ใครพูดเรื่องจริง
Rattaphan
## แนะนำตัวละครหลัก

ตัวละครหลักที่ 1  : ผลักดัน อายุ 23 ปี
: อาชีพ ทดลองงานตำรวจ
: สูง 183 เซนติเมตร น้ำหนัก 75 กิโลกรัม รูปร่างสูงโปรง ตัดผมสั้น ผิวสีขาวเหลือง
: ลักษณะนิสัย จริงจังทำงาน มีไหวพริบ ไม่เชื่อสิ่งที่เห็นต้องพิสูจน์ให้รู้ความจริง เก่งในเรื่องยิงปืน ต่อสู้ระยะประชิด สืบสวนผู้ต้องหา และการใช้มีดสั้น
ตัวละครหลักที่ 2 : เมตตา อายุ 21 ปี
: อาชีพ นักศึกษา สาขาอุตสาหกรรมอาหาร ชั้นปีที่ 3
: สูง 171 เซนติเมตร น้ำหนัก 58 กิโลกรัม รูปร่างผอมบาง แก้มป๋อง ตาโตใส่ ผมดำขลับยาวประหน้าตัด ผิวขาว
: ลักษณะนิสัย สงสารผู้อื่นอยู่ตลอดเวลา เชื่อคนง่าย แต่ภายในจิตใจมีความแข็งกระด้าง พร้อมตัดปัญหาที่กวนใจออกจากชีวิต เมื่อถึงช่วงเวลาที่ไม่สามารถอดทนต่อไปได้แล้ว
ตัวละครหลักที่ 3 : ชักนำ อายุ 21 ปี
: อาชีพนักศึกษา สาขาอุตสาหกรรมอาหาร ชั้นปีที่ 3
: สูง 181 เซนติเมตร น้ำหนัก 75 กิโลกรัม รูปร่างสูงใหญ่ หน้าคมไทย ผิวสีแทน
: ลักษณะนิสัย  รักใครรักจริงและทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้คนรักมาครอบครอง
ตัวละครหลักที่ 4 : อันดก  อายุ 23 ปี
: อาชีพนักศึกษาฝึกงาน สาขา Graphic Designer ชั้นปีที่ 4
: ลักษณะนิสัย  เมื่อมีความรักหรือชอบใครบางคนจะต้องได้ผู้นั้นมาครอบครอง แม้ว่าใช้วิธีผิดแค่ไหนก็ไม่สนใจ มีความสามารถออกแบบสินค้าประเภทเครื่องสำอาง และเครื่องดื่ม จนสามารถสร้างยอดขายให้กับบริษัทที่ฝึกงาน
ตัวละครหลักที่ 5 : รักใคร่ อายุ 22 ปี
: นักศึกษาฝึกงาน สาขา Graphic Designer ชั้นปีที่ 4
: ลักษณะนิสัย ละเอียด รอบคอบ เก็บความรู้สึก เรียบร้อย ชอบเขินอาย พูดน้อย แต่งานที่ออกมามีคุณภาพ มีความสามารถออกแบบโลโก้สินค้าประเภทเครื่องสำอาง และเครื่องดื่ม จนลูกค้าที่จ้างบริษัทประทับใจผลงาน
ตัวละครหลักที่ 6 : ประสงค์ อายุ 32 ปี
: หัวหน้าแผนก Graphic Designer กลุ่มเครื่องสำอาง และเครื่องดื่ม
: ลักษณะนิสัย  ลุ่มหลงในอำนาจ มองว่าตนเองมีอำนาจสามารถใช้กดดันหรือแสดงความต้องการอะไรก็ได้


## ตอนที่ 1 เกิดเหตุอะไรขึ้น 

"สุดช็อก พบศพชายหนุ่ม บนห้องหรูใจกลางเมือง สภาพศพนอนคว่ำ เลือดไหลอาบพื้น" สื่อโซเชียลมีเดียทุกสำนักโพสต์ภาพศพถูกฆาตกรรมที่สังคมกำลังให้ความสนใจ
เพจเฟซบุ๊กสำนักข่าวรัตนารายงานว่า "ช่วงเช้าวันศุกร์ เวลา 08.13 น. ตำรวจพบศพวัยรุ่นชายนอนคว่ำ แขนทั้งสองข้างปลายนิ้วมือชูขึ้นเหนือศีรษะแนบพื้นห้อง ลักษณะร่างกายพยายามตะเกียกตะกายให้คนช่วย รอยเลือดไหลเป็นทางยาวเกิดจากร่างกายลากถูไถตามพื้น บริเวณรอบร่างกายผู้ตายเลือดไหลนองพื้น หัวไหล่ด้านซ้ายเกิดรอยฟกช้ำมีบาดแผลเกิดจากการกระแทกกับของแข็ง"
