Coffee Favor กรุ่นรักรสกาแฟ
NARAWEE
## ตอนที่ 1 : ก้าวแรกแห่งรสชาติกาแฟ

่        ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนอีเมลจากมือถือเครื่องบางดังขึ้นในขณะนั้น ทำให้เจ้าของห้องที่กำลังนอนหลับไหลอยู่ในผ้าห่มนวมผืนใหญ่รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างงัวเงีย
"ใครส่งอะไรมาแต่เช้าเนี่ย ฮื่อ…" มือบางควานหามือถือที่ตัวเองวางไว้บนที่นอนเมื่อคืนไปมาอย่างสะเปะสะปะแล้วทำการเปิดอ่านข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อไม่นานมานี้
'ขอแสดงความยินดีกับคุณ ธาริช เจตนุวัทย์ คุณได้ผ่านการสัมภาษณ์เป็นพนักงานฝึกประสบการณ์ของ Coffee Favor Café'
เมื่อได้เห็นข้อความที่ถูกส่งมาแบบชัดเจนแล้ว ถึงกับทำให้เขาต้องเบิกตากว้างขึ้นในทันที พร้อมกับตะโกนออกมาดังลั่นห้องด้วยความดีใจ
"เยส! ในที่สุดก็จะได้ชิมรสชาติของการเป็นเด็กฝึกงานแล้วเรา… เย้ๆ ดีใจที่สุดเลย" ก็จะไม่ให้ดีใจได้ยังไงล่ะ การได้เข้าไปฝึกงานที่นั่นมันเป็นหนึ่งในความฝันของเขาที่อยากจะทำเลยนะ
ธาริช เจตนุวัทย์ หรือ ลาเต้ คือชื่อของเขาเอง ความฝันของเขาคือการได้เป็นบาริสต้าในร้านกาแฟที่โด่งดังและเป็นที่น่าจับตามองอย่าง Coffee Favor Café มันเรียกได้ว่าเป็นสวรรค์ของคอกาแฟเลยทีเดียว นอกจากจะเป็นร้านกาแฟแล้ว ในเครือเดียวกัน เจ้าของยังมีบริษัทเกี่ยวกับการส่งออกเครื่องดื่มกาแฟหลายๆ ชนิดอีกด้วย ที่สำคัญกาแฟที่นำมาทำนั้นยังเป็นกาแฟที่ปลูกเองจากไร่อีกต่างหาก เรียกได้ว่ามีครบทุกอย่างตามที่ต้องการเลยก็ว่าได้
เฮ้อ… ถ้าเกิดมารวยแบบนี้ก็คงจะดีสินะ ได้แต่ฝันลมๆ แล้งๆ แบบนี้ต่อไปแล้วกันเรา…
"ฮื่อ… มัวแต่ดีใจจนลืมไปเลยนะเนี่ย โทรไปบอกไผ่กับลูกหว้าด้วยดีกว่า" เมื่อคิดแบบนั้น นิ้วเรียวก็กดเข้าแอปพลิเคชันหนึ่งก่อนจะกดโทรกลุ่มไปทันที
ตู๊ดดด ตู๊ดดด
[ฮัลโหล ว่าไงลาเต้เพื่อนรัก] รอสายไม่นานปลายสายทั้งสองก็กดรับ
[นั่นสิลาเต้ โทรมาซะเช้าเชียว] ไผ่กรอกเสียงมาตามสาย แล้วตามด้วยลูกหว้าเพื่อนสาวของเขาเอ่ยกลับมา
.       "เช้าอะไรล่ะไผ่ ลูกหว้า นี่มันจะสิบโมงแล้วนะ!" ลาเต้บอกปลายสาย
[เออว่ะ! ใช่จริงด้วย แต่เดี๋ยวนะ… วันนี้ว่างหนิ เราไม่ได้มีนัดไปไหนกันไม่ใช่เหรอ] ไผ่ว่า
[ใช่ๆ เราควรจะนอนหลับพักผ่อนเยอะๆ นะตื่นขึ้นมาจะได้หน้าตาสดใส เจอแต่เรื่องดีๆ] ลูกหว้ากล่าวต่ออีกคน
"นี่ๆ ทุกคนหยุดแล้วฟังเราก่อนนะ มีเเน่ๆ มีข่าวดีมาถึงเราแล้ว แต่อย่าบอกว่าไม่ได้เปิดอีเมลดูกันอ่ะ" ลาเต้ถามเมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองเหมือนจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย
[ข่าวดีเหรอ ข่าวดีอะไรลาเต้…] ไผ่นิ่งเงียบถามขึ้นทันที คงไม่ใช่อย่างที่คิดใช่ไหม
"งั้นไผ่กับลูกหว้าลองไปเปิดอีเมลดูแล้วกัน รับรองว่าเซอร์ไพร์สแน่!" ลาเต้บอก
[…..] ทั้งสองเงียบไปสักพักก่อนจะ…
[กรี๊ดดดด! ผ่านแล้วๆ ได้ที่ฝึกงานแล้ว เย้ๆ] เป็นเสียงของลูกหว้าที่ดังมาตามสาย จนเขาต้องยกมือถือออกให้ห่างจากหูนิดหน่อย ไม่อย่างนั้นคงได้แสบแก้วหูแน่
