เงารักในรอยใจ
เย่เฟยเย่
## 001

บทที่ 1
“ คืนนั้น คือคุณใช่ไหม”
จี้อี้ในวัย 18 ปี เคยคิดฝันถึงหลายร้อยหลายหมื่นวิธีในการสารภาพรักกับผู้ชายที่ตนชอบ ทว่ากลับคิดไม่ถึง เมื่อเธอสามารถรวบรวมความกล้ามายืนอยู่ตรงหน้าเด็กผู้ชายที่เธอชอบได้แล้ว ประโยคแรกที่เธอพูดกับเขา กลับกลายเป็น “ผู้ชายในคืนนั้นคือคุณใช่ไหม?”
เฮ่อจี้เฉินปิดตานิ่ง เขายืนพิงเสาไฟฟ้าด้วยท่าทางสบายๆหลังได้ยินคำถามของจี้อี้ ดวงตาของเขายังคงปิดสนิท เขาเพียงแค่ขมวดคิ้วน้อยๆท่าทางนั้นทำให้แพขนตาขยับเบาๆ แต่ใบหน้าเกลี้ยงเกลาของเขากลับยังสงบนิ่งเช่นเดิม
หากไม่ใช่เพราะจี้อี้จับสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปของเขาได้ เธอคงคิดว่าเขาไม่ได้ยินที่เธอถาม เธอมองชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าตาไม่กระพริบ หญิงสาวเม้มปากเบาๆ พร้อมกับเอ่ยถามเขาอีกครั้ง  แม้ว่าจะเป็นประโยคคำถามแต่ในคำพูดกลับมีความความมั่นใจอยู่หลายส่วน “คืนนั้นก็คือคุณ ใช่ไหม?”
หลังจากที่จี้อี้เอ๋ยปากถามเป็นครั้งที่สอง ในที่สุดเฮ่อจี้เฉินก็ยอมเงยหน้าขึ้นมา เขากวาดตามองจี้อี้ช้าๆ นัยน์ตาดำเข้มของเขาไม่แสดงอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ชายหนุ่มยืดตัวตรงไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา เขาหันหลังแล้วเดินจากไป
จี้อี้มองตามเงาหลังของเฮ่อจี้เฉิน พร้อมกับกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
คนในคืนนั้น ต้องเป็นเขาแน่นอน ไม่ผิดแน่…
เขาในคืนนั้น การกระทำอ่อนโยนของเขาที่จุมพิตเธอ ไม่ผิดแน่…
แม้เธอจะไม่รู้ว่า เพราะเหตุใดท่าทางของเขาที่ปฏิบัติกับเธอในคืนนี้จะแตกต่างกับคืนนั้นราวฟ้ากับเหว แต่มันก็ไม่ง่ายเลยกว่าเธอจะสามารถรวบรวมความกล้าเพื่อมาถามความจริงกับเขา เธอจะล้มเลิกกลางคันแบบนี้ไม่ได้เป็นอันขาด เพราะเธอเองก็กลัวว่าตนเองอาจจะไม่มีความกล้าแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง
เมื่อคิดได้เช่นนั้น จี้อี้ก็รีบวิ่งไล่ตามเฮ่อจี้เฉินทันที “ฉันรู้ว่าคนในคืนนั้นก็คือคุณ ฉัน…”
จี้อี้ยังไม่ทันพูดจบ เฮ่อจี้เฉินก็เร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า
ระยะทางระหว่างคนสองคนเริ่มไกลออกไป
จี้อี้ต้องวิ่งหลายก้าวจึงจะตามเขาทัน “ ฉัน ฉัน สนใจคุณมานานแล้ว ฉัน..”
เฮ่อจี้เฉินเดินมาจนถึงริมถนน เขายกมือขึ้นโบกแท็กซี่ ก่อนที่เฮ่อจี้เฉินจะเปิดประตูรถ จี้อี้ก็รีบดึงแขนเสื้อเขาไว้
เฮ่อจี้เฉินสูงกว่าจี้อี้มาก เขาเอียงศีรษะมองเธอ ความสูงที่แตกต่างทำให้เขาดูเหนือกว่าเธอมาก
คำพูดที่กำลังจะเอ่ยชะงักไป เธอสบตาของเฮ่อจี้เฉิน หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สุดท้ายจึงพยายามพูดให้เหมือนเป็นเรื่องปกติว่า “ฉันชอบคุณมาตลอด ชอบคุณมานานแล้วด้วย คุณ..”
ทันใดนั้นเองเฮ่อจี้เฉินก็เอื้อมไปแกะมือเล็กของจี้อี้ที่คว้าแขนเสื้อของเขาเอาไว้ จี้อี้ออกแรงที่นิ้วเพื่อขืนแรงของเฮ่อจี้เฉิน เธอถามต่อไปว่า “..ชอบฉันไหม?”
เฮ่อจี้เฉินยังคงพยายามแกะนิ้วมือที่สั่นเล็กน้อยของจี้อี้  แต่อยู่ๆชายหนุ่มก็หยุดนิ่ง
ท่าทางของเขา ทำให้หัวใจของจี้อี้เต้นรัวราวกับดอกไม้ที่ผลิบาน
จริงอย่างที่เธอคิดเขาต้องมีความรู้สึกที่ดีต่อเธออย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นทำไมคืนนั้นเขาถึงสัมผัสตัวเธอ? ไม่อย่างนั้นคืนนี้ตอนที่เธอบอกชอบเขา เพราะเหตุใดเขาถึงไม่ปฏิเสธ?
จี้อี้เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เจือความสดใสและตื่นเต้นดีใจเข้ามองสบเข้าไปในดวงตาดำเข้มของเฮ่อจี้เฉิน หญิงสาวกลั้นลมหายใจ พร้อมกับพูดเน้นทีละคำด้วยท่าทางจริงจังว่า “คุณจะยอมเป็นแฟนของฉัน..”


## 002

บทที่ 2
ไม่รู้ว่าคำพูดไหนของจี้อี้ที่ไปกระตุ้นเฮ่อจี้เฉินเข้า จี้อี้พูดยังไม่ทันจบ ดวงตาของเฮ่อจี้เฉินก็แปรเปลี่ยนเป็นดุดันในดวงตาวาววาบ  จี้อี้ไม่ทันได้พูดต่อ เธอถูกเฮ่อจี้เฉินคว้าข้อมือแล้วลากเข้าไปในตรอกซึ่งอยู่ไม่ไกล
เฮ่อจี้เฉินก้าวขาอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวเท่านั้นเขาและเธอก็เดินเข้ามาในตรอกลึกที่ไร้ผู้คน เมื่อจี้อี้เรียกสติกลับคืนมาได้ ก็เตรียมพูดอีกครั้ง ทว่าเธอพึ่งจะเอ่ยว่า “เฮ่อ” ได้เพียงคำเดียวเท่านั้น เฮ่อจี้เฉินก็กระชากตัวเธอ พร้อมกับผลักเธอกระแทกเข้ากับกำแพงอิฐเก่า “ เท่าไหร่?”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลังของจี้อี้กระแทกเข้ากับผนังจนเจ็บระบม หรือว่าเป็นเพราะคำถามที่ไร้ที่มาที่ไปของเขาของเขานั้นยากเกินกว่าจะเข้าใจ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นคนโง่ ได้แต่ยืนตะลึงนิ่งงันอยู่ที่เดิม
“บอกราคามาสิ ?” เฮ่อจี้เฉินถามอีกครั้ง
แต่คำตอบที่เขาได้รับ กลับเป็นความเงียบเช่นเดิม
เฮ่อจี้เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย รอคอยคำตอบ พร้อมกับมองจี้อี้ที่ยังไม่มีสัญญาณว่าจะเปิดปากพูด  ทันใดนั้นเองความอดทนของเขาก็ขาดสะบั้น มือหน้ายื่นไปจับคอชุดเดรสที่จี้อี้สวมอยู่  ออกแรงกระชากอย่างรวดเร็ว เสียง “แควก” ดังตามมา ผ้าบริเวณหน้าอกของจี้อี้ถูกฉีกขาดออกเป็นสองส่วน
กลางคืนของต้นฤดูร้อน อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ ความเย็นบริเวณหน้าอกทำให้จี้อี้สั่นไปทั้งร่าง เธอมองเข้าไปในดวงตาที่ดำมืดของเฮ่อจี้เฉิน
ใบหน้าเย็นชาของเด็กหนุ่มรู้สึกถึงสายตาของจี้อี้ที่มองมา เขาเหลือบตามองเธออย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มจ้องมองผิวเนื้อบริเวณเนินอกที่ปรากฏออกมาให้เห็น
เขาจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไร้อารมณ์ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ เห็นรึยัง ถึงแม้ว่าเธอจะแก้ผ้าจนหมดแล้วมายืนต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่สนใจเธอแม้แต่นิดเดียว”
น้ำเสียงเย็นชาที่ได้ยิน ทำให้นัยน์ตาของจี้อี้เต็มไปด้วยความตกตะลึง
สายลมยามค่ำคืนที่พัดผ่านและความเย็นบริเวณหน้าอกเรียกสติเธอกลับมา เธอรีบรวบเสื้อที่ฉีกขาดเพื่อปิดบังร่างกายของตนเองอย่างรวดเร็ว
“ ถ้าคืนนั้นฉันไม่เมา เธอคิดหรือว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอ?” เฮ่อจี้เฉินพูดต่อ
ปลายนิ้วของจี้อี้สั่นเทา เธอกุมเสื้อที่ขาดไว้แน่น เพราะออกแรงมากจนเกินไปเส้นเลือดที่หลังมือจึงปูดนูนขึ้นมา
ที่แท้… คืนนั้นที่เธอคิดว่าเป็นค่ำคืนที่แสนโรแมนติก ทว่าเรื่องทั้งหมดกลับเป็นเพียงความผิดพลาดเพราะความเมาและเป็นตัวเธอที่คิดเพ้อฝันลมๆแล้งๆไปเองเท่านั้น
ที่แท้…  ความจริงของเรื่องราวทั้งหมด ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
ที่แท้…  การที่อยู่บนสรวงสวรรค์แล้วตกลงมายังห้วงอเวจี ใช้เวลาสั้นๆเพียงเท่านี้เอง
“ บอกเธอตามตรงแล้วกัน คืนนั้นฉันเมา ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่ฉันนอนด้วยคือใคร” เวลานั้นทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวของจี้อี้เหมือนถูกกระชากหายไปจนหมดสิ้น ราวกับว่าที่นี่เหลือแค่เธอเพียงคนเดียวและเสียงของเฮ่อจี้เฉินก็เหมือนดังมาจากที่ไกลแสนไกล แต่นำมาซึ่งความเจ็บปวดอย่างร้ายกาจ “ เพราะงั้นเธอบอกราคามาดีกว่า สรุปแล้วคืนนั้นจะเอาเท่าไหร่ เธอถึงจะยอมแล้วกันไป ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น?”