ชาวเน็ตวิเคราะห์รูปภาพหลักฐาน 2 ภาพถูกปล่อยวอนเพจเฟซบุ๊กต่าง ๆ รูปภาพที่ 1 ศพวัยรุ่นชายนอนคว่ำอาบเลือด สภาพรอบ ๆ มีรอยขาและรอยแขนเกิดจากลากร่างกาย คาดว่าขณะผู้ตายยังมีลมหายใจ พยายามออกจากห้องขอความช่วยเหลือ
รูปภาพที่ 2 สภาพศพนอนหงายสวมใส่เสื้อยืดสีดำ กางเกงบ๊อกเซอร์สีขาวเปรอะเปื้อนด้วยเลือด ใบหน้าศพซีดเซียว ริมฝีปากม่วงคล้ำ ขอบตาดำ ร่างกายแข็งผิวขาวซีด พบบาดแผลบริเวณหน้าอกด้านซ้ายเกิดจากมีดปักแทงลงหัวใจ
ข้อความแสดงความคิดเห็นตามเพจเฟซบุ๊กต่างให้ความเห็นคนละทิศคนละทาง
A : ฆ่าตัวตายแน่ ๆ
B : ทะเลาะกับแฟน แฟนจริงบันดาลโทสะฆ่า
C : คู่ขาขอเงิน ผู้ตายไม่ให้ โกรธผู้ตายจึงฆ่า
D : เกิดจากความหึงหวง
E : น่าสงสารจัง ยังหนุ่มอนาคตยังไกล
F : ใครกันนะทำเรื่องเลวร้ายเหล่านี้ได้
G : ขอสาปคนทำให้มันไม่ตายดี
H : ทะเลาะ โกรธกัน ไม่น่าต้องทำร้ายขนาดนี้เลย
.
.
.
เสียงวิพากษ์วิจารณ์กลายเป็นวงกว้างตั้งคำถามกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผ่านโลกโซเชียลจนทำให้เกิดข้อมูลอันเป็นเท็จกระจายเป็นวงกว้าง จนตำรวจไม่สามารถควบคุมข้อมูลเท็จเหล่านั้นได้
หลายสำนักข่าวใช้ข้อมูลจากนักสืบโซเชียลเขียนข่าวสร้างความสนใจให้ประชาชนเข้ามาอ่านข่าว หวังเพียงความรวดเร็วของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่ไตร่ตรองความถูกต้องของข้อมูล จนประชาชนอ่านข่าวต่างเชื่อถือในข้อมูลเหล่านั้นจนลืมพิจารณาข้อมูลจากตำรวจหรือผู้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ดังกล่าว
นักสืบโซเชียลค้นหาเฟซบุ๊กส่วนตัวผู้ตาย ขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีตของผู้ตาย รวบรวมหลักฐาน รูปภาพ ข้อความ เรื่องราวที่แชร์ผ่านเฟซบุ๊ก ไล่เรียงลำดับเหตุการณ์ เพื่อหาต้นเหตุการตายครั้งนี้
ภาพหลายภาพ ข้อความหลายข้อความคัดลอกออกจากเฟซบุ๊กส่วนตัวผู้ตาย กระจายทั่วเพจเฟซบุ๊กให้ประชาชนอ่าน เรียกกระแสให้กับเจ้าของเพจเฟซบุ๊ก ยิ่งเพจเฟซบุ๊กใดโพตส์ข้อมูลรูปภาพหรือข้อความใหม่ ๆ  ทำให้ชาวเน็ตรุมล้อมแสดงความคิดเห็น เรียกยอดไลก์ ยอดผู้ติดตามถล่มทลาย
ผลสืบบค้นข้อมูลเบื้องต้นทำให้ชาวเน็ตทราบผู้ตายชื่อ "อันดก"
รูปภาพที่กำลังเป็นประเด็น สังคมให้ความสนใจขณะนี้ มีทั้งหมด 3 รูปภาพ รูปภาพที่ 1 โพสต์เมื่อ 2 วันก่อนตาย ผู้ตายรับประทาน ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ยื่นมือปลายนิ้วมือชนกับใครบางคน นิ้วนางข้างซ้ายทั้ง 2 คน สวมแหวนเงิน สลักคำว่า A & M