[ฝันไปแน่ๆ เลยว่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลย] ไผ่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น
"ไม่ได้ฝันหรอกไผ่ ลูกหว้า เราได้ฝึกงานที่ Coffee Favor Café แล้วทุกคน…" ลาเต้เสริมขึ้น เกินฝันจริงๆ
[งั้นวันนี้พวกเราไปซื้อของใช้สำหรับเริ่มฝึกงานอาทิตย์หน้าดีไหม] ลูกหว้าเอ่ยชวน
[เออใช่ๆ ซื้อเสร็จก็ไปหาอะไรกินต่อ ฉลองที่สัมภาษณ์งานผ่านเป็นไง] ไผ่พูดต่อ
"โอเค ตามนี้เลย งั้นตอนนี้พวกเราแยกย้ายกันไปอาบน้ำแต่งตัวกันก่อนดีกว่า เเล้วไปเจอกันที่ห้างก่อนเที่ยงนะ"
[โอเค ดีล] ไผ่ตอบรับ
[งั้นบายจ้า เจอกันๆ] ลูกหว้าบอกก่อนที่ทั้งสามคนจะวางสายกันไป
ณ ห้างสรรพสินค้า
"กินอะไรดีอ่ะไผ่ ลูกหว้า เราเลือกไม่ถูกเลย" ลาเต้เอ่ยถามเพื่อนของตัวเองที่เดินขนาบข้างมาด้วยกัน
"ไหนว่าจะซื้อของเสร็จก่อนแล้วค่อยไปหาอะไรกินไง" ไผ่ถาม ตกลงกันก่อนหน้านี้ไปแล้ว แต่ไหงมาเปลี่ยนกะทันหันแบบนี้ล่ะ
"จะอะไรซะอีกล่ะ ก็เพื่อนตัวดีของนายไง บ่นหิวๆ อยู่นั่นแหละ" ลูกหว้าบอก
"เรื่องกินนี่ให้ที่หนึ่งเลยนะลาเต้!" ไผ่ว่าปนเอ็นดูเพื่อนเล็กน้อย
"แหะๆ ก็เราหิวนี่นา ยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลยอ่ะ" พูดพร้อมทำหน้าอ้อนเบาๆ
"อ่าๆ พอเลย ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อน ไปหาอะไรกินก่อนก็ได้ แล้วกินเสร็จก็อย่ามาบ่นง่วงทีหลังแล้วกันนะ ไม่งั้นจะหยิกให้เขียวเลยคอยดู" ไผ่ขู่เล็กน้อย แต่มีเหรอว่าเขาจะกลัว
"นี่นายเป็นเพื่อนหรือพ่อของลาเต้กันเเน่เนี่ย บ่นเก่งจังเลย" ลูกหว้ามองเพื่อนทั้งสองคนที่เหมือนพ่อบ่นลูกมากขึ้นทุกวัน เป็นแบบนี้จนชินไปเสียแล้ว
"ใช่ๆ ไผ่ชอบบ่นอ่ะ เดี๋ยวก็หน้าแก่ก่อนวัยหรอก" พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยทันทีกับคำของเพื่อนสาวของตัวเอง
"ให้ท้ายกันแบบนี้แหละ เพื่อนตัวดีของเธอถึงได้ดื้อตาใสแบบนี้เนี่ย"
"โอ๋ๆ เราเป็นเด็กดีขึ้นแล้วน๊า จริงๆ" พูดอย่างเดียวไม่พอยังมาทำตาปริบๆอีก แบบนี้จะไม่ให้ใจอ่อนได้ยังไงล่ะ
"โอเคๆ งั้นไปกินข้าวกันก่อนดีกว่า ท้องกิ่วหมดแล้วเนี่ย ไปๆ" พูดจบลูกหว้าก็เดินลากแขนเพื่อนทั้งสองไปทันที
อีกฝั่งหนึ่งของห้าง
"วันนี้มีนัดคุยงานกับลูกค้าคนไหนอีกหรือเปล่ามานพ" เสียงทุ้มของชายหนุ่มร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาในชุดสูทสีเข้มตามแบบฉบับนักธุรกิจเอ่ยถามเลขาของตัวเอง โดยที่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับงานในไอแพดที่ถืออยู่
"ไม่มีแล้วครับ แล้วท่านรองจะกลับเลยไหมครับ" เลขาหนุ่มถามผู้เป็นเจ้านายกลับ
"อืมกลับเลยแล้วกัน นายก็กลับบ้านเลยนะ วันนี้วันเสาร์ไม่มีงานอะไรที่บริษัทแล้ว" เขาบอกกับเลขา
"ได้ครับ แล้วท่านรองจะให้ผมขับรถไปส่งไหมครับ"
"ไม่เป็นไร พรุ่งนี้วันอาทิตย์ วันนี้ฉันจะแวะไปเอาของที่คอนโดก่อนเข้าบ้านใหญ่ด้วย" เขาตอบ
