สายลับดวงจันทรา
DaoistrZzsL1
## ลมเหนือจาดดินแดนไกล

เสียงระฆังวัดดังสะท้อนกังวานทั่วลานหิน ลมหอบกลิ่นธูปจาง ๆ เคล้าเสียงเจื้อยแจ้วของนกยามเช้า ทาบทอแสงทองแห่งอรุณแรกผ่านหลังคากระเบื้องเครือเถาในวัดหลวงใจกลางกรุงศรีอยุธยา
ใต้ชายคาศาลาหลวง หญิงสาวผู้หนึ่งนั่งสงบสง่างามอยู่หน้าพระพุทธรูปศิลาทองคำ นางสวมผ้าไหมไทยสีอ่อนลายละเอียด ผ้าซิ่นทอด้วยดิ้นทองวาบวับยามต้องแสง เส้นผมดำสนิทถักเป็นเปียมวยต่ำประดับด้วยดอกปีบขาว
“ขอให้การเดินทางครั้งนี้ เป็นไปอย่างราบรื่น และขอให้ข้าทำหน้าที่แทนแผ่นดินได้อย่างสมเกียรติ…” นางพึมพำเบา ๆ ขณะพนมมือแนบหน้าผาก ใบหน้าเปื้อนรอยสงบแต่ดวงตากลับซ่อนบางสิ่งไว้
นางคือ ดวงแก้ว ธิดาของ “หลวงพิทักษ์ไชยบดี” ขุนนางใหญ่ผู้ดูแลการค้าระหว่างสยามและบูรพาทิศ แต่แท้จริงแล้ว นางมิได้เป็นเพียงธิดาธรรมดา หากแต่ได้รับการแต่งตั้งจากองค์พระมหากษัตริย์ ให้เป็น “ราชทูตลับ” เดินทางไปยังราชสำนักถังแห่งแผ่นดินจีน
ในยามที่ความสัมพันธ์ระหว่างแผ่นดินใหญ่กับแดนใต้ต้องการเสริมสร้างอย่างรอบคอบ ทางราชสำนักจึงเลือกผู้แทนที่ไม่ใช่ชาย… แต่เป็นหญิงผู้มีปัญญาเฉียบแหลม รู้ภาษาและจารีตจีนอย่างถ่องแท้
ในความอ่อนหวานของดวงแก้ว แท้จริงแฝงไว้ด้วยความเงียบลึกล้ำและความลับดำมืดบางอย่างที่แม้แต่บิดามารดาก็มิอาจเอ่ยถึงได้
“ลูกพ่อ… เมื่อเจ้าไปถึงเมืองถัง จงอย่าลืมสิ่งที่พ่อเคยบอก”
เสียงของหลวงพิทักษ์เอ่ยเคร่งขรึม ดวงตาของผู้เป็นบิดามีทั้งความห่วงใยและภาคภูมิใจ ขณะประคองมือนางแนบมือของตน
“อย่าทำเกินหน้าผู้ใด… แต่อย่าถ่อมตนจนถูกมองข้าม”
“อย่าเผยไพ่ในมือ… จนกว่าจะถึงเวลา”
ดวงแก้วพยักหน้าช้า ๆ “เจ้าค่ะ ท่านพ่อ… ข้าจะไม่ทำให้แผ่นดินสยามต้องมัวหมอง”
แม่ของนาง ซึ่งยืนเงียบอยู่ข้างหลัง เอื้อมมือโอบไหล่ลูกสาวแผ่วเบา ใบหน้าที่ยิ้มงามอย่างสตรีชาววังกลับมีแวววิตกซ่อนอยู่ลึก ๆ
“จงใช้พรที่เจ้ามี… อย่างมีสติ”