## 003

บทที่ 3
จี้อี้กลั้นหายใจ ร่างของเธอแข็งทื่อราวกับก้อนหินแกะสลัก ได้แต่ยืนนิ่งงันอยู่กับที่
ความจริงเธอยืนอยู่ตรงนี้ไม่กี่วินาทีเท่านั้น แต่เธอกลับรู้สึกว่าเหมือนผ่านไปนานนับศตวรรษ เป็นช่วงเวลาที่สับสนและเนิ่นนาน
เธอพยายามควบคุมตัวเอง ไม่ปล่อยให้ตนเองสูญเสียการควบคุมและแตกสลาย เธอค่อยๆคลายปลายนิ้วที่จับชายแขนเสื้อของเขาไว้ แล้วค่อยๆยืดตัวตรง
เธอไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่โวยวาย ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของเธอ ราวกับว่าตรงหน้าของเธอไม่มีเฮ่อจี้เฉินอยู่ หญิงสาวหันกลับ แล้วรีบเดินออกมาจากตรอกทันที
เธอพยายามควบคุมจังหวะการก้าวเดินของตนเอง ไม่ปล่อยให้ตนเองต้องเผลอเดินหนีอย่างหัวซุกหัวซุน  ทว่าขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้ากลับอดไม่ได้ที่จะเผลอเร่งฝีเท้า เธอเดินไปไม่กี่ก้าว เฮ่อจี้เฉินที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดอีกครั้งว่า “แล้วก็ ถ้าเป็นไปได้ ฉันหวังว่าต่อจากนี้เธอจะไม่มาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ”
ขาของจี้อี้พลันไร้เรี่ยวแรง จนเกือบสะดุดล้มลงกับพื้น วินาทีหลังจากนั้น เธอก็วิ่งเร่งฝีเท้าวิ่งออกมาจากปากตรอกในทันที
เธอวิ่งราวกับคนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เมื่อวิ่งออกมาไกลมากแล้ว จี้อี้ถึงหยุดวิ่ง หญิงสาวยืนใจลอยอยู่ริมถนนอยู่นาน จนกระทั่งสังเกตเห็นสายแปลกประหลาดของคนเดินผ่านไปมาที่มองมายังตนเอง เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าเสื้อผ้าของตนเองถูกเฮ่อจี้เฉินฉีกจนขาดหลุดลุ่ย
คำพูดเหล่านั้นของเขา ดังก้องเข้ามาในหูอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้แผ่ขยายจากในอกแล้วกระจายไปทั่วทั้งร่าง จี้อี้หลับตาแน่น พร้อมกับรีบกลับหอพักของโรงเรียนทันที
เพราะใกล้เวลาดับไฟ รูมเมทของเธอจึงกลับมาถึงห้องกันหมดแล้ว เมื่อทุกคนเห็นเธอกลับมา จึงรีบเอ่ยปากพูดทันที
“ จี้อี้ เธอไปสารภาพรักกับเทพบุตรของเธอ สำเร็จไหม？”
“ จี้อี้ ตอนนี้เธอกลายเป็นคนที่มีความรักอย่างเป็นทางการแล้วใช่ไหม ยินดีกับเธอด้วยนะ…”
“ เอ๊ะ？จี้อี้ ทำไมเสื้อผ้าของเธอเป็นแบบนั้นล่ะ?”
จี้อี้นัยน์ตาร้อนผ่าว หญิงสาวไม่พูดจา เธอผลักประตูเข้าไปในห้องน้ำและพุ่งตัวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว เธอ     ล็อกประตูแล้วเปิดก๊อกน้ำ อาศัยเสียงของสายน้ำช่วยกลบเสียงของเธอ ราวกับว่าร่างกายไร้ซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ หญิงสาวทรุดตัวลง ใบหน้าซบลงกับเข่าของตนเอง พร้อมกับสะอื้นออกมาเบาๆ
รักแรกของเธอ  ความบริสุทธิ์ของเธอ   ตอนนี้ตัวเธอก็เหมือนกับถูกฝังทั้งเป็น
ความรักของเธอ ยังไม่ทันได้เริ่มต้น ก็พ่ายแพ้อย่างหมดรูปเสียแล้ว
-
เฮ่อจี้เฉินสั่งจี้อี้ว่าไม่ต้องมาให้เขาเห็นหน้าอีก จี้อี้เองก็ไม่อยากปรากฏตัวให้เฮ่อจี้เฉินเห็นหน้าอีกเป็นครั้งที่สอง
หลังการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้น คนที่อาศัยอยู่ที่บ้านของคุณย่ามาตลอดตั้งแต่มัธยมต้นอย่างเธอ สำหรับเธอแล้วชีวิตในเมืองใหญ่ก็แค่การอาศัยอยู่พียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น แต่ตอนนี้เธอกลับจองตั๋วเครื่องบินและบินตรงไปหาพ่อและแม่ที่ปักกิ่ง
เวลาผันแปรไป เดือนปีเหมือนกับสายน้ำที่ไหลผ่าน พริบตาเดียวจี้อี้ก็มาอยู่ปักกิ่งได้สี่ปีแล้ว
ขนาดตอนที่อยู่เมืองเดียวกัน จี้อี้และเฮ่อจี้เฉินก็ไม่ได้ไปมาหาสู่กันอยู่แล้ว ยิ่งในสี่ปีนี้ คนสองคน เมืองสองเมือง แยกห่างกันไกลดั่งท้องฟ้าทางใต้และทะเลทางเหนือ ทั้งสองจึงไม่ได้ข้องเกี่ยวกันอีก
-
ใกล้เข้าเดือนสิบ อากาศในเมืองปักกิ่งยังร้อนจนชวนให้อึดอัดหายใจลำบาก
จี้อี้แค่ลงไปรับพัสดุข้างล่าง ยืนอยู่ข้างนอกไม่ถึงสองนาที ร่างกายก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อเสียแล้ว
จี้อี้ไม่ชอบความรู้สึกตอนที่ตัวเปียกเหงื่อ ดังนั้นเมื่อกลับมาถึงหอพัก ไม่ทันได้แกะพัสดุ สิ่งแรกที่เธอทำก็คือคว้าผ้าขนหนูและชุดนอนเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที
เพื่อนร่วมห้องของเธอไม่มีใครอยู่ ดังนั้นภายในหอพักจึงมีจี้อี้เพียงคนเดียว เพราะความเบื่อหน่าย หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ เธอก็เป่าผม แล้วปีนขึ้นไปบนเตียงเพื่อดูหนังที่ตนดูค้างเอาไว้ ตอนที่หนังจบ จี้อี้ก็ใกล้จะหลับเต็มที  เมื่อเธอเห็นว่ายังไม่มีสัญญาณว่าเพื่อนร่วมห้องจะกลับมาเสียที จึงวางโทรศัพท์และปิดตาลง
เพราะไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก จี้อี้จึงนอนหลับสนิทยาว กระทั่งเมื่อเสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้น จึงปลุกให้เธอตื่น


