ภรรยาผู้โชคดีของบุตรชายผู้ป่วยและอ่อนแออีกทั้งยังน่ารักและแข็งแกร่ง
ขวดเล็กๆ
## บทที่ 1 ข้ามมิติ (ขอความกรุณาบันทึกติดตาม)

ปีที่สิบเก้าของราชวงศ์ชงอัน
กองทหารองครักษ์กลุ่มหนึ่งเดินผ่านถนนฉางอันอย่างรีบร้อน
พ่อค้าแม่ค้าและผู้คนบนท้องถนนดูเหมือนจะคุ้นชินกับภาพนี้มานาน พวกเขาหลบไปด้านข้างเล็กน้อย รอให้ทหารผ่านไปแล้วจึงกลับมาวุ่นวายเหมือนเดิม
"นี่เป็นบ้านที่ห้าแล้วใช่ไหม?" พ่อค้าคนหนึ่งถามคนข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก
"ใช่แล้ว ตั้งแต่วันก่อนฉันก็มาตั้งแผงขายของที่นี่ นับได้แน่ๆ เลย พอดีบ้านที่ห้า"
"ไม่รู้ว่าคราวนี้ใครจะโชคร้ายอีก" น้ำเสียงไม่ได้แสดงความสะใจในความทุกข์ของผู้อื่น แต่เป็นความอยากรู้อยากเห็นมากกว่า
"จะเป็นใครได้? หนีไม่พ้นพวกขุนนางฝ่ายไท่จื่อนั่นแหละ
พูดถึงความโชคร้าย มีบ้านไหนจะโชคร้ายเท่าคฤหาสน์อำมาตย์อีกล่ะ?
กำลังจัดงานแต่งงานอยู่ดีๆ ยังไม่ทันได้ไหว้ฟ้าดินเลย ซื่อจื่อกับท่านกั๋วกงก็ถูกคนจากกระทรวงอาญาจับตัวไป น่าสงสารลาวกั๋วกงที่รับใช้ราชวงศ์ต้าสยมาทั้งชีวิต..."
"เฮ้อ ฟังที่เจ้าพูดมา ทำไมฉันรู้สึกว่าคนที่โชคร้ายที่สุดคือเจ้าสาวคนนั้น?
ไท่จื่อคิดกบฏ ตระกูลแม่อย่างคฤหาสน์อำมาตย์ก็ต้องพลอยถูกลากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยแน่นอน
แต่เจ้าสาวคนนั้น..." พูดพลางส่งเสียงจิ๊จ๊ะสองครั้งอย่างขึงขัง: "เพิ่งเข้าประตูบ้าน สามีและพ่อสามีก็ถูกจับไป ยังไม่รู้เลยว่าจะโดนตัดหัวหรือเปล่า!"
ทุกคนได้ยินแล้วก็เห็นด้วย
ไท่จื่อจะคิดกบฏจริงหรือไม่ก็ช่างเถอะ แต่เจ้าสาวคนนั้นโชคร้ายจริงๆ ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร ความอัปมงคลนี้ก็ติดตัวเธอไปแล้ว...
คฤหาสน์อำมาตย์
นับตั้งแต่วันงานแต่งงานที่ซื่อจื่อและท่านกั๋วกงถูกพาตัวไป
หน้าประตูคฤหาสน์ก็เต็มไปด้วยทหารองครักษ์ ไม่ให้ใครเข้าออก ข่าวสารเล็กน้อยจากภายนอกก็ไม่ได้ส่งกลับมา
ทำให้คนในคฤหาสน์หวาดกลัว ต่างคาดเดากันว่าคฤหาสน์กั๋วกงคงจะจบสิ้นแล้ว
แย่ไปกว่านั้น ภรรยาท่านอ๋องแห่งรัฐหลี่ซึ่งเป็นผู้นำตระกูลก็ล้มป่วยนอนอยู่บนเตียงไม่มีแรงจัดการอะไร
บ่าวไพร่ทำงานยิ่งไม่ตั้งใจ บ่อยครั้งที่อาหารที่ส่งไปให้เจ้านายเย็นชืดไปแล้ว
โชคดีที่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจจะไปสอบสวนเรื่องนี้
"ได้ยินว่าคุณชายท่านออกจากคฤหาสน์ไปวันนี้"
สาวใช้สองคนคุยกันอยู่ใต้ระเบียงทางเดินฝั่งตะวันตก
"จริงหรือ? ทหารหน้าประตูไม่ได้ขัดขวางหรือ?"
สาวใช้คนแรกที่เริ่มพูดตอบอย่างไม่แน่ใจ: "ขัดขวางนะ แต่ก็ปล่อยให้ผ่านไป"
"งั้นท่านกั๋วกงและซื่อจื่อของเราก็คงจะได้กลับมาเร็วๆ นี้สินะ?" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดี
ในคฤหาสน์นี้ คุณชายท่านเป็นเหมือนเสาหลักที่มั่นคง รองลงมาก็คือซื่อจื่อ
เพราะคุณชายท่านเคยร่วมรบกับจักรพรรดิรุ่นก่อนและเป็นขุนนางผู้มีความดีความชอบในการสร้างประเทศ! หลังจากนั้นยังใช้ชีวิตครึ่งหลังปกป้องราชวงศ์ต้าสย
จนกระทั่งบ้านเมืองสงบสุข ไม่มีประเทศใดกล้ารุกรานชายแดนอีก จึงได้ถอนตัวจากราชสำนัก
พูดอย่างไม่เกรงใจก็คือ แผ่นดินนี้ครึ่งหนึ่งล้วนเป็นผลงานของคุณชายท่าน
ในใจพวกเขา เมื่อคุณชายท่านออกโรง ปัญหาทุกอย่างต้องแก้ไขได้แน่นอน
พูดถึงตรงนี้ ทั้งสองคนก็ไม่กล้าเกียจคร้านอีกต่อไป ต่างแยกย้ายกันไป
บทสนทนาของทั้งสองคนบนระเบียงทางเดินด้านนอกลอดเข้ามาในห้องทุกคำ
ทำให้เซินอี้เจียที่เพิ่งตื่นและยังงุนงงอยู่ขมวดคิ้วแน่น
เธอไม่ใช่หรือที่ถูกรถชนขณะหนีการไล่จับของคนจากสถาบันวิจัย?
นี่เธอเจอกับสิ่งที่ต้า ฮัวเคยพูดถึงเรื่องการข้ามมิติหรือ?
เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นแต่สีแดงสด นอกนั้นไม่มีอะไรเลย
เธอดึงผ้าแดงออกอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้า... ที่ชวนให้คนมองแล้วรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง
เห็นได้ว่าใบหน้าครึ่งหนึ่งของเธอเต็มไปด้วยเลือด บนใบหน้ายังมีอะไรบางอย่างเปรอะเป็นก้อนๆ ไม่รู้ว่าคืออะไร
ดวงตาที่เป็นประกายก็ไม่อาจกลบรอยช้ำดำใต้เบ้าตาได้
โชคดีที่ไม่มีคนนอกอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงจะกรีดร้องเหมือนเห็นผีแน่ๆ


## บทที่ 2 เจียเจียมีน้ำวิญญาณ 1 หยด (ขอความกรุณาบุ๊กมาร์ก)

แต่เซินอี้เจียไม่เห็นสิ่งเหล่านี้ เธอยังคงมองสำรวจการตกแต่งของห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น
สิ่งแรกที่เห็นคือห้องที่มีกลิ่นอายโบราณ ตกแต่งอย่างสดใสเป็นมงคล
ผ้าห่มสีแดงสดปักลายหงส์มังกร ม่านผ้าโปร่งปักลวดลายมังกรและหงส์แสดงความเป็นสิริมงคล ข้างล่างเป็นเตียงไม้ประดับด้วยลวดลายแกะสลักอย่างประณีต เห็นได้ชัดว่ามีราคาแพง
ทางด้านขวามีโต๊ะเครื่องแป้งที่ติดกระดาษอักษรมงคลเต็มไปหมด
ไม่ไกลนัก บนโต๊ะยังมีเทียนมงคลสีแดงคู่หนึ่งที่ยังไม่ได้จุด
เมื่อมองลงไป สายตาของเซินอี้เจียก็ถูกดึงดูดด้วยขนมหวาน ลำไย ถั่วลิสง และอาหารอื่นๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ
"กลืน" เซินอี้เจียกลืนน้ำลาย แล้วลุกพรวดขึ้นนั่ง แต่ก่อนที่เธอจะได้วิ่งไปอย่างตื่นเต้น ศีรษะก็เกิดอาการปวดตุ้บๆ
ร่างกายอ่อนแรงและล้มลงอีกครั้ง
ความทรงจำแปลกใหม่พุ่งเข้ามาในสมองอย่างรวดเร็ว
"ชิ้ว" เซินอี้เจียสูดลมหายใจเย็นๆ เข้าด้วยความเจ็บปวด กุมหน้าผากที่บาดเจ็บและไม่กล้าขยับอีก
สักพัก เมื่อความเจ็บปวดหายไป เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกาย พูดอย่างตื่นเต้นว่า: "ฉันไม่เพียงแต่ข้ามเวลามาเท่านั้น แต่ยังได้สามีมาพร้อมกันเลยหรือนี่?"
จากนั้นก็ส่ายหัวอย่างเสียดาย พึมพำว่า: "น่าเสียดายที่ต้า ฮัวไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นฉันจะให้เธอดูให้ดี ใครกันที่บอกว่าฉันแต่งงานไม่ออก"
พูดจบก็เชิดหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
ถ้าต้า ฮัวอยู่ที่นี่ เธอคงจะตะโกนว่า: "ฉันหมายความว่าถ้าเธอยังดุร้ายแบบนี้ต่อไป เธอจะแต่งงานไม่ออกแน่นอน"
น่าเสียดายที่เซินอี้เจียมักจะฟังแค่ครึ่งเดียว และจำได้แค่ประโยคที่ว่าเธอแต่งงานไม่ออกแน่นอน
ตอนนี้เธอพิสูจน์แล้วว่าตัวเองแต่งงานได้ เธอจึงมีความสุขไม่ใช่หรือ?
ถ้าไม่ใช่เพราะร่างกายไม่อำนวย เธอคงจะกระโดดและหมุนตัวสองรอบไปแล้ว
นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ เซินอี้เจียหลับตาตรวจสอบ
เมื่อเห็นของเหลวในร่างกายที่สะสมไว้ประมาณหนึ่งถ้วย ดวงตาของเธอก็เป็นประกายมากขึ้น
เธอยื่นนิ้วนางขวาขึ้นในอากาศ ไม่นานก็เห็นหยดน้ำค่อยๆ ก่อตัวที่ปลายนิ้ว
เห็นว่ากำลังจะหยด เธอรีบอ้าปากรับไว้
ชิมดู ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป หนึ่งหยดไม่พอใช้ เธอต้องสร้างอีกสองหยดก่อนที่เซินอี้เจียจะหยุด!
ไม่ใช่ว่าเธอตระหนี่ แต่น้ำวิญญาณหายากมาก
สามวันถึงจะรวบรวมได้หนึ่งหยด แม้ว่าตอนนี้เธอจะเป็นเศรษฐีน้อยก็ต้องใช้อย่างประหยัด
หลังจากกินน้ำวิญญาณสามหยด บาดแผลบนหน้าผากของเซินอี้เจียก็เริ่มหายอย่างเห็นได้ชัด
ในสถานการณ์ปกติ บาดแผลเล็กๆ แบบนี้เซินอี้เจียแทบไม่สนใจ ไม่ต้องพูดถึงการเสียน้ำวิญญาณไปซ่อมแซม แต่น่าเสียดายที่ร่างกายนี้ทรุดโทรมเกินไป
อ่อนแอเหมือนเต้าหู้ ไม่ใช้ไม่ได้
"กรึ๊บๆ..."
ท้องเริ่มประท้วง เซินอี้เจียกลืนน้ำลาย ร่างกายนี้ไม่รู้ว่าหิวมานานแค่ไหนแล้ว เธอรู้สึกว่ากระเพาะของเธอปวดบิด
คราวนี้เธอไม่กล้าบุ่มบ่ามเหมือนก่อนหน้านี้ ลองส่ายหัวเบาๆ แล้วส่ายอีกครั้ง
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอาการวิงเวียนอีกต่อไป เธอจึงกระโดดลงจากเตียงตรงไปที่ขนมหวาน หยิบขนมชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก
มันแข็งนิดหน่อย และมีกลิ่นบูดเล็กน้อย
เซินอี้เจียทำปากยู่ แต่เมื่อคิดว่ามันยังอร่อยกว่ายาที่พวกคนแก่ใจร้ายในสถาบันวิจัยให้
เธอจึงไม่เลือกอีกต่อไป มือซ้ายหนึ่งชิ้น มือขวาหนึ่งชิ้น ยัดจนแก้มป่อง
เธอรินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว เซินอี้เจียกินอย่างพึงพอใจ ที่นี่ไม่มีใครมาแย่งกับเธอ เธอชอบที่นี่


## บทที่ 3 ข่าวร้ายมาถึง

ณ คฤหาสน์อำมาตย์ ตั้งแต่ท่านผู้เฒ่าออกจากคฤหาสน์ไป หลี่ก็รอคอยข่าวคราวอยู่ตลอด
การรอคอยนี้ผ่านช่วงเวลาเที่ยงไปแล้ว แต่ยังไม่มีข่าวคราวใดๆ ส่งกลับมาจากภายนอกเลย
เธออดทนนั่งกินอาหารกลางวันกับฝาแฝดซ่งจิ่งห่าวและซ่งจิ่งฮวน แล้วก็กล่อมให้ทั้งสองคนนอนหลับ
เมื่อเธอกำลังจะออกไปดูข้างนอก ก็เห็นสาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างสะดุดล้ม ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าร้องไห้มา
หลี่รู้สึกใจหายวาบ รีบถามว่า "มีข่าวส่งกลับมาแล้วหรือ? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
สาวใช้คนเล็กคุกเข่าลงกับพื้น "ท่าน...ท่านผู้เฒ่า...ท่านไม่อยู่แล้ว"
หลี่รู้สึกเหมือนมีเสียงดังอื้ออึงในหัว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วคว้ามือของสาวใช้คนเล็กอย่างร้อนรน "เจ้าพูดว่าอะไรนะ? พูดให้ชัดเจน ท่านผู้เฒ่าเป็นอะไรไป? แล้วนายท่านกับซื่อจื่อล่ะ? กลับมาแล้วหรือยัง?"
สาวใช้คนเล็กตัวสั่นเพราะความกลัว ฮูหยินไม่เคยเสียกิริยาเช่นนี้มาก่อน
เธอเช็ดน้ำตาแล้วก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม ก่อนจะเอ่ยปากด้วยเสียงสะอื้น "ทหารหน้าคฤหาสน์ถอนกำลังไปหมดแล้ว ข้างนอกลือกันไปทั่ว บ่าวได้ยินมาว่า...ว่าองค์รัชทายาทกับนายท่านของเราวางแผนกบฏ มีการค้นพบชุดมังกรที่ผลิตขึ้นเองและจดหมายติดต่อกับนายท่านของเราที่พระราชวังตะวันออก โดยมีเต๋าฟู้เป็นผู้แจ้งความ และท่านหงรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกรมการนิคมก็ออกมาเป็นพยาน"
พูดถึงตรงนี้ สาวใช้คนเล็กตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวจนเสียงสั่น พูดติดอ่าง "ฝ่าบาททรงกริ้วมาก ส่งสมเด็จพระราชินีไปเหล่งกง ถอดถอนไท่จื่อ...ท่านผู้เฒ่าถือใบรับรองจากจักรพรรดิเข้าวัง เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์...แล้ว...แล้วฆ่าตัวตายต่อหน้าห้องโถงจินหลวน..."
พูดจบ สาวใช้คนเล็กร้องไห้จนพูดไม่ออก ทั้งตัวคลานราบกับพื้นสะอื้นไม่หยุด
เธอเป็นทาสที่เกิดในคฤหาสน์ หากเจ้านายไม่เหลือทางรอด พวกเธอที่เป็นทาสก็จะยิ่งแย่กว่า
สาวใช้และแม่บ้านคนอื่นๆ ต่างฟังจนสีหน้าซีดเผือด บางคนเป็นห่วงเจ้านาย แต่ส่วนใหญ่กังวลถึงอนาคตของตัวเอง
หลี่ตาพร่ามัว แอบกัดลิ้นตัวเองจนได้รสเหล็กเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นลม
เธอพึมพำ "ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้? เต๋าฟู้เป็นอาจารย์ของไท่จื่อ ท่านหงก็เป็นคนของฝ่ายไท่จื่อ..."
เธอไม่ถามสาวใช้คนนั้นอีก เดินอ้อมเธอไปยังลานด้านหน้าทันที
ตอนนี้ประตูใหญ่ของคฤหาสน์อำมาตย์เปิดกว้าง
หลี่กงกงข้าราชบริพารคนสนิทของจักรพรรดิฉงอันเดินนำหน้าเข้ามา โบกมือไปด้านหลัง
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่หลายคนก็หามศพสองศพเข้ามา
ตามหลังมาติดๆ คือซ่งจิ่งเฉินซื่อจื่อที่หลับตาสนิทไม่รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ซ่งจิ่งเฉินยังคงสวมชุดสีแดงที่สวมก่อนหน้านี้
ชุดสีแดงสดตอนนี้ถูกย้อมด้วยเลือดจนกลายเป็นสีแดงเข้ม ใบหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาด เหมือนตุ๊กตาผ้าขาดที่ถูกหลายคนช่วยกันหาม
หลี่มาถึงลานด้านหน้าก็เห็นภาพเช่นนี้ น้ำตาไหลพราก ขาอ่อนแรงล้มลงกับพื้น
"แค่ก" หลี่กงกงกระแอมเบาๆ เรียกความสนใจของหลี่กลับมาก่อนจะเอ่ยปาก "ภรรยาท่านอ๋องแห่งรัฐโปรดอย่าเศร้าโศกนัก ข้าน้อยได้รับบัญชาจากฝ่าบาทมาอ่านเซิ่งจื่อ ขอรบกวนให้ท่านเรียกทุกคนในคฤหาสน์มารับเซิ่งจื่อด้วย!"
หลี่กะพริบตา พยายามทำให้สายตาของตัวเองชัดเจนขึ้น อยากจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่เธออ้าปากแล้วไม่มีเสียงออกมา ลุงหยางผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่กลับมาด้วยจึงต้องอดกลั้นความเศร้าสั่งให้คนไปจัดการ
ทางด้านเซินอี้เจียกลืนขนมชิ้นสุดท้ายลงคอ เรอออกมาด้วยความอิ่ม
เธอมองผลไม้แห้งที่เหลืออยู่อย่างเสียดาย กำลังคิดหาอะไรมาห่อเก็บไว้
แล้วก็ได้ยินเสียงเร่งร้อนจากข้างนอก "เร็วๆ มีขันทีมาอ่านเซิ่งจื่อแล้ว ทุกคนไปรอที่ห้องโถงด้านหน้า!"
ตามมาด้วยเสียงคนเดิน
เซินอี้เจียชะงักมือที่กำลังหยิบลูกลำไย ตบหน้าผากตัวเอง เพลินกับการกินจนลืมไปว่าสามีของเธอถูกจับไปแล้ว
ยังมีครอบครัวเซินอีก ฮึ


## บทที่ 4 เรื่องราวในอดีตของเจียเจีย

ถ้าจะพูดถึงเซินผิงซิ่วผู้เป็นหัวหน้าตระกูลเซินในตอนนี้ก็เป็นเพียงข้าราชการหลองจงกรมพิธีการระดับห้าเท่านั้น ในขณะที่ตระกูลซ่งตั้งแต่สมัยจักรพรรดิรุ่นก่อนก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นระดับหนึ่งแล้ว
หลังจากนั้นจักรพรรดิรุ่นก่อนได้จัดการแต่งงานระหว่างซ่งหลีธิดาคนเดียวของคฤหาสน์แม่ทัพกับไท่จื่อซึ่งปัจจุบันคือจักรพรรดิฉงอัน และยังพระราชทานตำแหน่งฟู่กั๋วกงให้อีกด้วย
สองตระกูลนี้ไม่ควรมีความเกี่ยวข้องกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นญาติกันผ่านการแต่งงานของลูกหลาน
เรื่องเริ่มต้นเมื่อมารดาของเจ้าของร่างเดิมคือสกุลหวังยังมีชีวิตอยู่ ไปไหว้พระที่วัดหลิงอิน แต่ติดอยู่ในวัดเพราะฝนตกหนัก
บังเอิญว่าภรรยาท่านอ๋องแห่งรัฐหลี่ซึ่งกำลังตั้งครรภ์ก็มาแก้บนที่นั่น แต่ถูกคนชนจนทำให้มีอาการเจ็บท้องและคลอดก่อนกำหนด
สกุลหวังเสี่ยงที่จะทำให้คฤหาสน์อำมาตย์โกรธโดยเข้าไปช่วยทำคลอด จึงทำให้ทั้งแม่และลูกรอดชีวิต
หลังจากนั้นทั้งสองก็มีการติดต่อกันบ่อยครั้ง ต่อมาสกุลหวังได้คลอดลูกสาว
หลี่จึงบอกว่าอยากให้ลูกของพวกเธอแต่งงานกัน จนกระทั่งสกุลหวังเสียชีวิตทั้งสองตระกูลจึงค่อยๆ ขาดการติดต่อกัน
ในตอนแรกหลี่มักจะส่งคนไปรับเซินอี้เจียมาพักที่คฤหาสน์ หลังจากที่เซินอี้เจียไปสองครั้งก็ไม่ยอมไปอีก เธอจึงไม่กล้าบังคับ
แต่ทุกปีเธอยังคงส่งคนไปมอบของให้เสี่ยวอี้เจีย
หวังว่าเสี่ยวอี้เจียที่ไม่มีแม่จะไม่ลำบากเกินไปในคฤหาสน์
เมื่อมีเวลาว่างเธอก็จะไปเยี่ยม แต่เสี่ยวอี้เจียเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนหลังจากสกุลหวังเสียชีวิต เธอต่อต้านการมาเยือนของหลี่อย่างมาก
หลี่สังเกตเห็นและเมื่อไม่มีใครอยู่ก็ถามเสี่ยวอี้เจียว่าเธอถูกรังแกในคฤหาสน์หรือไม่ แต่เสี่ยวอี้เจียบอกว่าไม่มี
เธอคิดว่าเสี่ยวอี้เจียไม่ชอบเธอ จึงลดการมาเยี่ยมลง
หลายปีผ่านไป ทุกปีเธอส่งของมาและถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ แต่ไม่เคยได้รับการตอบกลับจากเจ้าของร่างเดิมเลย หัวใจของหลี่จึงค่อยๆ จืดจางลง
แต่หลี่ไม่รู้ว่าของที่เธอส่งไปไม่เคยถึงมือเสี่ยวอี้เจียเลย ทั้งหมดถูกเฉินเอาไปให้ลูกสาวของตัวเองคือเซินหรูหยุน
แม้ว่าการกระทำของเจ้าของร่างเดิมจะทำให้หลี่รู้สึกเจ็บปวด แต่เธอยังคงระลึกถึงบุญคุณในอดีต เมื่อซ่งจิ่งเฉินถึงวัยแต่งงาน เธอจึงพูดคุยเรื่องนี้กับเขา
เธอต้องการเคารพความคิดเห็นของลูกชาย ซ่งจิ่งเฉินใช้เวลาทุกวันในการเรียนรู้และฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เวลาว่างเล็กน้อยก็ใช้ไปกับการเล่นสนุกกับลูกหลานขุนนางในเมืองหลวง
เขาไม่มีเวลาคิดเรื่องความรัก สำหรับเขาแล้วในเมื่อต้องแต่งงาน จะแต่งกับใครก็เหมือนกัน
และเขาไม่อยากให้แม่ของเขาลำบากใจ จึงให้เธอไปสู่ขอ
ไม่มีใครรู้ว่าตอนนั้นเฉินพูดอะไร แต่คู่หมั้นก็เปลี่ยนเป็นเซินหรูหยุน
เซินหรูหยุนถึงกับไปอวดเจ้าของร่างเดิมและสร้างความฮือฮาในเมืองหลวง
ซ่งจิ่งเฉินเป็นชายหนุ่มที่สาวๆ ในเมืองหลวงกว่าครึ่งฝันอยากแต่งงานด้วย
เขายืนสง่างามดั่งต้นไม้หยก ยิ้มเหมือนพระจันทร์เต็มดวงในอ้อมกอด
ชายหนุ่มเช่นนี้ ใครจะไม่หวั่นไหว
แม้แต่เจ้าหญิงหลิงฮุ่ยธิดาของฮองเฮาหลิวก็ยังหลงรัก แต่น่าเสียดายที่พี่ชายของเจ้าหญิงหลิงฮุ่ยคือองค์ชายใหญ่ ซึ่งเป็นศัตรูกับฝ่ายไท่จื่อ
ฮองเฮาหลิวไม่มีทางยอมให้ลูกสาวแต่งงานกับซ่งจิ่งเฉิน ไม่เช่นนั้นคงไม่มีสาวงามคนไหนกล้าคิดถึงเขา
แต่กลับกลายเป็นว่าคนที่หมั้นกับเขาเป็นเพียงลูกสาวของขุนนางระดับห้าเท่านั้น! ใครจะไม่อิจฉาริษยาล่ะ?
แม้ว่าเซินหรูหยุนจะมีชื่อเสียงในด้านความสามารถและได้รับการขนานนามว่าเป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง แต่เมื่อเทียบกับซ่งจิ่งเฉินแล้ว สิ่งเหล่านั้นของเธอก็ไม่มีค่าอะไรเลย!
หลี่ได้รับความรักตั้งแต่เด็กในครอบครัวของเธอ หลังจากแต่งงานสามีของเธอก็ไม่มีอนุภรรยาหรือสาวใช้คนสนิทมาทำให้เธอไม่สบายใจ ทำให้เธอรู้เรื่องความสกปรกในครอบครัวชั้นสูงน้อยมาก
ดังนั้นเธอจึงไม่รู้ว่าเสี่ยวอี้เจียไม่กล้าเข้าใกล้เธอเพราะถูกเฉินข่มขู่หลายครั้ง เธอคิดเพียงว่าเสี่ยวอี้เจียไม่อยากแต่งงานกับลูกชายของเธอ
นอกจากนี้นิสัยขี้กลัวของเจ้าของร่างเดิมก็ไม่เหมาะที่จะเป็นแม่บ้านแม่เรือน
เธอถึงกับคิดว่าจะแนะนำคู่ให้เซินอี้เจียในอนาคต ตราบใดที่ไม่ใช่ลูกชายคนโตหรือหลานชายคนโต ที่ต้องเป็นหัวหน้าครอบครัว เซินอี้เจียก็จะมีชีวิตที่ดีได้
เจ้าของร่างเดิมไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย


## บทที่ 5 ซ่งจิ่งเฉิน

หากคนสองคนนี้แต่งงานกันได้ก็คงไม่มีเรื่องอะไรกับเจ้าของร่างเดิม ใครจะคิดว่าหนึ่งเดือนก่อนแต่งงาน เฉินได้ยินข่าวลือมาจากที่ไหนสักแห่ง
นางลากสามี ลูกชาย และลูกสาวมาพูดคุยกันอย่างลับๆ ในห้องเป็นเวลาหนึ่งซื่อเฉิน การแต่งงานครั้งนี้ก็ตกไปอยู่กับเจ้าของร่างเดิมอย่างไม่มีสาเหตุ
ต่อหน้าคนนอก พวกเขาพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคนที่หมั้นคือเซินอี้เจีย ไม่ใช่เซินหรูหยุน
หนึ่งคือไม่สามารถยกเลิกการหมั้นได้กะทันหัน สองคือไม่อยากให้เซินหรูหยุนแต่งเข้าไปเพื่อความตาย
พวกเขาไม่สนใจว่าเซินอี้เจียจะมีชีวิตรอดหรือตายหลังแต่งงานเข้าไป ขอเพียงไม่กระทบชื่อเสียงของเซินหรูหยุนก็พอ
แต่ในเดือนนี้ครอบครัวซ่งกลับยุ่งอยู่กับการเตรียมงานแต่งงาน
บุตรชายคนโตและหลานชายคนโตแต่งงาน สำหรับคฤหาสน์อำมาตย์ก็เป็นเรื่องใหญ่ ไม่เพียงแต่หลี่ที่ยุ่ง ทั้งคฤหาสน์ก็วุ่นวายไปหมด
ดังนั้นการกระทำของเฉินทำให้ครอบครัวซ่งถูกหลอกโดยสมบูรณ์
ชีวิตของเจ้าของร่างเดิมในบ้านเป็นอย่างไร คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เธอเห็นได้ชัดเจน
ไม่มีทางที่ขนมจะตกลงมาจากฟ้า แม้จะตกลงมาเธอก็ไม่กล้าเก็บ
ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงเริ่มระแวงไปเสียทุกเรื่อง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคดีหรือโชคร้าย
เธอได้ยินบางอย่างจากการสนทนาระหว่างเซินหรูหยุนกับสาวใช้ของเธอ
ตอนนั้นเซินหรูหยุนพูดกับสาวใช้ของเธออย่างดูแคลนว่า "คนโง่คนนั้นคงคิดว่าขนมตกจากฟ้า ไม่รู้เลยว่าเธอแต่งเข้าไปก็เท่ากับความตาย"
ในน้ำเสียงแฝงความเสียดายและอาลัย ความรู้สึกสองอย่างนี้แน่นอนว่าไม่ได้มีต่อเจ้าของร่างเดิม
แค่ประโยคเดียวนี้ ทำให้เจ้าของร่างเดิมตกใจจนล้มป่วย
วันแต่งงานเธอยังป่วยอยู่ตอนขึ้นเกี้ยว ไม่อย่างนั้นอาจจะไม่ตายเพราะถูกผลักในความวุ่นวายก็เป็นได้
สิ่งที่เจ้าของร่างเดิมมองไม่ทะลุ เซินอี้เจียคนตรงไปตรงมายิ่งมองไม่ทะลุใหญ่
เธอรู้เพียงว่าครอบครัวเซินรังแกเจ้าของร่างเดิมมาตลอด ทำให้เจ้าของร่างเดิมตายทางอ้อม และเซินหรูหยุนเกือบจะแย่งสามีของเธอไป
ตอนนี้เธอมาอยู่ในร่างนี้แล้ว การรังแกเจ้าของร่างเดิมก็เท่ากับรังแกเธอ การแย่งสามีของเจ้าของร่างเดิมก็เท่ากับแย่งของเธอ
เธอหรี่ตาลง ต้องหาเวลาไปซ้อมพวกเขาสักครั้งเพื่อระบายความโกรธก่อน เธอตัดสินใจอย่างมีความสุข
ความคิดเหล่านี้แค่แวบผ่านในสมองของเซินอี้เจีย ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนคือต้องหาคนถามว่าสามีของเธออยู่ที่ไหน
เธอดื่มน้ำหมดแก้วอย่างรวดเร็ว แล้วเซินอี้เจียก็รีบออกไปข้างนอก
ในลานบ้านไม่มีใครเลย แต่หางตายังเห็นเงาของคนกลุ่มหนึ่ง
เธอเปลี่ยนทิศทางและตามไป
เมื่อเธอมาถึงลานด้านหน้า ที่นั่นมีคนคุกเข่าเต็มไปหมด
เซินอี้เจียรู้สึกว่าบรรยากาศรอบข้างกดดันมาก สายตากวาดมองก็เห็นซ่งจิ่งเฉินที่ถูกคนหามอยู่ในฝูงชน
ดวงตาเธอเป็นประกาย เขาสวมชุดสีแดง คงเป็นสามีของเธอสินะ?
หล่อจริงๆ!
มีเหตุผลที่สาวงามในนครหลวงหลงใหลเขา ใบหน้างดงามราวหยก คนงามดั่งภาพวาด
ตอนนี้เขาหลับตาอยู่ ดูสุภาพและไร้พิษภัย
ชุดเปื้อนเลือดนั้นทำให้เขาดูมีความงามที่แปลกประหลาดและเจ็บป่วย
เซินอี้เจียที่รักสิ่งสวยงามเป็นพิเศษ คิดอยากจะเก็บคนนี้ไว้ทันที
ทำเป็นตัวอย่างในห้องทดลองก็ได้
แต่เมื่อเซินอี้เจียมองไปมอง ก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนสามีของเธอจะถูกทำร้าย
เธอไม่พูดอะไรเลย เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวและแย่งซ่งจิ่งเฉินมาจากมือของเจ้าหน้าที่ที่กำลังหามเขาอย่างยากลำบาก
ชายร่างสูงกว่าหนึ่งเมตรแปดสิบถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย เธออดไม่ได้ที่จะโยกเขาเบาๆ
โอ้พระเจ้า ตัวหนักพอสมควรเลย
คนรอบข้างงุนงงกับการกระทำของเซินอี้เจีย เมื่อเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเธอ ทุกคนก็ตกใจ
บนพื้นยังมีศพสองศพวางอยู่ พวกเขาคิดว่าเห็นผีในเวลากลางวัน จะไม่ตกใจได้อย่างไร