"ครับ…" เลขาตอบรับ ก่อนจะพูดต่อเมื่อนึกอะไรได้ "เอ่อ… ท่านรองครับ คุณหญิงท่านฝากมาบอกว่า เดือนหน้าคุณรินดาจะกลับมาจากอังกฤษ ให้ท่านรองไปรับเธอด้วยครับ"
"ที่บ้านเขาไม่มีคนไปรับหรือไง ทำไมต้องให้ฉันไปรับ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นนะ"
"เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบครับ ท่านรองจะให้ผมถามคุณหญิงให้ไหมครับ" นี่ซื่อใช่ไหม
"เฮ้อ… ไม่ต้องๆ เดี๋ยวฉันจัดการเอง นายกลับไปเถอะ"
"ครับท่านรอง" จากนั้นเลขาหนุ่มก็แยกตัวออกไปเพื่อกลับบ้านของตัวเอง
"คุณแม่นะคุณแม่ ทำไมไม่ถามผมสักคำ เฮ้อ…" นี่ต้องถอนหายใจกับเรื่องนี้ไปกี่ครั้งกัน
ทางฝั่งของสามเพื่อนซี้นั้นก็ได้หาของกินจนตอนนี้หนังท้องเริ่มตึงไปหมดแล้ว เมนูวันนี้คงจะหนีไม่พ้นชาบูซึ่งเป็นเมนูโปรดของนักกินประจำกลุ่มอย่างลาเต้นั่นเอง
"ลูกหว้า ไผ่ เราขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ กินน้ำเยอะไปหน่อยอ่ะ…" ลาเต้บอกกับเพื่อนทั้งสอง วันนี้กินน้ำไปเยอะจนตอนนี้จุกไปหมดแล้ว
"อะไรนะ! เพิ่งกินเข้าไปจะเอาออกแล้วเหรอ" ไผ่ถามอย่างไม่เชื่อ
"งื้อ… ก็มันอร่อยนี่นา"
"เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งถามมากเลย ให้ลาเต้ไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า เดี๋ยวก็ฉี่ราดลงกลางร้านหรอก" ลูกหว้าพูดขัดขึ้น ขืนปล่อยให้พูดกันต่อคงได้ฉี่ราดจริงนั่นแหละ
"โอเคๆ รีบไปรีบมานะ หรือจะให้ไปเป็นเพื่อนไหม เดี๋ยวไปเดินซุ่มซ่ามชนใครเข้าอีก" ไผ่ว่า ขนาดต้นไม้ที่มันอยู่เฉยๆ ยังเดินไปชนได้เลย
"ฮื่อ… ไผ่อ่ะ ไปดีกว่า" พูดจบก็รีบวิ่งออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วทันที ทิ้งให้เพื่อนๆต้องส่ายหัวไปมา
ห้องน้ำ
"เฮ้อ… ค่อยโล่งขึ้นมาหน่อย ล้างมือก่อนดีกว่า" เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยก็จัดการปิดก๊อกน้ำแล้วหมุนตัวเตรียมเดินออกไปโดยไม่ทันได้ดู ก่อนจะ…
พลั่ก! ตุ๊บ!
"โอ๊ย!" ร่างบางของลาเต้ก็ได้ชนเข้ากับร่างแกร่งของใครคนหนึ่งจนตัวเองล้มลงไปนั่งกับพื้นห้องน้ำ
"เป็นอะไรไหมครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าปัดกางเกงอยู่
"มะ ไม่เป็นไรครับ" ลาเต้ตอบเสียงแผ่วเบา เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ไง ใครจะไม่รู้จักว่าที่เจ้านายของตัวเองกันล่ะ เกร็งเป็นบ้าเลยเนี่ย แถมยังเป็น…
"ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ พอดีผมรีบเดินเข้ามาเลยมองไม่เห็นคุณ" อ้าว! นี่เขาว่าเราเตี้ยหรือเปล่านะ…
"เอ่อ… คุณไม่ผิดหรอกครับ พอดีผมไม่ทันมองเอง แหะๆ" ร่างสูงมองเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ตัวบางตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆ
"คุณชื่ออะไรเหรอครับ ผม ภาวิน"
"คือ… ผมชื่อลาเต้ครับ คือ…" รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้เจอกับคนคนนี้ใกล้ๆ ไม่คิดไม่ฝันเลยสักที
