เสน่ห์รักเกมแค้น
Suppachot
## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 1

"แกยังมีหน้ากลับมาเมืองไทยอีกเหรอในเมื่อแกทำให้พ่อเสียหน้ากับไมตรีเมื่อห้าปีก่อน หรือแกลืมไปแล้วว่าแกทำให้พ่อขายหน้ามากแค่ไหน"
เสียงทรงอำนาจของประมุขแห่งบ้านชยาวัตดังทั่วไปทั้งบ้านเมื่อได้พบว่าผู้ที่มาเยือนเป็นใคร...เจ้าลูกชายตัวดีที่เคยทำให้เขาต้องขายหน้ากับเพื่อนรักของเขาเมื่อห้าปีที่ผ่านมา เขาตั้งใจจะหมั้นหมายลูกชายคนเดียวไว้กับลูกสาวของเพื่อนรัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทลายเมื่อลูกชายของเขาตัดสินใจหนีงานหมั้นและบินไปเรียนต่อยังต่างประเทศทันที โดยทิ้งจดหมายไว้ให้ดูต่างหน้า มีใจความว่า
'ผมขอโทษที่ผมตัดสินใจบินไปเรียนต่อทันทีในวันนี้ แต่ผมยอมไม่ได้ที่จะให้พ่อจับคลุมถุงชน โดยเฉพาะกับยายมิ้นต์ลูกสาวของอาไมตรี ผมเรียนตามตรงว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงลักษณะที่ผมชอบเลยแม้แต่นิดโดยเฉพาะใบหน้าที่สวมแว่นป้าๆ ตลอดเวลาของเธอ
ผมสัญญาว่าผมจะตั้งใจเรียนและผมขอร้องให้พ่อเลิกจับคู่คลุมถุงชนให้ผมอีก เพราะต่อให้พ่อจับผมคลุมถุงชนกับยายมิ้นต์อีกกี่ครั้งผมก็ไม่แต่ง'
ในครั้งนั้นพรตจำได้ว่าเขาโกรธลูกชายของเขามากและจะจำสีหน้าของว่าที่คู่หมั้นของลูกชายเขาได้ดี เขารู้ว่าหญิงสาวแค้นเคืองลูกชายเขามากเพียงใดเมื่อมองเห็นหญิงสาวก้มหน้าใช้นิ้วเรียวยาวจิกแน่นกับผ้าซิ่นสีทองที่สวมใส่เพื่อสะกดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลผ่านลงมาให้เป็นที่เย้ยหยันสนุกปากของแขกผู้มาร่วมงาน ตรงข้ามกับไมตรีเพื่อนรักและคุณติรกาภรรยาของไมตรีที่ดูปลงและเข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ดีกว่าและเอ่ยปากปลอบเขา
'ช่างเถิดพรต เราคงเร่งแกมากไปเท่านั้นเอง ปล่อยให้เด็กได้ตัดสินใจเองเถอะ'
"นับว่ายังดีที่ไมตรีและคุณติเขาไม่เอาเรื่องเอาราวและยังยอมเป็นเพื่อนกับพ่ออยู่ ถ้าไม่อย่างนั้นแกเอ๋ย พ่อของแกจะต้องเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปเลยเจ้าเพชร"
ผู้ที่ถูกเรียกว่า 'เจ้าเพชร' หรือมีชื่อจริงว่า 'เหล็กเพชร'หันหน้าไปยังราวบันไดชั้นล่างที่ผู้เป็นพ่อยืนอยู่พร้อมเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในบ้านหลังนี้
"โธ่พ่อ ผมก็บอกแล้วว่าผมหมั้นกับยายมิ้นต์หน้าป้าไม่ได้จริงๆ ในเมื่อเราสองคนแทบไม่ได้รู้จักสนิทสนมอะไรกัน เจอกันบ่อยครั้งก็แค่ตอนเด็ก และยายนั่นก็ไม่ได้มีอะไรที่ตรงสเปคผมเลยแม้แต่นิด  ผมอยากเป็นคนเลือกเจ้าสาวของผมเองโดยที่พ่อไม่ต้องมาเลือกให้พ่อเข้าใจผมบ้างสิ"
"ไม่เข้าใจ แกบอกพ่อมาซิว่าหนูมิ้นต์ไม่ดีตรงไหนนอกจากหน้าตาที่แกบอกว่าป้า แกไม่คิดบ้างล่ะตอนนั้นหนูมิ้นต์อายุแค่ยี่สิบห้า เรียนจบปริญญาโทพร้อมกันสองใบ เก่งขนาดนี้แกจะหาได้จากที่ไหน อาจจะแก่เรียนไปบ้างแกก็ไม่ควรจะถือสา ตอนนี้อายุสามสิบ อะไรมันก็เปลี่ยนแปลงกันได้ อีกอย่างชาติตระกูลก็ดี กิริยามารยาทก็ถือว่าดีไม่แพ้ใคร มีความรับผิดชอบในหน้าที่การงานไม่ได้วางตัวเป็นลูกคุณหนูเชิดสวยไปวันๆ แค่นี้ยังดีไม่พออีกหรือไง"
"มันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่นะพ่อ ต่อให้แม่นั่นจะเก่งกาจสักแค่ไหนแต่ถ้าคนไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ผมต้องการเลือกแบบที่ผมชอบเอง"
"แล้วแบบที่แกชอบต้องเหมือนแม่นางเอกลูกครึ่งที่แกเคยคั่วอยู่ด้วยตอนเรียนอยู่ก่อนที่แกจะหนีกลับมาเมืองไทยที่ทำตัวเฟลิตกับใครต่อใครไปทั่วแบบนี้เหรอ"
คราวนี้ผู้เป็นลูกชายหันมามองยังผู้เป็นพ่อด้วยอาการอ้าปากค้างเนื่องจากไม่คิดว่าพ่อจะทราบความเคลื่อนไหวของเขาในเรื่องนี้
"นี่พ่อรู้เรื่องของผมได้ไง หรือพ่อส่งใครไปตามสืบผมถึงได้รู้เรื่องนี้"
"พ่อไม่จำเป็นต้องส่งใครไปตามสืบแก ในเมื่อที่ที่แกไปเรียนมีแต่เพื่อนของพ่ออยู่เต็มไปหมด ข่าวคราวฉาวโฉ่ขนาดไหนมันก็ต้องมาเข้าหูอยู่ดี"
เหล็กเพชรทำสีหน้าเบื่อหน่าย นี่เข้าไม่เคยรอดพ้นจากสายตาของพ่อได้เลยสักนิดเดียว ผู้เป็นพ่อมองด้วยสีหน้าเยาะเย้ยก่อนเดินเข้ามาตบไหลลูกชาย
"เอาล่ะ แกจะกลับมาอยู่ที่บ้านพ่อก็ไม่ว่าอะไร ดีเหมือนกัน แกจะได้มาช่วยพ่อบริหารงานในบริษัทด้วย...ส่วนเรื่องหนูมิ้นต์ พ่อจะพยายามเข้าใจและไม่พยายามจับคู่อะไรให้แกอีก แต่ขอให้แกหาเวลาไปขอโทษอาไมตรี อาติรกา และหนูมิ้นต์ด้วยก็พอสำหรับเรื่องที่แกเคยทำเอาไว้...ส่วนห้องของแกเดี๋ยวพ่อจะเรียกให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้ ระหว่างรอห้องแก แกก็ไปนอนพักรอในห้องของพ่อก่อนก็แล้วกัน"
ผู้เป็นลูกชายค่อยยิ้มออกบ้าง ยกมือขึ้นไว้แสดงความขอบคุณ
"ผมขอบคุณพ่อมากครับที่เข้าใจ เรื่องบริษัทผมตั้งใจจะกลับมาช่วยพ่ออยู่แล้ว ส่วนเรื่องนั้นผมจะหาเวลาเข้าไปพบคุณอาทั้งสองตามที่พ่อบอกก็แล้วกัน ตอนนี้ผมขอตัวไปพักก่อน เพลียเต็มที"
พูดจบก็ถือกระเป๋าเดินทางขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ประมุขแห่งบ้านชยาวัตมองตามไปจนคลาดสายตา ยิ้มกับตัวเองพลางนึกอยู่ในใจ
'ให้มันได้พบกับหนูมิ้นต์ด้วยตัวเองเถอะ มันจะได้รูว่าที่เคยปรามาสเอาไว้ช่างผิดไปหมดจากความคิดของมัน'
---------------------------------------------------
หญิงสาวก้าวลงมาจากบันไดตึกสูงอันเป็นที่ทำงานของหญิงสาวเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านหลังจากทำงานมาทั้งวัน หญิงสาวเดินห่างจากบันไดสูงมาได้สักพักก็มีรถเก๋งคันสีขาวที่หญิงสาวคุ้นเคยมาจอดเทียบด้านหน้าของหญิงสาว เมื่อกระจกด้านคนขับลดลงจึงเผยให้เห็นชายหนุ่มผู้นั่งอยู่ที่ประจำตำแหน่งนั้นพร้อมกับส่งยิ้มให้หญิงสาวเช่นเดียวกัน
"วันนี้ผมมาตรงเวลาคุณมิ้นต์ลงมาจากห้องทำงานพอดีเลยนะครับหลังจากที่ผมมาถึงช้ากว่าคุณมิ้นต์ตั้งสามวันจนทำให้คุณมิ้นต์ต้องยืนคอยผม"
หญิงสาวที่ถูกเรียกว่า 'มิ้นต์' หรือมีชื่อเต็มว่า มินตรา คลี่ยิ้มกว้างแสดงอารมณ์ขันต่อคำพูดของชายหนุ่มที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดีก่อนจะเอ่ยตอบเขาอย่างอารมณ์ดี
"มิ้นต์แค่แซวเล่นเองนะคะพี่วุธ ไม่คิดว่าพี่วุธจะจริงจังถึงขนาดออกจากห้องทำงานเร็วเพื่อมารอรับมิ้นต์ขนาดนี้ นี่แอบออกจากงานก่อนเวลามาหรือเปล่าคะ ระวังนะคนในแผนกจะเอาไปพูดกันได้ว่าคุณวรวุธแอบหนีงานมา"
เขาหัวเราะกับคำแซวของหญิงสาว "ผมเปล่าหนีงานนะครับคุณมิ้นต์ พูดแบบนี้คุณท่านได้ต่อว่าผมแย่ บังเอิญวันนี้เคลียร์งานเสร็จเร็วครับ อีกอย่างคุณมิ้นต์เล่นออกงานช้ากว่าเวลาหนึ่งชั่วโมงแบบนี้ทุกวันผมก็ต้องมารับคุณมิ้นต์ทันอยู่แล้ว" เขาเปิดประตูรถก้าวลงมาแล้วเดินอ้อมไปเปิดประตูรถอีกด้าน "ไปกันเถอะครับคุณมิ้นต์ ไปแวะทานเค้กก่อนกลับบ้านกันก่อนนิดหน่อยแก้เครียด วันนี้ได้ข่าวว่างานยุ่งมากไม่ใช่เหรอครับ ไปผ่อนคลายสักหน่อยเถอะ รับรองว่ากลับไปถึงบ้านทันเวลาคุณท่านกลับมาทานอาหารเย็นพอดี"
หญิงสาวใช้นิ้วมือเกลี่ยผมที่ปลิวตามแรงลมพัดมาโดนที่ใบหน้าพลางพูดกับชายหนุ่ม "จะดีเหรอคะพี่วุธ มิ้นต์ว่าจะให้พี่วุธช่วยส่งมิ้นต์ไปหารตีที่ร้านกาแฟของรตีหน่อย มิ้นต์นัดไปรับชุดที่ขอยืมไว้พอดี พรุ่งนี้รตีไม่อยู่ด้วยสิเห็นว่าจะต้องไปติดต่อธุระเป็นเพื่อนกับแม่"
วรวุธเม้มปากใช้ความคิดก่อนเสนอความคิดออกมา "เอาอย่างนี้สิครับคุณมิ้นต์ เราก็ไปรับชุดที่ร้านของคุณรตีแล้วแวะกินกาแฟกันที่นั่นก่อนกลับเข้าบ้านดีไหมครับ คุณมิ้นต์จะได้อยู่คุยกับคุณรตีแก้เครียดด้วย"
มินตรายิ้มให้กับความคิดของเขาแล้วพยักหน้าตกลง หญิงสาวก้าวไปยังฝั่งตรงกันข้ามกับคนขับซึ่งวรวุธยืนเปิดประตูให้อยู่ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งตำแหน่งประจำ เขาปิดประตูให้แก่หญิงสาวอย่างเปามือก่อนจะเดินมาประจำที่ยังฝั่งคนขับแล้วขับออกไปจากบริเวณนั้น
หากตอนนี้มินตราและวรวุธสามารถได้ยินสิ่งที่พนักงานบริษัทซึ่งยืนอยู่บริเวณนั้นพูดถึงคงจะได้ยินประโยคต่างๆ อย่างเช่น
"คุณวุธคงรักคุณมิ้นต์มากสินะ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหมในเมื่อคุณวุธเองก็เป็นแค่เด็กลูกแม่บ้านที่คุณไมตรีรับมาเลี้ยงแต่คุณมิ้นต์เป็นถึงคุณหนูประจำบ้านวรวัฒนประเสริฐ มันเหมือนดอกฟ้ากับหมาวัดชัดๆ"
"คุณมิ้นต์กับคุณวุธเธอก็ดูน่ารักกันทั้งคู่นะ แต่คงยากที่จะได้แต่งงานกันแน่ ไม่รู้ว่าคุณวุธเธอเป็นฝ่ายแอบรักคุณมิ้นต์ข้างเดียวหรือคุณมิ้นต์เธอก็มีใจรักตอบ แต่ถึงอย่างไรคุณวุธก็คงต้องพยายามมากเหลือเกิน"
---------------------------------------------------
เสียงกระดิ่งดังขึ้นเป็นสัญลักษณ์ว่าประตูกระจกถูกผลักให้เปิดออก หญิงสาวผู้กำลังบรรจงแต่งหน้าเครื่องดื่มสีดำแต่กลิ่นหอมฉุยชวนดื่มละมือเพื่อเอ่ยต้อนรับลูกค้าใหม่ เมื่อมองเห็นว่าเป็นใครรอยยิ้มจึงปรากฏขึ้นโดยทันที
"ว่าไงยะแม่ตัวดี กว่าจะมาได้ บอกให้ฉันเตรียมขนมไว้ให้รอแกตั้งแต่สี่โมงเย็น นี่เกือบจะหกโมงเย็นแล้วเพิ่งมาถึง ดีนะที่ฉันรู้ว่าแกจะมาช้าเป็นประจำก็เลยยังไม่เตรียมเอาไว้ให้แกตอนนั้น แต่รับรองว่าแกมาตอนนี้ได้กินแน่นอน" เมื่อมักทายเพื่อนรักพอประมาณแล้วจึงหันไปทักทายชายหนุ่มอีกคนที่เดินตามเพื่อนรักเข้ามาด้วย "สวัสดีค่ะพี่วุธ เป็นไงคะเหนื่อยมากไหม รับเป็นเอสเพรสโซเพิ่มช็อทเหมือนเดิมนะคะ  เดี๋ยวรตีเตรียมให้"
ชายหนุ่มคนสนิทมินตราพยักหน้าให้แทนการตอบรับ ชวนให้อีกฝ่ายที่ถูกเอ่ยทักทายตอนแรกส่งแววตาจิกกัดให้แก่เจ้าของร้านกับท่าทีสองมาตรฐาน
"แหม ทีกับฉันใส่ฉอดๆ ไม่ถามสักคำว่าจะรับอะไร แต่กับพี่วุธแกรู้ทันทีเลยว่าจะรับอะไรแถมพูดจะเสียงอ่อนเสียงหวาน หมายความว่าไงกันจ๊ะคุณรตี นี่ปฏิบัติกับลูกค้าแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าฉันจะได้ฟ้องร้องได้ถูกว่าเจ้าของร้านนี้สองมาตรฐาน"
ไม่ทันขาดคำมือขาวผ่องของเจ้าของร้านปรี่เข้ามาบิดตรงแขนเพื่อนรักจนอีกฝ่ายสะดุ้งรีบปัดมือออก รตีชักมือกลับมาพร้อมตวัดลมเชิงตีสั่งสอนเพื่อนรัก
"แกพูดแบบนี้มันน่าโดนนัก ฉันก็รู้อยู่แล้วไหมล่ะว่าแกต้องมัคคิอาโตเท่านั้น พูดมากจริง พาพี่วุธไปนั่งรอที่โต๊ะเลย นั่งโต๊ะเดียวกันกับยัยลีนั่นแหละตรงมุมร้านน่ะ เดี๋ยวฉันเตรียมกาแฟกับเค้กเสร็จแล้วจะยกไปให้ที่โต๊ะพร้อมกับชุดของแกด้วย"
เมื่อรู้ว่ามีใครมานั่งรออยู่แล้วมินตราจึงชะเง้อมองตามมือเจ้าของร้านที่ชี้ไปก็เห็นหญิงสาววัยเดียวกันใส่เครื่องแบบสีขาวนั่งอยู่ตรงมุมร้านแต่ฝ่ายนั้นหาได้รับรู้ไม่ว่าเธอมาเยือนแล้วเนื่องจากฝ่ายนั้นเอาแต่สนใจอยู่กับเครื่องดื่มตรงหน้า มินตราหันไปพยักหน้าเป็นเชิงตอบรับแก่เจ้าของร้านแล้วเดินตรงไปที่โต๊ะมุมร้าน เมื่อเดินเข้าไปใกล้ถึงหญิงชุดขาวที่นั่งอยู่แล้วจึงเอ่ยขึ้น
"วันนี้ว่างเหรอจ๊ะคุณพยาบาลถึงได้มาพบเพื่อนๆ ได้"
ฝ่ายที่ถูกทักหลุดจากภวังค์ หันหน้าไปมองตามต้นเสียงพร้อมรอยยิ้ม
"วันนี้ลงเวรแล้ว พอดีรตีโทรมาชวนให้มาช่วยชิมขนม และบอกว่ามิ้นต์จะมาด้วยลีก็เลยตกลงมาเลย ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันนะจ๊ะ"
"ขยันทำงานแบบนี้คงรวยแย่เลยสิครับคุณลี"
วราลีมองเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลังมินตราแล้วรอยยิ้มเผยกว้างขึ้น ยกมือขึ้นไหว้ทักทายฝ่ายที่อยู่ด้านหลัง
"สวัสดีค่ะพี่วุธ ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ ลีมีภาระเยอะก็ต้องขยันหน่อย แต่ก็พยายามหาเวลามาพบเพื่อนๆ ให้ได้ตลอดนะคะ"
มินตราซึ่งยืนอยู่ตรงกลางสังเกตเห็นสีหน้าวราลีขณะเอ่ยกับชายหนุ่มคนสนิทของเธอได้ชัดเจน ยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเล็กน้อยแล้วตัดสินใจพูดขึ้นมา
"อย่าเพิ่งคุยกันมากกว่านี้เลยค่ะ เดี๋ยวรอรตีมาร่วมสมทบกับเราก่อนดีกว่า... ลีนั่งคุยกับพี่วุธไปก่อนนะเดี๋ยวมิ้นต์ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนเดี๋ยวรีบกลับมา" พูดกับเพื่อนสนิทแล้วจึงหันไปคุยกับวรวุธต่อ "พี่วุธนั่งรอที่โต๊ะนะคะเดี๋ยวมิ้นต์รีบกลับมา"
วรวุธพยักหน้าตอบรับแล้วขยับเก้าอี้เช่นเดียวกับวราลีที่ขยับตัวนั่งลงที่เดิมเช่นกัน มินตราขยับตัวเดินไปยังห้องน้ำซึ่งอยู่อีกมุมหนึ่งของร้าน เมื่อเดินไปถึงมุมกำแพงหญิงสาวซ่อนตัวหลบอยู่ที่มุมกำแพง มองสองหนุ่มสาวนั่งคุยกันอย่างสนิทสนม รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"ฉันรู้นะว่าลีคิดอย่างไรกับพี่วุธ ฉันเองก็อยากให้พี่วุธได้สมหวังกับคนที่ดีแบบลีเหมือนกัน ฉันอยากให้คนที่ฉันรักทั้งสองคนมีความสุข... อย่าให้ต้องเจอคนเดรัจฉานแบบที่ฉันเคยเจอมาเลย"
---------------------------------------------------
เครื่องดื่มที่อยู่ในมือถูกผลักออกห่างจากปากพร้อมกับสิ่งที่ได้ผ่านเข้าไปในปากก่อนหน้านั้นพุ่งพรวดออกมาจนฝ่ายตรงข้ามกระโดดหลบแทบไม่ทัน เมื่อฝ่ายตรงข้ามพ่นสิ่งที่อยู่ในปากออกมาจนหมดพร้อมกับหยิบกระดาษบนโต๊ะขึ้นมาเช็ดปาก ฝ่ายที่ลุกหนีตรวจสอบสภาพตัวเองว่าไม่มีรอยเปรอะเปื้อนจึงกลับมานั่งที่เดิมพร้อมเสียงผรุสวาท
"แกเป็นอะไรวะไอ้เพชร อยู่ดีๆก็พ่นกาแฟพรวดออกมา ดีนะว่าหลบทัน ไม่อย่างนั้นสูทตัวนี้เปื้อนแน่"
ฝ่ายที่นั่งเช็ดปากจนเรียบร้อยเงยหน้าขึ้นมาคุยกับอีกฝ่าย
"ขอโทษทีว่ะ อยู่ดีๆก็ดันสำลักออกมาได้ทั้งที่ปกติก็ไม่ได้เป็นแบบนี้เท่าไหร่ หรือว่าจะมีใครนินทาหรือเปล่าวะ"
"เดี๋ยวนะ ปกติใครนินทาเขาว่าต้องจามไม่ใช่เหรอ แต่นี่แกสำลักมันเกี่ยวกันตรงไหน"
"เออน่ามันก็เป็นไปได้ทั้งนั้นแหละ ไม่อย่างนั้นอยู่ดีๆ จะสำลักออกมาเหรอ"
ฝ่ายถูกเรียกว่า 'ธี' หรือ 'ชลธี' อดหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อได้ฟังคำตอบจากอีกฝ่าย
"ไม่น่าเชื่อนะว่าผู้ชายแมนๆ โผงผางแบบคุณเหล็กเพชรจะมีความคิดงมงายแบบนี้ด้วย ไม่เข้ากับตัวเลยว่ะ"
อีกฝ่ายหน้าเสียไปเล็กน้อย รีบเอ่ยแก้เก้อ
"เออน่าพูดมาก แกเรียกฉันมาหานี่แกมีอะไร"
ชลธีปรับสีหน้าไม่ให้ขำอีกฝ่ายพร้อมใช้มือเลื่อนเข้าไปยังกระเป๋าเสื้อสูท เมื่อเลื่อนมือขึ้นมาเหล็กเพชรเห็นการ์ดสีครีมในมืออีกฝ่าย ไม่ช้าสิ่งนั้นถูกยื่นมาเบื้องหน้าเขา
"แกช่วยไปร่วมงานแฟชั่นโชว์ของแม่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ แม่รู้ว่าแกกลับมาจากต่างประเทศมีหรือที่คนอย่างคุณหญิงมารตีไม่อยากจะให้คุณเหล็กเพชร ชยาวัต ทายาทคนเดียวของคุณพรต ชยาวัต นักธุรกิจแนวหน้ามาร่วมในงานนี้ด้วย"
"แต่แกก็รู้นี่ว่าว่าฉันไม่ชอบงานแฟชั่นโชว์พวกนี้เลย มีแต่แห่กันโชว์เครื่องเพชร เหมือนผีตู้เพชรเคลื่อนที่ ไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจมากไปกว่านั้น"
"แต่ฉันอยากให้แกไปนะ งานนี้นอกจากงานแฟชั่นโชว์ ฉันยังรู้ว่าแม่นัดให้ฉันไปดูตัวกับลูกสาวเพื่อนรักด้วย ฉันอยากให้แกอยู่เป็นเพื่อนฉัน เผื่อเห็นท่าไม่ดีคนกะล่อนแบบแกจะได้ช่วยฉันออกมาจากงานได้... แกก็รู้นี่หว่าว่าฉันก็ไม่ชอบถูกจับคลุมถุงชนแบบแกนั่นแหละ"
แม้จะฟังคำกล่างของเพื่อนแล้วเหมือนถูกเหน็บก็ตาม แต่ด้วยสิ่งที่เพื่อนและเขาคิดเหมือนกันคือไม่ชอบการจับคลุมถุงชน เหล็กเพชรก็อดคิดตามไม่ได้ นิ่งไปสักพักมือแกร่งถูกเลื่อนขึ้นหยิบการ์ดเบื้องหน้า
"ตกลง ฉันจะไปเป็นเพื่อนแกเอง"
---------------------------------------------------
มือเรียวงามยื่นถุงกระดาษสีชมพูพร้อมการ์ดสีครีมแก่หญิงสาวที่กำลังใช้ส้อมส่งเค้กเข้าไปในปาก ฝ่ายนั้นรีบส่งเค้กสีขาวนวลเข้าไปในปาก เคี้ยวจนหมดแล้วยกมือขึ้นรับสิ่งของตรงหน้าพร้อมอดเอ่ยตำหนิอีกฝ่ายไม่ได้
"บ้าเหรอรตี คนกำลังจะกินเค้กดันยื่นของมาตรงหน้าได้ ไม่รอให้ฉันเคี้ยวเสร็จก่อนล่ะ"
"เอาไปเถอะน่า นี่ชุดที่แกให้ฉันยืมไป ส่วนนี่คือการ์ดงานแฟชั่นโชว์ที่แกต้องไปกับฉัน งานมีวันเสาร์นี้จ้ะ"
มินตราสีหน้างุนงง หยิบการ์ดในมืออีกฝ่ายขึ้นมาเปิดดูก่อนจะเอ่ยมองเจ้าของร้าน
"งานแฟชั่นโชว์เครื่องเพชร... แกจะให้ฉันไปทำไม ไปเดินใส่ชุดราตรี จิบไวน์ เอ่ยทักทายเหล่าคุณๆ ในงานแบบนั้นเหรอ... ไม่ล่ะฉันไม่ไป แกอยากไปก็ไปเถอะ"
"สายไปแล้วจ้ะคุณมินตรา ครั้งนี้เธอต้องไป เพราะเธอต้องไปเดินแบบฟินาเล่ด้วย... ฉันไม่ได้เป็นคนบอกว่าให้เธอเดินนะ แต่คุณหญิงมารตีเจ้าของงานมาให้ฉันช่วยติดต่อเธอด้วยเพราะรู้ว่าเธอเป็นเพื่อนกับฉัน และฉันก็โทรไปขอแม่ของเธอและตอบตกลงไปเรียบร้อยแล้ว"
"แกทำไมไม่ถามฉันก่อนล่ะรตีว่าฉันอยากไปไหม ยิ่งต้องไปเดินแบบด้วยฉันยิ่งไม่อยากไป" พูดแล้วหะนไปทางเพื่อนอีกคน "แกชวนลีไปสิ ลีก็ทั้งสวยและหุ่นดี รับรองใส่ชุดอะไรก็สวย"
หากแต่ฝ่ายที่ถูกเอ่ยถึงกลับแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"ลีไม่ว่างด้วยสิมิ้นต์ วันเสาร์มีขึ้นเวรพอดี งานนี้คงต้องขอตัวนะ"
รตีหันไปพยักเพยิดกับฝ่ายที่เธอจับยัดเยียดให้ไปร่วมงานด้วยพร้อมเอ่ย
"เห็นไหมล่ะ ลีเป็นพยาบาล ไม่นัดล่วงหน้านานๆ คิวว่างยาก นี่ที่มาพบเราลองคนวันนี้ได้ก็โชคดีมากนะจ๊ะ... แกไปเป็นเพื่อนฉันเถอะน่า งานนี้แม่ฉันก็จับฉันให้ไปเจอกับลูกชายเพื่อนรักเขาด้วย ฉันรู้เลยว่างานนี้เหล่าแม่ๆ แอบจับคู่กันแน่นอน แกไปช่วยฉันเถอะนะ เห็นท่าไม่ดีแกจะได้พาฉันชิ่งกลับเลย"
"แต่ว่า..."
มินตราพูดไม่ทันจบ ชายหนุ่มคนเดียวบนโต๊ะเอ่ยกับหญิงสาวคนสนิท
"ไปเถอะครับคุณมิ้นต์ ถือว่าไปช่วยคุณรตีเขาหน่อยก็แล้วกัน ถือว่านานๆทีได้ไปเปิดหูเปิดตานะครับ"
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครบนโต๊ะเป็นพวก มินตราเหลือกตามองบน ผ่อนลมหายใจ
"ก็ได้ ฉันจะไปงานนี้ แกมารับฉันที่บ้านด้วยก็แล้วกันนะรตี"


