ภพรัก ฉบับยมทูต
Saralyman27
## ภพที่ 1

กรี๊ด!!!
"มีคนถูกรถชน เรียกรถพยาบาลเร็ว"
"อย่ามุงครับ อย่ามุง คนเจ็บกำลังแย่"
เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นพอๆกับเสียงรถยนต์ที่วิ่งสวนไปสวนมา ผู้คนมากมายต่างหยุดมุงดูร่างของชายหนุ่มที่ไม่รู้นาม นอนจมกองเลือด แขนขาบิดเบี้ยว จากการถูกรถชนร่างด้วยระยะประชิดจนทำให้ร่างปลิวกระเด็นอยู่กลางถนน ไม่นานเสียงไซเรนรถโรงพยาบาลก็ดังเข้ามาใกล้ พร้อมกับแบกร่างไร้วิญญาณของผู้ตายคาที่ที่ห่อด้วยผ้าดิบสีขาวไว้หนาแน่นขึ้นรถเพื่อไปทำแผนการพิสูจน์ศพต่อไป
"คุณ…"
เสียงทุ้มหนาจากด้านข้าง ทำให้กานต์รีบหันไปหาตามสัญชาตญาณ
"ครับ?"
"คุณไม่ตามไปเหรอครับ ร่างของคุณนะ"
"…!?"
กานต์เบิกตาโพลงตกใจที่ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ข้างตัว สามารถมองเห็นร่างอันไร้วิญญาณของเขาได้ด้วย
"คุณมองเห็นผม? คุณเป็นผีเหมือนผมเหรอ?"
"ไม่ใช่"
"เอ๋?แล้ว…"
"ผมไม่ใช่ทั้งคนและผี ผมคือคนที่มาได้รับคำสั่งให้มานำดวงวิญญาณคุณไปไตร่สวนและลงทัณ ตามกฎของการเข้าสู่โลกแห่งความตาย"
"งั้นคุณ…คุณก็คือยมทูตเหรอ"
กานต์มองชายตรงหน้าเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ในหัวเกิดแต่ความสงสัย ทำไมยมทูตถึงไม่เหมือนกับที่เขาเคยได้ยินมา ชายตรงหน้าใส่สูทผูกไทด์สีดำทับเสื้อเชิ้ตขาวด้านในและใส่กางเกงสแล็คสีดำ รองเท้าคัทชูดำมันแวว ท่าทางบุคลิกดูเหมือนนักธุรกิจมากกว่ายมทูตเสียมากกว่า
"คุณแน่ใจนะ ว่าคุณคือยมทูต"
"หึ…ทุกคนเรียกผมแบบนั้น ถ้าใช่ก็คือใช่"
"แล้วคุณจะพาผมไปนรกเหรอครับ"
"ใช่ คุณต้องได้รับการสอบสวนก่อนว่าจะได้ไปลงนรก ขึ้นสวรรค์ หรืออยู่บนโลกมนุษย์ต่อไป"
กานต์จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าตาปริบๆ ตอนนี้เขาไม่ได้รู้สึกกลัว ดีใจ หรือเสียใจ เพราะความตายคือสิ่งที่เขาเลือกมาตั้งแต่ต้นแล้ว


## ภพที่ 2

แอ๊ดดด…ตึง!
เสียงประตูเหล็กบานใหญ่ สูงเกือบ 2 เมตร ถูกเปิดและปิดลงดังสนั่น กานต์เดินมายมทูตหนุ่มเข้ามาในห้องมืดสนิท ก่อนแสงสว่างจะเจิดจ้าอยู่ด้านหน้า และการรับรู้ถึงสายตาหน้าเกรงขาม ดวงตาแข็งกร้าวที่จ้องมองมายังเขา แต่มันกลับผิดแปลกตรงที่เขาไม่สามารถเงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้าได้ แม้จะพยายามสักแค่ไหนก็ทำได้เพียงก้มหน้าและคุกเข่าตรงกลางห้อง
"ว่ามาภพ"
"ครับนายท่าน…นายผู้นี้ชื่อ กานต์ชนก อำนวยเดช ชื่อเล่น กานต์ อายุ 25 ปีเต็ม ชีวิตตั้งแต่เกิดมาไม่สมบูรณ์ ถูกทอดทิ้งตั้งแต่ยังเกิด ความดีไม่มี ความชั่วไม่ได้ทำ แต่ความผิดบาปที่ทำคือการฆ่าตัวตาย"
ยมทูตหนุ่มเอ่ยกล่าวถึงเรื่ิองราวของกานต์ จากประวัติการตายที่เขาได้รับมอบหมายมา ผู้ฟังเบื้องบนพยักหน้ารับคำกล่าวของลูกน้อง เพ่งมองเอกสารในมือและชาวมดคิ้วเป็นปน ก่อนจะปิดแฟ้มเอกสารดัง ปัง!
"ภพ! นายผู้นี้ยังไม่ถึงเวลาตาย ตามอายุขัยมันอีก 30 วัน ชะตาถึงจะขาด เจ้าพาเขามาก่อนเวลาอันควร"
ภพ ยมทูตหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นถึงกับหน้าทอดสี ขบกรามแน่นเคร่งเครียดในความผิดพลาดที่ตนเองก่อขึ้น
"เจ้า ชื่อกานต์ใช่ไหม" ผู้มีอำนาจสูงสุดเอยถามกานต์
"คะ ครับ…"
"เจ้ายังอยากที่จะกลับคืนสู่ร่างเจ้าไหม เจ้ายัง…"
"ไม่ครับ ผมไม่อยากมีชีวิตอยู่ ให้ผมอยู่ไหนก็ได้ เป็นผีเล่ห์ร่อน ที่ไหนก็ได้ แต่อยากให้ผมกลับไปมีชีวิตอีกเลย ได้โปรด"
กานต์พูดร้องขอทั้งน้ำตา ตัวสะอื้นไห้ร่ำร้องจนสั่นโยก
"เจ้าน่าจะมีชีวิตอยู่อีกหน่อยเพื่อสร้างกรรมดี ชีวิตเจ้าจะมีความสุขมากกว่านี้ ในเมื่อเจ้าไม่อยากมีชีวิตต่อ ข้าก็จะให้สิทธิ์เจ้าได้ทำตามสิ่งที่เจ้าต้องการ ภายในช่วงเวลา 30 วันก่อนที่จะถึงเวลาตายของเจ้า เจ้าอยากทำอะไร ไปที่ไหน เจ้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะได้ทำ ข้าจะให้ภพไปค่อยดูแลเจ้าจนกว่าจะถึงเวลาตาย"
"ผมทำได้เหรอครับ ทำอะไรก็ได้เหรอครับ ได้ทั้งหมดเลยเหรอครับ"
"ได้ทั้งหมดตามที่เจ้าปรารถนา ในที่ที่ข้าจัดเตรียมไว้ให้เท่านั้น"
"ครับๆ ขอบคุณครับ"
กานต์ก้มหน้า ยกมือขึ้นขอบคุณผู้ออกคำสั่ง ไม่นานประตูก็เปิดออกพร้อมแสงสว่างจ้าที่นำพาเขาไปยังอีกโลกที่ได้จัดเตรียมไว้


