If You Get To Choose
kanta_saingsai
## บทนำ

ณ โรงเรียนสอนเวทมนตร์ท็อปห้าตลอดกาลของอารัคเน่ "เอริส" โรงเรียนสอนวิชาเวทมนตร์ที่ตั้งอยู่ข้าง ทะเลสาบกรีนแอลลี่ ที่รับนักเรียนเข้ามาฝึกอบรมการใช้เวทมนตร์ขั้นพื้นฐานตั้งแต่ช่วงอายุ 16-18 ปี วันนี้ก็เป็นเหมือนวันปกติอีกวัน หากแต่ท้องฟ้าอาจจะไม่ได้ดูสดใสดั่งเคยนัก
"ครูใหญ่ขอเรียกพบ" เป็นคำพูดของผู้ช่วยครูที่จู่ๆก็โผล่ออกมาฝากไว้กับเธอที่โถงทางเดิน ก่อนที่เธอจะแยกทางกับเพื่อนๆของเธอไป
"รีบตามมานะ" แอนโทนี เพื่อนของเธอกล่าวพร้อมยิ้มให้เธอ พวกเธอตกลงจะไปพบกันที่สวนดอกนาร์ซิซัสของโรงเรียนกับเพื่อนคนอื่นอีกเป็นกลุ่ม ดอกนาร์ซิซัสสีเหลืองเป็นสัญลักษณ์ของเอริส มันจะขึ้นเฉพาะแถวแม่น้ำที่เชื่อมต่อกับทะเลสาบกรีนแอลลี่เท่านั้น นาร์ซิซัส หรือ ดอกไม้แห่งความหวัง จักนำพาซึ่งความหมายมาสู่โรงเรียนว่า เกรียติยศ และ ความกล้าหาญ
"ได้" เธอยิ้มตอบกลับ พร้อมเลี้ยวขวาเข้าอาคารเรียนไป
โรงเรียนแห่งนี้ประกอบไปด้วยชั้นเรียนสามชั้น ในขณะที่ชั้นสามหรือห้องใต้หลังคาเป็นห้องนอนสำหรับนักเรียนประจำ แต่ถึงจะบอกว่าเป็นห้องนอนใต้หลังคาที่ทุกคนอาจจะจินตนาการภาพว่า เป็นห้องที่แคบเท่ารูหนู ที่เอริสก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ห้องนอนใต้หลังคาที่นี่มีหน้าต่าง คอยรับแสงเข้ามาในตอนเช้าพร้อมเตียงใหญ่อู้ฟู่ และตรงจุดที่ผู้ช่วยครูมาเรียกก็คือทางสามแยกของอาคารเรียนชั้นล่าง หากเลี้ยวซ้ายออกไปจะเป็นทางพาไปนอกอาคารเรียน มีสวนดอกนาร์ซิซัส มีห้องสมุดเวทมนตร์ และถ้าเลี้ยวขวาก็จะเป็นตัวอาคารเรียน ที่ซึ่งเธอกับแอนโทนีได้แยกกัน เมื่อมาถึงหน้าห้องพักครู เธอเอื้อมมือบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรมาก …ไม่รู้เลยว่ามีสิ่งใดรอคอยเธออยู่ข้างหน้า
"สวมนี่ซะ" ครูใหญ่บอกเธอทันทีเมื่อไปถึง เธอรับสิ่งของแปลกปลอมนั้นมาดู ปรากฏเป็นสร้อยคอเชือกที่ห้อยจี้หินดิบสีเขียวขนาดเหรียญสิบบาทที่ชวนให้นึกถึงน้ำมะนาวขึ้นมา
"มันจะปกป้องเธอ" คงเป็นเพราะเธอทำสีหน้างงงวยเป็นแน่ ครูใหญ่จึงได้อธิบายให้เธอฟังถึงเจตนารมณ์ในของขวัญชิ้นนี้ พร้อมกับสวมสร้อยให้เธอ
เธอจำไม่ได้ว่าในเรื่องมีบทแบบนี้อยู่ บางอย่างทำให้เธอรู้สึกขนลุก อะไรบางอย่างกำลังกรีดร้องถึงอันตราย วินาทีนั้นเองเธอจึงเริ่มรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างผิดแปลกไปตั้งแต่ที่จู่ๆผู้ช่วยครูก็มาเรียกเธอไปจากเพื่อนๆเธอแล้ว—ปกติระบบจะไม่ทำงานแบบนี้—ยังไม่ทันที่เธอจะได้สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม ทันใดนั้นเอง ก็ได้มีเสียงแรงระเบิดที่เขย่าทั้งตึกให้สั่นสะท้านขึ้น เมื่อทรงตัวและดึงสติกลับมาได้ ระบุได้ว่าแรงระเบิดเมื่อครู่มาจากทางตะวันออกของโรงเรียน ทั้งครูใหญ่ ผู้ช่วยครู และตัวเธอเอง ต่างก็วิ่งออกไปดูถึงต้นตอเสียง เมื่อไปถึงจึงพบเพื่อนๆของเธอ รวมถึงเพื่อนผู้ชายที่เธอหวงแหนที่สุด …นอนโดนซากตึกที่ถูกระเบิดไปเมื่อครู่ทับอยู่
"แอนโทนี-!!!!" เธอตะโกนร้องด้วยความตกใจถึงขีดสุด
หน้าจอแตกระแหงแยกเป็นเสี่ยงๆ พิกเซลล้านพิกเซลเศษสีฟ้า ชมพู เหลือง ขาว ระรานบนหน้าจอ ในขณะที่เสียงรอบข้างเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ พร้อมกับสติที่เลือนราง จู่ๆทุกอย่างก็ดูเหมือนถูกหยุดเวลาไปทั้งอย่างนั้น ทุกๆอย่างเหมือนตกอยู่ในภวังค์ใต้น้ำ หากแต่สิ่งสุดท้ายที่เธอจำได้ก็คือภาพใบหน้าของผู้ช่วยครูและตัวครูใหญ่เอง ที่ดูไม่ตื่นตระหนกกับเหตุการ์ณตรงหน้าเลย จนสุดท้ายแล้วเธอก็ได้หมดสติไป
...และนั่นก็คือประสบการณ์ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายที่เธอได้เล่นเครื่องเล่นวีอาร์
[ล็อกเอาท์จากระบบเสร็จสมบูรณ์]


## วีอาร์วีใจ

วันนี้เธอมีนัด เป็นนัดครั้งที่สองในรอบสองปีตั้งแต่รู้จักกับเพื่อนกลุ่มนี้มา แซค หนึ่งในกลุ่มเพื่อน เป็นฝ่ายติดต่อเธอมาก่อนโดยอ้างว่ามี "เรื่องสำคัญ" อยากบอก เธอเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ชอบออกจากบ้านมากนัก แต่ด้วยความที่คิดไตร่ตรองมาอย่างดีแล้วว่านานมากแล้วเหมือนกันที่เธอไม่ได้ติดต่อกับเพื่อนกลุ่มนี้ เธอจึงยอมไป
แซคเป็นเพื่อนออนไลน์ที่เธอพบได้จากการเล่นวีอาร์ครั้งแรกของเธอในฐานะ 'ผู้เล่นอันดับหนึ่ง' ใช่แล้ว… ต่อให้มันจะเป็นการเล่นวีอาร์ครั้งแรกของเธอ แต่ด้วยชีวิตช่วง ม.ปลายปีแรกของเธอนั้นช่างน่าเบื่อ เป็นช่วงที่ต้องเริ่มนึกถึงอนาคตของตัวเองอย่างจริงจัง เธอผู้ซึ่งไม่มีเป้าหมายในชีวิตที่ชัดเจนจึงติดอยู่ในบ่วงของการ 'ไม่รู้ว่าอยากทำหรือเป็นอะไรในอนาคต' มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เธอสัมผัสถึงความเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่ซึ่งก็คือการเล่นเกม
เธอรู้จักกับวีอาร์ได้ไม่นาน ครั้งแรกที่ลองเล่นคือตอนที่เดินเปื่อยๆ อยู่ในห้างแถวๆโรงเรียน ในขณะที่รอรถกลับบ้าน เธอดันไปเจอร้านวีอาร์ที่ตั้งอยู่จึงหลวมตัวเข้าไปลอง เคยไหม ที่เหมือนเวลาจะผ่านไปได้ไม่นานทั้งๆ ที่มันก็ผ่านไปชั่วยาม เวลาที่จดจ่อกับอะไรสักอย่างมากๆ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้มีชุดเครื่องเล่นวีอาร์ของตัวเองมาครอบครอง และด้วยการที่อดหลับอดนอนเล่นเกมอันดับจึงสูงขึ้นไปโดยปริยายนั่นเอง