ชาวเน็ตให้ความเห็นภาพมือปริศนาสวมแหวนสลัก A & M ทำนองเดียวกันคือคนรักอันดก หัวข้อคำถามใหม่ถูกตั้งขึ้น ใครคือคนรักอันดก
รูปภาพที่ 2 คอมเม้นท์ปริศนาใต้รูปภาพใช้อิโมจิร้องไห้ กับอิโมจิหัวใจแตกสลายออก 2 ซีก
ชาวเน็ตหลายคนพยายามค้นหาบัญชีบุคคลดังกล่าว แต่ไม่มีรูปภาพแสดงตัวตน มีเพียงรูปภาพโปรไฟล์ตัวการ์ตูนถือดอกกุหลาบสีแดงซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง แอบมองอะไรบ้างอย่าง
ชาวเน็ตสนใจและตีความคอมเม้นท์ดังกล่าวหลายความคิดเห็น
A : "กิ๊กอันดกหรือไม่"
B : "คนรักอีกคนของอันดกแน่ ๆ"
C : "คนที่แอบชอบอันดกหรือไม่"
D : "หรือเขาคือฆาตกร"
รูปภาพที่ 3 โพสต์ข้อความ 5 วันก่อนตายว่า "แม้โลกนี้ไม่มีใครรักผม แต่โลกหน้าคงไม่มีคนใจร้ายกับผม" พร้อมอิโมจิร้องไห้ ข้อความดังกล่าวถูกตีความในทำนอง ตัดพ้อคนรัก ทะเลาะกับคนรัก หรือนี้คือสาเหตุการตาย
นักสืบโชเซียลหลายคนมุ่งการตายครั้งนี้ คนรักของอันดกคือบุคลลอยู่เบื้องหลัง
ความคิดเห็นเหล่านี้เป็นเพียงสมมติฐานของนักสืบโซเชียล ไม่มีหลักฐานอะไรยืนยันความน่าจะเป็นเหล่านี้
โทรทัศน์ทุกช่องให้ข้อมูลทิศทางเดียวกันคือพบศพชายหนุ่มวัย 21 ปี แต่ยังไม่ทราบสาเหตุการตาย หรือแรงจูงใจฆ่า และไม่ปักใจเชื่อข้อมูลจากโซเชียลมีเดีย เพราะเกรงว่าข้อมูลเหล่านั้นเป็นข้อมูลเท็จ จนทำให้ช่องได้รับความเสียหายจึงรายงานข่าวโดยใช้ข้อมูลตำรวจ
.
.
.
.
เวลา 17.00 น. ณ โรงพัก
ผลักดันตำรวจน้องใหม่อยู่ช่วงทดลองงานได้รับหน้าที่จากผู้กำกับให้ดูแลคดีนี้ร่วมกับรุ่นพี่คนสนิทผู้มากประสบการณ์สืบสวนสอบสวน
ผลักดันเป็นตำรวจน้องใหม่กำลังถูกจับตามองในวงการตำรวจ ผลักดันสามารถจับคุมผู้ต้องหาคดีลอบวางเพลิงสำเร็จ เนื่องจากผลักดันค้นหาหลักฐานจากรอยเท้าบริเวณรอบ ๆ โกดังเก็บสินค้าใกล้สถานที่เกิดเหตุ และพยายามจับสังเกตรองเท้าผู้ต้องหา ผลักดันให้ผู้ต้องหาทุกคนเหยียบดินน้ำมันที่วางไว้  จนสามารถหาตัวคนร้าย ซึ่งมีรอยเท้าแบบเดียวกับบริเวณรอบโกดังได้สำเร็จ
สอบสวนผู้ต้องหาคดีลอบวางเพลิงจนทราบว่าผู้ต้องหาไม่พอใจเจ้าของโรงงานปล่อยน้ำเสียลงพื้นที่สาธารณะ ทำให้ชาวบ้านละแวกนั้นไม่สามารถนำน้ำใช้เชิงเกษตรกรรมได้เป็นผลให้พืชที่ปลูกล้มตาย ชาวบ้านขาดทุนเป็นหนี้ ร้องเรียนหน่วยงานใดก็ไม่ช่วยเหลือจึงตัดสินใจแก้ปัญหานี้ด้วยตนเอง เพียงหวังว่าเมื่อไม่มีโรงงาน ชาวบ้านจะกลับมามีน้ำใช้รดพืชการเกษตรได้เช่นเดิม
เมื่อผลักดันทราบปัญหาแท้จริงลอบวางเพลิง ผลักดันสามารถพูดคุยทั้งฝ่ายโรงงานและชาวบ้าน โดยทำข้อตกลงร่วมกัน จนชาวบ้านพอใจ
จากผลงานนี้ทำให้ผู้กำกับสำนักงานตำรวจปราบปลื้มความสามารถ สติปัญญา และไหวพริบของผลักดัน จึงมอบหมายคดีสำคัญให้ทำ
.
.
.
.
ผลักดันนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ วางรูปภาพที่ตำรวจถ่ายจากเหตุการณ์ลงบนโต๊ะ ผลักดันใช้สมาธิและสายตาพินิจรูปภาพหลักฐานกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยไม่สนใจข้อมูลจากโซเชียลมีเดีย ผลักดันตั้งคำถามในใจไขปริศนาการตายโดยไม่ปักใจเชื่อสมมติฐานใดทั้งสิ้น
"ฆาตกรรม" ผลักดันพูดพึมพำในลำคอกับตนเองถึงความคิดเห็นจากโลกโซเชียลผุดขึ้นในสมอง แต่ผลักดันไม่มีหลักฐานพิสูนจ์ได้คือฆาตกรรม
ผลักดันนำภาพหลักฐานติดบนกระดานไวท์บอร์ดสีขาว ค่อย ๆ เรียงภาพทีละภาพลงบนกระดานพร้อมเขียนคำถามไขปริศนาคดี
"ใครฆ่าผู้ตาย"
"ผู้ตายฆ่าตัวตายหรือไม่"
"แรงจูงใจฆ่าตัวตาย/ฆาตกรรมคืออะไร"
"ผู้ตายทะเลาะหรือมีปัญหากับใครบ้างก่อนหน้านี้"
"ผู้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้มีใครบ้าง"
"ผู้ตายพยายามขอความช่วยเหลือหรือไม่"
"ผู้ต้องหาต้องเป็นบุคคลได้รับความไว้วางใจเข้าห้องผู้ตาย"
"ร่างกายมีบาดแผลเกิดจากทะเลาะกันหรือไม่"
.
.
.
.
.
.
"มีดแทงหน้าอกผู้ตายหายไปไหน"


## ตอนที่ 2 ตำรวจเจอหลักฐานอะไรในคดี

"กริ่ง กริ่ง กริ่ง กริ่ง" เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในสำนักงานตำรวจดังขึ้น
ตำรวจรายหนึ่งกำลังขะมักเขม้นพิมพ์ข้อความลงบนแป้นพิมพ์ ตัวอักษรบันทึกประจำวันปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ พร้อมฟังเสียงเจ้าทุกข์ร้องทุกข์
ตำรวจยกมือขวาขึ้นเป็นสัญลักษณ์บอกให้เจ้าทุกข์หยุดพูด ผู้ถูกออกคำสั่งเม้นริมฝีปากเข้าหากัน หยุดพูดกะทันหัน พร้อมค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าปอด เนื่องจากเล่าเหตุการณ์นานกว่า 20 นาที โดยไม่ได้หยุดพัก
ตำรวจใช้มือจับโทรศัพท์แนบใบหู
"สวัสดีครับ สำนักงานตำรวจมีอะไรให้ตำรวจรับใช้ครับ" ตำรวจเปล่งน้ำเสียงเรียบ ๆ ธรรมดา เหมือนทุกครั้งที่มีสายโทรเข้า
"คุณตำรวจครับเกิดเหตุร้ายมีคนตายที่คอนโดสุขเกษมชั้น 13 ซอยจันกระจาง กรุงเทพมหานคร" ต้นสายพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก เร็ว รัว เสียงลมหายใจดัง จนตำรวจปลายสายฟังคำพูดไม่ถนัด
"คุณใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ค่อย ๆ พูด" ตำรวจบอกต้นสาย
ต้นสายรวบรวมสติ สูดลมหายใจเข้าปอด เปล่งเสียงบอกปลายสายช้า ๆ ชัด ๆ ทีละคำ
"มี คน ตาย"
ตำรวจเมื่อได้ยินประโยคจากต้นสายตาเบิกโต อ้าปากกว้าง แสดงอาการตกใจ
"แจ้งสถานที่เกิดเหตุได้เลยครับ" พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ต้นสายทวนคำพูดที่เคยบอกตำรวจอีกครั้ง เพื่อให้ตำรวจมาสถานที่เกิดเหตุถูกต้อง ตำรวจหยิบโพสอิท จับด้ามปากกาเขียนตำแหน่งที่เกิดเหตุ
"ขอบคุณ ทางตำรวจจะรีบเดินทางไปยังสถานที่เกิดเหตุครับ"