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 2

ท่ามกลางความมืดมิดแห่งราตรีกาลแต่ตามถนนยังคงมีแสงสว่างจากไฟริมถนนที่สาดล่องแสงสีเหลืองนวลลงมาจนเห็นทุกสิ่งได้ชัดเจนไม่เว้นแม้กระทั่งร่างงามที่นอนหลับสนิทกับเบาะข้างคนขับโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาจากคนที่นั่งอยู่ด้านข้างลอบมองตลอดเวลา
วรวุธแอบเบนสายตาจากท้องถนนลอบมองหญิงสาวผู้เปรียบเสมือนเพื่อน น้องสาว และเจ้านายที่ยังคงเพลิดเพลินในห้วงนิทรา เขามองเห็นปอยผมยาวไล่ลงมาเกลี่ยข้างแก้มหญิงสาวจนเขานึกอยากใช้นิ้วเกลี่ยผมออกจากใบหน้างามให้อย่างแผ่วเบาเพื่อมองเห็นใบหน้านั้นได้อย่างชัดเจน หากไม่ทันได้ทำอย่างที่ใจคิด สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวเสียก่อนเขาจึงต้องเบนกลับมามองถนนและพารถคันงามเคลื่อนตัว
เขาพอใจที่จะเก็บความรักที่มีต่อมินตราเอาไว้อย่างนี้ รอวันที่เขามีพร้อมพอที่จะยืนอยู่ข้างเธอได้อย่างสมศักดิ์ศรีแล้วเขาจึงจะยอมเผยความในใจ เชื่อเหลือเกินว่ามินตราคงไม่ปฏิเสธ เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นผู้ชายที่ใกล้ชิดกับเธอมากที่สุด เขาไม่เคยเห็นเธอสนใจผู้ชายคนไหนนอกจากเรื่องงาน มินตราให้ความสำคัญกับเขาสม่ำเสมอ
ชายหนุ่มตอบตัวเองไม่ได้ว่าหลงรักเธอตั้งแต่ตอนไหน เท่าที่เข้ามาอยู่ร่วมบ้านกับเธอเขาก็ได้รับความมีน้ำใจจากครอบครัวหญิงสาวตลอดมา โดยเฉพาะมินตราที่ตามติดเขาแจมาตั้งแต่เล็ก เธอไม่คยถือตัวกับเขา ยิ่งทำให้ความรักก่อเกิดขึ้นในใจทุกวันจนมันแทบล้นทะลักออกมา คิดถึงเรื่องหนหลังได้แต่อมยิ้มพลางคิดในใจ
'รออีกนิดนะครับคุณมิ้นต์ ความสำเร็จของผมใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว อีกไม่นานผมจะบอกรักคุณมิ้นต์ได้อย่างเต็มหัวใจ และคุณท่านทั้งสองก็คงเต็มใจยกคุณมิ้นต์ให้ผมเช่นกัน แล้วผมจะทำให้คุณมิ้นต์เป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก'
---------------------------------------------------
"กลับมาแล้วเหรอมิ้นต์"
เสียงทักทายดังขึ้นเมื่อมินตราเดินเข้ามาภายในบ้าน หญิงสาวหันไปมองต้นเสียงและเลื่อนสายตาไปมองนาฬิกาประดับบนผนังแล้วจึงเดินเข้าไปทักทายบุคคลทั้งสองในห้องนั่งเล่น
"ค่ะ มิ้นต์ให้พี่วุธส่งไปที่ร้านของรตีมา พอดีวันนี้ลีว่างพอดีก็เลยนั่งคุยกันนานไปหน่อย ขอโทษด้วยนะคะที่กลับดึก"
หญิงสาวทรุดนั่งลงใกล้หญิงสูงวัย อีกฝ่ายซึ่งอยู่ในชุดนอนสีขาวหันมายิ้มให้บุตรสาวแล้วเอ่ยเสียงนุ่มนวล
"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ได้ไปพักผ่อนคุยสนุกกับเพื่อนๆ บ้างก็ดี"
"ค่ะ รตีบอกมาด้วยว่าโทรมาขออนุญาตคุณแม่แล้วให้หนูไปร่วมเดินแบบงานแฟชั่นโชว์วันเสาร์นี้ด้วย และคุณแม่ก็อนุญาต ทำไมคุณแม่ไม่ถามหนูก่อนล่ะคะ"
"ก็แม่รู้สิจ๊ะว่าถึงแม่ไม่อนุญาต รตีก็ต้องตื๊อจนหนูต้องยอมไปอยู่ดี เอาเถอะจ้ะ ถือเสียว่าไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ได้ทำอะไรที่หลากหลายบ้างก็คงจะดี"
มินตราทำสีหน้าครุ่นคิดก็เห็นพ้องตามที่คุณติรกา ผู้เป็นมารดากล่าว เธอวางกระเป๋าถือลงข้างกายแล้ววางมือลงบนมือของมารดา
"ก็จริงอย่างที่คุณแม่ว่าค่ะ ถ้าอย่างนั้นวันเสาร์หนูคงกลับดึกนิดหน่อยนะคะ"
ติรกาพยักหน้าให้บุตรสาวแล้วเอ่ยถามสิ่งที่สงสัย
"ว่าแต่หนูลีที่ลูกพูดถึงใช่วราลีที่เป็นพยาบาลใช่ไหมจ๊ะ"
"ใช่ค่ะ ลีแทบไม่ได้มาเจอหนูกับรตีเลยนะคะ เขาบ้าทำงานค่ะ รับขึ้นเวรเป็นว่าเล่นเลย วันนี้ที่มีเวลาว่างมาได้ก็นับว่าแปลกมากนะคะ"
"คนเป็นพยาบาลก็งานหนักแบบนั้นแหละจ้ะ แล้วนี่ทานอะไรมาแล้วหรือยัง ให้วารีทำข้าวต้มให้ดีไหมจ๊ะ"
หญิงสาวสายหน้า
"หนูทานมาเรียบร้อยแล้วค่ะ เดี๋ยวก็คงอาบน้ำแล้วเข้านอนเลย คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะดูอะไรกันอยู่"
ฝ่ายผู้เป็นบิดาเอียงหน้าตอบคำถามบุตรสาว
"ดูข่าวน่ะลูก แต่อีกสักพักก็คงเข้านอนแล้วล่ะ มีแต่ข่าวเดิมๆ ไม่มีอะไรน่ะสนใจ" พูดแล้วนึกบางสิ่งขึ้นมาได้จึงเอ่ยทักบุตรสาว "จริงสิ พ่อลืมบอกลูกไป วันนี้คุณอาพรตโทรมาคุยกับพ่อบอกว่าเหล็กเพชรกลับมาจากเมืองนอกแล้ว ลูกยังจำพี่เขาได้ไหมล่ะ"
เมื่อได้ยินชื่อใครคนหนึ่งขึ้นมา สีหน้าเปื้อนยิ้มเปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งราวต้องคำสาป เธอใช้เวลาสักพักจึงพยายามปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มแม้ยากเย็นเพียงใดก็ตาม
"เหรอคะ จำไม่ได้ค่ะ" มินตรารีบลุกขึ้นกระชับกระเป๋าถือในมือไว้แน่น "มิ้นต์ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะแล้วคงนอนเลย พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าด้วย เดี๋ยวตื่นสาย"
ไม่ทันที่คุณไมตรีผู้เป็นบิดาจะเอ่ยต่อ มินตรารีบหันหลังเดินออกจากห้องรับแขกแล้วเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนทันที ติรกามองตามบุตรสาวจนลับสายตาแล้วหันมายังสามีพร้อมใช้ฝ่ามือตีลงบนแขนอีกฝ่ายเป็นเชิงตำหนิ
"คุณจะพูดเรื่องของเหล็กเพชรขึ้นมาให้ลูกฟังทำไมคะ คุณก็รู้ว่าเขาทิ้งงานหมั้นไปจนทำให้มิ้นต์ทั้งเจ็บทั้งอาย ต่อให้ลูกไม่แสดงให้เราเห็นว่าเสียใจแค่ไหน แต่ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยที่ถูกทิ้งกลางงานหมั้นคงไม่มีใครทำใจได้หรอกค่ะ"
ไมตรีหันมามองหน้าภรรยาแล้วก้มลงพลางใช้มือแตะลงบนหลังมือภรรยา
"ผมขอโทษ ผมลืมคิดถึงความรู้สึกลูกไปเลยว่าจะเสียใจมากขนาดไหน หวังว่ามิ้นต์คงไม่โกรธผมหรอกนะ"
"คงไม่หรอกค่ะ แต่คุณอย่าพูดถึงเขาให้ลูกได้ยินอีกนะคะ... ฉันรู้ค่ะว่าคุณอยากให้ลูกของเรากับลูกคุณพรตเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน แต่คุณก็เห็นนี่คะว่าความเห็นชอบจากเพียงผู้ใหญ่เท่านั้นทำให้เกิดเรื่องมากมายแค่ไหน ลูกเขาไม่พอใจลูกเราก็ชิงหนีไป ส่วนลูกของเราก็ทนเสียใจจนฉันไม่แน่ใจว่ามันจะกลายเป็นปมในใจเลยไหม อย่าบังคับอะไรลูกอีเลยนะคะ ให้มันเป็นไปตามความพอใจของเขาทั้งสองคนเถอะ"
ไมตรีได้แต่พยักหน้ายอมรับเหตุผลของติรกาแม้ในใจจะยังอยากเกี่ยวดองกับลูกชายของเพื่อนรักก็ตาม เพราะเขายังจำสัญญาที่พรตเคยตกลงกับเขาได้เป็นอย่างดี
'สัญญากันนะไมตรี ถ้าลูกของเราฝ่ายหนึ่งเป็นหญิง อีกฝ่ายหนึ่งเป็นชาย เราจะต้องให้ลูกของเราเป็นทองแผ่นเดียวกัน'
---------------------------------------------------
ประตูห้องนอนเปิดกว้างพร้อมร่างหญิงสาวเจ้าของห้องเดินแทรกตัวผ่านช่องว่างเข้ามา เธอใช้ฝ่ามือยื่นไปข้างหลังเพื่อดันประตูปิดแล้วเดินทรุดตัวนั่งลงบนเตียงพร้อมเหวี่ยงกระเป๋าถือให้พ้นตัว คอที่ตั้งตระหง่านพลันตกลงพร้อมใบหน้างามก้มตกลงไปด้วย หญิงสาวนั่งในท่านั้นสักพักจึงพยายามตั้งคอให้ตรงตระหง่าน ใช้สองมือรวบผมยาวที่ปิดหน้าให้กลับไปด้านหลัง ดวงตาหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งแข็งหากแต่มีน้ำตารื้นขึ้นมาด้วยนึกถึงชื่อคนที่บิดาเอ่ยถึง ไม่ใช่ว่าเธอรักเขาปานจะขาดใจ แต่มันคือความแค้นแน่นฝังอกเสียมากกว่า
มินตรายังคงจำเหตุการณ์ระหว่างเธอกับเขาได้อย่างแม่นยำ ในครานั้นเธอเป็นหญิงสาววัยเบญจเพสที่ยังคงกรำงานหนักจนไม่ได้สนใจตัวเองมากนัก  เธอพบกับเขาครั้งแรกในวันที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายพาคนทั้งคู่มาให้รู้จักกัน เธอจำได้ว่าเหล็กเพชรเป็นผู้ชายหน้าตาดีและเปี่ยมเสน่ห์แต่ไหนแต่ไรซึ่งแตกต่างกับเธอไปเสียทั้งหมด เธอใส่แว่นตาหนาเตอะ ใบหน้าไม่ผ่องใสเท่าที่ควรด้วยสนใจแต่งานจนลืมสนใจตัวเอง แม้หญิงสาวจะไม่เป็นที่ต้องใจเหล็กเพชรแต่กลับเป็นที่พึงใจของคุณพรตยิ่งนักจนเขามักกล่าวกับบุตรชายเสมอ
'หนูมิ้นต์นี่แหละเหมาะจะเป็นภรรยาแกที่สุด ทั้งเก่ง ขยัน ไม่มัวแต่แต่งตัวเดินแจ๋นนั่นแจ๋นนี่ไปวันๆ เหมือนพวกที่แกเคยควงนักควงหนา'
ท่ามกลางความเห็นชอบของผู้ใหญ่แต่มินตราสัมผัสได้ว่าเขาไม่เคยมองเห็นเธอในสายตาแม้แต่น้อย หากมินตราซึ่งไม่เคยชายตามองใครและเป็นลูกที่อยู่ในโอวาทของบุพการีเสมอมาจึงเชื่อตามที่ไมตรีบอกแก่เธอว่า
'อยู่ไปก็รักกันเองแหละลูก ตอนนี้หนูก็ไม่ได้คบใคร เหล็กเพชรเองก็ไม่ได้คบใคร ก็ไม่มีอะไรเสียหาย พ่อเชื่อว่าความน่ารักของหนูจะมัดใจเขาได้'
มินตราเองแม้รู้สึกฝืนใจที่ต้องพยายามเอาใจผู้ชายที่ไม่เคยแยแสเธอแม้แต่น้อยแต่ก็จำต้องทนเพื่อให้ผู้เป็นพ่อสบายใจ จนกระทั่งถึงวันหมั้น ทุกสิ่งก็กระจ่างแก่ใจหญิงสาวว่าไม่มีความดีใดก่อให้เกิดเป็นความรักได้ ว่าที่คู่หมั้นของเธอทิ้งเธอกลางงานหมั้น วินาทีที่รู้ว่าเขาทิ้งให้เธอต้องรับความอับอายทุกอย่าง มินตราทั้งเจ็บ ทั้งเสียใจ เธอมองเห็นกระดาษที่เขาทิ้งไว้ในห้องแต่งตัวซึ่งอยู่ในมือคุณพรต หญิงสาวขออนุญาตขากเขาเพื่ออ่านข้อความในนั้น เมื่อได้อ่านจนจบแล้วสิ่งที่ก่อเกิดขึ้นในใจคือความแค้นต่อว่าที่คู่หมั้นอย่างที่สุด
มือกำกระดาษในมือไว้แน่นราวกับเป็นลำคอของเจ้าของลายมือที่เธออยากจะบีบให้เขาขาดใจตายคามือไปเสีย ร่างกายเริ่มสั่นเทา พยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มไหลรินเอาไว้แม้จะยากเย็นเพียงใดก็ตาม โดยไม่ทันคาดคิด มินตราลุกขึ้นยืนจากผืนพรมท่ามกลางแขกในงานที่นินทาจนทั่ว ใบหน้าเชิดพร้อมคอตั้งแข็งก่อนจะเอ่ยขึ้น
'งานหมั้นวันนี้ยกเลิกค่ะ ขอบคุณทุกคนนะคะที่มาร่วมงาน'
หากเป็นหญิงคนอื่นคงเตลิดออกไปจากที่ตรงนั้นแต่มินตรากลับยืนนิ่งราวกับตุ๊กตาหิน มีเพียงสายตาที่ส่องปราดไปยังแขกทั้งงานจนเสียงนินทาเงียบหายและรีบพากันเดินทางกลับทันที แม้จะไม่เหลือแขกในงานแต่มินตราก็ยังคงยืนนิ่งค้างเช่นนั้นจนไมตรีและติรกาต้องมาแตะตัวเรียกบุตรสาว เพียงเท่านั้นเองน้ำตาที่สะกดไว้ค่อยๆ ไหลลงมาเป็นสาย หากใบหน้างามยังคงนิ่งดังเดิมก่อนเสียงจากหญิงสาวจะเปล่งออกมาเจือด้วยความขุ่นเคือง
'มิ้นต์จะไม่ทำตัวขี้ขลาดหนีไปเหมือนใครบางคนหรอกค่ะ แต่มิ้นต์ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่คุณพ่อคุณแม่จะจับมิ้นต์เหมือนขยะใส่ถุงให้ใครทิ้งขว้างตามใจแบบนี้อีก จากนี้ไปขอให้มิ้นต์ได้เลือกชีวิตตัวมิ้นต์เอง'
นับจากวันนั้นมินตราหันกลับมาใส่ใจตัวเองมากขึ้น เธอยอมทิ้งแว่นหนาเตอะประจำกาย ทำเลสิกให้กลับมามองเห็นได้ชัดเจน ดูแลรูปร่างผิวพรรณจนทุกวันนี้กลายเป็นมินตราโฉมใหม่ที่สะกดตาใครต่อใครได้ทันทีที่พบเห็น
มินตราลุกขึ้นจากเตียงแล้วมุ่งหน้าไปยังกระจก เธอทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าพลางมองตัวเองด้วยความชื่นชม พร้อมเอ่ยขึ้นกับเงาในกระจก
"ฉันอาจจะเปลี่ยนตัวเองเพราะคำดูถูกของเขา แต่อย่าหวังว่าฉันจะกลับไปหาเขาอีก อย่าให้ฉันต้องมีเวรมีกรรมเจอกับเขาอีกเลยชั่วชีวิต"
---------------------------------------------------
งานราตรีที่ถูกจัดขึ้นในครั้งนี้นับว่าฮือฮาไม่น้อยด้วยสื่อมวลชนทั้งหลายต่างให้ความสนใจเข้ามาทำข่างภายในงานเนื่องจากคุณหญิงมารตีเป็นคนดังในแวดวงเศรษฐกิจ เพียงแค่ขยับตัวทำอะไรนิดหน่อยก็ต้องเป็นข่าว ครั้งนี้ก็เช่นกันที่ชุดเครื่องเพชรสีน้ำเงินถูกนำมาเป็นเครื่องเพชรชิ้นเอกในการเดินแบบครั้งนี้ทำให้เหล่าผู้มาร่วมงานทั้งหลายต่างคอยจับจ้องเครื่องเพชรชุดล้ำค่านั้น หากเว้นเสียแต่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่ได้สนใจอะไรมากนอกจากเครื่องดื่มภายในงานจนฝ่ายชายอีกคนต้องเตือน
"ใจเย็นสิไอ้เพชร แฟชั่นโชว์ยังไม่เริ่มนี่แกก็ยกแก้วกระดกขึ้นเป็นว่าเล่นเลยเหรอวะ"
"ก็ฉันบอกแกแล้วนะไอ้ธีว่างานแบบนี้ฉันไม่ชอบสักเท่าไหร่ ที่มาที่นี่ก็คือเพื่อมาเป็นเพื่อนแกเจอว่าที่คู่หมั้นไง"
ชลธีได้ยินเช่นนั้นยิ่งรู้สึกหวาดผวา
"แกอย่าพูดแบบนั้นสิวะ แต่ละคนที่แม่ฉันหามาให้มันโดนใจฉันเสียเมื่อไหร่ คนที่จะพามาวันนี้ก็คงหนีไม่พ้นแบบเดิมๆ ที่คุณแม่ชอบแน่นอน"
"ก็ไม่แน่หรอกนะ ว่าแต่แกเถอะ ว่าแต่ฉัน แกก็มัวแต่กินเหมือนกันนี่นา ปกติไม่ค่อยกินเค้กไม่ใช่เหรอวะแต่ทำไมคราวนี้กินแหลกเลยล่ะ เห็นนะว่าไปหยิบมาสามชิ้นแล้ว"
"คุณแม่น่ะสิ คะยั้นคะยอให้ชิม พอชิมชิ้นแรกแล้วก็รู้สึกว่ามันอร่อยกว่าทุกร้านที่เคยกินมา ก็เลยลองชิมเค้กอื่นดูบ้าง ฝีมือเจ้านี้ดีเลย เห็นทีคงต้องขอเบอร์ติดต่อร้านนี้จากคุณแม่แล้วล่ะเผื่อให้เอามาจัดตอนมีงานที่บริษัท"
"คุยอะไรกันอยู่จ๊ะสองหนุ่ม"
เสียงที่แทรกขึ้นจากด้านหลังทำให้ชายทั้งสองหันไปยังต้นเสียงโดยพร้อมกันจึงเห็นหญิงวัยห้ารอบยืนส่งยิ้มมาให้พร้อมเดินเข้ามายืนระหว่างกลาง ชลธีเป็นฝ่ายตอบคำถาม
"ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ ผมก็คุยกับเจ้าเพชรเรื่อยเปื่อยครับ"
"งั้นหรือจ๊ะ ถ้าอย่างนั้นก็รอดูแฟชั่นโชว์เสียหน่อยนะจ๊ะ ใกล้จะได้เวลาแล้ว ยิ่งตาธีต้องคอยดูเป็นพิเศษนะลูกเพราะงานนี้หนูรตีก็มาช่วยเดินให้แม่ด้วยถึงแม้จะไม่ใช่ชุดฟินาเล่ก็เถอะ"
ชลธีสีหน้างุนงง
"แล้วทำไมไม่ให้เขาเดินฟินาเล่เสียล่ะครับ ในเมื่อคุณแม่ปลื้มเขาขนาดนี้"
"แม่ก็อยากให้หนูรตีใส่นะ แต่บังเอิญเขาดันเสนอหนูมิ้นต์แทนเพราะหนูรตีรู้สึกเกร็งหากจะต้องสวมชุดฟินาเล่ ซึ่งพอได้ลองชุดแล้วแม่ก็ว่าหนูมิ้นต์เหมาะกว่าจริงเสียด้วย"
บุตรชายคุณมารตีพยักหน้ารับรู้อย่างไม่สนใจอะไรนัก แตกต่างกับชายอีกคนที่รู้สึกคุ้นหูกับชื่อ 'มิ้นต์' เขาขยับตัวเพื่อเอ่ยถามให้คลายข้อสงสัย แต่ไม่ทันได้ทำตามที่ใจคิด เสียงดนตรีดังขึ้นเป็นการบอกว่าถึงเวลาของแฟชั่นโชว์แล้ว คุณมารตีเองก็หันไปสนใจกลุ่มนางแบบที่ทยอยเดินออกมาบนเวทีตรงกลางแทนการพูดคุยกับบุตรชายและเขา เหล็กเพชรจึงเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ
---------------------------------------------------
นางแบบที่ผลัดกันเดินบนเวทีสวมเครื่องประดับแสนเลอค่าจนสะกดแขกในงานให้สนใจอยู่เพียงจุดเดียว จนกระทั่งถึงคิวหญิงสาวในชุดราตรีสีขาวเดินออกมาเฉิดฉายพร้อมเครื่องเพชรเรือนกะทัดรัด คุณมารตีรีบชี้นิ้วไปยังนางแบบพร้อมใช้มืออีกข้างสะกิดแขนบุตรชาย
"นั่นไงล่ะหนูรตี ลูกสาวคุณรณภพกับคุณดวงมณี ดูสิใส่เครื่องเพชรชุดนี้ได้สวยเสียเหลือเกิน เป็นไงบ้างล่ะคราวนี้ถูกใจไหม ไม่ใช่เป็นคนสวยทำตัวรวยไปวันๆ นะจ๊ะ มีกิจการร้านกาแฟเป็นของตัวเองเชียวนะ ขนมเค้กในงานนี้ก็มาจากร้านหนูรตีนี่แหละ"
มือที่กำลังส่งชิ้นเค้กเข้าปากพลันชะงักค้างพร้อมเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่มารดาชี้ชวนให้ดูบนเวที ดวงตาของชลธีจับจ้องนิ่งค้างจนฝ่ายเพื่อนรักต้องลอบกระซิบ
"เป็นไงคนนี้ เหมือนกับที่แม่นายเคยหามาให้อีกไหมล่ะ"
"ไม่ว่ะ คนนี้น่าสนใจ ขนมเค้กวันนี้ที่ว่าน่าสนใจแล้วยังน้อยกว่าเลย"
"ถ้าอย่างนั้นเค้กในมือแกฉันกินแทนก็แล้วกันนะ"
เหล็กเพชรยื่นมือเพื่อไปหยิบเค้กมาใส่ปากตัวเองแต่ไม่ทันชลธีที่รีบส่งเค้กเข้าปากตัวเองทันทีก่อนหันมามองหน้าเพื่อนรัก
"โทษทีนะ พอดีเริ่มสนใจแล้วก็เลิกสนใจยากเสียด้วยสิ"
เหล็กเพชรได้แต่มองเพื่อนที่ยิ้มกริ่มด้วยความหมั่นไส้ แต่ไม่ทันที่เขาได้เอ่ยกับเพื่อนต่อเสียงฮื่อฮาบนเวทีก็ฉุดให้เขามองตามหญิงสาวที่ยืนอยู่บนเวที
นางแบบสาวสวมชุดเกาะอกสีน้ำเงิน ส่วนกลางของชุดเป็นสีขาว ส่งให้เครื่องเพชรสีน้ำเงินซึ่งทาบทับมาบริเวณตรงกลางส่องกระกายเจิดจรัส ทุกสายตาในงานสนใจเครื่องเพชรชุดอลังการแต่เหล็กเพชรกลับมองใบหน้างามของผู้สวมใส่เครื่องเพชรค้างเนิ่นนานจนกระทั่งได้ยินเสียงประกาศจากพิธีกร
"สำหรับชุดเครื่องเพชรสีน้ำเงินซึ่งเป็นเครื่องเพชรชุดเอกในค่ำคืนนี้ ได้รับเกียรติจากคุณมินตรา วรวัฒนประเสริฐเป็นผู้สวมใส่ครับ"
เสียงปรบมือดังขึ้นเกรียวกราวแต่เหล็กเพชรกลับนิ่งค้าง เช่นเดียวกับชลธีที่ทันทีได้ยินชื่อนางแบบชุดฟินาเล่รีบหันหลับมาหาเพื่อนรักทันที พูดเสียงเบาพอให้ได้ยินกันสองคน
"มินตรา วรวัฒนประเสริฐ... นี่มันอดีตคู่หมั้นแกไม่ใช่เหรอวะไอ้เพชร"
"ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหมไอ้ธี นี่ยัยมิ้นต์เปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้เลยเหรอ"
ขณะที่ทั้งสองชายหนุ่มยังคงสงสัย มินตราซึ่งกำลังเดินหมุนตัวกลับไปยังด้านหลังกลับสะดุดรองเท้าส้นเข็มซึ่งติดอยู่กับชายกะโปรงฟูฟ่องจนเซ เหล็กเพชรเล็งเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อน ด้วยสัญชาตญาณจึงรีบปรี่ไปยังเวทีและรับร่างหญิงสาวไว้ได้ทัน ภาพที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนราวกับเจ้าชายกำลังประคองเจ้าหญิงงามไว้ในอ้อมกอดแกร่งจนเรียกเสียงปรบมือจากแขกเหรื่อได้ดังยิ่งขึ้น
มินตราซึ่งแน่ใจว่าต้องล้มบนเวทีต้องค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อไม่ได้ล้มอย่างที่ใจคิด เธอมองหน้าชายหนุ่มที่เขามาช่วยเหลือได้ทันกาลเพื่อขอบคุณ หากเมื่อสบสายตาอีกฝ่ายเต็มตาใบหน้างามปรากฏแววตกใจ เมื่อเขาค่อยๆ ประคองตัวเธอให้ยืนขึ้นหญิงสาวก็ยังคงมองเขาค้าง จนอีกฝ่ายค่อยๆ เผยรอยยิ้ม เอ่ยเสียงนุ่มหวานชวนหลงใหล
"จำผมได้ไหมมิ้นต์"
วินาทีนั้นเองมินตรารู้สึกตัว เหงื่อเริ่มซึมตามใบหน้า เธอคิดแต่เพียงว่าต้องรีบไปจากตรงนี้ เท่านั้นเองมินตาจับกระโปรงพร้อมหมุนตัวหันหลังแล้วก้าวกลับไป โดยที่ไม่มีใครทันเห็น เธอจงใจปักส้นรองเท้าเข้ากับเท้าชายหนุ่มเต็มแรงจนเขาสะดุ้งโหยง จนกระทั่งหญิงสาวเดินลับสายตาไปแล้วเหล็กเพชรจึงค่อยๆประคองตัวออกจากเวทีพร้อมเสียงบ่นเบาๆ
"ท่าทางจะแค้นเราหนักมาก เหยียบมาเสียเต็มแรงเลย"


