สามีข้าคือขุนนางใหญ่
เพียนฟางฟาง
## บทที่ 1 ข้ามภพ

บทที่ 1 ข้ามภพ
ณ หมู่บ้านชิงเฉวียน หลังจากฝนหยุดแล้ว มีไอเย็นแห่งปลายสารทฤดูอยู่จางๆ
กู้เจียวเหนียงวิ่งตามไปถึงหน้าหมู่บ้านด้วยเหงื่อชุ่มใบหน้า “บัณฑิตเสี่ยวฉิน...บัณฑิตเสี่ยวฉิน”
พรืด!
ฝ่าเท้านางลื่นไถล จึงล้มลงหน้าคะมำ
รถม้าเบื้องหน้าหน้าวิ่งไปไม่ทิ้งฝุ่น หน้านางเปื้อนโคลนเปรอะไปหมด!
“ฮ่า ฮ่า!”
ผู้คนรอบด้านหัวเราะออกมายกใหญ่
กู้เจียวเหนียงเป็นคนสติไม่สมประกอบในหมู่บ้าน ในครอบครัวนางมีสามีคนหนึ่งเป็นคนพิการ นางทอดทิ้งบุรุษผู้ซื่อสัตย์ในครอบครัวไป กลับไปตามติดบัณฑิตเสี่ยวฉินที่อยู่ในเมือง
บัณฑิตเสี่ยวฉินเป็นใครน่ะนะหรือ บิดาผู้ให้กำเนิดเป็นเศรษฐี ซ้ำตัวเองยังเป็นบัณฑิต รูปร่างหน้าตาก็หล่อเหลา จะไปถูกใจยายเพิ้งเช่นนั้นได้อย่างไร
“คางคกขี้เรื้อนอยากจะกินเนื้อหงส์!”
“นั่นสิ! ไม่ลองตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาเสียบ้าง บัณฑิตเสี่ยวฉินนะรึจะถูกใจนาง!”
“รองเท้าขาด!”
“อัปลักษณ์!”
“คนบ้า!”
กู้เจียวเหนียงโมโหขึ้นมาแล้ว นางเท้าเอวเอ่ยขึ้นอย่างโหดเหี้ยมว่า “พวกเจ้า...พวกเจ้าอย่ามาว่าข้านะ...”
มีเด็กคนหนึ่งกระโดดออกมา “แบร่ แบร่! ด่าเจ้าแล้วจะทำไมรึ นังปัญญาอ่อน นังปัญญาอ่อน
นังปัญญาอ่อน! ขี้เหร่ อัปลักษณ์ อัปลักษณ์!”
กู้เจียวเหนียงอับอายจนกลายเป็นโกรธ นางถลาไปทางเด็กคนนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าเท้านางจะสะดุดล้ม
หกคะเมนหัวทิ่มลงน้ำ...
ใต้ทะเลสาบอันเย็นยะเยือก หญิงสาวที่หมดสติไป จู่ๆ ก็ลืมตาโพลงขึ้น
เกิดอะไรขึ้น เธอกำลังปฏิบัติภารกิจอยู่แล้วเครื่องบินดิ่งชนภูเขาน้ำแข็ง เครื่องบินตกคนตายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมาตกลงในน้ำได้ล่ะ
กู้เจียวพยายามว่ายไปยังฝั่งอย่างสุดกำลัง
จากนั้นไม่รู้ว่าเป็นเพราะล้มจนอ่อนเปลี้ยไปหรือย่างไร นึกไม่ถึงว่าเธอจึงออกแรงอะไรไม่ได้เลยสักนิด
ครั้นกว่าจะว่ายขึ้นฝั่งมาก็ทำเอาลำบากไม่น้อย เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้ทรุดลงกับพื้น
ชาวบ้านบนฝั่งเดิมทีเห็นกู้เจียวเหนียงจมลงไปแล้ว กำลังคิดจะใช้ราวไม้ไผ่ไปงมนางขึ้นมา
สุดท้ายนางลอยขึ้นมาเอง ผู้คนต่างสบตากัน แยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว!
กู้เจียวยังไม่ทันตั้งสติว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก็เห็นคนในชุดเสื้อผ้าแปลกประหลาดกลุ่มหนึ่งพากันวิ่งหนีให้วุ่นไปหมด
เธอหมอบอยู่บนพื้นหญ้าอันเย็นเยียบ ปาดหยาดน้ำบนใบหน้าออก จากนั้นเธอก็ตกตะลึงนิ่งไป
เธอมองไปยังมือตัวเองด้วยความตกใจและสงสัย
นี่เป็นมือเล็กๆ ของคนอายุอายราวสิบสี่สิบห้าปีคู่หนึ่ง แต่ว่าเธอยี่สิบแปดแล้ว จะมีมือเล็กๆ แบบนี้ได้ยังไง
ยิ่งไปกว่าเธอเป็นถึงราชินีผู้งดงามแห่งโลกหน่วยปฏิบัติการลับ เธอเป็นคนที่รู้จักดูแลตัวเอง มือสองข้างกลับมีแต่ตุ่มไตเต็มไปหมด บางที่ก็ถลอกปอกเปิก
เพียงไม่นาน กู้เจียวพบว่ามือตัวเองเปลี่ยนไปไม่พอ ขนาดเสื้อผ้าการแต่งกายยังต่างไป
ในใจกู้เจียวมีความคิดอันพิลึกพิลั่นแวบขึ้นมา
เธอขยับไปใกล้ผืนน้ำ หมายจะดูสภาพตัวเองตอนนี้ แต่เกือบจะหน้าทิ่มลงไป
ลายพร้อยมากมายพวกนี้คืออะไร
กู้เจียววักน้ำล้างชาดแดงคุณภาพต่ำบนหน้าให้สะอาด ใครจะรู้พอล้างออกแล้วกลับยิ่งน่าเกลียดยิ่งกว่าเดิม ผิวหน้าซีดเหลืองแห้งตอบยังไม่พอ บนหน้าด้านซ้ายยังมีรอยด่างแดงดวงใหญ่ลามไปถึงหางตาอีกด้วย
กู้เจียวในชาติที่แล้วขนาดมีสิวเม็ดเล็กๆ ขึ้นเม็ดเดียวยังเกรี้ยวกราดไปสามวัน
จู่ๆ ก็มีใบหน้าอัปลักษณ์ด้วยรอยด่างขึ้นเช่นนี้ เธอแทบจะตายลงตรงนั้นอีกรอบ!
“จะว่าไปแล้ว นี่มันที่ไหนกัน แล้วยุคสมัยไหนกันเนี่ย”
เพิ่งจะเอ่ยขึ้น ในหัวเธอก็ปวดระบมขึ้นเป็นระลอก ความทรงจำส่วนหนึ่งที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลมาราวกับทะเลพลิกสมุทรตลบ
ที่แท้เธอก็ข้ามภพมายังยุคสมัยหนึ่งที่ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ หมู่บ้านนี้มีชื่อว่าหมู่บ้านชิงเฉวียน ตั้งอยู่ตีนเขาชิงเฉวียน
เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อกู้เจียว เป็นบุตรคนเดียวของบุตรชายคนที่สามในตระกูลกู้
นายใหญ่กู้ตอนหนุ่มเป็นบัณฑิตคนหนึ่ง เคยสอบถงเซิง ต่อมาเป็นนายอากรหลี่เจิ้ง ของหมู่บ้านชิงเฉวียน หน้าที่การงานนี้ทำมาได้หลายปีแล้ว หมู่บ้านชิงเฉวียนยากจนข้นแค้น เป็นหลี่เจิ้งก็ไม่ได้เงินเดือนมากมายเท่าใดนัก สุดท้ายไม่อดตายก็พอแล้ว
ทายาทของนายใหญ่กู้เป็นลูกชายสามคน และลูกสาวที่ออกเรือนไปแล้วคนหนึ่ง ลูกชายคนโตกู้ฉังไห่มีลูกชายและลูกสาวอย่างละคนกับแม่นางโจว ส่วนลูกชายคนรองของนายใหญ่กู้อย่างกู้ฉังลู่นั้น มีลูกชายสองคนกับ
แม่นางหลิว
ครอบครัวของลูกชายสองคนแรกล้วนเจริญรุ่งเรืองลูกหลานรุ่งโรจน์ พอมาถึงลูกชายคนที่สามนี้ กลับเหมือนโดนคำสาปร้าย เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็คลอดออกมาไม่ได้
กว่าจะมีกู้เจียวได้ก็ไม่ง่าย หากแต่กลับเป็นลูกสาว ทั้งยังมีใบหน้าอัปลักษณ์ สติไม่สมประกอบมาตั้งแต่เกิด
หากใช้คำบรรยายของคนในหมู่บ้านแล้ว...เรียกว่าค้าขายขาดทุน ไม่สิ แทนที่จะขายได้ กลับยังต้องแถมเงินไปด้วย ขายไม่ออกหรอก!
ตั้งแต่กู้เจียวเกิดมา บ้านของลูกชายคนที่สามก็ไม่มีทายาทอีก
ในหมู่บ้านค่อยๆ ลือกันออกไปว่า กู้เจียวเป็นตัวอัปมงคล ข่มความโชคดีของลูกชายของบ้านนี้เอาไว้
เดิมทีตระกูลกู้ก็แค่ฟังเฉยๆ ไม่ได้ไปใส่ใจเท่าใดนัก จนกระทั่งบิดามารดาของกู้เจียวตายไป ตระกูลกู้จึงรู้สึกว่าเด็กคนนี้เป็นหายนะในชีวิตจริงๆ ดังที่คนเขาลือกัน
ตระกูลกู้ฝากฝังไปทั่วทุกหนแห่ง หมายจะให้กู้เจียวออกเรือน ปัญหาคือใครจะกล้าแต่งด้วย และบังเอิญนัก
มีอยู่วันหนึ่งกู้เจียวเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้าน เจอเข้ากับบุรุษที่หิวโซจนเป็นลมล้มพับไป จึงพาเขากลับมา
กู้เจียวค่อยๆ ทำความเข้าใจความทรงจำในหัว พลางเดินไปทางกระท่อมทรุดโทรมทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน
นั่นคือบ้านที่นางพักอยู่ปัจจุบัน
ซี้ด
เดินไปได้ครึ่งทาง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วมาบริเวณท้ายทอย กู้เจียวยกมือขึ้นลูบดู นึกไม่ถึงว่าจะเต็มไปด้วยเลือด
เมื่อครู่ตอนตกน้ำคงกระแทกโดนหินแน่ หัวจึงแตก ซ้ำเลือดก็ไหลออกมาไม่น้อย ต้องรีบห้ามเลือดโดยไวจึงจะดี
กู้เจียวคิดพลางเดินเข้าบ้านตัวเองไป
พูดถึงเรือนแล้ว อันที่จริงก็แค่เป็นที่ว่างเล็กๆ ผืนหนึ่งที่ล้อมรั้วขึ้นมาเท่านั้น กระท่อมมุงจากหลังเล็กนอกจากห้องโถงแล้ว ก็มีทั้งหมดสองห้อง ห้องที่ค่อนข้างใหญ่หน่อยทางฝั่งตะวันออกนี้เป็นของกู้เจียว
และนี่ยังใหญ่ไม่เท่าตู้เสื้อผ้าในชาติที่แล้วของเธอเลย
นี่มันข้ามภพมาลำบากชัดๆ...
กู้เจียวสะทกสะท้อนใจพลางยกมือขึ้นผลักประตูห้องเปิด แต่ทว่าในชั่วขณะที่เธอก้าวข้ามธรณีประตูมา ก็สังเกตได้อย่างทันใดว่ามีคนอยู่ในห้อง
วิเคราะห์จากลมหายใจแล้ว เป็นผู้ชาย
ผู้ชายคนนั้นหลบอยู่หลังประตู พยายามกลั้นลมหายใจเอาไว้
ริมฝีปากกู้เจียวหยักยกเป็นรอยยิ้มเย็น แสร้งทำเป็นไม่รู้เดินเข้าห้องไป ปิดประตูลงเสียงดังปัง แทบจะขณะเดียวกันนั้นเอง เธอเอื้อมมือไปคว้าชายที่ซ่อนอยู่หลังประตูทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง!
รูปร่างชายคนนั้นสูงใหญ่กว่านี้เธอคิดไว้
หากเป็นในชาติก่อน สูงใหญ่กว่านี้กู้เจียวก็ไม่หวั่น จนใจที่ร่างนี้ตัวเล็กผอมบางอ่อนแอ
เธอใช้วิธีอันล้ำเลิศชาญฉลาด กดทั้งร่างลงไป จึงได้ยึดร่างอีกฝ่ายเอาไว้ได้แน่นหนา
เธอดึงผ้าคาดผมออกด้วยมือข้างหนึ่งแล้วมัดข้อมืออีกฝ่ายไว้ อีกมือบีบคออีกฝ่ายเอาไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “บอกมา! เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรในห้องข้า”
ชายคนนั้นตกตะลึงนิ่ง จากนั้นความอับอายก็ลุกลามขึ้นหน้า “กู้เจียวเจ้าบ้าไปแล้ว! ข้าเอง!”
รู้จักอย่างนั้นรึ
คนรู้จักมาก่อเหตุร้ายหรือ
นั่นยิ่งน่ารังเกียจขึ้นกว่าเดิมอีก
กู้เจียวไม่ปล่อยเขาไม่พอ ตรงกันข้ามยังนั่งลงไป กดทับบั้นเอวชายคนนั้นให้แน่นหนากว่าเดิม
“จะ...เจ้าลงมาเดี๋ยวนี้!”  ชายคนนั้นกัดฟัน น้ำเสียงเย็นเยียบ
“หึ” กู้เจียวหัวเราะเสียงเย็น
แต่ไหนแต่ไรมามีแค่เธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์สั่งคนอื่น ไม่มีใครเคยตะคอกสั่งเธอมาก่อน ยิ่งไปกว่านั้นนี่ก็เป็นห้องของเธอ เธอยังไม่ได้ถามเลยว่าเขามาทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่ในห้องนี้!
กู้เจียวยกหมัดขึ้น หมายจะสั่งสอนเขาสักหน่อย ไม่ทันระวังข้อศอกกลับไปชนหน้าต่างด้านหลังให้เปิดขึ้น
แสงสว่างสาดส่องเข้ามา ตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของชายคนนั้น ดวงตากู้เจียวเบิกโตขึ้นโดยพลัน


## บทที่ 2 สามี

บทที่ 2 สามี
ในฐานะที่เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์อย่างมาก ชาติที่แล้วกู้เจียวรวบรวมหนุ่มหล่อเอาไว้ไม่น้อย แต่ไม่เคยมีคนไหนที่... สามารถเรียกได้อย่างแท้จริงว่าหล่อ หนุ่มหล่อทุกคนรวมกันยังไม่เท่าคนตรงหน้านี้เลย
คนผู้นี้มีใบหน้าสะอาดเกลี้ยงเกลา องศาคิ้วตาประณีตราวกับหยกสลัก ดวงตาสองข้างเย็นชาดุจบึงน้ำอันเย็นยะเยือกที่ไร้ก้นบึ้ง
บนใบหน้าซีดขาวแฝงไว้ด้วยเค้าความเจ็บป่วย แต่เนื่องจากเขินอายจึงได้ปรากฏริ้วแดงเรื่อขึ้น กลับขับให้น่าหลงใหลมากขึ้น
ด้วยอายุอานามของเขา กู้เจียวกลับรู้สึกว่าเรียกเด็กหนุ่มเหมาะสมกว่าชายหนุ่ม
“มองพอหรือยัง” เซียวลิ่วหลังเอ่ยลอดไรฟัน
“ยังไม่พอเลย แต่ว่า...” กู้เจียวกวาดตามองรูปร่างเขาแวบหนึ่ง ดวงตางามหรี่ลงเล็กน้อย “กลัวว่าจะทับเจ้าแบนเสียก่อน”
กล่าวจบ กู้เจียวลุกขึ้นอย่างมีมาด
ตัวคนเรียกได้ลุกขึ้นแล้ว ทว่าท่วาดวงตากลับยังคงจับจ้องอยู่บนร่างเขาด้วยความสนใจลึกซึ้ง
“กู้เจียว เจ้า...” เซียวลิ่วหลังถูกสายตานางมองเสียจนเปลี่ยนจากอับอายกลายเป็นโกรธ
“ต้องพยุงเจ้าขึ้นหรือไม่” กู้เจียวยิ้มตาหยีพลางยื่นมือไปหา
“ไม่ต้อง!”
เซียวลิ่วหลังเบี่ยงตัวด้วยแววตาเย็นเยียบ จับเก้าอี้ด้านข้างพยุงตัวลุกขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเขาเคลื่อนไหวไม่สะดวก แต่ก็ยังคงปฏิเสธน้ำใจจากกู้เจียว
จากนั้นเขาก็ไม่สนใจกู้เจียวอีก เดินขากะเผลกออกจากห้องไป
กู้เจียวยามนี้นึกขึ้นได้แล้วว่าเขาเป็นใคร นี่คือเซียวลิ่วหลังสามีของเจ้าของร่างนี้
เซียวลิ่วหลังถูกกู้เจียวพากลับมา พอเขาฟื้นขึ้นมาคนในตระกูลกู้ถามความเป็นมาจากเขาพบว่าเขากำพร้า
ไม่มีที่ไป ก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในยามนั้นเลยว่า ชายหญิงไม่แตะเนื้อต้องตัวกัน บุตรสาวตระกูลเราช่วยเจ้าไว้ ไม่สู้ให้พวกเจ้าทั้งสองคนได้แต่งงานกันเพื่อรักษาเกียรติและชื่อเสียงของนางเอาไว้ บีบคั้นให้เซียวลิ่วหลังสู่ขอกู้เจียว
พูดถึงเรื่องสู่ขอแล้วกลับยิ่งเหมือนการแต่งเข้าเรือนฝ่ายหญิงเสียมากกว่า ห้องผุพังที่พวกเขาพักอาศัยอยู่ในยามนี้ตระกูลกู้เป็นคนมอบให้ ไร่นาที่เพาะปลูกตระกูลกู้ก็แบ่งให้ แต่ละอย่างล้วนมีแต่แย่ๆ ทั้งนั้น
ยามแต่งงานกู้เจียวกลับไม่รู้ว่าเซียวลิ่วหลังพิการ หลังจากรู้เรื่องก็ค่อยๆ เริ่มรังเกียจเขาขึ้นมา แล้วหันไป ‘อ่อย’ บัณฑิตเสี่ยวฉินในเมืองแทน
คนในหมู่บ้านต่างเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่เซียวลิ่วหลัง ว่ากันว่าดอกไม้สดปักบนกองมูลวัว เซียวลิ่วหลังเป็นดอกไม้ดอกนั้น มูลวัวก็คือนาง
เซียวลิ่วหลังคิดอะไรในใจนั้น กู้เจียวไม่รู้ แต่หากเขาสามารถเมินเฉยต่อสภาพอเนจอนาถเช่นนี้ของนางได้ ย่อมเห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจเจ้าของร่างนี้มากแค่ไหน
กู้เจียวเปิดประตูตู้ออกมา หมายจะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มบนร่าง กลับพบว่าในตู้ไร้ซึ่งเสื้อผ้าสะอาดแม้แต่ชุดเดียวอย่างน่าเศร้า
“พี่ใหญ่เซียว ท่านอยู่หรือไม่เจ้าคะ”
จู่ๆ หน้าประตูก็มีเสียงอ่อนเสียงหวานดังขึ้น
ผู้มาใหม่เป็นสตรีออกเรือนนางน้อยในชุดกระโปรงลายดอกใหญ่ๆ สีม่วง ฮูหยินน้อยหวีผมเสียมันเงา
ทาแป้งแต่งหน้า ข้อพับแขนมีตะกร้าคล้องไว้ บนตะกร้ามีผ้าลายคลุมอยู่ ทำให้ไม่รู้ว่าในนั้นใส่อะไรไว้
กู้เจียวขุดค้นความทรงจำจากเจ้าของร่างออกมาด้วยความรวดเร็ว คนผู้นี้เป็นแม่ม่ายน้อยของหมู่บ้านชิงเฉวียนนามว่าเซวียหนิงเซียง
เซวียหนิงเซียงเป็นเพื่อนบ้านของพวกเธอ ยามปกติชอบมาเข้ามาในบ้านพวกเธอ ส่วนใหญ่จะเลือกในตอนที่เจ้าของร่างไม่อยู่บ้าน บางครั้งก็ให้เจ้าของร่างเดิมได้เจอเข้าสองสามครั้ง เจ้าของร่างเดิมสติไม่สมประกอบ เสียเปรียบให้แก่เซวียหนิงเซียงไปไม่น้อย
ข่าวคราวที่บัณฑิตเสี่ยวฉินมาหมู่บ้านครานี้ก็เป็นเซวียหนิงเซียงที่เปิดเผยให้เจ้าของร่างเดิมฟัง
“โอ๊ะ นี่น้องสะใภ้หนิงเซียงมิใช่หรือ กลางวันแสกๆ มาทำอะไรที่บ้านข้าล่ะ”
จู่ๆ กู้เจียวก็ปรากฏตัวขึ้นทำเอาเซวียหนิงเซียงตกอกตกใจยกใหญ่ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยความผิดหวังว่า “เหตุใดจึงเป็นเจ้าเล่า”
กู้เจียวแย้มยิ้ม เคาะบานประตูเบาๆ พลางเอ่ยว่า “นี่เป็นบ้านข้า เห็นข้าแล้วแปลกใจมากหรือ แล้วนี่เจ้ากำลังผิดหวังอะไร”
เซวียหนิงเซียงสำลัก แน่นอนว่านางผิดหวังที่ไม่เจอเซียวลิ่วหลังน่ะสินะสิ
เซวียหนิงเซียงมองไปยังกู้เจียวอีกครั้ง
คนยังคงเป็นคนคนนั้นอยู่ แต่เปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาดไม่น้อย ไม่แข็งทื่อราวกับขอนไม้เหมือนเมื่อก่อน ในแววตามีความฉลาดเฉียบแหลม ต่อให้ทั่วทั้งร่างจะเปียกชุ่ม แต่กลับไม่ทำให้รู้สึกว่านางสภาพอเนจอนาถเลยสักนิด ตรงกันข้ามยังมีมาดน่ายำเกรงที่มองไม่เห็นอีกด้วย
ตนคงตาฝาดไปแน่ๆ คนสติไม่ดีจะสามารถเปลี่ยนแปรไปได้อย่างไร
เซวียหนิงเซียงเชิดหน้าขึ้น เอ่ยว่า “ข้ามาหาพี่ใหญ่เซียว!”
กู้เจียวแย้มยิ้มบาง “พี่ใหญ่เซียวรึ เรียกเสียสนิทสนมจริง เจ้ากับสามีข้าสนิทกันมากหรือ”
“หลบไป!” เซวียหนิงเซียงคร้านจะสนใจนาง
“ไม่หลบแล้วจะทำไม” กู้เจียวขวางอีกฝ่ายไว้
เซวียหนิงเซียงไม่เห็นกู้เจียวอยู่ในสายตาสักนิด นางยกมือขึ้นผลักกู้เจียว
กู้เจียวเบี่ยงหลบเล็กน้อย กระดกปลายเท้าขึ้น
“ไอ้หยา...”
เซวียหนิงเซียงล้มลงหน้าคะมำทั้งคนทั้งตะกร้า
“นางบ้ากู้! เจ้าขัดขาข้า!”
เมื่อก่อนนั้นการขัดขาเช่นนี้เคยเกิดขึ้นไม่น้อยแล้ว แต่ว่าคนที่โดนขัดล้มในครานี้กลับกลายเป็นเซวียหนิงเซียงเสียเองก็เท่านั้น
กู้เจียวกอดอกมือสองข้าง พิงบานประตูมองนาง ราวกับกำลังบอกว่า ‘ขัดขาเจ้าแล้วจะทำไม มีปัญญาเจ้าก็มาขัดคืนสิ’
เซวียหนิงเซียงสงสัยว่าตัวเองจะตาฝาดอย่างมหันต์ทีเดียว
อันที่จริง เซวียหนิงเซียงกับเจ้าของร่างเดิมมักจะไม่ลงรอยกันมาตั้งนานแล้ว เป็นสตรีในหมู่บ้านที่ผู้คนพากันนินทากันมากที่สุด คนหนึ่งกู้เจียวผู้สติไม่สมประกอบ อีกคนคือแม่ม่ายเซวียหนิงเซียง แต่เซวียหนิงเซียงหน้าตาสะสวย ตัวคนก็ขยันขันแข็ง นิสัยใจคอก็เหมาะสมกว่ากู้เจียว
ตอนนั้นเซียวลิ่วหลังหมดสติอยู่หน้าหมู่บ้าน เซวียหนิงเซียงกับเจ้าของร่างเดิมเป็นคนเจอเข้า
เซวียหนิงเซียงกลัวว่าเรื่องยุ่งยากจะตามมาจึงไปตามคนในหมู่บ้าน เจ้าของร่างเดิมกลับพาเขากลับบ้านมาเลยทันที
หลังจากนั้นพิสูจน์ยืนยันแล้วว่าเซียวลิ่วหลังเป็นบัณฑิตธรรมดาธรรมดา เซวียหนิงเซียงก็มาเสียใจภายหลังเสียแล้ว
เซวียหนิงเซียงตะเบ็งเสียงกำลังจะก่นด่า เซียวลิ่วหลังก็เดินออกมาด้วยสีหน้าเย็นเยียบ
เซวียหนิงเซียงเห็นเขาเข้าก็พลันเปลี่ยนสีหน้า ร้องห่มร้องไห้อย่างอ่อนแอทันที “พี่ใหญ่เซียว นางรังแกข้า!
นางเอาเท้ามาขัดขาข้า!”
กู้เจียวมองเซียวลิ่วหลัง แบมืออย่างผู้บริสุทธิ์ “นางผลักข้าก่อน”
เซวียหนิงเซียงพลันตื่นเต้นขึ้นทันใด “พี่ใหญ่เซียว ท่านฟังสิ นางยอมรับแล้ว...”
“น้องสะใภ้เซวียมาหามีธุระอะไรหรือ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยขัดนางขึ้น
เซวียหนิงเซียงนิ่งชะงักไปครู่หนึ่ง
นางมองเซียวลิ่วหลังแล้วมองกู้เจียว ยกตะกร้าบนพื้นขึ้นเอ่ยว่า “ข้า...คือว่า...คราก่อนท่านช่วยข้าอ่านจดหมาย ไม่ได้ขอบคุณท่านดีๆ เลย ที่บ้านท่านไม่มีอะไรกินมิใช่หรือ ข้าไปขุดมันเทศมาสองสามหัวมอบให้ท่าน...”
เซียวลิ่วหลังเอ่ยว่า “ไม่ต้องหรอก น้องสะใภ้หนิงเซียง ที่บ้านยังมีแป้งข้าวโพดอยู่ ของพวกนี้เจ้าเอากลับไปกินเองเถิด”
เซวียหนิงเซียงกัดริมปาก “แต่ว่า...”
กู้เจียวเลิกคิ้วเอ่ยว่า “เขาก็บอกอยู่ว่าให้เจ้าเอากลับไป ไม่ได้ยินรึ”
เสียงนางไม่ดังมาก แต่แววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มนั้นกลับซ่อนความเย็นยะเยือกที่ทำให้รู้สึกหวาดกลัวเอาไว้
เซวียหนิงเซียงขนหัวลุก ไม่กล้าอยู่ต่อ คว้าตะกร้าเผ่นออกไป
กู้เจียวอมยิ้มมองไปยังสามีตัวเอง “มองไม่ออกเลยนะนี่ คนพิการอย่างเจ้า ยังเป็นที่ชื่นชอบของหญิงสาวไม่น้อย”
เซียวลิ่วหลังเหลือบมองกู้เจียวอย่างเรียบเฉย ถือไม้เท้าเดินกลับห้องไป
“ซี้ด...”
เจ็บแผลขึ้นมาอีกแล้ว
กู้เจียวลูบท้ายทอยพลางกลับห้องตัวเองเช่นกัน
เธอนั่งลงบนเก้าอี้เตี้ย ลูบแผลไปมา บาดแผลใหญ่ไม่น้อยเลย แม้จะไม่เรียกว่าลึกมากมาย แต่หากไม่ฆ่าเชื้อ เป็นไปได้สูงว่าจะติดเชื้อ แต่นี่มันสมัยโบราณ เธอจะไปหาของฆ่าเชื้อมาจากที่ไหนได้
“ถ้ากล่องยาฉันยังอยู่ก็คงดี”
เพิ่งจะคิดขึ้น กู้เจียวก็รู้สึกว่าในสมองของตัวเองเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างแรงครู่หนึ่ง เจ็บปวดเสียจนเธอสลบไป
เมื่อเธอฟื้นขึ้น ทันใดนั้นก็พบว่าบนโต๊ะตรงหน้ามีกล่องยาโผล่ขึ้นมา


## บทที่ 3 กล่องยา

บทที่ 3 กล่องยา
กล่องยานี้ไม่ใหญ่นัก ดูเผินๆ แล้วทั้งเก่าและเยินอยู่ไม่น้อย ราวกับไปกระแทกตกจากที่ไหนมาอย่างแรง
บุบเบี้ยวบู้บี้ สีหลุดลอกไปแล้ว คนไม่รู้จะคิดว่าไปเก็บมาจากกองขยะที่ไหน
แต่ทว่า กล่องยาเก่าๆ เยินๆ ใบนี้กลับทำให้ใจกู้เจียวเกิดความรู้สึกคุ้นเคยขึ้นเสียเหลือเกิน
กู้เจียวเปิดกล่องนั้นอย่างมึนงง เมื่อเห็นหยูกยาด้านใน สมองเธอก็ขาดผึง
ไม่ใช่หรอกมั้ง
กล่องยาของเธอ!
มันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
“ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม”
กู้เจียวหยิกตัวรอบหนึ่ง เจ็บจริงๆ! ไม่ได้ฝันอยู่!
กล่องนี้ก็ของจริง หยูกยาข้างในก็ของแท้แน่นอน!
กู้เจียวนึกขึ้นได้แล้ว ตอนเกิดเรื่องในเครื่องบิน กล่องยาใบน้อยๆ นี่ก็อยู่ข้างตัวเธอด้วย หรือว่าเพราะเหตุนี้มันจึงได้มาที่นี่ด้วย
แต่ว่า...ทำไมมันถึงได้เยินขนาดนี้ละ สีทองวิบวับสะท้อนแสงจนตาบอดหายไปไหนแล้วล่ะ
เมื่อก่อนตอนที่กล่องยาใบน้อยใบนี้ๆ นี่ยังมีสีทองวิบวับเป็นประกายอยู่ กู้เจียวก็ไม่ชอบเพราะมันไม่สวย
ตอนนี้กลายสภาพยับเยินไปแล้ว กู้เจียวยิ่งรู้สึกว่ามันไม่สวยเข้าไปใหญ่
แต่ทว่า ความรู้สึกเคยคุ้นพรั่งพรูขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่ กู้เจียวกอดกล่องยานั้นไว้ในอ้อมอกอย่างอดไม่ได้ “พี่จะไม่รังเกียจที่แกไม่สวยอีกแล้ว ต่อไปพี่จะดีกับแกให้มากๆ!”
กู้เจียวเช็ดถูกล่องยาใบน้อยอย่างดีรอบหนึ่ง ดีที่มันแค่เยินเพียงด้านนอก ของด้านในยังปลอดภัยไร้รอย
ขีดชีดข่วน
กู้เจียวหยิบเอาผ้าพันแผลหลายผืนและเบตาดีนขวดหนึ่งออกมาจากกล่องยา ฆ่าเชื้อให้บาดแผลแล้วเลือกครีมต้านเชื้อแบคทีเรียมาทาให้ตัวเอง จากนั้นก็กินยาแก้อักเสบไปสองเม็ด เดิมทีคิดว่าจะต้องพันแผล
แต่ต่อมาพบว่าก็ไม่จำเป็นหรอก
จัดการกับแผลเสร็จเรียบร้อย กู้เจียวก็หิวขึ้นมา เธอเก็บกล่องยาไว้ในตู้ กำลังจะไปหาของกินในครัว
แต่ก่อนหน้านั้น เธอต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาดสะอ้านก่อน
กู้เจียวลังเลครู่หนึ่ง เดินผ่านโถงมา เคาะประตูห้องของเซียวลิ่วหลัง
“มีอะไร”
เสียงเย็นชาของเซียวลิ่วหลังลอยมาจากในห้อง
กู้เจียวเอ่ย “ข้าอยากจะมาขอยืมเสื้อผ้าเจ้าหน่อย ชุดคลุมตัวนอกในตู้ไม่ได้ซักทั้งนั้นเลย ข้าไม่มีชุดเปลี่ยน”
เซียวลิ่วหลังไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้อยู่นานทีเดียว ในขณะที่กู้เจียวคิดว่าเขาคงไม่ให้ยืมเสื้อผ้าแล้ว
ประตูห้องก็เปิดออก เซียวลิ่วหลังเอาชุดคลุมยาวชุดหนึ่งที่แห้งสบายส่งมาให้ถึงมือเธอ
เนื้อผ้าของชุดคลุมยาวไม่ได้ดีเด่อะไร สีก็เก่าซีดแล้ว แต่ซักเสียสะอาดสะอ้าน
หากเป็นชาติก่อน กู้เจียวไม่มีทางใส่เสื้อผ้าผู้ชายเด็ดขาด แต่ใครให้สถานการณ์มันบีบบังคับกันล่ะ
ไม่ใส่ชุดนี้ แล้วจะให้ใส่ชุดในตู้ที่ขึ้นราพวกนั้นหรือไร
พอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กู้เจียวก็คว้าเอาเสื้อผ้าสกปรกไปซัก จากนั้นก็ไปห้องครัว
ห้องครัวสะอาดสะอ้านไม่น้อย คงเป็นเซียวลิ่วหลังที่มาเก็บกวาด
ข้าวสารในถังว่างเปล่าแล้ว แต่เป็นดังที่เซียวลิ่วหลังว่า ยังมีแป้งข้าวโพดอยู่ ไม่เพียงเท่านั้น กู้เจียวยังเจอไข่ไก่สองฟองกับต้นหอมกำหนึ่งอยู่ในตู้ด้วย
กู้เจียวหยิบไข่ไก่ออกมา ปิ้งกับแผ่นแป้งข้าวโพดสองแผ่น โรยด้วยต้นหอมที่หั่นแล้ว ยังเหลือแป้งอีกนิดหน่อย ให้เธอได้ต้มน้ำซุปแป้งข้าวโพดอนาถาครึ่งหม้อเล็กๆ
กู้เจียวยกอาหารที่ทำเสร็จแล้วไปยังห้องโถง
ประตูห้องของเซียวลิ่วหลังปิดไว้แต่ไม่ได้ลงกลอน
ในความทรงจำนั้น ทั้งสองมักจะกินใครกินมัน เซียวลิ่วหลังทำอาหารเสร็จก็จะเหลือไว้ให้เจ้าของร่างเดิมด้วยชามหนึ่ง แต่เจ้าของร่างเดิมส่วนใหญ่ล้วนไปกินที่บ้านตระกูลกู้เสียมากกว่า
กู้เจียวหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไปเคาะประตูห้องของเซียวลิ่วหลัง
“มีอะไร”
เสียงเย็นชาของเซียวลิ่วหลังลอยมาจากในห้อง
กู้เจียวเอ่ยว่า “ข้าทำข้าวเย็นมา จะกินด้วยกันหรือไม่”
กู้เจียวเข้าครัวน้อยมาก ต่อให้เข้าไปก็ไม่ทำเผื่อเขา ดังนั้นเขาจึงกะจะรอให้กู้เจียวออกมาก่อนค่อยไปทำเอาเอง
เซียวลิ่วหลังมองประตูห้องที่ปิดแน่นด้วยความสงสัย
“ไม่กินข้ากินก่อนนะ” กู้เจียวอยากจะรอเขามา แต่จนใจที่เธอหิวเสียจนไส้กิ่วแล้ว เหลือแค่เป็นลมล้มพับไปกับพื้นเท่านั้น
เธอต้องรีบบำรุงร่างกายให้มีกำลัง
กู้เจียวเพิ่งจะนั่งลงยังไม่ทันหยิบตะเกียบมา ประตูห้องก็ส่งเสียง แอ๊ด ขึ้น
เซียวลิ่วหลังเดินออกมา
แต่เซียวลิ่วหลังกลับไม่ได้มาเพื่อกินข้าว
ทว่าเมื่อสายตาเขาตกลงบนร่างของกู้เจียว ทันใดนั้นก็ชะงักไป
ตอนที่เขาหยิบชุดคลุมยาวมาให้กู้เจียวนั้นเป็นชุดที่เขาใส่ไม่ได้แล้ว แต่พอมาอยู่บนร่างกู้เจียวแล้วกลับใหญ่เกินไป ร่างผอมบางขับให้ชุดคลุมยาวหลวมโพรก ดูแล้วเก้งก้างไม่น้อย
เพื่อความสะดวกในการทำงาน นางจะเกล้าผมและถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นลำคอเรียวขาวผ่องและข้อมือผอมแห้ง
ไร้ซึ่งท่าทางวางอำนาจบาตรใหญ่และบ้าบิ่น ทำเพียงนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ตั้งอกตั้งใจกินอาหารในชาม
ทั้งหมดนี้ไม่เหมือนนางเลย
เซียวลิ่วหลังแววตาชะงักไปเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายก็ยังคงเบนหนีอย่างเย็นชาอยู่ดี
ยามนี้ กู้เจียวเห็นเขาเข้าจึงได้เอ่ยกับเขาว่า “มาแล้วหรือ รีบมานั่งลงกินข้าวเถอะ”
ฝั่งตรงข้ามกู้เจียวมีชามกับตะเกียบวางอยู่ เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้พูดขึ้นไปอย่างนั้นทั้งสองรอบ
แต่ทำกับข้าวให้เซียวลิ่วหลังจริงๆ
ทว่าเซียวลิ่วหลังกลับไม่ได้ขยับ
กู้เจียวกระจ่างว่าเขากำลังกังวลอะไร ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าของร่างเดิมกับเขาไม่ค่อยดีนัก
จู่ๆ มาทำกับข้าวให้เขา มันน่าสงสัยอยู่เหมือนกัน แต่กู้เจียวหมดหนทางจะอธิบายได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนคนๆ นั้นนี่นา
กู้เจียวครุ่นคิด เอ่ยว่า “ฟืนในบ้านมีไม่มากแล้ว ยามนี้ไม่กิน อีกเดี๋ยวได้เปลืองฟืนไฟอีกมื้อ”
ไม่รู้ว่าเพราะประโยคนี้ทำให้เซียวลิ่วหลังย้อนคิดหรือไม่ ในที่สุดเขาก็นั่งลงตรงกันข้ามกับเธอ
เจ้าของร่างเดิมยามแรกพบกับเซียวลิ่วหลังนั้นโดนใบหน้าของเขาดึงดูดเอา มิฉะนั้นไม่มีทางเอาเขากลับมาหรอก ความรังเกียจที่เจ้าของร่างเดิมมีต่อเซียวลิ่วหลังนั้นในสายตาคนนอกเกิดจากขาพิการของเขา แต่จากที่กู้เจียวมองนั้นกลับไม่ใช่
เจ้าของร่างเดิมสติไม่สมประกอบ แต่กู้เจียวไม่ใช่ เรื่องบางเรื่องเจ้าของร่างเดิมมองไม่ออก
กู้เจียวรื้อฟื้นความทรงจำดูก็กระจ่างแจ้งทุกอย่างแล้ว
เซียวลิ่วหลังเดิมทีก็ตั้งใจทำให้เจ้าของร่างเดิมโกรธ
เขาไม่อยากเข้าหอกับเจ้าของร่างเดิม ไม่อยากให้เจ้าของร่างเดิมเข้าใกล้
อันที่จริงก็พอดีเลย เธอก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
อย่าเห็นว่าปากเธอเอาแต่เย้าแหย่เขา หากให้เธอลงมือทำอะไรกับเขาจริงๆ เกรงว่าเธอจะทำไม่ได้
กู้เจียวกินอิ่มอย่างรวดเร็ว เอาชามกับตะเกียบของตัวเองไปห้องครัว แบกตะกร้าใบหนึ่งออกมา
เซียวลิ่วหลังไม่ได้ถามว่าเธอจะไปทำอะไร เธอก็ไม่ได้บอก ระหว่างพวกเขายังคงเป็นดังเช่นเคย
ใครจะรู้กู้เจียวเดินไปถึงหน้าประตู จู่ๆ ก็หันกลับมาเอ่ยว่า “เมื่อครู่ไม่ได้หลอกเจ้า ฟืนเผาจะหมดแล้วจริงๆ อาศัยตอนฟ้ายังไม่มืด ข้าจะไปตัดฟืนจากหลังเขามาสักหน่อย อีกเดี๋ยวฝนอาจจะตก หากข้าไม่กลับมา
เจ้าก็อย่าลืมเก็บผ้าด้วย”
เซียวลิ่วหลังจ้องมองเธอนิ่งๆ ครู่หนึ่ง
แต่ก่อนกู้เจียวไม่รู้จักดูฟ้าฝน และไม่มีทางบอกว่าตัวเองจะไปไหน
หลังจากกู้เจียวออกไป ภายในห้องก็เหลือเพียงเซียวลิ่วหลัง รวมถึงอาหารบนโต๊ะที่ไม่รู้ว่าจะสามารถกินได้หรือไม่
วันคืนในบ้านยากจน ต่อให้เซียวลิ่วหลังไม่อยากเห็นหน้ากู้เจียวก็ไม่มีทางปฏิเสธอาหาร
เขาขมวดคิ้ว หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบแผ่นแป้งปิ้งไข่ใส่ต้นหอม


## บทที่ 4 ช่วยคน

บทที่ 4 ช่วยคน
กู้เจียวออกไปตัดฟืน เหตุผลแรกเพราะฟืนหมดจริงๆ อีกเหตุผลหนึ่งก็อยากขึ้นเขาไปหาของที่สามารถเติมท้องให้อิ่มได้
แม้จะเรียกได้ว่าครอบครัวไม่ได้ยากจนถึงขั้นเปิดหม้อไม่มีข้าว แต่ก็ไม่ต่างกันเท่าใดนัก เซียวลิ่วหลัง
กินคนเดียว อาจจะสามารถประคับประคองไปได้สองสามวัน เรียกได้ว่าเธอมีอุปสรรคมากมายอยู่บ้าง
ยามนี้กำลังอยู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง
ไม่รู้ว่าเพราะไม่มีมลภาวะทางอากาศหรือไม่ กู้เจียวรู้สึกว่าท้องฟ้าบนศีรษะนั้นมีสีฟ้าสดเป็นสีฟ้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ฟากฟ้าสดใสมากด้วย ทำให้จิตใจสดชื่นเบิกบาน
มาที่นี่ได้อย่างแปลกประหลาด ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกบ้าที่สถาบันวิจัยกลุ่มนั้นจะคิดถึงเธออยู่หรือเปล่า
กว่าครึ่งคงจะขบเขี้ยวเคี้ยวฟันโทษเธอที่ไม่ส่งผลวิจัยล่าสุดไปให้พวกเขา จู่ๆ ก็เล่นหายตัวไปเสียอย่างนั้น
แต่ว่าเปลือกนอกเธอเป็นนักศึกษาปริญญาโทแห่งสถาบันวิจัยมหาวิทยาลัย M ทว่าความจริงกลับเป็นสายลับคนหนึ่ง ตอนเธอแปดขวบก็เข้าทีมแล้ว ประสบการณ์ทั้งหมดหลังจากนั้นล้วนแค่เพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงของเธอเท่านั้น
แน่นอนว่าเธอไม่ได้คิดจะเผชิญอันตรายไปทั้งชีวิต ในสัญญาระหว่างเธอกับทีมนี่เป็นงานสุดท้ายของเธอ ทำเสร็จก็จะออก นึกไม่ถึงว่าเครื่องบินจะมีปัญหา... มาคิดดูตอนนี้ เครื่องบินเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมันช่างบังเอิญเกินไปนัก
แต่ตอนนี้พูดเรื่องนี้ไปก็คิดอะไรไม่ออก ไหนๆ เธอก็ตายไปแล้ว ไม่มีทางกลับไปหาว่าใครมันแก้แค้นได้แล้วล่ะ
น่าจะไม่มีใครเสียใจกับการตายของเธอหรอก
พ่อแม่เธอหย่ากันตั้งแต่เธออายุได้สองขวบ ต่อมาก็แยกย้ายกันไปสร้างครอบครัวของตัวเอง แล้วมีลูกใหม่ เธอเป็นส่วนเกินมาโดยตลอด
หากให้พูดจากความหมายบางอย่าง โชคชะตาของเธอกับเจ้าของร่างนี้มีบางจุดที่คล้ายคลึงกันอยู่จริงๆ เจ้าของร่างเดิมพ่อแม่ตายจากไปไว และเจ้าของร่างเดิมก็เป็นส่วนเกินในตระกูลกู้เหมือนกัน เจ้าของร่างเดิมตายไปแล้ว และไม่มีใครเสียใจต่อนางอย่างแท้จริงเลยสักคน
กู้เจียวหัวเราะเย้ยหยันตัวเอง สีหน้าแววตาเย็นยะเยือกอยู่เล็กน้อย
เพราะกังวลว่าฝนจะตก กู้เจียวจึงไม่เดินลึกไปในป่าเท่าใดนัก แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ยังคงทำให้เธอพบของดีๆ อยู่ไม่น้อย อย่างเช่น เห็ด แล้วก็เห็ดหูหนูป่าที่เกิดบนตอไม้
เห็ดหูหนูทั้งอวบทั้งหนา ขึ้นปกคลุมอยู่แทบจะเกินครึ่งตอไม้ กู้เจียวเก็บดอกใหญ่ๆ มา
เห็นได้ชัดว่าบริเวณนี้ถูกชาวบ้านตัดมาก่อน ตอไม้ประเภทนี้มีไม่น้อย เห็ดหูหนูที่เกิดก็มากเช่นกัน
กู้เจียวเก็บเห็ดออกมาทีละดอก เพียงไม่นานตะกร้าก็หนักขึ้น
เห็นว่าเก็บได้พอสมควรแล้วเธอจึงหยุดมือลงทันที ตัดฟืนแห้งมาเล็กน้อย ใช้เชือกมัดฟืนแห้งไว้กับตะกร้า
แล้วแบกขึ้นหลังเตรียมลงเขา
แต่ทว่ากู้เจียวเพิ่งจะหันหลัง จู่ๆ ก็รู้สึกฝ่าเท้าของตัวเองคล้ายเหยียบโดนบางอย่างเสียงดัง ฟุ่บ
จากนั้นก็ได้ยินเสียงโอดโอยอู้อี้ แผ่วเบาและอ่อนแรงมาก
เธอกะพริบตาปริบๆ อยู่ครู่หนึ่งแล้วยกเท้าย้ายออกอย่างเชื่องช้า
“คงไม่ได้โชคร้ายถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง...”
เธอสูดลมหายใจลึก ก้มหน้าลงมอง เห็นชายชราเคราขาวคนหนึ่งอยู่ท่ามกลางวัชพืชรกชัฏถูกตัวเองเหยียบจนสลบไป...
กู้เจียว “...”
เดี๋ยวสิ มีคนมานอนอยู่ในทางระบายน้ำได้อย่างไร
ซ้ำเธอยังเหยียบอีกฝ่ายเข้าพอดิบพอดีด้วย
จิตใจคุณธรรมของกู้เจียวปล่อยผ่านไปได้ เธอก้าวข้ามร่างเขาไป
แต่ไม่ถึงสองวินาทีก็กลับมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ตกลงกันก่อนนะ ข้าไม่ใช่คนจิตใจดีงามช่วยท่านไว้หรอกนะ”
“กระต๊าก”
ในย่ามผ้าที่มัดแน่นข้างกายชายชรา มีไก่ป่ากระพือปีกส่งเสียงร้องอยู่
กู้เจียวเลิกคิ้วขึ้น กวาดตามองย่ามผ้าใบนั้นอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นย่ามผ้าก็ไม่ขยับไหวแล้ว
จากนั้นเธอก็มองไปยังชายชราเคราขาวตรงหน้า บนหน้าอีกฝ่ายมีร่องรอยฝ่าเท้าที่ถูกกู้เจียวเหยียบทิ้งเอาไว้ อเนจอนาถเสียจนทนดูไม่ได้
ดูจากการแต่งกายแล้วเหมือนชาวบ้านธรรมดา
ทว่าสีหน้าท่าทางกลับมีกลิ่นอายน่าเกรงขามที่ยากจะอธิบายแฝงไว้อยู่
กู้เจียววางฟืนแห้งที่แบกอยู่ข้างหลังลง เริ่มจับชีพจรให้อีกฝ่าย
ตอนเธอเล่าเรียนสิ่งที่เรียนก็คือแพทย์แผนตะวันตก แต่ต่อมาเพื่อปฏิบัติภารกิจพิเศษที่สำคัญอย่างมากสักครั้ง
จึงซุ่มซ่อนอยู่ในตระกูลแพทย์แผนจีนมือหนึ่งกราบอาจารย์เพื่อร่ำเรียนวิชาอยู่นานถึงห้าปี
ดูจากสัญญาณชีพเขาแล้ว ร่างกายไม่มีโรคร้ายอะไร กู้เจียวคาดว่าคงจับไข้จากความหนาว ไข้ขึ้นฉับพลัน ล้มลงในท่อน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งยังทำเอาแขนข้างซ้ายล้มจนเคล็ดไป
กู้เจียวหยิบกล่องยากล่องน้อยของตัวเองออกมาจากตะกร้าด้านหลัง นำถุงเย็นมาประคบบนหน้าผากเขา
จากนั้นก็ดัดแขนเขากลับไป ตัดฟืนมาท่อนหนึ่ง ฉีกชายเสื้อเขาออก จัดการดามแขนเขาเอาไว้
ทำเสร็จเรียบร้อยก็วัดอุณหภูมิให้เขา พบว่ายังคงสูงอยู่ จึงฉีดยาลดไข้ให้กับเขาเข็มหนึ่ง
ไม่ไกลนั้นมีเพิงฟางเล็กๆ ไว้ให้ชาวบ้านขึ้นเขาได้พัก
กู้เจียวย้ายไปตรงนั้น
ไข้ลดลงแล้ว ตัวคนก็เกือบจะได้สติแล้วเช่นกัน กู้เจียวลุกขึ้นลงจากเขา ก่อนจะไปได้ทิ้งร่มของตัวเองไว้ให้เขา
“ข้าน่ะ ไม่รักษาให้เปล่าๆ หรอกนะ”
เอ่ยจบก็ฉวยเอาถุงไก่ป่าไปด้วย
กู้เจียวเพิ่งจะถึงบ้าน ฝนก็ตกลงมาพอดี เพียงไม่นานก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก เทือกเขาไกลลิบดำทะมึน กระท่อมมุงจากในหมู่บ้านล้วนปกคลุมด้วยห่าฝนไปทั้งบริเวณ
กู้เจียวตรงไปห้องครัวทันที
เซียวลิ่วหลังล้างเก็บถ้วยชามตะเกียบเรียบร้อย และเช็ดทำความสะอาดครัว รวมถึงเก็บผ้าแล้วด้วย
กู้เจียววางฟืนกับย่ามผ้าลง เปิดตู้กับข้าวมาดู เอ่ยเสียงกลุ้มขึ้นว่า “กินหมดแล้วหรือ”
เธอเหลือไว้มากทีเดียว
คิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มที่ดูแล้วผอมแห้งจะกินเก่งไม่น้อย
เป็นช่วงวัยในการเจริญเติบโตอย่างนั้นหรือ
กู้เจียวเลิกคิ้ว หาเข่งมาครอบขังไก่ป่าเอาไว้
กู้เจียวแยกฟืนเล็กกับใหญ่ และที่ต้องผ่าก็เก็บแยกไว้ต่างหาก
จนเธอผ่าฟืนเสร็จก็ย่ำค่ำแล้ว ฝนยังคงเทลงมา ภายในห้องทั้งชื้นทั้งเย็น เธอหากระถางไฟมา
หมายจะผิงไฟให้ตัวเอง แต่จู่ๆ ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้ เดินไปหน้าห้องเซียวลิ่วหลัง เคาะประตูห้องเขาเบาๆ
“จะผิงไฟหรือไม่”
เธอถามเสียงเบา
ภายในห้องไร้ปฏิกิริยาใด
เธอเรียกอีกหน ยังคงไร้เสียงตอบกลับ
กู้เจียวเห็นประตูปิดไว้แต่ไม่ได้ลงกลอน ก็ผลักเบาๆ ชะโงกหน้าไปดู
เห็นเงาร่างผ่ายผอมภายใต้ตะเกียงน้ำมันสลัว ฟุบอยู่บนเตียงเก่าๆ พังๆ หลับไปแล้ว
ในมือยังถือตำราที่ยังอ่านไม่จบเอาไว้เล่มหนึ่ง
ตำราเล่มนั้นเห็นได้ชัดว่าเหลืองแล้ว หน้าปกก็ยับเยินแตกร้าว ใช้กระดาษไขปะเอาไว้
บัณฑิตในชนบทลำบากมากนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเภทแบบเซียวลิ่วหลัง ถูกตระกูลกู้กับเจ้าของร่างเดิมบีบคั้น กระทั่งสำนักศึกษาที่เหล่าอาจารย์ก่อตั้งขึ้นมาส่วนตนยังเข้าไม่ได้ การศึกษาเล่าเรียนล้วนอาศัยตัวเองล้วนๆ
กู้เจียวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ค่อยๆ ย่องไปหาแผ่วเบา หยิบผ้านวมบุฝ้ายจากตู้มาห่มบนร่างเขา
เซียวลิ่วหลังตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นกลางดึกแล้ว
หลายวันก่อนเขานอนหลับไม่สนิท และไม่คิดเลยว่าตัวเองจะฟุบหลับไปบนเตียง ตอนเขาลืมตาขึ้นมาพบว่าบนร่างมีผ้านวมบุฝ้ายเพิ่มมา หัวคิ้วก็ขมวด แววตามีความระแวดระวังวาบผ่าน
เขาขมวดคิ้วมองตำราในมือ พลันได้ยินเสียงโครมครามลอยมา เขาหันหน้าไปมอง เห็นกระถางไฟที่ลุกโชนอยู่อย่างคาดไม่ถึง ไม่รู้ว่ามาวางอยู่บนพื้นตั้งแต่เมื่อใด
ห้องอันเย็นเยียบพลันถูกไฟสาดส่องจนอบอุ่นขึ้นมา
สายตาเซียวลิ่วหลังตกลงบนกระถางไฟ เผยสีหน้าราวกำลังคิดบางอย่างออกมา
ในบ้านมีกระถางไฟเพียงใบเดียว หลังจากให้เซียวลิ่วหลังไป กู้เจียวก็ไม่มีเหลือแล้ว
เธอเก็บกล่องยาเล็กๆ ของตัวเองเสร็จก็รีบไปซุกผ้าห่ม ห่อตัวเองเอาไว้ราวกับดักแด้
อาจเพราะตอนกลางวันไปนั่นมานี่อยู่หลายหน ทำเอาร่างเล็กๆ ร่างนี้เหนื่อยล้าสุดจะทน เธอจึงได้หลับไปอย่างรวดเร็วแม้จะหนาวก็ตาม
กู้เจียวไม่ได้ฝันมานานหลายปีแล้ว แต่คืนนี้เธอฝันถึงเรื่องหนึ่ง
เธอฝันเห็นหมอคนหนึ่งมาอยู่ในเมือง เซียวลิ่วหลังไปหาเขาให้รักษาขา ผลสุดท้ายร้านขายยาที่หมอคนนั้นอยู่เกิดคนไข้อาละวาดขึ้น ทำให้คนอื่นได้รับบาดเจ็บกันไปไม่น้อย
เซียวลิ่วหลังขาพิการข้างหนึ่ง เดิมก็วิ่งได้ช้ากว่าคนอื่นอยู่แล้ว ยามนี้โดนคนฟันขาอีกข้างที่ยังดีๆ อยู่จนได้รับบาดเจ็บ
บาดแผลครานี้แม้จะไม่ถึงแก่ชีวิตเขา แต่ก็ทำให้เขาพลาดการสอบในอีกสามวันไป


## บทที่ 5 อันธพาล

บทที่ 5 อันธพาล
กู้เจียวคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเองจะฝันแบบนั้น ไม่นึกเลยว่าเธอจะฝันถึง ซ้ำคนที่ฝันถึงยังเป็นผู้ชายคนหนึ่งด้วย
“ห่วงหาเขาขนาดนั้นเลยหรือ” กู้เจียวลูบคางด้วยความแปลกใจ
แต่อย่างไรเสียก็เป็นแค่ฝันเท่านั้น กู้เจียวกลับไม่ได้เอามาใส่ใจ
ยามนี้ท้องฟ้ามีแสงรำไร ขอบฟ้ายังมีดวงดาวประดับอยู่ ดูท่าแล้วอากาศจะแจ่มใส
กู้เจียวจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองตื่นเช้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด ชาติก่อนแม้เธอทำงานที่สถานบันวิจัยไม่เลว
แต่คนที่คุ้นเคยกับเธอต่างรู้ดีว่า เธอเป็นมนุษย์ค้างคาวโดยสมบูรณ์ วิจัยและการผ่าตัดของเธอส่วนใหญ่จัดอยู่ยามบ่าย ส่วนภารกิจที่ทีมให้เธอมาก็น้อยนักที่จะทำตอนเช้าแล้วพักตอนกลางคืน
วันนี้กู้เจียวสวมเสื้อผ้าของตัวเองแล้ว
เมื่อคืนเธอเอากระถางไฟไปไว้ในห้องเซียวลิ่วหลังแล้วก็ล้อมกระถางไฟผิงเสื้อผ้าอยู่พักใหญ่
แต่การเคลื่อนไหวของเธอแผ่วเบามากจึงไม่ได้ทำให้เซียวลิ่วหลังตื่น
กู้เจียวไปท้ายเรือนเอาน้ำมาล้างหน้าล้างตา
ประตูห้องเซียวลิ่วหลังเปิดอยู่ แต่ตัวคนไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว
คิดว่าตัวเองตื่นได้เช้าแล้วแท้ๆ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนตื่นเช้ายิ่งกว่าตน
กู้เจียวเดินดูหน้าบ้านถึงหลังบ้านจนทั่ว ไม่เห็นเซียวลิ่วหลังแม้แต่เงา พบเพียงถังน้ำใบหนึ่งที่หายไปจากข้างโอ่งน้ำ
กู้เจียวเห็นว่าโอ่งน้ำยังเหลือครึ่งโอ่งจึงลูบคางไปมาไม่ได้เอ่ยอะไร
กลอนประตูบ้านด้านหน้ายังลงกลอนไว้ เซียวลิ่วหลังออกไปด้วยประตูหลังห้องครัว พอออกไปแล้วก็ลงกลอนจากด้านนอก เช่นนี้แล้ว คนนอกก็จะไม่อาจเข้ามาได้ตามอำเภอใจ แต่หากกู้เจียวอยากออกไปก็เปิดประตูหน้า
เดินออกไปได้
กู้เจียวล้างหน้าล้างตาเสร็จก็กลับห้องไปทายา กินยาแก้อักเสบ
ตอนนี้เซียวลิ่วหลังยังไม่กลับ เธอเอาแป้งข้าวโพดที่เหลืออยู่นิดหน่อยออกมาหมัก นี่เป็นเสบียงสุดท้ายที่เหลืออยู่แล้ว
กู้เจียวต้องคิดหาวิธีเอาไก่ป่าที่เอากลับมาจากเขาไปขายในเมือง แล้วเปลี่ยนมาเป็นเสบียงกลับมาให้ที่บ้าน แต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยออกจากหมู่บ้านเลย ดังนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าเส้นทางไปในเมืองนั้นมันไปอย่างไร
หมักแป้งยังคงต้องใช้เวลาสักพัก กู้เจียวเอาไม้กวาดมากวาดท้ายเรือน ห้องโถงและห้องของตัวเอง
เซียวลิ่วหลังไม่อยู่ เธอจึงไม่ได้เข้าไปห้องเขา
เสื้อผ้าเมื่อวานซักไปได้เพียงครึ่งเดียว ยังมีอีกหลายตัวที่ยังอยู่ในตู้ กู้เจียวหอบพวกมันออกมาวางไว้ในกะละมังไม้ใบใหญ่ตรงท้ายเรือนทั้งหมด
ยุคสมัยนี้มีสบู่แล้ว เจ้าของร่างเดิมเคยเห็นบนแคร่ของพ่อค้า แต่คนในหมูบ้านยากจน ส่วนใหญ่ซื้อกันไม่ได้ จึงใช้ใบของต้นตั๊กแตนผึ้งแทน
กู้เจียวทุบใบตั๊กแตนผึ้งแล้วทาลงบนเสื้อผ้าให้ทั่ว ใช้ท่อนไม้ทุบตีไม่หยุด จนกระทั่งมีฟองหอมๆ ออกมาจึงได้เริ่มซักขยี้ซ้ำๆ
ความสามารถในการขจัดคราบสกปรกของใบตั๊กแตนผึ้งนั้นไม่ได้มากมายอย่างที่คิด แต่ความตั้งใจที่จะซักเสื้อผ้าให้สะอาดของกู้เจียวมีมากยิ่ง
สุดท้าย เสื้อชั้นในก็ถูกขยี้เสียจนเป็นรูเล็กๆ รูหนึ่ง
กู้เจียว “...”
กู้เจียวซักผ้าเสร็จ น้ำครึ่งโอ่งก็ใช้ไปพอควรแล้ว
ยามนี้แป้งก็หมักได้ที่แล้ว กู้เจียวทำหมั่นโถวแป้งข้าวโพดวางไว้ในหม้อนึ่ง
เซียวลิ่วหลังยังคงไม่กลับมา
ภายในหมู่บ้านมีบ่อน้ำทั้งหมดสองบ่อ บ่อเก่าอยู่ท้ายหมู่บ้าน ห่างจากบ้านพวกเธอค่อนข้างใกล้
แต่ใกล้จะแห้งขอดหมดแล้ว กู้เจียวเดาว่าตอนเซียวลิ่วหลังไปเอาน้ำน่าจะไปที่บ่อใหม่หน้าหมู่บ้าน
เช่นนั้นก็ไกลกว่าบริเวณที่กู้เจียวตกน้ำเมื่อวานไปประมาณสิบก้าวเท่านั้น คนธรรมดาไปกลับไม่ถึงเค่อ
เซียวลิ่วหลังแข้งขาไม่อำนวย รวมถึงต้องหิ้วถังน้ำอีก กู้เจียวคำนวณว่าเขาน่าจะใช้เวลาสองเค่อ แบบนั้นก็น่าจะกลับมาตั้งนานแล้วนี่นา
กู้เจียวยืนอยู่หน้าครัว มองไปทางหน้าประตู สุดท้ายจึงผลักประตูเดินออกไป
เธอหาเซียวลิ่วหลังเจอตรงหลังต้นไหวต้นใหญ่ใกล้ๆ บ่อน้ำเก่า
เซียวลิ่วหลังกำลังถูกอันธพาลท่าทางโหดเหี้ยมหลายคนล้อมไว้ ถังน้ำหกลงพื้น น้ำในบ่อสาดกระเซ็นไปทั่ว
บรรดาอันธพาลบนศีรษะของแต่ละคนมีขนไก่สองเส้นเสียบไว้
ทรงผมสมาร์ท แบบโบราณอย่างนั้นรึ
กู้เจียวจำได้ว่าอันธพาลกลุ่มนี้ไม่ได้มีแค่ในหมู่บ้านนี้เท่านั้น ยังมีหมู่บ้านข้างๆ ด้วย วันๆ เอาแต่ทำเรื่องชั่วๆ ไม่ถึงขั้นฆ่าคน วางเพลิง แต่ก็ก่อเรื่องก่อราวให้คนในหมู่บ้านไม่น้อย
ไม้เท้าของเซียวลิ่วหลังถูกอันธพาลน้อยคนหนึ่งแย่งเอาไป อันธพาลน้อยคนนั้นอายุไม่มาก มองจากใบหน้าด้านข้างแล้วไม่เกินสิบสามสิบสี่ปี แต่วางอำนาจอวดดียิ่ง
เขาผลักเซียวลิ่วหลังล้มลงพื้น ใช้ไม้เท้าชี้หน้าเซียวลิ่วหลัง “ข้าเตือนเจ้าไปตั้งเท่าใดแล้วว่าไม่อนุญาตให้มาปรากฏตัวตรงหน้าข้าอีก! แม่เจ้ามารดามันเถิด เจ้าหูหนวกรึ ยังไม่รีบไสหัวออกจากหมู่บ้านชิงเฉวียนของข้าอีก!”
อันธพาลน้อยคนนั้นเห็นได้ชัดว่าอยู่ในช่วงวัยเสียงเปลี่ยน เสียงคุ้นเคยอยู่ไม่น้อย
อันธพาลน้อยคนนั้นใช้ไม้เท้าฟาดไปทางเซียวลิ่วหลัง กู้เจียวไม่มีเวลามาคิดให้มาก ย่างสามขุมเดินเข้าไป
ยกมือมาบังเซียวลิ่วหลังไว้ ถีบบั้นท้ายอันธพาลคนนั้นไปทีหนึ่ง
“โอ๊ย! ใครมันกล้าถีบข้าวะ” อันธพาลน้อยถูกถีบจนหน้าคะมำ หันหน้ามาหมายจะด่าทอ กลับสำลักไปโดยพลัน
กู้เจียวไม่สนใจว่าเขาจะสำลักหรือไม่ เดินไปแย่งไม้เท้าในมือเขามา เอามือเขาไขว้หลัง คล้องไม้เท้าไว้บนคอเขา
อันธพาลน้อยถูกคล้องคอไว้เจ็บเจียนตาย ทันใดนั้นก็ร้องขึ้นเสียงดังว่า “ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านพี่ทำอะไรน่ะ!”
กู้เจียวนิ่งอึ้ง
บรรดาอันธพาลด้านข้างเห็นพี่ใหญ่ถูกคนรังแกก็กรูกันมายังกู้เจียวราวกับผึ้งแตกรัง
อันธพาลน้อยตวาดอย่างเดือดดาลว่า “มารดามันเถิดแม่เจ้า หยุดเดี๋ยวนี้! นี่พี่สาวข้า!”
บรรดาอันธพาลหยุดชะงัก
กู้เจียว...กู้เจียวนึกขึ้นได้แล้วว่าอันธพาลน้อยผู้นี้เป็นใคร เขาคือลูกชายคนเล็กของลูกชายคนรองตระกูลกู้
กู้เสี่ยวซุ่น
กู้เสี่ยวซุ่นปีนี้อายุสิบสาม เป็นหลานในตระกูลกู้ที่อายุน้อยที่สุด และเป็นคนที่สนิทสนมจริงใจต่อ
เจ้าของร่างเดิมเพียงคนเดียวเช่นกัน เขาไม่รังเกียจเจ้าของร่างเดิมว่าเป็นคนสติไม่ดี และไม่รังเกียจที่นางอัปลักษณ์
สาเหตุอาจเพราะกู้เสี่ยวซุ่นอันธพาลเกินไป ไม่ยอมเรียนหนังสือให้ดีๆ วันๆ เอาแต่ก่อเรื่อง บรรดาพี่ชายพี่สาวมักจะด่าเขา พ่อแม่ก็มักจะตีเขา มีเพียงเจ้าของร่างเดิมสติไม่สมประกอบที่จูงมือเขาไว้ ใช้ลูกอมที่เหลืออยู่ในปากของตัวเองมาปลอบเขาว่า ‘เสี่ยวซุ่นต่อสู้เป็น เสี่ยวซุ่นเก่งกาจยิ่ง’
กู้เสี่ยวซุ่นรู้ว่ากู้เจียวทำเช่นนี้เป็นเพราะนางสติไม่สมประกอบ แต่เขาก็คนฉลาดนี่นา
เขารู้สึกว่าใครดีกับเขา เขาก็ดีด้วย
“ท่านพี่! ท่านพี่! ข้าเจ็บ!” กู้เสียวซุ่นร้องเสียงดังด้วยความน้อยใจ
กู้เจียวปล่อยเขา เอามือขวาไพล่หลังไว้ ใช้มือซ้ายหิ้วเขาขึ้นมา ถามเสียงเรียบว่า “เหตุใดจึงต้องรังแกพี่เขยตัวเองด้วย”
“พี่เขยรึ” กู้เสียวซุ่นสงสัยว่าตัวเองหูฝาด “ท่านพี่ให้ข้าตีเขาไม่ใช่หรือไร”
“ข้าน่ะรึ” กู้เจียวฉงน
“ใช่น่ะสิ!” กู้เสี่ยวซุ่นมองเซียวลิ่วหลังแวบหนึ่ง กดเสียงเบาเอ่ยว่า “ท่านพี่บอกกับข้าว่า ท่านพี่ไม่ต้องการไอ้เป๋นี่แล้ว ให้ข้าไล่เขาหนีไป เช่นนั้นแล้วท่านพี่ก็จะได้อยู่ด้วยกันกับบัณฑิตเสี่ยวฉินได้!”
เขาคิดเองว่าเสียงไม่ดัง แต่คน ณ ที่นั้นต่างได้ยินกันหมด
เซียวลิ่วหลังสีตาเย็นชา
ไม่ได้สนใจบรรดาอันธพาลแม้แต่น้อย
กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยว่า “ท่านพี่ ท่านพี่คงไม่ได้ลืมไปหรอกกระมัง ท่านพี่บอกข้าเองเลย!”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่มีทางหลอกเธอ ดูท่าแล้วเจ้าของร่างเดิมจะพูดคำเหล่านี้จริงๆ แต่ว่าตัวเจ้าของร่างเดิมเอง
จำไม่ได้แล้ว น้องชายคนนี้ของนางกลับไม่ลืมแม้แต่คำเดียว!
“ข้าก็แค่...พูดไปอย่างนั้น เจ้าเอามาเป็นจริงเป็นจังด้วยรึ”
กู้เจียวปวดฟัน
“แล้วตอนนี้ควรทำอย่างไร” กู้เสี่ยวซุ่นรู้ตัวว่าตัวเองเหมือนจะทำผิดไป หูลู่หางตกก้มหน้าลงยืนอยู่ตรงนั้น
ราวกับนกกระทาตัวน้อย


## บทที่ 6 ขายไก่

บทที่ 6 ขายไก่
กู้เจียวโน้มตัวลง ใช้มือซ้ายเก็บไม้เท้าที่อยู่บนพื้นขึ้นมา พลางเดินมาหยุดอยู่
ตรงหน้าเซียวลิ่วหลังแล้วยื่นให้เขา
เซียวลิ่วหลังรับไม้เท้าไป ทว่าไม่พูดไม่จา ค้ำไม้เท้าแล้วหยัดตัวลุกขึ้น
เขาเดินไปหิ้วถังน้ำที่กลิ้งอยู่บนพื้น
“เจ้าไปสิ” กู้เจียวบอกกับกู้เสี่ยวซุ่น
“ได้เลย” กู้เสี่ยวซุ่นเดินมาดมั่นเข้าไป ก่อนจะแซงท่านชายเซียวแล้วแย่งถังน้ำมา
“ไปตักน้ำ” กู้เจียวพูดกับกู้เสี่ยวซุ่น
“ไปตักน้ำ!” กู้เสี่ยวซุ่นบอกกับลูกน้องอันธพาล
อันธพาลผู้นั้นมุมปากกระตุก ก่อนจะคว้าถังน้ำไปตักน้ำ
เซียวลิ่วหลังเดินกลับด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ตลอดทางไม่เอ่ยคำใด
จนกระทั่งเขาเดินไกลออกไป กู้เสี่ยวซุ่นถึงได้เอ่ยปากพูดอีกครั้ง “ท่านพี่ เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
ท่านไม่เกลียดเขาแล้วหรือ อีกอย่างนะท่านพี่ เหตุใดท่านพี่ถึงได้มีเรี่ยวแรงเยอะขึ้นมาขนาดนี้
เมื่อครู่คือกระบวนท่านอันใดกัน ท่านสาธิตให้ข้าดูอีกหนซิ! กลับไปข้าจะลองใช้บ้าง!”
แววตาคมเฉียบดั่งมีดบินของกู้เจียวถูกส่งออกไป
กู้เสี่ยวซุ่นปิดหุบปากเงียบอย่างขุ่นเคือง
“พี่ใหญ่! น้ำมาแล้วขอรับ!” นักเลงหิ้วน้ำเต็มถัง พลางเดินเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว
“ยังไม่หิ้วกลับไปให้ท่านพี่ข้าอีก...เอ๊ะ” ภายใต้สายตากดดันของกู้เจียว กู้เสี่ยวซุ่นรับถังน้ำมา “เอาเถอะ ข้าทำเอง พวกเจ้าแยกย้ายกันได้แล้ว!”
“แล้วประเดี๋ยวยังจะไปตีคนที่หมู่บ้านข้างๆ...”
“ตีบ้าตีบออะไร! ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า!”
เหล่าอันธพาลแยกย้ายกันออกไป
กู้เสี่ยวซุ่นยิ้มตาหยีให้กับกู้เจียว “ท่านพี่ ท่านอย่าโมโหสิ หากท่านไม่เกลียดพี่เขยแล้ว
วันหน้าข้าก็จะไม่รังแกเขาแล้ว”
“นี่เจ้ารังแกเขาอยู่บ่อย ๆ เลยหรือ” กู้เจียวถาม
กู้เสี่ยวซุ่นส่ายหน้า “ก็...ใช่ว่าจะบ่อยปานนั้น เดือนนี้ก็สามสี่หน สี่ห้าหน ห้าหกหนประมาณนั้น”
ยิ่งพูดเสียงของกู้เสี่ยวซุ่นก็ยิ่งเบาลง เขาความจำไม่ดี รังแกกันมากี่ครั้งแล้วนั้นเขาจำไม่ได้เลยสักนิด
“กลับกันเถิด” กู้เจียวเอ่ย
“ขอรับ!” กู้เสี่ยวหัวเราะร่า หิ้วถังน้ำเดินตามหลังกู้เจียวไป
ทันใดนั้นฝีเท้าเขาก็ชะงักลง สายตาตกอยู่ที่แขนขวาแข็งเกร็งของกู้เจียว
“ท่านพี่ แขนท่านบาดเจ็บหรือ”
“ไม่เป็นอะไร” กู้เจียวตอบ
“ยังบอกว่าไม่เป็นอะไรอีก! เลือดไหลแล้ว!” กู้เสี่ยวซุนวางถังน้ำลงแล้วคว้าท่อนแขนของกู้เจียวไว้ ก่อนจะถลกแขนเสื้อของนางขึ้น จึงได้เห็นข้อมือขวาอาบเลือดแดง “เป็นเพราะพวกนักเลงตีเมื่อครู่หรือ”
“ข้าบอกว่าไม่เป็นอะไรอย่างไรเล่า” กู้เจียวชักมือกลับ
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหัวท่านพี่อีก”
“กระแทกไปทีหนึ่งก่อนตกน้ำน่ะ”
บาดแผลซ่อนอยู่ภายในกลุ่มผม เจ้าเด็กนี่ทำไมถึงตาดีขนาดนี้
กู้เสี่ยวซุ่นพูดขึ้นอีกครั้ง “ท่านพี่ตกน้ำหรือ เมื่อใดกัน”
กู้เจียวเดินต่อไป ไม่แม้แต่จะเหลียวหลัง
“นี่! ท่านพี่! ท่านพี่! ท่านพี่รอข้าด้วย!”
เมื่อกู้เสี่ยวซุ่นเดินตามกู้เจียวมาถึงเรือน จึงได้พบว่าหน้าประตูเรือนมีบัณฑิตคนหนึ่งเพิ่มขึ้นมาอีกคน อีกฝ่ายสวมชุดยาว มาดคงแก่เรียน ท่าทางสง่างาม เพียงแต่หน้าดูหยิ่งยโสไปเสียหน่อย
“เจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่เรือนท่านพี่ข้า” กู้เสี่ยวซุ่นเท้าสะเอวถาม
อีกคนไม่แม้แต่จะมองกู้เสี่ยวซุ่น ทว่ากลับถลึงตามองกู้เจียวอย่างเย็นชา “นี่เจ้าใช้คนมารังแกท่านพี่เซียวอีกแล้วใช่หรือไม่ เจ้ามันหญิงชั่ว!
“เจ้ากล้าด่าท่านพี่ข้าหรือ” กู้เสี่ยวซุ่นวางถังน้ำลง กำหมัดง้างใส่คนผู้นั้น
อย่าคิดว่าเขาเพิ่งอายุได้สิบสามปี ทว่าฝีมือชกต่อยของเขานั้นถือว่าเอาเรื่อง ไม่อย่างนั้นจะได้ชื่อว่าอันธพาลอันดับหนึ่งของละแวกหมู่บ้านนี้หรือ
บัณฑิตอ่อนแอคนหนึ่ง ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
“เสี่ยวซุ่น” กู้เจียวเอ่ยห้ามเขา
แทบจะวินาทีเดียวกันนั้น เซียวลิ่วหลังก็เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาจากเรือน
“สหายร่วมสำนักข้าเอง” เซียวลิ่วหลังบอกกู้เจียว
สหายผู้นั้นส่งเสียงเย้ยหยัน เดินเข้าไปประครองเซียวลิ่วหลัง ทั้งยังรับห่อผ้าหนักในมือของเขามา “พวกเราไปกันเถิด!”
กู้เสี่ยวซุ่นเห็นเซียวลิ่วหลังหอบผ้าหอบผ่อน ก็นิ่งตะลึงไปอย่างอดไม่ได้ “พวกเจ้าจะไปไหน”
คงไม่ใช่เพราะถูกเขาทุบตีจนกลัวหัวหด แล้วหนีไปจริงๆ หรอกใช่ไหม
สหายผู้นั้นไม่อยากจะแยแสกู้เสี่ยวซุ่น
กู้เจียวไม่ถามอะไร แต่กลับเดินเข้าเรือนไปไม่พูดไม่จา
ยามเดินเฉียดไหล่เซียวลิ่วหลังไป เซียวลิ่วหลังเหลือบไปเห็นแขนขวาแข็งทื่อของนาง
กู้เจียวใช้แขนเสื้อห่อเอาไว้ ไม่ให้เห็นคราบเลือดที่ไหลออกมาจากข้อมือ
แม้ตัวนางจะเดินเข้าเรือนไปแล้ว แต่ก็ได้ยินเสียงเยือกเย็นของเซียวลิ่วหลังดังไล่หลัง
“ข้าเข้าไปในตัวอำเภอ”
“รักษาขาหรือ” กู้เจียวถามออกไปตามสัญชาตญาณ
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กู้เจียวถึงได้คิดถึงความฝันนั้น ตัวเธอไม่เชื่อเรื่องแบบนั้นจริงๆ แต่ว่า...
“อีกสามวันเจ้าจะสอบแล้วใช่หรือไม่” กู้เจียวถามเขา
แววตาของเซียวลิ่วหลังฉายแววตกตะลึง ทว่ายังคงพยักหน้ากลับ “...ใช่”
สหายเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ท่านจะบอกนางไปทำไม อยากให้นางรั้งท่านไม่ให้ไปอย่างนั้นหรือ! ท่านลืมไปแล้วหรือว่าที่ท่านพลาดการสอบคราวก่อนก็เพราะนาง! แล้วก็ขาท่านอีก ถ้าไม่ใช่เพราะนางขังท่านไว้ในเรือน ท่านก็คงไม่คลาดกับหมอจาง!”
กู้เจียวหันไปมองกู้เสี่ยวซุ่น
เธอจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้
กู้เสี่ยวซุ่นยกนิ้วชี้จมูกเขา “พูดจาอะไรของเจ้า กล่าวหาว่าท่านพี่ข้ารั้งเขาไม่ให้ไปได้อย่างไร พี่สาวข้าป่วย เขาเพิ่งแต่งงานกันแล้วจะทอดทิ้งท่านพี่ข้าเช่นนั้น ใช้ได้เสียที่ไหน”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ กู้เจียวก็เริ่มคลับคล้ายคลับคลาขึ้นมาบ้าง ตอนที่เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน เจ้าของร่างเดิมล้มป่วยลงจริงๆ เพียงแต่ไม่ได้ป่วยจริง แต่ป่วยการเมือง เพราะมีคนบอกนางว่า
หากเซียวลิ่วหลังไปแล้วจะไม่กลับมาอีก นางก็จะกลายเป็นแม่หม้ายคนหนึ่งเหมือนกับเซวียหนิงเซียง
นางไม่อยากเป็นหม้ายสาว เพราะอย่างนั้นถึงได้ขังเซียวลิ่วหลังไว้
กู้เจียวมองขาของเซียวลิ่วหลัง “เรื่องนั้น ความจริงแล้ว...”
“ท่านพี่เซียว ไปกันเถิด! รถม้ายังจอดรออยู่ที่หน้าหมู่บ้าน!” สหายเอ่ยขัดคำพูดของกู้เจียว
ลากตัวเซียวลิ่วหลังมุ่งหน้าเดินไปยังหน้าหมู่บ้าน ไม่แม้แต่จะเหลียวมองกลับมา
“ข้าอยากกินขนมดอกกุ้ยฮวา!” จู่ๆ กู้เจียวก็เดินออกมา ทอดสายตามองเซียวลิ่วหลังแล้วเอ่ยขึ้น “ขนมดอกกุ้ยฮวาของหลี่จี้! ข้ากินแต่ของร้านเขาเท่านั้น! ถ้าเจ้าไม่ซื้อกลับมาให้ข้า ข้าจะไม่ให้เจ้าเข้าประตูเรือนเด็ดขาด! แล้วก็จะเผาหนังสือเจ้าให้หมดเลยด้วย!”
“หญิงชั่ว!”  สหายกัดฟันแน่น พยุงเซียวลิ่วหลังขึ้นนั่งบนรถม้าคันเก่าที่จอดอยู่หน้าหมู่บ้าน “ท่านพี่เซียว อย่าไปฟังนาง! หลีจี้เป็นร้านดั้งเดิม ขนมดอกกุ้ยฮวาร้านเขาหาซื้อง่ายเสียที่ไหน!
กว่าท่านจะซื้อมาได้ หมอจางก็กลับพอดี! เขาเป็นหมอที่มาจากเมืองหลวง เก่งกว่าหมอในตัวอำเภอนัก
มีแต่เขาที่รักษาขาท่านได้ ท่านอย่าได้ลำบากเพราะหญิงชั่วนั่นเลย!”
“สมกับเป็นท่านพี่ข้า ต้องสั่งสอนเขาเสียหน่อย!” กู้เสี่ยวซุ่นยกนิ้วโป้งให้กู้เจียว
กู้เจียวคลึงขมับ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตลาดนัดอยู่ที่ไหน”
กู้เสี่ยวซุ่นพยักหน้า “รู้สิ ท่านพี่ถามไปทำไม ท่านจะไปหรือ ไปทำไมกัน”
“ขายไก่”
“ไก่อย่างนั้นหรือ ท่านไปเอาไก่มาจากไหน”
“ไก่ป่า”
ทว่าไม่ได้บอกว่านี่คือค่ารักษาที่ตัวเองขูดรีดมา
กู้เสี่ยวซุ่นทึกทักเป็นจริงเป็นจังว่าพี่สาวของตัวเองจับมาได้ “ท่านพี่ ข้ารู้สึกว่าท่านเปลี่ยนไป เก่งกาจกว่าแต่ก่อนนัก”
ไม่ใช่ว่าไม่บ้าแล้ว แต่เก่งกว่าเมื่อก่อน ในความคิดของกู้เสี่ยวซุ่น เขาไม่เคยเห็นเจ้าของร่างเดิมเป็นคนบ้า
กู้เสี่ยวซุ่นบอกทางไปตลาดนัด ตลาดนัดและโรงหมออยู่ในตัวอำเภอ เพียงแต่ที่หนึ่งอยู่ทางตะวันตก อีกที่หนึ่งอยู่ทางตะวันออก
กู้เสี่ยวซุ่นรบเร้าจะไปกับนางให้ได้ แต่กู้เจียวห้ามไว้
คนตระกูลกู้ไม่ชอบให้กู้เสี่ยวซุ่นอยู่ใกล้ชิดกับนางมากเกินไป เพราะบอกว่ากู้เจียวเป็นบ้า
จะพาเขาบ้าไปด้วย
กู้เจียวกลับเข้าไปในเรือนแล้วเปิดกล่องยา หยิบไอโอดีนขึ้นมาล้างแผลแล้วทาครีมฆ่าเชื้อ
หิวชะมัด
กู้เจียวเดินเข้าไปในครัว