## 004

บทที่ 4
จี้อี้เหลือบมองสายเรียกเข้า เป็นรูมเมทของเธอปั้วเฮ่อนั่นเองที่โทรมา จี้อี้รับสายแต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงของปั้วเฮ่อก็ดังขึ้น “ เสี่ยวอี้ คืนนี้ที่นัดไปกินข้าวกันที่อวี้หวาถาย ตอนทุ่มนึง เธออย่าลืมนะ”
อาหารค่ำที่นัดกันไว้ก่อนหน้านี้ จี้อี้เองก็รู้ เพียงแต่สถานที่ ทำไมจู่ ๆถึงเปลี่ยนจากที่นัดไปกินด้วยกันแค่ไม่กี่คนที่ร้านหม้อไฟถึงกลายเป็นนัดรวมกันที่ร้านอวี้หวาถายไปได้ล่ะ？
จี้อี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ ทำไมถึงเปลี่ยนที่ล่ะ？”
“ เสี่ยวหย่าเป็นคนเปลี่ยน..” ผู้หญิงทุกคนต่างก็เกิดมาพร้อมกับนิสัยชอบนินทา หลังจากที่ปั้วเฮ่อตอบคำถามของจี้อี้แล้ว ก็เสริมอีกว่า “ ..ดูเหมือนว่าแฟนใหม่ของเธอเป็นคนจัดการนะ ดูแล้ว แฟนใหม่ของเสี่ยวหย่าคงจะรวยมากเลยล่ะ”
เสี่ยวหย่าหรือหลินหย่า เธอเป็นรูมเมทอีกคนของจี้อี้ เป็นหนึ่งในสิบดาวมหาวิทยาลัยที่ปรากฏตัวอยู่ในภาพยนตร์ B เธอเป็นหนึ่งในบุคลที่ไม่มีบทบาทในภาพยนตร์ แต่บนอินเตอร์เน็ตกลับปรากฏชื่อของเธอ  การที่เธอสามารถหาแฟนที่มีฐานะร่ำรวยได้ ใช่ว่าจะเป็นเรื่องน่าตกใจหรือแปลกประหลาดเสียหน่อย
จี้อี้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “ อ้อ อย่างนั้นเหรอ”
เมื่อปั้วเฮ่อเห็นน้ำเสียงของจี้อี้เรียบนิ่ง เหมือนกับเธอไม่สนใจที่จะคุยเรื่องนี้ต่อ ปั้วเฮ่อจึงตัดบทและไม่ได้คุยต่อ เพียงแค่เตือนไม่ให้จี้อี้มาสายเท่านั้น แล้วบสนทนาก็จบลง
จี้อี้วางมือถือไว้ข้างๆ แล้วเริ่มเปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งหน้า จนเมื่อจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็ใกล้ได้เวลาพอดี
ก่อนที่จะเดินออกจากหอพัก จี้อี้มองตัวเองในกระจก สำรวจตัวเองรอบหนึ่ง เด็กสาวที่อยู่ภายในกระจกมีผิวขาว เครื่องหน้างดงาม  สมบูรณ์แบบจนหาจุดบกพร่องใดๆไม่เจอ เธอสวมกระโปรงสั้นที่เผยขาเรียวงามทั้งสองข้าง เอวเล็กคอดบาง รูปร่างนี้มักทำให้คนตื่นตะลึงได้เสมอ
จี้อี้เม้มริมฝีปากอย่างพึงพอใจ ขณะที่ใช้ลิปสติกแท่งเก่าทาปากบางๆให้ดูเป็นธรรมชาติ หลังจากนั้นเธอก็หยิบกระเป๋าและมือถือเดินออกจากหอพักไป
อวี้หวาถายออยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยของจี้อี้มากนัก แต่ว่าช่วงนี้ดันตรงกับเวลาเลิกงานซึ่งเป็นชั่วโมงเร่งด่วน จึงทำให้บนท้องถนนแออัด ตอนที่จี้อี้มาถึงคนภายในห้องก็มากันเกือบครบแล้ว หลินหย่ากำลังถือเมนูอาหารและสั่งอาหารอยู่
มีสิบที่บนโต๊ะอาหาร มีสองที่ที่ยังว่างอยู่ ที่หนึ่งข้างๆหลินหย่า ส่วนอีกที่อยู่ข้างๆปั้วเฮ่อ
จี้อี้กับปั้วเฮ่อค่อนข้างสนิทกัน หลังจากที่เธอทักทายทุกคนแล้ว เธอจึงเดินไปนั่งข้างๆปั้วเฮ่อ
รอจนอาหารมาเสิร์ฟครบ  ทุกคนก็เริ่มรับประทานอาหาร ทว่าที่นั่งข้างหลินหย่ากลับยังคงว่างเปล่า
สิ่งที่งานเลี้ยงจะขาดไปไม่ได้เลย ก็คือการดื่มเหล้า หลังจากหลายแก้วผ่านไป บรรยากาศก็เริ่มครึกครื้นขึ้น
ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม อาหารบนโต๊ะหลายจานหมดลง ขณะที่บริกรเริ่มนำของหวานมาเสิร์ฟ เสียงโทรศัพท์ของหลินหย่าก็ดังขึ้น แค่เธอเหลือบมองที่หน้าจอโทรศัพท์ นัยน์ตาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอก็รีบกดรับโทรศัพท์โทรศัพท์มือถือพร้อมพูดกับคนปลายสายว่า “คุณถึงแล้วเหรอ？”
ไม่รู้ว่าคนปลายสายพูดอะไร หลินหย่าเอ่ยปากพูดอีกครั้ง เสียงปกติที่นุ่มนวลอยู่แล้ว ครั้งนี้ยิ่งนุ่มนวลและอ่อนโยนราวกับจะหยาดหยดออกมา” เดี๋ยวฉันออกไปรับคุณเอง” เมื่อพูดจบเธอก็วางโทรศัพท์พร้อมกับลุกขึ้นทันที
“ เสี่ยวหย่า แฟนของเธอมาแล้วเหรอ？” มีคนถามเธออย่างอยากรู้อยากเห็น เธอไม่ยอมรับแล้วก็ไม่ปฏิเสธ เพียงแต่พูดด้วยน้ำเสียงดีใจมากกว่าปกติว่า “ ฉันจะออกไปรับคน” แล้วก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทันที
ฝ่านไปไม่ถึงห้านาที ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาใหม่อีกครั้ง ทุกคนภายในห้องต่างหันไปมองทิศทางเดียวกันโดยไม่ต้องนัดหมาย ไม่เว้นแม้แต่จี้อี้ เมื่อหลินหย่าที่รีบวิ่งออกไปเมื่อครู่กลับเข้ามา ด้านหลังของเธอ ก็ปรากฏร่างของชายหนุ่มเพิ่มขึ้นมาอีกคน


## 005

บทที่ 5
จี้อี้อยู่ใกล้ประตูมากที่สุด เธอที่กำลังคุยเรื่องตลกอยู่กับปั้วเฮ่อ ค่อยๆหันหน้าไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังหลินหย่า
เพียงแค่แวบเดียว จี้อี้ก็ไม่อาจละสายตาจากชายหนุ่มที่เดินตามเข้ามาได้เลย  ปลายนิ้วเผลอกำตะเกียบแน่นด้วยความลืมตัว รอยยิ้มที่มุมปากพลันแข็งค้าง
ผู้ชายคนนั้น เธอจำเขาได้ ถ้าจะให้พูดแบบไม่น่าฟังก็คือถึงแม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะกลายเป็นเถ้าถ่านเธอก็ยังจำได้
แม้ว่าจี้อี้จะถอนสายตากลับมาแล้ว เธอก็ยังคงรู้สึกได้ว่าผู้ชายคนนั้นที่หลินหย่าพามาค่อยๆเดินเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นทุกที เท้าที่อยู่ภายในรองเท้าส้นสูงขดแน่นอย่างเคร่งเครียด
เสียงรองเท้าส้นสูงของหลินหย่ากระทบพื้นดังกังวานพร้อมด้วยเสียงนุ่มนวลที่ดังขึ้น “ ฉันขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก เขาคือ..”
หลินหย่าชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนกับว่ากำลังลังเลอะไรบางอย่าง ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอจึงพูดต่อว่า “..เพื่อนของฉันเอง ชื่อเฮ่อจี้เฉิน”
เฮ่อจี้เฉิน..จี้อี้เองทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคนที่มาคือใคร แต่ตอนที่ได้ยินคำสามคำนี้ ร่างกายของเธอก็ยังอดสั่นขึ้นมาเบาๆไม่ได้
ใช่แล้ว ไม่ผิดแน่ ชื่อที่ออกมาจากปากของหลินหย่าคือเฮ่อจี้เฉินจริงๆ เป็นเฮ่อจี้เฉินที่พรากความบริสุทธิ์ของเธอไปเมื่อสี่ปีก่อนคนนั้น เฮ่อจี้เฉินคนที่เธอรวบรวมความกล้าเพื่อไปสารภาพรักกับเขาแต่กลับถูกเขาฉีกทึ้งเสื้อผ้าจนไม่เหลือดี เป็นเฮ่อจี้เฉินคนที่พูดกับเธอว่า “ต่อให้เธอถอดเสื้อผ้าแล้วมายืนต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่สนใจเธอแม้แต่นิดเดียว” และเป็นเขาอีกที่ย้ำว่า “ ถ้าคืนนั้นฉันไม่เมา เธอคิดเหรอว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอ” สุดท้ายเขายังบอกว่าไม่อยากจะเห็นหน้าเธออีก เขาก็คือเฮ่อจี้เฉินคนนั้นที่เธอไม่ต้องการที่จะพบหน้าอีกชั่วชีวิต
สี่ปีก่อน ตอนที่เฮ่อจี้เฉินเรียนมัธยมปลาย ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนบรรยากาศล้วนสว่างไสวและงดงาม ตอนนี้ผ่านไปสี่ปี กาลเวลาเปลี่ยนให้ตัวเขากลายเป็นคนลุ่มลึกน่าเกรงขาม กลิ่นอายของความแข็งแกร่งทำให้คนบนโต๊ะอดไม่ได้ที่จะหวาดหวั่น ดังนั้นหลังจากที่หลินหย่าแนะนำตัวเขาเสร็จ ภายในห้องก็เงียบเสียงลง ครู่หนึ่งจึงค่อยมีคนรบรวมความกล้าแล้วเอ่ยปากทักทายเข้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
เฮ่อจี้เฉินยังมีนิสัยเหมือนเดิม ไม่ชอบพูดจา เมื่อผู้คนที่อยู่ตรงข้ามทักทายเขา เขาก็แค่พยักหน้าตอบเล็กน้อยเท่านั้น ทุกการเคลื่อนไหวดูสง่างามมีเสน่ห์ แต่กลับแฝงด้วยความสุภาพและห่างเหิน
ถึงอย่างไรก็ตามจี้อี้ไม่ได้ทักทายเฮ่อจี้เฉิน แล้วก็ไม่เงยหน้ามองเขาด้วย
อาจเป็นเพราะเฮ่อจี้เฉินสมบูรณ์แบบเกินไป ผู้คนภายในห้องจึงถูกเขาดึงดูดไปจนหมด จนไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเธอทำตัวเสียมารยาท
การมาถึงของเฮ่อจี้เฉิน ทำให้เสียงในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ผ่านไปไม่นานบรรยากาศภายในห้องก็กลับมาครึกครื้นใหม่ ทุกคนเริ่มพูดคุยกันเสียงดังอีกครั้ง
การพบกันที่ไม่คาดคิดนี้ ทำให้จี้อี้ไม่สามารถกลับมาสนุกสนานได้เหมือนก่อนหน้าที่มาถึง เธอพยายามรักษาท่าทางให้ดูเป็นปกติ เธอกลัวว่าตนเองจะเสียการควบคุม จี้อี้พยายามไม่ให้ตนเองนึกถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน แต่เหตุการณ์ในอดีตเหล่านั้น ทำให้เธอไม่สามารถควบคุมความคิดของตนเองได้เลย ความทรงจำค่อยๆผุดขึ้นมาทีละนิดๆ
ร่างกายของจี้อี้เริ่มสั่นเล็กน้อย เธอกลัวว่าผู้คนรอบตัวจะสังเกตเห็นอาการผิดปกติของเธอ หญิงสาวกำมือแน่น จิกเล็บแหลมทิ่มลงไปบนฝ่ามือ ความเจ็บปวดพรั่งพรูออกมา
ในขณะที่จี้อี้กำลังคิด ว่าเล็บแหลมที่ทิ่มลงไปอย่างแรงจะทำให้ฝ่ามือเธอเป็นแผลรึเปล่านั้น เฮ่อจี้เฉินก็เปิดปากพูด แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่คนภายในห้องล้วนเข้าใจว่าเขากำลังพูดให้หลินหย่าฟัง “อยากเปลี่ยนที่มั้ย?”