## ภพที่ 3

ซ่าาาา
เสียงสายน้ำไหลทอดลงมาจากหุบเขา ดอกไม้นานาชนิด พร้อมสัตว์น้อยใหญ่ที่ดูเป็นมิตรเดินอยู่ริมลำธาร กลิ่นหาดทรายซัดซ่านเหมือนดั่งภาพวาดที่อยู่บนสถาปัตยกรรมชิ้นยอด แต่ผิดแปลกตรงที่ภาพธรรมชาติที่เห็นตรงหน้าดูเหมือนเป็นการผสมผสานของน้ำตกลำธารและทะเล ซึ่งมันสามารถเปลี่ยนเป็นสิ่งใดก็ได้ตามแต่ผู้ที่มาเยือนอยากให้เป็น
"คุณ…ที่นี้มันที่ไหนเนี่ย สวยมาก เหมือนผมอยู่ในโลกแห่งความฝัน แบบโลกในนิยาย ผมฝันอยู่ไหมคุณ"
เพี๊ยะ!
"โอ้ย!"
"กานต์ นี้คุณทำอะไรเนี่ย"
ภพเดินมาจับใบหน้าขาวซีดของกานต์ เพราะเจ้าตัวดันเล่นพิเรนตบหน้าตัวเองจนเกิดรอยแดงข้างแก้มขาว
"คุณไม่ได้ฝัน ทุกอย่างจับต้องได้ และเป็นจริง"
ภพลูบแก้มเนียนหวังปลอบประโลมในทุกเรื่องที่อีกคนสงสัยและเจอมา กานต์มองใบหน้าของคนตรงหน้า เขาซาบซึ้งในความห่วงใยจากคนที่เพิ่งรู้จัก ซึ่งเป็นความรู้สึกที่แทบจะลืมเลือนไปแล้วว่าเคยได้รับมันตั้งแต่มีชีวิตอยู่
"ผะ ผมไม่เจ็บครับ แค่อยากรู้ว่าตัวเองฝันไปไหม"
"หึ…แล้วที่นี้รู้หรือยัง ว่าฝันอยู่หรือเปล่า"
กานต์เกาคอแก้เขิน ก่อนจะหมุนตัวมองดูทิวทัศน์รอบตัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
"คุณ…เออ…คุณภพ ผมเล่นน้ำได้ไหม"
ภพมองกานต์และพยักหน้ายิ้มมุมปาก ส่งสัญญาณเปิดทางให้คนตัวเล็กกว่า ได้เดินตรงไปยังลำธารที่มีสายน้ำตกไหลลงมาปะทะโขดหิน และทรายสีขาวอยู่รายรอบ
กานต์ยิ้มแก้มปริ กระโดดลงไปเล่นน้ำเย็นฉ่ำ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับลืมไปว่าตนนั้นว่ายน้ำไม่เป็น
"แค่กๆ…ชะ ช่วยด้วย อ่ะ…ช่วยผม…"
กานต์จมหายลงไปใต้สายน้ำดำดิ่งลงไปจนเกือบจะถึงโขดหิน ร่างที่กำลังจะแน่นิ่งพร้อมสติที่กำลังจะดับวูบ ถูกแขนกำยำเกี่ยวเอวประคองตัวและพยุงพาร่างอ่อนแรงขึ้นไปหายใจเหนือน้ำ
"กานต์"
ภพเรียกกานต์ที่กำลังนอนแน่นิ่งหลับสนิทอยู่บนหาดทรายสีขาว พยายามตบแก้มขาวเบาๆเพื่อเรียกให้อีกคนฟื้น
"ตื่นเถอะกานต์ คุณตายไปแล้ว และตายไม่ได้อีกแล้วนะ"
ภพลูบใบหน้าขาวซีด ลงมาเรื่อยๆจนสุดที่คางมน เขาใช้นิ้วมือจับปลายคางมนให้หน้าเชิดขึ้น ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะค่อยๆโน้มลงไปใกล้ริมฝีปากซีด อีกแค่เพียงไม่ถึงเซน
เฮือก! โป๊ก!
"โอ้ย! เจ็บๆๆ"
กกานต์ลืมตาโพลง หอบหายใจรับอากาศเข้าปอด และด้วยความที่ไม่รู้ว่าใบหน้าของเขาอยู่ใกล้กับอีกคน หน้าผากของกานต์จึงปะทะชนเข้ากับภพเต็มแรง เพราะคนที่เพิ่งตื่นดันรีบลุกตัวขึ้นมาซะเร็ว
"คุณ…ภพ"
กานต์ลูบหน้าผากตัวเองที่กำลังปวดบวมและแอบมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆไปด้วย ใบหน้าขาวซีดเริ่มแดงฝาดเพราะภพดันเอื้อมมือมาจับมือของกานต์ที่กำลังกดวนนวดอยู่ตรงหน้าผากเพื่อบรรเทาความเจ็บ
"เจ็บเหรอ"
"ครับ…แล้วคุณไม่เจ็บเหรอ ผมชนแรงอยู่นะ"
"ไม่นะ"
"หืม? คุณไม่เจ็บเลยเหรอ"
"ความรู้สึกของมนุษย์ ผมไม่มีแล้วครับ"
"แล้ว…ทำไม…ทำไมผมถึงยังมีอยู่"
"เพราะคุณยังไม่ถึงเวลาตาย และคุณได้รับสิทธิ์ให้กลับมามีชีวิต แต่กลับไปใช้ชีวิตไม่ได้ คุณสามารถทำทุกอย่างได้ตามปกติเหมือนกับคนๆหนึ่งที่ยังมีลมหายใจถ้าอยู่ในที่แห่งนี้เท่านั้น"
"อ๋ออ ผมเข้าใจแล้ว ดีจัง…ที่อย่างน้อยการตายก็ทำให้ผมมีความสุขได้"
กานต์ยิ้มหน้าระรื่น ตอบกลับภพด้วยความสุขที่ตัวเองรู้สึกถึงมันจริงๆ
"ทำไมคุณถึงอยากตาย การมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่มนุษย์ต้องการ"
"ครับ ทุกคนต้องการแต่ไม่ใช่ผม ชีวิตผมไม่มีใครต้องการแม้แต่ตัวผมเอง"
"เวรกรรมของแต่ละคนไม่เหมือนกัน คุณน่าจะอยู่เพื่อทำกรรมดีไว้บ้าง"
"หึ…ผมว่า ผมอยู่เพื่อชดใช้กรรมไปหมดแล้วนะ ผมเลยไม่เสียใจที่ต้องตาย"
"กานต์…"
ตึก ตึก ตึก…
"คุณภพ…ทำไมเสียงหัวใจคุณ…เต้นแรงจัง"