## บทที่ 6 เซิ่งจื่อ

เซินอี้เจียมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา แล้วอุ้มซ่งจิ่งเฉินเดินไปข้างกายหลี่
เมื่อพบว่าหลี่ก็กำลังมองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ เธอจึงเม้มปากเล็กน้อย แล้วลองเรียกอย่างระมัดระวัง: "แม่?"
น่าจะเรียกแบบนี้ถูกแล้วล่ะ
เปลือกตาของหลี่กระตุกเล็กน้อย
ในที่สุดก็รู้ว่าตัวเองลืมอะไรไปในช่วงไม่กี่วันนี้ นั่นคือลืมเจ้าสาวที่เพิ่งแต่งเข้าบ้านมา
มองดูหญิงสาวตรงหน้าที่ยังคงสวมชุดแต่งงานสีแดง
พยายามจำอยู่นาน กว่าจะจำได้จากใบหน้าที่เปื้อนเลือดกระจายเป็นจุดๆ ครึ่งหนึ่งของใบหน้า: "เจี๋ยเจี่ยเอ๋อร์? ทำไม...ทำไมถึงเป็นเจ้า ไม่ควรเป็นหวินยาตูหรอกหรือ?"
ไม่แปลกที่ทุกคนตกใจกับใบหน้านี้
เพราะตอนแต่งหน้า ร่างเดิมมีสีหน้าเหมือนคนป่วย เพื่อปกปิดสิ่งนี้ สี่เหนียงจึงทาแป้งทับไปหลายชั้น
ร่างเดิมร้องไห้มานาน เครื่องสำอางก็เลอะเลือนไปแล้ว เมื่อศีรษะบาดเจ็บ เลือดก็ไหลลงมาตามหน้าผาก ทำให้เกิดสีแดงปนขาว
โชคดีที่ยังไม่ได้ส่องกระจก ไม่อย่างนั้นเซินอี้เจียคงตกใจจนฝันร้าย
เซินอี้เจียกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกขัดจังหวะโดยเจ้าต้วนจื่อสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาจากที่ไหนไม่รู้
ทั้งสองเห็นพี่ชายของพวกเขาบาดเจ็บทั้งตัว และเห็นพี่ชายถูกผู้หญิงชุดแดงที่ดูเหมือนผีอุ้มอยู่ พวกเขาตกใจจนร้องไห้เสียงดังและวิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของหลี่
ทำให้หลี่ก็ร้องไห้เสียงดังตาม ทั้งสามคนกอดกันร้องไห้อย่างเจ็บปวด
ตามมาด้วยเสียงสะอื้นที่ดังขึ้นรอบๆ
เซินอี้เจียเอียงศีรษะ รู้สึกงุนงง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ทุกคนกำลังร้องไห้ ทำให้หัวใจเธอรู้สึกหนักอึ้งและอึดอัด
เธอไม่รู้เลยว่าสถานการณ์ตรงหน้าเกิดจากการที่เธอทำให้เด็กสองคนตกใจจนร้องไห้ และนำไปสู่ปฏิกิริยาลูกโซ่
เซินอี้เจียยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกอึดอัดทันที หากให้เธอร้องไห้ตามเพื่อให้กลมกลืนกับคนอื่น เธอก็ทำไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เธอห่วงแต่เรื่องที่สามีของเธอบาดเจ็บ และต้องรีบพาเขากลับไปพักผ่อน
เธอมองไปรอบๆ สายตาสบกับคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าซึ่งถือม้วนกระดาษสีเหลืองอ๋อย
โอ้ เขาดูเหมือนจะมาอ่านเซิ่งจื่อ ถ้ายังฟังไม่จบก็ไปไม่ได้
เธอเชิดคางขึ้นอย่างไม่เต็มใจไปทางชายคนนั้น "อ่านเถอะ!"
หลี่กงกงสำลัก มองดูหลี่กับลูกๆ ทั้งสามที่กำลังร้องไห้กอดกันอยู่
เขาอยากจะตำหนิ แต่พอเปิดปากแล้วก็ล้มเลิกความคิดนั้น
ช่างเถอะ ช่างเถอะ ครอบครัวนี้น่าสงสารพอแล้ว อย่าไปบังคับพวกเขาเลย
ดังนั้นเขาจึงกระแอมเบาๆ แล้วเริ่มอ่านเสียงดัง
เมื่อเสียงของหลี่กงกงดังขึ้น เสียงสะอื้นรอบๆ ค่อยๆ เงียบลง ทุกคนคุกเข่าอยู่เงียบๆ
เจ้าต้วนจื่อสองคนตอนนี้เพิ่งเห็นพ่อและปู่ของพวกเขานอนอยู่บนพื้นข้างๆ หลี่กงกง พวกเขาตกใจจนตาโต และพยายามจะเข้าไปหา
แต่ถูกหลี่จับไว้แน่น ให้คุกเข่าอยู่กับพื้น
ในตอนนั้น คนที่ยืนอยู่นอกจากหลี่กงกงก็มีเพียงเซินอี้เจียที่สวมชุดแดงเพียวเพียว ใบหน้าเหมือนผี และซ่งจิ่งเฉินที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอซึ่งสวมชุดสีแดงเช่นกัน
เสียงของหลี่กงกงดังมาก ดังพอที่ทุกคนจะได้ยินชัดเจน
แม้แต่บรรดาเสี่ยวซือจากคฤหาสน์ต่างๆ ที่แอบมาสืบข่าวอยู่นอกคฤหาสน์ และชาวบ้านที่ติดตามมาก็ได้ยินทุกคำ
ข้อความยาวเชิงวรรณกรรม หลี่กงกงอ่านโดยไม่หายใจเลย
เซินอี้เจียพยายามตั้งใจฟัง เดาความหมายคร่าวๆ ว่า
คฤหาสน์อำมาตย์และไท่จื่อแอบตัดเย็บชุดมังกร มีเจตนาก่อกบฏ บัดนี้มีหลักฐานชัดเจน
แต่ฝ่าบาททรงเมตตา ทรงระลึกถึงคุณงามความดีของท่านราชครูผู้เฒ่าที่มีต่อต้าสย
จึงละเว้นโทษประหาร แต่ไม่อาจละเว้นโทษอื่น
ถอดยศฟู่กั๋วกง ริบทรัพย์สินเข้าหลวง ปลดจากตำแหน่งทั้งหมด และเนรเทศกลับบ้านเกิด ห้ามเข้ารับราชการตลอดไป!
หลังจากอ่านเซิ่งจื่อจบ หลี่กงกงมองดูคฤหาสน์แห่งชาติที่เหลือแต่คนแก่ เด็ก คนป่วย และคนพิการ เขาถอนหายใจเบาๆ


## บทที่ 7 ห้องไว้อาลัย

อาจเป็นเพราะความสงสาร หลี่กงกงจึงกระแอมเบาๆ แล้วเตือนว่า "ฮูหยินซ่ง ฝ่าบาททรงเมตตา พระองค์ทรงอนุญาตให้พวกท่านจัดงานศพที่คฤหาสน์ แล้วออกเดินทางในอีกสามวัน! ท่านต้องดูแลตัวเองนะ เพราะเด็กทั้งสองคนนี้ยังเล็กนัก หากท่านล้มป่วยลง พวกเขาจะเป็นอย่างไร!"
รู้สึกถึงร่างที่สั่นเทาของเด็กทั้งสองข้างกาย หลี่หลับตาลงชั่วครู่ กัดฟันคุกเข่าลงคำนับอย่างนอบน้อม ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะ
เสียงสั่นเทาเอ่ยว่า "ภรรยาของผู้มีความผิดนามหลี่ขอรับพระบัญชา ขอบพระทัยฝ่าบาท...ที่ทรงเมตตา..."
หลี่กงกงพยักหน้าและไม่พูดอะไรอีก ส่งเซิ่งจื่อให้นาง
มองไปรอบๆ เห็นบรรดาทาสรับใช้คุกเข่าอยู่เต็มไปหมด เขาโบกมือไปทางคนที่อยู่ด้านหลัง "พวกที่มีชื่อในทะเบียนทาสของหน่วยงานรัฐบาลทั้งหมด พาตัวไป"
กลุ่มคนที่กังวลอยู่แล้วยิ่งตกใจกลัวมากขึ้น
ทันใดนั้นพวกเขาก็หมดแรงทรุดลงกับพื้น แต่ละคนหน้าซีดเผือด
เมื่อพวกเขาถูกพาออกไป พวกเขาจะกลายเป็นทาสนักโทษ อย่าว่าแต่จะได้เลือกเจ้านายเลย ตระกูลที่มีชื่อเสียงสักหน่อยก็จะไม่รับพวกเขา
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะคิดอย่างไรในใจ
เมื่อเจ้าหน้าที่คนหนึ่งอุ้มสมุดทะเบียนอ่านรายชื่อจนจบ ก็มีคนเข้ามาจับตัวทันที
ไม่ได้ให้เวลาเก็บข้าวของด้วยซ้ำ กลุ่มคนจำนวนมากถูกพาตัวไปอย่างรวดเร็ว
เหลือเพียงไม่กี่คนที่อยู่ใกล้ชิดเจ้านายและได้ลบชื่อออกจากทะเบียนทาสแล้วยังคุกเข่าอยู่ที่นั่น
ลุงหยางก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
ลานด้านหน้าที่เมื่อครู่ยังแออัดกลับโล่งขึ้นทันที เมื่อลมพัดผ่าน แม้จะเป็นช่วงร้อนที่สุดของปี
ความเงียบสงบทำให้ใจรู้สึกหนาวเย็น ทำให้สะท้านโดยไม่รู้ตัว
คฤหาสน์แห่งชาติที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังดูยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับดูเงียบเหงา
บนพื้นยังมีตัวอักษรมงคลสีแดงที่ร่วงหล่นและถูกเหยียบย่ำจนสกปรก
ผ้าไหมสีแดงที่ยังไม่ได้เก็บออกจากชายคาตอนนี้ดูเหมือนเรื่องตลกมากกว่า
"พ่อ ปู่ ลุกขึ้นเร็วเข้า......" ในจังหวะที่ไม่มีใครทันระวัง พี่ห่าวและน้องฮวนต่างวิ่งไปที่ข้างร่างของคนทั้งสองที่นอนอยู่
น้ำตานองหน้า ทั้งสองคนต่างคนต่างดึง พยายามดึงร่างที่ไร้สติทั้งสองให้ลุกขึ้น
แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามแค่ไหน ทั้งสองก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
พี่ห่าวหันไปมองมารดาอย่างงุนงง พูดอย่างไม่สบายใจว่า "แม่ ช่วยให้พ่อกับปู่ลุกขึ้นเถอะ พ่อเคยสัญญากับผมกับน้องฮวนว่าเมื่อกลับมาจะทำม้าไม้ให้พวกเรา..."
พูดไปพูดมาก็สะอื้นว่า "และปู่ก็บอกว่าเมื่อผมโตขึ้น ท่านจะสอนผมฝึกวิทยายุทธ ให้ผมเก่งเหมือนพี่ชาย..."
เมื่อได้ยินคำพูดเด็กๆ เหล่านี้ ผู้คนรอบข้างก็น้ำตาคลอ
หลี่สูดหายใจลึก กลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตาไว้ โดยไม่รู้ตัวกำเซิ่งจื่อในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว
เธอฝืนลุกขึ้นยืน พูดกับคนที่เหลืออยู่ว่า "เรื่องต่อจากนี้ต้องรบกวนทุกท่านแล้ว เมื่อเรื่องนี้จบลง ก็ขอให้แยกย้ายกันไปเถิด!"
"ฮูหยิน..."
หลี่โบกมือห้ามไม่ให้พูดต่อ เพียงสั่งว่า "ลุงหยาง รบกวนท่านไปเชิญหมอมาดูอาการเฉินเกอเอ๋อร์ด้วย"
"ขอรับ!" ลุงหยางรับคำสั่งและรีบจากไปทันที
หลังจากสั่งเสร็จ เธอก็ให้เซินอี้เจียพาซ่งจิ่งเฉินกลับห้องก่อน แล้วจึงหันไปมองฝาแฝด "พี่ห่าว น้องฮวน พ่อและปู่ของพวกเจ้าจากไปแล้ว พวกเจ้าจะอยู่เป็นเพื่อนแม่ส่งพวกท่านไปหรือไม่?"
"แม่..." เด็กอายุเก้าขวบเข้าใจความหมายของคำพูดนี้บ้างแล้ว จึงร้องไห้โฮทันที
แม้ว่าจะเหลือคนไม่มาก แต่ภายใต้การจัดการของหลี่ ทุกคนก็เริ่มทำงานอย่างเร่งรีบ
ก่อนที่ความมืดจะมาเยือน คฤหาสน์ก็ได้แขวนธงขาวและตั้งศาลาไว้อาลัยเรียบร้อยแล้ว


## บทที่ 8 ขาพิการทั้งสองข้าง

อีกด้านหนึ่ง เซินอี้เจียเพิ่งอุ้มซ่งจิ่งเฉินกลับมาที่ห้อง สาวใช้คนโตของหลี่ที่ชื่อปี้จูก็เดินเข้ามาพร้อมชุดไว้ทุกข์สองชุด
ยกเว้นตอนแรกที่เห็นใบหน้าของเซินอี้เจียแล้วตกใจ ตอนนี้ปี้จูสามารถรับมือได้อย่างสงบแล้ว
เธอค้อมตัวคำนับเซินอี้เจีย "ภรรยาน้อย นี่คือชุดที่คุณนายให้บ่าวนำมาให้ภรรยาน้อยเปลี่ยน"
หลังจากมองชุดนั้น เซินอี้เจียไม่ได้คัดค้าน เอียงหัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ฉันอยากอาบน้ำก่อน ช่วยเตรียมน้ำให้ฉันได้ไหม?"
ร่างกายนี้ไม่รู้ว่าไม่ได้อาบน้ำมานานแค่ไหน เซินอี้เจียได้กลิ่นเหม็นอับจากตัวเอง
เมื่อกี้ยังเปื้อนเลือดทั้งตัว กลิ่นนั้นไม่น่าดมเลยจริงๆ แม้แต่เซินอี้เจียที่ไม่ค่อยพิถีพิถันก็ยังทนไม่ไหว
"บ่าวจะไปเรียกคนให้ตักน้ำมาเดี๋ยวนี้" พูดจบเธอก็ออกไปข้างนอกแล้ว
ไม่ต้องรอนาน ไม่นานก็มีคนหามน้ำไปที่ห้องอาบน้ำข้างๆ
เซินอี้เจียมองซ่งจิ่งเฉินที่ยังไม่ฟื้นบนเตียง เอียงหัวคิดสักครู่แล้วเดินไปรวบรวมน้ำวิญญาณสองหยดป้อนเข้าปากเขา
ในใจปลอบตัวเองเงียบๆ ไม่เสียดาย ไม่เสียดาย สามีเป็นของเธอ ถ้าตายไปก็หมดเรื่อง
สามีคนนี้หน้าตาดีมาก เธอยังไม่คิดจะเปลี่ยนคนใหม่
ในห้องอาบน้ำมีคนเตรียมน้ำไว้แล้ว อ่างอาบน้ำใบใหญ่เต็มไปด้วยน้ำที่ยังมีไอร้อนลอยขึ้นมา
เซินอี้เจียมองด้วยความทึ่ง ประสิทธิภาพขนาดนี้...
จนกระทั่งตอนนี้เธอถึงได้เห็นใบหน้าของตัวเองในน้ำ เซินอี้เจียตกใจเล็กน้อย ลืมถอดเสื้อผ้า ทั้งตัวกระโดดตูมลงไปในน้ำ
โอ้โห ปีศาจในน้ำนี่คือใคร?
ร่างกายสกปรกมาก กว่าเธอจะอาบน้ำเสร็จก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว
ล้างหน้าสะอาดแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง
อาจเพราะขาดสารอาหารมานาน ใบหน้าเล็กๆ มีขนาดเท่าฝ่ามือ แต่โชคดีที่หน้าตาประณีต ก็ถือว่าเป็นคนสวยที่ดูสดใสน่ารัก
อาจเพราะอาบน้ำนานเกินไป ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ ใต้คิ้วคือดวงตาที่ใสราวกับสระน้ำ สะอาดและมีชีวิตชีวาราวกับพูดได้
สาวใช้ที่คอยอยู่นอกประตูตกตะลึงชั่วขณะ
พอรู้สึกตัวก็รีบก้มหน้าไม่กล้ามองอีก
เมื่อเซินอี้เจียกลับมาที่ห้อง ลุงหยางเพิ่งพาหมอมาไม่นาน กำลังทำความสะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ซ่งจิ่งเฉิน
ถ้าเป็นเมื่อก่อน การหาหมอคงไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนี้ ทุกคนคงแย่งกันมาแล้ว
ไม่เหมือนตอนนี้ ทุกคนไม่กล้ามา กลัวจะพัวพันกับเรื่องไม่ดี
ช่างเป็นโลกที่น้ำใจจืดจางจริงๆ
บาดแผลบนตัวซ่งจิ่งเฉินผ่านมานานเกินไป เลือดที่แห้งกรังทำให้เสื้อผ้าติดกับผิวหนังไปแล้ว
จำใจที่ลุงหยางต้องหยิบกรรไกรมาตัดเสื้อผ้าของเขาออกทีละชิ้นๆ
แม้ว่าเขาจะระมัดระวังมากแล้ว แต่ทุกครั้งที่ดึงเสื้อผ้าออก บาดแผลก็จะมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด
เซินอี้เจียที่ยืนดูอยู่ข้างๆ รู้สึกใจเต้นตุ๊มๆ ต้อมๆ กลืนคำพูดที่จะบอกว่า "ฉันทำเอง" ลงไป
หลังจากเช็ดตัวให้เขาเสร็จ ก็เผยให้เห็นรอยแผลที่ไขว้กันไปมาบนตัวซ่งจิ่งเฉิน
ที่รุนแรงที่สุดคือรอยแส้บนหลังที่ลึกจนเห็นกระดูกและขาทั้งสองข้าง ส่วนที่อื่นๆ ก็มีบาดแผลไม่น้อย แต่เมื่อเทียบกับสองจุดนี้แล้วก็แทบไม่ต้องสนใจเลย
เซินอี้เจียยืนอยู่ข้างๆ คิ้วเล็กๆ ขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ นี่ต้องเจ็บแค่ไหนกัน!
หมอตรวจอย่างคร่าวๆ ถอนหายใจแล้วพูด "คุณชายท่านไม่มีอันตรายถึงชีวิต บาดแผลที่หลังใช้ยาบาดแผลก็พอ แต่ต่อไปอาจจะมีแผลเป็น..."
พูดถึงตรงนี้ เขาหยุดชั่วครู่แล้วจึงพูดต่อ "ปัญหาคือขาของเขา กลัวว่าต่อไปคงไม่สามารถยืนขึ้นได้อีก!"
เซินอี้เจียเงียบไป โดยไม่รู้ตัวเธอบีบนิ้วมือตัวเองแล้วไม่พูดอะไร
หลังจากทายาให้ซ่งจิ่งเฉินเสร็จ ในห้องก็เหลือแค่เซินอี้เจียคนเดียว
เดินไปที่ข้างเตียงมองใบหน้าที่หล่อเหลาของซ่งจิ่งเฉิน อดใจไม่ไหวยื่นมือไปแตะเบาๆ พึมพำว่า "ควรจะตื่นได้แล้ว!"


## บทที่ 9 ตื่นขึ้น

ศาลาไว้อาลัยตั้งอยู่ที่ลานหน้า โลงศพสองโลงวางเรียงกันตรงกลาง
หลี่พาลูกแฝดมาเฝ้าศพ
ยกเว้นตอนแรกที่พังทลาย หลี่แสดงความสงบนิ่งอย่างผิดปกติตลอดเวลา
บางทีเมื่อความเศร้าโศกถึงขีดสุด สิ่งที่เหลืออยู่อาจเป็นความสงบก็ได้
ลูกแฝดชายหญิงคุกเข่าอยู่ข้างๆ ได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศโดยรอบ จึงไม่กล้าร้องไห้เสียงดังอีกต่อไป
มีเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ ไม่หยุด ร่างเล็กๆ สั่นไหวเป็นจังหวะ ดูน่าสงสารยิ่งนัก
เมื่อหลี่ได้สติกลับมา ถวนจื่อทั้งสองร้องไห้จนเหนื่อยและหลับไปบนพื้น เพียงแต่ยังสะอื้นเป็นครั้งคราว
หลี่มองด้วยความเจ็บปวดใจอย่างที่สุด รีบให้คนพาพวกเขากลับห้องไปพักผ่อน ในชั่วขณะนั้น ที่ศาลาไว้อาลัยเหลือเพียงหลี่เพียงคนเดียว
ปลายนิ้วลูบผ่านโลงศพที่แข็งเหมือนหิน เย็นเฉียบจนถึงกระดูก
หลี่เกิดในบ้านแม่ทัพ ซึมซับสิ่งต่างๆ มาตั้งแต่เด็ก เธอแตกต่างจากสตรีที่รู้จักเพียงเรื่องในเรือนหลังเท่านั้น
ตอนแรกมันเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป บวกกับไม่มีข่าวคราวใดๆ ส่งมาเลยจึงไม่ทันตั้งตัว
คิดดูตอนนี้ยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกหรือ
นี่คือฝ่าบาททนครอบครัวซ่งไม่ได้แล้ว คงเป็นเพราะท่านพ่อรู้เรื่องนี้จึงตัดสินใจเด็ดขาดเช่นนั้น
ตั้งแต่ก้าวออกจากประตูนี้ ท่านพ่อคงไม่ได้คิดจะกลับมามีชีวิตอีกแล้ว เพราะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะเหลือทางรอดให้กับลูกหลานตระกูลซ่ง
มิเช่นนั้น ตอนนี้คงเป็นชะตากรรมที่ทั้งตระกูลถูกประหาร
ท่านกั๋วกงและคุณปู่จากไปแล้ว เฉินเกอเอ๋อร์ขาพิการ ลูกทั้งสองยังเล็ก เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่ฝ่าบาทจะเหลือทางรอดให้พวกเธอ
เหมือนกับตระกูลหลี่ของพวกเธอในอดีต บิดาและพี่ชายทั้งสี่คนออกไปในสนามรบ ไม่มีใครรอดกลับมา
มารดาเศร้าโศกเกินไปจนซึมเศร้าและเสียชีวิต พี่สะใภ้ทั้งหลายเนื่องจากไม่มีบุตรจึงหย่าร้างกลับบ้านเดิมและแต่งงานใหม่
จนถึงตอนนี้ ตระกูลหลี่ที่เคยมีขุนพลสี่คนกลับเหลือเพียงเธอหญิงโดดเดี่ยวคนเดียว
ในชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปในปีนั้น โลงศพของบิดาและพี่ชายถูกส่งกลับมาจากชายแดน กระดาษขาวและเหรียญทองแดงเต็มท้องฟ้า เสียงร้องไห้รอบข้างกดดันจนยากจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต
ชะตากรรมของเธอและมารดาช่างคล้ายคลึงกันเหลือเกิน! นี่คือฝ่าบาทที่บิดาและพ่อสามีของเธอจงรักภักดีหรือ
เธอจะไม่เกลียดได้อย่างไร!
ความตายของบิดาและพี่ชายอาจเรียกได้ว่าเป็นความกล้าหาญ แต่สามีและพ่อสามีล่ะ? พ่อสามีใช้ชีวิตทั้งชีวิตปกป้องต้าสย สามีมีความสามารถแต่ไม่ได้รับการยอมรับเพราะความระแวงของฝ่าบาท
แม้จะเป็นเช่นนี้แล้ว ฝ่าบาทก็ยังไม่ยอมปล่อยครอบครัวของพวกเธอ ก่อนตายยังต้องถูกใส่ร้ายว่าคิดกบฏ
เธอเกลียด!
เธอเกลียด!
เกลียดจนอยากกินเนื้อ ดื่มเลือด ถลกเอ็น บดกระดูกจักรพรรดิฉงอันให้เป็นผุยผง
แต่เธอไม่กล้าแสดงความเกลียดชังออกมา ยังต้องคุกเข่าขอบคุณเขา
เพราะเธอยังมีลูกอีกสามคน เธอไม่กล้า และก็ทำไม่ได้!
ซ่งจิ่งเฉินตื่นขึ้นมาตอนดึก ลืมตาขึ้นมองเห็นสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ทันใดนั้นก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคุกใหญ่กระทรวงอาญา
รีบลุกขึ้นอย่างร้อนรน
แต่กลับพบว่าร่างกายท่อนล่างไร้ความรู้สึก ยังไม่ทันเรียกใคร ก็ได้ยินเสียงดีใจดังขึ้นข้างหู
"ในที่สุดเจ้าก็ตื่นแล้ว!" เซินอี้เจียเข้ามาใกล้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของเขาช่างงดงามจริงๆ
ซ่งจิ่งเฉินขมวดคิ้ว มองเซินอี้เจียด้วยความระแวง "เจ้าเป็นใคร?"
"เจ้าเป็นสามีข้า ข้าก็เป็นภรรยาเจ้าสิ เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเราแต่งงานกัน เจ้าลืมแล้วหรือ?" เซินอี้เจียไม่พอใจ น่าเสียดายที่เธอได้ยินหมอบอกว่าคืนนี้เขาอาจมีไข้ ต้องคอยดูแลตลอดเวลา
เธอจึงคอยเฝ้าอยู่ข้างๆ ตลอด
ซ่งจิ่งเฉินขมวดคิ้ว ก่อนหน้านี้เขาเคยพบเซินหรูหยุนครั้งหนึ่ง หน้าตาไม่ได้เป็นแบบนี้
ลุงหยางไม่ไว้ใจเซินอี้เจีย จึงคอยเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอด ตอนนี้ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงรีบผลักประตูเข้ามา
"คุณชาย ภรรยาน้อย"
เมื่อเห็นลุงหยาง ซ่งจิ่งเฉินลดความระแวงลงเล็กน้อย รีบถามว่า "บิดาและปู่ของข้า..."
พูดยังไม่ทันจบ สังเกตเห็นความเศร้าโศกบนใบหน้าของลุงหยาง
หยุดชั่วครู่แล้วจึงพูดต่อ "พวกเขา... ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
เขายังคงมีความหวังอยู่เสมอ หลอกตัวเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงความฝัน


## บทที่ 10 ตราสัญลักษณ์

เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจเป็นเช่นนี้ ลุงหยางน้ำตาไหลพราก: "คุณชาย ท่านต้องอดทนนะขอรับ!"
เด็กหนุ่มวัยสิบหกสิบเจ็ด ดวงตาแดงก่ำด้วยคำพูดนั้น
หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ ซ่งจิ่งเฉินหลับตาลงชั่วครู่
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าของเขากลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา
เขาเหลือบมองขาทั้งสองข้างของตัวเอง พึมพำว่า: "พิการแล้วสินะ?"
คล้ายเป็นคำถาม แต่ฟังดูเหมือนการยืนยันมากกว่า
ลุงหยางไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่พยักหน้า
ไม่รู้ทำไม เซินอี้เจียที่ปกติรับรู้อารมณ์ของผู้อื่นได้ช้า เมื่อเห็นซ่งจิ่งเฉินเป็นเช่นนี้ กลับรู้สึกเจ็บปวดใจ
เขาไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย แต่กลับดูสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เซินอี้เจียก้าวเข้าไปหาเขาไม่กี่ก้าวแล้วจับมือที่กำแน่นของเขาไว้ จ้องตาเขาอย่างจริงจังพลางพูดว่า: "คุณจะต้องหายดี เชื่อฉันสิ"
ใบหน้าของซ่งจิ่งเฉินยังคงสงบนิ่ง ไม่ได้บอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ เพียงแต่ดึงมือออกเงียบๆ แล้วสั่งลุงหยาง: "จัดห้องให้เธอพักก่อน"
ลุงหยางรับคำ แล้วไม่นานก็พาสาวใช้คนหนึ่งเข้ามา
เซินอี้เจียอยากจะบอกว่านี่คือห้องของเธอ แต่คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าจะนอนที่ไหนก็เหมือนกัน เขาเป็นคนป่วย ต้องเอาใจหน่อย
หลังจากปลอบใจตัวเองแล้ว เธอก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย
ในห้องเหลือเพียงลุงหยางกับซ่งจิ่งเฉินสองคน หลังจากรายงานเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมาอย่างละเอียด
ลุงหยางจึงล้วงจดหมายฉบับหนึ่งจากอกเสื้อยื่นให้: "ท่านผู้อาวุโสซ่งรู้ล่วงหน้าแล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ ก่อนออกเดินทางได้ทิ้งจดหมายฉบับนี้ไว้ ท่านบอกว่าหากคุณชายไม่จำเป็นต้องใช้สิ่งที่อยู่ข้างใน การใช้ชีวิตอย่างสงบไปตลอดชีวิตก็เป็นสิ่งที่ดีที่สุด"
ซ่งจิ่งเฉินหลุบตาลงโดยไม่ตอบ เปิดซองจดหมายและเทสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายเสือออกมา
นอกจากท่านผู้อาวุโสซ่งและเขาแล้ว ไม่มีใครรู้ถึงการมีอยู่และความหมายของสิ่งนี้
แม้แต่บิดาของเขาก็ไม่ทราบ
นี่คือตราสัญลักษณ์ที่สามารถสั่งการกองทัพส่วนตัวห้าหมื่นนายของตระกูลซ่ง ซึ่งมีไว้เพื่อเป็นด่านสุดท้ายในการปกป้องราชวงศ์แคว้นต้าฝ่า!
เป็นคำสั่งลับที่จักรพรรดิรุ่นก่อนมอบให้ท่านกั๋วกงผู้เป็นปู่สร้างขึ้นตั้งแต่ยังมีชีวิตอยู่
จะไม่ถูกนำออกมาใช้จนกว่าจะถึงยามที่บ้านเมืองล่มสลาย
เพราะกังวลว่าจะมีคนใช้กองทัพนี้ในทางที่ผิด แม้แต่จักรพรรดิฉงอันอาจจะไม่ทราบเรื่องนี้
ลุงหยางรู้เรื่องนี้ก็เพราะเคยเป็นส่วนหนึ่งของกองทัพนั้นมาก่อน
ซ่งจิ่งเฉินกำมันไว้ในมือ รู้สึกขบขันอย่างยิ่ง
คนที่พวกเขาต้องปกป้องกลับเป็นเพชฌฆาตที่ทำให้ตระกูลของพวกเขาพินาศ
เขาดึงกระดาษบางแผ่นหนึ่งออกมาจากซองจดหมาย เห็นลายมือของท่านผู้อาวุโสอย่างชัดเจน
"ถึงหลานรัก ฝ่าบาททำเช่นนี้อยู่ในการคาดการณ์ของข้า
แต่โบราณมา การอยู่ใกล้ผู้มีอำนาจก็เหมือนอยู่ใกล้เสือ ผู้มีความดีความชอบมากมักมีชะตากรรมเช่นนี้ ข้าเพียงหวังให้คนในครอบครัวมีโอกาสรอดชีวิต
ปู่รู้ว่าเจ้าเป็นคนมีความทะเยอทะยาน ไม่ได้คาดหวังให้เจ้าใช้ชีวิตเหมือนพ่อของเจ้า
แต่ปู่ก็หวังให้หลานจำไว้ว่า ราษฎรผู้บริสุทธิ์นั้นช่างน่าสงสาร อย่าได้ก่อให้เกิดความเดือดร้อนและวิญญาณที่ต้องพเนจร!
วันนี้ปู่ขอมอบชื่อรอง 'เซิ่นจือ' ให้แก่เจ้า หวังว่าเจ้าจะรอบคอบและระมัดระวังก่อนลงมือทำสิ่งใด
หากสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบได้ ข้าจะปลื้มปีติยิ่งนัก ขอเพียงให้หลานของข้ามีชีวิตที่สงบสุขและเปี่ยมด้วยความยินดี!"
เพียงไม่กี่ประโยค ซ่งจิ่งเฉินอ่านอยู่เกือบสิบห้านาทีกว่าจะอ่านจบ
เขาสั่งให้ลุงหยางนำเทียนมา แล้วจุดไฟเผาจดหมายด้วยตัวเอง
ภายใต้แสงเทียนที่วูบวาบ ลุงหยางรู้สึกว่าคุณชายของเขาเหมือนโตเป็นผู้ใหญ่ในชั่วข้ามคืน จนเขาไม่อาจคาดเดาได้
รุ่งเช้าจะต้องออกไปฝังศพ แม้หลี่จะคัดค้าน แต่ซ่งจิ่งเฉินยืนกรานจะอยู่เฝ้าศพ
เขาคุกเข่าไม่ได้ จึงให้คนหามเขามานั่งอยู่ตรงนั้น แม่ลูกสองคนนั่งเงียบๆ ไม่พูดอะไร เพียงแค่เฝ้าศพอยู่เงียบๆ
คืนนี้นอกจากลูกแฝดสองคนที่ยังเล็ก ก็มีเพียงเซินอี้เจียที่ใจกว้างนอนหลับสบายอยู่ในห้อง
แต่เซินอี้เจียก็ไม่ได้หลับสนิท ไม่รู้ว่าฝันถึงอะไร สองมือโบกไปมาในอากาศ......


