี้ล่ะก็ นางคงปรี่เข้าไปฉีกปากฉู่หลิวเยว่จนแหกแน่!
หลายปีมานี้ นางเก็บเงินส่วนตัวยังไม่ถึงสี่ห้าพันตำลึงเลย สองแสนตำลึงนี้ สำหรับนางแล้วมันคือหลุมขนาดใหญ่เท่าฟ้า!
แต่ทว่า มันเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของตระกูลฉู่ นางจึงต้องแบกรับเรื่องนี้อย่างช่วยไม่ได้
“เรื่องนี้...ท่านผู้อาวุโสโปรดวางใจ เงินก้อนนี้หมินหมิ่นจะจ่ายเองอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ...”
นางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแล้วฝืนยิ้มออกมาอย่างเสียมิได้
“ท่านแม่รักและเอ็นดูหมินหมิ่นมาก ก่อนหน้านี้เคยให้สัญญาว่า หากครั้งนี้หมินหมิ่นสอบได้ที่หนึ่งของสำนัก ท่านแม่จะตามใจให้หมินหมิ่นสมปรารถนาหนึ่งข้อเจ้าค่ะ”
มารดาของฉู่เซียนหมิ่นคือลู่เหยา เกิดในตระกูลลู่ซึ่งเป็นตระกูลที่ทำมาค้าขายอันดับต้นๆ ในเมืองหลวง มีทรัพย์สินมากมายมหาศาลที่มิอาจมองข้ามได้เลย
ที่นางพูดเช่นนี้ ประการแรกเพื่ออธิบายไม่ว่าอย่างไร นางก็มีเงินจำนวนนี้และไม่รบกวนตระกูลฉู่ อีกประการหนึ่ง เพื่อต้องการใช้ชื่อเสียงของตระกูลลู่มายกระดับตนเอง
แล้วก็เป็นจริงดั่งคาด เมื่อเอ่ยถึงตระกูลลู่ สีหน้าของผู้อาวุโสก็ผ่อนคลายลงอย่างมาก
“ท่านแม่ของเจ้ารักเอ็นดูเจ้าจริงๆ ดั่งว่า อย่างไรก็ตาม เพราะเจ้ามีฝีมือโดดเด่นอยู่แล้ว ข้าจำได้ เดือนหน้าทางสำนักก็จะเริ่มทดสอบแล้วมิใช่หรือ”
ฉู่เซียนหมิ่นเป็นศิษย์สำนักเทียนลู่ ซึ่งเป็นสำนักอันดับสูงสุดของแคว้นเย่าเฉิน ใครที่สามารถสอบเข้าได้ ล้วนเป็นผู้มีพรสวรรค์อันน่าทึ่งและน่าอิจฉา!
แม้แต่ลูกหลานราชนิกุลต้องการเข้าเรียน ก็ยังต้องยอมรับบททดสอบให้ได้!
เพราะฉู่เซียนหมิ่นมีสถานะเช่นนี้พอดี จึงได้รับความรักความเอ็นดูจากตระกูลฉู่เช่นกัน
“เจ้าค่ะ”
ฉู่เซียนหมิ่นมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม จากนั้นไม่รู้ว่าคิดถึงสิ่งใด ใบหน้าสะสวยจึงปรากฏความเขินอายขึ้นมาเล็กน้อย
“พี่จิ้นก็เอ่อคือ...องค์รัชทายาทก็ตรัสว่า หากหมินหมิ่นสอบได้ที่หนึ่งก็จะประทานรางวัลให้เช่นกันเจ้าค่ะ”
ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย
ชื่อพี่จิ้นที่นางเอ่ยถึง แน่นอนว่าคือองค์รัชทายาทในกาลปัจจุบัน หรงจิ้นผู้ที่มีสัญญาแต่งงานกับฉู่หลิวเยว่!
เห็นท่าทางของนางเยี่ยงนี้ ใครๆ ก็มองออกว่าจะต้องมีอะไรบางอย่างระหว่างนางกับหรงจิ้นแน่นอน!
ดวงตาของผู้อาวุโสเป็นประกาย
“จริงหรือ”
องค์รัชทายาททรงมีพระปรีชาสามารถสูงส่ง และเป็นที่โปรดปรานรักยิ่งของฝ่าบาท
ตอนนี้อำนาจของตระกูลฉู่กำลังเสื่อมถอย หากสามารถเกาะต้นไม้ใหญ่อย่างองค์รัชทายาทได้ จะต้องต่างไปจากเดิมอย่างแน่นอน
ดูเหมือนฉู่เซียนหมิ่นจะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้กระทันหัน แล้วรีบหันไปมองฉู่หลิวเยว่ทันที ก่อนจะอธิบาบด้วยความร้อนรน
“ท่านพี่โปรดอย่าเข้าใจผิด ข้ากับพี่จิ้นไม่มีอะไรกันทั้งนั้น! พระองค์คงเห็นแก่สัญญาหมั้นหมายกับท่านพี่ ก็เลยมีเมตตาต่อข้าดั่งคนทั่วไป หากท่านพี่สามารถสอบเข้าสำนักได้ พี่จิ้นคงดูท่านพี่ดีกว่านี้แน่นอน...”
คำพูดของนางหยุดกะทันหัน
มีใครไม่ทราบบ้างว่าฉู่หลิวเยว่เป็นคนไร้ความสามารถ แม้กระทั่งการฝึกฝนธรรมดายังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับการสอบเข้าสำนักเทียนลู่
ส่วนเรื่องสัญญาแต่งงาน...หากมีคนใส่ใจเรื่องสัญญาแต่งงานจริงๆ ฉู่หลิวเยว่ก็คงไม่ถูกคนรังแกดั่งเช่นทุกวันนี้หรอก
ฉู่หนิงขบกรามแน่น แต่ในใจกลับค่อยๆ เย็นเฉียบ
เดิมทีคิดว่ารออีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เมื่อเยว่เอ๋อร์หมั้นหมายกับองค์รัชทายาท ก็จะสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ แต่...ตอนนี้ดูแล้วมันคงเป็นได้แค่เพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ของเขาเท่านั้น
ก่อนหน้านี้ได้ยินมาว่า ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะมีใจให้ฉู่เซียนหมิ่น แต่คิดไม่ถึงว่าจะมาอยู่ในจุดที่โจ่งแจ้งเช่นนี้
พวกเขาไม่เคยเห็นฉู่หลิวเยว่อยู่ในสายตาเลยสักนิด!
สงสารก็แต่เยว่เอ๋อร์บุตรสาวของเขาที่หลงรักองค์รัชทายาทเต็มหัวใจ
ฉู่เซียนหมิ่นลอบมองฉู่หลิวเยว่ด้วยความสะใจ อยากมองเห็นสีหน้าเจ็บปวดของนาง แต่ทว่ากลับเหนือความคาดหมาย ดูเหมือนฉู่หลิวเยว่จะไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด นางไม่เพียงไม่ตกใจและไม่ผิดหวังเท่านั้น แต่ยังหัวเราะขึ้นมาอีกด้วย
“อย่างนั้นก็ดีเลย ขอแค่น้องสามหาเงินก้อนนั้นได้ก็พอแล้ว”
ฉู่เซียนหมิ่นอึ้งไปชั่วขณะ ทำไมนางถึงรู้สึกว่า สำหรับฉู่หลิวเยว่แล้ว ดูเหมือนองค์รัชทายาทไม่ได้มีความสำคัญเท่ากับเงินสองแสนตำลึง...
“ในเมื่อจบเรื่องแล้ว ข้ากับท่านพ่อขอตัวกลับก่อน”
เมื่อสิ้นเสียง ฉู่หลิวเยว่ก็พาฉู่หนิงหันตัวจากไป
“เจ้า...”
ราวกับว่าฉู่เซียนหมิงจะตำน้ำพริกละลายแม่น้ำเสียแล้ว ทันใดนั้นนางก็รู้สึกจุกอยู่ในอก
เมื่อฉู่หลิวเยว่เดินไปถึงหน้าประตุก็หยุดฝีเท้าแล้วหันหลังกลับมา
นัยต์ตาดำขลับลุ่มลึกของนางจ้องไปที่ฉู่เซียนหมิ่นเขม็ง ซึ่งมาพร้อมแรงกดดันบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้!
“จริงสิ ต่อไปน้องสามต้องระวังปากเวลาพูดจาเอาไว้บ้าง ถ้าวันนี้ข้ากลับมาไม่ทัน ทุกคนก็คงคิดว่าข้าขโมยของของเจ้าแล้วหนีไปแล้วกระมัง หากเป็นเช่นนั้นต่อให้ตายไปข้าก็คงล้างมลทินตัวเองไม่ได้ เจ้าว่าจริงหรือไม่”
ทันใดนั้นฉู่เซียนหมิ่นก็ก่อสงครามเย็น!
นางรู้แล้ว!
นางต้องรู้เรื่องทั้งหมดแล้วแน่ๆ!
ฉู่เซียนหมิ่นอยากเถียงกลับไปสักสองประโยค แต่กลับรู้สึกถึงพลังไร้รูปร่างบางอย่างปกคลุมเหนือศีรษะของตนเองเอาไว้ และไร้หนทางขยับเขยื้อน
จวบจนร่างของฉู่หลิวเยว่หายลับไปด้านนอกประตู นางจึงค่อยๆ ปรับสภาขึ้นมา พร้อมกลับเหงื่อเย็นชื้นผุดขึ้นที่หน้าผาก!
ดวงตาของฉู่เซียนหมิ่นฉายแววเคียดแค้น
สงสัย ข้าคงต้องไปตรวจสอบสถานการณ์พวกซ่งเหลียนสามคนให้แน่ชัดเสียก่อน แล้วค่อยหาวิธีจัดการฉู่หลิวเยว่ให้ถึงที่สุด!
...
ฉู่หลิวเยว่และฉู่หนิงกลับมายังจวนเล็กๆ ซึ่งเป็นที่พำนักอาศัยของพวกเขา
“เยว่เอ๋อร์ ลูกเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบไปพักผ่อนเถิด!”
ฉู่หนิงลูบศีรษะของฉู่หลิวเยว่ด้วยความเอ็นดูสงสาร
ฉู่หลิวเยว่รีบมองสำรวจโดยรอบอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ แต่ทว่าเมื่อได้มาเห็นกับตาจริงๆ ก็ยังอดลอบถอนหายใจมิได้
แม้จะบอกว่าเป็นจวนเล็กๆ แค่สภาพความเป็นจริงก็มิต่างอะไรกับบ้านโกโรโกโสที่มีเพียงไม่กี่ห้องเท่านั้น อีกทั้งยังมีสมาชิกครอบครัวอยู่กันเต็มบ้าน
ก่อนหน้านี้สองพ่อลูกใช้ชีวิตกันอยู่อย่างไร นางมองปราดเดียวก็พอจะเข้าใจบ้างแล้ว
พูดออกไปก็จะหาว่าไม่มีใครเชื่อว่า ฉู่หนิง...ผู้ที่เคยเป็นผู้สืบทอดรุ่นต่อไปของตระกูลฉู่ และฉู่หลิวเยว่...คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉู่ที่ชื่อเสียงเลื่องลือจะมาอาศัยอยู่ในสถานที่เช่นนี้
ฉู่หลิวเยว่พยักหน้าตอบเบาๆ
“ท่านพ่อก็เหมือนกัน”
ฉู่หนิงขยับปากอยากเอ่ยถามอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเสียงแผ่วเบา
“เยว่เอ๋อร์ พ่อรู้ว่าเจ้าชอบองค์ชายรัชทายาท แต่...เขาไม่ใช่คนดีสำหรับเจ้า ฉู่เซียนหมิ่นมีพรสวรรค์เป็นเลิศ ทั้งยังเป็นหน้าตาของตระกูล วันนี้ที่เจ้าพุ่งเป้าไปที่เยี่ยงนั้น เกรงว่า...”
ฉู่หลิวเยว่หัวเราะเบาๆ
“ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วง เยว่เอ๋อร์รู้ดีแก่ใจ”
ฉู่หนิงเต็มไปด้วยความกังวล แต่เมื่อได้สบตากับดวงตาแฝงรอยยิ้มแต่กลับสงบนิ่งคู่นั้น เขาก็พูดไม่ออกทันที
ดูเหมือน...เยว่เอ๋อร์มีบางอย่างไม่เหมือนเดิมจริงๆ...
เขาพยักหน้า ลูบไล้เรือนผมของผู้เป็นบุตรสาว ก่อนจะหันหลังจากไป
ฉู่หลิวเยว่มองไปที่ขาขวาที่แทบจะไม่มีแรงพยุงของเขา ก่อนจะเบนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงผลักประตูเข้าห้องไป
บรรยากาศด้านนอกแขวนด้วยฉากยามราตรี แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาจากหน้าต่างที่ทรุดโทรม
ฉู่หลิวเยว่เดินไปที่ข้างหน้าต่าง เคาะเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว และแววตาของนางช่างล้ำลึก
เมื่อตอนกลางวัน นางถามมาได้ความแล้วว่า วันนี้เป็นวันที่สิบของเดือนเจ็ดในปีที่แปดร้อยสามสิบสองของแคว้นเย่าเฉิน เมื่อเทียบกับปฏิทินของราชวงศ์เทียนหลิงมันคือวันที่ นาง ตายครบรอบหนึ่งปีพอดี!
กล่าวอีกนัยหนึ่ง นางกลับชาติมาเกิดอีกครั้งในร่างฉู่หลิวเยว่ในอีกหนึ่งปีต่อมา!
ด้วยพลังความสามารถและสถานะของนางในตอนนี้ หากต้องการแก้แค้น นางจำเป็นต้องวางแผนให้แยบยลจริงๆ...
ทันใดนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป จากนั้นนางจึงรีบหันกลับมามองที่เตียง
“ใครน่ะ!”
ภายในห้องเงียบกริบ! อากาศแทบหยุดนิ่ง!
ขณะนั้นเอง ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่หนึ่งก็ปรากฏขึ้นในห้องมืด!
ฉู่หลิวเยว่ชะงักค้าง จากนั้นนางก็เห็นว่ามันเป็นสิงโตขาวตัวใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงของนางอย่างเชื่องๆ!
“เสวียเสวี่ย!”