แม่นางหมายถึงสิ่งหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ ดวงแก้วเกิดในคืนจันทร์แดงตามคำบอกเล่าของพราหมณ์เฒ่าในราชสำนัก และมีดวงจิตพิเศษที่แม้แต่ผู้นำจิตวิญญาณแห่งวัดหลวงยังนิ่งเงียบเมื่อพบเจอ
ลูกแก้วจันทราที่ห้อยคอเธอนั้นไม่ใช่เพียงเครื่องประดับ หากแต่เป็นสิ่งที่ส่งผ่านจากมารดา สืบทอดจากบรรพชนที่มีสายเลือดผู้พิทักษ์ “ขอบแดนแห่งมิติ”
---
สองวันให้หลัง เรือสำเภาหลวงตั้งลำเหนือสายน้ำเจ้าพระยา ธงราชวงศ์โบกสะบัดรับลมแรง ผู้คนมากมายมายืนส่ง ณ ท่าเจ้าสัว
ดวงแก้วยืนนิ่ง มองข้ามแผ่นน้ำออกไป ใบหน้าไร้ความหวั่นไหวในยามจากลา สายตาของนางทอดไปยังทิศเหนือ—ที่ซึ่งดินแดนลึกลับรอคอย
เรือเคลื่อนตัวช้า ๆ เสียงระฆังจากวัดไกลลับหลัง ทิ้งเพียงเสียงสายลมและเกลียวคลื่น ดวงแก้วหลับตาแนบมือกับลูกแก้วที่ห้อยคอ สัมผัสพลังที่สั่นสะเทือนเล็กน้อยจากบางสิ่ง…ที่กำลังเคลื่อนไหวในแดนไกล
---
หลายสัปดาห์ต่อมา เรือสำเภาหลวงก็เทียบท่าที่เมืองฉางอัน เมืองหลวงแห่งราชวงศ์ถัง
ท้องถนนเต็มไปด้วยขบวนรถม้า พ่อค้า แม่ค้า และเสียงอึงอลของผู้คนจากหลายเชื้อชาติ ดวงแก้วในชุดผ้าไหมไทยสีเงินงาช้าง เดินลงจากเรือด้วยท่วงท่าราบเรียบ นิ่งงามสะกดสายตาผู้คน
เสียงกระซิบดังจากฝั่งขุนนางที่มารอรับ
“ราชทูตผู้นี้หรือ…เป็นหญิง?”
“งามนัก… แต่นัยน์ตานางล้ำลึกเกินหญิงทั่วไป”
ภายในฝูงชนที่เฝ้าสังเกตการณ์ มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ เขาสวมชุดขุนนางสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาดำสนิทคมเฉียบราวเหยี่ยว เห็นแวบแรกก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
เขาคือ “เว่ยหลง” บุตรชายของแม่ทัพเว่ย ซือหมิง
เขามองหญิงสาวจากแดนใต้ด้วยสายตาลึกซึ้งยิ่งกว่าผู้ใด
“ดวงแก้ว…” เขาพึมพำชื่อที่ได้ยินจากราชเลขา
“หญิงผู้นี้…มีบางสิ่งที่ไม่ควรปรากฏในโลกมนุษย์”