"หึ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอกครับ ทำตัวสบายๆเถอะ" เมื่อเห็นคนตรงหน้าทำท่าทีตะกุกตะกัก เขาก็อดที่จะบอกอย่างเอ็นดูไม่ได้
"ครับ… คือที่จริงผมรู้จักคุณภาวินอยู่แล้วแหละครับ" ลาเต้บอก
"หืม… รู้จักผมด้วยเหรอครับ" ร่างสูงถามอย่างแปลกใจ
"ใช่ครับ คุณเป็นถึงนักธุรกิจที่กำลังเป็นที่จับตามองมากในตอนนี้ แล้วก็เป็น…"
"เป็นอะไรเหรอครับ"
"เป็นว่าที่เจ้านายของผมน่ะครับ!" คำตอบของร่างบางทำให้เขาถึงกับขมวดคิ้ว ก่อนจะร้องอ๋อขึ้นมาในใจ
"คุณคงเป็นนักศึกษาที่จะมาฝึกงานในร้านกาแฟของผมใช่ไหม" คำถามนั้นทำให้เด็กฝึกงานตัวน้อยพยักหน้าหงึกๆเป็นคำตอบทันที
ตู๊ดดด ตู๊ดดด
เสียงเรียกเข้าจากมือถือดังขึ้นเรียกความสนใจจากสองคนที่กำลังคุยกันให้หยุดลง
"ของผมเองครับ" ลาเต้บอก ทำให้ร่างสูงพยักหน้าเบาๆ
"ฮัลโหล ลูกหว้ามีไรเหรอ"
[ยังจะมาถามอีกนะ หายไปเข้าห้องน้ำถึงไหนเนี่ย ทำไมถึงนานอย่างนี้!" ลูกหว้าบ่นมาตามสาย
"เออใช่! เราลืมไปเลยอ่ะ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยเราเลยช้าอ่ะ"
[เกิดอะไร แล้วเป็นอะไรมากไหมเนี่ย]
"ไม่เป็นไรมากหรอก เดี๋ยวเราไปหานะ รอแปปนึง"
[โอเคๆ เรากับไผ่จะไปรอที่โซนของใช้นะ รีบตามมาด้วย]
"รับทราบ!" ติ๊ด! แล้วลูกหว้าก็วางสายไป
"เพื่อนโทรมาตามเหรอ"
"ใช่ครับ งั้นผมขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะครับ ออกมานานแล้ว"
"ถ้าอย่างนั้น นี่ครับ…" พูดพร้อมยื่นมือถือของตัวเองให้อีกคน "ขอเบอร์ติดต่อไว้แล้วกันนะครับ ผมจะได้เลี้ยงข้าวเป็นการขอโทษที่ชนคุณล้ม"
"ที่จริงไม่เป็นไรก็ได้นะครับ…" แต่พอมานึกดูอีกที ก็รับมือถือจากอีกคนมากดบางอย่างลงไป ก่อนจะส่งคืนให้เจ้าของเช่นเดิม "แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ขอบคุณนะครับ เเเหะๆ" ไม่ได้เห็นแก่กินจริงๆนะ
"หึ ครับไว้เจอกันนะครับ"
"ครับผม! บ๊ายบายครับ…" พูดจบร่างบางของลาเต้ก็วิ่งไปทันที เหลือเพียงร่างสูงของอีกคนที่มองตามหลังจนร่างนั้นวิ่งลับสายตาไป
"นั้นไง ไอ้ตัวดีวิ่งมาโน่นแล้ว" ไผ่ที่ยืนอยู่กับลูกหว้าเพยิดหน้าไปทางที่ลาเต้กำลังมาหาพวกเขา
"แฮ่ก แฮ่ก มาแล้วๆ เฮ้อ… เหนื่อยอ่ะ" ลาเต้ทั้งพูดทั้งหอบอยู่ข้างๆ
"ไปซนที่ไหนมาอีกล่ะถึงได้มาช้าขนาดนี้น่ะ" ไผ่ถามขึ้น
"นั่นสิ เห็นบอกว่าอุบัติเหตุ เป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหนไหม" ลูกหว้าพูดพร้อมหมุนตัวเพื่อนร่างบางไปมา
"เดี๋ยวๆ เราไม่ได้เป็นไรมากหรอก แค่ล้มนิดเดียวเอง" บอกกับเพื่อนแล้วยิ้มแฉ่งส่งไปให้
"ดีแล้วที่เป็นไร คราวหลังก็ระวังด้วยนะ เดี๋ยวจะเจ็บตัวมากกว่านี้แล้วอย่ามางอแงทีหลังล่ะ" ไผ่พูดแล้วเอานิ้วดีดที่หน้าผากมนของเพื่อนเบาๆ
"รู้แล้วน่า สัญญาด้วยเกียรติของนายธาริชเลย"
"จ้าาา จะรอดูแล้วกันนะพ่อคนเก่ง"
"งั้นเรารีบไปเลือกดูของดีกว่า จะได้รับกลับไปพัก ฉันเริ่มง่วงแล้วล่ะ สงสัยกินเยอะไปหน่อย ฮ่าๆๆ" ลูกหว้าเอ่ยชวนเพื่อนๆ
