เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!
กั้วกวานจานเจียง
## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 1 การทดสอบนักกีฬาระดับสอง[1]
ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องถอดเสื้อโค้ทโยนไปที่โซฟา แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนตัวเอง นอนลงบนเตียงอย่างเหนื่อยล้า ควักมือถือออกมาเลื่อนดูหน้าจอ
เขาชื่อจางกว้าน เป็นหนุ่มโสดธรรมดาทั่วไป
จางกว้านทำงานอยู่ในสำนักงานการกีฬาแห่งชาติ เป็นประเภทว่างงานและเงินเดือนไม่สูง ในเวลางานก็จะแอบเล่นหุ้นไปด้วย พอเลิกงานก็กลับบ้านเล่นเกม ฐานะทางบ้านของจางกว้านพอมีพอกิน เสื้อผ้าอาหารอะไรก็ไม่ต้องคอยกังวล ในแต่ละวันจึงนับว่าผ่านไปได้อย่างสบายๆ
เล่นเกมมือถือกลายเป็นงานอดิเรกของเขาในช่วงนี้ ตอนนี้เขาเอามือถือขึ้นมาอ่านคอมเมนต์เกมที่ออกใหม่ในช่วงนี้
ทันใดนั้นจู่ๆหน้าจอมือถือของเขาก็ดับลง จางกว้านขมวดคิ้ว ลองกดปุ่มเปิดปิดเครื่องดู แต่ก็ไม่มีการตอบสนองใดๆ
‘จู่ๆ ก็ดับไปซะงั้น ปกติไม่เคยมีปัญหาอะไรนี่นา วันนี้เป็นอะไรล่ะนี่’ จางกว้านกำลังจะรีสตาร์ทเครื่องใหม่ แต่หน้าจอกลับสว่างวาบขึ้นมา
มีตัวหนังสือแถวหนึ่งปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ
‘คุณอยากเป็นสุดยอดนักกีฬาหรือไม่?’
จางกว้านงงๆ เขาคิดว่ามันเป็นลิงค์โฆษณาของเกม ในใจก็แอบด่าโปรแกรมป้องกันไวรัสในมือถือว่าแม้แต่โฆษณาแค่นี้ยังบล็อกไม่ได้ แต่นิ้วมือดันกดลงไปที่ปุ่ม ‘ตกลง’
ทันใดนั้นจางกว้านรู้สึกมึนงง พลันเบื้องหน้ากลายเป็นสีดำ แล้วเขาก็หมดสติไป
จางกว้านค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ ใบหน้าที่คุ้นเคยเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนปรากฏอยู่เบื้องหน้าของเขา เขามองใบหน้านั้นอย่างละเอียดอีกรอบ นี่คือหูซีเพื่อนสนิทสมัยมัธยมของเขา
“นายคือหูซี? นายโกนหนวดแล้ว?”
“ตลกน่ะ  มันก็ต้องเป็นฉันสิ! โกนหนวดอะไร? นี่นายสลบจนเพี้ยนไปแล้วหรือไง?” หูซียื่นขวดน้ำแร่ให้จางกว้านถึงข้างๆ ปากแล้วพูดอีกว่า “ในที่สุดนายก็ฟื้นขึ้นมาละ เมื่อกี้ฉันตกใจแทบแย่”
“ฉันเป็นอะไร?” จางกว้านถาม
“เมื่อกี้นายเป็นลมแดดสลบไป” หูซีนิ่งไปแปบหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า “รอบที่นายจะสอบมันจบไปแล้ว แต่ว่าอาจารย์คุมสอบบอกว่านายคือกรณีพิเศษ อาจารย์จะให้โอกาสอีกครั้ง ให้นายสอบใหม่พร้อมกับกลุ่มสุดท้าย”
จางกว้านงงเล็กน้อย  รู้สึกเหมือนบทสนทนาเมื่อครู่เคยได้ยินที่ไหนมาก่อน  เขายันกายลุกขึ้นมานั่ง  มองไปรอบๆ ทันใดนั้นสีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป
‘นี่เราฝันอยู่หรอเนี่ย!’  จางกว้านหยิกแขนตัวเองแรงๆ ปรากฏว่าเขาไม่ได้ฝันไป
“หูซี ฉันอายุเท่าไร?” จางกว้านถาม
“เป็นลมจนเพี้ยนหรือไง พวกเราสองคนอายุสิบเจ็ด!” หูซีพูด
“นี่คือการสอบระดับสอง?” จางกว้านถามต่อ
“เออสิ!” หูซีพยักหน้าตอบ
จางกว้านสูดหายใจยาว สิ่งที่คิดเอาไว้ในใจได้รับการยืนยัน เขาย้อนกลับมาตอนที่เขาอายุสิบเจ็ดจริงๆ
จางกว้านสมัยมัธยมเรียนไม่ค่อยดี ในช่วงนั้นโรงเรียนต่างๆ พยายามที่จะเพิ่มอัตราการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของนักเรียนตัวเองด้วยการ ‘ส่งเสริม’ ให้นักเรียนชั้น ม.5 ที่การเรียนไม่ดีได้แสดง ‘ความสามารถพิเศษ’ พูดให้ชัดก็คือให้นักเรียนที่เรียนห่วยไปฝึกกีฬาและศิลปะ แล้วให้ไปสมัครสอบกีฬาหรือไม่ก็ศิลปะแทน ขอเพียงแค่สอบผ่านเกณฑ์ของสาขากีฬาหรือศิลปะ ถึงแม้คะแนนสอบทางวิชาการจะต่ำก็สามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้ อัตราการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของโรงเรียนก็จะสูงขึ้น
จางกว้านก็เป็นหนึ่งในนั้น อายุ 17 ปี สูง 188 เซนติเมตร แม้จะเป็นเมืองทางเหนือก็ถือว่าเป็นเด็กที่สูง ด้วยเหตุนี้ครูประจำชั้นก็เลยแนะนำให้เขาไปฝึกกีฬา โดยเลือกให้เขาไปฝึกวิ่งระยะสั้น เพราะเหมาะกับคนที่เพิ่งเริ่มวิ่ง ซึ่งจะสามารถฝึกให้เก่งได้เร็วที่สุด
หลังจากที่จางกว้านเริ่มฝึกวิ่งได้ไม่นาน เขาก็สามารถอยู่ในเกณฑ์ที่จะเข้าทดสอบนักกีฬาระดับสองที่สำนักงานการกีฬาแห่งชาติจัดขึ้น ถ้าอิงตามกฎการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในสมัยนั้น นักกีฬาระดับสองของประเทศจะสามารถลดคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยลงได้ 20 คะแนน ในขณะเดียวกันมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่เวลารับสมัครนักศึกษาประเภทนักกีฬา ก็ต้องการนักศึกษาที่มีคุณสมบัติเช่นนี้เหมือนกัน ดังนั้นสำหรับนักเรียนที่เรียนพละในสมัยนั้น หนังสือรับรองการเป็นนักกีฬาระดับสองของประเทศมีส่วนช่วยในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นอย่างมาก
ในอดีตของจางกว้าน การทดสอบนักกีฬาระดับสองครั้งนี้เขาสอบไม่ผ่าน แต่กลับเป็นหูซีเพื่อนสนิทของเขาที่สอบผ่าน ในระหว่างที่สอบอยู่นั้น จางกว้านจู่ๆ ก็เป็นลมแดดสลบไปก่อนที่จะเริ่มการสอบ ในช่วงนั้นเพิ่งจะเดือนพฤษภาคม  ซึ่งอีกนานกว่าจะถึงช่วงร้อนที่สุดของหน้าร้อน และเขาก็เป็นนักเรียนเพียงคนเดียวในรอบสิบปีที่ผ่านมาที่เป็นลมแดดสลบไประหว่างการสอบ ครูผู้รับผิดชอบการสอบในตอนนั้น เห็นว่าที่จางกว้านเป็นลมสลบไปเป็นเหตุสุดวิสัย เลยให้โอกาสเขาสอบซ่อมอีกครั้งหนึ่ง โดยเข้าสอบพร้อมกับกลุ่มสุดท้ายที่จะทำการสอบ แต่ผลสุดท้ายคะแนนก็ออกมาแย่มาก แม้แต่ระดับปกติที่วิ่งอยู่ทุกๆ วันก็ไม่สามารถวิ่งออกมาได้
รอจนถึงปีที่สอง จางกว้านที่ผ่านการฝึกฝนมาหนึ่งปีถึงจะผ่านเกณฑ์การทดสอบนักกีฬาระดับสองของประเทศ แต่หลังจากนั้นก็สอบเข้าได้แค่มหาวิทยาลัยธรรมดาประเภท 2[2] ในพื้นที่ หลังจบมหาวิทยาลัยเขาโชคดีสอบเข้าหน่วยงานของรัฐได้ และใช้ชีวิตธรรมดาๆ สบายๆ ไปวันๆ
‘เรากลับมาตอนอายุสิบเจ็ดเหรอนี่!’ จางกว้านมองใบหน้าวัยรุ่นที่อยู่รอบๆ ในที่สุดเขาก็ยอมรับสภาพความเป็นจริงนี้
ความคิดกลับมาอยู่กับปัจจุบัน นักเรียนที่รอเข้าสอบรอบๆ เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ จางกว้านรู้ว่าการสอบรอบสุดท้ายใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว เขากำลังจะต้องไปลงสนาม
.....
ที่ปากทางเข้าอุโมงค์ทางเดิน นักกีฬากลุ่มหนึ่งทยอยกันเดินออกมาจากอุโมงค์ทางเดินนักกีฬา
พวกเขาเป็นนักกรีฑาของมณฑล เดิมทีสนามนี้เป็นสนามสำหรับฝึกซ้อมของพวกเขา แต่เพราะว่ามีการยืมสนามเพื่อจัดการทดสอบนักกีฬาระดับสองของประเทศ ด้วยเหตุนี้พวกเขาเลยไปเล่นฟิตเนสรออยู่ที่ห้องฟิตเนส แต่ตอนนี้การสอบใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว พวกเขาก็เตรียมตัวกลับลงสนามเพื่อฝึกซ้อม
พวกเขาล้วนเป็นนักกีฬาอาชีพ มีไม่น้อยที่เคยได้รับรางวัลจากการแข่งขันระดับประเทศ และในนั้นก็มีหลายคนที่เป็นนักกีฬามือดี ดังนั้นกลุ่มนักเรียนที่มาเข้าทดสอบนี้ ในสายตาของพวกเขาแล้วก็เหมือนกับพวกอ่อนหัด พวกเขามองดูแล้วหัวเราะเยาะท่าทางของนักเรียนที่เข้าสอบ
ชายแก่อายุประมาณหกสิบกว่ายืนอยู่หน้าสุด เขาสูงประมาณ 175 เซนติเมตร ยืนหลังตรง ใบหน้าแดงเรื่อ ดูแล้วจิตใจฮึกเหิมนัก
ส่วนที่ยืนข้างชายแก่คือโค้ชวัยกลางคน ใบหน้ายิ้มแบบใจดีสู้เสือ ไม่ว่าชายแก่จะตำหนิอย่างไรก็ไม่กล้าแสดงท่าทีตอบโต้แม้แต่น้อย
ว่ากันตามเหตุผลด้วยฐานะของหัวหน้าโค้ช แน่นอนว่าต้องเป็นเขาที่ใหญ่สุดในสนามแห่งนี้ แต่ในเวลานี้กลับถูกชายแก่ตำหนิติเตียน แต่ไม่ว่าจะเป็นชายแก่หรือโค้ชโจวต่างก็คิดว่านี่เป็นเรื่องที่สมควร เพราะทุกคนล้วนทราบดีว่า ชายแก่ไม่เพียงแต่จะเป็นอาจารย์ของโค้ชโจว ประวัติของเขาเองก็ไม่ใช่เล่นๆ
…..
จางกว้านยืนอยู่หน้าลู่วิ่ง มองสองคนที่อยู่ข้างๆ
ลู่วิ่งสำหรับแปดคน แต่เพราะเป็นการสอบรอบสุดท้ายจึงเหลือสอบอยู่เพียงสองคน รวมจางกว้านที่ ‘เกิดเหตุสุดวิสัย’ กลายเป็นสามคน
‘เหมือนกับในความทรงจำเลย การสอบรอบสุดท้ายสอบกันสามคน สองคนนั้นผ่าน แต่ฉันกลับไม่ผ่าน’ จางกว้านก้มตัวลงไป ตั้งท่าเตรียมวิ่ง
ขณะนั้นนั่นเอง จู่ๆ ในหัวของเขาก็มีเสียงทุ้มเสียงหนี่งดังขึ้นมา
‘เปิดระบบ! กำลังดำเนินการกำหนดค่าตั้งต้นเพื่อเริ่มใช้งาน...’
‘ใครกำลังพูดอยู่?’ จางกว้านมองซ้ายมองขวา สองคนที่อยู่ข้างๆ ตั้งท่าเตรียมวิ่งอย่างนิ่งๆ รอบข้างก็ไม่มีใครพูดอยู่เลย
‘การกำหนดค่าตั้งต้นเสร็จสิ้น ระบบพร้อมทำงาน’
จางกว้านรู้สึกกลัวขึ้นมาทันที แน่ใจว่านี่เป็นเสียงที่มาจากในหัวของตัวเอง ทันใดนั้นในหัวของเขาก็มีหน้าจอปรากฏขึ้นมาอันหนึ่ง
‘นี่มันอะไรเนี่ย!’ จางกว้านรู้สึกตกใจกลัวที่จู่ๆ ในหัวก็มีอะไรแปลกๆ โผล่ขึ้นมา เวลานี้เขางงไปหมดจนทำอะไรไม่ถูก
จากนั้นหน้าจอที่อยู่ในหัวของเขา ก็มีลูกศรอันหนึ่งกดไปที่ไอคอนสีเทาที่สว่างอยู่ตรงขอบหน้าจอ มีข้อความอันหนึ่งเด้งขึ้นมาในหัวเพื่อให้จางกว้านยืนยัน
‘เรียนรู้ความสามารถสปรินต์[3]เบื้องต้น ยืนยันหรือไม่...’
มีกรอบเล็กๆ สองอัน อันหนึ่ง ‘ยืนยัน’ อันหนึ่ง ‘ปฏิเสธ’ ปุ่ม ‘ยืนยัน’ นั้นเป็นสีเขียว แต่ปุ่ม ‘ปฏิเสธ’ กลับเป็นสีเทา  แน่นอนว่าไม่ให้กดเลือกตั้งแต่แรก
‘ฉันยังมีตัวเลือกอื่นอีกหรอ? ได้แต่เลือกยืนยัน’ จางกว้านกดเลือก ‘ยืนยัน’ อย่างไม่ลังเล
‘ยินดีด้วย! คุณเรียนรู้ความสามารถใหม่ : สปรินต์’ เสียงนั้นดังขึ้นมาในหัวของจางกว้าน ส่วนไอคอนสีเทาตรงขอบหน้าจอตอนแรกนั้นตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีเขียว
ตอนนี้ลูกศรนั้นชี้ไปที่ไอคอนสีเขียว ‘สปรินต์’ มีตัวหนังสือสองสามบรรทัดปรากฏขึ้นมา
‘สปรินต์’ ผลของความสามารถ : ความเร็วในการวิ่งทางตรงเพิ่มขึ้นเป็นเวลา 10 วินาที
‘นี่มันอะไรวะเนี่ย? ทำไมเหมือนเวลาสอนเล่นเกมเลย’ จางกว้านหัวเราะเยาะอยู่ในใจ จากนั้นที่ขอบหน้าจอ ก็มีกรอบข้อความใสๆ ปรากฏขึ้นมา
ภารกิจมือใหม่ : ใช้ความสามารถหนึ่งครั้ง ( กรุณาใช้งานความสามารถ : สปรินต์ )
‘นี่มันสอนเล่นเกมชัดๆ!’ จางกว้านด้านหนึ่งก็คิดไปอีกด้านหนึ่งก็กดปุ่มไอคอนสีเขียว ‘สปรินต์’ เพื่อเปิดการใช้งาน
ที่มุมด้านขวาของหน้าจอ มีไอคอนเป็นรูปคนวิ่งปรากฏขึ้นมา ด้านหลังมีตัวเลขนับถอยหลังปรากฏขึ้นมา 10 วินาที ละเอียดไปจนถึงหน่วยมิลลิวินาที
‘เปิดใช้งานความสามารถแล้ว แล้วยังไงต่อ?’ จางกว้านมองไปที่กรอบ ‘ภารกิจมือใหม่’ ที่ยังอยู่ตรงนั้นแต่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ
“เข้าที่! เตรียมตัว...” คนให้สัญญาณปล่อยตัวนักวิ่งชูปืนให้สัญญาณในมือขึ้น พร้อมกับเหนี่ยวไกปืน
ปัง!
เสียงปืนดังขึ้น สองคนที่อยู่ข้างจางกว้านพุ่งตัวออกไปทันที แต่จางกว้านกลับยังอยู่ในลู่วิ่งของตนไม่ขยับเขยื้อน
จางกว้านได้สติ เห็นสองคนที่อยู่ข้างๆ พุ่งตัวออกไปแล้ว
‘กรรม นี่เรากำลังสอบอยู่ ทำไมมัวมาเล่นเกมล่ะเนี่ย’ จางกว้านแอบด่าหน้าต่างสอนเล่นเกมอันนั้นว่ามาไม่ดูเวล่ำเวลา พร้อมกับพุ่งตัวออกไป
แต่ว่าตอนนี้หลังจากเสียงปืนดังขึ้นก็ผ่านไป 1 วินาทีกว่าแล้ว
.....
อีกฟากหนึ่ง โค้ชโจวยิ้มๆ พูดกับชายแก่ว่า “อาจารย์ครับ ปีนี้สถานการณ์ค่อนข้างพิเศษ หลักๆ คือสนามกีฬาของมณฑลแห่งใหม่ยังสร้างไม่เสร็จ เลยจำเป็นต้องมาจัดการทดสอบนักกีฬาระดับสองที่นี่ รอปีหน้าศูนย์กีฬาสร้างเสร็จแล้ว ก็ไม่ต้องมาใช้สนามฝึกซ้อมของเรา และก็ไม่มาถ่วงเวลาฝึกซ้อมของเราแน่นอนครับ”
ชายแก่ส่งเสียง ‘หึ’ ออกมาคำหนึ่ง “การแข่งขันชิงแชมป์กรีฑาระดับเอเชียปีนี้ เดือนกันยายนก็จะเริ่มขึ้นแล้ว อีกสองเดือนทีมชาติก็จะเริ่มแข่งคัดเลือกแล้ว ตอนนี้ยังจะมาถ่วงเวลาฝึกซ้อมของเราอีก แถมยังเป็นการทดสอบนักกีฬาระดับสองที่ไม่ได้สำคัญอะไร หาสนามกีฬาของมหาวิทยาลัยสักที่ก็โอเคแล้ว ไปมหาวิทยาลัยกีฬามณฑล ไม่ก็ไปมหาวิทยาลัยเทคนิคมณฑล มาตรฐานสนามก็ไม่ได้ต่ำ ใช้สอบนักกีฬาระดับสอง สนามแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว! ระดับพวกนี้ ไม่เห็นจำเป็นต้องมาสอบกันที่นี่เลย แกดูสิ นักกีฬาก็คุณภาพอย่างนี้ ดูคนนั้นสิ ไม่ได้มีสมาธิเลย ขนาดตอนออกตัวยังกล้าเหม่อ  เสียงปืนดังแล้วยังไม่ขยับ!”
ชายแก่พูดพลางชี้ไปที่จางกว้านที่อยู่บนลู่วิ่ง ทันใดนั้นจู่ๆ เขาก็หยุดพูด สายตาจ้องเขม็ง พูดออกมาเบาๆ
“เร็วมาก!”
.....
บนลู่วิ่ง จางกว้านรู้สึกแค่ว่าร่างกายตัวเองเบามาก ทุกครั้งที่เหยียบไปบนพื้น รับรู้ได้ถึงพละกำลังที่หลั่งไหลออกมาไม่หยุดที่ขาทั้งสองข้าง เขาไม่เคยสัมผัสความรู้สึกอย่างนี้มาก่อน เขารู้สึกแค่ว่ากระดูกแต่ละท่อน เลือดแต่จะหยด  แม้กระทั่งเซลล์แต่ละเซลล์ภายในร่างกายของเขากำลังกระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข
ภาพด้านข้างสนามทั้งสองด้านบอกจางกว้านว่า สปีดของเขาเร็วมาก ลึกๆ เขาสัมผัสได้ว่า เขาไม่เคยเร็วขนาดนี้  แม้แต่ในความทรงจำ ช่วงที่ถือว่าเป็นจุดสูงสุดของเขาในปีหน้าก็ยังไม่เร็วขนาดนี้
ในเวลานี้ การแข่งขันดำเนินไปกว่าครึ่งทางแล้ว จางกว้านไล่ตามสองคนที่ออกตัวก่อนทันอย่างไม่คาดคิด จากนั้นในอีกสิบเมตรต่อมา จางกว้านก็วิ่งแซงสองคนนั้นขึ้นไป
‘นี่มันอะไรกันเนี่ย? เป็นไปไม่ได้ที่เราจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้! หรือว่าเป็นเพราะความสามารถเมื่อกี้?’  จางกว้านรีบสำรวจดูหน้าจอที่อยู่ในหัวเขาอันนั้น ไอคอนรูปคนวิ่งที่อยู่มุมด้านขวาเริ่มกะพริบ ตัวเลขที่อยู่ด้านหลังก็กำลังจะนับถึงศูนย์
ในตอนที่เวลานับถึงศูนย์ ไอคอนรูปคนวิ่งที่กะพริบอยู่มุมขวาบนก็หายไป ความเร็วของจางกว้านชั่วพริบตาก็ลดลงทันที ความรู้สึกที่วิ่งแล้วตัวเบาๆ ในตอนแรกก็หายไปแบบไร้ร่องรอย โชคดีที่ห่างจากเส้นชัยอีกไม่ไกลแล้ว จางกว้านออกแรงเพิ่มอีกหน่อย และด้วยความเร็วที่วิ่งมาในตอนแรก เขาก็ยังคงเข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง
.....
ชายแก่ยังคงชี้ไปที่จางกว้าน ไม่ยอมวางมือลง
“อาจารย์? อาจารย์?” โค้ชโจวเรียกอยู่นาน
เห็นแต่ชายแก่บ่นพึมพำ “คนที่ออกตัวช้าคนนั้น รีบไปดักเขาไว้ อย่าให้หลุดไปได้”
...............................
[1] การทดสอบนักกีฬาระดับสอง คือ การทดสอบความสามารถทางด้านกีฬาระดับเมือง หากผ่านการทดสอบในระดับมณฑลจะถือว่าเป็นนักกีฬาระดับหนึ่ง
[2] มหาวิทยาลัยของจีนแบ่งเป็นระดับท็อปและระดับธรรมดา ในระดับมหาวิทยาลัยระดับธรรมดายังแบ่งเป็นประเภท 1,2,3
[3] สปรินต์ คือ การวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดในระยะทางสั้นๆ


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 2 ทดสอบอีกครั้ง
ที่เส้นชัย กรรมการคุมสอบที่รับผิดชอบการจับเวลา เอานาฬิกาจับเวลาที่อยู่ในมือออกมาประกาศเวลาพร้อมกัน “ลู่วิ่งที่หนึ่ง 11.45 วินาที!”
“ลู่วิ่งที่สอง 11.30 วินาที” กรรมการอีกคนหนึ่งประกาศ
“ลู่วิ่งที่สาม 11.48 วินาที” กรรมการคนสุดท้ายประกาศ
จางกว้านหายใจออกมายาวๆ ทีหนึ่ง ภายในดวงตาไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นเอาไว้ได้ ตัวเองอยู่ลู่วิ่งที่สองที่อยู่ตรงกลาง หรือก็คือเวลา 11.30 วินาทีเป็นเวลาที่เขาทำออกมา ตามมาตรฐานการคัดเลือกนักกีฬาระดับสองของประเทศ  คะแนนที่จะถึงเกณฑ์นักกีฬาระดับสองรายการวิ่งระยะสั้น 100 เมตรชายคือ ถ้าจับเวลาด้วยมือต้องได้ 11.50 วินาที หรือถ้าจับเวลาด้วยเครื่องจับเวลาจะต้องได้ 11.74 วินาที ตามเวลาที่จับด้วยมือที่เขาทำได้คือ 11.30 วินาทีนี้ จัดว่าถึงเกณฑ์มาตรฐานนักกีฬาระดับสองแล้ว
จางกว้านรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีพรสวรรค์ด้านกีฬาเหนือกว่าคนอื่น ว่ากันตามความก้าวหน้าที่ผ่านมา เขาต้องใช้เวลาอีกหนึ่งปีให้หลังถึงจะสอบผ่านเกณฑ์นักกีฬาระดับสอง ที่จริงคนส่วนใหญ่ที่ผ่านการฝึกฝนส่วนมากก็สามารถผ่านเกณฑ์นี้ได้ แต่ในวันนี้เขาออกตัวช้าแต่ยังสามารถวิ่งทำเวลาออกมาได้ 11.30 วินาที นี่ก็อธิบายได้ว่าเป็นเพราะสิ่งที่เรียกว่า ‘ระบบ’ ที่อยู่ในหัวเขา โดยเฉพาะเวลาที่ระบบบอกว่าผลของความสามารถสิ้นสุดลง จางกว้านรู้สึกความเร็วลดลงอย่างเห็นได้ชัด นั่นก็ยิ่งช่วยยืนยันในข้อนี้
‘ภารกิจมือใหม่ : ใช้ความสามารถหนึ่งครั้งเสร็จสิ้น ปลดล็อกการแสดงเวลา’ พร้อมกันกับเสียงของระบบที่ดังขึ้น  สิ่งที่ดูเหมือนป้ายจับเวลาแบบมัลติฟังก์ชันก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของจางกว้าน
จากนั้นก็มีคำชี้แจงเด้งขึ้นมา ‘การแสดงเวลา สามารถแสดงเวลาที่ใช้ในการเล่นกีฬาออกมาได้อย่างแม่นยำ  ได้แก่ เวลาที่เหลืออยู่ เวลาที่ใช้ในแต่ละรอบ โดยการแสดงเวลาจะเปลี่ยนไปตามชนิดของกีฬา’
.....