เมื่อตำรวจวางสายจากผู้หวังดี เขาเรียกให้ตำรวจอีกรายหนึ่งจดบันทึกประจำวันคดีที่เขากำลังฟังเจ้าทุกข์ร้องทุกข์อยู่ขณะนี้ และเดินตรงเข้าห้องในสุดของสำนักงาน
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังบอกให้บุคคลในห้องทราบว่ามีบุคคลภายนอกห้องต้องประสงค์เข้ามาสนทนากับเจ้าของห้อง
"เข้ามา" เจ้าของห้องพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง เย็นชา อนุญาตให้บุคคลภายนอกเปิดกระตูเข้ามาในห้อง
เจ้าของห้องค่อย ๆ หมุนเก้าอี้เข้าหาโต๊ะทำงาน เหมือนว่าขณะนี้เจ้าของห้องกำลังค้นหาเอกสารอะไรบางอย่างในลิ้นชักด้านหลัง
เจ้าของห้องใช้สายตามองลูกน้องตนเองเชิงให้พูดธุระที่เข้ามาในห้อง
"ผู้กำกับครับเกิดเรื่องแล้วครับ"
"เรื่องอะไรว่ามา" เสียงพูดไร้ความรู้สึกตื่นเต้น
ตำรวจผู้รับแจ้งคดีความเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ผู้กำกับฟัง ผู้กำกับพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉย ตั้งใจฟังเรื่องราวจากลูกน้อง ไม่แสดงแววตาหวาดกลัว เพราะพบเห็นเหตุการณ์ลักษณะนี้มาครึ่งหนึ่งของชีวิตเป็นตำรวจ ไม่มีอะไรน่าตกใจ น่าเกรงกลัว เมื่อมีคดีสามารถเคลียร์ได้ง่าย โดยใช้ประสบการณ์เดิม ๆ ที่ผ่านมาพิจารณาคดี โดยไม่ตั้งสมมติฐานใหม่ ๆ ขึ้นมา เพื่อให้คดีไม่ยุ่งยากซับซ้อน
"แจ้งผลักดัน กับปราบปรามให้ดูแลคดีนี้"
"ครับนาย" ตำรวจรายนั้นรับคำสั่งจากผู้เป็นนาย ก้าวเท้าเดินออกจากห้อง มุ่งไปยังโต๊ะไม้โต๊ะหนึ่ง เจ้าของโต๊ะกำลังก้มหน้าอ่านเอกสารบางอย่าง โดยไม่สนใจผู้มาใหม่
"ผลักดัน นายสั่งให้มึงดูแลคดีใหม่ ร่วมกับพี่ปราบปราม" ผลักดันและปราบปรามเมื่อได้ยินชื่อเรียกตนเอง เงยหน้าจากกองเอกสาร
ปราบปรามโต๊ะอยู่อีกฟากหนึ่ง กำลังอ่านรายงานสรุปคดีประจำสัปดาห์นี้ เขามักใช้เวลาว่างจากช่วยเหลือประชาชน ทบทวนความรู้ ตรวจสอบหลักฐานแต่ละคดี เก็บประสบการณ์จากข้อมูลเหล่านี้ไว้สำหรับคดีใหม่ ๆ
ปราบปรามขมวดคิ้วเข้าหากันแสดงความสงสัยให้ตำรวจผู้มาแจ้งข่าว
"คดีอะไรว่ะ"
"มีคนตายครับ"
"เล่ารายละเอียดมาสิ"
เมื่อได้ยินคำถามจากตำรวจรุ่นพี่ ตำรวจรายนั้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ทั้ง 2 คนฟัง ผลักดันและปราบปรามตั้งใจฟัง และทำความเข้าใจคดีความจากคำพูดตำรวจรายนั้น
"พี่ผมไม่รับคดีนี้ได้เปล่าครับ" ผลักดันพูดด้วยน้ำเสียงกลัว ดูแล้วน่าเป็นคดีใหญ่
"ไม่ได้นายสั่งมามึงต้องรับ" ตำรวจผู้ได้รับคำสั่งจากผู้กำกับบอกด้วยน้ำเสียงดุ เพื่อให้ผลักดันทราบว่าคดีนี้ผลักดันถอนตัวไม่ได้ ต้องรับผิดชอบ
"เอาน่า มึงทำได้อยู่แล้ว มึงเคยเจอคดีใหญ่มาแล้ว ผู้กำกับคงเห็นแววมึงจึงมอบคดีนี้ให้มึงรับผิดชอบร่วมกับกู" ปราบปรามพูดให้กำลังใจน้องคนสนิทให้คลายกังวล
"ผมประสบการณ์น้อยอยู่ช่วงทดลองงาน อาจพิจารณาคดีไม่ถี่ถ้วน เป็นตัวถ่วงพี่เปล่า ๆ" ผลักดันบอกเหตุผลความกังวล
