เทพยุทธ์ทะลุฟ้า
คืนแห่งเมฆา
## บทที่ 1: พี่สาวผู้ดุดัน

"หัววานหรู เจ้าได้มาถึงจุดนี้ ได้ทุกสิ่งทุกอย่างในวันนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ข้า หยางเฉิน มอบให้เจ้าทั้งสิ้น ข้าเป็นผู้ช่วยชีวิตเจ้า และฝึกฝนเจ้า การที่เจ้าได้กลายเป็นหญิงสาวที่ได้รับการยกย่องเป็นอย่างสูง ได้รับความเคารพนับถือและความรักจากผู้คน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้า หยางเฉิน มอบให้เจ้า ข้าคิดว่าข้าได้ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีที่สุดแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่า วันนี้เจ้าจะทรยศต่อข้า!"
ในศาลาจวนจูอ๋องอันหรูหราและสง่างามนี้ ชายหนุ่มหยางเฉินสวมชุดสีม่วง มองไปยังหญิงสาวที่งดงามและมีบุคลิกพิเศษซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล เขาถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกจนใจและเศร้าโศก
หญิงสาวคนนั้นมีใบหน้าที่สวยงามแปลกตา ผิวขาวผ่อง แต่ในตอนนี้ มุมปากของเธอเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย เธอไม่ปิดบังความเย็นชาของตัวเองเลย "หยางเฉิน จริงอยู่ที่เจ้าช่วยชีวิตข้า ฝึกฝนข้า แต่แล้วอย่างไรล่ะ? ข้าจำเป็นต้องสำนึกบุญคุณเจ้า ขอบคุณเจ้าด้วยหรือ?"
"ฮ่าๆ ช่างน่าขัน หยางเฉิน หยางเฉิน เจ้าถูกเรียกว่าอัจฉริยะแห่งยุคก็จริง แต่ก็เป็นเพียง 'อัจฉริยะ' เท่านั้น เจ้าไม่มีคุณสมบัติศิลปะการต่อสู้ ชาตินี้ไม่สามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ได้ ในที่สุดเจ้าก็เป็นเพียงคนไร้ค่า อัจฉริยะกับอัจฉริยะ ต่างกันแค่คำเดียว แต่ห่างกันไกลลิบลับ จุดจบของเจ้าก็มีเพียงถูกข้าเหยียบย่ำเท่านั้น ฮึๆ ตอนนี้เจ้าไม่มีค่าสำหรับข้าอีกต่อไปแล้ว ทรัพย์สมบัติของเจ้า สูตรยาแดนทั้งหมด ล้วนเป็นของข้าแล้ว เอาล่ะ เจ้าตายได้แล้ว"
หญิงสาวคนนั้นโบกมือ แสงสีสันสวยงามส่องสว่างทั่วทั้งศาลา ส่วนชายหนุ่มหยางเฉินนั้น ได้แต่ยอมรับทุกสิ่งอย่างจนใจ และจากไปอย่างไม่เต็มใจ
อัจฉริยะแห่งทางการหลอมยาหยานที่สร้างความตกตะลึงให้กับคนทั้งในอดีตและปัจจุบัน หยางเฉิน จบชีวิตลงเช่นนี้
...
มณฑลเหนือเขา ที่รกร้างใหญ่ห่างไกล ครอบครัวหยาง
ภายในห้องเก่าแก่ ได้ยินเสียงร้องไห้ของหญิงสองคน เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวที่อายุมากกว่ากำลังกอดเด็กหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาแต่ซีดขาวผิดปกติ น้ำตาของเธอหยดลงมาเป็นหยดๆ แสดงถึงความเศร้าโศกอย่างยิ่ง ใบหน้าที่งดงามราวกับดอกไม้ที่กำลังจะบาน ช่างน่าสงสารและทำให้ใจสลาย
หญิงสาวร้องตะโกนว่า "สองคนสัตว์นรกจากตระกูลหวังทำให้น้องชายของข้า หยางเฉิน ต้องผูกคอตาย ข้า หยางไจ๋ถวี่ จะไม่ปล่อยพวกมันไปแน่!"
ขณะที่หญิงสาวกำลังตะโกนด้วยความแค้น เธอไม่ได้สังเกตเห็นว่านิ้วมือของน้องชายที่ตายไปแล้วในอ้อมกอดอันอ่อนนุ่มของเธอ กระดิกเบาๆ อย่างกะทันหัน
"ข้า... ข้าอยู่ที่ไหน?" ความทรงจำมากมายผุดขึ้นในหัวของหยางเฉิน
เขาไม่ได้ตายไปแล้วหรอกหรือ?
เขา หยางเฉิน อัจฉริยะแห่งการทำยาที่สร้างความตกตะลึงให้กับโลก เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในการทำยาในดินแดนจักรวรรดิอย่างแท้จริง เพียงอายุ 22 ปี เขาก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของทางการหลอมยาหยานแล้ว อาจกล่าวได้ว่าอยู่ในจุดที่โดดเดี่ยว แต่น่าเสียดายที่เขาไว้ใจคนผิด ถูกผู้หญิงที่เขาฝึกฝนอย่างยากลำบากและใกล้ชิดที่สุดฆ่าตาย
เขาล้มลงในชั่วพริบตา ตายอย่างแค้นเคือง แต่ไม่คิดว่าหลังจากตาย เขาจะกลับมาเกิดใหม่อย่างไม่คาดฝัน
ความทรงจำมากมายของเจ้าของร่างเดิมพุ่งเข้ามาในหัวของเขาในทันที
"นี่คือคนที่แขวนคอฆ่าตัวตาย เขาก็ชื่อหยางเฉินเหมือนกัน? ชื่อเดียวกับฉัน?" หยางเฉินย่อยความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอย่างรวดเร็ว
เขาอยู่ที่มณฑลเหนือเขาตอนนี้ มณฑลที่กำลังจะถูกขับไล่ เต็มไปด้วยสงครามและความวุ่นวาย ไม่มีใครปกครอง และตำแหน่งที่เขาอยู่ตอนนี้คือในที่รกร้างใหญ่ที่ห่างไกลมากของมณฑลเหนือเขา เป็นเผ่าธรรมดาในที่รกร้างใหญ่ ครอบครัวหยาง
ในชีวิตก่อน เขาจะไม่มีวันมาที่มณฑลเหนือเขาซึ่งเป็นสถานที่ที่ไม่มีอะไรเลย
และเจ้าของร่างนี้ หยางเฉิน ก็เป็นคนทำยาเช่นกันในชีวิตก่อน แต่พรสวรรค์ในการทำยานั้นแย่มาก และมีนิสัยขี้ขลาด ไม่มีความทะเยอทะยาน ครั้งหนึ่งในการเดิมพันกับคนอื่น เขาเสียทรัพย์สินของพี่สาวไปเกือบหมด หลังจากนั้นก็อับอายจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ จึงแขวนคอฆ่าตัวตาย
ที่น่าสนใจคือ หยางเฉินคนนี้เพิ่งอายุ 13 ปีก่อนตาย
"หยางเฉินคนนี้ ช่างเป็นคนแบบนี้จริงๆ ทิ้งคุณสมบัติศิลปะการต่อสู้ที่ฉันใฝ่ฝันมาตลอดชีวิตก่อน แล้วกลับฆ่าตัวตาย แต่การที่ฉันมาเกิดใหม่ที่นี่ อาจเป็นโชคชะตาก็ได้" หยางเฉินย่อยความทรงจำเกือบทั้งหมดอย่างรวดเร็วในใจ
เขากำลังจะคิดเรื่องอื่นต่อ แต่ไม่นานก็รู้สึกหายใจไม่ออก เขาลืมตาขึ้นเล็กน้อย แต่พบว่าหญิงสาวที่กอดเขาอยู่ หยางไจ๋ถวี่ โดยไม่รู้ตัวได้วางหน้าอกคู่ใหญ่ของเธอบนใบหน้าของเขา
สัมผัสอันนุ่มนวลนี้ทำให้หยางเฉินหน้าแดงใจเต้น ตามจริงแล้ว เขาแทบไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับผู้หญิงแบบนี้มาก่อน
ตอนนี้หยางไจ๋ถวี่กำลังตะโกนด้วยความโกรธ: "ตระกูลหวัง ฉันจะให้พวกเขาชดใช้ชีวิตให้กับน้องชายของฉันเดี๋ยวนี้! คนอื่นอาจไม่กล้าแหย่ตระกูลหวัง แต่ฉันกล้า!"
"คุณหนู คุณหนู... อย่าคิดอะไรโง่ๆ นะคะ ตระกูลหวังนั้นมีอิทธิพลมาก แม้แต่หัวหน้าครอบครัวหยางของเราก็ยังไม่กล้าแหย่พวกเขา ถ้าคุณไปหาพวกเขาด้วยพลังแบบนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับการไปตายเลยนะคะ" สาวใช้ข้างๆ รีบห้ามการกระทำของหยางไจ๋ถวี่ กลัวว่าหยางไจ๋ถวี่จะทำอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล
หยางไจ๋ถวี่กัดริมฝีปาก ใบหน้างามแดงก่ำ แล้วตะโกนด้วยเสียงแหบแห้ง: "ฉันมีน้องชายแค่คนเดียว น้องชายของฉัน เขาถูกสัตว์สองตัวจากตระกูลหวังฆ่าตาย ฉันหยางไจ๋ถวี่เป็นพี่สาวของเขา ถ้าฉันไม่แก้แค้นให้เขา ใครจะแก้แค้นให้เขาล่ะ?"
หยางเฉินที่กำลัง 'เพลิดเพลิน' อยู่ในอ้อมกอดของหยางไจ๋ถวี่ เห็นภาพที่หยางไจ๋ถวี่โมโหแบบนี้ กลัวว่าพี่สาวหน้าอกใหญ่คนนี้จะคิดหรือตัดสินใจอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล จึงรีบส่งเสียงอู้อี้ออกมา
เขาไม่ส่งเสียงก็ไม่ได้แล้ว
ถ้าไม่ส่งเสียง เขาที่ไม่เป็นอะไรก็อาจจะถูกหยางไจ๋ถวี่ 'อุด' ตายได้
หยางไจ๋ถวี่เดิมทีกำลังเศร้าโศกเสียใจ คิดจะไปสู้ตายกับต้นเหตุที่ทำให้น้องชายของเธอตาย ตระกูลหวัง แต่ไม่คาดคิดว่าน้องชายของเธอจะขยับตัวที่หน้าอกของเธออย่างกะทันหัน ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ตาย


## บทที่ 1: พี่สาวผู้ดุดัน_2

"หยางเฉิน เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม อย่าทำให้พี่สาวของเธอตกใจนะ" หยางไจ๋ถวี่พูดด้วยน้ำตาคลอเบ้า
หยางเฉินเห็นท่าทางกังวลของหยางไจ๋ถวี่ นึกถึงสาเหตุที่ทำให้เขาตาย เขาถอนหายใจในใจ แล้วลืมตาขึ้นพูดว่า "พี่สาว ผมไม่เป็นไรครับ"
"นายท่าน ท่าน...ท่านไม่เป็นอะไรจริงๆ หรือคะ?" สาวใช้สวยกระโดดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น
หยางไจ๋ถวี่จับมือหยางเฉินด้วยความเป็นห่วง แล้วตวาดว่า "หยางเฉิน อย่าคิดสั้นอีกนะ ถ้าเธอรู้สึกว่ายังระบายความแค้นไม่หมด พี่จะไปสู้กับตระกูลหวังเดี๋ยวนี้เลย"
"อย่านะพี่ อย่าทำแบบนั้นเด็ดขาด!" หยางเฉินตกใจจริงๆ
เขามองหยางไจ๋ถวี่อย่างลึกซึ้ง ความทรงจำของหยางเฉินผู้เป็นน้องชายก่อนตายผุดขึ้นมาในสมอง
หญิงสาวตรงหน้าชื่อหยางไจ๋ถวี่
หยางไจ๋ถวี่ อายุสิบแปดปี แก่กว่าน้องชายหยางเฉินห้าปี เธอมีชื่อเสียงโด่งดังในร้อยเผ่าแด่หวง ได้รับการขนานนามว่า 'สามเหรียญทองใหญ่' และถูกยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสามสาวงามแห่งร้อยเผ่าแด่หวง แต่สิ่งที่ทำให้หยางไจ๋ถวี่มีชื่อเสียงที่สุดไม่ใช่ความสวยของเธอ แต่เป็นนิสัยของเธอ
ใช่แล้ว หยางไจ๋ถวี่มีชื่อเสียงในเรื่องความดุดัน นิสัยเหมือนเสือสุดขีด มุ่งมั่นอย่างสมบูรณ์ เมื่อตัดสินใจทำอะไรแล้วไม่มีใครห้ามได้ ถ้าบอกว่าเธอโง่ สมองไม่ดี เธอกลับฉลาดและเฉลียวฉลาด มีพรสวรรค์สูง เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในบรรดาผู้หญิงของตระกูลหยาง
ถ้าบอกว่าเธอฉลาด เธอก็ดุดันจนน่าตกใจ พูดจาไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย
ดังนั้น ไม่มีใครกล้าแหย่หยางไจ๋ถวี่
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หยางไจ๋ถวี่ไม่เพียงแต่ดุร้ายเอง แต่เธอยังเป็นคนที่ปกป้องคนใกล้ชิดมาก ปกป้องใคร? ก็ปกป้องน้องชายของเธอ หยางเฉิน
มีเรื่องเล่าว่าตอนหยางเฉินอายุสามขวบ เขาถูกที่อยู่สกุลของตระกูลซุนกัดหนึ่งครั้ง ผลก็คือหยางไจ๋ถวี่วัยแปดขวบคว้ามีดด้วยเสียงเด็กๆ แล้ววิ่งไปที่บ้านตระกูลซุนอย่างดุดัน บอกว่าจะฆ่าที่อยู่สกุลให้ได้ ผลคือตอนนั้นไม่ได้ฆ่า ถูกผู้ใหญ่ในครอบครัวหยางลากกลับมา
แต่ใครจะรู้ว่าหยางไจ๋ถวี่ยังจำเรื่องนี้ได้? ตอนอายุสิบกว่าขวบ เธอฉวยโอกาสตอนที่ไม่มีใครเฝ้าที่อยู่สกุล แล้วฟันมันตายในไม่กี่ดาบ สุดท้ายยังเขียนข้อความไว้บนร่างของที่อยู่สกุลด้วย 'ผู้ที่รังแกน้องชายของฉัน ไม่ว่าคนหรือสัตว์ต้องตาย' - ฆาตกรหยางไจ๋ถวี่
ใช่แล้ว ตอนนั้นการศึกษาของหยางไจ๋ถวี่ยังไม่ผ่าน คิดอย่างหนักแต่นึกไม่ออกว่า 'สัตว์' เขียนอย่างไร เลยเขียนผิดเป็น 'รับ'
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอไม่เพียงแค่ฆ่าที่อยู่สกุลเท่านั้น แต่ยังเขียนชื่อของตัวเองทิ้งไว้ด้วย คำว่า 'ฆาตกรหยางไจ๋ถวี่' นี่ทำให้ตำแหน่งและฉายาโกรธจนแทบตาย พวกเขาได้ไปหาเรื่องครอบครัวหยางหลายครั้งเพราะเรื่องนี้
พอนึกถึงตรงนี้ หยางเฉินก็รู้ว่าพี่สาวของเขา หยางไจ๋ถวี่ เป็นคนที่พร้อมจะไปสู้กับตระกูลหวังเพื่อเขาจริงๆ ตระกูลหวังเป็นหนึ่งในเผ่าชั้นหนึ่งของร้อยเผ่าแด่หวง ใครกล้าแหย่? แต่อย่าว่าแต่ หยางไจ๋ถวี่ที่ดื้อรั้นคนนี้ยังกล้าแหย่
พอนึกถึงตรงนี้ หยางเฉินก็ขยี้ศีรษะ ถอนหายใจแล้วพูดว่า: "พี่ คุณทั้งสองออกไปก่อนเถอะ ผมอยากอยู่คนเดียวสักพัก!"
"ที่รัก อย่าคิดสั้นนะ ถ้าเธอแขวนคอฆ่าตัวตายอีก จะให้พี่สาวอยู่คนเดียวได้ยังไง" หยางไจ๋ถวี่พูดด้วยความเจ็บปวดสุดหัวใจ
หยางเฉินหัวเราะแล้วพูดว่า: "พี่ครับ ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะไม่ฆ่าตัวตายอีกแล้ว ตอนนี้ผมคิดได้แล้ว อย่างน้อย ผมก็ทนไม่ได้ที่จะเห็นพี่เสียใจแบบนี้"
หยางไจ๋ถวี่เห็นว่าในดวงตาของหยางเฉินไม่มีความคิดที่จะฆ่าตัวตาย เธอจึงกัดริมฝีปากและพูดว่า "ก็ได้ พี่สาวจะไปก่อนนะ ฉันจะให้หมิงเยว่คอยเฝ้าอยู่ข้างนอก ถ้าเธอต้องการอะไร ก็เรียกหมิงเยว่ได้เลย"
กู่หมิงเยว่ หรือที่เรียกว่าเสี่ยวเยว่ เป็นสาวใช้ของหยางไจ๋ถวี่ ในอนาคตเธอจะแต่งงานกับหยางเฉินเป็นสนม และเชื่อฟังหยางเฉินและหยางไจ๋ถวี่อย่างสมบูรณ์ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หยางไจ๋ถวี่ไม่รู้ว่าไปหาสนมคนนี้มาจากไหน นอกจากจะเชื่อฟังหยางไจ๋ถวี่และหยางเฉินอย่างสมบูรณ์แล้ว เธอยังอายุเพียง 15 ปี แต่ก็แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของความงามในอนาคตอย่างชัดเจน
ในฐานะสาวใช้ของหยางไจ๋ถวี่ กู่หมิงเยว่ได้รับความสนใจจากผู้คนในครอบครัวหยางไม่น้อย แต่กู่หมิงเยว่นั้นจงรักภักดีอย่างมาก และยังมีความคิดที่จะแต่งงานกับหยางเฉินเป็นสนมอยู่เสมอ
ตอนนี้เมื่อกู่หมิงเยว่ได้ยินคำพูดของหยางไจ๋ถวี่ เธอก็รีบพูดว่า "นายท่าน ถ้าท่านต้องการหมิงเยว่ หมิงเยว่จะอยู่ข้างนอกนะคะ"
"อืม" หยางเฉินพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว
ไม่นาน หยางไจ๋ถวี่และกู่หมิงเยว่ก็จากไป
หยางเฉินจึงสูดหายใจลึก ๆ ทบทวนความทรงจำต่าง ๆ และสังเกตร่างกายที่มีอยู่ในปัจจุบัน
"ไม่คิดเลยว่า ฉันหยางเฉินผู้ยิ่งใหญ่ในทางแห่งการทำยา ได้รับความเคารพนับถือและความรักจากผู้คน แต่ก็ยังหลีกเลี่ยงไม่พ้นชะตากรรมที่ถูกคนอื่นทำร้ายและเอาเปรียบ เมื่อพิจารณาให้ดีแล้ว ก็เพราะว่าในตอนนั้นฉันไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ถึงแม้ว่าจะมีชีวิตที่ยอดเยี่ยมก็ตาม แต่เมื่อพลังอ่อนแอ หัววานหรูอยากจะฆ่าฉัน ฉันก็ไม่มีโอกาสต่อต้านเลย"
หยางเฉินคิดถึงตรงนี้แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา "แต่ไม่คิดเลยว่า สวรรค์ไม่ทอดทิ้งฉัน หยางเฉินคนนี้มีคุณสมบัติศิลปะการต่อสู้ที่ดี แต่กลับไม่ฝึกฝนเส้นทางของนักสู้ ช่างเป็นการทำลายของดีโดยเปล่าประโยชน์ ฉันหยางเฉินเคยฝันอยากจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ยืนอยู่บนยอดฟ้า มองลงมายังสรรพสิ่ง! และในโลกนี้ มีเพียงเส้นทางของนักสู้เท่านั้นที่เป็นหลักการที่ไม่เปลี่ยนแปลงตลอดกาล"
"แม้ว่าคุณสมบัติศิลปะการต่อสู้ของหยางเฉินคนนี้จะไม่ใช่ระดับสุดยอด แต่ก็ไม่เลวเลย ในอดีตฉันอาจจะไม่สามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ได้ แต่สิ่งที่ฉันถนัดที่สุดคือการฝึกฝนอัจฉริยะและสนับสนุนอัจฉริยะ! ตอนนี้ฉันมีร่างกายนี้แล้ว รวมกับระบบการฝึกฝนของฉันในอดีต แม้ว่าพรสวรรค์ของหยางเฉินจะไม่ใช่ระดับสุดยอด แล้วจะเป็นไร? น่าเสียดายที่หยางเฉินคนนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน เป็นคนไร้ค่าในครอบครัวหยางอย่างสมบูรณ์"
เจ้าของร่างกายนี้ หยางเฉินในครอบครัวหยาง เป็นเพียงเด็กเนรคุณ การฝึกฝนเส้นทางของนักสู้นั้นเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น ชัดเจนว่าหยางเฉินมีคุณสมบัติการฝึกฝนที่ดีเยี่ยม แต่ตัวเขาเองไม่ยอมฝึกฝน
เขาฝันอยากจะฝึกฝน แต่ผลคือคนที่มีร่างกายที่มีคุณสมบัติดีเยี่ยม กลับไปเป็นเด็กเนรคุณเสียนี่ ทำให้เขารู้สึกอัศจรรย์ใจไม่หาย
หัววานหรู!
พอนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็นึกถึงหัววานหรู ผู้หญิงคนนั้นที่วางแผนทำร้ายเขา
หยางเฉินหลับตาลง: "หัววานหรู โอ้หัววานหรู ในอดีตฉันได้บ่มเพาะเธอให้เป็นอัจฉริยะแห่งยุค แต่เธอต้องรู้ว่า ความสำเร็จของเธอล้วนมาจากมือของฉัน ฉันสามารถบ่มเพาะเธอได้ ยิ่งสามารถบ่มเพาะตัวฉันเองได้!"
หยางเฉินในอดีตนั้นแท้จริงแล้วได้บ่มเพาะหัววานหรูอย่างไม่มีข้อจำกัด แต่สุดท้ายเขาก็ยังคงเก็บอะไรบางอย่างไว้
สิ่งนี้ ไม่คิดว่าจะกลายเป็นการวางรากฐานสำหรับตอนนี้
ในขณะนี้หยางเฉินเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น พึมพำว่า: "ในอดีตแม้ว่าฉันจะมีพรสวรรค์ทางแห่งการทำยาที่เหนือกว่าใคร สร้างสรรค์สูตรยาแดนที่น่าตกตะลึงหลายชนิด แต่ก็ยังมีข้อบกพร่อง ข้อบกพร่องอยู่ที่เส้นทางของนักสู้ แม้ว่าฉันจะมีคุณสมบัติทางแห่งการทำยาที่อยู่ในระดับสูงสุดของโลก แต่ในที่สุดก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดาที่ถูกฆ่าได้ง่าย ๆ"
"แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ฉันหยางเฉินได้เกิดใหม่ที่นี่ มีร่างกายที่สามารถฝึกฝนได้ ชาตินี้ ไม่เพียงแต่จะเป็นอัจฉริยะทางแห่งการทำยาที่สร้างความตกตะลึงให้กับโลก ฉันยังจะใช้เส้นทางของนักสู้เพื่อเข้าถึงข้อมูล และยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก!"


## บทที่ 2: แพ้เท่าไหร่ก็ชนะกลับคืนเท่านั้น

ก่อนที่หยางเฉินจะเกิดใหม่ แม้เขาจะไม่สามารถฝึกฝนเส้นทางของนักสู้และก้าวขึ้นสู่เส้นทางของราชา แต่สิ่งที่เขาชอบทำมากที่สุดคือการฝึกฝนอัจฉริยะ นอกจากชื่อเสียงในฐานะอัจฉริยะด้านทางแห่งการทำยาแล้ว หยางเฉินยังมีชื่อเล่นว่า 'โป๋เหล่'
จากนี้เราสามารถเห็นได้ว่าเขารักเส้นทางของนักสู้มากแค่ไหน
ตอนนี้การที่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำให้เขาพบทางออกที่สว่างไสวในชีวิตที่มืดมน
หยางเฉินจัดระเบียบความคิดเล็กน้อย และได้วางแผนสำหรับเส้นทางของนักสู้ในอนาคตของเขาแล้ว เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่สามารถเร่งรีบได้ เพราะว่าตอนนี้เขายังมีตัวตนเป็นคนไร้ค่าในครอบครัวหยาง ช่วงก่อนหน้านี้ยังขี้ขลาดถึงขนาดพยายามแขวนคอฆ่าตัวตาย
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น หยางเฉินก็จัดเสื้อผ้าเล็กน้อย ลุกขึ้นจากเตียง แล้วเปิดประตูพูดว่า "หมิงเยว่ ไปเดินเล่นกับฉันหน่อย!"
"นายท่าน ท่าน... ท่านจะไปเดินเล่นเหรอคะ?" กู่หมิงเยว่ยืนอยู่หน้าประตู เห็นนายท่านของตัวเองเดินออกมา เธอเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาทันที ปกตินายท่านของเธอชอบเกียจคร้านที่สุด ตอนนี้ไป 'เดินเล่น' มันไม่ใช่การไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอีกหรือ?
"ใช่ เดินเล่น" หยางเฉินเดินนำหน้าไป
ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็มีตัวตนเป็นเพียงคุณชายธรรมดาคนหนึ่งของครอบครัวหยาง เขาก็ต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับครอบครัวหยางที่เป็นหนึ่งในชนเผ่าต่าง ๆ ให้มากขึ้น
กู่หมิงเยว่ไม่กล้าพูดอะไร เธอเดินเท้าเล็กๆ ยกชายกระโปรงลูกไม้ รีบเร่งตามหยางเฉินไป ดวงตาใสแจ๋วคู่นั้นแอบมองหลังของอีกฝ่ายอย่างลับๆ ในใจถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าชะตากรรมของตัวเองในอนาคตคือการแต่งงานกับหยางเฉินเป็นสนม เธอก็เตรียมใจไว้แล้ว และไม่รู้สึกไม่พอใจหรืออับอายที่ต้องแต่งงานกับคนไร้ค่าเป็นสนม
เธอหวังเพียงแค่ว่าเมื่อถึงเวลาที่แต่งงานกับหยางเฉินเป็นสนม เธอจะสามารถทำให้หยางเฉินกลับตัวกลับใจ ไม่เป็นคนเกียจคร้านและใช้ชีวิตอย่างไร้สาระเหมือนตอนนี้อีกต่อไป
แต่เธอก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้หรือเปล่า ในใจรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก
หยางเฉินเก่งที่สุดในการสังเกตคำพูดและสีหน้า ความเศร้าของกู่หมิงเยว่นี้แสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน ทำให้เขาไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี ไม่รู้ว่าสาวน้อยคนรับใช้คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ในหัว แต่อีกฝ่ายอายุเพียง 15 ปีก็แสดงให้เห็นถึงศักยภาพของความงาม และรูปร่างก็พัฒนาได้ดีมาก ในครอบครัวหยางเธอเป็นคนที่ทำให้คนอื่นอิจฉาริษยากันจริงๆ
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีกลุ่มคนเดินมาทางเขา
"โอ้ ใครนี่ หยางเฉิน ฉันเพิ่งได้ยินมาว่านายเอาทรัพย์สินส่วนใหญ่ของพี่สาวไปเล่นการพนันจนหมด แล้วก็อายจนไม่กล้าเจอคน เลยพยายามแขวนคอฆ่าตัวตาย ฉันรู้สึกแปลกใจมากเลยมาดูสักหน่อย นึกว่าคนขี้ขลาดอย่างนายจะมีความกล้าหาญฆ่าตัวตายได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเหมือนที่ฉันคาด ฆ่าตัวตาย? ฮ่าๆ นายมีความกล้าหาญที่ไหนกันล่ะที่จะฆ่าตัวตาย"
เสียงประชดประชันนี้ดังขึ้น หยางเฉินจ้องมองอย่างตั้งใจ และมองเห็นลักษณะของคนพูดอย่างชัดเจน
เด็กหนุ่มตรงหน้านี้มีอายุใกล้เคียงกับหยางเฉิน ทั้งคู่อายุประมาณ 12-13 ปี
การฝึกฝนเส้นทางของนักสู้ อายุ 14 ปีถือว่าเป็นผู้ใหญ่ อายุ 13 ปีใกล้จะเป็นผู้ใหญ่ จริงๆแล้วก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้ว
เด็กหนุ่มคนนี้แต่งตัวเรียบร้อย หน้าตาขาวสะอาดหล่อเหลา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณชายของตระกูลหยาง หยางเฉินนึกย้อนความทรงจำในสมองก็รู้ทันทีว่าคนนี้เป็นใคร เด็กหนุ่มคนนี้ชื่อหยางเฮิง เป็นลูกชายคนที่สองของผู้อาวุโสหยางจางแห่งตระกูลหยาง เขาฝึกฝนทั้งการทำยาและเส้นทางของนักสู้ เป็นอัจฉริยะน้อยในหมู่คนรุ่นใหม่ของตระกูลหยาง
หยางเฉินนึกทบทวนอย่างละเอียดก็เข้าใจขึ้นมา หยางเฮิงคนนี้เคยสร้างปัญหาให้กับ 'หยางเฉิน' มาไม่น้อย แต่สาเหตุที่แท้จริงที่เขาสร้างปัญหาให้กับ 'หยางเฉิน' ก็คือสาวใช้กู่หมิงเยว่ที่อยู่เบื้องหลัง 'หยางเฉิน' นั่นเอง
หยางเฮิงหมกมุ่นอยู่กับความงามของกู่หมิงเยว่มาตลอด พยายามจีบและรบกวนหลายครั้ง แต่ถูกกู่หมิงเยว่ปฏิเสธ นี่ทำให้หยางเฮิงโกรธแค้น พยายามสร้างปัญหาให้ 'หยางเฉิน' หลายครั้ง หวังจะทำให้ 'หยางเฉิน' อับอาย แม้กระทั่งการฆ่าตัวตายของเจ้าของร่างนี้ 'หยางเฉิน' ก็เป็นเพราะถูกหยางเฮิงยุยงให้โกรธจนทำเรื่องโง่ ๆ
เรื่องนี้ทำให้หยางเฉินในตอนนี้หรี่ตาลงเล็กน้อย
ในฐานะที่เป็นคนในตระกูลเดียวกัน หยางเฮิงกลับทำเช่นนี้กับพี่น้องร่วมสายเลือดเพียงเพราะสาวใช้คนหนึ่ง หยางเฉินไม่มีความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าตอนนี้เขายังไม่อยากหาเรื่องยุ่งยาก มองหยางเฮิงแวบหนึ่งแล้วพูดอย่างไม่รีบร้อนว่า "หมิงเยว่ เราไปกันเถอะ"
"ค่ะ นายท่าน!" กู่หมิงเยว่ตอบอย่างว่าง่าย
เมื่อเห็นกู่หมิงเยว่เชื่อฟังหยางเฉินอย่างว่าง่ายเช่นนี้ หยางเฮิงยิ่งโกรธจนแทบระเบิด เขากัดฟันพูดว่า "หมิงเยว่ ทำไมเธอถึงไม่รู้จักคิดบ้างเลยล่ะ? เธอบอกสิว่าการติดตามหยางเฉินคนนี้มีอนาคตอะไร? ตอนนี้หยางเฉินก็เป็นคนไร้ค่าขนาดนี้แล้ว เป็นตัวละครที่ถูกตระกูลหยางทอดทิ้งไปแล้ว เธอตามเขาไปก็มีแต่จะลำบากตรากตรำ ยังไม่เท่ากับมาอยู่กับข้า ด้วยพรสวรรค์ของข้า ในอนาคตข้าจะต้องโด่งดังในดินแดนของชนเผ่าต่าง ๆ นี้แน่นอน เธอต้องคิดให้ดี ๆ นะ!"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หยางเฉินก็หันไปมองกู่หมิงเยว่ และหยุดเดิน
พูดตามตรง เขาก็อยากรู้ท่าทีของกู่หมิงเยว่เหมือนกัน เพราะพูดจริง ๆ คำพูดของหยางเฮิงใครได้ยินก็ต้องสั่นคลอน การติดตามนายท่านที่ไร้ค่าอย่างเขา จะมีอนาคตอะไร?
อย่างไรก็ตาม เกินความคาดหมายของเขา กู่หมิงเยว่มีท่าทีแน่วแน่มาก เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย พูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า "หยางเฮิง ฉันยอมรับแต่นายท่านหยางเฉินของเราเท่านั้น ฉันปฏิเสธคุณหลายครั้งแล้ว และพูดชัดเจนมากแล้ว ถึงแม้จะต้องลำบากตรากตรำกับนายท่าน ฉันก็เต็มใจ คุณอย่าได้มารบกวนฉันอีกเลย!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางเฉินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เกี่ยวกับประวัติและที่มาของกู่หมิงเยว่ ในความทรงจำของหยางเฉินคนก่อนไม่มีข้อมูลเลย
คำพูดของกู่หมิงเยว่ยิ่งทำให้หยางเฮิงโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อเห็นว่ากู่หมิงเยว่ไม่ยอมอ่อนข้อ เขาก็ตะโกนด้วยความโกรธว่า "ดี ดี ดีมาก กู่หมิงเยว่ เธอนี่ช่างไม่รู้จักดีชั่วจริง ๆ"
"เธอจะทำอะไร?" หยางเฉินดึงกู่หมิงเยว่มาอยู่ข้างหลังตัวเอง
การกระทำเช่นนี้ทำให้กู่หมิงเยว่ตัวสั่นเล็กน้อยโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
นายท่านของเธอเมื่อไหร่กันที่กลายเป็นคนกล้าหาญเช่นนี้? ปกติแล้ว เมื่อเกิดเรื่องขึ้น หยางเฉินมักจะเป็นคนที่หลบหนีเร็วที่สุด
ต้องยอมรับว่า หยางเฮิงและคนรับใช้ของเขาต่างก็ประหลาดใจกับการกระทำของหยางเฉินในตอนนี้ โดยเฉพาะหยางเฮิงที่โกรธจนหัวเราะออกมาและพูดว่า: "ยังไงล่ะ หยางเฉิน นายกล้าขึ้นมาแล้วสินะ? ในด้านศิลปะการต่อสู้ ฉันก็ไม่อยากรังแกนายหรอก ถึงแม้นายจะสู้ฉันไม่ได้สักสิบคน นายก็แค่รู้จักทำยาเท่านั้น แต่ความสามารถในการทำยาของนาย ฮ่าๆ มันน่าภูมิใจหรือ? ตอนที่นายแข่งกับคนในตระกูลหวัง วัตถุดิบล้ำค่าทั้งเตาก็ไม่สามารถผลิตยาได้แม้แต่เม็ดเดียว ทำให้ชื่อเสียงของครอบครัวหยางของเราเสียหายหมด นายบอกมาสิว่านายมีอะไรที่น่าภูมิใจบ้าง?"
หยางเฉินในชาติก่อนเคยถูกคนสงสัยมาไม่น้อย แต่การถูกสงสัยในเรื่องการทำยานั้นเป็นครั้งแรก
เขาลูบคางแล้วหัวเราะออกมา: "นายบอกว่าความสามารถในการทำยาของฉันไม่เข้าท่า ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าความสามารถในการทำยาของนายเป็นยังไง"
"นายท่าน เรา... เราอย่าไปแข่งกับพวกเขาเลย เรากลับกันเถอะ" กู่หมิงเยว่ดึงแขนเสื้อของหยางเฉินอยู่ด้านหลัง เห็นสถานการณ์กำลังพัฒนาไปในทางที่ไม่ดี เธอกลัวว่าหยางเฉินจะเสียเปรียบ
ครั้งที่แล้ว หยางเฉินก็ถูกคนในตระกูลหวังยั่วยุ จนโกรธและทำให้เกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่
เมื่อเห็นกู่หมิงเยว่กังวลมากขนาดนี้ หยางเฮิงก็ยิ่งโมโหมากขึ้น: "ยังไง นายอยากแข่งกับฉันสักตั้งหรือ? หยางเฉิน ถ้านายมีความกล้าจริงๆ ก็มาแข่งกับฉันสักตั้ง ไม่งั้นก็ไสหัวไปให้พ้น"
"ฮ่าๆๆ!"
"เขากล้ามาแข่งกับนายท่านเฮิงของเราด้วยหรือ ไม่รู้หรือไงว่านายท่านเฮิงของเราเป็นช่างทำยาระดับปานกลางขั้นหนึ่ง?"
ในทันใดนั้น คนรับใช้ที่อยู่ด้านหลังหยางเฮิงก็หัวเราะออกมาอย่างดังลั่น
หยางเฉินไม่ได้ท้อแท้ พูดอย่างช้าๆ ว่า: "ถ้านายอยาก ฉันก็ไม่ขัดข้องที่จะลองแข่งกับนายสักตั้ง!"
ยาแบ่งออกเป็นเก้าระดับ จากระดับหนึ่งถึงระดับเก้า แต่ละระดับยังแบ่งออกเป็นระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง และระดับสมบูรณ์แบบอีกสี่ระดับ หยางเฮิงฝึกฝนทั้งยาและศิลปะการต่อสู้ ไม่เพียงแต่มีความสามารถโดดเด่นในศิลปะการต่อสู้ แต่ยังมีความสามารถในการทำยาที่ถึงระดับปานกลางขั้นหนึ่งตั้งแต่อายุยังน้อย แต่สำหรับคนอื่นแล้ว ระดับปานกลางขั้นหนึ่งนี้อาจจะน่าภูมิใจ แต่สำหรับหยางเฉินในชาติก่อนแล้ว ระดับปานกลางขั้นหนึ่งนี้ยังไม่พอที่จะเป็นเด็กฝึกหัดยาของเขาด้วยซ้ำ
หยางเฮิงได้ยินคำท้าแข่งของหยางเฉิน ก็หัวเราะออกมาทันที: "นายแน่ใจนะ? อย่าร้องไห้เมื่อแพ้ล่ะ"
"นายท่าน พวกเรา..." กู่หมิงเยว่ในตอนนี้กังวลมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี
หยางเฉินโบกมือ พูดอย่างใจเย็นว่า: "แค่แข่งกันเฉยๆ มันก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ ก็แค่การแข่งขันเพื่อศักดิ์ศรีเท่านั้น ในเมื่อจะแข่ง เราก็ควรเพิ่มอะไรสักหน่อย ไม่งั้นฉันก็รู้สึกว่าการแข่งขันนี้ไม่มีอะไรน่าสนใจ ถ้าจะแข่ง ก็มาเล่นกันแบบใหญ่ๆ หน่อย เพิ่มการเดิมพันเข้าไป นั่นแหละถึงจะน่าสนใจ"
หยางเฮิงดูเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่น่าขำที่สุดในโลก: "ฮ่าๆ พนันเหรอ? อะไรกัน หยางเฉิน ครั้งที่แล้วที่นายแข่งกับคนในตระกูลหวัง ยังไม่ได้ทำให้ทรัพย์สินของพี่สาวนายหมดเกลี้ยงเหรอ? ยังไง คราวนี้นายคิดได้แล้วเหรอ อยากทำให้ทรัพย์สินเล็กๆ น้อยๆ ของพี่สาวนายหมดไปเลยใช่ไหม?"
"ฉันถามนายว่ากล้าพนันไหม" สีหน้าของหยางเฉินมืดครึ้ม ดูเหมือนถูกยั่วยุจริงๆ "ถ้านายไม่กล้าพนัน การแข่งขันนี้ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย"
หยางเฮิงเห็นสีหน้า 'โกรธจัด' ของหยางเฉิน จึงพูดอย่างดูถูก: "นายจะพนันเท่าไหร่?"
"สามร้อยหินวิญญาณ!" หยางเฉินพูดโดยไม่ต้องคิด
"สามร้อยหินวิญญาณ..." กู่หมิงเยว่ได้ยินตัวเลขนี้แล้ว ใบหน้าก็ซีดขาวทันที
เพราะครั้งที่แล้วที่หยางเฉินพนันกับคนในตระกูลหวัง ก็เดิมพันสามร้อยเหมือนกัน ผลคือทำให้ทรัพย์สินของหยางไจ๋ถวี่หายไปครึ่งหนึ่งในชั่วพริบตา ถ้าคราวนี้แพ้อีก ทรัพย์สินที่หยางไจ๋ถวี่อายุยังน้อยพยายามเก็บหอมรอมริบมา ก็จะถูกหยางเฉินทำให้หมดเกลี้ยงอย่างสิ้นเชิง
หยางเฮิงก็ตกใจกับตัวเลขที่หยางเฉินพูดออกมาเหมือนกัน เพราะสามร้อยหินวิญญาณ ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อยเลย
หินวิญญาณ เป็นสกุลเงินที่ใช้ในการแลกเปลี่ยนทั่วทั้งทวีป เหมาะสำหรับการฝึกฝนและความต้องการอื่นๆ มากมาย
และสำหรับเขา หยางเฮิง ถ้าต้องหาสามร้อยหินวิญญาณมา ก็เหมือนกับต้องแลกด้วยชีวิตเลยทีเดียว
แต่เมื่อนึกถึงมาตรฐานการตำนานยาของหยางเฉิน ใบหน้าของเขาก็แสดงรอยยิ้มดุร้ายออกมาทันที เขาหัวเราะเยาะว่า: "มีอะไรที่ไม่กล้า สามร้อยหินวิญญาณ ฉันแค่กลัวว่านายจะทำให้ทรัพย์สินของพี่สาวนายหมดเกลี้ยง ถึงตอนนั้นอย่าให้พี่สาวคนเดียวที่รักนายที่สุด ต้องจากนายไปนะ"
สามร้อยหินวิญญาณไม่ใช่น้อยจริงๆ แต่ถ้าแข่งกับหยางเฉิน เขาจะแพ้ได้ยังไง?
"ฮึ เรื่องของฉันไม่ต้องให้นายมายุ่ง ในเมื่อจะพนัน ก็รีบกำหนดวิธีการพนันเถอะ" หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย
หยางเฮิงคนนี้จะรู้ได้อย่างไรว่า หยางเฉินในตอนนี้ไม่ใช่หยางเฉินคนเดิมแล้ว
สิ่งที่เขากลัวไม่ใช่หยางเฮิงจะพนัน แต่กลัวว่าหยางเฮิงจะไม่พนัน
สามร้อยหินวิญญาณ
'หยางเฉิน' คนที่แขวนคอตายนั่นแพ้ไปเท่าไหร่ วันนี้เขาก็จะได้กลับคืนมาเท่านั้น


## บทที่ 3: ยอมรับการพนันหรือไม่?

ไม่มีอะไรที่จะทำให้หยางเฉินมั่นใจได้มากไปกว่าการทำยาอีกแล้ว ในชาติก่อนเขาได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในทางแห่งการทำยา พรสวรรค์ในการทำยาของเขานั้นเหนือกว่าอัจฉริยะคนอื่นๆ ในทางแห่งการทำยาทั้งหมดไปอีกระดับ มีเพียงเทพยดาผู้เฒ่าไม่กี่คนในวงการทำยาเท่านั้นที่จะสามารถเทียบชั้นกับเขาได้
ช่างทำยาระดับกลางชั้นหนึ่ง สำหรับเขาแล้วมันง่ายราวกับการแกล้งทารกที่เพิ่งเกิดมาเลยทีเดียว
แน่นอนว่าตอนนี้เขากำลังแกล้งหยางเฮิงอยู่ แต่หยางเฮิงยังไม่รู้ตัว คิดว่าเขากำลังหาทางทรมานตัวเองอยู่
"วิธีการเดิมพัน เราจะใช้กระบวนการปกติของการเดิมพันระหว่างช่างทำยา" หยางเฮิงกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดต่อว่า "เสี่ยวฮุย เธอมาอธิบายกฎให้ฟังหน่อย"
เสี่ยวฮุย คนใช้ในบ้านของหยางเฮิง เมื่อได้ยินคำสั่งของนายก็รู้สึกราวกับได้รับรางวัลจากเจ้านาย จึงตะโกนเสียงดังว่า "การเดิมพันระหว่างช่างทำยา ใช้สี คุณภาพ และจำนวนของยาที่ทำได้เป็นหลัก"
"ฟังรู้เรื่องไหม?" หยางเฮิงพูดราวกับกลัวว่าหยางเฉินจะไม่เข้าใจกฎ "เมื่อจะเดิมพัน ก็ต้องเดิมพันอย่างถูกต้อง ฉันจะไม่เอาเปรียบเธอหรอก ยาแดนระดับหนึ่ง 'ยาฟื้นกระดูก' ยานี้เป็นยาที่ง่ายที่สุดในบรรดายาระดับหนึ่งทั้งหมด ตัดสินแพ้ชนะจากจำนวน คุณภาพ และสีของยาที่ทำได้ในตอนสุดท้าย!"
"ไม่มีปัญหา" หยางเฉินตอบรับอย่างรวดเร็วและกระชับ
'ยาฟื้นกระดูก' เป็นยาที่ง่ายที่สุดในการทำในบรรดายาระดับหนึ่งทั้งหมด ยาหนึ่งเม็ดสามารถทำให้นักรบที่อยู่ในขั้นตอนการฝึกกายรู้สึกสดชื่นและมีสติปัญญาแจ่มใส โดยปกติแล้วนักรบในขั้นตอนการฝึกกายจะกินยาฟื้นกระดูกหนึ่งเม็ดก่อนการต่อสู้ ทำให้การต่อสู้มีประสิทธิภาพมากขึ้นและมีสมาธิมากขึ้น
ส่วนขั้นตอนการฝึกกาย มันคือระดับพื้นฐานของการฝึกฝนในเส้นทางของนักสู้ แบ่งออกเป็นเก้าระดับ แต่ละระดับมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
หยางเฉินยังไม่ถึงระดับแรกในการแปลงร่างกายด้วยซ้ำ
ส่วนหยางเฮิงนั้น แม้อายุยังน้อยแต่ก็บรรลุถึงขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 แล้ว อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นหนึ่งในบรรดาอัจฉริยะวัยรุ่นที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยทีเดียว
สำหรับการทำยาฟื้นกระดูกซึ่งเป็นยาพื้นฐานแบบนี้ หยางเฉินมั่นใจว่าเขาสามารถทำได้อย่างง่ายดาย เขามองไปที่กู่หมิงเยว่แล้วพูดว่า "หมิงเยว่ เตาตำรับยาของฉันอยู่ไหน?"
"นาย...นายท่าน เตาตำรับยาจื่อซิวที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของท่าน ถูกแพ้พนันให้กับคนในตระกูลหวังไปแล้ว ท่านลืมเรื่องนี้หรือเจ้าคะ?" กู่หมิงเยว่พูดอย่างกระอักกระอ่วน ใบหน้าสวยแดงก่ำด้วยความอับอาย
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นทันที
หยางเฉินขมวดคิ้ว นึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเป็นความจริง
คิดถึงตรงนี้ หยางเฉินก็พูดว่า "งั้นก็ใช้เตาตำรับยาธรรมดาที่สุดแล้วกัน"
แม้ว่ากู่หมิงเยว่จะไม่อยากให้หยางเฉินเดิมพันกับคนอื่น แต่ตอนนี้ธนูก็ขึ้นสายแล้วไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เธอจึงต้องหยิบเตาตำรับยาที่ธรรมดามากออกมาจากแหวนเก็บของ
"หยางเฉิน ฉันบอกนะ เตาตำรับยาจื่อซิวที่สืบทอดมาในตระกูลนายก็ยังเสียพนันไปแล้ว นายจะใช้เตาตำรับยาธรรมดาที่สุดนี่มาเดิมพันกับฉันเหรอ? มีโอกาสชนะสักเท่าไหร่? ฮ่าๆ ฉันไม่อยากเอาเปรียบนายหรอกนะ นายใช้เตาตำรับยาธรรมดาที่สุด ฉันก็จะใช้เตาตำรับยาธรรมดาที่สุดเหมือนกัน เพื่อไม่ให้คนอื่นพูดได้ว่าฉันชนะอย่างไม่ยุติธรรม" หยางเฮิงพูดอย่างเยาะเย้ย
แน่นอนว่าเขาพูดแบบนี้ไม่ใช่เพราะสงสารหยางเฉิน แต่เพราะคิดว่าถึงแม้จะใช้เตาตำรับยาธรรมดาเหมือนกัน หยางเฉินก็ไม่มีทางชนะได้อยู่ดี
หยางเฉินก็พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ตามใจนายเลย!"
เมื่อพูดจบ เขาก็ค่อยๆ หยิบเตาตำรับยาขึ้นมาวางไว้บนฝ่ามือ
เหมือนกับช่างทำยาระดับต่ำ เตาตำรับยาที่ใช้ก็มีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น
ช่างทำยาระดับต่ำทั่วไป อย่างมากก็ควบคุมเตาตำรับยาขนาดเล็กได้เท่านั้น
"วัตถุดิบชุดหนึ่งสำหรับทำยาฟื้นกระดูก สุดท้ายจะตัดสินแพ้ชนะกันที่จำนวนยาที่ทำได้และคุณภาพ ตอนนี้ การแข่งขันเริ่มขึ้น" คนใช้ในบ้านของหยางเฮิงตะโกนเสียงดัง
ถึงแม้หยางเฉินจะยากจน แต่ในฐานะช่างทำยา เขาก็มีวัตถุดิบสำหรับทำยาฟื้นกระดูกชุดหนึ่ง
เขาคว้าวัตถุดิบสำหรับทำยาฟื้นกระดูกชุดหนึ่งออกมาจากแหวนเก็บของระดับต่ำสุด แล้วรีบโยนลงไปในเตาตำรับยา
"ไม่จุดไฟก็เริ่มใส่วัตถุดิบแล้ว ดูก็รู้ว่าเป็นพวกไร้ฝีมือ" พวกคนใช้ในบ้านที่เคยเห็นนายท่านของพวกเขาทำยามาบ่อยๆ เมื่อเห็นท่าทางการทำยาของหยางเฉินแบบนี้ ก็พากันเยาะเย้ย
หยางเฉินไม่สนใจ หลังจากโยนวัตถุดิบลงไปในเตาตำรับยาแล้ว ก็เพิ่งใช้ 'ไม้ควบคุมไฟ' จุดไฟขึ้นมา
"ชาติก่อนคุ้นเคยกับการใช้เปลวไฟสำคัญของชีวิต ของแบบ 'ไม้ควบคุมไฟ' นี่ยังไม่ค่อยชิน" หยางเฉินหัวเราะในใจ พลางจับไม้ควบคุมไฟ เริ่มควบคุมอุณหภูมิของเปลวไฟ
การควบคุมไฟเป็นขั้นตอนที่สำคัญมากในการทำยา
พูดง่ายๆ ก็คือไฟที่ใช้
จำนวนและคุณภาพของยาที่ได้ในตอนสุดท้าย ล้วนมีความสัมพันธ์ที่แยกไม่ออกกับไฟที่ใช้
นอกจากการควบคุมไฟแล้ว ก็คือการปรับแต่ง
การปรับแต่งคือกระบวนการที่ปรับให้วัตถุดิบในเตารวมตัวกันเป็นยา ขั้นตอนนี้สำคัญพอๆ กับการควบคุมไฟ หากควบคุมไม่ดี ยาที่ได้ก็จะไม่สืบทอดคุณภาพดั้งเดิมของวัตถุดิบ คุณภาพของยาก็จะด้อยลงไปมาก อาจกล่าวได้ว่าเป็นงานที่ต้องใส่ใจในรายละเอียดมาก
ดังนั้นการจะเป็นช่างทำยาได้ จึงต้องอาศัยเทียนฝูและความรู้แจ้งเป็นอย่างมาก
แต่ขั้นตอนเหล่านี้ในสมองของหยางเฉิน ได้ฝังรากลึกไปนานแล้ว
การควบคุมไฟและการปรับแต่งของเขา ทำได้อย่างแม่นยำทุกขั้นตอน
สิ่งนี้ทำให้กู่หมิงเยว่ที่เคยดูหยางเฉินทำยามาหลายครั้งต้องกะพริบตาปริบๆ ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความประหลาดใจและตื่นเต้น
เธอมองออกว่า การทำยาของนายท่านครั้งนี้ ไม่ได้เหมือนกับครั้งก่อนๆ ที่ดูสะเพร่าและไม่ใส่ใจเลย และทักษะการทำยา ขั้นตอนต่างๆ ของหยางเฉิน เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ดูเหมือนจะชำนาญขึ้นมาก ทั้งเทคนิคการควบคุมไฟ และความตั้งใจในการปรับแต่ง ล้วนแตกต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
"อย่าบอกนะว่าหลังจากนายท่านแขวนคอแล้ว จู่ๆ ก็เข้าใจความลับของการทำยา?" กู่หมิงเยว่สังเกตอย่างใกล้ชิด คิดในใจ


## บทที่ 3: ยอมรับการพนันหรือไม่?_2

เธอรู้สึกกังวลในใจจริงๆ
เพราะแม้ว่าทักษะการปรุงยาของหยางเฉินจะมีการพัฒนาขึ้น แต่หยางเฮิงนั้นเป็นช่างทำยาระดับกลางชั้นหนึ่งอย่างแท้จริง ส่วนหยางเฉินล่ะ? เขาเป็นเพียงช่างทำยาระดับหนึ่งชั้นต่ำเท่านั้น
ความแตกต่างระหว่างช่างทำยาระดับหนึ่งชั้นต่ำกับระดับกลางชั้นหนึ่งอยู่ตรงไหน?
ช่างทำยาระดับหนึ่งชั้นต่ำ เมื่อปรุงยาแดนระดับหนึ่ง อัตราความสำเร็จไม่ได้เป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ บางครั้งอาจจะต่ำมาก เกณฑ์ขั้นต่ำคือ แค่สามารถปรุงยาแดนระดับหนึ่งได้ ก็ถือว่าเป็นช่างทำยาระดับหนึ่งชั้นต่ำแล้ว แต่ช่างทำยาระดับกลางชั้นหนึ่งล่ะ? พวกเขาสามารถปรุงยาแดนระดับหนึ่งได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
นายท่านของพวกเขา เพียงแค่เมื่อปีที่แล้วบังเอิญปรุงยาแดนระดับหนึ่งได้หนึ่งเม็ด ไม่รู้ว่าเป็นแมวตาบอดจับหนูตายได้อย่างไร จึงกลายเป็นช่างทำยาระดับหนึ่งชั้นต่ำ แต่หลังจากนั้นเป็นเวลาหนึ่งปี ก็ไม่เคยปรุงยาแดนระดับหนึ่งได้อีกเลย
นี่จะไม่ให้คนกังวลได้อย่างไร?
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่กู่หมิงเยว่กำลังครุ่นคิด ทันใดนั้น หยางเฉินก็วางมือทั้งสองลง ค่อยๆ เปลวไฟบนไม้ควบคุมไฟก็หายไป ในขณะที่ควันหอมลอยขึ้นมาจากเตาตำรับยา ตามมาด้วยกลิ่นหอมฉุยที่โชยออกมาจากเตา
กลิ่นหอมนี้ โดยทั่วไปเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ายาสำเร็จแล้ว
"ยาสำเร็จแล้ว!"
นี่ทำให้คนใช้ในบ้านของหยางเฮิงตาโตด้วยความประหลาดใจ
ใครจะคิดว่าหยางเฉินจะสามารถปรุงยาสำเร็จได้เร็วกว่าหยางเฮิงอีก
"อย่ากังวลไปเลย!" เสี่ยวฮุย คนรับใช้ที่หยางเฮิงไว้วางใจมากที่สุดหัวเราะเยาะ "ยาฟื้นกระดูกนี่ นายท่านหงของเราทำมาแล้วเป็นร้อยครั้ง แค่ทำยาสำเร็จมันเรื่องอะไร ผลงานที่ดีที่สุดของนายท่านคือทำยาฟื้นกระดูกได้สามเม็ดในครั้งเดียว! สามเม็ด ไม่ใช่แค่โชคดีทำได้แค่เม็ดเดียวเหมือนพวกไร้ความสามารถหรอกนะ"
พูดจบ คนรับใช้คนนี้ก็มองหยางเฉินที่เพิ่งทำยาสำเร็จอย่างดูถูก แม้เขาจะเป็นแค่คนรับใช้ แต่มีหยางเฮิงคุ้มครอง จะกลัวหยางเฉินทำไม? ตำแหน่งของหยางเฉินในครอบครัวหยางนั้นน่าอึดอัดมาก หากไม่ใช่เพราะพี่สาวหยางไจ๋ถวี่คุ้มครอง ก็อาจจะไม่ได้ดีไปกว่าเขาที่เป็นแค่คนรับใช้เลย
ตอนนี้หยางเฮิงก็สังเกตเห็นหยางเฉินที่ทำยาสำเร็จแล้วเช่นกัน เห็นหยางเฉินมีท่าทางมั่นใจแบบนั้น เขาก็แสดงรอยยิ้มเยาะออกมาบนใบหน้า ทำยาสำเร็จเร็วไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เดี๋ยวเขาจะให้หยางเฉินรู้ว่าอะไรคือทักษะการปรุงยาที่แท้จริง
"นายท่าน ท่าน ท่านทำยาฟื้นกระดูกสำเร็จจริงๆ หรือคะ?" กู่หมิงเยว่ถามอย่างตื่นเต้น
หยางเฉินยิ้มและตอบว่า "อืม!"
ล้อเล่นเหรอ ถ้าเขาทำยาฟื้นกระดูกไม่สำเร็จ นั่นสิถึงจะน่าอายจริงๆ และยิ่งไปกว่านั้น เขาสังเกตวิธีการของหยางเฮิง แทบจะตัดสินผลลัพธ์การทำยาของหยางเฮิงได้เลย ดังนั้นเขาจึงตั้งใจปรับวิธีการทำยาของตัวเองเล็กน้อย ไม่ให้ชนะอย่างน่าตกใจเกินไป มิฉะนั้นอาจทำให้คนสงสัยได้
"ยาสำเร็จ!"
ทันใดนั้น หยางเฮิงก็ตะโกนดังลั่น ตามด้วยกลิ่นหอมฉุยจำนวนมากที่ลอยออกมาจากเตาตำรับยา จากสีหน้าที่ภูมิใจของหยางเฮิง ก็เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับผลลัพธ์การทำยาครั้งนี้มาก ถึงขนาดมั่นใจว่าจะชนะแล้ว
กู่หมิงเยว่กลัวว่าหยางเฉินจะรู้สึกท้อ จึงรีบพูดว่า "นายท่าน ถึงท่านจะแพ้การแข่งครั้งนี้ก็ไม่เป็นไรค่ะ อย่างน้อยท่านก็ทำยาฟื้นกระดูกสำเร็จแล้ว นั่นหมายความว่าต่อไปท่านก็ยังเป็นช่างทำยา อนาคตยังมีความหวัง! ลูกผู้ชายไม่ต้องคำนึงถึงความสำเร็จหรือความล้มเหลวชั่วครู่ชั่วยามหรอกค่ะ!"
หยางเฉินได้ยินคำพูดของกู่หมิงเยว่แล้ว จะร้องไห้หรือจะหัวเราะก็ไม่ถูก ทำไมอีกฝ่ายถึงคิดว่าเขาต้องแพ้แน่ๆ ล่ะ?
"หยางเฉิน เปิดเตาเถอะ" หยางเฮิงพูดพร้อมรอยยิ้มเยาะ
หยางเฉินไม่ได้ลังเล เขาพลิกเตาตำรับยาทันที ในพริบตานั้น ยาก็ร่วงออกมาจากเตาตำรับยา ตกลงบนฝ่ามือของทั้งสองคน
หยางเฮิงมองดูยาฟื้นกระดูกสามเม็ดกลมในฝ่ามือของตัวเอง แล้วหัวเราะอย่างสนุกสนานพลางพูดว่า "หยางเฉิน เห็นอัจฉริยะทางแห่งการทำยาแล้วหรือยัง? สามเม็ดยาฟื้นกระดูก ถ้าชาตินี้เธอทำได้แค่นี้ก็ภูมิใจได้แล้ว เอาละ ไม่ต้องพูดมาก สามร้อยหินวิญญาณ ส่งมาซะดีๆ อ้อใช่ เธอไม่มีหินวิญญาณมากขนาดนั้น ฉันรอให้เธอไปขอจากพี่สาวก็ได้ ยังไงเสีย เธอก็เป็นคนชอบหลบอยู่หลังผู้หญิงอยู่แล้ว"
อย่างไรก็ตาม เขามั่นใจเต็มที่แบบนี้ แต่กลับไม่ทันสังเกตเห็นกู่หมิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ หยางเฉินซึ่งกำลังอ้าปากกว้างเป็นวงกลม
หยางเฉินยิ้มพลางพูดว่า "หยางเฮิง ทำไมคุณถึงมั่นใจขนาดนี้ว่าคุณชนะล่ะ?"
หยางเฮิงมองหยางเฉินอย่างดูถูก กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ๆ ก็เห็นยาฟื้นกระดูกสี่เม็ดในมือของหยางเฉิน!
สี่เม็ด!
มากกว่าเขาตั้งหนึ่งเม็ด?
"เป็นไปไม่ได้!" หยางเฮิงรู้สึกตกใจ
คนใช้ในบ้านของหยางเฮิงไม่พอใจทันที "แค่จำนวนมันจะมีประโยชน์อะไร สิ่งที่สำคัญคือคุณภาพ ยาฟื้นกระดูกของนายท่านหยางเฮิงของเรานั้นทั้งคุณภาพและปริมาณเป็นระดับหนึ่งทั้งนั้น!"
"คุณแน่ใจหรือว่าคุณภาพยาฟื้นกระดูกของผมไม่ดีเท่านายท่านของคุณ?" หยางเฉินหาวอย่างเกียจคร้าน "ถ้าคุณคิดว่ายังดูไม่ชัด ผมไม่รังเกียจที่จะให้คุณดูใกล้ๆ อีกรอบ รอให้พวกคุณแยกแยะให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยตอบผมก็ไม่สาย"
ความจริงแล้วหยางเฮิงแยกแยะคุณภาพของยาที่หยางเฉินทำได้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขาไม่กล้าเชื่อว่านี่คือความจริง เพราะว่าคุณภาพของยาที่หยางเฉินทำนั้นดีกว่าของเขาอย่างเห็นได้ชัด ความใสกระจ่างที่เปล่งประกายนั้น ถ้าไม่ใช่คนสมองมีปัญหาก็รู้แน่ๆ ว่าใครแพ้ใครชนะ
กู่หมิงเยว่ตอนนี้แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เธอพูดด้วยความดีใจว่า "นายท่านหยางเฮิง พนันแล้วต้องยอมรับผล คุณเข้าใจหลักการนี้ใช่ไหมคะ"
สีหน้าของหยางเฮิงซีดเผือด
ส่วนเสี่ยวฮุยคนใช้ในบ้านของเขาก็ไม่กล้าเชื่อความจริงนี้
หยางเฮิงมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงกัดฟันพูดว่า "หยางเฉิน แกทำได้ยังไงกันแน่"
"ผมทำได้ยังไงนั้น ดูเหมือนไม่จำเป็นต้องรายงานให้คุณทราบนะ คุณแค่ต้องรู้ว่า การถ่อมตัวไม่ได้หมายความว่าอ่อนแอ" หยางเฉินพูดช้าๆ "ตอนนี้คุณแพ้แล้ว ถ้าไม่ยอมรับ เราสามารถไปให้ท่านปู่หยางที่สองที่ผู้อาวุโสพิสูจน์ได้ เชื่อว่าความยุติธรรมอยู่ในใจคน"
พอได้ยินว่าจะไปที่ผู้อาวุโส หยางเฮิงไม่ยอมแน่นอน เรื่องที่เขาแพ้พนันสามร้อยหินวิญญาณวันนี้ น่าอายจนไม่กล้าให้ใครรู้ เขาจะยอมให้คนอื่นรู้ได้ยังไง?
"เรื่องวันนี้ ห้ามใครพูดออกไปเด็ดขาด" พูดจบ หยางเฮิงก็ตะโกนใส่คนใช้ในบ้านด้วยความโกรธ
"ครับ นายท่าน พวกเราเข้าใจแล้ว"
จากนั้น หยางเฮิงก็โกรธจนควันออกทั้งเจ็ดช่อง พูดอย่างดุร้ายว่า "แน่นอนว่าฉันยอมรับผลการพนัน สามร้อยหินวิญญาณนี้ เอาไปเถอะ จำไว้นะ ถ้าแกกล้าพูดเรื่องนี้ออกไป ฉันจะทำให้แกไม่มีหน้าอยู่"
จริงๆ แล้วเขาอยากจะเบี้ยว แต่กลัวว่าหยางเฉินจะเอาเรื่องนี้ไปพูด ไม่งั้นเขาจะมีหน้าไปพบใครได้? สามร้อยหินวิญญาณนี้ เขาจำเป็นต้องส่งมอบให้
เมื่อเห็นหยางเฮิงส่งมอบหินวิญญาณสามร้อยก้อนซึ่งเป็นเงินก้อนใหญ่ กู่หมิงเยว่ดีใจจนน้ำตาเกือบไหล เธอรีบลุกขึ้นยืนและวิ่งไปหาหยางไจ๋ถวี่ทันที เธอต้องบอกข่าวดีนี้กับหยางไจ๋ถวี่ให้ได้ นี่เป็นข่าวดีอย่างมหาศาล
นายท่านของพวกเขาวันนี้ไม่ได้ขาดทุน แต่กลับได้กำไรด้วย