สถานที่นัดเจอคือคาเฟ่ในเมือง แซคบอกว่าจะชวนเพื่อนทุกคนที่ติดต่อกันผ่านออนไลน์มาให้ได้ ไม่รู้อะไรเข้าแซคเหมือนกันถึงได้ดูกระตือร้นอยากเจอทุกคนขนาดนั้น เพราะการเป็นเพื่อนออนไลน์น่ะ บางทีแค่เจอกันผ่านจอก็มากพอแล้ว
หลังจากที่นั่งรถไฟฟ้ามาได้เจ็ดสถานีเพื่อมาถึงสถานีจุดหมาย เดินลงมาเลาะไปยังซอยๆหนึ่งก็จะถึงร้านคาเฟ่ที่ว่า ในขณะที่กำลังเดินผ่านซอยซึ่งเป็นตลาดนัด และแล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพบว่ามีร้านขายหินตั้งอยู่
"สวัสดีค่า สอบถามได้นะคะ" แม่ค้าเอ่ยทักเมื่อเธอกวาดตามองร้านขณะที่กำลังจะเดินผ่านร้านไป ภายในร้านร้านประกอบไปด้วยโต๊ะสี่ตัวล้อมไว้เป็นสี่เหลี่ยม บนโต๊ะแต่ละโต๊ะมีทั้งเครื่องประดับที่ทำจากหิน เครื่องประดับที่ทำจากแสตนเลทคุณภาพดี กันน้ำ กันเหงื่อ ตั้งอยู่เรียงรายละลานตา การตกแต่งร้านจะแยกโต๊ะเป็นโซนชัดเจน ถ้าเป็นโต๊ะที่วางขายหินเป็นหลักก็จะตกแต่งไปด้วยชั้นไม้ ให้ความรู้สึกขลังและเปี่ยมไปด้วยพลังงานธรรมชาติ โต๊ะที่ขายกำไลแสตนเลทสีต่างๆ จะปูด้วยพรมขนสีขาว ดูไฮโซ เพิ่มราคาให้กับสินค้าเป็นอย่างยิ่ง โต๊ะอีกด้านจะเป็นโซนเครื่องประดับที่ทำให้รู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในโลกแฟรี่ มีทั้งเครื่องประดับเรซิ่นรูปดอกไม้ใบไม้แห้ง และแหวนรูปร่างแปลกๆ ทั้งมังกรและเพรชแปลกตามากมาย ซึ่งโต๊ะตัวสุดท้ายนั้นก็คือโต๊ะสำหรับแม่ค้านั่งคิดเงินและแพ็คของนั่นเอง
"เอ่อ… พอจะมีหินสีเขียวไหมคะ" ใจจริงเธอก็หวังอย่างมากว่าแม่ค้าจะไม่เรียกตัวเธอไว้ แต่ไหนๆก็โดนแล้วจึงลองหยุดดูสักครู่
"มีจ้าา เอ… เดี๋ยวขอหาก่อนนะ นี่! กรีนอะเวนเจอรีน ช่วยเสริมเรื่องโชค และความรุ่งเรืองจ้ะ" เธอรับกำไลข้อมือหินสีเขียวขุ่นที่แม่ค้ายื่นให้มาไว้ในมือ แล้วยกดูกำไลหินพลิกซ้ายขวาพร้อมพิจารณาไปในตัว
"...พอจะมีแบบจี้ห้อยคอไหมคะ" นั่นเป็นสิ่งที่เธอต้องการอย่างแท้จริง แต่บ้ารึเปล่านะ ทำแบบนี้ก็เหมือนยึดติดอยู่คนเดียวยังไงไม่รู้ เธอได้แต่คิดกับตัวเอง
ไม่นานนักแม่ค้าก็กลับมาพร้อมสร้อยคอหินในมือ เธอรับไปดูอีกรอบ สร้อยคอกรีนอะเวนเจอรีนขนาดเล็กขัดธรรมชาติ ร้อยเป็นจี้ด้วยลวดเงิน พร้อมสร้อยเชือกสีดำ ซึ่งสามารถถอดจี้ไปใส่กับสร้อยเงินได้ ที่จริงแล้ว เธอเป็นคนที่ไม่ค่อยสวมเครื่องประดับเท่าไหร่ แค่กำไลชิ้นเดียวก็เกินพอ แต่มันดีแล้วจริงๆใช่ไหมที่จะลงทุนกับอะไรแบบนี้ หากมองว่ามันเป็นการเลือกซื้อเครื่องประดับปกติ ก็พอได้ แต่ถ้ามันเป็นการสร้างความผูกมัดอีกแบบแทนล่ะ หากมันกลายเป็นว่าคือเธอเองที่ไม่ปล่อยวางกับเรื่องที่ผ่านมาเป็นปีแล้ว เธอจะทำอย่างไร
"ซุปเปอร์ 7 ไหมแก" เธอหันไปมองตามเสียง
"พลังงานดีมากเลยนะตัวนี้ เหมาะกับอินโทรเวิร์ตแบบแกที่สุดเลย" เจ้าของเป็นเสียงลูกค้าหญิงสองคนที่มาเยือนร้านข้างๆเธอ พร้อมพูดคุยเจื้อยแจ้วดังมา
ความเชื่อที่ว่า "หินมีพลังงาน" ถ้าตามความเชื่อแล้วกรีนอะเวนเจอรีน หรือหินที่เธอคาดว่าเป็นหินที่ครูใหญ่มอบให้เธอตอนนั้น เป็นหินแห่งการเชื่อมความสัมพันธ์ ทุกความสัมพันธ์ ทุกการสูญเสีย จะถูกเยียวยาและประกอบใหม่อีกครั้งด้วยความสัมพันธ์ที่ดีกว่าเดิม แล้วทำไมครูใหญ่ต้องมอบหินนี้ให้เธอด้วย? มันเป็นเรื่องบังเอิญสินะที่หลังจากสวมสร้อยคอหินนั้นไป เธอก็ได้พรากจากแอนโทนีทันที "มันจะปกป้องเธอ…" คำพูดในตอนนั้นของครูเล่นวนอยู่ในหัวของเธอชั่วหนึ่งก่อนที่เธอจะตัดสินใจ …สุดท้ายแล้วมันก็เป็นแค่เกม ไม่ว่าเธอจะใช้เวลาไปกับมันมากเท่าไหร่ จะผูกพันอย่างไร แต่สุดท้ายแล้วพอถอดเครื่องวีอาร์ออก โลกแห่งความเป็นจริงก็จะตระหง่านขึ้น
"ขอบคุณนะคะ" เธอถอดใจ หมุนตัวไปจากร้าน กลับเข้าเส้นทางเดิมของเธอ เดินตรงต่อไปอีกสักพักก็ถึงจุดหมายที่นัดกันไว้
กริ๊ง กริ๊ง
เสียงกระดิ่งกระทบเข้ากับประตูกระจกทันทีที่เธอเข้ามาในร้าน ร้านคาเฟ่ตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูแพง เน้นสีขาวดูสะอาดเป็นหลัก บนเพดานแขวนด้วยโคมไฟสีขาวนวลลายสานกันเหมือนสับประรด พื้นปูด้วยกระเบื้องลายไม้สีเทาอ่อน กำแพงเองก็เป็นลายไม้แต่สีอ่อน ให้ความรู้สึกมินิมอล เป็นคาเฟ่ที่เห็นได้ทั่วไป
"เรเวน!" แซค ที่นั่งอยู่บนโต๊ะไม้ด้านในสุดของร้านพร้อมกลุ่มเพื่อนอีกโขยง โบกมือพร้อมส่งรอยยิ้มที่แสดงให้เห็นถึงความดีใจสุดขีดมาทางเธอ แว๊บนึงเธอก็คิดว่าตัวเองได้เห็นภาพของแซคซ้อนกับหมาโกลเด้นขึ้นมานิดนึง แต่แล้วก็ต้องปัดความคิดนั้นออกไป
"เรเวน" นั่นเป็นชื่อของเธอ ด้วยผมสีดำสนิทที่เหมือนอีกานี้ นอกจากนั้นผมดำของเธอก็เงาตรงพร้อมส่องประกายนิดๆ สง่างามเหมือนดั่งอีกา เหมือนที่เขาพูดกันว่า "คนสวยผมดำ" (Raven-haired beauty)
"แล้วเรื่องสำคัญที่จะบอกคืออะไร?" หลังจากที่โดนลากไปนั่งคุยเอื่อยๆ อย่างมีแต่น้ำไม่มีเนื้อมาได้สักพักแล้วเรเวนจึงตัดสินใจถามแซคขึ้นมา
"คือว่านะ…" แซคทำหน้าอึกอัก
"...?"
