เริ่มเก็บคุณสมบัติตั้งแต่วันนี้
Panda Reunion
## บทที่ 1 ทวีปเทียนชุง กระแสสัตว์ร้ายบุกมา

ทวีปเทียนชุง เหนือมหาสมุทรลึกไร้ขีดจำกัด!
"ข้า มงเล่ย ขอประกาศคำตัดสิน...ประหารชีวิตพวกเจ้า!"
ชายคนหนึ่งที่ร่างกายอาบไปด้วยสายฟ้า ยืนอย่างสง่าผ่าเผยบนท้องฟ้า มือถือหอกสายฟ้า หลังมีปีกสายฟ้าฟาด ราวกับเทพสายฟ้าที่ลงมาจากสวรรค์ ประกาศคำพิพากษาอันทรงพลัง!
"เปรี้ยง!"
มังกรสายฟ้าสองตัวใหญ่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า พร้อมพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว ฟาดเข้าใส่สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสองตัวเบื้องหน้า!
ทางซ้ายคือมังกรยักษ์ทองคำที่มีปีกกว้างกว่าหนึ่งกิโลเมตร ลำตัวเปล่งประกายสีทองอร่าม!
ทางขวาคือไททันสายฟ้าที่ถือค้อนทองคำสองด้าม ร่างใหญ่ราวกับภูเขา!
"บัดซบ!"
"ไอ้บ้านี่!"
เมื่อรู้สึกถึงพลังทำลายล้างในมังกรสายฟ้า ดวงตาของมังกรยักษ์ทองคำและไททันสายฟ้าหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว พวกมันตอบโต้เกือบจะพร้อมกัน!
กฎเวทมนตร์ถูกเรียกใช้ แสงสีทองและสายฟ้าสีม่วงพวยพุ่งขึ้นมา สร้างเกราะป้องกันเวทมนตร์ปกป้องพวกมันไว้!
แต่ไร้ประโยชน์!
มังกรสายฟ้าพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ทำลายเกราะป้องกันเวทมนตร์อย่างง่ายดาย!
"อ๊ากกก—"
มังกรยักษ์ทองคำและไททันสายฟ้าร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ควันดำลอยขึ้นจากร่างกาย ผิวหนังฉีกขาดเป็นแผล ไหม้เกรียมดำ!
จากนั้นพวกมันก็ร่วงลงสู่ทะเลอย่างรวดเร็ว เหมือนอุกกาบาตสองลูกที่ตกลงมาจากฟากฟ้า ส่งเสียงกึกก้องไปทั่ว!
มงเล่ยมองภาพนั้น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น!
หวนคิดถึงอดีต รำลึกถึงวันนี้!
ทำได้แล้ว!
ในที่สุดเขาก็ทำได้แล้ว!
คิดดูว่าชาติก่อนเขาเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ไร้ความสำคัญ วนเวียนอยู่กับงาน อยู่กับคีย์บอร์ดทั้งวัน ชีวิตช่างจำเจ!
แต่เมื่อมาถึงโลกนี้ โชคชะตาของเขาเปลี่ยนไป เขาลุกขึ้นจากความต่ำต้อย สร้างปาฏิหาริย์มากมายที่ไม่น่าเชื่อ จนในที่สุดก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกนี้ เหยียบมังกรยักษ์ทองคำและไททันสายฟ้า สิ่งมีชีวิตที่เก่าแก่และทรงพลังที่สุดของทวีปเทียนชุงไว้ใต้เท้า!
มงเล่ยมองไปรอบๆ ด้วยคิ้วคมและดวงตาเจิดจ้า มองโลกด้วยสายตาเหยียดหยาม...
"ปัง—"
เสียงทุ้มดังขึ้น!
มังกรยักษ์ทองคำหายไป!
ไททันสายฟ้าหายไป!
ทุกอย่างหายไปหมด!
มงเล่ยลืมตาขึ้น สายตาเลื่อนลอย!
ฉันคือใคร?
ฉันอยู่ที่ไหน?
ฉันกำลังทำอะไร?
โอ้!
ที่แท้ก็เป็นความฝัน น่าแปลกที่มันช่างเหลือเชื่อ!
มงเล่ยหัวเราะเยาะตัวเอง อาจเป็นเพราะเพิ่งมาถึงโลกนี้ ยังปรับตัวไม่ได้ ถึงได้ฝันประหลาดแบบนี้สินะ?
"ปังๆๆ—"
"มงเล่ยน้อย ตื่นเร็ว ฝูงสัตว์บุกมาแล้ว!"
ประตูไม้ผุพังถูกเคาะจนสั่นสะเทือน ข้างนอกมีเสียงตะโกนอย่างร้อนรนของพีทผู้เฒ่า ผู้อาวุโสของหมู่บ้าน: "มงเล่ยน้อย ฝูงสัตว์บุกมาแล้ว รีบไปที่หลุมหลบภัยใต้ดินเร็ว ข้าจะไปบอกคนอื่นๆ!"
"ฝูงสัตว์บุกมาแล้ว!!!"
มงเล่ยสะดุ้งโหยง กลิ้งลุกขึ้นมาวิ่งไปที่ใจกลางหมู่บ้าน!
"ฝูงสัตว์!!!"
"แม่ง! ดันมาเจอฝูงสัตว์บุกพอดี กูซวยจริงๆ!"
มงเล่ยวิ่งสุดชีวิตพลางสาปแช่งในใจ!
ไม่กี่วันก่อน เขายังเป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาบนโลก วนเวียนระหว่างบริษัทกับบ้าน เหนื่อยล้ากับการหาเลี้ยงชีพ!
แต่พอตื่นขึ้นมา ก็มาอยู่ในโลกนี้อย่างไม่รู้สาเหตุ มาถึงหมู่บ้านสัตว์อสูร กลายเป็นชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง!
ทวีปเทียนชุง!
นั่นคือชื่อที่ผู้คนในโลกนี้เรียกโลกของพวกเขา!
นี่เป็นโลกที่มหัศจรรย์และแตกต่างจากโลกอย่างสิ้นเชิง!
ที่นี่ไม่มีคอมพิวเตอร์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีเทคโนโลยีขั้นสูง แต่มีมังกรยักษ์ที่ทำลายล้างได้ทั้งฟ้าและดิน ยักษ์ที่แข็งแกร่งมหาศาล ออร์คหลากหลายรูปแบบ เอลฟ์ที่ควบคุมธรรมชาติ และสัตว์อสูรนานาชนิด...
"และยังมีเวทมนตร์ลึกลับและพลังต่อสู้อันทรงพลัง!"
"นี่เป็นโลกที่เหลือเชื่อ!"
ทุกอย่างที่นี่ทำให้มงเล่ยรู้สึกหวาดกลัว แต่สิ่งที่ทำให้เขาท้อแท้ที่สุดคือ โลกนี้ไม่เป็นมิตรกับมนุษยชาติธรรมดาเลย!!!
เพราะว่า...
ผู้ปกครองโลกนี้ไม่ใช่มนุษยชาติ แต่เป็น...มังกรยักษ์มีปีก ไททันสูงหลายสิบเมตร ออร์คหลากหลายรูปแบบ เอลฟ์ที่อยู่กับป่า สัตว์อสูรที่ทำลายล้างทั้งฟ้าและดิน และเผ่าพันธุ์อื่นๆ!
มนุษยชาติ!
เป็นเพียงผู้รับใช้ของเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาทั้งหลาย ไม่มีอารยธรรม ไม่มีจักรวรรดิ ไม่มีวัฒนธรรม ไม่มีอิสรภาพ...
ไม่มีอะไรเลย!!!
"โลกนี้อันตรายมาก!"
"ฉันจะมีชีวิตรอดได้อย่างไร?"
สิ่งที่ทำให้มงเล่ยท้อแท้ที่สุดคือ เพิ่งมาถึงโลกนี้ก็เจอฝูงสัตว์บุกเลย นี่มันเริ่มต้นแบบนรกชัดๆ!
"เร็ว! คนหนุ่มแข็งแรงมากับข้า ไปต้านฝูงสัตว์นอกหมู่บ้าน!"
"คนชรา เด็ก สตรี ทุกคนไปที่หลุมหลบภัย!"
ชายร่างกำยำ สูงกว่าสองเมตรยืนบนก้อนหินใหญ่สั่งการชาวบ้าน เขาชื่อฮาเดส เป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้าน และเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้าน ได้รับความเคารพและไว้วางใจจากชาวบ้านทุกคน!
ภายใต้คำสั่งของเขา ชายฉกรรจ์ทั้งหลายรวมตัวกันอยู่ข้างหน้าเขา ส่วนคนชรา เด็ก และสตรีวิ่งไปยังหลุมหลบภัยกลางหมู่บ้าน ทุกคนแม้จะตื่นตระหนก แต่ก็เป็นระเบียบ!
ภาพเช่นนี้คงไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สอง!
"ก็จริง หมู่บ้านสัตว์อสูรตั้งอยู่ริมเทือกเขาสัตว์ปีศาจ เป็นที่ที่ง่ายที่สุดที่จะถูกฝูงสัตว์โจมตี ชาวบ้านคงเคยเจอฝูงสัตว์บุกมาไม่ใช่แค่ครั้งเดียว!"
มงเล่ยถอนหายใจในใจ!
เทือกเขาสัตว์ปีศาจทอดยาวตลอดทวีป แบ่งทวีปเทียนชุงออกเป็นตะวันออกและตะวันตก ภายในมีสัตว์ป่าและสัตว์อสูรอาศัยอยู่นับไม่ถ้วน ได้รับการขนานนามว่า "ดินแดนอันตรายอันดับหนึ่งของทวีป"!
และสัตว์ป่าในป่ามักจะคลุ้มคลั่งและโจมตีหมู่บ้านริมป่า ทุกครั้งทำให้หมู่บ้านต่างๆ เสียหายอย่างหนัก มีคนตายเป็นเรื่องปกติ พ่อแม่ของร่างกายที่เขาอาศัยอยู่ก็ตายในการโจมตีของฝูงสัตว์!
พูดได้ว่า ชีวิตมนุษย์เป็นสิ่งที่ไร้ค่าที่สุดในโลกนี้!
"ไม่รู้ว่าฝูงสัตว์ครั้งนี้จะมีคนตายอีกกี่คน?"
ไม่รู้ตัวว่ามาถึงใจกลางหมู่บ้านแล้ว คนชรา เด็ก และสตรีเข้าแถวยาว ลุงลิโอที่ดูแลหลุมหลบภัยตะโกน: "อย่าเบียดกัน ทยอยเข้าไปทีละคน คนข้างล่างจับบันไดให้มั่น!"
หลุมหลบภัยสร้างอยู่ใต้ดินลึกหลายสิบเมตร คล้ายอุโมงค์หรือห้องใต้ดิน เชื่อมต่อด้วยบันได ข้างๆ มีหินก้อนใหญ่ที่จะใช้ปิดปากหลุมหลบภัย!
หินก้อนใหญ่มาก สูงสองสามเมตร ดูแข็งแรงมาก มงเล่ยถอนหายใจโล่งอก หินก้อนใหญ่ขนาดนี้ปิดอยู่ข้างบน หลุมหลบภัยน่าจะปลอดภัยใช่ไหม?
ไม่ใช่ ถ้าคนข้างนอกตายหมด กลุ่มคนชรา เด็ก และสตรีจะผลักหินออกมาได้ไหม?
มงเล่ยรู้สึกกังวลในใจ!
"โฮก—"
"อู้—"
"ฆ่า!"
"ฆ่าสัตว์พวกนี้ให้หมด!"
จากที่ไกลๆ มีเสียงคำรามของสัตว์และเสียงการต่อสู้ดังมา ทำให้คนฟังรู้สึกขนลุก มงเล่ยแม้อยากเห็นสัตว์อสูรในโลกนี้ แต่ก็ได้แต่คิดเท่านั้น!
ตอนนี้เขายังเป็นเด็กหนุ่มครึ่งๆ กลางๆ อยู่ในกลุ่มที่ต้องได้รับการปกป้อง สิ่งที่ควรทำคือเข้าไปในหลุมหลบภัย ไม่ใช่วิ่งไปสร้างปัญหา!
"เหม่ออะไรอยู่ รีบลงไปสิ!"
ตอนนี้ มีเสียงดุของลุงลิโอดังขึ้นข้างหู มงเล่ยสะดุ้ง รีบตอบรับและเตรียมเข้าหลุมหลบภัย จู่ๆ เขาก็เห็นลูกแสงสีขาวตกลงมาจากตัวลุงลิโอ!
"ลุงลิโอ ของคุณตกครับ!"
มงเล่ยชะงักเท้า เตรียมจะเตือน แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเย็นชาดังขึ้นในหู: "ติ๊ง! พบวัตถุตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"
"(⊙o⊙)…"
มงเล่ยตกใจ สัญชาตญาณทำให้เขามองไปที่ลุงลิโอ ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ คนชรา เด็ก และสตรีทั้งหมดเข้าไปในหลุมหลบภัยหมดแล้ว เหลือแค่เขากับลุงลิโอสองคน!
"มองอะไร รีบเข้าไปสิ!"
ลุงลิโอหน้าบึ้งตวาดเสียงดัง: "รีบเข้าไป อย่ามัวแต่ชักช้า ข้ายังต้องไปช่วยต้านฝูงสัตว์ที่ปากหมู่บ้านอีก!"
เห็นได้ชัดว่า เสียงเมื่อครู่ไม่ได้มาจากลุงลิโอ!
"หรือว่าเป็นเสียงหลอน?"


## บทที่ 2 การหลอมรวมสำเร็จ การเพิ่มพลังอย่างต่อเนื่อง

"ติ๊ง! ระบบเก็บเกี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุดพร้อมให้บริการคุณแล้ว!"
"ระบบเก็บเกี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุด สามารถเก็บเกี่ยวของตกทุกอย่างในโลก รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง: เงินทอง, สิ่งของ, ทักษะ, พลังชีวิต, พลังจิต..."
"เก็บเกี่ยวเงินทองและสิ่งของ ผู้ครอบครองจะกลายเป็นคนร่ำรวย!"
"เก็บเกี่ยวทักษะ, พลังชีวิต, พลังจิต... ผู้ครอบครองจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง!"
"เก็บเกี่ยวทุกสิ่ง!"
"ทุกสิ่งสามารถเก็บเกี่ยวได้!"
พร้อมกับเสียงเย็นชาที่อธิบาย แผงคุณสมบัติปรากฏขึ้นตรงหน้ามงเล่ย!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 0
สภาพร่างกาย: คนธรรมดา (0.5/10)
จิตวิญญาณ: คนธรรมดา (1/10)
ทักษะ: ไม่มี
มงเล่ยรู้สึกมึนงงในหัว หลังจากมาอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน ในที่สุดนิ้วทองก็มาถึงแล้ว?
"ติ๊ง! พบของตก คุณต้องการเก็บหรือไม่?"
"เก็บ...เก็บ!"
มงเล่ยตอบโดยอัตโนมัติ
"ติ๊ง! เก็บสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +1!"
กระแสอุ่นๆ ปรากฏขึ้นในร่างกายโดยไม่มีที่มา แล่นไปทั่วร่าง มงเล่ยรู้สึกว่าร่างกายอบอุ่นและสบายมาก พลังดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย?
"นี่มันนิ้วทองจริงๆ เหรอวะ?"
มงเล่ยรู้สึกไม่อยากเชื่อ!
สภาพร่างกาย +1?
สภาพร่างกายก็สามารถเก็บเกี่ยวได้ด้วย?
"มงเล่ย! นายกำลังทำอะไรอยู่? รีบลงมาเดี๋ยวนี้!"
ลุงลิโอตะโกนด้วยความโกรธ ดวงตาเหมือนจะพ่นไฟออกมาได้
สิ่งที่น่าประหลาดคือ บนตัวเขามีลูกแสงสีเงินตกลงมาอีกลูกหนึ่ง
"ติ๊ง! พบของตก คุณต้องการเก็บหรือไม่?"
"เก็บ!"
ครั้งนี้มงเล่ยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!
"ติ๊ง! เก็บสำเร็จ จิตวิญญาณของผู้ครอบครอง +1!"
กระแสเย็นๆ ไหลเข้าสู่สมอง มงเล่ยรู้สึกว่าสมองของเขาชัดเจนขึ้น ความคิดและจิตสำนึกก็กระฉับกระเฉงขึ้น
"จริงด้วย!"
"มันเก็บเกี่ยวได้จริงๆ!!!"
มงเล่ยบีบตัวเองแรงๆ ไม่ใช่ความฝันหรือภาพลวงตา นิ้วทองเป็นของจริง ตัวเองกำลังจะรวยแล้ว?
"ไปลองดวงที่ประตูหมู่บ้านดีไหม ของตกที่นั่นอาจจะมีมากกว่า?"
"ไม่ไปดีกว่า ที่นั่นมีฝูงสัตว์อสูรระบาด อันตรายเกินไป!"
"หรือว่า...แอบดูจากระยะไกลๆ?"
"ขี้ขลาดหน่อย น่าจะไม่เป็นไร!"
...
หมู่บ้านสัตว์อสูรตั้งอยู่ในหุบเขา ล้อมรอบด้วยภูเขาสามด้าน อีกด้านที่เหลือถูกล้อมด้วยรั้วไม้หนาแน่นและแข็งแรง สร้างเป็นกำแพงไม้หนาทึบเพื่อป้องกันการโจมตีจากฝูงสัตว์อสูร!
นี่คือประตูหมู่บ้านสำหรับเข้าออก!
ขณะนี้ ที่ประตูหมู่บ้านกำลังเกิดเหตุการณ์สยองขวัญ ชายฉกรรจ์ยี่สิบสามสิบคนกำลังโบกอาวุธโจมตีสัตว์ป่าที่ปีนขึ้นมาบนกำแพง!
มีทั้งเสือเขี้ยวดาบสีแดงเลือดยาวสามเมตร
มีหมูป่าหนามเหล็กที่มีใบหน้าสีเขียวและเขี้ยวยาว
มีแร้งหัวคู่ตัวใหญ่มีปีกสองข้าง
...
สัตว์ป่าดุร้ายนับร้อยตัวคำรามไม่หยุด พุ่งเข้าใส่กำแพงอย่างบ้าคลั่งไม่กลัวตาย!
แม้ว่าสัตว์ป่าบางตัวจะถูกฆ่าตาย สัตว์ที่เหลือก็ยังคงบุกเข้ามาไม่หยุด ราวกับถูกสะกดให้คลั่ง!
กองกำลังพิทักษ์นำโดยหัวหน้าทีมฮาเดสเหมือนเครื่องจักรสังหาร ไม่หยุดฆ่าสัตว์ป่าที่ปีนขึ้นมาบนกำแพง!
เลือดกระเซ็น แขนขาปลิวว่อน!
กลิ่นคาวเลือดรุนแรงกระตุ้นประสาทของมงเล่ย ทำให้ท้องของเขาปั่นป่วน เกือบจะอาเจียนอาหารเมื่อคืนออกมา!
เขาเป็นแค่นักรบคีย์บอร์ดที่เคยอยู่แต่ในโลกอินเทอร์เน็ต จะเคยเห็นภาพสยองขวัญแบบนี้ที่ไหนกัน?
ผ่านไปสักพัก มงเล่ยจึงค่อยๆ ปรับตัวได้ สายตาเหลือบไปที่ดาบยักษ์ในมือของหัวหน้าทีมฮาเดส!
"นั่นคือ...พลังต่อสู้?"
ดาบยักษ์ในมือของหัวหน้าทีมฮาเดสเรืองแสงสีเหลืองอ่อน เหมือนอาวุธวิเศษที่สามารถตัดเหล็กได้ราวกับตัดเต้าหู้ ผ่าสัตว์ป่าเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย!
ความเร็วในการล่าสัตว์ของเขาเร็วกว่าคนอื่นมาก เหมือนเครื่องจักรสังหารตัวจริง!
"สมแล้วที่เป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้าน!"
ดวงตาของมงเล่ยเต็มไปด้วยความอิจฉา "ถ้าฉันแข็งแกร่งได้ขนาดนั้นก็ดีสิ..."
"ติ๊ง! พบของตก คุณต้องการเก็บหรือไม่!"
"เก็บ!"
มงเล่ยเห็นลูกแสงหลายลูกตกอยู่บนสนามรบ ดูสว่างจ้าเป็นพิเศษ!
ถ้าเก็บของตกพวกนี้ได้ ตัวเองคงจะแข็งแกร่งขึ้นมากใช่ไหม?
"ติ๊ง! พบของตก คุณต้องการเก็บหรือไม่!"
"เก็บ!"
"ติ๊ง! เก็บสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +3!"
"ติ๊ง! เก็บสำเร็จ จิตวิญญาณของผู้ครอบครอง +1!"
"ติ๊ง! เก็บสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +2!"
กระแสอุ่นๆ ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสริมสร้างสภาพร่างกายและจิตวิญญาณของมงเล่ยอย่างรวดเร็ว
การเสริมสร้างอย่างต่อเนื่องนี้มาพร้อมกับความรู้สึกสุขสมอย่างที่สุด ช่างเป็นความรู้สึกที่ดีเหลือเกิน!
พลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!
ความคิดชัดเจนยิ่งขึ้น!
"ใช่! แบบนี้แหละ!"
"แข็งแกร่งขึ้น! ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น!"
"นายมาทำอะไรที่นี่?!!!"
ทันใดนั้น เสียงตะโกนดังราวฟ้าผ่าก็ดังขึ้นข้างหู: "นี่เป็นที่ที่นายควรมาหรือ? รีบกลับไปเดี๋ยวนี้!"
มงเล่ยเงยหน้าขึ้น เห็นหัวหน้าทีมฮาเดสกำลังจ้องมองเขาด้วยความโกรธ แรงกดดันที่มองไม่เห็นโถมเข้าใส่ ราวกับถูกสิงโตตัวผู้ที่กำลังโกรธจัดจ้องมอง!
มงเล่ยรู้สึกสั่นในใจ แรงกดดันมหาศาล!
"ลิโอกำลังทำอะไรอยู่ ถึงปล่อยให้นายออกมาได้?"
ฮาเดสโบกมือฟันสัตว์ป่าตระกูลหมูตัวหนึ่งขาดเป็นสองท่อน: "นายรีบกลับไปที่ที่หลบภัยเดี๋ยวนี้!"
มงเล่ยกำลังจะอธิบาย เสียงคำรามอันไพเราะและทรงพลังก็ดังขึ้น!
เห็นสัตว์ป่ารูปร่างคล้ายหมาป่าสีแดงเพลิง ขนาดเท่ากับวัวตัวใหญ่ เดินออกมาจากด้านหลังฝูงสัตว์อสูร
ทุกที่ที่มันเดินผ่าน สัตว์ป่าที่ดุร้ายและโหดเหี้ยมต่างหลีกทางให้!
สัตว์รูปร่างคล้ายหมาป่าก้าวอย่างสง่างาม ในดวงตาทั้งสองเต้นไหวด้วยเปลวไฟสองกอง ทันใดนั้นมันก็กระโดดขึ้น อ้าปากพ่นลูกบอลไฟขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล!
ลูกบอลไฟบรรจุความร้อนสูงอย่างน่าตกใจ แม้จะอยู่ห่างออกไปไกล มงเล่ยก็ยังรู้สึกถึงความร้อนระอุบนใบหน้า!
หมาป่า?
หมาป่าที่พ่นไฟ?
นี่คือสัตว์อสูรหรือ?


## บทที่ 3 มอนสเตอร์หมาป่าไฟ เก็บเวทมนตร์

"บัดซบ! เป็นมอนสเตอร์หมาป่าไฟนี่เอง ยุ่งยากแล้ว!"
หัวหน้าทีมฮาเดสฟันลูกบอลไฟที่พุ่งมาออกเป็นสองส่วนด้วยดาบ แล้วตะโกนว่า "พวกเธอจัดการสัตว์ป่าตัวอื่น หมาป่าไฟตัวนี้ฉันจัดการเอง!"
พูดจบ เขาก็ถือดาบยาวพุ่งเข้าไป!
สัตว์อสูรแตกต่างจากสัตว์ป่าธรรมดาโดยสิ้นเชิง ไม่เพียงแต่มีสภาพร่างกายที่เหนือกว่าสัตว์ป่าธรรมดามาก แต่ยังสามารถใช้เวทมนตร์ได้ด้วย พลังทำลายล้างมหาศาล!
เมื่อมีสัตว์อสูรปรากฏในฝูงสัตว์ มักหมายถึงระดับอันตรายของฝูงสัตว์เพิ่มขึ้นอย่างมาก!
"ติ๊งติ๊งติ๊ง——"
หมาป่าไฟตัวนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ ดาบยักษ์ในมือของฮาเดสปะทะกับกรงเล็บของหมาป่าไฟ นอกจากจะเกิดประกายไฟเป็นสายแล้ว ก็ไม่สามารถทำอันตรายที่แท้จริงต่อหมาป่าไฟได้!
ในทางกลับกัน หมาป่าไฟทั้งต่อสู้กับฮาเดสไปด้วย ทั้งพ่นลูกบอลไฟขนาดเท่าหัวคนออกมาโจมตีแบบเซอร์ไพรส์
ฮาเดสไม่กล้าปะทะโดยตรง เขาโบกดาบยักษ์ฟันลูกบอลไฟให้แตกกระจาย แต่ทุกครั้งที่ฟัน รัศมีสีเหลืองดินบนดาบยักษ์ก็จางลงไปหนึ่งส่วน
ตามสถานการณ์นี้ ฟันได้ไม่กี่ครั้ง รัศมีสีเหลืองดินก็จะหายไป!
"หัวหน้า! สู้ๆ!"
"จัดการหมาป่าไฟตัวนี้ซะ!"
สมาชิกกองกำลังพิทักษ์ไม่ได้สังเกตเห็นจุดนี้ พวกเขาทั้งพยายามต้านทานสัตว์ป่าอย่างสุดกำลัง ทั้งให้กำลังใจหัวหน้าของพวกเขา!
แม้หมาป่าไฟจะเป็นสัตว์อสูร แต่มันเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับหนึ่งที่อ่อนแอที่สุด!
หัวหน้าเป็นทหารระดับสอง จัดการหมาป่าไฟตัวเดียวไม่ใช่เรื่องง่ายดายหรอกหรือ?
"บัดซบ!"
"นี่ไม่ใช่หมาป่าไฟธรรมดา!"
ฮาเดสทั้งตกใจและโกรธ!
นี่ที่ไหนกันเป็นหมาป่าไฟ ชัดเจนว่ามันคือราชาหมาป่าไฟที่วิวัฒนาการเป็นสัตว์อสูรระดับสองแล้ว!
แม้ภายนอกจะดูไม่แตกต่าง แต่พลังการต่อสู้จริงแตกต่างกันมาก
ราชาหมาป่าไฟไม่ว่าจะเป็นความเร็ว พลัง ความคล่องแคล่ว ล้วนไม่ใช่สิ่งที่หมาป่าไฟธรรมดาจะเทียบได้!
ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรระดับเดียวกันมักจะแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ ฮาเดสเป็นเพียงทหารระดับสอง วิชาพลังต่อสู้ที่เขาฝึกฝนก็เป็นของธรรมดาทั่วไป จะเป็นคู่ต่อสู้ของราชาหมาป่าไฟได้อย่างไร?
ฮาเดสมีเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก เขารู้สึกว่าวันนี้คงจะเป็นวันเคราะห์ร้ายเสียแล้ว!
"เก่ง... เก่งมาก!"
มงเล่ยก็จ้องมองการต่อสู้อย่างดุเดือดระหว่างหัวหน้าทีมฮาเดสและหมาป่าไฟ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง!
ในสายตาของเขา ไม่ว่าจะเป็นราชาหมาป่าไฟหรือหัวหน้าทีมฮาเดส ต่างก็เหมือนซูเปอร์แมน!
กระโดดสูงห้าหกเมตร!
ฟันดาบเดียวทำให้พื้นดินแยกออกเป็นรอยแตก!
ลูกบอลไฟลูกเดียวเทียบเท่ากับระเบิดลูกหนึ่ง!
นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่าวะ?
"ติ๊ง! พบไอเทมตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"
เสียงเย็นชาของระบบดังขึ้นข้างหู ลูกแก้วสีแดงลูกหนึ่งตกลงมาจากตัวราชาหมาป่าไฟ!
"ตกลงมาจากตัวหมาป่าไฟเหรอ?"
"สัตว์อสูรก็ดรอปของด้วยเหรอ?"
มงเล่ยรู้สึกงุนงง "นี่มันสัตว์อสูรนะ ไม่รู้ว่าดรอปอะไรลงมา?"
"เก็บ!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ได้รับเวทมนตร์ระดับหนึ่ง [คาถาลูกไฟ]!"
เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ดังขึ้นในสมองทำให้มงเล่ยตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คาถาลูกไฟ? ครั้งนี้ดรอปเป็นเวทมนตร์เหรอ? แม้แต่เวทมนตร์ก็เก็บได้?"
มงเล่ยตกอยู่ในความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง!
มนุษยชาติไม่มีร่างกายของมังกรยักษ์ ไม่มีพลังของไททัน ไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ของเอลฟ์ และไม่มีพรสวรรค์พิเศษเฉพาะของเผ่าพันธุ์อื่นๆ!
พูดโดยไม่เกินจริงเลยว่า มนุษยชาติเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอที่สุดในทวีปเทียนชุง หากต้องการเพิ่มความแข็งแกร่ง นอกจากพลังต่อสู้และเวทมนตร์แล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นอีก!
น่าเศร้าที่ในฐานะเผ่าพันธุ์ที่อยู่ภายใต้อาณัติ 90% ของผู้คนไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับพลังต่อสู้และเวทมนตร์ตลอดชีวิต อย่าว่าแต่จะได้ฝึกฝนเลย!
หมู่บ้านสัตว์อสูรยังดีหน่อย!
มีฮาเดสซึ่งเป็นทหารระดับสองคอยชี้แนะสั่งสอน พลังโดยรวมของชาวบ้านในรัศมีสิบลี้แปดหมู่บ้านถือว่าแข็งแกร่งที่สุด แต่ถึงกระนั้น ผู้ที่ฝึกฝนพลังต่อสู้ได้จริงๆ ก็ยังคงมีเพียงฮาเดสคนเดียว!
มงเล่ยแน่นอนว่าปรารถนาที่จะฝึกฝนพลังต่อสู้และเวทมนตร์ หวังว่าจะสามารถกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง และมีชีวิตที่ดีขึ้น!
อย่างไรก็ตาม ความจริงอันโหดร้ายบอกเขาว่า:
ฝันกลางวันไปเถอะ!
สภาพร่างกายของเขาอ่อนแอเกินไป ไม่เหมาะสมกับการฝึกฝนพลังต่อสู้!
ส่วนเวทมนตร์ เขามีพรสวรรค์เวทมนตร์หรือ? จะไปเรียนเวทมนตร์ที่ไหน?
ฝึกฝนพลังต่อสู้ไม่สำเร็จ!
ไม่มีที่เรียนเวทมนตร์!
มงเล่ยเกือบจะสิ้นหวังแล้ว!
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า ระบบสุดบ้านี้แม้แต่เวทมนตร์ก็ยังเก็บได้!
"เวทมนตร์ระดับหนึ่งคาถาลูกไฟ!"
มงเล่ยรีบตรวจสอบทันที แล้วก็เข้าใจข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับคาถาลูกไฟ หลักการปล่อย พลังทำลายล้าง...
"ลองดูไหม?"
มงเล่ยสูดลมหายใจลึกๆ ยกมือขวาขึ้น!
ไม่มีปฏิกิริยา!
"(⊙o⊙)…"
มงเล่ยอึ้งไป "เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าคาถาลูกไฟที่ฉันเก็บมาเป็นของปลอม?"
"ติ๊ง! คำเตือนฉันมิตร: การปล่อยเวทมนตร์ต้องใช้พลังกายสิทธิ์และพลังจิต!" ระบบเตือนว่า "ทั้งสองอย่างขาดไม่ได้!"
"พลังกายสิทธิ์? พลังจิต?"
มงเล่ยเงียบงัน เขาเพิ่งพบว่าในช่อง [พลังกายสิทธิ์] บนแผงคุณสมบัติเป็นไข่เค็มลูกใหญ่ นั่นหมายความว่า เขาไม่มีพลังกายสิทธิ์แม้แต่นิดเดียว!
"น่าแปลกใจที่ปล่อยคาถาลูกไฟไม่ออก!"
มงเล่ยกลับรู้สึกโล่งอก "อย่างน้อยคาถาลูกไฟที่เก็บมาก็ไม่ใช่ของปลอม! แต่จะไปหาพลังกายสิทธิ์ที่ไหนล่ะ?"
"ติ๊ง! พบไอเทมตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"
ลูกแก้วสีแดงอีกลูกตกลงมาจากตัวราชาหมาป่าไฟ!
"เก็บ!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ พลังกายสิทธิ์ของผู้ครอบครอง +1!"
"พลัง... พลังกายสิทธิ์ +1?"
"ครั้งนี้เป็นพลังกายสิทธิ์เหรอ?"
ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านมาจากบริเวณตันเถียน เหมือนกับได้ดื่มเหล้าเอ้อร์กั่วโถว มงเล่ยรู้ว่านี่น่าจะเป็นพลังกายสิทธิ์ที่เพิ่งผสานเข้ามา!
ยกมือขวาขึ้น!
ครั้งนี้ มีปฏิกิริยาแล้ว!
ประกายไฟเล็กๆ ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือจากความว่างเปล่า แล้วขยายตัวอย่างรวดเร็ว ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจก็ขยายใหญ่เท่าผลส้มโอ!
ลูกบอลไฟไม่ใหญ่ และสั่นไหวไม่มั่นคง แต่แผ่รังสีความร้อนสูงอย่างน่าตกใจ ทำให้ไม่มีใครกล้าสงสัยในพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในลูกบอลไฟนี้!
เวทมนตร์!!!
นี่คือเวทมนตร์!!!
มงเล่ยตื่นเต้นจนเลือดเดือดพล่าน ความรู้สึกนี้ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้!
ปลุกเร้า!
ตื่นเต้น!
นี่เป็นประสบการณ์ที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง!
น่าเสียดายที่ลูกบอลไฟไม่ได้คงอยู่นาน ก็กลายเป็นควันสีฟ้าจางหายไปในท้องฟ้า
มงเล่ยรู้สึกถึงความอ่อนแรงที่แล่นมา ร่างกายเหมือนถูกขุดเอาพลังออกไปจนหมด...
"บัดซบ! พลังกายสิทธิ์หมดแล้ว!"


## บทที่ 4 ทะลวงขีดจำกัด นักรบฝึกหัด

รู้สึกถึงความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านในร่างกาย มงเล่ยรู้สึกอึ้ง ลูกบอลไฟเมื่อครู่นี้ ทำให้พลังกายสิทธิ์หมดเกลี้ยง การใช้พลังงานมากเกินไป!
"ฉันต้องการพลังกายสิทธิ์มากกว่านี้!!!"
มงเล่ยจับจ้องไปที่หมาป่าไฟ เขาไม่เคยสัมผัสกับเวทมนตร์มาก่อน ไม่รู้วิธีการได้รับพลังกายสิทธิ์ ตอนนี้ทำได้แค่เก็บเพื่อให้ได้มา และเมื่อมองไปทั่วสนาม มีเพียงหมาป่าไฟเท่านั้นที่อาจจะทิ้งกลุ่มแสงพลังเวทมนตร์!
น่าเสียดายที่ในช่วงเวลาไม่กี่นาทีต่อมา ไม่มีกลุ่มแสงพลังเวทมนตร์ตกลงมาอีกเลย แต่กลับมีกลุ่มแสงอื่นๆ ตกลงมา ความหวังของมงเล่ยพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง แต่พลังของเขากลับเพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง ช่อง [สภาพร่างกาย] เร็วๆ นี้ทะลุ 10!
เสียงเตือนเย็นชาของระบบดังขึ้นอย่างเหมาะเจาะ: "ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับผู้ครอบครอง คุณได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบฝึกหัด โปรดพยายามต่อไป เพื่อให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้น!"
"นักรบฝึกหัด?"
แผงคุณสมบัติเปลี่ยนไปจริงๆ!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 0
สภาพร่างกาย: นักรบฝึกหัด (10/100)
จิตวิญญาณ: คนธรรมดา (4/10)
พลังกายสิทธิ์: 0 (0/10)
เวทมนตร์: คาถาลูกไฟ (ระดับ 1)
"ฉันกลายเป็นนักรบฝึกหัดแล้วเหรอ?" มงเล่ยรู้สึกงุนงง "การเพิ่มระดับนี้เร็วเกินไปแล้วนะ?"
นักรบฝึกหัด!
แม้จะมีคำว่า "ฝึกหัด" แต่ก็แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดามากเหลือเกิน!
หมู่บ้านสัตว์อสูรตั้งอยู่ริมเทือกเขาสัตว์ปีศาจ พึ่งพาภูเขาเพื่อการดำรงชีวิต ชาวบ้านล่าสัตว์และเก็บสมุนไพรเพื่อเลี้ยงชีพ และการอาศัยอยู่ในเทือกเขาสัตว์ปีศาจต้องใช้พลังที่แข็งแกร่ง ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงแข็งแรงมาก!
แต่ทั้งหมู่บ้านมีคนเกือบร้อยคน ก็มีนักรบฝึกหัดไม่กี่คน ชาวบ้านหลายคนมีพรสวรรค์จำกัด นอกจากร่างกายที่แข็งแรงขึ้นเล็กน้อย คนที่สามารถเป็นนักรบฝึกหัดได้มีไม่กี่คน!
อย่างมงเล่ยที่ในเวลาไม่กี่นาทีเลื่อนจาก "คนอ่อนแอ" ที่ต้องได้รับการปกป้องมาเป็นนักรบฝึกหัด ความก้าวหน้านี้ทำให้ใครๆ ตกใจแน่นอน!
"นักรบฝึกหัดแข็งแกร่งมาก!"
"ฉันเคยเห็นพวกเขาฉีกเสือและเสือดาวด้วยมือเปล่า ต่อยหมูป่า พวกเขาน่ากลัวยิ่งกว่าแชมป์มวยหรือทหารเอกบนโลกอีก!"
"ตอนนี้ฉันก็เป็นนักรบฝึกหัดแล้ว!"
"แข็งแกร่งเท่าพวกเขาแล้วเหรอ?"
"ลองดูไหม?"
มงเล่ยมองแขนขาเล็กๆ ของตัวเอง หยิบคราดขึ้นมาแล้วค่อยๆ ย่องเข้าไป!
ฝีเท้าเบาขึ้น!
จอบก็เบาลงด้วย!
"โฮ่ง——"
หมูป่าหน้าเขียวเขี้ยวยาวตัวหนึ่ง ยาวถึงสองเมตรวิ่งเข้ามา ขนแข็งตั้งชันเหมือนเข็มเหล็ก เขี้ยวแหลมคมส่องประกายเย็นเยียบ
ถ้าถูกมันพุ่งชน คนธรรมดาจะต้องกระดูกแตกแน่นอน
"กินคราดของปู่ซะ!"
มงเล่ยตะโกนดังลั่น ฟาดคราดลงไป!
"เธอกำลังทำอะไร? ถอยไปเดี๋ยวนี้!"
โจบสมาชิกกองกำลังพิทักษ์ที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนขนลุก รีบยกดาบใหญ่ฟันใส่หมูป่าขนแข็ง!
หมูป่าขนแข็งมีพละกำลังมหาศาล มีอำนาจทำลายล้างสูง แม้แต่เขาเองก็ต้องใช้กำลังทั้งหมด มงเล่ยเป็นแค่เด็กน้อย การวิ่งเข้าไปไม่ใช่การฆ่าตัวตายหรอกหรือ?
แต่ในวินาทีต่อมา โจบตาค้างด้วยความตกใจ!
"กร๊อบ——"
คราดฟาดลงบนหัวของหมูป่าขนแข็ง เหมือนค้อนทุบแตงโม "กร๊อบ" เสียงดังกร๊อบ หัวของหมูป่าขนแข็งแตกออกทันที!
สมองกระเด็น เลือดพุ่งกระจาย!
หมูป่าขนแข็งร้องครวญครางแล้วเงียบไป จากนั้นด้วยแรงเฉื่อยมันยังวิ่งต่อไปอีกระยะหนึ่งก่อนจะล้มลงอย่างหนัก ในที่สุดก็ไม่ขยับอีกเลย ตายสนิท!
"นี่... ตายแล้ว?"
โจบอ้าปากกว้าง รู้สึกว่าสมองทำงานไม่ทัน "มงเล่ย... สามารถฆ่าหมูป่าขนแข็งได้? เป็นไปได้ยังไง?"
"ฉันฆ่าหมูป่าตัวนี้ได้? นักรบฝึกหัดแข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?"
มงเล่ยตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก!
"ติ๊ง! สังหารหมูป่าขนแข็ง 1 ตัว ได้รับ 10 เหรียญทอง!" เสียงเตือนของระบบดังขึ้น!
"10 เหรียญทอง?"
มงเล่ยอึ้งไป!
"ติ๊ง! คำเตือนเพื่อนมิตร: ผู้ครอบครองสามารถรับค่าความมั่งคั่งตามเป้าหมายที่สังหารได้!"
ระบบอธิบายอย่างเย็นชา: "ค่าความมั่งคั่งแสดงถึงความมั่งคั่งที่ผู้ครอบครองมี มีประโยชน์มากมาย ทั้งใช้เพิ่มคุณสมบัติต่างๆ ใช้แลกทักษะ และแน่นอนว่าใช้จ่ายได้ด้วย!"
"เข้าใจแล้ว!"
มงเล่ยพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ ไม่รีบใช้ 10 เหรียญทองนี้ แต่ยังคงฆ่าสัตว์ป่าตัวอื่นต่อไป!
"ติ๊ง! ตรวจพบไอเทมตกหล่น จะเก็บหรือไม่?"
"เก็บ!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ผู้ครอบครองสภาพร่างกาย+3!"
"ใช่! แบบนี้แหละ!"
"นี่แหละความรู้สึกของการแข็งแกร่งขึ้น!"
"มาที่ประตูหมู่บ้านถูกแล้ว!"
ความสุขจากการแข็งแกร่งขึ้นทำให้มึนเมา!
มงเล่ยชอบความรู้สึกนี้มาก!
"ต่อไป!"
มงเล่ยฆ่าสัตว์ป่าตัวต่อไป คราวนี้เป็นงูยักษ์ชนิดหนึ่ง ยาวประมาณ 10 เมตร ลำตัวเต็มไปด้วยเกล็ดงูสีเขียว!
ลิ้นงูแลบออกมาไม่หยุด ดวงตางูเป็นประกายเย็นเยียบ เลื้อยเป็นรูปตัว S เข้ามา ลำตัวลื่นทำให้รู้สึกคลื่นไส้!
"ไปตายซะ!"
มงเล่ยฟาดคราด ตัดหัวงูยักษ์ขาดทันที!
"ติ๊ง! สังหารงูเขียวเกล็ด 1 ตัว ได้รับ 20 เหรียญทอง!"


## บทที่ 5 บั๊กโกงเกม ราชาหมาป่าไฟตาย

เลือดสีแดงฉานไหลรวมกันเป็นแม่น้ำ!
กลิ่นคาวเลือดฉุนเฉียวปกคลุมทางเข้าหมู่บ้าน!
ชายฉกรรจ์ยี่สิบสามสิบคนยึดกำแพงเมือง สังหารสัตว์ป่าไม่หยุด แต่สัตว์ป่าเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น ทยอยมาไม่ขาดสาย ยิ่งฆ่าก็ยิ่งมากขึ้น คลื่นสัตว์ป่ายังไม่มีทีท่าว่าจะถอยร่น!
สมาชิกกองกำลังพิทักษ์เริ่มเหนื่อยล้า พลังการต่อสู้ลดลงอย่างต่อเนื่อง สถานการณ์เริ่มไม่เป็นผลดีต่อกองกำลังพิทักษ์!
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว พวกเราต้องไม่สามารถทนได้ในไม่ช้า!"
"หัวหน้า รีบหาทางกำจัดหมาป่าไฟตัวนั้นเร็ว ไม่อย่างนั้นคลื่นสัตว์ป่าจะไม่ถอยหนีไปหรอก!"
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของเพื่อนร่วมทีม ฮาเดสที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับราชาหมาป่าไฟรู้สึกร้อนใจ เขารู้ดีว่าต้นตอที่ทำให้คลื่นสัตว์ป่าไม่ถอยหนีอยู่ที่ราชาหมาป่าไฟตัวนี้!
มันอาจเป็นผู้นำของคลื่นสัตว์ป่าครั้งนี้!
ราชาหมาป่าไฟไม่ตาย คลื่นสัตว์ป่าก็ไม่ถอย!
ปัญหาคือ เขาไม่สามารถสังหารราชาหมาป่าไฟได้เลย แม้แต่ในการต่อสู้กับราชาหมาป่าไฟ เขาก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบมาตลอด!
การสังหารราชาหมาป่าไฟ ไม่ต่างอะไรกับความฝันเพ้อเจ้อ ฮาเดสได้แต่กระวนกระวายใจ!
เมื่อเทียบกัน อีกด้านหนึ่ง มงเล่ยกลับประสบความสำเร็จหลายครั้ง!
"ติ๊ง! สังหารงูเขียวเกล็ด 1 ตัว ได้รับ 20 เหรียญทอง!"
"ติ๊ง! พบไอเทมที่เก็บได้ ต้องการเก็บหรือไม่?"
"ติ๊ง! สังหารหมาป่าลมกรด 1 ตัว ได้รับ 18 เหรียญทอง!"
ในเวลาไม่ถึง 10 นาที มงเล่ยสังหารสัตว์ป่าไปแล้ว 5 ตัว สะสมเหรียญทองได้กว่าร้อยเหรียญ และยังเก็บกลุ่มแสงได้ 4 ลูก ซึ่งรวมถึงกลุ่มแสงคุณสมบัติร่างกาย 3 ลูก และลูกบอลแห่งจิตวิญญาณ 1 ลูก!
คุณสมบัติของเขาค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 108 เหรียญทอง
สภาพร่างกาย: นักรบฝึกหัด (20/100)
จิตวิญญาณ: คนธรรมดา (5/10)
พลังกายสิทธิ์: 0 (0/10)
เวทมนตร์: คาถาลูกไฟ
สภาพร่างกายจากเดิม 0.5 เพิ่มขึ้นเป็น 20 เพิ่มขึ้นถึง 40 เท่า!
จิตวิญญาณก็จาก 1 เพิ่มขึ้นเป็น 5 เพิ่มขึ้นถึง 5 เท่า!
ยังมีความมั่งคั่ง เหรียญทองถึง 108 เหรียญ!
นี่ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย!
ต้องรู้ว่าชาวบ้านธรรมดาในหมู่บ้านสัตว์อสูรใช้จ่ายเพียงไม่กี่เหรียญทองต่อเดือน 108 เหรียญทองเพียงพอสำหรับพวกเขาใช้สองถึงสามปี!
"ก่อนหลังไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม!"
"ฉันก็แข็งแกร่งขึ้นมากขนาดนี้!"
"ระบบนี้บั๊กเกินไปแล้ว!"
รู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่แทบจะพุ่งทะลักออกมาจากร่างกาย มงเล่ยมีความรู้สึกอยากจะหัวเราะดังลั่น "มีนิ้วทองที่บั๊กขนาดนี้ กูจะไม่เจ๋งก็ยากแล้วว่ะ!"
"อ้าาา——"
ในตอนนั้นเอง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้น เห็นฮาเดสลอยกระเด็นออกไป กระแทกกำแพงเมือง ทำให้กำแพงเป็นรูโหว่ หน้าอกของเขาไหม้เกรียม เสื้อผ้าก็ติดไฟ เห็นได้ชัดว่าโดนลูกบอลไฟเข้าเต็มๆ!
"หัวหน้า!!!"
"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม หัวหน้า!"
"หัวหน้า คุณเป็นยังไงบ้าง..."
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนในกองกำลังพิทักษ์ตกใจ หัวหน้าเป็นทหารระดับสอง แต่กลับถูกสัตว์อสูรระดับหนึ่งทำร้ายจนบาดเจ็บ นี่มันเป็นไปได้ยังไง?
"โฮ่ง——"
หลังจากโจมตีสำเร็จ ราชาหมาป่าไฟก้าวอย่างสง่างาม เดินทีละก้าวเข้าหาฮาเดส ในปากของมันมีธาตุเวทมนตร์ธาตุไฟรวมตัวกัน ลูกบอลไฟกำลังก่อตัว! มันเตรียมที่จะโจมตีครั้งสุดท้าย เพื่อฆ่าฮาเดสให้ตายสนิท!
"หัวหน้า!"
"ปกป้องหัวหน้า!"
"ไอ้สัตว์ อย่าเข้าใกล้หัวหน้า!"
สมาชิกกองกำลังพิทักษ์ตกใจสุดขีด พากันตะโกนด้วยความโกรธแค้นพุ่งเข้าหาราชาหมาป่าไฟ!
"ทุกคนอย่าเข้ามา!!!"
ฮาเดสตะโกนสุดเสียง: "อย่าสนใจฉัน ทำหน้าที่ของพวกเจ้าให้ดี อย่าให้คลื่นสัตว์ป่าทำลายกำแพงได้!"
"หัวหน้า!"
ดวงตาของสมาชิกกองกำลังพิทักษ์แดงก่ำ!
"พวกเจ้าถึงกับไม่ฟังคำสั่งของข้าแล้วหรือ?"
หัวหน้าทีมฮาร์เดสพยายามลุกขึ้นยืน: "ทุกคนปกป้องกำแพงให้ดี ไอ้สัตว์นี่เป็นของข้า!"
"หัวหน้า!!!"
ดวงตาของทุกคนแดงก่ำ แต่ไม่กล้าฝ่าฝืนคำสั่งของหัวหน้า หัวหน้าทีมฮาร์เดสมีความน่าเชื่อถืออย่างสูงในหมู่บ้านสัตว์อสูร คำพูดของเขาไม่มีใครกล้าโต้แย้ง!
"ไอ้สัตว์ มาสิ ถ้าแกกล้า!"
หัวหน้าทีมฮาร์เดสใบหน้าบิดเบี้ยว ชี้ดาบยักษ์ไปที่ราชาหมาป่าไฟ คำรามด้วยความโกรธ!
"โฮ่ง——"
ราชาหมาป่าไฟส่งเสียงคำรามต่ำ อ้าปากพ่นลูกบอลไฟออกมา!
"ไอ้สัตว์ เข้ามาเลย ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก!"
มองลูกบอลไฟที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า ฮาเดสกำดาบยักษ์ในมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว: "มาถึงขั้นนี้แล้ว ได้แต่เผาผลาญพลังต่อสู้สู้ตายเท่านั้น..."
"โครม——"
ลูกบอลไฟพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เกือบจะโดนหัวหน้าทีมฮาร์เดส ทันใดนั้น จากด้านข้างก็มีลูกบอลไฟอีกลูกพุ่งออกมา พุ่งชนลูกบอลไฟของราชาหมาป่าไฟอย่างแม่นยำ!
ลูกบอลไฟทั้งสองชนกันในทันที แล้วระเบิดออก!
แสงไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ประกายไฟกระเด็นไปทั่ว ฝุ่นคลุ้งไปหมด ระเบิดจนรอบข้างเละเทะ!
"เกิดอะไรขึ้น?"
ฮาเดสตะลึง!
กองกำลังพิทักษ์ตะลึง!
แม้แต่ราชาหมาป่าไฟก็ตะลึง!
ลูกบอลไฟ?
ลูกบอลไฟมาจากไหน?
"หัวหน้าทีมฮาร์เดส ฆ่ามันก่อน!"
มงเล่ยชี้ไปที่หมาป่าไฟ ตะโกนเสียงดัง!
"มงเล่ยน้อย?"
ฮาเดสตกตะลึง แต่เมื่อเขาเห็นนิ้วมือขวาของมงเล่ย ร่างกายก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง: "ไฟ? เจ้าใช้เวทมนตร์เป็นด้วยหรือ?"
เปลวไฟสีแดงร้อนแรงลุกโชนที่ปลายนิ้วของมงเล่ย แผ่รังสีความร้อนที่น่าตกใจ ทำให้ไม่มีใครกล้าสงสัยในพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ในเปลวไฟนั้น!
"หัวหน้าทีมฮาร์เดส ทุกอย่างรอจัดการหมาป่าไฟตัวนี้ก่อน หยุดคลื่นสัตว์ป่าแล้วค่อยคุยกัน!"
มงเล่ยเข้าใจความรู้สึกของหัวหน้าทีมฮาร์เดส แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอธิบาย สิ่งเร่งด่วนที่สุดคือฆ่าหมาป่าไฟและหยุดคลื่นสัตว์ป่า!
หัวหน้าทีมฮาร์เดสพยักหน้าหนักแน่น: "เจ้าพูดถูก รอฆ่าไอ้สัตว์นี่ก่อนแล้วค่อยคุยกัน! เจ้าอยู่ข้างหลังใช้เวทมนตร์โจมตีแบบซุ่มโจมตี คอยขัดขวางการเคลื่อนไหวของไอ้สัตว์นี่ ข้าจะเผชิญหน้ากับมันโดยตรง พวกเราร่วมมือกันฆ่าไอ้สัตว์นี่!"
พูดจบ เขาก็ใช้พลังสุดท้ายพุ่งเข้าไป!
ครั้งนี้ หัวหน้าทีมฮาร์เดสเห็นความหวัง ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นในการต่อสู้ เพียงก้าวเดียวก็พุ่งไปถึงหน้าราชาหมาป่าไฟ ดาบยักษ์ฟันลงในทันที มุ่งตรงไปที่หัวของราชาหมาป่าไฟ!
"โฮ่ง——"
ราชาหมาป่าไฟส่งเสียงคำรามต่ำ ใช้อุ้งเท้าทั้งสี่ข่วนพื้น ถอยหลัง ก่อนหน้านี้มันสามารถกระโดดหลบได้อย่างง่ายดาย แล้วพ่นลูกบอลไฟออกมา โจมตีในขณะที่หลบหลีก!
แต่ครั้งนี้ ราชาหมาป่าไฟเพิ่งจะกระโดดขึ้น ลูกบอลไฟลูกหนึ่งก็พุ่งฝ่าอากาศมา พุ่งเข้าชนท้องของราชาหมาป่าไฟพอดี!
"โครม——"
ลูกบอลไฟระเบิดในทันที!
เหมือนระเบิดมือที่ถูกจุดชนวน ปะทุเป็นเปลวไฟร้อนแรง!
"โฮ่ง——"
ราชาหมาป่าไฟร้องด้วยความเจ็บปวด เอวโค้งงอขึ้นมา!
"โอกาสดี!"
หัวหน้าทีมฮาร์เดสตาเบิกกว้าง เท้าขวากระทืบพื้น พุ่งไปเหมือนสายฟ้า ดาบยักษ์ถูกปกคลุมด้วยแสงสีน้ำตาลอ่อนๆ แทงออกไปอย่างรุนแรง!
"ฉึก——"
เลือดสดพุ่งกระเซ็น หมาป่าไฟร้องครวญคราง!
"ฟันอีก!"


## บทที่ 6 คลื่นสัตว์ร้ายถอยร่น เก็บเกี่ยวหลังภัยพิบัติ

"โครม——"
ดาบแทงทะลุลำคอของราชาหมาป่าไฟ!
อสูรระดับสองที่น่ากลัวล้มลงอย่างราบคาบ!
"ฮ่า... ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า..."
หัวหน้าทีมฮาเดสเดินโซเซ แทบจะยืนไม่มั่น แต่สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น หัวเราะดังลั่นท้องฟ้าด้วยความปลาบปลื้ม
เสียงหัวเราะดังไปทั่วปากทางเข้าหมู่บ้าน ดังไปถึงหูของทุกคน!
"มันตายแล้วหรือ?"
"หมาป่าไฟตายแล้ว!"
"หัวหน้าทีมฆ่าหมาป่าไฟได้แล้ว!"
"ดีจริงๆ..."
ทุกคนตกอยู่ในความปีติยินดีอย่างล้นหลาม!
"ฮึ่ม! ในที่สุดก็ฆ่ามันได้!"
มงเล่ยถอนหายใจยาว ความรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง แต่เมื่อเขามองไปที่แผงคุณสมบัติส่วนบุคคล เห็นช่อง "ความมั่งคั่ง" ว่างเปล่า เขาก็ไม่สามารถยิ้มออกมาได้อีกต่อไป
108 เหรียญทอง หมดเกลี้ยง!
แลกมาได้แค่ลูกบอลไฟ 5 ลูกเท่านั้น...
"เผาเงินจริงๆ!"
มงเล่ยทำปากจู๋: "ดีที่กำจัดหมาป่าไฟได้!"
การตายของราชาหมาป่าไฟส่งผลกระทบอย่างมากต่อฝูงสัตว์ ความบ้าคลั่งและความดุร้ายในดวงตาของสัตว์ป่าค่อยๆ หายไป ไร้ซึ่งความต้องการต่อสู้ ต่างพากันถอยร่นไปข้างหลัง
ฝูงสัตว์ก็เป็นแบบนี้ เมื่อผู้นำตาย สัตว์ป่าที่เหลือก็แตกฮือ ไม่มีทางอยู่ต่อเพื่อสู้จนตัวตาย!
ที่จริงแล้ว สัตว์ป่าส่วนใหญ่ถูกผู้นำบังคับให้มา เมื่อผู้นำตาย พวกมันจะหนีไปทันที!
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น!
ฝูงสัตว์ที่เคยบ้าคลั่งและดุร้ายถอยร่นไปเหมือนคลื่นน้ำ ในเวลาเพียงไม่กี่นาที พวกมันก็ถอยไปจนหมด เหลือไว้เพียงซากศพ, เศษซาก, และเลือดที่เกลื่อนกลาดไปทั่ว!
"พวกมันถอยไปแล้ว?"
"ฝูงสัตว์ถอยไปแล้ว?"
"ในที่สุดฝูงสัตว์ก็ถอยไปแล้ว!"
"แม่ง กูนึกว่าจะได้ตายแล้วเมื่อกี้..."
บนกำแพงเกิดความโกลาหล!
บางคนหน้าแดงก่ำ โบกดาบใหญ่พลางตะโกนด้วยความโกรธ!
บางคนทรุดตัวลงกับพื้น หายใจหอบแรง!
ในที่สุดฝูงสัตว์ก็ถอยไป พวกเขาได้รับชัยชนะ!
"หัวหน้าทีม คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"
สมาชิกกองกำลังพิทักษ์หลายคนกระโดดลงจากกำแพงเมือง พยุงหัวหน้าทีมฮาเดสขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความเคารพนับถือ!
"ฉันไม่เป็นไร!"
หัวหน้าทีมฮาเดสส่ายหัว แต่สายตากลับจับจ้องไปที่มงเล่ย: "มงเล่ยน้อย เมื่อกี้ต้องขอบคุณเธอมาก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ วันนี้คงอันตรายแล้ว! แต่เจ้าหนูนี่ซ่อนความสามารถไว้ลึกจริงๆ นะ ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเจ้าหนูนี่เป็นนักเวทด้วย?"
มงเล่ยเป็นนักเวท!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สมาชิกกองกำลังพิทักษ์หลายคนต่างหันไปมองมงเล่ย สายตาที่มองเขาเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง!
ตกตะลึง!
สับสน!
ไม่อยากเชื่อ!
เมื่อเทียบกับพลังต่อสู้ที่ไม่ต้องการพรสวรรค์มากนัก การฝึกฝนเวทมนตร์นั้นเข้มงวดกว่ามาก!
พลังต่อสู้!
แค่มีวิชาโต้กลับ และสภาพร่างกายไม่อ่อนแอเกินไป คนทั่วไปก็สามารถฝึกฝนได้!
แต่เวทมนตร์นั้นแตกต่าง!
มันต้องการพรสวรรค์อย่างเข้มงวด ในคนหนึ่งหมื่นคนอาจจะมีเพียงคนเดียวที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์!
ดังนั้น นักเวทจึงหายากกว่าทหารมาก!
ของหายากย่อมมีค่า นักเวทจึงกลายเป็น "ชนชั้นสูง" ในหมู่ผู้แข็งแกร่ง และกลายเป็นสัญลักษณ์ของความสูงส่ง, ลึกลับ, และทรงพลัง!
ตำนานเกี่ยวกับนักเวทบนทวีปมีมากมายนับไม่ถ้วน แต่คนจำนวนมากไม่เคยเห็นนักเวทตลอดชีวิต! ด้วยเหตุนี้ สายตาที่ทุกคนมองมาที่มงเล่ยจึงมีความ... เคารพนับถือ!
ไม่ว่ามงเล่ยจะเคยเป็นอะไรมาก่อน ในขณะที่เขาปล่อยเวทมนตร์ออกมา เขาก็ถูกห่อหุ้มด้วยออร่าแห่งความลึกลับและสูงส่ง ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีกต่อไป!
"ผมแค่รู้คาถาลูกไฟเท่านั้น!"
มงเล่ยเกาศีรษะ คนในบ้านย่อมรู้เรื่องในบ้าน เขาไม่ใช่นักเวทที่แท้จริง อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้!
"นั่นก็เก่งมากแล้ว!"
...
ฝูงสัตว์จบลงแล้ว!
คนชรา เด็ก และสตรีออกจากที่หลบภัย เริ่มงานทำความสะอาดหลังภัยพิบัติ รักษาผู้บาดเจ็บ จัดการซากสัตว์ ซ่อมแซมกำแพง...
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ!
สำหรับหมู่บ้านสัตว์อสูรที่พึ่งพาภูเขาเพื่อการยังชีพ ฝูงสัตว์อาจเป็นหายนะ แต่มักหมายถึงโอกาสครั้งใหญ่ด้วย เพราะหลังจากฝูงสัตว์ผ่านไปทุกครั้ง จะมีซากศพจำนวนมากหลงเหลืออยู่!
เนื้อสดสามารถนำไปทำอาหารได้!
ขนสัตว์สามารถทำเป็นเสื้อผ้าและเกราะได้!
สิ่งที่เหลือสามารถแลกเป็นเกลือ, เครื่องปรุง, เครื่องมือเหล็ก และของใช้ประจำวันอื่นๆ!
และฝูงสัตว์ครั้งนี้ไม่มีใครเสียชีวิต ถือเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่ ทุกครัวเรือนได้รับเนื้อสดจำนวนมาก ชาวบ้านต่างมีความสุข ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข!
อาหารมากมายขนาดนี้ จะกินได้อีกนาน!
มงเล่ยก็แบกหมูป่าตัวใหญ่กลับบ้านอันเรียบง่ายของเขา ในช่วงเวลาหลายวันต่อจากนี้ หมูป่าตัวนี้จะเป็นอาหารของเขา!
"วันนี้ต้องอิ่มให้เต็มที่!"
ผ่าฟืน, ก่อไฟ, ย่างเนื้อ!
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เนื้อย่างสีทองมีน้ำมันหยดลงมา ส่งกลิ่นหอมน่าตื่นตะลึง มงเล่ยกลืนน้ำลาย ดวงตาทั้งสองเป็นประกายสีเขียว!
การขาดแคลนอาหารเป็นสถานการณ์ที่ลำบากของหมู่บ้านมาตลอด สำหรับคนอย่างเขาที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่ และไม่มีกำลังแม้แต่จะจับไก่ ซึ่งถือเป็น "คนชรา เด็ก และสตรี" สามารถอยู่รอดได้เพียงด้วยการรับอาหารที่หมู่บ้านแจกจ่าย!
ไม่อดตาย แต่ก็กินไม่อิ่ม!
วันนี้ ในที่สุดก็จะได้กินอิ่มสักมื้อ!
หลังจากรอด้วยความทรมานอยู่พักหนึ่ง เนื้อย่างก็สุกในที่สุด มงเล่ยไม่สามารถอดทนต่อความหิวในท้องได้อีกต่อไป คว้าขาหมูที่ย่างจนเหลืองกรอบขึ้นมาแทะทันที!
"จั๊ด... หอมจัง!"
คนเมื่อหิว กินอะไรก็อร่อย เนื้อย่างนี้ไม่มีเครื่องปรุง ใส่แค่เกลือหยาบๆ แต่มงเล่ยกินจนน้ำมันเยิ้มเต็มปาก น้ำลายสอ!
"กินคนเดียวเหรอ?"
หัวหน้าทีมฮาเดสเดินมาโดยไม่รู้ตัวว่าเมื่อไหร่ ในมือถือกระติกเหล้า จิบเหล้าอย่างมีความสุข!
"หัวหน้าทีมฮาเดส ทำไมคุณมาที่นี่?"
มงเล่ยวางขาหมูในมือลง มีน้ำมันไหลที่มุมปาก ดูไม่ค่อยสวยงามนัก
"ฮ่าๆ เดินเล่นคนเดียว ก็เดินมาถึงที่นี่... เอ้า ลองชิมดู!"
หัวหน้าทีมฮาเดสโยนกระติกเหล้าให้มงเล่ย ตัวเองคว้าเนื้อย่างชิ้นหนึ่งขึ้นมากินอย่างไม่สนใจใคร "เอ๊ะ? ไม่เลว! เนื้อย่างของนายหอมจริงๆ..."
"เหล้า?"
ได้กลิ่นเหล้าที่โชยออกมาจากกระติก ลำคอของมงเล่ยขยับเล็กน้อย ในหมู่บ้านสัตว์อสูรที่ทรัพยากรขาดแคลนแบบนี้ เหล้าและหนังสือถือเป็นของหายาก!
คนธรรมดาไม่มีทางได้ดื่ม!
"กลืกๆ กลืกๆ——"
"โอ้โห! เผ็ดจัง!"