## ภพที่ 4

กานต์ตาตื่น มองหน้าภพที่ขมวดคิ้ว มือจับหัวใจตัวเอง หัวใจของภพมันกำลังเต้นระรัวโดยที่เขาเองก็ไม่เข้าใจถึงสาเหตุและไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
"คุณภพ คุณโอเคไหม ใจคุณเต้นแรงมาก มันดังจนผมได้ยิน"
"ผมไม่เป็นไร คุณจะไปนอนผ่อนไหม ที่นี้มีบ้านพักอยู่ข้างๆชายหาด คุณน่าจะชอบ"
"ครับๆ ไปๆ"
กานต์ยิ้มตอบ เขย่าแขนภพเร่งให้คนตัวสูงเดินพาไปยังสถานที่ที่เอ่ยถึง
'คนที่อยู่ในโลกของความตาย ยิ้มเก่ง มีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ'
ภพคิดในใจ พร้อมเหลือบมองคนตัวเล็กขาวซีดข้างกาย ใบหน้าที่มีความสุขกับโลกของความตายแบบนี้ เขาเองก็เพิ่งเคยเจอเป็นคนแรก
"โหหห สวยมาก เหมือนกับบ้านของเจ้าหญิงกลางป่าในนิทานเลยคุณ"
"หึ…คุณเป็นเด็กสามขวบเหรอ"
"จิ…คุณภพ"
กานต์ทำปากยู่ แอบเคืองคนที่แกล้งพูดประชดเขา
"แล้วผมนอนไหน คุณอยู่กับผมด้วยไหม"
"ช่วงเวลา 30 วันนี้ ที่นี้เป็นของคุณ และผม…"
ภพพูดพร้อมก้าวขาขยับเข้ามาใกล้กานต์ จนร่างที่เล็กกว่าต้องค่อยๆถอยหดไปชิดผนังกำแพง
"ผมจะอยู่คุณจนถึงวันสุดท้าย ในทุกที่"
กานต์ที่ตอนแรกก้มหน้าอยู่ตรงกึ่งกลางอกของภพ ถึงกับผงะรีบเงยหน้าขึ้นมามองหน้าคนพูดเพื่อหาความหมาย ดวงตาของทั้งคู่จ้องมองเหมือนจะเข้าใจแต่ก็เหมือนจะไม่มีความนัยอะไรในนั้นเลย
"คุณควรไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย"
ภพดันตัวเองถอยหลังออกมา แล้วหันหลังเดินออกไปยังหน้าบ้าน ทิ้งให้อีกคนยืนนิ่งเหมือนถูกสาปด้วยความไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าจริงๆแล้วยมทูตไม่มีความรู้สึกอะไรเลยจริงๆเหรอ บางครั้งการกระทำกับคำพูดมันก็ดูสวนทางกันชอบกล
เวลาเลยผ่านไปจนกระทั่งพระอาทิตย์หลบหาย มีพระจันทร์และดาวดวงน้อยใหญ่ส่องแสงระยิบอยู่บนท้องฟ้า ด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กานต์จึงได้เผลอหลับไป มาตื่นอีกทีก็เพราะท้องเริ่มร้องหิวข้าวเนื่องจากไม่ได้กินอะไรเลยมาเกือบทั้งวัน
"คุณภพ…คุณภพ…คุณ…"
กานต์เดินเรียกหาภพ ตั้งแต่ห้องนั่งเล่น มาจนถึงห้องครัว แต่สิ่งที่น่าตกใจก็คือ พอเดินมาถึงห้องครัวอาหารมากมายก็ได้ตั้งไว้เต็มโต๊ะราวกับเสกมา
"ผู้หยั่งรู้งั้นเหรอ เป็นยมทูตนี้รู้ทุกอย่างเลยหรือไง"
"สงสัยหรือนินทา"
"เฮ้ย! คุณ…"
กานต์รีบเดินผละออกมาเพราะเสียงคนที่เขากำลังบ่นหาดังกระซิบหู ใกล้จนทำให้ตกใจ
"คะ คุณ…มาตอนไหน"
"เมื่อกี้ ทันพอได้ยินเรื่องที่คุณสงสัย"
"จิ…ผมหิวแล้ว จะกินข้าว"
กานต์หน้างอ กระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ จัดการกินอาหารที่อยู่บนโต๊ะ โดยไม่สนใจอีกคนที่ยืนมองอยู่
"แล้วทำไมคุณไมากินล่ะ ยืนมองผมอยู่ได้ หรือต้องจุดธูปก่อน"
ภพยิ้มมุมปากส่ายหน้าให้กับความเดียงสาของคนที่ชอบประชดเขา
"ผมไม่หิว ผมไม่มีความรู้สึกหิวหรอก*
"อ๋ออ ผมลืมไปพวกคุณมันไม่มีความรู้สึก"
"หึ…อีกไม่นานคุณก็ต้องเป็นแบบผม"
"จิ…รู้แล้วน่า…แล้วคุณอยู่ได้ยังไง คือแบบ…ไม่ต้องกิน ไม่ความรู้สึก อยู่ไปวันๆแบบนี้เหรอ"
"ยมทูตอย่างพวกเรา อยู่ด้วยบุญบาปของมนุษย์ หน้าที่ของพวกเราสำเร็จสิ่งนั้นคือสิ่งที่ทำให้ยมทูตอย่างพวกผมอยู่ได้"
กานต์พยักหน้ารับรู้สิ่งที่ภพบอก แล้วนั่งกินข้าวต่อไปจนข้าวหมดจาน
"เดี๋ยว…คุณจะทำอะไร"
กานต์ที่กำลังจะยกจานข้าวไปล้าง จึงกับต้องชะงักมือเพราะภพพูดห้ามไว้
"เอาจานไปล้างไง กินเสร็จก็ต้องล้าง"
"ไม่ต้อง วางไงที่เดิม"
กานต์ทำหน้าสงสัย ได้แต่ยอมวางจานข้าวลงที่เดิม และเพียงแค่กระพริบตา จามชามรวมถึงอาหารที่อยู่บนโต๊ะก็หายวับไปทันที
"เฮ้ย! อะ อะไรเนี่ย คุณเป็นยมทูตหรือพ่อมดกันแน่"
"เฮ้ออ…คุณอยากทำอะไรอีกไหม หรือจะขึ้นนอน"
"เหอะ…ไม่นอนอะ ผมนอนจนอิ่มแล้ว ผม…อืมมม…"
กานต์ทำหน้าครุ่นคิด แล้วเดินไปใกล้ภพ
"ผมอยากไปที่ทำงานคุณ ผมอยากรู้ว่านรกเป็นยังไง"
"ตามคำบัญชาครับ เจ้านาย"
ไม่นานทั้งภพและกานต์ก็มายืนอยู่ในนรก ตามคำขอที่กานต์ต้องการ เสียงกรีดร้องเอะอะโวยวายของเหล่าดวงวิญญาณที่กำลังถูกลงทัน ส่งเสียงดังลั่นจนกานต์ถึงกับหน้านิ่ว ไม่ว่าจะเดินไปตรงไหน ทุกทีก็จะแดงฉานไปด้วยเพลิงไฟ แต่กานต์กลับไม่ได้รู้สึกร้อนหรือเป็นอันตรายใดๆ จากสะเก็ดไฟที่ตกลงมา
"คุณจะไม่เป็นอะไร เพราะยังไม่ใช่ที่ของคุณ ไม่ต้องกังวล"
"ที่นี้ลงโทษคนยังไงเหรอครับ มีต้นงิ้ว กระทะทองแดงตามที่ผมได้ยินมาหรือเปล่า"
"มี บางอย่างก็เหมือนกับสิ่งที่คุณได้ยินมา บางอย่างก็ไม่ใช่"
ภพเดินพากานต์เดินไปดูจุดลงโทษดวงวิญญาณที่ต้องรับผิดจากกรรมของตนหนักเบาต่างกันไป ขุมนรกไม่ได้มีแค่ชั้นเดียว ที่นี้มีหลายชั้นตามกรรมที่ทำมา ซึ่งชั้นล่างสุดเป็นที่ที่ไม่มีใครอยากลงไป และเป็นที่อันตรายสูงสุด ต้องได้รับการอนุญาตจากผู้บัญชาสูงสุดเท่านั้นถึงลงไปได้
"นรกขุมสุดท้ายคุณเคยลงไปไหม"
"ขุมนั้นผมยังไม่เคยได้รับคำสั่งให้สามารถลงไปได้ และนั้นก็ไม่ใช่หน้าที่ของผมที่ต้องลงไป"
"ขุมนั้นมีเอาไว้ลงโทษคนที่ทำกรรมอะไรเหรอครับ"
"กรรมที่เป็นบาปหนักที่สุด มี 5 อย่าง คือ 1. ฆ่าบิดา 2. ฆ่ามารดา 3. ฆ่าพระอรหันต์ 4. ทําให้พระกายพระพุทธเจ้าห้อเลือด 5. ทําให้สงฆ์แตกแยกกัน"
"อ๋ออ แล้วผมละครับ ต้องไปอยู่ขุมไหน"
กานต์พูดพร้อมกับมองลงไปยังขุมนรกล่างสุดที่ไกลลิบจนไม่สามารถมองเห็นได้
"บาปกรรมของคุณผมยังตอบไม่ได้ ต้องให้ผู้มีอำนาจเป็นผู้ตัดสิน เพราะคนเรามีบุญกรรมที่ติดตัวมาไม่เหมือนกัน อย่างที่คุณรู้มีกรรมก็ตกนรก มีบุญก็ขึ้นสวรรค์หรือได้ไปเกิดใหม่"
"ครับ…ผม…" ตุบ!
"กานต์! คุณเป็นอะไร"