## บทที่ 7 เจ้าสำนัก

บทที่ 7 เจ้าสำนัก
หลังจากเซียวลิ่วหลังมาถึงตัวอำเภอ ก็ถูกสหายร่วมสำนักลากตัวไปยังโรงหมอทันที
ด้านนอกโรงหมอมีแถวต่อยาวเรียงรายว ทุกคนล้วนแต่มาเพื่อรักษากับหมอเทวดาผู้หนึ่ง
ทั้งสองยืนต่อท้ายแถว
สหายเขย่งปลายเท้ามองไปข้างหน้า “ยังไม่ถือว่ามาช้านัก คงจะถึงพวกเรา”
“ค่ารถ ประเดี๋ยวคืนให้เจ้า” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
สหายตบที่อก “ท่านเป็นเพื่อนร่วมสำนักข้าทั้งยังเป็นคนบ้านเดียวกัน จะเกรงใจไปทำไมเล่า
ว่าแต่ ท่านหิวหรือไม่”
เขารีบร้อนออกมาจากบ้าน ไม่ทันได้กินอะไร เซียวลิ่วหลังเองก็คงไม่กินเช่นกัน
เขาล้วงห่อผ้าเล็กสะอาดหมดจดออกมาจากแขนเสื้อกว้าง เมื่อเปิดออกก็มีหมั่นโถวข้าวโพดงดงามสามลูกปรากฏขึ้น
“หมั่นโถวจากที่ไหนกัน” เซียวลิ่วหลังรู้สึกว่าหมั่นโถวเหล่านี้ช่างคุ้นตานัก
สหายเอ่ยขึ้นในทันใด “หยิบมาจากเตาที่เรือนท่านอย่างไรเล่า ตอนข้าไปเพิ่งจะนึ่งเสร็จ!”
เซียวลิ่วหลังคิ้วขมวด “เจ้าเหลือไว้กี่ลูก”
สหายถามอย่างสงสัย “ไม่ใช่ว่ามีทั้งหมดสามลูกหรอกหรือ หมั่นโถวที่ท่านทำเอง แต่ท่านกลับจำไม่ได้เสียอย่างนั้น”
เซียวลิ่วหลังเม้มปากไม่เอ่ยคำใด
ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้เอ่ยขึ้นว่า “เหตุใดถึงไม่เหลือไว้ให้นางสักลูก”
สหายตื่นตกใจ “ท่านพูดถึงนางหญิงชั่วนั่นหรือ จะเหลือไว้ให้นางทำไม นางทำร้ายท่านถึงเพียงนี้ยังไม่พออีกหรือ อีกอย่างนางไม่กินของที่ท่านทำหรอก!”
สหายหยิบหมั่นโถวลูกหนึ่งขึ้นมากัด ดวงตาเบิกโพลงในทันใด “ท่านพี่เซียว เหตุใดวันนี้ท่านถึงทำหมั่นโถวอร่อยขนาดนี้”
เซียวลิ่วหลังเดินออกมาจากแถว
สหายชะงักไป “ท่านพี่เซียว ท่านจะไหน ใกล้ถึงท่านแล้วนะ!”
เซียวลิ่วหลังไม่พูดไม่จา เอาแต่ก้มหน้าเดินต่อไป
สหายมองดูแถวด้านหลังที่ต่อยาวไปสุดซอย เขาโมโหฮึดฮัดกระทืบเท้า ก่อนจะหันไปพูดกับหญิงที่อยู่ด้านหลังตน “ท่านป้า พวกข้าไปปลดทุกข์สักครู่ ประเดี๋ยวกลับมา!”
เขาเดินตามเซียวลิ่วหลังไป “ท่านทำอะไรของท่าน”
“ซื้อขนมดอกกุ้ยฮวา” เซียวลิ่วหลังตอบ เดินลัดเลาะไปตามตรอกจนมาถึงหน้าร้านหลี่จี้
หลี่จี้เป็นร้านเก่าแก่อายุกว่าร้อยปี คนที่มาต่อแถวที่นี่ไม่ได้น้อยกว่าไปกว่าหน้าโรงหมอเลย
สหายถลึงตา “ท่านบ้าไปแล้วหรือ จะซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาให้หญิงชั่วนั่นจริงหรือนี่!
ท่านไม่รู้หรือไรว่าหมอจางออกตรวจแค่ครึ่งวัน กว่าท่านจะซื้อขนมดอกกุ้ยฮวาเสร็จ ก็ไม่ทันการณ์แล้ว!”
เซียวลิ่วหลังนิสัยดื้อดึงนัก หากเขาตัดสินใจไปแล้ว แม้แต่ม้าทั้งขบวนก็รั้งเขาไม่อยู่
หนึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดเซียวลิ่วหลังก็ซื้อขนมดอกกุ้ยฮวามาได้
“หวังว่าหมอจางจะยังไม่กลับ!” สหายลากเซียวลิ่วหลังเดินไปทางโรงหมอ
ทว่าเมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูโรงหมอ ก็พบว่าแถวยาวเหยียดนั้นได้หายไปแล้ว
เหลือเพียงชาวบ้านที่ล้อมวงมุมดูความคึกคัก และทหารท่าทางน่าเกรงขามของทางการ
สหายหันไปหาชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างกันแล้วเอ่ยถาม “ท่านลุง เกิดอะไรขึ้นที่นี่หรือ
เหตุใดคนที่มาหาหมอถึงได้หายไปหมด”
ชายวัยกลางคนตอบ “เมื่อครู่มีคนบ้าบุกเข้าไปในโรงหมอ บอกว่าแม่ของเขาตายเพราะหมอรักษา ถือมืดไล่ฟันไปทั่ว ด้านในมีคนโดนฟันได้รับบาดเจ็บ! เห็นหญิงแก่หน้าประตูนั่นหรือไม่
นางคือคนสุดท้ายที่ได้เข้าไป นางเพิ่งเข้าไป เจ้าบ้านั่นก็เข้ามา! นางโชคดี วิ่งออกมาได้ทัน
เพียงแต่หกล้มไปเสียก่อน หัวแตกเลยล่ะ!”
หญิงคนนั้น ไม่ใช่คนที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังพวกเขาเมื่อครู่หรอกหรือ
หากพวกเขาไม่เดินออกจากแถว เช่นนั้นแล้วคนที่ได้เข้าโรงหมอไปเป็นคนสุดท้ายก็จะเป็น
เซียวลิ่วหลัง คนขาพิการอย่างเซียวลิ่วหลัง ไม่มีทางวิ่งออกมาทันแน่นอน เช่นนั้นคนที่ถูกฟันในนั้นต้องมีเขาอยู่ด้วยเป็นแน่
ระหว่างทางกลับ ทั้งสองคนไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดครึ้มครื้ม รถม้าเคลื่อนมาถึงถนนสายเล็กอันเงียบสงัด ล้อรถส่งเสียงดังกุกกัก
เวลาแบบนี้ไม่มีรถม้าคันไหนยอมออกนอกตัวอำเภอแล้ว พวกเขาจ่ายเงินยี่สิบเหรียญทองแดงเพื่อเช่าเกวียนที่ไม่มีห้องโดยสาร มีเพียงหลังคาโค้งมุงด้านบน ด้านหน้าด้านหลังเปลือยเปล่าท้าแรงลม
ทั้งสองหนาวจนมือเท้าแข็งไปหมด
ทันใดนั้นเงาร่างผอมบางของใครคนหนึ่งก็แวบเข้ามาในสายตาของเซียวลิ่วหลัง
เซียวลิ่วหลังตาเบิกโพลง
เบื้องหน้าคือทางแยก
ตรงไปข้างหน้าคือทางกลับหมู่บ้าน ส่วนทิศตะวันตกคือทางไปตลาดนัด
ระหว่างทางกลับจากตลาดนัด กู้เจียวสะพายตะกร้าใบหนักอึ้งไว้บนหลัง เดินหอบหายใจกระชั้น
แสงอาทิตย์ยามอัสดงเลือนหายไป ร่างผอมบางของนางถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด
นางยกมือขึ้นปาดเหงื่อ ผ้าพันแผลบนข้อมือเผยออกมาให้เห็น บนผ้าพันแผลนั้นมีคราบเลือดฝังอยู่
“หยุดรถ” เซียวลิ่วหลังพูดขึ้น
คนขับรถม้าหยุดรถ
“เหตุใดถึงหยุดรถเล่า” สหายถามอย่างสงสัย จากนั้นเขาก็เห็นกู้เจียวที่กำลังเดินผ่านหน้าไป
ทว่ากู้เจียวกลับไม่สังเกตเห็นพวกเขาเลยสักนิด นึกว่าเป็นเพียงเกวียนคันหนึ่ง สายตาของนางมองไปข้างไม่แม้แต่จะชายตามอง ก่อนจะเดินเลี้ยวผ่านด้านข้างของตัวรถไป
“ขึ้นมาสิ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยขึ้น
เพราะเสียงนั้นกู้เจียวถึงได้หันกลับมา พลางมองเซียวลิ่วหลังด้วยความมึนงง ด้านข้างของเซียวลิ่วหลังยังมีสหายคนเมื่อกลางวันนั่งอยู่ด้วย
สหายผู้นั้นยังคงทำสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ แต่ก็มิได้เอ่ยทำนองว่าห้ามไม่ให้ท่านชายเซียวสนใจนาง
“ขึ้นมาสิ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยซ้ำ น้ำเสียงเย็นชา
ทั้งๆ ที่เพิ่งจะอายุได้สิบหกปีแท้ๆ แต่กลับมาดนิ่งเคร่งขรึมไม่สมวัยของตน
กู้เจียวลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขึ้นรถไป
นางนั่งตรงข้ามกับเซียวลิ่วหลัง ปลดตะกร้าบนหลังลงแล้ววางกับพื้น
เซียวลิ่วหลังเหลือบมองตะกร้าแล้วเอ่ยถาม “เจ้าไปตลาดนัดมาหรือ”
กู้เจียวพยักหน้า “ใช่ ข้าขายไก่ไปสองตัว ซื้อข้าวสารกับแป้งมานิดหน่อย” แล้วก็ทำเรื่องอื่นอีกเล็กน้อย
เซียวลิ่วหลังจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ท่าทางราวกับมองเห็นอะไรบางอย่าง ทว่ากลับไม่ยอมปริปากออกมา
ในทางกลับกันสหายผู้นั้นมองกู้เจียวด้วยแววตาประหลาดใจ นางหญิงบ้านี่ค้าขายเป็นกับเขาด้วยหรือ
กู้เจียวแสร้งทำราวกับว่าไม่เห็นสายตาของเขาที่มองตนหัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยถามเซียวลิ่วหลัง
“เจ้าล่ะ วันนี้เข้าอำเภอไปได้พบหมอหรือไม่”
“ยังจะมาพูดอีก! เพราะเจ้านั่นแหละ! หากไม่ใช่เพราะเจ้ารบเร้าอยากจะกินขนมดอกกุ้ยฮวาให้ได้
พวกเราจะคลาดกับหมอจางตอนออกตรวจเช่นนี้หรือ” สหายผู้นั้นไม่ยอมบอกนางแน่นอน ว่าเป็นเพราะไปซื้อขนมดอก
กุ้ยฮวานั่นแหละ ท่านพี่เซียวถึงได้แคล้วคลาด
“เช่นนั้น...ก็น่าเสียดายจริงๆ” กู้เจียวหลุบตาลงเอ่ยพึมพำ
แม้ปากนางจะพูดว่าเสียดาย แต่คนอื่นกลับไม่รู้สึกว่านางเสียดายอย่างที่พูดเลยสักนิด
หรือเป็นเพราะนางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงหมอแล้ว
เป็นไปไม่ได้ คนนิสัยอวดดีอย่างนาง มีหรือหากรู้ว่าตนเองบังเอิญช่วยชีวิตท่านพี่เซียวไว้แล้วจะสงบนิ่งได้เช่นนี้ คราวก่อนที่ช่วยชีวิตท่านพี่เซียวเอาไว้ นางก็บังคับขืนใจให้ท่านพี่เซียวสู่ขอตน คราวนี้ก็ดันมาช่วยชีวิตไว้อีกหน จะไม่ป่าวประกาศไปทั่วหรือ
สหายเอ่ยประชด “ขนมดอกกุ้ยฮวานั่นข้ากินไปหมดแล้ว! ไม่แบ่งเจ้าหรอก!”
กู้เจียวนั่งนิ่ง “อืม”
สหายผู้นั้นเหมือนกำหมัดชกสำลี ไม่มีการตอบโต้จากนาง
หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก
รถม้าคันงามประณีตชดช้อยคันหนึ่งเคลื่อนเข้ามาด้านหน้า
สหายผู้นั้นหัวใจเต้นรัว เอ่ยน้ำเสียงจริงจัง “ดูนั่นสิ! รถม้าของเจ้าสำนัก!”
“เจ้าสำนักอะไรหรือ” กู้เจียวถาม
สหายเอ่ย “เจ้าสำนักแห่งสำนักบัณฑิตเทียนเซียงอย่างไรเล่า! สำนักบัณฑิตที่ท่านพี่เซียวจะสอบเข้าอีกสามวันข้างหน้า! เจ้าสำนักเป็นคนเมืองหลวง เคยเป็นหนึ่งในสี่อัจฉริยะแห่งเมืองหลวง ล้ำลึกในตำรา
แตกฉานรอบด้าน คะแนนสอบขุนนางของเขาเมื่อยี่สิบปีก่อน จนถึงบัดนี้ยังไม่เคยมีผู้ใดทำเอาชนะได้!
หากได้รับคำชี้แนะจากเขาเสียงคำ เหนือกว่าอ่านตำราบำเพ็ญพรตสิบปี! หากข้าได้เป็นลูกศิษย์เขาจะดีสักแค่ไหน! แต่ได้ยินมาว่าใต้เท้าเจ้าสำนักไม่รับลูกศิษย์มาหลายปีแล้ว ข้าเข้าสำนักมากได้ครึ่งปี ยังไม่เคยเห็นแม้แต่หน้าของท่านเจ้าสำนักเลย...”
สหายพรั่งพรูออกมาไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น จนลืมไปแล้วว่ากำลังพูดกับคนที่ตัวเองเกลียดชัง
เป็นที่สุด
บนรถม้าคันนั้น
เจ้าสำนักสวมเครื่องแบบสีขาวประจำสำนักนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ท่าทางแสนน่าเกรงขาม ส่วนฝั่งตรงข้ามนั้นมีชายชราในชุดผ้าฝ้ายนั่งอยู่
แขนซ้ายของชายชราถูกพันด้วยผ้าพันแผล กอดร่มเล็กคันเก่าไว้ในอ้อมอก บนใบหน้านั้นมีรอยเท้าใหญ่ที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด
ภาพที่เห็นทำให้เจ้าสำนักไม่รู้จะเอ่ยปากเช่นไร เขาไม่รู้ ทั้งยังไม่กล้าถาม
เขายกมือขึ้นคำนับอย่างนอบน้อม “เหตุใดท่านถึงลงเขามากะทันหันเช่นนี้ ไม่บอกกล่าวศิษย์ก่อน
สักคำเล่า ศิษย์จะได้ส่งคนไปรับท่าน”


## บทที่ 8 สันโดษ

บทที่ 8 สันโดษ
ถนนในหมู่บ้านสัญจรไม่สะดวกนัก โดยเฉพาะเส้นทางไปยังเรือนของเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวนั้นเต็มไปด้วยหลุมบ่อมากมาย พาให้ล้อรถติดหล่มเอาได้ง่ายๆ
เกวียนจอดลงที่หน้าหมู่บ้าน
“ท่านพี่เซียว” สหายกระโดดลงมาจากรถก่อน พลางยื่นมือออกไปพยุงเซียวลิ่วหลังรถ
ทั้งยังหอบหิ้วห่อผ้าของเซียวลิ่วหลังด้วย
เมื่อเซียวลิ่งหลังยืนมั่นจึงหันหลังไปมองกู้เจียว
กู้เจียวกระโดดลงจากรถม้าอย่างคล่องแคล่ว พร้อมทั้งสะพายตะกร้าขึ้นหลัง
เซียวลิ่วหลังเบนสายตากลับ พลางเอ่ยกับสหาย “เจ้ากลับไปเถิด ไม่ต้องไปส่งแล้ว”
ฟ้ามืดแล้วอย่างที่ว่าจริง คนขับรถม้าเองก็ชักจะหงุดหงิดแล้ว
สหายเอ่ยตอบ “เช่นนั้นก็ได้ ข้าไปล่ะ อีกสามวันมีสอบ ท่านอย่าลืมล่ะ วันนั้นสำนักบัณฑิต
ไม่หยุด ข้าคงไม่ได้มารับท่าน ท่านอย่าลืมไปสอบล่ะ”
“อืม” เซียวลิ่วหลังพยักหน้าเบาๆ แล้วรับห่อผ้ามา
ถนนยามค่ำคืนเดินทางลำบาก แถมในมือของพวกเขาไม่มีตะเกียงอีกต่าง กู้เจียวจึงยืนนิ่งอยู่
อีกฝั่งรอเซียวลิ่วหลัง
สหายเหลือบมองนางด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะลากเซียวลิ่วงหลังหนีห่างไปอีกทางแล้วเอ่ยกระซิบ “ท่านพี่ อีกสามวันข้างหน้าท่านต้องตั้งใจสอบ สอบติดแล้วก็ได้เข้าสำนักบัณฑิต ไม่ต้องถูกนางหญิงชั่ว
ผู้นี้รังแกอีกต่อไป! เรื่องรักษาขาท่านอย่าได้ร้อนใจไป ข้าจะคอยฟังข่าวหมอจางอยู่ตลอด
อีกอย่าง  ขนมดอกกุ้ยฮวานั่นท่านกินเองเสีย อย่าได้แบ่งหญิงชั่วนั่น!”
เหงื่อที่ไหลท่วมกายกู้เจียวจากการแบกตะกร้าเดินมาจากตลาด บัดนี้แห้งเหือดไปหมดแล้วเพราะสายลมพัดโกรกยามนั่งบนรถ แก้มที่เคยแดงก่ำบัดนี้หวานเหน็บจดซีดเผือด ทว่ากลับชวนมอง
ยิ่งนักยามอยู่ใต้แสงจันทร์เช่นนี้
เซียวลิ่วหลังกวาดสายตามองนาง สหายหมายจะย้ำเตือนอีกสักสองสามคำ
แต่กลับถูกเซียวลิ่วหลังเอ่ยขัดขึ้นมา “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปเถิด”
สหายอ้าปากพผะงาบ เซียวลิ่วหลังกลับไม่สนใจ มือข้างหนึ่งคว้าห่อผ้าไป มืออีกข้างกำไม้เท้า ก่อนจะหันหลังมุ่งหน้าเดินกลับบ้านของตัวเอง
กู้เจียวก้าวตามไป
กู้เจียวรักษาระยะห่างกับเขาพอประมาณ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าใกล้มากเกินไป แต่หากเขาสะดุดล้มไปก็ยังพอช่วยประคองเขาได้ทัน
ทว่าเซียวลิ่วหลังนั้นคุ้นเคยกับเส้นทางนี้นัก ตลอดทางจนถึงบ้านจึงไม่เกิดเหตุอันใดขึ้น
ยามนี้ท้องฟ้ากลายเป็นสีดำสนิท ประตูหน้าต่างทุกบ้านล้วนแต่ปิดสนิท
มีเพียงเซวียหนิงเซียงที่ออกมาตักน้ำเพื่ออาบน้ำ นางนิ่งชะงักอยู่ที่หน้าประตูเรือนอยู่ครู่หนึ่ง
“อาเซียงเหตุในเจ้ายังไม่เข้ามาอีก เจ้าดูอะไรอยู่หรือ”
แม่สามีของเซวียหนิงเซียงนอนป่วยอยู่ในเรือน เอ่ยถามนางด้วยเสียงแหบพร่า
เซวียหนิงเซียงกะพริบตาอย่างเลื่อนลอยก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไม่...ไม่มีจ้ะ”
นางต้องตาฝาดไปแล้วเป็นแน่ เหตุใดเซียวลิ่วหลังถึงได้เดินมากับนางหญิงบ้านั่นได้ แม้พวกเขาจะเป็นสามีภรรยากัน แต่ศัตรูอย่างไรก็คือศัตรู
ณ เรือนหลังเก่าของตระกูลกู้
วันนี้ญาติผู้ใหญ่ลงมือเข้าครัว แม่นางโจวและลูกสาวกู้เยว์เอ๋อยกอาหารร้อนกรุ่นเข้ามาใน
ห้องโถง พร้อมกับจัดวางถ้วยชามและตะเกียบ
ในเรือนตระกูลกู้ ผู้หญิงไม่สามารถร่วมโต๊ะอาหารได้ บนโต๊ะจึงมีเพียงนายใหญ่กู้
ลูกชายคนโตกู้ฉังไห่ ลูกชายคนเล็กกู้ฉังลู่ และหลานชายอีกสามคน
ส่วนเหล่าฮูหยินอู๋ก็พาสะใภ้ทั้งสองและหลานสาวนั่งกินข้าวอยู่ในครัว
นายใหญ่กู้เป็นนายอากรของที่นี่ อาหารการกินจึงอุดมสมบูรณ์กว่าชาวบ้านทั่วไป
ครอบครัวอื่นปีหนึ่งจะได้กินเนื้อเพียงแค่ไม่กี่มื้อ แต่เดือนหนึ่งตระกูลกู้กลับได้กินเนื้อถึงสองหน
และวันนี้คือวันที่มีเนื้อขึ้นโต๊ะ
เนื้อหมูสามชั้นตุ๋นผักกาดขาว เพียงแค่น้ำแกงก็ส่งกลิ่นหอมของเนื้ออบอวลไปทั่ว
เพียงแต่เนื้อหมูสามชั้นไม่ได้มีมากนัก คนหนึ่งคีบกินได้ไม่ถึงสองชิ้นด้วยซ้ำ
หลังจากกู้ฉังไห่และกู้ฉังลู่คีบเนื้อไปกันคนละชิ้น แต่พอสายตาของเคร่งขรึมของนายใหญ่ประจำตระกูลมองมา ก็ไม่มีใครกล้าคิดครอบครองชามเนื้อนั้นอีก ก่อนจะหันไปคีบผักดองผัดผักแทน
นายใหญ่กู้ไม่ได้กินมากขนาดนั้น เขาคีบเนื้อชิ้นเล็กไว้ แล้วคีบเนื้อชิ้นไม่เล็กไม่ใหญ่ให้กับ
กู้เสี่ยวซุ่นและกู้เอ้อซุ่น ส่วนที่เหลือนั้นก็ยกให้กู้ต้าซุ่นทั้งหมด
กู้เสี่ยวซุ่นพินิจมองพลางนับชิ้นเนื้อ ทั้งหมดมีห้าชิ้น แถมยังเป็นชิ้นใหญ่ทั้งนั้น!
“เหตุใดถึงต้องให้เขาทั้งหมดด้วย” กู้เสี่ยวซุ่นวางตะเกียงลง พลางบ่นอุบอิบ
กู้เอ้อซุ่นกระซิบ “เพราะพี่ใหญ่เป็นคนเรียนหนังสือ ความหวังของตระกูลเราก็ฝากไว้ที่เขาแล้วล่ะ”
ยามเขาพูดออกไป ความจริงแล้วสายตาก็แอบชำเลืองมองชิ้นเนื้อในชามของกู้ต้าซุ่นอย่าง
อดไม่ได้อยู่เหมือนกัน
เขาอิจฉา
อิจฉามากจริงๆ
ทว่าเขานั้นชินเสียแล้วกับการปฏิบัติอย่างไม่เท่าเทียมเช่นนี้
ผู้ชายในบ้านมีตั้งมากมาย มีเพียงพี่ใหญ่ที่เก่งพอจะเรียนหนังสือ ปีนี้พี่ใหญ่ยังสอบติดอันดับมณฑลอีกต่างหาก ประสบความสำเร็จยิ่งกว่าท่านปู่สมัยก่อนอีก
“เชอะ” กู้เสี่ยวซุ่นกลอกตามองบน “พี่เขยข้าก็เรียนหนังสือเหมือนกัน ไม่เห็นพวกท่านเรียกเขามากินเนื้อด้วยเลย”
“จะเหมือนกันได้อย่างไรเล่า พี่ใหญ่สอบผ่านสำนักเซี่ยนเสวีย แล้ว เขาจะมาเทียบพี่ใหญ่ได้อย่างไร”
“พี่เขยข้าแค่ยังสอบไม่ผ่านเท่านั้นเอง”
สองพี่น้องเถียงกันไปมา นายใหญ่กู้ตบตะเกียบลงบนโต๊ะดังปัง ทั้งสองเงียบปากในทันใด
หากท่านปู่โมโหขึ้นมาแล้ว อย่าว่าแต่หลายชายทั้งสามคนจะห้ามไม่อยู่ แม้แต่กู้ฉังไห่และกู้ฉังลู่ก็รั้งไม่ไหวเช่นกัน
ภายในห้องเงียบสงัดจนน่าขนลุก
“น้องรอง เจ้าได้อ่านหนังสือที่ข้าให้หรือยัง ในนั้นข้าทำเครื่องหมายอธิบายเอาไว้
เจ้าตั้งใจอ่านดู หากไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามข้า”
คนที่พูดขึ้นคือกู้ต้าซุ่น
คนที่กล้าปริปากพูดขึ้นมายามท่านปู่โมโหแบบนี้ก็คงมีแค่เขา
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน จังหวะจะโคนนุ่มนวล ไม่เร็วไม่ช้าจนเกินไป มีมาดสมกับเป็นบัณฑิต
ผู้คงแก่เรียน
นายใหญ่กู้มองหลานชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความเอ็นดู ไม่นานความขุ่นเคืองก็มลายหายไป
กู้เอ้อซุ่นตอบแบ่งรับแบ่งสู้ “ข้าขอบคุณพี่ใหญ่ยิ่งนัก!”
แรกเริ่มเดิมทีนายใหญ่กู้สอนตำราให้กับหลายชายทั้งสาม แต่มีเพียงกู้ต้าซุ่นที่สอบผ่าน
ความรู้เท่าที่มีอยู่ของนายใหญ่กู้ไม่สามารถสอนเขาได้อีกต่อไป จึงต้องส่งกู้ต้าซุ่นไปร่ำเรียนในสำนักบัณฑิตส่วนตัวในตัวอำเภอ
ค่าเล่าเรียนของสำนักบัณฑิตนั้นแพงนัก ตระกูลกู้จึงส่งคนที่มีความสามารถที่สุดไปร่ำเรียนได้เพียงคนเดียว
กู้เอ้อซุ่นฝันอยากจะเป็นเหมือนกู้ต้าซุ่น
นายใหญ่กู้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมแม้จะไม่ได้โกรธเคืองแล้วก็ตาม “ช่วงนี้อย่าได้รบกวนพี่ใหญ่เจ้า เขาใกล้จะสอบแล้ว”
กู้เอ้อซุ่นพยักหน้าอย่างนอบน้อม “เข้าใจแล้วขอรับท่านปู่”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่อยากอยู่ที่นานมากไปกว่านี้ เขากินเพียงอีกสองสามคำก็ลุกออกไป
เขาอยากจะออกไป แต่จะเดินออกประตูหน้าก็ไม่ได้ ครั้นจะออกทางประตูหลังครัวก็ไม่ได้อีกเช่นกัน เพราะท่านย่าอู๋ก็รับมือยากไม่น้อยไปกว่าท่านปู่เลย
กู้เสี่ยวซุ่นตัดสินใจปีนกำแพง
แม่นางหลิวฟาดเข้าที่หัวเขาอย่างแรง ก่อนจะตวาดเสียงต่ำ “ท่านปู่ท่านย่าเจ้ายังอยู่
เจ้าอยากตายหรืออย่างไร”
“อย่าตีหัวข้า!” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“ดึกป่านนี้แล้ว เจ้าจะออกไปทำอะไร”
“ท่านพี่ข้าไม่มากินข้าวแล้วทั้งวัน ข้าจะไปดูนางเสียหน่อย”
แม่นางหลิวส่งเสียงฮึดฮัด “นางไม่มาก็ดีแล้วนี่ เจ้าจะไปดูทำไมกัน คนแต่งงานออกเรือนไปแล้วก็วิ่งโร่กลับบ้านแม่ตัวเองได้ทุกวี่ทุกวัน ใช้ได้เสียที่ไหน!”
กู้เสี่ยวซุ่นเบ้ปากเอ่ย “ก่อนตายท่านน้าสามและท่านน้าสะใภ้สามพูดไว้แล้ว ท่านปู่ท่านย่าเองก็รับปากแล้ว ท่านพี่เป็นคนแต่งเขยเข้าบ้าน เจ้าแซ่เซียวนั่นเป็นเขยที่แต่งเข้าตระกูลเรา ท่านพี่ยังเป็นคนของบ้านเรา”
แม่นางหลิวเถียงเขาไม่ออก ทำได้เพียงหยิกเขาแทน!
กู้เอ้อซุ่นแม้จะเชื่อฟังแต่ก็ไม่เอาการเอางาน กู้เสี่ยวซุ่นนอกจากจะดื้อด้านแล้วยังใช้งานไม่ได้อีก นางคลอดลูกออกสองคนไม่ได้ความเลยสักคน!
...
กู้เจียวซื้อแป้งข้าวสาลีกลับมาจากตลาด นึกไม่ถึงเลยว่าเซียวลิ่วหลังก็ซื้อกลับมาด้วยเช่นกัน
ทั้งยังซื้อหมั่นโถวเปล่ามาด้วยอีกต่างหาก
กู้เจียวนำหมั่นโถวเข้าไปอุ่นในครัว
ส่วนเซียวลิ่วหลังเป็นคนก่อไฟ
กู้เจียวเองก็ไม่ได้ตั้งแง่เง้างอน
ตอนที่เธอออกจากบ้านไป บาดแผลบนข้อมือไม่เจ็บหนักขนาดนั้น แต่พอนางทำนู่นทำนี่ที่ตลาด ปากแผลถึงได้ปริเปิด โชคดีที่เธอสังหรณ์ใจว่าที่บ้านไม่ปลอดภัย ถึงได้พบกล่องยาติดตัวไปด้วย
จึงพันแผลใหม่ที่ตลาดได้
ทั้งสองไม่มีใครเอ่ยถึงหมั่นโถวข้าวโพดสามลูกนั่น เซียวลิ่วหลังเองก็ไม่อธิบาย กู้เจียวเองก็ไม่ได้ซักไซ้
“กินกันที่นี่เถิด อบอุ่นดี” กู้เจียวเอ่ย เธอหนาวจนจะแข็งตายอยู่แล้ว ก็ยังเจื้อยแจ้วไม่หยุด
เซียวลิ่วหลังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขานตอบตกลงแล้วหย่อนตัวนั่งบนตั่งข้างกายกู้เจียว
นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองใกล้ชิดกันขนาดนี้ ใกล้ถึงขนาดที่ว่าเขานั่งอยู่ชิดซ้ายมือของกู้เจียวแล้วเห็นปานบนใบหน้าซีกซ้ายของนาง
แต่ก่อนกู้เจียวมักจะผัดแป้งหนาปิดบังมันไว้ แต่วันนี้นางกลับใบหน้าเปลือยเปล่า
ไม่มีสิ่งใดแต่งแต้มปกปิด
ริมฝีปากงามของเซียวลิ่วหลังค่อยๆ ขยับ ทว่ากลับไม่เอ่ยคำใดออกมา
แต่ก่อนนางไม่เคยถามไถ่เรื่องของเขา เขาเองก็ไม่เคยถามเรื่องของนาง
เดิมทีทั้งสองไม่เคยข้องเกี่ยวกัน จึงไม่จำเป็นต้องแลกเปลี่ยนอันใดให้ลึกซึ้ง
หมั่นโถวเปล่าไร้รสชาติ แต่กู้เจียวนั้นหิวโหยมาทั้งวันจึงไม่ได้บ่นจุกจิกเรื่องนี้
กู้เจียวกินจนแทบจุก จึงกลับเข้าไปในเรือนเพื่อดื่มน้ำ ครั้นกลับเข้ามาในครัวเซียวลิ่วหลัง
ก็ไม่อยู่แล้ว บนตั่งเตี้ยมีห่อของบางอย่างวางอยู่
กู้เจียวเปิดออกดู
นั่นคือขนมดอกกุ้ยฮวา


## บทที่ 9 ขายผ้าเอาหน้ารอด

บทที่ 9 ขายผ้าเอาหน้ารอด
พริบตาเดียววันสอบของเซียวลิ่วหลังก็มาถึง
กู้เจียวตื่นแต่เช้ามืด นวดแป้งและนึ่งหมั่นโถวเนื้อขาว พร้อมทั้งตุ๋นน้ำแกงเห็ดป่า
เห็ดป่านั้นเก็บมาจากบนเขา ครั้งแรกที่เก็บมานั้นถูกกินไปหมดแล้ว ส่วนเห็ดเหล่านี้เพิ่งเก็บมาใหม่เมื่อวาน ทั้งยังเหลืออีกไม่น้อย เธอตั้งใจว่าจะหาบไปขายที่ตลาด
อันที่จริงเธอเก็บเห็ดหูหนูมาด้วย เพียงแต่เห็ดหูหนูสดนั้นมีพิษ ต้องตากแห้งเสียก่อนถึงจะกินได้
ขณะที่รออาหารสุกเธอจึงกลับเข้ามาในเรือนเพื่อกินยา
บาดแผลที่ข้อมือและศีรษะของเธอนั้นหายดีแล้ว ยาเองก็ใช้เกือบหมดแล้วเช่นกัน
ส่วนยาเนื้อครีมนั้นใช้ค่อนข้างน้อย จึงเหลืออีกกว่าครึ่งหลอด
เซียวลิ่วหลังที่อยู่อีกฟากหนึ่งก็ตื่นแล้วเช่นกัน
กู้เจียวรู้ว่าเมื่อคืนวานเขาอ่านหนังสือจนดึกดื่น เช้านี้จึงไม่ทำเสียงดังรบกวนเขา
แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะตื่นเช้าถึงเพียงนี้
กู้เจียวจัดวางชามและตะเกียบแล้วตักน้ำแกงเห็ดป่าให้กับเขาครึ่งถ้วยเล็ก นั่นเป็นเพราะกลัวว่าเขาจะปวดเบาตอนสอบ ถึงตั้งใจไม่ตักเต็มถ้วย
แต่ไม่รู้ว่ากู้เจียวตาฟาดไปหรืออย่างไร ถึงได้รู้สึกอยู่ตลอดว่าสายตาของเซียวลิ่วหลังที่แอบมองมานั้นแฝงไปด้วยความตัดพ้อ
การสอบใช้เวลาทั้งวัน กู้เจียวห่อหมั่นโถวและน้ำดื่มให้กับเขา
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าคิดอะไรออกขึ้นมาบางอย่าง เธอถึงได้ยัดเหรียญทองแดงสิบเหรียญใส่ไปในห่อผ้าด้วย
เซียวลิ่วหลังเห็นขณะที่นางยัดเหรียญทองแดงเข้าไป แววตาของเขากระตุกไหว ทว่าไม่เอ่ยคำใด
กู้เจียวยื่นห่อผ้าที่บรรจุของเรียบร้อยแล้วให้แก่เขา “ค่ารถข้าจ่ายไปแล้ว ประเดี๋ยวเรียกแล้วก็คงมา ให้เขาไปส่งเจ้าใกล้ๆ กับสำนักบัณฑิต”
“อืม” เซียวลิ่วหลังขานตอบ รับห่อผ้ามาก่อนจะค้ำไม้เท้าเดินออกไป
กู้เจียวมองขากะเผลกของเขา พยายามหยุดความคิดที่จะไปส่งเขาที่หน้าหมู่บ้าน
เพราะว่าเขานั้นคงไม่เต็มใจนัก
เมื่อเซียวลิ่วหลังเดินมาถึงหน้าหมู่บ้าน เกวียนวัวลากของลุงหลัวเอ้อก็จอดอยู่ที่ใต้ต้นตั๊กแตนไฮวแล้ว บนรถมีคนนั่งอยู่ไม่น้อย ล้วนแต่เป็นชาวบ้านที่หอบหิ้วพืชผักไข่ไก่จากบ้านของตนเองเพื่อไปขาย
ในตัวอำเภอ
ชาวบ้านหันมาเห็นเขาก็พากันยิ้มทักทาย
เซียวลิ่วหลังเป็นคนรู้หนังสือ ยามปกติแล้วดูเย็นชา แต่ความจริงแล้วไม่ได้เย่อหยิ่งแต่อย่างใด บ้านไหนอยากให้อ่านจดหมายให้หรือเขียนจดหมายกลับก็ล้วนแต่มาหาเขาถึงเรือน แม้กู้ต้าซุ่นจะเป็นคนรู้หนังสือเหมือนกัน แต่ตอนกลางวันกู้ต้าซุ่นนั่นอยู่ที่สำนักบัณฑิต ยามค่ำกลับมากับเอาแต่เก็บตัวอ่านตำรา เหล่าชาวบ้านจึงไม่กล้ารบกวนเขามากนัก
ที่นั่งสุดท้ายบนเกวียนคงเหลือไว้ให้เขา
ขณะที่เซียวลิ่งหลังกำลังขึ้นไปนั่ง ก็เห็นว่ามีเงาของใครคนหนึ่งกำลังปรี่เข้ามาแล้วขวางหน้าเขาไว้
มือของอีกฝ่ายยันเกวียนวัวเอาไว้ มืออีกข้างหนึ่งพยุงร่างของใครอีกคนที่อยู่ด้านหลัง
“ซุ่นจื่อ รีบขึ้นไปเร็ว!”
นั่นคือแม่นางโจวสะใภ้ใหญ่ของตระกูลกู้
แม่นางโจวขวางเซียวลิ่วหลังไม่ให้ขยับไปไหน ไม่ปล่อยให้เซียวลิ่วหลังมีโอกาสขึ้นรถ
หญิงสูงวัยคนหนึ่งบนรถเอ่ยขึ้น “ซุ่นจื่ออะไรของเจ้า ลิ่วหลังมาถึงก่อนนะ”
กู้ต้าซุ่นที่กำลังตั้งท่าขึ้นรถชะงักไป
เขาหันหลังกลับไป สายตามองผ่านแม่ของตน แล้วหยุดอยู่ที่เซียวลิ่วหลัง
แววตาของเซียวลิ่วหลังเยือกเย็น สีหน้านิ่งเรียบ
แม่นางโจวไม่แยแสทั้งยังตะโกนดังลั่น “ซุ่นจื่อของข้าจะไปสอบ! เขามาก่อนแล้วอย่างไรเล่า
มาก่อนแล้วมีสิทธิ์อะไรทำให้ซุ่นจื่อของข้าเข้าสอบสาย”
คนในหมู่บ้านรู้ว่ากู้ต้าซุ่นนั้นฉลาดเฉลียวเพียงใด ไม่นานมานี้เพิ่งสอบติดสำนักเซี่ยนเสวียนเสวีย
เป็นถึงบัณฑิตซิ่วไฉ ได้ยินมาว่าสนิทสนมกับเจ้าสำนักจนไม่ต้องคุกเข่าคำนับแล้ว
เซียวลิ่วหลังแม้จะเป็นคนดี แต่ก็จริงอยู่ที่อนาคตของกู้ต้าซุ่นนั้นสำคัญกว่า
หากกู้ต้าซุ่นเป็นใหญ่เป็นโตแล้ว ไม่ใช่เพียงจะเป็นเกียรติเป็นศรีแก่ตระกูลกู้
แต่ทั้งหมู่บ้านชิงเฉวียนก็พลอยได้หน้าไปด้วย
ไม่มีใครกล้าปริปากเลยสักคน
“คือว่า...” ลุงหลัวเอ้อเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา “ลิ่วหลังเขา...เขาก็จะไปสอบเหมือนกัน”
คืนก่อนตอนที่กู้เจียวมาหาลุงหลัวเอ้อ ก็ได้บอกกล่าวกับเขาอย่างชัดเจนว่าเซียวลิ่วหลังจะเข้าสอบที่สำนักบัณฑิตแห่งหนึ่ง แต่เซียวลิ่วหลังขาพิการ จึงกำชับให้เขาไปส่งถึงที่ ด้วยเหตุนี้ถึงได้ให้เงินเขาเพิ่มอีกถึงสองเหรียญ
ลุงหลัวเอ้อเองก็มึนงงไม่น้อย เด็กบ้าตระกูลกู้ที่ไม่ถูกกับเซียวลิ่วหลังมาตลอด
เหตุใดถึงทำเรื่องเช่นนี้ได้ ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
ทว่าเขาไม่ทันได้ถามอะไรมา กู้เจียวก็กลับไปเสียก่อน
พอได้ยินว่าเซียวลิ่วหลังจะไปสอบเช่นกัน แม่นางโจวก็ยังไม่ยอมลดละ การเดินทางไปสอบของเซียวลิ่วหลังจะเทียบกับลูกชายของนางได้อย่างไร
ทว่ากู้ต้าซุ่นกลับหันไปมองเซียวลิ่วหลังอย่างตกตะลึง “เจ้า...ก็จะไปสอบเข้าสำนักเทียนเซียงเหมือนกันหรือ”
“ใช่” เซียวลิ่วหลังตอบเสียงเรียบ
ยามเซียวลิ่วหลังมาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านแห่งนี้เขาก็เป็นบัณฑิตถงเซิง แล้ว ยามนั้นกู้ต้าเซียวก็เป็นถงเซิงเช่นกัน จากนั้นกู้ต้าซุ่นสอบได้เป็นซิ่วไฉ แต่เซียวลิ่วหลังยังคงเป็นแค่งถงเซิง กู้ต้าเซียวถึงไม่ได้เห็นเซียวลิ่วหลังอยู่ในสายตานัก
“เจ้าไม่ได้ไปเรียนที่สำนักมาครึ่งปีแล้ว...” กู้ต้าซุ่นส่ายหน้า
นั่นหมายความอย่างแจ่มแจ้งว่าเซียวลิ่วหลังไม่มีทางสอบติดแน่นอน
ลุงหลัวเอ้อเดิมทีคิดจะเกลี้ยกล่อมให้ชาวบ้านสักคนสละที่ให้เซียวลิ่วหลังเสียก่อน
พอได้ยินเช่นนั้นก็กลืนคำพูดนั้นลงท้องไป
ในเมื่อสอบไม่ติด แล้วจะลำบากลำบนไปเพื่อเหตุใดเล่า
ลุงหลัวเอ้อล้วงถุงเงินออกมา
ค่ารถไปตลาดสองเหรียญ ส่วนค่ารถไปที่อื่นนั้นสามเหรียญ กู้เจียวให้เพิ่มมาอีกสองเหรียญ ทั้งหมดเป็นห้าเหรียญ
ขณะที่ลุงหลัวเอ้อกำลังนับเงินคืนให้แก่เซียวลิ่วหลัง แม่นางโจวก็ดันกู้ต้าซุ่นขึ้นรถไปแล้ว
ทว่าเขายังไม่ทันได้นั่งลง ก็มีมือผอมแห้งเห็นกระดูกข้างหนึ่งเอื้อมเข้ามาคว้าท้ายทอยของเขาไว้ แล้วลากเขาลงมากจากรถ!
กู้ต้าซุ่นอายุมากกว่าเซียวลิ่วหลังสองปี ปีนี้อายุได้สิบเก้าปีแล้ว คือคนวัยหนุ่มแน่นร่างกำยำ
แต่กลับถูกกระชากลงมาอย่างทุลักทุเล จนเกือบจะเซล้มลงไปกับพื้นแล้ว
แม่นางโจวตกใจจนแทบหายใจหายคอไม่ทัน รีบเข้าไปพยุงกู้ต้าซุนไว้
“ผู้ใดกัน!”
นางเหลียวหลังมาตวาดด้วยความเดือดดาล
ก่อนจะเห็นร่างผอมบางของกู้เจียวพร้อมกันกับทุกคน
แววตาของกู้เจียวเยือกเย็น แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ทุกคนต่างตกตะลึง
“กู้เจียว เจ้าเป็นบ้าอะไรของเจ้า!” แม่นางโจวนึกอยู่ในใจว่าผู้ใดกันถึงได้กล้าดีเช่นนี้ ที่แท้ก็นางเด็กบ้านี่เอง
“เอาเงินคืนไป” กู้เจียวไม่สนใจแม่นางโจวแม้แต่น้อย จับจ้องเพียงมือที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศของลุงหลัวเอ้อ นางคิ้วขมวดอย่างขุ่นเคือง “ข้าจองรถตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ท่านจะกลับคำก็ได้ แต่ก็ต้องคืนค่ารถทั้งหมดให้ทุกคน”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” แม่นางโจวถาม
“ข้าพูดอย่างไรก็หมายความว่าอย่างนั้น หากวันนี้เซียวลิ่วหลังไม่ได้ขึ้นรถ เช่นนั้นคนอื่นก็ห้ามขึ้นรถเช่นกัน” นางเอ่ย
“เจ้ามีสิทธิ์อะไร” หญิงแก่คนหนึ่งโวยวาย
กู้เจียวค่อยๆ เผยเคียวออกมาจากด้านหลังของตน “เพราะข้าเป็นคนบ้าอย่างไรเล่า”
เมื่อทุกคนเห็นเคียวก็หน้าซีดเผือด
แม่นางโจวที่หมายจะกระโจนตัวเข้าไปกระชากผมกู้เจียวก็ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปใกล้แล้ว
คนบ้า...คนบ้าจะทำเรื่องบ้าบออะไรก็ได้จริงๆ สินะ
แต่นางบ้าผู้นี้ไม่เคยเหลียวแลเซียวลิ่วหลังแม้แต่น้อย เหตุใดถึงได้กล้าผิดใจกับญาติพี่น้องใกล้ชิดอย่างตระกูลกู้เพียงเพราะเขาเช่นนี้
“หากอยากไปก็รีบไปฟ้องนายใหญ่กู้สิ” กู้เจียวพ่นลมใส่เคียวที่ตนลับจนคมกริบ
แม่นางโจวคิดจะไปจริงๆ
ทว่าถูกกู้ต้าซุ่นรั้งไว้เสียก่อน
พูดคุยกับคนบ้าด้วยเหตุด้วยผลคงไม่มีประโยชน์ แต่หากไปสอบไม่ทันก็แย่เหมือนกัน
แม้เซียวลิ่วหลังจะพลาดการสอบ แต่เซียวลิ่วหลังนั้นสอบไม่ติดอยู่แล้ว ถึงจะพลาดก็พลาดไป ผลออกมาก็เหมือนเดิม
สุดท้ายกลายเป็นลุงหลัวเอ้อที่คิดหาทางออกได้ เขาให้แม่นางโจวจ่ายเงินซื้อผักของชาวบ้าน
คนหนึ่ง เพื่อให้ชาวบ้านคนนั้นสละที่นั่งให้กับกู้ต้าซุ่น
กู้เจียวไม่สนว่ากู้ต้าซุ่นซื้อที่นั่งของใคร
เพียงแต่เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝันระหว่างทางอีก กู้เจียวจึงพกเคียวนั่งตามไปด้วย
ทว่าบนรถไม่มีที่นั่งเหลือให้นางแล้ว
นางจึงพาร่างผอมบางของตนเดินตามไปกว่าสิบลี้เพื่อส่งเซียวลิ่วหลังให้ถึงสนามสอบ
อย่างปลอดภัย


## บทที่ 10 ตีคน

บทที่ 10 ตีคน
หลังจากเซียวลิ่วหลังเข้าสนามสอบไป กู้เจียวก็แบกตะกร้าขึ้นหลังเดินออกมา
นางจะไปตลาดเพื่อนำเห็ดป่าและเห็ดหูหนูที่ผึ่งแดดจนแห้งดีในตะกร้าไปขาย
พร้อมทั้งทำธุระเรื่องอื่นด้วย
ชื่อเสียงของสำนักบัณฑิตเทียนเซียงโด่งดัง มีคนมาเข้าสอบไม่น้อย มีทั้งคนในพื้นที่
และคนต่างถิ่นอย่างเซียวลิ่วหลัง
ในมือของผู้เข้าสอบทุกคนมีหนังสือแนะนำจากสำนักที่ตนสังกัดมีทั้งชุนเสวีย
เซี่ยนเสวียหรือไม่ก็ฝู่เสวีย  ก่อนจะแยกย้ายเข้าสนามสอบตามระดับของตนเอง
เพราะระดับแตกต่างดัน เซียวลิ่วหลังและกู้ต้าซุ่นจึงถูกเกณฑ์เข้าคนละสนามสอบ
เซียวลิ่วหลังอยู่แถวสุดท้าย
เกณฑ์การคัดเลือกของสำนักบัณฑิตเทียนเซียวสูงนัก ผู้ที่มาร่ำเรียนอย่างน้อยก็เป็นซิ่วไฉกันทั้งนั้น หลายปีมานี้กว่าจะสอบได้เป็นซิ่วไฉมิใช่เรื่องง่าย คนสอบผ่านตั้งแต่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีอย่าง
กู้ต้าซุ่นนั้นมีน้อยนัก
เซียวลิ่วหลังที่เพิ่งอายุได้สิบเก้าปี จึงเป็นผู้เข้าสอบที่อายุน้อยที่สุดในสนาม
ทั้งยังเป็นคนที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดคนหนึ่ง
แต่น่าเสียดายที่ขาพิการ
ผู้เข้าสอบมองมาด้วยสายตาแปลกประหลาด ทว่ามองได้ไม่นานก็ก้มหน้าก้มตาเขียนข้อสอบต่อ
ภาคเช้าสอบโคลงกลอน ภาคบ่ายสอบคัมภีร์จิงอี้
เหล่าผู้เข้าสอบที่มายังที่แห่งนี้ฝึกฝนกันจนน้ำหมึกเต็มท้อง การแต่งกาพย์กลอนกันสดๆ
กลางสนามสอบไม่ใช่เรื่องยากสำหรับพวกเขา ที่ยากยิ่งกว่าคือคัมภีร์จิงอี้ช่วงบ่าย
คำถามของคัมภีร์จิงอี้ล้วนประมวลมาจากเนื้อความในตำราทั้งสี่คัมภีร์ทั้งห้า
และกำหนดให้ผู้เข้าสอบต้องตอบด้วยร้อยแก้วแปดขาปากู่เหวิน
ร้อยแก้วแปดขาปากู่เหวินประกอบแปดส่วน ได้แก่ เปิดประเด็น รับประเด็น เข้าประเด็น ขาต้น ขากลาง ขาท้าย และขาขมวด ห้ามใช้การอนุมานเปรียบ ต้องใช้คำดั้งเดิมของปราชญ์ผู้ประพันธ์
และต้องอ้างอิงมาจากสำนักเฉิงจูเท่านั้น สร้างข้อจำกัดให้กับผู้เข้าสอบเป็นอย่างมาก
บวกกับคำถามครั้งนี้ช่างยากเหลือเกิน หลังจากสอบมาทั้งวัน ใบหน้าของผู้เข้าสอบก็แทบจะเขียวคล้ำกันหมด
ยามเซียวลิ่วหลังเดินออกมา สหายก็มายืนรออยู่หน้าสนามสอบได้ครึ่งชั่วยามแล้ว
“ลิ่วหลัง! ทางนี้” เขาโบกมือให้เซียวลิ่วหลัง
เซียวลิ่วหลังสาวไม้เท้าเดินไปหา
สหายเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อครู่ข้าได้ยินคนมากมายบ่นกันว่าข้อสอบคัมภีร์จิงอี้ออกได้โหดเหี้ยมนัก
โถ พวกท่านช่างโชคร้ายจริงเชียว คราวนี้ท่านเจ้าสำนักเป็นคนออกข้อสอบเอง หากคราวก่อนท่านไม่เกิดเรื่อง แล้วสอบพร้อมกับข้า ก็ไม่ต้องลำบากแบบนี้... ต้องโทษหญิงชั่วนั่น!”
เซียวลิ่วหลังเหลือบมองเขา คิ้วขมวดเป็นปม
สหายเอ่ยต่อ “ใช่แล้ว หลายวันมานี้นางไม่ได้รังแกท่านใช่หรือไม่ ข้าละกังวลเหลือเกินว่าวันนี้ท่านจะไม่มาอีกแล้ว”
ความจริง...ก็เกือบจะไม่ได้มาแล้ว
เซียวลิ่วหลังนิ่งไปครู่หนึ่ง
ทันใดนั้นไม่รู้ว่าเพราะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง เขาถึงได้เงยหน้าขึ้นพลางทอดสายตามองออกไปข้างหน้า
ยามเพิ่งสอบเสร็จเช่นนี้ ถนนหน้าสำนักบัณฑิตจึงมีผู้คนเดินขวักไขว่ดั่งสายน้ำที่ไหลอย่าง
ไม่หยุดหย่อน
ร่างผอมบางแบกตะกร้าไว้บนหลังปรากฏขึ้น สองมือคล้องกันกอดอกพิงกำแพง
ท่าทางดูไม่สบอารมณ์นัก
รอบกายมีคนเดินผ่านไปมาตลอดเวลา แต่เพราะใบหน้าของนางนั้นชวนให้สายตาหลายหลากมองมา ทว่านางกลับไม่สนใจ ไม่โกรธ ไม่หงุดหงิด ไม่เก้อเขิน หรือแม้แต่จะน้อยเนื้อต่ำใจเลยสักนิด
ไม่นานสหายผู้นั้นก็เห็นกู้เจียว เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันในทันใด “เอ๊ะ! นางมาที่นี่ได้อย่างไรกัน ไม่ใช่ว่ามาก่อความวุ่นวายให้ท่านหรอกนะ! ท่านบอกข้ามาตามตรง วันนี้ท่านหนีออกมาจากบ้าน
ใช่หรือไม่”
อันที่จริงเซียวลิ่วหลังก็ไม่แน่ใจนักว่ากู้เจียวมาหาเขาหรือเปล่า รู้เพียงแค่ว่าท่าทางของนางในตอนนี้เห็นได้ชัดว่ากำลังรอใครสักคนอยู่...
คงเป็นเพราะผู้เข้าสอบเริ่มออกมากันเยอะแล้ว กู้เจียวจึงเริ่มตั้งสติจดจ่อขึ้นมา
กู้เจียวเหลียวมองมา ท่ามกลางฝูงชนมากมาย พริบตาเดียวก็มองเห็นชายหนุ่มที่หล่อเหลา
โดดเด่น
นางยิ้มบาง พลางเดินมาหาเซียวลิ่วหลัง
“สอบเสร็จแล้วหรือ” นางถาม
“ใช่” เซียวลิ่วหลังพยักหน้า “รอนานแล้วหรือ”
“ก็ไม่นานหรอก” กู้เจียวบิดหูตัวเองไปมาพลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“เจ้าไปตลาดไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงไม่กลับบ้าน” เซียวลิ่วหลังเห็นเห็ดหูหนูและเห็ดป่าในตะกร้า
บนหลังของนาง จึงรู้ว่านางต้องไปตลาดมาเป็นแน่ แต่ยามบ่ายเช่นนี้ตลาดคงวายแล้ว
“เผอิญมีธุระแถวนี้นิดหน่อย” นางตอบ
“อย่างเจ้ามีธุระกับเขาด้วยหรือ” สหายกลอกตามองบน
ทว่าคำพูดของกู้เจียวกลับเตือนสติเขาขึ้นมา
วันนี้เขาเลิกเรียนเร็วจึงแวะไปที่โรงหมอ และพบว่าวันนี้หมอจางออกตรวจ
ทั้งยังช่วยชีวิตคนใกล้ตายไว้คนหนึ่งด้วย
“แน่ใจหรือว่าเป็นหมอจาง” เซียวลิ่วหลังตกใจเล็กน้อย
เหตุวุ่นวายในโรงหมอเมื่อคราวก่อน หมอจางเองก็ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ที่ความจริงแล้วคนที่รักษาคนป่วยแล้วตายนั้นไม่ใช่หมอจาง เขาเพียงแค่โดนลูกหลงได้ด้วย
ทว่าหมอจางนั้นก็โมโหไม่น้อย ถึงกลับเอ่ยสถบขึ้นว่าชาตินี้จะไม่มาเหยียบที่นี่อีก
สหายเอ่ยอย่างมั่นอกมั่นใจ “แน่นอน! ข้าเห็นกับตาว่าคนผู้นั้นถูกห้ามเข้าไป เลือดท่วมทั้งกาย คอพับไปแล้ว ไม่มีลมหายใจ นอกจากหมอจางที่มาจากเมืองหลวงแล้ว จะมีใครช่วยเขาได้อีก”
กู้เจียวมองมดน้อยบนพื้นเงียบๆ ไม่พูดไม่จา
สหายเจื้อยแจ้วต่อ “เป็นถึงขนาดนั้นหมอจางยังรักษาให้ฟื้นขึ้นมาได้ ขาของท่าน เขาก็ย่อมรักษาให้หายได้แน่นอน เรื่องพวกนี้ท่านไม่ต้องกังวล หมอจางออกตรวจเมื่อไหร่ข้าจะไปถามไถ่เอง”
“เจ้าจะไปเมื่อใด” กู้เจียวโพล่งถามขึ้นมา
สหายมองนางอย่างเหยียดหยาม “เหตุใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย”
กู้เจียว “...”
มื้อเย็นวันนี้จบลงที่ตัวอำเภอ สหายรบเร้าจะพาเซียวลิ่วหลังไปชิมบะหมี่หยางชุนใกล้กับสำนักบัณฑิตให้ได้ ทั้งยังบอกว่ารสชาติเหมือนที่บ้านเกิดไม่มีผิด
หลังจากกินข้าวเสร็จ เซียวลิ่วหลังและกู้เจียวก็นั่งเกวียนกลับมาถึงหมู่บ้าน คราวนี้เซียวลิ่วหลังกำชับว่าต้องการรถที่มีห้องโดยสาร
ม่านราตรีโรยตัวลงมา ภายในตัวรถไม่มีตะเกียงน้ำมัน ทว่ามีแสงจันทร์สว่างจ้าลอดผ่านเข้ามา
กู้เจียวนั่งตรงข้ามกับเซียวลิ่วหลัง ท่อนขาเล็กสองข้าเหยียดยาว กระดกปลายเท้าเล่นไปมา
นางซื้อรองเท้าใหม่
ไม่ใช่รองเท้าปักลายดอกไม้ราคาแพง แต่เป็นเพียงรองเท้าผ้าราคาถูกแสนธรรมดา
หน้ารองเท้าสีดำสนิท ไม่มีสีสันแต่งแต้ม ทว่ากลับงามยิ่งนักยามอยู่บนเท้าของนาง
ท่าทางของนางยามแกว่งเท้าเล่นไปมานั้นช่างแสนน่าเอ็นดู แววตาเปล่งประกายราวกับหมู่ดาว
เกวียนจอดลงที่หน้าหมู่บ้านเหมือนเคย
หลังจากทั้งสองลงจากรถ กู้เจียวก็เดินตามหลังเขาอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเช่นเคย
เรื่องที่กู้เจียวฉีกหน้ากู้ต้าซุ่นเพื่อเซียวลิ่วหลังแพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน เซวียหนิงเซียงตั้งใจออกมายืนคอยหน้าบ้าน ก็เห็นทั้งสองเดินตามกันท่ามกลางราตรีอย่างที่คิดไว้
หรือว่าคราวก่อนนางจะไม่ได้ตาฝาดไป
ทั้งสองคนญาติดีต่อกันแล้วหรือ
“นางบ้ากู้!”
เสียงนั้นทำลายความเงียบสงัด เซวียหนิงเซียวหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้าน
กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังหยุดฝีเท้าลงที่หน้าประตูบ้านของตัวเอง ก่อนจะหันไปเห็นเด็กหนุ่ม
ที่กำลังย่ามสามขุมเข้ามาหาพวกเขา นั่นคือหลานชายคนรองของตระกูลกู้ กู้เอ้อซุ่น
กู้เอ้อซุ่นและกู้เสี่ยวซุ่นเป็นลูกชายของแม่นางหลิว ทว่าเขานั้นสนิทสนมกับพี่ชายลูกพี่ลูกน้องอย่างกู้ต้าซุ่นมากกว่าพี่น้องท้องเดียวกัน
กู้เจียวกวาดตามองด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนจะเบนสายตากลับมา นางสะเดาะกลอนประตูก่อนจะเดินเข้าบ้านไปพร้อมกับเซียวลิ่วหลัง
กู้เอ้อซุ่นเดินจ้ำเข้ามา เท้าสะเอวยืนอยู่ที่หน้าประตู ก่อนจะเอ่ยเสียงเกรี้ยวกราด
“นางบ้ากู้ เจ้าคิดว่าตนเองใหญ่คับฟ้าหรือไร กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำกับพี่ใหญ่เช่นนั้น! เจ้าไม่รู้หรือว่าเจ้าเกือบทำให้พี่ใหญ่เข้าสอบสาย! แถมยังหักหน้าพี่ใหญ่ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านอีก!”
อย่าไปฟัง อย่าไปฟัง คนบ้าพูดพล่าม
กู้เจียวก้าวข้ามธรณีประตูแล้วงับประตูลง
กู้เอ้อซุ่นเห็นว่านางไม่แยแสตนก็ยิ่งเดือดดาล เท้าข้างหนึ่งก้าวข้ามประตูเข้ามา มืออีกข้างหนึ่งก็ยันบานประตูไว้ “เจ้ากล้าหรือ ท่านปู่ให้ข้ามาตามตัวเจ้า! เจ้ารีบไปโขกหัวสารภาพผิดกับท่านปู่เดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
กู้เจียวยกมือขึ้นทึ้งใบหูของตัวเองอย่างงุ่นง่าน
น่ารำคาญชะมัด
“ได้ยินหรือไม่ หากวันนี้ไม่จัดการเรื่องนี้ให้จบ อย่าหวังว่าเจ้าจะได้...”
เขายังพูดไม่ทันจบ
กู้เจียวก็ยกเท้าขึ้นถีบเขาจนลอยกระเด็นออกไป!


## บทที่ 11 ร่วมบ้าน

บทที่ 11 ร่วมบ้าน
กู้เอ้อซุ่นถูกกู้เจียวถีบจนล้มลุกคลุกคลาน
แม้ตำแหน่งของเขาในตระกูลกู้จะสู้ต้าซุ่นไม่ได้ แต่ก็แม่นางหลิวก็ประคบประหงมเลี้ยงดูเขาจนเติบโต ไม่เคยแม้แต่จะเรียกให้เขาไปทำไร่ทำนา มีแต่จะให้อ่านหนังสืออยู่ในห้องเอาเยี่ยงอย่างกู้ต้าซุ่น
อ่านเข้าหัวบ้างหรือไม่ มีเพียงสวรรค์ที่รู้ แต่ร่างของเขาที่กระเด็นออกมาในตอนนี้คือเรื่องจริง
เขาหมอบอยู่บนพื้น แน่นิ่งไปอยู่นานสองนานก็ยังไม่ขยับเขยื้อน
วันนี้นางบ้านี่เกิดคลั่งอะไรขึ้นมา ถึงกลับกล้ายกเท้าถีบเขา เขาอยากโถมเข้าไปตบบ้องหูนางเหลือเกิน แต่เขาไม่ยอมรับหรอกนะ ว่าฝ่าเท้าของนางเมื่อครู่ทำเขาอกสั่นขวัญแขวน
“เจ้า เจ้า เจ้า...ข้าฝากไว้ก่อนเถอะ!” เขาขู่ทิ้งท้าย ก่อนจะกุมท้องวิ่งหนีไป
กู้เจียวลงกลอนประตูแล้วหันหลังเดินเข้าบ้านไป เหลือบไปเห็นเซียวลิ่วหลังยืนมองตนอยู่ที่กลางโถง แววตากำลังคาดเดาไปต่างๆ นานา
นางคิดอยู่นานสองนาน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เขาล้มลงไปเอง”
เซียวลิ่วหลัง “...”
ฝั่งตระกูลกู้ที่กำลังรอกู้เอ้อซุ่นพาตัวกู้เจียวมาสั่งสอน กลับกลายเป็นว่ามีกู้เอ้อซุ่นเจียวกลับมาเพียงคนเดียว แถมยังสภาพสะบักสะบอมเดินกุมท้อง ราวกับถูกคนรุมกระทืบมา
แม่นางหลิวรีบปรี่เข้าไปหา “เอ้อซุ่น เจ้าเป็นอะไรไป นางตัวดีนั่นเล่า”
กู้เอ้อซุ่นใส่สีตีไข่เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าประตูเรือนของกู้เจียว “...ข้าตั้งใจเกลี้ยกล่อมให้นางมาอธิบายเรื่องราวให้กระจ่างแจ้ง มาขอโทษพี่ใหญ่ แต่นางไม่ฟัง แถมยังถีบข้าอีก ข้าเห็นนางเป็นน้องสาว จึงไม่ได้ตอบโต้...”
แม่นางหลิวได้ยินดังนั้นก็โมโหควันออกหู “เจ้าเป๋นั่น! ภรรยาเลี้ยงดูตัวเองแท้ๆ! ยังปล่อยให้นางลงไม้ลงมือกับพี่ชายตัวเองได้!”
หากเทียบกันแล้วยามนี้แม่นางโจวนั่นนิ่งสงบกว่ามาก
นางตัวดีนั่นกล้าลงมือแม้กระทั่งมั่งกับต้าซุ่น มีหรือเอ้อซุ่นจะรอดจากเงื้อมมือ
ทว่าในใจสงสัยอยู่ไม่น้อย พักนี้นางตัวดีนั่นดูไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่
“มีอย่างที่ไหนกัน!” แม่นางหลิวเดือดดาลที่ลูกชายโดนทุบตี ถลกแขนเสื้อขึ้นก่อนจะฟาดกู้เสี่ยวซุ่นที่อยู่ข้างกัน “เจ้าไปเดี๋ยวนี้! ไปสั่งสอนเจ้าเป๋นั่น! ล้างแค้นให้พี่ชายเจ้า!”
“ข้าไม่ไปหรอก” กู้เสี่ยวซุ่นกลอกตาใส่กู้เอ้อซุ่น “ใครจะไปรู้ว่าเขาทำอะไรไว้”
กู้เอ้อซุ่นเอ่ยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ “ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! ข้าพูดกับนางดีๆ! ใครจะไปรู้ว่านางจะถีบข้าแบบนั้น ข้าว่าแล้วว่านางต้องเป็นคนสติไม่สมประกอบ เป็นคนบ้า เป็นตัวซวย!”
“เจ้าด่าใคร” กู้เสี่ยวซุ่นลุกพรวดขึ้นด้วยความเดือดดาล
กู้เอ้อซุ่นรีบหนีไปหลบอยู่ด้านหลังแม่นางหลิว
“เจ้ายังจะแก้ต่างแทนนางตัวกาลกิณีนั้นอีก! ผู้ใดเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจ้ากันแน่!” แม่นางหลิวโมโหจนอยากจะฟาดกู้เสี่ยวซุ่น เพียงแต่นายใหญ่กู้ก็อยู่ด้วย นางจึงไม่กล้าลงมือตีหลานชายของเขา
นางหันไปส่งสายตาให้กับสามีของตนเอง “ท่านก็พูดอะไรหน่อยสิ!”
กู้ฉังลู่นะหรือจะกล้าเอ่ยปากอะไร ตอนที่นางตัวดีนั่นไม่มากินข้าวหลายวัน ก็ไม่เห็นจะมีใครห่วงหาถามไถ่นาง แต่คราวนี้กลับรู้ว่าต้องไปเอาผิด
เขาไม่อยากไป
ไม่ใช่ว่าเข้าข้างกู้เจียวแต่อย่างใด แต่ในบรรดาสามพี่น้อง เขานั้นขี้ขลาดที่สุด ตอนที่น้องสามเกิดเรื่อง เขาเองก็อยู่ข้างกายน้องสาม หากเขาดึงตัวน้องสามไว้ได้ น้องสามคงไม่ต้องตาย
ทว่าน้ำหลากนั้นไหลเชี่ยวนัก เขาตกใจจนสติแตก ทิ้งน้องสามไว้แล้ววิ่งหนีไป
เรื่องนี้เขาไม่กล้าบอกใคร มีเพียงท่านพ่อเท่านั้นที่รู้
เขารู้สึกผิดกับครอบครัวของน้องสาม
“ฉังไห่” นายใหญ่กู้เรียกลูกชายคนโต “เจ้าแวะไปดูเสียหน่อย”
กู้ฉังไห่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ท่านพ่อ กู้เจียวสติไม่ดี ข้าว่าคราวนี้ก็ปล่อยผ่านไปเสียเถิด จะได้ไม่ต้องเป็นเรื่องใหญ่โตให้ชาวบ้านนินทา ถึงอย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของน้องสามของเรานะขอรับ”
แม่นางหลิวเดือดดาล “จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร คนที่เสียความรู้สึกมิใช่ต้าซุ่นหรอกหรือ ไม่เห็นหรือไรว่าเอ้อซุ่นโดนถีบเสียจนเป็นแบบนี้”
กู้เอ้อซุ่นกุมท้องอย่างน่าเวทนา
นางตัวซวยนั่นเท้าหนักเอาการจริงๆ จนถึงยามนี้เขายังเจ็บไม่หาย
นายใหญ่กู้หน้านิ่วดูลังเล
กู้ฉังไห่เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ท่านพ่อ หากเรื่องบานปลาย ย่อมไม่ดีกับชื่อเสียงของต้าซุ่น”
จะว่าไปแล้วคนที่โดนถีบคือกู้เอ้อซุ่น ไม่ใช่กู้ต้าซุ่น กู้ต้าซุ่นก็แค่ถูกกู้เจียวฉีกหน้าต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน ถึงจะขายหน้าก็จริง แต่ประการแรกกู้ต้าซุ่นก็ไม่ได้เจ็บตัว ประการที่สองเขาก็ยังไปสอบทัน ไม่มีความจำเป็นต้องอาละวาดให้เรื่องราวใหญ่โต เสื่อมเสียชื่อเสียงอันดีงามของตัวเอง
ทันใดนั้นกู้ต้าซุ่นก็นึกขึ้นได้ สำหรับคนเรียนหนังสือนั้น ชื่อเสียงสำคัญที่สุด ไม่อย่างนั้นตระกูลกู้คงไม่มีทางบังคับขู่เข็ญให้เซียวลิ่วหลังแต่งงานเข้าเรือน ชื่อเสียงของเขาจะป่นปี้เพียงเพราะเรื่องนี้ไม่ได้
เขาเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ช่างเถิดขอรับท่านปู่ น้องสาวสติไม่สมประกอบ หากเอาเรื่องนาง พวกเราก็จะยิ่งดูเหมือนคนไม่มีเหตุผล”
แม่นางหลิวเดือดจนแทบลมจับ แล้วเหตุใดถึงไม่พูดตั้งแต่แรก หากไม่เอาความอย่างที่ว่าจริง แล้วเหตุใดยามกู้เอ้อซุ่นออกไปลากตัวนางถึงไม่ห้ามไว้!
นายใหญ่กู้พึงพอใจกับคำพูดของหลายชายคนโตอย่างเห็นได้ชัด “เจ้าเป็นคนมีเหตุมีผล
เอาอย่างพี่ใหญ่เจ้าเสียบ้าง อย่าได้ถือโทษเอาความกับเด็กบ้านั่น ให้เสียเกียรติพี่ชายเจ้า”
แน่นอนว่าประโยคหลังนั้นเขาพูดกับกู้เอ้อซุ่น
“เจ้าอีกคน อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย พาลให้เสียชื่อเสียงพี่ใหญ่เจ้า”
กู้เสี่ยวซุ่นมีหรือจะรอด
กู้เสี่ยวซุ่นฟังหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่เก็บมาใส่ใจเลยสักนิด
...
กู้เจียวไม่รู้เลยว่าตระกูลกู้โกลาหลวุ่นวายเพราะตน
วันนี้เธอหาเงินมาได้นิดหน่อยยามเข้าอำเภอ จึงซื้อของกลับมาไม่น้อย และใช้ของหมดไปมากเช่นกัน ยาชาหมดไปหนึ่งหลอด ยาห้ามเลือดก็หมดไปอีกสองหลอด ทั้งยังมีไหมเย็บแผลรวมถึงยาทาแผลภายนอกอื่นๆ
กู้เจียวหอบเกลือ โป๊ยกั๊ก ผักชีล้อมและวัตถุดิบทำอาหารอื่นๆ เข้าครัวไปก่อนจะต้มน้ำ สุดท้ายก็ก่อฟืนจุดกระถางไฟในห้องครัว
กู้เจียวหิ้วกระถางไฟไปให้เซียวลิ่วหลัง
ใกล้เดือนสิบสองแบบนี้ ยามกลางคืนหนาวนัก นางเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำได้ แต่เซียวลิ่วหลังกลับต้องจุดตะเกียงอ่านหนังสือ บวกกับแผลที่ขาเขาไม่ควรโดนอากาศหนาว
ประตูห้องปิดสนิท กู้เจียวเคาะประตู “ข้าเอง”
“อืม” เซียวลิ่วหลังขานรับ
กู้เจียวผลักประตูเข้าไป
เซียวลิ่วหลังกำลังโน้มตัวคัดหนังสือบนโต๊ะ ข้างมือมีเพียงตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง ส่องแสงสลัว
กู้เจียววางกระถางไฟลงบนพื้น เดินไปยังตะเกียงน้ำมันแล้วปรับแสงไฟให้สว่างที่สุด นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกลับไปหยิบตะเกียงน้ำมันที่ห้องของตัวเองมา
“ไฟมืดนัก ประเดี๋ยวจะปวดตาเอา”
แววตาของเซียวลิ่วหลังไหววูบ “กระถางไฟเจ้าเอาไปใช้เถิด”
“ข้าหลับแล้วก็คงไม่หนาว” กู้เจียวตอบ
ชะงักไปครู่หนึ่งราวกับนึกอะไรบางอย่างออกแล้วพูดขึ้น “ก่อนนอนข้าขอเข้ามาเพิ่มฟืนในห้องเจ้าได้หรือไม่”
“...อืม” เซียวลิ่วหลังพยักหน้า ขยับตัวนั่งหลังตรง คัดหนังสือในมือต่อ
กู้เจียวรู้ว่าเขาคัดหนังสือเพื่อหาเงิน แม้จะได้เงินน้อยนิด เดื่อนหนึ่งได้เพียงสองตำลึง แต่ตระกูลกู้ก็ยังหน้าไม่อายขอจากเขาไปอีกหนึ่งตำลึง พูดเสียสวยหรูว่านำไปจ่ายอาหารให้กับเจ้าของร่างเดิม
เจ้าของร่างเดิมไม่รู้ว่าตัวเองจ่ายเงินค่าข้าวปลาอาหารให้กับตระกูลกู้ ทึกทักเอาเองว่าตระกูลกู้ดีกับตนจากใจจริง
ว่ากันตามตรง เซียวลิ่วหลังก็ไม่ชอบขี้หน้าเจ้าของร่างเดิมสักเท่าไหร่ แต่นั่นเป็นเพราะทั้งสองคนไม่ถูกกัน ไม่ใช่เพราะเซียวลิ่วหลังเป็นคนไม่ดี
กู้เจียวนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่ต้องให้เงินตระกูลกู้อีกต่อไปแล้ว จากนี้ไปข้าจะกินข้าวที่บ้าน”
พู่กันในมือของเซียวลิ่วหลังชะงักไป
กู้เจียวหอบชุดกระโปรงและเสื้อผ้าที่ยังไม่แห้งดีออกมาผิงไฟ
นางทำทุกอย่างอย่างเบามือเบาเท้า แม้แต่หายใจยังเสียงแผ่วเบา หากเซียวลิ่วหลังไม่เหลือบไปเห็นนางอยู่หลายครา คงไม่รู้ตัวว่ามีอีกใครอีกคนหนึ่งอยู่ในห้อง
เมื่อผิงไฟเสื้อผ้าเรียบร้อย ครั้นจะตั้งท่าเดินออกไป นางก็โพล่งขึ้นพูดกับเขา
“ว่าแต่ สหายของเจ้าชื่ออะไรหรือ”
“เฝิงหลิน” เซียวลิ่วหลังตอบ
เซียวลิ่วหลังคัดหนังสือถึงดึกดื่น เมื่อตื่นมาก็พบว่ากู้เจียวผิงไฟเสื้อผ้าของเขาจนแห้ง ทั้งยังพับเก็บเป็นระเบียบวางไว้บนเก้าอี้
เขาหยิบเสื้อขึ้นมาหมายจะเก็บใส่ตู้ แต่ก็พบว่ามีรองเท้าคู่หนึ่งวางอยู่ข้างใต้