"ขอร้องล่ะนะ! ช่วยมาร่วมทีมกับฉันชนะเกมหนึ่งให้ได้ที>□<!" แซคโพล่งออกมา
"อย่าทำท่าเหมือนจะไปขอเขาแต่งงานแบบนั้นสิ" โนอิก ที่โผล่มาจากห้องน้ำด้านหลังพูดขึ้น
"สวัสดีเรเวน" โนอิกหันมาทักทาย เธอยิ้มตอบกลับ โนอิกเป็นเพื่อนออนไลน์ของเธอที่บังเอิญไปรู้จักกับแซคด้วย
"เกมวีอาร์ใหม่น่ะ" โนอิกอธิบายต่อ
"ไม่" เรเวนพูดสวนขึ้นมาทันทีที่รู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับวีอาร์
"อย่าปฏิเสธเร็วแบบนั้นสิT□T~" แซคโอดครวญ
"ทัวร์นาเมนต์โปรโมทเกมแนววีอาร์ที่กำลังมาแรงในช่วงนี้ของค่ายหน้าใหม่ รางวัลอินเทิร์นกับทางบริษัทแล้วเผลอๆ ได้เข้าไปเป็นผู้เล่นเบต้า ได้เป็นผู้มีส่วนร่วมในการพัฒนาเกมวีอาร์ต่อไป นอกจากเงินรางวัลแล้วโอกาสตรงนี้ก็เป็นสิ่งที่น่าลองดูสักตั้งเพื่อให้ได้มานะ!!!" แซคสาธยายถึงผลประโยชน์ของการชนะเกมครั้งนี้ให้เธอฟัง พร้อมกับท่าทีที่ตื่นเต้นง่ายกับทุกสิ่ง ที่ดูจะกลายเป็นเหมือนซิกเนเจอร์ของแซคไปแล้วอีกครั้ง
"เรเวน… สิ่งที่เธอเจอตอนนั้นมันก็อาจจะเป็นแค่บัคของเกมก็ได้ ฉันไม่อยากให้เธอจมกับตรงนี้นานนะ" เสียงที่กระตือรือร้นของแซคหงอยลงมาทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ในฐานะเพื่อน แซคเองก็อยากให้เรเวนคลายข้อกังขาที่สั่งสมมาทั้งหมดเหมือนกัน
"มาทางนี้หน่อยสิ…" โนอิกทำท่าเหนื่อยใจเล็กน้อยหลังจากที่เห็นท่าทางของทั้งสองคนก่อนกล่าว พร้อมเลื่อนรูปภาพใบหนึ่งมาข้างหน้าเธอ
"นี่มัน-" ภาพตรงหน้าทำให้เธอตะลึงไปชั่วขณะ เหมือนทั้งโลกได้หยุดเคลื่อนไหวไปครู่หนึ่ง
"ใช่คนที่เธอตามหาจากเกมรึเปล่า?" โนอิกถามต่อ
"เหมือนมาก…" ภาพของแอนโทนี อย่างน้อยเธอก็คิดว่านี่คือเขาแน่ๆ
โนอิกยื่นกล่องเกมมาให้ 'If You Get To Choose' เธอพินิจชื่อพร้อมฟังแซคเล่าต่อไป
"ตอนแรกก็คิดว่าเป็นรูปหลุดของเกมที่กระจายไปในโลกออนไลน์ปกติ… มันแปลกดี เพราะลักษณะของเขาคล้ายที่เธอบอกมากเลย"
"อย่างน้อยเราก็คิดว่าเราควรมาบอกเธอ"
ทุกๆเรื่องที่เธอได้สัมผัสในวันนั้น ไม่มีเรื่องใดเลยที่ไม่ผิดปกติ หลังจากที่เธอตั้งสติได้แล้วพยายามล็อกอินเข้าอีกรอบ เกมนั้นที่เคยเล่นอยู่นานสองนานก็ได้หายไป เหมือนไม่เคยมีมาก่อน และมากไปกว่านั้น นั่นน่ะเป็นการ "บังคับออกจากเกม" ทั้งๆ ที่ระบบไฟฟ้าของบ้านเธอเองก็ไม่ได้มีปัญหาในช่วงนั้นเลย ปกติแล้วระบบเกมวีอาร์ถ้าไม่ได้มีการอัพเดทอะไร (ซึ่งจะมีการแจ้งเข้ามาก่อนอยู่แล้วตอนล็อกอินเข้าเกมอยู่แล้ว) ก็จะไม่มีทางบังคับให้ผู้เล่นล็อกออกจากเกมกลางคัน
ตกเย็นแล้ว สรุปได้ว่านัดที่มาในวันนี้ก็คือเป็นการมาขายข้อมูลให้กันและกัน โดยเฉพาะกับเธอ อดีตผู้เล่นอันดับหนึ่งที่ขาดการติดต่อไปเป็นปีจนแซคต้องตามแกะจากเบอร์โทรที่เคยส่งของทางไปรษณีย์ให้กันและกัน วันนี้เป็นวันที่มีเรื่องเหนือความคาดหมายมากมาย หากแต่ภายใต้ความสับสนกับที่เกิดขึ้นทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เธอตัดสินใจแล้วว่าต้องทำก่อนกลับบ้านในวันนี้
"สวัสดีอีกครั้งค่า" แม่ค่าเสียงที่คุ้นเคยกล่าวทัก
"มารับน้องที่มาดูไว้ก่อนหน้านี้กลับค่ะ"
"ได้จ้า"
เธอตัดสินใจวนกลับไปร้านหินร้านเดิมและในขณะที่รอแม่ค้านำหินใส่ถุงกลับบ้านให้นั้น เรเวนไม่รู้เลยว่าในถุงที่แม่ค้ามอบให้เธอ ได้แอบใส่ เคลียร์ควอตซ์ หินใสขนาดเล็กแถมมาให้ด้วย
เธอไม่รู้เลยว่าเพราะการตัดสินใจนี้จะทำให้เธอต้องเจอเรื่องอะไรบ้าง
และเธอก็ไม่รู้เลยว่าหลังจากที่เธอหันหลังกลับไป แม่ค้าขายหินคนนั้นก็ได้ทำการพูดตามหลังเธอไปว่า "มันจะต้องมีประโยชน์กับเธอแน่นอน" พร้อมกับยิ้มให้กับเธอที่เดินจากร้านไปเรื่อยๆ
อย่างน้อยความจริงก็ค่อยๆ เริ่มกระจ่างขึ้นมาบ้างแล้ว


## From Scratch

ช่วงดึกของวันนั้น หลังจากที่เธอกลับบ้านมา เรเวนได้ไปค้นกล่องในห้องเก็บของใต้บันไดบ้านเพื่อหากล่องใส่อุปกรณ์เล่นวีอาร์ที่เธอเก็บเอาไว้ เธอยกกล่องที่คิดว่าใช่ออกมาเปิดดูให้แน่ใจแล้วยกมันขึ้นไปที่ห้องของเธอ ทันทีที่เปิดกล่องเอาเครื่องวีอาร์ออกมาถือไว้ในมือ ประหนึ่งว่าความกระตือรือร้นที่ผ่านมานั้นได้ระเหิดหายไปจากร่างกายจนหมด 'ตัดสินใจแบบนี้มันดีแล้วจริงๆใช่ไหม' ขณะที่ความคิดกำลังตีในหัวเธอ เสียงแจ้งเตือนในโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
'ไว้เจอกันข้างในนะ <3' เป็นแซคนี่เอง แล้วไออิโมจินี่มันหมายความว่ายังไงกันนะ
เห้อ