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 3

หญิงสาวที่เปลี่ยนชุดกลับมาอยู่ในชุดเดรสตัวเดิมที่สวมออกมาจากบ้านรีบส่งคืนชุดฟินาเล่แล้วเดินไปสะกิดเพื่อนสาวซึ่งนั่งกดโทรศัพท์มือถือฆ่าเวลา เมื่อฝ่ายนั้นหันหน้ามามินตรารีบเอ่ยทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะได้เปล่งเสียง
"รตี กลับกันเถอะ ฉันไม่อยากจะอยู่ที่งานนี้แล้ว"
ไม่รออีกฝ่ายตอบ เธอหันหลังกลับพร้อมออกแรงดึงฝ่ายที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น หากไม่สามารถเดินไปต่อได้เมื่ออีกฝ่ายฉุดแขนเธอไว้
"เดี๋ยวสิมิ้นต์ นี่แกเป็นอะไร ฉันเห็นแกแปลกๆ ตั้งแต่หลังเดินแบบเสร็จแล้ว แกใจเย็นนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไปส่งแกเลย แต่ขอรอเจอคุณป้ามารตีแป๊บเดียว เพราะท่านส่งข้อความมาบอกให้ฉันรอเจอเมื่อกี๊นี้เอง"
"แต่..."
ไม่ทันที่มินตราจะได้เอ่ยต่อ เสียงผู้หญิงอีกคนดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"อยู่นี่เองหนูรตี หนูมิ้นต์ ขอบใจมากนะที่มาช่วยงานวันนี้" จากนั้นหันหน้าไปทางเพื่อนของมินตรา "นี่หนูรตี ป้าจะแนะนำให้รู้จักกับลูกชายของป้า"
พูดแล้วหันไปพยักหน้าทางด้านหลัง ชายหนุ่มทั้งสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน คนหนึ่งผิวขาวเนียน ส่วนอีกคนผิวเข้มกว่า รวมถึงไปหน้าก็สมสันกว่าอีกฝ่ายเช่นกัน รตีหันไปสนใจชายหนุ่มทั้งสอง ผิดกับมินตราที่พยายามมองเมินไปทางอื่น
ชายผิวขาวเดินเข้ามาขนาบข้างคุณมารตีพร้อมพยักหน้าเป็นเชิงทักทายหญิงทั้งสองตรงหน้า คุณมารตียิ้มแล้วหันมาทางรตี
"หนูรตี นี่ชลธี ลูกชายป้าเอง รู้จักกันไว้เสียสิจ๊ะ... ชลธี นี่หนูรตีที่แม่เคยพูดถึงบ่อยๆ หนูรตีเปิดร้านกาแฟสวยมากเลยนะ กาแฟก็รสชาติกลมกล่อม ขนมก็อร่อย ลูกเองก็ทานขนมเค้กจากร้านหนูรตีเสียเยอะแยะเลยนี่ วันหลังก็หาโอกาสไปอุดหนุนสิ"
สองชายหญิงที่รู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกคุณมารตีทำหน้าที่แม่สื่อแม่ชักได้แต่จ้องหน้ากัน ชลธีดูพึงใจหญิงสาวตรงหน้าไม่น้อยจนต้องเอ่ยทักทาย
"ขนมร้านคุณอร่อยมากเลยนะครับ แล้วผมจะหาโอกาสไปอุดหนุน"
เพียงเท่านั้นแก้มของรตีปรากฏสีแดงระเรื่อขึ้น หญิงสาวจำต้องพยักหน้าเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย
"ค่ะ เชิญนะคะ"
คุณมารตีมองทั้งสองชายหญิงที่มองสบตากันด้วยความพึงใจ พลันนึกถึงชายอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ รีบหันกลับไปทางหญิงสาวสองคน
"ส่วนอีกคนชื่อเหล็กเพชรจ้ะ เพื่อนตาธี เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศไม่นานมานี้เอง... เหล็กเพชร นั่นรตีจ้ะ ส่วนอีกคนก็มินตรา เพื่อนของหนูรตีที่เหล็กเพชรไปช่วยเขาไว้เมื่อกี๊ไง ไม่นึกเลยนะว่าอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นจะทำให้โชว์ดูสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้"
มารตีพูดคุยอย่างมีความสุขโดยไม่ทันได้เห็นใบหน้าเจือรอยยิ้มจืดจางบนใบหน้ามินตรา เหล็กเพชรหันไปมองหญิงสาวที่คุณมารตีแนะนำแล้วเบี่ยงตัวมาจากด้านหลังคุณมารตี
"สวัสดีครับคุณรตี และคุณมินตรา ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณรตี... ยินดีที่ได้พบคุณอีกครั้งนะครับมินตรา"
คำทักทายเหล็กเพชรชวนให้ทุกคนงุนงง ยกเว้นมินตราที่ตั้งสติได้ก่อนรีบเอ่ยออกมาทันที
"คุณเหล็กเพชรคงจำคนผิดแล้วค่ะ เราไม่เคยพบกัน... นี่ดึกมากแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ" พูดจบแล้วหันไปไหว้ลาคุณมารตีแล้วหันมาพูดกับเพื่อนสาว "รตี แกไปส่งฉันที่บ้านที ก่อนที่จะดึกไปมากกว่านี้"
รตีเองก็ยังสงสัยกับคำพูดของเหล็กเพชร แต่เธอเห็นแก่เพื่อนมากกว่าจึงหันมาไหว้ลาบุคคลทั้งสามแล้วตามมินตราออกไป คุณมารตีมองหญิงสาวเพื่อนรักรตีด้วยความสงสัยแล้วหันมาถามเหล็กเพชร
"ทำไมเพชรพูดเหมือนรู้จักหนูมิ้นต์มาก่อนล่ะลูก แล้วทำไมหนูมิ้นต์ต้องทำท่าทีแบบนั้น"
เหล็กเพชรไม่รู้จะตอบคำถามนั้นอย่างไร ชลธีเข้าใจท่าทีนั้นจึงเป็นฝ่ายกระซิบหูผู้เป็นแม่เพื่อเป็นบอกเรื่องทุกอย่างเอง เพียงเท่านั้นดวงตาหญิงสูงวัยเบิกกว้างขึ้นแล้วหันไปยังเพื่อนบุตรชาย
"ตายแล้วตาเพชร นี่เราเคยทำแย่กับหนูมิ้นต์ขนาดนั้นเชียวเหรอ ไม่ควรเลย ไม่ควรที่ป้าจะพาให้เธอสองคนมาพบกันอีกเลย"
---------------------------------------------------
"พ่อ! เรามีเรื่องต้องคุยกัน"
เสียงเรียกดังสนั่นจากหน้าประตูบ้านเป็นต้นเหตุให้ผู้ที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับการรับชมรายการโทรทัศน์สะดุ้งจนเกือบกระโดดจากโซฟา เมื่อตั้งสติได้รีบหันไปมองต้นเสียงพร้อมคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน
"ไอ้ลูกเวร ดึกดื่นป่านนี้จะเรียกดังทำไมวะ หูพ่อไม่ตึงเรียกเฉยๆ ก็ได้ยิน... มีเรื่องอะไรถึงต้องมาโหวกเหวกโวยวายยตอนนี้"
ฝ่ายบุตรชายไม่สนใจต่อความหงุดหงิดของชายตรงหน้า เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วจับพรตนั่งลงบนโซฟาตัวเดิม จ้องหน้าผู้เป็นพ่อ แววตาจริงจัง
"ทำไมพ่อไม่บอกผมว่ามินตราเปลี่ยนไปมากขนาดนี้"
คราวนี้พรตจ้องตอบเหล็กเพชรด้วยความงุนงงที่เขาเอ่ยถึงหญิงสาวที่ไม่เคยสนใจแม้แต่ปลายหางตา เหตุใดคราวนี้ถึงมาถามถึงอดีตคู่หมั้นที่เขาเป็นฝ่ายทิ้งไปเอง
"ก็แกไม่ได้สนใจหนูมิ้นต์อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แล้วฉันจะบอกแกทำพระแสงอะไร... เดี๋ยวนะ แล้วแกไปเจอหนูมิ้นต์ที่ไหน"
"ที่งานแฟชั่นโชว์ของแม่เจ้าธีไง หนูมิ้นต์ของพ่อได้เดินชุดฟินาเล่ด้วย ไม่เหลือคราบป้าแว่นคนเดิมเลย พ่อน่าจะเล่าให้ผมฟังสักนิดว่าเขาเปลี่ยนไปมากขนาดนี้"
"แล้วแกจะอยากรู้ไปเพื่ออะไร"
คำถามจากผู้เป็นพ่อทำให้เหล็กเพชรเกือบพลั้งตอบกลับทันที พลันนึกได้จึงเปลี่ยนเป็นเก็บคำพูด นั่งหันหน้ามองไปทางอื่น
"ไม่มีอะไรนี่พ่อ คนเคยรู้จักกัน ก็น่าจะบอกเล่าความเป็นไปให้ผมฟังบ้าง"
"ไอ้เหล็กเพชร อย่าทำตัวปากแข็งเหมือนชื่อ ฉันเป็นพ่อแกฉันดูแกออก... ทำไม เห็นหนูมิ้นต์วันนี้แล้วเกิดหวั่นไหว อยากจะย้อนกลับไปหาเขาอีกรอบเหรอ"
เหล็กเพชรนั่งนิ่งไปสักพักแล้วหันหน้ามาหาบิดาพร้อมเสียงอ้อมแอ้ม
"แล้วพ่อว่ามันจะมีโอกาสเป็นไปได้ไหมถ้าคราวนี้ผมจะลองกลับไปทำความรู้จักกับเขาดูสักครั้ง"
คราวนี้พรตขยับตัวออกห่าง จ้องมองบุตรชายอย่างคิดไม่ถึง
"นี่แกจะบ้าเหรอไอ้เพชร คราวที่แล้วแกก็เป็นคนทิ้งเขาไปเอง แล้วมาวันนี้แกก็จะกลับไปขอโอกาสทำความรู้จักกับเขา ไม่คิดเหรอว่าแกจะโดนจับโยนออกมาจากบ้านนั้น"
"กลัวก็มีบ้างนะพ่อ แต่อยากลองรู้จักเขาให้มากขึ้นมันมีมากกว่าความกลัว ถ้าอย่างนั้นสู้หน้าด้านสักทีดีกว่า ผมยอมรับว่าเห็นมินตราวันนี้ผมก็ชอบทันที ยิ่งรู้ว่าทั้งสวยขึ้น ทั้งทำงานเก่งผมยิ่งสนใจ เรื่องอดีตที่เกิดขึ้นผมจะพยายามแก้ไขเอง ถ้าคราวนี้สำเร็จผมจะเต็มใจให้พ่อจับคลุมถุงชนเลย"
"ไอ้เพชร แกจะกลืนคำพูดตัวเองเหรอ ก็แกบอกเองว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับหนูมิ้นต์เด็ดขาด"
"ใช่ ถ้าเขาให้โอกาสผม ผมก็จะยอมกลืนคำพูดตัวเองเลย"
ถ้อยคำจากปากลูกชายทำให้พรตดีใจไม่น้อย แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เหล็กเพชรทำเอาไว้ก็ไม่สามารถสนับสนุนได้เต็มปากเต็มคำ
"แกก็ลองดูก็แล้วกันแต่พ่อคงช่วยอะไรแกไม่ได้ ยังไม่กล้าสู้หน้าไมตรีกับคุณติเขาเลย แต่พ่อจะขอแกอย่างเดียวเท่านั้น... หากครางนี้แกจะจริงจังขอให้แกรักหนูมิ้นต์จากภายใน ลบเลือนภาพภายนอกที่แกคิดว่าสวยงามไปให้หมด เพราะคงไม่มีใครพอใจที่แกจะรักเขาแค่เปลือกที่สวยงามหรอก"
---------------------------------------------------
ใต้เงามืดยามค่ำคืนมีเพียงหญิงสาวในชุดเดรสสีครีมนั่งอยู่ที่ชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้บ้าน มือทั้งสองข้างยกมือขึ้นจับเชือกไว้พลางปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามแรงแกว่งไกวของชิงช้าไม้ ใบหน้าหญิงสาวก้มมองพื้นหญ้าราวกับต้องการตัดขาดจากทุกสิ่งรอบกาย
ไม่นานนักเธอรับรู้ถึงการแกว่งของชิงช้าค่อยๆ ผ่อนลงพร้อมเชือกด้านหนึ่งถูกกระตุกเล็กน้อยให้แรงแกว่งไหวนั้นเบาลง มินตราหันไปมองผู้ที่เพิ่งเข้ามาแล้วเผยยิ้มน้อย
"พี่วุธนั่นเอง ยังไม่นอนเหรอคะ"
ฝ่ายที่ถูกถามยิ้มตอบ
"ผมรอคุณมิ้นต์กลับมาครับ นี่กลับมานานแล้วเหรอครับ ทำไมไม่เข้าไปในบ้านล่ะ"
"มาถึงสักพักแล้วค่ะ เข้าไปบอกคุณพ่อคุณแม่มาแล้ว แต่มิ้นต์ยังไม่อยากนอนค่ะก็เลยขอมานั่งเล่นที่ชิงช้าก่อน"
วรวุธส่งยิ้มให้หญิงสาวแล้วเดินไปยืนด้านหลังมือทั้งสองข้างจับเชือกเหนือมือเรียวงามของมินตราพร้อมออกแรงแกว่งไกวชิงช้าอย่างนุ่มนวล
"ปกติคุณมิ้นต์กลับมาแล้วก็เข้าบ้านทันที ยกเว้นเวลาที่มีปัญหาก็จะมานั่งที่ชิงช้าตัวนี้ คราวนี้ก็คงมีเรื่องอะไรให้คิดมากอีกแล้วใช่ไหมครับ บอกผมได้ไหม"
มินตราเงยหน้าขึ้นมองผู้ยืนด้านหลัง รอยยิ้มที่อาบใบหน้าค่อยๆ จางหาย
"พี่วุธรู้เสมอว่ามิ้นต์รู้สึกอย่างไร คราวนี้ก็เดาได้ถูกอีกแล้ว... ใช่ค่ะ มิ้นต์มีเรื่องที่ต้องทำให้คิดมาก แต่มิ้นต์ไม่รู้ต้องเล่าอย่างไร"
"คุณมิ้นต์ค่อยๆ เรียบเรียงก่อนก็ได้ครับ ผมพร้อมที่จะรับฟังเสมอ"
หญิงสาวนิ่งเงียบไปสักพักแล้วตัดสินใจเอ่ยออกมา
"พี่วุธจำเรื่องที่เกิดกับมิ้นต์เมื่อห้าปีก่อนได้ไหมคะ"
วรวุธนึกทบทวน เมื่อนึกได้ว่าเป็นเรื่องไหน เขาเลี่ยงไม่พูดว่าคือเหตุการณ์ใดออกมาด้วยเกรงว่าหญิงที่แอบรักจะสะเทือนใจ
"จำได้ครับ ทำไมเหรอครับคุณมิ้นต์"
"วันนี้มิ้นต์เจอผู้ชายคนนั้นในงานค่ะ"
สิ่งที่ออกจากปากมินตราพลอยทำให้ใบหน้าอาบยิ้มของวรวุธเหือดหายตามไปด้วย เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดมินตราจึงต้องมานั่งชิงช้าใต้ต้นไม้ใหญ่เวลานี้
"จริงเหรอครับ ไม่คิดนะครับว่าจะต้องมาเจอกันอีก แล้วคุณมิ้นต์ได้ไปจัดการเขาไหมครับ"
มินตราส่ายหน้าเบาๆ พลางใช้นิ้วเรียวยาวเขี่ยผมที่เลื่อนมาแตะใบหน้า แววตาคู่สวยจ้องมองไปยังท้องฟ้ายามราตรี
"ไม่ค่ะ มิ้นต์ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก แต่ดันโชคไม่ดีที่เขาเป็นเพื่อนกับคุณชลธี ลูกชายคุณป้ามารตีที่ยัยรตีให้มิ้นต์ไปช่วยสังเกตท่าทีวันนี้ เขาพยายามแสดงตัวว่ารู้จักมิ้นต์แต่มิ้นต์ก็ไม่สนใจเขาหรอกค่ะ คนที่ทำกับเราขนาดนั้นควรต่างคนต่างอยู่เสียมากกว่า แม้แต่คนรู้จักมิ้นต์ก็ไม่อยากมีให้เขา"
คราวนี้ใบหน้าวรวุธปรากฏรอยยิ้มอีกครั้งเมื่อมินตราแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่อยากข้องเกี่ยวกับอดีตคู่หมั้นที่ทำให้แค้นฝังใจอีก
"ดีแล้วล่ะครับ คนที่เขาทำร้ายขนาดนั้นอย่าไปให้ค่าเขาเลย ตอนนี้คุณมิ้นต์ก็ไม่ใช่คนเดิมที่เขาเคยรู้จักแล้ว ต้องภูมิใจตัวเองนะครับที่ฝ่าฝันคำสบประมาทจนมาถึงวันนี้ได้"
มินตรานิ่ง คิดตามคำพูดของชายหนุ่มด้านหลังแล้วพยักหน้าน้อยๆ
"ก็จริงของพี่วุธนะคะ คงเป็นสิ่งเดียวที่มิ้นต์ต้องขอบคุณผู้ชายคนนั้นที่ฉีกหน้ามิ้นต์ในงานหมั้นจนทำให้มิ้นต์ลุกขึ้นมาดูแลตัวเองมากขึ้นเพื่อลบคำสบประมาท ต่อไปนี้มิ้นต์ก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเคยรังเกียจแล้ว และเขาก็ไม่ควรจะมีอิทธิพลกับมิ้นต์อีก"
"ใช่ครับ... นี่ดึกมากแล้ว คุณมิ้นต์กลับขึ้นห้อง นอนพักเถอะครับ ค่ำมืดแล้วเดี๋ยวจะถูกยุงกัดเอาเสียเปล่าๆ ผมจะเดินไปปิดไฟชั้นล่างในบ้านให้เอง"
มือแกร่งค่อยๆ ชะลอชิงช้าให้หยุดนิ่ง มินตรายันกายลุกขึ้นยืนแล้วหันไปยังชายคนสนิท รอยยิ้มน้อยปรากฏบนใบหน้า
"ขอบคุณนะคะพี่วุธที่อยู่เป็นเพื่อนจนมิ้นต์รู้สึกดีขึ้น ถ้าอย่างนั้นมิ้นต์ขอตัวก่อนนะคะ พี่วุธเองก็รีบพักผ่อนเหมือนกันนะคะ"
---------------------------------------------------
วรวุธเดินกลับเข้าไปในบ้านสีฟ้าหลังเล็กซึ่งตั้งอยู่ในรั้วของบ้านตระกูลวรวัฒนประเสริฐ เขาอาศัยอยู่กับ 'วารี' ผู้เป็นแม่ ด้วยคุณไมตรีและติรกาเอ็นดูวรวุธมากเป็นพิเศษจนขอให้เขาช่วยดูแลมินตราเสมือนกับพี่น้อง ประกอบกับวารีเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านหลังนี้ ไมตรีจึงสร้างบ้านหลังเล็กให้แยกอยู่เฉพาะสองแม่ลูก ความกรุณาครั้งนี้ทั้งวรวุธและวารีซาบซึ้งยิ่งนัก
หากมีเพียงสิ่งเดียวที่วรวุธไม่สามารถทำได้คือเป็นพี่ชายที่แสนดีของมินตรา เพราะรู้ตัวดีกว่าเขาไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น แต่เขาอยากมีเธอเคียงข้างเป็นคู่ชีวิตเสียมากกว่า
เขาเดินเข้าไปในห้องนอนส่วนตัวแล้วทรุดนั่งลงบนเตียง เอื้อมมือเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงแล้วหยิบบางสิ่งออกมาถือไว้ ก้มลงมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือ ภายในรูปปรากฏรูปชายหญิงคู่หนึ่ง ฝ่ายชายสวมชุดสูทสีเทาส่งให้บุคลิกดูภูมิฐานขึ้น ส่วนฝ่ายหญิงอยู่ในชุดราตรีสีแดงซึ่งช่วยขับผิวขาวนวลของเจ้าของร่างให้ผ่องพรรณยิ่งขึ้น เมื่อพินิจโดยใกล้จะเห็นว่าชายหญิงในรูปก็คือวรวุธและมินตรา
ชายหนุ่มผู้หน้าตาละม้ายกับบุคคลในรูปขยับรูปถ่ายในมือมาแนบอก แสนหวงแหนหญิงสาวในรูปเกินกว่าจะบอกใครได้ มินตราจะรู้ไหมว่าเขาดีใจแค่ไหนที่เธอไม่มีท่าทีจะกลับไปหาอดีตคู่หมั้น นั่นเท่ากับว่าเขายังมีสิทธิ์
เขายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้อย่างแม่นยำและจำได้ว่าพยายามหลีกเลี่ยงแค่ไหนที่จะไม่ไปงานหมั้นของมินตรา ในครานั้นเขาพยายามบอกตัวเองให้ทำใจ แต่เมื่อกลับเข้ามาในบ้านกลับพบหญิงสาวนั่งอยู่บนชิงช้าเช่นคืนนี้ทั้งที่ยังแต่งชุดสำหรับพิธีหมั้น ใบหน้ามินตรายามนั้นเต็มไปด้วยคราบน้ำตาจนบดบังรอยความสุขจากดวงตาคู่งามเสียสิ้น เห็นเช่นนั้นวรวุธรีบเดินเขาไปหาเธอเพื่อสอบถามสาเหตุ จนหญิงสาวจำยอมตอบ
'เขาทิ้งงานหมั้นค่ะ เขาเป็นผู้ชายขี้ขลาดที่หนีไปแบบนั้นแถมยังทิ้งข้อความให้มิ้นต์ได้เจ็บได้อาย มิ้นต์เกลียดเขา และมิ้นต์จะไม่ยอมให้ใครมาบังคับมิ้นต์เรื่องหาคู่อีกเด็ดขาด'
เพียงเท่านั้นความหวังบังเกิดในใจวรวุธอีกครั้ง เขาจึงใช้โอกาสนี้สร้างเนื้อสร้างตัวโดยที่เขาไม่ได้บอกให้ใครทราบว่าแอบนำเงินไปลงทุนทำธุรกิจไว้ เขาตั้งใจจะบอกทุกคนพร้อมหญิงที่รักในวันที่เขามั่นใจว่าดีพอจะดูแลเธอได้ตลอดชีวิต และคงอีกไม่นานต่อจากนี้ที่เขาจะได้บอกทุกคนเสียทีว่ารักมินตรามากแค่ไหน
เขาเคลื่อนมือออกมาจากอก ก้มลงมองหญิงสาวในรูปราวกับว่าตอนนี้เธอยืนอยู่เบื้องหน้า
"ผมดีใจที่คุณมิ้นต์ไม่คิดจะกลับไปข้องเกี่ยวกับเขาอีก เพราะผมจะได้รู้ว่าผมยังมีโอกาส และผมก็คงยอมไม่ได้ที่จะให้เขามาพรากคุณมิ้นต์ไปจากผม... อีกไม่นานผมคงจะได้บอกให้ทุกคนรู้ว่าในใจผมมีแต่คุณมิ้นต์ตลอดเวลา และคุณมิ้นต์เป็นแรงผลักดันให้ผมอยากมีชีวิตที่ดียิ่งกว่าทุกวันนี้ รอผมนะครับคุณมิ้นต์"
---------------------------------------------------
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ชายหนุ่มรีบเก็บสิ่งที่อยู่ในมือไว้ในลิ้นชักตามเดิมก่อนเอ่ยอนุญาตให้ผู้ที่เคาะประตูได้ยิน
สิ้นเสียงวรวุธ ประตูห้องถูกผลักออกพร้อมหญิงสูงวัยขยับเข้ามาหาใกล้
"คุณมิ้นต์กลับมาแล้วเหรอวุธ"
"ใช่ครับแม่ ผมก็เลยแวะไปปิดไฟบ้านใหญ่มาให้เรียบร้อยและกลับมาที่บ้านครับ"
"แต่ที่แม่เห็นวุธไม่ได้แค่ไปปิดไฟใช่ไหม วุธอยู่กับคุณมิ้นต์สองต่อสองที่สนามข้างบ้านก่อนที่ลูกจะเข้าไปปิดไฟบ้านใหญ่"
สีหน้าวรวุธกลับเป็นนิ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องโกหกจึงเอ่ยออกมา
"ก็เป็นไปตามที่แม่เห็นแหละครับ ผมแค่เห็นคุณมิ้นต์ไม่สบายใจก็เลยเข้าไปคุยด้วยแค่นั้นเอง"
"มันก็คงจะดีถ้าเป็นช่วงอื่นที่ไม่ใช่ค่ำมืดดึกดื่นแบบนี้ คุณมิ้นต์จะเสียหาย" วารีถอนหายใจเล็กน้อย เธอนิ่งไปราวกับใช้ความคิดว่าควรพูดดีหรือไม่ สุดท้ายตัดสินใจเอ่ย "แม่รู้นะว่าวุธรู้สึกกับคุณมิ้นต์อย่างไร แต่มันเป็นไปไม่ได้"
วรวุธเถียงทันควัน
"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ครับ ผมเองก็ไม่มีใคร คุณมิ้นต์เองก็ไม่มีใคร ไม่มีอะไรเสียหาย อีกอย่าง ผมเชื่อว่าผมจะเป็นคนดูแลคุณมิ้นต์ได้ดีที่สุด"
"แต่วุธต้องไม่ลืมว่าเราเป็นใครในบ้านหลังนี้ จริงอยู่ที่คุณไมตรีและคุณติเมตตาลูกมา แต่นั่นก็ให้ลูกเป็นได้แค่พี่ชายและเพื่อนคุณมิ้นต์เท่านั้น มากกว่านั้นพวกเขาก็คงต้องการคนที่มีฐานะพอกับเขา ซึ่งไม่ใช่วุธ"
"แม่รอดูเถอะครับว่าอีกไม่นานผมจะต้องมีทุกอย่างที่คุณไมตรีและคุณติต้องพึงพอใจ และยอมให้คุณมิ้นต์คบกับผม ไม่มีวันที่จะจับคุณมิ้นต์คลุมถุงชนกับใครได้อีกแล้วเพราะคุณมิ้นต์คงไม่ยอม... เธอมีสิทธิ์เลือกและผมเชื่อว่าคุณมิ้นต์เองก็ต้องเลือกผม"
วารีฟังสิ่งที่บุตรชายพูดแล้วได้แต่ส่ายหน้าระอา เธอพยายามแล้วที่จะให้วรวุธไม่คิดไปไกล แต่ก็ดูเหมือนห้ามปรามยากเต็มที เธอรู้ว่าวรวุธแอบรักมินตรามาตลอดเช่นเดียวกับที่รู้ว่าวรวุธไม่มีวันได้รับอนุญาตให้สมหวังในรักแน่นอน เพราะทั้งไมตรีและติรกาต่างป้องกันโดยการให้วรวุธเป็นเสมือนพี่ชายของบุตาสาวเสียแล้ว และคาดหวังว่าคำว่า 'พี่ชาย' จะเป็นเครื่องเตือนสติชายหนุ่มให้รู้ตัวว่าสิทธิ์ของเขาเป็นได้สูงสุดเพียงเท่านั้น
---------------------------------------------------
ร่างงามเคลื่อนตัวลงมาจากบันไดแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องอาหารด้านซ้ายมือ ภายในห้องมีบุพการีทั้งสองนั่งรับประทานอาหารเช้าอยู่แล้ว ผู้เข้ามาใหม่รีบขยับตัวนั่งลงตรงตำแหน่งประจำ ติรกาส่งยิ้มให้บุตรสาว
"เช้านี้วารีไปจ่ายตลาดได้กุ้งสดๆ มาตั้งเยอะ  แม่ก็เลยให้ทำข้าวต้มกุ้ง ลองทานดูนะจ๊ะว่ารสชาติดีไหม"
มินตราส่งยิ้มให้มารดาแทนการตอบรับ จากนั้นเธอใช้ช้อนตักอาหารตรงหน้าแล้วส่งเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ทันสังเกตว่าสาวใช้คนหนึ่งเข้ามายืนอยู่ริมห้อง
"คุณไมตรี คุณติ คุณมิ้นต์คะ มีคนมาขอพบค่ะ"
ไมตรีขยับเช็ดปากแล้วเอ่ยตอบสาวใช้
"ใครกันมาแต่เช้า หรือจะเป็นเรื่องงาน ถ้าอย่างนั้นให้เขาไปรอในห้องรับแขกก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะรีบไป"
สาวใช้รับคำแล้วเดินออกไป ทั้งสามพ่อแม่ลูกรีบทานข้าวต้มจนเสร็จจึงพากันมุ่งหน้าไปห้องรับแขก เมื่อเห็นว่าแขกที่มาเยือนเป็นใคร สมาชิกทั้งสามของบ้านต่างนิ่งงันไปพร้อมกัน เว้นเสียแต่ฝ่ายผู้มาเยือนที่ลุกขึ้นยืนไหว้ทำความเคารพแล้วเงยหน้าส่งยิ้ม
"สวัสดีครับคุณอาทั้งสอง จำผมได้ไหมครับ ผมเหล็กเพชร ชยาวัต ลูกชายคุณพรต ชยาวัตไงครับ"