## 006

บทที่ 6
จี้อี้ที่จมอยู่กับความคิดของตนเองจนถึงเมื่อครู่ ไม่มั่นใจว่าประโยคนี้เป็นประโยคแรกที่เฮ่อจี้เฉินพูดในคืนนี้หรือเป็นเธอเองเพิ่งที่ได้ยินเขาพูดเป็นประโยคแรกกันแน่
สี่ปีก่อน จี้อี้ก็รู้ว่าเฮ่อจี้เฉินเป็นคนที่มีเสียงไพเราะน่าฟัง ไม่ด้อยไปกว่าใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเลย แต่เธอไม่เคยรู้สึกว่าเสียงของเขาเพราะเท่าวันนี้มาก่อน แต่เธอรู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือคำพูดที่ออกมาจากปากของเขาต่างหาก
เปลี่ยนที่..ในที่สุดอาหารค่ำในคืนนี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว..ในที่สุดเธอก็สามารถหาข้ออ้างออกไปจากที่นี่ได้แล้ว..
อารมณ์อันตึงเครียดของจี้อี้ ค่อยๆผ่อนคลายลง ทำให้เธอที่เอาแต่จมจ่อมอยู่กับโลกตัวเองจนถึงเมื่อครู่ เริ่มที่จะฟังเสียงพูดคุยที่อยู่ภายในห้อง
เมื่อได้ยินคำพูดของ เฮ่อจี้เฉิน ใบหน้าน่ารักของหลินหย่าพยักหน้าพร้อมตอบว่า “ดีสิ”
เฮ่อจี้เฉินไม่พูดอะไรอีกแต่กวักมือเรียกให้บริกรมาคิดค่าอาหาร ขณะที่รอใบเสร็จ เขาก็ถามอีกครั้งว่า "ไปที่จินปี้หุย ฮวางมั้ย?"
"  จินปี้หุยฮวาง" เป็นชื่อสถานที่มีระดับและมีชื่อเสียงในเมืองปักกิ่ง เปรียบเทียบแล้วหรูกว่าร้าน "อวี้หวาถาย" ในคืนนี้ ซะอีก ดวงตาของคนบนโต๊ะล้วนเป็นประกายอย่างตื่นเต้น
” หลินหย่ากลับเป็นคนที่สามารถซ่อนอารมณ์ของตนเองได้อย่างดีเยี่ยม หล่อนยังคงตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลว่า "ได้"
เฮ่อจี้เฉินเงียบไปอีกครั้ง
บริกรรีบนำใบเสร็จมาให้อย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ดูราคาในใบเสร็จด้วยซ้ำ เซ็นชื่อของตัวเองลงไปทันที
หลินหย่าเองคงอยากจะพูดคุยกับเฮ่อจี้เฉินให้มากกว่านี้ หลังจากคิดหาเรื่องที่จะพูดอยู่ชั่วครู่ หล่อนก็เอ่ยว่า " พี่เฮ่อคะ พี่รู้รึเปล่า จี้อี้ของพวกเราร้องเพลงได้เพราะมากเลยนะ"
จี้อี้ที่ถูกหลินหย่าเอ่ยถึงกะทันหัน ปลายนิ้วสั่นเบาๆ แผ่นหลังเริ่มแข็งเกร็งอย่างควบคุมไม่อยู่  ดวงตาของจี้อี้หันไปชำเลืองมองบริเวณที่เฮ่อจี้เฉินนั่งอยู่โดยไม่รู้ตัว
เฮ่อจี้เฉินยื่นใบเสร็จที่เซ็นชื่อแล้วให้บริกร พิงเก้าอี้ด้วท่าทางเฉยเมย อารมณ์ที่แสดงออกบนใบหน้าของเขาสงบนิ่ง ราวกับว่าชื่อของ "จี้อี้" ที่ออกมาจากปากของหลินหย่า เป็นเพียงคำอักษรสองคำธรรมดาๆที่นำมาผสมกันเป็นชื่อเท่านั้น
ก็จริง เรื่องราวเมื่อสี่ปีก่อน สำหรับเธอแล้วเป็นสิ่งที่ยากจะลืมเลือนไปตลอดชีวิต แต่สำหรับเขาก็เป็นเพียงแค่เรื่องยุ่งยากเพราะความเมาเป็นเหตุ ทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น ผ่านไปตั้งสี่ปีแล้ว บางทีเขาอาจจะลืมเรื่องราวในอดีตไปจนหมดแล้ว ลืมแล้วว่าเคยมีเด็กผู้หญิงที่ชื่อจี้อี้ คนที่เคยมอบครั้งแรกให้แก่เขา ลืมไปแล้วว่าคำพูดของเขานั้นโหดร้ายและทำร้ายจิตใจเด็กผู้หญิงคนนั้นมากมายขนาดไหน
”หลินหย่าเห็นเฮ่อจี้เฉินไม่สนใจเรื่องที่เธอพูด จึงหันไปมองจี้อี้ พูดเสริมประโยคเมื่อครู่ว่า " จี้อี้ ไม่กี่วันก่อน เธอเพิ่งหัดเพลงใหม่มาไม่ใช่เหรอ? เดี๋ยวพอถึงจินปี้หุยฮวาง เธอต้องร้องให้ทุกคนฟังนะ"
สิ่งที่หลินหย่าขอไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ถ้าเป็นแต่ก่อนจี้อี้คงไม่ปฏิเสธแต่ว่าคืนนี้มีเฮ่อจี้เฉินเพิ่มขึ้นมา…. จี้อี้หันไปมองหลินหย่า เพราะว่าเฮ่อจี้เฉินเองก็อยู่ด้วยเสียงที่เธอพูดจึงค่อนข้างเบา " ฉันไม่สบาย คงไม่ไปแล้วล่ะ"
" จี้อี้ เธอไม่สบายตรงไหน? อีกอย่าง นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอกลับคนเดียวไม่ปลอดภัยหรอก ยังไงก็ไปเที่ยวกับพวกเรา…” คำพูดรั้งอีกฝ่ายของหลินหย่ายังไม่ทันจบ เฮ่อจี้เฉินที่นั่งอยู่ข้างๆลุกขึ้นยืน จงใจมองข้ามบทสนทนาของจี้อี้และหลินหย่า เขาพูดว่า "ไปกันเถอะ" แล้วก็ก้าวเท้านำหน้า เดินออกจากห้องไปทันที
หลินยามองด้านหลังของเฮ่อจี้เฉินที่เดินหายออกไปจากห้อง แล้วมองจี้อี้อีกครั้ง ไม่ได้พูดต่ออีก เธอหิ้วกระเป๋า แล้วรีบเดินตามออกไป
ทุกคนในห้องต่างก็อยากไปชมความงามของ "จินปี้หุยฮวาง"กันทั้งนั้น ทุกคนพูดรั้งจี้อี้ตามมารยาทอยู่สองสามคำ เห็นว่าเธอไม่อยากไปจริงๆ จึงค่อยๆเดินตามกันออกไป