## บทที่ 7 สี่จักรวรรดิ ระบบชนชั้นสี่ระดับ

เหล้าทั้งเผ็ดทั้งฝาด ไม่เพียงแต่ขุ่นมัวแต่รสชาติก็แย่มาก แม้แต่เหล้าเอ้อร์กั่วโถวยังสู้ไม่ได้!
มงเล่ยรู้สึกรังเกียจอยู่บ้าง แต่ก็ยังจิบไปสองสามอึก หลังจากข้ามมิติมาหนึ่งเดือน ทุกวันกินแต่น้ำเย็นกับเนื้อแห้ง จนแทบจะอาเจียนแล้ว!
ตอนนี้ในที่สุดก็มีเหล้า ไม่ดื่มได้อย่างไร?
"ค่อย ๆ ดื่มนะ อย่าดื่มจนหมดล่ะ!"
หัวหน้าทีมฮาเดสหัวเราะพลางด่า: "นี่เป็นเหล้าที่ฉันจ่ายไป 1 เหรียญทองซื้อมาจากกองคาราวานที่ผ่านมา มีแค่เหยือกเดียวเท่านั้น ดื่มหมดก็ไม่มีแล้ว!"
"รู้แล้ว!"
เหล้าผ่านไปสามรอบ เนื้อผ่านไปห้ารส
หมูป่าตัวใหญ่ครึ่งหัวเข้าไปอยู่ในท้องของหัวหน้าทีมฮาเดสและมงเล่ย ทั้งสองพิงประตูคุยกันเรื่อยเปื่อย กลายเป็นเหมือนปู่เก้อไปแล้ว
"มงเล่ย เธอมีพรสวรรค์เวทมนตร์ จำไว้ว่าต้องใช้มันให้ดี นี่คือโอกาสที่จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของเธอ อย่าพลาดเด็ดขาด!"
ฮาเดสมองด้วยสายตาลึกล้ำ: "ฉันเคยเข้ากองทัพมาก่อน เคยไปหลายที่ ถือว่าเป็นคนที่เห็นโลกกว้างที่สุดในหมู่บ้านเราแล้ว!"
"อืม!"
มงเล่ยพยักหน้าเงียบ ๆ!
"คนส่วนใหญ่เพราะไม่สามารถเข้าถึงวิชาฝึกฝน จึงไม่สามารถเรียนรู้เวทมนตร์ได้! แต่ในขณะเดียวกัน การฝึกเวทมนตร์ยังต้องการพรสวรรค์ ถ้าไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ แม้จะมีวิธีการฝึกฝน ก็ไม่มีทางกลายเป็นนักเวทผู้สูงศักดิ์ได้!"
หัวหน้าทีมฮาเดสจ้องมองมงเล่ยตรง ๆ: "แต่เธอ กลับกลายเป็นนักเวทโดยที่พวกเราไม่รู้ตัว เธออาจจะมีพรสวรรค์เวทมนตร์ที่น่าตกใจ..."
หัวหน้าทีมฮาเดสหาคำพูดที่เหมาะสมมาอธิบายสิ่งนี้ไม่ได้แล้ว!
เหลือเชื่อ?
พิลึกพิลั่น?
น่าทึ่ง?
แต่สิ่งที่แน่นอนคือ มงเล่ยต้องมีพรสวรรค์เวทมนตร์ที่ไม่ธรรมดา พรสวรรค์ล้ำค่าที่คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันแต่ไม่อาจได้มา!
ฉันมีพรสวรรค์เวทมนตร์จริงหรือ?
มงเล่ยรู้สึกใจเต้นแรง!
"มงเล่ย! จำไว้! จำไว้ว่าต้องใช้มันให้ดี!"
ฮาเดสเรอเหล้าออกมา มีอาการเมานิด ๆ: "เธอควรจะรู้ว่า หมู่บ้านของเราขึ้นตรงกับอาณาจักรมังกรเพลิง และอาณาจักรมังกรเพลิงก็เป็นหนึ่งในอาณาจักรภายใต้จักรวรรดิเทพมังกร!"
มงเล่ยพยักหน้าเงียบ ๆ!
ทวีปเทียนชุง มีเผ่าพันธุ์มากมาย!
ในบรรดาเผ่าพันธุ์ทั้งหมด ที่แข็งแกร่งและเก่าแก่ที่สุดคือสี่เผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญา: เผ่ามังกร, ไททัน, เอลฟ์, ออร์ค!
สี่เผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาครอบครองทวีปเทียนชุง ยึดครองพื้นที่กว่าครึ่งของทวีปเทียนชุง และสร้างสี่จักรวรรดิที่ครอบครองทวีปเทียนชุงมานานกว่าหมื่นปี!
จักรวรรดิเทพมังกร!
จักรวรรดิไททัน!
จักรวรรดิเจนิน!
จักรวรรดิออร์ค!
ในบรรดาจักรวรรดิเหล่านี้ จักรวรรดิเทพมังกรตั้งอยู่ทางตะวันออกของทวีปเทียนชุง ทิศตะวันออกติดกับมหาสมุทรลึกไร้ขีดจำกัด ทิศตะวันตกติดกับเทือกเขาสัตว์ปีศาจ ปกครอง 15 อาณาจักร, 48 ราชรัฐ เป็นจักรวรรดิหลายเชื้อชาติที่ปกครองโดยมังกรยักษ์!
"มังกรยักษ์ มีร่างกายแข็งแกร่ง และเชี่ยวชาญเวทมนตร์ภาษามังกร เป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งที่สุดบนทวีป น่าเสียดายที่สายเลือดมังกรแข็งแกร่งเกินไป ทำให้อัตราการเกิดต่ำมาก!"
หัวหน้าทีมฮาเดสพูดด้วยเสียงที่แหบแห้ง: "ทั่วทั้งจักรวรรดิเทพมังกร มังกรสายเลือดแท้มีจำนวนน้อยมาก เพื่อความสะดวกในการปกครอง จักรวรรดิเทพมังกรจึงแบ่งเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ออกเป็นสี่ชั้น!"
"สี่ชั้น?"
มงเล่ยรู้สึกตื่นเต้น!
"สี่ชั้น หรือที่เรียกว่าระบบคนสี่ชั้น!"
หัวหน้าทีมฮาเดสยิ้มขมขื่น: "เผ่าพันธุ์สี่ชั้น หมายถึงสถานะทางสังคมที่แตกต่างกันสี่ระดับ และยังหมายถึงกฎหมายและหน้าที่ของเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!
ชั้นที่หนึ่งคือเผ่ามังกรสายเลือดแท้ เป็นขุนนางโดยกำเนิด เมื่อเกิดมาก็จะได้รับการแต่งตั้งเป็นมาร์ควิสแห่งจักรวรรดิ ไม่เพียงแต่มีดินแดนกว้างใหญ่ แต่ยังได้รับสิทธิพิเศษต่าง ๆ ที่พวกเราฝันไม่ถึง!"
ชั้นที่หนึ่ง: เผ่ามังกรสายเลือดแท้!
ขุนนางโดยกำเนิด!
เกิดมาก็เป็นมาร์ควิส!
มงเล่ยค่อย ๆ ย่อยข้อมูลนี้ แล้วถามต่อ: "แล้วชั้นที่สอง? เผ่าพันธุ์อะไรอยู่ในชั้นที่สอง?"
"ชั้นที่สองคือเผ่าอัศวินมังกร!"
ฮาเดสพูดเสียงเบา: "มังกรมีนิสัยตัณหากล้า เผ่ามังกรสายเลือดแท้เพื่อชดเชยปัญหาอัตราการเกิดต่ำ มักจะทำเรื่องเลวร้ายไร้ศีลธรรม!
ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดลูกหลานลูกครึ่งที่มีเลือดมังกรผสม ลูกหลานเหล่านี้เรียกว่าเผ่าอัศวินมังกร!"
"เผ่าอัศวินมังกรยังแบ่งย่อยเป็น: มนุษย์มังกรและสัตว์มังกร!"
มงเล่ยรู้สึกอึ้ง ในหัวนึกภาพบางอย่างที่ทำให้ตาแสบ มังกรยักษ์ตัวหนึ่งขี่บนหมูป่า แล้วให้กำเนิด... หมูมังกร?
ขี่บนม้าป่า อืม? ม้ามังกร?
ขี่บนมนุษย์... เหงื่อ, มนุษย์มังกร?
"เผ่าอัศวินมังกรสืบทอดพรสวรรค์บางส่วนจากเผ่ามังกร บางคนมีร่างกายแข็งแกร่ง บางคนเชี่ยวชาญเวทมนตร์ภาษามังกร เมื่อรวมกับจำนวนที่มากมาย จึงเป็นกำลังหลักของจักรวรรดิเทพมังกร 80% ของขุนนางในจักรวรรดิเทพมังกรคือเผ่าอัศวินมังกร!"
"แล้วชั้นที่สาม?" มงเล่ยถามต่อ!
"ชั้นที่สาม คือขุนนางมนุษย์อย่างพวกเรา!"
ฮาเดสถอนหายใจ: "ในจักรวรรดิเทพมังกร ประชากรส่วนใหญ่ไม่ใช่เผ่าอัศวินมังกร ไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาอื่น ๆ แต่เป็นมนุษยชาติอย่างพวกเรา คิดเป็น 90% ของประชากรในจักรวรรดิเทพมังกร!
แม้ว่าคนส่วนใหญ่จะอ่อนแอ มีสถานะต่ำต้อย ตลอดชีวิตไม่มีโอกาสได้สัมผัสเวทมนตร์และพลังต่อสู้ ชั่วลูกชั่วหลานก็เป็นได้แค่สามัญชนชั้นที่สี่!
แต่ก็มีผู้โชคดีที่มีพรสวรรค์พิเศษปรากฏตัวขึ้น พวกเขาได้เรียนรู้วิธีการฝึกพลังต่อสู้และเวทมนตร์ผ่านวิธีต่าง ๆ และในที่สุดก็มีพลังที่แข็งแกร่ง!
ในทวีปเทียนชุงที่ผู้แข็งแกร่งเป็นใหญ่ พลังคือสัญลักษณ์ของสถานะเสมอ ดังนั้น ผู้แข็งแกร่งในมนุษยชาติของเราก็สามารถได้รับการยอมรับจากจักรวรรดิเทพมังกร และกลายเป็นขุนนาง!
ในบรรดาผู้แข็งแกร่งเหล่านี้ ที่มีชื่อเสียงที่สุดคือท่านกัลเลน โบ่นาปา 'เซียนดาบหิมะบิน'!"
เมื่อพูดถึงกัลเลน โบ่นาปา ดวงตาของหัวหน้าทีมฮาเดสเต็มไปด้วยความเคารพและนับถือ: "ตำนานเกี่ยวกับท่านกัลเลน โบ่นาปา เล่าขานไปทั่วทวีป ท่านเป็นไอดอลและความภาคภูมิใจของมนุษยชาติ เป็นแรงบันดาลใจให้กับลูกหลานมนุษย์รุ่นแล้วรุ่นเล่า!"
"กัลเลน โบ่นาปา?"
มงเล่ยพยักหน้าเบา ๆ ชื่อนี้เป็นที่สรรเสริญของกวีนักเดินทางมากมาย เป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางแม้แต่เด็กอายุสามขวบก็รู้จัก อาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดของมนุษยชาติในจักรวรรดิเทพมังกร และเป็นมนุษย์ที่มีสถานะสูงที่สุดในจักรวรรดิเทพมังกร!
"ชั้นที่สี่ก็คือคนธรรมดาอย่างพวกเรา!"
ฮาเดสกล่าว: "มนุษย์ธรรมดามีสถานะต่ำต้อย เป็นชนชั้นที่ถูกขูดรีด ไม่ได้รับการคุ้มครองจากกฎหมายของจักรวรรดิ แต่ยังต้องแบกรับภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง!
กฎหมายของจักรวรรดิกำหนดว่า: มนุษย์ทุกคนที่มีอายุครบ 16 ปี ต้องไปรับใช้ตามที่ต่าง ๆ ของจักรวรรดิ ไม่ว่าจะเข้าร่วมกองทัพ หรือลงไปขุดแร่ในเหมือง หรือเข้าไปเป็นทาสและองครักษ์ในคฤหาสน์ของเหล่าขุนนาง..."
"นี่คือชะตากรรมของคนชั้นที่สี่ และเป็นชะตากรรมของคนธรรมดาอย่างพวกเรา!"
"ถ้าฉันจำไม่ผิด เธอ... อายุ 15 ปีแล้วใช่ไหม?"


## บทที่ 8 การเกณฑ์ทหารภาคบังคับ เข้าป่าเขาเพียงลำพัง

อายุครบ 16 ปี!
บริการทางทหารภาคบังคับ!
เข้ากองทัพ, ทำเหมืองแร่, ทาส, ยาม...
กฎหมายแบบนี้ฟังดูเหลือเชื่อมาก เป็นการกดขี่และขูดรีดมนุษยชาติธรรมดาอย่างสิ้นเชิง ถ้าประเทศไหนบนโลกกล้าออกกฎหมายแบบนี้ คงถูกโค่นล้มไปนานแล้ว!
แต่น่าเสียดายที่นี่คือทวีปเทียนชุง โลกที่มีศิลปะการป้องกันตัวสูงซึ่งพลังทางการต่อสู้กระจายตัวไม่สม่ำเสมอ!
"16 ปี ต้องรับใช้ภาคบังคับเหรอ..."
มงเล่ยขมวดคิ้วลึก ในฐานะคนที่มีสมองปกติ เขาแน่นอนว่าต่อต้านกฎหมายที่แทบจะไร้สาระนี้ จะให้เขารับใช้ภาคบังคับ? ไม่มีทาง!
"หัวหน้าทีมฮาเดส ถ้าไม่อยากรับใช้ต้องทำยังไง?"
"การรับใช้เป็นหน้าที่ที่คนธรรมดาทุกคนต้องทำ!" ฮาเดสส่ายหัว "ยกเว้นคุณเป็นขุนนาง, ลูกหลานขุนนาง, หรือนักเวทระดับสามขึ้นไป และนักรบระดับสี่ขึ้นไป!"
"สามประเภทนี้ไม่ต้องรับใช้?"
ตาของมงเล่ยเป็นประกาย "นั่นหมายความว่า ถ้าผมกลายเป็นนักเวทระดับสามหรือนักรบระดับสี่ภายในหนึ่งปี ก็ไม่ต้องรับใช้แล้วใช่ไหม?"
"ใช่! แต่มันยากมาก!"
ฮาเดสส่ายหัวเบา ๆ "ผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับการฝึกฝนเวทมนตร์เลย จึงไม่สามารถประเมินได้ แต่ผมรู้ดีว่า การจะเป็นนักรบระดับสี่ภายในหนึ่งปีนั้น เป็นไปไม่ได้เลย!"
"ยากขนาดนั้นเลยหรือ?" มงเล่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย
"ไม่ใช่แค่ยาก แต่ยากเหมือนปีนขึ้นสวรรค์! การฝึกฝนพลังต่อสู้คือกระบวนการฝึกร่างกายและสะสมพลัง โดยไม่มีวัตถุหรือแรงภายนอกช่วย แต่ละขั้นตอนต้องใช้เวลานานมาก!"
ฮาเดสยิ้มขมขื่น "สมัยก่อนตอนผมอยู่ในกองทัพ ผมฝึกฝนอย่างหนัก 6 ปี ถึงได้เป็นนักรบระดับหนึ่ง หลังจากนั้นก็ใช้เวลาเกือบ 10 ปีในการฝึกฝนอย่างหนัก ถึงได้บรรลุเป็นนักรบระดับสองอย่างโชคดี!
รวมแล้ว 16 ปีเลยนะ! คุณคิดว่าคุณมีโอกาสที่จะข้ามสี่ระดับภายในหนึ่งปีได้ไหม?"
มงเล่ยตกตะลึง "คุณใช้เวลา 16 ปีถึงได้เป็นนักรบระดับสอง?"
"ใช่! เต็ม 16 ปี!"
ฮาเดสพยักหน้าเบา ๆ "แน่นอน นั่นเป็นเพราะพรสวรรค์ของผมแย่มาก! พรสวรรค์เวทมนตร์ของคุณอาจจะดี คงไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้น!
ผมได้ยินมาว่าอัจฉริยะเวทมนตร์บางคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ สามารถกลายเป็นปรมาจารย์เวทมนตร์ได้ภายในไม่กี่ปี เช่น นักเรียนพวกนั้นในสถาบันเวทมนตร์ของอาณาจักรมังกรเพลิงของเรา พวกเขาต้องบรรลุระดับหนึ่งถึงจะจบได้ ขั้นสี่ดูเหมือนจะเป็นมาตรฐานต่ำสุด!"
"เวทมนตร์? ผมมีพรสวรรค์เวทมนตร์หรือเปล่า?"
มงเล่ยไม่มั่นใจ เขาสามารถใช้คาถาลูกไฟได้ แต่ไม่เกี่ยวกับพรสวรรค์เวทมนตร์เลย มันเป็นเพราะระบบภายนอกต่างหาก!
"หัวหน้าทีมฮาเดส ที่ไหนสามารถเรียนเวทมนตร์ได้บ้าง?"
"ก็สถาบันเวทมนตร์สิ!"
หัวหน้าทีมฮาเดสตบไหล่มงเล่ย "ในเมืองหลวงมีสถาบันเวทมนตร์ และตอนนี้เป็นต้นเดือนสิงหาคม ใกล้ถึงเวลารับสมัครของสถาบันเวทมนตร์แล้ว ถ้าคุณอยากเรียนเวทมนตร์ คุณสามารถไปลองดูได้!
ถ้าคุณสามารถเข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์ได้จริง ชีวิตของคุณจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากเรียนจบ แม้ว่าคุณจะไม่สามารถเป็นขุนนางที่สูงส่ง แต่คุณก็สามารถเป็นนักเวทที่สูงส่งได้ ดีกว่าตอนนี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า!"
มงเล่ยพยักหน้าเงียบ ๆ เพราะการมีอยู่ของระบบ เขามั่นใจว่าจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของตัวเองได้ แต่มีระบบอย่างเดียวไม่พอ เขาต้องออกจากภูเขา และรู้จักโลกนี้อย่างแท้จริง!
การไปเรียนที่สถาบันเวทมนตร์ดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว ไม่เพียงแต่จะได้พบกับคนและสิ่งของที่ไม่สามารถพบได้ในตอนนี้ แต่ยังสามารถเรียนรู้ความรู้เวทมนตร์ที่มีประโยชน์!
เปิดกว้างมุมมอง!
เรียนรู้เวทมนตร์!
และเงื่อนไขก่อนหน้านี้คือ... พรสวรรค์เวทมนตร์!
"ดูเหมือนคุณได้ตัดสินใจแล้ว นั่นดีมาก!"
เมื่อเห็นสีหน้าของมงเล่ย ฮาเดสรู้สึกพอใจ "อีกหนึ่งเดือน ผมจะพาคุณไปเมืองหลวง แต่การทดสอบเวทมนตร์ต้องใช้ 10 เหรียญทอง คุณต้องเตรียมเอง!"
"10 เหรียญทอง? แพงจริง ๆ!"
...
การบุกรุกของฝูงสัตว์ส่งผลกระทบไม่น้อยต่อหมู่บ้านสัตว์อสูร เนื้อสัตว์เป็นเพียงด้านหนึ่ง วันรุ่งขึ้น มีขบวนพ่อค้าที่ได้ยินข่าวมาถึงหมู่บ้านสัตว์อสูร!
รับซื้อหนังสัตว์และเกล็ด
แลกเกลือและเหล้า
ผู้ใหญ่กำลังต่อรองราคากับขบวนพ่อค้า เด็ก ๆ ล้อมรอบรถม้าของขบวนพ่อค้าหัวเราะเล่น หมู่บ้านสัตว์อสูรที่เงียบสงบในวันปกติได้ต้อนรับความคึกคักที่ไม่ได้พบเจอมานาน!
มงเล่ยก็ขายหนังสัตว์ไปสองสามชิ้น แลกเกลือมาบ้าง เขาอยากแลกเหล้ามาดื่ม แต่น่าเสียดายที่เหล้าแพงเกินไป หนังสัตว์สองสามชิ้นแลกไม่ได้!
ข่าวดีคือมีคนเยอะและคึกคัก ทำให้มีกลุ่มแสงคุณสมบัติร่างกายตกลงมาไม่น้อย หลังจากมงเล่ยเก็บและรวมทั้งหมด คุณสมบัติร่างกายเพิ่มขึ้น 5 คะแนน ถือว่าเป็นผลพลอยได้ที่ไม่คาดคิด!
ขบวนพ่อค้าอยู่ 1 วันก็จากไป มงเล่ยกินอาหารเย็นเสร็จ พักผ่อนแต่หัวค่ำ วันรุ่งขึ้นเขาเอาเนื้อรมควันแห้งติดตัวไปบ้าง แล้วออกเดินทางเข้าป่าอสูรคนเดียว!
นี่เป็นการกระทำหลังจากที่เขาคิดอย่างรอบคอบแล้ว!
ระบบเก็บเกี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นเครื่องมือในการอัพเกรดที่ยอดเยี่ยม แต่การอยู่บ้านเฉย ๆ จะไม่มีกลุ่มแสงมาหาถึงบ้าน ต้องออกไปหาเอง!
ยิ่งไปกว่านั้น การทดสอบเวทมนตร์ต้องใช้ 10 เหรียญทอง แต่ตอนนี้มงเล่ยไม่มีเงินเลย!
ไม่มีเงิน?
จะทดสอบอะไร!
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็ไม่สามารถนั่งรอความตายได้!
แน่นอนว่าถ้าเลือกได้ มงเล่ยก็ไม่อยากเข้าป่าอสูรคนเดียว แต่ไม่มีทางเลือก หลังจากฝูงสัตว์ผ่านไป ทุกบ้านมีอาหารและเสื้อผ้าเพียงพอ กองกำลังพิทักษ์ไม่จำเป็นต้องออกไปล่าสัตว์ชั่วคราว!
ดังนั้น มงเล่ยจึงต้องไปคนเดียว!
ในฐานะชาวบ้านที่อาศัยอยู่ริมป่าอสูร มงเล่ยไม่ได้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับป่าอสูรเลย เขารู้ว่าที่ไหนปลอดภัย ที่ไหนไปไม่ได้!
"ป่าอสูรมีสัตว์อสูรมากมาย แต่บริเวณรอบนอกส่วนใหญ่เป็นสัตว์ป่า!"
"ถ้าผมอยู่แค่บริเวณรอบนอก จะไม่มีอันตรายอะไร!"
ออกจากหมู่บ้าน ตรงหน้าปรากฏป่าผืนหนึ่ง!
ใต้เท้ามีใบไม้ร่วงหนาทับถม รอบข้างเป็นต้นไม้โบราณและต้นไม้ประหลาดนับไม่ถ้วน ส่งกลิ่นชื้นและเน่าเปื่อย!
เงียบ, วังเวง!
แต่เป็นครั้งคราวก็มีเสียงคำรามของสัตว์ป่า เหมือนเสียงครวญครางจากนรก ทำให้รู้สึกขนลุก ไม่กล้าประมาท!
"ไม่ยอมธรรมดา ก็ต้องเอาชีวิตเข้าแลก!"
"เส้นทางสู่ความแข็งแกร่ง เริ่มต้นจากตอนนี้!"
มงเล่ยสูดลมหายใจลึก สายตาเริ่มมุ่งมั่น แล้วเดินเข้าป่าอสูรโดยไม่หันหลังกลับ ในป่ามีกิ่งไม้และใบไม้หนาแน่น บดบังแสงอาทิตย์ส่วนใหญ่!
อาศัยแสงอาทิตย์เพียงไม่กี่สาย สามารถเห็นมดขนาดเท่าลูกวอลนัทเรียงเป็นแถวยาว; หนอนขนเต็มไปด้วยหนามเคลื่อนไหวช้า ๆ บนต้นไม้; ไส้เดือนขนาดเท่าแขนกำลังกลิ้งอยู่ใต้ใบไม้แห้ง เผยให้เห็นร่างกายสีแดงฉาน...
ทุกอย่างตรงหน้าทำให้มงเล่ยรู้สึกแปลกใหม่มาก!
ช่างเป็นโลกที่น่าอัศจรรย์จริง ๆ!
"พรวด—"
ทันใดนั้น มีเสียงดังมาจากใต้เท้า มงเล่ยยกเท้าขึ้นดู ที่แท้เขาเผลอเหยียบ... หนอนขาวขนาดฝ่ามือแตก!
"ติ๊ง! สังหารหนอนเส้นขาว 1 ตัว ได้รับ 2 เหรียญทองแดง!"
"(⊙o⊙)...แค่นี้ก็ได้เงินด้วยเหรอ?"


## บทที่ 9 งูหลามหนามป่า การรุมทำร้ายแมงมุมยักษ์

ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า พุ่มไม้ขึ้นหนาแน่น!
ในป่ามีอันตรายรอบด้าน จำเป็นต้องระมัดระวังอย่างยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งในป่าลึก แม้แต่สัตว์ป่าที่อาศัยอยู่บริเวณรอบนอกก็ไม่ใช่สิ่งที่จะเผชิญหน้าได้ง่าย!
แม้แต่แมงมุมพิษตัวเล็ก ๆ หรืองูเล็ก ๆ ที่ดูไม่น่าสนใจ ก็สามารถพรากชีวิตของมงเล่ยได้ ความระมัดระวังเป็นเรื่องสำคัญ!
"ซู่ซู่——"
พุ่มหญ้าด้านหน้าสั่นไหวขึ้นอย่างกะทันหัน มงเล่ยจ้องมองอย่างเข้มข้น แหวกพุ่มหญ้าออกก็เห็นสัตว์ป่าคล้ายหมูสองตัว!
มีขนาดเท่ากับหมูป่าทั่วไป แต่ลำตัวเป็นสีเขียวทั้งตัว มีหางเหมือนแมงป่อง ปลายหางชูสูงขึ้น เปล่งประกายสีเขียวมันวาว ดูก็รู้ว่ามีพิษร้ายแรง!
"เอ๊ะ? นี่มันหมูผิวเขียวหางแมงป่องนี่นา โชคดีจริง ๆ!"
ตาของมงเล่ยเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะเลียริมฝีปาก นี่คือหมูผิวเขียวหางแมงป่อง รสชาติอร่อยมาก เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าขุนนาง หมูผิวเขียวหางแมงป่องหนึ่งตัวสามารถขายได้ 3~5 เหรียญทอง!
หมูผิวเขียวหางแมงป่องสองตัวรวมกัน เงินสำหรับการทดสอบเวทมนตร์ก็มีแล้ว!
มงเล่ยยกมีดที่ยืมมา ค่อย ๆ เข้าไปใกล้!
หมูผิวเขียวหางแมงป่องทั้งสองตัวไม่รู้ตัวเลยว่าอันตรายกำลังมาถึง หมูผิวเขียวหางแมงป่องตัวหนึ่งขึ้นขี่อีกตัวหนึ่ง ส่วนล่างกำลังสั่นด้วยความถี่สูง กำลังทำเรื่องน่าอาย!
และแล้ว...
ก็ไม่มีอะไรต่อไปแล้ว!
พวกมันเสียสละชีวิตเพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ในการสืบพันธุ์ ตายอย่างมีเกียรติ ตายอย่างยิ่งใหญ่ และตายอย่างสมควรแล้ว!
"ติ๊ง! สังหารหมูผิวเขียวหางแมงป่อง 2 ตัว ได้รับ 8 เหรียญทอง!"
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างเหมาะเจาะ มงเล่ยแบมือออก ในมือปรากฏเหรียญทองสีเหลืองอร่าม 8 เหรียญ นี่คือรางวัลจากการล่าหมูผิวเขียวหางแมงป่อง 2 ตัวที่เพิ่งได้มา!
"นิ้วทองของฉันใช้งานได้ดีจริง ๆ ความมั่งคั่งที่ได้รับสามารถถอนออกมาได้เลย!"
มงเล่ยชั่งน้ำหนักเหรียญทอง รู้สึกหนักอึ้ง น้ำหนักเต็มที่ เป็นทองคำบริสุทธิ์ 24K อย่างแน่นอน จากนั้นมงเล่ยก็เก็บพวกมันกลับเข้าไปในระบบ!
ไม่เพียงแต่สามารถถอนเหรียญทองออกมาได้ แต่ยังสามารถเก็บไว้ได้ด้วย นี่เป็นอีกหนึ่งประโยชน์ของระบบเก็บเกี่ยวที่แข็งแกร่งที่สุด สะดวกมาก!
นี่หมายความว่าเขาไม่จำเป็นต้องแบกสัตว์ที่ล่ามาได้อันหนักอึ้งเหมือนนักล่าคนอื่น ๆ ไม่เพียงแต่ประหยัดแรงได้มาก แต่ยังสามารถล่าต่อไปได้เรื่อย ๆ ได้ประโยชน์สองต่อ!
"น่าเสียดายอย่างเดียวคือ ไม่มีกลุ่มแสงตกลงมา!"
มงเล่ยส่ายหัว รู้สึกโลภนิดหน่อย เมื่อเทียบกับตัวเหรียญทองแล้ว เขาหวังว่าจะมีกลุ่มแสงคุณสมบัติตกลงมามากกว่า เพื่อที่จะได้เพิ่มพลังให้ตัวเอง!
"เดินหน้าต่อไป!"
...
"พึ่บ——"
"พึ่บ——"
เดินหน้าต่อไปเรื่อย ๆ หลังจากเดินไปประมาณสองสามกิโลเมตร จู่ ๆ ก็มีเสียงน่าขนลุกดังมาจากด้านหน้า มงเล่ยแหวกพุ่มไม้ออกดู อดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อเย็น ๆ ผุดออกมาสองสามหยด!!
ในป่ามีพืชมากเกินไป ทัศนวิสัยและแสงสว่างไม่ค่อยดีนัก แต่ผ่านเงาต้นไม้ที่ลายพร้อยหนาแน่น มงเล่ยก็ยังมองเห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่กำลังคลานอยู่ด้านหน้า!
งูยักษ์ตัวหนึ่งหนาเท่าถังน้ำ ยาวประมาณสามสิบเมตรขดตัวอยู่ด้วยกัน กำลังคาบเสือดำตัวใหญ่เท่าวัวกำลังกลืนเข้าท้อง!
งูยักษ์ตัวสีเขียวเข้มทั้งตัว ปากอ้าออกเกือบ 180° หัวของเสือดำถูกมันกลืนลงไปแล้ว หากไม่มีอะไรผิดปกติ เสือดำตัวนี้จะกลายเป็นอาหารในท้องของงูยักษ์สีเขียวเข้ม!
"งูยักษ์ตัวใหญ่ขนาดนี้ถ้าปรากฏบนโลก จะต้องสร้างความตื่นตระหนกอย่างใหญ่หลวงแน่นอน!"
มงเล่ยกลืนน้ำลาย ในดวงตาฉายแววลังเล งูยักษ์ตัวนี้ใหญ่มาก ถ้ากำจัดมันได้ จะต้องได้รับรางวัลไม่น้อยแน่!
ปัญหาคือ จะกำจัดมันได้หรือ?
มงเล่ยคิดแล้วก็ตัดสินใจที่จะไม่ทำ สิ่งนี้ใหญ่เกินไป แม้จะอยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกถึงกลิ่นอายที่ดุร้ายและเย็นยะเยือก มงเล่ยไม่มีความมั่นใจเลยที่จะกำจัดมัน!
เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ไปกันเถอะ ชีวิตสำคัญกว่า!
"ติ๊ง! พบวัตถุที่ตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"
ในขณะนั้น เสียงเย็นชาของระบบดังขึ้น มงเล่ยมองดูอย่างตั้งใจ และเห็นกลุ่มแสงอยู่ด้านหลังงูยักษ์สีเขียวเข้ม!
ไม่!
ไม่ใช่แค่หนึ่งกลุ่ม!
กลุ่มแสงสีขาว 2 กลุ่ม, กลุ่มแสงสีเงิน 1 กลุ่ม, และกลุ่มแสงสีเขียวอีก 1 กลุ่ม!
รวมทั้งหมด 3 กลุ่มแสง!!!
"เก็บ! เก็บเดี๋ยวนี้!"
มงเล่ยตะโกนในใจ!
"ระยะห่างไกลเกินไป ไม่สามารถเก็บได้!"
"บ้าเอ๊ย! ระยะห่างแค่นี้มี 10 เมตรเชียวหรือ?"
มงเล่ยบ่นหนึ่งประโยค แหวกพุ่มไม้แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไป ชีวิตแม้จะสำคัญ แต่เมื่อเห็นกลุ่มแสงแล้ว ความเสี่ยงนี้ก็คุ้มค่าที่จะเสี่ยง!
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +5!"
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ จิตวิญญาณของผู้ครอบครอง +2!"
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ ผู้ครอบครองได้รับเวทมนตร์ระดับหนึ่ง【เถาวัลย์หนาม】!"
กระแสอุ่น ๆ ไหลเข้าสู่ร่างกาย เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายอย่างรวดเร็ว!
ความรู้สึกเย็นเฉียบไหลเข้าสู่สมอง ทำให้ความคิดกระจ่างขึ้น!
มงเล่ยไม่สนใจสิ่งเหล่านี้ เขาถูกดึงดูดความสนใจด้วยเวทมนตร์ที่ได้รับใหม่ "เวทมนตร์ระดับหนึ่งเถาวัลย์หนาม? เดี๋ยวก่อน...เวทมนตร์?"
มงเล่ยอดไม่ได้ที่จะมองไปที่งูยักษ์ เหงื่อเย็นผุดขึ้นที่หน้าผาก สัตว์ป่าธรรมดาไม่มีทางทำให้เวทมนตร์ตกหล่น แม้แต่เวทมนตร์ระดับหนึ่งที่ต่ำที่สุดก็ตาม!
นั่นหมายความว่า งูยักษ์สีเขียวเข้มตัวนี้ เป็น...สัตว์อสูร!
ความเย็นวาบแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลังของมงเล่ย พอดีกับที่งูยักษ์สีเขียวเข้มก็พบการมีอยู่ของมงเล่ย ดวงตางูคู่หนึ่งมองมา ในดวงตาฉายแววเย็นชา!
"หนี!"
มงเล่ยไม่คิดอะไรเลย วิ่งหนีทันที!
อย่างไรก็ตาม ก็ช้าไปหนึ่งก้าว ท่ามกลางเสียงพึ่บพั่บเบา ๆ เถาวัลย์สีเขียวเข้มหลายเส้นคืบคลานเข้ามาอย่างรวดเร็ว!
บนผิวของเถาวัลย์เต็มไปด้วยหนาม ส่องประกายเย็นวาบ มงเล่ยไม่สงสัยเลยในพลังของเถาวัลย์หนามเหล่านี้ ถ้าถูกพันไว้ ไม่ตายก็ต้องเจ็บหนัก!
ในยามคับขัน มงเล่ยใช้แรงทั้งหมดในร่างกายกระโดดอย่างแรง ทั้งร่างเหมือนติดสปริงกระโดดสูงขึ้นไป ในชั่วพริบตาก็กระโดดข้ามพื้นที่เถาวัลย์หนาม พุ่งเข้าไปในพุ่มไม้และหายไป!
"ฮือฮือ~~"
งูยักษ์สีเขียวเข้มจ้องมองทิศทางที่มงเล่ยหายไป ไม่ขยับเป็นเวลานาน!
...
"ฮู้~~"
"เมื่อกี้เกือบตายแล้ว!"
มงเล่ยพิงต้นไม้ หายใจหอบใหญ่ โชคดีที่ปฏิกิริยาทันท่วงที และโชคดีที่งูยักษ์สีเขียวเข้มกำลังกินอาหารอยู่ ไม่อย่างนั้นอาจจะต้องตายที่นั่น ตอนนี้เขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์อสูร!
"แม่เจ้า! ป่าอสูรอันตรายเหลือเกิน! ฉันเพิ่งเข้ามาในป่า ก็เจอสัตว์อสูรแล้ว!"
"แล้วในป่าลึกจะอันตรายขนาดไหน?"
มงเล่ยเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ในใจยิ่งระมัดระวังมากขึ้น ป่าอสูรอันตรายกว่าที่คิดไว้มาก ต้องระวังและระวังอีก!
"เข้าไปพร้อมกัน!"
"ฆ่าสัตว์นี่ซะ!"
"โฮ่โฮ่โฮ่~~~"
ในขณะนั้น เสียงการต่อสู้อย่างดุเดือดลอยเข้ามาในหู มงเล่ยสะดุ้งทั้งร่าง ตั้งหูขึ้นฟังอย่างตั้งใจ!
"การต่อสู้! มีคนกำลังต่อสู้กันอยู่ทางนั้น!"
"น่าจะเป็นกลุ่มคนกำลังล้อมโจมตีสัตว์อสูรตัวหนึ่ง!"
มงเล่ยรู้สึกตื่นเต้นทันที ที่ไหนที่มีคนมากที่สุดมีโอกาสที่จะมีกลุ่มแสงตกลงมามากที่สุด คนที่แข็งแกร่งมากเท่าไหร่ กลุ่มแสงที่ตกลงมาก็จะยิ่งมีค่ามากขึ้นเท่านั้น!
"ไปดูหน่อยไหม?"
ลังเลครู่หนึ่ง มงเล่ยก็ย่องเข้าไป!
แล้วก็ได้เห็นภาพที่ดุเดือด!
แมงมุมยักษ์สีแดงเลือดตัวหนึ่งสูงถึง 4 เมตรกำลังถูกล้อมโจมตี ขาทั้ง 8 ขาของแมงมุมยักษ์เหมือนหอกเหล็ก 8 อัน กวัดแกว่งอย่างบ้าคลั่ง แน่นหนาไม่มีช่องว่าง!
คนที่ล้อมโจมตีมันคือมนุษย์สี่คน สามชายหนึ่งหญิง!
ผู้ชายอยู่ด้านหน้า กวัดแกว่งอาวุธต่อสู้กับแมงมุมยักษ์อย่างดุเดือด ผู้หญิงอยู่ด้านหลัง ถือไม้คาถา กำลังร่ายคำร่ายเวทย์ที่ฟังยากและขรุขระ!
"ติ๊ง! พบวัตถุที่ตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"


## บทที่ 10 ได้วิถีสมาธิ ฉันหลงทาง

แมงมุมยักษ์สูง 4 เมตร ทั้งตัวสีแดงเลือด ราวกับถูกสร้างขึ้นจากทับทิมเลือด ทั่วร่างเต็มไปด้วยหนามแหลมคล้ายเข็มเหล็ก ดวงตาทั้ง 6 ข้างใหญ่เท่าผลส้มโอ ดุร้ายและกระหายเลือด!
นี่คืออสูรระดับสอง: แมงมุมยักษ์เลือดทับทิม!
ในฐานะอสูรระดับสอง แมงมุมยักษ์เลือดทับทิมนั้นแข็งแกร่งเหลือเกิน ในบริเวณชายป่าที่มีสัตว์อสูรน้อยนิด มันคือผู้ครองอำนาจอย่างแท้จริง!
แต่วันนี้ แมงมุมยักษ์เลือดทับทิมตัวนี้กลับพบกับปัญหา เพราะคนทั้งสี่ที่ล้อมโจมตีมันก็แข็งแกร่งไม่แพ้กัน ชายสามคนล้อมแมงมุมยักษ์เลือดทับทิมไว้ โจมตีไม่หยุดหย่อน!
ส่วนหญิงสาวที่อยู่วงนอกถือไม้กายสิทธิ์ สายฟ้าสายแล้วสายเล่ารวมตัวกันเหนือศีรษะของแมงมุมยักษ์เลือดทับทิม พร้อมจะฟาดลงมาทุกเมื่อ!
"โฮ่ว——"
แมงมุมยักษ์เลือดทับทิมรู้สึกถึงอันตรายอย่างรุนแรงจากสายฟ้าเหนือศีรษะ มันแผดเสียงคำรามแล้วกระโดดขึ้นด้วยขาทั้ง 8 ราวกับสปริง พุ่งตรงไปยังหญิงสาวที่กำลังร่ายเวทมนตร์!
มันต้องการขัดขวางเวทมนตร์เหนือศีรษะ ไม่ให้มันตกลงมา!
"ปกป้องแอลลิสัน!"
ชายร่างกำยำที่ถือขวานใหญ่ตะโกนขึ้น เหวี่ยงขวานใหญ่ฟันลงบนขาของแมงมุมยักษ์เลือดทับทิม เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นพร้อมประกายไฟกระเด็น แต่ขาของแมงมุมไม่มีรอยแม้แต่น้อย แสดงให้เห็นว่าขาของแมงมุมยักษ์เลือดทับทิมแข็งแกร่งเพียงใด!
แม้จะเป็นเช่นนั้น ร่างของแมงมุมยักษ์เลือดทับทิมก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ ในตอนนั้นเอง สายฟ้าเหนือศีรษะก็รวมตัวเสร็จสมบูรณ์ กลายเป็นงูสายฟ้าที่เจิดจ้าและใหญ่โต!
"ระบำงูสายฟ้า!"
หญิงสาวร้องเสียงแหลม ชี้ไม้กายสิทธิ์ลงมา!
"เคร้ง——"
พร้อมกับเสียงระเบิดกังวาน งูสายฟ้าก็พุ่งลงมาอย่างฉับพลัน!
"ปิ้ง! ป่าง! ป้าง!——"
แมงมุมยักษ์เลือดทับทิมถูกฟ้าผ่าเต็มๆ ร่างสีเลือดสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ราวกับกินยากระตุ้นประสาทแล้วเต้นระบำผี!
"โอกาสดี!"
ชายทั้งสามไม่พลาดโอกาสทองเช่นนี้ รีบปล่อยการโจมตีที่รุนแรงที่สุด!
"เคร้ง——"
"โครม——"
"ฉึก——"
การโจมตีทั้งสามเข้าถึงจุดอ่อนของแมงมุมยักษ์เลือดทับทิมพร้อมกัน อสูรระดับสองที่น่าสะพรึงกลัวตัวนี้ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด แล้วล้มลงทันที!
จากนั้นก็ไม่มีเสียงอีกเลย!
"เก่ง... เก่งมาก!"
มงเล่ยที่ซ่อนตัวอยู่ได้เห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ รู้สึกตกตะลึงอย่างลึกซึ้ง แมงมุมยักษ์เลือดทับทิมที่น่ากลัว งูสายฟ้าที่พุ่งลงมาจากฟ้า การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวของชายทั้งสาม!
ทุกอย่างกระตุ้นประสาทของมงเล่ย ทำให้เขารู้สึกถึงพลังของโลกใบนี้และความเล็กน้อยของตัวเอง!
"ถ้าฉันแข็งแกร่งขนาดนั้นก็คงดี!"
มงเล่ยถอนหายใจ พอดีกับที่เสียงเย็นชาของระบบดังขึ้น: "ติ๊ง! ตรวจพบไอเทมตกหล่น จะเก็บหรือไม่?"
"เก็บ!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +6!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +4!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ จิตวิญญาณของผู้ครอบครอง +3!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ได้รับวิถีสมาธิ!"
พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนต่อเนื่อง กระแสอุ่นและความเย็นที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นอีกครั้ง เริ่มเสริมสร้างร่างกายและจิตวิญญาณของมงเล่ย แต่มงเล่ยกลับสนใจวิถีสมาธิที่ได้รับล่าสุด!
"วิถีสมาธิ? มันคืออะไร?"
มงเล่ยสงสัยในใจ รีบตรวจสอบทันที!
พอได้ดู มงเล่ยก็ดีใจจนแทบบ้า!
การฝึกฝนของนักเวท ประกอบด้วยเนื้อหาสองส่วนหลัก:
หนึ่ง ดูดซับธาตุเวทมนตร์จากฟ้าดินมาหลอมเป็นพลังกายสิทธิ์
สอง เพิ่มพลังจิต!
และทั้งสองขั้นตอนต้องทำผ่าน "สมาธิ"!
พูดได้ว่า สมาธิเป็นพื้นฐานของพื้นฐานสำหรับนักเวท ไม่มีสมาธิก็ไม่สามารถรับพลังกายสิทธิ์ ไม่มีสมาธิก็ไม่สามารถเพิ่มพลังจิต!
เห็นได้ชัดว่า หากต้องการเป็นนักเวท อย่างน้อยต้องเรียนรู้สมาธิ แต่ก่อนหน้านี้มงเล่ยไม่รู้วิธี!
"ช่วยในยามยากจริงๆ มีวิถีสมาธิแล้ว ฉันก็สามารถได้รับพลังกายสิทธิ์ผ่านการทำสมาธิได้!"
มงเล่ยตื่นเต้นอย่างมาก การพึ่งระบบเพื่อเก็บกลุ่มแสงพลังเวทมนตร์ต้องอยู่ในสถานการณ์เฉพาะเท่านั้น!
ข้อจำกัดมากเกินไป!
โอกาสน้อยเกินไป!
เต็มไปด้วยความไม่แน่นอน!
การเรียนรู้วิถีสมาธินั้นต่างออกไป!
สามารถหลอมพลังเวทมนตร์ได้เอง เท่ากับการควบคุมวิธีการได้รับพลังกายสิทธิ์ไว้ในมือตัวเอง!
มงเล่ยมองทั้งสี่คนแวบหนึ่ง เตรียมจะหลบหนี เขาต้องการหาที่ปลอดภัยและลับตาคน เพื่อลองใช้วิถีสมาธิที่ได้มา...
"ใครอยู่ตรงนั้น?"
แต่ในตอนนั้นเอง หญิงสาวที่อยู่ใกล้ที่สุดหันมาทันที โบกไม้กายสิทธิ์ปล่อยสายฟ้าขนาดเท่านิ้วโป้งออกมา ฟาดลงบนต้นไม้เล็กๆ ตรงหน้ามงเล่ย!
"เคร้ง——"
ต้นไม้เล็กถูกผ่าเป็นสองท่อน รอยตัดเกือบกลายเป็นถ่าน!
"พระเจ้า!!!"
มงเล่ยล้มก้นจ้ำเบ้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
"แอลลิสัน เกิดอะไรขึ้น?"
"มีคนอยู่ตรงนั้น!"
"หืม?"
ทั้งสี่คนเห็นมงเล่ยอย่างรวดเร็ว!
"เจ้าเป็นใคร? แอบซุ่มซ่อนอยู่ที่นี่ทำอะไร?"
ชายร่างกำยำที่ถือขวานใหญ่ขมวดคิ้วจ้องมงเล่ย ถามเสียงทุ้มต่ำ คนอื่นๆ ทั้งสามก็จ้องมงเล่ยเขม็ง สายตาไม่เป็นมิตร ป่าอสูรอันตรายยิ่งนัก สัตว์อสูรน่ากลัวแล้ว แต่ที่น่ากลัวกว่าคือมนุษย์!
พวกเขาเพิ่งต่อสู้กับสัตว์อสูรอย่างดุเดือด หากมีคนแอบโจมตีจากด้านหลัง พวกเขาก็จะตกอยู่ในอันตราย!
"ผม... ผมเป็นชาวบ้านแถวนี้!"
มงเล่ยตกใจจน "สั่นเทิ้ม": "ผม... ถูกเสียงต่อสู้ของพวกคุณดึงดูดมา แค่อยากรู้อยากเห็นเลยมาดู ไม่มีเจตนาร้าย..."
"ชาวบ้าน?"
"ฉันไม่รู้สึกถึงคลื่นพลังต่อสู้จากตัวเขาเลย!"
"แอลลิสัน เธอรู้สึกถึงคลื่นพลังกายสิทธิ์ไหม?"
"ไม่มี!"
"ดูเหมือนจะเป็นชาวบ้านธรรมดาจริงๆ!"
ทั้งสี่คนถอนหายใจโล่งอก ชายร่างกำยำที่ถือขวานใหญ่ตะโกน: "เจ้ากล้าจริงๆ เด็กน้อยที่ขนยังไม่ขึ้นดี กล้าเข้ามาในป่าอสูรคนเดียว ไม่กลัวตายหรือไง!"
"รีบกลับไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา!"
นักเวทย์หญิงแอลลิสันเตือนด้วยความหวังดี เธอมีหน้าตาธรรมดา มีกระบนใบหน้า แต่รูปร่างสูงโปร่ง แม้จะสวมชุดคลุมเวทมนตร์ก็ยังเห็นเส้นสายอันงดงามของเธอได้!
"คนพวกนี้น่าจะไม่ใช่คนเลว!"
มงเล่ยดูเหมือนอายุไม่ถึง 15 ปี แต่ชาติก่อนก็เคยเป็นลุงมันเยิ้มที่เจอผู้คนมามากมาย การสังเกตคำพูดท่าทาง การมองคนออก ก็มีความสามารถอยู่บ้าง!
เขาเห็นได้ว่า คนทั้งสี่นี้อายุไม่น่าจะมาก และอาจเป็นนักเรียนจากสถาบันใดสถาบันหนึ่ง จุดนี้สังเกตได้จากเข็มกลัดที่พวกเขาติดอยู่บนอก!
"เมื่อไม่ใช่คนเลว ฉันจะตามพวกเขาไปได้ไหม? ตามพวกเขาไป ถึงจะเก็บของได้นี่นา!"
"ลอง... ลองดูไหม?"
คิดในใจแบบนี้ มงเล่ยบีบน้ำตาสองหยด ทำหน้าเศร้าพูดว่า: "ผม... ผม... หลงทาง! ผมหาทางกลับบ้านไม่เจอ!"
"หลงทาง?"
ทั้งสี่คนมองหน้ากัน พร้อมใจกันขมวดคิ้ว สุดท้ายนักเวทย์หญิงแอลลิสันก็เอ่ยปาก: "ดูเขาโดดเดี่ยวคนเดียวน่าสงสาร พาไปด้วยกันไหม? ในป่าอสูรอันตรายเกินไป!"
"นี่... ไม่ค่อยดีนะ?"
ชายร่างผอมที่ถือมีดสั้นขมวดคิ้ว: "ป่าอสูรอันตรายขนาดนี้ และการฝึกฝนครั้งนี้ของเรา เป้าหมายที่เลือกล้วนเป็นสัตว์อสูร พาเขาไปด้วยไม่กลายเป็นภาระหรอกหรือ?"
"ผมไม่ใช่ภาระ ผมแข็งแรงมากนะ!"


## บทที่ 11 คุณสมบัติเพิ่มขึ้น ซาลาแมนเดอร์น้ำ

"ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง"
ม่านน้ำสีขาวกว้างหลายเมตรทิ้งตัวลงมาจากหน้าผาอย่างรุนแรง กระแทกลงบนสระน้ำเบื้องล่างจนกระเซ็นเป็นละอองมุกนับไม่ถ้วน น้ำในสระใสจนมองเห็นก้นสระ โดยรอบมีต้นไม้ปกคลุมหนาแน่น นับเป็นสถานที่ที่มีทัศนียภาพงดงามอย่างแท้จริง!
"จระเข้" ยาว 10 เมตรนอนอยู่บนพื้นทรายข้างสระน้ำ กำลังอาบแดดอย่างสบายใจ เปลือกตาหรี่ลง หายใจสม่ำเสมอ ช่างสบายอารมณ์และเพลิดเพลินเสียจริง!
"แคร้ก"
แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นดังขึ้น สายฟ้าขนาดเท่าแขนฟาดลงมาจากท้องฟ้าอย่างฉับพลัน พุ่งเข้าใส่ "จระเข้" อย่างแม่นยำ ร่างอันใหญ่โตของ "จระเข้" กระตุกอย่างรุนแรงทันที ราวกับเพิ่งกินยาเสพติดเข้าไป!
"ลงมือ!"
ในจังหวะถัดมา ชายฉกรรจ์สามคนพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ ตรงเข้าโจมตี "จระเข้" ที่กำลังชักกระตุก!
"ไมโล ขวางทางมันไว้ อย่าให้มันลงสระน้ำ! ถ้ามันลงสระน้ำได้ เราจะลำบากมาก!"
"เยล, บ๊อบบี้ พวกนายคอยดึงความสนใจมันไว้ ถ่วงเวลามันไว้!"
"เข้าใจแล้ว!"
"เข้าใจแล้ว!"
แอลลิสันนักเวทย์หญิงเริ่มร่ายคำร่ายเวทย์!
ใช่แล้ว!
กลุ่มคนเหล่านี้คือกลุ่มฝึกฝนสี่คนที่มงเล่ยเคยพบก่อนหน้านี้ แต่ต่างกันตรงที่ในทีมมีคนที่ "หลงทาง" เพิ่มมาอีกคน... มงเล่ย!
"ฮิฮิ เริ่มต่อสู้กันอีกแล้ว!"
มงเล่ยซ่อนตัวอยู่ในพุ่มไม้ มองดูแอลลิสันทั้งสี่ที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดอีกครั้ง ดวงตาเปล่งประกายความคาดหวัง!
นี่เป็นการต่อสู้ครั้งที่สามที่เขาได้เห็นหลังจากเข้าร่วมกลุ่มสี่คนนี้!
ครั้งแรก ต่อสู้กับมดไฟเหล็ก 8 ตัว!
มดไฟเหล็ก สัตว์อสูรธาตุไฟระดับหนึ่ง พละกำลังมหาศาล แข็งแกร่งดั่งเหล็ก มดไฟเหล็ก 8 ตัวรวมพลังกันสามารถฆ่าสัตว์อสูรระดับสองธรรมดาได้ พลังของพวกมันน่ากลัวมาก!
ครั้งที่สอง ต่อสู้กับกบพิษบึง!
กบพิษบึง สัตว์อสูรธาตุน้ำระดับสอง นอกจากจะเชี่ยวชาญเวทมนตร์ธาตุน้ำแล้ว ยังสามารถโจมตีด้วยพิษร้ายแรงและโจมตีด้วยคลื่นเสียง มีวิธีการโจมตีหลากหลาย นับเป็นสัตว์อสูรระดับสองที่รับมือยากมาก!
ครั้งที่สาม ต่อสู้กับหมูดอกเบญจมาศ!
หมูดอกเบญจมาศ สัตว์อสูรธาตุดินระดับสอง เชี่ยวชาญเวทมนตร์ธาตุดิน ตดเหม็นสุดๆ สามารถทำให้สัตว์ป่าธรรมดาหมดสติได้ ไม่ยากที่จะจัดการ แต่น่ารังเกียจมาก!
ความจริงพิสูจน์แล้วว่าการตัดสินใจของมงเล่ยถูกต้องมาก!
หลังจากได้เห็นการต่อสู้สามครั้งด้วยตาตัวเอง มงเล่ยนอกจากจะได้ชมภาพยนตร์แอ็คชั่นสุดระทึกสามเรื่องแล้ว ตัวเขาเองก็ได้รับประโยชน์มหาศาล!
ดูสิ คุณสมบัติส่วนตัวของเขาเพิ่มขึ้นแล้ว!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 239 เหรียญทอง
สภาพร่างกาย: นักรบฝึกหัด (75/100)
จิตวิญญาณ: คนธรรมดา (9/10)
พลังกายสิทธิ์: คนธรรมดา (7/10)
เวทมนตร์: คาถาลูกไฟ, เถาวัลย์หนาม, คาถาฟองน้ำ
ไม่ว่าจะเป็นสภาพร่างกาย จิตวิญญาณ หรือพลังกายสิทธิ์ ทั้งหมดล้วนเพิ่มขึ้นมากกว่าแต่ก่อน และในขณะเดียวกัน เขายังเก็บเวทมนตร์ใหม่ได้ด้วย — คาถาฟองน้ำ!
แม้จะเป็นเพียงเวทมนตร์ระดับหนึ่งเหมือนกัน แต่คาถาฟองน้ำก็ยังเป็นเวทมนตร์ มีคุณค่าไม่น้อย!
ส่วนความมั่งคั่งที่สูงถึง 239 เหรียญทอง นั่นเป็นเพราะมงเล่ยสังหารมดไฟเหล็กไป 2 ตัว...
ไอ้จะว่าไป มงเล่ยไม่มีความสามารถที่จะสังหารมดไฟเหล็กหรอก แต่ตอนที่มดไฟเหล็กถูกตีจนใกล้ตาย บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย เขาก็สามารถให้การโจมตีสุดท้ายที่ทำให้มันตายได้!
และในสายตาของระบบ นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่มงเล่ยฆ่ามดไฟเหล็กด้วยมือตัวเอง!
ดังนั้น การสังหารมดไฟเหล็ก 2 ตัว มงเล่ยได้รับ 200 เหรียญทอง ถือว่าเป็นการหาช่องโหว่ของระบบ และเป็นโชคดีที่ไม่คาดคิด!
"ไม่รู้ว่าครั้งนี้ฉันจะเก็บอะไรได้บ้าง?"
ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมา มงเล่ยเฝ้ารอการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยความคาดหวัง ตามคำบอกเล่าของแอลลิสันทั้งสี่ "จระเข้" ตัวนี้ หรือพูดให้ถูกต้องคือ ซาลาแมนเดอร์น้ำ!
ว่ากันว่าสัตว์ตัวนี้มีเลือดมังกรน้ำอยู่เล็กน้อย ไม่เพียงแต่มีร่างกายแข็งแกร่ง แต่ยังเชี่ยวชาญเวทมนตร์ธาตุน้ำ เป็นสัตว์อสูรระดับสองที่ทรงพลังมาก!
โดยเฉพาะเมื่ออยู่ใกล้สระน้ำ จะยิ่งเป็นประโยชน์ต่อการแสดงพลังของซาลาแมนเดอร์น้ำ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสังหารมัน!
"ติ๊ง! ตรวจพบไอเทมตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"
"ฮิฮิ ทุกครั้งที่มีการต่อสู้ดุเดือดมักจะมีไอเทมตกหล่น คราวนี้มีอะไรตกหล่นอีกล่ะ?"
"เก็บ! รีบเก็บเลย!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +8!"
"จิ๊ะ สภาพร่างกายอีกแล้ว!"
"อย่างนี้ สภาพร่างกายของฉันก็เพิ่มเป็น 83 แล้ว อีกไม่นานก็จะทะลุ 100 แล้ว!"
เกณฑ์ 100 หมายถึงนักรบระดับหนึ่ง!
นักรบระดับหนึ่งกับนักรบฝึกหัดแม้จะต่างกันแค่หนึ่งระดับ แต่พลังแตกต่างกันมาก มงเล่ยรอไม่ไหวที่จะเป็นนักรบระดับหนึ่งแล้ว!
"ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง"
อีกด้านหนึ่ง!
การต่อสู้รุนแรงอย่างผิดปกติ!
ซาลาแมนเดอร์น้ำดูเหมือนจะเชื่องช้า แต่ร่างกายกลับคล่องแคล่วว่องไวมาก ขาทั้งสี่ที่แข็งแรงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ประกอบกับหางที่ทรงพลัง ทำให้ไมโลทั้งสามคนไม่ได้เปรียบเท่าไหร่!
"เทพเจ้าแห่งสงครามจงคุ้มครอง! เกล็ดของสัตว์ตัวนี้แข็งเกินไป ฉันฟันไม่เข้าเลย จะทำยังไงดี คิดหาทางสิ!"
"ฉันก็ทำไม่ได้เหมือนกัน! ดูเหมือนเราจะต้องโจมตีจุดอ่อนของมันแล้ว!"
"แอลลิสัน ใช้เวทมนตร์ทำให้ซาลาแมนเดอร์น้ำเป็นอัมพาต ฉันจะโจมตีที่ตาของมัน!"
"ได้!"
เอลินสันร่ายเวทเสร็จสิ้น มังกรสายฟ้าพุ่งลงมาจากท้องฟ้า ฟาดลงบนตัวซาลาแมนเดอร์น้ำอย่างรุนแรง!
มังกรสายฟ้าตัวนี้มีพลังมากกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด บริเวณที่ถูกโจมตีบนหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำไหม้เกรียมเป็นสีดำ เผยให้เห็นเนื้อสีแดงสด ซาลาแมนเดอร์น้ำเริ่มชักกระตุก!
"โอกาสดี!"
ฉวยโอกาสที่ซาลาแมนเดอร์น้ำกำลังเป็นอัมพาต บ๊อบบี้ชายร่างผอมเล็กคว้าโอกาสนั้นไว้ ปรากฏตัวที่ศีรษะของซาลาแมนเดอร์น้ำในพริบตา มีดในมือวาดแสงสว่างเป็นทาง แทงไปที่ตาขวาของซาลาแมนเดอร์น้ำ!
"ตายซะ ไอ้สัตว์!"
บ๊อบบี้มองด้วยสายตาเยือกเย็น มั่นใจในชัยชนะ!
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ ในช่วงเวลาคับขันนี้ กำแพงน้ำปรากฏขึ้นตรงหน้าซาลาแมนเดอร์น้ำอย่างฉับพลัน ขวางมีดคมกริบไว้!
มีดแทงเข้าไปในกำแพงน้ำ ราวกับแทงเข้าไปในก้อนสำลี ความเร็วชะงักกะทันหัน ซาลาแมนเดอร์น้ำฉวยโอกาสนี้ หันศีรษะหลบ หลีกเลี่ยงการโจมตีที่อันตรายถึงชีวิต!
มีดเฉียดผ่านหางตาของซาลาแมนเดอร์น้ำแทงเข้าที่คอ เกิดประกายไฟกระเด็นเป็นสาย แต่ไม่สามารถทำอันตรายที่แท้จริงต่อซาลาแมนเดอร์น้ำได้!
"พลาดแล้ว!"
บ๊อบบี้ตกใจมาก ถอยกรูดออกมา ไม่สู้ต่อ!
"น่าเสียดายโอกาสดีๆ แบบนี้!"
"ถ้าบ๊อบบี้โดนเป้า สัตว์ตัวนี้ต้องตายแน่!"
ไมโลที่ถือขวานใหญ่และเยลอีกคนที่ถือดาบใหญ่เห็นเช่นนั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเสียดาย พลาดโอกาสดีครั้งนี้ไปแล้ว การจะฆ่าซาลาแมนเดอร์น้ำก็จะยากขึ้น อย่างน้อยต้องรอให้เอลินสันเตรียมเวทมนตร์ให้พร้อมก่อน!
และในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ใครจะรู้ว่าซาลาแมนเดอร์น้ำจะคลุ้มคลั่งขนาดไหน!
"น่าเสียดาย!"
แอลลิสันนักเวทย์หญิงร่างสูงโปร่งกับกระผู้มีกระก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน!
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือ ซาลาแมนเดอร์น้ำพลันส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ร่างกายขนาดใหญ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
"เกิดอะไรขึ้น?"
แอลลิสันทั้งสี่ตกใจมาก เห็นว่ามีคนปีนอยู่บนหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำ คนผู้นี้ถือมีดอยู่ในมือ กำลังแทงหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำอย่างบ้าคลั่ง เลือดกระเซ็นไปทั่ว!
"นี่คือ..."
ไมโล, บ๊อบบี้ทั้งสี่คนเบิกตากว้าง พบว่าคนผู้นี้คือมงเล่ย และจุดที่มีดแทงคือบริเวณที่ถูกมังกรสายฟ้าของเอลินสันทำลายก่อนหน้านี้ ตรงนั้นไหม้เกรียมเป็นสีดำ เผยให้เห็นเนื้อสีแดงสด
"ตาย! มึงตายซะ!"
มงเล่ยดูเหมือนคนบ้า แทงซาลาแมนเดอร์น้ำอย่างคลุ้มคลั่ง แต่เขาไม่ได้แทงสุ่มสี่สุ่มห้า แต่มุ่งเป้าไปที่... กระดูกสันหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำ!
เขาเคยดูรายการกลางแจ้งมากมายในชาติก่อน มีคนชื่อพี่แบร์ที่ตัดกระดูกสันหลังของจระเข้ปากสั้น แล้วก็ฆ่าจระเข้ปากสั้นได้อย่างง่ายดาย!
มงเล่ยอยากลองดูว่าวิธีนี้จะใช้ได้กับซาลาแมนเดอร์น้ำหรือไม่?