## บทที่ 12 รักษา

บทที่ 12 รักษา
ตั้งแต่ไม่ได้ท่องราตรี ทุกวันนี้กู้เจียวตื่นเช้าเสียยิ่งกว่าไก่
ฟ้ายังไม่ทันสาง เธอก็คว้าถังน้ำเดินออกมาจากบ้านมาแล้ว
เธอเดินมาถึงบ่อน้ำเก่าของหมู่บ้านเพื่อตักน้ำ
เหล่าชาวบ้านเองก็ตื่นแต่เช่า เวลาเดียวกันมีเหล่าป้าและลูกสะใภ้กำลังตักน้ำอยู่ริมบ่าอ
ผู้คนหันมามองด้วยความตื่นตะลึง
เรื่องที่กู้เจียวอาละวาดที่เกวียนวัวในวันนั้นแพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านแล้ว ทุกคนรู้ว่านางกระชากกู้ต้าซุ่นลงจากรถ คนบ้าก็คือคนบ้า หากคลุ้มคลั่งขึ้นมา แม้แต่พี่ชายของตัวเองก็ยังทำร้ายได้
แต่ว่า...
นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดนางถึงตื่นแต่เช้ามาตักน้ำแบบนี้ได้
แต่ไหนแต่ไรมาเด็กบ้าคนนี้ไม่เคยทำการทำงาน ทุกวันนอนหลับกว่าจะตื่นก็ตะวันโด่งแล้ว
กู้เจียวไม่สนใจสายตาของผู้คนที่มองมา เดินนิ่งมายังริมบ่อแล้วใช้ถังตักน้ำ ก่อนจะหาบขึ้นบ่าแล้วเดินกลับไป
จนกระทั่งนางเดินออกไปไกล ทุกคนถึงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา
พวกเขาตาฝาดไปหรือไร เด็กบ้าเมื่อครู่ไม่เหมือนคนบ้าเลยสักนิด แถมท่วงท่าของนางยาม
ตักน้ำก็ช่างงดงาม ยามเยื้องย่างก็น่ามอง
กู้เจียวตักน้ำเสร็จ ก็ลงมือนึ่งซาลาเปาไส้เนื้อเข่งใหญ่
เมี่อวานซื้อเนื้อตากแห้งมาชิ้นหนึ่ง แช่น้ำเอาไว้ก่อนนอนแล้ว รสเค็มที่แฝงอยู่คงเจือจางลงมาก แต่ยังคงสัมผัสรสชาติของเนื้อตากแห้งไว้ได้พอดี
กลิ่นหอมของซาลาเปาไส้เนื้อลอยฟุ้งออกมา จนสุนัขข้างบ้านร้องครางน้ำลายสอ
กู้เจียวห่อซาลาเปาสองลูกขึ้นเขาไป
เห็ดหูหนูถูกเธอเก็บไปแล้วไม่น้อย ส่วนเห็ดป่ายังเหลืออีกมาก
ความจริงแล้วยามชาวบ้านขึ้นเขามาตัดฝืน คงเห็นวัตถุดิบทำอาหารพวกนี้ เพียงแต่คนส่วนใหญ่ไม่กล้าเก็บไป ประการแรกเพราะแยกไม่ออกว่าเห็ดไหนมีพิษ ประการที่สองเพราะไม่รู้ว่าสามารถล้างพิษของเห็ดหูหนูสดได้
กู้เจียวเก็บเห็ดเสร็จเรียบร้อยก็มุ่งหน้าตรงไปยังตลาด
ฝั่งตะวันออกของตัวอำเภอเป็นย่านของคนร่ำรวย โรงหมอที่ดีที่สุดและโรงเหล้าที่ดีที่สุดต่างอยู่ที่นี่ ศาลาว่าการและสำนักบัณฑิตเองก็เช่นกัน หากเทียบกันแล้ว ฝั่งตะวันตกวุ่นวายมากกว่านัก
มีทั้งตลาด โรงไม้ บ่อน หอนางโลม ...สับสนปนเป อะไรก็มีทั้งนั้น
กู้เจียวมาถึงตลาด ก็หาที่ว่างเพื่อตั้งแผง
หญิงสูงวัยที่อยู่ข้างกันจำเธอได้ จึงส่งยิ้มให้ “เจ้ามาแล้วหรือ เห็ดที่เจ้าเก็บมาเมื่อคราวก่อน
ยังมีหรือไม่ หลานชายคนโตข้าชอบกินนัก แลกกับของข้าสักหน่อยได้ไหม”
หญิงคนนั้นขายมันหวาน ราคาของมันหวานเทียบไม่ได้กับเห็ดบนเขา ทว่ากู้เจียวไม่ได้สนใจ พลางยื่นตะกร้าให้นางเลือกหยิบเอง
หญิงคนนั้นหยิบไปสองกำ พร้อมทั้งหย่อนมันหวานสีแดงสองลูกใหญ่ลงในตะกร้า
ไม่นาน ก็มีหญิงชราคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้า...ข้าขอแลกหัวผักกาดกับเจ้าได้หรือไม่ ข้าก็อยากตุ๋นเห็ดให้คนที่บ้านข้าบ้าง”
“ได้จ้ะ” กู้เจียวพยักหน้าโดยไม่ลังเล พร้อมส่งสายตาบอกให้นางหยิบได้ตามสบาย
หญิงชราแลกหัวผักกาดสองหัวใหญ่กับเห็ดสองกำของกู้เจียว
หลังจากนั้นก็มีพ่อค้าแม่ขายอีกหลายเจ้า ที่แห่กันมาแลกพืชผักของตัวเองกับเห็ดของกู้เจียว
ภาพนั้นอยู่ในสายตาของชายสองคนที่นั่งอยู่ในโรงน้ำชาที่ตั้งเยื้องไปฝั่งตรงข้าม
“ผู้ดูแลหวัง นางหรือที่ท่านพูดถึง” คำถามนั้นมาจากชายอายุราวสามสิบปีในชุดเสื้อผ้าหรูหรา ใบหน้าคมเข้ม รูปร่างสูงใหญ่
หนุ่มใหญ่อายุสี่สิบกว่าที่อยู่ข้างกันเอ่ยขึ้น “ใช่ขอรับเถ้าแก่รอง นางผู้นี้แล”
เถ้าแก่รองมองกู้เจียวพลางขมวดคิ้ว “ของป่าราคาแพงแบบนั้น เหตุใดถึงยอมให้คนเอาผัก
ราคาถูกมาแลก นางบ้าไปแล้วหรือ แถมยังมีคนเอาของเน่าเสียมาแลก แต่นางก็ไม่ปริปากสักคำ
นางคงบ้าไปแล้วจริงๆ!”
“คือ...” ผู้ดูแลหวังไม่รู้จะตอบเช่นไร
เขากลับคิดว่านางไม่ได้บ้า นางแค่ไม่ใส่ใจ
“เจ้าไม่ได้จำผิดใช่หรือไม่” เถ้าแก่รองถาม
“ตอนที่นางช่วยคนป่วย ข้าก็อยู่ตรงนั้น ข้าเห็นเองกับตาว่านางเย็บแผลทั้งยาวทั้งลึก
ขนาดนั้นเองกับมือ ข้าไม่มีทางจำผิดแน่” ผู้ดูแลหวังเอ่ยพลางยกมือยกไม้ประกอบ
แต่ที่ผู้ดูแลหวังไม่ได้บอกก็คือ ความจริงแล้วเขาเคยพบนางถึงสองครั้ง ครั้งแรกที่ตลาดแห่งนี้ เพราะเหตุนี้เขาถึงได้รู้ว่านางจะต้องมาค้าขายที่นี่
“นางเพิ่งอายุเท่าไหร่กันเชียว” เถ้าแก่รองขมวดคิ้วมุ่น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่อาจเชื่อได้ว่านางคือหมอที่ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้นขึ้นมาได้
อายุน้อยเกินไป ทั้งยังยากจน แถมบนใบหน้ายังมีปานเช่นนั้นอีก
แต่ผู้ดูแลหลังไม่มีทางหลอกเขา
เหตุอาละวาดที่โรงหมอคราวก่อนสร้างผลกระทบอย่างหนัก นอกจากจะผิดใจกับหมอแล้ว
ยังทำให้โรงหมอใหญ่ในเมืองหลวงไม่พอใจเป็นอย่างมาก ตำแหน่งเถ้าแก่รองของเขาเริ่มสั่นคลอน
เขาจำเป็นจะต้องรีบหาตัวหมอมาแก้สถานการณ์
เถ้าแก่รองเอ่ย “เจ้าไปถามนางดู เป็นศิษย์อาจารย์ใด ข้ายินดีจ้างอาจารย์ของนางมาประจำที่โรงหมอด้วยเงินก้อนใหญ่”
เด็กอย่างนางคงไม่มีทางเรียนรู้วิชาแพทย์ด้วยตนเองแน่นอน จ้างอาจารย์ของนางย่อมน่าเชื่อถือกว่าจ้างนางอยู่แล้ว
ผู้ดูแลหวังเห็นว่าวิธีการนี้พอจะเป็นไปได้ จึงหันหลังเดินเข้าไปถาม คิดไม่ถึงเลยว่าพอเดินออกไปก้าวเดียว ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งล้มลงตรงหน้ากับแผงขายไก่พอดี ไก่ในกรงพากันส่งเสียงร้องวิ่งพล่าน
“ไอ้หยา! ไก่ของข้า! ไก่ของข้า!” ชายชราพ่อค้าไก่วิ่งไล่จับไก่ให้วุ่น
โกลาหลวุ่นวายไปหมด
สายตาของผู้ดูแลหวังและเถ้าแก่รองจับจ้องไปที่ชายหนุ่มคนนั้น ก่อนจะตกตะลึงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
ชายหนุ่มคนนั้นมีอาการแน่นหน้าอก ผิวหนังเขียวคล้ำ ลมหายใจหอบกระชั้น เหมือนกับอาการของคนใกล้ตายที่โรงหมอของพวกเขาไม่มีผิด ทว่าอาการของเขารุนแรงยิ่งกว่า ทั้งยังเฉียบพลันยิ่งกว่า คนป่วยคนนั้นยังโชคดีที่พยุงอาการมาถึงบ้านได้ แต่ชายหนุ่มคนนี้ไม่นานคงสิ้นลมเป็นแน่
นี่เป็นอาการที่รักษาไม่ได้ แม้หมอจากโรงหมอของพวกเขามาถึงก็คงช่วยเขาไว้ไม่ได้!
ท่ามกลางสถานการณ์อลหม่าน ร่างผอมบางของใครคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางฝูงชน
คุกเข่าลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้นั้น ก่อนจะฉีกเสื้อของเขาออก แล้วใช้ของบางสิ่งทิ่มลงไปตรงกลางอกเขาอย่างแรง
ทุกคนสูดลมเข้าปากด้วยความตกตะลึง!
จะฆ่าคนหรืออย่างไร
วินาทีต่อมากู้เจียวดึงเข็มที่ปักอยู่ออก ลมแผ่วเบาพวยพุ่งออกมา
ผู้คนมากมายเห็นหน้าอกของชายหนุ่มที่แทบจะขาดใจตายไปเมื่อครู่ค่อย ๆ ยุบลง
จังหวะหายใจของเขากลับมาเป็นปกติในชั่วพริบตา
ผู้ดูแลหวังตาพร่าไปหมด “ยัง...ยังจะถามหาอาจารย์ของนางอีกหรือไม่ขอรับ”
“ยังจะต้องถามอีกหรือ!” หากโรงหมอของเขามีหมอแบบนี้ คงไม่มีวันไหนที่คนไข้ตาย
เถ้าแก่รองผลักผู้ดูแลหวังออกให้พ้นทาง เขาลุกยืนขึ้นก่อนจะเดินไปหากู้เจียวด้วยตัวเอง
“เจ้าบอกว่า เจ้าจะให้ข้าไปเป็นหมอที่โรงหมอของพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ” ขณะที่ฟังเถ้าแก่รองพูด กู้เจียวก็หันมองไปทางชายหนุ่มคนนั้น
ชายคนนั้นกระดูกซี่โครงหักทำให้ปอดทะลุ สุดท้ายจึงกลายเป็นว่าเยื้อหุ้มปอดมีอากาศอยู่ข้างใน แม้จะเอาลมออกมาจากช่องอกได้แล้ว แต่ก็ต้องรักษาต่อ น่าเสียดายที่พอลมหายใจกลับเป็นปกติแล้วเขาก็วิ่งหนีไป
กู้เจียวเหลียวกลับมา ก่อนจะถามเถ้าแก่รอง “พวกเจ้ามาจากโรงหมอใดกัน”
เถ้าแก่รองเอ่ย “ในอำเภอชิงเฉวียนนี้ ที่เรียกได้ว่าเป็นโรงหมอก็มีแค่หุยชุนถังของพวกข้า!”
“อ๋อ” นางลูบคาง
เถ้าแก่รองคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ตบปากรับคำง่ายๆ เขาเตรียมตั้งรับกับการโก่งค่าตัวของอีกฝ่ายแล้ว ใครจะไปคิดเล่าว่ากู้เจียวจะตอบเพียงแค่อ๋อ “บังเอิญจริงเชียว ข้ากำลังจะไปโรงหมอของพวกเจ้าพอดี ข้าจะทำงานกับหุยชุนถังก็ได้ แต่ข้าขอบอกให้รู้ก่อน ว่าเดือนหนึ่งข้าออกตรวจได้เพียงแค่ครั้งเดียว”
“คะ...ครั้งเดียวอย่างนั้นหรือ” เถ้าแก่รองชะงักไป ไม่สิ นี่เจ้าตกลงแล้วหรือ
จะไม่อิดออดสักหน่อยหรือ โก่งค่าตัว ไม่ได้สิ ครั้งเดียว เดือนหนึ่งนางจะรับรักษาแค่ครั้งเดียวอย่างนั้นหรือ
“ข้ายุ่งมาก” กู้เจียวเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง
ยุ่ง...ยุ่งกับการขายผักน่ะหรือ
เถ้าแก่รองมองตะกร้าของนาง มุมปากกระตุกเล็กน้อย
ว่ากันตามตรง ครั้งเดียวนั้นไม่พอสำหรับเขา แต่คนทำมาค้าขาย ต้องรู้จักค่อยเป็นค่อยไป
ให้นางเข้ามาอยู่หุยชุนถังของเขาให้ได้ก่อน วันหน้าหากคนรู้จักมากเข้า ก็ค่อยเจรจาต่อรองก็ได้
เถ้าแก่รองเอ่ย “ได้...ครั้งเดียวก็ครั้งเดียว!”
กู้เจียวมองเขา ราวกลับจากนี้ไปต่างหากที่คือประเด็นสำคัญ “อีกอย่าง ข้ายังมีเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อ”
...
หลังจากเฝิงหลินเลิกเรียนก็รีบควบม้ารุดไปยังโรงหมอ
หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายที่โรงหมอคราวนั้น โรงหมอก็แสนเงียบเหงา เหล่าคนงานจัดระเบียบยาอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่โถงใหญ่
“วันนี้หมอจางอยู่หรือไม่” เฝิงหลินเอ่ยถามคนงานคนหนึ่ง
คนงานตอบ “หมอจางกลับเมืองหลวงไปแล้วขอรับ”
“แล้วเขาจะกลับมาเมื่อใด” เฝิงหลินถามอย่างนอบน้อม
“ไม่แน่ใจขอรับ” คนงานเอ่ย
“เจ้าช่วยถามให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ เพื่อนของข้าขาบาดเจ็บมาครึ่งปีแล้ว มีแต่หมอจางเท่านั้น
ที่รักษาเขาได้” เฝิงหลินพูดต่อไม่ยอมลดละ
คนงานมองเขาอย่างเหนื่อยหน่าย “ข้าบอกท่านตามตรงก็แล้วกัน หมอจางคงไม่มาที่นี่อีกแล้ว หากท่านอยากให้เขารักษา จะไปหาเขาที่หุยชุนถังในเมืองหลวงก็ได้ เพียงแต่ค่ารักษานั้นแพงนัก”
“เท่าใดหรือ” เฝิงหลินถาม
“สิบตำลึง”
“ว่าอย่างไรนะ สิบตำลึง!”
เฝิงหลินชะงักไป ถึงเขาจะรวมเงินกับเซียวลิ่วหลังก็ยังไม่มีมากพอขนาดนั้น


## บทที่ 13 รักษาขา

บทที่ 15 รักษาขา
เฝิงหลินเดินออกมาอย่างผิดหวัง ขณะกำลังจะเดินออกจากโถงใหญ่ไป ก็ได้ยินน้ำเสียง
นอบน้อมดังขึ้นตรงหน้า “คุณชาย มาหาหมอหรือขอรับ”
“เอ๊ะ” เฝิงหลินชะงักไป หันไปมองอีกฝ่าย คนผู้นั้นเป็นชายหนุ่มในชุดเสื้อผ้าหรูหรา ท่าทางน่าเกรงขาม ทว่ากลับพูดจาอ่อนน้อม
เฝิงหลินไม่รู้จักเขา “ท่านคือ...”
เหล่าคนงานรู้จักเขา พากันเดินเข้ามาคำนับ ทว่าถูกเถ้าแก่รองส่งสายตาปรามไว้
“อ๋อ ข้าเป็นคนของหุยชุนถัง” เถ้าแก่รองเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คุณชายไม่สบายตรงไหนหรือขอรับ”
เฝิงหลินส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก ข้าไม่ได้ป่วย ข้ามาตามหาหมอแทนสหายของข้า”
“ขอถามได้หรือไม่ว่าคุณชายมีนามว่าอะไร”
“ข้าชื่อเฝิงหลิน” เฝิงหลินยกสองมือขึ้นคำนับ
“ข้าน้อยแซ่หู” เถ้าแก่รองคำนับกลับ
“ที่แท้ก็หมอหูนี่เอง” อีกฝ่ายบอกว่าตนเองเป็นคนของโรงหมอ เฝิงหลินจึงทึกทักไปเองว่าอีกฝ่ายคงเป็นหมออยู่ที่นี่แน่ๆ
เถ้าแก่รองไม่ได้ปฏิเสธเขา ยิ้มบางก่อนจะเอ่ยต่อ “เช่นนั้นขอถามได้หรือไม่ว่าสหายของท่านไม่สบายตรงไหนรึ”
เฝิงหลินเอ่ยพลางทอดถอนใจ “ครึ่งปีก่อนขาของเขาได้รับบาดเจ็บ ไปหาหมอยามาตั้งมากมายแต่ก็รักษาไม่หาย ข้าว่าคงมีแต่หมอจางที่โรงหมอแห่งนี้เท่านั้นที่รักษาเขาได้ แต่ข้าได้ยินมาว่า...หมอจางจะไม่มาที่โรงหมอแห่งนี้แล้ว”
“ผู้ใดบอกว่าเขาจะไม่มากัน” เถ้าแก่รองส่งเสียงฮึดฮัดพลางเอ่ย “เขามา วันพรุ่งนี้ก็มาแล้ว!”
“ค่ารักษา...”
“ราคาเดียว หนึ่งร้อยอีแปะ”
คนงานทั้งโถงแทบจะสำลัก
เฝิงหลินเองก็เสียงอึกอัก “หนึ่ง หนึ่งร้อยอีแปะอย่างนั้นหรือ”
“แพงไปหรือ” เถ้าแก่รองกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะรีบเอ่ยขึ้น “ข้าพูดผิดไปเอง สิบอีแปะ!”
เฝิงหลิน “...”
บรรดาคนงาน “...”
แม้เฝิงหลินจะไม่ได้ฉลาดหลักแหลมมากนักแต่ก็พอรู้ว่าค่ารักษานั้นแพง อย่าว่าแต่หมอจางที่มาจากเมืองหลวงเลย แม้แต่หมอพเนจรในหมู่บ้าน สิบอีแปะยังไม่รับรักษาเลย
“ไม่ใช่ว่าหมอจางคิดค่ารักษาสิบตำลึงหรอกหรือ” เขาถามอย่างสงสัย
เถ้าแก่รองหน้านิ่ง “รักษาที่โรงหมอถูกกว่าไปรักษาที่บ้าน”
“ถูกลง...ขนาดนั้นเชียวหรือ”
“หมอที่โรงหมอของพวกข้าทำคนตาย ค้าขายไม่ได้กำไร ซบเซานัก!”
เฝิงหลินนิ่งไปอีกครั้ง “...”
เถ้าแก่รองก็เช่นกัน “...”
...
เฝิงหลินรีบรุดไปยังหมู่บ้านเพื่อบอกข่าวการรักษากับเซียวลิ่วหลัง “...ค่ารักษาแค่สิบอีแปะ ค่ายาแยกต่างหาก ตอนนี้กิจการพวกเขาไม่ดีนัก ข้าว่าค่าหยูกยาก็คงไม่แพงนักหรอก”
กิจการของโรงหมอได้รับผลกระทบก็จริง เพียงแต่จู่ๆ ก็ถูกลงขนาดนี้ ใครที่ไหนจะเชื่อกัน
เฝิงหลินเอ่ยกับเขาอย่างตื่นเต้นดีใจ “จากนั้นข้าก็ไปถามผู้ดูแลหวัง ผู้ดูแลหวังก็บอกเช่นเดียวกัน เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน ท่านทำใจให้สบายแล้วรอเถิด สิ้นเดือนวันนั้นข้าหยุดเรียนพอดี ข้าจะไปกับท่านเอง!”
แม้แต่วันเวลาก็ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ท่าทางคงจะเป็นเรื่องจริง
สามวันต่อมา คะแนนสอบประกาศ กู้ต้าซุ่นสอบได้เป็นอันดับที่สอง
ผู้เข้าสอบในคราวนี้มาจากทั่วทุกสารทิศ รวมแล้วกว่าหลายร้อยคน ในนั้นมีลูกหลานจากตระกูลใหญ่มากมาย พวกเขาจ้างอาจารย์มาสอนตั้งแต่เล็ก มีโอกาสได้ร่ำเรียนมากกว่ากู้ต้าซุ่น แต่กู้ต้าซุ่นยังสอบได้ถึงที่สอง เป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลกู้โดยแท้
ยิ่งคราวนี้ใต้เท้าเจ้าสำนักเป็นคนออกข้อสอบเองด้วย ทั้งสำนักบัณฑิตต่างลือไปทั่ว ว่าอาจารย์ของใต้เท้าเจ้าสำนักลงเขามาแล้ว และจะคัดเลือกบัณฑิตที่สอบได้ในคราวนี้เป็นลูกศิษย์
กู้ต้าซุ่นรู้สึกว่าตนเองนั้นมีโอกาสค่อนข้างสูง
“แล้วลิ่วหลังสอบเป็นอย่างไรบ้าง” นายใหญ่กู้ถาม
กู้ต้าซุ่นยิ้มเอ่ย “เขาก็สอบติดเหมือนกันขอรับ”
ได้ลำดับที่สองเหมือนกัน เพียงแต่นับจากท้ายขึ้นมา
คราวนี้รับทั้งหมดหนึ่งร้อยคน เซียวลิ่วหลังสอบได้อันดับที่เก้าสิบแปด
พอนึกว่าตัวเองทิ้งห่างเซียวลิ่วหลังขนาดนั้น กู้ต้าซุ่นก็ลำพองใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ทว่าปากกลับเอ่ย “เขาไม่ได้ไปเรียนที่สำนักกว่าครึ่งปี ตั้งใจอ่านตำราที่เรือนเอง สอบได้คะแนนระดับนี้ก็ถือว่าเยี่ยมยอดแล้วขอรับ”
“เขาพากเพียรร่ำเรียนมาตั้งนาน แต่ก็เกือบสอบไม่ติด เห็นได้ชัดว่าเรียนหนังสือนั้นเป็นเรื่องของพรสวรรค์ด้วย เรื่องนี้เจ้าเหนือกว่าลิ่วหลังมากนัก” น้อยนักที่นายใหญ่กู้จะพูดมากขนาดนี้ เดิมทีเขาก็ไม่ได้ตั้งความหวังอะไรมากมายกับกู้ต้าซุ่น แต่พอผลคะแนนออกมาในวันนี้ เขาก็เชื่อว่าการสอบ
ขุนนางในฤดูใบไม้ร่วงปีหน้าของกู้ต้าซุ่นต้องผ่านไปอย่างราบรื่นแน่นอน
นายใหญ่กู้ดีใจยิ่งนัก จึงใช้ให้ลูกชายคนรองเข้าอำเภอไปซื้อหมูสามชั้นมาหนึ่งกิโล
วันนี้เป็นคราวของบ้านรองที่ลงครัว แม่นางหลิวรู้ว่าหมูสามชั้นที่ยกขึ้นโต๊ะนั้น เกินกว่าครึ่งคงลงท้องของกู้ต้าซุ่นเป็นแน่ จึงแอบเก็บเนื้อสองชิ้นไว้ในไห
“ท่านแม่ ท่านแอบซ่อนเนื้อหรือ!”
สายตาแหลมคมของกู้เสี่ยวซุ่นมองลอดเข้ามา
แม่นางหลิวตกใจตัวสั่น จนเกือบจะทำไหคว่ำ นางหันหลังไปฟาดกู้เสี่ยวซุ่นอย่างแรง “เบาๆ หน่อย! จะตะโกนทำไม!”
กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยพลางยักคิ้วหลิ่วตา “ข้าอยากกินเนื้อ”
“ไม่ได้!” แม่นางหลิวหันหลังกอดไหไว้แน่น
กู้เสี่ยวซุ่นส่งเสียงฮึดฮัด “หากไม่ให้ ข้าจะบอกท่านปู่ ว่าท่านแอบซ่อนเนื้อไว้!”
“เจ้า...” แม่นางหลิวโมโหจดกำหมัดยกขึ้น คนอื่นมีลูกแล้วมีแต่เรื่องให้ชื่นอกชื่นใจ
เหตุใดลูกของนางถึงได้กวนโมโหแบบนี้
แม่นางหลิวรู้ดีว่ากู้เสี่ยวซุ่นกล้าทำเรื่องหักหลังนาง แม้จะเจ็บใจแต่ก็ต้องจำใจเปิดไหแล้วใช้มีดหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆ ให้เขา
กู้เสี่ยวซุ่นยังไม่ทันได้รู้รส เนื้อก็หมดเสียแล้ว “เหตุใดถึงให้ข้าแค่ครึ่งคำ ในไหมีตั้งสองชั้นใหญ่!”
“นั่นเก็บไว้ให้เอ้อซุ่น!” ลูกสองคนมีเพียงเอ้อซุ่นคนเดียวที่ตั้งใจเรียนหนังสือ แม่นางหลิวหวังว่าวันหน้าหากเอ้อซุ่นได้ดิบได้ดีขึ้นมา นางเองก็พลอยจะสุขสบายไปด้วย ส่วนเสี่ยวซุ่นนั้น นางเองก็ไม่รู้จะหวังพึ่งอะไรได้ เกเรเป็นที่สุด หากวันหน้าเขาไม่ทำเรื่องอับอายให้แก่ตระกูล นางก็นับว่าเป็นบุญแล้ว
กู้เสี่ยวซุ่นอยากจะแบ่งเนื้อไปให้พี่สาวของตน แต่เขาก็ไม่กล้าถึงขั้นแย่งไหมาจากมือ
แม่บังเกิดเกล้าของตัวเอง ทำได้เพียงรอจังหวะแม่เผลอ เปิดฝาหม้อแล้วคว้าหมั่นโถวเปล่าไปสองสามลูก
“ลูกไม่รักดี!” แม่นางหลิวโกรธควันออกหู
หมั่นโถวเปล่าก็นับว่าเป็นของดี ปกติแล้วมีแต่กู้ต้าซุ่นเท่านั้นที่ได้กิน ส่วนพวกเขาได้กินแค่แป้งข้าวโพด
แม่นางหลิวโมโหจนคว้าไม้มาไล่ฟาดเขา ทว่ากู้เสี่ยวซุ่นนั้นวิ่งเร็วนัก พริบตาเดียวก็ไม่เห็นแม้แต่เงา
กู้เสี่ยวซุ่นฮึดวิ่งมาถึงบ้านของพี่สาว ฝ่ามือถูกหมั่วโถวร้อนนาบจนแดงไปหมด
“ท่านพี่!” เขาพรวดเข้ามาในครัว ทว่าพอได้กลิ่นอะไรบางอย่าง ร่างทั้งร่างก็ชะงักไป
เขาสูดกลิ่นนั้น “หอมชะมัด ท่านพี่ ท่านกำลังต้มอะไรอยู่หรือ”
“ไก่ป่าน่ะ”
ไก่ป่าสามตัวเมื่อคราวก่อน เธอขายไปสองตัว ส่วนตัวที่เหลือนี้เลี้ยงไว้อีกสองสามวันจึงได้ลงมือเชือดในวันนี้
“เจ้าเอาอะไรมาด้วย” กู้เจียวมองมือเขา
“หมั่นโถวน่ะ” กู้เสี่ยวซุ่นหางลู่หูตก เดิมทีคิดว่าจะเอาของกินมาให้นางแท้ๆ ใครจะไปคิดว่าพี่สาวตัวเองจะมีเนื้อไก่กิน พริบตาเดียวหมั่นโถวพวกนี้ก็ดูไร้ค่าไปเสียแล้ว...
กู้เจียวหยิบชามมาแล้วบอกให้เขาวางหมั่นโถวลงไป ก่อนจะตักน้ำใส่กะละมังอีกหนึ่งใบ
“มือ จุ่มลงไป”
“เอ๊ะ” กู้เสี่ยวซุ่นไม่ถามว่าเพราะเหตุใด ทำตามอย่างว่าง่าย พอจุ่มมือลงไปในน้ำก็หายเจ็บทันที
“กินข้าวที่นี่สิ” กู้เจียวพูดกับเขาอีกครั้ง
“ห้ะ” กู้เสี่ยวซุ่นชะงักไป
“ทำเผื่อเจ้าไว้ชามหนึ่ง ว่าจะเอาไปให้อยู่พอดี เจ้ามาถึงที่แล้วก็ไม่ต้องเสียเวลาข้าเทียวไปเทียวมา” กู้เจียวเอ่ยพลางเปิดตู้เก็บชาม ก่อนจะหยิบชามเนื้อไก่ออกมาแล้วเทลงไปในหม้อ
กู้เสี่ยวซุ่นเห็นเนื้อไก่ชามนั้น ก็รู้ว่าพี่สาวของเขาไม่ได้พูดไปตามมารยาทเพียงเพราะเห็นเขามา ทว่าทำเผื่อเขาไว้จริงๆ
กู้เสี่ยวซุ่นแสบจมูกขึ้นมาในทันใด
เขาเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังกู้เจียว โน้มตัวลงมาแล้วใช้หน้าผากซบกับแผ่นหลังของนาง
พลางถูไถ “ท่านพี่ เหตุใดท่านถึงได้ดีกับข้าเพียงนี้ ท่านว่า หรือว่าความจริงแล้วท่านคือแม่แท้ๆ ของข้า”
กู้เจียว “...”


## บทที่ 14 ทดแทนบุญคุณ

บทที่ 14 ทดแทนบุญคุณ
ในที่สุดกู้เจียวเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเขาและกู้เสี่ยวซุ่นถึงเข้าขากันขนาดนั้น เพราะพวกเขามีระดับมันสมอง
ที่เท่ากันนี่เอง
วันนี้กับข้าวที่กู้เจียวปรุงคือไก่ป่าตุ๋นเห็ดหอม รสชาติหอมกรุ่นละมุนลิ้นและเนื้อสัมผัสของไก่ป่าที่เด้งดึ๋งสู้ฟัน นางใช้เวลาเคี่ยวตุ๋นอยู่สองชั่วยามจนทุกอย่างเข้าเนื้อ
นอกจากนี้ กู้เจียวยังทำยำเห็ดหูหนูและยำไชเท้าสับไว้ตัดเลี่ยนและเพิ่มความสดชื่น ทานคู่กับข้าวสวยร้อนๆ และหมั่นโถวข้าวโพด
แม้เซียวลิ่วหลังจะสอบได้ที่โหล่ กู้เจียวก็มิวายลงทุนเชือดไก่ป่าทำอาหารมื้อโอชะเพื่อเฉลิมฉลองที่เขาสอบเสร็จ เพียงแต่นางไม่ได้เอ่ยออกมาเท่านั้นเอง
“ไปเรียกพี่เขยมากินข้าวเร็ว” นางเอ่ยกับเสี่ยวซุ่นพลางกุลีกุจอยกหมั่นโถวที่เพิ่งนึ่งเสร็จร้อนๆ ออกมาจากเตา
“เอ้อ!” เสี่ยวซุ่นเดินสะบัดก้นออกไป
ขณะเดียวกัน เซียวลิ่วหลังเพิ่งจะเขียนหนังสือเสร็จไปหนึ่งเล่มพอดี
พวกคนเก่งๆ หลังจากที่สอบขุนนางได้ระดับจวี่เหรินกับจิ้นซื่อแล้ว ร้านหนังสือก็มักจะนำบันทึกและตำราเตรียมสอบของพวกเขามาทำสำเนาแล้วแบ่งขายให้พวกคนที่สนใจเข้าสอบต่อ
เซี่ยวลิ่วหลังนับว่าเป็นคนที่มีลายมือสวย ดังนั้นหนังสือของเขาจึงขายดีเป็นพิเศษ
“พี่เขย! กินข้าว!” เสี่ยวซุ่นตะโกนลอดผ่านช่องประตูห้อง
เซียวลิ่วหลังพลันนึกในใจ เกิดมาเป็นคนไม่สนโลกแบบเขานี่ช่างดีจริงๆ ไม่กี่วันก่อนยังไปรังแกคนเขา
จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่เลย พอมาตอนนี้กลับพูดจาฉอเลาะราวกับสนิทกันมาแต่ชาติปางก่อน
เซียวลิ่วหลังยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา เขาไม่ได้รู้สึกประสีประสาอะไรกับท่าทีหน้ามือเป็นหลังมือของ
กู้เสี่ยวซุ่น แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่คิดจะเอาเรื่องในอดีตมาหักหน้าใครอยู่แล้ว
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นกลับรู้สึกว่าตัวเองมีท่าทีสบายๆสบาย กับพี่เขยคนนี้มากขึ้น
ทั้งสามคนนั่งกินข้าวพร้อมกัน
กู้เสี่ยวซุ่นใช้ตะเกียบคีบเข้าไปที่เห็ดหอมชิ้นโต เท่าที่เขาจำความได้ก็คือพี่สาวของเขาไม่ใช่คนที่ทำอาหาร เลยถือว่าครั้งนี้เป็นการชิมฝีมือของนางครั้งแรก ใครจะไปคิดเล่าว่านางจะทำออกมาได้อร่อยเหลือเชื่อขนาดนี้!
เขาคีบชิ้นเนื้อไก่ขึ้นมาแล้วเข้าปาก
คุณพระ!
อร่อยจนน้ำตาแทบไหล!
กู้เจียวฉีกน่องไก่ออกมาแบ่งให้เซียวลิ่วหลังและกู้เสี่ยวซุ่นคนละชิ้น
แม้แต่เนื้อส่วนน่องเองก็ถูกเคี่ยวจนได้รส ทำให้เนื้อไก่มีสัมผัสนุ่มฉ่ำ พอกัดเข้าไปกู้เสี่ยวซุ่นรู้สึกเหมือนราวกับตัวเองกำลังขึ้นสวรรค์
ตัดภาพมาที่เซียวลิ่วหลังที่ยังคงหน้านิ่ง
หากกู้เจียวรู้สักนิดว่าก่อนหน้านี้เซียวลิ่วหลังเป็นคนกินเยอะแค่ไหน ก็คงมีเปลี่ยนความคิดกันบ้างล่ะ
ทั้งสองทานข้าวหมดอย่างรวดเร็ว ขณะที่กู้เสี่ยวซุ่นกำลังจะไปเติมข้าว พลันหันไปเห็นชามข้าวของพี่เขย
ที่ทานหมดแล้วเช่นกัน จึงเอ่ยถาม “เติมข้าวไหมพี่เขย”
“อืม” เซียวลิ่วหลังไม่ปฏิเสธ
อืมที่ว่านี่ ไม่รู้ว่าพี่เขยผู้นี้ตอบรับน้ำใจของเขา หรือตอบรับที่เรียกพี่เขยว่าพี่เขยกันแน่นะ
แต่กู้เสี่ยวซุ่นก็รีบไปตักข้าวให้ทันที
มื้อนี้ถือว่าเป็นมื้อที่กู้เสี่ยวซุ่นรู้สึกอิ่มหมีพีมันมากที่สุดเลยก็ว่าได้ ทั้งรสชาติ ทั้งบรรยากาศบนโต๊ะ
แม้ท่านพี่ทั้งสองจะพูดน้อยไปหน่อยก็ตาม ซึ่งก็แปลว่าเขาได้มีโอกาสพูดยังไงล่ะ! ทุกคนดูกินกันเอร็ดอร่อยเชียวล่ะ!
เมื่อทุกคนอิ่มแล้ว เซี่ยวลิ่วหลังช่วยกู้เจียวเก็บจาน ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นไปผ่าฟืนที่หลังเรือน
พอเดินเข้าไปในห้องครัว จู่ๆ เซียวลิ่วหลังก็ยัดถุงเงินใส่ในกำมือกู้เจียว
นางหันไปหาเขาด้วยสีหน้าสงสัย
“เอาไว้ซื้อข้าวของจำเป็นในเรือน” เขาเอ่ย
เป็นเงินจำนวนสองตำลึงจากเซี่ยวลิ่วหลัง ซึ่งเงินนี้เป็นน้ำพักน้ำแรงหนึ่งเดือนกว่าที่เขาเขียนหนังสือส่งขาย ลำพังเขามีเงินติดตัวเพียงแค่สิบกว่าสลึงทองแดงเท่านั้น ส่วนงานในมือของเขาตอนนี้ก็ใกล้เสร็จแล้ว อีกสักสองวันก็คงเอาไปแลกในเมืองได้
กู้เจียวเลิกคิ้วมองไปที่ถุงเงิน แล้วคว้าเก็บไว้อย่างดี
หลังจากเก็บห้องครัวเสร็จ กู้เจียวกำลังจะเดินออกไปตักน้ำที่ปากทางหมู่บ้าน แต่จู่ๆ กู้เสี่ยวซุ่นเข้ามาคว้าไม้คานหาบ พลางเอ่ย “เจ้าพักเถอะ งานใช้แรงแบบนี้เดี๋ยวข้าจัดการเอง!”
พอคว้ามาได้ เอ่ยจบ แล้วก็เดินออกไปอย่างเร็ว กู้เจียวห้ามแทบไม่ทัน
ตอนนี้คือเวลากินข้าวของทุกเรือน ไม่มีใครออกมาตักน้ำกัน กลายเป็นว่ากู้เสี่ยวซุ่นได้ยึดครองบ่อไป
ขณะที่เขากำลังขะมักเขม้นตักน้ำจากบ่อ จู่ๆ มีบุรุษควบม้าสองนายกำลังมุ่งหน้ามาทางเขา จากนั้นมาหยุดยืนอยู่ด้านข้าง
บุรุษทั้งสองกระโดดลงจากหลังม้า
เขารู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตจากคนแปลกหน้าทั้งสอง
ดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกฝึกกำลังภายในมา ต่อให้เกณฑ์อันธพาลมาทั้งหมู่บ้านอย่างไรก็คงสู้ไม่ไหวแน่นอน
“เจ้าเป็นคนที่นี่รึ” หนึ่งในนั้นเอ่ยถาม
“เอ่อ…ใช่ขอรับ มีเรื่องอันใดรึ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยถามอย่างลังเล
“พวกเรามาตามหาคนน่ะ!” เอ่ยจบพลางคว้าร่มสภาพผุพังออกมา จากนั้นเอ่ยถามอีกครั้งด้วยเสียงดุดัน “เจ้าเคยพบเจอร่มคันนี้หรือไม่”
ทำไมจะไม่เคยเห็นเล่า ก็นั่นมันร่มของกู้เจียวนี่นา!
กู้เสี่ยวซุ่นเริ่มใจคอไม่ดี
“เจ้าเคยเห็นใช่หรือไม่”หนึ่งในนั้นเอ่ยถามเขาด้วยน้ำเสียงขู่พลางหรี่ตา
“ข้า…ขะขะข้า…” กู้เสี่ยวซุ่นเริ่มติดอ่าง พลางนึกในใจ นี่นางไปก่อเรื่องอันใดอะไรไว้เนี่ย เหตุใดถึงได้มี่ทาทางคนน่ากลัวๆ แบบนี้มาถามหานาง
“เจ้าหนู” หนึ่งในนั้นจู่ๆ ยื่นแขนกล้ามใหญ่ออกมา เอามือกุมที่หัวไหล่กู้เสี่ยวซุ่น พลางเอ่ย
“เจ้าควรพูดความจริงนะ ไม่เช่นนั้น ข้าจะไปถามคนอื่น…”
นี่แรงเยอะขนาดนี้เชียวรึ ชนิดที่ว่าร่างครึ่งท่อนของเขาแทบจะขยับไปไหนไม่ได้เลย!
กู้เสี่ยวซุ่นกัดฟันเอ่ย “ของข้าเอง!”
บุรุษร่างใหญ่เมื่อได้ยินดังนั้นถึงกับตกใจ
ทั้งคู่หันไปสบสายตาราวกับส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง
บุรุษที่กุมไหล่กู้เสี่ยวซุ่นอยู่ก็ชักมือกลับ พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าฉงน “แน่ใจหรือว่าของเจ้า”
ลำแข้งของกู้เสี่ยวซุ่นจากที่เกร็งนิ่งบัดนี้เริ่มจะระทวย แต่กระนั้นยังคงความฝีปากกล้าแล้วเอ่ยต่อ
“ในเมื่อมันเป็นของข้า ข้าต้องรู้อยู่แล้วสิ บนคันร่มนั่นมีคำว่า ‘เสี่ยว’ สลักไว้อยู่ ข้าสลักมันเองกับมือ”
แน่นอนว่าครั้งนี้เขาพูดจริง เขาเคยสลักคำไว้บนด้ามพัดของนางอีกด้วย ตอนนั้นเขาเขียนเป็นแค่คำว่า ‘เสี่ยว’ ซึ่งตอนนั้นเขาทำไปเพื่อแก้เบื่อฆ่าเวลาเท่านั้น
และแน่นอนอีกว่า บุรุษทั้งสองสังเกตเห็นแล้วว่าคันร่มมีคำสลักอยู่จริง นั่นยิ่งทำให้พวกเขาเชื่อหนักกว่าเดิมว่าร่มนี้เป็นของเขา
“ถ้าเช่นนั้น วันก่อนที่หลังเขา เป็นเจ้าอย่างนั้นรึ”
“ใช่ ข้าเอง!”
“คนที่ใช้เท้าเหยียบทาบลงบนใบหน้าของนายท่าน เป็นเจ้าสินะ”
“…ใช่!”
“รวมถึงแขนของนายท่านด้วย”
“…ใช่! ข้าเอง! ”
“เข็มตรงบั้นท้ายก็ฝีมือเจ้าด้วยรึ”
นี่เขากำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ แล้วพี่สาวเขา พี่สาวแท้ๆ ของเขา ทำอีท่าไหนถึงได้เอาเข็มไปปักบั้นท้ายคนแบบนั้นกันเล่า
กู้เสี่ยวซุ่นสูดหายใจลึก หลับตา แล้วพ่นคำใส่รัวๆ “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ใช่แล้ว! ทั้งหมดนั่นข้าทำเอง!
หากพวกเจ้าไม่เชื่อ ก็ลองไปถามคนอื่นๆ ดูสิ ว่าแถวนี้นอกจากข้าแล้วจะมีใครบังอาจทำเรื่องแบบนั้นกันได้อีก”
กู้เสี่ยวซุ่นได้แต่คิดในใจ ซวยแล้ว วันนี้เขาคงจะได้เป็นศพอยู่ข้างบ่อน้ำแน่นอน ทว่า ไฉนไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นเลย เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด ถึงได้เห็นว่าบุรุษสองคนนั้นก้าวถอยหลังแล้วก้มโค้งคำนับให้เขา!
“ท่านผู้มีพระคุณ! ในที่สุดพวกเราก็ตามหาท่านจนเจอ!”
“…”
“พี่สาว!” กู้เสี่ยวซุ่นวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต จนกระทั่งมาถึงที่ห้องครัว “ข้าว่าข้าก่อเรื่องเข้าให้แล้วล่ะ!”
“เบาๆ สิ พี่เขยเจ้ากำลังอ่านหนังสืออยู่นะ” กู้เจียวชี้นิ้วทำเสียงชู่ว์
กู้เสี่ยวซุ่นที่ทำหน้าราวกับจะปล่อยโฮค่อยๆ อธิบายเหตุการณ์เมื่อครู่ให้กู้เจียวฟัง “…ท่านพี่ ว่าอย่างไรล่ะ ผู้มีพระคุณอะไรกัน หรือว่าพวกนั้นมันจะมาหลอกต้มตุ๋นข้า”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง” กู้เจียวพยักหน้าพลางนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขา “แล้วเจ้าไม่ได้ถามรึว่า
พวกเขาเป็นใครมาจากไหน”
กู้เสี่ยวซุ่นเอียงหัวพลางเอ่ย “ข้าลืมถามน่ะ”
“แล้วพวกเขาไปหรือยัง”
“ยังนะ”
กู้เจียววางไม้กวาดในมือลง “เอาล่ะ เจ้ารอข้าอยู่นี่นะ”
“เจ้าอย่าไปเลย!” กู้เสี่ยวซุ่นรั้งนาง
“ไม่เป็นไรหรอก” กู้เจียวหัวเราะ จากนั้นเดินออกไปทางปากหมู่บ้าน
กู้เสี่ยวซุ่นมองตามไป ไม่รู้ว่าพี่สาวของตนไปพูดอะไรกับบุรุษสองคนนั้นบ้าง แต่ดูเหมือนว่าบุรุษสองคนนั้นเดินออกไปแล้ว
วันรุ่งขึ้น ช่วงฟ้าสาง รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามายังหมู่บ้าน จากนั้นมาหยุดที่หน้าเรือนของตระกูลกู้
ปรากฏบุรุษวัยกลางคนท่วงท่าสง่าเดินลงมาจากรถม้า
วันนี้เป็นเวรเข้าครัวของเรือนใหญ่ แม่นางโจวและกู้เย่ว์เอ๋อจึงตื่นก่อนแล้วง
กู้เย่ว์เอ๋อสะพายตะกร้ากำลังจะออกไปเก็บพืชผัก ครั้นพอเปิดประตูออกไป ก็พบกับบุรุษวัยกลางคนกำลังทำท่าจะเคาะประตูรวมถึงรถม้าที่จอดอยู่ด้านหลัง
นางไม่เคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ จึงเกิดอาการทำตัวไม่ถูก
บุรุษวัยกลางคนเอ่ยทักก่อนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “เรียนถามขอรับ ที่นี่คือเรือนของนายอากรกู้ใช่หรือไม่”
กู้เย่ว์เอ๋อรีบวิ่งเข้าไปด้านในเรือนพลางตะโกน “…ท่านแม่! มีคนมาหาท่านปู่น่ะ!”
จากนั้นกู้ฉังไห่เดินออกมาต้อนรับ
เขาคือบุตรคนโตของนายใหญ่กู้ เขาเคยตามนายใหญ่กู้ไปที่สำนักเพื่อทำธุระให้เป็นครั้งคราว
อีกทั้งเขาเป็นคนที่รอบรู้กว่าใครเมื่อเทียบกับคนในหมู่บ้าน
ดูปราดเดียวก็รู้ว่าคนคนๆ นี้ไม่ธรรมดา
กู้ฉังไห่เอ่ยถามอย่างสุภาพ “บิดาข้ากำลังอาบน้ำอยู่ แล้วท่านคือ…”
บุรุษวัยกลางคนยิ้มให้พลางประสานมือคารวะ “ข้ามาจากสำนักบัณฑิตเทียนเซียง ที่มาในวันนี้
ก็เพื่อจะมารับท่านชายกู้เข้าศึกษาน่ะขอรับ”
เข้าเรียนงั้นรึ มิใช่ว่าผู้เรียนจะต้องเดินทางไปเองหรอกหรือ ให้คนจากสำนักบัณฑิตมารับมาส่งแบบนี้ได้ด้วยรึ
เป็นเพราะต้าซุ่นสอบได้คะแนนดีมากอย่างนั้นหรือ
กู้ฉังไห่รู้สึกถึงความเชิดหน้าชูตาจนเอวและหลังยืดตรงอย่างเห็นได้ชัด เขาหันเข้าไปด้านในเรือน
แล้วตะโกนเรียก “ต้าซุ่น มีคนจากสำนักบัณฑิตมารับเข้าเรียนน่ะ!”


## บทที่ 15 หักหน้า

บทที่ 15 หักหน้า
ที่กู้ต้าซุ่นเรียนหนังสือเก่งได้ดิบได้ดี นอกจากเป็นเพราะไหวพริบอันดีของเขาแล้ว สำคัญที่สุดคือ
ความขยันหมั่นเพียร
กู้ต้าซุ่นตื่นก่อนแม่นางโจวและเย่ว์เอ๋อ เพื่อมาทบทวนหนังสือ พอได้ยินเสียงตะโกนเรียกของบิดา ก็ปิดหนังสือลงแล้วเดินออกมา “มีเรื่องอันใดอะไรหรือท่านพ่อ”
พอเอ่ยจบก็หันไปเห็นบุรุษแปลกหน้าตรงหน้าประตูพอดี
เขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตากับบุรุษวัยกลางคนที่มาเยือนนี้อยู่ไม่น้อย แต่กลับนึกไม่ออกว่าเคยพบเห็นที่ไหน
แต่ที่ยืนยันได้ก็คือไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน ไม่รู้ว่าถ่อมาถึงนี่ด้วยเหตุผลอันใดกัน
“ท่านพ่อ เมื่อครู่เรียกข้ามีเรื่องอะไรหรือ ข้ากำลังอ่านหนังสืออยู่เลยได้ยินไม่ชัด” กู้ต้าซุ่นหันไปถามผู้เป็นพ่อ
กู้ฉังไห่ผายมือไปทางบุรุษวัยกลางคนแล้วพ่นหัวเราะ “ท่านผู้นี้เป็นผู้ดูแลจากสำนักบัณฑิตเทียนเซียง
เขาจะพาเจ้าไปเรียนหนังสือที่นั่น!”
“เรียนหนังสือรึ” กู้ต้าซุ่นเมื่อได้ฟังก็พลันทำหน้าฉงนเหมือนกันกับกู้ฉังไห่ ก็ในเมื่อสำนักบัณฑิตประกาศออกมาแล้ว หลังสอบเสร็จสามวันผลสอบถึงจะออก จากนั้นให้เวลาเจ็ดวันในการเข้าไปดูคะแนนตรงประตูวันออกของสำนัก
นี่ก็ยังไม่พ้นเจ็ดวันเลย เหลืออีกตั้งสามวัน ไฉนถึงเร็วกว่ากำหนด ซ้ำยังมารับถึงที่อีกด้วย
บุรุษวัยกลางคนเมื่อได้เห็นดังนั้นก็พลันหัวเราะ พลางเอ่ยปัด “ที่แท้ท่านยังมีบุตรชายอีกคนที่เป็นผู้เข้าสอบเหมือนกัน กระนั้นแล้ว ข้าคงต้องแจ้งให้ทราบว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด หนังสือเชิญในมือของข้ามิได้มีชื่อของผู้สอบท่านนี้
แต่เป็นท่านชายกู้อีกคนขอรับ”
กู้ฉังไห่ทำหน้าคิดไม่ตก “แต่ที่นี่ก็มีแต่ต้าซุ่นเท่านั้นที่เข้าสอบนะขอรับ”
บุรุษแปลกหน้ายิ้มให้อย่างสุภาพ “เมื่อครู่ข้าคงอธิบายได้ไม่ชัดเจนพอ เช่นนั้นขออนุญาตถามว่า
ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นอยู่ไหมขอรับ”
สองพ่อลูกทำหน้าตะลึงงึงงัน
กู้ฉังไห่ที่เพิ่งจะได้สติก็รีบเอ่ยตอบ “ท่าน ท่าน…ต้องเข้าใจอะไรผิดแน่เลยขอรับ กู้เสี่ยวซุ่นมิได้เข้าสอบนะขอรับ”
แหงละ คนอย่างกู้เสี่ยวซุ่นน่ะมันทั้งเกินเยียวยา! เหลวไหล! ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน คนอย่างเขาไม่มีวันได้ไปแตะที่นั่นหรอก!
ถึงต่อให้ไปสอบก็งคงสอบไม่ผ่านแน่นอน!
บุรุษวัยกลางคนยิ้มอ่อนเอื่อยๆ ให้พลางเอ่ย “ไม่น่าจะเข้าใจผิดนะขอรับ เป็นท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นนี่แหละ
นายใหญ่เขียนจดหมายแนะนำชื่อเขาด้วยตัวท่านเอง ให้กู้เสี่ยวซุ่นเข้าเรียนโดยไม่ต้องสอบขอรับ”
กู้ฉังลู่ที่เพิ่งตื่นนอน พอได้ยินคนเอ่ยถึงกู้เสี่ยวซุ่นก็รีบเดินเข้ามาถาม “เสี่ยวซุ่นไปก่อเรื่องไว้อีกแล้วรึ เจ้าเด็กบ้า!เดี๋ยวข้าจะไปสั่งสอนมันเอง!”
กู้ฉังลู่ที่สภาพเพิ่งตื่นนอนแลดูโทรมนัก แต่ปฏิกิริยาของบุรุษจากสำนักบัณฑิตยังคงยิ้มแย้มและสุภาพเช่นเคย “เรื่องเป็นมาเช่นนี้ขอรับ นายใหญ่ของพวกเราขึ้นไปบนเขาแล้วไม่ทันระวังเลยหกล้ม โชคดีที่ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่น
ช่วยไว้ได้ทัน ดังนั้น ก็ตามนี้นะขอรับ อย่างไรขอความกรุณาท่านทั้งสองช่วยนำหนังสือตอบรับเข้าเรียนให้แก่
ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นด้วยนะขอรับ อีกสี่วันจะถึงวันเข้าเรียนขอรับ”
“ข้าแบกภาระสองคนไม่ไหวหรอก!” จู่ๆ กู้ฉังไห่ก็โพล่งขึ้นมา
ส่วนกู้ฉังลู่ยังคงมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
บุรุษจากสำนักหันไปชำเลืองที่กู้ต้าซุ่น จากนั้นเลื่อนมาที่กู้ฉังไห่ จู่ๆ ใบหน้ายิ้มแย้มก็เขาก็หายไป
“หนังสือนี้ถูกเขียนไว้แล้ว ระบุว่าไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียน อีกทั้งพวกเราได้เตรียมตำราและเครื่องแบบไว้แล้ว
โปรดท่านช่วยมอบให้ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่นด้วยขอรับ”
แม้ทั้งบิดาและท่านลุงรองจะไม่เอะใจอะไร แต่กู้ต้าซุ่นสังเกตว่าบุรุษผู้นี้ใช้คำว่า ’ผู้เข้าสอบ’ แต่กลับเรียกกู้เสี่ยวซุ่นว่า ’ท่านชายกู้’
มิหนำซ้ำ ขนาดว่าเขาสอบได้ที่สอง บุรุษจากสำนักเองยังไม่รู้เลยว่านี่เป็นบ้านของเขา
บัดนี้สีหน้าของกู้ต้าซุ่นเริ่มไม่สู้ดีนัก
เขากะว่าจะถามไถ่ให้มากกว่านี้เสียหน่อยว่าทั้งบุรุษจากสำนักและนายท่านที่เอ่ยถึงนั้นเป็นใครมาจากไหน
แต่บุรุษกลับยื่นกล่องสีแดงให้แก่กู้ฉังลู่ จากนั้นก็รีบหันหลังขึ้นรถม้าไป
กู้ฉังลู่ยังตามเหตุการณ์ไม่ทัน “พี่ใหญ่ บุรุษผู้นั้น…เขาบอกว่า…เสี่ยวซุ่นเองก็เข้าเรียนหนังสือได้แล้วรึ”
เวลามื้อเช้า ทั้งเรือนได้รับรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า
“เจ้าไปบนเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน แล้วไปช่วยใครไว้ แล้วไม่เห็นมาบอกคนในเรือนเลย” แม่นางหลิวเอ่ยถามชุดใหญ่
“ข้า…ข้าจะไปรู้ไหมเล่า ช่วยคนเหรอ…คงงั้นมั้ง” ในเมื่อพี่สาวตนไม่ยอมให้ปริปากเรื่องนี้กับใคร เสี่ยวซุ่นจึงต้องมาแบกรับกรรม แต่ใครจะไปรู้เล่าว่าเรื่องราวมันจะเลยเถิดมาถึงขั้นที่จะให้เขาเข้าเรียนหนังสือ เขาทำได้เสียที่ไหนล่ะ
“นี่ ในเมื่อไม่ต้องจ่ายค่าเล่าเรียนแล้ว ก็ให้เสี่ยวซุ่นเขาไปเถิด ดีกว่าปล่อยไปสร้างความเดือดร้อนข้างนอก”
กู้ฉังลู่เอ่ย
“ถ้าเขาไปแล้ว แล้วใครจะรับผิดชอบงานที่ไร่เล่า”
ไม่ต้องเสียค่าเรียนก็จริง แต่ขาดคนงานไปก็เท่ากับว่าพวกเขาต้องเหนื่อยขึ้นน่ะสิ!
กู้ต้าซุ่นหันไปทางผู้เป็นแม่ “ท่านแม่ ตระกูลเรามีคนรู้หนังสือเพิ่มขึ้นมาอีกคนก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ
ถ้าเช่นนั้นข้าจะถอดใจเรื่องเรียน แล้วมาช่วยงานที่เรือนเอง”
“ใครจะไปยอมล่ะ” แม่นางโจวปฏิเสธ บุตรชายตนเกิดมาเพื่อเรียนหนังสือเท่านั้น ไม่ได้ให้มาเป็นพวกหาเช้ากินค่ำเสียหน่อย!
แม่นางหลิวเองเมื่อได้ฟังแล้วก็ไม่พอใจ ลูกชายตนเองดีนักดีหนาจนไม่เห็นหัวลูกคนอื่น แต่ก็ต้องยอมรับว่า
กู้เสี่ยวซุ่นเป็นเด็กที่ใช้ไม่ได้ เมื่อเห็นพวกเขามีท่าทีกีดกัน ก็อดนึกไม่ได้ว่าหากบุตรชายตนกู้เอ้อซุ่นโดนแบบนี้บ้าง
แม่นางหลิวคงสวนกลับไปนานแล้ว
“เพียงแต่ว่า…เสี่ยวซุ่นต้องดัดนิสัยอีกมาก อย่างน้อยก็ให้ทำตัวนิ่งๆ อย่างเอ้อซุ่นก็ยังดี” กู้ต้าซุ่นเอ่ยเสนอ
คำพูดของเขากระแทกใจใครหลายๆ คน นั่นสินะ เด็กเกเรอย่างเสี่ยวซุ่นน่ะหรือจะเรียนหนังสือรอด
นอกจากจะไปปีนเกลียวผู้หลักผู้ใหญ่แล้ว หนำซ้ำอาจพากู้ต้าซุ่นซวยด้วย
“ไม่งั้นก็…ให้เอ้อซุ่นไปแทน” แม่นางหลิวเอ่ยถาม
เอ้อซุ่นเป็นเด็กที่ฉลาดกว่าเสี่ยวซุ่น แถมยังรู้เรื่องกว่าด้วย ถ้าส่งเอ้อซุ่นไป ไม่แน่อาจเรียนไปจนถึงขั้นซิ่วไฉก็เป็นได้!
แต่ที่จริงแล้ว ดูเหมือนว่าแม่นางโจวจะไม่เห็นด้วยเท่าไหร่ ภายนอกเอ้อซุ่นดูเหมือนเป็นเด็กใฝ่เรียนก็จริง
แต่ไม่ว่าต้าซุ่นคอยอธิบายโจทย์ให้เขาฟังมาตั้งกี่หนก็ตาม ก็ดูเหมือนจะไม่เข้าหัวเอ้อซุ่นเลยสักนิด
เอ้อซุ่นเองก็มิใช่เด็กที่เหมาะจะเรียนหนังสือเท่าไหร่นักหรอก เป็นเพียงอคติของของแม่นางหลิวก็เท่านั้นที่เอาแต่คอยฝากความหวังลมๆ แล้งๆ ไว้ที่ตัวลูกชาย
แต่ดูเหมือนว่าพวกผู้ใหญ่จะไม่มีใครค้านอะไร แม่นางโจวเองก็ไม่ได้ว่าอะไรเช่นกัน
ตั้งแต่ที่พูดคุยกันมา ไม่เห็นจะมีใครถามความเห็นจากกู้เสี่ยวซุ่นเลยสักคน
สามวันถัดมา ณ เวลาเช้าตรู่ เซียวลิ่วหลังเปลี่ยนเสื้อเป็นชุดเครื่องแบบ
กู้เจียวเองก็เคยเห็นอาภรณ์เครื่องแบบเช่นนี้มาก่อน ทั้งเฝิงหลิน รวมถึงพวกบัณฑิตที่ออกมาจากสำนัก
แต่ไม่มีใครเทียบได้กับเซียวลิ่วหลังเลยสักนิด ดวงตาคู่นั้นของเขา ช่างราวกับภาพวาด
ใบหน้าราวกับเคลือบหยกไว้ มิอาจมีใครเทียบได้
สักพักกู้เจียวมองเข้าไปที่เท้าของเขา
พบว่าเขาใส่รองเท้าที่นางเคยซื้อให้ จึงคลี่ยิ้มอย่างอดไม่ได้
“พอดีเท้าไหม” กู้เจียวถาม
“อืมอ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบเบาๆ
กู้เจียวคว้าไม้เท้าแล้วยื่นให้เขา จากนั้นทั้งสองเดินออกประตูไป
พอมาถึงปากทางหมู่บ้าน พบว่าเกวียนของหลัวเอ้อซูมาจอดรอไว้อยู่แล้ว วันนี้คนเดินเข้าเมืองไม่มากนัก
นอกจากพวกเขาสองคนแล้ว ยังมีกู้ต้าซุ่นและกู้เอ้อซุ่นที่สวมชุดเครื่องแบบสำนักบัณฑิต
กู้เจียวได้เล่าเรื่องที่กู้เสี่ยวซุ่นไปช่วยคนสำคัญในสำนักบัณฑิตให้เซี่ยวลิ่วหลังได้รับทราบแล้ว
แน่นอนว่าทั้งคู่รู้อยู่เต็มอกว่าควรเป็นกู้เสี่ยวซุ่นต่างหากที่ได้สวมชุดนั้น
แต่อย่างไรก็ตาม พอเห็นว่าเป็นกู้เอ้อซุ่นที่มาอยู่ตรงนี้ พวกเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีพิรุธออกไปแต่อย่างใด
ราวกับคาดเดาได้ว่าพวกตระกูลกู้จะต้องเล่นตุกติกแน่นอน
กู้เจียวเค้นเสียงหัวเราะ
ขณะที่เซียวหลิวหลังกำลังง่วนหยิบของในกระเป๋า เขากลับเห็นว่ากู้เจียวยัดถุงเงินเข้าในไว้ในกระเป๋าอีกแล้ว
ครั้งนี้นับได้ยี่สิบสลึง
“หึ!” กู้เอ้อซุ่นส่งเสียงพลางทำหน้ามองบนใส่พวกเขา
ไม่นานรถเกวียนก็เดินทางมาถึงบริเวณสำนักบัณฑิต
“จอดตรงนี้แหละ พวกเราเดินไปเองได้” กู้ต้าซุ่นเอ่ย
ส่วนเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวนั่งรถต่อไปจนถึงหน้าประตูสำนัก
จากนั้นทั้งสองต่างแยกย้าย เซียวลิ่วหลังเดินเข้าสำนักบัณฑิตไป ส่วนกู้เจียวก็หอบตะกร้าสานมุ่งหน้าไปยังตลาด


## บทที่ 16 ศิษย์ชั้นต่ำ

บทที่ 16 ศิษย์ชั้นต่ำ
ผู้สอบที่เข้าเรียนใหม่จะถูกแบ่งออกเป็นสี่ระดับชั้นตามลำดับคะแนน ได้แก่ ห้องหนึ่งเทียนจื้อ ห้องสองเทียนจื้อ ห้องหนึ่งตี้จื้อ และห้องสองตี้จื้อ
กู้ต้าซุ่นผู้สอบได้ที่สอง จึงได้ไปอยู่ห้องหนึ่งเทียนจื้อโดยปริยาย ส่วนเซียวลิ่วหลังที่สอบได้รองโหล่ก็ได้อยู่
ห้องสองตี้จื้อไป
ส่วนบุคคลกรณีพิเศษอย่างกู้เสี่ยวซุ่นเองก็ต้องถูกจัดให้ไปอยู่ห้องสองตี้จื้อเช่นกัน
เดิมทีกู้ต้าซุ่นนึกว่ากู้เสี่ยวซุ่นที่ได้สิทธิพิเศษเพราะช่วยเหลือคนสำคัญของสำนักไว้ แต่สุดท้ายพอได้เข้ามาจริงๆ
ก็ต้องมาอยู่ห้องโหล่อยู่ดี เห็นทีดูท่าคนที่เขาช่วยเหลือไว้คงจะมิใช่คนใหญ่คนโตอะไรมากนัก
“ห้องสองตี้จื้ออยู่นั่นไง เจ้าเข้าไปสิ” กู้ต้าซุ่นพอเอ่ยกับกู้เอ้อซุ่นเสร็จ ตนเองก็รีบเดินเข้าห้องหนึ่งเทียนจื้อไป
กู้เอ้อซุ่นใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กๆ ว่าตนจะได้เข้าเรียนหนังสืออย่างกู้ต้าซุ่น วันนี้ฝันของเขาเป็นจริงแล้ว
แต่พอต้องมาอยู่ห้องเดียวกับเซียวลิ่วหลัง ก็พลันรู้สึกขุ่นมัวเสียอย่างนั้น แม้ตัวเขาเองจะไม่รู้ว่าต้องมีการแบ่ง
ห้องหนึ่งห้องสองไปเพื่ออะไร แต่ในเมื่อเซียวลิ่วหลังสอบได้รองโหล่ นั่นก็แปลว่าห้องนี้คงไม่ได้มีดีอะไรหรอกจริงไหม
เห็นทีเขาต้องไปตามหานายท่านผู้นั้นที่กู้เสี่ยวซุ่นช่วยเอาไว้ จะได้ให้เขาช่วยได้ย้ายห้อง!
กู้เอ้อซุ่นคิดเองเออเองโดยที่ไม่ได้รู้สึกเอะใจอะไร
เขาเหลือบไปมองนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านข้าง จากนั้นทำท่าจะเข้าไปนั่ง แต่จู่ๆ อาจารย์ที่กำลังบรรยายหน้าชั้นเรียนอยู่กลับโพล่งขึ้น “เจ้าเป็นใคร”
“ข้าคือนักเรียนใหม่ นามกู้เอ้อซุ่นขอรับ”
อาจารย์เมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันเอ่ยถามต่อ “ชื่อของเจ้าไม่อยู่ที่นี่ เราไม่ต้อนรับคนนอก จงออกไปซะ”
กู้เอ้อซุ่นถึงกับหน้าชา
ทุกสายตาในห้องจับจ้องมาที่เขา ใบหน้าของกู้เอ้อซุ่นเริ่มร้อนผ่าว “ข้า…ข้าคือ…”
“เอ แล้วนี่กู้เสี่ยวซุ่นมาถึงแล้วหรือยัง ”จู่ๆ อาจารย์ก็ถามแทรก
ไร้ซึ่งคำตอบจากคนในห้อง เขาจึงเอ่ยถามอีกครั้ง
“กู้เสี่ยวซุ่นมาแล้วหรือยัง”
เหล่านักเรียนเริ่มซุบซิบ
กู้เสี่ยวซุ่น กู้เอ้อซุ่น ฟังดูแล้วยังไงยังไงก็ต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่นอน แต่ไฉนอาจารย์ถึงไม่ถามเขา…
ขณะที่พวกนักเรียนกำลังซุบซิบกันก็เหลือบไปมองกู้เอ้อซุ่นด้วยสายตาฉงนสงสัย
เห็นได้ชัดว่ากู้เอ้อซุ่นตอนนี้หน้าชาขนาดไหน เขาพยายามตามหากู้ต้าซุ่น โดยหวังว่ากู้ต้าซุ่นจะช่วยเขาแก้ปัญหาได้ แต่กลับพบว่าห้องหนึ่งเทียนจื้อได้เริ่มการสอนไปเสียแล้ว
บัดนี้กู้เอ้อซุ่นไร้ทางหนีทีไล่ เขาแทบอยากจะมุดดินหนีออกไปจากที่นี่
พอเลิกชั้นเรียน กู้ต้าซุ่นถูกอาจารย์เรียก
“ท่านอาจารย์เฉิน” กู้ต้าซุ่นคารวะทักทาย
อาจารย์เฉินยืนนึกอยู่สักพัก จากนั้นเอ่ยถาม “เจ้ารู้เรื่องที่น้องชายของเจ้าได้เข้าเรียนที่นี่แล้วใช่ไหม”
กู้ต้าซุ่นตอบ “ทราบแล้วขอรับ ผู้ดูแลจากสำนักบัณฑิตนำหนังสือมาส่งถึงเรือนข้า เอ่อ…มิทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นขอรับ”
อาจารย์เฉินขมวดคิ้ว “คนที่ได้เข้าเรียนคือกู้เสี่ยวซุ่น แต่คนที่มาปรากฏในชั้นเรียนกลับเป็นกู้เอ้อซุ่นน่ะสิ นี่เจ้ารู้เรื่องนี้ใช่ไหม”
กู้ต้าซุ่นสังเกตเห็นสีหน้าของท่านอาจารย์ พลันเอะใจอะไรบางอย่าง จึงรีบตีหน้าซื่อแล้วเอ่ยตอบ “ข้าไม่รู้เรื่องเลยขอรับ พอดีข้าออกมาก่อน สองคนที่ท่านกล่าวถึงเขาเป็นน้องชายข้า เป็นลูกของลุงรองนะขอรับ”
“เอาละ เข้าใจแล้ว เจ้ารีบไปเรียนเถิด”
“ท่านอาจารย์ขอรับ น้องชายข้า เขา…” กู้ต้าซุ่นหันไปหาอาจารย์ด้วยสีหน้ากังวล
เมื่ออาจารย์เห็นดังนั้นจึงรีบโบกมือปัด “ไม่มีอะไรหรอก เป็นเรื่องของตระกูลลุงรองเจ้านี่นา ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก เจ้ารีบไปเข้าเรียนเถอะ ครั้งนี้เจ้าทำคะแนนไว้ดีมาก อาจารย์ใหญ่มองเห็นความสามารถของเจ้านะ”
จากนั้นกู้ต้าซุ่นรีบเดินเข้าชั้นเรียน
ขณะที่กำลังนั่งเรียน เขาเหลือบไปตรงทางเดินนอกห้อง
คิดในใจ เจ้ากู้เอ้อซุ่นขี้กลัวขนาดนั้น คงไม่กล้าพูดจามั่วซั่วให้ใครเข้าฟังหรอกนะ
...
ขณะเดียวกัน ณ ตลาด กู้เจียวมุ่งตรงไปที่แผงร้านค้าประจำของนาง ใครๆ ต่างก็รู้ว่านางจะนำของป่ามาขาย
จึงช่วยกันจับจ้องที่ไว้ให้
วันนี้กู้เจียวนำเห็ดสดจากที่เก็บจากในป่ามาขาย รวมถึงเห็ดหูหนูแดดเดียว
“ของแบบนี้กินได้ด้วยรึ เห็นว่ากันว่ามันมีพิษน่ะ” หญิงเฒ่าที่เป็นแม่ค้าขายมันหวานเดินมาหยิบเห็ดหูหนูแห้งพลางเอ่ย
“ของที่ข้าขายแปลว่ากินได้” กู้เจียวเอ่ย
เห็ดหูหนูสดที่ผ่านการตากแดดจนความชื้นและเชื้อโรคระเหยออกหมด สามารถนำมาประกอบอาหารได้
หญิงเฒ่าเชื่อนาง พลางเอ่ย “ข้าเอามันหวานของข้ามาแลกได้ไหม”
กู้เจียวตอบ “อืม”
เห็ดที่นำมาถูกแลกขายให้แม่ค้ากันเองไปจำนวนครึ่งหนึ่ง ดังนั้นของที่ยังเหลืออยู่มีไว้ขายให้ผู้คนที่ผ่านไปมา
กู้เจียวใช้มือข้างเดียวแบกตะกร้า
ซึ่งเต็มไปด้วยของที่แม่ค้าคนอื่นเอามาแลก มีทั้งมันหวาน ฟักเขียว ฟักทอง และอื่นๆ เต็มไปหมด แต่นางก็ยกถือ
ได้ด้วยมือข้างเดียวอย่างสบายสบาย
พอคนในตลาดเห็นดังนั้นก็พลันทำตาโต และมองนางเดินถือตะกร้าหนักๆ ออกจากตลาดไป
กู้เจียวยังไม่กลับหมู่บ้าน และมุ่งหน้าไปยังตรอกซอยแห่งหนึ่ง
เซวียหนิงเซียงเองก็มาที่ตลาดเช่นกัน
อาการปวดขาของยายนางเริ่มปะทุกำเริบอีกแล้ว นางไม่มีเงินไปโรงหมอ ทำได้ก็แต่มาตามหายาสมุนไพรที่ตลาด
พอได้ยามาแล้ว ขณะที่กำลังเดินทางกลับ ก็เห็นเงาตะคุ่มตะคุ่มของใครบางคนที่คุ้นเคย
นางเพ่งสายตาอีกครั้ง ถึงได้แน่ใจว่าตนมองไม่ผิด จากนั้นทำหน้าฉงน
“นี่นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน แล้วไฉนจึงเดินเข้าไปในที่แบบนั้นด้วย”
นางรู้ว่าในตรอกซอยนั่นเป็นที่อโคจร แหล่งรวมของโรงพนัน หอนางโลม ตลาดมืด…
เซวียหนิงเซียงคิดไม่ตกจริงๆ ว่าเหตุใดนางถึงเข้าไปในนั้น
จะโดนใครเขาหลอกมาหรือเปล่านะ หรือว่า…
เซวียหนิงเซียงขมวดคิ้ว จากนั้นตัดสินใจเดินตามไป
พอเข้าไปก็พบว่ากู้เจียวหายไปแล้ว ฝั่งตรงข้ามนั้นเป็นโรงพนันขนาดใหญ่ ฝั่งซ้ายเป็นหอนางโลม ส่วนฝั่งขวา
ไม่รู้จักว่าคืออะไร แต่มีเสียงกรีดร้องดังออกมาเป็นระยะๆระยะ สักพักก็มีคนเดินออกมาด้วยสภาพฟกช้ำดำเขียว สักพักก็ตามมาด้วยคนในสภาพเลือดตกยางออก จะเดินก็ยังเดินไม่ไหว
เซวียหนิงเซียงรู้สึกตกใจอย่างสุดขีด ครั้นจะหันหลังกลับไป แต่กลับถูกชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งยืนขวางไว้
“เฮ้ย แม่สาวจากที่ใด หน้าตาช่างจิ้มลิ้มนัก!”
“จริงด้วย มาอยู่เล่นกับข้าด้วยกัน มามะ”
ชายสองคนที่ยืนด้านหน้าพยายามยื่นมือมาแต๊ะอั๋ง ส่วนอีกสองคนยืนหัวเราะชอบใจอยู่ด้านหลัง
พวกเขาพยายามรุมล้อมนางจนติดกับ
ครั้นจะกรีดร้องเรียกความช่วยเหลือ แต่กลับถูกมือของคนพวกนั้นปิดปากไว้
ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนพวกนี้ก่อเรื่องแบบนี้ขึ้น พวกมันดูชำนาญนัก คนหนึ่งปิดปากนางไว้ ส่วนอีกสองคนพยายามจับนางไว้ จากนั้นพวกมันก็เริ่มลวนลาม
เซวียหนิงเซียงพยายามเปล่งเสียงแต่ไม่ได้ผล ขยับไปไหนก็ไม่ได้ นางรู้สึกสิ้นหวังเสียจนต้องปล่อยโฮออกมา!
และในตอนนั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของพวกมัน “นี่ หลบไปซะ”
พอพวกอันธพาลได้ยินว่าเป็นเสียงของสตรี พลันคิดในใจ หรือจะมาอีกคนงั้นรึ
พอหันกลับไปมอง ก็พบว่าเป็นสตรีร่างเล็กรูปโฉมอัปลักษณ์ที่ใบหน้ามีปานแดง
แถมยังรูปร่างผอมบางไม่มีน้ำนวลใดๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจสักอย่าง
พวกอันธพาลไม่อยากเสียเวลาเสวนากับนาง หนึ่งในนั้นที่กำลังใช้มืออุดปากเซวียหนิงพลันตะโกนขึ้น
“ไสหัวไปซะ!”
“ข้าบอกว่า หลบไป”
น้ำเสียงของนางแผ่วเบาแฝงไปด้วยความไม่พอใจ สักพัก ไม่รู้ว่าพวกมันเกิดสะกิดใจอะไรเข้า จึงเบนความสนใจไปที่นาง
“ชิ” เสียงจุปากดังขึ้น เขาทำหน้ายิ้มเย้ยอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วเดินมาทางกู้เจียว
จากนั้นง้างมือแล้วปล่อยกำหมัดพุ่งเข้าไปที่กู้เจียว!
เซวียหนิงเซียงเอามือปิดตาเพราะไม่กล้ามอง
กร๊อบกรอบ!
“อ๊าก”
เสียงกระดูกหักและเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังขึ้น ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปตามๆ กัน
กู้เจียวไม่รอช้า คว้าคอเสื้ออันธพาลคนต่อมา แล้วใช้แรงผลักอันธพาลออกไปจนร่างชนกับกำแพงและล้มลง
อันธพาลอีกสองคนที่เหลือเข้ามารุมนาง แต่ไม่ทันไรก็ถูกนางใช้ขาเตะเข้าให้จนล้มลงไปกับพื้น
ชายคนแรกที่ล้มลงกับพื้น พยายามลุกขึ้นแล้วคว้าก้อนอิฐ จากนั้นเล็งเข้าไปตรงด้านหลังศีรษะของกู้เจียว