‘นี่มันอะไรอีกเนี่ย?’ จางกว้านมึนงง เขาอ่านคำชี้แจงนั้นอย่างละเอียด แน่ใจว่านี่เป็นความสามารถในการจับเวลา
อีกฟากหนึ่ง  โค้ชโจวขมวดคิ้วมองไปที่จางกว้านที่ยืนอยู่ที่เส้นชัย
โค้ชโจวเพิ่งจะหันกลับมามองก็หลังจากที่ชายแก่ชี้ไปที่จางกว้านแล้ว ตอนนั้นนักวิ่งทั้งสามออกตัววิ่งไปบนลู่วิ่งเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นโค้ชโจวจึงไม่เห็นช่วงเวลาที่ออกตัว แต่หลังจากนั้นช่วงที่จางกว้านเร่งความเร็วขึ้นมาจนแซงนักวิ่งอีกสองคนกลับถูกโค้ชโจวเห็นทั้งหมด
“สปีดของเด็กคนนี้เร็วมาก! คิดว่าน่าจะถึงระดับนักกีฬาอาชีพ เอ๊ะ? 11.30 วินาที? ทำไมเป็นอย่างนี้? ถ้าตามความเร็วที่เมื่อกี้เขาวิ่งแซงอีกสองคนขึ้นมา ไม่น่าจะช้าขนาดนี้นี่!” โค้ชโจวประเมินออกมา
“ไม่ใช่ 11.30 วินาที แต่เป็น 10.30 วินาที” ชายแก่พูดขึ้นมา “ตอนออกตัวเขามัวแต่เหม่อ เลยทำให้ช้าไป 1 วินาที”
โค้ชโจวถามอย่างประหลาดใจ “นี่อาจารย์จะบอกว่าเขาออกตัวช้าแล้วยังสามารถวิ่งได้ 11.30 วินาที? ความเร็วที่แท้จริงของเขาสามารถถึง 10.30 วินาทีเลยเหรอ?”
“ใช่ ต่อให้คลาดเคลื่อนก็ไม่เกิน 0.1 วินาที” ชายแก่พูดอย่างมั่นใจ
“นี่เป็นไปไม่ได้ จับเวลาด้วยมือช้ากว่าจับเวลาด้วยเครื่อง 0.24 วินาที จับเวลาด้วยมือ 10.30 วินาทีก็เท่ากับจับเวลาด้วยเครื่อง 10.54 วินาที นี่มันเกือบจะเป็นระดับของนักกีฬาชั้นยอดระดับประเทศแล้ว ในการทดสอบนักกีฬาระดับสอง จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีมือดีระดับนี้โผล่มา? ดูท่าทางแล้วก็เป็นแค่เด็กมัธยมปลาย นักกีฬาระดับหนึ่งของประเทศที่เป็นเด็กมัธยมปลายก็นับว่ามีพรสวรรค์ไม่เลว แต่ทำไมผมไม่คุ้นหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย” โค้ชโจวพูด
ในฐานะที่เป็นหัวหน้าโค้ชของทีมกรีฑามณฑล การเฟ้นหานักกีฬาวัยรุ่นย่อมเป็นหนึ่งในงานของเขา  ตรงไหนมีนักกีฬาฝีมือดีโค้ชโจวย่อมต้องรู้ แต่จางกว้านที่อยู่เบื้องหน้าตอนนี้ สำหรับโค้ชโจวแล้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เคยพบเจอมาก่อน
เวลามาตรฐานของนักกีฬาระดับหนึ่งในระดับประเทศของการแข่งขันวิ่ง 100 เมตรชายอยู่ที่ 10.93 วินาทีโดยการจับเวลาด้วยเครื่อง อีกทั้งวิธีในการจัดลำดับที่ไม่เหมือนกับการทดสอบนักกีฬาระดับสอง นักกีฬาตั้งแต่ระดับหนึ่งขึ้นไปจะต้องทำคะแนนให้ถึงเกณฑ์ในการแข่งขันที่เป็นทางการจึงจะได้รับการยอมรับ ถ้าเอาแค่ระดับเฉลี่ยภายในประเทศในปัจจุบัน นักเรียนในวิทยาลัยพละหรือนักเรียนมัธยมปลายที่ฝึกกีฬาโดยเฉพาะ คนที่ยอดเยี่ยมก็สามารถที่จะมาถึงระดับนี้ได้
แต่หลังจากอยู่ในเกณฑ์นักกีฬาระดับหนึ่งของประเทศแล้ว การที่จะวิ่งให้เร็วขึ้นทุกๆ 0.1 วินาทีนั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง เวลามาตรฐานของนักกีฬาชั้นยอดระดับประเทศที่อยู่สูงจากเกณฑ์นักกีฬาระดับหนึ่งขึ้นไปอีก จะอยู่ที่ 10.50 วินาที เวลาของนักกีฬาระดับหนึ่งกับนักกีฬาระดับนานาชาติ ถึงแม้จะห่างกันแค่ 0.43 วินาที แต่สำหรับนักกีฬาส่วนมากแล้ว นี่เป็นช่องว่าง 0.43 วินาทีที่ยากจะก้าวข้ามไปได้
ระดับการวิ่งระยะสั้นของเอเชียอยู่ท้ายๆ ของระดับโลกมาโดยตลอด ระดับการวิ่งระยะสั้นภายของประเทศเราถ้าในเอเชียก็ถือได้ว่าอยู่ในระดับต้นๆ ในรายการแข่งขันกีฬาอื่นๆ อาจจะมีนักกีฬาฝีมือดีที่เป็นเด็กมัธยมปลายอยู่ แต่ในรายการแข่งขันวิ่งกรีฑาระยะสั้น ไม่เคยมีเด็กที่อายุต่ำกว่า 18 ปีคนไหนที่จะแตะได้ถึงระดับนักกีฬาชั้นยอดของประเทศมาก่อน ด้วยเหตุนี้นี่เองที่ทำให้โค้ชโจวไม่อาจจะเชื่อเวลาที่จางกว้านทำออกมาได้
“เสี่ยวโจว บางทีทีมของเราครั้งนี้อาจจะพบเพชรเม็ดงามเข้าแล้วก็เป็นได้” ชายแก่รีบจ้ำไปข้างหน้าพลางบอกว่า   “ไปหาข้อมูลของเด็กคนนี้มาให้ฉันหน่อย ฉันต้องให้เขาวิ่งอีกครั้งหนึ่ง!”
.....
จางกว้านมายืนอยู่ที่เส้นปล่อยตัวนักกีฬาอีกครั้ง รู้สึกบรรยากาศรอบตัวมันแปลกๆ
ผู้เข้าสอบคนอื่นออกไปหมดแล้ว แม้แต่กรรมการคุมสอบที่จับเวลาอยู่ที่เส้นชัยในตอนแรก ก็เปลี่ยนเป็นชายแก่คนหนึ่งกับชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่ง
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ภายในใจจางกว้านก็ยิ่งรู้สึกเป็นกังวล
กรรมการที่คุมสอบเรียกจางกว้านไปคุย ให้เขาวิ่งใหม่อีกครั้งหนึ่ง จางกว้านถามกรรมการคุมสอบว่าเวลา 11.30 วินาทีก่อนหน้านี้ใช้ได้หรือไม่ กรรมการคุมสอบสอบเขาว่าเวลา 11.30 วินาทีที่วิ่งไปเมื่อกี้นี้ใช้ได้แน่นอน กลับไปรอรับหนังสือรับรองนักกีฬาระดับสองก็ใช้ได้แล้ว นี่ก็ยิ่งทำให้จางกว้านไม่เข้าใจ ในเมื่อเวลาใช้ได้ แล้วทำไมยังต้องวิ่งใหม่อีก?
ที่สำคัญก็คือก่อนที่กรรมการคุมสอบจะเดินออกไปยังบอกให้เขาวิ่งดีๆ แถมยังบอกอีกว่าถ้าหากวิ่งได้ดีละก็ ไม่แน่อาจจะได้เข้ามหาวิทยาลัยแบบไม่ต้องสอบเข้าเลย
นักกีฬาที่โดดเด่นเป็นพิเศษจะได้เข้ามหาลัยแบบไม่ต้องผ่านการสอบ ข้อนี้จางกว้านเองก็ทราบ แต่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าถ้าทำคะแนนในการทดสอบนักกีฬาระดับสองได้ดี ก็จะได้เข้ามหาวิทยาลัยแบบไม่ต้องสอบ
ในขณะที่กำลังงุนงงสงสัย จางกว้านก็มายืนอยู่ที่ลู่วิ่ง
ในหัวของเขา ไอคอนสีเขียวยังคงอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้ไอคอนสีเทาหายไปแล้ว แสดงว่าสามารถกดปุ่มไอคอนความสามารถนี้ได้อีกครั้งหนึ่ง
“เข้าที่ เตรียมตัว...” คนให้สัญญาณยกปืนให้สัญญาณขึ้น แต่ครั้งนี้จางกว้านไม่เหม่อ หลังจากที่เสียง ‘ปัง’ ของปืนดังขึ้นจางกว้านก็พุ่งตัวออกไปทันที พริบตาที่พุ่งตัวออกไปนั้น จากกว้านก็กดใช้งาน ‘สปรินต์’ อีกครั้งหนึ่ง
จางกว้านสับฝีเท้าออกไป เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ร่างกายรู้สึกเบา ขาทั้งสองข้างเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
ในขณะเดียว แถบบอกเวลาที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาในหน้าจอเมื่อครู่ก็มีการเคลื่อนไหว ตัวจับเวลาที่ละเอียดจนถึงหน่วยมิลลิวินาทีกำลังวิ่งอยู่ แสดงถึงเวลาที่จางกว้านใช้ในการวิ่งร้อยเมตรครั้งนี้
อีกฟากหนึ่ง นักกีฬาที่กำลังรอเข้าสนามเพื่อฝึกซ้อมต่างก็พุ่งความสนใจมาที่จางกว้าง นักกีฬาที่ซ้อมวิ่งระยะสั้นสองสามคนถึงกับเดินมาดูข้างหน้า
“เด็กคนนี้เร็วจริงๆ! ทำไมฉันรู้สึกว่าเร็วกว่าฉันอีก” นักกีฬาวิ่งสี่ร้อยเมตรคนหนึ่งพูดขึ้นมา
“จะเป็นไปได้ไง” เสียงอีกคนหนึ่งดังแทรกขึ้นมา แล้วพูดต่อว่า “เด็กนั่นมันมือสมัครเล่น นายดูสิ องศาท่าทางตอนออกตัวก็ไม่ถูกต้อง แถมจังหวะการก้าวเท้าก็ยังไม่ใช่ ถึงแม้นายจะฝึกวิ่งสี่ร้อยเมตร แต่ไม่ได้หมายความว่าแม้แต่มือสมัครเล่นนายก็สู้ไม่ได้...”
แต่เสียงพูดของชายคนนี้ก็ค่อยๆ เบาลงเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่าภายในใจเริ่มนึกกลัว พวกเขาล้วนเป็นนักกีฬาอาชีพ ความรู้สึกในการรับรู้เรื่องความเร็วและเวลาที่วิ่งไปอย่างรวดเร็วนั้นจะไวมาก อันเป็นผลจากการฝึกซ้อมมาเป็นเวลาหลายปี ถึงแม้ในมือจะไม่มีตัวจับเวลา แต่อาศัยแค่ความรู้สึกก็สามารถที่จะรับรู้เวลาได้โดยคลาดเคลื่อนเพียงเล็กน้อย
.....
เวลา 10 วินาทีของความสามารถ ‘สปรินต์’ ไม่เพียงพอที่จะให้จางกว้านวิ่งครบ 100 เมตร ในช่วงสุดท้ายจางกว้านต้องอาศัยแรงของตัวเองและความเร็วในตอนแรกในการส่งตัวให้พุ่งเข้าเส้นชัย พอความสามารถ ‘สปรินต์’ หมดไป  ความเร็วก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด แม้มองด้วยตาเปล่าก็ยังดูออก
ชายแก่กับโค้ชโจวต่างคนก็ถือเครื่องจับเวลาเอาไว้ในมือคนละเครื่อง พริบตาที่จางกว้านถึงเส้นชัย ทั้งสองคนก็กดหยุดเวลา ทั้งสองคนดูเวลาบนเครื่องจับเวลาในมือของตัวเองแล้วก็ดูของอีกฝ่าย
“ไม่ผิดจริงๆ ด้วย”
“เครื่องจับเวลาไม่มีปัญหา!”
ทั้งสองคนพูดพร้อมกัน
เวลานี้เครื่องจับเวลาในมือของทั้งสองต่างแสดงเวลาออกมาอย่างชัดเจนคือ 10.38 วินาที
ตอนที่เห็นเวลานี้เมื่อสักครู่ ทั้งสองคนต่างก็ไม่เชื่อตัวเลขที่ออกมา ต่างคนต่างมองเครื่องจับเวลาในมือของอีกฝ่าย แต่เมื่อเห็นตัวเลขที่ออกมาเหมือนกัน จึงยอมรับความจริงอันนี้
โค้ชโจวมองเครื่องจับเวลาในมือ พยายามสะกดความตื่นเต้นที่อยู่ในใจ แล้วพูดว่า “นี่เป็นการวิ่งครั้งที่สองของเขา ถ้าว่ากันตามระดับนักกีฬาอาชีพล่ะก็ การวิ่งติดต่อกันสองรอบในชั่วระยะเวลาสั้นๆ อย่างนี้ ความเร็วรอบที่สองย่อมต้องลดลงไปบ้าง หรือในอีกแง่หนึ่งก็คือเวลาที่แท้จริงที่เขาทำได้ในการวิ่งครั้งแรกคือ 10.30 วินาทีจริงๆ! นี่มันระดับนักกีฬาชั้นยอดของประเทศแล้ว! ถ้าไม่เห็นด้วยตาตัวเอง วัดความเร็วเองกับมือ ผมไม่มีทางเชื่อแน่นอน”
ชายแก่พยักหน้า “ขีดจำกัดของเขาไม่อยู่เพียงแค่นี้แน่ ทั้งความเร็วและพลังที่ระเบิดออกมาของเขามันยอดเยี่ยมมาก แต่ถ้าดูจากตอนที่ออกตัวและจังหวะการก้าวเท้าแล้ว เขาเป็นมือสมัครเล่นที่เพิ่งเริ่มฝึกได้ไม่นานอย่างไม่ต้องสงสัย  ฉันดูแล้วเขาน่าจะเรียนวิ่งได้ประมาณเดือนเดียว แล้วก็ช่วงสุดท้าย ความเร็วของเขาช้าลงอย่างชัดเจน จังหวะการก้าวเท้าก็สะเปะสะปะ เห็นได้ชัดว่าแรงหมด เรี่ยวแรงของวัยรุ่นเดิมทีก็ด้อยกว่าของผู้ใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้นคนที่เพิ่งเริ่มเรียนก็ไม่รู้จักวิธีจัดสรรกำลังของร่างกายที่มี นี่เป็นเรื่องที่ปกติมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังสามารถทำเวลาออกมาได้อย่างนี้ เพชรเม็ดงามนี้ อนาคตยังไปได้อีกไกลนัก!”
ชายแก่พูด  จากนั้นก็หันไปพูดกับโค้ชโจวว่า “เขาเป็นเด็กมีพรสวรรค์ พวกเราไม่เคยเจอเด็กที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้  ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเอาเขามาอยู่ทีมกรีฑาเราให้ได้!”
โค้ชโจวรีบพยักหน้าทันที “อาจารย์วางใจได้ คนที่มาทดสอบนักกีฬาระดับสองวันนี้ล้วนเป็นเด็กนักเรียนที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย พวกเรามีโควตาที่จะส่งเด็กเข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยกีฬาของมณฑลอยู่หนึ่งคน มหาวิทยาลัยกีฬาของมณฑลจะดีเลวยังไงก็ยังเป็นมหาวิทยาลัย ยิ่งไปกว่านั้นนักเรียนที่ฝึกกีฬาส่วนมากก็มักจะคะแนนทางวิชาการไม่ดี  ข้อเสนอที่จะได้เข้ามหาวิทยาลัยโดยไม่ต้องสอบอย่างนี้ต้องจูงใจเขาได้แน่”
................................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 3 เข้าทีมมณฑล
หลังจากที่จางกว้านวิ่งถึงเส้นชัย มองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีใครมาสนใจอะไรตน จึงเตรียมตัวจะออกจากสนาม
“อย่าเพิ่งไป” ข้างหลังมีเสียงดังขึ้นมา เขาหันกลับไปมอง เห็นชายแก่คนหนึ่งกับชายวัยกลางคนอีกคนหนึ่งเดินมาหาเขา
“อาจารย์คุมสอบทั้งสองท่าน ให้ผมไปได้หรือยังครับ?” จางกว้านถาม
“เธอชื่อจางกว้านใช่ไหม! ฉันแซ่เฉิน เขาแซ่โจว พวกเราเป็นโค้ชของทีมนักกรีฑามณฑล” ชายแก่แนะนำตัวก่อน  จากนั้นถามต่อ “เธออยากมาเข้าทีมมณฑลไหม มาฝึกกับฉัน?”
“ทีมมณฑล?” จางกว้านงงเล็กน้อย ก่อนจะถามต่อ “ในทีมมณฑลไม่ใช่ว่าเป็นนักกีฬาอาชีพหรือครับ?”
ชายแก่ที่แซ่เฉินพยักหน้า “ถูกต้อง ทุกคนเป็นนักกีฬาอาชีพ ถ้าเธอมาเข้าทีม เธอเองก็เป็นนักกีฬาอาชีพ”
“ทำไมถึงเลือกผม?” จางกว้านถามต่อทันที
“เธอวิ่ง 100 เมตรได้เร็วมาก ถ้าหากได้ฝึกเพิ่มล่ะก็ จะต้องเป็นนักวิ่งระยะสั้นระดับต้นๆ ของประเทศอย่างแน่นอน  ในอนาคตก็ยังสามารถออกไปแข่งที่ต่างประเทศ ทำเพื่อประเทศชาติ!”  โค้ชโจวพูดอย่างจริงจัง
“ไม่ไป” จางกว้านส่ายหัว ถ้าหากเป็นเด็กอายุสิบเจ็ดทั่วๆ ไป ก็อาจจะถูกชักจูงได้ง่ายๆ แต่จางกว้านรู้ดีว่าการเป็นนักกีฬาเป็นเรื่องที่ลำบากมาก แถมทั้งชีวิตอาจจะทำผลงานออกมาได้ไม่ดีก็เป็นได้
เห็นจางกว้านปฏิเสธ โค้ชโจวจึงรีบบอกว่า “ฉันมีโควตานักกีฬาสำหรับเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าเธอมาเข้าทีมกรีฑา โควตาอันนี้ก็จะเป็นของเธอ”
“จริงหรือครับ?” จางกว้านรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
ในอดีตที่ผ่านมา สุดท้ายจางกว้านสอบเข้าได้เพียงมหาวิทยาลัยธรรมดาประเภทสองในพื้นที่ เรียนคณะการจัดการกีฬา หลังจากจบแล้วไม่รู้ว่าโชคดีอะไรถึงสอบเข้าไปทำงานในสำนักงานการกีฬาแห่งชาติได้ ใช้ชีวิตแบบลอยไปลอยมา กลางวันเล่นหุ้นกลางคืนกลับบ้านเล่นเกม ด้วยคะแนนการเรียนของจางกว้าน ไม่อาจจะเข้ามหาวิทยาลัยธรรมดาประเภทที่หนึ่งได้ แต่วันนี้โควตานักกีฬาที่จะได้เข้าไปเรียนที่มหาวิทยาลัยธรรมดาประเภทหนึ่ง สำหรับจางกว้านแล้วถือว่าเขาโชคดีจริงๆ
ในตอนนี้ จางกว้านหวนคิดถึงเวลาพ่อแม่ตื่นเต้นดีใจที่เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ใหม่ๆ ถึงแม้จะเป็นแค่มหาวิทยาลัยธรรมดาประเภทสอง แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความภาคภูมิใจของพ่อแม่ แต่ถ้าได้โควตาเข้ามหาวิทยาลัยธรรมดาประเภทหนึ่งล่ะก็ จางกว้านคิดว่าสำหรับพ่อแม่แล้วบางทีนี่อาจจะเป็นของขวัญล้ำค่า ดังนั้นแค่ชั่วพริบตาจางกว้านจึงตัดสินใจ
“ถ้าหากให้โควตาผมเข้ามหาวิทยาลัยกีฬามณฑลจริงๆ ผมก็จะเข้าทีม” จางกว้านบอก
.....
เมื่อกลับถึงบ้าน จางกว้านอดไม่ได้ที่จะสำรวจดู ‘ระบบ’ อันนั้นที่อยู่ในหัวเขา แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังก็คือ เขากดเปิดแถบความสามารถไม่ได้ เพราะว่ายังอยู่ในโหมดฝึกสอนมือใหม่ ความสามารถอื่นในระบบยังไม่สามารถใช้งานได้  ความสามารถที่เขาใช้ได้วันนี้มีแค่ ‘สปรินต์’ อันเดียวเท่านั้น
จางกว้านไม่รู้ว่าทำอย่างไรถึงจะผ่านโหมดฝึกสอนมือใหม่ แต่ว่าภารกิจมือใหม่อันต่อมาคือให้เขาเข้าร่วมการแข่งขันอย่างเป็นทางการหนึ่งรายการ
‘เข้าร่วมการแข่งเป็นที่เป็นทางการหนึ่งรายการ? ฉันจะไปหาการแข่งขันอย่างนี้ได้ที่ไหน นี่ล้อฉันเล่นเปล่าเนี่ย’  จางกว้านอ่านคำชี้แจงภารกิจพวกนั้นอย่างจนปัญญา ถ้าทำภารกิจอันนี้ไม่สำเร็จ โหมดฝึกสอนมือใหม่ก็ไปต่อไปไม่ได้  เขาก็ไม่มีทางรู้ว่าความสามารถอื่นๆ ในระบบมีอะไรบ้าง
.....
ที่หอพักทีมนักกีฬามณฑล
จางกว้านที่เพิ่งมารายงานตัวกำลังจัดข้าวของของตัวเอง ที่เตียงข้างๆ มีผู้ชายวัยรุ่นตัวผอมคนหนึ่งนอนอยู่ ในมือถือนิยายกำลังภายในอยู่เล่มหนึ่ง อ่านไปพลางพูดคุยกับจางกว้านไปพลาง
ผู้ชายตัวผอมคนนี้ชื่อหวังข่าย เขาเองก็เป็นนักกีฬาในทีมกรีฑา ถนัดวิ่งระยะไกล 1,500 เมตร และยังเป็นรูมเมทของจางกว้าน
หวังข่ายนอนไขว่ห้างอยู่บนเตียง มือหนึ่งถือหนังสือนิยายกำลังภายใน อีกมือหนึ่งก็แกะเท้าเล่น พลางพูดแบบทีเล่นทีจริงกับจ้างกว้าน “ฉันว่านะจางกว้าน นายนี่มันโชคดีจริงๆ ฉันได้ยินมาว่าอาจารย์เฉินจะมาสอนนายด้วยตัวเองเลย!”
“อาจารย์เฉิน? ใช่คนแก่ที่อายุหกสิบกว่าคนนั้นหรือเปล่า? เขาเก่งมากเหรอ?”  จางกว้านพูดไปพลางเอาเสื้อผ้าใส่เข้าไปในตู้เสื้อผ้า
หวังข่ายเด้งตัวขึ้นมานั่ง  พูดว่า “นายอยู่ในทีมกรีฑานี้ ไม่รู้จักคนอื่นไม่เป็นไร แต่ไม่รู้จักอาจารย์เฉินไม่ได้! นายรู้หรือเปล่าว่าเขาเป็นใคร เมื่อก่อนเขาเป็นโค้ชให้กับนักกรีฑาทีมชาติ เกษียณเมื่อสองสามปีก่อน กว่าผู้อำนวยการของสำนักงานการกีฬามณฑลจะเชิญเขามาที่นี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ”
หวังข่ายพูดถึงตรงนี้ เห็นว่าจางกว้านไม่ได้มีท่าทีประหลาดใจอะไรมาก จึงพูดต่อว่า “ถ้าพูดถึงอาจารย์เฉินในสมัยนั้นแกเป็น ‘เบอร์หนึ่ง’ ของนักกรีฑาในประเทศเรา และก็ยังเป็นคนที่วิ่งได้เร็วที่สุดในโลกอีกด้วย”
“วิ่งได้เร็วที่สุดในโลก? อย่างนั้นก็ต้องทำสถิติโลกเอาไว้น่ะสิ?” จางกว้านยิ้มๆ แล้วพูดต่อ “พี่หวัง ถึงผมจะเรียนหนังสือมาน้อย พี่ก็อย่ามาหลอกผม ที่ผมรู้มาคือรายการวิ่งหนึ่งร้อยเมตรในประเทศเรา เคยทำลายสถิติของเอเชียไว้ตอนช่วงยุค 80 แต่ว่าไม่เคยทำลายสถิติโลก”
“ตอนนั้นที่เราทำลายสถิติเอเชีย โค้ชที่นำทีมไปก็คืออาจารย์เฉิน”  หวังข่ายพูดต่อ “ในสมัยที่ยังจับเวลาด้วยมือ  อาจารย์เฉินเคยวิ่งทำเวลาออกมาได้ 10 วินาทีเป๊ะ แถมสถิตินี้ในเวลานั้นยังเป็นเวลาที่เร็วที่สุดในโลกอีกด้วย เวลาที่อาจารย์เฉินทำออกมาได้เท่ากับสถิติโลก 100 เมตรในสมัยนั้น ก่อนหน้าอาจารย์เฉิน บนโลกมีอีกเพียงแค่ 4 คนเท่านั้นที่วิ่งออกมาได้ 10 วินาทีเป๊ะ อาจารย์เฉินแกเป็นคนที่ 5 ที่วิ่งได้ 10 วินาที! นายว่าแกสุดยอดหรือเปล่าล่ะ?”
‘ที่แท้เป็นเขานี่เอง!’ จางกว้านพยักหน้า เกี่ยวกับประวัติของอาจารย์เฉินในวัยหนุ่ม จางกว้านก็เคยฟังมา แต่เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่ถูกทางตะวันตกเรียกว่า ‘คนที่ห้าที่วิ่งได้เร็วที่สุดบนโลก’ จะเป็นชายแก่ที่เจอกันเมื่อสองสามวันก่อน
ได้แต่ฟังหวังข่ายพูดต่อ “ตอนนี้ในทีมกรีฑาของประเทศกับกระทรวงกีฬามีหลายคนเลยที่เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์เฉิน ตัวอย่างเช่น โค้ชอวี๋ของทีมกรีฑาประเทศ ก็เคยเป็นทั้งเพื่อนร่วมทีมเป็นทั้งลูกศิษย์อาจารย์เฉิน ถ้าอาจารย์เฉินแนะนำล่ะก็ จะเข้าทีมชาติมันก็ไม่ใช่ปัญหา”
......