## บทที่ 11 ชาติก่อนของเจียเจีย

ก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่ เซินอี้เจียเป็นเด็กกำพร้า
ตั้งแต่มีความทรงจำ เธอก็อาศัยอยู่ในสถานที่ที่ภายนอกเป็นโรงพยาบาลจิตเวช แต่เบื้องหลังกลับเป็นสถาบันวิจัยส่วนตัวของใครบางคน
ในโรงพยาบาลโรคจิตหนานซานมีคนมากมายเหมือนเธอที่มีความสามารถพิเศษและถูกจับมาทำการวิจัย และก็มีคนไข้จำนวนมากที่มีปัญหาทางจิตจริง ๆ
แต่เธอก็แตกต่างจากคนเหล่านั้นที่ถูกจับมา คนเหล่านั้นไม่เพียงแค่ถูกขังไว้ แต่ยังถูกฉีดยาเป็นประจำเพื่อไม่ให้พวกเขาใช้ความสามารถได้
มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถเดินไปมาได้อย่างอิสระในบริเวณนั้นเหมือนคนไข้จริง ๆ รวมถึงการกินยาหลากหลายชนิดวันละสามมื้อเหมือนคนไข้
เพราะเติบโตมากับคนไข้เหล่านั้น เธอถึงขั้นเคยเชื่อว่าตัวเองก็เป็นคนป่วยเหมือนกัน
ความเข้าใจในจิตใต้สำนึกแบบนี้ ทำให้เธอไม่เคยคิดจะหนี และไม่เคยใฝ่ฝันถึงโลกภายนอก
สำหรับเธอ บริเวณนั้นคือโลกทั้งใบของเธอ
เหมือนเด็กที่ไม่เคยกินขนมหวาน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะทิ้งโลกของตัวเองไปเพียงเพราะคนอื่นบอกว่าขนมหวานอร่อย?
บางทีอาจเป็นเพราะรู้ความคิดของเธอ พวกเขาถึงได้วางใจเธอ
ที่นั่น พวกเขาหัวเราะเมื่อมีความสุข และร้องไห้เมื่อไม่มีความสุข บางครั้งถึงขั้นตีกันเพียงเพราะพูดไม่เข้าใจกัน
ตอนที่เธอยังเด็ก แม้จะแข็งแรงและวิ่งเร็ว แต่ก็มักถูกกลุ่มคนไข้จิตเวชรุมทำร้าย
คนเหล่านั้นไม่รู้จักความพอดี มักทำให้เธอบาดเจ็บไปทั้งตัว
แล้วเธอก็จะแอบดื่มน้ำวิญญาณหนึ่งหยด รอจนร่างกายดีขึ้นแล้วลุกขึ้นไปแก้แค้น
วนเวียนอยู่อย่างนี้ พอเธอโตขึ้น ก็ไม่มีใครในบริเวณนั้นสู้เธอได้อีกต่อไป
น้ำวิญญาณเป็นความลับของเธอมาตลอด มีเสียงในใจบอกว่าห้ามให้พวกคนแก่ใจร้ายในสถาบันวิจัยรู้ เธอจึงปิดบังมันไว้อย่างมิดชิด
พวกนั้นก็คิดว่าเธอแค่แข็งแรง วิ่งเร็ว และร่างกายฟื้นตัวไวเท่านั้น
นอกจากต้องเจาะเลือดทุกสามวันและกินยาเป็นครั้งคราว ตอนนั้นเธอก็พอใจกับชีวิตของตัวเอง
คนไข้ทั้งหมดรวมกันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธอ และเธอก็ไม่บาดเจ็บ ยังมีเวลามากมายทำสิ่งที่เธอชอบคือเครื่องกล สำหรับเธอนี่คือชีวิตที่ดีแล้ว
จนกระทั่งเธอได้พบกับต้า ฮัว ผู้หญิงที่ถูกจับมาเพราะสามารถควบคุมสิ่งของจากระยะไกลได้
เธอสอนเซินอี้เจียหลายอย่าง เล่าเรื่องภายนอกให้ฟัง โลกที่สมบูรณ์ที่เซินอี้เจียไม่เคยรู้จักมาก่อน
น่าดึงดูดกว่าคำพูดง่าย ๆ ว่าข้างนอกกว้างใหญ่มาก!
ตอนนั้นเธอถึงได้รู้ว่า โลกภายนอกกว้างใหญ่จริง ๆ มีอาหารอร่อย ๆ มากมายที่เธอไม่เคยกิน สิ่งต่าง ๆ ที่ไม่เคยเห็นหรือเล่นมาก่อน!
สิ่งเหล่านี้เพียงพอที่จะพลิกโลกทัศน์ของเธอ
เธอเริ่มใฝ่ฝันที่จะออกไปข้างนอก!
เธอจึงบอกความลับเรื่องน้ำวิญญาณกับต้า ฮัว ใช้น้ำวิญญาณช่วยแก้ผลข้างเคียงจากยาให้เธอ
ด้วยความร่วมมือของทั้งสอง ในที่สุดพวกเธอก็หนีออกมาจากที่นั่นได้
ทุกอย่างข้างนอกช่างแปลกใหม่ เธอได้รู้รสชาติของขนมหวานในที่สุด และไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกเลย
น่าเสียดายที่พวกนั้นไม่มีทางปล่อยพวกเธอไป หลังจากที่เธอตามต้า ฮัวไปเที่ยวสนุกได้หนึ่งเดือน พวกเธอก็ถูกตามพบ
เธอไม่อยากกลับไป เธอเป็นคนปกติ ไม่ใช่คนบ้าในสายตาคนอื่น
เธอจึงพยายามหนีสุดชีวิต แต่ขณะหนีเธอพลาดท่าถูกรถชนกระเด็น...
"อย่าจับฉัน..." เซินอี้เจียผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที!
เธอมองไปรอบ ๆ แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก
จากนั้นก็พึมพำอย่างไม่พอใจว่า: "ฉันข้ามมิติมาแล้ว ยังจะมาจับฉันในฝันอีก ถ้ามีฝีมือก็ข้ามมาสิ มาหลอกคนในฝันแบบนี้มันอะไรกัน!"
ข้างนอกสว่างแล้ว เธอจึงลุกขึ้นไม่นอนต่อ


## บทที่ 12 งานศพ (ขอคะแนนโหวตและเพิ่มเข้าคอลเลกชัน)

เซินอี้เจียแต่งตัวเรียบร้อยแล้วออกไปเดินรอบหนึ่ง พบว่าไม่มีใครเดินไปมาเลย
เดินไปที่ลานด้านหน้า เห็นเพียงศาลาไว้อาลัยที่ว่างเปล่า โลงศพที่เคยวางอยู่ที่นั่นก็หายไปแล้ว
นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ เซินอี้เจียตบหน้าผากตัวเอง เมื่อวานขันทีนั่นบอกว่าให้เวลาแค่สามวันก็จะส่งพวกเธอกลับบ้านเกิด
พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแล้ว วันนี้แน่นอนว่าต้องเป็นวันฝังศพ เธอลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้อย่างไร
แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอนะ ก็ไม่มีใครบอกเธอนี่นา
เซินอี้เจียเพิ่งรู้ตัวว่า ดูเหมือนเธอจะถูกลืมอีกครั้ง...
เมืองหลวงในฐานะเมืองหลวงแห่งจักรวรรดิ เป็นดินแดนที่เฟื่องฟูที่สุดเสมอมา
ปกติแล้วถนนฉางอันจะมีผู้คนพลุกพล่านไปมาอย่างคึกคัก
แต่วันนี้เป็นเรื่องผิดปกติ
ทั้งถนนเงียบสงัด แต่เมื่อมองไปที่สองข้างทาง กลับเห็นประชาชนยืนเต็มไปหมด ทุกคนมองขบวนแห่ศพที่เคลื่อนมาอย่างช้าๆ ด้วยสีหน้าเศร้าโศก
แม้กระทั่งชาวบ้านหลายคนยังแขวนโคมไฟสีขาวไว้หน้าบ้านของตัวเอง!
สำหรับชาวบ้านเหล่านี้ เรื่องกบฏหรือไม่กบฏไม่เกี่ยวกับพวกเขา ใครจะเป็นจักรพรรดิยิ่งไม่มีผลกระทบอะไรกับพวกเขา
พวกเขารู้เพียงว่า ท่านราชครูผู้เฒ่าผู้ปกป้องพวกเขาตลอดชีวิตได้จากไปแล้ว
เขาปกป้องพวกเขาตลอดชีวิต ทำให้พวกเขาได้อยู่ในยุคสมัยที่สงบสุขรุ่งเรือง พวกเขาจึงควรมาส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย
ซ่งจิ่งเฉินถูกหามด้วยเก้าอี้โดยคนสองคนนำหน้าขบวน ตามด้วยหลี่จูงลูกแฝดที่ร้องไห้ไม่หยุดเดินตามหลัง
ขบวนแห่ศพทั้งหมดรวมกันแล้วมีไม่ถึงสิบคน ดูน่าขบขันอย่างยิ่ง
หากไม่เห็นว่าขบวนออกมาจากคฤหาสน์อำมาตย์ ใครจะคิดว่าผู้ที่นอนอยู่ในนั้นคือท่านกั๋วกงผู้เคยมีอำนาจรองจากจักรพรรดิเพียงผู้เดียวในต้าสยเล่า
ชาวบ้านที่มองดูต่างน้ำตาคลอ เมื่อขบวนเคลื่อนผ่านไป พวกเขาก็พากันเดินตามไปเอง
เมื่อขบวนเดินทางมาถึงประตูเมือง ก็กลายเป็นภาพที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง!
เมื่อเห็นชาวบ้านเป็นเช่นนี้ ดวงตาแห้งผากของหลี่ก็แดงขึ้นอีกครั้ง
มือของซ่งจิ่งเฉินที่ถือป้ายวิญญาณอยู่ก็กำแน่นขึ้นเล็กน้อย ในหัวนึกถึงคำพูดในจดหมายของปู่
ใช่แล้ว ประชาชนเป็นผู้บริสุทธิ์
ภาพนี้สำหรับหลายคนแล้วเป็นภาพที่สะเทือนใจ แต่ในสายตาของจักรพรรดิฉงอันที่ปลอมตัวออกมาดูกลับเป็นเรื่องน่าเยาะเย้ยอย่างยิ่ง
เรื่องชุดมังกรนั้น คนที่มีสมองทุกคนย่อมเข้าใจว่าต้องมีคนใส่ร้ายป้ายสีแน่นอน
เพราะไท่จื่อไม่ได้โง่ขนาดจะวางหลักฐานชัดเจนไว้ในพระราชวังตะวันออกรอให้คนมาค้น
แต่แล้วอย่างไรล่ะ เขาเป็นจักรพรรดิ ทั้งต้าสยเป็นของเขา เขาเชื่อก็พอ
ตอนนี้การกระทำของชาวบ้านพวกนี้เหมือนกับตบหน้าเขาอย่างแรง
จักรพรรดิฉงอันนั่งอยู่ในรถม้า มองขบวนแห่ศพที่ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผ่านม่านที่หลี่กงกงเปิดขึ้นเล็กน้อย
แค่นเสียงเย็นชา "เจ้าว่าเมื่อเราสิ้นไปแล้ว คนพวกนี้จะทำเช่นนี้ด้วยหรือไม่?"
คำถามนี้หลี่กงกงไม่กล้าตอบ ถ้าบอกว่าจะทำ นั่นไม่เท่ากับแช่งจักรพรรดิฉงอันให้ตายหรือ?
แต่ถ้าตอบว่าไม่ เขาคงไม่มีโอกาสได้อยู่จนถึงวันนั้นเพื่อพิสูจน์
คงจะมีคนหายไปจากรถม้าที่กลับวังในอีกไม่ช้า
คนอื่นต่างพูดว่าเขาเป็นคนโปรดของจักรพรรดิฉงอัน ช่างมีอำนาจ แต่ใครจะรู้ว่าเขาต้องใช้ชีวิตอย่างเหนื่อยยากเพียงใดที่ต้องระแวดระวังตัวตลอด 12 ซื่อเฉิน
ไม่เห็นหรือว่าสองปีนี้ผมขาวของเขาเพิ่มขึ้นมากแค่ไหน
หลี่กงกงเหงื่อแตกด้วยความกังวล โชคดีที่ดูเหมือนจักรพรรดิฉงอันจะไม่ได้คาดหวังคำตอบจากเขา
หัวเราะอย่างดูแคลนแล้วพูดต่อ "นี่แหละคือเหตุผล"
ตอนนี้ชาวบ้านพวกนี้รู้จักแต่ท่านซ่งเหล่ากั๋วกง แม้แต่เขาผู้เป็นจักรพรรดิก็ไม่สนใจ
ถ้าปล่อยให้ลูกของฮองเฮาที่ถูกปลดได้ขึ้นครองบัลลังก์ แล้วแผ่นดินนี้จะเป็นของตระกูลช่างกวานหรือตระกูลซ่งก็ยังไม่แน่
คำพูดนี้เขาไม่ได้พูดออกมา แต่หลี่กงกงกลับเข้าใจ
นกบินหมด คันธนูถูกเก็บ กระต่ายตาย สุนัขล่าเนื้อถูกต้ม
เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเอง ไม่เสียดายแม้กระทั่งลูกของตัวเอง
ดังนั้นที่คนพูดกันว่าในวังหลวงไม่มีความสัมพันธ์พ่อลูก จักรพรรดิเป็นผู้ไร้ความรู้สึกที่สุด ก็ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล


## บทที่ 13 ปีกหัก (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

เงินกระดาษมากมายถูกโยนขึ้นไปบนท้องฟ้า ปลิวล่องลอยตกลงเกลื่อนพื้น
จักรพรรดิฉงอันรู้สึกแต่เพียงว่ามันน่ารำคาญตา สายตาของเขาเลื่อนจากประชาชนไปยังซ่งจิ่งเฉินที่อยู่ด้านหน้าสุด หยุดมองที่ขาของเขาครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: "แน่ใจหรือว่าพิการแล้ว?"
หลี่กงกงรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว: "หมอหลวงได้ยืนยันด้วยตนเองแล้ว เว้นแต่จะมียาวิเศษ ไม่เช่นนั้นชาตินี้ก็อย่าหวังจะยืนขึ้นได้อีก!"
"น่าเสียดายจริง!" ปากพูดว่าน่าเสียดาย แต่หลี่กงกงกลับได้ยินว่าจักรพรรดิฉงอันพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก แม้แต่ความโกรธที่เกิดจากประชาชนเมื่อครู่ก็จางหายไปไม่น้อย
มันไม่น่าเสียดายหรอกหรือ ชายหนุ่มที่เคยมีพรสวรรค์อันน่าทึ่ง เด็กหนุ่มที่นั่งบนหลังม้าด้วยใบหน้าที่มักจะมีรอยยิ้มและความมั่นใจอันเปล่งประกาย
ยังไม่ทันได้กลายเป็นนกอินทรีก็ถูกคนทำลายกระดูกแห่งความภาคภูมิไปตลอดชีวิต
เขาจำได้ว่าเมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นอายุเพียงสิบสองปี เผชิญหน้ากับการยั่วยุของทูตจากประเทศอื่นโดยไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
ควบม้าพุ่งทะยานในสนาม ยิงธนูทะลุเป้าหมายจากระยะร้อยก้าวตีหน้าทูตอย่างจัง!
ภาพนี้ทำให้สาวงามหลายคนในนครหลวงต้องแอบหลงรัก
แม้เวลาจะผ่านไปหลายปี เขายังคงจำได้อย่างชัดเจน
สง่างาม องอาจ สดใสและสูงส่ง
แต่เด็กหนุ่มคนนั้นในอดีตคงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว!
น่าเสียดาย!
น่าเศร้า!
น่าสลดใจ!
จักรพรรดิฉงอันมองขบวนยาวนั้นเป็นครั้งสุดท้าย แล้วพูดว่า: "กลับกันเถอะ!"
หลี่กงกงตอบรับอย่างนอบน้อม ขณะปล่อยม่านลงเขามองโลงศพสองโลงที่มีผู้คนแห่แหนอยู่อย่างลึกซึ้ง ดวงตาฉายแววเจ็บปวด
วูบหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นภาพลวงตา
เมื่อเซินอี้เจียออกมาข้างนอก เธอเห็นเพียงหางขบวนเท่านั้น แต่เธอไม่ได้ตามไป
เธอเปลี่ยนทิศทางและตามความทรงจำไปยังคฤหาสน์เฉิน พรุ่งนี้ก็จะจากไปแล้ว... เธอเป็นคนรักษาคำพูด
......
เมื่อเธอกลับมาถึงคฤหาสน์แห่งชาติก็เป็นเวลาก่อนพลบค่ำแล้ว
เป็นเพราะเจ้าของร่างไม่เคยออกจากบ้านมาก่อน ครั้งเดียวที่ออกมาก็คือตอนที่นั่งเกี้ยวดอกไม้มาที่คฤหาสน์แห่งชาติโดยตรง
เธอรู้ว่าประตูใหญ่ของคฤหาสน์เฉินเปิดไปทางไหน แต่เธอไม่รู้เส้นทาง
หลังจากวุ่นวายอยู่หลายครั้งจึงหาสถานที่เจอ แต่คนที่เธอต้องการพบกลับไม่อยู่บ้าน!
เธออดทนรอและรอและรอ จนกระทั่งรอให้คนกลับมา พอแก้ปัญหาเสร็จก็รีบกลับมาทันที
เซินอี้เจียไม่ได้ไปที่ห้องที่ซ่งจิ่งเฉินจัดให้เธอเมื่อวาน แต่ไปที่เรือนของซ่งจิ่งเฉินโดยตรง
ไม่มีทางเลือก เธอพบว่าการมีตัวตนของเธอนั้นต่ำเกินไป เพื่อป้องกันไม่ให้สามีของเธอลืมเธอบ่อยๆ เธอคิดว่าควรจะไปแสดงตัวให้มากขึ้น
พอเธอเข้าไป ก็เห็นคนรับใช้ที่เหลืออยู่ในคฤหาสน์ทั้งหมดยืนอยู่ในลานเรือน
ทำไมทุกคนมาอยู่ที่เรือนนี้ล่ะ?
เซินอี้เจียหยุดฝีเท้า เห็นสาวใช้ที่เฝ้าอยู่หน้าประตูตอนเธออาบน้ำเมื่อวานก็อยู่ที่นี่ จึงค่อยๆ เดินเข้าไปหา
เธอถามเสียงเบา: "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทุกคนมารวมตัวกันที่นี่?"
สาวใช้คนนั้นแต่เดิมเป็นสาวใช้คนสำคัญที่รับใช้อยู่ข้างกายหลี่พร้อมกับปี้จู ชื่อปี้เถา
แต่สองสามวันนี้คนในคฤหาสน์ไม่พอ พื้นฐานคือขาดคนที่ไหนก็ไปที่นั่น
ทุกคนช่วยเหลือกันได้ก็ช่วยกัน
เธอตกใจจนเกือบจะกรีดร้องออกมา โชคดีที่ยั้งไว้ได้
เห็นว่าเป็นเซินอี้เจีย เธอรีบคำนับและพูดว่า: "คุณชายใหญ่กลับมาไม่นานก็สั่งให้พวกบ่าวมาที่นี่ แต่พูดได้ไม่กี่คำก็หมดสติไป หมอเพิ่งเข้าไปข้างใน คุณนายและคุณชายเล็กคุณหนูเล็กก็อยู่ข้างในทั้งหมด แต่เพราะเจ้านายไม่ได้สั่ง พวกบ่าวจึงไม่กล้าจากไปเอง"
เมื่อได้ยินว่าซ่งจิ่งเฉินหมดสติ เซินอี้เจียตกใจและอยากจะเข้าไปทันที
นึกอะไรขึ้นได้ เธอจึงหยุดฝีเท้าและหันไปพูดกับคนเหล่านั้นว่า: "พวกเจ้าไปทำอะไรที่ควรทำเถอะ ถ้ามีอะไรค่อยกลับมาก็ได้เหมือนกัน ยืนรออยู่ที่นี่ทั้งหมดไม่เหนื่อยหรือ?"
แม้ว่าพระอาทิตย์จะตกดินแล้ว แต่ก็ยังร้อนแปลกๆ
เซินอี้เจียทำเสียงจิ๊จ๊ะ พวกนี้ช่างโง่จริงๆ


## บทที่ 14 เจียเจียถูกจับได้ (ขอรับการติดตามและโหวต)

ในห้อง หมอกำลังจะจับชีพจรของซ่งจิ่งเฉิน พอสัมผัสก็รู้สึกถึงความร้อนระอุ
ตกใจจนใจหายวาบ จึงให้ลุงหยางช่วยถอดเสื้อผ้าของเขาออก เห็นว่าที่หลังมีเลือดซึมผ่านผ้าพันแผลไปไม่น้อย
อดไม่ได้ที่จะตำหนิ: "ช่างเหลวไหลสิ้นดี อากาศแบบนี้แผลติดเชื้อได้ง่ายที่สุด ข้าเน้นย้ำเป็นพิเศษว่าถ้ามีอาการไข้ให้แจ้งข้าทันที แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมีไข้มาไม่น้อยแล้ว และคนบาดเจ็บหนักขนาดนี้ยังไม่ยอมพักผ่อนให้ดี ต่อให้ร่างกายแข็งแรงแค่ไหนก็ไม่ควรทรมานตัวเองแบบนี้..."
พูดถึงตรงนี้ หมอก็หยุดชะงัก สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่เป็นธรรมชาติ ก่อนจะพูดอย่างจนใจว่า: "ข้าจะเขียนตำรับยาให้ก่อน ให้คนรีบไปหายามาต้มให้เขากิน ใช้น้ำเช็ดตัวเขาเพื่อลดไข้ ข้าจะเปลี่ยนผ้าพันแผลให้เขา ถ้ามีที่ติดเชื้อจะได้ขูดออกทันที ส่วนที่เหลือ ทำเต็มที่แล้วก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาเถอะ!"
ลุงหยางรีบรับตำรับยาไปทันที
หลี่มองดูด้วยความเจ็บปวดใจ
พี่ห่าวและน้องฮวนเห็นเลือดมากมายขนาดนั้นก็ตกใจจนหน้าซีด ต่างนึกถึงตอนที่พ่อและปู่ของพวกเขาถูกส่งกลับมาก็เต็มไปด้วยเลือดเช่นกัน แล้วคนอื่นก็บอกพวกเขาว่าพ่อและปู่ไม่อยู่แล้ว...
น้องฮวนวิ่งเข้าไปในอ้อมอกของหลี่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ร้องไห้ว่า: "แม่ พี่ใหญ่จะไม่เป็นอะไรใช่ไหม? แม่ช่วยให้พี่ใหญ่ลุกขึ้นมาเถอะ ฮวนจะเป็นเด็กดี จะไม่ซนทำให้พี่ใหญ่โกรธอีกแล้ว ฮวนไม่อยากให้พี่ใหญ่เป็นเหมือนพ่อกับปู่..."
"ผมด้วย... ต่อไปผมจะตั้งใจเรียนหนังสือและฝึกวิชายุทธ์ จะไม่แอบขี้เกียจลับหลังพี่ใหญ่อีกแล้ว..." พี่ห่าวรีบพูดต่อ ราวกับว่าถ้าพูดช้าไป พี่ใหญ่จะจากไปจริงๆ
เซินอี้เจียเพิ่งเข้ามาก็ได้ยินประโยคเหล่านี้ เปลือกตากระตุก รีบพูดแทรก: "พี่ใหญ่ของพวกเจ้าไม่เป็นอะไรแน่นอน พวกเจ้าต้องเชื่อมั่นในตัวเขาเข้าใจไหม?"
น้องฮวนหยุดร้องไห้ชั่วครู่ สะอึก ซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของหลี่ แล้วถามอย่างระมัดระวัง: "จริง...จริงหรือ?"
"แน่นอนว่าจริง!" พูดจบก็หันไปทางหลี่: "แม่ อย่ากังวลไปเลย สามีจะต้องอายุยืนร้อยปีแน่นอน"
หลี่พยักหน้า นางเชื่อมั่นในตัวลูกชายของตัวเอง
จับมือของเซินอี้เจียมาลูบเบาๆ สีหน้าดูเหนื่อยล้า พูดว่า: "เจ้าเป็นเด็กดี เป็นครอบครัวของเราที่ทำให้เจ้าลำบาก!"
ก่อนหน้านี้หลี่ยังมึนงงไม่ค่อยได้สังเกตเซินอี้เจีย ตอนนี้มองอย่างละเอียดถึงได้พบว่าหญิงสาวตรงหน้าแตกต่างจากที่เคยเห็นราวกับเป็นคนละคน
ใบหน้ายังเป็นใบหน้าเดิม แต่เวลาที่เธอมองคุณ ดวงตาเป็นประกายวาววับ ไม่ใช่เด็กสาวที่ก้มหน้าไม่กล้าสบตาใครและขี้อายอีกต่อไป
แต่เมื่อคิดอีกที ก็เข้าใจได้ เฉินสามารถทำเรื่องแลกเปลี่ยนลูกสาวได้ จะเป็นคนดีได้อย่างไร?
เด็กสาวคนนี้คงไม่มีชีวิตที่ดีในครอบครัวเซิน ถ้าแสดงตัวโดดเด่นเกินไปคงยากที่จะได้รับการยอมรับ!
ตอนนี้ออกมาจากครอบครัวเซินแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปลอมแปลงตัวเองอีกต่อไป
เมื่อเริ่มสงสัย หลี่ก็นึกถึงความผิดปกติต่างๆ ของเสี่ยวอี้เจีย ในใจนอกจากรู้สึกผิดและโกรธเฉินแล้ว
ส่วนใหญ่เป็นความโกรธตัวเองที่ไม่เข้าใจเร็วกว่านี้...
ความเข้าใจผิดที่งดงามจึงเกิดขึ้นเช่นนี้
เซินอี้เจียไม่รู้เลยว่าตัวเองเกือบถูกเปิดโปง แต่แล้วหลี่ก็คิดเองเสร็จสรรพ
ถ้าเธอรู้ เธอคงจะอุทานว่าจินตนาการช่างเป็นสิ่งที่วิเศษจริงๆ
แต่ถึงจะมีคนสงสัย เธอก็ไม่กลัว ผิวหนังยังเป็นผิวหนังเดิม เพียงแต่ข้างในเปลี่ยนไปเท่านั้น
ด้วยนิสัยตรงไปตรงมาของเธอ เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้ และยังไม่ทันได้เรียนรู้เรื่องวกวนเหล่านี้
เซินอี้เจียยังไม่คุ้นเคยกับการที่จู่ๆ มีคนจับมือเธอ เมื่อเจอกับสายตาอ่อนโยนของหลี่ เธออยากจะดึงมือกลับแต่ก็อดทนไว้


## บทที่ 15 ตื่นขึ้น (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

หมอได้ขูดเนื้อเน่าออกจากร่างของซ่งจิ่งเฉิน พันแผลใหม่ให้เรียบร้อย และคิดจะกำชับเหมือนทุกครั้ง
แต่คิดอีกที คนคนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะรอดชีวิตหรือไม่ ถึงรอดมาได้ก็คงไม่มีโอกาสได้พักฟื้น
จึงไม่อยากเสียแรงพูด ทิ้งยาบาดแผลไว้สองขวดแล้วก็ลาจากไป
ความเจ็บปวดจากการถูกเฉือนเนื้อนั้น เซินอี้เจียเคยมีโอกาสได้ลิ้มลองมาแล้ว เธอรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน แต่ตลอดช่วงเวลานั้น ซ่งจิ่งเฉินกลับไม่ได้ฟื้นขึ้นมาเลย
ลุงหยางต้มยามาเอง พอถือเข้ามา เซินอี้เจียก็รวดเร็วทั้งสายตาและมือ รับยามาก่อนที่หลี่จะได้รับ เธอยิ้มอย่างเก้อเขิน "ให้หนูเถอะค่ะ ท่านแม่พักผ่อนสักหน่อยเถอะ"
พูดจบก็เดินตรงไปที่เตียงพร้อมถ้วยยา
ในจุดที่คนอื่นมองไม่เห็น เธอแอบหยดน้ำวิญญาณลงไปหนึ่งหยด
ซ่งจิ่งเฉินล้มป่วยกะทันหัน ประกอบกับหมอบอกว่าอาการอันตราย ทุกคนจึงเตรียมใจที่จะเฝ้าเขาทั้งคืน
แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากกินยาไปหนึ่งถ้วย ความร้อนในร่างของซ่งจิ่งเฉินก็ค่อยๆ ลดลง
แน่นอนว่านี่เป็นเพราะเซินอี้เจียแอบใส่น้ำวิญญาณลงไป
เซินอี้เจียรู้สึกประหลาดใจอยู่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้เธอให้เขากินไปตั้งสองหยดแล้ว แม้ว่าปริมาณสองหยดจะไม่สามารถทำให้บาดแผลบนร่างกายของเขาหายไปในทันที แต่ก็น่าจะช่วยบำรุงร่างกายได้บ้างไม่ใช่หรือ? แต่ซ่งจิ่งเฉินกลับยังล้มป่วยอยู่ดี
เธอถึงกับสงสัยว่าการข้ามมิติครั้งนี้ทำให้น้ำวิญญาณหมดอายุไปแล้วหรือเปล่า โชคดีที่หยดนี้แสดงผลชัดเจน ทำให้ความสงสัยของเธอหายไป
ในชาติก่อน ที่เธอไม่ถูกพวกคนบ้าในสถาบันนั้นตีจนตาย ก็เพราะน้ำวิญญาณนี่แหละที่ช่วยไว้
พูดไม่ได้ชัดเจนว่ามันมีคุณสมบัติอะไรบ้าง แต่การถอนพิษ รักษาบาดแผล และบำรุงร่างกายนั้นไม่มีปัญหา
ไม่รู้ว่ามันจะรักษาขาของซ่งจิ่งเฉินได้หรือไม่ แต่ถึงจะรักษาได้ ก็คงต้องใช้ในปริมาณที่มากพอสมควร
เซินอี้เจียตัดสินใจว่าจะค่อยๆ ลองให้เขากินทีละนิดในอนาคต
หลังจากที่ทุกคนเพิ่งกินอาหารเสร็จ ซ่งจิ่งเฉินก็ฟื้นขึ้นมา
"แม่ ขอโทษที่ทำให้ท่านเป็นห่วง ท่านพาน้องสะใภ้ไปพักผ่อนก่อนเถอะ" ใบหน้าของซ่งจิ่งเฉินยังซีดอยู่ แต่ดูดีขึ้นมาก
ในใจเขาก็รู้สึกแปลกใจมาก ร่างกายของเขาดูเหมือนจะผิดปกติไปมาก
เขารู้สภาพร่างกายของตัวเองดี ตอนที่อยู่ในคุกหลวง พวกนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือทรมานเขาอย่างหนักจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
ว่าใครสั่งการก็ไม่ต้องพูดถึง
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาฝึกวิชายุทธ์มาตั้งแต่เด็กจนร่างกายแข็งแกร่ง ก็คงไม่มีทางรอดชีวิตออกมาได้ เห็นได้ชัดว่าบาดแผลนั้นรุนแรงแค่ไหน
เมื่อวานที่เขาฟื้นขึ้นมาได้ เขาก็รู้สึกแปลกๆ แล้ว วันนี้ยิ่งรู้สึกชัดเจน ความอ่อนแรงที่เคยมีตอนเป็นลมไปนั้นไม่เพียงแต่ลดลงไปมาก
แม้แต่บาดแผลภายในร่างกายก็ฟื้นตัวไปไม่น้อย...
เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งจิ่งเฉิน หลี่มองไปที่เซินอี้เจีย
อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เมื่อเห็นความมุ่งมั่นบนใบหน้าของลูกชาย จึงได้แต่พูดอย่างจำใจว่า "ได้ เจ้าพักผ่อนให้ดีล่ะ"
สายตาที่หลี่มองมาก่อนจากไปนั้น เซินอี้เจียเห็นอย่างชัดเจน
เธอกะพริบตาแล้วเดินไปที่ข้างเตียงด้วยความสมัครใจ "ท่านมีอะไรจะพูดกับข้าหรือ?"
ซ่งจิ่งเฉินไม่พูดอะไร เพียงแต่หยิบซองจดหมายออกมาจากอกเสื้อด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วยื่นให้เธอ
เขาคิดว่าเซินอี้เจียแค่เห็นก็น่าจะเข้าใจความหมายของเขาแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก
แต่ผลคือคำพูดของเซินอี้เจียเกือบทำให้สีหน้าของเขาแตกร้าว
"ให้ข้าหรือ? แต่ข้าอ่านหนังสือไม่ออกนะ นี่เขียนว่าอะไรหรือ?" พูดจบ เซินอี้เจียก็เกาศีรษะอย่างเขินอาย ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ
ในชาติก่อนเธอก็อ่านหนังสือไม่ออก จนกระทั่งต้า ฮัวสอนเธอไปไม่น้อย
เพราะพวกคนแก่พวกนั้นอยากให้เธอเติบโตเป็นเครื่องมือที่ไม่รู้อะไรเลย จึงไม่มีทางสอนเธอในเรื่องพวกนี้
และในความทรงจำของร่างเดิม ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ ก่อนอายุห้าขวบแทบไม่มีความทรงจำอะไรเลย
หลังจากอายุห้าขวบ แม่ของร่างเดิมก็เสียชีวิต เธอยิ่งไม่มีโอกาสได้เรียนในจวน ยังแย่กว่าเธอเสียอีก...
เซินอี้เจียเบิกตากว้าง จ้องมองตัวอักษรสามตัวบนซองจดหมายอย่างละเอียด
ตัวอักษรที่ต้า ฮัวสอนเธอมาก็ไม่มีตัวไหนซับซ้อนขนาดนี้