## บทที่ 4: หรือพี่สาวจะแต่งงานกับน้องดีไหม

"อะไรนะ!"
หยางไจ๋ถวี่ปิดหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลง ถูกทำให้ตกใจจนหน้าซีด พูดอย่างติดขัดว่า: "เธอบอกว่า บอกว่าหยางเฉินไปเดิมพันกับคนอื่นอีกแล้วเหรอ?"
"ใช่ค่ะ เป็นอย่างนั้น" กู่หมิงเยว่พูดด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ
เธอกำลังจะอธิบาย แต่หยางไจ๋ถวี่รีบปิดหัวและล้มลงบนเตียงอย่างหนัก ถามอย่างอ่อนแรงว่า: "คราวนี้เดิมพันเท่าไหร่อีก?"
"สามร้อย..." กู่หมิงเยว่พูดตามตรง
"สามร้อย... ทำไมต้องเป็นสามร้อยอีก?" หยางไจ๋ถวี่รู้สึกเจ็บปวด ครั้งที่แล้วเดิมพันกับตระกูลหวังก็สามร้อย คราวนี้ก็ยังสามร้อยอีก
ทำไมน้องชายของเธอถึงติดอยู่กับตัวเลขสามร้อยนี้นักหนา?
แต่ไม่นาน เธอก็ยอมรับชะตากรรมและพูดว่า: "สามร้อยก็สามร้อยเถอะ พี่สาวของเขาจ่ายได้ ไปบอกหยางเฉินสักหน่อย ลูกผู้ชาย ชัยชนะและความพ่ายแพ้เป็นเรื่องปกติของนักรบ อย่าท้อแท้ อย่าคิดสั้นอีก สามร้อยหินวิญญาณ พี่สาวของเขายังพอจ่ายได้"
ชัดเจนว่าในสายตาของหยางไจ๋ถวี่ น้องชายสำคัญกว่า สามร้อยหินวิญญาณ เสียก็เสียไป
กู่หมิงเยว่เห็นหยางไจ๋ถวี่มีท่าทางเจ็บปวดเช่นนี้ จึงกะพริบตาแล้วพูดว่า: "คือว่านะคะ คุณหนู จริงๆ แล้วคราวนี้นายท่าน เขา..."
"เป็นอะไรไป เขาเดิมพันไม่ใช่แค่สามร้อยเหรอ?" หยางไจ๋ถวี่เบิกตากว้าง ในมือเธอเหลือหินวิญญาณแค่สามร้อยกว่าเท่านั้น ถ้ามากกว่านี้ เธอก็ไม่มีจ่ายแล้วจริงๆ
"ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ ฉันอยากจะบอกว่า คราวนี้นายท่านเดิมพันสามร้อยหินวิญญาณ แต่ผลลัพธ์สุดท้ายอาจจะแตกต่างจากที่คุณหนูคิดไว้ นายท่าน... นายท่านเขาชนะค่ะ" กู่หมิงเยว่พูด
หยางไจ๋ถวี่ได้ยินแบบนี้ ไม่ได้แสดงสีหน้าดีใจ แต่กลับลูบหัวของกู่หมิงเยว่: "หมิงเยว่ เธอไม่ได้ป่วยใช่ไหม น้องชายของฉันมีฝีมือแค่ไหน ฉันที่เป็นพี่สาวจะไม่รู้เหรอ หยางเฮิงคนนั้น เป็นช่างทำยาระดับปานกลางขั้นหนึ่ง แม้แต่ยอดฝีมือปรุงยาอาสองของครอบครัวหยางเรายังชมเขาว่ามีพรสวรรค์ด้านการทำยาที่โดดเด่นมาก น้องชายของฉันคนนั้นจะชนะเขาได้ยังไง? เธอกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหม"
แม้เธอไม่เคยตำหนิหยางเฉิน แต่หยางเฉินเป็นน้องชายของเธอ น้องชายของเธอเป็นคนแบบไหน มีฝีมือแค่ไหน เธอที่เป็นพี่สาวจะไม่รู้ได้อย่างไร?
พ่อแม่ของพวกเขาจากไปตั้งแต่เด็ก พูดตรงๆ ก็คือ สมัยที่น้องชายของเธอยังเด็ก แม้แต่ผ้าอ้อมก็เป็นเธอที่เปลี่ยนให้ เธอรู้จักน้องชายของเธอดีเกินไป แต่จะทำอย่างไรได้ล่ะ นั่นคือน้องชายของเธอ ไม่ว่าจะไร้ค่าหรือไร้ความสามารถแค่ไหน ก็ยังเป็นน้องชายของเธอ
"เป็นเรื่องจริงค่ะ" กู่หมิงเยว่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ได้แต่พูดอย่างฝืนใจว่า: "หนูเห็นกับตาตัวเองค่ะ"
"จริงเหรอ?"
กู่หมิงเยว่เล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด
หยางไจ๋ถวี่ตกตะลึง
เธอดึงหูตัวเอง: "ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม"
"น่าจะ... ไม่ได้ฝันนะคะ!"
"อะไรคือความฝันที่ควรจะไม่ได้ฝัน?"
"เพราะว่าหมิงเยว่รู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันอยู่..."
หยางไจ๋ถวี่ตบโต๊ะดังปัง แล้วหยุดไปสักครู่: "มือเจ็บ ดูเหมือนไม่ได้ฝันนะ น้องชายของฉัน หยางเฉินเขาชนะจริงๆ เหรอ? สามร้อยหินวิญญาณ ว้าฮ่าๆ สามร้อยหินวิญญาณ"
ใบหน้าของหยางไจ๋ถวี่เผยความดีใจออกมาอย่างเต็มที่
ใบหน้าเล็กๆ ของกู่หมิงเยว่ก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีเช่นกัน
หยางไจ๋ถวี่ตบโต๊ะอีกครั้งอย่างแรง ทำให้โต๊ะสั่นไหวดังกุกกัก: "หมิงเยว่ เธอรู้ไหมว่าน้องชายของฉันชอบกินอะไรมากที่สุด? วันนี้ฉันในฐานะพี่สาวจะทำให้เขา เขาอยากกินอะไรฉันก็จะทำให้ สามร้อยหินวิญญาณ มันสะใจจริงๆ ฉันอยากจะจูบน้องชายฉันสักทีเลย ดูซิว่าสมองเขาเปิดแล้วหรือยัง?"
หยางเฉินเดินวนรอบๆ บ้านตระกูลหยางสักพัก ไปยังสถานที่ที่คุ้นเคยในความทรงจำ แล้วจึงค่อยๆ เดินกลับบ้าน ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยง พี่สาวของเขา หยางไจ๋ถวี่ คงทำอาหารเสร็จแล้วและรอเขากลับมากินข้าว
แน่นอน พอหยางเฉินเปิดประตูเข้าไป ก็ได้กลิ่นหอมฟุ้งเข้าจมูกทันที กลิ่นหอมนี้ลอยเข้าจมูกของหยางเฉิน ทำให้เขารู้สึกสดชื่นขึ้นมา ในชาติก่อนเขาไม่ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ จึงหลีกเลี่ยงธัญพืชห้าชนิดไม่ได้ อาหารเหล่านี้เขาจำเป็นต้องกิน แต่กลิ่นอาหารที่มีความอบอุ่นแบบบ้านแบบนี้ เขาเพิ่งเคยได้กลิ่นเป็นครั้งแรก
หยางไจ๋ถวี่...
หยางเฉินถูกหัววานหรูทำร้าย ทำให้เขามีอคติต่อผู้หญิงโดยไม่รู้ตัว อาจจะพูดได้ว่าเขามีความรู้สึกต่อต้านทุกคนอย่างรุนแรง แต่กับพี่สาวหยางไจ๋ถวี่คนนี้ เขาไม่สามารถรู้สึกต่อต้านได้เลย นั่นคือความรักฉันพี่น้องที่แท้จริง ไม่อาจสงสัยได้
"หยางเฉิน กลับมาแล้วเหรอ?" หยางไจ๋ถวี่พูดด้วยรอยยิ้ม: "เห็นไหมว่าวันนี้พี่สาวทำอะไรให้เธอ? ห่านตุ๋น อาหารที่เธอชอบที่สุด ฉันบอกเธอนะ ช่วงนี้ฝีมือทำอาหารของพี่สาวก็พัฒนาขึ้นมากเลย รับรองจะเลี้ยงเธอให้อ้วนท้วนสมบูรณ์เลย ฮ่าๆ!"
เมื่อเห็นพี่สาวของตัวเองหัวเราะอย่างไม่อายแบบนี้ หยางเฉินก็รู้ว่ากู่หมิงเยว่คงบอกหยางไจ๋ถวี่เรื่องที่เขาชนะสามร้อยหินวิญญาณไปแล้ว
เขายิ้มเล็กน้อย แล้วเทหินวิญญาณสามร้อยก้อนทั้งหมดออกมาจากแหวนเก็บของ แล้วพูดว่า: "พี่สาว หินวิญญาณพวกนี้คืนให้พี่"
"คืนให้ฉันทำไม?" หยางไจ๋ถวี่พูดพลางเคี้ยวอาหาร
"ผมไม่ได้แพ้สามร้อยหินวิญญาณหรอกเหรอ? ตอนนั้นพี่ช่วยจ่ายแทนผมไป ตอนนี้ผมเอามาคืนให้พี่!" หยางเฉินพูด
หยางไจ๋ถวี่กะพริบตา: "ฉันจะบอกอะไรให้นะ หยางเฉิน ตอนนี้เธอแค่ต้องเข้าใจหลักการเดียวก็พอ เธอเป็นผู้ชายคนเดียวในตระกูลเรา พูดง่ายๆ ก็คือเป็นคนเดียวที่มีของ ต่อไปต้องพึ่งเธอสืบทอดวงศ์ตระกูลนะ ดังนั้น ของพี่สาวก็คือของเธอ ของเธอก็ยังเป็นของเธอ ของเธอไม่จำเป็นต้องให้พี่สาวหรอก"
หยางเฉินงงไปทั้งคน
นี่มันหลักการอะไรกัน?
นี่ก็ได้ด้วยเหรอวะ?
"ไม่ใช่พี่สาว..."
"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่เอา รีบกินห่านเถอะ" หยางไจ๋ถวี่สั่ง
หยางเฉินรู้สึกอึดอัดใจ จากนั้นจึงพูดว่า "พี่สาวครับ จริงๆแล้ววันนี้ผมมีเรื่องอยากปรึกษาพี่"
"เรื่องอะไรหรือ" หยางไจ๋ถวี่กะพริบตาถาม
หยางเฉินคีบเนื้อห่านชิ้นใหญ่ขึ้นมา พบว่ารสชาติไม่เลวเลย จากนั้นจึงเคี้ยวไปพลางพูดว่า "ผมอยากฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ครับ!"
"ไม่ได้!" หยางไจ๋ถวี่พูดอย่างจริงจัง
หยางเฉินตบหัวตัวเอง เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ
ความทรงจำของร่างกายนี้ หยางเฉินได้ย่อยมันหมดแล้วเมื่อครู่นี้ พูดได้ว่า หยางไจ๋ถวี่คนนี้ไม่เคยคิดจะให้น้องชายของเธอฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เลย
แน่นอน หยางไจ๋ถวี่วางตะเกียบลงบนโต๊ะ จากนั้นก็เช็ดปาก "พี่บอกนะ น้องรัก น้องก็รู้ว่าพี่สาวของน้องเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งในบรรดาผู้หญิงของตระกูลหยาง หมาป่าขนดำของตระกูลซุนที่เคยรังแกน้องนั่น เก่งแค่ไหน? เทียบเท่ากับระดับที่สามของอาณาเขตกลั่นกาย พี่สาวใช้ดาบเพียงครั้งเดียวก็จัดการมันได้ น้องก็ทำยาไปเถอะ มันไม่ทรมานหรอก น้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มันทรมานนะ ต้องทนทุกข์มาก? ทุกวันฝึกจนเหงื่อท่วมตัว ถ้าบังเอิญเกิดชนโน่นชนนี่ขึ้นมา พี่สาวจะไม่เจ็บปวดใจหรอกเหรอ?"
"แต่ว่า ถ้าผมไม่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ผมจะปกป้องตัวเองยังไงล่ะครับ?" หยางเฉินพยายามโน้มน้าวหยางไจ๋ถวี่
หยางไจ๋ถวี่ขมวดคิ้ว "พี่จะปกป้องน้องเอง"
"..."
หยางเฉินพูดอย่างหงุดหงิด "พี่สาวครับ พี่ควรจะคิดให้ดีๆ นะ อนาคตผมต้องแต่งงานมีลูก พวกเราไม่สามารถอยู่ด้วยกันตลอดไปได้หรอก พี่จะดูแล ปกป้องผมไปตลอดชีวิตได้เหรอ? ดี สมมติว่าพี่สามารถปกป้องผมไปตลอดชีวิตได้ แล้วลูกของผมล่ะ พี่ก็จะปกป้องด้วยเหรอ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉิน กู่หมิงเยว่ที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าสิ่งที่หยางเฉินพูดมีเหตุผลมาก
เธอเป็นสาวใช้ นายบ่าวต้องแยกกัน ดังนั้นจึงไม่สามารถนั่งโต๊ะกินข้าวด้วยกันได้ หยางไจ๋ถวี่ก็เคยบอกเธอ แต่เธอคิดว่านี่เป็นกฎ ไม่สามารถทำลายกฎได้ ดังนั้นทุกครั้งที่กินข้าว หยางเฉินและหยางไจ๋ถวี่จะนั่งที่โต๊ะ ส่วนเธอจะพิงอยู่ข้างๆ แต่บทสนทนาของทั้งสอง เธอได้ยินอย่างชัดเจน
หยางไจ๋ถวี่ฟังคำพูดของหยางเฉิน กะพริบตาโตๆ ดูน่ารักซุกซน ดูเหมือนจะรู้สึกว่าสิ่งที่หยางเฉินพูดมีเหตุผล ครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจ "พูดมีเหตุผลนะ งั้นแบบนี้ดีไหม ตอนนี้น้องยังไม่บรรลุนิติภาวะ อีกสามเดือนหลังจากพิธีเข้าสู่วัยผู้ใหญ่เริ่มขึ้น น้องกลายเป็นผู้ใหญ่แล้ว พี่สาวก็จะแต่งงานกับน้องดีไหม แบบนั้น พี่ก็จะสามารถปกป้องน้องไปตลอดชีวิตได้"
ตอนแรก หยางเฉินคิดว่าตัวเองใช้ลิ้นที่ไม่เน่าสามนิ้วนี้ ในที่สุดก็โน้มน้าวพี่สาวที่ดุดันถึงระดับหนึ่งของตัวเองได้แล้ว
แต่เขาก็พบอย่างรวดเร็ว
โอ้พระเจ้า เขาช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
พี่สาวคนนี้ของเขา ไม่ใช่เสือธรรมดาๆ เลย เธอเพื่อที่จะปกป้องเขา ถึงขั้นไม่ลังเลที่จะแต่งงานกับเขา
หยางเฉินรู้ว่า นี่เป็นไปได้
เพราะว่า หยางไจ๋ถวี่ไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของเขา เป็นเด็กที่พ่อแม่ของเขาเก็บมา แต่ว่าที่มาที่ไปที่แท้จริงเป็นอย่างไร เขาก็ไม่รู้ แน่นอน เขาก็รู้ว่า คำพูดนี้ไม่สามารถเชื่อได้จริงๆ เพราะพี่สาวของเขาพูดเรื่องเหลวไหลมามากเกินไปแล้ว
ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นหยางไจ๋ถวี่พูดไปอย่างนั้นเองเพื่อให้เขาพอใจ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาสังเกตเห็นได้
การตามใจ
นี่มันเป็นการตามใจอย่างสุดๆ เลยทีเดียว
ใช่แล้ว ความรักของหยางไจ๋ถวี่ที่มีต่อหยางเฉินนั้นเป็นการตามใจจริงๆ
ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจว่าทำไมหยางเฉินน้องชายของหยางไจ๋ถวี่ถึงได้ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ จะไปที่ไหนก็ไร้ประโยชน์ มีพี่สาวที่ตามใจถึงขนาดนี้ ถ้าน้องชายของเธอไม่ไร้ประโยชน์ นั่นสิถึงจะแปลก
ความสามารถในการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ของหยางเฉินนั้นไม่ได้แย่ แถมยังดีกว่าหยางเฮิงนิดหน่อย แต่หยางไจ๋ถวี่กลัวว่าหยางเฉินจะลำบาก ไม่ให้หยางเฉินไปฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ แต่กลับให้ไปเรียนการทำยาแทน เพราะการทำยาไม่ลำบากเท่าการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ แต่ผลลัพธ์ล่ะ? 'หยางเฉิน' ไม่มีพรสวรรค์ในการทำยา
จนกระทั่ง 'หยางเฉิน' คนนี้พบว่าตัวเองไม่เก่งทั้งการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และการทำยา สุดท้ายก็ค่อยๆ เดินบนเส้นทางของเด็กเนรคุณ แต่พี่สาวของเขากลับคอยปกป้องหยางเฉินในทุกเรื่อง
สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินที่ได้รับร่างกายนี้มาต้องสูดหายใจลึกๆ
เขาก็รู้ดีว่าการตามใจของหยางไจ๋ถวี่นั้นเป็นเพราะสงสารน้องชายจริงๆ แต่เขาไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปในทิศทางที่แย่ลงได้
คิดถึงตรงนี้ เขาจึงพูดว่า "พี่ พี่จริงจังเหรอ?"
"เอ่อ... ยังไงก็อย่าไปฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ก็แล้วกัน" หยางไจ๋ถวี่พูดอย่างจริงจัง
"ปัง!"
หยางเฉินทุบโต๊ะอย่างแรง พูดอย่างดุดันว่า "วันนี้ผมจะต้องไปฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ให้ได้ พี่สาว เส้นทางของผม ผมต้องเดินเอง ถึงแม้สิ่งที่พี่พูดจะมีเหตุผลนับหมื่นข้อ แต่พี่เคยเห็นผู้ชายคนไหนยอมให้ผู้หญิงยืนข้างหน้าปกป้องเขาบ้าง? ผม หยางเฉิน จะไม่มีวันเป็นผู้ชายคนแรกที่หลบอยู่หลังผู้หญิง"
"ในเมื่อผมเป็นผู้ชายคนเดียวในสายของเรา ผมก็ต้องรับผิดชอบในฐานะผู้ชายคนเดียว!"
พูดจบ หยางเฉินก็หันหลังเดินจากไป
เขาไม่ได้โกรธจริงๆ หรอก แต่จำเป็นต้องทำอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ถ้ายังอ่อนแอและลังเลในเรื่องนี้ต่อไป หยางไจ๋ถวี่ก็จะคิดว่าเขาเป็นเด็กที่ไม่โตสักที เขาต้องทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าผู้ชายก็คือผู้ชาย!
หยางไจ๋ถวี่ก็ตกใจกับท่าทีของหยางเฉินจริงๆ พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นน้องชายของตัวเองแสดงท่าทีที่เป็นผู้ชายขนาดนี้
"เฮ้อ หมิงเยว่ เธอเห็นไหม"
"เห็นแล้ว..." กู่หมิงเยว่เช็ดปากแรงๆ ดูเหมือนจะไม่กล้าเชื่อ
หยางไจ๋ถวี่ก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ "น้องชายของฉันเมื่อกี้ดูเหมือนจะ มีความเป็นชายนิดหน่อยนะ"
หยางเฉินเมื่อครั้งที่แล้วแขวนคอ กลับใจแล้วเหรอ?
"ไม่ใช่แค่ดูเหมือนหรอก มีแน่นอน" กู่หมิงเยว่พูด


## บทที่ 5: ความเข้าใจในการทำยา

หยางเฉินกลับมาที่ห้องของตัวเอง เริ่มจัดระเบียบความคิด
หยางไจ๋ถวี่ไม่ใช่พี่สาวแท้ๆ ของเขา แต่เป็นเด็กที่พ่อแม่ของร่างกายนี้เก็บมา พูดตรงๆ ก็คือไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ส่วนหยางไจ๋ถวี่เป็นลูกกำพร้าของครอบครัวไหนก็ไม่มีใครรู้
ส่วนพ่อแม่ของหยางเฉิน ในความทรงจำ หยางเฉินจำหน้าตาไม่ได้แล้ว รู้แต่ว่าพ่อแม่ออกจากร้อยเผ่าแด่หวงตั้งแต่อายุยังน้อย ไปผจญภัยในที่เจริญรุ่งเรืองของมณฑลเหนือเขา
ไปแล้วก็ไม่กลับมาเป็นสิบปี ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว กลับทิ้งเขากับหยางไจ๋ถวี่สองคนให้อยู่อย่างโดดเดี่ยว มีสถานะที่ลำบากมากในครอบครัวหยาง
อย่างที่ว่า เด็กไม่มีแม่เหมือนหญ้าไม่มีราก...
หากไม่ใช่เพราะหยางไจ๋ถวี่มีพรสวรรค์น่าตกใจ อายุยังน้อยก็แสดงความรับผิดชอบและมาตรฐานที่ไม่แพ้ผู้ชายในครอบครัวหยาง หยางเฉินในครอบครัวหยางคงถูกไล่ออกจากทะเบียนบ้านไปนานแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเปลี่ยนเป็นหยางเฉินคนก่อน ในอีกสามเดือนข้างหน้า ก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมที่จะถูกไล่ออกจากทะเบียนบ้าน
ทำไมถึงพูดแบบนี้?
อีกสามเดือนข้างหน้าก็คือ 'พิธีอุปสมบท' ของครอบครัวหยาง
นี่เป็นพิธีที่เด็กหนุ่มทุกคนในครอบครัวหยางต้องผ่าน เป็นการทดสอบสมาชิกเยาวชนของครอบครัวหยาง ผ่านพิธีนี้ถึงจะได้รับการยอมรับอย่างแท้จริงจากครอบครัวหยาง เมื่อครึ่งปีก่อน ครอบครัวหยางได้ประกาศกฎใหม่ เยาวชนรุ่นใหม่ของครอบครัวหยาง หากไม่แสดงพลังการหลอมร่างกายขั้นแรกในพิธีอุปสมบท ก็จะถูกถอดถอนออกจากทะเบียนบ้านทันที
การถอดถอนออกจากทะเบียนบ้าน พูดง่ายๆ ก็คือการเนรเทศ ถูกครอบครัวหยางผลักไสออกไป ไม่ว่าคุณจะมีชีวิตอยู่หรือตาย ก็ไม่มีใครสนใจ
เรื่องนี้หยางไจ๋ถวี่ก็รู้ แต่หยางไจ๋ถวี่ยังคงคิดแบบหมูที่ไม่กลัวน้ำร้อน มีเธอคอยปกป้องน้องชาย ถึงหยางเฉินจะถูกไล่ออกจากทะเบียนบ้าน เธอก็จะเลี้ยงดูเขา
แต่หยางเฉินไม่อยากจะอับอายถึงขนาดถูกไล่ออกจากทะเบียนบ้านในพิธีอุปสมบท
"การหลอมร่างกายขั้นแรก..." หยางเฉินพึมพำ "ก็ตั้งเป้าหมายไว้ที่นี่ก่อนแล้วกัน ไม่งั้นถ้าถูกไล่ออกจากทะเบียนบ้านในพิธีอุปสมบท ไม่มีทรัพยากรสนับสนุน นั่นก็จะยุ่งยากมาก"
ในสมองของเขาค่อยๆ มีแผนของตัวเอง
สิ่งที่เขาเก่งที่สุดในชาติก่อนคือการขุดค้นพรสวรรค์ของคน ใช้การปรุงยา วัตถุมีค่าจากธรรมชาติต่างๆ ไปฝึกฝนคนที่มีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ให้กลายเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่น สำหรับเขาแล้ว สถานะที่ลำบากของหยางเฉินคนนี้ในครอบครัวหยางตอนนี้ รวมถึงข่าวลือที่ว่าไม่มีความสามารถเลย แม้จะสร้างอุปสรรคบ้าง แต่โดยรวมแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่ตอนนี้สิ่งที่ยุ่งยากที่สุดจริงๆ คือปัญหาทรัพยากร สถานะของเขาในครอบครัวหยางลำบากเกินไป ไม่มีทรัพยากรเลยสักนิด
เขามีความรู้มากมาย แต่น่าเสียดายที่ไม่มีเงิน จนกระเป๋าแห้ง
แต่โชคดีที่เขามีแผนชัดเจนในใจแล้ว เขาพึมพำว่า "ช่างทำยาที่เก่งที่สุดของตระกูลหยางคือท่านปู่หยางที่สองในบรรดาผู้อาวุโสเจ็ดคนของตระกูล เขาเป็นปรมาจารย์การปรุงยาของตระกูลหยาง วันนี้เป็นวันที่เขาเปิดสอน ว่ากันว่าถ้าได้รับความพอใจจากเขาก็จะได้รับรางวัลไม่น้อย"
หยางเฉินสนใจ 'รางวัล' นี้มาก พอนึกถึงเรื่องนี้ก็รีบออกเดินทางทันที
"นายท่าน จะออกไปข้างนอกหรือครับ"
ในบ้านของหยางเฉิน คนใช้คนหนึ่งที่กำลังกวาดพื้นยิ้มประจบ
หยางเฉินมองคนใช้วัยกลางคนคนนี้แวบหนึ่ง พยักหน้า แต่ไม่ได้รู้สึกชอบเขาสักเท่าไหร่ คนใช้คนนี้ชื่อโจวหัวยี่ รับผิดชอบทำความสะอาดในบ้านตระกูลหยาง อายุสามสิบกว่า สุภาพนอบน้อมต่อผู้อื่น อย่างไรก็ตาม หลังจากถูกหัววานหรูทรยศ หยางเซียนก็มีความสามารถในการสังเกตคนมากขึ้นอีกระดับ
ดวงตาของโจวหัวยี่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และกบฏ ดูเหมือนจะเคารพ แต่ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ
แต่โจวหัวยี่ก็เป็นเพียงคนใช้คนหนึ่ง เขาจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก แล้วจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อย รีบไปที่บ้านของท่านปู่หยางที่สอง
ท่านปู่หยางที่สอง ช่างทำยาที่มีพรสวรรค์ที่สุดของตระกูลหยาง ว่ากันว่าในวัยนี้เขาได้บรรลุถึงระดับกลางของช่างทำยาชั้นที่สอง เป็นช่างทำยาอันดับหนึ่งของตระกูลหยาง ในบรรดาร้อยเผ่าแด่หวง ก็นับว่าเป็นช่างทำยาชั้นนำคนหนึ่ง
เขามีห้องตุ๋นยาเพียงห้องเดียวของตระกูลหยาง นี่คือสิ่งที่หยางเฉินให้ความสนใจมากที่สุด
...
"การทำยา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการควบคุมไฟ รองลงมาคือการปรุง การควบคุมและความเข้าใจทั้งสองสิ่งนี้จะเป็นตัวกำหนดคุณภาพและปริมาณของยาที่ได้ในท้ายที่สุด" ท่านปู่หยางที่สองนั่งอยู่บนที่นั่งสูงในห้องตุ๋นยา ลูบเคราขาว สอนลูกศิษย์ผู้ฝึกปรุงยาของตระกูลหยางที่อยู่ด้านล่าง
ในตอนนั้นเอง เสียงอึกทึกก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ท่านปู่หยางที่สองขมวดคิ้วเล็กน้อย เห็นว่าต้นเหตุของเสียงอึกทึกนั้นเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งของตระกูลหยางที่ปรากฏตัวขึ้นในชั้นเรียนอย่างกะทันหัน
เด็กหนุ่มของตระกูลหยางคนนี้ก็คือหยางเฉินที่เพิ่งมาถึงจากข้างนอก
"หยางเฉิน นายไม่ได้แขวนคอตายไปแล้วหรอกเหรอ? ทำไมยังมาฟังท่านปู่ที่สองสอนได้อีกล่ะ?" เด็กหนุ่มคนหนึ่งเริ่มเยาะเย้ย ในคำพูดไม่ได้ปิดบังความดูถูกที่มีต่อหยางเฉินเลย
หยางเฉินเป็นตัวตลกที่ถูกเด็กหนุ่มร่วมตระกูลหลายคนเยาะเย้ยและรังแก สาเหตุหลักก็เพราะหยางเฉินขี้ขลาดเกินไป
ตอนนี้มีคนเริ่มต้น เสียงหัวเราะก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา มีคนหัวเราะดังๆ และพูดว่า "หยางเฉิน นายแข่งกับตระกูลหวัง แพ้จนกางเกงในก็หลุด วัตถุดิบปรุงยาสามเตา นายทำยาไม่ได้แม้แต่เม็ดเดียว ถ้าเป็นฉัน ฉันก็จะรีบไปแขวนคอตายซะ ยังจะมาฟังท่านปู่สอนอีก นั่นมันการดูถูกท่านปู่ชัดๆ! นายทำให้ตระกูลหยางขายหน้าไปหมดแล้ว อย่ามาทำให้ท่านปู่เสียหน้าอีกเลย"
หยางเฮิงที่เพิ่งแข่งกับหยางเฉินเมื่อเช้านี้ก็อยู่ในนั้นด้วย ตอนนี้เขาเห็นหยางเฉินมาถึง ก็ยิ่งโกรธจนควบคุมไม่อยู่
เขาไม่รู้ว่าหยางเฉินทำยังไงถึงโชคดีปรุงยาฟื้นกระดูกได้สี่เม็ด รู้สึกแค่ว่าหยางเฉินมีความสามารถแค่เรื่องยาฟื้นกระดูก พอเห็นหยางเฉินมาถึงก็ไม่ละเว้นที่จะเยาะเย้ย: "หยางเฉิน ท่านปู่หยางที่สองสอน พวกเราฟังบทเรียนก็ย่อมมาให้ตรงเวลา แกบุกเข้ามากลางคันแบบนี้ เห็นท่านปู่หยางที่สองอยู่ในสายตาหรือไง?"
ท่านปู่หยางที่สองก็ไม่ได้มีความรู้สึกดีต่อหยางเฉิน เรื่องที่หยางเฉินแพ้ตระกูลหวังทำให้ช่างทำยาของตระกูลหยางเสียหน้าก็รู้มาบ้าง แต่เขาก็เป็นผู้อาวุโสของตระกูลหยาง เห็นลูกศิษย์ส่งเสียงดังวุ่นวายก็ครางในลำคอ: "พวกเจ้าแต่ละคนเอะอะโวยวายกันแบบนี้ จะเป็นระเบียบได้ยังไง ยังเห็นข้าเป็นท่านปู่อยู่ในสายตาหรือไม่?"
ได้ยินคำพูดของท่านปู่หยางที่สอง พวกลูกหลานตระกูลหยางก็ไม่กล้าทำอะไรมากไปกว่านี้ ต่างพากันพูดว่า: "ท่านปู่ พวกเรารู้ตัวแล้วว่าผิด"
ท่านปู่หยางที่สองทำหน้าเคร่งขรึม แต่ก็ไม่ได้ช่วยแก้ต่างให้หยางเฉิน เขาไม่แม้แต่จะมองหยางเฉิน พูดตรงๆว่า: "หยางเฉิน ข้าเริ่มสอนมาหนึ่งชั่วยามแล้ว เจ้ามาแทรกกลางคันแบบนี้ เห็นข้าเป็นท่านปู่อยู่ในสายตาหรือไม่? ตอนนี้ เจ้าไปยืนฟังที่มุมห้องเถอะ"
"ครับ ท่านปู่" หยางเฉินก็รู้กฎระเบียบ ไม่มีท่าทีบ่นว่าอะไร ยิ่งไม่คิดจะทำให้ตัวเองอับอายด้วยการพูดอะไรออกมา ก็เลยไปยืนอยู่ที่มุมห้องเฉยๆ
เห็นหยางเฉินดูน่าอนาถแบบนั้น หยางเฮิงก็หัวเราะเยาะไม่หยุด ในใจก็รู้สึกสะใจไม่น้อย
มีวัยรุ่นหลายคนที่เคยล้อเลียนหยางเฉิน เห็นหยางเฉินเป็นแบบนี้ก็ขยิบตาทำหน้าล้อเลียน แสดงท่าทางข่มขู่ใส่หยางเฉิน
หยางเฉินไม่คิดจะไปสนใจพวกลูกหลานตระกูลหยางพวกนี้ เอามือไพล่หลัง สีหน้าจริงจัง ตั้งใจฟังอย่างไม่มีอะไรรบกวน
ทำให้ท่านปู่หยางที่สองแปลกใจไม่น้อย เพราะหยางเฉินคนนี้แต่ก่อนฟังเขาสอนยังกล้าหลับคาที่ ไม่คิดว่าวันนี้หยางเฉินกลับดูกระปรี้กระเปร่า ท่าทางเหมือนตั้งใจจะฟังอย่างจริงจัง
ท่านปู่หยางที่สองมีความสงสัยในใจ แต่ไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหวในมือ เขาพูดอย่างช้าๆ ว่า: "เหตุผลที่ควรพูดฉันก็พูดหมดแล้ว ดีละ ต่อไปฉันจะทำยาดองระดับหนึ่งต่อหน้าพวกเจ้า ยานี้มีชื่อว่ายาทำความสะอาดไฟ เป็นยาดองระดับหนึ่งที่ยากจะทำมาก การทำยานี้ให้สำเร็จ พวกเจ้าก็จะมีระดับของช่างทำยาระดับสูงของระดับหนึ่งแล้ว"
"ต่อไปนี้ฉันจะเริ่มทำยา พวกเจ้าจะเข้าใจวิธีการของฉันได้กี่ส่วน ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของพวกเจ้าแล้ว"
หลังจากท่านปู่หยางที่สองพูดจบ ลูกหลานตระกูลหยางทั้งหมดก็เริ่มกลั้นหายใจ สังเกตการทำยาของท่านปู่หยางที่สองอย่างละเอียด
หยางเฉินก็กำลังสังเกตอยู่เช่นกัน แน่นอนว่าเขาสังเกตเพื่อสังเกต แต่ไม่ได้ตั้งใจจะเรียนรู้ ระดับการทำยาของท่านปู่หยางที่สองอาจจะเป็นเหมือนตำนานในตระกูลหยาง ทำให้คนปรารถนา แต่ในใจเขา กลับเป็นตัวละครที่ไม่มีค่า เขาสังเกตท่านปู่หยางที่สองทำยา ในใจมีความคิดอื่น
สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยคือ ท่านปู่หยางที่สองมีวิธีการทำยาที่ดีกว่าหยางเฮิงมาก อาจจะกล่าวได้ว่ามีเทคนิคชำนาญ และได้ควบคุมความจริงของการทำยาไว้ไม่น้อย
"ท่านปู่หยางที่สองรู้ว่าต้องใส่วัตถุดิบก่อน แล้วค่อยควบคุมไฟ ดูเหมือนว่าจะรู้รายละเอียดบางอย่างของการทำยา" หยางเฉินคิดในใจ
เมื่อท่านปู่หยางที่สองทำยา เขาทำอย่างละเอียดถี่ถ้วน ประมาณครึ่งชั่วยาม จู่ๆ ก็มีกลิ่นหอมออกมาจากเตาตำรับยา ต่อมา ท่านปู่หยางที่สองตบมือใหญ่ลงบนเตาตำรับยา พร้อมกับเสียงดังปัง ยาดองสองเม็ดที่มีลักษณะกลมและเรียบลื่นก็กระโดดออกมาจากเตาตำรับยา ตกลงในมือของท่านปู่หยางที่สอง
ใบหน้าที่แก่ชราของท่านปู่หยางที่สองแสดงรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าพอใจกับผลลัพธ์ของการทำยามาก เขาถือยาดองสองเม็ด สายตากวาดมองลงไป
เมื่อเห็นระดับการทำยาที่เหนือธรรมชาติของท่านปู่หยางที่สอง ลูกหลานตระกูลหยางทั้งหมดเต็มไปด้วยความอิจฉา แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสายตาของท่านปู่หยางที่สอง ก็กลับเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
ท่านปู่หยางที่สองลุกขึ้นยืน แล้วเอามือไพล่หลัง: "มาพูดกันหน่อย เมื่อกี้ข้าตั้งใจทำให้วิธีการ ขั้นตอน และกระบวนการในการทำยาช้าลงมาก เพื่อให้พวกเจ้าได้เรียนรู้ มีใครสามารถพูดได้ไหมว่าจากกระบวนการทำยาของข้าในครั้งนี้ พวกเจ้าเข้าใจได้กี่ส่วน!"
เมื่อคำพูดนี้จบลง ทุกคนเงียบกริบ
ทำให้สีหน้าของท่านปู่หยางที่สองค่อยๆ ไม่สู้ดีขึ้นมา
จนกระทั่งตอนนี้ หยางเฮิงค่อยๆ ยกมือขึ้นอย่างระมัดระวังแล้วลุกขึ้นยืน
ท่านปู่หยางที่สองดีใจเล็กน้อย: "หยางเฮิง เจ้าเข้าใจอะไรบ้าง? ลองพูดให้ฟังหน่อย"
"ท่านปู่ เมื่อกี้ข้าสังเกตวิธีการทำยาของท่าน คือโยนวัตถุดิบก่อน แล้วจึงใช้ไม้ควบคุมไฟเพื่อจุดไฟ ซึ่งแตกต่างจากวิธีของครูคนก่อนที่สอนพวกเรา ที่จุดไฟก่อนแล้วค่อยจัดการกับวัตถุดิบ ข้าคาดว่าในการทำยาทำความสะอาดไฟของท่าน ขั้นตอนนี้น่าจะเป็นจุดสำคัญที่สุด" หยางเฮิงพูดอย่างมั่นใจ
ท่านปู่หยางที่สองหรี่ตาลง ถอนหายใจ: "เจ้าเห็นแค่เปลือกนอก แต่ไม่ได้เข้าใจแก่นแท้เลย นั่งลงเถอะ"
คำพูดของเขายังถือว่าอ่อนโยนอยู่
เพราะคำพูดของหยางเฮิงนั้นชัดเจนว่าเป็นการเดาสุ่มเท่านั้น ไม่ได้เข้าใจอะไรเลยแม้แต่น้อย
เขาเดิมทีคิดว่า วันนี้ที่ทำยาวิเศษชั้นหนึ่งชั้นสูงและสอนตรงนี้ จะสามารถค้นพบอัจฉริยะในการทำยาสักคนสองคนก่อนพิธีอุปสมบท แต่ไม่คิดว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ อัจฉริยะในการทำยาที่เก่งที่สุดอย่างหยางเฮิง คำตอบก็แค่นี้เอง
"พวกเจ้ายังมีใครอีกไหม ที่เข้าใจอะไรจากกระบวนการทำยาของข้าเมื่อกี้?" ท่านปู่หยางที่สองพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"ท่านปู่ ข้า..."
ต่อมา ก็มีลูกหลานตระกูลหยางอีกสองสามคนที่อยากจะลองตอบดู เพราะการได้รับความสนใจจากท่านปู่หยางที่สองนั้นเป็นโชคของคนรุ่นใหม่ในตระกูลหยางอย่างไม่ต้องสงสัย ทุกคนรู้ว่าท่านปู่หยางที่สองไม่มีทายาท ทุ่มเทชีวิตทั้งชีวิตให้กับการทำยาและการปกป้องตระกูลหยาง
การได้รับความสนใจจากเขาก็เท่ากับได้รับการถ่ายทอดวิชาจากท่านปู่หยางที่สอง
แต่คำตอบของเด็กหนุ่มเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ท่านปู่หยางที่สองรู้สึกดีใจเลย กลับทำให้ชายชราผู้นี้มีสีหน้าไม่ดี และแสดงท่าทีโกรธเล็กน้อย
"คำตอบของพวกเจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก คิดจะเดาสุ่ม พวกเจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะถูกหลอกได้ง่ายๆ? พอเถอะ ยังมีใครอยากตอบอีกไหม?" ท่านปู่หยางที่สองถอนหายใจ ถึงตอนนี้เขาไม่ได้คาดหวังอะไรแล้ว
และก็ในตอนนี้เอง หยางเฉินที่ยืนอยู่ที่มุมห้องก็ยกมือขึ้น
"ท่านปู่ ข้าคิดว่าข้าน่าจะเข้าใจบางอย่าง" หยางเฉินพูดอย่างไม่ดีใจและไม่เสียใจ


## บทที่ 6: ลูกหลงกลับตัวกลับใจยังไม่สาย

คำพูดของหยางเฉินทำให้ทั้งห้องหัวเราะครืน หลายคนคิดว่าหยางเฉินแค่พยายามเรียกร้องความสนใจเท่านั้น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หยางเฉินทำเช่นนี้ แต่ในที่สุดผลลัพธ์ก็พิสูจน์ว่าเขาเป็นเพียงตัวตลกเท่านั้น
หยางเฮิงนั่งอยู่ด้านล่างเวทีหัวเราะเยาะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "หยางเฉิน ชั้นเรียนของท่านปู่หยางที่สองไม่ใช่ที่ให้เธอมาก่อกวน เธอกำลังเสียเวลาของพวกเราและท่านปู่"
"แล้วพวกคุณเมื่อกี้ไม่ได้เสียเวลาของท่านปู่หรอกหรือ?" หยางเฉินพูดช้าๆ
"พวกเราจะเหมือนกับเธอได้ยังไง!" หยางเฮิงได้ยินดังนั้นก็ตวาดว่า: "เรื่องที่เธอแพ้หินวิญญาณสามร้อยก้อนให้ตระกูลหวังนั้นใครๆ ก็รู้ ยังไม่อายพออีกหรือ?"
หยางเฉินขมวดคิ้ว: "โอ้? หมายความว่าคุณก็อยากให้คนรู้เรื่องที่คุณแพ้หินวิญญาณด้วยหรือ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหยางเฮิงก็เปลี่ยนไปทันที: "หยางเฉิน อย่ามาพูดจาใส่ร้ายนะ!"
"ผมยังไม่ได้พูดถึงเรื่องที่คุณแพ้หินวิญญาณเลย คุณตื่นเต้นทำไม?" หยางเฉินยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
หยางเฮิงจ้องตาเขม็ง: "หยางเฉิน ดี นายกล้าดีนัก!"
หยางเฉินหมุนคอ เขาไม่กลัวคำขู่ของหยางเฮิง และไม่ได้ใส่ใจคำพูดของหยางเฮิงเลย ถ้าหยางเฮิงจะมาหาเรื่องเขาจริงๆ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะเปิดเผยเรื่องที่หยางเฮิงแพ้หินวิญญาณสามร้อยก้อนให้เขา เขาแปลกใจที่หยางเฮิงแพ้ให้เขาแล้วยังกล้ามาโอหังแบบนี้
ท่านปู่หยางที่สองพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "หยางเฉิน ถึงแม้คำพูดของหยางเฮิงจะรุนแรงไปหน่อย แต่ถ้าเธอคิดจะมาลองดวงแบบแมวตาบอดจับหนูตาย ก็ไม่ต้องมาลองเลย"
ไม่แปลกที่เขาจะดูถูกหยางเฉิน เพราะชื่อเสียงของหยางเฉินแย่มาก แย่จนทุกคนในครอบครัวหยางรู้กันหมด
หยางเฉินโค้งตัวอย่างนอบน้อม: "ท่านปู่ เมื่อกี้ผมสังเกตตอนที่ท่านทำยา ท่านใส่ส่วนผสมก่อน แล้วเว้นช่วงประมาณหนึ่งนาทีจึงจุดไฟ ในช่วงหนึ่งนาทีนั้น ท่านทำอะไรหลายอย่างในเตา ผมสังเกตว่าท่านดูเหมือนจะจัดวางส่วนผสมในเตา..."
"หยางเฉิน เธอพูดอะไรเหลวไหล การจัดวางมันเกี่ยวอะไรกับการทำยา..."
"หุบปาก" ท่านปู่หยางที่สองโกรธขึ้นมา
เขามองหยางเฉินด้วยความดีใจ เคราของเขาสั่นระริก: "หยางเฉิน พูดต่อสิ พวกเธอเงียบๆ หน่อย"
แปลกจริงๆ
ไม่แปลกที่เขาจะมีอารมณ์ผิดปกติ เพราะสิ่งที่หยางเฉินพูดนั้นตรงกับคำตอบที่เขาต้องการ เขาตั้งใจทำแบบนี้ ค่อยๆ ทำอย่างระมัดระวัง ก็เพื่อให้คนด้านล่างเข้าใจรายละเอียดในการทำยาของเขาไม่ใช่หรือ?
หยางเฉินยังคงพูดอย่างสุภาพ: "หยางเฉินมีความรู้เรื่องการทำยาน้อยมาก จึงไม่รู้ถึงเจตนาที่ดีของท่านปู่ที่ทำเช่นนี้ แต่หยางเฉินเห็นว่าตอนที่ท่านปู่ควบคุมไฟ ท่านตั้งใจให้ไฟเคลื่อนที่อยู่ตรงกลาง จากนั้นจึงเห็นได้ว่าส่วนผสมที่อยู่ตรงกลางเตาต้องใช้ไฟแรงในการปรุง ส่วนที่อยู่ริมๆ ใช้ไฟอ่อนก็พอ ดังนั้นจึงเห็นได้ว่า การปรุงและการควบคุมไฟแม้จะเป็นสองขั้นตอน แต่การควบคุมไฟก็เป็นส่วนหนึ่งของการปรุงด้วย"
"ดีมาก!"
ท่านปู่หยางที่สองตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก หัวเราะดังลั่นพลางกล่าวว่า "หยางเฉิน เจ้าพูดได้ดีมาก ทำให้ข้าพอใจยิ่งนัก ใช่แล้ว การปรับแต่งและการควบคุมไฟเป็นสองขั้นตอนที่แยกกัน แต่ใครจะรู้ว่าการควบคุมไฟก็เป็นส่วนหนึ่งของการปรับแต่งด้วย แต่ไม่รู้ว่าเทคนิคการปรุงยาที่ปู่เพิ่งแสดงให้ดูเมื่อครู่นี้ เจ้าเข้าใจได้กี่ส่วนกันแน่?"
"หยางเฉินคิดไปคิดมา น่าจะเข้าใจได้ประมาณห้าส่วน" หยางเฉินเกาศีรษะพลางกล่าว "ผมคิดว่าถ้าท่านปู่ทำให้ดูอีกครั้ง ผมก็น่าจะเข้าใจได้ทั้งหมดแล้วครับ"
แน่นอนว่าคำพูดนี้เขาไม่ได้พูดจากใจจริง
วิธีการปรุงยาอย่างผิวเผินของท่านปู่หยางที่สองนี้ เขาเข้าใจหลักการได้ในครั้งเดียว
เพราะจุดเริ่มต้นของเขานั้นสูงเกินไป ในอดีตเขาได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งด้านการปรุงยา อย่าว่าแต่ช่างทำยาชั้นยอดในชนบทแบบนี้เลย แม้แต่ช่างทำยาทั้งหมดในมณฑลเหนือเขา เขาก็ไม่เห็นอยู่ในสายตา หากวิธีการปรุงยาของท่านปู่หยางที่สองนี้เขายังเรียนรู้ไม่ได้ ก็อย่าได้กล่าวถึงคำว่าอัจฉริยะด้านการปรุงยาเลย
เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะ อย่าว่าแต่วิธีการปรุงยาของท่านปู่หยางที่สองเลย แม้แต่วิธีการปรุงยาที่ลึกซึ้งกว่านี้พันเท่าหมื่นเท่า เขาดูเพียงครั้งเดียวก็สามารถเรียนรู้ได้เกือบทั้งหมดแล้ว
ที่บอกว่าเรียนรู้ได้ห้าส่วนนั้น ความจริงแล้วเพียงแค่กลัวว่าจะทำให้คนตกใจมากเกินไปเท่านั้นเอง
แต่เขาก็ยังประเมินความห่างไกลของร้อยเผ่าแด่หวงต่ำเกินไป แม้เขาจะบอกเพียงแค่ว่าตนเข้าใจได้ห้าส่วน ท่านปู่หยางที่สองก็ยังคงเบิกตาโพลงราวกับเห็นผี
"เจ้าพูดจริงหรือ?" ท่านปู่หยางที่สองกล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง
"ท่านปู่ อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลเลยครับ เขาแค่อวดอ้างเพื่อเรียกร้องความสนใจเท่านั้น!" หยางเฮิงเห็นหยางเฉินแย่งความสนใจไปจากตน ก็รู้สึกไม่พอใจทันที
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?
ทำไมหยางเฉินถึงได้รับความชื่นชอบจากท่านปู่หยางที่สองล่ะ?
"ถ้าคุณคิดว่าผมโม้ ทำไมคุณไม่ลองดูล่ะ?" หยางเฉินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย
แม้แต่คนอ่อนแอที่สุดก็ยังมีความโกรธ หยางเฮิงกำลังเล่นกับไฟ
หยางเฮิงได้ยินคำพูดของหยางเฉินแล้วก็หดหู่ลงทันที แต่จะให้เขายอมแพ้ง่าย ๆ ก็คงไม่ใช่เรื่องง่าย เขากัดฟันพูดว่า "ท่านปู่ หยางเฉินคนนี้เมื่อไม่นานมานี้ยังถูกคนในตระกูลหวังดูถูก แม้แต่เตาตำรับยาจื่อซิวที่สืบทอดมาในครอบครัวก็ยังเสียไป และเกือบจะผูกคอตาย คนไร้ค่าแบบนี้ จะเชื่อคำพูดของเขาได้อย่างไรกันครับ"
ตีคนไม่ตีหน้า เปิดโปงคนไม่เปิดโปงจุดอ่อน
หยางเฮิงถึงกับเปิดเผยจุดอ่อนของหยางเฉินออกมา แสดงว่าเขาตัดสินใจที่จะทะเลาะกันอย่างเปิดเผยแล้ว
สิ่งนี้ทำให้ท่านปู่หยางที่สองหน้าตึงขึ้นมา รู้สึกไม่พอใจกับนิสัยคับแคบของหยางเฮิงอย่างมาก
ส่วนหยางเฉินก็ขมวดคิ้ว ประสานมือกล่าวว่า "ท่านปู่ สิ่งที่หยางเฮิงพูดมาล้วนเป็นความจริง ผมหยางเฉินเคยถูกคนในตระกูลหวังดูถูก และเคยรู้สึกสิ้นหวังจนอยากตาย แต่ผมคิดว่า ในโลกนี้มีเรื่องมากมาย ผมเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว ทำตัวถูกต้อง นั่งตัวตรง จะกลับใจเมื่อไหร่ก็ไม่สายเกินไป จะเอาความสำเร็จหรือความล้มเหลวชั่วครู่มาตัดสินวีรบุรุษได้อย่างไร?"
"ตอนที่ฉันพยายามฆ่าตัวตาย ฉันก็ได้สำนึกผิดและเข้าใจปรัชญาหลายอย่างที่ไม่เคยเข้าใจมาก่อน ในใจฉันสาบานว่าต่อไปนี้จะไม่ใช้ชีวิตอย่างเดิมอีก แต่หยางเฮิงคนนี้กลับข่มเหงฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถามหน่อยเถอะ ถ้าจะตัดสินคนด้วยความสำเร็จหรือล้มเหลวเพียงครั้งเดียว แล้วใครบ้างในที่นี้ที่ไม่เคยทำผิดพลาด? เราจะใช้ความผิดพลาดในตอนนั้นมาตัดสินชีวิตทั้งหมดของคนๆ หนึ่งได้หรือ?"
หยางเฉินไม่ได้เปิดเผยเรื่องที่หยางเฮิงเสียหินวิญญาณไปสามร้อยก้อน
ในที่สุดแล้ว เขาก็ไม่อยากรังแกหยางเฮิง
และถ้าเขาเปิดโปงความลับของหยางเฮิงตอนนี้ ก็อาจทำให้ท่านปู่หยางที่สองดูถูกเขาได้
คำพูดของเขาเหมาะสมมาก ทำให้ท่านปู่หยางที่สองรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก เขาตบโต๊ะดังสนั่น และพูดอย่างทรงพลังว่า "หยางเฉิน เจ้าพูดได้ดีมาก ไม่ควรตัดสินวีรบุรุษด้วยความสำเร็จหรือล้มเหลวเพียงครั้งเดียว ดีมาก ดีมาก ดีมาก ข้าก็รู้เรื่องในอดีตของเจ้าอยู่บ้าง แต่วันนี้ข้าเห็นว่าเจ้ามีความตั้งใจที่จะกลับตัวจริงๆ ลูกหลงกลับบ้าน จะกลัวอะไรกับอนาคตที่ไม่สดใส หยางเฮิง กลับกันเจ้าซิ เป็นคนในครอบครัวหยางเหมือนกัน แต่เจ้ากลับรังแกเขาแบบนี้ มันเข้าท่าที่ไหนกัน?"
"ตอนที่ข้าอยู่ในครอบครัวหยาง ข้าก็ไม่ใช่ช่างทำยาที่เก่งที่สุด มีคนที่เก่งกว่าข้าอีกมาก แต่ตอนนี้ล่ะ? ข้าเป็นสัญลักษณ์ของการทำยาของครอบครัวหยาง ในครอบครัวหยางใครกล้าบอกว่าทำยาเก่งกว่าข้า? หยางเฮิง ตอนนี้เจ้าอาจจะเป็นช่างทำยาอันดับหนึ่งของครอบครัวหยาง แต่ถ้าเจ้ามีความคิดแบบนี้ เจ้าจะเป็นใหญ่เป็นโตได้อย่างไร เรื่องนี้เจ้าควรเรียนรู้จากหยางเฉินให้มาก"
คำตำหนิของท่านปู่หยางที่สองทำให้หยางเฮิงตกจากสวรรค์ลงสู่เหวลึก
ร่างกายของเขาสั่นเทา มองหยางเฉินด้วยสายตาอาฆาตแค้น ในใจของเขาหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชัง
หยางเฉินไม่ได้สนใจความเกลียดชังของหยางเฮิงเลย เขาเพียงแต่พูดว่า "ที่ท่านปู่สามารถเข้าใจหยางเฉิน ทำให้หยางเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ"
"หยางเฉิน เจ้าพูดเกินไปแล้ว เมื่อกี้ข้าก็มีอคติกับเจ้า ให้เจ้ายืนฟังข้าสอน ตอนนี้ได้ฟังคำพูดของเจ้า ข้ารู้สึกละอายใจ เจ้านั่งลงฟังบทเรียนพร้อมกับคนอื่นเถอะ ข้าจะทำยาทำความสะอาดไฟให้เจ้าดูอีกครั้ง ถ้าเจ้าสามารถเข้าใจทั้งหมด เจ้าอยากได้อะไร ปู่ก็จะให้ทั้งหมด!" ท่านปู่หยางที่สองรับประกันอย่างห้าวหาญ
สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินดีใจ ลูกหลานทุกคนในครอบครัวหยางต่างอยากได้รับความโปรดปรานจากท่านปู่หยางที่สอง และสิ่งที่เขามาที่นี่วันนี้ก็เพื่อทำสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ?
เขารีบพูดอย่างเคารพว่า "ขอบคุณท่านปู่มาก หยางเฉินจะไม่ทำให้ท่านปู่ผิดหวังแน่นอน!"
สิ่งนี้ทำให้คนรอบข้างมองหยางเฉินด้วยความอิจฉาและริษยา ไม่รู้ว่าหยางเฉินโชคดีอะไรนักหนา? หรือว่าหยางเฉินถูกคนในตระกูลหวังทำให้อับอายจนสมองเปิด?
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ท่านปู่หยางที่สองพูดชัดเจนแล้ว
ฉันจะทำยาทำความสะอาดไฟให้ 'เจ้า' ดูอีกครั้ง
ใช่แล้ว เป็นการทำให้หยางเฉินคนเดียว ไม่ใช่พวกเขา!
ความหมายง่ายๆ คือ เดิมทีท่านปู่หยางที่สองไม่ได้วางแผนจะทำยาทำความสะอาดไฟเป็นครั้งที่สอง แต่เพื่อหยางเฉิน เขาจึงทำเป็นพิเศษ
ช่างโชคดีจริงๆ
ทุกคนรู้สึกอิจฉามาก แต่ไม่กล้าพูดออกมาตรงๆ อย่างมากก็แค่มองหยางเฉินด้วยสายตาเย็นชา
หยางเฉินเดาได้ตั้งแต่แรกแล้วว่าตัวเองจะกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน แต่เขาก็ไม่สนใจ ยังคงสังเกตวิธีการปรุงยาของท่านปู่หยางที่สองอย่างละเอียด
ครั้งนี้ท่านปู่หยางที่สองทำช้าลงกว่าเดิม เพื่อให้หยางเฉินได้เรียนรู้อย่างดี ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม การปรุงยาก็เสร็จสิ้น คราวนี้ท่านปู่หยางที่สองปรุงยาด้วยความรู้สึกยินดี ทำให้ได้ยาถึงสามเม็ด
สิ่งนี้ทำให้ท่านปู่หยางที่สองดีใจมาก เขาคิดว่าสาเหตุที่ปรุงยาทำความสะอาดไฟได้ถึงสามเม็ดนั้นเป็นเพราะหยางเฉิน หากไม่ได้เห็นหยางเฉินเป็นเด็กมีแววดีเช่นนี้ เขาจะปรุงยาด้วยความรู้สึกยินดีได้อย่างไร? หากในใจไม่มีความสุข มีอารมณ์อื่นปะปนอยู่ด้วย การปรุงยาครั้งนี้ก็คงได้แค่สองเม็ดเท่านั้น
ใช่แล้ว ผลลัพธ์ของการปรุงยานั้น ส่วนใหญ่แล้วก็เกี่ยวข้องกับอารมณ์ของช่างทำยาด้วย
ตอนนี้ท่านปู่หยางที่สองจับยาทำความสะอาดไฟสามเม็ดไว้ในมือ เอามือไพล่หลังแล้วพูดว่า "หยางเฉิน ครั้งนี้เจ้าเข้าใจได้กี่ส่วน?"
หยางเฉินลุกขึ้นทันที พูดอย่างเคารพว่า "ไม่ทำให้ผิดหวัง หยางเฉินคิดว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด วิธีการปรุงยาและรายละเอียดของท่านปู่ หยางเฉินน่าจะเข้าใจทั้งหมดแล้วครับ"
"หืม? ดี งั้นเจ้าลองพูดให้ข้าฟังซิ" ท่านปู่หยางที่สองพูดอย่างตื่นเต้น
หยางเฉินอธิบายขั้นตอนการปรุงยา วิธีการต่างๆ ของท่านปู่หยางที่สองออกมาอย่างละเอียด เขาใส่ความเข้าใจของตัวเองลงไปด้วย พยายามไม่แสดงออกว่าน่าทึ่งเกินไป แต่ก็สามารถทำให้ท่านปู่หยางที่สองพอใจได้
ส่วนท่านปู่หยางที่สองฟังคำพูดของหยางเฉินแล้วก็ยิ่งดีใจมากขึ้น หนวดเคราบนใบหน้าของเขาสั่นไหวตามความตื่นเต้น ดูเหมือนจะกระโดดขึ้นมาได้
เขากำหมัดแน่น พูดอย่างตื่นเต้นว่า "ดีมาก ดีมาก พูดได้ดีมาก หยางเฉิน ต่อไปนี้ห้องตุ๋นยาของข้าก็เป็นบ้านของเจ้า คนอื่นต้องรอให้ข้าเปิดสอนถึงจะมาได้ แต่เจ้าไม่เหมือนกัน ห้องตุ๋นยานี้ต่อไปเจ้าอยากมาเมื่อไหร่ก็มาได้ ข้าจะสอนเจ้าเป็นพิเศษ"
ล้อเล่นหรือ
ที่รกร้างใหญ่เป็นสถานที่ห่างไกล แม้จะมีชนเผ่าต่าง ๆ มากมาย แต่เมื่อเทียบกับอัจฉริยะจากภายนอกแล้ว อัจฉริยะของชนเผ่าต่าง ๆ ในที่รกร้างใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรกับคนไร้ประโยชน์ เขาเคยไปเมืองที่เจริญรุ่งเรืองนอกที่รกร้างใหญ่มาครั้งหนึ่ง รู้ว่าที่นั่นมีอัจฉริยะการขัดยาที่เพียงแค่ดูช่างทำยาปรุงยาสามถึงห้าครั้งก็สามารถเข้าใจวิธีการได้แล้ว
วิธีการอันน่าทึ่งเหล่านั้นทำให้เขาตกตะลึงมาก รู้ว่าชนเผ่าต่าง ๆ ในที่รกร้างใหญ่เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้วช่างแตกต่างกันมาก ห่างไกลกันมาก
แต่หยางเฉินล่ะ?
เพียงแค่สองครั้งก็เข้าใจทั้งหมดแล้ว ยังวิเคราะห์หลักการของวิธีการปรุงยาของเขาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นด้วย อัจฉริยะการขัดยาเช่นนี้กลับเกิดขึ้นในครอบครัวหยางของพวกเขา
น่าเสียดายจริงๆ ที่แต่ก่อนหยางเฉินใช้ชีวิตอย่างเด็กเนรคุณ ไม่มีใครขุดค้นพรสวรรค์เช่นนี้ออกมา
ถ้าหยางเฉินเข้าใจสัจธรรมของชีวิตเร็วกว่านี้ ตอนนี้ความสำเร็จของเขาจะด้อยกว่าหยางเฮิงได้อย่างไร?
แน่นอน!
เด็กเสเพลกลับตัวกลับใจย่อมดีกว่าทองคำ ยังไม่สายเกินไป ยังไม่สายเกินไป!