"โอเค งั้นเราเริ่มที่ร้านนั้นกัน…" แล้วทั้งสามก็เดินเข้าออกแทบทุกร้านจนได้ของครบตามที่ต้องการก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านในเวลาใกล้มืดพอดี


## ตอนที่ 2 : วันพักผ่อนของเรา

[พาร์ท ลาเต้]
เช้าที่สดใสวันนี้ ผมเลือกที่จะกลับมาพักผ่อนและใช้เวลาอยู่กับครอบครัว ที่จริงก็กลับมาถึงตั้งแต่ตอนเย็นของเมื่อวานแล้วแหละ มาถึงก็นอนหลับยาวมาจนถึงเช้าเลย ที่เขาเลือกกลับมาที่บ้านในช่วงนี้ ด้วยเพราะคิดว่าหากเริ่มฝึกงานเต็มตัวแล้ว ก็คงไม่ค่อยมีเวลากลับมาบ่อยๆ แน่
บ้านของผมเป็นบ้านเดี่ยวยกสูงขนาดกลางอยู่แถวชานเมือง รอบบริเวณบ้านจึงเต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด ทำให้อากาศที่นี่เย็นสบาย ร่มรื่น มีลมพัดไปมาตลอดเวลา
เนื่องจากที่ คุณเกรียงไกร พ่อของผมชอบสะสมและเพาะปลูกต้นไม้เป็นชีวิตจิตใจ ท่านเลยตัดสินใจที่จะเปิดเป็นฟาร์มเพาะพันธุ์ไม้เล็กๆ เพื่อจำหน่ายให้กับคนที่สนใจในแบบเดียวกัน นั่นถือว่าเป็นเรื่องดีเลยทีเดียว แถมยังรายได้ดีอีกต่างหาก
ส่วนแม่ของผม คุณนายพิมพ์ใจแสนสวย เปิดร้านขนมไทยโดยใช้พื้นที่บริเวณหน้าบ้านต่อเติมหลังคาและโต๊ะวางขาย จนตอนนี้ขนมไทยของคุณนายเขาเป็นที่ถูกอกถูกใจของชาวบ้านแถวนี้กันเป็นแถบ
คนสุดท้าย ชาหอม พี่ชายของผมเอง เขาอายุห่างจากผมสองปี ส่วนงานของพี่ชาเขานั้นก็คือ เป็นช่างภาพประจำสตูดิโอที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของผมเท่าไหร่ แล้วก็ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมทั้งผมและพี่ชายถึงได้ตั้งชื่อเล่นตามชื่อเครื่องดื่ม นั่นแหละของโปรดคุณเกรียงไกรกับคุณนายพิมพ์ใจเขาเลย
"ตื่นแต่เช้าเลยนะลาเต้" เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยถามผมที่กำลังยืนรดน้ำต้นไม้ให้พ่ออยู่
"อ้าว! พี่ชา วันนี้ไม่ได้ไปทำงานเหรอ" ผมถามพี่ชาที่เดินมายืนอยู่ใกล้ๆ วันนี้พี่แกแต่งตัวด้วยกางเกงขาสามส่วนกับเสื้อยืดสีขาว เหมือนชุดอยู่บ้านปกติ
"วันนี้พี่ไม่มีถ่ายอ่ะ แล้วเราล่ะ… ได้ข่าวว่าได้ที่ฝึกงานแล้วเหรอ"
"ใช่แล้วครับผม! ที่ Coffee Favor Café อ่ะ ตอนได้เมลตอบรับนะ ลาเต้ไม่อยากจะเชื่อเลยแหละ นึกว่าฝันไปซะอีก" ผมบอกด้วยความภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
"เก่งจังเลยน้องชายพี่เนี่ย… แล้วเขาให้เริ่มงานวันไหนล่ะ"
"อีกสามวันข้างหน้าครับ ต้นเดือนพอดี นี่เมื่อวานเพิ่งไปซื้อของกับไผ่ ลูกหว้ามาแล้วด้วย"
"แล้วจะไปทำงานพร้อมพี่เลยไหม ที่ทำงานลาเต้ก็อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานของพี่เท่าไหร่ ให้พี่ไปรับไปส่งก็ได้นะ" ไม่ได้อะไรหรอกนะ แค่เกรงใจพี่ชายตัวเองเฉยๆแหละ บางวันพี่แกก็เลิกงานดึก ไม่ก็ออกกองไปถ่ายที่ต่างจังหวัด
"ไม่เป็นไรครับพี่ชา ลาเต้ไปพร้อมไผ่กับลูกหว้าได้ ไผ่เขามีรถอ่ะ"
"เอางั้นก็ได้จ้ะ" พี่ชาพูดพร้อมยื่นมือมาหยิกแก้มผมอย่างหมั่นเขี้ยว
ทำไมมีแต่คนชอบหยิกแก้มผมกันนักเนี่ย ผมแค่แก้มเยอะเองนะ!
.....