## บทที่ 12 สังหารซาลามานเดอร์บ้าคลั่ง นักรบระดับหนึ่ง

"ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้ว เขาคิดว่าซาลาแมนเดอร์น้ำเป็นมดไฟเหล็กหรือไง?"
"มดไฟเหล็กแค่สัตว์อสูรระดับหนึ่ง และยังถูกพวกเราฆ่าจนเกือบตาย เขาถึงได้ฉวยโอกาสนั้น แต่ซาลาแมนเดอร์น้ำไม่เหมือนกันนะ ไอ้สัตว์นี่ยังแข็งแรงดีอยู่..."
หลังจากเห็นมงเล่ยขี่บนตัวซาลาแมนเดอร์น้ำและแทงมันอย่างบ้าคลั่ง แอลลิสันและอีกสามคนหลังจากตกตะลึงไปชั่วครู่ ต่างก็ขมวดคิ้ว!
ซาลาแมนเดอร์น้ำเป็นสัตว์อสูรระดับสอง และยังไม่มีบาดแผลใดๆ!
ในสถานการณ์แบบนี้ มงเล่ยเด็กน้อยที่ขนยังไม่ขึ้นดี กลับคิดจะฆ่าซาลาแมนเดอร์น้ำ?
ช่างเป็นเรื่องตลกสิ้นดี!
และความจริงก็เป็นไปตามที่พวกเขาคาดการณ์!
แม้ว่ามงเล่ยจะใช้แรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ยังไม่สามารถตัดกระดูกสันหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำได้ สัตว์ตัวนี้ไม่เพียงมีเกล็ดแข็งเหมือนเหล็ก กระดูกของมันก็เหนียวเหมือนเพชร จะตัดให้ขาดได้ง่ายๆ หรือ!
กลับกลายเป็นว่าความเจ็บปวดที่หลังกระตุ้นประสาทของซาลาแมนเดอร์น้ำ สัตว์อสูรระดับสองที่มีเลือดมังกรน้ำผสมอยู่เล็กน้อยนี้บ้าคลั่งขึ้นมา มันคำรามต่อเนื่อง สั่นร่างอย่างบ้าคลั่ง ราวกับม้าป่าที่หลุดบังเหียน พยายามจะสลัดมงเล่ยที่เกาะอยู่บนหลังให้หลุดไป!
มงเล่ยรู้สึกถึงพลังนั้น เขารู้ว่าถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะถูกเหวี่ยงออกไปแน่ๆ เขาเกือบจะทนไม่ไหวแล้ว!
"สู้สุดตัว!"
มงเล่ยกัดฟัน ตะโกนในใจ: "ระบบ แลกเหรียญทองทั้งหมดเป็นสภาพร่างกาย! พลัง ฉันต้องการพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้!"
"ติ๊ง! แลกเปลี่ยนสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +23!"
"ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้ครอบครองได้เลื่อนขั้นเป็นนักรบระดับหนึ่ง โปรดพยายามต่อไป เพื่อก้าวไปสู่การพัฒนาขั้นต่อไป!"
กระแสพลังอุ่นๆ ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนไหลเข้าสู่ร่างกาย เสริมความแข็งแกร่งให้ทุกส่วนอย่างรวดเร็ว มงเล่ยรู้สึกว่าพลังของเขาเริ่มพุ่งสูงขึ้น ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยพลังระเบิด!
"ในที่สุดก็เป็นนักรบระดับหนึ่งแล้ว!"
สายตาของมงเล่ยเปล่งประกาย ดวงตาฉายแววคมกริบ มีดในมือแทงลงอย่างรุนแรง ฟันลงบนกระดูกสันหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำอีกครั้ง!
"กร๊อบ—"
เสียงกระดูกแตกดังขึ้น เหมือนเสียงเพลงไพเราะก้องในหูของมงเล่ย จากนั้นแรงมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่ มงเล่ยลอยออกไปโดยไม่สามารถควบคุมได้!
แล้วเขาก็ล้มลงกับพื้น หน้าคะมำ แต่มงเล่ยกลับตื่นเต้นมาก เขามองซาลาแมนเดอร์น้ำที่สั่นไปทั้งตัว และหัวเราะ: "ตายซะ ไอ้สัตว์!"
"ตึง—"
เสียงของเขาเพิ่งจะดังขึ้น ซาลาแมนเดอร์น้ำก็ล้มลงกับพื้นอย่างหนัก กระแทกพื้นอย่างแรง แล้วก็ไม่มีเสียงอีกเลย!
"ติ๊ง! สังหารสัตว์อสูรระดับสองซาลาแมนเดอร์น้ำ 1 ตัว ได้รับ 270 เหรียญทอง!"
พร้อมกับการล้มตายของซาลาแมนเดอร์น้ำ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอย่างเหมาะเจาะ มงเล่ยถอนหายใจยาว: "ในที่สุดก็ตาย ไม่เสียแรงที่ฉันพยายามขนาดนั้น!"
"ซาลาแมนเดอร์น้ำ...ตายแล้วหรือ?"
แอลลิสันและอีกสามคนตกตะลึง มองซาลาแมนเดอร์น้ำที่ตายแล้วอย่างงงๆ รู้สึกว่าสมองมีอาการช็อตวงจร ทำงานไม่ทัน!
"ทำไมซาลาแมนเดอร์น้ำถึงตายล่ะ?"
"เป็นไปไม่ได้นะ? นี่มันสัตว์อสูรระดับสองซาลาแมนเดอร์น้ำนะ!"
"เฮ้! เด็กน้อย เธอฆ่าซาลาแมนเดอร์น้ำยังไง?"
มงเล่ยพยายามลุกขึ้นยืน ยิ้มและอธิบาย: "ฉันโชคดีมาก บังเอิญตัดกระดูกสันหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำได้ แล้วมันก็ตาย!"
"อะไรนะ? เธอตัดกระดูกสันหลังมัน??"
"ไม่! เป็นไปไม่ได้! กระดูกของซาลาแมนเดอร์น้ำแข็งมาก กระดูกสันหลังยิ่งเป็นส่วนที่แข็งที่สุดในร่างกายรองจากฟัน เธอจะตัดกระดูกสันหลังมันได้ยังไง?"
บ๊อบบี้ที่ถือขวานใหญ่ขมวดคิ้ว และตั้งข้อสงสัยกับคำอธิบายของมงเล่ย!
บ๊อบบี้, เยล และแอลลิสันทั้งสามคนเห็นด้วย ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรระดับสองนั้นครอบคลุมทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย, ความเร็ว, กระดูก หรือเวทมนตร์ ล้วนแข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรระดับหนึ่ง!
มงเล่ยสามารถฆ่ามดไฟเหล็กซึ่งเป็นสัตว์อสูรระดับหนึ่งได้ แต่การฆ่าซาลาแมนเดอร์น้ำนั้นยากกว่ามาก!
"พวกนี้หลอกไม่ง่ายจริงๆ"
มงเล่ยรู้สึกจนใจ ยักไหล่และพูดว่า: "ไม่เชื่อหรอ? ดูเองสิ!"
บ๊อบบี้ร่างยักษ์มองมงเล่ยแวบหนึ่ง แล้วเริ่มตรวจสอบ และพบว่ากระดูกสันหลังของซาลาแมนเดอร์น้ำถูกตัดขาดจริงๆ เขาประหลาดใจมาก: "เด็กน้อย เธอทำได้ยังไงกัน?"
"ฉันบอกแล้วไง ฉันแข็งแรงมากนะ!"
...
การตายของซาลาแมนเดอร์น้ำทำให้แอลลิสันและอีกสามคนมองมงเล่ยด้วยสายตาใหม่ และทัศนคติที่มีต่อมงเล่ยก็ดีขึ้นมาก!
ผู้แข็งแกร่งไม่ว่าจะไปที่ไหนก็จะได้รับความเคารพ แม้ว่ามงเล่ยจะยังอ่อนแอกว่าพวกเขาทุกคน แต่เขาก็มีพลังที่ไม่อ่อนแอ มากพอที่จะได้รับการยอมรับ!
แน่นอนว่านี่ทำให้ทั้งสี่คนระวังมงเล่ยมากขึ้นไม่ใช่น้อยลง พวกเขาอาจพาเด็กแปลกหน้าที่ไร้พลังไปด้วยกันได้ แต่เมื่อเด็กคนนี้แสดงพลังการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา การระวังตัวก็จำเป็น!
มงเล่ยรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ แต่เขาไม่สนใจ เขาไม่ได้คิดจะเป็นเพื่อนกับทั้งสี่คน แค่อยากติดตามพวกเขาเพื่อเก็บลูกแสง และรับเหรียญทอง!
แล้วก็ไม่มีอะไรต่อจากนั้น!
หลังจากจัดการกับซาลาแมนเดอร์น้ำ ทั้งสี่คนตัดสินใจพักผ่อนสักครู่ และกินอาหารเล็กน้อย กินให้อิ่มแล้วค่อยเดินทางต่อ หลังจากต่อสู้มาหลายครั้ง พวกเขาก็เหนื่อยล้าแล้ว!
นอกจากนี้ บริเวณสระน้ำนี้มีทิวทัศน์สวยงาม มีน้ำอุดมสมบูรณ์ เป็นสถานที่พักผ่อนที่ยอดเยี่ยม!
ถลกหนัง, ตัดเนื้อ, ล้าง, ย่าง...
ทั้งหมดนี้เป็นความเชี่ยวชาญของมงเล่ย มงเล่ยยังเตรียมเกลือและเครื่องปรุงรสมาด้วย ไม่นานก็มีกลิ่นหอมน่ายั่วน้ำลายลอยมาจากเตาย่าง!
"หอมจังเลย!"
"เด็กน้อย เธอใส่อะไรในเนื้อ ทำไมเนื้อย่างของเธอถึงหอมขนาดนี้?"
แอลลิสันและอีกสามคนต่างก็ย่างเนื้อ แต่ไม่มีใครทำให้หอมเท่าของมงเล่ย ทำให้ทั้งสี่คนสงสัยมาก พวกเขาเข้ามาใกล้ๆ เพื่อขอเคล็ดลับการย่างเนื้อ!
"เพราะฉันใส่พวกนี้ไง!"
มงเล่ยหยิบเกลือและเครื่องปรุงรสออกมา ยิ้มและพูดว่า: "นี่เป็นสิ่งที่ฉันเตรียมมาก่อนออกจากหมู่บ้าน ลองดูสิ ทาบนเนื้อตอนย่าง รสชาติจะดีมากๆ เลย!"
ทั้งสี่คนครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย หยิบไปลองดู แต่พวกเขาไม่ได้ไว้ใจมงเล่ยเต็มที่ ถ้าของพวกนี้เป็นยาพิษล่ะ?
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นมงเล่ยกินเนื้อที่ทาเครื่องปรุงแล้ว ทั้งสี่คนจึงวางใจ และทาเครื่องปรุงลงบนเนื้อย่างอย่างมีความสุข!
"พวกนี้ระวังตัวเกินไปแล้ว..."
มงเล่ยส่ายหัว ไม่อยากบ่นอีกต่อไป!
"รสชาติดีนี่!"
"สมกับเป็นสัตว์อสูรระดับสอง!"
หลังจากกินเนื้อย่างอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งห้าคนก็ออกเดินทางอีกครั้ง!
ในช่วงหลายวันต่อมา ทั้งสี่คนยังคงมองหาสัตว์อสูรระดับหนึ่งและสองเพื่อฝึกฝน มงเล่ยก็ยังคงเก็บลูกแสงที่ตกลงมา พัฒนาตัวเองอย่างเงียบๆ!
หลายวันที่ผ่านมา ได้ผลลัพธ์มากมาย คุณสมบัติส่วนตัวพัฒนาอย่างก้าวกระโดด!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 916 เหรียญทอง
สภาพร่างกาย: นักรบระดับหนึ่ง (126/200)
จิตวิญญาณ: ลูกศิษย์เวทมนตร์ (13/100)
พลังกายสิทธิ์: ลูกศิษย์เวทมนตร์ (26/100)
เวทมนตร์: คาถาลูกไฟ, เถาวัลย์หนาม, คาถาฟองน้ำ, คาถาผืนดินสั่นสะเทือน, คมหัตถ์สายลม, มือเพลิง


## บทที่ 13 อสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ ปรมาจารย์เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์

เหรียญทองสูงถึง 916!
สภาพร่างกายสูงถึง 126!
พลังจิตก็มีการเพิ่มขึ้นในระดับที่แตกต่างกัน!
และยังมีเวทมนตร์อีกด้วย!
นอกจาก【คาถาลูกไฟ】、【เถาวัลย์หนาม】、【คาถาฟองน้ำ】ที่มีอยู่แล้ว ยังได้เพิ่มเวทมนตร์ธาตุดิน【คาถาผืนดินสั่นสะเทือน】、เวทมนตร์สายลม【คมหัตถ์สายลม】、เวทมนตร์ธาตุไฟ【มือเพลิง】อีกด้วย!
แม้ว่าทั้งหมดจะเป็นเวทมนตร์ระดับหนึ่ง แต่ก็ช่วยเพิ่มความหลากหลายให้กับคลังเวทมนตร์ของมงเล่ยอย่างมาก!
สิ่งเดียวที่น่าเศร้าคือ ปริมาณพลังกายสิทธิ์ยังคงน้อยเกินไป เพียงพอสำหรับการปล่อยลูกบอลไฟหรือคมหัตถ์สายลมแค่สิบกว่าครั้งเท่านั้น มากกว่านั้นก็ไม่ไหวแล้ว!
เพื่อแก้ปัญหานี้ มงเล่ยได้ลองใช้วิถีสมาธิอย่างลับๆ แต่หลังจากลองสมาธิหลายครั้ง ทุกครั้งก็จบลงด้วยความล้มเหลว!
ธาตุเวทมนตร์ในโลกนี้?
ไม่มีอยู่จริง!
ไม่สามารถรับรู้อะไรได้เลย!
หลังจากความพยายามหลายครั้งไม่เป็นผล มงเล่ยรู้สึกสับสนมาก เมื่อคุยกับเอลินสัน เขาได้ถามคำถามนี้เป็นพิเศษ และสุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า: เขาไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์!
ใช่แล้ว!
เขาไม่มี!
มีเพียงผู้ที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์เท่านั้นที่สามารถรับรู้ธาตุเวทมนตร์ได้!
คนที่รับรู้ไม่ได้ ย่อมไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์!
ผลลัพธ์นี้ทำให้มงเล่ยผิดหวังมาก เขาหวังว่าตัวเองจะเหมือนกับตัวเอกในนิยายออนไลน์ที่มีพรสวรรค์การฝึกฝนที่น่ากลัว ทำอะไรก็เก่งไปหมด จำได้ทุกอย่างที่เห็น ฝึกฝนได้ผลเป็นสองเท่า หนึ่งวันเท่ากับสิบปีของคนอื่น...
ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาคิดมากเกินไป!
"พูดแบบนี้ ต่อไปฉันจะต้องพึ่งการเก็บของเพื่อเพิ่มพลังกายสิทธิ์เท่านั้นเหรอ?"
มงเล่ยรู้สึกท้อแท้ แม้แต่ความคิดที่จะแย่งหัวสัตว์ก็ลดน้อยลงไปมาก การเก็บของ?
จะเก็บได้มากแค่ไหนกัน?
"โครม——"
สัตว์ร่างยักษ์ตัวหนึ่งล้มลงอย่างรุนแรง ร่างกายขนาดใหญ่กระตุกอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าจะไม่รอดแล้ว บ๊อบบี้, ไมโล, เยล และอีกคนหนึ่งตบมือ การประสานงานครั้งนี้ราบรื่นมาก พวกเขาสังหารหมูบินเปลวเพลิงได้สำเร็จ!
"ติ๊ง! พบไอเทมตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"
"เก็บ!"
"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี ผู้ครอบครองได้รับเวทมนตร์ระดับหนึ่ง【คาถาวงแหวนไฟ】!"
"เวทมนตร์อีกแล้ว!"
มงเล่ยถอนหายใจ: "ไม่มีพลังกายสิทธิ์ มีเวทมนตร์มากมายแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?"
"มงเล่ยน้อย ทำไมเธอดูหงุดหงิดจัง?"
แอลลิสันถือไม้กายสิทธิ์เดินมาหามงเล่ย ถามด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ในความทรงจำของเธอ มงเล่ยมักจะดูกระตือรือร้นมาก และกระตือรือร้นมากในการแย่งหัวสัตว์!
วันนี้ทำไมถึงดูเหี่ยวแบบนี้?
"แอลลิสัน การไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์หมายความว่าไม่สามารถเป็นนักเวทได้ใช่ไหม?" มงเล่ยถามด้วยความไม่ยอมแพ้
"ไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ ก็แน่นอนว่าไม่สามารถเป็นนักเวทได้!"
เอลินสันตอบอย่างเป็นธรรมชาติ: "เหมือนกับบ๊อบบี้และอีกสามคนนั่นแหละ แต่ละคนมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา แต่ก็ยังไม่สามารถเป็นนักเวทได้ เพราะไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์!"
"พรสวรรค์เวทมนตร์เป็นเหมือนกำแพง มีคนมากมายที่ถูกกั้นไว้นอกวิหารเวทมนตร์?" ชายร่างกำยำที่ถือขวานใหญ่บ๊อบบี้ยกคิ้ว: "ยังไง มงเล่ยน้อย เธออยากเป็นนักเวทเหรอ?"
"บ๊อบบี้ นายพูดเรื่องไร้สาระอะไร ใครบ้างที่ไม่อยากเป็นนักเวท?" ไมโลหัวเราะและล้อเลียน
เยลพยักหน้าเบาๆ เห็นด้วยอย่างยิ่ง ในทวีปเทียนชุงมีคนมากมาย ทุกคนต่างอยากเป็นนักเวท แต่น่าเสียดายที่ไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ มันก็เป็นเพียงความฝันเท่านั้น!
มงเล่ยยิ้มขมขื่นสองครั้ง ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น!
"ไปกันเถอะ เดินทางต่อ!"
"มงเล่ยน้อย หัวของสัตว์อสูรตัวต่อไปจะเก็บไว้ให้เธอ อย่าลืมเก็บนะ!"
"น้องมงเล่ย มองโลกในแง่ดีหน่อย เธอแข็งแรง เกิดมาเพื่อฝึกฝนพลังต่อสู้ มาเป็นทหารเหมือนฉันเถอะ เวทมนตร์ไม่เหมาะกับเธอหรอก!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่เลย......"
กลุ่มคนพูดคุยหัวเราะกันขณะออกเดินทางอีกครั้ง หลังจากอยู่ด้วยกันหลายวัน ความระแวดระวังของทั้งสี่คนที่มีต่อมงเล่ยค่อยๆ ลดลง ความสัมพันธ์ก็กลมเกลียวมากขึ้น พวกเขาคุ้นเคยกันมากขึ้น สามารถพูดล้อเล่นกันได้!
ภายใต้การให้กำลังใจของบ๊อบบี้ทั้งสี่คน อารมณ์ของมงเล่ยค่อยๆ ดีขึ้น ทุกคนเดินทางไปได้หลายกิโลเมตร จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามดังสนั่นมาจากท้องฟ้า!
"โฮ่ว——"
คลื่นเสียงอันน่ากลัวแผ่ขยายออกไป ราวกับระเบิดปรมาณู ทำให้หูของทุกคนอื้ออึง ใบหน้าแสดงความเจ็บปวด!
"เกิดอะไรขึ้น?"
"มีสัตว์อสูรขั้นสูงหลุดเข้ามาในชายป่าหรือ?"
ทุกคนตกใจและหวาดกลัว เสียงคำรามที่น่ากลัวเช่นนี้อาจเป็นสัตว์อสูรขั้นสูง และด้วยพลังของทุกคนในตอนนี้ หากเจอกับสัตว์อสูรขั้นสูง ก็คงเป็นทางตายอย่างแน่นอน!
"ดูบนท้องฟ้าเร็ว!"
บ๊อบบี้ตะโกนขึ้นมาทันที!
คนอื่นๆ ได้ยินแล้วเงยหน้าขึ้น ทุกคนตัวสั่นเทา ราวกับเห็นผี!
บนท้องฟ้าในระยะไกล มีสัตว์ร่างยักษ์น่ากลัวลอยอยู่ ขนาดใหญ่กว่า 100 เมตร มันมีร่างกายเหมือนมังกรยักษ์ ปีกเหมือนนกอินทรี และหัวเหมือนสิงโต!
หูยาวแหลม กรงเล็บเหมือนเขาวัว ทั้งร่างเปล่งประกายสีทอง ปกคลุมด้วยเกล็ด หน้าตาดุร้าย รูปร่างน่ากลัว!
สิ่งสำคัญคือสัตว์ยักษ์นี้ไม่ได้กระพือปีก แต่ยังสามารถลอยอยู่กลางอากาศได้ ลอยไปมาในอากาศ แตกต่างจากสัตว์อสูรชนิดบินได้อื่นๆ อัตลักษณ์ของมันชัดเจน!
"นี่คือสัตว์อสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน—กริฟฟอนมังกรเปลวทองใช่ไหม?"
แอลลิสันฟันกระทบกัน ร่างกายสั่นเทาขณะเอ่ยประโยคนี้!
บ๊อบบี้, ไมโล, เยล ต่างก็สั่นเทาด้วยความกลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
"ร่างมังกร ปีกนกอินทรี หัวสิงโต ลอยในอากาศ!"
บ๊อบบี้กลืนน้ำลายอย่างรุนแรง: "นี่ต้องเป็นกริฟฟอนมังกรเปลวทองแน่ๆ!"
"เทพเจ้ามังกรช่วย สัตว์อสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ควรอยู่ในใจกลางป่าอสูรหรอกหรือ ทำไมถึงปรากฏที่นี่?" ไมโลรู้สึกไม่อยากเชื่อ!
"แดน...แดนศักดิ์สิทธิ์? พระเจ้า!"
มงเล่ยจ้องมองสัตว์ยักษ์บนท้องฟ้า การหายใจกลายเป็นเร่งรีบ เขามาถึงทวีปเทียนชุงได้ไม่นานนัก โดยเฉพาะช่วงนี้ที่อยู่กับแอลลิสันและอีกสี่คน เขาได้ยินเรื่องลับมากมายเกี่ยวกับโลกนี้!
เช่น การแบ่งระดับพลัง!
ไม่ว่าจะเป็นทหาร, นักเวท หรือแม้แต่เผ่าพันธุ์อื่นๆ, สัตว์อสูร พลังจะถูกแบ่งจากต่ำไปสูงตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงระดับเก้า ระดับหนึ่งอ่อนแอที่สุด ระดับเก้าแข็งแกร่งที่สุด!
นักรบระดับหนึ่งมีพลังเพิ่มขึ้น ความเร็วคล่องแคล่ว;
นักรบระดับเก้าเคลื่อนไหวเร็วดั่งสายฟ้า สามารถฆ่าคนจากระยะไกล!
และเหนือระดับเก้าขึ้นไป คือการดำรงอยู่ในตำนาน—แดนศักดิ์สิทธิ์!
แดนศักดิ์สิทธิ์เป็นสิ่งลี้ลับ เป็นตำนานในตำนาน ผู้อยู่ในแดนศักดิ์สิทธิ์สามารถควบคุมฟ้าดิน บินได้อย่างอิสระ มีอายุขัยไม่จำกัด และมีพลังทำลายล้างที่สามารถทำลายฟ้าดิน...
แดนศักดิ์สิทธิ์!
คือการดำรงอยู่ที่อยู่บนยอดสุดของปิรามิดสิ่งมีชีวิตในทวีปเทียนชุง เป็นการดำรงอยู่เชิงกลยุทธ์เหมือนระเบิดนิวเคลียร์!
และกริฟฟอนมังกรเปลวทองซึ่งเป็นสัตว์อสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ คือราชาแห่งสัตว์อสูร สัตว์อสูรที่ผสมผสานระหว่างมังกรยักษ์, สิงโต, นกอินทรีเข้าด้วยกันนี้ มีเลือดมังกรอยู่ในตัว แม้แต่ในหมู่สัตว์อสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ถือเป็นหนึ่งในผู้ที่โดดเด่นที่สุด!
"พวกคุณดูตรงนั้น!"
เยลจู่ๆ ก็เบิกตากว้าง ชี้ไปที่ขอบฟ้า
มงเล่ยหันไปมอง แล้วก็ชะงักไป ด้านหน้าของกริฟฟอนมังกรเปลวทองยักษ์นั้น มี "คนตัวเล็ก" 2 คนลอยอยู่ เล็กเมื่อเทียบกับกริฟฟอนมังกรเปลวทอง!
พวกเขามีขนาดเท่ากับคนปกติ!
เป็นคนแก่หนึ่งคนและเด็กหนึ่งคน!
ชายชราสวมชุดคลุมเวทมนตร์สีม่วง ใบหน้าเปล่งปลั่ง สีหน้าอ่อนโยน ข้างๆ เขาคือเด็กสาวอายุ 16-17 ปี ตาสดใส ฟันขาว ดวงตาเป็นประกาย ราวกับเอลฟ์!
ลมพัดแรงบนท้องฟ้า แต่รอบๆ ชายชราและเด็กสาวมีโล่ป้องกันสีม่วง บนโล่มีงูสายฟ้าเคลื่อนไหว ไม่ว่าลมจะพัดแรงแค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้ทั้งสองคนสั่นไหวได้แม้แต่น้อย!
"มนุษย์...มนุษย์เหรอ?"
แอลลิสันและอีกสี่คนอ้าปากกว้าง ตกใจอย่างสิ้นเชิง ทหารและนักเวทมนุษย์จะต้องถึงระดับแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น จึงจะสามารถบินได้เหมือนนก!
ยกเว้นนักเวทสายลม!
ชายชราและเด็กสาวที่ยืนอยู่กลางอากาศอย่างองอาจ มีโล่ป้องกันสายฟ้า พวกเขาต้องเป็นนักเวทย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สายฟ้าอย่างแน่นอน!
"มนุษย์ต่ำต้อย กล้าท้าทายคาโลสผู้ยิ่งใหญ่ เจตนาอะไรกัน?"


## บทที่ 14 การต่อสู้แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ ทำลายฟ้าล้างแผ่นดิน

ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ สายลมพัดกระหน่ำ!
กริฟฟอนมังกรเปลวทอง สัตว์ร้ายยักษ์ที่ดูน่าเกรงขามและดุร้าย ยืนตระหง่านอยู่กลางอากาศ ดวงตาสิงโตทั้งคู่เต็มไปด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธ บรรจุความเกรี้ยวกราดไม่สิ้นสุด ในฐานะอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ มันไม่เคยถูกสิ่งมีชีวิตใดท้าทายมานานแล้ว!
แต่วันนี้ มนุษย์ต่ำต้อย 2 คนกลับบังอาจมาถึงที่นี่ นี่มันเป็นการท้าทายและการดูหมิ่นอย่างใหญ่หลวงต่อมันซึ่งเป็นอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์!
กริฟฟอนมังกรเปลวทองโกรธมาก ผลที่ตามมาจะร้ายแรง!
"กริฟฟอนมังกรเปลวทอง ข้ามาที่นี่ไม่มีเจตนาอื่นใด!"
ชายชราในชุดคลุมสีม่วงเอ่ยปาก เสียงของเขาอ่อนโยนและนุ่มนวล ราวกับเป็นคุณปู่ใจดี: "นี่คือหลานสาวของข้า อีกไม่กี่วันก็จะเป็นวันเกิดครบ 16 ปีของนาง ข้าอยากมอบของขวัญวันเกิดให้นาง!"
"มนุษย์ต่ำต้อย เจ้าต้องการจะพูดอะไรกันแน่?"
เสียงอันดุดันของกริฟฟอนมังกรเปลวทองดังสนั่นฟ้า!
"หลานสาวของข้ามีพรสวรรค์เวทมนตร์สูง สองธาตุลมไฟยอดเยี่ยม พลังจิตมากกว่าคนรุ่นเดียวกัน 38 เท่า!"
ชายชราในชุดคลุมสีม่วงยิ้มพลางกล่าว: "และกริฟฟอนมังกรเปลวทองเจ้าพอดีเป็นอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์สองธาตุลมไฟ ข้าแก่หวังว่าเจ้าจะสามารถทำสัญญากับหลานสาวของข้า และกลายเป็นสัตว์ประหลาดของนาง!"
ทำสัญญา!
กลายเป็นสัตว์ประหลาดของนาง!
คำพูดนี้ออกมา เหมือนฟ้าผ่ากลางแจ้ง ทำให้สมองของทุกคนสั่นสะเทือน หึ่งๆ!
"เทพเจ้ามังกรเบื้องบน! ข้า...ข้าได้ยินผิดหรือไม่?"
"ให้อสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์มาเป็นสัตว์ประหลาดให้เด็กน้อยคนหนึ่ง? โอ้โห นี่เป็นเรื่องตลกที่บ้าที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมาในชีวิต!"
"กล้าคิดจะจับอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์!!! แดนศักดิ์สิทธิ์ จริงๆ แล้วไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างพวกเราจะเข้าใจได้!"
"นักเวทย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ท่านนี้เป็นใครกันแน่..."
แอลลิสัน, บ๊อบบี้, ไมโล, เยล ทั้งสี่คนต่างตกใจอย่างมาก แต่ละคนจ้องมองชายชราในชุดคลุมสีม่วงที่ยืนอยู่บนท้องฟ้า ด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ!!!
อสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์คือสิ่งมีชีวิตระดับไหน?
นั่นคือสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุดที่อยู่เหนือสัตว์อสูรทั้งหมด!
จับอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์?
แทบจะจินตนาการไม่ได้เลย!
มงเล่ยก็ตกใจเช่นกัน แต่ส่วนใหญ่กลับรู้สึกเลือดเดือดพล่าน: "เจ๋งและเท่มาก! เริ่มต้นด้วยการจับอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์เลย มันเจ๋งมากใช่ไหม? ถ้าข้าสามารถจับอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์มาเป็นพาหนะได้ แม้ตายก็คุ้มค่า!"
"มนุษย์โง่เขลา! เจ้าช่างหยาบคาย!"
กริฟฟอนมังกรเปลวทองโกรธ ดวงตาสิงโตทั้งคู่พุ่งเปลวไฟแห่งความโกรธ: "ข้าจะฆ่าเจ้าอย่างทรมาน เผาให้เป็นเถ้าถ่าน เพื่อระบายความแค้นในใจ!"
เสียงคำรามดังสนั่นฟ้า คลื่นธาตุลมอันน่ากลัวเริ่มรวมตัวรอบตัวกริฟฟอนมังกรเปลวทอง ไม่นาน พายุหมุนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น!
"โครมๆๆ——"
พายุหมุนสูงหลายร้อยเมตรเหมือนเสาฟ้าที่พาดผ่านระหว่างฟ้าและดิน ทรายและหินปลิวว่อน ฟ้ามืดแผ่นดินมัว ครอบคลุมทุกสิ่งในรัศมีหลายลี้!
"เทพเจ้ามังกรเบื้องบน!"
"นี่คือความน่ากลัวของอสูรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์หรือ?"
มองดูพายุหมุนอันน่ากลัวที่ลอยอยู่กลางอากาศ แม้จะห่างออกไปหลายกิโลเมตร ทุกคนก็ยังรู้สึกถึงความน่ากลัวของพายุหมุน ถ้าถูกดูดเข้าไป จะต้องตายอย่างไม่มีที่ฝังศพแน่นอน!
"ทุก...ทุกท่าน พวกเราควรจะถอยห่างออกไปหรือไม่?"
"เทวดาต่อสู้กัน คนธรรมดาเดือดร้อน การต่อสู้ระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะดูได้ ถอยห่างออกไปดีกว่า เผื่อว่า..."
ทุกคนมองหน้ากัน ต่างเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของกันและกัน!
จากนั้น ทุกคนก็ตัดสินใจถอย!
"ไป!"
……
"มนุษย์ต่ำต้อย ตายซะ!"
กริฟฟอนมังกรเปลวทองกระพือปีก พายุหมุนพุ่งเข้าใส่คนแก่และเด็กสาวบนท้องฟ้า ใบหน้าน่ารักของเด็กสาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ร้องอุทานว่า: "คุณปู่!"
"ไม่ต้องตกใจ!"
ชายชราในชุดคลุมสีม่วงหัวเราะเบาๆ พาหลานสาวหายวับไปจากที่เดิม พายุหมุนที่มาอย่างรุนแรงพลาดเป้า ไม่สามารถทำร้ายปู่หลานคู่นี้ได้แม้แต่น้อย!
เมื่อพวกเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ก็อยู่ด้านหลังของกริฟฟอนมังกรเปลวทองแล้ว พร้อมกับสายฟ้าสีเงินที่หนาอย่างไม่น่าเชื่อ!
"เปรี้ยง——"
สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้า พุ่งเข้าใส่กริฟฟอนมังกรเปลวทองอย่างรุนแรง!
"มนุษย์เจ้าเล่ห์!"
กริฟฟอนมังกรเปลวทองคำรามเสียงดัง พ่นมังกรไฟออกมา!
"โครม——"
มังกรไฟและสายฟ้าสีเงินชนกัน เหมือนระเบิดปรมาณู เสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนฟ้าดิน เห็ดระเบิดขนาดใหญ่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า!
แผ่นดินสั่นสะเทือน ต้นไม้หัก!
กระแสไฟฟ้าอาละวาด ประกายไฟกระเด็น!
"พระเจ้า!"
มงเล่ยและอีกสี่คนที่กำลังวิ่งหนีเห็นภาพเบื้องหลัง รู้สึกหวาดกลัวถึงขีดสุด วิ่งสุดชีวิต เสียดายที่ไม่มีขาอีก 2 ขา!
"โครม——"
น่าเสียดาย สายเกินไปแล้ว คลื่นกระแทกอันน่ากลัวระเบิดออกมาทันที จากจุดชนเป็นศูนย์กลาง แผ่ขยายออกไปทุกทิศทาง เพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็มาถึงตรงหน้า!
"จบแล้ว!!!"
แรงมหาศาลโถมเข้ามา มงเล่ยรู้สึกเหมือนมีคนตีหัวอย่างแรง จากนั้นตาก็มืดลง และไม่รู้อะไรอีกเลย!
……
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน!
มงเล่ยค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา!
"หัวปวดจัง!"
มงเล่ยลูบศีรษะ รู้สึกเหนียวๆ!
"เลือดออกหรือ?"
มงเล่ยมองมือที่เปื้อนเลือด อยากร้องไห้ ตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่า ทั่วร่างไม่มีที่ไหนที่ไม่เจ็บเลย หัวหมุน เอวปวด หลังเจ็บ...
"แต่ดีที่...ยังมีชีวิตอยู่?"
นึกถึงภาพน่ากลัวก่อนหมดสติ มงเล่ยรู้สึกหวาดกลัว: "ภาพนั้นเหมือนวันสิ้นโลกเลย ไม่คิดว่าการต่อสู้ระหว่างแดนศักดิ์สิทธิ์จะน่ากลัวขนาดนี้!"
อย่างที่เขาว่า ลูกวัวเกิดใหม่ไม่กลัวเสือ เมื่อกี้เขาจริงๆ แล้วไม่อยากวิ่งหนี ยังอยากเห็นสิ่งที่เรียกว่าแดนศักดิ์สิทธิ์ในโลกนี้ใกล้ๆ แต่ตอนนี้นึกย้อนกลับไป มันช่างน่าขัน!
เห็น?
"ด้วยพลังของข้าตอนนี้ แม้แต่คุณสมบัติที่จะดูการต่อสู้ในระยะใกล้ก็ยังไม่มี!"
มงเล่ยยิ้มขมขื่น ส่ายหัว "การที่ยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นโชคดีแล้ว อ้า ที่แท้ข้าก็ยังประเมินโลกนี้ต่ำไปนั่นเอง!"
จากนั้น มงเล่ยก็พยายามลุกขึ้นยืน!
การต่อสู้ดูเหมือนจะจบลงแล้ว?
กริฟฟอนมังกรเปลวทองหายไปแล้ว!
ปู่หลานคู่นั้นก็หายไปแล้ว!
แต่จากป่าที่เละเทะรอบๆ สามารถเห็นได้ว่า การต่อสู้ก่อนหน้านี้จะต้องรุนแรงมาก ถึงขั้นทำลายฟ้าทำลายดินก็ไม่เกินไป โชคดีที่พวกเขาอยู่ไกลพอ โชคดีที่ไม่ตาย!
"แอลลิสัน ตื่นเถอะ!"
"บ๊อบบี้! ตื่นเถอะ!"
"ไมโล! เยล..."
"ข้าอยู่ที่ไหน?"
"ข้ายังไม่ตาย?"
ภายใต้การปลุกของมงเล่ย แอลลิสันและอีกสามคนค่อยๆ ตื่นขึ้นมา พวกเขาเหมือนมงเล่ย ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย สภาพยังพอใช้ได้ พักสักครู่ก็จะฟื้นเต็มที่!
"การต่อสู้ระดับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะได้เห็นจริงๆ!"
"น่ากลัวมาก!"
รอดตายมาได้ ทุกคนต่างรู้สึกโล่งใจ แต่นอกจากความโล่งใจแล้ว ทุกคนก็อยากรู้ผลการต่อสู้ เพราะนี่เป็นการต่อสู้ระหว่างแดนศักดิ์สิทธิ์ ชั่วชีวิตอาจจะไม่ได้เจอกี่ครั้ง!
"ใครชนะกันแน่?"
"หรือว่า...ไปดูกัน?"
"แบบนี้ไม่ดีนะ?"
"การต่อสู้จบลงแล้ว ไปดูก็ไม่เป็นไร!"
"งั้นไปดูกัน!"
ไม่นาน ทั้งห้าคนก็มาถึงใต้สนามรบ แล้วก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า!
"ติ๊ง! ตรวจพบไอเทมตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"


## บทที่ 15 โชคลาภที่หล่นลงมา สมาธิสำเร็จ

ในรัศมีหลายกิโลเมตร กลายเป็นพื้นที่ไหม้เกรียม!
ประกายไฟเห็นได้ทั่วไป ควันดำปกคลุมทั่วทั้งภูเขา!
ไม้ไหม้เถ้าถ่าน ภูเขาดำแห้งผาก!
เหมือนกับสถานที่หลังจากเกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่!
ซากปรักหักพัง!
วันสิ้นโลก!
มงเล่ยมองดูภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง ถูกพลังอันยิ่งใหญ่ของแดนศักดิ์สิทธิ์สั่นสะเทือนใจอย่างลึกซึ้ง นี่คือการทำลายล้างฟ้าดินอย่างแท้จริง ภาพของวันสิ้นโลกที่แท้จริง ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
"กริฟฟอนมังกรเปลวทองหายไปแล้ว!"
"อาจารย์เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ก็หายไปด้วย!"
"ไม่รู้ว่าผลของการต่อสู้ครั้งนี้จะเป็นอย่างไร?"
ทุกคนมองดูภาพตรงหน้า ด้วยความรู้สึกที่สับสน!
"ติ๊ง! ตรวจพบไอเทมตกหล่น ต้องการเก็บหรือไม่?"
ในขณะนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นอย่างกะทันหัน มงเล่ยสะดุ้งทั้งตัว และเห็นว่าในพื้นที่ไหม้เกรียมตรงหน้ามีกลุ่มแสงอยู่หลายจุด!
มงเล่ยรู้สึกตื่นเต้นทันที นี่คือสถานที่ที่ผู้มีพลังระดับแดนศักดิ์สิทธิ์สองคนต่อสู้กัน อะไรจะตกหล่นจากตัวพวกเขา?
นั่นคือระดับแดนศักดิ์สิทธิ์นะ!
แม้แต่เส้นขนขาที่ร่วงจากตัวพวกเขา ก็ยังเป็นเส้นขนขาระดับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์!
คิดได้ดังนั้น มงเล่ยรีบเดินเข้าไปในซากปรักหักพัง เพื่อเก็บกลุ่มแสงเหล่านั้น!
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ สภาพร่างกายของผู้ครอบครอง +250!"
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ จิตวิญญาณของผู้ครอบครอง +156!"
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ พลังกายสิทธิ์ของผู้ครอบครอง +104!"
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ ยินดีด้วย ผู้ครอบครองได้รับพรสวรรค์เวทย์ธาตุสายฟ้า!"
"ติ๊ง! การหลอมรวมสำเร็จ ยินดีด้วย ผู้ครอบครองได้รับเวทย์ระดับแปด 【หยั่งรู้ถึงฤดูใบไม้ผลิ】!"
เสียงแจ้งเตือนดังต่อเนื่องในสมอง มงเล่ยตกตะลึง ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่อยากจะกลับมาสู่ความเป็นจริง!
"นี่...มากขนาดนี้เลยหรือ?"
...
โชคลาภที่หล่นลงมา!
มงเล่ยรู้สึกเหมือนตัวเองถูกขนมหวานจากฟ้าตกใส่ ไม่อย่างนั้นจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะได้รับของดีมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว?
สภาพร่างกาย +250!
จิตวิญญาณ +156!
พลังกายสิทธิ์ +104!
ข้อมูลทั้งสามรายการเพิ่มขึ้นอย่างพรวดพราด ทำให้ข้อมูลต่างๆ ของเขาเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
สภาพร่างกาย: ทหารระดับสอง (376/500)
จิตวิญญาณ: จอมเวทย์ระดับหนึ่ง (169/200)
พลังกายสิทธิ์: จอมเวทย์ระดับหนึ่ง (130/200)
สมรรถภาพร่างกาย เทียบเท่ากับทหารระดับสอง!
จิตวิญญาณและพลังกายสิทธิ์ ทั้งหมดเทียบเท่ากับจอมเวทย์ระดับหนึ่ง!
การเพิ่มขึ้นนี้ไม่ใช่เล็กน้อย!
ความก้าวหน้าไม่ใช่แค่น่าทึ่ง!
แต่สิ่งที่ทำให้มงเล่ยตื่นเต้นที่สุดคือ เขาได้รับพรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุสายฟ้า!
เรื่องไม่คาดฝัน!
เรื่องไม่คาดฝันอย่างมาก!
"แม้แต่พรสวรรค์เวทมนตร์ก็ยังเก็บได้หรือ?"
"ระบบนี้ช่างเป็น bug มากเลย!"
มงเล่ยยิ้มโง่ๆ จนฟองน้ำมูกออกมา!
เขารู้ดีในใจว่า พรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าน่าจะตกหล่นมาจากชายชราในชุดคลุมสีม่วงคนนั้น ชายชราในชุดคลุมสีม่วงสามารถบรรลุถึงระดับแดนศักดิ์สิทธิ์ได้ พรสวรรค์เวทมนตร์ของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่!
"ฉันเก็บพรสวรรค์เวทมนตร์ของปรมาจารย์เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ พรสวรรค์เวทมนตร์ของฉันก็ควรจะ..."
"ลองดูไหม?"
มงเล่ยอยากจะหาที่ลองทันที พอดีแอลลิสันและอีกสามคนก็วางแผนที่จะพักผ่อนสักหน่อย เพื่อรักษาบาดแผลบนร่างกาย!
ทุกคนจึงออกจากสนามรบ และหาที่เงียบสงบ!
ยามค่ำคืน!
หลังจากแอลลิสันหลับไปแล้ว มงเล่ยก็เริ่มทำสมาธิ!
หลับตาลง!
ปล่อยความคิดให้ว่างเปล่า!
จิตวิญญาณโปร่งใส!
รู้สึกอย่างละเอียด
ก่อนหน้านี้ เขาไม่สามารถรับรู้ธาตุเวทมนตร์ใดๆ ได้เลย!
แต่วันนี้ เมื่อเข้าสู่สภาวะสมาธิ มงเล่ยก็รู้สึกถึงความแตกต่าง เขาเห็นจุดแสงสีเงินเล็กๆ หลายจุด!
จุดแสงสีเงินเหล่านี้ลอยอยู่รอบๆ ร่างกายเหมือนหิ่งห้อย ส่องประกายวิบวับ ตอนแรกมีเพียงไม่กี่จุด เหมือนดาวในฤดูหนาว!
ค่อยๆ มากขึ้น...
จนในที่สุด มันมีมากมายจนนับไม่ถ้วน!
"รับรู้ได้แล้ว!"
"ฮ่าๆๆ ฉันรับรู้ธาตุเวทมนตร์ได้แล้ว!"
มงเล่ยดีใจเหลือเกิน อยากจะหัวเราะดังๆ สามครั้งเพื่อระบายความตื่นเต้นในใจ การรับรู้ธาตุเวทมนตร์ได้ หมายความว่าแม้ตอนนี้จะไม่มีระบบ เขาก็สามารถฝึกเวทมนตร์ และกลายเป็นนักเวทที่แข็งแกร่งได้!
"จุดแสงสีเงินเหล่านี้น่าจะเป็นธาตุเวทมนตร์สายฟ้า!"
"สิ่งที่ฉันต้องทำตอนนี้คือ จับธาตุเวทมนตร์เข้ามาในร่างกาย!"
มงเล่ยระงับความตื่นเต้นในใจ และทำสมาธิต่อไป!
การทำสมาธิแบ่งเป็นสองขั้นตอน:
หนึ่ง รับรู้ธาตุเวทมนตร์!
สอง กลั่นธาตุเวทมนตร์!
สำหรับคนที่ไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ นี่เป็นเรื่องยากเหมือนเดินขึ้นสวรรค์ เพราะไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ก็ไม่สามารถรับรู้ธาตุเวทมนตร์ได้ แม้แต่ธาตุเวทมนตร์ยังรับรู้ไม่ได้ จะพูดถึงการกลั่นได้อย่างไร?
มงเล่ยก่อนหน้านี้ก็อยู่ในสภาพนั้น!
แต่ตอนนี้ต่างกันแล้ว เขาสามารถรับรู้ได้!
มงเล่ยเริ่มลองจับจุดแสงสีเงิน สิ่งมหัศจรรย์ก็คือ เขาสามารถ "กิน" จุดแสงสีเงินจุดแรกได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็จุดที่สอง จุดที่สาม จุดที่สี่...
"การกลั่นธาตุเวทมนตร์ก็ไม่ยากเลยนี่!"
กินจุดแสงสีเงินไปกว่าร้อยจุด มงเล่ยรู้สึกพอใจ อารมณ์ดีมาก เขาคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะพรสวรรค์เวทมนตร์ของเขา!
ตามที่แอลลิสันเคยพูดไว้ พรสวรรค์เวทมนตร์มีทั้งแข็งแกร่งและอ่อนแอ!
ปกติแล้วจะมองไม่เห็นความแตกต่าง แต่ในกระบวนการรับรู้ธาตุเวทมนตร์และกลั่นธาตุเวทมนตร์ ความแข็งแกร่งและอ่อนแอของพรสวรรค์จะแสดงออกมาอย่างชัดเจน!
คนที่มีพรสวรรค์แข็งแกร่ง จะรับรู้ธาตุเวทมนตร์ได้ชัดเจนกว่า กลั่นได้ง่ายกว่า เวลาที่ใช้ในการกลั่นพลังกายสิทธิ์ในปริมาณเท่ากันจะสั้นกว่า ประสิทธิภาพก็จะสูงกว่า!
การฝึกฝนได้ผลดีกว่า เร็วกว่า และประสบความสำเร็จสูงกว่า!
คนที่มีพรสวรรค์อ่อนแอ ก็จะตรงกันข้าม...
...
ไม่ได้นอนทั้งคืน!
เช้าวันรุ่งขึ้น พระอาทิตย์เพิ่งขึ้น แสงอาทิตย์อบอุ่นส่องผ่านยอดไม้ที่ซ้อนทับกันลงมาบนพื้น ทิ้งเงาของต้นไม้ที่กระจัดกระจาย!
มงเล่ยลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย รู้สึกสดชื่น เปี่ยมไปด้วยพลัง ไม่มีอาการเหนื่อยล้าใดๆ เลย นี่คือข้อดีของการทำสมาธิ!
การทำสมาธิสามารถแทนการนอนได้ ไม่เพียงแต่กลั่นพลังกายสิทธิ์ แต่ยังเพิ่มพลังจิต นักเวทหลายคนหลังจากเรียนรู้การทำสมาธิแล้ว ก็แทบจะไม่นอนอีกเลย!
"ไม่รู้ว่าผลของการทำสมาธิคืนนี้จะเป็นอย่างไร?"
มงเล่ยสูดอากาศบริสุทธิ์ แล้วเปิดแผงคุณสมบัติส่วนบุคคล ตรวจสอบคุณสมบัติต่างๆ!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 916 เหรียญทอง
สภาพร่างกาย: ทหารระดับสอง (376/500)
จิตวิญญาณ: จอมเวทย์ระดับหนึ่ง (173/200)
พลังกายสิทธิ์: จอมเวทย์ระดับหนึ่ง (140/200)
เวทมนตร์: คาถาลูกไฟ, เถาวัลย์หนาม, คาถาฟองน้ำ, คาถาผืนดินสั่นสะเทือน, คมหัตถ์สายลม, มือเพลิง, คาถาวงแหวนไฟ, หยั่งรู้ถึงฤดูใบไม้ผลิ
"เอ๊ะ? พลังจิตเพิ่มขึ้น 3 พลังกายสิทธิ์เพิ่มขึ้น 10!"
"ความเร็วนี้ไม่ช้าเลยนะ!"
มงเล่ยรู้สึกประหลาดใจมาก แม้ว่าเมื่อเทียบกับ "โชคลาภที่หล่นลงมา" เมื่อวาน การเพิ่มขึ้น 3 จุดและ 10 จุดจะดูช้ามาก แต่อย่าลืมว่า โชคลาภก็คือโชคลาภ ไม่มีทางที่จะมีทุกวัน!
รายได้ประจำวันที่มั่นคงต่างหากที่เป็นหนทางที่ถูกต้อง!
การทำสมาธิหนึ่งคืน เพิ่มพลังจิต 3 จุด พลังกายสิทธิ์ 10 จุด แล้วหนึ่งเดือนล่ะ? หนึ่งปีล่ะ?
ยิ่งไปกว่านั้น มงเล่ยคิดว่า เมื่อพลังเพิ่มขึ้น ผลของการทำสมาธิก็จะดีขึ้นเรื่อยๆ การเพิ่มขึ้นของพลังจิตและพลังกายสิทธิ์จะไม่ใช่แค่เท่านี้แน่นอน อนาคตสดใส!
"แต่พูดกลับมา ความรู้สึกของโชคลาภที่หล่นลงมาช่างดีจริงๆ!"
"ผลตอบแทนเมื่อวานในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น ก็เทียบเท่ากับความเหนื่อยยากของฉันในหลายวันนี้แล้ว!"
"ไม่แปลกใจเลยที่คนมักพูดว่า ม้าไม่กินหญ้ากลางคืนไม่อ้วน คนไม่มีโชคลาภไม่รวย!"
"ดูเหมือนว่าต่อไปฉันต้องไปยังสถานที่ที่คึกคักมากขึ้น..."


## บทที่ 16 เมืองราชามังกรไฟ เพื่อนสามคน

ในช่วงเวลาไม่กี่วันต่อมา ทั้งห้าคนยังคงเดินทางผจญภัยต่อไป ด้วยความเร็วเฉลี่ยในการสังหารอสูรระดับสองวันละ 3-4 ตัว พวกเขากวาดล้างพื้นที่รอบนอกอย่างรวดเร็ว!
ตะขาบพิษหกหาง มดแดงกระหายเลือด ค้างคาวปีศาจตาทอง จระเข้ยักษ์แห่งหนองน้ำ...
มงเล่ยเก็บของตกในตอนกลางวัน เก็บเกี่ยวหัวของศัตรู ตอนกลางคืนฝึกสมาธิเพื่อเพิ่มพลังจิตและพลังกายสิทธิ์ พัฒนาคุณสมบัติในทุกด้าน พลังของเขาเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน!
อย่างไรก็ตาม ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่เลิกรา!
หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ การผจญภัยของแอลลิสันและอีกสามคนก็สิ้นสุดลง วันหยุดจบลงแล้ว พวกเขาต้องกลับไปที่สถาบัน และมงเล่ยก็ต้องกลับไปที่หมู่บ้านสัตว์อสูร!
ทุกคนอำลากันอย่างอาลัยอาวรณ์ แยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง!
"ในที่สุดเจ้าหนูก็กลับมาแล้ว!"
เมื่อเห็นมงเล่ยกลับมา หัวหน้าทีมฮาร์เดสก็รู้สึกโล่งอก เขาหายไปกว่ายี่สิบวัน เขากังวลมากว่ามงเล่ยจะเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว!
"ผมแค่อยู่แถวๆ ชายป่าอสูรเท่านั้น ไม่มีอันตรายอะไรหรอก!" มงเล่ยยิ้มและเปลี่ยนหัวข้อ: "หัวหน้าทีมฮาร์เดส ถ้าเราออกเดินทางตอนนี้ จะทันการทดสอบเวทมนตร์ไหมครับ?"
"เหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่วันก่อนที่สถาบันเวทมนตร์จะเปิดเทอม!"
หัวหน้าทีมฮาร์เดสส่ายหัวพูดว่า: "โชคดีที่หมู่บ้านสัตว์อสูรของเราอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง แค่ 5 วันเท่านั้น ไม่อย่างนั้น เจ้าหนูคงได้ร้องไห้แล้ว!"
"ดีที่ยังทันเวลา!"
มงเล่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก อาณาจักรมังกรเพลิงในฐานะอาณาจักรที่อยู่ใกล้เทือกเขาสัตว์ปีศาจมากที่สุดของจักรวรรดิเทพมังกร มีหน้าที่เป็นเกราะป้องกันทางตะวันตกของจักรวรรดิ เพื่อต่อต้านการโจมตีและการรบกวนจากสัตว์อสูรได้ดีขึ้น เมืองหลวงของอาณาจักรมังกรเพลิงจึงถูกสร้างขึ้นที่ขอบของเทือกเขาสัตว์ปีศาจ!
ด้วยเหตุนี้ หมู่บ้านสัตว์อสูรจึงอยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวง!
"มงเล่ย คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าเราจะออกเดินทาง!"
"ได้ครับ หัวหน้าทีมฮาร์เดส!"
...
หลับฝันดีตลอดคืน!
วันรุ่งขึ้น มงเล่ยตื่นแต่เช้า หลังจากจัดข้าวของเรียบร้อยแล้ว เขาก็ไปที่บ้านของหัวหน้าทีมฮาร์เดส สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ โจนา โจเซฟ แอนดรูว์ และพ่อแม่ของพวกเขาก็อยู่ที่นั่นด้วย!
"โจนา พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?"
มงเล่ยมองทั้งสามคนและถามด้วยความสงสัย ทั้งสามเป็นเพื่อนเล่นของเขา เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล่นโคลนและใส่กางเกงเปิดก้น
"ฮิฮิ พวกเราจะไปเมืองหลวงกับลุงฮาเดสเพื่อเข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์!"
โจนาในชุดกระโปรงยาวผ้าป่านหยาบ เผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ น่ารักคู่หนึ่ง ตอบด้วยรอยยิ้ม เธอเป็นเด็กผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มสามคน แม้จะสวมเสื้อผ้าเก่าๆ แต่ก็ไม่อาจปิดบังใบหน้าอันงดงามของเธอได้ หากเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงยาวหรูหรา เธอก็ไม่แพ้คุณหนูตระกูลใดๆ!
"อย่างนี้นี่เอง!" มงเล่ยพยักหน้า!
"พี่เมิ่งเล่ย ได้ยินลุงฮาเดสบอกว่าพี่เข้าไปในป่าคนเดียว ไม่ได้เจออันตรายอะไรใช่ไหม?" โจนาถามด้วยความกังวล
"ฉันแค่อยู่แถวๆ ชายป่า จะมีอันตรายอะไร?"
มงเล่ยยิ้มและส่ายหัว เปลี่ยนหัวข้อสนทนา: "ฉันคิดว่าฉันจะไปเมืองหลวงคนเดียวเสียอีก ตอนนี้ดีแล้ว มีพวกเธอไปด้วย ระหว่างทางก็จะไม่เหงา!"
"ใช่แล้วๆ พวกเราไปเมืองหลวงด้วยกัน จะได้ช่วยดูแลกัน!"
โจนาตบมือเบาๆ ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น: "พูดถึงเรื่องนี้ ฉันโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยไปเมืองหลวงเลย ไม่รู้ว่าเมืองหลวงเป็นอย่างไร?"
"ได้ยินว่ากำแพงเมืองสูงมาก มีมนุษย์มังกรที่มีหัวเป็นมังกรเยอะแยะ?"
"และมีตึกสูงใหญ่กับถนนช็องเซลีเซ่ที่เป็นระเบียบ?"
โจเซฟและแอนดรูว์ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความปรารถนา!
"เดี๋ยวก็ได้เห็นแล้ว!"
มงเล่ยยิ้ม สำหรับชาวบ้านในพื้นที่ห่างไกลเช่นพวกเขา พื้นที่ที่พวกเขาไปมาหาสู่จำกัดอยู่แค่หมู่บ้านใกล้เคียงและเทือกเขาสัตว์ปีศาจ อาจจะไม่มีโอกาสได้ไปเมืองหลวงสักครั้งในชีวิต!
การที่โจนา โจเซฟ และแอนดรูว์ได้ไปเมืองหลวงครั้งนี้ ถือว่าโชคดีเพราะการทดสอบเวทมนตร์ หากไม่เกี่ยวข้องกับชะตาชีวิตของลูก พ่อแม่ของพวกเขาจะยอมเสียค่าใช้จ่ายมากมายขนาดนี้เพื่อส่งพวกเขาไปเมืองหลวงได้อย่างไร?
10 เหรียญทอง!
นั่นเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายของครอบครัวสามคนเป็นเวลาสองถึงสามปี!
ยิ่งไปกว่านั้น นี่ยังเป็นการพนันที่มีอัตราความล้มเหลวสูงถึง 99.99% 10 เหรียญทองอาจกลายเป็นฟองสบู่ได้อย่างง่ายดาย สูญเงินไปเปล่าๆ!
ดังนั้น พ่อแม่ของทั้งสามคงต้องตัดสินใจอย่างหนัก เพราะในหมู่บ้านสัตว์อสูรมีเด็กมากมาย แต่ครอบครัวที่กล้าส่งลูกไปเข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์มีเพียงสามครอบครัวนี้เท่านั้น!
"โจนา ระหว่างทางให้ฟังคำสั่งของลุงฮาเดสนะลูก!"
"แอนดรูว์ จำไว้ว่าต้องเชื่อฟัง อย่าซุกซนหรือก่อเรื่อง!"
"โจเซฟ เมืองหลวงไม่เหมือนหมู่บ้าน..."
ประตูหมู่บ้านเปิดออก รถเกวียนวัวเก่าๆ คันหนึ่งค่อยๆ เคลื่อนออกจากหมู่บ้านท่ามกลางสายตาอิจฉาของพ่อแม่ของโจนาทั้งสาม ชาวบ้าน และเพื่อนๆ!
หมู่บ้านสัตว์อสูรมีเด็กมากมาย!
แต่ครอบครัวที่กล้าส่งลูกไปเข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์มีไม่มาก...
...
รถเกวียนวัวเก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด และโคลงเคลงมาก นั่งไม่สบายเลย แต่โจนา โจเซฟ และแอนดรูว์ทั้งสามคนดูตื่นเต้นมาก พูดคุยกันไม่หยุดตลอดทาง เหมือนนกกระจอกสามตัวที่ร่าเริง!
อย่างไรก็ตาม ความตื่นเต้นของพวกเขาอยู่ได้เพียง 2 วันเท่านั้น แล้วก็หายไป การเดินทางที่เหน็ดเหนื่อย ทำให้ทั้งสามคนค่อยๆ ทนไม่ไหว เหมือนมะเขือเทศที่โดนน้ำค้างแข็ง... เหี่ยวแห้ง!
หัวหน้าทีมฮาร์เดสคาดการณ์สถานการณ์เช่นนี้ไว้แล้ว แต่ไม่มีทางเลือก การเปิดเทอมใกล้เข้ามาแล้ว ต้องกัดฟันอดทนไปให้ถึงเมืองหลวงให้ได้ ในเวลาเช่นนี้ ไม่มีใครสามารถล้มเลิกกลางคันได้!
หลังจากการเดินทางที่น่าเบื่อเป็นเวลา 5 วัน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเมืองหลวง — เมืองมังกรไฟ!
...
เมืองมังกรไฟ เมืองหลวงของอาณาจักรมังกรเพลิง และเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดและเจริญรุ่งเรืองที่สุดในภาคตะวันตกของจักรวรรดิเทพมังกร เมืองมังกรไฟตั้งอยู่บนที่ราบ แบ่งออกเป็นเมืองตะวันออกและตะวันตก!
พระราชวังของอาณาจักรมังกรเพลิงและคฤหาสน์ของขุนนางตั้งอยู่ในเมืองตะวันออก!
เมืองตะวันตกเป็นเมืองแห่งสถาบันการศึกษา สถาบันเวทมนตร์และสถาบันนักรบส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในเมืองตะวันตก ดังนั้น เมืองตะวันตกจึงคล้ายกับเมืองมหาวิทยาลัยบนโลก!
ช่วงเที่ยงวันนั้น มงเล่ยและคณะเข้าสู่เมืองมังกรไฟ!
"ว้าว—"
ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองมังกรไฟไม่อาจเทียบกับหมู่บ้านสัตว์อสูรได้เลย ถนนช็องเซลีเซ่ที่เรียบและแข็งแรง อาคารสีขาวที่เป็นระเบียบ สินค้าหลากหลาย ผู้คนมากมายหลายหลาก...
ทั้งสามคนตาลายไปหมด เหมือนหลิวลาวลาวที่เพิ่งเข้าไปในสวนต้าเหิง!
"นี่คือเมืองหลวงเหรอ สวยจังเลย!"
โจนาดวงตาเป็นประกาย มองซ้ายมองขวา ตื่นเต้นเหมือนนกกระจาบที่ร่าเริง ในทางกลับกัน โจเซฟและแอนดรูว์ซึ่งเป็นเด็กผู้ชายกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที พวกเขาจับชายเสื้อป่านไม่หยุด!
"ไอ้บ้านนอก!"
คุณหญิงและคุณนายที่เดินผ่านไปมาสวมใส่เสื้อผ้าทันสมัย ประดับด้วยเครื่องประดับหรูหรา ฉีดน้ำหอมที่มีกลิ่นหอม ไม่มีใครมองมงเล่ยและคณะด้วยซ้ำ!
คุณหนูขุนนางที่เกิดในเมืองหลวงมีความรู้สึกเหนือกว่าโดยธรรมชาติ ซึ่งทำให้โจเซฟและแอนดรูว์ที่เพิ่งเข้าเมืองครั้งแรกรู้สึกอับอาย ไม่กล้าสบตากับพวกเขา!
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทั้งสอง หัวหน้าทีมฮาร์เดสส่ายหัว ไม่ได้พูดอะไรมาก การเข้าเมืองครั้งแรกก็เป็นแบบนี้แหละ ตอนที่เขาเข้าเมืองครั้งแรกยังแย่กว่าโจเซฟและแอนดรูว์เสียอีก!
ได้แต่บอกว่า เดี๋ยวก็ชิน!
แต่ต้องมีโอกาสได้ชินก่อน!
สิ่งที่ทำให้ฮาร์เดสประหลาดใจคือมงเล่ย เขามองผู้คนที่เดินผ่านไปมา ปากพึมพำชื่นชม มองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่มีความรู้สึกอึดอัดหรือด้อยค่าเลย!
"เด็กคนนี้มีจิตใจที่ไม่เหมือนคนธรรมดาจริงๆ!"
ฮาร์เดสพยักหน้าเบาๆ นำเด็กทั้งสี่คนมุ่งหน้าไปทางเมืองตะวันตก!
ที่นั่นเป็นศูนย์รวมของสถาบันต่างๆ มีสถานที่เฉพาะสำหรับทดสอบพรสวรรค์เวทมนตร์ และเป็นสถานที่ที่จะตัดสินชะตาชีวิตของเด็กๆ!