## บทที่ 6 ค้าขาย

ตอนที่ 6 ค้าขาย
“เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
ฉู่หลิวเยว่โล่งอก น้ำเสียงก็อ่อนลงไปมาก
แม้ว่าสิงโตขาวตัวนี้จะดูดุร้ายมาก แค่นางสามารถรู้สึกได้ ดูเหมือนมันจะคุ้นเคยใกล้ชิดกับนางมาก กระทั่งจงใจระงับปราณข่มขู่กดดันของเดรัจฉานในร่างกายของมัน
เจ้าสิงโตขาวลุกขึ้นกระโดดลงจากเตียง แล้วเดินมาหยดอยู่ตรงหน้าฉู่หลิวเยว่อย่างไร้เสียง
ร่างของมันสูงใหญ่และแข็งแรงมาก ฉู่หลิวเยว่ที่ผอมบางอยู่แล้ว เมื่อได้มายืนตรงหน้ามันก็เลยดูตัวเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าถ้ามันอ้าปากก็คงกลืนกินนางได้อย่างง่ายดาย
แม้กระทั่งห้องของนางก็ดูแคบลงไปถนัดตา
เจ้าเสวียเสวี่ยกะพริบดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งปริบๆ มันก้มหัวอันใหญ่โตลงมาแล้วสะบัดไปมาที่มือของฉู่หลิวเยว่
ฉู่หลิวเยว่ผงะไปครู่หนึ่ง ตอนนี้นางไม่แน่ใจว่ามันต้องการทำสิ่งใดกันแน่
เมื่อเห็นว่านางไม่ขยับเขยื้อน เสวียเสวี่ยก็ขยับเข้าไปใกล้อีกนิดแล้วช้อนสายตามองนางปริบๆ
หางตาของฉู่หลิวเยว่กระตุกหงึกๆ นี่มัน...กำลังขอให้นางสัมผัสลูบไล้หรือ
นางลองยื่นมือออกไปวางบนหัวของมันแล้วลูบเบาๆ
เมื่อมือของนางสัมผัสกับขนที่นุ่มลื่นเงางามก็รู้สึกดีมาก เห็นได้ชัดว่ามันใช้ชีวิตมาอย่างดี ถึงได้เลี้ยงออกมาสมบูรณ์ขนาดนี้
คราวนี้เจ้าเสวียเสวี่ยจึงได้หลับตาลงด้วยความพอใจ ร่างกายผ่อนคลาย แกว่งหางหนึ่งครั้ง แล้วก็ส่งเสียงคำรามต่ำด้วยความพึงพอใจ
“คร่อก...”
ฉู่หลิวเยว่ “...”
นี่กะว่าจะไม่ไปไหนแล้วใช่หรือไม่
“นี่ เจ้าควรจะกลับไปหาเจ้าของมิใช่หรือ จะมาอยู่กับข้าที่นี่ได้อย่างไร”
และดูเหมือนเจ้าเสวียเสวี่ยจะไม่สนใจไยดี มันหลับตาลงแน่นิ่งไม่ขยับ ราวกับว่ามันหลับไปแล้วจริงๆ
ฉู่หลิวเยว่มีความรู้สึกร้องไห้ไม่ออกหัวเราะไม่ได้
แม้นางจะไม่รู้ว่าทำไมเจ้าสิงโตขาวจึงทำเช่นนี้กันแน่ แต่นี่ก็ดึกมากแล้ว หากนางยังยืนกรานให้มันกลับไป ไม่แน่อาจจะเกิดความเคลื่อนไหววุ่นวาย
พอถึงเวลานั้นก็อาจจะเดือดร้อนยิ่งกว่าเดิม
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ฉู่หลิวเยว่ก็ไม่เร้าหรือเรื่องนี้อีก จากนั้นจึงตบหัวของมันเบาๆ แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงคนเดียวเพื่อพักผ่อน
เมื่อนางได้สัมผัสผ้าห่มก็พบว่ามันอุ่นขึ้นจริงๆ
นางฉุกคิดขึ้นในใจ ที่เจ้าสิงโตขาวมาที่นี่ คงไม่ได้มาอุ่นเตียงโดยเฉพาะหรอกกระมัง
เวลาต่อมา นางจึงอดหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ นี่นางคงคิดมากไปหน่อย
“ถ้าเจ้าอยากอยู่ที่นี่ล่ะก็ ข้าขอบอกไว้ก่อน เจ้าอย่าให้ใครรู้เด็ดขาด”
เสวียเสวียลืมตาขึ้นแล้วส่ายหางระริกระรี้
ฉู่หลิวเยว่ล้มตัวนอนบนเตียง แล้วคิดว่าวันรุ่งขึ้นจะจัดการกับชีวิตอย่างไรให้ชัดเจนก่อนจะค่อยๆ เข้าสู่ห้วงนิทรา
ในขณะที่นางค่อยๆ ปิดเปลือกตาหลับสนิท เจ้าสิงโตขาวที่ดูเหมือนจะหลับไปนานแล้วก็ลืมตาขึ้นมองไปที่ฉู่หลิวเยว่
ไม่รู้ว่านางนิมิตหมายถึงสิ่งใดอยู่ ใบหน้าเน่งน้อยของนางถึงได้ขมวดคิ้วมุ่น เหงื่อเย็นชื้นเม็ดละเอียดซึมไปตามหน้าผากและริมฝีปากก็ขาวซีด
จากนั้นลำแสงสีเงินก็ไหลออกมาจากร่างของเสวียเสวี่ย แล้วค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของฉู่หลิวเยว่เงียบๆ
ท่ามกลางห้วงฝันของฉู่หลิวเยว่ นางรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังแช่อยู่ในน้ำอุ่น ความผ่อนคลายและความสบายที่หายากนั้นทำให้คิ้วที่ขมวดแน่นค่อยๆ คลายตัว จากนั้นจึงเข้าสู่การหลับที่แนบสนิท
...
ในขณะที่ฉู่หลิงเยว่กำลังหลับสนิท กลับมีคนผู้หนึ่ง ที่ไม่ว่าจะนอนอย่างไรก็นอนไม่หลับ...ฉู่เซียนหมิ่นนั่นเอง
“บอกมา ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ประตูใหญ่ของถิงฟังย่วนปิดสนิท
ฉู่เซียนหมิ่นจ้องชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าตาเขม็ง แล้วพยายามสงบสติอารมณ์โมโหของตนเอง
“คือ...คือ...คุณหนูสามขอรับ ข้าน้อยได้ไปตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว แต่ก็ไม่พบร่องรอยของพวกซ่งเหลียนทั้งสามคนเลยขอรับ...”
เหงื่อเย็นชื้นผุดขึ้นที่แผ่นหลังของฉู่เหลียนเซิง
“เป็นไปได้อย่างไร!”
ฉู่เซียนหมิ่นตวาดลั่นตัดบทของเขา
“วางแผนเสียดิบดี แค่ให้ฉู่หลิวเยว่ออกไป ทุบนางให้หมดสติลากเข้าป่าจัดการนางเสียก็สิ้นเรื่อง! ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าพวกซ่งเหลียนเป็นนักรบระดับสาม สามารถจัดการกับฉู่หลิวเยว่ตัวเล็กๆ ได้ไม่มีปัญหาแน่นอน แล้วตอนนี้ล่ะ ฉู่หลิวเยว่ยังไม่ตาย พวกซ่งเหลียนก็ยังหายไปอีก! เจ้าจัดการเรื่องของข้าชุ่ยๆแบบนี้หรือ!”
“คุณหนูสาม หากว่าตามเหตุผลเช่นนี้ก็ไม่ผิด ข้าน้อยเห็นกับตาว่าพวกเขาเป็นคนพาฉู่หลิวเยว่ออกประตูเมืองไปจริงๆ นะขอรับ แต่..แต่ใครจะไปรู้ว่านางยังไม่ตาย”
หลังจากที่รู้ว่าฉู่หลิวเยว่รอดชีวิตกลับมา เขาก็รู้สึกผิดสังเกตจึงรีบกลับไปตรวจสอบหาร่องรอยพวกซ่งเหลียน แม้เขาจะตรวจค้นให้ทั่วทั้งภายในและภายนอกเมืองหลวง แต่ก็ดูเหมือนสามคนนั้นจะระเหยลอยไปกับอากาศแล้วก็มิปาน
คราวนี้ เขาจึงรู้ตัวว่าไม่ได้การแล้ว!
“นางต้องรู้ว่าข้าเป็นคนลงมือแล้วแน่ๆ!”
ฉู่เซียนหมิ่นเอ่ยขึ้นด้วยความเกลียดแค้น
นึกถึงก่อนหน้านี้ ที่นางรู้สึกกลัวจริงๆ กับสายตาของฉู่หลิวเยว่ แล้วนางก็รู้สึกหงุดหงิดเช่นกัน
“คุณหนูสาม ต่อให้นางรู้แล้วจะทำเยี่ยงไรได้ นางเป็นคนง่อยเง่า นางยังจะสามารถพลิกคลื่นฟื้นโอกาสอะไรขึ้นมาได้อีกเล่าขอรับ...”
“ไอ้คนโง่! หากนางไม่มีอะไรจริงๆ แล้วทำไมพวกซ่งเหลียนถึงหายไปได้ล่ะ!”
ซ่งเหลียนไม่กล้าพูดสิ่งใดอีก
ฉู่เซียนหมิ่นกัดฟันเงียบๆ
หนึ่งวันแล้วยังตามหาพวกซ่งเหลียนไม่พบ วันนี้นางมิอาจวางใจได้ ไม่มีใครรู้ว่าฉู่หลิวเยว่มีชีวิตรอดกลับมาอย่างไร แล้วนางจัดการกับคนพวกนั้นเยี่ยงไรบ้าง
ถ้าหากนางใช้หลักฐานนี่มัดตัวล่ะก็...
“ตามหาต่อไป นอกจากนี้ให้ส่งคนแอบสะกดรอยตามฉู่หลิวเยว่ หากมีอะไรผิดปกติให้รีบมารายงาน!”
“ขอรับ!”
เมื่อฉู่เหลียนเซิงออกไปแล้ว แววตาของฉู่เซียนหมิ่นก็ค่อยๆ ดำดิ่ง
ฉู่หลิวเยว่กล้าพุ่งเป้ากลับมาที่นาง เช่นนั้น...ก็อย่าหาว่านางไม่เกรงใจก็แล้วกัน!
...
ค่ำคืนที่นอนหลับสบาย
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่ฉู่หลิวเยว่ตื่นขึ้นมาก็พบว่าเสวียเสวี่ยได้จากไปแล้ว
เหมือนว่ามันอยู่เพื่อปกป้องคุ้มครองนางในช่วงกลางคืนเลย...
ฉู่หลิวเยว่ยิ้มพลางส่ายหน้า
นี่เป็นคืนแรกหลังจากที่นางกลับชาติมาเกิด เดิมทีคิดว่าคงจะนอนไม่หลับ แต่คิดไม่ถึงว่าจะนอนหลับสนิทเต็มอิ่ม
ด้วยเหตุนี้ ร่างกายของนางจึงรู้สึกเบาเนื้อเบาตัวขึ้นมาก
หลังจากล้างหน้าล้างตาลวกๆ ฉู่หลิวเยว่ก็มานั่งหน้าคันฉ่อง เพราะอยากเห็นใบหน้านี้ที่กลับชาติมาเกิดใหม่
ใบหน้าของหญิงสาวสะท้อนอยู่ในคันฉ่องพร่ามัวที่ดูเก่าทรุดโทรม
อาจเป็นเพราะขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน ใบหน้าเรียวจึงดูซูบผอมซีดเซียว อายุก็ใกล้จะสิบสี่แล้ว แต่ดูอย่างไรก็เหมือนเด็กอายุสิบสอง
ดวงตาสีดำขลับดูกลมโตอย่างยิ่งจนเด่นชัด
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ยากที่จะเห็นว่าใบหน้าเรียวเล็กนี้สวยงามมากจริงๆ
ตอนนี้ยังคงเยาว์วัย หากโตขึ้นกว่านี้อีกนิด จะต้องเป็นโฉมสะคราญที่หาจับตัวได้ยากแน่ๆ
บางทีอาจเป็นเพราะได้เปลี่ยนดวงวิญญาณ ดวงตาเรียบนิ่งที่มักจะฉายแววขี้ขลาด กลับดูสงบและเด็ดเดี่ยวมากขึ้น ทั้งยังส่องประกายดุจดวงดาว เผยให้เห็นราศีอันมีเกียรติสูงส่งฉายชัดบนใบหน้า
ราวกับไข่มุกที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่น แล้วถูกปัดฝุ่นฝุ่นจนเริ่มส่องแสงระยิบระยับ!
ฉู่หลิวเยว่จดจ้องใบหน้านี้ แววตาของนางพลันเปลี่ยนไป และใช้เวลาอยู่นาน ในที่สุดนางก็ถอนหายใจออกมา
อันที่จริง ใบหน้านี้มีส่วนคล้ายคลึงกับนางในอดีตชาติถึงสี่ห้าส่วน!
สักพักนางจึงเก็บงำความคิดและจัดเก็บอะไรนิดหน่อยก่อนจะออกไป
...
กฎตระกูลฉู่นั้นเข้มงวดยิ่งนัก คนธรรมดาจะเข้าจะออกก็ต้องตรวจตราอย่างเคร่งครัด
แต่ปกติฉู่หลิวเยว่ก็มีสถานะต่ำต้อยอยู่แล้ว มักจะถูกส่งออกไปทำธุระจุกจิกตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อยามเฝ้าประตูเห็นนางออกไปข้างนอก จึงไม่ถามไถ่อะไรให้มากความ
สิ่งนี้ช่วยอำนวยความสะดวกให้กับเรื่องของนางอย่างมาก
เมื่อออกมาตระกูลฉู่มาได้ นางจึงมุ่งหน้าไปยังเจินเป่าเก๋อ
ทันทีที่นางก้าวเท้าเหยียบร้านเครื่องประดับ ก็มีชายวัยกลางคนปรี่เข้ามาต้อนรับนางด้วยรอยยิ้ม
“คุณหนูใหญ่ฉู่ขอรับ ท่านมาพอดีเลย! ทางนี้รอท่านมาทั้งวันแล้ว!”
ชายวัยกลางคนผู้นี้คือเหยียนเก๋อ...เป็นเถ้าแก่คนที่สองของเจินเป่าเก๋อ
เมื่อคนส่วนใหญ่เจอเขาต่างก็พากันเรียกคุณชายรองเหยียนตามมารยาท ทุกคนต่างทราบดีว่าเบื้องลึกของเจินเป่าเก๋อมีอำนาจลึกลับคอยหนุนหลังอยู่ ซึ่งมิอาจล่วงเกินได้ ดังนั้นพวกเขาจึงเคารพนับถือเหยียนเก๋อและร้านเจินเป่าเก๋ออย่างยิ่ง
แต่วันนี้เขากลับดูกระตือรือร้นกับฉู่หลิวเยว่เป็นพิเศษ
ฉู่หลิวเยว่ยิ้มให้
“ดูท่าทางการค้าเมื่อวานจะทำให้คุณชายรองเหยียนพอใจมาก”
เหยียนเก๋อหัวเราะร่วน
“ทั้งหมดนี้ต้องขอบใจคุณหนูใหญ่ฉู่มากๆ!”
ของสิ่งนั้นถูกวางขึ้นหิ้งมาหลายปี ไม่ใช่เพราะไม่มีคนชอบ แต่เพราะมันแพงมากเกินไปต่างหาก ราคาไม่คุ้มค่าจึงถูกเก็บไว้บนหิ้ง
ใครจะไปรู้ เมื่อฉู่หลิวเยว่มาเยือน ก็พูดออกมาโต้งๆ ว่าต้องการให้ขายสิ่งนี้ออกไป
ตอนแรกเขาไม่เชื่อ แต่เช้าตรู่วันนี้ ตระกูลฉู่และตระกูลลู่ต่างก็พากันส่งเงินมาให้!
ตอนนี้ เมื่อเขามองฉู่หลิวเยว่อีกทีก็รู้สึกราวกับมองเห็นเทพเจ้าก็มิปาน!
“เมื่อวานท่านบอกว่า วันนี้ยังมีการซื้อขายอีกชิ้นหนึ่ง ไม่รู้ว่า...”
เหยียนเก๋อลูบมืออย่างตื่นเต้น แล้วมองฉู่หลิวเยว่ดวงตาเป็นประกาย
ฉู่หลิวเยว่เคาะปลายนิ้วบนโต๊ะเบาๆ
“คุณชายรองเหยียน ที่ข้ามาวันนี้ ไม่ได้มาซื้อของ แต่ข้า...มาขายของ”
เหยียกเก๋อชะงักงัน
ฉู่หลิวเยว่ล้วงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากแขนเสื้อของนางแล้วยื่นให้
เหยียนเก๋อรับมาพินิจดู ทันใดนั้นเขาก็ตกใจเบิดตาโพลง
แต่ฉู่หลิวเยว่กลับพูดขึ้นด้วยท่าทางสบายๆ
“เงินสามแสนตำลึง ต่ำกว่านี้ ไม่ขาย”