" ถ้ามึงรับคดีใหญ่ ๆ วันนี้ ประสบการณ์มึงเพิ่มขึ้น ถ้ามึงปฏิเสธคดีวันนี้ ประสบการณ์คงเท่าเดิม ดีไม่ดีลดลงด้วย เพราะมึงไม่ได้ฝึกทำอย่างสม่ำเสมอ อย่าปล่อยให้โอกาสที่เจ้านายมอบให้สูญเปล่า และที่สำคัญมึงไม่ได้ทำคดีคนเดียวสักหน่อย กูช่วยอีกคน"
ปราบปรามมองสีหน้าผลักดัน แต่ไม่สามารถจับความรู้สึกผลักดันได้เลย ขณะนี้ผลักดันกำลังคิดอะไรอยู่ หรือกังวลอะไร
ผลักดันได้แต่เงียบจนปราบปรามสบายใจ ดูเหมือนว่าผลักดันคลายกังวลลงแล้ว
"ไปเตรียมอุปกรณ์พิสูจน์หลักฐาน" ปราบปรามออกคำสั่ง ตำรวจรายหนึ่งซึ่งนั่งอยู่โต๊ะใกล้เขา ดูเหมือนว่าตำรวจรายนั้นจะรู้หน้าที่ตนเอง โดยที่ปราบปรามไม่ได้เอ่ยชื่อ ตำรวจรายนั้นเปิดตู้เหล็กเก่าดึงกล่องพลาสติกขนาดกลางมีหูหิ้วออกมา
"ไปเตรียมรถ" ตำรวจอีกรายรู้หน้าที่ตนเอง วิ่งออกไปสตาร์ทรถขับมารอหน้าโรงพัก
ขณะนี้ผลักดันและปราบปราม พร้อมตำรวจอีก 1 นายถือกล่องอุปกรณ์พิสูจน์หลักฐานเดินขึ้นรถเจ้าหน้าที่ตำรวจ รถค่อย ๆ ขับออกจากสถานที่ตำรวจ มุ่งตรงไปยังปลายทางตามเส้นทางที่ถูกเขียนไว้บนกระดาษโพสอิท
รถเจ้าหน้าที่ตำรวจจอดสนิทหน้าคอนโดสุขเกษม ตำรวจ 4 นาย ลงจากรถถือกล่องอุปกรณ์ไว้ในมือ มีชายหนุ่มวัยกลางคนกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาหาตำรวจ
"ใครเป็นคนโทรแจ้งความ"
"ผมเองครับ"
"คุณคือใคร แล้วเจอคนตายได้อย่างไร"
"ผมเป็นนิติบุคคลดูแลคอนโดแห่งนี้ เมื่อช่วงเช้าเพื่อนผู้ตายโทรเข้ามาในสำนักงานคอนโด แจ้งว่าติดต่อผู้ตายไม่ได้ ผมจึงตรวจดูกล้องวงจรปิด พบว่าผู้ตายไม่ได้ออกจากห้อง จึงไปเคาะประตูเรียก ไม่มีใครตอบรับจึงใช้กุญแจสำรองไขประตูเข้าไป พบศพเจ้าของห้องนอนจมกองเลือด"
ขณะนิติบุคคลเล่าเหตุการณ์ที่พบเห็นให้ตำรวจทั้ง 4 นายฟัง นิติบุคคลเดินนำหน้าเข้าตึกคอนโดให้ตำรวจเดินตาม ผู้พักอาศัยภายในคอนโดเมื่อพบเห็นตำรวจ เริ่มแตกตื่น เกิดซุบซิบเป็นวงแคบในสังคมคอนโด
ผู้พบเห็นตำรวจกระจายข่าวให้ลูกบ้านคอนโดคนอื่นทราบถึงการมาของตำรวจ พร้อมตั้งคำถามถึงการมาของเจ้าหน้าที่
"เกิดเหตุร้ายอะไรในคอนโด?"
ทั้ง 5 คนหยุดเดินยืนรอหน้าลิฟท์ นิติบุคคลกดลิฟท์รอประมาณ 10 วินาที ประตูลิฟท์เปิดออก จึงเดินเข้าลิฟท์ นิติบุคคลกดชั้น 13 ใช้เวลาขึ้นลิฟท์มายังชั้นปลายทางไม่นานมากนัก
เมื่อประตูลิฟท์ชั้น 13 เปิดออก ทั้ง 5 คนก้าวเดินออกจากลิฟท์ นิติบุคคลเดินแทรกกลางออกจากตำรวจทั้ง 4 นาย นำทางไปยังห้องเกิดเหตุ ทางเดินยาวเงียบสงัดเหมือนไร้ผู้พักอาศัย ไม่มีแสงแดดลอดผ่านเข้ามาในอาคารมีเพียงแสงจากดวงไฟนีออนส่องสว่าง แต่แสงจากดวงไฟไม่ได้ช่วยให้ผู้มาเยือนรู้สึกดีขึ้น เพราะบรรยากาศภายในเงียบ
"เชิญทางนี้ครับ" นิติบุคคลเดินนำหน้าตำรวจ หยุดอยู่หน้าห้องหมายเลข 133 ใช้กุญแจไขประตู ค่อย ๆ เปิดประตูจนบานประตูเปิดกว้าง ลมจากนอกคอนโดพัดใส่ใบหน้า หน้าต่างถูกเปิดทิ้งไว้ กลิ่นเลือดโชยเข้าจมูก ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่เปิดทิ้งไว้ ทำให้ภายในห้องเย็นยะเยือก