## บทที่ 7: ถูกทรยศอีกครั้ง

สามารถเข้าออกห้องตุ๋นยาของท่านปู่หยางที่สองได้ตามใจชอบ ได้รับคำแนะนำจากท่านปู่หยางที่สอง นี่ไม่ใช่แค่ข้อดีมากมายแล้ว แต่เป็นเกียรติยศ เป็นเกียรติยศที่ได้รับการยอมรับจากท่านปู่หยางที่สอง เพียงแค่หยางเฉินได้รับการยอมรับจากท่านปู่หยางที่สอง แม้ว่าในพิธีอุปสมบทอีกสามเดือนข้างหน้า หยางเฉินจะยังไม่เข้าสู่การบ่มเพาะร่างกายขั้นแรก ก็จะไม่ถูกถอดทะเบียนบ้าน
คนที่ท่านปู่หยางที่สองเล็งเห็น นั่นคืออัจฉริยะการขัดยา ครอบครัวหยางกล้าที่จะขับไล่อัจฉริยะการขัดยาออกจากทะเบียนบ้านหรือ?
ทุกคนคิดว่าหยางเฉินโชคดีมาก
คนที่โกรธแค้นที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคือหยางเฮิง
หยางเฮิงมีความรู้สึกเหนือกว่าหยางเฉินอย่างสมบูรณ์ ไม่ว่าจะเป็นการทำยาหรือระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ เขาก็เหนือกว่าหยางเฉินมาก แต่กู่หมิงเยว่กลับไม่ยอมเชื่อฟังเขา นี่เป็นสิ่งที่เขารู้สึกขุ่นเคืองที่สุด แต่เรื่องพวกนี้ก็ช่างมันเถอะ เพราะเขายังคงมีความรู้สึกเหนือกว่าหยางเฉินอยู่
แต่ตอนนี้...
ความรู้สึกเหนือกว่านั้นหายไปแล้ว
เขารู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีคุณสมบัติที่สุดที่จะได้รับความโปรดปรานจากท่านปู่หยางที่สอง วันนี้ คุณสมบัตินี้ถูกหยางเฉินแย่งไปแล้ว!
"ฮึ การทำยาก็คือการทำยา แม้แต่ท่านปู่หยางที่สองในครอบครัวหยางก็เป็นเพียงคนที่มีหรือไม่มีก็ได้ เขาเก่งแค่การทำยา หยางเฉินที่ได้รับความโปรดปรานจากคุณปู่ที่สอง ส่วนใหญ่คงเป็นเพราะคุณปู่ที่สองเห็นเงาของตัวเองในตัวหยางเฉิน แต่ไม่สามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ได้ก็เป็นเพียงคนไร้ค่า หยางเฉินก็ยังคงเป็นคนไร้ประโยชน์" หยางเฮิงคิดในใจ การปลอบใจตัวเองแบบนี้ ทำให้เขารู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง
หยางเฉินไม่รู้ว่าหยางเฮิงคิดอย่างไร ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปสนใจหยางเฮิง เมื่อได้ยินคำพูดของท่านปู่หยางที่สอง เขารีบพูดว่า: "ขอบคุณคุณปู่ที่สองครับ"
"ฮ่าฮ่า ไม่ต้องขอบคุณ ตอนนี้แม้ว่าเจ้าจะเข้าใจเทคนิคและรายละเอียดของข้าแล้ว แต่ว่า ถ้าจะทำยาทำความสะอาดไฟ ยังต้องฝึกฝนอีกสักหน่อย ต่อไปให้มาที่นี่บ่อยๆ ผ่านการแนะนำของคุณปู่ที่สอง ด้วยพรสวรรค์ของเจ้า บางทีอาจจะสามารถทำยาทำความสะอาดไฟได้ด้วยตัวเองในเร็วๆ นี้ เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าก็จะเป็นช่างทำยาระดับสูงของระดับหนึ่งแล้ว" ท่านปู่หยางที่สองพูดด้วยความภาคภูมิใจ
"ขอบคุณคุณปู่ที่สองที่ให้โอกาสครับ" หยางเฉินก็ดีใจเช่นกัน
ท่านปู่หยางที่สองโบกมือ: "ดีแล้ว วันนี้จบการสอนแล้ว พวกเจ้ากลับไปได้ หยางเฉิน เจ้าอยู่ที่นี่"
เมื่อเห็นภาพนี้ หยางเฮิงและคนอื่นๆ หลายคนโกรธจนกัดฟันกรอด แต่ก็ไม่มีทางเลือก ได้แต่แยกย้ายกันไป ไม่กล้าขัดคำสั่งของท่านปู่หยางที่สอง
ในพริบตาเดียว ในห้องตุ๋นยานี้ ก็เหลือแค่หยางเฉินและท่านปู่หยางที่สองสองคนเท่านั้น
ท่านปู่หยางที่สองยิ่งมองหยางเฉินก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา โดยเฉพาะคำพูดของหยางเฉินที่ว่าไม่ตัดสินวีรบุรุษจากความสำเร็จหรือความล้มเหลวในชั่วขณะ ทำให้เขารู้สึกเห็นอกเห็นใจ เขาพูดพลางเอามือไพล่หลัง: "เมื่อกี้ข้าสัญญากับเจ้าว่า ถ้าเจ้าสามารถเข้าใจเทคนิคการทำยาทำความสะอาดไฟของข้าได้ ข้าจะให้ประโยชน์กับเจ้าหนึ่งอย่าง ตกลงตามคำขอของเจ้าหนึ่งอย่าง หยางเฉิน เจ้ามีคำขออะไร พูดมาให้ฟังหน่อย!"
หยางเฉินรอคำพูดนี้ของท่านปู่หยางที่สองอยู่แล้ว เขาจะมัวลังเลได้อย่างไร รีบพูดอย่างนอบน้อมว่า: "คุณปู่ที่สองครับ หยางเฉินอยากขอวัตถุดิบบางอย่าง กลับไปลองฝึกฝน ในยาบางชนิด หยางเฉินยังมีประสบการณ์ไม่เพียงพอครับ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้ามีความคิดอยากฝึกฝนอย่างเร่งด่วนแบบนี้ ดีมาก" ท่านปู่หยางที่สองพูดอย่างไม่ตระหนี่ สำหรับคำขอของหยางเฉิน ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย
ช่างทำยาคนหนึ่ง ถ้าอยากจะประสบความสำเร็จ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องการวัตถุดิบปรุงยาจำนวนมากเพื่อฝึกฝน
ไม่มีวัตถุดิบสำหรับฝึกฝน การจะเป็นปรมาจารย์การปรุงยาก็ยากจะขึ้นสวรรค์
สำหรับพรสวรรค์อันน่าตกตะลึงที่หยางเฉินแสดงออกมา ท่านปู่หยางที่สองจะตระหนี่ได้อย่างไร เขาพูดอย่างอ่อนโยนและเมตตาว่า "หยางเฉิน เจ้าตามข้ามาเถอะ"
"ครับ ท่านปู่" หยางเฉินเดินตามหลังท่านปู่หยางที่สอง
ท่านปู่หยางที่สองในฐานะปรมาจารย์การปรุงยาอันดับหนึ่งของครอบครัวหยาง วัตถุมีค่าจากธรรมชาติและยาวิเศษจากดินแดนห่างไกลที่เขามีอยู่ ล้วนเป็นสิ่งที่ครอบครัวหยางอนุมัติและมอบให้ด้วยตัวเอง เพราะปรมาจารย์การปรุงยาอย่างท่านปู่หยางที่สองคนนี้ ก็เปรียบเสมือนขุมทรัพย์ของครอบครัวหยางอย่างไม่ต้องสงสัย
ดังนั้น ทรัพย์สมบัติที่อยู่ในมือของท่านปู่หยางที่สอง ในครอบครัวหยางก็ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ
หยางเฉินได้รับอนุญาตจากท่านปู่ เขาเลือกยาวิเศษไปหลายชนิดอย่างรวดเร็ว แล้วก็รู้สึกพอใจมากที่ได้กลับไป
เขาเลือกยาวิเศษเหล่านี้ แน่นอนว่าไม่ได้ไปทำยา แต่มีความคิดอื่น
เมื่อกลับมาถึงที่พัก หยางเฉินก็เตรียมพร้อมไปเสียทุกอย่าง
สิ่งที่เขาต้องการทำคือวิธีการบ่มเพาะชนิดหนึ่งที่ในโลกภายนอก มีเพียงอำนาจยิ่งใหญ่บางแห่งเท่านั้นที่รู้จัก นั่นก็คือการอาบยา!
"การใช้การอาบยาเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกายก่อนถึงขอบเขตการแปลงร่างกาย เป็นวิธีที่ประตูสำนักใหญ่เหล่านั้นต้องใช้ ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้ในที่รกร้างใหญ่นี้ แต่การอาบยาที่ฉันคิดค้นขึ้นมาพิเศษนั้น ก้าวหน้ากว่าประตูสำนักใหญ่เหล่านั้นเสียอีก แต่น่าเสียดายที่แม้ท่านปู่หยางที่สองจะมีทรัพย์สมบัติไม่น้อย แต่ยาสมุนไพรวิญญาณที่เขามีอยู่ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับการอาบยาที่ฉันต้องการ" หยางเฉินถอนหายใจในใจ
การอาบยาที่เขาต้องการนั้น ไม่ได้มีข้อกำหนดสูงนัก อย่างไรก็ตาม ที่รกร้างใหญ่เช่นนี้ก็ห่างไกลเหลือเกิน วัตถุมีค่าจากธรรมชาติก็หายากมาก การรวบรวมตามความต้องการของเขาจึงยากลำบากอย่างยิ่ง
"แต่อย่างไรก็ตาม การใช้ยาวิเศษเหล่านี้ทำเป็นการอาบยาเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกายก็เพียงพอแล้ว ส่วนการอาบยาในอนาคต ก็ค่อยคิดทีหลังแล้วกัน" หยางเฉินพึมพำ
ขอบเขตการแปลงร่างกาย พูดง่ายๆ ก็คือการหลอมร่างกาย
เป็นระดับพื้นฐานของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ แบ่งเป็นเก้าระดับ
นี่เป็นระดับที่ฝึกฝนเส้นเอ็นกระดูกและทุกส่วนของร่างกาย และประโยชน์ของการอาบยาก็คือ สามารถใช้ยาช่วยให้เส้นเอ็นกระดูกในร่างกายเปลี่ยนแปลงอย่างสิ้นเชิงในระดับนี้ นี่เป็นผลลัพธ์ที่ไม่สามารถได้รับจากการฝึกฝนร่างกายด้วยการฝึกศาสตร์ เพราะการเปลี่ยนแปลงที่เกิดจากการอาบยาเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ
เมื่อแช่ในการอาบยาสำเร็จแล้ว หยางเฉินก็จะวางรากฐานอย่างสมบูรณ์ ในการก้าวหน้าต่อไปในอนาคต จะได้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าและเร็วกว่าคนอื่นอยู่หนึ่งขั้น
นี่คือจุดสำคัญที่สุด
"ฉันไม่สามารถแพ้คนอื่นตั้งแต่จุดเริ่มต้นได้" หยางเฉินคิดในใจ การอาบยาก็เตรียมพร้อมแล้วเกือบหมด
เขาเทยาวิเศษทั้งหมดที่ได้มาจากท่านปู่หยางที่สองลงไปในการอาบยา แล้วก็ไม่ถอดเสื้อผ้า กระโดดลงไปในการอาบยาอย่างใจร้อนรนทันที
พอเข้าไปในการอาบยา ในทันใดนั้น หยางเฉินก็รู้สึกได้ถึงพลังของยาวิเศษที่ถาโถมเข้ามาทั่วร่างกายของเขา พลังอันน่าตกใจนั้นดูเหมือนจะแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาผ่านรูขุมขนราวกับว่าจะเข้าไปภายในร่างกายของเขา ทำให้เขารู้สึกทั้งสนุกสนานและเจ็บปวดไปพร้อมกัน
ความรู้สึกเช่นนี้เป็นสิ่งที่หยางเฉินคาดการณ์ไว้แล้ว พลังของยาในการอาบยากำลังปรับเปลี่ยนร่างกายของเขาในระดับหนึ่ง
หยางเฉินไม่เคยออกกำลังกายมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายอ่อนแอและเจ็บป่วยบ่อย ผลของการอาบยาคงจะใช้เวลานานมากในการขัดเกลา
ความเจ็บปวดเหมือนจะฉีกร่างกายของเขาออกเป็นชิ้นๆ แต่ความมุ่งมั่นของหยางเฉินจะยอมแพ้ต่อความเจ็บปวดนี้ได้อย่างไร เขากัดฟันอดทน ค่อยๆ ความเจ็บปวดนี้ก็หายไปไม่กลับมาอีก แทนที่ด้วยความรู้สึกสดชื่นเย็นสบายไปทั่วร่างกาย ทำให้เขาคลายคิ้วและถอนหายใจยาว
นอกจากนี้ ร่างกายของเขายังรู้สึกเหมือนปลาได้น้ำ ภายใต้การหล่อเลี้ยงของการอาบยา ในชั่วพริบตาเดียวก็เหมือนได้รับพลังมากมายหลายชั้น
พลังแบบนี้เป็นพลังที่หยางเฉินไม่เคยรู้สึกมาก่อนทั้งในชาตินี้และชาติก่อน
"ระดับแรกในการแปลงร่างกาย" หยางเฉินยิ้มออกมา
มันคือระดับแรกในการแปลงร่างกายจริงๆ
ฮ่าๆ ดีจริงๆ
หยางเฉินไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าเขาจะสามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ได้จริงๆ
ระดับแรกในการแปลงร่างกายสำหรับคนอื่นอาจไม่ใช่เรื่องยาก แต่สำหรับหยางเฉินในชาติก่อนแล้ว มันเป็นเรื่องที่ยากเย็นเหมือนการปีนขึ้นสวรรค์ เขาเกิดมาโดยไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้ ไม่มีคุณสมบัติศิลปะการต่อสู้ ถูกกำหนดไว้ว่าจะไม่สามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ได้ เขาพยายาม หาวิธีการ แต่สุดท้ายก็ไร้ผล
ความยากลำบากตลอดเส้นทาง ใครจะเข้าใจได้?
และตอนนี้ ในที่สุดเขาก็ก้าวเข้าสู่ระดับนี้แล้ว แม้จะเป็นเพียงระดับแรกในการแปลงร่างกาย เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว อย่างน้อยมันก็แสดงว่าเขาได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้แล้ว ในอนาคต เขาสามารถใช้ศิลปะการต่อสู้เข้าสู่เส้นทาง ยืนอยู่บนยอดฟ้า!
"สะใจจริง" ตอนนี้ผลของการอาบยาค่อยๆ จางหายไปแล้ว หยางเฉินก็รู้สึกถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากร่างกายของตัวเอง
เมื่อผลของการอาบยาสิ้นสุดลง หยางเฉินลุกขึ้น เปลี่ยนชุดใหม่ แล้วออกไปข้างนอกเพื่อวางแผนอื่นๆ ต่อไป
ในขณะนี้ ระดับแรกในการแปลงร่างกายยังไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้อย่างชัดเจน เพียงแค่อาศัยทรัพยากรที่ได้มาจากท่านปู่หยางที่สองเพื่อทำการอาบยานั้นยังไม่เพียงพอ เขายังต้องการทรัพยากรมากกว่านี้เพื่อทำการอาบยา และหล่อเลี้ยงร่างกายของเขา
ขอบเขตการแปลงร่างกายเป็นระดับพื้นฐาน การสร้างพื้นฐานที่ดีในระดับนี้เป็นสิ่งจำเป็น หากไม่สามารถสร้างพื้นฐานที่ดีได้ จุดเริ่มต้นก็จะล้าหลังคนอื่นไปหนึ่งก้าว
เขาเพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จ เปิดประตู ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงวุ่นวายจากนอกลานบ้าน
"เกิดอะไรขึ้น?" หยางเฉินสงสัย เปิดประตูมองออกไป
เห็นจิตใจกู่หมิงเยว่ที่แดงเถือ เต็มไปด้วยความโกรธ พูดว่า: "โจวหัวยี่ เจ้ากล้าทรยศนายท่านงั้นหรือ! นาย...นายท่าน ท่านออกมาได้อย่างไรกัน?"
หยางเฉินยิ้มพลางกล่าวว่า: "ข้างนอกเกิดเรื่องขึ้น ข้าอยู่ในห้องจะไม่ได้ยินได้อย่างไร?"
กู่หมิงเยว่กัดริมฝีปาก จ้องมองโจวหัวยี่ตรงหน้า พูดเสียงเบาว่า: "นายท่าน โจว...โจวหัวยี่คนนี้..."
หยางเฉินจ้องมองไปข้างหน้าไม่กะพริบตา เห็นหยางเฮิงไม่รู้ว่ามาถึงคฤหาสน์ของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ และโจวหัวยี่ก็ยืนอยู่ข้างหยางเฮิงอย่างชัดเจน ด้วยท่าทางประจบประแจง ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาได้เตรียมพร้อมที่จะเข้าร่วมกับหยางเฮิงแล้ว
ตอนนี้ได้ยินคำพูดโกรธเกรี้ยวของกู่หมิงเยว่ โจวหัวยี่ยิ่งหัวเราะเยาะว่า: "กู่หมิงเยว่ เจ้าคิดว่าทุกคนจะหัวรั้นเหมือนเจ้าหรือ? นายท่านหยางเฮิงคืออัจฉริยะของครอบครัวหยางของพวกเรา ข้าในฐานะคนใช้ในบ้านของครอบครัวหยาง ไม่ได้เป็นแค่คนใช้ของหยางเฉินเท่านั้น การติดตามนายท่านหยางเฮิงถึงจะมีอนาคต ข้าได้ทิ้งความมืดมาสู่แสงสว่างนานแล้ว"
"นายท่าน เขา...เขา!" กู่หมิงเยว่โกรธจนกัดฟันกรอด แต่ก็ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร "นายท่านของพวกเราไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านพูดหรอก"
หยางเฮิงแยกเขี้ยว: "กู่หมิงเยว่ เจ้าดื้อรั้นแบบนี้มีความหมายอะไร? หยางเฉินเป็นคนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกฝนเส้นทางของนักสู้ได้ นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันดี ข้าพูดว่าเขาเป็นคนไร้ค่ามีอะไรผิดหรือ?"
ในการทำยา หยางเฮิงพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนี้ เขาย่อมต้องหาความรู้สึกเหนือกว่าจากเส้นทางของนักสู้บนตัวของหยางเฉิน
หยางเฉินกลับยืนพิงมือไว้ด้านหลังอยู่ข้างกู่หมิงเยว่ มองดูโจวหัวยี่และหยางเฮิงอย่างสนใจ
เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่กลับยิ้มอย่างมีความสุข
โจวหัวยี่มีเจตนาร้าย ที่จริงแล้วเขาเห็นออกมานานแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อเขาคิดอย่างละเอียด ทำไมการที่เขาแขวนคอฆ่าตัวตายถึงถูกหยางเฮิงรู้เร็วขนาดนี้? และเรื่องการแขวนคอฆ่าตัวตายเป็นเรื่องที่ลึกลับมาก จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะแพร่กระจายไปทั่วทั้งครอบครัวหยางอย่างรวดเร็วขนาดนั้น?
เรื่องนี้แต่เดิมก็มีความน่าสงสัยอยู่ทุกที่ ตอนนี้คิดดูแล้ว เขาก็เข้าใจแล้ว
ส่วนใหญ่แล้วคงเป็นโจวหัวยี่คนนี้ ที่ได้ติดต่อกับหยางเฮิงมานานแล้ว ดังนั้น เมื่อหยางเฮิงได้ยินว่าเขาแขวนคอฆ่าตัวตาย ก็รีบมาหาเขาทันทีราวกับมีจมูกสุนัขที่ว่องไวเช่นนั้น
การทรยศของโจวหัวยี่ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย
หยางเฉินไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้ ไม่มีความรู้สึกใด ๆ เลย
แน่นอน สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือการทรยศ
อย่างไรก็ตาม โจวหัวยี่คนนี้ก็เป็นเพียงคนใช้ในบ้านเท่านั้น เขาทรยศ? มีเขาเพิ่มอีกคนก็ไม่มาก ขาดเขาไปก็ไม่น้อย ในทางกลับกัน เขาจะทำให้โจวหัวยี่รู้ในไม่ช้าว่า การทรยศเขานั้นเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลาแค่ไหน
...
ขอประกาศเวลาการอัปเดตในปัจจุบัน หนึ่งตอนในตอนเที่ยง หนึ่งตอนในตอนเย็น หลังจากผ่านไปสักระยะ จะเริ่มค่อย ๆ เพิ่มความเร็วในการอัปเดต


## บทที่ 8: ความสุขที่ไม่คาดคิด

โจวหัวยี่ไม่รู้ว่าหยางเฉินคิดอย่างไร ตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองทิ้งความมืดมาสู่ความสว่าง ตามหยางเฮิงมาเพื่อเอาใจนายใหญ่ นั่นเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างแน่นอน
ในทันใดนั้น เขาก็พูดอย่างคมคายว่า "กู่หมิงเยว่ ไม่ใช่ว่าโจวปู่จะพูดอะไรเธอหรอกนะ เยาว์ชายหยางเฮิงนั้นหล่อเหลาสง่างาม สง่าผ่าเผยราวกับหยก เขาถูกกำหนดให้เป็นดาวเด่นในพิธีอุปสมบทของตระกูลหยางในปีนี้ เมื่อถึงเวลานั้น เยาว์ชายหยางเฮิงจะเป็นเป้าหมายของหญิงสาวที่ได้รับการยกย่องเป็นอย่างสูงจากตระกูลอื่นๆ อย่างแน่นอน"
"ที่เยาว์ชายหงสนใจเธอ นั่นเป็นโชคของเธอ ตอนนี้ถ้าเธอเข้าหาเยาว์ชายหง ก็ยังทันเวลา ไม่งั้นพอถึงพิธีอุปสมบท แล้วเธอมาเสียใจทีหลัง มาเลียนิ้วเท้าของเยาว์ชายหง เยาว์ชายหงอาจจะไม่สนใจเธอแล้วก็ได้ เข้าใจไหม?"
หยางเฮิงพอใจกับคำพูดของโจวหัวยี่มาก ต้องบอกว่าโจวหัวยี่นี่มีวิธีประจบประแจงคนจริงๆ
เขาลูบคางพลางพูดราวกับว่าเป็นห่วงกู่หมิงเยว่จริงๆ "หมิงเยว่ ถึงแม้เธอจะไม่คิดจะเข้าหาฉัน แต่หยางเฉินนั่นมีอนาคตอะไรกัน? ตอนนี้เขาอายุสิบสามปี แต่ยังไม่ถึงระดับแรกในการแปลงร่างกายเลย ตามกฎใหม่ที่หัวหน้าตระกูลหยางของเราประกาศ ถ้าเขาล้มเหลวในพิธีอุปสมบท เขาจะต้องถูกขับออกจากทะเบียนบ้านอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นเธอเป็นแค่สาวใช้ จะไม่ถูกเนรเทศเหมือนเขาหรอกหรือ?"
กู่หมิงเยว่ได้ยินคนสองคนนี้พูดจาใส่ร้ายหยางเฉินไปมา ก็โกรธจนหน้าแดง เธอกระทืบเท้าพูดว่า "หยางเฮิง ฉันไม่อนุญาตให้คุณดูถูกนายท่านของฉัน ทั้งครอบครัวสามคนของกู่หมิงเยว่ล้วนได้รับการช่วยเหลือจากพี่สาวไจ๋ถวี่ กู่หมิงเยว่เป็นคนของนายหยางเฉินและพี่สาวไจ๋ถวี่ตั้งแต่เกิดจนตาย คุณก็เลิกคิดเรื่องนี้ซะเถอะ"
โจวหัวยี่เห็นท่าทางของกู่หมิงเยว่แบบนี้ ก็ยิ่งเยาะเย้ยว่า "กู่หมิงเยว่ ดูเธอสิ ดูเธอสิ ช่างหัวรั้นจริงๆ"
"พูดพอหรือยัง?" ในที่สุดหยางเฉินก็พูดอย่างเกียจคร้านว่า "โจวหัวยี่ ที่นายจะทรยศฉันไปอยู่กับหยางเฮิง สำหรับฉันแล้วไม่มีความสูญเสียอะไรเลย ขาดนายไปคนหนึ่งก็ไม่ขาด มีนายเพิ่มมาคนหนึ่งก็ไม่มาก"
"ฮ่าๆ หยางเฉิน มาถึงขั้นนี้แล้ว นายยังจะดื้อดึงอีกหรือ?" หยางเฮิงหัวเราะเยาะ
หยางเฉินเห็นหยางเฮิงไม่ยอมเลิกราแบบนี้ ในใจก็โกรธมานานแล้ว เขาให้หน้าหยางเฮิงมากพอแล้ว ไม่คิดว่าหยางเฮิงไม่เข้าใจความหวังดีของเขา กลับมาต่อต้านเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่ห้องเรียนของท่านปู่หยางที่สองก็ไม่พูดถึง มาถึงตอนนี้ยังไม่ยอมเลิกรา?
นี่ทำให้หยางเฉินยิ้มเยาะในใจ พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า "หยางเฮิง นายรีบร้อนจะมาเปิดหน้ากับฉันขนาดนี้เลยหรือ? ไม่กลัวว่าฉันจะเอาเรื่องที่นายแพ้พนันหินวิญญาณสามร้อยก้อนไปบอกคนอื่นหรือไง?"
"นายท่าน เขาเห็นพี่สาวไจ๋ถวี่ออกไปข้างนอก ไม่งั้นเขาจะกล้ามาที่บ้านเราได้ยังไง" กู่หมิงเยว่พูดอย่างไม่พอใจ
หยางเฮิงได้ยินหยางเฉินจะเอาเรื่องที่เขาแพ้พนันหินวิญญาณสามร้อยก้อนไปบอกคนอื่น ก็โกรธและอับอายในใจ พูดได้เลยว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือเรื่องนี้ จึงต้องกัดฟันพูดว่า "หยางเฉิน ดี ดีมาก รอให้ถึงพิธีอุปสมบทเถอะ ฉันจะทำให้นายเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง ตอนนั้นเมื่อถูกขับออกจากทะเบียนบ้าน หวังว่านายจะไม่ร้องไห้ให้น่าสมเพชเกินไป"
"จริงหรือ? ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่านายจะทำให้ฉันร้องไห้น่าสมเพชได้ยังไง" หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย
"ฮึ โจวหัวยี่ ต่อไปนี้นายก็ตามฉันมาเถอะ ช่วยฉันให้ดี ข้าน้อยจะไม่ทำให้นายผิดหวังหรอก" หยางเฮิงยกมุมปากขึ้น แอบมีท่าทีโอ้อวดอยู่ในที
โจวหัวยี่รีบพูดว่า "นายท่านวางใจได้ ข้าโจวหัวยี่มีชื่อว่า 'หัวยี่' จะจงรักภักดีต่อนายเพียงผู้เดียวเท่านั้น"
"ฮ่าๆ ช่วงนี้ที่ให้เจ้าแฝงตัวอยู่ในบ้านของไอ้ขี้แพ้คนนี้ ทำให้เจ้าลำบากจริงๆ!" หยางเฮิงพูด
"ใช่แล้ว การติดตามหยางเฉิน ทำให้ข้าโจวหัวยี่ออกไปข้างนอกแล้วเงยหน้าไม่ขึ้น ข้าไม่กล้าบอกใครว่าข้าเป็นคนรับใช้ของหยางเฉิน" โจวหัวยี่ทำหน้าเศร้า
หยางเฮิงมองหยางเฉินด้วยสายตาเยาะเย้ย "วางใจได้ ต่อไปนี้เจ้าติดตามข้า ออกไปข้างนอกก็บอกว่าเป็นคนรับใช้ของข้า ไม่มีใครกล้าเยาะเย้ยเจ้าหรอก ได้ เราไปกันเถอะ สถานที่อัปมงคลเช่นนี้ ข้าไม่อยากอยู่นานหรอก"
แม้ว่าหยางเฮิงจะโกรธ แต่ก็แค่เยาะเย้ยสองสามประโยค เขาก็กลัวว่าหยางเฉินจะเปิดเผยเรื่องที่เขาเสียหินวิญญาณไป
ดังนั้น เขาจึงไม่กล้าพูดอะไรมาก แล้วหันหลังเดินจากไป
กู่หมิงเยว่กลัวว่าหยางเฉินจะเสียใจกับเรื่องนี้มาก จึงลังเลอยู่นาน ก่อนจะพูดด้วยดวงตาเป็นประกายว่า "นายท่าน โจวหัวยี่ทรยศก็ทรยศไปเถอะ ต่อไปงานทำความสะอาดบ้าน หมิงเยว่จะทำเองก็ได้ ท่านอย่าได้เก็บเรื่องนี้มาคิดมากเลยนะเจ้าคะ!"
เธอเพิ่งเห็นหยางเฉินมีท่าทีดีขึ้นเล็กน้อย คิดว่าเป็นผลจากการสวดมนต์อ้อนวอนเทพเจ้าให้หยางเฉินสำนึกผิดและแก้ไขตัวเอง แต่ไม่คิดว่านายของเธอจะต้องเผชิญกับการทรยศอีกครั้ง
หยางเฉินได้ยินคำพูดจริงใจของกู่หมิงเยว่ รู้สึกอบอุ่นในใจ
แม้ว่าครอบครัวหยางจะเล็ก แต่เขาก็มีญาติสองคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างเขาในยามยากลำบาก เมื่อก่อนเขาเคยรุ่งโรจน์ แต่คนที่เขาไว้ใจจริงๆ มีสักกี่คนกัน?
คิดถึงตรงนี้ หยางเฉินถอนหายใจเบาๆ คำกล่าวที่ว่าเพื่อนแท้รู้ใจยามยาก ความรู้สึกของกู่หมิงเยว่ เขาเห็นได้ชัดเจน เด็กสาวคนนี้ห่วงใยเขาจริงๆ
"ไม่ต้องกังวล นายของเจ้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น โจวหัวยี่ทรยศก็ทรยศไป ข้าพูดไปแล้วว่า ข้าหยางเฉินขาดคนรับใช้คนหนึ่งก็ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรต้องเสียใจหรอก" หยางเฉินพูดอย่างอ่อนโยน
กู่หมิงเยว่จึงถอนหายใจโล่งอก "นายท่านคิดได้แบบนี้ ดีที่สุดแล้วเจ้าค่ะ"
"โจวหัวยี่เลือกหยางเฮิง สักวันหนึ่งเขาจะต้องเสียใจแน่ๆ พอเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เจ้าออกไปกับข้าหน่อย" หยางเฉินพูด
"นายท่าน เราจะไปไหนกันเจ้าคะ?" กู่หมิงเยว่เดินตามหลังหยางเฉินอย่างใกล้ชิด
หยางเฉินเดินหลังตรง มือไพล่หลัง "ไปบริษัทค้าขายตระกูลหลี!"
...
ที่รกร้างใหญ่ เป็นสถานที่ห่างไกลที่สุดในทวีป พูดว่าเป็นที่ที่นกไม่มาถ่ายมูลก็ไม่เกินจริง อย่างไรก็ตาม ที่ไหนมีคน ที่นั่นก็มีธุรกิจ ในที่รกร้างใหญ่นี้มีหลายเผ่าอาศัยอยู่ จึงไม่ขาดธุรกิจ และบริษัทค้าขายตระกูลหลีก็เป็นหนึ่งในตระกูลที่ทำธุรกิจในหมู่ชนเผ่าต่าง ๆ โดยทำธุรกิจกับหลายเผ่า
หยางเฉินคิดไปคิดมา รู้สึกว่าถ้าต้องการทรัพยากร การลงมือทำเองน่าจะดีกว่า แม้ว่าท่านปู่หยางที่สองจะร่ำรวย แต่สิ่งที่มีในมือเมื่อเทียบกับความครอบคลุมของสมาคมการค้าก็ยังต่างกันสิบเท่าร้อยเท่า การไปดูบริษัทค้าขายตระกูลหลีที่อยู่ใกล้ครอบครัวหยางอาจจะมีความสุขที่ไม่คาดคิดบ้าง
"ทั้งสองท่าน เชิญครับ!" คนรับใช้ของบริษัทค้าขายตระกูลหลีต้อนรับหยางเฉินและกู่หมิงเยว่อย่างสุภาพ
ตอนนี้ทั้งสองคนได้มาถึงสมาคมแล้ว
กู่หมิงเยว่เห็นได้ชัดว่าเป็นครั้งแรกที่มาที่สมาคม ดูเหมือนจะประหม่าเล็กน้อย เดินตามหลังหยางเฉิน ไม่รู้ว่าหยางเฉินเคยมาที่บริษัทค้าขายตระกูลหลีนี้เมื่อไหร่ ทำไมถึงดูสงบนิ่งเช่นนี้?
ตอนนี้ใบหน้าสวยของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกผิดหรืออย่างไร เธอรู้สึกว่าหยางเฉินเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ช่างมีเสน่ห์อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
หยางเฉินในชาติก่อนก็เป็นคนที่เคยเห็นโลกกว้างมาแล้ว สมาคมเล็ก ๆ แบบนี้ย่อมไม่สามารถทำให้เขาตื่นเต้นได้ เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "สิ่งที่ฉันต้องการค่อนข้างหายาก เดินดูรอบ ๆ หวังว่าบริษัทค้าขายตระกูลหลีของคุณจะทำให้ฉันพอใจ"
"ฮ่าๆ นายท่าน ท่านมาที่บริษัทค้าขายตระกูลหลีของพวกเราถูกที่แล้วละครับ พวกเรารับรองว่าท่านจะพอใจแน่นอน" คนรับใช้ของสมาคมนี้เริ่มโอ้อวดตัวเอง
หยางเฉินไม่ได้ถือสาคำพูดของเขาเป็นเรื่องสำคัญ เขาเดินหาด้วยตัวเอง
หลังจากเดินดูคร่าว ๆ รอบหนึ่ง ใบหน้าของหยางเฉินดูผิดหวังเล็กน้อย แม้ว่าบริษัทค้าขายตระกูลหลีจะมีสินค้าครบครัน มีสินค้าทุกชนิด แต่ไม่มีอะไรที่ทำให้เขาพอใจเลยสักอย่าง สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกผิดหวังในขณะเดียวกันก็ยังไม่หมดหวัง และยังคงเดินวนเวียนอยู่ในสมาคม
"เอ๊ะ..."
หยางเฉินมองเห็นผลไม้สีแดงที่ดูเหมือนกำลังลุกไหม้บนเคาน์เตอร์อย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเป็นประกายเล็กน้อย
"ผลไม้ไฟแดง?" หยางเฉินยกคิ้วและยิ้มกว้าง
ผลไม้ไฟแดงไม่ใช่ของหายากอะไร จริง ๆ แล้วเขาก็ลดความคาดหวังลงแล้ว วันนี้ที่มาที่นี่ไม่ได้คิดว่าจะเจออะไรหายาก แต่น่าเสียดายที่ดินแดนดาหวงนี้อยู่ห่างไกลและยากจนมาก แม้แต่สิ่งที่เขาคิดว่าไม่หายาก หรือแม้กระทั่งของที่มีอยู่ทั่วไป ในดินแดนดาหวงนี้อาจจะหายากก็ได้
และผลไม้ไฟแดงนี้ ในชาติก่อนของเขาเป็นสิ่งที่หาได้ทั่วไป
สิ่งนี้เป็นสิ่งจำเป็นในการผลิตยาแดนระดับหนึ่งที่เรียกว่ายาแรงโน้มถ่วง
ยาแรงโน้มถ่วงนี้เป็นยาที่เขาคิดค้นขึ้นในชาติก่อน สามารถเพิ่มพลังให้กับนักรบในขั้นตอนการฝึกกายได้ 300 ชั่งโดยไม่มีเงื่อนไข คุณค่าของยานี้ยากที่จะผลิตยิ่งกว่ายาทำความสะอาดไฟที่ท่านปู่หยางที่สองภาคภูมิใจเสียอีก การสามารถผลิตยาแรงโน้มถ่วงได้ถือว่าเป็นช่างทำยาระดับหนึ่งที่สมบูรณ์แบบก็ว่าได้
นักรบในขั้นตอนการฝึกกาย ระดับแรกมีพลังเพียง 100 ชั่ง ระดับที่สองมี 400 ชั่ง และระดับที่สามมี 700 ชั่ง การเพิ่มพลังตัวเอง 300 ชั่งเท่ากับการยกระดับขั้นตอนการฝึกกายขึ้นหนึ่งระดับ พูดง่ายๆ คือยาแรงโน้มถ่วงนี้สามารถเพิ่มพลังให้นักรบในขั้นตอนการฝึกกายได้หนึ่งระดับโดยไม่มีเงื่อนไข
แม้ว่าหลังจากใช้ยานี้ไปครั้งหนึ่งแล้ว ประสิทธิภาพในการใช้ครั้งที่สองจะลดลงอย่างมาก แต่ผลของยานี้ก็เห็นผลทันที ในสายตาของหยางเฉินในชาติก่อน นี่ไม่ใช่สูตรยาที่มีค่ามากนัก แต่ในการฝึกฝนนักรบ ทุกครั้งที่อีกฝ่ายอยู่ในขั้นตอนการฝึกกาย เขาจะให้ยาแรงโน้มถ่วงกับอีกฝ่ายหนึ่งเม็ดเสมอ
ผลไม้ไฟแดงเป็นวัตถุดิบหลักในการผลิตยาแรงโน้มถ่วง ส่วนวัตถุดิบเสริมอื่นๆ ไม่ยากที่จะหามาได้ ของที่หยางเฉินมีอยู่ในมือก็เพียงพอแน่นอน
"ผลไม้ไฟแดงนี้มาได้เหมาะเจาะจริงๆ" หยางเฉินดีใจมาก มีผลไม้ไฟแดงหนึ่งลูก พลังของเขาก็สามารถเพิ่มขึ้นจากขั้นตอนการฝึกกายระดับแรกไปสู่ระดับที่สอง หรืออาจจะใกล้ถึงระดับที่สามได้ทันที
"หัวหน้าผู้ควบคุม ผลไม้ไฟแดงนี้ราคาเท่าไหร่..."
หยางเฉินยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีเสียงตื่นเต้นของหญิงสาวดังเข้ามาในหูของเขา
"ผลไม้ไฟแดง เป็นผลไม้ไฟแดงจริงๆ ด้วย บริษัทค้าขายตระกูลหลียังมีผลไม้ไฟแดงอยู่จริงๆ หัวหน้าผู้ควบคุม ผลไม้ไฟแดงนี้ฉันขอซื้อ!"
หยางเฉินได้ยินแบบนี้ก็ขมวดคิ้วแน่น มองไปตามเสียง เห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่มีกลุ่มคนใหญ่ปรากฏตัวในบริษัทค้าขายตระกูลหลี คนที่พูดเมื่อกี้คือหญิงสาววัยแรกรุ่นที่นำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้น หญิงสาวคนนี้อายุไม่ต่างจากน้องสาวไจ๋ถวี่ของเขา ทั้งคู่อายุราวๆ 18-19 ปี
มองอย่างละเอียด หญิงสาวคนนี้มีรูปโฉมงดงามเกินบรรยาย แผ่กลิ่นอายของความบริสุทธิ์ ราวกับเดินออกมาจากภาพวาด มีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ประกอบกับใบหน้าที่น่ารักและดวงตาที่มีเอกลักษณ์ ความงามของหญิงสาวคนนี้ยังสวยกว่ากู่หมิงเยว่อีกหลายส่วน
แต่ถึงจะสวยแค่ไหน เมื่อหยางเฉินเห็นอีกฝ่ายมาแย่งผลไม้มังกรไฟที่เขาต้องการอย่างยิ่ง เขาก็ไม่อาจไม่โกรธได้
คนพวกนี้มองเขาเป็นอากาศหรืออย่างไร?
หยางเฉินพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "ท่านทั้งหลาย ผมยืนอยู่หน้าผลไม้มังกรไฟนี้มาสักพักแล้ว พวกท่านไม่รู้กฎมาก่อนมาหลังหรือ หรือต้องให้ผมอธิบายให้พวกท่านฟัง?"
...
หนังสือใหม่เริ่มต้นแล้ว คะแนนโหวตและการบริจาค รวมถึงความคึกคักในพื้นที่แสดงความคิดเห็นล้วนคึกคักมาก ทุกคนช่วยกันหน่อย เพิ่มกำลังใจกันหน่อยนะครับ


## บทที่ 9: โรคผู้งดงาม

"หยางเฉิน?"
"หยางเฉินจากตระกูลหยางคนนั้นหรอ?"
เหล่าหนุ่มสาวที่กำลังติดตามหญิงสาววัยสดใสด้านหลังได้ยินคำพูดของหยางเฉินแล้วต่างก็หัวเราะลั่นเหมือนได้ยินเรื่องตลกสักเรื่อง
"หยางเฉินเป็นใคร?"
"นี่เธอไม่รู้จักเหรอ? ตระกูลหยางมีคนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง ทั้งทำยาและฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ก็ทำไม่ได้ ปีนี้ถึงพิธีอุปสมบทก็จะถูกตระกูลหยางตัดออกจากทะเบียนบ้าน คนนี้อ้างตัวว่าเป็นหยางเฉิน แน่นอนว่าต้องเป็นของแท้แน่นอน เพราะใครจะไปแอบอ้างเป็นหยางเฉินกันล่ะ?" คุณชายหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
กู่หมิงเยว่ที่ติดตามหยางเฉินอย่างใกล้ชิด เดิมทีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอได้ยินคนเหล่านี้พูดจาเสียดสีทีละคน ก็โกรธจนหน้าแดงก่ำทันที: "พวกเธอต่างหากที่ไร้ประโยชน์ นายท่านของเราเป็นลูกผู้ชายที่ยืนหยัดอย่างสง่างาม!"
พวกคุณชายที่ไม่รู้ว่ามาจากตระกูลไหนได้ยินเสียงผู้หญิงจากด้านหลังของหยางเฉิน ต่างก็จ้องมองอย่างตาลุกวาว คิดในใจว่าช่างเป็นสาวงามจริงๆ
"ฮึ ชื่อเสียงของนายท่านเธอเสียหายจนกระทั่งพวกเราที่เป็นคนนอกยังได้ยิน ยังจะบอกว่าเป็นลูกผู้ชายอีกหรือ? นายท่านของเธอเดิมพันกับคนตระกูลหวัง แพ้จนต้องถอดกางเกงในออกให้ เธอที่เป็นสาวใช้ยังไม่รู้อีกหรือ? โอ้ใช่แล้ว พี่ชายหวัง เธอก็เป็นคนตระกูลหวังเหมือนกัน เรื่องนี้เธอรู้ใช่ไหม"
คุณชายนามสกุลหวังได้ยินคำพูดนี้ก็หัวเราะเบาๆ: "ตอนนั้นพี่ชายหวังเหรินและหวังเต๋อของเราเดิมพันกับหยางเฉินคนนี้ ผมจำได้แม่นเลย แต่หยางเฉินคนนี้ช่างน่าอายจริงๆ วัตถุดิบสำหรับทำยาฟื้นกระดูกสามเตา แต่ไม่สามารถทำยาฟื้นกระดูกได้แม้แต่เม็ดเดียว โอ้ใช่แล้ว พี่น้องหยางเฉิน เตาตำรับยาจื่อซิวที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของคุณยังอยู่ที่ตระกูลหวังของเราใช่ไหม"
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ พวกคุณชายก็หัวเราะลั่นขึ้นมาอีกครั้ง
หยางเฉินจะบอกว่าไม่โกรธก็คงเป็นเรื่องโกหก เรื่องวุ่นวายที่ 'หยางเฉิน' คนนี้ก่อไว้ช่างมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ดูเหมือนว่าการปรับปรุงชื่อเสียงของตัวเองในตอนนี้จะเป็นสิ่งที่เขาต้องทำอย่างหนึ่ง มิฉะนั้นการออกไปข้างนอกแล้วถูกมองด้วยสายตาที่มีอคติ ใครก็คงไม่มีความสุข
ในขณะที่หยางเฉินกำลังจะอ้าปากพูด สาวงามที่ถูกห้อมล้อมอยู่ตรงกลางก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด: "น้องชายคนนี้ พี่สาวชื่อหฟงเซี่ยวอู๋ จากตระกูลฟง ผลไม้ไฟแดงนี้มีประโยชน์มากสำหรับพี่ หวังว่าน้องชายจะกรุณายกให้พี่สาวได้ไหม!"
ด้วยอายุของหยางเฉินในตอนนี้ การถูกหฟงเซี่ยวอู๋เรียกว่าน้องชายก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
"นายท่าน ตระกูลเฟิง... ตระกูลเฟิงเป็นหนึ่งในสิบสองตระกูลใหญ่ของร้อยเผ่าแด่หวง หฟงเซี่ยวอู๋ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในสามเหรียญทองใหญ่ และมีชื่อเสียงเทียบเท่ากับเหม่ยเทียนเหล่าจื่อ และยังเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเฟิงอีกด้วย" แม้ว่ากู่หมิงเยว่จะไม่เคยเห็นหฟงเซี่ยวอู๋มาก่อน แต่ก็เคยได้ยินชื่อเสียงของเธอ เมื่อรู้ว่าผู้หญิงตรงหน้านี้คือหฟงเซี่ยวอู๋ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง ก็รู้สึกถอยหลังกรูดทันที
หยางเฉินก็ลูบคางของเขา รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
ในหมู่เผ่าร้อยเผ่า ย่อมมีทั้งเผ่าที่แข็งแกร่งและอ่อนแอ ตระกูลหยางอยู่ในระดับกลางในหมู่ร้อยเผ่า ไม่แข็งแกร่งและไม่อ่อนแอ เหนือตระกูลระดับกลางขึ้นไปคือสิบสองตระกูลใหญ่ และตระกูลเฟิงก็เป็นหนึ่งในสิบสองตระกูลใหญ่
แต่การให้เขาถอยให้แบบนี้ ชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้ เฟิงซิวอู๋ เขาไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไร อย่างน้อยอีกฝ่ายก็พูดจาไม่ได้น่ารังเกียจ แต่คำพูดเยาะเย้ยของคนเบื้องหลังเฟิงซิวอู๋นั้น เขาไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน หากเขายังคงอดทนต่อไป แล้วเขาจะต่างอะไรกับหยางเฉินคนเดิม?
เขาต้องทำให้คนรู้ว่า เขาไม่ได้ใจดีขนาดนั้น
หยางเฉินแค่นเสียงเย็นชา: "หนูเฟิง หมายความว่าผลไม้มังกรไฟนี้สำคัญกับคุณ แต่ไม่สำคัญกับผมหรือ?"
"หยางเฉิน ในฐานะหัวหน้าผู้ควบคุม ผมจำเป็นต้องพูดสักคำ ตระกูลหยางเป็นตระกูลระดับกลาง ตระกูลเฟิงเป็นตระกูลใหญ่ในหมู่ร้อยเผ่าของเรา เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ฮึๆ ใครหนักใครเบา คุณน่าจะรู้นะ" ตอนนี้ หัวหน้าผู้ควบคุมของบริษัทค้าขายตระกูลหลีก็โผล่ออกมาพูดอย่างไม่เหมาะสม
เขาออกมาพูดแบบนี้ เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยหยางเฉิน แต่กลับประจบสอพลอเฟิงซิวอู๋ ทำหน้าทำตาอย่างเต็มที่
เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าผู้ควบคุมนี้ตั้งใจจะเข้าข้างเฟิงซิวอู๋
หยางเฉินมองหัวหน้าผู้ควบคุมคนนั้นแวบหนึ่ง อีกฝ่ายเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบห้าสิบ บนใบหน้ามีไฝสีดำอยู่ เมื่อเห็นพวกคุณชายเหล่านั้น ก็เข้าไปทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่กลับมองข้ามหยางเฉินไป
ท่าทีที่อีกฝ่ายแสดงออกนั้น ชัดเจนเกินกว่าจะชัดเจนไปกว่านี้แล้ว
นี่ทำให้หยางเฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "พูดแบบนี้ หมายความว่าหัวหน้าผู้ควบคุมคิดว่าตระกูลของเราหยางเป็นเป้าง่ายงั้นสิ?"
"ฮึๆ หยางเฉิน คุณพูดแบบนี้ ผมในฐานะหัวหน้าผู้ควบคุมก็ตั้งใจจะเก็บหน้าให้คุณบ้าง แต่เมื่อคุณไม่ต้องการรักษาหน้า ผมในฐานะหัวหน้าผู้ควบคุมก็ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าให้คุณแล้ว ตระกูลหยาง ผมหัวหน้าผู้ควบคุมคนเล็กๆ คนนี้ย่อมไม่กล้าแตะต้อง แต่คุณคิดว่าคุณหยางเฉินคนเดียว ชิ้นส่วนที่ตระกูลหยางจะทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้ จะเป็นตัวแทนของตระกูลหยางได้หรือ?" หัวหน้าผู้ควบคุมหัวเราะเยาะซ้ำแล้วซ้ำเล่า
พูดพลางยิ้มประจบ: "หนูเฟิง ผลไม้ไฟแดงนี้ ถ้าคุณสนใจ ก็เป็นของคุณแน่นอน"
"ผลไม้ไฟแดงนี้ นายท่านของเราเห็นก่อน" กู่หมิงเยว่โกรธจนอดไม่ไหว ยังอยากช่วยหยางเฉินรักษาศักดิ์ศรี กระทืบเท้า: "พวกคุณไม่มีกฎมาก่อนได้ก่อนหรือไง"
หัวหน้าผู้ควบคุมไม่แม้แต่จะมองกู่หมิงเยว่: "ผมเป็นหัวหน้าผู้ควบคุมที่นี่ แน่นอนว่าผมพูดอะไรก็เป็นอย่างนั้น"
เฟิงซิวอู๋เห็นว่าหัวหน้าผู้ควบคุมสัญญาจะให้ผลไม้ไฟแดงแก่ตน จิตใจก็สงบลงไปไม่น้อย แต่เมื่อเห็นหัวหน้าผู้ควบคุมและผู้ติดตามของตนต่างกดขี่ชายหนุ่มตรงหน้า ก็รู้สึกสงสารจึงถอนหายใจแล้วพูดว่า "น้องชายหยางเฉิน ฉันไม่รู้ว่าเธอต้องการผลไม้ไฟแดงไปทำอะไร แต่ผลไม้ไฟแดงนี้ฉันต้องใช้เพื่อช่วยชีวิตแม่ของฉัน แม่ของฉันป่วยเป็นโรคร้ายแรง จำเป็นต้องใช้ผลไม้ไฟแดงมาก หวังว่าเธอจะเข้าใจ"
วันนี้แพ้ในการแย่งชิงผลไม้ไฟแดง หยางเฉินรู้สึกท้อแท้ไม่น้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ หัวหน้าผู้ควบคุมมองคนต่ำต้อย ชัดเจนว่าต้องการเกาะชายกระโปรงของเฟิงซิวอู๋ เขาจะทำอย่างไรได้?
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงซิวอู๋ เขาก็รู้สึกชอบขึ้นมาไม่น้อย จึงถามด้วยความอยากรู้ว่า "ช่างเถอะ ชีวิตคนสำคัญกว่า ถ้าหนูเฟิงบอกเหตุผลนี้แต่แรก ผมก็จะไม่แย่งชิงผลไม้ไฟแดงแน่นอน แต่ไม่ทราบว่าคุณแม่ของคุณป่วยเป็นโรคอะไรหรือครับ?"
ตอนนี้เฟิงซิวอู๋ต้องการแค่ได้ผลไม้ไฟแดง เร่งรีบช่วยคน เมื่อถูกหยางเฉินถามเช่นนี้ ก็พูดอย่างลุกลี้ลุกลนว่า "อาการป่วยของแม่ ซวี่อู่ก็พูดไม่ถูก รู้แค่ว่าเวลาเป็น ทั้งตัวจะสั่น หนาวมาก แต่หน้าผากกลับมีเหงื่อหยดลงมาเป็นระยะ เหงื่อกลับร้อน แปลกจริงๆ"
"อ้อ?" หยางเฉินพูดด้วยความอยากรู้ "แล้วตอนที่คุณแม่เป็น หน้าตาแดงก่ำผิดปกติ แต่มือและตัวกลับเย็นเฉียบไม่มีอุณหภูมิใช่ไหมครับ?"
"คุณ คุณรู้ได้อย่างไร?" เฟิงซิวอู๋ตาโต
หยางเฉินได้ยินแบบนี้ก็หัวเราะ "หนูเฟิง โรคที่คุณแม่ของคุณเป็นเรียกว่า 'โรคผู้งดงาม' ตอนเป็นจะหายใจลำบาก ทรมานมาก เหมือนจะตายได้ทุกเมื่อ ผมไม่รู้ว่าทำไมหนูเฟิงถึงใช้ผลไม้ไฟแดงรักษาอาการของคุณแม่ แต่ผลไม้ไฟแดงไม่มีประโยชน์อะไรเลยกับโรคของคุณแม่ ตรงกันข้าม ถ้ากินเป็นเวลานานจะเป็นอันตรายต่อคุณแม่!"
ชาติก่อนเขาเชี่ยวชาญในการทำยา ย่อมมีประสบการณ์ยาวนานในการรักษาโรคช่วยคน โรคผู้งดงามนี้แม้จะเป็นโรคที่รักษายาก แต่สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องยากที่จะแก้ไข
ส่วนเฟิงซิวอู๋ เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉินก็ตาโต ปากเล็กๆ สีแดงเชอรี่อ้าออก ดูน่ารักและซุกซน
เพราะสิ่งที่หยางเฉินพูดตรงกับอาการของแม่เธอทุกประการ ไม่มีที่ผิดเพี้ยนเลย
"คุณบอกว่า ผลไม้ไฟแดงจะทำให้อาการของแม่ฉันแย่ลงเหรอ?" แต่เดิมเฟิงซิวอู๋ไม่เชื่อคำพูดของหยางเฉิน เพราะเธอได้ยินคำประเมินหยางเฉินจากคนที่หลงรักเธอเหล่านั้นมาตลอด แต่ตอนนี้หยางเฉินอายุยังน้อย เธอจึงไม่อยากรังแกเขาเหมือนคนอื่น
อย่างไรก็ตาม คำพูดของหยางเฉินเมื่อครู่นี้ตรงกับอาการของแม่เธอทุกประการ ตอนนี้เธอเชื่อคำพูดของเขาเกือบทั้งหมดแล้ว
"ซวี่อู่ อย่าไปฟังคำพูดของเขา ไอ้หนูนี่พูดโกหกทั้งเพ อะไรๆ ของมันใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น" ผู้ติดตามของเฟิงซิวอู่พูดเย้ยหยันออกมา
เจาเซียวเหวิน หัวหน้าผู้ควบคุมของบริษัทค้าขายตระกูลหลี ยังพูดเสริมว่า "น้อยชายซุนพูดถูกแล้ว หนูเฟิง อย่าได้ฟังคำโกหกของหยางเฉินเป็นอันขาด ไอ้หนูนี่เคยแข่งขันกับคนในตระกูลหวัง แพ้ยับเยิน ขายหน้าจนหมด ฝีมือการทำยาของมันแย่มาก ยังมาแอบอ้างเป็นปรมาจารย์ยาอีก ที่ดินแดนดาหวงของเรา มีชนเผ่าต่าง ๆ มากมาย แต่ไม่มีปรมาจารย์ยาสักคน!"
ปรมาจารย์ยา เป็นแขนงหนึ่งของช่างทำยา และเป็นที่เคารพนับถืออย่างมากในทวีป
แตกต่างจากช่างทำยาทั่วไป ปรมาจารย์ยาก็ทำยาเช่นกัน แต่เส้นทางหลักของพวกเขาคือการรักษาโรคและช่วยเหลือผู้คน ไม่เหมือนกับช่างทำยาทั่วไปที่ทำยาหลากหลายชนิดและมีประสิทธิภาพต่างๆ กัน เมื่อเทียบกันแล้ว ปรมาจารย์ยายากที่จะเรียนรู้มากกว่า และจำเป็นต้องมีจิตใจที่อยากช่วยเหลือผู้คนด้วย
ส่วนหยางเฉินในชาติก่อน เขาไม่เพียงแต่เป็นช่างทำยา แต่ยังเป็นแขนงที่ใหญ่ที่สุดของช่างทำยา นั่นคือปรมาจารย์ยา
ระดับความสามารถปรมาจารย์ยาของเขาในชาติก่อน ก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่ทำให้เขามีชื่อเสียงในฐานะช่างทำยา
ปรมาจารย์ยานั้นหายากมาก ในดินแดนดาหวง ไม่มีก็ไม่แปลก ไม่เพียงแต่ดาหวง แม้แต่ทั้งมณฑลเหนือเขา ปรมาจารย์ยาก็คงมีไม่มาก
ตอนนี้ฟังคำพูดของเจาเซียวเหวิน หยางเฉินก็ไม่สนใจที่จะโต้แย้ง พูดอย่างเกียจคร้านว่า "พวกคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ มันเกี่ยวอะไรกับผม ผลไม้ไฟแดงนี่ ยังไงก็เป็นสมาคมของพวกคุณที่ตัดสิน ผมแย่งไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างมากก็ให้หนูเฟิงไป หมิงเยว่ เราไปกันเถอะ!"
พูดจบ หยางเฉินก็ไม่มีท่าทีที่จะอยู่ต่อ หมุนตัวเดินจากไป
แต่เมื่อเห็นหยางเฉินจะไป เฟิงซิวอู๋กลับลังเลไม่สบายใจ เธอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็รีบเรียกว่า "น้องชายหยางเฉิน โปรดรอก่อน!"
"หนูเฟิงมีอะไรจะพูดอีกหรือ?" หยางเฉินสงสัย
เฟิงซิวอู๋กัดริมฝีปากเบาๆ ท่าทางลังเลอยากพูดแต่ก็ไม่กล้าพูดนั้นทำให้คนรู้สึกสะเทือนใจ เธอลังเลครู่หนึ่ง ก็พูดออกมาว่า "น้องชายหยางเฉินพูดเมื่อสักครู่ว่า อาการของแม่ฉัน ถ้ากินผลไม้ไฟแดง จะมีโทษมากกว่าประโยชน์จริงหรือ?"
"จริงๆ แล้วคำตอบนั้น หนูเฟิงคิดดีๆ ก็รู้ไม่ใช่หรือ? ผมคิดว่าหนูเฟิงคงไม่ใช่ครั้งแรกที่ให้คุณแม่ใช้ผลไม้ไฟแดงนี้ แต่ทำแบบนี้มาตลอด เคยเห็นผลอะไรบ้างไหม?" หยางเฉินไม่ตอบแต่ถามกลับ
เฟิงซิวอู๋พอได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ก็ยิ่งตัวสั่นเล็กน้อย อาการป่วยของแม่เธอเป็นความเจ็บปวดในใจของเธอมาตลอด ตอนนี้เธอมีท่าทีเหมือนคนป่วยที่อยากหาหมอไม่ว่าจะเป็นใคร ในความสับสนเธอรีบพูดว่า "น้องชายหยางเฉินเข้าใจอาการของแม่ฉันดีมาก ไม่ทราบว่า น้องชายหยางเฉินมีวิธีแก้ไขไหม?"
หยางเฉินเดิมทีไม่อยากเปิดเผยตัวตนปรมาจารย์ยาของตนมากเกินไป เพราะการที่ตนเองอายุสิบสามปีแต่รู้วิชาแพทย์ พูดออกไปคงจะตกใจคนมากเกินไป ตอนแรกที่เขาชี้ให้เห็นว่าโรคของแม่เฟิงซิวอู๋ไม่จำเป็นต้องใช้ผลไม้ไฟแดง จริงๆ แล้วก็เพราะเฟิงซิวอู๋ไม่ได้พูดจาดูถูกหรือเยาะเย้ยเขาเท่านั้น
สำหรับเขาในตอนนี้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่อยากพูดอะไรมาก แต่ให้เขาไปรักษาแม่ของเฟิงซิวอู๋ เขาไม่เคยคิด
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นใบหน้าของเฟิงซิวอู๋ที่เต็มไปด้วยความกตัญญูอย่างเร่งด่วน หยางเฉินคิดครู่หนึ่ง ก็พูดว่า "การรักษาโรคของคุณแม่ ผมไม่กล้ารับปาก แต่ถ้าผมไปดูอาการคุณแม่ อาจจะเห็นอะไรบางอย่างได้ แต่ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร หนูเฟิงโปรดเชื่อว่า โรคผู้งดงามนี้เป็นโรคเรื้อรังที่เกิดขึ้นภายหลัง ไม่ใช่แค่ผลไม้ไฟแดงธรรมดาๆ จะแก้ไขได้"