## บทที่ 17 สถาบันเวทมนตร์ มนุษย์ด้อยกว่าสัตว์

"ในเมืองราชามังกรไฟของพวกเรา มีสถาบันทั้งหมดกว่า 70 แห่ง!"
ขณะเดินอยู่บนถนนช็องเซลีเซ่ที่ปูด้วยคริสตัลสีเทา หัวหน้าทีมฮาเดสพูดแนะนำความรู้เกี่ยวกับสถาบันต่างๆ อย่างไม่หยุดหย่อน: "ในนั้นมีสถาบันเวทมนตร์เพียง 3 แห่งเท่านั้น ได้แก่ 【วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ】, 【วิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาส】 และ 【วิทยาลัยเวทมนตร์มังกร】 ส่วนที่เหลือทั้งหมดเป็นสถาบันนักรบ!"
"แค่ 3 สถาบันเวทมนตร์เท่านั้นเองหรือ? น้อยเหลือเกิน"
โจนาและเพื่อนอีกสองคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ
"การฝึกเวทมนตร์ต้องอาศัยพรสวรรค์!"
หัวหน้าทีมฮาเดสอธิบายพร้อมรอยยิ้ม: "และคนที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์มีเพียงหนึ่งในหมื่นคนเท่านั้น นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้สถาบันเวทมนตร์มีไม่มาก!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจนาและเพื่อนอีกสองคนรู้สึกกังวลขึ้นมาทันที หนึ่งในหมื่น? พวกเขาจะเป็นผู้โชคดีในจำนวนหนึ่งหมื่นคนนั้นหรือไม่?
"หัวหน้าทีมฮาเดสครับ สถาบันเวทมนตร์ทั้ง 3 แห่งนี้มีความแตกต่างกันอย่างไรบ้าง?" มงเล่ยถามด้วยความสงสัย!
"คนย่อมมีสูงต่ำ ต้นไม้ย่อมมีใหญ่เล็ก สถาบันเวทมนตร์ก็ย่อมมีลำดับชั้นเช่นกัน อย่างเช่นสถาบันเวทมนตร์ทั้ง 3 แห่งในเมืองราชามังกรไฟของเรานี้!"
หัวหน้าทีมฮาเดสยิ้มพลางเริ่มแนะนำ เขาเชื่อว่ามงเล่ยมีพรสวรรค์เวทมนตร์และจะต้องได้เข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์อย่างแน่นอน สิ่งสำคัญคือการเลือกว่าจะเข้าเรียนที่สถาบันเวทมนตร์แห่งไหน!
ดังนั้น จึงจำเป็นต้องแนะนำให้เขาเข้าใจอย่างชัดเจน!
"วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟเป็นสถาบันเวทมนตร์ที่ดีที่สุดในบรรดา 3 แห่ง เป็นสถาบันเวทมนตร์ทางการที่ดำเนินการในนามของอาณาจักรมังกรเพลิงของเรา หรือก็คือสถาบันเวทมนตร์แห่งชาติ!
เนื่องจากมีพื้นหลังเป็นทางการ วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟจึงมีกำลังครูที่แข็งแกร่งมาก มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน และมีทรัพยากรการฝึกฝนที่ดีที่สุด ทำให้นักเวทที่ผลิตออกมาเป็นผู้ที่เก่งกาจที่สุด!
ดังนั้น วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟจึงเป็นสถาบันเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักรมังกรเพลิงของเราอย่างไม่ต้องสงสัย!"
พูดถึงตรงนี้ หัวหน้าทีมฮาเดสมองมงเล่ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง: "โดยธรรมชาติแล้ว วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟก็เป็นตัวเลือกแรกของเหล่าอัจฉริยะเวทมนตร์ที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศ!
ไม่ว่าจะเป็นกึ่งมังกรหรือมนุษยชาติ ตราบใดที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศและสามารถบรรลุเงื่อนไขได้ ก็มีสิทธิ์เข้าเรียนที่วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ ในประเด็นนี้ มนุษยชาติของเราและมนุษย์มังกรมีความเท่าเทียมกัน!"
"เข้าใจแล้ว!"
มงเล่ยพยักหน้าเงียบๆ ดวงตาเป็นประกายวาววับ!
"เมื่อเทียบกันแล้ว สถาบันเวทมนตร์ที่เหลืออีก 2 แห่งก็ด้อยกว่าเล็กน้อย!"
หัวหน้าทีมฮาเดสพูดต่อ: "วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรมุ่งเน้นไปที่มนุษย์มังกรที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ธรรมดา แน่นอนว่าก็มีบุตรหลานขุนนางมนุษย์ที่มีพรสวรรค์ธรรมดาด้วย ส่วนวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสรับสมัครสามัญชนมนุษย์ที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ธรรมดาเป็นหลัก ถือเป็นสถาบันของสามัญชน!"
วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ!
วิทยาลัยเวทมนตร์มังกร!
วิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาส!
"ไม่คิดว่าในโลกต่างมิตินี้ก็มีความแตกต่างระหว่างโรงเรียนชั้นนำกับโรงเรียนธรรมดาเหมือนกัน!"
มงเล่ยส่ายหัวเบาๆ แล้วเดินต่อไป สถาบันเวทมนตร์ทั้ง 3 แห่งก็คือโรงเรียนชั้นนำกับโรงเรียนธรรมดานั่นเอง!
ผู้คนบนถนนเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่เป็นกลุ่มคนแก่สองคนกับเด็กหนึ่งคน หรือครอบครัวหลายคน และส่วนใหญ่ดูกระวนกระวายใจ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้มาเข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์เช่นกัน!
มงเล่ยและคณะเดินตามฝูงชน ไม่นานก็มาถึงสถานที่ทดสอบเวทมนตร์ — จัตุรัสเทพมังกร!
จัตุรัสเทพมังกรเป็นลานกว้างที่มีขนาดเท่ากับสนามฟุตบอลหลายสนาม ตรงกลางจัตุรัสมีรูปปั้นมังกรยักษ์ทองคำสูง 100 เมตรตั้งตระหง่าน!
เกล็ดมังกรสีทองดูมีชีวิตชีวา!
ปีกมังกรกางออกบดบังท้องฟ้า!
ปากมังกรอ้ากว้างคำรามสู่ท้องฟ้า!
เขามังกรอันน่าสะพรึงกลัวทิ่มแทงนภากาศ!
กระแสพลังอันทรงอำนาจและน่าเกรงขามพุ่งเข้าใส่ แม้อยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกได้ ทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยอมจำนน ไม่กล้าคิดต่อต้านแม้แต่น้อย!
"สรรเสริญเทพเจ้ามังกร!"
เมื่อเห็นรูปปั้นมังกรยักษ์ทองคำ หัวหน้าทีมฮาเดสประกบมือที่หน้าอก โค้งคำนับ และสวดมนต์อย่างเคร่งครัด ทำให้มงเล่ยและเด็กทั้งสามคนตกตะลึงพร้อมกัน!
"ลุงฮาเดส ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย?"
โจนาผู้ร่าเริงถามความสงสัยในใจออกมา หัวหน้าทีมฮาเดสตกใจ รีบปิดปากเธอ มองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสังเกตเห็น จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วพูดเสียงเบา: "นี่คือรูปปั้นเทพมังกรผู้ยิ่งใหญ่ เมื่อพบเห็นต้องคำนับ! เร็ว พวกเธอทั้งสี่คนรีบคำนับเทพมังกรเดี๋ยวนี้!"
รูปปั้นเทพมังกร?
ต้องคำนับเมื่อพบเห็น?
มงเล่ยเพิ่งสังเกตว่า ไม่เพียงแต่หัวหน้าทีมฮาเดสเท่านั้น แต่คนเดินถนนรอบข้างทั้งหมดเมื่อเห็นรูปปั้นเทพมังกรก็คำนับอย่างเคร่งครัดเช่นกัน ไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่คนเดียว!
"เทพมังกร?"
มงเล่ยขมวดคิ้ว!
"เทพมังกรคือจักรพรรดิผู้ก่อตั้งจักรวรรดิเทพมังกรของเรา และเป็นความเชื่อเดียวที่มี!"
หัวหน้าทีมฮาเดสอธิบายเสียงเบา: "ประชาชนทุกคนในจักรวรรดิต้องเคารพบูชาเทพมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ผู้ใดไม่เคารพบูชาถือเป็นผู้นอกรีต ถ้าพวกเธอไม่อยากถูกนำไปเผาทั้งเป็น ก็รีบคำนับเสีย!"
"โอ้พระเจ้า!"
มงเล่ยตกใจ รีบแสร้งทำท่าคำนับ คนอยู่ใต้ชายคาต้องก้มหัว ตอนนี้เขายังอ่อนแอมาก ทำตามกฎของที่นี่ดีกว่า!
"สรรเสริญเทพเจ้ามังกร!"
โจนา, โจเซฟ และแอนดรูว์ทั้งสามคนก็คำนับอย่างเคารพ!
"ดีมาก!"
หัวหน้าทีมฮาเดสถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วชี้ไปข้างหน้า: "ตรงนั้นคือสถานที่ทดสอบเวทมนตร์ เรารีบไปกันเถอะ!"
"ได้!"
บนจัตุรัสเทพมังกร ผู้คนแน่นขนัด มีทั้งขุนนางในชุดหรูหรา และก็มีสามัญชนในชุดผ้าป่านหยาบๆ แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตามงเล่ยมากที่สุดคือ... กึ่งมังกร!
กึ่งมังกรแบ่งเป็นสัตว์มังกรและมนุษย์มังกร!
สัตว์มังกรเป็นลูกหลานของมังกรยักษ์และสัตว์อสูร รูปร่างแทบไม่ต่างจากสัตว์อสูรในป่า มีทั้งวูล์ฟมังกรที่คล้ายหมาป่ายักษ์ แรดมังกรที่คล้ายแรด และมังกรดินที่คล้ายจระเข้...
มีรูปร่างหลากหลาย สารพัดแบบ!
สัตว์ประหลาดเช่นนี้หากอยู่ในป่าอสูร ก็คงเป็นเป้าหมายการล่า แต่ที่นี่ สัตว์มังกรเหล่านี้สวมใส่เครื่องประดับทองและเงิน สวมชุดหรูหรา และปรากฏตัวอย่างเปิดเผย!
ไม่เพียงแต่ไม่มีใครกล้าล่าพวกมัน แต่ยังต้องหลีกทางให้อย่างเรียบร้อย กลัวว่าจะทำให้พวกมันโกรธ!
เพราะทุกคนรู้ว่า สัตว์มังกรที่มีรูปร่างน่ากลัวเหล่านี้ล้วนมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ อาจเป็นบุตรของมาควิส หรือหลานของท่านดยุค หรืออาจเป็นขุนนางเอง ใครกล้าไปยุ่งกับพวกมัน?
"ลิงสวมเสื้อผ้า มนุษย์ยังสู้สัตว์ไม่ได้!"
มงเล่ยมองสัตว์มังกรที่อาละวาดอย่างอิสระ แล้วถอนหายใจในใจ บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ของจักรวรรดิเทพมังกรนี้ มนุษยชาติเป็นเพียงผู้อยู่ใต้อาณัติ เป็นทาส มังกร... ต่างหากที่เป็นเจ้านาย!
ดังนั้น สัตว์ที่เกี่ยวข้องกับมังกรยักษ์ไม่ว่าจะเป็นไก่ เป็ด หมู หรือสุนัข ก็กลายเป็นเจ้านาย ไม่เพียงแต่ฆ่าคนโดยไม่ผิดกฎหมาย แต่ยังได้รับสิทธิพิเศษต่างๆ หากใครไปขัดขวางพวกมันจนถูกฆ่าตาย ก็ถือว่าตายฟรี!
แน่นอนว่า แม้สัตว์มังกรจะมีไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นมนุษย์มังกร!
80% ของขุนนางในจักรวรรดิเทพมังกรเป็นมนุษย์มังกร ลูกหลานของขุนนางมนุษย์มังกรเหล่านี้ก็เป็นมนุษย์มังกร ทำให้จำนวนมนุษย์มังกรที่มาเข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์มีมากมาย!
บางคนมีเขาคู่บนศีรษะ!
บางคนมีปีกคู่บนหลัง!
บางคนมีหางมังกรงอกจากก้น!
บางคนมีเกล็ดปกคลุมร่างกาย!
มีลักษณะเด่นชัดของเผ่ามังกร!
"มงเล่ย อย่าจ้องมนุษย์มังกรแบบนั้น มันไม่สุภาพนะ!"
หัวหน้าทีมฮาเดสตบไหล่มงเล่ย เตือนเสียงเบา: "ถ้าไปทำให้ใครสักคนที่อารมณ์ไม่ดีโกรธขึ้นมา แล้วโดนตบตายด้วยกรงเล็บเดียว จะไม่มีที่ให้ไปร้องเรียนนะ!"
"เอ่อ? อ่า อ่า!"
มงเล่ยพยักหน้า จู่ๆ ก็ชี้ไปที่มนุษย์มังกรบางคนที่สวมชุดผ้าป่านหยาบๆ แล้วถาม: "หัวหน้าทีมฮาเดส มนุษย์มังกรไม่ควรเป็นขุนนางหรอกหรือ? ทำไมคนพวกนั้นถึงสวมเสื้อผ้าแบบสามัญชน? พวกเขาเป็นขุนนางที่ตกอับหรือ?"
คนเหมือนกันย่อมอยู่ด้วยกัน คนต่างกันย่อมแยกกันอยู่!
บนจัตุรัสมีผู้คนมากมาย รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็กๆ คุยกันไป แต่โดยรวมแล้วแบ่งเป็น 4 วง คือวงขุนนางมนุษย์ที่สวมชุดหรูหรา วงสัตว์มังกรที่มีรูปร่างคล้ายสัตว์อสูร วงขุนนางมนุษย์มังกร และวงสามัญชนมนุษย์!
สิ่งนี้สังเกตได้จากเสื้อผ้าและรูปร่าง เห็นได้ชัดเจนมาก แต่สิ่งที่ทำให้มงเล่ยสงสัยคือ นอกจากวงทั้ง 4 นี้แล้ว ยังมีอีกวงหนึ่งที่พิเศษ!
เป็นมนุษย์มังกรทั้งหมด แต่สวมชุดผ้าป่านหยาบๆ คล้ายกับสามัญชนมนุษย์ นี่คือสามัญชนในหมู่มนุษย์มังกรหรือ?


## บทที่ 18 การทดสอบเวทมนตร์ ความจริงอันโหดร้าย

แม้จะเป็นมนุษย์มังกร แต่กลับสวมใส่เสื้อผ้าสามัญชน จะไม่ให้คนรู้สึกแปลกได้อย่างไร!
"พวกมนุษย์มังกรเหล่านี้... บางคนเป็นขุนนางที่ตกอับ!"
หัวหน้าทีมฮาเดสได้ยินคำพูดนั้น มองไปที่กลุ่มมนุษย์มังกรแวบหนึ่ง แล้วอธิบายเสียงเบา: "บางคนก็เหมือนพวกเรา เป็นชนชั้นสามัญชน!"
มงเล่ยตกใจ: "สามัญชน? มนุษย์มังกรก็มีสามัญชนด้วยหรือ?"
"แน่นอนสิ! มังกรมีนิสัยชอบกามโดยธรรมชาติ มนุษย์มังกรจำนวนมากก็สืบทอดนิสัยนี้มา พวกมนุษย์มังกรที่มีนิสัยเลวทรามบางคนหลังจากทำเรื่องเลวแล้ว ก็รูดซิปกางเกงแล้วไม่รับผิดชอบ..."
หัวหน้าทีมฮาเดสส่ายหัว: "นี่ทำให้เกิดเด็กกำพร้ามนุษย์มังกร ลูกนอกสมรสของมนุษย์มังกรมากมาย พวกเขาเติบโตขึ้นมาโดยไร้ที่พึ่ง ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ จึงกลายเป็นสามัญชนโดยธรรมชาติ!"
"เข้าใจแล้ว!"
มงเล่ยเข้าใจกระจ่างแจ้ง แม้แต่มนุษย์ยังทำเรื่องทิ้งเมียทิ้งลูกได้ แล้วจะพูดถึงมนุษย์มังกรที่มีนิสัยชอบกามโดยธรรมชาติทำไม ในแง่นี้ การเกิดของลูกนอกสมรสมนุษย์มังกร เด็กกำพร้ามนุษย์มังกร จึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้!
"แม้จะเป็นสามัญชนเหมือนกัน แต่ชีวิตของพวกเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะเทียบได้!"
หัวหน้าทีมฮาเดสส่ายหัว: "มนุษย์มังกรที่อ่อนแอที่สุดก็ยังเป็นทหารที่แข็งแกร่งมาก มีโอกาสที่จะลืมตาอ้าปากในสังคม นี่เป็นสิ่งที่พวกเรามนุษยชาติเทียบไม่ได้!"
"ก็จริง!" มงเล่ยพยักหน้าเงียบๆ!
"ไปกันเถอะ สถานที่ทดสอบอยู่ทางนั้น เราไปกันเถอะ!" ฮาเดสชี้ไปทางที่มีคนมากที่สุด จากนั้นทุกคนก็เดินไปทางนั้น แล้วถูกอัศวินสวมเกราะหลายคนขวางไว้!
"ผู้ติดตามห้ามเข้า!"
"การทดสอบเวทมนตร์ คนละ 10 เหรียญทอง!"
"มงเล่ย พวกเธอเข้าไปเถอะ!"
ฮาเดสหยิบเหรียญทอง 40 เหรียญที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้มงเล่ย สายตากวาดมองทั้งสี่คน ให้กำลังใจว่า: "ขอเทพเจ้ามังกรคุ้มครองพวกเธอ เชื่อว่าพวกเธอจะต้องสมหวังแน่นอน!"
"อืม!"
ทั้งสี่คนพยักหน้าหนักแน่น
คนที่มาเข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์มีมากมาย คนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย เข้าแถวเป็น 10 แถวยาวเหยียด เทียบได้กับภาพที่สถานีรถไฟตอนซื้อตั๋วกลับบ้านช่วงตรุษจีน!
"คนเยอะขนาดนี้ จะต้องรอถึงเมื่อไหร่?"
มงเล่ยถอนหายใจ เลือกแถวที่ค่อนข้างสั้นกว่าแล้วเข้าไปต่อท้าย มองดูแถวที่ยาวเหยียด เขารู้สึกปวดหัว!
"พี่มงเล่ย ฉัน... ฉันประหม่า!"
โจนาดึงชายเสื้อของมงเล่ย ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความกังวลและไม่มั่นใจ ไม่มีความร่าเริงและซุกซนเหมือนวันก่อนๆ เลย!
"ใจเย็นๆ เรื่องแบบนี้ได้แต่แล้วแต่โชคชะตา ประหม่าไปก็ไม่มีประโยชน์!"
มงเล่ยไม่รู้จะปลอบเธอยังไง ได้แต่พูดแบบนั้น!
บนท้องฟ้า พระอาทิตย์แผดเผา อากาศร้อนระอุ อาณาจักรมังกรเพลิงอยู่ใกล้ป่าอสูร มีสภาพอากาศคล้ายป่าเขตร้อนชื้น ตอนนี้อุณหภูมิสูงมาก การรอคอยเป็นเหมือนการทรมาน!
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้คนส่วนใหญ่แทบไม่มีอารมณ์สนใจสภาพอากาศที่ร้อนระอุ จิตใจถูกแทนที่ด้วยความประหม่าและกังวล นี่เป็นช่วงเวลาที่กำหนดชะตาชีวิต!
มีพรสวรรค์ ก็เหมือนปลาคาร์พกระโดดข้ามประตูมังกร ทะยานสู่ท้องฟ้า!
ไม่มีพรสวรรค์ ก็ได้แต่ดำรงชีวิตต่อไป จมอยู่กับความธรรมดา หาหนทางอื่น!
"นี่โหดร้ายกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยมากนะ!" มงเล่ยถอนหายใจเงียบๆ: "แต่ก็พอเทียบได้กับการสอบขุนนางสมัยโบราณ!"
ในความทรมานของการรอคอย มีผู้คนหลากหลายอารมณ์!
บางคนร้องไห้ด้วยความดีใจ จากไปอย่างมีความสุข!
บางคนส่ายหน้าถอนหายใจ ไม่พอใจกับผลการทดสอบ!
คนส่วนใหญ่เจ็บปวดอย่างยิ่ง จากไปอย่างหมดอาลัย!
ความโหดร้ายของความเป็นจริงแสดงออกอย่างชัดเจนที่นี่!
แถวค่อยๆ เคลื่อนไป หลังจากรอหลายชั่วโมง ทั้งสี่คนก็มาถึงหน้าโต๊ะทดสอบ!
เห็นชายหนุ่มสามคนสวมชุดคลุมเวทมนตร์สีดำยืนอยู่หน้าโต๊ะ รับผิดชอบงานทดสอบของแถวนี้!
คนหนึ่งรับผิดชอบเรียกคน!
คนหนึ่งรับผิดชอบทดสอบ!
คนหนึ่งรับผิดชอบบันทึก!
แต่ละคนทำหน้าที่ของตัวเอง เป็นระเบียบเรียบร้อย!
และด้านหลังพวกเขา นั่งชายวัยกลางคนที่กำลังง่วงนอน เขาพิงพนักเก้าอี้ หัวห้อย ตาปิดสนิท เหมือนกำลังหลับสนิท ไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบตัวเลย
เครื่องมือทดสอบมีสองอย่าง: อย่างแรกคือลูกแก้วคริสตัลขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล ภายในใสสะอาด ไม่มีสีเจือปนแม้แต่น้อย ลอยอยู่กลางอากาศ เหมือนเพชรที่ใสกิ๊ง;
อย่างที่สองคือ "เทอร์โมมิเตอร์" ขนาดยักษ์สูงประมาณหนึ่งจั้ง กว้างหนึ่งฉื่อ ตั้งอยู่ตรงหน้าลูกแก้วคริสตัล ภายในมีเส้นสีแดง ด้านข้างมีตัวเลขสลัก เหมือนเทอร์โมมิเตอร์ขนาดใหญ่ไม่มีผิด!
"คนต่อไป!"
ชายหนุ่มที่รับผิดชอบเรียกคนตะโกน เด็กหนุ่มผมทองคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมผ้าป่านหยาบ แต่งตัวแบบสามัญชน รีบตอบรับแล้วเดินขึ้นไปอย่างรวดเร็ว!
อาจเพราะตื่นเต้นเกินไป เท้าสะดุด เด็กหนุ่มผมทองล้มคะมำลงกับพื้นทันที เกือบชนลูกแก้วคริสตัล!
ทุกคนหัวเราะครืน เด็กหนุ่มผมทองยิ่งตื่นเต้น รีบลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล พูดติดอ่าง: "ขอ... ขอโทษครับ ผม... ผมชื่อพอต... พอตเตอร์..."
"ไม่ต้องแจ้งชื่อ แค่วางมือบนลูกแก้วคริสตัลก็พอ!"
ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบพูดเสียงเรียบ ไม่มีท่าทีจะฟังชื่อของเด็กหนุ่มผมทอง จริงๆ แล้ว พวกเขารับผิดชอบการทดสอบเวทมนตร์ ลงทะเบียนเฉพาะคนที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์เท่านั้น!
ส่วนคนที่ไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ แม้แต่การลงทะเบียนก็ไม่จำเป็น...
ความเป็นจริงช่างโหดร้ายเหลือเกิน!
"ครับ... ครับ!"
พอตเตอร์รีบพยักหน้า ยื่นมือที่สั่นเทาทั้งสองข้างวางบนลูกแก้วคริสตัล แล้วจ้องมองลูกแก้วคริสตัลอย่างแน่วแน่ รอคอยการตัดสินของโชคชะตา!
เขาตื่นเต้นมาก กลั้นหายใจ กลัวว่าความผิดพลาดเล็กๆ จะทำให้ผลการทดสอบไม่แม่นยำ แล้วถูกตัดสิน "ประหารชีวิต"!
ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบสีหน้าเรียบเฉย สายตาตกลงบนลูกแก้วคริสตัล เห็นลูกแก้วคริสตัลที่เคยใสสะอาดเหมือนถูกชาร์จไฟ เปล่งแสงสลัวๆ!
สีน้ำตาลอมเหลืองผสมกับสีเขียวอ่อนเล็กน้อย เหมือนแสงสีอ่อนๆ ที่สะท้อนจากเลนส์!
"สัมผัสธาตุ: สายดินชั้นกลาง, สายลมชั้นต่ำ!"
ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบพูดเสียงเรียบ: "รายการต่อไป ทดสอบพลังจิตของเธอ! เห็นจุดสีแดงที่ด้านล่างของเครื่องวัดจิตไหม ใช้พลังจิตของเธอกดมันไว้ พยายามกดให้ลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้!"
เครื่องวัดจิต?
มงเล่ยมองตาม จริงๆ แล้วเขาเห็นจุดสีแดงที่ด้านล่างของ "เทอร์โมมิเตอร์" ขนาดยักษ์ ขนาดประมาณเหรียญเงิน ดูเหมือนเป็นปุ่มอะไรสักอย่าง!
"ท่าน... ท่านครับ พลังจิตใช้... ใช้ยังไงครับ?"
พอตเตอร์หน้าแดง ถามอย่างยากลำบาก
"บนจุดสีแดงมีค่ายกลเวทมนตร์สลักอยู่ มันจะดึงพลังจิตของเธอโดยอัตโนมัติ เธอแค่จ้องมองที่จุดก็พอ!" ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบพูดเสียงเรียบ: "คนที่จะทดสอบต่อจากนี้ก็ฟังไว้ด้วย เวลาทดสอบพลังจิต..."
"ได้... ได้ครับ!"
พอตเตอร์รีบพยักหน้า สายตาจ้องไปที่จุดสีแดงที่ด้านล่างของเครื่องวัดจิต!
ทันใดนั้น เส้นสีแดงในเครื่องวัดจิตเริ่มสูงขึ้น ผ่านตัวเลขที่สลักไว้ทีละขีด พุ่งขึ้นไป!
"นี่คือเครื่องมือทดสอบพลังจิตหรือ?"
ดวงตาของมงเล่ยเป็นประกาย จ้องมองเส้นสีแดงในเครื่องวัดจิต สิ่งนี้มีหลักการคล้ายกับเทอร์โมมิเตอร์ เพียงแต่อันหนึ่งวัดพลังจิต อีกอันวัดอุณหภูมิ!
ครู่หนึ่งผ่านไป เส้นสีแดงหยุดเคลื่อนไหว ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบมองดูขีดที่เส้นสีแดงอยู่ เสียงอ่อนลงเล็กน้อย
"พลังจิต 23 เป็น 4 เท่าของคนวัยเดียวกัน พอผ่านเกณฑ์ สัมผัสธาตุ: สายดินชั้นกลาง, สายลมชั้นต่ำ มีคุณสมบัติที่จะเป็นนักเวท!"


## บทที่ 19 พรสวรรค์ยอดเยี่ยม, ความตื่นตะลึง 100 เท่า

พลังจิต 23 เท่าคนรุ่นเดียวกันถึง 4 เท่า!
ผ่านเกณฑ์แบบหวุดหวิด!
สัมผัสธาตุ: สายดินระดับกลาง, สายลมชั้นต่ำ!
มีพรสวรรค์เวทมนตร์ มีคุณสมบัติที่จะเป็นนักเวท!
"เย้!"
พอตเตอร์ราวกับได้ยินภาษาที่ไพเราะที่สุดในโลก ตะโกนด้วยความตื่นเต้น น้ำตาไหลพรั่งพรูราวกับน้ำพุ เปียกเสื้อผ้า ร้องไห้ด้วยความดีใจ!
"เทพเจ้ามังกรเป็นพยาน!"
"ไอ้ขี้นาคนหนึ่งกลับมีคุณสมบัติเป็นนักเวทได้? มันยุติธรรมที่ไหนกัน?"
"จริงๆ แล้ว..."
ผู้คนพากันวิพากษ์วิจารณ์ ทั้งอิจฉาและริษยา
มงเล่ยมองพอตเตอร์ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ถึงแม้ว่าพอตเตอร์จะสวมใส่เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง แต่เขากลับมีพรสวรรค์เวทมนตร์ที่คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝันแต่ไม่มีโอกาสได้ครอบครอง!
สามารถคาดการณ์ได้ว่า เพียงแค่เขาเรียนจบจากสถาบันเวทมนตร์ เขาจะกลายเป็นนักเวทผู้สูงศักดิ์ เมื่อถึงเวลานั้น ด้วยพลังและตำแหน่ง สาวงาม, เงินทอง... จะมาหาเขาเอง!
ชะตาชีวิตของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงในชั่วขณะนี้!
"คนต่อไป!"
ในที่สุดก็ถึงคิวของฉันแล้ว!
มงเล่ยสูดหายใจลึก ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า!
"อีกคนที่เป็นไอ้ขี้นา!"
"น่ารำคาญจริงๆ!"
"ไอ้นี่ต้องไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์แน่ๆ!"
"พวกขี้นาพวกนี้มีโอกาสมีพรสวรรค์เวทมนตร์น้อยกว่าพวกเราขุนนางมาก หนึ่งแสนคนถึงจะมีสักคน ไอ้บ้านนอกคนก่อนหน้านี้โชคดีไปแล้ว คนนี้ต้องแย่แน่ๆ!"
"ฉันเดิมพันไส้กรอกหนึ่งห่อว่าเขาไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์!"
"ฉันเดิมพันสองห่อ..."
กลุ่มเด็กหนุ่มขุนนางพูดคุยกันเสียงเบา ในคำพูดเต็มไปด้วยความดูถูก ในจักรวรรดิเทพมังกร การแบ่งชนชั้นรุนแรงเกินไป!
โจนา, โจเซฟ และแอนดรูว์มองมงเล่ย ดวงตาเต็มไปด้วยความหวัง แม้ว่าในใจพวกเขาจะไม่ได้หวังมากนัก!
"พี่เมิ่งเล่ย สู้ๆ นะ!"
"น่าจะตรวจพบได้นะ?"
มงเล่ยสูดหายใจลึก วางมือทั้งสองบนลูกแก้วคริสตัล!
ในชั่วขณะนี้ เขากลับรู้สึกตื่นเต้น แม้ว่าจะได้รับพรสวรรค์เวทย์ธาตุสายฟ้าจากนักเวทย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และประสบความสำเร็จในการทำสมาธิแล้ว แต่มงเล่ยก็ยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง!
เพราะพรสวรรค์เวทมนตร์ของเขาเป็นการผสมผสานในภายหลัง หากสิ่งนี้ตรวจไม่พบล่ะ?
"อึ้ม——"
มงเล่ยกังวลโดยไม่จำเป็น!
เมื่อมือทั้งสองสัมผัสลูกแก้วคริสตัล แสงสีเงินจ้าพุ่งออกมาจากภายในลูกแก้วทันที ทำให้ลูกแก้วคริสตัลสว่างจ้าราวกับดวงอาทิตย์!
ประกายสีเงินเล็กๆ แต่เจิดจ้าวิ่งไปมาในลูกแก้วคริสตัล ราวกับจะแตกทะลุลูกแก้วออกมา!
"ฉึก!"
ชายวัยกลางคนที่นอนหลับอยู่บนเก้าอี้ด้านหลังผู้ทดสอบทั้งสามลืมตาขึ้นทันที ลุกพรวดขึ้นยืน จ้องมองลูกแก้วคริสตัลอย่างตื่นเต้น!
"สัมผัสธาตุ: สายฟ้า... ยอดเยี่ยม!"
ชายวัยกลางคนมองด้วยสายตาเป็นประกาย ค่อยๆ เอ่ยประโยคนี้!
"ฮือ——"
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทุกคนรอบข้างต่างอุทานด้วยความตกใจ เด็กหนุ่มขุนนางที่เคยดูถูกเยาะเย้ยเหมือนไก่ที่ถูกจับคอ พูดไม่ออกทันที!
"ยอด... ยอดเยี่ยม?"
"เทพเจ้ามังกรเป็นพยาน! ฉันได้ยินผิดหรือเปล่า?"
"เป็นไปได้ยังไง? สัมผัสธาตุระดับยอดเยี่ยม มันเกินจริงไปแล้วนะ?"
ผู้ทดสอบทั้งสามคนก็ตกตะลึง โดยทั่วไปแล้ว คนส่วนใหญ่ที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์จะมีสัมผัสธาตุระดับต่ำ ซึ่งเป็นเกณฑ์ผ่านขั้นต่ำสุด และเป็นมาตรฐานขั้นต่ำที่จะสัมผัสธาตุเวทมนตร์ได้!
เหนือระดับต่ำคือระดับกลาง!
ผู้ที่มีสัมผัสธาตุระดับกลางเมื่อทำสมาธิ จะสัมผัสธาตุเวทมนตร์ได้ชัดเจนกว่าผู้ที่มีสัมผัสธาตุระดับต่ำถึง... 10 เท่า!
เหนือระดับกลางคือ... ระดับสูง ชัดเจนกว่า... 100 เท่า!
นั่นหมายความว่า คนอื่นต้องใช้เวลา 100 ชั่วโมงในการดูดซึมพลังกายสิทธิ์จำนวนหนึ่ง แต่ผู้ที่มีสัมผัสธาตุระดับสูงใช้เวลาเพียง 1 ชั่วโมง ประสิทธิภาพต่างกันถึง 100 เท่า!
ต่างกันมากไหม?
ต่างกันราวฟ้ากับดิน!
ดังนั้น ภายใต้เงื่อนไขที่มีพลังจิตใกล้เคียงกัน ผู้ที่มีสัมผัสธาตุระดับต่ำไม่ว่าจะพยายามฝึกฝนมากแค่ไหน ตลอดชีวิตก็ได้เป็นแค่นักเวทระดับต่ำเท่านั้น!
อะไรคือระดับต่ำ?
แค่ขั้นหนึ่งถึงสามเท่านั้น!
แต่ผู้ที่มีสัมผัสธาตุระดับสูงสามารถเป็นนักเวทระดับต่ำได้อย่างง่ายดาย พยายามอีกนิดก็เป็นนักเวทระดับกลางได้ และถ้าขยันหน่อย ก็ไม่ยากที่จะเป็นนักเวทระดับสูง!
นี่คือความแตกต่างระหว่างระดับต่ำกับระดับสูง!
ส่วนระดับยอดเยี่ยม นั่นยิ่งหายากสุดๆ แม้แต่มนุษย์มังกรที่สืบทอดพรสวรรค์เวทมนตร์จากเผ่ามังกร มีสัมผัสธาตุแข็งแกร่งมาแต่กำเนิด สัมผัสธาตุระดับยอดเยี่ยมก็ยังหาได้ยาก!
เพราะนี่คือความชัดเจนในการสัมผัสถึง 1,000 เท่า!
"เร็ว! รีบทดสอบพลังจิตเขาเร็ว!"
ชายวัยกลางคนผลักคนหนุ่มที่ทำหน้าที่ทดสอบออก แล้วลงมือเอง เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย สัมผัสธาตุระดับยอดเยี่ยม คนที่มีพรสวรรค์แบบนี้แม้ไม่ทำสมาธิ ธาตุเวทมนตร์ก็จะแย่งกันเข้าสู่ร่างกายเขา เหมือนเป็นลูกนอกสมรสของเทพเจ้าแห่งเวทมนตร์!
มงเล่ยเดินไปที่เครื่องวัดจิต สีหน้าผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คุณสมบัติทางจิตของเขาสูงถึง 215 เทียบเท่านักเวทระดับที่สอง มีอะไรให้กังวล!
"ไอ้นี่โชคดีเกินไปแล้ว!"
เด็กหนุ่มขุนนางมองมงเล่ย แทบจะอิจฉาตาย: "พรสวรรค์เวทมนตร์แข็งแกร่งขนาดนี้ พลังจิตของเขาต้องแย่มาก เพราะไม่มีทางที่เขาจะได้ดีไปเสียทุกอย่าง!"
น่าเสียดายที่คนพวกนี้ต้องผิดหวังแน่นอน!
เมื่อมงเล่ยมองไปที่จุดสีแดง!
เส้นสีแดงในเครื่องวัดจิตพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับติดจรวด ในพริบตา ก็ผ่านครึ่งหนึ่งของมาตรวัด และยังคงพุ่งขึ้นต่อไป!
"โอ้โห!"
"เร็วขนาดนี้เลยหรอ?"
ทุกคนที่เห็นภาพนี้ตกใจจนลูกตาแทบถลน คนอื่นทดสอบพลังจิต เส้นสีแดงค่อยๆ เพิ่มขึ้นทีละขีด แต่เขากลับ...
"อัจ... อัจฉริยะ!"
"นี่คืออัจฉริยะตัวจริง!"
ชายวัยกลางคนตื่นเต้นจนพูดติดขัด ร่างกายสั่นด้วยความตื่นเต้น ในที่สุดกลุ่มของเขาก็ค้นพบอัจฉริยะคนหนึ่งแล้ว!
"ฉึก——"
ในไม่ช้า ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน เส้นสีแดงพุ่งขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของเครื่องวัดจิต เต็มมาตรวัดทั้งหมดก่อนจะหยุดลง!
แต่ทุกคนเห็นได้ชัดว่า "ค่าเต็ม" ไม่ใช่ขีดจำกัดของพลังจิตมงเล่ย หากเครื่องวัดจิตมีมาตรวัดที่ใหญ่กว่านี้ เส้นสีแดงที่แสดงพลังจิตของมงเล่ยจะต้อง... สูงกว่านี้แน่นอน!
"เต็ม... เต็มมาตรวัด! พลังจิตเท่ากับ 100 เท่าของคนรุ่นเดียวกัน!"
ชายวัยกลางคนประกาศผลด้วยเสียงสั่น: "สัมผัสธาตุ: สายฟ้ายอดเยี่ยม; พลังจิต: 100 เท่าของคนรุ่นเดียวกัน, การประเมินโดยรวม: พรสวรรค์เวทมนตร์... เหนือชั้น!"
"ฮือ——"
ทั้งห้องเดือดดาล!
"100... 100 เท่า?"
"เหนือชั้น?"
"นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?"
"วิปริตชัดๆ!"
"สัมผัสธาตุระดับยอดเยี่ยม พลังจิตก็น่าทึ่งขนาดนี้? ยังมีความยุติธรรมอยู่หรือเปล่า?"
"ไอ้ขี้นาที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ กลับมีพรสวรรค์น่าทึ่งขนาดนี้? เทพเจ้าแห่งเวทมนตร์ตาบอดหรือไง?"
"ไอ้นี่เทียบกับออร์ดอสก็ไม่แพ้แล้วนะ?"
"ประมาณนั้น!"
"ฮึ่ม! ออร์ดอสเป็นมนุษย์มังกรรุ่นที่สองที่มีเลือดมังกรยักษ์ทองคำนะ..."
ทุกคนมองมงเล่ยด้วยสายตาอิจฉาริษยา โดยเฉพาะขุนนางมนุษย์มังกรบางคนที่มองด้วยสายตาวูบไหว เต็มไปด้วยความตกใจและตะลึง!
"ท่านครับ ผมคือเฟรเดอริคจากฝ่ายรับสมัครของวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาส"
ในขณะนั้น ชายชราสวมชุดคลุมเวทมนตร์คนหนึ่งแทรกฝูงชนเข้ามา: "ผมขอเชิญท่านเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสของเราอย่างจริงใจ เพียงแค่ท่านเข้าร่วม..."


## บทที่ 20 สามคนชรา ความผิดพลาดในการรับสมัครนักเรียน

ทุกปีในช่วงเปิดเทอม สถาบันใหญ่ๆ ทั้งหลายต่างยุ่งวุ่นวายอย่างผิดปกติ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่การทดสอบเวทมนตร์ก่อนเปิดเทอมก็ต้องใช้เวลานานถึงหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ!
เหล่าเยาวชนจากทั่วอาณาจักรมังกรเพลิง ทั้งขุนนาง สามัญชน มนุษย์มังกร สัตว์มังกร และเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาอื่นๆ ต่างหลั่งไหลมายังเมืองหลวง เพื่อเข้าร่วมงานยิ่งใหญ่ที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของพวกเขา!
ผู้ที่มุ่งมั่นจะฝึกเวทมนตร์ ไม่มีใครอยากพลาดโอกาสนี้!
ผู้คนเดินขวักไขว่ ไม่ขาดสาย
บนจัตุรัสเทพมังกร นอกจากเยาวชนที่มาเข้าร่วมการทดสอบ ญาติพี่น้อง และเจ้าหน้าที่ทดสอบแล้ว ยังมีกลุ่มคนพิเศษอีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขาคือคณาจารย์จากสถาบันต่างๆ ที่มาทำหน้าที่รับสมัครนักเรียน!
ไม่ไกลจากจุดทดสอบเวทมนตร์ มี "ซุ้ม" หลายสิบซุ้มตั้งอยู่ แต่ละซุ้มมีป้ายผ้าตั้งอยู่เบื้องหน้า แสดงตัวตนของพวกเขา มีทั้ง "วิทยาลัยนักรบมังกรไฟ", "วิทยาลัยอัศวินศักดิ์สิทธิ์เทพมังกร", "วิทยาลัยขวานใหญ่เคลนาส"... และอื่นๆ!
ซุ้มเหล่านี้คือจุดรับสมัครของสถาบันต่างๆ นั่นเอง!
ขณะนี้ ที่มุมหนึ่งของจุดรับสมัคร!
ชายชราสามคนสวมชุดคลุมเวทมนตร์สีม่วงนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย!
"วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทดสอบเวทมนตร์แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีอัจฉริยะแล้วสินะ! ฮึ ข้าเป็นผู้ดูแลการรับสมัครมาหลายปี ปีนี้ถือว่าล้มเหลวที่สุด!"
ชายชราจมูกแดงก่ำเพราะเหล้า ผมเผ้ายุ่งเหยิง เรอเหล้าออกมาแล้วพูดอย่างหมดแรง!
พอได้ยินคำพูดนี้ ชายชราที่มีเขาเดี่ยวงอกบนศีรษะและมีเกล็ดสีดำที่กลางหน้าผากก็ไม่พอใจทันที: "คาร์ล เจ้ายังมีหน้ามาบ่นอีกหรือ? ปีนี้ก็แย่งนักเรียนดีๆ ไปตั้งเยอะ ถ้าข้าเป็นเจ้า ข้าคงยิ้มจนตื่นจากฝัน น่าสงสารข้าที่ต้องมาเป็นตัวประกอบให้พวกเจ้าทุกปี..."
"พูดบ้าอะไร!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชายชราหัวล้านอีกคนหนึ่งก็แค่นเสียงเย็น: "ไอ้แก่ เจ้าเป็นตัวประกอบงั้นหรือ? แล้วออร์ดอสล่ะ? อย่าลืมสิว่า อัจฉริยะที่เก่งที่สุดในปีนี้ถูกวิทยาลัยมังกรของพวกเจ้าแย่งไปนะ!"
พูดถึงตรงนี้ ชายชราหัวล้านก็ถอนหายใจ: "ข้าต่างหากที่เป็นตัวประกอบให้พวกเจ้าทุกปี ได้แต่มองอัจฉริยะถูกพวกเจ้าแย่งไปทีละคนโดยไม่สามารถทำอะไรได้ มันช่าง... ทำให้ใจสลายจริงๆ!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชายชราที่มีเขาก็จ้องชายชราหัวล้าน พูดเนิบๆ ว่า: "พรสวรรค์ของออร์ดอสจะดีแค่ไหนก็แค่คนเดียว จะไปเทียบกับอัจฉริยะมากมายที่ถูกคาร์ลแย่งไปได้ยังไง! ฮึ..."
"ไอ้แก่ อย่าได้ของแถมแล้วยังจะมาเรียกร้อง!"
ชายชราจมูกแดงก่ำครางเสียงต่ำ: "ในใจเจ้าก็รู้ดีกว่าใครว่า อัจฉริยะนั้นเน้นคุณภาพไม่ใช่ปริมาณ ออร์ดอสคนเดียวก็เทียบเท่าอัจฉริยะธรรมดาหลายสิบคน! จิ๊ะๆ มีพรสวรรค์ทั้งสายแสงสว่างและสายลม ทั้งสองสายยอดเยี่ยม พลังจิตมากกว่าคนรุ่นเดียวกัน 88 เท่า ช่างผิดปกติจริงๆ!"
"ใช่เลย! ถ้าเป็นไปได้ ข้ายอมเอานักเรียนทั้งหมดที่รับมาปีนี้แลกกับออร์ดอสคนเดียว!"
ชายชราหัวล้านเห็นด้วยอย่างยิ่ง: "อัจฉริยะอย่างออร์ดอส ถ้าได้รับการบ่มเพาะอย่างเหมาะสม การก้าวขึ้นเป็นจอมเวทเลเวลเก้าเป็นเรื่องแน่นอน และอาจจะ..."
คำพูดที่เหลือเขาไม่ได้พูดออกมา แต่ทั้งชายชราจมูกแดงและชายชราที่มีเขาต่างเข้าใจความหมายของเขา คนที่มีพรสวรรค์อย่างออร์ดอสมีโอกาสที่จะก้าวไปถึงแดนศักดิ์สิทธิ์!
แดนศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ!
นั่นคือการมีตัวตนระดับไหนกัน?
ศิษย์เก่าระดับแดนศักดิ์สิทธิ์หนึ่งคน จะเทียบเท่าศิษย์เก่าธรรมดากี่คน?
"น่าเสียดายสำหรับอัจฉริยะขนาดนี้ ปล่อยให้อยู่ในวิทยาลัยมังกรของพวกเจ้า มันช่างเป็นการสูญเปล่า!" ชายชราจมูกแดงพูดอย่างไม่พอใจ: "เขาควรมาที่วิทยาลัยมังกรไฟของพวกเรา มีแต่วิทยาลัยมังกรไฟเท่านั้นที่จะให้สภาพแวดล้อมการศึกษาที่ดีที่สุดแก่เขาได้!"
พอได้ยินคำพูดนี้ ชายชราที่มีเขาก็โกรธจนหนวดกระดิก ตาเบิกโพลง: "ไอ้แก่ อย่าพูดเหลวไหลไปหน่อยเลย วิทยาลัยมังกรของพวกเราก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าวิทยาลัยมังกรไฟของเจ้าสักเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่เพราะ..."
"อาจารย์! เร็วเข้า! มีอัจฉริยะอีกคนปรากฏตัวแล้ว!"
ในขณะที่ชายชราทั้งสามกำลังโต้เถียงกันอย่างไม่ลดละ ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมชุดคลุมเวทมนตร์ก็วิ่งเข้ามา พูดอย่างหอบแฮ่ก!
"อะไรนะ?"
"มีอัจฉริยะปรากฏตัวอีกแล้วหรือ?"
ชายชราทั้งสามตาโต ลุกพรวดจากเก้าอี้ จ้องชายหนุ่มในชุดคลุมเวทมนตร์พร้อมกัน: "อัจฉริยะระดับไหน พรสวรรค์เป็นอย่างไร?"
"สัมผัสธาตุ: สายฟ้ายอดเยี่ยม! พลังจิต: มากกว่าคนรุ่นเดียวกัน 100 เท่า!" ชายหนุ่มในชุดคลุมเวทมนตร์รีบพูด: "การประเมินโดยรวม: อัจ..."
อย่างไรก็ตาม คำพูดของเขายังไม่ทันจบ ชายชราทั้งสามก็ทาน้ำมันที่เท้าแล้วพุ่งผ่านหน้าเขาไป ชนชายหนุ่มจนเซไปมา ก่อนจะล้มลงกับพื้น!
"คนอะไรกัน ไม่ยอมให้คนพูดจนจบ!"
ชายหนุ่มในชุดคลุมเวทมนตร์ลุกขึ้นจากพื้น ลูบก้นพลางบ่น แต่เขาเข้าใจการแสดงออกของอาจารย์ทั้งสามได้อย่างสมบูรณ์ เพราะอัจฉริยะสุดยอดคนนี้ช่าง... ผิดปกติจริงๆ!
"สัมผัสธาตุ: สายฟ้ายอดเยี่ยม!"
"พลังจิต: มากกว่าคนรุ่นเดียวกัน 100 เท่า!"
"พระเจ้า!"
"พรสวรรค์ขนาดนี้ แม้เทียบกับออร์ดอสก็ไม่ด้อยไปเลย!"
"เขาเป็นของข้า! เขาเป็นของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของพวกเรา!"
"ไม่! เขาเป็นของวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสของพวกเรา!"
"ฝันไปเถอะ อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้ต้องเป็นมนุษย์มังกรของพวกเรา เขาจะต้องเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรของพวกเรา!"
"จะเป็นมนุษย์มังกรแล้วยังไง? ข้าต้องได้ตัวเขามาให้ได้!"
"หลีกไป!"
"พวกเจ้าหลีกไปให้หมด!"
"..."
ในขณะนี้ มงเล่ยกำลังเพลิดเพลินกับความอิจฉาริษยาของผู้คน แต่เขาไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เพราะนี่เป็นสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้แล้ว!
"พี่มงเล่ย พี่เก่งจังเลย!"
โจนา, โจเซฟ และแอนดรูว์ทั้งสามคนก็เข้ามาใกล้ มองมงเล่ยด้วยสายตาชื่นชม ดวงตาเต็มไปด้วยประกายดาวเล็กๆ แม้พวกเขาจะไม่เข้าใจความหมายของพรสวรรค์ของมงเล่ยมากนัก แต่ความตกตะลึงและความประหลาดใจของผู้คนรอบข้างก็บอกได้มากมาย!
มงเล่ยเป็นอัจฉริยะที่ทุกคนอิจฉา!
"หลีกไป! หลีกให้ข้าหน่อย!"
"อัจฉริยะอยู่ไหน..."
ในขณะนั้น ชายชราทั้งสามที่รีบร้อนก็แทรกเข้าไปในฝูงชน มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้าร้อนรน ในที่สุด สายตาของพวกเขาก็จับจ้องไปที่เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรที่ยืนอยู่ข้างเครื่องวัดจิต!
เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรคนนี้สวมเสื้อคลุมลายปัก มีปีกสีดำงอกออกมาจากแผ่นหลัง หน้าตาหล่อเหลา สง่างาม ถ้าพูดถึงรูปลักษณ์ภายนอกแล้วถือว่าดีทีเดียว!
"เจ้าคืออัจฉริยะคนนั้นใช่ไหม?"
ชายชราจมูกแดงคว้าไหล่ของเด็กหนุ่มมนุษย์มังกรไว้ พูดอย่างร้อนรน: "สวัสดี สวัสดี! ข้าเป็นอาจารย์ผู้รับผิดชอบการรับสมัครปีนี้จากวิทยาลัยเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักรมังกรเพลิง — วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ ข้าชื่อคาร์ล!
ข้าขอเชิญเจ้าเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของพวกเราอย่างจริงใจ!
เพียงแค่เจ้าเข้าร่วม ค่าเล่าเรียน, ค่าครองชีพ, ค่าวัสดุ... และค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะได้รับการยกเว้น พร้อมทั้งยังได้รับทุนการศึกษา 1,000... ไม่สิ 2,000 เหรียญทองต่อปี..."
ชายชราจมูกแดงพูดถึงผลประโยชน์ต่างๆ อย่างไม่หยุดหย่อน แต่แล้วก็ถูกชายชราหัวล้านขัดจังหวะ เขาผลักชายชราจมูกแดงออกไป พูดรัวๆ: "สวัสดีอัจฉริยะ ข้าเป็นอาจารย์รับสมัครจากวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาส! ข้าขอเชิญเจ้าเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสอย่างจริงใจ เพียงแค่เข้าร่วม ค่าเล่าเรียนและทุนการศึกษาทั้งหมดสามารถพูดคุยกันได้!"
"พวกเจ้าอย่าพูดเหลวไหลอยู่ตรงนี้! เขาเป็นมนุษย์มังกร โดยหลักการแล้วเขาควรเป็นของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรของพวกเรา!"
ชายชราที่มีเขาแทรกตัวเบียดชายชราหัวล้านออกไป ยิ้มแย้มเต็มหน้า: "สวัสดี ข้าเป็นตัวแทนจากวิทยาลัยมังกร..."
เมื่อเห็นชายชราทั้งสามที่กระตือรือร้นมาก ผู้คนรอบข้างต่างมองหน้ากัน ไม่รู้จะพูดอะไรดี มงเล่ยต่างหากที่เป็นอัจฉริยะ พวกท่านเชิญเด็กหนุ่มมนุษย์มังกรทำไม?
ช่างเป็นความเข้าใจผิดที่น่าขัน!
มงเล่ยก็รู้สึกทั้งขำทั้งเศร้า แต่เขาสามารถ... เข้าใจได้!
ตั้งแต่โบราณกาล มนุษย์มังกรที่สืบทอดสายเลือดของมังกรยักษ์มักจะมีพรสวรรค์เวทมนตร์ที่เหนือกว่ามนุษยชาติ และมีโอกาสที่จะเป็นอัจฉริยะสูงกว่ามาก เหตุผลหลักที่มนุษยชาติสามารถผลิตอัจฉริยะได้ก็เพราะ... จำนวนประชากรที่มหาศาล!
การที่อาจารย์รับสมัครทั้งสามเข้าใจผิดคน จึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้อย่างสมเหตุสมผล!