วันที่สอง จางกว้านก็ยังไม่ได้เริ่มการฝึกซ้อม แต่ไปเข้ารับการตรวจสมรรถภาพร่างกาย ในขณะเดียวกันก็ไปทดสอบวิ่ง 100 เมตรอีกครั้ง เวลาที่ออกมาคือ 10.32 วินาที นั่นก็ทำให้อาจารย์เฉินวางใจได้เต็มที่
ในตอนบ่าย อาจารย์เฉินดูตัวเลขในผลตรวจร่างกายถึงกับต้องขมวดคิ้ว เพราะถ้าดูจากตัวเลขในผลตรวจร่างกาย จางกว้านไม่มีด้านไหนที่โดดเด่นออกมาเลย ทุกๆ ด้านห่างจากนักกีฬาอาชีพอย่างลิบลับ แม้แต่นักกีฬาสมัครเล่นก็สู้ไม่ได้
‘ไม่มีด้านไหนดีเลย นี่มันตัวเลขของคนธรรมดาทั่วไปชัดๆ แปลกมาก ทำไมตัวเลขอย่างนี้ถึงวิ่งได้เร็วขนาดนี้’  อาจารย์เฉินโยนผลตรวจร่างกายไปด้านข้าง ‘ช่างมัน เมื่อก่อนตอนฉันวิ่ง ไม่เห็นต้องมีอะไรวุ่นวายอย่างนี้ก็ชนะมาได้’
......
อาจารย์เฉินส่งกระดาษตารางหนาๆ ปึกหนึ่งให้จางกว้าน พูดว่า “นี่เป็นตารางฝึกซ้อมของเธอในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ลองดูๆ ก่อน”
จางกว้านมองดูแผนการฝึกซ้อมที่เขียนด้วยมือทั้งหมด ละเอียดไปจนถึงทุกๆ ช่วงของแต่ละวัน เขารับรู้ได้เลยว่าอาจารย์เฉินต้องใช้พลังไปมากแค่ไหนในการเขียนแผนการฝึกซ้อมฉบับนี้
จางกว้านฟังอาจารย์เฉินพูดต่อ “ฉันวิเคราะห์อย่างละเอียดแล้ว สำหรับสถานการณ์ของเธอตอนนี้ โดยรวมก็คือเธอยังขาดการฝึกแบบมืออาชีพ การออกตัวของเธอยังอยู่ในระดับมือสมัครเล่น การตอบสนองในช่วงออกตัวก็ช้า ท่าทางก็ไม่ถูกต้อง ซึ่งมันจะมีผลต่อการออกแรงในช่วงออกตัว ในเส้นทางนักกีฬา ถ้าขาดการควบคุมจังหวะให้ถูกต้อง ฝึกให้ตายมันก็เท่านั้น อีกอย่างก็คือแรงยังไม่พอ ที่เธอหมดแรงในช่วงสุดท้ายของการวิ่ง มันกระทบต่อความเร็วในการสปรินต์อย่างมาก”
จางกว้านพยักหน้ายอมรับ อาจารย์เฉินวิเคราะห์ได้ถูกต้องมาก เดิมทีตัวเองก็เป็นนักกีฬาสมัครเล่นที่เป็นมือใหม่  ไม่ได้มีทักษะทางกีฬาอะไรเลย ยกเว้นข้อสุดท้าย ที่จริงๆแล้วเป็นเพราะผลของความสามารถ ‘สปรินต์’ หมดไป  ความเร็วก็เลยลดลง
อาจารย์เฉินพูดต่อ “ในการเป็นนักกีฬาอาชีพ พื้นฐานจะต้องแน่น เธออายุยังน้อย เทคนิคอะไรก็ยังไม่มี เหมาะที่จะสอนตั้งแต่พื้นฐาน ดังนั้นฉันจะให้เธอฝึกตั้งแต่ต้น ภายในสองเดือนต่อจากนี้ สิ่งที่เธอจะต้องฝึกก็คือการออกตัว ท่าในการออกตัวต้องแก้ไข การตอบสนองในช่วงออกตัวต้องเร็วขึ้น เป้าหมายแรกของฉันก็คือสองเดือนให้หลัง การตอบสนองในช่วงออกตัวของเธอต้องไม่เกิน 0.3 วินาที”
ขอบเขตในการเคลื่อนไหวของคนยิ่งแคบก็จะยิ่งเร็ว ปกติคนเราเวลาที่เคลื่อนไหวเบาๆ เช่น ขยับนิ้วชี้ การตอบสนองจะใช้เวลาอยู่ที่ประมาณ 0.2 – 0.3 วินาที แต่การออกตัววิ่งเป็นการเคลื่อนไหวที่ขอบเขตค่อนข้างกว้าง ดังนั้นเวลาที่ใช้ในการตอบสนองก็ต้องมากกว่า
ความเร็วของการตอบสนองในช่วงออกตัวจะมีผลมาจากท่าทางในตอนนั้นและระดับการฝึกของผู้วิ่ง ความเร็วของการตอบสนองในช่วงออกตัววิ่งของคนทั่วไปจะอยู่ที่ 0.5 - 1 วินาทีซึ่งแต่ละคนจะไม่เท่ากัน ความเร็วการตอบสนองในการเหยียบเบรกเวลาเกิดเหตุไม่คาดฝันของคนขับรถจะอยู่ที่  0.4 วินาที  นั่นก็อธิบายได้ว่าเวลาที่ใช้ตอบสนองการเคลื่อนไหวอะไรที่ชำนาญหรือทำอยู่เป็นประจำจะอยู่ที่ 0.4 วินาที แต่นักกีฬาที่ผ่านการฝึกฝน เวลาที่ใช้ในการตอบสนองก็จะสั้นกว่านั้น ตัวอย่างเช่น นักวิ่งระยะสั้นมืออาชีพ เวลาที่ใช้ในการตอบสนองตอนที่ออกตัววิ่งของพวกเขาจะอยู่ที่ไม่เกิน 0.2 วินาที ขีดจำกัดของเวลา 0.2 วินาทีนี้ ไม่ใช่ว่าจะเกิดเพียงแค่ครั้งหรือสองครั้ง แต่เป็นทุกๆ ครั้งในการวิ่งของพวกเขา
ในการแข่งขันใหญ่ๆ ระดับนานาชาติ เวลาที่ใช้ในการออกตัวของนักวิ่งระยะสั้นจะอยู่ที่ประมาณ 0.15 วินาที ถ้าสามารถทำได้ 0.14 วินาทีถือว่ายอดเยี่ยม แต่ถ้าทำได้เกิน 0.17 วินาที การตอบสนองในการออกตัวถือว่าค่อนข้างช้า
ถ้าอยากจะลดเวลาที่ใช้ในการตอบสนองตอนออกตัวลง ต้องฝึกอย่างหนัก จำเป็นต้องมีขั้นตอนและเวลาในการฝึกเพื่อให้ร่างกายและกล้ามเนื้อจดจำท่าทางเวลาที่ออกตัว สำหรับผู้ที่เริ่มฝึกใหม่ๆ การจะลดเวลาที่ใช้ตอบสนองตอนออกตัวลง 0.1 วินาทีภายในสองเดือน ถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องยาก แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ
อาจารย์เฉินพูดต่อ “เดือนกันยายนปีนี้ การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียครั้งที่ 15 จะจัดขึ้นที่ฟิลิปปินส์ ฉันได้ข่าวมาว่าทางสำนักงานการกีฬาแห่งชาติเตรียมโควตานักกีฬาสำหรับเข้าร่วมการแข่งขันเอาไว้ประมาณ 50 คน แต่ว่าอันนี้มันไม่เกี่ยวกับเธอ  แต่ต้นเดือนกรกฎาคม ก็คืออีกสองเดือนนับจากนี้ จะมีการจัดการแข่งขันคัดตัวนักกีฬาเพื่อไปแข่งขันชิงแชมป์เอเชียที่ฟิลิปปินส์ อันนี้แหละที่มันจะเกี่ยวกับเธอ การแข่งขันนี้ค่อนข้างเปิดกว้าง สำหรับนักกีฬาหนุ่มๆ ส่วนมาก นี่คือโอกาสที่จะได้ฝึก ฉันเตรียมให้เธอลองไปแข่งดู ให้เธอคุ้นเคยกับบรรยากาศการแข่งขัน แล้วก็จะได้เป็นการเปิดตัวให้ทุกคนได้รู้จักเธอ  นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยาก เธอต้องคว้าเอาไว้ให้ดีล่ะ”
“อาจารย์เฉินครับ การแข่งขันรอบคัดเลือกเป็นการแข่งแบบเป็นทางการหรือเปล่าครับ?” จางกว้านถามแบบรอคอยคำตอบ
อาจารย์เฉินพยักหน้า “แน่นอน สมาคมกรีฑาของประเทศเป็นคนจัดงาน ย่อมต้องเป็นการแข่งขันแบบเป็นทางการ”
จางกว้านรู้สึกตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที ภายในใจแอบคิดว่าอยากได้อะไรก็ได้อย่างนั้นจริงๆ ภารกิจ ‘เข้าร่วมการแข่งขันอย่างเป็นทางการ’ ในระบบอันนั้นแขวนอยู่ตรงนั้นมาโดยตลอด เดิมทีจางกว้านก็กังวลว่าจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จได้อย่างไร กลับคิดไม่ถึงว่าโอกาสที่จะได้แข่งขันจะมาหาเขาเองถึงที่แบบนี้
..............................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 4 การแข่งครั้งแรก
หลังจากนั้นสองเดือน  ทีมนักกรีฑาก็ขึ้นรถไฟมุ่งหน้าไปยังเมืองจินเหมิน
ระยะทางจากเมืองเอกของมณฑลไปเมืองเมืองจินเหมินก็ไม่ได้ไกล นั่งรถไฟไป 4 ชั่วโมงก็ถึงแล้ว อีก 2-3 ปีหากรถไฟความเร็วสูงสร้างเสร็จก็จะลดเวลาลงไปได้ 1 ชั่วโมง
หลังจากนักกีฬาจัดแจงเข้าที่พักเรียบร้อย ก็ไปที่สนามแข่งเพื่อทำการปรับตัว
กรีฑาไม่ใช่กีฬาที่ประเทศเราถนัด ดังนั้นการแข่งขันคัดเลือกภายในประเทศจึงไม่ค่อยถูกให้ความสำคัญ และด้วยเหตุนี้การลงชื่อสมัครเข้าแข่งขันจึงค่อนข้างเปิดกว้าง ปกติแล้วในการแข่งขันที่เป็นทางการ หนึ่งทีมจะสามารถส่งตัวแทนลงมาแข่งขันได้เพียง 3 คนเท่านั้น แต่การแข่งครั้งนี้ทางสมาคมกรีฑาอนุโลมให้แต่ละทีมส่งผู้เข้าแข่งขันลงมาได้ถึง 4 คน
การวิ่งระยะสั้นแต่ไหนแต่ไรมาเป็นการแข่งขันที่ต้องการทักษะน้อยที่สุดเมื่อเทียบกับกีฬาชนิดอื่น และในการแข่งวิ่งหนึ่งร้อยเมตรครั้งนี้ ทุกทีมต่างส่งตัวแทนลงมาแข่ง 4 คน ยิ่งไปกว่านั้นส่วนใหญ่เป็นนักกีฬาวัยรุ่น เห็นได้ชัดว่าต้องการฝึกเด็กรุ่นใหม่ นอกจากไต้หวันแล้ว ทั้ง 22 มณฑล 5 เขตปกครองตนเอง 4 เทศบาลนคร และยังมีทีมปาอีของทางทหาร  ทีมเฉียนเว่ยของทางตำรวจ ทีมหั่วเชอโถวของการรถไฟและทีมทงซิ่นของการไปรษณีย์ทั้งหมด 35 ทีม รวมผู้เข้าแข่งขัน 140 คนที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน เฉพาะการแข่งรอบคัดเลือกก็ต้องจัดกันถึง 18 รอบ
ดังนั้นตอนที่จางกว้านมาถึงสนามแข่ง สนามแห่งนี้ก็มีคนเต็มไปหมดแล้ว นักกีฬาทำได้แต่เดินมองไปรอบๆ ไม่มีโอกาสได้ลองวิ่งดู
นักกีฬาของแต่ละทีมส่วนมากรู้จักกันอยู่แล้ว พอเจอหน้าก็พูดคุยทักทายกัน แต่จางกว้านเป็นเด็กใหม่ของการแข่งขันนี้ จึงได้แต่อยู่ข้างหลังหวังข่ายอย่างเงียบๆ และตอนนี้หวังข่ายก็ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง คอยแนะนำนักกีฬาที่อยู่แถวนั้นให้จางกว้านรู้จัก
หวังข่ายชี้ไปที่หนุ่มหล่อคนหนึ่งที่อยู่อีกฟาก แล้วพูดว่า “คนที่อยู่ด้านนั้นคือหยิ่นฮั่นเจา มือดีของทีมเยว่ตง สองปีก่อนได้ที่ 2 ในรายการวิ่งหนึ่งร้อยเมตรของการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ ปีที่แล้วได้ที่ 4 ในการแข่งกรีฑาชิงแชมป์ประเทศ ข้างๆ คือเพื่อนร่วมทีมของเขาชื่อหลิวหยาง สองปีก่อนได้ที่ 3 ในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติ นอกจากนั้นในทีมเขายังมีเฉินเจี้ยน เฉินเจี้ยนนายก็รู้จักนี่ เขาเป็นอันดับหนึ่งในการวิ่ง 100 เมตรของประเทศตอนนี้ การออกไปแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้ ต้องมีเขาเป็นหนึ่งในนั้นด้วยแน่นอน! แต่ว่าทำไมไม่เห็นเขาล่ะนี่...”
“ด้านนั้นคือทีมตงไห่” หวังข่ายชี้ต่อไปที่นักกีฬาอีกกลุ่มหนึ่งพูดว่า “คนที่หัวเกรียนๆ คนนั้นคือเสิ่นเป้า ในรายการวิ่ง 60 เมตรในร่มของการแข่งขันในประเทศ เขาสามารถทำคะแนนได้อยู่ในระดับแนวหน้าของโลก ระดับการวิ่งร้อยเมตรของเขาเป็นรองอยู่แค่เฉินเจี้ยน ไปแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้ คาดว่าต้องมีเขาอยู่ด้วยแน่นอน”
“เห็นคนที่ใส่แว่นที่อยู่ทางนั้นหรือเปล่า?” หวังข่ายชี้ไปทางนักกีฬาของทีมซานเฉิง
จางกว้านมองไปทางที่หวังข่ายชี้ แล้วพูดว่า “คนนี้ฉันรู้จัก จอมยุทธ์แว่นหูไค!”
“แม้แต่นายก็รู้จักหูไค? จอมยุทธ์แว่น? ฉายานี้เหมาะมาก แต่จะว่าไปแล้ว ในการแข่งขันวิ่งระยะสั้นนักกีฬาที่ใส่แว่นตาก็มีแต่เขานี่แหละ หูไคคนนี้เพิ่งจะโผล่ออกมาเมื่อสองปีที่ผ่านมา เดิมทีเขาก็อยู่ทีมมณฑลเรานี่แหละ ต่อมาถูกมหาวิทยาลัยชิงหวาเรียกตัวไป ตอนนี้เป็นตัวแทนของทีมซานเฉิง ข้างๆ เขาคนนั้นคือเหอจวิน เป็นตัวแทนของทีมซานเฉิงเหมือนกัน” หวังข่ายพูด
จางกว้านพยักหน้าเห็นด้วย หูไคในห้วงเวลานี้ยังไม่มีชื่อเสียง ‘จอมยุทธ์แว่น’ ฉายานี้เดิมทีเรียกกันเฉพาะในทีมมณฑล จนสองปีให้หลังเมื่อเขาคว้าแชมป์ในการแข่งขันระดับเอเชียติดต่อกัน ‘จอมยุทธ์แว่น’ ฉายานี้ถึงเป็นที่รู้จักของคนทั่วไป
ในเวลานี้หวังข่ายชี้ไปทางนักกีฬาอีกทีมหนึ่ง
“ทางนั้นคือทีมหวงผู่”
“ทีมหวงผู่?” จางกว้านมองหาอยู่นาน ก่อนจะถามว่า “ทำไมไม่เห็นลมกรดหลิว[1]?”
“ครั้งนี้เขาไม่มา เพราะการแข่งกรีฑาชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้กับการแข่งกรีฑาชิงแชมป์โลกครั้งที่ 9 เวลามันชนกัน ลมกรดหลิวเลยไปแข่งวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้ไม่ได้ จึงไม่ได้มาแข่งคัดตัว สองสัปดาห์ก่อนเพิ่งมีการแข่งขันคัดเลือกนักกีฬาเพื่อไปแข่งชิงแชมป์ที่ต่างประเทศที่เมืองหวงผู่ เขาผ่านการคัดเลือกได้ไปแข่งชิงแชมป์โลก งานนี้จึงก็เลยไม่ได้มาร่วมแข่งด้วย” หวังข่ายกล่าว
“อย่างนั้นใครไปแข่งวิ่ง 100 เมตร? เฉินเจี้ยนเหรอ?” จางกว้านถาม
หวังข่ายส่ายหัวยิ้มๆ “ระดับนักวิ่ง 100 เมตรของประเทศเรายังไม่ถึงเกณฑ์ที่จะได้เข้าร่วมการแข่งขันชิงแชมป์โลก  ในการแข่งขันความเร็วนั้น รายการที่ประเทศเราถนัดมากที่สุดคือเดินเร็วกับมาราธอนหญิง สำหรับวิ่งระยะสั้นนั้นมีแค่วิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรเท่านั้นที่มีคุณสมบัติพอจะไปแข่งชิงแชมป์โลก!”
.....
หวังข่ายแนะนำจนทั่วบริเวณนั้น แต่จางกว้านกลับจำได้ไม่กี่คน จนฟ้าค่อยๆ มืด จึงเดินกลับเข้าที่พักพร้อมกับคนอื่นๆ แล้วกินอาหารเย็น พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็เข้านอนจนถึงเช้า
วันต่อมาหลังจากกินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้ว จางกว้านก็ตามทีมกรีฑาออกมาที่สนามแข่ง
เนื่องจากรายการในการแข่งขันค่อนข้างจะแน่น วันแรกจะเป็นการแข่งคัดเลือกของทุกรายการ ระดับของผู้เข้าแข่งขันห่างชั้นกันมาก คนจึงไม่ค่อยให้ความสนใจที่จะดูกันเท่าไร แม้แต่นักข่าวที่อยู่ในสนามยังขี้เกียจที่จะหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป กระทั่งจะเขียนรายงานการแข่งยังเหมือนรู้สึกเสียดายน้ำหมึก
ผู้เข้าแข่งขันวิ่ง 100 เมตรชายทั้ง 140 คน จะมีการแข่งคัดเลือกทั้งหมด 18 รอบ คนที่ทำเวลาได้ดีที่สุด 2 คนแรกของแต่ละรอบจะได้เข้าไปแข่งรอบต่อไป และในจำนวนนักกีฬาที่เหลือทั้งหมดจะคัดเอาอีก 4 ที่เวลาดีที่สุดเข้าไปแข่งรอบต่อไป รวมทั้งหมด 40 คน หรือพูดอีกอย่างก็คือจะมีผู้เข้าแข่งขัน 100 คนถูกกำจัดออกไปในการแข่งรอบคัดเลือก
จางกว้านถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มที่ 1 ลู่วิ่งที่ 2
ในการแข่งส่วนมาก กลุ่มที่ 1 มักจะถูกมองว่าเป็นหน่วยกล้าตาย เพราะว่าเวลาที่กลุ่มที่ 1 แข่งขันอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเครื่องจับเวลาหรืออุปกรณ์มอนิเตอร์ต่างๆ ล้วนเพิ่งจะเริ่มใช้งาน มักจะเกิดเหตุขัดข้องหรือเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันอื่นๆได้ง่าย โชคร้ายหน่อยในระหว่างการแข่งขันเกิดมีปัญหาขึ้นมา นักแข่งซึ่งยังไม่มีชื่อเสียงที่เป็นหน่วยกล้าตายเหล่านี้ก็ต้องรับเคราะห์กันไป รอจนอุปกรณ์ทุกอย่างใช้งานได้ดีไม่มีปัญหาค่อยให้นักแข่งที่มีชื่อเสียงลงสนาม
อีกข้อหนึ่งก็คือ การแข่งขันเพิ่งจะเริ่ม บรรยากาศการแข่งขันยังไม่ค่อยมี นักกีฬาที่เข้าแข่งขันในรอบแรกจึงไม่ได้ความรู้สึกเหมือนกำลังแข่งขันสักเท่าไร ด้วยเหตุนี้เลยยากที่จะทำเวลาออกมาได้เป็นที่น่าพอใจ รอจนการแข่งขันดำเนินไปสักพัก บรรยากาศของการแข่งขันภายในสนามก็จะยิ่งมากขึ้น อารมณ์ของนักกีฬาก็เปลี่ยนเป็นฮึกเหิมขึ้นมา ถ้ายิ่งมีเสียงเชียร์จากกองเชียร์รอบๆ ข้าง ความรู้สึกของนักกีฬาขณะลงสนามก็จะเปลี่ยนไปได้โดยง่าย เวลาที่ทำออกมาก็จะดีขึ้น  ด้วยเหตุนี้ในการแข่งขันรายการใหญ่ๆ จึงมักจะจัดให้นักกีฬาที่เก่งๆ ลงสนามแข่งในช่วงกลางๆ จนถึงช่วงท้าย
แต่ว่ากลุ่มที่เป็นหน่วยกล้าตายก็มีข้อดีเหมือนกัน คือนักกีฬาในกลุ่มนี้จะไม่ค่อยเก่ง ฝ่ายที่จัดงานแข่งขันจะไม่ให้นักกีฬาที่เก่งๆ ลงมาแข่งในรอบนี้ ดังนั้นกลุ่มหน่วยกล้าตายซึ่งเป็นกลุ่มแรกที่ลงมาแข่ง ถ้าไม่เป็นมือใหม่ ก็เป็นนักกีฬาที่ปกติไม่ค่อยได้มีโอกาสลงสนามแข่ง
นักกีฬาที่มีประสบการณ์มาบ้าง จะไม่คาดหวังให้ตัวเองมาอยู่ในกลุ่มหน่วยกล้าตายนี้แน่นอน แต่ว่าอาจารย์เฉินกลับไม่คิดเช่นนั้น เขาพอใจการแบ่งกลุ่มนี้มาก สำหรับอาจารย์เฉินแล้วสิ่งที่จำเป็นสำหรับจางกว้านในตอนนี้คือการปรับตัวให้เข้ากับบรรยากาศในการแข่งขัน ฉะนั้นการที่ให้จางกว้านมาอยู่ในกลุ่มที่ไม่ค่อยเก่งนี้ กลับเป็นประโยชน์ต่อจางกว้าน
“ไอหนุ่ม กลุ่มนี้อ่อนขนาดนี้ พยายามเข้าล่ะ ผ่านเข้ารอบได้แน่ๆ” อาจารย์เฉินมองไปทางจางกว้านที่ยืนอยู่ในลู่วิ่งเรียบร้อยแล้ว บ่นพึมพำ
ขณะนั้นจู่ๆ ก็มีคนมาตบไหล่อาจารย์เฉินจากข้างหลัง
“อาจารย์เฉิน!”
อาจารย์เฉินหันกลับไปมอง เห็นผู้ชายหัวล้านคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง กำลังยิ้มมองมาที่เขา ผู้ชายคนนี้อายุประมาณ 60 จมูกใหญ่ปากใหญ่ ร่างกายดูอ้วนนิดหน่อย ดูราวกับเทพผู้พิทักษ์ที่ออกมาจากวัด
“เสี่ยวอวี๋! นายยังไม่ลืมหัวหงอกคนนี้เหรอนี่!” อาจารย์เฉินพูดไปหัวเราะไป
ชายหัวล้านคนนี้ก็คือโค้ชอวี๋ เขาเป็นรองหัวหน้าโค้ชกรีฑาทีมชาติ ในขณะเดียวกันก็ยังเป็นหัวหน้าโค้ชนักวิ่งระยะสั้นทีมชาติด้วย
สมาคมกรีฑาของประเทศเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันครั้งนี้ โค้ชอวี๋นอกจากจะเป็นรองหัวหน้าโค้ชกรีฑาทีมชาติแล้ว เขายังดำรงตำแหน่งอยู่ในสมาคมกรีฑาอีกด้วย ดังนั้นการแข่งครั้งนี้เขาจึงต้องมาอย่างแน่นอน
โค้ชอวี๋อายุน้อยกว่าอาจารย์เฉิน 8 ปี เมื่อก่อนเป็นนักกีฬาวิ่งระยะสั้น สมัยหนุ่มๆ เขาวิ่งรายการ 200 เมตร เคยทำลายสถิติวิ่ง 200 เมตรของประเทศหลายต่อหลายครั้ง
อาจารย์เฉินกับโค้ชอวี๋ค่อนข้างจะสนิทกัน ทั้งสองเดิมต่างก็เป็นคนเสฉวน ในปีที่อาจารย์เฉินวิ่งทำสถิติได้ 10 วินาที โค้ชอวี๋ก็ถูกเลือกให้เข้าทีมชาติ หลังจากที่อาจารย์เฉินเกษียณตัวเองมาเป็นโค้ชทีมชาติ ก็พอดีกับช่วงที่โค้ชอวี๋ก้าวถึงจุดสูงสุดในการเป็นนักกีฬา ต่อมาหลังจากที่โค้ชอวี๋เกษียณตัวเองมาเป็นโค้ชทีมชาติ ทั้งสองคนทำงานร่วมกันอยู่เกือบ 4 ปี ต่างเรียกกันอย่างสนิทสนมว่า ‘เหล่าเฉิน’ และ ‘เสี่ยวอวี๋’
เพื่อนเก่ามาเจอหน้ากัน ย่อมต้องคุยกันเรื่องวันเก่าๆ โค้ชคนอื่นๆ ก็ทราบถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองดี ต่างก็หลีกทางให้เขาทั้งสองคนได้คุยกัน แต่สักพักโค้ชอวี๋ก็พบว่า วันนี้อาจารย์เฉินไม่ได้สนใจที่จะคุยถึงเรื่องวันเก่าๆ แต่กลับพุ่งความสนใจไปอยู่ที่สนามแข่ง
“ไม่ต้องดูแล้วน่าเหล่าเฉิน พวกเราไปกินชากันที่ห้องพักดีกว่า นี่มันแข่งรอบแรก มีแต่พวกไม่เก่ง มีอะไรน่าดู” โค้ชอวี๋พูดยิ้มๆ
“ไม่เก่งเหรอ? ในนี้มีเพชรเม็ดงามที่ฉันหามาแทบตายอยู่นะ!” อาจารย์เฉินพูดอย่างจริงจัง
โค้ชอวี๋รู้จักอาจารย์เฉินดี ถ้าสามารถทำให้อาจารย์เฉินให้ความสำคัญได้ขนาดนี้ ‘เพชรเม็ดงาม’ ที่ว่าต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน โค้ชอวี๋รู้สึกอยากรู้ขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะถามว่า “คนไหน?”