## 007

บทที่ 7
ห้องขนาดใหญ่ ครู่เดียวก็เหลือจี้อี้เพียงคนเดียว
เธอยังไม่รีบลุกออกไปทันทีแต่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ในท่าเดิม หญิงสาวนั่งต่อเงียบๆบนเก้าอี้ของร้านอาหาร ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็ลืมตาขึ้นสายตามองเก้าอี้ที่เฮ่อจี้เฉินเพิ่งนั่งเมื่อครู่  เธอจ้องมองตรงนั้นอยู่นาน จ้องจนรู้สึกว่านัยน์ตาพร่าเบลอ
บริกรเก็บของบนโต๊ะเสียงค่อนข้างดัง ชามกระเบื้องกระทบกันจนเกิดเสียงดังชัดเจน จี้อี้ที่กำลังนั่งเหม่ออยู่สะดุ้ง และกระพริบตาเบาๆเพราะจ้องอยู่ตรงนั้นเป็นเวลานานจึงรู้สึกปวดตา เธอลุกขึ้นยืนสะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากอวี้หวาถาย
เธอโบกรถแท็กซี่กลับมาที่มหาวิทยาลัย จี้อี้ไม่ได้รีบเดินกลับไปที่หอพักในทันที แต่เดินตรงไปที่สนามกีฬา
บนสนามกีฬามีกลุ่มคนกำลังเตะฟุตบอลกันอยู่ เสียงร้องตะโกนดังไปทั่วบริเวณ จี้อี้เดินอ้อมกลุ่มคนกลุ่มนั้น แล้วเดินตรงเข้าไปข้างในของสนามกีฬา หาที่ที่เงียบสงบและไม่มีคนพร้อมกับนั่งลง
จี้อี้ตกอยู่ในสภาวะที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างรุนแรง ขนาดตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ในหูได้ยินคำพูดที่หลินหย่าพูดในคืนนี้ว่า “ฉันขอแนะนำให้ทุกคนได้รู้จัก เขาคือเพื่อนของฉัน เฮ่อจี้เฉิน"
เฮ่อจี้เฉิน...จี้อี้จิกเล็บลงไปบนฝ่ามืออย่างไม่รู้ตัว ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านบนฝ่ามือทำให้เธอจำเป็นต้องเชื่อว่าเรื่องในคืนนี้ไม่ใช่ความฝันแต่มันเกิดขึ้นจริงๆ หลังจากสี่ปีผ่านไป คาดไม่ถึงว่าเธอจะได้พบกับเฮ่อจี้เฉินอีก
ความเจ็บปวดรุนแรงที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ลุกลามไปทั่วร่างของจี้อี้ เรื่องราวเมื่อสี่ปีก่อนทุกฉากทุกตอนยังคงชัดเจนราวกับมาฉายซ้ำอยู่ตรงหน้า
เคยมีคนบอกว่า เวลาคือสิ่งที่สามารถเยียวบาดแผลได้ดีที่สุด ผ่านมาตั้งสี่ปีแล้ว จี้อี้เองก็เคยคิดว่าเรื่องในอดีตเหล่านั้นคงจะถูกกาลเวลาที่ยาวนานทำให้จางหายไป แต่เมื่อเฮ่อจี้เฉินมาปรากฏตัวต่อหน้าเธอจริงๆ เธอถึงเพิ่งรู้ว่าบาดแผลและความเจ็บปวดเหล่านั้น แท้จริงแล้วแอบซ่อนอยู่ในภายในส่วนลึกของเธอมาโดยตลอด
จี้อี้ต้องใช้แรงกายอย่างมากถึงสามารถปรับอารมณ์ของตนเองได้ เดิมทีเธออยากอยู่ในสนามกีฬาคนเดียวเงียบๆต่อไปอีกหน่อย ทว่าใครจะรู้ว่าอยู่ๆฟ้าก็ร้องพร้อมกับเม็ดฝนที่โปรายปรายลงมาจากท้องฟ้า
เดือนสิบในปักกิ่ง ตอนกลางคืนมักจะมีฝนตกกะทันหันอยู่บ่อยครั้ง จี้อี้รีบลุกขึ้น แล้ววิ่งกลับไปที่หอพักทันที
ไม่นานก็ถึงประตูหอพัก จี้อี้มองเห็นปั้วเฮ่อเธออยากจะตะโกนเรียก ทว่าวินาทีต่อมาเธอก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย
เป็นเฮ่อจี้เฉิน เขากำลังกางร่มให้หลินหย่าเพื่อส่งเธอกลับหอพัก
จี้อี้ไม่สนใจฝนที่กำลังเริ่มตกหนัก  เธอหยุดเดินทันทีแล้วมองไปรอบๆ  หญิงสาวก้าวถอยหลังไปหลบอยู่หลังเสาไฟฟ้า
เฮ่อจี้เฉินและหลินหย่าเดินค่อนข้างช้า รอกระทั่งปั้วเฮ่อและเพื่อนผู้หญิงอีกสองสามคนที่ไปกินอาหารค่ำด้วยกันบอกลาเรียบร้อยและวิ่งเข้าไปในตึกแล้ว คนทั้งสองจึงเดินไปที่บันไดทางเข้าของหอพัก
เฮ่อจี้เฉินและหลินหย่าหยุดเดิน
หลินหย่าไม่รีบเข้าไปในหอพัก เธอหันมาคุยกับเฮ่อจี้เฉิน
เพราะระยะทางที่อยู่ห่างกันค่อนข้างไกล อีกทั้งเสียงของฝนก็ดังมาก ทำให้จี้อี้ไม่ได้ยินว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน  แต่เธอก็เห็นว่าพวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าของหลินหย่าเป็นประกายเจิดจ้า
เสื้อผ้าบนร่างของจี้อี้เปียกโชกไปทั่วทั้งตัว ลมพัดเอาความเย็นเข้ามา ทำให้จี้อี้ที่กำลังหนาวสั่นไปทั้งตัว
ตอนที่จี้อี้กำลังใกล้จะทนไม่ไหวนั้น ในที่สุดหลินหย่าก็ก้าวขึ้นบันไดด้านหน้าของหอพักไป
รอจนกระทั่งหลินหย่าเดินลับไปแล้ว เฮ่อจี้เฉินถือร่มยืนอยู่หน้าประตูหอพักหญิงอยู่อีกครู่หนึ่ง จึงค่อยหันกลับหมายจะเดินจากไป


## 008

บทที่ 8
ข้างหน้าประตูหอพัก มีทางเดินแค่ทางนี้ทางเดียว
แม้ตอนมื้อค่ำ การแสดงออกของเฮ่อจี้เฉินจะเหมือนจำไม่ได้ว่าเธอเป็นใคร แต่จี้อี้ก็ยังไม่อยากเผชิญหน้ากับเฮ่อจี้เฉินอยู่ดียิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เธอยังถูกฝนสาดจนเปียกโชกไปทั้งตัวอยู่ในสภาพไม่น่าดูเท่าไหร่ ดังนั้นตอนที่เฮ่อจี้เฉินหันกลับมากะทันหัน จี้อี้จึงเอาใบหน้าแนบเข้ากับเสาไฟโดยไม่รู้ตัว
ในตอนแรกที่เฮ่อจี้เฉินยังอยู่ไกลๆ จี้อี้ยังกล้าพอที่จะแอบมองว่าเขาจะเดินไปที่ไหน แต่เมื่อเฮ่อจี้เฉินยิ่งเดินเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ จี้อี้กลัวว่าเฮ่อจี้เฉินจะพบเธอเข้า หญิงสาวจึงกลั้นลมหายใจไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
ฝนยังตกอยู่ เสียงของสายฝนยังโหมกระหน่ำ จี้อี้ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเฮ่อจี้เฉิน เหลือเพียงเสียงเงียบสงบจากก้นบึ้งของหัวใจเท่านั้น ผ่านไปราวสี่สิบห้านาที เมื่อจี้อี้แน่ใจว่าเฮ่อจี้เฉินเดินออกไปไกลแล้วเธอก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งใจแล้วรีบวิ่งออกจาหลังเสาไฟฟ้าไปที่ประตูหอพักทันที
แต่วิ่งไปยังไม่ถึงสองก้าว จี้อี้ก็ชะงักหยุดยืนอยู่ที่เดิม
เธอจ้องมองเฮ่อจี้เฉินที่อยู่ห่างไปไม่ถึงสองเมตรตรงหน้าด้วยความงุนงง
เขาไม่ได้เดินไปแล้วเหรอ? ผ่านไปตั้งหลายนาทีแล้ว ทำไมเขาถึงยังอยู่ที่นี่?
จี้อี้เบิกตากว้างเหมือนมองเห็นผี
เฮ่อจี้เฉินเหมือนรู้สึกได้ว่ามีคนมองเขาอยู่ เขาค่อยๆหันหน้ามองตรงมาที่บริเวณจี้อี้ยืนอยู่
ชั่วขณะนั้นคนทั้งสองสบตากันโดยบังเอิญ จี้อี้หลบสายตาของเฮ่อจี้เฉิน หางตาเธอเหลือบไปเห็นว่าในมือของเฮ่อจี้เฉินถือโทรศัพท์มือถือหน้าจอของโทรศัพท์ส่องสว่าง เขากำลังคุยโทรศัพท์นั่นเอง
ดังนั้นที่เขายังอยู่ที่นี่ เพราะมีสายโทรเข้า?
ขณะที่สมองของจี้อี้กำลังคาดเดาไปต่างต่างนานานั้น เสียงเย็นชาและเรียบนิ่งของเฮ่อจี้เฉินก็พูดกับคนปลายสายว่า "ถ้ามีเรื่องอะไรเดี๋ยวรอฉันกลับไปก่อนแล้วค่อยโทรคุยกันอีกที"
หลังจากพูดจบเฮ่อจี้เฉินก็กดตัดสายในทันที หางตาของจี้อี้เหลือบเห็นว่าเฮ่อจี้เฉินกำลังก้าวเข้ามา
เธอไม่อยากให้เฮ่อจี้เฉินต้องมาเห็นตนเองในสาพอเนจอนาถแบบนี้เลย แต่เมื่อเขาบังเอิญเห็นเธอแล้ว เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้
ไม่ว่าเขาจะลืมเธอจริงๆ หรือว่าแค่ไม่อยากจะสนใจเธอ แต่ในเมื่อเขาไม่ได้อยากจะทักทายเธอ เธอก็ไม่ได้หน้าหนาพอจะเข้าไปคุยกับเขา
จี้อี้ยืนอยู่ที่เดิมครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปที่หอพัก
เขาและเธอก็เหมือนกับคนแปลกหน้าสองคนที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ต่างคนเดินไปตามทางของตนเอง
ฝนยังตกอยู่ หยดน้ำเริ่มไหลลงมาจากเสื้อผ้าของจี้อี้ เส้นผมของเธอพันกันจนกลายเป็นก้อนเหนียวๆแนบติดไปกับลำคอ
เฮ่อจี้เฉินที่กำลังถือร่มก้าวเท้าเดินอย่างมั่นคงและสง่างาม นอกจากขากางเกงที่เปียกเล็กน้อยแล้วบริเวณอื่นล้วนแห้งและสะอาดหมดจด
ความแตกต่างที่ชัดเจนขนาดนี้ ทำให้จี้อี้ก้มศีรษะต่ำลง แล้วเร่งฝีเท้าเดินไปอย่างเร่งรีบ
แม้จี้อี้จะพยายามรักษาท่าทางสงบนิ่งของตนเอง แต่เมื่อเธอและเฮ่อจี้เฉินเผชิญหน้ากัน จังหวะการก้าวเดินของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นยุ่งเหยิงบวกกับที่เธอต้องการไปให้ไกลจากเฮ่อจี้เฉินเร็วๆ ในขณะที่เดินผ่านกันเพราะความรีบร้อนทำให้ไม่ได้ดูพื้นถนนให้ดี ไม่ระวังไปเหยียบโดนแอ่งน้ำเข้าจนลื่นล้มลงไปกับพื้น
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านในทันที  แต่ปฏิกิริยาแรกของจี้อี้ก็คือหันกลับไปมองข้างหลังอย่างรวดเร็ว
เป็นอย่างที่เธอคิด เฮ่อจี้เฉินที่กำลังเดินจากไป  เมื่อได้ยินเสียงโครมคราม เขาก็หยุดฝีเท้าแล้วหันหน้ากลับมามอง