## บทที่ 17 ระดู

บทที่ 17 ระดู
“กรี๊ด” เซวียหนิงเซียงกรีดร้อง
ทันใดนั้น กู้เจียวหันกลับมาได้ทัน และถีบชายคนนั้นออกไป
เซวียหนิงเซียงอ้าปากค้างมองดูภาพตรงหน้า นี่กู้เจียวจัดการคนพวกนี้ได้หมดเลยด้วยตัวคนเดียวเลยหรือ!
กู้เจียวตบตีกับพวกอันธพาลเสร็จก็หอบตะกร้าเดินออกไป โดยที่ไม่ได้สนใจว่าเซวียหนิงเซียงอยู่ตรงนั้น ราวกับว่านางทำไปเพียงเพราะพวกอันธพาลนั่นกำลังยืนขวางซอยอยู่
เซวียหนิงเซียงที่เพิ่งจะได้สติก็รีบลุกขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ พลันตะโกนเรียก “นี่เจ้า…รอก่อนสิ!”
กู้เจียวยังคงเดินต่อไป
ครั้นเซวียหนิงเซียงจะเดินตามนาง แต่สภาพเสื้อผ้าที่ถูกคนพวกนั้นฉีกขาดรุ่งริ่งหากเดินออกไปตรงนี้มีหวังได้ถูกคนเห็นแน่นอน เซวียหนิงเซียงปล่อยโฮออกมาอย่างอดไม่ได้
กู้เจียวจึงหยุดฝีเท้าลง เกาหัวแกร่กๆ จากนั้นคว้าเสื้อคลุมออกมาจากตะกร้าแล้วโยนให้เซวียหนิงเซียง
เซวียหนิงเซียงทำหน้าตกใจ มองไปที่เสื้อคลุม แล้วเงยหน้ามองกู้เจียว “เจ้า…เจ้าจะไม่หนาวรึ”
“ถ้าไม่ใส่ก็เอาคืนมา” กู้เจียวทำท่ายื่นมือ
“ใส่สิใส่! ข้าใส่!” เซวียหนิงเซียงจึงรีบคว้าเสื้อคลุมขึ้นมาใส่
เสื้อคลุมของกู้เจียวออกจะเล็กไปหน่อย โดยเฉพาะตรงช่วงอกที่รัดแน่นเสียจนหายใจไม่ออก
เซวียหนิงเซียงก้มตัวลง เก็บสมุนไพรที่เพิ่งได้มาที่ทำตกพื้น จากนั้นเอ่ยกับกู้เจียว “เมื่อครู่นี้ ขอบใจเจ้ามากนะ”
นางคาดไม่ถึงว่าตนจะต้องมาเจอกับเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ และยิ่งคาดไม่ถึงด้วยว่ากู้เจียวจะออกโรงช่วยนาง
เซวียหนิงเซียงรู้สึกสับสนไปหมด แต่สิ่งที่นางเอ่ยออกไปนั้นมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆ
และในตอนนี้เองที่เซวียหนิงเซียงมองกู้เจียวเปลี่ยนไป
“เจ้า…เจ้าไม่เป็นบ้าแล้วหรือ” เซวียหนิงเซียงเอ่ยถามอย่างระวัง
กู้เจียวไม่ตอบ
“เอ หรือยังเป็นอยู่…” หากนางสติดีจริง คงไม่มาช่วยขนาดนี้หรอก ก็เมื่อก่อนเคยแกล้งนางไว้ซะขนาดนั้น
“…” ไร้ซึ่งคำตอบจากกู้เจียว
จู่ๆ เซวียหนิงเซียงพลันสังเกตุเห็นที่มือซ้ายของนางมีรอยเลือด เลยร้องอุทาน “เจ้าบาดเจ็บนี่!”
กู้เจียวเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบ “ไม่ใช่เลือดของข้าน่ะ”
แน่นอนว่านางไม่ได้โกหก นั่นไม่ใช่เลือดของนางจริงๆ
สักพักก็เกิดนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบเอาผ้ามาเช็ดรอยเลือดออก
เซวียหนิงเซียงหันไปทางอันธพาลทั้งสี่ที่นอนเจ็บออดๆ แอดๆ บนพื้น ก็ไม่เห็นมีใครมีเลือดออกเลยนี่นา
แล้วรอยเลือดนั่นมันมาจากไหนกัน หรือว่า เมื่อครู่นี้ นางไปทำอะไรมากันแน่นะ
และแล้วนางทั้งสองก็เดินออกมาจากตรอกนั้น
กู้เจียวเงยหน้ามองฟ้า
จู่ๆ เซวียหนิงเซียงก็ยืนมือมาดึงชายเสื้อกู้เจียว พลางเอ่ยด้วยสีหน้าและน้ำเสียงออดอ้อน “ข้า…ข้าขอกลับหมู่บ้านกับเจ้าด้วยได้ไหม”
กู้เจียวขมวดคิ้วลงเล็กน้อยมุ่น
นางยังไม่กลับหมู่บ้านหรอก
เซวียหนิงเซียงนึกในใจ คงไม่แปลกหรอกที่กู้เจียวจะปฏิเสธนาง
เดิมทีเดอมความสัมพันธ์ระหว่างตนกับนางก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว ซ้ำเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้นางก็อุตส่าห์ยื่นมือช่วยเหลือ คงเห็นแก่ที่ตนเป็นเพื่อนร่วมหมู่บ้านกันมานานสินะ เพราะงั้น ก็คงไม่มีเหตุจำเป็นอันใดที่นางจะต้องพานางไปส่งหมู่บ้านหรอก
เมื่อคิดได้ดังนั้น เซวียหนิงเซียงจึงชักมือกลับ
กู้เจียวเอ่ยขึ้น “ข้าต้องไปที่สำนักบัณฑิตก่อนน่ะ”
เซวียหนิงเซียงเมื่อได้ยินก็ทำหน้าดีใจดวงตาเบิกกว้าง “ข้าไปด้วยได้หรือไม่”
กู้เจียวไม่ตอบ
จากนั้นเดินมุ่งหน้าไปยังในเมือง
เซวียหนิงเซียงลองเดินตามนางไปก้าวสองก้าวก่อน เมื่อเห็นว่านางไม่ได้มีท่าทีไล่ เลยเกิดดีใจและเดินตามนางต่อ
เท้าของเซวียหนิงเซียงเคยถูกพับรัดให้เล็กลงมาก่อน จังหวะการเดินของนางจึงช้ากว่าคนเท้าปกติ
แม้กู้เจียวจะทำท่ากุมขมับอยู่หลายหน แต่สุดท้ายก็ยอมรอเซวียหนิงเซียงเดินตามมา
และแล้วทั้งสองเดินมาถึงสำนักบัณฑิต ซึ่งเป็นเวลาเลิกเรียนพอดี
เซียวลิ่วหลังเดินออกมาพร้อมกับถือย่ามหนังสือ พอเห็นกู้เจียวที่ยืนรออยู่ฝั่งตรงข้าม ก็ทำท่าตกใจ
จากนั้นเขาเดินเข้าไปหานางแล้วเอ่ยถาม “วันนี้เจ้ามาแถวนี้รึ”
“อืม” กู้เจียวตอบกำกวม
เซวียหนิงเซียงทำหน้าตะลึงงึงงันเมื่อได้ยินคำตอบ พลางนึกในใจ นี่ตนและนางเดินกันมาจากตลาดจนถึงสำนักบัณฑิต ระยะทางตั้งเจ็ดแปดลี้เชียวนะ นี่ นี่ นี่...นี่น่ะนะหรือแถวนี้ของนาง
ตอนนั้นเองที่เซียวลิ่วหลังสังเกตเห็นเซวียหนิงเซียงที่ยืนอยู่ด้านข้าง
เขาแสดงอาการประหลาดใจอย่างอดไม่ได้ ไม่ว่าจะคิดแล้วคิดอีกยังไงก็คิดไม่ออกว่าสองคนนี้มายืนอยู่ด้วยกันได้อย่างไร แถมเซวียหนิงเซียงยังใส่ชุดของกู้เจียวอีกด้วย
รถวัวของหลัวเอ้อซูจอดรออยู่ตรงหน้าตรอกทางแล้ว พวกเขานัดแนะกันไว้อย่างดีแล้วว่าให้หลัวเอ้อซูมารับกลับตอนเย็นด้วย
ทั้งสามคนขึ้นรถไป โดยกู้เจียวนั่งอยู่ตรงกลาง
เดิมเซวียหนิงเซียนก็เคยชอบพอเซียวลิ่วหลังอยู่ไม่น้อย แต่พอเกิดเรื่องวันนี้ขึ้น ทัศนคติของนางที่มีต่อผู้ชายจึงเปลี่ยนไป แม้แต่จะเอ่ยทักเซียวลิ่วหลังนางก็ไม่ทำ
แน่นอนว่าเซียวลิ่วหลังไม่ได้สนใจท่าทีของเซวียหนิงเซียงอยู่แล้ว กลับสงสัยเสียมากกว่าว่าพวกนางมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร แต่กระนั้น เขาก็ไม่ได้เอ่ยถาม
กู้เจียวยกเสื้อคลุมให้เซวียหนิงเซียงไปแล้ว ส่วนตนนั้นมีแค่เสื้อผ้าบางๆ ติดตัว ตอนเดินยังไม่เท่าไหร่ แต่พอนั่งบนรถเท่านั้น กลับรู้สึกหนาวขึ้นมาเสียอย่างนั้น
เซียวลิ่วหลังก้มลงมองที่เครื่องแบบของตน ลังเลว่าจะให้นางใส่ดีไหม ครั้นจะให้ใส่ แต่ความสัมพันธ์ของเขากับนางไม่ได้ดีขนาดนั้น ครั้นจะไม่ให้ใส่ ประเดี๋ยวนางจะหนาวตายเสียก่อน
และในตอนนั้นเอง เขาเหลือบไปเห็นเซวียหนิงเซียง
กระเถิบเขถิบร่างเข้ามาใกล้กู้เจียวแล้วอิงตัวเข้าใกล้เพื่อใช้อุณหภูมิร่างกายนางสร้างความอบอุ่นให้กู้เจียว
“…” เซียวลิ่วหลังเมื่อเห็นดังนั้น เขาถึงกับพูดไม่ออก
หลังจากที่รถวัวเคลื่อนออกจากตรอกมาซักสักพัก ก็เห็นว่ากู้ต้าซุ่นกำลังยืนรอรถอยู่
เนื่องกู้เอ้อซุ่นถูก ‘ไล่’ ให้กลับเรือนไปตั้งนานแล้ว ดังนั้นจึงมีแค่กู้ต้าซุ่นที่ยืนรอรถคนเดียว
กู้ต้าซุ่นไม่ได้สนใจว่าบนรถนั่นมีเซวียหนิงเซียงนั่งมาด้วย แต่กลับสังเกตท่าทีอันเฉยเมยของทั้งสองที่เหมือนกับตอนเช้า จนเขาเองรู้สึกได้ว่าพวกเขาคงรู้แล้วว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
แต่ไม่ยักกะเห็นพวกเขาเอ่ยอะไรออกมา มองดูกู้เอ้อซุ่นถูกไล่ออกจากห้องหน้าตาเฉย จนเขาเองก็เกือบถูกท่านอาจารย์สงสัยไปด้วย
สรุปแล้ว นี่เป็นแผนของใครกันแน่ จะเป็นเซียวลิ่วหลัง หรือนางสติไม่ดีนั่นกันแน่
ลมอ่อนพัดโชย กู้เจียวเก็บปอยผมที่บังหน้าอยู่ออกไปโดยที่ไม่สนว่าใครจะมาเห็นรอยปานแดงบนใบหน้านาง
ซึ่งต้าซุ่นไม่เคยได้เห็นนางในสภาพนี้มาก่อน
เอ ไม่สิ ที่จริงเขาเคยเห็นแล้ว ตอนนั้น ช่วงเช้าของวันสอบ ที่นางลากเขาให้ลงจากเกวียน สภาพนางก็เช่นนี้ เพียงแต่ตอนนั้นเขากำลังอารมณ์เสียอยู่เลยไม่ได้สังเกต
เหตุใดจู่ๆ นางถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ จู่ๆ นางไม่ได้มานั่งกินข้าวที่เรือนเหมือนแต่ก่อนแล้ว แถมดูเหมือนจะสนิทสนมกับเซียวลิ่วหลังมากขึ้นอีกด้วย
“เจ้าดื่มนี่ก่อนไหม” เซวียหนิงเซียงคว้าถุงน้ำตรงเอวแล้วยื่นให้กู้เจียว
แม้แต่เซวียหนิงเซียงเองที่อดีตไม่ถูกกัน บัดนี้กลับกลายมาเป็นเพื่อนรักกันเฉยเลย
กู้ต้าซุ่นขมวดคิ้วสงสัย
รถเกวียนเคลื่อนมาถึงหมู่บ้านแล้ว กู้ต้าซุ่นกระโดดลงจากรถ
กู้เจียวไม่ได้แย่งลงรถเหมือนแต่ก่อน แต่กลับนั่งอยู่บนนั้นไม่ขยับ พลางเอ่ยเบาๆ “พรุ่งนี้อย่าลืมพาเสี่ยวซุ่นไปเข้าเรียนด้วยล่ะ”
กู้ต้าซุ่นเมื่อได้ยินก็พลันกำหมัดแน่น
...
พอกลับถึงเรือน กู้เจียวรู้สึกว่าวันนี้อากาศเย็นเป็นพิเศษ มื้อเท้าเย็นเฉียบ พอตกกลางคืน ก็พบว่า ระดูมาเยือนแล้ว
คนในชนบทส่วนใหญ่เป็นพวกทุพโภชนาการ บวกกับร่างกายอันแคระแกร็นของนางทำให้เพิ่งจะมีระดูตอนอายุปาเข้าไปสิบสี่ปีแล้ว
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะก่อนหน้านางดื่มน้ำน้อยไปหรือไม่ก็ร่างกายชื้นเกินไป หนำซ้ำวันนี้ตากลมมาตลอดทางกลับ ทำให้นางรู้สึกปวดท้องรุนแรง
ตอนที่นางยังอยู่องค์กร ก็พบเจอกับความเจ็บปวดมานักต่อนัก จะเว้นก็แต่ปวดท้องระดูทุกเดือนนี่แหละที่นางมักจะทนไม่ค่อยไหว
เซวียหนิงเซียงเข้ามาในเรือนเพื่อคืนเสื้อคลุมให้นาง พอเข้ามาก็เห็นว่ากู้เซียวกำลังนั่งตัวงอหน้าซีดอยู่บนเก้าอี้
เลยรีบเข้าไปถาม “เจ้าเป็นอะไรรึ”
“ไม่มีอะไรน่า” กู้เจียวเอ่ยเสียงอ่อน
สตรีแกร่งที่จัดการผู้ชายสี่คนได้อยู่หมัดเมื่อตอนกลางวัน แต่พอมาตอนนี้กลับร่างกายอ่อนแอจนลุกไม่ขึ้น จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ เซวียหนิงเซียงมองไปทางมือของกู้เจียวที่กำลังกุมท้องน้อยอยู่ ก็พลันร้องอ๋อ แล้วเอ่ยถาม “ระดูเจ้ามาแล้วสินะ”
กู้เจียวไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะโต้ตอบ
เซียวลิ่วหลังเมื่อได้ยินเสียงพวกนางก็รีบเดินเข้ามาถาม “เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ”
กู้เจียวไม่ตอบ เซวียหนิงเซียงจึงเอ่ยตอบให้ “นางมีระดู เหมือนจะปวดหนักด้วย ในเรือนเจ้ามีก้อนน้ำตาลแดงไหม ต้มให้นางกินเสียหน่อยดีกว่า”
เซี่ยวลิ่วหลังยืนนิ่งทำหน้างง
เซวียหนิงเซียงคิดว่าทั้งสองคนแต่งงานกันมาครึ่งปีแล้ว และก็น่าจะเข้าเรือนหอกันแล้วเรียบร้อย จึงเอ่ยออกไปอย่างไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ


## บทที่ 18 หน้าแดง

บทที่ 18 หน้าแดง
เซียวลิ่วหลังเดินทำหน้าเลิ่กลั่กออกไป
ในเรือนไม่มีน้ำตาลแดงตุนไว้ จะออกไปซื้อที่ตลาดก็ดึกแล้วร้านค้าปิดหมด จะเหลือก็แต่ต้องไปขอจากเพื่อนบ้าน
เซียวลิ่วหลังไม่เคยขอยืมของจากใครมาก่อน ยิ่งของอย่างน้ำตาลแดงยิ่งแล้วใหญ่
เขายืนอยู่ตรงใต้ชายคาเรือน รับรู้ความร้อนผ่าวที่พวงแก้ม
จากนั้นสูดหายใจลึกก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน
“แม่เฒ่าจาง” เขาไปเคาะประตูเรือนตระกูลจาง
แม่เฒ่าจางเปิดประตูออก จากนั้นยิ้มให้แล้วเอ่ยถาม “ลิ่วหลังเองหรือ ดึกป่านนี้มีธุระอันใดรึ”
“ข้า...จะมาขอน้ำตาลแดงหน่อยน่ะ” เขาพยามปั้นหน้าให้ดูปกติที่สุด
น้ำตาลแดงจัดว่าเป็นของหายากในชนบท คนส่วนใหญ่จะไม่มีติดบ้าน เซียวลิ่วหลังเคยได้ยินมาว่าลูกสะใภ้ของนางเพิ่งคลอดลูก กำลังอยู่ไฟ แม่เฒ่าจางจึงวานให้หลัวเอ้อซูเข้าเมืองไปซื้อน้ำตาลแดงมาให้
“จะเอาไปใช้อะไรล่ะ หรือว่าแม่นางกู้ท้องแล้ว” แม่เฒ่าจางเอ่ยถาม
เซียวลิ่วหลังมีอาการใบหน้าร้อนผ่าวอีกครั้ง “ไม่ ไม่ใช่นะ!”
“อ้อ หรือว่ามีระดูแล้ว แล้วอย่างไรล่ะ ครั้งแรกรึ” แม่เฒ่าจางผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน เห็นท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้ามองปราดเดียวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ก็คิดไม่ถึงว่าลิ่วหลังจะเป็นคนที่เอาใจใส่ขนาดนี้
แม่เฒ่าจางเดินเข้าไปในเรือนแล้วหยิบชามออกมาใส่น้ำตาลแดง จากนั้นยื่นให้เขา พลางเอ่ยแซว “ผู้หญิงมีระดู
ก็ถือเป็นเรื่องดี เพราะแปลว่านางจะมีลูกให้เจ้าได้ยังไงล่ะ!”
เซียวลิ่วหลังนึกไม่ถึงเลยว่าตัวเองผ่านเรื่องเมื่อกี้มาได้อย่างไร
เขานำน้ำตาลแดงที่ต้มเสร็จแล้วไปให้กู้เจียวในห้อง เซวียหนิงเซียงกลับไปแล้ว ส่วนกู้เจียวกำลังนอนขดอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง
เขาพุ่งตรงเขาไปในห้อง จากนั้นวางถ้วยน้ำตาลแดงลงบนโต๊ะ “เจ้าดื่มสิ ไม่พอบอกข้าได้”
พูดจบก็หันกายเดินม้วนตัวออกไป
แม้เขาจะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็หลบไม่พ้นสายตาของกู้เจียวที่สังเกตเห็นว่าใบหูของเขานั้นแดงก่ำแค่ไหน
กู้เจียวหัวเราะหนึ่งที จากนั้นดื่มน้ำตาลแดงในถ้วยจนหมดเกลี้ยง
คาดไม่ถึงเลยว่าน้ำตาลแดงจะออกฤทธิ์ได้ดีขนาดนี้ ร่างกายของนางเริ่มอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สบายตัวขึ้น จากนั้นนางเข้านอนอย่างรวดเร็ว
และในคืนนี้ นางก็ฝันอีกแล้ว
นางฝันว่าวันรุ่งขึ้นนางตื่นสาย เซียวลิ่วหลังออกจากเรือนคนเดียว แล้วเจอกับกู้เสี่ยวซุ่นที่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ทั้งสองเดินทางไปสำนักบัณฑิตด้วยกัน เข้าเรียนชั้นเดียวกัน
กู้เสี่ยวซุ่นเป็นเด็กเถลไถล คาบเรียนช่วงเช้าเขาเผลอหลับไปทั้งคาบ ใครๆ ต่างก็มองเขาไม่ดี พอถึงคราวต้องแบ่งหอพัก ไม่มีใครยอมอยู่กับเขา จะมีก็แต่เซียวลิ่วหลัง
ทั้งสองถูกจัดให้อยู่ในห้องทางทิศตะวันตกที่ไกลที่สุด ซึ่งเป็นห้องที่ไม่ได้รับการบูรณะซ่อมแซมมานานหลายปี
เมื่อทั้งสองเดินเข้าไปในห้อง ฝ้าเพดานก็ทรุดตัวลงมา ทำให้เซียวลิ่วหลังบาดเจ็บสาหัส ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นบาดเจ็บ
เพียงเล็กน้อย
วันต่อมา นางพบว่าตนตื่นสายจริงๆ
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฝันได้บอกเรื่องราวแก่นางแล้ว ทำให้นางสงบจิตสงบใจลงไปได้เยอะ
เซียวลิ่วหลังออกไปเรียนหนังสือแล้ว
รถเกวียนของหลัวเอ้อซูออกตัวไปแล้ว นางจึงต้องเดินเท้าเข้าเมือง มาถึงหน้าสำนักบัณฑิตก็เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี
กู้เสี่ยวซุ่นหลับคาโต๊ะอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว จนกระทั่งเพื่อนนักเรียนที่นั่งอยู่ด้านหน้าเขาใช้พู่กันสะกิดเรียกเขาให้ตื่น “เฮ้ย ถึงเวลากินข้าวแล้ว!”
กู้เสี่ยวซุ่นขยี้ตาแล้วค่อยๆ นั่งตัวตรง “อ๋า ต้องกินข้าวแล้วหรือ”
พวกนักเรียนมองเข้าไปที่ใบหน้าเขาที่มีรอยยับจากการนอนทับหนังสือ จากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา
ทุกคนในชั้นเรียนต่างก็รู้ว่ากู้เสี่ยวซุ่นเป็นเด็กเส้น แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคนทำตัวไม่เอาไหนขนาดนี้
ต่อให้เขาอยู่ในห้องอ่อนที่สุด ก็ไม่เคยพบเจอใครที่มีพฤติกรรมเช่นเขามาก่อน
ทุกคนต่างมองกู้เสี่ยวซุ่นด้วยสายตาไม่ยอมรับ
ไม่นาน อาจารย์จางผู้เป็นอาจารย์ประจำชั้นก็เดินเขามาในห้อง จากนั้นประกาศ
“วันนี้จะมีการแบ่งหอพักเกิดขึ้น สี่คนต่อหนึ่งห้อง พวกเจ้าไปตกลงกันเองว่าจะอยู่กับใคร จากนั้นมารับกุญแจที่อาจารย์นี่นะ”
ห้องสองตี้จื้อมีนักเรียนทั้งหมดยี่สิบหกคน ดังนั้นจะต้องเหลือเศษสองคน
ทุกคนนัดแนะจับกลุ่มกันอย่างรวดเร็ว เพื่อนร่วมโต๊ะของเซียวลิ่วหลังมีเพื่อนที่รู้จักกันมานานอีกสองคน จึงลากเซียวลิ่วหลังเข้ากลุ่มด้วย
ขณะที่กู้เสี่ยวซุ่นเองนั้นไม่ค่อยจะราบรื่นนัก ไม่มีใครยอมอยู่ห้องเดียวกับเขา มีนักเรียนอยู่คนหนึ่งที่เมื่อวานลาเรียนไป ดังนั้นเขาจึงเพิ่งเข้าเรียนพร้อมกับกู้เสี่ยวซุ่นและยังไม่รู้จักใคร
แต่เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจที่จะอยู่ห้องเดียวกันกับกู้เสี่ยวซุ่น พลันเอ่ย “ข้า…ข้าไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับเขา!”
“”หึ! ถ้าอย่างนั้น ข้าอยู่คนเดียวก็ได้!” กู้เสี่ยวซุ่นยืนกอดอกไม่พอใจพลางมองบนใส่
แน่นอนว่าเขาทำเช่นนั้นไม่ได้อยู่แล้ว แล้วนักเรียนอีกคนล่ะ จะให้เขาไปนอนที่ฝาผนังห้องหรืออย่างไร
แต่จู่ๆ เซียวลิ่วหลังกลับเอ่ยขึ้น “ข้าแลกกับเจ้าเอง”
นักเรียนคนนั้นขอบคุณเขาจนนับไม่ถ้วนจนแทบจะเรียกเขาว่าพ่อแล้ว
กู้เสี่ยวซุ่นเบะปาก พลางเอ่ย “พี่เขย ไม่ต้องมาอยู่กับข้าหรอก! ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากนอนห้องเดียวกับท่านนะ
แต่ข้าแค่...”
เซียวลิ่วหลังรับกุญแจมาจากอาจจารย์จาง จากนั้นทำหน้านิ่งแล้วเดินออกไป
กู้เสี่ยวซุ่นตีปากตัวเอง แล้วเดินตามพี่เขยไป
ห้องดีๆ ถูกเอาไปหมดแล้ว จะเหลือก็แต่ห้องที่อยู่ไกลที่สุด ทั้งสองคนแบกข้าวของตัวเองแล้วเดินเข้าไปด้านใน
ขณะที่เดินไปได้ครึ่งทาง จู่ๆ ก็มีบ่าววิ่งเข้ามาหาพวกเขา หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ “พวกท่านคนไหนชื่อ
เซียวลิ่วหลังขอรับ”
เซียวลิ่วหลังหยุดฝีเท้าลงแล้วหันไปตอบ “ข้าเอง”
บ่าวหายใจหอบ จากนั้นเอ่ยต่อ “ผู้ปกครองของท่านมาขอพบ! กำลังยืนรออยู่ด้านนอกเลยขอรับ เห็นว่าเป็นเรื่องด่วน! ให้รีบไปหาเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
เซียวลิ่วเป็นเด็กกำพร้า คนที่อ้างตัวว่าเป็นผู้ปกครองเขาได้…จะมีก็แต่นาง
เซียวลิ่วหลังนิ่งอึ้งไปสักพัก จากนั้นเอ่ยกับกู้เสี่ยวซุ่น “พี่สาวเจ้ามาน่ะ”
“พี่สาวข้ามาที่นี่งั้นรึ” พอเขารู้ว่าเป็นกู้เจียวมาหา ก็พลันเนื้อเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันควัน
“ช้าอยู่ใย รีบไปหานางเร็วเข้า!”
แต่เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็จะถึงห้องแล้ว เอาของไปวางก่อนแล้วค่อยออกไปหานางก็ได้นี่นา
แต่นางบอกว่าเป็นเรื่องด่วน
ทั้งสองเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังหน้าสำนักบัณฑิต ในมือของพวกเขายังคงแบกสัมภาระไว้
ตรงถนนเต็มไปด้วยผู้คนเดินไปมา แม้กู้เจียวจะสวมชุดที่ไม่ได้โดดเด่นมาก แต่เซียวลิ่วหลังมองแวบแรกก็เห็นว่านางยืนรออยู่ตรงไหน
นางยืนรอท่ามกลางอากาศที่หนาวจนแก้มของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง นางขมวดคิ้วอยู่เนืองๆ เนื่องจากไม่ชอบความพลุกพล่าน
“พี่สาว! พี่สาว!” กู้เสี่ยวซุ่นวิ่งเข้าไปหานาง
กู้เจียวชายตามองเขา จากนั้นเบนสายตาไปยังเซียวลิ่วหลัง
เขาเองก็มองมาที่นาง ดวงตาสองคู่เกิดประสานสบกัน เขานิ่งอึ้งไปชั่วครู่ ส่วนกู้เจียวกลับหัวเราะอ่อนๆ ให้
เซียวลิ่วหลังเบือนหน้าหนี จากนั้นเดินเข้าไปหานาง
“ที่เจ้ามาหาข้าถึงนี่ มีเรื่องด่วนอันใดกันรึ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยถาม
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก” กู้เจียวเอ่ยด้วยท่าทีสบายสบาย “ข้าแค่อยากมาชวนกินข้าวน่ะ”
พอเอ่ยจบ ก็เห็นว่าเซียวลิ่วหลังกำลังมองมาทางนี้ด้วยความสงสัย นางทำทีเป็นจัดปกเสื้อให้กู้เสี่ยวซุ่น แล้วเอ่ยด้วยความมั่นใจ “เจ้าเข้าเรียนวันแรก ข้าไม่วางใจน่ะ”
พวกเขาเดินเข้าไปในร้านบะหมี่ชุนหยางที่อยู่ละแวกใกล้ๆ กินบะหมี่หมดไปสามชาม
และด้วยความบังเอิญ ร้านนี้เคยเป็นร้านที่เฝิงหลินพาเขาและกู้เจียวมาทานข้าวด้วยกันมาก่อน
พอนึกถึงตอนนั้น เซียวลิ่วหลังก็เริ่มไม่เจริญอาหาร
กู้เจียวเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถาม “นี่เป็นบะหมี่ของบ้านเกิดเจ้านี่นา ไม่ชอบกินรึ”
“เจ้าทำอร่อยกว่า” จู่ๆ เขาก็โพล่งประโยคนี้ออกมา แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังตกใจ
กู้เจียวเองก็นิ่งอึ้งไปสักพัก แล้วคลี่ยิ้มออกมา พลางเอ่ย “เอาละ เดี๋ยวคืนนี้ข้าทำให้”
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นผู้กินจุเป็นเดิมทุนอยู่แล้ว พอชามแรกหมด กะว่าจะกินต่ออีกชาม แต่ไม่รู้ทำไม
จู่ๆ ก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“นี่ข้ากินอะไรเข้าไป เหตุใดถึงแน่นท้องขนาดนี้”


## บทที่ 19 อัจฉริยะ

บทที่ 19 อัจฉริยะ
พอกินข้าวเสร็จ ทั้งสองกลับเข้าไปในสำนัก ปรากฏว่ามีคนแจ้งว่าห้องพักของพวกเขาเกิดถล่มลงมา
“ถล่มไปตอนไหนรึ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถาม
หนึ่งในนักเรียนเอ่ยตอบ “หลังจากที่พวกเจ้าออกไปไม่นาน ห้องนั้นก็เกิดถล่มลงมา มีหลายคนเห็นว่าพวกเจ้าเดินไปทางห้องนั้น เลยนึกห่วงว่าพวกเจ้าจะติดอยู่ในนั้น”
เดิมทีพวกเขาก็จะไปที่ห้องนั้นแหละ เพียงแต่...
เซียวลิ่วหลังทำหน้าฉงน
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นวิ่งไปดูหน้างาน ก็พบเจอแต่ซากปรักหังพังลงมาจากฝ้าเพดานและกำแพง ส่วนพื้นก็ทะลุลงไป
ลองคิดดูถ้าของพวกนี้ตกใส่บนหัวใครเข้าละก็ กู้เสี่ยวซุ่นเอามือทาบอกอย่างอดไม่ได้ “ยังดีที่พี่สาวข้าชวนข้าออกไปกินข้าว! ไม่งั้นพวกเราได้กลายเป็นศพอยู่ในนี้แน่นอน!”
นอกจากที่โรงหมอเมื่อครั้งก่อนแล้ว พอรวมกับครั้งนี้ ก็นับว่าเป็นครั้งที่สองแล้วที่นางช่วยให้เขาพ้นเรื่องอันตรายมาได้
เซียวลิ่วหลังหันไปทางที่กู้เจียวเดินออกไปด้วยสายตาครุ่นคิด
หอพักของบัณฑิตแต่ไหนแต่ไรมีห้องจำกัด แถมครั้งนี้พวกเขารับนักเรียนมาจำนวนหนึ่งร้อยหนึ่งคน
นับว่าเป็นหนึ่งในครั้งที่เยอะที่สุดตั้งแต่มีการเปิดรับมา ทางสำนักไม่มีหอพักเหลือแล้ว จึงต้องให้ทั้งสองคนเดินทางไปกลับมาเรียน
เนื่องจากค่าหอพักรวมอยู่ในค่าใช้จ่ายทั้งหมด ต่อให้นักเรียนไม่เข้าพัก สำนักก็จะไม่คืนเงินส่วนนี้ให้
แต่เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเนื่องจากไม่ใช่ความผิดของนักเรียน ดังนั้นทางสำนักจึงออกค่าใช้จ่ายการเดินทางให้ทั้งหมด
ผลจะเป็นอย่างไร กู้เสี่ยวซุ่นไม่สนใจอยู่แล้ว เขาไม่ชอบคนของตระกูลกู้ก็จริง แต่ก็ไม่ได้ชอบสำนักบัณฑิตนี้เท่าไหร่หรอก ที่ไหนก็เหมือนๆ กันหมด
“พี่เขยคงดีใจไม่น้อยเลยสิ” ระหว่างทางกลับห้องเรียน กู้เสี่ยวซุ่นแอบกระซิบเอ่ยถามเซียวลิ่วหลัง
“เหตุใดข้าต้องดีใจด้วย” เซียวลิ่วหลังถามย้อน
“ก็พี่เขยจะได้กลับเรือนไปนอนกับพี่สาวข้ายังไงล่ะ!” กู้เสี่ยวซุ่นเป็นคนพูดจาไม่รู้จักกาลเทศะมาแต่ไหนแต่ไร
ปีนี้เขาก็อายุย่างสิบสามแล้ว จะว่าไม่รู้เรื่องก็กระไรอยู่ แต่จะให้บอกว่าเขาเป็นเด็กที่พูดจารู้เรื่องก็ไม่ใช่เสียทีเดียว
ในสายตาของเขา มองว่าคู่สามีภรรยาแต่งงานกันย่อมต้องนอนด้วยกัน ส่วนเรื่องบนเตียงนั้นเขาเองยังไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ ดังนั้นเขาจึงเอ่ยออกมาได้โดยที่ไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไร
เซียวลิ่วหลังจุปากให้ “อย่าพูดจาเหลวไหลน่า”
“อ้่อ” เขาไม่ได้พูดจาเหลวไหลเสียหน่อย ก็ในเมื่อพี่เขยจะได้กลับไปนอนด้วยกันกับพี่สาวของตนแล้วนี่!
ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องเรียน คาบบ่ายเป็นวิชาคำนวณ ซึ่งไม่ได้มีอยู่ในข้อสอบตอนสอบเข้า จะคัดก็แต่คนที่มีความสามารถด้านการเขียนเท่านั้น ดังนั้นราชสำนักจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับวิชานี้ แต่ที่มีวิชานี้เกิดขึ้นนั้นเป็น
ความต้องการของอาจารย์ใหญ่ที่อยากให้ผลิตคนคุณภาพที่รอบรู้ทุกด้านออกมา
ขณะที่เซียวลิ่วหลังกำลังจะหย่อนก้นนั่งลง อาจารย์จางกลับขานเรียกชื่อเขา “อาจารย์ใหญ่เรียกเจ้าให้ไปพบ”
เซียวลิ่วหลังจึงมุ่งหน้าไปทางห้องโถงหลัก
พอมาถึงหน้าประตู ก็พบกู้ต้าซุ่นเดินออกมาจากด้านใน
ใบหน้าของกู้ต้าซุ่นยังคงแขวนความรู้สึกเชิดหน้าชูตาอยู่ พอเขาเห็นว่าเป็นเซียวลิ่วหลัง พลันขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม “เหตุใดพี่เขยถึงมาอยู่ตรงนี้”
เซียวลิ่วหลังไม่สนใจเขา จากนั้นคว้าไม้เท้าแล้วค่อยๆ เดินผ่านเขาไป
กู้ต้าซุ่นเลิกคิ้วสงสัย
หรือว่าเซียวลิ่วหลังจะมาหาอาจารย์ใหญ่ด้วยเหมือนกันรึ
ในวันแรกของการเรียน ท่านอาจารย์เฉินบอกเขาว่าอาจารย์ใหญ่ชื่นชมเขามาก แล้วบอกใบ้กับเขาอย่างเงียบๆ ว่าคณบดีวางแผนที่จะเลือกศิษย์สายตรงจากนักเรียนทั้งหมด และเตือนให้เขาพยายามตั้งใจเรียน
แน่นอนว่าเขาต้องตั้งใจเรียนอยู่แล้ว
คนอย่างเขามีพรสวรรค์ขนาดนี้ ถ้ามีคนที่คอยสามารถชี้ทางให้เขาได้อย่างอาจารย์ใหญ่มาอยู่ข้างๆ ละก็
การคว้าชื่อนักเรียนดีเด่นก็คงไม่ยากไกลเกินเอื้อมหรอก
เมื่อคืนเขาแทบจะไม่ได้นอนเลยเพราะต้องเขียนบทความส่งให้อาจารย์เฉิน พออาจารย์เห็นบทความของเขาก็นำไปส่งให้อาจารย์ใหญ่ได้ดู เลยเรียกเขาไปถามเกี่ยวกับสิ่งที่เขาเขียน ซึ่งเขาเขียนออกมาได้ดีเลยทีเดียว
เห็นได้ชัดว่าอาจารย์พึงพอใจมาก
เขาคิดในใจ เรื่องลูกศิษย์นี่ดูท่าจะแน่นอนแล้ว แต่ที่เขาสงสัยก็คือ เหตุใดเซียวลิ่วหลังถึงมาที่นี่ด้วยล่ะ
หรือจะมาคุยเรื่องหอพักนะ
เขาได้ยินว่าห้องพักของเซียวลิ่วหลังและกู้เสี่ยวซุ่นพังถล่มลงมา หรือจะเป็นเพราะเรื่องนี้ถึงได้มาเข้าพบอาจารย์ใหญ่ เห็นได้ชัดว่าคนอย่างเขาดวงกุดแค่ไหน
พอคิดถึงตรงนี้ กู้ต้าซุ่นก็เค้นเสียงหัวเราะอันเยือกเย็นออกมา จากนั้นเดินเข้าห้องไปอย่างคนภาคภูมิ
ขณะเดียวกันเองที่ห้องโถงใหญ่ อาจารย์ใหญ่กำลังชี้นิ้วไปทางปากู่เหวินที่วางอยู่บนโต๊ะ พลางเอ่ยถาม
“เจ้าเป็นคนเขียนเองรึ”
“ขอรับ” เซียวลิ่วหลังขานตอบ
อาจารย์ใหญ่ค่อยๆ ใช้สายตาอันเฉียบแหลมชำเลืองสำรวจเซียวลิ่วหลัง เด็กหนุ่มที่เพิ่งจะอายุอานามสิบเจ็ดปีเท่านั้น แต่กลับมีรูปลักษณ์สุขุมเยือกเย็น
ไหนจะขาที่พิการ และไม้เท้านั่น ที่ทำให้เด็กหนุ่มผู้นี้ดูโดดเด้งและสง่ากว่านักเรียนคนอื่นๆ
“เหตุใดเจ้าถึงไม่เขียนคำตอบในข้อสองวิชาก่อนหน้า”
คนภายนอกอาจรับรู้แค่เพียงว่าเขาสอบได้ที่รองโหล่ แต่หารู้ไม่ว่าเขาส่งกระดาษคำตอบไปแค่วิชาเดียวจากทั้งหมดสามวิชา
ที่จริงเขาเกือบจะไม่ได้เรียนที่นี่แล้ว แต่เรียงความของเขาเขียนออกมาได้น่าประทับใจมาก
ที่จริงนักเรียนที่ชื่อว่ากู้ต้าซุ่นก็เขียนเรียงความได้ดีเช่นกัน แต่ดีแค่ในระดับนักเรียนเท่านั้น เมื่อเทียบกับของ
เซียวลิ่วหลังแล้วแน่นอนว่าต่างกันลิบลับ
เซียวลิ่วหลังมิได้ตอบคำถามแต่อย่างใด
อาจารย์ใหญ่นึกในใจ ช่างเป็นเด็กหัวรั้นเสียจริงหนอ จากนั้นโบกมือปัดแล้วเอ่ย “เอาละ เจ้าไปเรียนต่อเถิด”
เซียวลิ่วหลังทำท่าคารวะ จากนั้นม้วนตัวเดินออกไป
จู่ๆ มีบุรุษชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากทางหลังม่าน
“ท่านอาจารย์” อาจารย์ใหญ่โค้งคำนับให้บุรษชราผู้นั้น
บุรุษชราคว้ากระดาษปากู่เหวินขึ้นมาอ่าน พลางส่ายหัว “นักเรียนคนนี้ของเจ้า ดูแล้วเป็นเด็กสุดโต่งใช่ย่อยเลย”
ขณะเดียวกัน ตัดภาพไปที่กู้เจียว หลังจากแยกกับเด็กหนุ่มทั้งสองแล้ว นางก็มุ่งหน้าไปที่ตลาด
ตลาดฝั่งตะวันออกกับตลาดฝั่งตะวันตกมีของขายพอๆ กัน แต่ภาพรวมฝั่งตะวันออกจะดูโอ่อ่ากว่า แน่นอนว่าราคาที่นี่ก็แพงกว่าเช่นกัน แต่นางกลับพบว่าตลาดเริ่มวายแล้ว เลยต้องไปซื้อของที่ร้านค้าหรือไม่ก็ตลาดอื่นแทน
กู้เจียวซื้อแป้งขาวมาสองกิโลครึ่ง หมูสามชั้นอีกหนึ่งกิโล จากนั้นเกลืออีกหนึ่งกิโล หมดนี่จ่ายเงินไปหนึ่งร้อยสลึงทองแดงกว่า
จากนั้น นางเดินผ่านร้านขายผ้า พลันนึกถึงวันก่อนที่กำลังเก็บผ้าของเซียวลิ่วหลังอยู่นั้น ก็พบว่าเสื้อทับและเสื้อในของเขาขาดเป็นรู
กู้เจียวเดินเข้าไปในร้านแล้วซื้อใหม่อย่างละชุด จากนั้นก็ขอเศษผ้ามาจากเถ้าแก่ร้านเพื่อเอาไปเย็บปะกับของเก่า
แม้นางจะไม่เคยซ่อมเสื้อมาก่อน แต่นางเคยเย็บปิดแผลหัวใจ คิดเสียซะว่าเนื้อผ้าก็เหมือนกับเนื้อหนังคนนั่นแหละ!
กู้เจียวนำของที่ได้มายัดใส่ตะกร้าพร้อมเดินทางกลับหมู่บ้าน ขณะที่นางกำลังเดินออกจากร้านนั้น
ก็พบว่ามีนายทหารกระจายอยู่เต็มไปหมด
เหล่าผู้คนต่างพากันซุบซิบ
“เกิดเรื่องอันใดอะไรขึ้นน่ะ”
“ได้ยินว่ามีคนป่วยเป็นโรคเรื้อนหนีออกมาน่ะสิ พวกนายทหารกำลังตามหากันให้วุ่นเชียว!”
“ไอ้่หยา โรคเรื้อนงั้นหรือ แย่เลยสิ”
“ใช่ไหมล่ะ ช่วงนี้สงสัยคงต้องงดออกจากเรือนไปก่อน หากเจอกับตัวแล้วละก็! มีหวังได้แพร่เชื้อจนป่วยหนักไปตามๆ กันแน่นอน!”
ในสมัยก่อน ยังไม่มียารักษาโรคเรื้อน หากถูกเชื้อจะต้องถูกส่งไปที่บนเขาเรื้อนเพื่อรอวันตายเท่านั้น
กู้เจียวจู่ๆ พลันนึกถึงพี่ชายของเซียวลิ่วหลังที่ด่วนจากไปด้วยโรคเรื้อน
พวกนายทหารพอเดินตรวจที่ถนนเส้นนี้เสร็จก็มุ่งหน้าไปถนนเส้นถัดไป
กู้เจียวกลับมาถึงเรือนเรียบร้อย
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ นางไม่คิดเอามาใส่ใจ จากนั้นก็เข้าครัวขะมักเขม้นทำบะหมี่หยางชุน
ขณะที่นางกำลังนวดแป้งอยู่นั้น ด้านนอกจู่ๆ ก็เกิดเสียงดังปัง ราวกับมีสิ่งใดชนเข้ากับประตูเรือน
กู้เจียวหยิบไม้นวดแป้งแล้วเดินออกไปดู ก็พบหญิงชรานอนสลบอยู่หน้าประตูเรือน


## บทที่ 20 ตัดสินใจ

บทที่ 20 ตัดสินใจ
หญิงชราที่มาล้มอยู่หน้าเรือนสภาพเนื้อตัวแลดูสกปรกซกมก ผมเผ้าเพ่ายุ่งเหยิงจนบดบังใบหน้า สวมชุดผ้าบางๆ
แวบแรกกู้เจียวเข้าใจว่าคงเป็นคนของหมู่บ้านนี้ที่เพิ่งกลับมาจากไร่นา แต่ไฉนถึงได้มาล้มลงที่หน้าบ้านของนางกันได้ล่ะ
เสียงดังเมื่อครู่ คือเสียงของศีรษะที่กระแทกเข้ากับบานประตู กู้เจียวสังเกตที่หน้าผากของหญิงชรา มีรอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
กู้เจียวใช่ว่าไม่เคยพบเจอกับเรื่องหัวกระแทกต่างๆ แต่บอกตรงๆ ว่าถ้าเอาหัวไปกระแทกเองแล้วก็นางยังไม่เคย
ดูเหมือนหญิงชราจะเป็นลมหมดสติไป
กู้เจียวย่อตัวลงเพื่อจะดูว่าหญิงชราเป็นคนของบ้านไหน จะได้พาส่งกลับบ้านถูก แต่พอหลังจากช่วยพลิกตัวร่าง
หญิงชราให้อยู่ในท่านอนราบ กลับพบว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เรือนร่างของหญิงชราเต็มไปด้วยรอยแผลสีอ่อนสีเข้มสลับไปมา ซ้ำยังมีรอยแดงเหลือบๆ บนใบหน้าไปจนถึง
หลังมือทั้งสองข้าง
กู้เจียวเลิกคิ้วขึ้น อย่าบอกนะว่านี่เป็น...
“พี่สาว! พวกเราถึงเรือนแล้ว!”
ในตอนนั้นเอง กู้เสี่ยวซุ่นที่สะพายย่ามหนังสือเก่าๆ กำลังพุ่งตัวเข้าไปหานาง
กู้เจียวพลันหันไปทางเขา จากนั้นตะโกนห้าม “อย่าเข้ามา!”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่เคยได้ยินพี่สาวของตนใช้น้ำเสียงเช่นนี้เอ่ยกับเขามาก่อน จึงเกิดอาการชะงักงัน
“ท่านพี่...” กู้เสี่ยวซุ่นยังคงก้าวเท้าเข้ามาสองก้าว
“ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามา!” น้ำเสียงกู้เจียวดุดันและเย็นชากว่าเดิม
ครั้งนี้กู้เสี่ยวซุ่นถึงได้ยอมหยุดฝีเท้าของตน ซึ่งห่างออกไปจากกู้เจียวเพียงแค่สิบก้าวกว่าเท่านั้น
เขามองไปทางกู้เจียว และพลันสังเกตหญิงชราที่นอนอยู่ตรงหน้ากู้เจียว
สัญชาติญาณของเขาบอกได้ว่า ที่นางไม่ให้เขาเข้าใกล้เป็นเพราะหญิงชราคนนั้นแน่ๆ
“เขาคือใครรึ”
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เจ้ากลับไปที่เรือนกู้ก่อนเถิด”
เดินทีนางตั้งใจจะกินข้าวเย็นกับกู้เสี่ยวซุ่น แต่พอมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นซึ่งกระทบต่อความปลอดภัยของทุกคน แน่นอนว่านางไม่อยากให้กู้เสี่ยวซุ่นต้องเดือดร้อนไปด้วย
กู้เสี่ยวซุ่นทำท่าไม่พอใจ แต่ทำอย่างไรได้ละ ในเมื่อพี่สาวตนพูดเช่นนี้แล้ว เขาจึงต้องทำตาม
“ถ้าเช่นนั้น พี่เขย ข้าขอตัวก่อนล่ะ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยกับพี่เขย
เซียวลิ่วหลังก็กลับมาแล้วรึ กู้เจียวทำหน้าตกใจ
ไม่เพียงแต่เซียวลิ่วหลังเท่านั้น ครั้งนี้เฝิงหลินก็ตามมาด้วย
เนื่องด้วยเฝิงหลินช่วยเพื่อนร่วมโต๊ะทำการบ้าน เพื่อนร่วมโต๊ะคนนั้นจึงมอบตะกร้าส้มโอให้เป็นการขอบคุณ
จากนั้นเฝิงหลินแบ่งให้เซียวลิ่วหลัง ครั้นเกรงว่าเซียวลิ่วหลังคนเดียวแบกส้มโอกลับมาไม่ไหวก็เลยช่วยเขา
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นนั้นเอาแต่คอยแกล้งเซียวลิ่วหลัง เฝิงหลินเลยรู้สึกไม่ไว้ใจที่เซียวลิ่วหลังต้องกลับกับเขา
เลยถือโอกาสขอติดมาด้วย
ส่วนตอนนี้ ทั้งเซียวลิ่วหลังและเฝิงหลินต่างเห็นร่างของหญิงชราที่นอนอยู่บนพื้นแล้ว
“พวกเจ้าเองก็อย่าเพิ่งเข้ามา” กู้เจียวย้ำอีกครั้ง
เฝิงหลินขมวดคิ้วสงสัย “ตายแล้วหรือยัง หรือว่าเจ้าเป็นคนทำ”
“เฮ้ย! พูดจาซี้ซั้วอะไรของเจ้า!” กู้เสี่ยวซุ่นเหม็นขี้หน้าเฝิงหลินที่คอยเอาแต่ถากถางพี่สาวของตน
เฝิงหลินย้อนถาม “ข้าพูดอะไรผิดงั้นหรือ ต้องเกิดเรื่องกับหญิงชราคนนั้นแน่นอน ไม่เช่นนั้น เหตุใดถึงไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปล่ะ”
เซียวลิ่วหลังทำหน้านิ่งแล้วก้าวเท้าเดินต่อ
“เจ้า....อย่าเข้ามา” กู้เจียวเอ่ย
แต่เซียวลิ่วหลังกลับไม่ฟัง
เขาเห็นตั้งแต่กะแวบแรกแล้วว่ามีบางอย่างผิดแปลก พอเดินเข้าไปใกล้อีกนิด ถึงได้เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า
และทลายความสงสัยในใจ
เฝิงหลินเองก็เดินตามเขาไป
“ เฮ้ย! พวกเจ้าเดินเข้าไปกันหมดเลยเหรอ! พี่สาว คือข้า...ข้า...” กู้เสี่ยวซุ่นเกิดร้อนใจ
เฝิงหลินหยุดยืนที่ด้านข้างเซียวลิ่วหลัง เขาสังเกตเห็นรอยแดงบนใบหน้าของหญิงชรา ลางสังหรณ์ชักไม่ค่อยดี “ท่านพี่เซียว หรือว่าจะเป็น...”
“โรคเรื้อนสินะ” เซียวลิ่วหลังเลิกคิ้วเอ่ย
เฝิงหลินเนื้อตัวเริ่มสั่น เข่าเริ่มทรุด!
“น่ะ น่ะ นี่ นี่ นี่ นี่มัน...หญิงชราคนนี้เป็นโรคเรื้อน...” เฝิงหลินตกใจจนพูดติดอ่าง
ใครๆ ต่างก็รู้ว่านี่เป็นโรคที่ร้ายแรงที่สุดที่ระบาดอยู่ในตอนนี้ และหากมีหนึ่งคนในหมู่บ้านเกิดเป็นขึ้นมา ก็จะลามไปทั้งหมู่บ้าน ซ้ำร้ายโรคนี้ยังไม่มีวิธีรักษา หากเป็นแล้วต้องนอนรอวันตายอย่างเดียว
ในยุคก่อนเคยเกิดเหตุการณ์ที่ว่ามีคนเป็นโรคนี้ขึ้นมาแต่กลับไม่มีคนให้ความสำคัญ ผลลัพธ์คือเกิดโศกนาฏกรรมคนล้มตายเป็นหมื่นๆ คน
พอมาถึงยุคนี้ ฮ่องเต้จึงได้สั่งให้สร้างภูเขาโรคเรื้อนไวเพื่อรองรับคนที่ติดเชื้อเพื่อได้รับการดูแลที่นั่น
“เจ้าถูกตัวนางแล้วใช่ไหม” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถามอย่างใจเย็น
กู้เจียวพยักหน้าให้เขา
นางแค่แตะนิดเดียวเท่านั้น อีกทั้งเนื้อตัวนางไม่ได้มีรอยบาดแผลใดๆ ที่เปิดทางให้เชื้อโรคเข้าไปได้
ดังนั้นโอกาสที่จะติดเชื้อนั้นค่อนข้างต่ำ
แต่คนอื่นอาจไม่ได้มองเช่นนั้น
หากใครล่วงรู้ว่านางสัมผัสกับคนป่วยโรคเรื้อนแล้วละก็ คงต้องลากนางไปส่งที่เขาโรคเรื้อนพร้อมกับหญิงชราคนนี้แน่นอน
ที่แบบนั้นหากขึ้นไปแล้วมิอาจลงมาได้อีก
เฝิงหลินลากเซียวลิ่วหลังให้ออกห่างไปสิบกว่าก้าว พลันเอ่ยอย่างตระหนก “เจ้าได้ยินที่นางพูดแล้วใช่ไหม
นางสัมผัสตัวกับคนที่เป็นโรคเรื้อนแล้ว เจ้าต้องรีบพานางออกไปนะ! มีหวังได่แพร่เชื้อกันทั้งหมู่บ้านแน่!”
เซียวลิ่วหลังเลิกคิ้วขึ้น
เฝิงหลินกระทืบเท้าเอ่ย “ไอ้หยา ท่านพี่เซียว ยังลังเลอะไรอยู่อีก เจ้าเองก็อยากจะกำจัดนางอยู่แล้วมิใช่หรือ
นี่ไง นางสัมผัสกับคนป่วยโรคเรื้อนแล้ว นางต้องติดเชื้อมาแล้วแน่นอน ตามกฎราชสำนักอย่างไรเสียก็ต้องส่งนางไปที่
เขาโรคเรื้อน นี่แหละโอกาสอันดีที่เจ้าจะได้กำจัดนางไปให้พ้นๆ น่ะ!”
เซียวลิ่วหลังเป็นผู้มีการศึกษา แน่นอนว่าเขาไม่ทำเรื่องอย่างทิ้งลูกทิ้งเมียได้ลงคอหรอก เพราะนั่นถือเป็น
การทำลายชื่อเสียงอันดีงามของเขา เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าราวกับเป็นโชคสองชั้น นอกจากจะรักษาชื่อเสียงไว้ได้แล้ว
ยังขจัดนางออกไปได้ด้วย!
“จะไม่มีใครไปที่เขานั่น” เซียวลิ่วหลังเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ
เฝิงหลินทำหน้าตะลึงงึงงัน
เซียวลิ่วหลังค่อยๆ ใช้ไม้เท้าพยุงตัวเองเข้าไปใกล้ๆ นาง พลางเอ่ย “ไปเอาผ้าแห้งมาที”
กู้เจียวไม่เอ่ยถามสักคำ รีบเข้าไปหยิบผ้าแห้งสะอาดมาในทันใด
เซียวลิ่วหลังคว้าผ้านั้นมา จากนั้นย่อตัวลงข้างๆ ร่างของหญิงชรา
กู้เจียวรู้แล้วว่าเขาจะทำอะไร จึงรีบเอ่ย “ข้าทำเอง”
“ไม่ต้องหรอก” เซียวหลิวหลังเอาผ้าพันเข้าไปที่ใบหน้าหญิงชรา ปิดปากและจมูกไว้ “แบกนางเข้าไปด้านใน”
“ได้” กู้เจียวเอ่ยตอบ
“นี่! ท่านพี่เซียว!” เฝิงหลินพยายามตะโกนห้ามเขา
กู้เสี่ยวซุ่นเมื่อได้ยินดังนั้นก็พอจะเข้าใจสถานการณ์อยู่บ้าง หญิงชราผู้เป็นโรคเรื้อนจู่ๆ มาจากไหนก็ไม่รู้
พี่สาวตนเห็นดังนั้นจึงไม่ยอมปล่อยให้เขาเข้าใกล้เพราะกลัวเขาจะติดเชื้อไปด้วย
นี่นางเห็นเขาเป็นคนขี้ขลาดตาขาวขนาดนั้นเชียวรึ
กู้เสี่ยวซุ่นพอคิดได้ดังนั้นก็รีบเข้าไปช่วยพี่สาวและพี่เขยแบกร่างหญิงชราเข้าเรือน
เฝิงหลินได้แต่ย่ำเท้าอย่างร้อนรน
บ้าไปแล้ว!
พวกเขาบ้าไปแล้ว!
แต่สุดท้ายเขาก็ยอมกัดฟันเดินตามเข้าไปในเรือน!


## บทที่ 21 รักษา

บทที่ 21 รักษา
พวกเขาวางร่างหญิงชราไว้บนเสื่อฟางที่อยู่ตรงลานหลังเรือน
ยังดีที่พื้นที่เรือนของพวกเขามีขนาดใหญ่พอตัว ไม่เช่นนั้นคงไม่สามารถรักษาระยะห่างกับคนป่วยได้
“ทำเช่นไรต่อล่ะต่อทีนี้” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยถาม
“ก่อนอื่นต้องล้างมือก่อน” กู้เจียวเอ่ย
พวกเขาล้างมือโดยใช้สบู่ถูจนสะอาดดี
จากนั้นเซียวลิ่วหลังเข้าไปในห้องของตนแล้วร่างแนวทางรักษาออกมา
กู้เจียวที่ยืนอยู่ด้านหลังเอ่ยถาม “อะไรรึ”
แม้ว่ากู้เจียวยังรับรู้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่กู้เจียวร่างเดิมนั้นเป็นคนไม่รู้หนังสือ ดังนั้นนางจึงไม่รู้
ตัวอักษรบนนั้นเลยสักตัว
“ตำรับยาน่ะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
“ตัวนี้อ่านว่าอะไร” กู้ เจียวชี้นิ้วไปที่อักษรตัวแรกบนกระดาษ
“เปลือกน่ะ” เซียวลิ่วหลังอ่านให้นางฟัง “เปลือกเก๋ากี้”
“แล้วคำนี้ล่ะ” กู้เจียวถามต่อ
“โสม ใบตำแย กระทือ...” เซียวลิ่วหลังค่อยๆ อ่านไล่ไปทีละคำให้กู้เจียวฟัง
สายตาของนางจดจ่ออย่างตั้งใจ แม้จะไม่ค่อยถูกเวลานัก แต่เซียวลิ่วหลังก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย
“เจ้ารู้ตำรับยาพวกนี้ได้อย่างไร” กู้เจียวเอ่ยถามอย่างสงสัย
เซียวลิ่วหลังนิ่งไปสักพักแล้วเอ่ยตอบ “พี่ชายข้าเคยเป็นโรคเรื้อน จากนั้นก็มีหมอพเนจรคนหนึ่งจ่ายยาให้
บอกว่าเป็นตำรับยาที่สืบทอดกันมารุ่นสู่รุ่น ข้าเห็นกับตาตัวเองว่าพอเขาทานยานั่นก็เริ่มมีอาการดีขึ้น”
ร่างเดิมของกู้เจียวนั้นเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเหมือนกันโดยบังเอิญ เนื่องด้วยตอนนั้นนางยังเป็นคนบ้าอยู่
จึงไม่เข้าใจว่าโรคเรื้อนคืออะไร เลยไม่ได้เก็บมาใส่ใจ และไม่ได้บอกให้คนอื่นได้ล่วงรู้
แต่เรื่องนี้เฝิงหลินรู้อยู่แล้ว และเพราะเรื่องนี้เองที่ทำให้เขาถูกคนในบ้านเกิดรังเกียจเดียดฉันท์
จึงจำต้องพลัดถิ่นฐิ่นเข้ามาเรียนหนังสือที่เมืองชิงเฉวียนแห่งนี้
ระหว่างเดินทางพวกเขาได้พบกันโดยบังเอิญ เขากับเฝิงหลินนั้นเคยเป็นเพื่อนบ้านกันมาก่อน เพียงแต่เฝิงหลิน
ย้ายออกไปก่อน เลยไม่ได้เจอกันนานหลายปีจนแทบจะจำหน้าไม่ได้ หากไม่ได้ถามไถ่ชื่อและภูมิลำเนาละก็คงไม่รู้ว่าใครเป็นใคร
“ในเมื่อดีขึ้นแล้ว เหตุใดสุดท้ายเขาถึงตายล่ะ” กู้เจียวเอ่ยถาม
เซียวลิ่วหลังย่นคิ้ว “ก็เพราะเรื่องราวถูกแพร่สะพัดไปถึงหูของพวกนายทหาร จนเขาถูกจับไปอยู่ที่เขาโรคเรื้อน
เลยป่วยแล้วล้มตายที่นั่นยังไงล่ะ”
ที่แท้เรื่องราวเป็นแบบนี้นี่เอง
เซียวลิ่วหลังเอ่ย “อาการของนางถือว่ายังไม่หนักมาก พอๆ กับพี่ชายของข้าในตอนนั้น หากดูแลดีๆ ก็อาจรักษาให้หายได้”
กู้เจียวเข้าใจในตำรับยาแล้ว แต่ด้วยความที่ยานั่นออกฤทธิ์ค่อนข้างเบา ทำได้แค่ไม่ให้เชื้อลุกลามเท่านั้น
คงเป็นเรื่องยากหากจะรักษาให้หายขาด
เจียวเหนียงไม่เอ่ยอะไรต่อ
เฝิงหลินหยิบกระดาษตำรับยามาพลันเอ่ย “ข้าจะไปหายามาให้!”
“อย่าลืมว่าต้องไปร้านโอสถหลายๆ ที่ล่ะ” เซียวลิ่วหลังกำชับ
เฝิงหลินครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็ทำท่านึกขึ้นได้ พลางเอ่ย “ข้าเข้าใจแล้วน่า!”
ตำรับยานี้ต้องไม่ให้คนจ่ายยาดูออกว่าเป็นยาสำหรับรักษาโรคเรื้อน ไม่อย่างนั้นความแตกแน่นอน
“ข้าไปด้วย!” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ย
“เจ้าจะไปทำไม” เฝิงหลินไม่อยากไปกับเขา
กู้เสี่ยวซุ่นทำหน้าจับพิรุธ พลางเอ่ย “ข้ากลัวว่าเจ้าจะไปแจ้งนายทหารน่ะสิ!”
กู้เสี่ยวซุ่นจำได้ว่าเจ้าบ้านี่วางอุบายจะจับพี่สาวตนส่งเขาโรคเรื้อน หึ คิดหรือว่าเขาไม่ได้ยินน่ะ!
เฝิงหลินกลอกตามองบนใส่
ก็ถ้าเซียวลิ่วหลังไม่ได้แตะตัวหญิงชรานั่น เขาก็คงทำตามแผนที่วางไว้ แต่เซียวลิ่วหลังดันแตะตัวเข้าให้แล้ว
จะกลายเป็นว่าเขาลากสหายของตนไปซวยด้วยน่ะสิ
แต่ดูเหมือนกู้เสี่ยวซุ่นมีท่าทีตั้งใจจะตามตนไปร้านยาจริงๆ เลยจำต้องพาเขาไปด้วย
พวกเขาเลือกเดินเท้ากันไปแทนการนั่งรถเกวียนเพื่อหลีกหนีผู้คน ทั้งสองคนใช้เวลาไปซื้อโอสถอยู่ประมาณ
หนึ่งชั่วยาม จากนั้นก็เดินทางกลับพร้อมกับยาและขวดยาที่ได้มา
กู้เจียวนำยาเข้าไปในครัวแล้วจัดแจงเคี่ยวตุ๋นในหม้อ
ระหว่างรอต้ม กู้เจียวเอ่ยถามเซียวลิ่วหลัง “พวกเจ้ากลับมาได้อย่างไร ข้าได้ยินมาว่ากู้ต้าซุ่นไปอยู่ที่หอพักแล้ว”
เซียวลิ่วหลังจึงเล่าเรื่องที่ห้องถล่มให้นางฟัง
กู้เจียวคิดในใจ กะแล้วเชียว แต่ก็พยายามแสดงสีหน้าตกใจ “ดีแล้วที่พวกเจ้าไม่เป็นอะไร”
เซียวลิ่วหลังพยายามสังเกตท่าทีของนาง
ลานหลังเรือนเริ่มมีลมหนาวโชย กู้เจียวจึงนำข้าวเปลือกออกมา จากนั้นนำเตียงไม่ไผ่ออกมา
แล้วปูด้วยฝ้าย จนได้มาเป็นที่นอน
“พวกเจ้าออกไปก่อน เดี๋ยวข้าป้อนยานางเอง” กู้เจียวเอ่ย
“ท่านพี่ต้องระวังให้มากนะ” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยด้วยความกังวล
“วางใจเถอะน่า ข้าระวังตัวอยู่แล้ว” หลังจากที่กู้เจียวต้อนพวกเขาออกไป กู้เจียวก็แอบหยิบกล่องยาที่ซ่อนไว้ขึ้นมา
เซียวลิ่วหลังพูดถูก นี่เป็นอาการป่วยระยะเริ่มต้น เรื้อนที่ปะทุบนผิวเป็นเพียงแค่รอยเล็กๆ เท่านั้น ยังไม่ลามขนาดว่าเกิดเป็นรอยแผลเหวอะ มีโอกาสน้อยในการแพร่กระจายเชื้อ หากรักษาให้ถูกวิธีก็สามารถหายเป็นปกติได้โดยที่ไม่มีอาการตามมาทีหลัง
ส่วนที่นางล้มลงไปมิได้เกิดจากโรคเรื้อน แต่เป็นเพราะร่างกายอ่อนแรง ซ้ำเสื้อผ้ารองเท้าของนางยังขาดวิ่น
อีกด้วย...
กู้เจียวพลันนึกถึงพวกทหารที่เจอตอนกลางวัน หรือว่า...คนที่พวกเขาตามหาอยู่ก็คือหญิงชราผู้นี้
พอหญิงชราค่อยๆ ได้สติแล้ว กู้เจียวก็คว้ายาปฏิชีวินะและยาต้านวัณโรคจากกล่องยาออกมาแล้วป้อนนาง
รวมถึงยาสูตรพิเศษที่คิดค้นขึ้นในห้องปฏิบัติการด้วย
ส่วนยาต้มนั่น กู้เจียวเองก็ให้หญิงชราดื่มแล้ว แต่ดูเหมือนนางจะไม่ชอบรถขมของยาเสียเท่าไหร่
พอดื่มเข้าไปก็ทำหน้ายี้แล้วบ้วนออกมา
“ท่านเป็นคนที่ใดรึ” กู้เจียวเอ่ยถามลองเชิง เผื่อว่าจะได้ส่งนางกลับถูก
หญิงชราเหลือบไปมองกู้เจียวสักพัก แล้วจู่ๆ ก็ผล็อยหลับไป
“...”
กู้เจียวเก็บของเสร็จก็รีบพุ่งตัวไปล้างมือให้เรียบร้อย
“ท่านพี่!” กู้เสี่ยวซุ่นที่ยืนรออยู่ตลอดก็ปรากฏตัว “เหตุใดถึงได้ใช้เวลานานขนาดนั้น”
“คนชราดื่มยาต้องใช้เวลาน่ะ ข้าเลยให้เขาดื่มเยอะๆ หน่อย” กู้เจียวเอ่ยตอบ
“เอ่อ” กู้เสี่ยวซุ่นสำรวจร่างกายผู้เป็นพี่ จากนั้นเอ่ยถาม “นางจะหายจริงๆ หรือ ข้าได้ยินมาว่าโรคนี้รักษาไม่หาย”
กู้เจียวยิ้มอ่อนให้ พลางเอ่ย “รักษาได้สิ วางใจเถอะน่า”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่ยักกะเคยได้ยินมาก่อนว่าโรคเรื้อนสามารถรักษาให้หายได้ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขาถึงรู้สึกเชื่อมั่นในพี่สาวของตนขนาดนี้
ในเมื่อนางบอกว่ารักษาได้ ก็ต้องได้สิ!
ฟ้ามืดแล้ว ถึงเวลาที่กู้เสี่ยวซุ่นและเฝิงหลินต้องแยกย้ายกลับเรือน
ก่อนจะออกไป เฝิงหลินแอบกระซิบกับเซียวลิ่วหลัง “ท่านพี่เซียว ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนรักความยุติธรรม
มิอาจทนเห็นคนลำบากแล้วไม่ยื่นมือช่วย แต่ข้าขอเตือนเจ้านะ โรคนี้น่ะรักษาไม่หายหรอก เจ้ารีบพานางออกไปในก่อนที่พวกชาวบ้านจะมารู้เรื่องเข้าดีกว่า”
เขาไม่มีสิทธิ์ไปชี้แจงว่าสิ่งที่เซียวลิ่วหลังทำนั้นผิด ก็เพราะว่าเซียวลิ่วหลังเป็นคนแบบนี้ ตอนนั้นเขาถึงได้รอดจากเหตุการณ์ไฟไหม้ตรงที่พักม้า
สมกับเป็นท่านพี่เซียววีรบุรุษผู้กล้าหาญ
“ไม่พอนะ เจ้าต้องระวังนางไว้ให้ดีๆ ล่ะ นางน่ะสัมผัสกับคนป่วยมาแล้ว หาก...”
“นางเป็นคนมีชื่อแซ่นะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยแทรก
เฝิงหลินชะงักไปสักพัก พลันทำหน้างุนงงแกมไม่พอใจใส่คนตรงหน้า
หากว่ากันตามจริงแล้ว เซียวลิ่วหลังนับว่าเป็นคนที่มีกำแพงในใจสูง แม้ว่ากับคนที่รู้จักกันมานานเขาก็ไม่อนุญาตให้ใครเข้าถึงเขาได้ หากวันนั้นไม่ได้เขาช่วยชีวิตไว้ละก็ เฝิงหลินอาจมองเขาเป็นแค่ชายหนุ่มหยิ่งยโสคนหนึ่ง
พักหลังนี้เขาเริ่มจับทางได้ว่าเซียวลิ่วหลังมีท่าทีต่อกู้เจียวเปลี่ยนไป
ท่านพี่เซียว...ท่านเปลี่ยนไป!!!