บ้านพิริยะพงษ์
"เป็นอะไรคุณหญิง ทำหน้าอารมณ์เสียแต่เช้าเลย" คุณภาคินผู้เป็นสามีเอ่ยถามภรรยาสุดที่รักที่กำลังนั่งทำตาขวางอยู่บนโต๊ะอาหาร
"จะอะไรอีกล่ะ ก็พ่อลูกชายตัวดีของคุณน่ะสิ ไม่ได้ดั่งใจฉันสักอย่างเลย" คุณหญิงทิพย์มณีบอกอย่างหัวเสีย
"ปล่อยวางบ้างเถอะคุณหญิง จะไปบังคับอะไรลูกขนาดนั้น ยิ่งบังคับลูกก็ยิ่งไม่ฟังเรา คุณหญิงก็รู้ดีหนิ"
"แต่ฉันก็เลือกแต่สิ่งดีๆ ให้ลูกนะคุณ ควรจะขอบคุณฉันมากกว่า" เมื่อเห็นภรรยาว่าแบบนี้น ผู้เป็นสามีก็ได้แต่ส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยใจ
ในขณะที่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้านี้กำลังอึมครึม ต้นเหตุที่ทำให้คุณผู้หญิงของบ้านอารมณ์เสียก็เดินลงมาจากชั้นสองพอดี
"มาแล้วเหรอพ่อตัวดี" คุณหญิงเอ่ยขึ้นในขณะที่ลูกชายกำลังนั่งลงบนเก้าอี้ตัวประจำ
"มีอะไรเหรอครับคุณแม่" ชายหนุ่มถามผู้เป็นแม่ด้วยความงุนงง เมื่อเห็นสีหน้าของผู้เป็นแม่
"หมายความว่ายังไงที่บอกว่าจะไม่ไปรับหนูรินดาที่สนามบินเดือนหน้าน่ะ ตาวิน" คุณหญิงถามต่อ
"คุณแม่ครับ ผมไม่ได้ว่างขนาดนั้นนะครับ มีงานอีกเยอะที่ต้องทำ" ชายหนุ่มพูดแบบไม่ได้ใส่ใจอะไร ก็มันไม่ได้ธุระอะไรของเขาเลย
"แต่หนูรินดาเป็นคู่หมั้นของลูกนะ! ฉะนั้นมันก็คือหน้าที่ของลูก" เธอยังคงไม่ยอมแพ้
"ผมกับรินดายังไม่ได้หมั้นกันครับ เรื่องนี้มีแต่ผู้ใหญ่พูดคุยกันเอง ส่วนผมยังไม่ได้รับปากสักคำว่าจะหมั้น"
"ตาวิน! แม่หาคนดีๆ ให้ทำไมไม่สนใจซะบ้าง อายุก็เลขสามแล้ว"
"แม่ครับ ถ้าผมจะรักใครชอบใคร ผมขอเลือกเองนะครับ คนไม่ได้รักกันอยู่กันไปก็ไม่มีความสุขหรอกครับ" เขาพูดอย่างอ่อนใจในความพยายามของแม่ของเขา มีแต่จะเสียเวลาเปล่าๆ
"หนูรินดานี่ไง เขาก็มีทั้งฐานะ หน้าตา การศึกษาเพียบพร้อมทุกอย่าง"
"มีพร้อม แต่ผมไม่ได้รักนะครับ เรื่องนี้ผมเคยบอกกับคุณแม่หลายรอบแล้ว" พูดจนเหนื่อยแล้ว ทำไมไม่เข้าใจ
"พอเถอะคุณหญิง ปล่อยให้เป็นเรื่องอนาคตเถอะ เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก" คุณภาคินที่เงียบฟังอยู่สักพักก็เอ่ยห้ามทัพขึ้น ไม่งั้นคงได้ไมเกรนกำเริบซะก่อน
"ฮึ่ย!" เธอได้แต่เพียงจิ๊ปจากอย่างขัดใจ
"ถ้างั้นผมขอตัวขึ้นไปทำงานต่อก่อนนะครับ อิ่มแล้ว" ยังไม่ได้ตักข้าวสักคำด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่อยากอยู่ฟังผู้เป็นแม่บ่นด้วยเรื่องเดิมๆ


## ตอนที่ 3 : ใจเต้นแรงแบบไม่ได้กินกาแฟ

ติ๊ด ติ๊ด… ติ๊ด ติ๊ด…
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นภายในห้องนอนขนาดกลางสีขาว สะอาดตา ผนังของห้องถูกตกแต่งด้วยกรอบรูปแขวนเล็กๆ ในบริเวณห้องมีเพียงโต๊ะทำงานและเก้าอี้พิงหลังหนึ่งตัว เตียงนอนขนาดห้าฟุต และตู้เสื้อผ้าหลังไม่ใหญ่มาก มีห้องน้ำพร้อมในตัว ใช่แล้ว… นี่คือห้องนอนในอพาร์ทเม้นต์แห่งหนึ่งของลาเต้นั่นเอง
ร่างบางของลาเต้รู้สึกตัวขึ้นมาอย่างไม่อิดออด แล้วหยิบเจ้านาฬิกาปลุกคู่ใจมากดปิด จากนั้นก็ลุกขึ้นจัดที่นอนและผ้าห่มให้เข้าที่เช่นเดิม เหมือนยังไม่เคยได้ผ่านการใช้งานมาก่อน
"อืม… ตอนนี้เวลาหกโมงเช้า" พูดขึ้นพลางทำท่าทางคิดคำนวณเวลา "ยังเหลือเวลาอีกเยอะเลยนี่นา งั้นไปทำไรกินก่อนดีกว่าแล้วค่อยไปอาบน้ำต่อ อิอิ"
และในขณะที่เขากำลังจัดการกับของที่มีในตู้เย็นและคิดหาเมนู เสียงเรียกเข้าจากมือถือก็เรียกความสนใจให้เขาหันไปหยิบมันมารับสายทันที โดยไม่ได้ดูชื่อของคนที่โทรเข้ามา