## บทที่ 21 การแย่งชิงอย่างบ้าคลั่ง ฝุ่นตกสู่พื้น

เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรที่ถูกเข้าใจผิดนี้เดิมทียืนอยู่ด้านหลังมงเล่ยและอีกสามคน เพราะถูกพรสวรรค์อันน่าทึ่งของมงเล่ยทำให้ตกตะลึง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูอัจฉริยะที่น่าทึ่งเช่นนี้ให้ชัดๆ แต่ไม่คาดคิดว่าจะถูกคนแก่ทั้งสามคนนี้ล้อมเอาไว้!
เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรรู้สึกอึ้ง: "อาจารย์ทั้งสาม พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมยังไม่ได้ทดสอบเวทมนตร์เลยนะครับ!"
"(⊙o⊙) อะไรนะ?"
"เธอไม่ใช่อัจฉริยะสุดยอดคนนั้นเหรอ?"
คนแก่ทั้งสามคนทำหน้างุนงง: "แล้วเขาอยู่ที่ไหน?"
"ท่านทั้งสาม เขาต่างหากที่เป็นอัจฉริยะสุดยอด!"
ชายวัยกลางคนที่รับผิดชอบการทดสอบชี้ไปที่มงเล่ย พูดอย่างจนปัญญา ถึงขนาดจำคนผิดได้ ช่างเมามันจริงๆ!
"ฉึก ฉึก ฉึก——"
สายตาทั้งสามคู่จ้องมองไปที่มงเล่ยพร้อมกัน!
"เป็นมนุษยชาติงั้นเหรอ?"
"เธอคืออัจฉริยะสุดยอดคนนั้นเหรอ?"
คนแก่ทั้งสามคนมีสีหน้าแตกต่างกันไป แต่ทุกคนล้วนแสดงออกอย่างน่าสนใจ!
"ไม่คิดเลย ไม่คิดเลย มนุษยชาติของเราก็มีอัจฉริยะสุดยอดแบบนี้ด้วย! ดี ดี ดี! ดีมาก!"
คนแก่จมูกแดงดีใจเหลือเกิน ไม่รู้สึกอายเลยสักนิดที่เพิ่งทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่!
"ใช่เลย ใช่เลย! มนุษยชาติที่มีความเข้ากันได้ขององค์ประกอบระดับสูงนั้นหาได้ยาก โดยเฉพาะอัจฉริยะที่มีพลังจิตมากกว่าคนรุ่นเดียวกันถึง 100 เท่า นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน!"
ชายหัวล้านรู้สึกตื่นเต้นมาก: "สวัสดีเด็กหนุ่ม ฉันคือออกัสตัส อาจารย์รับสมัครของวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาส!
ฉันขอเชิญเธอเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสของเราอย่างจริงใจ ขอย้ำอีกครั้ง ถ้าเธอเข้าร่วม เราพร้อมเจรจาทุกเงื่อนไข! ว่าไง มาร่วมกับเราไหม?"
"อัจฉริยะแบบเขา สมควรได้รับสภาพแวดล้อมการเรียนการสอนที่ดีที่สุดเท่านั้น ไปวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสของพวกเธอก็เท่ากับเป็นการเสียเปล่า เสียเปล่าอย่างมาก!"
คนแก่จมูกแดงแค่นเสียงอย่างเย็นชา ดูถูกคำพูดของชายหัวล้าน เมื่อมองไปที่มงเล่ย เขาก็แสดงสีหน้าเป็นมิตรและอบอุ่น: "เด็กหนุ่ม วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของเราเป็นวิทยาลัยเวทมนตร์ที่ดีที่สุดในอาณาจักรมังกรเพลิง มีคณาจารย์ที่แข็งแกร่งและทรัพยากรการศึกษาที่มากมาย มาเถอะ..."
เมื่อเห็นคู่แข่งทั้งสองพูดชักชวนอย่างคล่องแคล่ว ชายแก่ที่มีเขาก็ไม่ยอมแพ้: "อัจฉริยะมนุษยชาติท่านนี้ ผมคืออาจารย์รับสมัครของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกร..."
น่าเสียดายที่เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกคู่แข่งทั้งสองโจมตีอย่างไร้ความปรานี: "ไอ้แก่ สายตาเธอฝ้าฟางแล้วหรือไง เขาเป็นอัจฉริยะของมนุษยชาติเรานะ ไปวิทยาลัยมนุษย์มังกรของพวกเธอทำไม? เธอประหยัดแรงไว้เถอะ!"
เมื่อเห็นอาจารย์รับสมัครจากวิทยาลัยเวทมนตร์ใหญ่ทั้งสามแย่งชิงมงเล่ยกันไม่หยุด เด็กหนุ่มหลายคนที่อยู่ในที่นั้นต่างรู้สึกอิจฉาริษยาและเกลียดชัง อยากจะสลับที่กับมงเล่ยและกลายเป็นอัจฉริยะสุดยอดคนนั้นเสียเอง!
ถ้าตอนนี้คนที่ถูกแย่งชิงเป็นพวกเขาจะดีแค่ไหน!
น่าเสียดายที่ในโลกนี้ไม่มีคำว่า "ถ้า"!
ในตอนนี้ ชายวัยกลางคนที่รับผิดชอบการทดสอบกระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า: "อาจารย์ทั้งสาม พวกท่านไปปรึกษากันตรงนั้นดีไหม พวกเรายังต้องทำการทดสอบต่อ..."
"ฮึ!"
ถูกชายวัยกลางคนขัดจังหวะ คนแก่ทั้งสามคนแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก พวกเขาดึงมงเล่ยไปอีกด้านหนึ่ง ใช้วาทศิลป์อันคมคายชักชวนต่อไป!
"อาจารย์ทั้งสอง เงื่อนไขของพวกท่านล้วนน่าสนใจมาก แต่จะบอกรายละเอียดได้ไหมครับ ผมจะได้ตัดสินใจ!"
มงเล่ยเกาศีรษะ มองไปที่คนแก่จมูกแดงและชายหัวล้าน ส่วนชายแก่ที่มีเขาซึ่งเป็นตัวแทนของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรถูกข้ามไปเลย เขาไม่สนใจที่จะอยู่ร่วมกับมนุษย์มังกร!
"น้องชายช่างพูดตรงไปตรงมาจริงๆ!"
ชายหัวล้านรีบพูด: "ฉันเห็นว่าเธอมาจากครอบครัวสามัญชน พอดีวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสของเรารับสามัญชน แค่เธอเข้าร่วม ค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายต่างๆ จะได้รับการยกเว้นทั้งหมด และยังได้รับทุนการศึกษา 3000 เหรียญทองต่อปีด้วย!"
"วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของเราก็ยกเว้นค่าเล่าเรียนและค่าใช้จ่ายทั้งหมด ทุนการศึกษา 3000 เหรียญทองต่อปี!" คนแก่จมูกแดงไม่ยอมแพ้
"ไอ้แก่ เมื่อกี้เธอไม่ได้บอกว่า 2000 เหรียญทองหรอกเหรอ?"
ชายหัวล้านจ้องมองคนแก่จมูกแดงด้วยความโกรธ ด่าออกมา: "ทำไมพริบตาเดียวถึงเพิ่มขึ้น 1000 เหรียญทอง? เธอยังมีหน้าอยู่อีกหรือ?"
"ฮึ! เด็กหนุ่มอัจฉริยะแบบเขาจะวัดค่าด้วยเงินได้อย่างไร?" คนแก่จมูกแดงแค่นเสียงเย็นชา: "ทุนการศึกษา 3000 เหรียญทองต่อปี แน่นอน!"
"ไอ้แก่ไร้ยางอาย!"
ชายหัวล้านโกรธจนฟันกัดกัน: "4000 เหรียญทอง! แค่น้องชายเธอเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสของเรา เรายินดีมอบทุนการศึกษา 4000 เหรียญทองต่อปี!"
"วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของเราก็ยินดีมอบทุนการศึกษา 4000 เหรียญทอง!"
คนแก่จมูกแดงหัวเราะเบาๆ ใบหน้าฉายแววมั่นใจในชัยชนะ วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของพวกเขาใหญ่โตมั่งคั่ง จะเทียบกับวิทยาลัยสามัญชนดักลาสได้อย่างไร?
"ไอ้แก่ วันนี้เธอจะมาเล่นงานฉันใช่ไหม?"
ชายหัวล้านโกรธจนควันออกทั้งเจ็ดช่อง: "5000 เหรียญทอง! นี่เป็นเงื่อนไขสูงสุดที่ฉันให้ได้แล้ว น้องชาย ตอบมาตรงๆ เถอะ จะเข้าร่วมไหม?"
"ฮ่าๆ ฉันก็ให้ 5000 เหรียญทองเหมือนกัน!"
คนแก่จมูกแดงยังคงสงบนิ่ง!
"เธอ...เก่งจริง!"
ชายหัวล้านรู้สึกเจ็บที่ฟัน แต่ก็ไม่ได้เพิ่มราคาอีก แม้ว่าเขาอยากจะเชิญมงเล่ยเข้าร่วมมาก แต่เขาก็เป็นเพียงอาจารย์รับสมัคร มีอำนาจจำกัด ทุนการศึกษา 5000 เหรียญทองต่อปีเป็นขีดจำกัดสูงสุดของเขาแล้ว!
"ฮ่าๆๆ! ไม่เพิ่มแล้วเหรอ?"
คนแก่จมูกแดงหัวเราะเยาะ: "น้องชาย คงรู้แล้วว่าควรเลือกอย่างไร ใช่ไหม?"
มงเล่ยมองชายหัวล้านด้วยความเสียดายเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปมองคนแก่จมูกแดง ค้อมตัวอย่างสุภาพ แล้วพูดว่า: "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นสมาชิกของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ!"
"ฮ่าๆๆ เลือกได้ฉลาดมาก ลูกพ่อ!"
คนแก่จมูกแดงภูมิใจอย่างยิ่ง: "ดีใจที่เธอเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของเรา นี่คือเข็มกลัดวิทยาลัย รีบหยดเลือดรับเป็นเจ้าของเร็ว!"
นี่เป็นเข็มกลัดขนาดเล็ก คล้ายกับตราโรงเรียนในชาติก่อนของมงเล่ย แต่เป็นผลิตภัณฑ์เล่นแร่แปรธาตุ ด้านหน้าสลักรูปมังกรไฟที่ดุร้ายน่าเกรงขาม ด้านหลังเป็นวงเวท ซึ่งแฝงพลังงานเวทมนตร์อันแปลกประหลาด!
มงเล่ยรับเข็มกลัดมาอย่างคล่องแคล่ว บีบเลือดหนึ่งหยดลงไป ทันใดนั้นก็เกิดการเชื่อมต่อลึกลับระหว่างเขากับเข็มกลัด!
"เฮ้อ น่าเสียดายจริงๆ!"
ชายหัวล้านมองภาพนี้ด้วยความเสียดาย เขารู้ดีว่าผลจะเป็นเช่นนี้ อัจฉริยะอย่างมงเล่ย ภายใต้เงื่อนไขเดียวกัน ย่อมเลือกวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ!
เขาได้แต่มองอัจฉริยะทั้งหลายพลาดโอกาสกับวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสของพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า!
"เข็มกลัดวิทยาลัยเป็นทั้งหลักฐานยืนยันตัวตนของเธอและจดหมายตอบรับ เฉพาะผู้ที่สวมเข็มกลัดวิทยาลัยเท่านั้นที่จะผ่านผู้พิทักษ์ของวิทยาลัยและเข้าออกวิทยาลัยได้อย่างอิสระ!"
คนแก่จมูกแดงอธิบายอย่างใจเย็น: "แน่นอน เข็มกลัดวิทยาลัยยังมีคาถาวงแหวนรวมจิตสลักอยู่ ซึ่งจะดูดซับธาตุเวทมนตร์ตลอดเวลา ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำสมาธิของเธอ!"
"เข้าใจแล้ว!"
มงเล่ยพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ!
"วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการทดสอบเวทมนตร์!"
คนแก่จมูกแดงกำชับเป็นครั้งสุดท้าย: "โดยทั่วไปหลังการทดสอบเวทมนตร์จะมีเวลาพัก 2 วัน หลังจากนั้นก็จะเป็นวันเปิดเทอมของวิทยาลัย!
ดังนั้น มะรืนนี้เธอก็มารายงานตัวที่วิทยาลัยนะ ตอนรายงานตัวจะมีการทดสอบภายในวิทยาลัยอีกครั้ง เมื่อผ่านการทดสอบอย่างราบรื่นแล้วก็จะเป็นสมาชิกของวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ!"
"ผมเข้าใจแล้ว!"
มงเล่ยพยักหน้า!
"ดีมาก!"
คนแก่จมูกแดงพยักหน้าด้วยความพอใจ: "อ้อ ฉันยังไม่รู้เลยว่าเธอชื่ออะไร?"
"มงเล่ย!"


## เด็กอัจฉริยะจากหมู่บ้านสัตว์อสูร

สัมผัสธาตุ: สายฟ้ายอดเยี่ยม!
พลังจิต: มากกว่าคนวัยเดียวกัน 100 เท่า!
พรสวรรค์เช่นนี้ ช่างน่าทึ่งและโดดเด่นที่สุดในที่นี้!
หลังจากรับเด็กอัจฉริยะเช่นนี้ได้สำเร็จ ชายแก่จมูกแดงก็จากไปอย่างพึงพอใจ ขณะที่สายตาของขุนนาง ชาวบ้าน และมนุษย์มังกรทั้งหมดยังคงจับจ้องที่มงเล่ย ด้วยแววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา!
"ไอ้ขาโคลน... เอ่อ คนนี้ชะตาชีวิตเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว พอเขาเรียนจบจากสถาบัน อย่างน้อยก็จะเป็นนักเวทระดับหก!"
"น่าอิจฉาจริงๆ...!"
การทดสอบเวทมนตร์ยังคงดำเนินต่อไป หลังจากมงเล่ย โจเซฟและแอนดรูว์ทั้งสองคนก็เข้ารับการทดสอบด้วยความกังวลและความหวัง!
พวกเขาก็หวังว่าตัวเองจะเหมือนมงเล่ย ทดสอบพบพรสวรรค์เวทมนตร์ที่น่าทึ่ง และสร้างความประทับใจให้ทุกคน!
แต่น่าเสียดาย ความจริงช่างโหดร้าย!
โจเซฟ!
สัมผัสธาตุ: ธาตุไฟชั้นต่ำ!
พลังจิต: เท่ากับคนวัยเดียวกัน 1 เท่า!
การประเมินโดยรวม: พรสวรรค์ธรรมดา ไม่มีศักยภาพที่จะเป็นนักเวท!
แอนดรูว์!
สัมผัสธาตุ: สายลมชั้นต่ำ!
พลังจิต: เท่ากับคนวัยเดียวกัน 1 เท่า!
การประเมินโดยรวม: พรสวรรค์ธรรมดา ไม่มีศักยภาพที่จะเป็นนักเวท!
ผลลัพธ์นี้ทำให้โจเซฟและแอนดรูว์รู้สึกผิดหวังอย่างมาก!
พวกเขายอมรับไม่ได้ ทำไมมงเล่ยที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กถึงมีพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง ในขณะที่พวกเขาไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์แม้แต่น้อย!
ทำไม?
ทำไมกันนะ?
เมื่อเห็นเพื่อนๆ เสียใจจนร้องไห้ มงเล่ยไม่รู้จะปลอบใจพวกเขาอย่างไร ได้แต่ตบไหล่ทั้งสองคนเพื่อแสดงความเห็นใจ!
แม้ว่ามงเล่ยจะหวังให้เพื่อนทั้งสามคนมีพรสวรรค์เวทมนตร์ แต่ความจริงก็โหดร้ายเช่นนี้ ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปตามความต้องการของใคร!
"สัมผัสธาตุ: ธาตุไม้ชั้นกลาง, สายลมชั้นต่ำ!"
ในขณะนั้น ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบก็ประกาศผลการทดสอบของโจนา!
"หืม?"
มงเล่ยหันไปมอง เห็นโจนาประคองลูกแก้วคริสตัลไว้ในมือทั้งสอง ภายในลูกแก้วมีแสงสีเขียวอ่อนๆ ลอยวนเหมือนหยกสีเขียวมรกต และบางครั้งก็มีแสงสีเทาวูบผ่าน!
"โจนา... มีพรสวรรค์เวทมนตร์ด้วยหรือ?"
มงเล่ยรู้สึกประหลาดใจ โจเซฟและแอนดรูว์ที่กำลังร้องไห้ด้วยความเสียใจก็มองไปที่โจนา กัดริมฝีปากแน่น อารมณ์ดีขึ้นชั่วขณะ แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความผิดหวังที่มากกว่า!
โจนาก็ตรวจพบพรสวรรค์เวทมนตร์ แต่พวกเขา...
"ขั้นตอนต่อไป ตรวจสอบพลังจิตของเธอ!"
ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบพูดอย่างเป็นมิตร เพราะความสัมพันธ์กับมงเล่ย ทำให้เขามีท่าทีดีต่อโจนามาก เนื่องจากโจนามาพร้อมกับมงเล่ย!
"พลังจิต: มากกว่าคนวัยเดียวกัน 8 เท่า!"
"การประเมินโดยรวม: มีศักยภาพที่จะเป็นนักเวท!"
ชายหนุ่มประกาศผลสุดท้ายด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปยิ้มให้โจนา "ยินดีด้วยนะ เธอมีศักยภาพที่จะเป็นนักเวท!"
"ฉันมีพรสวรรค์เวทมนตร์ด้วยหรือ?"
โจนาพึมพำ แล้วจู่ๆ ก็ร้องเสียงดัง "ฉันสามารถเป็นนักเวทได้? ฉันสามารถเป็นนักเวท..."
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ หากมีคนตะโกนเสียงดังในที่นี้ ชายหนุ่มที่รับผิดชอบการทดสอบคงจะดุไปแล้ว แต่ตอนนี้ เขาไม่เพียงแต่ไม่ดุ แต่ยังยิ้มแย้มและมีท่าทีดีมาก!
ไม่เพียงเท่านั้น ชายวัยกลางคนและชายหนุ่มอีก 2 คนก็ยิ้มแย้ม มีท่าทีดีเป็นพิเศษ!
"โจนา ยินดีด้วยนะ!"
มงเล่ยยิ้มและเดินเข้าไปแสดงความยินดี
"โจนา ยินดีด้วย!"
โจเซฟและแอนดรูว์พยายามฝืนยิ้มและแสดงความยินดี!
"อืม อืม ขอบคุณนะ!"
โจนาตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว โจเซฟและแอนดรูว์ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอคิดว่าตัวเองคงไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์เช่นกัน แต่ไม่คิดว่าจะพลิกกลับมาได้!
เธอจะไม่ดีใจได้อย่างไร? จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
"อีกคนที่โชคดี!"
"น่าอิจฉาจริงๆ!"
ผู้คนที่มามุงดูพูดคุยกัน ในนั้นมีความอิจฉา การมีหรือไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ จะทำให้ชีวิตแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!
แม้แต่พรสวรรค์ธรรมดา ก็เพียงพอให้พวกเขาหลายคนอิจฉาแล้ว!
"ไปกันเถอะ ไปที่จุดรับสมัครก่อน เลือกสถาบันเวทมนตร์ให้โจนา!" มงเล่ยพูด "แล้วออกไปหาหัวหน้าทีมฮาเดส!"
"ได้!"
...
โจนามีพรสวรรค์ธรรมดา และเป็นสามัญชน สุดท้ายเธอจึงเข้าร่วมวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาส กลายเป็นเด็กคนที่สองในประวัติศาสตร์ของหมู่บ้านสัตว์อสูรที่ได้รับการคัดเลือกเข้าสถาบันเวทมนตร์!
เมื่อได้รับข่าวนี้ หัวหน้าทีมฮาเดสตื่นเต้นและร้องชมไม่หยุด ในเด็ก 4 คนที่เขาพามา มี 2 คนที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ ช่างโชคดีและน่าตื่นเต้นเหลือเกิน!
โดยเฉพาะมงเล่ยที่เขาคาดหวังไว้ กลับมีพรสวรรค์ระดับยอดเยี่ยม จะไม่ให้เขาดีใจได้อย่างไร?
"มงเล่ย เก่งมาก เธอคือความภาคภูมิใจของหมู่บ้าน!"
ฮาเดสตบไหล่มงเล่ย พูดอย่างตื่นเต้นจนพูดไม่เป็นประโยค "และโจนาด้วย เธอก็เก่งมาก ตอนนี้ฉันอยากกลับไปที่หมู่บ้านทันที เพื่อบอกข่าวดีนี้กับหัวหน้าหมู่บ้าน บอกกับทุกคนในหมู่บ้าน!"
มงเล่ยส่ายหัวอย่างจนใจ มองโจเซฟและแอนดรูว์ที่ดูเศร้าลงเรื่อยๆ แล้วถาม "หัวหน้าทีมฮาเดส แล้วโจเซฟกับแอนดรูว์ล่ะ พวกเขาจะต้องเดินทางมาเปล่าๆ หรือ?"
"ไม่มีทางเลือก! ถ้าตรวจไม่พบพรสวรรค์เวทมนตร์ก็ต้องกลับหมู่บ้าน!"
หัวหน้าทีมฮาเดสหน้าหมองลง ถอนหายใจ คำพูดที่เหลือเขาไม่ได้พูดออกมา แต่ผลลัพธ์ก็ชัดเจนแล้ว กลับไปที่หมู่บ้าน ยอมรับชะตากรรมเป็นสามัญชน ใช้ชีวิตที่เหลือในหมู่บ้านเล็กๆ!
นี่คือโชคชะตา ไม่มีใครต่อต้านได้!
โจเซฟและแอนดรูว์สะท้านไปทั้งตัว น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่!
"ไม่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ ก็ฝึกฝนพลังต่อสู้ได้นี่!"
มงเล่ยขมวดคิ้ว "ผมเห็นในเมืองหลวงมีสถาบันนักรบมากมาย ก็มีที่รับสามัญชนด้วยนี่ พวกเขาสามารถเข้าสถาบันนักรบ เป็นนักรบได้นี่!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ โจเซฟและแอนดรูว์สะท้านไปทั้งตัว ดวงตาเปล่งประกายความหวัง!
"ใช่แล้ว เข้าสถาบันเวทมนตร์ไม่ได้ เข้าสถาบันนักรบก็ไม่เลวนี่!"
โจนาก็พูดขึ้น "พอดีเลย พวกเราทั้งสี่คนอยู่ในเมืองหลวง จะได้ดูแลกันไม่ใช่หรือ?"
"พูดง่ายแต่ทำยาก!" หัวหน้าทีมฮาเดสยิ้มอย่างขมขื่น "พวกเธอรู้ไหมว่าค่าเล่าเรียนของสถาบันนักรบแพงแค่ไหน?"
"เรื่องนี้ผมไม่ได้สังเกต!"
"แม้แต่โรงเรียนชั้นสามที่แย่ที่สุด ค่าเล่าเรียนต่อปีก็หลายสิบเหรียญทอง ยังไม่รวมค่าหนังสือ, ค่าที่พัก, ค่าอาหาร, ค่าเครื่องแต่งกาย, ค่าวัสดุ, ค่าฝึกภาคปฏิบัติ..."
หัวหน้าทีมฮาเดสส่ายหัว "รวมทั้งหมดแล้ว อย่างน้อยก็ร้อยกว่าเหรียญทองต่อปี ครอบครัวทั่วไปจะรับภาระได้อย่างไร?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของโจเซฟและแอนดรูว์แข็งค้าง ครอบครัวของพวกเขาทั้งปีรวมกันยังหา 10 เหรียญทองยาก แล้วจะพูดถึงร้อยกว่าเหรียญทองได้อย่างไร!
การเข้าร่วมทดสอบเวทมนตร์ครั้งนี้ 10 เหรียญทอง ก็เป็นเงินที่พ่อแม่ของพวกเขาต้องกัดฟันรวบรวมมา พวกเขาจะหาเงินร้อยกว่าเหรียญทองมาให้พวกเขาเข้าเรียนในสถาบันนักรบได้อย่างไร?
"คนจนเรียนหนังสือ คนรวยฝึกอาวุธ ไม่ใช่คำพูดเล่นๆ นะ!"
หัวหน้าทีมฮาเดสถอนหายใจ "การผลิตนักเวทและนักรบ ต้องใช้เงินทุ่มเท เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวชนชั้นกลางล่มจมได้ พวกเราที่เป็นสามัญชนจะรับภาระได้อย่างไร!"
พูดถึงตรงนี้ เขามองโจนาแวบหนึ่ง ในดวงตามีความกังวล มีพรสวรรค์เวทมนตร์แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี แต่การเข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการใช้เงิน!
โจนาไม่เหมือนมงเล่ย ที่ได้รับการยกเว้นค่าเล่าเรียนทั้งหมด และยังมีทุนการศึกษาจำนวนมาก แล้วค่าใช้จ่ายในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าของเธอจะทำอย่างไร?
มงเล่ยเงียบ
โจนากัดริมฝีปาก ตกใจจนหน้าซีด!
"ไปกันเถอะ ต่อคิวทั้งวัน พวกเธอก็เหนื่อยแล้ว หาที่กินอะไรก่อน แล้วกลับที่พักพักผ่อนกัน!"
ฮาเดสโบกมือ "อีกสองสามวัน พอมงเล่ยและโจนาเข้าสถาบันเวทมนตร์แล้ว ฉันจะพาโจเซฟและแอนดรูว์กลับหมู่บ้าน ค่าใช้จ่ายในเมืองหลวงสูงเกินไป..."
"กลับหมู่บ้าน?"
มงเล่ยจมอยู่ในความคิด


## บทที่ 23 ประวัติศาสตร์อันยาวนาน อันดับ 9 ของทวีป

มงเล่ยรวยไหม?
ไม่ได้รวยอะไรมากมาย!
จนถึงตอนนี้ ทรัพย์สินทั้งหมดของเขารวมกันก็มีเพียง 2306 เหรียญทอง และทุนการศึกษา 5000 เหรียญทอง/ปี ที่ยังไม่ได้รับ!
ทรัพย์สินขนาดนี้แน่นอนว่าไม่อาจเทียบกับพวกขุนนางหรือพ่อค้าที่ร่ำรวยมหาศาลได้ แต่ก็ดีกว่าชนชั้นสามัญที่ดิ้นรนอยู่แค่เส้นความยากจนมากนัก!
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!
สิ่งสำคัญคือ เขาหาเงินได้ง่ายมาก!
เพราะเขาสามารถเก็บของได้ทุกที่ทุกเวลา!
ตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง มงเล่ยก็เก็บของตกตลอดทาง ทั้งเหรียญทอง, กลุ่มแสงคุณสมบัติ, เวทมนตร์ และแม้กระทั่งทักษะต่อสู้ที่เขาเก็บได้ถึง... 3 ชุด!
และยิ่งไปกว่านั้น ยิ่งมีคนมาก ของตกก็ยิ่งมาก!
เมืองหลวงในฐานะเมืองหลวงของอาณาจักรมังกรเพลิง สิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือผู้คน โดยเฉพาะในช่วงเวลานี้ที่เป็นช่วงเปิดเทอมของสถาบันต่าง ๆ มีผู้คนมากมายหลั่งไหลเข้าสู่เมืองหลวง!
มีคน ก็ย่อมมีของตก!
ซึ่งแน่นอนว่าเป็นประโยชน์กับมงเล่ย!
นี่ไง เพิ่งมาถึงเมืองหลวงไม่ถึง 1 วัน มงเล่ยก็เก็บของได้เต็มไปหมด คุณสมบัติต่าง ๆ ของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 2306 เหรียญทอง
สภาพร่างกาย: ทหารระดับสาม (502/1000)
จิตวิญญาณ: นักเวทระดับที่สอง (213/500)
พลังกายสิทธิ์: นักเวทระดับหนึ่ง (199/200)
อื่น ๆ: หลายรายการ
เหรียญทองเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว!
ร่างกายเทียบเท่าทหารระดับสาม!
พลังจิตก้าวเข้าสู่ระดับนักเวทระดับที่สอง!
พลังกายสิทธิ์ขาดอีกเพียง 1 คะแนนก็จะเทียบเท่านักเวทระดับที่สอง!
เวทมนตร์ก็มีเพิ่มขึ้นอีกหลายอย่าง!
ส่วนทักษะต่อสู้... ก็เก็บได้อย่างไม่คาดคิดถึง 3 ชุด!
"จิ๊ะๆ เมืองหลวงสมกับเป็นที่รวมของคนรวยและผู้แข็งแกร่งจริง ๆ ไม่ถึงวันก็เก็บของได้มากมายขนาดนี้ ต่อไปจะเป็นยังไงอีก?"
"เมืองหลวง... มาถูกทางแล้วจริง ๆ!"
มงเล่ยพอใจกับผลลัพธ์ของวันนี้มาก เขาเชื่อว่าต่อไปจะได้รับมากขึ้นเรื่อย ๆ!
ดังนั้น เขาจะสามารถนำเหรียญทองบางส่วนมาช่วยเหลือเพื่อนทั้งสองให้เข้าเรียนได้หรือไม่?
มงเล่ยครุ่นคิดเงียบ ๆ ถ้าโจเซฟและแอนดรูว์พยายามสักหน่อย พวกเขาน่าจะสามารถเป็นนักรบฝึกหัดได้ภายในปีแรก จากนั้นก็จะหาเงินได้ง่ายขึ้น
แล้วพวกเขาก็จะสามารถเลี้ยงดูตัวเองได้ สำเร็จการศึกษาได้อย่างราบรื่น เมื่อพวกเขาเรียนจบ อย่างน้อยก็จะเป็นนักรบระดับสี่
นักรบระดับสี่สามารถสร้างความมั่งคั่งได้มากกว่า 200 เหรียญทองหลายเท่า! ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะไม่สามารถจ่ายคืนได้!
"พูดอีกอย่างก็คือ ฉันแค่ให้ยืม 200 เหรียญทอง ก็สามารถเปลี่ยนชีวิตของเพื่อนทั้งสองได้ คุ้มค่าทีเดียว!"
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินความคิดของมงเล่ย ฮาเดส, โจนา, โจเซฟ และแอนดรูว์ทั้งสี่คนต่างตกใจอย่างมาก คิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป!
"มงเล่ย นายไม่ได้ล้อเล่นกับพวกเราใช่ไหม?"
ฮาเดสจ้องมองมงเล่ยอย่างเขม็ง: "ฉันรู้ว่านายมีทุนการศึกษา 5000 เหรียญทองต่อปี แต่การฝึกฝนเวทมนตร์ใช้เงินมากกว่าการเป็นนักรบมาก ทุนการศึกษา 5000 เหรียญทองอาจจะไม่พอสำหรับการซื้อยาวิเศษและวัสดุเวทมนตร์ด้วยซ้ำ!"
"หัวหน้าทีมฮาร์เดส ไม่ต้องพูดอะไรมาก ผมรู้ดีว่ากำลังทำอะไร!"
มงเล่ยโบกมือ แล้วมองไปที่โจเซฟและแอนดรูว์: "ฉันก็จนเหมือนกัน ช่วยพวกนายได้แค่ปีเดียว หลังจากนั้นก็ต้องพึ่งตัวเองแล้ว!"
"ถ้าพวกนายสามารถเป็นนักรบฝึกหัดได้ภายในหนึ่งปี ทุกอย่างก็จะดีขึ้น!"
"พี่เมิ่งเล่ย..."
โจเซฟและแอนดรูว์รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก พวกเขาร้องไห้โฮ หลังจากความรู้สึกขึ้น ๆ ลง ๆ พวกเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป!
"ร้องไห้ทำไม? จำคำพูดของมงเล่ยให้ดี หลังจากเข้าสถาบันแล้วต้องฝึกฝนให้ดี พยายามเป็นนักรบฝึกหัดให้ได้ภายในหนึ่งปี..."
...
ด้วยความช่วยเหลือของมงเล่ย โจเซฟและแอนดรูว์ก็สมัครเข้าสถาบันนักรบได้สำเร็จ
แม้จะเป็นเพียงสถาบันนักรบธรรมดาที่อยู่ในระดับกลาง แต่ก็ทำให้โจเซฟและแอนดรูว์รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก พวกเขาแสดงออกทันทีว่าจะตั้งใจเรียนให้ดี เพื่อตอบแทนมงเล่ยในอนาคต!
ในช่วง 2 วันต่อมา ทั้งห้าคนได้เที่ยวชมเมืองหลวง ชมทิวทัศน์ของเมืองหลวง มงเล่ยได้เก็บของตกมากมายในขณะเดียวกันก็ตาลายไปกับความเจริญรุ่งเรืองและความหรูหราของเมืองหลวง!
เขาเคยคิดว่าโลกนี้ไม่มีเทคโนโลยี จึงคิดว่ามันล้าหลังและดั้งเดิม แต่เขาคิดผิด!
จักรวรรดิเทพมังกรมีประวัติศาสตร์อารยธรรมยาวนานกว่าหลายหมื่นปี แม้ว่ากระแสหลักจะเป็นการถ่ายทอดพลังส่วนบุคคล การพัฒนาและนวัตกรรมของพลังต่อสู้และเวทมนตร์ แต่ในช่วงเวลาอันยาวนาน ก็ได้พัฒนาผลิตภัณฑ์อนุพันธ์มากมาย!
สิ่งที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดคือ... เครื่องร่ายเวท!
ชาวบ้านยากจนที่อยู่ชั้นล่างสุดย่อมไม่สามารถเข้าถึงเครื่องร่ายเวทได้ แต่ผลิตภัณฑ์ของอารยธรรมเวทมนตร์นี้ได้แพร่หลายไปสู่ครัวเรือนนับพันในสังคมชั้นสูง เช่น:
แหวนมิติ, กำไลมิติ, เข็มขัดมิติ... และอุปกรณ์เก็บของประเภทอื่น ๆ!
ปืนใหญ่เวทมนตร์, ปืนเวทมนตร์, หุ่นเชิดเวทมนตร์... และอุปกรณ์โจมตีประเภทอื่น ๆ!
โคมไฟเวทมนตร์, รถม้าเวทมนตร์, พรมวิเศษบิน... และอุปกรณ์ในชีวิตประจำวันประเภทอื่น ๆ!
หลากหลายมากมาย!
นับไม่ถ้วน!
นี่เป็นรูปแบบอารยธรรมที่แตกต่างจากโลก มงเล่ยได้เปิดหูเปิดตา และในขณะเดียวกัน ความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับโลกนี้ก็ชัดเจนยิ่งขึ้น!
แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกลึกซึ้งที่สุดคือคำพูดจากชาติก่อน: ในขณะที่คฤหาสน์หรูหรามีกลิ่นเหม็นของเนื้อและเหล้า บนถนนก็มีคนตายเพราะความหนาว!
การแบ่งชนชั้นในโลกนี้รุนแรงมาก คนกลุ่มเล็ก ๆ ที่อยู่บนสุดของสังคมครอบครองทรัพยากรส่วนใหญ่ของสังคม ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือย เพลิดเพลินอย่างไร้ขีดจำกัด!
ในขณะที่มากกว่า 90% ของประชาชนที่ยากจน สามารถดิ้นรนอยู่ได้แค่ชั้นล่างสุดของสังคม ทนทุกข์จากการขูดรีดและการกดขี่จากชนชั้นสูง มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบาก เร่ร่อนไปมา!
หลังจากเข้าใจสิ่งเหล่านี้แล้ว มงเล่ยไม่ได้เกิดความทะเยอทะยานที่จะโค่นล้มชนชั้นปกครองและปลดปล่อยมวลชนที่ทุกข์ยาก สิ่งเดียวที่เขาคิดได้คือการพัฒนาตัวเองต่อไปอย่างระมัดระวัง และในที่สุดก็หลุดพ้นจากชนชั้นที่ถูกขูดรีด เพื่อมีชีวิตที่ดีขึ้นและสนุกสนานมากขึ้น!
แน่นอนว่า หากในอนาคตเขาแข็งแกร่งจนมีพลังที่จะพลิกโลกนี้ได้ มงเล่ยก็ไม่รังเกียจที่จะเปลี่ยนฟ้าเปลี่ยนดิน ชำระล้างดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ เพื่อคืนความสงบสุขให้กับทวีปเทียนชุง!
...
เวลาว่าง 2 วันผ่านไปอย่างรวดเร็ว วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟก็เปิดเทอมแล้ว มงเล่ยบอกลาฮาเดสและคนอื่น ๆ แล้วมาถึงวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ!
ในฐานะวิทยาลัยเวทมนตร์ที่ดีที่สุดของอาณาจักรมังกรเพลิง วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟมีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่า 20,000 ปี ไม่สามารถสืบค้นเวลาที่ก่อตั้งที่แน่นอนได้ แต่บันทึกที่เก่าแก่ที่สุดที่มีการบันทึกไว้อย่างชัดเจนเกี่ยวกับการสอนคือเมื่อ 20,000 ปีที่แล้ว!
ในช่วง 20,000 ปีที่ผ่านมา วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟได้รับการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากอาณาจักรมังกรเพลิงและจักรวรรดิเทพมังกร ทำให้พัฒนาอย่างรวดเร็วและกลายเป็นหนึ่งในวิทยาลัยเวทมนตร์ที่เก่าแก่ที่สุดในทวีปเทียนชุง!
ในช่วงเวลาอันยาวนาน 20,000 ปี วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟได้ผลิตปรมาจารย์เวทมนตร์และปรมจารย์เวทมนตร์มากมายนับไม่ถ้วน และได้ฝึกฝนผู้แข็งแกร่งระดับศักดิ์สิทธิ์และขุนนางจำนวนมาก!
ซึ่งรวมถึงกษัตริย์อาณาจักรมังกรเพลิง 37 พระองค์ และผู้แข็งแกร่งระดับศักดิ์สิทธิ์ 1,169 คน!
วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟอยู่ในอันดับที่ 3 จากวิทยาลัยเวทมนตร์กว่า 20 แห่งในจักรวรรดิเทพมังกร และอยู่ในอันดับที่ 9 จากวิทยาลัยเวทมนตร์กว่า 100 แห่งในทวีปเทียนชุง!
อย่างไรก็ตาม สถาบันเวทมนตร์ที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานแห่งนี้ จนถึงปัจจุบัน นั่นคือปีที่ 44781 ตามปฏิทินเทียนฉง มีนักเรียนทั้งหมดเพียง... 600 คนเท่านั้น!
"ทั้งหมด 6 ชั้นปี แต่ละชั้นปีมีไม่ถึง 100 คน!"
"ดังนั้น คนที่สามารถเข้าวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟได้... ล้วนเป็นอัจฉริยะทั้งสิ้น!"


## บทที่ 24 รูปปั้นแดนศักดิ์สิทธิ์ ชกต่อยในวิทยาลัย

ยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของวิทยาลัย มองดูสถาบันเวทมนตร์อันสูงส่งที่เต็มไปด้วยอารยธรรมโบราณและประวัติศาสตร์อันยาวนาน มงเล่ยรู้สึกตื้นตันใจอย่างยิ่ง!
หากพูดในแง่ประวัติศาสตร์ ไม่มีโรงเรียนใดบนโลกจะเทียบกับสถาบันตรงหน้านี้ได้ เพราะแม้แต่มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดบนโลกก็มีประวัติไม่เกินพันปี แต่สถาบันตรงหน้านี้มีประวัติยาวนานกว่า 20,000 ปีแล้ว!
ทุกที่เต็มไปด้วยร่องรอยการสะสมของกาลเวลา!
ทุกรายละเอียดแสดงถึงความเก่าแก่!
ช่างเป็นวิทยาลัยเวทมนตร์ที่ยอดเยี่ยมอะไรเช่นนี้!
ที่ประตูโรงเรียนมียามรักษาการณ์ ทุกคนสวมเกราะมังกรไฟ ถือหอกยาวเปลวเพลิง ใบหน้าเคร่งขรึมและเข้มงวด ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวกวาดมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา!
วันนี้เป็นวันรายงานตัวของนักเรียนใหม่ นักเรียนเก่าทยอยกลับมา!
มีทั้งนักเรียนที่เปี่ยมด้วยความสุข และผู้ปกครองที่ตื่นเต้นภาคภูมิใจ!
เห็นได้ว่าหน้าประตูวิทยาลัยคึกคักเป็นพิเศษ แต่มีเพียงนักเรียนที่ติดเข็มกลัดวิทยาลัยเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้ ส่วนผู้ปกครองที่มาส่งและบุคคลอื่นๆ จะถูกปฏิเสธไม่ให้เข้า!
แสดงให้เห็นถึงความเข้มงวดในการบริหารจัดการของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ!
มงเล่ยหยิบเข็มกลัดวิทยาลัยมาติดที่อก แล้วเดินตามฝูงชนไปยังประตูใหญ่ของวิทยาลัย "ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ—" สายตาคมกริบของยามพุ่งมาที่เขา!
"นักเรียนใหม่ที่มารายงานตัวปีนี้ โปรดไปที่จัตุรัสเซิ่งหลงเพื่อเข้าร่วมการทดสอบนักเรียนใหม่ก่อน!" เสียงเย็นชาดังขึ้น: "เข้าประตูแล้วเลี้ยวขวาเดินตรงไปก็จะถึงจัตุรัสเซิ่งหลง!"
"ขอบคุณครับ!"
มงเล่ยกล่าวขอบคุณ แล้วเดินเข้าประตูวิทยาลัย ตามถนนที่มีต้นไม้เรียงรายทางด้านขวาไปยัง "จัตุรัสเซิ่งหลง" ตามที่ยามบอก!
ต้นไม้สูงใหญ่เรียงรายสองข้างทาง บดบังแสงอาทิตย์!
ครู่หนึ่งต่อมา เมื่อมาถึงปลายถนน กลุ่มรูปปั้นขนาดใหญ่ปรากฏต่อสายตา รูปปั้นเหล่านี้มีรูปทรงหลากหลาย ขนาดแตกต่างกัน มีมากกว่าสิบชิ้น ชิ้นใหญ่สูงถึงร้อยเมตร ชิ้นเล็กสูงเพียงสองเมตร มีทั้งใหญ่และเล็ก หลากหลายรูปแบบ!
งานแกะสลักประณีต ละเอียดอ่อน ทั้งเกล็ดมังกรและรอยย่น... ดูมีชีวิตชีวา!
มีมังกรไฟขนาดใหญ่ที่ดุร้ายและน่าเกรงขาม!
มีมนุษย์มังกรสายฟ้าที่มีปีกงอกออกมาจากหลัง!
และไม่ขาดวีรบุรุษมนุษย์ที่มีรูปร่างเล็ก!
ใต้รูปปั้นแต่ละชิ้นมีแผ่นหินจารึก บนนั้นสลักตัวอักษรเล็กๆ มากมาย บันทึกเรื่องราวชีวิตของผู้ที่ถูกแกะสลัก!
"ไอแซค ฟิลลิต กษัตริย์องค์ที่ 16 แห่งอาณาจักรมังกรเพลิง อธิการบดีคนแรกของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ ราชามังกรไฟผู้ยิ่งใหญ่!
ในปีปฏิทินเทียนฉง 24762 ชิเมร่าสามหัวหนึ่งในตำนานแห่งป่าอสูรนำกองทัพสัตว์อสูรบุกอาณาจักรมังกรเพลิง พระองค์ไอแซคผู้ยิ่งใหญ่นำกองทัพออกต่อสู้กับกองทัพสัตว์อสูร สำเร็จในการสังหารชิเมร่าสามหัวและยุติการรุกรานของสัตว์อสูร!
ในปีปฏิทินเทียนฉง 24792 สงครามใหญ่ระหว่างจักรวรรดิเทพมังกรและจักรวรรดิไททันปะทุขึ้น พระองค์ไอแซคนำกองทัพอาณาจักรมังกรเพลิงข้ามเทือกเขาสัตว์ปีศาจ โจมตีป้อมปราการทางตอนเหนือของจักรวรรดิไททันอย่างฉับพลัน สังหารราชาเสือทิศตะวันออกหนึ่งในสิบสองเสาหลักของจักรวรรดิไททัน สร้างความได้เปรียบให้กับชัยชนะของจักรวรรดิเทพมังกร!
ในปีปฏิทินเทียนฉง 2485 พระองค์ไอแซคผู้ยิ่งใหญ่ได้สละตำแหน่ง..."
"ไอมอส คร็อค อธิการบดีคนที่สองของวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ นักรบมังกรศักดิ์สิทธิ์ผู้ทรงพลัง อาจารย์เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ผู้เชี่ยวชาญเวทมนตร์ธาตุน้ำและไฟ มนุษย์มังกรคนแรกที่เรียนรู้การใช้เวทมนตร์ภาษามังกร เชี่ยวชาญในการวิจัยเวทมนตร์ พัฒนาเวทมนตร์ธาตุน้ำและธาตุไฟรวม 189 ชนิด ทำคุณประโยชน์อันยิ่งใหญ่ต่อการวิจัยเวทมนตร์ธาตุน้ำและไฟคู่!"
"อดอล์ฟ โฮลแมน..."
มองดูรูปปั้นทีละชิ้น อ่านเรื่องราวชีวิตของเจ้าของรูปปั้น มงเล่ยรู้สึกตกตะลึงอย่างมาก ผู้ที่มีคุณสมบัติให้ตั้งอยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งระดับศักดิ์สิทธิ์ และไม่ใช่แค่ระดับศักดิ์สิทธิ์ธรรมดา!
บางคนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สร้างผลงานอันรุ่งโรจน์ บางคนเป็นอาจารย์รุ่นก่อนที่มีคุณูปการอันโดดเด่นต่อวิทยาลัย บางคนเป็นวีรบุรุษที่มีชื่อเสียงโด่งดังจากสงคราม!
แม้แต่ราชามังกรไฟที่เป็นเพียงระดับศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาก็ไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ที่นี่!
"แต่ละคนล้วนเป็นผู้โดดเด่นในระดับศักดิ์สิทธิ์!"
"ระดับศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ..."
"ฉันจะไปถึงระดับนั้นได้... หรือไม่?"
บนลานกว้างมีผู้คนมากมาย เดินไปมา พวกเขาส่วนใหญ่เหมือนกับมงเล่ย เป็นนักเรียนใหม่ที่มารายงานตัว แต่ทุกคนต่างถูกกลุ่มรูปปั้นทำให้รู้สึกเกรงขาม และยืนชื่นชมผลงานอันรุ่งโรจน์ของผู้แข็งแกร่งระดับศักดิ์สิทธิ์อย่างเงียบๆ!
หลังจากที่มงเล่ยดูประวัติชีวิตของเจ้าของรูปปั้นทีละชิ้นแล้ว เขาก็มาถึงจุดทดสอบ พอดีกับที่มีคนรอทดสอบไม่กี่คน!
คิดดูก็เป็นเรื่องปกติ เพราะโรงเรียนคาถามังกรเพลิงรับนักเรียนใหม่ไม่ถึงร้อยคนต่อปี จึงไม่มีทางเกิดภาพการต่อแถวยาวเหยียดเพื่อทดสอบเวทมนตร์เหมือนช่วงตรุษจีน!
"พี่ชาย นายก็เป็นนักเรียนใหม่ปีนี้เหรอ!"
มงเล่ยเพิ่งจะยืนนิ่ง ก็มีคนตบหลังเขา เมื่อหันไปมอง ก็เห็นเด็กอ้วนคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมหรูหรา มีใบหน้ากลมป้อมกำลังยิ้มให้เขา
เด็กอ้วนสูงไม่ถึงหนึ่งเมตรหกสิบ แต่รอบเอวอ้วนน่ากลัว เวลายิ้มดูน่ารักเหมือนพระเมตไตรย ดวงตาเล็กๆ ที่ไม่ใหญ่อยู่แล้วเกือบจะหรี่เป็นเส้นบางๆ!
พูดเล่น ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังต่อแถวอยู่!
มงเล่ยบ่นในใจ แต่ใบหน้ายิ้มแย้ม คนที่เดินไปมาส่วนใหญ่เป็นมนุษย์มังกร แม้แต่อาจารย์ที่รับผิดชอบการทดสอบเวทมนตร์ก็เป็นมนุษย์มังกร การได้เห็นเพื่อนร่วมชาติมนุษย์ทำให้มงเล่ยรู้สึกสนิทใจ!
อืม แม้ว่าเพื่อนร่วมชาตินี้จะเป็นคนอ้วนก็ตาม!
"ว้าว! นายเป็นมนุษยชาติเหรอ?"
เด็กอ้วนมองมงเล่ยอย่างตกใจ ดวงตาเล็กๆ เบิกกว้างเท่าเมล็ดถั่วเขียวในทันที เหมือนตาเต่าเลย: "มนุษยชาติที่ได้รับการคัดเลือกเข้าวิทยาลัยล้วนเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ พี่ชายก็คงไม่ใช่ข้อยกเว้นสินะ?"
"ก็ธรรมดานะ!"
มงเล่ยเกาศีรษะ เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าพรสวรรค์ของตัวเองอยู่ในระดับไหนในหมู่นักเรียนใหม่ปีนี้ แต่คิดว่าคงไม่แย่เกินไป
"ธรรมดาเหรอ?"
เด็กอ้วนกะพริบตา
"พุง ฮาร์ท นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
ในตอนนั้น เสียงแหลมคมเหมือนฆ้องแตกดังขึ้นจากด้านหลัง มงเล่ยหันไปมอง เห็นมนุษย์มังกรผิวเขียวคนหนึ่งที่มีเขาเดี่ยวบนศีรษะ หางยาวที่ก้น เดินเข้ามา ใบหน้าสีเขียวยิ้มไม่เต็มใจมองเด็กอ้วน!
มนุษย์มังกรผิวเขียวคนนี้มีรูปร่างสูงโปร่ง กล้ามเนื้อเป็นมัด ทั่วร่างแผ่รัศมีความแข็งแกร่ง ดูสง่างามและหล่อเหลากว่าเด็กอ้วนมาก!
ไขมันบนใบหน้าของเด็กอ้วนสั่นเล็กน้อย เขาแค่นเสียงเย็นๆ: "ทำไมไปไหนมาไหนก็ได้ยินเสียงไก่ขันแตกๆ ของนายตลอด? น่ารำคาญไหมล่ะ!"
"แกนี่มันความอัปยศของมนุษย์มังกร อยากโดนตีใช่ไหม?"
มนุษย์มังกรผิวเขียวเบิกตาโกรธ กำหมัดเตรียมจะตีคน เด็กอ้วนตกใจหดหัวหลบไปอยู่หลังมงเล่ยแล้วตะโกน: "แลนซ์ แกไม่ดูหรือไงว่านี่คือที่ไหน ยังจะมาอาละวาดอีก?"
ร่างของแลนซ์มนุษย์มังกรผิวเขียวชะงัก เขาหันไปมองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจที่นี่จึงถอนหายใจโล่งอก แล้วตะโกน: "พุง ฮาร์ท แกรอดูเถอะ คราวหน้าที่ออกจากโรงเรียน ฉันจะตีให้แกฟันร่วงกระจาย!"
"โฮ่ โฮ่ โฮ่! ถ้าแน่จริงก็มาตีฉันเดี๋ยวนี้สิ ไอ้ขยะ!"
เด็กอ้วนเห็นว่าแลนซ์ไม่กล้าลงมือ จึงเชิดหน้าขึ้นทันที
"เราจะได้เห็นกัน!"
แลนซ์โกรธไม่น้อย จ้องเด็กอ้วนอย่างดุร้าย แล้วสายตาก็ตกลงที่มงเล่ย มุมปากเผยรอยเยาะหยัน: "พุง ฮาร์ท แกสมกับเป็นความอัปยศของมนุษย์มังกรพวกเรา ถึงกับไปคลุกคลีกับมนุษย์ชั้นต่ำ ฉันรู้สึกเศร้าใจแทนดยุกแจมส์ที่มีลูกชายไร้ค่าอย่างแก!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มงเล่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย เด็กอ้วนแค่นเสียงโกรธ: "แลนซ์ เขาเป็นเพื่อนมนุษยชาติที่ฉันเพิ่งรู้จัก ฉันไม่อนุญาตให้นายดูถูกเขา!"
"เพื่อนเหรอ? ฮึฮึ มีแต่พวกต่ำช้าอย่างแกที่มีเลือดทาสมนุษย์ไหลเวียนอยู่ในร่างกายเท่านั้นที่จะเอาคนชั้นต่ำมาเป็นเพื่อน มนุษย์มังกรผู้สูงศักดิ์ไม่เคยลดตัวไปเป็นเพื่อนกับมนุษยชาติชั้นต่ำ!" แลนซ์หัวเราะเยาะ พูดอย่างดูถูก
"แก..."
เด็กอ้วนโกรธจนไขมันทั่วร่างสั่น: "แลนซ์ ฉันเตือนแกแล้วนะ ห้ามดูถูกแม่ของฉัน ไม่งั้น..."
"ไม่งั้นยังไง?"
แลนซ์ทำหน้าเยาะหยัน!
"ไม่งั้นก็จะต่อยแกนั่นแหละ!"
เงาคมกริบพลันพุ่งผ่านตาไป แลนซ์เห็นกำปั้นปรากฏตรงหน้า และมันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะมาสัมผัสกับจมูกของเขาอย่างใกล้ชิด!
"กร๊อบ—"
พลังอันน่ากลัวระเบิดออกในทันที พร้อมกับเสียงกร๊อบดังขึ้น จมูกของแลนซ์ยุบลงทันที จากนั้นทั้งตัวเขาก็ร้องโหยหวนลอยหงายหลังออกไป!


## บทที่ 25 การทะเลาะวิวาท การทดสอบนักเรียนใหม่

จัตุรัสกลับเงียบสงบลงทันที!
อ้วนน้อยฮาร์ตมองแลนซ์ที่ลอยกระเด็นออกไป แล้วมองมงเล่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาเล็กเท่าเม็ดถั่วเขียวเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ยัง...ยังไงกัน?"
ฉัว——
คนอื่นๆ ในจัตุรัสต่างถูกดึงดูดความสนใจมาทางนี้ อาจารย์หลายคนที่รับผิดชอบการทดสอบนักเรียนใหม่ต่างขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ!
"เกิดอะไรขึ้นตรงนั้น?"
"ใครกัน กล้าดีนัก?"
"กล้าทะเลาะวิวาทในจัตุรัสเซิ่งหลงเนี่ยนะ!"
"อยากโดนไล่ออกจากวิทยาลัยหรือไง..."
"เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นคนลงมือก่อน?"
อาจารย์วัยกลางคนในชุดคลุมเวทมนตร์เดินเข้ามา สายตาดุดันจับจ้องที่แลนซ์ พร้อมกับเอ็ดเสียงเย็น!
แลนซ์ถ่มเลือดในปากออกมา จ้องมงเล่ยด้วยความโกรธ ดวงตาทั้งสองข้างราวกับจะพ่นไฟออกมาได้: "ไอ้ต่ำช้า กล้าดีมาโจมตีข้าเชียวหรือ ข้าจะฆ่าเจ้าให้ตาย!"
เกล็ดสีเขียวบนตัวเขาลุกชันขึ้นทีละแผ่น พลันปะทุพลังอำมหิตเย็นยะเยือกออกมา ท่าทางเหมือนกำลังจะคลั่ง!
"แย่แล้ว! ไอ้หมอนี่จริงจังแล้ว!"
อ้วนน้อยสีหน้าเปลี่ยนไป: "ไอ้บ้านี่แม้จะยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ร่างกายก็เทียบเท่าทหารระดับสามแล้ว พี่ชาย ลูกผู้ชายไม่เอาเปรียบตอนคับขัน เราถอยก่อนดีไหม?!"
ทหารระดับสาม?
มงเล่ยมีแววประหลาดใจในดวงตา มนุษย์มังกรที่ชื่อแลนซ์คนนี้อายุไม่น่าจะมาก คงพอๆ กับเด็กประถมบนโลก!
แค่เด็กประถมคนหนึ่งก็มีร่างกายเทียบเท่าทหารระดับสาม พรสวรรค์ของมนุษย์มังกรช่างดีจริงๆ เมื่อเทียบกับเขาแล้ว พวกมนุษยชาติอย่างหัวหน้าทีมฮาเดสที่ฝึกฝนอย่างหนักมายี่สิบสามสิบปี แต่ก็เป็นแค่ทหารระดับสอง คงอยากจะชนกำแพงตายไปเลย!
"น่าแปลกที่หัวหน้าทีมฮาเดสบอกว่า มนุษย์มังกรแม้จะตกอับแค่ไหน อนาคตก็ยังดีกว่ามนุษยชาติมากนัก วันนี้ได้เห็นกับตา เป็นอย่างที่ว่าจริงๆ!"
"ไอ้ต่ำช้า ตายซะ!"
แลนซ์เหยียบพื้นอย่างแรง พื้นแตกร้าวทันที อาศัยแรงสะท้อนจากพื้น เขาพุ่งเป็นเงาร่างพุ่งตรงไปที่มงเล่ย!
"บังอาจ!"
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้นข้างหู เห็นอาจารย์วัยกลางคนในชุดคลุมเวทมนตร์หน้าซีดเขียว จ้องแลนซ์ด้วยความโกรธ!
"กล้าดีนัก กล้าอาละวาดที่นี่!"
อาจารย์วัยกลางคนโบกมือ กระแสลมสีฟ้าปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า กลายเป็นงูใหญ่สีฟ้าสองตัวพันรอบขาทั้งสองของแลนซ์ แลนซ์ถูกหยุดกะทันหัน ล้มลงกับพื้นอย่างแรง หน้าคะมำ!
"พรืด——"
"ฮ่าๆ แลนซ์ แกก็มีวันนี้เหมือนกันนะ ฮ่าๆ ข้าจะหัวเราะตาย!"
อ้วนน้อยเห็นดังนั้น ก็หัวเราะจนตัวงอ!
"ไอ้บ้า!"
แลนซ์หนังหนาเนื้อแน่น การกระแทกเพียงเท่านี้ไม่ได้ทำให้เขาบาดเจ็บแม้แต่น้อย เขาดิ้นลุกขึ้นมา จ้องอาจารย์วัยกลางคนด้วยความโกรธ: "แกเป็นใคร ทำไมมาขัดข้า?"
"ฮึ! สถานที่สำคัญของวิทยาลัย จะให้เจ้ามาอาละวาดได้อย่างไร?" อาจารย์วัยกลางคนหน้าบึ้ง: "หน่วยบังคับใช้กฎอยู่ไหน รีบไล่มันออกจากวิทยาลัยเดี๋ยวนี้!"
ไล่ออกจากวิทยาลัย?
แย่แล้ว!
แลนซ์เคยได้ยินเรื่องจบของคนที่ถูกไล่ออกจากวิทยาลัย ใบหน้าเปลี่ยนสีทันที รีบพูด: "ไม่! อย่า! ข้าเพิ่งมารายงานตัวเป็นนักเรียนใหม่ มีเข็มกลัดวิทยาลัยด้วย ท่านไล่ข้าไม่ได้!"
"นักเรียนใหม่? ฮึ!"
อาจารย์วัยกลางคนมองเข็มกลัดวิทยาลัยบนอกของเขา สีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย: "ก็ได้ เห็นแก่ที่เจ้าเป็นนักเรียนใหม่ ข้าจะละเว้นเจ้าสักครั้ง ถ้ากล้าทำเรื่องบ้าๆ อีก ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเจ้าชายหรือขุนนาง จะไล่ออกทันที!"
"ครับ ครับ!"
แลนซ์เหงื่อผุดที่หน้าผาก รีบพยักหน้าหงึกๆ!
"แล้วเจ้าด้วย!"
อาจารย์วัยกลางคนหันมา จ้องมงเล่ยเขม็ง: "เจ้าไม่เคยได้ยินกฎของวิทยาลัยหรือไง? นักเรียนคนไหนกล้าทะเลาะวิวาทกันเอง เมื่อถูกจับได้ จะถูกไล่ออกจากวิทยาลัยทันที! เพิ่งมาถึงวิทยาลัยก็ทะเลาะกับเพื่อนแล้ว เจ้าอยากถูกไล่ออกหรือ?"
"ไม่กล้า ไม่กล้า!"
มงเล่ยก้มหน้ายอมจำนน!
"ฮึ! ไม่อยากก็ดี! จำไว้ อย่าให้เกิดขึ้นอีก!"
อาจารย์วัยกลางคนแค่นเสียงอย่างแรง ดูเหมือนจะโกรธที่พวกเขาไม่รู้จักสู้: "มีคนมากมายอยากเข้าวิทยาลัยแต่เข้าไม่ได้ แต่เจ้ากลับมาทะเลาะวิวาทตั้งแต่เพิ่งมาถึง?"
"อาจารย์ ผมผิดไปแล้ว!"
"ฮึ!" อาจารย์วัยกลางคนแค่นเสียง กลับไปที่จุดทดสอบ ตะโกน: "คนต่อไป!"
มงเล่ยหันไปมอง พบว่าไม่มีใครอยู่ข้างหน้าแล้ว ถึงคิวเขาทดสอบแล้ว!
"ให้เขาทดสอบ!"
อาจารย์วัยกลางคนจ้องมงเล่ย สั่งอาจารย์ที่รับผิดชอบการทดสอบ!
"ได้ครับ ท่านผู้อำนวยการ!"
อาจารย์ทดสอบรับคำ เริ่มทดสอบมงเล่ย!
ในตอนนี้ อ้วนน้อยฮาร์ตก็เดินเข้ามา ดูอย่างสนใจ ตอนนี้เขาสงสัยมงเล่ยมาก!
หมัดเดียวก็ส่งแลนซ์กระเด็น แสดงว่าร่างกายของมงเล่ยก็ไม่อ่อนแอเช่นกัน!
แต่มนุษยชาติทั่วไปยากที่จะมีร่างกายแบบนี้ แล้วทำไมมงเล่ยถึง...
อ้วนน้อยคาดเดาว่า มงเล่ยคงฝึกฝนพลังต่อสู้มาก่อน เป็นทหาร!
แต่มงเล่ยกลับได้รับการคัดเลือกเข้าวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ!
นี่มันแปลกมาก!
"พรสวรรค์เวทมนตร์ของไอ้ต่ำช้านี่ต้องไม่ดีแน่ๆ!"
แลนซ์ก็เดินตามมา คิดอย่างขุ่นเคือง!
แต่เขาต้องผิดหวังแน่นอน!
"ยอดเยี่ยม!"
"สัมผัสธาตุ สายฟ้ายอดเยี่ยม!"
อาจารย์ทดสอบอุทานออกมา!
"ยอดเยี่ยม!"
"เป็นระดับยอดเยี่ยมจริงๆ ด้วย!"
อาจารย์วัยกลางคนและอาจารย์ทดสอบคนอื่นๆ ต่างเข้ามามุงดู จ้องลูกแก้วคริสตัลที่เปล่งแสง ทุกคนต่างประหลาดใจ!
"โอ้! ยอดเยี่ยม? "
อ้วนน้อยสูดลมหายใจเฮือก: "เก่งขนาดนี้เลยหรือ?"
"สายฟ้ายอดเยี่ยม? หรือว่าเจ้าคือ..."
อาจารย์วัยกลางคนดูเหมือนจะนึกอะไรออก คว้ารายชื่อผู้ได้รับคัดเลือกบนโต๊ะขึ้นมาดู และบรรทัดแรกของรายชื่อเขียนไว้ว่า:
มงเล่ย, 15 ปี, สายฟ้ายอดเยี่ยม, พลังเท่าคนรุ่นเดียวกัน 100 เท่า, มนุษยชาติ
"เจ้าคือมงเล่ย?"
อาจารย์วัยกลางคนเงยหน้า มองมงเล่ยด้วยความประหลาดใจ!
"ใช่ครับ!"
มงเล่ยพยักหน้า!
"เด็กดี ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง!"
อาจารย์วัยกลางคนยังไม่อยากเชื่อ: "เร็ว! ทดสอบพลังจิตด้วย!"
มงเล่ยทำตาม พลังจิตเท่าคนรุ่นเดียวกัน 100 เท่าไม่มีผิดเพี้ยน เมื่อเห็นผลลัพธ์นี้ อาจารย์วัยกลางคนถอนหายใจยาว ในที่สุดก็ยืนยันได้ แต่เมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ ก็รู้สึกหวาดกลัว ถ้าเกิดไล่มงเล่ยออกจากวิทยาลัยจริงๆ คงเป็นเรื่องใหญ่แน่!
มงเล่ยเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่รับเข้ามาปีนี้!
"มีพรสวรรค์ดีขนาดนี้ ทำไมพอเข้าวิทยาลัยก็มาทะเลาะวิวาท?" อาจารย์วัยกลางคนถามอย่างไม่พอใจ!
"ผม..."
"เจ้าอะไรเจ้า? เจ้าไม่กลัวถูกไล่ออกจากวิทยาลัยหรือไง?"
อาจารย์วัยกลางคนชี้หน้ามงเล่ย ด่าเสียงดัง: "ถ้าถูกไล่ออกจริงๆ ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะทำยังไง? ตอนนั้นมีแต่เจ้าที่ต้องร้องไห้!"
"เอ่อ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก อย่างมากก็ไปวิทยาลัยเวทมนตร์ดักลาสไง!" มงเล่ยหัวเราะแห้งๆ พึมพำเบาๆ
"เอ่อ..."
อาจารย์วัยกลางคนพูดติดขัด ไม่รู้จะพูดอะไร ใช่แล้ว ที่นี่ไม่ต้อนรับ ที่อื่นก็ยังมี กับพรสวรรค์แบบมงเล่ย ถ้าไม่มีวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ ก็ไปสถาบันเวทมนตร์อื่นได้ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีที่รับ!
"นี่คือเหตุผลที่เจ้าทะเลาะวิวาทหรือ?"
อาจารย์วัยกลางคนรู้สึกอึดอัด พูดอย่างไม่พอใจ: "ต่อไปให้เรียบร้อยหน่อย วิทยาลัยไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาป่วนได้ เข้าใจไหม?"
"เข้าใจแล้วครับ!"