## พิธีแห่งเงา

เสียงฆ้องดังก้องกังวานจากประตูเมืองชั้นนอก ขบวนต้อนรับราชทูตจากแดนใต้เคลื่อนเข้าสู่ฉางอันอย่างช้า ๆ ดวงแก้วนั่งอยู่ในเกี้ยวประดับทองคำ มือจับลูกแก้วจันทราที่แขวนคอไว้แน่น
ทว่าทันทีที่ล้อเกี้ยวแล่นผ่าน “ประตูมังกรหุบเขา” ซึ่งเชื่อว่าเป็นประตูพลังงานแห่งเมืองหลวง หยกกลางลูกแก้วที่เคยนิ่งเฉย… กลับสั่นไหวเบา ๆ
หญิงสาวเบิกตากว้าง ดวงจิตในกายรู้สึกถึงคลื่นกระเพื่อมบางอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เป็นพลังที่โบราณยิ่งกว่าแผ่นดิน… และกำลัง “ตื่นขึ้น”
---
ค่ำวันเดียวกัน ภายในจวนรับรองแขกบ้านเมือง
ดวงแก้วยืนอยู่ริมหน้าต่างสูง มองเห็นพระจันทร์กลมโตลอยเหนือเจดีย์วัดฝั่งตะวันออก เงาจันทร์สะท้อนในดวงตาคมของนาง ราวมีม่านหมอกบางบังอยู่
แล้วเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ท่านหญิง ราชสำนักแจ้งว่าจะให้เข้าเฝ้าในอีกสามวันข้างหน้า และเชิญร่วมพิธีเฉลิมฉลองวสันต์ในวังหลวงด้วย”
ดวงแก้วพยักหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ตอบคำ นางยังคงจ้องจันทร์อย่างไม่กะพริบ
“ขอบคุณเจ้ามาก ไปพักเถิด”
เมื่อประตูปิดลง ความเงียบกลับคืนมา—แต่ไม่ใช่เพียงเสียง
เงาหนึ่งปรากฏขึ้นในกระจกสำริดด้านหลังนาง เป็นเงาหญิงสาว…แต่ใบหน้ากลับพร่ามัวและว่างเปล่า ดวงแก้วหันไปช้า ๆ
เงานั้นเอียงหน้า ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว
“ถึงเวลาแล้ว…สายเลือดผู้พิทักษ์”
ดวงแก้วไม่ได้แปลกใจ นางกลับค่อย ๆ ยื่นมือไปแตะกระจก เสียงตอบกลับด้วยถ้อยคำลึกลับเป็นภาษาที่สูญหายไปจากโลกนานนับพันปี
“จักรวาลจะสั่นไหว หาก ‘เขา’ ระลึกได้ว่าเจ้าคือใคร”
จู่ ๆ ลูกแก้วจันทราก็เปล่งแสงจาง ๆ จากภายใน… และเงาในกระจกค่อย ๆ จางหายไป
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนพึมพำคำเบา ๆ
“ข้ารอเวลานี้มาเกือบสิบห้าปี… เมืองถัง เจ้าจำข้าได้หรือไม่?”
สามวันถัดมา ดวงแก้วถูกเชิญเข้าสู่พระราชวังถังในฐานะราชทูตจากสยาม ชุดผ้าไหมสีฟ้าน้ำทะเลที่นางสวมดูเรียบหรู แต่สง่าจนนางกำนัลทั้งหลายลอบเหลียวมองไม่วางตา
โถงพระราชวังใหญ่ตกแต่งด้วยมังกรทองแกะสลักสูงตระหง่าน กลิ่นหอมของธูปกำยานจากไม้หอมจันทน์คลุ้งลอยล่องในอากาศ เมื่อดวงแก้วเข้าสู่ท้องพระโรง เสียงฆ้องและดนตรีจีนโบราณก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงขานประกาศจากขันที
“ราชทูตจากแดนใต้ ดวงแก้ว แห่งสยาม”
นางก้าวย่างขึ้นหน้าช้า ๆ คุกเข่าลงถวายบังคมตามธรรมเนียมจีน
สายตานับร้อยคู่จับจ้อง หวังจะวัดว่า "สตรีจากแดนไกล" ผู้นี้มีดีอันใดจึงกล้ารับภารกิจใหญ่เช่นนี้
ทว่าเหนือกว่าสายตาทั้งหมด...คือแววตาของบุรุษหนึ่งที่นั่งเคียงเบื้องหลังม่านไหมทอง
เว่ยหลง—แม่ทัพหนุ่มผู้มากด้วยฝีมือและอำนาจลับของราชวงศ์ถัง
เขามองนาง...ไม่เพียงเพราะความงาม หรือฐานะ
แต่เพราะ “แรงสั่นสะเทือน” บางอย่างที่เขาสัมผัสได้ตั้งแต่นางก้าวเข้าสู่แผ่นดินจีน
---
เมื่อพิธีจบลงในยามบ่าย ดวงแก้วถูกเชิญไปร่วมพิธีเฉลิมฉลอง “วันวสันต์” ในสวนหยกหลวง ยามที่สายลมพัดผ่านดอกเหมยบาน สายน้ำจากลำธารไหลเอื่อยในสวน นางยืนเงียบใต้ต้นเหมยใหญ่
จู่ ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเบื้องหลัง
“ข้ารู้ว่าเจ้ามิใช่เพียงราชทูตธรรมดา…”
ดวงแก้วหันขวับ พบชายในชุดนักรบสีน้ำเงินเข้มยืนพิงต้นไม้ ใบหน้าคมเข้มประดับรอยยิ้มเจือเย้ย แต่ดวงตานั้นจริงจัง
“เจ้าคือเว่ยหลง แม่ทัพใหญ่ใช่หรือไม่”
“และเจ้า…คือผู้หญิงที่มีพลังบางอย่างที่แม้แต่หยินหยางยังไม่กล้าสัมผัส” เว่ยหลงเอ่ยช้า ๆ ดวงตาไม่ละจากลูกแก้วจันทราที่ห้อยคอนาง