## 009

บทที่ 9
สายตาของเขาและเธอมองสบกัน จี้อี้หัวใจกระตุกเผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
นี่ดูเหมือนจะเป็นการสบตากันครั้งแรกในคืนนี้หลังการกลับมาพบกันอีกในรอบหลายปี แววตาของเขาราบเรียบและเย็นชา คล้ายกับว่าเขาและเธอไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
จี้อี้กำลังตกตะลึง เธอจึงไม่ได้ดึงสายตากลับมา แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเฮ่อจี้เฉินเองก็ไม่ได้ถอนสายตากลับไปเช่นกัน
คนทั้งสองต่างจ้องมองกันและกันผ่านสายฝนที่โหมกระหน่ำ
ประจวบเหมาะกับที่ขณะนั้นมีลมพัดมาวูบหนึ่ง หนาวจนทำให้จี้อี้สั่นไปทั้งตัว
เฮ่อจี้เฉินบังเอิญเห็นภาพนั้นเข้าพอดี เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยคล้ายกับว่าท่าทางของเธอเรียกสติของเขากลับคืนมา ชายหนุ่มจ้องเข้าไปในดวงตาของเธอเสี้ยววินาที แล้วจึงหันไปมองทางอื่น
เมื่อไม่ต้องเผชิญกับสายตาของเขา จี้อี้ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เธอเอามือยันกับพื้น เตรียมจะลุกขึ้นยืน ทว่าทันใดนั้นเองเฮ่อจี้เฉินก็หันกลับมามองเธออีกครั้ง
จี้อี้ที่กำลังดันตัวเพื่อลุกขึ้นยืนถึงกับชะงักงัน เธอพบว่าเฮ่อจี้เฉินยังคงมองเธออยู่อย่างนั้นไม่มีวี่แววว่าจะหันกลับไปแต่อย่างใด และเห็นว่าเขากำลังจ้องแขนของเธออยู่
จี้อี้ก้มลงมองตามสายตาของเขา แล้วเธอก็เห็นว่าแขนของตนถลอกตอนที่หกล้มเมื่อครู่ มีเลือดไหลออกมาจากปากแผลไม่หยุดทว่ากลับถูกสายฝนชะล้างไปอย่างรวดเร็ว
ถึงแม้ว่าจี้อี้จะไม่ได้มองเฮ่อจี้เฉินแล้ว แต่เธอยังคงรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่กำลังจ้องมองแขนของตนเอง
จี้อี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเฮ่อจี้เฉินจึงต้องจ้องบาดแผลของตนเอง หรือให้พูดอีกอย่างก็คือเธอไม่ได้อยากจะไปคิดหาเหตุผลหรอกว่าทำไมเฮ่อจี้เฉินจึงต้องจ้องแผลของตนเอง เธอแค่รู้สึกว่าเฮ่อจี้เฉินดูผิดปกติ หญิงสาวหดแขนหลบไปข้างหลัง แล้วแอบมองเฮ่อจี้เฉินที่ยืนอยู่
ชายหนุ่มถอนสาตากลับไปแล้ว เขาถือร่มด้วยท่าทางเคร่งขรึมดวงตาหลุบต่ำลงเล็กน้อยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จี้อี้ไม่เสียเวลามองเขานานไปกว่านี้เธออดทนความเจ็บปวดที่แขน ค่อยๆลุกขึ้นยืน
บนหัวเข่าก็เป็นแผลเช่นกัน แม้ว่าจะไม่ร้ายแรงมาก แต่ฝนที่ชะโดนบาดแผลทำให้เธอรู้สึกเจ็บมากจนทนไม่ไหวเผลอส่งเสียงร้องเบาๆด้วยความเจ็บ
เป็นเพราะเฮ่อจี้เฉินยังยืนอยู่ข้างๆ หลังจากที่จี้อี้หลุดเสียงร้องแล้ว เธอจึงแอบมองเขาแวบหนึ่ง เขาได้ยินเสียงเธอร้องจริงๆด้วย เขากวาดตามองเธอ
แค่กวาดตามองจริงๆ
สายตาของเขาจ้องมองเธอไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำแล้วจึงหันกลับไปมองที่อื่น ไม่ต้องพูดถึงความรู้สึกที่แสดงอยู่บนใบหน้าของเขา แม้แต่หนังตาก็ยังไม่ขยับเลยสักนิด ราวกับว่าท่ามกลางสายฝน ไม่มีเด็กสาวที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่อย่างไรอย่างนั้น เขาถือร่มหันกลับไปด้วยท่าทางเฉยเมย แล้วค่อยๆเดินจากไป
พักใหญ่หลังจากเฮ่อจี้เฉินจากไป  จี้อี้จึงค่อยรู้สึกตัว เธอกระพริบตาเบาๆ ค่อยๆก้าวเท้าเดินโซเซเล็กน้อยไปที่ประตูหอพัก
……
เมื่อกลับมาถึงหอพัก รูมเมทของเธอทั้งสามคนต่างก็อาบน้ำเสร็จแล้ว ทุกคนอยู่บนเตียงและกำลังยุ่งอยู่กับกิจของตนเอง
ปั้วเฮ่อกำลังมาส์กหน้า ถังฮว่าฮว่ากำลังเล่นเกมส์ออนไลน์หวางเจอะหรงเย่า ส่วนหลินหย่าก็กำลังทาครีมบำรุงผิวพร้อมกับเปิดลำโพงโทรศัพท์ ไม่รู้ว่ากำลังคุยกับใครอยู่
คนที่เห็นจี้อี้เป็นคนแรกก็คือปั้วเฮ่อ เธอเด้งตัวขึ้นนั่งบนเตียงอย่างตกใจ “เสี่ยวอี้ ทำไมเธอเปียกแล้วก็เลอะเทอะแบบนี้ล่ะ?
“ ไม่มีอะไรหรอก” จี้อี้ฝืนยิ้มให้กับปั้วเฮ่อ แล้วหยิบผ้าขนหนูและเสื้อผ้าสำหรับใช้เปลี่ยน พร้อมกับเดินไปที่ห้องอาบน้ำ
“ แล้วแขนนั่นอีก เป็นแผลได้ยังไง?” ปั้วเฮ่อลงมาจากเตียงตามไปยืนข้างๆจี้อี้