## บทที่ 26 อพาร์ตเมนต์หรูหรา เพื่อนร่วมห้องที่เย็นชา

การทดสอบนักเรียนใหม่!
การลงทะเบียนเข้าเรียน!
การจัดสรรหอพัก!
หลังจากผ่านทุกขั้นตอนมาแล้ว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงบ่าย มงเล่ยในที่สุดก็ได้รับหมายเลขห้องพัก แล้วเดินตามรุ่นพี่อาสาสมัครไปยังหอพักนักศึกษาใหม่!
"พี่ครับ ที่แท้พี่ก็คืออัจฉริยะมนุษยชาติที่มีชื่อเสียงโด่งดังนั่นเอง จิ๊ะๆ จริงๆ แล้วการได้พบตัวจริงก็ดีกว่าได้ยินชื่อเสียง พี่สง่างามมากเลยครับ!"
"ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าผมจะโชคดีขนาดนี้ เพิ่งเข้ามาในสถาบัน คนแรกที่ได้ทักทายก็คือพี่ จิ๊ะๆ เป็นวาสนา นี่มันวาสนาชัดๆ!"
"ว่าแต่พี่ครับ พี่เป็นมนุษยชาติไม่ใช่เหรอ ทำไมร่างกายถึงแข็งแกร่งขนาดนี้? หรือว่าพี่เหมือนผม มีเลือดมนุษย์มังกรด้วย? แต่ไม่ใช่นี่นา พี่ไม่มีลักษณะของมนุษย์มังกรเลยสักนิด!"
ปากของเด็กอ้วนเหมือนน้ำที่ทะลักออกจากเขื่อน เดินตามหลังมงเล่ยพลางพูดไม่หยุด น้ำลายกระเด็น!
"ฉันเป็นมนุษยชาติ!"
มงเล่ยตอบสั้นๆ เป็นครั้งคราว ความสนใจส่วนใหญ่ของเขาอยู่ที่ทิวทัศน์ของสถาบันและการเก็บของที่ตกหล่น สมกับเป็นสถาบันที่มีประวัติยาวนานหมื่นปี ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ!
อาคารโบราณและยิ่งใหญ่ ต้นไม้เก่าแก่และมีร่องรอยกาลเวลา!
ภาพวาด รูปปั้น โคมไฟ นักศึกษา...
ทุกอย่างแตกต่างจากมหาวิทยาลัยบนโลกโดยสิ้นเชิง ทุกที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ทางวัฒนธรรมที่แปลกตา ทุกรายละเอียดแสดงให้เห็นถึงรากฐานอารยธรรมเวทมนตร์ เป็นรสชาติที่แตกต่างออกไป!
แน่นอน เพราะที่นี่เป็นสถาบันเวทมนตร์ จึงมีของตกหล่นไม่น้อย ตลอดทางเดินไปยังหอพัก มงเล่ยเก็บกลุ่มแสงพลังเวทมนตร์ได้เจ็ดแปดอัน และกลุ่มแสงเวทมนตร์อีกสองสามอัน!
นับว่าเป็นผลตอบแทนที่ไม่เลว!
"จิ๊ะๆ นายเป็นมนุษยชาติ แต่ดูเหมือนมนุษย์มังกรยิ่งกว่าฉันที่เป็นมนุษย์มังกรอีก!"
เด็กอ้วนบ่นว่า: "ในร่างกายฉันมีเลือดมังกรยักษ์ทองคำบริสุทธิ์ แต่กลับถูกสายเลือดมนุษยชาติกดทับ ลักษณะมังกรยักษ์ไม่ปรากฏ มีแต่ลักษณะมนุษยชาติ ฮือ ช่างน่าเศร้า!"
"พรืด—"
รุ่นพี่อาสาสมัครมองดูไขมันทั่วร่างของเด็กอ้วน หลุดหัวเราะออกมา มงเล่ยก็อดยิ้มไม่ได้ มนุษย์มังกรส่วนใหญ่มีรูปร่างสูงโปร่ง กล้ามเนื้อเป็นมัด แต่เด็กอ้วนคนนี้อ้วนเหมือนหมู ช่างหาได้ยากจริงๆ!
"จริงๆ แล้วฉันก็กลุ้มใจนะ!"
เด็กอ้วนยิ้มอย่างขมขื่น: "พวกนายคิดว่าฉันอยากอ้วนแบบนี้เหรอ? โดนไอ้แลนซ์นั่นล้อเลียนทุกวัน? ไม่มีทางเลือก ฉันเป็นคนประเภทที่ดื่มน้ำก็อ้วนน่ะ!"
"นายอาจจะอ้วน แต่พรสวรรค์เวทมนตร์ของนายดีนี่!"
รุ่นพี่สาวสวยหัวเราะคิกคัก: "น้ำ ดิน ฟ้าผ่า ทั้งสามสายชั้นสูง พลังจิตมากกว่าคนรุ่นเดียวกัน 92 เท่า ทั่วทั้งสถาบันก็มีไม่กี่คนที่เก่งกว่านายนะ!"
"จริงด้วย พรสวรรค์เวทมนตร์ของนายดีมากๆ!"
มงเล่ยชื่นชม ไม่ต้องพูดถึงสัมผัสธาตุชั้นสูงทั้งสามสาย น้ำ ดิน ฟ้าผ่า แค่พลังจิต 92 เท่าก็หาได้ยากมากแล้ว!
ตามคำพูดของอาจารย์ใหญ่ ในบรรดานักเรียนใหม่ 98 คนปีนี้ มีเพียงมงเล่ยคนเดียวที่มีพลังจิตเหนือกว่าเด็กอ้วน เห็นได้ชัดถึงพรสวรรค์ของเด็กอ้วน!
"ฮ่าๆๆ เทียบกับพี่แล้วยังห่างไกลมาก!" เด็กอ้วนเกาหัว หัวเราะฮ่าๆ: "ว่าแต่พี่ครับ พี่พักห้องไหนเหรอ?"
"430!"
มงเล่ยตอบเรียบๆ
"โอ้โห เป็นห้อง 430 เลยเหรอ!"
ใบหน้าอ้วนของเด็กอ้วนเหี่ยวลงทันที: "ผมอยู่ 431 ทำไมไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับพี่ล่ะ ไม่ได้ ผมต้องไปหาฝ่ายบริหาร ให้พวกเขาย้ายห้องให้ผม..."
"ไอ้บ้า!"
...
"น้องๆ ไม่ใช่พี่โม้นะ!"
รุ่นพี่สาวสวยพามงเล่ยมาถึงกลุ่มหอพัก ชี้ไปที่อาคารหอพักสองชั้นนับร้อยหลังที่ตั้งอยู่อย่างลงตัวและสวยงาม พูดอย่างภาคภูมิใจ: "สถาบันของเราในฐานะสถาบันเวทมนตร์ที่ดีที่สุดในอาณาจักรมังกรเพลิง สิ่งอำนวยความสะดวกไม่ต้องสงสัยเลย!
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่หอพักนักศึกษาก็ติดอันดับในจักรวรรดิเทพมังกรแล้ว 2 คนต่อหนึ่งหอพัก แยกบ้านแยกรั้ว การตกแต่งภายในยังดีกว่าโรงแรมอีก!"
"มองจากภายนอก ก็ดูดีจริงๆ!"
มงเล่ยพยักหน้าชื่นชม ตรงหน้าเขามีหอพักสองชั้นเกือบ 300 หลัง แต่ละหลังแยกบ้านแยกรั้ว ในสวนเต็มไปด้วยดอกไม้สวยงาม ร่มรื่นด้วยต้นไม้เขียวขจี เทียบกับวิลล่าหรูบนโลกก็ไม่แพ้กันเลย!
"นั่นยังไม่เท่าไหร่ ข้างในยิ่งดีกว่า!"
รุ่นพี่สาวสวยมองดูเสื้อผ้าของมงเล่ย ยิ้มน้อยๆ: "หลังจากน้องเข้าพักแล้ว อย่าลืมตัวจนไม่อยากกลับบ้านล่ะ! คิกๆๆ..."
มงเล่ยกลอกตา: "ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ทำไมจะไม่ขนาดนั้น มีคนมากมายที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม แต่หลังจากเข้าสถาบันแล้วกลับเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว ไม่สามารถใช้พรสวรรค์ของตัวเองได้เต็มที่ ตัวอย่างแบบนี้มีให้เห็นมากมาย..."
ในขณะที่ทั้งสองคุยกัน พวกเขาก็มาถึงหอพัก 430!
"น้อง นี่คือหอพักของน้องแล้ว!"
"ขอบคุณพี่ครับ!"
"น้องมีคำถามอะไรอีกไหม?"
"พี่ครับ แปรงสีฟัน ผ้าขนหนู และของใช้ประจำวันอื่นๆ ซื้อได้ที่ไหนครับ?"
"ไม่ต้องซื้อ ของพวกนี้ทางสถาบันเตรียมไว้ให้พวกน้องแล้ว น้องใช้ได้เลย แน่นอน ถ้าน้องอยากซื้อของ ออกประตูเลี้ยวซ้าย ตรงนั้นมีร้านค้าเล็กๆ ของใช้ประจำวันอะไรก็ซื้อได้!"
หลังจากส่งรุ่นพี่สาวสวยไปแล้ว มงเล่ยก็ก้าวเข้าไปในหอพัก 430 การออกแบบหอคอยแบบคลาสสิก พรมขนสัตว์นุ่มๆ โคมไฟและภาพวาดอันสง่างาม รวมถึงผนังที่เปล่งประกายสีทอง ทุกอย่างบ่งบอกถึงความหรูหราและสบายของหอพักนี้!
"น่าแปลกใจที่รุ่นพี่สาวสวยบอกว่าอัจฉริยะชาวบ้านหลายคนเข้าสถาบันแล้วเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว!" มงเล่ยทึ่ง: "สภาพแวดล้อมที่สบายขนาดนี้ ใครก็คงหลงใหลในความสะดวกสบายทั้งนั้น!"
การหลงใหลในความสะดวกสบายจนเสียพรสวรรค์ไป ไม่ใช่เรื่องแปลก นักศึกษามหาวิทยาลัยในชาติก่อนก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ อัจฉริยะที่ขยันเรียนตอนมัธยมปลาย พอเข้ามหาวิทยาลัยกลับกลายเป็นคนเรียนแย่ ตัวอย่างแบบนี้มีมากมายเหลือเกิน!
จุดนี้ไม่ว่าจะอยู่โลกไหนก็เหมือนกัน!
"ตึกๆ ตึกๆ!"
ในตอนนั้น เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรรูปร่างเล็ก ที่เรียกได้ว่า "เล็กกะทัดรัด" เดินลงมาจากชั้นบน เขาสวมชุดขุนนางธรรมดา มีเขามังกรธรรมดา หน้าตาไม่มีอะไรโดดเด่น เป็นคนประเภทที่โยนเข้าไปในฝูงชนแล้วหาไม่เจอ!
"มาแล้วเหรอ!"
เมื่อเห็นมงเล่ย เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรทักทายอย่างเฉยๆ แล้วก็จัดของของตัวเองต่อ ไม่สนใจมงเล่ยอีก!
"อืม!"
เห็นอีกฝ่ายเฉยๆ มงเล่ยก็ไม่อยากจะเอาหน้าร้อนไปแนบก้นเย็น เขาตอบรับสั้นๆ แล้วก็สำรวจห้องรับแขก ตามที่รุ่นพี่สาวสวยบอก ทางสถาบันได้เตรียมของใช้ทุกอย่างไว้ให้พวกเขาแล้ว!
แปรงสีฟัน ผ้าขนหนู สบู่ รองเท้าแตะ...
มีครบทุกอย่าง!
"สถาบันช่างใส่ใจจริงๆ แต่จะอยู่ชั้นไหนดีล่ะ?"
มงเล่ยมองขึ้นไปชั้นบน แล้วมองไปที่เพื่อนร่วมห้อง ถามเรียบๆ: "นายอยู่ที่ไหน? ชั้นบนหรือชั้นล่าง?"
"ชั้นบน!"
"อืม!"
หลังจากนั้น ก็เป็นความเงียบยาวนาน ทั้งสองคนต่างจัดห้องของตัวเอง ไม่มีใครพูดอะไรอีก แม้ว่าสถานการณ์นี้จะไม่เหมือนกับที่คาดไว้ แต่มงเล่ยก็ยินดีที่ได้อยู่อย่างสงบ!
จัดการจนถึงเย็น ห้องก็เรียบร้อยพอสมควรแล้ว มงเล่ยเตรียมออกไปหาอะไรกิน ในตอนนั้นเอง อ้วนฮาร์ตก็มาเยี่ยม!
"ฮ่าๆ พี่ครับ ผมมาเยี่ยมห้องพี่แล้ว!"
เด็กอ้วนเข้ามาแล้วกอดมงเล่ยอย่างแน่นหนา จากนั้นก็ชี้ไปที่เด็กหนุ่มมนุษยชาติข้างๆ แนะนำว่า: "พี่ครับ ผมขอแนะนำ นี่คือเพื่อนร่วมห้องผม ชื่อแดเนียล เคคเกเบ เขาก็เป็นอัจฉริยะมนุษยชาติเหมือนกันนะ!"
"แดเนียล นี่คือพี่ผม มงเล่ย อัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบันเราปีนี้!"
"สวัสดีครับ มงเล่ย ผมแดเนียล ยินดีที่ได้รู้จักครับ!"


## บทที่ 27 สิบสายเวทมนตร์ อาณาจักรน้ำแข็ง

"สวัสดี ฉันชื่อดาเนียล เคคเกเบ!"
ดาเนียลเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีที่มีความสุภาพเรียบร้อย รูปร่างหน้าตาหมดจดงดงาม ใบหน้าประณีต ราวกับเป็นหนุ่มหน้าหวานที่หล่อเหลาทีเดียว!
เมื่อเห็นมงเล่ย ดาเนียลก็ยื่นมือออกมาทักทายอย่างกระตือรือร้น บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่จริงใจและอบอุ่น ทำให้รู้สึกเป็นกันเอง และทำให้คนรู้สึกชอบโดยไม่มีเหตุผล!
"สวัสดี ฉันชื่อมงเล่ย!"
มงเล่ยยิ้มและยื่นมือออกไปเช่นกัน
"วันที่เข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์ ฉันได้ยินมาว่ามนุษยชาติของเรามีอัจฉริยะเวทมนตร์ที่มีพรสวรรค์โดดเด่น ไม่แพ้อัจฉริยะอันดับหนึ่งของมนุษย์มังกรอย่างออร์ดอสเลย!"
ดาเนียลพูดด้วยใบหน้าอ่อนโยน: "ตอนนั้นฉันอยากรู้จักคุณมาก อยากสัมผัสบรรยากาศของอัจฉริยะเวทมนตร์ ไม่คิดว่าจะได้พบกันเร็วขนาดนี้!"
"ตอนนี้ได้เจอแล้ว รู้สึกผิดหวังไหม? มีความรู้สึกว่าภาพลักษณ์พังทลายหรือเปล่า?" มงเล่ยกะพริบตาและพูดล้อเล่น
"ไม่! ไม่ผิดหวังเลย กลับรู้สึกว่าสมควรเป็นเช่นนี้!"
ดาเนียลยิ้มและพูดว่า: "อย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก ผู้ยิ่งใหญ่หลายคนในตอนแรกก็ดูธรรมดา มีกำเนิดที่ไม่ได้พิเศษอะไรไม่ใช่หรือ!"
"ใช่แล้ว! คนที่หน้าตาดีเรียกว่าหนุ่มหน้าหวาน ดูดีแต่ใช้งานไม่ได้ ส่วนใหญ่เป็นพวกที่คุณนายรวยๆ เลี้ยงดูไว้!"
อ้วนน้อยก็พูดเสริมขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม พูดจบเขาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง จึงโบกมือปฏิเสธ: "ดาเนียล ฉันไม่ได้หมายถึงคุณนะ คุณไม่เหมือนกับหนุ่มหน้าหวานคนอื่น ฮ่าๆ!"
ดาเนียลกลอกตาและยิ้มพูดว่า: "วันนี้พวกเราเพิ่งรู้จักกัน ไปกินข้าวด้วยกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง!"
"ฮ่าๆ มาถึงเขตของฉันแล้ว จะให้คุณเลี้ยงได้ยังไง?"
อ้วนน้อยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ตบอกพูดว่า: "ไปกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง! อ้อใช่ พี่ชาย เพื่อนร่วมห้องของคุณล่ะ เรียกเขาออกมากินด้วยกันสิ!"
"เขา...อาจจะ..."
มงเล่ยเกาหัวไม่รู้จะพูดอย่างไร พอดีกับที่เพื่อนร่วมห้องของเขาเดินลงมาจากชั้นบน อ้วนน้อยก็เข้าไปทักทายอย่างเป็นกันเอง: "คุณคือเพื่อนร่วมห้องของพี่ชายสินะ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อฮาร์ต ไปกินข้าวด้วยกันไหม!"
"ไม่ไป!"
...
อ้วนน้อยถูกปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด แต่โชคดีที่พออาหารอร่อยๆ ถูกนำมาเสิร์ฟ อารมณ์ของอ้วนน้อยก็ดีขึ้นทันที เขานั่งกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยกับมงเล่ยทั้งสอง!
อาหารของทวีปเทียนชุงอร่อยมาก มงเล่ยกินอย่างเต็มที่ อาหารเหล่านี้อร่อยกว่าเนื้อย่างและเนื้อรมควันของหมู่บ้านสัตว์อสูรมากนัก ทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติครบถ้วน ทำให้น้ำลายสอ!
หลังจากมื้ออาหาร ทั้ง 3 คนกินกันเยอะมาก คุยกันมากมาย ความสัมพันธ์ก็สนิทสนมขึ้นโดยไม่รู้ตัว สมกับคำพูดที่ว่า มิตรภาพของผู้ชายครึ่งหนึ่งเกิดจากการกินด้วยกัน!
หลังอาหาร ทั้งสามกลับไปที่หอพัก หลังจากล้างหน้าอย่างง่ายๆ มงเล่ยก็เริ่มการทำสมาธิประจำวันตามปกติ!
การทำสมาธิแทนการนอน กลายเป็นนิสัยไปแล้ว!
คืนนั้นไม่ได้หลับเลย
วันที่สอง มงเล่ยออกจากอพาร์ตเมนต์แต่เช้า
วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดเทอม แต่ค่อนข้างยุ่ง!
ช่วงเช้ามีพิธีเปิดการศึกษา!
ช่วงบ่ายมีการพบปะเพื่อนร่วมชั้น!
ตารางแน่นเอี้ยด!
นักเรียนใหม่ปีนี้มีทั้งหมด 98 คน แบ่งเป็น 2 ห้อง ห้อง 1 และห้อง 2 ห้องละ 49 คน มีครูประจำชั้น 1 คน, อาจารย์ที่ปรึกษา 1 คน, ผู้ช่วยประจำชั้น 10 คน!
ครูประจำชั้นเป็นจอมเวทย์ระดับสูงที่วิทยาลัยมอบหมาย ไม่รับผิดชอบกิจการประจำวันของชั้นเรียน ทั้งหมดนี้จัดการโดยอาจารย์ที่ปรึกษา!
ผู้ช่วยประจำชั้น 10 คน เป็นนักเวทจากสิบสายเวทมนตร์ รับหน้าที่โดยรุ่นพี่ชั้นสูง รับผิดชอบตอบข้อสงสัยและแก้ปัญหานอกเหนือจากวิชาเวทมนตร์!
สิบสายเวทมนตร์ คือการแบ่งประเภทเวทมนตร์เป็น 10 ประเภท ได้แก่:
ดิน, น้ำ, ลม, ไฟ, ไม้;
ทอง, สายฟ้า, แสง, มืด, น้ำแข็ง!
สิบสายเวทมนตร์ครอบคลุมเวทมนตร์เกือบทั้งหมดในทวีปเทียนชุง และเป็นเวทมนตร์ที่สอนในวิทยาลัยต่างๆ!
ไปถึงตอนเช้า พิธีเปิดการศึกษาที่น่าเบื่อก็จบลงในที่สุด!
หลังอาหารกลางวัน มงเล่ยและคนอื่นๆ ถูกอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกไปที่ห้องเรียนหนึ่ง เพื่อเริ่มการพบปะนักเรียนใหม่ในช่วงบ่าย!
"สวัสดีทุกคน ฉันคือเจนนี่ เลน รุ่นพี่ปีการศึกษาที่หก และเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของห้องหนึ่งปีหนึ่งของพวกคุณ ฉันเป็นจอมเวทลมระดับหก!"
รุ่นพี่สาวสวยผมทองตาสีฟ้า รูปร่างสูงโปร่งเดินขึ้นไปบนแท่นบรรยาย แนะนำตัวอย่างกระตือรือร้น: "ในช่วงหนึ่งปีต่อจากนี้ ฉันจะรับผิดชอบกิจการประจำวันของชั้นเรียนนี้..."
"เทพเจ้ามังกรเอ๋ย!"
"สวยจริงๆ!"
"ไม่คิดว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของเราจะเป็นรุ่นพี่สาวสวยจากมนุษยชาติ ทึ่งจริงๆ!"
"รุ่นพี่เก่งมาก จอมเวทระดับหกเลยนะ!"
"อืม เป็นสาวสวยมนุษยชาติ ถ้าพาไปอุ่นเตียง..."
มองไปที่รุ่นพี่สาวสวยบนแท่นบรรยาย นักเรียนใหม่ 49 คนมีสีหน้าแตกต่างกันไป บางคนชื่นชม บางคนตื่นเต้น บางคนฮึกเหิม และแน่นอนว่ามีบางคน...มองด้วยสายตาลามก!
อย่างน้อย มงเล่ยก็ได้ยินเสียงอ้วนน้อยข้างๆ กลืนน้ำลายอย่างบ้าคลั่ง ไอ้อ้วนนี่จ้องรุ่นพี่สาวสวยไม่วางตา น้องชายก็ตั้งขึ้นมาแล้ว หน้าตาเหมือนหมูเห็นอาหาร!
"พวกบ้ากาม!"
มงเล่ยได้แต่บ่นอย่างหมดแรง ในห้องมีนักเรียนใหม่ 49 คน เกือบ 30 กว่าคนเป็นมนุษย์มังกร ในนั้นครึ่งหนึ่งเป็นมนุษย์มังกรเพศผู้ พวกนี้ไม่รู้ว่าได้รับพรสวรรค์จากมังกรยักษ์หรือไม่ แต่ดูเหมือนจะสืบทอดนิสัยเจ้าชู้ของมังกรยักษ์มาอย่างสมบูรณ์!
แต่ละคนน้ำลายไหลยืด มองรุ่นพี่เจนนี่ด้วยสายตาเหมือนโจรลามก จริงๆ แล้ว...ไม่รู้จะพูดอะไรดี!
อย่างไรก็ตาม รุ่นพี่เจนนี่ดูเหมือนจะชินกับพฤติกรรมของน้องชายมนุษย์มังกรแล้ว เธอไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย และพูดต่อไปอย่างกระตือรือร้น: "ต่อไป ทุกคนแนะนำตัวกันหน่อย ทำความรู้จักกัน เริ่มจากนักเรียนแถวหน้าก่อน!"
พวกหน้าหมูต่างกลับมาสติ นั่งตัวตรง ยืดอก และเริ่มแนะนำตัว!
"สวัสดีทุกคน ผมชื่อลารี่ ลีบี้ มาจากมณฑลฮว๋าลัน!"
"ไฮ! ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน ผมชื่อมอนตี ดันบาร์ มาจากมณฑลอ๋อเต๋อ!"
"สวัสดีทุกคน ฉันชื่อธน่า แอราเม มาจากอาณาจักรน้ำแข็ง!"
"เอ๊ะ? มีคนมาจากอาณาจักรน้ำแข็งด้วยเหรอ?"
เสียงอุทานดังขึ้นในห้องเรียน อาณาจักรน้ำแข็งตั้งอยู่ทางเหนือสุดของจักรวรรดิ ปกคลุมด้วยหิมะและน้ำแข็งตลอดทั้งปี เป็นอาณาจักรแห่งน้ำแข็ง!
อาณาจักรมังกรเพลิงตั้งอยู่ทางตะวันตกของจักรวรรดิ ห่างจากอาณาจักรน้ำแข็งเป็นระยะทางไกล แม้แต่สัตว์เวทย์บินได้ก็ต้องบินเกือบครึ่งปี!
คนจากอาณาจักรน้ำแข็งมาเรียนที่นี่?
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่นักเรียนที่กำลังแนะนำตัว!
ชุดยาวสีขาว เขาเล็กสีแดงบนศีรษะ ผิวขาว เส้นสายโค้งเว้า เป็นสาวน้อยมังกรที่ผิวขาวและสวยงาม!
ดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของทุกคน สาวน้อยมังกรธน่า แอราเมยิ้มหวาน และอธิบายว่า: "อาณาจักรน้ำแข็งของเราตั้งอยู่ทางเป่ย์เจียง ในประเทศมีธาตุเวทมนตร์น้ำแข็งเข้มข้น แต่ฉันมีพรสวรรค์เวทมนตร์ไฟ ดังนั้น..."
อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง!
ทุกคนเข้าใจทันที นักเวทมีข้อกำหนดที่เข้มงวดเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในการฝึกฝน คนที่มีพรสวรรค์เวทมนตร์ไฟอยู่ในที่ที่มีธาตุเวทมนตร์น้ำแข็งเข้มข้น การทำสมาธิย่อมยากกว่าปกติหลายเท่า!
การที่ธน่าเลือกออกจากอาณาจักรน้ำแข็งจึงเป็นเรื่องที่เข้าใจได้!
"ผมชื่อจิมมี่ แฮกินส์ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ!"
"สวัสดีทุกคน ผมชื่อมงเล่ย!"
"ใครนะ?"
"มงเล่ย?"
"เขาคือมงเล่ยเหรอ?"
"อัจฉริยะอันดับหนึ่งที่วิทยาลัยรับเข้ามาปีนี้?"
"คนที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดในบรรดานักเรียนใหม่ทั้งหมด?"
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ —
สายตาของทุกคนเกือบจะพร้อมกันหันไปมองที่มงเล่ย!


## บทที่ 28 พรสวรรค์ธาตุดิน การสอบกลางภาค

สายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจจับจ้องมาที่มงเล่ย!
ความอยากรู้อยากเห็น, ความอิจฉา, ความริษยา...
สีหน้าแตกต่างกันไป แต่ส่วนใหญ่ไม่พ้นความ...ไม่พอใจ!
"ไอ้มนุษย์ต่ำต้อยคนนี้ กลับมีพรสวรรค์เวทมนตร์ดีขนาดนี้ ไม่รู้ว่าไปเหยียบขี้หมาที่ไหนมา?"
"ใช่! พวกเราที่เป็นลูกหลานเทพเจ้ามังกรยังไม่มีพรสวรรค์ขนาดนี้เลย ทำไมไอ้มนุษย์ต่ำช้านี่ถึงมีพรสวรรค์แบบนี้ได้?"
"ฮึ! มีพรสวรรค์แล้วจะเป็นไร การฝึกฝนเวทมนตร์ไม่ได้อาศัยแค่พรสวรรค์ ความพยายามหลังจากนี้สำคัญกว่า..."
กลิ่นอายแห่งความอิจฉาเต็มไปทั่วห้องเรียน ค่า PH ของอากาศเกือบจะเข้าใกล้ 1 แล้ว!
"ที่แท้ไอ้หมอนี่มีพรสวรรค์ดีขนาดนี้นี่เอง!"
เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งมองด้วยสายตาวูบวาบ เขาคือเพื่อนร่วมห้องของมงเล่ย เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรที่เย็นชานั่นเอง!
"เพื่อนนักเรียน ถึงตาคุณแล้ว!"
ในตอนนั้นเอง เสียงของเจนนี่รุ่นพี่ก็ดังขึ้นข้างหู เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรลุกขึ้นยืนและพูดเสียงเรียบ: "สวัสดีทุกคน ผมชื่ออาเบ มาจาก...นครหลวง!"
"นครหลวง?"
"ไอ้หมอนี่มาจากนครหลวงเหรอ?"
"โอ้โห! ไม่ธรรมดาเลยนี่!"
คำพูดของอาเบดึงดูดความสนใจของทุกคนจากมงเล่ยมาที่เขาได้สำเร็จ มงเล่ยก็มองไปที่เพื่อนร่วมห้องของเขาด้วยความประหลาดใจอย่างมาก!
แม้ว่าวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟจะเป็นสถาบันเวทมนตร์อันดับ 3 ของจักรวรรดิเทพมังกร แต่นักเรียนส่วนใหญ่มาจากอาณาจักรมังกรเพลิง มีน้อยมากที่มาจากอาณาจักรอื่น โดยเฉพาะคนที่มาจากนครหลวง แทบจะไม่มีเลย!
"อาเบ ทำไมคุณไม่เรียนที่วิทยาลัยเมืองหลวงที่ดี ๆ แต่กลับมาเรียนที่วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟของพวกเราล่ะ?"
มีคนถามสิ่งที่ทุกคนอยากรู้!
น่าเสียดายที่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาเย็นชาของอาเบ!
"ไอ้หมอนี่...เย็นชาจริง ๆ!"
มงเล่ยทำปากเบ้ เริ่มเข้าใจเพื่อนร่วมห้องคนนี้มากขึ้น เขาไม่เพียงแต่เย็นชากับตัวเอง แต่ยังเย็นชากับคนอื่นด้วย เป็นก้อนน้ำแข็งที่คนแปลกหน้าไม่ควรเข้าใกล้!
"เฮอะ! จะเท่อะไรนักหนา!"
...
เมื่อช่วงแนะนำตัวจบลง เจนนี่รุ่นพี่ก็เริ่มแนะนำข้อมูลที่เกี่ยวข้องและสิ่งที่ต้องระวัง!
แต่ละชั้นเรียนมีอาจารย์ 10 คน แต่ละคนสอนเวทมนตร์หนึ่งสาขา เวทมนตร์แต่ละสาขามีคลาสวันละหนึ่งคาบ การเลือกเรียนวิชาไหนขึ้นอยู่กับพรสวรรค์เวทมนตร์ของนักเรียนเอง เวลาที่เหลือเป็นเวลาว่าง จัดการตามใจชอบ!
"พี่ชาย ผมอิจฉาคุณจัง วันละคาบเดียว เวลาที่เหลือเล่นได้หมด สบายสุด ๆ!"
พอการประชุมจบลง อ้วนน้อยก็วิ่งมาหามงเล่ยและบ่นอย่างน่าสงสาร: "ส่วนผมนี่ วันละสามคาบ ผมจะบ้าตายแล้ว!"
"ฮ่า ๆ ใครใช้ให้นายมีพรสวรรค์พิเศษล่ะ?"
มงเล่ยยักไหล่: "เมื่อกี้อาจารย์ประจำชั้นไม่ได้แนะนำเหรอว่า ให้เรียนหลักหนึ่งสาขา เสริมสองสาขา นายเลือกได้นะ!"
"ใช่ เรียนพร้อมกันสามสาขา พลังไม่พอหรอก ควรมีจุดเน้นจะดีกว่า!"
แดเนียลพยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วยอย่างมาก!
"ผมก็อยากนะ แต่คุณปู่บอกว่า ถ้าผมกล้าทิ้งสาขาไหน จะหักขาผม นี่เป็นคำสั่งเด็ดขาด ผมไม่กล้าฝ่าฝืนหรอก!"
อ้วนน้อยทำหน้าเศร้า ดูเหมือนจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา!
"งั้นก็ช่วยไม่ได้!" มงเล่ยยิ้มอย่างจนใจ แล้วถาม: "แล้วต่อไปจะทำอะไรกัน?"
แดเนียลดูนาฬิกาพกแล้วยิ้ม: "ตอนนี้ยังเช้าอยู่ โรงอาหารยังไม่เปิด ไปเดินเล่นรอบ ๆ กันไหม? พอดีเพิ่งมาที่วิทยาลัย พวกนายคงยังไม่ได้เที่ยวรอบวิทยาลัยใช่ไหม?"
"ยังเลย!"
"ผมก็ยัง!"
"งั้นไปกันเลย!"
มงเล่ยไม่พลาดข้อเสนอนี้ เพราะเขาก็คิดแบบนั้นอยู่พอดี
...
ทั้งสามคนเดินเล่นไปรอบ ๆ ชื่นชมบรรยากาศของวิทยาลัย พูดคุยสารพัด ในขณะที่มงเล่ยแอบเก็บกลุ่มแสงคุณสมบัติเพื่อเพิ่มพลัง!
ตลอดบ่าย ได้ผลดีมาก จิตวิญญาณ, พลังกายสิทธิ์, และเวทมนตร์ทั้งสามคุณสมบัติเพิ่มขึ้นไม่น้อย ได้ผลดีกว่าการทำสมาธิตอนกลางคืนมาก!
ผลลัพธ์นี้ทำให้มงเล่ยพอใจมาก และในใจก็วางแผนคร่าว ๆ สำหรับการเรียนต่อไป:
เช้าเรียน บ่ายเดินเล่น กลางคืนทำสมาธิ!
ทั้งสามอย่างพร้อมกัน มงเล่ยเชื่อว่าประสิทธิภาพจะสูงสุด!
"ฮู่! ในที่สุดก็ถึงหอพัก เหนื่อยชิบหาย!"
กลับถึงห้อง 431 อ้วนน้อยก็ทิ้งตัวลงนั่ง ทำท่านอนสบายแบบมาตรฐาน ส่งเสียงครางอย่างสบายใจ!
"แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้ว? อ้วน นายควรลดน้ำหนักได้แล้ว!"
มงเล่ยพูดล้อเล่น แล้วเห็นกลุ่มแสงสีฟ้าตกลงมาจากตัวอ้วนน้อย "ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุตกหล่น จะเก็บหรือไม่?"
ตกจากตัวอ้วนน้อย?
มงเล่ยประหลาดใจ แต่ก็เก็บขึ้นมา!
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ยินดีด้วย ผู้ครอบครองได้รับพรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุดิน!"
"อะไรนะ?"
มงเล่ยอึ้งไป!
พรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุดิน?
ฉันเก็บพรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุดินของอ้วนน้อยได้?
โอ้โห!!!
มงเล่ยไม่รู้จะพูดอะไรดี กลุ่มแสงพรสวรรค์เวทมนตร์หายากมาก ตั้งแต่ได้รับระบบมาจนถึงตอนนี้ เขาเก็บกลุ่มแสงพรสวรรค์เวทมนตร์ได้เพียงหนึ่งเดียว!
นี่เป็นอันที่สอง!
นี่เป็นของหายาก!
แต่เก็บได้ก็เป็นเรื่องดี ยิ่งมีทักษะมากยิ่งดี ใครจะรังเกียจพรสวรรค์ที่มากล่ะ?
ยิ่งกว่านั้น สัมผัสธาตุดินของอ้วนน้อยอยู่ในระดับชั้นสูง รองจากระดับยอดเยี่ยมเท่านั้น พรสวรรค์เยี่ยมมาก!
"อ้วน นายบ่นว่ามีเรียนเยอะไม่ใช่เหรอ? พรุ่งนี้คลาสเวทมนตร์ธาตุดิน ฉันจะไปกับนาย!"
"หา?"
...
เช้าวันรุ่งขึ้น มงเล่ยมาถึงห้องเรียน!
ในชั้นเรียนมีนักเรียนที่มีพรสวรรค์เวทย์ธาตุสายฟ้าไม่มาก รวมมงเล่ยแล้วมีแค่ 7 คน ห้องเรียนใหญ่ดูโล่ง ๆ ค่อนข้างเงียบเหงา!
มงเล่ยหยิบหนังสือออกมา อ่านอย่างตั้งใจ ไม่นานอาจารย์เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าก็เดินเข้ามาในห้อง: "สวัสดีทุกคน ผมคืออาจารย์เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าของพวกคุณ — โฮเรโช ในช่วงหนึ่งปีต่อจากนี้ ผมจะสอนวิชาเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าให้ทุกคน!"
อาจารย์โฮเรโชพูดตรงประเด็น พูดอย่างคล่องแคล่ว: "เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าของเราเป็นเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งและรุนแรงที่สุดในบรรดาคาถาสิบสาขา ไม่มีสาขาไหนเทียบได้..."
มงเล่ยฟังอย่างตั้งใจ!
แม้ว่าด้วยความช่วยเหลือของระบบ เขาจะใช้เวทมนตร์ได้ แต่เขาเพียงรู้วิธีใช้ โดยไม่รู้เหตุผล!
พูดง่าย ๆ คือ เขาใช้เป็น แต่ไม่รู้แก่นแท้ของเวทมนตร์!
ดังนั้น พื้นฐานเวทมนตร์, แก่นแท้, หลักการ, กฎเกณฑ์เวทมนตร์ที่อาจารย์สอน คือสิ่งที่มงเล่ยต้องการรู้อย่างเร่งด่วน เขาต้องเข้าใจสิ่งเหล่านี้!
มงเล่ยเรียนรู้อย่างกระหายและหิวโหย!
ระหว่างการเรียน มงเล่ยค้นพบข้อดีของการมีพลังจิตที่แข็งแกร่ง เรียนรู้อะไรได้เร็วมาก เข้าใจได้ง่าย อาจารย์สอนแค่ครั้งเดียว เขาก็จำได้!
"เวทมนตร์ เหมือนการจัดทัพ!"
"ธาตุเวทมนตร์ในโลกเหมือนทหารที่กระจัดกระจาย ส่วนพลังจิตของเราคือแม่ทัพ กระบวนการปล่อยเวทมนตร์เปรียบเสมือนการออกคำสั่งให้ทหาร จัดทัพ..."
เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกงล้อ!
วันที่ยุ่งมักผ่านไปเร็ว!
ไม่รู้ตัวเลยว่า มงเล่ยมาที่สถาบันเวทมนตร์ได้สามเดือนแล้ว!
"พี่ชาย พรุ่งนี้ก็สอบกลางภาคแล้ว คุณตื่นเต้นไหม?"
วันนี้หลังเลิกเรียน หลังจากอาจารย์ประจำชั้นประกาศข่าวเกี่ยวกับการสอบกลางภาค อ้วนน้อยก็มาหามงเล่ย ใบหน้าอวบอ้วนเต็มไปด้วยความกังวล!
"มีอะไรให้ตื่นเต้นด้วย?"
มงเล่ยมองเขาด้วยหางตา แล้วพลิกอ่านตำราเวทมนตร์ต่อ หนังสือชื่อ "สารานุกรมเวทสายฟ้า" เล่มนี้เขายืมมาจากห้องสมุดเมื่อสามเดือนก่อน บันทึกเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าทั้งหมดตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงระดับเก้า!


## บทที่ 29 อาจารย์ผู้ประเมิน เข้มงวดอย่างยิ่ง

สามเดือน ไม่นานนักแต่ก็ไม่สั้นเกินไป แต่เป็นเวลาที่ยาวนานที่สุดที่มงเล่ยได้ใช้ชีวิตบนทวีปเทียนชุงหลังจากที่เขาข้ามมิติมา!
สามเดือน มงเล่ยคุ้นเคยกับทุกอย่างในสถาบัน เพื่อนร่วมชั้น, อาจารย์, ห้องเรียน, ห้องสมุด ทุกอย่างคุ้นเคยมาก!
สามเดือนในวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ ราวกับได้ย้อนกลับไปในช่วงมหาวิทยาลัย สบาย, สงบ, ไร้กังวล!
ไม่ต้องวิ่งวุ่นเพื่อปากท้อง!
ไม่ต้องคอยเกรงใจเจ้านาย!
ไม่ต้องทำงานดึก!
สิ่งเดียวที่ต้องทำคือการเรียน!
เรียนรู้ความรู้เวทมนตร์!
สะสมพลังกายสิทธิ์!
เพิ่มพลังจิต!
วันเวลาผ่านไปอย่างยุ่งเหยิงแต่เต็มไปด้วยความหมาย!
มงเล่ยหวงแหนชีวิตแบบนี้มาก คว้าทุกโอกาสที่เป็นไปได้เพื่อเสริมสร้างตัวเอง เพิ่มพูนพลังของตัวเอง!
สามเดือน คุณสมบัติต่างๆ ของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน และพรุ่งนี้ก็จะเป็นเวลาทดสอบสิ่งเหล่านี้!
เช้าวันรุ่งขึ้น มงเล่ยตื่นแต่เช้า พร้อมกับอ้วนน้อยและแดเนียลทั้งสามคนมุ่งหน้าไปยังสนามฝึกหมายเลข 11 ขณะที่เดินผ่านสนามฝึกอื่นๆ ทุกที่เต็มไปด้วยผู้คน!
นักเรียนชั้นปีอื่นๆ ก็กำลังทำการสอบกลางภาคเช่นกัน!
เสียงดุของอาจารย์, เสียงแก้ตัวของนักเรียน, เสียงระเบิดของเวทมนตร์... เสียงต่างๆ ผสมปนเปกัน ดังก้องไปทั่วทุกสนามฝึก ทำให้ใจคนรู้สึกตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว!
อ้วนน้อยเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก พูดตัวสั่นว่า: "ผมได้ยินมาว่าใครที่สอบกลางภาคไม่ผ่านเกณฑ์ จะถูกลงโทษอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่าพวกเราจะถูกลงโทษยังไง?"
"นายยังกังวลเรื่องนี้อีกเหรอ?"
แดเนียลเลิกคิ้ว ยิ้มล้อเลียนว่า: "ช่วงหลายเดือนนี้นายขยันมากไม่ใช่เหรอ สอบกลางภาคแค่นี้ก็เหมือนเล่นๆ ไม่ใช่เหรอ?"
"มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก สถาบันของเรานี่ภายนอกดูผ่อนปรน แต่ภายในเข้มงวด ปกติไม่ค่อยมีข้อจำกัดอะไรกับพวกเรา ปล่อยให้เราจัดสรรเวลาเอง เรียนรู้ด้วยตัวเอง!"
อ้วนน้อยพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง: "แต่พอถึงเวลาสอบ กลับเข้มงวดมาก มาตรฐานสูงลิบ ผมได้ยินรุ่นพี่ปีสองคนหนึ่งเล่าว่า ห้องของเขาปีที่แล้วสอบกลางภาค มีแค่ 6 คนที่ผ่านเกณฑ์ ที่เหลือตกหมด!"
"ว้าว! เข้มงวดขนาดนั้นเลยเหรอ?"
แดเนียลก็ตกใจ!
"6 คนผ่านเกณฑ์?"
มงเล่ยอึ้ง: "นั่นไม่ใช่แปลว่าตกตั้ง 40 กว่าคนเหรอ?"
"ใช่ๆ ตกไปเลย 44 คน!"
อ้วนน้อยพยักหน้ารัวๆ: "ได้ยินรุ่นพี่คนนั้นบอกว่า สถาบันของเราให้ความสำคัญกับการสอบมาก ในด้านนี้เข้มงวดมาก อาจารย์ถ้าใจอ่อนไม่ใช่แค่ถูกหักเงินเดือนหรือโบนัส ไม่แน่อาจโดนไล่ออกเลย!"
"เทพเจ้ามังกรช่วย! น่ากลัวจังเลย!"
แดเนียลก็เริ่มตื่นเต้น!
"ดังนั้น อย่าคิดว่าขยันแล้วจะผ่านการสอบได้ง่ายๆ!" อ้วนน้อยส่ายหัว: "ใครที่สอบไม่ผ่านสามครั้งติดต่อกัน พวกนายก็รู้ว่าจะเป็นยังไง!"
แดเนียลหน้าซีดเผือด กฎของสถาบันระบุไว้ว่า: ใครที่สอบไม่ผ่านสามครั้งติดต่อกัน จะถูกไล่ออกทันที!
"ฮือ หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ!"
พวกเขาเดินมาถึงสนามฝึกหมายเลข 11 ด้วยความกังวลใจ นักเรียนปีหนึ่งส่วนใหญ่มาถึงกันหมดแล้ว จับกลุ่มกันสองสามคน พูดคุยกันเบาๆ!
รอประมาณสิบนาที อาจารย์ทั้งหลายก็มาถึงสนามฝึกหมายเลข 11!
"อาจารย์โฮเรโช!"
"อาจารย์เวนดี้!"
"อาจารย์นาดแดล!"
"..."
เมื่อเห็นอาจารย์แต่ละท่าน เสียงพูดคุยของนักเรียนค่อยๆ เงียบลง เหลือเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความเคารพ มงเล่ยยืนอยู่ที่มุม เฝ้ามองเงียบๆ!
การสอบกลางภาค ทั้งชั้นปีสอบพร้อมกัน นั่นหมายความว่า นอกจากห้องหนึ่งแล้ว ห้องสองก็มาด้วย!
ไม่มากไม่น้อย พอดี 98 คนนักเรียนใหม่!
ส่วนอาจารย์ผู้คุมสอบ คืออาจารย์ที่รับผิดชอบสอนสิบสายเวทมนตร์ ห้องหนึ่ง 10 คน ห้องสอง 10 คน รวม 20 คน!
นอกจากนี้ ยังมีอาจารย์ประจำชั้นของทั้งสองห้องอีก!
"เทพเจ้ามังกรช่วย! แม้แต่อาจารย์ประจำชั้นของเราก็มา โอ้โห พวกเราเข้าเรียนมาสามเดือนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นอาจารย์ประจำชั้นนะ!"
อ้วนน้อยเข้ามาใกล้มงเล่ย กระซิบเบาๆ เห็นได้ชัดว่าหลังจากเห็นอาจารย์ประจำชั้น เขายิ่งรู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น!
"ได้ยินมาว่าอาจารย์ประจำชั้นของเราเป็นผู้บริหารโรงเรียน ไม่คิดว่าการสอบกลางภาคครั้งนี้เขาจะมาด้วย นี่เกินความคาดหมายจริงๆ!" แดเนียลก็จ้องมองอาจารย์ประจำชั้น!
"ดูเหมือนสถาบันจะให้ความสำคัญกับการสอบกลางภาคจริงๆ!"
มงเล่ยพยักหน้าเบาๆ ชาติก่อนตอนเรียนมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะเป็นการสอบกลางภาคหรือปลายภาค ล้วนแต่ง่ายมาก ที่ไหนจะมีบรรยากาศแบบนี้?
"ทุกคนมาครบแล้วหรือยัง?"
อาจารย์ทั้ง 22 คนนั่งลงตามลำดับ อาจารย์ประจำชั้นห้องสอง บาดี ไทลอน เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก เขาเป็นมนุษย์มังกรที่มีลักษณะเด่นชัด มีเขาเดี่ยวบนศีรษะ มีปีกคู่บนหลัง รูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรงผิดปกติ เมื่อนั่งลง ก็ให้ความรู้สึกกดดันอย่างมากโดยไม่รู้ตัว!
เมื่อเทียบกัน อาจารย์ประจำชั้นห้องหนึ่งดูธรรมดากว่ามาก เป็นชายชรามนุษยชาติร่างผอมแห้ง ใบหน้าเหี่ยวย่น ตัวสั่นเทา ดูเหมือนลมพัดก็จะล้มได้!
"อาจารย์บาดี นักเรียนห้องสองมาครบทุกคนแล้วครับ!"
อาจารย์ประจำห้องสองเดินขึ้นมาข้างหน้า พูดด้วยความเคารพ!
"ห้องหนึ่งล่ะ?"
อาจารย์ประจำชั้นห้องหนึ่ง เดอร์ค นอร์เวย์ มองไปที่อาจารย์ประจำห้องหนึ่ง รุ่นพี่เจนนี่!
"ครบแล้วค่ะ อาจารย์เดอร์ค!"
รุ่นพี่เจนนี่ตอบอย่างนอบน้อม
"เมื่อครบแล้ว ก็เริ่มได้เลย ห้องหนึ่งก่อน!"
"ได้ค่ะ!"
รุ่นพี่เจนนี่รับคำ หยิบรายชื่อที่เตรียมไว้ออกมา พูดเสียงดัง: "การสอบกลางภาคชั้นปีหนึ่งเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ เนื้อหาการสอบแบ่งเป็น 3 ส่วน!"
นักเรียนทุกคนตั้งใจฟัง!
"ส่วนที่หนึ่ง: ทดสอบพลังจิต!"
"ส่วนที่สอง: ทดสอบพลังกายสิทธิ์สะสม!"
"ส่วนที่สาม: การปล่อยเวทมนตร์!"
"คนที่ถูกเรียกชื่อให้มาก่อน!"
"คนแรก: ลารี่ ลีบี้!"
เมื่อได้ยินชื่อนี้ อาจารย์ประจำชั้นทั้ง 2 คนและอาจารย์ทั้ง 20 คนต่างมองไปที่รายชื่อในมือ ชื่อแรกคือ ลารี่ ลีบี้!
"เพื่อนลารี่ ทดสอบพลังจิตก่อน วิธีการไม่ต้องให้ฉันอธิบายใช่ไหม?"
"ผมทราบครับ รุ่นพี่!"
ลารี่ ลีบี้ เป็นเด็กหนุ่มมนุษย์มังกร แม้จะอายุเพียง 14 ปี แต่รูปร่างสูงใหญ่ผิดปกติ ส่วนสูง 1.8 เมตร บวกกับเขามังกรสีแดงคู่บนหน้าผาก แสดงถึงตัวตนของเขา: เขาเป็นมนุษย์มังกรที่มีเลือดมังกรอัคคี!
สิ่งที่ควรกล่าวถึงคือ มังกรอัคคีคือราชวงศ์ของอาณาจักรมังกรไฟ!
ลารี่ ลีบี้ เดินไปที่เครื่องวัดจิตขนาดใหญ่ สายตาจับจ้องที่ปุ่มสีแดง "ฉึบๆๆ—" เส้นสีแดงในเครื่องวัดจิตค่อยๆ ไต่ขึ้นอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็หยุดที่ขีดหนึ่ง!
"พลังจิต 50 เท่าของคนวัยเดียวกัน 50 คะแนน!"
รุ่นพี่เจนนี่มองที่เครื่องวัดจิต ประกาศคะแนนของลารี่ ลีบี้!
เมื่อได้ยินคะแนนนี้ อาจารย์ประจำชั้นห้องหนึ่ง เดอร์ค นอร์เวย์ ขมวดคิ้วทันที เสียงแหบแห้ง: "ตอนเข้าเรียนใหม่ๆ พลังจิตอยู่ที่ 48 เท่าของคนวัยเดียวกัน คือ 48 คะแนน ทำไมผ่านไปสามเดือน เพิ่มขึ้นแค่ 2 คะแนน?"
พูดถึงตรงนี้ สายตาของเขาตกลงบนตัวลารี่ ลีบี้ พูดเรียบๆ: "เพื่อนลารี่ คุณช่วยอธิบายได้ไหมว่า สามเดือนนี้คุณทำอะไรบ้าง?"
"อาจารย์ ผม..."
ลารี่ ลีบี้ หน้าแดงก่ำ อึกอักพูดไม่ออก ทำอะไร? ก็ทำอย่างอื่นไงล่ะ ช่วงเข้าเรียนหลายเดือนนี้ เขาเที่ยวเล่นสนุกสนานไปวันๆ!
"พลังจิตนี่ แม้ไม่ได้ฝึกฝน ก็จะเพิ่มขึ้นตามอายุที่มากขึ้น เวลาสามเดือนก็เพียงพอที่จะเพิ่มพลังจิตได้ 2 คะแนนแล้ว!"
อาจารย์ประจำชั้น เดอร์ค นอร์เวย์ พูดเย็นชา: "แสดงว่าสามเดือนนี้คุณแทบไม่ได้ฝึกฝนเลย ปล่อยตัวเองไปเลยทีเดียว เพื่อนลารี่ ทัศนคติแบบนี้ใช้ไม่ได้นะ!"
"อาจารย์ผม..."
"อีกสองข้อไม่ต้องทดสอบแล้ว คุณ...ไม่ผ่าน กลับไปฝึกฝนให้ดีๆ เถอะ!"
"คนต่อไป!"


## บทที่ 30 ทุกคนไม่ผ่าน หักหน้าต่อหน้า

สนามฝึกหมายเลข 11 เงียบสงัดราวกับป่าช้า!
เมื่อได้ยินคำดุด่าเย็นชาจากครูประจำชั้น แล้วมองดูลาร์รี บิลลี่ที่ก้มหน้าหงอย นักเรียนทุกคนรู้สึกราวกับมีก้อนหินใหญ่ทับอยู่บนอก หนักอึ้ง!
ที่แท้การสอบกลางภาคไม่ได้ทดสอบแค่คุณสมบัติสามข้อเท่านั้น แต่ยังทดสอบความก้าวหน้าในช่วงสามเดือนหลังเข้าเรียนด้วย!
นี่มันช่างน่าเศร้าจริงๆ!
ต่อให้คุณมีพื้นฐานดี ต่อให้คุณมีพลังไม่ธรรมดาก่อนเข้าเรียน แต่ถ้าในสามเดือนนี้คุณไม่มีความก้าวหน้า ก็ถือว่าไม่ผ่านเหมือนกัน!
"ช่างเข้มงวดจริงๆ!"
มงเล่ยอุทานในใจ!
"คนต่อไป: มอนตี ดันบาร์!"
"พลังจิตเท่ากับ 67 เท่าของคนในวัยเดียวกัน!"
"ตอนทดสอบเข้าเรียน พลังจิตของเธออยู่ที่ 62 ตอนนี้ 67 เพิ่มขึ้นแค่ 5 คะแนน แสดงว่าในสามเดือนนี้เธอเกียจคร้านอย่างสิ้นเชิง ไม่ผ่าน!"
"คนต่อไป: อาเบอร์ท แอคไรท์!"
"ไม่ผ่าน!"
"กาเบรียล โบรด!"
"ไม่ผ่าน!"
"แอนไนลิน โบสเวลล์!"
"ไม่ผ่าน!"
"..."
"แม่เจ้า ทุกคนไม่ผ่านหมดเลยหรือนี่!"
อ้วนน้อยตกใจจนหน้าซีดเผือด: "17 คน ทุกคนตายที่ข้อพลังจิต โอ้แม่เจ้า จะทำยังไงดีล่ะ?"
"เข้มงวดเกินไปแล้ว! เข้มงวดเกินไปจริงๆ!"
แดเนียลก็หน้าซีด: "บอริสเพิ่มพลังจิตไป 12 คะแนน แต่ยังไม่ผ่าน ต้องเพิ่มอีกเท่าไหร่ถึงจะผ่าน?"
"ไม่รู้สิ!"
มงเล่ยส่ายหน้า ระบบการสอบแบบนี้ช่างน่าปวดหัวเหลือเกิน!
"เข้มงวดขนาดนี้ คงไม่มีใครผ่านเกณฑ์กี่คนหรอก!"
อ้วนน้อยหน้าซีด "ถ้าฉันไม่ผ่าน คุณปู่จะเอาฉันไปฆ่าทิ้งแน่ๆ!"
การทดสอบยังคงดำเนินต่อไป!
แต่เป็นอย่างที่อ้วนน้อยพูดไว้ ภายใต้กลไกการประเมินที่เข้มงวดเช่นนี้ คนที่ผ่านเกณฑ์มีไม่กี่คน ในเวลาต่อมา ทดสอบไปแล้ว 37 คน ไม่มีข้อยกเว้น ทั้งหมด... ไม่ผ่าน!
ผลลัพธ์นี้ทำให้นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งเงียบกริบด้วยความหวาดกลัว และทำให้ครูประจำชั้นปีที่หนึ่ง เดอร์ค นอร์เวย์ หน้าบึ้งตึงมากขึ้นเรื่อยๆ!
ในที่สุด เขาก็ระเบิดอารมณ์!
"พวกเธอกินอะไรเข้าไปกันหา?"
เดอร์ค นอร์เวย์ กระโดดโมโหด้วยความโกรธ: "สามเดือน! เต็มๆ 3 เดือน พวกเธอทำอะไรกันบ้าง?
คนเยอะขนาดนี้ แต่ไม่มีใครผ่านสักคน บอกฉันมาดังๆ ตั้งแต่เข้าเรียนมาพวกเธอทำอะไรกันบ้าง?"
ในสนามฝึกเงียบกริบน่ากลัว นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งทั้งหมดก้มหน้า ไม่กล้าสบตากับครูประจำชั้น ปล่อยให้เขาระเบิดอารมณ์ ตะโกนด่าด้วยความโกรธ!
ครูคนอื่นๆ เพียงแค่มองดูเงียบๆ ราวกับเคยชินกับเหตุการณ์เช่นนี้!
หลังจากด่าเต็มที่เกือบสิบนาที บางทีอาจจะด่าจนเหนื่อยแล้ว เดอร์ค นอร์เวย์ ถอนหายใจยาว ชี้ไปที่นักเรียนทั้งหลายแล้วตะโกนว่า: "ฉันไม่พูดอะไรให้มากความอีกแล้ว ขอทิ้งคำแนะนำไว้ให้พวกเธอแค่อย่างเดียว!
การฝึกฝนเวทมนตร์ ขึ้นอยู่กับความตั้งใจของตัวเอง!
ด้วยทัศนคติแบบนี้ของพวกเธอ ต่อให้มีพรสวรรค์เหนือคนธรรมดา ต่อให้มีทรัพยากรการเรียนรู้ดีแค่ไหน ก็ไม่มีทางประสบความสำเร็จใหญ่โตได้!"
พูดจบ เขาก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้ ไม่สนใจจะพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว ชั่วขณะนั้น รอบข้างเงียบกริบราวกับไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง!
เจนนี่รุ่นพี่กระแอมเบาๆ ถามเสียงเบา: "อาจารย์เดอร์ค เราจะสอบต่อไหมคะ?"
"ต่อ!"
เดอร์ค นอร์เวย์ แค่นเสียง: "ฉันอยากรู้ว่าชั้นเรียนของพวกเธอจะแย่ได้ถึงขนาดไหน!"
"ค่ะ!"
เจนนี่รุ่นพี่รับคำ "คนต่อไป: มงเล่ย!"
มงเล่ย?
ชื่อนี้ทำไมฟังดูคุ้นหูจัง?
คณาจารย์ต่างพากันมองรายชื่อในมือ จึงเข้าใจในทันที ครูประจำชั้นปีที่สอง บาดี ไทลอน หัวเราะแล้วพูดล้อเล่นว่า: "นักเรียนมงเล่ยเป็นคนที่มีพรสวรรค์ดีที่สุดในบรรดานักเรียนใหม่ปีนี้ ไม่ทราบว่าเขาจะมีความก้าวหน้าอย่างไร?"
"ฮึ! หวังว่าเขาจะไม่เกียจคร้าน!"
เดอร์ค นอร์เวย์ แค่นเสียง!
"ได้ยินว่าเด็กคนนี้มีความเป็นตัวของตัวเองมาก เรียนตอนเช้า เดินเล่นตอนบ่าย ทำงานและพักผ่อนอย่างสมดุล มีความคิดมาก!" บาดี ไทลอน พูดอย่างมีนัยสำคัญ!
"เดินเล่นตอนบ่าย?"
เดอร์ค นอร์เวย์ หน้าบึ้ง ดูไม่ค่อยดีนัก!
"เรื่องนี้ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน!"
ครูคนหนึ่งจากชั้นปีที่สองยิ้มพูดว่า: "ในโรงเรียนมีข่าวลือว่า อัจฉริยะอันดับหนึ่งปีนี้เป็นคนประหลาด ทุกวันตอนบ่าย ไม่เข้าเรียน ไม่นั่งสมาธิ ไม่ไปห้องสมุด ชอบแต่จะเดินเล่นไปทั่วโรงเรียน หอพักนักเรียน โรงอาหาร สนามฝึก มีเขาอยู่ทุกที่ ทำแบบนี้สามเดือนไม่เคยหยุด!"
"ใช่ ฉันก็ได้ยินเหมือนกัน เวลาเรียนก็ตั้งใจดี แต่ตอนบ่าย... เฮ้อ พรสวรรค์ดีๆ แบบนี้ช่างน่าเสียดาย..."
คณาจารย์ต่างพูดออกมา ด้วยความเสียดายและอาลัย คนอย่างมงเล่ยที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ ประสิทธิภาพในการฝึกฝนสูงกว่าคนทั่วไปมาก หากเขาสามารถตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง อนาคตจะยิ่งใหญ่เกินกว่าจะจินตนาการได้!
แต่ว่า มงเล่ยกลับ "ทำงานและพักผ่อนอย่างสมดุล" ทุกวัน นี่มันเป็นการสูญเสียพรสวรรค์อย่างน่าเสียดาย จะไม่ให้คนรู้สึกเสียดายได้อย่างไร?
"ไอ้บ้านี่!"
เดอร์ค นอร์เวย์ หน้าบึ้งจนเหมือนจะมีน้ำหยดออกมาได้!
เสียงของคณาจารย์ไม่เบานัก นักเรียนได้ยินแล้วต่างมีความคิดแตกต่างกันไป บางคนหัวเราะเยาะ รอดูความอัปยศของมงเล่ย;
บางคนโกรธที่เขาไม่พยายาม ตำหนิมงเล่ยที่สูญเสียพรสวรรค์;
และบางคนก็เฝ้ามองอย่างเย็นชา รอดูการแสดงของมงเล่ย!
"เดินเตร่ไปทั่ว? สูญเสียพรสวรรค์?"
มุมปากของมงเล่ยยกขึ้นเล็กน้อย เดินอย่างสบายๆ ไปที่เครื่องวัดจิต จากนั้นภายใต้สายตาของทุกคน เขาก็ปล่อยพลังจิตของตัวเองออกมา!
ในทันใดนั้น เส้นสีแดงในเครื่องวัดจิตก็พุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่งราวกับนั่งจรวด แล้วก็ทิ้งห่างคนอื่น พุ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!
พุ่งขึ้น!
พุ่งขึ้น!
พุ่งขึ้น!
"โอ้โห! เร็วมาก!"
ทุกคนตกตะลึง ตกใจกับความเร็วในการพุ่งขึ้นนี้!
ในที่สุด หลังจากพุ่งขึ้นถึงระดับหนึ่ง เส้นสีแดงก็หยุดลง!
เจนนี่รุ่นพี่รีบเข้าไปดูที่เครื่องวัดจิต แล้วประกาศผลการทดสอบ: "พลังจิต: 230 เท่าของคนในวัยเดียวกัน!"
"ฮือ——"
คำพูดนี้ทำให้ทั้งสนามตกตะลึง!
"เท่า... เท่าไหร่นะ?"
"2... 230 เท่า!"
"เทพเจ้ามังกรเจ้าข้า ฉันได้ยินผิดไปหรือเปล่า?"
"ซี่——"
ทั่วทั้งสนามมีเสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจ ทุกคนอดไม่ได้ที่จะมองไปที่มงเล่ย ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ความไม่น่าเชื่อ ความยากที่จะเชื่อ!
"230 เท่า? เป็นไปได้ยังไง?"
"เครื่องวัดจิตเสียหรือเปล่า พลังจิตของเขาจะสูงขนาดนั้นได้ยังไง?"
"ถ้าฉันจำไม่ผิด ตอนทดสอบเข้าเรียน พลังจิตของเขาแค่ 100 เท่าของคนในวัยเดียวกันไม่ใช่หรือ? เพิ่งผ่านไปแค่สามเดือน เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้เลยหรือ?"
"ไอ้บ้า! เป็นไอ้บ้าจริงๆ!"
"พลังจิต 230 เท่า?"
คณาจารย์ที่นั่งอยู่ในที่นั่งประเมินผลต่างมองหน้ากัน ทุกคนงงงวยไปหมด!
"แค่สามเดือนสั้นๆ พลังจิตก็เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้?"
"นี่... เป็นไปได้หรือ?"
"สำหรับคนทั่วไปเป็นไปไม่ได้ แต่อัจฉริยะไม่สามารถวัดด้วยหลักการทั่วไปได้!"
ครูประจำชั้น เดอร์ค นอร์เวย์ เปลี่ยนจากโกรธเป็นดีใจ พูดช้าๆ ว่า: "เพียงแค่สามเดือน พลังจิตก็เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้ เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่านักเรียนมงเล่ยได้ทุ่มเทความพยายามอย่างมาก! คุณครูบาดี การใส่ร้ายนักเรียนโดยไม่มีเหตุผลเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำนะ!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ครูประจำชั้นปีที่สอง บาดี ไทลอน หน้าดำเป็นตอตะโก ฉันใส่ร้ายเขา?
แต่ความจริงอยู่ตรงหน้า เขาแก้ตัวไม่ได้ ได้แต่กลืนน้ำลายขมๆ กลืนความโกรธนี้ลงไป!
"ข้อที่สอง: ทดสอบพลังกายสิทธิ์!"