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 4

ภายในห้องรับแขกแห่งบ้านวรวัฒนประเสริฐ บุคคลที่นั่งอยู่ภายในต่างเงียบงันจนกระทั่งสาวใช้วางแก้วน้ำและออกไปจากห้อง แขกผู้มาเยือนเป็นผู้เอ่ยเป็นคนแรก
"ผมขอโทษคุณอาทั้งสองด้วยสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีที่แล้ว ครั้งนั้นผมยอมรับผิด ผมไม่พร้อมจริงๆ หากคุณอาทั้งสองจะโกรธเคืองผมก็ยอมรับครับ"
ประมุขของบ้านที่นั่งนิ่งอยู่นานถอนหายใจ จ้องมองหน้าชายอ่อนวัยกว่าแล้วเอ่ย
"เอาเถอะ อาทั้งสองยกโทษให้เพชร ที่จริงอาเองก็มีส่วนผิดที่ไม่ยอมให้โอกาสทั้งเพชรและมิ้นต์ได้ตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง ต่อไปอากับพ่อของเพชรคงไม่บังคับให้ทั้งสองคนต้องแต่งงานกันอีก"
เหล็กเพชรยกมือไหว้ขอบคุณไมตรีและติดรกาแล้วหันไปมองอดีตคู่หมั้นซึ่งนั่งนิ่งอยู่ด้านข้างผู้เป็นแม่ เอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ผมขอโทษนะครับคุณมิ้นต์ที่หนีงานหมั้นครั้งนั้น ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างเพื่อให้คุณให้อภัยผม ขอแค่คุณมิ้นต์บอกผมมาแค่นั้น"
มินตราซึ่งนั่งนิ่งมานานหันหน้าเพ่งมองชายหนุ่ม แววตาที่มองเขานิ่งค้าง แฝงไว้ด้วยความน่ากลัวไม่น้อย
"คุณไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ต้องการ สิ่งเดียวที่ฉันต้องการก็คือไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก... หมดเรื่องแล้วใช่ไหมคะ ฉันขอตัว"
"แต่ผม..."
พูดไม่ทันจบ หญิงสาวลุกยืนขึ้นจากโซฟาโดยไม่รองฟังใครทักท้วง เหล็กเพชรหันตาม เตรียมลุกตามไปแต่ถูกเสียงหญิงสูงวัยกว่าเอ่ยขึ้น
"อย่าเพิ่งตามไปเลยนะคุณเพชร คุณต้องเข้าใจว่าสิ่งที่คุณทำมันทำให้มิ้นต์ฝังใจ สำหรับอาและคุณไมตรีรับคำขอโทษจากคุณ แต่สำหรับมิ้นต์ คงต้องให้เวลา"
เหล็กเพชรมองตามมินตราจนลับสายตาแล้วก้มหน้าลงมองฝ่ามือทั้งสองบนตักก่อนค่อยๆ เงยหน้าจ้องบุคคลทั้งสอง แววตามุ่งมั่น
"นอกจากเรื่องที่ผมจะมาขอโทษคุณอาทั้งสองและคุณมิ้นต์แล้ว ผมยังมีอีกเรื่องที่อยากจะขออนุญาตแม้ว่าอาจจะลำบากใจคุณอาทั้งสองก็ตาม"
ไมตรีและติรกาหันมองหน้ากันแล้วหันมองหน้าบุตรชายพรต ไมตรีเป็นฝ่ายเอ่ยถามฝ่ายตรงข้าม
"มีอะไรอีกล่ะ"
เหล็กเพชรสีหน้าจริงจังพร้อมเอ่ยด้วยความมุ่งมั่นในสิ่งที่เขาตั้งใจหลังจากได้ตริตรองมาตลอดทั้งคืนเรียบร้อยแล้ว
"ผมอยากขอโอกาสทำความรู้จักกับคุณมิ้นต์ให้มากกว่านี้ และผมก็พร้อมจะให้เวลาคุณมิ้นต์ได้พิสูจน์ความตั้งใจครั้งนี้ของผมเหมือนกัน และผมจะยอมให้คุณอาและพ่อผมจับคลุมถุงชนครับ"
---------------------------------------------------
มินตราเดินออกมายังสนามหน้าบ้านมุ่งหน้ามาใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งมีชิงช้าไม้ตัวโปรดห้อยอยู่ หญิงสาวเดินเข้าไปจับเชือกที่ห้องแผ่นไม้ทั้งสองข้างพร้อมทรุดตัวนั่งลง นั่งครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นภายในห้องรับแขก
เธอไม่เข้าใจว่าคนใจร้ายคนนั้นจะพยายามกลับเข้ามาในชีวิตเธออีกเพื่ออะไรทั้งที่สิ่งที่เขาเคยทำไว้ยังคงเป็นรอยแผลลึกฝังในจิตใจอยู่ไม่น้อย มินตราได้แต่บอกตัวเองว่าเป็นโชคดีของตัวเองที่ไม่ต้องพบต้องเจอกันอีก แต่นับตั้งแต่ได้พบกันเมื่อคืนราวกับได้พบปิศาจ ยิ่งเขากลับมาวันนี้ยิ่งตอกย้ำให้เธอคิดถึงวันที่ถูกทิ้งกลางงานหมั้น ต้องทนแบกรับคำสบประมาท คำนินทาจากคนรอบข้างจนเธอใช้เป็นแรงผลักดันในการเปลี่ยนแปลงตัวเองจนลบคำสบประมาททุกอย่างจนหมดสิ้น
"มาอยู่ที่ที่เอง ผมเดินตามหาคุณเสียทั่ว"
เสียงจากบุคคลที่เธอพยายามหนีแว่วเข้ามากระทบหู และดูเหมือนว่าจะอยู่ในระยะประชิดตัวเสียด้วย มินตราหันไปตามต้นเสียงจึงเห็นว่าเขายืนยิ้มอยู่ไม่ห่างจากตัวเธอนัก หญิงสาวรีบดีดตัวยืนขึ้นจากชิงช้า มองฝ่ายตรงข้ามแววตาขุ่นเคือง
"คุณตามฉันมาอีกทำไม เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน"
"คุณใจเย็นฟังผมก่อนสิ... ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา ผมรู้ว่าผมทำผิด และผมก็พร้อมจะชดใช้ให้คุณแล้วนะคุณมิ้นต์ ให้โอกาสผมเถอะ ผมก็บอกกับคุณพ่อคุณแม่ของคุณไปแล้วว่าผมจะรับผิดชอบทุกอย่างที่ทำกับคุณ"
"คุณคุยอะไรกับคุณพ่อคุณแม่ฉัน"
เหล็กเพชรขยับเดินมาใกล้หญิงสาวมากขึ้น เป็นเหตุให้มินตราขยับถอยหลังหนี เขาขยับหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาวมากขึ้น
"ผมบอกคุณพ่อคุณแม่คุณว่าผมขอโอกาสทำความรู้จักกับคุณให้มากขึ้น และถ้าคุณกับผมศึกษากันแล้วเห็นพ้องต้องกัน ก็จะยอมให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายทำตามที่เคยตกลงกันไว้... คุณพ่อคุณแม่คุณไม่ได้เห็นด้วยหรอก แต่ท่านก็ไม่ปิดโอกาส ท่านให้ผมพยายามด้วยตัวเอง"
คำพูดที่ออกจากปากชายหนุ่มทำให้มินตรานิ่งค้างราวถูกสาป ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยออกมา
"คุณไปพูดกับพ่อแม่ฉันแบบนั้นได้ไง ลืมไปแล้วเหรอว่าคุณเคยรังเกียจฉันขนาดไหน ฉันยังจำทุกข้อความที่คุณทิ้งไว้ในวันแต่งงานได้เป็นอย่างดี คุณบอกว่าฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณชอบแม้แต่นิดโดยเฉพาะแว่นป้าๆ ที่ฉันใส่ และคุณบอกว่าจะไม่มีวันแต่งงานกับฉันเด็ดขาด... ทำไมเหรอ แค่ฉันเปลี่ยนไปไม่เหมือนคู่หมั้นคนเก่าของคุณก็เกิดสนใจฉันขึ้นมาอย่างนั้นเหรอ... ฉันไม่ตกลง และจะไม่มีวันยอมให้เกิดการคลุมถุงชนบ้าๆ นั่นขึ้นมาอีก คุณเองก็ควรจะทำตามที่คุณเคยบอกไว้ตอนนั้นเหมือนกัน"
"ผมคงไม่มีทางทำแบบที่คุณพูดนะมินตรา ผมยอมรับว่าที่ผมกลับมาขอโอกาสเพราะผมสนใจคุณทันทีที่เห็นคุณในงานเมื่อคืน ผมก็เหมือนผู้ชายหลายคนที่สนใจผู้หญิงโดยเริ่มจากรูปร่างหน้าตาก่อน แต่นั่นก็ทำให้ผมอยากศึกษาคุณให้มากขึ้น ให้เราสองคนได้มีโอกาสศึกษานิสัยใจคอกัน ส่วนเรื่องที่จะเกิดในอนาคตข้างหน้าก็อยากให้เป็นสิ่งที่เราสองคนตัดสินใจเองไม่ว่าจะตรงกับสิ่งที่ครอบครัวของเราสัญญากันไว้หรือไม่ก็ตาม"
มินตราแสยะยิ้มขึ้น พยักหน้าให้กับฝ่ายตรงข้าม พยายามกลั้นน้ำตาที่รื้นขอบตาไม่ให้ไหลออกมาอาบแก้ม
"คุณพูดได้ตรงดีนะคุณเหล็กเพชร ไม่เหมือนคนขี้ขลาดวันนั้นที่ทิ้งทุกอย่างไว้โดยไม่สนใจเรื่องที่จะเกิดตามมาภายหลังหรือได้ทำร้ายจิตใจใครไว้บ้าง แต่ฉันก็ยืนยันว่าไม่มีวันที่ฉันจะกลับไปเกี่ยวข้องกับคุณอีก เลิกเพ้อเจ้อเพ้อฝันว่าฉันจะยอมทำตามที่คุณต้องการได้แล้ว"
เหล็กเพชรพยายามจะขยับเข้ามาใกล้หญิงสาวมากขึ้นแต่มีชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาขวางระหว่างเหล็กเพชรกับมินตราเสียก่อน ชายคนนั้นสบสายตาเหล็กเพชร ถามเสียงกร้าว
"คุณกลับไปเถอะ คุณมิ้นต์ไม่อยากเกี่ยวข้องกับคุณอีก"
ไม่ทันที่เหล็กเพชรจะได้อธิบายอะไร เสียงหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังชายที่เข้ามาขวางเอ่ยขึ้นเสียก่อน
"พี่วุธคะ ช่วยพามิ้นต์ไปจากที่นี่ทีเถอะ"
วรวุธหันมาพยักหน้าตอบรับมินตราแล้วรีบพาเธอออกไปทันที เหล็กเพชรมองตามทั้งสองจนกระทั่งรถยนต์ที่ทั้งคู่นั่งแล่นออกไปจากบ้าน รู้สึกคุ้นหน้าชายหนุ่มคนนั้นอย่างบอกไม่ถูก แต่คงไม่ได้คำตอบว่าเป็นใครและเกี่ยวข้องกับมินตราได้อย่างไร เหล็กเพชรเอ่ยกับตัวเองแผ่วเบา
"เขาเป็นใครผมไม่รู้หรอก แต่ผมไม่ยอมปล่อยคุณไปให้ใครหรอกมินตรา เมื่อคนอย่างผมคิดจะสู้แล้วต้องสู้ให้ถึงที่สุด ผมจะทำให้คุณหันกลับมามองผมอีกครั้ง"
---------------------------------------------------
"ผู้ชายคนนั้นใช่คุณเหล็กเพชรไหมครับ"
วรวุธเอ่ยถามหญิงสาวซี่งนั่งเงียบมาตลอดทาง มินตราหันมามองคนขับรถแล้วหันไปมองเบื้องหน้ารถยนต์ตามเดิม
"ใช่ค่ะ เขาคือคนที่ทิ้งงานหมั้นวันนั้น"
"แล้วเขาจะมาที่บ้านเราอีกทำไมครับในเมื่อเขาไม่ควรจะก้าวเข้ามาในบ้านนี้อีกนับตั้งแต่เรื่องที่เขาทำไว้เมื่อห้าปีที่แล้ว"
มินตรานิ่ง ก่อนตัดสินใจเอ่ยออกมา
"เขามาขอโทษ และมาขอโอกาสอีกครั้ง ถ้าครั้งนี้มิ้นต์เต็มใจเขาก็พร้อมที่จะให้ผู้ใหญ่ทำตามคำสัญญา"
สิ่งที่ออกมาจากปากมินตราทำให้วรวุธหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้าง ไม่อยากเชื่อว่าอยู่ดีๆ เขาก็มีคู่แข่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"ผมฟังไม่ผิดใช่ไหมครับ คนที่ทำร้ายคุณมิ้นต์ไว้ขนาดนั้นจะกลับมาขอโอกาสคบกับคุณมิ้นต์ เขาไม่มีสำนึกเลยสักนิดเหรอครับ"
"มิ้นต์ก็คิดแบบนั้น แต่มิ้นต์ไม่มีทางเชื่อใจหรือกลับไปคบกับเขาอีกเด็ดขาด ประวัติศาสตร์จะไม่มีทางเกิดซ้ำแน่นอน"
วรวุธแอบโล่งอกเมื่อได้ฟังหญิงสาวเอ่ยหนักแน่น แต่อีกใจก็แอบกังวลว่าเหล็กเพชรจะไม่ยอมออกไปง่ายๆ หากเป็นเช่นนั้นวรวุธคงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เหล็กเพชรไปให้พ้นทางเส้นทางรักของเขากับมินตราให้ได้ไม่ว่าวิธีใดก็ตาม
---------------------------------------------------
"กลับมาแล้วเหรอ ว่าไงไอ้ลูกเวร อยู่ดีๆ ก็ไปบ้านเขาไม่บอกไม่กล่าว โดนเขาตอกหน้ามาอย่างจังเลยล่ะสิ"
พรตเอ่ยทักบุตรชายทันทีที่เปิดประตูบ้านเข้ามา เหล็กเพชรเห็นว่าผู้เป็นพ่อยืนจังก้าอยู่ในห้องนั่งเล่นจึงเดินเข้าไปหาทันที
"คุณอาไมตรีกับคุณอาติรกายังพอเข้าใจและให้อภัย แต่คุณมิ้นต์ดูท่าทางจะยังไม่ให้อภัยผมง่ายๆ เธอไม่ยอมฟังผมท่าเดียว พอจะอธิบายก็มีผู้ชายอีกคนมาพาออกไป ไม่รู้ว่าเป็นใคร" เขาขยับเข้าไปใกล้บิดา เอ่ยถามสิ่งที่สงสัย "พ่อพอจะรู้ไหมว่าผู้ชายขาวๆ ตัวสูงพอๆ กับผม ท่าทางสนิทกับคุณมิ้นต์อยู่ไม่น้อยเลย"
พรตนิ่งคิดตามสิ่งที่บุตรชายถาม สักพักจึงหันมองเหล็กเพชรเมื่อนึกออกว่าเป็นใคร
"พอจะนึกออกแล้วล่ะ คงเป็นวรวุธ ลูกชายของคนรับใช้ในบ้านไมตรีแน่ๆ ไมตรีกับคุณติรับอุปการะเหมือนเป็นลูกชายคนหนึ่ง ส่งเสียให้เรียนหนังสือ เลี้ยงให้เหมือนเป็นพี่ชายของหนูมิ้นต์ ก็คงทำให้สนิทกับหนูมิ้นต์เหมือนเป็นพี่ชายน้องสาวนั่นแหละ"
"แต่ที่ผมเห็นผมรู้สึกว่าวรวุธไม่ได้คิดแค่เป็นพี่ชายเท่านั้นสิ ผมรู้สึกเหมือนผู้ชายที่หวงผู้หญิงที่รัก ไม่น่าจะคิดแค่เป็นน้องสาวนะ"
"นั่นก็ไม่ทราบ แต่ก็คงไม่แปลกที่วรวุธจะแอบรักหนูมิ้นต์ ความผูกพันตั้งแต่เล็กก็คงจะทำให้ตกหลุมรักหนูมิ้นต์ได้ไม่ยาก ก็หนูมิ้นต์ทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนั้น คงจะมีแต่คนโง่หรือไม่ก็คนตาบอดเท่านั้นที่ไม่เห็นคุณค่า"
ประโยคสุดท้ายหันไปมองผู้เป็นพ่อด้วยรู้ว่ากำลังถูกเหน็บแนม แต่เขาก็พยายามปล่อยผ่านมันไปด้วยมีเรื่องที่สนใจมากกว่า
"ถ้าพ่อบอกคุณอาเลี้ยงเขาให้เป็นแค่พี่ชาย เขาก็ควรได้สิทธิ์เป็นแค่พี่ชายเท่านั้น ก็คงไม่ผิดถ้าผมจะกลับไปหาคุณมิ้นต์อีกครั้ง"
คุณพรตเกินเข้าไปจับแขนบุตรชายที่ยืนสีหน้ามุ่งมั่น พยายามมองว่าสิ่งที่เขาพูดออกมาจากใจจริงหรือไม่
"แกบอกพ่อซิเจ้าเพชร นี่แกพูดแค่ต้องการเอาชนะหรือแกตั้งใจจะกลับไปขอโอกาสกับหนูมิ้นต์จริงๆ"
"ผมพูดจากใจจริง ในเมื่อตอนนี้คุณมิ้นต์เองก็ไม่มีใคร ผมก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไปแย่งใครมา ผมมีโอกาสที่จะทำให้เขากลับมามองผม ใช่ไหมพ่อ"
พรตถอนหายใจ เชื่อว่าการตัดสินใจครั้งนี้เกิดจากใจของเขาจริงๆ
"ถ้าแกไม่ได้ทำเพื่อเอาชนะพ่อก็สบายใจ แต่แกก็ต้องพยายามด้วยตัวเอง เพราะพ่อคงไม่มีหน้าไปออกตัวช่วยแกได้"
รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากบุตรชายพรต เมื่อนึกถึงหนทางเข้าหามินตราขึ้นได้
"ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมว่ายังพอมีคนที่อาจช่วยผมได้"
---------------------------------------------------
ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมหญิงสาวในชุดทำงานสีครีมเดินออกมาจากภายในลิฟต์โดยที่มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์มือถือแนบหูสนทนากับปลายสาย
"ฉันรู้แล้วจ้ะคุณรตีที่คุณชลธีจะติดต่อฉันเรื่องทำโฆษณาให้บริษัทเขา แกบอกฉันหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้วจ้ะ แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้ก็คือแกไปสนิทสนมกับเขาตอนไหนไม่ทราบในเมื่อวันงานแกก็กลับพร้อมกับฉัน"
ปลายสายส่งเสียงหัวเราะคิกคักแล้วตอบคำถามของมินตรา
"ก็หลังจากที่ฉันไปส่งแกที่บ้านเรียบร้อยแล้วไง คุณชลธีก็โทรศัพท์เข้ามาหาฉันในคืนนั้นเลย ฉันเองก็เป็นคนมีมารยาทดีก็ต้องคุยกับเขาเสียหน่อย พอคุยกันไปมาเมื่อวานเขาก็บอกว่ากำลังจะเปิดตัวสินค้า กำลังหาบริษัทมาช่วยทำโฆษณาให้ ฉันก็เห็นว่าบริษัทแกทำมาตั้งหลายงานแล้วและงานก็ดีเสียด้วยก็เลยแนะนำไป แค่นั้นเองจ้ะ"
หากรตีได้มองเห็นสีหน้าของมินตราตอนนี้คงเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยกมืออีกข้างขึ้นกุมขมับด้วยนึกไม่ถึงกับความรวดเร็วของเพื่อนรัก มินตราพยักหน้าทักทางการไหว้ทำความเคารพจากเหล่าพนักงานแล้วใช้มือผลักบานประตูห้องทำงานออกก่อนแทรกร่างเดินเข้าไปภายในทั้งที่ยังสนทนากับปลายสาย
"ฉันละเชื่อแกเลยนะรตี ไม่คิดว่าเพื่อนฉันจะรวดเร็วปานนี้ทีผู้ชายที่เขามาจีบกี่คนเธอก็เล่นตัวไม่สนใจ แล้วทำไมรายนี้รวดเร็วเหลือเกิน"
"ฉันก็ยังไม่ได้ตัดสินใจคบกับเขาเสียหน่อยแค่ลองคุยๆ กันไปดูก่อน นี่มิ้นต์ เจอคนที่ใช่และตรงสเปกขนาดนี้จะรอช้าอยู่ทำไม วัยของเราก็เลขสามแล้วนะ ไม่ต้องมัวนั่งเหนียมอายอยู่หรอก ใส่เกียร์เดินหน้าลุยไปเลยจ้ะเพื่อน"
"จ้ะ ขอให้คนนี้เป็นคนที่ใช่เสียทีก็แล้วกัน ส่วนฉันจะขออยู่เป็นโสดไปแบบนี้แหละ สบายใจดี ไม่มีต้องมีใครมากวนใจ"
"เสียของน่า แกก็มีคนที่สนใจแกอยู่แต่แกไม่สนใจเอง ทั้งพี่วุธที่ตัวติดกับแกตลอด แล้วไหนจะคู่หมั้นเก่าแกอีกคน"
"แกหยุดพูดมั่วซั่วเลยนะรตี พี่วุธก็เป็นพี่ชาย ส่วนอีกคนอย่าไปพูดถึงเลย อย่างที่ฉันเคยบอกแกกับลีไปว่าเขาเคยทำอะไรกับฉันไว้บ้าง ฉะนั้นอย่านับเขาเข้ามารวมไว้ในชีวิตฉัน"
"จ้ะ อย่าซีเรียสน่า ฉันก็แค่แซวเล่นแค่นั้น ไปทำงานเถอะจ้ะ แล้วต้อนรับคุณชลธีให้ดีด้วยนะ ถือว่าเพื่อนขอร้อง แล้วจะเลี้ยงซูเฟล่ของโปรดแกเป็นการตอบแทนนะจ๊ะ"
"ย่ะ เห็นแก่ซูเฟล่หรอกนะ ไม่ได้เห็นแก่แก ฉันจะต้อนรับคุณชลธีให้ดีที่สุดเลยนะจ๊ะ แค่นี้แหละฉันจะทำงานแล้ว"
พูดจบ มินตรากดตัดสายพร้อมวางกระเป๋าถือที่ห้อยไว้ตรงแขนลงบนโต๊ะ สักพักเสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้น มินตราเดินไปทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วยกหูโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นแนบหู
"มินตราพูดค่ะ"
"คุณมินตราคะ คุณชลธีมารอพบค่ะ"
"จ้ะ หวานพาคุณชลธีไปที่ห้องรับรองของเราได้เลยนะ ฉันขอตัวสักครู่เดี๋ยวจะตามไป หวานเตรียมข้อมูลสำหรับนำเสนอลูกค้าให้ด้วยนะจ๊ะ"
"ได้ค่ะคุณมิ้นต์"
มินตราวางโทรศัพท์ลงที่เดิม กดตรวจสอบงานจากคอมพิวเตอร์ไม่นานจึงลุกจากเก้าอี้เพื่อไปพบแขกที่ รตีแนะนำมาให้ เมื่อเดินไปถึงหน้าห้องเธอเคาะประตูเข้าไปพร้อมรอยยิ้ม ภายในห้องปรากฏชายสองคนนั่งอยู่ ฝ่ายที่นั่งหันหน้าให้เธอคือชลธี ส่วนอีกฝ่ายนั่งหันหลังให้โดยไม่หันหน้ากลับมามองเธอ
"สวัสดีค่ะคุณชลธี ดิฉันมินตราค่ะ ขอโทษนะคะที่ต้องให้รอ"
ฝ่ายที่หันหน้ามาทางเธอลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
"สวัสดีครับคุณมินตรา ไม่เป็นไรครับ ผมก็นัดด่วนเองต้องขอขอบคุณด้วยซ้ำที่สละเวลาให้ ส่วนอีกคนเป็นหุ้นส่วนผมเอง"
ไม่ทันที่ชลธีกล่าวจบ ฝ่ายที่นั่งหันหลังให้หมุนตัวหันมามองหญิงสาวพร้อมรอยยิ้ม แต่กลับทำให้มินตราหน้าซีดเผือด
"นี่คือเหล็กเพชร ชยาวัต จะมาช่วยผมในงานนี้ด้วยอีกคนครับ"