## 010

บทที่ 10
ในเวลาเดียวกันนั้น เธอก็ได้ยินเสียงตอบกลับมาจากโทรศัพท์ของหลินหย่า เสียงปลายสายที่ดังออกมาคือเสียงของเฮ่อจี้เฉิน "เป็นอะไรไป?"
เดิมทีจี้อี้อยากตอบคำถามของปั้วเฮ่อ ทว่าเมื่อได้ยินเสียงของเฮ่อจี้เฉิน เธอเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ไม่ยอมพูดอะไร แต่เร่งฝีเท้าเดินตรงเข้าไปในห้องอาบน้ำทันที
ขณะที่ปิดประตู จี้อี้ได้ยินเสียงของเฮ่อจี้เฉินจากในโทรศัพท์ของหลินหย่าดังมารางๆว่า "คนในหออยู่ครบทุกคนใช่ไหม?"
ตอนที่จี้อี้อาบน้ำเสร็จ หลินหย่าก็วางสายแล้ว รูมเมททุกคนในมือถือชานมคนละแก้วพร้อมกับส่งเสียงจ๊อกแจ๊กพูดคุยกันไม่หยุด
คนที่หันมาคุยกับจี้อี้เป็นคนแรกคือปั้วเฮ่อ “เสี่ยวอี้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
จี้อี้ส่ายหน้าแล้วตอบกลับไปว่า “ไม่เป็นอะไร ฉันแค่ไม่ระวังจนเผลอหกล้มเท่านั้นเอง”
“งั้นก็ดีแล้ว” เมื่อปั้วเฮ่อพูดจบ เธอก็ชี้ไปที่โต๊ะของจี้อี้ แล้วบอกว่า  “เสี่ยวอี้ ชานมของเธออยู่ตรงนั้น”
ถังฮว่าฮว่าพูดต่อ “แฟนของเสี่ยวหย่าเพิ่งซื้อมาให้”
แฟนของเสี่ยวหย่า….เฮ่อจี้เฉิน?
เดิมทีก่อนเธอเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ เธอได้ยินคำถามเฮ่อจี้เฉินถามหลินหย่า แต่ที่แท้ก็หมายถึงแบบนี้เอง....เขาแค่ชวนทุกคนแทนหลินหย่าให้มาดื่มชานมก็เท่านั้นเอง
จี้อี้ตอบหลินหย่าทันทีว่า “ขอบคุณ”  เพื่อไม่ให้ทุกคนเห็นถึงความผิดปกติ เธอจึงถือชานมแล้วขึ้นไปบนเตียง หลังจากนั้นก็วางไว้บนหมอน แต่ไม่ยอมดื่มมัน
คนอื่นๆอีกสามคน ดื่มชานมไปพลาง พูดคุยกันไปพลาง  โดยประเด็นสนทนาที่พวกเขาพูดถึงล้วนเป็นเรื่องแฟนใหม่ของหลินหย่าทั้งนั้น
“เสี่ยวหย่า แฟนของเธอนี่ดีจริงๆเลย!”
“ นั่นน่ะสิ เมื่อวานที่ร้านจินปี้หุยฮวางนะ เธออยากสั่งชานม แต่ที่จินปี้หุยฮวางไม่มี ผลก็คือหลังจากที่เขามาส่งพวกเราแล้ว เขาก็รีบกลับไปซื้อมาให้เธอเลย”
“ที่สำคัญกว่านั้นนะ เขาทั้งไม่สูบบุหรี่ แล้วก็ไม่กินเหล้า คืนนี้หตั้งลายคนชวนให้เขาดื่มเหล้า แต่เขาก็ไม่ดื่ม แล้วเขาว่าอะไรนะ การดื่มเหล้าทำให้เกิดปัญหาได้ง่ายๆ ผู้ชายที่ควบคุมตัวเองได้ดีแบบนี้ ไม่มีดีกว่านี้อีกแล้ว!”
คำพูดต่อจากนี้ คนอื่นๆพูดซุบซิบอะไรกันอีก จี้อี้ฟังไม่เข้าหูเลยเลยสักนิด เพราะสิ่งที่ติดอยู่ในหัวสมองของเธอล้วนเป็นคำไม่กี่คำของเขา "การดื่มเหล้าทำให้เกิดปัญหาได้ง่ายๆ"  ในหูของเธอเหมือนได้ยินเสียงของเขาเมื่อสี่ปีก่อนดังขึ้น สายตาที่เขากวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าพร้อมกับคำพูดที่ว่า " ถ้าคืนนั้นไม่ใช่เพราะฉันเมา เธอคิดว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอเหรอ?"
เหมือนมีอะไรบางอย่าง แทงเข้ามาในส่วนที่ลึกที่สุดในจิตใจของจี้อี้ เจ็บจนทำให้ใบหน้าของเธอขาวซีด
-
หลังจากนั้นอีกหลายวัน จี้อี้ก็ไม่ได้พบเฮ่อจี้เฉินอีก ตอนที่ได้ยินชื่อของเฮ่อจี้เฉินอีกครั้งก็เป็นอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง
วันนั้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์  ปั้วเฮ่อและถังฮว่าฮว่าออกไปเที่ยว ภายในหอพักจึงเหลือเพียงจี้อี้และหลินหย่าแค่สองคนเท่านั้น
หลินหย่าซึ่งกำลังแต่งหน้า เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เธอหันไปมองจี้อี้ที่กำลังซุกตัวอ่านหนังสืออยู่บนเตียง พร้อมกับพูดว่า “ เสี่ยวอี้ ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกว่าเธอเรียนมัธยมปลายที่เมืองซู โรงเรียนมัธยม A พี่เฮ่อเองก็เรียนโรงเรียนมัธยม Aที่เมืองซูเหมือนกัน เธอกับพี่เฮ่อเคยรู้จักกันมาก่อนไหม?”
หอพัก B  ตอนกลางวันสามารถเข้ามาได้
เฮ่อจี้เฉินที่ก่อนหน้านี้นัดกับหลินหย่าว่าคืนนี้จะไปร่วมงานเลี้ยงกลางแจ้งด้วยกันมาถึงหอพักชั้นล่างของจี้อี้ เดิมที่เขาอยากโทรไปหาหลินหย่าเพื่อเรียกให้เธอลงมา แต่กลายเป็นว่ามือถือของเขาแบตหมดปิดเครื่องไปซะแล้ว ถ้าจะใช้ที่ชาร์จแบตในรถก็ต้องรอีกพักหนึ่งถึงจะเปิดเครื่องได้ เขาสองจิตสองใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเดินขึ้นไปข้างบน
ประตูหอพักของจี้อี้ไม่ได้ปิดเอาไว้ เพื่อรักษามารยาท เฮ่อจี้เฉินจึงไม่ผลักประตูเข้าไปในทันที เขายกมือขึ้นเตรียมจะเคาะประตู ทว่ากลับได้ยินเสียงของหลินหย่าดังออกมาจากห้องว่า "เสี่ยวอี้ เธอกับพี่เฮ่อเคยรู้จักมาก่อนไหม?"


## 011

บทที่ 11
“เสี่ยวอี้..เธอกับพี่เฮ่อเคยรู้จักกันมาก่อนมั้ย？”
เฮ่อจี้เฉินหยุดความตั้งใจที่จะเคาะประตูไปชั่วขณะ ผ่านไปครู่หนึ่ง  เขาจึงได้ยินเสียงที่ออกมาจากปากของจี้อี้  เสียงของเธอสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบไม่สูงไม่ต่ำ “ ไม่รู้จัก”
……
ภายในหอพัก
น้ำเสียงของหลินหย่าเต็มไปด้วยความเสียดาย “ ฉันก็คิดว่าเธอกับพี่เฮ่อจะรู้จักกัน ฉันอยากรู้จริงๆว่าสมัยม.ปลายเขาจะเป็นยังไง..”
จี้อี้ไม่ได้ตอบเธอ
หลินหย่าพูดต่อ “ แต่ เสี่ยวอี้ พี่เฮ่อออกจะโดดเด่นขนาดนี้ ตอนอยู่ที่โรงเรียนเขาต้องเป็นคนที่ดังมากแน่ๆ  สมัยที่เธอเรียนอยู่เธอไม่เคยได้ยินเรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาเลยเหรอ？”
ครั้งนี้จี้อี้ ไม่ชะงักไปเหมือนเมื่อครู่ แต่ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วว่า “ฉันไม่ได้สนใจเขาขนาดนั้นน่ะ”
“อ้อ อย่างนี้นี้เอง..” หลินหย่าคงพอรู้ ว่าเธอไม่สามารถสืบเรื่องเฮ่อจี้เฉินจากจี้อี้ได้ จึงส่งเสียงงึมงำพร้อมกับปิดปากเงียบ
ในห้องเงียบลงพักหนึ่ง เมื่อหลินหย่าแต่งหน้าเสร็จ ก่อนลุกขึ้นยืนอยู่ๆเธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอพูดอีกว่า "        เออใช่ เสี่ยวอี้ เมื่อสองวันก่อนพี่เฮ่อโทรมาหาฉัน คืนนี้เพื่อนของเขาจัดงานเลี้ยงกลางแจ้งในสวน ในงานเชิญคนที่อยู่ในวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์มาหลายคน เขาบอกว่า พวกเราเรียนภาคการแสดง ถ้าลองไปพบปะกับพวกเขาดู อาจจะมีส่วนช่วยพวกเราได้อนาคต เธออยากไปมั้ย？”
ชีวิตนี้เธอไม่ต้องการข้องเกี่ยวใดๆกับเฮ่อจี้เฉินอีก แล้วแบบนี้เธอจะไปร่วมงานเลี้ยงของเขาได้อย่างไร？
จี้อี้แทบตอบกลับในแทบจะทันที "ไม่.."
หลังจากที่หลุดพูดคำนั้น จี้อี้เพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองหลุดท่าทีที่ไม่สมควรออกไป จึงรีบพูดเสริมว่า "..คืนนี้ฉันมีธุระอื่นที่ต้องทำน่ะ"
หลินหย่าพูด “ ธุระสำคัญมากไหม? ถ้าไม่สำคัญ เธอก็เลื่อนไปก่อนแล้วไปกับฉัน ไม่ง่ายเลยนะที่พวกเราจะได้มีโอกาสเจอกับคนวงในแบบนี้ นี่เป็นโอกาสทองที่หาได้ยากมากเลยนะ ดังนั้นไม่ควรพลาดเป็นอันขาด น่าเสียดายจะตาย”
”ขอบคุณนะหลินหย่า น้ำใจของเธอฉันรับไว้ด้วยใจแล้วกัน แต่ฉัน…” ประโยคหลังจากนี้จี้อี้ยังไม่ทันได้พูด ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
หลินหย่าอยู่ใกล้ประตูมากกว่า เธอ รีบลุกขึ้นยืนแล้วดึงประตูเปิด เมื่อเห็นเฮ่อจี้เฉินยืนอยู่ตรงประตูทางเข้า ทีแรกเธอตกตะลึง แต่หลังจากนั้นบนใบหน้าเล็กๆนั้นก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พี่เฮ่อ ทำไมพี่ขึ้นมารับฉันเองเลยล่ะ?”
เฮ่อจี้เฉินไม่พูด เขาไม่ได้เข้าไปในห้อง แต่ยืนพิงประตูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
จี้อี้ได้ยินคำพูดของหลินหย่า จึงรู้ว่าคนที่มาคือเฮ่อจี้เฉิน เธอจ้องหนังสือตาไม่กระพริบแสร้งทำเป็นอ่านหนังสืออย่างเพลิดเพลินจนไม่ทันเห็นผู้ที่มาใหม่และไม่ยอมมองไปที่ประตู
หลินหย่ากลัวว่าเฮ่อจี้เฉินจะอดทนรอไม่ไหว จึงรีบเก็บของอย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า “พี่เฮ่อ พวกเราไปกันเถอะ”
เฮ่อจี้เฉินยังคงไม่พูดจา เขาเพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วยืดตัวตรง ขณะที่เขาเตรียมจะเดินออกไป หางตาของเขาเหลือบไปเห็นบริเวณที่จี้อี้นั่งอยู่ สายตาของเขายังไม่ได้มองเธอก็ถูกถังขยะบนโต๊ะของเธอดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน แม้ว่าเธอจะตั้งใจเอาขยะอื่นมาปิดเอาไว้ แต่เขาก็ยังเห็นชัดว่าภายในถังขยะคือชานม
ฝาปิดแก้วยังอยู่ในสภาพดีไร้ร่องรอยการเปิด คล้ายกับว่ายังไม่ทันได้ดื่มสักคำ ก็โยนทิ้งลงถังขยะเสียแล้ว
หลินหย่าเดินไปที่ประตูได้สองก้าวก็หยุดแล้วหันมามองจี้อี้พร้อมกับพูดว่า “เสี่ยวอี้ เธอไม่ไปกับฉันจริง…”
หลินหย่ายังพูดไม่จบเฮ่อจี้เฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่พูดไม่จามาตลอดจนถึงตอนนี้ อยู่ๆก็พูดเสียงเย็นว่า “งานเลี้ยงคืนนี้ไม่ใช่ว่าคนแบบไหนก็สามารถเข้าไปได้ อย่าให้คนวุ่นวายเข้าไปเลย!”