## บทที่ 31 เวทมนตร์ระดับสาม การปลดปล่อยที่สมบูรณ์แบบ

เครื่องทดสอบพลังกายสิทธิ์คล้ายกับเครื่องวัดจิต แต่ที่ด้านล่างไม่ใช่ปุ่มสีแดง แต่เป็นลูกแก้ววิเศษ เพียงแค่วางมือทั้งสองบนลูกแก้ว ก็สามารถทดสอบพลังกายสิทธิ์ได้!
"พลังกายสิทธิ์ 35 เทียบเท่ากับนักเวทระดับสาม!"
ผลการทดสอบของมงเล่ยออกมาอย่างรวดเร็ว!
ทุกคนมีปฏิกิริยาแตกต่างกัน!
"แค่ 35 เหรอ? ธรรมดามาก!"
เหล่าเด็กหนุ่มมนุษย์มังกรบางคนแสดงท่าทีดูหมิ่น พวกเขาเป็นมนุษย์มังกรที่มีพลังกายสิทธิ์มากมายตั้งแต่กำเนิด แม้จะไม่ได้ฝึกฝนมากนัก ก็ยังเหนือกว่ามนุษยชาติรุ่นเดียวกัน พลังกายสิทธิ์ของพวกเขาก่อนเข้าเรียนก็เทียบเท่ากับจอมเวทระดับสองหรือสามแล้ว!
"อัจฉริยะที่ว่าก็แค่นี้เอง!"
"นั่นสิ! แค่พลังจิตที่พอใช้ได้เท่านั้นแหละ!"
"พวกโง่เขลาที่ไม่รู้อะไรเลย พวกแกเข้าใจบ้างหรือเปล่า!"
เมื่อได้ยินการวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าเด็กหนุ่มมนุษย์มังกร อาจารย์เดอร์ค นอร์เวย์โกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้: "นักเรียนมงเล่ยเกิดมาในตระกูลสามัญชนของมนุษยชาติ ก่อนเข้าเรียนแน่นอนว่าไม่เคยสัมผัสกับเวทมนตร์มาก่อน นั่นหมายความว่า พลังกายสิทธิ์ทั้งหมดของเขาได้มาจากการทำสมาธิหลังจากเข้าเรียนแล้ว!"
พูดถึงตรงนี้ เดอร์ค นอร์เวย์หัวเราะเย็นชา: "เพียงแค่สามเดือนสั้นๆ พลังกายสิทธิ์ก็เทียบเท่ากับนักเวทระดับสาม นี่คืออัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมาขนาดไหน? พวกเจ้าจะเทียบได้อย่างไร!"
"ใช่แล้ว เพียงแค่สามเดือนสั้นๆ ก็ทำสำเร็จถึงขนาดนี้ สมกับเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่สถาบันรับเข้ามาในปีนี้!"
"ถ้าเด็กคนนี้ยังคงรักษาจิตใจไว้ได้ และรักษาแรงผลักดันนี้ต่อไป อนาคตของเขาไม่มีขีดจำกัด ฉันเชื่อมั่นในตัวเขา!"
"ฉันก็เชื่อมั่นในตัวเด็กคนนี้เช่นกัน!"
"นี่มัน..."
เหล่าเด็กหนุ่มมนุษย์มังกรพูดไม่ออก!
"แทนที่จะมีเวลามานินทาที่นี่ ทำไมไม่กลับไปฝึกฝนให้ดีๆ ล่ะ อย่าทำตัวน่าอายและน่าขบขันแบบนี้!" เดอร์ค นอร์เวย์แค่นเสียง
"ไอ้บ้า!"
เหล่าเด็กหนุ่มมนุษย์มังกรถูกดูถูกจนหน้าแดง รู้สึกเจ็บปวดและโกรธแค้น พวกเขาล้วนเป็นขุนนางผู้มีชาติกำเนิดสูงส่ง เมื่อไหร่ที่เคยถูกดูหมิ่นต่อหน้าสาธารณชนแบบนี้?
อย่างไรก็ตาม เดอร์ค นอร์เวย์ก็เป็นอาจารย์ของสถาบัน พวกเขาจะโกรธแค่ไหนก็ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว!
ดังนั้น เหล่าเด็กหนุ่มมนุษย์มังกรจึงเบี่ยงเบนความโกรธไปที่มงเล่ย: "ทั้งหมดเป็นเพราะไอ้มนุษย์ต่ำต้อยนี่ ถ้าไม่ใช่เพราะมัน..."
ไม่พูดถึงความโกรธของเหล่าเด็กหนุ่มมนุษย์มังกร การทดสอบของมงเล่ยยังคงดำเนินต่อไป การทดสอบรายการที่สามคือการปล่อยเวทมนตร์!
"สำหรับนักเวท พลังจิตและพลังกายสิทธิ์คือพื้นฐานของพื้นฐาน ทั้งสองอย่างนี้เตรียมไว้สำหรับเวทมนตร์!"
อาจารย์เดอร์ค นอร์เวย์ลงมาเอง มองมงเล่ยด้วยสีหน้าเป็นมิตร: "ดังนั้น การปล่อยเวทมนตร์จึงเป็นมาตรฐานที่แท้จริงในการประเมินระดับของนักเวท!"
พูดถึงตรงนี้ เดอร์ค นอร์เวย์ยิ้มเล็กน้อย ใจดีเหมือนซานตาคลอส: "นักเรียนมงเล่ย ต่อไปขอให้คุณปล่อยเวทมนตร์สามอย่างตามที่คุณต้องการ!"
"ได้ครับ อาจารย์!"
มงเล่ยพยักหน้า เดินไปตรงกลางสนามฝึก และเริ่มร่ายคาถาเวทมนตร์!
"ปิ้งๆ ป่องๆ —"
ธาตุเวทมนตร์สายฟ้าโดยรอบรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงปะทุปิ้งๆ ป่องๆ ลูกบอลสายฟ้าที่ประกอบด้วยกระแสไฟฟ้าเล็กๆ มากมายก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ลอยอยู่บนฝ่ามือของมงเล่ย หมุนวนเหมือนลูกบาสเกตบอล สว่างไสวและน่าตื่นตา!
"เวทมนตร์สายฟ้า·คาถาลูกบอลสายฟ้า!"
อาจารย์โฮเรโชตาเป็นประกาย ชมว่า: "ลูกบอลสายฟ้าที่ยอดเยี่ยมมาก กระบวนการร่ายเวทย์ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึง 3 วินาที และธาตุสายฟ้าถูกพันธนาการไว้ในลูกบอลสายฟ้าอย่างสมบูรณ์ ไม่มีการรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย แสดงให้เห็นถึงพลังควบคุมที่เหนือชั้น!"
"ลูกบอลสายฟ้านี้ ฉันให้คะแนนเต็ม!"
อาจารย์เวทมนตร์สายฟ้าของชั้นเรียนที่สองก็ปรบมือและถอนหายใจด้วยความชื่นชม: "และนักเรียนมงเล่ยใช้พลังกายสิทธิ์น้อยที่สุดในการดึงธาตุสายฟ้ามาสร้างลูกบอลสายฟ้านี้ การควบคุมพลังกายสิทธิ์นั้นแข็งแกร่งจริงๆ!"
อาจารย์คนอื่นๆ ได้ยินแล้วต่างพยักหน้าชื่นชม แม้ว่าลูกบอลสายฟ้าจะเป็นเพียงเวทมนตร์ระดับหนึ่งที่ต่ำที่สุด แต่สิ่งที่เรียบง่ายที่สุดมักจะอธิบายปัญหาได้ดีที่สุด!
ความเร็วในการร่ายเวทย์!
การใช้พลังกายสิทธิ์มากน้อยเพียงใด!
การควบคุมพลังกายสิทธิ์อย่างแม่นยำ!
ทั้งหมดนี้สามารถอธิบายระดับที่แท้จริงของนักเวท!
"เวทมนตร์คือศิลปะ!"
อาจารย์เดอร์ค นอร์เวย์ยิ้มเต็มหน้า: "นักเวทผู้ยิ่งใหญ่เปรียบเสมือนศิลปินผู้เชี่ยวชาญ เทคนิคทางศิลปะที่ประณีตเท่านั้นที่จะแสดงเสน่ห์ของศิลปะนี้ได้ กระบวนการร่ายเวทย์ของนักเรียนมงเล่ยราบรื่นดุจสายน้ำ มีรสชาติของศิลปะอยู่หลายส่วน!"
"หัวหน้าแผนกเดอคพูดถูกต้อง!"
บรรดาอาจารย์ต่างพยักหน้า!
"แค่เวทมนตร์ระดับหนึ่งเท่านั้นเอง มีอะไรยอดเยี่ยมนักหนา ฉันอายุเจ็ดขวบก็ปล่อยเวทมนตร์ระดับหนึ่งได้แล้ว!" เหล่าเด็กหนุ่มมนุษย์มังกรแสดงความดูหมิ่น ในใจรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก อาจารย์ยิ่งชมมงเล่ย พวกเขาก็ยิ่งไม่พอใจ!
โบกมือยกเลิกลูกบอลสายฟ้า มงเล่ยเริ่มร่ายคาถาเวทมนตร์ชุดที่สอง หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที หอกยาวที่เปล่งประกายสีเงินสว่างไสวปรากฏในมือของมงเล่ย หอกนั้นประกอบด้วยสายฟ้า แผ่พลังทำลายล้างที่รุนแรง!
"เวทมนตร์สายฟ้า·หอกสายฟ้า!"
"ดีมาก ดีมาก!"
"ความเร็วในการร่ายเวทย์เร็ว!"
"ไม่มีพลังกายสิทธิ์รั่วไหล!"
"ใช้พลังกายสิทธิ์น้อยมากด้วย!"
"หอกสายฟ้านี้ก็สมบูรณ์แบบ!"
"เวทมนตร์ระดับสองก็ปล่อยได้ดีขนาดนี้ คะแนนเต็ม!"
ท่ามกลางเสียงชื่นชม มงเล่ยยกเลิกหอกสายฟ้าและเริ่มร่ายคาถาชุดที่สาม พลังจิตพุ่งออกมาเหมือนคลื่นน้ำ ธาตุสายฟ้าในรัศมีสิบเมตรถูกดึงดูด และพุ่งเข้าหามงเล่ย!
"ขนาดนี้..."
เดอร์ค นอร์เวย์ตาเป็นประกาย: "นี่กำลังจะปล่อยเวทมนตร์ระดับสามหรือ?"
"นี่คือเวทมนตร์ระดับสาม — ค่ายสายฟ้า!"
อาจารย์โฮเรโชพูดช้าๆ ด้วยความตกใจในดวงตา: "เด็กคนนี้ในชั้นเรียนไม่แสดงตัวตน เก็บตัวเงียบมาก แทบไม่มีตัวตน ไม่เคยคิดเลยว่าเขาได้เรียนรู้เวทมนตร์ระดับสามแล้ว?"
"ถ้าสามารถปล่อยเวทมนตร์ระดับสามได้ ก็เป็นนักเวทระดับสามแน่นอน!"
"เข้าเรียนเพียงสามเดือน จากคนนอกวงการกลายเป็นนักเวทระดับสาม พรสวรรค์ระดับนี้แทบไม่เคยได้ยินมาก่อน!"
"อัจฉริยะ!!!"
อาจารย์ทั้งหลายรู้สึกทึ่งมาก ในคำพูดเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ปิดไม่อยู่ อะไรคือนักเวทระดับสามที่มีคุณสมบัติครบถ้วน?
พลังจิตถึงระดับสาม!
พลังกายสิทธิ์ถึงระดับสาม!
สามารถปล่อยเวทมนตร์ระดับสามได้!
ทั้งสามอย่างขาดไม่ได้!
พลังจิตและพลังกายสิทธิ์เพียงพอ แต่ไม่สามารถปล่อยเวทมนตร์ระดับสามได้ ก็ไม่ใช่นักเวทระดับสาม เหมือนกับมนุษย์มังกรหลายคนที่มีพลังกายสิทธิ์มากมายตั้งแต่กำเนิด แต่แม้แต่นักเวทก็ยังไม่ใช่!
แม้ว่านักเวทระดับสามจะจัดอยู่ในประเภทนักเวทระดับต่ำ แต่การที่จะกลายเป็นนักเวทระดับสามในเวลาเพียงสามเดือนสั้นๆ แทบจะเป็นไปไม่ได้!
ต้องเพิ่มพลังจิต!
ต้องเพิ่มพลังกายสิทธิ์!
ยังต้องศึกษาเวทมนตร์!
อะไรบ้างที่ไม่ต้องใช้เวลามาก?
สามเดือน?
พอทำอะไรได้บ้าง!
หลายคนใช้ชีวิตทั้งชีวิตก็ยังไปไม่ถึงระดับนี้!
"เฮอะ! เก่งอะไรนักหนา?"
เห็นอาจารย์ชมเชยมงเล่ยมากมาย เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรหลายคนรู้สึกอิจฉา แต่นั่นไม่ได้ขัดขวางมงเล่ยจากการปล่อยเวทมนตร์ต่อไป!
ตามคำเรียกของมงเล่ย ธาตุสายฟ้าจำนวนมากเชื่อมต่อกัน ค่อยๆ ก่อตัวเป็นโล่สีเงินที่ครอบคลุมรอบตัวมงเล่ยในรัศมีสามเมตร!
โล่ค่อยๆ เปลี่ยนจากโปร่งใสเป็นของแข็ง และในที่สุดก็มั่นคงอย่างสมบูรณ์ กระบวนการทั้งหมดราบรื่นเหมือนน้ำไหล ราวกับปรอทที่หกลงพื้น ไม่มีอุปสรรคใดๆ!
"ใช้เวลา 19 วินาที!"
"เวลาในการร่ายเวทย์สั้นมาก!"
"ไม่มีพลังกายสิทธิ์ส่วนเกินรั่วไหล!"
"ใช้พลังกายสิทธิ์น้อยมากด้วย!"
"ค่ายสายฟ้านี้ปล่อยออกมาอย่างราบรื่นมาก สมบูรณ์แบบ!"


## บทที่ 32 การท้าทาย การท้าทาย การ PK ครั้งแรก

"สามเวทมนตร์!"
"เวทมนตร์ระดับหนึ่ง·คาถาลูกบอลสายฟ้า!"
"เวทมนตร์ระดับสอง·หอกสายฟ้า!"
"เวทมนตร์ระดับสาม·บาเรียสายฟ้า!"
เดอร์ค นอร์เวย์ยืนอยู่ในสนามฝึกหมายเลข 11 มองมงเล่ยด้วยสีหน้าชื่นชม: "เวทมนตร์ทั้งสามนี้ ทั้งแสดงให้เห็นถึงพลังจิตที่ไม่ธรรมดาของเธอ และยังแสดงให้เห็นถึงการควบคุมพลังกายสิทธิ์อย่างละเอียด การปล่อยพลังออกมานั้นสมบูรณ์แบบมาก ฉันให้คะแนนเต็ม!"
"ขอบคุณอาจารย์ครับ!"
มงเล่ยค้อมตัวเล็กน้อย!
"พยายามต่อไปนะ ฉันตั้งตารอดูอนาคตของเธอ!"
เดอร์ค นอร์เวย์ตบไหล่มงเล่ย ให้กำลังใจเขาสักพัก จากนั้นก็กวาดตามองนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งทั้งหมด สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม: "พวกเธอก็เห็นแล้ว ตอนนี้รู้ถึงความแตกต่างแล้วใช่ไหม?"
นักเรียนชั้นปีที่หนึ่งแสดงสีหน้าแตกต่างกันไป!
เด็กหนุ่มมนุษยชาติก้มหน้า ด้วยสีหน้าละอายใจ!
เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรส่วนใหญ่เชิดคอ ดูไม่ยอมรับ!
"ไม่ยอมรับเหรอ? ฮึฮึ!"
เดอร์ค นอร์เวย์หัวเราะเย็นชา: "การฝึกฝนเวทมนตร์ ในตอนแรกให้ความสำคัญกับพรสวรรค์ แต่ความสำเร็จที่พวกเธอจะได้รับในอนาคตนั้น ขึ้นอยู่กับความพยายามหลังจากนี้ทั้งหมด!"
นักเรียนมงเล่ย!
มีพรสวรรค์ดีกว่าพวกเธอ!
และยังขยันกว่าพวกเธอด้วย!
เพียงแค่ 3 เดือนสั้นๆ ก็ทะลุผ่านขีดจำกัดมาตลอด จนกลายเป็นนักเวทระดับสาม พวกเธอยังมีหน้าไม่ยอมรับอีกหรือ? การมีความทะเยอทะยานไม่ใช่เรื่องผิด แต่ความหยิ่งที่ไร้เหตุผลนั่นแหละคือความโง่เขลา!"
"อาจารย์ครับ ผมไม่ยอมรับ!"
เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรคนหนึ่งก้าวออกมา เขาจ้องมองเดอร์ค นอร์เวย์ตรงๆ ในดวงตาไม่มีความกลัวเกรงใดๆ!
"โอ้โห!"
"ขัดคำสั่งอาจารย์!"
"อาเดมันเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?"
เมื่อเห็นการกระทำของเด็กหนุ่มมนุษย์มังกร ทั้งสนามเกิดความโกลาหล นักเรียนทั้งหลายมองเงาด้านหลังของอาเดมัน ในใจรู้สึกตกใจอย่างมาก ขัดคำสั่งอาจารย์ประจำชั้น ไอ้หมอนี่สมองเสื่อมหรือไง?
อาจารย์ทั้งหลายต่างขมวดคิ้ว มองอาเดมันด้วยสายตาไม่เป็นมิตร วิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟมีนักเรียนที่มีภูมิหลังซับซ้อน นักเรียนส่วนใหญ่มีพื้นเพที่ลึกซึ้ง!
การจัดการกับนักเรียนกลุ่มนี้...ไม่ใช่เรื่องง่าย!
ดังนั้น อาณาจักรและสถาบันจึงให้อำนาจสูงสุดแก่อาจารย์ นักเรียนคนไหนก็ตาม ถ้ากล้าลบหลู่อาจารย์ จะต้องจบลงอย่างน่าเศร้า!
อาเดมันขัดคำสั่งอาจารย์ต่อหน้า นั่นถือว่าเป็นการลบหลู่แล้ว!
"เธอไม่ยอมรับอะไร?"
เดอร์ค นอร์เวย์ตวาดเสียงเย็น
"อาจารย์เดอร์ค ผมไม่ได้มีเจตนาขัดคำสั่งท่าน!"
อาเดมันพูดเสียงทุ้ม: "ผมแค่รู้สึกว่า ในฐานะนักเวท การที่สามารถปล่อยเวทมนตร์ได้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ สิ่งสำคัญอยู่ที่...การต่อสู้จริง! ถ้าดูดีแต่ใช้งานไม่ได้ ก็แค่ลีลาสวยงามเท่านั้น!"
พูดจบ เขาก็มองไปที่มงเล่ย ที่หางตามีแววดูถูกเล็กน้อย: "เวทมนตร์ของเพื่อนมงเล่ยดูดีจริงๆ แต่ความสามารถในการต่อสู้จริงเป็นอย่างไร ยังไม่อาจรู้ได้!"
"เธอต้องการอะไร?"
เดอร์ค นอร์เวย์แค่นเสียง
"สู้กันสักตั้ง!"
อาเดมันจ้องมงเล่ยตรงๆ: "เพื่อนมงเล่ย ต่อหน้าอาจารย์ทุกคน นายกล้าสู้กับฉันสักตั้งไหม?!"
"บังอาจ! เธอไม่รู้หรือว่าสถาบันห้ามการต่อสู้ส่วนตัว?"
เดอร์ค นอร์เวย์ตบโต๊ะลุกขึ้น ตวาดด้วยความโกรธ!
"สถาบันห้ามการต่อสู้ส่วนตัวจริงๆ แต่อนุญาตให้มีการประลองกันอย่างเปิดเผยภายใต้การเป็นพยานของอาจารย์ วันนี้มีอาจารย์หลายท่านอยู่ที่นี่ น่าจะไม่นับเป็นการต่อสู้ส่วนตัวนะครับ?" อาเดมันพูดเสียงดัง!
"เธอ..."
เดอร์ค นอร์เวย์โกรธจนหน้าแดง กำลังจะตวาดต่อ อาจารย์ประจำชั้นปีที่สองบาดี ไทลอนก็เอ่ยขึ้น: "หัวหน้าแผนกเดอค นักเรียนคนนี้แม้จะไม่สุภาพนัก แต่คำพูดของเขาก็มีเหตุผล นักเวทในที่สุดแล้วต้องดูที่ความสามารถในการต่อสู้จริง!"
พูดถึงตรงนี้ เขามองไปที่มงเล่ย ยิ้มพลางพูด: "ผมเชื่อว่าถ้าเพื่อนมงเล่ยไม่แสดงความสามารถในการต่อสู้จริง แม้จะได้เป็นที่หนึ่งในการสอบครั้งนี้ เพื่อนนักเรียนทั้งหลายก็คงไม่ยอมรับใช่ไหม?"
"ใช่!"
"พวกเราไม่ยอมรับ!"
"จะล่อหรือม้า ลองดูสักตั้ง!"
"แค่ปล่อยเวทมนตร์เป็นมันเก่งตรงไหน? เก่งจริงต้องสู้เก่ง!"
"เวทมนตร์มีไว้ใช้ต่อสู้ ไม่ใช่มีไว้โชว์ลีลาสวยงาม!"
เด็กหนุ่มมนุษย์มังกรทั้งหมดต่างเห็นด้วย มองมงเล่ยด้วยสายตาท้าทาย พวกเขาไม่พอใจมงเล่ยมานานแล้ว ตอนนี้ต่างอยากสั่งสอนมงเล่ยให้หนักๆ ให้อาจารย์ทุกคนได้เห็นว่า มีพรสวรรค์ดีแล้วไง สุดท้ายก็โดนพวกเราตีจนหมอบ!
"อาจารย์บาดี การสอบกลางภาคไม่มีรายการนี้นะ!" สีหน้าของเดอร์ค นอร์เวย์เคร่งเครียด ดูไม่ค่อยดีนัก!
"จุดประสงค์ของการสอบ ก็เพื่อทดสอบความก้าวหน้าและผลการเรียนรู้ของนักเรียนในช่วงนี้ไม่ใช่หรือ ตราบใดที่บรรลุจุดประสงค์นี้ กระบวนการก็ไม่สำคัญนักหรอก!"
บาดี ไทลอนหัวเราะเบาๆ มองไปที่มงเล่ย: "เพื่อนมงเล่ย เธอยินดีรับคำท้าของเขา และแสดงความสามารถในการต่อสู้จริงให้พวกเราดูไหม?"
ฉึบฉับฉับ——
ในทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่มงเล่ย อาเดมันยิ่งท้าทาย: "นายวางใจได้เลย ฉันจะใช้แค่เวทมนตร์ ไม่ใช้พละกำลังร่างกาย เพื่อไม่ให้คนพูดว่าฉันรังแกนาย...นายกล้าไหม?"
"ทำไมจะไม่กล้า?" มงเล่ยยิ้มบางๆ: "แต่ในเมื่อจะต่อสู้กัน ต้องมีเดิมพันบ้างไม่ใช่หรือ?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ชอบนิสัยห้าวๆ แบบนี้แหละ!"
เมื่อเห็นมงเล่ยตกลงที่จะต่อสู้ อาเดมันดีใจมาก พลิกข้อมือหยิบบัตรคริสตัลเวทมนตร์สีม่วงออกมา หัวเราะพลางพูด: "นี่มี 10000 เหรียญทอง ถือเป็นเดิมพันสำหรับการต่อสู้ครั้งนี้ เธอว่าไง?"
"มากเกินไป! ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น!"
มงเล่ยส่ายหัว: "ฉันมีแค่ทุนการศึกษา 5000 เหรียญทอง!"
"พอแล้ว!"
อาเดมันโบกมือใหญ่ ไม่ได้สนใจ 5000 เหรียญทองของมงเล่ยเลย จุดประสงค์ของเขาไม่ใช่เพื่อเอาชนะเงิน แต่เพื่อสั่งสอนมงเล่ย ให้มงเล่ยอับอายขายหน้า!
"ถ้าอย่างนั้น ก็มาสู้กันเถอะ!"
มงเล่ยพูดเรียบๆ!
"ดี!"
นักเรียนคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายออกไป เปิดพื้นที่สนามฝึกให้ทั้งสองคน!
"เฮ้อ! ช่างโง่เขลา!"
มองดูสองคนที่กำลังจะต่อสู้กัน เดอร์ค นอร์เวย์ถอนหายใจ แม้เขาจะเห็นแววมงเล่ย แต่ก็ไม่เชื่อว่ามงเล่ยในตอนนี้จะสามารถเอาชนะอาเดมันได้!
ด้วยสายตาของเขา เห็นได้ชัดเจนว่า ร่างกายของอาเดมันเทียบเท่ากับนักรบระดับสี่ พลังกายสิทธิ์ที่สะสมไว้ก็มากมายมหาศาล เป็นนักเวทระดับสามอย่างแน่นอน!
บวกกับสัญชาตญาณการต่อสู้ที่แข็งแกร่งโดยกำเนิดของมนุษย์มังกร มงเล่ยจะชนะได้อย่างไร?
"ช่างเถอะ ให้เขาได้เห็นความแตกต่างระหว่างมนุษยชาติกับมนุษย์มังกรก็ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ ในอนาคตเขาจะต้องขยันหนักขึ้นแน่!"
……
อาเดมันและมงเล่ยยืนอยู่กลางสนามฝึก
คนหนึ่งสูงหนึ่งเมตรหกสิบ ร่างบางผอม!
อีกคนร่างกายกำยำ สูงใหญ่!
ดูจากรูปร่างแล้ว ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย!
"พี่ชาย สู้ๆ นะ!"
อ้วนน้อยและแดเนียลรู้สึกกระวนกระวายและตื่นเต้น แอบเหงื่อตกให้มงเล่ย พูดตามตรง พวกเขาก็ไม่เชื่อว่ามงเล่ยจะชนะ อาเดมันไม่ใช่คนธรรมดา!
เขามีเลือดมังกรดำบริสุทธิ์ ร่างกายแข็งแกร่งแต่กำเนิด พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ก็สูงมาก ในบรรดานักเรียนใหม่ปีนี้ก็ติดอันดับต้นๆ!
เมื่อเจอกับเขา มงเล่ยจะมีความหวังชนะได้อย่างไร?
"เพื่อนมงเล่ย เธอเป็นมนุษยชาติ ฉันให้เธอโจมตีก่อน!"
อาเดมันกอดอก เชิดคางมองมงเล่ยด้วยรอยยิ้ม บนใบหน้ามีท่าทีมั่นใจ ไม่ได้เอามงเล่ยมาอยู่ในสายตาเลย!
"ดี!"
มุมปากของมงเล่ยยกขึ้นเล็กน้อย เขาดีดนิ้วเบาๆ!
ฉึบ——
ลูกบอลสายฟ้าขนาดเท่าลูกบาสปรากฏขึ้นทันที!
อีกหนึ่งครั้งที่ดีดนิ้ว!
ลูกบอลสายฟ้าลูกที่สองก็ลอยตามมา!
จากนั้น ลูกที่สาม ลูกที่สี่ ลูกที่ห้า……
ในพริบตา ตรงหน้ามงเล่ยปรากฏลูกบอลสายฟ้า 9 ลูก!
กระแสไฟฟ้าพลุ่งพล่าน ส่งเสียงแตกแปะๆ!
แสงสีเงินเจิดจ้า แสบตาจนมองแทบไม่ได้!


## บทที่ 33 ความฉลาดที่เหนือกว่า, นักเวทขั้นสี่

ลูกบอลสายฟ้าขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล 9 ลูกลอยอยู่รอบตัว เปล่งแสงสีเงินเจิดจ้า ทำให้มงเล่ยดูราวกับเป็นเทพสายฟ้าเก้าสวรรค์!
"ร่ายเร็ว!!!"
เหล่าอาจารย์ทั้งหมดลุกขึ้นยืนพร้อมกัน มองมงเล่ยด้วยสีหน้าตกตะลึง จ้องมองลูกบอลสายฟ้า 9 ลูกที่ลอยอยู่รอบตัวเขา!
"ร่ายเร็วเวทมนตร์ระดับหนึ่ง!"
"เขาทำได้ยังไง?"
"เขาเป็นแค่นักเวทระดับสามเท่านั้นนะ!"
อาจารย์ทุกคนมีแววตาไม่อยากเชื่อ!
จอมเวทย์ระดับสูงสามารถร่ายเร็วเวทมนตร์ระดับต่ำได้ เพราะด้วยพลังจิตอันทรงพลังของจอมเวทย์ระดับสูง พวกเขาสามารถจัดเรียงธาตุเวทมนตร์ได้ในชั่วพริบตา จึงปลดปล่อยเวทมนตร์ระดับต่ำได้!
พูดง่ายๆ คือใช้ระดับสูงข่มระดับต่ำ ใช้ความใหญ่รังแกความเล็ก!
เหมือนคณิตศาสตร์ชั้นปีที่หนึ่ง!
สำหรับนักเรียนชั้นปีที่หนึ่ง การบวกลบคูณหารตัวเลขสองหลักเป็นเรื่องยาก ต้องค่อยๆ คิด แต่สำหรับนักเรียนชั้นสูงกว่า มันง่ายมาก!
การร่ายเวทมนตร์ย่อมยากกว่าการบวกลบคูณหารมากมาย แต่หลักการคล้ายกัน จอมเวทย์ระดับสูงสามารถร่ายเร็วเวทมนตร์ระดับต่ำได้ในระดับหนึ่ง แม้แต่นักเวทย์ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็สามารถร่ายเวทมนตร์ระดับสูงได้ในพริบตา!
แต่มงเล่ยเป็นเพียงนักเวทระดับสามเท่านั้นนะ!
แล้วเขาสามารถร่ายเร็วเวทมนตร์ระดับหนึ่งได้แล้วหรือ?
"โดยทั่วไปแล้ว นักเวทสามารถร่ายเร็วเวทมนตร์ที่ต่ำกว่าระดับของตนสี่ขั้น!"
เดอร์ค นอร์เวย์มองด้วยสายตาลึกล้ำ: "การจะร่ายเร็วเวทมนตร์ระดับหนึ่งได้ อย่างน้อยต้องเป็นนักเวทระดับห้า มงเล่ยชัดเจนว่าได้ทำลายกฎนี้แล้ว!"
เหล่าอาจารย์พากันพยักหน้า!
อีกด้านหนึ่ง
"ไป!"
มงเล่ยตะโกนเบาๆ พร้อมชี้นิ้วไปข้างหน้า!
"วู้ววว——"
ลูกบอลสายฟ้า 3 ลูกพุ่งฝ่าอากาศ พุ่งเข้าใส่อาเดมันในพริบตา!
"แค่เวทมนตร์ระดับหนึ่งคิดจะทำร้ายฉันหรือ?"
อาเดมันหัวเราะเย็นชา: "ไม่จำเป็นต้องหลบด้วยซ้ำ!"
"บึ้ม——"
ลูกบอลสายฟ้า 3 ลูกกระแทกใส่ร่างของอาเดมัน ระเบิดอย่างรุนแรง!
"เปรี้ยงปร้าง——"
กระแสไฟฟ้านับไม่ถ้วนวิ่งพล่านไปทั่วร่างของอาเดมัน อาเดมันแค่นเสียงเย็นชา: "อัจฉริยะเหรอ แค่นี้เองหรือที่นายทำได้?"
มงเล่ยยิ้มเล็กน้อย นิ้วชี้ไปทีละจุด ลูกบอลสายฟ้าลูกแล้วลูกเล่าพุ่งเข้าใส่ราวกับกระสุนปืนใหญ่ ถล่มอาเดมันจนมิด!
"ฉันบอกแล้วว่าเวทมนตร์ระดับหนึ่งทำร้ายฉันไม่ได้!"
อาเดมันยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้กระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านบนร่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะ: "นายน่าจะร่ายเวทมนตร์ระดับสูงดีกว่า ไม่อย่างนั้น นายไม่มีทางชนะฉันได้หรอก!"
"ฮ่าๆ!"
มงเล่ยหัวเราะ ดวงตาวาบขึ้นด้วยประกายแปลกตา: "ในเมื่อนายคาดหวังขนาดนี้ ฉันจะทำให้นายผิดหวังได้ยังไงล่ะ?"
พูดจบ เขาเริ่มร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว กระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านรอบตัวอาเดมันถูกเรียกมารวมตัวกันอย่างรวดเร็ว!
"นี่มัน..."
อาเดมันรู้สึกถึงความผิดปกติบนร่าง สีหน้าเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่ากระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านรอบตัวเขากำลังรวมตัวกันเป็นโซ่ โซ่เหล่านี้ราวกับเชือกที่มัดและพันธนาการเขาไว้อย่างสมบูรณ์!
"แยก!"
อาเดมันคำรามด้วยความโกรธ พยายามสุดแรง แต่ไม่คาดคิดว่าไม่เพียงแต่ไม่สามารถหลุดจากโซ่สายฟ้า แต่ความรู้สึกกระตุ้นจากโซ่สายฟ้ายังทำให้แขนขาของเขาชา ทำให้เขารู้สึกอ่อนแรง!
"เวทมนตร์ระดับสาม · โซ่สายฟ้า!"
โฮเรโช อาจารย์เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าตบโต๊ะ ลุกพรวดขึ้น: "โซ่สายฟ้าสามารถร่ายแบบนี้ได้ด้วยหรือ? อัจฉริยะ! เป็นอัจฉริยะจริงๆ!"
"ใช้ลูกบอลสายฟ้ามากมายถล่มอาเดมัน ทำให้อาเดมันประมาทและในขณะเดียวกันก็ใช้ธาตุสายฟ้าบนร่างอาเดมันรวมตัวเป็นโซ่สายฟ้าระดับสูงกว่า จับอาเดมันไว้!"
เดอร์ค นอร์เวย์สูดลมหายใจ: "ช่างเป็นการคำนวณที่แยบยลจริงๆ! ฉันคิดว่าลูกบอลสายฟ้าที่เด็กคนนี้ร่ายตอนแรกไร้ประโยชน์ ไม่คิดว่าจะมีประโยชน์มากขนาดนี้!"
"พอดี 18 ลูก เป็นจำนวนธาตุสายฟ้าที่ต้องใช้พอดีสำหรับการร่ายโซ่สายฟ้าหนึ่งครั้ง!"
อาจารย์เวทมนตร์ธาตุสายฟ้าห้องสองอุทานด้วยความประหลาดใจ: "เจ้าหนูนี่คำนวณไว้หมดแล้วตั้งแต่ต้น การต่อสู้ทั้งหมดอยู่ในการคำนวณของเขา!"
"หรือว่าพรสวรรค์เวทมนตร์ที่ดีจะเพิ่มความฉลาดด้วย?"
อาจารย์คนอื่นๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี การต่อสู้ที่เรียบง่าย แต่มงเล่ยกลับแสดงให้พวกเขาเห็นว่าอะไรคือการบดขยี้ด้วยสติปัญญา!
นี่มันน่าโมโหจริงๆ!
มีพรสวรรค์เวทมนตร์ที่ดีก็แล้วไป แต่ยังฉลาดขนาดนี้อีก จะให้คนอื่นอยู่ยังไง?
"พรสวรรค์ดี สติปัญญาก็สูง!"
"อนาคตของเด็กคนนี้ไร้ขีดจำกัด!"
"สติปัญญา... เฮ้อ ในจุดนี้ มนุษย์มังกรด้อยกว่ามนุษยชาติจริงๆ!"
การต่อสู้ดำเนินมาถึงตอนนี้ก็จบลงแล้ว ถูกจับด้วยเวทมนตร์ระดับสาม โซ่สายฟ้า อาเดมันไม่สามารถหลุดพ้นได้ในเร็ววัน!
มงเล่ยฉวยโอกาสนี้ร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว ธาตุสายฟ้าโดยรอบถูกดึงดูด รวมตัวกันเป็นหอกยาว นั่นคือเวทมนตร์ระดับสาม ธาตุสายฟ้า · หอกสายฟ้า!
"ไอ้บ้า! แยกสิ!"
อาเดมันพยายามดิ้นรนสุดกำลัง แต่ไร้ประโยชน์!
ในที่สุด หอกสายฟ้าก็สำเร็จ จ่อที่ลำคอของเขา!
"นายแพ้แล้ว!"
มงเล่ยพูดเรียบๆ!
"ฉัน..."
ใบหน้าของอาเดมันแดงก่ำ แต่พูดไม่ออกสักคำ เขามีร่างกายที่เทียบเท่านักรบระดับสี่จริง แต่ถ้าโดนหอกสายฟ้าแทงลงมา เขาไม่ตายก็พิการ!
การต่อสู้ครั้งนี้... เขาแพ้จริงๆ!
มงเล่ยโบกมือยกเลิกหอกสายฟ้าและพันธนาการสายฟ้าที่พันรอบตัวอาเดมัน มือขวายื่นออกไปข้างหน้า ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องพูด!
"ฉันยอมรับการพนัน!"
อาเดมันหน้าเขียว โยนบัตรคริสตัลเวทมนตร์ให้มงเล่ย: "แต่อย่าเพิ่งดีใจไป ครั้งนี้ฉันประมาทเอง ครั้งหน้าฉันจะต้องเอาชนะนายให้ได้!"
"ฮ่าๆ! ตราบใดที่นายมีเงินมาก ฉันพร้อมรับมือเสมอ!"
มงเล่ยยิ้มเบาๆ กลับไปที่มุมห้อง!
"โอ้โห! พี่ชายเจ๋งมากเลย!"
อ้วนน้อยกับแดเนียลมีดวงตาเต็มไปด้วยประกายดาว มองมงเล่ยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและเคารพ ไม่เพียงแต่กลายเป็นนักเวทระดับสาม แต่ยังเอาชนะอาเดมันได้!
หนึ่งคำ: เจ๋งมาก!!!
"นี่ไม่ใช่อะไรเลย!"
มงเล่ยยิ้ม ไม่ได้สนใจเรื่องทั้งหมดนี้เลย เขาใช้ชีวิตมาสองชาติ อายุก็สามสิบกว่าแล้ว การเอาชนะเด็กมัธยมต้นอายุ 15-16 มีอะไรน่าโม้?
"พี่ชาย นี่พี่ใจเย็นเกินไปแล้วนะ?"
อ้วนน้อยกับแดเนียลรู้สึกอึ้ง ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ได้อวดโฉมครั้งใหญ่ ใครก็ต้องตื่นเต้น แต่มงเล่ยกลับนิ่งเกินไป!
"ฉันใจเย็นเหรอ?"
มงเล่ยกลอกตา!
"ใจเย็น!"
ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน!
"ก็ได้! จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ใจเย็นข้างใน แถมยังอยากหัวเราะด้วยซ้ำ!" มงเล่ยพูดอย่างจนใจ!
"ที่แท้ก็แกล้งทำใจเย็นนี่เอง!"
"ฉันก็ว่าแล้ว!"
มงเล่ยอยากหัวเราะจริงๆ แต่ไม่ใช่เพราะได้อวดโฉม แต่เพราะชนะได้หมื่นเหรียญทอง ถ้าแลกเป็นแต้มค่าสถานะ ก็เพียงพอให้เขาเพิ่มพลังได้แล้ว!
ต้องรู้ว่า หลังจากการซุ่มพัฒนาสามเดือนนี้ คุณสมบัติทั้งสองของเขาถึงจุดวิกฤตแล้ว เพียงแค่แลกเล็กน้อย ก็จะก้าวเข้าสู่ระดับใหม่!
ผู้ครอบครอง: มงเล่ย
เผ่าพันธุ์: มนุษยชาติ
ความมั่งคั่ง: 25187 เหรียญทอง
สภาพร่างกาย: ทหารระดับสาม (619/1000)
จิตวิญญาณ: นักเวทระดับสาม (966/1000)
พลังกายสิทธิ์: นักเวทระดับสาม (927/1000)
เวทมนตร์: หลายอย่าง
ทักษะต่อสู้: คัมภีร์คมดาบ, ฝ่ามือบดหิน, ฟันดินแยก
จิตวิญญาณ 966!
พลังกายสิทธิ์ 927!
เพียงต้องการ 35+74=109 แต้มคุณสมบัติ เขาก็จะก้าวเข้าสู่อัศจรรย์เวทชั้น 4 และ 109 แต้มคุณสมบัติ ต้องการเพียง 1090 เหรียญทอง!
"ระบบ แลกเปลี่ยน 35 แต้มจิตวิญญาณและ 74 แต้มพลังกายสิทธิ์!"


## บทที่ 34 นักสู้เหรียญทอง หาเงินเหมือนปล้น

"ติ๊ง! การแลกเปลี่ยนเสร็จสมบูรณ์ ขอแสดงความยินดีที่ผู้ครอบครองได้กลายเป็นนักเวทระดับสี่!"
พลังกายสิทธิ์หลายสายเกิดขึ้นจากความว่างเปล่า เติมเต็มร่างกาย ทำให้มงเล่ยรู้สึกสบายอย่างยิ่ง ความคิดก็กลายเป็นชัดเจนและโปร่งใสอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จิตใจเต็มเปี่ยม เปล่งประกาย!
สุดยอด!
"พี่ชาย ทำไมใบหน้าของคุณถึงดูสดใสขึ้นทันทีล่ะ?"
อ้วนน้อยสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของมงเล่ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ!
"เฮ่ๆ นึกถึงเรื่องสนุกน่ะ!"
มงเล่ยหัวเราะเบาๆ แล้วเริ่มตรวจสอบคุณสมบัติส่วนตัว!
ความมั่งคั่ง: 24,097 เหรียญทอง
สภาพร่างกาย: ทหารระดับสาม (619/1000)
จิตวิญญาณ: นักเวทระดับสี่ (1001/2000)
พลังกายสิทธิ์: นักเวทระดับสี่ (1001/2000)
"พลังจิตและพลังกายสิทธิ์ทั้งสองอย่างได้บรรลุถึงระดับนักเวทขั้นสี่แล้ว เพียงแค่เรียนรู้เวทมนตร์ระดับสี่ ฉันก็จะเป็นนักเวทระดับสี่อย่างแท้จริง!"
"มาถึงโลกนี้ไม่ถึง 5 เดือน ก็ทะลุถึงระดับนักเวทขั้นสี่! ความเร็วในการฝึกฝนของฉันคงจะเรียกได้ว่าไม่มีใครเทียบได้มาก่อนสินะ?"
มงเล่ยรู้สึกภูมิใจในตัวเอง และเต็มไปด้วยความคาดหวังสำหรับอนาคต!
"แต่ว่า!"
"สภาพร่างกายดูเหมือนจะตามไม่ทันจังหวะ!"
สภาพร่างกาย!
เคยเป็นจุดแข็งของมงเล่ยเสมอ และเป็นคุณสมบัติที่ง่ายที่สุดในการเก็บ แต่ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา มงเล่ยอยู่แต่ในสถาบัน แทบไม่ได้เก็บกลุ่มแสงคุณสมบัติร่างกายเลย!
สภาพร่างกาย จึงล้าหลังไป!
"ดูเหมือนว่าเมื่อมีเวลาฉันควรไปที่สถาบันนักรบ, สนามประลองสัตว์, สังเวียนการต่อสู้ หรือสถานที่คล้ายๆ กันให้มากขึ้น เพื่อยกระดับสภาพร่างกายให้เร็วที่สุด!"
มงเล่ยคิดคำนวณในใจ ร่างกายของนักเวทมนุษยชาติเป็นจุดอ่อนมาตลอด ถูกโจมตีได้ง่าย เมื่อเทียบกันแล้ว นักเวทมนุษย์มังกรที่สืบทอดสายเลือดเผ่ามังกรนั้นแข็งแกร่งกว่ามาก!
ดังนั้น ในระดับเดียวกัน นักเวทมนุษย์มังกรมีข้อได้เปรียบทั้งหมด มงเล่ยไม่อยากแพ้พวกมนุษย์มังกรที่อยู่ในระดับเดียวกัน!
ดังนั้น เขาต้องยกระดับสภาพร่างกายให้เร็วที่สุด!
"โอ้! ถึงตาฉันแล้ว!"
ในขณะที่มงเล่ยกำลังคิดคำนวณเงียบๆ อ้วนน้อยก็ร้องเสียงต่ำขึ้นมาทันที ทำลายความคิดของมงเล่ยที่กำลังใคร่ครวญอยู่ ที่แท้ก็ถึงคิวของอ้วนน้อยที่จะทดสอบแล้ว!
"ไปเถอะ อ้วนน้อย นายทำได้!"
มงเล่ยตบไหล่เขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "ถ้าพวกนายผ่านการสอบได้อย่างราบรื่น คืนนี้ฉันเลี้ยงเอง พวกเราไปกินข้าวนอกโรงเรียนกัน!"
"อืม!"
อ้วนน้อยพยักหน้าหนักๆ แล้วก้าวเดินไปหาอาจารย์หลายคน!
"อ้วนน้อย สู้ๆ นะ!"
แดเนียลกำหมัดแน่น ให้กำลังใจอ้วนน้อย!
ผลการทดสอบของอ้วนน้อยออกมาอย่างรวดเร็ว!
พลังจิตเพิ่มขึ้น 28 คะแนน ผ่านอย่างราบรื่น!
พลังกายสิทธิ์เทียบเท่านักเวทระดับสาม ผ่านอย่างราบรื่น!
การปล่อยเวทมนตร์รอบแรก อ้วนน้อยปล่อยเวทมนตร์สามอย่าง เวทธาตุน้ำ กระบวนท่ากระจกน้ำ, เวทธาตุลม การปกปักษ์ของลม, เวทดิน กระบวนท่าหินยักษ์ ก็ผ่านอย่างราบรื่น!
"ฮ่าๆ ฉันผ่านแล้ว!"
อ้วนน้อยวิ่งมาหน้ามงเล่ย ตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดขึ้นมา เขาตื่นเต้นมาก ต้องรู้ว่าจนถึงตอนนี้ มีเพียงเขากับมงเล่ยเท่านั้นที่ผ่านเกณฑ์ เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร?
"นายนี่เก่งจริงๆ!" มงเล่ยก็ประหลาดใจมาก: "ฝึกฝนทั้งสามสาย แถมยังบรรลุถึงระดับนักเวทขั้นสามทั้งหมด? นายช่างเก็บซ่อนความสามารถจริงๆ!"
สายตาของมงเล่ยดูไม่เป็นมิตรนัก รู้สึกเหมือนถูกอ้วนน้อยหลอก!
"เฮ่ๆ ฉันจะไปเทียบกับนายได้ยังไง?"
อ้วนน้อยเกาหัว: "ฉันเริ่มเรียนรู้เวทมนตร์เบื้องต้นตั้งแต่อายุ 5 ขวบแล้ว และเรียนเวทมนตร์อย่างเป็นทางการมาเกือบ 2 ปีแล้ว เทียบกับนายไม่ได้หรอกพี่ชาย!"
"..."
มงเล่ยพูดไม่ออก สมกับคำที่ว่าคนเปรียบเทียบกันแล้วทำให้คนตาย เด็กๆ ในหมู่บ้านสัตว์อสูรของพวกเขาต้องใช้เงินเก็บทั้งหมดของครอบครัวเพื่อเข้าร่วมการทดสอบเวทมนตร์เพียงครั้งเดียว แต่อ้วนน้อยกลับเริ่มเรียนรู้เวทมนตร์เบื้องต้นตั้งแต่อายุ 5 ขวบ มันช่างเป็น...
การสอบกลางภาคยังคงดำเนินต่อไป!
ในชั่วโมงกว่าต่อมา นักเรียนที่เหลือทยอยทำการทดสอบเสร็จสิ้น แต่ผลลัพธ์ไม่น่ายินดีนัก รวมมงเล่ยและอ้วนน้อยเข้าไปด้วย มีเพียง 7 คนเท่านั้นที่ผ่านเกณฑ์!
ใน 7 คนนี้ประกอบด้วยมงเล่ย, อ้วนน้อย, แดเนียล, เพื่อนร่วมห้องของมงเล่ยอาเบ, ธน่า แอราเมจากอาณาจักรน้ำแข็ง, สามัญชนมนุษยชาติหนึ่งคน และสามัญชนมนุษย์มังกรอีกหนึ่งคน!
อีก 42 คนที่เหลือ... พ่ายแพ้ทั้งหมด!
ผลลัพธ์นี้ทำให้ครูประจำชั้นเดอร์ค นอร์เวย์โกรธมาก ด่าทอนักเรียนทั้งชั้นอย่างรุนแรง แม้แต่เจนนี่รุ่นพี่ผู้เป็นผู้นำชั้นเรียนก็ไม่รอดพ้น!
หลังจากการสอบเสร็จสิ้น มงเล่ย, อ้วนน้อย และแดเนียลออกจากโรงเรียนด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่ดีที่สุดใกล้โรงเรียน เพื่อเตรียมฉลองกันอย่างเต็มที่!
ทั้งสามคนหาห้องส่วนตัวได้ห้องหนึ่ง มงเล่ยโยนเมนูให้อ้วนน้อยและแดเนียล แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม: "อยากกินอะไรก็สั่งได้เลย วันนี้ฉันเลี้ยงเอง!"
"เฮ่ๆ รู้ว่าพี่ชายได้เงินก้อนใหญ่วันนี้ พวกเราจะไม่เกรงใจแล้วนะ!"
"เอาเนื้อเกราะทองผัดก่อนเลย!"
"แล้วก็ต้มเลือดตั๊กแตนมังกร!"
"ผักดองตับวาฬอสูรก็ไม่เลว!"
"แล้วก็อันนี้ คางคกน้ำแข็งผัดฉ่า!"
"นกหัวใจมรกตเผ็ดร้อนฉันชอบที่สุดเลย!"
ฟังอ้วนน้อยกับแดเนียลสั่งอาหารสลับกันไปมา มุมปากของมงเล่ยกระตุกไม่หยุด ไอ้พวกนี้ อาหารจานละเกินร้อยเหรียญทอง พวกนายจะปล้นคนรวยหรือไง?
แต่คำพูดที่พูดออกไปแล้ว การโอ้อวดที่โอ้อวดไปแล้ว ถึงจะต้องกลั้นน้ำตาก็ต้องโอ้อวดให้จบ!
"พี่คอลิน พวกเราขอแสดงความยินดีที่คุณชนะ 20 ไฟต์ติดในสังเวียนการต่อสู้ เลื่อนขั้นเป็นนักสู้เหรียญเงินสำเร็จ!"
"ไม่เลย ไม่เลย ทั้งหมดเป็นเพราะโชค โชคล้วนๆ ฮ่าๆ!"
"พูดถึงพี่คอลิน ตอนนี้คุณเป็นนักสู้เหรียญเงินแล้ว ค่าลงสนามคงจะสูงมากสินะ?"
"ก็ธรรมดา! แค่หมื่นเหรียญทองต่อไฟต์!"
"ไฟต์ละหมื่นเหรียญทอง?"
"โอ้โห! พี่คอลิน คุณเก่งจริงๆ!"
"คิดแบบนี้ ถ้าสู้อีกสักสิบกว่าไฟต์ ทรัพย์สมบัติที่คุณสะสมก็พอจะซื้อที่ดินสักแปลง แล้วเป็นเจ้าเองได้แล้วนะ!"
"ฮ่าๆๆ โชค โชคล้วนๆ..."
จากห้องส่วนตัวข้างๆ มีเสียงสนทนาดังขึ้นมาทันที ดึงดูดความสนใจของมงเล่ย: "นักสู้เหรียญเงิน??"
สังเวียนการต่อสู้เขาเคยได้ยินมาก่อน เป็นหนึ่งในสองสถานบันเทิงใหญ่ของเมืองหลวงคู่กับสนามประลองสัตว์ เป็นที่ชื่นชอบและติดตามของขุนนางและคนรวย เป็นกิจกรรมคล้ายกับการชกมวยใต้ดิน!
นักรบต่อสู้กันบนเวที เพื่อให้ลูกค้าได้ชมและเดิมพัน เป็นความบันเทิงที่เต็มไปด้วยความรุนแรงและโหดร้าย ความตื่นเต้นและความดิบเถื่อน!
แม้ว่าสังเวียนการต่อสู้จะได้รับความนิยมอย่างมากในอาณาจักรมังกรเพลิง และแม้กระทั่งทั่วทั้งจักรวรรดิ แต่ในฐานะคนปกติ มงเล่ยโดยสัญชาตญาณปฏิเสธสิ่งเหล่านี้!
ดังนั้น เขาจึงไม่ได้ทำความเข้าใจมัน!
แต่สิ่งที่มงเล่ยไม่คาดคิดก็คือ นักรบเหล่านี้หาเงินได้มากมายขนาดนี้ นักสู้เหรียญเงินคนหนึ่ง มีค่าลงสนามสูงถึงหมื่นเหรียญทอง!
10,000 เหรียญทอง!
ถ้าคิดเป็นค่าคุณสมบัติแล้ว นั่นคือ 1,000 คุณสมบัติเลยนะ!
หนึ่งไฟต์ได้ 1,000 คุณสมบัติ!
นี่มันเร็วกว่าการเก็บกลุ่มแสงคุณสมบัติและการทำสมาธิเยอะมาก!
"หมื่นเหรียญทองนั่นยังถือว่าน้อยเลย!"
อ้วนน้อยสั่งอาหารเสร็จแล้ว พูดด้วยรอยยิ้ม: "พวกนักสู้เหรียญทองนั่นแหละค่าลงสนามถึงจะสูงจริงๆ แต่ละคนไม่ได้เริ่มต้นที่หลายแสนเหรียญทองหรอกเหรอ?"
"เกินจริงขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ตาของมงเล่ยเบิกกว้าง!
"นักสู้เหรียญทองทุกคนล้วนเป็นต้นเงินของสังเวียนการต่อสู้ ค่าลงสนามไม่ใช่สิ่งที่นักสู้เหรียญเงินจะเทียบได้!"
แดเนียลก็ยิ้มพูด: "พวกนี้แต่ละคนมีความนิยมสูงมากและมีฐานแฟนคลับมหาศาล หาเงินเหมือนกับปล้น!"
"ที่นี่ก็มีการติดตามดาราด้วยเหรอ!"
"ติดตามดารา?"
"ไม่มีอะไร! ในเมื่อนักรบหาเงินได้มากขนาดนี้ แล้วจะทำอย่างไรถึงจะเป็นนักรบได้ล่ะ?"