“คนที่อยู่ลู่ที่ 2” อาจารย์เฉินบอก
โค้ชอวี๋มองดูจางกว้านที่อยู่ไกลๆ อย่างละเอียด พูดว่า “เด็กคนนั้นอะนะ เก่งมากเลยเหรอ?”
“เดี๋ยวนายดูก็รู้” อาจารย์เฉินพูดยิ้มๆ
..................................
[1]]ลมกรดหลิว คือ หลิวเสียง นักวิ่งข้ามรั้วเหรียญทองโอลิมปิก ปี 2004 ของจีน


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 5 ชัยชนะครั้งแรก
บนลู่วิ่ง เท้าทั้งสองข้างของจางกว้านเหยียบอยู่บนที่ยันเท้า ภายในใจรู้สึกตื่นเต้น
“เข้าที่! เตรียมตัว...” ผู้ให้สัญญาณชูปืนให้สัญญาณขึ้น นักกีฬาคนอื่นๆ รวมทั้งจางกว้านตั้งท่าเตรียมตัวออกวิ่ง
ต้องบอกว่าการฝึกออกตัวในระยะเวลาสองเดือนที่ผ่านมามีประโยชน์ต่อจางกว้านมาก อย่างน้อยท่าทางในการออกตัวและทิศทางในการส่งแรง จางกว้านก็สามารถไล่ทันนักกีฬาอาชีพคนอื่นๆ แล้ว
แต่ทว่า ในชั่วพริบตาที่ออกตัวจางกว้านกลับอยู่ที่สุดท้าย ความเร็วในการตอบสนองช่วงออกตัวของนักกีฬาอาชีพคนอื่นๆ ทั่วไปจะไม่เกิน 0.2 วินาที แต่จางกว้านในตอนนี้ เวลาที่ใช้ในการออกตัวช้ากว่าคนอื่นอยู่ 0.1 วินาที อันที่จริงในระยะการฝึกแค่สองเดือน การตอบสนองช่วงออกตัวจางกว้านยังไม่สามารถทำได้ถึงระดับนักกีฬาอาชีพ
โค้ชอวี๋ที่กำลังดูการแข่งอยู่อีกฟากหนึ่งขมวดคิ้ว ในฐานะที่เป็นโค้ชทีมชาติ เขาย่อมต้องรู้ว่าระยะเวลาที่ใช้ตอบสนองช่วงออกตัวกับท่าทางในตอนที่ออกตัวนั้นสัมพันธ์กันอย่างมาก แต่นักกีฬาอาชีพทุกๆ คนต่างก็เคยผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก จนกล้ามเนื้อและร่างกายสามารถจดจำท่าทางการเคลื่อนไหวขณะออกตัวได้ กระทั่งกลายเป็นความเคยชินจนเป็นปฏิกิริยาตอบสนองที่ออกมาโดยอัตโนมัติ สำหรับนักกีฬาที่ยอมเยี่ยมแล้ว ถึงแม้ท่วงท่าในขณะที่ออกตัวจะผิดไปบ้าง แต่อาศัยแค่ความเคยชินของร่างกายในการออกตัวและปฏิกิริยาตอบสนอง เวลาที่ใช้ในการออกตัวจะไม่มีทางช้าไปกว่า 0.2 วินาที
ในรายการวิ่ง 100 เมตรชายของนักกีฬาอาชีพ การที่นักกีฬาใช้เวลาในการออกตัวเกินกว่า 0.2 วินาที อธิบายได้อย่างเดียวคือสติไม่อยู่กับตัว ในขณะที่แข่งถ้าจิตใจไม่จดจ่ออยู่กับการแข่งขัน ไม่ว่าจะแข่งขันกีฬาอะไรก็ตามล้วนเป็นความผิดพลาดอย่างมาก และในการแข่งวิ่ง 100 เมตร นี่เป็นความผิดพลาดที่ไม่อาจให้อภัยได้ ดังนั้นโค้ชอวี๋จึงหันกลับมามองอาจารย์เฉิน กลับเห็นบนใบหน้าอาจารย์เฉินมีรอยยิ้มเล็กๆ นี่เป็นสีหน้าที่รูสึกปลื้มใจเป็นอย่างมาก
โค้ชอวี๋ไม่ทราบว่าเมื่อก่อนความเร็วในการออกตัวของจางกว้านช้ากว่านี้อีก ในระยะเวลาเพียง 2 เดือน  เขาสามารถร่นระยะเวลาที่ใช้ในการออกตัวเหลือเพียง 0.3 วินาที แค่นี้ก็ทำให้อาจารย์เฉินพอใจมากแล้ว
‘เหล่าเฉินเป็นอะไรไป ลูกศิษย์ตัวเองลงแข่งในหัวยังกล้าไปคิดเรื่องอื่น แล้วยังดีใจอะไรขนาดนั้น!’ โค้ชอวี๋รู้สึกว่าแปลกๆ จากนั้นก็หันกลับไปมองที่สนามแข่ง กลับพบว่าจางกว้านวิ่งตีคู่สูสีมากับอับดับที่ 1 แล้ว
‘นี่มันเรื่องอะไรกัน? เขาไล่ขึ้นมาทันได้ยังไง! สปีดเร็วมาก! นี่เป็นสปีดที่นักกีฬาระดับต้นๆ ของประเทศถึงจะมี’ โค้ชอวี๋เบิ่งตา เขาเป็นโค้ชที่เก่งที่สุดในประเทศ ความรู้สึกที่มีต่อความเร็วของนักกีฬาย่อมต้องไวเป็นพิเศษ ดังนั้นแค่ชั่วพริบตา โค้ชอวี๋สามารถฟันธงออกมาได้อย่างแม่นยำ
.....
“บ้าหรือเปล่า ตอนออกตัวไม่เห็นต้องพุ่งขนาดนั้นเลย แข่งรอบแรกไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้!”  นักแข่งคนหนึ่งพูดขึ้นมา
“ก็ปกติหรือเปล่า นี่มันกลุ่มที่ 1 มีแต่พวกไม่เก่ง รีบๆ แย่งเข้าที่ 1 ที่ 2 เพื่อเข้ารอบดีกว่า”  นักแข่งอีกคนหนึ่งพูดขึ้นมา
“แต่ว่าสปีดของเด็กคนนี้เร็วจริงๆ ความเร็วระดับนี้ไม่เหมือนพวกมือใหม่เลย แต่ทำไมฉันไม่เคยเห็นเขามาก่อน?”
“ฉันก็ไม่เคยเห็น....”
“แต่ว่าความเร็วระดับนี้มันจะเกินไปหน่อยหรือเปล่า!”
ในขณะที่คนดูกำลังคุยกัน จางกว้านก็ใกล้จะถึงเส้นชัยแล้ว ถึงแม้ในช่วงสุดท้ายจะไม่มีความสามารถ ‘สปรินต์’ มาคอยช่วย จางกว้านก็เข้าเส้นชัยเป็นที่ 1 อย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนเวลาที่วิ่งอยู่ในหัวเขา ช่วงที่พุ่งตัวเข้าสู่เส้นชัย เวลาก็หยุดอยู่ที่ 10.38 วินาทีอย่างแม่นยำ
จากนั้นจางกว้านก็มองไปที่สกอร์บอร์ดข้างเส้นชัย เวลาของเขาที่เข้าเส้นชัยบนสกอร์บอร์ดคือ 10.38 วินาที
เมื่อสองเดือนก่อน จางกว้านทำเวลาได้ 10.30 วินาทีด้วยการจับเวลาด้วยมือ ถ้าจับเวลาด้วยเครื่องก็จะอยู่ที่ประมาณ 10.54 วินาที แต่เวลาที่เขาทำได้ซึ่งจับด้วยเครื่องในวันนี้คือ 10.38 วินาที โดยเมื่อเทียบกับ 2 เดือนที่แล้วเร็วขึ้นมา 0.16 วินาที นี่ก็มาจากผลของการฝึกออกตัวที่มีส่วนช่วยเป็นอย่างมาก
‘ที่แท้การแข่งระดับประเทศก็งั้นๆ’ จางกว้านรู้สึกผ่อนคลาย ความตื่นเต้นที่มีเมื่อครู่ก็หายไปหมด
.....
“10.38 วินาที!” โค้ชอวี๋ตะโกนออกมา
เวลาอันนี้ถ้าในอีก 10 ปีข้างหน้าบางทีอาจจะไม่ได้โดดเด่นอะไรมาก แต่ในตอนนี้ นี่เป็นเวลาที่ยอดเยี่ยมมาก ปีที่แล้วทั้งประเทศมีเพียง 3 คนเท่านั้นที่วิ่งได้ไม่เกิน 10.40 วินาที เวลา 10.38 วินาทีของจางกว้านในวันนี้ ถ้าหากเป็นปีที่แล้ว  เขาจะติด 1 ใน 4 ของระดับประเทศ
ภายใต้ระบบการให้คะแนนและคัดเลือกนักกีฬาภายในประเทศ โค้ชอวี๋ในฐานะโค้ชทีมชาติเขารู้จักนักกีฬาชั้นยอดในแต่ละมณฑลดี แต่จางกว้านในวันนี้เห็นได้ชัดว่าไม่อยู่ในกลุ่มนั้น โค้ชอวี๋นึกถึงนักกีฬาชั้นยอดเหล่านั้น แต่นึกยังไงก็นึกไม่ออกว่ามีจางกว้านอยู่ในนั้นด้วย
โค้ชอวี๋มองหน้าอาจารย์เฉินที่กำลังยิ้มพอใจอยู่ ถามว่า “เหล่าเฉิน นายไปหาเด็กนี่มาจากไหน”
อาจารย์เฉินชูนิ้วขึ้นมา 2 นิ้ว บอกว่า “สองเดือนก่อน ในการทดสอบนักกีฬาระดับสอง”
“ทดสอบนักกีฬาระดับสอง?” โค้ชอวี๋เบิ่งตาตกใจ สำหรับเขาแล้ว ระดับความสามารถของนักกีฬาระดับสองที่มีอันน้อยนิดก็เหมือนเด็กบ้านๆ ทั่วไป จากนั้นโค้ชอวี๋นึกถึงที่อาจารย์เฉินบอก ‘สองเดือน’ ก่อน
“ทดสอบนักกีฬาระดับสองเมื่อสองเดือนก่อน? หรือว่าเขาเป็นมือสมัครเล่น?” โค้ชอวี๋ถามอย่างตรงประเด็น
“ใช่! ปีนี้เขาอายุ 17 เรียน ม.5 เพิ่งหัดวิ่งระยะสั้นได้ปีสองปี เพิ่งมาฝึกแบบจริงจังกับฉันได้สองเดือน” อาจารย์เฉินพยักหน้า ถามย้อนกลับไปว่า “ไม่เชื่อใช่ไหมล่ะ!”
“ไม่ใช่ไม่เชื่อ แต่ตกใจอยู่”  โค้ชอวี๋เงียบไปสักครู่ จึงพูดต่อว่า “เหล่าเฉิน ครั้งหน้าเอาข้อมูลเด็กคนนี้มาให้ฉันชุดหนึ่งสิ! ทีมชาติต้องการเด็กรุ่นใหม่”
.....
บนลู่วิ่ง ในเวลาเดียวกับที่จางกว้านแข่งเสร็จเรียบร้อย ภารกิจมือใหม่เองก็เสร็จสิ้นเหมือนกัน
มีคำชี้แจงในระบบเด้งขึ้นมาอีกครั้ง ‘ภารกิจเสร็จสิ้น ได้รับรางวัล : คะแนนความสามารถ 1 คะแนน’
จากนั้นก็มีเสียงในระบบดังขึ้น : ‘คะแนนความสามารถนอกจากจะใช้เรียนรู้ความสามารถใหม่แล้ว ยังสามารถใช้เพื่ออัปเกรดความสามารถที่มีอยู่ได้ ต่อไปท่านสามารถลองอัปเกรดความสามารถได้’
ตรงกลางหน้าจอในระบบ มีไอคอนของความสามารถสปรินต์ปรากฏขึ้นมา ภารกิจบอกว่าจางกว้านต้องอัปเกรดความสามารถสปรินต์ จางกว้านจึงอัปเกรดความสามารถสปรินต์โดยทันที
‘อัปเกรดเสร็จสมบูรณ์ ความสามารถสปรินต์อัปเกรดเป็นระดับผู้เชี่ยวชาญ ผลของการอัปเกรดความสามารถ : ความเร็วในการวิ่งทางตรงเพิ่มขึ้นอย่างมากเป็นเวลา 20 วินาที’
ไอคอนในระบบที่แต่เดิมเป็นสีเขียว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน จาก ‘ความเร็วในการวิ่งทางตรงเพิ่มขึ้น’ เปลี่ยนเป็น ‘เพิ่มขึ้นอย่างมาก’ ขณะเดียวกันเวลาที่ใช้ได้จาก 10 วินาทีก็เปลี่ยนเป็น 20 วินาที เพิ่มขึ้นมาเท่าหนึ่ง
‘10 วินาทีเปลี่ยนเป็น 20 วินาที ก็แสดงว่าใช้ความสามารถของสปรินต์วิ่งได้ครบ 100 เมตรแล้วสิ อย่างนี้ในช่วงสุดท้าย ฉันจะได้ใช้ความสามารถสปรินต์วิ่งเข้าเส้นชัยได้สักที’ จางกว้านแอบคิดกับตัวเอง
คำชี้แจงภารกิจอันใหม่เด้งขึ้นมา :
ความสามารถระดับผู้เชี่ยวชาญที่คุณมีในตอนนี้ อดีตไม่อาจเทียบได้ หนทางที่จะไปสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ลองเผชิญกับความท้าทายดูสิ!
ภารกิจมือใหม่ : ทำลายสถิติประเทศ 1 ครั้ง
...............................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 6 การแข่งรอบที่สองเริ่มขึ้น
‘อะไรนะ? ทำลายสถิติประเทศ 1 ครั้ง!’ ภารกิจนี้ทำเอาจางกว้านตกใจ ก่อนหน้านี้ระดับที่ดีที่สุดของจางกว้านก็แค่นักกีฬาระดับสอง สถิติของประเทศสำหรับจางกว้านแล้วช่างห่างไกลเหลือเกิน เหมือนยอดเขาที่ไม่อาจจะปีนขึ้นไปได้
‘นี่มันระบบอะไรเนี่ย ภารกิจนี้ไม่มีทางสำเร็จหรอก สถิติประเทศจะไปทำลายง่ายๆ อย่างนั้นได้ยังไง ถ้าฉันทำลายสถิติประเทศได้จะมายืนอยู่ตรงนี้ทำไม ตอนนี้ฉันวิ่งได้แค่ 10.38 วินาที แต่สถิติประเทศตอนนี้คือ...เออ แล้วสถิติประเทศคือเท่าไร...’
จู่ๆ จางกว้านก็คิดขึ้นมาได้ สถิติประเทศในตอนนี้เหมือนจะยังไม่เร็วเท่าไร น่าจะเกิน 10.10 วินาที
‘สิบจุดหนึ่งกว่าๆ วินาทีเหรอ? จางกว้านนึกอย่างละเอียด จำได้แค่ลมกรดซู[1]ที่วิ่งได้ 9.99 วินาที แต่กลับนึกสถิติวิ่ง 100 เมตรตอนนี้ไม่ออก
ด้านหนึ่งก็คิดไป จางกว้านเดินออกมาจากลู่วิ่ง ตรงมาหาอาจารย์เฉิน
“อาจารย์เฉิน ผมผ่านเข้ารอบแล้ว” จางกว้านวิ่งเหยาะๆ มายืนอยู่ข้างอาจารย์เฉิน
“เมื่อกี้เธอทิ้งที่ 2 ซะกระจุยเลย ตอนแข่งคัดเลือกไม่ต้องวิ่งเร็วขนาดนั้น แค่ผ่านเข้ารอบก็พอแล้ว ไม่ต้องใช้แรงทั้งหมด อันที่จริงอีกซักพักก็ต้องแข่งรอบต่อไป ต้องเก็บแรงเอาไว้” อาจารย์เฉินพูด
“ทราบแล้วครับ” จางกว้านตอบ
อาจารย์เฉินดึงจางกว้านมาใกล้ๆ ชี้ไปที่โค้ชอวี๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วแนะนำว่า “นี่คือโค้ชอวี๋ เป็นโค้ชกรีฑาทีมชาติ”
“โค้ชอวี๋ สวัสดีครับ!” จางกว้านทักทายโค้ชอวี๋ เขาสังเกตเห็นโค้ชอวี๋อยู่นานแล้ว อันที่จริงคนหัวล้านมันก็เตะตาอยู่ แถมโค้ชอวี๋ยังใส่ชุดนักกีฬา จางกว้านย่อมคิดว่าเข้าต้องเป็นโค้ชของทีมใดทีมหนึ่ง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเขาเป็นถึงโค้ชทีมชาติ
‘เหล่าเฉินนี่ตาแหลมจริงๆ หาเพชรเม็ดงามอย่างนี้มาได้’ คิดมาถึงตรงนี้ โค้ชอวี๋ก็ตบไหล่จางกว้าน พูดว่า “พ่อหนุ่ม ฉันจำเธอได้แล้ว การแข่งรอบต่อไปวิ่งดีๆ ล่ะ ขอแค่คะแนนไม่แย่กว่าตอนนี้ ต่อไปถ้ามีเรียกซ้อมรวมทีมชาติ ฉันจะให้เธอเป็นหนึ่งในนั้นแน่นอน”
.....
หลังจากส่งโค้ชอวี๋ด้วยสายตา จางกว้านจึงเอ่ยถามว่า “อาจารย์เฉินครับ สถิติวิ่งหนึ่ง 100 เมตรของประเทศตอนนี้คือเท่าไรครับ?”
“10.17 วินาที โจวเหว่ยทำไว้ในการแข่งระดับประเทศตอนปี 98” อาจารย์เฉินหันกลับมามองจางกว้าน ถามว่า    “เธอถามเรื่องนี้ทำไม”
“ไม่มีอะไรครับ ผมแค่อยากรู้ว่ายังห่างอยู่เท่าไร” จางกว้านแอบคิดอยู่ภายในใจ ‘นึกออกแล้ว สถิติของประเทศตอนนี้คือของโจวเหว่ย 10.17 วินาที ฉันห่างอยู่แค่ 0.21 วินาที ดูแล้วก็ไม่น่าจะยากมาก เมื่อสักครู่ความสามารถสปรินต์อัปเกรดแล้ว ผลของความสามารถกับเวลาก็เพิ่มขึ้น ไม่แน่อาจจะวิ่งได้ถึงระดับนี้ก็ได้’
อาจารย์เฉินยิ้มนิดๆ แล้วพูดว่า “อย่าเพิ่งหวังสูงขนาดนั้น พูดตามตรงเวลาของเธอวันนี้สำหรับฉันแล้วก็ถือว่าได้ตามที่คาดไว้ วิ่งอย่างนี้ต่อไป ถ้าโชคดีหน่อย ไม่แน่อาจจะได้เหรียญติดมือกลับบ้านไป ส่วนสถิติประเทศ ต่อไปฝึกเยอะๆ มีโอกาสแน่นอน”
ตอนที่อาจารย์เฉินพูดถึงสถิติ 100 เมตร แฝงไปด้วยความรู้สึกเสียใจอย่างเห็นได้ชัด สถิติประเทศอันนี้ ผ่านไปถึง 5 ปีก็ยังไม่มีใครทำลายลงได้ แต่ในความทรงจำของจางกว้าน สถิติอันนี้สามารถรักษาไว้ได้ถึง 13 ปีเต็ม จนถึงปี 2011 ในการแข่งชิงแชมป์กรีฑาของประเทศก็ถูกเจ้าลมกรดซูทำลายลงไป
ตั้งแต่ปี 2004 เป็นต้นมา หลังจากที่นักกีฬากลุ่มนั้นที่ถือเป็นจุดสูงสุดในยุค 90 พากันเกษียณออกไป รายการวิ่ง  100 เมตรภายในประเทศก็อยู่ในช่วงตกต่ำ ขาดแคลนนักกีฬาฝีมือดี ปี 2004 จนถึงปี 2010 ในประเทศไม่มีนักกีฬาคนไหนที่วิ่งทำเวลาได้ต่ำกว่า 10.20 วินาทีในการแข่งขันเลย
.....
การแข่งขันดำเนินไปเร็วมาก พริบตาเดียวก็แข่งจบทั้ง 18 รอบ โค้ชของแต่ละทีมต่างมีรายชื่อผู้ผ่านเข้ารอบและกลุ่มที่จะแบ่งในรอบต่อไปอยู่ในมือ ในเวลาเดียวกันชื่อของจางกว้านก็แพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว
เวลา 10.38 วินาทีนี้หากเป็นปีที่แล้ว ถือว่าเป็นเวลาที่เร็วเป็นลำดับที่ 4 ของปี แต่นักกีฬาของปีนี้ต่างทำผลงานออกมาได้ดี เวลา 10.38 วินาทีนี้จึงจัดว่าเร็วเป็นลำดับที่ 5 ของปีนี้  จู่ๆ การที่มีคนสามารถวิ่งทำเวลาได้ขนาดนี้โผล่ขึ้นมา ย่อมต้องดึงดูดความสนใจของโค้ชแต่ละทีมอย่างแน่นอน
ในระบบการฝึกสอนของนักกีฬาในประเทศ นักกีฬาจะได้รับการฝึกตั้งแต่เด็กๆ ทีมระดับอำเภอจะคัดเลือกเด็กมาจากโรงเรียน ถ้าทำเวลาตอนอยู่ทีมอำเภอได้ดี ก็จะถูกทีมระดับเมืองเลือกไป ถ้าทำเวลาตอนอยู่ทีมระดับเมืองได้ดี ก็จะถูกทีมระดับมณฑลเลือกไป ในระหว่างนั้นก็อาจจะได้รับเลือกจากวิทยาลัยพละระดับต่างๆ นักกีฬาฝีมือดีภายใต้ระบบการคัดเลือกเป็นทอดๆ อย่างนี้ ไม่นานนักทุกคนก็จะรู้จัก พอถึงระดับมณฑล ต่างคนต่างก็รู้ตื้นลึกหนาบางกันดี ทีมไหนมีนักกีฬาคนไหนหน่วยก้านดี หรือตัวสำรองทีมไหนมีใครที่มีพรสวรรค์บ้าง ข้อมูลเหล่านี้ล้วนไม่ใช่ความลับ ในการแข่งขันปกติ ถึงแม้จะมี ‘ม้ามืด’ โผล่มา แต่ก็จะเป็นนักกีฬาที่ทุกคนรู้จัก แค่ปกติไม่ได้เป็นที่สังเกตก็เท่านั้น
แต่วันนี้จางกว้านได้ทำลายธรรมเนียมนี้ลงไป เวลา 10.38 วินาทีทำให้เขากลายเป็นที่ 1 ในการแข่งคัดเลือก ชื่อของเขาแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้โค้ชของแต่ละทีมตระหนักได้ว่า ตัวเองไม่รู้จักนักกีฬาคนนี้เลยแม้แต่น้อย  ดังนั้นโค้ชของแต่ละทีมจึงถามไปทั่ว ด้วยความอยากรู้ที่มาของจางกว้าน
แต่หลังจากทุกคนรู้ว่าจางกว้านคือลูกศิษย์ที่อาจารย์เฉินเลือกมาเองกับมือ ก็แสดงท่าทียอมรับว่ามันควรจะเป็นอย่างนั้น เพราะอาจารย์เฉินคือที่สุดของวงการกรีฑาแล้ว ลูกศิษย์ที่เขาเลือกมาเองกับมือเก่งขนาดนี้ก็เป็นเรื่องที่สมควร
จากนั้นไม่นานก็จะเริ่มการแข่งรอบที่สอง การแข่งรอบนี้จะแข่งกันทั้งหมด 5 รอบ ในแต่ละกลุ่มจะคัดเอาคนที่เวลาดีที่สุด 3 คน และอีก 1 คนซึ่งเวลาดีที่สุดจากกลุ่มที่เหลือเพื่อไปแข่งรอบรองชนะเลิศรวมทั้งหมด 16 คน การแข่งขันยังคงเป็นไปอย่างดุเดือด
.....