ภายในห้องชุดสีขาวหรูหรา พื้นห้องปูด้วยพื้นลามิเนตสีน้ำตาลอ่อน ผนังห้องและเพดานสีขาว เดินถัดจากประตูห้องพบตู้ใส่รองเท้าขนาดใหญ่ ด้านซ้ายมือคือเคาน์เตอร์ครัวสำหรับประกอบอาหาร ถัดจากเคาน์เตอร์ครัวคือโต๊ะรับประทานอาหาร ตรงกันข้ามกับเคาน์เตอร์ครัวคือโซฟาสีดำขนาดใหญ่ 3 ตัว วางเรียงติดกันมีโต๊ะกระจกขนาดเล็กวางกึ่งกลางระหว่างโซฟากับโทรทัศน์ ภายในห้องชุดยังคงมีห้องนอนขนาดใหญ่ 1 ห้อง ห้องทำงาน 1 ห้อง และห้องน้ำ 2 ห้อง
ภาพทั้ง 5 ห้าคนเห็นตรงหน้าคือศพหนุ่มวัยรุ่นนอนจมกองเลือดหน้าคว่ำ มือทั้ง 2 ข้างเหยียดยาวเหนือศีรษะแนบพื้น ขาทั้ง 2 ข้างเหมือนพยายามลากร่างกายออกจากจุดเกิดเหตุ
ภายในโถงกลางของห้องสิ่งของระเกะระกะ แจกันลายหินอ่อนแตกกระจายอยู่มุมซ้ายของห้อง น้ำเลอะเทอะเรี่ยราดนองพื้น ดอกกุหลาบสีขาวกระจัดกระจายปนเปกับเศษแจกันที่แตก
นิตยสารหลายเล่มเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นห้อง อาหารที่วางไว้บนโต๊ะอาหารยังไม่ผ่านการรับประทาน มีจานอาหาร 2 ใบ วางอยู่มุมโต๊ะทั้ง 2 ด้าน เหมาะสำหรับรับประทานอาหารจำนวน 2 คน
ตำรวจรายหนึ่งเปิดกล่องพลาสติกหยิบถุงมือยางยื่นให้เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกนายสวมใส่ พร้อมหยิบเทปลายเหลืองดำกั้นพื้นที่เกิดเหตุ ตำรวจอีกรายใช้กล้องถ่ายภาพเก็บภาพหลักฐานภายในห้อง
ปราบปรามบันทึกประจำวันจากคำบอกเล่านิติบุคคล เบื้องต้นปราบปรามทราบเพียงว่า เพื่อนสนิทผู้ตายโทรเข้ามาในสำนักงานคอนโด เนื่องจากติดต่อผู้ตายไม่ได้ จึงให้นิติบุคคลตรวจสอบให้ นิติบุคคลบอกแค่ว่าเพื่อนสนิทคนนี้เข้าออกห้องผู้ตายเป็นประจำปกติ คงกังวลใจติดต่อผู้ตายไม่ได้
"เพื่อนสนิทคนนี้ชื่ออะไรครับ"
"ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ เหมือนเคยได้ยินคุณอันดกเรียกชื่อว่า เมตตา"
"อันดก?"
"ผู้ตายชื่อคุณอันดกครับ" ปราบปรามสอบถามนิติบุคคลอีกหลายคำถาม แต่นิติบุคคลไม่สามารถให้ข้อมูลปราบปรามได้เลย นิติบุคคลให้การได้เพียงแค่ข้อมูลที่เขามีอยู่ ณ ขณะนี้
ผลักดันเปิดสมุดพกจดรายละเอียดที่พบเห็นภายในห้องชุดทั้ง 5 จุดที่คิดว่าน่าเป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมดภายในห้องนำมาสู่การตาย
จุดที่ 1 จุดพบศพผู้ตายนอนคว่ำ หัวไหล่ด้านซ้ายมีบาดแผลยาวฟกช้ำร่างกายเหมือนกระเสือกกระสนออกจากห้อง เลือดไหลเป็นทางยาวรอบศพ แต่ไม่พบมีดที่แทงหน้าอกผู้ตาย
"มีดหายไปไหน" ผลักดันพึมพำเบา ๆ กับตนเอง ถึงความสงสัยที่ไม่สามารถไขคำตอบได้
จุดที่ 2 จุดแจกันแตก คาดว่าแจกันถูกวางไว้บนโต๊ะกลมขนาดเล็กมุมซ้ายของห้อง ถูกหยิบขึ้นมาฟาดลงบนหัวไหล่ผู้ตาย จนผู้ตายได้รับบาดเจ็บ