'เอาไงเอากัน' เรเวนยกเฮดเซ็ตที่ปัดฝุ่นออกแล้วเสียบปลั๊กที่รูปร่างเหมือนแว่นตาดำน้ำขึ้นพร้อมถุงมือและปลอกขาก่อนที่จะนอนลงบนเตียง เธอได้นำแผ่นเกมที่แซคให้มาใส่เข้าคอมไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ที่เหลือที่ต้องทำก็แค่กดปุ่มเริ่มเกม
วึ่มมม
ทันใดที่เสียงเครื่องเปิดดังขึ้น เรเวนเริ่มตั้งสติพร้อมหายใจเข้าปอดลึกๆ นับถึงสี่ช้าๆ กลั้นหายใจ พ่นลมหายใจออกดึงเฮือก และกลั้นหายใจอีกรอบ ทำซ้ำแบบนั้นอยู่สี่รอบ เป็นสี่จังหวะทั้งหมด พร้อมกำสร้อยคอกรีนอะเวนเจอรีนที่สวมไว้ที่คออย่างแน่นไปด้วย ประหนึ่งเหมือนเป็นที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจที่เดียวของเธอ นี่เป็นเทคนิคการหายใจแบบ Box Breathing เพื่อคลายกังวลและดึงสมาธิของตัวเองกลับมา พร้อมกดปุ่มเริ่มเกม
[เชื่อมต่อผู้เล่นกับเกม]
[ทดสอบการได้ยิน สัมผัส การรับรส]
[ล็อกอินหรือลงทะเบียนผ่านอีเมล]
พลันหน้าจอที่มืดมิดก็มีตัวอักษรปรากฏขึ้นเมื่อกดเริ่มเกม ถุงมือและปลอกขาที่สวมนั้นไว้สำหรับการเคลื่อนไหวในเกม มันจะตรวจจับแรงสั่นของเส้นประสาทเวลาที่เรานึกอยากขยับหรืออยากทำอะไรเชื่อมต่อไปยังในเกม เช่น การล็อกอินเกม แค่คิดว่าจะกรอกรหัสอะไรเข้าไปมันก็จะกรอกให้ตามที่เราคิด ไม่จำเป็นที่จะต้องมีเครื่องวีอาร์ใหญ่ยักษ์ที่คอยควบคุมรอบด้านให้เราได้ขยับตัวในชีวิตจริงแต่ราคาเป็นอันตรายกับกระเป๋าตัง เพียงแค่นอนลงบนเตียงและจินตนาการก็สามารถหลุดเข้าไปในโลกตามแผ่นเกมที่เราใส่เข้าคอมได้
[ล็อกอินเสร็จสมบูรณ์]
[ยินดีต้อนรับเข้าสู่ If You Get To Choose!]
และแล้ว… การผจญภัยครั้งใหม่ก็ได้เริ่มขึ้น
วิ้งงง
[ยินดีต้อนรับ! ขณะนี้คุณอยู่ที่ "ทาวเวอร์" จุดกึ่งกลางของโลกใบนี้]
หลังจากล็อกอินสำเร็จหน้าจอก็ส่องสว่างอีกครั้งก่อนที่ภาพข้างหน้าของเธอเริ่มมีสีขึ้นมาเรื่อยๆ จนกลายเป็นวิวสมจริงข้างหน้าเธอ เรเวนลองขยับมือขึ้นมาแล้วมองไปรอบๆ ความรู้สึกตัวเบาที่เคยถวิลหา ความรู้สึกที่เหมือนได้กลับมาบ้านนี้ถูกตะโกนร้องออกมาจากหัวใจของเธอ ควบคู่มากับความรู้สึกหนักหน่วงที่ได้กลับมา กลับมายังที่ๆ มีปริศนาทางใจหลงเหลืออยู่
ทาวเวอร์จัดว่าเป็นเมืองใหญ่ ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็จะเจอแต่ตึกสูงๆ เต็มไปหมด ธีมสีหลักๆ ของเมืองเป็นโทนสีม่วงอึมครึมหลากเฉด มองไปทางไหนๆ ก็จะเห็นตึกและถนนสีม่วง ทำให้เมืองทั้งเมืองเหมือนถูกต้องมนต์ให้หลับไหลในความมืดไปตลอดกาล มีเพียงไฟสีเหลืองเท่านั้น ที่ทำหน้าที่ให้แสงสว่างกับตัวเมือง แม้แต่จุดที่เธอสพอนมาเป็นใจกลางตลาดของเมืองยังเป็นสีม่วงเลย
'ก็ดูเหมือนเกมวีอาร์แฟนตาซีปกติทั่วไป' แอนโทนีมาทำอะไรในที่แบบนี้นะ แต่อย่างว่าแหละ ครั้งแรกที่เจอกันก็เป็นในเกมแฟนตาซีเหมือนกัน
ทันทีที่เธอทำท่าทางมือเหมือนกำลังเลื่อนหน้าจอบนอากาศด้วยนิ้วชี้และกลาง หน้าต่างตัวละครของเธอก็ปรากฎขึ้นมา
ชื่อ: เรเวน
เลเวล: ยังไม่มีเลเวล
ด้านขวาของข้อมูลตัวละครมีแทบที่ระบุไว้ว่า 'แผนที่' อยู่เธอจึงลองกดเข้าไปดู ปรากฏเป็นแผนที่ของโลกใบนี้ ถ้าอ้างอิงจากแผนที่แล้วโลกแฟนตาซีแห่งนี้ประกอบไปด้วยพื้นที่สามพื้นที่เป็นหลัก ทาวเวอร์ หรือเมืองตั้งต้นตามที่ประกาศไปเมื่อครู่นั้นล้อมรอบไปด้วย เซโมลินา และ ลิลลิเอซ ซึ่งบนพื้นที่นั้นจะมีไอคอนรูปตัวล็อค ล็อคพื้นที่ไว้อยู่ เธอผู้ที่คุ้นชินกับเกมวีอาร์แฟนตาซีที่สามารถวาร์ปข้ามไปมาได้ หรืออย่างมากก็คือนั่งเรือไม่ก็ติดปีกบินข้ามมากกว่า จึงแอบคิดอยู่ในใจว่า เกมที่ไม่มีเอ็นพีซีมาคอยอธิบายอะไรให้ฟังแบบนี้ก็ลำบากเหมือนกันแหะ สิ่งที่สังเกตได้จากแผนที่ก็มีแค่ชื่อพื้นที่และสีเท่านั้น โดยเซโมลินาจะเป็นสีเหลืองทั้งหมด ในขณะที่ลิลลิเอซเป็นสีเขียวแกมน้ำเงิน ซึ่งสีน่าจะเป็นตัวบ่งบอกเกี่ยวกับภูมิศาสตร์ของพื้นที่นั้นๆ ด้วย
แซ่ด แซ่ด
ทันใดนั้นเองเธอก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องเธอพร้อมเสียงกระซิบกระซาบดังมาเป็นหมู่คณะ ในบรรดาเสียงกระซิบทั้งหลายเธอเหมือนจะได้ยินแว่วมาว่า
'พวกเอวา…'
พวกเอวา? หมายถึงอะไรกันนะ เธอตั้งคำถามในหัว แต่ก็ดูจะไม่ใส่ใจมากนัก เพราะด้วยความคิดที่ว่า 'ถ้าเราไม่รู้สาเหตุที่เขาพูดนินทา ก็อย่าไปคิดกังวลให้เหนื่อยเปล่าเลยดีกว่า' ความคิดนี้มักใช้ได้ดีในโลกความเป็นจริง การที่ทำเป็นว่าไม่ได้ยินไม่ได้รับรู้อะไร อาจจะเป็นการเซฟตัวเองที่ดีที่สุดแล้ว ทั้งการที่ไม่ได้ยินแม่พูดเรื่องอยากให้เรียนหมอ หรือการที่ไม่ได้ยินคนอื่นในครอบครัวตำหนิถึงความที่หมกอยู่แต่ในห้องเล่นเกมจนเป็นเด็กที่เก็บตัวเกินไป บางที… นี่อาจจะเป็นการเซฟความสุขเล็กๆ เพียงสิ่งเดียวของเธอ ทันทีที่ปิดประตูจากโลกภายนอก ห้องของเธอก็จะเต็มไปด้วยมวลความสุข และเธอก็จะหายไปยังโลกในเกม ที่ซึ่งเป็นสารผลิตมวลความสุขเหล่านั้น