เฉินเหวินจงเป็นโค้ชของทีมนักวิ่งจากมณฑลกว่างซี สมัยหนุ่มเขาก็เป็นนักวิ่งระยะสั้นที่มีชื่อเสียงมาก เคยทำลายสถิติประเทศถึง 5 ครั้ง ในนั้นก็รวมถึงตอนปี 96 ที่เขาวิ่งได้ 10.20 วินาที ทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรชายของประเทศในตอนนั้น ปีที่แล้วหลังจากเฉินเหวินจงเกษียณก็มาเป็นโค้ชอยู่ที่ทีมเดิมของตัวเอง
ตอนนี้เฉินเหวินจงถือใบรายชื่ออยู่ในมือ กำลังดูอย่างตั้งอกตั้งใจ
‘เวลาที่เร็วที่สุดในรอบแรกคือ 10.38 วินาที? ใครนะวิ่งเร็วขนาดนี้ ไม่รู้หรือว่าเช้านี้ต้องแข่งสองรอบ? ชื่อจางกว้าน? โผล่มาจากไหนกันเนี่ย ไม่เคยได้ยินชื่อคนนี้เลย’ เฉินเหวินจงขมวดคิ้วครุ่นคิด
สำหรับเวลา 10.38 วินาทีในสายตาของโค้ชอย่างเฉินเหวินจง สามารถมาเป็นมือหนึ่งของทีมใดทีมหนึ่งซักทีม หรือแม้แต่ทีมที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างกว่างตงและกว่างซีก็ยังได้
เมื่อเฉินเหวินจงพลิกไปดูการแบ่งกลุ่มในรอบที่สอง ทันใดนั้นก็พบว่าจางกว้านกับผางกุ้ยปินนักกีฬาที่เร็วที่สุดของทีมตนอยู่ในกลุ่มเดียวกัน
ผางกุ้ยปินหนึ่งในคนที่ช่วยให้ทีมมณฑลคว้าแชมป์รายการวิ่ง 4x100 เมตรในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 9  เวลาฝึกซ้อมเขาทำเวลาได้ดีมาก แต่ในการแข่งอย่างเป็นทางการแล้วเวลาที่ดีที่สุดของเขาคือ 10.40 วินาที เห็นได้ชัดว่าช้ากว่าจางกว้านอยู่หน่อย
เฉินเหวินจงกวาดตามองไปด้านล่าง ก็เห็นภายในกลุ่มเดียวกันยังมีอีกสองคน ได้แก่ หวังเผิงจากทีมเจ้าบ้านจินเหมินและหูไคจากทีมซานเฉิง
‘หวังเผิงเป็นคนที่วิ่งได้อยู่ในระดับไม่เกิน 10.30 วินาที แถมยังเป็นนักวิ่งของทีมเจ้าบ้านจินเหมิน การแบ่งกลุ่มนี้แน่นอนว่าเพื่อส่งให้หวังเผิงเข้ารอบรองชนะเลิศ ส่วนหูไคเป็นนักวิ่งที่อาจารย์หลี่แห่งมหาวิทยาลัยชิงหวาหามาเมื่อ 2 ปีก่อน ถึงแม้จะเริ่มหัดวิ่งระยะสั้นเมื่อตอนอายุ 18 ปี แต่ว่าในหนึ่งปีมานี้วิ่งทำเวลาออกมาได้ดีอย่างน่าตกใจ เวลาที่เขาทำได้น่าจะอยู่ที่ประมาณ 10.40 วินาที’ เฉินเหวินจงด้านหนึ่งก็คิด อีกด้านหนึ่งก็เขียนเวลาที่คำนวณไว้หลังชื่อนักกีฬา
‘หวังเผิงที่อยู่ในกลุ่มนี้ต้องเป็นที่ 1 แน่นอน คนที่จะเข้ารอบอีกสองคนน่าจะเป็นผางกุ้ยปินของทีมเรากับหูไคจากซานเฉิง แต่ว่าจางกว้านที่อยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาเป็นเรื่องที่ไม่ได้คาดมาก่อน ถ้าหากเขาวิ่งได้เร็วขนาดนั้นจริงๆ ล่ะก็ ไม่หวังกุ้ยปินก็หูไค สักคนในนี้ต้องโดนคัดออกอย่างแน่นนอน’ เฉินเหวินจงวงกลมที่ชื่อจางกว้าน แล้วเขียนเครื่องหมายคำถามไว้ด้านหลัง
หลังจากครุ่นคิดอยู่ซักพัก เฉินเหวินจงก็เรียกผางกุ้ยปินมาข้างๆ กำชับเสียงเบาๆ ว่า “เดี๋ยวเธอต้องระวังจางกว้านที่ได้ที่หนึ่งตอนแข่งคัดเลือกให้ดี เขาวิ่งได้ 10.38 วินาที บางทีอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ถ้าไม่กำจัดเขาออกไปมันจะเป็นปัญหาแน่ๆ ดังนั้นตอนเธอวิ่งก็วิ่งให้เต็มที่ไปเลย ไม่ต้องเก็บแรงเอาไว้ ตอนนี้การเข้ารอบสำคัญที่สุด”
ในขณะเดียวกัน โค้ชของทีมจินเหมินกับซานเฉิงเองก็กำลังใช้คำพูดแบบเดียวกันกำชับหวังเผิงกับหูไค โค้ชเหล่านี้เมื่อก่อนอาจจะไม่ได้ทำเวลาถึงกับดีมากในการแข่งขัน แต่เรื่องมันสมองก็ไม่ได้เป็นรองใคร การแข่งแบบ 8 คนคัดเอาแค่ 3 คน ตอนนี้จู่ๆ ก็มีจางกว้านโผล่ขึ้นมาแบบไม่ได้คาดคิดมาก่อน โค้ชเหล่านี้จึงใช้กลยุทธ์เอาความแน่นอนไว้ก่อน
อาจารย์เฉินเองก็เรียกจางกว้านมาใกล้ๆ เตรียมจะให้คำชี้แนะก่อนที่จะลงแข่ง
อาจารย์เฉินดูใบรายชื่อที่แบ่งกลุ่มเรียบร้อยภายในมือ เดิมจะชี้แนะจางกว้านว่านักกีฬาคนไหนมีอะไรที่ควรระวัง  แต่อาจารย์เฉินก็คิดได้ว่าอธิบายสิ่งเหล่านี้กับคนที่เพิ่งหัดวิ่งไปก็ไม่มีประโยชน์ พูดไปแล้วก็ไม่แน่ว่าจางกว้านจะรู้เรื่อง ถึงฟังรู้เรื่องก็ต้องใช้เวลาในการซึมซับทำความเข้าใจ ดังนั้นอาจารย์เฉินจึงวางใบรายชื่อนั้นลง แล้วพูดกับจางกว้านว่า “เดี๋ยววิ่งดีๆ นะ เข้ารอบให้ได้!”
.....
คนที่มีหน้าที่จัดกลุ่มในการแข่งขัน เวลาจัดกลุ่มก็จะคำนึงถึงปัจจัยในเรื่องความสามารถ นักกีฬาทั้งหมดถูกแบ่งออกเป็น 5 กลุ่ม แต่ละกลุ่มต่างก็มีนักกีฬาที่แข็งแกร่งอยู่กลุ่มละ 2-3 คน ดังนั้นการแข่งในรอบที่สองนี้จึงไม่มีม้ามืดโผล่มา  พวกนักกีฬาเก่งๆ ต่างก็พากันผ่านเข้าไปในรอบรองชนะเลิศ
กลุ่มของจางกว้านแข่งเป็นกลุ่มสุดท้าย ยิ่งมีหวังเผิงนักกีฬาของทีมเจ้าถิ่นแข่งด้วย ทำให้มีคนมาดูเยอะมาก
ช่วงเวลาที่จางกว้านยืนอยู่ในลู่วิ่งของตน ทุกสายตาทั้งในและนอกสนามต่างก็มองมาที่เขา ไม่ว่าจะเป็นนักกีฬาหรือว่าโค้ชล้วนอยากจะรู้ว่าคนที่วิ่งได้ 10.38 วินาทีในรอบแรกนั้นเป็นคนยังไง แม้แต่ผู้ตัดสินเองก็อดไม่ได้ที่จะมองดูจางกว้าน
แต่สายตาที่ทุกคนมองจางกว้านล้วนเต็มไปด้วยความสงสัย จางกว้านดูแล้วก็เป็นเพียงแค่เด็กอายุ 17-18 ปี  เป็นใครมาจากไหนก็ไม่รู้ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีระดับความสามารถขนาดนั้น เวลา 10.38 วินาทีในการแข่งรอบแรกอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ แต่ในการแข่งรอบที่สองนี้ จะเป็นรอบสุดท้ายในการแข่งขันครั้งนี้ของเขาแล้ว
บนใบหน้าของจางกว้านที่อยู่บนลู่วิ่งกลับมีรอยยิ้ม สายตาที่เหมือนรอคอยอะไรซักอย่างกำลังจ้องมองไปที่เส้นชัย
‘ความสามารถในการสปรินต์ระดับมืออาชีพ ผลของความสามารถเพิ่มขึ้นอย่างมาก ไม่รู้ว่าถ้าฉันใช้แรงทั้งหมดที่มี จะทำลายสถิติประเทศได้หรือเปล่า แต่นี่เป็นแค่การแข่งรอบที่สอง แค่ผ่านเข้ารอบก็พอ ไม่จำเป็นต้องใช้แรงทั้งหมด’ จางกว้านคิดกับตัวเอง
ในเวลานี้เสียงปืนให้สัญญาณดังขึ้น จางกว้านพุ่งตัวออกไป แต่ทันใดนั้นก็พบว่าข้างๆ วิ่งนำออกไปครึ่งช่วงตัวแล้ว!
จางกว้านออกตัวเป็นคนสุดท้ายอีกครั้ง.....
.................................
[1]ลมกรดซู คือ ซูปิ่งเทียน นักวิ่งเอเชียคนแรกที่ทำเวลาได้ไม่เกิน 10 วินาทีในการวิ่ง 100 เมตร


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 7 อันดับหนึ่งของการแข่งรอบที่สอง
‘ออกตัวพลาดนิดหน่อย’ ในใจจางกว้านรู้สึกกลุ้ม ถึงแม้เขาจะเพิ่งเริ่มฝึก แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าการออกตัวครั้งนี้ไม่เหมือนตอนแข่งรอบแรก
‘ออกตัวแย่มาก’ โค้ชและนักกีฬาที่ยืนดูอยู่ต่างคิดเหมือนกัน แม้แต่อาจารย์เฉินเองก็ส่ายหัวอย่างจนปัญญา
นักกีฬาที่มีประสบการณ์ต่างก็รู้จักวิธีรักษาสภาพร่างกายและความตื่นเต้นของตนในระหว่างการแข่งขัน ดังนั้นถึงแม้ตอนเช้าต้องแข่งสองรอบ ก็ยังสามารถรักษาฟอร์มการวิ่งให้เหมือนเดิมได้ จางกว้านที่เป็นมือใหม่ไม่รู้จักเทคนิคเหล่านี้ หลังจากแข่งรอบแรกเสร็จ พอได้พักผ่อนแล้ว ร่างกายของจางกว้านก็ไม่ตื่นเต้นเหมือนก่อนหน้านี้ ด้วยเหตุนี้ฟอร์มการวิ่งในรอบที่สองจึงสู้รอบแรกไม่ได้
‘ออกตัวแย่มาก’ ใช้เวลาในการออกตัวเกือบ 0.4 วินาที ต่อให้เขาวิ่งได้เร็วเหมือนรอบแรก เวลาที่ออกมาก็ต้องเกิน 10.60 วินาทีแล้ว อย่างนี้ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว คนที่ได้เข้ารอบต่อไปเป็นไปตามที่คาดไว้ เฉินเหวินจงค่อยๆ คลายมือที่กำแน่น โค้ชคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
การแข่งวิ่ง 100 เมตรในระดับสูง เวลาเพียง 0.01 วินาทีก็เป็นตัวตัดสินได้ ดังนั้นเวลาที่ใช้ในช่วงออกตัวจึงถือว่าสำคัญเป็นอย่างมาก เวลาที่จางกว้านใช้ออกตัวเกือบ 0.4 วินาที แต่นักวิ่งคนอื่นใช้เวลาไม่เกิน 0.2 วินาที ห่างกันตั้ง 0.2 วินาที ในรายการแข่งวิ่ง 100 เมตร ออกตัวช้าไป 0.2 วินาทีก็ราวกับว่านักกีฬาคนนั้นถูกพิพากษาประหารชีวิตไปเสียแล้ว
เฉินเหวินจงไม่ได้ดูการแข่งของจางกว้านในรอบแรก เขาเข้าใจว่าการแข่งรอบก่อนหน้านี้ จางกว้านใช้เวลาในการออกตัวไม่เกิน 0.2 วินาทีเหมือนนักกีฬาทั่วไป ดังนั้นเขาจึงคำนวณว่าในรอบที่สองนี้ เวลาที่เข้าเส้นชัยของจางกว้านจะต้องเกิน 10.60 วินาที แต่เฉินเหวินจงไม่รู้ว่าเขาไม่สามารถใช้เกณฑ์นักกีฬาปกติทั่วไปมาตัดสินนักกีฬามือใหม่อย่างจางกว้านได้ ในการแข่งรอบแรกจางกว้านใช้เวลาออกตัว 0.3 วินาที รอบที่สองถึงแม้ฟอร์มจะไม่ดี แต่ก็ใช้เวลาออกตัวช้ากว่ารอบแรกไม่ถึง 0.1 วินาทีเท่านั้น
แต่สิ่งที่ไม่เหมือนในรอบแรกก็คือความสามารถ ‘สปรินต์’ ของจางกว้านกลายเป็นระดับมืออาชีพแล้ว
ณ ที่นั่งประธาน โค้ชอวี๋กำลังมองดูจางกว้าน เมื่อเขาเห็นจางกว้านตอนออกตัวถึงกับยิ้มออกมา แล้วคิดกับตัวเองว่า ‘ยังเป็นมือใหม่จริงๆ แต่ว่ามือใหม่นี่แหละดี สอนง่ายแถมเชื่อฟัง เอ๊ะ? พลังที่ระเบิดออกมามากกว่ารอบที่แล้ว?  ทำไมเร็วขนาดนี้? เป็นไปไม่ได้!’
โค้ชอวี๋มองปราดเดียวก็รู้ว่าความเร็วของจางกว้านมากกว่ารอบที่แล้วอยู่หน่อย ทำให้โค้ชอวี๋รู้สึกประหลาดใจมาก
ถ้ามองตั้งแต่ช่วงจางกว้านออกตัว สภาพของเขาในรอบที่สองนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนรอบแรก ความตื่นตัวในร่างกายก็ไม่สูงเหมือนรอบก่อนหน้านี้จึงออกตัวได้ช้าอย่างนั้น แต่หลังจากที่จางกว้านออกวิ่ง ความเร็วไม่เพียงจะไม่ลดลง  แต่กลับเร็วขึ้นกว่ารอบที่ผ่านมา นี่ผิดไปจากที่โค้ชอวี๋คิดเอาไว้ทั้งหมด
‘การออกตัวไม่ดีเหมือนรอบแรกแต่กลับวิ่งได้เร็วกว่า! พูดไปใครจะเชื่อ? หรือเด็กคนนี้ในรอบแรกไม่ได้ใช้แรงทั้งหมด’ โค้ชอวี๋ครุ่นคิด
นอกสนาม อาจารย์เฉินเองก็กำลังขมวดคิ้ว
อาจารย์เฉินเองก็ดูออกว่าจางกว้านช่วงออกตัวทำได้ไม่ดีเหมือนรอบแรก แต่กลับวิ่งได้เร็วกว่า เห็นได้ชัดว่ามันไม่สมเหตุสมผล
‘หรือว่าก่อนหน้านี้เขาออมแรงเอาไว้? ต้องเป็นอย่างนี้แน่ๆ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง แม้แต่ฉันก็ดูไม่ออกว่าเจ้าเด็กคนนี้มันออมแรงเอาไว้’ อาจารย์เฉินถึงแม้จะคิดเช่นนี้ แต่ภายในใจกลับกำลังปลื้มที่วันนี้จางกว้านวิ่งออกมาได้ดีเกินกว่าที่เขาคาดหวังไว้มาก ในฐานะโค้ชคนหนึ่ง เขาอุทิศทั้งชีวิตตนให้กับการกีฬาของประเทศ แต่ด้วยอายุปูนนี้ การที่ลูกศิษย์ทำผลงานออกมาได้ดีเหมือนจะกลายเป็นความฝันเพียงหนึ่งเดียวของเขา
.....
บนลู่วิ่ง จอมยุทธ์แว่นหูไคซึ่งอยู่ที่สาม กำลังใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งไปข้างหน้า ผ่านไปประมาณ 5 เมตร เขาก็ตีคู่ขึ้นมากับผางกุ้ยปินที่เป็นลำดับสอง
‘ใส่แว่นตา เจ้าหูไค!’ ผางกุ้ยปินเห็นว่าหูไคกำลังไล่ขึ้นมา จากนั้นก็มองหวังเผิงที่นำเป็นอันดับหนึ่งอยู่ข้างหน้า เขารู้สึกได้ว่าต่อให้ทุ่มแรงทั้งหมดที่มีก็ไล่หวังเผิงไม่ทัน ชั่วพริบตาผางกุ้ยปินจึงตัดสินใจออกมา เขาต้องรั้งอันดับสองเอาไว้ให้ได้ เขาจึงเปลี่ยนจังหวะการวิ่งทันที ใช้กลยุทธ์วิ่งก่อกวน
หูไคเพิ่งจะเริ่มหัดวิ่งระยะสั้นเมื่อสองปีก่อน ประสบการณ์ในการแข่งขันและการปรับตัวในระหว่างการแข่งขันไม่อาจจะสู้ผางกุ้ยปินได้ แต่หากจะเปรียบกันเรื่องพรสวรรค์ หูไคนั้นมีมากกว่า เขาในตอนนี้หาจังหวะการวิ่งของตนเองเจอแล้ว ความเร็วเองก็เพิ่มขึ้น ทันใดนั้นเขาก็วิ่งแซงผางกุ้ยปินขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด
‘แซงขึ้นมาแล้ว!’ หูไคดีใจ เตรียมตัวจะวิ่งไล่ขึ้นไปหาหวังเผิงที่เป็นอันดับหนึ่ง
ทันใดนั้นนั่นเอง มีเงาของใครบางคนแวบขึ้นมาทางด้านข้างของหูไค
‘แย่แล้ว โดนผางกุ้ยปินแซงกลับแล้ว!’ หูไคตกใจ แต่กลับพบว่าเงาของคนที่แซงตนเองขึ้นมาสูงกว่าผางกุ้ยปินนิดหน่อย สีเสื้อนักกีฬาก็ไม่เหมือนกัน
‘ไม่ใช่ผางกุ้ยปิน เป็นใครกัน? ดูจากใบหน้า ใช่แล้ว นั่นมันจางกว้าน!’ หูไคกว่าจะรู้ตัวอีกทีจางกว้านก็วิ่งแซงขึ้นไปหาหวังเผิงที่อยู่ข้างหน้าแล้ว
หวังเผิงตั้งแต่ออกตัววิ่งก็อยู่ลำดับหนึ่งมาโดยตลอด
ฟอร์มการวิ่งของหวังเผิงในรอบนี้ดีมาก หลังจากผ่านไป 50 เมตร เขาก็ได้กลิ่นของการเป็นที่หนึ่งอยู่ไม่ไกล
‘วันนี้เราวิ่งดีมาก รอบนี้วิ่งได้ต่ำกว่า 10.40 วินาทีแน่นอน!’ หวังเผิงคิดคำนวณในใจเงียบๆ เขาเป็นนักกีฬาที่ประสบการณ์โชกโชน ถึงแม้จะกำลังแข่งขันอยู่ เขาก็ยังสามารถคำนวณเวลาที่ตัวเองจะทำออกมาได้
ทันใดนั้น ที่หางตาของหวังเผิงก็เห็นว่ามีนักวิ่งคนหนึ่งไล่ตามขึ้นมา
‘สปีดเร็วมาก ใครกัน? ไม่ได้ใส่แว่น ไม่ใช่หูไค อย่างนั้นต้องเป็นผางกุ้ยปินแน่ๆ ปีนี้ผางกุ้ยปินก้าวหน้าไปมาก ไม่คิดว่าจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้’ ความคิดภายในหัวของเขาแล่นขึ้นมา ในเวลานี้เขาพบว่าอีกฝ่ายวิ่งตีคู่ขึ้นมากับตัวเองแล้ว เขาต้องประหลาดใจเป็นอย่างมาก เพราะว่าคนที่ออกตัวทีหลังแต่ถึงก่อนคนนี้ ไม่ใช่ผางกุ้ยปินอย่างที่คาดไว้!
‘จางกว้านที่ได้ที่ 1 ในรอบคัดเลือก? เขาไล่ตามฉันทัน หรือว่าที่เขาวิ่งได้ 10.38 วินาทีมันจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ’   เมื่อหวังเผิงคิดถึงตรงนี้ ในเวลาเดียวกันเขาก็ตระหนักได้ว่า ความเร็วของตนไม่อาจสู้จางกว้านได้ ชั่วพริบตาที่ทั้งสองตีคู่สูสีช่วงชิงความได้เปรียบ จางกว้านก็แซงหวังเผิงขึ้นไปเรียบร้อย ในจังหวะที่จางกว้านแซงขึ้นไปนั้น หวังเผิงรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางที่จะแซงจางกว้านกลับได้ ความเร็วของอีกฝ่ายเร็วมาก ทำให้หวังเผิงรู้สึกหมดหวัง
ในการแข่งขันความเร็วทุกประเภท ช่วงเวลาที่แซงอีกฝ่ายได้เป็นช่วงเวลาที่ตื่นเต้นและยอดเยี่ยมที่สุด เนื่องจากจางกว้านออกตัวช้า พอออกตัวก็ตกไปอยู่ที่สุดท้าย แต่ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ ไม่ถึง 10 วินาที กลับแซงคู่แข่งอีกเจ็ดคนขึ้นมาได้อย่างหมดจดขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่ง การแข่งขันที่กลับตาลปัตรเช่นนี้ ทำให้ผู้ชมที่อยู่รอบๆ ตื่นเต้นฮือฮาเป็นอย่างมาก  โดยเฉพาะช่วงนี้จางกว้านแซงหวังเผิงขึ้นมา รอบสนามก็มีเสียงตะโกนดังอื้ออึงขึ้นมา
บนลู่วิ่ง อีกไม่ถึง 15 เมตรก็จะถึงเส้นชัย ตามสถานการณ์ในตอนนี้ จางกว้านคิดว่าการเข้ารอบรองชนะเลิศไม่น่ามีปัญหาอะไรแล้ว และเมื่อคิดถึงความสามารถสปรินต์ที่ใช้ได้ถึง 20 วินาที จางกว้านเลยลดความเร็วของตนเองลง
10 เมตรสุดท้าย หวังเผิงรีบสปรินต์ตัวขึ้นมา แต่ก็ไม่อาจแซงได้ จางกว้านยังคงเข้าเส้นชัยเป็นอันดับหนึ่ง เวลาที่เขาทำได้คือ 10.35 วินาที เร็วกว่าเวลาที่ทำได้ในรอบแรกอยู่ 0.03 วินาที และเป็นอันดับหนึ่งในการแข่งรอบที่สองนี้
จางกว้านเดินออกมาจากสนามไปยังอุโมงค์ทางเดินนักกีฬา สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงคือ ระหว่างทางมีนักกีฬาและโค้ชที่ไม่รู้จักเข้ามาทักทายเขา ยิ่งไปกว่านั้นบางคนยังเข้ามาพูดคุยกับเขาสองสามคำ
‘กีฬานี่มันโหดร้ายจริงๆ!’  จางกว้านแอบนึกปลงอยู่ในใจ ในสนามแข่งความสามารถเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ได้รับการยอมรับ แม้คุณจะหน้าตาไม่ดี รูปร่างไม่สูงใหญ่ หรือแม้แต่คุณเป็นคนคุยไม่เก่งเลย ขอเพียงแค่ทำคะแนนได้ดี ทุกคนก็จะให้การยอมรับคุณ เมื่อคุณทำคะแนนได้ดีเพียงพอ ทุกคนก็จะหันมองขึ้นมาที่คุณ
.....
อาจารย์เฉินเดินขึ้นมาข้างหน้า แสร้งทำเป็นโมโห พูดว่า “เธอนี่รู้จักซ่อนความสามารถเอาไว้ด้วยนะ! เห็นชัดๆ ว่าวิ่งไว้เร็วขนาดนี้ แต่เวลาฝึกกลับเก็บเอาไว้ แม้แต่ฉันก็ดูไม่ออก”
จางกว้านยิ้มแห้งๆ เขาไม่ได้แอบเก็บความสามารถเอาไว้ จริงๆ แล้วเป็นเพราะความสามารถเพิ่งอัปเกรดหลังจบการแข่งรอบที่หนึ่งพอดี
“พูดมาตามตรง เธอวิ่งได้เร็วเท่าไรกันแน่?” อาจารย์เฉินถาม
“อันนี้.....” จางกว้านลังเลเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ผมเองก็ยังไม่เคยลอง แต่ผมเดาว่าถ้าออกตัวได้ดีกับใช้แรงเต็มที่  น่าจะไม่เกิน 10.30 วินาที”
“เร็วขนาดนั้น? ทำได้จริงหรือเปล่า?” อาจารย์เฉินถาม
“ทำได้ครับ! จางกว้านพยักหน้าอย่างมั่นใจ จากนั้นก็เดินเข้าไปใกล้ๆ อาจารย์เฉิน พูดเบาๆว่า “ เมื่อกี้ตอนแข่ง ช่วงสุดท้ายผมลดความเร็วลงหน่อยหนึ่ง”
อาจารย์เฉินพยักหน้า “ทำถูกแล้ว ตอนบ่ายยังมีการแข่งรอบรองชนะเลิศ ถ้านับการแข่งตอนเช้าสองรอบ ก็เท่ากับวันหนึ่งแข่งสามรอบ การแข่งแบบนี้โหดมาก ควรจะเก็บแรงเอาไว้ ยังดีที่การแข่งตอนบ่ายจะเริ่มช้าหน่อย มีเวลานิดหน่อยให้พวกเธอได้พักผ่อนร่างกาย หลังการแข่งรอบบ่ายจบ ก็ยาวไปจนถึงพรุ่งนี้ตอนบ่ายจึงจะเริ่มการแข่งรอบตัดเชือก มีเวลาให้พักผ่อนเต็มที่ แถมการแข่งรอบบ่ายจะเป็นการเลือก 8 คนแรกที่คะแนนดีที่สุดเข้าไปแข่งรอบตัดเชือก การแข่งกันภายในกลุ่มก็จะลดลงอย่างมาก เธอแค่วิ่งให้ดีก็ใช้ได้แล้ว”
...........................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 8 ตั๋วไปโอลิมปิก
การแข่งวิ่ง 100 เมตรในช่วงเช้าเสร็จสิ้น บ่ายแก่ๆ ถึงจะเริ่มจัดการแข่งรอบรองชนะเลิศ ในรอบรองชนะเลิศจะแข่งกันเพียงสองกลุ่ม จากนั้นนำเวลาทั้งหมดมาจัดอันดับ คัดเอา  8 คนแรกที่ทำเวลาได้ดีที่สุดเพื่อไปแข่งรอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้
เมื่อการแข่งดำเนินมาถึงตอนนี้ จะไม่มีนักกีฬาระดับล่างๆ เข้าแข่งแล้ว คนที่สามารถมาถึงจุดนี้ได้ล้วนเป็นนักวิ่งที่มีฝีมือจริงๆ หากพูดถึงม้ามืด ก็จะมีเพียงจางกว้านเพียงคนเดียว
นักกีฬาอีก 15 คน ถ้าดูตามความสามารถจริงๆ เห็นจะมีเพียงเฉินเจี้ยนและเสิ่นเป้าสองคนเท่านั้นที่ได้เข้ารอบชิงชนะเลิศแน่นอน สองคนนี้ต่างก็วิ่งได้ไม่เกิน 10.30 วินาที ส่วนคนอื่นๆ ต้องดูว่าวันนี้ทำออกมาได้ดีแค่ไหน
ฝ่ายที่รับผิดชอบการแบ่งกลุ่มในการแข่งขันจับเอาเฉินเจี้ยนและเสิ่นเป้าสองคนที่แข็งแกร่งที่สุดแยกไปอยู่คนละกลุ่ม จางกว้านพอดีได้อยู่กลุ่มเดียวกับเสิ่นเป้า กลุ่มเดียวกันนี้ยังมีหยิ่นฮั่นเจาแชมป์วิ่ง 100 เมตรชายในการแข่งขันกีฬาแห่งชาติครั้งที่ 9 กงเหว่ยผู้ที่ครองสถิติวิ่ง 100 เมตรของมณฑลกว่างซี หลิวต้าเผิงอันดับหนึ่งของตงเป่ย จินเข่อนักเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งรับเข้ามาเป็นพิเศษ และคนที่เคยแข่งมาด้วยในรอบที่สอง จอมยุทธ์แว่นหูไค
ถ้าดูจากความสามารถ เสิ่นเป้าแข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย หยิ่นฮั่นเจา กงเหว่ย หลิวต้าเผิงสามคนนี้ล้วนแต่เป็นนักกีฬาที่ประสบการณ์สูง เคยเข้าไปแข่งในรอบตัดเชือก
เมื่อนักกีฬาต่างยืนอยู่บนที่ยันเท้า กรรมการยกปืนให้สัญญาณขึ้น
เสียงปืนดังขึ้น ทุกคนรีบพุ่งออกไปทันที มีจางกว้านเพียงคนเดียวที่ออกตัวช้าไปจังหวะหนึ่ง วินาทีที่ออกตัวก็ตกไปอยู่ที่สุดท้าย
‘ยังออกตัวห่วยแตกเหมือนเดิม ครั้งนี้ใช้เวลาออกตัวเกือบ 0.4 วินาที! ดูแล้วเด็กคนนี้ออกตัวได้แย่จริงๆ ไม่ได้แกล้งทำ!’  โค้ชอวี๋ที่อยู่บนอัฒจันทร์คิดอย่างเงียบๆ
ในสนามแข่ง จางกว้านเองก็รู้สึกจนปัญญา การออกตัวในช่วงบ่ายก็ยังแย่เหมือนเดิม ถึงแม้จะดีกว่าตอนเช้าในรอบที่สองอยู่หน่อย แต่ถ้าเทียบกับการแข่งรอบแรกในตอนเช้าที่ใช้เวลาออกตัว 0.3 วินาทีแล้วก็ยังแย่กว่าอยู่นิดหน่อย
แต่หลังจากนั้น ก็เข้าสู่จังหวะการวิ่งที่จางกว้านฝึกอยู่เป็นประจำ ความสามารถสปรินต์เริ่มแสดงผลของมัน การระเบิดพลังที่รุนแรง พริบตาเดียวความเร็วก็เพิ่มขึ้นไปถึงระดับสูงสุด จากนั้นก็แซงผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ
จอมยุทธ์แว่นหูไคออกตัวได้คู่คี่กับจินเข่อ สองคนนี้คนหนึ่งก็เป็นนักเรียนที่มหาวิทยาลัยชิงหวารับเข้ามาเป็นพิเศษ  อีกคนก็เป็นนักเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งรับเข้ามาเป็นพิเศษ ทั้งสองคนเป็นนักเรียนของมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดสองแห่งของประเทศ ความรู้สึกที่ต้องแข่งขันชิงชัยกันระหว่างชิงหวาและปักกิ่งเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ ตอนนี้ต่างก็ไม่มีใครยอมใคร ทุ่มแรงทั้งหมดที่มี สับฝีเท้าแข่งกับอีกฝ่าย แต่หูไคเหมือนจะวิ่งได้ดีกว่าหน่อย หลังยื้อกันอยู่ซักพัก หูไคก็นำ        จินเข่อไปครึ่งช่วงตัว
และในเวลานั้น ก็มีเงาคนๆ หนึ่งโผล่ขึ้นมาข้างๆ หูไค เขาก็คือจางกว้าน
‘ถูกแซงไปแล้ว ความรู้สึกนี้คุ้นจัง ฉากนี้เหมือนเคยเจอเมื่อตอนเช้า ทำไมถึงเป็นจางกว้านอีกแล้ว!’
ฉากเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นตอนแข่งรอบสองในช่วงเช้า ตอนนั้นหูไคเพิ่งจะแซงผางกุ้ยปินได้ครึ่งช่วงตัวก็ถูกจางกว้านแซงไปแล้ว แต่หูไคไม่คิดเลยว่าในการแข่งรอบรองชนะเลิศ เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง วันเดียวกันในสนามแข่งเดียวกัน ถูกคนๆ เดียวกันใช้วิธีเดียวกันแซงขึ้นไปถึงสองครั้ง หูไคขณะนั้นรูสึกเศร้าใจมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ความเร็วของหูไคทำอย่างไรก็ไล่จางกว้านขึ้นไปไม่ทัน
ต่อมา จางกว้านไล่ตามหลิวต้าเผิงของตงเป่ย หลิวต้าเผิงยังไม่ทันได้มีโอกาสตั้งตัว จางกว้านก็แซงขึ้นไปแล้ว  จากนั้นก็ไล่ขึ้นไปหากงเหว่ย เจ้าของสถิติของมณฑลกว่างซี
‘นั่นจางกว้าน เขาเร็วจริงๆ!’ กงเหว่ยแอบคิดในใจ เขาเคยได้ยินผางกุ้ยปินที่เป็นเพื่อนร่วมทีมพูดให้ฟัง ตอนนั้นแค่ชั่วพริบที่เห็นจางกว้านแซงขึ้นไป ความเร็วที่อยู่คนละชั้นทำให้ผางกุ้ยปินถึงกับถอดใจที่จะวิ่งไล่ตาม และตอนนี้กงเหว่ยเองก็กำลังเผชิญเหตุการณ์แบบเดียวกับผางกุ้ยปิน
หยิ่นฮั่นเจาที่อยู่ในลำดับสองพบว่าระยะห่างของตนกับเสิ่นเป้าที่นำอยู่นั้นเหลืออีกเพียงนิดเดียว หยิ่นฮั่นเจาคิดว่าตัวเองมีโอกาสที่จะไล่ตามทัน เพราะเขารู้ว่าในช่วงครึ่งหลังของการแข่งขัน เสิ่นเป้าจะช้าลง
รายการที่เสิ่นเป้าเก่งที่สุดคือการวิ่งในร่ม 60 เมตร ตอนเดือนมีนาคมเขาได้ที่ 3 จากการแข่งวิ่งในร่ม 60 เมตรในการแข่งขันชิงแชมป์กรีฑาในร่มระดับนานาชาติที่จัดขึ้นที่กรุงเวียนนา ฉะนั้นการวิ่งในร่ม 60 เมตรของเสิ่นเป้าถือว่าเป็นระดับต้นๆ ของโลก จุดเด่นของเสิ่นเป้าคือ การตอบสนองในช่วงออกตัวที่รวดเร็ว ระเบิดพลังได้รุนแรงและเร็ว จึงทำเวลาการวิ่งในร่ม 60 เมตรได้ยอดเยี่ยมมาก แต่ในการวิ่ง 100 เมตรเสิ่นเป้าไม่สามารถนำการระเบิดพลังแบบเดียวกับที่วิ่ง 60 เมตรมาใช้ในการแข่งขันได้ ด้วยเหตุนี้ในการแข่งวิ่ง 100 เมตร เขาไม่อาจจะเอาชนะเฉินเจี้ยนได้
เหตุการณ์เป็นไปตามที่หยิ่นฮั่นเจาคาดเอาไว้ หลังจากผ่านไป 50 เมตร ซึ่งเป็นช่วงที่นักกีฬาส่วนมากความเร็วจะพุ่งจนถึงจุดสูงสุด แต่เสิ่นเป้ากลับไม่ได้รวดเร็วเหมือนตอนแรก
‘โอกาสมาแล้ว! ไม่แน่ว่าก่อนถึงเส้นชัยอาจจะไล่เสิ่นเป้าทัน! เดี๋ยวก่อน ข้างหลังมีคนไล่ตามขึ้นมา!’ ในเวลานี้หยิ่นฮั่นเจารู้สึกได้ถึงจางกว้านที่กำลังใกล้เข้ามา
ผ่านไป 70 เมตร เสิ่นเป้าที่นำอยู่ก็พบว่าด้านหลังมีสองคนกำลังใกล้เข้ามา
ผ่านไป 80 เมตร จางกว้านแซงหยิ่นฮั่นเจาขึ้นมาแล้ว
เสิ่นเป้าค่อยๆ หันมามอง เขาเห็นภาพที่จางกว้านแซงหยิ่นฮั่นเจาขึ้นมาพอดี
‘คนที่แซงขึ้นมาคือมือใหม่ที่ชื่อจางกว้าน! เขาน่าจะออกตัวช้ามาก ทำไมถึงไล่ขึ้นมาทัน!’ ในหัวเสิ่นเป้ามีภาพการแข่งรอบที่สองในช่วงเช้าแวบขึ้นมา ภาพที่จางกว้านจากอันดับสุดท้ายวิ่งแซงขึ้นมาเป็นที่หนึ่ง เสิ่นเป้ามองไปข้างหน้า เห็นเส้นชัยอยู่ไม่ไกล
‘จะถึงเส้นชัยแล้ว รักษาตำแหน่งไว้! ฉันจะมาแพ้ให้กับมือใหม่ได้ยังไง!’ เสิ่นเป้ากัดฟันแน่น ทุ่มแรงทั้งหมดที่มี
ผ่านไป 90 เมตร จางกว้านตีคู่ขึ้นมากับเสิ่นเป้า ถึงตอนนี้ไม่ว่าจางกว้านหรือเสิ่นเป้า ต่างก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องยอมแพ้ มันไม่ได้เป็นแค่การแข่งเพื่อผ่านเข้ารอบ แต่เป็นการแข่งเพื่อเกียรติยศและศักดิ์ศรีในฐานะนักกีฬา
เสิ่นเป้าในตอนนี้ ทุกๆ หนึ่งเมตรข้างหน้า ล้วนแต่ใช้แรงทั้งหมดที่มี เขาไม่อยากแพ้ แต่เขาก็ต้องผิดหวังที่พบว่า  ในแต่ละเมตรที่ก้าวออกไป ตัวเองกำลังตกไปอยู่ข้างหลังทีละน้อย เขาตาโตมองดูจางกว้านที่แซงขึ้นไปจากด้านข้างของตนพุ่งเข้าสู่เส้นชัย เห็นได้ชัดว่าเรี่ยวแรงที่เขาใช้ออกไปทั้งหมด มันไร้ประโยชน์สิ้นดี
จากนั้นเขามองไปดูที่เวลาของลำดับที่ 1 ซึ่งก็คือจางกว้าน
‘10.28 วินาที’ เสิ่นเป้าตกใจ เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มที่จู่ๆ ก็โผล่มาคนนี้จะวิ่งได้น้อยกว่า 10.30 วินาที เวลาอันนี้เพียงพอจะทำให้จางกว้านผ่านเข้าไปสู่ระดับนักวิ่งชั้นแนวหน้าของประเทศ
......
10.28 วินาที เป็นเวลาที่ดีที่สุดในรายการแข่งวิ่ง 100 เมตรในปีนี้แล้ว
บนที่นั่งประธาน โค้ชอวี๋เหมือนคิดอะไรได้ เขากำหมัดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
‘ตั๋วใบนี้มาอยู่ในมือแล้ว รอมาจะปีหนึ่ง ในที่สุดก็มีคนที่ทำเวลานี้ออกมาได้....’
แล้วโค้ชอวี๋ก็หันไปมองทางเฉินเจี้ยนที่เป็นนักวิ่งระยะสั้นอันดับ 1 ในประเทศ บ่นพึมพำว่า ‘เธอก็ควรจะออกแรงได้แล้ว ไม่อย่างนั้นจะถูกเด็กรุ่นหลังอย่างนี้แซงเอาได้ ไม่แน่ว่าโอลิมปิกครั้งหน้าอาจจะอดไปก็ได้นะ!’
ในเวลาเดียวกัน อาจารย์เฉินและเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ที่ดูการแข่งขันอยู่ต่างวิ่งกรูเข้ามา กระทั่งโค้ชจากทีมอื่นๆต่างมาแสดงความยินดี บรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่น
‘เกิดอะไรขึ้น? ทำไมวิ่งมากันหมดเลย? มีอะไรกัน?’ จางกว้านรู้สึกตกใจ
อาจารย์เฉินจับจางกว้านไว้แน่น พูดว่า “จางกว้าน ทำได้ดีมาก! ในที่สุดก็คว้าตั๋วใบนี้มาให้ประเทศเราจนได้”
“ตั๋ว? ตั๋วอะไร?” จางกว้านถามอย่างสงสัย
“ตั๋วเข้าไปแข่งโอลิมปิกน่ะสิ!” อาจารย์เฉินพูดต่อ “เธอวิ่งได้ 10.28 วินาที ถึงเกณฑ์การเข้าแข่งโอลิมปิกระดับ B แล้ว!”
จางกว้านเข้าใจในทันที
โอลิมปิกเป็นการแข่งขันกีฬาที่สำคัญที่สุดในโลก เพื่อจะคัดเอานักกีฬาที่มีระดับค่อนข้างต่ำออกไปไม่ให้กระทบต่อระดับการแข่งขันทั้งหมด ทางคณะกรรมการจัดการแข่งขันโอลิมปิกจึงได้วางเกณฑ์ที่จะได้เข้าร่วมการแข่งเอาไว้  สำหรับเกณฑ์ของการแข่งขันกรีฑา จะใช้เวลาที่ทำได้ในการแข่งขันอย่างเป็นทางการที่คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติจัดขึ้นหรือการแข่งที่ระดับสูงกว่านี้ภายในระยะสองปีมาเป็นเกณฑ์ตัดสิน โดยแบ่งเป็นระดับ  A และระดับ B
ตามที่คณะกรรมการจัดการแข่งขันโอลิมปิกกำหนด ในรายการแข่งขันกรีฑาประเภทเดี่ยว คณะกรรมการโอลิมปิกของแต่ละประเทศสามารถส่งตัวแทนนักกีฬาที่ทำเวลาได้ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A ทั้งหมด 3 คนเข้าร่วมการแข่งขัน ถ้าหากนักกีฬาที่ถึงเกณฑ์ระดับ A มีไม่ถึง 3 คน ก็ให้เข้าร่วมได้ตามจำนวนนักกีฬาที่ทำเวลาได้ถึงเกณฑ์ระดับ Aจริงๆ และถ้าหากไม่มีนักกีฬาที่ทำเวลาได้ถึงเกณฑ์ระดับ A แต่ถึงเกณฑ์ระดับ B ก็ให้ส่งนักกีฬาที่ทำเวลาถึงเกณฑ์ระดับ B ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าแม้แต่เกณฑ์ระดับ B ยังได้ไม่ถึง ก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน
ภายใต้กฎเกณฑ์อย่างนี้ ถ้าในประเทศหนึ่งๆ มีนักกีฬาที่ทำคะแนนถึงเกณฑ์ระดับ A ได้เพียงคนเดียว จะถือว่าเสียเปรียบมากๆ เพราะว่าจำนวนนักกีฬาที่ส่งเข้าแข่งขันได้เท่ากับประเทศที่มีนักกีฬาระดับ B หรือพูดได้ว่ามีนักกีฬาระดับ A ก็เท่ากับมีนักกีฬาระดับ B
นักกีฬาที่ทำเวลาไม่ถึงเกณฑ์หากอยากเข้าร่วมการแข่งขัน  ทางสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติจะตัดสินโดยดูจากเวลาที่นักกีฬาทำออกมาได้เปรียบเทียบกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ  โดยความสามารถของนักกีฬาต้องอยู่ในระดับนานาชาติ และผ่านการเข้าแข่งขันในรายการระดับนานาชาติที่ทางสหพันธ์ฯ ให้การยอมรับ เพื่อพิสูจน์ความสามารถของตนเอง พูดให้ชัดก็คือ ‘ใช้เส้น’ เข้าแข่งขัน
โอลิมปิกปี 2004 ที่กรุงเอเธนส์ เกณฑ์มาตรฐานที่จะสามารถเข้าร่วมแข่งโอลิมปิกในรายการแข่งขันวิ่ง 100 เมตรชายได้ ระดับ A จะอยู่ที่ 10.21 วินาทีและระดับ B อยู่ที่ 10.28 วินาที เวลา 10.28 วินาทีนี้คือเกณฑ์ต่ำที่สุดของนักกีฬาที่เข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิก จนถึงโอลิมปิกปี 2008 ที่กรุงปักกิ่งยังคงใช้มาตรฐานนี้อยู่ แต่พอถึงโอลิมปิกปี 2012 ที่ลอนดอน เกณฑ์มาตรฐานก็เพิ่มเป็น ระดับ A อยู่ที่ 10.18 วินาทีและระดับ B อยู่ที่ 10.24 วินาที
การแข่งวิ่งระยะสั้นชายแต่ไหนแต่ไรมาเป็นรายการที่ประเทศเราอ่อนที่สุด นักกีฬาที่เข้าไปแข่งโอลิมปิกส่วนใหญ่ล้วนแต่ใช้เกณฑ์ระดับ B ในการเข้าไปแข่งทั้งสิ้น นักกีฬาที่จะมีสิทธิ์เข้าแข่งขันกรีฑาชายเดี่ยวในโอลิมปิกปีหน้าที่กรุงเอเธนส์ จะต้องเข้าแข่งขันในรายการระดับประเทศ หรือรายการแข่งขันที่มีระดับเท่ากับหรือสูงกว่าที่คณะกรรมการโอลิมปิกเป็นผู้จัดขึ้น และทำเวลาได้ถึงเกณฑ์ระดับ A หรือระดับ B โดยมีช่วงเวลาตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2002 จนถึงเดือนกรกฎาคม 2004 เป็นอันสิ้นสุด (ยกเว้นมาราธอน เดินทนและกรีฑาประเภทรวม) แต่เวลาในการวิ่งที่นักกีฬาในประเทศเราทำได้ดีที่สุดตั้งแต่วันที่ 1 กรกฎาคม 2002 เป็นต้นมาอยู่ที่ 10.32 วินาที  หรือพูดอีกอย่างก็คือปัจจุบันในประเทศเรายังไม่มีนักกีฬาคนไหนที่วิ่งทำเวลาได้ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ B ซึ่งอยู่ที่ 10.28 วินาที
ทีมชาติเราไม่เห็นด้วยกับการ ‘ใช้เส้น ” ในการเข้าไปแข่ง แต่ในระยะหนึ่งปีกว่าที่ผ่านมานี้ ไม่มีนักกีฬาคนไหนที่ทำเวลาได้ถึงมาตรฐานโอลิมปิกระดับ B ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าอับอายมาก แน่นอนว่าระดับความสามารถของนักกีฬาในประเทศเรายังไม่เพียงพอที่จะไปถึงมาตรฐานระดับ B ได้ แต่เวลา 10.28 วินาทีของจางกว้านในวันนี้ ถือว่าได้ซื้อตั๋วที่การันตีว่าจะได้ไปโอลิมปิกให้กับประเทศมาใบหนึ่งแล้ว
นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชื่อของจางกว้านก็ได้เข้าไปสู่วงการกรีฑาอย่างแท้จริง
.................................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 9 ทำลายสถิติ
วันที่สอง ตอนเช้ามีการแข่งรอบตัดสินของการแข่งประเภทลู่และวิ่งระยะไกลก่อน การแข่งวิ่ง 100 เมตรชายรอบชิงชนะเลิศจะจัดขึ้นช่วงบ่าย
การแข่งครั้งนี้นอกจากจางกว้านแล้วก็ไม่มีม้ามืดคนอื่นอีก ในการแข่งรอบตัดเชือกล้วนแต่เป็นหน้าเดิมๆ เมื่อมาถึงรอบนี้ คนที่อยู่บนสนามล้วนเป็นนักวิ่ง 100 เมตรชายระดับต้นๆ ของประเทศทั้งสิ้น แล้วก็ยังเป็นการต่อสู้กันระหว่างนักวิ่งระดับสูงสุดในประเทศอีกด้วย
ม้ามืดอย่างจางกว้านตัวนี้จู่ๆ ก็โผล่มา ย่อมกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ในสนามเกือบทุกคนต่างรู้ว่าเด็กคนนี้วิ่งได้เร็วอย่างเหลือเชื่อ แต่กลับออกตัวได้แย่จนไม่อยากจะมอง ยิ่งไปกว่านั้นมีคนไปสืบทราบมาได้ว่า จางกว้านเป็นเด็กที่อาจารย์เฉินไปเจอมาจากการทดสอบนักกีฬาระดับสอง เพิ่งได้รับการฝึกแบบจริงจังเพียงแค่ 2 เดือนเท่านั้น
ทุกคนรู้ว่าจางกว้านเป็นนักวิ่งมือใหม่ แต่ไม่มีใครคิดว่าเขากระจอก เมื่อวานจางกว้านได้สิทธิ์ที่จะเข้าไปแข่งโอลิมปิก ถึงแม้นักกีฬาระดับท็อปในประเทศจะทำผลงานได้ดี แน่นอนว่าต้องเร็วกว่าเกณฑ์มาตรฐานโอลิมปิกระดับ B แต่ว่าในการแข่งกรีฑานี้ ปัจจัยก่อนที่จะลงสนามมีเยอะมาก ในกรณีที่หากปีหน้ายังไม่มีคนที่สามารถทำเวลาได้ถึงระดับ B  จางกว้านจะกลายเป็นนักกีฬาเพียงคนเดียวที่ได้ไปแข่งวิ่ง 100 เมตรในการแข่งโอลิมปิกปีหน้า
ระดับการวิ่งระยะสั้นในประเทศไม่สูงพอที่จะไปคว้าชัยในการแข่งระดับนานาชาติ ดังนั้นการที่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกได้ ถือเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเหล่านักวิ่งระยะสั้นในประเทศอย่างไม่ต้องสงสัย
บนลู่วิ่ง นักกีฬากำลังเตรียมตัว เสิ่นเป้าเดินมาหน้าเฉินเจี้ยน พูดว่า “สปีดของเด็กใหม่ที่ชื่อจางกว้านเร็วมาก ฉันคิดว่าถ้าหากเขาออกตัวได้เร็วล่ะก็ ต้องชนะนายแน่ๆ”
เฉินเจี้ยนยิ้มๆ “ฉันก็ได้ยินเหลาหยิ่น (หยิ่นฮั่นเจา) เพื่อนร่วมทีมของฉันพูดเหมือนกัน การแข่งของพวกนายเมื่อวานนี้ฉันเองก็ได้ดู เด็กคนนั้นเร็วจริงๆ อีกสองปีข้างหน้าต้องเร็วกว่าฉันแน่ๆ แต่ว่าตอนนี้น่ะเหรอ มันยังคนละชั้นกัน!”