"อรุณสวัสดิ์น๊า…" ลาเต้ทักทายไปด้วยความเคยชินด้วยน้ำเสียงสดใส คงไม่พ้นเป็นหนึ่งในเพื่อนของเขานั่นเเหละที่โทรมาเวลานี้
"….." แต่ปลายสายยังคงเงียบ
"….." เมื่ออีกฝ่ายเงียบ เขาก็เงียบ "ใครอ่ะ" ถามไปตามสาย แล้วยกมือถือขึ้นมาดูชื่อ
ไม่ใช่เบอร์เพื่อนเขานี่ เบอร์ใครไม่คุ้นเลย…
"ใครครับ ถ้าไม่พูดขออนุญาตวางสายนะ" แต่ก่อนที่จะได้กดวางสาย ก็มีเสียงออกมาจากอีกฝ่ายทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะกดวางสายไปก่อน
"เดี๋ยวสิ" หือ… เสียงนี่มัน…
"คุณภาวินเหรอครับ!" เขาถามออกไปอย่างไม่แน่ใจนัก ไม่ใช่อะไรหรอก กลัวหน้าแตกเฉยๆ
"อืม… ใช่ คุณตื่นนานหรือยัง" เสียงทุ้มเอ่ยถามกลับ
"ตื่นมาได้สักพักแล้วครับ กำลังคิดเมนูที่จะทำกินเช้านี้อยู่ แหะ"
"ทำกินเองเหรอ"
"ใช่ครับ พอดีผมอยู่อพาร์ทเม้นต์ไม่ไกลที่ทำงานมาก เลยไม่จำเป็นต้องรีบเพื่อไปหากินข้างนอกน่ะครับ" ร่างบางอธิบายยาวเหยียด
"หึ ขยันตื่นเช้าแบบนี้ ไว้ผมจะพิจารณาโบนัสให้นะครับ" อีกฝ่ายพูดพร้อมกับหัวเราะน้อยๆ
"หือ… โบนัสอะไรครับ ผมยังไม่ได้เริ่มงานเลยนะครับ ฮ่าๆๆ" อย่างนี้ก็มีด้วยเหรอเนี่ย เพิ่งเคยเจอ
"เป็นความพอใจส่วนตัวน่ะครับ ไม่มีใครกล้าว่าอะไรหรอก" อ๋อ… ความพอใจส่วนตัว แต่เดี๋ยวนะ!
"โห… อย่างนี้ก็มีด้วยเหรอครับ ฮ่าๆๆ" ตึกตักๆ  ทำไมรู้สึกใจเต้นแปลกๆ นะ
"เอาเป็นว่าเจอกันที่บริษัทแล้วกันนะครับ ยังไงผมก็ต้องไปทำความรู้จักกับพนักงานทุกคนที่เข้ามาอยู่แล้ว" มันต้องถึงมือผู้บริหารแบบนี้ด้วยเหรอ เพิ่งจะเคยรู้นะเนี่ย…
"ครับ งั้นผมขอตัวไปทำอะไรกินก่อนนะครับ เดี๋ยวจะสายเอา" คนร่างบางบอกกับอีกฝ่ายที่คุยกันมาสักพักแล้ว
"งั้นไว้เจอกันนะครับ คุณลาเต้…" ภาวินบอกกับเขาก่อนจะวางสายไป
"เฮ้อ… เกร็งจนใจสั่นเลยเหรอเนี่ยเรา กาแฟก็ไม่ได้กินนี่นา" คิดไปอย่างนั้นแล้วก็ต้องเลิกคิดไป รีบไปทำอาหารเช้าดีกว่า ก่อนที่จะได้ไปทำงานสายจริงๆ
…..
กริ๊ง! กริ๊ง!
เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดประตูเข้ามาด้านใน พร้อมกับสองหนุ่มน้อยและหนึ่งหญิงสาวที่เดินเข้ามา ทั้งสามคนหันมองไปรอบบริเวณร้านด้วยความตื่นเต้นและตกตะลึง
พวกเขาเพิ่งเคยได้มาเห็นกับตาตัวเองครั้งแรก มันเจ๋งมากจริงๆ
'Coffee Favor Café'
ภายในร้านเป็นโทนสีน้ำตาลอ่อน ตกแต่งด้วยลวดลายไม้อย่างดี โคมไฟระย้าขนาดเล็กถูกตกแต่งในแต่ละมุมเพดานของร้านอย่างไม่ดูรกตาจนเกินไป โต๊ะเก้าอี้ถูกเลือกเป็นไม้ทาเคลือบมันวาวแลดูคลาสสิค ยิ่งมาอยู่รวมๆ กับกลิ่นหอมของกาแฟยิ่งทำให้อบอุ่น ชวนหลงใหลมากขึ้น
"โอ้โห… ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะได้มาเหยียบร้านกาแฟแบบนี้ สุดยอดว่ะ!" ไผ่เล่นใหญ่ด้วยท่าทางตลกอย่างน่าขำ
"จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยไหมเนี่ยไผ่ ดูอย่างลาเต้สิ นิ่งเชียว" ลูกหว้าพูดขึ้น
"ลาเต้มันไม่ได้เก็บอาการเก่งหรอก สติหลุดไปแล้วต่างหากล่ะนั่น" ไผ่บอก "สะกิดดูสิ ยังอยู่ไหมน่ะ"
"ลาเต้ๆ" ลูกหว้าเรียกเพื่อนของตัวเองพร้อมกับใช้นิ้วสะกิดแขนเบาๆ แต่อีกคนก็ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเช่นเดิม
"มานี่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง" ไม่พูดเปล่า ไผ่ยังใช้นิ้วของตัวเองดีดไปที่หน้าผากมนของลาเต้อย่างไม่แรงนักเป็นการดึงสติของอีกคนกลับมา
ป๊อก!