## บทที่ 16 การหย่าร้าง (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

ซ่งจิ่งเฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง คิดไม่ออกว่าทำไมคุณหนูจากตระกูลขุนนางถึงไม่รู้หนังสือ เขาเคยได้ยินมาว่าสตรีสามัญชนส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือเพราะความยากจน
แต่เซินผิงซิ่วก็เป็นขุนนางในเมืองหลวง และยังเป็นบัณฑิตจิ้นซื่อ ทำไมถึงเลี้ยงดูลูกสาวให้อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้
ห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
หลังจากผ่านไปนาน จึงได้ยินเสียงแหบต่ำของซ่งจิ่งเฉิน: "นี่คือจดหมายหย่าร้าง ข้าให้ลุงหยางสืบมาแล้ว เจ้าแต่งเข้าตระกูลซ่งก็เพราะความจำยอม บัดนี้ตระกูลซ่งไม่เพียงปกป้องเจ้าไม่ได้ แต่ยังจะเป็นภาระแก่เจ้า อีกอย่าง วันแต่งงานข้าก็เกิดเรื่อง ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ แม้เจ้าจะแต่งงานใหม่ในภายหลัง คงไม่มีผลกระทบมากนัก"
เซินอี้เจียตกใจ เธอเพิ่งมีสามีก็จะไม่มีอีกแล้วหรือ?
"ไม่ได้ ท่านจะหย่ากับข้าไม่ได้" แม้ทุกคำพูดของซ่งจิ่งเฉินล้วนหวังดีต่อเธอ แต่เซินอี้เจียก็ยังรู้สึกโกรธเล็กน้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหน้าตาดีและเป็นสามีของเธอ เธอจะเสียน้ำวิญญาณสามหยดนั้นไปหรือ? ไม่มีทาง
กลับไปตระกูลเซินนั่นหรือ? คิดถึงชีวิตที่เจ้าของร่างเดิมเคยใช้ เธอไม่อยากกลับไปเลย
แม้เธอจะเก่งการต่อสู้และไม่กลัว แต่ก็ไม่อาจตีคนทุกวันได้ แล้วมันจะต่างอะไรกับชีวิตในค่ายทหารชาติก่อน
ในสายตาของเซินอี้เจีย หากเธอกลับไป ทั้งเจ้านายและบ่าวในตระกูลเซินคงจะรังแกเธอเหมือนที่เคยรังแกเจ้าของร่างเดิม
แต่เธอจะไม่อดทนเหมือนเจ้าของร่างเดิมแน่นอน เธอจะต้องตอบโต้ แล้วนั่นก็จะกลายเป็นการตีกันวันละสามมื้อไม่ใช่หรือ
ดังนั้นเธอจึงปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด
ซ่งจิ่งเฉิน: "..."
ก่อนหน้านี้เขาคิดมาตลอดว่าเซินอี้เจียน่าจะดีใจรับจดหมายหย่าร้างแล้วรีบจากไปทันที
สถานการณ์ตรงหน้าช่างทำให้เขาคาดไม่ถึงจริงๆ
ซ่งจิ่งเฉินไม่พูดอะไร เซินอี้เจียโกรธจนแก้มป่อง ขบฟันกรอด
จะทุบให้สลบเลยดีไหม?
เธอรีบใช้มือซ้ายจับมือขวาไว้ พยายามควบคุมความรู้สึกอยากลงมือ
ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกผิดของซ่งจิ่งเฉินหรือไม่ เขาพลันรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย
นี่เป็นสัญชาตญาณที่ฝึกฝนมาจากการอยู่ในกองทัพหลายปี แต่ในห้องนี้นอกจากเขาก็มีแค่หญิงสาวตรงหน้า
คงเป็นความรู้สึกผิดกระมัง?
เขาพยายามเพิกเฉยต่อความรู้สึกแปลกๆ นั้น
ในใจคาดเดาว่าเซินอี้เจียคงคิดเรื่องนี้ง่ายเกินไปถึงได้ไม่อยากจากไป
เขาจึงอดทนอธิบาย: "พรุ่งนี้พวกเราต้องกลับชนบทแล้ว ทุกอย่างในจวนนี้เราเอาไปไม่ได้ ที่นั่นไม่มีสาวใช้หรือบ่าวคอยรับใช้ มีแต่อาหารธรรมดา บางครั้ง... อาจถึงขั้นกินไม่อิ่มด้วยซ้ำ"
"กินไม่อิ่มเลยหรือ? หนักขนาดนั้นเลย?" เซินอี้เจียตกใจกับคำพูดของซ่งจิ่งเฉินอีกครั้ง ปัญหาที่พูดมาก่อนหน้านี้ไม่ใหญ่ แต่การกินไม่อิ่มนี่น่าสงสารแล้ว...
ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจที่จะโกรธหรือเสียดายน้ำวิญญาณสามหยดนั้นอีก แต่เริ่มชั่งใจอย่างจริงจัง
ซ่งจิ่งเฉินนิ่งอีกครั้ง ประเด็นสำคัญคือการกินไม่อิ่มหรือ? เขาพบว่าเขาไม่สามารถใช้มุมมองที่มองคุณหนูตระกูลขุนนางทั่วไปมามองหญิงสาวตรงหน้าได้อีกต่อไป
เซินอี้เจียคิดจนสมองปั่นป่วน แต่เธอก็ยังไม่อยากกลับตระกูลเซิน
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอิทธิพลของเจ้าของร่างเดิมหรือไม่ เธอรู้สึกรังเกียจการไปใช้ชีวิตที่นั่นจากก้นบึ้งของหัวใจ
"ถ้าข้ายืนยันจะไปกับท่าน ท่านจะขังข้าไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปข้างนอกหรือไม่?" เซินอี้เจียถามอย่างระแวดระวัง
ซ่งจิ่งเฉิน: "..."
ทำไมเขาต้องขังนาง?
เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ: "ไม่"
ดวงตาของเซินอี้เจียสว่างขึ้นเล็กน้อย ตระกูลเซินทำแบบนั้นนะสิ! งั้นเธอสามารถออกไปหาเงินได้
เธอถามต่อ: "จะจงใจไม่ให้อาหารจนข้าหิวหรือไม่?"
ซ่งจิ่งเฉินหน้าเรียบเฉย: "ไม่"
"จะให้ข้าคุกเข่าในฤดูหนาวหรือยืนกลางแดดในฤดูร้อนเป็นการลงโทษหรือไม่?"
ซ่งจิ่งเฉิน: "ไม่!"
ตาชั่งในใจของเซินอี้เจียเอียงไปทางหนึ่งอย่างชัดเจนแล้ว มองใบหน้าหล่อเหลาของซ่งจิ่งเฉินอีกครั้ง เธอตัดสินใจเด็ดขาด: "งั้นข้าไม่ต้องการหย่า ข้าต้องการให้ท่านเป็นสามีของข้า ข้าจะหาเงินในอนาคต จะไม่ปล่อยให้ท่านหิวโหยแน่นอน"


## บทที่ 17 อ๋องอันเล่อ (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

แต่เดิมเซินอี้เจียถามคำถามแปลก ๆ พวกนั้นด้วยเหตุผลอะไร ซ่งจิ่งเฉินก็ยังไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้เขาก็พอจะเข้าใจแล้ว
สิ่งเหล่านั้นคงเป็นสิ่งที่เธอเคยประสบมาในครอบครัวเซินสินะ!
ดูเหมือนว่าการไม่กลับไปจะดีกว่าจริง ๆ
เขาไม่พยายามเกลี้ยกล่อมอีกต่อไป เพียงแค่พูดว่า: "ยังมีเวลาอีกหนึ่งคืน เธอสามารถคิดให้ดี หาก... หากเธอยังคงตัดสินใจไม่กลับไปที่ครอบครัวเซิน เธอก็จะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามประเพณีของข้า ซ่งจิ่งเฉิน!"
เซินอี้เจียมองข้ามประโยคแรกไป และได้ยินเพียงคำว่า 'เธอเป็นภรรยาของข้า' สี่คำนี้
ดวงตาของเธอเป็นประกายวาววับ คนหน้าตาดีช่างแตกต่างจริง ๆ คำพูดเหล่านี้เมื่อออกมาจากปากของซ่งจิ่งเฉิน เซินอี้เจียรู้สึกว่ามันช่างไพเราะและน่าฟังเป็นพิเศษ
เรื่องพิจารณาหรือไม่พิจารณาอะไรนั้น ไม่มีอยู่จริง เธอโบกมือและเผาจดหมายหย่าร้างนั่นบนเปลวเทียนทันที
ทำให้ซ่งจิ่งเฉินไม่ทันได้พูดคำห้ามปราม
เซินอี้เจียรีบร้อนกลับไปที่ห้องของตัวเอง
คิดถึงชีวิตในอนาคต เธอจึงไปหาปี้เถาและถามเกี่ยวกับสิ่งของที่เธอนำมาด้วยตอนแต่งงาน
ไปดูแล้วพบว่าส่วนใหญ่เป็นของเก่าไร้ค่า มีเพียงกล่องไม้เล็ก ๆ ที่แม่ของเจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ ข้างในมีเครื่องประดับไม่กี่ชิ้นและเงินกว่าร้อยตำลึงที่เจ้าของร่างเดิมเก็บสะสมมาหลายปี
เธอรู้สึกหงุดหงิดอยู่พักใหญ่
กลับห้องแล้วค้นตู้พลิกหีบจนถึงเที่ยงคืนจึงได้พักผ่อน
ที่พระราชวัง
จักรพรรดิฉงอันประทับอยู่ที่ตำหนักหยางซินกำลังตรวจดูฎีกา จู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นและจ้องหลี่กงกงด้วยสายตาดุดัน
หลี่กงกงตกใจรีบคุกเข่าลง
จนกระทั่งเห็นหลี่กงกงมีเหงื่อผุดที่หน้าผาก จักรพรรดิจึงค่อย ๆ เอ่ยปากว่า: "ข้าได้ยินข่าวลือว่าเมื่อครั้งฮ่องเต้องค์ก่อนยังทรงพระชนม์ ได้มอบคำสั่งลับให้แก่ท่านผู้อาวุโสซ่ง ข้าจำได้ว่าขันทีซ่งที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นคนบ้านเดียวกับเจ้า เจ้าเคยได้ยินเขาพูดถึงเรื่องนี้บ้างหรือไม่?"
"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมไม่เคยได้ยินขันทีซ่งพูดถึงเรื่องคำสั่งลับแต่อย่างใด..." พูดแล้วก็หยุดชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยความหวาดกลัว: "ข่าวลืออาจไม่น่าเชื่อถือ..."
จักรพรรดิฉงอันละสายตา ไม่พูดถึงเรื่องคำสั่งลับอีก
เปลี่ยนเรื่องพูดว่า: "พรุ่งนี้จัดคนกลุ่มหนึ่งไปคุ้มกันพวกเขาด้วย"
"ฝ่าบาททรงพระเมตตา!"
"พอเถอะ เจ้าก็ไม่ต้องมาประจบข้า" จักรพรรดิฉงอันโบกมือให้หลี่กงกงลุกขึ้น แล้วก้มหน้าอ่านฎีกาต่อ
แกล้งพูดเสริมอย่างไม่ตั้งใจว่า: "ด้วยเส้นทางไปหลี่โจวนั้นไกลแสนไกล ระหว่างทางคงหลีกเลี่ยงโจรผู้ร้ายที่ไม่รู้จักประสาไม่ได้ พวกเขามีทั้งคนแก่ คนเด็ก คนพิการ หากเกิดเจอเข้าคงรับมือไม่ไหว..."
หลี่กงกงฟังแล้วใจหายวาบ แต่ยังคงยิ้มประจบว่า: "ฝ่าบาททรงคิดรอบคอบยิ่งนัก"
จักรพรรดิฉงอันไม่สนใจคำประจบของหลี่กงกง และถามต่อว่า: "อดีตรัชทายาทช่วงนี้สงบเสงี่ยมขึ้นหรือไม่?"
"ได้ยินจากคนข้างล่างว่า ตอนแรกยังคงร้องขอความเป็นธรรมและเรียกร้องจะพบฝ่าบาททุกวัน แต่ช่วงนี้ก็สงบลงแล้ว เพียงแต่ดื่มสุราอยู่ในพระราชวังตะวันออกทั้งวัน องค์ชายรองเคยไปเยี่ยมหนึ่งครั้ง แต่อยู่ไม่ถึงเวลาจิบชาหนึ่งถ้วยก็ออกมาแล้ว" หลี่กงกงตอบอย่างนอบน้อม
พูดถึงองค์ชายรองซ่างกวนอวี่ อาจกล่าวได้ว่าเป็นองค์ชายที่ไม่แย่งชิงอะไรเลยในบรรดาองค์ชายทั้งหลาย
มารดาของเขาเป็นเพียงคนรับใช้ในวัง หลังจากได้รับความโปรดปรานหนึ่งคืนก็ตั้งครรภ์
ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นลี่ผิน ดูเหมือนจะเป็นผู้มีโชควาสนา แต่น่าเสียดายที่โชคไม่ดี เสียชีวิตจากการตกเลือดระหว่างคลอด
ซ่างกวนอวี่จึงถูกนำไปเลี้ยงดูที่ข้างกายหวงโฮ่วซึ่งยังไม่มีบุตรในตอนนั้น
เมื่อซ่างกวนอวี่อายุได้สามขวบ หวงโฮ่วก็ให้กำเนิดโอรส องค์ชายทั้งสองจึงเติบโตมาด้วยกัน
แม้ไม่ได้เกิดจากมารดาเดียวกัน แต่ทั้งสองมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกันมาตลอด ไม่แพ้องค์ชายใหญ่และองค์ชายสี่ที่เกิดจากกุ้ยเฟย


## บทที่ 18 ออกเดินทาง (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

จักรพรรดิฉงอันหัวเราะเยาะ: "อวี้เอ๋อร์นั้นใจดีเกินไป ถึงกับมาขอร้องให้เรายกโทษให้ลูกทรยศคนนั้น ช่างเถอะ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นลูกของเรา เราคงไม่ถึงกับเอาชีวิตเขา
เมื่อเขาถูกถอดจากตำแหน่งรัชทายาทแล้ว การอยู่ในพระราชวังตะวันออกต่อไปก็ไม่เหมาะสม พรุ่งนี้เจ้าไปประกาศพระราชโองการของเรา แต่งตั้งอดีตรัชทายาทเป็นอ๋องอันเล่อ ให้ครองเมืองซวิ่นหยาง และให้ออกเดินทางโดยทันที ห้ามเข้าเมืองหลวงหากไม่มีคำสั่งเรียก"
หลี่กงกงรีบรับคำ แต่ในใจกลับรู้สึกตกใจ
ซวิ่นหยางอยู่ทางเหนือ เป็นพื้นที่ยากจนที่สุด อีกทั้งยังอยู่ติดกับถิ่นที่อยู่ของชาวซยงหนู
ชาวบ้านที่นั่นต้องทนทุกข์จากการปล้นสะดม ฆ่าฟัน และเผาทำลายของชาวซยงหนูมาตลอด การส่งองค์ชายที่เคยใช้ชีวิตสุขสบายไปที่นั่น มันไม่ใช่การส่งเขาไปตายหรอกหรือ?
ซ่งจิ่งเฉินถูกส่งไปทางใต้ที่หลี่โจว ส่วนอดีตรัชทายาทถูกส่งไปทางเหนือที่ซวิ่นหยาง หนึ่งเหนือหนึ่งใต้ ฝ่าบาทยังคงระแวงพวกเขาอยู่
ในตอนนั้น ข้าราชบริพารคนหนึ่งเดินเข้ามาจากนอกประตู ขัดจังหวะความคิดของหลี่กงกง เขากระซิบอะไรบางอย่างที่หูของหลี่กงกงแล้วก็ถอยออกไป
หลี่กงกงเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก แล้วพูดอย่างระมัดระวัง: "ฝ่าบาท มีคนมาจากวังฉางชุนบอกว่าฮองเฮากุ้ยเฟยลงมือทำอาหารที่พระองค์โปรดด้วยตัวเอง และเชิญพระองค์ไปลิ้มลอง พระองค์คิดว่า..."
จักรพรรดิฉงอันไม่ตอบ จนกระทั่งตรวจฎีกาฉบับสุดท้ายเสร็จจึงลุกขึ้นพูด: "ไปวังฉางชุนกัน!"
วันรุ่งขึ้น
อาจเป็นเพราะกลัวว่าจะถูกลืมหรือทิ้งไว้อีก เซินอี้เจียจึงตื่นแต่เช้า
พอซ่งจิ่งเฉินลืมตาขึ้นก็เห็นเซินอี้เจียนั่งอยู่ข้างเตียงของเขา แบกห่อผ้าเล็กๆ ไว้บนหลัง จ้องมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง
ไม่จำเป็นต้องถามว่าเธอตัดสินใจอย่างไร ผลลัพธ์นั้นชัดเจนอยู่แล้ว
ตอนนี้เขาไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกของตัวเองอย่างไรดี
มีคำกล่าวว่า เมื่อกำแพงล้ม คนก็พากันผลัก ดูได้จากตั้งแต่คฤหาสน์มีเรื่อง จนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นบ้านที่เคยสนิทกันมาก่อน หรือเหล่าคุณชายที่เคยเที่ยวเล่นด้วยกัน ไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนเลยสักคน
มีเพียงหญิงสาวโง่เขลาคนนี้ที่บอกให้เธอไปยังไม่ยอมไป...
หลี่พาลูกสองคนมาร่วมรับประทานอาหาร เมื่อเห็นเซินอี้เจียอยู่ที่นั่นด้วยก็ตกใจเล็กน้อย
เธอเข้าใจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว และรู้สึกอุ่นใจไม่น้อย
หลังจากทุกคนรับประทานอาหารเช้าเสร็จไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา ก็มีเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งเข้ามาในคฤหาสน์
ผู้นำยังคงเป็นหลี่กงกง ลูกแฝดทั้งสองเกิดอาการหวาดกลัวคนเหล่านี้ และพากันซุกตัวในอ้อมอกของหลี่
เมื่อหลี่กงกงแจ้งจุดประสงค์การมา ซ่งจิ่งเฉินยังคงสีหน้าเรียบเฉย ราวกับคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว
หลี่จะพาคนไปเก็บข้าวของ แต่ถูกหลี่กงกงห้ามไว้: "ตามพระประสงค์ของฝ่าบาท ทางไกลขนาดนี้ ไม่ควรนำของติดตัวไปมาก..."
นัยของคำพูดคือ ของในคฤหาสน์ห้ามนำไปด้วย
หลี่กลั้นความโกรธไว้ในใจ พูดเยาะเย้ย: "อย่างน้อยก็ต้องเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนสักสองสามชุด ฝ่าบาทผู้เมตตา คงไม่ห้ามแม้แต่เรื่องนี้กระมัง?"
หลี่กงกงยิ้มประจบ: "แน่นอนอยู่แล้ว"
พูดจบก็โบกมือให้ข้าราชบริพารคนหนึ่งตามหลี่ไปด้วย
เจตนาชัดเจนโดยไม่ต้องพูด
เซินอี้เจียที่ยืนดูอยู่ข้างๆ กลอกตา เห็นหลี่กงกงมองห่อผ้าบนหลังเธอ เธอจึงบ่นพึมพำ: "นี่เป็นสินสอดที่ฉันนำมาจากคฤหาสน์เฉินเอง จะยึดแม้กระทั่งสินสอดของฉันด้วยหรือ? จักรพรรดิของพวกท่านยากจนขนาดนั้นเลยหรือ?"
หลี่กงกงถูกคำพูดตรงไปตรงมาของเซินอี้เจียทำให้ใบหน้าที่เขาคิดว่าหนาแน่นยังต้องแดงขึ้น เขายิ้มแล้วเบนสายตาไปทางอื่น
หลี่จัดเตรียมเสื้อผ้าสีเรียบง่ายให้ทุกคนเพียงคนละสองชุดเท่านั้น
หลี่กงกงมองข้าราชบริพารคนนั้น เมื่อเห็นเขาพยักหน้าจึงพูด: "เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ทางไกลขนาดนี้ ฮูหยินซ่งพวกท่านควรออกเดินทางเสียที!"
พูดจบก็จะให้คนไปอุ้มซ่งจิ่งเฉิน แต่เซินอี้เจียไวกว่า รีบคว้าตัวซ่งจิ่งเฉินขึ้นจากเก้าอี้
เธอจ้องหลี่กงกงด้วยสายตาดุดัน แล้วเดินไปที่ประตู
หลี่กงกง: "..."
ซ่งจิ่งเฉิน: "..."
ทุกคน: "..."


## บทที่ 19 ข่าวลือแพร่สะพัด (ขอรับการสะสมและโหวต)

หลี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเซินอี้เจียอุ้มซ่งจิ่งเฉิน เธอยอมรับได้ดีขึ้นเล็กน้อย จูงมือเด็กทั้งสองคนเดินตามไป
แม้ว่าลูกแฝดชายหญิงทั้งสองจะเคยเห็นมาก่อน
แต่ตอนนั้นความหวาดกลัวเอาชนะทุกอย่าง ตอนนี้ได้เห็นอีกครั้ง
ดวงตาทั้งสองเป็นประกายระยิบระยับ ในใจคิดขึ้นพร้อมกันว่า พี่สะใภ้ช่างเก่งจริงๆ
แม้ว่าซ่งจิ่งเฉินจะเป็นผู้ใหญ่เกินวัยแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็ตกตะลึงกับการกระทำของเซินอี้เจีย จนกระทั่งเกือบจะเดินออกจากประตูใหญ่ถึงได้รู้สึกตัว ใบหน้าและใบหูแดงก่ำทันที
เขาเป็นชายร่างสูงใหญ่ แต่กลับถูกภรรยาของตัวเองอุ้มเดินไปอย่างเบาหวิว... ใครจะเชื่อเรื่องแบบนี้?
แล้วเซินอี้เจียตัวเล็กๆ แบบนี้มีแรงมากขนาดนี้ได้ยังไง?
หน้าประตูคฤหาสน์มีรถม้าจอดอยู่สองคัน ทั้งคู่เป็นรถม้าที่ดูหรูหราเป็นพิเศษ
เห็นได้ชัดว่าเป็นของคนมีเงิน
ซ่งจิ่งเฉินสายตาหม่นลง ชั่วคราวเขาโยนความอึดอัดใจที่เซินอี้เจียนำมาทิ้งไปหมด
สังเกตเห็นสีหน้าของเขา เซินอี้เจียอ้าปากจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น
ซ่งจิ่งเฉินส่ายหน้าห้ามไว้
หลี่กงกงเดินตามออกมาเห็นทุกคนยืนอยู่หน้ารถม้าโดยไม่ขึ้นรถ
ในใจร้องทุกข์เงียบๆ ฝ่าบาทช่างทำให้คนลำบากใจจริงๆ
แต่บนใบหน้ายังคงแสดงความภาคภูมิใจพูดว่า: "ฝ่าบาททรงเมตตา คำนึงถึงซื่อจื่อ... โอ้ ไม่ถูก ควรจะเป็นคุณชายซ่งที่ร่างกายไม่แข็งแรง กังวลว่าการเดินทางจะทำให้เหนื่อย จึงเลือกรถม้าเป็นพิเศษ น้ำพระทัยของฝ่าบาท คุณชายซ่งต้องจดจำไว้ในใจจึงจะถูก"
ซ่งจิ่งเฉินมีรอยเยาะหยันผ่านใบหน้าพูดว่า: "ข้าน้อยไม่กล้าลืมพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท"
พูดจบก็ส่งสัญญาณให้เซินอี้เจียอุ้มตนขึ้นรถม้า
การถูกหญิงสาวอุ้มแบบนี้ดูไม่ค่อยดีนัก
นั่งเรียบร้อยแล้วจึงหันไปพูดกับหลี่ว่า: "แม่ รถม้าคันนี้ใหญ่พอ พวกท่านขึ้นมาด้วยกันเถอะ"
หลี่พยักหน้า การกระทำของจักรพรรดิฉงอันทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจ ครอบครัวยังคงอยู่ด้วยกันจะปลอดภัยกว่า
รถม้าค่อนข้างใหญ่ ซ่งจิ่งเฉินคนเดียวนั่งพิงครึ่งตัว คนอื่นๆ นั่งลงก็ไม่รู้สึกแออัด
ลุงหยางนั่งอยู่บนคานรถ
ตอนนี้สาวใช้และคนรับใช้ที่เหลือต่างแบกห่อสัมภาระออกมา
พวกเขาคุกเข่าลงพร้อมกันและโขกศีรษะสามครั้งให้กับคนในรถม้า
เมื่อวานซ่งจิ่งเฉินตื่นขึ้นมาแล้วไม่ได้ไปพบคนเหล่านี้อีก เพียงแต่สั่งให้ลุงหยางไปจัดการ
คนเหล่านี้ต่างมีครอบครัวของตัวเอง ไม่สามารถติดตามไปได้
ซ่งจิ่งเฉินและหลี่ก็ไม่ได้ตั้งใจจะพาพวกเขาไปด้วย
เปิดม่านรถมองดูประตูใหญ่ของคฤหาสน์แห่งชาติ
หลี่อดไม่ได้ที่จะน้ำตาคลอ น้องฮวนพูดออกมาทันทีว่า: "ต่อไปเราจะได้กลับมาอีกไหม?"
พี่ห่าวเป็นเด็กผู้ชาย เขาโตกว่าและรู้เรื่องมากกว่าน้องฮวนเล็กน้อย เมื่อได้ยินก็รีบพูดต่อทันที: "ตราบใดที่ครอบครัวของเราอยู่ด้วยกัน ไปที่ไหนก็เหมือนกัน จะกลับมาหรือไม่กลับมาจะมีความสำคัญอะไร?"
พูดจบยังมองหลี่อย่างระมัดระวัง
รู้ว่าลูกชายกำลังปลอบใจตัวเอง หลี่ฝืนยิ้ม: "พี่ห่าวของเราพูดถูกแล้ว ตราบใดที่ครอบครัวของเราอยู่ด้วยกัน ที่ไหนก็คือบ้าน"
ทุกคนนั่งรถม้าคันเดียวกัน มีจินจวินแต่งตัวเป็นองครักษ์สิบคนขี่ม้าติดตามอยู่ด้านหลัง
เมื่อผ่านตลาดที่พลุกพล่าน มีคนมากมาย ความเร็วช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นรถม้าที่มีขบวนยิ่งใหญ่เช่นนี้ผ่านไป ก็มีชาวบ้านหลายคนสนใจหยุดดู
"เอ๊ะ นี่เป็นขบวนของขุนนางผู้ใหญ่คนไหนหรือ" มีชาวบ้านถาม
คนฉลาดที่อยู่ข้างๆ รีบตอบเสียงดังว่า: "นี่พวกเจ้าไม่รู้หรอกหรือ คนที่นั่งอยู่ในรถเป็นเจ้านายจากคฤหาสน์อำมาตย์เก่า นี่ไม่ใช่เรื่องเมื่อไม่กี่วันก่อนหรือ
แม้ว่าฟู่กั๋วกงจะร่วมมือกับอดีตรัชทายาทก่อกบฏ ฝ่าบาทก็ยังคำนึงถึงความดีความชอบที่ลาวกั๋วกงเคยทำไว้ให้ต้าสย จึงส่งคนมาคุ้มกันพวกเขาเป็นพิเศษ"
"ใช่แล้ว นี่ก็เพราะฝ่าบาทของเรามีพระทัยเมตตา ถ้าใครคิดจะทำร้ายข้า แล้วยังจะแย่งชิงทรัพย์สินของข้า ข้าไม่ฆ่าทั้งตระกูลของพวกเขาก็นับว่าดีแล้ว"
"ใช่แล้ว ฝ่าบาทของเรามีพระทัยเมตตาจริงๆ..."
หลายคนพูดจาวุ่นวาย คำพูดล้วนแต่สรรเสริญความเมตตาของจักรพรรดิฉงอันทั้งสิ้น


## บทที่ 20 แกล้งพี่ห่าว (ตอนที่ 2)

ชาวบ้านบางคนได้ยินแล้วส่ายหัวไม่เข้าร่วม แต่ก็ยังมีบางคนที่รับฟัง
พอคิดดูก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ถ้าพวกเขาเจอ คงไม่ปล่อยโจรไปง่าย ๆ แน่
แปลกจริง อดีตรัชทายาทกับฟู่กั๋วกงคิดอะไรอยู่นะ? อยู่เฉย ๆ รอจักรพรรดิสละราชสมบัติไม่ดีกว่าหรือ?
...
เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากภายนอกดังเข้ามาในรถม้าอย่างชัดเจน บรรยากาศในรถแข็งค้างทันที
ซ่งจิ่งเฉินหลับตาพักผ่อนตั้งแต่ขึ้นรถม้า ตอนนี้ก็ยังไม่ลืมตา หากไม่สังเกตเห็นกำปั้นที่กำแน่นข้างตัวเขา
บางทีอาจคิดว่าเขาสงบนิ่งเหมือนที่แสดงออกภายนอก
ข้าง ๆ ที่โรงเตี้ยมเยว่ไหล หน้าต่างห้องชั้นสามเปิดออก ชายหนุ่มรูปงามสวมชุดขาวท่าทางสง่างามยืนอยู่ตรงนั้น
เขาฟังการวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านด้านล่าง แต่สายตากลับจับจ้องที่รถม้าหรูหราคันนั้น
"ขอบคุณคุณชายรองที่ช่วยน้องสาวข้าให้รอดพ้นจากเคราะห์" ชายรูปร่างบอบบางข้าง ๆ เขาค้อมตัวกล่าว
คุณชายชุดขาวยิ้มอย่างอ่อนโยน ดวงตารูปดอกท้อโค้งเล็กน้อย ราวกับสายลมวสันต์พัดผ่าน เขาส่ายหน้าพลางกล่าว: "ข้าเพียงทนไม่ได้ที่เห็นสาวงามต้องตกอยู่ในคุกเท่านั้น"
พูดจบก็หยิบถ้วยชาข้าง ๆ จิบเบา ๆ
ท่าทางสง่างามอย่างยิ่ง ชวนให้เพลิดเพลินตา
ขณะนั้นชาวบ้านด้านล่างเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
"เอ้อ พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ เมื่อวานในนครหลวงยังมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น มีโจรบุกเข้าคฤหาสน์เฉินหลางจง
เฉินฟูเหรินกับเฉินต้าช่าวเจี่ยถูกคนสวมถุงคลุมหัวและทุบตีในคฤหาสน์ตัวเอง กลางวันแสก ๆ แต่ไม่รู้ว่าใครทำ"
"คงไปสร้างความแค้นกับใครเข้าล่ะมั้ง?"
"ใครจะรู้ล่ะ? ลุงของข้าถูกเชิญไปตรวจที่คฤหาสน์เฉินเมื่อวาน โอ้โห! ได้ยินว่าเฉินต้าเกอนึยที่เคยเป็นสาวสวยถูกตีจนหน้าเละเหมือนหมู" คนนั้นพูดพลางทำท่าทางประกอบอย่างเกินจริง
"ฮึ่ย โจรลงมือโหดจริง ไม่แน่อาจเสียโฉมไปเลยก็ได้" มีคนถาม
"อันนั้นไม่รู้แล้ว..."
ทุกคนฟังเป็นเรื่องขบขันเท่านั้น
เซินอี้เจียในรถม้าฟังจนยิ้มกว้าง
ซ่งจิ่งเฉินที่เงียบเหมือนไก่อยู่ดี ๆ ก็ลืมตามองมา
เซินอี้เจียรีบเก็บรอยยิ้มแล้วทำหน้าเรียบร้อยในทันที ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิด นิ้วมือบิดชายเสื้ออย่างอึดอัด
ซ่งจิ่งเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ความจริงตอนแรกเขาไม่ได้สงสัยคนตรงหน้าเลย
แต่พอได้ยินเรื่องที่คฤหาสน์เฉิน ก็อดมองเซินอี้เจียไม่ได้ พอมองแล้วก็เข้าใจทุกอย่าง
น่าแปลกที่เมื่อวานกลับบ้านไม่เห็นคนผู้นี้
รถม้าค่อย ๆ ออกจากตลาดและผ่านประตูเมือง
ฝาแฝดทั้งสองตื่นแต่เช้า ถูกรถม้าโยกไปมาจนเริ่มง่วง
น้องฮวนอยู่ในอ้อมกอดของหลี่ ส่วนพี่ห่าวเอนพิงอยู่กับซ่งจิ่งเฉิน ศีรษะพยักหงึก ๆ เหมือนลูกไก่จิกข้าว
เซินอี้เจียกลัวพี่ห่าวจะไปกดทับขาของซ่งจิ่งเฉินโดยไม่ตั้งใจ จึงอุ้มเขามา
พี่ห่าวลืมตาขึ้นมองอย่างงัวเงีย ตาเบิกกว้างทันที ใบหน้าน้อย ๆ แดงขึ้นมา
พูดติดอ่าง: "พี่...พี่สะใภ้...ชาย...หญิงต้องรักษาระยะห่าง...ข้าไม่ง่วงแล้ว"
"พรืด" เซินอี้เจียหัวเราะขำ เด็กคนนี้น่ารักจริง ๆ เธอดีดหน้าผากเขาเบา ๆ แล้วยิ้มกว้างพูด: "เจ้าอายุเท่าไหร่กัน รู้จักเรื่องชายหญิงต้องรักษาระยะห่างแล้วเหรอ ข้าเป็นพี่สะใภ้เจ้านะ ไม่มีคำกล่าวหรือว่าพี่สะใภ้เปรียบเสมือนแม่หรือ? เจ้าจะมาถือเคร่งกับแม่ตัวเองด้วยหรือ?"
พี่ห่าวชะงัก มีคำพูดแบบนี้ด้วยหรือ?
แต่พอคิดดูก็รู้สึกว่ามีเหตุผล
แต่ความแดงบนใบหน้าเล็ก ๆ ยังไม่จางหาย พูดอึกอักว่า: "งั้น...ขอบคุณพี่สะใภ้"
บางทีอาจเพราะง่วงมาก ประกอบกับถูกเหตุผลแปลก ๆ ของเซินอี้เจียชักจูงจนไม่ระแวง พูดจบไม่นานก็หลับสนิท
เซินอี้เจียมองด้วยสายตาอ่อนโยน