## ภพที่ 5

"ฮึ ฮือออ…ผม…ขอน้ำหน่อย"
กานต์ที่เพิ่งฟื้นจากการเป็นลมหมดสติไปในนรก ตื่นมาพร้อมเสียงแหบพร่า แม้ดวงตาจะยังเปิดไม่เต็มที่แต่เสียงที่เปร่งออกมาเพราะอาการหิวกระหายน้ำ ทำให้ภพที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆต้องรีบลุกขึ้นไปรินน้ำใส่แก้วมาให้
"อะ แฮ่กๆๆ"
ไม่รู้ว่าทำไม ไม่ว่ากานต์จะดื่มน้ำกลืนลงไปสักกินหน เขากลับสำลักน้ำคายออกมาทุกรอบ สุดท้ายภพจึงต้องกลั้นใจดื่มน้ำเข้าไปอมไว้ในปากของตัวเองและประกบปากแนบลงไปกับปากคนที่นอนอยู่ น้ำจากในปากภพถูกส่งเข้าไปในปากของกานต์ เสมอเป็นการช่วยชีวิตทางอ้อม แต่มันกลับเนิ่นนานจนคนที่นอนอยู่ต้องร้องประท้วงอื้ออึงในลำคอเพราะเหมือนลมหายใจกำลังจะถูกดูดกลื่นไป
"อือออ…แฮ่กๆ ภพ…?"
"ผมแค่ช่วยคุณ"
กานต์ที่ฟื้นได้สติยังคงนั่งมึน งงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ไม่รู้ว่าเขาจะควรจะมึนงงกับการไปสลบที่นรก หรือกับจูบที่ภพมอบให้ถึงแม้จะไม่ใช้จูบแบบที่คิดไว้ก็ตาม
"คุณเป็นอะไรไหม"
ภพถามขึ้นอย่างเป็นห่วงเมื่อเห็นกานต์นิ่งไป กานต์เองก็ทำเพียงส่ายหน้าบอกให้คนถามรับรู้ว่าเขาสบายดี
"ภพ คือ…ผมถามคุณอีกรอบได้ไหม"
"ถามอะไรครับ"
"คุณ…ที่เป็นยมทูต ไม่มีความรู้สึกอะไรจริงๆเหรอ"
"ครับ ผมไม่มีความรู้อะไร ถ้าคุณไม่แน่ใจ ผมจะพิสูจน์ให้ดู"
กานต์นั่งงงมองภพที่ยื่นมือไปถือแก้วน้ำ
เพล้ง!
ภพทุบแก้วน้ำใส่กำแพงจนแตกละเอียด แล้วขยำเศษแก้วที่อยู่ในฝ่ามือจนเลือดไหลรินลงมาที่ถึงข้อศอก
"คุณภพ! คุณทำบ้าอะไรเนี่ย"
"กานต์ ผมไม่เจ็บ คุณไม่ต้องตกใจอะไร"
"ฮึก…ผมไม่ได้หมายถึงแบบนี้"
กานต์ร้องไห้แล้วยื่นมือไปจับที่หัวใจของภพ ตอนนี้มันเต้นแรงเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นเมื่อตอนนั้น
"ผมหมายถึงตรงนี้ ความรู้สึกของคุณตรงนี้ต่างหาก คุณรู้สึกไหม…"
ภพมองกานต์ที่จ้องมองมาที่เขาอย่างไม่กระพริบตา ดวงตากลมโตของกานต์เริ่มสั่นระริกและเอ่อนองไปด้วยน้ำตา ภาพของคนตรงหน้าทำให้ภพยิ่งใจเต้นแรงจนเขารู้สึกเจ็บไปทั่วตัว
"ภพ!"
ยมทูตหนุ่มหายตัวไปโดยฉับพลัน ทิ้งให้กานต์นั่งร้องไห้กับคำถามที่เต็มไปด้วยการรอคำตอบ
รุ่งเช้า แสงแดงสอดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาในห้องนอน ปลุกคนที่กำลังนอนหลับไหลให้ตื่นขึ้น หลังจากหลับไปพร้อมกับน้ำตาเกือบทั้งคืน กานต์ลืมตาตื่น ลุกขึ้นมานั่งอยู่บนเตียง ในหัววนเวียนคิดแต่เรื่องของภพซ้ำไปซ้ำมา ตอนนี้จากที่ตัวเองไม่เข้าใจ จนเริ่มมั่นใจว่าความรู้สึกที่มีต่ออีกคนคืออะไร ถึงแม้จะเพียงแค่ไม่นานก็ขอให้ได้ใช้เวลานี้ทำให้ตัวเองมีความสุขก่อนจะถึงเวลาตายจริงๆ
"ภพ…ภพ…ภพคุณอยู่ไหน ภพ…ถ้าคุณไม่ออกมาผมจะเดินลงทะเลแล้วนะ คุณรู้ใช่ไหมว่าผมว่ายน้ำไม่เป็น…คุณภพ…"
กานต์กัดปาก แอบเคืองและน้อยใจอีกคนไม่น้อย ร่างเล็กค่อยๆเดินไปตรงยังชายหาด ขาเรียวค่อยๆก้าวเดินลงไปในน้ำเย็นใส ขาเรียวก้าวเดินลงไปเรื่อยๆจนน้ำเริ่มขึ้นมาอยู่ระดับอก และไม่นานร่างนั้นจึงจมหายลงจนไร้เงา
"เฮือก…แฮ่กๆๆ"
เพียงไม่นาน ร่างของกานต์นั้นก็ถูกภพอุ้มขึ้นมา คนตัวสูงกว่าจึงเดินอุ้มคนในอ้อมแขนไปยังชายหาด วางคนตัวขาวลงบนหาดทราย แล้วนั่งลงข้างๆ โดยไม่ได้พูดอะไร
"ผมเหลือเวลาอีกเท่าไหร่ครับ"
"29 วัน"
"ก็ยังพอมีเวลา"
"ครับ?"
ภพมองหน้ากานต์ เขาถามอย่างไม่เข้าใจ
"อีก 29 วันที่เหลือนี้ ช่วยแกล้งเป็นแฟนผมได้ไหม"
"ห๊ะ…คุณพูดนะ?"
"ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ คุณแฟน"