ไม่นานนัก เธอก็ได้รู้ว่าที่ทำการลงทะเบียนทัวร์นาเมนต์อยู่ที่ไหน เพราะป้ายโปรโมทโอฬารที่มีเห็นอยู่ทุกที่ล้วนบอกอย่างชัดเจนถึงทิศทางการไป ก็เหมือนในโลกจริงที่เราสามารถมองเห็นป้ายข้างทางขณะเดินทางว่า 'อีกห้าร้อยเมตรคุณจะถึงที่…' และเมื่อผ่านไปอีกห้าร้อยเมตรตามที่ป่ายบอก ก็จะมีป้ายบอกว่า 'อีกสามร้อยเมตร..' 'อีกสองร้อยเมตร…' 'อีกไม่นานก็จะถึง…' เป็นต้น แต่เอาจริงๆ ป้ายพวกนี้ก็อาจจะไม่จำเป็นก็ได้นะ เพราะมองดูแว๊บเดียวก็รู้เลยว่าตึกไหนคือตึกที่ทำการ …ก็มีอยู่ตึกเดียวที่ใหญ่และสูงเสียดฟ้าที่สุดน่ะ
เธอเหลือบไปมองร่างตัวเองในกระจกของร้านค้าหนึ่งขณะเดินผ่าน ปกติระบบเกมจะสามารถสร้างตัวละครได้แม้เป็นเกมวีอาร์ ก็เหมือนเกมทั่วไปนั่นแหละ หากแต่ว่าเกมนี้ไม่มีระบบสร้างตัวละครแล้วเป็นระบบสร้างตัวละครแบบออโต้ ซึ่งจะสร้างตัวละครที่หน้าตาเหมือนกับตัวเราในโลกจริงได้อย่างใกล้เคียงที่สุด
เรเวนมีผมดำเงาตรงประมาณไหล่ ใบหน้าสวยคม ถึงแม้ว่าเธอจะค่อนข้างทำสีหน้าไม่สนโลกอยู่ตลอดเวลา แต่ความเฟียร์สที่ปนเซ็กซี่หน่อยๆ ของเธอก็ไม่เคยโดนกลบมิดเลย แม้เสื้อที่เธอใส่อยู่จะเป็นแค่เดรสแจ็คเก็ตที่มีซิปธรรมดาๆ ก็ตาม
'หรือว่าหน้าตาของเราจะไปคล้ายคนที่ทุกคนเกลียดกันนะ?'
'ช่างเถอะ ยังไงเราต้องไปลงทะเบียนเพื่อการแข่งขันก่อน' เธอคิด พร้อมเริ่มก้าวเท้าออกเดินไปทีละก้าว ทีละก้าว เพราะคิดว่าเดินไปก็คงถึงได้ไม่ยาก …ด้วยความไม่รู้ถึงโลกนี้โดยแท้เลยว่ามันมีรถม้าคอยรับส่งจากจุดเริ่มต้นไปยังตึกที่ทำการอยู่แถวๆ นั้นเอง…
'ขออภัย เลเวลคุณไม่เพียงพอที่จะลงแข่ง'
"อ่าว…?"
หลังจากที่เดินเท้ามายี่สิบนาที เธอมาเยือนที่ทำการลงทะเบียนเข้าแข่งขันทัวร์นาเมนต์แล้ว แต่ในขณะที่จะลงทะเบียนนั้นระบบก็ได้ทำการบอกว่าคุณสมบัติหรือเลเวลของเธอไม่พอที่จะเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์นั่นเอง
'แล้วแบบนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ ให้ไปฟาร์มเลเวลเอาตอนนี้ให้ครบแล้วกลับมาสมัครให้ทันคงไม่ทันแน่เพราะมันปิดลงทะเบียนวันนี้'
"สวัสดีผู้เล่นใหม่"
ขวับ
…กระต่าย? เมื่อหันไปดูตามเสียงเล็กๆ ที่ได้ยินจากข้างหลัง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าก็คือบันนี่เกิร์ลที่มีส่วนสูงไม่ถึงไหล่เธอ มัดผมแกละ พร้อมชุดที่ออกแนวชุดนักเรียนญี่ปุ่น และสวมหน้ากากกระต่ายมีหูไว้ เป็นคาแรคเตอร์ที่ไม่ว่าใครมาเห็นก็ต้องคิดว่ามันช่างน่ารักและพิลึกในขณะเดียวกันจริงๆ
"สวัสดี" เรเวนตอบกลับไป เป็นเอ็นพีซีสินะ ทำไมพึ่งมาเอาป่านนี้
"ฉันชื่อบอนบอน เป็นไกด์ของที่นี่" บอนบอนกล่าวแนะนำตัวเอง
"คุณชื่ออะไร"
"เรเวน"
"สวัสดีเรเวน นั่นเป็นชื่อที่เพราะมาก หากคุณต้องการความช่วยเหลือใดๆ สามารถสอบถามบอนได้เลยค่ะ" เธอช่างมาได้ตรงเวลากับที่เธอมีคำถามเหลือเกิน
"เธอรู้ไหมว่าที่ๆ เราสามารถเก็บเลเวลได้เร็วที่สุดคือที่ไหน" เรเวนลองถามบอนบอนดู ถ้าจะให้ไปเริ่มใหม่แต่ต้นก็คงจะไม่ทันจริงๆ
"ลองไปที่ลานประลองอาวุธสิ" บอนบอนตอบ
"ลานประลองอาวุธ?"
"ลานประลองอาวุธ ผู้เล่นจะสามารถอาสาขึ้นไปแข่งหนึ่งต่อหนึ่งบนสังเวียน หากผู้เล่นใดผู้เล่นหนึ่งแพ้ ทรัพย์สินทุกอย่างของผู้เล่นนั้นจะตกไปอยู่ในมือของผู้ชนะ"
อาสาแข่ง? หมายถึงต้องไปล้มแชมป์ที่ชนะคนก่อนหน้ามาแล้วน่ะหรอ …ลองถามข้อมูลเพิ่มเติมอีกละกัน
"เป็นการประลองอาวุธแบบไหน"
"ที่นี่แบ่งวิธีการโจมตีเป็นสองอย่างหลักๆ คือ ผู้ใช้เวทมนตร์ และ ผู้ใช้อาวุธ ทั้งหมดนี้สามารถใช้ได้ในการประลอง ขึ้นอยู่กับความถนัดของผู้เล่น"
บ้าจริง… เพราะเธอเพิ่งล็อกอินเข้ามาในเกมเอาป่านนี้ เลยไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท เราคงซื้ออาวุธในตลาดไม่ได้แน่ เพราะยังไงก็คงเรียนเวทมนตร์ของโลกนี้ไม่ทัน สู้ใช้อาวุธน่าจะดีกว่า
"หน่วยก้านคุณดูใช้ได้นะ ฉันมีของขวัญเล็กน้อยต้อนรับคุณ เพื่อเป็นการแสดงความยินดีที่ได้เดินทางมาถึงที่นี่"
ราวกับว่าเอ็นพีซีตัวนี้อ่านใจเธอออกยังไงชอบกล แต่วิธีนี้ก็น่าสนใจมากทีเดียว เธอไม่มีทางเลือกมากนัก เธอยื่นมือออกไปกดรับของขวัญจากเอ็นพีซี
[คุณได้รับสองพันเหรียญ]
"..."