## บทที่ 22 ป้อนยา

บทที่ 22 ป้อนยา
ความร้ายแรงของเรื่องนี้ทั้งสี่คนต่างรู้ดีแก่ใจ ไม่เอ่ยปากออกมา ต่างคนต่างเก็บซ่อนเอาไว้ในใจโดยไม่ต้องพูดก็รู้
กู้เจียวไม่ให้กู้เสี่ยวซุ่นมาที่นี่สักระยะ การแพร่เชื้อของโรคเรื้อนในระยะแรกแม้จะไม่ได้มีมาก แต่ก็ยังมีความเสี่ยงอยู่
กู้เจียวไม่ได้ขึ้นเขาไปเก็บเห็ด อยู่บ้านดูแลหญิงชราสองสามวันอย่างสบายใจ
คาดว่านางคงจะพยาบาลได้ไม่เลว ยามเที่ยงของวันที่สาม หญิงชราได้สติฟื้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่สะลึมสะลืออีกต่อไป แต่สมองยังดูเหมือนจะผิดปกติอยู่เล็กน้อย
กู้เจียวถามว่านางเป็นใคร นางเบิกตาโตมองกู้เจียว กู้เจียวถามว่าบ้านนางอยู่ไหน นางก็ยังเบิกตาโตมองกู้เจียว
คงไม่ใช่ภาวะสมองเสื่อมของผู้สูงอายุหรอกกระมัง
“ท่านยังจำได้ว่าตัวเองป่วยเป็นโรคอะไรหรือไม่” กู้เจียวถามต่อ
หญิงชรายังคงลืมตาโตทั้งสองข้างจิกใส่
กู้เจียวหมดหนทาง
ดูท่าแล้ว หญิงชราผู้นี้จะไม่เพียงแต่ลืมว่าตัวเองเป็นใครเท่านั้น กระทั่งเรื่องการป่วยก็ลืมเลือนไปจนหมดสิ้นแล้ว
อันที่จริงลืมไปก็ดี กู้เจียวสามารถเฝ้านางไว้ไม่ให้นางออกไปได้ แต่ไม่อาจป้องกันคนในหมู่บ้านมาหาถึงที่ เกิดหญิงชราไม่ทันระวังเผลอหลุดปากเรื่องโรคเรื้อนออกไป นางกับเซียวลิ่วหลังรวมถึงกู้เสี่ยวซุ่นที่เป็นผู้ใกล้ชิดคงได้โดนหางเลขไปด้วย
ส่วนต่อไปจะจัดการกับนางอย่างไร นั่นเป็นเรื่องในอนาคต เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือช่วยรักษานางให้หายก่อน อย่าได้ให้ใครรู้ว่านางเคยเป็นโรคเรื้อนมาก่อน
คิดเช่นนี้แล้ว กู้เจียวก็ยกยาที่ต้มเรียบร้อยขึ้นป้อนให้หญิงชรา
ยาในกล่องยานั้นต้องกิน ยาสมุนไพรก็ต้องกิน มิฉะนั้นความลับเรื่องกล่องยาได้เปิดเผยแน่
หญิงชราพอเห็นกู้เจียวยกขวดยาขึ้น ก็หันหน้าหนีด้วยความไม่ชอบใจ
กู้เจียวได้ยินเสียงเฮอะอย่างคับแค้นใจแว่วๆ หญิงชรานางนี้อารมณ์ร้ายไม่เบา
ยาต้องวางไว้บนไฟอ่อนครึ่งชั่วยาม ในขณะที่รอยานั้น กู้เจียวเอากล่องยาใบเล็กออกมาตรวจดูรอบหนึ่ง
หมู่นี้ใช้ยาไปไม่น้อยแล้ว ไม่มีโอกาสได้ตรวจดูให้ดีเลย นางต้องดูว่ายาของตัวเองยังเหลืออยู่เท่าใด อันไหนที่เอามาใช้ตามใจไม่ได้อีก
สุดท้ายพอตรวจเสร็จค่อนข้างมึนงง
ยาแก้อักเสบที่เดิมทีถูกนางกินไปแล้วนึกไม่ถึงว่าจะมีขวดใหม่อีกขวด ครีมทาต้านเชื้อแบคทีเรียก็เพิ่มมาอีกหลอด แล้วก็ยาอีกหลายหลอดที่นางจำไม่ได้ว่าเอามาใส่ไว้ตั้งแต่เมื่อใด
กู้เจียวมองกล่องยาใบเล็กนิ่ง ลูบคางพลางตกสู่ภวังค์ความคิด
...
ใกล้สิ้นเดือนเข้ามา สำนักบัณฑิตมีการสอบขึ้นอีกครั้ง
กู้ต้าซุ่นอาศัยบารมีของบัณฑิตใหม่อันดับสองเข้าเรียนในห้องหนึ่งเทียนจื้อ จากนั้นเขาก็ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังจริงๆ แสดงความสามารถออกมาได้อย่างโดดเด่น การสอบครานี้ เขาคว้าที่สองมาได้อีกครั้ง
อาจารย์เฉินดีใจเป็นอย่างมาก หากแต่สีหน้ากู้ต้าซุ่นกลับไม่ค่อยเห็นความยินดีประดับอยู่เท่าใดนัก
อาจารย์เฉินคิดว่าเขากำลังโทษตัวเองที่ไม่กล้าแย่งชิงที่หนึ่งมา จึงปลอบใจอย่างอดทนว่า “เจ้ากับหันจือล้วนเป็นคนโดดเด่นท่ามกลางบัณฑิตใหม่ หันจือโตกว่าเจ้าสองปี ทั้งยังเริ่มเรียนเร็ว เรียนหนังสือก่อนเจ้าไปหลายปีแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลใจกับผลการเรียนตอนนี้หรอก”
แน่นอนกู้ต้าซุ่นไม่ได้กังวลในเรื่องนี้ บัณฑิตที่ชื่อสวี่หันจือนั่นก็แค่อาศัยว่าเรียนมานานกว่าเขาหลายปี จึงได้โดดเด่นขึ้นมาหน่อยก็เท่านั้น แต่พรสวรรค์ของอีกฝ่ายสู้ตนไม่ได้ เขามีความมั่นใจมากกว่าอีกฝ่ายนัก
ทว่าความทะเยอะทะยานของเขาไม่ได้อยู่ตรงนี้
เขากำลังไล่ตามการเป็นศิษย์ที่เจ้าสำนักถ่ายทอดวิชาความรู้ให้โดยตรงต่างหาก เขาหวังว่าเจ้าสำนักจะกลายเป็นอาจารย์ของเขาได้
ตั้งแต่คราวก่อนมา เขาก็เขียนบทความไปไม่น้อย อาจารย์เฉินก็ล้วนเอาไปให้เจ้าสำนักดูทุกฉบับ แต่เจ้าสำนักไม่เคยเรียกตัวเขาเข้าไปพบเลย
“เป็นอะไรไปรึ ยังมีเรื่องใดอีกหรือ” อาจารย์เฉินสังเกตเห็นท่าทางอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่พูดของเขา
กู้ต้าซุ่นครุ่นคิด สุดท้ายจึงเรียกความกล้าเอ่ยว่า “ข้าได้ยินว่าคนที่ออกข้อสอบในการสอบเข้าครานี้เป็นเจ้าสำนัก ไม่ทราบว่าท่านเจ้าสำนักมีความคิดจะรับศิษย์หรือไม่”
“มีอยู่แล้วล่ะ” อาจารย์เฉินพอใคร่ครวญดูก็สบายใจขึ้น แต่น่าเสียดายนัก คนที่เจ้าสำนักหมายตาไว้กลับไม่ใช่กู้ต้าซุ่น กู้ต้าซุ่นเห็นความเสียดายในแววตาอาจารย์เฉิน จึงตกใจ “เป็นสวี่หันจือหรือขอรับ”
“ไม่ใช่เขา” อาจารย์เฉินส่ายหน้า “เรื่องนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจออกมาอย่างถึงที่สุด เจ้าอย่าเพิ่งถามเลย ต่อให้ไม่อาจเป็นศิษย์ของเจ้าสำนักได้ เจ้าสำนักก็หาเวลามาชี้แนะบัณฑิตเก่งกาจในสำนักอยู่ดี”
นี่มันจะไปเหมือนกันได้อย่างไร คนหนึ่งเป็นศิษย์คนโปรดที่สืบทอดมาจากเจ้าสำนัก เป็นผู้สืบทอดของเจ้าสำนัก สิ่งที่ได้รับไม่เพียงแต่จะเป็นวิชาความรู้ ยังมีเส้นสายจากเจ้าสำนักอีก
ส่วนการชี้แนะตามอำเภอใจนั้นเสียเปรียบกว่ามาก
ศิษย์ครอบครัวยากจนอย่างเขา ในฝันยังคิดอยากจะโผบินขึ้นฟ้า หากตนไม่เก่งมากพอก็ช่างมันเถอะ แต่เขาดันมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะถูกเจ้าสำนักถูกใจนี่สิ
เขาจะยอมได้อย่างไร
กู้ต้าซุ่นยังอยากจะไล่ถามต่อ แต่อาจารย์เฉินกลับไม่อยากพูดแล้ว
ณ หอจงเจิ้ง
เจ้าสำนักมองเซียวลิ่วหลังที่หน้าตาเย็นชาพลางเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าไตร่ตรองถึงไหนแล้ว”
เซียวลิ่วหลังเอ่ยเสียงเรียบว่า “ที่สามนับจากท้ายท่านก็จะรับหรือ”
การสอบครั้งนี้ เซียวลิ่วหลังสอบได้ที่สามรั้งท้าย นี่ไม่ใช่เพราะเขาพัฒนาก้าวหน้าขึ้นมาหนึ่งอันดับ แต่เป็นเพราะมีกู้เสี่ยวซุ่นมาเป็นที่โหล่แทน
เจ้าสำนักกลั้วคอให้โล่ง เอ่ยว่า “ข้าก็ไม่บังคับเจ้า เอาอย่างนี้ เจ้ากลับไปตรองดูอีกสองสามวันก่อน
ไม่ต้องรีบร้อนให้คำตอบข้า ก่อนปีใหม่ข้าล้วนอยู่ที่สำนักทุกวัน เจ้าคิดตกเมื่อใดก็ค่อยมาตอบข้าเมื่อนั้น”
ถ้อยคำเหล่านี้ออกจากปากเจ้าสำนัก สามารถเรียกได้ว่าบริสุทธิ์ใจอย่างยิ่งแล้ว
อย่าเอาแต่คิดว่าสำนักบัณฑิตเทียนเซียงเป็นสำนักศึกษาของเมือง แต่เจ้าสำนักเคยติดอันดับหนึ่งในสี่ของผู้มีความสามารถยอดเยี่ยมในเมืองหลวง ชื่อเสียงและความสามารถของเขานั้นไม่ต้องสงสัยเลย หากที่บ้านไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเสียก่อน เขาก็ไม่ถึงขั้นต้องจากเมืองหลวงมาสอนผู้คนที่หมู่บ้านชิงเฉวียนเล็กๆ นี้หรอก
เขาเจอบัณฑิตมากมายเพียงนี้ คนที่ทำให้เขาเกิดความพลุ่งพล่านอยากจะรับไว้เป็นศิษย์ที่ได้รับการถ่ายทอดความรู้โดยตรงนั้น เซียวลิ่วหลังเป็นคนแรก
“อยากได้เขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ ไม่กลัวว่าตัวเองจะไม่ยอมให้เสี้ยนหนามนี้หรือ”
หลังจากเซียวลิ่วหลังกลับไป ชายชราในอาภรณ์ผ้าหลังฉากบังลมก็แค่นเสียงเรียบออกมา
เจ้าสำนักคำนับให้แก่ฉากบังลม ยิ้มเอ่ยว่า “ข้ากลัวว่าตัวเองจะไม่ยอมนะสิ ไม่สู้...ท่านอาจารย์รับเขาเป็นศิษย์ดีหรือไม่”
ด้านหลังฉากบังลมเงียบไป พักใหญ่ๆ ต่อมาจึงมีเสียงถอนหายใจเบาๆ ดังขึ้น “เจ้าลืมไปแล้วหรือ ข้าเคยบอกว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่รับศิษย์อีกแล้ว”
ท่านโหวเล็กตายไปแล้ว กั๋วจื่อเจียน[footnoteRef:1]ปิดตัวไปตลอดกาลแล้ว จิตใจของท่านอาจารย์ก็ดับมอดลงอย่างสิ้นเชิงแล้วเช่นกัน [1:  กั๋วจื่อเจียน เป็นสถาบันที่ช่วยสนับสนุนกิจการสอบไล่ขุนนางของราชสำนัก มีหน้าที่จัดการเรียนการสอนเพื่อผลิตสุดยอดบัณฑิตของแผ่นดิน]
หลังจากปิดภาคการศึกษา เซียวลิ่วหลังกับกู้เสี่ยวซุ่นก็นั่งเกวียนเทียมวัวของลุงหลัวเอ้อร์กลับมายังหมู่บ้าน ตอนออกจากเมืองมาพบว่าบนถนนหลวงมีจุดตรวจเพิ่มขึ้นมากมาย ล้วนกำลังตรวจหาคนป่วยโรคเรื้อนกันทั้งสิ้น ในใจทั้งคู่จึงยิ่งระแวดระวังกันขึ้นมา
หลังจากเซียวลิ่วหลังถึงบ้าน กู้เจียวก็เล่าอาการของหญิงชราให้เขาฟัง “...นางลืมสิ้นทุกสิ่งแล้ว”
เซียวลิ่วหลังก็ไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องแย่เช่นกัน อย่างน้อยยามนี้ก็ไม่ใช่ พอไม่รู้ก็จะไม่มีทางพลั้งปากได้
“นางโวยวายจะออกไปหรือไม่” เซียวลิ่วหลังถาม
กู้เจียวส่ายหน้า “เรื่องนี้กลับไม่มี ข้าบอกนางว่า นางป่วยเป็นวัณโรค ออกไปโดนลมไม่ได้ ผื่นแดงบนหน้านางมาจากการโดนอากาศหนาวจัด เพราะวัณโรคแพร่เชื้อได้ ดังนั้นทางที่ดีนางอยู่แต่ในห้องของตัวเองดีกว่า จะได้ไม่ไปแพร่เชื้อใส่คนอื่น ดูท่าทางนางแล้ว เหมือนจะรับฟังแล้ว ตลอดบ่ายนี้ล้วนสงบเสงี่ยม”
เซียวลิ่วหลังไปดูหญิงชราในห้อง อาการของนางพลิกผันเป็นดีมากนัก รอยบนผิวหนังจางลงไปมาก ไม่ตั้งใจมองให้ละเอียดก็แทบจะไม่เห็นผื่นแดงบนหน้าแล้ว
ที่กู้เจียวไม่ได้บอกก็คือ รักษาต่อไปอีกสองสามวัน โรคเรื้อนของนางก็ไม่มีการแพร่เชื้อต่อได้แล้ว
เพียงพริบตาก็มาถึงสิ้นเดือน และถึงวันที่เฝิงหลินกับ ‘หมอจาง’ นัดแนะกันว่าจะรักษาขาให้เซียวลิ่วหลัง


## บทที่ 23 สามีภรรยา

บทที่ 23 สามีภรรยา
กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังตื่นกันมาแต่เช้า
เซียวลิ่วหลังไปหาบน้ำจากหน้าหมู่บ้าน
กู้เจียวไปในห้องเล็กดูอาการของหญิงชราก่อน ผื่นแดงบนหน้านางจางลงไปจนแทบมองไม่เห็นแล้ว ผิวหนังที่พุพองตรงหลังมือก็หายไปพอสมควรแล้วเช่นกัน
แม้จะเรียกว่ายังห่างจากคำว่าหายดีอยู่ไกลโข แต่การแพร่เชื้อของนางก็ระงับไว้ได้แล้ว
กู้เจียวลูบคางด้วยความพอใจ หันหลังไปต้มยาให้นางที่ห้องครัว
หญิงชรามองยาขมที่ยกมาตรงหน้าตน กลอกตาอย่างรังเกียจ
เพื่อให้นางยิ่งกินยาได้ดีขึ้น กู้เจียวจึงให้เซียวลิ่วหลังเอาผลไม้เชื่อมจากตัวอำเภอมาด้วย หญิงชราชอบกินผลไม้เชื่อมมาก แต่ถ้านางไม่กินยาก็จะไม่ได้กินผลไม้เชื่อม
กู้เจียววางยาถ้วยหนึ่งกับจานผลไม้เชื่อมหนึ่งจานเล็กลงบนโต๊ะพร้อมกัน
“น้อยแค่นี้! สามลูกเอง!” หญิงชราไม่พอใจกับจำนวนผลไม้เชื่อมเป็นอย่างมาก
“ผลไม้เชื่อมราคาแพงมากนัก ไม่กินก็แล้วไป” กู้เจียวเอ่ยพลางยื่นมือไปหยิบจานผลไม้เชื่อม
หญิงชราถลึงตาใส่กู้เจียวด้วยความแค้นใจ แย่งผลไม้เชื่อมมาไว้ในอก ดื่มยาขมทั้งถ้วยจนหมดด้วยความเกลียดชังอย่างสุดซึ้ง
เนื่องจากวันนี้เซียวลิ่วหลังต้องไปรักษาขาที่โรงหมอ ดังนั้นกู้เจียวจึงต้องไปด้วย แต่ก็ไม่อาจทิ้งหญิงชราให้อยู่บ้านคนเดียวได้อีก
กู้เจียวไม่ได้ไม่เคยคิดจะพาหญิงชราไปด้วย แต่บนถนนหลวงจุดตรวจยังมี เกิดเจ้าหน้าที่จำหญิงชราได้ ความพยายามที่ผ่านมาของพวกนางคงได้สูญเปล่าแล้ว
ถึงแม้ว่านางจะไม่แน่ใจว่าหญิงชราเป็นคนป่วยโรคเรื้อนที่พวกเขากำลังตามจับอยู่หรือไม่ แต่หากมีความละเอียดอ่อน​ สุขุมรอบคอบจึงจะกุมเรือหมื่นปีได้
ครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีก กู้เจียวจึงเรียกให้กู้เสี่ยวซุ่นมาหา
“ท่านพี่! ในที่สุดพี่ก็ให้ข้าเข้าบ้านแล้ว!” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นเต้น
กู้เจียวเอ่ยว่า “วันนี้ข้าต้องไปในเมืองเป็นเพื่อนพี่เขยเจ้า เจ้าอยู่ที่บ้านช่วยข้าดูหญิงชราหน่อย อาการป่วยของนางไม่แพร่เชื้อแล้ว ในห้องข้าก็ฆ่าเชื้อไว้แล้วด้วย”
กู้เสี่ยวซุ่นไม่เข้าใจคำว่า ‘ฆ่าเชื้อ’ นั้นหมายความว่าอะไร แต่ก็ไม่ได้ถามพี่สาวเขาว่ารู้ได้อย่างไรว่าอาการไม่แพร่เชื้อแล้ว เขาขานรับตอบไปโดยไม่ลังเลสักนิดว่า “ขอรับ! ท่านพี่วางใจเถอะ! ข้าจะดูนางไว้เอง!”
“มื้อกลางวันข้าอุ่นไว้ในหม้อแล้ว เจ้ายกไปให้นางชุดหนึ่งก็พอ” กู้เจียวสั่งการต่อ
กู้เสียวซุ่นเอ่ยว่า “ท่านพี่ ข้าจะทำงาน ท่านพี่วางใจได้!”
กู้เจียวนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงกำชับว่า “หากมีคนมาถามหา เจ้าก็บอกว่าเป็นญาติของพี่เขยเจ้า มาขอพึ่งพาอาศัยเขา”
กู้เสี่ยวซุ่นตอบอย่างเชื่อฟัง “ขอรับ!”
กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังเพิ่งจะออกไป กลุ่มอันธพาลเดิมที่ติดตามกู้เสี่ยวซุ่นก็มาหาถึงบ้าน
“พี่ใหญ่! นับได้ว่าเจอพี่เสียที! ได้ยินว่าพี่ไปเรียนหนังสือ เหตุใดพี่ยังเล่นลูกไม้เก็บตัวอีก! ไปกัน! ไปออกแรงกันสักตั้ง!”
“ไสหัวไป! ไสหัวไป! ข้ามีธุระ!” กู้เสี่ยวซุ่นไล่คนออกไปโดยไม่คิดสักนิด
แม้ว่าจะอุดอู้อยู่นานเขาคันไม้คันมือไม่น้อย แต่เรื่องที่พี่สาวเขาสั่งไว้ เขาต้องจัดการให้ดี
เมื่อกู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังมาถึงหุยชุนถัง เฝิงหลินก็เดินกลับไปกลับมาอยู่หน้าประตูพักใหญ่แล้ว ตอนแรกนัดเวลากับหุยชุนถังไว้ยามฉือ[footnoteRef:1] แต่เขาห่วงว่าคนที่มาหาหมอจางจะมากเกินไป ดังนั้นพอยามเฉิน[footnoteRef:2]ก็มาถึงแล้ว [1:  ยามฉือ คือ เวลาเก้าโมงเช้าถึงสิบเอ็ดโมง]  [2:  ยามเฉิน คือ เวลาเจ็ดโมงถึงเก้าโมง]
ไหนเลยจะรู้เขารออยู่ที่นี่มากว่าครึ่งชั่วยามแล้ว ไม่มีร่องรอยการต่อแถวเลยสักนิด
เขากำลังหงุดหงิดอยู่พอดี เห็นเซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวเข้า
สีหน้าเขาพลันเคร่งขรึมขึ้น “เจ้ามาได้อย่างไร”
กู้เจียวยิ้มจางตอบว่า “ข้ามาเดินเล่น”
เฝิงหลินไม่เข้าใจ สตรีน่าขยะแขยงนางนี้ได้ยินว่าไปถูกใจคนอื่นแล้วมิใช่หรือ เหตุใดหมู่นี้จึงเอาแต่ตอแยท่านพี่เซียวไม่ปล่อยเลย กระทั่งท่านพี่เซียวมารักษานางก็ยังตามมาด้วย!
ท่านพี่เซียวก็จริงๆ เลย เรื่องการรักษาสำคัญเพียงนี้ ยังพาตัวยุ่งมาด้วยทำไม เกิดทำพังขึ้นมาจะทำอย่างไร
เฝิงหลินเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ข้าขอเตือนเจ้าไว้เลยนะ อีกเดี๋ยวเข้าโรงหมอไปเจ้าอย่าได้พูดเพ้อเจ้อ และอย่าได้แตะต้องของของคนอื่นเขามั่วซั่ว อย่าก่อความวุ่นวายให้ท่านพี่เซียว ทำให้การรักษาท่านพี่เซียวล่าช้า!”
“อืม” กู้เจียวขานรับ ไร้ซึ่งความไม่อดทน และไร้ซึ่งอารมณ์ใด
ทว่าเซียวลิ่วหลังกลับขมวดคิ้วมองเฝิงหลิน ถือไม้เท้าเดินเข้าไป
คนที่มาต้อนรับพวกเขาคือผู้ดูแลหวัง
ผู้ดูแลหวังก็รออยู่นานมากเช่นกัน เขายิ้มแย้มเข้าไปต้อนรับ มองกู้เจียวแวบหนึ่งโดยไม่ทิ้งให้สังเกตเห็น ยิ้มเอ่ยกับเฝิงหลินว่า “คุณชายเฝิงมาแล้ว ท่านนี้คงจะเป็นสหายของคุณชายเฝิงอย่างคุณชายเซียวกระมัง ข้าคือผู้ดูแลหวังของหุยชุนถัง”
เซียวลิ่วหลังพยักหน้าให้นิ่งๆ
ผู้ดูแลหวังแอบตกใจ คุณชายเซียวผู้นี้หน้าตารูปงามยิ่ง สวมแค่อาภรณ์คร่ำครึยากไร้แท้ๆ แต่สูงส่งเหนือโลกีย์กว่าคุณชายใดที่เขาเคยเจอมาเสียอีก
“ท่านนี้คือ...” ผู้ดูแลหวังมองไปยังกู้เจียว ท่าทางไม่รู้จักอย่างสิ้นเชิง
เซียวลิ่วหลังชะงักไป “ภรรยา แม่นางกู้”
กู้เจียว : ภรรยา แม่นางกู้ โอ้ คำเรียกนี้น่าฟังไม่น้อย
ผู้ดูแลหวังประสานมือยิ้มแย้ม “ที่แท้ก็คือเซียวฮูหยินนี่เอง เสียมารยาทแล้ว”
กู้เจียว : พอเจ้าเรียกออกมาก็ไม่ได้น่าฟังขนาดนั้นแล้ว
“ผู้ดูแลหวัง หมอจางมาแล้วจริงๆ หรือ เหตุใดที่นี่จึงไม่มีคนป่วยมาต่อแถวแม้แต่คนเดียวเลยเล่า” เฝิงหลินถาม
“เฮ้อ เพราะอาการบาดเจ็บของหมอจางยังไม่หาย เขาจึงไม่สามารถรับผู้ป่วยจำนวนมากได้มิใช่หรอกหรือ ข้าแค่ไม่ได้ป่าวประกาศข่าวออกไป บอกแค่เพียงคนไข้เร่งด่วนจริงๆ ตอนเช้าก็พวกท่านคนหนึ่ง ที่เหลือล้วนเป็นตอนบ่าย!” ผู้ดูแลหวังรู้แต่แรกแล้วว่าเฝิงหลินจะถามออกมา จึงได้เตรียมคำตอบเอาไว้ล่วงหน้าเรียบร้อย
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” เฝิงหลินไม่สงสัยเขา
ผู้ดูแลหวังยิ้มเอ่ยว่า “คุณชายเฝิงเชิญพักที่ห้องโถงใหญ่สักครู่ เดี๋ยวข้าจะพาคุณชายเซียวไปด้านในให้
หมอจางรักษา”
“ข้าเข้าไปไม่ได้หรือ” เฝิงหลินถาม
ผู้ดูแลหวังยิ้มเอ่ยว่า “เกรงว่าจะไม่เหมาะสมกับธรรมเนียมขอรับ”
เฝิงหลินครุ่นคิด พยักหน้าเอ่ยว่า “ก็ได้ ข้าฝากท่านพี่เซียวด้วย ผู้ดูแลหวัง เจ้าต้องให้หมอจางรักษาเขาให้หายนะ!”
ผู้ดูแลหวังรอยยิ้มเต็มใบหน้า “พวกเราจะพยายามสุดความสามารถ”
หลังจากเซียวลิ่วหลังกับผู้ดูแลหวังเข้าไปห้องปีกด้านหลังแล้ว กู้เจียวก็ลุกขึ้นยืน
“เจ้าจะทำอะไร” เฝิงหลินถามอย่างระแวง
“เข้าห้องน้ำ” กู้เจียวบอก
เฝิงหลินโวยวายด้วยใบหน้าแดงก่ำ “รีบไปรีบกลับ อย่าวิ่งไปทั่ว!”
กู้เจียวแบกตะกร้าใบเล็กไปเรือนแถวด้านหลัง
พอนางเดินเข้าห้องปีกข้างไป เซียวลิ่วหลังก็นอนหลับอยู่บนเก้าอี้หวายแล้ว
ผู้ดูแลหวังกับเถ้าแก่รองต่างอยู่กันพร้อม
“แม่นางกู้” เถ้าแก่รองประสานมือให้
กู้เจียวกวาดสายตาผ่านกระถางกำยานบนโต๊ะไปตกลงบนใบหน้าเซียวลิ่วหลังที่หลับสนิท ถามว่า “กำยานนี้ไม่มีปัญหากระมัง”
เถ้าแก่รองเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยน “แค่กำยานนอนหลับเท่านั้น พวกเราหุยชุนถังทำกันเอง ไม่ทำร้ายร่างกาย แม่นางกู้จะรักษาให้เขาตอนนี้เลยหรือไม่”
“อืม” กู้เจียวเดินไปหา วางตะกร้าใบเล็กลงบนโต๊ะ ด้านในบรรจุกล่องยาของนางไว้ แต่ว่า นางไม่ได้คิดจะเอาออกมาต่อหน้าพวกเขา
อันที่จริงเถ้าแก่รองอยากถามกู้เจียวมากว่า ในเมื่อคุณชายเซียวเป็นสามีนาง เหตุใดไม่บอกเขาไม่ตามตรง หรือว่าพวกเขาทั้งคู่ไม่ใช่สามีภรรยากันจริงๆ อย่างนั้นรึ
ทว่าเถ้าแก่รองเป็นคนฉลาด เปิดกิจการทำการค้าขายจะต้องฟังให้มากขึ้น พูดให้น้อยลง
สิ่งที่ไม่ควรถามก็อย่าได้ถามเด็ดขาด


## บทที่ 24 รักษาได้

บทที่ 24 รักษาได้
กู้เจียวงับฉากบังลมปิดลง ตรวจดูเซียวลิ่วหลังอยู่ในนั้น
นางแอบสังเกตเซียวลิ่วหลังตอนอยู่ที่บ้านมาแล้ว พบว่าที่จริงแล้วปัญหาหลักของเขาอยู่ที่ข้อเท้า ยามนี้ตรวจดูอย่างละเอียดอีกรอบแล้วจึงได้มั่นใจในการคาดเดาของตัวเอง
ข้อเท้าเขาเคยหักมาก่อน แต่หมอกลับวินิจฉัยไม่เจอ คิดว่าเขาแค่บาดเจ็บที่ขาเท่านั้น ดังนั้นจึงรักษาให้แค่ที่ขาเขา ทว่าต่อให้ไม่ได้รักษาในทันที เท้าถูกจำกัดการเคลื่อนไหวไว้ดังนั้นจึงแทบไม่ได้ใช้เท้าเลย ข้อเท้าสมานกันเองเรียบร้อยแล้ว แต่กระดูกที่แตกด้านในไม่ได้ทำความสะอาดให้ดี พอเขาเดินจึงเจ็บเจียนขาดใจ
แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่ได้แสดงออกมา กู้เจียวคาดคะเนว่าเขาแค่ข้อต่อกระดูกข้อเท้าแข็งธรรมดา อันนั้นจะไม่เจ็บ ยามนี้วินิจฉัยได้แน่ชัดแล้ว จึงได้รู้ว่ายามปกติเขาใช้ความอดทนมหาศาลเพียงใดมาข่มกลั้นเอาไว้
กู้เจียวชาติก่อนเคยผ่าตัดอาการประเภทนี้มาไม่น้อย สำหรับนางแล้วความยากไม่มาก แต่ยากับวัสดุสิ้นเปลืองสำหรับการผ่าตัดยังไม่ปรากฏในกล่องยาในขณะนี้
ทว่า...นึกไปถึงการพบเจอเมื่อไม่กี่วันก่อน กู้เจียวตัดสินใจรออีกหน่อย ยิ่งไปกว่านั้นยามนี้ก็ไม่ใช่โอกาสที่ดีในการทำการผ่าตัด ต้องจัดการบริเวณส่วนที่บาดเจ็บของเขาเสียก่อน ดังนั้นรอให้ถึงวันส่งท้ายปีสำนักบัณฑิต
ปิดภาคการศึกษาจะดีกว่า
เถ้าแก่รองกับผู้ดูแลหวังเอาแต่รออยู่นอกฉากบังลมตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้แอบดูเลยแม้แต่น้อย
ความจริงแล้วก่อนหน้านี้เถ้าแก่รองคิดจะให้หมอของหุยชุนถังล้อมดูฝีมือการแพทย์ของกู้เจียว แต่นี่เป็นครั้งแรก คำขอร้องนี้เหมือนจะกะทันหันเกินไป เขาจึงอดทนไว้
เมื่อครู่กู้เจียวเข้าไปวินิจฉัยและรักษาได้จงใจลากฉากบังลมมาปิดไว้ ท่าทีเช่นนี้หมายความได้ว่ากู้เจียวไม่อยากเผยแพร่ฝีมือการแพทย์ของตัวเอง คิดได้เช่นนี้ เถ้าแก่รองจึงรู้สึกโชคดีที่เมื่อครู่ตัวเองไม่ได้เอ่ยบอกความต้องการจะเรียนรู้ออกไป
ทว่ามีจุดหนึ่งที่เถ้าแก่รองเดาผิด นั่นคือกู้เจียวไม่ได้ไม่อยากเผยแพร่ฝีมือการแพทย์ของตัวเอง นางแค่ไม่อาจให้คนอื่นเห็นกล่องยาของนางต่างหาก
กู้เจียวอยู่ด้านในนานพอสมควร
ตรวจดูหนึ่งเค่อ[footnoteRef:1] ชื่นชมคนรูปงามอีกครึ่งชั่วยาม [1:  หนึ่งเค่อ คือ เวลา 15 นาที]
แค่ก!
ไม่ได้ถอดเสื้อผ้า ไม่ได้ถอด!
กล่องยาถูกกู้เจียวใส่ไว้ในตะกร้า นางหิ้วตะกร้าเดินออกมา
เถ้าแก่รองเข้ามาต้อนรับ ยิ้มเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “แม่นางกู้เข้าไปนานเพียงนี้ อาการบาดเจ็บของคุณชายเซียวซับซ้อนมากใช่หรือไม่”
กู้เจียวเอ่ยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าว่า “ซับซ้อนไม่น้อยเลย ข้าต้องทำการผ่าตัดให้เขาสักครั้ง”
ซับซ้อนน่ะจริง ดูคนรูปงามก็จริงเหมือนกัน
ได้ยินว่าต้องผ่าตัด เถ้าแก่รองก็มึนงงไปเล็กน้อย ผ่าตัดเป็นวิธีการแพทย์ที่จะใช้ได้ในสนามรบ ในหมู่ชาวบ้านเจอได้น้อยนัก หนึ่ง ความเสี่ยงสูง สอง ข้อกำหนดทางการแพทย์ของแพทย์สูงเกินไป ขนาดหมอในหุยชุนถังของพวกเขายังไม่ค่อยมีใครกล้าลงมีดบนร่างผู้บาดเจ็บเลย
“เจ้า...แน่ใจหรือ” เถ้าแก่รองสีหน้าฉงน
หมอใหญ่ที่หุยชุนถังคนหนึ่งกล้าลงมีดผ่าตัดอายุอานามปาไปห้าสิบแล้ว คนเขายังเป็นผู้สืบทอดตระกูลแพทย์เก่าแก่ด้วย
“อืม” กู้เจียวพยักหน้า “ส่วนวันเวลาข้าขอคิดก่อน รอให้ตัดสินใจแน่แล้วค่อยแจ้งพวกท่าน อีกอย่าง ยังมีของบางอย่างที่ต้องเตรียมไว้ ต้องรบกวนเถ้าแก่รองแล้ว ส่วนเงิน...ก็หักจากเงินค่ารักษาที่ข้ารับมาก็แล้วกัน”
“ไม่รบกวน” เถ้าแก่รองยิ้มบอก
หุยชุนถังไม่ใช่โรงทานอะไรเสียหน่อย คนไข้ที่มาที่นี่ล้วนต้องจ่ายเงินกันทั้งนั้น ยิ่งฝีมือการแพทย์สูงเท่าใด เงินค่ารักษาก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
“แต่ว่า...เจ้ารักษาได้ทุกโรคเลยหรือ” เถ้าแก่รองถาม
“เรื่องนั้นกลับไม่ใช่” กู้เจียวตอบ “ต้องดูก่อนจึงจะรู้ ทางที่ดีท่านหาพวกโรคที่รักษายากมาให้ข้า อย่าสิ้นเปลืองจำนวนครั้งในการรับรักษา”
ฟังสิ ฟังสิ ฟังสิ นี่คือความมั่นใจ!
เถ้าแก่รองกลับไม่ได้คิดว่านางกำลังคุยโวโอ้อวดอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย ความเป็นจริงแล้ว ขอแค่เป็นคนที่เคยเห็นฝีมือการแพทย์ของนางล้วนมีเหตุผลที่จะเชื่อว่านางสามารถฟื้นคืนความตายคนได้
กู้เจียวต้องหาวัตถุดิบยาในการรมยาให้เซียวลิ่วหลัง นางแบกตะกร้าไปยังโถงใหญ่
เถ้าแก่รองหัวเราะออกมาอย่างแปลกประหลาด “เหล่าหวังเอ๋ย เจ้าว่าฝีมือการแพทย์นางดีเพียงนี้
จะสามารถ...รักษาให้ท่านผู้นั้นในเมืองหลวงได้หรือไม่”
“ท่านผู้นั้นในเมืองหลวงรึ” ผู้ดูแลหวังนิ่งอึ้ง ผ่านไปครู่ใหญ่ๆ จึงได้มีปฏิกิริยาขึ้น “เจ้าหมายถึงคุณชายน้อยผู้นั้นของท่านโหวนะหรือ”
เถ้าแก่รองดวงตาสองข้างเป็นประกาย “เขานั่นล่ะ!”
ผู้ดูแลหวังรีบโบกมืออย่างตระหนก “ไม่ ไม่ ไม่ พูดไม่ได้! พูดไม่ได้!”
นั่นเป็นถึงชนชั้นสูงของเมืองหลวงเชียวนะ! หุยชุนถังในสายตาพวกเขาก็แค่ระดับชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น ไม่พอให้แลมองเลยสักนิด! “ข้าดูฝีมือการแพทย์ของแม่นางกู้แล้วไม่เลว...”
“เถ้าแก่รอง พวกเราต่างมีศีรษะเดียวกันนะขอรับ”
ผู้ดูแลหวังทำลายความคิดของเถ้าแก่รองอย่างโหดเหี้ยม
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากไปหาเงินจากจวนโหว แต่โรคของท่านชายน้อยผู้นั้นไม่อาจรักษาให้หายได้จริงๆ รักษาแย่ลงได้ถึงแก่ชีวิตคนรักษาแน่
จะว่าไปแล้วท่านชายน้อยท่านนั้นก็น่าสงสาร ปีนั้นที่โหวฮูหยินคลอดเขาได้ยังไม่ถึงเดือน คลอดอยู่ในวัดทรุดโทรมแห่งหนึ่ง ข้างกายไม่ได้พาหมอตำแยมาด้วยจึงไปหามาจากในหมู่บ้านระแวกนั้นมาแทน
คลอดก่อนกำหนด ปัจจัยการคลอดย่ำแย่ ผนวกกับหมอตำแยฝีมือไม่ดี พอคลอดออกมา โหวฮูหยินจึงเสียชีวิตลง
ที่ย่ำแย่กว่านั้นก็คือ นึกไม่ถึงโหวฮูหยินจะตั้งครรภ์แฝด คลอดออกมาได้แล้วคนหนึ่ง เรี่ยวแรงของโหวฮูหยินก็แทบจะใช้หมดแล้ว พอคนที่สองที่อยู่ในท้องอดทนไว้นานเกินไป ตอนคลอดออกมาทั้งร่างก็ม่วงคล้ำไปหมดแล้ว
ท่านชายน้อยคือเด็กคนที่สองคนนั้น ก่อนเขายังมีพี่สาวอีกคน
ท่านชายน้อยมีร่างกายอ่อนแอมาจากท้องแม่ กินยาตั้งแต่เด็ก แทบจะโตมาด้วยยา
เพื่อรักษาโรคของคุณชายน้อยให้หาย หลายปีมานี้จวนโหวหาหมอที่มีชื่อเสียงมาไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่อาการป่วยของท่านชายน้อยสุดท้ายไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด ตรงกันข้าม เพราะใช้ยาอยู่บ่อยๆ ทำให้เขายิ่งอ่อนแอลง
ว่ากันว่ายามนี้เขาเหลือแค่เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายแล้ว
หากโชคไม่ดีละก็ พอพวกเขาป้อนยาให้ไป ท่านชายน้อยก็หมดลมแล้ว
หากท่านชายน้อยตายลงในมือพวกเขาจริงๆ หัวของหมอทุกคนในหุยชุนถังรวมกันยังไม่พอชดใช้ชีวิตเขาเลย
เถ้าแก่รองก็ทราบถึงผลได้ผลเสียในเรื่องนี้ดี แต่เขาไม่ยอมแพ้
เดิมทีเขาก็เป็นคนมีความทะเยอทะยานอย่างมากอยู่แล้ว มิฉะนั้นคงไม่เห็นคุณค่าอันยิ่งใหญ่ในตัวกู้เจียวหรอก
จะว่าไปแล้ว ท่านชายน้อยท่านนั้นกับแม่นางกู้เหมือนว่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน
เถ้าแก่รองคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่เอ่ยว่า “เช่นนั้นเอาอย่างนี้ ให้แม่นางกู้รักษาอาการเซียวลิ่วหลังให้ก่อน หากรักษาหายได้จริงๆ ค่อยให้นางไปลองดูที่จวนโหวก็ไม่เห็นเป็นไร”
ผู้ดูแลหวัง “...”
...
เมื่อเซียวลิ่วหลังฟื้นขึ้นมาภายในห้องก็มีหมอชราเคราขาวเพิ่มมาคนหนึ่ง
“ท่านคือ...”
หมอชราแย้มยิ้ม เอ่ยว่า “ข้าคือหมอจาง เมื่อครู่เจ้าหลับไป เรื่องนี้ต้องโทษข้า ลืมเอากำยานนอนหลับออก”
เซียวลิ่วหลังชะงักไป “ไม่เป็นไร”
“ให้ข้าดูขาเจ้าหน่อย”
“ขอรับ”
หมอชราดำเนินการตามวิธีที่กู้เจียวได้กำชับไว้รอบหนึ่ง
ว่ากันตามจริงเขาประหลาดใจยิ่ง ขาของเซียวลิ่วหลังเขาเป็นคนตรวจให้มาก่อน จากฝีมือการแพทย์ของ
หุยชุนถังยามนี้หมดหนทางจะรักษาได้
เด็กสาวคนนั้นมีวิธีให้เขา...ลุกขึ้นยืนอีกครั้งจริงๆ หรือ
เซียวลิ่วหลังถือใบสั่งยาที่หมอชราออกให้ไปยังห้องโถงใหญ่ เฝิงหลินลุกพรวดขึ้นมา “เจ้าออกมาได้เสียที หมอจางบอกว่าอย่างไรบ้าง ขาเจ้ามีทางรักษาหรือไม่”
เซียวลิ่วหลังขานรับ เอ่ยว่า “หมอจางบอกว่าใช้ยารมก่อนสักระยะ เดือนหน้าค่อยมาใหม่”
เพื่อไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการเรียนของเขา กู้เจียวยังไม่ให้หมอชราเอ่ยถึงเรื่องผ่าตัดไว้ชั่วคราวก่อน
“ข้าบอกแล้วว่าหมอจางต้องรักษาได้!” เฝิงหลินชื่นชอบเต็มเปี่ยม
เซียวลิ่วหลังกลับมองหาบางอย่างรอบๆ


## บทที่ 25 ยอดฝีมือ

บทที่ 25 ยอดฝีมือ
ในขณะนั้นเอง กู้เจียวแบกตะกร้าใบเล็กเดินมาจากทางท้ายเรือน
“ไปห้องน้ำแค่นี้ไปเสียนานนัก!” เฝิงหลินพึมพำเสียงเบา
เซียวลิ่วหลังสายตาตกลงบนร่างกู้เจียว พอนางเดินมาใกล้ จึงถามนางว่า “ไม่สบายตรงไหน ให้หมอตรวจดูหน่อย”
“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ” กู้เจียวเอ่ย
ท่าทางเช่นนี้ของนางไม่เหมือนป่วยจริงๆ เซียวลิ่วหลังจึงไปเอายา ตอนจ่ายเงินพบว่าห่อยาปริมาณครึ่งเดือนนึกไม่ถึงว่าจะไม่ถึงหนึ่งตำลึง “คิดผิดไปหรือไม่”
“ไม่นะขอรับ ราคานี้ล่ะ” พนักงานร้านตอบ
“บอกเจ้าแต่แรกแล้วว่ากิจการพวกเขาไม่ดี ลดราคาลงแล้ว” เฝิงหลินกระซิบบอกข้างหูเขาเสียงเบา
แต่ก็ลดเสียจน...ไม่สมเหตุสมผลเกินไปแล้ว
แต่นอกจากเรื่องนี้แล้ว เซียวลิ่วหลังก็คิดหาเหตุผลอื่นไม่ออกแล้ว ไม่มีทางมีชนชั้นสูงอะไรเทือกนั้นแอบควักกระเป๋าช่วยตนอยู่แล้ว
คนทั้งกลุ่มออกจากหุยชุนถังมา
เถ้าแก่รองมาส่งแขกถึงหน้าประตู ตอนที่เดินเฉียดผ่านไหล่กู้เจียวไปนั้น เถ้าแก่รองยิ้มตาหยียื่นนิ้วทั้งห้านิ้วไปให้กู้เจียว
ค่ายา ห้าตำลึง จดบัญชีเอาไว้แล้ว
กู้เจียวส่งสายตาตำหนิเขา หักออกจากค่ารักษา!
ในทางกลับกัน เถ้าแก่รองยังไม่ได้ให้นางตรวจรักษาคนอื่นเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าถึงเวลานั้นจะให้งานเช่นไรกับนาง
“ท่านพี่เซียว ข้าส่งท่านพี่กลับเอง” เฝิงหลินเอ่ย
เซียวลิ่วหลังพูดโดยไม่ให้ปฏิเสธว่า “ไม่ต้องหรอก เกวียนเทียมวัวของลุงหลัวเอ้อร์ยู่ตรงนั้นเอง เจ้ากลับสำนักบัณฑิตเถิด ทบทวนบทเรียนให้ดี ปีหน้าต้องลงสนามแล้ว”
เอ่ยถึงเรื่องนี้ เฝิงหลินก็มึนงง การศึกษาของเขาอันที่จริงไม่ค่อยจะได้เรื่องเท่าใดนัก อาจารย์มักจะบอกว่าบทความของเขาตายตัวเกินไป ไม่มีความแปลกใหม่เพียงพอ เจอขุนนางผู้คุมสอบที่พวกเป็นอนุรักษ์นิยมยังพอทำเนา หากเจอกับเขาที่เป็นพวกหัวสมัยใหม่คงได้ตกอันดับแน่แล้ว
เฝิงหลินถอนหายใจ “ก็ได้ ข้าไปสำนักบัณฑิตก่อน ท่านพี่เดินทางระวังด้วยนะ”
เอ่ยจบ เขาก็ถลึงตาใส่กู้เจียวอีกหน ราวกับเป็นห่วงว่ากู้เจียวจะก่อเรื่องก่อราวให้เซียวลิ่วหลัง แต่ว่า นับจากที่เซียวลิ่วหลังเอ่ยคำว่า ‘นางมีชื่อ’ เป็นต้นมา เขาไม่ได้เรียกนางว่าสตรีน่าขยะแขยงอีกเลย
เฝิงหลินจากไปแล้ว กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังไม่รีบกลับหมู่บ้านทันที แต่ไปในร้านค้าเพื่อซื้อของกันก่อน
กู้เจียวซื้อผลไม้เชื่อม เมล็ดทานตะวันและถั่วลิสง นางพบว่าหญิงชราเกลี้ยกล่อมง่ายไม่น้อย ขอแค่ให้ของกินนาง นางก็สามารถอยู่ในห้องได้เป็นวันๆ
เซียวลิ่วหลังซื้อน้ำตาลแดงมานิดหน่อย คราก่อนไปขอยืมน้ำตาลแดงมาจากบ้านท่านป้าจาง ยังไม่ได้คืนนางเลย
ทั้งสองหิ้วของไปที่เกวียนเทียมวัว ลุงหลัวเอ้อร์ซูยิ้ม “ของฉลองปีใหม่เล่า ควรจะจัดได้แล้ว อีกเดี๋ยวก็วันส่งท้ายปีเก่าแล้ว”
ทั้งสองนิ่งอึ้งพร้อมกัน
จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าวันส่งท้ายปีใกล้มาถึงแล้ว
อันที่จริงไม่ใช่ว่าทั้งสองใช้ชีวิตกันจนมึนๆ งงๆ ไม่รู้วันคืน แต่ในใจพวกเขาล้วนไม่มีความคุ้นชินและความคิดที่จะฉลองปีใหม่เลย วันส่งท้ายปีที่ครอบครัวกินข้าวพร้อมหน้า บ้านเรือนจุดโคมไฟ สำหรับพวกเขาแล้ว
ล้วนเป็นคืนวันอันโดดเดี่ยวที่สุดมาโดยตลอด
ชาติที่แล้วกู้เจียวออกจากบ้านตอนแปดขวบ อาศัยอยู่ในฐานการทดลองขององค์กร พอถึงวันส่งท้ายปีองค์กรก็จะหยุดงานทุกภาคส่วน เขตฐานอันว่างเปล่าสุดท้ายเหลือแค่นางคนเดียว
เรื่องของเซียวลิ่วหลังนั้นกู้เจียวรู้ไม่มากนัก บางทีเขาอาจจะเคยคึกคักมาก่อน แต่ต่อมาล้วนมลายหมดสิ้นแล้วก็ได้
นางเป็นวิญญาณโดดเดี่ยวจากต่างภพ เขาเป็นคนแปลกหน้าในต่างแดน
คำพูดของลุงหลัวเอ้อร์ซูทำให้ทั้งคู่พลันไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี
ทว่าทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงถือของในมือตัวเองขึ้นเกวียนไปอย่างเงียบๆ
เกวียนเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ เมื่อมาถึงหมู่บ้านฟากฟ้าก็มืดแล้ว
ลุงหลัวเอ้อร์ซูขับเกวียนกลับบ้านตัวเอง กู้เจียวเอาของทั้งหมดโยนเข้าตะกร้าของตัวเอง เดินไปทางบ้านตัวเองด้วยกันกับเซียวลิ่วหลัง
เพิ่งจะเดินได้ครึ่งทางก็เห็นหน้าประตูตัวเองจากไกลๆ เหมือนจะเกิดเรื่องขึ้น ฝูงชนรุมล้อมหนาแน่นจนน้ำยังรอดผ่านไม่ได้ ในนั้นมีเสียงด่าทอลอยออกมาด้วย
ตรงหน้าประตูเนื่องจากท่านป้าจางป้อนข้าวให้หลานทั้งสองแล้วเดินผ่านไปไม่ได้จึงตะโกนใส่ทั้งคู่ว่า
“ไอ้หยา ลิ่วหลัง เหตุใดพวกเจ้าเพิ่งจะกลับมา บ้านเจ้าเกิดเรื่องแล้ว!”
“เกิดเรื่องใดขึ้นหรือท่านป้าจาง” เซียวลิ่วหลังถาม
“คนตระกูลกู้มาหา ทะเลาะกับใครนะ...ป้าของเจ้า!”
ป้าอย่างนั้นรึ
บ้านพวกเขามีคนที่เรียกกันเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด
คงจะไม่ใช่...หญิงชราหรอกกระมัง
หญิงชราความจำเสื่อมแล้ว คงได้โดนรังแกอย่างอนาถแน่!
กู้เจียวหันไปมองเซียวลิ่วหลังพลางเอ่ยว่า “ข้าไปดูก่อนนะ”
ท่านป้าจางรีบเอ่ยว่า “เจ้ารีบไปเร็วเข้า! ย่าเจ้ายิ่งไม่ยอมคนอยู่ด้วย!”
กู้ซีมาที่นี่นานเพียงนี้แล้ว ยังไม่เคยเห็นย่าของเจ้าของร่างมาก่อนเลย รู้แต่ว่านางแซ่อู๋ ตอนสาวๆ เป็นคนงี่เง่าปากจัด ต่อมาแต่งให้นายใหญ่กู้ นายใหญ่กู้เป็นปัญญาชน ต่อมาก็เป็นนายอากร ตามหลักแล้วแม่นางอู๋อยู่กับเขาควรจะสำรวมจึงจะถูก แต่แม่นางอู๋ดันยิ่งอวดดีและหยิ่งยโสมากกว่าเดิม
คนที่ไม่ควรไปหาเรื่องด้วยอันดับหนึ่งในหมู่บ้านก็คือแม่นางอู๋ ดังนั้นท่านป้าจางจึงห่วง ‘ป้า’ ของเซียวลิ่วหลังจะโดนรังแก
กู้เจียวถึงหน้าประตูบ้านตัวเองพบว่าฮูหยินตระกูลกู้มากันพร้อมหน้า แม่นางอู๋รวมถึงลูกสะใภ้สองคน
ของนางอย่างแม่นางโจวกับแม่นางหลิว
แน่นอนว่า กู้เสี่ยวซุ่นกับกู้เอ้อซุ่นก็อยู่ด้วย
กู้เอ้อซุ่นยืนอยู่ข้างกายมารดานาง กู้เสี่ยวซุ่นยืนอยู่ข้างหญิงชรา
แต่ว่า ท่านป้าจางบรรยายได้ไม่ค่อยจะตรงนัก...คนที่โดนด่าจนหน้าดำหน้าแดงเหมือนจะเป็นพวกแม่นางอู๋สามคนมากกว่า!
“เจ้า เจ้า เจ้า...เจ้ามีปัญญาก็พูดอีกรอบสิ!” แม่นางอู๋เท้าเอว ชี้นิ้วใส่หญิงชรา
หญิงชราไม่รู้ว่าให้ใครไปยกม้านั่งมาให้นาง นางนั่งไขว่ห้างท่าทางเด็ดขาดอยู่บนม้านั่ง คว้าเมล็ดทานตะวันมาหนึ่งกำมือ แทะไปพลาง เอ่ยอย่างไม่ไม่ใส่ใจว่า “มีสิทธิ์อะไรมาให้พูดอีกรอบ สมองเจ้าไม่ดีจึงฟังไม่รู้เรื่อง หรือว่าหูหนวกจึงฟังไม่ชัดล่ะ” แม่นางอู๋อันธพาลใช้อำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บ้านตั้งหลายปีเพียงนี้ ยังไม่เคยโดนใครว่าให้เช่นนี้มาก่อน
ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกสะใภ้ทั้งสองคนอยากจะให้นางมาทะเลาะหาเรื่องคน ฝีมือความสามารถของหญิงชรานางนี้ สะใภ้ทั้งสองรับมือไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!
“ข้าไม่สน! เงินหนึ่งตำลึงนี้คืนนี้เขาต้องเอามาให้ข้า!” แม่นางอู๋เถียงแล้วไม่ชนะ จึงเริ่มเอาความไร้เหตุไร้ผลเข้าสู้
หญิงชราบ้วนเปลือกเมล็ดทานตะวันใส่หน้านาง “ถุย! เขากินข้าวบ้านเจ้าแล้ว หรือว่ากินข้าวต้มบ้านเจ้าไปแล้วล่ะ เหยาเจี่ยยังมียางอายกว่าเจ้าเลย! อย่าว่าแต่เงินหนึ่งตำลึง แค่กษาปณ์เดียวก็ไม่มีทางให้!”
นึกไม่ถึงว่าแม่นางอู๋จะโดนเอาไปเปรียบกับสตรีที่ไม่เป็นโล้เป็นพายอย่างเหยาเจี่ย แม่นางอู๋โมโหจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว!
แม่นางอู๋ “เจ้า เจ้า เจ้า เจ้า...”
หญิงชราไม่ให้โอกาสแม่นางอู๋ได้สำแดงฤทธิ์แม้แต่น้อย “แล้วก็ เจ้าอย่าได้อ้างว่าเจียวเจียวของข้ากินข้าวไปของเจ้าเลย นางกินได้เท่าใดเอง พวกเจ้ามาเอาเงินกับลิ่วหลังไปเท่าใดแล้ว เจียวเจียวของข้าเดิมทีหาเขยที่ตระกูลกู้ จนใจที่พวกเจ้าไม่ลดไม่ละ ไล่พวกเขาสองคนออกมา ในเมื่อไล่ออกมาแล้ว เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเจ้าตระกูลกู้แล้ว!”
แม่นางอู๋ตัวสั่นด้วยความโกรธ “นะ...นั่นก็แค่แยกบ้าน!” ไล่ไม่ไล่อะไร คำพูดพรรค์นี้ลือออกไป ชื่อเสียงของตระกูลกู้ยังจะเหลือรึ หญิงชราแทะเมล็ดทานตะวันอีกครั้ง “อ้อ เจ้ายอมรับว่าแยกบ้านแล้วหรือ! ในเมื่อแยกบ้านแล้วเหตุใดเจ้ายังจะให้ลิ่วหลังเอาเงินไปจ่ายให้พวกเจ้าอีกล่ะ! หน้าตาล่ะ เอาไปฉาบกำแพงแล้วรึ!”
แม่นางอู๋ถูกตอกหน้าหงายจนกลอกตามองบน
หญิงชราบ้านี่มาจากไหน ชะ...ช่างน่าโมโหนัก!
บรรดาเพื่อนบ้านใกล้จะขำกันตายอยู่แล้ว
ปากนั่นของแม่นางอู๋ด่าทอในหมู่บ้านนี้ไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อน วันนี้กลับโดนตอกหน้าจนหมดคำจะพูดไปแล้ว
เรื่องแยกบ้านเดิมทีตระกูลกู้ทำได้ไม่เหมาะสม แต่ตอนนั้นตระกูลกู้ป่าวประกาศออกไปว่าเป็นความคิดของเซียวลิ่วหลัง เซียวลิ่วหลังไม่อยากพักอยู่กับตระกูลกู้ บรรดาคนในหมู่บ้านจึงไม่อาจว่าอะไรมากได้
เรื่องที่หลังจากนั้นกู้เจียวมักจะกินข้าวที่บ้านตระกูลกู้ คนในหมู่บ้านก็ต่างรู้กันดี แต่คิดไม่ถึงว่าตระกูลกู้จะมาเก็บเงินด้วย!
กู้เจียวเป็นแค่เด็กสาวอายุสิบสี่ปี นางจะกินข้าวได้เท่าใดกันเชียว แต่ตระกูลกู้กลับให้เซียวลิ่วหลังจ่ายหนึ่งตำลึงทุกเดือน!
นี่มันไม่ใช่หลอกลวงคนหรือไร
เงินหนึ่งตำลึงเพียงพอให้ครอบครัวใหญ่กินอิ่มกันถึงสองเดือนเลยนะ!
แม่นางโจวกับแม่นางหลิวแค่เห็นเซียวลิ่วหลังไม่ได้จ่ายเงินที่บ้านหนึ่งเดือน จึงได้มาทวงถึงบ้าน ไหนเลยจะไปคิดว่าจะใหญ่โตถึงสถานการณ์ยามนี้ที่พอเกิดขึ้นก็หาทางลงไม่ได้
ยามนี้ควรทำอย่างไรดีล่ะ


## บทที่ 26 ท่านป้า

บทที่ 26 ท่านป้า
ปากของแม่สามีบ้านนางไม่มีหูรูด เถียงกันมาตั้งนาน แค่โดนคนเขาหลอกให้พูดความจริงแค่นี้ สิ่งที่ควรพูดไม่ควรพูดล้วนพูดออกมาหมดรวดเดียว
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ความลับของตระกูลกู้ได้โดนแม่สามีเปิดโปงมาหมดแน่
สะใภ้ทั้งสองแลกเปลี่ยนสายตากัน ต่างตัดสินใจกันอยู่เงียบๆ ไม่อาจให้พวกนางทะเลาะกันต่อได้ ต้องรีบลากแม่สามีกลับไป
“ท่านแม่! พวกเราไม่มาเปิดหูเปิดตาเรียนรู้กับคนธรรมดาๆ หรอก! พวกเรากลับกันก่อนดีกว่า!” แม่นางโจวเดินไปหา ลากแขนแม่นางอู๋ไว้พลางเอ่ยขึ้น
แม่นางหลิวก็เดินไปหาแล้วลากแขนอีกข้างของแม่นางอู๋ไว้เช่นกัน “ใช่เจ้าค่ะท่านแม่ พวกเราไม่มาโต้เถียงกับป้าบ้าๆ นี่หรอก!”
หากตอนแรกพวกนางพูดเช่นนี้ บรรดาคนในหมู่บ้านอาจจะยังเชื่อกันอยู่ แต่ผ่านการทะเลาะด่าทอกันไปแล้ว แม่นางอู๋กับสะใภ้ทั้งสองต่างกลายเป็นคนขี้โมโหไปแล้ว หญิงชรากลับใจเย็นนิ่งสงบ ไม่ร้อนรุ่มใจเลยสักนิด
หากจะเรียกป้าบ้าๆ กันจริงๆ เช่นนั้นก็คงต้องใช้เรียกแม่นางอู๋จึงจะถูก
การแสดงออกของบรรดาคนในหมู่บ้านที่ดูเรื่องสนุกกระตุ้นให้แม่นางอู๋เดือดดาลอย่างสุดขีดแล้ว
แม่นางอู๋ถลกแขนเสื้อขึ้น พ่นน้ำลายฉอดๆ ว่า “ยายแก่หนังเหนียว! เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้าคือภรรยาของนายอากร!”
“เฮอะ” หญิงชรากลอกตา “ข้าเป็นแม่ฮ่องเต้!”
คนที่มุงดูต่างพากันหัวเราะยกใหญ่
หญิงชรานางนี้น่าสนใจไม่น้อย โต้กลับคนอื่นได้โดยไม่คำนึงถึงความเหมาะสมใดสักนิด ไม่กลัวว่าจะลือออกไปแล้วจะโดนตัดหัวเอาบ้างเลย
แม่นางอู๋เองเป็นคนอันธพาลไร้เหตุไร้ผลกลับเจอคนที่มีฝีมือเก่งกาจกว่าตัวเอง เถียงไม่ชนะ นางก็คิดจะลงมือมันไปเลย “วันนี้ข้าต้องไล่เจ้าออกจากหมู่บ้านให้ได้...”
ยังพูดไม่ทันจบ หญิงชราก็สาดน้ำเย็นกะละมังหนึ่งใส่ ทำเอาแม่นางอู๋ตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
จากนั้น หญิงชราก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หันหลังเดินเข้าห้องไป ม้านั่งก็ไม่เอาแล้ว กู้เสี่ยวซุ่นก็ไม่เอาแล้ว
งับประตูปิดดังปัง ขัดดาลประตูเสร็จสรรพ!
เผ่นไปเสียไว!
ฝูงชนต่างหัวเราะกันจนท้องคัดท้องแข็งแล้ว
เมื่อครู่หญิงชราวางมาดใหญ่โตไปทั่วทั้งบริเวณ พวกเขายังคิดว่านางจะแข็งชนแข็งกับแม่นางอู๋เสียอีก ที่แท้สมองก็ไม่ได้โดนยั่วให้เกิดโทสะจนเลอะเลือน รู้ว่าตัวเองสู้พวกแม่นางอู๋ทั้งสามคนไม่ได้ ทำให้แม่นางอู๋นิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูกก่อน จากนั้นค่อยอาศัยโอกาสปิดประตูให้แม่นางอู๋และลูกสะใภ้อยู่ด้านนอก!
แม่นางอู๋เคยคับแค้นใจเช่นนี้ที่ไหน นางหาก้อนหินจากพื้นขึ้นมาก้อนหนึ่ง พุ่งไปที่ประตูหมายจะทุบ
แต่ก้อนหินยังไม่ทันได้ทุบบานประตู กลับมีเคียวอันเจิดจ้าลอยมาพร้อมกับเสียงแหวกอากาศกระแทกเข้าบานประตูอย่างจัง!
แม่นางอู๋ตระหนกตกใจ มือที่อุ้มก้อนหินไว้พลันชะงักค้าง
เคียวนี้หากเบี่ยงเอนอีกครึ่งชุ่น[footnoteRef:1]คงได้เฉาะเข้ามือนางแน่แล้ว [1:  ชุ่น (หน่วยวัดความยาว) นิ้ว]
แม่นางอู๋ตกใจเผลอปล่อยมือ ก้อนหินตกลงสู่พื้น กระแทกโดนเท้าตัวเอง
“โอ๊ย” แม่นางอู๋ร้องขึ้น
ก้อนหินที่ใช้ทุบประตูก้อนเล็กๆ ได้หรือ นางจงใจเลือกก้อนที่ใหญ่ที่สุดเป็นพิเศษเลย! ก้อนหินก้อนใหญ่ขนาดนี้กระแทกเท้าเข้า แม่นางอู๋เจ็บเสียจนน้ำตาแทบไหล!
เคียวเล่มนั้นพุ่งมารวดเร็วนัก เท้าแม่นางอู๋ก็โดนกระแทกเร็วยิ่ง เหตุการณ์แต่ละอย่างนี้ ฝูงชนมองกันแทบไม่ทัน
ต้องรู้ก่อนว่าในหมู่บ้านนี้นานมากแล้วที่ไม่มีการเคลื่อนไหวใหญ่โตถึงเพียงนี้
ผู้คนพากันหันกลับไปมอง เห็นกู้เจียวเดินมาเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่งไม่แยแส
นางแบกตะกร้าไว้ด้านหลังใบหนึ่ง ร่างผอมบาง ดูๆ แล้วไม่เป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์ ทว่าแววตาเย็นเยียบนั้นเผยไอสังหารออกมาอย่างไร้สาเหตุ ผู้คนต่างหดคอกันอย่างอดไม่ได้ หลีกทางให้นางกันพร้อมเพรียง
สวรรค์รู้เห็นนางโยนเคียวเล่มนั้นออกไปอย่างไร เกิดไม่ได้โยนโดนประตู จะไม่โยนไปโดนหัวใครเขาเข้าหรือ
พอคิดเช่นนี้ ท้ายทอยของทุกคนก็พลันเย็นวาบอย่างอดไม่ได้...
แม่นางหลิวมีปฏิกิริยาขึ้นมาก่อนคนแรก ตำหนิว่า “เจียวเหนียงเจ้ากลับมาพอดีเลย! รีบให้ป้าบ้านั่นเปิดประตูเร็วเข้า! ดูนางทำย่าเจ้าสิ!”
“เหอะ” กู้เจียวหัวเราะเสียงเย็น “คนเฒ่าคนแก่สายตาไม่ดี ท่านป้ารองอายุยังน้อยตาก็บอดไปด้วยแล้วหรือ ก้อนหินนี้ใครยกมา แล้วใครเป็นคนจับมันกระแทกเท้านาง ในใจเจ้าไม่รู้หรอกหรือ”
ประโยคนี้เอ่ยขึ้น แม่นางหลิวก็มึนงงทันใด
ดะ...เด็กนี่เหตุใดจึงด่าคนเก่งนัก
หากตอนแรกกล่าวหาว่านางลากดึงกู้ต้าซุ่น เตะกู้เอ้อซุ่นล้วนเป็นแค่การสับสนงี่เง่า เช่นนั้นด่านางกับแม่นางอู๋ว่าตาบอดต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ก็คือการแตกหักกับตระกูลกู้โดยสมบูรณ์แล้ว
“เด็กหน้าเหม็นนี่! กล้าด่าย่าเจ้าหรือ” แม่นางอู๋ถลกแขนเสื้อหมายจะเข้าไปหา แต่เพิ่งจะก้าวไปได้แค่ก้าวเดียวก็เจ็บจนแทบล้มลงกับพื้น
แม่นางโจวรีบไปพยุงแม่สามีตัวเอง “ท่านแม่ ระวังหน่อยเจ้าค่ะ!”
แม่นางอู๋ทั้งเจ็บทั้งโมโห ชี้หน้ากู้เจียวพลางด่าทอว่า “เดรัจฉาน! เหตุใดไม่ให้เจ้าจมน้ำตายไปเสียแต่ตอนนั้นกันนะ!”
ในขณะนั้นเอง เซียวลิ่วหลังก็เดินเข้ามา
หมู่นี้เซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวไปไหนมาไหนด้วยกัน คนในหมู่บ้านต่างลือกันว่าทั้งสองคืนดีกันแล้ว แต่ตัวเขาเองไม่เคยตอบรับออกหน้ามาก่อน ดังนั้นจึงยังมีคนไม่น้อยที่เดาว่า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงรักข้างเดียวของปัญญาอ่อนสกุลกู้
“ลิ่วหลังเอ๋ย ดูเรื่องดีๆ ที่ป้าเจ้ากับกู้เจียวทำสิ ย่าเจ้าอายุอานามมากเพียงนี้...” แม่นางโจวต่อว่าเซียวลิ่วหลัง
ไม่นึกเลยว่านางยังพูดไม่ทันจบก็ได้ยินเซียวลิ่วหลังเอ่ยอย่างเรียบนิ่งว่า “ในเมื่ออายุมากแล้วก็อย่าออกมาก่อเรื่องไปทั่ว”
แม่นางโจวสงสัยว่าตัวเองหูฝาด!
“เจ้ามีธุระหรือไม่” เซียวลิ่วหลังเดินไปถามข้างกายกู้เจียว
“ไม่มี” กู้เจียวส่ายหน้า ดึงเคียวออกจากบานประตู
เซียวลิ่วหลังพูดกับประตูว่า “ท่านป้า พวกเรากลับมาแล้ว”
ประตูเปิดออกเสียงเอี๊ยดอ๊าด
เซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวเดินเข้าไป
ฝูงชนสบตากัน เมื่อครู่พวกเขาไม่ได้ตาฝาดกระมัง เซียวลิ่วหลังพูดจากับปัญญาอ่อนกู้แล้ว ทั้งยังถามนางว่ามีธุระหรือไม่ด้วย พวกเขาสองคนคืนดีกันแล้วจริงๆ อย่างนั้นรึ
เซียวลิ่วหลังเข้าห้องไปก็ปิดประตูทันที แต่กลับไม่ได้ปิดแน่นสนิท สามารถได้ยินเสียงพูดคุยเนิบช้าของเขา “ต่อไปหากเจอเรื่องแบบนี้อีกก็แจ้งทางการเสีย ข้าจะไปศาลาว่าการเขียนคำร้องด้วยตัวเอง”
ประโยคนี้ดังขึ้น พวกแม่นางอู๋ทั้งสามคนเดิมทีคิดจะพุ่งเข้าไปก็ชะงักค้างทันที
เรื่องเช่นนี้สามารถแจ้งทางการได้หรือ เซียวลิ่วหลังพูดเสียหนักแน่นมีเหตุมีผล นะ...น่าจะแจ้งทางการได้กระมัง
ที่แท้จิตใจของเจ้าเป๋นี่ก็อำมหิตเพียงนี้เลย!
“ท่านแม่ ของของบ้านเจ้าสาม...” แม่นางโจวเอ่ยเตือนเสียงเบา
การแยกบ้านในตอนแรกมีลับลมคมในจริง ที่นาของเจ้าสามกับสินเดิมของภรรยาเจ้าสามล้วนโดนพวกนางริบเอาไปหมด หากเรื่องใหญ่โตไปถึงศาลจริงเกรงว่าจะโดนตรวจสอบเจอ
แม่นางอู๋กัดฟัน เดินหนีไปกับสะใภ้ทั้งสองลิ่วๆ
เมื่อผู้เกี่ยวข้องทุกคนไปกันหมดแล้ว คนที่มาดูเรื่องสนุกก็ต่างแยกย้ายบ้านใครบ้านมัน
กู้เอ้อซุ่นก็กลับไปแล้ว มีเพียงกู้เสี่ยวซุ่นที่เดินอ้อมหมู่บ้านรอบหนึ่งแล้วตรงเข้าไปที่บ้านพี่สาวกับพี่เขยเขา
กู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องโถง หญิงชรานั่งอยู่บนม้านั่งฝั่งตรงข้ามทั้งคู่ ยังคงไขว่ห้างแทะเมล็ดทานตะวัน ไม่มีจิตสำนึกที่ควรจะอธิบายถึงการสร้างปัญหาของตัวเองเลยสักนิด
ทำอะไรก็ไม่เป็น ถามอะไรก็ไม่รู้ ปฏิกิริยายังทื่อๆ อีก กู้เจียวคิดว่านางเป็นคนแก่ความจำเสื่อมจริงๆ
แต่เมื่อครู่โต้เถียงกับแม่นางอู๋ไปหลายยก กลับเต็มไปด้วยฝีมือสูงส่ง
“สองสามวันนี้เจ้าแสร้งทำมาโดยตลอดเลยรึ” กู้เจียวถาม
หญิงชราเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าพูดจากับป้าเจ้าเช่นนี้รึ”
เจ้ายังแสดงเสียแนบเนียนอีกต่างหาก
ไม่สิ ไม่เหมือนแสดง
กู้เจียวเอ่ยกับกู้เสี่ยวซุ่นอย่างเคร่งขรึมว่า “เจ้ามากับข้า”


## บทที่ 27 ค้นหา

บทที่ 27 ค้นหา
กู้เจียวปิดประตูห้องลง “บอกมา วันนี้ทั้งวันเกิดอะไรขึ้น”
กู้เสี่ยวซุ่นเล่าสิ่งที่ตนเองประสบพบเจอยามที่คอยเฝ้านางออกมาจนหมดเปลือก
แท้จริงแล้วหญิงชราจำอะไรไม่ได้เลย ยามนางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ในบ้านของกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังแล้ว ทั้งยังคิดว่าตัวเองเป็นคนในบ้านอีก ก่อนจะคว้าตัวกู้เสี่ยวซุ่นแล้วถามซักไซ้ ‘เจ้าไม่รักดีสองคนนั่นคือหลานแท้ๆ ของข้าหรือ’
กู้เสี่ยวซุ่นจำคำพูดของพี่สาวตัวเองกำชับไว้ได้ขึ้นใจ จึงไม่กล้าบอกกับหญิงชรา ว่าความจริงแล้วนางเป็นโรคเรื้อน แต่เขาเองก็ไม่กล้าบอกว่าพี่สาวและพี่เขยของตัวเองเป็นหลานแท้ๆ ของนาง ด้วยความรีบร้อนเขาจึงบอกไปว่าพี่เขยคือหลานย่าของนาง นางเดินทางมาแสนใกล้เพื่อขอพึ่งพิงเขา
กู้เจียวคงคิดไม่ถึงว่านางจะไม่ใช่คนแก่เลอะเลือนทั่วไป จึงไม่ได้ตระเตรียมคำตอบไว้ให้กับกู้เสี่ยวซุ่น
“แล้วนางก็บอกว่า เหตุใดท่านพี่ถึงได้ทำตัวเหมือนผู้นำของบ้านเสียมากกว่า ข้าเลยบอกไปว่า ไม่ได้หรือ เพราะว่าพี่เขยเป็นคนแต่งเข้าบ้าน! นางก็ถามต่ออีกว่า แต่งเข้าบ้านแล้วเหตุใดถึงไม่มีคนอื่นในบ้านเลย ข้าก็เลยตอบไปว่าพวกท่านแยกเรือนออกมาอยู่ข้างนอกแล้ว”
ได้ยินถึงตรงนี้ กู้เจียวก็กุมขมับ นางเป็นผู้นำครอบครัวตั้งแต่เมื่อไหร่กัน นางกับเซียวลิ่วหลังต่างวุ่นกับเรื่องของตัวเอง นานทีปีหนถึงจะมานั่งกินข้าวด้วยกันสักมื้อ
เจ้าทึ่มเสี่ยวซุ่นเอ๋ย โดนแม่เฒ่าหลอกเข้าแล้ว
มิน่าล่ะหญิงชราถึงได้ซักไซ้ที่มาที่ไปของตระกูลกู้ไม่หยุด ที่แท้เป็นเพราะกู้เสี่ยวซุ่นเล่าให้นางฟังแทบหมดเปลือก
“แล้วทำไมก่อนหน้านี้ข้าถามอะไรนาง นางถึงได้เมินเฉยข้าเช่นนั้น” จนกู้เจียวคิดว่านางเป็นคนแก่สติเลาะเลือนเสียอีก
กู้เสี่ยวซุ่นตอบ “นางบอกว่าท่านเนรคุณ ไม่อยากเสวนากับท่าน!”
กู้เจียว “...”
หรือว่าเป็นเพราะให้นางกินผลไม้แช่อิ่มน้อยเกินไป
กู้เจียวเดินเข้ามาในโถง เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเซียวลิ่วหลังคงได้พูดคุยกับหญิงชราบ้างแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเซียวลิ่วหลังพูดอะไรไปบ้าง หญิงชราถึงไม่ได้วางมาดเย่อหยิ่งเหมือนเมื่อครู่ ก็กลับดูแง่งอนเสียมากกว่า
“ทะเลาะกับเจ้าจนข้าเพลียไปหมด ข้าไปนอนก่อนละ ข้าวเสร็จแล้วปลุกข้าก็แล้วกัน!” หญิงชราส่งเสียงฮึดฮัด เดินสะบัดก้นให้กับทุกคน ก่อนจะกลับเข้าห้องไปเพื่อนอนคลายง่วง
กู้เจียวหันไปมองเซียวลิ่วหลัง
เซียวลิ่วหลังชะงักไปแล้วพูดขึ้นว่า “เดิมทีหมอยาคนนั้นบอกว่าต้องกินยาตำรับนี้ไปอีกหนึ่งปี แต่หากฟื้นตัวเร็วหนึ่งเดือนก็คงไม่แพร่เชื้อแล้ว”
เขาไม่ได้รบเร้าให้กู้เจียวยอมให้นางอยู่ที่นี่ต่อ เพียงแต่บอกกู้เจียวว่าอีกไม่นานโรคของนางก็ไม่แพร่เชื้อแล้ว นั่นเป็นเพราะเขาหวังว่ากู้เจียวจะยอมให้นางอยู่ที่นี่
กู้เจียวไม่เคยรู้เลยว่าคนเย็นชาอย่างเขาจะเอื้ออาทรคนแปลกหน้าขนาดนี้
หรือบางทีหญิงชราอาจทำให้เขาหวนนึกถึงพี่ชายที่ล่วงลับไป
“เอาเถอะ เช่นนั้นก็ให้นางอยู่ต่อไปเถิด” กู้เจียวเอ่ยพลางทอดถอนใจ
เดิมทีกู้เจียวก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะไล่นางออกอยู่แล้ว
อย่างน้อยก็หาเพื่อนให้เขาสักคนก็ไม่เลวเหมือนกัน
ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขาตัดสินใจถูกต้อง เพราะกลางดึกคืนนั้น ทหารจากทางการขบวนหนึ่งได้บุกเข้ามาในหมู่บ้านชิงเฉวียน ไล่เคาะประตูบ้านทุกหลังเพื่อตามหาคนป่วยโรคเรื้อนคนหนึ่งที่หนีลงเขามา
คนต่างถิ่นเพียงคนเดียวที่มาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้คือหญิงชรา หลังจากรู้ว่านางเพิ่งมาถึงหมู่บ้านเมื่อไม่นานมานี้ เหล่าทหารก็มุ่งหน้าไปยังบ้านของกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังโดยไม่รีรอ
ยามที่เหล่าทหารมาถึงหน้าประตูเรือน หญิงชราก็กินข้าวแล้วกลับเข้าไปผิงไฟในห้องแล้ว
ส่วนสองสามีภรรยายังคงนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะ
อาหารบนโต๊ะละลานตา มีเนื้อตากแห้งผัดผักกาดขาวหนึ่งจาน ต้นหอมชุบไข่ทอดจานใหญ่ น้ำแกงเห็ดป่าหนึ่งหม้อ ยำเห็ดหูหนูดำหนึ่งถ้วย และถ้วยลิสงแช่เหล้าอีกหนึ่งจาน
กลิ่นหอมของเนื้อตากแห้งผัดผักกาดขาวและต้นหอมชุบไข่ทอดลอยเตะจมูก ปลุกความหิวโหยของเหล่าทหารให้เกิดขึ้น
“ท่านทหารทั้งหลาย มีเรื่องอะไรหรือ” เซียวลิ่วหลังถาม
เหล่าทหารได้สติกลับคืนมา ก่อนจะบอกจุดมุ่งหมายของการมาเยือนของชัดเจน “ได้ยินมาว่ามีหญิงชราผู้หนึ่งมาที่บ้านเจ้า แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ไหน”
เซียวลิ่วหลังพาพวกเขาไปยังห้องของหญิงชรา “นางเป็นท่านย่าของข้า เพิ่งมาจากอำเภอซูเมื่อหลายวันก่อน
ขณะพูดก็เดินล่วงหน้าไปก่อนเพื่อหยิบชามของหญิงชราที่ตนเก็บซ่อนไม่ทัน “ท่านแอบกินผลไม้แช่อิ่มอีกแล้วหรือ บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าท่านอายุมากแล้ว กินของหวานมากไม่ได้”
“เชอะ” หญิงชราถูกจับได้คาหนังคาเขา ก่อนเดินหน้าปั้นปึ่งออกไป
เหล่าทหารไม่เคยเห็นภาพเหมือนของคนป่วยโรคเรื้อน แต่ผู้บังคับบัญชาได้บอกลักษณะพิเศษของนาง บอกว่าบนใบหน้าและหลังมือมีแผลขี้เรื้อนสีแดง ใบหน้าเหลืองซีด สติไม่ค่อยดี
แต่หญิงชราที่อยู่เบื้องหน้า นอกจากจะอายุมากเหมือนกันแล้ว ก็ไม่มีจุดใดที่เหมือนเลย
ไม่ต้องพูดถึงว่าไม่มีแผลขี้เรื้อน แถมใบหน้ายังแดงระเรื่อ สติสตังก็ดูปกติเหลือเกิน
โรคเรื้อนนั้นรักษาไม่หาย มียาบางขนานที่ช่วยชะลอไม่ให้กำเริบได้ แต่ไม่มีทางฟื้นตัวจนหายดีภายในเวลาสั้นๆ เพียงแค่สิบวันแน่นอน
ความสงสัยในใจของเหล่าทหารคลายไปกว่ากึ่งหนึ่ง บวกกับได้เห็นท่าทีที่เซียวหลิวหลังปฏิบัติต่อหญิงชราก็ไม่ได้หลบเลี่ยงหรือรังเกียจแต่อย่างใด ก็ยิ่งคิดว่าไม่น่าจะเป็นได้เข้าไปใหญ่
ทว่าผู้เป็นหัวหน้าไม่กล้าชะล่าใจนัก เขากลับเข้าไปดูในครัวอีกครั้ง ชี้ไปที่หม้อยาบนเตา “นี่ยาของผู้ใดกัน”
เซียวลิ่วหลังเอ่ย “ของข้าเอง ขาข้าบาดเจ็บ นี่เป็นยาที่ซื้อมาจากในตัวอำเภอ”
“ห่อยาอยู่ที่ไหน เอามาให้ข้าดู” อีกฝ่ายเอ่ย
กู้เจียวหยิบห่อยายื่นให้
คนผู้นั้นคลี่เปิดห่อยา ก่อนจะพบโสมซานชีอยู่ภายใน
โสมสานชีเป็นยาที่ช่วยให้เลือดลมหมุนเวียนที่พบเห็นได้ทั่วไป ไม่แปลกตาสำหรับเหล่าทหารมากนัก นอกจากนั้นยังมีดอกคำฝอยซึ่งเป็นยาสมานแผลที่พบเห็นได้บ่อย
เมื่อมียาสองชนิดนี้ ก็พอจะมั่นใจได้แล้วว่าไม่ใช่ยารักษาโรคเรื้อน
“เจ้าชื่ออะไร” คนผู้นั้นถาม
“เซียวลิ่วหลังขอรับ” เซียวลิ่วหลังตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หากท่านทหารทั้งหลายสงสัยในตัวตนของข้า จะไปสืบถามประวัติข้าจากเจ้าสำนักบัณฑิตเทียนเซียงก็ย่อมได้”
คนผู้นั้นขมวดคิ้ว “เจ้าสำนักของสำนักบัณฑิตเทียนเซียง เขาแซ่หลีใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว” เซียวลิ่วหลังตอบ
เหล่าทหารส่งสายตาให้กัน จากนั้นท่าทีที่มีต่อเซียวลิ่วหลังก็ดูนอบน้อมลง
โดยทั่วไปแล้ว หากจะสืบประวัติก็ไม่จำเป็นต้องวิ่งโร่ไปหาเจ้าสำนักบัณฑิตให้เป็นเรื่องใหญ่โต แต่เซียวลิ่วหลังกลับตั้งใจเอ่ยถึงเขาเช่นนั้น เท่ากับกำลังบอกพวกเขาว่า เขาคือคนที่เจ้าสำนักหลีคุ้มครองอยู่
แม้เซียวลิ่วหลังไม่ได้อยากเป็นศิษย์ของเขานัก แต่ก็จะจำเป็นต้องเขียนเสือให้วัวกลัวเสียก่อน
หน้าหนาเสียหน่อย ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว
ชื่อเสียงของเจ้าสำนักหลีใช้ได้ผล เหล่าทหารถามไถ่ไปตามพิธีอีกสองสามคำก่อนจะยกขบวนกลับไป
ทว่าเหล่าทหารยังไม่ทันได้ออกไปได้ไกล ก็แอบส่งคนกลับมาอีกคนหนึ่ง เข้าไปในบ้านของ
เซวียหนิงเซียงที่อยู่ข้างกัน
“หญิงชราข้างบ้านเป็นท่านย่าของเจ้าหนุ่มคนนั้นจริงหรือ”
“จริงสิ”
“นางมาตั้งแต่เมื่อใดกัน”
“ไม่กี่วันก่อนนี่เอง” เซวียหนิงเซียงตอบ
“เหตุใดข้าถึงได้ข่าวมาว่าสิบวันก่อน” ทหารถามพลางจ้องเซวียหนิงเซียงตาเขม็ง
เซวียหนิงเซียงตอบสีหน้าเรียบเฉย “ใครบอกกัน ข้าอยู่ข้างบ้าน เหตุใดข้าจะไม่รู้”
ทหารมองเด็กน้อยในอ้อมกอดของเซวียหนิงเซียง นัยน์ตาฉายแววประกาย ทว่าสุดท้ายก็เดินจากไป
เหงื่อเย็นชืดผุดซึมไปทั่วทั้งแผ่นหลังของเซวียหนิงเซียง