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 5

ท้องฟ้าสีครามไร้เมฆหมอกชวนสะกดสายตาหลายคนให้เพ่งพิศมองด้วยความสนใจหากไม่ใช่หญิงสาวที่ยืนเหม่อมองออกไปจากกระจกห้องทำงานโดยไร้จุดหมาย สิ่งที่รบกวนภายในจิตใจเปรียบเสมือนเมฆหมอกเข้าปกคลุมทั่วแผ่นฟ้า แตกต่างกับบรรยากาศตอนนี้ยิ่งนัก
มินตรายืนกอดอกพลางคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องรับรองเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เธอไม่คาดคิดว่าอดีตคู่หมั้นที่ไม่อยากข้องเกี่ยวจะใช้เพื่อนรักของเขาเป็นสะพานเพื่อเข้ามาหาเธอ และครั้งนี้ไม่แน่ใจว่ารตีจะรู้เห็นด้วยหรือไม่
วินาทีที่เขาหันกลับมามองเธอ มินตราขยับถอยไปหนึ่งก้าว หากอีกฝ่ายกลับลุกขึ้นยืนพร้อมส่งยิ้มด้วยสายตาเป็นมิตรให้
'สวัสดีครับคุณมินตรา ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะครับ'
หญิงสาวไม่เอ่ยตอบรับคำทักทายของเขา แต่กลับเอียงตัวไปถามชายอีกคนในห้อง
'นี่หมายความว่าไงกันคะคุณชลธี ฉันเข้าใจว่ามีแค่คุณกับฉันที่จะคุยกันเรื่องนี้เท่านั้น ทำไมคุณต้องเชิญเขามาด้วยคะ'
ฝ่ายที่ถูกถามสีหน้ากระอักกระอ่วน ตัวเขาเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรเหมือนกันเพราะได้รับการคะยั้นคะยอจากชายที่ยืนตรงหน้ามินตราให้เขาช่วยเหลือครั้งนี้โดยอ้างบุญคุณที่เขายอมไปร่วมงานมารดาของชลธี
'ผมต้องขอโทษคุณมิ้นต์ด้วยนะครับ เพียงแต่ผมเห็นว่าเจ้าเพชรเองก็เป็นหุ้นส่วนผม อาจจะช่วยเสนอไอเดียอะไรที่น่าสนใจ ก็แค่นั้นเองครับ ผมไม่ได้มีเจตนาให้คุณมิ้นต์ไม่พอใจเลย'
เหล็กเพชรขยับเข้าใกล้หญิงสาวเล็กน้อยพร้อมเอ่ยออกมา
'อย่าไปโทษเจ้าธีเลยคุณมิ้นต์ ผมยอมรับว่าผมขอมันมาเอง แต่นี้ก็เรื่องงานไงครับ ไม่ได้เป็นเรื่องที่ผมจะจีบคุณเสียหน่อย จริงไหม' เขาโน้มหน้าไปใกล้หญิงสาว เอ่ยด้วยน้ำเสียงท้าทาย 'หรือคุณไม่กล้าทำงานกับผม ถ้าเป็นอย่างนั้นก็น่าเสียใจมากที่คนแบบคุณไม่สามารถแยกเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้'
เพราะคำพูดของเหล็กเพชรทำให้มินตราซึ่งพยายามขยับหนีกลับยืนนิ่งกับที่ ใบหน้าที่ก้มหลบสายตาเชิดขึ้น สบสายตากับอีกฝ่ายด้วยความถือดีไม่น้อย
'ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น ฉันแยกเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวออกเสมอ' พูดแล้วขยับเบี่ยงจากชายหนุ่มเบื้องหน้า ก้าวเดินไปนั่งยังเก้าอี้ตำแหน่งหัวโต๊ะพร้อมกวาดสายตามองไปยังชายหนุ่มทั้งสอง ซึ่งทำให้ชลธีขนลุกเกรียวประหลาดต่างกับเหล็กเพชรที่สบตาคู่งามอย่างท้าทาย
'เชิญคุณทั้งสองนั่งเถอะค่ะ เรารีบคุยธุระกันให้จบ จะได้เริ่มทำงานกันเสียที' พูดแล้วสายตามองเพ่งไปยังเหล็กเพชร 'เพราะเวลาดิฉันมีค่ามากกว่าจะมาเสียเวลาให้กับบางอย่างที่มันอาจจะเสียเวลาไปเปล่าๆ โดยใช่เหตุ'
---------------------------------------------------
เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นดึงสติให้มินตราหลุดจากภวังค์พร้อมหันไปมองทางต้นเสียง หญิงสาวเห็นวรวุธก้าวเข้ามาจึงหันไปยิ้มให้เพื่อกลบเกลื่อนสิ่งที่ยังว้าวุ่นภายในใจ แต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาของชายหนุ่มไปได้
"คุณมิ้นต์เป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย"
"สีหน้ามิ้นต์ชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอคะพี่วุธ"
เขาพยักหน้า
"ครับ คุณมิ้นต์มีอะไรก็บอกผมได้นะครับ"
มินตรายกมือขึ้นกอดอกพลางถอนหายใจ
"วันนี้คุณชลธี ว่าที่คู่หมั้นรตีมาหามิ้นต์ที่บริษัทเพื่อติดต่อเรื่องโฆษณาของบริษัทเขาค่ะ แต่ที่น่าตกใจกว่าคือเหล็กเพชรมาที่นี่ด้วย เขาบอกว่าเป็นหุ้นส่วนบริษัทกัน และเขาก็จะมาช่วยดูการถ่ายทำโฆษณาครั้งนี้ด้วยตัวเอง"
ชื่อของเหล็กเพชรทำให้รอยยิ้มจางหายจากใบหน้าวรวุธ ความเคร่งเครียดเข้ามาแทนที่
"นี่เขาจะไม่เลิกตามรังควานจริงเหรอครับ ผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะทำไปเพื่ออะไร เขาควรสำนึกได้ว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณมิ้นต์ต้องเสียใจและเลิกยุ่งกับชีวิตคุณมิ้นต์โดยถาวร"
มินตราสะบัดใบหน้าจนผมยาวปลิวตามแรงสะบัด หญิงสาวยกมือขึ้นเพื่อระงับโทสะที่เกิดขึ้นของอีกฝ่าย
"ช่างมันเถอะค่ะพี่วุธ มิ้นต์แยกเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานออกจากกันได้ ในเมื่อเขามาในนามลูกค้า เราก็ต้องต้องรับเขาเป็นอย่างดี ไม่ใช่เหรอคะ"
สิ่งที่มินตราพูดช่วยฉุดรั้งให้วรวุธสงบอารมณ์ลงได้แม้จะยังขุ่นเคืองชายหนุ่มที่มินตราเพิ่งเอ่ยถึงก็ตาม เขาทรุดตัวนั่งลงเก้าอี้ตรงหน้าเช่นเดียวกับที่มินตราเดินมานั่งยังเก้าอี้ตัวเองเช่นกัน
"แล้วคุณมิ้นต์มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ"
หญิงสาวหันหน้าจอคอมพิวเตอร์ให้อีกฝ่ายมองเห็นข้อมูลบนหน้าจอพลางอธิบายถึงรายละเอียดงานที่ต้องการให้เขาช่วย
"มิ้นต์อยากให้พี่วุธช่วยติดต่อรีสอร์ทริมทะเลให้หน่อยค่ะ มิ้นต์คุยเรื่องโฆษณาแล้ว คุณธีอยากได้แนวธรรมชาติ ถ้าเป็นที่ทะเลได้จะดีมาก ถ้าเป็นไปได้อยากได้ถ่ายทำช่วงเสาร์ อาทิตย์นี้เลยค่ะ ครั้งนี้งบเท่าไหร่คุณธีจ่ายไม่อั้น พี่วุธอาจต้องเร่งติดต่อให้หน่อยนะคะ"
"ได้ครับ แล้วงานนี้คุณมิ้นต์จะให้ใครไปช่วยคุมงานดีครับ"
หญิงสาวนิ่งไปสักพักพร้อมเอ่ยออกมา
"มิ้นต์ไปเองค่ะ"
วรวุธหันมองหน้าหญิงสาวเต็มไปด้วยความสงสัย ปกติมินตราไม่เคยต้องลงไปคุมงานเองด้วยมีงานที่ต้องรับผิดชอบมากพอแล้ว อาจมีบ้างที่ไปดูความเรียบร้อยแต่ไม่ถึงขนาดลงไปนั่งดูด้วยตัวเอง เพราะเหตุนี้วรวุธจึงค่อนข้างแปลกใจ
"จำเป็นที่คุณมิ้นต์ต้องไปด้วยตัวเองเลยเหรอครับ"
"ค่ะ คุณธีขอร้องให้มิ้นต์ไป แล้วรตีเองก็จะไปด้วย"
"แต่คุณเหล็กเพชรก็ต้องไปด้วยสิครับ"
"ก็คงเป็นอย่างนั้นค่ะ แต่มิ้นต์ก็คงพยายามเลี่ยงที่จะพบเจอเขาให้มากที่สุด ห่างกันได้เท่าไหร่ก็ยิ่งดี เสร็จงานนี้ก็คงไม่ต้องพบต้องเจอกันอีก"
แม้สิ่งที่มินตราพูดค่อนข้างหนักแน่น แต่วรวุธหาได้คลายความกังวลใจเพราะรู้ว่าต่อให้มินตราจะเลี่ยงแค่ไหน แต่อีกฝ่ายก็ต้องวิ่งตามอยู่ดี
---------------------------------------------------
ชายหนุ่มนำรถจอดยังโรงเก็บรถหลังจากส่งมินตราเข้าบ้านเรียบร้อยแล้ว ขณะก้าวเดินออกมาลานบริเวณบ้านจึงได้พบกับประมุขของบ้าน วรวุธยกมือทำความเคารพอีกฝ่ายเช่นเดียวกับที่อีกฝ่ายรับไหว้เขาพร้อมเอ่ยทัก
"เพิ่งกลับมาถึงสินะ วุธพอมีเวลาคุยกับฉันหรือเปล่า"
"ได้ครับคุณไมตรี มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่าครับ"
ชายสูงวัยกว่าเดินมาขนาบข้างวรวุธพร้อมพาชายหนุ่มเดินไปยังเก้าอี้สนามหน้าบ้านซึ่งห่างจากบริเวณตัวบ้านออกไป ไมตรีเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
"หมู่นี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเลย เป็นไงบ้างล่ะ"
"ผมก็สบายดีครับ เรื่องงานก็ไม่มีอะไรต้องน่าเป็นห่วงครับ"
"อย่างนั้นเหรอ... แล้วมิ้นต์ล่ะ เป็นไงบ้าง วุธเห็นมิ้นต์มีปัญหาอะไรที่ทำงานบ้างไหม"
"ก็ไม่มีนะครับ... จริงสิ อาจจะมีวันนี้นิดหน่อยตรงที่คุณชลธีที่คุณรตีแนะนำมาเข้ามาติดต่อให้บริษัทเราช่วยทำโฆษณาครับ แต่ที่น่าแปลกใจคือคุณเหล็กเพชรเป็นหุ้นส่วนกับคุณชลธีและจะเข้ามาดูแลงานนี้ด้วย นี่ก็เตรียมตัวไปถ่ายโฆษณากันวันเสาร์นี้แล้วครับและคุณมิ้นต์ต้องไปคุมงานด้วยตัวเอง ท่าทางคุณมิ้นต์หนักใจไม่น้อยเลย"
ไมตรีพยักหน้ารับทราบ เขายกมือแตะบ่าวรวุธ มองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง
"วุธ รู้ใช่ไหมว่ามิ้นต์กับเหล็กเพชรเคยเป็นคู่ที่ฉันกับคุณพรต พ่อของเหล็กเพชรต้องการให้เกี่ยวดองกันมาก่อน จนเกือบจะเกิดงานหมั้นขึ้น"
ฝ่ายที่ถูกเอ่ยถามพยักหน้าตอบรับ
"ครับ ผมทราบ"
"ฉันรู้นะว่ามิ้นต์เองเสียใจจากเรื่องที่เกิดขึ้นคราวนั้นมาก แต่เมื่อเขากลับเข้ามาวันนี้ด้วยความพร้อมที่จะดูแลมิ้นต์ด้วยตัวเขาเอง ฉันว่าก็ควรให้โอกาสเขาพิสูจน์ตัวเองอีกครั้ง ฉันคงไม่ไปช่วยเขาแต่ก็ยังหวังว่าเขาจะทำได้สำเร็จ ก็ถือว่าให้เวลาเขาได้พิสูจน์ตัวเอง"
วรวุธเอ่ยขึ้นแทบทันควัน
"จะดีเหรอครับคุณท่าน ในเมื่อเขาเป็นคนที่ทำให้คุณมิ้นต์ต้องเสียใจ เราควรกีดกันเขาจากคุณมิ้นต์มากกว่าไม่เหรอครับ"
ไมตรีลอบถอนหายใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไรกับลูกสาวเขา ยอมรับว่าวรวุธเป็นคนดีไม่น้อย แต่เขาก็เห็นว่าชายหนุ่มไม่คู่ควรกับมินตราเท่าเหล็กเพชร หากมินตราสมหวังกับเด็กในบ้าน ไมตรีนึกรู้ได้ทันทีว่าเสียงนินทาคงยากจางหาย แม้กระทั่งเหล็กเพชรเองเขาก็ยังเห็นว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องลูกสาวเคยถูกเขาทิ้งกลางงานหมั้น แต่ไมตรีก็ยังเห็นว่าคงถูกกลบเกลื่อนได้ด้วยความเหมาะสม คู่ควรของฐานะสองครอบครัว
เขาสบตาฝ่ายตรงข้าม เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่ซ่อนความนัยด้วยการสั่ง
"วุธเองก็เปรียบเสมือนพี่ชายของมิ้นต์ เป็นคนที่ฉันไว้ใจ ฉันอยากให้วุธช่วยเป็นหูเป็นตาดูแลมิ้นต์ให้เหมือนน้องสาว คอยเฝ้ามองให้เขาได้ลองเปิดโอกาสให้คนที่เหมาะสมและคู่ควรจะได้ไหม อย่างน้อยเหล็กเพชรก็เป็นคนที่ฉันเห็นว่าจะดูแลมิ้นต์ได้ตลอดชีวิต"
คำพูดของไมตรีราวมีมนต์สะกดให้วรวุธยืนนิ่งราวถูกสาปให้กลายเป็นหินด้วยรู้ดีว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นคืออะไร
---------------------------------------------------
เครื่องดื่มสีอำพันถูกส่งเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า ความขมปร่าของมันเข้าไปแผ่ซ่านทั่งร่างชายหนุ่มที่นั่งอยู่บริเวณเคาน์เตอร์ที่เริ่มทรงตัวไม่อยู่ เขานั่งอยู่ในร้านมานานนับหลายชั่วโมงโดยไม่สนใจสิ่งรอบด้านซึ่งเต็มไปด้วยแสงไฟวิบวับและเหล่าคนที่ต่างโยกย้ายไปตามเสียงเพลง
เขาเพ่งมองเครื่องดื่มที่ถูกรินลงในแล้วโดยพนักงาน ดวงตาเขาเพ่งมองน้ำสีอำพันที่ไหลลงในแล้วพลางนึกเปรียบถึงชีวิตเขาที่ถูกหล่อเลี้ยงด้วยความเมตตาอันล้นปรี่คอยหลั่งรดชีวิตเขาและมารดาทุกวัน แต่สิ่งที่เขาได้รับนั้นกลับเป็นเสมือนไฟที่คอยแผดเผาร่างของเขาให้ร้อนรุ่มได้ตลอดเวลา
คุณไมตรีและคุณติรกาให้ความเมตตากับเขามาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ ทั้งสองรดน้ำพรวนดินเขาด้วนคำว่าบุญคุณทุกวัน เขาเปรียบเสมือนต้นไม้ที่เจริญในกระถางใบสวยสามารถแผ่รากได้อยู่ภายในวงจำกัดที่ท่านทั้งสองกำหนดให้เท่านั้น เพียงแค่เขาคิดหวังจะแผ่รากหยั่งลึกไปใกล้กุหลาบงามดังเช่นมินตราคงยากที่จะเป็นไปได้เมื่อกระถางใบใหญ่ช่างแน่นหนายิ่งนักด้วยคำพูดที่ท่านทั้งสองมักพูดเสมอ
'วุธเป็นเหมือนพี่ชายของมิ้นต์ ต้องดูแลมิ้นต์ให้เหมือนพี่ชายดูแลน้องสาวนะ'
คำว่าพี่ชาย กับน้องสาว วรวุธรู้ดีว่าเป็นเสมือนการปิดกั้นและไม่ให้สิทธิ์ให้เขาได้รักมินตราเกินกว่าคำว่าพี่ชาย แต่กุหลาบงามเช่นนั้นยากยิ่งจะหักใจได้ มินตราช่างแสนดี แสนน่ารัก จึงไม่แปลกนักที่เขาหมายปองจะดูแลกุหลาบนั้นด้วยตัวเอง เขาพยายามสร้างตัวให้แข็งแกร่ง เท่าเทียมเพื่อให้บุพการีหญิงสาวที่รักมองเห็นเขาว่าคู่ควรแก่การยกหญิงสาวให้เขาดูแล แต่จากคำพูดของไมตรีวันนี้เขาก็พอเข้าใจได้ว่ากว่าจะถึงวันที่เขาคิดไว้มันยังอีกไกลกว่าที่เขาคิดนัก
เขาควรจะปลงว่าถึงอย่างไรมินตราก็ไม่มีวันเป็นของเขา แต่กลับทำไม่ได้ ยิ่งเป็นผู้ชายคนนั้นเขายิ่งไม่ต้องการให้มินตรากลับไปยุ่งเกี่ยวกับเขาอีกครั้ง ซึ่งการจะดึงมินตราออกมาก็คงทำได้ไม่ยาก แต่การจะป้องกันไม่ให้อดีตคู่หมั้นหญิงสาวเขามาเกี่ยวพันนั้นยังคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไร
เขามองเครื่องดื่มที่ถูกเติมจนเต็มแก้วแล้วเตรียมยกขึ้นดื่ม พลันเสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้เขาชะงัก
"มาคนเดียวเหรอคะพี่วุธ"
เจ้าของชื่อที่ถูกทักทายพระยามประคองร่างหันกลับไปยังต้นเสียง เมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา
"คุณลี มาได้ไงครับ"
---------------------------------------------------
"พอดีลีมากับเพื่อนพยาบาลค่ะ วันนี้พวกเราว่างพอดีก็เลยนัดกันออกมาสังสรรค์นิดหน่อย พี่วุธล่ะคะ มาคนเดียวแต่ทำไมดื่มเสียหนักเลย"
วราลีเอ่ยพลางใช้มือขยับดึงแก้วจากมือชายหนุ่มเมื่อเห็นว่าสภาพเขาย่ำแย่เต็มที ฝ่ายตรงข้ามมองตามแก้วที่ถูกดึงไปแต่ไม่สามารถดึงกลับคืนมาได้
"พอดีผมมีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อย"
หญิงสาวจ้องมองอีกฝ่ายพร้อมซ่อนคำถามไว้ในแววตา เธอส่งยิ้มบางแล้วใช้มืออีกข้างแตะลงบนหลังมืออีกฝ่าย
"ไม่น่าใช่เรื่องเล็กแล้วค่ะ ปกติลีไม่เคยเห็นพี่วุธเมาเละขนาดนี้เลย มีอะไรเล่าให้ลีฟังได้นะคะเผื่อลีจะช่วยได้"
วรวุธจ้องหน้าหญิงสาวซึ่งนั่งยิ้มให้ เขาไม่อยากจะแพร่งพรายเรื่องในใจให้ใครรู้แต่เพราะความเมาทำให้ความสามารถในการคุมสติของเขาถดถอยลงไป
"คุณลีรู้เรื่องที่อดีตคู่หมั้นคุณมิ้นต์กลับมาแล้วไหมครับ"
เพียงเท่านั้นหน้าของวราลีเริ่มเจื่อนลง แต่หญิงสาวรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติจนวรวุธมองไม่ออกถึงการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าอันเกิดจากความรู้สึกในใจ
"ค่ะ รตีก็พอเล่าให้ฟังบ้างค่ะ แต่มิ้นต์ก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมกลับไปคืนดีด้วยไม่ใช่หรือคะ"
"ใช่ครับ คุณมิ้นต์ไม่มีท่าที แต่ผู้ชายคนนั้นก็พยายามหาวิธีเข้ามาขอโอกาสจากคุณมิ้นต์ให้ได้เหลือเกิน ไหนจะแรงสนับสนุนจากคุณไมตรี และพ่อของเขาอีก... ผมไม่อยากให้มันเข้ามายุ่งกับคุณมิ้นต์เลยแม้แต่น้อย"
"พี่วุธใจเย็นก่อนไหมคะ อย่าเพิ่งกังวลถึงเหตุการณ์ที่ยังไม่เกิดขึ้นเลย"
"คุณลีไม่ใช่ผม คงไม่รู้ว่าผมเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องทนเห็นคนที่ผมรักต้องถูกผู้ชายคนอื่นเข้ามายุ่งโดยที่ทุกคนรอบข้างเขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ผมเลยสักครั้ง แต่กลับไปให้โอกาสไอ้บ้านั่น มันไม่ยุติธรรม... ผมจะไม่มีทางยอมให้มันกลับเข้ามาในชีวิตคุณมิ้นต์เด็ดขาด"
วราลีมองชายหนุ่มพร่ำพรรณนาด้วยความปวดร้าวจนต้องลอบเบือนหน้าออกมาเพื่อซ่อนน้ำตาที่เริ่มรื้นมาที่ขอบตา อยากตอกกลับเหลือเกินว่าเหตุใดเธอจะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้ ในเมื่อเธอก็กำลังเป็นเช่นเดียวกัน แอบรักเขาแต่ไม่เคยบอกได้เพราะรู้ดีกว่าเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอแม้แต่น้อย เธอพยายามจะเอ่ยปลอบแต่เมื่อหันกลับไปมองพบว่าเขาฟุบหลับคาโต๊ะไปเสียแล้ว วราลีพยายามสะกิดเรียกเขาแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายคงไม่รู้ตัว
---------------------------------------------------
ประตูห้องถูกเปิดอ้าออกกว้างพร้อมหญิงสาวผู้ทั้งลากและประคองชายหนุ่มซึ่งหมดสภาพจากฤทธิ์สุราที่ถูกส่งเข้าปากนับครั้งไม่ถ้วน โชคดีว่าผับแห่งนี้ตั้งอยู่ใต้โรงแรม เธอจึงขอเปิดห้องพักเพื่อให้เขาได้พักผ่อนก่อนกลับบ้าน ครั้นเธอจะขับรถเขาเพื่อไปส่งก็ไม่พบ จนเมื่อเขาได้สติจึงเงยหน้าขึ้นตอบเธอก่อนที่สติจะดับไปอีกครั้ง
'ผมนั่งแท็กซี่มา ไม่อยากเอารถที่บ้านมาใช้ อีกอย่าง เมาไม่ขับ คุณลีช่วยเปิดห้องให้ผมนอนพักทีเถอะ ถ้าสร่างเมาแล้วผมจะกลับเอง'
ด้วยเหตุนี้วราลีจึงต้องช่วยติดต่อขอเปิดห้องและประคองชายหนุ่มมาจนถึงห้องพัก เธอวางเขาลงนอนแผ่บนเตียงอันอ่อนนุ่ม ขณะนี้เขาหลับใหลไร้สติ หญิงสาวมองแล้วถอนหายใจก่อนหันกลับเข้าไปในห้องน้ำ สักพักจึงออกมาพร้อมอ่างแก้วและผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ ในมือ
หญิงสาวใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปตามใบหน้าและซอกคอหวังให้เขาผ่อนคลายมากขึ้น ครั้งเห็นว่าผ้าที่เช็ดเริ่มแห้งหญิงสาวเตรียมหันไปชุบน้ำเพิ่ม แต่ไม่ทันได้ทำอย่างใจคิด มือข้างที่ถือผ้าขนหนูถูกดึงรั้งไว้เสียก่อน
วราลีมองตามแรงดึงจึงเห็นว่าฝ่ายที่หลับเมื่อครู่กำลังจับแขนของเธออยู่พร้อมศีรษะของเขายกขึ้นมองมายังเธอด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความรักความหวงแหน เสียงอันอ่อนนุ่มดังออกมาจากร่างที่นอนอยู่บนเตียง
"อย่าทิ้งผมไปไหนเลย อยู่กับผมเถอะนะครับ"
พร้อมกับเจ้าของร่างค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจนนั่งมองสบสายตาหญิงสาว มือของเขาเลื่อนดึงผ้าขนหนูออกจากมืออีกฝ่าย วราลีจ้องตอบเราราวต้องมนต์สะกด ไม่ทันที่จะได้เอ่ยถาม ชายหนุ่มเลื่อนตัวใช้ริมฝีปากประกบปากอีกฝ่ายไว้เพื่อดูดดื่มความหวานจากริมฝีปากงามคู่นั้น วราลีอยากหักห้ามไม่ให้เขาทำเช่นนี้แต่ความปรารถนาในใจที่มีมากกว่าผลักดันให้หญิงสาวยกแขนทั้งสองข้างโอบรัดร่างแกร่งเอาไว้
วรวุธประคองร่างหญิงสาวให้นอนลงบนเตียงพร้อมกับร่างเขาเคลื่อนตามลงไป เขาเฝ้าจุมพิตหญิงสาวโดยทั่วเหมือนผีเสื้อที่ดอมดมน้ำหวานจากดอกไม้งาม วราลีเองก็เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสจากชายคนรักจนลืมนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งสองร่างร่วมบรรเลงเพลงแห่งความปรารถนาโดยที่ตลอดเวลาวรวุธไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีความสุขปนความทุกข์จนน้ำตารินไหลเมื่อเขาเอ่ยแต่ประโยคเดิมซ้ำๆ
"คุณมิ้นต์ ผมรักคุณ"


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 6

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องจนกระทบสายตาผู้ที่หลับใหลจนกระทั่งดวงตาคู่นั้นเปิดกว้าง เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องพบว่าไม่ใช่ห้องของนอนที่นอนประจำ เมื่อขยับมองข้างกายจึงพบร่างงามนอนหันหลังให้ ผมยายสยายเกลี่ยทั้งแผ่นหลังนั้นทำให้เขาขยับยันตัวนั่งพิงกับเตียง แรงเคลื่อนไหวส่งผลให้ร่างที่นอนหันหลังให้กลับมามองที่เขา ยิ่งมองเห็นว่าเป็นใครความตกใจยิ่งเพิ่มขึ้น ผิดกับอีกฝ่ายซึ่งเอ่ยทักทายแม้ใบหน้าซีดเซียวเต็มที
"ตื่นแล้วเหรอคะพี่วุธ"
เมื่อตั้งสติได้วรวุธเอ่ยกับหญิงสาวโดยไม่ได้ตอบคำถามของเธอ
"คุณลี เมื่อคืนผม..." เขาหยุดเพียงเท่านั้นด้วยไม่รู้จะหาคำพูดไหนบอกแก่เธอได้ว่าไม่ได้ตั้งใจโดยทำให้อีกฝ่ายเสียใจน้อยที่สุด แต่ยังไม่ทันได้พูดตามที่ใจคิด วราลีกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน
"พี่วุธจะบอกว่าเสียใจหรือขอโทษเหรอคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นลีเต็มใจ" พูดแล้วหันกลับมายังชายหนุ่มร่างเปล่าเปลือย เธอขยับร่างเข้าไปชิดเขาพร้อมซบตัวลงกับอกแกร่ง สิ่งที่เก็บอยู่ในใจมาแสนนานค่อยๆ พรั่งพรู "พี่วุธไม่เคยรู้เลยเหรอคะว่าลีรักพี่วุธมานานแล้ว รักตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น จำได้ไหมคะว่าครั้งหนึ่งพี่วุธเคยช่วยนักศึกษาพยาบาลคนหนึ่งเอาไว้ไม่ให้ถูกฉุดไปทำไม่ดีไม่ร้าย คอยดูแลจนกระทั่งส่งถึงหอพัก พี่วุธอาจจะลืม แต่ลียังจำเสมอมา"
ชายหนุ่มนึกตามเหตุการณ์ที่หญิงสาวกล่าวถึง เมื่อนึกได้จึงก้มลงมองหญิงสาวที่นอนซบอกเขาอยู่
"ผู้หญิงคนนั้น คือคุณลีเหรอครับ"
"ค่ะ ลีเอง พี่วุธรู้ไหมคะมันมีความหมายกับชีวิตลีมาก ถ้าวันนั้นลีไม่ได้พี่วุธช่วยไว้ อนาคตของลีจะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้ จนเมื่อลีได้เจอพี่วุธอีกครั้งตอนมิ้นต์พามาแนะนำ ลีก็จำพี่วุธได้ทันทีว่าคือคนที่ช่วยลีไว้วันนั้น แต่ลีก็รู้ว่าพี่วุธแอบรักมิ้นต์อยู่ ลีก็เลยไม่กล้าบอกพี่วุธ แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนลีรู้ค่ะว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในสายตาพี่วุธเลย ลีจะเก็บทุกอย่างไว้ในใจว่าอย่างน้อยก็มีช่วงเวลาที่ดีกับคนที่ลีรัก... ลีจะไม่ทำให้พี่วุธลำบากใจหรอกค่ะ ลีสัญญาว่าลีจะยืนอยู่ตรงนี้ ในวันที่พี่วุธไม่มีใคร ขอเพียงแค่หันมาก็จะเจอลีนะคะ"
วรวุธสีหน้านิ่ง ไม่คิดว่าวราลีจะรักเขามากถึงเพียงนี้ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยคิดกับเธอเกินกว่าน้องสาวเท่านั้น ความสงสารก่อเกิดขึ้นแต่คงไม่อาจแทนที่ด้วยความรักได้เพราะเขารู้ดีว่าคำนั้นมีให้เพียงมินตราคนเดียวเท่านั้น ขณะเดียวกันความหวาดกลัวว่าวราลีจะนำเรื่องที่เกิดขึ้นไปบอกมินตราก็เกิดขึ้น วราวุธชั่งใจแล้วลองเอ่ยถามหญิงสาว
"ผมขอบคุณนะครับที่คุณลีรักผมมากถึงขนาดนี้ แต่ผมอยากขอร้อง เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้อย่าบอกให้คุณมิ้นต์หรือคุณรตีรู้ได้ไหมครับ ผมยังไม่อยากให้พวกเขามองเราสองคนเปลี่ยนไป ถึงอย่างไรผมก็ยังต้องดูแลคุณมิ้นต์ ให้เวลาผมอีกนิดนะครับ"
วราลีเงยหน้ามองชายหนุ่มที่พยายามส่งสายตาอ้อนวอน แม้ภายในใจหญิงสาวแสนชอกช้ำแต่จำต้องเอ่ยทั้งน้ำตา
"ค่ะ ลีจะไม่พูด แต่ลีขอแค่พี่วุธมีเวลาให้ลีบ้างได้ไหมคะ มองลีในสายตาบ้าง แล้วลีจะไม่ขออะไรมากไปกว่านี้"
วรวุธจับร่างหญิงสาวผละจากอกให้หันมาเผชิญหน้าเขา ใบหน้าหญิงสาวยังคงมีน้ำตาไหลริน เขาใช้นิ้วมือเช็ดน้ำตาออกอย่างนุ่มนวลพร้อมขยับตัวเข้าไปประทับริมฝีปากลงบนปากอีกฝ่าย ไม่นานทั้งสองร่างต่างพากันเอนกายลงบนเตียงนอนอีกครั้ง
---------------------------------------------------
นิ้วเรียวงามพยายามกดโทรศัพท์เพื่อติดต่อปลายสาย หากไม่มีการตอบรับกลับมา จนกระทั่งมีเสียงเรียกดังมาจากด้านหลัง
"โทรหาใครแต่เช้ากันมิ้นต์"
มินตราหันกลับไปทางต้นเสียงมองเห็นมารดาเดินลงมาจากบันไดชั้นบน หญิงสาวหันไปตอบ
"พี่วุธค่ะแม่ หายไปไหนไม่ทราบ ปกติเวลานี้พี่วุธต้องเอารถมารอรับมิ้นต์แล้วนะคะคุณแม่ ไม่สบายหรือเปล่าก็ไม่รู้"
"ทำไมไม่ลองถามวารีดูล่ะลูก เขาเป็นแม่ลูกกันมีอะไรก็คงบอกวารีไว้"
ไม่ทันขาดคำผู้ที่สองแม่ลูกเอ่ยถึงเดินเข้ามาภายในบ้านพร้อมถาดผลไม้ ติรกาเห็นจึงเอ่ยเรียกให้วารีเดินเข้ามาหา
"วารีมาพอดี กำลังจะให้คนไปตาม เห็นตาวุธไหม นี่มิ้นต์ก็ยืนรอเขามารับไปทำงานที่บริษัทอยู่แต่ไม่เห็นมาสักที"
"เห็นวุธบอกจะออกไปหาเพื่อนข้างนอกเมื่อคืนนะคะ นั่งแท็กซี่ไป นี่ดิฉันก็ยังไม่เห็นตั้งแต่เช้าเลย สงสัยจะไม่ได้กลับบ้าน" พูดแล้วหันไปหาบุตรสาวเจ้าของบ้าน "ขอโทษนะคะคุณมิ้นต์ เดี๋ยวน้าจะช่วยตามให้อีกแรง"
มินตายกมือห้ามอีกฝ่ายที่กำลังเตรียมติดต่อบุตรชายให้
"ไม่เป็นไรค่ะน้าวารี เดี๋ยวมิ้นต์ขับรถไปเองก็ได้ ถ้าพี่วุธกลับมาถึงแล้วช่วยโทรบอกมิ้นต์ด้วยก็แล้วกันนะคะ"
ไม่ทันที่หญิงสาวจะก้าวออกไปนอกบ้านก็ปรากฏร่างชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามาพร้อมยกมือทำความเคารพติรกา มินตราเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นใครได้แต่ตาค้าง
"สวัสดีครับคุณอา ผมมารับคุณมิ้นต์ไปคุยงานครับ"
เมื่อได้ฟังประโยคอีกฝ่ายหญิงสาวรีบเอ่ยขัดขึ้น
"ใครบอกให้คุณมารับฉัน เดี๋ยวฉันจะขับรถไปเอง"
ชายหนุ่มหันหน้าจากติรกามามองหญิงสาว ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม
"โธ่คุณ ผมอุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้วไปด้วยกันเถอะจะได้คุยกันเรื่องงานคร่าวๆ ก่อนไปถึงบริษัทด้วย ทางเดียวกัน ไปด้วยกันนะครับ"
"แต่ว่า..."
มินตราไม่ทันพูดจบ เสียงบิดาที่ก้าวลงบันไดเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน
"ไปกับเหล็กเพชรเถอะลูก อย่าขับรถไปเองเลย ยิ่งเช้าๆ แบบนี้เวลาคนออกไปทำงานรถยิ่งติด มิ้นต์ก็ไม่เคยไปบริษัทของเพชรกับเพื่อนก็อาจเสียเวลาหาทางได้  หรือถ้ามิ้นต์ไม่สบายใจก็ให้วุธขับรถไปรับ ดีไหม"
มินตราหันมองผู้เป็นพ่อแล้วหันมองชายหนุ่มผู้มาเยือนซึ่งยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้ม สีหน้ามินตราหนักใจมากขึ้น
---------------------------------------------------
หญิงสาวนั่งตัวตรง หน้านิ่ง พยายามไม่สนใจคนรอบข้างซึ่งนั่งขับรถด้วยความสบายใจ จนกระทั่งรถติดสัญญาณไฟจราจรจึงหันมามองหญิงสาวหน้าปั้นปึ่งด้วยอารมณ์แตกต่างจากเธอ เขาหันกลับไปมองถนนตามเดิมพร้อยเอ่ยขึ้น
"มากับผมอึดอัดมากเลยเหรอคุณมิ้นต์"
มินตราหันไปมองฝ่ายตรงข้ามแล้วหันกลับมามองข้างหน้าตามเดิม
"ค่ะ อึดอัดมาก"
เขาหัวเราะเบาๆ เอ่ยด้วยเสียงอารมณ์ดี
"เอาเถอะน่าคุณ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว นี่ดูสิคุณมากับผมอย่างน้อยก็เร็วกว่าที่คุณจะขับรถมาเองเสียอีก... อย่าซีเรียสเลยน่า เดี๋ยวคุณคุยงานไม่ราบรื่นนะ"
"ฉันจะไม่ราบรื่นก็เพราะคุณนี่แหละ ขอร้องเถอะคุณเลิกยุ่งกับฉันเสียทีได้ไหมไม่มีทางที่ฉันจะกลับไปหาคุณอีกหรอก"
"คุณยังไม่ได้ลองให้โอกาสผมเลยแล้วจะรู้ได้ไงว่าเราจะกลับไปเริ่มด้วยกันอีกไม่ได้ คุณอยากรู้ก็ลองเปิดโอกาสให้ผมก่อนสิ"
มินตรายกมือขึ้นกุมขมับ ยิ่งคุยกับเขายิ่งปวดหัวขึ้นมากกว่าเดิม เธอหันหน้าออกไปยังกระจกด้านข้างพร้อมบอกอีกฝ่ายที่ไม่อยากมองหน้า
"คุยกับคุณแล้วฉันปวดหัว ฉันไม่คุยกับคุณอีกแล้ว คุณตั้งใจขับรถไปเถอะ ฉันจะนั่งทบทวนงานที่จะต้องคุยกับคุณและคุณธี"
เหล็กเพชรหันมามองฝ่ายตรงข้ามซึ่งนั่งหลับตา ริมฝีปากพึมพำราวกับทบทวนสิ่งที่เตรียมพูดอยู่ในสมอง เขาผละสายตาจากเธอแล้วหันมองริมทาง เมื่อมองเห็นร้านสีขาวจึงรีบเลี้ยวรถเข้าจอด หญิงสาวลืมตาขึ้นหันมองฝ่ายตรงข้าม ราวกับเหล็กเพชรรู้จึงเอ่ยตอบโดยที่เธอไม่ทันได้ถาม
"คุณรอผมในนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวผมมา"
ไม่ทันหญิงสาวจะได้ถามอะไรต่อ เหล็กเพชรรีบเปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในร้าน เขาหายไปสักพักแล้วกลับออกมาพร้อมสัมภาระในมือ เข้ามานั่งภายในรถแล้วส่งของในมือให้เธอ มินตรามองสิ่งของสิ่งของในมือเหล็กเพชร แววตาเต็มไปด้วยคำถาม
"คุณเอามายื่นให้ฉันทำไม คุณหิวก็กินไปเลยสิ"
"กินเป็นเพื่อนผมหน่อยสิ ครัวซองต์ร้านนี้อร่อยมากเลยนะ คุณแม่คุณก็บอกผมว่าคุณเองก็กินมื้อเช้ามานิดเดียวเอง ลองชิมดูหน่อยเถอะคุณมิ้นต์ สมองจะได้แล่น คุยงานกันได้ฉลุย"
"ฉันไม่กิน คุณกินเถอะ"
เหล็กเพชรมองหญิงสาวพลางพยักหน้า ดึงถุงครัวซองต์กลับมาตามเดิม เขาหยิบครัวซองต์กลิ่นหอมกรุ่นส่งเข้าปาก กลิ่นหอมนั้นทำให้มินตราต้องหันกลับมามองตาม กลิ่นของมันยั่วยวนน้อยเสียเมื่อไหร่ แต่ก็ไม่เห็นควรที่เธอจะรับน้ำจากเขาโดยง่าย เธอรีบหันหน้ากลับไปมองด้านหน้ารถแล้วเอ่ยเรื่องอื่นเพื่อให้ลืมเลือนกลิ้นหอมของครัวซองต์ในมือชายหนุ่ม
"คุณรีบๆ กินเสียทีได้ไหม แล้วรีบขับรถต่อเถอะ ฉันไม่อยากไปพบคุณธีสาย"
เหล็กเพชรหันมามองหญิงสาวแล้วหันไปสนใจครัวซองต์ตรงหน้าต่อ
"คุณคงต้องรอสักพักนะ ผมต้องรีบจัดการครัวซองต์พวกนี้ให้หมด ก็ผมซื้อมาเผื่อคุณแต่คุณไม่กินนี่นา จะทิ้งก็เสียดาย ผมก็เลยว่ารีบกินให้หมดเสียดีกว่า"
มินตรามองเขาอย่างหัวเสีย วินาทีนั้นเธอตัดสินใจแย่งถุงครัวซองต์ที่เหลือในมือชายหนุ่มมาไว้ในมือตนเองพร้อมใช้มือหยิบครัวซองต์ขึ้นมาใส่ปากแล้วหันไปพูดกับเขา
"เรื่องมากจริง ฉันกินก็ได้ คุณกินแค่ชิ้นเดียวก็พอแล้วรีบขับรถต่อไปเถอะ ฉันรีบ"
เหล็กเพชรพยักหน้าแล้วส่งชิ้นส่วนครัวซองต์ที่เหลือเข้าปาก มือทั้งสองจับพวงมาลัยพารถยนต์เข้าสู่ท้องถนนตามเดิม เขาแอบเบนสายตามองอีกฝ่ายได้เห็นว่ากำลังลิ้มรสครัวซองต์อย่างมีความสุขแล้วหันมองถนนตามเดิมลอบยิ้มสมใจที่อย่างน้อยครั้งนี้ทำให้มินตรายอมรับไมตรีที่มอบให้ได้สำเร็จ
---------------------------------------------------
แฟ้มเอกสารในมือขาวถูกเปิดพร้อมเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มแจ่มใส
"ผมชอบไอเดียคุณมิ้นต์มากครับ ขอบคุณนะครับที่ช่วยผมงานนี้... แล้วตกลงสถานที่และทีมงานคุณมิ้นต์พร้อมแล้วใช่ไหมครับ"
"ค่ะ มิ้นต์เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว วันเสาร์นี้พร้อมเดินทางไปถ่ายทำได้เลยค่ะ เรื่องที่พักเดี๋ยวมิ้นต์ให้เลขาจัดการจองให้พวกคุณแล้วส่งข้อมูลให้นะคะ"
"ดีครับ คุณมิ้นต์ไม่ต้องห่วงนะครับว่าจะไม่มีเพื่อนไปด้วย ผมลองชวนคุณรตีแล้ว เธอตกลงจะไปกับเราด้วยครับ"
มินตราส่งยิ้มให้อีกฝ่ายซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า อย่างน้อยมีเพื่อนไปด้วยเธอก็ยังโล่งใจกว่าการต้องเดินทางไปท่ามกลางว่าที่คู่หมั้นของเพื่อนและอดีตคู่หมั้นที่ไม่อยากเจอ
"ค่ะคุณธี ถ้าอย่างนั้นเจอกันวันเสาร์เลยก็แล้วกันนะคะ มิ้นต์ขอตัวกลับไปที่บริษัทก่อน"
คราวนี้ฝ่ายชายที่นั่งเคียงคู่มากับเธอตลอดระยะเวลาเดินทางมาพบชลธีเอ่ยทักหญิงสาว
"แล้วคุณจะกลับได้ไงคุณมิ้นต์ในเมื่อคนของคุณยังไม่มารับคุณเลยไม่ใช่เหรอ"
สิ่งที่เหล็กเพชรเอ่ยทักทำให้มินตรานึกขึ้นได้ จริงสิ จนถึงตอนนี้วรวุธยังไม่ติดต่อกลับมา แต่เธอก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่ออีก จึงเอ่ยตอบฝ่ายที่ถาม
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับแท็กซี่ได้"
"ไม่ได้หรอก ผมเป็นคนไปรีบคุณมา ให้ผมไปส่งคุณที่บริษัทก็แล้วกันนะ"
"แล้วคุณไม่อยู่ดูแลงานทางนี้เหรอคะ อีกไม่กี่วันเราก็ต้องไปต่างจังหวัดแล้ว คุณช่วยคุณธีเตรียมข้อมูลทางนี้ด้วยยไม่ดีกว่าเหรอคะ"
เหล็กเพชรหันไปมองเพื่อนรัก อีกฝ่ายพยามยามส่งสายตารั้งให้เขาอยู่ช่วยงาน แต่เขากลับหันไปตอบเธอในสิ่งตรงกันข้ามกับที่ชลธีต้องการ
"ไม่เป็นไรหรอก ให้เจ้าธีดูแลไปก่อน ผมไปส่งคุณกลับมาก็ยังทัน" จากนั้นหันไปพูดกับเพื่อนรักที่ยืนอ้าปากค้าง "ใช่ไหมธี"
ฝ่ายที่ถูกเอ่ยถามมองอีกฝ่ายราวกับฝากไว้ก่อน แล้วหันไปหาหญิงสาวอีกคนเพื่อเตรียมตอบ แต่ไม่ทันจะตอบอะไรเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมปรากฏร่างหญิงอีกคนเข้ามาพร้อมบอกสาเหตุแก่บุคคลทั้งสาม
"ขออนุญาตค่ะ คนจากบริษัทคุณมินตรามารอรับที่หน้าบริษัทแล้วค่ะ"
เมื่อฟังสิ่งที่หญิงสาวเข้ามาใหม่พูดจบ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้ามินตราพร้อมหันไปบอกชายทั้งสอง
"ถ้าอย่างนั้นขอตัวก่อนนะคะ ไว้พบกันวันไปถ่ายทำโฆษณาเลย"
เอ่ยจบเตรียมออกไปจากห้องทันทีแต่เธอต้องหยุดนิ่ง หันกลับมายังอดีตคู่หมั้นเมื่อเขาเอ่ยขึ้น
"เดี๋ยวผมจะเดินไปส่งคุณเอง ผมอยากรู้จักคนที่มารับคุณด้วย"
---------------------------------------------------
วรวุธเดินมองโดยรอบของบริษัท เขารีบพุ่งออกมาจากบ้านทันทีเมื่อได้ทราบว่ามินตราเดินทางมาที่นี่กับใคร นึกเจ็บใจตัวเองที่เมื่อคืนปล่อยให้อารมณ์เป็นใหญ่จนทำให้เขาลืมว่าวันนี้หญิงสาวมีนัดที่ไหน
เขาตัดสินใจนั่งมองไปทางบันได้บริษัทจนกระทั่งมองเห็นหญิงสาวที่รักเดินลงมา เขาลุกขึ้นยืนส่งยิ้มให้ พลันรอยยิ้มกลับเจื่อนลงเมื่อเห็นอีกคนที่เดินตามเธอลงมา เขารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเดินไปหาหญิงสาว
"ขอโทษนะครับคุณมิ้นต์ที่ผมทำตัวเหลวไหล ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก"
"ไม่เป็นไรค่ะพี่วุธ มิ้นต์เข้าใจ นานทีพี่วุธจะออกไปสังสรรค์กับเพื่อน ดีนะคะที่มิ้นต์คุยงานเสร็จพอดี" จากนั้นหันไปพูดกับอีกฝ่ายที่เดินตามหลังลงมา "ฉันขอตัวก่อนนะคะ และขอบคุณที่ไปรับฉันวันนี้ เจอกันวันเสาร์นะคะ"
มินตราเดินผละไปหาวรวุธ แต่เสียงจากชายด้านหลังทำให้ทั้งเธอและวรวุธต้องหยุดนิ่ง
"เดี๋ยวสิครับ ผมยังไม่ได้ทำความรู้จักกับคนของคุณมิ้นต์เลย"
เหล็กเพชรเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างวรวุธและมินตรา ยื่นมือซ้ายให้ชายหนุ่มอีกคนพร้อมรอยยิ้ม
"สวสดีครับคุณวรวุธ ผมเหล็กเพชร  เป็นหุ้นส่วนที่นี่ และกำลังสนใจเจ้านายของคุณอยู่ ต่อไปเราคงได้เจอกันบ่อยขึ้นนะครับ"
วรวุธมองอีกฝ่าย ไม่คิดว่าเขาจะแสดงตัวชัดเจนเช่นนี้ พยายามรักษามารยาท ยกมือขึ้นจับมืออีกฝ่ายเช่นกัน
"เช่นกันครับคุณเหล็กเพชร ผมทราบครับว่าคุณเคยเป็นคู่หมั้นคุณมิ้นต์ และคุณก็กำลังสนใจเธออยู่ แต่เรื่องของคุณมิ้นต์ผมว่าควรให้เธอเป็นคนเลือกเองจะดีกว่านะครับ"
"แต่เรื่องนี้โอกาสก็เป็นสิ่งสำคัญ ในฐานะที่คุณเป็นเหมือนพี่ชายคนสนิทคุณมิ้นต์ผมก็แค่อยากบอกไว้ล่วงหน้าว่าผมกำลงจะจีบน้องสาวคุณ"
วรวุธมองหน้าอีกฝ่ายซึ่งมองหน้าราวกับอ่านใจออกว่าเขาคิดอย่างไร เขาตั้งใจตอบโต้อีกฝ่ายโดยตรงเช่นกัน แต่ไม่ทันได้ทำตามใจคิด เสียงหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเหล็กเพชรเอ่ยขึ้นเสียก่อน
"พอเสียที คุณพูดจาอะไรเลอะเทอะ เสียเวลาฉันจริง" มินตราเดินเข้าแทรกระหว่างสองหนุ่ม หันมาคุยกับผู้เป็นเสมือนพี่ชาย "มิ้นต์อยากกลับบริษัทแล้ว พี่วุธรีบพามิ้นต์กลับเถอะค่ะมีงานรอให้เคลียร์อีกมาก"