## บทที่ 7 อภิมหาเศรษฐีชั่วข้ามคืน

ตอนที่ 7 อภิมหาเศรษฐีชั่วข้ามคืน
ดูเหมือนเหยียนเก๋อจะไม่ได้ประหลาดใจเท่าไหร่เมื่อได้ยินราคานี้ แต่กลับเหลือบมองฉู่หลวเยว่ด้วยความสงสัย และเขย่าแผ่นกระดาษในมือไปมาเบาๆ
“นี่...คุณหนูใหญ่ฉู่ ท่านคิดที่ขายสิ่งนี้จริงๆ หรือ”
ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า
“ด้วยราคาขนาดนี้ ข้าเชื่อว่าคุณชายรองเหยียนเองก็เข้าใจ ท่านคงไม่ขาดทุนหรอกกระมัง”
เหยียนเก๋อได้ยินเข้าก็หัวเราะเจื่อนๆ
เขารู้ดีว่าใช้เงินสามแสนตำลึงแลกกับกระดาษแผ่นนี้ไม่ขาดทุนอย่างแน่นอน ทั้งยังสามารถขายต่อในราคาที่สูงกว่านี้อีกด้วย!
แต่ประเด็นสำคัญก็คือ ของสิ่งนี้เป็นของร้อนลวกมือน่ะสิ!
“คุณหนูใหญ่ฉู่ นี่...ท่านยื่นเผือกร้อนลวกมือมาให้ข้าจริงเชียว!”
เพราะว่า กระดาษแผ่นนี้...จริงๆ แล้วมันคือโฉนดที่ดิน!
ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ใช่โฉนดที่ดินธรรมดา แต่มันคือที่ดินเขตล่าสัตว์นอกเมืองหลวง!
เขตล่าสัตว์ ที่จริงแล้วเป็นพื้นที่สำหรับเลี้ยงสัตว์อสูรโดยเฉพาะ
อาณาจักรเสวียนอู่นี้ แบ่งสัตว์อสูรออกเป็นเก้าระดับ ระดับที่หนึ่งอ่อนแอที่สุด ส่วนระดับที่เก้าแข็งแกร่ง
สัตว์อสูรเป็นสัตว์ที่ดุร้ายและรักอิสระโดยธรรมชาติ ไม่ยินยอมให้มนุษย์บังคับควบคุม แต่ถ้ามันมีความผูกพันสัญญากับมนุษย์ ก็จะกลายเป็นสัตว์ที่ซื่อสัตย์จงรักภักดีและเป็นผู้ช่วยของมนุษย์ที่ทรงพลัง
โดยทั่วไป มนุษย์สามรถทำสัญญากับสัตว์อสูรได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น แต่ถ้าสัตว์ตัวนั้นตาย มนุษย์ก็ยังสามารถตามหาสัตว์อสูรตัวอื่นเพื่อทำสัญญาต่อไปได้อีก
ยิ่งสัตว์ที่มีระดับขั้นสูงส่ง พลังก็จะยิ่งสูงตามไปด้วย และสามารถช่วยเหลือเจ้าของมันได้มากขึ้นเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ ผู้ฝึกพลังในอาณาจักรเสวียนอู่จึงกระหายตามล่าสัตว์อสูรตลอดเวลาโดยเฉพาะอย่างยิ่งสัตว์อสูรระดับสูง
แต่ใช่ว่าสัตว์อสูรจะหาได้ง่ายดายขนาดนั้นเลยหรือ
ผู้ฝึกพลังธรรมดาทั่วไปจึงทำได้เพียงเข้าไปในสถานที่อันตรายเพื่อเสี่ยงตายล่าสัตว์อสูร
ส่วนตระกูลที่มีอำนาจกลับต่างกันโดยสิ้นเชิง พวกเขามักจะเลือกสร้างสนามล่าสัตว์ของตัวเอง
เพียงแค่หาสถานที่ที่เหมาะสมแล้วจับพวกสัตว์อสูรมาขังเลี้ยงเอาไว้ ก็จะสามารถลดภาระไปได้มาก จากนั้นก็ให้บรรดาลูกหลานในตระกูลเลือกสัตว์อสูรได้ตามอำเภอใจ ทั้งยังทำให้มันกลายเป็นสนามฝึกทดลอง เพื่อเพิ่มพลังความสามารถสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ผู้ฝึกยุวชนอีกด้วย!
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ทำไมจะไม่สนเล่า
แน่นอน ไอ้พูดมันก็ง่ายอยู่หรอก แต่ในความเป็นจริง การสร้างสนามล่าสัตว์ขึ้นมาสักแห่งจะต้องใช้แรงงานคนและทรัพยากรจำนวนมาก
เพราะเหตุนี้ สนามล่าสัตว์แห่งนี้ นอกจากเชื้อพระวงศ์แล้ว ก็มีเพียงตระกูลขุนนางชั้นสูงที่สามารถทำได้
แม้แต่ตระกูลฉู่ก็มีพื้นที่ล่าสัตว์เพียงแห่งเดียวเท่านั้น!
ไม่กี่ปีมานี้ อำนาจของตระกูลฉู่ค่อยๆ เริ่มเสื่อมถอย สนามล่าสัตว์แห่งนั้นจึงยากที่จะสืบทอดต่อไป
ในนั้น มีสัตว์อสูรระดับสูงหนึ่งตัว มันคือราชาพยัคฆ์ทองคำ สัตว์อสูรระดับห้าที่ฉู่จงเหอประมุขตระกูลฉู่เลี้ยงไว้เมื่อยี่สิบปีก่อน
แต่โฉนดที่ดินที่ฉู่หลิวเยว่เอามาในวันนี้ กลับไม่ใช่ของของตระกูลฉู่ แต่เป็น...ที่ดินของนางเอง!
จะว่าไป นางก็เป็นคนไร้ค่าที่ถูกกลั่นแกล้งรังแกตลอด มีของสิ่งนี้อยู่ในมือได้ ต้องขอบพระทัยองค์ชายรัชทายาทหรงจิ้นที่มีสัญญาอภิเษกกับนาง
ตอนที่นางถือกำเนิด ฉู่หนิงยังคงเป็นอัจฉริยะผู้โดดเด่นของตระกูลฉู่ในรุ่นนั้น จึงมีอำนาจสืบทอดตระกูลอยู่ในมือ
ประกอบกับอุปนิสัยเข้มแข็งอดทนจงรักภักดีและเป็นที่โปรดปรานของฝ่าบาท ดังนั้นตอนที่นางเกิดมา ฝ่าบาทจึงพระราชทานสัญญาอภิเษกระหว่างนางกับองค์รัชทายาทให้ทันที
เพียงแค่รอนางอายุครบสิบสี่ปี ก็สามารถจัดพิธีอภิเษกอย่างเป็นทางการแล้วได้เลื่อนยศเป็นพระชายาองค์รัชทายาท!
โฉนดที่ดินสนามล่าสัตว์แห่งนั้น ก็เป็นที่ดินที่ฝ่าบาทพระราชทานแก่ฉู่หลิงเยว่
ยามนั้นฉู่หลิวเยว่ และนางก็กลายเป็นคนที่น่าอิจฉามากที่สุด
แต่ใครก็มิอาจล่วงรู้ ว่านางเกิดมาจะมีชีพจรพิกลพิการ เกิดมาพร้อมความไร้ความสามารถ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานางจึงกลายเป็นตัวตลกของแคว้นเย่าเฉิน!
ในโลกที่เคารพพลังความสามารถ การมีอยู่ของผู้ที่อ่อนแอนั้นมันคือความผิดพลาดตั้งแต่แรก!
ตอนที่ฉู่หนิงสองพ่อลูกตกอยู่ในจุดตกต่ำ ไม่ใช่ไม่เคยคิดถึงที่ดินล่าสัตว์ผืนนั้น แต่ในความเป็นจริง ที่ดินผืนนั้นถูกองค์รัชทายาทควบคุมตั้งนานแล้ว เขาเคยขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทหลายต่อหลายครั้งเพื่อขอความช่วยเหลือ แค่มักจะถูกปฏิเสธที่ด้านนอกประตูเสมอ
แน่นอน เขารู้ดีว่าการกระทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เลิกเพ้อฝันลมๆ แล้งๆ ไปแล้ว
และฉู่หลิวเยว่คนเดิมมักคิดอยู่เสมอว่าตนเองไม่คู่ควรกับองค์รัชทายาท ดังนั้นนางจึงไม่แม้แต่จะเคยคิด
แต่น่าเสียดาย ฉู่หลิวเยว่ตอนนี้ไม่ใช่ฉู่หลิวเยว่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว!
หลักการใช้ชีวิตของนางนั้นแสนเรียบง่าย ใครเคารพหนึ่งศอก ข้าก็จะเคารพกลับไปหนึ่งว่า แต่ถ้าใครรังแกข้าหนึ่งครั้ง ข้าก็เอาคืนกลับไปร้อยเท่า!
เป็นไปไม่ได้ที่องค์รัชทายาทจะไม่รู้ว่าสองพ่อลูกมีชีวิตอยู่กันอย่างไร แต่กลับไม่เคยแสดงความห่วงใยเลยสักนิด เช่นนั้น...นางจะเก็บโฉนดที่ดินผืนนี้ไว้ทำไม
“ข้ารู้หรอกน่า ดังนั้นข้าจึงมาหาคุณชายรองเหยียนอย่างไรเล่า ทำไม หรือว่าร้านเจินเป่าเก๋อซื้อที่ดินผืนนี้ไม่ไหว”
ฉู่หลิวเยว่พูดพลางยื่นมือไปหยิบโฉนดที่ดิน ราวกับว่ารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
คุณชายรองเหยียนรีบคว้าเอาโฉนดที่ดินแล้วเก็บเข้าไปในแขนเสื้อด้วยความระมัดระวัง แล้วเขาก็หัวเราะแหะๆ
“เอาตามที่ท่านว่านั่นแหละ เรื่องอื่นไม่กล้าเอ่ยหรอก แต่แคว้นเย่าเฉินนี้ ไม่มีสิ่งใดที่ร้านเจินเป่าเก๋อไม่กล้าทำมาค้าขายหรอกจะบอกให้! ท่านกล้ายื่นหมูมา พวกเราก็กล้ายื่นแมวกลับไปเช่นกัน!”
ฉู่หลิวเยว่จึงสงบลง แล้วหัวเราะเยาะ ก่อนจะเอ่ยว่า
“บนโฉนดที่ดินแผ่นนี้เขียนชื่อของข้าเอาไว้อย่างชัดเจน ข้ามีอะไรไม่กล้าบ้างล่ะ”
ทุกคนต่างทราบกันดีว่าฝ่าบาทพระราชทานที่ดินผืนนี้ให้แก่นาง ตอนนี้นางไม่ต่างอะไรกับคนพิการ ไม่ว่าจะพูดถึงด้านไหน นางก็ไร้คุณสมบัติที่จะได้เป็นพระชายาองค์รัชทายาทอยู่ดี  แต่ถ้าอยากกู้หน้ากู้ศักดิ์ศรีเมื่อไหร่ ก็ต้องเป็นฝ่ายมอบคืนที่ดินผืนนี้กลับไปเสียก่อน!
แต่เรื่องโง่ๆ เช่นนี้ ฉู่หลิวเยว่จะไปทำได้อย่างไร
คนอื่นนับหนึ่งใหม่ แต่นางเริ่มต้นที่สิบห้าไปเลย!
ก่อนมาที่นี่นางไปสืบมาแล้ว ตำแหน่งสถานะของร้านเจินเป่าเก๋อพิเศษมาก ผู้คนสามส่วนของเมืองหลวงต่างให้ความเกรงอกเกรงใจ
คนอื่นไม่กล้ารับโฉนดนี้เอาไว้ ดังนั้นร้านเจินเป่าเก๋อจึงเป็นเพียงทางเลือกเดียว
แล้วก็เป็นจริงดั่งที่นางคาดคิดเอาไว้
เจินเป่าเก๋อยังสามารถรับซื้อสิ่งนี้จริงๆ ด้วย!
เหยียนเก๋อพินิจมองสตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง
ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน...
มีข่าวลือว่าคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉู่ผู้นี้ เป็นคนอ่อนแอไร้ค่ามาตั้งแต่กำเนิด แม้แต่คนรับใช้ในตระกูลฉู่ก็รังแกนางได้ตามใจชอบ
แต่คนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้กลับดูแตกต่างไปอย่างชัดเจน
อุปนิสัยเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ทั้งยังใจกว้างมั่นคง แม้จะแต่งตัวซอมซ่ออย่างไร แต่กลับเผยให้เห็นราศีสูงศักดิ์ออกมาจากทั่วทั้งร่างได้อย่างน่าแปลกประหลาด ถึงรูปลักษณ์ภายนอกจะยังดูเด็ก แต่ใบหน้ากลับมีความสุขุมเรียบนิ่งแบบที่มักไม่ค่อยเห็นในคนธรรมดาทั่วไป
เขาเห็นความทะนงองอาจทั้งร่างกายนี้ในคนเพียงคนเดียว...
“ฮ่าๆ! ดี! เจินเป่าเก๋อต้องการซื้อสิ่งนี้! เงินนั้นจะให้ท่านเอาตั๋วเงินไป หรือว่า...”
เหยียนเก๋อถูมือด้วยความตื่นเต้น
หลายปีมานี้องค์รัชทายาทดูแลสนามล่าสัตว์แห่งนั้นอย่างพิถีพิถัน มีสัตว์อสูรจำนวนไม่น้อย ทั้งราคายังสูงลิบลิ่ว ขายทอดตลาดได้คุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้ม!
แต่ฉู่หลิวเยว่กลับส่ายหน้า
“ข้ายังไม่รีบร้อน ข้าต้องการเลือกของบางอย่างก่อน”
เหยียนเก๋อชะงักค้าง แล้วรีบเอ่ยถาม
“ท่านต้องการสิ่งใดหรือ ข้าจะรีบไปหยิบมาให้ท่าน!”
ตอนนี้เขาจะไม่เลือกปฏิบัติต่อสตรีตรงหน้าดั่งเช่นที่ผู้อื่นลือว่านางเป็นคนไร้ค่าน่าอับอายที่น่ารังแกอีกแล้ว!
ดวงตาของฉู่หลิวเยว่เปล่งประกายเล็กน้อย
“ข้าต้องการใบไผ่ ศิลาน้ำแข็ง โกฐจุฬาลำพา เจ๋อหลานจื่ออายุสามสิบปีและใบหม่อนแดงอายุสามสิบปี...”
นางพูดพลางหยิบกระดาษอีกแผ่นหนึ่งออกมา
“แค่เตรียมตามรายการนี้ให้ข้าก็พอแล้ว”
เมื่อเหยียนเก๋อรับมาดูอย่างละเอียดก็เกิดความรู้สึกมึนงง
ตอนแรกเขานึกว่าฉู่หลิวเยว่ต้องการสิ่งของมีค่าเสียอีก แต่คิดไม่ถึงว่านางต้องการเพียงพวกยาสมุนไพรเหล่านี้
บางอย่างในนั้นค่อนข้างหาง่ายโดยทั่วไป แต่เมื่อยิ่งดูรายการข้างหลังก็ยิ่งมีราคาแพงมากขึ้นเรื่อยๆ
“แหะๆ ท่านโปรดวางใจ ของที่เขียนในนี้ ของพวกนี้ถ้าอยู่ที่ร้านอื่นอาจไม่เตรียมพร้อมสำหรับท่านแน่ๆ แต่ร้านเจินเป่าเก๋อของเรา จะต้องทำให้ท่านพอใจอย่างแน่นอน”
กิจการของเจินเป่าเก๋อครอบคลุมหลากหลาย รวมถึงพวกยาสมุนไพรอีกด้วย
“อย่างไรก็ตาม สิ่งของเหล่านี้รวมกันเป็นเงินสองแสนตำลึงก็พอแล้ว ส่วนที่เหลือ...”
ฉู่หลิวเยว่เลิกคิ้วเล็กน้อย
“เอาตั๋วเงินให้ข้าหนึ่งแสนตำลึงก็พอแล้ว ส่วนที่เหลือคุณชายรองเหยียนก็เก็บเอาไว้เถิด เพราะว่า...สิ่งของที่จดตามรายการนี้ ข้าต้องการให้ท่านนำมาส่งให้ข้าสามวันครั้ง”
“อะไรนะ”
เหยียนเก๋อที่เคยเจอเหตุกาณ์ใหญ่ๆ มาแล้วยังอดเบิกตาอ้าปากกว้างไม่ได้
สองแสนตำลึง เช่นนั้นก็สิบครั้ง และเป็นจำนวนภายในหนึ่งเดือนเต็มพอดี!
“ลำบากหรือ”
“ไม่ๆ ไม่ลำบาก เจินเป่าเก๋อของเราจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง เพียงแต่ของพวกนี้...จะให้ส่งไปให้ท่านที่ตระกูลฉู่หรือ”
เหยียนเก๋อลองเอ่ยปากถาม
ฉู่หลิวเยว่หันกลับมา มองไปทางที่ไหนสักแห่งตรงนอกประตู แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แน่นอน ข้าคือคุณหนูใหญ่ตระกูลฉู่ ของที่ข้าซื้อมาก็ต้องส่งมาถึงประตูใหญ่น่ะสิ แล้วท่านก็นำของเข้ามาให้เอิกเกริกไปเลยนะ!”
อยากสะกดรอยตามนางนักหรือ
เช่นนั้นข้าก็จะทำให้พวกเจ้าเห็นเต็มๆ ตาไปเลย!