## ภพที่ 6

"คุณภพพพพ จะไปไหน"
ภพกำลังเดินหนีกานต์ที่พยายามเดินตามตื้อเพื่อขอคำตอบรับในการเล่นเป็นแฟนปลอมๆ ภพเอาแต่ส่ายหน้าและเดินหนี แต่สุดท้ายก็ถูกกานต์ตามดักหน้าไว้ไม่ให้เดินต่อ
"กานต์ คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ จะทำอะไรคิดอะไร คุณรู้ดีว่าสิ่งไหนควรไม่ควร"
"แหม…ไม่เห็นต้องดุผมนขนาดนั้นเลย งานนี้ผมเสียเปรียบนะ ไม่ใช่คุณสักหน่อย"
"เฮ้ออออ"
ภพถอนหายใจให้กับความดื้อด้านของคนที่เขาไม่เคยเจอ
"งั้นผมขอถามคุณแค่ข้อเดียว ทำไมต้องเป็นผม
กานต์ยิ้มแก้มปริแล้วตอบภพโดยไม่ลังเล
"ที่ต้องเป็นคุณเพราะเป็นคนอื่นไม่ได้ไง ตอนนี้ผมอยู่กับคุณแค่สองคน จะให้ไปขอใครเป็นแฟนละ"
"เฮ้ออ"
ภพถอนหายใจส่ายหน้าเอือมระอาอย่างไม่เข้าใจ การที่ต้องตายก็นับว่าเป็นทุกอยู่แล้ว แต่กลัยไม่ใช่กับคนตรงหน้าที่ดูจะมีความสุขและคิดว่ามันเป็นเรื่องสนุกซะเหลือเกิน
"คุณภพ…ตกลงไหม?"
กานต์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ภพ เอี่ยงคอถามคนที่กำลังครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างจนไม่ทันได้ตั้งตัว ใบหน้าของทั้งคู่ที่อยู่ห่างกันเพียงปลายจมูกกั้น ทำให้เรื่องบางอย่างที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ดันเกิดขึ้นเพียงกระพริบตา
จุ๊บ
…!?
ริมฝีปากบางซีดรีบยื่นไปช่วงชิงจูบจากยมทูตหนุ่ม โดยไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ภพยืนตาค้างชั่วครู่ จากตกใจเปลี่ยนมาเป็นนิ่งเฉยแล้วเดินหันหลังจากไปโดยไม่หันกลับมา กานต์ทำเพียงยืนมองแผ่นหลังภพที่เดินจากไปด้วยสีหน้าระรื่นและแปรเปลี่ยนเป็นหมองเศร้า ก่อนจะถอนหายใจแล้วนั่งลงไปบนชายหาด เหม่อมองทิวทัศน์ด้านหน้าที่สวยงามแต่กลับไม่มีความรู้สึกใดๆเลย
"กานต์…กานต์…กานต์ตื่น…คุณเป็นอะไร ตื่นได้แล้ว"
"อืออออ…"
กานต์บิดขี้เกียจ สองแขนชูขึ้นเหนือหัว ก่อนจะผละตัวลุกขึ้น ตกใจที่ตัวเผลอหลับไปในที่ที่ไม่นานจะหลับได้เลย
"ทำไมชอบหาแต่เรื่อง ทำไมคุณไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง นี้มันชายหาด คุณหลับไปได้ยังไง"
"เอ่อออ…ผม ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ"
กานต์สะลึมสะลือมึนงงเล็กน้อย เจ้าตัวบิดขี้เกียจยกยกมือชูขึ้นซ้ายขวาแล้วลุกขึ้นปัดทรายที่ติดอยู่ตามตัว ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านอย่างว่าง่าย ภพเองเขาก็แต่ทำตามหน้าที่ ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าคำสั่งที่ได้รับมา แต่…ตอนนี้หัวใจที่มันเป็นเป็นจังหวะ กับเต้นผิดแปลกไปจนเจ้าตัวต้องยกมือขึ้นมาคุมไว้เขาเหมือนมันจะหลุดออกมา
ก๊อกๆ
"กานต์ ผมเข้าไปได้ไหม"
ภพเคาะประตู แล้วเอ่ยถามขออนุญาตเจ้าของห้องเพื่อเข้าไปด้านใน
แกร๊ก…
พอได้ยินเสียงเปิดประตู ซึ่งถือเป็นสัญญาณบอกถึงการได้รับอนุญาต ภพจึงเดินเข้ามาในห้อง นั่งลงข้างๆกานต์ที่กำลังนั่งเช็ดผมอยู่บนเตียง
"..."
ทั้งคู่ยังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้มีการพูดจาใดๆ จนกระทั่ง
จุ๊บ…
"อุบ อืออออ"
ภพเอี้ยวตัวจงใจโน้มใบหน้าเข้ามาจุมพิตริมฝีปากบางซีดของกานต์ จากแค่แตะกันมันค่อยเริ่มแปรเปลี่ยนบดเบียดดูดกลืนลิ้มรสชาดหอมหวานที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน กานต์ตาโตตกใจที่จู่ๆ ภพก็ทำในสิ่งที่ตนไม่คาดถึง แต่สัมผัสอบอุ่นที่อบอวลไปด้วยความลุ่มหลงที่ไม่เคยเจอทำให้เผลอไผอ่อนโอนไปตามแรงที่ใจปรารถนา
"อืออ…อ่าาา แอ่กๆ"
เมื่อภพถอนจูบออกมา กานต์จึงรีบสูดอากาศเข้าปอด หายใจหน้าแดงหน้าดำเหมือนคนกำลังขาดออกซิเจน
"ผมเองก็ไม่รู้ว่าลึกๆแล้ว ตัวเองรู้สึกยังไง แต่เวลาอยู่ใกล้คุณผมรู้สึกเจ็บที่หัวใจเวลามันเต้นแรงๆ"
"แล้ว…ตอนนี้ เออ…คุณยังเจ็บอยู่ไหม"