"เธอพอจะรู้ไหมว่า เซโมลินา กับ ลิลลิเอซ คืออะไร" เรเวนลองถามเอ็นพีซีข้างหน้าเธอถึงสิ่งที่สงสัยต่อ
"เซโมลินา และ ลิลลิเอซ เป็นพื้นที่ภายนอกที่ล้อมรอบทาวเวอร์อยู่ โดยมีเซโมลินาเป็นพื้นที่คั่นกลางระหว่าง ทาวเวอร์ และ ลิลลิเอซ"
โอเค… เราก็ยังคงไม่ได้รู้อะไรมาเพิ่มเติมนอกเหนือจากที่เรารู้อยู่แล้วเลย
"ทำไมโลกนี้จึงมีพื้นที่คั่นกลาง"
"ความขัดแย้งระหว่างทาวเวอร์และลิลลิเอซมีมาช้านานจนก่อให้เกิดสงคราม สงครามนั้นดำเนินมานานเกินไป เสบียงทั้งสองฝ่ายเริ่มหมด บีบคั้นให้ทั้งสองต้องยุติสงคราม โดยที่ทั้งสองตกลงกันไว้ว่าจะไม่ไปยุ่งก้าวก่ายกันและกัน จึงเกิดเป็นเซโมลินาขึ้นมา"
เป็นสงครามระหว่างสองพื้นที่งั้นหรอ
"ฉันได้ยินผู้คนซุบซิบกันเมื่อเห็นฉันว่า เอวา มันคืออะไร แล้วทำไมฉันถึงเป็นเอวา"
"เผ่าเอวา เป็นเผ่าพื้นเมืองของลิลลิเอซ ที่ทุกๆ คนซุบซิบใส่คุณกันอาจเป็นเพราะสร้อยที่คุณสวมใส่อยู่ก็ได้"
"สร้อย?" ทันใดนั้นเอง เธอจึงเริ่มสังเกตถึงสร้อยคอที่เธอสวมใส่อยู่ตอนนี้ สร้อยกรีนอะเวนเจอรีนที่เธอกำไว้ก่อนหน้านี้ ไม่นึกเลยว่าระบบสร้างตัวละครออโต้จะเอาเครื่องประดับที่เธอใส่ในโลกจริงเข้ามาในเกมด้วย
"ใช่แล้ว คนในทาวเวอร์จะไม่แต่งตัวแบบนั้น มีแค่เผ่าเอวาเท่านั้นที่นำหินมาเป็นเครื่องประดับ"
อย่างนี้นี่เอง… ถ้างั้นเราถอดออกไว้ก่อนน่าจะดีกว่าแหะ คิดได้ดังนั้นเรเวนก็ได้ทำการถอดสร้อยคอออกแล้วยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อ
"ขอบคุณ" ในเมื่อไม่มีอะไรจะถามเอ็นพีซีแล้ว เธอก็ควรที่จะมุ่งหน้าไปยังลานประลอง
"ขอให้โชคดีนะ" เอ็นพีซีกระต่ายกล่าวเมื่อเห็นว่าเรเวนกำลังเดินไป
ลานประลองอาวุธอยู่ไม่ไกลจากตึกกลางมากนัก และครั้งนี้เป็นครั้งที่เธอสามารถเดินไปเองได้จริงๆ เมื่อมาถึง ลานประลองอาวุธที่พูดถึงจริงๆ แล้วมันก็คือสังเวียนมวยนั่นเอง เธอใช้เงินสองพันเหรียญนั้นซื้อมีดสั้นมาพกไว้เล่มหนึ่งในราคาพันห้าร้อยเหรียญที่ตลาดอาวุธก่อนไปถึง มันช่วยไม่ได้ล่ะนะ เหรียญที่มีอยู่มันซื้ออาวุธมาได้ประมาณนี้
ที่จริงแล้ว… ที่เธอสนใจการประลองอาวุธนี้ อาจเป็นเพราะส่วนหนึ่งของเธอนั้นชื่นชอบการแข่งขันยิ่งนัก นี่อาจเป็นคุณสมบัติที่เธอมีจนทำให้ไต่เต้าไปเป็นผู้เล่นอันดับหนึ่งก็เป็นได้
จ้อก แจ้ก
"เจ้ายักษ์บ้านั่นมันหลอกอีกแล้วแน่เลย"
"บ้าน่า ใครจะไปใช้มุกเดิมๆ ซ้ำกัน"
"ฉันรับประกัน ดูมากี่ทีๆ ก็หลอกท่าเดิมเลย!!"
"แล้วไหงนายยังแพ้อยู่แบบนี้วะ555"
"ก็ฝีมือมันไม่ถึงจริงๆ นี่หว่า ต่อให้หลบได้หมอนี่ก็มีท่าโจมตีต่อไปมาเป็นเซ็ตๆ เลย"
ข้างหน้านอกสังเวียนของเธอเป็นผู้ชายสองคนที่ยืนคุยกันเกี่ยวกับผู้เล่นในสนาม คู่ประลองบนสนามตอนนี้มีชายอยู่คู่หนึ่ง ในขณะที่อีกคนรูปร่างก็ไม่ได้ดูผอมแห้งเลย แต่ด้วยคู่แข่งของเขาที่มีขนาดตัวใหญ่กว่าสิบเท่าก็ทำให้เขาดูตัวเล็กไปเลย ไม่นานนักการแข่ขันก็ได้เริ่มขึ้น
เสียงผู้ชมเชียร์ดังก้องไปทั้งสนาม ทั้งคู่เริ่มประลองพร้อมอาวุธติดมือพร้อม ผู้ชายร่างใหญ่ยักษ์เป็นค้อน และอีกฝ่ายเป็นผู้ใช้ดาบ เรเวนได้สังเกตเห็นถึงฮิตบล็อกของแต่ละผู้เล่นที่ไม่เหมือนกันแล้วทำการวิเคราะห์ไปพลางว่า ผู้เล่นแต่ละคนมีฮิตบล็อกเป็นของตัวเอง ขึ้นอยู่กับรูปร่างและสกิลอาวุธที่ผู้เล่นใช้
"และแล้วก็ล้มไปแล้วครับทุกท่าน!!!" พิธีกรป่าวประกาศดังก้อง
"เรามานับพร้อมกันนะครับ!!!"
"สาม"
"สอง"
"หนึ่ง"
เฮ~!!!
"เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่ามันต้องหลอกแบบเดิมอีกแน่" เป็นผู้ชายเมื่อครู่อีกนั่นแหละ ที่เป็นคนพูดเรื่องการหลอกขึ้นมา
'หลอก' ที่หมายถึงคือ วิธีการแข่งของเจ้าของค้อนที่ใหญ่ตามขนาดตัวคนนั้น ก่อนที่เกมจะจบ เขาทำการใส่แรงเข้าไปตอนหวดค้อนที่ทรงพลังไปที่คู่ต่อสู้ ทันทีที่คู่ต่อสู้เปลี่ยนท่ามาตั้งรับแรงกระแทกนั้น เขาก็ได้เปลี่ยนท่าโจมตีเป็นอย่างอื่นทางที นี่เป็นการ 'หลอก' ว่าจะโจมตีเพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามเสียหลัก ก็เป็นเจ้าร่างยักษ์นั่นแหละ ที่เป็นคนชนะในการประลองรอบนี้
'เอาล่ะ เรามาลองกันสักตั้งหน่อยดีกว่า' หลังจากที่ยืนดูผู้เล่นคนอื่นเล่นมาได้สักพัก เรเวนก็เดินไปตรงหน้าสังเวียนพร้อมกดหน้าจอลอยอากาศไปว่าจะเข้าร่วมการประลองเป็นคนต่อไป!
"อะ โอ้วววว ไม่น่าเชื่อนะครับว่าจะมีผู้เล่นหญิงจะขึ้นมาร่วมประลองด้วยในวันนี้! ช่างเป็นภาพที่เห็นได้ยากอะไรเช่นนี้"
จู่ๆ สนามก็เร่าร้อนจนเหมือนลุกเป็นไฟ สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องให้ความสนใจมาที่เธอ ทุกๆ ย่างก้าว ทุกๆ การกระทำของเธอล้วนถูกจับตามองดูโดยทุกคนที่อยู่รอบ ณ สังเวียนแห่งนี้
"เห้อ นี่มันถึงวันที่ฉันต้องมาสู้กับผู้หญิงแล้วหรอเนี่ย" เจ้าร่างยักษ์ทำเสียงจิ๊จ๊ะใส่ทันทีที่เห็นว่าเป็นผู้หญิงที่จะขึ้นไปต่อสู้กับเขาต่อ
"..."
"เห้ย! ผู้หญิงที่ทั้งตัวเล็กกว่า แขนก็สั้น เนี่ยนะะะ"
"กลับไปเรียนเด็ดดอกไม้ผสมยาในห้องปรุงยานู่นไป!"