## บทที่ 28 ฝัน

บทที่ 28 ฝัน
ความจริงแล้วหญิงชราผู้นั้นมาถึงตั้งแต่สิบวันก่อน แต่ช่วงแรกนั้นนางยังไม่ทันได้สติ แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่ามาถึงนานขนาดนั้น เพราะอย่างนั้นกว่ากู้เจียวและเซียวลิ่วหลังจะพาหญิงชรามาที่นี่ก็เป็นหลายวันให้หลังแล้ว
ซึ่งเป็นคนละวันกับวันที่หญิงชราหายตัวไปจากหมู่บ้านชิงเฉวียน
แต่สิ่งที่กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังไม่รู้ก็คือ ตอนที่หญิงชราเป็นลมอยู่ที่หน้าประตูเรือนของกู้เจียวนั้น เซวียหนิงเซียงก็ได้ยินความเคลื่อนไหวเช่นกัน
ตอนนั้นนางรู้สึกว่าหญิงชราท่าทางไม่ชอบมาพากลนัก...
“อาเซียง” เสียงของแม่สามีดังออกมาจากห้องข้างกัน
เซวียหนิงเซียงรวบรวมสติแล้วเดินไปยังห้องของแม่สามี “ท่านแม่ ท่านตื่นแล้วหรือ”
“เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงเหมือนมีคนเข้ามาในบ้าน เจ้ารองไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหม” ลูกชายสองคนก็จากไปแล้วคนหนึ่ง ทุกวันนี้คนแก่อย่างนางก็ได้แต่เป็นกังวลกับลูกชายคนเล็กที่เป็นทหาร
เซวียหนิงเซียงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “น้องรองไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ แค่มีคนป่วยโรคเรื้อนหนีลงเขามา พวกทหารเลยมาตามหา ตอนนี้กลับไปแล้วเจ้าค่ะ”
“เป็นชายหรือหญิง อายุเท่าไหร่”
“ไม่ได้บอกเจ้าค่ะ” เซวียหนิงเซียงตอบ
“คนป่วยโรคเรื้อนที่ไหนจะหนีมาถึงหมู่บ้านเราได้.... แค่ก แค่ก...”  แม่สามีของเซวียหนิงเซียงไอโขลกอย่างรุนแรง ปากก็ยังเอ่ยพึมพำไม่หยุด ก่อนจะผล็อยหลับไป
เซวียหนิงเซียงหลับตาลง
ถึงแม้นางจะไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ แต่กู้เจียวก็เคยช่วยชีวิตนางไว้
เหตุการณ์ที่เหล่าทหารตามหาคนในหมู่บ้านชิงเฉวียนมิได้ก่อให้เกิดความวุ่นวายใด ทุกคนยังใช้ชีวิตกันตามปกติ
กู้เจียวแอบรู้สึกว่า หญิงชราคนนี้คงเป็นคนมีศักดิ์ใหญ่โต ไม่อย่างนั้นจะมีทหารมากมายออกตามหาขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งยังไม่บอกรูปพรรณสัณฐานของนางเลยแม้แต่นิด
ทว่าพอกู้เจียวหันไปมองหญิงชราที่กอดโหลเมล็ดทานตะวันแถมยังแทะไม่หยุดราวกับกระรอก วินาทีนั้นนางก็รู้สึกว่าตัวเองคงคิดมากไป
กู้เจียวว่างไม่มีอะไรทำ จึงนำเสื้อผ้าทั้งหมดของเซียวลิ่วหลังออกมาเย็บปะ
เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ถ้าคิดเสียว่าผ้าก็เหมือนผิวหนังคนแค่นี้ก็เย็บง่ายแล้ว!
เมื่อเซียวลิ่วหลังกลับมาถึงบ้านก็พบว่าเสื้อผ้าของตัวเองถูกเย็บซ่อมจนเสร็จแล้วทั้งหมด ไม่ต้องเดาก็รู้เป็นฝีมือของกู้เจียว
กู้เจียวไม่เคยเย็บผ้ามาก่อน เอาเป็นว่าเขาไม่เคยเห็นแม้แต่ครั้งเดียว แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือฝีมือไม่เลวอีกด้วย ฝีเย็บละเอียด เสมอกันทั้งหมด แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือ คนอื่นเขาซ่อนฝีเย็บไว้ข้างใน แต่เหตุใดนางถึงกลับเอาฝีเย็บมาไว้ด้านนอก
หญิงชราฟื้นตัวเร็วกว่าพี่ชายของเซียวลิ่วหลังในยามนั้นมาก เซียวลิ่วหลังเคยถามหมอคนนั้นว่าหากประมาณการจากความเร็วในการฟื้นตัวของพี่ชายเขา อีกนานเท่าไหร่จึงจะไม่แพร่เชื้อ หมอตอบว่าหนึ่งเดือน เพียงแต่หญิงชรากินยาได้ไม่ถึงเดือน อาการกลับดีเสียยิ่งกว่าคนที่รักษามาแล้วหนึ่งเดือนเสียด้วยซ้ำ จนตอนนี้สามารถร่วมโต๊ะกินข้าวได้แล้ว
เซียวลิ่วหลังคิดไม่ถึงเลยว่า หญิงชราจะทำเขาเกือบสำลักข้าวตายตั้งแต่ครั้งแรกที่ร่วมโต๊ะอาหาร
“ข้ามาคิดดูแล้ว” หญิงชรายกซดน้ำแกงข้าวโพดกระดูกหมู่ด้วยท่าทางไม่ทุกข์ไม่ร้อนแต่อย่างใด “เกิดเรื่องอะไรกับพวกเจ้าสองคนกันหรือ ข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งนานแล้ว เหตุใดถึงไม่เห็นพวกเจ้านอนห้องเดียวกัน”
เซียวลิ่วหลังและกู้เจียวพากันสำลัก
“สามีข้าอายุยังน้อย” กู้เจียวตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หญิงชรามองเซียวลิ่วหลังหัวจรดเท้าก่อนจะพยักหน้า “นั่นสินะ อายุน้อยเกินไป คงยังไม่มีกำลังวังชา”
เซียวลิ่วหลัง “...”
...
หลังจากที่แม่นางอู๋และลูกสะใภ้พ่ายแพ้ให้กับหญิงชรา คนในหมู่บ้านก็พากันคาดเดาไปต่างๆ นานากันว่านางจะหาโอกาสกู้ศักดิ์ศรีคืนมาอย่างไร แต่ใครจะไปคิดว่านางจะไม่ก้าวออกจากเรือนมาหลายวันแล้ว
อันที่จริงใช่ว่านางไม่อยากออกมา เพียงแต่นายใหญ่กู้ไม่ยอมให้พวกนางออกมาต่างหาก
เพราะเรื่องราวก่อนวุ่นวายใหญ่โตจนรู้ถึงหูนายใหญ่กู้เข้า
ก่อนที่ลูกชายคนเล็กจะจากโลกนี้ไป เขาได้รับปากไว้ว่าจะดูแลกู้เจียวอย่างดี แม้จะไม่ได้พูดออกมาจากปาก แต่นั่นหมายถึงต้องเลี้ยงดูกู้เจียวอย่างใกล้ชิดไปตลอดชีวิต และหาลูกเขยให้นาง
ในวันหน้า
แต่เหตุที่ทำให้เขาผิดคำสัญญาก็เพราะเชื่อว่ากู้เจียวคือตัวกาลกิณี ที่ทำให้ลูกชายคนเล็กและลูกสะใภ้ตายจาก จึงจะปล่อยให้นางอยู่ที่นี่แล้วพาความซวยมาเยือนพวกต้าซุ่นไม่ได้
แต่นายใหญ่กู้ก็ไม่ยอมให้แม่นางอู๋เรียกร้องกู้เจียวและสามีรับผิดชอบงานใดในเรือน แม่นางอู๋บอกกับนายใหญ่กู้ว่านั่นเป็นเงินที่เซียวลิ่วหลังมอบให้นายใหญ่กู้เพื่อแสดงความกตัญญู และช่วยค่าเล่าเรียนของต้าซุ่น
นายใหญ่กู้จึงเชื่อตามนั้น
ตอนนี้เขาเพิ่งได้รู้ความจริง นายใหญ่กู้อับอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน “วันหน้าลิ่วหลังก็ต้องเรียนหนังสือเช่นกัน ห้ามไปขอเงินจากเขาอีกเด็ดขาด!”
แม่นางอู๋ไม่ยอม
แม่นางอู๋เอ่ยขึ้นมา “เจ้าเป๋นั่นจะมีปัญญาร่ำเรียนไปได้สักกี่น้ำกันเชียว ก็แค่เงินไม่เท่าไหร่
ข้าได้ยินมาว่าคราวนี้เขาสอบได้คะแนนไม่ดี! สู้เอาเงินมาส่งต้าซุนเรียนไม่ดีกว่าหรือ วันหน้าต้าซุ่น
ได้เป็นใหญ่เป็นโต ก็คงสงเคราะห์เขาบ้าง!”
วันหน้าต้าซุ่นของนางจะไปเป็นถึงบัณฑิตจวี่เหริน บัณฑิตจวี่เหรินเจียดเศษเงินมาให้ ก็พอเลี้ยงเจ้าเป๋นั่นไปตลอดชีวิตแล้ว
นายใหญ่กู้ต้องการรักษาหน้าตาของตัวเอง ยามนี้ญาติพี่น้องที่บ้านเกิดก็ดูถูกดูแคลนเขามากพอแล้ว หากจะให้เขาไปขอเงินจากหลานเขยอีก เขาคงทำไม่ได้
นายใหญ่กู้ขู่ห้ามไม่ให้แม่นางอู๋พาลูกสะใภ้ออกไปก่อเรื่องให้กับตระกูลอีก
หลายวันมานี้คนที่พบเจอเรื่องร้ายไม่ได้มีเพียงแม่นางอู๋และลูกสะใภ้ กู้ต้าซุ่นเองก็ได้พบเจอกับเหตุการณ์สะเทือนใจครั้งแรกในชีวิต
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าใครคือตัวเลือกในใจของเจ้าสำนัก ถึงจะตีเขาให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อว่าจะเป็นเซียวลิ่วหลัง
ยังไม่ต้องเอ่ยถึงความพิการของเจ้าเซียวลิ่วหลังนั่น แต่แค่สติปัญญาก็แสนตื้นเขิน ทั้งตัวมีแค่ใบหน้าที่พอดูได้ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
เขาไม่เข้าใจว่าคนขี้แพ้หัวขี้เลื่อยแบบนั้นเข้าตาท่านเจ้าสำนักได้อย่างไร
กู้ต้าซุ่นนึกย้อนถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของท่านเจ้าสำนัก ตอนแรกเจ้าสำนักชมเขาไม่หยุดปาก แถมยังเรียกเข้าไปพบเป็นการส่วนตัวอีกด้วย แต่พอหลังจากที่เซียวลิ่วหลังเข้าพบเจ้าสำนัก เจ้าสำนักก็ไม่สนใจใยดีเขาอีกต่อไป
เขาทบทวนตัวเองดูแล้ว สติปัญญาของเขาก็ไม่มีจุดใดที่จะทำให้เจ้าสำนักไม่พอใจ
หรือว่าเซียวลิ่วหลังพูดให้ร้ายบางอย่างเกี่ยวกับเขาต่อหน้าเจ้าสำนัก ทำให้เจ้าสำนักคิดว่าคุณธรรมของเขาบกพร่องและเกลียดชังเขา
ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ!
ไม่อย่างนั้นเจ้าสำนักจะเพิกเฉยเขา แต่กลับคอยให้ท้ายเซียวลิ่วหลังไม่รู้กี่หนต่อกี่หนได้เช่นไร
พอนึกว่าเซียวลิ่วหลังแย่งของที่ควรเป็นของเขาไป กู้ต้าซุ่นก็รู้สึกว่าเซียวลิ่วหลังชักจะเลวทรามเกินไปแล้ว
“เซียวลิ่วหลัง ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
...
ในคืนนี้กู้เจียวได้ฝันอีกครั้ง
เป็นไปตามคาด นางฝันเห็นเซียวลิ่วหลังอีกแล้ว
เซียวลิ่วหลังเพิ่งจะคัดหนังสือเสร็จ ใช้จังหวะช่วงเที่ยงนำหนังสือไปส่งที่หอสมุด คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุลักขโมยขึ้นในหอสมุด เซียวลิ่วหลังจึงกลายเป็นผู้ต้องสงสัย
ความจริงแล้วในตอนนั้นมีพยานเห็นเหตุการณ์ ทั้งยังยืนยันว่ามีเพียงเซียวลิ่วหลังที่ขึ้นชั้นสองไป แม้จะไม่ได้ชี้ชัดว่าเซียวลิ่วหลังเป็นโจรขโมย แต่กลับเป็นการตัดผู้ต้องสงสัยอื่นออกทั้งหมด
แน่นอนว่าเซียวลิ่วหลังไม่ยอมจำนน สืบสาวร่องรอยเบื้องหลังทั้งหมดจนไขคดีได้สำเร็จ
ตามหลักแล้วหากเรื่องราวดำเนินมาถึงจุดนี้ก็เท่ากับว่าสิ้นสุดแล้ว แต่เพราะการสืบสวนคดีนั้นใช้เวลาไม่น้อย ยามเซียวลิ่วหลังกลับมาถึงหมู่บ้านก็พบกับหิมะตกหนัก
ระหว่างทางเกวียนไถลลื่นตกลงไปในคลอง ทำให้ใบหน้าของเซียวลิ่วหลังเสียโฉม
บาดแผลฉกรรจ์ติดตรึงเซียวลิ่วหลังไปตลอดชีวิต กลายเป็นเงามืดในจิตใจที่ไม่อาจลืมเลือนไปตลอดกาล


## บทที่ 29 กลั่นแกล้ง

บทที่ 29 กลั่นแกล้ง
หลังจากตื่นนอนในวันต่อมา กู้เจียวนั่งพิงหัวเตียงเหม่อลอยอยู่ครู่ใหญ่
คราวนี้เธอไม่ได้ตกตะลึงกับภาพในความฝันของตนเอง แต่ที่เหม่อลอยก็เพราะโชคชะตาของสามี
ทำไมถึงได้เป็นชายหนุ่มที่ดวงซวยขนาดนี้กันนะ
ซวยซ้ำซวยซ้อนอะไรขนาดนั้น
แถมผลร้ายของเหตุการณ์ครั้งนี้ยังทำให้ใบหน้าอันงดงามของเขาต้องเสียโฉมอีกต่างหาก แบบนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!
...
ขณะที่กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังกำลังกินข้าวเช้า ท้องฟ้ายังคงมืดอยู่ หญิงชรายังคงหลับใหลอยู่ในห้อง กู้เจียวส่งเซียวลิ่วหลังออกจากบ้านไปด้วยเสียงแผ่วเบา
“วันนี้หิมะจะตก ใส่เสื้อหลายตัวหน่อย” กู้เจียวหยิบเสื้อคลุมตัวนอกให้เขา
เซียวลิ่วหลังมองดูหมู่ดาวบนฟากฟ้า ไม่มีวี่แววว่าหิมะจะตกได้เลย แต่ก็ยังคงรับเสื้อคลุมจากนางมา “ขอบใจนัก”
กู้เจียวไปส่งเขาถึงหน้าหมู่บ้านเหมือนดั่งเคย
เซียวลิ่วหลังขึ้นนั่งบนเกวียน กู้เจียวยืนคอยเป็นเพื่อนเขาอยู่ข้าง จนกระทั่งกู้เสี่ยวซุ่นหอบถุงตำราวิ่งมาเข้ามาอย่างสะลึมสะลืม นางถึงได้หันหลังกลับแล้วเดินจากไป
กู้เจียวรู้ว่าวันนี้ตอนบ่ายเซียวลิ่วหลังจะไปที่หอสมุด และรู้ว่าเขาจะถูกใส่ร้าย แต่นางไม่ได้เตือนเขาแต่อย่างใด
นางจำรายละเอียดที่เซียวลิ่วหลังใช้ไขคดีได้อย่างชัดเจน เพราะอย่างนั้นนางถึงได้รู้ว่าหัวขโมยนำของกลางไปซ่อนไว้ที่ไหน
...
“ข้าอุ่นอาหารไว้ให้บนเตาแล้ว หากหิวก็กินเองได้เลย แล้วก็ยา ห้ามขาดแม้แต่มื้อเดียว หากท่านเททิ้งข้าก็รู้อยู่ดี” กู้เจียวบอกกับหญิงชราภายในห้องโถง
หญิงชราไม่ใช่คนแก่สติเลอะเลือนอย่างที่คิดไว้ เพราะอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องคอยเฝ้า อีกอย่างตอนนี้นางก็ไม่แพร่เชื้อแล้ว แต่ต้องกังวลว่าจะไปทำให้ใครเดือดร้อน ส่วนใครจะทำให้นางเดือดร้อนนั้น คงไม่มีหรอก
หญิงชราเบ้ปากส่งเสียงฮึดฮัด
กู้เจียวสะพายตะกร้าเดินออกไป ระหว่างทางนางเดินผ่านหน้าเรือนตะกลูกู้ก็บังเอิญพบกับกู้เย่ว์เอ๋อที่กำลังออกมาเทน้ำล้างหน้า
“อรุณสวัสดิ์น้องเย่ว์เอ๋อ” นางเอ่ยทักทาย
กู้เย่ว์เอ๋อซึบซับเรื่องราวมาจากท่านแม่ของตนและครอบครัวบ้านรอง ทำให้ไม่สนิทสนมกับ
กู้เจียวนัก พอเห็นกู้เจียวทักทายตนก่อน ก็ไม่เอ่ยคำใดก่อนจะเดินหน้าบูดบึ้งกลับเขาไปในเรือน
“เสียงใครพูดอะไร” แม่นางโจวที่อยู่ภายในเอ่ยถาม
“กู้เจียวน่ะเจ้าค่ะ” กู้เย่ว์เอ๋อเอ่ยเสียงแผ่วเบา
แม่นางโจวผลักประตูเปิดออก
กู้เจียวเอ่ยทักทายนาง “อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านป้า”
“เอ่อ... อรุณ...อรุณสวัสดิ์” แม่นางโจวยกย่องตนเองว่าเป็นถึงมารดาของซิ่วไฉ กิริยาจึงสำรวมกว่าแม่นางหลิวนัก นางมองกู้เจียวที่แบกตะกร้า ก่อนจะยิ้มเอ่ยอย่างเย้ยหยัน “เจียวเหนียง เจ้าจะไปไหนตั้งแต่เช้า”
กู้เจียวตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าจะไปเก็บของป่าบนเขา แล้วก็จะเอาไปขายในอำเภอ”
แม่นางโจวสายตาลอกแลกก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ขายของป่าอย่างนั้นหรือ ข้าได้ยินมาว่าของป่ามีพิษ...”
“ข้ารู้ว่าสิ่งใดมีพิษหรือไม่มีพิษ สามีข้าสอนมา” หากพูดออกไปว่าตัวเองรู้ ใครจะเชื่อกัน
หลายวันก่อนแม่นางโจวยกพวกสามคนไปหาเรื่องนางถึงบ้าน ตอนนั้นนางเห็นของต่างๆ ในตะกร้าของกู้เจียวแล้ว มีทั้งเมล็ดทานตะวันและผลไม้แช่อิ่ม แถมยังมีน้ำตาลแดงกับถั่วลิสงอีก นั่นมันคิดเป็นเงินตั้งเท่าไหร่ ดูท่าแล้วนางบ้านี่คงขายของป่าได้เงินเยอะไม่เลวนี่
แววตาของแม่นางโจวเป็นประกายขึ้นมา ก่อนเอ่ยพลางหัวเราะ “กู้เจียว พาป้าไปด้วยได้หรือไม่ เจ้าไปคนเดียวคงเก็บได้ไม่เยอะใช่หรือไม่ ป้าจะช่วยเจ้าเก็บเอง!”
“ได้สิเจ้าคะ” กู้เจียวตอบอย่างดีใจ
แม่นางโจวแอบยิ้ม คนบ้าก็คือคนบ้า แสร้งทำเป็นเอาอกเอาใจนิดหน่อยก็ได้ผลแล้ว รอให้ตนรู้จักของป่าทั้งหมดก่อนเถอะ จะไม่เหลืออะไรให้นางเก็บเชียวละ
เรื่องดีๆ แบบนี้แม่นางโจวไม่มีทางบอกให้แม่นางหลิวรู้แน่นอน ทว่าแม่นางหลิวได้ยินเข้าเองเสียแล้ว จึงรีบคว้าตะกร้าเดินออกมาในทันใด “ป้ารองไปด้วยคนสิ!”
“เจ้าค่ะ” กู้เจียวยิ้ม
กู้เจียวและป้าสะใภ้ทั้งสองขึ้นเขาไปเก็บเห็ด
ความจริงแล้วตั้งใจว่าจะหลอกให้พวกนางเก็บเห็ดหูหนูและเห็ดพิษไปขาย แต่หากทำเช่นนั้น คงเป็นการทำร้ายคนบริสุทธิ์ นางเองก็ไม่ได้ไร้คุณธรรมถึงขนาดนั้น
นางพาทั้งสองคนไปเก็บเห็ดฤดูหนาวที่พบเห็นได้ทั่วไป จนกระทั่งตะกร้าบนหลังและตะกร้าหิ้วเต็มแล้วถึงจะลงเขากันอย่างอิ่มเอมใจ
“ของพวกนี้ขายได้เงินจริงหรือ” แม่นางโจวเคลือบแคลงใจ
“ท่านป้าใหญ่ตามข้าไปดูก็รู้แล้ว ขายดีเชียวล่ะ” กู้เจียวเอ่ย
แม่นางโจวอยากจะไปคนเดียว แบบนี้แล้วจะขายราคาเท่าไหร่นางเป็นผู้กำหนด ไม่ต้องส่งเงินเขากองกลางของตระกูล โชคร้ายที่แม่นางหลิวก็มีความคิดเช่นเดียวกัน สุดท้ายทั้งสองจึงตามกู้เจียวไปยังตลาด
“เจียวเหนียง นี่ไม่ใช่ทางไปตลาดนี่” ระหว่างทาง แม่นางหลิวถามกู้เจียวอย่างสงสัย
กู้เจียวตอบ “ตลาดเช้าใกล้จะวายแล้ว พวกเราไปตลาดฝั่งตะวันออกกันเจ้าค่ะ ที่นั่นขายได้ราคาสูงกว่า”
พอได้ยินว่าขายได้ราคาแพงกว่า ทั้งสองก็ไม่เอ่ยคำใดอีก
ยามเดินผ่านตรอกแห่งหนึ่ง จู่ๆ กู้เจียวก็โพล่งขึ้นมา “ข้าขอไปถ่ายเบาสักครู่ ท่านป้าทั้งสองรอข้าประเดี๋ยว”
“ไปเถิด ไปเถิด” แม่นางโจวกล่าว
แม่นางหลิวเบ้ปากบ่นพึมพำ “คนเกียจคร้านก็ถ่ายบ่อยเช่นนี้แล!”
กู้เจียวลัดเลาะไปตามตรอก เดินไปถึงประตูหลังของหุยชุนถังก่อนจะเปิดประตูออกแล้วเดินเข้าไป
หนึ่งเค่อผ่านไป กู้เจียวถึงได้กลับมา
เหตุใดถึงได้นานนัก
กู้เจียวยิ้มบาง “ข้าท้องเสียน่ะ”
แม่นางโจวรีบเอ่ยในทันใด “เอาละ เจียวเหนียง ตลาดอยู่ที่ใดกัน พวกเรารีบเอาขายป่าไปขายกันเถิด ประเดี๋ยวจะไม่สดเอา!”
“เจ้าค่ะ” กู้เจียวยิ้มพลางพยักหน้า
กู้เจียวพาทั้งสองเดินมุ่งหน้าไป
ทันใดนั้นใครคนหนึ่งก็พรวดพราดออกมาจากตรอกที่อยู่ด้านข้าง กู้เจียวไม่หลบเลี่ยงจนทำให้ชนกับคนผู้นั้นเข้าอย่างจัง
กู้เจียวชักเคียวออกมา “เจ้ากล้าชนข้าหรือ”
คนผู้นั้นมึนงงไปหมด แม่นาง เราสองคนใครชนใครกันแน่
ชายหนุ่มถูกชนจนล้มลงไปกับพื้น ทั้งสองตะลุมบอนกัน กู้เจียวไม่สนใจ นางง้างเคียวขึ้นพลางฟาดฟันไปยังคนผู้นั้น ห่อผ้าของเขาถูกกู้เจียวฟันจนขาด ทว่ายังไม่ทันได้เก็บ ก็ถูกกู้เจียววิ่งถือมีดไล่ไปไกลกว่าร้อยเมตร
แม่นางโจวและแม่นางหลิวคันไม้คันมือเปิดผ้านั้นออก ก่อนจะเห็นเงินมากมายภายใน
ความโลภก่อตัวขึ้นมาในจิตใจของทั้งสองในทันใด
พวกนางไม่ได้ขโมยและไม่ได้จี้ปล้นเงินนั้นมา แต่พวกนางเก็บได้กลางถนนต่างหาก
เก็บได้ก็เท่ากับเป็นของพวกนาง!
ทั้งสองเห็นพ้องต้องกันโดยมีได้นัดหมาย ก่อนจะตัดสินใจเก็บเงินนั้นไป ไม่เหลือไว้ในนางบ้านั่นหรอก!
...
ทางฟากสำนักบัณฑิต เซียวลิ่วหลังกินข้าวเสร็จก็นำหนังสือที่คัดเสร็จแล้วไปยังหอสมุด
อำเภอชิงเฉวียนมีหอสมุดมากมาย แต่หอสมุดใหญ่มีเพียงแห่งเดียว แม้แต่ยามเที่ยง กิจการก็ยังคงคึกคักไม่เบา
หนังสือที่เซียวลิ่วหลังเป็นผู้คัดนั้นขายดีมาก คนในหอสมุดต่างรู้จักเขา
เด็กต้อนรับคนหนึ่งเข้ามาต้อนรับอย่างนอบน้อม “ท่านผู้ดูแลไม่อยู่ เชิญท่านขึ้นไปรอบนห้องบัญชีชั้นสองสักครู่”
เซียวลิ่วหลังเพิ่งเดินเข้าประตูไป ทันใดนั้นคนงานคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังก็เอ่ยเรียกเขา
“ท่านชายเซียวใช่หรือไม่”
เซียวลิ่วหันหลังกลับไป
“ท่านชายเซียวจำข้าน้อยได้หรือไม่” คนงานยิ้มถาม
“จำได้สิ” เซียวลิ่วหลังพยักหน้า “เจ้ามาจากหุยชุนถังนี่ มีเรื่องอันใดหรือ”
คนงานเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม “เรื่องเป็นเช่นนี้ขอรับ ยาคราวก่อนที่จัดให้ท่านผิดตำรับไปหลายแขนง ผู้ดูแลหวังจึงให้ข้ามาตามหาท่านชายเซียว ไม่ทราบว่าท่านชายเซียวว่างหรือไม่ ขอเชิญท่านตามข้ากลับไปที่หุยชุนถังด้วย จะได้ให้...หมอดูอาการอีกครั้งด้วย”
โดยปกติแล้ว หากจัดยาผิดก็แค่จัดยาใหม่มาส่งให้ก็พอ แต่หุยชุนถังเสนอให้หมอรักษาให้โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ฟังดูแล้วคงจะอยากแสดงความขอโทษกระมัง
ก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่
เซียวลิ่วหลังออกไปพร้อมกับคนงานของหุยชุนถัง กู้ต้าซุ่นที่อยู่หลังชั้นหนังสือเก็บสายตาเกลียดชังนั้นไว้
เซียวลิ่วหลังกลับไปรับยาที่หุยชุนถังพร้อมทั้งตรวจอาการขา คนงานส่งเขากลับมาถึงสำนักบัณฑิต ขณะที่ทั้งสองลงจากม้า ก็ได้ยินเหล่าบัณฑิตซุบซิบนินทากันอยู่ที่นอกสำนัก
“ได้ข่าวหรือไม่ ที่หอสมุดเกิดเหตุขโมยขึ้นน่ะ หัวขโมยคือนักเรียนใหม่ห้องหนึ่งเทียนจื้อของสำนักเรา”
“นักเรียนใหม่ห้องหนึ่งเทียนจื้ออย่างนั้นหรือ ชื่ออะไรเล่า”
“กู้ต้าซุ่น!”


## บทที่ 30 ร่วมห้อง

บทที่ 30 ร่วมห้อง
ครั้งนี้เซียวลิ่วหลังยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตูหอสมุดเสียด้วยซ้ำก็ถูกคนงานของหุยชุนถังรับตัวไป จากนั้นก็มาถึงหุยชุนถังเพื่อรับยา ตลอดทางกลับไปยังหุยชุนถังมีพยานรู้เห็น ย่อมไม่มีใครสงสัยเขาอยู่แล้ว
ทว่ากู้ต้าซุ่นนั้นต่างออกไป มีคนเห็นกับตาว่าเขาเดินขึ้นชั้นสองไป และทรัพย์สินที่หายไปจากห้องก็อยู่บนชั้นสอง
และตอนนั้นเจ้าของทรัพย์สินนั้นก็ออกไปข้างนอกพอดี ทั้งชั้นสองไม่มีใครอยู่ นอกจากกู้ต้าซุ่น
คนที่หอสมุดต่างก็รู้ดีว่านอกจากห้องบัญชีบนชั้นสองแล้วก็คือห้องส่วนตัวของเหล่าเจ้าขุนมูลนาย ไม่ได้เปิดให้คนทุกคนเข้าไป ยิ่งบัณฑิตยากจนอย่างกู้ต้าซุ่นยิ่งไม่ควรปรากฏตัวบนชั้นสอง
กู้ต้าซุ่นโอดครวญว่าตนถูกใส่ร้าย “มีผู้เฒ่าคนหนึ่งบอกให้ข้าเลือกหนังสือไปให้เขา! เขาบอกว่าจะถกเถียงปริศนาธรรมคำกลอนกับข้า!”
กู้ต้าซุ่นเป็นบัณฑิตผู้ทะเยอทะยานคนหนึ่ง เขารู้มานานแล้วว่าตำแหน่งซิ่วไฉของเขาจะนำพาประโยชน์มากมาให้ในวันหน้า และอาจจะมีคนมากมายมาผูกมิตร เพราะอย่างนั้นเขาถึงไม่ได้สงสัย
“เช่นนั้นเจ้าบอกมาสิว่าผู้เฒ่าคนนั้นเป็นใคร ไปตามตัวเขามา!” คนของหอสมุดเอ่ย
“พวกเจ้ามีใคร...เคยเห็นผู้เฒ่าคนไหนหรือไม่” ผู้ดูแลหอสมุดถามผู้คนแถวนั้น
ทุกคนต่างส่ายหน้า
พวกเขาจึงมุ่งเป้าไปที่กู้ต้าซุ่น เพราะกู้ต้าซุ่นสวมชุดเครื่องแบบของสำนักบัณฑิตเทียนเซียง บัณฑิตสำนักเทียนเซียงไปแห่งหนใดก็เป็นที่ดึงดูดสายตาอยู่แล้ว
ทว่าขณะที่กู้ต้าซุ่นพูดคุยกับผู้เฒ่าคนนั้นดันเป็นระหว่างทางที่ตนออกไปถ่ายทุกข์พอดี ระหว่างทางนั้นไม่มีพยานรู้เห็น
ด้วยเหตุนั้นทุกคนจึงเห็นเพียงยามที่กู้ต้าซุ่นหอบหนังสือขึ้นชั้นสองไป แต่ไม่มีใครเห็นตอน
กู้ต้าซุ่นถูกเชื้อเชิญแต่อย่างใด
นี่มันซวยชัดๆ
บ่าวของนายที่ของหายเอ่ยขึ้น “คิดไม่ถึงเลยว่าบัณฑิตสำนักเทียนเซียงจะทำเรื่องน่าอดสูเช่นนี้ได้ ห่อผ้าของท่านชายข้ามีของมีล้ำค่าอยู่ข้างใน ข้างในมีตั๋วเงินอยู่ หากเจ้าเป็นคนเอาไป ท่านชายของข้าจะไม่เอาเรื่องเจ้า แต่จดหมายฉบับนั้นเจ้าต้องคืนให้ข้า! ไม่เช่นนั้นพวกข้าจะร้องต่อทางการ!”
กู้ต้าซุ่นรู้สึกว่าตนไม่ได้รับความเป็นธรรม ยามนี้เขาต้องตามหาผู้เฒ่าคนนั้นให้เจอเท่านั้นถึงจะหลุดพ้นได้ แต่อีกฝ่ายกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เหตุใดถึงหาไม่เจอเสียแล้ว
ความคิดบางอย่างแวบแล่นเข้ามาในหัว “พวกเจ้าบอกว่าข้าขโมยของ แล้วหลักฐานอยู่ที่ไหน
ข้าคงไม่กินลงท้องไปแล้วกระมัง!”
ผู้ดูแลหอสมุดหรี่ตา “ไปค้นบ้านเจ้า!”
กู้ต้าซุ่นไม่กลัวว่าพวกเขาจะค้นบ้าน เขายื่นมันไม่หวั่นไหว แม้จะพลิกฟ้าค้นบ้านเขา ก็ไม่มีทางหาหลักฐานเจอแน่นอน!
ทว่าสุดท้ายต้าซุ่นก็ถูกตบหน้าฉาดใหญ่
ยามที่คนงานบุกเข้าไปในบ้าน แม่นางโจวและแม่นางหลิวกลับบ้านพอดี กำลังขุดหลุมในสวนหลังบ้านเพื่อฝังเงิน
เหล่าคนงานจำได้ว่านั่นคือเงินของทางการที่หายไปในทันที
ในความฝันของกู้เจียว เซียวลิ่วหลังสืบเสาะเบาะแสจากรอยเท้าหลังหอสมุดและนอกกำแพงจึงคาดการณ์ว่าคนร้ายปีนหน้าต่างเข้ามา และลงมือทำการเพียงคนเดียว ส่วนสูงประมาณหกฉื่อ[footnoteRef:1] รอยเท้าขวาลึกกว่ารอยเท้าซ้าย สันนิษฐานว่าคนร้ายเท้าซ้ายผิดรูปเล็กน้อยแต่ไม่ร้ายแรง ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถปีนกำแพงชั้นสองได้ และคนร้ายต้องเป็นมืออาชีพแน่นอน [1:  ฉื่อ （尺） เป็นหน่วยวัดความยาว เท่ากับ 1 ฟุต]
รอยเท้าบางส่วนในที่เกิดเหตุทิ้งร่องรอยของกรวดที่มีขี้เถ้าและธูปปะปนอยู่ ซึ่งมีเพียงถนนหินทรายของบ่อนพนันเท่านั้นมีกรวดเช่นนี้ ที่เพื่อใช้ขับไล่วิญญาณร้าย
เพราะอย่างนั้นหากคนร้ายไม่ใช่คนในบ่อนพนันก็ต้องเป็นนักเลงพนัน หากเขาเป็นคนเอาเงินไปไม่ช้าหรือเร็วก็คงเอาไปใช้ในบ่อนพนันใกล้ตลาด
กู้เจียวจึงคอยจับตามองเส้นทางที่ต้องผ่านไปยังตลาด
แต่น่าเสียดายที่กู้ต้าซุ่นไม่ใช่เซียวลิ่วหลัง เขาไม่สามารถไขคดีได้ พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองไม่ได้ จึงทำได้เพียงมองแม่นางโจวและแม่นางหลิวถูกจับเขาคุกตาปริบๆ
“ไอ้หยา” ภายในห้องบัญชีของหุยชุนถัง เถ้าแก่รองดื่มชาสุขสบายใจ ท่าทางดูอารมณ์ดีเสียเหลือเกิน
ผู้ดูแลหวังถลึงตามองเขา “กลั่นแกล้งคนได้อารมณ์ดีขนาดนั้นเชียวหรือ”
ใช่แล้ว เถ้าแก่รองก็คือผู้เฒ่าลึกลับที่หลอกล่อให้กู้ต้าซุ่นขึ้นชั้นสองไป
เถ้าแก่รองหัวเราะร่วนพลางชูสามนิ้ว “ไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่มีถึงสาม”
ผู้ดูแลหวังกลัวจนตัวสั่น “เด็กนั่นใจเหี้ยมนัก วางแผนเล่นงานคนในบ้านตัวเองได้ลงคอ คบค้ากับคนแบบนี้ พวกเราจะไม่... ไม่ต้องระวังตัวสักหน่อยหรือ”
เถ้าแก่รองมองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ดั่งสายน้ำไหลบนท้องถนน “เจ้าจะไปเข้าใจอะไร หากไม่รู้ว่าผู้อื่นเจ็บปวดเพียงใด จะโน้มน้าวให้ผู้อื่นทำดีได้อย่างไร”
คำพูดนั้นผู้ดูแลหวังไม่เข้าใจสักเท่าไหร่ ถึงแม้เขาจะเป็นลูกน้องของเถ้าแก่รอง แต่ก็ยังไม่เข้าใจหลายอย่างในตัวเถ้าแก่รอง รู้เพียงแต่ว่าเป็นลูกเมียแต่งตระกูลหู แต่ก็ไม่รับความยอมรับจากนายใหญ่สักเท่าไหร่”
เถ้าแก่รองยิ้มบางพลางจิบชาแล้วเอ่ยขึ้น “ชักจะถูกใจยายสาวน้อยนั่นเข้าแล้วสิ”
...
เพราะเซียวลิ่วหลังไม่มีส่วนเกี่ยวข้องของเรื่องนี้ เซียวลิ่วหลังจึงไม่ได้ถามไถ่ รู้เพียงแต่ว่ากู้ต้าซุ่นขโมยของ เพียงแต่ขโมยของใคร หรือขโมยอะไรนั้น เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก
ทว่าเขานั้นได้เข้าไปที่หอสมุดแล้ว เจ้าสำนักจึงเรียนเขาไปที่หอจงเจิ้งเพื่อเล่าเรื่องราวของกู้ต้าซุ่นให้เขารู้
“ตอนเจ้าไปที่หอสมุด เจ้าได้พบกับกู้ต้าซุ่นหรือไม่” เจ้าสำนักถาม
เซียวลิ่วหลังตอบ “พบขอรับ แต่ตอนยามอู่สี่เค่อ[footnoteRef:2]ข้าได้ออกไปยังหุยชุนถังแล้ว จากนั้นข้าไม่รู้เรื่องเหตุการณ์ใดนัก” [2:  ยามอู่สี่เค่อ (午时四刻) ตรงกับเวลาเที่ยงตรง]
เขาพูดตามความจริง
เจ้าสำนักนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “เช่นนั้นเจ้าเห็นตอนที่กู้ต้าซุ่นกับคนเหล่านั้นคุยอะไรกันที่ท้ายหอสมุดหรือไม่”
เซียวลิ่วหลังส่ายหน้า “ข้าไม่ได้ไปที่ท้ายหอสมุดขอรับ”
เจ้าสำนักปวดหัวจนคิ้วขมวด “เอาละ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปเข้าเรียนเถิด”
เซียวลิ่วหลังหันหลังเดินกลับไป พอเดินถึงหน้าประตู เจ้าสำนักจึงเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง “เจ้าคิดว่ากู้ต้าซุ่นจะลักขโมยหรือไม่”
เซียวลิ่วหลัง “เรื่องนั้นไม่ใช่ข้าเป็นผู้ตัดสินขอรับ”
นั่นสินะ เจ้าของก็แจ้งทางการไปแล้ว ศาลาว่าการก็ร่างสำนวนแล้ว ลักขโมยจริงหรือไม่ก็ต้องดูหลักฐาน เพียงแต่หลักฐานทั้งหมดนั้นชี้ตัวไปที่กู้ต้าซุ่น...
หลังจากที่เซียวลิ่วหลังกลับจากหอจงเจิ้ง อาจารย์เฉินประจำห้องหนึ่งเทียนจื้อก็เรียกเขาไปถามไถ่ หลังจากอาจารย์เฉินถามเสร็จ อาจารย์จางประจำห้องก็เรียกเขาไปถามอีก ทุกคนล้วนแต่ถามไถ่เรื่องราวของกู้ต้าซุ่น
หลังจากถามไปถามมา ฟ้าก็เริ่มมืดเสียแล้ว
หิมะโปรยตัวลงมาอย่างหนัก
หิมะตกจริงๆ เสียด้วย
เซียวลิ่วหลังมองหิมะที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า เดินมุ่งหน้าไปยังประตูสำนักบัณฑิต พอเดินออกมาก็เห็นเงาร่างผอมบางของใครคนหนึ่ง
คนผู้นั้นสวมเสื้อสีลูกพลับลายดอก สะพายตะกร้าบนหลัง ก้มหน้าใช้เท้าเตะก้อนหินบนพื้นเล่น ท่าทางแสนน่าเอ็นดู
เซียวลิ่วหลังแววตาไหววูบ สาวไม้เท้าเดินเข้าไป
กู้เจียวเห็นเขา ก่อนจะยิ้มบางออกมา “เลิกเรียนแล้วหรือ”
“ใช่”
พอนึกขึ้นได้ กู้เจียวก็เอ่ยถาม “เมื่อครู่เจ้ายังไม่ออกมาสักที ข้าเลยให้ลุงหลัวเอ้อร์กับเสี่ยวซุ่นกับไปเสียก่อน”
“ไม่เป็นไร ข้าจะไปเช่ารถ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
กู้เจียวใช้เรียวนิ้วสะกิดที่แขนเสื้อเขาอย่างแผ่วเบา “หิมะตกหนักแล้ว นั่งรถไม่ปลอดภัย
หาโรงเตี๊ยมพักสักคืนเถิด”
เซียวลิ่วหลังมองเรียวนิ้วขาวนวลบนแขนเสื้อ “...ได้สิ”
แต่เป็นเพราะใกล้สิ้นปีแล้ว โรงเตี๊ยมจึงเต็มทั้งหมด ทั้งสองถามหลายต่อหลายแห่ง จนสุดท้ายก็หาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งพักได้ในที่สุด
เซียวลิ่วหลังเอ่ย “สองห้อง”
คนงานเอ่ย “ลูกค้าขอรับ เหลือเพียงแค่ห้องเดียวขอรับ”


## บทที่ 31 เคียงหมอน

บทที่ 31 เคียงหมอน
พอได้ยินว่าเหลือห้องสุดท้ายเพียงห้องเดียว ทั้งสองคนก็นิ่งไป
คนงานมองทั้งสองคนอย่างสงสัย “ท่านทั้งสองลังเลอะไรอยู่หรือ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า
ช่วงใกล้สิ้นปีแบบนี้ โรงเตี๊ยมที่ไหนก็คึกคักกันทั้งนั้น บวกกับวันนี้จู่ๆ ก็มีหิมะตกหนักอีก พ่อค้าต่างถิ่นต่างหยุดพักที่หมู่บ้านเรา หากท่านทั้งสองมัวตัวแต่ลังเลเช่นนี้คงไม่มีที่นอนแล้วล่ะ!”
ตลอดทางที่พวกเขาถามมา เหตุใดถึงจะไม่รู้ว่ามีแขกที่ต้องการเข้าพักมีมากเพียงใด เพียงแต่...เช่นนี้ดูเหมือนจะไม่เหมาะสมนัก
แววตาของเซียวลิ่วหลังฉายแววกังวลขึ้นมา
ส่วนกู้เจียวนั้น...ไม่กังวลเลยแม้แต่นิด พวกนางเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย จะนอนด้วยกันแล้วจะเป็นอะไรไปเล่า ยิ่งไปกว่านั้นไม่ได้นางวิ่งโร่ไปขอนอนกับเขาเสียหน่อย แต่เพราะไม่มีห้องต่างหาก ใช่ไหมล่ะ
ทว่านางก็ยังเล่นไปตามน้ำกับเขา ปั้นหน้าลังเล ท่าทางดูน่าเอ็นดูยิ่งนัก
ปกติแล้วเซียวลิ่วหลังเป็นคนอ่อนโยนไม่หักหาญน้ำใจใคร ท่าทางของนางยามก้มหน้าราวกับกระต่ายน้อยไร้พิษภัย สุดแสนจะเชื่อง
ในยามนี้หากจะพาร่างผอมบางของนางฝ่าหิมะออกไปเพื่อหาโรงเตี๊ยมอื่นคงไม่ดีนัก
เซียวลิ่วหลังตั้งสติ “เช่นนั้นก็พักที่นี่ก็แล้วกัน”
คนงานเดินนำทั้งสองขึ้นไปบนห้องชั้นสอง
เหตุที่เหลือเป็นห้องสุดท้ายนั้นไม่น่าสงสัยแต่อย่างใด ห้องเล็กยังไม่เท่าไหร่ แต่หนาวเหน็บเหลือเกินเนี่ยสิ แต่ด้วยเหตุที่หิมะตกด้านนอก โรงเตี๊ยมจึงได้ให้เตาผิงกับพวกเขาไว้ใช้โดยไม่คิดเงิน
ค่าห้องราคาสองร้อยอีแปะ
ปกติแล้วราคาหนึ่งร้อยอีแปะ แต่เป็นช่วงปีใหม่จึงขึ้นราคา
คนงานวางเตาลงแล้วจากไป ก่อนไปยังบอกกับพวกเขาว่าไปกินข้าวเย็นที่โถงใหญ่ได้ หรือจะให้คนยกขึ้นมาให้บนห้องก็ได้
โอ้โห มีบริการให้กับแขกที่เข้าพักด้วยหรือนี่ กู้เจียวพอใจไม่น้อย
แต่กู้เจียวไม่ได้กินข้าวที่โรงเตี๊ยม นางเปิดหน้าต่างออก ร่างบางเกาะขอบหน้าต่าง น้ำลายสอเหม่อมองแผงขายขนมดอกกุ้ยฮวาที่ตั้งอยู่ในตรอกฝั่งตรงข้าม
เธอเริ่มรู้สึกว่าตัวตนในชาติก่อนของตัวเองเริ่มเปลี่ยนแปลงไป อย่างเช่นว่า เมื่อชาติก่อนเธอไม่ชอบกินหวานและไม่ชอบกินเผ็ดด้วย แต่พอมาอยู่ที่กลับชอบกินขนมดอกกุ้ยฮวาและผัดเครื่องแกงเหลือเกิน
“อยากกินขนมดอกกุ้ยฮวาหรือ” เซียวลิ่วหลังที่อยู่ข้างกายนาง เห็นท่าทางน้ำลายสอน่าเอ็นดูของนาง
กู้เจียวพนักห้า “อืม”
ความจริงแล้วกู้เจียวไม่ได้หิวขนาดนั้น อย่างน้อยก็ไม่ได้หิวขนาดที่เซียวลิ่วหลังเห็น แต่ช่วงเวลาที่ได้อยู่ร่วมกันมา ทำให้กู้เจียวค้นพบความจริงอย่างหนึ่งว่า เขาไม่สามารถปฏิเสธท่าทางออดอ้อนของตัวเองได้เลย
เซียวลิ่วหลังพากู้เจียวออกไปจากโรงเตี๊ยม
หิมะด้านนอกตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่พายุได้หยุดลงแล้ว ละอองหิมะโปรยปรายลงมา บรรยากาศงดงามแสนสงบ
เซียวลิ่วหลังที่อยู่ท่ามกลางหิมะนั้นก็ยิ่งหล่อเหลาขึ้นกว่าเคย จนผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนไม่อาจละสายตาจากเขาได้
ตอนเช้ากู้เจียวกำชับให้เซียวลิ่วหลังใส่เสื้อนอกเพิ่มอีกชั้น แต่ยามตนเองออกบ้านกลับลืมเสียได้ บวกกับร่างบางนี้ทำให้นางทนทานต่อความหนาวได้น้อยกว่าร่างกายเมื่อชาติก่อนนัก ด้วยเหตุนี้ร่างทั้งร่างถึงได้สั่นสะท้าน ไม่ได้มาจากการเสแสร้งแต่อย่างใด
เซียวลิ่วหลังเดินนำอยู่ข้างหน้า หันหลังกลับมามองนางก่อนจะชะงักไป แล้วถอดเสื้อตัวนอกยื่นให้นาง
นางตาเบิกโพลง มองเขาอย่างสงสัย ราวกับไม่เข้าใจความหมายของเขา “หือ”
เซียวลิ่วหลังขยับปาก คิ้วขมวดเล็กน้อย แต่ก็คลุมเสื้อบนร่างให้แก่นางอย่างจนใจ
อุณหภูมิร่างกายและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายเขายังคงหลงเหลืออยู่บนเสื้อคลุม ทั้งอบอุ่นทั้งหอมหวล
กู้เจียวน้ำตาคลอเบ้า “ขอบใจนัก”
น้ำเสียงนั้นช่างอ่อนหวาน
แม้แต่ตัวเองยังตกใจ
เซียวลิ่วหลังไม่พูดอะไรต่อ แต่กู้เจียวสังเกตเห็นว่าฝีเท้าของเขาช้าลง
แหม รู้จักรอนางด้วยเหรอ
ทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยมาถึงหน้าแผงขายของ ก่อนจะพบว่าที่นี่ไม่ได้ขายเพียงแต่ขนมดอกกุ้ยฮวา แต่ยังขายบัวลอยร้อนกรุ่นอีกต่างหาก
สายตาของกู้เจียวไม่อาจโกหกใครได้ ราวกับจะแปล่งแสงออกมาอย่างไรอย่างนั้น
เซียวลิ่วหลังสั่งบัวลอยสองถ้วยแล้วนั่งลงพร้อมกับกู้เจียว
กู้เจียวให้เถ้าแก่ตอกไข่ลวกหนึ่งฟอง
เถ้าแก่นึกว่านางจะเป็นคนกิน จึงได้ตอกไข่ลงในถ้วยของนาง แต่พอยกบัวลอยมาให้กู้เจียวกลับใช้ช้อนตักไข่ลวกออกแล้วใส่ลงไปในถ้วยของเซียวลิ่วหลัง
เพราะว่าครอบครัวยากจนข้นแค้น น้อยนักที่พวกเขาจะกินข้าวนอกบ้าน พอเห็นกู้เจียวยกไข่ลวกใบนั้นให้ตนเอง แววตาของเซียวลิ่วหลังก็เริ่มสับสน
“เถ้าแก่ ขอไข่ลวกอีกฟอง”
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ ยามได้ยินท่ามกลางลมหนาวเช่นนี้กลับฟังดูเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม
เถ้าแก่ซาบซึ้งกับสองสามีภรรยาคู่นี้เหลือเกิน จึงลวกไข่ใบใหญ่อย่างบรรจงสวยงาม
กู้เจียวใช้ช้อนเขี่ยไข่แดงของไข่ลวกไปมา
อะไรกัน นางแค่ไม่ชอบไข่ลวกเท่านั้นเอง...
หลังจากกินบัวลอยและไข่ลวกเสร็จ ทั้งสองก็กลับมายังโรงเตี๊ยม แถมในอ้อมอกของกู้เจียวยังมีขนมดอกกุ้ยฮวาอีกหนึ่งกล่อง
เดิมทีตั้งใจว่าจะไปซื้อขนมดอกกุ้ยฮวา แต่กลายเป็นว่าบัวลอยหนึ่งชามกลับไข่ลวกอีกฟองลงท้องไป ก็อิ่มจนกินไม่ไหว
ภายในห้องมีเตาผิง อากาศจึงไม่ได้หนาวมากนัก กู้เจียวจึงถอดเสื้อตัวนอกออก ก่อนจะเรียกคนงานให้ยกชาขึ้นมาให้เหยือกหนึ่ง
บ่าวถามทั้งสองว่าต้องการน้ำร้อนหรือไม่
กู้เจียวจึงตอบไปว่าขอสักนิด
หลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ทั้งสองก็เตรียมตัวเข้านอน
ที่นี่มีเตียงเพียงหลังเดียว อากาศหนาวพื้นเย็นเฉียบ จะปูฟูกนอนก็คงไม่ไหว ไม่อย่างนั้นได้หนาวตายแน่ โชคดีที่มีผ้าห่มสองผืน กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังจึงห่มคนละผืน
พอห่มผ้ากู้เจียวก็เข้าใจว่าทำไมถึงให้ผ้าห่มมาสองผืน ไม่ใช่เพราะพวกเขามากันสองคน
แต่เพราะห่มผ้าเพียงผืนเดียวก็ยังหนาวอยู่ดี
กู้เจียวหนาวจนนอนไม่หลับ มือเท้าแข็งไปหมด
นางได้ยินเสียงหายใจของเซียวลิ่วหลัง ถึงได้รู้ว่าเขายังไม่นอน
“คือว่า...” กู้เจียวอยากจะเรียกเขา แต่ก็พบว่าจวบจบตอนนี้ตัวเองยังไม่เคยเรียกเขาอย่างจริงจังเสียที และแน่นอนว่าเขาก็ไม่เคยเรียกนางเหมือนกัน ราวกับทั้งสองต่างไม่ชัดเจนว่าระหว่างตนมีความสัมพันธ์เช่นไร
สามีภรรยา รึ ก็ไม่ใช่
เพื่อนรึ ก็ไม่ใช่เหมือนกัน
คู่นอน... ไม่ ไม่ใช่แน่นอน!
สุดท้ายกู้เจียวก็ตัดสินใจอย่างยากลำบากแล้วเรียกเขาว่าสามี
“สามี”
ครั้งแรกที่เรียก ยังไม่คุ้นชินสักเท่าไหร่ น้ำเสียงจึงแผ่วเบาเหลือเกิน
ส่วนเซียวลิ่วหลังกลับไม่ขยับไหวเลยสักนิด คงแข็งทื่อไปทั้งตัวเพราะคำว่าสามีนั้นไปแล้วกระมัง
ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงเอ่ยถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ “มีอะไรหรือ”
“เจ้าหนาวหรือไม่” กู้เจียวถาม
“เจ้าหนาวหรือ” เซียวลิ่วหลังถามกลับ
“อืม” น้ำเสียงของกู้เจียวยามค่ำคืนแผ่วเบา ทั้งยังขึ้นจมูกเล็กน้อยเพราะความหนาว
กู้เจียวถือหลักว่าเจ้าแบ่งให้ข้า ข้าก็จะแบ่งให้เจ้า ดึงผ้าห่มของตัวเองมาห่มร่างของเขา จากนั้นพวกเขาทั้งสองคนก็ใช้ผ้าห่มร่วมกันไปโดยปริยาย
ร่างของชายหนุ่มร้อนผ่าว ราวกับเตาไฟน้อยๆ มิปาน
วินาทีนั้นกู้เจียวรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในทันใด
เซียวลิ่วหลังแข็งทื่อไปทั้งตัว ราวกับกำลังลังเลว่าจะถีบแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ออกไปดีหรือไม่
“สามี ข้าไม่หนาวแล้วล่ะ”
เสียงของหญิงสาวช่างอ่อนโยน แฝงไปด้วยความออดอ้อนและพึงพอใจ
เซียวลิ่วหลัง...ไม่ ไม่กล้าถีบเสียแล้ว


## บทที่ 32 โอบกอด

บทที่ 32 โอบกอด
กู้เจียวในชาติก่อนไม่เคยร่วมเตียงเคียงหมอนกับใคร แม้แต่เพื่อนร่วมหอพักผู้หญิงก็ไม่เคยเหมือนกัน เดิมทีคิดว่าจะนอนไม่หลับ แต่เพียงไม่นานก็หลับไปพร้อมกับบรรยากาศอันแสนสงบ
นางหลับไปแล้ว แต่เซียวลิ่วหลังกลับยังหลับไม่ลง
เขามองกู้เจียวที่นอนอยู่ข้างกายตนเอง ละอองหิมะจากนอกหน้าต่างปลิวเข้ามาตกลงบนใบหน้าของนาง นางนอนตะแคงอยู่ ใบหน้าฝั่งที่มีปานแดงถูกกดทับอยู่ด้านล่าง
นางคงจะขี้หนาวจริงๆ ใบหน้าดวงน้อยแข็งจนแดงไม่หมด ขนตางอนยาว เครื่องหน้าชัดเจน หากไม่มีปานนั้น ก็นับว่าเป็นสาวน้อยรูปงามคนหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หัวใจของเซียวลิ่วหลังถึงได้รู้สึกผิดเข้ามา
แต่เพียงไม่นาน เขาก็ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะสะบัดความรู้สึกนั้นออกจากใจ
เซียวลิ่วหลังหลับสนิทมากตลอดทั้งคืนแทบจะไม่สะดุ้งตื่นเลย
กู้เจียวเองก็ไม่ได้ซุกซนสักเท่าไหร่ นอกจากจะขยับเข้ามาใกล้เซียวลิ่วหลังเรื่อยๆ แล้ว แขนขาก็กอดเซียวลิ่วหลังไว้ แถมศีรษะก็ยังอยู่บนไหล่ของเซียวลิ่วหลังอีก นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรจริงๆ
กู้เจียวหลับสนิทจนถึงเช้า พอตื่นขึ้นมาเซียวลิ่วหลังก็ตื่นก่อนแล้ว กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่าง
แสงอาทิตย์ส่องผ่านม่านกระดาษ สะท้อนใบหน้างดงามดุจหยกนั้น ไม่รู้ว่ากู้เจียวเห็นภาพ
ลวงตาไปเองหรือเปล่า เหมือนจะเห็นว่าสีหน้าเขาแดงระเรื่อ
“เจ้าตื่นแล้วหรือ” เซียวลิ่วหลังหันมาทักทายกู้เจียว ทว่าสายตากลับไม่ได้มองกู้เจียวที่อยู่บนเตียง
“อืม ตื่นแล้ว อรุณสวัสดิ์” กู้เจียวขยี้ตา ก่อนจะหาวหวอด นางเพิ่งตื่นยังคงสะลึมสะลืออยู่
ไม่รู้ตัวว่าพูดเสียงหงุงหงิง
ยามเช้าตรู่เช่นนี้ ชายทั่วไปที่ไหนจะทนไหว
เซียวลิ่วหลังรู้สึกแน่นอกไปหมด ก่อนจะลุกพรวดขึ้นมา “ข้าจะไปซื้ออาหารเช้า!”
พูดจบก็เปิดประตูเดินออกไป ทิ้งกู้เจียวให้นั่งเกาหัวอย่างงุนงง
หิมะหยุดตกตั้งแต่กลางดึกแล้ว วันนี้ท้องฟ้าจึงแจ่มใสเป็นพิเศษ
เพราะวันนี้เป็นวันหยุดของสำนักบัณฑิต หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ทั้งสองก็เช่าเกวียนเทียมวัว
คันหนึ่งกลับหมู่บ้าน
เมื่อเคลื่อนผ่านปากทางหมู่บ้านไป ก็ได้ยินชาวบ้านถกเถียงกันอยู่ริมบ่อน้ำ เมื่อคืนจู่ๆ ก็หิมะตก กลางดึกนั้นชาวบ้านที่เดินทางกลับต่างลื่นไถลบาดเจ็บ หมู่บ้านข้างกันยังมีเกวียนคว่ำลงคลองอีก ได้ยินว่าแต่ละคนต่างเจ็บปางตาย
เซียวลิ่วหลังนึกถึงเรื่องที่ตนจะเช่ารถกลับหมู่บ้าน หากไม่ใช่เพราะนางเสนอให้ค้างโรงเตี๊ยม
สักคืน พวกเขาคงประสบอุบัติเหตุเหมือนกัน
เซียวลิ่วหลังนิ่งชะงักพูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง
อันที่จริง...นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาแคล้วคลาดเพราะนาง
ทั้งสองกลับมาถึงบ้าน
หญิงชราก็ตื่นนอนแล้ว นั่งหน้าปั้นปึ่งอยู่ที่โถงใหญ่
เมื่อวานกู้เจียวนึกว่าจะเสร็จภารกิจเร็ว นางและเซียวลิ่วหลังคงกลับมาถึงก่อนหิมะตก เพราะอย่างนั้นถึงเหลืออาหารไว้ในหม้อเพียงหนึ่งมื้อ แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเหล่าอาจารย์ในสำนักบัณฑิตจะ
เรื่องมากขนาดนั้น ถามซักไซ้เซียวลิ่วหลังจนถึงยามหิมะตก
เพื่อหลบเลี่ยงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในความฝัน นางจึงต้องรั้งเซียวลิ่วหลังให้ค้างแรมในตัวอำเภอ
หญิงชราก่อไฟไม่เป็น เมื่อคืนวานจึงต้องกินหมั่นโถวเย็นชืด จนเช้าวันนี้ก็ยังต้องกินหมั่นโถวเย็นๆ นั่นอีก ฟันแทบจะหักอยู่แล้ว!
กู้เจียวเองก็หงุดหงิดไม่น้อย ท่านบอกว่าตัวเองเป็นหญิงชรายากจนคนหนึ่ง เหตุใดถึงก่อไฟ
ไม่เป็น ท่านเป็นเหล่าฮูหยินของบ้านไม่ใช่หรือ หรือว่าจะเป็นไทเฮาอยู่ในวังกันแน่
กู้เจียวหยิบผลไม้แช่อิ่มและขนมดอกกุ้ยฮวากล่องหนึ่งออกมา “วันนี้ให้ท่านกินเพิ่มอีกสองผล”
หญิงชรา “ไม่ได้! ต้องห้าผล!”
กู้เจียว “สามผล”
หญิงชรา “ตามนั้น!”
หญิงชรากอดผลไม้เชื่อมและขนมดอกกุ้ยฮวาไว้แน่น หันหลังกลับ ก่อนจะเริ่มสวาปาม
ข่าวเรื่องที่กู้ต้าซุ่นพร้อมกับแม่นางโจวและแม่นางหลิวโดนจับแพร่ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน แม้แต่หมู่บ้านข้างกันก็มายังดูความคึกคัก พวกเขายังไม่รู้ว่าเซียวลิ่วหลังและกู้เจียวมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย จึงพากันวิ่งโร่ไปสืบข่าวที่บ้านตระกูลกู้
ยามเที่ยงตรง องครักษ์สองนายก็มาหาถึงบ้าน พวกเขามาตามตัวกู้เจียว
เดิมทีหลังจากที่แม่นางโจวและแม่นางหลิวถูกจับตัวไปยังศาลาว่าการ ภายใต้การสอบสวน
อันเข้มงวดทั้งสองจึงบอกที่มาไปที่ไปตามตรงว่า เป็นของที่หล่นมาจากตัวของคนที่ทะเลาะกับคนบ้า ตอนนั้นความโลภเข้าครองงำพวกนาง จึงได้แอบนำเงินกลับมาที่หมู้บ้านก่อนที่คนบ้าจะกลับมา
“อ๋อ เช่นนี้นี่เอง ข้าถึงว่าตอนกลับมาเหตุใดถึงไม่เจอท่านป้าทั้งสองแล้ว” กู้เจียวเอ่ยขึ้น
อย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง ตำรวจหันไปมองนาง “เหตุใดพวกเจ้าถึงได้ทะเลาะกัน”
กู้เจียวเอ่ยเสียงเย็นชา “เขาชนข้า! กลั่นแกล้งข้า! แถมยังด่าข้า!”
ถูกคนชน ถูกคนด่า ก็เลยถือเคียววิ่งไล่ฟันคนผู้นั้นไปตามถนน แม่นางคนนี้คือวีรสตรีนี่นา
หากเป็นคนอื่นทำเช่นนี้ เหล่าตำรวจคงรู้สึกว่าน่าสงสัย แต่ถึงกระนั้นพวกเขาก็ได้รู้จากปาก
แม่นางโจวและแม่นางหลิวว่ากู้เจียวเป็นบ้า คนบ้าทำอะไรจะใช้เหตุผลมาตัดสินไม่ได้
เพราะอย่างนั้นเรื่องจึงจบลงเพียงเท่านี้ ไม่มีผู้ใดสงสัยว่ากู้เจียวจะคิดวางกับดัก หรือตั้งใจไล่หัวขโมยไปเพื่อให้แม่นางโจวและแม่นางหลิวเกิดความโลภแล้วเก็บเงินไป แม้แต่แม่นางโจว
และแม่นางหลิวเองก็ยังไม่คิดว่าเป็นเรื่องไม่คาดฝัน
“คนผู้นั้นอาจจะเป็นหัวขโมย แล้วท้ายที่สุดนั้นเขาจะเป็นอย่างไร” ตำรวจเอ่ยถาม
“เขาหนีไปแล้ว” กู้เจียวทำท่าโบกมือสะบัด
“ท่านจำหน้าค่าตาเขาได้หรือไม่” ตำรวจถามอีกครั้ง
“เขาหน้าตา...อืม...” กู้เจียวนึกย้อนไปพลาง วางแผนไปพลาง ตำรวจอีกคนหนึ่งเป็น
ช่างวาดภาพของศาลาว่าการ เขาวาดภาพเหมือนของหัวขโมย “แบบนี้ใช่หรือไม่”
“แบบนี้หรือเปล่านะ...” กู้เจียวขมวดคิ้ว
ตอนนั้นเซียวลิ่วหลังเดินถือภาพวาดหนึ่งออกมา
กู้เจียวตาเป็นประกายในทันใด “ใช่! คนนี้แหละ!”
องครักษ์และช่างวาดภาพสบตากันอย่างลังเล ช่างวาดภาพของศาลาว่าการยังสู้บัณฑิตไม่ได้เชียวหรือ นี่มันทุบหม้อข้าวหม้อแกงกันชัดๆ
หลังจากได้ภาพเหมือนมา ไม่นานศาลาว่าการก็ไขคดีสำเร็จ
ทว่าแม่นางโจวและแม่นางหลิวกลับไม่ถูกปล่อยตัวออกมาจากศาลาว่าการในทันที เพราะตอนที่ตำรวจจากศาลาว่าการถามพวกนางว่าเอาเงินพวกนั้นมาจากไหน พวกนางกัดฟันสาบานว่าตัวเองได้มาจากการขายของป่า
เงินจำนวนมากมายบวกกับให้การเท็จ จึงต้องข้อหายักยอกทรัพย์ แต่ละคนถูกปรับเป็นเงินคนละยี่สิบ และถูกโบยอีกสามสิบไม้
ส่วนกู้ต้าซุ่นนั้น เพราะแม่บังเกิดเกล้าและท่านป้ารองทำเรื่องอดสู ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง
เขาจึงตกเป็นเป้านินทา


## บทที่ 33 ง้องอน

บทที่ 33 ง้องอน
คราวนี้ตระกูลกู้เจ็บไปถึงกระดูกสันหลังเลยก็ว่าได้ เงินตั้งสี่สิบตำลึง สมบัติถูกนำไปจ่ายค่าปรับหมดแล้ว ทั้งยังภาพลักษณ์ที่กู้ต้าซุ่นสร้างมาอย่างยากลำบากก็ถูกปนปี้จนสิ้นไปกับคราวนี้
หลังจากนั้นอีกนาน ตระกูลกู้ก็คงไม่มีหน้าออกไปหาเรื่องใครได้อีก
กู้เจียวอารมณ์ดี มื้อเย็นวันนี้จึงกินข้าวเยอะกว่าเดิมอีกครึ่งชาม
บ่ายวันนี้หิมะโปรยปรายลงมาอีกครั้ง แต่ไม่หนักมาก ตกได้ไม่นานก็หยุดลง ไม่ได้ส่งผลกระทบกับการสัญจรไปมา เพียงแต่หนาวเล็กน้อย เมื่อเซียวลิ่วหลังมาถึงบ้านมือก็แข็งไปหมดแล้ว
กู้เจียวรีบยกน้ำขิงมาให้
แม้จะหนาวถึงเพียงนี้ แต่ท่วงทายามดื่มน้ำขิงก็ไม่ได้ช้าหรือเร็วเกินไปนัก แฝงไปด้วยความสูงส่งและความสง่างามแผ่ซ่านออกมาจากภายใน
กู้เจียวมองเขาตาไม่กะพริบ
“เป็นอะไรไปหรือ” เขาหันหน้ามาถาม
กู้เจียวที่ถูกจับได้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา ก่อนจะยิ้มแก้เก้อ “ไม่เป็นอะไร เจ้าดื่มไปเถอะ
ข้าจะยกอาหารมา!”
กู้เจียวยกอาหารร้อนกรุ่นออกมา ก่อนจะเรียกหญิงชราออกมากินข้าว
พอกินไปครึ่งอิ่ม ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งมาถึงบ้าน
“ข้าไปเปิดประตูเอง” กู้เจียววางถ้วยและตะเกียบลง
“ข้าไปเอง” เซียวลิ่วหลังค้ำไม้เท้าลุกยืนขึ้นก่อนนาง
“เจ้ากินไปสิ” หญิงชราพูดกับกู้เจียว
แม้ในความเข้าใจของหญิงชรา เซียวลิ่วหลังจะเป็นหลานย่าของนาง ส่วนกู้เจียวเป็นหลานสะใภ้ แต่นางก็ไม่ได้เข้าข้างเซียวลิ่วหลัง
กู้เจียวกินข้าวต่อ เซียวลิ่วหลังสะเดาะกลอน แล้วเปิดประตูออก ก่อนจะพบว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่คนในหมู่บ้าน แต่เป็นนายบ่าวอายุน้อยสองคน
ท่านชายผู้นี้สวมเสื้อผ้าราคาแพง ท่าทางสง่างาม มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเจ้านายจากตระกูลใหญ่โต
เซียวลิ่วหลังประหลาดใจไม่น้อย แน่นอนว่าพวกเขาเองก็ประหลาดใจเช่นกัน พวกเขามาหาแม่นางตระกูลกู้ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคนที่มาเปิดประตูจะเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง
ชายหนุ่มสวมเครื่องแบบสีขาวของสำนักเทียนเซียง ทั้งร่างสะอาดสะอ้าน ดูโดดเด่นกว่าผู้ใด เครื่องหน้าชัดเจน ใบหน้างดงามดั่งภาพวาด
ในหมู่บ้านยากจนอันไกลโพ้นเช่นนี้ แต่กลับมีหนุ่มงามดุจหยกขนาดนี้ นายบ่าวทั้งสองตกตะลึงอย่างไม่ได้นัดหมาย
ท่านชายหนุ่มน้อยผู้นั้นเอ่ยปาก “ประทานโทษขอรับ...ที่นี่ใช่เรือนแม่นางกู้หรือไม่”
“ท่านเป็นใครหรือ มาตามคนในบ้านข้ามีเรื่องอันใดหรือ” เซียวลิ่วหลังถามเสียงเรียบ
คนในบ้านอย่างนั้นหรือ
ท่านชายหนุ่มน้อยชะงักไปอีกครั้ง “ข้าแซ่ฉิน...”
“ท่านชายเสี่ยวฉินหรือ” ไม่รู้ว่ากู้เจียวมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พลางมองท่านชายที่อยู่ด้านนอกด้ายสายตาแปลกประหลาด “เหตุใดถึงเจ้าถึงได้อยู่ที่นี่”
ท่านชายเสี่ยวฉินได้เห็นเขาก็ตกใจจนแทบหันหลังวิ่งหนี “ข้าต่างหากที่ต้องเป็นคนพูดนั้น!
เหตุใดเจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่!”
กู้เจียวตอบ “ก็นี่บ้านข้า ไม่ให้ข้าอยู่ที่นี่แล้วจะให้ข้าไปอยู่ที่ไหน”
“เหตุใจเจ้าถึงได้อยู่เรือนตะกูลกู้....” พูดยังไม่ทันจบ ท่านชายเสี่ยวฉินก็นึกบางอย่างออก ก่อนจะเอ่ยเสียงอึกอัก “เจ้า...เจ้าคือ...กู้เจียวเหนียวอย่างนั้นหรือ”
กู้เจียวเลิกคิ้วพลางลูบคาง “ที่แท้เจ้าไม่รู้ว่าข้าเป็นใครอย่างนั้นหรือ”
น่าเสียดายที่เจ้าของร่างเดิมตามตื้อเขามาตั้งนาน แต่เขากลับไม่เคยรู้จักตัวตนของเจ้าของร่างเดิมด้วยซ้ำ!
กู้เจียว “เหอะ”
จู่ๆ ก็โมโหท่านชายขึ้นมาเสียอย่างนั้นเหรอ!
ท่านชายเสี่ยวฉินเพิ่งจะเห็นว่าเซียวลิ่วหลังขาพิการ เขายังคิดอยู่เลยว่าเด็กหนุ่มรูปงามเช่นนี้ เหตุใดถึงได้แต่งงานกับผู้หญิงบ้า ที่แท้ก็เพราะขาเป๋นี่เอง
“เจ้ามีธุระอะไรถึงได้มาหาข้าถึงบ้าน” กู้เจียวถามน้ำเสียงเย็นชา
และท่านชายเสี่ยวฉินก็ได้ค้นพบอีกเรื่องหนึ่ง นั่นก็คือในแววตาของนางคนบ้านั้นไม่ได้ความปรารถนาร้อนแรงเหมือนแต่ก่อน แถมยังดูไม่เหมือนคนบ้าเลยสักนิด
“มีธุระอะไรก็พูด หากไม่มีก็ไป ข้าไม่ส่ง” กู้เจียวเอ่ยพลางงับประตูลง
ท่านชายเสี่ยวฉินเพิ่งได้สติกลับมา ก่อนจะง้างประตูไว้ “ข้ามาถามเจ้าว่าเจ้าเก็บจดหมายได้ใช่หรือไม่”
เงินในห่อผ้าของเขาถูกแม่นางโจวและแม่นางหลิวเก็บได้ แต่ซองจดหมายกลับไม่มีใครเก็บ ทอดทิ้งในนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น เหล่าตำรวจเองก็พาไม่เจอ จึงนึกขึ้นได้ว่าแม่นางกู้ที่กลับมายังที่เกิดเหตุ อาจจะเก็บได้ก็เป็นได้
เหล่าตำรวจไม่ได้บอกว่าแม่นางกู้คือคนบ้านในหมู่บ้านชิงเฉวียน ไม่อย่างนั้นบัณฑิตเสี่ยวฉินคงไม่มาเองถึงบ้านแบบนี้
หลังจากได้ยินคำพูดของเสี่ยวเฉวียน กู้เจียวก็ตกใจ
บอกตามตรง เธอเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าของของที่หายไปจะเป็นเขา ในฝันเธอมัวแต่จับตาดูเซียวลิ่วหลัง มีเวลาจำหน้าเจ้าของทรัพย์สินเสียที่ไหน
เพียงแต่นางเป็นคนเก็บจดหมายฉบับนั้นได้จริงๆ
กู้เจียวเดินกลับเข้าไปในบ้าน ก่อนจะค้นจดหมายออกมาแล้วเดินมายังหน้าประตูเพื่อถามเขา “เจ้าหมายถึงสิ่งนี้หรือ”
แววตาของท่านชายเสี่ยวฉินเป็นประกายขึ้นมา “เจ้าเก็บได้จริงๆ ด้วย! ว่าแต่เหตุใจเจ้าถึงไม่บอกกับตำรวจ”
กู้เจียวถูมือไปมา “ก็ตำรวจไม่ได้ถามนี่”
ก็ถูก...ของนาง
ตำรวจคงลืมไปแล้ว
“เอาไปสิ” กู้เจียวยื่นจดหมายให้เขาด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง
ท่านชายเสี่ยวฉินรีบรับจดหมายมา ขี้ผึ้งปิดผนึกบนซองไม่มีร่องรอยการถูดงัดแงะ
ความปลื้มปริ่มดีใจที่มาจากของหายได้คืน ทำให้เขามองกู้เจียวเปลี่ยนไปในทันที บางทีที่นางทำเรื่องบ้าบอในสมัยก่อน คงเป็นเพราะสติสตังไม่ดี แต่โดยเนื้อแท้แล้วนางไม่ได้เป็นคนชั่ว เป็นผ้าขี้ริ้วห่อทอง
กู้เจียวมองเขาด้วยหางตา พลางเอ่ยอย่างไม่พอใจนัก “ขอบคุณสักทำก็ไม่มีเชียวหรือ”
ท่านชายฉินชะงักไป
กู้เจียวเอ่ยพลางยิ้มบาง “ไม่เช่นนั้นก็แสดงความจริงใจหน่อย อย่างเช่นเงินอะไรพวกนั้น”
ท่านชายเสี่ยวฉินแข็งทื่อไปทั้งตัว
ผ้าขี้ริ้วห่อทองที่พูดถึงเมื่อครู่ไปไหนเสียแล้ว
หนึ่งเค่อผ่านไป กู้เจียวหอบเงินร้อยตำลึงเดินเข้ามาในบ้าน เป็นจำนวนเงินสามเท่าของเงินที่แม่นางโจวและแม่นางหลิวเก็บได้ เพียงแต่เงินนี้เป็นวิ่งที่ท่านชายเสี่ยวฉินตั้งใจมอบให้ ทั้งสมเหตุสมผล และถูกกฎหมาย!
“เอ๊ะ สามีข้าไปไหนแล้วล่ะ” กู้เจียวถามหญิงชรา
หญิงชรายู่ปากชี้ไปทางห้องของเซียวลิ่วหลัง
กู้เจียวผลักประตูเปิดเข้าไป
เซียวลิ่วหลังกำลังคัดหนังสือ ใบหน้าของเขาแสนเย็นชา
กู้เจียวมาเพื่อบอกว่าตนเรียกเงินมาได้... เอ่อ แต่ไม่ดีกว่า นางหอบเงินในมือเดินเข้ามาก่อนจะวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเซียวลิ่วหลังเบาๆ
เซียวลิ่วหลังไม่ปรายตามองแม้แต่นิด
กู้เจียวเอ่ยเสียงกระซิบ “โกรธหรือ”
เซียวลิ่วหลังหันหลังให้ไม่พูดไม่จา ไม่สนใจกู้เจียว
ท่าทางแง่งอนนี้ ชวนให้กู้เจียวรู้ว่าเขาน่าเอ็นดูเสียเหลือเกิน
กู้เจียวขยับเข้าไปใกล้ ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเขา “เจ้าว่าข้ายังเป็นสาวเป็นแส้แท้ๆ เหตุใดถึงได้หูตาฝ้าฟาง เขาขี้เหร่เสียขนาดนั้น...”
ขนตางอนของเซียวลิ่วหลังขยับไหว
เพราะระยะที่ประชิดมาก จนนางแทบจะหายใจรดใบหูเขาอยู่แล้ว
กู้เจียวเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย “ข้าไม่รู้ว่าเป็นจดหมายของเขา เลยเก็บมาด้วย พอเก็บมาแล้วตัวเองก็ลืม เมื่อครู่เขามาตามหาจดหมายจากข้า ข้าเรียกเงินจากเขามาได้หนึ่งร้อยตำลึง”
ความขุ่นมัวในก้นบึ้งของหัวใจของเซียวลิ่วหลังหายไปพร้อมกับประโยคหลัง
ถึงกับเรียกเงินจากท่านชายเสี่ยวฉินได้ ดูท่าแล้วคนตัดใจได้จริงๆ
ความจริงเขาไม่ควรโกรธ แต่พวกเขาไม่ใช่สามีภรรยาที่แท้จริง สักวันหนึ่งเขาก็ต้องจากนางจากที่นี่ไป นางกับท่านชานเสี่ยวฉินจะเป็นอย่างไร เขาไม่เคยสนใจ และวันนี้ก็ไม่ควรสนใจเช่นกัน
เพียงแต่เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน ว่าความเดือดดาลเมื่อครู่มันคืออะไรกันแน่
กู้เจียวเอ่ยปลอบเสียงหวาน “อย่าโกรธไปเลย วันหน้าข้าจะไม่พบกับเขาอีกแล้ว”
“เจ้าอยากพบก็ตามใจ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยเสียงเย็นชา
กู้เจียวยิ้ม ก่อนจะกระซิบข้างกูเซียวลิ่วหลัง “เขาหล่อสู้เจ้าไม่ได้หรอก”
เซียวลิ่วหลัง “...”