กานต์ยื่นมือไปจับทาบทับตรงตำแหน่งหัวใจของภพ ตอนนี้มันกำลังเต้นแรงจนเหมือนจะทะลุออกมา
"สรุปแล้ว ยมทูตอย่างคุณ มีความรู้สึกไหม"
"ผมไม่รู้ ผมก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่าอะไร ถ้าเป็นเพียงดวงวิญญาณที่รอชดใช้กรรม มันจะยังมีความรู้สึก รัก โลภ โกรธ หลงอยู่ แต่ผมที่เป็นยมทูต ผมไม่ควรจะมีความรู้สึกแบบนั้น"
กานต์มองใบหน้าเคร่งเครียดของภพด้วยความสงสาร อึดอัด และไม่เข้าใจ และถ้าทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะเขา เขาควรรู้ตัวได้แล้วว่าได้ทำสิ่งผิดมหันต์ลงไปโดยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์
"ผมขอโทษ แต่ผมต้องการคุณจริงๆ แค่สักครั้งให้ผมได้รับรู้ถึงความรักที่มันยังมีอยู่บ้าง ให้ผมได้ใช้ชีวิตที่มีแต่ความรักมากกว่าความทุกข์ที่ผ่านมา…ได้ไหมภพ"
สุดท้ายคนเราหรือแม้แต่ดวงวิญญาณก็ยังคงใช้ความรู้สึกของตัวเองนำทางมากกว่าสิ่งใด กรานต์จับใบหน้าคมสันของยมทูตหนุ่ม ฝ่ามือแนบลงไปที่แก้มทั้งสองข้าง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกเเตะชิดชนกันและ…
"ผมมีงานด่วน คำสั่งออกมาแล้ว"
ภพผละตัวเด้งออกมา ก่อนที่จะหายวับไปตามเสียงเรียก แต่นั้นกลับเป็นเสมือนสายป่านหรือตัวการที่นำพากานต์ติดตามไปกับเขาด้วยเพราะร่างกายของทั้งคู่ยังสัมผัสกันอยู่
"กานต์! คุณมาได้ไง"
"ผม…ผมก็ไม่รู้ ผมหายมาพร้อมคุณ"
"ชิบ…ช่างเถอะ งั้นคุณก็ช่วยอยู่เฉยๆ ข้างๆผมก็พอ"
กานต์มองภพและพยักรับ สถานที่ที่ทั้งสองคนมาถึงคือกลางสะพานสูงในกลางเมือง ที่เเห่งนี้มีดวงวิญญาณหลายดวงที่ต้องมาจบชีวิตลงเพราะการกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
"คุณ…นั้น!"
กานต์ให้ภพหันไปมองที่หนุ่มวัยกลางคนซึ่งมีท่าทีมึนเมาและโศกเศร้าร้องไห้ตลอดเวลา
"คุณภพ เขากำลังจะกระโดดน้ำใช่ไหม คุณต้องช่วยเขานะ"
"นั้นไม่ใช่หน้าที่ของผม หน้าที่ของผมคือการมารับดวงวิญญาณ"
กานต์กัดปากทำท่าทีขัดใจ เขาอยากจะเขาไปช่วยแต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ยืนมองโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้า
"คุณค่ะ อย่าทำแบบนี้นะคะ
"คุณพ่อ…งือออ คุณพ่ออย่าโดดนะ"
ตอนนี้ชายวัยกลางคนที่กำลังจับราวกั้นขอบสะพานและพยายามจะปีนลงไป หยุดชะงักเพราะเสียงภรรยาและลูกที่กำลังวิ่งร้องไห้มาหาตน คนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างเริ่มทยอยกันมามุงดูและห้ามปรามไม่ให้ชายหนุ่มคิดสั้น
"พ่อขอโทษ…พ่อเป็นพ่อที่ไม่ดี ไม่เอาไหน พาครอบครัวมาล้มละลาย แค่ข้างสักเม็ดยังหาให้ลูกกินไม่ได้ พ่อมัน…"
"ไม่ใช่นะคะคุณอย่าคิดแบบนั้น ฉันกับลูกไม่เคยโทษคุณเลย เราเริ่มกันไม่ได้จะล้มอีกสักกี้ครั้งก็ลุกใหม่ได้ ถ้ามีคุณ"
ตอนนี้ทั้งสามคนพ่อแม่ลูกต่างร้องไห้กอดกันตัวกลม ความตรึงเครียดที่สะสมมากำลังจะคลี่คลาย
"หึ…จบแล้วคุณยมทูต ไม่มีคนตายสักคน"
"ใช่ ไม่ใช่สักคน"
ภพทำเพียงยืนนิ่งไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป
"ผมขอโทษนะคุณ พ่อขอโทษนะลูก"
ตูม!!!!
กรี๊ดดดดดด
"คุณ! คุณพ่อ!"
ตูม!!!!
กรี๊ดดดดด
"ดวงวิญญาณ มีถึง 3 ดวงต่างหาก"
กานต์รีบวิ่งไปมอง สามพ่อแม่ลูกที่จมหายลงไปในน้ำ เพราะหลังจากที่คนเป็นพ่อลูบผมภรรยาและลูกพร้อมเอ่ยขอโทษแล้ว เขาจึงตัดสินใจกระโดดลงน้ำไปทันที ส่วนภรรยาที่ตกใจจึงรีบคว้าสามีและกระโดดลงไปพร้อมกัน และลูกสาวเองคงไม่ทันได้ตั้งตัว และด้วยความตกใจจึงกระโดดลงน้ำตามพ่อแม่ไป ถึงแม้จะมีคนมุมมากมายแต่ก็ไม่มีใครสามารถช่วยได้ทัน
"เชี่ยเอ้ย เรื่องบ้าอะไรเนี่ยคุณ นักดำน้ำจะมาทันไหม จะเจอพวกเขาใช่ไหม"
"ไม่ทันแล้วกานต์ พวกเจ้าตามข้ามา"
ภพหันไปหาพ่อแม่ลูกที่กลับมายืนอยู่ที่เดิม เรียกพวกเขาให้ตามไปยังที่ตัดสินพิพากษาดวงวิญญาณตามกฎแห่งกรรม