## บทที่ 8 คุณหนูใหญ่

ตอนที่ 8 คุณหนูใหญ่
ฉู่หลิวเยว่คนไร้ค่าคนนั้นของตระกูลฉู่บ้าไปแล้ว!
แทบจะเพียงชั่วข้ามคืน คนทั้งเมืองหลวงต่างก็พากันพูดคุยถึงเรื่องนี้
“ลุงสามของลูกพี่ลูกน้องข้าทำงานอยู่ที่ตระกูลฉู่ ก็เห็นกับตาว่าวันนั้นคนของเจินเป่าเก๋อส่งยาสมุนไพรเข้ามาครึ่งเกวียนด้วยท่าทางเคารพนอบน้อม อีกอย่าง ยังพูดชัดถ้อยชัดคำเลยว่าเอามาส่งให้ฉู่หลิวเยว่ พวกท่านว่ามันแปลกหรือไม่”
“ไม่หรอกมั้ง ใครจะไปรู้ฉู่หลิวเยว่ผู้ไร้ความสามารถตั้งแต่เกิดนั่น นางจะมีความเกี่ยวข้องกับร้านเจินเป่าเก๋อได้อย่างไร ไหนจะเอายาสมุนไพรออกมาจากเจินเป่าเก๋อครึ่งเกวียนอีก...นั่นมันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ นางจะจ่ายไหวได้อย่างไร”
“ถึงได้บอกอยู่นี่กระไรว่านางบ้าไปแล้ว! เจินเป่าเก๋อไม่เคยค้าขายขาดทุน พวกท่านว่านางไปเอาเงินมาจากที่ไหน หรือว่า...องค์ชายรัชทายาทเป็นผู้ให้นาง”
“ฮ่า! หลายปีมานี้องค์รัชทายาทไม่เคยเอ่ยถึงฉู่หลิวเยว่เลยสักครั้ง จะทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร แต่ก็ไม่แน่ มิฉะนั้นฉู่หลิวเยว่จะเอาเงินมาจากไหนล่ะ! ทั้งยังซื้อพวกยาสมุนไพรอีก...หรือนางคิดว่ายาสมุนไพรพวกนั้นสามารถเปลี่ยนตัวเองจากคนไร้ความสามารถเป็นอัจฉริยะได้”
“ฮ่าๆๆๆๆ!”
เสียงหัวเราะเยาะดังไปทั่วทั้งเมืองหลวง แล้วมองฉู่หลิวเยว่เป็นตัวตลก
...
ณ ตำหนักรัชทายาท
ภายในห้องหนังสือ มีชายหนุ่มในชุดคลุมสีม่วงกำลังอ่านฎีกาบนโต๊ะ
เขาดูเหมือนคนอายุราวยี่สิบต้นๆ คิ้วคมเข้มได้รูปดั่งกระบี่และดวงตาประกายดุจดวงดาว ใบหน้ารูปงามอย่างยิ่ง ท่าทางการวางไม้วางมือช่างดูสูงส่งสง่างามเป็นเอกลักษณ์โดยเฉพาะของชนชั้นสูง
คนผู้นี้มิใช่คนธรรมดาสามัญ แต่เขาคือ...หรงจิ้น ผู้ดำรงตำแหน่งองค์ชายรัชทายาทแห่งแคว้นเย่าเฉิน
“องค์ชาย ทางด้านตระกูลฉู่ ดูเหมือนจะเกิดเรื่องเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ...”
ซ่งหยวน ทหารองครักษ์ข้างกายของรัชทายาทรายงานอย่างระมัดระวัง
หรงจิ้นเงยหน้าขึ้น
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับตระกูลฉู่หรือ หรือว่าหมินหมิ่น...”
เมื่อเห็นท่าทางผิดปกติของซ่งหยวน หรงจิ้นจึงตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้ เขาจึงหรี่ตา
“พูดมา เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
ซ่งหยวนรีบถวายรายงานเรื่องการติดต่อค้าขายระหว่างฉู่หลิวเยว่และเจินเป่าเก๋อภายในสองวันนี้อย่างละเอียด
“กระ...กระหม่อมก็ไม่ทราบเช่นกันว่าคุณหนูใหญ่นำเงินมาจากไหน ถึงสามารถซื้อยาสมุนไพรจากเจินเป่าเก๋อได้มากมายขนาดนั้นพ่ะย่ะค่ะ...”
ยาสมุนไพรเหล่านั้นถูกลำเลียงเข้ามาในหีบ คนแถวนั้นมิอาจทราบเลยว่าข้างในนั้นบรรจุสิ่งใดเอาไว้บ้าง
แต่ถึงกระนั้น หากลองคิดดูเล่นๆ ก็จะรู้ว่าของมากมายเช่นนั้นเมื่อรวมกันแล้วราคาต้องไม่ใช่ถูกๆ อย่างแน่นอน
หรงจิ้นขมวดคิ้ว และน้ำเสียงชักจะหมดความอดทน
“นางคิดจะเล่นกลอะไร”
หากไม่ใช่เพราะสัญญาแต่งงาน เขาจะเห็นคนไร้ค่าของตระกูลฉู่นั่นอยู่ในสายตาด้วยหรือ
หลายปีมานี้ ฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เป็นเพียงความอัปยศของตระกูลฉู่เท่านั้น แต่นางคือมลทินที่สลัดทิ้งไม่หลุดสักทีของเขาด้วย! แค่คิดเขาก็ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงแล้ว!
ซ่งหยวนเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก
“องค์ชาย อันที่จริงถึงแม้ไม่กี่ปีมานี้อำนาจของฉู่หนิงจะเสื่อมถอยลงไปมาก แต่ถึงอย่างไรตอนนั้นเขาก็รุ่งเรืองมาก จะมีเงินเก็บในมือบ้างก็มิใช่ว่าจะเป็นไปมิได้นะพ่ะย่ะค่ะ...ที่สำคัญ พวกเขาจะซื้อยาสมุนไพรตั้งมากมายไปทำไม บางที...”
“เหอะ ไม่มีอะไรมากไปกว่าอยากลองรักษาบุตรสาวไร้ความสามารถแต่กำเนิดของเขาก็เท่านั้น!”
เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนถึงวันหมั้นหมาย หรือว่านางจงใจพยายามที่จะพลิกกระแสน้ำ!
“น่าขัน!”
ชีพจรไม่สมบูรณ์ ทั่วทั้งแคว้นเย่าเฉินก็ไม่มีใครสามารถแก้ไขได้ หากพวกเขามีหนทางจริง หลายปีที่ผ่านมาก็คงไม่มาอยู่ในจุดตกต่ำเช่นนี้หรอก!
“นางไม่ควรพูดขึ้น ถึงอย่างไรมันก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น ข้าคิดที่จะฉีกสัญญาแต่งงานกับนางตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้เรื่องที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ...หรงซิวจะกลับมาหรือยัง”
เมื่อตรัสถึงหรงซิว สีหน้าของซ่งหยวนพลันนิ่งขรึม แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
“พ่ะย่ะค่ะ วันนี้พวกเขาจะมาถึงเมืองหลวง จากการที่กระหม่อมได้ไปสืบ คราวนี้องค์ชายเจ็ดพาคนติดตามกลับมาด้วยเพียงสองคนและสวมใส่ด้วยชุดเรียบง่ายพ่ะย่ะค่ะ”
หรงจิ้นหัวเราะเยาะ
“นับว่าเขายังรู้จักประมาณตนอยู่บ้าง”
หรงซิวร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด ซึ่งไม่เหมือนกับองค์ชายองค์อื่นๆ ดังนั้นเขาถึงถูกส่งตัวไปรักษาฟื้นฟูร่างกายบนเขาหมิวเยว่เทียนที่ห่างไปไกลถึงพันลี้ หลายปีที่ผ่านมา เขากลับมาเพียงสองครั้งเท่านั้น
คราวก่อนที่กลับมาก็เมื่อสามปีที่แล้ว
คนส่วนใหญ่อาจจะไม่สนใจองค์ชายเจ็ดผู้นี้ บางคนอาจจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเขายังอยู่ แต่องค์ชายรัชทายาทหรงจิ้นกลับไม่คิดเช่นนี้
หรงซิวกลับมาในคราวนี้ เขาระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง จึงส่งคนให้แอบไปสะกดรอยตามหรงซิวตั้งแต่เนิ่นๆ
“ให้คนข้างล่างจับตาดู ถ้ามีอะไรผิดปกติให้มารายงานทันที!”
“พ่ะย่ะค่ะ”
แม้ซ่งหยวนจะไม่รู้ว่าเหตุใดองค์รัชทายาทถึงทรงให้ความสำคัญกับองค์ชายเจ็ดผู้อ่อนแอไร้อำนาจหนุนหลังคนนั้นถึงเพียงนี้ แต่เขาก็ตอบรับอย่างไม่อิดออด
“จริงสิ องค์ชาย ไม่กี่วันนี้มีสัตว์อสูรระดับห้าเข้ามาในพื้นที่ล่าสัตว์ พระองค์จะเสด็จทอดพระเนตรเมื่อไหร่ดีพ่ะย่ะค่ะ”
หรงจิ้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาลอบเปล่งประกายเงียบๆ
“รออีกสักระยะหนึ่ง ซึ่งก็คือวันเกิดข้า งานเลี้ยงวันเกิดปีนี้ข้าจะจัดที่สนามล่าสัตว์!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
...
ณ ตระกูลฉู่
ยาสมุนไพรราคาแพงกว่าครึ่งลำเกวียนถูกลำเลียงส่งเข้ามาที่จวนเล็กๆ ของสองพ่อลูกฉู่หนิงและฉู่หลิวเยว่อย่างเอิกเกริก
ฉู่หนิงออกไปข้างนอกยังไม่กลับมา มีเพียงฉู่หลิวเยว่อยู่เพียงลำพังคอยชี้สั่งให้นำยาสมุนไพรพวกนั้นย้ายเข้าไปเก็บในห้อง
ไม่นานนัก นางก็รู้สึกว่ามีดวงตาหลายคู่แอบมองอยู่แถวไกลๆ ข้างนอกจวนที่เคยเงียบสงบ
ฉู่หลิวเยว่สงบนิ่งราวกับไม่ได้สังเกตเห็นเลยสักนิด บางครั้งนางก็เปิดหีบหยกเพื่อตรวจดูความเรียบร้อยสมบูรณ์ของยาเหล่านั้น
เจินเป่าเก๋อใส่ใจนางมากจริงๆ คุณภาพสินค้าที่ส่งมาล้วนดีมาก
ของพวกนี้มีประโยชน์ต่อการฟื้นฟูชีพจรของนางเป็นอย่างยิ่ง
ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านนอกจวน พร้อมทั้งเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของชายหนุ่ม
“ไป! ไปจับฉู่หลิวเยว่มาให้ข้า!”
ฉู่หลิวเยว่ลอบยิ้มเย็นยะเยือกในใจ...มาจริงดั่งคาด!
นางเงยหน้าไปมอง ก็เห็นว่าคนกลุ่มหนึ่งถีบประตูแล้วพรวดพราดเข้ามา
ชายคนแรกที่เข้ามามีสีหน้าดุร้ายน่าหวาดกลัว คนอีกสิบคนข้างหลังต่างเป็นชายหนุ่มแข็งแรงล่ำสัน และก็มีสีหน้าท่าทางพร้อมจะหาเรื่องตลอดเวลา
ฉู่หลิวเยว่หรี่ตา ในที่สุดก็จำชายหนุ่มคนนี้ได้
ฉู่เหลียนเซิง
คนผู้นี้คือคนสนิทของฉู่เซียนหมิ่น เขายังเป็นหนึ่งในผู้สมรู้ร่วมคิดที่มีส่วนทำให้เจ้าของร่างเดิมวายปราณก่อนหน้านี้อีกด้วย!
ช่างบังเอิญจริงๆ นางกำลังอยากไปหาเขาอยู่พอดี แต่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นฝ่ายส่งตัวเองมาถึงหน้าประตู!
ในขณะที่เขาพูดอยู่นั้น ก็มีชายหนุ่มสองคนปรี่เข้ามาจับฉู่หลิวเยว่เอาไว้แล้ว
แววตาของฉู่หลิวเยว่เฉียบคมดั่งมีด ก่อนจะตวาดลั่น
“บังอาจ! พวกเจ้าบังอาจนักที่กล้าบุกเข้ามาที่นี่โดยพลการ”
ด้วยการตั้งคำถามของนางจึงทำให้ทุกคนตะลึงในทันทีและหยุดนิ่งโดยไม่รู้ตัว
แม้กระทั่งฉู่เหลียนเซิงยังตกตะลึง แต่เขาก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งเอ่ยวาจากระแทกแดกดัน
“เหอะ! ฉู่หลิวเยว่ เจ้าไม่รู้หรือว่าพวกข้ามาทำไม ยาสมุนไพรของเจินเป่าเก๋อราคาเท่าไหร่ เจ้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปซื้อ เงินนี้ของเจ้าต้องมีที่มาไม่ชอบมาพากลแน่ๆ! ข้าขอเตือนเจ้าจากใจจริงนะ เอาของพวกนี้มาให้แล้วไปกับพวกข้าเสียแต่โดยดี มิฉะนั้น อย่าหาว่าพวกข้าไม่เกรงใจก็แล้วกัน!”
เมื่อฉู่หลิวเยว่ได้ยินเยี่ยงนั้น นางก็กลอกลูกตาพร้อมทั้งวางสิ่งของในมือลง
“อ้าว แล้วถ้าข้าไม่ทำตามล่ะ”
ฉู่เหลียนเซิงชะงัก จากนั้นจึงเหยียดยิ้มเย็นเยียบ
“เจ้ามีคุณสมบัติอะไรที่จะปฏิเสธ”
เขามองสำรวจฉู่หลิวเยว่หัวจรดเท้า สายตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
“คนไร้ค่าคนหนึ่ง เลี้ยงเสียข้าวสุกอยู่ในจวนตระกูลฉู่มาตั้งหลายปี ช่างอับอายขายขี้หน้ายิ่งนัก วันนี้ไม่รู้ไปหาเงินด้วยวิธีไหนไปซื้อของพวกนี้ ฉู่หลิวเยว่ เจ้ามันหน้าด้าน ตระกูลฉู่ของเราไม่ต้องการเจ้า!
ฉู่หลิวเยว่จ้องเขาเขม็ง จากนั้นจึงก้าวเดินไปข้างหน้า
ดูท่าทางคงคิดจะจับนางให้ได้คาหนังคาเขา
ฉู่เหลียนเซิงยิ่งได้ใจ จึงส่วสายตาให้กับพรรคพวก
“ยังไม่รีบเก็บของพวกนั้นมาอีก นี่เป็นหลักฐานชิ้นสำคัญเชียวนะ อย่าให้เหลือรอดแม้แต่นิด...”
เพี๊ยะ!
เสียงตบหน้าฉาดใหญ่ดังสนั่น!
คนทั้งด้านนอกและด้านในจวนต่างเงียบเป็นเป่าสากในทันที
เมื่อครู่นี้...ฉู่หลิวเยว่ตบหน้าฉู่เหลียนเซิงจริงๆ หรือ!
มีใครไม่รู้บ้างว่าฉู่เหลียนเซิงเป็นคนสนิทของคุณหนูสามฉู่เซียนหมิ่น ยามปกติใครพบใครเห็นต่างก็ให้เกียรติเขาทั้งนั้น ฉู่หลิวเยว่เสียสติไปแล้วหรือ ถึงได้กล้าแม้กระทั่งตบหน้าเขา
“เจ้า! เจ้ากล้าตบข้าอย่างนั้นหรือ!”
ฉู่เหลียนเซิงสับสนไปหมดแล้ว ความเจ็บปวดแสบร้อนที่ใบหน้าจุดประกายไฟแห่งโทสะของเขาขึ้นมาทันที
“เจ้าคงเบื่อมากสินะถึงได้...”
เขาพูดพลางยกมือขึ้นจะพุ่งเข้าไปตบฉู่หลิวเยว่บ้าง
ยังไม่ทันที่มือของเขาจะตกกระทบลงมา แต่กลับถูกฉู่หลิวเยว่บีบข้อมือเอาไว้แล้วตบกลับคืนไปอีกเป็นครั้งที่สอง!
เพี๊ยะ!
คราวนี้ นางตบฉู่เหลียนเซิงจนเลือดกบปาก


## บทที่ 9 สั่งสอน

ตอนที่ 9 สั่งสอน
ดูเหมือนอากาศจะเย็นเฉียบขึ้นฉับพลัน
เดิมทีคนที่อยู่ทั้งข้างนอกและข้างในเรือนต่างเตรียมดูตัวตลกอย่างฉู่หลิวเยว่ ทว่าทุกคนต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
ฉู่หลิวเยว่ไปกินดีหมีหัวใจเสือที่ใดมา ถึงได้กล้าตบฉู่เหลียนเซิงสองฉาดจนหน้าหันเช่นนี้!
ท่ามกลางบรรยากาศหนาวยะเยือกและน่าอึดอัดแบบนี้ ฉู่เหลียนเซิงเป็นฝ่ายได้สติก่อน
ความเจ็บแสบปวดร้อนบนใบหน้า กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในปาก ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเตือนสติเขาว่าเมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น!
“นังสารเลว เจ้ากล้าตบหน้าข้า!”
ดวงตาของฉู่เหลียนเซิงเบิกโตด้วยความโกรธโมโหจนถึงขีดสุด ยามนี้เขาชักมีดพกออกมาจากเอว และพุ่งเข้าไปหมายจะฟันฉู่หลิวเยว่ด้วยความเดือดดาล
สายตามองไปที่คบมีดพกเล่มนั้น หมายมาดจะฟันฉู่หลิวเยว่ให้ขาดสะบั้น
เมื่อใช้มีดพกฟันเข้าไป ฉู่หลิวเยว่ไม่ตายก็พิการ!
ถึงกระนั้นฉู่หลิวเยว่กลับไม่ขยับตัวเลยสักนิด นางเงยหน้าขึ้นจ้องฉู่เหลียนเซิงด้วยสายตาแข็งกร้าว ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ฉู่เหลียนเซิง เจ้าคิดจะฟันคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉู่ต่อหน้าธารกำนัลเช่นนั้นหรือ!”
ประโยคนี้ช่างน่าตกตะลึงราวกับเสียงสายฟ้าฟาดที่ข้างหูของฉู่เหลียนเซิง!
เพียงแค่ประโยค “คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉู่” ไม่กี่คำดั่งคำสาปที่ทำให้เขาหยุดการกระทำทุกอย่างแน่นิ่ง!
คมมีดพกเล่มนั้นห่างจากร่างของฉู่หลิวเยว่ไม่ถึงคืบ!
เขามองหน้าฉู่หลิวเยว่อย่างไม่รู้ตัว และสบเข้ากับนัยน์ตาดำขลับสงบนิ่งคู่นั้นพอดี
ขณะนั้นเอง เขารู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันทรงพลังแข็งแกร่งที่น่าทึ่งและน่าประหลาดใจ!
สายตาของฉู่หลิวเยว่เฉียบคมราวกับกระบี่ ที่แฉลบผ่านร่างกายของเขาทุกกระเบียดนิ้ว
ขวับ!
ฉู่เหลียนเซิงได้สติขึ้นมาอย่างมึนงง
ก็ใช่น่ะสิ!
เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า แม้จะสวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อ ร่างกายผอมแห้งอ่อนแอ ทว่า...ถึงอย่างไรนางก็มีสถานะเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของตระกูลฉู่!
ส่วนเขา...ก็แค่คนรับใช้ที่อาศัยอำนาจของฉู่เซียนหมิ่นคุ้มกะลาหัวเท่านั้น!
“ตบฉาดแรก เพราะเจ้าไม่เจียมตัว”
ฉู่หลิวเยว่เยื้องกรายไปข้างหน้า
ฉู่เหลียนเซิงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
“ส่วนฉาดที่สอง เพราะเจ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”
ฉู่หลิวเยว่ขยับเข้าไปใกล้อีกนิด
มือข้างที่ถือมีดพกอยู่ของฉู่เหลียนเซิงสั่นระริก
“แม้ข้าจะเกิดมาเป็นคนไร้ค่า แต่เลือดในกายของข้าก็คือสายเลือดของตระกูลฉู่ หลายปีมานี้ ข้าปกป้องตัวเองให้ปลอดภัย ไม่เคยหาเรื่องใคร แล้วพวกเจ้าล่ะ ต่างพากันกลั่นแกล้งข้าให้เกิดความอับอายุถึงที่สุด พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า พวกเจ้า...มีคุณสมบัติใดกัน!”
ฉู่หลิวเยว่จี้ถาม ในที่สุดฉู่เซียนเซิงก็ทนไม่ไหว แล้วโต้กลับด้วยความไม่พอใจ
“ฉู่หลิวเยว่ เจ้ามันก็แค่คนไร้ค่าตั้งแต่หัวจรดเท้า เป็นความอัปยศให้กับทั้งตระกูลฉู่ เจ้ายังมีหน้ามาพูดเช่นนี้อีกหรือ บนโลกใบนี้ผู้แข็งแกร่งย่อมเป็นที่เคารพนับถือ ที่เจ้ามีวันนี้ มันก็สมควรที่เจ้าจะได้รับ!”
แม้ว่าคำพูดจะฟังดูแข็งกร้าว แต่น้ำเสียงของฉู่เหลียนเซิงกลับสั่นเครือเล็กน้อย
เขารู้ดี มักไม่มีใครสนใจเอาความกับคนที่กลั่นแกล้งรังแกฉู่หลิวเยว่ แต่ถ้ามันเกี่ยวข้องกับทั้งตระกูลฉู่ล่ะก็ เช่นนั้นคงอับอายน่าดู
เขาระมัดระวังในการทำสิ่งต่างๆ อยู่เสมอ แต่คราวนี้ไม่รู้ว่าพวกซ่งเหลียนจะเป็นตายร้ายดีเช่นไรจึงทำให้ร้อนรนกระวนกระวาย นอกจากนี้หลังฉู่หลิวเยว่กลับมีพฤติกรรมเปลี่ยนไปจนทำให้รู้สึกไม่สบายใจ เขาจึงวู่วามพาคนบุกเข้ามาที่นี่
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคาดคิดว่าฉู่หลิวเยว่ผู้ที่อ่อนแอมาตลอดจะกล้าต่อต้านเขาถึงเพียงนี้!
เมื่อฉู่หลิวเยว่ได้ยินเช่นนั้น นางก็ยกยิ้มมุมปากทันที
“ก็จริงอยู่ที่ข้าเป็นคนไร้ความสามารถ แต่ดูเหมือนพวกเจ้าจะลืมไปว่า ท่านพ่อของข้าเป็นใคร ยิ่งไปกว่านั้นคู่หมั้นของข้าคือใคร”
เหงื่อเย็นชื้นของฉู่เหลียนเซิงผุดขึ้นทันที
แน่นอนว่าตอนนี้ท่านปู่ของฉู่หลิวเยว่คือประมุขตระกูลฉู่ ยิ่งไปกว่านั้นคู่หมั้นของนางก็คือ...องค์ชายรัชทายาท!
อย่างไรก็ตามในสายตาของผู้คน ฉู่หลิวเยว่ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะได้อภิเษกสมรสกับองค์ชายรัชทายาท แต่ถึงอย่างไร สัญญาแต่งงานนั้นยังคงมีอยู่!
พวกเขาสามารถนินทาถึงเรื่องนี้ลับหลังได้ แต่ไม่มีใครกล้าพูดต่อหน้าได้!
“เมื่อครู่นี้เจ้าเพิ่งด่าข้าว่านังสารเลว”
ฉู่หลิวเยว่ยิ่งยิ้มอ่อนโยนมากขึ้น
“เช่นนั้น เจ้าก็ด่ารวมถึงท่านปู่และองค์ชายรัชทายาทด้วยน่ะสิ”
เคร้ง!
มีดพกของฉู่เหลียนเซิงร่วงลงกับพื้น เข่าทั้งสองข้างอ่อนฮวบ และใบหน้าของเขาพลันซีดเผือดจนแทบล้มตึงไปกองกับพื้น
แน่นอนว่าความจริงนั้นฉู่หลิวเยว่ไม่ได้เห็นท่านปู่และคู่หมั้นของเจ้าของร่างเดิมอยู่ในสายตา ตราบใดที่พวกเขามีความสงสารและห่วงใยนางสักนิด เจ้าของร่างกายเดิมก็คงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น!
ยามนี้หยิบยืมมาอ้างนิดๆ หน่อยๆ ก็ไม่มีเสียสิ่งใดหาย
“ข้า...ข้าเปล่านะ...”
ฉู่เหลียนเซิงพูดตะกุกตะกัก
หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เพื่อรักษาหน้าตาชื่อเสียงตนเองแล้ว ไม่ว่าจะเป็นตระกูลฉู่หรือองค์ชายรัชทายาทก็คงไม่ปล่อยเขาเอาไว้แน่!
ฉู่หลิวเยว่กล่าวด้วยท่าทางสบายๆ
“ตอนนี้เจ้าจะยอมทำโทษด้วยการตัดแขนขวาของตนเอง หรือว่า...จะให้ข้าเชิญท่านปู่กับองค์ชายรัชทายาทมาให้ความยุติธรรมดีล่ะ”
ฉู่เหลียนเซิงตกตะลึง ฉู่หลิวเยว่ต้องการให้เขาชดใช้อย่างเจ็บปวดขนาดนี้จริงหรือ!
ตัดแขนข้างขวาด้วยตนเอง นั่นหมายความว่าชีวิตการเป็นผู้ฝึกพลังต้องจบสิ้นเสียแล้วหรือ!
เขาขบกรามแน่น แล้วลอบส่งสายตาให้กับคนข้างๆ
ตอนนี้ เพียงแค่ถ่วงเวลา เพื่อรอให้คุณหนูสามรับหน้าแทน...
“ในเมื่อเจ้าไม่กล้าลงมือเอง เช่นนั้น ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”
ฉู่หลิวเยว่กลับไม่ให้เวลาเขาแม้แต่วินาทีเดียว จากนั้นจึงหยิบมีดพกคู่กายของเขาที่ตกลงบนพื้นขึ้นมาฟันลงไปโดยไม่ลังเลสักนิด!
ฉู่เหลียนเซิงเป็นนักรบระดับสาม หากพูดตามเหตุผลแล้วเขาสามารถหลบมีดพกของฉู่หลิวเยว่ได้แน่นอน
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในระหว่างที่แสงสะท้อนของมีดพกวูบไหว เขามิทันเห็นได้ชัดว่าฉู่หลิวเยว่เคลื่อนไหวด้วยกระบวนท่าใดกันแน่!
ฉับ!
แขนข้างขวาของฉู่เหลียนเซิงถูกตัดจนขาดสะบั้น!
เลือดพุ่งกระจายเต็มพื้น!
“อ๊ากกก!”
เพราะความเจ็บปวดอันแสนสาหัสจึงทำให้ฉู่เหลียนเซิงกรีดร้องทุรนทุรายจนสุดเสียง!
ทุกคนรู้สึกสั่นสะท้านในอก แล้วหันไปมองฉู่หลิเยว่อย่างอดไม่ได้
เด็กสาวร่างผอมบางยืนหลังตรงตระหง่านและถือมีดพกในมือด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
ราวกับว่าเมื่อครู่นี้นางเพิ่งจะตัดกิ่งไม้ท่อนหนึ่งไป เหมือนไม่ได้ตัดแขนข้างขวาของคนเลยสักนิด!
นี่ยิ่งทำให้คนรู้สึกหวาดผวามากขึ้นไปอีก!
...ฉู่หลิวเยว่ นางเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ
แม้กระทั่งคนที่ล้อมรอบฉู่หลิวเยว่ไว้ตอนแรก เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ต่างก็ถึงกับล้มเลิกความคิดที่จะจัดการนาง
น่าขำสิ้นดี!
นางเพิ่งอ้างถึงประมุขตระกูลกับองค์รัชทายาท ยังจะมีใครกล้าแตะต้องนางอีก
บางคนกำลังลังเลอยู่ว่าจะช่วยประคองฉู่เหลียนเซิงดีหรือไม่ แต่ก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว
หากฉู่หลิวเยว่เกิดบ้าขึ้นมาแล้วฟันพวกเขาจะทำเยี่ยงไร
ขณะนั้นเอง ภายใต้เหตุการณ์สะเทือนขวัญครั้งยิ่งใหญ่ ไม่เคยมีใครคาดคิดมาก่อนว่าฉู่หลิวเยว่คนไร้ความสามารถจะสามารถจัดการกับฉู่เหลียนเซิงได้อย่างราบคาบเช่นนี้
ฉู่หลิวเยว่โยนมีดพกทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้วมันก็กลิ้งมาอยู่แขนข้างที่ขาดของฉู่เหลียนเซิง สภาพเลือดเจิ่งนอง และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งช่างดูน่าสยดสยองเหลือเกิน
“ไสหัวไป!”
นางพูดแล้วหันหลังเดินกลับไปหายาสมุนไพรที่กองพะเนินอยู่เต็มเรือน
เรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป็นเพียงการเชือดไก่ให้ลิงดูเท่านั้น
เจ้าของร่างเดิมเคยมีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก ไม่ได้รับความยุติธรรม นางจะต้องเอาคืนคนพวกนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า!
หนี้สองแสนตำลึงนับเป็นสิ่งใด
แขนข้างเดียวนับเป็นสิ่งใด
หากเทียบกับชีวิตของฉู่หลิวเยว่แล้ว มันยังไม่สาสมด้วยซ้ำ!
ทุกคนด้านในและด้านนอกเรือนต่างพากันสบตามองหน้า
คราแรกแค่อยากมาดูเรื่องตลกขบขันของฉู่หลิวเยว่เท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่า...
ในขณะนั้นเอง ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันแสนคุ้นเคยดังขึ้นมาจากข้างนอก
ทันใดนั้นเสียงอุทานด้วยความตกใจของหญิงสาวก็ดังขึ้น
“เหลียนเซิง เกิดอันใดขึ้นกับเจ้า!”
ทุกคนหันกลับไปมอง สีหน้าต่างก็ดูมีสีสันมากขึ้น
คนที่เข้ามานั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเจ้านายของฉู่เหลียนเซิง...คุณหนูสามฉู่เซียนหมิ่น!
ก่อนหน้านี้ฉู่เซียนหมิ่นเพิ่งจะขาดทุนย่อยยับ คิดอย่างไรก็มิอาจทำใจได้ แน่นอนว่านางคงไม่ปล่อยให้ฉู่หลิวเยว่ได้มีชีวิตอย่างสุขสงบ นางจึงส่งฉู่เหลียนเซิงมาจัดการให้ก่อน
ประการแรก นางอยากรู้ว่าตกลงฉู่หลิวเยว่ซื้อยาสมุนไพรใดมาบ้าง และประการที่สองคือนางอยากหาโอกาสสั่งสอนฉู่หลิงเยว่
แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เรื่องราวยังไม่ทันบานปลาย ลูกน้องก็นำข่าวมารายงานว่าทุกอย่างได้กลับตาลปัตรแล้ว
นางจึงตะลีตะลานตามมา ก็เห็นสภาพฉู่เหลียนเซิงล้มกองกับพื้นร้องโอดโอยทุรนทุราย แล้วแขนข้างขวาของเขาก็ถูกฟันขาดสะบั้นไปเสียแล้ว!
ฉู่เหลียนเซิงตะเกียกตะกาย ร้องไห้น้ำตาไหลพรากอย่างเจ็บปวด
“คุณหนูสาม คุณหนูสามท่านต้องจัดการให้ข้าน้อยนะ! นังสาระเลวนั่น...คุณหนูใหญ่เป็นคนฟันแขนข้างขวาของข้าน้อยขาด!”
ทันใดนั้นไฟแห่งโทสะของฉู่เซียนหมิ่นก็ปะทุขึ้น
ใครไม่รู้บ้างว่าฉู่เหลียนเซิงเป็นคนของนาง ฉู่หลิวเยว่ทำเช่นนี้เหมือนกับเป็นการตบหน้านางอย่างไม่ต้องสงสัย!
นางมองไปที่ฉู่หลิวเยว่แล้วพยายามข่มอารมณ์โกรธแค้นของตนเอง
“ท่านพี่ เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ ท่านพี่คงจะให้คำตอบน้องได้ใช่หรือไม่”