เฉินเจี้ยนเป็นนักวิ่งอันดับหนึ่งของประเทศในขณะนี้  แถมปีนี้ยังเป็นปีที่เขาทำผลงานได้ยอดเยี่ยมที่สุด ในระหว่างฝึกซ้อม เขาวิ่งโดยจับเวลาด้วยมือออกมาได้ไม่เกิน 10 วินาที ซึ่งถือเป็นเรื่องปกติสำหรับเขามาก เวลาที่เขาทำได้ในการแข่งแบบเป็นทางการจะอยู่ที่ประมาณ 10.30 วินาที แต่ถ้าดูจากระดับและสภาพของเฉินเจี้ยนในตอนนี้ เวลาในการแข่งของเขาจริงๆ น่าจะอยู่ที่ 10.20 – 10.25 วินาที ด้วยเหตุนี้การเผชิญหน้ากับจางกว้านที่วิ่งได้ 10.28 วินาทีในรอบรองชนะเลิศ  เฉินเจี้ยนก็ยังมั่นใจว่าตัวเองจะสามารถคว้าชัยชนะมาได้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวานที่จางกว้านทำเวลาได้ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ  B  นั่นยิ่งไปกระตุ้นเฉินเจี้ยนอย่างมาก  การได้เข้าร่วมแข่งขันโอลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ในปีหน้าคือเป้าหมายของเฉินจี้ยนมาโดยตลอด ดังนั้นครึ่งปีมานี้ เฉินเจี้ยนจึงขยันฝึกซ้อมปรับปรุงการวิ่งของตัวเอง เตรียมที่จะทำเวลาให้ถึงเกณฑ์เข้าร่วมโอลิมปิก แต่คิดไม่ถึงว่าจะถูกจางกว้านแย่งไปก่อน วันนี้เฉินเจี้ยนเก็บแรงมาอย่างเต็มที่ เพื่อจะแข่งกับจางกว้าน
ขณะเดียวกัน ในหัวของจางกว้านกลับมีแต่เรื่องภารกิจทำลายสถิติประเทศ
ตอนนี้ถึงเวลาแข่งรอบชิงชนะเลิศแล้ว หากการแข่งวันนี้จางกว้านไม่สามารถทำลายสถิติประเทศได้ การแข่งอย่างเป็นทางการครั้งหน้าไม่รู้ว่าต้องรอถึงเมื่อไร เพื่อที่จะผ่านภารกิจ ‘ทำลายสถิติประเทศ’ ในระบบอันนั้น จางกว้านตัดสินใจทุ่มเต็มที่ในการแข่งครั้งนี้
‘สิ่งสำคัญคือการออกตัว ขอแค่ออกตัวได้เร็วขึ้นอีก 0.12 วินาที ก็จะสามารถทำลายสถิติประเทศได้’ ตอนนี้จางกว้านกำลังคำนวณอยู่ ในเวลาเดียวกันก็พยายามรวบรวมสมาธิ
เท้าของนักกีฬาทั้งแปดต่างเหยียบอยู่บนที่ยันเท้าตั้งท่าเตรียมตัวออกวิ่ง กรรมการตะโกนให้สัญญาณเตรียมตัวออกวิ่ง  พร้อมกับยกปืนให้สัญญาณในมือขึ้น
‘ปัง!’ เวลาเดียวกับที่ปืนให้สัญญาณดังขึ้น นักกีฬาต่างก็พุ่งตัวออกจากเส้นเริ่มวิ่ง
การออกตัวของจางกว้านวันนี้ดีกว่าเมื่อวานมาก เขารู้สึกได้ว่าเวลาที่ตัวเองใช้ในช่วงออกตัวไม่เกิน 0.3 วินาทีแน่ๆ นี่นับว่าเขาสามารถออกตัวได้ค่อนข้างดีมากแล้ว
แต่ที่น่าเสียดายก็คือ เขายังออกตัวได้ช้าที่สุด นักกีฬาคนอื่นคาดว่าใช้เวลาในช่วงออกตัวไม่เกิน 0.15 วินาที จางกว้านรั้งท้ายอย่างเห็นได้ชัด ความต่างที่เกิน 0.1 วินาทีนี้ แม้แต่ตาเปล่าก็ยังมองออก
‘ออกตัวเร็วกว่าเมื่อวานนิดหน่อย! ก้าวหน้าขึ้นกว่าเมื่อวาน’  โค้ชอวี๋ที่อยู่บนอัฒจันทร์รู้สึกผ่อนคลายลง
จางกว้านออกตัวแย่มาก อันนี้ไม่ผิดจากที่ทุกคนคาดไว้ ทั้งโค้ชและนักกีฬาทั้งสนามต่างรู้ว่า สิ่งที่น่ากลัวที่สุดของจางกว้านคือความเร็วของเขา การแซงจากที่สุดท้ายขึ้นมาเป็นที่หนึ่งอย่างยอดเยี่ยมนั้น ยิ่งทำให้คนที่ดูการแข่งขันอยู่  ตื่นเต้นจนเลือดในตัวพลุ่งพล่าน
เหมือนอย่างที่ทุกคนคิดไว้ จางกว้านออกตัวเป็นคนสุดท้าย สงครามการวิ่งแซงเริ่มขึ้นอีกครั้ง นักวิ่ง 2-3 คนถูกแซงหล่นไปอยู่ด้านท้าย เมื่ออยู่ต่อหน้าจางกว้านแล้ว พวกเขาไม่มีทางที่ตอบโต้ได้เลยแม้แต่น้อย ความเร็วของคนแซงกับคนที่ถูกแซงอยู่กันคนละชั้นโดยสิ้นเชิง พวกเขาทำได้แต่มองตัวเองถูกจางกว้านแซงไปตาปริบๆ ไม่สามารถทำอะไรได้
คนที่นำอยู่ข้างหน้าตอนนี้คือเฉินเจี้ยนและเสิ่นเป้า พวกเขาแทบจะคู่คี่สูสีกัน อย่างน้อยหากตัดสินด้วยตาก็ยากที่จะบอกได้ว่าใครอยู่ข้างหน้าใครอยู่ข้างหลัง
แต่ว่าเสิ่นเป้าในเวลานี้กลับมองเฉินเจี้ยนด้วยสายตาที่ทึ่ง ในระยะ 50 เมตรแรกของเสิ่นเป้าคือระดับโลก เขาคิดกับตัวเองว่าในครึ่งแรกของการแข่งวิ่ง 100 เมตรไม่มีใครที่จะเร็วกว่าตัวเอง จากประสบการณ์ที่เคยแข่งกับเฉินเจี้ยนเมื่อก่อนเสิ่นเป้าจะนำอยู่ในช่วงแรก จากนั้นช่วงหลังถึงจะถูกเฉินเจี้ยนไล่ตามขึ้นมา
แต่ว่าครั้งนี้เฉินเจี้ยนกลับวิ่งขึ้นมาตีคู่กับเสิ่นเป้าตั้งแต่ช่วงแรก นี่ก็อธิบายได้ว่าในระยะทางช่วงหลังเฉินเจี้ยนจะต้องแซงเสิ่นเป้าแน่ๆ
‘เฉินเจี้ยนนายนี่มัน...ในเวลานี้ยังจะซ่อนความสามารถเอาไว้! กลับไปฉันต้องฝึกให้หนักขึ้น ไม่อย่างนั้นแม้แต่ลำดับที่สองก็รักษาไว้ไม่ได้แล้ว’ เสิ่นเป้าคิด
การแข่งดำเนินไปกว่าครึ่ง ระยะระหว่างเฉินเจี้ยนและเสิ่นเป้าเริ่มทิ้งห่างอย่างชัดเจน แล้วก็ในเวลานี้ จางกว้านไล่เข้ามาใกล้เสิ่นเป้าแล้ว
‘ลืมไปได้ยังไงว่ายังมีจางกว้านอีกคน เห็นทีวันนี้แม้แต่ที่ 2 ก็รักษาไว้ไม่ได้แล้ว’ เสิ่นเป้ารู้สึกเสียใจเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นว่าจางกว้านไล่ตามตัวเองขึ้นมาทันแล้ว
‘จำได้ว่าเมื่อวานจางกว้านไม่ได้ไล่ขึ้นมาเร็วขนาดนี้นี่ เด็กคนนี้พออีกวันหนึ่งก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ พลังไม่มีสิ้นสุดเหรอไง! บางทียุคของเราอาจจะหมดลงแล้วก็ได้ คงต้องค่อยๆ ถอนตัวออกจากเวทีนี้ซะแล้ว’ เสิ่นเป้ามองดูจางกว้านแซงตัวเองขึ้นไป ในใจพลันมีความรู้สึกกังวลแปลกๆ
เวลาที่ตอบสนองในช่วงออกตัวของจางกว้านวันนี้เร็วกว่าเมื่อวาน 0.1 วินาที ในการแข่งวิ่ง 100 เมตร ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเวลา 0.1 วินาทีคือความต่างอย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อยิ่งมาถึงการแข่งในช่วงครึ่งหลัง ผลของ 0.1 วินาทีก็ยิ่งเห็นชัดมากขึ้น ถ้าเป็นช่วงออกตัว เวลา 0.1 วินาทีนั้นสั้นมากจนแม้แต่นักกีฬาก็ยังไม่พอที่ใช้ออกตัว แต่หากเป็นช่วงเวลาที่เข้าเส้นชัย ถึงแม้มองด้วยตาเปล่าก็ยังเห็นได้ชัดถึงระยะที่ห่างกันหลายช่วงตัว
และในตอนนี้ เวลา 0.1 วินาทีกำลังสร้างความกดดันอย่างมากแก่เฉินเจี้ยน
เมื่อวานเฉินเจี้ยนได้ดูจางกว้านแข่งในรอบแรกและรอบที่สอง จุดเด่นของจางกว้านในเรื่องสปีดที่เร็วและการออกตัวที่ช้า เฉินเจี้ยนเข้าใจในเรื่องนี้ดี เขาเองก็ได้เตรียมแผนเอาไว้สำหรับรอบชิงชนะเลิศนี้ แต่เดิมแผนที่เค้าคิดไว้ ด้วยความเร็วของจางกว้านน่าจะเป็นช่วงใกล้ถึงเส้นชัยจึงจะไล่เข้ามาใกล้ตนเองได้ แต่ในเวลานั้นตัวเองก็ถึงเส้นชัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เฉินเจี้ยนจะใช้ข้อได้เปรียบเรื่องเวลาในช่วงออกตัวที่เร็วกว่าจางกว้านมากกว่า 0.1 วินาทีในการพุ่งเข้าเส้นชัย
แต่คนคำนวณหรือจะสู้ฟ้าลิขิต วันนี้จางกว้านออกตัวเร็วกว่าเมื่อวานอยู่ 0.1 วินาที ไม่นานเขาก็ไล่ขึ้นมาทันเฉินเจี้ยน
‘ไล่ขึ้นมาเร็วขนาดนี้เลย! ไม่เหมือนกับที่คิดไว้!’ เฉินเจี้ยนรู้สึกว่าอีกนิดจางกว้านก็จะวิ่งขึ้นมาตีคู่กับตัวเองแล้ว  ภายในใจรู้สึกตกใจ เมื่อมองไปข้างหน้าเห็นเส้นชัยอยู่ไม่ไกล เขารู้ว่าต้องทุ่มแรงทั้งหมดที่มี
เฉินเจี้ยนเป็นแชมป์ประเทศ เป็นอันดับหนึ่งของประเทศในปัจจุบัน ถึงแม้ปีที่แล้วเพิ่งจะเข้าทีมชาติ แต่ในปีนี้เขากวาดรางวัลมาแล้วเกือบทุกรายการ เขาเพิ่งมาเป็นนักวิ่งระยะสั้นตอนอายุ 23 ปี ซึ่งถือเป็นช่วงที่เหมาะที่สุดที่จะเป็นนักวิ่ง  ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่เขาแข็งแกร่งที่สุด และก็เพราะอย่างนี้เขาจึงไม่อยากจะแพ้ มันไม่ใช่แค่เพราะตั๋วไปโอลิมปิกใบนั้นเท่านั้น แต่มันคือศักดิ์ศรีของนักกีฬา
เฉินเจี้ยนโน้มตัวลงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หวังจะให้ส่วนหัวเข้าเส้นชัยก่อน แต่เป็นจางกว้านที่ทำท่าแบบเดียวกันออกมาก่อน
เพราะว่าตอนนี้จางกว้านขึ้นนำแล้ว เขาอยู่ใกล้เส้นชัยมากกว่า
ผู้ตัดสินที่อยู่ตรงเส้นชัยรู้สึกแค่เบื้องหน้ามีเงาคนผ่านไปวูบหนึ่ง จากนั้นก็เห็นสองคนต่างพุ่งเข้าเส้นชัยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
‘ใครชนะ?’ ผู้ชมที่ดูการแข่งขันอยู่รอบสนามต่างมองไปที่สกอร์บอร์ด พวกเขาต่างกระจัดกระจายไปทั่วทั้งสนาม  บางคนอยู่ใกล้เส้นชัยบางคนอยู่ไกลเส้นชัย แถมยังอยู่ในระนาบเดียวกับนักกีฬา ปกติการสังเกตอะไรด้วยตามันก็ไม่ได้แม่นยำอยู่แล้ว นับประสาอะไรกับการตัดสินกีฬา หากใช้ตาเปล่ามาตัดสินมันจะเกิดข้อผิดพลาดอย่างมาก ในชั่วพริบตาจึงยากที่จะตัดสินได้ว่าใครเร็วกว่า
มีเพียงโค้ชอวี๋เพียงคนเดียวที่กำหมัด แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า ‘จางกว้านชนะแล้ว!’
โค้ชอวี๋อยู่ตรงที่นั่งประธาน ซึ่งอยู่ขนานกับสนามแข่งวิ่งหนึ่ง 100 เมตรพอดิบพอดี เป็นตำแหน่งที่ดีที่สุดในสนามที่จะชมการแข่งขัน ดังนั้นเขาจึงมองเห็นอย่างชัดเจนว่าจางกว้านนำอยู่หน่อย
‘นานแล้วที่ไม่ได้ดูการแข่งขันที่ยอดเยี่ยมอย่างนี้’ โค้ชอวี๋มองดูนักกีฬาที่อยู่ตรงเส้นชัยอย่างปลื้มปิติ
เฉินเจี้ยนวิ่งออกมาด้วยทุกอย่างที่เขามี ไม่เสียทีที่เป็นเบอร์หนึ่งในการวิ่ง 100 เมตรของประเทศในปัจจุบัน โค้ชอวี๋มองออก สภาพร่างกายของเฉินเจี้ยนสมบูรณ์มาก หากรักษาสภาพร่างกายได้อย่างนี้อีกหน่อยต้องทำเวลาได้ดีกว่านี้แน่
แต่ที่ยิ่งทำให้โค้ชอวี๋ดีใจก็คือจางกว้าน มือใหม่ที่อายุเพียง 17 ปี กลับวิ่งได้เร็วกว่าเฉินเจี้ยนอย่างไม่น่าเชื่อ ในเวลานี้โค้ชอวี๋มั่นใจว่า จางกว้านจะกลายเป็นความหวังของกรีฑาทีมชาติในอนาคตอย่างแน่นอน
โค้ชอวี๋หลับตานึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เข้าเส้นชัยเมื่อสักครู่อย่างละเอียด จากนั้นจึงตัดสินออกมาว่า ‘สองคนน่าจะห่างกันประมาณ 0.05 วินาที!’
ในที่สุด เวลาที่นักกีฬาทุกคนทำได้ก็ปรากฏขึ้นบนสกอร์บอร์ด
‘เฉินเจี้ยนวิ่งได้ 10.22 วินาที!’ มีคนร้องตะโกนออกมาทันที
นี่คือการวิ่งปกติของเฉินเจี้ยน เดิมทีเขาก็สามารถวิ่งได้ต่ำกว่า 10.20 วินาที ตามประวัติศาสตร์แล้ว ครึ่งปีหลังของปี 2003 คือช่วงเวลาที่การวิ่งของเฉินเจี้ยนอยู่ในระดับที่ดีที่สุด ไม่นานจากนั้น ในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ประเทศ เขาสามารถวิ่งทำเวลาที่ดีที่สุดของเขาออกมาได้คือ 10.17 วินาที เท่ากับสถิติของประเทศที่โจวเหว่ยทำเอาไว้ในปี 1998 และหลังจากนั้นเรื่อยมาจนถึงปี 2010 ในประเทศก็ไม่มีนักกีฬาที่สามารถวิ่งทำเวลาได้น้อยกว่า 10.20 วินาทีอีกเลย
เกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน  เสียงอีกคนหนึ่งตะโกนดังขึ้นมา
‘ดูเร็ว 10.16 วินาที! สถิติใหม่ของประเทศ!’
........................................................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 10 โปรแกรมเสริมความสามารถ
สถิติประเทศคือ 10.17 วินาที สถิตินี้อยู่มาแล้ว 5 ปี ถ้าหากจางกว้านไม่ปรากฏตัวขึ้นมา สถิติประเทศอันนี้อาจจะต้องอยู่ถึง 12 ปีจึงจะมีคนทำลายได้ แต่ตอนนี้เวลา 10.16 วินาทีของจางกว้านได้ทำลายสถิติประเทศอันนี้ลงเรียบร้อยแล้ว
ช่วงเวลานี้ นักกีฬาคนอื่นที่แข่งพร้อมกันต่างพากันเข้ามาแสดงความยินดีกับจางกว้าน การแสดงความยินดีที่ออกจากจากใจนี้ เป็นการแสดงความเคารพต่อผู้ที่แข็งแกร่งกว่า แล้วก็เป็นการให้กำลังใจจางกว้านที่ทำลายสถิติประเทศได้
เด็กอายุ 17 ปีคนหนึ่ง เพิ่งเข้ามาฝึกแบบจริงจังได้เพียง 2 เดือน มือใหม่ที่ออกตัวได้ช้าไปกว่าครึ่งจังหวะกลับบดขยี้นักกีฬาระดับสูงสุดของประเทศแล้วยังทำลายสถิติประเทศได้ ราวกับว่าเป็นนิทานก่อนนอนที่เกิดขึ้นจริงต่อหน้าผู้ชมทุกๆ คน ในเวลานี้ทุกคนในสนามต่างรู้ดีว่า เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าคนนี้จะกลายเป็นอนาคตของการวิ่ง 100 เมตรชาย ดาวดวงน้อยๆ ดวงใหม่กำลังฉายแสงเจิดจรัสออกมา
แต่สำหรับโค้ชอวี๋ที่ชมการแข่งขันอยู่บนที่นั่งประธานบนอัฒจันทร์กลับมองไกลกว่านั้น สิ่งที่เขาเห็นคือไม่เพียงแค่จางกว้านจะทำลายสถิติประเทศได้ง่ายดายขนาดนี้ แต่การวิ่ง 100 เมตรภายในประเทศจะเกิดการเปลี่ยนแปลงทั้งหมด
เวลา 10.16 วินาทีของจางกว้านไม่เพียงแต่จะทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรชายของประเทศ ทว่าที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือยังผ่านเกณฑ์ 10.21 วินาทีของโอลิมปิกระดับ A ในการวิ่ง 100 เมตรชาย
แต่เวลา 10.22 วินาทีที่เฉินเจี้ยนทำออกมาได้ ถึงแม้จะผ่านเกณฑ์โอลิมปิกระดับ B แต่ก็ติดอยู่ตรงขอบเวลา 10.21 วินาทีที่เป็นมาตรฐานโอลิมปิกระดับ A คนหนึ่งมาตรฐานระดับ A อีกคนมาตรฐานระดับ B ทำให้ทีมชาติตกอยู่ในสภาพกระอักกระอ่วนใจทันที
โค้ชอวี๋คาดการณ์ไว้ว่า อีกไม่นาน ทางสมาคมกรีฑาและสำนักงานการกีฬาแห่งชาติต้องโต้เถียงกันในเรื่องนี้แน่ๆ
เมื่อนึกตรงนี้โค้ชอวี๋จู่ๆ ก็ยิ้มขึ้นมา บ่นพึมพำกับตัวเอง ‘ในที่สุดก็หาเรื่องให้พวกที่อยู่ในสมาคมกรีฑาทำได้แล้ว’
.....
กรรมการหลักเซ็นชื่อรับรองลงไปบนใบยืนยันเวลาที่นักกีฬาเข้าเส้นชัย ในขณะเดียวกัน ในหัวของจางกว้านก็มีคำชี้แจงในระบบปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
‘ภารกิจเสร็จสิ้น ทำลายสถิติประเทศได้สำเร็จ ได้รับรางวัลคะแนนความสามารถ 1 คะแนน’
จากนั้นก็มีกรอบคำชี้แจงอีกอันหนึ่งปรากฏขึ้นมา ‘คุณสามารถได้รับคะแนนความสามารถจากการทำภารกิจใดๆก็ตามให้สำเร็จ หรือได้รับคะแนนความสามารถจากการได้รับเกียรติยศชื่อเสียงในการทำลายสถิติต่างๆ สถิติที่ไม่เหมือนกัน ระดับเกียรติยศที่ต่างกัน คะแนนความสามารถที่ได้รับก็จะต่างกัน’
‘ตัวอย่างเช่น ทำลายสถิติประเทศสำเร็จจะได้รับรางวัลคะแนนความสามารถ 1 คะแนน ทำลายสถิติทวีปจะได้รับคะแนนความสามารถ 2 คะแนน ทำลายสถิติโลกจะได้รับคะแนนความสามารถ  4 คะแนน หากเกิดการซ้อนกันระหว่าง ระดับของสถิติที่ไม่เหมือนกัน ทางระบบจะให้รางวัลแก่สถิติในระดับสูงที่สุดเป็นหลักโดยจะไม่นับซ้ำ’
อ่านถึงตรงนี้ จางกว้านพยักหน้าเงียบๆ ความหมายก็คือ หากทำลายสถิติโลกได้ แน่นอนย่อมเท่ากับทำลายสถิติของทวีปและสถิติของประเทศด้วย แต่ระบบจะให้รางวัลคะแนนความสามารถ 4 คะแนนจากการทำลายสถิติโลกเท่านั้น โดยจะไม่ให้รางวัลการทำลายสถิติทวีปและสถิติประเทศซ้ำอีก เหมือนกันหากทำลายสถิติระดับผู้ใหญ่ก็เท่ากับทำลายสถิติระดับเยาวชนด้วย แต่ระบบจะนับแค่สถิติระดับผู้ใหญ่เท่านั้น
‘คะแนนความสามารถใช้สำหรับเรียนรู้ความสามารถหรืออัปเกรดความสามารถ ความสามารถจะแบ่งเป็น Active และ Passive ความสามารถแบบ Active คือความสามารถที่ต้องกดใช้จึงจะสามารถใช้งานได้ ส่วนความสามารถแบบ Passive คือไม่จำเป็นต้องกดใช้ก็สามารถใช้งานได้ ในนั้นมีความสามารถบางอย่างที่ไม่สามารถอัปเกรดได้ เช่น : ….’
มีไอคอนสีเทาอันหนึ่งปรากฏขึ้นตรงกลางของระบบ ชื่อของความสามารถคือ : การตอบสนองอย่างรวดเร็ว
‘การตอบสนองอย่างรวดเร็ว เพิ่มความเร็วการตอบสนองของร่างกายตัวเองในทุกๆ ด้าน คำอธิบาย : ผลของความสามารถจะมาจากปัจจัยที่ไม่แน่นอนต่างๆ เช่น ระดับการฝึกฝน อายุ สภาพร่างกาย’ จางกว้านอ่านคำอธิบายความสามารถ แถมระบบก็สั่งให้เขาเรียนรู้ความสามารถนี้ด้วย
‘เรียนความสามารถนี้แล้วจะสามารถเพิ่มความเร็วการตอบสนองในช่วงออกตัวได้ใช่หรือเปล่า?’ คิดถึงตรงนี้ จางกว้านกดเรียนรู้ความสามารถนี้อย่างไม่ลังเล เขาใช้คะแนนความสามารถ 1 คะแนนที่เพิ่งได้รับมาเมื่อครู่เรียนรู้ความสามารถ ‘การตอบสนองอย่างรวดเร็ว’
หลังจากเรียนรู้ความสามารถ ‘การตอบสนองอย่างรวดเร็ว’ ไอคอนความสามารถเปลี่ยนเป็นเป็นสีขาว อีกทั้งมีคำว่า ‘ไม่สามารถอัพเกรดได้’ กำกับอยู่ ซึ่งต่างจากความสามารถ ‘สปรินต์’
ภายในใจจางกว้านครุ่นคิดอย่างเงียบๆ กลับไปต้องหาโอกาสลองดูว่าออกตัวได้เร็วขึ้นหรือเปล่า และในเวลานี้  ระบบก็มีกรอบคำพูดเด้งขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
‘คุณคือผู้แข่งแกร่งที่สุดของประเทศแล้ว สนามแข่งภายในประเทศไม่สามารถเติมเต็มคุณได้อีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่จะออกไปสู่โลกกว้าง’ หลังจากคำพูดในระบบอันนี้เด้งขึ้นมา ก็มีคำชี้แจงภารกิจใหม่ปรากฏขึ้น ‘ภารกิจมือใหม่ : เข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติ 1 ครั้ง และแข่งขันกับนักกีฬาชาวต่างชาติ’
อ่านภารกิจอันใหม่นี้แล้ว ภายในใจจางกว้านรู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที การแข่งขันกรีฑาในระดับนานาชาติถึงแม้จะมีไม่น้อย แต่ระดับของนักกรีฑาภายในประเทศยังไม่เพียงพอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการวิ่งระยะสั้น ในการแข่งระดับนานาชาติหลายๆ รายการก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่เข้าร่วมแข่งขัน ภารกิจนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะสำเร็จ
แต่จางกว้านก็คิดขึ้นมาได้ การแข่งที่ตัวเองเข้าร่วมครั้งนี้คือการแข่งขันเพื่อคัดเลือกนักกีฬาไปแข่งชิงแชมป์กรีฑาระดับเอเชีย ซึ่งตัวเองก็สามารถคว้าที่ 1 มาได้ อย่างนี้ก็น่าจะได้ไปแข่งชิงแชมป์ล่ะสิ การแข่งชิงแชมป์กรีฑาระดับเอเชีย  มันก็เป็นการแข่งระดับนานาชาตินี่นา!
คิดถึงตรงนี้ จางกว้านก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา
หลังจากได้รับภารกิจใหม่ ระบบก็มีคำชี้แจงเด้งขึ้นมาอีก : ‘ปลดล็อกแถบความสามารถ’
มีสัญลักษณ์แถบความสามารถปรากฏขึ้นมาในระบบหนึ่งอัน จางกว้านรีบกดเข้าไปดู พบว่าในนั้นมีไอคอนความสามารถรูปแบบต่างๆ อยู่เต็มไปหมด ด้านซ้ายเป็นความสามารถแบบ Active  ด้านขวาเป็นความสามารถแบบ Passive  ทั้งสองฝั่งซ้ายขวาต่างก็มีไอคอนความสามารถที่สว่างอยู่คือ ‘สปรินต์’ และ ‘การตอบสนองอย่างรวดเร็ว’ ส่วนความสามารถอันอื่นๆ ยังคงเป็นสีเทาอยู่
‘ความสามารถเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ไหนดูหน่อยมีอะไรบ้าง’ จางกว้านรีบดูความสามารถอื่นๆ โดยไล่จากความสามารถ ‘สปรินต์’ ลงมา
‘สปรินต์ทางโค้ง เพิ่มความเร็วขณะเข้าโค้ง ความสามารถที่ต้องการ : สปรินต์ระดับปรมาจารย์’
จางกว้านข้ามไปดูความสามารถอีกอัน
‘สปรินต์กระโดดไปด้านข้าง เพิ่มระยะกระโดดไปด้านข้างหลังจากทำการสปรินต์ ความสามารถที่ต้องการ :     สปรินต์ระดับปรมาจารย์ , กระโดดระดับปรมาจารย์’
‘สไตรด์[1] เพิ่มความชำนาญและความสามารถในทำสไตรด์’
‘กระโดดขาเดียว เพิ่มความชำนาญและความสามารถในการกระโดดขาเดียว’
‘เลี้ยงบอล เพิ่มความชำนาญและความสามารถในการเลี้ยงบอล’
‘เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว  เพิ่มความชำนาญและความสามารถในการเปลี่ยนทิศทางขณะเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง  ความสามารถที่ต้องการ : สปรินต์ระดับปรมาจารย์ , ความสามารถแบบ Passive : ร่างกายแข็งแกร่ง , ความสามารถแบบ Passive : การประสานงานกันของร่างกาย , ความสามารถแบบ Passive : เข่าแข็งแกร่ง....’
‘ยิงฟรีคิกทำประตู เพิ่มความชำนาญและความสามารถในการยิงฟรีคิกเพื่อทำประตู ความสามารถที่ต้องการ : ยิงประตูระดับปรมาจารย์’
‘เหวี่ยงแขน เพิ่มอัตราการเหวี่ยงแขนขณะว่ายน้ำของแขนทั้ง 2 ข้าง ความสามารถที่ต้องการ : ความชำนาญในการว่ายน้ำระดับปรมาจารย์’
“........”
จางกว้านดูความสามารถพวกนี้อย่างคร่าวๆ ซึ่งเกือบจะครอบคลุมกีฬาทุกประเภท อะไรที่ควรมีก็มี เช่น กรีฑา  ฟุตบอล บาสเก็ตบอล ว่ายน้ำ ยิมนาสติก มวย ยิงปืน เป็นต้น จางกว้านเห็นแม้กระทั้ง ‘ความชำนาญในการขับรถด้วยความเร็วสูง’ กับ ‘เพิ่มความเร็ว AMP[2]’ ของการแข่ง E-Sports
กีฬายิ่งซับซ้อน ความสามารถที่เกี่ยวข้องก็ยิ่งเยอะ เช่น ในการแข่งรายการต่างๆของกรีฑา เรียนความสามารถแค่ 1-2 อย่างก็ใช้ได้แล้ว เหมือนกันวิ่ง 100 เมตรที่เรียนแค่ ‘สปรินต์’ อย่างเดียวก็เพียงพอ แต่อย่างบาสเก็ตบอลกลับต้องเรียนความสามารถที่เกี่ยวข้องถึง 20-30 อย่าง
จางกว้านถอนหายใจออกมายาวๆ ‘อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด กีฬาเยอะอย่างนี้ ความสามารถเยอะขนาดนี้ชาตินี้จะเรียนหมดไหมเนี่ย!’