## บทที่ 10: ยกหินทุบเท้าตัวเอง?

โรคผู้งดงามสำหรับหยางเฉินไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ
แม้กระนั้น ก็ทำให้เจาเซียวเหวินผู้เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมร้านเริ่มร้อนรน
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เขาไปประจบประแจงเฟิงซิวอู๋ ดูถูกหยางเฉิน ก็เพื่อจะสร้างความสัมพันธ์กับเฟิงซิวอู๋ เฟิงซิวอู๋เป็นใคร? อัจฉริยะผู้โดดเด่นของตระกูลเฟิง หนึ่งในสามเหรียญทองใหญ่ ผู้ที่จะเป็นระดับสูงของตระกูลเฟิงในอนาคต หากสามารถสร้างความสัมพันธ์กับเฟิงซิวอู๋ได้ สำหรับเขาที่เป็นเพียงหัวหน้าผู้ควบคุมร้านของสมาคมธรรมดา ก็ถือเป็นเรื่องที่จะทำให้เขาประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอน
ในฐานะที่เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมร้านของบริษัทค้าขายตระกูลหลี พูดให้ดีก็เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมร้าน แต่พูดให้แย่ก็แค่สุนัขเฝ้าประตูที่ไม่ใช่คนในตระกูล
แต่ผลลัพธ์คืออะไร? ใครจะรู้ว่าเขาไปก่อเรื่องกับหยางเฉินไม่พอ สุดท้ายตัวเองก็ไม่ได้สร้างความสัมพันธ์กับเฟิงซิวอู๋ แต่กลับเป็นหยางเฉินที่ถูกเขาดูถูกว่าไร้ค่าคนนี้ ที่สร้างความสัมพันธ์กับเฟิงซิวอู๋ได้
สิ่งนี้ทำให้เจาเซียวเหวินร้อนใจจนต้องรีบตะโกนออกมาว่า: "หนูเฟิง เธออย่าเชื่อคำพูดของหยางเฉินเด็ดขาดนะ หยางเฉินคนนี้เป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นคนไม่เอาไหนคนหนึ่ง ทั้งวันไม่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เป็นเด็กเนรคุณ ถ้าเธอเชื่อคำพูดของเขา จะต้องเสียใจแน่นอน"
เฟิงซิวอู๋เดิมทีคิดว่าเจาเซียวเหวินมีความหวังดีที่เตือนตน แต่พอได้ยินคำว่า 'เสียใจ' เฟิงซิวอู๋ก็โกรธขึ้นมาทันที
ความโกรธของหญิงงาม ช่างมีเสน่ห์อย่างยิ่ง เฟิงซิวอู๋พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า: "เจ้าของร้านเจา สิ่งที่ฉันเฟิงซิวอู๋ทำ ถูกหรือผิด ฉันมีการตัดสินใจของตัวเอง ยังไม่ถึงตาเจ้าของร้านเจาที่จะมาแทรกแซง ขอให้เจ้าของร้านเจารักษามารยาทด้วย!"
คำพูดแบบนี้ของเฟิงซิวอู๋ ทำให้พวกผู้ติดตามที่อยู่ด้านหลังที่เดิมทีคิดจะแทรกแซงพูดอะไรสักสองสามคำ แต่เมื่อเห็นว่าเฟิงซิวอู๋ตั้งใจจะให้หยางเฉินช่วยเหลือ ก็ล้มเลิกความคิดนั้นไป
พวกเขามองหยางเฉินด้วยสายตาเย็นชา ไม่รู้ว่าหยางเฉินทำอย่างไรถึงบังเอิญทายอาการของแม่เฟิงซิวอู๋ถูก จนได้รับความไว้วางใจจากเฟิงซิวอู๋
ตอนนี้เฟิงซิวอู๋เชื่อในคำพูดของหยางเฉินอย่างสิ้นเชิงแล้ว
"น่าโมโห ช่างน่าโมโหจริงๆ" เจาเซียวเหวินถูกดุด่า รู้สึกโกรธ
เขาคราวนี้ไม่ใช่ยกก้อนหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเองหรอกหรือ?
ไม่เพียงแต่ไม่ได้เอาใจเฟิงซิวอู๋สำเร็จ ยังได้สร้างความไม่พอใจให้กับหยางเฉินอีก
โชคดีที่หยางเฉินไม่ใช่ตัวละครสำคัญอะไร ถึงจะทำให้โกรธก็ไม่เป็นไร เขาไม่ต้องกังวล
ในขณะเดียวกัน เฟิงซิวอู๋รีบพาหยางเฉินออกมานอกสมาคม
ที่แท้ แม่ของเฟิงซิวอู๋กำลังพักผ่อนอยู่ในรถม้านอกสมาคม เฟิงซิวอู๋ขี่รถม้าไปทั่วเมืองเพื่อหาผลไม้ไฟแดงให้แม่ของเธอ เพื่อรักษาโรคเรื้อรังของแม่
เมื่อเห็นเช่นนี้ หยางเฉินก็รู้สึกชื่นชมเฟิงซิวอู๋มากขึ้น อย่างน้อยคนที่มีความกตัญญูก็คงไม่เลวร้ายมากนัก
"แม่!" เฟิงซิวอู๋เข้าไปในรถม้า เมื่อเห็นหญิงวัยกลางคนที่หน้าซีดเซียว เธอก็แสดงสีหน้าเศร้าใจ
หยางเฉินตามเฟิงซิวอู๋เข้าไปติดๆ เขาเห็นลักษณะของหญิงวัยกลางคนคนนี้อย่างชัดเจน เมื่อมองเห็นชัดๆ เขาก็ยืนยันความคิดของตัวเอง แม่ของเฟิงซิวอู๋ป่วยเป็นโรคผู้งดงามจริงๆ และมีอาการหนักมากแล้ว
"ซิวอู๋ คนนี้คือ..." แม่ของเฟิงซิวอู๋พูดอย่างอ่อนโยนและเมตตา
หยางเฉินยิ้มและพูดว่า "ป้าอย่าพูดมากตอนนี้นะครับ หนูเฟิง ตามผมออกมาหน่อย"
แม้จะเพียงแค่มองเห็นครู่เดียว แต่การเข้าใจอาการของแม่เฟิงซิวอู๋ก็เพียงพอสำหรับเขาแล้ว
"ครับ" เฟิงซิวอู๋ได้ยินคำพูดของหยางเฉิน รีบออกมาจากรถม้าพร้อมกับเขา
"ซวี่อู๋ ป้าเป็นยังไงบ้าง?"
"ใช่แล้ว อาการของป้าเป็นยังไงบ้าง?"
พวกผู้ชายที่ตามจีบเฟิงซิวอู๋พากันประจบเอาใจ กลัวว่าใครจะช้าหรือไม่ทันเวลา จะทำให้เฟิงซิวอู๋สงสัยในตัวพวกเขา
เฟิงซิวอู๋ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจพวกเขา ดวงตาใสแจ๋วของเธอจ้องมองที่หยางเฉิน และถามอย่างรีบร้อน "น้องหยางเฉิน อาการของแม่ฉัน..."
"เมื่อกี้ผมไม่กล้าพูดในรถม้า ผมขอบอกตามตรงว่า อาการของป้าไม่ได้ร้ายแรงอะไร แก้ไขได้ในเวลาไม่กี่นาที แต่ปัญหาสำคัญอยู่ที่ผลไม้ไฟแดงนี่แหละ!" หยางเฉินพูดอย่างไม่พอใจ "ผมไม่รู้ว่าทำไมหนูเฟิงถึงให้แม่กินผลไม้ไฟแดงเพื่อรักษาโรคผู้งดงาม แต่ผมเดาว่า คงมีคนใช้หลักทั้งห้าอย่างผิดๆ คิดว่าโรคผู้งดงามของป้าเป็นโรคเย็น ต้องใช้พลังร้อนของผลไม้ไฟแดงมาชำระล้าง แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้น ป้าเป็นผู้หญิง และไม่ได้เข้าสู่เส้นทางของนักสู้ ร่างกายอ่อนแอ เมื่อถูกพลังร้อนและเย็นปะทะกันในร่างกาย ร่างกายของป้าจะทนไหวได้อย่างไร?"
เมื่อหยางเฉินพูดจบ หนึ่งในผู้ชายหน้าตาดีที่ตามจีบเฟิงซิวอู๋ก็ไม่พอใจ
เขาคือหนึ่งในผู้ติดตามตระกูลหวังที่เยาะเย้ยหยางเฉินมากที่สุดเมื่อครู่ ชื่อหวังหยุนไค หลังจากได้ยินคำพูดของหยางเฉิน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นไม่สบอารมณ์ทันที เพราะว่าคนที่เสนอวิธีใช้ผลไม้ไฟแดงเพื่อรักษาอาการหนาวเย็นนั้นก็คือเขาเอง เขาเรียนรู้เรื่องประสบการณ์ห้าองค์ประกอบจากคัมภีร์การปรุงยา และคิดว่าตัวเองฉลาดที่นำมาใช้กับการแพทย์เช่นกัน
แต่เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าการแพทย์นั้นยากกว่าทางการหลอมยาหยานเป็นร้อยเท่าพันเท่า จะใช้แค่ประสบการณ์ห้าองค์ประกอบอย่างง่ายๆ มาสรุปได้หรือ?
แต่ให้เขายอมรับว่าเป็นปัญหาของตัวเอง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าตัวเองไม่ใช่หรือ?
หวังหยุนไคตะโกนด้วยความโกรธ: "หยางเฉิน เจ้าพูดจาไร้สาระ จะหลอกลวงไปถึงเมื่อไหร่"
เฟิงซิวอู๋ฟังคำพูดของหยางเฉินแล้วก็รู้สึกโกรธหวังหยุนไคมาก เธอจริงๆ แล้วรำคาญพวกที่คอยติดตามประจบประแจงมากมาย แต่เพื่อรักษามารดา เธอก็ต้องการให้คนมากมายช่วยกันคิดหาวิธี นี่จึงจำเป็นต้องพาพวกผู้ติดตามมาด้วย หวังว่าอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง
แต่เธอไม่รู้ว่าการเลือกแบบนี้เกือบจะทำร้ายมารดาของเธอเอง การพาพวกคนไร้ประโยชน์มามากมายจะมีประโยชน์อะไร?
ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหวังหยุนไค เฟิงซิวอู๋ก็โกรธมากขึ้นและพูดว่า: "หวังหยุนไค แม่ของฉันกำลังพักผ่อนอยู่บนรถ เจ้าส่งเสียงดังขนาดนี้ อยากจะทำให้แม่ฉันตกใจหรือ?"
"หยาง..." หวังหยุนไคโกรธจนหน้าแดงก่ำ สุดท้ายได้แต่จ้องมองหยางเฉินด้วยสายตาเย็นชา
หยางเฉินไม่ได้สนใจความโกรธของหวังหยุนไคเลย เขาพูดตรงๆว่า "ตอนนี้คุณแม่ของคุณรับประทานผลไม้ไฟแดงมากเกินไป เส้นเอ็นในร่างกายได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง โรคผู้งดงามก็ลุกลามจนถึงขั้นวิกฤตแล้ว การใช้วิธีแก้ไขธรรมดาคงไม่ได้ผลแล้ว! อย่างน้อยคุณเฟิงก็คงเห็นว่าร่างกายของคุณแม่อ่อนแอลง หลังจากรับประทานผลไม้ไฟแดง สุขภาพก็แย่ลงเรื่อยๆใช่ไหมครับ"
"นี่... น้องหยางเฉินพูดถูกค่ะ แต่ว่าแม่ของฉัน..." ในที่สุดเฟิงซิวอู๋ก็ก้มหน้าพูดอย่างจริงใจ "น้องหยางเฉินมีวิธีดีๆบ้างไหมคะ? ถ้าสามารถรักษาโรคเรื้อรังของแม่ฉันได้ ก็ถือว่าพี่ติดหนี้บุญคุณน้องชายคนหนึ่งนะคะ"
จวินเจี๋ยที่อยู่ข้างๆรู้สึกโกรธมาก ในใจกัดฟันกรอด บุญคุณของเฟิงซิวอู๋นั้น มีคนมากมายแค่ไหนที่ฝันว่าจะได้รับแต่ก็ไม่มีวันได้ บุญคุณนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเข้าใกล้เฟิงซิวอู๋
ตอนนี้พวกเขาหวังแค่ให้หยางเฉินเผยธาตุแท้ออกมา เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะได้รับบทเรียน
หยางเฉินเห็นเฟิงซิวอู๋กระวนกระวายเช่นนี้ ก็จมอยู่ในความคิด
พูดตามตรง อาการป่วยของแม่เฟิงซิวอู๋ สำหรับเขาแล้วไม่ใช่เรื่องยากที่จะรักษา อาจกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องง่ายมาก แม้ว่าแม่ของเฟิงซิวอู๋จะป่วยหนักถึงขั้นวิกฤตแล้ว สำหรับเขาก็ไม่ใช่ปัญหา เพียงแต่ว่าตัวเองอายุยังน้อยแค่นี้ แต่กลับรักษาอาการป่วยของแม่เฟิงซิวอู๋ได้ ถ้าพูดออกไปคงจะทำให้คนรู้สึกว่าน่าทึ่งเกินไป
แต่คิดไปคิดมา เห็นเฟิงซิวอู๋มีความกตัญญูเร่งด่วนเช่นนี้ หยางเฉินจึงถอนหายใจแล้วพูดพลางยกมือไว้ด้านหลัง "คุณเฟิง การรักษา 'โรคผู้งดงาม' นี้ จริงๆแล้วไม่ใช่เรื่องยาก ต้องการยาวิเศษสามชนิด สิ่งสำคัญคือการให้ยาตรงกับโรค ยาวิเศษสามชนิดนี้เรียกว่า ดอกไม้น้ำผึ้ง หญ้าเงิน และผลก้อนเมฆ ถ้าคุณเฟิงสามารถหายาทั้งสามชนิดนี้มาได้ นำมาต้มเป็นน้ำยาให้คุณแม่ดื่ม ทำเช่นนี้ต่อเนื่องไม่เกินครึ่งเดือน อาการป่วยของคุณแม่ก็จะหายเป็นปกติครับ"
"หยางเฉิน เจ้าว่าสามยาวิเศษที่เจ้าพูดถึงนั่น มียาตัวไหนบ้างที่ไม่ใช่ยาล้ำค่าและหายาก? เจ้าตั้งใจจะทำให้ซวี่อู๋ลำบากใช่ไหม เพื่อที่ว่าเธอจะหายาเหล่านี้ไม่ได้ แล้วเจ้าจะได้โยนความรับผิดชอบออกไป?" หวังหยุนไคตะโกนอย่างโกรธเคือง
หยางเฉินได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เริ่มไม่สู้ดีขึ้นมา "คุณหนูเฟิง ผมอยากจะพูดแค่เรื่องเดียว ผมช่วยคุณโดยไม่ได้หวังอะไรตอบแทนเลย ตรงกันข้าม วันนี้ผมสามารถแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องนี้ได้ แล้วทำไมผมต้องมายุ่งกับเรื่องยุ่งยากนี้ด้วย? แต่ผมก็ยังคงช่วยคุณ เพราะเห็นแก่ความกตัญญูของคุณ แต่ผมไม่อยากให้การช่วยเหลือแม่ของคุณแล้วต้องมาคอยเกรงใจคนอื่น เพราะคุณควรรู้ว่า ผมสามารถเลือกที่จะไม่ช่วยคุณก็ได้!"
คำพูดของหยางเฉินทำให้เหล่าคุณชายที่อยู่เบื้องหลังเฟิงซวี่อู๋โกรธแค้นอย่างยิ่ง หยางเฉินหมายความว่าอย่างไร? นี่มันชัดเจนว่าเขากำลังเหน็บแนมพวกเขาอยู่
คนที่เมื่อไม่นานมานี้ยังเป็นคนไร้ค่าที่มีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดี กล้าพูดกับพวกเขาแบบนี้หรือ?
พวกเขาแต่ละคนล้วนเป็นอัจฉริยะของเจียจู่ในบ้านของตัวเองทั้งนั้น
หวังหยุนไคยิ่งทนไม่ไหว พูดว่า "หยางเฉิน ฉันถามเจ้าแค่ข้อเดียว ถ้าแม่ของเฟิงซวี่อู๋กินน้ำต้มจากสามยาวิเศษนี้แล้ว อาการไม่ดีขึ้น เจ้าจะทำอย่างไร?"
"นี่กำลังให้ผมรับผิดชอบหรือ?" หยางเฉินหัวเราะ "คุณหนูเฟิง ผมไม่รู้ว่าคำพูดของคนตระกูลหวังคนนี้เป็นตัวแทนคำพูดของคุณหรือเปล่า แต่ผมช่วยคุณ ไม่ได้ช่วยเขา ถ้าเป็นไปได้ กรุณาให้เขาหุบปาก ถ้าเขาสามารถเป็นตัวแทนความคิดของคุณได้ ก็ดีแล้ว คุณหนูเฟิง คุณสามารถทำเหมือนว่าผมไม่เคยพูดคำเหล่านั้นมาก่อน อาการป่วยของคุณแม่ของคุณ โปรดไปหาผู้มีความรู้คนอื่นเถอะ"
ล้อเล่นหรือ? ตอนที่เขาเคยรักษาคนไข้ในอดีต เคยเจอเรื่องน่าหงุดหงิดแบบนี้เมื่อไหร่? แม้แต่คนใหญ่คนโตที่เชิญเขาไปรักษา ก็ยังต้องเกรงใจเขาทั้งนั้น
เฟิงซวี่อู๋ก็เริ่มโมโหขึ้นมาในตอนนี้
นี่เป็นเรื่องของเธอ แต่พวกผู้ชายที่คอยติดตามและหลงรักเธอกลับพากันรุมเล่นงานหยางเฉินคนนี้ นี่มันไม่ใช่การไม่ให้เกียรติเธอหรอกหรือ?
เฟิงซวี่อู๋โกรธจนหน้าแดง ตะโกนว่า "หวังหยุนไค ถูกผิดอย่างไร ฉันมีทางเลือกของตัวเอง เรื่องของแม่ฉัน ฉันจะจัดการเอง ถ้าเธอยังจะมายุ่งวุ่นวายพูดจาเหน็บแนมอยู่ที่นี่ ฉันจะไปบอกพ่อเรื่องนี้เอง ถ้าตอนนั้นแม่ของฉันเกิดอะไรขึ้นมา เชื่อสิว่าพ่อฉันจะไปหาตระกูลหวังของเธอเอง"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังหยุนไคก็สั่นไปทั้งตัว พ่อของเฟิงซวี่อู๋นั้นเป็นคนมีชื่อเสียงโด่งดัง มีพละกำลังมหาศาล แม้แต่ผู้อาวุโสในบ้านของเขาก็ยังไม่กล้าไปยุ่งด้วย เขาจะกล้าทำอะไรได้?
เฟิงซวี่อู๋พูดแบบนี้ ก็เท่ากับเป็นการข่มขู่เขาแล้ว
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หวังหยุนไคจึงได้แต่เอาสายตาอาฆาตแค้นไปจับจ้องที่หยางเฉิน เห็นได้ชัดว่าเขาคิดว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะหยางเฉิน
ใบหน้างามของเฟิงซวี่อู๋เต็มไปด้วยความกังวล เธอมองหยางเฉินด้วยท่าทีลังเล ความหมายบนใบหน้าอันงดงามของเธอนั้นชัดเจนยิ่งกว่าอะไร
หยางเฉินก็เป็นคนที่มีชีวิตมาสิบกว่ายี่สิบปีแล้ว จะมองไม่ออกถึงความกังวลของเฟิงซวี่อู๋ได้อย่างไร เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า "คุณหนูเฟิง ผมรู้ว่าคุณไม่เชื่อใจในคำพูดของผม ผมก็ไม่มีอะไรจะรับประกันได้ ถ้าน้ำต้มจากสามยาวิเศษนี้ไม่มีผลอะไรเลยจริงๆ ผมยินดีต้อนรับคุณหนูเฟิงมาที่บ้านหยางเพื่อมาเอาเรื่องกับผมได้ตลอดเวลา"


## บทที่ 11: ผู้นำของสมาคมการค้าตระกูลหลี

เขากล้าพูดแบบนี้ แสดงว่าเขามีความมั่นใจอย่างแน่นอน เว้นแต่ว่าเฟิงซิวอู๋ไม่ต้องการช่วยแม่ของเธอ ตราบใดที่หายาวิเศษที่ถูกต้องและต้มน้ำสกัดจากยาวิเศษสามชนิด โรคผู้งดงามจะหายไปโดยอัตโนมัติ แน่นอนว่ายาวิเศษสามชนิดนี้เป็นของธรรมดาในโลกภายนอก แต่ในที่รกร้างใหญ่นี้กลับหายากมาก
แต่นั่นไม่เกี่ยวกับเขา หากเฟิงซิวอู๋ต้องการช่วยแม่ของเธอ การที่จะไม่ต้องจ่ายราคาใดๆ เลยนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน
เฟิงซิวอู๋ได้ยินคำพูดของหยางเฉินแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก เธอเผยริมฝีปากแดง พูดอย่างอ่อนหวานน่าเอ็นดูว่า "น้องชายหยางเฉินรับประกันแบบนี้ พี่สาวก็วางใจได้แล้ว หากอาการของแม่ดีขึ้นจริง พี่สาวจะต้องขอบคุณอย่างสุดซึ้ง และจะขอโทษสำหรับการไม่ให้เกียรติน้องชายหยางเฉินในวันนี้ด้วยตัวเอง!"
"คุณเฟิงไม่ต้องมากพิธีหรอกครับ ผมเห็นความกตัญญูที่คุณมีต่อแม่ของคุณ คำขอโทษของคุณนั้นจริงใจและร้อนแรง แต่ผมไม่กล้ารับหรอกครับ ถ้าเป็นไปได้ ผมหวังว่าคนเหล่านี้ที่อยู่ข้างหลังคุณจะขอโทษผมทีละคน ถ้าพวกเขาเคารพคุณจริงๆ ผมคิดว่าแค่คำขอโทษคงไม่ใช่เรื่องยากอะไรใช่ไหมครับ" หยางเฉินพูดอย่างใจเย็น สายตากวาดมองไปรอบๆ คนที่อยู่ข้างหลังเฟิงซิวอู๋
คำพูดแบบนี้ของเขาทำให้ผู้ที่ชื่นชอบเฟิงซิวอู๋เหล่านี้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจมาก
ถ้าแม่ของเฟิงซิวอู๋หายป่วยจริง พวกเขาขอโทษหยางเฉิน ไม่ใช่ทำให้ตัวเองเสียหน้าหรอกหรือ?
คนที่รังแกหยางเฉินก็คือพวกเขา คนที่ขอโทษก็คือพวกเขา นี่มันตลกหรือ?
ถ้าพวกเขาไม่ขอโทษ นั่นไม่ใช่เป็นการยืนยันคำพูดของหยางเฉินหรือว่าพวกเขาจริงๆ แล้วไม่เคารพเฟิงซิวอู๋?
พวกเขาล้วนเป็นผู้ที่ตามจีบเฟิงซิวอู๋ จะกล้าให้เฟิงซิวอู๋คิดว่าพวกเขาไม่เคารพเธอได้อย่างไร?
เฟิงซิวอู๋อายุมากกว่าหยางเฉินสี่ห้าปี แน่นอนว่าเธอฉลาดและว่องไว จะไม่รู้ความคิดแก้แค้นของหยางเฉินได้อย่างไร แต่เธอกลับยิ้มเบาๆ หัวเราะคิกคักอย่างน่าหลงใหล
หยางเฉินต้องยอมรับว่าเฟิงซิวอู๋เป็นสาวงามอย่างแท้จริง เมื่อเทียบกับกู่หมิงเยว่แล้ว เฟิงซิวอู๋มีบุคลิกที่สง่างามมากกว่า
"หยางเฉิน หวังว่าสิ่งที่เธอพูดจะไม่ใช่เรื่องโกหก ถ้าอาการของป้าไม่ดีขึ้น หรือแย่ลงกว่าเดิม ฉันจะเอาเรื่องกับเธอ" หวังหยุนไคตะโกนด้วยความโกรธ คิดจะให้เขาขอโทษหยางเฉิน ไม่มีทาง
"อย่างนั้นหรือ เธอหวังให้อาการของมาดามฟงไม่ดีขึ้นอย่างนั้นหรือ?" หยางเฉินตอบอย่างเกียจคร้าน
ชาติก่อนเขาก็เคยโต้เถียงกับคนมาไม่น้อย จะกลัวเด็กหนุ่มไม่กี่คนนี้ได้อย่างไร
"คุณ... ดีๆๆ หยางเฉิน คอยดูฉันเถอะ"
เมื่อเฟิงซิวอู๋เห็นเหตุการณ์นี้ ในที่สุดก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ เพราะเธอคนเดียวเป็นตัวแทนของตระกูลเฟิงเท่านั้น ในขณะที่หวังหยุนไคเป็นตัวแทนของตระกูลหวัง เผ่าที่แตกต่างกัน เธอไม่สามารถออกคำสั่งกับคนเหล่านี้ได้ จึงได้แต่พูดว่า "น้องชายหยางเฉิน แม่ของฉันป่วยหนัก พี่สาวต้องขอตัวก่อนนะ"
"ครับ คุณหนูเฟิงเดินทางปลอดภัยนะครับ" หยางเฉินตอบอย่างสุภาพ เขาก็เข้าใจความลำบากใจของเฟิงซิวอู๋
"หยางเฉิน หวังว่าเธอจะทำถูกจริงๆ นะ"
"ระวังตัวด้วยนะแก!"
คำขู่เหล่านี้ตกเข้าหูของหยางเฉิน
หยางเฉินยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ จู่ๆ ก็พบว่ากู่หมิงเยว่ยืนอยู่ข้างหลังเขา จับชายเสื้อของเขาอย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าเขาจะถูกรังแก
จนถึงตอนนี้ เมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้นจากไปแล้ว กู่หมิงเยว่จึงตบอกอย่างโล่งใจ พูดอย่างตื่นเต้นว่า "นายท่าน ท่าน..."
พูดตามตรง เธอรู้สึกว่าหยางเฉินแตกต่างจากเมื่อก่อนมาก ในอดีต เมื่อหยางเฉินเผชิญกับคำเยาะเย้ยของคนมากมายเช่นนี้ เขาจะกล้าโต้ตอบได้อย่างไร? มีเพียงครั้งเดียวที่เขาโต้ตอบคนของตระกูลหวัง และยังเสียเตาตำรับยาจื่อซิวที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษไปด้วย แต่ตอนนี้ นายท่านของเธอสามารถต่อสู้กับกลุ่มคนได้อย่างคล่องแคล่ว ความกล้าหาญและพลังใจนี้ เป็นสิ่งที่หยางเฉินไม่เคยมีมาก่อนอย่างแน่นอน
เธอรู้สึกว่าหยางเฉินค่อนข้างโดดเดี่ยว เพราะหยางเฉินมีเพียงคนเดียว ในขณะที่คนอื่นมีผู้ติดตามสิบกว่าคน แต่ละคนพูดคนละประโยค น้ำลายที่กระเด็นออกมายังมากกว่าหยางเฉินเสียอีก
บางครั้งเธอก็อยากช่วยหยางเฉินโต้ตอบสักสองสามประโยค แต่เพราะความรู้น้อยเกินไป จึงไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
ตอนนี้เธอได้แต่ถามว่า "นายท่าน เราจะไปไหนกันต่อ?"
"ผลไม้ไฟแดงยังไม่ได้มา ตอนนี้เฟิงซิวอู๋ยอมแพ้ผลไม้ไฟแดงแล้ว เรากลับไปเอาผลไม้ไฟแดงนั่นกันเถอะ" หยางเฉินเดินกลับเข้าไปในสมาคมอีกครั้ง มือไพล่หลัง
เมื่อเห็นว่าผลไม้ไฟแดงยังวางอยู่ที่เดิม หยางเฉินก็ยิ้มอย่างยินดี เขาคว้าผลไม้สีแดงสดนั้นมา แล้วพูดตรงๆ ว่า "หัวหน้าผู้ควบคุม ผลไม้ไฟแดงนี้ขายอย่างไร?"
เจาเซียวเหวินผู้เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมนั้นแต่เดิมก็ไม่พอใจหยางเฉินอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นว่าเฟิงซิวอู๋ไม่เอาผลไม้นี้ แต่หยางเฉินกลับมาเอาแทน ก็ทำให้เจาเซียวเหวินโกรธจนควันออกหู หากไม่ใช่เพราะหยางเฉินคนนี้ เขาก็คงจะสร้างความสัมพันธ์กับเฟิงซิวอู๋ได้นานแล้วไม่ใช่หรือ?
เขาไม่รู้ว่าหากไม่มีหยางเฉิน เขาจะมีโอกาสได้ทำธุรกิจที่ไหน?
เจาเซียวเหวินยิ่งมองหยางเฉินก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจ อย่างไรเสียเขาก็ได้ทำให้หยางเฉินไม่พอใจไปแล้ว ก็ไม่กลัวที่จะทำให้ไม่พอใจมากขึ้นอีก หยางเฉินก็แค่คนตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะสามารถทำอะไรได้?
"ไม่ขาย" เจาเซียวเหวินพูดอย่างเย็นชา
"หมายความว่ายังไง?" หยางเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย
เจาเซียวเหวินหัวเราะเยาะ "ยังไม่เข้าใจอีกหรอ? ง่ายๆ แค่ว่า ผลไม้ไฟแดงนี้ คนอื่นซื้อได้ แต่คุณหยางเฉิน ผมไม่ขาย"
กู่หมิงเยว่เห็นว่าปัญหาหนึ่งยังไม่จบ อีกปัญหาก็เกิดขึ้น เจาเซียวเหวินคนนี้ยังคงเล่นงานนายท่านของเธออย่างนี้ เธอจึงโผล่ออกมาพูดทันที "บริษัทค้าขายตระกูลหลีของพวกคุณทำธุรกิจแบบนี้เหรอ?"
"ฮ่ะๆ ผมเป็นหัวหน้าผู้ควบคุมของบริษัทค้าขายตระกูลหลี จะทำธุรกิจยังไงก็แล้วแต่ผม ผมบอกไม่ขายก็คือไม่ขาย คุณจะทำอะไรได้?" เจาเซียวเหวินตะโกนด้วยความโกรธ สายตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
หยางเฉินมองเจาเซียวเหวินอย่างลึกซึ้ง เขาเข้าใจได้ว่าเจาเซียวเหวินคงกำลังแก้แค้นเขาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ มุมปากของเขายกขึ้น "ไม่ขายก็ได้ ความจริงผมยังคิดจะทำธุรกิจอื่นๆ กับบริษัทค้าขายตระกูลหลีอยู่ แต่เมื่อหัวหน้าผู้ควบคุมเป็นแบบนี้ ก็ถือว่าผมไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน หมิงเยว่ เราไปกันเถอะ!"
"น้องชายโปรดรอก่อน!" ในขณะที่หยางเฉินกำลังจะจากไป จู่ๆ ก็มีเสียงชราดังมาจากด้านในของบริษัทค้าขายตระกูลหลี
เสียงนี้ลอยมาเข้าหู ทำให้หยางเฉินที่กำลังจะจากไปต้องหยุดฝีเท้าลงทันที
ส่วนเจาเซียวเหวินยิ่งตกใจมาก เพราะเจ้าของเสียงนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้อาวุโสของบริษัทค้าขายตระกูลหลี
"ผู้อาวุโส!" เจาเซียวเหวินรีบเรียกอย่างเคารพ
เห็นชายชราสองคนเดินออกมาจากห้องด้านใน
ชายชราทั้งสองคนสวมเสื้อผ้าธรรมดา ดูไม่มีอะไรโดดเด่น แต่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น ก็ทำให้รู้สึกถึงรัศมีที่แผ่ออกมา เพราะบารมีของทั้งสองคนนั้นแรงกล้ามาก
หยางเฉินเพียงแค่มองอย่างตั้งใจ ก็สามารถคาดเดาตัวตนของทั้งสองคนได้ คนทั้งสองคงเป็นผู้มีอำนาจที่แท้จริงของบริษัทค้าขายตระกูลหลี หากเขาคาดไม่ผิด ทั้งสองคนนี้คงก้าวข้ามขั้นตอนการฝึกกายไปแล้ว และบรรลุถึงขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้
ขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้เป็นระดับขอบเขตที่สูงกว่าขั้นตอนการฝึกกาย เป็นระดับขอบเขตใหม่ เมื่อถึงระดับนี้ เส้นทางของนักสู้จะเชื่อมต่อกับวิญญาณ พลังจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าตอนอยู่ในขั้นตอนการฝึกกายถึงร้อยเท่า แทบทุกเผ่าที่สามารถอยู่รอดในที่รกร้างใหญ่ล้วนมีผู้อาวุโสระดับขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้คอยซึมซับอยู่สองสามคน นี่คือทุนในการอยู่รอดของเผ่าในที่รกร้างใหญ่
ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวหยางของพวกเขา หรือสิบสองเผ่าใหญ่แห่งด่าโหฬาร รวมถึงบริษัทค้าขายตระกูลหลีที่ทำธุรกิจนี้ ย่อมต้องมีผู้อยู่ในขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้แน่นอน
แต่สิ่งที่ทำให้หยางเฉินประหลาดใจก็คือ บริษัทค้าขายตระกูลหลีนี้มีผู้อาวุโสระดับขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ถึงสองคน และทั้งสองคนออกมาพร้อมกัน
สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินแอบคาดเดาความคิดของบริษัทค้าขายตระกูลหลีขึ้นมา
เจาเซียวเหวินในตอนนี้ยิ่งไม่กล้าหายใจแรง มองดูชายชราทั้งสองคนด้วยท่าทางโค้งคำนับ ยิ่งกว่าตอนที่เผชิญหน้ากับเฟิงซิวอู๋เสียอีก เขารู้ดีว่าคนทั้งสองคนนี้สามารถตัดสินชีวิตและความตายของเขาได้จริง ๆ
"ฮึ ฮึ เจาเซียวเหวิน ไม่เลวไม่เลว สมาคมของพวกเราตระกูลหลีนั้น ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นพวกเราแซ่หลีที่ตัดสินใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ให้คนแซ่เจาอย่างเจ้ามาบอกว่าไม่ขายก็ไม่ขายล่ะ? หรือว่าวันหน้าพวกเราควรจะเปลี่ยนชื่อสมาคมของตระกูลหลีให้เป็นแซ่เจาของเจ้าดีกว่า? หรือว่าเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นแค่หัวหน้าผู้ควบคุมคนหนึ่งก็สามารถตัดสินใจเรื่องของเราที่เป็นสมาคมตระกูลหลีได้แล้ว?" ชายชราผมขาวที่ยืนอยู่ทางด้านซ้ายตวาดเสียงดัง
"ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่กล้า... ท่าน ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าเพียงแต่เห็นว่าผลไม้ไฟแดงถูกแย่งชิงกัน จึงคิดจะขึ้นราคาสักหน่อย เพื่อให้สมาคมได้กำไรมากขึ้นเท่านั้นเองขอรับ" เจาเซียวเหวินรีบพูดอย่างลนลานจนพูดเท็จออกมา เขาจะคิดได้อย่างไรว่าวันนี้ผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลหลีจะอยู่ที่นี่?
ผู้อาวุโสทั้งสองคนนี้เป็นบรรพบุรุษของตระกูลหลีอย่างแท้จริง พลังของพวกเขานั้นอยู่ในระดับสูงสุดในบรรดาชนเผ่าต่าง ๆ ในที่รกร้างใหญ่
หยางเฉินลูบคางพลางมองดูเหตุการณ์นี้อย่างสนุกสนาน เขารู้สึกชื่นชมความสามารถในการโกหกของเจาเซียวเหวินในยามคับขัน อย่างน้อยเรื่องของผลไม้ไฟแดงนี้ก็ดูเหมือนจะถูกแต่งเติมจนมีเค้าโครงเรื่องราวขึ้นมาจริง ๆ
ผู้อาวุโสตระกูลหลี่ ลีโหย่วเยียนเอ่ยปากขึ้นว่า "เรื่องของผลไม้ไฟแดงนี้ ข้าจะจัดการเอง หยางเฉินคนหนุ่ม ผลไม้ไฟแดงนี้ถือว่าข้าแก่มอบให้เจ้า เพียงแต่ไม่ทราบว่าเจ้าจะให้เกียรติเข้าไปนั่งสักหน่อยได้หรือไม่?"
หยางเฉินเกิดความระแวดระวังขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ถึงอย่างไรผู้อาวุโสทั้งสองคนที่อยู่ในระดับขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้นี้ หากต้องการฆ่าเขาก็ง่ายดายเหมือนกับเหยียบมดตายตัวหนึ่งเท่านั้น เส้นทางของนักสู้ของเขาเพิ่งจะเริ่มมีความก้าวหน้าเล็กน้อย เขาไม่อยากตายที่นี่ หากทั้งสองคนนี้จะฆ่าเขาจริง ๆ เขากล้ารับรองว่าครอบครัวหยางจะไม่มีทางพลิกหน้ามือเป็นหลังมือกับบริษัทค้าขายตระกูลหลีเพราะสถานะ 'ไร้ประโยชน์' ของเขาในตอนนี้แน่นอน
แต่เมื่อคิดอย่างละเอียดแล้ว หากผู้อาวุโสทั้งสองของตระกูลหลีต้องการลงมือกับเขาจริง ๆ พวกเขาก็สามารถฆ่าเขาได้อย่างเงียบ ๆ โดยที่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หยางเฉินก็สบายใจขึ้นมาก เขาประสานมือกล่าวว่า "การที่ท่านผู้อาวุโสทั้งสองเชิญ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับหยางเฉิน หมิงเยว่ เจ้ารออยู่ข้างนอกก่อน ข้าจะเข้าไปดื่มสุรากับท่านผู้อาวุโสทั้งสองสักหน่อย! หากหนึ่งชั่วยามผ่านไปแล้วข้ายังไม่ออกมา เจ้าก็กลับไปยังครอบครัวหยางเองเถอะ"
กู่หมิงเยว่ไม่ได้สังเกตเห็นความซับซ้อนในเรื่องราวมากมายเช่นนั้น เพียงแต่รู้ว่าชายชราทั้งสองคนนี้มีแววตาชื่นชมหยางเฉินอย่างเต็มเปี่ยม จึงรีบกล่าวว่า "ขอรับ นายท่าน"
หยางเฉินถอนหายใจ กู่หมิงเยว่ยังคงมีนิสัยที่ซื่อและใจดีเกินไป เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าคำพูดของเขาเช่นนี้ แท้จริงแล้วเป็นการบอกใบ้กู่หมิงเยว่? หากเขาเข้าไปแล้วไม่ได้ออกมาภายในหนึ่งชั่วยาม ก็แสดงว่าเขาคงถูกลงมือแล้ว แล้วจะออกมาได้อย่างไร? ในเวลานั้นการให้กู่หมิงเยว่จากไป ก็เท่ากับเป็นการปกป้องชีวิตของกู่หมิงเยว่ไม่ใช่หรือ?


## บทที่ 12: ปรมาจารย์ยาอัจฉริยะ!

เมื่อมาถึงแล้วก็ต้องปรับตัว หยางเฉินวางความกังวลในใจลง และเดินตามผู้อาวุโสสองท่านของตระกูลหลีเข้าไปในห้องรับรองภายในบริษัทค้าขายตระกูลหลี
ผู้อาวุโสสองท่านของตระกูลหลี เมื่อเห็นหยางเฉินพูดจาอย่างสุภาพและเป็นธรรมชาติ ก็แสดงความชื่นชมออกมาอย่างไม่ปิดบัง พวกเขาเห็นสิ่งที่เยาวชนที่เย่อหยิ่งของตระกูลหลีไม่มีในตัวชายหนุ่มคนนี้
ทั้งสองฝ่ายต่างมีความคิดของตัวเอง และไม่นานก็นั่งลง
"คุณหยางเฉิน นั่งลงเถอะ" ลีโหย่วเยียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
หยางเฉินพูดอย่างสงบว่า "ท่านผู้อาวุโสทั้งสองนั่งก่อนเถิด หยางเฉินเป็นเพียงรุ่นน้อง จะกล้านั่งเสมอกับผู้อาวุโสได้อย่างไร"
ในโลกของนักศึกษาทางการต่อสู้ ให้ความเคารพผู้แข็งแกร่ง และยังมีลำดับอาวุโสด้วย นี่เป็นกฎเกณฑ์ และลีโหย่วเยียนทั้งสองคน ไม่ว่าจะเป็นอายุหรือพลัง ก็แข็งแกร่งและมากกว่าเขาทั้งชาติก่อนและชาตินี้ เขาจึงต้องรักษามารยาทนี้ไว้ มิฉะนั้นอาจถูกมองว่าไม่มีมารยาท
ลีโหย่วเยียนเห็นหยางเฉินรู้จักกาลเทศะเช่นนี้ ก็หัวเราะอย่างเปิดเผยว่า "ดีมาก ดีมาก คุณหยางเฉิน ข้าชอบเจ้ามากขึ้นเรื่อยๆ ได้ยินจากผู้ที่ตามจีบเฟิงซิวอู๋ว่าเจ้าเคยขลาดเขลามาก่อน แต่ข้าไม่เห็นว่าเจ้าจะขลาดเขลาตรงไหนเลย"
ต้องรู้ว่า เยาวชนที่สามารถเผชิญหน้ากับบรรยากาศของเขาได้อย่างสงบเช่นนี้นั้นหายากมาก เมื่อรวมกับท่าทีที่ไม่เย่อหยิ่งของหยางเฉิน และความเคารพต่อผู้อาวุโสอย่างเต็มที่ ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกพอใจอย่างมาก
น่าเสียดายที่ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่สมาชิกของตระกูลหลี ช่างน่าเสียดายจริงๆ
"ท่านผู้อาวุโส ทุกคนล้วนมีช่วงเวลาที่ทำผิดพลาด ในอดีตผมก็เคยทำผิดพลาด แต่ผมคิดว่าความสำเร็จหรือล้มเหลวชั่วคราวไม่ควรกลายเป็นปีศาจหัวใจของผม" หยางเฉินกล่าวพร้อมประนมมือ
"อืม ดูเหมือนว่าเจ้าแพ้ให้คนในตระกูลหวังจริงๆ แต่สิ่งที่เจ้าพูดก็ถูกต้อง ความสำเร็จหรือล้มเหลวชั่วคราวจะนับเป็นอะไรได้" ลีโหย่วเยียนลูบเคราพลางไม่ปิดบังความชื่นชมในดวงตา
สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินถอนหายใจยาว ดูเหมือนว่าทั้งสองคนนี้ไม่มีเจตนาร้ายต่อเขา จริงๆ แล้วก็เป็นเช่นนั้น คนทั้งสองนี้ไม่มีธุระอะไร จะมาหาเรื่องเขาทำไม?
ลีโหย่วเยียนพูดอย่างตรงไปตรงมาอย่างรวดเร็ว "ได้ยินว่าเมื่อครู่คุณหยางเฉินต้องการทำธุรกิจกับสมาคมของเรา ข้าอยากรู้ว่าคุณต้องการทำธุรกิจอะไรกับสมาคมของเรา?"
หยางเฉินตกตะลึงเล็กน้อย แล้วหัวเราะอย่างอึดอัด เขาแท้จริงแล้วต้องการทำธุรกิจกับบริษัทค้าขายตระกูลหลี แต่ไม่ได้หวังอะไรมากนัก เพียงแต่ไม่คิดว่าทั้งสองคนนี้จะจริงจังกับเรื่องนี้
ความคิดในใจ หยางเฉินพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว: "อาจารย์ทั้งสอง เรื่องธุรกิจนี้ รอคุยกันทีหลังก็ไม่สาย วันนี้ที่อาจารย์ทั้งสองเรียกผมมามีธุระอะไรหรือครับ เพื่อผมจะได้ไม่ต้องกังวลใจ"
"ฮ่าๆ เด็กคนนี้" ลีโหย่วเยียนพูดอย่างเป็นกันเอง "พวกเราเป็นผู้อาวุโส ก็ไม่อยากรังแกเธอหรอก เมื่อเธอถามมาแล้ว ฉันก็จะพูดตรงๆเลย หยางเฉิน เมื่อกี้ที่เธอแสดงออกมาข้างนอก จริงๆแล้วพวกเราสองคนแก่ๆนี่ก็เห็นอยู่ หยางเฉิน เธอเป็นปรมาจารย์ยาใช่ไหม?"
หยางเฉินได้ยินแล้วก็ชะงักไป แล้วก็เข้าใจทันที
ดูเหมือนว่าตัวตนปรมาจารย์ยาของเขาก็ถูกเปิดเผยแล้ว อย่างน้อยผู้อาวุโสสองคนของตระกูลหลีก็อยู่ในบริษัทค้าขายตระกูลหลี พอดีเห็นผลงานของเขาวันนี้
ที่สองคนนี้เร่งรีบ 'เชิญ' เขาเข้ามา ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะตำแหน่งปรมาจารย์ยานั้นน่าตกใจมาก ต้องรู้ว่าในโลกภายนอก ปรมาจารย์ยานั้นหาได้ยากมาก
"สามยาวิเศษที่ผมจ่ายไป อาจจะเป็นแค่การเดาสุ่มก็ได้ อาจารย์ทั้งสองแน่ใจได้อย่างไรว่าผมเป็นปรมาจารย์ยา?" หยางเฉินถามอย่างสงสัย "ในที่รกร้างใหญ่ทั้งหมดยังไม่มีปรมาจารย์ยาสักคนเลยนี่"
ผู้อาวุโสสองคนของตระกูลหลีมองหน้ากันแล้วก็มองกลับมา จากนั้นลีโหย่วเยียนก็พูดว่า "ความจริงแล้ว พวกเราสองคนก็มีความสงสัยอยู่ แต่ไม่มีอะไรที่แน่นอน ถ้าเกิดหยางเฉินเป็นปรมาจารย์ยาจริงๆล่ะ? ตอนนี้ที่พวกเราเชิญหยางเฉินมาที่นี่ ก็อยากจะถามคำตอบจากหยางเฉินเอง"
หยางเฉินหัวเราะในใจ
ถ้าวันนี้เขาบอกว่าตัวเองไม่ใช่ปรมาจารย์ยา แล้วแม่ของเฟิงซิวอู๋หายดี เขาก็จะเป็นการเอาหินทุบเท้าตัวเองไม่ใช่หรือ?
ไม่ต้องโกหก เขาก็พูดตรงๆ ว่า "เรื่องนี้ผมมีโชคบ้าง วันนี้บอกกับอาจารย์ทั้งสอง ก็หวังว่าอาจารย์ทั้งสองจะช่วยปิดบังเรื่องนี้ให้ผมด้วย จริงๆแล้ว ที่ผมมาหาอาจารย์ทั้งสองเพื่อทำธุรกิจ ก็เกี่ยวข้องกับสถานะปรมาจารย์ยาของผม"
"โอ้? พูดแบบนี้ หยางเฉินยอมรับว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์ยาแล้วสินะ?" ลีโหย่วเยียนตื่นเต้นขึ้นมา
หยางเฉินลูบคางแล้วพูดเรียบๆ ว่า "เป็นอย่างนั้น เมื่อหนึ่งปีก่อน ผมได้รับหนังสือเก่าๆ มาเล่มหนึ่ง บนนั้นบันทึกวิธีการแพทย์ของหยานเอาไว้ ผมคิดว่าน่าจะเป็นของที่ปรมาจารย์ยาท่านหนึ่งทำตกไว้ในที่รกร้างใหญ่ ผมโชคดีได้รับมา กลับไปศึกษาแล้วก็หลงใหลในทางการหลอมยาหยาน แต่เวลาหนึ่งปีนี้ ทำให้ทางการหลอมยาหยานของผมล้าหลังไปมาก ถึงได้เกิดโศกนาฏกรรมแพ้การพนันกับคนในตระกูลหวัง!"
คำพูดนี้ หยางเฉินคิดขึ้นมาเองในหัว แล้วก็แต่งเรื่องขึ้นมา
คำพูดแบบนี้น่าเชื่อถือมาก ทำให้คนยากที่จะสงสัยอะไร
นอกจากนี้ พอเขาบอกว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์ยา หยางเฉินก็รู้สึกมั่นใจขึ้นเมื่อคุยกับคนทั้งสองคนนี้ เพราะในสายตาของพวกเขา เขาเป็นปรมาจารย์ยาของครอบครัวหยาง ซึ่งก็คือสมบัติล้ำค่าของครอบครัวหยาง หากกล้าทำอะไรกับเขา ครอบครัวหยางจะไม่สู้กับตระกูลหลีของพวกเขาให้ถึงที่สุดหรือ?
พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่า คนในครอบครัวหยางจริงๆ แล้วก็ไม่รู้เรื่องที่เขามีความรู้ด้านวิทยาการเป็นแพทย์สกัดยา
"โอ้? พูดแบบนี้จริงหรือ? ถึงกับมีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือ?" ลีโหย่วเยียนตกใจอย่างมาก
วิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยา นี่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับร้อยเผ่าแด่หวง
หยางเฉินเห็นลีโหย่วเยียนตกตะลึง จึงรีบพูดว่า "วันนี้ผมมาที่บริษัทค้าขายตระกูลหลี จริงๆ แล้วอยากทำธุรกิจ ซึ่งเกี่ยวข้องกับวิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยานี่แหละครับ"
เมื่อลีโหย่วเยียนได้ยินคำพูดนี้ เขาแทบจะคว้ามือทั้งสองข้างของหยางเฉินเอาไว้ หยางเฉินให้ความประหลาดใจกับเขาอย่างต่อเนื่อง วิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยา? สำหรับสถานที่ห่างไกลอย่างร้อยเผ่าแด่หวงที่ไม่มีปรมาจารย์ยาแม้แต่คนเดียว นี่เป็นสมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว
และหยางเฉินถึงกับยินดีที่จะนำสิ่งนี้มาทำธุรกิจกับพวกเขา?
ลีโหย่วเยียนพยายามอดกลั้นไม่ให้ตัวเองดูตื่นเต้นเกินไป แต่เพื่อนข้างๆ เขาคนนี้ ดูเหมือนจะยังไม่มีประสบการณ์พอ ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายออกมา แสดงให้เห็นถึงความปรารถนาที่จะได้วิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยาอย่างชัดเจน
หยางเฉินรู้สึกดีใจในใจ เขาก็เดาออกถึงความปรารถนาของทั้งสองคนที่มีต่อวิทยาการเป็นแพทย์สกัดยา และความจริงก็คือ เขาก็ตั้งใจจะใช้วิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยา แลกเปลี่ยนกับทรัพยากรบางอย่างที่เขาต้องการ เพราะไม่ว่าที่ไหน ปรมาจารย์ยาก็เกิดมาเพื่อรักษาโรคและช่วยชีวิตคน ร้อยเผ่าแด่หวงไม่มีปรมาจารย์ยา การกระทำของเขาครั้งนี้ ก็ถือว่าเป็นการทำความดีให้กับร้อยเผ่าแด่หวงด้วย
แน่นอนว่า วิทยาการเป็นแพทย์สกัดยาเรียนรู้ได้ยาก เขากล้าขาย แต่ถ้าอยากจะเรียนรู้วิทยาการเป็นแพทย์สกัดยานี้ให้เชี่ยวชาญ ไม่มีทางที่จะเข้าใจได้ภายในสิบปีแปดปีแน่นอน
"คำพูดของน้องหยางเฉิน เป็นความจริงหรือ?" ในใจของลีโหย่วเยียนเกิดความตื่นเต้นอย่างมาก "ถ้าน้องหยางเฉินยินดีที่จะแบ่งปันวิทยาการเป็นแพทย์สกัดยานี้ให้กับตระกูลหลีของเรา ทางบริษัทค้าขายตระกูลหลีจะต้องตอบแทนอย่างงาม ทั้งหินวิญญาณและวัตถุมีค่าจากธรรมชาติ ทางตระกูลหลีของเราจะไม่ตระหนี่แน่นอน"
หยางเฉินรอคอยคำพูดนี้ของลีโหย่วเยียนอยู่พอดี เขาจึงเอ่ยปากพูดว่า "อาจารย์หลีพูดแบบนี้ ผมก็วางใจได้แล้วครับ"
"งั้น...ไม่ทราบว่าวิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยานี้..." ลีโหย่วเยียนกลายเป็นคนพูดไม่ออกขึ้นมา
หยางเฉินยิ้มอย่างสบายๆ แล้วพูดว่า "วิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยานี้ ค่อนข้างลึกลับ หลังจากที่ผู้น้อยได้เรียนรู้มา ก็ถูกผู้ใหญ่ในบ้านกำชับให้เผาทิ้ง ดังนั้นวิธีการเบื้องต้นในการเป็นปรมาจารย์ยานี้ จึงถูกบันทึกอยู่ในสมองของผู้น้อย ถ้าท่านอาจารย์ทั้งสองต้องการ ก็เตรียมตำราหยกเปล่าๆ มาสักอัน ให้ผู้น้อยช่วยบันทึกให้ท่านอาจารย์ทั้งสองด้วยเถอะครับ"
ลีโหย่วเยียนไม่กล้าละเลยในเรื่องนี้ รีบหยิบตำราหยกเปล่าออกมาและส่งให้หยางเฉิน
หยางเฉินรับตำราหยกมา หยิบพู่กันออกมาจากตัว และเริ่มเขียนลงบนตำราหยก
วิธีการเป็นปรมาจารย์ยาเบื้องต้นนั้นเป็นสิ่งที่เขาแต่งขึ้นมาเอง
หากเขาต้องการขายวิธีการเป็นปรมาจารย์ยาเบื้องต้นจริงๆ ก็จะต้องดึงออกมาจากประสบการณ์การเป็นปรมาจารย์ยาของเขา ความรู้อันอุดมสมบูรณ์ของเขานั้นมีค่ามากกว่าวิธีการเป็นปรมาจารย์ยาใดๆ ในโลก!
ด้วยประสบการณ์การเป็นปรมาจารย์ยาของเขา การหลอกพวกคนจากที่รกร้างใหญ่เหล่านี้เป็นเรื่องง่ายดายมาก
หยางเฉินเขียนอย่างง่ายดาย หลายสิบบรรทัดของตัวอักษรขนาดใหญ่ ซึ่งบรรจุความรู้พื้นฐานบางอย่างของการเป็นปรมาจารย์ยา สิ่งเหล่านี้ไม่ครบถ้วน แต่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ทั้งหมด อย่างน้อยก็ทำให้คนในตระกูลหลีเข้าใจวิธีการเบื้องต้นของการเป็นปรมาจารย์ยาได้จริง แต่การจะเรียนรู้วิทยาการเป็นปรมาจารย์ยาจากสิ่งนี้ ก็คงต้องใช้เวลาสิบปีแปดปีเป็นอย่างน้อย
นี่ไม่ใช่เพราะหยางเฉินตระหนี่ ประสบการณ์การเป็นปรมาจารย์ยาของเขานั้นสามารถนำทางคนเข้าสู่วิทยาการเป็นปรมาจารย์ยาได้จริงๆ แต่การจะเรียนรู้การเป็นปรมาจารย์ยา หากไม่มีเทียนฝูจะเป็นไปได้อย่างไร? แม้แต่ในทั้งมณฑลเหนือเขาก็ยังมีปรมาจารย์ยาไม่กี่คน นั่นไม่ใช่เพราะไม่มีวิธีการเรียนรู้การเป็นปรมาจารย์ยา แต่เป็นเพราะเกี่ยวข้องกับเทียนฝู
ในโลกนี้ การทำยานั้นเรียนรู้ได้ง่าย แต่การเป็นปรมาจารย์ยานั้นยากเหมือนการปีนขึ้นสวรรค์
"ขอให้ท่านอาจารย์ทั้งสองได้ตรวจดู!" หยางเฉินพูดอย่างใจเย็น
ลีโหย่วเยียนรีบคว้าตำราหยกมาอย่างใจร้อน ดวงตาค่อยๆ เปล่งประกาย กล่าวได้ว่าเขารู้สึกยินดีอย่างมากกับสิ่งที่หยางเฉินบรรยายไว้
"ข้าเคยออกไปนอกที่รกร้างใหญ่ เคยเห็นปรมาจารย์ยารักษาโรค และโชคดีได้ฟังเขาพูดถึงพื้นฐานของการเป็นปรมาจารย์ยาบ้าง สิ่งที่คุณหยางเฉินกล่าวมานั้นไม่แตกต่างกันเลย ไม่คิดว่าคุณหยางเฉินจะมีเทียนฝูในการเป็นปรมาจารย์ยา เพียงแค่หนึ่งปีก็สามารถรักษาโรคช่วยคนได้แล้ว ช่างหายากจริงๆ" ลีโหย่วเยียนไม่สามารถซ่อนความตกตะลึงในดวงตาได้
เขารู้ว่าตนเองจำเป็นต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางเฉิน
วิทยาการเป็นปรมาจารย์ยานั้นมีค่ามากก็จริง แต่ก็ไม่มีค่าเท่ากับปรมาจารย์ยาที่มีตัวตนจริงๆ
ด้วยประสบการณ์อันอุดมของเขา เขารู้ดีว่าการเรียนรู้การเป็นปรมาจารย์ยานั้นยากเย็นเพียงใด
คนที่สามารถเรียนรู้วิทยาการเป็นปรมาจารย์ยาได้นั้น ไม่สามารถเรียกว่าเป็นเพียง 'อัจฉริยะ' ได้อีกต่อไปแล้ว