## บทที่ 10 คนว่างงาน

ตอนที่ 10 คนว่างงาน
ฉู่หลิวเยว่หันกลับไป แล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย
“น้องสาม ข้าก็แค่ลงโทษคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเท่านั้น ใดเหตุเจ้าถึงต้องโกรธด้วยเล่า หรือว่าในสายตาของเจ้า พี่สาวคนนี้ยังเทียบกับคนรับใช้คนหนึ่งไม่ติด”
นั่นก็ต้องดูด้วยว่าเป็นคนรับใช้ของผู้ใด!
ขณะนี้ฉู่เซียนหมิ่นโกรธจัด หากไม่ใช่เพราะมีคนมุงดูมากมาย นางคงควบคุมสติไม่อยู่แล้วเค้นปากถามฉู่หลิวเยว่แน่นอน
นางสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วฝืนยิ้มออกมา
“ท่านพี่ แน่นอนว่าสถานะของพี่สูงส่งกว่าพวกเขาอยู่แล้ว แต่โบราณท่านกล่าวไว้ หากจะตีสุนัขก็ให้เจ้าของมันเป็นคนตี ท่านพี่ก็รู้ๆ อยู่ว่าฉู่เหลียนเซิงเป็นคนของน้อง ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ด้วยที่พี่ฟันเขาเช่นนี้ได้ทำลายชีวิตการฝึกพลังของเขาไปจนหมดสิ้น!”
ดูๆ ไปแล้วมันหมายถึงการออกหน้าแทนคนของตัวเองจริงๆ
เมื่อทุกคนมองดูก็อดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบทั้งสองในใจ
ฉู่เซียนหมิ่นมีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม กลับดูไร้ซึ่งชั้นเชิง ทั้งยังอ่อนโยนและมีไหวพริบ
แต่ท่าทางของนางวันนี้เห็นได้ชัดว่าโกรธจนสติหลุด เห็นได้ว่านางให้ความห่วงใยกับลูกสมุนเป็นอย่างมาก
ง่ายๆ เช่นนี้ก็ทำให้คนชื่นชมมากพอแล้ว
เมื่อกลับมาดูที่ฉู่หลิวเยว่ เป็นคนไร้ค่ากลับเหิมเกริมราวกับคนบ้า!
ฉู่หลิวเยว่เอ่ยขึ้นทันที
“อ่อ...จริงสิ ข้าเกือบลืมไปเลย เขาเป็นคนของเจ้านี่นา”
ฉู่เซียนหมิ่นโกรธจนแทบจะกระอักเลือด
นี่ฉู่หลิวเยว่กำลังเล่นละครกับนางหรือ!
ถ้าวันนี้นางไม่ได้จัดการให้ฉู่เหลียนเซิงล่ะก็ ต่อไปผู้อื่นก็คงลือกันหนาหูว่าฉู่เซียนหมิ่นถูกคนไร้ความสามารถรังแกเป็นแน่!
เช่นนั้นยังจะมีชื่อเสียงให้น่าเชื่อถืออะไร!
“ในเมื่อท่านพี่จำได้แล้ว เช่นนั้นไม่ว่าจะพูดอย่างไร ท่านพี่ได้โปรด...”
ฉู่เซียนหมิ่นยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกฉู่หลิวเยว่ขัดจังหวะเสียก่อน
“กล่าวเช่นนี้ เจ้าหมายความว่าเขาพาคนเข้ามาหาเรื่องข้าถึงที่นี่ใช่หรือไม่”
ฉู่เซียนหมิ่นสะอึกทันที!
“เป็นเจ้าที่สั่งให้ฉู่เหลียนเซิงพาคนมาจับตัวข้า แล้วยังจะขโมยยาที่ข้าซื้อไปอีกใช่หรือไม่”
“ปะ...เป็นไปได้อย่างไร...”
ฉู่เซียนหมิ่นปฏิเสธจากจิตใต้สำนึก
แต่ฉู่เซียนหมิ่นไม่เชื่อ
“หากไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นคนสั่ง แล้วฉู่เหลียนเซิงจะกล้าทำเช่นนี้หรือ”
คำถามนี้ทำเอาฉู่เซียนหมิ่นถึงกับพูดไม่ออก
บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ ทุกคนต่างกำลังดูละครฉากนี้
ฉู่เหลียนเซิงก็เป็นคนฉลาด เขารู้ดีว่าหากยังให้ฉู่หลิวเยว่พูดต่อไป พวกเขาคงไม่เหลือชิ้นดีแน่ จึงรีบคร่ำควรญเสียงดัง
“คุณหนูสาม เป็นความผิดของข้าน้อยเองขอรับ คุณหนูใหญ่มีสถานะสูงส่ง ข้าน้อยมิควรหยามหมิ่น หากคุณหนูใหญ่ยืนการที่จะบอกท่านประมุขและองค์ชายรัชทายาท ไม่ว่าผลจะออกมาเช่นไร ข้าน้อยก็ขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียวขอรับ!”
ฉู่เซียนหมิ่นพลันมีสีหน้าบูดบึ้ง
นี่ฉู่หลิวเยว่หยิบเอาสัญญาแต่งงานกับรัชทายาทมากดดันนางอย่างนั้นหรือ!
น่าขำสิ้นดี ฉู่หลิวเยว่ไม่คู่ควรกับองค์รัชทายาทตั้งแต่แรกแล้ว ดังนั้นจึงละอายใจที่จะเอ่ยถึงสัญญาแต่งงาน ทำไมตอนนี้ถึงได้...
“เอะอะโวยวายอะไรกัน!”
ทันใดนั้นเสียงตวาดด้วยความโกรธก็ดังขึ้น
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ฉู่เซียนหมินลอบดีใจแล้วหันไปมอง
“ท่านผุ้อาวุโส!”
ฉู่หลิวเยว่เงยหน้าขึ้น นางก็เห็นว่าเป็นผู้อาวุฉู่เซียวเจิ้งที่กำลังเดินมาทางนี้จริงๆ ด้วย
อีกทั้งยังมีชายแปลกหน้าคนหนึ่งเดินตามเขามาอีกด้วย
“เป็นข้าที่เป็นคนให้เขามาเอง ทำไม เจ้ามีข้อสงสัยหรือ”
ผู้อาวุโสมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉู่เซียนหมิ่น จากนั้นขมวดคิ้วเหลือบไปมองฉู่หลิวเยว่แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงรังเกียจอย่างปิดไม่มิด
ฉู่เซียนหมิ่นกระหยิ่มยิ้มในใจ
แท้จริงนั้นท่านผู้อาวุโสไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ แต่เวลานี้กลับยอมให้ท้ายนาง โดยที่นางไม่จำเป็นต้องขอร้องเลย
นางจึงได้ใจอย่างยิ่ง จากนั้นนางจึงเอ่ยทักทายผู้ชายที่อยู่ข้างหลังของผู้อาวุโส
“รองแม่ทัพซ่ง ท่านก็มาด้วยหรือ”
ผู้ที่มาเยือนคือซ่งหยวน องครักษ์ข้างกายองค์ชายรัชทายาท
ซ่งหยวนรีบโค้งคำนับ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางแข็งขัน
“คุณหนูสามสุภาพเกินไปแล้ว ที่ซ่งหยวนมาครั้งนี้ แน่นอนว่ามีสิ่งของที่จะมอบให้ท่าน”
เขามามอบสิ่งของให้ แค่คิดก็รู้แล้วว่าเป็นน้ำใจขององค์ชายรัชทายาท
ทุกคนเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย
เคยได้ยินมานานนมว่ารัชทายาทมีใจให้ฉู่เซียนหมิ่น ตอนนี้ดูแล้วคงจะเป็นจริงสักแปดเก้าส่วน!
ฉู่เซียนหมิ่นก็รู้สึกดีใจและแปลกใจไม่น้อย สายตาคนโดยรอบที่มองมาด้วยความอิจฉาทำให้นางสุขใจจนหาที่เปรียบมิได้
ใบหน้าของนางขึ้นสีแดงระเรื่อ ดูเหมือนนางจะเขินอายไม่น้อย
“หากท่านพี่จิ้นมีสิ่งใดจะให้ข้า แค่ส่งใครสักคนมาก็เพียงพอแล้ว มิเห็นจำเป็นต้องลำบากท่านรองแม่ทัพซ่งมาส่งเองกับมือเลยนี่เจ้าคะ”
ซ่งหยวนหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้ด้วยมือทั้งสองข้างอย่างสุภาพ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มร่าเริง
“วันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ชายรัชทายาทใกล้จะมาถึงแล้ว ข้าน้อยจึงมาส่งจดหมายเชิญให้ท่านโดยเฉพาะ คนอื่นแม้จะได้รับจดหมายเชิญเช่นกัน แต่สำหรับท่าน องค์ชายรัชทายาทให้ดูแลเป็นพิเศษ จึงให้ข้าน้อยเป็นคนส่งจดหมายเชิญด้วยตนเองขอรับ”
ทันใดนั้น ทุกคนจึงรู้ว่าที่แท้ก็เป็นจดหมายเชิญร่วมงานวันเกิดขององค์ชายรัชทายาทนี่เอง
ที่องค์ชายรัชทายาทเชิญแขกไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่ผู้ที่ซ่งหยวนเป็นคนไปส่งจดหมายเชิญกับมือนั้นเคยเห็นแค่ไม่กี่คนเอง...
ด้วยเหตุนี้ เห็นได้ชัดว่าฉู่เซียนหมิ่นไม่ธรรมดา!
“เช่นนั้นก็ต้องขอบใจท่านรองแม่ทัพมากนะเจ้าคะ”
ฉู่เซียนหมิ่นรับจดหมายเชิญเอาไว้ ในใจย่อมเต็มไปด้วยความพอใจและปีติยินดีเป็นธรรมดา
นางรู้ว่ารัชทายาทชอบพอนาง ก่อนหน้านี้มีท่าทีคลุมเครือมาโดยตลอด แต่ในที่สุดพระองค์ก็เปิดเผยเช่นนี้แล้ว!
ในไม่ช้า เรื่องนี้ก็ถูกแพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง
ครั้งนี้จึงมีความนัยว่าองค์ชายรัชทายาทพึงพอใจที่จะแต่งตั้งนางเป็นพระชายาแล้ว!
นางหยิบจดหมายเชิญขึ้นมา แล้วจงใจถามเยาะเย้ยฉู่หลิวเยว่
“ท่านพี่ จะว่าไปงานหมั้นหมายระหว่างท่านพี่กับองค์ชายรัชทายาทก็ใกล้จะมาถึงแล้ว ท่านพี่ก็คงได้รับจดหมายเชิญตั้งนานแล้วใช่ไหมล่ะ”
มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้น
จดหมายเชิญอย่างนั้นหรือ
เกรงว่าองค์ชายรัชทายาทคงลืมชื่อคนผู้นี้ไปแล้วกระมัง!
ฉู่เซียนหมิ่นแสร้งพูดด้วยความจริงใจว่า
“หลายปีมานี้ท่านพี่ไม่ไปงานเลี้ยงวันเกิดตามคำเชิญของท่านพี่จิ้น ปีนี้ท่านพี่คงต้องไปแน่ๆ ใช่ไหมเจ้าคะ”
ฉู่หลิวเยว่ยิ้มเย็นชา
ก่อนหน้านี้หรงจิ้นได้เชิญเจ้าของร่างเดิมไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดจริง เจ้าของร่างเดิมก็ไปร่วมด้วยความตื่นเต้น แต่สิ่งที่นางได้รับกลับมาคือเสียงหัวเราะเยาะและคำดูหมิ่นเหยียดหยามจากคนนับไม่ถ้วน!
หลังจากนั้นเป็นต้นมานางก็ไม่ไปอีกเลย แน่นอนว่าหรงจิ้นก็ไม่เชื้อเชิญนางอีก
ดังคาดครั้งนี้ก็ไม่มีจดหมายเชิญอะไรทั้งนั้นเช่นกัน
ฉู่เซียนหมิ่นยกมือปิดปากด้วยความตกใจ
“อา...หรือว่าท่านพี่ไม่มี คือ...คือว่า...”
นางพลิกจดหมายเชิญในมือ เหมือนจะอึดอัดใจเล็กน้อย
“ขอโทษด้วยนะท่านพี่ ข้าไม่รู้ว่าพี่ไม่มี...”
ผู้อาวุโสลูบเคราตนเองอย่างพึงพอใจ คนไร้ค่าอย่างฉู่หลิวเยว่เกือบจะทำลายตระกูลฉู่ของพวกเขาและการแต่งงานดองกับองค์ชายรัชทายาทไปซะแล้ว!
โชคดีที่หมินหมิ่นได้รับความรักความเมตตาจากองค์ชายรัชทายาท
“เจ้าคนไร้ค่า เจ้าไปทำอะไรมา มันน่าอายหรือไม่”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็หันไปมองฉู่หลิวเยว่และสีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว
“ยังไม่คุกเข่าอีก!”
ฉู่หลิวเยว่มองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบ
“ผู้อาวุโส จะให้ข้าคุกเข่า ก็ควรจะมีเหตุผลสักหน่อยกระมัง”
ผู้อาวุโสขมวดคิ้วเป็นปม จากนั้นชี้ไปที่ยาสมุนไพรเหล่านั้น พร้อมกับตวาดลั่น
“เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกหรือ เจ้าเป็นคนพูดเองมิใช่หรือว่าจะหาเงินที่ไหนไปซื้อของพวกนี้”
ซ่งหยวนเหลือบมองฉู่หลิวเยว่
คนผู้นี้คือ...ฉู่หลิวเยว่ คนไร้ค่าของตระกูลฉู่ที่เล่าลือกันอย่างนั้นหรือ
เขาไม่เคยสนใจเรื่องนี้มาก่อน แม้กระทั่งองค์ชายรัชทายาทยังไม่รู้ว่านางมีรูปร่างหน้าตาเป็นเช่นไร
คิดไม่ถึงว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ นางก็เริ่มก่อเรื่องแล้ว...
ช่างน่าขันจริงเชียว
เมื่อฉู่เซียนหมิ่นเห็นซ่งหยวนพินิจมองฉู่หลิวเยว่ นางก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
อันที่จริงซ่งเหลียนเป็นลูกพี่ลูกน้องของซ่งหยวน ตรงกลางมีความสัมพันธ์เชื่อมโยงเยี่ยงนี้ ไม่แน่รัชทายาทอาจจะไม่รู้เรื่องนี้
แม้พระองค์จะไม่เคยแสดงท่าที แต่ท่าทีเช่นนี้ชัดเจนว่าเห็นด้วยกับสิ่งที่นางทำเงียบๆ
แต่ยามนี้ไม่รู้ว่าซ่งเหลียนจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร เกรงว่าแม้แต่ซ่งหยวนเองก็ยังไม่รู้เช่นกัน
ถ้าหากเขารู้แล้วล่ะก็...
ฉู่หลิวเยว่นิ่งเงียบไปช่วงครู่ ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่านางจะยอมรับอยู่นั้น ฉับพลันนางก็เหลือบมองซ่งหยวน ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“ผู้อาวุโส ท่านคิดว่า ข้าเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากที่ไหนกันล่ะ ทั่วทั้งเหมืองหลวง ผู้ที่จะทำเช่นนี้ได้คงมีไม่กี่คนกระมัง”
ผู้อาวุโสกำลังจะอ้าปากด่านางต่อ แต่ทันใดนั้นก็ชะงักค้าง
ฉู่หลิวเยว่หมายความว่า...หรือว่าองค์ชายรัชทายาทเป็นผู้ให้เงินนาง
เขามองซ่งหยวนด้วยความไม่แน่ใจ
ซ่งหยวนก็อึ้งไปเช่นกัน
องค์ชายรัชทายาทจะให้เงินนางได้อย่างไร
แต่ว่า...นอกเสียจากนี้ดูเหมือนจะไม่มีคำอธิบายอื่นใดแล้วหรือ
“น้องสาม เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกนะ เพราะข้าไม่ไปงานเลี้ยงวันเกิดองค์ชายรัชทายาทอยู่แล้ว”
แสงแห่งความสะใจเพิ่งจะพาดผ่านดวงตาของฉู่เซียนหมิ่นไปได้ไม่นาน นางก็ได้ยินฉู่หลิวเยว่เอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“ถึงอย่างไร พิธีอภิเษกสมรสก็ใกล้จะมาถึงแล้ว มีหลายสิ่งที่ต้องเตรียมตัวเชียวล่ะ ใครจะไปเหมือนคนว่างงานอย่างน้องสามกันเล่า จริงหรือไม่”