"ฮ่าๆๆ" ไม่ใช่แค่คู่ต่อสู้ตรงหน้าเท่านั้นที่ทำการดูหมิ่นเธอ แต่เป็นผู้ชมทั้งสนาม ที่ดูแล้วจะมีเพียงแต่ผู้ชาย
"..."
...ขอฝากด้วยนะเจ้าสองร้อยเหรียญ...
"สาม สอง หนึ่ง เริ่มประลองได้ครับ!!!"
เปรี้ยง-!!!
"อึกกก!!!"
"ทำไมล่ะ ไม่สู้กับผู้หญิงแล้วหรอ"


## From Scratch (2)

"ทำไมล่ะ ไม่สู้กับผู้หญิงแล้วหรอ"
"!!!"
"นายคงจะรับไม่ได้หรอก เพราะผู้หญิงที่ทั้งตัวเล็กกว่าทั้งแขนสั้นกว่าคนนี้กำลังจะทำให้นายแพ้ ด้วยหมัดเล็กๆ นี่"
"นังบ้านี่!!!"
ทันใดที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามา เรเวนก็ตั้งการ์ดคอยตั้งรับการโจมตีต่อไปทันที คงเป็นเพราะเห็นว่าเธอใช้กำลังในการต่อสู้ ฝ่ายตรงข้ามเลยไม่ได้ใช้อาวุธใดๆ เลย จนกระทั่ง…
ปึก!!
"อ้ากก!!" เธอสวนฝ่ายตรงข้ามกลับไปทันทีเข้าที่หน้าของอีกฝ่ายหลังจากที่ป้องกันการโจมตีโดยใช้กำลังของอีกฝ่ายได้สำเร็จ พร้อมเหวี่ยงขาฟาดไปที่น่องเต็มๆ เพื่อเป็นการโจมตีต่อไป
เปรี้ยง!
"อย่ามาหยามกันนะเว้ย!!!" สติของคนตรงหน้าได้ขาดสะบั้นลง แล้วเริ่มคว้าอาวุธที่ไม่ยอมแตะตั้งแต่แรกของตัวเองขึ้นมา
'เรายังออกหมัดช้าไปอยู่เพราะเราตัวเล็กกว่า เราต้องลดข้อเสียเปรียบตรงนี้ลง' เรเวนคิดอย่างใจเย็น
เปรี๊ยะ… ครืนนนน!
เสียงอาวุธของฝ่ายตรงข้ามเริ่มทำงาน อาวุธค้อนที่ฝ่ายตรงข้ามมีสมานกับพลังไฟที่เจ้าตัวสามารถควบคุมได้ เกิดเป็นวงพลังงานขนาดกว้าง ล้อมรอบเจ้าตัวไว้ นี่สินะ 'ผู้ใช้ค้อน'
"ฮ่าฮ่า มีอะไรจะสั่งเสียไหม" ไม่ทันเหลือช่องว่างให้เธอได้พูดตอบโต้ อีกฝ่ายก็หวดค้อนที่ชาร์จมาแล้วใส่เธอเข้าอย่างจัง
แคร้ง!
"ใช้มีดสั้นกั้นไว้งั้นหรอ!" อีกฝ่ายคำรามออกมาอย่างอารมณ์เสีย เมื่อเห็นว่าเธอกันค้อนที่ฟาดลงไปตรงๆ ได้ ด้วยมีดสั้นที่จับหันลงขนานกับมือเป็นรูปตัว x
ปึก!
การใช้อาวุธเป็นหนึ่งวิธีในการลดความต่างของขนาดตัวลง เธอไม่รอช้าผลักฝ่ายตรงข้ามออกทันทีหลังจากที่กันการโจมตีของค้อนยักษ์ได้ เพราะเท่าที่ได้ยินมาจากที่คนอื่นคุยกันเมื่อกี้ ถ้ามันคิดจำลองเอาไว้แล้วว่าเวลาคู่ต่อสู้หลบแล้วจะต้องใช้ท่าโจมตีไหนต่อ งั้นทางเดียวที่จะทำให้เราพอจะงัดกับมันได้ก็คือ การที่เราไม่ต้องหลบ แล้วทะลวงเข้าไปเลย!
ปึง! ปึง! ปึง!
"อึก…!" ครั้งนี้เป็นเสียงของเรเวน เดิมทีแล้วคนร่างใหญ่จะเสียเปรียบเรื่องความเร็วความคล่องแคล่วในการโจมตี แม้จะมีแรงมหาศาลที่ทำให้เหวี่ยงอาวุธใหญ่โตได้ แต่คนคนนี้ทั้งหวดเร็วใช้ได้ทั้งแรงเยอะเลย
ซ้าย ขวา ซ้าย เขาหวดค้อนอย่างต่อเนื่อง จนหลังของเรเวนเริ่มเคลื่อนไปตรงจุดอับตรงขอบมุมของสังเวียนเพราะแรงกระแทก เรเวนได้แต่ตั้งการ์ดคอยหลบค้อนที่เหวี่ยงมาหาเธอเท่านั้น
"จนมุมแล้วสินะ!!!" อีกฝ่ายพุ่งเข้ามากะจบเกมทันทีที่เห็นเธอโดนต้อนเข้ามุมไม่มีทางสู้ แต่หารู้ไม่ว่าเรเวนเองก็รอเวลานี้อยู่เหมือนกัน
ปึง!
เสียงหมัดอัพเปอร์คัทดังสนั่นดั่งเสียงปืน เธอรอเวลานี้มาโดยตลอด อาวุธที่เธอมีเหมาะกับการต่อสู้ระยะประชิดมากกว่า เธอรู้ตัวเองดี เธอจึงจงใจยั่วโมโหฝ่ายตรงข้ามให้เสียศูนย์ และทำเป็นว่าโดนต้อนเข้ามุมและเก็บแรงของตัวเองรอ เมื่อล่อให้เขาเข้ามาได้สำเร็จ เธอเล็งจังหวะที่เขาพุ่งเข้ามาซึ่งจะทำให้เสียหลักและโดนหมัดไปเต็มๆ สิ่งที่เธอต้องทำก็คือการกำหมัดแน่นๆ พร้อมออกแรงในหมัดนั้นให้มากที่สุด ก็เพราะแบบนี้แหละฝ่ายตรงข้ามจึงได้ปลิวไปได้ง่ายๆ ต่อให้เธอจะเป็นผู้หญิงที่แรงน้อยและตัวเล็กกว่า แค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้อีกฝ่ายล้มไปกับพื้นได้แล้ว
สิบปีของการต่อยมวย สองปีของเทควันโด และ หนึ่งปีของยูโด มันเป็นการออกกำลังกายที่ดี การเล่นเทควันโดและยูโดของเธอนั้น ถูกต่อยอดมาจากมวยไทย มวยไทยเป็นศิลปะป้องกันตัวแรกที่ได้ร่ำเรียนมา เหตุเกิดจากการที่เธอกับแม่เดินผ่านโรงเรียนสอนต่อยมวย แล้วเห็นว่าควรเรียนเอาไว้หน่อยดีกว่า เพื่อการป้องกันตัวทั่วไป เมื่อเธอลองเรียนไปเรื่อยๆ ดูแล้วพบว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไร จึงลองลงเรียนศิลปะป้องกันตัวศาสตร์อื่นที่สามารถปรับใช้กับผู้หญิงได้เพิ่ม จนเริ่มหยุดไปตอนเริ่มเรียน ม.ต้น นี้เอง
เธอจะทำให้เขาเห็นถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมานานปีเอง ว่ามันนำมาใช้ประยุกต์ได้อย่างไร เหมือนดั่งชื่อศาสตร์ฉบับเต็มที่ว่า เป็นศิลปะการ 'ต่อสู้' และการป้องกันตัว ด้วยนวมที่ซื้อมาในราคาสองร้อยเหรียญนี่แหละ!!
ตึง!!!
"หนึ่ง!"
"สอง!"
"สาม…!"
"ผะ ผู้เข้าแข่งขันฝ่ายท้าชิงเป็นฝ่ายชนะครับ!!!"
แม้ว่าจะนับแบบช้าๆ แล้วก็ตาม แต่เจ้าของร่างที่เพิ่งโดนหมัดเข้าไปอย่างจัง ก็ดูจะยังไม่ได้หายมึนดีเท่าไหร่จนการนับของพิธีกรจบสิ้นไป
"นั่นมันอะไรน่ะ"
"ศิลปะป้องกันตัวเรอะ!"