## บทที่ 13: หน้าตาเป็นสิ่งที่ให้กันและกัน

ในขณะนี้เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ ลีโหย่วเยียนรับวิธีการเข้าสู่การเป็นปรมาจารย์ยา และเอ่ยปากว่า "หยางเฉินเพื่อนน้อย สามารถไว้วางใจข้าได้ ข้าก็ไม่อาจจะตระหนี่ถี่เหนียวได้ วิธีการเข้าสู่การเป็นปรมาจารย์ยานี้ ข้าได้ตรวจสอบแล้ว เป็นของจริงแน่นอน แต่ไม่ทราบว่าในการทำการค้านี้ หยางเฉินเพื่อนน้อยต้องการอะไร?"
หยางเฉินยิ้มและกล่าวว่า "ผู้น้อยต้องการเพียงทรัพยากรยาวิเศษบางอย่าง หลายสิบชนิด ในด้านปริมาณอาจจะมากสักหน่อย แต่เชื่อว่าบริษัทค้าขายตระกูลหลีน่าจะสามารถจัดหาได้ ผู้น้อยไม่ได้มีความตั้งใจที่จะเรียกร้องมากเกินไป เพียงแต่วิธีการเข้าสู่การเป็นปรมาจารย์ยานี้มีค่ามาก การนำออกมาแลกเปลี่ยนก็ได้รับอนุญาตจากผู้อาวุโสในตระกูลแล้ว หวังว่าท่านผู้อาวุโสทั้งสองจะเข้าใจ"
หยางเฉินตั้งใจพูดถึงคำว่าผู้อาวุโสในตระกูล จริงๆแล้วก็คือการอ้างถึงอำนาจของครอบครัวหยาง
"ฮ่าๆ หยางเฉินเพื่อนน้อยพูดเล่นแล้ว แม้ว่าบริษัทค้าขายตระกูลหลีของเราจะไม่ใช่บริษัทที่ดีที่สุดในที่รกร้างใหญ่ แต่ก็กล้าพูดได้ว่าการตอบสนองความต้องการของหยางเฉินเพื่อนน้อยและผู้อาวุโสในตระกูลไม่ใช่เรื่องยาก" ลีโหย่วเยียนกล่าว
หยางเฉินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นก็บอกถึงทรัพยากรยาวิเศษทั้งหมดที่ต้องการ
เมื่อพูดถึงทรัพยากรยาวิเศษหลายสิบชนิด ลีโหย่วเยียนก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ทรัพยากรยาวิเศษเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่หายากมาก แต่ก็อยู่ในวิสัยที่ตระกูลหลีของพวกเขาจะรับได้ เห็นได้ชัดว่าหยางเฉินคนนี้มาอย่างมีการเตรียมตัวมาก่อน
หลายสิบชนิดรวมกันแล้ว ทำให้บริษัทค้าขายตระกูลหลีของพวกเขาต้องเสียเลือดเสียเนื้อครั้งใหญ่ แต่เมื่อพิจารณาถึงข้อดีข้อเสียแล้ว ลีโหย่วเยียนก็ไม่มีความคิดที่จะปฏิเสธ
ไม่นาน ลีโหย่วเยียนก็พูดอย่างร่าเริงว่า "ดี ทรัพยากรเหล่านี้ที่หยางเฉินเพื่อนน้อยต้องการ บริษัทค้าขายตระกูลหลีของเรามีทั้งหมด แต่ว่าการรวบรวมให้ครบต้องใช้เวลาสักหน่อย เป็นอย่างนี้แล้วกัน ถ้าหยางเฉินเพื่อนน้อยไว้วางใจ ภายในเจ็ดวัน ทรัพยากรเหล่านี้ บริษัทค้าขายตระกูลหลีของเราจะนำมาส่งถึงบ้านให้หยางเฉินเพื่อนน้อยด้วยตัวเอง"
แม้จะไม่ได้รับทรัพยากรในทันที หยางเฉินก็มีความไม่พอใจ แต่ก็ไม่แสดงออกทางสีหน้า พูดอย่างอ่อนโยนว่า "ท่านผู้อาวุโสทั้งสองเกรงใจแล้ว ชื่อเสียงของบริษัทค้าขายตระกูลหลี ผู้น้อยก็เชื่อใจอยู่แล้ว"
"ถ้าเป็นเช่นนั้น การค้านี้ก็ถือว่าตกลงกันแล้ว ไม่ทราบว่าหยางเฉินเพื่อนน้อยมีความสนใจจะนั่งพักสักครู่ที่นี่ไหม?" ลีโหย่วเยียนยิ้มบางๆ กล่าว
"เกรงว่าจะไม่สามารถตอบรับน้ำใจของท่านผู้อาวุโสได้ สาวใช้ของข้ายังรออยู่ข้างนอก หากนานไปก็อาจจะเป็นห่วง จึงไม่ขออยู่นานแล้ว" หยางเฉินยังคงไม่อยากนั่งอยู่กับคนที่สามารถควบคุมชีวิตและความตายของตัวเองได้นานๆ จึงหาข้ออ้างและคิดจะลุกขึ้นจากไป
ลีโหย่วเยียนไม่มีท่าทีที่จะยุ่งยาก ลุกขึ้นพูดว่า "งั้นข้าจะส่งหยางเฉินเพื่อนน้อย!"
"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสทั้งสองมาก"
หลังจากนั้น หยางเฉินได้รับผลไม้ไฟแดงและคำสัญญาจากบริษัทค้าขายตระกูลหลี แล้วก็จากไปพร้อมกับกู่หมิงเยว่
มองไปทางที่หยางเฉินจากไป ผู้อาวุโสตระกูลหลี่ทั้งสองก็จมอยู่ในความคิด
"พี่ชาย เจ้าหนุ่มคนนี้อ้าปากขอมากเกินไปแล้ว ทรัพยากรมากมายขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงว่าจะพลิกบริษัทค้าขายตระกูลหลีของเราจนหงายหลัง แต่ก็กลืนกินทรัพยากรล้ำค่าของสมาคมเราไปไม่น้อยเลย" ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างๆ ลีโหย่วเยียนกล่าว เขาคือน้องชายคนที่สองของลีโหย่วเยียน ลีโยวเริน
ลีโหย่วเยียนยิ้มพลางกล่าวว่า "เจ้าหนุ่มนั่นก็ได้มอบวิธีการเป็นผู้เข้าใหม่ของปรมาจารย์ยาให้เราไม่ใช่หรือ"
"ที่จริงแล้ว ถ้าให้ผมพูด วิธีการเป็นผู้เข้าใหม่ของปรมาจารย์ยานั้นแม้จะมีค่า แต่เขาก็ยังขาดประสบการณ์อย่างเห็นได้ชัด ถึงกับส่งมอบออกมาล่วงหน้า เราไม่จำเป็นต้องพูดถึงกฎเกณฑ์ของโลกแห่งนักพเนจรมากมายกับพวกเขาหรอก" ลีโยวเรินไม่พอใจวิธีการของลีโหย่วเยียนอย่างมาก
อย่างไรก็ตาม การจัดการกับเด็กหนุ่มที่อยู่ในขั้นตอนการฝึกกายระดับหนึ่ง ลีโหย่วเยียนแสดงออกว่าสุภาพเกินไปหน่อย
ลีโหย่วเยียนถอนหายใจ "น้องชาย เจ้าเห็นแต่เพียงผิวเผิน แต่ไม่เห็นรายละเอียดลึกๆ เจ้าเห็นว่าเด็กคนนี้ดูโง่เขลา เหมือนไม่มีประสบการณ์ แต่เจ้าหนุ่มคนนี้ฉลาดนักแล เจ้าคิดว่าเขาส่งมอบข้อมูลของวิทยาการเป็นแพทย์สกัดยาจริงๆ หรือ? ใช่ เขาส่งมอบมา แต่เจ้าดูข้อความในนั้นสิ ทุกประโยคล้วนมีความหมายแฝง เด็กคนนี้ชัดเจนว่าเก็บบางอย่างไว้"
"เขากล้าหลอกพวกเราหรือ?"
"หลอก? ฮ่ะๆ พูดว่าหลอกคงไม่ถูก วิธีการปรมาจารย์ยานั้น เขาส่งมอบให้เราจริงๆ แต่เขาแค่ไม่ได้ส่งมอบทั้งหมดเท่านั้นเอง อย่างมากก็แค่ให้เราหนึ่งในสามของเนื้อหาทั้งหมด" ลีโหย่วเยียนลูบเคราของตน
"แค่หนึ่งในสามของเนื้อหา? พี่ชายยังปล่อยให้เขาอ้าปากขอมากขนาดนั้นอีกหรือ?" ลีโยวเรินงุนงงขึ้นมา
ลีโหย่วเยียนพูดอย่างหงุดหงิด: "น้องชาย นี่แหละที่เธอไม่เข้าใจ ลองคิดให้ดี ๆ สิ การที่ตระกูลหยางยอมขายวิธีการทำยาให้เรา ก็นับว่ายากมากแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่วิธีการทำยานั่น แม้ว่าเด็กคนนั้นจะมอบวิธีทำยาทั้งหมดให้ คิดว่าเราจะเรียนรู้ได้หรือ?"
"ขอบอกตามตรง การเป็นปรมาจารย์ยาเป็นเรื่องยากที่สุด แค่เริ่มต้นก็ยากเหมือนปีนขึ้นสวรรค์แล้ว ถ้ามันง่ายขนาดนั้น เคยได้ยินไหมว่ามีคนในครอบครัวหยางนอกจากหยางเฉินที่เรียนรู้วิชาทำยาได้? ไม่มีเลย ไม่มีแม้แต่คนเดียว! พูดง่าย ๆ คือมีแค่หยางเฉินคนเดียวที่เรียนรู้ได้"
ลีโยวเรินยังคงไม่ยอมรับ: "การเป็นปรมาจารย์ยายากขนาดนั้นเลยหรือ?"
"ไม่ใช่แค่ยาก ถ้าไม่ยาก คิดว่าทำไมร้อยเผ่าแด่หวงของเราถึงไม่มีปรมาจารย์ยาสักคน? คิดว่าคนที่ออกจากที่รกร้างใหญ่ไปไม่มีโอกาสบ้างหรือ? เมื่อหลายร้อยปีก่อน ที่รกร้างใหญ่ของเราเคยมีปรมาจารย์ยาคนหนึ่ง แต่ในเผ่าของปรมาจารย์ยาคนนั้น นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีปรมาจารย์ยาคนที่สองเลย นี่หมายความว่าอะไร? การเป็นปรมาจารย์ยาต้องการเทียนฝูที่สูงมาก ไม่ใช่ว่าอยากเรียนก็เรียนได้" ลีโหย่วเยียนส่ายหัว
จากนั้นเขาก็พูดต่อ: "ดังนั้น นี่จึงเป็นเหตุผลที่เราต้องเอาใจเขา เด็กคนนี้เป็นปรมาจารย์ยา ในอนาคตจะต้องเป็นคนที่เผ่าต่าง ๆ ต้องการเอาใจแน่นอน ตระกูลหยางจะต้องทะนุถนอมเขาเหมือนสมบัติล้ำค่า ถ้าเราสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาไว้ก่อน วันหนึ่งเมื่อเราบาดเจ็บ ก็จะต้องขอความช่วยเหลือจากเขา ทรัพยากรเหล่านี้ที่ส่งให้เขาไปก่อน จะนับเป็นอะไรได้? ต้องรู้ว่าพวกเราที่เป็นผู้เชี่ยวชาญขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ เมื่อบาดเจ็บแล้ว การรักษาเป็นเรื่องที่ยุ่งยากที่สุด"
ลีโยวเรินจึงเข้าใจในที่สุด: "พี่ชาย ท่านมองการณ์ไกลจริง ๆ พูดถึงเจาเซียวเหวิน..."
"ตำแหน่งปรมาจารย์ยาของหยางเฉินถือว่าแน่นอนแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าเด็กน้อยคนหนึ่งจะสามารถหลอกตาข้าได้ ระหว่างปรมาจารย์ยาคนหนึ่งกับหัวหน้าผู้ควบคุมที่ไม่ใช่คนในตระกูล ฮึ ฮึ น้องชาย เจ้าควรรู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากันนะ เรื่องนี้ฝากเจ้าจัดการด้วย อย่าให้ครั้งหน้าที่หยางเฉินมาสมาคมของเรา ดูไม่ดีเกินไป หน้าตาเป็นสิ่งที่ทั้งสองฝ่ายต้องให้ซึ่งกันและกัน" ลีโหย่วเยียนพูดอย่างกระชับ
"ครับ พี่ชาย ผมเข้าใจแล้ว" ลีโยวเรินเลียริมฝีปาก
เสียงสนทนาของสองคนในห้องโถงใหญ่ของสมาคม เจาเซียวเหวินจะไม่ได้ยินได้อย่างไร?
ผู้อาวุโสสองคนของตระกูลหลีไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเขาเลย!
ลีโยวเรินในตอนนี้ได้มาถึงด้านหน้าของเขาแล้ว เขาหัวเราะเยาะและพูดว่า "เจาเซียวเหวิน ไม่เลวนี่ คิดว่าสมาคมของตระกูลหลีเป็นของเจาเซียวเหวินแล้วหรือ? เอาละ คำพูดของพี่ชายฉันเมื่อครู่คุณก็เข้าใจแล้ว ถ้ารู้จักที่ทางของตัวเองก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามายืนขวางหูขวางตาอยู่ที่นี่"
"ไม่ ไม่นะ ท่านผู้อาวุโส ข้าเจาเซียวเหวินอาศัยตำแหน่งหัวหน้าผู้ควบคุมนี้เลี้ยงชีพอยู่นะ ท่านห้ามไล่ข้าออกไปเด็ดขาด หยางเฉินก็แค่คนตัวเล็กๆ แม้ว่าข้าจะทำให้เขาโกรธ ท่านก็ไม่ควรไล่ข้าออกจากสมาคมของตระกูลหลีนี่ ข้าทำงานหนักให้กับสมาคมของตระกูลหลีมาหลายปี ถึงแม้จะไม่มีผลงานใหญ่โต แต่ก็มีความเหนื่อยยากนะ" เจาเซียวเหวินร้อนใจจนน้ำตาไหลออกมา
ลีโยวเรินแค่นเสียงอย่างเย็นชา "ปรมาจารย์ยาในสายตาเจ้ายังเป็นแค่คนตัวเล็กๆ งั้นเจ้าคิดว่าตัวเองเป็นอะไร? รีบไสหัวไปกับข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเจ้าอาจจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะหนีไปด้วยซ้ำ"
เจาเซียวเหวินรู้สึกหนาวเหน็บในใจ และหมดหวังอย่างสิ้นเชิง เขารู้ว่าสิ่งที่ลีโยวเรินพูดไม่ได้มีความล้อเล่นแม้แต่น้อย
ตระกูลหลีตั้งใจจะไล่เขาออกไปจริงๆ
เขาจะคาดคิดได้อย่างไรว่า คนที่เขาเคยคิดว่าเป็นคนอ่อนแอไร้ค่า กลับกลายเป็นคนที่ตัดสินอนาคตของเขาในชั่วพริบตา?
...
ตอนนี้หยางเฉินได้กลับมาที่บ้านของครอบครัวหยางแล้ว เขาไม่รู้ว่าพี่น้องลีโหย่วเยียนตั้งใจจะเอาใจเขาแล้ว ตอนนี้เขาคิดแต่เรื่องการทำยาแรงโน้มถ่วงเท่านั้น ผลไม้ไฟแดงหนึ่งลูกในมือ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะเป็นยาแรงโน้มถ่วงอีกหนึ่งเม็ด เป็นหลักประกันที่จะเข้าสู่ขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 ในทันที
ตอนนี้ใกล้ถึงเวลา 'พิธีอุปสมบท' มากขึ้นเรื่อยๆ หยางเฉินไม่กล้าประมาท การสร้างความประทับใจอย่างยิ่งใหญ่ในพิธีอุปสมบทเป็นสิ่งที่เขาวางแผนไว้ในใจ ขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 นี้ก็เป็นเพียงพื้นฐานสำหรับการสร้างความประทับใจอย่างยิ่งใหญ่ในพิธีอุปสมบทเท่านั้น
ต้องรู้ว่าในครอบครัวหยาง แม้ว่าทางการหลอมยาหยานของหยางเฮิงจะแข็งแกร่งที่สุด แต่ระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของเขาก็นับว่าธรรมดาในครอบครัวหยาง เพียงเพราะเป็นนักฝึกวิชาเต้าและวิชาปราบดาบคู่ขนาน จึงทำให้หยางเฮิงได้รับฉายาว่าเป็นอัจฉริยะ
ในครอบครัวหยาง คนที่มีระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์แข็งแกร่งกว่าหยางเฮิงมีไม่น้อย บางคนถึงขั้นน่าตกใจที่บรรลุถึงขั้นเหลียนถีเจี้ยง 3 และยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนที่อยู่ในสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ด้วย
หยางเฉินแน่นอนว่าไม่กล้าประมาท ข้อได้เปรียบทั้งหมดของเขาอยู่ที่การทำยาและการใช้ทรัพยากร ตอนนี้เขาจำเป็นต้องใช้ข้อได้เปรียบเหล่านี้ให้ดีที่สุด
"น่าเสียดายที่ทรัพยากรของตระกูลหลียังไม่สามารถส่งมาที่นี่ได้ในเร็วๆ นี้ ถ้าได้รับทรัพยากรเหล่านั้นจากตระกูลหลี แม้ว่าฉันจะไม่สามารถทำการอาบยาที่สมบูรณ์แบบที่สุดในใจฉันได้ แต่การทำให้สำเร็จสองสามส่วนก็น่าจะไม่มีปัญหา" หยางเฉินพึมพำ
ในที่รกร้างใหญ่ของชนเผ่าต่าง ๆ นี้ ทรัพยากรหายากมาก การได้รับผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดจากการอาบยาก่อนที่จะเข้าสู่ขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ เรื่องนี้ก็ต้องขึ้นอยู่กับโชคชะตาแล้ว เพราะในโลกภายนอก การอาบยาก็เป็นเพียงสิ่งที่สำนักและตระกูลใหญ่ๆ เท่านั้นที่สามารถทำได้
"ตอนนี้เริ่มการปรุงยาแรงโน้มถ่วง" หยางเฉินดวงตาเปล่งประกาย
ความคิดนี้ผุดขึ้นมา หยางเฉินไม่รอช้า โยนวัตถุดิบที่เตรียมไว้ลงไปในเตาตำรับยา
ผลไม้ไฟแดงเป็นหลัก วัตถุดิบอื่นๆเป็นรอง ไม้ควบคุมไฟลุกไหม้อยู่...
...
"คุณหนู ท่านกลับมาแล้ว" กู่หมิงเยว่เห็นหยางไจ๋ถวี่กลับมาแต่ไกล รีบทักทายทันที "คุณหนู ไปไหนมาหลายวันนี้คะ?"
หยางไจ๋ถวี่กลับมาอย่างสง่างาม ไม่รู้ว่าไปไหนมา กระโปรงลายดอกขาดเป็นรูใหญ่สองรู ใบหน้าเปื้อนดิน ไม่มีท่าทางสตรีที่ควรมีเลย แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าหยางไจ๋ถวี่กำลังจับห่านตัวใหญ่ไว้ในมือ
หยางไจ๋ถวี่กลับมาอย่างภาคภูมิใจ ยิ้มเผยฟันขาว "เป่าเอ่อชอบกินห่านตุ๋นมากที่สุด ครั้งที่แล้วกินหมดไม่ใช่เหรอ? ฉันไปล่ามาจากภูเขาสัตว์ประหลาดอีกหลายตัว ดูห่านพวกนี้สิ อ้วนพีเชียว"
เป่าเอ่อที่เธอพูดถึงก็คือหยางเฉินนั่นเอง
กู่หมิงเยว่กะพริบตาสวย พูดอย่างเป็นห่วง "คุณหนู ข้าได้ยินว่าภูเขาสัตว์ประหลาดอันตรายมากนะคะ"
"อันตรายแล้วไง เป่าเอ่อชอบกินห่านตุ๋น ถึงอันตรายแค่ไหนฉันก็ต้องไป" หยางไจ๋ถวี่บีบเนื้อห่านอย่างยินดี ราวกับเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของหยางเฉิน "อ้อใช่ ตอนนี้เป่าเอ่อกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?"
"นายท่านปิดตัวเองอยู่หลายวันแล้วค่ะ ได้ยินว่ากำลังฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ หล่อหลอมร่างกาย" กู่หมิงเยว่พูดอย่างระมัดระวัง "คุณหนู หม่อมฉันสงสัยว่าครั้งนี้นายท่านกลับใจจริงๆ ท่านไม่รู้หรอกค่ะ ตอนนี้หม่อมฉันเริ่มชื่นชมนายท่านแล้ว อยู่ข้างหลังเขาแล้วรู้สึกปลอดภัยมาก"
หยางไจ๋ถวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ พูดอย่างงงๆ "เธอบอกว่าเขาปิดตัวเองกี่วันแล้ว?"
"สามวันแล้วค่ะ ไม่ได้ออกมาเลย หม่อมฉันกลัวนายท่านจะหิว แอบเอาข้าวไปวางไว้ที่หน้าต่างหลายชาม แต่นายท่านก็ไม่ได้กินเลย" กู่หมิงเยว่พูดอย่างระมัดระวัง
หยางไจ๋ถวี่เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดอย่างเสียใจ "เธอไม่ต้องพูดอีกแล้ว"
"คุณหนู เป็นอะไรไปหรือคะ?"
"พอได้ยินว่าเป่าเอ่อฝึกศิลปะการต่อสู้ ฉันก็นึกถึงความเหนื่อยยากและความเจ็บปวดตอนที่เขาฝึก พอคิดว่าเขาทุกข์ ฉันก็อยากร้องไห้ ไม่กินไม่ดื่มสามวัน ฝึกอะไรกัน ให้พี่สาวทำให้ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ?" หยางไจ๋ถวี่หยิบมีดสับผักออกมาจากที่ไหนไม่รู้ "ไม่พูดแล้ว ฆ่าห่านสองตัวนี้แล้วตุ๋นก่อนดีกว่า ไม่งั้นใจไม่สงบ"


## บทที่ 14: น้องชายฉัน น่าจะเป็นอัจฉริยะ

หยางไจ๋ถวี่ตามใจหยางเฉินมากเกินไป กู่หมิงเยว่ก็สามารถมองออกได้บ้าง
ทั้งตระกูลหยางใครบ้างไม่รู้ว่าหยางไจ๋ถวี่รักและทะนุถนอมหยางเฉินขนาดไหน? แม้แต่หยางเฉินจะมีรอยขีดข่วนเล็กๆ น้อยๆ หยางไจ๋ถวี่ก็จะเจ็บปวดใจจนแทบตาย หยางเฉินเติบโตขึ้นมาภายใต้การปกป้องของหยางไจ๋ถวี่มาตั้งแต่เด็ก
พูดถึงหยางเฮิงนั่น เขาก็แค่กล้าพูดเย้ยหยันหยางเฉินเท่านั้น อย่างมากก็แค่ท้าประลองการทำยา ถ้าเขากล้าแตะต้องหยางเฉินแม้แต่เส้นผมเดียว หยางไจ๋ถวี่ก็จะสู้ตายกับครอบครัวของหยางเฮิง แม้ว่าพ่อของหยางเฮิงจะเก่งกว่าหยางไจ๋ถวี่ ก็ไม่กล้าไปยุ่งกับหยางไจ๋ถวี่อย่างแน่นอน เพราะเมื่อผู้หญิงคนนี้โกรธขึ้นมาจริงๆ ก็ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้
พูดง่ายๆ คือ ถ้าคุณกล้ารังแกน้องชายของฉัน คุณต้องเอาชีวิตฉัน หรือไม่ฉันก็จะเอาชีวิตคุณ
ถ้าหยางไจ๋ถวี่โกรธจริงๆ แม้แต่วัวเก้าตัวก็ดึงกลับมาไม่ได้
กู่หมิงเยว่ก็ไม่รู้ว่าการที่หยางเฉินมีพี่สาวที่เหี้ยมโหดถึงขนาดนี้ แต่ก็ปกป้องเขาขนาดนี้ เป็นเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่
ตอนนี้หยางเฉินทุ่มเทเต็มที่กับการปิดกั้นและฝึกฝน ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอก เขาได้ทำยาแรงโน้มถ่วงสำเร็จแล้ว และกินยาแรงโน้มถ่วงลงไปตั้งแต่เนิ่นๆ ตอนนี้เข้าสู่สถานะการสกัดยาด้วยเพลิงเข้าสู่ร่างกายอย่างเป็นทางการแล้ว และระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ก็กำลังเพิ่มขึ้นทีละขั้นๆ
สำหรับหยางเฉินแล้ว การทำยาแรงโน้มถ่วงไม่ใช่เรื่องยากเลย
ตราบใดที่มีวัตถุดิบ หยางเฉินก็กล้ารับประกันว่าจะทำยาสำเร็จ
น่าเสียดายที่มีผลไม้ไฟแดงเพียงลูกเดียว ถ้าสามารถทำยาแรงโน้มถ่วงได้หลายเม็ด แม้ว่าหลังจากกินยาแรงโน้มถ่วงหนึ่งเม็ดแล้วประสิทธิภาพจะลดลงอย่างมาก แต่รับรองว่าเขาจะเข้าสู่ระดับที่สามของอาณาเขตกลั่นกายได้อย่างไม่มีปัญหา
อย่างไรก็ตาม ยาแรงโน้มถ่วงหนึ่งเม็ดก็เพียงพอที่จะทำให้หยางเฉินเข้าสู่ขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 และมีแนวโน้มที่จะบุกเข้าสู่ขั้นที่สามได้อย่างแน่นอน
หลังจากผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม สีหน้าของหยางเฉินค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ ในตอนนี้เขาลืมตาขึ้นทันที พลังทั่วร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าหลังจากผ่านการกลั่นกรองของยาแรงโน้มถ่วง เขาได้ก้าวจากระดับแรกในการแปลงร่างกายเข้าสู่ขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 แล้ว
ตอนนี้เขามีพละกำลังมากกว่าห้าร้อยชั่ง
ระดับแรกในการแปลงร่างกาย มีพละกำลังหนึ่งร้อยชั่ง
ขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 มีพละกำลังสี่ร้อยชั่ง
หลังจากนั้น แต่ละระดับจะเพิ่มพละกำลังขึ้นสามร้อยชั่ง
และตอนนี้หยางเฉินอยู่ในช่วงกลางถึงปลายของขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 หากสามารถทะลุขีดจำกัดเจ็ดร้อยชั่งได้ เขาก็จะเข้าสู่ระดับที่สามของอาณาเขตกลั่นกาย
"ทั้งร่างกายเต็มไปด้วยพลัง ความรู้สึกแบบนี้ ไม่เคยมีในชาติก่อนเลย" หยางเฉินถอนหายใจอย่างรำพึงรำพัน ในใจรู้สึกทึ่ง
ในชาติก่อน เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง แม้แต่พละกำลังหนึ่งร้อยชั่งก็ยากเย็นสำหรับเขา ไม่ต้องพูดถึงพละกำลังห้าร้อยชั่งในตอนนี้
ห้าร้อยจิ้นของกำลังหมายความว่าอะไร?
หมายความว่าเขาสามารถทำลายหินยักษ์ได้ด้วยการชกเพียงครั้งเดียว
หยางเฉินพึมพำว่า: "น่าเสียดายที่วัตถุดิบในการทำยาแรงโน้มถ่วงมีจำกัด ตอนนี้ฉันสามารถเข้าสู่ขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 ได้เท่านั้น และอุปกรณ์การทำยาของฉันก็ง่ายมาก ไม่มีไฟประหลาดหรือไฟแห่งชีวิต เตาตำรับยาก็เป็นเตาธรรมดาที่สุด และไม่มีห้องตุ๋นยาเฉพาะด้วย"
ไฟประหลาดและเตาตำรับยาล้วนเป็นสมบัติที่ช่วยในการทำยา
การควบคุมไฟเป็นขั้นตอนที่สำคัญมาก หากมีไฟประหลาด ก็จะทำให้งานสำเร็จได้ครึ่งหนึ่ง และเตาตำรับยาที่มีค่าก็เช่นเดียวกัน
ทั้งสองอย่างนี้เป็นสิ่งที่หาได้ยาก โดยเฉพาะไฟประหลาดที่หายากที่สุด ในชาติก่อนหยางเฉินมีไฟประหลาดชื่อว่า 'ไฟทองไทหยวน' ซึ่งเป็นประเภทแปลกในบรรดาไฟประหลาด เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อให้ได้มา ในชาตินี้ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบกับไฟประหลาดอีกหรือไม่
สำหรับนักปรุงยาแดนระดับสูงสุด ไฟประหลาดเป็นสิ่งจำเป็น และยังเป็นสัญลักษณ์แสดงตัวตนของช่างทำยาอีกด้วย
"ไฟประหลาดและเตาตำรับยาเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับช่างทำยา แต่น่าเสียดายที่เป็นไปไม่ได้ที่จะหาทั้งสองอย่างนี้ในเวลาอันสั้น ถ้าอยากลดภาระในการทำยาและทำให้การทำยาง่ายขึ้น ก็ต้องใช้ห้องตุ๋นยาของท่านปู่หยางที่สองเท่านั้น" หยางเฉินหัวเราะอย่างเศร้าๆ
ด้วยมาตรฐานการตำนานยาของเขา โอกาสที่ยาแรงโน้มถ่วงจะเป็นยาแน่นอนคือร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่ประโยชน์ของห้องตุ๋นยาเป็นสิ่งที่ช่างทำยาทุกคนต้องการ เพราะห้องตุ๋นยาสามารถทำให้กระบวนการทำยาง่ายขึ้น
"ดูเหมือนว่าถ้ามีโอกาส ฉันต้องไปเยี่ยมท่านปู่หยางที่สองอีกครั้ง" หยางเฉินคิดในใจ
"กรึ๊บกรึ๊บ..."
"อ่า ท้องหิวนิดหน่อย" หยางเฉินแสดงสีหน้าอายๆ
...
แม้ว่าเขาจะก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ แต่เฉพาะผู้ที่บรรลุถึงขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้เท่านั้นที่สามารถหลีกเลี่ยงการกินอาหารได้ สำหรับคนในขั้นตอนการฝึกกายอย่างเขา การกินอาหารและดื่มน้ำทุกวันยังคงจำเป็น อย่างมากก็แค่อดทนได้นานกว่าคนทั่วไปเท่านั้น แต่หลังจากไม่ได้กินอาหารติดต่อกันสามวัน หยางเฉินก็หิวมาก
บนโต๊ะอาหาร หยางไจ๋ถวี่ได้เตรียมห่านตุ๋นเรียบร้อยแล้ว และยังมีอาหารเคียงทั้งโต๊ะที่เธอและกู่หมิงเยว่เตรียมไว้
"กินเร็วๆ เถอะ รีบกินสิ เธอไม่ได้กินอาหารมาสามวันแล้ว ต้องหิวมากแน่ๆ" หยางไจ๋ถวี่พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
กู่หมิงเยว่กะพริบตาโตๆ แม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไร แต่ความหมายก็ไม่ต่างจากหยางไจ๋ถวี่เท่าไหร่ เมื่อเห็นหยางเฉินฝึกฝนอยู่ในห้องสามวันติดต่อกันโดยไม่ออกไปไหนเลย ในใจก็รู้สึกกังวลมาก ต้องรู้ว่าก่อนหน้านี้หยางเฉินไม่เคยตั้งใจขนาดนี้มาก่อนเลย
หยางเฉินมองห่านตุ๋นตรงหน้า แล้วมองหยางไจ๋ถวี่และกู่หมิงเยว่อีกครั้ง ความรู้สึกเศร้าใจราวกับน้ำที่ไหลเข้าสู่หัวใจของเขา ทำให้เขาถอนหายใจเบาๆ ในใจ
ดูเขาแต่งตัวดูดีมีสไตล์ แต่ดูหยางไจ๋ถวี่สิ? กระโปรงของน้องสาวสกปรกมอมแมม ไม่รู้ว่าไปต่อสู้กับใครมา ชายกระโปรงยังขาดเป็นรูด้วย ส่วนกู่หมิงเยว่ก็เป็นอย่างที่เขารู้จักเธอมาตั้งแต่แรก แทบจะไม่เคยเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย
หยางเฉินในชาติก่อนเคยพบผู้หญิงมามากมาย ความรักสวยรักงามเป็นธรรมชาติของผู้หญิง มีผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่ชอบแต่งตัวให้สวยงาม? แต่หยางไจ๋ถวี่และกู่หมิงเยว่ล่ะ? พวกเธอไม่รักสวยรักงามหรือ? ไม่ใช่ พวกเธอเอาสิ่งที่ดีกว่าให้กับเขา เขาแต่งตัวหล่อเหลา แต่กลับทำให้สองคนนี้ลำบาก
สังเกตเห็นรายละเอียดเหล่านี้ หยางเฉินกำมือแน่น ในใจตัดสินใจแล้ว ถ้าผู้หญิงรอบข้างเขาไม่สามารถมีชีวิตที่ดีได้ การที่เขาหยางเฉินได้เกิดใหม่ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย
คิดได้ดังนั้น หยางเฉินก็มีแนวคิดแล้ว
ในตอนนั้นเอง หยางไจ๋ถวี่พูดอย่างระมัดระวังว่า "เฉิน พี่มีเรื่องจะบอก"
"เรื่องอะไรหรือ?" หยางเฉินถามอย่างสงสัย
"คือว่า... เธออย่าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เลยนะ ปิดกั้นตัวเองสามวันติด สีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว" หยางไจ๋ถวี่พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
หยางเฉินถอนหายใจเบาๆ "พี่สาว พี่คอยห้ามผมไม่ให้ก้าวเข้าสู่เส้นทางของนักสู้ แต่ความทุกข์ยากเหล่านี้ พี่ก็ค่อยๆ ผ่านมันมาทีละก้าวเหมือนกันไม่ใช่หรือ?"
หยางไจ๋ถวี่ส่ายหัวไปมาเหมือนลูกกลิ้ง พูดอย่างพยายามอธิบาย "ที่รัก พวกเราไม่เหมือนกัน พี่ฝึกมาตั้งแต่เด็ก และความจริงก็คือการฝึกศิลปะการต่อสู้ต้องเริ่มฝึกพื้นฐานตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้เธออายุขนาดนี้แล้ว ถ้าฝึกต่อไปก็ยากที่จะตามทันคนรุ่นเดียวกันได้"
หยางเฉินหัวเราะเบาๆ "พี่สาว นั่นไม่แน่นะ"
"ไม่แน่ยังไง?" หยางไจ๋ถวี่กะพริบตาปริบๆ
"จริงๆ แล้วสามวันที่ผ่านมา การที่ผมปิดกั้นตัวเองเพื่อฝึกฝน ก็ไม่ได้ไร้ผลหรอกนะ" หยางเฉินพูดพร้อมรอยยิ้ม
หยางไจ๋ถวี่ถึงแม้จะดูห้าวๆ แต่ก็ไม่ได้โง่ เมื่อได้ยินก็เข้าใจทันที จึงพูดว่า "สามวัน จะฝึกอะไรได้ล่ะ?"
ต้องรู้ว่าการฝึกพื้นฐานสำหรับผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้นั้นสำคัญมาก บ่อยครั้งที่เด็กอายุสี่ห้าขวบเริ่มฝึกพื้นฐานและขัดเกลาศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่เล็ก ก็ต้องใช้เวลาถึงเจ็ดแปดขวบถึงจะเข้าสู่ระดับแรกในการแปลงร่างกาย ถ้าสามารถบรรลุถึงขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 ก็ถือว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว
ยิ่งไปต่อยิ่งยาก โดยทั่วไปการบรรลุถึงขั้นที่เก้าหรือเฉียนเฟิงของการแปลงร่างกาย อาจต้องใช้เวลาถึงสี่สิบห้าสิบปี ส่วนการทะลุผ่านการแปลงร่างกายไปสู่ขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ ยิ่งต้องอาศัยโชคชะตาเป็นอย่างมาก ในครอบครัวหยาง แทบไม่มีใครที่อยู่ในขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้เลย จะเห็นได้ว่าการบรรลุถึงขั้นนั้นหายากแค่ไหน
แม้ว่าการแปลงร่างกายจะไม่หายากเท่าขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ แต่ก็ต้องฝึกพื้นฐานตั้งแต่เด็กและค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้นเท่านั้น หยางไจ๋ถวี่จึงไม่รู้จริงๆ ว่าน้องชายของเธอจะฝึกอะไรได้ในสามวันนี้
หยางเฉินยิ้มอย่างสงบนิ่ง "พี่สาว หมิงเยว่ ตามผมมาที่ลานบ้านกันเถอะ"
พูดจบ หยางเฉินก็หัวเราะเสียงดัง ก้าวเข้าไปในลานบ้าน
ในลานมีหินที่มีน้ำหนักต่างกันวางอยู่ หินเหล่านี้ถูกผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้เรียกสั้นๆ ว่า 'หินฝึกกำลัง' มักใช้ในการฝึกฝน อีกหน้าที่หนึ่งคือใช้ทดสอบพลังของผู้ที่อยู่ในขั้นการแปลงร่างกาย เช่น ถ้าใครสามารถยกหินหนัก 300 ชั่งได้ แสดงว่าเขาได้เข้าสู่จุดสูงสุดของระดับแรกในการแปลงร่างกายแล้ว และอยู่ไม่ไกลจากระดับที่สองด้วย
พิธีอุปสมบทของครอบครัวหยางก็อาศัยหินฝึกกำลังเพื่อทดสอบพละกำลังและความสำเร็จปัจจุบันของเยาวชนในตระกูล อย่างอัจฉริยะเช่นหยางเฮิงส่วนใหญ่จะทดสอบทุกวัน
หยางไจ๋ถวี่ในฐานะอัจฉริยะสตรีของครอบครัวหยาง ในลานบ้านก็ย่อมมีสิ่งเหล่านี้
ตั้งแต่ก้อนหินห้าสิบชั่งไปจนถึงหินยักษ์หนักหนึ่งพันห้าร้อยชั่ง ในลานบ้านมีทั้งหมด
หยางเฉินยืนไขว้หลังอยู่ในลานบ้านในขณะนี้: "พี่สาว ผมจะใช้หินฝึกกำลังเพื่อทดสอบพลังของผมตอนนี้ พวกคุณสองคนดูอยู่ข้างๆก็พอ"
หยางไจ๋ถวี่พูดอย่างกังวล: "ที่รัก อย่าฝืนเกินไป เริ่มจากอันห้าสิบชั่งก่อน! การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ต้องค่อยๆ ทำ..."
เธอพูดพึมพำมากมายอยู่ข้างๆ แต่หยางเฉินดูเหมือนจะไม่ได้ยินสักคำ เดินผ่านก้อนหินห้าสิบชั่งไปเรื่อยๆ แล้วก็... หนึ่งร้อยชั่ง หนึ่งร้อยห้าสิบชั่ง สองร้อยชั่ง...
"คุณ...คุณหนู นายท่านเขา..." กู่หมิงเยว่ยืนไม่ติดอย่างกระวนกระวาย
หยางไจ๋ถวี่ทั้งคนก็อึ้งไป เธอไม่รู้ว่าหยางเฉินจะทำอะไร จริงๆแล้ว ถ้าหยางเฉินยกก้อนหินห้าสิบชั่งได้ เธอก็คงจะดีใจกระโดดตัวลอยแล้ว เพราะอย่างน้อยก็แสดงว่าน้องชายของเธอเป็นอัจฉริยะ เพียงแค่สามวัน ก็ใกล้จะเข้าสู่ระดับแรกในการแปลงร่างกายแล้ว
แต่ว่า ก้อนหินห้าสิบชั่งนี้ น้องชายของเธอแทบจะไม่ได้มองสักนิด
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
ส่วนหยางเฉิน ก็หยุดอยู่ที่ก้อนหินยักษ์หนักห้าร้อยชั่งก้อนหนึ่ง จึงหยุดฝีเท้า
เขาไม่เหมือนคนอื่นที่ขยับมือขยับเท้า เพียงแค่ตบมือเบาๆ โอบก้อนหินยักษ์เอาไว้ แล้วก็ตะโกนเสียงดัง: "ยกขึ้น!"
ในทันใด ก้อนหินห้าร้อยชั่งนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่ห้าร้อยชั่งอีกต่อไป ถูกหยางเฉินยกขึ้นเหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ยกสูงๆ
ในชั่วขณะต่อมา หยางเฉินก็โยนก้อนหินยักษ์ลงบนพื้นด้วยเสียงดังปัง
ห้าร้อยชั่ง ยกขึ้นสำเร็จ
สิ่งนี้ทำให้กู่หมิงเยว่เบิกตากว้าง อ้าปากเล็กน้อย พูดอย่างน่าดึงดูดใจอย่างยิ่ง: "คุณ...คุณหนู คุณหนูวางก้อนหินห้าสิบชั่งกับห้าร้อยชั่งผิดที่อีกแล้วหรือเปล่าคะ?"
"ไม่ ไม่ได้วางผิด..." ครั้งนี้หยางไจ๋ถวี่มั่นใจมาก ตัวเองไม่ได้วางผิดจริงๆ เพราะเสียงก้อนหินยักษ์ที่โยนลงพื้นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ก้อนหินห้าสิบชั่งจะทำได้
ความประหลาดใจของเธอไม่น้อยไปกว่ากู่หมิงเยว่ ตอนนี้หน้าอกของเธอขึ้นลงอย่างรุนแรง คู่เนินเขาอันน่าทะนุถนอมนั้นทำให้คนคิดฟุ้งซ่านไม่หยุด
กู่หมิงเยว่พูดอย่างงุนงง: "แล้วนายท่าน นายท่านทำได้ยังไงคะ?"
หยางไจ๋ถวี่พึมพำในปาก พึมพำอยู่นาน สักพักจึงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่: "น้องชายของฉัน... น่าจะเป็นอัจฉริยะ!"


## บทที่ 15: อะไรคือความใจกว้าง?

ห้าร้อยชั่ง มีความหมายอะไร?
นั่นหมายความว่า หยางเฉินได้บรรลุถึงขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 แล้ว และใกล้จะถึงระดับที่สามของอาณาเขตกลั่นกายแล้ว ความสำเร็จเช่นนี้สำหรับเด็กหนุ่มอายุ 13 ปี จริงๆ แล้วก็แค่พอใช้ได้ ไม่ดีไม่แย่ ในครอบครัวหยางไม่ถือว่าโดดเด่น แค่เรียกว่าดีเท่านั้น
แต่ถ้าพูดว่าใช้เวลาเพียงสามวันจากคนไร้ความสามารถ มาถึงขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 ล่ะ?
ใช่แล้ว สามวันจากคนธรรมดาไปถึงขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2 คนธรรมดาทำไม่ได้
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าอัจฉริยะทำไม่ได้!
อัจฉริยะ! คำที่ทำให้คนต้องเงยหน้ามอง
ในครอบครัวหยาง คนที่อ้างว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะก็มีไม่น้อย คนที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะก็มีไม่น้อย เช่น หยางอู๋พี่ชายของหยางเฮิง อายุเพียง 13 ปีก็บรรลุถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่แล้ว ถูกเรียกว่าอัจฉริยะ แต่นั่นจะเรียกว่าอัจฉริยะอะไรกัน? ที่รกร้างใหญ่เคยมีอัจฉริยะตัวจริง อายุเพียง 18 ปีก็เข้าสู่ขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ นั่นถึงจะเรียกว่าอัจฉริยะที่เหนือธรรมชาติจริงๆ
และตอนนั้น ความเร็วในการฝึกฝนของเขา ดูเหมือนจะไม่ได้เหนือกว่าน้องชายของเธอมากนัก จากคนธรรมดาที่ไม่มีประสบการณ์ ปิดกั้นสามวันก็บรรลุถึงขั้นเหลียนถีเจี้ยง 2?
เธอไม่รู้ว่าหยางเฉินได้เริ่มฝึกฝนเส้นทางของนักสู้มานานแล้ว เธอคิดว่าน้องชายของเธอเพิ่งฝึกฝนแค่สามวันเท่านั้น
แต่ความจริงแล้ว เวลาฝึกฝนจริงๆ ของหยางเฉินไม่ใช่สามวัน แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ต่างจากสามวันมากนัก
ตอนนี้หยางเฉินตบมือเบาๆ หันหลังกลับมายิ้มพูดว่า "พี่สาว เป็นยังไงบ้าง!"
หยางไจ๋ถวี่ไม่พูดอะไร แค่น้ำตาคลอ ร้องไห้ออกมาดังลั่นแล้วกอดหยางเฉิน น้ำตาหยดลงมาทำให้ผู้หญิงคนนี้ดูสวยงามยิ่งขึ้น เธอไม่สนใจกฎระเบียบเรื่องการสัมผัสระหว่างชายหญิง กอดหยางเฉินแน่น จนเกือบทำให้หยางเฉินหายใจไม่ออก
"ลูกแม่ พี่สาวผิดเอง ถ้าพี่สาวรู้แต่แรกว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะ พี่สาวก็คงไม่ทำให้เจ้าเสียเวลาไปนานขนาดนี้" หยางไจ๋ถวี่รู้สึกผิดและตำหนิตัวเอง หลายครั้งเธอแค่ไม่อยากให้หยางเฉินต้องทนทุกข์ทรมานมากเท่านั้น
หยางเฉินตกใจกับท่าทางดุดันของหยางไจ๋ถวี่ เขาหัวเราะอย่างงงๆ "พี่สาว ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว อย่าร้องไห้เลย"
หยางไจ๋ถวี่ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น ทำให้หยางเฉินรู้สึกเศร้าใจ บางทีการร้องไห้ของผู้หญิงคนนี้อาจไม่ใช่แค่เพราะความรู้สึกผิด แต่เป็นความทุกข์ใจหลายปีที่ผ่านมา ก่อนหน้านี้หยางไจ๋ถวี่ไม่สามารถระบายความทุกข์ใจนี้ออกมาได้ แต่จริงๆ แล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องแบกรับครอบครัวมาหลายปี จะไม่มีความทุกข์ใจได้อย่างไร?
แต่ความทุกข์ใจนี้ หยางไจ๋ถวี่ไม่สามารถบอกหยางเฉินได้ก่อนหน้านี้ แต่เมื่อเห็นพรสวรรค์แบบนี้ของหยางเฉิน เหมือนประตูแห่งความทุกข์ใจของเธอได้รับกุญแจ เปิดออกทันที และไหลออกมาอย่างหยุดไม่อยู่
กู่หมิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ ก็เช็ดน้ำตา ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหล เธอพึมพำในปากว่า นายท่านของฉันเป็นอัจฉริยะ นายท่านของฉันเป็นอัจฉริยะ...
...
หยางเฉินค่อย ๆ ไม่แน่ใจว่าการแสดงความสามารถของเขาครั้งนี้ถูกหรือผิด เพราะหลังจากที่กู่หมิงเยว่เด็กสาวคนนี้ออกมาด้วยกันกับเขา ดวงตาคู่โตของเธอเต็มไปด้วยความชื่นชม ราวกับถูกสะกดจิต แม้แต่การเดินก็ยังองอาจผึ่งผาย มั่นใจเป็นพิเศษ
หยางเฉินปลอบโยนหยางไจ๋ถวี่เสร็จแล้วตั้งใจจะไปหาท่านปู่หยางที่สอง จึงพากู่หมิงเยว่เด็กสาวคนนี้ติดตามไปด้วย ผลคือเด็กสาวคนนี้พอออกจากประตูมาก็ไม่ละสายตาจากเขาเลย มองเขาเหมือนมองไอดอล ติดตามไปใกล้ชิด ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว
ตอนนี้กู่หมิงเยว่มั่นใจอย่างที่สุดจริง ๆ แม้ว่าโจวหัวยี่จะทรยศ แต่มีประโยคหนึ่งที่พูดถูก ก่อนหน้านี้คนใช้ในบ้านของหยางเฉินออกไปข้างนอกแทบจะไม่กล้าเงยหน้า แม้แต่จะบอกว่าตัวเองเป็นคนรับใช้ของหยางเฉินก็ไม่กล้า กลัวคนจะหัวเราะเยาะ
แม้กู่หมิงเยว่จะไม่ยอมรับ แต่ในใจจะไม่มีความรู้สึกด้อยแม้แต่นิดเดียวได้อย่างไร?
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว
ไม่ว่าคนอื่นจะรู้หรือไม่ แต่ในสายตาของเธอ นายท่านของเธอคืออัจฉริยะ
"หมิงเยว่ จำไว้ว่าเวลาไปหาท่านปู่หยางที่สอง ต้องพูดจาให้สุภาพนะ" หยางเฉินไม่ลืมที่จะกำชับ
"วางใจได้เลยค่ะนายท่าน" กู่หมิงเยว่ยิ้มแย้มตอบ
หยางเฉินพยักหน้า ไม่มีความกังวลอะไรเพิ่มเติม แม้ว่ากู่หมิงเยว่เด็กสาวคนนี้จะอายุยังน้อย แต่เรื่องมารยาทก็เข้าใจอย่างละเอียดถี่ถ้วน
การไปหาท่านปู่หยางที่สองก็เป็นสิ่งที่หยางเฉินต้องทำอยู่แล้ว เพราะท่านปู่หยางที่สองกำชับให้เขาไปดูที่นั่น แม้ว่าในชาติก่อนเขาจะมีความสามารถในทางแห่งการทำยาที่โดดเด่น ทำให้โลกตะลึง แต่ในชาตินี้เขาก็เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่งในครอบครัวหยางเท่านั้น แม้ว่าช่วงนี้จะมีผลงานที่น่าประหลาดใจ แต่การให้ความเคารพต่อผู้อาวุโสอย่างเพียงพอก็ยังมีอยู่
และสภาพแวดล้อมในการทำยาที่ท่านปู่หยางที่สองก็ดีกว่าที่ของเขามาก การได้ทำยาที่นั่น หยางเฉินก็ยินดีมาก
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคร้ายหรืออย่างไร เดินมาครึ่งทาง จู่ ๆ เขาก็เจอกับคู่อริเก่าในครอบครัวหยางอีกครั้ง นั่นคือหยางเฮิง
ไม่รู้ว่าโจวหัวยี่ทำอย่างไรถึงได้รับความโปรดปรานจากหยางเฮิง เสี่ยวฮุยคนประจบที่เคยอยู่ข้างหยางเฮิงก่อนหน้านี้ถูกโจวหัวยี่แทนที่ไปแล้วอย่างชัดเจน ตอนนี้โจวหัวยี่เดินตามหลังหยางเฮิงอย่างกระตือรือร้น ทำตามทุกอย่างที่หยางเฮิงบอก โค้งคำนับอย่างนอบน้อม
ตอนนี้หยางเฮิงก็รุ่งโรจน์มาก ที่มาของความรุ่งโรจน์นี้ก็คือสาวงามที่อยู่ข้างกาย หญิงสาวอายุราว 13-14 ปี หน้าตาสวยงามมาก แต่ในสายตาของหยางเฉินแล้ว แววตาของหญิงสาวคนนี้ดูเย็นชา อาจเป็นคนที่มีนิสัยโหดร้ายทารุณ
ดูจากท่าทางของหยางเฮิง เห็นได้ชัดว่ากำลังตามจีบหญิงสาวคนนี้อย่างบ้าคลั่ง และดูเหมือนจะได้ผลชัดเจน อย่างน้อยหญิงสาวคนนี้ก็ดูเหมือนจะเริ่มเปิดใจแล้ว


## บทที่ 15: อะไรคือความใจกว้าง? (2)

หยางเฉินไม่ได้ตั้งใจที่จะสนใจหยางเฮิง เขาเตรียมจะเดินผ่านไป แต่แม้ว่าเขาจะคิดอย่างสวยหรู มันก็ไม่ได้หมายความว่าหยางเฮิงจะคิดเหมือนกัน
เมื่อหยางเฉินเห็นหยางเฮิง หยางเฮิงก็เห็นหยางเฉินเช่นกัน เขากำลังคิดว่าจะแสดงความสามารถของตัวเองต่อหน้าซุนเชียวเหม่ยอย่างไร เมื่อเห็นหยางเฉิน เขาก็เกิดความคิดขึ้นมา รู้สึกปลื้มปริ่มอย่างยิ่ง นี่ไม่ใช่โอกาสที่มาถึงแล้วหรือ?
แต่แน่นอนว่าหยางเฮิงไม่สามารถหาเรื่องหยางเฉินอย่างเปิดเผยได้ เขาต้องแสร้งทำเป็นใจกว้าง เขาเหลือบมองโจวหัวยี่แวบหนึ่ง ให้สัญญาณเพียงพอแก่โจวหัวยี่
โจวหัวยี่สามารถแทนที่เสี่ยวฮุยคนรับใช้ที่เก่งในการเอาใจนายในอดีต และกลายเป็นคนโปรดของหยางเฮิงได้ก็มีเหตุผลบางอย่าง อย่างน้อยเขาก็มีสายตาที่ดีมาก เพียงแค่นายส่งสายตามาเขาก็เข้าใจทันที เขากล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า "โอ้โห นั่นไม่ใช่หยางเฉินหรอกหรือ ใกล้จะถึงพิธีอุปสมบทแล้ว ไม่คิดเลยว่าเธอจะพาสาวใช้ตัวน้อยมาเที่ยวเล่นที่นี่ ช่างเป็น 'คนไร้ค่า' อย่างแท้จริง"
เมื่อได้รับสัญญาณจากหยางเฮิงแล้ว โจวหัวยี่ก็พูดอย่างมั่นใจเต็มที่ ไม่กังวลเลยว่าหยางเฉินจะสามารถแก้แค้นอะไรได้
สิ่งนี้ทำให้ความคิดที่จะเดินผ่านไปของหยางเฉินหายไปในทันที เขาหันกลับมาอย่างไม่โกรธแต่กลับยิ้ม มองดูหยางเฮิงและโจวหัวยี่
หยางเฮิงพูดว่า "เชียวเหม่ย ลืมแนะนำให้เธอรู้จัก"
"ไม่จำเป็นต้องแนะนำหรอก หยางเฉินคนไร้ค่าของครอบครัวหยางของพวกเธอ หยางเฮิง อย่างน้อยเธอก็เป็นหนึ่งในอัจฉริยะของครอบครัวหยาง คนที่เธอคบหาด้วยก็ควรจะมีวิสัยทัศน์บ้าง พวกขยะแบบนี้ อยู่ห่างๆ หน่อยจะดีกว่า เดี๋ยวจะอัปมงคล ทำให้สถานะของพวกเราต่ำลง" ซุนเชียวเหม่ยหาวแล้วพูดอย่างเกียจคร้าน
เธอเคยได้ยินมาก่อนว่าครอบครัวหยางมีคนไร้ค่าชื่อหยางเฉิน ที่สำคัญที่สุดคือพี่สาวของหยางเฉินมีความขัดแย้งบางอย่างกับตระกูลซุน ทำให้เธอไม่ลังเลที่จะเยาะเย้ย อย่างไรก็ตาม คนขี้ขลาดแบบนี้ก็คงไม่กล้าโต้ตอบอะไร
หยางเฮิงก็พยักหน้าเห็นด้วยและกล่าวว่า: "เชียวเหม่ยคุณพูดถูก ดูสิปากของคนใช้ในบ้านของผม เขามักจะอดไม่ได้ที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่บางทีต้องยอมรับว่า สิ่งที่เขาพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง คนใช้ในบ้านของผมคนนี้ก็ซื่อสัตย์ เห็นอะไรก็พูดอะไร!"
โจวหัวยี่รีบขอโทษทันที ดูเหมือนว่าเขาจะพูดผิดไปจริงๆ
สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินหรี่ตามองอย่างเย็นชาและพูดว่า: "หยางเฮิง นายกับคนใช้ของนายนี่ร้องรับกันได้สนุกสนานดีนะ อ้อใช่ โจวหัวยี่เป็นคนใช้ในบ้านของนายใช่ไหม จะให้ฉันช่วยสอนคนใช้ในบ้านของนายว่าควรพูดยังไงไหม ให้เขารู้ว่าอะไรคือกฎของหนูไฉ่!"
"หยางเฉิน นายไปสนใจหนูไฉ่ทำไม? นั่นไม่ได้แสดงว่านายใจแคบหรอกหรือ? แล้วอีกอย่าง แม้ว่าหนูไฉ่ของฉันจะพูดตรงไปตรงมา แต่สิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริงทั้งนั้นไม่ใช่หรือ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า" หยางเฮิงหัวเราะลั่น
กู่หมิงเยว่ที่อยู่ข้างๆโกรธจนกระทืบเท้า: "หยางเฮิง นายต่างหากที่เป็นคนไร้ประโยชน์!"
หยางเฉินโบกมือห้ามกู่หมิงเยว่ จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า: "หยางเฮิง นายบอกว่าสิ่งที่โจวหัวยี่พูดเมื่อกี้เป็นความจริงทั้งหมดใช่ไหม"
"มันไม่ใช่หรอกหรือ?" หยางเฮิงถามกลับ
หยางเฉินแค่นเสียงและพูดว่า: "ดูเหมือนนายจะลืมอะไรไปหลายอย่างนะ หยางเฮิง เมื่อไม่นานมานี้นายยังแพ้ฉันสามร้อยก้อนหินวิญญาณ ฉันสงสัยจริงๆ นายแพ้ยับเยิน ถ้าฉันเป็นคนไร้ประโยชน์ แล้วนายเป็นอะไร? คนไร้ประโยชน์ในกลุ่มคนไร้ประโยชน์? เพราะไม่ว่าจะพูดยังไง นายก็ดูเหมือนจะเป็นผู้แพ้ของฉันนะ"
โดยปกติแล้วในฐานะที่เป็นคนในตระกูลเดียวกัน หยางเฉินไม่อยากทะเลาะกันจนเสียหน้า แต่หยางเฮิงคนนี้ก็ชอบกดดันเขา ไม่ให้เกียรติเขาเลย และดูเหมือนจะเข้าใจความอดทนของเขาเป็นความอ่อนแอไปเสียหมด ดังนั้นเขาจึงต้องทำให้อีกฝ่ายรู้บ้างว่า แม้ว่านิสัยของเขาจะไม่ได้เป็นคนที่ชอบแก้แค้นทุกเรื่อง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้ว่าคำว่า 'แก้แค้น' เขียนยังไงนะ
เมื่อหยางเฮิงต้องการหาเรื่อง หยางเฉินก็ไม่รังเกียจที่จะเปิดเผยเรื่องที่อีกฝ่ายแพ้ให้กับตัวเอง ในช่วงเวลาที่อีกฝ่ายต้องการแสดงตัวตนเป็นพิเศษ
จริงๆ แล้วตอนนี้หยางเฮิงอยากจะแสดงตัวตนมาก อย่างน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับหยางเฉิน ก็จะทำให้เขารู้สึกมีความภาคภูมิใจและมั่นใจมาก แต่เขาก็นึกขึ้นมาได้ทันทีว่า ตัวเองยังมีเรื่องที่แพ้ให้กับหยางเฉิน และหยางเฉินกลับกล้าที่จะเปิดเผยเรื่องนี้ออกมา
คำพูดของหยางเฉินทำให้ซุนเชียวเหม่ยขมวดคิ้วทันที ตอนนี้เป็นช่วงของ 'พิธีอุปสมบท' ดังนั้นจึงเป็นเวลาที่เธอจะเลือกคู่ครองล่วงหน้า เลือกคนที่จะแต่งงานกับตระกูลหยางในอนาคต เธอเลือกหยางเฮิงเป็นตัวเลือกอันดับสอง ดังนั้นจึงแสดงท่าทีเย็นชาต่อเขา อยากสังเกตให้ลึกซึ้งมากขึ้น
ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหยางเฉินแบบนี้ เธอก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
หยางเฮิงเห็นความคิดของซุนเชียวเหม่ยอย่างชัดเจน จึงโกรธขึ้นมาทันที: "หยางเฉิน เจ้าพูดจาใส่ร้ายป้ายสี ข้า...ข้าไม่เคยแพ้เจ้าเลย!"
"โอ้? ก็ถูก เรื่องแบบนี้มักจะโกหกได้ง่าย แต่หินวิญญาณคงไม่โกหกใช่ไหม สามร้อยก้อนหินวิญญาณ น่าจะเป็นจำนวนที่ไม่น้อยเลย ถ้าเป็นไปได้ พี่หยางเฮิงทำไมไม่แสดงความมั่งคั่งของตัวเองออกมาบ้างล่ะ เพื่อไม่ให้หนูซุนคิดว่าหยางเฮิงเป็นคนจน ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเลย?" หยางเฉินพูดอย่างใจเย็น
คำพูดเช่นนี้เหมือนเข็มเงินที่แทงใจหยางเฮิงจนเลือดไหล
ซุนเชียวเหม่ยก็ขมวดคิ้ว ถูกคำพูดของหยางเฉินปลุกความสนใจขึ้นมา เธออยากรู้จริงๆ ว่าหยางเฮิงที่อายุยังน้อย ถูกเรียกว่าอัจฉริยะ มีหินวิญญาณเก็บสะสมอยู่เท่าไหร่
ตอนนี้หยางเฮิงจะมีหินวิญญาณที่ไหน สามร้อยก้อนหินวิญญาณ เขาแพ้ให้หยางเฉินหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ในมือก็มีไม่กี่ก้อน ถ้าเอาออกมาโชว์ก็ไม่พอให้อับอายเลย
แต่หยางเฮิงจะยอมรับเรื่องนี้ได้อย่างไร เขาตะโกนด้วยความโกรธ: "หยางเฉิน เจ้าเป็นอะไร? ข้ามีหินวิญญาณเท่าไหร่ ทำไมต้องบอกให้เจ้ารู้ด้วย?"
"อืม พูดมีเหตุผล แต่ข้าได้ยินมาว่าหยางเฮิงเจ้าใจกว้างมาก ได้ยินว่าโจวหัวยี่คนใช้เก่าของข้าไปรับใช้เจ้า ก็เพราะได้ยินมาว่าเจ้าเป็นนายที่ใจกว้างกว่าข้ามาก งั้นแบบนี้ไหม ตอนนี้เจ้าให้รางวัลโจวหัวยี่อะไรสักอย่างสิ เพื่อไม่ให้โจวหัวยี่ทรยศข้าแล้วไปรับใช้เจ้า แล้วทำให้คนผิดหวังก็ไม่ดีนะ" หยางเฉินพูดอย่างสงบ
ในการจัดการกับหยางเฮิง เขามีวิธีการหลายอย่าง แต่ก่อนหน้านี้ เขาไม่อยากใช้วิธีการเหล่านี้เท่านั้นเอง
โจวหัวยี่ได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ก็กลืนน้ำลายลงคอ พูดตามตรง เขามาที่นี่กับหยางเฮิง แม้จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งหลายครั้งจากหยางเฮิง แต่ผลประโยชน์ที่แท้จริงกลับไม่ได้รับเลยสักอย่าง
หยางเฉินเห็นหน้าของหยางเฮิงแดงเป็นสีตับหมู จึงพูดอย่างช้าๆ ว่า: "ดูเหมือนว่า 'นิสัย' ใจกว้างของหยางเฮิงเจ้าจะมีชื่อเสียงเกินจริงไปหน่อย เมื่อเจ้าหยางเฮิงชอบเปรียบเทียบกับข้า งั้นพวกเราก็มาเปรียบเทียบกันดูสิ หมิงเยว่ นี่คือหินวิญญาณสองร้อยก้อน เจ้าเอาไว้ เป็นรางวัลที่นายท่านให้เจ้า"
พูดแล้วหยางเฉินก็หยิบถุงหินวิญญาณออกมา รวมทั้งหมดสองร้อยก้อน เขาไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อยเมื่อมอบให้กู่หมิงเยว่ จากนั้นก็หันไปมองหยางเฮิง
ความหมายก็ง่ายๆ
เมื่อกี้เจ้าโวยวายไม่ใช่หรือว่าเก่งมาก?
ถ้ามีความสามารถ เจ้าก็เอาหินวิญญาณสองร้อยก้อนให้โจวหัวยี่สิ?