## เสียงเรียกจากวิหารเงา

กลางค่ำคืนนั้น พระจันทร์เต็มดวงแขวนอยู่เหนือฉางอัน แสงจันทร์สาดทาบหลังคาวังหลวงและเงาไม้ในสวนหินอย่างอ่อนโยน
ดวงแก้วหลับตาแนบมือบนลูกแก้วจันทรา ร่างของนางนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องเรือนรับรอง เงาสะท้อนของแสงจันทร์ในลูกแก้วเริ่มหมุนวนเป็นวงคลื่นอย่างช้า ๆ
เสียงหนึ่งดังแว่วในหัว...
> “ดวงวิญญาณแห่งสองภพ... เส้นทางของเจ้าจะเริ่มขึ้น ณ ยามที่เงาเดินแยกจากแสง”
ดวงแก้ลงับตา ลืมขึ้นอีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป—สงบนิ่ง และแน่วแน่ยิ่งกว่าก่อนหน้า
นางลุกขึ้น หยิบผ้าคลุมไหล่ไหมสีดำ และเดินออกจากเรือนเงียบ ๆ โดยไม่ปลุกใคร
---
เสียงฝีเท้าของนางเบาเสียยิ่งกว่าใบไม้ร่วง พื้นหินของวังหลวงเย็นเฉียบเมื่อเท้าเปล่าสัมผัส
นางเดินไปตามเส้นทางที่ไม่มีผู้ใดเคยบอก ไม่มีใครเคยเล่า
หากแต่ "ความทรงจำบางอย่าง"... นำทางนางไป
เมื่อถึงประตูศิลาเก่าซึ่งถูกปิดตายมานานหลายสิบปี ดวงแก้วหยิบลูกแก้วจันทราขึ้น แสงในนั้นส่องแสงสีขาวนวล
ประตูเปิดเอง…อย่างเงียบงัน
เบื้องหน้า คือลานศิลากว้างที่มีวิหารลับทรงจีนโบราณตั้งอยู่กลางเงามืด มีเสาหินสลักเป็นรูปลายคลื่นและเงามังกรหมอบอยู่
“วิหารเงา”
ที่ว่ากันว่าไม่มีอยู่ในบันทึกของราชสำนัก
ที่ว่ากันว่า... สร้างขึ้นในยุคที่คนยังจำไม่ได้ว่าใครเป็นจักรพรรดิ
---
ทันทีที่ก้าวเข้าข้างใน ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านเข้าสู่กระดูก
ผนังภายในประดับด้วยตัวอักษรจีนโบราณที่มิใช่เพียงอักษรธรรมดา แต่เป็น “ยันต์กักคำ” สลักด้วยเลือดโบราณ
ตรงกลางวิหาร มีแท่นศิลาใหญ่ และบนแท่นนั้น...
หีบไม้ดำ
เมื่อดวงแก้วก้าวเข้าไปใกล้ หีบไม้ก็เปิดออก... โดยไม่มีผู้ใดแตะต้อง
ภายในคือม้วนตำราผูกผ้าไหมดำ พร้อมเสียงแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้ง
> “จงระวัง... ‘มัน’ ตื่นขึ้นแล้วในเงา
และเจ้าจะต้องเลือก ระหว่างคำสัญญากับแผ่นดิน หรือ…คำสัญญากับดวงวิญญาณ”