## ภพที่ 7

"หึ…เฮอะ…"
ภพเหลือบมองกานต์ที่กำลังทำเสียงฟึดฟัด หน้าหงิกงอ เหมือนไม่พอใจเขาหรืออะไรสักอย่าง
"กานต์ ทุกสิ่งบนโลกนี้ย่อมเป็นตามกรรมและอายุขัย ผมฝืนไม่ได้ และไม่มีใครสามารถฝืนกฎของชะตากรรมได้"
"เฮ้ออ ผมรู้แล้ว…มันก็แค่ขัดใจอะ"
"เดี๋ยว…มีใครกำลังมา…"
ภพส่งเสียงให้กานต์หยุดพูด ความเงียบที่ปกคลุมถูกเงาจางๆของใครบางคนแทนที่ และภาพของยมทูตตนหนึ่งในยมโลกจึงปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาทั้งสอง
"อัคนี?"
"ใช่ ข้าเอง มีคำสั่งจากท่านผู้เป็นใหญ่ให้ข้ามารับหน้าที่ดูแลดวงวิญญาณตนนี้แทนเจ้า"
"เพราะอะไร…ทำไม…"
"หึ…ภพ เจ้าไม่ต้องเคร่งเครียดวิตกกังวลขนาดนั้น ข้าแค่มาดูแลชั่วคราว แค่วันเดียว เพราะมีคำสั่งให้เข้าไปทำหน้าที่บนโลกมนุษย์ด่วนเนื่องจากยมทูตที่มีในตอนนี้ไม่พอ"
"หืม…มีแบบนี้ด้วยเหรอครับ"
กานต์ถามแทรกขึ้น ด้วยความอยากรู้และไม่เคยรู้
"มีสิ มีบ่อยจะตาย ช่วงนี้คนตายเยอะ พวกเราเลยทำงานหนักแทบไม่มีหยุด"
กานต์พยักหน้าตอบรับคำตอบของอัคนี และก่อนที่ทั้งคู่จะได้พูดกันไปมากกว่านี้ ภพที่ยืนอยู่ข้างๆจึงพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ข้าจะไปแล้ว ไปไม่นานเดี๋ยวก็กลับมา ข้าฝากกานต์ไว้กับเจ้าไม่นานอัคนี"
อัคนีมองหน้าภพและยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ภพมองอัคนีและกานต์พร้อมถอนหายใจ ก่อนที่จะหายวับไป เหลือเพียงกานต์กับอัคนีที่ดูท่าจะสนิทกันเร็วเกินกว่าคนแปลกหน้า เพราะพูดคุยถามไถ่กันไม่หยุด
เวลาผ่านไปจนรุ่งเช้าของอีกวัน กานต์ที่นั่งหลับอยู่บนเตียงถูกเสียงรบกวนขอใครบางคนที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ และเเรงสัมผัสที่เกิดขึ้นข้างกาย
"อืออ…ภ…เฮ้ย! คุณอัคนี!?"
อัคนีรีบคว้าตัวกานต์ที่กำลังจะลุกหนี ขึ้นคร่อมทับร่างเล็กไว้จนดิ้นหนีไปไหนไม่ได้
"คุณจะทำอะไร คุณบ้าไปแล้วเหรอ ปล่อยผมนะ! ปล่อย!"
ในช่วงจังหวะที่หน้าคมของอัคนีกำลังจะก้มลงไปแตะถึงแก้มใส
ปัง! ตุบ!
ร่างของอัคนีได้ถูกแรงผลักมหาศาลเหมือนลมพายุหมุนเหวี่ยงจนร่างสูงใหญ่กระเด็นลอยไปกระแทกกับผนังห้องอีกด้าน
"เจ้าจะทำอะไรอัคนี!"
ร่างของภพปรากฎตนต่อหน้าอัคนีบีบคอคนตัวสูงเท่ากันให้ลุกขึ้น
"หึ…ข้าก็แค่…อยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง แต่ไม่ต้องแล้วละ ข้ามั่นใจแล้วว่าสิ่งที่คิดมันไม่ผิดไปจากที่ข้านึกไว้"
"เจ้าพูดถึงเรื่องอะไร"
"ภพ…ข้าแค่อยากเตือนเจ้า เจ้ากำลังทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ และสิ่งที่เจ้ากำลังรู้สึกมันจะทำเจ้าสูญสิ้นทุกอย่างไป"
ภพขบกรามแน่น เขาค่อยๆปล่อยมือออกจากคออัคนี อัคนียิ้มเยาะให้กับสหายตรงหน้าพร้อมร่างที่ค่อยๆจางหายไป
"คุณภพ"
กานต์รีบลุกขึ้นกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาภพ มือเรียวซีดกำลังจะยื่นไปจับมือคนตัวสูงแต่กลับถูกปัดออก พร้อมร่างของกานต์ที่ถูกภพเหวี่ยงจับตรึงไว้กับผนังห้องแทน
ตุบ!
"ภพ! คุณ?"
"อย่าเข้าใกล้ผมอีก คุณมีความสุขแต่ผมกำลังจะมีความทุก อย่าทำในสิ่งที่มันเป็นไปไม่ได้ คุณก็รู้ว่าเรา…"
"เรากำลังจะรักกัน"
"กานต์!"
"ผมชอบคุณ และผมเองก็ไม่รู้ว่ามันมากกว่าคำว่าชอบตอนไหน ภพ…คุณเองก็ชอบผม อาการของคุณมันบอกหมดแล้ว เมื่อกี้คุณหึงผม และคุณก็ใจเต้นทุกครั้งเวลา…อื้อออ…"
ภพรีบประกบจูบปิดปากคนที่กำลังพูดให้หยุดเปร่งเสียง
"อึ…อื้อ…"
แม้ว่ากานต์พยายามจะเปร่งเสียงพูดออกมา แต่ก็ทำได้เพียงครางอื้ออึงในลำคอ เพราะแรงจูบบดขยี้จนปากบิดเบี้ยวทำให้ไม่สามารถส่งเสียงพูดออกมาได้
"อืออ…ภพ…อ่าา…แฮ่กๆ อึก…อื้อออ"
ภพหยุดจูบปล่อยปากอีกคนให้เป็นอิสระ แต่เพียงแค่ไม่นานเขาก็ประกบปากจูบบดขยี้ลงไปอีก และดูดดื่มเร่าร้อนมากกว่าครั้งที่แล้ว ลิ้นหนาได้ล้วงลึกเข้าไปในโพรงปากของคนตัวเล็กกวาดต้อนความหวานหอมจนน้ำลายไหลยืดเมื่อผละออกจากกัน
"อ่ะ…แฮ่กๆ"
กานต์หายใจหอบถี่ๆ ยืนก้มหัวใจตัวเองในอ้อมกอดของภพพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาให้กับความรู้สุขและความทุกข์ที่กำลังตีรวนอยู่ภายในอก
"ผมขอโทษ"
กานต์ที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดภพ ทำเพียงส่ายหน้าไปมาตัวสะอื้นไห้เล็กน้อย จนฝ่ามือหนายื่นมาจับปลอบประโลมลูบที่กลุ่มผมนิ่ง กานต์จึงได้ค่อยๆหยุดร้องและนิ่งเงียบไป
ซ่า…
เสียงคลื่นจากน้ำตกที่กระทบโขดหินและซัดสาดลงมาถึงชายหาด ทำให้จิตใจของคนสองคนที่กำลังสับสนว้าวุ่นค่อยๆผ่อนคลายและเงียบสงบลงได้บ้าง
"ผม…ขอโทษ เพราะผมเรื่องทุกอย่างมันเลยแย่ลง เพราะผมคุณถึง…"
"ไม่ใช่หรอก ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังอยู่แล้ว เรื่องนี้คุณไม่ได้ผิดแค่คนเดียว"
"งั้นเรากลับไปเริ่มใหม่ได้ไหม ผมจะไม่ทำอะไร ไม่คิดอะไรแล้ว"
"เวลามันย้อนกลับไม่ได้แล้วกานต์ ความรู้สึกก็เหมือนกัน ผมเองก็ยังแปลกว่าทำไมตัวเองถึงได้รู้สึก…แบบนี้"
"แล้วเราจะทำยังไงต่อ"
"ไม่ห่วง…หลังจากครบกำหนดเวลาที่คุณต้องถึงแก่กรรม คุณก็จะลืมทุกอย่างไปเอง"
"แล้วคุณละภพ"
"…"
ภพนิ่งเงียบไม่ได้ตอบคำถามใดๆ ทำเพียงแค่ยิ้มและขยับมือไปจับมือคนข้างๆไว้ พร้อมนั่งดูพระอาทิตย์ที่กำลังจมหายจนสีของท้องฟ้าเหลืองแดงฉานค่อยๆมืดครึ้มเข้ามาแทนที่