จุดที่ 3 ตำแหน่งผ้าขนหนูสีขาวเปื้อนเลือด วางบนเคาน์เตอร์ครัว เมื่อพิจารณาร่องรอยตำแหน่งผ้าขนหนูและเลือด พบว่าผู้ตายหยิบผ้าขนหนูจากระเบียงหลังห้อง เนื่องจากรอยเลือดหยดเป็นทางยาว
จุดที่ 4 โต๊ะรับประทานอาหาร อาหารยังไม่ผ่านการรับประทาน ข้าวยังถูกเก็บไว้ในหม้อหุงข้าว
จุดที่ 5 โต๊ะหน้าโทรทัศน์วางเอกสาร มีร่องรอยฉีกขาด กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ซึ่งเป็นงานออกแบบผลิตภัณฑ์ครีมบำรุงผิวหน้ายี่ห้อหนึ่ง
ผลักดันใช้สมาธิจดจ่อกับเหตุการณ์ตรงหน้าพยายามจับสังเกตสิ่งต่าง ๆ ภายในห้อง เพื่อค้นหาร่องรอย หลักฐาน และความน่าจะเป็นที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้
กองพิสูจน์หลักฐานถ่ายภาพ และเก็บหลักฐานคือ โทรศัพท์มือถือผู้ตาย เศษแจกันที่แตก ผ้าขนหนูสีขาวเปรอะรอยเลือด และกระดาษผลงานออกแบบผลิตภัณฑ์ที่ฉีกขาดใส่ลงซองพลาสติกเก็บลงกล่อง
ขณะกองพิสูจน์หลักฐานกำลังรวบรวมหลักฐาน เวลาเดียวกันนิติบุคคลโทรศัพท์แจ้งโรงพยาบาลให้มาเก็บศพ เมื่อรถโรงพยาบาลมาถึง เจ้าหน้าที่ 2 คน ใช้ผ้าดิบสีขาวห่อร่างกายผู้ตาย นำศพไปชันสูตร
"ปิดห้องนี้ ห้ามให้ใครเข้าห้อง" ปราบปรามออกคำสั่งนิติบุคคล
"ได้ครับ"
"ผมกลัวว่าคนร้ายอาจไหวตัวทันเข้ามาทำลายหลักฐานในขณะที่คดียังไม่คลี่คลาย" นิติบุคคลฟังเหตุผลของปราบปรามเหมือนเข้าใจสิ่งที่ปราบปรามต้องการสื่อ
นิติบุคคลให้แม่บ้านปิดหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ ทำความสะอาดรอยเลือดบนพื้นห้อง แต่ห้ามทำความสะอาดรอยที่ตำรวจวาดขนาดศพ และห้ามทำความสะอาดส่วนอื่นของห้อง เพื่อให้หลักฐานยังคงสมบูรณ์
ปราบปรามพูดกับนิติบุคคลจบ มองไปยังผลักดันที่ดูเหมือนตั้งใจทำงาน จนทำให้ปราบปรามรู้สึกพอใจในตัวผลักดัน และดีใจได้ร่วมงานกับตำรวจน้องใหม่คนนี้ ปราบปรามหวังว่าน้องใหม่คนนี้จะเป็นกำลังสำคัญให้กับวงการตำรวจ
"กลับกันเถอะ" ปราบปรามบอกผลักดันและตำรวจอีก 2 นาย
ผลักดันปิดสมุดบันทึกเลิกสนใจเหตุการณ์ตรงหน้า เดินออกจากห้องชุด นิติบุคคลปิดไฟ ล็อคประตูตามคำสั่งของปราบปราม
.
.
.
.
ผลักดันเขียนคำถามที่เขาสงสัยลงสมุดบันทึก ผลักดันไม่สามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้ เขาได้แต่เก็บงำไว้กับตนเอง
"เมื่อคืนภายในห้องนี้เกิดเรื่องราวอะไรขึ้น"
"ใครใช้แจกันทุบผู้ตาย"
"ผู้ตายนัดใครรับประทานอาหารในวันเกิดเหตุ"
"ผู้ตายมีปัญหาหรือผิดใจกับใครจนต้องทำร้ายร่างกายถึงขั้นฆ่า"
"ใครฉีกกระดาษผลงานออกแบบผลิตภัณฑ์"
.
.
.
.
.
.
"คนฆ่าผู้ตายคือคนที่ผู้ตายนัดรับประทานอาหารหรือไม่"
เกิดคดีฆาตกรรมชายหนุ่มปริศนา ตำรวจพบผู้ต้องสงสัยชาย 3 คน พยายามใช้หลักฐานเชื่อมโยงผู้ต้องหาเพื่อไขคดี ผู้ต้องหาให้การอะไรกับตำรวจ แล้วใครกันคือฆาตกร ตำรวจสามารถจับคนร้ายมาลงโทษได้หรือไม่ จุดจบของฆาตกรจะเป็นอย่างไรมาติดตามไขคดีร่วมกันเถอะ