## บทที่ 21 การปลอบโยน (ตอนที่ 3)

พี่ห่าวยังมีเงาของซ่งจิ่งเฉินอยู่บ้าง เซินอี้เจียนึกสงสัยว่าตอนเด็กๆ ซ่งจิ่งเฉินจะน่ารักแบบนี้ไหม
เธอจินตนาการถึงภาพซ่งจิ่งเฉินถูกเธออุ้มไว้ในอ้อมกอดแบบนี้แล้วนอนหลับ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม
แต่กลัวจะรบกวนคนอื่น จึงพยายามกลั้นหัวเราะสุดความสามารถ ไหล่น้อยๆ สั่นขึ้นลง
สำเร็จในการดึงความสนใจของทั้งหลี่และซ่งจิ่งเฉินมาที่ตัวเอง
เซินอี้เจียหัวเราะแห้งๆ แล้วพูดว่า: "พี่ห่าวน่ารักจริงๆ"
ซ่งจิ่งเฉินมองดูแวบหนึ่งแล้วไม่พูดอะไร เขากังวลจริงๆ ว่าพี่ห่าวอาจจะถูกเลี้ยงให้เสียนิสัยในอนาคต
เขาไม่หลับตาพักผ่อนอีกต่อไป แต่หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านจากที่ไหนสักแห่ง
ส่วนหลี่ เมื่อพูดถึงลูกชายของตัวเอง ดูเหมือนจิตใจจะดีขึ้นบ้าง เธอตอบว่า: "ใช่แล้ว พี่ห่าวเกิดพร้อมกับน้องฮวน แต่เขาคิดว่าตัวเองเป็นเด็กผู้ชายต้องรู้ความมากกว่าเด็กผู้หญิง ตั้งแต่เล็กก็สร้างเรื่องขำๆ มาไม่น้อย"
เซินอี้เจียรู้สึกสนใจ เหลือบมองซ่งจิ่งเฉินที่กำลังอ่านหนังสือ แล้วค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้หลี่ กระซิบถามเบาๆ: "แล้วซ่งจิ่งเฉินล่ะ? ตอนเด็กๆ เขาก็น่ารักแบบนี้หรือเปล่า?"
เธอคิดว่าเสียงของตัวเองเบา แต่รถม้าจะใหญ่แค่ไหนกัน
ซ่งจิ่งเฉินไม่ได้หูหนวก จะไม่ได้ยินได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาฝึกวิชายุทธ์มาตั้งแต่เด็ก หูตาไวเป็นพิเศษ...
หลี่ถูกเซินอี้เจียทำให้หัวเราะออกมาเป็นรอยยิ้มจริงใจครั้งแรกในช่วงไม่กี่วันนี้ เธอตอบว่า: "เฉินเกอเอ๋อร์ตอนเด็กๆ ไม่เหมือนพี่ห่าวหรอก เขาน่ะชอบก่อเรื่องตั้งแต่เล็ก พอเพิ่งหัดเดินได้ก็จะพาเสี่ยวซือในจวนไปปีนต้นไม้เพื่อเอารังนก และไม่ยอมให้ใครช่วย ยืนกรานจะปีนเอง แต่เด็กอายุแค่นั้นจะมีแรงที่ไหนปีนขึ้นไปได้ สุดท้ายก็เป็นพ่อของเขา..."
หลี่หยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า: "พ่อของเขาแบกเขาปีนขึ้นไป แล้วปล่อยให้เขาเอารังนกเอง..."
พูดไปพูดมา ดวงตาของหลี่ก็แดงขึ้นอีกครั้ง
เซินอี้เจียเงียบไป
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของซ่งจิ่งเฉิน เธอจึงต้องฝืนใจปลอบใจว่า: "แม่ อย่าเศร้าเลย ต่อไปหนูก็แบกซ่งจิ่งเฉินไปเอารังนกได้นะ หนูแข็งแรงมากเลย!"
พูดแล้วยังพยักหน้าอย่างจริงจัง
แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจว่าการเอารังนกมีอะไรสนุก แต่ถ้าซ่งจิ่งเฉินชอบ เธอก็จะทำให้เขาพอใจ
หลี่: "..."
ซ่งจิ่งเฉิน: "..."
นี่มันภรรยาปีศาจอะไรกัน
แม้ว่าการปลอบใจของเซินอี้เจียจะไม่ตรงประเด็น แต่ต้องยอมรับว่าได้ผลดีมาก
เพราะตอนนี้หลี่ไม่มีความเศร้าจากการหวนคิดถึงอดีตเลย แถมยังรู้สึกอยากหัวเราะอย่างประหลาด
รถม้าเดินทางมุ่งหน้าไปทางใต้ ไม่รู้ว่าคนพวกนี้มีเจตนาอะไร
นอกจากบางครั้งที่ผ่านเมืองเพื่อเติมเสบียงอาหาร พวกเขาเลือกที่จะนอนกลางแจ้งแทนที่จะพักที่โรงเตี๊ยม
บอกว่าเป็นการคุ้มครอง แต่นอกจากมีรถม้าเพิ่มอีกคัน มันกลับดูเหมือนกำลังคุมตัวนักโทษมากกว่า
เดินทางแบบนี้มาห้าวัน
ในรถม้าทั้งร้อนทั้งอับ ยังพักผ่อนไม่ได้ดี
ทั้งหลี่และซ่งจิ่งเฉินที่ร่างกายยังไม่หาย รวมถึงเด็กทั้งสองคนต่างก็ทรมานมาก
ซ่งจิ่งเฉินมีไข้ขึ้นๆ ลงๆ หลายครั้ง
เซินอี้เจียมองดูด้วยความกังวล แต่ก็รู้ว่ามีบางคนที่เธอไม่สามารถต่อยได้ เธออดทนมาหลายครั้งจนกำปั้นของตัวเองแดงไปหมด
ได้แต่เจือจางน้ำวิญญาณในน้ำให้ทุกคนดื่ม ในขณะที่กังวลเรื่องคน ก็ต้องเสียดายน้ำวิญญาณของตัวเองไปด้วย
วันที่หก ตกกลางคืน รถม้าหยุดที่ชนบทห่างไกลอีกครั้ง
หลี่พาเด็กทั้งสองลงจากรถเพื่อสูดอากาศ เซินอี้เจียเหมือนทุกวันที่จะไปอุ้มซ่งจิ่งเฉินลงจากรถ
หลังจากถูกอุ้มมาหลายครั้ง ซ่งจิ่งเฉินพอจะชินกับพฤติกรรมนี้ของเซินอี้เจียได้บ้างแล้ว
แต่ครั้งนี้เขากลับห้ามเธอไว้ พูดเสียงอ่อนแรงว่า: "ให้ลุงหยางเข้ามา"
"โอ้" เซินอี้เจียรับคำแล้วลงจากรถไปเรียกลุงหยาง
"พี่สะใภ้ แม่ให้หนูเอามาให้!" ทันทีที่ลงจากรถ พี่ห่าวก็ยื่นขนมปังแผ่นหนึ่งมาให้


## บทที่ 22 พบโจร (อัปเดตที่ 4)

นับตั้งแต่ที่เซินอี้เจียอุ้มเขานอน พี่ห่าวก็ดูสนิทสนมกับเซินอี้เจียมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ทุกครั้งที่เห็นเซินอี้เจียตัวเล็กๆ แต่สามารถอุ้มพี่ชายของเขาได้ เขาจะมองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
ส่วนน้องฮวนยังคงขี้อายอยู่บ้าง แต่ก็มักจะแอบมองเธอบ่อยๆ
เมื่อถูกจับได้ก็จะหลบเข้าไปในอ้อมอกของหลี่ เซินอี้เจียชอบแกล้งเธอแบบนี้ ระหว่างทางเธอก็สนุกสนานไปกับการเล่นแบบนี้
"ขอบคุณพี่ห่าว!" รับขนมปังแห้งๆ มา เซินอี้เจียกัดกินคำหนึ่ง
อาหารเหล่านี้ล้วนเป็นของที่คนที่จักรพรรดิฉงอันส่งมาให้
เพราะพวกเขามีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด ไม่มีเงินติดตัวเลย
เซินอี้เจียมีเงินอยู่กว่าร้อยตำลึง แต่ตอนนี้เธอไม่สามารถออกไปซื้อของได้
ทุกครั้งรถม้าจะวิ่งไม่หยุด ส่งคนไปซื้ออาหารแล้วขี่ม้าตามมาทัน
เรื่องนี้ทำให้เซินอี้เจียหงุดหงิดมานาน
ตอนนี้เธอยังไม่รู้จักสิ่งที่เรียกว่าการติดสินบน ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องกังวลขนาดนี้
หลังจากกินอาหารเสร็จ ก็เห็นลุงหยางลงมาจากรถม้า เดินเข้าไปในป่าคนเดียว
เจ้าหน้าที่ไม่ได้ห้าม เพราะทุกคนต้องเข้าป่าวันละหลายครั้งอยู่แล้ว จึงไม่แปลกอะไร
อีกอย่าง ลุงหยางไม่ได้อยู่ในความดูแลของพวกเขา
เมื่อลุงหยางกลับมาและขึ้นรถม้าอีกครั้ง ก็เกือบถึงเวลาพักผ่อนแล้ว
เซินอี้เจียอุ้มพี่ห่าว พิงผนังรถม้าหลับสนิท จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจำนวนมาก
เซินอี้เจียลืมตาขึ้นทันที สบตากับซ่งจิ่งเฉินพอดี
เห็นซ่งจิ่งเฉินดวงตาใสแจ๋ว คาดว่าเขาคงไม่ได้หลับเลย
"พี่ใหญ่ เห็นไหมล่ะ ผมบอกแล้วว่าช่วงนี้จะมีปลาใหญ่ผ่านภูเขาผู่ถอซานของเรา แต่พี่ไม่เชื่อน้องคนนี้"
เสียงลามกดังมาจากข้างนอก
ตามมาด้วยเสียงห้าวดังขึ้น น่าจะเป็นพี่ใหญ่ที่ชายลามกคนนั้นพูดถึง
"ฮ่าๆๆ ไอ้หนู เก่งนี่ รอให้งานนี้เสร็จ มีรางวัลให้"
เซินอี้เจียกะพริบตา ดวงตาเป็นประกาย
สถานการณ์นี้... ทำไมดูเหมือนเจอโจรจัง!
เซินอี้เจียแอบเปิดม่านรถม้าเล็กน้อย เห็นรถม้าถูกล้อมด้วยคนประมาณสี่สิบกว่าคน
ยกเว้นชายที่มีแผลเป็นคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนหลังม้า คนที่เหลือล้วนถือคบไฟ
มองมาทางฝั่งของตัวเอง องครักษ์สิบคนยืนเรียงแถวบังหน้ารถม้า
มีเพียงลุงหยางที่ยังคงนั่งอยู่บนคานรถม้าไม่สะทกสะท้าน
เซินอี้เจียส่งเสียงจิ๊จ๊ะสองครั้ง
คิดในใจว่าพวกเขาช่างไม่เอาใจใส่งานจริงๆ ทำไมถึงไม่พูดประโยคที่เป็นเอกลักษณ์ที่สุดอย่าง "ถนนนี้ข้าสร้าง ต้นไม้นี้ข้าปลูก" ล่ะ!
หลี่และเด็กทั้งสองตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดัง ก่อนที่เด็กทั้งสองจะร้องกรี๊ด ซ่งจิ่งเฉินและเซินอี้เจียต่างคนต่างปิดปากเด็กคนละคนไม่ให้ส่งเสียง
ทั้งสองคนลงมือพร้อมกัน สบตากัน
ดวงตาของซ่งจิ่งเฉินฉายแววประหลาดใจ เซินอี้เจียงุนงง เธอแยกเขี้ยวใส่เขาเงียบๆ
"บังอาจ! พวกแกมาจากไหน รู้หรือเปล่าว่าคนในรถม้านี้คือใคร?"
หัวหน้าองครักษ์ตะโกนเสียงดัง องครักษ์ทั้งสิบชักดาบยาวออกจากเอว
ไม่รู้ว่าคนผู้นี้ตั้งใจหรือไม่ พูดคลุมเครือแบบนี้ จะทำให้คนคิดว่าคนในรถม้าเป็นบุคคลสำคัญจริงๆ หรือ
ลักษณะของคนสำคัญคืออะไร ก็คือมีเงินไง
เซินอี้เจียกลอกตาเงียบๆ นี่มันแค่ตัวหนังสือ
ความจริงในรถม้าไม่มีบุคคลสำคัญอะไร ในสายตาพวกเขา พวกเราก็แค่นักโทษไม่ใช่หรือ
สิ่งที่มีค่าที่สุดในกลุ่มของพวกเราคงเป็นรถม้าคันนี้
พี่ใหญ่ที่มีแผลเป็นหัวเราะอย่างดูถูก: "ต่อให้พวกแกเป็นเทพเจ้าก็ไม่มีประโยชน์ วันนี้ข้าจะให้พวกแกรู้ว่าภูเขาผู่ถอซานนี่เป็นอาณาเขตของข้า อยากผ่านไป ต้องดูว่าเตาป้าจะอนุญาตหรือไม่"
"พี่ใหญ่ พูดอะไรกับพวกมันให้เสียเวลา แค่คนไม่กี่คน ยังไม่พอให้พวกน้องฟันคนละดาบเลย พี่ใหญ่ พี่รออยู่ตรงนี้พักผ่อนก่อน น้องจะพาคนไปจัดการพวกที่ขวางทางพวกเราก่อน" ชายลามกพูดอีก
"ฮ่าๆๆ ใช่เลย" คนรอบข้างต่างเห็นด้วย
บรรยากาศข้างนอกตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ การต่อสู้ที่รุนแรงกำลังจะเกิดขึ้น


## บทที่ 23 เจียเจียลงมือ (ขอรับการติดตามและโหวต)

คนในรถม้า หลี่และเด็กสองคนกลัวจนตัวสั่น
เซินอี้เจียกลับรู้สึกตื่นเต้นอยากลองดู จนซ่งจิ่งเฉินต้องมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
หลี่ตอนยังสาวเคยเรียนหมัดดอกไม้ขาเย็บจากพ่อและพี่ชาย แต่เมื่อเห็นสถานการณ์แบบนี้ก็ยังตกใจไม่น้อย
เซินอี้เจียเป็นแค่สาวในห้องเรือน เธอมีความมั่นใจมาจากไหนถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้?
เขาไหนเลยจะรู้ว่าเซินอี้เจียรู้สึกอึดอัดมานาน? ตั้งแต่มาที่นี่ก็ไม่เคยได้ต่อสู้อย่างเต็มที่
อยากต่อสู้กับคนข้างนอกแต่ก็ต้องอดทน ช่างอึดอัดเหลือเกิน ตอนนี้ได้ต่อสู้อย่างเปิดเผยเพื่อระบายความรู้สึก ช่างตื่นเต้นเหลือเกิน!
"อย่าทำอะไรโดยไม่คิด!" ซ่งจิ่งเฉินอดไม่ได้ที่จะเตือน เขากังวลว่าเซินอี้เจียจะพุ่งออกไปเหมือนลูกปืนใหญ่โดยไม่ระวัง
เซินอี้เจียทำปากเบ้ แล้วหันหน้าไปทางอื่นไม่มองเขา
ตอนนี้ข้างนอกก็เริ่มต่อสู้กันแล้ว แต่แปลกที่เสียงการต่อสู้ค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ
เซินอี้เจียอดไม่ได้ที่จะแหวกม่านออกไปดู
โอเคเลย เจ้าหน้าที่สิบคนกับโจรอีกสิบกว่าคนสู้กันไปสู้กันมาจนห่างออกไปจากที่เกิดเหตุ ทิ้งให้รถม้าคันหนึ่งถูกล้อมด้วยคนอีกยี่สิบกว่าคนที่เหลือ
คนที่เรียกตัวเองว่าเตาป้าก็มีแววตาประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
ซ่งจิ่งเฉินเห็นทุกอย่าง เขาหยิบธนูอย่างง่ายที่สั่งให้ลุงหยางเตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วส่งสายตาให้เซินอี้เจียแขวนม่านขึ้น
คนในรถม้าทั้งหมดจึงปรากฏต่อสายตาของพวกโจรทันที
เมื่อเห็นว่าคนในรถม้าแต่งตัวเรียบง่าย เตาป้าก็มีสีหน้าสงสัย แล้วถ่มน้ำลาย
เขาด่าด้วยความโกรธ: "นี่มันปลาใหญ่บ้าอะไร เอาทรัพย์สินทั้งหมดมาแต่งตัวหรือไง"
"พวกเราไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไร และไม่มีเงินทองติดตัว รถม้านี้หากท่านชอบก็ยกให้ท่านเลย ขอท่านได้โปรดเมตตาปล่อยพวกเราไปเถิด" โดยไม่ต้องรอคำสั่งจากซ่งจิ่งเฉิน ลุงหยางก็ตะโกนบอก น้ำเสียงไม่ได้แสดงความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนก
เตาป้าพูดอย่างดูถูก: "มือข้าเจ้าก็ยกไม่ไหวหรอก ไม่มีเงินใช่ไหม? ข้าเห็นคนบนรถม้าแต่ละคนผิวขาวเนื้อละเอียด คงขายได้ราคาดี พอดีข้าก็กำลังต้องการภรรยาประจำค่าย เอาผู้หญิงคนที่อายุน้อยนั่นไว้รับใช้ข้า ส่วนพวกผู้ชายขายไปเป็นเด็กบำเรอ ผู้หญิงก็ขายไปชิงโหลว"
คำพูดนี้ทำให้ลูกน้องรอบข้างเขาหัวเราะเสียงดัง
ซ่งจิ่งเฉินสายตาเย็นชาลง แต่ยังไม่ทันสั่งให้ลุงหยางลงมือ
ก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างพุ่งออกไปตรงหน้า
"เจี๋ยเจี่ยเอ๋อร์..."
"พี่สะใภ้..."
หลี่และเด็กสองคนอยู่ด้านหลังเซินอี้เจียตลอด พวกเขาเห็นได้ชัดเจนที่สุด
ปฏิกิริยาแรกคือกรีดร้องออกมา
เพราะความเร็วมากเกินไป แม้แต่ลุงหยางก็ยังไม่ทันตั้งตัว
ซ่งจิ่งเฉินตกใจ รีบมองหาร่างเล็กๆ นั้นในกลุ่มคน
ไม่มีใครเห็นชัดว่าเซินอี้เจียทำได้อย่างไร
เพียงไม่กี่อึดใจ เมื่อซ่งจิ่งเฉินหาร่างของเธอเจอ เธอก็วิ่งไปอยู่ข้างเตาป้าแล้ว
โดยไม่พูดอะไรเลย เธอใช้กำลังดึงชายร่างใหญ่คนหนึ่งลงจากหลังม้า
ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตกตะลึง
ส่วนเซินอี้เจียก็ซัดกำปั้นเล็กๆ ของเธอเข้าไป ปากน้อยๆ ก็พูดไม่หยุด: "เคยได้ยินประโยคที่ว่าตัวร้ายตายเพราะพูดมากไหม นั่นแหละคือพวกแกนี่แหละ"
"แกไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างหรือไง ยังอยากให้ยายแก่นี่รับใช้แกอีก อยากลองชิมกำปั้นของฉันไหมล่ะ"
"ยังจะเอาสามีฉันไปขายอีก หน้าตาแกน่าเกลียดแบบนี้ คิดสวยหรูเกินไปแล้ว"
"แล้วยังแม่ฉัน น้องชายน้องสาวฉัน อยากขายพวกเขาเอาเงินใช่ไหม! แกคิดเก่งนะ ทำไมไม่ไปฝันกลางวันจะดีกว่า"
"พวกแกมีมือมีเท้ากันทุกคน ทำอะไรก็ได้ ทำไมต้องมาเป็นโจรด้วย"
"..."


## บทที่ 24 ความสงสัย (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

เซินอี้เจียพูดด้วยจังหวะที่ไม่เร็วไม่ช้า พูดหนึ่งประโยคก็ส่งหมัดหนึ่งหมัด หมัดนั้นขาวนวลนุ่มนิ่ม
ดูเหมือนอ่อนแรงไร้พลัง แต่มีเพียงเตาป้าที่กำลังรับหมัดอยู่เท่านั้นที่รู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน แต่ละหมัดทำให้หัวของเขาสั่นสะเทือนไปหมด
แถมเซินอี้เจียยังไม่ตีที่อื่น เลือกที่จะตีหน้าโดยเฉพาะ
หมัดนั้นทั้งเร็วและแรง ตกลงมาบนใบหน้าเหมือนสายฝน ปกเสื้อถูกกระชากจนเตาป้าไม่สามารถต่อต้านได้แม้แต่น้อย
เพียงไม่กี่หมัด ใบหน้าของเตาป้าก็เละเป็นโคลนเลือด
ถ้าไม่ใช่เพราะพูดไม่ออกจริง ๆ เตาป้าอยากจะตะโกนว่าตีคนอย่าตีหน้าสิ!
ตอนนี้พวกน้อง ๆ ของเตาป้าก็ได้สติกันแล้ว เห็นสภาพของหัวหน้าตัวเองแล้ว ต่างพากันกลืนน้ำลายอึก
พร้อมใจกันถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ
หลี่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ซ่งจิ่งเฉินเปลี่ยนจากความกังวลเป็นความประหลาดใจ แล้วเมื่อได้ยินคำพูดจากปากของเซินอี้เจีย เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก รู้สึกขบขันไม่น้อย
จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาพิจารณามองหญิงสาวที่ทำให้เขาประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่า
ความเร็วเมื่อครู่นี้แม้แต่เขาในช่วงที่รุ่งโรจน์ที่สุดก็ยังสู้ไม่ได้ รวมถึงพฤติกรรมต่าง ๆ ของเธอตลอดทั้งคืนนี้
นี่เป็นสิ่งที่สตรีในห้องหับจะทำได้จริง ๆ หรือ?
ดูจากฝีมือของเธอแล้ว ไม่เหมือนคนที่จะถูกภรรยาเหล่าขุนนางรังแกได้เลย
ถ้าเธอโกหกเขาตั้งแต่แรก แล้วจุดประสงค์ของเธอคืออะไร? ต้องการอะไรจากเขากันแน่?
ซ่งจิ่งเฉินยิ้มเยาะตัวเอง ตอนนี้เขายังมีอะไรที่มีค่าพอให้คนมาวางแผนเอาไปอีกหรือ?
ไม่สิ ยังมีอีกหนึ่งสิ่ง
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของซ่งจิ่งเฉินก็มีประกายวูบหนึ่งผ่านไป
พี่ห่าวและน้องฮวนลืมความกลัวไปหมดแล้ว ในดวงตามีแต่ความตื่นเต้น
ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์ไม่เหมาะสม พวกเขาคงอยากจะปรบมือและเชียร์ไปแล้ว
"แม่ง...พวกแกเป็นคนตายกันหมดรึไง..." ตอนที่ถ่มฟันออกมาเป็นซี่ที่ห้า เตาป้าก็หาช่องว่างพูดได้สักที แต่พอเปิดปากหมัดก็ซัดลงมาอีก
เตาป้า: "..."
ให้ฉันพูดจบได้ไหม?
แต่การตะโกนครั้งนี้ก็ได้ผลบ้าง
มีสองคนรวบรวมความกล้าเข้าโจมตีเซินอี้เจียจากด้านหน้าและด้านหลัง
ซ่งจิ่งเฉินลังเลชั่วขณะ แต่ก็กัดฟันยิงธนูไปที่คนที่แอบโจมตีด้านหลังเซินอี้เจีย พร้อมกับตะโกนเตือนว่า: "ระวัง"
ลุงหยางก็รีบพุ่งเข้าไปช่วยทันที แต่ยังไม่ทันถึงตัว
เซินอี้เจียก็ยกตัวเตาป้าขึ้นมาชนกับคมดาบของคนนั้น ร่างใหญ่โตขนาดนั้น ในมือเธอกลับเบาเหมือนกระดาษ
ได้ยินเสียงครางสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เสียงหนึ่งแน่นอนว่ามาจากปากของเตาป้า อีกเสียงหนึ่ง...
เซินอี้เจียหันไปมอง โอ้โห
เห็นคนด้านหลังมีลูกธนูไม้ไผ่ปักอยู่กลางหน้าผาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ล้มลงไปข้างหลังแล้วก็ไม่มีลมหายใจ
ตอนนี้โจรที่เหลือยิ่งตกใจกลัว ที่แท้ไม่ใช่แค่หญิงสาวที่ดูอ่อนแอคนนี้ที่เป็นคนผิดปกติ แม้แต่ชายที่ดูอ่อนแอป่วยไข้คนนั้นก็เป็นด้วย
พวกเขาไปรังแกปีศาจอะไรเข้ากันแน่?
เซินอี้เจียกะพริบตา: "..."
เธอจะกรีดร้องได้ไหม?
สูดลมหายใจลึก ๆ แล้วกลั้นไว้ โยนเตาป้าที่แขนซ้ายถูกฟันไปหนึ่งดาบลงพื้น แล้วเหยียบไว้
หันไปชูนิ้วโป้งให้คนที่ตกใจจนทำดาบหล่นเพราะฟันโดนหัวหน้าตัวเอง แนะนำอย่างจริงใจว่า: "เก่งนี่ แม้แต่หัวหน้าตัวเองก็ยังฟัน แต่เขายังไม่ตาย เธอจะฟันซ้ำอีกสักดาบไหม? อย่างนั้นพอกลับไปเธอก็จะได้เป็นหัวหน้าเอง"
คนนั้นตกใจจนแทบทำอะไรไม่ถูกแล้ว พอโดนเซินอี้เจียพูดแบบนั้น ขาก็อ่อน สั่นเทาแก้ตัวว่า: "ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจ มัน...มันเป็นเพราะเธอใช้หัวหน้าบังดาบ"
เซินอี้เจียมองเขาด้วยสายตาดูแคลน: "ฉันกับพวกเธอเป็นศัตรูกัน ฉันไม่เอาเขามาบังดาบแล้วจะยืนให้เธอฟันเหรอ? แต่เธอไม่เหมือนกันนะ พวกเธอเป็นพวกเดียวกันนี่"


## บทที่ 25 ขอความเมตตา (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

"ไอ้...ไอ้..." เตาป้าที่ถูกบังคับให้นอนลงบนพื้นไอเลือดออกมาเป็นคำใหญ่
วิงวอนว่า "คุณยายหู ผมผิดไปแล้ว ผมมีตาแต่มองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน ขอท่านยกเท้าอันมีค่าขึ้น ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ!"
เนื่องจากถูกตีจนฟันหลุดไปหลายซี่ ตอนนี้เตาป้าพูดจาลมรั่ว
เซินอี้เจียลองทบทวนในใจหลายรอบจึงเข้าใจว่าเขาพูดอะไร
แค่นเสียงเย็นชา: "ฮึ มือของเธอพวกเราไม่มีแรงยก แต่เท้าของฉันเธอลองยกดูสิ ถ้าเธอยกได้ ฉันจะปล่อยเธอไป"
เตาป้าร้องทุกข์ไม่หยุด นี่มันกรรมตามสนองชัดๆ เลยหรือ? ปากยังคงวิงวอนไม่หยุด: "ผมผิดไปแล้ว คุณป้า ท่านต้องการอะไร บอกมาเถอะ ตราบใดที่ผมทำได้..."
เซินอี้เจียไม่พูดอะไร ดวงตาเป็นประกายมองไปที่ซ่งจิ่งเฉิน ใบหน้าเต็มไปด้วยความต้องการคำชม
ซ่งจิ่งเฉินถูกมองจนหัวใจเต้นพลาด
กระแอมเบาๆ ใช้มือทั้งสองข้างยันร่างท่อนล่างเลื่อนไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วจึงมองลงมาที่เตาป้าพูดว่า: "สถานการณ์ของพวกเราคุณก็เห็นแล้ว องครักษ์พวกนั้นไม่ได้คุ้มครองพวกเราจริงๆ ที่เหลือก็มีแต่คนแก่ เด็ก และคนป่วย ในรถนอกจากเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุดก็ไม่มีทรัพย์สินอะไรเลย ฉันไม่รู้ว่าใครบอกคุณว่าพวกเราจะผ่านมาทางนี้ แต่ก็พอเดาได้ว่าคุณถูกใช้เป็นเครื่องมือ"
พูดจบก็อดไม่ได้ที่จะไอเบาๆ อีกสองสามครั้ง อาการป่วยเห็นได้ชัด
โจรทั้งหมดรวมทั้งเตาป้าต่างคิดในใจว่า แค่พวกเธอแบบนี้ยังเรียกว่าคนแก่ เด็ก และคนป่วย แล้วพวกเราล่ะ? เป็นขยะหรือไง?
แต่คำพูดนี้พวกเขาไม่กล้าพูดออกมา
อย่างไรก็ตาม คำพูดของซ่งจิ่งเฉินก็เตือนให้เตาป้านึกขึ้นได้ เฮยจื่อพาคนไปนานขนาดนั้นแล้วยังไม่กลับมา
งานนี้ก็เป็นเฮยจื่อที่มาบอกเขา
นึกถึงพี่น้องที่ยังอยู่ในค่าย ในใจร้องแย่แล้ว เขาถูกคนวางแผนเล่นงาน
ในใจร้อนรน บนใบหน้าก็แสดงออกมาชัดเจน ทนความเจ็บปวดทั่วร่างพยายามดิ้นเพื่อหลุดจากเท้าของเซินอี้เจีย
เซินอี้เจียคิดว่าเขาจะดื้ออีก ยกหมัดขึ้นเตรียมจะต่อยเขาอีกหนึ่งที
ซ่งจิ่งเฉินเปลือกตากระตุก กังวลจริงๆ ว่าคนจะถูกเธอตีตาย รีบเรียก "อี้เจีย มานี่!"
เซินอี้เจีย: "..."
นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งจิ่งเฉินเรียกชื่อเธอ เซินอี้เจียเก็บหมัดเล็กๆ ของเธอ งงๆ เดินไปหาเขา...
เมื่อเซินอี้เจียรู้สึกตัวอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ข้างซ่งจิ่งเฉินแล้ว
เซินอี้เจีย: "..."
มุมปากของซ่งจิ่งเฉินยกขึ้นเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบศีรษะของเซินอี้เจีย
เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นซ่งจิ่งเฉินยิ้ม แม้จะเพียงแวบเดียว แต่เซินอี้เจียก็จับภาพนั้นได้
ในสมองมีแต่คำว่า 'สามีของฉันหล่อจัง' วิ่งผ่านไปมา
ในทันใดนั้นก็ลืมไปเลยว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรโง่ๆ ลงไป
อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง ยิ้มจนตาหยี
หลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ มองแล้วได้แต่ยกมือกุมขมับ แม้ว่าเธอจะหวังให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันอย่างดี แต่จะแยกแยะสถานที่บ้างไม่ได้หรือ
เงียบๆ เอามือปิดตาเด็กสองคนที่กำลังมองอย่างเพลิดเพลิน
"เอ่อ...เอ่อ พวกเราไปได้หรือยัง?" เตาป้าที่มีคนช่วยพยุงขึ้นมาถามอย่างระมัดระวัง
เขาก็อยากจะแอบหนีไป แต่นึกถึงความเร็วของหญิงอสูรเมื่อครู่ เขาไม่กล้า
เสียงของเตาป้าดึงความสนใจของซ่งจิ่งเฉินกลับมา เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเพิ่งทำอะไรลงไป เขาก็ตกใจเล็กน้อย
เบนสายตาออกไปอย่างไม่เป็นธรรมชาติ พยักหน้าพูดว่า: "แน่นอน พวกเราไม่ได้ต้องการขัดแย้งกับพวกเธออยู่แล้ว ภรรยาของฉันเมื่อครู่ก็แค่ป้องกันตัวเท่านั้น"
หมายความว่าพวกเราถูกบีบบังคับให้ต้องลงมือ วันนี้พวกเราปล่อยพวกเธอไป พวกเธอก็ไม่ควรจองเวรพวกเรา
"ผมเข้าใจ...ผมเข้าใจ!" เตาป้ารีบพยักหน้า เขากล้าจองเวรหญิงอสูรหรือ? คงไม่ใช่เพราะเบื่อชีวิตแล้ว
ในใจก็โล่งอก ความรู้สึกรอดตายจากภัยพิบัติผุดขึ้นมาอย่างเต็มที่


## บทที่ 26 คนในยุคสมัยอันวุ่นวาย (ขอรับการติดตามและโหวต)

การต่อสู้ที่คิดว่าจะเกิดขึ้นอย่างดุเดือดกลับจบลงอย่างน่าประหลาดใจ
แสงรุ่งเริ่มสาดส่อง ทุกคนไม่มีอารมณ์จะนอนอีกต่อไป จึงนั่งล้อมวงพักผ่อนกันบนพื้น
ตั้งแต่กลุ่มคนพวกนั้นจากไป ลุงหยางก็ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ยังลังเล
ซ่งจิ่งเฉินทำเหมือนไม่เห็น พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ลุงหยาง ช่วงนี้พวกเราไม่ได้กินอะไรดี ๆ เลย รบกวนท่านไปหาเนื้อสัตว์ป่ามาหน่อย"
ลุงหยางอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็รับคำและหยิบธนูที่ซ่งจิ่งเฉินวางไว้ข้าง ๆ แล้วเดินจากไป
เซินอี้เจียมองธนูนั้นแวบหนึ่ง แล้วพึมพำว่า "ธนูที่ฉันทำดีกว่านั่นอีก!"
เสียงเบาเกินไป ซ่งจิ่งเฉินจึงไม่ได้ยินชัด
ไม่นานลุงหยางก็กลับมาพร้อมกระต่ายสองตัวที่ชำแหละเรียบร้อยแล้ว
เซินอี้เจียมองกระต่ายที่ถูกถลกหนังแล้วทั้งสองตัวด้วยสีหน้ายินดี
เธอไม่ได้กินเนื้อเลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่
ขณะที่ทุกคนมองกระต่ายทั้งสองตัวที่ถูกย่างอยู่เหนือกองไฟจนส่งเสียงแตกปะทุ หลี่ก็พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน "พวกเรายังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์..."
"น้องชายน้องสาวยังเล็ก พวกเขาต้องการสารอาหาร อีกอย่างเราไม่อาจปล่อยให้พวกเขาหิวโซได้ ข้าเชื่อว่าคุณปู่และบิดาคงไม่ตำหนิพวกเรา" ซ่งจิ่งเฉินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
หลี่เห็นเด็กทั้งสองจ้องมองเนื้อกระต่ายที่กำลังย่างจนน้ำมันหยดออกมาพร้อมกับกลืนน้ำลาย จึงไม่พูดอะไรอีก
"คุณชาย พวกโจรเหล่านั้นทำความชั่วมามากมาย พวกเราไม่ควรจะ..." หลังจากอดทนมานาน ลุงหยางก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก
ก่อนที่เขาจะพูดจบ ซ่งจิ่งเฉินก็หัวเราะเยาะ "ไม่ควรปล่อยพวกมันไปงั้นหรือ? หรือลุงหยางคาดหวังให้ข้าในสภาพแบบนี้ขึ้นไปปราบโจรกำจัดคนชั่วเพื่อความสงบสุขของประชาชนกัน?"
ลุงหยางยังอยากจะพูดต่อ
ซ่งจิ่งเฉินเริ่มไม่พอใจ พูดเสียงเย็น "ลุงหยาง ข้าไม่ใช่ซื่อจื่อที่แบกรับหน้าที่ปกป้องความปลอดภัยของประชาชนต้าสยอีกต่อไปแล้ว ข้าเป็นเพียงคนพิการที่ด้อยกว่าสามัญชนทั่วไปเสียอีก แม้แต่สามัญชนยังมีความฝันและความทะเยอทะยาน สามารถเรียนหนังสือสอบเข้ารับราชการได้ แต่ข้า พี่ห่าว หรือแม้แต่ลูกหลานของพวกเราในอนาคตก็ไม่มีสิทธิ์ ท่านก็เห็นแล้วว่าคุณปู่ของข้าที่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อต้าสยสุดท้ายได้รับผลตอบแทนเช่นไร
ดังนั้น... พวกโจรทำอะไร ประชาชนเป็นอย่างไร มันเกี่ยวอะไรกับข้า?"
ขณะที่ซ่งจิ่งเฉินพูด ดวงตาของเขาเริ่มแดงก่ำ เขาหลับตาลงเพื่อกดความรู้สึกโกรธแค้นในใจ แล้วพูดต่อ "ข้าจะทำตามความปรารถนาของคุณปู่ที่ไม่ไปเป็นผู้สร้างความวุ่นวายในยามบ้านเมืองไม่สงบ แต่ก็จะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของคนอื่นเช่นกัน"
"ข้าเห็นด้วยกับเฉินเกอเอ๋อร์" หลี่พูดแทรกขึ้น
เซินอี้เจียจ้องมองที่เนื้อ พยักหน้าอย่างรวดเร็ว "สามีพูดถูกแล้ว"
เซินอี้เจียคิดว่า การที่ไม่สามารถปกป้องความปลอดภัยของตัวเองได้แต่กลับไปห่วงคนอื่น นั่นเรียกว่าโง่ ไม่ใช่ใจดี
สีหน้าของซ่งจิ่งเฉินอ่อนลง ลุงหยางถอนหายใจ และไม่พูดอะไรอีก
ทุกคนตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ รอบ ๆ มีเพียงเสียงแตกปะทุของกองไฟ
"กินได้หรือยัง? น่าจะกินได้แล้วนะ?" เซินอี้เจียสนใจแต่เนื้อย่าง ไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลย
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการได้กินเนื้อ
ขณะที่ทุกคนเพิ่งจะได้กินเนื้อ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากในป่า
คนที่มาเมื่อเห็นพวกเขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจชั่วขณะ
เซินอี้เจียถือขากระต่ายไว้ในมือ กัดคำหนึ่ง
แล้วยิ้มอย่างภาคภูมิใจให้กับคนที่เพิ่งมาถึง พูดอย่างไม่ชัดเจน "พวกเธอกลับมาไม่ถูกเวลาเลย เนื้อพวกนี้แค่พอให้พวกเรากินเอง อยากกินก็ไปหาเองสิ"
ฮึ่ม ทุกวันให้พวกเรากินแต่แผ่นแป้ง จะทำให้พวกเธอน้ำลายไหล
พูดแล้วยังไม่หายแค้น จึงถอนหายใจว่า "กระต่ายน่ารักขนาดนั้น ทำไมถึงอร่อยขนาดนี้นะ?"
องครักษ์: "..."
ซ่งจิ่งเฉินยกมือขึ้นกุมขมับ เริ่มไม่แน่ใจในความสงสัยของตัวเอง
เพราะดูจากนิสัยของเซินอี้เจียแล้ว เธอจะเป็นคนที่วางแผนเล่นงานคนอื่นได้จริง ๆ หรือ?
ช่างเถอะ ยังมีเวลาอีกมาก ถ้าเป็นจิ้งจอกก็ต้องโผล่หางออกมาให้เห็นสักวัน