## ภพที่ 8

"เจ้า! จงตกนรกสู่ห่วงอเวจีชั้นต่ำสุด ชดใช้กรรม 1800 ปี จนกว่าจะหมดกรรม"
เฮือก!!!
"ฝันเหรอว่ะเนี่ย"
กานต์นั่งเหม่อ มองลอยออกไปนอกหน้าต่างได้สักพักหลังจากสะดุ้งตื่นเพราะฝันที่เสมือนเป็นลางร้าย
"กานต์…กานต์…"
"เฮ้ย!...อุบ…อื้ออ"
ด้วยจิตใจที่เหม่อลอย กานต์เลยไม่ทันได้สังเกตว่าภพมานั่งอยู่ข้างๆ และพยายามส่งเสียงเรียก จนกระทั่งช่วงจังหวะที่หน้าของทั้งคู่หันมาตรงกัน ริมฝีปากหนาของภพจึงฉกฉวยช่วงชิงโอกาสที่อีกคนกำลังเผลอ งับปากของคนตัวเล็กกว่าและสอดลิ้นเข้าไปดูดชิมความหวานภายในจนกานต์แทบหมดลม ต้องทุบอกจนเจ้าเล่ห์เพื่อบอกเป็นนัยว่าให้พอได้แล้ว
"คุณ…นี้คุณ…"
"บนโลกมนุษย์เขาเรียกว่า morning kiss ใช่ไหม"
"หะ ห่าาา…"
"หึ…ทำไมคุณทำหน้าแบบนั้น"
"ก็คุณ...จูบ…เออ…ทำแบบเมื่อกี้ได้เหรอ"
"ได้สิ ถ้ากับ…คุณ"
ภพลูบแก้มขาวซีดทำกำลังค่อยๆแดงฉาน ตอกย้ำคนตรงหน้าให้ได้รู้ว่านี้คือความจริง ไม่ใช่ความฝัน
"ทำไม…ผมไม่เข้าใจ…คุณทำแบบนี้…"
"กานต์ จะลงไปข้าวก่อนไหม คุณหิวเหรอเปล่า"
"หึม? คุณคือใคร คุณไม่ใช่ภพ"
"หึ…กานต์ ผมคือภพ นี้คือผมจริงๆ"
"แล้วทำไม เกิดอะไรขึ้น"
"เวลาของเรามันเหลือน้อยลงไปทุกที ผมก็แค่อยากจะทำตามใจบ้าง คุณเป็นคนทำให้ผมเป็นแบบนี้เองนะ ต่อจากนี้ผมจะให้คุณรับผิดชอบในการกระทำของคุณ จนกว่าจะถึงวันสุดท้าย"
"…!? ภพ!"
ภพอุ้มกานต์ลุกจากเตียง พาเดินไปยังห้องน้ำ พอภพจะเปิดฝักบัวเพื่ออาบน้ำให้ กานต์จึงรีบดันตัวคนสูงใหญ่ให้ออกจากห้องน้ำ เพื่อจัดการตัวเองแล้วลงไปกินข้าวด้านล่าง กับข้าวมากมายกองอยู่บนโต๊ะเหมือนเคย และคนกินเก่งอย่างกานต์ก็กินมันทุกอย่างเกือบหมดเหมือนทุกที
"วันนี้คุณจะไปโลกมนุษย์กับผมด้วยไหม"
"เฮ้อ…บอกตรงๆ หลังจากเจอเรื่องครั้งนั้น ผมไม่อยากไปเลย พวกคุณเนี่ยโคตรใจแข็ง เป็นผมคงสติแตกไปแล้ว"
"คุณต้องเรียนรู้ว่าทุกอย่างได้ถูกกำหนดไว้แล้ว สุดท้ายก็ไม่มีใครหนีพ้น"
ภพก้มลงเกลี่ยเศษข้าวที่ติดอยู่ข้างริมฝีปากของกานต์ ดวงตาดุดเหยี่ยว จ้องมองใบหน้าเรียวที่กำลังตกตะลึงและ…
ฟอดดด~
แก้มขาวถูกหอมไปฟอดใหญ่ ก่อนที่ภพจะดันตัวยืนขึ้นขยับเสื้อสูทให้เข้าที่และร่างสูงใหญ่ก็ค่อยๆจางหายลับไป
"คนบ้า ทำยังกับสามีภรรยาที่ต้องหอมแก้มกันก่อนไปทำงาน…เชี่ย! ไอ้กานต์ คิดบ้าอะไรของแกว่ะ พอๆ"
กานต์ลูบแก้มตัวเอง และบ่นพึมพำที่เสียรู้คนเจ้าเล่ห์ แต่ก็ต้องยอมรับว่าทั้งเขินและดีใจไม่ใช่น้อยกับการกระทำที่อีกคนทำให้แบบนี้
ซ่า ซ่า ซ่า
กานต์ กำลังนั่งวาดรูป โดยมีวิวทะเลและน้ำตกตรงหน้าเป็นองค์ประกอบ ช่วงเวลาแห่งความสุขที่ไม่เคยมีทำให้เขาแทบไม่อยากจะให้มันจางหายหรือหมดลงไปเลยเพียงสักเสี้ยวนาที
ฟอดดด~
"…!? คุณภพ…"
กานต์สะดุ้งโหยง ลุกพรวด จับแก้มที่เพิ่งถูกหอมไปอย่างไม่เคยชิน
"ภพ คุณ…ทำไรเนี่ย"
"คุณไม่ชอบ?"
"ปะ เปล่า แต่…มันไม่ชิน คุณเปลี่ยนไปจนผม…ไม่ชิน"
"หึ…ทุกอย่างมันเป็นเพราะคุณ คุณทำให้ผมเป็นแบบนี้เองนะกานต์"
'ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นขนาดนี้' กานต์บ่นพึมพำกับตัว และพยายามหลบเลี่ยงสายตาประกายวาววับที่ถูกภพจ้องมองไม่หยุด
"คุณ…มองอะไร"
"เปล่า…คุณวาดรูปสวยนะ"
"ขอบคุณครับ ผมชอบวาดรูป"
ภพจับพู่กันที่จุ่มอยู่ในแก้วน้ำขึ้นมาแตะที่สีดำ และบรรจงวาดมันลงไปตรงกลางรูปวาดที่เป็นวิวทะเลและน้ำตก กานต์มองสิ่งที่ภพทำอย่างสนใจ พอมือหนาวาดรูปเสร็จ ใบหน้าขาวซีดของกานต์จึงขึ้นสีแดงระเรื่อ รูปคนสองคนที่อยู่กลางภาพกำลังโอบกอดกัน ถึงแม้จะเป็นแค่รูปเงาสีดำ แต่ก็พอมองออกว่ารูปนั้นสื่อความหมายว่าอะไร
"ชอบไหม"
กานต์มองหน้าภพ พยักหน้างึกๆเหมือนคนโดนมนตร์สะกด ก่อนที่ริมฝีปากบางซีดจะถูกขบกัดและดึงดูดให้แดงฉานด้วยปากของคนข้างๆ
เอี๊ยด! โครม!
คุณว่าชีวิตเราเกิดมาทำไม ถ้าเกิดมาแล้วไม่มีความสุข ไม่มีใครต้องการ หน้าผู้ให้กำเนิดยังไม่เคยเห็น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นใครมาจากไหน 
ผมชื่อกานต์ ผมเกิดในเติบโตมาในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า จนตอนนี้ผมอายุ 25 ปีเต็มเข้าสู่วัยเบญจเพส และผมกำลังจะเข้าสู่…ความตาย