## บทที่ 11 เจ้าไม่ใช่เยว่เอ๋อร์

ตอนที่ 11 เจ้าไม่ใช่เยว่เอ๋อร์
“นังแพศยา! นังสารเลว!”
ฉู่เซียนหมิ่นพรวดพราดกลับเข้ามาในห้องด้วยความโมโห นางยังคงย้อนกลับไปคิดถึงประโยคนั้นของฉู่หลิวเยว่ก่อนหน้านี้วนเวียนในหัวซ้ำๆ และทำได้เพียงเจ็บแค้นเท่านั้น
ยังมีหน้ามาพูดถึงเรื่องพิธีอภิเษกอีกหรือ นี่มันจงใจชัดๆ!
เมื่อนึกถึงสีหน้าสงบนิ่งของฉู่หลิวเยว่แล้ว ฉู่เซียนหมิ่นก็รู้สึกโกรธแค้นราวกับไปสุมทรวง!
ปัง!
นางปิดประตูอย่างแรง!
“นี่ลูกทำอะไรน่ะ”
ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงดังมาจากในห้อง ฉู่เซียนหมิ่นจึงหันขวับไปมอง หลังจากเห็นสตรีนางนั้นชัดเจน นางจึงรีบโผเข้าหาด้วยความเสียใจ
“ท่านแม่! คราวนี้ท่านต้องช่วยหมินหมิ่นนะเจ้าคะ! ลูกเกือบโดนนังสารเลวนั่นกลั่นแกล้งจนแทบตายอยู่แล้ว!”
สตรีนางนี้คือลู่เหยา ผู้ซึ่งเป็นมารดาของฉู่เซียนหมิ่น
นางเป็นคนที่ดูแลตนเองดีมาก แม้จะมีอายุสามสิบกว่าแล้ว แต่ก็ยังดูสวยอ่อนเยาว์ และกิริยามารยาทก็ยังดูงดงามอ่อนช้อยอีกด้วย
ปกติลู่เหยารักบุตรสาวเพียงคนเดียวของนางมาก แต่คราวนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับฉู่เซียนหมิ่นที่กำลังร้องไห้ฟูมฟาย ใบหน้ากลับไม่ได้สงสารเห็นใจผู้เป็นบุตรสาวเลยสักนิด แต่กลับแสดงสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง
“แม่ไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน ก็เกิดเรื่องราวมากมายขนาดนี้ ลูกทำให้แม่รู้สึกผิดหวังจริงๆ ฉู่เซียนหมิ่นนั่นก็เป็นได้แค่คนไร้ค่าไร้ประโยชน์ มันจะมีปัญญาอะไร แต่ลูกกลับถูกมันรังแกจนน่าอับอายเช่นนี้จนได้”
น้อยครั้งที่ฉู่เซียนหมิ่นจะเห็นท่าทางเคร่งขรึมของผู้เป็นมารดา นางจึงต้องยืนตรงยืดอก ทั้งๆ ที่ในใจกลับรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก
“ท่านแม่ ท่านไม่รู้อะไร ช่วงนี้นังฉู่หลิวเยว่นั่นเปลี่ยนไปราวกับคนละคน พฤติกรรมก็แปลกประหลาดยิ่งนัก ไม่ใช่เพราะลูกเอาชนะมันไม่ได้ แต่มันร้ายกาจเจ้าเล่ห์เกินไปต่างหาก!”
เมื่อฉู่เซียนหมิ่นนึกถึงเรื่องไม่กี่วันมานี้ที่นางเสียเปรียบฉู่หลิวเยว่ก็เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธแค้น
“นางทำให้ลูกเสียเงินสูญเปล่าไปตั้งสองแสนตำลึงไม่ว่า แต่วันนี้นางยังเริ่มเอาสัญญาอภิเษกกับองค์ชายรัชทายาทมาข่มลูกอีก!”
ลู่เหยาขมวดคิ้วและเริ่มไม่พอใจขึ้นมาบ้าง
“พูดถึงเรื่องนี้ แม่ยังไม่ทันได้ถามลูกเลย ตกลงเรื่องเงินสองแสนตำลึงนั่นเป็นมายังไงกันแน่ ต่อให้ตระกูลลู่จะมีเงินมีทอง แต่แม่ไม่ใช่คนของตระกูลลู่ตั้งนานแล้ว แล้วจะไปขอเงินมากขนาดนี้ให้ทันการณ์ได้อย่างไร”
ฉู่เซียนหมิ่นรู้สึกผิดเล็กน้อย คราวนี้นางจึงอธิบายเรื่องนี้ให้ผู้เป็นมารดาฟัง นางลอบมองสีหน้าของลู่เหยาที่ยิ่งแย่ขึ้นเรื่อยๆ นางจึงกลิ้งนัยน์ตาล่อกแล่กแล้วรีบออดอ้อนทันที
“ท่านแม่ พวกท่านปู่ท่านตาก็ชอบลูกมากมิใช่หรือ คงไม่คิดที่จะไม่ช่วยลูกหรอกกระมังเจ้าคะ”
“แต่นี่มันมากเกินไปแล้ว!”
ลู่เหยาสะบัดหน้าหนีและรู้สึกขุ่นเคืองใจเป็นอย่างยิ่ง
แม้นางจะเป็นคนในตระกูลลู่ แต่เป็นบุตรสาวของอนุภรรยาที่มีตำแหน่งไม่สูง ยิ่งแต่งเข้าตระกูลฉู่ความสำคัญของนางจึงค่อยๆ เงียบเหงาซบเซา
หลายปีมานี้ โชคดีที่ฉู่เซียนหมิ่นมีความเพียบพร้อม พวกนางสองแม่ลูกจึงสามารถลืมตาอ้าปากในตระกูลลู่ได้
แต่จะเอาเงินที่เดียวสองแสนตำลึง...คงจะถูกคนในตระกูลลู่มองเป็นตัวตลก
เมื่อสายตาของลู่เหยาเห็นบุตรสาวตนเองทำหน้าตาบูดบึ้ง จึงยื่นนิ้วจิ้มศีรษะของนาง
“ลูกนี่น้า! ไม่ใคร่ครวญสักนิดเลยว่าคนอื่นเขาเอาอะไรมาชอบลูก หากไม่ใช่เพราะลูกมีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม หากไม่ใช่เพราะองค์ชายรัชทายาทพอพระทัยในตัวเจ้า มิฉะนั้น ใครเขาจะเห็นเจ้าอยู่ในสายตารึ แม่ถามลูกหน่อย เดือนหน้าลูกสามารถขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของสำนักหรือไม่”
ฉู่เซียนหมิ่นคัดค้าน “แน่นอนเจ้าค่ะ!”
พรสวรรค์ของนางถือว่าสูงที่สุดในแคว้นเย่าเฉินแล้ว!
“แต่ปัญหาตอนนี้คือสัญญาอภิเษกระหว่างองค์ชายรัชทายาทกับนังคนไร้ค่านั่นต่างหากล่ะเจ้าคะ”
ลู่เหยากลับไม่เห็นด้วย และยิ้มอย่างมีเลศนัย
“เจ้าเด็กโง่ ลูกกังวลอะไรอีก คนที่ไม่อยากแต่งงานมากที่สุดไม่ใช่ลูก แต่เป็น...องค์ชายรัชทายาทต่างหากล่ะ! ช่วงนี้ปล่อยให้มันได้ใจกระโดดโลดเต้นไปก่อนเถิด พอถึงเวลาเมื่อไหร่ เราก็จะได้สมน้ำหน้ามันเอง!”
...
เมื่อฉู่หลิวเยว่อ้างถึงสัญญาแต่งงานกับองค์ชายรัชทายาท ก็สั่นสะเทือนทุกคนได้จริงดังคาด แล้วยังสามารถอุดปากผู้อาวุโสได้สำเร็จ ให้คนที่อยากสมน้ำหน้านางได้ผิดหวังกันถ้วนหน้า
ทั้งด้านนอกและด้านในเรือนกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ในที่สุดนางจึงได้นำยาสมุนไพรพวกนั้นไปวางไว้ในห้องสักที จากนั้นหากระทะสีดำใบใหญ่มาหนึ่งใบเพื่อเริ่มทำการต้มยา
หากนางมีพลังดั้งเดิม นางคงไม่ต้องยุ่งยากเช่นนี้ มิฉะนั้นนางคงใช้พลังดั้งเดิมกลายร่างเป็นเปลวไฟเพื่อปรุงยาไปแล้ว
น่าเสียดายที่ตอนนี้มีเงื่อนไขจำกัด นางจึงทำได้เพียงใช้วิธีโบราณดั้งเดิมที่สุดเท่านั้น
แม้ว่าการใช้วิธีนี้จะทำให้เกิดการเสื่อมประสิทธิภาพของตัวยา แต่นางสั่งจองจำนวนสิบครั้งเต็มๆ ที่เจินเป่าเก๋อ หากนับดูแล้วก็มิต่างอะไรกันมาก
หลังจากที่น้ำเดือด นางก็ใส่ยาลงไปทีละตัว
ในไม่ช้ากลิ่นหอมของยาสมุนไพรสดๆ ก็อบอวลไปทั่ว
เพราะสรรพคุณของยาแต่ละชนิดไม่เหมือนกัน ดังนั้นระยะเวลาในการเคี่ยวกรำจึงแตกต่างไปด้วย
นางตั้งใจจับเวลา ขณะที่ดึงตัวยาที่ได้รับการปรุงออกมาอย่างระมัดระวัง นางก็ค่อยๆ เติมตัวยาที่เหลืออยู่ลงไปทีละน้อย
ดังนั้นสีของน้ำยาที่ต้มออกมาจึงเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
และกลิ่นหอมของยาก็เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
ฉู่หลิวเยว่สูดหายใจเข้าลึกๆ ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่าอากาศอบอุ่นเจือจางแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกาย และรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากเลยทีเดียว
“ดูแล้วก็ไม่เลวเลยนี่นา”
นางพึมพำเบาๆ
ในฐานะที่เป็นถึงองค์หญิงชะตาลิขิตแห่งราชวงศ์เทียนลิ่ง ทั้งยังเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่สามารถฝึกฝนเป็นหมอเทวดาได้ อดีตชาติของฉู่หลิวเยว่อ่านตำราแพทย์ทุกเล่มเท่าที่จะสามารถอ่านได้มาหมดแล้ว
ขอเพียงแค่มีตัวยาครบถ้วนเพียงพอ สำหรับนางแล้วการฟื้นฟูชีพจรแต่กำเนิดก็นับว่าไม่ใช่เรื่องยากอะไร
“เยว่เอ๋อร์!”
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของฉู่หนิงตะโกนดังมาจากข้างนอก
ฉู่หลิวเยว่เดินไปเปิดประตูด้วยความประหลาดใจ แล้วก็เป็นฉู่หนิงที่กำลังเดินมาทางนี้อย่างรวดเร็วจริงดั่งคาด
ด้วยความที่เขารีบมากเกินไป จึงลืมอาการบาดเจ็บที่ขาของตนเอง เดินเข้ามาอย่างกะเผลกโซเซจนเห็นได้ชัด
“ท่านพ่อ ทำไมวันนี้ถึงได้กลับมาเร็วนักล่ะเจ้าคะ”
ฉู่หลิวเยว่เอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
ตั้งแต่ฉู่หนิงได้รับบาดเจ็บก็ถูกส่งตัวให้ไปดูแลกิจการแห่งหนึ่งของตระกูลฉู่ เขาจึงมักออกไปตั้งแต่เช้าและกลับมาในช่วงดึก
“เยว่เอ๋อร์! ลูก...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
ฉู่หลิวเยว่ชะงัก
สงสัยฉู่หนิงคงจะทราบเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่แล้วล่ะ มิฉะนั้นคงไม่มีปฏิกิริยาเช่นนี้เด็ดขาด
นางส่งรอยยิ้มสดใส
“ท่านพ่อ ท่านเป็นห่วงเยว่เอ๋อร์มากเกินไปแล้ว แค่ครึ่งวันจะเกิดเรื่องอะไรได้ล่ะเจ้าคะ ท่านรีบเข้ามานั่งพักก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”
นางพูดพลางเข้าไปประคองผู้เป็นบิดา
แต่ฉู่หนิงกลับกุมมือของนางเอาไว้ แล้วจ้องมองใบหน้านางโดยไม่มีสิ่งใดจะเอื้อนเอ่ย
ก่อนหน้านี้เขากำลังยุ่งอยู่ที่ร้าน แล้วได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับฉู่หลิวเยว่ เขาจึงลางานแล้วรีบกลับมาโดยเร็วที่สุด
ตอนที่เขาเข้ามาในเรือนเมื่อครู่นี้ ก็เห็นรอยเลือดสะดุดตากลางบ้านทันที!
เมื่อเห็นว่าบุตรสาวของตนดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรเขาจึงเบาใจลงมาบ้าง แต่กลับเกิดความเงียบขึ้นในใจของฉู่หนิง จากนั้นเขาก็เผลอกำข้อมือของฉู่หลิวเยว่แน่นโดยไม่รู้ตัว
“เยว่เอ๋อร์ ลูก ลูกฟันแขนของฉู่เหลียนเซิงจนขาดจริงๆ หรือ”
ฉู่หลิวเยว่สีหน้าสงบนิ่ง แล้วพยักหน้าให้เงียบๆ
“เจ้าค่ะ เขาจะแย่งของของข้า ข้าไม่ยอมให้ใครมารังแกเด็ดขาด ตัดแขนเขาขาดไปหนึ่งข้าง ก็แค่เป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูเท่านั้น”
ฉู่หนิงเงียบไปนานกว่าจะควานหาเสียงของตนเองเจอ
“เขา เขาคือคนของฉู่เซียนหมิ่นนะลูก...ลูกทำเยี่ยงนี้ ถือว่าประกาศเป็นศัตรูของนางมิใช่หรือ นางคง...”
แต่ว่านางก็ไม่ใช่คนใจดีอะไรนักนี่นา!
ฉู่หลิวเยว่ถูกเขากำข้อมือแน่นจนรู้สึกเจ็บ นางจึงตบมือเขาเบาๆ เพื่อปลอบโยน
“ท่านพ่อ ท่านพ่อจะคิดมากไปทำไมเจ้าคะ หากข้าไม่ทำเช่นนี้ นางจะมองข้าเป็นพี่สาวของนางจากใจจริงอย่างนั้นหรือ”
ฉู่หนิงพูดไม่ออก
จริงด้วย เพราะสัญญาแต่งงานกับรัชทายาท เกรงว่าคนที่ฉู่เซียนหมิ่นอยากกำจัดเป็นคนแรกคงไม่พ้นเยว่เอ๋อร์...
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่เจ้าค่ะ ท่านพ่อโปรดวางใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกทำ ลูกคิดการมาอย่างดีแล้วเจ้าค่ะ”
ฉู่หลิวเยว่พูดพลางเชิดคางเดินเข้าไปในห้อง แล้วเอ่ยขำ
“จริงสิ ช่วงนี้ลูกบังเอิญได้สูตรยามาหนึ่งตำรับ เขาบอกว่ามีประโยชน์ต่อการฟื้นฟูร่างกาย ท่านพ่อลองสักหน่อยหรือไม่”
เมื่อนางต้มยาให้ตัวเองแล้ว อันที่จริงนางก็ไม่ได้ลืมอาการบาดเจ็บของฉู่หนิงไปด้วย
ก่อนหน้านี้นางเคยแอบตรวจชีพจรของเขา เพียงแค่ฟื้นฟูรักษาให้ดี ไม่เกินครึ่งเดือนก็สามารถกลับมาหายเป็นปกติ
นางพูดพลางจูงฉู่หนิงเข้าไปในห้อง
ฉู่หนิงกลับไม่ขยับเขยื้อน
นางมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ต่อให้คุ้นเคยกับใบหน้านี้เพียงใด แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตอนนี้เวลานี้ เขาถึงได้รู้สึกเหมือนคนแปลกหน้ายิ่งนัก
เวลาผ่านไปสักพัก ในที่สุดเขาก็เอ่ยถามปากสั่น
“เจ้า...ไม่ใช่เยว่เอ๋อร์ ใช่หรือไม่”