## บทที่ 16: พบเฟิงซิวอู๋อีกครั้ง

เมื่อเห็นหยางเฉินหยิบหินวิญญาณสองร้อยก้อนออกมาอย่างง่ายดาย ซุนเชียวเหม่ยที่อยู่ข้างหยางเฮิงก็ตาเป็นประกายทันที สายตาที่จ้องมองหยางเฉินค่อยๆ เปลี่ยนไป ล้อเล่นหรือ นี่มันหินวิญญาณสองร้อยก้อนนะ ไม่ใช่ของที่หาได้ทั่วไป!
ต้องรู้ว่าหินวิญญาณสองร้อยก้อนหมายถึงอะไร?
ก่อนหน้านี้หยางเฮิงก็มีหินวิญญาณอยู่สามร้อยกว่าก้อน แต่การมีหินวิญญาณสามร้อยกว่าก้อนไม่ได้หมายความว่าเขาจะสามารถหยิบหินวิญญาณสองร้อยก้อนออกมาให้รางวัลสาวใช้ได้อย่างง่ายดาย เมื่อเห็นหินวิญญาณสองร้อยก้อนถูกมอบให้กู่หมิงเยว่ในที่สุด สีหน้าของซุนเชียวเหม่ยก็เปลี่ยนไป
นี่มันเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างมาก
หินวิญญาณสองร้อยก้อนสามารถทำอะไรได้มากมาย แต่กลับให้สาวใช้?
ทำไมต้องให้สาวใช้ด้วย?
ถ้าให้เธอ เธอจะรับมันโดยไม่ลังเลเลย เธอถึงขนาดจะพิจารณาเลือกหยางเฉินเป็นคู่ครองด้วยซ้ำ ตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บปวดจนหัวใจเลือดออก หินวิญญาณสองร้อยก้อนเชียวนะ
เธอมองหยางเฮิง ไม่รู้ว่าคนในครอบครัวหยางใจกว้างแบบนี้กันทั้งหมดหรือเปล่า ใช่แล้ว หยางเฉินที่ข่าวลือภายนอกบอกว่าไร้ประโยชน์ ยังหยิบหินวิญญาณสองร้อยก้อนออกมาได้อย่างง่ายดาย แล้วคุณหยางเฮิงล่ะ? ชื่อเสียงของคุณหยางเฮิงภายนอกไม่ดีใช่ไหม?!
ซุนเชียวเหม่ยยังเป็นแบบนี้ ไม่ต้องพูดถึงโจวหัวยี่เลย
โจวหัวยี่มองหยางเฮิงตาปริบๆ สายตานั้นบอกชัดเจนว่าเขาอยากได้หินวิญญาณสองร้อยก้อนนี้ หินวิญญาณสองร้อยก้อนเชียวนะ เขาทำงานหนักในครอบครัวหยางมาสิบกว่าปี บางทีอาจจะได้รับเพียงหินวิญญาณสองร้อยก้อนเท่านั้น ช่วยไม่ได้ คนรับใช้จะได้รับมากแค่ไหนกัน
หินวิญญาณสองร้อยก้อนที่หยางเฉินให้กู่หมิงเยว่นั้น เท่ากับค่าแรงสิบกว่าปีของเขาเลยทีเดียว
เขาคิดในใจอย่างต่อเนื่องว่า นี่...
ไม่ได้หวังว่าคุณหยางเฮิงจะให้หินวิญญาณสองร้อยก้อน แต่ให้น้อยกว่านี้หน่อยก็ได้นะ
แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงใบหน้าที่ดูแย่ลงเรื่อยๆ ของหยางเฮิงเท่านั้น ส่วนหินวิญญาณที่ทำให้คนยิ้มแย้มนั้น เขาไม่ได้เจอแม้แต่ก้อนเดียว
หยางเฮิงจะไม่อยากใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยแบบนี้สักครั้งหรือ?
แต่เขาไม่มีหินวิญญาณนี่นา
ครั้งที่แล้วหินวิญญาณสามร้อยกว่าก้อน เขาใช้จ่ายไปเกือบหมดทรัพย์สินทั้งหมดแล้ว หินวิญญาณที่เหลืออยู่ ถ้าใช้ออกไปอีก เขาก็จะกลายเป็นคนไม่มีอะไรเลย ถ้าขอจากพ่อของเขา พ่อของเขาคงจะไม่หักขาเขาสองข้าง
พอคิดได้แบบนี้ หยางเฮิงก็โกรธจนควันออกหู กัดฟันพูดว่า "หยางเฉิน เล่นเกมเด็ก ๆ แบบนี้มันสนุกนักหรือ?"
หยางเฉินหัวเราะชอบใจ "เด็ก ๆ เหรอ? หยางเฮิง นายต้องจำไว้นะว่าหินวิญญาณพวกนี้ฉันได้มาจากมือนายทั้งนั้น ถ้านายคิดว่ามันเป็นเรื่องเด็ก ๆ แล้วนายทำไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วนายจะมีหน้ามาพูดอะไรอีกล่ะ?"
"เชื่อว่าหนูซุนคนนี้คงไม่อยากคบกับผู้ชายที่แม้แต่เรื่องเด็ก ๆ ก็ทำไม่ได้หรอกนะ"
พูดจบ หยางเฉินก็มองโจวหัวยี่อย่างเย็นชา "โจวหัวยี่ นายเปลี่ยนนายแล้วดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยใส่ใจนายเท่าไหร่นะ"
โจวหัวยี่ที่เมื่อกี้ยังโวยวายอยู่ พอได้ยินคำพูดของหยางเฉินก็หน้าแดงก่ำ พูดไม่ออกสักคำ
ตอนนี้ในใจเขาเริ่มรู้สึกเสียใจแล้ว
คิดดูสิ เขาทรยศหยางเฉินไปนานแล้ว คอยรายงานข่าวเกี่ยวกับกู่หมิงเยว่กับหยางเฉินให้หยางเฮิง แม้จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากหยางเฮิงหลายครั้ง แต่จริง ๆ แล้วเขาได้อะไรบ้าง? มีประโยชน์เท่ากับหินวิญญาณสองร้อยก้อนนี้หรือเปล่า? ตอนนี้เขาด่าบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของหยางเฮิงในใจ แต่จะทำอย่างไรได้? เสียใจตอนนี้มันยังมีประโยชน์อะไรล่ะ?
"หมิงเยว่ เราไปกันเถอะ" หยางเฉินยิ้มบาง ๆ
กู่หมิงเยว่มองดูสีหน้าของหยางเฮิงที่โกรธจัดแต่ไม่รู้จะระบายออกมาอย่างไร ในใจก็รู้สึกสะใจมาก หยางเฮิงคนนี้สร้างปัญหาให้พวกเขาหลายครั้ง ทำให้หยางเฉินกับเธอได้รับผลกระทบมากมาย ตอนนี้ได้เห็นหยางเฮิงได้รับผลกรรม ก็รู้สึกสาแก่ใจเป็นอย่างยิ่ง
อย่างไรก็ตาม ตอนที่เธอกำลังจะเดินตามนายท่านของเธอไป ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นอีกครั้ง
"หยางเฮิง นายแค่เผลอไผลเสียทีให้กับไอ้ขยะคนนี้เท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่ หินวิญญาณเหรอ? ฮึ ๆ แค่ในพิธีอุปสมบทของตระกูลสร้างความประทับใจได้ ลุกขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ สองร้อยก้อนจะนับเป็นอะไร? ตระกูลจะให้รางวัลเอง ส่วนพวกที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ไม่ได้อย่างมันน่ะ ในการประชุมเผ่าก็จะเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาเอง ตอนนั้น แค่สองสามร้อยก้อนหินวิญญาณ จะเข้าตานายได้ยังไง?"
เสียงนี้มีความเยาะเย้ยมากกว่าหยางเฮิงอีก
หยางเฮิงได้ยินเสียงนี้ก็รู้สึกเหมือนเจอกองหนุน หันไปมอง เห็นชายหนุ่มที่ดูสูงใหญ่สง่างามกว่าหยางเฮิง กำลังจูงสาวสวยที่หน้าตาดีกว่าซุนเชียวเหม่ยอีก เดินมาอย่างช้า ๆ
หญิงสาวคนนี้แนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม ทำท่าเหมือนนกน้อยพึ่งพิง แสดงความน่ารักออกมาเต็มที่ เห็นได้ชัดว่าได้ตกลงความสัมพันธ์กับชายคนนี้แล้ว จึงไม่สนใจอะไรอีก ไม่ปิดบังความสัมพันธ์เมื่ออยู่ข้างนอก ไม่เหมือนกับซุนเชียวเหม่ยกับหยางเฮิงที่ยังไม่ได้ลงเอยกัน
"พี่!"
หยางเฮิงเห็นชายร่างสูงใหญ่คนนี้ก็แสดงสีหน้ายินดีทันที พูดออกมา
หยางเฉินเห็นชายที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหันคนนี้ ในดวงตาก็แสดงความจริงจังออกมา
เขาพยายามนึกย้อนความทรงจำเล็กน้อย ก็รู้ทันทีว่าคนผู้นี้คือใคร
ชายคนนี้ก็คือพี่ชายของหยางเฮิง เกิดก่อนหยางเฮิงสามปี ชื่อว่าหยางอู๋ หยางอู๋เป็นอัจฉริยะด้านเส้นทางของนักสู้ตัวจริงของตระกูลหยาง อายุเท่ากับหยางเฮิง แต่ได้บรรลุถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่แล้ว เป็นผู้มีความสามารถโดดเด่นของตระกูลหยางอย่างแท้จริง และมีโอกาสที่จะคว้าตำแหน่งแชมป์ในการประชุมเผ่าของตระกูลหยางในปีนี้
หยางอู๋คนนี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลหยาง เกิดมาพร้อมกับช้อนทองคำในปากไม่พอ ยังมีพรสวรรค์ที่น่าตกตะลึงอีกด้วย
ส่วนหญิงสาวที่อยู่ข้างกายเขา เป็นคุณหนูจากตระกูลเล็กๆ ชื่อตระกูลอวี่ หญิงสาวคนนี้มีความงดงามจริงๆ แต่ในดวงตามีแววเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้หญิงที่ไม่ง่ายที่จะควบคุม
ไม่รู้ว่าหยางอู๋รู้เรื่องนี้หรือเปล่า ดูเหมือนเขาจะคิดจริงๆ ว่าคุณหนูตระกูลอวี่คนนี้เป็นผู้หญิงที่ควบคุมได้ง่าย
"พี่ พี่พูดถูก ผมพลาดพลั้งเสียทีแพ้เขาแล้วจะเป็นไรไป คนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ไม่ได้ สุดท้ายก็เป็นแค่คนไร้ค่าเท่านั้นแหละ พอถึงพิธีอุปสมบท ก็จะเผยธาตุแท้ออกมาเอง" หยางเฮิงพูดอย่างดุร้าย
ซุนเชียวเหม่ยคิดทบทวนอย่างละเอียด ก็รู้สึกว่าสิ่งที่หยางเฮิงพูดมีเหตุผลมาก จึงพูดอย่างใจเย็นว่า "ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ไม่ได้นี่ สุดท้ายก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์เท่านั้นแหละ"
หยางเฉินเมื่อก่อนถูกพี่สาวปฏิบัติเหมือนดอกไม้ในเรือนกระจก ไม่ได้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ในสายตาของคนจำนวนมาก ต่างก็มองว่าเขาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ไม่ได้ ไม่มีคุณสมบัติศิลปะการต่อสู้ ชั่วพริบตาข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่ว หลายคนต่างเชื่อว่าหยางเฉินไม่มีคุณสมบัติศิลปะการต่อสู้ เป็นคนไร้ค่าอย่างแท้จริง
"ห้ามพวกเธอดูถูกนายท่านของฉัน นายท่านของฉันเป็นอัจฉริยะ!" กู่หมิงเยว่ตวาดด้วยความโกรธ
โจวหัวยี่ดูเหมือนจะหาความมั่นใจกลับคืนมาได้ในตอนนี้ หัวเราะแล้วพูดว่า "อัจฉริยะ? กู่หมิงเยว่ นายท่านของเธอเป็นอัจฉริยะหรือไม่ เธอน่าจะรู้ดีที่สุดสิ"
"ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่พิธีอุปสมบทกำลังจะเริ่มต้น คนหนุ่มที่มีความสามารถของตระกูลหยางหลายคนต่างก็มีเพื่อนจากเผ่าอื่นมาทำความรู้จัก ฮะๆ หยางเฉิน ดูเหมือนข้างกายเจ้าจะไม่มีใครสักคนเลยนะ โอ้ ก็ถูกนะ เจ้าเป็นคนไร้ค่าที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ไม่ได้ คนอื่นจากเผ่าอื่น ใครจะอยากมาทำความรู้จักกับเจ้าล่ะ?" หยางอู๋พูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน
หยางเฉินลูบคางของตัวเอง ไม่ได้รีบร้อนที่จะพูดอะไร
ในขณะนี้ พิธีอุปสมบทของเผ่าต่างๆ กำลังจะเริ่มต้น คุณชายและคุณหนูหลายคนต่างก็เดินทางไปมาระหว่างเผ่าต่างๆ เริ่มทำการเลือกคู่ครอง เช่นอัจฉริยะที่มีความสามารถของบางตระกูล ก่อนที่พิธีอุปสมบทจะเริ่มต้น ก็กลายเป็นที่หมายปองและชื่นชมของคุณหนูจากตระกูลใหญ่ๆ ไปแล้ว
แน่นอน คุณชายและคุณหนูเหล่านี้ต่างก็เลือกอย่างระมัดระวัง เพราะพิธีอุปสมบทยังไม่ได้เริ่มต้น ไม่มีใครรู้ว่าใครมีความสามารถแค่ไหน
อย่างเช่นหยางเฮิง แม้ว่าภายนอกจะมีข่าวลือที่ดีมาก แต่ซุนเชียวเหม่ยก็ยังคงระมัดระวังอยู่ ในฐานะคุณหนูของตระกูลซุน เธอยังคงหน่วงเหนี่ยวหยางเฮิงไว้ ถือว่าหยางเฮิงเป็นตัวเลือกอันดับสอง
ส่วนหยางอู๋นั้นโดดเด่นกว่า แม้ว่าพิธีอุปสมบทยังไม่ได้เริ่มต้น แต่ด้วยความสามารถของเขา ก็สามารถเอาชนะใจคุณหนูของตระกูลอวี่ได้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ความสัมพันธ์ก็เป็นที่ลงตัวแล้ว คุณหนูของตระกูลอวี่กลายเป็นคู่หมั้นของหยางอู๋ไปแล้ว วันแต่งงานก็คือหลังจากพิธีอุปสมบทเริ่มต้นไปแล้วไม่กี่วัน
นี่คือข้อดีที่มาจากความสามารถ ก่อนที่พิธีอุปสมบทจะเริ่มต้น คนหนุ่มที่มีความสามารถจากเผ่าอื่นต่างก็พยายามหาทางมาทำความรู้จัก เพราะหลังจากพิธีอุปสมบทผ่านไป คนที่โดดเด่นในพิธีไม่กี่คน จะได้รับการสนับสนุนจากตระกูลหยางอย่างแน่นอน ทั้งหินวิญญาณ การฝึกศาสตร์ การบ่มเพาะ ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องเลย
ทำไมหยางไจ๋ถวี่ถึงมีหินวิญญาณมากมายขนาดนั้น?
ก็เพราะหยางไจ๋ถวี่ผ่านพิธีอุปสมบทแล้ว และมีพรสวรรค์โดดเด่น หินวิญญาณของเธอทั้งหมดเป็นของที่ตระกูลหยางมอบให้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หยางเฉินก็ลูบจมูกของตัวเอง พูดว่า จริงๆ แล้วเขาก็เป็นคนที่น่าสงสารที่สุด ในเมื่อพิธีอุปสมบทกำลังจะเริ่มขึ้น เขาก็ไม่มีเพื่อนสักคน ส่วนเรื่องที่คุณหนูจากตระกูลไหนจะมาหาเขา? นั่นยิ่งเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
"พี่ชาย ท่านพูดถูกต้องครับ หยางเฉินคนนี้ก็เป็นแค่คนไร้ค่า ฮ่าๆ พิธีอุปสมบทกำลังจะเริ่มขึ้น แต่ไม่มีหญิงสาวจากตระกูลอื่นสักคนที่สนใจเขา ตรงกันข้ามกับพี่ชาย ดูเหมือนว่าท่านจะกำหนดความสัมพันธ์กับพี่สะใภ้แล้ว" หยางเฮิงรีบประจบเอาใจพูด พี่ชายคนนี้ของเขาเก่งกว่าเขาไม่น้อยเลย
ในอนาคต จะต้องกลายเป็นผู้นำระดับสูงของตระกูลหยางอย่างแน่นอน
หยางอู๋ไม่พูดอะไร หญิงสาววัยเยาว์ข้างกายเขาซบอยู่ในอ้อมกอดของหยางอู๋ พูดอย่างเชื่องช้าว่า "ความสัมพันธ์ได้กำหนดไว้แล้ว แต่ว่า หยางเฮิง เธออย่าได้เอาคนไร้ค่านั่นไปเปรียบเทียบกับพี่ชายของเธอเลย นั่นก็เท่ากับเป็นการดูถูกพี่ชายของเธอ หญิงสาวจากตระกูลอื่น ถ้าตาไม่บอด คงไม่มีใครมองคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ไม่ได้อย่างคนไร้ค่านั่นหรอก"
"อาจจะมีหญิงสาวไร้ค่าที่ถูกขับไล่บางคนสนใจหยางเฉินก็ได้ เพราะอนาคตของหยางเฉิน อาจจะถูกขับไล่เป็นส่วนใหญ่" ซุนเชียวเหม่ยพูดอย่างเกียจคร้าน
เมื่อถูกคนเหล่านี้พูดเยาะเย้ยทีละคน หยางเฉินกลับรู้สึกสงบลง
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขากำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้น ฝูงชนรอบข้างก็เกิดความวุ่นวายขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"เร็วเข้า ดูสิ นั่นใคร?"
"พระเจ้า นั่นคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลเฟิง คุณหนูเฟิงซิวอู๋มาที่ตระกูลหยางของเราแล้ว!"
"เป็นไปได้อย่างไร คุณหนูใหญ่ของตระกูลเฟิงจะมาที่ตระกูลหยางของเราได้อย่างไร?"
ตระกูลหยาง เป็นตระกูลระดับกลางในบรรดาชนเผ่าต่าง ๆ
ดังนั้น แม้จะมีการแต่งงานบ้าง ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ตระกูลระดับกลาง ส่วนคนที่มาสร้างความสัมพันธ์กับคนเก่งและอัจฉริยะของตระกูลหยางในพิธีอุปสมบทนั้น ที่จริงแล้วล้วนเป็นอัจฉริยะจากตระกูลเล็กๆ ที่ต้องการจะฝากตัวเป็นลูกศิษย์ เช่น คุณหนูจากตระกูลอวี่ที่อยู่ในอ้อมกอดของหยางอู๋ ที่จริงก็ต้องการจะสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลหยาง
แต่ว่า ตระกูลระดับกลางกับตระกูลใหญ่ก็ยังมีความแตกต่างกัน ตระกูลเฟิงเป็นตระกูลใหญ่ ดังนั้นในพิธีอุปสมบทของตระกูลหยาง โดยพื้นฐานแล้วจะไม่มีคนจากตระกูลใหญ่มา เพราะระดับไม่เท่ากัน
ตระกูลเฟิงยิ่งเป็นหนึ่งในตระกูลที่โดดเด่นในบรรดาตระกูลใหญ่ เฟิงซิวอู๋ ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะชั้นยอดมาหลายปีแล้ว เป็นหนึ่งในสามเหรียญทองใหญ่แห่งดินแดนดาหวง บทบาทแบบนี้ คนในตระกูลหยางไม่เคยคิดที่จะเข้าไปผูกสัมพันธ์ด้วย แม้แต่หยางอู๋ก็เช่นกัน
ตอนนี้ เฟิงซิวอู๋มาที่ตระกูลหยาง ย่อมทำให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์มากมาย
หยางเฉินเห็นเฟิงซิวอู๋มาถึง ในดวงตาปรากฏความสงสัย แต่เขาก็ยิ้มเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว เพราะเฟิงซิวอู๋มองมาที่เขาในฝูงชน


## บทที่ 17: ความฝันอันงดงามย่อมแตกสลายในที่สุด

"คุณหนูเฟิงมาถึงในช่วงเวลาที่ละเอียดอ่อนอย่างพิธีอุปสมบทนี้ คงเป็นเพราะเห็นอัจฉริยะบางคนของตระกูลหยางของเราแน่"
"ไม่รู้ว่าจะเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถคนไหนของตระกูลหยางที่โดดเด่นขนาดนี้ ถึงขั้นสามารถไต่เต้าไปถึงกิ่งก้านสูงของตระกูลเฟิงได้!"
"ตระกูลเฟิงเป็นตระกูลใหญ่นะ ใครก็ตามที่สามารถไต่เต้าไปถึงคุณหนูของตระกูลใหญ่ได้ ก็จะได้รุ่งโรจน์อย่างแน่นอน"
"และยังเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเฟิงด้วย!"
สตรีในตระกูลเฟิงก็มีสถานะที่แตกต่างกัน และเฟิงซิวอู๋ก็คือสตรีที่มีสถานะสูงที่สุดในตระกูลเฟิง ในอนาคตเธอจะต้องกลายเป็นบุคคลสำคัญในหมู่สตรีในดินแดนของชนเผ่าต่าง ๆ อย่างแน่นอน แม้แต่ในตระกูลเฟิงเอง ด้วยพลังของเฟิงซิวอู๋ในตอนนี้ ก็สามารถพูดได้ว่ามีอำนาจไม่น้อยเลยทีเดียว
หยางเฮิงเห็นเฟิงซิวอู๋มาถึง ก็รู้สึกตื่นเต้นมาก: "พี่ครับ เฟิงซิวอู๋คนนี้ คงมาหาพี่แน่ๆ ดูสิ เธอมองมาทางพวกเราด้วย"
หยางเฮิงไม่รู้ว่าเฟิงซิวอู๋มองใคร รู้แค่ว่าทิศทางที่เธอมองมานั้นเป็นที่ของพวกเขาจริงๆ
หยางอู๋ก็รู้สึกตื่นเต้นมากเช่นกัน แต่เขาก็ยังคงพูดอย่างใจเย็นว่า: "คุณหนูเฟิงมาที่ตระกูลหยาง คงไม่ได้มาหาฉันหรอกนะ บางทีอาจจะมาหาผู้อาวุโสคนใดคนหนึ่งในตระกูลก็ได้"
เขายังคงมีความรู้ตัวอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าในตระกูลหยางเขาจะเป็นเทียนจื่อเจียวจื่อ แต่เมื่อเทียบกับเฟิงซิวอู๋แล้ว ก็ยังมีความแตกต่างอย่างมากมาย
"พี่ครับ อย่าคิดมากเลย เฟิงซิวอู๋มองมาทางพวกเราแล้วนะ แถวนี้ใครจะเก่งกว่าพี่อีกล่ะ? คุณหนูเฟิงคงมาเพื่อพี่จริงๆ นั่นแหละ ความเก่งของพี่ในละแวกนี้ก็เป็นที่เลื่องลือมากนะครับ" หยางเฮิงรีบพูด
ถ้าพี่ชายของเขาสามารถไต่เต้าไปถึงขาของเฟิงซิวอู๋ได้ มันก็จะเป็นคนละเรื่องกับตอนนี้เลย เขาเองก็จะได้รับประโยชน์มากมายด้วย ตอนนั้นในตระกูลหยาง ใครจะไม่ต้องดูสีหน้าของเขาก่อนทำอะไรล่ะ?
สิ่งนี้ทำให้คุณหนูตระกูลอวี่ที่อยู่ข้างๆ หยางอู๋เปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย ดวงตาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอาฆาตมากขึ้น
ถ้าให้หยางอู๋ไต่เต้าไปหาเฟิงซิวอู๋ แล้วเธอจะมีความสำคัญอะไรอีก?
ตอนนี้หยางอู๋ไม่ได้สนใจความรู้สึกของคุณหนูตระกูลอวี่ เขาปล่อยมือของคุณหนูตระกูลอวี่ออก หันหลังเดินไปหาเฟิงซิวอู๋ แล้วยิ้มพูดว่า: "สวัสดีครับ คุณหนูเฟิง"
"อ๋อ คุณเป็นใครเหรอ?" เฟิงซิวอู๋มองหยางอู๋อย่างเฉยชา
สิ่งนี้ทำให้หยางอู๋งงไปชั่วขณะ เฟิงซิวอู๋ไม่ได้มาหาเขาหรือ ทำไมถึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร?
หยางอู๋รู้สึกอึดอัดใจมาก แต่ก็ยังคงพูดว่า: "เอ่อ... คุณหนูเฟิง ผมคือหยางอู๋ครับ"
"หยางอู๋? ฉันไม่รู้จักเขา" เฟิงซิวอู๋พูดอย่างสงบ
หยางอู๋รู้สึกขนลุกซู่ สีหน้าของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปในทางที่แย่ลง เขารู้สึกว่าเฟิงซิวอู๋ไม่ได้มาหาเขา แม้ว่าเขาจะเป็นคนเก่ง แต่สถานะของเขาก็ยังห่างไกลจากเฟิงซิวอู๋อยู่ดี
อย่างไรก็ตาม เขายังคงรู้สึกไม่พอใจในใจ จึงเอ่ยปากพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น คุณเฟิงมาที่ตระกูลหยางเพื่อหาผู้อาวุโสท่านไหนในตระกูล หยางอู๋อาจจะช่วยพาทางให้ได้"
เขารู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจว่า ในตระกูลหยางทั้งหมด นอกจากเขาแล้ว ไม่มีคนหนุ่มที่เก่งกาจคนไหนที่จะคู่ควรกับเฟิงซิวอู๋ได้
เฟิงซิวอู๋ไม่ได้ตอบทันที เพียงแต่มองหยางอู๋ด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ยิ้ม
รอยยิ้มแบบนี้ถ้าเป็นดอกไม้ก็คงบานสะพรั่ง แต่ถ้าพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว ก็จะสังเกตเห็นความหมายอีกชั้นหนึ่งในรอยยิ้มของเฟิงซิวอู๋
เมื่อรับรู้ถึงความหมายชั้นนี้ หยางอู๋ก็รู้สึกขนลุกซู่
เมื่อเฟิงซิวอู๋มาถึง เธอก็สังเกตเห็นหยางเฉิน และยังเห็นภาพที่หยางอู๋กับน้องชายของเขาหยางเฮิงกำลังสร้างปัญหาให้หยางเฉินด้วย
หยางเฉินเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตแม่ของเฟิงซิวอู๋ และเธอก็ไม่กลัวสถานะของหยางอู๋ ดังนั้นเธอจึงไม่แสดงท่าทีดีๆ ให้กับหยางอู๋ การช่วยเหลือหยางเฉินสักหน่อย เธอก็ยินดีที่จะทำ
เฟิงซิวอู๋พูดอย่างไม่รีบร้อน "ใครบอกคุณว่าฉันมาหาผู้อาวุโสในตระกูลหยาง? วันนี้ฉันมาที่นี่เพื่อหาชายหนุ่มคนหนึ่งของตระกูลหยาง เขาชื่อหยางเฉิน"
"หยางเฉิน?" หยางอู๋ตกตะลึง เขาพูดด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน "คุณเฟิง คุณพูดไม่ผิดใช่ไหม"
"ยังไง คุณกำลังสงสัยคำพูดของฉันหรือ?" เฟิงซิวอู๋พูดอย่างใจเย็น
แค่ประโยคเบาๆ แบบนี้ก็ทำให้หยางอู๋ตกใจจนตัวสั่น เขาไม่กล้าพูดอะไรอีก "ไม่กล้าครับ"
เขากล้าไปยุ่งกับคนอื่น แต่ไม่กล้ายุ่งกับเฟิงซิวอู๋
ถ้าเขาไปยุ่งกับเฟิงซิวอู๋ แม้แต่พ่อของเขาก็ไม่กล้าช่วยพูดให้
"น้องชายหยางเฉิน" เฟิงซิวอู๋ไม่สนใจหยางอู๋เลย เธอเดินไปหาหยางเฉินด้วยท่าทางสง่างาม เธอเดินอย่างสง่า เหมือนนางฟ้าในทุ่งดอกไม้ สวยงามแต่ไม่ขาดความสง่า สง่าผ่าเผยแต่ไม่ขาดความน่ารัก รอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความสงบ ทำให้ลูกหลานตระกูลหยางที่อยู่ข้างๆ ตะลึงงัน ร่างกายแข็งทื่อไปหมด
นี่แหละคือความงามที่สุดในโลก ความงามที่ทำให้เมืองทั้งเมืองหลงใหล เมื่อเทียบกับเฟิงซิวอู๋แล้ว สาวๆ จากเผ่าเล็กๆ พวกนั้น ก็เหมือนกับแป้งทาหน้าและน้ำหอมราคาถูกเท่านั้นเอง
หยางเฉินไม่คาดคิดจริงๆ ว่าเฟิงซิวอู๋จะปรากฏตัวที่ตระกูลหยางอย่างกะทันหัน และการปรากฏตัวในวันนี้ยังช่วยให้เขาพ้นจากสถานการณ์ลำบากได้ เขาจึงไม่อาจละเลยได้ จึงค้อมตัวกล่าวว่า "คุณหนูเฟิง"
การสนทนาเช่นนี้ของพวกเขา ทำให้เหล่าคนหนุ่มสาวของตระกูลหยางและคนนอกเผ่าที่อยู่ข้างๆ ต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ
"เกิดอะไรขึ้น?"
มีคนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "ทำไมคุณหนูเฟิงถึงทักทายกับไอ้ขยะนั่น? และดูเหมือนว่าเธอจะรู้จักกับมันด้วย"
เฟิงซิวอู๋เรียกหยางเฉินว่าน้องชาย ซึ่งทำให้หยางเฉินกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคนอย่างแน่นอน
หยางเฉินยิ้มขื่นในใจ ตามแผนของเขา เขาไม่อยากจะโดดเด่นมากนักก่อนพิธีอุปสมบท แต่ดูเหมือนตอนนี้ เฟิงซิวอู๋ปรากฏตัวและโบกมือทักทายเขา มันคงยากที่จะไม่มีชื่อเสียง ไม่กี่วันต่อจากนี้ ไม่เพียงแต่ตระกูลหยาง แต่เผ่าใกล้เคียงก็คงจะรู้ข่าวว่าเขารู้จักกับเฟิงซิวอู๋แล้ว
ตำแหน่งของเฟิงซิวอู๋นั้นละเอียดอ่อนเกินไป
ขณะนี้เฟิงซิวอู๋ยืนอยู่ข้างหยางเฉิน มองดูหยางเฮิงและหยางอู๋อย่างผ่านๆ แล้วพูดเบาๆ ว่า "เมื่อครู่ฉันได้ยินคนพูดว่า ดูเหมือนจะไม่มีสาวๆ จากเผ่าอื่นที่สนใจน้องชายหยางเฉิน ฉันเฟิงซิวอู๋ชื่นชมน้องชายหยางเฉินมาก ไม่ทราบว่าฐานะของฉันจะเข้าตาพวกเธอหรือไม่? หรือว่าพวกเธอคิดว่าฉันเฟิงซิวอู๋สู้หญิงสาวคนอื่นๆ ไม่ได้?"
หยางเฮิงและหยางอู๋ยืนนิ่งเป็นหุ่น
เกิดอะไรขึ้น?
เฟิงซิวอู๋ได้ยินบทสนทนาของพวกเขา และดูเหมือนว่าเธอจะพยายามช่วยหยางเฉินระบายอารมณ์
ที่สำคัญที่สุดคือคำว่า 'ชื่นชม'
ผู้หญิงคนหนึ่งเดินทางไกลมาที่ตระกูลหยางและพูดคำว่า 'ชื่นชม' กับหยางเฉิน ถ้าไม่เรียกว่าสารภาพรัก ก็อาจจะบอกได้ว่าหยางเฉินกับเฟิงซิวอู๋มีโอกาสมากแล้ว
สีหน้าของทั้งสองคนเปลี่ยนไปในทันที
โดยเฉพาะหยางอู๋ ยิ่งมีความริษยาและเกลียดชังปรากฏในดวงตาลึกๆ เมื่อเทียบกับเฟิงซิวอู๋แล้ว คุณหนูตระกูลอวี่ที่อยู่ข้างเขาก็ไม่ต่างอะไรกับขี้หมา ทั้งระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ ฐานะ รูปโฉมและบุคลิก คุณหนูตระกูลอวี่ที่เขากอดอยู่นี้ไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าหรือเป็นสาวใช้ของเฟิงซิวอู๋
เพียงแต่มีสิ่งที่ขัดแย้งกันอยู่บ้าง นั่นคือเฟิงซิวอู๋แก่กว่าหยางเฉินประมาณห้าปี
แต่ในดินแดนนี้ ห้าปีถือเป็นช่วงอายุทอง
คนเขาพูดกันว่า ผู้หญิงแก่กว่าผู้ชายสามปีคือได้แท่งทอง ผู้หญิงแก่กว่าห้าปีคือได้เข้าวังทอง
เฟิงซิวอู๋แก่กว่าหยางเฉินห้าปีพอดี เธอจึงเรียกเขาว่าน้องชายติดปาก
ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ เฟิงซิวอู๋จะต้องดูแลหยางเฉินอย่างดีแน่นอน ทำไมน่ะเหรอ? เพราะว่าคนที่อายุมากกว่าจะรู้จักการให้อภัย รู้จักการเข้าใจ หลังแต่งงานแล้วรับรองว่าจะรู้วิธีเอาใจใส่หยางเฉิน วิธีรักหยางเฉิน ดูสิ พี่สาวของหยางเฉิน หยางไจ๋ถวี่ ดูแลหยางเฉินดีขนาดไหน นี่แหละคือข้อดีของฝ่ายหญิงที่อายุมากกว่า เหมือนกับคนที่เขากอดอยู่ในอ้อมแขนนี่แหละ อายุเท่ากับเขาพอดี มีปัญหามากมายให้เขาหนักใจตายเลย
หยางเฉินยังคงสงบนิ่ง สำหรับการกระทำต่างๆ ของเฟิงซิวอู๋ที่ช่วยเขาระบายอารมณ์ เขาก็ไม่มีความเห็นอะไรมากนัก
ซุนเชียวเหม่ยที่หยางเฮิงไล่ตาม เมื่อเห็นเฟิงซิวอู๋ก็หน้าซีดไป ตอนนี้เฟิงซิวอู๋พูดประโยคหนึ่ง เธอตกใจราวกับถูกเหยียบหาง รีบก้มตัวพูดว่า "คุณหนูเฟิง..."
"ฉันได้ยินพวกเธอพูดว่าหยางเฉินเป็นคนไร้ค่าใช่ไหม?" เฟิงซิวอู๋ไม่ได้ปล่อยคนพวกนี้ไปเพียงเพราะพวกเขาแสดงท่าทีอ่อนน้อมภายนอก เธอพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า "วันนี้ฉันจะพูดให้ชัดเจน หยางเฉินคือน้องชายของฉัน พวกเธอบอกว่าเขาเป็นคนไร้ค่า ก็เท่ากับบอกว่าฉันเป็นคนไร้ค่า เข้าใจไหม?"
"คุณ...คุณหนูเฟิง"
ไม่ว่าจะเป็นหยางเฮิงหรือหยางอู๋ รวมถึงซุนเชียวเหม่ยและคุณหนูตระกูลอวี่ ต่างก็แสดงสีหน้าอึดอัด
เฟิงซิวอู๋ก็ไม่ได้มีท่าทีคุกคามอะไร เธอเพียงแค่ต้องการช่วยหยางเฉินระบายอารมณ์เท่านั้น ตอนนี้พูดให้ชัดเจนแล้ว เธอจึงพูดเสียงอ่อนโยนว่า "น้องชายหยางเฉิน มีเวลาพาฉันเดินเล่นในตระกูลหยางไหม? ฉันมาที่ตระกูลหยางเป็นครั้งแรกนะ"
หยางเฉินรู้สึกเขินอายมาก แต่ปากก็ยังพูดอย่างให้เกียรติว่า "ยินดีอย่างยิ่งครับ"
เฟิงซิวอู๋ยิ้มอย่างสดใส แล้วหมุนตัวจากไปพร้อมกับหยางเฉิน
เมื่อเห็นทิศทางที่เฟิงซิวอู๋จากไป หยางเฮิงและหยางอู๋ก็รู้สึกพูดไม่ออก แม้จะมีคำพูดอยู่ที่ปากแล้ว แต่ก็ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไร
นี่มันการตบหน้าอย่างชัดเจนเลย
พวกเขาเพิ่งพูดว่าไม่มีใครสนใจหยางเฉิน แล้วผลเป็นไง? เฟิงซิวอู๋ก็มาทันที เฟิงซิวอู๋คนเดียวไม่ดีกว่าพวกผู้หญิงธรรมดาทั่วไปหรอกหรือ?
"พี่..." หยางเฮิงพูดอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้น
หยางอู๋แค่นเสียงหึ "ดูสิว่าเจ้านั่นมีความสามารถแค่ไหน? แค่นี้ก็ตกใจแล้วเหรอ? ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่ไปเกาะขาเฟิงซิวอู๋ยังไง ถึงทำให้เฟิงซิวอู๋ชื่นชมเขาขนาดนี้ แต่คนไร้ค่าก็คือคนไร้ค่า ไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้ ในพิธีอุปสมบท เขาจะต้องเผยธาตุแท้ออกมาทันที ตอนนั้นฉันจะทำให้เขารู้ว่า เขากับเฟิงซิวอู๋ สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงความฝันฝ่ายเดียวของเขาเท่านั้น"
"ความฝันอันงดงาม สักวันก็ต้องแตกสลาย เธอคิดว่าชนชาติเฟิงจะยอมให้เฟิงซิวอู๋แต่งงานกับคนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้หรือ?"


## บทที่ 18: ช่วงเวลาที่สะเทือนใจ

เฟิงซิวอู๋ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เป็นที่สะดุดตาและโดดเด่นที่สุด นี่ยืนยันว่าตำแหน่งของเธอในฐานะหนึ่งในสามเหรียญทองใหญ่ของร้อยเผ่าแด่หวงนั้นไม่ใช่เรื่องเลื่อนลอย ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกหรือความงาม เฟิงซิวอู๋ล้วนอยู่ในระดับสูงสุด
"หยางเฉิน ดูเหมือนว่าระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของคุณจะก้าวหน้าไปไม่น้อยเลยนะคะ?" เฟิงซิวอู๋เดินเคียงข้างหยางเฉินและถามอย่างสงสัย
ด้วยระดับการฝึกปรือของเธอในตอนนี้ แม้จะไม่สามารถสังเกตระดับพลังของหยางเฉินได้อย่างละเอียด แต่ก็เห็นได้ว่าพลังของเขาเพิ่มขึ้น และไม่ใช่คนไร้ค่าที่ไม่สามารถฝึกวิชายุทธได้อย่างที่หยางอู๋และหยางเฮิงพูดจริงๆ
"ครับ หนูน้อยเฟิงช่างมีสายตาเฉียบแหลม" หยางเฉินยิ้มพูด "ว่าแต่ อาการป่วยของคุณแม่ของคุณเป็นอย่างไรบ้างครับ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฟิงซิวอู๋ก็ยิ้มอย่างดีใจ "ขอบคุณวิธีของคุณมาก แม้ว่าจะหายาสมุนไพรวิญญาณได้ยากหน่อย แต่ก็ดีที่เก็บรวบรวมได้ อาการบาดเจ็บของแม่ของฉันภายใต้ตำรับยาที่คุณให้มา สามารถพูดได้ว่าเห็นผลทันที ไม่นานก็มีสัญญาณของการฟื้นตัว วันนี้ฉันมาที่นี่โดยเฉพาะเพื่อขอบคุณคุณ"
"คุณแม่ของคุณเป็นคนดีย่อมได้รับพรจากสวรรค์ นี่เป็นโชคของคุณแม่ ผมเพียงแค่ให้คำแนะนำเท่านั้น" หยางเฉินพูดอย่างอ่อนโยน คำพูดและท่าทางของเขาดูสง่าผ่าเผย
สำหรับการฟื้นตัวของอาการป่วยของมารดาของเฟิงซิวอู๋ ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ล้อเล่นหรอก หากเขาไม่มีความมั่นใจขนาดนี้ ก็คงเรียนปรมาจารย์ยามาหลายปีเปล่าๆ
สิ่งนี้ทำให้เฟิงซิวอู๋มองหยางเฉินด้วยสายตาที่สูงขึ้นอีกหลายระดับ
เธอไม่ได้ติดต่อกับหยางเฉินมานาน แต่เธอก็เห็นเยาวชนที่มีพรสวรรค์ของตระกูลหยางและตระกูลของเธอเองมามาก คนที่อายุเท่ากับหยางเฉิน มีใครบ้างที่ไม่หยิ่งผยองและดูถูกทุกสิ่ง? คนที่เหมือนหยางเฉิน ไม่หยิ่งในความสำเร็จและพูดจาสง่าผ่าเผยแบบนี้ หาได้ยากจริงๆ
เธอรู้สึกชอบหยางเฉินโดยไม่รู้ตัว เพราะบุคลิกแบบนั้นของหยางเฉินเป็นสิ่งที่ทุกคนที่เธอเคยเห็น รวมถึงพ่อของเธอ ก็ไม่สามารถเลียนแบบได้
นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
หยางเฉินเป็นคนที่เคยเห็นโลกกว้างมาก่อน พูดง่ายๆ คือ เมื่อเทียบกับสถานที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่ในอดีต ร้อยเผ่าแด่หวงก็เหมือนกับความแตกต่างระหว่างชนบทกับวังหลวง มุมมองและประสบการณ์ที่หล่อหลอมบุคลิกของเขา ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนในร้อยเผ่าแด่หวงจะสามารถเทียบได้
เฟิงซิวอู๋ยิ้มอย่างสดใสและพูดว่า "คุณพูดถ่อมตัวไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะวิธีของคุณ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับอาการป่วยของแม่จนถึงตอนนี้ ฉันเหนื่อยมากกับการดูแลอาการป่วยของแม่ ติดต่อกันสองสามปีโดยไม่ได้อะไรเลย ถ้าไม่ได้พบคุณ ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไรกับอาการป่วยของแม่ พูดถึงตรงนี้ ฉันควรจะตอบแทนคุณอย่างดี"
ในใจของหยางเฉิน เขาก็อยากได้รับการตอบแทนบ้างจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นความกตัญญูของเฟิงซิวอู๋ เขาก็มองข้ามเรื่องการตอบแทนไป และพูดตรงๆ ว่า "หนูน้อยเฟิงมีความกตัญญูอย่างจริงใจ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขอบคุณแล้ว ถือว่าหนูน้อยเฟิงติดหนี้บุญคุณผมไว้หนึ่งครั้งก็แล้วกัน วันหน้าผมอาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากหนูน้อยเฟิงบ้าง!"
"เธอต้องรักษาคำพูดนะ ตั้งแต่นี้ไปเธอก็เป็นน้องชายฉันแล้ว สิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้ไม่ใช่การพูดเล่น ถ้าใครกล้ารังแกเธอ เธอแค่เรียกฉันทีเดียว ฉันในฐานะพี่สาวจะไม่ปล่อยเขาไปแน่!" เฟิงซิวอู๋พูดอย่างเด็ดขาด
จุดประสงค์หลักของการมาที่นี่วันนี้ของเธอ คือการรับหยางเฉินเป็นน้องชาย
หยางเฉินรักษาแม่ของเธอให้หาย เธอแค่ต้องการตอบแทนหยางเฉินเท่านั้น จริงๆแล้วเธอไม่ได้คิดจะสร้างความสัมพันธ์พี่น้องกับหยางเฉินอย่างตรงไปตรงมาขนาดนี้ เธอแค่มีความคิดนี้ แต่ไม่กล้าทำ เพราะเธออยู่ในตระกูลใหญ่ สถานะของเธอคลุมเครือ ทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบก่อนลงมือทำ
แต่ต่อมา คำพูดของพ่อเธอทำให้เธอมั่นใจในความคิดนี้
พ่อของเธอกำชับเธออย่างมากว่า สถานะของหยางเฉินน่าจะเป็นปรมาจารย์ยา
ปรมาจารย์ยาคืออะไร?
ตอนแรกเธอไม่รู้มากนัก แต่ต่อมาคำพูดของพ่อเธอก็ทำให้เธอเข้าใจในทันที
พูดได้ว่า ร้อยเผ่าแด่หวงมีผู้เชี่ยวชาญขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้มาแต่โบราณ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญที่เหนือกว่าขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ ก็มีสักหนึ่งหรือสองคนในทุกร้อยปี แต่ปรมาจารย์ยา แม้แต่ในหนึ่งร้อยปีก็ไม่แน่ว่าจะมีสักคน ไม่พูดว่าปรมาจารย์ยามีค่ามากกว่าผู้เชี่ยวชาญที่เหนือกว่าขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้ แต่ของหายากย่อมมีค่า ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหาทางสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางเฉิน
การมีปรมาจารย์ยาอย่างหยางเฉินอยู่ ถ้าสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้ หรือแม้แต่ดึงเขามาอยู่ฝ่ายเดียวกัน ก็หมายความว่าตระกูลเฟิงมีหลักประกันแล้ว
หยางเฉิน ถ้าไม่มีความแค้นกัน ก็ต้องหาทางสร้างความสัมพันธ์ที่ดีให้ได้
เฟิงซิวอู๋ถูกพ่อของเธอบอกใบ้แบบนี้ จะไม่รู้ความหมายได้อย่างไร?
พูดตรงๆก็คือ ไม่จำเป็นต้องให้เธอเอาใจหยางเฉิน ลดตัวลง แต่การสร้างความสัมพันธ์นั้นจำเป็นอย่างยิ่ง
และความสัมพันธ์พี่น้องนี้...
เฟิงซิวอู๋เผยอริมฝีปากสีแดง พูดเบาๆว่า: "งั้นเธอ เรียกฉันว่าพี่สาวสิ?"
"..."
หยางเฉินหน้าเขินอาย การให้เขาเรียกเฟิงซิวอู๋ว่าพี่สาว เขายังรู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง รีบพูดว่า: "หนูเฟิง ถึงประตูแล้วครับ"
เฟิงซิวอู๋มองหยางเฉินด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ แล้วถอนหายใจเบาๆ กลอกตา พูดอย่างเย้ายวนว่า "ก็ได้ หยางเฉิน ถ้ามีเวลาก็มาเยี่ยมตระกูลเฟิงบ้างนะ คราวก่อนแม่รู้สึกสนิทกับเธอมาก อยากพบเธออีก"
เมื่อความสัมพันธ์พี่น้องยังทำให้หยางเฉินรู้สึกอึดอัด เธอก็ต้องเปลี่ยนวิธี เธอแตกต่างจากหยางไจ๋ถวี่ที่เป็นหนึ่งในสามเหรียญทองใหญ่เช่นกัน เธอฉลาดและเต็มไปด้วยปัญญา
เปลี่ยนวิธี ให้หยางเฉินไปบ้านเธอ
แล้วตอนนั้น ให้แม่ของเธอรับหยางเฉินเป็นบุตรบุญธรรม หยางเฉินก็ยังเป็นน้องชายของเธอไม่ใช่หรือ?
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเธอวาบขึ้นด้วยความเจ้าเล่ห์ เธอโบกมือ "พี่สาวขอตัวก่อนนะ อย่าลืมมาเยี่ยมตระกูลเฟิงล่ะ แล้วก็ ถ้ามีอะไรก็อย่าลืมเรียกพี่สาวนะ ถ้าใครกล้ารังแกเธอ พี่สาวจะไม่ยอมปล่อยไว้เป็นคนแรกเลย!"
"แน่นอน..." หยางเฉินได้ยินแล้วไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี
เขาลูบจมูก คิดว่าในสามเหรียญทองใหญ่ มีสองคนเป็นพี่สาวของตัวเอง บางทีก็อาจจะเป็นเรื่องดีก็ได้
แต่เรื่องของตระกูลเฟิง เขายังไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวในตอนนี้ เฟิงซิวอู๋ เขาก็ไม่อยากเข้าใกล้มากเกินไป ตอนนี้พลังของเขายังไม่เพียงพอ สิ่งแรกที่ต้องทำคือเพิ่มพูนพลังให้ดีที่สุด
"นายท่าน จริงๆ แล้วท่านควรไปส่งหนูเฟิงนะคะ" กู่หมิงเยว่พูดอย่างระมัดระวัง
"เอ่อ เรื่องนี้เธอไม่ต้องยุ่ง" หยางเฉินพูดพร้อมรอยยิ้ม
กู่หมิงเยว่รู้สึกทั้งดีใจและผิดหวัง
เธอเป็นผู้หญิง ย่อมมองออกถึงความรู้สึกดีที่เฟิงซิวอู๋มีต่อหยางเฉิน ถ้าหยางเฉินสามารถคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ ก็คงจะได้เป็นคู่กับเฟิงซิวอู๋อย่างแน่นอน ในอนาคตถ้านายท่านของเธอได้แต่งงานกับสตรีที่ดี และยังเป็นสตรีที่เก่งกาจจากตระกูลเฟิง นั่นไม่ใช่เรื่องดีหรอกหรือ?
แต่ในอนาคตเธอก็จะต้องแต่งงานกับหยางเฉินเป็นสนม เมื่อคิดถึงตรงนี้ จะไม่รู้สึกเสียใจบ้างได้อย่างไร?
เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะหึงหวง แต่ก็อดที่จะรู้สึกเสียใจไม่ได้
ดีใจที่หยางเฉินดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกอะไรกับเฟิงซิวอู๋ แต่ก็กังวลว่าทำไมหยางเฉินถึงไม่รู้จักวิธีสร้างความสัมพันธ์เลย?
หมิงเยว่นึกขึ้นได้อย่างกะทันหัน: "นายท่าน ใช่แล้ว หินวิญญาณสองร้อยก้อนนี้ ขอคืนให้ท่านนะคะ"
"เธอจะคืนหินวิญญาณทำไม?" หยางเฉินงงๆ
หมิงเยว่แลบลิ้นน้อยๆ อย่างน่ารัก: "นายท่าน เมื่อกี้ท่านให้หินวิญญาณหม่อมฉันเพราะรักษาหน้า หม่อมฉันเข้าใจค่ะ หม่อมฉันจะไม่ยึดหินวิญญาณที่ท่านหามาด้วยความยากลำบากไว้คนเดียว หินวิญญาณนี้ยังเป็นของท่าน หม่อมฉันไม่ต้องการค่ะ"
เห็นภาพนี้แล้ว หยางเฉินถอนหายใจเบาๆ หมิงเยว่เป็นสาวที่ดีมาก อย่างน้อยก็คิดถึงเขาในทุกๆ เรื่อง ถ้าเขาไม่รู้สึกซาบซึ้งใจก็คงเป็นไปไม่ได้
คิดถึงตรงนี้ เขายิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเอง: "หมิงเยว่ ของที่นายท่านของเธอให้ไปแล้ว ไม่เคยมีทางที่จะเอากลับคืนมา ฉันให้เธอ ไม่ใช่เพราะต้องการรักษาหน้า และยิ่งไม่ใช่กลยุทธ์ที่ไม่ดีที่ทำขึ้นมาเพื่อต่อต้านหยางเฮิง หินวิญญาณนี้ ฉันตั้งใจจะหาโอกาสให้เธออยู่แล้ว"
"แต่... แต่ว่าหินวิญญาณพวกนี้ หม่อมฉันไม่รู้จะเอาไปใช้ที่ไหนเลยนะคะ" หมิงเยว่ฟังคำพูดของหยางเฉิน แม้ในใจจะดีใจ แต่พอนึกถึงเงินก้อนใหญ่สองร้อยหินวิญญาณ เหตุผลก็ชนะความรู้สึก
หยางเฉินหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ: "ใครบอกว่าใช้ไม่ได้? นายท่านของเธอไม่เคยได้ยินว่ามีหินวิญญาณที่ใช้ไม่ได้หรอกนะ ฟังนะ เอาหินวิญญาณพวกนี้ไปซื้อเสื้อผ้าสักสองสามชุด แต่งตัวให้สวยๆ หน่อย อย่าลืมซื้อให้พี่สาวฉันด้วยสองสามชุด ซื้อของดีที่สุดนะ สองร้อยหินวิญญาณ ใช้ให้หมด ต่อไปเธอต้องจำไว้ ตราบใดที่มีฉัน หยางเฉิน อยู่ จะไม่มีวันทำให้เธอต้องลำบากเด็ดขาด!"
"นาย... นายท่าน" หมิงเยว่ได้ยินคำพูดนี้ รู้สึกแสบตาขึ้นมาทันที น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
ปั๊บ ปั๊บ...
ในที่สุด เธอก็ทนไม่ไหว ร้องไห้ออกมาดังลั่น
"นายท่าน ท่านดีกับหม่อมฉันเหลือเกินค่ะ" หมิงเยว่ร้องไห้น้ำตานองหน้า พูดสะอึกสะอื้น
เห็นหมิงเยว่ร้องไห้แบบนี้ หยางเฉินรู้สึกทั้งขำทั้งสงสาร เขาพูดว่า: "บอกให้แต่งตัวสวยๆ เธอร้องไห้ทำไมล่ะ? ถ้าเธอคิดว่าไม่พอ นายท่านจะให้เธอเพิ่มอีก"
"พอแล้วค่ะ พอแล้ว" หมิงเยว่กลัวว่าหยางเฉินจะฟุ่มเฟือยอีก รีบพูดว่า: "พอแน่นอนค่ะ"
เธอสาบานในใจ
ชาตินี้ต่อให้ต้องเป็นวัวเป็นม้าให้หยางเฉิน ให้เธอทำอะไรให้หยางเฉิน เธอก็ยินดี แม้วันหนึ่งหยางเฉินจะตกอับลำบาก เธอก็จะอยู่เคียงข้างหยางเฉินไม่ทอดทิ้ง เป็นสาวใช้ของหยางเฉินไปชั่วชีวิต
และยังต้องเลือกเสื้อผ้าที่ดูดีให้นายท่านของเธอสักสองสามชุดด้วย


## บทที่ 19: เด็กฝึกหัดยาขัดขวาง

หลังจากนั้น หยางเฉินเห็นว่าอารมณ์ของกู่หมิงเยว่ไม่มั่นคง จึงให้กู่หมิงเยว่ออกไปก่อน แล้วตัวเองเดินทางไปหาท่านปู่หยางที่สองคนเดียว
แตกต่างจากครั้งที่แล้ว ครั้งที่แล้วท่านปู่หยางที่สองเปิดการสอน ลานบ้านของเขาจึงเปิดให้คนภายนอกเข้าได้ แต่ในวันปกติท่านปู่หยางที่สองมีฐานะสูงส่ง คนธรรมดาในครอบครัวหยางไม่สามารถมาที่นี่ได้ แม้จะมาก็เข้าไม่ได้ เช่นตอนนี้ หยางเฉินต้องการเข้าไปในลานบ้านเพื่อพบท่านปู่หยางที่สอง แต่กลับถูกเด็กฝึกหัดยาด้านนอกขัดขวางไว้
หยางเฉินมีความทรงจำเกี่ยวกับเด็กฝึกหัดยาคนนี้ เพราะเด็กฝึกหัดยาคนนี้เป็นคนโปรดของท่านปู่หยางที่สอง ว่ากันว่าท่านปู่หยางที่สองเก็บมาจากข้างนอก เนื่องจากมีพรสวรรค์ในการทำยาไม่เลว จึงถูกท่านปู่หยางที่สองแต่งตั้งให้เป็นผู้ช่วยของช่างทำยา ปกติแล้วก็ช่วยท่านปู่หยางที่สองเฝ้าประตู คนทั่วไปที่ไม่เกี่ยวข้องจะถูกเด็กฝึกหัดยาคนนี้คัดออกไปทั้งหมด
และหยางเฉิน บังเอิญพอดีที่ถูกเด็กฝึกหัดยาคนนี้ถือว่าเป็น 'คนทั่วไปที่ไม่เกี่ยวข้อง'
เด็กฝึกหัดยาคนนี้ดูเหมือนจะยโสโอหังมาก และไม่ได้เอาหยางเฉินเข้าตาเลย เขายืนเฝ้าอยู่หน้าลานบ้าน หาวอย่างเกียจคร้าน: "หยางเฉิน เธอบอกว่าลานบ้านของท่านปู่ที่สอง เธอจะเข้าออกตามใจชอบเหรอ? เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เธอไม่ส่องกระจกดูตัวเองหน่อยเหรอว่าเป็นยังไง? ความประพฤติของเธอนั่นแพร่ไปถึงหูตระกูลอื่นแล้วนะ ท่านปู่ที่สองมีฐานะอะไร เธอมีฐานะอะไร?"
หยางเฉินมองเด็กฝึกหัดยาคนนี้อย่างคร่าวๆ อายุราวสิบสี่สิบห้าปี หน้าแดงฟันขาว แน่นอนว่ามีใบหน้าที่ชวนให้คนชอบ
เขาค้นหาความทรงจำสักครู่ ก็พลิกเจอความทรงจำในอดีตมากมาย
ในอดีต 'หยางเฉิน' ก็มักจะมาทำยาที่นี่บ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่เด็กฝึกหัดยาคนนี้อยู่ ก็จะต้องหาทางกลั่นแกล้ง 'หยางเฉิน' อย่างแน่นอน เพราะหยางเฉินคนนั้นมีนิสัยขี้อาย ถูกคนรังแก ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก เด็กฝึกหัดยาคนนี้นานวันเข้าก็เลยถือว่าหยางเฉินเป็นมะเขือเทศลูกอ่อนที่จะบีบเมื่อไหร่ก็ได้
นึกถึงความทรงจำเหล่านี้ หยางเฉินอดหัวเราะไม่ได้ ดูเหมือนว่าท่านปู่หยางที่สองเป็นคนมีเกียรติย่อมลืมเรื่อง และไม่ได้พูดถึงเรื่องของตนกับเด็กฝึกหัดยา มิฉะนั้นให้เด็กฝึกหัดยาคนนี้กล้าสักเท่าไหร่ ก็คงไม่กล้าดูถูกคนแบบนี้
หยางเฉินไพล่มือไว้ข้างหลัง พูดอย่างไม่รีบร้อน: "ท่านปู่ที่สองบอกกับฉันด้วยตัวเองว่า ต่อไปนี้ที่ของท่านปู่ที่สองนี้ ฉันสามารถมาได้ตลอดเวลา"
เขาพูดประโยคนี้ ตั้งใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นเล็กน้อย
เขาคาดว่าท่านปู่หยางที่สองคงจะอยู่ในห้องด้านในและกำลังทำยา เมื่อได้ยินคำพูดของเขา คงจะออกมาเอง ส่วนเด็กฝึกหัดยาคนนี้ เขาไม่อยากเสียเวลาพูดคุยด้วยมากนัก หากไม่ใช่เพราะเขาต้องการห้องปรุงยาของท่านปู่หยางที่สอง เขาคงไม่มาที่นี่
"ฮ่าๆๆๆ" เด็กฝึกหัดยาหัวเราะอย่างไม่เกรงใจ "ท่านปู่บอกกับเธอด้วยตัวเองงั้นเหรอ? ฉันก็บอกได้เหมือนกันว่าท่านปู่บอกฉันว่าฉันเป็นหลานแท้ๆ ของเขา มันมีประโยชน์อะไรล่ะ? มันมีความหมายอะไรล่ะ หยางเฉิน? การที่เธอแต่งเรื่องโกหกพวกนี้ขึ้นมามันแค่ทำให้ฉันรู้สึกว่าเธอช่างเด็กมากเท่านั้นเอง เธอต้องรู้นะว่าในทั้งครอบครัวหยาง นอกจากฉันกับหัวหน้าตระกูลแล้ว ไม่มีใครสามารถเข้าออกบ้านของท่านปู่ได้อย่างอิสระ"
เด็กฝึกหัดยามองหยางเฉินอย่างยโสโอหัง ความรู้สึกเหนือกว่าแผ่ซ่านออกมาจากกระดูก การที่สามารถเข้าออกบ้านของท่านปู่หยางที่สองได้อย่างอิสระ นี่คือเกียรติยศ
"ซู่สาม"
ทันใดนั้น เสียงแหบแห้งของชายชราก็ดังขึ้น ตามมาด้วยชายชราผมขาวโพลนเดินออกมาจากในบ้าน
เมื่อเด็กฝึกหัดยาได้ยินเสียงนั้น ความรู้สึกเหนือกว่าที่มีเมื่อครู่ก็หายไปในทันที เหมือนกับเปลี่ยนเป็นคนละคน รีบก้มหัวคำนับอย่างนอบน้อมและพูดอย่างเคารพว่า "ท่านปู่ ทำไมท่านถึงออกมาล่ะครับ? เป็นเพราะหยางเฉินคนนี้ส่งเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของท่านใช่ไหมครับ? ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมจะไล่เขาออกไปทันที!"
ท่านปู่หยางที่สองยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเด็กฝึกหัดยาซู่สาม ก็ขมวดคิ้วทันทีและตวาดว่า "ซู่สาม เจ้านี่มันไม่เข้าท่าขึ้นทุกทีแล้วนะ!"
"ท่าน...ท่านปู่ เกิดอะไรขึ้นครับ?" เด็กฝึกหัดยางงงัน เขาคิดว่าเป็นเพราะหยางเฉิน จึงรีบพูดเสียงดังว่า "หยางเฉิน รีบไสหัวไปซะ!"
"หุบปาก!"
ท่านปู่หยางที่สองพูดด้วยสีหน้าเย็นชา "ซู่สาม หยางเฉินคือแขกผู้มีเกียรติของข้า!"
ซู่สามมีสีหน้างุนงง ราวกับไม่อยากเชื่อและพูดว่า "ท่านปู่ นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไงครับ!"
"ไอ้บ้า" ท่านปู่หยางที่สองพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "คำพูดของข้า เจ้าก็กล้าสงสัยหรือ?"
เขาส่ายหัว ซู่สามคนนี้ช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย
เขาต้องการเด็กฝึกหัดยา ไม่ใช่คนที่อาศัยชื่อเสียงของเขามาข่มขู่คนอื่น หน้าที่ของเด็กฝึกหัดยาคืออะไร? มีไหวพริบ สามารถปรับตัวได้ตามสถานการณ์ และรู้ว่าตัวเองมีสถานะอะไร ตอนแรกซู่สามทำได้ดีมาก เป็นคนฉลาดและคล่องแคล่ว ทำให้เขาสบายใจจริงๆ
แต่ช่วงนี้ ซู่สามกลับทำตัวไม่เหมาะสมมากขึ้นเรื่อยๆ อย่างน้อยเมื่อครู่ซู่สามไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเขาหลายครั้งติดต่อกัน ชัดเจนว่าไม่ได้มาตรฐานที่เขาต้องการจากเด็กฝึกหัดยาแล้ว
ตั้งแต่เมื่อครู่ เขาได้ยินเสียงวุ่นวายนอกห้องแล้ว แต่ไม่ได้ออกมาทันที บทสนทนาระหว่างซู่สามกับหยางเฉิน เขาก็ได้ยินทั้งหมด ตอนแรกเห็นซู่สามมีนิสัยดูถูกคนอื่น แม้จะรู้สึกโกรธในใจ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เพราะซู่สามก็ทำงานให้เขามาสองสามปีแล้ว
อีกอย่าง การที่ไม่ได้สั่งกำชับเรื่องของหยางเฉินให้ซู่สาม ก็เป็นความรับผิดชอบของเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดจะพูดถึงเรื่องนี้ แต่ซู่สามกลับโต้แย้งเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำให้ท่านปู่หยางที่สองโกรธมาก จึงดุด่าออกไปทันที
หลังจากคำดุด่านั้นออกไป ซู่สามก็ตกตะลึงไปทั้งคน
หยางเฉินเป็นแขกคนสำคัญของท่านปู่หยางที่สองงั้นหรือ?
นี่ มันเป็นไปได้ยังไง หยางเฉินมีความสามารถแค่ไหน นิสัยเป็นยังไง เขารู้ดีกว่าใครทั้งนั้น เขายังมีไหวพริบดีอยู่ พอเห็นว่าเป็นกระดูกแข็งที่แทะยาก เขาก็เปลี่ยนท่าทีทันที
"หยางเฉิน เชิญตามข้ามา" ท่านปู่หยางที่สองยิ้มพลางพูด จากนั้นก็หันไปพูดกับซู่สามว่า "ซู่สาม จำไว้ ต่อไปถ้าหยางเฉินมาที่นี่ ให้ปล่อยเข้ามาได้เลย เข้าใจไหม?"
"ครับ...ท่านปู่" ซู่สามรู้สึกหนักใจ แต่ก็กัดฟันตอบ
แต่สายตาที่มองหยางเฉินกลับเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ราวกับว่าสิทธิพิเศษที่ตนควรได้ถูกหยางเฉินแย่งไป
เขาเป็นเด็กฝึกหัดยาให้ท่านปู่หยางที่สอง ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากท่านปู่หยางที่สองจริงๆ ท่านปู่หยางที่สองมีนิสัยใจดี ย่อมไม่ทำให้เด็กฝึกหัดยาต้องเดือดร้อน ตอนแรกซู่สามก็รู้สึกซาบซึ้งมาก แต่พอเวลาผ่านไปนาน ซู่สามก็เริ่มคิดว่าตัวเองเป็นหลานชายวัยชราของท่านปู่หยางที่สอง
เขาต้องการได้รับความรักทั้งหมดจากท่านปู่หยางที่สอง ไม่ยอมให้ใครมาแย่งชิงความรักนั้นไปจากเขา เขารู้สึกว่าในบรรดาคนรุ่นใหม่ของครอบครัวหยาง ไม่มีใครสามารถได้รับความโปรดปรานจากท่านปู่หยางที่สองมากกว่าเขาได้
แต่ตอนนี้ หยางเฉินปรากฏตัวขึ้นมา อย่างน้อยจากสถานการณ์ตอนนี้ ท่านปู่หยางที่สองดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับเขามาก
"น่าโมโห" ซู่สามแค้นเคืองอยู่ในใจ ความอิจฉาริษยาต่อหยางเฉินได้หยั่งรากลึกลงในใจของเขา อย่างน้อยเขาก็ไม่ยอมให้คนที่เคยถูกเขารังแกมาก่อนมาอยู่เหนือหัวเขาได้
"หยางเฉิน พูดไปแล้วก็เป็นความรับผิดชอบของข้าเอง ที่ข้าไม่ได้บอกเรื่องของเจ้าให้ซู่สามรู้ ดังนั้น เรื่องนี้เจ้าก็อย่าได้ใส่ใจ ถึงแม้ซู่สามจะพูดจาไม่ดีไปบ้าง แต่นิสัยแท้จริงของเขาก็ไม่ได้เลวร้าย" ท่านปู่หยางที่สองพูดอย่างอ่อนโยน
หยางเฉินไม่กล้าเย่อหยิ่ง รีบพูดว่า "ท่านปู่พูดเล่นแล้ว ท่านมาขอโทษผม นั่นมันจะทำให้อายุผมสั้นลงนะครับ!"
"ไอ้หนูนี่ ปากหวานจริงๆ" ท่านปู่หยางที่สองยิ่งมองหยางเฉินก็ยิ่งถูกใจ เดินนำหน้าไปพลางพูดว่า "พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อนที่เจ้ากลับบ้าน ใช้วัสดุเหล่านั้นในการทำยา ผลเป็นอย่างไรบ้าง?"
หยางเฉินลูบคางแทบไม่ต้องคิด ก็ประสานมือพูดว่า "ท่านปู่ ในช่วงนี้ หยางเฉินทุ่มเทกับการทำยามาตลอด ได้ผลดีมาก ยาดองบางอย่างที่ผมทำออกมาก็ทำให้ผมพอใจมาก แต่หลังจากทำไปได้สักพัก ก็พบว่ามีอุปสรรคมากมายทันที ดูเหมือนจะเจอจุดอุดอะไรบางอย่าง ผมไม่กล้าประมาท จึงมาหาท่านปู่ที่นี่ครับ"
คำพูดเหล่านี้ของเขา แน่นอนว่าเป็นคำพูดที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ด้วยความสามารถในการทำยาของเขา จะมาให้ท่านปู่หยางที่สองสอนได้อย่างไร?
"ฮ่าๆ จุดอุดก็ดีนะ พูดถึงเรื่องนี้ ยาที่เจ้าทำทั้งหมดเป็นยาอะไรบ้าง?" ท่านปู่หยางที่สองถาม
หยางเฉินบอกชื่อยาออกมาหลายชนิด
ท่านปู่หยางที่สองได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว พูดอย่างตกใจว่า "ยาที่เจ้าพูดถึงเหล่านี้ ถ้าทำออกมาได้จริง มาตรฐานการตำนานยาของเจ้าตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องอยู่ในระดับปานกลางขั้นหนึ่งแล้ว น่าแปลกใจ น่าแปลกใจ หยางเฉิน เจ้ารู้ไหมว่าทำไมเจ้าถึงมีจุดอุด? เพราะถ้าเจ้าก้าวไปอีกก้าว นั่นก็คือช่างทำยาระดับสูงของระดับหนึ่งแล้ว!"
"ท่านปู่พูดจริงหรือครับ?" หยางเฉินแสร้งทำเป็นประหลาดใจ แท้จริงแล้ว ทั้งหมดนี้อยู่ในการคาดการณ์ของเขา