## บทที่ 27 การข่มขู่ (ขอรับการสะสมและโหวตแนะนำอย่างต่ำต้อย)

ซ่งจิ่งเฉินกวาดตามองคนทั้งสิบคนอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า "ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็ออกเดินทางกันเถอะ ไปเมืองถัดไปขายรถม้าคันนี้แล้วเปลี่ยนเป็นคันใหม่"
ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นประโยคบอกเล่า
หลินหมู่ผู้นำองครักษ์แม้จะรู้สึกหวั่นใจ แต่ก็ยังฝืนพูดว่า "นั่นไม่เหมาะสม นี่เป็นรถม้าที่ฝ่าบาทพระราชทานมา อีกอย่าง... เราต้องรีบเดินทาง"
เซินอี้เจียไม่พอใจ กลืนเนื้อในปากลงคอแล้วพูดอย่างโกรธๆ ว่า "ฮึ่ม พวกเธอยังรู้อีกว่าต้องรีบเดินทาง พวกเราคอยพวกเธอมานานแล้วนะ และพวกโจรพวกนั้นก็ถูกรถม้าคันนี้ล่อมา ยังจะเก็บไว้อีกเหรอ อยากล่อโจรมาปล้นอีกหรือไง"
เซินอี้เจียเชื่อจริงๆ ว่าเรื่องราวเป็นอย่างที่เห็น คำพูดของเธอก็มีความหมายตรงตัว
แต่คนที่มีจิตใจไม่บริสุทธิ์กลับคิดว่าเซินอี้เจียกำลังประชดประชัน
มีเพียงซ่งจิ่งเฉินที่รู้ว่าเซินอี้เจียไม่มีเล่ห์เหลี่ยมขนาดนั้น
เขาไม่สนใจว่าคนพวกนั้นคิดอย่างไร พูดตรงๆ ว่า "แถวนี้มีรังโจรไม่น้อย พวกเธอเพื่อปกป้องพวกเราซึ่งเป็นคนแก่ เด็ก และคนป่วย แล้วต้องเสียสละชีวิตอย่างน่าเศร้า ฝ่าบาทคงจะไม่ลงโทษพวกเธอหรอก"
แค่ไม่พูดตรงๆ ว่า "ฟังฉัน ไม่งั้นตาย!"
ตลอดทางที่ผ่านมา ซ่งจิ่งเฉินปล่อยให้หลินหมู่และคนอื่นๆ จัดการ ไม่ใช่เพราะกลัวพวกเขา แต่เพราะขี้เกียจยุ่งเท่านั้นเอง
เมื่อตอนนี้เปิดหน้ากันแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องสุภาพกับพวกเขาอีกต่อไป
หลินหมู่รู้ว่าสิ่งที่ซ่งจิ่งเฉินพูดเป็นความจริง ถึงแม้จะถูกลงโทษเมื่อกลับไปก็ยังดีกว่าเสียชีวิตที่นี่
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าซ่งจิ่งเฉินที่ขาพิการไม่น่ากลัว แต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ เขาก็เข้าใจแล้วว่าแม้พวกเขาทั้งสิบคนรวมกำลังกันก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะคนกลุ่มนี้ได้
เซินอี้เจียกำลังจะเข้าไปอุ้มซ่งจิ่งเฉินเหมือนทุกครั้ง แต่ไม่คิดว่าเขาจะเบี่ยงตัวหลบมือของเธอเล็กน้อย
เซินอี้เจียมองซ่งจิ่งเฉินอย่างงุนงง
ซ่งจิ่งเฉินกระแอมอย่างไม่เป็นธรรมชาติแล้วหันหน้าหนี พูดว่า "ให้ลุงหยางมาช่วยเถอะ"
เซินอี้เจียทำปากยื่น ก่อนหน้านี้ยังให้อุ้มอยู่เลย
เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงเมืองถัดไป พอดีเป็นช่วงเวลาเที่ยง
ซ่งจิ่งเฉินไม่สนใจหลินหมู่และคนอื่นๆ ที่ตามมาข้างหลัง สั่งให้ลุงหยางขับรถม้าไปจอดหน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งโดยตรง
คราวนี้ไม่ต้องรอให้ซ่งจิ่งเฉินสั่ง ลุงหยางจอดรถม้าแล้วรีบมุดเข้าไปในรถเพื่อแบกซ่งจิ่งเฉินลงมา
โดยไม่ทันสังเกตสายตาอาฆาตที่เซินอี้เจียส่งมาจากด้านหลังพร้อมกับขบฟันกรอด
หลี่ที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็ขำ แต่ไม่ได้พูดอะไร จูงมือเด็กทั้งสองคนลงจากรถ
"พักที่นี่แหละ วันนี้ไม่ต้องเดินทางแล้ว ทุกคนพักผ่อนให้เต็มที่" ซ่งจิ่งเฉินพูด
ยกเว้นสิบคนที่ตามมาด้านหลัง ทุกคนไม่มีข้อคัดค้าน
พวกเขาจองห้องสี่ห้อง ลุงหยางกำลังจะหยิบถุงเงินออกมาจ่าย แต่ถูกเซินอี้เจียกดมือไว้
เธอชี้ไปที่หลินหมู่ที่อยู่ด้านหลังแล้วบอกเถ้าแก่ว่า "พวกเขาเป็นพวกเดียวกับเรา ไปเก็บเงินจากพวกเขาสิ"
เถ้าแก่มองหลินหมู่อย่างลำบากใจ
หลินหมู่: "..."
ได้แต่ยอมควักเงินจ่าย
ซ่งจิ่งเฉินชำเลืองมองเซินอี้เจียที่ดีใจเหมือนแมวขโมยปลาสำเร็จ ดวงตาฉายแววขบขัน
เซินอี้เจียอยู่คนเดียวหนึ่งห้อง อาบน้ำลวกๆ แล้วล้มตัวลงนอน
ช่วงนี้เธอเหนื่อยมาก นอนหลับไปจนไม่ได้ตื่นมากินอาหารเย็น
รุ่งเช้าวันถัดมา เซินอี้เจียเปิดประตูห้องลงไปข้างล่าง
เห็นว่าทุกคนมาพร้อมกันหมดแล้ว แยกนั่งสองโต๊ะ แบ่งแยกชัดเจน
เซินอี้เจียเพิ่งนั่งลง ก็มีถุงเงินวางลงตรงหน้าเธอ
เซินอี้เจียงุนงง เปิดดู ข้างในมีตั๋วเงินมูลค่าหนึ่งร้อยตำลึงสองใบและเงินผงจำนวนหนึ่ง
เงินผงรวมกันก็มีสามสิบกว่าตำลึงแล้ว
"นี่... นี่ให้ฉันเหรอ"
เซินอี้เจียมองไปที่ซ่งจิ่งเฉิน เพราะถุงเงินนั้นเขาเป็นคนหยิบออกมา
แต่น่าเสียดายที่ซ่งจิ่งเฉินไม่พูดอะไร


## บทที่ 28 เรื่องราวในอดีตของครอบครัวซ่ง

มีความเงียบชั่วขณะหนึ่ง
หลี่จำต้องอธิบายว่า "เช้านี้ลุงหยางได้ขายรถม้าคันนั้นไปแล้ว ได้เงินมาสี่ร้อยกว่าตำลึง และซื้อรถม้าใหม่มาสองคัน ใช้เงินไปสองร้อยกว่าตำลึง ที่เหลือก็อยู่ตรงนั้น เฉินเกอเอ๋อร์ต้องการให้เจ้าดูแลบ้าน เจ้าก็เก็บเงินนี้ไว้ให้ดี"
"มากขนาดนี้เลยหรือ?" นึกถึงว่าเจ้าของร่างเดิมเก็บเงินมาสิบกว่าปีได้แค่ร้อยกว่าตำลึง แค่รถม้าคันเดียวก็มีค่าถึงเพียงนี้ เธอเผลอพูดออกมาว่า "ถ้ารู้แต่แรกก็คงไม่คืนรถม้าอีกคันไปแล้ว..."
หลี่: "..."
พอถูกเธอพูดแบบนี้ เธอก็รู้สึกเสียดายเหมือนกัน นี่มันเรื่องอะไรกัน?
"กินอาหารกันเถอะ!" ซ่งจิ่งเฉินตัดบทความฝันเพ้อเจ้อของเซินอี้เจีย พูดเสียงเรียบ
ส่วนเหตุผลที่ให้เซินอี้เจียถือเงินไว้ ซ่งจิ่งเฉินบอกตัวเองว่าการทำแบบนี้จะทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าตนได้รับความไว้วางใจ และจะเผยพิรุธเร็วขึ้น
ไม่ทันที่ซ่งจิ่งเฉินจะเอ่ยปาก หลี่ก็พาพี่ห่าวและน้องฮวนเข้าไปในรถม้าคันหลัง
รถม้านี้มีขนาดธรรมดา ทำให้เซินอี้เจียและซ่งจิ่งเฉินต้องไปอยู่คันหน้า
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่ตามลำพังกับสามี เซินอี้เจียรู้สึกเหมือนมีคนตัวเล็กๆ ในใจกำลังหัวเราะดังลั่น
น่าเสียดายที่ซ่งจิ่งเฉินไม่ให้โอกาสเธอ พอขึ้นรถก็หลับตาพักผ่อน
เซินอี้เจีย: "..."
มีคำหยาบคำหนึ่งที่ไม่รู้ว่าควรพูดออกมาดีไหม
การเดินทางช่วงต่อไปช้ากว่าหลายวันก่อนไม่ใช่แค่นิดหน่อย
หากถึงช่วงเวลาเที่ยงพบเมืองหรือตำบล ซ่งจิ่งเฉินก็จะหยุดกินอาหาร พอถึงตอนค่ำ
ก็จะพักที่โรงเตี๊ยม
ความเห็นของหลินหมู่และคนอื่นๆ ล่ะ? สำคัญด้วยหรือ?
แม้จะยังคงโยกเยกในรถม้า แต่ทุกคนก็มีสภาพจิตใจดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ระหว่างทางที่หยุดๆ เดินๆ ทุกคนเข้าสู่หลี่โจวหลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน
บ้านบรรพบุรุษของครอบครัวซ่งอยู่ที่หมู่บ้านเซี่ยโกว เมืองชิงผิง อันหยาง หลี่โจว
ที่เรียกว่าบ้านบรรพบุรุษ ความจริงซ่งจิ่งเฉินก็เคยมาแค่ครั้งเดียวตอนยังเด็กจนจำไม่ได้
มาร่วมไว้อาลัยตอนทวดเสียชีวิต หลังจากนั้นก็ไม่มีใครในครอบครัวซ่งกลับมาอีกเลย
ซ่งหล่าวไท่มีลูกชายสองคน ลาวกั๋วกงเป็นบุตรคนโต
ในยุคนั้นบ้านเมืองวุ่นวาย บุตรคนโตอายุสิบห้าและสามีถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร เหลือเพียงลูกชายคนเล็กซ่งต้าห่ายอายุแปดปีกับซ่งหล่าวไท่พึ่งพาอาศัยกัน
ช่วงแรกแม่ลูกสองคนใช้ชีวิตค่อนข้างลำบาก
ต่อมาสามีเสียชีวิตในสงครามได้รับเงินช่วยเหลือ บวกกับเงินเดือนของลาวกั๋วกงที่ส่งกลับบ้านไม่ขาด
ซ่งหล่าวไท่พาลูกชายกลายเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน
อาจเพราะไม่มีลูกคนโตอยู่ข้างกาย ซ่งหล่าวไท่จึงรักและตามใจลูกคนเล็กที่อยู่ด้วยกันมาก
บ้านก็มีฐานะ ค่อยๆ เลี้ยงซ่งต้าห่ายให้กลายเป็นคนเกเร เกียจคร้าน ชอบผู้หญิง
ในหมู่บ้านมักแอบเข้าห้องหญิงม่าย
ชื่อเสียงแย่มากจนลูกสาวบ้านดีๆ ไม่มีใครยอมแต่งด้วย ซ่งหล่าวไท่จึงซื้อภรรยาให้เขา
หวังว่าเมื่อมีลูกแล้วจะสงบลงบ้าง
หญิงสาวคนนั้นก็ท้องง่าย สามปีก็ให้กำเนิดลูกชายหนึ่งลูกสาวหนึ่งแก่ซ่งต้าห่าย
น่าเสียดายที่ซ่งต้าห่ายไม่เพียงไม่สงบลง ยังกลับบ้านมาทุบตีภรรยาบ่อยๆ
หญิงสาวคนนั้นถูกซ่งต้าห่ายที่เมาผลักล้มจนเสียชีวิต
และในเวลานั้นสงครามที่ยาวนานถึงสิบปีก็สงบลง
ต้าสยเพิ่งก่อตั้ง ลาวกั๋วกงได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้น
สิ่งแรกที่ทำคือพาซ่งหล่าวไท่และครอบครัวน้องชายไปอยู่ในนครหลวง
นี่เป็นเรื่องดี แต่ลาวกั๋วกงไม่คาดคิดว่าน้องชายของตนจะเป็นคนเช่นนี้
เมื่อถามถึงแม่ของเด็กทั้งสอง ซ่งหล่าวไท่ก็อ้างว่าป่วยตาย
คนในครอบครัวตัวเอง ซ่งลาวกั๋วกงย่อมไม่สงสัย
ซ่งต้าห่ายที่กล้าอาละวาดในหมู่บ้าน พอมาถึงนครหลวงก็มีแม่ทัพแห่งแคว้นเป็นที่พึ่ง
ก็เหมือนชายนักเที่ยวเข้าชิงโหลว ยิ่งเหิมเกริมขึ้นไปอีก


## บทที่ 29 เซ็งและหงุดหงิด

เมื่อลาวกั๋วกงรู้เรื่อง ก็มีคนเอาจดหมายเขียนด้วยเลือดไปฟ้องต่อจักรพรรดิรุ่นก่อน
จดหมายที่เขียนด้วยเลือดถูกจักรพรรดิรุ่นก่อนที่กำลังโกรธจัดโยนลงที่เท้าของลาวกั๋วกงอย่างเปิดเผย
เมื่อสืบสวนพบว่า ซ่งต้าห่ายเข้าเมืองหลวงเพียงครึ่งปีก็ข่มขืนสตรีดีห้าคน สี่คนอับอายจนฆ่าตัวตาย
คนสุดท้ายทิ้งจดหมายเลือดไว้แล้วก็แขวนคอตาย
ส่วนเหตุผลที่ไม่มีใครกล้าฟ้องก่อนหน้านี้ ก็เพราะมีภูเขาใหญ่อย่างแม่ทัพแห่งแคว้นคุ้มครองอยู่
เรื่องนี้ทำให้ลาวกั๋วกงผู้ซื่อตรงตลอดชีวิตแทบจะเชิดหน้าไม่ขึ้น
เดิมทีควรจะถูกประหารประจานต่อสาธารณชน แต่ซ่งหล่าวไท่อ้อนวอนขอชีวิต ถึงขั้นขู่ว่าจะฆ่าตัวตาย
ด้วยความกตัญญู ลาวกั๋วกงจำใจทุบขาทั้งสองข้างของซ่งต้าห่ายด้วยตัวเอง และพาเขาไปขอโทษครอบครัวเหล่านั้น
แล้วยังไปคุกเข่าต่อหน้าจักรพรรดิรุ่นก่อนสิบสองซื่อเฉินเพื่อขอชีวิตซ่งต้าห่าย
แต่ก็ถูกซ่งหล่าวไท่และซ่งต้าห่ายเกลียดชัง
เมื่อส่งครอบครัวซ่งต้าห่ายกลับบ้านเกิด ซ่งหล่าวไท่ยืนกรานจะไปด้วย ประกาศตัดความสัมพันธ์แม่ลูก
ลาวกั๋วกงรู้สึกเจ็บช้ำน้ำใจ จึงไม่สนใจพวกเขาอีก
จนกระทั่งซ่งหล่าวไท่เสียชีวิต เขาจึงพาครอบครัวกลับไปเยี่ยมหนึ่งครั้ง
ตอนนี้สองตระกูลเหมือนเป็นศัตรูกัน แน่นอนว่านี่เป็นความคิดฝ่ายเดียวจากสายตระกูลของซ่งต้าห่าย
ลาวกั๋วกงไม่เคยสนใจพวกเขาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
...
ตอนที่พวกเขาออกเดินทาง ยังเป็นฤดูร้อนที่ร้อนระอุ แต่ตอนนี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
เซินอี้เจียที่แรกๆ ยังดีใจที่ได้อยู่กับซ่งจิ่งเฉินตามลำพัง ตอนนี้กลับนอนซึมอยู่ที่มุมห้อง
ไม่เหมือนปกติที่จะเอะอะโวยวายเมื่อเห็นอะไรแปลกใหม่และถามไม่หยุด
เงียบไปสองวัน กลับทำให้ซ่งจิ่งเฉินรู้สึกไม่คุ้น
"ถ้ารู้สึกเบื่อ ก็อ่านหนังสือได้นะ" ซ่งจิ่งเฉินแนะนำ
ดวงตาของเซินอี้เจียสว่างขึ้นชั่วครู่แล้วก็หม่นลงอีก เธอพลิกตัวหันหลังให้ซ่งจิ่งเฉินแล้วพูดเสียงอู้อี้: "คุณก็รู้ว่าฉันอ่านหนังสือไม่ออก จะให้ฉันดูหนังสือหรือหนังสือดูฉันก็ไม่รู้"
ซ่งจิ่งเฉินนิ่งไป เขาลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ...
เขาลองถามอย่างระมัดระวัง: "งั้นให้ฉันสอนอ่านหนังสือไหม?"
"ดีสิ!" เซินอี้เจียลุกพรวดมานั่งข้างซ่งจิ่งเฉินทันที ความเร็วนั้นยังคงทำให้คนอึ้ง
ซ่งจิ่งเฉินที่ไม่คิดว่าเซินอี้เจียจะตอบตกลง: "..."
อยู่ด้วยกันนาน เซินอี้เจียตอนนี้พอจะอ่านความคิดจากสีหน้าของซ่งจิ่งเฉินได้บ้าง
เธอหรี่ตามองเขาไม่กะพริบ
บีบนิ้วมือตามความเคยชินแล้วพูด: "สามี คุณไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม?"
ความรู้สึกคุ้นเคยนี้ ทำให้ซ่งจิ่งเฉินนึกถึงภาพตอนที่เขาให้จดหมายหย่าร้างกับเซินอี้เจีย
ซ่งจิ่งเฉินยกมือกุมขมับ ดังนั้นความรู้สึกของเขาตอนนั้นไม่ได้ผิดสินะ?
เขาส่ายหัวแล้วพูด: "ไม่ได้โกหก ฉันแค่คิดว่าเธอจะรู้สึกว่าการเรียนตัวอักษรน่าเบื่อกว่า"
เซินอี้เจียพอใจ เถียงกลับ: "มันก็น่าเบื่อนะ แต่ถ้าเป็นสามีสอน ก็ไม่เหมือนกันแล้ว! อีกอย่าง ถ้าวันหนึ่งคุณเขียนจดหมายถึงฉัน แล้วฉันอ่านไม่ออก จะแย่แค่ไหน!"
ซ่งจิ่งเฉิน: "..."
อันก่อนไม่ใช่จดหมาย แต่เป็นจดหมายหย่าร้าง และในอนาคตก็จะไม่มีจดหมายถึงเธออีก
แต่เมื่อเห็นดวงตาของเซินอี้เจียที่เปลี่ยนจากหม่นหมองเป็นเปล่งประกาย ซ่งจิ่งเฉินก็ไม่พูดออกมา
เขาอธิบายกับตัวเองในใจว่า ที่ไม่พูดก็เพราะท่าทางเซื่องซึมของเซินอี้เจียก่อนหน้านี้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของเขาอย่างรุนแรง
ไม่ใช่เพราะชอบเห็นเธอมีชีวิตชีวาแบบนี้
"สามี เราจะเริ่มเมื่อไหร่?" เซินอี้เจียเข้าไปกระซิบข้างหูซ่งจิ่งเฉิน
เสียงของเธอมีความสดใสเป็นธรรมชาติ เหมือนน้ำพุ ไหลริน
คำว่า 'สามี' นั้นดูเหมือนจะไหลเข้าไปในใจของซ่งจิ่งเฉิน สร้างระลอกคลื่นเล็กๆ


## บทที่ 30 กระโจนเข้าใส่

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ ซ่งจิ่งเฉินก็พูดว่า "เซิ่นจือ"
เซินอี้เจียงุนงง "อะไรนะ?"
ซ่งจิ่งเฉินหลุบตาลง ทำให้คนมองไม่เห็นสีหน้าของเขา เสียงราบเรียบเหมือนปกติ "นั่นคือชื่อรองของฉัน ท่านปู่ตั้งให้ก่อนสิ้นใจ ต่อไปเธอเรียกฉันแบบนี้ก็พอ"
เซินอี้เจียกะพริบตา ถามออกไปโดยไม่ทันคิด "เรียกสามีไม่ดีหรือ?"
ไม่รอให้ซ่งจิ่งเฉินตอบ เธอก็ดีใจขึ้นมาอีกครั้ง "แต่เซิ่นจือก็ฟังดูดีนะ งั้นต่อไปฉันจะเรียกเธอว่าเซิ่นจือ"
"อืม!"
"เซิ่นจือ!"
"อืม!"
"เซิ่นจือ!"
"ฉันอยู่นี่!"
"เซิ่นจือ..." เซินอี้เจียตั้งใจลากเสียงพยางค์สุดท้ายให้ยาว เรียกเสร็จแล้วก็หัวเราะชอบใจ
ซ่งจิ่งเฉิน "..."
รู้สึกเหมือนยกหินขึ้นมาทุบเท้าตัวเอง ในระยะเวลาอันสั้นนี้ เขาคงไม่อยากได้ยินสองคำนี้อีกแล้ว...
หลังจากผ่านเมืองอีกแห่งหนึ่ง ในรถม้าของพวกเขาก็มีชุดเครื่องเขียนและหนังสือเริ่มต้นสำหรับเด็กเพิ่มขึ้นมาอีกไม่กี่เล่ม
ในรถโคลงเคลง ไม่เหมาะกับการเขียนหนังสือ
ซ่งจิ่งเฉินจึงตัดสินใจสอนให้เธออ่านตัวอักษรก่อน
เริ่มจากซานจื้อจิง ซ่งจิ่งเฉินอ่านหนึ่งประโยค เซินอี้เจียก็อ่านตามหนึ่งประโยค
เสียงของซ่งจิ่งเฉินทุ้มแหบ มีเสน่ห์ เหมือนกับตัวเขา ทำให้คนหลงใหลได้ง่าย
สองคนอ่านสลับกันไปมา ค่อยๆ เสียงของเซินอี้เจียก็เบาลงเรื่อยๆ จนแทบไม่ได้ยิน
บ่าหนักขึ้น ศีรษะเล็กๆ ก็ทิ้งตัวลงบนบ่าของซ่งจิ่งเฉิน
ซ่งจิ่งเฉินตกใจเล็กน้อย เอียงหน้ามอง เห็นเซินอี้เจียหลับตา ขนตางอนงาม ปากยังพึมพำเบาๆ ถึงประโยคที่เขาเพิ่งอ่านไป 'หยกไม่ขัดเกลา ไม่เป็นของมีค่า คนไม่เรียนรู้ ไม่รู้จักคุณธรรม...'
นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งจิ่งเฉินได้มองเซินอี้เจียอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะช่วงนี้กินดีหรือเปล่า ใบหน้าของเซินอี้เจียดูอวบอิ่มเหมือนเด็กทารก
ไม่เหมือนยามปกติที่วิ่งไปวิ่งมา ไม่เหมือนตอนที่ชกต่อยคนอื่นอย่างดุดัน
ตอนนี้เธอเงียบสงบ ว่าง่ายจนไม่น่าเชื่อ ทำให้คนอยากโอบอุ้มปกป้อง
ใครจะคิดว่าคนที่มีหน้าตาแบบนี้ จะมีพละกำลังชกผู้ชายโตๆ กระเด็นได้ด้วยหมัดเดียว
ไม่รู้ว่าพลังนั้นมาจากไหน
ซ่งจิ่งเฉินส่ายหน้าเรียกสติกลับมา ยื่นมือออกไปเพื่อจะปลุกเธอ
มือแตะที่หน้าผากของเซินอี้เจียแล้ว แรงก็อ่อนลง
ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวที่เนียนนุ่มดั่งหยก ราวกับถูกลวกจึงชักมือกลับ
แต่ความอบอุ่นนั้นยังคงอยู่
ซ่งจิ่งเฉินนวดหว่างคิ้ว ยอมรับชะตา หยิบผ้าห่มข้างๆ มาคลุมให้เซินอี้เจียเบาๆ
จากนั้นก็พิงผนังรถ เริ่มพักผ่อนจิตใจ
ภาพอันอบอุ่นในรถไม่มีใครได้เห็น...
เซินอี้เจียตื่นขึ้นมาเพราะเสียงฟ้าร้อง
พอลืมตาก็เห็นซ่งจิ่งเฉินกำลังใช้มือทั้งสองปิดหูเธออยู่...
ดูเหมือนเขากลัวว่าถ้าออกแรงมากไปจะปลุกเธอ
เซินอี้เจีย "..."
หลังจากเงียบไปหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้าวินาที เธอก็ร้อง "โอ้" แล้วกระโจนเข้าไปในอ้อมอกของซ่งจิ่งเฉิน ร่างเล็กสั่นอย่างตั้งใจ
"เซิ่นจือ ฉันกลัว! อึ้งอึ้งอึ้ง!"
ในนิยายเขียนแบบนี้ทั้งนั้น ฝนตก ฟ้าร้อง ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง นางเอกกระโดดเข้าหานายเอก
ว้าว ทั้งเวลา สถานที่ และคน สมบูรณ์แบบ! เซินอี้เจียรู้สึกปลื้มในใจ ร่างเล็กสั่นหนักกว่าเดิม
ซ่งจิ่งเฉิน "..." จะกดรอยยิ้มที่มุมปากลงก่อนพูดแบบนี้ไม่ได้หรือไง?
ผู้หญิงที่แสดงความคิดทั้งหมดออกมาทางสีหน้าแบบนี้ ถ้าจริงๆ แล้วมีคนส่งมา คนคนนั้นต้องใจกล้ามากแค่ไหน!
ร่างในอ้อมกอดอ่อนนุ่มไร้กระดูก แม้จะรู้ว่าคนคนนี้แกล้งทำ แต่ซ่งจิ่งเฉินก็ไม่ได้ผลักเธอออกไปทันที
ทั้งร่างแข็งทื่อพิงอยู่ตรงนั้น
จนกระทั่งฟ้าร้องอีกครั้ง ซ่งจิ่งเฉินจึงได้สติ
สองมือจับไหล่ของเซินอี้เจีย ผลักเธอออกจากอ้อมกอด
เซินอี้เจียเบ้ปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกว่าเธอเป็นชายใจร้ายที่ทอดทิ้งไร้น้ำใจ


## บทที่ 31 การโจมตีที่วัดร้าง (ขอรับการสนับสนุนและโหวต555)

น่าเสียดายที่ซ่งจิ่งเฉินหันหน้าไปทางอื่นไม่มองเธอแล้ว
แม้จะเห็นสีหน้าของเธอ เขาก็คงไม่เข้าใจคำที่เปิดเผยเช่นนี้อยู่ดี
"คุณชายซ่ง ฝนตกหนักเกินไปแล้ว ถ้าเดินทางต่อไปอาจเกิดอันตรายได้ ข้างหน้ามีวัดร้าง ข้าน้อยขอขับรถเข้าไปหลบฝนก่อนดีไหมขอรับ!" เสียงของคนขับรถดังแทรกผ่านเสียงฝนเข้ามา
"อืม" ซ่งจิ่งเฉินตอบรับ
รถของพวกเขาแล่นนำอยู่ข้างหน้า ลุงหยางขับรถม้าที่หลี่และลูกทั้งสามนั่งอยู่ หากมีเหตุไม่คาดฝันก็จะได้คุ้มครองพวกเขาได้
พวกเขาเลี้ยวเข้าไปในวัดร้าง คนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังก็ตามเข้ามาด้วย
คนทั้งห้าที่นั่งอยู่ในรถยังพอไหว แต่คนที่เหลือเสื้อผ้าเปียกโชกไปหมดแล้ว
เซินอี้เจียเห็นลุงหยางตัวเปียกโชก จึงรีบมุดกลับเข้าไปในรถม้าอย่างภาคภูมิใจ
เธอพูดอย่างตื่นเต้น: "เสื้อผ้าลุงหยางเปียกหมดแล้ว ท่านคงไม่อยากโดนน้ำเปียกทั้งตัวเหมือนกันใช่ไหม?"
ซ่งจิ่งเฉิน: "..."
เขาสามารถอยู่ในรถม้าโดยไม่ต้องลงมาได้
ซ่งจิ่งเฉินไม่พูดอะไร เซินอี้เจียจึงถือว่าเขาเห็นด้วย เธอยิ้มกว้างจนเห็นฟัน
เธออุ้มซ่งจิ่งเฉินลงจากรถม้าอย่างง่ายดาย
"มีอะไรให้ดีใจนักหรือ?" ซ่งจิ่งเฉินไม่เข้าใจจริงๆ เขาคิดว่าไม่ว่าจะหาเหตุผลมากมายแค่ไหน ก็คงไม่ตรงกับสิ่งที่เธอคิด จึงตัดสินใจถามตรงๆ
ใครๆ ก็อยากอยู่ห่างจากคนพิการอย่างเขา มีแต่เธอที่เป็นข้อยกเว้น
เซินอี้เจียตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา: "ข้าแข็งแรงที่สุด และท่านก็เป็นสามีของข้า แน่นอนว่าข้าต้องเป็นคนอุ้มเอง!"
จริงอย่างที่คิด เหตุผลนี้ช่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา
เซินอี้เจียไม่รู้ถึงความคิดที่ซับซ้อนในใจของซ่งจิ่งเฉิน เธอวางเขาลงบนพื้นที่หลี่ปูด้วยหญ้าแห้งไว้ก่อนแล้ว
เห็นน้องฮวนแอบมองตัวเองจากหลังหลี่ เธอจึงยื่นมือไปลูบหัวเด็กหญิงอย่างรวดเร็วก่อนที่อีกฝ่ายจะทันระวังตัว แล้วแหย่: "มองอะไรอยู่หรือ?"
น้องฮวนก้มหน้าด้วยความอาย ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ
แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเซินอี้เจียอีกครั้ง หลังจากทำแบบนี้หลายครั้ง เธอก็ตัดสินใจพูดออกมา: "พี่สะใภ้เก่งจัง เมื่อข้าโตขึ้น ข้าก็อยากเก่งเหมือนพี่สะใภ้!"
"ได้สิ! แต่จะเก่งเท่าข้าคงเป็นไปไม่ได้ แค่ด้อยกว่าข้านิดหน่อยก็พอ" เพราะความสามารถของเธอมีมาตั้งแต่เกิด ไม่ใช่สิ่งที่ฝึกฝนในภายหลังได้
"แค่ด้อยกว่าพี่สะใภ้นิดหน่อยก็ได้ แค่นิดเดียว!" พูดพลางใช้นิ้วนางกับนิ้วโป้งทำท่าวัดขนาดเท่าเล็บ เพื่อแสดงว่าแค่นิดเดียวเท่านั้น
เซินอี้เจียขำ พูดว่า "ดี เธอต้องทำได้แน่นอน"
เธอไม่รู้ว่า เด็กผู้หญิงที่ควรจะเติบโตเป็นสุภาพสตรี กลับถูกคำพูดไม่กี่คำของเธอทำให้หลงทาง
และเติบโตขึ้นเป็นนางอสูรที่ไม่มีใครในกองทัพกล้าดูถูก
แต่นั่นเป็นเรื่องในอนาคต ยังไม่ต้องพูดถึงตอนนี้
ฝนตกไม่หยุดจนกระทั่งค่ำคืนมาเยือน และยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด คืนนี้จำเป็นต้องพักในวัดร้างนี้หนึ่งคืน
โชคดีที่ในรถมีเสบียงแห้งเตรียมไว้ ก่อกองไฟขึ้นมา ก็ไม่ต้องทนทรมานมากนัก
ในรถม้าคับแคบเกินไป เด็กสองคนนอนในนั้น ส่วนคนอื่นๆ นั่งพิงกำแพงพักผ่อน
อาจเพราะนอนมาแล้วตอนกลางวัน เซินอี้เจียจึงไม่ง่วงเลย
รอบๆ มีแต่เสียงหายใจเบาๆ พร้อมกับเสียงเหล่านี้ เซินอี้เจียเริ่มรู้สึกง่วงนอนเล็กน้อย
ทันใดนั้น เสียงฉึบดังขึ้นข้างหู
ร่างกายเคลื่อนไหวเร็วกว่าความคิด ในพริบตาเซินอี้เจียก็หายไปจากที่เดิม
เมื่อปรากฏตัวอีกครั้ง เธอก็อยู่ตรงหน้าซ่งจิ่งเฉินแล้ว
มือของเธอจับลูกธนูที่อยู่ห่างจากไหล่ของซ่งจิ่งเฉินไม่ถึงครึ่งฟุต
ซ่งจิ่งเฉินตื่นแล้วอย่างเห็นได้ชัด กำลังมองเซินอี้เจียด้วยความประหลาดใจ
ลูกธนูนี้เล็งไปที่หน้าผากของเขา เขาพยายามหลบแต่ขาใช้แรงไม่ได้ ทำได้เพียงเอียงตัวหลบ
เขาคิดว่าครั้งนี้คงหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บไม่ได้ ไม่คิดว่าเซินอี้เจียจะมาทันเวลา
ความเร็วของเซินอี้เจียทำให้ซ่งจิ่งเฉินต้องปรับความเข้าใจใหม่อีกครั้ง