## บทที่ 12 เขาช่วยชีวิตข้า

ตอนที่ 12 เขาช่วยชีวิตข้า
เมื่อคำพูดนี้ออกมาจากปาก อากาศก็แทบจะเกิดการควบแน่น
จากนั้นเพียงชั่วพริบตาเดียว ฉู่หลิวเยว่ก็หันกลับมาแล้วถามด้วยความแปลกใจ
“ท่านพ่อ พูดอะไรหรือเจ้าคะ”
ท่าทางมึนงงของนาง ทำให้อดสงสัยไม่ได้จริงๆ
แต่ทว่า...
ฉู่หนิงสับสนในใจอย่างหนัก ในหัวคิดวนเวียนถึงเรื่องราวที่ผ่านมาสองวันนี้อยู่ตลอดเวลา
ตั้งแต่วันก่อนที่เยว่เอ๋อร์ออกไปซื้อของข้างนอกแล้วหายตัวไป และกลับมาเวลาดึกดื่น ดูเหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว
เยว่เอ๋อร์คนขี้ขลาดอ่อนแอเฉกเช่นเมื่อก่อนหายไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับได้หญิงสาวสงบเยือกเย็นคนหนึ่งมาแทน
ก่อนหน้านี้ยามที่นางกำลังเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสและฉู่เซียนหมิ่น เขายังคิดอยู่เลยว่านางจะทนรับการถูกรังแกไม่ไหว ทว่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น กลับช่างห่างไกลจากที่เขาคาดคิดไปมาก
“เมื่อก่อนเยว่เอ๋อร์เห็นฉู่เซียนหมิ่นเป็นพี่น้องมาโดยตลอด และก็เชื่อใจนางมาก แต่ทำไมวันนี้เจ้าถึงทำกับนางแบบนั้น ที่ผ่านมาเยว่เอ๋อร์เป็นคนเจียมตัว ไม่กล้าแม้กระทั่งพูดเสียงดัง ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะตัดแขนคนขาดด้วยน้ำมือตัวเอง...ยังมียาสมุนไพรที่ส่งมาจากเจินเป่าเก๋อพวกนั้นอีก พ่อไม่เคยให้เงินเจ้าสักตำลึงเดียว แล้วเจ้าซื้อมันมาได้อย่างไร”
ฉู่หนิงยิ่งพูดก็ยิ่งเกิดความว่างเปล่าขึ้นในใจ แม้กระทั่งน้ำเสียงยังมีความสั่นเครือเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขาก็แค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ตอนนี้เมื่อลองได้ไตร่ตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วน กลับพบข้อผิดสังเกตจนเห็นได้ชัด
ฉู่หลิวเยว่รอเขาพูดจนจบอย่างเงียบๆ จากนั้นจึงเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“ยังมีอีกหรือไม่ นอกจากเรื่องพวกนี้แล้ว ท่านยังมีข้อสงสัยอื่นอีกหรือไม่”
ฉู่หนิงส่ายศีรษะ
“ข้ารู้ สองวันนี้ข้าดูเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ แต่นั่นก็เพราะข้ามีเหตุผล คนอื่นข้าไม่สนใจ แต่ท่านพ่อกลับแอบสงสัยข้า เยว่เอ๋อร์จะอธิบายให้ท่านพ่อเข้าใจแน่นอนเจ้าค่ะ”
ฉู่หลิวเยว่กุมมือเขาอย่างอ่อนโยนและมั่นคง
“ท่านพ่อเข้ามาก่อน ข้าจะอธิบายให้ท่านฟังอย่างละเอียด”
ฉู่หนิงเดินตามนางเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
รอจนกระทั่งฉู่หนิงเข้ามานั่งเรียบร้อยแล้วนางจึงปิดประตูแนบสนิท จากนั้นตรวจดูยาที่กำลังเคี่ยวกรำครู่หนึ่ง ก่อนจะนำยาตัวใหม่อีกสองตัวใส่ลงไป
ฉู่หนิงมองทุกการกระทำของนาง ก็ยิ่งเกิดการคาดเดาในใจมากขึ้น
เมื่อก่อนเยว่เอ๋อร์ทำเรื่องพวกนี้เป็นด้วยหรือ
เกรงว่า...
“ท่านพ่อคงพอจะเดาออกแล้ว วันก่อนที่ข้ากลับมาช้า แท้จริงแล้วเกิดเรื่องนิดหน่อย...ฉู่เซียนหมิ่นส่งคนมาฆ่าเยว่เอ๋อร์เจ้าค่ะ”
เมื่อฉู่หลิวเยว่เปิดปากถึงเรื่องนี้ จากที่ฉู่หนิงกำลังนั่งอยู่เขาก็ลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที
“อะไรนะ!”
เขาเคยคาดเดาถึงเรื่องนี้อยู่บ้าง แต่คิดไม่ถึงว่าฉู่เซียนหมิ่นจะใจไม้ไส้ระกำถึงเพียงนี้ นี่มันฆาตกรชัดๆ!
ฉู่หลิวเยว่มองหน้าเขาแล้วพยักหน้าให้อย่างจริงจัง แล้วเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้ฟังอย่างละเอียด
แน่นอนว่านางปกปิดความจริงว่าร่างเดิมนั้นตายไปแล้วนางเป็นคนที่เข้ามาแทนที่อย่างชาญฉลาด
นางมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ ดังนั้นความจริงและความเท็จจึงปะปนกันโดยไม่มีจุดบกพร่องเลยสักนิด
เมื่อฉู่หนิงได้ยินดังนั้น เรื่องราวก็จะกลับกลายเป็นว่าฉู่เซียนหมิ่นฆ่าเยว่เอ๋อร์เพื่อผลประโยชน์ของตนเอง
“ดังนั้น ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เยว่เอ๋อร์จึงได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของนาง ทั้งยังเข้าใจถ่องแท้ หากยอมกล้ำกลืนฝืนทนต่อไปก็ไม่มีวันได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขแน่ มีเพียงเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นผู้ที่เข้มแข็งถึงจะได้ไม่ถูกผู้อื่นรังแก!”
ฉู่หนิงเงียบไปนานเพราะพูดอะไรไม่ออก
ก็ใช่น่ะสิ!
ทำไมเขาจะไม่รู้ความจริงข้อนี้
เพียงแต่ตอนนี้เขาแก่ชรามีโรคประจำตัว มิอาจฝึกยุทธ์ต่อไปได้ แล้วเขาจะมีปัญญาไปทำอะไรได้อีกเล่า
“เป็นพ่อเองที่ไม่เอาไหน...”
เขาก้มหน้าก้มตาแล้วพึมพำเสียงแผ่ว
ฉู่หลิวเยว่ส่ายหน้าพร้อมกับพูดว่า
“ท่านพ่อ ข้ายังจำคราวก่อนที่ข้าไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดองค์ชายรัชทายาทได้ สุดท้ายก็ถูกทุกคนรังแกจนต้องร้องไห้กลับบ้าน ท่านพ่อขอเข้าเฝ้าฝ่าบาทเพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้คนพวกนั้นมาขอโทษเยว่เอ๋อร์ หากไม่มีท่านพ่อ ก็มิรู้ว่าเยว่เอ๋อร์จะถูกรังแกกลั่นแกล้งไปถึงเมื่อไหร่”
สถานะของฉู่หนิงตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน การทำเช่นนี้ยากเพียงไรแค่คิดก็พอจะรู้แล้ว
ถึงแม้การกระทำของคนเหล่านั้นจะไร้สาระมากแค่ไหน แต่นี่เป็นข้อพิสูจน์เพียงพอแล้วว่าฉู่หนิงสามารถทำทุกอย่างเพื่อบุตรสาวของตนเองได้
ฉู่หนิงสั่นเทาไปทั้งร่าง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดูเหมือนกำลังรู้สึกไม่อยากเชื่อ
ฉู่หลิวเยว่ให้ความเชื่อมั่นกับเขาเป็นครั้งสุดท้าย
“ตอนนั้นท่านพ่อเคยบอกกับเยว่เอ๋อร์ว่า ไม่ว่าก่อนหน้านี้หรือต่อไปในอนาคต หากเยว่เอ๋อร์ได้รับความไม่ยุติธรรมเมื่อไหร่ ท่านพ่อจะเป็นคนที่ปกป้องเยว่เอ๋อร์ให้ถึงที่สุด ใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ฉู่หนิงขอบตาแดงก่ำ
เพราะประโยคนี้เขาบอกเพียงแค่เยว่เอ๋อร์คนเดียวในตอนนั้น
น้ำเสียงของเขาเจือสะอื้นเล็กน้อย
“เยว่เอ๋อร์...เยว่เอ๋อร์ของพ่อ!”
คนที่อยู่ตรงหน้าเขา ยังคงเป็นเยว่เอ๋อร์บุตรสาวของเขา!
ฉู่หลิวเยว่รู้สึกแสบปลายจมูก
บิดาคนหนึ่งที่สูญเสียบุตรสาวอันเป็นที่รักไป จะรู้สึกอย่างไร
ตอนนั้นหลังจากนางจากโลกนี้ไป ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อ...
เมื่อฉู่หลิวเยว่มองฉู่หนิง นางก็มักจะคิดถึงเสด็จพ่ออยู่เสมอ
ในเมื่อตอนนี้นางมีชีวิตอยู่ในคราบฉู่หลิวเยว่ แน่นอนว่านางจะต้องปฏิบัติต่อฉู่หนิงเป็นอย่างดี จะไม่ยอมให้บนโลกใบนี้มีบิดาที่ต้องตรอมใจอีกแล้ว
ความคิดทัศนคติของนางกับเจ้าของร่างเดิมแตกต่างอย่างยิ่ง ตอนนี้พูดคุยให้เข้าใจกันก่อน คราวหน้าจะทำเรื่องสะดวกขึ้น
เมื่อประสบพบเจอวิกฤตเกี่ยวกับความเป็นความตายเช่นนี้ นิสัยเปลี่ยนไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกมิใช่หรือ
ทันใดนั้น ฉู่หนิงก็กำหมัดแน่นและกัดฟัน
“ฉู่เซียนหมิ่นทำเกินไปจริงๆ จะต้องหาทางให้นางชดใช้ด้วยเลือดให้ได้!”
ดวงตาของฉู่หนิงเป็นประกายวูบไหว ก่อนจะเอ่ยโน้มน้าว
“ท่านพ่อ ที่นางทำคราวนี้ถือเป็นการช่วยข้า เพราะข้าได้บังเอิญไปเจอตำราแพทย์เล่มหนึ่งในป่า”
ฉู่หนิงตกตะลึง
“ตำราแพทย์ ลูกอ่านรู้เรื่องหรือ”
ต้องรู้ก่อนว่าตำราแพทย์นั้นยากแสนยาก มักจะซับซ้อนเข้าใจยาก คนธรรมดาไม่มีทางเรียนรู้ด้วยตนเองได้
แม้จะมีอาจารย์เฉพาะทางคอยชี้แนะสั่งสอน ก็ไม่แน่ว่าจะเข้าใจอย่างถ่องแท้
แต่เยว่เอ๋อร์กลับ...
ฉู่หลิวเยว่พยักหน้า
“ตอนนี้ข้าพออ่านเข้าใจบ้างนิดหน่อย ข้าแค่อยากลองทำตามวิธีที่เขียนไว้ในนี้ เพราะดูเหมือนจะง่ายอยู่นะเจ้าคะ”
ฉู่หลิวเยว่โกหกคำโตโดยไม่กะพริบตาเลยสักนิด
ในความเป็นจริง ตำราแพทย์ส่วนใหญ่สำหรับนางแล้วช่างง่ายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก
ฉู่หนิงเหลือบมองยาที่กำลังต้มอยู่นั้น อยู่ๆ ก็ลุกขึ้นรีบเข้าไปดู
ส่วนผสมน้ำยาต้มมีสีบริสุทธิ์และมีกลิ่นหอมเข้มข้นและสะอาดใส
แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจ แต่ก็พอมีความรู้อยู่บ้าง และการทำยาต้มให้สมบูรณ์แบบไม่ใช่เรื่องง่าย
ทั้งลำดับการใส่ตัวยา ปริมาณที่ใช้ และวิธีการกรองสิ่งตกค้าง...
ทุกขั้นตอนต่างมีความสำคัญเท่ากันหมด
เยว่เอ๋อร์เพิ่งลองทำครั้งแรก ก็สามารถต้มยาเช่นนี้ออกมาได้อย่างสบายๆ...
ทันใดนั้นก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจและทำให้เขาตื่นเต้น!
ดูเหมือนเขาจะมองฉู่หลิวเยว่ด้วยความกดดันเล็กน้อย
“เยว่เอ๋อร์ ลูกเพิ่งลองทำเองครั้งแรกจริงๆ หรือ”
ฉู่หลิวเยว่กะพริบตาปริบๆ
“ใช่สิเจ้าคะ ทำไมหรือท่านพ่อ หรือว่า...มีอะไรผิดพลาด”
ผิดพลาดแน่นอน!
นี่มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ!
นี่มันหมายความว่า...มีความเป็นไปได้ว่าเยว่เอ๋อร์อาจมีคุณสมบัติที่จะเป็นหมอเทวดา!
แม้ชีพจรของนางจะติดขัดไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ แต่ถ้าหากสามารถเป็นหมอเทวดาได้ล่ะก็...ไม่สิ ถ้าหากขอแค่มีพรสวรรค์เพียงน้อยนิดเท่านั้น ชะตากรรมของนางก็จะพลิกผันไปโดยสิ้นเชิง!
ฉู่หนิงตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่งราวกับว่าเขาได้ผุดจากนรกขึ้นสู่สรวงสวรรค์ก็มิปาน
ถ้าหากนี่เป็นเรื่องจริง ต่อไปนี้ก็จะไม่มีใครกล้ามารังแกเยว่เอ๋อร์อีกแล้ว!
“เยว่เอ๋อร์ พรุ่งนี้เจ้าตามพ่อไปกราบไหว้คนผู้หนึ่ง”
ในแคว้นเย่าเฉินมีหมอเทวดาแทบจะนับคนได้ เขาพอจะเคยมีปฏิสัมพันธ์กับหมอคนหนึ่งในนั้นมาบ้าง มิสู้ให้หมอคนนั้นดูเยว่เอ๋อร์ว่ามีศักยภาพด้านนี้จริงหรือไม่
ฉู่หลิงเยว่รู้ดีว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ นางไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น
“ท่านพ่อ มิสู้ให้ค่อยเป็นค่อยไปไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ตอนนี้จะดูเป็นการหลงตัวเองเกินไป”
ฉู่หนิงชะงัก เหตุผลนี้มันก็จริงอยู่
หากตอนนี้ไป เดี๋ยวก็มีคนเข้ามาก่อเรื่องเดือดร้อนให้อีก
“เช่นนั้นรอสักระยะหนึ่งดีกว่า”
ดีเหมือนกัน เขาจะดูว่ายาที่เยว่เอ๋อร์ลองต้มจะได้ผลจริงๆ หรือไม่
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็สงบจิตสงบใจลงมามากแล้ว
“จริงสิ เยว่เอ๋อร์ วันนั้นลูกหนีออกมาจากคนพวกนั้นได้อย่างไร”
ฉู่หลิวเยว่ชะงักค้าง
นางไม่พูดไม่ได้ เพราะพลังในอดีตชาติแข็งแกร่งมาก ดังนั้นต่อให้ไม่มีพลังดั้งเดิมอยู่ ผู้ฝึกยุทธ์สามพวกนั้นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางตั้งแต่แรก
นางกลอกตา ทันใดนั้นชายหนุ่มร่างสูงคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจของนาง
ทรวดทรงองค์เอวโค้งได้รูปที่ให้เห็นเพียงวับๆ แวมๆ เกิดเป็นภาพเรียบง่ายที่ชวนให้คนหลงใหล
นางเปิดหีบหยกใบหนึ่ง และดูเหมือนจะพูดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
“อ๋อ วันนั้นข้าเจอองค์ชายเจ็ดพอดี เขาก็เลยมาช่วยข้า”
ฉู่หนิงนิ่งค้าง
“องค์ชายเจ็ดหรือ พระองค์ฟื้นฟูร่างกายที่เขาหมิงเยว่เทียนมิใช่หรือ แล้วกลับมาเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่”
ฉู่หลิวเยว่แข็งทื่อไปทั้งร่าง