## บทที่ 35 แกนอสูรราคาแพง นักเวทผู้มั่งคั่ง

สองชาติภพเป็นคน มงเล่ยรู้ดีถึงความสำคัญของความพยายาม!
หลังจากมาถึงวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟ มงเล่ยก็ขยันจริงๆ ตั้งใจฟังในชั้นเรียน หลังเลิกเรียนก็ศึกษาเวทมนตร์ ตอนกลางคืนก็ไม่หยุดทำสมาธิ!
แน่นอน มงเล่ยก็ไม่ลืมที่จะใช้ระบบ การเก็บของง่ายๆ... ไม่เพียงพอสำหรับเขาอีกต่อไป มงเล่ยต้องการให้ระบบแสดงประสิทธิภาพสูงสุด!
"เหรียญทองสามารถแลกเป็นค่าคุณสมบัติได้!"
"สามารถเริ่มจากจุดนี้ได้ แต่การเติมเงิน... ต้องใช้เหรียญทองนะ!"
ปัญหาคือ เหรียญทองจะมาจากไหน?
นี่เกี่ยวข้องกับการหาเงิน!
มงเล่ยเคยคิดเรื่องการหาเงินมาก่อน หาเหรียญทองมากมาย!
จะเป็นนักลอกงานในวงการบันเทิง? พัฒนาอสังหาริมทรัพย์? ทำธุรกิจอินเทอร์เน็ต? ค้าอาวุธ?
ฮ่าๆ!
ไปนอนเถอะ!
อุตสาหกรรมเหล่านี้ที่ทำเงินมากมายบนโลกใช้ไม่ได้ผลในทวีปเทียนชุง หลังจากการพัฒนาอันยาวนาน ทวีปเทียนชุงได้สร้างรูปแบบธุรกิจเฉพาะของตัวเอง วิธีการจากโลกใช้ไม่ได้ที่นี่!
แล้วทวีปเทียนชุงมีอุตสาหกรรมอะไรบ้าง?
อุตสาหกรรมที่มั่นคงและเป็นที่ต้องการมากที่สุดคือการซื้อที่ดิน!
ตราบใดที่คุณมีเงินมากพอ คุณสามารถซื้อที่ดินที่ไม่มีเจ้าของและกลายเป็นเจ้าของพื้นที่นั้น ชาวบ้าน สัตว์อสูร เหมืองแร่ ป่าไม้ แม่น้ำ... ทั้งหมดเป็นของเจ้าที่ดิน!
พูดง่ายๆ เจ้าที่ดินก็คือจักรพรรดิในพื้นที่ของตัวเอง!
รองลงมาคืออุตสาหกรรมการผลิตเครื่องร่ายเวท, อุตสาหกรรมแกนอสูร, อุตสาหกรรมเหมืองทอง, การค้าทาส, สังเวียนการต่อสู้, สนามประลองสัตว์ และอื่นๆ!
อุตสาหกรรมเหล่านี้ทำเงินมหาศาล สร้างสมาคมการค้าขนาดใหญ่และเศรษฐีมากมาย ยกตัวอย่างเช่นอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องร่ายเวท เครื่องร่ายเวทก็เหมือนโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ โทรทัศน์ หลอดไฟ รถยนต์... บนโลก มีอยู่ในทุกบ้าน กำไรมหาศาล!
ส่วนอุตสาหกรรมแกนอสูรก็ทำเงินมาก!
เพราะพลังงานที่ขับเคลื่อนเครื่องร่ายเวทส่วนใหญ่คือ... แกนอสูร แกนอสูรเปรียบเสมือนน้ำมันบนโลก ลองนึกถึงเศรษฐีในดูไบ แล้วคุณจะรู้ว่าแกนอสูรทำเงินแค่ไหน!
อุตสาหกรรมอื่นๆ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงมาก ทุกอย่างล้วนเป็นธุรกิจกำไรงาม มงเล่ยมักจะฝันกลางวันว่า ถ้าเขามีสมาคมการค้าสักแห่ง ผูกขาดอุตสาหกรรมสักอย่าง จะดีแค่ไหน?
บางทีอาจใช้เวลาไม่กี่วัน เขาก็จะได้เข้าสู่แดนศักดิ์สิทธิ์?
น่าเสียดายที่ความฝันสวยงาม แต่ความจริงโหดร้าย!
ตอนนี้เขาเป็นแค่คนธรรมดา อย่าว่าแต่สมาคมการค้าเลย แม้แต่เส้นขนสักเส้นก็ไม่มี อยากรวยล้นฟ้า แต่งงานกับสาวสวยรวย? ไปฝันเถอะ ไอ้ขี้เหร่!
ไม่มีทางเลือก!
การทำธุรกิจอะไรพวกนั้นไกลเกินเอื้อม การเลือกอาชีพที่เหมาะสมดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า เช่น การเป็นนักรบ?
"การเป็นนักรบไม่ยาก แค่คุณมีพลังระดับนักรบระดับห้าหรือนักเวทระดับสี่ คุณก็สามารถเข้าร่วมสังเวียนการต่อสู้ เป็นนักรบได้!"
อ้วนน้อยหัวเราะฮึๆ: "แต่การเป็นนักรบอันตรายมาก เพื่อให้แน่ใจว่าการต่อสู้จะสมจริงและน่าดู การต่อสู้ระหว่างนักรบทั้งหมดเป็นการต่อสู้เอาชีวิตเป็นเดิมพัน ไม่มีใครปรานี!"
"จริงๆ แล้ว นักรบแม้จะได้เงินดี แต่ก็เป็นอาชีพเสี่ยงสูง!"
แดเนียลส่ายหัว: "ต้องเดินอยู่ระหว่างความเป็นความตายตลอดเวลา อัตราการเสียชีวิตของนักรบสูงมาก น้อยคนนักที่จะอยู่รอดจนถึงที่สุด! ดังนั้นเงินนี้ ไม่ง่ายที่จะได้มา!"
"พี่ชาย นายก็อยากเป็นนักรบเหรอ?"
อ้วนน้อยเลิกคิ้วมองมงเล่ย หัวเราะถาม!
"ฟังดูอันตรายมาก แต่ทำเงินจริงๆ นะ!"
มงเล่ยยิ้มและพูดอย่างคลุมเครือ ไม่ได้ยอมรับหรือปฏิเสธ แต่ในใจกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย!
"พี่ชาย นายเป็นนักเวทผู้สูงส่งนะ จะลดตัวเองไปเป็นนักรบได้ยังไง?"
อ้วนน้อยกลอกตา: "แม้ว่าการเป็นนักเวทระดับสี่จะมีคุณสมบัติเป็นนักรบ แต่ลองไปถามดูสิ ในสังเวียนการต่อสู้ใหญ่โตขนาดนั้น มีนักรบที่เป็นนักเวทกี่คน?"
"ไม่มีเลยเหรอ?"
มงเล่ยตกใจ!
"น้อยมาก น้อยมาก!"
แดเนียลยิ้มและส่ายหัว: "นักเวทเป็นอาชีพที่สูงส่ง และเป็นอาชีพที่หาเงินได้เร็วมาก ไม่รู้ว่าคุณเคยได้ยินประโยคนี้ไหม บนทวีปเทียนชุง คนที่รวยที่สุดไม่ใช่กษัตริย์ แต่เป็นเหล่านักเวท!
แม้ว่านี่จะเป็นคำพูดตลก แต่ก็สะท้อนอีกด้านหนึ่งว่า ถ้านักเวทต้องการหาเงิน มันง่ายมาก อย่างน้อยก็ง่ายกว่านักรบระดับเดียวกันมากมาย!"
"นักเวท... หาเงินได้เร็ว?"
มงเล่ยเบิกตากว้าง หน้างงไปหมด!
"แน่นอนอยู่แล้ว!"
อ้วนน้อยพูดอย่างเป็นธรรมชาติ: "นักเวทเพราะหายากจึงเป็นที่ต้องการของทุกฝ่าย การผลิตเครื่องร่ายเวท การสลักค่ายกลเวทมนตร์ การเก็บแกนอสูร การทำม้วนคาถา อะไรบ้างที่ไม่ต้องการนักเวท? อะไรบ้างที่ไม่ทำเงิน?
ไม่พูดถึงอย่างอื่น แค่พูดถึงการเก็บแกนอสูร คุณรู้ไหมว่าราคารับซื้อแกนอสูรหนึ่งชิ้นเท่าไร?"
มงเล่ยส่ายหัว!
"แกนอสูรในตลาดตอนนี้มีราคาชัดเจน!"
อ้วนน้อยอธิบาย: "แกนปีศาจระดับต่ำไม่ค่อยมีค่า ตั้งแต่สิบกว่าถึงหลายร้อยเหรียญทอง แกนปีศาจระดับกลางสูงกว่านิดหน่อย หลายพันถึงหมื่นกว่าเหรียญทอง!
สิ่งที่มีค่าจริงๆ คือแกนปีศาจระดับสูง!
แกนปีศาจระดับเจ็ดเริ่มต้นที่หนึ่งแสนเหรียญทอง!
แกนเวทระดับแปดมีค่าเป็น 10 เท่าของแกนปีศาจระดับเจ็ด เริ่มต้นที่หนึ่งล้านเหรียญทอง!
ส่วนแกนปีศาจระดับเก้า!
ฮ่าๆ ขอโทษนะ มีตลาดแต่ไม่มีราคาตายตัว!
ผมจำได้ว่าเมื่อครึ่งปีก่อน โรงประมูลลอว์สันประมูลแกนอสูรของสัตว์อสูรขั้นเก้า - หมีแห่งผืนดิน คุณรู้ไหมว่าประมูลได้เท่าไร?"
"10 ล้านเหรียญทอง?"
มงเล่ยลองเดา!
"ผิด! 37.8 ล้านเหรียญทอง ราคาสูงลิบ!"
อ้วนน้อยหัวเราะ: "แกนอสูรนี้ถูกประมูลโดยนักเวทดินระดับเก้า! ทึ่งจริงๆ นักเวทระดับเก้ารวยมาก เกือบ 40 ล้านเหรียญทอง ตาไม่กะพริบเลย!"
"แม่เจ้า รวยเกินไปแล้ว!"
มงเล่ยฟังจนตาเหลือก อิจฉาจนแทบแยกเซลล์ ถ้าเขามีเงินมากขนาดนั้นก็ดีสิ!
"ฮ่าๆ นี่ยังไม่เท่าไหร่!"
อ้วนน้อยส่ายหัว หัวเราะ: "ในงานแลกเปลี่ยนเวทมนตร์ประจำปี นักเวทซื้อขายกันเอง การซื้อขายหลายร้อยล้านถึงพันล้าน นั่นแหละที่เรียกว่ารวย!"
"รวย! รวยจริงๆ!"
มงเล่ยเลียริมฝีปากแห้งผาก: "น่าเสียดายที่ผมเป็นคนจน บางทีผมอาจเป็นนักเวทที่จนที่สุดในโลกนี้... มั้ง?"
"ฮ่าๆ พี่ชายอย่าพูดแบบนั้น!"
อ้วนน้อยหัวเราะฮึๆ: "ตอนนี้คุณไม่มีเงิน แต่คุณมีพรสวรรค์นะ รอให้คุณเป็นจอมเวทย์ระดับสูง แค่ไปล่าสัตว์อสูรในป่าอสูร นั่นไม่เหมือนเก็บเงินเลยหรือ?"
"จอมเวทย์ระดับสูง?"
มงเล่ยถอนหายใจ: "นั่นต้องเป็นจอมเวทย์ระดับเจ็ดขึ้นไปนะ!"
"ผมเชื่อว่าด้วยพรสวรรค์ของคุณ ไม่กี่ปีก็ถึง!"
"ใช่แล้ว คุณใช้เวลาแค่สามเดือนก็เป็นนักเวทระดับสาม จอมเวทย์ระดับเจ็ดยังไกลเกินไปหรือ?"
"สวัสดีครับท่านทั้งสาม ตอนนี้เสิร์ฟอาหารได้หรือยังครับ?"
"เสิร์ฟเลย เสิร์ฟเลย ผมหิวแล้ว!"
อาหารรสเลิศถูกนำมาวางบนโต๊ะ มงเล่ยกินเข้าปาก แต่ในใจกลับคิดถึงเรื่องการหาเงิน ตอนนี้ยังเรียนอยู่ การไปล่าสัตว์อสูรในป่าอสูรเป็นไปไม่ได้อย่างชัดเจน เขาไม่สามารถออกจากสถาบันไปป่าอสูรได้!
ถ้าเป็นเช่นนั้น การเป็นนักรบดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว!
ประการแรก สังเวียนการต่อสู้มีคนมาก การต่อสู้ก็บ่อย โอกาสในการเก็บของตกสูงแน่นอน มงเล่ยสามารถเก็บของตกได้อย่างเต็มที่เพื่อพัฒนาตัวเอง!
ประการที่สอง หาเงิน!
ค่าปรากฏตัวของนักรบสูงมาก ถ้าเอาค่าปรากฏตัวเหล่านี้ไปแลกเป็นค่าคุณสมบัติ จะเร่งความเร็วในการพัฒนาของมงเล่ยอย่างมาก!
ได้ประโยชน์สองต่อ!
"อันตรายก็อันตรายหน่อย!"
"แต่เมื่อเทียบกับผลตอบแทนที่ได้รับ ความเสี่ยงนี้คุ้มค่าที่จะเสี่ยง!"


## บทที่ 36 การต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ กลายเป็นนักรบ

การสอบกลางภาคส่งผลกระทบอย่างมาก!
อย่างน้อย มงเล่ยก็คิดเช่นนั้น!
เพราะบรรยากาศในวิทยาลัยเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง!
พวกขุนนางมังกรคนที่เคยหัวเราะร่าเริงหายไป เหล่าคุณชายที่เคยเกียจคร้านและโรแมนติกก็หายไป คู่รักที่เคยแอบซุกซ่อนตามมุมกำแพงก็ไม่เห็นร่องรอย!
คนที่เคยเที่ยวเตร่ในโรงเรียนลดลง!
คนที่ตั้งใจฟังในห้องเรียนมีมากขึ้น!
สนามฝึกซ้อมก็แน่นขนัด!
การสอบกลางภาคครั้งเดียว เปลี่ยนบรรยากาศของวิทยาลัยอย่างน่าอัศจรรย์ โดยเฉพาะนักเรียนปีหนึ่ง การเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่มาก เปลี่ยนจากความไม่เอาไหนก่อนหน้านี้ เป็นตื่นรู้ราวกับพระพุทธเจ้าตรัสรู้!
หลังจากเรียนช่วงเช้าเสร็จ มงเล่ยออกจากวิทยาลัย มุ่งหน้าไปยังสนามต่อสู้ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง — สนามต่อสู้เพลิง!
สนามต่อสู้เพลิงตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง ตั้งอยู่ในย่านที่รุ่งเรืองซึ่งเต็มไปด้วยคนรวยและคนมีเกียรติ ห่างจากวิทยาลัยเวทมนตร์มังกรไฟค่อนข้างไกล มงเล่ยจึงเรียกรถเวทมนตร์และนั่งไปที่นั่น!
"ท่านนักเวท ท่านกำลังไปที่สนามต่อสู้เพลิงเพื่อชมการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้คืนนี้ใช่ไหมครับ?" คนขับรถเวทมนตร์สังเกตสีหน้าและถามอย่างระมัดระวัง!
มงเล่ยสวมชุดคลุมนักเวท เห็นได้ชัดว่าเป็นนักเวทผู้สูงศักดิ์ ไม่ใช่คนที่คนขับรถธรรมดาอย่างเขาจะพูดคุยด้วยตามอำเภอใจ แต่ถ้าได้รู้จักกับมงเล่ย นั่นจะเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน!
"การต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้?"
มงเล่ยงุนงงเล็กน้อย!
"ท่านไม่ทราบหรือครับ?"
คนขับรถรู้สึกประหลาดใจ: "การต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ประจำปีเป็นงานยิ่งใหญ่ที่โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง ตั้งแต่ขุนนางผู้สูงศักดิ์ไปจนถึงพ่อค้าแม่ค้าธรรมดาต่างก็รู้เรื่องนี้กันทั้งนั้น!"
"ฉันอยู่แต่ในวิทยาลัยตลอด ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน!"
มงเล่ยยิ้มเล็กน้อย: "เล่าเรื่องการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ให้ฉันฟังหน่อยสิ!"
"ได้เลยครับ!"
เมื่อคนขับรถเล่า มงเล่ยก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น!
ราชันแห่งการต่อสู้!
คือนักสู้เหรียญทองที่แข็งแกร่งที่สุดของสนามต่อสู้!
หลังจากการแข่งขันอย่างดุเดือดตลอดทั้งปี สนามต่อสู้เพลิงจะมีนักสู้หนึ่งคนที่ได้เป็นราชาแห่งนักสู้ นั่นคือ... ราชันแห่งการต่อสู้!
การต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ คือการที่ราชันแห่งการต่อสู้ของปีนี้ท้าทายราชันแห่งการต่อสู้ที่ชนะในการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ปีที่แล้ว นี่คือการต่อสู้ระหว่างราชา และเป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นเต้นที่สุดประจำปีของสนามต่อสู้เพลิง มีลักษณะคล้ายกับรอบชิงชนะเลิศ NBA หรือรอบชิงชนะเลิศฟุตบอลโลก มีอิทธิพลอย่างกว้างขวาง และได้รับความนิยมและการติดตามอย่างมากจากเหล่าขุนนาง!
ตามคำพูดของคนขับรถเวทมนตร์ ขุนนางและพ่อค้าที่รักการต่อสู้ทุกคนจะมาชมการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้คืนนี้ บัตรเข้าชมถูกปั่นราคาขึ้นไปถึงหลายหมื่นเหรียญทองต่อใบแล้ว!
"ไม่คิดว่าจะได้เจอกับการแข่งขันแบบนี้!"
มงเล่ยส่ายหัวเบาๆ: "แต่บัตรเข้าชมก็แพงเกินไป หลายหมื่นเหรียญทองต่อใบ ฉันซื้อไม่ไหว!"
มงเล่ยเดิมทีอยากจะไปร่วมสนุก แต่ตอนนี้ได้แต่คิดว่าคงต้องเลิกล้มความตั้งใจ เขายังไม่รวยถึงขนาดนั้น
หนึ่งชั่วโมงต่อมา มาถึงสนามต่อสู้เพลิง!
สนามต่อสู้เพลิงอันใหญ่โตมีลักษณะคล้ายกับสนามกีฬาหรือโรงละครโอเปร่าบนโลก เป็นสิ่งก่อสร้างอันยิ่งใหญ่ที่ครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง ทั้งหมดมีรูปร่างเหมือน "เปลวไฟ" ทั้งโครงสร้างเปล่งประกายสีแดงเพลิงอันสว่างไสว ให้ความรู้สึกเร่าร้อนเหมือนไฟและกระตุ้นความรู้สึก!
ในตอนนี้ ด้านนอกของสนามต่อสู้เพลิงเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย มนุษย์มังกรขุนนางในชุดเครื่องประดับทองคำอันเจิดจ้า พ่อค้าและเจ้าที่มีพุงพลุ้ย คุณหญิงและสาวๆ ที่แต่งตัวเซ็กซี่และทันสมัย...
ผู้คนหลั่งไหลไม่ขาดสาย เบียดเสียดกันแน่น!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว คนมาไม่ขาดสาย!
"คึกคักจริงๆ!"
มงเล่ยในชาติก่อนเป็นเพียงพนักงานธรรมดา เพราะต้องเลี้ยงดูครอบครัว จึงแทบไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมใหญ่ๆ แต่ภาพของสถานีรถไฟในช่วงตรุษจีนนั้น เขารู้ดี!
ภาพหน้าสนามต่อสู้ในตอนนี้ เทียบได้กับช่วงเทศกาลตรุษจีนเลยทีเดียว!
มงเล่ยเดินตามกระแสคนมาถึงหน้าประตูใหญ่ แต่ถูกยามที่คุมเข้มกันไว้: "ท่านนักเวท โปรดไปที่เคาน์เตอร์จำหน่ายบัตรทางด้านขวาก่อนครับ!"
มงเล่ยส่ายหัว: "ผมไม่ได้มาชมการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ ผมอยากเข้าร่วมสนามต่อสู้เพลิงของพวกคุณ เพื่อเป็นนักสู้!"
"หืม?"
ยามมองมงเล่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เข้าร่วมสนามต่อสู้? นี่เป็นเรื่องแปลกจริงๆ นักเวทแทบไม่เคยอยากเป็นนักสู้เลย!
"ท่านไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?"
"ไม่ได้ล้อเล่น!" มงเล่ยส่ายหัว!
"ท่าน โปรดรอสักครู่!"
ยามรีบกระซิบบอกเพื่อนร่วมงานด้านหลังสองสามคำ แล้วหันมาพูดกับมงเล่ย: "ท่านนักเวท โปรดตามผมมา!"
เดินตามยามเข้าไปในสนามต่อสู้เพลิง เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปเรื่อยๆ ในที่สุดก็มาถึงห้องทำงานห้องหนึ่ง ยามเคาะประตูเดินเข้าไป สักพักก็เดินออกมา!
"ท่านนักเวท ท่านอูโนเชิญท่านเข้าไปข้างในครับ!"
"ดี!"
มงเล่ยเดินเข้าไปในห้องทำงาน เห็นชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมหรูหรานั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบ มองมงเล่ยด้วยสายตาตรวจสอบ!
"เด็กน้อย เจ้าคือคนที่อยากเป็นนักสู้หรือ?"
อูโนมองมงเล่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย มงเล่ยดูเด็กเกินไป ดูเหมือนเด็กที่ขนยังไม่ขึ้นเลย แค่อายุเท่านี้ก็เป็นอัศจรรย์เวทชั้น 4 แล้วหรือ?
ล้อเล่นใช่ไหม?
"ใช่ครับ!"
มงเล่ยพยักหน้าเบาๆ!
"สนามต่อสู้เพลิงยินดีต้อนรับผู้แข็งแกร่งทุกคนให้เข้าร่วม!"
อูโนพูดเสียงเรียบ: "แต่กฎของเราเจ้าควรรู้ นักรบระดับห้าหรืออัศจรรย์เวทชั้น 4 เท่านั้นที่มีคุณสมบัติเข้าร่วม เจ้าอายุน้อยขนาดนี้ กลัวว่า..."
คำพูดต่อไปเขาไม่ได้พูด แต่ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องอธิบาย เห็นได้ชัดว่าเขาสงสัยในความสามารถของมงเล่ย อูโนถึงกับคิดว่า เด็กหนุ่มตรงหน้านี้อาจจะเพราะไม่มีเงินดูการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้คืนนี้ จึงคิดวิธีนี้ขึ้นมาในช่วงอารมณ์พลุ่งพล่าน?
หลังจากทั้งหมด นักสู้ของสนามต่อสู้สามารถดูการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้จากภายในได้!
"ฮ่าๆ!"
มงเล่ยหัวเราะเบาๆ ไม่พูดอะไรมาก เริ่มร่ายคำร่ายเวทย์เบาๆ ธาตุสายฟ้าโดยรอบเริ่มรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นหอกยาวที่หมุนวน 2 อัน!
แต่ละอันยาว 3 เมตร หนาประมาณ 1 ฟุต หมุนด้วยความเร็วสูง เหมือนสว่านไฟฟ้าความเร็วสูงที่พันด้วยกระแสไฟฟ้า 2 อัน แผ่พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ทำให้ใจสั่น!
"เวทมนตร์ระดับสี่ · สว่านสายฟ้าหมุนวน!"
อูโนลุกขึ้นจากเก้าอี้ จ้องมองสว่านสายฟ้าสองอันตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "เป็นอัศจรรย์เวทชั้น 4 จริงๆ ด้วย? เป็นฉันที่ตาไม่ดีเอง!"
เขาเป็นคนที่เคยเห็นโลกกว้าง จึงสงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี: "เมื่อเจ้าสามารถปล่อยเวทมนตร์ระดับสี่ได้ นั่นแสดงว่าเจ้าเป็นอัศจรรย์เวทชั้น 4 อย่างแน่นอน เจ้ามีคุณสมบัติครบถ้วนที่จะเป็นนักสู้ของสนามต่อสู้เพลิงของเรา!"
"ดีแล้วครับ!"
มงเล่ยถอนหายใจด้วยความโล่งอก ถาม: "ต้องทำเอกสารอะไรไหมครับ?"
"เอกสารแน่นอนว่าต้องมี!"
อูโนยิ้ม: "ข้าจะอธิบายข้อกำหนดของเอกสารให้เจ้าฟังก่อน แล้วเจ้าค่อยพิจารณาดู ถ้าไม่มีปัญหา เราค่อยเซ็นสัญญากัน!"
"ได้ครับ!"
มงเล่ยพยักหน้า!
"ไม่ทราบว่าจะเรียกท่านว่าอย่างไร?"
"มงเล่ย!"
"สหายมงเล่ย เนื่องจากเจ้าเพิ่งเข้าร่วมสนามต่อสู้เพลิงของเราเป็นครั้งแรก เจ้าจะต้องเริ่มจากระดับต่ำสุดคือนักสู้ทองสัมฤทธิ์หนึ่งดาว นี่เป็นกฎบังคับ ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้!"
"ไม่มีปัญหาครับ!"
"นักสู้ทองสัมฤทธิ์ต้องทำการต่อสู้อย่างน้อย 10 ครั้งต่อเดือน!"
"ค่าลงสนามของนักสู้ทองสัมฤทธิ์หนึ่งดาวคือ 1000 เหรียญทองต่อครั้ง!"
"ชนะติดต่อกัน 3 ครั้ง จะได้เลื่อนขั้นเป็นนักสู้ทองสัมฤทธิ์สองดาว!"
"ค่าลงสนามของนักสู้ทองสัมฤทธิ์สองดาวคือ 2000 เหรียญทองต่อครั้ง!"
"ชนะติดต่อกัน 6 ครั้ง จะได้เลื่อนขั้นเป็นนักสู้ทองสัมฤทธิ์สามดาว!"
"ค่าลงสนามของนักสู้ทองสัมฤทธิ์สามดาวคือ 3000 เหรียญทองต่อครั้ง!"
"..."
"นี่คือข้อกำหนดและค่าลงสนาม!"
"นอกจากนี้ ยังมีสิทธิประโยชน์อื่นๆ อีก!"
"เช่น เมื่อเจ้าเป็นนักสู้ของสนามต่อสู้เพลิงของเราแล้ว เจ้าจะได้รับการคุ้มครองจากสนามต่อสู้เพลิงของเรา ตราบใดที่ไม่ละเมิดรัฐธรรมนูญของจักรวรรดิและกฎหมายของอาณาจักร สนามต่อสู้ของเรามีสิทธิ์รับประกันความปลอดภัยของชีวิตและความมั่งคั่งของนักสู้!"
"หรืออย่างเช่น เมื่อเจ้าเป็นนักสู้ทองสัมฤทธิ์สี่ดาวแล้ว..."
PS: ไม่มีคะแนนโหวต ยอดติดตามก็ไม่เพิ่ม!
รู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมคนเดียว(⊙o⊙)...?


## บทที่ 37 คัมภีร์ราชวงศ์ คัมภีร์มังกรเพลิง

หลังจากการสนทนา มงเล่ยรู้สึกว่าสวัสดิการของสนามต่อสู้เพลิงนั้นดีจริงๆ ค่าตัวในการขึ้นชกค่อนข้างสูง และระบบการป้องกันก็สมบูรณ์มาก!
ข้อเสียเพียงอย่างเดียว: อันตรายมาก!
เมื่อขึ้นเวที มันคือการต่อสู้เป็นตายอย่างแท้จริง!
อาวุธไม่มีตา ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าจะไม่เกิดอุบัติเหตุ นี่ทำให้อัตราการเสียชีวิตของนักรบสูงมาก!
ดังนั้น อาชีพนี้จึงไม่ใช่อาชีพที่ง่ายเลย!
"เพื่อนน้อยมงเล่ย ถ้าเจ้าคิดว่าข้อกำหนดเหล่านี้ไม่มีปัญหา ก็เซ็นสัญญานี้เถอะ!"
อูโนให้คนเตรียมสัญญาหนึ่งฉบับ ส่งให้มงเล่ย มงเล่ยอ่านอย่างละเอียดหนึ่งรอบ หลังจากแน่ใจว่าไม่มีปัญหาใดๆ ก็เซ็นชื่อของตนอย่างเด็ดขาด!
เมื่อตัดสินใจแล้ว มงเล่ยก็ไม่ลังเล!
"สัญญามีผลแล้ว!"
เมื่อเห็นมงเล่ยเซ็นสัญญา อูโนยื่นมือขวาออกมาพูดว่า: "พี่ชายมงเล่ย ยินดีต้อนรับสู่สนามต่อสู้เพลิง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือหนึ่งในสมาชิกของสนามต่อสู้ของเรา!"
อูโนดีใจมาก สนามต่อสู้เพลิงมีนักรบประเภทต่างๆ มากกว่าหมื่นคน แต่นักรบที่เป็นนักเวทมีไม่เกินสองมือ!
นักรบที่เป็นนักเวทนั้นหายากมาก!
เพื่อรับสมัครนักรบที่เป็นนักเวท สนามต่อสู้เพลิงไม่เพียงลดมาตรฐานลง แต่ยังเสนอผลประโยชน์มากมาย น่าเสียดายที่นักเวทเป็นอาชีพที่มีเกียรติ หาเงินได้เร็ว ใครจะยอมลดตัวเองมาเป็นนักรบที่ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตรอดถึงพรุ่งนี้หรือไม่?
นักรบที่เป็นนักเวทเป็นทรัพยากรที่ขาดแคลนเสมอ!
ดังนั้น เมื่อรับมงเล่ยนักเวทคนนี้เข้ามา อูโนจึงดีใจไม่น้อย!
"พี่ชายมงเล่ย นี่คือเหรียญประจำตัวของเจ้า เมื่อมีเหรียญนี้แล้ว เจ้าสามารถเข้าออกสนามต่อสู้เพลิงได้อย่างอิสระ และยังสามารถชมการแข่งขันใดๆ ที่สนามต่อสู้เพลิงของเราจัดขึ้นได้ฟรี!"
"แน่นอนว่ารวมถึงการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้คืนนี้ด้วย!"
"ยังมีสิทธิประโยชน์แบบนี้ด้วยหรือ?"
"ฮ่าๆ นักรบถือเป็นบุคลากรภายในของสนามต่อสู้ สิทธิ์ในการชมการแข่งขันย่อมมีอยู่แล้ว!"
"งั้นก็ยิ่งดี!"
มงเล่ยพยักหน้าเบาๆ: "ท่านอูโน ไม่ทราบว่าข้าจะสามารถทำความคุ้นเคยกับสนามต่อสู้ได้หรือไม่?"
"แน่นอน!"
อูโนยิ้มเล็กน้อย เรียกพนักงานบริการคนหนึ่งมา แล้วพูดยิ้มๆ ว่า: "พี่ชายมงเล่ย นี่คือมารีพนักงานบริการของสนามต่อสู้ของเรา ให้เธอพาเจ้าเดินดูรอบๆ เถอะ!"
"ขอบคุณท่านอูโนมาก!"
มงเล่ยยิ้มและกล่าวขอบคุณ แล้วออกจากสำนักงานไป!
เมื่อทั้งสองเดินห่างออกไป อูโนโบกมือ มีคนเดินเข้ามา!
"ตรวจสอบตัวตนของเขา ข้าต้องการรู้ทุกข้อมูลเกี่ยวกับเขา!"
"รับทราบ!"
……
มารีมีหูมนุษย์แมวที่ฟูนุ่ม กระดุกกระดิกไปมา น่ารักมาก และยังมีหางฟูนุ่มด้วย สวยงามมาก นี่คือเครื่องหมายเฉพาะของผู้คนตระกูลแมว!
มงเล่ยภายใต้การนำทางของเธอ เริ่มเดินเที่ยวชมในสนามต่อสู้เพลิง สนามต่อสู้ขนาดใหญ่มีการแบ่งชั้นอย่างชัดเจน สิ่งอำนวยความสะดวกที่มากที่สุด ใหญ่ที่สุด และหรูหราที่สุดคือสนามแข่งขัน!
"สนามต่อสู้เพลิงมีสนามแข่งขันประเภทต่างๆ 31 แห่ง ในนั้นมีสนามแข่งขันเหรียญทองแดง 20 แห่ง, สนามแข่งขันเงิน 10 แห่ง, และสนามแข่งขันทอง 1 แห่ง!"
"แต่ละสนามแข่งขันมีพื้นที่น่าทึ่ง สามารถรองรับผู้ชมการแข่งขันได้พร้อมกัน 100,000 คน แบ่งเป็นเวทีและแท่นชมการแข่งขัน!"
"แท่นชมการแข่งขันยังแบ่งเป็นบ็อกซ์วีไอพี, แท่นชมการแข่งขันนักสู้..."
มารีเป็นคนช่างพูด และเป็นมิตรมาก อธิบายทุกอย่างอย่างอดทน หลังจากเยี่ยมชมรอบหนึ่ง มงเล่ยก็เข้าใจสถานการณ์ภายในของสนามต่อสู้เพลิงอย่างคร่าวๆ!
สุดท้าย มงเล่ยมาถึงสนามแข่งขันทองที่จะมีการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ในคืนนี้ - แท่นสังเวยเพลิง!
ในฐานะสนามแข่งขันทองแห่งเดียวในสนามต่อสู้เพลิง แท่นสังเวยเพลิงมีขนาดใหญ่กว่าสนามกีฬาใดๆ บนโลก มันมีรูปทรงเป็นเสาฐาน คล้ายกับโคลอสเซียมโรมบนโลก!
ส่วนล่างคือเวที!
รอบๆ คือที่นั่งผู้ชม!
ในขณะนี้ ที่นั่งผู้ชมของแท่นสังเวยเพลิงเต็มไปด้วยผู้คน ขุนนาง, พ่อค้าร่ำรวย, และสตรีชั้นสูงจากเมืองหลวงกำลังสนทนากันอย่างออกรส พูดคุยถึงการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ในคืนนี้!
ในขณะที่พนักงานบริการของสนามต่อสู้เดินไปมาระหว่างที่นั่ง เสิร์ฟเครื่องดื่ม, น้ำ, และขนมหวานและผลไม้แห้ง สนามแข่งขันทองขนาดใหญ่เต็มไปด้วยเสียงอึกทึก คึกคักอย่างยิ่ง!
แม้ว่าการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ยังไม่เริ่ม แต่บรรยากาศที่คึกคักในสนามแข่งขันได้สะท้อนให้เห็นถึงการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ที่กำลังจะเปิดฉากอย่างชัดเจน!
มงเล่ยปรากฏตัวในพื้นที่ชมการแข่งขันนักสู้!
นี่คือพื้นที่สำหรับนักรบที่จะชมการแข่งขัน สูงกว่าที่นั่งผู้ชมทั่วไป ต่ำกว่าบ็อกซ์วีไอพี ตั้งอยู่ตรงกลางของที่นั่งชมการแข่งขัน ถือเป็นพื้นที่ชมการแข่งขันภายใน!
"เอ๊ะ? มีคนใหม่มาหรือ?"
พื้นที่ชมการแข่งขันนักสู้เต็มไปด้วยนักรบ พวกเขาเห็นมงเล่ยที่มาถึงอย่างกะทันหัน รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งมงเล่ยที่อายุน้อยมาก ยิ่งทำให้พวกเขาประหลาดใจ!
มงเล่ยพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหาที่นั่งลง เขาไม่รู้จักนักรบที่นี่เลยสักคน และก็ไม่จำเป็นต้องรู้จัก!
ใครจะรู้ว่าจะได้พบกับพวกเขาในสนามแข่งขันหรือไม่ เมื่อถึงเวลานั้น พวกเขาก็จะเป็นศัตรูถึงชีวิต!
การเป็นเพื่อนกับศัตรูนั้นไม่จำเป็นเลย อัตลักษณ์ได้กำหนดไว้แล้วว่าไม่มีมิตรภาพที่แท้จริงระหว่างนักรบ!
มงเล่ยเดาถูก!
ระหว่างนักรบไม่มีมิตรภาพใดๆ!
แม้ว่านักรบจะคุ้นเคยกันดี รู้จักพลัง, ระดับ, ท่าไม้ตายพิเศษ, นิสัยการต่อสู้... และข้อมูลอื่นๆ ทั้งหมดของกันและกัน แต่ระหว่างพวกเขาไม่มีมิตรภาพใดๆ!
การรู้จักกันและกันเป็นเพียงเพื่อรู้เขารู้เรา เพื่อชัยชนะที่ดีกว่าเท่านั้น!
นี่ไง นักรบบางคนมองด้วยสายตาวาววับ จ้องมองมงเล่ยอย่างละเอียด พยายามที่จะมองทะลุความลับทั้งหมดของมงเล่ย พวกเขาส่วนใหญ่เป็นนักสู้ทองสัมฤทธิ์หนึ่งดาวและสองดาว!
มงเล่ยเป็นคนใหม่ ในการต่อสู้ในอนาคตอาจจะได้พบกับเขา!!!
ดังนั้น ต้องศึกษาให้ดี!
มงเล่ยไม่รู้ถึงความคิดของนักรบเหล่านี้ สายตาของเขาลอยไกล ดูเหมือนจะจดจ่อที่เวที แต่ความจริงแล้ว เขากำลังสำรวจผลงานของวันนี้!
ตั้งแต่ออกจากวิทยาลัย!
ไปจนถึงนั่งรถมาที่สนามต่อสู้เพลิง!
และมานั่งที่นี่เพื่อชมการแข่งขัน!
มงเล่ยไม่ได้อยู่เฉยๆ เลย!
หลังจากออกจากวิทยาลัย เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ไม่หยุด นั่นหมายความว่า มงเล่ยเก็บของตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อมาถึงสนามต่อสู้เพลิง ความถี่ในการเก็บยิ่งสูงขึ้น!
ในบรรดากลุ่มแสงที่เก็บได้ทั้งหมด กลุ่มแสงคุณสมบัติร่างกายมีมากที่สุด รองลงมาคือกลุ่มแสงเหรียญทอง กลุ่มแสงพลังเวทมนตร์และกลุ่มแสงเวทมนตร์มีน้อยกว่ามาก!
สิ่งที่ทำให้มงเล่ยประหลาดใจคือลูกบอลแห่งจิตวิญญาณและกลุ่มแสงทักษะการต่อสู้ บางทีอาจเป็นเพราะวันนี้กำลังจะมีการต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ ทุกคนจึงตื่นเต้นมาก กลุ่มแสงสองประเภทนี้จึงมีมากผิดปกติ!
นี่ไง ในช่วงบ่ายสั้นๆ พลังจิตของมงเล่ยเพิ่มขึ้นกว่าร้อยคะแนน และเขายังเก็บทักษะต่อสู้ได้หกอย่าง รวมถึง... วิชาพลังต่อสู้หนึ่งเล่ม!
"วิชาพลังต่อสู้ นี่เป็นของหายากจริงๆ!"
มงเล่ยตรวจสอบวิชาพลังต่อสู้ที่มีชื่อว่า "คัมภีร์มังกรเพลิง" ทันที และก็ตกตะลึง!
"นี่ฉันโชคดีหรือเปล่า?"
เมื่อดูข้อมูลในสมอง มงเล่ยงุนงง: "สิ่งนี้เป็นวิชาโต้กลับที่ใช้โดยราชวงศ์อาณาจักรมังกรไฟ เฉพาะมนุษย์มังกรที่มีสายเลือดมังกรเพลิงบริสุทธิ์เท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการฝึกฝน!"
ราชวงศ์อาณาจักรมังกรไฟ!!!
ตระกูลที่ควบคุมอาณาจักรมังกรไฟ!
หลังจากการสืบทอดหลายหมื่นปี ราชวงศ์อาณาจักรมังกรไฟมีจำนวนมาก ประชากรซับซ้อน มีทั้งมังกรไฟเลือดบริสุทธิ์, มนุษย์มังกรเลือดผสม, และสัตว์มังกรลูกผสม!
มังกรไฟเลือดบริสุทธิ์มีเพียงไม่กี่ตัว ส่วนใหญ่เป็นมนุษย์มังกรเลือดผสม มนุษย์มังกรขนาดใหญ่เล็กครอบครองประชากรเกือบ 99.99% ของราชวงศ์!
แม้ว่าส่วนใหญ่จะมีสายเลือดบาง เป็นประเภทที่กินแล้วรอตาย แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขามีสายเลือดมังกรเพลิง และเป็นสมาชิกของราชวงศ์!
พวกเขา!
ทุกคนมีคุณสมบัติในการฝึกฝน "คัมภีร์มังกรเพลิง"!
สำหรับคนอื่นๆ ไม่ว่าจะมีตำแหน่งสูงแค่ไหน, ร่ำรวยแค่ไหน, หรือมีสายเลือดสูงส่งแค่ไหน ก็ไม่มีคุณสมบัติในการฝึกฝน "คัมภีร์มังกรเพลิง"!
"ปัญหาคือ!"
"ฉันไม่มีสายเลือดมังกรเพลิงนี่หว่า!"


## บทที่ 38 อาวเดนราชันแห่งการต่อสู้ ปะทะเทพเจ้ายักษ์

ในฐานะวิชาฝึกฝนที่ราชวงศ์อาณาจักรมังกรไฟใช้ "คัมภีร์มังกรเพลิง" ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นตำราพลังต่อสู้ชั้นยอด ฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุดสามารถไปถึงจุดสูงสุดระดับเก้าได้!
นี่คือสมบัติล้ำค่าที่เงินทองมากมายเท่าไหร่ก็ซื้อไม่ได้!
แต่สิ่งที่ทำให้มงเล่ยรู้สึกปวดใจคือ เขาไม่สามารถฝึกฝนตำราวิชาอันศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ เพราะในร่างกายของเขาไม่มีสายเลือดมังกรเพลิง!
"คัมภีร์มังกรเพลิงสามารถชำระล้างสายเลือดมังกรเพลิงในร่างกายของผู้ฝึกตน ทำให้เลือดมังกรในร่างกายของผู้ฝึกตนบริสุทธิ์ยิ่งขึ้น เมื่อฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุด สามารถแปลงร่างเป็นมังกรอัคคีได้!"
มังกรอัคคีในฐานะหนึ่งในตระกูลมังกรยักษ์ ไม่เพียงแต่มีร่างกายแข็งแกร่ง แต่ยังควบคุมเปลวไฟได้โดยกำเนิด พลังการต่อสู้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง เป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือสรรพสิ่งบนทวีปเทียนชุง และยังเป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัว!
ถ้าเป็นไปได้ มงเล่ยแน่นอนว่าอยากจะฝึกฝน แต่น่าเสียดายที่...
"ช่างเถอะ! ค่อยคิดหาวิธีทีหลังก็แล้วกัน!"
"ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องขายมันไป แลกเป็นเหรียญทองก็ดีเหมือนกัน!"
แม้จะรู้สึกหงุดหงิด แต่ต้องยอมรับว่าผลลัพธ์ของบ่ายวันนี้ไม่ธรรมดาเลย สภาพร่างกายเพิ่มขึ้นกว่า 200 คะแนน เหรียญทองเพิ่มขึ้นกว่า 1,000 เหรียญ พลังจิตเพิ่มขึ้นกว่า 100 คะแนน!
ยังมีทักษะต่อสู้อีก 6 อย่าง และ "คัมภีร์มังกรเพลิง" อีกหนึ่งเล่ม!
คิดแบบนี้แล้ว ความหงุดหงิดในใจของมงเล่ยก็หายไปหมด แอบดีใจว่าการตัดสินใจวันนี้ช่างชาญฉลาดจริงๆ พลังที่เพิ่มขึ้นเห็นได้ชัดเจน รู้สึกดีจริงๆ!
"ตึง ตึง ตึง——"
ในตอนนี้ เสียงกลองสามครั้งดังขึ้นอย่างกึกก้อง แล้วแสงสว่างจ้าหลายสายก็ส่องลงมาจากเพดาน รวมกันที่เวทีด้านล่าง เวทีที่สร้างจากทองคำนี้สะท้อนแสงทองอันเจิดจ้าทันที!
แสงสว่างนับหมื่น เจิดจ้าตาพร่า!
"โอ้โห! เวทีทองคำ!!!"
มงเล่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วก็ตกใจอย่างมาก เวทีใหญ่มาก ยาวกว้างถึงกว่ายี่สิบเมตร สูงก็สามสี่เมตร ตั้งตระหง่านอยู่บนสนามต่อสู้ เป็นก้อนทองคำแท้ๆ!
"ถ้าแบ่งเป็นเหรียญทอง จะได้มากแค่ไหนนะ?"
มงเล่ยมองจนตาเหลือก อยากจะเอาเวทีทั้งหมดไปเลย สิ่งนี้จะแลกเป็นค่าคุณสมบัติได้มากแค่ไหนกัน!
"แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน!"
"ท่านผู้มีเกียรติและมิตรสหายทั้งหลาย!"
"สวัสดีตอนค่ำทุกท่าน!"
"ดิฉันคือไฮดี้ กรันนา พิธีกรการแข่งขันราชันแห่งการต่อสู้คืนนี้ ดิฉันขอต้อนรับทุกท่านในนามของสนามต่อสู้เพลิง!"
เสียงใสไพเราะดังขึ้น เงาร่างงดงามลอยลงมาจากเพดาน เธอมีรูปร่างที่น่าตื่นตา ปีกขาวบริสุทธิ์ ราวกับเป็นนางฟ้าผู้บริสุทธิ์จากอาณาจักรแห่งแสง นี่คือพิธีกรของคืนนี้!
"เผ่าหงส์?"
มงเล่ยเบิกตากว้าง เผ่าหงส์เหมือนกับเผ่าแมว เป็นหนึ่งในเผ่าอสูร นี่เป็นครั้งแรกที่มงเล่ยได้เห็นเผ่าหงส์ เขาอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงในความงามของเผ่าหงส์!
"ช่างงดงามจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่เผ่าหงส์ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่สวยงามที่สุดบนทวีปเทียนชุง รูปร่างหน้าตา...ช่างทำให้เลือดสูบฉีดจริงๆ!"
"การแข่งขันราชันแห่งการต่อสู้ประจำปีจะเริ่มขึ้นในคืนนี้ ในช่วงเวลาที่ทุกคนจับตามองนี้ ขออนุญาตแนะนำผู้เข้าแข่งขันคืนนี้อย่างเป็นทางการ!"
"พวกเขาคือ: ราชันแห่งการต่อสู้คนใหม่ของปีนี้..."
"ออเดน โคลแมน!"
"ฉึบ——"
แสงทองสายหนึ่งส่องลงมาจากฟ้า ส่องไปที่มุมหนึ่งของสนามต่อสู้ เห็นได้ว่าบนแท่นเล็กๆ ที่นูนขึ้นมา มีร่างสูงใหญ่แข็งแรงยืนตระหง่านอยู่!
สูงสองเมตรสี่ มีกล้ามเนื้อนูนเป็นมัดๆ!
มีเขาสีแดงเพลิงงอกจากศีรษะ มีปีกคู่สีแดงเพลิงงอกจากหลัง!
ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงเพลิง มีหางยาวสีแดงเพลิงงอกจากสะโพก!
ทั้งร่างเปล่งประกายสีแดงเพลิง ราวกับยักษ์แห่งไฟ!
เขาคือราชันแห่งการต่อสู้คนใหม่ — ออดเดน ฟีลิท มนุษย์มังกรเพลิงผู้มีพลังอันน่าสะพรึงกลัว!
"ออดเดน!!!"
"ออดเดน!!!"
"ออดเดน!!!"
"ราชันแห่งการต่อสู้!!!"
"ราชันแห่งการต่อสู้!!!"
"ราชันแห่งการต่อสู้!!!"
เมื่อเห็นออดเดน ฟีลิทปรากฏตัว ทั้งสนามก็ดังเสียงเชียร์อย่างกึกก้อง ขุนนางพุงพลุ้ยหลายคนโบกแขนทั้งสองข้าง ตะโกนอย่างคลั่งไคล้ สาวๆ สวยเซ็กซี่หลายคนหน้าแดงก่ำ ตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง!
เสียงเชียร์อันน่าสะพรึงกลัวดังเป็นระลอกคลื่น แทบจะพังเพดานได้ บรรยากาศในงานเกือบจะระเบิด!
"หมอนี่มีแฟนคลับเยอะจริงๆ!"
มงเล่ยนวดหูที่ชาจากเสียงดัง รู้สึกไม่อยากเชื่อ เขาไม่คาดคิดว่ามนุษย์มังกรเพลิงที่ชื่อออดเดน ฟีลิทคนนี้จะมีแฟนคลับมากมายขนาดนี้!
ต้องรู้ว่า คนที่มาที่นี่วันนี้ไม่ใช่แฟนคลับสมองเสื่อมที่คลั่งไคล้ดาราหน้าหวานบนโลก แต่เป็นขุนนางผู้มีอำนาจ ขุนนางผู้มีฐานะสูงส่ง พ่อค้าผู้ร่ำรวย!
พวกเขาเปรียบเสมือนคนดังและชนชั้นสูงบนโลก พวกเขาก็คลั่งไคล้ดาราเหมือนกัน และคลั่งไคล้อย่างบ้าคลั่งขนาดนี้ เป็นสิ่งที่มงเล่ยไม่ได้คาดคิดไว้!
"ไม่ใช่สิ ออดเดน ฟีลิท...ฟีลิท?"
"นี่ไม่ใช่นามสกุลของราชวงศ์หรอกหรือ?"
"หรือว่าหมอนี่ก็เป็นราชวงศ์?"
"มนุษย์มังกรเพลิง! ฟีลิท! หรือว่าเขาเป็นราชวงศ์จริงๆ?"
มงเล่ยตกใจ!
นักรบ!
ดูภายนอกแล้วดูดี แต่ก็เป็นเพียงสิ่งให้คนดู!
ในสายตาของขุนนางผู้มีฐานะและตำแหน่ง นักรบถือเป็นอาชีพต่ำต้อย ไม่มีขุนนางคนไหนอยากเป็นนักรบ กลายเป็นของเล่นให้คนดู!
ยิ่งไปกว่านั้นคือราชวงศ์?
ในฐานะเผ่าพันธุ์กษัตริย์ที่ปกครองอาณาจักรมังกรเพลิง ราชวงศ์มีสายเลือดมังกรอัคคี ถือว่าตนเองมีสายเลือดสูงส่ง ฐานะสูงส่ง ใครจะอยากเป็นนักรบ?
แต่อย่างเห็นได้ชัด ออดเดน ฟีลิททำแบบนั้น!
นี่ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ!
สิ่งที่มงเล่ยไม่รู้ก็คือ เหตุผลที่ออดเดนมีแฟนคลับมากมายขนาดนี้ เป็นเพราะตำแหน่ง "ราชันแห่งการต่อสู้" ก่อนที่จะเป็นราชันแห่งการต่อสู้ สิ่งที่รอคอยออดเดนไม่ใช่เสียงเชียร์และเสียงตะโกน แต่เป็นการดูถูกและการเยาะเย้ย!
ราชันแห่งการต่อสู้ ไม่เหมือนกับนักรบทั่วไป มันเป็นตัวแทนของราชาแห่งนักรบ และยังเป็นตัวแทนของความแข็งแกร่งและพลัง!
ขุนนางดูถูกนักรบ แต่เคารพราชันแห่งการต่อสู้!
ก่อนที่ออดเดนจะเป็นราชันแห่งการต่อสู้ ผู้คนเยาะเย้ยเขา ราชวงศ์ดูถูกเขา แต่หลังจากที่เป็นราชันแห่งการต่อสู้แล้ว ทุกอย่างก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง!
นี่คือเสน่ห์ของราชันแห่งการต่อสู้!
และยังเป็นการแสดงออกที่ชัดเจนที่สุดของการเคารพผู้แข็งแกร่งบนทวีปเทียนชุง!
"ทุกคนทราบกันดีว่า ราชันแห่งการต่อสู้คนใหม่ของเรามีสายเลือดราชวงศ์ ในร่างกายมีสายเลือดมังกรเพลิงอันสูงส่ง และด้วยเหตุนี้ ราชันแห่งการต่อสู้ออดเดนจึงมีพลังที่เหนือกว่า!"
พิธีกรไฮดี้ กรันนาเสียงดังกังวาน: "นับตั้งแต่เข้าร่วมสนามต่อสู้เพลิงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ออดเดนก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ชนะการต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า และในที่สุดก็ประสบความสำเร็จในการก้าวขึ้นมาเป็นที่หนึ่ง ขึ้นครองบัลลังก์ราชันแห่งการต่อสู้!"
"นี่คือชัยชนะของออดเดน!"
"และยังเป็นชัยชนะของสายเลือดราชวงศ์!"
"ให้เราอวยพรออดเดน หวังว่าเขาจะยังคงรักษาสถิติไม่แพ้ใครในการต่อสู้ราชันแห่งการต่อสู้ที่กำลังจะมาถึงนี้ สร้างปาฏิหาริย์อีกครั้ง สร้างตำนานอีกครั้ง!"
"ออดเดน!"
"ออดเดน!"
"ออดเดน!"
……
"ผู้เข้าแข่งขันอีกคนในคืนนี้ ทุกคนคงคุ้นเคยกันดีแล้ว เขาเคยครองตำแหน่งราชันแห่งการต่อสู้สามสมัยติดต่อกัน เคยชนะการต่อสู้ราชันแห่งการต่อสู้สามครั้งติดต่อกัน และยังได้รับผลงานอันยอดเยี่ยมในการแข่งขันจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ที่จักรวรรดิจัดขึ้นในปีนี้!"
"เขาคือเทพเจ้ายักษ์ของเรา — นิโคลัส ออสติน!"


## บทที่ 39 สถานการณ์การต่อสู้ได้ถูกตัดสินแล้ว สายเลือดมังกรเพลิง

สูงกว่าสี่เมตร ผิวสีทองแดงโบราณทั้งตัว!
กล้ามเนื้อทั้งร่างเป็นมัดๆ นูนขึ้นราวกับหิน!
ดวงตาเป็นประกายแวววาว มือถือกระบองฟันหมาป่า!
สวมเกราะทองคำทั้งตัว บนศีรษะสวมหมวกเขาวัว!
เขาคือราชันแห่งการต่อสู้สามสมัย — เทพเจ้ายักษ์นิโคลัส ออสติน!
"แขกผู้มีเกียรติทั้งหลายคงทราบดีว่า เทพเจ้ายักษ์ของเรามีสายเลือดยักษ์โบราณ พละกำลังมหาศาล เคยเป็นราชันแห่งการต่อสู้สามสมัย และยังได้รับอันดับสามในการแข่งขันจักรพรรดิแห่งการต่อสู้ที่จักรวรรดิจัดขึ้นในปีนี้ด้วยการเอาชนะคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง!"
เสียงของพิธีกรเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ก้องกังวานไปทั่วสังเวียนการต่อสู้: "วันนี้ นิโคลัสจะสามารถเอาชนะศัตรูและเขียนตำนานราชันแห่งการต่อสู้ต่อไปได้หรือไม่ เรามาร่วมลุ้นกัน!"
"เทพเจ้ายักษ์!!!"
"เทพเจ้ายักษ์!!!"
"เทพเจ้ายักษ์!!!"
เสียงเชียร์ที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าดังสนั่นขึ้น ราวกับเสียงฟ้าร้องครืนๆ กวาดไปทั่วแท่นสังเวยเพลิง สั่นสะเทือนจนแก้วหูปวดร้าว หูอื้อและวิงเวียน!
ในฐานะราชันแห่งการต่อสู้สามสมัย เทพเจ้ายักษ์นิโคลัสมีความนิยมสูงมาก แม้แต่อาวเดนราชันแห่งการต่อสู้หน้าใหม่ที่มีสายเลือดราชวงศ์ก็ยังสู้ไม่ได้!
"ต่อไป เราจะมอบเวทีให้กับราชันแห่งการต่อสู้ทั้งสอง!"
พิธีกรกระพือปีกสีขาวของเขา ค่อยๆ ออกจากเวที อาวเดนและนิโคลัสบนแท่นเล็กๆ เคลื่อนไหวพร้อมกัน!
อาวเดนสะบัดปีกทั้งสองข้าง กลายเป็นลำแสงสีแดงเพลิง ในชั่วพริบตาก็มาถึงบนเวที ความเร็วรวดเร็วดุจสายฟ้า ทำให้เกิดเสียงกรี๊ดระลอกแล้วระลอกเล่า!
"โฮ่!!!"
นิโคลัสคำรามเสียงดัง เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนแท่นสูง เสียงตูมดังสนั่น แท่นแตกออก ร่างใหญ่โตของนิโคลัสกระโดดสูงขึ้นมาบนเวที!
"อาวเดนต้องชนะ!!!"
"เทพเจ้ายักษ์ต้องชนะ!!!"
ในขณะนี้ เสียงตะโกนและเชียร์ในสังเวียนการต่อสู้ขึ้นถึงจุดสูงสุด ผู้คนกรีดร้องด้วยความตื่นเต้น ราวกับคลั่ง!
"บ้าเลย! มันบ้ามาก ดูเหมือนว่าทุกโลกจะมีแฟนคลับบ้าๆ อยู่ เอ๊ะ? นั่นคือ..."
มงเล่ยเห็นลูกบอลแสงลูกแล้วลูกเล่าตกลงมาจากร่างของแฟนคลับบ้าคลั่งเหล่านี้ และจากสีของลูกบอลแสง ส่วนใหญ่เป็นลูกบอลแห่งจิตวิญญาณ!
"หรือว่าเมื่อคนตื่นเต้น พวกเขาจะปล่อยลูกบอลแห่งจิตวิญญาณได้ง่าย?"
มงเล่ยแปลกใจในใจ แต่ก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ เขาหันหลังออกจากพื้นที่ชมการแข่งขันนักสู้ ตามทางเดินปลอดภัย แอบมาถึงที่นั่งผู้ชม!
นักรบ เป็นบุคลากรภายในของสังเวียนการต่อสู้ ยกเว้นไม่สามารถเข้าบ็อกซ์วีไอพี สามารถเข้าถึงทุกพื้นที่ในสังเวียนการต่อสู้!
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ผู้ครอบครองได้รับจิตวิญญาณ +5!"
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ผู้ครอบครองได้รับจิตวิญญาณ +7!"
เดินไปตามที่นั่งผู้ชม มงเล่ยเก็บลูกบอลแสงที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง "ฮิฮิ! สุดยอดเลย! มาสังเวียนการต่อสู้นี่ถูกต้องแล้ว!"
"ฉัวะ——"
ขณะที่มงเล่ยกำลังเก็บลูกบอลแสง เสียงเชียร์ทั้งสนามก็หยุดลงทันที ราวกับมีคนกดปุ่มหยุด มงเล่ยเงยหน้าขึ้นมอง ที่แท้การต่อสู้ของราชันแห่งการต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว!
ฟองเวทมนตร์ลอยขึ้นมา ราชันแห่งการต่อสู้ทั้งสองยืนอยู่ตรงข้ามกัน ประกายไฟแตกกระเซ็น!
"นิโคลัส ข้าจะยุติเส้นทางอันรุ่งโรจน์ของเจ้า!"
อาวเดนกระพือปีก ลอยอยู่กลางอากาศ เสียงเย็นชาดุจมีด ตาเปล่งประกายเย็นยะเยือก!
"พูดใหญ่โตไร้สาระ ไอ้หนุ่มน้อย หวังว่าหมัดของเจ้าจะแข็งแกร่งกว่าปากสักครึ่งหนึ่ง!" นิโคลัสหัวเราะเยาะ สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน!
"ตาย!!!"
อาวเดนคำรามเสียงดัง พุ่งลงมา ซัดหมัดออกไป!
"มาดี!"
"ตูม——"
ราวกับดาวหางชนโลก อาวเดนและนิโคลัสปะทะกันอย่างรุนแรง ท่ามกลางเสียงปะทะดังราวฟ้าผ่า ทั้งสองโจมตีกันไปมา ปะทะกันอย่างดุเดือด!
หมัดต่อหมัด!
ไม่มีการยั้งมือ!
"อาวเดน! อาวเดน! อาวเดน!"
"เทพเจ้ายักษ์! เทพเจ้ายักษ์! เทพเจ้ายักษ์!"
ผู้ชมในสนามคลั่ง พวกเขาตะโกนเชียร์สุดเสียง!
"ฝ่ายหนึ่งคือชนชั้นสูงชาวมังกรที่มีสายเลือดมังกรเพลิง!"
"อีกฝ่ายคืออา-ไจแอนต์ที่มีสายเลือดยักษ์โบราณ!"
"นี่มันดาวอังคารชนโลกชัดๆ การปะทะของผู้แข็งแกร่ง!"
มงเล่ยหยุดเก็บลูกบอลแสง จ้องมองเวทีด้วยสายตาเป็นประกาย ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา ในฐานะราชันแห่งการต่อสู้ อาวเดนและนิโคลัสเป็นนักรบระดับเก้าอย่างแน่นอน!
ระดับเก้า!
เป็นระดับพิเศษ!
เพราะมันห่างจากแดนศักดิ์สิทธิ์เพียงก้าวเดียว!
แดนศักดิ์สิทธิ์!
สูงส่ง!
เหนือความเป็นความตาย!
ควบคุมฟ้าดิน!
เป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่อยู่เหนือสรรพชีวิตอย่างแท้จริง!
นอกจากนี้ ระดับเก้ายังหมายถึงพลังที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง!
ทั่วทั้งอาณาจักรมังกรเพลิง นักรบระดับหกหรือเจ็ดมีมากมาย มนุษย์มังกรที่มีสายเลือดบริสุทธิ์แม้ไม่ได้ฝึกฝนมากนัก เมื่อโตเต็มวัยก็สามารถเทียบเท่านักรบระดับหกหรือเจ็ดได้!
ส่วนนักรบระดับแปดมีน้อยกว่า อาศัยเพียงสายเลือดไม่สามารถไปถึงได้ ยังต้องฝึกฝนอย่างหนักด้วย!
ส่วนระดับเก้า ยิ่งมีน้อยมาก!
ในมนุษย์มังกรหนึ่งหมื่นคน อาจไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ถึงระดับเก้า!
ดังนั้น นักรบระดับเก้าล้วนมีสถานะอันสูงส่ง ผู้ที่เต็มใจเป็นนักรบให้ทุกคนได้ชื่นชม... ยิ่งมีน้อยกว่า!
นี่อาจเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้อาวเดนและนิโคลัสได้รับความนิยมมากขนาดนี้!
"ตูม ตูม ตูม——"
การต่อสู้บนเวทีมาถึงจุดเดือด มนุษย์มังกรเพลิงอาวเดนกลายเป็นลำแสงเปลวไฟ ยกระดับความเร็วและพลังถึงขีดสุด บนเวทีเต็มไปด้วยเงาร่าง!
ส่วนเทพเจ้ายักษ์นิโคลัสมีความเร็วด้อยกว่าอาวเดนอย่างชัดเจน แต่เขาเหมือนภูเขาลูกใหญ่ ไม่ว่าอาวเดนจะโจมตีอย่างไรก็ยังยืนหยัดไม่สั่นคลอน!
การต่อสู้ดำเนินมาถึงตอนนี้ ทุกคนเห็นได้ชัด!
อาวเดน เร็ว การโจมตีรุนแรง!
นิโคลัสมีการป้องกันและพลังเหนือกว่า!
คนหนึ่งเร็ว อีกคนแข็งแกร่ง!
คนหนึ่งสามารถโจมตีถูกคู่ต่อสู้ แต่ไม่สามารถให้การโจมตีถึงตาย!
อีกคนมีพลังมากกว่า แต่น่าเสียดายที่ช้ากว่าครึ่งจังหวะ!
"หรือว่าจะต้องยืดเยื้อแบบนี้ไปเรื่อยๆ?"
มงเล่ยอุทานในใจ ผู้ชมก็ไม่พอใจกับสถานการณ์บนเวที พวกเขายิ่งตะโกนสุดเสียง หวังว่านักกีฬาที่ตนสนับสนุนจะสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้!
"ไอ้หนู เจ้ารู้จักแต่วิ่งไปมาเหมือนหนูหรือไง?"
นิโคลัสแกว่งกระบองฟันหมาป่า ฟาดพลาดไปครั้งแล้วครั้งเล่า: "ถ้ามีฝีมือก็มาสู้กับข้าตรงๆ สิ วิ่งหนีไปมาแบบนี้ไม่มีทางชนะข้าหรอก!"
"ฮึ!"
อาวเดนรู้สึกโกรธในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขายังเด็กเกินไป ไม่สามารถพัฒนาร่างกายได้ถึงขีดสุด ด้านพลังยังด้อยกว่านิโคลัส!
"ถ้าข้าสามารถฝึกฝน 'คัมภีร์มังกรเพลิง' จนถึงความสำเร็จสูงสุด ข้าจะตบเขาให้ตายด้วยมือเดียว น่าเสียดายจริงๆ!"
อาวเดนรู้สึกเสียดาย และเผลอใจลอยไปเล็กน้อย!
แต่การต่อสู้ระดับสูง จะยอมให้เสียสมาธิแม้เพียงชั่วขณะได้อย่างไร?
ในชั่วพริบตานั้น นิโคลัสผู้มากประสบการณ์คว้าโอกาส กระบองฟันหมาป่าฟาดลงมา อาวเดนในภาวะคับขันหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่ในตอนนั้นเอง หมัดหนักของนิโคลัสก็ทุบลงมา!
ครั้งนี้ อาวเดนไม่โชคดีเหมือนเดิม!
"ตูม——"
กำปั้นเหล็กกระแทกอาวเดนอย่างหนัก อาวเดนร้องด้วยความเจ็บปวด เลือดพุ่งออกจากปากขณะที่ร่างลอยกระเด็นออกไป!
"พ่ายแพ้ซะ!"
นิโคลัสได้ที ไม่ปล่อยโอกาส การโจมตีราวกับพายุฝนกระหน่ำลงมา ท่ามกลางเสียงปะทะที่ทำให้ขนลุกซู่ อาวเดนร่วงลงมาเหมือนใบไม้แห้งในสายลม!
"ฮือ——"
ทั้งสนามเงียบลงทันที!
ผู้ชมมองภาพนี้อย่างงงๆ ยังไม่ทันได้ตั้งตัว!
เมื่อครู่ยังเป็นการต่อสู้ที่สูสี!
แต่ในอึดใจต่อมากลับเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่!
อาวเดน... แพ้แล้ว?
"ตูม——"
หลังจากความเงียบชั่วครู่ ผู้สนับสนุนนิโคลัสระเบิดเสียงเชียร์ดังกึกก้อง ส่วนผู้สนับสนุนอาวเดนด่าทอ ไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์นี้ได้!
"ผลออกมาแล้ว มนุษย์มังกรเพลิงแพ้!"
มงเล่ยส่ายหน้าถอนหายใจ ลุกขึ้นเดินไปที่เวที: "โดนหมัดมากมายขนาดนั้น อาวเดนคงถูกตีจนอุจจาระออกมาด้วยมั้ง?"
มงเล่ยไม่รู้ว่าอาวเดนถูกตีจนอุจจาระออกมาหรือไม่ เขาเพียงแต่เห็นว่า ในชั่วขณะที่อาวเดนถูกหมัดซัดกระเด็น มีลูกบอลแสงสีเลือดลูกหนึ่งตกลงมาจากตัวเขา!
อาวเดนเป็นนักรบระดับเก้า ลูกบอลแสงที่ตกจากตัวเขาน่าจะไม่ธรรมดาใช่ไหม? อืม รีบเก็บดีกว่า!
"ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ขอแสดงความยินดี ผู้ครอบครองได้รับสายเลือดมังกรเพลิง!"
"อะไรนะ...(⊙_⊙)?"
PS: อย่าไปสนใจเรื่องสายเลือดมังกรเพลิงเลย ต่อไปไม่มีแล้ว ตัวเอกยังเป็นมนุษย์เผ่าบริสุทธิ์...
ฉันกำลังจะถูกพวกคุณด่าจนจิตใจพังอยู่แล้ว การเขียนหนังสือมันง่ายนักหรือไง?
เมื่อข้ามมิติมาสู่โลกที่ถูกปกครองโดยมังกรยักษ์ ไททัน ออร์ค และเอลฟ์ มงเล่ยรู้สึกว่าอนาคตช่างมืดมนเหลือเกิน!
　　แต่เมื่อมงเล่ยค้นพบว่าตัวเองสามารถเก็บคุณสมบัติที่ผู้อื่นทิ้งไว้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเอง ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป!
　　"ติ๊ง ผสานสำเร็จ สภาพร่างกาย+10086!"
　　"ติ๊ง ผสานสำเร็จ พลังกายสิทธิ์+10086!"
　　"ติ๊ง ผสานสำเร็จ ได้รับคำสาปต้องห้ามระเบิดหมุนเวียนทอง!"
　　"ติ๊ง ผสานสำเร็จ ได้รับชิ้นส่วนกฎธาตุดิน!"
        "ติ๊ง! ผสานสำเร็จ ได้รับสายเลือดหนูฆ่าเทพเจ้า!"
　　"......"