## ดวงตาแห่งพยากรณ์

ภายในวิหารเงา กลิ่นไม้เก่าผสมกลิ่นโลหิตจาง ๆ ลอยอวลในอากาศ ดวงแก้วเปิดม้วนตำราผ้าไหมดำอย่างระมัดระวัง เนื้อความภายในเขียนด้วยหมึกสีทองที่ไม่เลือนราง แม้ผ่านกาลเวลาหลายศตวรรษ
“บัญชาสุดท้ายแห่งจันทรา:
ผู้ครอบครองสายเลือดตะวันออกเฉียงใต้ จงคืนพลังเงาให้หลับใหล
หากปลุกตื่น เจ้าจักเป็นเพียงเงาไร้ตัวตน”
มือของดวงแก้วสั่นเล็กน้อย นางเคยเห็นสัญลักษณ์พยากรณ์นี้ในความฝัน…ตั้งแต่ยังเป็นเด็ก สมัยอยู่ที่สยาม
นั่นหมายความว่า—เส้นทางของนางมิได้เริ่มต้นจากการเป็นราชทูต แต่เริ่มต้นตั้งแต่...เกิด
> “เจ้าคือกุญแจของสองโลก
หาก ‘เขา’ จดจำได้...ชะตาทั้งแผ่นดินจะพลิกผัน”
เสียงเดิมสะท้อนในหัว พร้อมแสงภายในลูกแก้วจันทราที่ห้อยอยู่คอเรืองขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้…ไม่ใช่สีขาว
แสงสีน้ำเงินเข้มดั่งท้องฟ้ายามรัตติกาลฉายวาบออกมา
ทันใดนั้นเอง—เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอก
ดวงแก้วปิดตำรา พึมพำคำบางอย่างด้วยภาษาที่ไม่มีใครเข้าใจ
เงารอบตัวนางบิดเบี้ยว ราวสลายกลายเป็นสายหมอก
เมื่อประตูเปิดออก เงาร่างสูงในชุดเกราะทหารจีนยืนอยู่ตรงนั้น…เว่ยหลง
เขากวาดตามองไปรอบวิหาร
“ใครอยู่ในนี้?”
น้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจ
เขารู้—มีใครบางคนอยู่ที่นี่เมื่อครู่
เขา รู้สึก ได้
แต่ในสายตาของเขา เวิ้งว่างเพียงความเงียบ
เว่ยหลงขมวดคิ้ว เดินเข้าหาแท่นศิลา
มือเขาแตะลงบนพื้นผิว…และรู้สึกถึงไอเย็นบางอย่างซึมเข้าสู่ผิวหนัง
“นี่มัน…ยันต์เงาโบราณ?”
---
เบื้องบนเพดานวิหาร ดวงแก้วยืนสงบนิ่งราวกับเงา
นางมองเว่ยหลงจากมุมสูง ดวงตาฉายแววลังเล
“เขา…เริ่มตื่นแล้วจริง ๆ…”
“แต่เขายังไม่รู้ว่า…ตัวเขาเองก็เป็น ‘อีกกุญแจ’ เช่นกัน”


## รอยแยกแห่งเงา

รุ่งเช้าในฉางอัน เมืองหลวงยังคงสงบ แต่ใต้วังหลวงมีบางสิ่งกำลังขยับตัว
เว่ยหลงยืนอยู่ในห้องบรรทมของตน กำลังจ้องแผนที่โบราณที่ขุดได้จากหอคัมภีร์ก่อนหลายปีก่อน…
จุดที่เขาไปพบกับ “วิหารเงา” ถูกวงไว้ด้วยหมึกแดงโดยผู้ใดก็ไม่ทราบ
แต่แปลก—ตรงจุดนั้นไม่มีอยู่ในแผนที่เมืองที่ทางราชสำนักบันทึก
“เมื่อคืนข้าแน่ใจว่ามีคนอยู่ในวิหารนั้น…กลิ่นธูปโบราณ กลิ่นเลือด มันชัดเจน”
เขาพึมพำกับตัวเอง พลางหยิบผ้าผืนเล็กที่พบจากพื้นวิหาร
ผ้าไหมจากสยาม... สีฟ้าทะเลเฉพาะตัวที่ไม่ใช่ของใครอื่นนอกจาก ‘ดวงแก้ว’
---
ด้านดวงแก้ว—นางนั่งเงียบอยู่ในหอพักส่วนตัว
พลังจากตำราในวิหารยังสั่นไหวในร่างของนาง
นางฝันถึงอดีตในวัยเด็กอีกครั้ง
ในฝัน...มีผู้หญิงชราในชุดสไบกล่าวกับนางว่า
> “วันหนึ่ง เจ้าจะต้องเลือกระหว่าง ‘หัวใจ’ กับ ‘เงา’”
ในฝันนั้น—หญิงชราผู้นั้นเอื้อมมือมาสัมผัสหน้าผากดวงแก้ว
ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลง—แสงจันทร์ก็ระเบิดออก
ดวงแก้วสะดุ้งตื่นขึ้น หอบหายใจ นัยน์ตาสั่นไหว
นางเริ่มตระหนักแล้วว่า พลังเงาในตัวนาง...ไม่ได้ตื่นขึ้นมาโดยบังเอิญ
---
เมื่อดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ เว่ยหลงไปพบนางในสวนหลวง
เขาเอาผ้าไหมยื่นให้
“เมื่อคืนเจ้าหายไปไหน”
เสียงเขาราบเรียบ แต่นัยน์ตามีคำถามมากมาย
ดวงแก้วรับผ้าไว้ เงียบไปอึดใจ
“ที่ใดมีเงา ที่นั่นย่อมมีแสง”
“และบางครั้ง ข้า...ก็แค่อยากรู้ว่า ข้าเป็นแสง หรือเป็นเงา”
เว่ยหลงสบตานาง
ในชั่วขณะนั้น เขารู้—นางกำลังปิดบังบางอย่าง
แต่เขากลับไม่โกรธ
ในทางกลับกัน…เขาอยากปกป้องนางจากความลับเหล่านั้นเสียเอง