## บทที่ 34 ซื้อภูเขา

บทที่ 34 ซื้อภูเขา
หลังจากได้เงินมา กู้เจียวก็ครุ่นคิดว่าจะเอาไปใช้อะไรดี
วันที่สองเซียวลิ่วหลังกลับมาจากสำนักบัณฑิต ครอบครัวสามคนนั่งกินข้าวอยู่กลางโถง
แม้จะพูดว่าครอบครัวสามคน แต่ความจริงแล้วระหว่างกันไม่มีความสัมพันธ์อันใด ทั้งยังน่าแปลกที่บรรยากาศดูกลมเกลียวยิ่งนัก
หญิงชรากัดน่องไก่คำโต ก่อนจะเหลือบตามองกู้เจียวแล้วพูดว่า “มีอะไรก็พูด!”
กู้เจียว “ท่านย่าสายตาเฉียบแหลมแท้ รู้ได้อย่างไรว่าข้ามีเรื่องอยากพูด”
“ข้าอยากซื้อภูเขา” กู้เจียวเอ่ย
“เสื้อผ้าฤดูหนาวหรือว่าฤดูใบไม่ร่วงล่ะ[footnoteRef:1]” หญิงชราส่งสายตาระอาใจให้กับกู้เจียว ราวกับกำลังบ่นว่าเรื่องเล็กแค่นี้เหตุใดถึงต้องอ้ำอึ้ง [1:  คำว่าเสื้อผ้าและภูเขาพ้องเสียงกันในภาษาจีน]
“ข้าไม่ได้หมายถึงเสื้อ แต่หมายถึงภูเขาใหญ่ เขาลูกนั้นที่อยู่ท้ายหมู่บ้านเรา” กู้เจียวไปเก็บของป่าบนเขาอยู่เป็นประจำ จึงได้พบว่าบนเขานั้นมีของดีไม่น้อย หากซื้อทั้งหมด นอกจากจะเก็บของป่าได้แล้ว ยังจะเก็บยาสมุนไพร ทั้งยังตัดฟืนได้อีก แถมยังล่าสัตว์ได้... เอาเป็นว่าเขาทั้งลูกสามารถทำเงินได้ ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน
“ก็ซื้อสิ!”
สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือ หญิงชราไม่ลังเลแม้แต่น้อย เรื่องเงินทองแบบนี้ หญิงชราไม่เคยจู้จี้และมักจะมือเติบอยู่เสมอ
หากเป็นแม่นางอู๋ย่าแท้ๆ ของเจ้าของร่างเดิมละก็ คงจะด่ากราดกู้เจียวจนเดือดเป็นฟืนเป็นไฟ ‘นางตัวกาลกิณี ล้างผลาญตระกูล คิดจะซื้อภูเขางั้นหรือ คิดว่าลมพัดเงินมาหรืออย่างไร!’
ในสายตาของชาวบ้านทั้งหลาย ภูเขานั้นไม่มีค่าแต่อย่างใด อย่างมากก็แค่เอาไว้ตัดฟืน เก็บผักป่า ถึงจะมีทั้งของป่าและล่าสัตว์ได้ แต่ก็ไม่มีใครซื้อภูเขาทั้งลูกเพื่อของพวกนั้น
กู้เจียวเป็นคนรู้จักของดี นี่เป็นความสามารถที่ได้มาจากการเสี่ยงอันตรายในป่าลึก
เพราะอย่างนั้นหากนางได้ภูเขาลูกนั้นมาอยู่ได้มือก็เท่ากับได้ครอบครองขุมสมบัติ
หากเป็นแต่ก่อนเรื่องพวกนี้นางสามารถตัดสินใจได้เอง เซียวลิ่วหลังไม่เคยก้าวก่ายการตัดสินใจของนาง แต่ตั้งแต่หญิงชรามาอยู่ที่นี่ รูปแบบความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลง
“เจ้าหมายถึงภูเขาหลังบ้านลุงหลัวเอ้อร์ลูกนั้นหรือ” เซียวลิ่วหลังถาม
“ใช่” กู้เจียวพยักหน้า
หมู่บ้านชิงเฉวียนล้อมด้วยภูเขาสามทิศ ที่นางหมายตาไว้คือภูเขาลูกที่อยู่ตรงกลาง ซึ่งก็คือภูเขาที่ชาวบ้านมักจะขึ้นไปเก็บของป่า บ้านของลุงหลัวเอ้อร์อยู่ที่ตีนเขาลูกนั้น
“ได้ ประเดี๋ยวข้าจะไปถามนายอากรเอง” เซียวลิ่วหลังเองก็ไม่ลังเลเลยสักนิด
กู้เจียวเกาหัว นายอากรก็คือท่านปู่ของนางเอง นางไปถามเองก็ได้มิใช่หรือ ที่นางพูดออกมาไม่ได้ตั้งใจจะให้เขาไปเป็นธุระให้เสียหน่อย
หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ เซียวลิ่วหลังก็เดินทางไปยังเรือนตระกูลกู้
แม่นางโจวและแม่นางหลิวถูกทางการโบยไปสามสิบที หลายวันมานี้ก็ได้แต่นอนคว่ำอยู่กับพื้นเพื่อรักษาตัว ภายในเรือนเงียบสงบไม่น้อย
“พี่เขย! ท่านมาทำอะไรหรือ” กู้เสี่ยวซุ่นเป็นคนเปิดประตู
“ข้ามาหาท่านนายอากร” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
แม้เขาจะแต่งงานกับกู้เจียวแล้ว แต่ยังคงเรียกท่านปู่ว่านายอากรมาโดยตลอด
“อ๋อ” กู้เสี่ยวซุ่นแค่ตกใจที่พี่เขยมาเยือนถึงบ้าน แต่มิได้ประหลาดใจกับคำเรียกของพี่เขา ในเมื่อตระกูลกู้เป็นคนบังคับให้พี่เขยแต่งงาน ขูดรีดขูดเนื้อพี่เขยราวกับเป็นลูกหนี้
“ท่านปู่ พี่เขยมาแล้ว!” กู้เสี่ยวซุ่นพาเซียวลิ่วหลังไปยังห้องของนายใหญ่กู้
นายใหญ่กู้มองเซียวลิ่วหลังด้วยความประหลาดใจ หากเขาจำไม่ผิด นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวลิ่วหลังมาที่บ้านตระกูลกู้หลังจากแต่งงานกับกู้เจียว
“ดึกป่านนี้แล้ว มีธุระอะไรหรือ” นายใหญ่กู้ถาม
เซียวลิ่วหลังเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ามาถามท่านายอากร ว่าภูเขาหลังเรือนลุงหลัวเอ้อร์นั้นขายราคาเท่าไหร่”
“เจ้าจะถามไปทำไม คนในสำนักบัณฑิตของเจ้าจะซื้อภูเขาหรือ” แม้นายใหญ่กู้จะหูตากว้างไกลเพียงใดแต่คงคาดไม่ถึงว่าหลานสาวของตัวเองจะซื้อเขาลูกนี้ “เขาลูกนั้นราคาไม่เบา... เพียงแต่ ไม่ใช่ว่าใครอยากจะซื้อก็ซื้อได้ เขาลูกนั้นไม่ได้เป็นของหมู่บ้านเรา แล้วก็ไม่ใช่ของทางการ แต่เป็นที่ดินของวัด”
“วัดอย่างนั้นหรือ” เซียวลิ่วหลังขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่รู้เลยว่าที่นี่มีวัดอยู่ด้วย
นายใหญ่กู้เอ่ย “ใช่แล้ว เป็นของวัด เจ้าเพิ่งมาได้ไม่นาน คงยังไม่เคยไปใช่หรือไม่ อีกฟากหนึ่งของเขา อ้อมจากตีนเขาไป เดินอีกประมาณหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว หากคนในสำนักบัณฑิตเจ้าอยากซื้อละก็ ต้องไปเจรจากับเจ้าอาวาสวัด”
เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ นายใหญ่กู้จึงพูดขึ้น “จะว่าไปแล้ว เจียวเหนียงก็เกิดที่วัดแห่งนั้น”
เซียวลิ่วหลังกลับมาถึงมาบ้าน กู้เจียวก็ออกมารับแล้วถามเขาในทันที “ได้ความอย่างไรบ้าง ตระกูลกู้ว่าอย่างไร”
เซียวลิ่วหลังถ่ายทอดคำพูดทั้งหมดของนายใหญ่กู้ให้ฟัง
“เป็นที่ดินของวัดนี่เอง...” เจ้าของร่างเดิมไม่เคยไปที่วัดแห่งนั้น ไม่สิ หากเป็นไปตามที่นายใหญ่กู้บอกว่านางเกิดที่วัดแห่งนั้น เช่นนั้นก็แปลว่าเคยไปมาก่อน “ไม่ได้บอกหรือว่าราคาประมาณเท่าไหร่”
“ไม่ได้บอกแน่ชัด แต่ร้อยตำลึงอาจจะไม่พอ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
“อ๋อ ข้ายังพอมีอยู่” กู้เจียวเหนียงเอ่ย ก่อนจะล้วงถุงเงินออกมาจากกระเป๋าแล้ววางลงบนโต๊ะ
หญิงชราที่แทะเมล็ดทานตะวันอยู่หยุดชะงักลง
ทว่านั่นยังไม่จบ กู้เจียวหยิบออกมาถุงแล้วถุงเล่า ถุงแล้วถุงเล่า
หญิงชราและเซียวลิ่วหลังตกตะลึงพร้อมกัน ถุงเงินพวกนี้รวมกันแล้วมีประมาณยี่สิบสามสิบตำลึงได้ นางไปหามาจากไหนกัน
เซียวลิ่วหลังตั้งสติก่อนเอ่ยถาม “เป็นเงินที่เจ้าได้มาจากการขายของป่าทั้งหมดเลยหรือ”
“ใช่” กู้เจียวพยายามเบิกตาโพลง ปั้นสีหน้าจริงจัง “มิใช่ได้มาเพราะรีดไถหรอกนะ!”
เซียวลิ่วหลัง “...”
...
ในสมัยโบราณแบบนี้เหล่าบัณฑิตไม่มีวัดหยุดมากนัก นอกจากวันหยุดทุกสิบวันแล้ว ก็มีวันหยุดช่วงเก็บเกี่ยว วันหยุดเย็บถ้าเดือนเก้า แล้วก็มีวันหยุดสิ้นปีในเดือนสุดท้ายไปจนถึงและวันหยุดปีใหม่ในเดือนแรก
เดิมทีวันหยุดสิ้นปีมักจะเริ่มตั้งแต่ต้นเดือนสุดท้าย แต่ปีนี้กลับยืดมาถึงช่วงครึ่งเดือนหลัง และด้วยเพื่อที่จะได้หยุดปีใหม่เร็วขึ้น ครึ่งเดือนต่อไปจึงไม่มีวันหยุด
กู้เจียวไม่ได้หวังให้เซียวลิ่วหลังลาเรียนจากสำนักบัณฑิตเพื่อมาทำธุระเรื่องนี้ เพราะอย่างนั้นนางจึงตัดสินไปเดินทางไปที่วัดเอง
นึกถึงอุบัติเหตุเกวียนคว่ำเมื่อคราวก่อน คราวนี้กู้เจียวไม่ได้วางอาหารให้หญิงชราไว้ในหม้อ แต่กลับไปที่
บ้านเซวียหนิงเซียง เพื่อรบกวนขอให้นางช่วยดูแลหญิงชราให้แทน
“ท่านย่าเจ้า...”
“โรคของนางดีขึ้นมาแล้ว ไม่แพร่เชื้อแล้ว”
“เอ่อ ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น”
เรื่องที่เซวียหนิงเซียงช่วยนางโกหก เหตุใดกู้เจียวจะไม่รู้ นางย่อมเดาออกว่าเซวียหนิงเซียงสงสัยเรื่องอะไร
แต่เซวียหนิงเซียงก็ไม่ได้แจ้งเรื่องต่อทางการ และก็ไม่ได้รังเกียจนาง
เซวียหนิงเซียงไม่ได้ถามว่ากู้เจียวรักษาโรคเรื้อนให้นางได้อย่างไร นางแค่เชื่อกู้เจียวก็เพียงพอแล้ว “วางใจเถิด ข้าจะดูแลท่านย่าเจ้าเอง”


## บทที่ 35 พานพบ

บทที่ 35 พานพบ
กู้เจียวสะพายตะกร้ามุ่งหน้าไปยังอีกฝั่งของภูเขา
วัดนั้นแม้จะอยู่บริเวณไหล่เขา แต่เส้นทางนั้นไม่ง่ายเลย ระหว่างทางมีช่วงที่ไม่มีบันได เป็นกองหิมะทั้งหมด แต่โชคก็ยังเข้าข้างกู้เจียวที่พานางมาถึงตรงนี้ได้ ด้วยความที่นางเคยปีนเขาและออกกำลังกายอย่างหนักจึงทำให้นางไม่ถอดใจไปก่อน
ฝีเท้าของนางรวดเร็วกว่าคนทั่วไป แต่กระนั้นก็ยังใช้เวลาหนึ่งชั่วยามกว่าจะเดินทางมาถึงที่วัดนี้ พอมาถึงก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว
วัดนี้ไม่ได้มีพื้นที่ใหญ่โตนัก ลักษณะโบราณคร่ำครึ ตรงป้ายด้านบนสลักอักษรตัวโตๆ ว่าวัดจิ้งอัน ไม่รู้เป็นเพราะหิมะตกเป็นเหตุหรือไม่ที่ทำให้ผู้คนหายไป ระหว่างที่นางเดินทางมาก็ไม่ได้พบเจอกับนักเดินทางเลยแม้แต่คนเดียว
นอกจากผู้คนแล้ว พระที่ประจำวัดก็เช่นกัน ตั้งแต่นางเข้ามาในวัด ก็ยังไม่พบเจอพระแม้แต่รูปเดียว
“อย่าบอกนะว่า ที่นี่กลายเป็นวัดร้างไปเสียแล้วน่ะ”
ทว่าพื้นวัดก็ดูเหมือนถูกเก็บกวาดอย่างดีราวกับมีคนคอยทำความสะอาดให้ทุกวัน
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น กู้เจียวเดินมาถึงตำหนักกวนอิม นางหยุดยืนตรงหลังเสาแล้วกวาดสายตาเข้าไปด้านในตำหนัก ในที่สุดก็เห็นว่ามีคนอยู่จริงๆ
เป็นฮูหยินที่สวมชุดผ้าไหมทอ แม้จะดูมีสกุลรุนชาติ แต่ไม่ได้ดึงดูดสายตาเท่าใดนัก อีกทั้งนางยังสวมเสื้อคลุมสีขาวราวกับถูกปกคลุมด้วยหิมะ
จากจุดที่กู้เจียวยืนอยู่ แม้จะเห็นเพียงแค่หลังของฮูหยินคนนั้น แต่กลับสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนและอ่อนช้อยของนาง
ฮูหยินคนนั้นกำลังก้มกราบขอพรพระ มือสองข้างประสานเข้าหากัน พลางเอ่ย
“ขอพระโพธิสัตว์กวนอิมช่วยปกป้องบุตรชายของข้า…”
แม้แต่น้ำเสียงของนางเองก็อ่อนโยนน่าฟัง
การที่จู่ๆ กู้เจียวให้ความสนใจกับคนแปลกหน้า หนำซ้ำยังเป็นผู้หญิงด้วย ช่างเป็นเรื่องหายากยิ่งนัก ก็นางไม่ชอบผู้หญิงนี่นา
ขณะที่กู้เจียวกำลังเหม่อยู่นั้น จู่ๆ ใครคนหนึ่งก็โพล่งขึ้น “เจ้าเป็นใครมาจากไหน บังอาจมาแอบมองฮูหยินของพวกเรา!”
กู้เจียวที่เพิ่งได้สติพลันรีบหันไปทางต้นเสียง ก็พบว่าเป็นสาวใช้นางหนึ่งสวมชุดสีถั่วเขียวอยู่ตรงทางเดินฝั่งตรงข้าม สาวใช้ไม่ได้เอ็ดกู้เจียวแต่อย่างใด แต่ตะโกนใส่พระตัวน้อยๆ ที่ไม่รู้ว่ามายืนแอบมองอยู่ตรงเสาอีกต้นตั้งแต่ตอนไหน
พระตัวน้อยพอเห็นหญิงสาวเดินมาก็ร้องอุทานด้วยความตกใจก่อนจะวิ่งหนีไป
ที่แท้ที่แห่งนี้ก็มีพระอยู่ แถมเป็นเณรน้อยเสียด้วย!
เณรน้อยรูปหนึ่งวิ่งมาทางที่กู้เจียวยืนอยู่ แล้วชนเข้ากับท่อนขาของกู้เจียวจนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น
กู้เจียวเมื่อเห็นดังนั้นก็เกิดเอ็นดูเณรน้อยขึ้นมาจนอยากเข้าไปช่วยเหลือ!
แต่ไม่ทันไรก่อนที่นางจะยื่นมือออกไป เณรน้อยก็เด้งตัวขึ้นแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างลุกลี้ลุกลน
ฮูหยินที่กำลังกราบไหว้อยู่ก็พลันเดินออกมา พลางเอ่ยกับสาวใช้ “หลิวเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาทสิ”
“ฮูหยิน” สาวใช้เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปหาฮูหยิน “เจ้าพวกเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม เดี๋ยวพวกมันก็กำเริบเสิบสานเข้าไปป่วนในห้องวิปัสสนาของท่านหรอกเจ้าค่ะ!”
“ก็แค่พวกเด็กเองน่า” ฮูหยินเอ่ย
สาวใช้เบะปากไม่เห็นชอบ แต่ก็ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับฮูหยิน
ขณะที่กู้เจียวเห็นว่าพวกเขาทั้งสองกำลังจะออกไป ฮูหยินคนนั้นก็หันมาทางนี้พอดี
ร่างของกู้เจียวถูกเสาวัดบดบัง แม้แต่สาวใช้ก็ไม่ทันสังเกตเห็นนาง แม้แต่กู้เจียวเองก็นึกสงสัยว่าฮูหยินมองเห็นตนได้อย่างไร
“ใครกันเจ้าคะ” สาวใช้เอ่ยถามด้วยท่าทีหวาดระแวง
กู้เจียวจึงเดินออกมา
กู้เจียวสวมชุดคลุมสีม่วงอ่อนลายดอกไม้พร้อมกับกางเกงผ้าฝ้ายสีน้ำตาล ส่วนเท้าทั้งสองข้างสวมรองเท้าผ้าสีดำที่มีคราบเปียกจากหิมะ สะพายตะกร้าผุพังไว้ด้านหลัง และด้วยความที่กู้เจียวม้วนผมและปักปิ่นแบบฉบับฮูหยินไม่เป็นนัก ดังนั้นทรงผมที่นางทำออกมาคือการมัดจุกไว้กลางศีรษะ
ลักษณะท่าทางและการแต่งตัวของนางดูยังไงก็คือเด็กสาวจากชนบท ไหนจะรอยปานแดงใหญ่บนใบหน้าของนางอีก
สาวใช้เมื่อเห็นกู้เจียวก็ชำเลืองด้วยสายตาเหยียดหยาม
แต่ไม่ใช่กับฮูหยิน นางไม่มีท่าทีจะรังเกียจกู้เจียวแต่อย่างใด
และแล้วหิมะก็หยุดตก หลังคาวัดถูกทับถมด้วยหิมะกองหนา ต้นไม้ใบเขียวบริเวณภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน กระนั้นแล้ว วิวทิวทัศน์ที่ว่านี้ยังมิอาจเทียบได้กับความงามของฮูหยินผู้นี้
กู้เจียวเกิดมาก็เพิ่งจะเคยเจอสตรีรูปงามเฉกเช่นนางเป็นครั้งแรกและที่งามยิ่งไปกว่านั้นคือกิริยามารยาทที่อ่อนโยนและสง่างามของนาง
“แม่หนูก็มาขอพรกับเจ้าแม่กวนอิมเหมือนกันรึ” ฮูหยินเอ่ยถามแล้วยิ้มให้
ทั้งน้ำเสียงและรอยยิ้มนั้น ช่างอ่อนหวานเสียเหลือเกิน…
กู้เจียวยืนตะลึงกับความงามอยู่สักพัก ก็รีบดึงสติแล้วเอ่ยตอบ “มิใช่เช่นนั้น ข้ามาที่นี่เพื่อมาหาท่านเจ้าอาวาส”
ฮูหยินตอบอย่างสุภาพ พลางยิ้มให้ “ท่านเจ้าอาวาสลงเขาไปแล้ว…”
ยังไม่ทันจะเอ่ยจบ จู่ๆ ในตอนนั้นเอง สาวใช้อีกคนกำลังหอบกล่องอาหารพุ่งตัวมาตรงนี้ ตรงพื้นมีก้อนหิมะที่ยังไม่ละลายดี สาวใช้ไม่ทันระวังจึงเผลอเหยียบไปตรงหิมะแล้วเกิดเสียหลักจนเสียการทรงตัวและเซไปด้านหน้า สาวใช้กรีดร้อง
กล่องอาหารที่หอบมาเองก็หลุดมือและลอยไปด้านหน้าจนเข้าใกล้ฮูหยินคนนั้น กู้เจียวเมื่อเห็นจึงรีบก้าวไปขวางและใช้แขนป้องไว้
กล่องอาหารถูกเปิดออก ทั้งน้ำแกงและผักใบต่างๆ กระเด็นออกจากกล่องและสาดกระเด็นลงไปบนร่างของกู้เจียวเข้าเต็มๆ !
ฮูหยินเมื่อเห็นดังนั้นก็พลันร้องเสียงหลง “แม่หนู! ไม่เป็นไรใช่ไหม!”
“สบายมาก” กู้เจียวเอ่ย
เนื่องด้วยอากาศที่เย็นจัด กู้เจียวจึงไม่ถูกอาหารลวกใส่ตัว อย่างดีก็แค่รู้สึกเหนียวตัวเท่านั้น
ฮูหยินเห็นสภาพสะบักสะบอมของกู้เจียวก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ จึงหันไปถลึงตาใส่สาวใช้ที่หกล้ม พลางตะคอก “เดินให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม”
สาวใช้คนนั้นดูเหมือนจะล้มลงไปอย่างแรงจนหัวเขาเกิดเป็นรอยบวมแดง นางค่อยๆ หยัดตัวลุกขึ้น เอ่ยตอบอย่างรู้สึกผิด “พื้นลื่นมากเจ้าค่ะ…”
ฮูหยินเข้าใจดีว่านางไม่ได้มีเจตนาจะลื่นล้ม แต่ถึงกระนั้นก็ทำให้กู้เจียวพลอยซวยไปด้วย จึงเกิดไม่สบายใจขึ้นมา พลางเอ่ยกับกู้เจียว “เป็นเพราะข้าสั่งสอนเด็กของข้าไม่ดีเอง เสื้อผ้าของแม่หนูเลยเลอะเปรอะเปื้อนไปหมด มาเถิด ข้าจะพาแม่หนูไปเปลี่ยนชุดที่ห้องวิปัสสนาของข้า”
กู้เจียวครุ่นคิดสักพัก ไม่เอ่ยปฏิเสธอย่างใด
ฮูหยินผู้นี้ดูยังไงก็เหมือนกับผู้มาเยือนทั่วไป แต่กลับมีห้องวิปัสสนาเป็นของตัวเอง ซึ่งห้องนั้นตั้งอยู่อยู่สุดทางเดิน ดูเผินๆ เหมือนกับห้องทั่วๆ ไปก็จริง แต่ด้านในกลับให้ความรู้สึกหรูราและเรียบง่ายราวกับตัวตนของฮูหยิน
สาวใช้อีกสองคนเดินเข้าห้องตามมา
ฮูหยินได้สั่งให้สาวใช้ที่สวมชุดสีเขียวนามว่าหลิวเอ๋อร์ไปหยิบกล่องมาให้
พอหลิวเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็เกิดอาการไม่พอใจ “แต่นี่มันเสื้อผ้าของฮูหยินนะเจ้าคะ!”
เป็นแค่เด็กสาวบ้านนอก ริอาจสวมชุดของฮูหยินอย่างนั้นรึ
สีหน้าอ่อนโยนของฮูหยินเริ่มเปลี่ยนเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นวานเจ้าไปเอากับข้าวมาที อย่าลืมของแม่หนูคนนี้ด้วยล่ะ”
สาวใช้รู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิต จึงพลันก้มหัวลง “เจ้าค่ะ”
ฮูหยินจึงเข้าไปเปิดกล่ององแล้วคว้าเสื้อผ้าชุดนึงขึ้นมาให้กู้เจียว “นี่เป็นชุดของลูกสาวข้า ไม่รู้ว่าเจ้าจะใส่ได้ไหม แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้เจ้าเนื้อตัวเปียกปอนแบบนี้ รีบไปเปลี่ยนเถอะ”
กู้เจียวจึงเดินไปตรงฉากกั้นแล้วจัดแจงเปลี่ยนเสื้อ
ตอนแรกนึกว่าจะใหญ่ไปสำหรับกู้เจียว แต่กลายเป็นว่าใส่ได้พอดีเป๊ะ
“ช่างเหมาะกับเจ้ายิ่งนัก” ฮูหยินหัวเราะ ทั้งๆ ที่เป็นชุดของลูกสาวตนเอง แต่ไฉนแม่หนูคนนี้ดูจะใส่ขึ้นกว่า “เจ้าอายุเท่าไหร่”
กู้เจียวเอ่ยตอบ “สิบสี่เจ้าค่ะ”
ฮูหยินทำตาลุกวาว “เหมือนกับลูกสาวข้าเลย ลูกสาวข้าก็เกิดที่วัดนี่”
กู้เจียวคิดในใจ ช่างบังเอิญเสียจริง เพราะนางเองก็เกิดที่นี่เช่นกัน


## บทที่ 36 ปานแดง

บทที่ 36 ปานแดง
ฮูหยินชี้ไปทางเตียงเตา พลางยิ้มให้ “นั่งคุยเถิด”
กู้เจียวหย่อนตัวนั่งลงบนเตียงเตา ทั้งสองอยู่ห่างกันแค่โต๊ะเล็กกั้น ขนมหน้าตาน่าทานวางเรียงอยู่บนนั้น
ฮูหยินเลื่อนขนมไปทางกู้เจียว “คงหิวแล้วสินะ กินก่อนสิ ประเดี๋ยวข้าววัดก็มาแล้ว”
“เจ้าค่ะ” กู้เจียวเดินทางมาตั้งไกลคงไม่แปลกที่จะรู้สึกหิวจนไส้กิ่ว จึงคว้าขนมที่มีรูปลักษณ์ราวกับดอกไม้สีเหลืองขึ้นมาแล้วนั่งกินเงียบๆ
“อร่อยไหม” ฮูหยินเอ่ยถาม
“อืม” กู้เจียวพยักหน้า พอเห็นท่าทีสนใจของฮูหยินที่กำลังจ้องมาทางตน กู้เจียวจึงผงะไปชั่วครู่ พลางเอ่ย “อร่อยกว่าร้านหลี่จี้อีกเจ้าค่ะ”
“หลี่จี้คืออะไรรึ” ฮูหยินเอ่ยถาม
“ร้านขนมที่ดีที่สุดในเมืองเจ้าค่ะ” กู้เจียวเอ่ย
ฮูหยินพอได้ยินดังนั้นก็พลันรู้สึกใจชื้นขึ้นมา เพราะที่จริงแล้วนางทำขนมเองกับมือ นางฝึกทำระหว่างที่อยู่ที่นี่เพื่อแก้เบื่อ แต่น่าเสียดายที่บุตรชายของนางเป็นคนขี้โรคและร่างกายอ่อนแอจนทานของพวกนี้ไม่ได้ ส่วนบุตรสาวร่างกายไม่ได้มีปัญหาอะไรแต่กลับไม่ชอบทานขนมเสียอย่างนั้น จนนางเกิดคิดสงสัยขึ้นมาว่าหรือตนจะทำขนมไม่อร่อยกันแน่
กู้เจียวมิอาจปลอมสีหน้าท่าทางเวลากิน นางรู้สึกจริงๆ ว่าขนมของฮูหยินรสชาติอร่อยมาก
ฮูหยินรู้สึกภาคภูมิใจมากจนหันไปปรายตาสำรวจกู้เจียวอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าของกู้เจียวมีรอยปานแดง ซึ่งฮูหยินเองสังเกตเห็นอยู่ก่อนแล้ว
ไม่น่าเลยแม่หนู นางนึกเสียดายในใจ
จากนั้นฮูหยินเหลือบไปเห็นที่มือของกู้เจียว มือคู่นั้นดูก็รู้ว่าผ่านอะไรมามากมาย ไหนจะตุ่มใสที่ขึ้นตรงฝ่ามือ แถมตรงหลังมือมีรอยแผลเป็นเต็มไปหมด
ฮูหยินพลันนึกถึงบุตรสาวของตน และคิดว่านางโชคดีแค่ไหนที่บุตรสาวเกิดในตำหนัก ไม่ต้องประสบพบเจอความทุกข์ยากที่คนอื่นพึงเจอ ถ้าไม่อย่างนั้นแล้ว หัวอกคนเป็นมารดาอย่างนางมีหวังได้ใจสลายแน่นอน
กู้เจียวนั่งในห้องนั้นอยู่พักใหญ่ หยิบขนมเกาลัดขึ้นมากินจนหมดเกลี้ยง ขณะเดียวกันเจ้าอาวาสก็ได้เดินทางกลับถึงวัดพอดี
กู้เจียวไม่ลืมภารกิจของตน จึงรีบกล่าวลาฮูหยินแล้วมุ่งหน้าไปหาท่านเจ้าอาวาส
แม้เจ้าอาวาสที่วัดแห่งนี้เป็นผู้สูงวัย หนวดเคราขาว แต่กลับมีสมองและสติปัญญาที่เฉียบแหลม คงเป็นผลมาจากการฝึกอยู่นานหลายปี
กู้เจียวเอ่ยออกไปอย่างไม่อ้อมค้อมถึงจุดประสงค์ที่นางมาในวันนี้ “…ไม่ทราบว่าท่านเจ้าอาวาสจะยินยอมขายหรือไม่เจ้าค่ะ”
เอ่ยจบ เจ้าอาวาสยังไม่ทันได้ตอบ กู้เจียวสังเกตได้ว่าคนตรงหน้าเอาแต่จ้องใบหน้าของตน…อย่างไม่กระพริบตา
ครั้นจะเอ่ยถามว่าใบหน้าตนมีอะไรติดอยู่ แต่พลันนึกขึ้นได้ว่าก็มีอะไรติดอยู่บนหน้าจริงๆ นี่นา
“ท่านเจ้าอาวาส” กู้เจียวเอ่ยเรียก
“อะแฮ่ม!” เจ้าอาวาสพอได้สติก็รีบกระแอมล้างคอ นั่งหลังตรง พลางเอ่ย “เมื่อครู่โยมบอกว่า…จะซื้อภูเขาแห่งนี้อย่างนั้นรึ”
กู้เจียวตอบ “ใช่แล้วเจ้าค่ะ”
“โยมอายุเท่าไหร่”
เอ๋
ไฉนถึงเปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น
“อายุน้อยแล้วจะซื้อภูเขาไม่ได้รึท่าน” กู้เจียวเอ่ยถามเสียงอ่อน
“เอ่อ ไม่ใช่อย่างนั้น! อมิตาพุทธ โยมอย่าเพิ่งเข้าใจผิด!” เจ้าอาวาสทำมือปางห้าม พลางเอ่ย “ศิษย์จิ้งซินที่ดูแลเรื่องทรัพย์สินของวัดออกไปข้างนอกพอดี ต้องรอสักสองสามวันถึงจะกลับมา ไว้โยมค่อยมาใหม่ดีกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นก่อนตรุษจีนข้าจะหาเวลามาเยือนที่นี่อีกรอบนะเจ้าคะ” กู้เจียวเอ่ย พลางลุกขึ้นยืนแล้วอำลา
สายตาเจ้าอาวาสคอยแต่จับจ้องไปที่รอยปานแดงบนหน้านาง
กู้เจียวพอเห็นดังนั้นก็อดขมวดคิ้วด้วยความสงสัยมิได้ “ท่านเจ้าอาวาส แม้ว่าตัวข้าเองไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะมองข้าอย่างไร แต่ท่านผู้เป็นถึงระดับคุณพระคุณท่านมาใช้สายตาจ้องมองจุดด้อยบนใบหน้าของข้าเช่นนี้ มันเหมาะสมแล้วหรือเจ้าคะ”
เจ้าอาวาสรีบขอโทษ “อาตมาขออภัยที่เสียมารยาท โยมอย่าถือสาเลยนะ!”
หลังจากที่กู้เจียวเดินออกไป เจ้าอาวาสก็นั่งเหม่อไปอยู่นานสองนาน
สักพักก็มีลูกศิษย์เดินเข้ามา เอ่ยถาม “ท่านเจ้าอาวาสเป็นอะไรไปรึ”
“อาตมานึกอะไรขึ้นมาได้น่ะ”
“เรื่องอันใดรึ” ลูกศิษย์เอ่ยถาม
เจ้าอาวาสถอนหายใจ พลางเอ่ย “เรื่องเมื่อนานมาแล้ว”
เขานึกย้อนไปเมื่อเย็นวันนั้น เขาดื่มหนักมาก ขณะที่เขากำลังจะแต้มโส่วกงซาให้เด็กทารกนั้น จู่ๆ มือของเขาเกิดสั่น พลาดไปแต้มที่ใบหน้าของเด็กทารก…
วันต่อมา พอเขาตื่นขึ้น ระลึกได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป จึงรีบไปขอขมากับฮูหยินโหว แต่เด็กที่ฮูหยินโหวอุ้มอยู่กลับมีใบหน้าขาวใสไร้รอยโส่วกงซา
เขานึกสงสัยตัวเองว่าหรือเป็นเพราะดื่มหนักเกินเลยทำให้เขาไม่แน่ใจความทรงจำของตนเอง ในเมื่อไม่มีรอยบนหน้าเด็ก ก็แปลว่าเขาไม่ได้ทำอะไรลงไปสินะ
เรื่องก็ผ่านมานานหลายปีแล้วจนเขาลืมไปแล้ว แต่พอได้มาพบกับกูเจียวเมื่อครู่นี้ ความทรงจำเก่าๆ ก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวเขา จนเกิดสงสัยว่าหรือเขาจะเผลอแต้มโส่วกงซาพลาดไปจริงๆ
ไม่สิ เด็กที่เขาแต้มให้คือทายาทร้อยล้านของตระกูลโหวนี่นา แต่เด็กสาวคนนั้นดูเหมือนเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาเท่านั้น
หลังจากที่กู้เจียวเดินออกมาแล้ว ก็เดินกลับไปหาฮูหยินคนนั้น แต่กลับพบว่าฮูหยินได้ลงเขาไปแล้ว
“ขนมในกล่องพวกนี้ ฮูหยินได้กำชับอาตมาไว้ว่าต้องมอบให้โยมให้ได้ รับไว้ด้วยเถิด” พระสงฆ์ที่กำลังกวาดลานวัดอยู่ยื่นห่อผ้าให้กู้เจียว
กู้เจียวยื่นมือรับแล้วชำเลืองอยู่พักหนึ่ง จึงได้รู้ว่าฮูหยินยกขนมที่เหลือทั้งหมดให้ตน
กู้เจียวถอนหายใจ พลางนึกได้ว่าชุดที่ใส่อยู่ยังไม่ได้คืนนางเลย…
ชุดที่ฮูหยินมอบให้นั้นจะดูสวยก็ตาม แต่ไม่เหมาะกับการเดินลงเขา เกรงว่าเดินไปสองเก้ามีหวังเสื้อหลุดลุ่ยแน่นอน แต่ก็โทษใครไม่ได้ เสื้อผ้าแบบนี้ไม่ได้ออกแบบมาสำหรับเดินป่าเดินเขาอยู่แล้ว
ระหว่างทางกลับ กู้เจียวพยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด พลางนึกกังวลว่าหญิงชรากับเพื่อนบ้านจะเข้ากันไม่ได้ ด้วยความที่หญิงชราเป็นคนกระฟัดกระเฟียดเก่ง แถมยังเรื่องมาก จัดอยู่ในพวกเข้าสังคมไม่ได้
พอกู้เจียวกลับมาถึงเรือนเท่านั้น ก็มีเรื่องชวนงงเกิดขึ้น
นี่มันเกิดอะไรขึ้น เหตุใดคนเยอะขนาดนี้ แถมล้วนเป็นสตรีทั้งสิ้น
ปกติกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังมักจะไม่เข้าหาคนในหมู่บ้านก่อน ปกติหากพวกเขามีธุระจะให้เขียนจดหมายหรืออ่านจดหมายให้ฟัง พวกชาวบ้านก็จะมาที่เรือนพวกเขา อย่างมากที่สุดก็รับแค่สามคนต่อวันเท่านั้น ไม่มีทางจะมากไปกว่านี้
นี่จึงเป็นเหตุผลที่กู้เจียวเกิดอาการมึนงงว่าเหตุใดเรือนของนางจึงอัดแน่นไปด้วยผู้คน
หญิงชรานั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ด้านบนสุด ส่วนภรรยาของหลัวเอ้อซูกำลังยกกาน้ำชา ทำท่าโค้งตัวให้คนที่ยืนอยู่ด้านข้าง
ส่วนกุ้ยฟังลูกสะใภ้ของแม่เฒ่าจางยืนอยู่อีกฝั่ง ในมือถือถาด บนถาดนั้นมีขนมและเมล็ดทานตะวัน
กู้เจียวไม่เข้าใจภาพตรงหน้า ท่านพี่กุ้ยฟังเพิ่งจะอยู่ไฟไปมิใช้รึ
ส่วนคนที่เหลือที่เข้ามาไม่ได้ต่างก็พยายามเบียดเสียดกันเข้ามาราวกับชาวบ้านที่มามุงดูป่าหี่ยังไงยังงั้น!
“เอาละ กลับไปได้แล้ว” หญิงชราวางเมล็ดทานตะวันลง จากนั้นโบกมือไล่
ทุกคนทยอยเดินออกไป แต่ก่อนจะออก พวกเขาโค้งคำนับให้หญิงชรา
หากภาพเหล่านี้ปรากฏในราชวังยังว่าไปอย่าง แต่นี่คือกลุ่มสตรีชาวบ้านห่อผ้าโพกศีรษะจู่ๆ มาทำท่าโก้งโค้งทำความเคารพให้หญิงชราเนี่ยสิ มันช่างขัดหูขัดตายิ่งนัก!
กู้เจียวทนเห็นสภาพตรงหน้าไม่ไหว พลันคว้าตัวเซวียหนิงเซียงที่ยืนอยู่ข้างกันมาซักถาม “นี่หญิงชราก่อเรื่องอะไรอีกแล้วรึ”
เซวียหนิงเซียงตอบอย่างเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่ “ท่านยายท่านเล่าละครให้คนในหมู่บ้านฟังนะสิ! แถมเล่าได้สนุกมากเลยล่ะ!”
กูเจียวเบะปาก “แล้วที่พวกเขาโค้งคำนับให้นั่นมันหมายความว่าอย่างไรกัน”
เซวียหนิงเซียงครุ่นคิดอยู่สักพักถึงได้เข้าใจว่ากู้เจียวหมายถึงอะไร “อ๋อ เจ้าสงสัยเรื่องนี้หรอกรึ นางบอกว่าพวกนักแสดงเขาทำแบบนี้กัน!”
ไม่มีใครที่ไหนเขาทำกันแบบนี้หรอก!
ขณะเดียวกันหญิงชรากำลังง่วนกับการให้ชายร่างใหญ่โค้งคำนับให้นาง
กู้เจียวไม่เข้าใจว่าหญิงชราคนนี้มาจากไหนกัน เหตุใดถึงได้ต้มตุ๋นชาวบ้านไปทั่วเช่นนี้


## บทที่ 37 ผ่าตัด

บทที่ 37 ผ่าตัด
คนโบราณชอบฟังละคร เพราะนอกเหนือจากนั้นแล้วไม่มีอะไรที่พวกเขาทำได้ไปมากกว่านี้ โดยเฉพาะสตรี
ยิ่งอยู่ในชนบทแล้ว การฟังละครเป็นเรื่องยากยิ่ง โรงละครที่อยู่ใกล้ที่สุดก็คือในเมือง แน่นอนว่าต้องเสียสตางค์จำนวนมากถึงจะเข้าไปชมได้ ซึ่งชาวบ้านอย่างพวกเขาจ่ายไม่ไหวอยู่แล้ว
แม้ว่าหญิงชราจะขับร้องไม่เป็น แต่นางเป็นคนเล่าเรื่องเก่ง แถมยังเล่าได้ถึงพริกถึงขิงเสียด้วย
“ท่านไปฟังเรื่องพวกนี้มาจากที่ใดรึ" กู้เจียวเอ่ยถาม
“ข้าจำไม่ได้แล้ว” หญิงชราส่ายหัว
กู้เจียวรู้ว่านางไม่ได้พูดโกหก จึงเอ่ยถามต่อ “แล้วท่านจำอะไรได้บ้าง”
หญิงชราพยายามครุ่นคิดอยู่สักพัก จากนั้นเอ่ยตอบ “ก็ไม่นะ”
กู้เจียว “...”
กู้เจียวเอ่ยถามอีกครั้ง “ถ้างั้นต่อไปท่านอย่าเที่ยวไปหลอกใครเขาจะได้ไหม”
หญิงชราทำท่าครุ่นคิดอย่างตั้งอกตั้งใจอีกรอบ แล้วตอบ “ไม่ได้”
กู้เจียว “...”
...
ใกล้ถึงช่วงสิ้นปีแล้ว กู้เจียวมีงานเข้ามาเรื่อยๆ จนไม่มีเวลาดูแลหญิงชรา ส่วนหญิงชราเองบางครั้งก็ใช้มุกเดิมๆ คอยหลอกชาวบ้าน แต่อย่างน้อยนางก็จัดการของนางเอง ไม่ได้มารบกวนกู้เจียวกับเซียวลิ่วหลังแต่อย่างใด
จากนั้นกู้เจียวก็ได้กลับไปที่วัดเดิมอีกครั้ง แต่ก็พบว่าพระรูปนั้นที่ดูแลทรัพย์สินของวัดยังไม่กลับมา
กู้เจียวจึงตัดสินใจว่าหลังตรุษจีนจะกลับมาเยือนอีกครั้ง
ที่สำนักบัณฑิตได้มีการจัดสอบอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุการณ์ขโมยครั้งนั้นหรือไม่ที่ทำให้ครั้งนี้
กู้ต้าซุ่นทำข้อสอบออกมาได้ไม่ดีนักและตกไปอยู่ที่อันดับสิบของห้อง
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นยังคงอันดับที่โหล่ไว้ได้เสมอต้นเสมอปลาย
เซียวลิ่วหลังไต่คะแนนขึ้นมาได้หนึ่งอันดับ ทว่าไม่ใช่เพราะเขาทำคะแนนได้ดีขึ้น แต่เป็นเพราะนักเรียนที่ได้อันดับรองที่โหล่และอันดับสี่จากท้ายดันเกิดลาป่วย พวกเขาเลยต้องไปกองอยู่อันดับที่โหล่พร้อมกับกู้เสี่ยวซุ่น
พวกอาจารย์ในสำนักต่างรับรู้ถึงความสามารถของเซียวลิ่วหลังจากบทความที่เขาเขียน แต่พอหลังจากนั้น เขาก็ไม่ได้เขียนเรียงความอีก ส่วนตอนสอบก็เอาแต่ส่งกระดาษว่างให้
จนมีคนเริ่มสงสัยว่าหรือเขาจะหมดไฟแล้ว บางคนก็อดคิดไม่ได้ว่าหรือเขาจะโกงข้อสอบตั้งแต่แรก
แต่อย่างไรก็ตาม อาจารย์ใหญ่หลียังคงปักธงว่าเซียวลิ่วหลังคือเด็กที่มีความสามารถ
ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร อาจารย์ใหญ่ก็ยังไม่หมดหวังในตัวเขา
การสอบเคอจวี่จัดทุกๆ สามปี ประจวบเหมาะว่าปีหน้ามีการจัดสอบชิวเหวย หากพลาดครั้งนี้ไป คงต้องรอไปอีกสามปี
การสอบชิวเหวยจะต้องเป็นซิ่วไฉเท่านั้นจึงจะเข้าสอบได้
แถมช่วงใกล้ตรุษจีนก็มีการสอบระดับตำบลเกิดขึ้น อาจารย์ใหญ่หลีลังเลอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจส่งชื่อเซียวลิ่วหลังลงสอบ
กู้เจียวยังไม่รู้เรื่องทั้งหมดนี้ ส่วนตอนนี้สำนักบัณฑิตได้หยุดตรุษจีนเป็นที่เรียบร้อย พรุ่งนี้เป็นวันผ่าตัดของเซียวลิ่วหลัง นางจึงต้องการการพักผ่อนที่ดี เพื่อจะได้ให้ร่างกายอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด
ก่อนจะเข้านอน กู้เจียวตรวจสอบกล่องโอสถของตน และแน่นอนว่าอุปกรณ์ผ่าตัดสำคัญอย่างยาสลบและเข็มฉีดยาต่างๆ ถูกตระเตรียมไว้หมดแล้ว
ของพวกนี้ไม่ได้มีขายตามร้านขายยาทั่วไป แต่ได้มาจากสถาบันวิจัย กู้เจียวสงสัยอย่างจริงจังว่าตราบใดที่สถาบันวิจัยไม่ปิดตัวลง กล่องยาของเธอก็จะถูกเติมเต็มตลอดเวลา
อืม ถือเป็นเรื่องดี!
กู้เจียวค่อยๆ หลับตาพร้อมนอนลงไป พอตื่นขึ้นมาก็รีบจัดแจงทำอาหารเช้าจากนั้นต้มยาให้หญิงชรา
ตอนที่กู้เจียวถือถ้วยยาต้มเข้าไปในห้องหญิงชรา หญิงชราชำเลืองมองเม็ดยาในจานด้วยความสงสัย จากนั้นเลื่อนไปมองที่ยาต้ม ขมวดคิ้วเอ่ยถาม “เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าจะกินหรือไม่กินยาต้มนั้นก็ได้”
“ท่านคิดมากเกินไปแล้ว ยาพวกนี้สำคัญทั้งคู่แหละ” กู้เจียวเอ่ยหน้านิ่ง
หญิงชราทำหน้าไม่ไว้ใจแต่ก็จำยอมกินเขาไป รสชาติของยานั้นขมเสียจนหญิงชรากลอกตามองบน จนเกิดสงสัยหรือว่ากู้เจียวจะล้างแค้นที่นางไปหลอกชาวบ้านไว้
กู้เจียวฝากให้เซวียหนิงเซียงดูแลหญิงชราตามเดิม จากนั้นก็ขึ้นรถเกวียนของลุงหลัวเอ้อร์พร้อมกับเซียวลิ่วหลังเพื่อมุ่งหน้าไปโรงหมอ
แน่นอนว่าเฝิงหลินไม่มีทางพลาดวันสำคัญเช่นนี้ได้
เขามารอที่โรงหมอตั้งแต่เช้าตรู่ แม้ว่าอากาศจะเย็นลงแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ยอมเข้าไปรอด้านใน กลับยอมทนหนาวยืนรอที่ด้านนอก
พอเฝิงหลินเห็นคู่สามีภรรยาบนรถเกวียน พลันทำหน้าเคร่งขรึม
ลึกๆ แล้วเขาอยากจะตะโกนด่าออกไปให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็ข่มใจไว้ได้ ท่านพี่เซียวอยู่เฉยๆ ของเขาแต่นางบ้านี่นับวันชักจะยิ่งทำตัวหน้าไม่อาย คอยเกาะแกะท่านพี่เซียวอยู่ได้!
ส่วนกู้เจียวพอเจอเฝิงหลินก็ทำหน้านิ่งพลางเอ่ยถาม “เจ้าไม่กลับไปฉลองตรุษจีนรึ”
เฝิงหลินตอบย้อน “บ้านข้าอยู่ไกลขนาดนั้น ให้กลับไปยังไง”
กู้เจียวเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าการคมนาคมสมัยโบราณยังไม่เจริญเท่าใดนัก ชาติก่อนของนางแค่นั่งรถไฟฟ้าความเร็ววันเดียวก็ถึง แต่พอเป็นยุคนี้คงต้องเดินเท้าเปล่าแรมเดือนกันเลยทีเดียว ยังไม่ทันจะถึงบ้านก็คงพ้นตรุษจีนไปแล้วล่ะ
“อ้อ” กู้เจียวร้องอ๋อตอบ
“…” เฝิงหลินกำหมัดแน่น
วันผ่าตัดถูกกำหนดไว้ ผู้ดูแลหวังและหมอเฒ่าคนนั้นมารออยู่ที่ห้องตรวจตั้งแต่ฟ้าสาง
เฝิงหลินและกู้เจียวเดินตามเข้าไป
หมอเฒ่าเอ่ยถามเซียวลิ่วหลังถึงยาที่จุดในห้อง
“ก่อนนอนข้าจะจุดยาไว้” เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบ
ทุกคืนหลังเลิกเรียนเขากลับมาที่เรือน กู้เจียวได้จัดแจงมื้อเย็นรวมถึงต้มยาไว้ให้เขาเรียบร้อย
หมอเฒ่าพยักหน้า
เฝิงหลินเอ่ยถาม “ท่านหมอจาง ขาของท่านพี่เซียวใกล้ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”
หมอเฒ่าเอ่ย “จะดีหรือไม่ ต้องรอดูหลังผ่าตัดเสร็จ”
“ท่านว่ายังไงนะ ผ่าตัดงั้นรึ” เฝิงหลินทำหน้าตกใจ
แววตาของเซียวลิ่วหลังบัดนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
กู้เจียวคิดไว้แล้วว่าจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ จึงไม่ได้บอกกับใคร การผ่าตัดในยุคนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับของคนส่วนใหญ่ เชื่อกันว่าจะใช้แค่ในสนามรบเท่านั้น
เฝิงหลินตะโกนร้องเสียงหลง “ท่านหมอจาง! ไหงท่านไม่บอกข้าก่อนว่าต้องผ่าตัด!”
แน่นอนว่าหมอเฒ่ามิบังอาจปริปากเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว พลางเอ่ยด้วยท่าทีเคร่งขรึม “เป็นเพราะตอนนั้นหลายๆ อย่างยังไม่อำนวย แต่บัดนี้เขาดมยามาพอสมควรแล้ว เส้นประสาทถูกคลายออก สามารถทำการผ่าตัดได้แล้ว”
ในเมื่อเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ต้องเอามีดกรีดลงเนื้อหนัง เฝิงหลินจึงเกิดกังวลขึ้น “นอกจากผ่าตัดแล้ว ไม่มีวิธีอื่นอีกหรือท่าน”
“อืม” หมอเฒ่าพยักหน้า
“จะสำเร็จไหมท่าน” เฝิงหลินถามอีกครั้ง
“ข้ารับประกันไม่ได้” หมอเฒ่าเอ่ยอย่างปราณี “หากการผ่าตัดสำเร็จ เขาจะสามารถกลับมาเดินได้ตามปกติอีกครั้ง แต่ถ้าหากไม่สำเร็จ อาจจะแย่กว่าเดิมก็เป็นได้”
นี่เป็นประโยคที่กู้เจียวเคยว่าไว้ ต่อให้นางเป็นหมอที่เก่งที่สุดของสถาบันวิจัย ก็ไม่อาจบอกออกไปได้ว่าการผ่าตัดนั้นไม่มีความเสี่ยง
“ท่านพี่เซียว…” เฝิงหลินเริ่มใจคอไม่ดี เขาเป็นคนไม่กล้าเสี่ยง
เซียวลิ่วหลังกลับอ้าปากเอ่ยออกมาอย่างไม่สนใจใยดี “ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มลงมือผ่าตัดเถิด รบกวนท่านหมอจางด้วย”
เขาช่างตอบรับออกมาอย่างง่ายดาย แม้แต่กู้เจียวเองก็อดไม่ได้ที่จะหันมาชำเลืองเขา
ต่อให้อยู่ด้วยกันมานานแล้วก็ตาม แต่กู้เจียวยังคงอ่านใจเขาไม่เคยออก แต่เมื่อครู่นี้ กู้เจียวสัมผัสได้ถึงสายตาอันเย็นชาและเมินเฉยของเขา
ราวกับเขาไม่สนใจว่า…การผ่าตัดครั้งนี้ จะสำเร็จหรือไม่
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความใจกล้าของเขา หรือเพราะความไม่รักตัวกลัวตายของเขากันแน่


## บทที่ 38 สำเร็จ

บทที่ 38 สำเร็จ
เฝิงหลินส่งสายตาให้กู้เจียว หวังว่านางจะพูดโน้มน้าวเซียวลิ่วหลังให้ได้ แต่กู้เจียวกลับเมินใส่เขา เฝิงหลินจึงโมโหมาก
ก่อนการผ่าตัดเริ่มต้นขึ้น หมอเฒ่าได้ยื่นหนังสือประหลาดให้ เซียวลิ่วหลังชำเลืองดูอยู่พักหนึ่งแล้วเอ่ยถาม
“นี่คืออะไรรึ”
หมอกระแอมแล้วเอ่ยตอบ “หนังสือยินยอมการเข้ารับผ่าตัดน่ะ ต้องให้ผู้เป็นญาติเซ็นรับรอง”
…งงไปหมด
ตั้งแต่เขาทำอาชีพหมอมาเป็นเวลาสิบกว่าปี ไม่เห็นจะต้องมาทำอะไรแบบนี้เลยสักครั้ง!
แต่ก็นะ ในเมื่อแม่นางกู้ขอร้องมา เขาก็ต้องทำตามนี้
เฝิงหลินไม่สามารถเซ็นหนังสือนี้ได้ เซียวลิ่วหลังที่เป็นคนไข้ก็ไม่สามารถเช่นกัน และจู่ๆ กู้เจียวก็พลันนึกขึ้นได้ว่านางเขียนตัวเองไม่เป็นนี่นา!
อา แย่จัง มีอะไรแย่ไปกว่านี้อีกไหม
ตอนนั้นที่นางให้เถ้าแก่รองร่างหนังสือยินยอมนี้ขึ้นมาก็ลืมนึกถึงปัญหานี้ไปเสียสนิทเลย
ถ้าใช้ลายมือของตัวเองตอนชาติก่อนมาเขียนละก็ คงประหลาดพิลึกน่าดู
ให้ตายเถอะ หมดคำจะพูด
กู้เจียวคว้าปากกาขึ้นมา ใบหน้าแดงก่ำราวกับคนเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก
เดิมทีอุตส่าห์วางแผนไว้ว่าจะให้ตัวเองดูน่าเชื่อถือขึ้นเสียหน่อย ไฉนเละเทะแบบนี้ล่ะ
เซียวลิ่วหลังหันไปมองกู้เจียวที่กำลังยกปากกาขึ้นมาอย่างคล่องแคล่ว พลันนึกในใจว่านางคงเขียนตัวหนังสือเป็น
แต่สุดท้ายก็ต้องให้เซียวลิ่วหลังเซ็นแทนอยู่ดีโดยใช้ชื่อของนาง
เซียวลิ่วหลังถูกพาตัวไปยังห้องรับรองสำหรับรอผ่าตัด ช่วงที่ผ่านมาที่เขาดมยาคลายเส้นประสาททำให้ทุกอย่างดำเนินไปได้ง่ายขึ้น และครั้งนี้หมอเฒ่าให้เขาดื่มยาสลบแบบชง
ซึ่งยาสลบแบบชงนั้นเป็นยาชาโบราณ ว่ากันว่าถูกสร้างขึ้นโดยหมอฮั่วถัวชื่อดัง และต่อมายาชนิดนี้ก็ได้หมดความนิยมไปตามกาลเวลา ยาสลบส่วนใหญ่ที่แพทย์ใช้ในปัจจุบันเป็นผงหรือส่วนผสมที่ทำจากดอกดาทูร่า
ยาชนิดนี้นอกจากจะทำให้ไม่รู้สึกตัวแล้วยังมีฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อ และยับยั้งการขับของของเสียออกทางรูขุมขนด้วย จึงทำให้ยานี้มีอีกชื่อเรียกหนึ่งนั่นก็คือยาห้ามเหงื่อ
ซึ่งยาห้ามเหงื่อตัวนี้มีพิษสงไม่น้อย แน่นอนว่ากู้เจียวไม่ยอมให้เซียวลิ่วหลังใช้ยาตัวนี้แน่นอน ดังนั้นยาที่อยู่ในถ้วยนั้นแท้จริงแล้วเป็นยาคลายเส้นประสาทที่เอามาจากร้านยาหุยชุนถังนั่นเอง
พอเขาดื่มยานั้นไปสักพักก็ค่อยๆ ผล็อยหลับลง
กู้เจียวพยายามหาข้ออ้างเพื่อที่จะหลบเฝิงหลิน เนื่องจากต้องใช้เวลานานกว่าครั้งก่อน นางจึงบอกเขาว่าออกไปเดินเล่นซื้อของบนถนน
เฝิงหลินยังโมโหที่นางไม่ยอมพูดโน้มน้าวให้ท่านพี่เซียวเปลี่ยนใจ พอมาตอนนี้ท่านพี่เซียวกำลังจะเข้าผ่าตัด นางก็ดันคิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสบายใจเฉิบ!
กะแล้วเชียวว่านางน่ะเป็นคนไร้หัวใจ!
กู้เจียวทำทีเดินออกไป จากนั้นอ้อมไปด้านหลังแล้วแอบเข้ามาทางประตูหลัง
หมอเฒ่าเป็นหมอเก่าแก่ประจำหุยชุนถัง อยู่ทำงานที่นี่มากว่าสามสิบปี แม้หัตถการของหมอเฒ่าอาจเทียบไม่ได้กับหมอจางที่อยู่ในเมืองหลวง แต่จรรยาบรรณแพทย์ของหมอเฒ่านับว่าหายากยิ่ง ไม่เช่นนั้นเถ้าแก่รองคงไม่ไว้วางใจให้เขามาอยู่ด้วยได้
หมอเฒ่ารู้สึกสนใจการผ่าตัดครั้งนี้จนอยากจะตามกู้เจียวเข้าไปด้วย
แต่กู้เจียวดูเหมือนจะไม่เข้าใจความอยากรู้อยากเห็นของหมอเฒ่า ซ้ำยังปิดประตูใส่เฉย
หมอเฒ่า: “…”
จริงๆ กู้เจียวก็รู้ดีว่าหมอเฒ่าเองก็ไม่ง่าย เลยกะว่าจะมอบตำรับยาให้เป็นการตอบแทน ส่วนตอนนี้กู้เจียวยังไม่อยากเปิดเผยความลับเกี่ยวกับกล่องยาของตนให้ใครรู้สักเท่าไหร่นัก
กู้เจียวเปิดกล่องยาออก จากนั้นฉีดยาชาเข้าไปตรงบางส่วนของร่างกาย
……
หนึ่งชั่วยามผ่านไป กู้เจียวสะพายตะกร้าเดินออกมา
ทั้งหมอเฒ่าและเถ้าแก่รองรีบเดินเข้ามาถามพร้อมๆ กัน “เป็นอย่างไรบ้าง”
กู้เจียวพยักหน้า พลางเอ่ย “การผ่าตัดเป็นไปได้ด้วยดี”
หัตถการของกู้เจียวเป็นไปตามกระบวนการทุกอย่าง เพียงแต่การพักฟื้นนั้นขึ้นอยู่กับร่างกายของแต่ละคน นอกจากนี้ข้อเท้าของเขาได้รับบาดเจ็บมานานเกินไป แม้ว่าการผ่าตัดจะประสบความสำเร็จเขาจะต้องพักฟื้นเป็นเวลานานพอสมควร
แต่อย่างน้อย การผ่าตัดก็เป็นไปได้ด้วยดี เซียวลิ่วหลังจะได้ไม่ต้องทนเจ็บขาอีกต่อไป
พอนึกถึงคืนก่อนๆ ที่ผ่านมา เขาต้องทนเจ็บมาตลอด กระนั้นแล้วก็ยังมีแรงออกไปตักน้ำไปเผาฟืน…ทำเท่าที่เขาพอจะทำได้ แต่กู้เจียวกลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
หากรู้ว่าเขาเจ็บขนาดนี้ นางคงไม่ปล่อยให้เขาทำงานหนักแบบนั้นหรอก
พอเซียวลิ่วหลังลืมตาขึ้น ก็พบว่าหมอเฒ่าคอยอยู่ข้างๆ
หมอเฒ่าได้อธิบายอาการทั้งหมดของเขา รวมถึงเล่าว่าการผ่าตัดเป็นไปด้วยดี ก่อนจะบอกให้เขากลับไปพักผ่อน อีกสิบวันค่อยมาดูอาการอีกที “…เจ้าอย่าลืมว่า ช่วงสิบวันนี้ห้ามออกแรงเยอะ พยายามนอนพักฟื้นให้ได้มากที่สุด ไม่ท่านของเผ็ด งดเหล้า…”
“หืม” เซียวลิ่วหลังเอ่ยร้องด้วยความสงสัย พลางมองหน้าหมอเฒ่า
ส่วนหมอเฒ่าก็เข้าใจว่าเขาคงได้ยินไม่ชัด เลยหัวเราะและเอ่ย “ให้งดเหล้า หมายความว่าไม่ให้ดื่มเหล้าน่ะ เข้าใจไหม เจ้ายังอายุน้อย ต่อให้ไม่เจ็บไม่ป่วยอะไรก็อย่าไปกินของพวกนี้ให้มาก”
เซียวลิ่วหลังเบนตาลง “อืม”
หลังจากที่หมอเฒ่ากำชับเสร็จก็ให้ลูกน้องไปตามเฝิงหลินและกู้เจียวเข้ามาในห้อง
เฝิงหลินเข้ามาในห้อง คำถามแรกที่เอ่ยก็คือ “ท่านพี่เซียว ยังไม่ตายใช่ไหม”
กู้เจียวที่เดินตามมาพอได้ยินดังนั้นถึงกับมองบนใส่!
เฝิงหลินเดินมาใกล้ๆ เตียงเพื่อดูรอยแผลผ่าตัดใกล้ๆ แต่รอยที่ว่านั่นถูกผ้าห่อพันไว้อย่างดี
“เจ็บไหม” เฝิงหลินถาม
ยาชาหมดฤทธิ์แล้ว อาการเจ็บจึงค่อยๆ ปะทุขึ้น แต่ด้วยความที่เขาทนเจ็บมาได้ตั้งนาน เลยกลายเป็นความเคยชินไปแทน จึงส่ายหัวพลางเอ่ย “ไม่เจ็บหรอก”
เฝิงหลินที่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ก็รีบหันไปค้อนกู้เจียว พลางตะโกน “เมื่อครู่ที่เจ้าไม่อยู่ เลยไม่ได้ยินที่หมอจางพูด ข้าจะพูดกับเจ้าอีกครั้ง! จำใส่หัวของเจ้าไว้ดีๆ ล่ะ!”
เฝิงหลินทวนคำพูดที่หมอจางกำชับไว้อย่างไม่ตกหล่นสักคำให้กู้เจียวได้ฟัง
กู้เจียวตั้งใจฟังเขา
หมอเฒ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำท่าปาดเหงื่อ พลางคิดในใจ เจ้าหนุ่มเอ๋ย คงไม่รู้เลยสินะว่าใครเป็นคนต้นคิดวิธีการเฝ้าระวังน่ะ…
พอออกมาจากโรงหมอก็ตกเย็นแล้ว หลัวเอ้อซูช่วยเฝิงหลินพยุงร่างของเซียวลิ่วหลังขึ้นรถเกวียน โดยไปส่งเฝิงหลินที่สำนักบัณฑิตก่อน จากนั้นค่อยไปส่งกู้เจียวและเซียวลิ่วหลังที่หมู่บ้าน
ระหว่างออกตัวไปได้ครึ่งทาง ทั้งสองเกิดท้องร้องพร้อมกัน
ทั้งคู่กินแค่ข้าวเช้าไป เพราะว่ายุ่งเรื่องผ่าตัดทั้งวันจนลืมกินข้าวเที่ยงไปเสียสนิท
ฟ้าเริ่มสลัวราวกับว่าหิมะกำลังจะตกลงมา
กู้เจียวนึกอะไรขึ้นได้ จึงเอ่ยกับเซียวลิ่วหลัง “หิมะใกล้ตกแล้ว พวกเราคงไม่ได้ทานข้าวข้างนอกแล้วล่ะ เดี๋ยวข้าไปซื้อขนมเปี๊ยะต้นหอมเอามากินรองท้องก่อน”
ข้างทางมีร้านขายขนมเปี๊ยะต้นหอมอยู่พอดี เซียวลิ่วหลังจึงพยักหน้า “ได้สิ”
ร้านที่ขายขนมเปี๊ยะต้นหอมอยู่ตรงหัวมุมที่พวกเขาเพิ่งนั่งรถผ่านไป กู้เจียวกระโดดย่องลงจากเกวียน
มุ่งหน้าไปยังร้านขนม แต่ทันใดนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะก้าวเท้าไว้เกินหรือไม่ จู่ๆ ก็ชนเข้ากับคนแปลกหน้า
ครั้งนี้เป็นคนอื่นตั้งใจเดินชนนางจริงๆ ไม่ใช่นางเจตนาเดินชนคนอื่นก่อนแต่อย่างใด
ชาติก่อนของกู้เจียวไม่ได้เป็นเพียงแค่แพทย์หญิงเท่านั้น คิดหรือว่านางจะจับไต๋คนพวกนี้ไม่ได้ คิดหรือว่าจะมาเอาเปรียบคนอย่างนางได้! คนที่เดินชนนางเมื่อครู่พอชนเสร็จปุ๊บก็รีบเดินแฝงตัวเข้าไปในฝูงชน
กู้เจียวหัวเราะเหยียด จากนั้นมองลงไปบนพื้นแล้วเตะก้อนหินที่อยู่ตรงนั้นให้ลอยออกไป และแล้วหินก้อนนั้นก็ร่วงลงไปโดนตรงกลางศีรษะของคนที่มาเดินชนนางเข้าอย่างจัง
“โอ๊ย” เจ้านั่นร้องโอดโอยแล้วล้มลงไปกับพื้น พอหันกลับมาเบื้องหลังกลุ่มคนก็ปะทะเข้าให้กับสายตาอาฆาตของกู้เจียว


## บทที่ 39 เหล้าพิธีการ

บทที่ 39 เหล้าพิธีการ
สายตาอาฆาตคู่นั้นของนางยังคงมองไปที่โจรกระจอกอย่างไม่หยุดหย่อนราวกับคนแค้นฝังหุ่น
โจรกระจอกสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตของนาง จึงรีบวิ่งหนี!
ไม่เคยมีโจรกระจอกที่ไหนที่จะพ้นเงื้อมมือของนางไปได้หรอก!
กู้เจียวออกตัววิ่งตามเข้าไปในตรอกแห่งหนึ่ง
ดูเหมือนโจรกระจอกจะเริ่มหมดแรง กู้เจียวเริ่มเข้าใกล้เขาเรื่อยๆ ระหว่างที่โจรกระจอกกำลังตัดสินใจอยู่ตรงทางแยกว่าจะวิ่งไปทางไหน ดันเลือกวิ่งเข้ามาตรงซอยตันพอดี!
โจรกระจอกเริ่มผวา พลางคว้ามีดด้ามสั้นออกมาจากกระเป๋าด้วยความเดือดดาล
“อย่าเข้ามานะ! ไม่งั้นเจ้าตายแน่!”โจรกระจอกคำรามใส่
กู้เจียวไม่แม้แต่จะเลิกตามอง นางกระโดดและใช้เท้าข้างหนึ่งถีบกับแพงและดันตัวออกจากนั้นก็เตะเข้าให้ที่มีดสั้นของโจรกระจอกด้วยเท้าอีกข้างหนึ่ง จนมีดสั้นนั้นหลุดออกจากมือเขา
ในวินาทีถัดมากู้เจียวก็กระโดดเตะเข้าที่หน้าอกโจรกระจอกอย่างไม่รอช้า และแล้วโจรกระจอกก็เซล้มลงไปกับพื้น
กู้เจียวค่อยๆ ย่างเท้าเข้าไปด้วยท่าทีเย็นชา จากนั้นใช้เท้าเขี่ยร่างโจรกระจอก แล้วหยิบกระเป๋าเงินที่หลุดออกจากข้อมือของเขาขึ้นมา
เซียวลิ่วหลังกำลังรอยู่ที่เกวียน กู้เจียวไม่อาจเสียเวลาไปมากกว่านี้ จึงไม่คิดจะไปแจ้งความ ครั้นกำลังจะเดินออกไป จู่ๆ โจรกระจอกก็คว้ามีดสั้นขึ้นมาเตรียมจะทำร้ายนาง
โจรกระจอกยังไม่ทันจะได้ลงมือ กู้เจียวที่ไหวตัวทันก็รีบใช้เท้าเหยียบเข้าไปที่ข้อมือของโจรกระจอกจนกระดูกข้อมือหัก
“โอ๊ย” โจรกระจอกร้องเสียงหลง เขาไม่เข้าใจว่านางทำได้อย่างไร ในเมื่อนางหันหลังให้เขาอยู่ หรือว่านางจะมีตาหลังกันนะ
“จับมันเร็ว!”
ทันใดนั้นมีกลุ่มบุรุษในเครื่องแบบกรูกันเข้ามาจากทางหน้าตรอก พวกเขาชำเลืองกู้เจียวอยู่สักพัก จากนั้นก็ปล่อยผ่าน และเข้าไปรวบตัวโจรกระจอก
“เจอแล้วหรือยัง”
ในตอนนั้นเอง ก็มีบัณฑิตหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้นด้วยท่าทีหอบแฮก
ดูเหมือนก่อนหน้าเขาวิ่งเร็วเกินไปจนร่างกายรับไม่ไหว พอมาถึงตรงนี้จึงทำท่าประคองที่กำแพงพลางหายใจหอบอย่างคนหมดแรง
กู้เจียวเคยเจอเขาผู้นี้มาก่อน
เขาเอ่ยทักนางก่อน “แม่นางกู้รึ”
กู้เจียวชะงักฝีเท้า พลางเอ่ย “บัณฑิตเสี่ยวฉินรึ”
เมืองนี้มันเล็กนักรึไง ไฉนถึงได้มาเจอเขา แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้ ที่นางเพิ่งจะจับโจรได้
พวกบุรุษในเครื่องแบบหลังจากที่จับโจรกระจอกได้แล้วก็เดินมาทางนี้ พร้อมกับม้วนภาพวาดในมือพลางแสดงให้บัณฑิตเสี่ยวฉินได้ดู “นายท่าน เจอแล้วขอรับ!”
“เร็วขนาดนี้เชียว ไหนบอกว่าพวกโจรลักเล็กขโมยน้อยแบบนี้ตามจับยากไง” บัณฑิตหนุ่มเอ่ยถามพลางคว้าม้วนภาพวาด
บุรุษนายยามหันมาทางกู้เจียว พลางเอ่ย “สตรีผู้นี้เป็นคนที่จับโจรไว้ได้ขอรับ”
หลังจากเหตุการณ์ครั้งที่ผ่านมา บัณฑิตเสี่ยวฉินก็เริ่มมองกู้เจียวเปลี่ยนไป เขายอมให้นางขูดรีดเงินเขาเสียยังจะดีกว่าให้นางมาตามราวีเขาแบบเมื่อก่อน
“ข้าต้องขอบใจเจ้าอีกครั้ง” บัณฑิตเสี่ยวฉินเอ่ยด้วยความรู้สึกเกรงใจ
กู้เจียวหรี่ตามองเขา พลางถาม “เหตุใดเจ้าถึงโดนขโมยของบ่อยเช่นนี้”
บัณฑิตเสี่ยวฉินทำท่าเคอะเขิน แล้วเอ่ยตอบ “คงเป็นเพราะมีข่าวรั่วไหลออกไป พวกศัตรูเลยจ้องจะเล่นงานข้ากระมัง”
แน่นอนว่าบัณฑิตเสี่ยวฉินไม่ได้อธิบายถึงรายละเอียดเรื่องข่าวที่ว่าแต่อย่างใด ส่วนกู้เจียวเองก็ไม่ได้เอ่ยถามเช่นกัน
กู้เจียวแค่อยากได้ถุงเงินของนางคืน ส่วนเรื่องอื่นนั้นนางจะไม่ยุ่ง กู้เจียวไม่เสวนาต่อกับบัณฑิตเสี่ยวฉิน แล้วเดินออกไปอย่างนิ่งๆ
บัณฑิตเสี่ยวฉินมองตามหลังนาง พลางขมวดคิ้วแล้วคิดในใจ นี่นาง…ไม่ได้คิดอะไรกับเขาแล้วจริงๆ ใช่ไหม
“นายท่าน” บุรุษนายยามอีกคนเดินเข้ามา “ข้าน้อยเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนี้ขึ้นมาได้ ไม่รู้ว่าเป็นของแม่นางคนนั้นหรือไม่”
บัณฑิตเสี่ยวฉินรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าแล้ววิ่งไปตามทางที่กู้เจียวเพิ่งเดินออกไป
พอเขาตามนางจนเจอ ก็พบว่ากู้เจียวกลับไปที่รถเกวียนพร้อมกับขนมเปี๊ยะต้นหอมที่ซื้อเสร็จแล้วเรียบร้อย
“แม่นางกู้! แม่นางกู้!”บัณฑิตเสี่ยวฉินที่เติบโตขึ้นมากับหนังสือ เมื่อครู่ที่วิ่งไล่จับโจรก็แทบจะกินแรงทั้งหมดที่เขามี ที่เขาวิ่งตามนางมาได้เป็นเพราะความแน่วแน่ของจิตเขาล้วนๆ
เขาค่อยๆ เกาะรถเกวียนแล้วขึ้นไปอย่ากระหืดกระหอบ ไม่มีแรงแม้แต่จะส่งเสียงสักแอะเดียว
นัยน์ตาเซียวลิ่วหลังเผยให้เห็นถึงความเย็นชา
กู้เจียวแบมือพลางทำหน้าประมาณว่า “ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ข้าไม่รู้จักเขา”
“มีเรื่องอันใดรึ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถามเสียงเบา
บัณฑิตเสี่ยวฉินทำหน้าประหม่าเมื่อเห็นว่าเซียวลิ่วหลังอยู่บนเกวียนด้วย “เอ่อ…ท่านชายเซียวก็อยู่ด้วยรึ…”
เซียวลิ่วหลังคิดในใจ หรือว่าที่เจ้าตามตามนางเพราะคิดว่าข้าไม่อยู่งั้นรึ!
บัณฑิตเสี่ยวฉินยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ พลางเอ่ย “แม่นางกู้ เจ้าทำผ้าเช็ดหน้าตกน่ะ”
กู้เจียวชำเลืองสักพัก พลางเอ่ย “ไม่ใช่ของข้า”
“อ่า…” บัณฑิตเสี่ยวฉินเริ่มลนลาน อุตส่าวิ่งมาตั้งนาน สุดท้ายผ้านี่ไม่ใช่ของนาง ช่างน่าขายหน้าเสียจริง
ร่างของบัณฑิตเสี่ยวฉินเกิดเอนไปข้างหน้า ทำให้ม้วนภาพในอ้อมแขนของเขาตกลงมา โชคยังดีที่ตกลงในบริเวณเกวียนและกางออกที่เท้าของเซียวลิ่วหลังเข้าพอดี
เป็นภาพสายฝนที่มีหมอกหนา มีภูเขาและน้ำ และมีเรือกันสาดกลางสายฝน กู้เจียวอ่านตัวอักษรบนภาพไม่ออก กระนั้นพอมองแล้วก็เกิดรู้สึกถึงความปราณีตของน้ำหมึกที่ลงและภาพทิวทัศน์ที่ดูสบายตา
ภาพวาดนี้ไม่ได้มาโดยง่าย และบิดาของเขาบอกให้เขาเก็บมันไว้อย่างถูกต้องหลังจากที่เขาได้มันมา เพื่อไม่ให้ใครได้เห็นมัน
แต่ตอนนี้พวกเขากลับได้เห็นภาพวาดนั้นแล้ว บัณฑิตเสี่ยวฉินจึงเกิดประหม่า แต่พอเขาเห็นท่าทีของกู้เจียวที่ดูจะสนใจภาพวาดนั้นเหลือเกิน บัณฑิตเสี่ยวฉินจึงก้มเก็บภาพวาดอย่างใจเย็น
เขาพูดด้วยความภาคภูมิใจว่า "นี่คืองานวาดหายากของเสี่ยวโหวเหย่แห่งแคว้นเจา! นามว่า "สายหมอกและสายฝนในหุบเขาแห่งฤดูใบไม้ผลิ" เสี่ยวโหวเหย่สร้างมันขึ้นมาตอนที่เขาอายุสิบสองขวบ เมื่อเขาเดินทางไปที่ทางใต้ของแม่น้ำแยงซี ข้าน่ะซื้อต่อจากคนรู้จัก ภาพนี้น่ะมูลค่ามหาศาลมากเลยรู้ไหม!”
กู้เจียวคว้าม้วนภาพขึ้นมา ทำหน้ายักคิ้วหลิ่วตา “สิบสองขวบก็วาดได้ออกมาขนาดนี้เชียวรึ”
ท่าทีตะลึงงันของกู้เจียวเผยให้เห็นมุมที่ดูน่ารักและแปลกใหม่อย่างที่บัณฑิตเสี่ยวฉินไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่ปานสีแดงบนใบหน้าของนางก็ไม่ได้ดูน่าเกลียดอีกต่อไป
บัณฑิตเสี่ยวฉินเอ่ยอย่างภาคภูมิใจต่อ "นี่เป็นเพียงภาพวาดแบบสุ่มของเขา ว่ากันว่าถ้าเขาไม่พอใจกับภาพวาด เขาก็โยนมันทิ้ง และภาพที่ถูกทิ้งก็จะมีคนใช้ของเขาแอบเก็บไว้ ถ้าเจ้าชอบภาพนี้ละก็…ข้าจะให้เจ้า
ดูอีก !"
กู้เจียว “…”
เซียวลิ่วหลังใช้สายตาพิจารณาภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ของปลอม”
บัณฑิตเสี่ยวฉินทำหน้าเหวอ พลางหันไปค้อน แล้วกระทืบเท้า “เหลวไหล! ภาพนี้เป็นของจริง จะเป็นของปลอมไปได้อย่างไร”
เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบ “ก็มันเป็นของปลอมนี่”
บัณฑิตเสี่ยวฉินขึ้นเสียงสูงใส่ “เจ้าดูออกด้วยรึว่านี่เป็นของปลอม”
เซียวลิ่วหลังมองตาขวางใส่จากนั้นเอ่ย “แล้วเจ้าดูไม่ออกรึว่าเป็นของปลอม”
นี่มันเกินไปแล้ว นี่เขากำลังบอกว่าภาพวาดนี้เป็นของปลอมจนไม่รู้จะปลอมอย่างไรแล้วงั้นรึ
บัณฑิตเสี่ยวฉินหมดความอดทน “เจ้าจะไปรู้อะไร ก็แค่นักเรียนจนๆ จะมารู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับภาพวาดเหล่านี้ ข้าน่ะเคยให้มืออาชีพมายืนยันแล้ว! นี่เป็นภาพวาดของเสี่ยวโหวเหย่จริงๆ !”
“เสี่ยวโหวเหย่ไม่เคยวาดรูปนี้” เซียวลิ่วหลังเอ่ยด้วยท่าทีนิ่งเฉย
“เจ้ารู้ได้ไงว่าเขาไม่เคยวาดภาพนี้ เจ้ารู้จักเขาหรือไง”
พอเอ่ยจบ บัณฑิตเสี่ยวฉินก็พ่นเสียงหัวเราะ
ก็แค่เด็กบ้านนอกขาเป๋คนนึง จะไปกระทบไหล่กับนักวาดชื่อดังอย่างเสี่ยวโหวเหย่ได้อย่างไร
เมืองหลวงแคว้นเจามีโหวเหย่ตั้งมากมาย แถมมีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง ทั้งเมืองก็เต็มไปด้วยเสี่ยวโหวเหย่ แต่คนที่ถูกขนานนามว่าเป็นเสี่ยวโหวเหย่แห่งแคว้นเจามีแค่คนเดียวเท่านั้น
เสี่ยวโหวเหย่แห่งแคว้นเจาเป็นบุตรชายแท้ของขุนนางเซวียนผิง ส่วนมารดาเขาคือองค์หญิงซิ่นหยาง ผู้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
เมื่อครั้งอายุสามขวบ เสี่ยวโหวเหย่ได้เข้าวังหลวง แข่งขันกับพวกนักปราชญ์มากหน้าจนมีชื่อเสียง! พออายุสี่ขวบก็ได้เข้าไปในกั๋วจื่อเจียน พอตอนห้าขวบเขาอ่านหนังสือในหอสมุดแห่งชาติจนหมดทุกเล่ม ทำให้เขามีความรู้ถึงหกภาษาด้วยกัน!
อาจารย์ใหญ่หลีเคยถูกจัดให้อยู่ในหนึ่งในสี่ยอดปราชญ์แห่งเมืองหลวง ซึ่งลำดับนั้นจะต้องเป็นคนที่มีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์จึงจะถูกจัดลำดับ ที่ยังไม่มีใครล้มคะแนนของอาจารย์หลีในการสอบเคอจวี่ได้ก็เป็นเพราะเสี่ยวโหวเหย่ผู้นี้ยังไม่เคยได้เข้าสอบเคอจวี่!
พอเขาอายุสิบสอง ฮ่องเต้รวมถึงเจ้าเมืองจากห้าแคว้นได้ดื่มฉลองให้เขา เพราะถือว่าเขาเป็นบุคคลที่สร้างคุณงามความดีให้เป็นเกียรติเป็นศรีแก่แคว้น!
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้เสี่ยวโหวเหย่จะมีภูมิหลังและพรสวรรค์ที่ไม่มีใครเทียบได้ แต่เสี่ยวโหวเหย่กลับเสียชีวิตอย่างกะทันหันจากเหตุการณ์ไฟไหม้ที่กั๋วจื่อเจียน ว่ากันว่าเขาถูกเผาทั้งเป็น
วันเกิดเหตุคือวันตรุษจีน ด้วยวัยแค่สิบสี่ขวบเท่านั้น