## บทที่ 20: สายสัมพันธ์แห่งสายเลือด

ในใจของท่านปู่หยางที่สองได้เกิดคลื่นลมปั่นป่วนขึ้นมาแล้ว หยางเฉินในวัยเช่นนี้ สามารถบรรลุถึงระดับช่างทำยาระดับปานกลางขั้นหนึ่งได้ นี่เป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง ครอบครัวหยางขาดแคลนช่างทำยามากที่สุด รุ่นนี้ยิ่งสู้รุ่นของเขาไม่ได้เลย มีคนที่มีแววน้อยมาก
ก็มีแค่หยางเฮิงที่อายุยังน้อยแต่บรรลุถึงระดับช่างทำยาระดับปานกลางขั้นหนึ่งได้ แต่หยางเฮิงก็แค่พอจะนับว่าเป็นระดับกลางเท่านั้น แต่ถ้าหยางเฉินไม่ได้โกหก เขาก็บรรลุถึงจุดที่สามารถบุกทะลวงเป็นระดับสูงของระดับหนึ่งได้แล้ว แค่ผ่านจุดอุดตัน ผ่านด่านไป ก็จะเปลี่ยนคุณภาพทันที กระโดดขึ้นเป็นช่างทำยาระดับสูงของระดับหนึ่งได้ทันที
หนึ่งคนเป็นระดับกึ่งหนึ่งยอดฝีมือ อีกคนเป็นระดับปานกลางขั้นหนึ่ง...
หยางเฉินได้ทิ้งหยางเฮิงไว้ข้างหลังแล้ว น่าเสียดายที่หยางเฮิงยังไม่รู้ตัวเลย ท่านปู่หยางที่สองส่ายหัว ถอนหายใจไม่หยุด
จากนั้น ท่านปู่หยางที่สองนึกถึงเทียนฝูในการทำยาของหยางเฉิน พูดด้วยความยินดีอย่างยิ่งว่า: "ปู่จะโกหกเจ้าได้อย่างไร? ฮ่าๆๆ ดีมาก หยางเฉิน ตอนนี้ปู่จะถ่ายทอดวิธีการทำยาทำความสะอาดไฟให้เจ้า แค่เจ้าสามารถทำยาทำความสะอาดไฟสำเร็จได้ เจ้าก็จะทะลวงจุดอุดตันนี้ได้เอง บรรลุถึงระดับสูงของระดับหนึ่ง!"
ระดับสูงของระดับหนึ่ง ท่านปู่หยางที่สองคิดแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นไม่หยุด
ต้องรู้ว่า ตระกูลใหญ่พวกนั้น เช่นตระกูลเฟิง ตระกูลหวัง คนที่อายุเท่าหยางเฉินนี้ จริงๆแล้วอย่างมากก็แค่ระดับช่างทำยาระดับสูงของระดับหนึ่งเท่านั้น แต่พวกเขาเป็นเพียงตระกูลระดับกลาง ถ้าสามารถผลิตช่างทำยาระดับสูงของระดับหนึ่งได้ ก็จะตามทันมาตรฐานเฉลี่ยของตระกูลใหญ่ได้ทันที
หยางเฉิน ยังมีศักยภาพอีกมาก
"ดีๆๆ!" ท่านปู่หยางที่สองยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น รีบพูดว่า: "หยางเฉิน เจ้าตามปู่มา!"
หยางเฉินจะไม่รู้ว่าท่านปู่หยางที่สองคิดอะไรอยู่ได้อย่างไร เขาเอ่ยปากพูด: "ครับ"
สองคนเดินตามกันไป ในพริบตา ท่านปู่หยางที่สองก็พาหยางเฉินไปถึงห้องปรุงยาเฉพาะของเขา
เมื่อเห็นห้องปรุงยาที่มีอุปกรณ์ครบครันนี้ ดวงตาของหยางเฉินก็เป็นประกาย เพราะว่า ห้องปรุงยานี้ ไม่ใช่สถานที่ที่เขาต้องการหรอกหรือ? รอให้วัสดุจากบริษัทค้าขายตระกูลหลีมาถึง เขาจำเป็นต้องทำยาดองจำนวนมาก และการทำยาดองจำนวนมาก ด้วยความสามารถในการรองรับของเตาตำรับยาทั่วไป ยากที่จะรองรับการทำยาดองจำนวนมากได้
ดังนั้น หยางเฉินจึงตั้งใจจะใช้ห้องปรุงยาของท่านปู่หยางที่สองตั้งแต่แรก
ถ้าสามารถยืมพลังของห้องปรุงยามาทำยาได้ ก็จะทำให้งานสำเร็จได้ง่ายขึ้นครึ่งหนึ่ง สามารถแก้ปัญหาความกังวลและปัญหาใหญ่ของตัวเองได้
เขามาที่นี่วันนี้ไม่ใช่เพื่อสำรวจดูหรอกหรือ? เพื่อดูว่าห้องตุ๋นยาของท่านปู่หยางที่สองเป็นอย่างไร?
จากสิ่งที่เห็นในตอนนี้ แม้ว่าห้องตุ๋นยานี้จะไม่ถูกสายตาของเขา แต่ก็เพียงพอที่จะรวมเข้าไปในแผนของเขาแล้ว
"ท่านปู่ นี่คือห้องตุ๋นยาใช่ไหมครับ?" หยางเฉินคิดในใจ แต่แกล้งทำเป็นประหลาดใจถามออกไป
ท่านปู่หยางที่สองได้ยินดังนั้นก็รู้สึกภูมิใจพูดว่า "หยางเฉิน ดูเหมือนเจ้าจะมีความรู้เรื่องนี้อยู่บ้างนะ ใช่แล้ว นี่คือห้องตุ๋นยา สำหรับช่างทำยาที่เชี่ยวชาญทุกคน ห้องตุ๋นยาเป็นสิ่งสำคัญมากในการทำยา เตาตำรับยาธรรมดาไม่สามารถรองรับการทำยาจำนวนมากได้ มีอายุการใช้งานจำกัด ส่วนเตาตำรับยาพิเศษก็หายากและต้องใช้ร่วมกับไฟประหลาดจึงจะได้ผลดี แต่ถ้ามีห้องตุ๋นยา ก็จะแก้ปัญหาที่เตาตำรับยาธรรมดาทำไม่ได้"
"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง" หยางเฉินแสดงท่าทางเหมือนได้รับความรู้ใหม่
ท่านปู่หยางที่สองพูดอย่างจริงจังว่า "หยางเฉิน เส้นทางของช่างทำยาต้องค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว จึงจะมั่นคง เดี๋ยวข้าจะสอนขั้นตอนการทำยาทำความสะอาดไฟให้เจ้า เจ้าต้องตั้งใจฟังทุกขั้นตอนและดูข้าทำยาอย่างละเอียด ถ้าเจ้าสามารถทำยาทำความสะอาดไฟสำเร็จ ก็จะเป็นอัจฉริยะคนแรกในการทำยาของตระกูลหยางเรา!"
"ท่านปู่ หยางเฉินเข้าใจแล้วครับ" หยางเฉินตอบอย่างนอบน้อม
ท่านปู่หยางที่สองลูบเคราพลางมองหยางเฉินที่ดูเหมือนไม่สนใจตำแหน่งอัจฉริยะคนแรกในการทำยาของตระกูลหยางเลย ในใจก็รู้สึกกังวล เขากลัวว่าหยางเฉินจะหยิ่งผยองจนพลาดพลั้ง ซึ่งจะน่าเสียดายมาก
จากนั้นเขาก็ลงมือนั่งลงหน้าเตาตำรับยา แล้วใช้อุปกรณ์โดยรอบ เริ่มกวาดมือทั้งสองข้างในอากาศ ทันใดนั้น เปลวไฟก็ปรากฏขึ้นในมือของท่านปู่หยางที่สองจากความว่างเปล่า
ท่านปู่หยางที่สองไม่ลืมที่จะสั่งว่า "หยางเฉิน ข้าจะเริ่มทำยาแล้ว เจ้าต้องดูให้ดีๆ นะ"
พูดจบ ท่านปู่หยางที่สองก็ปรับขั้นตอนและเริ่มทำยาอย่างค่อยเป็นค่อยไป
เขาทำยาไปพร้อมกับอธิบายเคล็ดลับการทำยาทำความสะอาดไฟให้หยางเฉินฟังไปด้วย เรียกได้ว่าสอนแบบตัวต่อตัวเลยทีเดียว
แม้ว่าความรู้เหล่านี้หยางเฉินจะใช้ไม่ได้ แต่เขาก็ตั้งใจฟังจริงๆ และเก็บความขอบคุณไว้ในใจ เขาเห็นได้ว่าท่านปู่หยางที่สองให้ความสำคัญกับเขามาก นี่เป็นความสำคัญที่ผู้ใหญ่ให้กับคนที่มีแววดี ตระกูลหนึ่งก็ต้องการความสำคัญเช่นนี้ จึงจะเจริญรุ่งเรืองได้
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ทั้งอธิบายทั้งทำยาไปด้วย ทำให้เสียพลังงานและจิตใจมาก ท่านปู่หยางที่สองเหงื่อท่วมตัว ทำยาอยู่เต็มสองช่วงเวลา ในที่สุดยาก็กระโดดออกมาจากเตาตำรับยาด้วยเสียงดังปัง ตกลงในมือของท่านปู่หยางที่สอง
ท่านปู่หยางที่สองดีใจมาก แต่ไม่ได้สนใจหยางเฉิน กลับพูดว่า "หยางเฉิน ขั้นตอนเหล่านี้เจ้าดูชัดเจนหรือไม่? รายละเอียดที่ข้าบอกเจ้าจำได้หมดหรือไม่?"
"จดจำได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว" หยางเฉินกล่าว
ท่านปู่หยางที่สองถามด้วยความสงสัย "เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าจะสามารถปรุงยาทำความสะอาดไฟออกมาได้?"
"ท่านปู่ คนรุ่นหลังไม่กล้ารับประกัน เพราะว่าการทำยานั้น ความสำเร็จหรือล้มเหลวคาดเดาได้ยาก ไม่มีใครกล้ารับประกันว่าจะได้ยาออกมาร้อยเปอร์เซ็นต์ ดังนั้น คนรุ่นหลังขอลองดูสักครั้ง แต่จะสำเร็จหรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับความเข้าใจที่คนรุ่นหลังได้สังเกตท่านปู่ทำยาเมื่อครู่นี้แล้ว" หยางเฉินยิ้มพลางกล่าว
เขาไม่ได้พูดให้ตายตัวเกินไป
"ดีๆๆ!" ท่านปู่หยางที่สองรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในใจ
เขาจริงๆ แล้วคาดหวังมากที่หยางเฉินจะปรุงยาทำความสะอาดไฟออกมาได้
แต่จะต้องทำกี่ครั้งถึงจะได้ยาทำความสะอาดไฟ เขาก็ไม่กล้ารับประกัน แต่เขาคิดว่า ถ้าทำสิบครั้งแปดครั้ง หยางเฉินอาจจะยังควบคุมหลักการของยาทำความสะอาดไฟได้ยาก เพราะว่าทฤษฎีกับการลงมือทำจริงๆ นั้นให้ผลต่างกัน ครั้งที่แล้วแม้ว่าหยางเฉินจะเข้าใจรายละเอียดตอนที่เขาทำยา แต่พอลงมือทำจริงๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว
ขณะที่ท่านปู่หยางที่สองรู้สึกสงสัย ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ "ซู่สาม เจ้ามานี่!"
"ท่านปู่" ซู่สามเดินมาด้วยสีหน้าบึ้งตึง อารมณ์ยังไม่ค่อยดีนัก
ท่านปู่หยางที่สองตอนนี้กำลังดีใจ จะไปสังเกตสีหน้าของซู่สามได้อย่างไร "ซู่สาม เจ้าช่วยหยางเฉินเป็นลูกมือหน่อย ช่วยเขาปรุงยาทำความสะอาดไฟออกมา"
พูดพลางหัวเราะอย่างร่าเริง มองหยางเฉิน "หยางเฉินเอ๋ย ซู่สามเป็นผู้ช่วยที่เก่งของข้า มีเขาช่วยเจ้า เจ้าจะประหยัดเวลาได้มากในการทำยา เจ้าก็เพิ่งจะทำยาทำความสะอาดไฟเป็นครั้งแรก อาจจะยังควบคุมขั้นตอนและรายละเอียดต่างๆ ได้ไม่ราบรื่นนัก ให้ซู่สามช่วยเจ้า ก็เหมาะสมมากทีเดียว"
"ท่านปู่ ข้าไม่มีทางช่วยเขาทำยาเด็ดขาด" สีหน้าของซู่สามเปลี่ยนไปทันที ดูเหมือนได้รับความอับอายมาก
"ทำไม?" สีหน้าของท่านปู่หยางที่สองเปลี่ยนไปเล็กน้อย นี่เป็นสัญญาณของความโกรธ
ซู่สามกัดฟันพูด "เขาไม่คู่ควร!"
จากนั้นเขาก็มองหยางเฉินด้วยสายตาเย็นชา
คำพูดนี้ทำให้ท่านปู่หยางที่สองโกรธจัด เขาตบโต๊ะอย่างแรง: "ไอ้เลว ซู่สาม ข้าเลี้ยงเจ้าให้เป็นเด็กฝึกหัดยาของข้า เพื่อให้เจ้าฟังคำสั่งสอนของข้าอย่างตั้งใจ ไม่ใช่ให้มาเถียงข้าแบบนี้"
"ท่านปู่!" ซู่สามร้อนใจ
ปกติท่านปู่หยางที่สองรักและให้ความสำคัญกับเขามาก ทำไมถึงได้ดุด่าเขาเช่นนี้เพื่อหยางเฉินคนเดียว?
"ออกไป!" ท่านปู่หยางที่สองตะโกนด้วยความโกรธ
"ท่านปู่!"
"ออกไป!"
ท่านปู่หยางที่สองชี้ไปที่ประตู โกรธจนแทบระเบิด
ซู่สามมองหยางเฉินด้วยสายตาอาฆาตแค้น แล้วก็กัดฟันเดินออกไป
ท่านปู่หยางที่สองสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย: "หยางเฉิน ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องเห็นเรื่องน่าอายนี้ ข้าจะสั่งสอนซู่สามเอง วันนี้เราไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เจ้าจงมุ่งความสนใจไปที่การทำยาทำความสะอาดไฟก่อน ถ้าเจ้าสามารถทำยาทำความสะอาดไฟได้ ท่านปู่จะให้รางวัลอื่นๆ แก่เจ้าอีก"
"ท่านปู่ การที่ท่านให้หยางเฉินได้ฝึกฝนก็เป็นพระคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว จะต้องมีรางวัลอื่นอีกทำไมขอรับ?" หยางเฉินกล่าว สำหรับซู่สาม เขาไม่ได้สนใจเลย
ท่านปู่หยางที่สองส่ายหน้า: "ไม่ รางวัลต้องมี หยางเฉิน ตอนนี้เจ้ายังเด็ก อาจจะไม่เข้าใจ เจ้ารู้หรือไม่ว่าอะไรคือครอบครัว?"
หยางเฉินส่ายหน้าเบาๆ ในเรื่องนี้ เขาถามด้วยความอ่อนน้อมมาก เพราะท่านปู่หยางที่สองอายุมากกว่าเขาตอนนั้นมาก เข้าใจหลักการมากมายที่ตัวเขาอาจจะไม่เข้าใจได้
ท่านปู่หยางที่สองพูดอย่างจริงจัง: "ครอบครัวจะรุ่งเรืองยาวนานได้ ต้องมีความสามัคคีเป็นอันดับแรก แต่ความสามัคคีอย่างเดียวไม่พอ เพราะวันเวลาเปลี่ยนไป คนเกิดแก่เจ็บตาย นี่คือหลุนหุย ครอบครัวต้องการเลือดใหม่ ต้องการอัจฉริยะ และเจ้า คือดาวดวงใหม่ที่สำคัญมากสำหรับครอบครัวหยางที่ข้าเห็น!"
"อัจฉริยะคนหนึ่ง คือหลักประกันอนาคตของครอบครัว ครอบครัวจะสนับสนุนเจ้าอย่างไม่มีเงื่อนไข หยางเฉิน เจ้าอาจจะโทษครอบครัวหยางที่ไม่ดีกับเจ้าในอดีต แต่นั่นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทรัพยากรของครอบครัวหยางมีจำกัด เราไม่สามารถใช้กับคนที่ไม่มีประโยชน์ได้ เราต้องใช้ทรัพยากรกับคนที่มีพรสวรรค์มากกว่า ฝึกฝนเขา ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น เพื่อให้ครอบครัวหยางมีที่ยืนในร้อยเผ่าแด่หวงในอนาคต นี่แหละคือครอบครัว หยางเฉิน เพื่อครอบครัว ผลประโยชน์ส่วนตัวไม่สำคัญอีกต่อไป"
"ถ้าวันหนึ่ง หากข้าต้องเสียสละตัวเองเพื่อให้ครอบครัวหยางอยู่รอด ข้าจะเลือกเสียสละตัวเองโดยไม่ลังเล เพราะญาติพี่น้องของข้า บ้านของข้า อยู่ที่นี่ ตอนนี้เจ้าอาจจะยังไม่รู้สึก แต่สักวันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจ ครอบครัว คือความผูกพัน คือสายสัมพันธ์ทางสายเลือด"


## บทที่ 21: ต้องให้ความสำคัญ!

หยางเฉินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เขาไม่ได้มีความรู้สึกเกลียดชังต่อครอบครัวหยางเป็นพิเศษ อย่างไรก็ตาม ในอดีตหยางเฉินไร้ค่าขนาดนั้น มันก็เป็นความผิดของเขาเอง ไม่สามารถโทษครอบครัวหยางได้ แต่ความซื่อสัตย์และคุณธรรมของท่านปู่หยางที่สองทำให้เขารู้สึกชื่นชมอย่างแท้จริง
ท่านปู่หยางที่สองเอ่ยปากพูดว่า "ดังนั้น รางวัลที่ให้คุณไม่ใช่สิ่งที่ผมให้คุณฝ่ายเดียว แต่เป็นทรัพยากรที่ผมให้คุณในนามของครอบครัวหยาง และคุณต้องไม่ทำให้ความหวังของผมที่มีต่อคุณผิดหวัง"
"ท่านปู่ หยางเฉินจะทำให้ได้" หยางเฉินกล่าว
"ดี คนหนุ่มควรมีความกระตือรือร้นแบบนี้ ตอนนี้คุณลองทำยาทำความสะอาดไฟดูสิ ไม่ต้องรีบร้อน ถ้าทำไม่สำเร็จครั้งแรก ก็ยังมีโอกาสอื่นๆ อีก" ท่านปู่หยางที่สองพูดอย่างอ่อนโยนและมีความคาดหวังสูงต่อหยางเฉิน
หยางเฉินไม่ชักช้าอีกต่อไป เขานั่งลงหน้าเตากลั่นยาแดนและเริ่มเลียนแบบวิธีการทำยาทำความสะอาดไฟของท่านปู่หยางที่สอง
สำหรับประสบการณ์และความเข้าใจของเขา การเลียนแบบวิธีการทำยาของท่านปู่หยางที่สองเป็นเรื่องง่ายมาก เหมือนกับผู้ใหญ่เลียนแบบเด็ก ไม่มีอะไรง่ายกว่านี้อีกแล้ว
จริงๆ แล้ว เมื่อพูดถึงอายุ หยางเฉินอาจจะเทียบกับท่านปู่หยางที่สองไม่ได้ทั้งชาตินี้และชาติก่อน แต่เมื่อพูดถึงทักษะและระดับการทำยา ท่านปู่หยางที่สองเทียบกับเขาไม่ได้เลย
วิธีการทำยาแบบนี้ของเขาทำให้ท่านปู่หยางที่สองตกตะลึง
หยางเฉินสามารถเรียนรู้วิธีการทำยาของเขาได้อย่างเหมือนกันทุกประการ
แม้แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของนิ้วมือ อีกฝ่ายก็ใช้ได้เหมือนกันทุกประการ
นี่...
นี่มันความเข้าใจระดับไหนกัน?
"ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อ" ท่านปู่หยางที่สองรู้สึกตกตะลึงในใจ
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ต่อมา เขายิ่งเบิกตากว้างขึ้น ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
ยิ่งทำยาไปถึงช่วงหลัง วิธีการและขั้นตอนที่ต้องใช้ก็ยิ่งซับซ้อนมากขึ้น การทำยาครั้งหนึ่งต้องใช้พลังใจและพลังกายอย่างมาก
พลังใจเป็นการรวมกันของพลังกายและพลังใจ
การทำอะไรสักอย่างต้องใช้พลังกาย การทำยายิ่งต้องใช้พลังใจมากมาย
นี่ยังแสดงให้เห็นอีกด้านหนึ่งว่าขั้นตอนการทำยานั้นซับซ้อนมาก การเรียนรู้นั้นยากมาก ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในวันเดียว
ท่านปู่หยางที่สองมองความเข้าใจของหยางเฉินในแง่ดีมาก แต่เขาก็คิดว่าหยางเฉินอย่างน้อยต้องใช้เวลาเจ็ดถึงแปดครั้งในการทำยา ถึงจะสามารถทำยาทำความสะอาดไฟได้สำเร็จหนึ่งเม็ด
ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็จะดีใจมากแล้ว
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า...
หยางเฉินสามารถเรียนรู้วิธีการของเขาได้เหมือนกันทุกประการ ถ้าหยางเฉินยังคงทำต่อไปแบบนี้ เป็นไปได้มากว่าครั้งแรกเขาอาจจะทำยาทำความสะอาดไฟได้สำเร็จ
"นี่..."
ท่านปู่หยางที่สองอ้าปากค้าง ยากที่จะจินตนาการว่านี่เป็นเรื่องจริง
ตอนนี้ถึงขั้นตอนที่ยากที่สุดแล้ว แต่หยางเฉินยังคงทำได้อย่างราบรื่น ขั้นตอนที่ละเอียดอ่อน รายละเอียดที่ทำให้คนตาลายนั้น หยางเฉินจับจังหวะได้พอดี ไม่มีข้อผิดพลาดเลย ดูเหมือนว่าวิธีการทำยาของเขาได้ถูกจารึกไว้ในสมองของหยางเฉินแล้ว
"ปัง!"
ทันใดนั้น เตากลั่นยาแดนก็เปิดออก ตามมาด้วยยาดองที่เพิ่งก่อตัวขึ้น อาศัยแรงผลักของเตา กระโดดออกมาจากด้านใน
หยางเฉินตาไว มือเร็ว คว้ายานั้นเอาไว้ได้อย่างฉับพลัน
เขาเช็ดเหงื่อ สำหรับเขาแล้ว การเลียนแบบวิธีการปรุงยาของท่านปู่หยางที่สอง แล้วปรับแต่งรายละเอียดเล็กน้อย เพื่อรับประกันว่าจะได้ยาทำความสะอาดไฟเพียงเม็ดเดียวนั้น เป็นขั้นตอนที่ควบคุมได้ยากมาก หากเป็นคนอื่น คงจะล้มเหลวไปนานแล้วในระบบที่ซับซ้อนเช่นนี้
นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ เพราะเขาไม่อาจใช้วิธีการปรุงยาดั้งเดิมของตัวเองได้ หากเปิดเผยออกไป ท่านปู่หยางที่สองคงจะตกตะลึงทั้งตัว แล้วเขาจะอธิบายอย่างไรดี จะบอกว่าเป็นวิธีที่คิดค้นขึ้นเองหรือ?
ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด ท่านปู่หยางที่สองก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้
เขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองที่เห็นยาทำความสะอาดไฟนี้ ในใจรู้สึกตื่นตะลึงราวกับทะเลพลิกคว่ำภูเขาถล่ม
ครั้งเดียว!
หยางเฉินปรุงยาทำความสะอาดไฟสำเร็จในครั้งแรก
นี่มัน...
ท่านปู่หยางที่สองคว้าแขนของหยางเฉินไว้ น้ำตาไหลพราก พูดว่า "ฮ่าๆๆ ดีจริงๆ หยางเฉิน หยางเฉิน ฉันรอเธอมานานเหลือเกิน เธอรู้ไหมว่าฉันต้องทนรักษากิจการช่างทำยาของครอบครัวหยางมานานแค่ไหน แต่ขาดแต่เพียงต้นกล้าที่ดีสักต้น และเธอก็คือต้นกล้าที่ดีที่เรารอคอยนั่นเอง"
สำหรับตระกูลหนึ่ง การจะเติบโตขึ้นมาได้ กุญแจสำคัญอยู่ที่คนรุ่นต่อไป
ในด้านการปรุงยา ครอบครัวหยางแท้จริงแล้วมีเขาคนเดียวที่ค้ำจุนอยู่อย่างยากลำบาก สิ่งที่เขาหวังที่สุดก็คือการได้เห็นคนที่สามารถสืบทอดต่อจากเขา เมื่อเขาแก่ชราลง จะได้มีคนแบกรับสายการปรุงยาของครอบครัวหยางแทนเขา
"เจ้าจงตั้งใจเรียนรู้การปรุงยา มีสมาธิจดจ่อ เมื่อเวลาผ่านไป ย่อมจะได้เป็นปรมาจารย์การปรุงยาแห่งยุค มีความสำเร็จไม่แพ้ข้าแน่นอน"
หยางเฉินพูดด้วยความรู้สึกระหว่างหัวเราะและร้องไห้ว่า: "ท่านปู่หยางที่สองชมผมเกินไปแล้วครับ"
"ไม่ใช่ ไม่ได้ชมเกินไปเลย แค่ครั้งเดียวก็สามารถทำยาทำความสะอาดไฟได้สำเร็จ ความสำเร็จระดับนี้ แม้แต่อัจฉริยะการทำยาของตระกูลใหญ่ๆ ก็ไม่สามารถทำได้ หยางเฉิน เจ้าเป็นอัจฉริยะการทำยาอันดับหนึ่งที่ข้าเคยพบมาอย่างแน่นอน!" ท่านปู่หยางที่สองพูดโดยไม่ได้เกินจริงแต่อย่างใด เขารู้สึกตื่นเต้นมาก
เขาเคยไปที่ดินแดนเจริญรุ่งเรืองนอกที่รกร้างใหญ่มาแล้ว
อัจฉริยะเหล่านั้นนอกที่รกร้างใหญ่ก็เก่งกว่าอัจฉริยะในที่รกร้างใหญ่จริงๆ
แต่อัจฉริยะที่เหนือธรรมชาติอย่างหยางเฉิน ที่แค่ดูสองครั้งก็สามารถบอกรายละเอียดทั้งหมดของวิธีการทำยาของเขาได้ ลงมือครั้งเดียวก็สามารถทำยาทำความสะอาดไฟได้ เขาเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก ต้องรู้ว่า แม้แต่อัจฉริยะชั้นยอดในโลกภายนอก ที่ไปเรียนรู้การทำยาของคนอื่น อย่างน้อยก็ต้องดูสี่ห้าครั้งถึงจะเห็นรายละเอียดทั้งหมดได้
นั่นก็เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะแล้ว ถ้าเข้าไปในประตูสำนักการทำยาที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้น รับรองว่าจะกลายเป็นคนที่ทุกคนแย่งชิงกัน แต่หยางเฉินกลับใช้เพียงสองครั้งเท่านั้น!
แต่เขาไม่รู้ว่า ในชาติก่อนของหยางเฉิน การดูคนทำยา เขาสามารถเรียนรู้ได้ในครั้งเดียวเสมอ
ไม่รู้ว่าเขาเคยขโมยวิชาจากปรมาจารย์การทำยามากี่คนแล้ว นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เขามีชื่อเสียงโด่งดังในตอนนั้น เพราะไม่มีใครสามารถทำได้เหมือนเขา ภายใต้วิธีการป้องกันการขโมยวิชาต่างๆ เขายังคงสามารถเรียนรู้วิธีการทำยาของคนอื่นได้ในครั้งเดียว และยังสามารถทำยาออกมาได้อีกด้วย
แต่มาถึงชาตินี้ หยางเฉินกลับไม่กล้าโอ้อวดมากเกินไป แต่เขาก็ยังประเมินพรสวรรค์ในการทำยาของตัวเองต่ำเกินไป แม้แต่การดูเพียงสองครั้ง ก็เพียงพอที่จะทำให้ท่านปู่หยางที่สองตกตะลึงจนพูดไม่ออกแล้ว
ท่านปู่หยางที่สองพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า: "หยางเฉิน ตอนนี้ข้าจะพาเจ้าไปพบหัวหน้าตระกูล อัจฉริยะระดับนี้ ถ้าไม่ได้รับความสนใจจากตระกูล ถ้าไม่ประกาศออกไป จะมีเหตุผลอันใดได้! เจ้าเพิ่งอายุสิบสามปี ก็บรรลุถึงระดับช่างทำยาระดับสูงของระดับหนึ่งแล้ว ยังมีพรสวรรค์ที่น่าตกใจของเจ้าอีก ครอบครัวหยางของเรามีความหวังที่จะลุกขึ้นมาแล้ว"
พูดจบ ท่านปู่หยางที่สองก็ลากหยางเฉินไปรายงานเรื่องนี้กับหัวหน้าตระกูลทันที
สำหรับเขาแล้ว ตอนนี้การบอกให้ครอบครัวหยางรู้ว่าหยางเฉินเป็นอัจฉริยะการทำยาที่หาได้ยากในรอบร้อยปี เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด
หยางเฉนเป็นอัจฉริยะการทำยาที่หาได้ยากจริงๆ และยังเป็นความหวังในการทำยาของตระกูลในอนาคตด้วย
อะไรที่ว่าหยางเฉินเป็นคนไร้ค่า หยางเฉินไม่คิดจะก้าวหน้า ล้วนเป็นคำพูดไร้สาระทั้งสิ้น


## บทที่ 22: การเพิกเฉยของหัวหน้าตระกูล

ท่านปู่หยางที่สองรู้สึกยินดีอย่างมาก เขาแทบจะหยุดไม่ได้แม้แต่วินาทีเดียวขณะที่ลากหยางเฉินไปเพื่อพบกับหัวหน้าครอบครัวหยาง
ไม่นานนัก หยางเฉินและท่านปู่หยางที่สองก็มาถึงหน้าคฤหาสน์ของหัวหน้าครอบครัวหยาง
"อะไรนะ หัวหน้าตระกูลกำลังต้อนรับแขกสำคัญอยู่เหรอ?" ท่านปู่หยางที่สองขมวดคิ้ว
คนรับใช้ชราที่ยืนเฝ้าหน้าคฤหาสน์รู้ดีถึงสถานะของท่านปู่หยางที่สอง ไม่กล้าทำอะไรผิดพลาด จึงพูดอย่างนอบน้อมว่า "ขอรายงานท่านปู่ที่สอง หัวหน้าตระกูลได้สั่งไว้จริงๆ ว่าจะต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้รบกวนโดยไม่ได้รับคำสั่งจากเขา หากท่านปู่ไม่มีธุระสำคัญ ขอให้มาใหม่ในวันอื่นเถิดขอรับ"
ท่านปู่หยางที่สองชัดเจนว่าไม่ยอมล้มเลิกง่ายๆ เขามองหยางเฉินในตอนนี้เหมือนกับหยวนบาวในใจ
การที่หยางเฉินจะได้รับความสนใจจากตระกูลเป็นเรื่องสำคัญอันดับหนึ่งในใจเขาตอนนี้ อัจฉริยะเช่นนี้ หากล่าช้าไปแม้แต่วันเดียว เขาก็รู้สึกว่าเป็นความผิดอันใหญ่หลวง
"ตอนนี้ข้ามีเรื่องสำคัญมากจริงๆ!" ท่านปู่หยางที่สองพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
สิ่งนี้ทำให้คนรับใช้รู้สึกลำบากใจเล็กน้อย แต่ก็ยังพูดว่า "หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะเข้าไปรายงานหัวหน้าตระกูล หวังว่าท่านปู่จะรอสักครู่ด้านนอกด้วยขอรับ!"
"ก็ดีเหมือนกัน" ท่านปู่หยางที่สองโบกมือ
หลังจากคนรับใช้จากไป ท่านปู่หยางที่สองจึงยิ้มและพูดว่า "หยางเฉิน เจ้าไม่ต้องกังวล เมื่อหัวหน้าตระกูลรู้เรื่องนี้ เขาจะต้องให้รางวัลเจ้าอย่างมาก และตั้งเจ้าเป็นเป้าหมายสำคัญในการฝึกฝนของตระกูลแน่นอน"
"หากเป็นเช่นนั้น ต้องขอบคุณการสนับสนุนของท่านปู่มาก" หยางเฉินก็หวังจากใจจริงว่าจะมีทรัพยากรบางอย่างมาช่วยเสริม
ในเส้นทางการฝึกฝนวิญญาณศิลปะการต่อสู้ ทรัพยากรมีความสำคัญอย่างยิ่ง ตัวเขาเองที่เคยถูกเรียกว่าโป๋เหล่ มีความเชี่ยวชาญในการฝึกฝนอัจฉริยะ ยิ่งเข้าใจถึงความสำคัญของทรัพยากร
ท่านปู่หยางที่สองตอนนี้ยิ่งมองหยางเฉินยิ่งรู้สึกพอใจ แม้แต่คิ้วก็กำลังเต้นระบำ เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นก็หันสายตาไปอย่างรวดเร็ว รีบพูดอย่างนอบน้อมว่า "คารวะหัวหน้าตระกูล!"
หยางเฉินตกใจในใจ เพิ่งสังเกตเห็นว่าในคฤหาสน์มีคนเพิ่มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อไหร่ ชายคนนี้อยู่ในวัยกลางคน ดูอ่อนกว่าท่านปู่หยางที่สองมาก แต่พลังการฝึกฝนที่แผ่ออกมาจากร่างกายนั้นแข็งแกร่งมาก ทำให้หยางเฉินรู้สึกตกใจในใจอย่างมาก เมื่อเทียบกับลีโหย่วเยียนของตระกูลหลีที่เขาเคยเห็นมา คงไม่ด้อยไปกว่ากันเท่าไหร่
"นักสู้ขั้นวิญญาณศิลปะการต่อสู้!" หยางเฉินตกใจขณะที่รู้ถึงตัวตนของบุคคลนี้
ชายวัยกลางคนคนนี้ก็คือหัวหน้าครอบครัวหยางนั่นเอง
เมื่อเห็นท่านปู่หยางที่สองกำลังส่งสัญญาณตาให้ตัวเองอย่างต่อเนื่อง หยางเฉินไม่กล้าวางท่า รีบพูดทันทีว่า "คารวะหัวหน้าตระกูล!"
"อืม ไม่ต้องมากพิธี" หัวหน้าครอบครัวหยางไขว้มือไว้ด้านหลัง บรรยากาศรอบกายแข็งแกร่งอย่างยิ่ง คำพูดธรรมดาๆ เพียงประโยคเดียวก็แฝงไปด้วยความเด็ดขาดอย่างเต็มเปี่ยม
ท่านปู่หยางที่สองจึงประนมมือขึ้นและพูดว่า "หัวหน้าตระกูล เพิ่งได้ยินจากคนรับใช้ของท่านว่าท่านกำลังต้อนรับแขกผู้มีเกียรติอยู่ กล้าขอเข้าพบ หวังว่าหัวหน้าตระกูลจะให้อภัยด้วย"
"แขกท่านนี้เป็นแขกผู้มีเกียรติจริงๆ แต่เจ้ามาได้จังหวะพอดี แขกผู้มีเกียรติท่านนี้เพิ่งจากไปเมื่อไม่นานมานี้เอง" หยางจินเหอหัวหน้าครอบครัวหยางยืนไขว้มือไว้ด้านหลัง สีหน้ามีความยินดีอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าผลการสนทนากับ 'แขกผู้มีเกียรติ' ในครั้งนี้ทำให้เขาพอใจมาก
สิ่งนี้ทำให้ท่านปู่หยางที่สองถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก
หยางจินเหอพูดกลับว่า "ปู่ใหญ่ที่สอง ผมเพิ่งได้ยินว่าท่านมีเรื่องสำคัญจะคุยกับผม มีอะไรเกิดขึ้นหรือครับ"
ท่านปู่หยางที่สองเห็นว่าเรื่องเข้าสู่ประเด็นหลักแล้ว จึงรีบยิ้มกว้างและพูดว่า "หัวหน้าตระกูล เป็นอย่างนี้ครับ..."
ท่านปู่หยางที่สองเล่าเรื่องของหยางเฉินอย่างละเอียดทุกแง่มุม
แต่สิ่งที่ทำให้ท่านปู่หยางที่สองผิดหวังก็คือ หัวหน้าครอบครัวหยางไม่ได้แสดงสีหน้ายินดีใดๆ ต่อคำพูดของเขา เพียงแค่มองหยางเฉินอย่างเรียบเฉย "นี่คืออัจฉริยะทางการทำยาที่ท่านพูดถึงหรือ?"
"ใช่แล้วครับ หัวหน้าตระกูล หยางเฉินมีความสามารถในการทำยาที่แข็งแกร่งมาก เพียงครั้งเดียวก็เรียนรู้วิธีการทำยาทำความสะอาดไฟได้แล้ว พรสวรรค์เช่นนี้แม้แต่นอกที่รกร้างใหญ่ก็หาได้ยาก ข้าน้อยคิดว่าหยางเฉินสมควรได้รับการฝึกฝนอย่างจริงจังจากหัวหน้าตระกูล!"
ท่านปู่หยางที่สองกลัวว่าหยางจินเหอจะดูถูกหยางเฉิน จึงพูดอย่างไม่หยุดว่า "แน่นอน แม้ว่าหยางเฉินจะเคยมีอดีตที่ไม่น่าภาคภูมิใจมาก่อน แต่คนพลิกผันกลับตัวไม่มีวันสาย หัวหน้าตระกูลอย่าได้ปฏิเสธพรสวรรค์ปัจจุบันของเขาเพราะอดีตที่ผ่านมาเลยนะครับ"
หยางเฉินเห็นท่านปู่หยางที่สอง 'ส่งเสริม' ตัวเองอย่างทุ่มเทเช่นนี้ ก็รู้สึกซาบซึ้งในใจ เขาตัดสินใจแล้วว่าในอนาคตถ้ามีโอกาส จะต้องขอบคุณท่านปู่หยางที่สองให้มากๆ
แต่ดูเหมือนว่าการส่งเสริมอย่างทุ่มเทของท่านปู่หยางที่สองจะไม่ได้ผลอะไรเลย หัวหน้าครอบครัวหยางไม่แม้แต่จะมองหยางเฉินแล้วพูดว่า "ปู่ใหญ่ที่สอง ตอนนี้พิธีอุปสมบทใกล้เข้ามาแล้ว อัจฉริยะการทำยาไม่ใช่กระแสหลักของตระกูลเรา มีเพียงเส้นทางของนักสู้เท่านั้นที่จะคงอยู่ตลอดกาล ท่านก็เข้าใจเรื่องนี้ดี"
"แต่ว่า หัวหน้าตระกูล..." ท่านปู่หยางที่สองเห็นหัวหน้าครอบครัวหยางเพิกเฉยต่อหยางเฉินเช่นนี้ จึงไม่ยอมล้มเลิก
นี่มันเกิดอะไรขึ้น ปกติแล้วหยางจินเหอแม้จะไม่ได้ให้ความสำคัญกับทางการหลอมยาหยานมากนัก แต่ก็ไม่เคยไม่สนใจเช่นนี้
หัวหน้าครอบครัวหยางเห็นท่านปู่หยางที่สองยังไม่ยอมล้มเลิก จึงหน้าบึ้งและพูดเสียงเย็นว่า "ยังไง ปู่ใหญ่ที่สอง ท่านไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?"
"นี่...ใช่แล้ว หัวหน้าตระกูล!" แม้ว่าท่านปู่หยางที่สองจะมีสถานะสูงส่ง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหัวหน้าครอบครัวหยาง ก็ยังคงด้อยกว่าอยู่ดี เขาจึงได้แต่ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ถ้าเช่นนั้น ข้าก็จะไม่รบกวนหัวหน้าตระกูลอีกต่อไป"
หัวหน้าครอบครัวหยางไม่ได้เชิญให้อยู่ต่อ เขาโบกมือให้คนรับใช้ชราไปส่งท่านปู่หยางที่สองและหยางเฉิน
ไม่นาน คนรับใช้ชราก็กลับมายืนอย่างนอบน้อมต่อหน้าหยางจินเหอ
หยางจินเหอมองคนรับใช้ชราเบาๆ แล้วพูดว่า "อะไรกัน มีข้อสงสัยหรือ?"
คนรับใช้ชราพูดอย่างเก้อเขิน "ไม่มีอะไรที่ซ่อนพ้นสายตาของหัวหน้าตระกูลได้ ข้าน้อยรู้สึกว่า แม้ว่าทางการหลอมยาหยานจะมีสถานะไม่สำคัญเท่าเส้นทางของนักสู้ แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ค้ำจุนเส้นทางของนักสู้อยู่ ปกติหัวหน้าตระกูลก็ไม่ได้ดูถูกทางการหลอมยาหยานเช่นนี้ ทำไมวันนี้ถึง..."
"เจ้ารู้อะไรบ้างล่ะ วันนี้ผู้อาวุโสลีโหย่วเยียนจากบริษัทค้าขายตระกูลหลีได้มาเยี่ยมข้าที่ตระกูลด้วยตัวเอง บอกว่าต้องการร่วมมือกับตระกูลหยางของเรา เจ้าก็รู้ว่า ในดินแดนดาหวงนี้ ตอนนี้ไม่ค่อยสงบสุขเท่าไหร่ ตระกูลหลีแต่เดิมเป็นสมาคมการค้า ไม่เคยร่วมมือกับตระกูลใหญ่อื่นๆ เลย แต่กลับมาหาตระกูลหยางของเรา ข้าจะกล้าไม่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?" หยางจินเหอพูดด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"แต่ว่า ข้าน้อยโง่เขลา บริษัทค้าขายตระกูลหลีกับทางการหลอมยาหยาน จะเกี่ยวข้องกันได้อย่างไร?" คนรับใช้ชราถามอย่างสงสัย
หยางจินเหอถอนหายใจ "เรื่องนี้พูดไปก็แปลก ลีโหย่วเยียนคนนี้ก็ไม่รู้ว่าไปกินยาผิดที่ไหนมา พูดออกมาประโยคเดียวว่า อยากให้ข้าส่งเสริมอัจฉริยะคนหนึ่งของตระกูลหยางให้มากๆ เพราะการที่เขามาร่วมมือกับตระกูลหยางในวันนี้ ก็เพราะเห็นแก่หน้าของอัจฉริยะคนนี้ทั้งหมด แต่เมื่อข้าถามว่าอัจฉริยะคนนี้คือใคร ลีโหย่วเยียนกลับหัวเราะว่าข้าแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว..."
"อัจฉริยะที่ลีโหย่วเยียนหมายถึงคือใคร?" คนรับใช้ชราก็สงสัยขึ้นมาเช่นกัน
"ข้าก็ไม่รู้จริงๆ ว่าลีโหย่วเยียนคนนี้กำลังขายอะไรอยู่ในน้ำเต้าของเขา" หยางจินเหอพูด "แต่ลีโหย่วเยียนบอกว่า ในพิธีอุปสมบทของตระกูลหยางปีนี้ เขาจะมาด้วยตัวเองเพื่อแสดงท่าทีร่วมมือกับตระกูลหยาง เรื่องนี้ข้าในฐานะหัวหน้าตระกูล จะกล้าละเลยได้อย่างไร ตอนนี้ในหัวข้ามีแต่เรื่องการบ่มเพาะอัจฉริยะที่ลีโหย่วเยียนพูดถึง"
"ส่วนอัจฉริยะทางการหลอมยาหยานนั้น แม้จะสำคัญ แต่ตอนนี้คนที่ลีโหย่วเยียนชื่นชมสำคัญกว่า ข้าคาดว่าส่วนใหญ่น่าจะเป็นพวกหยางอู๋ที่มีแววดี ส่วนหยางเฉินนั้น ก็ให้รอไปก่อน"


## บทที่ 23: ขั้นตอนการฝึกกายระดับ 4

หัวหน้าครอบครัวหยางคิดจนหัวแทบแตก ก็นึกไม่ออกว่าอัจฉริยะที่ลีโหย่วเยียนชื่นชมนั้นเป็นใคร แต่ถึงแม้เขาจะคิดจนสมองแตก ก็คงไม่มีทางคิดออกว่าคนที่ลีโหย่วเยียนกล่าวถึงโดยนัยนั้น ก็คือ 'หยางเฉิน' ที่เพิ่งถูกเขาดูถูกไปเมื่อสักครู่นี้เอง
ลีโหย่วเยียนตั้งใจจะร่วมมือกับครอบครัวหยางที่มีปรมาจารย์ยา หรือพูดให้ถูกต้องก็คือต้องการร่วมมือกับหยางเฉิน เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางเฉิน เขาจึงใช้ความพยายามอย่างมาก เขาไม่สามารถติดต่อกับหยางเฉินโดยตรงได้ จึงไปหาหัวหน้าครอบครัวหยาง เพื่อพยายามสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหยางเฉินทางอ้อม
เขาเชื่อจากใจจริงว่า หยางเฉินเป็นอัจฉริยะที่ครอบครัวหยางเลี้ยงดูอย่างลับๆ ที่ดูไร้ประโยชน์เช่นนี้ ก็เป็นเพียงภาพลักษณ์ที่ครอบครัวหยางสร้างขึ้นมา เพื่อให้เขาสร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนในภายหลัง แต่เขาจะรู้ได้อย่างไรว่า หยางเฉินไม่มีตำแหน่งอะไรในครอบครัวหยางเลย
ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดเรื่องน่าขันเช่นนี้ขึ้น
หยางเฉินเองก็ไม่รู้เรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ท่านปู่หยางที่สองก็รู้สึกหงุดหงิดมากเพราะเรื่องนี้ แม้ว่าท่านปู่หยางที่สองจะไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธต่อหน้าหัวหน้าครอบครัวหยาง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่โกรธเลย
"เฮ้อ หยางเฉิน ข้าก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ปกติแล้วหัวหน้าตระกูลจะให้ความสำคัญกับทางแห่งการทำยาน้อยกว่าเส้นทางของนักสู้ก็จริง แต่ก็ไม่น่าจะดูถูกขนาดนี้" ท่านปู่หยางที่สองถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย
หยางเฉินก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน แต่เขาดูสงบกว่าท่านปู่หยางที่สองมาก เขาเคยผ่านเรื่องราวมามากมายในชาติก่อน จึงไม่ถูกทำลายได้ง่ายๆ เขายิ้มและกล่าวว่า "ท่านปู่ อาจเป็นเพราะบุญวาสนาของหยางเฉินยังไม่ถึงก็ได้"
ท่านปู่หยางที่สองเห็นว่าหยางเฉินไม่มีท่าทีเสียใจเลย จึงตกใจเล็กน้อย "หยางเฉิน ข้าตั้งใจจะปลอบใจเจ้า แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะไม่สนใจเลย"
หยางเฉินพูดอย่างสงบว่า "ท่านปู่ ตอนที่หยางเฉินแพ้การพนันและคิดฆ่าตัวตาย หลังจากที่ฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ ก็ได้สำนึกผิดแล้ว ตอนนี้ข้าน้อยไม่ถูกกระทบกระเทือนจิตใจได้ง่ายๆ แล้ว"
"ดี พูดได้ดีมาก ชีวิตคนเราก็ต้องผ่านอุปสรรคมากมายถึงจะเติบโต ใครบ้างที่ไม่เคยล้มเหลวในชีวิต? ดีแล้วที่เจ้าคิดได้เช่นนี้ ความล้มเหลวในอดีตจะทำให้เจ้าเติบโตขึ้น ทำให้จิตใจของเจ้าแข็งแกร่งดั่งกำแพงทองแดงกับผนังเหล็ก เมื่อเทียบกันแล้ว สิ่งที่เด็กหนุ่มคนอื่นๆ ในครอบครัวหยางขาดก็คือความล้มเหลวนั่นเอง" ท่านปู่หยางที่สองกล่าวอย่างรู้สึกเศร้า
สิ่งที่เขาพูดล้วนเป็นความจริง พวกคุณชายในครอบครัวหยางทุกคนล้วนหยิ่งผยอง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา สิ่งที่พวกเขาขาดก็คือความล้มเหลว
ทุกคนล้วนต้องการความล้มเหลว แต่คนในครอบครัวหยางมากเกินไปที่ไม่เคยผ่านความล้มเหลว
มีเพียงความล้มเหลวเท่านั้น ที่จะทำให้คนเราเกิดใหม่จากเถ้าถ่าน และกระโดดข้ามประตูมังกร!
แม้จะไม่ได้รับการยอมรับจากหัวหน้าตระกูลหยาง แต่ในสายตาของท่านปู่หยางที่สอง หยางเฉินยังคงเป็นหยกเปลือยที่มีความเป็นไปได้ไม่จำกัด หลังจากการสนทนาเมื่อครู่ ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาววับ: "หยางเฉิน แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้รับการยอมรับจากหัวหน้าตระกูล แต่ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียเปรียบ ตระกูลไม่ให้ทรัพยากรแก่เจ้า ข้าจะให้!"
"ท่านปู่ที่สอง นี่มันไม่ได้เลยขอรับ" หยางเฉินได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกประหลาดใจมาก รีบปฏิเสธทันที
"หยางเฉิน เจ้าไม่จำเป็นต้องปฏิเสธหรอก วันนี้หัวหน้าตระกูลดูถูกเจ้า ก็เกี่ยวข้องกับข้าด้วย ข้าก็ถือว่าเป็นการชดเชยให้เจ้า ทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น เจ้าอย่าได้ปฏิเสธเลย" น้ำเสียงของท่านปู่หยางที่สองมีความไม่อาจปฏิเสธได้
หยางเฉินเห็นท่านปู่หยางที่สองตัดสินใจแล้ว ก็จำต้องพยักหน้ารับ
เขาสามารถมองเห็นได้ว่าสำหรับเรื่องเมื่อสักครู่ ท่านปู่หยางที่สองรู้สึกละอายใจอย่างมาก
ไม่นาน ท่านปู่หยางที่สองก็หยิบวัตถุดิบปรุงยาจำนวนมากออกมา เพื่อจัดหาสภาพแวดล้อมที่ดีในการทำยาให้กับหยางเฉิน ถือเป็นการชดเชยให้กับหยางเฉิน
หยางเฉินก็ไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากได้รับทรัพยากรเหล่านี้แล้ว ก็กลับไปที่บ้าน และวางแผนอย่างชัดเจนสำหรับทรัพยากรที่ได้รับมาเหล่านี้
วัตถุมีค่าจากธรรมชาติเหล่านี้ที่ท่านปู่หยางที่สองมอบให้ เขาไม่ได้วางแผนจะใช้ทันที แต่เตรียมที่จะรอจนกว่าวัสดุเหล่านั้นจากบริษัทค้าขายตระกูลหลีจะมาถึงก่อน แล้วค่อยตัดสินใจ
ตามแผนของเขาในตอนนี้ ด้วยทรัพยากรเหล่านี้จากท่านปู่หยางที่สอง บวกกับทรัพยากรเหล่านั้นจากบริษัทค้าขายตระกูลหลี ด้วยฝีมือของเขา การอาบยาที่ทำขึ้นมาอาจจะเพียงพอที่จะทำให้เขาขึ้นไปถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ได้ในทันที น่าเสียดายที่ทรัพยากรหายาก ถ้าเขามีทรัพยากรเพียงพอ เขาจะสามารถทำได้ดีกว่านี้
"ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะรีบร้อน ได้แต่รอให้ทรัพยากรจากบริษัทค้าขายตระกูลหลีมาถึงก่อน" หยางเฉินกลับมาบ้าน นั่งขัดสมาธิบนเตียง เริ่มสงบจิตใจและค่อยๆ ฝึกฝน
...
ความน่าเชื่อถือของบริษัทค้าขายตระกูลหลี หยางเฉินเชื่อใจได้แน่นอน ไม่กี่วัน ทรัพยากรจากบริษัทค้าขายตระกูลหลีก็มาถึงตามกำหนด และสิ่งที่ทำให้หยางเฉินประหลาดใจก็คือ หัวหน้าผู้ควบคุมของบริษัทค้าขายตระกูลหลีได้เปลี่ยนคนใหม่ หัวหน้าผู้ควบคุมคนใหม่ที่เปลี่ยนมาคือคนรับใช้ที่ต้อนรับเขาอย่างนอบน้อมเมื่อครั้งที่เขาไปที่บริษัทค้าขายตระกูลหลีครั้งที่แล้ว
คนรับใช้คนนี้อาจกล่าวได้ว่าพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ประสบความสำเร็จในการขึ้นเป็นหัวหน้าผู้ควบคุมของบริษัทค้าขายตระกูลหลี อาจกล่าวได้ว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความสำเร็จ
แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้หยิ่งผยองเพราะได้เป็นหัวหน้าผู้ควบคุม เขารู้ดีว่า เจาเซียวเหวินหัวหน้าผู้ควบคุมคนก่อนที่ถูกขับไล่ออกจากตำแหน่ง ต้นเหตุก็คือเพราะหยางเฉิน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ คนรับใช้ไม่กล้าที่จะคลุมเครือ จึงเอ่ยปากพูดว่า "นายท่านหยางเฉิน ทรัพยากรเหล่านี้เป็นสิ่งที่สมาคมของเราได้รวบรวมมาตามคำสั่งของท่านในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา สมาคมสั่งให้ผมนำมาส่งให้นายท่านหยางเฉิน ตอนนี้ผมขอมอบให้แก่ท่านครับ"
"โอ้ งั้นต้องขอบคุณผู้จัดการหลิวที่มาส่งด้วยตัวเองนะ" หยางเฉินที่ตอนนี้เข้าใจชื่อและตัวตนของคนรับใช้คนนี้แล้ว พูดด้วยรอยยิ้มบางๆ
"ไม่กล้าๆ" ผู้จัดการหลิวคนนี้ไม่กล้าที่จะวางท่าต่อหน้าหยางเฉิน ก้มหัวพร้อมกับประสานมือพูดว่า "หลังจากส่งทรัพยากรเหล่านี้แล้ว ยังมีเรื่องอื่นอีก ผู้อาวุโสลีโหย่วเยียนของสมาคมได้กำชับให้ผมมาบอกกับนายท่านหยางเฉินด้วยตนเองครับ"
สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินยกคิ้วขึ้น "โอ้ เรื่องอะไรล่ะ พูดมาให้ฟังหน่อย!"
"เป็นอย่างนี้ครับ ผู้อาวุโสลีโหย่วเยียนจะมาร่วมในพิธีอุปสมบทของตระกูลหยางครั้งนี้ด้วย เขาหวังว่าท่านจะสามารถสร้างความประทับใจในพิธีอุปสมบทครั้งนี้ และถือโอกาสนี้พูดคุยเรื่องความร่วมมือกับตระกูลหยางด้วยครับ" ผู้จัดการหลิวพูดด้วยเสียงที่เบาลง
หยางเฉินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
ไม่นาน ผู้จัดการหลิวก็ลาจากไป หยางเฉินรับทรัพยากรและของมีค่าเหล่านี้ไว้ มองส่งผู้จัดการหลิวและคนอื่นๆ จากไป ในใจก็ครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
ไม่นาน เขาก็หัวเราะแห้งๆ "เจาเซียวเหวินที่เป็นหัวหน้าผู้ควบคุมคนก่อนของบริษัทค้าขายตระกูลหลี เมื่อไม่กี่วันก่อนสร้างความยุ่งยากให้ฉัน ตอนนี้กลับถูกปลดออกไป..."
ด้วยสติปัญญาของเขา เพียงแค่คิดอย่างละเอียด ก็ไม่ยากที่จะเดาได้ว่าการที่เจาเซียวเหวินถูกปลดออกไปนั้น ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน
"บริษัทค้าขายตระกูลหลีนี่ตั้งใจจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับฉันนี่นา" หยางเฉินพึมพำ
ถ้าไม่มีความคิดนี้ บริษัทค้าขายตระกูลหลีจะเปลี่ยนตัวเจาเซียวเหวินทำไม และจะเจรจาความร่วมมือกับตระกูลหยางอย่างเปิดเผยในพิธีอุปสมบททำไม
"ดูเหมือนว่าตำแหน่งปรมาจารย์ยาของฉันจะทำให้บริษัทค้าขายตระกูลหลีให้ความสำคัญอย่างมากเลยนะ" หยางเฉินยิ้มกว้าง จากนั้นก็สะบัดศีรษะ แล้วหันความสนใจไปยังทรัพยากรทั้งหมดที่เก็บไว้ในถุงเก็บของ
เมื่อมองดูทรัพยากรเหล่านี้ ความมั่นใจของหยางเฉินก็เพิ่มขึ้นมากขึ้น "ด้วยทรัพยากรเหล่านี้ ถ้าฉันทำการอาบยาอีกครั้ง การเพิ่มพลังถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ก็เป็นเรื่องง่ายดายแน่นอน"
เมื่อความคิดจบลงที่ตรงนี้ หยางเฉินก็ไม่สามารถระงับความตื่นเต้นได้ เขารีบกลับบ้านอย่างใจร้อน ความคิดทั้งหมดจดจ่ออยู่กับทรัพยากรที่บริษัทค้าขายตระกูลหลีมอบให้
สำหรับเรื่องการทำอ่างยา หยางเฉินนั้นชำนาญเป็นอย่างยิ่ง เมื่อมีวัตถุดิบในมือ เขาใช้เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนในการทำอ่างยาให้เสร็จสมบูรณ์
จากนั้นเขาก็แช่ตัวลงในอ่างยาทันที เริ่มกระบวนการหล่อหลอมร่างกายด้วยการอาบยา
ผลของการอาบยาครั้งนี้ มีประสิทธิภาพมากกว่าครั้งที่แล้วถึงสิบเท่า
แต่ระดับพลังและการฝึกฝนของหยางเฉินในตอนนี้ ยากที่จะดูดซึมพลังยาในอ่างได้ในเวลาอันสั้น หยางเฉินไม่รีบร้อน เขาแช่ตัวในอ่างยาและค่อยๆ ดูดซึมพลังยาอย่างช้าๆ
เวลาผ่านไปทีละน้อย ในพริบตาก็ผ่านไปเจ็ดวัน...
เช้าวันที่เจ็ด หยางเฉินที่แช่ตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำก็ตื่นขึ้นอย่างกะทันหัน เขาลืมตาขึ้น ทำให้น้ำในอ่างกระเพื่อมสาดซัดลงมา
ตอนนี้หยางเฉินหัวเราะออกมาดังๆ: "สุดยอด! สภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ แถมยังมีแนวโน้มจะถึงชั้นที่ห้าด้วย ช่างสุดยอดจริงๆ พรสวรรค์ของหยางเฉินคนนี้ทำให้ฉันประหลาดใจมากทีเดียว!"
เดิมทีเขาคิดว่า ใช้อ่างยานี้ก็คงแค่เข้าสู่สภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่เท่านั้น
การอาบยาต้องการร่างกายที่มีคุณภาพสูง เหมือนกับคนที่ไม่สามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝนเป็นนักสู้ได้ ไม่ว่าจะใช้ยาแรงแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์
แต่พรสวรรค์ของหยางเฉินนั้นเป็นระดับสูงสุด เมื่อใช้ร่วมกับการอาบยา เขาสามารถทะลุผ่านข้อจำกัดของสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ได้โดยตรง และยังใกล้ถึงชั้นที่ห้าอีกด้วย นับเป็นระดับสูงสุดของสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่อย่างแท้จริง
การก้าวกระโดดไปถึงจุดสูงสุดของสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ในคราวเดียว ทำให้หยางเฉินดีใจเป็นอย่างยิ่ง อย่างน้อยครั้งนี้เขาก็มีความสามารถที่จะท้าทายผู้อื่นได้จริงๆ
"สภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ พิธีอุปสมบทครั้งนี้ ฉันรู้สึกตื่นเต้นจริงๆ" หยางเฉินยิ้มกว้าง แสดงรอยยิ้มออกมา
การถูกมองด้วยสายตาดูถูกเป็นเวลานาน แม้เขาจะมีนิสัยใจเย็นแค่ไหน ก็อดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้
และในพิธีอุปสมบทครั้งนี้ เขาจำเป็นต้องทำให้ผู้คนมีมุมมองที่เปลี่ยนไปต่อตัวเขาในปัจจุบัน