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 7

รถยนต์เคลื่อนเข้ามาจอดบริเวณรีสอร์ทริมทะเลพร้อมชายหนุ่มเจ้าของรถยนต์เปิดประตูรถออกมาเพื่อก้าวมาเปิดประตูอีกด้านให้ผู้ที่นั่งมาด้วยเมื่ออีกฝ่ายก้าวลงจากรถรีบปรี่เข้าไปหาหญิงสาวอีกสองคนซึ่งยืนรออยู่เบื้องหน้า
"รตี ลี ทำไมมาถึงเร็วกว่าฉันได้ล่ะ ฉันก็ว่ารีบออกมาจากบ้านแล้วนะ"
รตีเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
"ก็เพราะรีบไปรับลีมาด้วยน่ะสิก็เลยออกมาถึงก่อนแก นี่โชคดีมากนะที่อยู่ดีๆ ลีก็โทรมาหากะจะชวนเธอกับฉันไปเที่ยวเพราะลาพักผ่อน ฉันก็เลยชวนมาที่นี่ด้วยกันเลย ส่วนเรื่องทีมงานแกไม่ต้องห่วง ฉันช่วยจัดการให้เข้าที่พักกันก่อนเรียบร้อย เป็นไง ฉันเก่งไหม"
"ย่ะ เก่งมาก ขอบใจนะ" จากนั้นมินตราหันไปหาอีกฝ่ายที่ยืนอยู่ด้านข้างรตี "โชคดีจังเลยนะลีที่ได้มาด้วยกันทั้งสามคนวันนี้ ลีคงไม่เบื่อนะที่ต้องมาพักผ่อนทั้งที่ฉันต้องมาทำงานไปด้วย"
ฝ่ายที่ถูกถามส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมยิ้มน้อย
"ไม่เบื่อหรอก แค่ได้ออกมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดีแล้ว จริงสิ ฉันจองนอนห้องเดียวกับรตีนะไม่อยากรบกวนมาก มิ้นต์กลับจากงานได้นอนพักผ่อนคนเดียวน่าจะสะดวกสบายกว่า"
มินตราพยักหน้ายอมรับ เป็นที่รู้กันดีในกลุ่มเพื่อนว่าเมื่อเธอเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมักต้องการพักผ่อนเพียงคนเดียวเพื่อพักผ่อนกายใจให้เต็มที่ สักพักมินตรานึกขึ้นได้เอ่ยถามเพื่อนสาว
"จริงสิ แล้วคุณธีมาถึงหรือยัง เขาได้บอกเธอตลอดหรือเปล่าล่ะ"
ไม่ทันที่รตีจะเอ่ยตอบ วราลีชิงพูดขึ้นเสียก่อน
"พูดกันมาแทบตลอดทางเลยมิ้นต์ ฉันก็เลยโชคดีต้องขับรถคุณรตีให้แทน เพราะต้องใช้เวลานั่งคุยกับว่าที่คู่หมั้นมาตลอดทาง"
รตีอ้าปากค้าง ยกมือตีแขนวราลีเบาๆ
"ได้ทีเอาใหญ่นะลี แค่ยังคุยๆ กัน ไม่ได้ตกลงเป็นคู่หมั้นเสียหน่อย" จากนั้นหันไปตอบเพื่อนอีกคน "คงใกล้ถึงแล้วล่ะ เราเข้าไปข้างในกันก่อนไหมล่ะ พี่วุธขับรถมาให้เธอตลอดทางคงเหนื่อยแย่ เผื่อพี่วุธอยากพักผ่อนบ้าง"
วรวุธยิ้มให้หญิงสาวที่เอ่ยถึงเขา พลางตอบ
"ขอบคุณครับคุณรตี ได้นอนพักสักหน่อยก็คงดีเหมือนกันครับ แล้วกระเป๋าคุณรตีกับคุณลีอยู่ไหนล่ะครับ"
"ฝากโรงแรมไว้ก่อนค่ะ เข้าไปข้างในก่อนเถอะ"
ไม่ทันที่ทั้งสี่คนจะเดินเข้าไป เสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอด รตีมองตามเสียงเมื่อเห็นว่าเป็นใครจึงเอ่ยขึ้น
"คุณธีมาถึงแล้ว คงมาพร้อมกับคุณเพชร ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวฉันไปทักทายก่อนนะ"
รตีไม่รอคำตอบรีบก้าวลงบันไดหน้ารีสอร์ท ไม่ทนก้าวถึงจุดจอดรถ บุรุษทั้งสองก็มาถึงบริเวณหน้ารีสอร์ทเสียก่อนเหล็กเพชรเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายทุกคน
"สวัสดีครับทุกคน พวกผมคงไม่มาช้าไปใช่ไหมครับ"
รตีเป็นฝ่ายเอ่ยตอบคำทักทายนั้น
"ไม่หรอกค่ะคุณเพชร ยังเหลือเวลาอีกตั้งชั่วโมงก่อนจะถึงเวลานัดหมาย" พูดจบแล้วหันไปทักทายชายอีกคนซึ่งเป็นจุดสนใจ "สวัสดีค่ะคุณธี ขับรถมาตั้งไกล เหนื่อยมากไหมคะ"
ใบหน้าขาวของชลธีแดงเรื่อขึ้นพร้อมตอบหญิงสาว
"ไม่เหนื่อยหรอกครับคุณรตี ดีใจนะครับที่ได้พบคุณที่นี่"
มินตรามองมาจากด้านบน รู้สึกว่าเพื่อนเธอแสดงจริตจะก้านออกเกินงามไปบ้าง แต่อีกหนึ่งสิ่งที่เห็นคือชายอีกคนนอกจากชลธีกำลังส่งสายตาหวานมาทางเธอ มินตราหลบสายตานั้นแล้วก้าวลงบันไดมุ่งไปยังรตี หญิงสาวแตะแขนเพื่อนที่กำลังเขินอายจนเก็บไม่มิด แอบกระซิบพอให้ได้ยินเพียงสองคน
"มากเกินไปรตี รู้ว่าปลื้มแต่สงวนท่าทีไว้บ้าง" จากนั้นหันมาพูดกับชายอีกสองคน "เชิญคุณสองคนเขาของไปเก็บที่ห้องก่อนเถอะค่ะ แล้วเดี๋ยวเราจะได้เริ่มงานกันเลย"
มินตราพูดจบรีบลากรตีมาเดินคู่ เช่นเดียวกับเหล็กเพชรและชลธีที่เดินตามมาเช่นกัน วรวุธและวราลีหันไปทางเคาน์เตอร์รีสอร์ทเพื่อหยิบกระเป๋า ชายหนุ่มแอบกระซิบหญิงสาว
"ขอบคุณนะครับคุณลีที่มาด้วย คุณลีเอาของที่ผมฝากให้เอามาติดมาด้วยหรือเปล่าครับ"
วราลีพยักหน้า ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมแอบส่งให้วรวุธ
"เรื่องแค่นี้เอง ลีช่วยพี่วุธได้ค่ะ"
---------------------------------------------------
การถ่ายทำโฆษณาเริ่มต้นขึ้นทันทีหลังจากทุกคนแยกย้ายนำของเก็บในห้องพักเรียบร้อยแล้ว มินตราจ้องมองนางแบบสาวที่ถูกคัดเลือกมาเป็นตัวเอกในโฆษณากำลังเดินกรีดกรายอยู่ริมชายหาดตามบทบาทที่ถูกกำหนดไว้ ใบหน้าตลอดจนผิวพรรณทำให้มินตรายอมรับว่าเธอเหมาะสมกับโฆษณาตัวนี้ทั้งปวง มีเพียงสิ่งเดียวที่เธอรู้สึกว่าเธอแสดงออกเหนือบทบาทเล็กน้อย นั่นคือสายตาที่จับจ้องชายหนุ่มราวกับเชิญชวน และชายหนุ่มคนนั้นก็คือเหล็กเพชรซึ่งนั่งอยู่ไม่ไกลจากเธอนัก
มินตราขยับไปทางผู้กำกับโฆษณาเพื่อชี้แจงถึงสิ่งที่เธอคิดว่าอยู่นอกเหนือแผนที่วางไว้
"ช่วยถ่ายฉากนี้ใหม่ได้ไหมคะ สายตานาน่าดูแสดงออกแบบเชิญชวนเกินไป มันไม่ตรงกับที่ลูกค้าให้โจทย์เรามานะคะ ให้เธอคุมสติกว่านี้หน่อยเถอะ"
ไม่นานจากนั้นเสียงสั่งจากผู้กำกับดังขึ้นเพื่อชี้แจงนางแบบสาว เหล็กเพชรได้ยินสิ่งที่ผู้กำกับบอกแล้วแอบลุกขึ้นมาด้านหลังมินตราโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัวจนกระทั่งเขากระซิบอยู่ข้างหู หญิงสาวจึงสะดุ้งสุดตัว
"คุณทำงานละเอียดรอบคอบมากนะครับ สมแล้วที่คุณพ่อเอ่ยชมคุณให้ฟังเสมอ"
หญิงสาวหันขวับมามองชายหนุ่มที่ตอนนี้ยิ้มหวานส่งให้เธอ
"คุณมาข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่"
"เมื่อกี๊นี้เองแต่คุณมัวแต่สนใจงานอยู่คงไม่ทันสังเกต"
"ค่ะ ฉันก็ต้องตั้งใจทำตามสิ่งที่ตกลงกับลูกค้าไว้ เพราะถ้าโฆษณาตัวนี้เผยแพร่ออกไปแล้วลูกค้าเข้าใจสิ่งที่ต้องการสื่อสารผิดพลาดไป ทั้งบริษัทคุณและฉันอาจถูกมองไม่ดีได้... ว่าแต่คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ"
"ผมแค่จะมาแจ้งคุณว่าถ้าโฆษณาถ่ายทำเสร็จเย็นนี้ผมกับเจ้าธีจะขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงทีมงานริมชายหาดวันนี้ทั้งหมด ฝากคุณช่วยแจ้งทุกคนด้วย... อีกอย่างหนึ่ง ผมอยากให้คุณไปช่วยผมดูความเรียบร้อยของซีนสุดท้ายหน่อยตรงริมหาดโน่น"
เขาพูดพลางชี้มือไป มินตรามองตามพร้อมพยักหน้า
"ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะตามคุณธีกับพี่วุธให้ไปด้วยกัน"
มินตราเตรียมผละไปตามชายทั้งสองที่กล่าวถึงแต่ถูกเหล็กเพชรจับแขนเอาไว้
"ไม่ต้องหรอกคุณ เจ้าธีมอบอำนาจให้ผมจัดการแทนแล้ว มันมีประชุมออนไลน์ด่วน ส่วนคุณวุธ ผมว่าคุณให้เขามาช่วยอยู่ดูแลกองที่นี่ไม่ดีกว่าเหรอ คุณมีอำนาจตัดสินใจไปกับผมแค่สองคนก็ได้ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกน่า"
"แต่ว่า..."
"หรือว่าคุณไม่กล้า ถ้าอย่างนั้นผมไปคนเดียวก็ได้ แต่ถ้าเกิดอะไรที่ไม่ถูกใจแล้วติดเข้าไปในโฆษณาอย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ"
มินตราก้มหน้าใช้ความคิด ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วกดโทร จนกระทั่งปลายสายรับจึงพูดออกไป
"พี่วุธคะ มิ้นต์รบกวนพี่วุธช่วยมาดูแลงานแทนมิ้นต์สักครู่นะคะ มิ้นต์ขอไปเดินดูสถานที่ถ่ายทำฉากสุดท้ายสักครู่หนึ่งค่ะ"
พูดจบ มินตรากดตัดสายแล้วหันมาเผชิญหน้าชายหนุ่มซึ่งยืนอยู่ตรงข้าม
"ฉันไม่ได้ขี้ขลาด รีบไปดูกันสิคะจะได้จบๆ ฉันจะได้กลับมาดูแลงานของฉันต่อเสียที"
---------------------------------------------------
เหล็กเพชรพามินตราเดินมาถึงจุดมุ่งหมาย หญิงสาวเดินกวาดตามองบรรยากาศตรงหน้า ท้องฟ้าสีครามที่มีภูเขาเขียวชอุ่มพาดผ่าน เบื้องล่างเป็นน้ำทะเลใสมีเกลียวคลื่นเคลื่อนไหวสาดซัดเข้ามายังริมหาด ชวนให้เธอตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็นยิ่งนัก
มินตราหันหน้ามายังชายหนุ่มที่เดินร่วมทางมาด้วย ใบหน้าเผยยิ้มผ่อนคลาย
"ตรงนี้สวยมากค่ะ เหมาะกับการถ่ายทำมากที่สุด ทำไมคุณไม่บอกว่ามีมุมนี้เสียตั้งแต่แรกล่ะคะ ในเมื่อมันสวยกว่าตรงที่เรากำลังถ่ายทำกันตอนนี้เสียอีก"
ชายนุ่มยิ้มบางพอใจที่หญิงสาวถูกใจสถานที่ตรงนี้
"เพราะมันสวยมากน่ะสิ มากจนผมคิดว่าไม่อยากให้ใครก้าวมารุกล้ำที่ตรงนี้ คุณก็น่าจะรู้ว่ายิ่งคนรู้จักสถานที่ธรรมชาติสวยงามมาก ผู้คนก็ยิ่งมาเที่ยวมาก ธรรมชาติยิ่งถูกทำลาย มันน่าเสียดายมากนะคุณถ้าความงามนี้จะถูกทำลายลงไป"
"แล้วทำไมคุณถึงยอมพาฉันมาดูที่นี่"
ชายหนุ่มนิ่งคิดไปแล้วเงยหน้าตอบหญิงสาว
"เพราะผมเห็นความตั้งใจของคุณ ผมก็เลยอยากช่วยให้คุณได้งานออกมาดีที่สุด"
หญิงสาวจ้องมองเหล็กเพชร ประสานตายตาเขานิ่ง รับรู้ถึงความรู้สึกของเขาได้ดี แต่สิ่งที่เขาเคยทำไว้ทำให้หญิงสาวขยับกายออก
"ขอบคุณนะคะที่พาฉันมาที่นี่ ฉันตกลงจะมาถ่ายทำตรงนี้โดยบอกให้ทีมงานระมัดระวังไม่ทำให้สิ่งแวดล้อมโดยรอบเสียหาย เรากลับกันเถอะค่ะ"
หญิงสาวขยับเบี่ยงตัวเพื่อเดินกลับ แต่เสียงชายหนุ่มเอ่ยให้เธอหยุดเสียก่อน
"คุณจะไม่ยอมให้โอกาสผมบ้างเลยเหรอคุณมิ้นต์ ผมรู้นะว่าผมเป็นคนที่ผิดที่สุด และตอนนี้ผมก็สำนึกทุกสิ่งได้แล้วว่าผมไม่ควรขี้ขลาดหนีไปแบบนั้น ให้ผมได้มีโอกาสดูคุณบ้างไม่ได้เหรอ"
มินตราแววตาสั่นไหว น้ำตาเริ่มรื้นขึ้นตรงขอบตา เธอหันกลับไปมองทางเขา ตัดสินใจจะพูดทุกสิ่งที่คั่งค้างภายในใจ
"คุณเหล็กเพชร คุณทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย คุณทิ้งฉันให้แบกรับความอายมาตั้งหลายปีแล้วอยู่ดีๆ มาวันนี้คุณก็วิ่งโร่บอกมาขอโอกาส ใจคุณมันเปลี่ยนแปลงง่ายไม่เหมือนกับฉัน คุณไม่ต้องอยู่ฟังคำเสียดสีนินทา ไม่ต้องทนสายตาที่มองมาที่มีแต่สิ่งที่ว่าฉันเป็นผู้หญิงแย่มากที่วิ่งเข้าหาผู้ชายจนเขาทนไม่ไหวเลยหนีไป คุณไม่ต้องทนรับรู้ ไม่ต้องทนแบกรับเรื่องใดทั้งสิ้น ในขณะที่ฉัน ต้องทนทุกอย่าง พยายามทุกทางจนหนีคำสบประมาทพวกนั้นมาได้ แต่ทุกสิ่งที่คุณทำวันนั้นมันยังอยู่ในใจฉันตลอดมา
ฉันจะบอกคุณไว้นะคุณเหล็กเพชร ต่อให้คุณพยายามอีกสักแค่ไหน วิ่งตามง้องอนฉันอีกเท่าไหร่ก็ไม่มีวันที่ฉันจะกลับไปหาคุณ ฉันไม่ยอมให้การคลุมถุงชนเกิดขึ้นอีกครั้ง ขอให้คุณเลิกยุ่งกับฉันเสียที หวังว่านี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันต้องมาบอกคุณแบบนี้"
เหล็กเพชรมองหญิงสาว รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เธอเก็บไว้จนเป็นรอยแผลลึกมานานนับหลายปี เสียใจเหลือเกินที่เขาเป็นคนสร้างบาดแผลให้เธอลึกถึงเพียงนี้
"มินตรา ผมขอโทษ"
"เก็บคำขอโทษของคุณไว้ และเปลี่ยนเป็นทำตามสิ่งที่ฉันขอร้อง เห็นแก่คุณอาพรตที่ดีกับฉันเสมอมา ฉันจะยังเหลือพื้นที่ให้เราเป็นคนที่รู้จักกัน แต่ถ้าคุณยังไม่ฟัง ฉันก็คงขอปฏิเสธที่จะรู้จักคุณแม้ใจฐานะเพื่อนร่วมโลก" มินตรายกมือกรีดน้ำตาทิ้ง พยายามสงบสติแล้วเอ่ยกับเหล็กเพชร "เรากลับไปหาทีมงานเถอะค่ะ รีบไปทำงานให้เสร็จเสียที"
ไม่รอคำตอบเขา มินตราก้าวเดินนำหน้าไปก่อน เหล็กเพชรมองตามมินตรา แววตาเศร้า น้ำตาคลอหน่วยตา
"มินตรา นี่ผมทำให้คุณเจ็บมากขนาดนี้เชียวเหรอ"
---------------------------------------------------
การถ่ายทำโฆษณาสำเร็จภายในเย็นวันวันเดียวกันก่อนตะวันตกดิน เหล่าทีมงานต่างพากันสังสรรค์ริมชายหาดโดยชลธีและเหล็กเพชรเป็นเจ้ามือ ทุกคนต่างนั่งดื่มกินอย่างสนุกสนาน ผิดเพียงเหล็กเพชรที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของงานกับชลธี ใบหน้านิ่ง จ้องมองยังโต๊ะของมินตราพร้อมทั้งเพื่อนสาวและวรวุธโดยที่เธอไม่ได้หันมามองเขาแม้แต่น้อย
มือของชายหนุ่มคอยส่งเครื่องดื่มที่บรรจุในแก้งเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่าจนชลธีที่นั่งอยู่ด้านข้างต้องดึงแก้วออกจากมือเหล็กเพชร
"พอแล้วไอ้เพชร แกดื่มหนักมากเกินไปแล้ว รู้ว่าเสียใจแต่เพลาๆ บ้างเถอะ"
เหล็กเพชรคว้าแก้วกลับมาในมือเช่นเดิม
"ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า แค่นี้เอง แกไปสนุกกับคุณรตีเถอะ ฉันเห็นเธอชะเง้อมองหาแกหลายรอบแล้ว"
ชลธีสีหน้าลังเล อยากไปหาหญิงคนรักก็อยากไป ห่วงเพื่อนก็แสนห่วง
"จะดีเหรอวะไอ้เพชร"
"เออน่าไปเถอะ นานทีแกจะได้มากับคุณรตีก็ไปใช้เวลาให้คุ้มค่า"
"ถ้าอย่างนั้นแกดูแลตัวเองดีๆ นะ ไม่ไหวก็กลับไปนอนที่ห้องเถอะ"
เหล็กเพชรพยักหน้า ชลธีตบบ่าเพื่อนเบาๆ แล้วเดินไปหากลุ่มของรตี เหล็กเพชรมองความสนุกสนานตรงหน้าแววตานิ่งขึ้น ไม่นานนักมีสิ่งหนึ่งเลื่อนมาอยู่ตรงหน้าพร้อมเสียงหวาน
"ดื่มเป็นเพื่อนนาน่าหน่อยสิคะ"
เหล็กเพชรหันไปมองตามต้นเสียง มองเห็นนางแบบสาวยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ให้พร้อมถือวิสาสะนั่งแทนที่ของชลธี
"นาน่าเห็นคุณนั่งคนเดียวคงเหงาแย่ ดื่มกับนาน่านะคะคุณเหล็กเพชร"
หญิงสาวยกแก้วที่ถือในมือชนกับแก้วที่วางไว้ตรงหน้าเหล็กเพชร เขาพยักหน้าแล้วใช้มือหยิบแก้วพร้อมยกเครื่องดื่มส่งเข้าปาก ใบหน้าหวานมองตามเขาแล้วส่งยิ้มให้
"ไม่ไปร่วมวงสนุกกับคนอื่นเหรอคะ"
"ไม่ดีกว่าครับ แค่ผมนั่งดูก็สนุกแล้ว เชิญคุณนาน่าสนุกกับเพื่อนๆ เถอะครับ"
"นาน่าเองก็เริ่มไม่สนุกแล้วเหมือนกันค่ะ เห็นคุณเพชรอยู่คนเดียวก็เลยจะมาชวนคุณไปคุยกันต่อสองคนดีกว่า" หญิงสาวร่างงามพูดพร้อมเลื่อนวัตถุบางอย่างไปตรงหน้าเขา "คีย์การ์ดห้องนาน่าค่ะ ไม่ต้องห่วงเรื่องการผูกมัด เรื่องของเราจะจบกันแค่คืนนี้"
"แต่ว่า..."
"นาน่าไปรอที่ห้องนะคะ"
พูดจบ นางแบบสาวเคลื่อนกายอ่อนช้อยกลับไปทางห้องพักแล้วหันกลับมาส่งยิ้มให้เขา เหล็กเพชรมองตามพร้อมส่งยิ้มให้ เธอหันกายกลับพร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือพร้อมพิมพ์บางสิ่งบอกปลายทาง
"เรียบร้อยค่ะคุณวุธ โดนยาปลุกอารมณ์ไปขนาดนั้นคืนนี้คุณเพชรสนุกกับนาน่าทั้งคืนแน่"
---------------------------------------------------
มินตราเริ่มนั่งโคลงเคลงด้วยดื่มเครื่องดื่มเข้าไปหลายแก้วไม่น้อย จนวราลีซึ่งนั่งอยู่ใกล้ต้องเอ่ยถาม
"ไหวไหมมิ้นต์ ให้ฉันพาไปส่งที่ห้องไหม"
มินตราพยายามยันศีรษะลุกขึ้น รู้สึกมันช่างหนักเหมือนมีหินกดทับเสียเต็มไปหมด
"ก็ดีนะ ลีช่วยพาฉันไปส่งที่ห้องหน่อยเถอะ" จากนั้นหันไปพูดกับทุกคนในกลุ่ม "มิ้นต์ขอตัวก่อนนะคะทุกคน เห็นทีจะไม่ไหวแล้วค่ะ"
มินตราพยายามยันกายลุกขึ้นโดยมีวราลีคอยประคอง วรวุธลุกขึ้นตามพร้อมเอ่ยถามหญิงสาว
"ให้ผมช่วยพาไปส่งไหมครับคุณมิ้นต์"
"ไม่เป็นไรค่ะพี่วุธ ให้ลีพามิ้นต์ไปส่งคนเดียวก็พอ พี่วุธอยู่กับคุณธีและรตีทางนี้เถอะค่ะ"
วรวุธมองชั่งใจแล้วเอ่ยกับมินตรา
"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ" แล้วหันไปพูดกับหญิงอีกคนที่ยืนประคองมินตรา "ฝากคุณมิ้นต์ด้วยนะครับคุณลี"
วราลีพยักหน้าพร้อมประคองมินตราออกไปจากกลุ่ม โดยที่ทุกคนไม่ทันเห็นว่าเธอลอบหันมาสบตากับวรวุธและพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย
---------------------------------------------------
วรวุธนั่งยิ้มกระหยิ่มใจขณะส่งเครื่องดื่มเข้าปาก ทุกอย่างดำเนินตามแผนการที่เขาวางไว้ทั้งหมดไม่มีผิดเพี้ยน ยากระตุ้นอารมณ์ทางเพศที่เขาขอให้วราลีติดต่อขอจากเพื่อนผู้เป็นตัวแทนจำหน่ายยาเพื่อนำมาใส่ในเครื่องดื่มและยืมมือนางแบบสาวร่วมในแผนการนี้โดยเพิ่มเงินรางวัลให้อย่างคุ้มค่า
คราวนี้ก็เหลือเพียงแค่รอให้เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองของหญิงชายเท่านั้น เขาก็จะมีโอกาสได้เป็นเจ้าของมินตราแต่เพียงผู้เดียว วรวุธมองตามมินตราที่ถูกวราลีประคองกลับห้องไปพลางสังเกตโดยรอบเขาไม่พบเหล็กเพชรนั่งอยู่ที่เดิมอีกยิ่งปลื้มปิติ ยกเครื่องดื่มในมือขึ้นส่งน้ำสีอำพันเข้าปากพลางคิดในใจ
'ขอให้คุณมิ้นต์รู้ไว้ ทุกสิ่งที่ผมทำไปเพื่อคุณมิ้นต์ที่ผมรักคนเดียว'
---------------------------------------------------
เหล็กเพชรเดินโซเซถือคีย์การ์ดพลางมองหาหมายเลขห้องที่ตรงกับบนคีย์การ์ด เขาค่อยๆ เดินจนมาถึงหน้าห้องเป้าหมาย ตรวจสอบความถูกต้องของหมายเลขอีกครั้งเมื่อเห็นว่าตรงกันจึงแนบคีย์การ์ดกับประตูแล้วขยับบานประตูให้เปิดออก เขาแทรกร่างเข้าไปตามช่องว่างพร้อมดันประตูปิด ก้าวตรงไปยังร่างที่นอนกระสับกระส่ายบนเตียงแล้วยิ้มกริ่ม เอาเถิด อย่างน้อยคืนนี้ขอคลายความทุกข์ให้สาแก่ใจเสียที
เขาขยับตัวขึ้นไปบนเตียง ซุกกายกับร่างที่นอนหันหลังให้ ใช้ริมฝีปากไล้ไปตามซอกคอจนอีกฝ่ายหันหน้ากลับมา เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่ายในเงาสลัวของความมืดเหล็กเพชรผละตัวออกไป
'คุณมิ้นต์นี่หว่า' เหล็กเพชรคิดในใจ แต่เมื่อทบทวนให้ถ้วนถี่ มินตรายังคงนั่งอยู่กับเพื่อนข้างนอก และห้องนี้ก็เป็นห้องของนาน่า ผู้หญิงคนนี้จะเป็นมินตราได้อย่างไร เขาจึงให้คำตอบตัวเองในใจ 'เราคงคิดถึงคุณมิ้นต์มากไปจนเห็นนาน่าเป็นเธอไปได้'
คิดเช่นนั้นเขาจึงพุ่งกายลงไปยังร่างที่นอนมองเขาตาหวานหยาดเยิ้ม ริมฝีปากเขาประกบปากเรียวบาง ดมดอมหาความหวานฉ่ำราวภมรที่กำลังดื่มด่ำกับความหวานแห่งเกสรดอกไม้ ไม่นานนักทุกอย่างเกิดขึ้นราวกับพายุที่โหมกระหน่ำแต่ภมรยังคงเกาะเกี่ยวดอกไม้งามไว้แน่นจนกระทั่งลมพายุสงบลงเขาก็ยังคงเกาะเกี่ยวดอกไม้งามนั้นไว้ด้วยหอมหวานยิ่งกว่าหมู่มวลดอกไม้ใดที่เขาเคยลิ้มลองมาแล้ว และคืนนี้เขาก็ยังอยากดอมดมดอกไม้ดอกนี้ไปโดยไม่มีเบื่อ