## บทที่ 40 เรียนเขียนอักษร

บทที่ 40 เรียนเขียนอักษร
ที่เซียวลิ่วหลังเอ่ยเตือนไม่ใช่เพราะพวกเขาสนิทกัน แต่ในเมื่อเขาไม่เชื่อ ก็ช่างหัวเขาปะไร
เดิมทีกู้เจียวก็สนใจภาพวาดนั้นอยู่หรอก แต่พอได้ยินคำว่าของปลอม ความน่าสนใจของภาพนั้นก็พลันลดลง จากนั้นจึงคืนภาพให้แก่บัณฑิตเสี่ยวฉิน
เขาสังเกตเห็นท่าทีที่ดูเหมือนรังเกียจของนาง จึงรีบอธิบาย “เจ้าอย่าไปฟังเขา! ภาพนี้เป็นของจริงนะ!”
กู้เจียวเอ่ยอย่างแน่วแน่ “ในเมื่อสามีข้าบอกว่ามันเป็นของปลอม ก็คงเป็นเช่นนั้น!”
“เจ้า…”
บัณฑิตเสี่ยวฉินรู้สึกโกรธ
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่สนใจเด็กหญิงอัปลักษณ์เช่นนางที่มาขอดูภาพวาดของเขาหรอก แต่วันนี้
เขากลับไม่อยากขายขี้หน้าต่อหน้านางเสียงั้น
บัณฑิตเสี่ยวฉินยืดตัวตรง พลางเอ่ย “นี่เป็นภาพวาดของจริง! คนที่ไม่เคยออกไปเจอโลกภายนอกอย่างเจ้าน่ะไม่มีทางเข้าใจหรอก!”
“เจ้าต่างหากที่ไม่เคยออกไปเจอโลกภายนอกน่ะ!” กู้เจียวจะไม่ยอมให้ใครดูถูกสามีของนางแบบนี้!
ครั้งก่อนนั้นเซียวลิ่วหลังแค่ได้ยินมาว่าบัณฑิตเสี่ยวฉินเคยมาหากู้เจียวถึงเรือนเพื่อมาเอาจดหมาย แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ก็เป็นที่ประจักษ์แล้วว่ากู้เจียวไม่ได้สนใจบัณฑิตเสี่ยวฉินอีกต่อไป
ซ้ำนางยังด่าสวนเขากลับเพื่อปกป้องตนอีกต่างหาก
เซียวลิ่วหลังมองไปทางกู้เจียวอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเตือนบัณฑิตเสี่ยวฉินด้วยความหวังดี “ข้าว่าเจ้าอย่าเอาภาพนี้ไปปล่อยไก่มอบให้ใครเป็นของขวัญเลย”
เอ่ยจบ เซียวลิ่วหลังก็หันไปตะโกนบอกลุงหลัวเอ้อร์“กลับหมู่บ้านเถิด”
“ได้เลย!” หลัวเอ้อซูไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเรื่องทะเลาะของเด็กน้อย พลางเคลื่อนเกวียนของตนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
บัณฑิตเสี่ยวฉินมองดูทั้งคู่กินขนมเปี๊ยะต้นหอมบนเกวียนที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป เขารู้สึกโกรธจนอยากจะด่าพวกเขา!
แต่กระนั้นแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นก็ฝังใจเขาจนได้ หลังจากนั้น เขานำภาพวาดกลับไปยังเรือนตระกูลฉิน บิดาของเขาเอ่ยต้อนรับอย่างไม่ลังเล พลางเอ่ยถาม “เป็นอย่างไรบ้าง หาเจอแล้วใช่ไหม”
“หาเจอแล้วก็จริง…” บัณฑิตเสี่ยวฉินมีท่าทีลังเล
จนบิดาเกิดกังวล “เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ หรือว่าภาพเกิดเสียหายขึ้นมา”
“ไม่เสียหรอก…เอ่อ” สุดท้ายบัณฑิตเสี่ยวฉินก็โพล่งสิ่งที่ลิ่วหลังได้บอกไว้ออกไปให้บิดาได้ฟัง
บิดาของเขาแสดงอาการร้อนรนยิ่งกว่าเขาเองเสียอีก “เจ้าเชื่อคำพูดของคนขาเป๋ด้วยรึ”
“เขาเป็นนักเรียนของสำนักบัณฑิต” ตอนนั้นที่เขาไปหากู้เจียวเพื่อเอาจดหมาย ก็พบเข้ากับเซียวลิ่วหลังที่สวมชุดเครื่องแบบของสำนักบัณฑิตอยู่พอดี
“แล้วอย่างไรเล่า เป็นนักเรียนของสำนักบัณฑิตแล้วอย่างไรเล่า” บิดาเขาเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์
“ก็พวกเขาเรียนเก่งกันมากเลยน่ะสิ” บัณฑิตเสี่ยวฉินเอ่ย
แต่บิดากลับไม่เห็นคล้อยตามเขา “เจ้าเองก็เก่งมากเหมือนกันนี่ ข้าส่งเสียให้เจ้าได้เรียนกับอาจารย์
ในเมืองหลวง เจ้าไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกนั้นแน่นอน แถมพวกนั้นน่ะเอาแต่ท่องหนังสือ ได้ออกไปเจอโลกข้างนอกเสียที่ไหนกันล่ะ”
บัณฑิตเสี่ยวฉินนึกในใจ ตอนนั้นเขาก็ยืนยันประโยคนี้ไปแล้วนี่นา!
เขาเป็นคนทะนงตนมาก ซ้ำไม่ฟังคำติเตียนของผู้อื่น แต่ตอนนั้น คำพูดและท่าทางของเซียวลิ่วหลังกลับทำให้เขารู้สึกถึงความโน้มน้าวและน่าเชื่อถืออย่างบอกไม่ถูก
สุดท้ายบัณฑิตเสี่ยวฉินก็มิอาจพูดให้บิดาของตนเองเชื่อได้ พลางมองบิดาม้วนเก็บภาพและให้คนเอาไปส่งให้ขุนนางในเมืองหลวงตาปริบๆ
...
หิมะตกหนักมาสามวันติด ถนนในหมู่บ้านถูกปิด รถเกวียนก็วิ่งไม่ได้ พวกชาวบ้านเดิมวางแผนไว้ว่าจะออกไปทำมาหากินตอนก่อนช่วงตรุษจีนเสียหน่อย พอเจอหิมะที่ตกหนักเลยกลายเป็นว่าต้องล้มเลิกไป
ทุกคนได้แต่เฉาอยู่ในบ้าน ไม่มีคนเข้ามาฟังละครของหญิงชราแล้ว หญิงชราเองก็รู้สึกเบื่อหน่าย เลยวานให้กู้เจียวไปตามเซวียหนิงเซียงมาอยู่เป็นเพื่อน
หญิงชราไม่รู้ว่ากู้เจียวและเซวียหนิงเซียงเคยมีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อน นางมาถึงนี่ก็ตอนที่สองคนนั้นคืนดีกันแล้ว อีกทั้งตั้งแต่เซวียหนิงเซียงเจอพวกอันธพาลรุมแต๊ะอั๋ง นางก็มีท่าทีหลบหลีกเพศตรงข้ามมากขึ้น
แทบจะดูไม่ออกเลยว่าเซวียหนิงเซียงนั้นเคยชอบเซียวลิ่วหลังมาก่อน
จะเห็นก็แต่กู้เจียวนี่แหละที่ดูจะตัวติดกันมากขึ้น จนหญิงชราเริ่มอดคิดไม่ได้ว่าหรือแม่นางหม้ายคนนี้คงเกิดถูกใจหลานสะใภ้ของนางเข้าให้แล้ว!
เอาเถอะ เซวียหนิงเซียงเป็นคนเย็บปักถักร้อยเก่ง ผมเผ้าเงางาม ถูกใจหญิงชรายิ่งนัก
ช่วงก่อนปีใหม่ ญาติลุงที่อาศัยอยู่ตรงชายแดนได้ส่งจดหมายมาหา
เซวียหนิงเซียงอ่านหนังสือไม่ออก จึงไปขอความช่วยเหลือจากกู้เจียว
เอ่อ…กู้เจียวเองก็เช่นกัน นางอ่านหนังสือไม่ออก ไม่รู้ว่านางนึกยังไงถึงได้คิดว่าตนอ่านหนังสือออก
ถึงได้เอาจดหมายมาตั้งใจจะให้ตนอ่านให้ฟัง
กู้เจียวเริ่มทำตัวไม่ถูก!
“ข้า…ข้า…” เซวียหนิงเซียงเห็นว่ากู้เจียวกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวด จึงรีบเอ่ยด้วยความตกใจ “เจ้า…เจ้าไม่ได้เป็นบ้าแล้ว ข้านึกว่าเจ้าจะอ่านออกแล้วเสียอีก”
กู้เจียวเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันนึกสงสัยว่า การอ่านหนังสือออกกับการเป็นบ้านี่มันเรื่องเดียวกันหรือยังไง
แต่อย่างไรก็ตาม เซวียหนิงเซียงก็ไม่กล้าไปรบกวนเซียวลิ่วหลัง เป็นเพราะว่าหนึ่ง เรื่องที่เกิดยังคงฝังใจนางอยู่ และสอง นางรู้ดีว่าเมื่อก่อนตัวนางเองเคยทำผิดไว้ นางจึงพยายามไม่เข้าไปใกล้เขา
เซวียหนิงเซียงคอตก ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรดี
กู้เจียวนวดขมับตัวเองพลางใช้ความคิด กู้เจียวเองก็อยากญาติดีกับนาง เพราะหากเซวียหนิงเซียง
เกิดต่อต้านขึ้นมา กู้เจียวคงรับมือไม่ไหวแน่
กู้เจียวรู้ดีว่าตนเองไม่ใช่คนใจอ่อนขนาดนั้น แต่เหตุผลหลักคือเซวียหนิงเซียงนั้นคอยช่วยตนแบ่งปันงานปักมากมาย นางเป็นเพื่อนบ้านที่มีประโยชน์มาก
ซึ่งกู้เจียวเองก็ต้องทำตัวเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อนาง เพื่อแลกกับที่จะให้เซวียหนิงเซียงนั้นมาช่วยตนทำงานเย็บปักถักร้อยที่บ้านในอนาคต
กู้เจียวจึงคว้าจดหมายนั้นมาแล้วเดินเข้าไปในห้องของเซียวลิ่วหลัง ซึ่งตอนนี้ นางไม่ต้องเคาะประตูก่อนแล้ว
ช่วงนี้เซียวลิ่วหลังกำลังอยู่ในช่วงพักฟื้นร่างกาย นางรู้ว่าเขาต้องอ่านหนังสือ นางจึงทำโต๊ะเล็กๆ ที่ตั้งบนเตียงได้เพื่อให้เขาเอาไว้ใช้อ่านหนังสือ ซึ่งตอนนี้เขากำลังเขียนตัวอักษรอยู่ตรงโต๊ะเล็กบนเตียง
เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ด ร่างกายผอมซูบ นัยน์ตาว่างเปล่า ข้อแขนลีบจนติดกระดูก แต่โดยรวมแล้วกลับดูน่าดึงดูดยิ่งนัก
บนโลกนี้ยังมีคนหน้าตาดีแบบนี้หลงเหลืออยู่ด้วยหรือนี่
กู้เจียวลูบคางตัวเอง
“มีเรื่องอันใดรึ” เซียวลิ่วหลังเห็นว่านางเดินเข้า จึงทักถาม
กู้เจียวมักจะชอบชำเลืองมองเขาหลายครั้ง และเขาเองก็รู้ตัวทุกครั้ง แต่กระนั้นแล้ว กู้เจียวกลับไม่รู้สึกเขินอายแต่อย่างใด นางย่างเท้าเดินเข้าไป แล้วหย่อนตัวนั่งลงตรงอีกฝั่งของโต๊ะเล็ก แล้วยื่นจดหมายให้เขา "ข้าอยากให้เจ้าอ่านจดหมายให้ฟังน่ะ"
พูดจบ ตาก็พลันมองไปที่สิ่งของที่อยู่บนโต๊ะของเขา “เอ๋ ของพวกนี้คืออะไรรึ”
“กระดาษแดง เฝิงหลินให้ข้ามาน่ะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
กู้เจียวไม่สนหรอกว่ากระดาษนี่มาจากไหน จากนั้นถามต่อ “เอาไว้ใช้ทำอะไรรึ”
เซียวลิ่วหลังครุ่นคิดสักพัก จากนั้นเอ่ยตอบ “เอาไว้ตัดเป็นรูปดอกไม้ หรือไม่ก็เอาไว้เขียนชุนเหลียน
ป้ายปีใหม่น่ะ”
ดวงตาของกู้เจียวเริ่มเป็นประกาย นางไม่เคยตัดกระดาษดอกไม้มาก่อน ซ้ำยังไม่เคยเขียนชุนเหลียนอีกด้วย
ชาติก่อนของกู้เจียว นางไม่เคยได้ทำอะไรแบบนี้เลย มีแต่คนอื่นคอยทำให้ตลอด เพราะนั่นเป็นเรื่องของประเพณีครอบครัว นางไม่มีครอบครัวให้สังสรรค์ และไม่เคยผ่านอะไรแบบนี้มาก่อน
“เจ้าอยากลองเขียนไหม” เซียวลิ่วหลังเอ่ยถาม
“ข้าเขียนไม่เป็นน่ะ” กู้เจียวก้มหัวพลางมองไปที่นิ้วชี้ของตนเอง
เซียวลิ่วหลังจู่ๆ นึกไปถึงตอนที่กู้เจียวขอให้เขาอ่านคำในใบตำรับยาให้ทีละคำ ทั้งยังนึกถึงภาพตอนที่
กู้เจียวคว้าปากกาขึ้นแล้วเซ็นชื่อให้เขา
ที่แท้ นางอยากเรียนเขียนตัวอักษรนี่เอง
กู้เจียวคิดในใจ ไม่! ข้าไม่อยาก!
เซียวหลิ่วหลังยกหนังสือที่อยู่บนโต๊ะรวมถึงจดหมายวางลงบนเตียง จากนั้นกางกระดาษสีแดงออก "ข้าจะสอนเจ้าเอง"
กู้เจียว “……”


## บทที่ 41 ตามลำพัง

บทที่ 41 ตามลำพัง
กู้เจียวคาดไม่ถึงเลยว่าชาติก่อนของตัวเองจะเคยผ่านทั้งการสอบเข้ามหาลัย สอบปริญญาโท กว่าจะผันตัวเองให้กลายเป็นคนหัวกะทิได้ แต่พอได้โอกาสมาเกิดใหม่ก็ต้องมาเริ่มต้นเรียนใหม่ แถมเป็นด้านที่นางไม่ถนัด
เอาเสียเลย นั่นก็คือ การเขียนพู่กันจีน
กู้เจียวรู้สึกตัวหดขึ้นมาในทันใด ราวกับร่างกายเริ่มรับไม่ไหว
แม้เขาว่ากันว่า คนเรางามแค่ภายนอกอย่างเดียวไม่พอ ต้องเสริมภายในด้วย แต่นางไม่อยากฝึกพู่กันจีน
นี่นา ไม่ ไม่ ไม่เด็ดขาด!
“เริ่มจากเขียนชื่อของเจ้าก่อนเลย” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
เสียงที่เริ่มแตกหนุ่มของเขาบ่งบอกว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น เสียงเดิมที่เหมือนกับเป็ดตัวผู้ของเขานั้นได้หายไปแล้ว และกลับกลายเป็นว่าได้เสียงที่นุ่มทุ้มน่าฟังเข้ามาแทนที่
กู้เจียวรู้สึกหมดแรงจะต่อต้าน พลางเบิกตาโตมองตัวอักษรที่เขาเขียนลงไปบนกระดาษ
ลายมือของเขาไม่เหมือนกับตอนนั้นที่เขาเซ็นหนังสือยินยอม ดูประณีตขึ้นมาก
แต่อย่างไรก็ตาม กู้เจียวก็อ่านไม่ออกอยู่ดี
กู้เจียวที่อยู่ตรงข้ามกับเซียวลิ่วหลัง พอมองจากมุมของนาง ทำให้ตัวอักษรนั้นกลับหัว เซียวลิ่วหลังจึงหันกระดาษไปทางนางเพื่อให้นางเห็นชัด
จากนั้นเขาก็เขียนลายเส้นและลำดับการขีดบนกระดาษทีละนิด
กู้เจียวพอเห็นขีดเยอะๆ ก็พลันรู้สึกตาลาย
นี่ไม่ใช่อักษรจีนตัวเต็มหรือตัวอักษรลี่ซู ไม่ใช่อักษรตัวพิมพ์เล็กหรือตัวพิมพ์ใหญ่ แต่เป็นแบบอักษรที่นาง
ไม่คุ้นเคยเลย
เซียวลิ่วหลังเห็นว่ากู้เจียวจับพู่กันอย่างทุลักทุเล ซ้ำยังมีท่าทีต่อต้าน จึงเอ่ยออกไป “เจ้าจับพู่กันไม่ถูกต้อง มือต้องขยับขึ้นไปด้านบนอีก ไม่ต้องเกร็งข้อมือให้มาก”
“แบบนี้รึ” กู้เจียวจัดท่าตามที่เขาแนะนำ
กู้เจียวใช้วิธีที่นางเคยจับปากกาเมื่อชาติก่อนมาปรับใช้ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ถูกใจคนสมัยโบราณอย่าง
เซียวลิ่วหลังเอาเสียเลย
“นิ้วชี้” เขาเอ่ย
“ยังไงนะ” กู้เจียวสงสัย
เซียวหลิ่วหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นปลายนิ้วที่เรียวยาวราวกับหยกออกมา แล้วค่อยๆ ดันนิ้วชี้ขึ้น
ถ้าเป็นสถานการณ์อื่น กู้เจียวคงคิดว่าเขากำลังจับมือนางอยู่แน่ๆ แต่นี่เขากำลังสอนนางหัดเขียนพู่กันจีน พวกเขากำลังเข้าบทเรียนด้วยกัน กู้เจียวจึงได้แต่ตั้งใจฟังเขา
กู้เจียวถอดรองเท้าออก แล้วขยับเข้าไปนั่งตรงหน้าเขา ค่อยๆ ฝึกจับพู่กันอย่างตั้งอกตั้งใจจนเริ่มคล่องมือ
ขณะเดียวกัน เซวียหนิงเซียงรอกู้เจียวอยู่ตรงห้องโถง พลางนึกในใจ ทำไมนางถึงไปนานขนาดนี้ เนื้อความจดหมายนั่นก็ดูจะไม่ได้เขียนอะไรเยอะแยะมากมาย เหตุใดจึงใช้เวลานานกันนะ
เซวียหนิงเซียงหารู้ไม่ว่าสองคนนั้นได้ลืมเรื่องจดหมายไปสนิท คนหนึ่งอ่านหนังสือ ส่วนอีกคนกำลัง
หัดเขียนอักษร
เซียวลิ่วหลังเข้ามาจัดท่าจับพู่กันให้นางบ้างเป็นบางครั้ง ส่วนนางจะเขียนออกมาสวยหรือไม่นั้น เขาไม่ได้คาดหวัง เพราะนี่เป็นครั้งแรกของนาง แค่ไม่เขียนออกนอกพื้นที่กระดาษก็นับว่าเก่งแล้ว
ถ้ากู้เจียวรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ เกรงว่าจะโกรธเสียจนเดินสะบัดสะบิ้งออกไป นางเป็นถึงนักวิชาการหัวกะทิจากอนาคตเชียวนะ มีหรือที่คนอย่างนางมาจับพู่กันเป็นครั้งแรกน่ะ!
ความทรงจำของกู้เจียวยังคงอยู่ดี นางสามารถเขียนคำที่ซับซ้อนเหล่านั้นได้ในครั้งเดียว เพียงแต่ลายมือของนางนั้นหวัดเสียจนทนดูไม่ได้
ในสายตาของเซียวลิ่วหลัง นางก็คือเด็กน้อยฝึกหัดนั่นเอง
ตอนเขาอายุสองขวบเขาสามารถเขียนหนังสือออกมาได้ดีกว่านางเสียด้วยซ้ำ
ทั้งสองคนอยู่ในห้องเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว ในที่สุด หญิงชราก็มาหากู้เจียวด้วยความรู้สึก
เบื่อหน่ายไม่มีอะไรทำ แต่กลับพบว่าทั้งสองคนกำลังเขียนหนังสืออยู่ในห้อง
หญิงชราไม่ได้เข้าไปดูแต่อย่างใด แต่แอบสอดแนมอยู่ด้านนอก พลางเหลือบไปเห็นกระดาษสีแดงพอดี
นางจึงมั่นใจว่าพวกเขากำลังทำชุนเหลียน “เขียนชุนเหลียนรึ อ๋อ ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันการ เขียนเสร็จแล้วเรียกข้าด้วย”
นี่นางจะติดชุนเหลียนหรือนี่
นี่คงเป็นเรื่องเข้าใจผิดที่ถูกจังหวะอย่างเหมาะเหม็ง ในเมื่อหญิงชราก็เกริ่นมาขนาดนี้แล้ว ถ้าเช่นนั้น ก็มาเขียนคำอวยพรสำหรับวันตรุษจีนกันดีกว่า!
“เดี๋ยวข้าตัดกระดาษเอง!” กู้เจียวรีบวางพู่กันลง แล้วรีบไปหากรรไกร
ต้องขอบใจหญิงชราที่เข้ามาช่วยได้ทันเวลา! ให้กู้เจียวฝึกต่อไป มีหวังนิ้วได้เปื่อยก่อนแน่นอน!
เซียวลิ่วหลังมองไปทีกกระดาษสีแดงที่วางอยู่เบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย
แต่เมื่อเห็นกู้เจียวลงมือตัดกระดาษอย่างเรียบร้อย เขาจึงหยิบปากกาขึ้นมาแล้วร่างคำอวยพร
“เขียนให้เสี่ยวเซวียด้วยสิ” หญิงชราเอ่ย
หลังจากที่หญิงชราพูดเรื่องนี้ จู่ๆ ทั้งสองก็นึกเรื่องจดหมายของเซวียหนิงเซียงได้เสียงอย่างนั้น นี่มัน...น่าอายใช่ย่อยเลยนะ
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม กู้เจียวก็นำจดหมายและคำอวยพรที่เขียนโดยเซียวลิ่วหลัง รวมทั้งขนมหม่าถังและขนมเกาลัดยกไปที่เรือนของเซวียหนิงเซียง
“เหตุใดถึงเยอะขนาดนี้ล่ะ” เซวียหนิงเซียงตกตะลึง
แน่นอนว่ากู้เจียวไม่ได้บอกว่าตนมาที่นี่เพื่อกล่าวคำขอโทษ พลางเอ่ยอย่างเคร่งขรึม "ใกล้จะถึงวันส่งท้ายปีเก่า หญิงชราขอให้ข้านำนี่มาให้เจ้า มีทั้งคำอวยพรตรุษจีน รวมถึงขนมหม่าถังและขนมเกาลัด เอาไว้ให้ลูกชายและยายเฒ่าที่เรือนเจ้านะ"
เซวียหนิงเซียงรีบเอ่ยขอบคุณ
“เมื่อครู่…” กู้เจียวลังเลอยู่สักพัก แต่ก็ตัดสินใจว่าจะอธิบายให้นางฟัง
ใครจะไปคาดคิดละว่าเซวียหนิงเซียงไม่เพียงแต่ยิ้มมีเลศนัย แถมยังส่งสายตาเจ้าเล่ห์ราวกับตัวเองเข้าใจอย่างถ่องแท้ให้กู้เจียวอีกด้วย
กู้เจียวนึกในใจ เจ้าจะไปรู้อะไร!
เซวียหนิงเซียงก็เป็นแค่แขกผู้มาเยือน ในเมื่อสามีภรรยาอยู่ในห้องสองต่อสองอย่างนั้น จะให้นางทำเช่นไรได้ล่ะ
คนอย่างนางน่ะจะโกรธเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร เหตุผลที่เซวียหนิงเซียงเดินจากไปอย่างเงียบๆ คือหลีกเลี่ยงการเห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นและได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยินต่างหากล่ะ
“นั่นสินะ…” นางกระซิบกับกู้เจียว “คราวหน้าอย่าลืมปิดประตูล่ะ”
นางต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่นอน…
ลุงเขยของเซวียหนิงเซียงกล่าวในจดหมายว่าเขาทำการกุศลเล็กๆ น้อยๆ ที่ชายแดน และกลายเป็นหัวหน้ากองทหาร และยังได้รับรางวัลเป็นเงินสิบตำลึง รางวัลทั้งหมดถูกส่งกลับไปยังเซวียหนิงเซียง เขาขอให้นางช่วยดูแลแม่สามีและบุตรชายโดยที่ไม่ต้องทรมานตนเองมากเกินไป
ต่อไปเดี๋ยวเขาก็ทำงานได้เงินมาอีก จึงสั่งให้นางไม่ต้องมัธยัสถ์มากนัก
ลุงเขยคนนี้ไม่เลว
กู้เจียวถามหนิงเซียงว่านางต้องการจะตอบจดหมายไหม แต่นางกลับส่ายหัว ช่วงปีใหม่ไม่มีใครเขาทำงานกันแล้ว จึงไม่สามารถส่งจดหมายไปได้
หลังจากที่กู้เจียวมอบของให้เซวียหนิงเซียงเสร็จก็กลับเรือน เซวียหนิงเซียงรับของไว้แค่กระดาษคำอวยพรตรุษจีนมาแค่แผ่นเดียวเท่านั้น เนื่องจากมันมีราคาสูงมาก
กู้เจียวจึงอธิบายไปว่าไม่ได้ซื้อจากข้างนอก แต่เซียวลิ่วหลังเขียนเองกับมือ พลางเสริมว่า "ที่แพงน่ะ คือกระดาษ"
เฝิงหลินเป็นคนซื้อกระดาษมาให้ตั้งมากมาย กู้เจียวไม่ได้สนใจเรื่องราคา พอถามเซียวลิ่วหลังนางถึงได้รู้ว่ากระดาษที่นำมาเขียนคำอวยพรแบบนี้นั้นมีราคาสูงกว่ากระดาษทั่วไปหลายเท่า
“ปกติแล้วมันไม่ได้แพงขนาดนั้น แต่ราคาจะเพิ่มขึ้นในช่วงปีใหม่” เซียวหลิ่วหลังอธิบาย
“ถ้าอย่างนั้น…ครอบครัวของเฝิงหลินเป็นพวกคนมีฐานะรึ” กู้เจียวเอ่ยถาม
เซียวลิ่วหลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหัว "ข้าไม่เคยถามเขา แต่น่าจะ...ไม่ขนาดนั้นกระมัง"


## บทที่ 42 ส่งท้ายปีเก่า

บทที่ 42 ส่งท้ายปีเก่า
สภาพเรือนของเฝิงหลินอาจกล่าวได้ว่าดีกว่าอดีตของเซียวลิ่วหลังเพียงแค่เล็กน้อย พูดได้ไม่เต็มปากว่าดีขนาดนั้น ดูได้จากเสื้อผ้าอาหารการกินประจำวันของเขา
แต่พอเป็นเรื่องของเซียวลิ่วหลัง เฝิงหลินพร้อมจ่ายได้ทุกอย่าง ยกตัวอย่างกระดาษสีแดงที่แผ่นนึง
ก็ปาเข้าไปสิบอีแปะแล้ว ถ้าซื้อสิบอัน ก็แทบจะใช้เงินไปครึ่งตำลึงเงินแล้ว
ปกติแล้วเขากินหมั่นโถวกับผักดองที่สำนักบัณฑิต
หิมะเริ่มตกตอนช่วงโพล้เพล้
เฝิงหลินอยู่ที่สำนักบัณฑิตคนเดียว
แสงไฟสลัวจากตะเกียงเพียงดวงเดียวไม่เพียงพอต่อการอ่านหนังสือของเขา ครั้นจะไปจุดตะเกียงอีกดวง
ก็เสียดายน้ำมัน
ลมหนาวที่พัดลอดเข้ามาทางช่องประตูทำเอาเขาตัวสั่นเทิ้ม
เฝิงหลินไม่ได้จุดเตาฟืนไว้ หนึ่งเพราะสำนักบัณฑิตไม่ให้จุดแล้ว และสอง เขารู้สึกว่ามันสิ้นเปลือง
หอพักที่นี่ห้องหนึ่งนอนกันสี่คน ปกติทุกคนจะอยู่กันพร้อมหน้า ตอนอยู่ด้วยกันก็ไม่ได้รู้สึกหนาวอย่างใด
แต่พอได้มาอยู่ตัวคนเดียวกลับกลายเป็นว่าความหนาวทั้งหมดถาโถมเข้ามายังท้องของเขา
นี่เป็นการฉลองปีใหม่ปีแรกที่เขาไม่ได้กลับบ้าน
เขาคิดถึงพ่อกับแม่ คิดถึงน้องสาว แต่จะให้กลับไปก็ยังกลับไม่ได้
เนื่องจากบ้านเขาอยู่ไกล การไม่กลับบ้านครั้งนี้ทำให้เขาประหยัดค่าเดินทางไปได้มากทีเดียว และที่สำคัญคือเขาต้องมุ่งมั่นกับการอ่านหนังสือ
ครอบครัวของเขาเป็นรุ่นที่สามของตระกูล และมีแค่เขาเพียงคนเดียวที่เป็นบุตรชาย ทั้งพี่สาวและน้องสาวของเขาต่างคาดหวังให้เขาเรียนหนังสือสูงๆ ส่วนหนึ่งในพวกเขานั้นไปแต่งงานกับพ่อหม้าย อีกคนก็แต่งงานกับ
ชายวัยกลางคนผู้เป็นเจ้าของร้านน้ำชา
พวกนางยอมสละชีวิตครึ่งหนึ่งของตนเพื่อเขา ฉะนั้นแล้ว เขาไม่มีเหตุผลใดที่จะไม่ขยัน และเขาจะต้องได้ดิบได้ดีกลับบ้าน
หลังจากที่เรียกพลังให้ตัวเองด้วยการปล่อยหมัดและทำเสียงฮึกเหิมแล้ว เฝิงหลินก็รีบคลุมโปง จากนั้น
ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ
ปัง ปัง ปัง!
จู่ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
แปลกจริง ใครกันมาเคาะหาเขาดึกๆ ดื่นๆ ขนาดนี้
สำนักบัณฑิตกำลังอยู่ในช่วงปิดภาคเรียน ทุกคนพากันกลับบ้านไปหมดแล้ว พวกอาจารย์ก็เช่นกัน
ทั้งสำนักบัณฑิตเหลือแค่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
“หรือว่าจะเป็นผี…” เขาเริ่มกลัวจนหน้าซีด กอดผ้าห่มแน่น พลางตะโกนตอบ “ใคร…ใครน่ะ”
“ข้าเอง”
เสียงสตรีอันคุ้นเคยดังลอดเข้ามา
เฝิงหลินสะบัดผ้าห่มออก ใส่รองเท้า แล้วเดินไปเปิดประตูก็พบกับกู้เจียวที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยหิมะ ดูแล้ว
น่ากลัวยิ่งกว่าเจอผีเสียอีก!
ที่นี่มันหอพักชายล้วนนะ!
เหตุใดสตรีอย่างนางจู่ๆ ถึงเข้ามาในนี้ได้!!!
“เจ้ามาได้อย่างไร หรือว่าเกิดเรื่องขึ้นกับท่านพี่เซียว” แน่นอนว่าเขาคิดอย่างอื่นไม่ได้นอกจากเรื่องนี้แล้ว เฝิงหลินไม่รอคำตอบกู้เจียว เขารีบคว้าเสื้อคลุมมาใส่ พลางเอ่ย “ท่านพี่เซียวอยู่ที่ไหน”
“อยู่ที่เรือน” กู้เจียวเอ่ย
เฝิงหลินไม่รอช้า รีบเดินออกจากห้อง
พอเห็นท่าทีรีบร้อนของเขา กู้เจียวจึงเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งเฉย “ไม่มีรถม้านะ”
ช่วงเทศกาลปีใหม่ บวกกับเจอพายุหิมะ ทั้งรถเกวียนและรถม้าไม่สามารถวิ่งได้
เฝิงหลินเอ่ยตอบอย่างไม่ทันคิด “ไม่มีรถม้าแล้วยังไง เดินไปไม่เป็นรึ เร็วเข้าสิ!”
“อืม”
คนที่เดินไม่ไหวแน่นอนว่ามิใช่นาง
สมรรถภาพร่างกายของเฝิงหลินเทียบกู้เจียวแทบไม่ติด ตลอดทางที่เดินมา กู้เจียวไม่ได้มีท่าทีหอบหน้าแดงแต่อย่างใด ส่วนเฝิงหลินนั้นหมดแรงจนเกือบจะได้คลานลงไป
กว่าจะเดินทางมาถึงที่เรือน เฝิงหลินแทบอยากจะตัดขาตัวเองทิ้ง
เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายที่มีดันประตูให้เปิดออก เมื่อมองเข้าไป เขาแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เซียวลิ่วหลังนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ในห้องนั่งเล่น พลางมองหญิงชรากำลังสอนกู้เสี่ยวซุ่นตัดกระดาษ ดูๆ ไปแล้ว ใบหน้าของท่านพี่เซียวก็ดูอิ่มเอมดีมีเลือดฝาด ไม่ยักเหมือนคนไม่สบาย
“กลับมาแล้วรึ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยทักทายพวกเขา
“เสี่ยวเฝิงมาแล้วหรือ รีบเข้ามานั่งเร็ว!” หญิงชรารีบโบกมือทักทาย
กู้เสี่ยวซุ่นไม่ชอบขี้หน้าเฝิงหลินตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่วันนี้เขากลับไม่กลอกตาใส่เขา
เฝิงหลินทำหน้าไม่เข้าใจ พลางมองไปที่กู้เจียว “ไม่สิ ท่านพี่เซียวเขาไม่ได้…”
กู้เจียวทำท่าแบมือ พลางเอ่ย “ก็เจ้าพูดเองเออเองอยู่คนเดียว ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย”
“...”
“...”
ไฉนเมื่อก่อนเขาไม่เคยสังเกตเลยว่านางเป็นคนเจ้าเล่ห์ขนาดนี้
เป็นปีแรกที่เฝิงหลินอยู่ไกลบ้านและได้อยู่ฉลองตรุษจีนที่เรือนของกู้เจียวและเซียวลิ่วหลัง ต่อให้มีคนที่เขาไม่ชอบขี้หน้าอย่างกู้เจียวและกู้เสี่ยวซุ่นอยู่ด้วย แต่ก็ไม่รู้สึกว่าเสียบรรยากาศแต่อย่างใด กลับเข้าขากันได้ดีเสียด้วยซ้ำ
กู้เจียวห่อเกี๊ยวตามธรรมเนียมของหมู่บ้าน ทั้งยังทำขนมกุ้ยฮวาตามธรรมเนียมบ้านเกิดของเฝิงหลินและ
เซียวลิ่วหลัง พอเขาได้ลิ้มลองรสชาติของบ้านเกิด น้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นขึ้นมา
ไม่ใช่เพราะซึ้งใจอะไรหรอก แต่เป็นเพราะว่ามันอร่อยมากจริงๆ !
อ๋า!
นางสะใภ้ปีศาจนี่ไม่ใช่คนพื้นที่นี่นา ไฉนถึงทำขนมกุ้ยฮวาออกมาได้หอมอร่อยขนาดนี้!
เฝิงหลินกินไปก็น้ำตาไหลไป
แรกเริ่มเขารู้สึกซาบซึ้งในรสชาติอันโอชะของขนม สักพักความรู้สึกคิดถึงบ้านก็เริ่มผุดเข้ามาในหัว
เขาคิดถึงพี่สาวน้องสาวรวมถึงพ่อแม่ที่เริ่มชรา
เนื่องจากปีนี้เขาไม่ได้กลับบ้าน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้าง
กู้เสี่ยวซุ่นพอเห็นว่าเฝิงหลินร้องไห้อย่างหนัก ก็เกิดใจดีแบ่งขนมส่วนของตนเองแล้วยกให้เขาแทน
เป็นการฉลองวันสิ้นปีที่คึกคักยิ่ง ทั้งเฝิงหลินและกู้เจียวต่างก็มองเช่นนั้น
ช่วงวันก่อนขึ้นปีใหม่ของกู้เจียวเมื่อชาติที่แล้วมักจะเป็นช่วงเวลาที่อยู่ฉลองคนเดียวในองค์กร พอโตขึ้นนางก็เปลี่ยนจากสถานะหนูทดลองและย้ายไปอยู่อีกห้องหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังคงต้องอยู่คนเดียวอยู่ดี
ส่วนกู้เสี่ยวซุ่นเองทุกครั้งจะฉลองปีใหม่กับพวกตระกูลกู้ที่เต็มไปด้วยผู้คน แต่กลับไม่มีใครสนใจกู้เสี่ยวซุ่น คืนนี้เขาจึงแอบหนีออกมา และเขามั่นใจมากว่าไม่มีใครสังเกตเห็นอย่างแน่นอน
ส่วนหญิงชรานั้นจำไม่ได้แล้วว่าแต่ก่อนเคยฉลองกันอย่างไร คิดแค่เพียงว่าปีนี้ได้ฉลองอย่างมีความสุข
ก็พอแล้ว ทั้งยังออกโรงแปะป้ายอวยพรด้วยตนเอง ไหนจะสอนเด็กน้อยอย่างกู้เสี่ยวซุ่นตัดกระดาษ ซึ่งแน่นอนว่าฝีมือของเขานั้นช่างไม่เอาไหนเสียเลย แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็ทำให้หัวใจของนางพองโตยิ่ง! นอกจากนี้ เจียวเจียว
ยังอนุญาตให้นางกินบ๊วยหวานได้ตั้งห้าลูก ทั้งที่ปกติทานได้แค่สองลูกเท่านั้น
ส่วนเซียวลิ่วหลังนั้นแลดูสงบนิ่ง เดิมเขาก็ไม่ใช่คนที่ชอบแสดงสีหน้าท่าทางหลากหลายแต่อย่างใด
แต่กู้เจียวกลับสังเกตเห็นท่าทีเซื่องซึมของเขา
ที่ดูจะมากกว่าปกติ
ทุกคนอยู่ฉลองด้วยกันจนดึก
ทั้งเรือนมีอยู่แค่สามห้อง จะให้หญิงชรานอนเบียดกับคนอื่นๆ ก็คงไม่ไหว กู้เจียวจึงจัดแจงห้องของ
เซียวลิ่วหลังยกให้เฝิงหลินพักชั่วคราว
แม้เฝิงหลินกับเซียวลิ่วหลังจะสนิทกันขนาดไหน แต่เฝิงหลินไม่มีทางล่วงรู้ได้ว่าสองคนนั้นจนถึงตอนนี้
ยังไม่เคยนอนห้องเดียวกัน เขาจึงอยู่ค้างคืนอย่างไม่รู้สึกเกรงใจอะไร
หากนับคืนนั้นที่จุดพักแรม ครั้งนี้คงเป็นครั้งที่สองที่พวกเขานอนห้องเดียวกัน เตียงของกู้เจียวมีพื้นที่กว้างกว่าเตียงที่จุดพักแรมหลายเท่า ผ้านวมเองก็หนานุ่มกว่าด้วย
คืนก่อนปีใหม่ไม่มีใครดับไฟกัน ไฟที่หัวเตียงจึงส่องสลัว
ทั้งสองนอนขดอยู่ใต้ผ้านวมของแต่ละคน เซียวลิ่วหลังหลับตาลง แต่กู้เจียวรู้ว่าเขายังไม่หลับ
“ปีนี้ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” กู้เจียวเอ่ยถาม
กู้เจียวไม่รอคำตอบคนข้างๆ พลางยื่นมือเข้าไปกุมมือที่แข็งทื่อและเย็นเฉียบของเขา
“ปีหน้าจะต้องยิ่งกว่านี้แน่นอน”


## บทที่ 43 ฝันร้าย

บทที่ 43 ฝันร้าย
เซียวลิ่วหลังเบื่อหน่ายกับเทศกาลปีใหม่ เพราะว่าในทุกๆ คืนของวันขึ้นปีใหม่นั้นเขามักจะฝันถึงเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้นอยู่เสมอ
เขาเคยลองไม่เข้านอนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องฝัน แต่พอหลับตาลงเท่านั้น ทั้งภาพและความรู้สึกถึงเปลวไฟ
ร้อนระอุก็มักจะโผล่เข้ามาในโสตประสาทของเขา
“เซียวลิ่วหลัง ข้าขอพูดไว้ตรงนี้เลยนะ พวกเราเป็นแค่คู่สามีภรรยากันในนามเท่านั้น! อย่าได้คิดทำเรื่องแบบนั้นกับข้าเป็นอันขาด!” กู้เจียวโพล่งออกมาอย่างจริงจัง
“ใครจะไปกล้าทำมิดีมิร้ายกับคนอย่างเจ้า” เขาเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย
กู้เจียวถือแก้วน้ำเดินเข้ามา พลางเอ่ย “แล้วจะรับประกันได้อย่างไร พวกผู้ชายมักชอบปากว่าตาขยิบกันทั้งนั้น! ข้าจะวางแก้วน้ำไว้ตรงนี้เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าเข้ามาทำอะไรมิดีมิร้ายข้า หากเจ้าแอบล้ำเส้นเข้ามาแล้วทำให้แก้วน้ำนี้หก ก็เท่ากับว่าเจ้าเป็นสัตว์เดรัจฉาน!”
“ก็ได้ ถ้าข้าล้ำเส้น ข้าเป็นสัตว์เดรัจฉาน!”
แล้วเขาจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร
ในเมื่อเขาไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นกับนางเลยแม้แต่นิด!
วันต่อมา เขาตื่นขึ้นมามองหน้าสะลึมสะลือของนาง ราวกับเขากำลังจะสื่อว่า เป็นอย่างไรล่ะ ข้าไม่ได้สนใจเจ้าสักหน่อย
แต่จู่ๆ กู้เจียวไม่เพียงแต่ทำหน้าไม่พอใจ ซ้ำยังประทับฝ่ามือลงบนใบหน้าของเขา “เจ้านี่มันต่ำยิ่งกว่า
สัตว์เดรัจฉานอีก!”
เซียวลิ่วหลังตื่นขึ้นในทันใด!
เขาลุกขึ้นนั่ง ระลึกได้ว่านี่ไม่ใช่ห้องของเขา บนผนังถูกแปะด้วยคำว่าฝูตัวเอียงๆ ไว้ ส่วนตรงหน้าต่างมีกระดาษแก้วรูปทรงอัปลักษณ์แปะไว้
นี่เป็นผลงานของหญิงชราและกู้เสี่ยวซุ่น
ในที่สุดเซียวลิ่วหลังก็นึกออกแล้วว่าตนอยู่ที่ไหน จากนั้นหันไปทางด้านข้าง
กู้เจียวกำลังหลับในท่านอนตะแคงและหันหน้ามาทางเขา พวงแก้มใหญ่ราวกับเด็กทารกถูกกดบี้จนตุ่ยออกมาพร้อมกับริมฝีปากที่เผยอ
นางเอาแต่กุมมือของเขาไว้ทั้งคืน
จู่ๆ เซียวลิ่วหลังพลันนึกถึงฝันแปลกๆ เมื่อครู่นี้ ใบหน้าอันคมคายเริ่มขมวดคิ้ว จากนั้นเขาแกะมือของนางออกไปอย่างไม่ใยดี!
ฝันว่าถูกรังเกียจ กู้เจียวถอนหายใจอย่างไม่พอใจ จากนั้นคว้ามือเขากลับ
เซียวลิ่วหลังสะบัดมือนางออกอีกครั้ง แต่กลับไม่สำเร็จ มือของนางยังคงตามรังควานมือของเขาอยู่อย่างนั้น
ไม่รู้ว่าจับไปปล่อยมาอยู่อย่างนั้นจนถึงเมื่อไหร่ สุดท้ายเขารู้สึกเหนื่อยจนผล็อยหลับไป
เมื่อฟ้าสาง เขารู้สึกได้ว่าฝันเดิมๆ นั่นไม่มาหาเขาแล้ว
...
เฝิงหลินค้างที่หมู่บ้านชิงเสวียนอยู่สามวัน เซียวลิ่วหลังกับกู้เจียวจึงต้องนอนห้องเดียวกันเตียงเดียวกัน
อยู่สามคืน หลังจากคืนแรก กู้เจียวไม่ได้ไล่จับมือของเขาอีก แต่กลับใช้มือและเท้าจู่โจมเขาแทน ทุกครั้งที่เซียวลิ่วหลังตื่นขึ้นมาก็มักจะพบว่าผ้าห่มของเขาและเธอกลายเป็นผืนเดียวกันเสียอย่างนั้น
เซียวลิ่วหลังเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “นี่เจ้า…เจ้าจงใจใช่ไหม”
“หืม” กู้เจียวทำหน้าไม่รู้เรื่อง
ทำเอาเขาเองก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าใครกันแน่ที่นอนแบบอยู่ไม่สุข เผลอๆ อาจกลายเป็นว่าตัวเขาเองนี่แหละ
ที่เขยิบเข้าไปใกล้นาง...
วันนี้เป็นวันตัดไหมของเซียวลิ่วหลัง ที่จริงกู้เจียวทำให้เขาได้ แต่อาจจะถูกจับได้ อีกทั้งยาต้มของหญิงชราก็
ใกล้หมดแล้ว จึงต้องออกไปซื้อยามาเติม
แม้จะเป็นแค่วิธีเสริมในการรักษาก็จริง แต่พอใช้งานแล้วก็ทำให้การรักษาได้ประสิทธิภาพมากขึ้น
หลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ กู้เจียว เซียวลิ่วหลัง และเฝิงหลินก็ขึ้นรถเกวียนของหลัวเอ้อซูเพื่อไปยังหุยชุนถัง
พวกลูกน้องในหุยชุนถังกลับไปฉลองปีใหม่กันหมด จะเหลือก็แค่เถ้าแก่รอง ผู้ดูแลหวัง และหมอเฒ่า
ทั้งสามคนรีบบึ่งจากเรือนเพื่อมาดูแผลหลังตัดไหม
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย แม้แต่กู้เจียวเองก็ลุ้นเช่นกัน
นางมั่นใจว่าการผ่าตัดเป็นไปตามขั้นตอนทุกอย่าง แต่การฟื้นฟูร่างกายของเขาเป็นเช่นไรนั้น จะต้องดูผลตอนท้าย
หมอเฒ่ารับหน้าที่ตัดไหม แน่นอนว่าเขารู้เรื่องงานหัตถการดี
พอตัดไหมเสร็จ สายตาของทุกคนก็จ้องมองเข้าไปที่ร่างกายของเขาอย่างพร้อมเพรียงกัน
การผ่าตัดครั้งนี้มีเรื่องให้ต้องระวังเยอะเป็นพิเศษ เถ้าแก่รองยังคงไม่ละทิ้งความคิดที่จะรักษาเสี่ยวโหวเหย่ แม้ว่าตอนที่เขากลับไปฉลองปีใหม่ที่เมืองหลวง ความคิดของเขาถูกผู้หลักผู้ใหญ่ในเรือนต่อว่าก็ตามที
ผู้ดูแลหวังตั้งความหวังไว้ว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะสำเร็จ ด้วยความที่เขาเป็นคนมีจิตใจที่รู้บาปบุญคุณโทษ
แต่อีกมุมหนึ่ง เขาก็หวังว่าการผ่าตัดครั้งนี้จะล้มเหลว เพราะการที่จะเป็นคนมีจิตใจเช่นนั้นได้ ก่อนอื่นจะต้องมีความเป็นคนเสียก่อน หากตายไปก็เท่ากับกลายกลายเป็นผีไม่ใช่คน
เพราะฉะนั้นการจะรักษาเสี่ยวโหวเหย่แน่นอนว่ามีแต่ตายกับตายเท่านั้น!
เซียวลิ่วหลังนั่งลงบนเก้าอี้ ขาข้างที่เพิ่งตัดไหมเสร็จค่อยๆ ลองขยับและหย่อนลงบนพื้น ไม้เท้าวางอยู่ด้านข้าง แต่เขากลับไม่ยื่นมือคว้ามัน
เขาค่อยๆ จับเก้าอี้แล้วพยุงตัวให้ลุกขึ้น เขาลงน้ำหนักที่ขาข้างซ้ายที่ปกติก่อน จากนั้นเขาลองใช้ขาขวา
ก้าวออกไป เขารู้สึกถึงอ่อนแรงที่เท้า แล้วจู่ๆ ร่างของเขาก็เซไปข้างหน้า!
กู้เจียวรีบเข้าไปพยุงเขาไว้อย่างทันท่วงที จึงทำให้ตอนนี้เขากับนางดูเหมือนกำลังโอบกอดกัน
คนนอกคงมองเห็นเป็นเรื่องธรรมดา แต่หารู้ไม่ว่าบัดนี้หูของเซียวลิ่วหลังเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงและร้อนผ่าว
กู้เจียวไม่ทันสังเกตเห็นอาการของเขา ตอนนี้สิ่งที่นางสนใจคือมีแค่ข้อเท้าของเขา
“เจ้าไม่เป็นไรนะ” นางมองข้อเท้าเขาพลางเอยถาม
เซียวลิ่วหลังส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
ช่วงระยะเวลาครึ่งปีที่ผ่านมา เขาต้องใช้ไม้เท้าช่วยค้ำยัน ทำให้ขาขวาของเขาไม่ถูกใช้งาน และทุกครั้งที่ต้องใช้งาน ความรู้สึกเจ็บแปลบก็คอยถาโถมใส่เขาอยู่ตลอด
แต่เมื่อครู่นี้ แม้เขาจะยืนได้ไม่มั่นคงนัก แต่เหมือนว่าความรู้สึกเจ็บนั้นได้หายไปแล้ว
เซียวลิ่วหลังหยิบไม้เท้าขึ้นมา จากนั้นลองเดินไปอีก จนมั่นใจแล้วว่าเขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บนั้นอีกต่อไป
เซียวลิ่วหลังเป็นคนไม่แสดงความรู้สึก แต่ครั้งนี้ เขาทำหน้าตะลึง ตะลึงกับขาของเขา ที่คาดไม่ถึงว่า
จะรักษาออกมาได้ดีกว่าที่คิด
เขานึกว่าตัวเองจะต้องเป็นไอ้เป๋ที่จมกับความเจ็บที่ขาไปตลอดชีวิตเสียอีก…
“ท่านพี่เซียว ตกลงว่าดีขึ้นแล้วหรือยัง หรือว่ายังไม่ดีขึ้น” เฝิงหลินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ข้าไม่รู้สึกเจ็บแล้ว แค่รู้สึกว่าไม่ค่อยมีแรงน่ะ” เซียวลิ่วหลังเอ่ยตอบ
เฝิงหลินเอ่ยถามอย่างอดสงสัยมิได้ “ถ้าเช่นนั้น…ก็แปลว่า เจ้าหายดีแล้วจริงๆ รึ ว่าแต่เหตุใดถึงไม่มีแรงเล่า”
หมอหลวงอธิบายอย่างใจเย็น “ท่านชายเฝิงโปรดอย่าเพิ่งใจร้อน ท่านชายเซียวหายจากอาการเจ็บแล้ว
นั่นก็แปลว่าการผ่าตัดครั้งนี้สำเร็จด้วยดี แต่ที่ไม่มีแรง เป็นเพราะว่าอาการเจ็บเรื้อรังของเขา เลือดจึงไม่ไหลเวียนไปบริเวณนั้น ทำให้ข้อต่อเสื่อม ข้อเท้าแข็ง ดังนั้นยังคงต้องรักษาตามอาการต่อไปและต้องทำการฝึกฝนอย่างเคร่งครัด”
“แล้วเขาจะกลับไปเป็นปกติเหมือนแต่ก่อนหรือไม่” เฝิงหลินเอ่ยถามอย่างกังวล
หมอหลวงหันไปสบตากับกู้เจียวแวบหนึ่ง พลางหัวเราะ “ขอแค่ท่านชายเซียวไม่กลัวลำบาก”


## บทที่ 44 เอกสาร

บทที่ 44 เอกสาร
การผ่าตัดครั้งนี้สร้างขวัญและกำลังใจให้เถ้าแก่รองเป็นอย่างมาก เขาตัดสินใจว่าจะพูดคุยกับนาง
เรื่องการผ่าตัดในครั้งนี้
แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ กู้เจียวเลยไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับอาการป่วย เช่น หากรักษาไม่ได้ก็จะโดนตัดหัวเอย และเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย… ขนาดเขาไม่ได้รู้เลยว่าคนตรงข้ามเป็นใคร ก็ถูกกู้เจียวปฏิเสธ
“เพราะเหตุใดกัน” เถ้าแก่รองทำหน้าตกใจ
กู้เจียวเอ่ยอย่างไม่ลังเล “ไกลเกิน ข้าไม่ออกไปรักษาให้หรอก ท่านไปบอกเขาทีว่าหากต้องการรักษาจริงๆ ให้มาที่หุยชุนถังเอง”
“ข้า…” เถ้าแก่รองยืนนิ่งอึ้ง คนระดับเขาเชิญหมอหลวงเข้าตำหนักได้สบายๆ ไฉนจะต้องลดตัวลงมาหาหมอที่โรงหมอเล็กๆ ในชนบทกันด้วยล่ะ
เถ้าแก่รองยิ้มหน้าเหยเก “ไม่ไกลหรอก อยู่ตรงเขาน้ำพุร้อนใกล้ๆ กับหมู่บ้านชิงเฉวียนนี้เอง”
กู้เจียวเลิกคิ้วเอ่ยถาม “อยู่นอกหมู่บ้านขนาดนั้นยังเรียกว่าไม่ไกลอีกรึ”
“…” เถ้าแก่รองหมดคำพูดจะโต้ตอบ
เถ้าแก่รองเห็นว่ากู้เจียวเป็นคนที่มีความสามารถ ไม่เหมือนแม่บ้านทั่วไป แต่นางกลับรังเกียจระยะทางห่างออกไปยี่สิบกิโลของภูเขาน้ำพุร้อน เขาจึงมองว่าบางทีนางอาจไม่ได้ต่างไปจากแม่บ้านชนบททั่วไปก็เป็นได้
เถ้าแก่รองเอ่ยถามด้วยความรู้สึกน้อยใจ “ไหนว่าตกลงแล้วว่าจะตรวจโรคให้หนึ่งครั้งต่อเดือน”
กู้เจียวทำท่าแบมือ “ก็ใช่สิท่าน ตรวจให้หนึ่งครั้ง แต่ไม่ได้หมายถึงออกนอกสถานที่ไปตรวจนี่นา”
“...”
“ในเมื่อกู้เจียวเหนียงไม่เอ่ยตกลงก็ตามนั้น อย่างน้อยนางก็ช่วยต่อชีวิตโรงหมอแห่งนี้ไว้ได้” ผู้ดูแลหวัง
ตัดพ้อ หลังจากถูกนางปฏิเสธ
เถ้าแก่รองเอ่ยอย่างอับจนหนทาง “ท่านจะไปรู้อะไร ข้าน่ะ ส่งประกาศออกไปแล้ว…”
ผู้ดูแลหวังเมื่อได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งโหยง “ว่าไงนะเถ้าแก่!”
เถ้าแก่รองกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ย “ข้าก็แค่พิจารณาดีแล้วว่านางต้องรักษาท่านชายเซียวได้ ก็เลย…ก็เลยรีบส่งประกาศออกไปล่วงหน้าน่ะ”
ผู้คนทั้งแคว้นจ้าวรู้แล้วว่าองค์ชายน้อยที่ประทับที่ตำหนักของติ้งอันเกิดล้มป่วย ต่อให้ผลข้างเคียงจากการรักษาจะร้ายแรงแค่ไหน แต่ถ้ามีเงินรางวัลตบอย่างงาม หมอมากหน้าหลายตาก็จะมารอต่อคิวเข้าไปตรวจโรคให้แก่เขา
หากเพิ่งจะส่งประกาศออกไปตอนนี้ เกรงว่ากว่าจะไปถึงมือองค์ชายน้อยอาจจากโลกนี้ไปเสียก่อน
ผู้ดูแลหวังไม่รู้จะพูดกับเถ้าแก่รองยังไงดีแล้ว!
กู้เจียวไม่รู้บทสนทนาระหว่างเถ้าแก่รองกับผู้ดูแลหวังแต่อย่างใด นางไปหาซื้อยา และเพื่อไม่ให้ใคร
จับได้ว่าตำรับยานั้นเป็นยาสำหรับรักษาโรคเรื้อน นางจึงคว้าเอาตัวยาอื่นๆ มาด้วย จะได้เอาไปทำเป็นยาแก้บาดทะยัก
เฝิงหลินกลับไปเรียนหนังสือที่สำนักบัณฑิต กู้เจียวและเซียวลิ่วหลังนั่งรถเกวียนกลับหมู่บ้าน
แม้เขาจะไม่รู้สึกปวดขาแล้ว แต่เนื่องจากขาขวาของเขายังไม่มีแรง ช่วงนี้จึงต้องใช้ไม้เท้าช่วยค้ำไปก่อน
เขาคว้าไม้เท้าแล้วเดินตามกู้เจียวไป จู่ๆ เขาเห็นรถม้าจอดอยู่ด้านหน้าเรือน ตราสัญลักษณ์บนรถม้านั่นให้ความรู้สึกคุ้นตายิ่ง
ดูเหมือนว่ารถม้าคันนั้นเองก็เพิ่งมาถึง สารถีรถเปิดผ้าม่านออก จากนั้นค่อยๆ ประคองชายวัยกลางคน
ผู้หนึ่งให้เดินลงมาจากรถ
“เรียนถามขอรับ นี่เป็นบ้านของเซียวลิ่วหลังใช่หรือไม่” ชายวัยกลางคนเอ่ยถามอย่างสุภาพ
“ข้าเอง” เซียวลิ่วหลังเอ่ยด้วยท่าทีสงบ
ชายวัยกลางคนหันมา แล้วก็เห็นเซียวลิ่วหลังและกู้เจียว จากนั้นจึงยิ้มให้พวกเขาทั้งสองด้วยอย่างอ่อนโยน “กระผมเป็นผู้ดูแลจากสำนักบัณฑิต สกุลหลิว ท่านอาจารย์ใหญ่และนายท่านวานให้กระผมนำสิ่งของมามอบให้ท่านทั้งสอง”
ถ้ามีคนของตระกู้มายืนอยู่ด้วย พวกเขาน่าจะจำได้ว่าชายคนนี้นั้นก็คือคนที่มามอบจดหมายเชิญเข้าเรียนให้กู้เสี่ยวซุ่นนั่นเอง
ชายวัยกลางคนคว้าจดหมายออกมาแล้วยื่นให้เซียวลิ่วหลัง “ท่านอาจารย์ใหญ่มอบสิ่งนี้ให้เจ้า” จากนั้นเขาหยิบกล่องกล่องหนึ่งให้กู้เจียว “นี่เป็นของที่นายใหญ่มอบให้ท่านชายกู้เสี่ยวซุ่น”
พอเขาเอ่ยถึงชื่อกู้เสี่ยวซุ่นเท่านั้น ทั้งคู่ต่างก็เดาได้ว่านายท่านที่เขาหมายถึงนั้นคือใคร
เซียวลิ่วหลังหยิบจดหมายนั้นมา ส่วนกู้เจียวก็รับกล่องนั้นมา
กู้เจียวเอ่ยถาม “ผู้ดูแลหลิวเข้าไปนั่งด้านในก่อนเถอะ”
ผู้ดูแลหลิวหัวเราะ พลางเอ่ย “ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าแค่มีธุระ เลยต้องรีบไปก่อน”
หญิงชราที่อยู่ด้านในตะโกนเรียกเซียวลิ่วหลังพอดี เขาจึงเดินเข้าไปพร้อมกับไม้เท้า
ผู้ดูแลหลิวหยิบถุงผ้าเล็กๆ ออกจากกระเป๋า จากนั้นยื่นให้กู้เจียว “นี่เป็นของที่นายท่านฝากมาให้ขอรับ”
“เหตุใดถึงนำมาให้ข้าล่ะ” กู้เจียวเอ่ยถาม
ผู้ดูแลหลิวหัวเราะงอหาย จากนั้นก็ม้วนตัวขึ้นรถม้าแล้วออกตัวไป
กู้เจียวกลับเข้าห้อง จากนั้นเปิดดูของที่เพิ่งได้มา ของกู้เสี่ยวซุ่นได้เป็นพู่กันจีนขนหมาป่า ส่วนของนาง
เป็นหยกขาวที่ช่วยเสริมความอบอุ่น
อุณหภูมิของร่างกายนางนั้นค่อนข้างต่ำ มีหยกขาวติดตัวไว้ ก็เหมือนกับพกถุงน้ำร้อนขนาดจิ๋วติดตัวไปด้วย
กู้เจียวแม้จะไม่สันทัดเรื่องพวกนี้ แต่ดูปราดเดียวก้รู้ว่าหยกชิ้นนี้เป็นหยกหายาก มูลค่าของมันไม่ด้อยกว่าพู่กันจีนขนหมาป่าแน่นอน
กู้เจียวเอามือลูบคางแล้วเอ่ยพึมพำ “อ้อ นึกว่าจะปิดเป็นความลับได้แล้วเสียอีก…”
ที่แท้ ท่านผู้อาวุโสก็รู้ว่าเป็นนางมาตั้งนานแล้วสินะ
กู้เจียวพอใจกับของขวัญปีใหม่มาก จากนั้นรีบวิ่งไปดูว่าอาจารย์ใหญ่มอบอะไรให้กับเซียวลิ่วหลัง
แต่พอเข้าไปกลับพบว่าเขากำลังนั่งหน้าบูดอยู่ในห้อง โดยไม่มีท่าทีอยากจะแกะของขวัญออกมาแต่อย่างใด
“เป็นอะไรไปรรึ” กู้เจียวชะโงกหัวเข้าไปในห้องพลางเอ่ยถาม
เซียวลิ่วหลังอยากจะเผาของชิ้นนี้ที่ไม่ควรจะมาอยู่ตรงนี้ให้มันหมดๆ ไป แต่พอกู้เจียวเดินเข้ามา กลับแย่งของไปจากมือเขาได้สำเร็จ
“นี่คืออะไรรึ มีตราประทับเสียด้วย” กู้เจียวหยิบเอกสารนั้นออกมาพลางชี้ไปที่คำบนนั้นที่นางเพิ่งได้เรียนมา แล้วอ่านออกเสียง “สอบ มีการสอบงั้นรึ”
“…อืม สอบระดับอำเภอน่ะ”
อาจารย์ใหญ่จะใจร้ายเกินไปแล้ว คิดอย่างไรถึงได้ส่งชื่อเซียวลิ่วหลังเข้าสอบระดับอำเภอหลังเขา!
เขาไม่อยากเข้าสอบเลยสักนิด!!!
“เจ้าสมัครไปรึ” กู้เจียวเอ่ยถาม
“อาจารย์ใหญ่เป็นคนส่งชื่อไปน่ะ” เซียวลิ่วหลังกัดฟันกรอดๆ
กู้เจียวทำหน้าตกใจ “แล้วสมัครไปทั้งชั้นเรียนเลยรึ”
“น่าจะไม่ทั้งหมด” เซียวลิ่วหลังเอ่ย
อ้อ ลืมไป กู้เสี่ยวซุ่นคงไม่ได้สมัครอย่างแน่นอน
เซียวลิ่วหลังเป็นเด็กท้ายห้องที่โดดเด่นที่สุด ตั้งแต่เปิดเทอมยันปิดเทอม ผลการสอบของเขาไม่เคยหลุดจากสามอันดับสุดท้ายของห้องเลยสักครั้ง แม้คะแนนของเขาจะออกมาเน่าเฟะเพียงใด อาจารย์ใหญ่ก็ดูจะยังไม่ยอมหมดหวังในตัวเขา ซ้ำยังส่งชื่อเขาเข้าสอบระดับอำเภอ ช่างเป็นยอดแห่งอาจารย์คนเสียจริง!
ในสายตาของกู้เจียว ดูเหมือนว่าอาจารย์ใหญ่ผู้นี้จะกลายเป็นผู้สูงส่งขึ้นมาในบัดดล!
“สามี ข้าคิดว่า พวกเราควรไปเยี่ยมท่านอาจารย์ใหญ่นะ นำของขวัญไปมอบให้เขา!”
ในเมื่อเขาสอบได้คะแนนไม่ค่อยดี เช่นนั้นยิ่งต้องสานสัมพันธ์กับอาจารย์ใหญ่เข้าไว้มิใช่รึ
“ไม่เอาหรอก” เซียวลิ่วหลังปฏิเสธ แต่พอเห็นสีหน้าตื่นตะลึงของกู้เจียว เขาก็รีบบ่ายเบี่ยง “มันไกลเกินไป”
กู้เจียวจึงเอ่ยถามต่อ “แล้วมันคือที่ไหนล่ะ”
เซียวลิ่วหลังพยายามข่มความคิดต่อต้านของตนเอง พลางเอ่ย “แถวภูเขาน้ำพุร้อนน่ะ เลยหมู่บ้านออกไป”
กู้เจียวรีบเอ่ยกะทันหันจนลืมเรื่องโรงหมอไปเสียสนิท “ไม่ไกลหรอก! ไม่เห็นจะไกลเลย!เจ้าพักอยู่ที่เรือนเถิด เดี๋ยวข้ากับกู้เสี่ยวซุ่นไปให้เอง!”


## บทที่ 45 ออกตรวจ

บทที่ 45 ออกตรวจ
เซียวลิ่วหลังไม่อยากให้กู้เจียวไปเยี่ยมเยือนจิ้งจอกเจ้าเล่ห์อย่างเจ้าสำนักเลยจริงๆ แต่จนใจที่ความคิดนี้ได้รับเสียงสนับสนุนจากคนในครอบครัวอย่างเป็นเอกฉันท์ และคนในครอบครัวนั้นคือท่านป้า
หญิงชรา “อืม ควรจะไปเยี่ยมเยือนเสียหน่อย”
เซียวลิ่วหลังหอบผ้าห่มกลับห้องด้วยความหงุดหงิด
กู้เจียวมองเขาด้วยสีหน้าตกใจ “คืนนี้เจ้า...ยังจะมานอนกับข้าหรือ”
เซียวลิ่วหลังกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันใด “...เข้าผิดห้อง”
กู้เจียวเลิกคิ้ว มือสองข้างยกขึ้นกอดอกอย่างเอาแต่ใจ “พักอยู่ห้องด้านตะวันตกมาครึ่งปีไม่เห็นเจ้าเข้าผิดเสียที มาพักห้องข้าสามวันก็เข้าผิดแล้วหรือ”
เซียวลิ่วหลังโดนย้อนจนใบหูแดงแจ๋ เอ่ยอย่างเดือดดาลว่า “ก็บอกว่าเข้าผิดอย่างไรเล่า!”
กู้เจียวสงบนิ่ง “อ๋อ”
เซียวลิ่วหลัง “...”
…
กู้เจียวพูดได้ทำได้ คืนนั้นก็เอาของขวัญปีใหม่ที่เป็นสินบนจากอาจารย์ออกมาตรวจสอบดู
วันรุ่งขึ้นกู้เสี่ยวซุ่นมากินมื้อเช้า ได้ยินว่าพี่สาวเขาจะพาเขาไปเยี่ยมเยือนเจ้าสำนักระแวกหมู่บ้าน
เวินเฉวียนซานก็ตื่นเต้นจนกู่ร้องขึ้น
ข้าโตมาขนาดนี้! ยังไม่เคยออกจากบ้านไกลถึงเพียงนี้เลย!
ข้าโตมาขนาดนี้! พี่สาวข้ายังไม่เคยพาข้าออกจากบ้านเลย!
ในความเป็นจริงคือ...หากกู้เจียวไม่พาเขาไป เซียวลิ่วหลังก็จะไม่อนุญาตให้นางที่เป็นสาวเป็นแซ่ออกจากบ้านไปคนเดียวไกลถึงเพียงนั้น
ไปที่นั่นจะนั่งเกวียนเทียมวัวไปคงไม่ได้หรอก เกวียนช้าเกินไป ไม่แน่ว่าฟ้ามืดแล้วพวกเขาอาจจะยังไม่ถึงครึ่งทางเลยด้วยซ้ำ แต่ทางรถในเมืองต่างปิดหมดแล้ว รถม้าก็หาเช่าไม่ได้
หลังจากครุ่นคิดไตร่ตรองอย่างครั้งหลายหนแล้ว กู้เจียวจึงพาน้องชายมาปรากฏตัวที่หุยชุนถัง
เผชิญหน้ากับกู้เจียวที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น เถ้าแก่รองสีหน้าแปลกพิกลเล็กน้อย “แม่นางกู้มีคำชี้แนะใดหรือ”
กู้เจียวเอ่ยโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนว่า “ข้าคิดตกแล้ว หมู่บ้านเวินเฉวียนซานไม่ไกลจริงๆ นั่นแหละ นั่งรถม้าไปหนึ่งชั่วยามก็ถึงแล้ว พวกเรารีบออกเดินทางดีกว่า! รถม้าเจ้าคงมีอยู่หรอกกระมัง!”
เมื่อวานยังเอ่ยเสียหนักแน่นว่าไม่ออกตรวจรักษา เหตุใดข้ามคืนพ้นผ่านไปก็เปลี่ยนความคิดแล้วเล่า
เถ้าแก่รองเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งมองห่อผ้าในอ้อมกอดนาง รวมถึงกู้เสี่ยวซุ่นที่กอดห่อผ้าหอบใหญ่
แบบเดียวกันอยู่นอกประตู “เหตุใดจึงนำคนกับของมากมายเพียงนี้มาด้วยเล่า เอามาใช้ในการรักษาหมดเลยหรือ”
กู้เจียวอมยิ้มส่ายหน้า “ของพวกนี้เป็นของขวัญปีใหม่ที่จะมอบให้ใต้เท้าเจ้าสำนัก ลืมบอกไป เจ้าสำนักของสามีข้าพักอยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านเวินเฉวียนซาน อีกเดี๋ยวตรวจรักษาคนเสร็จข้าจะได้แวะไปเยี่ยมเยือนเขาเสียหน่อย!”
เถ้าแก่รองแทบจะพ่นน้ำชาออกมา ข้าว่าเจ้าไปเยี่ยมเยือนเจ้าสำนักนั้นเป็นเรื่องสำคัญเร่งด่วน ส่วนเรื่องตรวจรักษาคนเป็นเรื่องรองเสียมากกว่ากระมัง พูดเสียจนคนฟังรื่นหูสบายอกสบายใจ ไม่ละอายใจเสียบ้างเลยหรือไร!
สุดท้ายเถ้าแก่รองก็เป็นต้องจำยอมอยู่ดี
เถ้าแกรอง กู้เจียว กู้เสี่ยวซุ่นรวมถึงหมอชราพากันเบียดเสียดอยู่บนรถม้า
รถม้าแล่นไปด้วยความรวดเร็ว ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็มาถึงเรือนที่อยู่ใกล้ๆ หมู่บ้านเวินเฉวียนซาน บนแผ่นป้ายที่แขวนไว้เหนือประตูเขียนไว้ว่า จวนหลี
นี่น่าจะเป็นเรือนอีกหลังของใต้เท้าเจ้าสำนัก
ว่ากันว่าเดิมทีเจ้าสำนักเป็นขุนนางในเมืองหลวง มารดาล้มป่วยหนัก เขาจึงได้ลาออกจากข้าราชการกลับเมืองหลวงมา ซื้อเรือนอีกหลังอยู่ที่นี่ เพื่อให้มารดาได้พักรักษาตัว
กู้เจียวพากู้เสี่ยวซุ่นลงจากรถ เคาะประตูเรือนที่ปิดสนิทให้ดังขึ้น
เพียงไม่นาน บ่าวรับใช้คนหนึ่งก็มาเปิดประให้พวกเขา เห็นเป็นคนชนบทเสื้อผ้าเก่าโทรมสองคน กลับไร้ซึ่งสีหน้าเหยียดหยามดูถูกเผยออกมาให้เห็น ตรงกันข้ามยังถามอย่างเกรงอกเกรงใจว่า “ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านคือ...”
กู้เจียวเอ่ยว่า “สามีข้ากับน้องชายข้าเป็นศิษย์ของสำนักบัณฑิตเทียนเซียง ตั้งใจมาเยี่ยมเยือนเจ้าสำนักโดยเฉพาะ”
“หา” บ่าวรับใช้ตกใจ
“มีอะไรกันรึ” เสียงแก่ชราลอยมาจากในบ้าน
บ่าวรับใช้รีบหันหน้าไปตอบว่า “เรียนเหล่าฮูหยิน เป็นศิษย์ของนายท่านขอรับ!”
เหล่าฮูหยินใช้น้ำเสียงอ้อมแอ้มไม่ชัดเจนเอ่ย “แล้วยังไม่รีบเชิญคนเขาเข้ามาอีก อากาศหนาวเหน็บ
เพียงนี้ ให้คนเขาเข้ามาดื่มชาร้อนๆ สักถ้วยสิ”
แม้กู้เจียวจะไม่เคยเจอเจ้าสำนักคนนั้น แต่ท่าทีของคนในครอบครัวเขาและบ่าวรับใช้ล้วนทำให้รู้สึก
สบายใจยิ่ง
บ่าวรับใช้เปิดประตูเรือนพลางเอ่ยว่า “เชิญทั้งสองท่านตามข้าเข้ามาเถิด นายท่านเขาออกไปตกปลา
หากเร็วหน่อยอีกเดี๋ยวก็คงกลับมา หากช้าหน่อยก็อาจจะกลับยามฟ้ามืดแล้ว เมื่อครู่ท่านผู้นั้นคือเหล่าฮูหยินบ้านข้าเอง มารดาของนายท่าน”
บ่าวรับใช้พาทั้งสองคนไปคารวะเหล่าฮูหยิน แต่เมื่อพวกเขามาถึงหน้าเตียงของเหล่าฮูหยินแล้ว อีกฝ่ายกลับหลับสนิทกรนครอกไปเรียบร้อย
หลีเหล่าฮูหยินอายุเข้าสู่วัยชราแล้ว ทุกวันนี้เดี๋ยวหลับเดี๋ยวตื่นเอาแน่เอานอนไม่ได้ เหมือนกับทารกตัวน้อย
“ทั้งสองท่านมานั่งที่ห้องน้ำชาก่อนดีกว่า ข้าจะยกชามาให้” บ่าวรับใช้พากู้เจียวกับกู้เสี่ยวซุ่นไปห้องชา แล้วก็ทั้งยกชาทั้งเผาถ่าน ต้อนรับอย่างไม่ขาดตกบกพร่องยิ่ง ไม่ชักช้าโอ้เอ้เพราะฐานะของพวกนางต่ำต้อยเลยแม้แต่น้อย
กู้เจียวนั่งอยู่พักหนึ่ง คาดเดาว่าถ้าเจ้าสำนักคงไม่กลับมาไวปานนี้ หลีเหล่าฮูหยินก็ไม่ตื่นขึ้นมาไวเพียงนี้เช่นกัน ดังนั้นจึงเอ่ยกับบ่าวรับใช้ว่านางจะไปหาเจ้าสำนักเอง
สถานที่ตกปลานั้นไม่นับว่าไกลนัก บ่าวรับใช้บอกทางให้แก่นาง
“ข้าก็อยากไปเช่นกัน” กู้เสี่ยวซุ่นเอ่ย
กู้เจียวเอ่ย “เกิดเหล่าฮูหยินตื่นขึ้นมาพบว่าพวกเราทั้งคู่ต่างไม่อยู่ จะรู้สึกว่าพวกเราเฉยเมย
ดูแคลน”
“อ้อ” กู้เสี่ยวซุ่นจึงรั้งอยู่ต่ออย่างเชื่อฟัง
กู้เจียวออกจากเรือนมา หันหลังขึ้นรถม้าของเถ้าแก่รอง
“ข้าก็คิดว่าจะอีกนานเสียอีก” เถ้าแก่รองเอ่ย
“เจ้าสำนักไม่อยู่” กู้เจียวเอ่ยถามว่า “ผู้ป่วยที่เจ้าพูดถึงพักอยู่ที่ไหนหรือ”
“อะแฮ่ม ตรงนั้น” เถ้าแก่รองโบกมือชี้ไป เห็นเพียงจุดสิ้นสุดของถนนสายเล็กๆ มุ่งตรงไปสู่ภูเขาเขียวขจี ทิวทัศน์ตรงตีนเขางดงามยิ่ง บ้านเรือนสลับซับซ้อนเรียงราย นั่นคือหมู่บ้านเวินเฉวียนซานของจวนอันติ้งโหวอันเลื่องชื่อลือนาม
ฐานันดรที่เกี่ยวกับอีกฝ่ายเถ้าแก่รองไม่ได้สนใจมากนัก รู้เพียงว่าเป็นลูกชายคนเล็กของท่านโหวสักคนในเมืองหลวง คลอดก่อนกำหนด ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ตามหาหมอโด่งดังเลื่องชื่อมาหลายปีเพียงนี้ ทว่าอาการก็ยังไม่ดีขึ้น
“ท่านชายน้อยผู้นั้นอายุอานามพอๆ กันกับเจ้า ลือกันในหมู่ชาวบ้านว่าเขาอยู่ไม่ถึงอายุสิบห้าหรอก”
เถ้าแก่รองเอ่ยด้วยความเสียดาย
“เช่นนั้นก็เหลืออีกแค่ปีเดียวแล้วมิใช่หรือ” ปีนี้กู้เจียวสิบสี่แล้ว
“ก็นั่นน่ะสิ แต่อาจจะยื้อไว้ไม่ถึงเดือนหกก็ได้”
“เขาป่วยหนักจริงๆ หรือ”
เถ้าแก่รองถอนหายใจพลางพยักหน้า “ใช่น่ะสิ สงสารโหวฮูหยิน ทายาทมีเพียงลูกชายคนเดียวคนนี้”
แม้จะบอกว่าท่านชายน้อยยังมีพี่สาวฝาแฝดด้วยอีกคน แต่นี่ก็ชดเชยความเจ็บปวดที่สูญเสียลูกชายไปไม่ได้หรอก
ข้อมูลเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับอาการป่วยเถ้าแก่รองจึงไม่ได้ชี้แจงให้กู้เจียวฟัง
ระหว่างพูดคุยกัน รถม้าก็มาถึงหน้าปากทางเข้าหมู่บ้านเวินเฉวียนซานแล้ว
ที่นี่ตั้งซุ้มประตูโค้งมีชายคาปลายกระดกขนาดใหญ่ อักษรคำว่า ‘หมู่บ้านเวินเฉวียนซาน’ ขนาดใหญ่ใช้ทองชั้นดีฉาบ ส่วนทางด้านขวาสุดของตัวอักษรนี้มีตัวอักษรเฉ่าซูแถวหนึ่งเขียนว่า จวนอันติ้งโหว
พวกนางลงจากรถม้ามา
กู้เจียวยืนอยู่ใต้ซุ้มประตูใหญ่อันงดงามแล้วตัวเล็กเท่ากระต่าย
ความโอ่อ่าของจวนโหวแสดงออกมาให้เห็นเต็มตา และนี่เป็นเพียงหมู่บ้านหุบเขาที่อยู่ในนามจวนโหวเท่านั้น
เถ้าแก่รองเดินผ่านหมู่บ้านมาหลายครั้งแล้ว ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่มาที่นี่ บอกตามตรงว่าเขาก็ถูกซุ้มประตูขนาดใหญ่ตรงหน้าทำเอาตื่นตะลึงเช่นกัน แน่นอนว่าสิ่งที่เขาไม่รู้คือ ที่กู้เจียวเหม่อมองซุ้มประตูนั้นไม่ใช่เพราะตื่นตะลึง หากแต่กำลังคิดว่าทองบนซุ้มประตูนั้นเป็นของจริงหรือของปลอม
ในอนาคตเขาจะได้เป็น 'ขุนนางใหญ่' อย่างนั้น 'เจ้' คนนี้จะประคอง 'สามี' คนนี้ ให้ไปถึงฝั่งฝันนั้นเอง!