## บทที่ 32 นักฆ่าชุดดำ (ขอร้องให้เก็บและแนะนำ)

ซ่งจิ่งเฉินมองเซินอี้เจียด้วยสายตาที่เข้มขึ้น เขายื่นมือดึงเซินอี้เจียที่กำลังจ้องมองลูกธนูในมือเขาด้วยความสงสัยเข้ามากอดไว้
เขากอดเธอแล้วกลิ้งไปด้านข้าง
มีเสียงฉึกๆ หลายเสียงดังขึ้นอีกครั้ง เซินอี้เจียหันไปมองและเห็นว่าที่ที่พวกเขาเพิ่งยืนอยู่เมื่อครู่มีลูกธนูปักอยู่สามดอก
ปลายลูกธนูยังคงสั่นไหวไม่หยุด
ก่อนที่เซินอี้เจียจะทันได้ตอบสนอง ซ่งจิ่งเฉินที่นอนทับอยู่บนตัวเธอก็คว้าลูกธนูจากมือเธอและขว้างขึ้นไปในอากาศ
ได้ยินเสียง 'ติ๊ง' ลูกธนูที่ซ่งจิ่งเฉินขว้างออกไปปะทะพอดีกับลูกธนูที่พุ่งเข้ามา ทั้งสองดอกร่วงลงพื้นพร้อมกัน
เซินอี้เจียมองด้วยความตกตะลึง เธอมองซ่งจิ่งเฉินด้วยดวงตาที่เป็นประกายหัวใจเล็กๆ และเอ่ยออกมาว่า "สามีเก่งจังเลย"
"อย่าเหม่อ ช่วยพยุงฉันขึ้นหน่อย" ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อนุญาต ซ่งจิ่งเฉินอยากจะทุบหัวเซินอี้เจียเพื่อดูว่าในนั้นมีอะไรอยู่ ในเวลาแบบนี้ยังมีอารมณ์มาหลงรัก
"โอ้ โอ้โอ้..." เมื่อได้สติ เซินอี้เจียรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
ในตอนนั้นมีใครบางคนตะโกนว่า "มีมือสังหาร" คนอื่นๆ ก็ตื่นขึ้นมา
ลุงหยางรีบมาถึงข้างซ่งจิ่งเฉินเป็นคนแรกและช่วยพยุงเขาให้นั่งขึ้น
เซินอี้เจียก็รีบลุกขึ้นเช่นกัน สายตาของเธอจ้องมองไปที่ม่านฝนและความมืดด้านนอก
"ระวังหน่อย!" เมื่อเห็นท่าทางของเซินอี้เจีย ซ่งจิ่งเฉินอดไม่ได้ที่จะเตือน
เซินอี้เจียมองเขาและเอียงหัวด้วยความสงสัย แล้วจู่ๆ ก็เข้าใจ เธอยื่นมือตบศีรษะของซ่งจิ่งเฉิน "ไม่ต้องกังวล ฉันจะปกป้องเธอเอง"
พูดจบ เธอมองไปรอบๆ และหยิบท่อนไม้จากมุมห้อง แล้วยืนเตรียมพร้อมต่อหน้าซ่งจิ่งเฉิน
ซ่งจิ่งเฉิน: "..."
เขาหายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง แล้วหันไปสั่งลุงหยาง "ไปคุ้มครองแม่และน้องชายน้องสาวของฉัน ให้พวกเขาอยู่ในรถม้า อย่าออกมา"
จากนั้นเขาก็พูดกับหลินหมู่และคนอื่นๆ "พวกเจ้าลองดูสิว่าคนพวกนี้จะปล่อยพวกเจ้าไปหรือไม่"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คนที่มีความคิดในใจสบตากัน และในที่สุดภายใต้สายตาของหลินหมู่ พวกเขาก็ชักดาบยาวและเข้ามาใกล้ซ่งจิ่งเฉินและคนอื่นๆ
ลุงหยางมองซ่งจิ่งเฉินด้วยความเป็นห่วง แต่ในที่สุดก็ทำตามคำสั่ง
ไม่นาน มีชายชุดดำประมาณยี่สิบกว่าคนวิ่งเข้ามาจากด้านนอก
พวกเขาไม่พูดอะไรเลย แค่ชักดาบและเข้าโจมตีทันที
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ชายชุดดำกลุ่มนี้ชัดเจนว่าไม่ใช่ระดับเดียวกับโจรก่อนหน้านี้ หลินหมู่และคนอื่นๆ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามีจำนวนมากกว่าเป็นเท่าตัว
ตอนแรกเซินอี้เจียยังคงยืนอยู่ข้างซ่งจิ่งเฉินโดยไม่ได้ลงมือ แต่เมื่อเห็นหลินหมู่และคนอื่นๆ ทั้งสิบคนบาดเจ็บ
เธอก็เริ่มทนไม่ไหว แม้ว่าหลินหมู่และคนอื่นๆ จะมีเป้าหมายของตัวเอง แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็รับผิดชอบค่าใช้จ่ายตลอดการเดินทาง
เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่ง เธอเป็นคนที่รู้จักตอบแทนบุญคุณ
เธอชำเลืองมองซ่งจิ่งเฉินที่อยู่ข้างหลัง แล้วรีบอุ้มเขาไปที่รถม้าที่หลี่และคนอื่นๆ อยู่
เธอยัดท่อนไม้ใส่มือซ่งจิ่งเฉินและพูดว่า "ฉันจะไปช่วยพวกเขา"
พูดจบโดยไม่รอให้ซ่งจิ่งเฉินตอบ เธอก็พุ่งเข้าไปในสนามรบ
เธอยกองครักษ์ที่บาดเจ็บคนหนึ่งขึ้นและแย่งดาบจากมือเขา
แล้วโยนเขาออกจากวงการต่อสู้
เซินอี้เจียไม่มีท่าไม้ตายมากนัก เธอพึ่งพาความเร็วและพละกำลังของตัวเอง
เธอใช้สันดาบเป็นอาวุธ ก่อนที่ชายชุดดำจะจับภาพของเธอได้ พวกเขาก็ถูกเธอฟาดจนสลบไปแล้ว
ในขณะเดียวกัน เธอก็ไม่ลืมที่จะโยนองครักษ์ที่บาดเจ็บสาหัสออกจากการต่อสู้
สถานการณ์ที่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบ กลับพลิกกลับมาทันทีเมื่อเซินอี้เจียเข้าร่วม
ซ่งจิ่งเฉินนั่งอยู่บนคานรถ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ร่างเล็กๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ท่ามกลางชายชุดดำ
มือที่วางอยู่ข้างขาของเขาบีบต้นขาที่ไร้ความรู้สึกของตัวเอง ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกปะปนกัน


## บทที่ 33 การเปลี่ยนแปลง (ขอบัตรแนะนำประจำเดือน)

เซินอี้เจียทุบคนชุดดำคนสุดท้ายจนสลบ แล้วโยนมีดในมือทิ้ง
เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หูของเธอขยับ สายตาเธอหันไปทางความมืด แล้วกระโดดพรวดเข้าไปในม่านฝน
ซ่งจิ่งเฉินไม่ทันได้ห้าม ได้แต่มองร่างนั้นหายเข้าไปในความมืด
ความรู้สึกไร้พลังผุดขึ้นในใจเขาอีกครั้ง
แต่เขาไม่ต้องกังวลนาน เซินอี้เจียก็กลับมาแล้ว ทั้งตัวเปียกโชก มือทั้งสองข้างลากคนชุดดำมาข้างละคน
เธอโยนคนพวกนั้นไปรวมกับกองคนที่เธอทุบสลบไว้ แล้วยกมือปาดน้ำฝนบนใบหน้า
เธอยิ้มอย่างภาคภูมิใจให้ซ่งจิ่งเฉินพลางพูดว่า: "ไม่ปล่อยให้สองคนนี้หนีไปหรอก"
พูดจบเธอก็เตะพวกเขาอีกหลายที เมื่อครู่คนพวกนี้แหละที่ยิงธนูเกือบทำให้สามีของเธอบาดเจ็บ
ซ่งจิ่งเฉินถอนหายใจอย่างโล่งอก โบกมือเรียกให้เซินอี้เจียเข้ามาหา จับมือเธอขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด: "ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม?"
เซินอี้เจียส่ายหน้าซ้ำๆ ยืดอกอย่างภาคภูมิ พูดอย่างจริงใจว่า: "พวกเขาทำร้ายฉันไม่ได้หรอก!"
ซ่งจิ่งเฉินรู้สึกขบขันกับท่าทางของเธอ สายตาเหลือบลงไปเห็นส่วนที่นูนขึ้นเล็กน้อยใต้เสื้อผ้าเปียก
เขาเบือนหน้าหนีอย่างเก้อเขิน
หลี่ออกมาเรียกเซินอี้เจียให้เข้าไปในรถม้าเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
เซินอี้เจียเชื่อฟังเข้าไป โดยไม่ทันสังเกตเห็นใบหูที่แดงเรื่อของซ่งจิ่งเฉิน
เมื่อเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและออกมา ก็เห็นซ่งจิ่งเฉินกำลังสั่งให้คนดึงผ้าดำที่ปิดหน้าคนพวกนั้นออก
เซินอี้เจียเดินเข้าไปดูแล้วอุทานด้วยความประหลาดใจ: "เอ๊ะ ทำไมบนใบหน้าของพวกเขามีรูปพระจันทร์เสี้ยวด้วยล่ะ"
เมื่อใบหน้าของคนชุดดำคนสุดท้ายถูกเปิดเผย ทุกคนไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนมีรอยพระจันทร์เสี้ยวที่แก้มขวา
"คุณชาย พวกเขาคือ..." ลุงหยางมองไปที่ซ่งจิ่งเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ซ่งจิ่งเฉินโบกมือห้ามคำพูดของลุงหยาง พูดเรียบๆ ว่า: "ฆ่าให้หมด"
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกลอบสังหารโดยนักรบตายที่มีรอยพระจันทร์เสี้ยวบนใบหน้า แต่เขาก็ยังไม่สามารถสืบหาตัวคนเบื้องหลังได้ สิ่งเดียวที่แน่ใจได้คือคนพวกนี้ไม่ได้ถูกส่งมาโดยจักรพรรดิฉงอัน
หลังจากหยุดชั่วครู่ เขามองไปที่เซินอี้เจียและเพิ่มประโยคหนึ่ง: "คนพวกนี้เป็นนักรบตาย ตั้งแต่ได้รับภารกิจ นอกจากตายแล้ว พวกเขาจะปฏิบัติภารกิจต่อไปเรื่อยๆ"
เซินอี้เจียเพียงแค่ทุบคนพวกนี้จนสลบ ไม่ได้ลงมือฆ่า ซ่งจิ่งเฉินจึงคิดโดยสัญชาตญาณว่าเซินอี้เจียไม่กล้าลงมือ
เขาจึงอดไม่ได้ที่จะอธิบายเพิ่มอีกประโยค
"หา?" เซินอี้เจียงุนงงชั่วขณะ แล้วตอบกลับว่า: "งั้นก็ฆ่าพวกเขาเถอะ! ฉัน... ฉันแค่ยังไม่ค่อยชินกับการฆ่าคน..."
อย่างไรก็ตาม เธอเติบโตในศตวรรษที่ 21 แม้คนในสถาบันจะโหดร้ายแค่ไหน ก็ไม่กล้าฆ่าคนอย่างเปิดเผย โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนจำนวนมากขนาดนี้
ซ่งจิ่งเฉินมองเซินอี้เจียอย่างลึกซึ้ง ไม่พูดอะไร เขาส่งสัญญาณด้วยสายตาให้ลุงหยางลงมือ
ฝนตกต่อเนื่องจนถึงช่วงเวลาเที่ยงของวันรุ่งขึ้นจึงหยุด ในบรรดาองครักษ์สิบคน มีสามคนที่บาดเจ็บสาหัสเกินกว่าจะเดินทางต่อได้
หลินหมู่จึงให้คนสองคนพาพวกเขาไปยังเมืองใกล้เคียงเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ
ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกของเซินอี้เจียหรือไม่ แต่เธอรู้สึกว่าคนพวกนี้สุภาพกับเธอมากขึ้น
เช่น เมื่อรถม้าผ่านเมืองหนึ่ง ทุกครั้งที่เธอเปิดม่านรถและมองอาหารบางอย่างด้วยสายตาหิวโหย ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ก็จะมีองครักษ์คนหนึ่งนำอาหารนั้นมาให้เธอ
เช่น ตอนนี้พักที่โรงเตี๊ยม ไม่จำเป็นต้องเตือนก็มีคนขึ้นไปจ่ายเงิน
ตอนแรกเซินอี้เจียรู้สึกสนุก จนกระทั่งเธอพบว่าทุกครั้งที่มีคนนำของมาให้เธอ ใบหน้าของซ่งจิ่งเฉินจะดำคล้ำเป็นเวลานาน
คิดว่าซ่งจิ่งเฉินไม่ชอบองครักษ์พวกนี้ เธอจึงไม่เปิดม่านรถมองไปรอบๆ อีก
ผลก็คือทุกวันที่ขึ้นรถม้า เธอจะเห็นขนมวางอยู่บนโต๊ะเล็ก
เซินอี้เจียรู้สึกหวานชื่นในใจ ไม่รู้ว่าทำไม แค่รู้สึกว่าอร่อยกว่าที่องครักษ์ซื้อให้เธอ


## บทที่ 34 มาถึงแล้ว (ขอรับการสะสมและคะแนนแนะนำ)

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วอีกสิบวัน
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทาง หมู่บ้านเซี่ยโกว ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวแซ่ซ่ง
มีเพียงไม่กี่ครอบครัวที่มีแซ่อื่น
ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงวันพอดี ผู้คนที่ออกไปทำงานในทุ่งทยอยกลับบ้านมากินข้าว
เมื่อเห็นรถม้าสองคันพร้อมกับคนขี่ม้าอีกไม่กี่คนตามมา ทุกคนต่างมองด้วยความอยากรู้อยากเห็นและหยุดยืนดู
เพราะในหมู่บ้านของพวกเขาไม่มีครอบครัวไหนมีเงินพอจะซื้อรถม้าได้ มีรถวัวสักคันก็ถือว่าดีมากแล้ว รถม้ามาที่นี่ถือเป็นครั้งแรก
ทุกคนต่างคาดเดากันว่าอาจเป็นญาติที่ร่ำรวยกลับมาเยี่ยมบ้านหรือไม่
เห็นรถม้าหยุดลง องครักษ์คนหนึ่งขี่ม้าไปที่ข้างรถม้าและพูดอะไรบางอย่างกับคนในรถ
จากนั้นก็เข้าไปถามเด็กหนุ่มที่อยู่ใกล้ที่สุดสองสามประโยค แล้วนำทางพวกเขาเข้าไปในหมู่บ้าน
เมื่อเห็นคนเหล่านั้นเดินจากไป มีหญิงคนหนึ่งที่อยากรู้อยากเห็นเข้าไปหาเด็กหนุ่มคนนั้นและถามอย่างอยากรู้ว่า: "ตงจึ พวกนั้นพูดอะไรกับเจ้าหรือ?"
"ถามทาง" อันตงไม่แม้แต่จะมองหญิงคนนั้น หยิบธนูข้างๆ แล้วมุ่งหน้าเข้าป่าไป
"ชิ ไอ้ตัวอัปมงคลนี่ ฉันยังถามไม่จบเลย..." หญิงตาเล็กคนนั้นสบถ
หลินหมู่นำทาง รถม้าหยุดที่หน้าบ้านของผู้ใหญ่บ้าน
เซินอี้เจียมองไปตลอดทาง หมู่บ้านเซี่ยโกวล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ด้าน บ้านส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเป็นบ้านดิน มีเพียงบ้านผู้ใหญ่บ้านและอีกไม่กี่หลังตรงกลางหมู่บ้านที่สร้างด้วยอิฐและกระเบื้อง
ดูเหมือนว่าหมู่บ้านนี้จะยากจนกว่าที่เธอคิดไว้ โชคดีที่ตอนนี้เธอมีเงินเหรียญร้อยตาลอยู่หลายร้อย ไม่ต้องกังวล
"ที่นี่ไม่สะดวกนัก เดี๋ยวท่านอยู่ในรถดีกว่านะ?" เซินอี้เจียแนะนำ
ไม่ใช่ว่าเธอรังเกียจความยุ่งยาก แต่ตลอดทางเธอก็เข้าใจหลายอย่างแล้ว
เช่น ทุกครั้งที่พวกเขาพักที่โรงเตี๊ยมและลงจากรถม้า ผู้คนรอบข้างจะมองซ่งจิ่งเฉินด้วยสายตาแปลกๆ
ทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น แม้ใบหน้าของซ่งจิ่งเฉินจะไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่เซินอี้เจียก็ยังรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเขาจะหม่นหมองลง
และเธอไม่ชอบที่คนอื่นมองซ่งจิ่งเฉินด้วยสายตาแบบนั้น และไม่ชอบที่เห็นซ่งจิ่งเฉินเป็นแบบนั้นด้วย
ตลอดทางนี้ เธอมักจะแอบให้น้ำวิญญาณกับซ่งจิ่งเฉินอยู่บ่อยๆ ใช้น้ำวิญญาณไปไม่น้อย
แต่ขาของซ่งจิ่งเฉินก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ แม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่ป่วยหนักบ่อยๆ เหมือนก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม
เซินอี้เจียไม่ใช่คนที่เก็บความรู้สึกเก่ง พอเห็นสีหน้าของเธอ ซ่งจิ่งเฉินก็เข้าใจทันที
รู้สึกอบอุ่นในใจ เขายื่นมือไปลูบศีรษะของเซินอี้เจียและพูดว่า: "เจ้ารู้หรือไม่ว่าควรพูดอย่างไร?"
ครั้งแรกก็เขินอาย ครั้งที่สองก็คุ้นเคย ไม่รู้ว่าทำไมซ่งจิ่งเฉินถึงชอบลูบหัวเธอนัก
เซินอี้เจียพยักหน้าอย่างว่าง่าย: "รู้ค่ะ พวกเราจะอยู่ที่นี่ต่อไป แล้วก็ยังมีแม่อยู่ด้วยไม่ใช่หรือ?"
ซ่งจิ่งเฉินตอบรับเบาๆ ไม่ปฏิเสธความหวังดีของเธอ
ในเวลานั้น ครอบครัวของผู้ใหญ่บ้านกำลังนั่งกินอาหารกลางวันอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินเสียงที่ประตู
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน นางซุย มองไปที่ลูกสะใภ้คนที่สอง เจิงซื่อ ที่กำลังป้อนข้าวให้ลูกสาว แล้วโยนตะเกียบลงด้วยเสียงดังและพูดว่า: "เมียของเอ้อร์หมิง ไปดูซิว่าใครมา วันๆ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างนี้จะกินมากไปทำไม?"
เจิงซื่อหดตัวเล็กน้อย เงียบไม่พูดอะไร วางลูกสาวที่เพิ่งกินไปได้สองคำลง แล้วลุกขึ้นไปเปิดประตู
ด้านหลังยังมีเสียงบ่นของนางซุย: "แม้แต่ลูกชายก็คลอดไม่ได้ วันๆ อุ้มแต่ของไร้ค่าราวกับเป็นทองคำ..."
เจิงซื่อทำเหมือนไม่ได้ยิน เปิดประตูบ้านอย่างเฉยชา
เมื่อเห็นรถม้าสองคันจอดอยู่หน้าประตู เธอถูมือด้วยความประหม่าและถามว่า: "พวกท่านหาใคร?"
เสียงของนางซุยไม่เบา เซินอี้เจียที่อยู่นอกประตูก็ยังได้ยิน ตอนนี้เมื่อเห็นคนที่เกี่ยวข้อง เธอรู้สึกเขินอายจึงเกาจมูกและพูดว่า: "พวกเรามาหาผู้ใหญ่บ้านค่ะ"


## บทที่ 35 ถูกไล่ออกไป

"พวกคุณรอสักครู่นะ"
พูดจบเจิงซื่อก็เดินกลับเข้าไปข้างใน ไม่นานประตูรั้วก็เปิดออกอีกครั้ง ชายคนหนึ่งอายุราวห้าหกสิบปี ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเดินออกมา
แม้ว่าเจิงซื่อจะเอ่ยถึงมาก่อนแล้ว แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้าประตู เขาก็ตกใจ: "ผมคือซ่งเถียเกิน ผู้ใหญ่บ้านที่นี่ พวกคุณมีธุระอะไรกับผมหรือ?"
หลี่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วพูดว่า: "พวกเราเป็นครอบครัวซ่งจากเมืองหลวง ต่อไปจะมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ อยากถามว่าในหมู่บ้านยังมีบ้านว่างให้พวกเราซื้อไหม ไม่จำเป็นต้องใหญ่มาก"
เรื่องพวกนี้ทั้งครอบครัวได้ปรึกษากันมาก่อนแล้ว
บ้านเก่านั้นได้มอบให้กับสายตระกูลของซ่งต้าห่ายอย่างชัดเจน ทั้งสองครอบครัวก็ไม่ได้ติดต่อกันมาหลายปี อีกทั้งยังมีความบาดหมางในอดีต
พวกเขาย่อมไม่อยากไปหาเรื่องใส่ตัว
"ครอบครัวซ่งจากเมืองหลวงหรือ?" ซ่งเถียเกินตกใจจนเสียงสูงขึ้น แล้วถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ: "ญาติของซ่งตาหนิวหรือ?"
เซินอี้เจียสงสัยว่าซ่งตาหนิวคือใคร จึงมองไปที่หลี่
หลี่เองก็อึ้งไปชั่วขณะ กว่าจะนึกออกว่าพ่อสามีของนางเดิมชื่อซ่งตาหนิว
ต่อมาเมื่อติดตามจักรพรรดิรุ่นก่อนไปรบ จักรพรรดิรุ่นก่อนเห็นว่าชื่อนี้ไม่ไพเราะ จึงเปลี่ยนให้เป็นซ่งคุนหง
นางจึงพยักหน้าและตอบว่า: "ใช่ ฉันคือลูกสะใภ้ของเขา..."
"หรือว่าสิ่งที่พวกเขาพูดเมื่อไม่นานมานี้เป็นความจริง?" ซ่งเถียเกินพึมพำ แล้วเงยหน้าขึ้นมองสำรวจคนตรงหน้า
คิดสักครู่แล้วพูดว่า: "บ้านเก่าของผมยังว่างอยู่ มีสามห้องที่อยู่ได้ พวกคุณจะไปดูไหม ถ้าเหมาะสมก็สิบสองเงินให้พวกคุณ"
เซินอี้เจียคิดว่า สามห้องพวกเขาเบียดกันอยู่ก็ได้ อีกอย่างต่อไปก็ต้องสร้างใหม่แน่นอน แค่ตอนนี้อยู่ไปก่อน สิบสองเงินก็ไม่แพง กำลังจะหยิบเงิน
เสียงตะโกนดังขึ้นอย่างกะทันหัน: "ไม่ให้พวกเขาอยู่ในหมู่บ้านของเรา"
เซินอี้เจียชะงักมือ ขมวดคิ้วมองไปตามเสียง ก็เห็นคนกลุ่มใหญ่เดินมา
นำหน้าคือคนแก่อายุเกินห้าสิบปีหลายคน แต่สิ่งที่ทำให้เซินอี้เจียสังเกตเห็นคือชายวัยกลางคนหน้าตาเจ้าเล่ห์ที่กำลังพยุงคนแก่คนหนึ่งที่ถือไม้เท้าเดินอยู่ท่ามกลางคนแก่เหล่านั้น
คำพูดเมื่อครู่นี้ออกมาจากปากของชายคนนั้น
เห็นคนมา ซ่งเถียเกินรีบเดินไปต้อนรับ: "หัวหน้าตระกูล พวกคุณมาได้อย่างไร?"
คนแก่ที่ถูกพยุงอยู่นั้นคือหัวหน้าซ่งผู้มีอาวุโสสูงสุดในรุ่นนี้ของตระกูลซ่ง
หัวหน้าซ่งแค่นเสียงเย็นชา: "ข้าได้ยินว่าญาติของซ่งตาหนิวกลับมาแล้วจะมาอยู่ในหมู่บ้านของเรา?"
"ใช่ พวกเรากำลังพูดเรื่องนี้พอดี บ้านเก่าของผมว่างอยู่..."
"โง่เขลา" หัวหน้าซ่งเคาะไม้เท้าลงพื้นอย่างแรงหลายครั้ง เคราขาวสั่นไหว น้ำลายกระเด็น พูดอย่างโกรธเกรี้ยว: "ข้าได้ยินจากลูกชายคนที่สามของตาเจียงเจียว่า ครอบครัวของซ่งตาหนิวทำผิดจนฝ่าบาทขับไล่ออกจากเมืองหลวง คนแบบนี้จะให้มาอยู่ในหมู่บ้านของเราได้อย่างไร เจ้าแม้จะเป็นผู้ใหญ่บ้าน แต่อย่าลืมว่าหมู่บ้านเซี่ยโกวเป็นของพวกเราทุกคน เจ้าถามความเห็นชาวบ้านคนอื่นหรือยัง?"
"พวกเราไม่เห็นด้วย"
"ใช่ พวกเราไม่เห็นด้วย..."
"ใช่แล้ว ผู้ใหญ่บ้าน ถ้าปล่อยให้พวกเขาอยู่ ต่อไปจะมีลูกสาวบ้านไหนยอมแต่งเข้ามาในหมู่บ้านของเรา"
"..."
พอหัวหน้าซ่งพูดจบ ชาวบ้านที่ตามมาก็เริ่มแสดงความไม่พอใจ พูดกันจ้อกแจ้ก ต่างแสดงความคัดค้าน
บางคนถึงกับจะวิ่งเข้ามาผลัก สถานการณ์จึงวุ่นวายขึ้นทันที
ลุงหยางและหลินหมู่รีบยืนบังหน้าหลี่และเซินอี้เจีย
พี่ห่าวและน้องฮวนเห็นสถานการณ์แบบนี้ก็กลัวจนหลบไปอยู่ข้างหลังหลี่
เซินอี้เจียหรี่ตามอง ไม่พลาดที่จะสังเกตเห็นแววสะใจในดวงตาของชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างหัวหน้าซ่ง
ไม่รู้ว่าคนนี้เป็นใคร มีความแค้นกับครอบครัวซ่งหรือเปล่า เซินอี้เจียยังไม่สนใจเรื่องนี้ก่อน


## บทที่ 36 การดูหมิ่น

เซินอี้เจียผลักคนที่ขวางหน้าเธอออกไปแล้วก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวก่อนจะหยุด เลียนแบบท่าทางของซ่งจิ่งเฉินแล้วพูดอย่างดูแคลนว่า "พวกท่านทั้งหมดไม่เห็นด้วยที่พวกเราจะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้หรือ?"
เสียงของเซินอี้เจียไม่ดัง แต่ทำให้ชาวบ้านเงียบลงในทันที เพราะบรรยากาศที่เซินอี้เจียแผ่ออกมาในตอนนี้แข็งกร้าวมาก จนทำให้หลายคนถูกข่มขวัญ
เซินอี้เจียคิดในใจว่า น่าแปลกที่สามีของเธอชอบทำแบบนี้ มันได้ผลจริงๆ
ซ่งจิ่งเฉินที่อยู่ในรถได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอกกำลังจะเปิดม่านรถ แต่พอได้ยินเสียงของเซินอี้เจีย มือที่กำลังจะเปิดม่านก็หยุดชะงัก
แล้วเขาก็พิงกลับไปที่เดิม
หัวหน้าซ่งจ้องมองเซินอี้เจียด้วยดวงตาขุ่นมัวเป็นเวลานาน เมื่อเห็นว่าเป็นเด็กสาวตัวเล็กๆ ก็พูดอย่างไม่พอใจว่า "แน่นอนอยู่แล้ว ซ่งตาหนิวไม่ได้กลับมาที่หมู่บ้านเซี่ยโกวของเรามาหลายปีแล้ว เขาไม่ใช่คนของหมู่บ้านเซี่ยโกวอีกต่อไป พวกเรามีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธไม่ให้พวกเจ้าอาศัยอยู่ในหมู่บ้านของเรา"
เขาไม่ได้พูดถึงว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ชาวบ้านเซี่ยโกวได้รับประโยชน์มากมายในเมืองโดยอ้างชื่อของท่านซ่งเหล่ากั๋วกง
เซินอี้เจียแค่นเสียงเย็นชา พูดว่า "งั้นพวกท่านก็ต้องการขัดคำสั่งสินะ! พวกเรากลับบ้านเกิดตามคำสั่ง"
พูดจบเซินอี้เจียก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดสักครู่ แล้วชี้ไปที่หลินหมู่และคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังเธอ พูดว่า "เห็นคนพวกนี้ที่พกดาบไหม พวกเขาเป็นคนที่ฝ่าบาทส่งมาคุ้มกันพวกเราโดยเฉพาะ ยังไง? หรือว่าคำพูดของพวกท่านมีอำนาจมากกว่าคำพูดของจักรพรรดิ?"
เธอจำได้ว่าในยุคที่อำนาจของจักรพรรดิสูงสุดนี้ ทุกคนต้องเชื่อฟังคำพูดของจักรพรรดิ หรือว่ามันไม่มีผลกับหัวหน้าตระกูล?
หลินหมู่และคนอื่นๆ: "..."
พวกเขาชินแล้ว ตลอดทางทั้งเป็นถุงเงินทั้งเป็นคนวิ่งเต้น ตอนนี้ถูกใช้เป็นโล่อีกครั้งก็ดูเหมือนจะไม่ยากที่จะยอมรับ
พวกเขาดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าจักรพรรดิฉงอันส่งพวกเขามาด้วยจุดประสงค์อะไร
หัวหน้าซ่งอึ้งไป เขาไม่กล้าพูดคำพูดที่ไม่เคารพเช่นนี้ มือของเขาสั่นชี้ไปที่เซินอี้เจีย 'เจ้า เจ้า เจ้า' พูดไปครึ่งวันก็ไม่มีคำพูดออกมา
ชาวบ้านที่อยู่ด้านหลังเขาได้ยินคำพูดของเซินอี้เจียก็ตกใจกันใหญ่ พากันถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มองหลินหมู่และคนอื่นๆ ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
ชายวัยกลางคนคนนั้นเห็นชาวบ้านเป็นเช่นนี้ก็ไร้ประโยชน์ ในดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความมืดมน
เขายืนออกมาด้วยความโกรธและตะโกนว่า "เจ้าเป็นคนรุ่นเล็กคนไหนของตระกูลซ่ง พูดกับหัวหน้าตระกูลแบบนี้ได้อย่างไร รีบขอโทษหัวหน้าตระกูลเดี๋ยวนี้!"
เซินอี้เจียกลอกตา "ท่านเป็นใครกัน?"
ก่อนที่จะถามว่าคนอื่นเป็นใคร ไม่ควรแนะนำตัวเองก่อนหรือ? คนนี้ช่างไม่มีมารยาท อยากตี
"เจ้า..." ชายคนนั้นโกรธจัด สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดต่อว่า "ข้าคือลูกชายของซ่งต้าห่าย ซ่งต้าเจียง"
"ใครกัน? ไม่รู้จัก!" เซินอี้เจียทำหน้าไร้เดียงสา ไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่รู้จักจริงๆ
ซ่งต้าเจียงถูกทำให้โกรธอีกครั้ง เกือบจะหมดลมหายใจ
หลี่ที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วรู้สึกอายแทนซ่งต้าเจียง คิดถึงว่าต่อไปต้องอยู่ที่นี่ ไม่ดีที่จะทำให้เรื่องยุ่งยากเกินไป
เธอจึงออกมาแนะนำให้เซินอี้เจียว่า "ซ่งต้าห่ายเป็นน้องชายของปู่เฉินเกอเอ๋อร์ ตามหลักแล้วเจ้าควรเรียกเขาว่าอาปู่ ดังนั้นคนนี้ก็เป็นลุงใหญ่ของเจ้า"
เซินอี้เจียเข้าใจทันที ที่แท้ก็เป็นญาติไม่ใช่ศัตรู ลูกชายของน้องชายของปู่ ความสัมพันธ์นี้ช่างซับซ้อนจริงๆ
ยังไม่ทันที่เซินอี้เจียจะพูด ซ่งต้าเจียงเห็นว่ามีบันไดให้ลง ก็รีบเปลี่ยนเป้าหมายความโกรธไปที่หลี่
"เจ้าคือภรรยาของซ่งอี้สินะ! พูดแบบนี้ก็แสดงว่านี่เป็นลูกสะใภ้ของเจ้าสินะ? เจ้าสอนลูกสะใภ้ของเจ้าแบบนี้หรือ? เมื่อผู้อาวุโสพูด จะมีเหตุผลอะไรที่เด็กรุ่นหลังอย่างนางจะมาแทรกได้ ตระกูลของพวกเจ้าช่างไร้การอบรมเสียจริง"
ซ่งต้าเจียงอายุมากกว่าซ่งอี้หลายปี ตอนที่ซ่งต้าห่ายเข้าเมืองหลวง ซ่งต้าเจียงก็ตามไปด้วย ตอนนั้นซ่งอี้ยังไม่ได้เกิด
การพูดของเขาครั้งนี้เป็นการวางตัวเหมือนผู้อาวุโสที่กำลังสั่งสอนคนรุ่นหลัง
แม้ว่าหลี่จะเป็นคนใจดี แต่ก็โกรธกับคำพูดของซ่งต้าเจียง นี่ไม่ใช่แค่การพูดถึงเธอและเจี๋ยเจี่ยเอ๋อร์เท่านั้น แต่เป็นการดูหมิ่นทั้งตระกูลซ่งในเมืองหลวง