## เงาสะท้อนน้ำ

เสียงสายลมพัดแผ่วผ่านสวนหินในพระราชวัง เสียงใบไผ่เสียดสีกันราวกระซิบบางเบา ดวงแก้วยืนอยู่ข้างสระน้ำใสจนนิ่งราวกระจก
นางทอดสายตาลงไปในน้ำ—เห็นเงาของตนสะท้อนออกมา แต่มันไม่ใช่เพียงใบหน้านาง
ในเงา…มีเงาอีกตนหนึ่งยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง
นางก้าวถอยไปครึ่งก้าว ใจเต้นแรง ก่อนที่เงานั้นจะหายไป
---
ในช่วงบ่าย เว่ยหลงได้รับคำสั่งจากองค์จักรพรรดิให้พานางราชทูตจากสยามไปเยี่ยมชมหอสมุดหลวง
มันคือเกียรติอันยิ่งใหญ่…แต่เขารู้ว่าเบื้องหลังคำสั่งนั้น มีบางอย่างมากกว่าความเมตตา
“ข้าเชื่อว่าราชทูตดวงแก้วจะมีความรู้บางอย่าง…ที่หอหลวงควรจะเก็บรักษา” จักรพรรดิกล่าวไว้เช่นนั้น
---
หอสมุดหลวงตั้งอยู่ด้านหลังเขตราชวัง เป็นอาคารเก่าแก่ที่สร้างตั้งแต่สมัยราชวงศ์ก่อน
ภายในเต็มไปด้วยคัมภีร์นับพัน เล่มหนา เล่มบาง จัดเรียงไว้ตามหมวดหมู่ที่มีเพียงจารึกโบราณเข้าใจ
เว่ยหลงพานางเข้าไปในห้องพิเศษชั้นในสุด—ห้องที่เรียกว่า “ห้องคำทำนาย”
“ที่นี่…คือจุดเริ่มต้นของทุกเงา” เขากล่าวเบา ๆ พลางมองนางอย่างจับสังเกต
ดวงแก้วมองรอบห้อง สายตาหยุดที่ผนังด้านหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยสัญลักษณ์วงกลมซ้อนกัน
มือของนางยื่นไปแตะสลักนั้น—และทันใดนั้น แสงสีน้ำเงินจากลูกแก้วจันทราที่นางห้อยอยู่ที่คอ...เปล่งออกมาจนทั้งห้องสว่างวาบ
ผนังเปิดออก เผยช่องทางลับเบื้องหลัง
เว่ยหลงตกตะลึง นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่แม้แต่กับราชวงศ์เอง
ดวงแก้วหันมาหาเขา สีหน้าสงบอย่างน่าประหลาด
“ข้ารู้แล้ว…ว่าเหตุใดจึงถูกส่งมาเมืองนี้”
“เหตุใด?” เว่ยหลงถามเสียงแผ่ว
นางยิ้มบาง ๆ
“เพราะเงานี้ ไม่ได้เกิดขึ้นจากแผ่นดินจีน...แต่มันเริ่มจากเลือดของสองแผ่นดินที่ถูกผูกไว้ในอดีต”
ดวงแก้ว หญิงสาวชาวไทยผู้มีเชื้อสายขุนนางฝ่ายแม่ ได้รับการแต่งตั้งให้เป็น ราชทูตพิเศษแห่งสยาม เดินทางข้ามแผ่นดินมายัง ราชวงศ์ถัง เพื่อสานสัมพันธ์ทางการเมือง แต่แท้จริงแล้ว นางมีภารกิจลับอีกอย่างหนึ่ง  นางเป็น “ผู้ถือแสงจันทร์” ผู้มีหน้าที่ตามหาและทำลาย ศิลาเงา ทั้งเจ็ด ที่ซ่อนความชั่วร้ายโบราณเอาไว้