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 8

แสงแดดยามเช้าสาดส่องพาดผ่านท้องทะเลเข้าสู่ประตูห้องของชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงภายในห้องพักติดริมทะเล เขาเปิดเปลือกตาขึ้นมองแสงที่ส่องเข้ามายังสายตา เขาพลิกตัวนอนหงาย ยกแขนแกร่งทั้งสองข้างขึ้นปิดขี้เกียจ พร้อมนึกถึงสิ่งที่เขาต้องทำในเช้าวันนี้
เขายิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงสิ่งที่ดำเนินไปตามแผนที่วางไว้ทั้งหมดเมื่อคืนที่ผ่านมา หลายชีวิตต้องเปลี่ยนแปลงไปนับตั้งแต่วันนี้ตามสิ่งที่เขาวาดหวังไว้ และหญิงสาวที่แสนรักจะหลุดพ้นจากตัวมารที่เข้ามาข้องเกี่ยวในชีวิตตลอดกาล
เขาหันมองนาฬิกาติดผนัง ใกล้เวลาที่เขาเห็นควรว่าถึงเวลาจะจัดการกับคนที่เข้ามาขัดขวางเส้นทางรักระหว่างเขากับมินตราแล้ว คิดได้เพียงเท่านี้วรวุธขยับตัวลุกจาเตียงเดินเข้าห้องน้ำ จัดการชำระล้างร่างกายจนเรียบร้อยแล้วเดินออกมายืนหน้ากระจก เอื้อมมือหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโปรดพลางคิดคำนึงถึงผู้ซื้อเสื้อตัวนี้ให้ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข
'เสื้อตัวนี้มิ้นต์เห็นมันดูเข้ากับพี่วุธมากก็เลยเลือกมาให้พี่วุธเป็นของขวัญวันเกิดค่ะ รับรองว่าพี่วุธใส่แล้วต้องออกมาดูดีมากแน่ๆ'
วรวุธเผยรอยยิ้มกว้างขึ้น เพียงแค่คิดถึงผู้ซื้อให้เขาก็มีความสุขเหลือเกิน มินตราเปรียบเสมือนสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา เฝ้ามองเธอนับตั้งแต่เป็นเด็กหญิงตัวเล็กที่เขาหยอกล้อเล่นด้วยมาตั้งแต่เด็กจนกระทั้งเติบโตเป็นหญิงสาวแสนสวยผู้เป็นที่สุดของหัวใจเขาตอนนี้
ช่วงเวลาที่ผ่านมาคงมีบางคนที่มองไม่เห็นคุณค่าของหญิงสาวแต่เขากลับมองเห็นมันเสมอมอ เฝ้าทะนุถนอมจนกระทั่งความงามหญิงสาวผลิบานสะกดใจใครหลายคนแม้กระทั่งคนที่เคยมองข้ามเธอไป มีหรือที่คนผู้แอบรักเธออย่างมั่นคงจะปล่อยให้ใครอื่นมาพรากหญิงผู้เป็นที่รักไปเสียจากเขา
วรวุธไม่เคยคิดทำร้ายใครหากเขาผู้นั้นไม่ใช่คนที่ต้องการยื้อแย่งมินตราไป ต่อให้เขาและเธอจะเหมาะสมกันมากเพียงใดแต่เขาก็เห็นว่าไม่ควรที่ใครจะมาฉกชิงเธอไปจากเขา ช่วยไม่ได้ที่เหล็กเพชรจะตกเป็นเหยื่อในแผนการครั้งนี้ เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่เขาจะทำให้มินตราได้ประจักษ์ชัดว่าผู้ชายแบบเขาแสนโลเล แม้ปากจะบอกว่าต้องการขอโอกาสแต่เขาไม่เคยพร้อมซื่อสัตย์ต่อหญิงคนเดียวเป็นแน่แท้ สิ่งนี้วรวุธคิดว่าเขาคิดไม่ผิด
ผู้ชายแบบเหล็กเพชรที่ตัดสินผู้หญิงเพียงจากรูปกายก่อนไม่มีวันที่จะกลับมาหามินตราโดยพร้อมจะหยุดที่เธอเพียงคนเดียว จะเป็นอะไรไปถ้าเขาจะใช้หญิงสาวรูปงามและยากระตุ้นสันดานดิบเพื่อให้ทุกอย่างกระจ่างชัดเร็วขึ้น เมื่อทุกสิ่งเป็นอย่างที่คาดคิด เหล็กเพชรจะไม่มีวันกลับเข้ามาในชีวิตมินตราได้อีก เพราะเธอไม่มีวันยอมให้โอกาสผู้ชายที่ผิดซ้ำเป็นครั้งที่สอง
วรวุธสวมเสื้อ ติดกระดุมจนเสร็จ เขาเดินไปยืนที่หน้าต่าง ทอดสายตาออกไปยังชายหาดเพื่อรอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมยิ่งกว่านี้ จนกระทั่งเขามองเห็นบางสิ่งอยู่ตรงกับเป้าสายตา รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขยับตัวหันกลับไปที่ประตูพลางพูดกับตัวเอง
"คงถึงเวลาแล้วสินะ"
---------------------------------------------------
สองหญิงหนึ่งชายเดินขึ้นมาเคาะประตูห้องพัก ไม่นานนนักบานประตูเปิดออกพร้อมเจ้าของห้องแทรกตัวออกมายังช่องประตู
"คุณธี คุณรตี คุณลี มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ"
ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงกลางหญิงสาวทั้งสองเอ่ยขึ้น
"ขอโทษนะครับที่ต้องมารบกวนคุณวุธ คือว่าคุณวุธพอจะเห็นเจ้าเพชรไหมครับ ผมตื่นมาก็ไม่เห็นมัน เมื่อคืนผมเองก็เมามาก กลับมาที่ห้องก็นอนโดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่ามันไม่ได้อยู่ที่ห้อง"
ผู้ถูกถามทำสีหน้าครุ่นคิดแล้วเอ่ยตอบ
"ไม่เห็นเลยนะครับ หรือคุณเพชรไปเดินเล่นแถวนี้ คุณธีลองโทรศัพท์เขาเครื่องของคุณเพชรดูหรือยังครับ"
"ผมโทรไปหลายรอบแล้วครับ แต่ไม่มีใครรับเลย"
วรวุธสีหน้ากลัดกลุ้ม จนกระทั่งวราลีเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
"หรือเราจะลองไปถามมิ้นต์ดูคะ ตอนนี้มิ้นต์คงตื่นแล้ว"
รตีแตะไหล่เพื่อนสาว เห็นขัดแย้งเล็กน้อย
"ไม่น่านะลี มิ้นต์อาจจะยังไม่ตื่นก็ได้ เมื่อวานก็ดื่มไปใช่น้อยเสียเมื่อไร่ เราเองก็รู้กันว่ามิ้นต์ดื่มหนักทีไร หลับเป็นตาย"
วราลีเตรียมเอ่ยตอบรตี แต่ไม่ทันได้ทำเช่นนั้นเมื่อวรวุธเป็นฝ่ายเอ่ยแทรกเสียก่อน
"ผมว่าลองไปถามคุณมิ้นต์ดูก็ดีเหมือนกันนะครับ เราไปหาคุณมิ้นต์พร้อมกันไหมครับ ผมเองก็จัดการธุระเสร็จเรียบร้อยแล้วขอไปพร้อมพวกคุณด้วยอีกคนก็แล้วกัน"
จากนั้นเขาขยับก้าวออกมา ปิดประตูห้องแล้วรวมกลุ่มไปพร้อมกับสามคนที่เดินทางมาหาเขามุ่งหน้าไปยังห้องพักมินตรา เมื่อไปถึงที่หมาย รตีเป็นฝ่ายขยับไปเคาะประตูพร้อมส่งเสียงเรียก
"มิ้นต์ แกตื่นหรือยัง"
ไม่มีสัญญาณตอบจากภายใน รตีเคาะประตูพร้อมขานเรียกเจ้าของห้องอีกครั้ง แต่ก็ไร้การตอบกลับเช่นเดิม เธอหันมาส่วยหน้าให้ทั้งสามคนเป็นการบอกว่าเจ้าของห้องคนยังไม่ตื่น วราลีจึงเสนอความคิดเห็น
"ลีว่าเราไปถามเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ดีไหมคะ พวกเขาอาจจะให้ข้อมูลเราได้"
ชลธีพยักหน้า
"ผมเห็นด้วยกับคุณลีครับ"
จากนั้นทั้งสี่คนเตรียมขยับเดินออกไปจากหน้าห้องพักมินตรา หากต้องชะงักกับที่เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากภายในห้อง รตีได้สติและเอ่ยขึ้นก่อนใคร
"นั่นมันเสียงมิ้นต์นี่"
วรวุธรีบปราดไปหน้าประตูห้องพักมินตราเร็วกว่าทุกคน เขารัวมือเคาะประตูพร้อมร้องเรียกเจ้าของห้อง
"คุณมิ้นต์ เกิดอะไรขึ้นครับ เปิดประตูให้ผมที"
เสียงกรีดร้องดังขึ้นมาอีกครั้ง วรวุธยิ่งร้อนรนเพียงแค่คิดว่าอาจเกิดเหตุร้ายกับมินตรา เขาตัดสินใจขยับตัวออกมาเพื่อพังประตูเข้าไป แต่ชลธีซึ่งตัดสินใจวิ่งไปขอคีย์การ์ดสำรองจากพนักงานต้อนรับมาได้ทันเวลาก่อนวรวุธจะพังประตูเข้าไป วราลีรีบจับตัววรวุธไว้ก่อนเขาวิ่งพังประตู ชลธีรีบแตะคีย์การ์ด สัญญาณปลดล็อกดังขึ้น วรวุธรีบุ่งตัวเข้าไปคนแรก ตามด้วยวราลี รตี และชลธี และทั้งสี่ต้องยืนราวรูปปั้นเพราะสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า
---------------------------------------------------
มินตรารัวฝ่ามือลงบนใบหน้าชายร่างเปล่าเปลือยที่ตอนนี้มีเพียงผ้าห่มปกคลุมท่อนล่างอยู่ เช่นเดียวกับเธอซึ่งใช้ผ้าห่มผืนเดียวกันปกปิดร่างกายเปลือยของตัวเอง เธอใช้มือข้างขวากุมกระชับผ้าปกปิดร่างกายไว้และใช้มือซ้ายทำร้ายฝ่ายตรงข้ามไม่ยั้ง
"คุณทำอะไรฉันคุณเหล็กเพชร คุณเข้ามาในห้องฉันได้ไงกัน"
เหล็กเพชรพยายามปัดป้องฝ่ามือหญิงสาว พลางใช้ความคิดตริตรองถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา
"ผมไม่รู้จริงนะคุณมิ้นต์ ผมจำได้ว่าผมกำลังดื่มกับนาน่าและเธอก็ให้ผมมาคุยต่อ แต่ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้"
มินตราน้ำตาไหลพราก ไม่คาดคิดว่าต้องสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตหญิงในช่วงเวลาไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะทั้งปวง
"แล้วคุณเข้ามาในห้องฉัน มาทำแบบนี้กับฉันเพราะคิดว่าฉันเป็นนาน่าแบบนั้นเหรอ"
ฝ่ามือมินตราฟาดลงบนใบหน้าเขาสุดแรงมือ เหล็กเพชรรีบหันไปคว้าผ้าเช็ดตัวซึ่งวางอยู่ที่โต๊ะใกล้ตัว รีบพันตัวเองแล้วลุกขึ้นมาจากเตียง
"คุณมิ้นต์ คุณใจเย็นก่อนนะ เรื่องนี้ผมพร้อมรับผิดชอบทุกอย่าง"
ไม่ทันได้ตั้งตัว วรวุธปรี่เข้าถึงตัวเหล็กเพชร ส่งหมัดเข้าใบหน้าเขาไม่ยั้ง พร่ำเอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงกราดเกรี้ยว
"คุณทำแบบนี้กับคุณมิ้นต์ได้ไง คุณมันระยำ"
เหล็กเพชรปัดป้องตัวเองจนหลุดพ้นจากวรวุธโดยมีชลธีเข้ามากั้นระหว่างคนทั้งสอง เหล็กเพชรยกนิ้วชี้หน้าอีกฝ่าย
"ผมบอกแล้วว่าผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เป็นความสัตย์จริง ฟังผมบ้างสิ"
หากวรวุธยังคงพยายามเข้าไปทำร้ายเหล็กเพชร ระหว่างนั้นรตีและวราลีรีบเข้าไปหามินตราพร้อมช่วยแต่งตัวให้เรียบร้อย เจ้าของห้องยังคงร่ำไห้ไม่หยุด เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยจึงพยายามลุกขึ้นโดยมีรตีและวราลีคอยประคอง
เหล็กเพชรเห็นหญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงแล้วรีบปรี่เข้าไปหามินตรา ละล่ำละลักเอ่ยกับเธอ
"คุณมิ้นต์ ให้ผมพูดสักกี่ร้อยกี่พันครั้งก็ได้ว่าผมของโทษ ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง ผมจะให้คุณพ่อมาสู่ขอคุณโดยเร็วที่สุด"
มินตราสะบัดตัวออกจากการประคอง ก้มลงไปหยิบกองเสื้อผ้าเหล็กเพชรมาไว้ในมือ โดยไม่คาดคิดว่าเธอมีแรงมหาศาลจากไหน มินตาใช้มือทั้งสองที่ถือชุดชายหนุ่มผลักเขาออกไปจากห้องจนถึงพื้นที่นอกประตูห้องโดยที่เหล็กเพชรเองไม่ทันตั้งตัว รวมถึงชลธีและวรวุธที่ยืนอยู่ด้านหลังเหล็กเพชรต้องถอยตัวเองออกมาจากภายนอกห้องด้วยเช่นกัน เมื่อเขาออกจากห้องเธอแล้วมินตราปาทุกสิ่งในมือใส่หน้าเขาโดยไม่รู้ว่าเธอมีพละกำลังขนาดนี้ได้อย่างไร
กองผ้าปะทะใบหน้าหล่อของเหล็กเพชรอย่างจังจนกระทั่งผ้าทุกชิ้นเลื่อนหลุดจากใบหน้าไปกองที่พื้นจึงเห็นหญิงสาวยืนชี้หน้าเขา แววตาเปี่ยมด้วยความอาฆาต
"นี่เป็นแผนการของคุณใช่ไหม พอฉันไม่ให้โอกาสคุณก็ใช้วิธีเข้ามาปล้ำฉัน... คุณมันเลวมากนะคุณเหล็กเพชร อย่าคิดว่าสิ่งที่คุณทำมันจะสำเร็จ ฉันยิ่งเกลียดและไม่มีวันมองคุณในแง่ดีได้... ฉันขอให้เรื่องวันนี้จบลงแค่นี้ ไม่มีวันที่ฉันจะคบกับคุณ ต่อให้คุณจะพาพ่อคุณมาสู่ขอ ฉันก็ไม่แต่ง"
พูดจบแล้วมินตรากระแทกเท้าหันหลังกลับเข้าไปภายใน เหล็กเพชรก้าวตามเพื่ออธิบายหญิงสาวแต่วรวุธเข้ามาขวางเสียก่อนและเตรียมก่อเหตุวิวาทอีกครั้ง แต่ไม่ทันได้ทำอย่างที่คิด เสียงรตีตะโกนขัดขึ้นเสียก่อน
"หยุดทั้งคู่นะคะ ทั้งคุณเพชรและพี่วุธ ถ้าจะมีเรื่องก็เชิญที่อื่น แล้วไปชกกันให้ตายไปข้างหนึ่ง ไม่มีใครตายไม่ต้องกลับมาที่นี่ แต่ถ้ามีความคิดก็ช่วยหยุดใช้กำลังแทนสมองค่ะ...แค่เรื่องที่เกิดขึ้นมันก็น่าปวดหัวมากพอแล้ว อย่ามาสร้างเรื่องให้น่าปวดหัวมากกว่านี้อีกเลย" จากนั้นหันมาพูดกับชายอีกคนที่พยายามห้ามการวิวาท "คุณธีคะ รตีรบกวนคุณพาทั้งสองคนไปจากที่นี่ที ส่วนรตีกับลีจะขออยู่ดูแลมิ้นต์ที่นี่ก่อน"
---------------------------------------------------
รตีปิดประตูห้องลงแล้วเดินไปยังมุมห้องซึ่งมินตรานั่งกอดเข่าก้มหน้าอยู่ตรงนั้นโดยมีวราลีคอยนั่งเคียงข้าง เธอขยับไปนั่งอีกฝั่ง ก้มหน้ารวบรวมสติ เอ่ยเสียงนิ่ง
"ไปกันหมดแล้วล่ะมิ้นต์ ตอนนี้มีแค่ฉัน ลี และแกแค่นั้น"
หญิงสาวที่ก้มหน้ากอดเข้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้างามอาบน้ำตาที่ไหลเอ่อ เธอยังคงร้องไห้ไม่หยุด วราลีประคองศีรษะหญิงสาวให้มาซบที่ไหล่ของเธอ เอ่ยเสียงอ่อนโยน
"มีอะไรก็เล่าให้พวกเราฟังเถอะมิ้นต์ อย่าเอาแต่ร้องไห้แบบนี้เลย ลีกับรตีเป็นห่วงมิ้นต์มากนะ พูดออกมาเผื่ออะไรจะดีขึ้น"
มินตราสั่นศีรษะ น้ำตายังคงไหลพราก
"ไม่มีทางที่อะไรจะดีขึ้นหรอกลี สิ่งที่เกิดขึ้นมันแย่ที่สุด เลวที่สุดในชีวิตฉัน... ฉันไม่รู้เลยว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร"
รตีขยับเข้าไปใกล้ แต้ฝ่ามือลงกับเข่ามินตรา ค่อยๆ เอ่ยถาม
"แกลองนึกให้ออกสิมิ้นต์ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
มินตรานิ่ง พยายามนิ่งถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ดวงตาที่ช้ำโรยจากการร้องไห้อย่างหนักกะพริบน้อยๆ เพื่อไล่น้ำตาที่รื้นขึ้น
"ฉันนึกไม่ออกจริงๆ จำได้แค่ฉันดื่มหนักมาก และลีก็มาส่งฉันที่ห้อง จากนั้นฉันก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งได้ยินเสียงแกมาเรียกที่หน้าห้องตอนเช้าก็เลยจะลุกไปเปิด แต่พอหันมาก็เห็นเข้านอนอยู่ข้างตัว ยิ่งอยู่ในสภาพนี้ แทบไม่ต้องบอกเลยว่าเกิดอะไรขึ้น"
รตีหันมองวราลีเป็นเชิงถาม อีกฝ่ายราวกับอ่านสายตาออกรีบเอ่ยตอบทันที
"แต่ตอนออกจากห้องมิ้นต์ฉันก็ล็อกเรียบร้อยนะ คีย์การ์ดของมิ้นต์ฉันก็วางไว้ให้ที่โต๊ะ ก่อนออกจากห้องฉันก็เช็คซ้ำแล้วว่าประตูห้องปิดสนิท"
เรื่องนี้ทุกคนรู้ดีว่าวราลีละเอียดรอบคอบมาก เธอมักตรวจสอบทุกอย่างซ้ำสม่ำเสมอ สิ่งที่รตีส่งสายตาถามวราลีจึงถูกขัดด้วยเหตุผลที่อีกฝ่ายตอบด้วยประการทั้งปวง
มินตรายกมือขึ้นปัดผมที่ปกปิดใบหน้าออกจนหมด เช็ดน้ำตาจนแห้ง เอ่ยกับเพื่อนทั้งสองเสียงสั่นเครือ
"รตี ลี ฉันอยากกลับบ้าน เรากลับกันเถอะ และช่วยบอกพี่วุธให้ฉันทีว่าให้ช่วยดูแลทีมงานขนของกลับให้เรียบร้อยแล้วค่อยแทนฉัน... และขอร้องพวกเธอ รวมถึงช่วยบอกพี่วุธกับคุณธีด้วย ขอให้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เสียให้หมด ให้คิดเสียว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันเองก็จะลืมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่เหมือนกัน"
รตีและวราลีลอบมองหน้ากัน เข้าใจดีว่าตอนนี้มินตราทั้งเจ็บปวด เสียใจมากเพียงใด
---------------------------------------------------
"แกลองทบทวนอีกทีสิเจ้าเพชรว่าแกไปอยู่ในห้องคุณมิ้นต์และเกิดเรื่องแบบนั้นได้ไง"
เหล็กเพชรพยายามคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก
"ฉันจำได้แค่ฉันดื่มกับนาน่า แล้วเธอก็ให้คีย์การ์ดห้องกับฉัน ฉันก็ไปตามคีย์การ์ดนั่น ก็มีเรื่องที่เกิดตามปกติที่มันควรเกิด ทีแรกฉันมองเห็นคิดว่านาน่าเป็นคุณมิ้นต์ แต่ตอนนั้นมันก็แค่คิด ไม่คิดว่าพอตื่นมาจะกลายเป็นคุณมิ้นต์ตัวจริงไปได้"
คำตอบเพื่อนรักยิ่งทำให้ชลธีกุมขมับแน่นขึ้น
"ไอ้เวรเอ๊ย อยู่ดีๆ ก็ทำเรื่องใหญ่จนได้... นี่ฉันกับคุณวุธก็ลองไปถามนาน่าแล้ว เธอก็ยืนยันว่าส่งคีย์การ์ดให้แกถูกต้อง แล้วไหงออกมาเป็นแบบนี้ได้วะ" ชลธีหันมามองเพื่อนซึ่งนั่งกุมมือนิ่งจึงผ่อนลมหายใจ พยายามควบคุมสติตัวเองที่เริ่มจะฟุ้งซ่านตาม "แล้วทีนี้แกจะทำไงไอ้เพชร"
ฝ่ายที่ถูกถามนิ่งเงียบสักพักแล้วเอ่ยออกมา
"ฉันก็จะทำอย่างที่พูด ฉันจะให้พ่อมาสู่ขอและแต่งงานกับคุณมิ้นต์ให้เร็วที่สุด"
ชลธีตบบ่าผู้เป็นเพื่อน ถอนหายใจอีกครั้งเมื่อเห็นถึงปัญหาที่รออยู่ข้างหน้า
"แล้วแกว่ามันจะสำเร็จเหรอในเมื่อคุณมิ้นต์เธอก็บอกแล้วว่าต่อให้แกจะพาพ่อมาสู่ขอก็จะไม่ยอมแต่งงานกับแกเด็ดขาด ไหนจะคุณวุธอีกคนที่แกกับฉันก็เห็นชัดเจนว่าเขาไม่ได้คิดกับคุณมิ้นต์แค่พี่ชายน้องสาวแน่ๆ และฉันเชื่อว่าเขาจะต้องขัดขวางแกทุกวิถีทาง"
เหล็กเพชรหันมาสบตาชลธี แววตานิ่ง แน่วแน่
"ถึงอย่างไรฉันก็ไม่เปลี่ยนใจ นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับคุณมิ้นต์ ฉันต้องรับผิดชอบ ส่วนใครจะขวางฉันไม่สน เพราะเขาไม่มีโอกาสได้เป็นเจ้าของคุณมิ้นต์แน่นอนตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่"
---------------------------------------------------
ภายในห้องพักที่ปิดสนิท วรวุธนั่งนิ่งที่เก้าอี้ น้ำตาไหลอาบสองแก้มเพราะยังคงหวนคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่
แผนการที่เขาวางไว้กลับตาลปัตรทุกอย่าง คนที่ควรนอนอยู่ข้างเหล็กเพชรควรเป็นนาน่า และมินตราควรได้เห็นสิ่งนั้นเพื่อตัดหนทางเหล็กเพชรได้เด็ดขาดทันที แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับกลายเป็นมินตราที่ตกเป็นของเหล็กเพชรโดยทางพฤตินัย วรวุธรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นยิ่งทำให้หนทางของเขากับมินตรายิ่งมืดดำขึ้นทุกที
ภาพมินตราผุดพรายขึ้นมาในห้วงความคิด นับตั้งแต่ภาพหญิงสาวผู้แสนดี คอยหยอกล้อเขาในยามร่าเริง คอยระบายกับเขายามเกิดปัญหา จนกระทั่งภาพหญิงสาวที่นั่งกอดผ้าห่มน้ำตาไหลพรากจากการเสียใจครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตผู้หญิง ยิ่งฉุดให้วรวุธดิ่งลงลึกให้ห้วงแห่งความเสียใจเกินจะเอ่ยออกมาให้ใครฟังได้หมดสิ้น
หญิงสาวที่เฝ้ารัก เฝ้าทะนุถนอม กลับถูกชายอื่นพรากความบริบูรณ์แห่งดอกไม้งามแรกแย้มไปเสียสิ้น ใจของวรวุธแทบแหลกสลายราวถูกยื้อแย่งสิ่งของอันมีค่าที่สุดไปจากกาย เขาฟุบหน้าลงกับฝ่ามือ แฝดเสียงร้องไห้ไม่เกรงว่าใครจะได้ยิน
เขานิ่งไปสักพักแล้วเงยหน้าชุ่มคราบน้ำตาขึ้น กายเริ่มสั่นเทา ใบหน้าปรากฏเส้นเลือดปูดโปนบริเวณขมับ ดวงตาที่เปียกชื้นด้วยน้ำตาแดงก่ำ ความโกรธแค้นภายในใจมีมากจนแทบปะทุออกมา
ใบหน้าหล่อเหลาค่อยๆ บิดเบี้ยว ริมฝีปากเผยอให้เห็นฟันที่กัดกันแน่น เสียงสั่นเครือเล็ดลอดออกมาจากไรฟัน
"ไอ้เหล็กเพชร มึงกับกูไม่มีวันอยู่ร่วมโลกกันได้"