## บทที่ 37 ย้ายเข้า

"ท่านลุง?" ซ่งจิ่งเฉินที่อยู่ในรถม้าเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน น้ำเสียงเรียบเฉย ทำให้คนฟังไม่อาจรู้ได้ว่าเขากำลังดีใจหรือโกรธ
แต่ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นเมื่อได้ยินเสียงนี้ต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว
ได้ยินเสียงนั้นพูดต่อว่า "ในพระราชโองการของฝ่าบาท เขียนไว้ว่าลูกหลานตระกูลซ่งไม่มีสิทธิ์เข้ารับราชการตลอดชีวิต ท่านแน่ใจหรือว่าต้องการเป็นญาติผู้ใหญ่ของครอบครัวเรา?"
หลินหมู่และคนอื่นๆ ยังคงเงียบ ที่แท้พระราชโองการลงโทษของจักรพรรดิฉงอันยังสามารถใช้แบบนี้ได้ด้วย สามีภรรยาคู่นี้ทำให้พวกเขาได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ
ซ่งต้าเจียงตกใจ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิด ใบหน้าฉายแววตื่นตระหนกชั่วขณะ
นี่จะทำอย่างไรได้ ลูกชายคนที่สามของเขาเพิ่งได้รับตำแหน่งซิ่วไฉ ปีนี้ยังต้องเข้าสอบอีกด้วย
เขากัดฟันและไม่ตอบคำพูดของซ่งจิ่งเฉินอีก
ตัดสินใจแน่วแน่แล้วจึงหันไปพูดกับหัวหน้าซ่ง "หัวหน้าตระกูล เมื่อไล่คนพวกนี้ไม่ได้ ก็ให้พวกเขาอยู่ก็ได้ แต่ตระกูลซ่งของเราไม่อาจถูกลากลงไปด้วยกันกับคนพวกนี้ ต้องขับออกจากตระกูล ต่อไปพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับพวกเรา"
ดวงตาของหัวหน้าซ่งเป็นประกาย นี่ก็เป็นวิธีที่ดีเหมือนกัน
แต่ก็ยังแสร้งลังเล "นี่..."
"ต้าจียงพูดถูก ขับออกจากตระกูล ต้องขับออกจากตระกูล ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าต่อไปจะทำให้พวกเราทุกคนเดือดร้อนอย่างไรบ้าง ลูกชายคนที่สามเป็นคนมีความสามารถ ไม่อาจให้พวกเขามาทำให้เสียหายได้" ชายชราร่างเล็กที่อยู่ข้างหัวหน้าซ่งพูดต่อ
คนอื่นๆ ต่างก็พยักหน้าแสดงความเห็นด้วย
"ดี งั้นก็ขับออกจากตระกูล" หัวหน้าซ่งตัดสินใจเด็ดขาด เรียกทุกคนว่า "พวกเราไปที่ศาลบรรพชนเพื่อนำทะเบียนตระกูลออกมา แล้วขับซ่งตาหนิวและลูกหลานออกจากตระกูล"
พูดจบก็จะพาคนไป ซ่งเถียเกินมีสีหน้าลำบากใจ รีบขวางพวกเขาไว้ "แล้วพวกเขา..."
หัวหน้าซ่งพูดอย่างไม่พอใจ "ไม่ได้ยินหรือว่าเขามีพระราชโองการ? พวกเราจะไล่พวกเขาไปได้ยังไง? เจ้าควรจัดการอย่างไรก็จัดการไป"
กลุ่มคนเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงเด็กๆ ที่มีสีหน้าอยากรู้อยากเห็นยืนดูอยู่
เมื่อไม่มีคนพวกนั้นมาก่อกวน ซ่งเถียเกินไม่สนใจสายตาที่นางซุยส่งมา พาเซินอี้เจียและคนอื่นๆ ไปที่บ้านเก่าของเขาโดยตรง
เงินสิบสองนี้จริงๆ แล้วไม่ถือว่าถูก
ชาวนาทำงานทั้งปีก็ได้เงินแค่ห้าหกเท่านั้น
บ้านเก่าปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่มีใครไปอยู่ สำหรับซ่งเถียเกินแล้ว เงินนี้ก็เหมือนกับเงินที่เก็บได้ไม่ต่างกัน
บ้านเก่าอยู่ท้ายหมู่บ้าน บริเวณนี้แทบไม่มีบ้านคนอยู่เลย ติดกับบ้านเก่าก็มีบ้านอีกหลัง ประตูปิดอยู่ ไม่รู้ว่าข้างในมีคนอยู่หรือไม่
หน้าบ้านมีต้นไม้คดๆ ต้นหนึ่ง ต่างจากบ้านอิฐมุงกระเบื้องที่ซ่งเถียเกินอาศัยอยู่ตอนนี้ ไม่มีแม้แต่กำแพงล้อมรอบ เพียงแค่ใช้ไม้ไผ่สูงประมาณเอวผู้ใหญ่ล้อมเป็นรั้ว
ประตูรั้วก็เป็นประตูไม้ระแนง เซินอี้เจียนึกถึงคำพูดที่ว่าป้องกันคนดีแต่ป้องกันคนเลวไม่ได้
ไอ้ จะป้องกันก็ป้องกันไม่ได้
"บ้านหลังนี้เมื่อไม่นานมานี้ฉันเพิ่งมาซ่อมหลังคา แม้วันฝนตกก็ไม่ต้องกลัวน้ำรั่ว แต่ในบ้านไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไร พวกคุณต้องไปซื้อเอง"
ซ่งเถียเกินดึงไม้ที่ล็อคประตูรั้วออก พูดพลางเปิดประตูเข้าไป
เห็นได้ชัดว่าบ้านหลังนี้ไม่มีคนอยู่มานาน ในลานบ้านมีวัชพืชขึ้นรก ตรงกลางมีบ่อน้ำบ่อหนึ่ง
ซ่งเถียเกินเกาศีรษะอย่างเก้อเขินพูดว่า "ไม่มีคนอยู่มาพักหนึ่งแล้ว ถ้าพวกคุณจะเข้ามาอยู่ก็แค่จัดการทำความสะอาดเล็กน้อยก็พอ ที่นี่ยังมีบ่อน้ำ กินน้ำอะไรก็ไม่ต้องเหนื่อยไปตักที่หน้าหมู่บ้าน!"
ถ้าไม่นับวัชพืชบนพื้นและรอยบุบบนผนัง
บ้านหลังนี้มีผังที่ดีทีเดียว หันหน้าไปทางทิศใต้
ทิศเหนือเป็นห้องหลัก ทิศตะวันออกและตะวันตกมีห้องข้างละหนึ่งห้อง
ทิศใต้มีห้องหนึ่งห้อง ข้างในมีเตาไฟ น่าจะเป็นห้องครัว
ตรงกลางมีห้องโถง ปกติใช้กินข้าวและต้อนรับแขกได้
ด้านหลังสุดเป็นห้องน้ำที่สร้างจากหญ้าคา
เซินอี้เจียมองไปรอบๆ เดินเข้าไปดึงแผ่นเหล็กที่ล็อคประตูแต่ละห้องออก ข้างในว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เตียง
แต่เมื่อคิดถึงท่าทีของชาวบ้านคนอื่นๆ คงไม่มีให้เลือกมากนัก จึงหยิบเงินสิบสองออกมาแลกกับโฉนดบ้านและที่ดินกับซ่งเถียเกิน
ต่อไปพวกเขาจะไปที่ว่าการอำเภอเพื่อเปลี่ยนชื่อ บ้านหลังนี้ก็จะเป็นของพวกเขาอย่างสมบูรณ์


## บทที่ 38 การจัดการ

เมื่อกลับมาที่ลานบ้าน ก็เห็นพี่ห่าวและน้องฮวนยืนอยู่ด้วยใบหน้าเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความกังวล
เซินอี้เจียหัวเราะคิกคักพลางพูดว่า "นี่จะเป็นบ้านของพวกเราต่อไป พวกเธอชอบมันไหม?"
"พี่สะใภ้..." พี่ห่าวเบ้ปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง
"ฮ่าๆ!" เซินอี้เจียอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา สังเกตเห็นว่าหลี่ดูเหม่อลอย จึงรีบถามว่า "แม่ เป็นอะไรหรือเปล่า?"
หลี่ส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร
พอดีลุงหยางแบกซ่งจิ่งเฉินเข้ามา เซินอี้เจียรีบเอาก้อนหินใหญ่ที่อยู่มุมลานบ้านออกมาให้ซ่งจิ่งเฉินนั่ง
"แม่ การถูกขับออกจากตระกูลก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องไม่ดีเสมอไป! ถึงพ่อและปู่จะรู้เรื่องนี้ พวกท่านก็คงจะเห็นด้วย!" ซ่งจิ่งเฉินพูดหลังจากนั่งลง
ถึงอย่างไร คนในตระกูลแบบนั้นไม่มีก็ไม่เป็นไร
หลี่ถอนหายใจ "หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น"
เซินอี้เจียเข้าใจทันทีว่าหลี่กำลังกังวลเรื่องนี้ แต่ก็คิดไม่ออกว่ามีอะไรให้ต้องกังวล
คนพวกนั้นดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี จะเก็บไว้ให้พวกเขาวางท่าเป็นผู้อาวุโสมาสั่งสอนตัวเองหรือ
เซินอี้เจียขอปฏิเสธด้วยความเคารพ
หลินหมู่และคนอื่นๆ คิดว่าภารกิจของพวกเขาจบลงแค่นี้หรือ?
เซินอี้เจียได้แต่หัวเราะที่พวกเขาช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน
ในเรื่องการใช้งานพวกเขา เซินอี้เจียทำได้ดีมากแล้ว
อาหารกลางวันกินอย่างง่ายๆ ด้วยเสบียงแห้ง
เซินอี้เจียจัดให้คนหนึ่งไปกับลุงหยางขับรถม้าไปที่ตลาดในเมืองเพื่อซื้อหม้อ ชาม ทัพพี กระบวย ข้าวสาร แป้ง น้ำมัน โต๊ะ เก้าอี้ และของใช้ในชีวิตประจำวันอื่นๆ พร้อมทั้งโอนโฉนดบ้านด้วย
เตียงก็ต้องซื้อด้วย แต่รถม้าใส่ไม่ได้ ต้องให้คนส่งมา
ส่วนเหตุผลที่ต้องไปสองคน ก็เพราะว่า... ของที่จะซื้อมีมากเกินกว่าที่รถม้าคันเดียวจะบรรทุกได้
เซินอี้เจียบอกว่าตัวเองไม่ได้โกหกแม้แต่นิดเดียว
ยังดีที่เธอไม่ได้ไร้มโนธรรม อย่างน้อยครั้งนี้ก็ให้เงินไปด้วย
ไม่รู้ว่าเป็นความคิดของเซินอี้เจียเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกชัดเจนว่าพอเธอหยิบเงินออกมา องครักษ์ทั้งหลายก็พากันถอนหายใจอย่างโล่งอก
ก็... รู้สึกงงมาก
เซินอี้เจียลูบจมูกตัวเอง นึกทบทวนว่าตัวเองกดขี่พวกเขามากเกินไปหรือเปล่า
แต่ว่า... เอ่อ หญ้าก็ยังต้องถอน ห้องก็ยังต้องทำความสะอาดไม่ใช่หรือ
ซ่งจิ่งเฉินนั่งอยู่ข้างๆ มองเซินอี้เจียสั่งให้จินจวินของจักรพรรดิฉงอันวิ่งวุ่นไปมา
ความอึดอัดในใจที่เกิดจากคนในตระกูลซ่งเหล่านั้นก็หายไปหมด มุมปากอดไม่ได้ที่จะยกขึ้นเล็กน้อย
คนมากกำลังมากจริงๆ อย่างที่พูดกัน ภายใต้การที่เซินอี้เจียใช้งานพวกเขาเหมือนสัตว์ และในสถานการณ์ที่พี่ห่าวกับน้องฮวนช่วยแต่กลับเป็นการเกะกะ
ก่อนฟ้ามืด บ้านก็เปลี่ยนโฉมไปมาก
เตียงจากในเมืองถูกส่งมาแล้ว ทั้งหมดเป็นของสำเร็จรูปที่ซื้อมา ของที่สั่งให้ลุงหยางและอีกคนไปซื้อก็มาครบแล้ว
ตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ของทุกอย่างล้วนเลือกซื้อแบบราคาถูก
ถึงจะเป็นอย่างนั้น การที่มีของขนเข้ามาทีละรถๆ ก็ทำให้คนในหมู่บ้านหลายคนอิจฉา
ต่างพากันคาดเดาว่าซ่งจิ่งเฉินและคนอื่นๆ คงนำเงินทองกลับมาไม่น้อย
แต่เรื่องพวกนี้ซ่งจิ่งเฉินและคนอื่นๆ ไม่รู้ และถ้ารู้ก็คงไม่สนใจ
เซินอี้เจียนับเงินในถุงเงินที่กลับมาอยู่ในมือเธอ การเดินทางครั้งนี้ใช้เงินไปเกือบสามสิบเหลียง
การโอนทะเบียนและติดต่อกับทางการก็ใช้เงินไปเกือบห้าตำลึง
เซินอี้เจียคิดในใจว่าเงินนี่ช่างหมดไปเร็วเหลือเกิน แค่วันเดียวก็ไปสี่สิบตำลึงแล้ว
ระหว่างทางที่มาก็ใช้ไปบ้าง แบบนี้เงินในมือเธอรวมกับเงินที่เจ้าของร่างเดิมเก็บไว้ก็เหลือไม่ถึงสามร้อยตำลึง
ถ้าไม่มีแหล่งรายได้เลย ก็คงจะเป็นอย่างที่ซ่งจิ่งเฉินพูดจริงๆ ว่าจะไม่มีข้าวกิน
เมื่อจัดวางของทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว เซินอี้เจียตรวจสอบอีกครั้ง และคิดในใจว่า ในที่สุดก็มีบ้านที่ดูเหมือนบ้านแล้ว
อาหารเย็นเป็นอาหารที่ลุงหยางซื้อกลับมาจากในเมือง ทุกคนกินกันอย่างอิ่มหนำ
ขณะที่ฟ้ายังไม่มืดสนิท เซินอี้เจียคิดว่าจะกดขี่ให้ถึงที่สุด จึงให้หลินหมู่และคนอื่นๆ ขึ้นเขาไปตัดฟืนคนละหาบกลับมา
หลังจากต้มน้ำอาบน้ำกันเรียบร้อยแล้ว การนอนกลับกลายเป็นปัญหา
คนมากเกินไป ห้องน้อยเกินไป...
ในที่สุดหลี่ก็ตัดสินใจ ให้ลุงหยางกับหลินหมู่และคนอื่นๆ นอนเบียดกันในห้องปีกตะวันตกคืนนี้ เพราะอย่างไรพรุ่งนี้หลินหมู่และคนอื่นๆ ก็ต้องกลับเมืองหลวงแล้ว
หลี่พาพี่ห่าวและน้องฮวนนอนที่ห้องหลัก ส่วนเซินอี้เจียกับซ่งจิ่งเฉินนอนที่ห้องปีกตะวันออก
การจัดการนี้ทำให้เซินอี้เจียหน้าแดงอย่างที่ไม่ค่อยเป็น
นี่... นี่... นี่จะต้องนอนร่วมเตียงกันแล้วหรือ?
แต่ซ่งจิ่งเฉินที่หลี่คิดว่าจะคัดค้านกลับไม่พูดอะไรและยอมรับโดยดุษณี


## บทที่ 39 นอนเตียงเดียวกัน

ยามค่ำคืน ทุกสิ่งเงียบสงบ มีเพียงเสียงจักจั่นที่ดังมาจากภายนอกเป็นครั้งคราว
เซินอี้เจียที่ปกติหลับทันทีที่วางหัวลงนอน กลับนอนไม่หลับอย่างผิดปกติ
ถ้าพูดว่าตอนแรกยังรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับไปเลย
เตียงนี้ไม่ได้ใหญ่นัก เมื่อสองคนนอนเหยียดตัว ระหว่างกลางก็เหลือที่ว่างเพียงหนึ่งช่วงแขน
ข้างหูยังได้ยินเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของคนข้างกายอย่างชัดเจน
เซินอี้เจียลืมตาหลับตาหลายครั้ง เอียงศีรษะเล็กน้อยมองไปยังคนข้างกาย
แสงจันทร์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา เพิ่มความพร่ามัวให้กับใบหน้าด้านข้างของซ่งจิ่งเฉิน งดงามราวกับคนในภาพวาด
เซินอี้เจียมองไปมอง หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ
รีบยกมือขึ้นปิดหัวใจที่เต้นรัว คิดในใจว่าตัวเองคงไม่ได้ป่วยกระมัง
รอไปสักพัก หัวใจจึงกลับมาเต้นเป็นปกติ เซินอี้เจียวางใจลง มองใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบของซ่งจิ่งเฉินอีกครั้ง ดวงตากลอกไปมา
ลองเรียกอย่างระมัดระวัง: "สามี ท่านหลับแล้วหรือ?"
ซ่งจิ่งเฉินไม่มีปฏิกิริยา
"เซิ่นจือ ท่านหลับแล้วหรือ?" เซินอี้เจียเรียกอีกครั้ง เสียงดังขึ้นเล็กน้อย
ยังคงไม่ได้รับการตอบสนอง
คราวนี้แน่ใจแล้วว่าซ่งจิ่งเฉินหลับแล้ว ดวงตาของเซินอี้เจียวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์
ค่อยๆ ขยับตัวเข้าใกล้ซ่งจิ่งเฉินอีกนิด
ใช้ข้อศอกยันศีรษะ ตอนนี้เธอสามารถมองเห็นใบหน้าทั้งหมดของซ่งจิ่งเฉินได้ชัดเจน
มองใบหน้าหล่อเหลาที่เกือบสมบูรณ์แบบนี้ เซินอี้เจียรู้สึกปากแห้งลิ้นแข็ง กลืนน้ำลายเงียบๆ
กลั้นหายใจ ยื่นมืออีกข้างออกไป ค่อยๆ แตะไปที่ใบหน้าของซ่งจิ่งเฉิน
บีบเบาๆ...
อ๊าาาาาาาาาาาาาาา ผิวของสามีช่างดีอะไรเช่นนี้!
เซินอี้เจียกรีดร้องในใจ
ทุกครั้งที่บีบแก้มของพี่ห่าว เธอก็จินตนาการว่าสักวันจะได้บีบแก้มของซ่งจิ่งเฉินบ้าง
ไม่คิดว่าจะเป็นจริงเร็วขนาดนี้
แม้ว่าเนื้อบนใบหน้าของซ่งจิ่งเฉินจะไม่มากเท่าพี่ห่าว แต่สัมผัสก็ยังดีอยู่ เซินอี้เจียพอใจมาก
บีบไปหลายที จนหายอยาก เซินอี้เจียก็ลูบใบหน้าของซ่งจิ่งเฉินอีกหลายครั้ง
แล้วจึงกลับไปยังตำแหน่งของตัวเองด้วยความพึงพอใจ หลับตาลงนอน
คนที่เมื่อครู่ยังคิดว่าตัวเองนอนไม่หลับ ไม่นานก็มีเสียงหายใจสม่ำเสมอ
ซ่งจิ่งเฉินที่เซินอี้เจียคิดว่ากำลังหลับ กลับลืมตาขึ้นในตอนนี้ ดวงตาแจ่มใส ไม่มีทีท่าของคนเพิ่งตื่น
ซ่งจิ่งเฉินเอียงหน้ามองเซินอี้เจียที่กำลังกรนเบาๆ เป็นบางครั้ง อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นแตะแก้มที่เพิ่งถูกรังแกของตัวเอง สีหน้าบอกไม่ถูก
การอยู่ด้วยกันในช่วงนี้ทำให้เขาเริ่มสั่นคลอนข้อสงสัยของตัวเอง คิดว่าบางทีอาจเป็นเพราะมีคนอยู่รอบข้างมากเกินไป เซินอี้เจียถึงไม่สะดวกลงมือ
ดังนั้นเมื่อหลี่เสนอให้เขาอยู่ห้องเดียวกับเซินอี้เจีย เขาจึงไม่คัดค้านและปล่อยให้เป็นไปตามกระแสน้ำ
กลับมาที่ห้องก็รีบ 'หลับ' แต่หัวค่ำ เพื่อสร้างโอกาสให้เซินอี้เจีย 'ลงมือ'
ไม่คิดว่า...
ซ่งจิ่งเฉินยกมือขึ้นกุมขมับอย่างจนปัญญา สงสัยว่าตนเองอาจจะเข้าใจผิดไป
ตั้งแต่บิดาและปู่เสียชีวิต เขาไม่สามารถเชื่อใจคนที่ดีกับเขาโดยไม่มีจุดประสงค์แอบแฝงได้อีกต่อไป
หากเซินอี้เจียรู้ความคิดในใจของซ่งจิ่งเฉิน เธอคงจะพูดว่า จุดประสงค์ของฉันไม่ชัดเจนหรือ! ก็คือหมายปองรูปงามของท่านไงล่ะ!
ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองหลวง บุรุษรูปงามผู้หนึ่งนั่งตัวตรงอยู่ในสุ่ยเซ่อ ข้างมือมีพิณโบราณวางอยู่
เสียงพิณอันไพเราะแผ่ออกมาจากนิ้วมือเรียวยาวของเขา
ตรงหน้าเขามีชายชุดดำคนหนึ่งคุกเข่าอย่างนอบน้อม
หากซ่งจิ่งเฉินอยู่ที่นี่ เขาจะพบว่าชายชุดดำคนนี้มีรอยแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวบนใบหน้าเช่นกัน
บุรุษรูปงามผู้นั้นดูเหมือนไม่เห็นชายชุดดำ ยังคงมุ่งมั่นบรรเลงเพลงในมือ
จนกระทั่งเสียงพิณสุดท้ายดังขึ้น เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองคนที่กำลังคุกเข่า
นี่คือใบหน้าที่ทำให้ผู้คนรู้สึกชอบได้ตั้งแต่แรกพบ


## บทที่ 40 คนเบื้องหลัง

แม้ว่าใบหน้าของชายหนุ่มยังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ชายชุดดำกลับรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งแผ่นหลัง
รีบก้มหน้าลงไม่กล้ามองอีก
ชายหนุ่มราวกับไม่รู้สึกตัว หยิบผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ข้างๆ มาเช็ดนิ้วมืออย่างพิถีพิถันทีละนิ้ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงเอ่ยคำเบาๆ ออกมาคำหนึ่ง: "พูด!"
ร่างของชายชุดดำสั่นเทิ้ม รีบพูด: "ข้าน้อยได้สำรวจเส้นทางที่พวกเขาต้องผ่านทั้งหมดแล้ว และ...และไม่พบร่องรอยของคนของพวกเรา ได้...ได้ยินว่าคนตระกูลซ่งเดินทางถึงหมู่บ้านเซี่ยโกวอย่างปลอดภัยแล้ว..."
ชายหนุ่มหัวเราะเยาะเบาๆ พูดอย่างไม่รีบร้อน: "เจ้าหมายความว่านักรบตายกว่ายี่สิบคนไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำร้ายคนแก่และคนป่วยไม่กี่คนได้ แต่กลับถูกฆ่าหมดเกลี้ยง?"
"ข้าน้อยยังไม่พบศพของพวกเขา บางที..." ชายชุดดำรีบแก้ตัว แต่พูดยังไม่ทันจบ
ลำคอก็ถูกมือเรียวขาวบีบไว้
ชายหนุ่มที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่ บัดนี้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว ชายชุดดำเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว แต่ไม่กล้าต่อต้านแต่อย่างใด
"บางทีอะไร? บางทีคนกว่ายี่สิบคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ทำตามคำสั่ง แต่กลับหนีหายไปเงียบๆ?" น้ำเสียงของชายหนุ่มยังคงอ่อนโยนเช่นเคย แม้แต่มุมปากยังมีรอยยิ้ม
แต่ชายชุดดำกลับรู้สึกเหมือนความตายมาเยือน เส้นเลือดที่ใบหน้าปูดโปนขึ้นทีละเส้นเพราะหายใจลำบาก
ปากพูดออกมาอย่างยากลำบาก: "ข้า...ข้าน้อย...ทำงาน...ไม่ดี...ขอ...ขอเจ้านายหนุ่ม...ให้...ข้าน้อย...อีก...หนึ่ง...โอกาส...ไถ่...โทษ!"
"ตึง..." ชายหนุ่มโยนชายชุดดำไปที่เสาข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ ชายชุดดำกลิ้งไปบนพื้นหนึ่งรอบและพ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ
แต่ชายชุดดำกลับโล่งอก แม้แต่ความกล้าที่จะเช็ดคราบเลือดที่มุมปากก็ไม่มี รีบคุกเข่าลงใหม่: "ขอบคุณเจ้านายหนุ่มที่เมตตา"
ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะมองเขา นั่งกลับไปที่เดิม หยิบผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่มาเช็ดนิ้วมือ
พลางพูดว่า: "คนใต้บังคับบัญชาของเจ้าก็ควรฝึกฝนให้ดีๆ ส่วนทางนั้น ให้คนคอยจับตาดูไว้ก่อน อย่าเพิ่งทำอะไรโดยพลการ"
"ครับ!"
เมื่อชายชุดดำจากไป ชายหนุ่มเงยหน้ามองไปทางทิศใต้ พึมพำ: "ครั้งที่แปดแล้ว!"
เซินอี้เจียรู้สึกเหมือนตัวเองนอนอยู่บนเตาไฟ ความร้อนที่ไหลเวียนรอบตัวราวกับจะเผาไหม้เธอให้ไหม้เกรียม
เธอลืมตาขึ้นทันที เห็นแต่หน้าอกขาวเปล่งประกาย
สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ สายตาเลื่อนขึ้นไป พบกับใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับใหล
เช้าตรู่แบบนี้ถูกโจมตีด้วยความหล่อเหลาแบบนี้ยังไหวไหม? เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่เพราะร้อนเกินไป เซินอี้เจียจึงตัดสินใจยอมแพ้ต่อความเป็นจริง
ขยับมือเล็กน้อยเพื่อจะผลักซ่งจิ่งเฉินออกไป ดีมาก มือขยับไม่ได้...
เซินอี้เจียรู้สึกถึงมือทั้งสองข้างที่ถูกซ่งจิ่งเฉินจับไพล่หลังจนแข็งทื่อไปหมด เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เปรียบเทียบกับเสื้อผ้าของตัวเองที่แทบไม่ต่างจากตอนก่อนนอน เพียงแต่มีรอยยับเพิ่มขึ้นไม่กี่รอย เสื้อผ้าของสามีกลับเปิดอ้ากว้างเกินไป
คงไม่ใช่ว่าเธอนอนไม่เรียบร้อยแล้วไปดึงเสื้อเขาเปิดหรอกนะ
อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าจะดึงเธอก็ควรจะดึงเสื้อของตัวเองสิ
คิดถึงตรงนี้ เซินอี้เจียก็เข้าใจทันที ต้องเป็นเพราะสามีรู้สึกร้อนจึงดึงเสื้อของตัวเองเปิดแน่ๆ
ส่วนเหตุผลที่ต้องจับมือเธอไพล่หลัง เซินอี้เจียข้ามไปโดยอัตโนมัติไม่อยากคิด
รู้สึกถึงสายตาที่มองมาจากด้านบน เซินอี้เจียรู้สึกใจไม่ดีเล็กน้อยจึงเงยหน้าขึ้น
ยิ้มกว้าง: "สามี อรุณสวัสดิ์!"
เพราะเพิ่งตื่น จึงมีเสียงอ่อนเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ซ่งจิ่งเฉินในตอนนี้มีใบหน้าเหนื่อยล้า รอยคล้ำใต้ตาเด่นชัดเป็นพิเศษ ราวกับกำลังฟ้องเซินอี้เจียอย่างเงียบๆ ถึงบางสิ่ง
การถูกซ่งจิ่งเฉินจ้องมองแบบนี้เป็นครั้งแรก เซินอี้เจียกลืนน้ำลาย คิดว่าตัวเองควรจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อทำลายความอึดอัด
คฤหาสน์อำมาตย์ล่มสลาย ในวันแต่งงานของซื่อจื่อ ผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ในบ้านทั้งหมดถูกจับเข้าคุก
ไม่ถึงสามวัน ท่านปู่และท่านกั๋วกงต่างก็เสียชีวิต งานมงคลกลายเป็นงานไว้ทุกข์
เซินอี้เจียได้กลายมาเป็นเจ้าสาวที่โชคร้ายคนนั้น สามีที่เธอได้มาโดยไม่ได้ตั้งใจถูกส่งกลับมาในสภาพบาดเจ็บสาหัส ไม่เพียงแต่นั้น ขาทั้งสองข้างของเขายังถูกทำลายด้วย
ทุกคนต่างพูดว่าซื่อจื่อที่เคยมีชื่อเสียงในเมืองหลวงคราวนี้คงไม่มีทางรอดแล้ว
เซินอี้เจียมีน้ำวิญญาณติดตัวมา แอบดึงเขากลับมาจากประตูผี
หลังจากซ่งจิ่งเฉินฟื้นขึ้นมา เขาแนะนำให้เธอจากไปและแต่งงานใหม่ เซินอี้เจียมองใบหน้าหล่อเหลาของเขาแล้วส่ายหน้า: "ไม่ต้องกังวล ฉันจะเลี้ยงดูคุณเอง"
ระหว่างทางกลับบ้านเกิด ไม่เพียงแต่มีโจรดักทาง ยังมีนักรบตายมาลอบสังหารด้วย
เซินอี้เจียตบอกเล็กๆ ของตัวเองแล้วสัญญากับคุณชายรูปงามว่า: "ไม่ต้องกลัว ฉันจะปกป้องคุณให้ดี"
แต่ก็มักจะมีคนที่คิดว่าตัวเองรู้ดีมาพร่ำบอกว่า การเป็นภรรยาต้องรู้หนังสือ มีคุณธรรม เป็นกุลสตรี และมีความสามารถ? หรือว่าต้องเต็มใจหาอนุภรรยาให้สามีด้วย?
เซินอี้เจียแสดงความไม่เห็นด้วย เธอเป็นคนที่ออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช ทำไมเธอต้องรู้เรื่องพวกนี้ด้วย
เพื่อเลี้ยงครอบครัว เธอขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ต่อสู้ในถลสนามเพื่อเอาชนะคนเลว และรับน้องชายอีกสองสามคน เซินอี้เจียใช้ชีวิตอย่างรุ่งเรือง
......
หลายปีต่อมา พวกเขากลับมาที่เมืองหลวงอีกครั้ง
ชาวโลกต่างคิดว่าซ่งจิ่งเฉินคงไม่พอใจผู้หญิงที่ใช้ความรุนแรงเช่นนี้ และจะต้องหย่าร้างเพื่อแต่งงานใหม่แน่นอน
สาวงามทั้งหลายต่างเตรียมพร้อมรอให้เซินอี้เจียจากไปเพื่อที่พวกเธอจะได้เข้ามาแทนที่
พวกเธอรอแล้วรอเล่า แต่กลับได้เห็นชายหนุ่มที่งดงามราวกับเทพบุตรจับมือของเซินอี้เจียที่เพิ่งต่อยคนเสร็จด้วยความเป็นห่วงและถามว่า: "เจ็บไหม?"
(1v1 หวานแหวว นางเอกรักและหลงสามีใช้ความรุนแรงได้ vs พระเอกขี้อิจฉาเจ้าเล่ห์)