"โอ๊ย! ดีดหน้าผากเราทำไมอ่ะไผ่" ร่างบางได้สติหันมายู่ปากใส่ไผ่เล็กน้อย "เจ็บเลยเนี่ย ฮื่อ…"
"เจ็บสิดี มัวแต่ยืนวิญญาณหลุดจากร่างอยู่นั่นแหละ จะถึงเวลาแล้วดูสิ" ไผ่เตือนสติ
"เออใช่ๆ เกือบไปแล้วพวกเรา รีบไปหาพี่ๆ เขาดีกว่า" ลูกหว้าบอกพร้อมกับดึงแขนให้เพื่อนทั้งสองตามไป
ในห้องทำงานหนึ่งที่ภายในร้านกาแฟ หญิงสาวรุ่นพี่ตรงหน้ากำลังเปิดแฟ้มข้อมูลของเด็กฝึกงานทั้งสามคนไปมา แล้วจึ่งค่อยเงยหน้าขึ้นมาสำรวจการแต่งกายตั้งแต่หัวจรดเท้า อืม...
สรุปว่า ผ่านฉลุย!
"ยินดีต้อนรับทั้งสามคนสู่ Coffee Favor Café ของเรานะ พี่ชื่อมีนนะ เป็นผู้จัดการ เรียกพี่มีนแหละ ไม่ต้องเรียกคุณ พนักงานที่นี่ทุกคนอยู่กันแบบครอบครัว เป็นกันเอง" มีนบอกกับทั้งสามคนอย่างเป็นมิตร
"ครับ/ค่ะ พี่มีน" เด็กใหม่ทั้งสามคนก็ตอบรับอย่างยินดี
"ถ้าอย่างนั้นวันนี้ก็เริ่มทำงานได้เลยนะ ตอนนี้คนน่าจะไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่หรอก แต่ช่วงพักเที่ยงเนี่ยพากันหัวหมุนเลยล่ะ ฮ่าๆ" มีนพูด "อ๋อ แล้วก็… วันนี้ท่านประธานจะเข้ามาดูเด็กฝึกงานใหม่นะ ตั้งใจๆ กันด้วยนะเด็กๆ ท่านรองแกไม่ค่อยจะดุหรอก"
"ท่านรองจะเข้ามาวันนี้เลยเหรอคะพี่มีน" ลูกหว้าถ้าอย่างหวาดๆ
ระดับผู้บริหารมาดูงาน เป็นใครจะไม่กลัวกันล่ะ
"ไม่ต้องกลัวไปหรอกจ้ะ ท่านแค่จะเข้ามาทักทายเฉยๆ ไม่ได้ซีเรียสอะไรเลย ทำตัวสบายๆ เถอะ"
"มันก็ต้องมีบ้างอ่ะครับพี่ แหะๆ " ไผ่บอกแล้วหัวเราะแห้งๆ
"อย่าไปกังวลๆ เชื่อพี่สิ" มีนบอกก่อนแจกแจงหน้าที่ให้กับเด็กใหม่ไปคนละอย่าง แล้วให้ทุกคนเริ่มทำงานได้
แต่ในขณะที่ทุกคนต่างสาละวนอยู่กับหน้าที่ของตัวเองนั้น ก็ได้ยินเสียงรถยนต์ออดี้สีดำคันหรูขับมาจอดอยู่บริเวณหน้าร้าน และมีเสียงดังของพนักงานพูดขึ้นมาว่า…
"นั่นไงๆ ท่านรองมาถึงแล้ว" ทุกคนจึงหันไปสนใจผู้มาใหม่ทันที
"….." ทั้งสามคน
"ความรักก็เหมือนกาแฟ ยิ่งเข้มมากเท่าไหร่ ใจก็ยิ่งสั่นมากเท่านั้น อยู่ที่ว่าเราจะชอบดื่มกาแฟแบบไหน"

ชีวิตเด็กฝึกงานอย่าง ''ลาเต้'' ตกหลุมรักในรสชาติและกลิ่นหอมของกาแฟไม่พอ ดันต้องมาตกหลุมรักท่านรองประธานผู้แสนจะเพียบพร้อม แถมยังมีคู่หมั้นอยู่แล้วด้วยอีก