## บทที่ 24: วิชาการต่อสู้

แน่นอน การบรรลุเพียงขั้นที่สี่ของอาณาเขตกลั่นกายยังไม่เพียงพอที่จะสนับสนุนให้เขาได้ผลลัพธ์ที่ดีในพิธีอุปสมบท
เพราะตอนนี้เขาไม่มีวิชาการต่อสู้ใดๆ ที่สามารถใช้ได้เลย
วิชาการต่อสู้เป็นวิธีการที่นักรบใช้ต่อสู้กับศัตรู โดยทั่วไปแล้ววิชาการต่อสู้ที่ทรงพลังเป็นเงื่อนไขจำเป็นในการเอาชนะศัตรู ครอบครัวหยางก็มีหอวู่จีเป็นแหล่งเก็บรวบรวมวิชาการต่อสู้ สมาชิกหลายคนของครอบครัวหยางล้วนมีวิชาการต่อสู้ที่ทรงพลังติดตัว
วิชาการต่อสู้เหล่านี้ต่างก็มีจุดเด่นของตัวเอง แต่โดยรวมแล้ว หากเขาเข้าร่วมพิธีอุปสมบทโดยไม่มีวิชาการต่อสู้ติดตัว แม้แต่อัจฉริยะที่อยู่ในระดับที่สามของอาณาเขตกลั่นกายที่มีวิชาการต่อสู้ก็อาจเอาชนะเขาได้
"เวลายังเพียงพอ ยังเหลือเวลาอีกประมาณสองเดือน สองเดือนนี้ฉันจะใช้เพื่อฝึกฝนวิชาการต่อสู้" หยางเฉินคิดในใจ
ในสมองของเขาจากชาติก่อนมีวิชาการต่อสู้มากมาย
หากนำวิชาการต่อสู้เหล่านี้ออกมา ไม่เพียงแต่ที่รกร้างใหญ่ แม้แต่ทั้งมณฑลเหนือเขาก็จะต้องเกิดความวุ่นวายอย่างรุนแรง
จุดสำคัญอยู่ตรงนี้
วิชาการต่อสู้เหล่านี้ล้วนไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถฝึกฝนได้ในขั้นตอนนี้ และวิชาการต่อสู้ที่ใช้ฝึกฝนในอาณาเขตกลั่นกาย เขาก็มีไม่กี่อย่างจริงๆ การเลือกวิชาที่เหมาะกับตัวเองแต่ไม่ถึงกับน่าตื่นตาตื่นใจเกินไปจนทำให้คนอื่นตกใจ เป็นเรื่องที่ต้องคิดอย่างรอบคอบจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้ารับประกันว่าจะไม่มีใครคิดไม่ดีกับเขาเพราะวิชาการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมที่เขาแสดงออกมา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หยางเฉินพูดกับตัวเองว่า "ดูเหมือนว่าฉันจำเป็นต้องไปที่หอวู่จีสักหน่อย"
หอวู่จี สถานที่เก็บรวบรวมวิชาการต่อสู้ของครอบครัวหยาง
ในความทรงจำของหยางเฉิน เขาไม่ได้จำได้แม่นยำนัก แต่การค้นหาสถานที่นี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก
"อาจารย์เลขสี่ ผมต้องการเข้าหอวู่จีเพื่อค้นหาวิชาการต่อสู้บางอย่าง" หยางเฉินพูดอย่างนอบน้อมกับชายชราผมขาวที่เฝ้าหอเมื่อเขามาถึงหอวู่จี
ชายชราผมขาวคนนี้เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสทั้งเก้าของครอบครัวหยาง มีตำแหน่งเป็นผู้อาวุโสที่สี่ ผู้คนเรียกเขาว่าอาจารย์ยางที่สี่ มีสถานะเท่าเทียมกับท่านปู่หยางที่สอง รับผิดชอบในการเฝ้าหอวู่จีและดูแลวิชาการต่อสู้ มีสถานะเท่ากับท่านปู่หยางที่สอง รองลงมาจากผู้อาวุโสใหญ่และหัวหน้าตระกูลของครอบครัวหยางเท่านั้น
อาจารย์ยางที่สี่กำลังหลับตาพักผ่อน เมื่อได้ยินเสียงจึงลืมตาขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็นหยางเฉิน สีหน้าของเขาก็แสดงความรังเกียจเล็กน้อย "หยางเฉิน เป็นเจ้าหรือ?"
"ใช่แล้วครับ ผมเอง" หยางเฉินแสดงสีหน้าเก้อเขินออกมา
ดูเหมือนว่าตัวเองจะมีชื่อเสียงไม่ดีในสายตาของอาจารย์ยางที่สี่เช่นกัน
มิฉะนั้น เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายซึ่งเป็นผู้อาวุโสที่สี่ของครอบครัวหยาง มีสถานะสูงกว่าตนเองมาก จะจำเขาได้
อาจารย์ยางที่สี่เมื่อเห็นว่าเป็นหยางเฉิน ก็พูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า "หยางเฉิน เจ้าไม่สามารถฝึกฝนเส้นทางของนักสู้ได้ไม่ใช่หรือ มาที่หอวู่จีทำไม?"
หยางเฉินเอ่ยปากพูดว่า "อาจารย์เลขสี่ ท่านได้ยินมาจากใครว่าผมไม่สามารถฝึกฝนเส้นทางของนักสู้ได้?"
"เรื่องนี้ทั้งครอบครัวหยางรู้กันทั่ว พอเถอะ อย่ามาเสียเวลาของข้าเลย ถ้าไม่มีธุระอะไร ก็รีบไปซะ" อาจารย์ยางที่สี่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ยังคงรักษาท่าทีของผู้อาวุโส จึงไม่ได้พูดจาหยาบคาย
อย่างไรก็ตาม ท่าทีดูถูกเช่นนี้ก็ทำให้หยางเฉินรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
การมาค้นหาวิชาการต่อสู้ที่หอวู่จีวันนี้เป็นสิ่งที่เขาต้องทำให้ได้ เขาจะไม่ถอยเพราะอุปสรรคเพียงเล็กน้อย
เมื่อเห็นว่าอาจารย์ยางที่สี่ไม่สนใจเขาเลย เขาจึงเคร่งขรึมและต่อยหมัดอย่างแรงออกไป ได้ยินเสียงดังปังลงมา
ในทันใดนั้น ฝุ่นก็ฟุ้งกระจาย รูปปั้นสิงโตหินที่ประตูหอวู่จีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และด้วยเสียงดังตุ้บๆ หูข้างหนึ่งของมันก็หลุดร่วงลงมากองกับพื้น
เหตุการณ์นี้ทำให้อาจารย์ยางที่สี่ตาโต ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
รูปปั้นหินนี้ทำจากวัสดุพิเศษ มีความแข็งแกร่งสูงมาก หากไม่มีพลังถึงพันชั่ง ก็ไม่มีทางที่จะทำให้มันสั่นคลอนได้
แต่หยางเฉินกลับใช้หมัดเพียงครั้งเดียวก็ทำให้หูของรูปปั้นหลุดออกมา นั่นหมายความว่าพลังของเขาเกินกว่าพันชั่งแล้ว
พลังพันชั่งหมายถึงอะไร?
หมายความว่าหยางเฉินอย่างน้อยต้องมีระดับการฝึกปรือถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่แล้ว
"ผู้น้อยขออภัยที่บังอาจ แต่ก็ไม่มีทางเลือก ไม่ทราบว่าตอนนี้อาจารย์เลขสี่ยังมีความเห็นอย่างไรกับระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของผู้น้อยอีกหรือไม่" หยางเฉินกล่าวพร้อมกับโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ไม่กลัวว่าอาจารย์ยางที่สี่จะลำเอียง
อาจารย์ยางที่สี่เป็นคนตรงไปตรงมา เขาขมวดคิ้วแน่น ในใจราวกับเกิดคลื่นยักษ์
แต่ด้วยความที่เป็นผู้อาวุโสของตระกูลหยาง เขาจึงมีประสบการณ์มากมาย ไม่นานก็สงบสติอารมณ์ลงได้ และถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจเล็กน้อย "หยางเฉิน ตอนนี้เจ้าถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่เท่าไหร่แล้ว?"
"ไม่ขอปิดบังอาจารย์เลขสี่ ระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของผู้น้อยได้ถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่แล้วขอรับ" หยางเฉินตอบตามตรง
อาจารย์ยางที่สี่ชะงักเล็กน้อย พึมพำว่า "จริงด้วย จริงด้วย เป็นสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่จริงๆ ไอ้หนู เจ้ามีระดับการฝึกปรือขนาดนี้ แล้วทำไมชื่อเสียงถึงได้แย่นัก?"
"อาจารย์เลขสี่ ข่าวลือย่อมสิ้นสุดที่คนฉลาด เชื่อว่าท่านคงไม่ได้ตัดสินคนจากคำพูดด้านเดียวของข่าวลือหรอกนะขอรับ" หยางเฉินยิ้มพูด
"พูดมีเหตุผล!" อาจารย์ยางที่สี่ลูบเคราพลางพูดอย่างเสียดาย "กลับเป็นข้าที่เป็นผู้ใหญ่ แต่กลับมองคนผ่านช่องประตู ตัดสินคนจากข่าวลือ ข้าผิดไปแล้วจริงๆ เจ้าอายุยังน้อยแต่กลับถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่แล้ว สมควรได้รับการดูแลอย่างดีจากตระกูล ตอนนี้ข้าจะไปรายงานต่อเจียจู่ทันที"
หยางเฉินมีระดับฝึกปรือถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่แล้ว นี่หมายความว่าอะไร?
หมายความว่าหยางเฉินเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง
ต้องรู้ว่า ในหมู่เด็กอายุสิบสามของตระกูลหยางที่กำลังจะเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ มีกี่คนที่บรรลุถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่?
ก็มีแค่สองสามคนเท่านั้น
สองสามคนนี้ถูกแยกออกมาเป็นกลุ่มที่ตระกูลหยางให้การอบรมเป็นพิเศษ แต่ละคนล้วนเป็นตัวเลือกที่ตระกูลหยางเอาใจใส่ดูแลอย่างดี
ต้องรู้ว่า สักวันหนึ่ง คนเหล่านี้จะเป็นเสาหลักของตระกูลหยาง
เขาเคยคิดว่าในรุ่นเยาวชนของตระกูลหยางรุ่นนี้ ก็คงมีแค่สองสามคนที่บรรลุถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่เท่านั้น แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีหยางเฉินที่มีชื่อเสียงแย่มากๆ ปรากฏตัวขึ้นมาอีกคน และดูจากฝีมือที่หยางเฉินเพิ่งแสดงออกมา ระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของเขาอาจจะใกล้ถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่ห้าแล้ว
"เด็กดี!" อาจารย์ยางที่สี่อดไม่ได้ที่จะชมเชย
หยางเฉินรีบพูดว่า "อาจารย์เลขสี่ ระยะนี้ลูกศิษย์อยากจะทุ่มเทศึกษาวิชาการต่อสู้ เพื่อให้มีวิชาป้องกันตัวในพิธีอุปสมบท ส่วนเรื่องระดับฝึกปรือของลูกศิษย์ หวังว่าอาจารย์เลขสี่จะช่วยเก็บเป็นความลับให้ลูกศิษย์ด้วย!"
อาจารย์ยางที่สี่ฉลาดมาก เพียงคิดนิดเดียวก็เข้าใจทันที "เจ้าเด็กดี เจ้ากำลังคิดจะสร้างความประหลาดใจให้คนทั้งหลายสินะ ดีๆๆ ไม่หยิ่งไม่ร้อน รักษาอารมณ์ได้ดี นี่เป็นเรื่องดีนะ!"
หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย ในใจเขาคิดว่าการสร้างความประหลาดใจเป็นเรื่องเล็ก แต่การเปิดเผยความสามารถของตัวเองเร็วเกินไปในตอนนี้ ก็เท่ากับขาดไพ่ใบสำคัญไปในพิธีอุปสมบท
การทำให้ศัตรูคาดไม่ถึง จึงจะสามารถชนะได้ทุกศึก
อาจารย์ยางที่สี่ไขว้มือไว้ด้านหลัง พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ดีแล้ว ตอนนี้เจ้าบรรลุถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่แล้ว วิชาการต่อสู้ก็ยิ่งมีความสำคัญสำหรับเจ้า เจ้าอยากจะเลือกวิชาการต่อสู้อะไร ก็ไปเลือกดูที่หอวู่จีให้ดีๆ เถอะ"


## บทที่ 25: หมัดดึงเมฆ ปากงเฉิน

หยางเฉินรีบขอบคุณ: "ถ้าอย่างนั้น ผู้น้อยก็ขอรับคำสั่งด้วยความเคารพครับ"
ไม่นานเขาก็เข้าไปในหอวู่จี และเริ่มเลือกวิชาการต่อสู้
วิชาการต่อสู้ในหอวู่จีของครอบครัวหยางมีมากมายเหมือนขนวัว แต่คุณภาพของวิชาการต่อสู้กลับทำให้หยางเฉินต้องอึ้งในใจ
วิชาการต่อสู้เหล่านี้ช่างไม่น่าประทับใจเลย แม้จะมีจำนวนมาก แต่ไม่มีสักอย่างที่เข้าตาเขา
แน่นอน เขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะพบวิชาการต่อสู้ที่ร้ายกาจในหอวู่จีของครอบครัวหยาง ในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้
"ท่าไม่มีเงา"
"นับร้อยก้าว"
"สิ่งที่เรียกว่าวิชาเด็ดของครอบครัวหยางเหล่านี้ ช่างแย่เกินไปหน่อยนะ" หยางเฉินหัวเราะและร้องไห้ไม่ออก
ในสายตาของเขา ไม่แปลกที่วิชาการต่อสู้ของครอบครัวหยางจะไม่เข้าตา
เขามองหาไปทั่ว ไม่นานก็แปลกใจขึ้นมา: "เอ๊ะ ปากงเฉิน!"
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ตำราหยกที่มีชื่อว่า 'ปากงเฉิน'
ปากงเฉินนี้แน่นอนว่าไม่ใช่อะไรที่ยอดเยี่ยม แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด กลับทำให้สมองของเขานึกถึงวิชาการต่อสู้ที่เหมาะสำหรับการฝึกฝนในขั้นตอนการฝึกกาย นั่นคือ 'หมัดดึงเมฆ'
หยางเฉินหัวเราะอย่างงงๆ: "ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ ไม่คิดว่าจะพบฉบับย่อของ 'หมัดดึงเมฆ' ในที่ห่างไกลเช่นนี้"
'หมัดดึงเมฆ' เป็นวิชาการต่อสู้ที่ผู้ฝึกตนระดับต่ำในขั้นตอนการฝึกกายของสำนักใหญ่บางแห่งในสถานที่เจริญรุ่งเรืองที่หยางเฉินเคยอยู่ในชาติก่อนใช้ฝึกฝน หากนำมาใช้ในดินแดนดาหวงนี้ จะต้องก่อให้เกิดความวุ่นวายอย่างแน่นอน เมื่อเทียบกับวิชาการต่อสู้ในหอวู่จีของครอบครัวหยาง หมัดดึงเมฆนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
ส่วน"ปากงเฉิน" ที่ถูกวางไว้ในหอวู่จีของครอบครัวหยางนั้น กลับเป็นฉบับย่อของ"หมัดดึงเมฆ"
"คงเป็นลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ต่ำมากของสำนักใหญ่บางแห่ง ถูกขับไล่ออกจากสำนัก แล้วนำฉบับย่อของหมัดดึงเมฆมาที่ที่รกร้างใหญ่ เปลี่ยนชื่อเป็นปากงเฉิน น่าสนใจทีเดียว ปากงเฉินมาจากหมัดดึงเมฆ ถ้าฉันฝึกหมัดดึงเมฆ ก็คงจะอธิบายได้ง่ายกว่า" หยางเฉินพึมพำกับตัวเอง
เขากลัวว่าถ้าตัวเองแสดงวิชาการต่อสู้ที่เก่งกาจออกมาหลายอย่าง ก็อาจจะทำให้คนอื่นอิจฉาได้ และคงจะอธิบายไม่ได้แน่
แต่ปากงเฉินนี้มาจากหมัดดึงเมฆ เป็นสายเดียวกัน เพียงแต่หมัดดึงเมฆจะลึกซึ้งกว่าปากงเฉินมากเท่านั้นเอง
และหมัดดึงเมฆก็มีบันทึกอยู่ในสมองของเขาอยู่แล้ว
นี่ทำให้หยางเฉินตัดสินใจว่า "ถ้าเช่นนั้น การฝึกวิชาการต่อสู้ก็จะเริ่มจากหมัดดึงเมฆก่อน"
คิดได้ดังนั้น หยางเฉินก็ถือ"ปากงเฉิน"เดินออกไป
"เลือกได้แล้วหรือ?" ตอนนี้อาจารย์ยางที่สี่พูดกับหยางเฉินด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นมาก
หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย โค้งตัวพูดว่า "อาจารย์เลขสี่ ผู้น้อยเลือกปากงเฉินครับ"
"หืม? ปากงเฉิน แม้ว่าเทคนิคการต่อยนี้จะเก่งกาจ แต่ก็ไม่ใช่กระแสหลัก เมื่อฝึกจนสำเร็จแล้ว ข้อจำกัดก็น้อยเกินไป แต่กลับมีจุดอ่อนไม่น้อย เจ้าแน่ใจหรือว่าจะฝึกปากงเฉินนี้?" อาจารย์ยางที่สี่ถามอย่างสงสัย
หยางเฉินได้คิดคำอธิบายไว้แล้ว "อาจารย์เลขสี่ สิ่งที่ท่านพูดมาทั้งหมด ผู้น้อยก็ได้พิจารณาแล้ว แต่รู้สึกว่าปากงเฉินนี้เหมาะกับผู้น้อยมาก จึงเลือกปากงเฉิน ส่วนในอนาคต ก็จะเลือกวิชาการต่อสู้อื่นๆ มาเสริมได้"
"ก็ดีเหมือนกัน เจ้าเข้าใจหลักการที่ว่าสิ่งที่เหมาะกับตัวเองคือสิ่งที่ดีที่สุด ก็ไม่เสียแรงที่ข้าเตือนเจ้าเมื่อครู่" อาจารย์ยางที่สี่ลูบเคราพลางพูดว่า "เจ้ารับปากงเฉินนี้ไป ถ้าเจ้าสามารถเรียนรู้ปากงเฉินได้อย่างสมบูรณ์ภายในสิบวัน ก็ไม่ต้องจ่ายหินวิญญาณ"
"หลังจากสิบวัน ถ้าเจ้ายังฝึกไม่สำเร็จ ก็ต้องนำตำรับลับปากงเฉินกลับมา และจ่ายหินวิญญาณสิบก้อนจึงจะสามารถอ่านต่อได้ จำไว้ว่ามีเวลาสิบวัน อย่าให้ข้าต้องไปตามหาเจ้า"
หยางเฉินรู้กฎระเบียบเหล่านี้ดี จึงยิ้มอย่างสบายๆ "ผู้น้อยทราบดี จะไม่ทำให้อาจารย์เลขสี่ต้องเดินทางมาอีกครั้งแน่นอนครับ"
"เจ้ารู้ก็ดีแล้ว" อาจารย์ยางที่สี่โบกมือ
หยางเฉินลุกขึ้นและถอยออกไป
...
หลังจากนั้น หยางเฉินก็กลับบ้านและเริ่มนึกถึงความทรงจำเกี่ยวกับหมัดดึงเมฆ
"หมัดดึงเมฆ เป็นการผสมผสานระหว่างความแข็งแกร่งและความอ่อนโยน แบ่งเป็นพลังแข็งแกร่งและพลังอ่อนนุ่มสองประเภท เป็นวิชาการต่อสู้ที่รวมความแข็งและนุ่มเข้าด้วยกัน ในขั้นตอนการฝึกกาย อาจกล่าวได้ว่าเป็นวิชาการต่อสู้ชั้นเยี่ยมที่สุด" หยางเฉินคิดในใจ
หลังจากนั้นไม่กี่วัน เขาก็อยู่ในลานบ้านและเริ่มฝึกหมัดดึงเมฆ
การที่จะควบคุมหมัดดึงเมฆได้อย่างสมบูรณ์ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือน
อย่างไรก็ตาม การเรียนรู้หมัดดึงเมฆเพียงสองส่วนก็เพียงพอที่จะกลับไปรายงานที่หอวู่จีแล้ว เพราะว่าปากงเฉินในหอวู่จีของตระกูลหยางนั้นเป็นเพียงฉบับย่อของหมัดดึงเมฆชั้นสูงเท่านั้น สำหรับหยางเฉินที่มีหมัดดึงเมฆ การฝึกฝนปากงเฉินให้ได้มาตรฐานนั้นเป็นเรื่องง่ายมาก
ตอนนี้ หยางเฉินกำลังขยับหมัดภายใต้แสงอาทิตย์ เหงื่อไหลโซมกาย
ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น กู่หมิงเยว่ถือผ้าเช็ดหน้าเข้ามาช่วยเช็ดเหงื่อให้หยางเฉินที่หยุดพักอย่างระมัดระวังและอ่อนโยน ทำให้หยางเฉินรู้สึกอบอุ่นในใจ
"นายท่าน ท่านฝึกฝนมาหลายช่วงเวลาแล้ว พักสักหน่อยเถอะค่ะ" กู่หมิงเยว่พูดด้วยความเป็นห่วงขณะช่วยเช็ดเหงื่อให้หยางเฉิน
หยางเฉินยิ้มกว้าง มองดูกู่หมิงเยว่ที่เปลี่ยนชุดใหม่ด้วยความพอใจ "หมิงเยว่ เธอใส่ชุดใหม่ดูสวยขึ้นมากเลยนะ"
คำชมนี้เป็นเพียงคำพูดไม่ตั้งใจของหยางเฉิน แต่สำหรับกู่หมิงเยว่แล้วมันไม่เหมือนกัน
เมื่อเธอได้ยินหยางเฉินชมว่าเธอสวย ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อ
ต้องรู้ว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ละเอียดอ่อนมาก
ตามทฤษฎีแล้ว หากหยางเฉินผ่านพิธีอุปสมบทแล้ว ก็จะมีคนนอกมาสู่ขอทันที
ในที่รกร้างใหญ่ โดยทั่วไปแล้วอายุสิบสี่ปีก็ถือว่าถึงเวลาที่จะต้องเริ่มแต่งงานแล้ว
เมื่อถึงเวลานั้น หยางเฉินจะแต่งงานกับภรรยา และเธอก็จะต้องเป็นสนมที่ติดตามมาด้วย
เหลือเวลาอีกเพียงสองเดือนก่อนถึงพิธีอุปสมบท ตอนนี้...
ยิ่งกู่หมิงเยว่คิด หัวใจก็ยิ่งเต้นรัวแรง เธอรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาและก้มหน้าพูดว่า "นายท่าน หินวิญญาณเหล่านั้น..."
"พอเถอะ อย่าพูดถึงเรื่องหินวิญญาณอีกเลย ฉันบอกเธอไปแล้วไม่ใช่หรือ? ถ้าซื้อชุดเดียวไม่หมด ก็ซื้อเพิ่มอีกสักสองสามชุดสิ เธอคิดว่านายท่านของเธอดูเหมือนคนที่ขาดแคลนหินวิญญาณหรือไง? อ้อใช่ พี่สาวฉันล่ะ?" หยางเฉินถามอย่างแปลกใจ
หลายวันมานี้ เขาไม่เคยเห็นหยางไจ๋ถวี่เลย
อาหารก็เป็นกู่หมิงเยว่ทำทั้งหมด
กู่หมิงเยว่เบิกตากว้าง พูดเสียงอ่อนโยนว่า "นายท่าน คุณหนูเข้าไปในภูเขาอสูรตั้งแต่ตอนที่ท่านปิดกั้นเมื่อไม่กี่วันก่อนแล้วเจ้าค่ะ"
"เธอไปภูเขาอสูรทำไมอีกล่ะ?" หยางเฉินงงงัน
เขารู้ว่าภูเขาอสูรเป็นสถานที่แบบไหน
สถานที่แบบนั้น ถ้าไม่มีระดับการฝึกปรือถึงสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่ห้า การเข้าไปก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย พี่สาวของเขาก็มีระดับการฝึกปรือที่สูงส่งลึกลับ จึงกล้าที่จะไปยังสถานที่เช่นนั้น แต่ภูเขาอสูรก็ยังคงเป็นดินแดนของสัตว์ประหลาด แม้แต่ผู้ฝึกตนที่เข้าไปลึก ก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะไม่มีอันตรายใดๆ เกิดขึ้น
กู่หมิงเยว่แลบลิ้นน้อยๆ ยิ้มพลางพูดว่า "คุณหนูบอกว่า นายท่านเป็นอัจฉริยะ ต้องจับสัตว์ประหลาดมาบำรุงร่างกายให้ท่าน และอีกอย่าง พิธีอุปสมบทกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ถ้านายท่านผ่านการทดสอบพิธีอุปสมบทได้สำเร็จ คุณหนูก็จะจัดงานเลี้ยงฉลองสักครั้ง อ้อ แล้วคุณหนูยังเดินทางไกลไปหาเพื่อนสนิทของเธอตามเผ่าต่างๆ เพื่อเตรียมมาเชียร์ท่านในพิธีอุปสมบทด้วยนะคะ"
สิ่งนี้ทำให้หยางเฉินลูบจมูก นึกถึงความรักที่หยางไจ๋ถวี่มีต่อเขา และอดยิ้มเศร้าไม่ได้
พี่สาวของเขาคนนี้มีความคาดหวังต่อเขาต่ำมาก แค่ผ่านการทดสอบก็คิดว่าสมควรฉลองแล้ว
เป้าหมายของเขานั้นไม่ได้ง่ายแค่การผ่านการทดสอบพิธีอุปสมบทเท่านั้นนะ


## บทที่ 26: ความหมายของพิธีอุปสมบท

"ปากงเฉิน" มาตรฐานนั้น หยางเฉินบรรลุได้แต่เนิ่น ๆ แล้ว
ส่วนการเรียนรู้ "ปากงเฉิน" ที่ต้องใช้หินวิญญาณสิบก้อนนั้น หยางเฉินไม่อยากเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์ ดังนั้น ในวันที่สี่ เขาจึงมาที่หอวู่จีอีกครั้ง ตั้งใจจะแสดง "ปากงเฉิน" ต่อหน้าอาจารย์ยางที่สี่ด้วยตัวเอง
หอวู่จีมีกฎของหอวู่จี หากสามารถเรียนรู้วิชาการต่อสู้ได้สำเร็จภายในสิบวัน ก็ไม่จำเป็นต้องเสียหินวิญญาณ กฎเช่นนี้ก็เพื่อบีบคั้นพรสวรรค์ของลูกหลานตระกูลยาง ทำให้พวกเขาฝึกฝนวิชาการต่อสู้ได้เร็วขึ้นและขยันขึ้น
หากคุณสามารถฝึกฝนสำเร็จภายในสิบวัน ตระกูลยางก็จะไม่เก็บหินวิญญาณ แต่ถ้าคุณฝึกไม่สำเร็จ ก็ต้องส่งมอบหินวิญญาณอย่างว่าง่าย
แน่นอนว่า ผู้ที่สามารถฝึกฝนวิชาการต่อสู้ให้สำเร็จภายในสิบวันนั้นมีน้อยมาก...
นี่ทำให้อาจารย์ยางที่สี่เมื่อเห็นหยางเฉินกลับมาที่หอวู่จีอีกครั้ง ก็เบิกตากว้างถามอย่างสงสัย: "หยางเฉิน เจ้ากลับมาทำไมอีก?"
เพิ่งผ่านไปแค่สี่วันเท่านั้น
หรือว่าหยางเฉินคิดว่า "ปากงเฉิน" ไม่เหมาะกับตัวเอง จึงกลับมาเพื่อเลือกวิชาการต่อสู้ใหม่อีกครั้ง?
สิ่งนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่น ในใจรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา
ต้องรู้ว่า การฝึกฝนวิชาการต่อสู้ สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา วันนี้เรียนอันนี้ พรุ่งนี้เรียนอันนั้น นั่นเป็นข้อห้ามใหญ่ของนักรบ
อย่างไรก็ตาม คำตอบของหยางเฉินกลับทำให้เขาประหลาดใจ
ตอนนี้หยางเฉินพูดอย่างเคารพว่า: "อาจารย์เลขสี่ ผู้น้อยได้เรียนรู้ "ปากงเฉิน" สำเร็จแล้ว จึงต้องมาที่หอวู่จีเพื่อแสดงให้ท่านดู"
"อะไรนะ!" อาจารย์ยางที่สี่ตกตะลึง: "เจ้าพูดจริงหรือ?"
"จริงครับ" หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย
อาจารย์ยางที่สี่ยังคงไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง เขาก้าวเท้าออกไปก้าวหนึ่ง พูดว่า: "หยางเฉิน เจ้าต้องรู้นะว่าการหลอกลวงผู้อาวุโสในตระกูลมีความหมายอย่างไร"
หยางเฉินประนมมือกล่าวว่า: "อาจารย์เลขสี่คิดมากไปแล้ว ต่อให้ผู้น้อยมีความกล้าสักเท่าไหร่ ก็ไม่กล้าหลอกลวงท่านหรอกครับ"
อาจารย์ยางที่สี่ได้ยินคำพูดนี้แล้วรู้สึกพอใจ เขาโบกมือ: "พูดดีแค่ไหนก็ไม่เท่าทำให้ดู เจ้าบอกว่าเจ้าได้เรียนรู้ปากงเฉินสำเร็จแล้ว งั้นก็แสดงให้ข้าดูหน่อย เจ้าต้องรู้ว่าถ้าอยากจะยกเว้นหินวิญญาณ อย่างน้อยก็ต้องเรียนรู้ปากงเฉินได้สามส่วน!"
"ศิษย์รุ่นหลังเข้าใจแล้ว" หยางเฉินไม่ได้ลังเล และไม่ได้ตั้งใจจะเสียเวลา
เมื่อพูดจบ เขาก็ย่ำเท้าลงพื้น มีเสียงดังแป๊ะ พร้อมกับฝุ่นบนพื้นฟุ้งกระจาย หมัดทั้งสองของหยางเฉินเริ่มเคลื่อนไหวช้าๆ ตามร่างกาย
สำหรับหยางเฉินที่รู้หมัดดึงเมฆ การแสดงผลของปากงเฉินให้ได้ตามที่อาจารย์ยางที่สี่ต้องการนั้นเป็นเรื่องง่ายดาย
เมื่อเทียบกับหมัดดึงเมฆแล้ว ปากงเฉินขาดความลึกลับไปมาก
พลังแข็งแกร่ง พลังอ่อนนุ่ม
หยางเฉินใช้มือทั้งสองพร้อมกัน มือหนึ่งแข็งแกร่ง อีกมือหนึ่งอ่อนนุ่ม แข็งและนุ่มผสมผสานกัน เหมือนอินหยางที่สลับกัน ดูน่าเกรงขาม
เมื่อเห็นภาพนี้ อาจารย์ยางที่สี่ทั้งคนก็ตกตะลึงอยู่กับที่ เขาถึงกับไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง ขยี้ตาทั้งสองข้าง ในดวงตามีความตกตะลึง
นั่นเป็นความตกตะลึงที่เกิดขึ้นจากใจ
"เป็นไปได้ยังไง!" ม่านตาของอาจารย์ยางที่สี่หดตัวอย่างรุนแรง
อาจารย์ยางที่สี่มีสถานะสูงส่งในครอบครัวหยาง เป็นหนึ่งในผู้อาวุโสเก้าคนของครอบครัวหยาง พละกำลังของเขาได้บรรลุถึงขั้นสูงสุดของขั้นตอนการฝึกกายแล้ว เขาเคยเห็นอัจฉริยะมาไม่น้อย แต่ที่สามารถทำให้เขาประหลาดใจได้ขนาดนี้ในวันนี้ก็หาได้ยากจริงๆ
เพียงแค่สี่วัน ก็เรียนรู้วิชาการต่อสู้จนชำนาญขนาดนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้คนตกตะลึงแล้ว
แต่ชุดปากงเฉินที่หยางเฉินแสดงออกมานี้ ยังเกินความคาดหมายของเขาไปไกล
เขาในฐานะข่านโช่วเหรินของหอวู่จี ย่อมรู้จักวิชาการต่อสู้ปากงเฉินนี้เป็นอย่างดี อาจกล่าวได้ว่า แม้จะฝึกฝนปากงเฉินจนหยวนม่าน ก็ยังไม่แน่ว่าจะสามารถเอาชนะหยางเฉินได้ หยางเฉินเหมือนได้ฝึกฝนปากงเฉินไปถึงอีกระดับหนึ่ง บรรลุถึงมาตรฐานใหม่
สิ่งนี้ทำให้อาจารย์ยางที่สี่นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง: "ตอนเรียนรู้วิชาการต่อสู้ ได้เปิดเส้นทางใหม่ นี่...ครอบครัวหยางของเราจะมีอัจฉริยะแบบนี้ด้วยหรือ?"
มีอัจฉริยะไม่น้อยที่ตอนเรียนรู้วิชาการต่อสู้ จะผสมผสานความคิดของตัวเองเข้าไป ทำให้วิชาการต่อสู้ที่เดิมทีมีเส้นทางตายตัวแล้ว สามารถขยายพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมได้
อัจฉริยะแบบนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหาได้ยากมาก นานๆ จะเจอสักคน
และในตระกูลหยางของพวกเขา จะมีอัจฉริยะเช่นนี้ปรากฏขึ้นได้!
ประมาณครึ่งเวลาที่ธูปหอมไหม้ หยางเฉินก็ฝึกปากงเฉินจนจบ และจบลงอย่างสง่างาม
เมื่อเห็นใบหน้าของอาจารย์ยางที่สี่ที่ยังคงจมอยู่ในความตกตะลึง หยางเฉินก็รู้ว่าเขาบรรลุจุดประสงค์ของตนแล้ว
"หยางเฉิน เจ้า... เจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าไม่เคยฝึกปากงเฉินมาก่อน?" อาจารย์ยางที่สี่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ พูดออกมาราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
หยางเฉินตอบอย่างสงบ: "อาจารย์เลขสี่ หยางเฉินไม่เคยฝึก 'ปากงเฉิน' มาก่อนจริงๆ"
จริงอยู่ เขาไม่เคยฝึกปากงเฉินมาก่อน
แต่เขาเข้าใจหมัดดึงเมฆอย่างลึกซึ้งมาก
ปากงเฉินเป็นเวอร์ชั่นย่อของหมัดดึงเมฆ และสิ่งที่เขาฝึกคือหมัดดึงเมฆ พูดง่ายๆ คือปู่มหาบัณฑิตของปากงเฉิน การฝึกของเขาเมื่อสักครู่นี้ เป็นการรวมหมัดดึงเมฆเข้ากับปากงเฉิน ไม่แปลกที่อาจารย์ยางที่สี่จะตกตะลึงขนาดนี้ แม้เพียงแค่เผยให้เห็นยอดภูเขาน้ำแข็งของ 'หมัดดึงเมฆ' ที่ถือว่าเป็นวิชาการต่อสู้ชั้นเลิศในโลกภายนอก ก็เพียงพอที่จะทำให้อาจารย์ยางที่สี่ซึมซับแล้ว
ตอนนี้อาจารย์ยางที่สี่ยากที่จะระงับความตื่นเต้นในใจ เขาเดินเข้ามาคว้าไหล่ทั้งสองข้างของหยางเฉิน พูดอย่างสับสน: "ดี ดี... ดีมาก! หยางเฉิน เจ้าเป็นเด็กที่มีแววจริงๆ ข้าไม่ได้มองผิดในตัวเจ้า!"
เขาอยู่ที่หอวู่จีมาหลายปี เห็นอัจฉริยะมาไม่น้อย แต่แบบหยางเฉินนี่ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
เขาดีใจมาก
ตอนแรกที่รู้ว่าหยางเฉินอยู่ในสภาวะผ่านชีวิตชั้นที่สี่ เขาแค่ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ดีใจมากนัก
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว
ในใจของเขา มีแต่ความดีใจ
"หยางเฉิน เจ้าต้องทะนุถนอมพรสวรรค์ของตัวเองให้ดี" อาจารย์ยางที่สี่ไม่เก่งในการแสดงออก เขาสูดหายใจลึกแล้วตบไหล่ของหยางเฉิน "ในพิธีอุปสมบทครั้งนี้ จงพยายามให้มาก มีบางเรื่องที่แต่เดิมข้าไม่อยากพูดมาก แต่หลังจากเห็นพรสวรรค์เช่นนี้ของเจ้าวันนี้ ข้าจะบอกให้เจ้าฟังล่วงหน้า"
หยางเฉินรู้สึกสงสัยขึ้นมาในใจ: "อาจารย์เลขสี่ โปรดบอกมาเถิด!"
"หลายคนในตระกูลหยางคิดว่าพิธีอุปสมบทเป็นการทดสอบและเป็นโอกาสในการแข่งขันกันเองภายในตระกูล แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ พิธีอุปสมบทส่วนหนึ่งเพื่อค้นหาอัจฉริยะในตระกูล แต่ส่วนใหญ่แล้วเพื่อข่มขวัญคนนอกตระกูล!"
อาจารย์ยางที่สี่ลูบเคราพลางกล่าว "ทำไมทุกเผ่าในที่รกร้างใหญ่ถึงมีพิธีอุปสมบททุกปี? ก็เพื่อข่มขวัญคนนอกเผ่า ให้พวกเขารู้ถึงพลังของอัจฉริยะในเผ่าตัวเอง และตระกูลหยางของเราก็เช่นกัน ทุกครั้งที่มีพิธีอุปสมบทก็เป็นโอกาสในการแสดงหน้าตาของตระกูล"
"ถ้าพวกเจ้าอัจฉริยะแสดงผลงานได้แย่ ก็จะเป็นการทำให้ตระกูลหยางขายหน้า แต่ถ้าพวกเจ้าแสดงผลงานได้ดี ก็จะเป็นการสร้างชื่อเสียงให้ตระกูลหยาง!"
หยางเฉินพยักหน้าอย่างเข้าใจ "ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ"
ตอนแรกเขาไม่ได้คิดลึกซึ้ง แต่ตอนนี้พอคิดทบทวนก็เข้าใจแล้ว
ทำไมใกล้ถึงพิธีอุปสมบท สาวงามจากตระกูลใหญ่หลายคนถึงเลือกที่จะแต่งงานกับคนหนุ่มที่มีความสามารถของตระกูลหยาง?
พวกเขาสนใจในอัจฉริยะของตระกูลหยางหรือ?
อาจจะเป็นส่วนหนึ่ง แต่ผู้ใหญ่ของพวกเขาจะโง่ขนาดนั้นหรือ? พวกเขาใช้การแต่งงานเป็นข้ออ้างเพื่อเลือกคนที่สามารถพูดได้ในตระกูลหยางในอนาคต เช่น หยางอู๋ ถ้าหยางอู๋กลายเป็นเจียจู่ในอนาคต สาวน้อยจากเสี่ยวปู่จูที่แต่งงานกับหยางอู๋จะไม่ได้กินดีอยู่ดีหรือ?
"เจ้าต้องแสดงฝีมือให้เต็มที่ในพิธีอุปสมบทครั้งนี้ อย่างน้อยก็ต้องข่มขวัญพวกคนชั่วจากเผ่าอื่น" อาจารย์ยางที่สี่ลูบเคราอย่างยินดี
"อาจารย์เลขสี่ ข้าน้อยจะพยายามอย่างสุดความสามารถ" หยางเฉินยิ้มกว้าง เขาไม่ได้วางแผนที่จะระมัดระวังตัวในพิธีอุปสมบทครั้งนี้
"อืม พยายามให้ดีล่ะ" อาจารย์ยางที่สี่กล่าว
หยางเฉินจึงขอตัว "งั้นข้าน้อยขอตัวก่อนนะขอรับ"
มองดูทิศทางที่หยางเฉินจากไป อาจารย์ยางที่สี่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพึมพำ "ดูเหมือนว่าพิธีอุปสมบทของตระกูลหยางครั้งนี้จะน่าสนใจกว่าปีก่อนๆ นะ ไม่คิดว่าหยางเฉินคนนี้จะเป็นพวกที่ซ่อนความสามารถไว้ลึก ถึงขนาดหลอกตาแก่อย่างข้าได้ ไม่รู้ว่าตระกูลหยางของเราจะมีอัจฉริยะที่สามารถต่อกรกับตระกูลใหญ่ได้หรือไม่"
ในที่รกร้างใหญ่มีตระกูลใหญ่อยู่สิบสองตระกูล ตระกูลหยางเป็นเพียงตระกูลระดับกลางเท่านั้น
ตระกูลใหญ่ที่ได้ชื่อว่าเป็นตระกูลใหญ่ย่อมมีจุดเด่นของตัวเอง อย่างน้อยในพิธีอุปสมบททุกปี ตระกูลใหญ่เหล่านั้นจะต้องเหนือกว่าตระกูลอื่นๆ อย่างชัดเจน ทำให้ตระกูลที่หวังจะแทนที่ตระกูลใหญ่ต้องล้มเลิกความตั้งใจ
แม้ว่าตระกูลหยางจะมีคนที่มีแววอยู่บ้าง แต่เมื่อคิดถึงช่องว่างกับตระกูลใหญ่แล้ว อาจารย์ยางที่สี่ก็ส่ายหัว
เขายังไม่มีความมั่นใจมากนักในเรื่องนี้


## บทที่ 27: การทดสอบพื้นฐานในพิธีอุปสมบท

เวลาพิธีอุปสมบทใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ในช่วงเวลานี้ หยางเฉินยิ่งขยันและตั้งใจมากขึ้น
แม้ว่าเขาจะทำให้อาจารย์ยางที่สี่พอใจแล้ว โดยเรียนรู้ปากงเฉินได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่หยางเฉินยังไม่ได้ควบคุมหมัดดึงเมฆได้อย่างเต็มที่ ก่อนที่พิธีอุปสมบทจะเริ่มขึ้น เขาจำเป็นต้องควบคุมหมัดดึงเมฆให้ได้เจ็ดถึงแปดส่วน
ต้องบอกว่า พรสวรรค์ของร่างกายนี้ยังเกินความคาดหมายของหยางเฉิน เดิมทีหยางเฉินคาดการณ์ว่าจะเรียนรู้หมัดดึงเมฆได้สำเร็จก่อนพิธีอุปสมบท แต่หยางเฉินไม่คิดว่า ก่อนพิธีอุปสมบทจะเริ่มหนึ่งเดือน เขาก็สามารถควบคุมหมัดดึงเมฆได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
ในหนึ่งเดือนที่เหลือ หยางเฉินจึงไปที่สำนักของอาจารย์ยางที่สี่เพื่อทำการทำยา เพื่อเสริมสร้างระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของตัวเอง ทำให้ระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของเขาก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น...
และแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป พิธีอุปสมบทก็เริ่มขึ้น
"นายท่าน ท่านสวมชุดนี้นะคะ"
"ชุดนี้ดีกว่า ชุดนี้ดูดีกว่า"
หยางไจ๋ถวี่และกู่หมิงเยว่ช่วยหยางเฉินเลือกเสื้อผ้า
หยางเฉินยืนอยู่ตรงกลาง พูดอย่างไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี "พี่สาว ไม่จำเป็นต้องแต่งตัวจริงจังขนาดนั้นหรอกนะ ผมไปร่วมพิธีอุปสมบท ไม่ได้ไปหาคู่นะ"
"ไม่ได้นะ วันนี้เป็นวันที่น้องเข้าพิธีอุปสมบท เป็นวันสำคัญนะ" หยางไจ๋ถวี่พูดอย่างจริงจัง
"นายท่าน คุณหนูพูดถูกค่ะ" กู่หมิงเยว่ก็พูดเสริมตาม
หยางไจ๋ถวี่พูดอย่างตื่นเต้น "แล้วใครบอกว่าพิธีอุปสมบทไม่ใช่วันหาคู่ล่ะ? ถ้าแสดงผลงานได้ดีในพิธีอุปสมบท สาวๆ มากมายจะแย่งกันร้องไห้ขอแต่งงานกับน้องนะ แต่น้องรัก น้องก็ไม่จำเป็นต้องพยายามขนาดนั้นหรอก ถึงสอบไม่ผ่าน ไม่มีใครต้องการน้อง ก็ยังมีพี่สาวอยู่นะ"
"..."
"ยังมีฉันด้วยนะคะ" กู่หมิงเยว่กลัวว่าจะลืมเธอ รีบร้องขึ้นมาประโยคหนึ่ง
ตอนนี้เธอจงรักภักดีต่อหยางเฉินอย่างสิ้นเชิง ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนิสัยหรือเพราะติดตามหยางไจ๋ถวี่ เธอเชื่อแต่เหตุผลตายตัว หยางไจ๋ถวี่บอกว่าหยางเฉินเป็นอัจฉริยะ เธอก็คิดว่านายท่านของเธอเป็นอัจฉริยะ
หยางเฉินบิดคอไปมา: "ตกลง พูดถึงเรื่องนี้ ได้เวลาแล้ว พวกเราก็ควรจะไปกันได้แล้ว"
...
พิธีอุปสมบทเริ่มขึ้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดของตระกูลหยาง
เหล่าหนุ่มสาวในตระกูลทั้งหมดมารวมตัวกันที่สนามฝึกประลองของตระกูลหยาง พร้อมด้วยผู้อาวุโสมากมายในตระกูล นอกจากนี้ ผู้อาวุโสทั้งเก้าที่มีตำแหน่งสูงของตระกูลหยาง รวมถึงหัวหน้าตระกูลหยาง ก็ปรากฏตัวอยู่ที่นั่นด้วย
ส่วนเหล่าวัยรุ่นอายุสิบสามของตระกูลหยางที่กำลังจะเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ก็มารวมตัวกันอยู่ด้วยกัน
หยางเฉินก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
"นายท่านสู้ๆ นะคะ!" กู่หมิงเยว่โบกมือเล็กๆ ของเธอ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นขณะตะโกน
หยางเฉินยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มวัยรุ่นเหล่านั้น นับดูแล้วมีประมาณสี่สิบกว่าคน เมื่อเทียบกับปีก่อนๆ ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก
เช่นเดียวกับหยางเฉิน หยางเฮิงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
หยางเฮิงเป็นคู่อริเก่าของหยางเฉินอยู่แล้ว พอเห็นหยางเฉินมาที่นี่ เขาก็ทำหน้าไม่พอใจ ยิ่งได้ยินกู่หมิงเยว่เชียร์และให้กำลังใจ เขายิ่งนึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองเสียท่าให้หยางเฉินเมื่อไม่กี่วันก่อน
ตอนนี้เขาโกรธจนแทบระเบิด แต่ยังคงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย: "หยางเฉิน ไม่นึกเลยนะว่าแกกล้าจริงๆ ถึงกับกล้ามาร่วมพิธีอุปสมบท ดูเหมือนแกตั้งใจจะเล่นแบบไม่มีอะไรจะเสียแล้ว พร้อมที่จะถูกขับออกจากทะเบียนบ้านแล้วสินะ"
"อย่างนั้นเหรอ ดูเหมือนเรื่องของฉันคงไม่ใช่เรื่องที่แกควรมายุ่งนะ" หยางเฉินยิ้มเล็กน้อย แสดงท่าทีสงบนิ่ง
ยิ่งเห็นสีหน้าแบบนั้นของหยางเฉิน หยางเฮิงก็ยิ่งโมโห ไม่นานเขาก็หัวเราะด้วยความโกรธ: "ดีๆ หยางเฉิน ฉันประเมินความกล้าของแกต่ำไปแฮะ แต่ฉันสงสัยจริงๆ นะ ว่าระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของแกน่ะ เดี๋ยวแกจะมีความสุขได้ยังไง จริงอยู่ สำหรับแกแล้ว ผลลัพธ์ของการถูกขับออกจากทะเบียนบ้านก็เหมือนกัน แต่ว่า ในระหว่างพิธีอุปสมบทนี้ แกควรจะระวังตัวให้ดีๆ นะ"
เขาเตรียมพร้อมแล้ว ในพิธีอุปสมบทครั้งนี้ เขาจะหาโอกาสทำลายหยางเฉิน
ยังไงซะ ระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของหยางเฉินก็แย่มาก เขาไม่เชื่อหรอกว่าถ้าเขาทำลายหยางเฉิน คนในตระกูลจะตำหนิเขาได้
แต่ปัญหาก็คือ หยางไจ๋ถวี่นั่นแหละ
แต่ถ้าตัวเองผ่านพิธีอุปสมบทไปแล้ว หยางไจ๋ถวี่จะกล้าจัดการกับตัวเองต่อหน้าคนในครอบครัวหยางหรือ?
พอคิดถึงเรื่องนี้ สายตาของหยางเฮิงก็มีแววอาฆาตแวบผ่าน
แววอาฆาตนี้ถูกหยางเฉินสังเกตเห็นอย่างละเอียด
ทำให้หยางเฉินส่ายหัวอย่างจนใจ
หากหยางเฮิงประพฤติตัวดีในพิธีอุปสมบท เขาก็คงไม่หาเรื่องอีกฝ่าย แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่รู้จักประสาอย่างนั้น เขาก็ไม่รังเกียจที่จะโหดเหี้ยม ให้อีกฝ่ายได้รับบทเรียนบ้าง
"ดีแล้ว ครบจำนวนคนแล้ว" หยางจินเหอหัวหน้าตระกูลหยางยืนอยู่ด้านหน้าสุด พูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด
พอเขาเอ่ยปาก ทั้งที่ประชุมก็เงียบลงทันที
แม้หยางเฮิงจะโกรธอยู่ในใจ ก็ต้องหุบปากเงียบ เขารู้ว่าภายใต้การประกาศของหยางจินเหอ พิธีอุปสมบทจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า
โดยปกติแล้ว หยางจินเหอในฐานะหัวหน้าตระกูลจะไม่ค่อยออกหน้า แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน พิธีอุปสมบทถือเป็นหนึ่งในเทศกาลที่สำคัญที่สุดของตระกูลหยาง ทุกปีหัวหน้าตระกูลหยางจะเป็นผู้ดำเนินการด้วยตนเอง เพราะมันเกี่ยวข้องกับหน้าตาของตระกูลหยาง
เหมือนตอนนี้ ผู้คนจากตระกูลอื่นมากมายได้มารวมตัวกันที่นี่แล้ว
หยางจินเหอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: "ข้าขอประกาศว่า พิธีอุปสมบทเริ่มขึ้นแล้ว จุดไฟ!"
โครม
ภายใต้แสงจันทร์ ในความมืดของรัตติกาล คบเพลิงมากมายถูกจุดขึ้น
ภายใต้แสงไฟ รอบข้างก็สว่างไสวขึ้นมาทันที
หยางจินเหอไพล่มือไว้ข้างหลัง แล้วตะโกนอีกครั้ง: "ยกสุรา!"
ต่อไปเข้าสู่ขั้นตอนที่สอง คนรับใช้กลุ่มหนึ่งต่างยกถ้วยสุราเดินไปหานายท่านของตน ความหมายชัดเจน ดื่มสุราถ้วยนี้แล้ว ก็แสดงว่าเหล่าเยาวชนเหล่านี้บรรลุนิติภาวะในวันนี้แล้ว
สุราเหล่านี้ล้วนเป็นสุราแรง แต่เหล่าเยาวชนได้ฝึกดื่มมาก่อนที่บ้านแล้ว
หยางเฉินก็เช่นกัน สำหรับสุรานั้น กู่หมิงเยว่เตรียมไว้ให้ที่บ้านแล้ว เขามองกู่หมิงเยว่ถือสุราวิ่งมาอย่างดีใจ จับถ้วยแล้วดื่มรวดเดียวหมด รสชาติเผ็ดร้อนเข้าปาก พุ่งเข้าสู่ท้องของเขา
ในชั่วขณะต่อมา ปัง เหล่าเยาวชนพร้อมใจกันทุบถ้วยสุราลงกับพื้น
หยางจินเหอพยักหน้าอย่างพอใจ
"ดื่มสุราถ้วยนี้แล้ว พวกเจ้าทั้ง 47 คนก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่ถ้าอยากให้คนอื่นยอมรับว่าพวกเจ้าเป็นผู้ใหญ่ ก็ต้องแสดงความสามารถที่เหมาะสมออกมา!" หยางจินเหอกวาดตามองรอบวง พูดเสียงเย็น: "ต่อไปจะมีการทดสอบพื้นฐานที่สุดรอพวกเจ้าอยู่ พวกเจ้าพร้อมหรือยัง?"
"พร้อมแล้ว!"
เหล่าเยาวชนเหล่านี้แสดงความสง่างามเต็มที่ ตะโกนพร้อมกัน เสียงดังสนั่นหวั่นไหว
หลังจากดื่มสุรา พวกเขาก็มีท่าทางตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่หยางเฉินผู้มีประสบการณ์ก็ยังถูกปลุกอารมณ์ขึ้นมา
หยางจินเหอแสดงรอยยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก: "ยกก้อนหิน!"
พร้อมกับคำสั่งของหยางจินเหอ ก้อนหินขนาดใหญ่มากมายถูกนำมาวางในสนามฝึกประลอง
บนก้อนหินเหล่านี้มีเครื่องหมายชัดเจน
"หนึ่งร้อยชั่ง สองร้อยชั่ง..."
ไปจนถึงหนึ่งพันห้าร้อยชั่ง
สามารถยกได้กี่ชั่ง ก็แสดงถึงระดับฝึกวิชายุทโธปกรณ์ของคนผู้นั้น
นี่คือการทดสอบพื้นฐานที่สุด
หยางจินเหอก็ไม่อยากพูดกฎเกณฑ์มากมาย: "พวกเจ้าก็เห็นก้อนหินใหญ่เหล่านี้แล้ว สามารถยกได้หนึ่งร้อยชั่ง ก็ถือว่าผ่านการทดสอบพื้นฐานของการเป็นผู้ใหญ่แล้ว แน่นอน ถ้าพวกเจ้ายกก้อนหินที่หนักขึ้นได้ ก็แสดงว่าพวกเจ้ายิ่งเก่งกาจ ส่วนคนที่ยกไม่ไหวแม้แต่หนึ่งร้อยชั่ง ก็ไสหัวไปให้หมด อย่ามาทำให้ขายหน้าที่นี่"
พอหยางจินเหอพูดจบ เหล่าเยาวชนในที่นั้นก็หันไปมองหยางเฉินพร้อมกัน
เห็นได้ชัดว่า พวกเขาต่างคิดว่าตัวเองสามารถผ่านการทดสอบได้
และคนที่จะล้มเหลวในที่สุด ดูเหมือนจะมีแค่หยางเฉินเท่านั้น
เขาคือเทพผู้มีพรสวรรค์ขั้นสูงสุดในการปรุงยา แต่เกิดมาไม่สามารถฝึกฝนวิชาการต่อสู้ได้ จึงถูกหญิงที่ใกล้ชิดที่สุดหักหลังและฆ่า เขาได้กลับชาติมาเกิดใหม่ในร่างของเด็กหนุ่มไร้ความสามารถที่ถูกรังแก
ไร้ความสามารถ? อัจฉริยะ? ช่างเป็นเรื่องตลก ในหมื่นโลกนี้ไม่มีใครเข้าใจการบ่มเพาะอัจฉริยะได้ดีไปกว่าหยางเฉินคนนี้!
วิชาการต่อสู้? วิชาการปรุงยา? ฝึกฝนทั้งสองอย่างพร้อมกันจะยากอะไร! ก้าวสู่เส้นทางอันเหนือธรรมชาติและพลิกสถานการณ์!
สร้างร่างกายเทพด้วยพรสวรรค์อันล้นเหลือของข้า กวาดล้างความอยุติธรรมทั้งปวง! ด้วยความรุ่งโรจน์ของข้าจะปรุงยาวิเศษ ทำให้หมื่นโลกสั่นสะเทือน!