## เสน่ห์รักเกมแค้น ตอนที่ 9

รถยนต์คันหรูเลื่อนเข้ามาจอดยังบ้านวรวัฒนประเสริฐ วรวุธเปิดประตูฝั่งคนขับออกแล้วเดินอ้อมมายังฝั่งด้านข้างคนขับเพื่อเปิดประตูให้หญิงสาวที่นั่งมาด้วยลงจากรถ แต่ไม่ทันหญิงสาวที่เปิดประตูออกเสียก่อน เธอก้าวลงจากรถแล้วยืนนิ่ง แววตาเลื่อนลอยไร้จิตวิญญาณจนกระทั่งวรวุธต้องสะกิดเตือน
"คุณมิ้นต์ครับ ไหวไหมครับ"
คำเอ่ยทักนั้นดึงสติมินตราให้กลับคืนมา เธอหันกลับไปมองฝ่ายเอ่ยเรียกที่ยืนอยู่ด้านหลัง พยายามฝืนยิ้มให้แต่ยากเต็มที
"มิ้นต์ไหวค่ะพี่วุธ"
วรวุธมองหญิงสาวที่รักเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด แสนเสียใจนักที่มินตราต้องอยู่ในสภาพทุกข์ตรมมากถึงเพียงนี้
"ผมขอโทษที่ผมดูแลคุณมิ้นต์ไม่ดี จนเกิดเรื่อง..."
พูดไม่ทันจบ มินตราเอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อนที่เขาจะพูดเรื่องแสนอัปยศเมื่อคืนออกมาให้เธอได้รับรู้อีกครั้ง
"อย่าพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นค่ะพี่วุธ มิ้นต์ไม่อยากฟัง... ไม่ใช่ความผิดของพี่วุธเลยสักนิด คนที่ผิด คนที่เลวก็มีเพียงคนเดียว"
"แต่ผม..."
"พอเถอะค่ะ มิ้นต์อยากพักผ่อน พี่วุธช่วยถือกระเป๋าเข้าไปข้างในบ้านให้มิ้นต์ทีเถอะ"
ไม่รอฟังคำตอบวรวุธ มินตราหันหน้าเดินกลับเข้าไปภายในบ้านทันที วรวุธรีบเปิดฝากระโปรงหลังรถยนต์แล้วหยิบกระเป๋าหญิงสาวมาวางที่พื้น รีบปิดกะโปรงหลังรถยนต์ รีบเดินตามมินตราเข้าไปภายในบ้านทันที
มินตราเดินผ่านเข้ามาหน้าห้องรับแขก ไม่ทันไรวารีรีบวิ่งเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมยกมือแตะแขนหญิงสาวไว้ราวปลอบประโลม
"คุณมิ้นต์ คุณกลับมาก็ดีแล้ว รีบเข้าไปพบคุณพ่อคุณแม่เถอะค่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"
มินตรามองหญิงผู้สูงวัยกว่า เช่นเดียวกับวรวุธที่เดินเข้ามารีบเอ่ยถามผู้เป็นมารดาทันที
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอครับแม่"
วารีหันไปมองบุตรชายที่เข้ามาสมทบหลังมินตรา ดวงตาฉายแววโกรธขึ้ง
"แกก็เหมือนกันวุธ เรื่องนี้แกก็ผิดเพราะแกดูแลคุณมิ้นต์ไม่ดี เข้าไปพบท่านทั้งสองคนพร้อมกับคุณมิ้นต์นี่แหละ"
ทั้งวรวุธและมินตรายังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น มินตราเป็นฝ่ายเอ่ยถามวารีขึ้น
"มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอคะน้าวารี"
กระทั่งสิ่งที่วารีแจ้งแก่มินตราและวรวุธต่างทำให้ผู้ฝังทั้งสองตัวชาวาบ
"เรื่องที่เกิดขึ้นที่รีสอร์ทค่ะ"
---------------------------------------------------
มินตราก้าวเดินเข้าไปในห้องโดยมีวารีเดินนำและวรวุธเดินตามท้าย เธอเห็นบิดาและมารดานั่งดูโทรศัพท์มือถือในมือของบิดา กระทั่งเธอนั่งลงบนโซฟา ส่วนวรวุธยืนอยู่มุมห้องคู่กับผู้เป็นแม่ ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมองบุตรสาวสีหน้าเต็มไปด้วยความเครียด มินตราปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เอ่ยถามบุพการีทั้งสอง
"มีอะไรเหรอคะคุณพ่อคุณแม่"
ไมตรีและติรกามองหน้ากัน จากนั้นไมตรีส่งโทรศัพท์มือถือในมือให้ภรรยาเพื่อส่งให้หญิงสาวซึ่งนั่งใกล้มากกว่าเขา เมื่อโทรศัพท์มือถือถูกส่งถึงมือมินตราพร้อมคำเอ่ยของผู้เป็นบิดา
"ดูสิ่งที่เกิดขึ้นในมือถือสิ แล้วอธิบายให้พ่อกับแม่ฟังทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
มินตราเปิดดูคลิปในโทรศัพท์มือถือ เมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นใบหน้าเธอซีดเผือด ตัวเริ่มสั่นเทา น้ำตาไหลคลอหน่วยตา
สิ่งที่ปรากฏในคลิปคือภาพมินตราที่มีเพียงเสื้อคลุมกำลังผลักไสเหล็กเพชรซึ่งมีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวปกคลุมเบื้องล่างออกจากห้องจนมาถึงบริเวณหน้าห้องพักของเธอ นอกจากนี้ภายในคลิปยังปรากฏทั้งวรวุธ ชลธี วราลี และรตีภายในนั้นด้วย พียงแค่นั้นมินตราก็รู้ว่าเหตุการณ์ที่ทำให้เธอต้องถูกบิดามารดาเรียกพบทันทีที่กลับมาถึงคือเรื่องใด
มินตราหันมองวรวุธแล้วหันกลับมามองบิดามารดา เอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือ
"ใครส่งคลิปนี้มาให้คุณพ่อคุณแม่กันคะ"
พูดจบ มินตรามืออ่อนแรงจนติรกาต้องรีบเข้าจับมือบุตรสาวข้างที่ถือมือถือ หยิบอุปกรณ์สื่อสารนั้นออกจากมือแล้วสอดมือเข้าจับมือบุตรสาวที่เริ่มเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ไมตรีมองบุตรสาวเต็มไปด้วยความสงสารแต่จำใจต้องเอ่ยถามเพื่อสืบหาความจริง
"พ่อก็ไม่รู้ว่าใคร แต่สิ่งที่เห็นในคลิปมันปรากฏทั้งลูกและเหล็กเพชรชัดเจนมาก และนี่มันเป็นสิ่งที่ลูกต้องให้คำตอบพ่อกับแม่ให้ได้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น"
มินตรานั่งมองพ่อกับแม่ น้ำตาตาไหล ก้มหน้าลงไม่ยอมตอบคำถามบิดาจนผู้เป็นแม่ต้องเอ่ยเตือน
"มิ้นต์เกิดอะไรขึ้นก็บอกพ่อกับแม่เถอะนะ มีอะไรเราจะได้ช่วยกันแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นได้ เก็บไว้มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอกลูก"
มินตราส่ายศีรษะทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ พยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่คลอหน่วยตาไม่ให้ไหลรินออกมาให้บุพการีเห็น
"ไม่มีอะไรค่ะ มันไม่มีอะไรจริงๆ"
คำตอบบุตรสาวทำให้ไมตรีลุกขึ้นยืนจากโซฟา ติรการู้ว่าผู้เป็นสามีเริ่มมีอารมณ์โกรธกรุ่น
"มันจะไม่มีอะไรได้ไงกัน ภาพที่มันเห็นมันก็ชวนคิดไปแล้วว่าลูกกับเหล็กเพชรมันเกิดอะไรขึ้น ลูกต้องพูดความจริงกับพ่อตอนนี้"  จากนั้นเบนหน้าหันไปมองบุตรชายวารี "หรือถ้ามิ้นต์ไม่ยอมพูด วุธก็ต้องเป็นคนพูดแทน ห้ามปิดบังเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอันขาด"
มินตรายังคงส่ายหน้าไม่ยอมพูดสิ่งใดออกมาตามที่บิดาบังคับ ฝ่ายวรวุธเองก็ก้มหน้านิ่งด้วยสัญญากับหญิงสาวไว้ว่าจะไม่แพร่งพรายเรื่องที่เกิดขึ้นให้แก่ผู้ใดทั้งสิ้น ยิ่งทำให้ไมตรีทวีความโกรธยิ่งขึ้น เตรียมขยับเดินเข้าไปหาบุตรสาวแต่เสียงที่ดังขึ้นจากหน้าห้องทำให้เขาต้องหยุดอยู่ที่เดิม
"อย่าคาดคั้นคุณมิ้นต์กับคุณวุธเลยครับ ผมจะเป็นคนอธิบายทุกอย่างแก่คุณอาทั้งสองเอง"
เสียงนั้นดึงให้ทุกคนภายในห้องหันมองตามต้นเสียง มินตราเงยหน้าขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นใครดวงตาเธอเบิกกว้างขึ้น เตรียมขยับปากพูดแต่ผู้เป็นบิดาเอ่ยปากเสียก่อน
"เหล็กเพชร พรต... เอาสิ จะได้จบทุกเรื่องกันเสียวันนี้"
---------------------------------------------------
พรตและเหล็กเพชรทรุดตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามมินตรา หญิงสาวสบตาเหล็กเพชร สีหน้าบังคับไม่ให้เขาพูดเรื่องที่เกิดขึ้นให้แก่ไม่ตรีและติรกาได้รับรู้ เหล็กเพชรสบตาหญิงสาวแล้วหันไหทางไมตรี
"ทุกอย่างเป็นอย่างที่คุณอาเข้าใจครับ ผมเป็นคนผิดเองที่เข้าไปในห้องคุณมิ้นต์และทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างด้วยความเต็มใจครับ"
คำสารภาพจากชายหนุ่มทำให้ไมตรีและติรกานิ่งงัน พรตมองหน้าบุคคลทั้งสอง แล้วเอ่ยแก่เพื่อนรักและภรรยา
"เจ้าเพชรมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังทั้งหมด ฉันก็เห็นจริงว่ามันเป็นคนผิดจึงพาเจ้าเพชรมาขอโทษนาย คุณติ และหนูมิ้นต์ และฉันยินดีที่จะให้เจ้าเพชรมาสู่ขอหนูมิ้นต์เพื่อรับผิดชอบทันที"
มินตราได้ยินสิ่งที่พรตเอ่ยรีบสั่นหน้าแทนคำตอบ
"ไม่ค่ะ มิ้นต์จะไม่แต่งงานกับเขา มิ้นต์ไม่เคยต้องการความรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ขอแค่เพียงให้เรื่องนี้มันจบไปตอนนี้ เดี๋ยวนี้ก็พอ"
บิดาเหล็กเพชรหันหน้ามามองหญิงสาว เอ่ยเสียงเครียด
"ไม่นะหนูมิ้นต์ นี่เป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น ลูกชายอาทำผิดที่ทำให้หนูเสียใจ เขาควรรับผิดชอบสิ่งที่ได้กระทำลงไป เขาจะต้องดูแลหนูเป็นอย่างดีที่สุด ให้สมกับสิ่งที่เขาทำกับหนู... อาจจะมองว่าเป็นการจับคลุมถุงชนอีกครั้งก็คงไม่ผิด แต่ครั้งนี้อาขอร้อง เพราะมันจะช่วยปกปิดทุกอย่าง ตอนนี้คลิปอาจจะยังไม่ได้ส่งต่อแพร่หลาย แต่ไม่แน่ว่าต่อไปถ้ามันหลุดออกไปหนูเองที่จะเป็นฝ่ายเสียหายได้ กันไว้ดีกว่าแก้เถอะหนูมิ้นต์"
"แต่มิ้นต์ไม่อยากแต่งงานกับเขา เราไม่เคยรักกัน และมิ้นต์ไม่สนใจว่าถ้าคลิปมันหลุดออกไปจะเป็นอย่างไร"
เหล็กเพชรหันไปมองมินตรา เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเพื่อให้อีกฝ่ายทุเลาความโกรธลง
"คุณมิ้นต์ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้รักผม แต่ผมอยากช่วยปกป้องศักดิ์ศรีคุณ ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณเถอะนะครับ"
หญิงสาวหันมองหน้าเหล็กเพชร แววตากร้าว
"ไม่จำเป็น ฉันไม่เคยต้องการให้คุณมาปกป้องฉัน"
"พอเถอะ หยุดเสียที"
เสียงไมตรีดังขัดขึ้นจนทุกคนหันไปมองเขา และทุกคนในห้องต้องเบิกตาโพลงขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ฟังสิ่งที่ไมตรีตัดสินใจ
"ฉันเห็นด้วยว่าเพชรต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ แต่ขอให้เป็นแค่การหมั้นกันก่อนเพียงเท่านั้น ส่วนการแต่งงานให้เกิดขึ้นภายหลัง ฉันไม่อยากให้เกิดคำครหาว่าเป็นงานวิวาห์สายฟ้าแลบ มันจะยิ่งเป็นที่ซุบซิบนินทา"
ประกาศิตจากผู้เป็นพ่อทำให้มินตราทนนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้อีกต่อไป เธอลุกขึ้นจากโซฟาเดินขึ้นไปยังชั้นบนทันที เหล็กเพชรและวรวุธเตรียมตามหญิงสาวไปแต่เสียงประมุขของบ้านขัดขึ้นเสียก่อน
"ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันกับคุณติจะขึ้นไปดูมิ้นต์เอง... พรต นายพาเพชรกลับไปก่อนเถอะแล้วเราค่อยมาคุยรายละเอียดกันอีกที" จากนั้นหันหน้าไปทางสองแม่ลูกซึ่งยืนอยู่อีกด้าน "วารี วุธ ฝากส่งแขกแทนฉันกับคุณติด้วย"
---------------------------------------------------
มินตราวิ่งขึ้นมายังห้องนอนของตน เปิดประตูแล้วรีบถลาเข้าไปในห้องพร้อมกดล็อกทันที หญิงสาวยืนหลังพิงประตู ค่อยๆ ไถลกายลงไปจนนั่งชันเข่าลงที่พื้น ปล่อยให้น้ำตาที่กลั้นไว้ให้ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง เธอนั่งตรงนั้นจนกระทั่งเสียเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกจากบุคคลหลังประตู
"มิ้นต์ เปิดประตูให้แม่เข้าไปได้ไหมลูก"
หญิงสาวหันมองประตู เอ่ยตอบเสียงเรียก
"มิ้นต์ขออยู่คนเดียวเถอะค่ะ"
ไม่นานนัก เสียงผู้เป็นบิดาดังขึ้นด้านหลังประตู
"มิ้นต์ ฟังพ่ออธิบายก่อนได้ไหมว่าทำไมพ่อถึงตัดสินใจแบบนั้น"
เพียงเท่านั้น มินตรายิ่งตัวสั่นเทา หันไปตอบบิดาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"มีอะไรที่คุณพ่อต้องอธิบายอีกเหรอคะนอกจากต้องการจับมิ้นต์คลุมถุงชนอีกครั้ง ทั้งที่ผู้ชายคนนั้นทำร้ายมิ้นต์ถึงขนาดนี้ แต่คุณพ่อก็ยังอยากยกมิ้นต์ให้กับเขา คุณพ่อยังเห็นมิ้นต์เป็นคน เป็นลูกของคุณพ่ออยู่ไหม หรือเห็นมิ้นต์เป็นสิ่งของที่อยากจะยกให้ใครก็ได้ เคยสนใจความรู้สึกของมิ้นต์บ้างไหม"
"พ่อรู้ว่าสิ่งที่พ่อตัดสินใจจะทำให้มิ้นต์เสียใจ แต่พ่อก็ยอมไม่ได้ที่มิ้นต์จะต้องถูกนินทาเสียหายถ้าคลิปนี้หลุดออกไป พ่อถึงได้พยายามเลี่ยงขอจากการแต่งงานเป็นงานหมั้น อย่างน้อยเพื่อรักษาชื่อเสียงของมิ้นต์เอาไว้... อดทนหมั้นไปสักพักเถอะนะลูก อย่างน้อยก็รอจนข่าวซา หรือสักปี แล้วจากนั้นถ้าลูกอยากจะถอนหมั้นก็แล้วแต่ลูกเถอะนะ"
ทุกสิ่งภายในห้องยังคงเงียบงัน จนติรกาตัดสินใจเอ่ยผ่านประตูบานนั้น
"มิ้นต์ หมั้นไปก่อนเถอะนะลูก แม่เชื่อว่าเหล็กเพชรเป็นคนน่าไว้วางใจพอจะดูแลลูกได้ แค่การที่เขาเดินเข้ามายอมรับสิ่งที่ทำวันนี้ด้วยตัวเองแม่ก็เชื่อว่าเขาเป็นคนมีความรับผิดชอบมากพอทีเดียว"
เสียงภายในห้องยังคงเงียบงันจนกระทั่งไมตรีและติรกาเริ่มใจเสีย เตรียมเคาะประตูเรียกบุตรสาวด้วยเกรงว่าจะเกิดเหตุร้าย แต่ไม่ทันได้ทำตามที่ใจคิด ประตูบานนั้นเปิดอ้าพร้อมร่างหญิงสาวอาบน้ำตายืนนิ่งราวกับหุ่นยนต์ เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ
"มิ้นต์เข้าใจแล้วค่ะ"
เพียงเท่านั้นหญิงสาวเดินผ่านหน้าบุพการีทั้งสองไป ก้าวลงบันไดมุ่งไปยังชั้นล่าง ไมตรีและติรการีบก้าวตามบุตรสาว มินตรายังคงเดินลงไปโดยไม่สนใจคนที่ยืนอยู่รอบข้าง เธอมองเห็นรถของเหล็กเพชรซึ่งมีพรตนั่งเคียงข้างกำลังจะแล่นออกนอกตัวบ้าน หญิงสาวเดินออกไปยืนขวางหน้ารถจนทำให้เหล็กเพชรที่กำลังแล่นรถออกมาต้องหยุดกะทันหัน
เมื่อรถยนต์จอดสนิท เหล็กเพชรเปิดประตูรถเข้ามายืนประชิดตัวหญิงสาว จับแขนเธอไว้เพื่อเรียกสติ
"คุณทำอะไรของคุณ มายืนขวางหน้ารถผมทำไม รู้ไหมถ้าผมหยุดรถไม่ทันผมอาจชนคุณได้เลยนะ"
มินตราเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย แววตาหญิงสาวแข็งกระด้าง เพ่งมองที่เหล็กเพชรนิ่ง จนกระทั่งไมตรี ติรกา วรวุธและวารีเดินมาสมทบ มินตราจึงเอ่ยเสียงกระด้าง
"นี่คือสิ่งที่ทุกคนอยากให้มิ้นต์ทำเพื่อให้เรื่องเงียบใช่ไหมคะ... ได้ค่ะ มิ้นต์ยอมเป็นตุ๊กตาให้ทุกคนจับโยนเล่นไปมาให้ตามใจ ในเมื่อมิ้นต์ไม่มีอิสระในการตัดสินใจด้วยตัวเอง มิ้นต์ก็จะไม่เลือก ไม่คิด จะทำตามที่ทุกคนอยากให้ทำ"
หญิงสาวมองมือเหล็กเพชรและเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา ยกมือข้างซ้ายขึ้นตรงหน้าชายหนุ่มซึ่งยืนนิ่งงัน
"ถอดแหวนที่นิ้วคุณออกมา แล้วใส่ที่นิ้วนางของฉัน เหมือนกับที่ทุกคนอยากให้คุณสวมปลอกคอให้ฉันตามที่คุณต้องการ" แล้วหญิงสาวหันไปมองวรวุธพร้อมเอ่ยปาก "พี่วุธคะ ช่วยถ่ายรูปแล้วส่งข่าวให้ทุกสื่อที จะได้ป้องกันไม่ให้มีข่าวเสียหายแบบที่ทุกคนอยากให้เป็น"
---------------------------------------------------
ชายหนุ่มนั่งดื่มอยู่ที่เคาน์เตอร์ในผับอยู่เพียงลำพัง เขาส่งน้ำสีอำพันเข้าปากครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งวางแก้วลงพร้อมมองมือข้างขวาซิ่งปกติใส่แหวนเงินที่นิ้วนาง แต่บัดนี้ไม่มีแหวนวงนั้นอยู่อีกแล้วด้วยถูกใช้ในการหมั้นอย่างเร่งด่วนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
เขาควรจะดีใจที่ได้หมั้นหมายกับมินตราตามที่หวังไว้ แต่ทำไมกลับรู้สึกแห้งแล้งเสียเต็มที... คงเป็นเพราะการหมั้นครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความเต็มใจของมินตราตามวาดหวัง แต่เพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นเมื่อคืนวานและความเห็นชอบของผู้ใหญ่บีบบังคับให้มินตราต้องจำนนหมั้นกับเขาโดยไม่เต็มใจ ซ้ำร้ายเขายังได้คู่หมั้นที่เหมือนคนไร้วิญญาณ โอกาสที่เขาได้รับจากมินตราช่างเหมือนคมหอกดาบที่คอยทิ่มแทงมโนสำนึกในใจเหลือเกิน
แต่ถึงอย่างไร  เหล็กเพชรก็ยังมุ่งหมายในใจว่าสักวันเขาจะต้องทำทุกอย่างให้มินตรารู้ว่าเขาพร้อมที่จะดูแลหล่อนด้วยใจรัก อาจจะเป็นความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นเร็วเกินกว่าจะใช้คำว่ารักได้หรือไม่ แต่เขาแน่ใจว่าจะไม่ยอมให้มินตราถอนหมั้นเขาเด็ดขาด
"คุณมีความสุขมากสินะที่บังคับให้คุณมิ้นต์หมั้นกับคุณได้"
เสียงเอ่ยดังขึ้นทำให้เหล็กเพชรชะงัก หันมองตามต้นเสียง เมื่อเห็นเป็นใครเหล็กเพชรสีหน้าปรากฏรอยความสงสัย
"คุณวุธ มาดื่มที่นี่เหมือนกันเหรอ"
ชายหนุ่มที่มายืนข้างเหล็กเพชรสีหน้าแดงก่ำ บ่งบอกว่าเขาคงดื่มเขาไปไม่น้อย วรวุธไม่ตอบคำถามนั้นแต่กลับเอ่ยตามอารมณ์กรุ่นโกรธที่อยู่ในใจ
"คุณเก่งนะที่แย่งเอาคุณมิ้นต์กลับไปได้ คุณมันเป็นคนเห็นแก่ตัวจริงๆ อยากจะทิ้งคุณมิ้นต์คุณก็ทิ้ง พอนึกอยากจะรักคุณก็กลับมา... คุณจะกลับมาทำไมในเมื่อคุณไม่เคยจริงใจกับคุณมิ้นต์ ทำไมไม่ปล่อยเธอให้ไปพบคนอื่นที่ดีกว่าคุณ"
เหล็กเพชรมองหน้าอีกฝ่าย ความขุ่นเคืองเกิดขึ้นในใจจนต้องตอบโต้ฝ่ายตรงข้าม
"คนที่ดีกว่าผมที่คุณว่าคงหมายถึงคุณสินะ มันก็ควรจะเป็นแบบนั้น แต่ในเมื่อผมรักใครแล้วผมจะไม่มีวันนปล่อยไปให้คนอื่นเด็ดขาด จริงอยู่ผมเคยทำผิดกับคุณมิ้นต์ แต่ครั้งนี้ผมพร้อมแก้ตัวทุกอย่าง ตอนนี้ผมรักคุณมิ้นต์จริงๆ และผมจะรอจนกระทั่งคุณมิ้นต์จะรักผมด้วยความเต็มใจเช่นกัน"
"คุณจะไม่มีทางได้แต่งงานกับคุณมิ้นต์ง่ายๆ ตอนนี้คุณหมั้นได้ ต่อไปก็ถอนหมั้นได้ ผมจะทำทุกอย่างไม่ให้คุณได้คุณมิ้นต์ไปแน่"
เหล็กเพชรขยับลุกขึ้น สบตาฝ่ายตรงข้ามไร้ความกลัวเกรง
"ก็ลองดูสิ แต่ผมรับรองว่าคุณไม่มีทางได้คุณมิ้นต์ไปแน่นอน"
---------------------------------------------------
ชายหนุ่มก้าวเดินออกจากร้าน ร่างกายโซเซด้วยฤทธิ์น้ำเมาที่ถูกส่งผ่านเข้าในร่างกายไม่น้อย เขาเดินมาจนถึงรถยนต์ พยายามเปิดประตูรถจนสามารถเข้าไปนั่งได้สำเร็จ เขากดปุ่มภายในรถยนต์จนกระทั่งเสียงเครื่องยนต์ทำงานจึงรีบพารถยนต์พุ่งออกไปจากบริเวณลานจอด
เขาพยายามขับรถด้วยความระมัดระวังจนกระทั่งออกมาพ้นจากผับเล็กน้อย เขามองเห็นรถจักรยานยนต์คันหนึ่งพุ่งมาตัดหน้ารถอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มพยายามเหยียบเบรกแต่เมื่อแตะฝ่าเท้าลงไปแล้วพบว่าไม่สามารถบังคับให้รถยนต์หยุดได้
รถยนต์พุ่งเกือบถึงรถที่ตัดหน้า เขาตัดสินใจหักหลบทันที รถของเขาพุ่งชนวัตถุบางอย่างก่อนรถยนต์จะพุ่งชนกำแพงตึกร้างเสียงดังสนั่นเนื่องจากแรงกระแทกของรถยนต์กับกำแพง กระทั่งรถยนต์นิ่งอยู่เช่นนั้นพร้อมร่างผู้ขับค่อยๆ ฟุบลงกับประตูรถยนต์ ก่อนสิ้นสติสายตาเขามองเห็นร่างอีกคนนอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล ต่อจากนั้นไม่นานนักมีเสียงตะโกนจากด้านหลัง
"มีรถชน ช่วยโทรเรียกกู้ภัยที"
จากที่เคยหนีการคลุมถุงชน แต่มาวันนี้เขากลับอยากให้มันเกิดกับเขาและเธอคนเดิมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คงไม่ง่ายนัก เพราะนอกจากความแค้นจากเหตุการณ์ในอดีตของหญิงสาวยังมีใครอีกคนเป็นอุปสรรคแทรกกลางระหว่างเขาและเธอ