## บทที่ 13 ใครมาแอบดูข้า

ตอนที่ 13 ใครมาแอบดูข้า
ความคิดของฉู่หลิวเยว่เปลี่ยนไป นางเพิ่งจะคิดได้ว่า ดูเหมือนร่างกายขององค์ชายเจ็ดหรงซิวไม่แข็งแรงจึงออกจากเมืองหลวงตั้งแต่เยาว์วัยจะเป็นเรื่องจริง หลายปีที่ผ่านมาเพิ่งกลับวังเพียงครั้งสองครั้งเท่านั้น
แม้แต่ในสายตาของขุนนางราชสำนักก็แทบจะไม่รู้สึกถึงการมีตัวตนขององค์ชายเจ็ดหรงซิวเลย แล้วนับประสาอะไรกับเจ้าของร่างเดิมที่อยู่แต่ในเรือนตลอดปีตลอดชาติและเป็นคนอ่อนแอมักถูกผู้อื่นรังแกเช่นนี้กันเล่า
ในความทรงจำของร่างเดิมนั้นแทบจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับองค์ชายเจ็ดหรงซิวเลย ดังนั้นฉู่หลิวเยว่จึงไม่ได้ฉุกคิดถึงเรื่องที่เขาไม่ได้อยู่เมืองหลวงตั้งแต่แรก
“แต่สองวันนี้มีข่าวจริงดั่งว่า องค์ชายเจ็ดกำลังจะกลับมาแล้ว...เยว่เอ๋อร์ ลูกบอกว่าก่อนหน้านี้บังเอิญเจอองค์ชายเจ็ดที่ป่านอกเมืองใช่หรือไม่” ฉู่หนิงถามอย่างสงสัย
ฉู่หลิวเว่แอบโล่งใจและไหลไปตามน้ำ
“เจ้าค่ะ ตอนนั้นลูกก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกัน คิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญเจอพระองค์ตอนกำลังเสด็จกลับมาพอดี”
“มิน่าล่ะ...ดูท่าองค์ชายเจ็ดคงกลับมาแล้วจริงๆ แต่ว่าที่เมืองหลวงยังไม่มีข่าวใดเลยนี่นา...”
ฉู่หนิงขมวดคิ้วครุ่นคิด แต่ก็มิได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจ ถึงอย่างไรไม่ว่าคนในราชวงศ์จะพูดหรือทำอะไรต่างก็มีเหตุผลของพวกเขาเองทั้งนั้น
อย่างไรเสียเขาก็ไม่ได้อยู่ในราชสำนักอีกต่อไปแล้ว ห่างไกลการแก่งแย่งชิงดีมานาน ขบคิดต่อไปก็ไร้ความหมาย
เขาลูบหัวเยว่เอ๋อร์ด้วยความรักและสงสาร
“คราวนี้เราเป็นหนี้บุญคุณองค์ชายเจ็ดแล้ว หากมีโอกาส พ่อต้องขอบพระทัยต่อหน้าพระองค์แน่นอน”
ฉู่หลิวเยว่คิดร้ายในใจ บุญคุณใดกัน นางเป็นฝ่ายถือวิสาสะไปแช่น้ำในทะเลสาบคลื่นมรกตของเขาครู่หนึ่งมิใช่หรือ
แต่เมื่อเห็นสีหน้าโล่งใจของฉู่หนิง นางก็ไม่อธิบายให้มากความอีก จากนั้นจึงเบี่ยงประเด็นไปที่ยาซึ่งกำลังเคี่ยวกรำอยู่
“ท่านพ่อ นี่ข้าต้มตามสูตรยาในนั้น มันบอกว่าดีต่อแผลเก่าหลายปี ท่านพ่อลองดูสิเจ้าคะ”
ฉู่หลิวเยว่พูดพลางตักยาใส่ถ้วย จากนั้นเปิดกล่องหยกที่อยู่ด้านข้าง นำรากไม้สีแดงเข้มที่มีความยาวหนึ่งคืบขนาดความหนาเท่าหัวแม่มือออกมา นางออกแรงบีบมันจนน้ำสีแดงเข้มไหลหยดลงไปในถ้วยยานั้น
หลังจากนั้นฉู่หลิวเยว่ก็ยื่นถ้วยยานั้นให้ฉู่หนิง
ฉู่หลิวเยว่ก้มหน้ากะพริบตามองยาสีแดงอ่อนๆ แล้วเกิดความไม่แน่ใจเล็กน้อย
“เยว่เอ๋อร์ นี่มัน...มันจะได้ผลจริงๆ หรือ”
แน่นอน ฉู่หลิวเยว่รู้ว่าเขากังวลเรื่องอะไร คนที่ไม่รู้ความอะไรเลยที่เพิ่งลองต้มยาเองเป็นครั้งแรก เป็นใครก็ไม่ไว้ใจกันทั้งนั้น
อย่าว่าแต่หวังให้มันได้ผลเลย ขอแค่มันไม่มีพิษก็บุญหนักหนาแล้ว!
นางมิอาจบอกตัวตนที่แท้จริงของนางให้ฉู่หนิงรับรู้ได้ แล้วก็มิอาจบอกได้ว่านางไม่ได้สนใจอาการบาดเจ็บเรื้อรังหลายปีของเขาตั้งแต่แรก และทำได้เพียงให้เขาลองดูไปก่อนเท่านั้น
“เยว่เอ๋อร์ตั้งใจทำตามตำราแพทย์...”
ในขณะที่ฉู่หลิวเยว่กำลังอธิบายอยู่นั้น ฉู่หนิงก็รับถ้วยยาในมือนางไปเสียแล้ว
เขาหัวเราะแล้วเอ่ยว่า
“ในเมื่อเยว่เอ๋อร์ลำบากต้มยาให้พ่อแล้ว เช่นนั้นพ่อก็จะไม่ทำร้ายน้ำใจของเยว่เอ๋อร์!”
เขาพูดพลางยกถ้วยยาขึ้นดื่มจนหมดเกลี้ยง
เมื่อดื่มยาหมดแล้วเขายังคว่ำถ้วยเปล่าให้ฉู่หลิวเยว่ดูอีกด้วย
“ดูสิ พ่อยอมดื่มจนหมดเลย!”
คนทั้งใต้หล้าคิดจะทำร้ายเขา แต่เยว่เอ๋อร์ไม่มีวัน!
แม้เขาไม่แน่ใจว่ายาถ้วยนี้ของเยว่เอ๋อร์จะมีผลอย่างไร กระนั้นเขาก็ยินดีที่จะดื่มด้วยความเต็มใจ
เพราะว่านี่คือบุตรสาวที่เขารักดั่งแก้วตาดวงใจ!
ฉู่หลิงเยว่ชะงักเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสเบิกบานบนในหน้าของฉู่หนิง นางจึงเอ่ยถามคำถามนี้โดยไม่รู้ตัว
“เยว่เอ๋อร์เพิ่งลองเป็นครั้งแรก ไม่มีประสบการณ์ใดๆ ท่านพ่อไม่กลัวหรือว่าถ้าดื่มยาถ้วยนี้ไปแล้วจะ...”
“ยามนี้ก็นับว่าลูกมีประสบการณ์แล้วมิใช่หรือ มีพ่ออยู่ทั้งคน เยว่เอ๋อร์ไม่ต้องกังวลถึงสิ่งใดทั้งนั้น ลูกอยากทำสิ่งใดก็ทำไปเถิด!”
ฉู่หลิวเยว่รู้สึกถึงกระแสน้ำอุ่นไหลรินหัวใจ พลันรู้สึกเหมือนอบอุ่นขึ้นมาทันที
ในอดีตชาติ นางถูกทรยศหักหลังอย่างเจ็บปวดเข้ากระดูก ราวกับว่าหัวใจของนางได้ถูกแช่แข็งไปจนหมดสิ้นแล้ว แม้กระทั่งเลือดและกระดูกก็แข็งตัวไม่มีเหลือ
แต่ทว่าตอนนี้ เมื่อมองดูรอยยิ้มเอ็นดูของฉู่หนิง ทันใดนั้นก็ทำให้หัวใจของนางกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นอีกครั้ง
นางก้มหน้าซ่อนน้ำตา เมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดนางก็เอ่ยปากพูดอีกครั้ง
“ท่านพ่อต้องหายดีแน่นอนเจ้าค่ะ”
ฉู่หนิงอึ้ง แต่ก็ได้ยินนางพูดอีกประโยคอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“สักวันหนึ่งในอนาคต ท่านพ่อจะต้องกลับมาเก่งดังเดิม แล้วก็จะยิ่งเก่งขึ้นไปอีก!”
ฉู่หนิงหัวเราะขมขื่นในใจ
เก่งกว่าเมื่อก่อนหรือ
ขาของเขามัน...ไม่มีทางรักษาให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่สามารถบรรลุขั้นขึ้นไปได้อีก ทุกอย่างเหมือนจะพูดง่ายไปหรือไม่
แต่เขาก็ไม่ใจแข็งพอที่จะพูดเรื่องนี้ทำร้ายจิตใจบุตรสาว เขากลับยิ้มแล้วหยิกแก้มฉู่หลิวเยว่ ก่อนจะเอ่ยถาม
“จริงสิ เงินที่นำไปซื้อยาพวกนี้...”
แววตาของฉู่หลิวเยว่เป็นประกายวูบไหว
“เงินพวกนี้องค์ชายรัชทายาทเป็นคนให้มา ท่านพ่อไม่ต้องกังวล”
ฉู่หนิงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง แต่ในเมื่อฉู่หลิวเยว่ยืนกรานเช่นนี้ เขาก็ไม่ถามให้มากความอีก จากนั้นบ่นอีกไม่กี่ประโยคจึงจะออกไป
เขาขอลากลับบ้านมา ในเมื่อบุตรสาวไม่เป็นอะไร เขาก็ควรกลับไปทำงานเสีย
ฉู่หลิวเยว่รอเขาออกไปแล้วจึงเริ่มต้มยาต่อ
อาการบาดเจ็บของฉู่หนิงไม่สาหัสมากนัก แค่ใช้ยาสมุนไพรเพียงเล็กน้อยกับเวลาชั่วโมงเดียวก็เสร็จแล้ว นับจากนี้ต่างหากถึงจะเป็นเรื่องสำคัญของนาง
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็ถึงยามค่ำคืน
กลิ่นยาในห้องเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่านางจะปิดประตูและหน้าต่างไปแล้วก็ตาม แต่ในเรือนก็ยังเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่น
เดิมที่ที่พวกเขาอยู่นั้นห่างไกลมาก บวกกับเรื่องวุ่นวายในวันนี้ จึงไม่มีผู้ใดในตระกูลฉู่อยากมาที่นี่
พระจันทร์เสี้ยวลอยสูงเด่นบนท้องนภา
บรรยากาศในและนอกเรือนเงียบกริบ
ฉู่หลิวเยว่เทยาลงในถังไม้ที่เตรียมเอาไว้ข้างๆ ไอร้อนที่พวยพุ่งขึ้นผสมกลับกลิ่นยาหอมเข้มข้นตีขึ้นจมูกนาง
จากนั้นนางก็ปลดผ้าคาดเอวและเตรียมถอดเสื้อผ้า
แม้ว่าร่างกายนี้จะผอมบางและอ่อนแอ แต่ก็ซ่อนรูปอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาวเอาไว้
เมื่อเสื้อผ้าหลุดร่วงก็เผยให้เห็นไหล่ขาวเนียน
“ตึง!”
ฉับพลันก็มีเสียงชนสิ่งของดังมาจากข้างนอก!
ฉู่หลิวเยว่รีบสวมเสื้อผ้าและเดินไปที่หน้าต่างอย่างรวดเร็ว นางเปิดหน้าต่างและมองออกไปข้างนอก
“ผู้ใดน่ะ”
ภายนอกเรือนเงียบสงบ นางเห็นเพียงเงาสีขาวแวบวาบผ่านกำแพงในระยะไกลเท่านั้น
เมื่อนางต้องการจะดูใกล้ๆ เงานั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
นางรออย่างระแวดระวังอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่มีสิง่ใดเกิดขึ้น นางก็ไม่ไปดูอีก
ขณะที่นางกำลังจะปิดหน้าต่างอีกครั้ง หัวใจของนางก็เต้นโครมคราม
หรือว่า...เมื่อครู่นี้จะเป็นเสวียเสวี่ยที่มาหา
นอกจากนี้ นางก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าจะมีผู้ใดมาที่นี่ได้อีก
เหตุใดมันถึงได้กลับไปอีกแล้วล่ะ
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่หลิวก็ปิดหน้าต่างแต่ไม่ได้ลงกลอนเอาไว้
หากมันกลับมาจะได้เข้ามาทางนี้ได้
เมื่อจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ นางก็ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดสักที จากนั้นนางก็เข้าไปแช่ในถังไม้
พลังที่ร้อนแรงพุ่งเข้าสู่ร่างกายของนางอย่างบ้าคลั่งแทรกซึมไปตามผิวหนัง!
ดูเหมือนใบหน้าของฉู่หลิวเยว่จะมีเลือดฝาดทันทีเพราะขณะนี้แดงก่ำอย่างยิ่ง
ชีพจรดั้งเดิมของร่างกายนี้ไม่สมบูรณ์ พลังที่มีอยู่ก็อ่อนแอมาก การที่พลังรุนแรงแทรกซึมเข้ามาเยี่ยงนี้ จึงทนรับไม่ไหวเป็นธรรมดา
ฉู่หลิวเยว่เปิดกล่องหยกใบสุดท้าย หยิบไข่มุกเมฆาเนื้อเย็นขนาดใหญ่เท่าตามังกรสีเขียวมรกตเข้าปากกลืนลงไป
ลมหายใจเย็นฉ่ำสดชื่นพุ่งเข้าปอดทันที!
จากนั้นความเจ็บปวดก็ได้แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย!
ภายนอกหนาวเหน็บภายในร้อนเร่า ราวกับกำลังสัมผัสน้ำและไฟไปพร้อมกัน
เมื่อมีสิ่งกระตุ้นที่ร้อนแรงเช่นนี้ จึงจะสามารถกระตุ้นชีพจรเดิมและเข้าสู่การฟื้นฟูได้!
ฉู่หลิวเยว่หลับตาลงอย่างเชื่องช้า
ภายในตำแหน่งตันเถียน หน้ากระดาษหนังสือแผ่นโปร่งใสที่ไม่สมบูรณ์หน้านั้นก็กลายเป็นทะเลสาบเล็กๆ และทันใดนั้นก็เกิดเป็นระลอกคลื่นขึ้นมา!
...
ด้านนอกตระกูลฉู่ มีเงาร่างสูงใหญ่ของคนผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่ในตรอกซอยมืดเงียบยามค่ำคืน
แสงจันทร์เย็นยะเยือกสาดส่อง แต่ก็ไม่ชัดเจนเท่าแสงแวววาวในดวงตาของเขา
ข้างหลังของเขามีสิงโตขาวตัวหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่า หน้าผากของมันปรากฏรอยปูดนูน จนเห็นได้ชัดว่ามันเพิ่งถูกตีหัวมาไม่นาน
หรงซิวยืนเอามือไพล่หลัง มองดูเรือนหลังนั้นที่มืดสนิทและสงบอย่างเงียบๆ และเขาก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นเล็กน้อย
“หากมีครั้งต่อไป ข้าจะตีตาเจ้า เข้าใจหรือไม่”
กล่าวได้ว่าชีวิตของ ฉู่หลิวเยว่ นั้นช่างแสนอาภัพ แม้เป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลฉู่แต่กลับเป็นผู้ที่มีชีพจรไร้สามารถ ไม่อาจฝึกพลังใดได้จึงทำให้ถูกคนรังแกมาตั้งแต่เล็กแม้แต่องค์รัชายาทที่เป็นคู่หมั้นก็ยังไม่เคยมาดูแลและคิดแต่จะถอนหมั้นกับนาง ชีวิตของฉู่หลิวเยว่คงดำเนินต่อไปเช่นนั้นหากน้องสาวคนดีของนางไม่ส่งนักฆ่ามาเพื่อสังหารนางทำให้ดวงวิญญาณแค้นของ ซั่งกวนเยว่ ได้เข้ามาครอบครองร่างนี้แทน คนไร้ค่าอย่างนั้นรึ นางที่เป็นอดีตองค์หญิงลิขิตสวรรค์ผู้แตกฉานด้านการแพทย์และเป็นผู้มากพรสวรรค์แห่งแคว้นย่อมไม่อาจยอมรับคำสบประมาทนี้ได้จริงๆ! ในเมื่อพวกเขาล้วนดูถูกผู้อ่อนแอ นางก็จะแสดงให้เห็นว่าคนอ่อนแอผู้นี้แหละจะเหยียบพวกเขาให้จมดินได้อย่างไร! 

ควบคุมสัตว์เทพอสูร หลอมรวมพลัง เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และยาพิษ เพื่อยื้อชีวิตเหล่ามนุษย์และทวยเทพ! 
นางขอสาบาน นางจะทำให้คนที่เคยทรยศเหยียดหยามนางพวกนั้นได้รับกรรมอย่างสาสมเป็นร้อยเท่าพันทวี! 
ตอนแรกทุกคนเตือนเขาว่า “ท่านหลีอ๋อง บุตรสาวที่ตระกูลฉู่ทอดทิ้งผู้นั้นไม่คู่ควรกับพระองค์!” 
ต่อมาทุกคนกลับเย้ยหยัน “องค์ชายผู้อ่อนแอ ไม่คู่ควรกับองค์หญิงลิขิตสวรรค์ผู้สูงส่ง!”

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : ยอดหญิงลิขิตสวรรค์

ผู้เขียน : จ้านซีเหยี่ย (战西野)

---

[至尊神医之帝君要下嫁] / [战西野]
© 2022 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.