## 012

บทที่ 12
คนวุ่นวาย…ปลายนิ้วจี้อี้ที่ถือหนังสืออยู่แข็งเกร็งเล็กน้อย
ทว่าในใจของเธอกลับรู้สึกว่าโชคดีเหลือเกินที่ตอนนี้เธอกำลังจ้องหนังสือ ไม่ได้กำลังคุยกับหลินหย่าจึงไม่ต้องรักษาท่าทางที่แสดงออก เพราะไม่เช่นนั้นแล้วหญิงสาวก็ไม่รู้จริงๆว่าหลังจากที่ได้ยินคำพูดของเฮ่อจี้เฉินแล้ว เธอจะแสดงท่าทีอะไรออกไป เมื่อพูดจบเฮ่อจี้เฉินก็หันหลังแล้วเดินตรงออกไปอย่างไม่แยแส ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศน่าอึดอัดและเงียบงัน
หลินหย่ายืนอยู่ที่เดิมอย่างุนงง ดวงตาจ้องมองด้านหลังของเฮ่อจี้เฉินแล้วมองไปที่จี้อี้ ท่าทางอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
เฮ่อจี้เฉินเดินออกมาได้ระยะหนึ่งจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลินหย่าไม่ได้ตามมา จึงพูดว่า " ไปได้แล้ว "
หลินหย่ารู้สึกได้จากน้ำเสียงของชายหนุ่มว่าเขากำลังจะหมดความอดทน เธอเม้มริมฝีปาก พร้อมกับกระซิบบอกจี้อี้ว่า “เสี่ยวอี้ ขอโทษนะ” แล้วรีบเดินออกจากห้องพักปิดประตู พร้อมกับรีบเดินตามหลังเฮ่อจี้เฉินไป
ภายในห้อง เหลือจี้อี้เพียงคนเดียว เธอยังอยู่ในท่าเดิม หญิงสาวจ้องหนังสืออยู่นานด้วยท่าทีสงบนิ่ง ผ่านไปพักหนึ่งก็กระพริบตาเบาๆพร้อมกับยกปลายนิ้วขึ้นพลิกหน้าหนังสือ
สายตาจ้องมองไปที่ตัวหนังสือบนกระดาษตาไม่กระพริบ
-
ที่จี้อี้ปฏิเสธหลินหย่าว่า “คืนนี้มีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำ” นั้นไม่ใช่เพียงแค่ข้ออ้าง แต่ว่าคืนนี้เธอมีเรื่องอื่นที่ต้องไปทำจริงๆ ก็ไม่ได้มีอะไรที่สำคัญหรอก พ่อที่ไปคุยธุรกิจที่ฮ่องกงเมื่อวานนี้กลับมาปักกิ่ง แม่จึงโทรมาหาเธอเพื่อเรียกเธอให้กลับไปกินข้าวที่บ้านคืนนี้
ระยะทางจากหอ B ถึงบ้านของจี้อี้ ไม่ไกลมากนัก เดิมทีเธอคิดว่าจะอ่านหนังสือในมือให้จบก่อน แต่ว่าพอเฮ่อจี้เฉินปรากฏตัวก็ทำให้เธอจนหมดอารมณ์ที่จะอ่านหนังสือต่ออีก เธอจึงวางหนังสือลงแล้วออกจากหอพักก่อนเวลาที่ตั้งใจไว้ ตอนที่กลับมาถึงบ้านยังไม่ห้าโมงเย็น พ่อกับแม่น่าจะกำลังออกไปเดินเล่น ภายในบ้านไม่มีคนอยู่ จี้อี้จึงเดินตรงเข้าไปที่ห้องนอนของตนเองทันที
ตอนกลางวันไม่ได้พักผ่อน จึงทำให้เธอรู้สึกง่วงเล็กน้อย จี้อี้ล้มลงบนเตียง ผ่านไปครู่หนึ่งก็ผล็อยหลับไป
จี้อี้ไม่รู้ว่าตัวเองนอนหลับไปนานแค่ไหน ขณะที่สะลึมละลือ เธอได้ยินเสียงคนกำลังคุยกัน หลังจากนั้นเธอก็ตื่นขึ้นมาจากความฝัน
ท้องฟ้านอกหน้าต่างเป็นสีดำ หน้าต่างที่ไม่ได้ปิดพาให้สายลมยามค่ำคืนพัดเข้ามาอย่างเอื่อยๆ พร้อมกับนำเอากลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาจากใต้ตึกลอยเข้ามาด้วย
ข้างนอกห้องนอน  ได้ยินเสียงแว่วของโทรทัศน์  พ่อแม่คงจะกลับมาแล้ว
จี้อี้ลงจากเตียง เธอเดินไปล้างน้ำที่ห้องน้ำก่อนแล้วจึงเปิดประตูเดินออกจากห้องนอน
ภายในห้องรับแขก มีเสียงพูดคุยของพ่อ ครู่หนึ่ง จี้อี้คิดว่าพ่อกำลังคุยโทรศัพท์ จึงไม่ได้คิดอะไรเดินตรงมาข้างล่างทันที
เมื่อมาถึงชั้นหนึ่งจี้อี้ก็ได้ยินเสียงอีกเสียงหนึ่งแต่เพราะเสียงนั้นเบามากจี้อี้ก็จึงฟังไม่ออกว่าเสียงที่ได้ยินนั้นเป็นเสียงของใคร
ในบ้านมีแขกมาเหรอ..จิตใต้สำนักสั่งให้จี้อี้มองไปที่โซฟาโดยไม่รู้ตัว เห็นว่าที่โซฟาทรงยุโรปของเธอมีผู้ชายนั่งอยู่คนหนึ่ง
เขากำลังมองพ่อ เธอจึงเห็นแค่ท้ายทอยของเขา ถึงกระนั้นมองครั้งเดียวเธอก็รู้ว่าเขาคือใคร
จังหวะการก้าวของจี้อี้ ค่อยๆหยุดชะงัก
เฮ่อจี้เฉิน…
เขาไม่ได้ไปงานเลี้ยงกับหลินหย่าหรอกเหรอ?　ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวในบ้านของเธอได้?
จี้อี้ยังไม่ทันได้เรียกสติของตนเองกลับคืนมาจากความประหลาดใจ พ่อก็เห็นเธอซะก่อนแล้วส่งเสียงเรียก “เสี่ยวอี้ มาดูสิว่าใครมา?”
เรื่องเมื่อสี่ปีก่อนทั้งหมดเป็นเพียงความผิดพลาด จี้อี้ แอบชอบ 'เขา' มาโดยตลอด เธอหวังว่าเขาจะชอบเธอบ้าง แต่หลังจากงานเลี้ยงจบมัธยมปลาย ค่ำคืนที่เธอคิดว่าเป็นคืนสุดแสนโรแมนติกกลับกลายเป็นความเพ้อฝันอันว่างเปล่า
...
	“ถ้าคืนนั้นฉันไม่เมา เธอคิดหรือว่าฉันจะแตะต้องตัวเธอ”
	“เพราะงั้นเธอบอกราคามาดีกว่า สรุปแล้วคืนนั้นจะเอาเท่าไหร่ เธอถึงจะยอมแล้วกันไป ทำเหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น”
...
	ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ขณะที่เธอคิดว่าตัวเองสามารถลืมเขาได้แล้ว แต่ทุกครั้งกลับพบว่าในส่วนที่ลึกที่สุดในหัวใจกลับมีเงาของเขาอยู่ตรงนั้นเสมอ