เสียงฮือฮาของเหล่าคนดูดังกระหน่ำไปทั้งสนามทันทีที่พิธีกรประกาศดังกร้าวถึงผลผู้แพ้ชนะ ไม่มีใครคาดว่าเธอจะชนะ ไม่มีใครคาดว่าเจ้ายักษ์ที่ครองสนามมาเสียนานจะถึงวันที่พ่ายแพ้ และไม่มีใครคาดว่าเธอจะใช้ศิลปะป้องกันตัวในการต่อสู้ มันเป็นการฉีกวิธีเล่นเกมวีอาร์แฟนตาซีแบบปกติไปเลย ก็จริงที่ในร้านขายอาวุธเองก็ลงขายอุปกรณ์สำหรับการโจมตีใช้ศิลปะการต่อสู้เพราะฉะนั้นแล้วจะใช้ก็ไม่แปลก หากแต่ไม่มีใครลองใช้เองจริงๆ และหันไปลงแรงกับการฝึกเวทมนตร์ และอาวุธอนุภาพชนิดอื่นซะส่วนใหญ่ ไม่มีใครให้ความสนใจกับสิ่งที่ถ้ากลับไปโลกจริงแล้วเห็นเกลื่อนกลาดไปหมด
ทรัพย์สินของผู้เล่นกำลังไหลเข้ามาเต็มไปหมด ทั้งอาวุธ เหรียญเงินที่เจ้าตัวสะสมมา และไอเทมทุกชิ้นในคลังพร้อมเลเวล ต่างก็ทยอยลบออกไปจากร่างที่กำลังจะหายงงกับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเขาพร้อมพยุงตัวเองขึ้นมา
"ไม่! ไม่จริง-!!!!" เสียงของผู้เล่นที่พ่ายแพ้ไปเริ่มอวดครวญขึ้นเมื่อชุดเกราะที่ใส่อยู่ซึ่งเป็นไอเทมชิ้นสุดท้ายที่เจ้าตัวมีอยู่ได้หายไปและตัวเขาโดนเปลี่ยนกลับกลายเป็นชุดธรรมดาๆ ที่ผู้เล่นใหม่ใส่กัน
"แก… แก!!! เอาของๆ ฉันคืนมานะ! กลับมาสู้กันใหม่เดี๋ยวนี้!!!!" เขาตะโกนอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเรเวนได้เดินจากไป ทิ้งสายตาของทุกคนที่ยังคงตะลึงอึ้งอยู่ไว้ด้านหลัง
'โห… นี่นับว่าเป็นการรีดไถแบบหนึ่งได้เลยนะเนี่ย แม้แต่ข้าวของที่ผู้ชายก่อนหน้านี้แพ้ให้เจ้านั่นไปก็ตกมาอยู่ที่เราแล้ว'
ครั้งนี้นับว่าเธอโชคดี หากฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ประหม่าเพียงเพราะเธอเป็นผู้หญิง จนโดนยุได้ง่ายๆ ไปถึงการโดนหมัดเธอเข้าไปเต็มๆ หมัดเดียวที่มากพอทำให้ล้มลงไปได้ก่อนที่จะงัดสกิลเวทมนตร์หรือสกิลอื่นๆ ของค้อนนั่นมา ไม่งั้นเธอคงแพ้ไปแล้ว ด้วยข้อจำกัดของอาวุธและสกิลที่เธอมี เธอยิ่งไม่มีแผนสำรองเอาไว้อยู่ ต่อให้เธอนึกเรื่องที่จะใช้ศิลปะป้องกันตัวเข้าต่อสู้ออก เพราะบังเอิญไปเห็นนวมที่ขายอยู่ในตลาดอาวุธก็ตาม โอกาสชนะคือครึ่งครึ่ง การประลองครั้งนี้ก็คือพนันดีๆ นี่เอง
บางทีแล้วทั้งความชอบแข่งขัน และความบ้าบิ่นหุนหันพลันแล่นของเธอ อาจเป็นสิ่งที่ทำให้เธอเดินทางมาถึงจุดๆ นี้ก็ได้
'เอาล่ะ ทีนี้เราก็ไปลงทะเบียนได้แล้ว'
[เหลือเวลาสมัครอีกหนึ่งชั่วโมง]
ถือว่าเธอทำเวลาได้ดีเลยทีเดียว ในขณะที่เธอกำลังไล่อ่านกฏและลงทะเบียนสมัครแข่งอยู่นั้น ก็มีสิ่งหนึ่งที่ดันไปสะดุดตาเธอเข้า
"รับคนสมัครไม่จำกัด?" ทัวร์นาเมนต์วีอาร์ที่เปิดรับคนสมัครแบบไม่จำกัดเนี่ยนะ… สังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้แหะ
[ระบบบันทึกข้อมูลเสร็จสิ้น]
หลังจากที่ลงทะเบียนเสร็จสิ้น ก็มีหน้าต่างขึ้นมาสรุปข้อมูลของทัวร์นาเมนต์ขึ้นมาให้อีกรอบ รอบคัดเลือกทั้งหมดมีสามรอบ หลังจากนั้นก็จะเป็นทริปพักผ่อนหนึ่งอาทิตย์ให้ก่อนที่จะเริ่มทัวร์นาเมนต์ของจริง ทัวร์นาเมนต์นี้ถูกจัดขึ้นโดยร่วมมือกับลิลลิเอซ เพื่อเป็นวันสันติภาพสากลของโลกใบนี้ ซึ่งสถานที่จัดทัวร์นาเมนต์ก็คือที่ลิลลิเอซ ต้องยอมรับเลยว่าเธอแทบไม่ได้อ่านข้อมูลของเกมมาก่อนเลยจนกระทั่งมาสมัครแข่ง ส่วนหนึ่งก็เพราะไม่มีเวลาด้วย แต่เป้าหมายหลักของเธอคือการตามหาคำตอบจากเรื่องที่เคยเกิดขึ้นจากแอนโทนี ระบบแข่งทัวร์นาเมนต์จะเป็นอย่างไรก็ช่างเถอะ
"ให้ตายเถอะ… ขนาดลงทะเบียนก็ยังจะขูดรีดเงินไปอีกห้าสิบเหรียญงั้นหรอ" เธอบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่เดินออกมาจากตึกทำการลงทะเบียน หลังจากตรวจทานข้อมูลรอบสุดท้าย แล้วพบเอ็นพีซีกระต่ายตัวเดิมยืนรอเธออยู่ข้างหน้าตึก …พร้อมฉีกยิ้มให้เธอทันทีที่เห็นเธอเดินออกมาจากตึก
"เรเวนนางฟ้าหน้าตาย" เอ็นพีซีตัวนั้นพูดขึ้นพร้อมขำคิกคัก
"!!!" ชื่อนั้นทำให้เรเวนหยุดชะงักลง นั่นเป็นชื่อเล่นที่ได้มาจากเกมวีอาร์ที่เล่นครั้งแรก เธอรู้จักชื่อนี้ได้ยังไง? ไม่สิ ที่สำคัญไปกว่านั้นคือเธอจำเราได้ยังไง
"ฉันว่าฉันเป็นประโยชน์ให้เธอได้นะ" เธอพูดต่อพร้อมยกยิ้มใส่เธอในขณะที่เปลี่ยนมือจาก เป็นไพล่หลังพร้อมเดินเข้ามาหาเธอ
"..."
"เธอ… ไม่ใช่เอ็นพีซีสินะ"
และแล้วข้อสันนิษฐานที่เรเวนได้สร้างขึ้นมาก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะถูกพิสูจน์ไปเดี๋ยวนี้เอง
If you get to choose หากคุณได้มีสิทธิ์เลือกพระเอกของตัวเองในเรื่องราวสุดแสนโรแมนติกตามประสาหญิงสาวจะเป็นอย่างไรนะ? พบกับสามหนุ่มสามคาแรคเตอร์ ที่จะพาคุณไปท่องแฟนตาซีระบบในร่างของ ‘เรเวน’ หญิงสาวผมดำขลับราวกับอีกา นี่จะเป็นนิยายที่ “เหมือนยกเกมจีบหนุ่มมาอยู่ในนิยายอย่างไรอย่างงั้น”