จากนั้นจางกว้านมองไปที่แถบความสามารถที่อยู่ฝั่งขวา ด้านนี้ล้วนเป็นความสามารถแบบ Passive ไม่จำเป็นต้องกดใช้ก็สามารถใช้ได้
‘ร่างกายแข็งแกร่ง เพิ่มระดับความแข็งแกร่งของร่างกาย คำอธิบาย : สามารถพัฒนาได้’
‘เสริมสร้างร่างกาย เพิ่มระดับความอดทนของร่างกาย คำอธิบาย : สามารถพัฒนาได้’
‘ความยืดหยุ่นของร่างกาย เพิ่มความยืดหยุ่นของร่างกาย คำอธิบาย : ผลของความสามารถจะมาจากปัจจัยที่ไม่แน่นอนต่างๆ เช่น เวลา ระดับในการฝึกฝนร่างกาย อายุ น้ำหนักส่วนสูง’
ความสามารถแบบ Passive มีจำนวนน้อยกว่าความสามารถแบบ Active อยู่มาก แถมผลของความสามารถหลักๆ ก็คือเพิ่มระดับของร่างกายในทุกๆ ด้าน และผลของความสามารถส่วนใหญ่ก็จะมีผลมาจากปัจจัยที่ไม่แน่นอนต่างๆ
‘ดูแล้วยุ่งยากจัง แต่ดูจากคำอธิบายความสามารถแล้ว ความสามารถแบบ Passive บางอย่างคือการเสริมความสามารถแบบ Active ตัวอย่างเช่น ถ้าอยากเรียนความสามารถแบบ Active ‘เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว’ ก็จำเป็นต้องเรียนความสามารถแบบ Passive ‘เข่าแข็งแกร่ง’ เพราะการเปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็วทำให้เข่าต้องรับภาระอย่างมาก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้ความสามารถ ‘เข่าแข็งแกร่ง’ มาเพิ่มระดับความแข็งแกร่งให้กับข้อต่อที่หัวเข่า’ ในเวลานี้จางกว้านพบว่า ความสามารถส่วนใหญ่ในระบบล้วนแต่เป็นความสามารถที่มีหน้าที่ไว้เสริมหรือทำให้ความสามารถอีกด้านหนึ่งสมบูรณ์
.....
หลังจากจัดพิธีมอบรางวัลแบบง่ายๆ การแข่งคัดเลือกครั้งนี้แม้แต่เหรียญรางวัลก็ไม่มี มีแค่หนังสือรับรองปกสีแดงที่ให้แก่ผู้ชนะ
หนังสือรับรองการเป็นผู้ชนะมาอยู่ในมือจางกว้าน ในเวลาเดียวกัน ระบบที่อยู่ในหัวก็มีข้อความปรากฏขึ้นมา :
‘ได้รับเกียรติยศจากการเป็นแชมป์ประเทศ ได้รับรางวัลคะแนนความสามารถ 1 คะแนน’
จางกว้านเข้าใจทันที นี่เป็นวิธีการได้รับรางวัลคะแนนความสามารถจากการได้รับเกียรติยศที่ระบบพูดถึงก่อนหน้านี้
แต่ว่าจางกว้านยังไม่ได้ใช้คะแนนความสามารถอันนี้ เขาคิดว่าต้องศึกษาระบบอันนี้ให้ดีๆ จึงยังไม่รีบใช้คะแนนความสามารถนี้
จางกว้านทำลายสถิติประเทศ วันหลังทางสมาคมกรีฑาจะส่งหนังสือรับรองมาให้ต่างหากอีกฉบับพร้อมเงินรางวัลอีกจำนวนหนึ่ง แต่จางกว้านก็ไม่ได้หวังอะไรกับเงินรางวัลจำนวนนี้มากนัก แต่ในแต่ไรมาเงินรางวัลที่ทางการมอบให้มันก็น้อยมากๆ ต่างกับที่สปอนเซอร์ให้ราวฟ้ากับดิน
ส่วนนักข่าวในสนามก็ไม่ได้รายงานเรื่องสถิติวิ่ง 100 เมตรอันใหม่ของประเทศมากมาย แค่พูดแนะนำอะไรนิดหน่อยไม่กี่ประโยค หนึ่งก็เพราะว่าขนาดของการแข่งขันไม่ใหญ่ ไม่ค่อยน่าดึงดูด สองก็เป็นเพราะการวิ่ง 100 เมตรชายในหลายปีมานี้อ่อนแอมาก ไม่เคยได้รางวัลอะไรเลยในการแข่งระดับนานาชาติ เวลา 10.16 วินาทีในภูมิภาคเอเชียก็จัดว่าเป็นเวลาที่ดีกว่านักแข่งคนอื่นแค่ไม่กี่คน การแข่งนี้จึงไม่ค่อยเป็นที่สนใจเท่าไร
แต่สำหรับจางกว้านที่อยู่ในทีมกรีฑามณฑลแล้ว การทำลายสถิติประเทศถือเป็นข่าวใหญ่มาก ฝ่ายประชาสัมพันธ์ของทางสมาคมกรีฑามณฑลเขียนแถลงข่าวหยาวเหยียดส่งไปหาหนังสือพิมพ์ทุกฉบับ  ตอนที่ตีพิมพ์หนังสือพิมพ์ จางกว้านยังอยู่บนรถไฟระหว่างทางกลับ
.....................................................
[1] สไตรด์ คือการวิ่งแบบเร่งความเร็วในช่วงสั้นๆ ซึ่งจะเห็นเหมือนวิ่งแบบก้าวเท้ายาวขึ้น บางครั้งจึงเรียกว่าวิ่งก้าวยาว
[2]AMP  ย่อมากจาก Actions Per Minute คือความเร็วของมือและนิ้วมือที่เคลื่อนไหวภายในหนึ่งนาทีในการเล่นเกม ยิ่งเคลื่อนให้ได้  เร็วก็ยิ่งมีผลต่อความได้เปรียบในเกม


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 11 คุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการแข่ง
บนรถไฟขากลับมณฑล จางกว้านที่นั่งอยู่ข้างอาจารย์เฉิน ถามอาจารย์เฉินว่า “อาจารย์เฉิน ครั้งนี้ผมได้เป็นแชมป์ ผมจะได้ไปแข่งชิงแชมป์เอเชียด้วยใช่หรือเปล่าครับ?”
อาจารย์เฉินคิดสักครู่ ก่อนจะส่ายหัวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ไม่แน่ ตอนนี้ก็ตอบได้ยาก”
“ทำไมล่ะครับ? ครั้งนี้ไม่ใช่การแข่งคัดเลือกเพื่อไปแข่งชิงแชมป์เอเชียเหรอครับ ตามกฎแล้วที่ผมได้แชมป์ก็เท่ากับมีคุณสมบัติที่จะไปแข่งชิงแชมป์เอเชียนี่ครับ” จางกว้านหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ภารกิจในระบบคือให้จางกว้านไปเข้าร่วมการแข่งขันระดับนานาชาติหนึ่งครั้ง หากครั้งนี้เขาไม่ได้ไปแข่งชิงแชมป์เอเชีย ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรภารกิจนี้ถึงจะสำเร็จ
อาจารย์เฉินถอนหายใจออกมา พูดว่า “เรื่องมันไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิด ถึงแม้การแข่งครั้งนี้จะเป็นการแข่งคัดเลือกเพื่อไปแข่งชิงแชมป์เอเชีย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนที่ได้ที่หนึ่งในการแข่งคัดเลือกจะได้เป็นตัวแทนประเทศไปแข่งชิงแชมป์”
จางกว้านมองอาจารย์เฉินอย่างงุนงง เห็นได้ชัดว่าไม่เข้าใจความหมายที่อาจารย์เฉินพูด อาจารย์เฉินพูดต่อว่า  “ถึงแม้เธอจะเป็นแชมป์การแข่งคัดเลือกครั้งนี้ แต่ในความเป็นจริงแล้วความเป็นไปได้ที่ทางส่วนกลางจะส่งเธอไปลงแข่งชิงแชมป์เอเชียมันน้อยมาก ดังนั้นสถานการณ์มันค่อนข้างซับซ้อน ประเทศเราเป็นอย่างนี้เธอเองก็เข้าใจใช่ไหม อย่าคิดว่าแค่ไปแข่งชิงแชมป์เอเชียรายการเดียว แล้วจะได้ไปแข่งคัดเลือกโอลิมปิกต่อ นักกีฬาที่ผ่านเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A ไม่แน่ว่าจะชนะนักกีฬาที่ผ่านเกณฑ์ระดับ B เสมอไป พูดให้ฟังตอนนี้เธอก็ไม่เข้าใจ อีกหน่อยเจออะไรเยอะขึ้นเธอจะเข้าใจเอง ตอนนี้ใจเย็นๆ อย่าเพิ่งได้ใจเพราะเพียงแค่ทำลายสถิติประเทศได้ หลังจากกลับไปแล้วก็ค่อยๆ ฝึก เธอเพิ่งอายุแค่ 17  ขอแค่ตั้งใจฝึกให้ดีๆ ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้แข่ง”
ถึงแม้อาจารย์เฉินจะพูดกำกวม แต่จางกว้านฉุกคิดเพียงครู่ก็ได้สติขึ้นมาทันที
ระบบของการคัดเลือกนักกีฬาในประเทศมีเรื่องผลประโยชน์ที่ซับซ้อนเข้ามาเกี่ยวข้อง เวลาที่คัดเลือกนักกีฬาไปแข่งระดับนานาชาติ ไม่เพียงแต่จะต้องคำนึงถึงกลุ่มที่อยู่ภายในแล้ว ยังต้องคำนึงถึงเรื่องผลประโยชน์ของท้องถิ่นด้วย  เมื่อมองจากมุมใดมุมหนึ่ง ทีมของแต่ละท้องถิ่นจะให้ความสำคัญกับเรื่องผลประโยชน์เป็นหลัก พวกเขาทุ่มเทไปมากในการฝึกนักกีฬาขึ้นมาสักคน แน่นอนว่าย่อมต้องการผลประโยชน์จากทางนักกีฬาเป็นการตอบแทน เพื่อผลประโยชน์แล้ว  พวกเขาสามารถขัดขวางไม่ให้นักกีฬาที่ยอดเยี่ยมไปแข่งในระดับที่สูงๆ สามารถหาข้ออ้างที่จะเอานักกีฬาเก็บเอาไว้  สามารถแม้กระทั่งบีบบังคับจนนักกีฬาต้องเกษียณก่อนกำหนด
ทีมของแต่ละท้องถิ่นใช้เวลาเป็นปีๆ ในการเสาะหาและฝึกนักกีฬาขึ้นมาสักคน จากนั้นก็ต้องเสียนักกีฬาไปให้กับทีมชาติ ดังนั้นทางทีมชาติก็ควรจะให้อะไรแก่ทีมในท้องถิ่นเป็นการตอบแทน นี่ยังไม่นับว่าเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์  แต่เหมือนเป็นการพึ่งพากันและกันมากกว่า เพื่อทำให้วงการกีฬาพัฒนาไปข้างหน้า
การตอบแทนนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นด้านเงินทอง แต่ยังมีเรื่องของเกียรติยศชื่อเสียง
สำหรับรายการกีฬาไหนที่ประเทศเราไม่เก่ง การได้ไปแข่งกีฬาโอลิมปิกถือว่าเป็นเกียรติยศ! เป็นเกียรติยศที่สามารถซื้อได้ด้วยผลประโยชน์
ถึงแม้จะเป็นคนรุ่นหลัง แต่เรื่องพวกนี้ไม่ต้องพูดชัดจางกว้านเองก็เข้าใจ การที่นักกีฬาระดับ B ไปแข่งแทนระดับ A ในโอลิมปิกช่วงหลังก็มีเกิดขึ้นเหมือนกัน การแข่งยกน้ำหนักรุ่น 54 กิโลกรัมในโอลิมปิกที่ลอนดอน ตอนนั้นทีมยกน้ำหนักของประเทศไม่ได้ส่งนักกีฬาที่ทำคะแนนได้ถึงเกณฑ์ระดับ A ไปแข่ง แต่ส่งคนที่ได้คะแนนระดับ B ไปแข่งแทน  สุดท้ายในรายการนี้ก็ไม่เหรียญเลยแม้แต่เหรียญเดียว
ยกน้ำหนักไม่เหมือนกับปิงปอง ที่จะส่งใครไปก็ได้แล้วได้เหรียญกลับมา แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เหมือนกันว่าทีมยกน้ำหนักของประเทศเราเองก็แข็งแกร่ง ยกน้ำหนักหญิงรุ่น 54 กิโลกรัม นักกีฬาของจีนเคยได้เหรียญทองในการแข่งโอลิมปิกและเคยทำลายสถิติโลก ถึงแม้ความสามารถจะสู้ในอดีตไม่ได้ แต่ก็ยังเก่งพอที่จะคว้าเหรียญรางวัลมาได้ แต่ในขั้นตอนการคัดเลือกนักกีฬาเข้าไปแข่ง กลับมองแต่เรื่องผลประโยชน์ของทางท้องถิ่นและกลุ่มที่คัดเลือกนักกีฬาไปแข่งเป็นหลักโดยมองข้ามเรื่องเหรียญทองไป เลือกเอาแต่พวกที่มีชื่อเสียงหรือมีเงินทองแต่ไร้ความสามารถเข้าไปแข่งโอลิมปิก เผยให้เห็นอีกด้านหนึ่งของวงการกีฬา หลังการแข่งขันจบ เมื่อเจอคำถามจากสื่อมวลชนก็ทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน
เทียบกับยกน้ำหนักหญิงแล้ว การวิ่ง 100 เมตรชายในทุกๆ ปีก็เหมือนเป็นเพียงการ ‘โผล่หน้า’ ออกไปแข่งเท่านั้น  ดังนั้นสิทธิ์ในการได้ไปแข่งโอลิมปิกจึงยิ่งเหมาะที่จะเป็นเกียรติยศชื่อเสียงที่ส่งให้กับทีมใดทีมหนึ่งเพื่อเป็นการตอบแทนที่หลายปีมานี้สนับสนุนการกีฬาของประเทศ
คิดถึงตรงนี้ จางกว้านได้แต่กำหมัดอย่างคับแค้นใจ ถ้าหากเขาหล่อหรือมีชื่อเสียงเหมือนลมกรดหลิว เขาก็ไม่ต้องมาคอยกังวลว่าทางส่วนกลางจะกีดกันไม่ให้เขาไปแข่งอย่างนี้ เผลอๆ กลายเป็นส่วนกลางที่จะเป็นฝ่ายมาขอร้องให้ตัวเองไปเข้าร่วมการแข่งขัน แม้แต่ไปแข่งโอลิมปิกก็ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะไม่ได้ไป!”
.....
เด็กชายคนหนึ่งที่ทำสถิติระดับประเทศในการแข่งวิ่ง 100 เมตร ทำให้ทีมกรีฑาได้รับคำชื่นชมจากหัวหน้าของสำนักงานกีฬามณฑล มีการจัดงานเฉลิมฉลอง มีนักข่าวมาวิ่งไล่ตาม แต่ผลประโยชน์ที่แท้จริงที่ได้รับคือการที่จางกว้านได้ไปอยู่ในรายชื่อบุคคลที่มีความสามารถยอดเยี่ยมของทางมณฑล ทำให้ในทุกๆ ปีเขาจะได้รับเงินสนับสนุน
แต่ตัวจางกว้านเองนั้น นอกจากที่ได้ยกระดับฐานะภายในทีมแล้ว ก็ยังเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง เมื่อเดินออกจากสนามซ้อมไปข้างนอกก็ไม่มีใครรู้จักเขา บนอินเทอร์เน็ตก็ไม่ได้โด่งดัง สถิติประเทศเพียงอันเดียวไม่เพียงพอที่จะทำให้นักกีฬากลายเป็นดาราดังที่รู้จักกันไปทั่ว นับประสาอะไรกับการวิ่ง 100 เมตรชายที่ตกต่ำมาเป็นเวลานานอย่างนี้ ซึ่งต่างจากฟุตบอลที่ตกต่ำมาเป็นเวลานานเช่นกัน แต่นักข่าวก็ยังคอยให้ความสำคัญ ยังมีประเด็นให้พูดถึงได้ตลอด
......
ห้องประชุมศูนย์บริหารงานกรีฑา
บนหน้าจอกำลังฉายภาพจังหวะที่จางกว้านแซงเฉินเจี้ยน ช่วงสุดท้ายกล้องซูมเข้าไปหยุดอยู่ที่สกอร์บอร์ด บนป้ายสกอร์บอร์ดเป็นตัวเลข 10.16 วินาทีขนาดใหญ่
โค้ชอวี๋กดปุ่มหยุดบนรีโมท พูดว่า  “นี่คือการแข่งขันของเมื่อวาน ทุกท่านเองก็เห็นแล้ว การออกตัวของจางกว้านถึงแม้จะช้ามาก แต่การระเบิดพลังของเขาดีมาก สปีดเองก็เร็วมากเหมือนกัน อายุเพียงแค่ 17 ปี แต่สามารถระเบิดพลังและทำความเร็วถึงระดับนี้ได้ ถึงแม้จะเป็นนักกีฬาผิวดำของอเมริกาเองก็เจอได้น้อยมาก”
โค้ชอวี๋พูดจบ สายตาก็มองไปที่ชายวัยกลางคนหัวเกรียนคนหนึ่งที่นั่งอยู่กลางห้อง ชายหัวเกรียนคนนี้แซ่หม่า  เป็นหัวหน้าโค้ชของทีมกรีฑาประเทศ ทั้งยังเป็นผู้ช่วยของหัวหน้าศูนย์บริหารงานกรีฑาอีกด้วย ต่อไปตำแหน่งรองหัวหน้าก็ไม่หนีจากเขาไปไหน เป็นคนที่มีตำแหน่งสูงที่สุดในห้องประชุมนี้
ประธานหม่าชี้ไปที่หน้าจอ พูดว่า “สำหรับเรื่องของจางกว้าน ผมได้ส่งข้อมูลให้ทุกคนแล้วก่อนการประชุม ผมคิดว่าทุกคนเองก็ทราบข้อมูลเกี่ยวกับเขากันแล้ว การแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้ถือว่าเป็นสนามซ้อมก่อนที่จะแข่งโอลิมปิกที่เอเธนส์ในปีหน้า ทางสำนักงานการกีฬาแห่งชาติเองก็ให้ความสำคัญอย่างมาก ตามที่ทางสมาคมกรีฑาเราวางแผนเอาไว้ก่อนหน้านี้ นักกีฬาที่จะเข้าร่วมการแข่งวิ่ง 100 เมตรชายได้กำหนดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ในบรรดานักกีฬาที่เลือกเอาไว้แต่เดิมไม่มีจางกว้าน ที่จางกว้านทำลายสถิติประเทศได้ในครั้งนี้ สำหรับพวกเราแล้วถือเป็นเรื่องที่ไม่ได้คาดการณ์เอาไว้ เรายังจะเอารายชื่อนักกีฬาตามที่ตกลงไว้แต่เดิมหรือว่าเปลี่ยนเอาจางกว้านลงแข่ง นี่ก็เป็นหัวข้อหลักที่ผมเรียกทุกคนมาประชุมในวันนี้”
พอประธานหม่าพูดจบ ก็มองไปทางพรรคพวกที่ดูจะอาวุโสกว่าฝั่งตรงข้ามแล้วพูดว่า “เหล่าเหอ  นายว่าก่อนแล้วกัน”
เหล่าเหอพยักหน้า พูดว่า “ผมแต่เดิมก็เป็นนักกีฬาค้ำถ่อ เรื่องวิ่งระยะสั้นก็พอจะรู้อะไรนิดหน่อย ในเมื่อประธานหม่าให้ผมพูด ผมก็จะพูดก่อน หากทุกท่านมีความคิดเห็นเช่นไรก็สามารถแนะนำผมได้ จางกว้านคนนี้ถือว่าเป็นเพชรเม็ดงามคนหนึ่ง พลังที่ระเบิดออกมาและความเร็วล้วนอยู่ชั้นแนวหน้า ขอแค่ฝึกฝนเป็นประจำ วันหน้าจะกลายเป็นอาวุธที่สำคัญ เด็กคนนี้ปีนี้เพิ่งจะอายุเพียงสิบเจ็ด ยังค่อนข้างเด็ก หากมองในด้านการฝึกฝนกลุ่มคนที่มีความสามารถแล้วก็ควรจะให้โอกาสแก่เด็กหนุ่มที่มีความสามารถเหล่านี้ แต่ผมเห็นว่าเขาเพิ่งจะเข้ามาฝึกได้อย่างจริงจังเพียงแค่สองเดือนเท่านั้น  ในด้านเทคนิคและประสบการณ์ยังห่างจากนักกีฬาที่โตกว่ามาก หากเราผลีผลามทำอะไรใจร้อนเกินไป เกรงว่าจากผลดีจะกลายเป็นผลร้าย”
เหล่าเหอพูดจบก็นั่งลงไป โค้ชอวี๋มองไปที่เขา ในใจก็พูดว่าไอแก่นี่ พูดมาตั้งนานเหมือนไม่ได้พูดอะไร หาสาระไม่ได้เลย
ประธานหม่าเองก็รู้ว่าไม่ต้องคาดหวังให้เหล่าเหอพูดอะไรมาก ใจจริงของเขาเพียงแค่อยากจะหาคนมาพูดเปิดประเด็นเพื่อให้คนอื่นๆ ได้พูดอย่างเต็มที่ เหล่าเหอคนนี้อายุมากแล้ว ปกติก็ไม่ได้มีส่วนในการตัดสินใจในเรื่องต่างๆ จึงเหมาะที่จะเป็นคนที่ถูกเลือกให้พูดก่อน
เป็นไปตามคาด  ไม่ต้องรอให้ประธานหม่าเปิดโหวตเสียง ก็มีคนพูดขึ้นมาเองว่า “ผมไม่เห็นด้วยกับการให้จางกว้านไปแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้”
...............................................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 12 การโต้แย้งและผลลัพธ์
“ผมไม่เห็นด้วยกับการให้จางกว้านไปแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้!” คนพูดคือชายวัยกลางคน รูปร่างอ้วนนิดหน่อย สวมแว่นตาทรงกลมแลดูเด็กเรียน
ชายคนนี้แซ่ทาง เขาไม่ได้เป็นนักกีฬาและไม่เคยเป็นโค้ชนักกีฬา อาชีพของเขาคือนักสถิติ ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องกับกีฬาเลย แต่ในความเป็นจริงเขาทำงานเก่งและมีความสามารถในการบริหารจัดการที่ยอดเยี่ยมจนหัวหน้าของศูนย์บริหารเห็นความสำคัญ อย่างน้อยหากมองจากมุมวิชาการบริหารแล้ว ความสามารถในด้านการบริการจัดการของเขาเก่งกว่าคนที่เป็นนักกีฬาเหล่านั้นอย่างมาก บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาเติบโตมาจากการเป็นนักสถิติ จึงวิเคราะห์ตัวเลขต่างๆ ได้เก่งมาก เป็นคนที่ตัดสินสิ่งต่างๆ โดยใช้ตัวเลขเป็นหลัก
ชายแซ่ทางพูดว่า “จริงอยู่ว่าการระเบิดพลังและสปีดของจางกว้านคนนี้เร็วมาก แต่สำหรับผมแล้วเขามีจุดอ่อนสำคัญอยู่อย่างหนึ่งที่ทำให้ไม่เหมาะที่จะไปเข้าร่วมการแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้ คือเขาวิ่งผลัดไม่เป็น!”
“การแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้ นอกจากพวกเราต้องลงแข่งรายการเดี่ยวแล้ว ยังต้องแข่งวิ่งผลัด 4x100 เมตรด้วย ผมเคยอ่านข้อมูลของจางกว้าน เขาเพิ่งจะเข้ามาฝึกแบบจริงจังได้เพียงแค่ 2 เดือน แม้แต่การออกตัวซึ่งเป็นพื้นฐานที่สุดก็ยังไม่สามารถทำได้ถึงระดับนักกีฬาอาชีพ อีกทั้งยังไม่เคยฝึกวิ่งผลัดมาก่อน และจากข้อนี้ทำให้ให้ผมคิดว่าเขาไม่เหมาะที่จะเข้าร่วมการแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้”
“ในการแข่งวิ่ง 100 เมตรชาย ทีมที่แข่งแกร่งที่สุดในเอเชียคือทีมญี่ปุ่น ถึงแม้พวกเขาจะไม่มีนักวิ่งระดับนานาชาติอย่างอิโต โคจิแล้ว แต่ในปัจจุบันทั้งอาซาฮาระ โนบุฮาระและเซ็ทสุกุ ชินโกะต่างก็เคยวิ่งได้ต่ำกว่า 10.10 วินาที พวกเขาแข็งแกร่งกว่านักกีฬาของเรามาก นอกนั้นยังมีสึชิเอะ ฮิโรยาสุกับทาคาฮิระ ชินจิ ที่ความสามารถพอๆ กับนักกีฬาของเรา ไหนจะเมดเดเวฟและเชอโนวอลของทางคาซัคสถาน แล้วยังมูบารักและอับดุลละของทางซาอุดิอาระเบียอีก โอกาสที่เราจะได้ซักเหรียญในการแข่งวิ่ง 100 เมตรมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แต่ในการแข่งวิ่งผลัด 4x100 เมตรชาย นอกจากญี่ปุ่นที่เราสู้ไม่ได้แล้ว ความสามารถรวมๆ เราก็ไม่ต่างจากซาอุดิอาระเบียมาก ในการแข่งวิ่งผลัดอย่างน้อยก็ต้องได้เหรียญทองแดงซักเหรียญ เผลอๆ อาจจะได้เหรียญเงินด้วยซ้ำ แต่หากเรามาเปลี่ยนตัวนักกีฬาตอนใกล้จะไปแข่งอย่างนี้ เอาคนที่ไม่เคยวิ่ง 4x100 เมตรไปลงสนามล่ะก็ เกรงว่าแม้แต่เหรียญทองแดงก็จะไม่ได้
หัวหน้าทางถึงแม้จะไม่เชี่ยวชาญในด้านกรีฑา แต่ก็สามารถนำเรื่องข้อมูลตัวเลขมาวิเคราะห์เกี่ยวกับโอกาสที่ได้เหรียญรางวัล ฟังดูแล้วมีความน่าเชื่อถือเป็นอย่างมาก
โค้ชอวี๋เห็นได้ชัดว่าไม่เห็นด้วยกับวิธีการพูดของหัวหน้าทางจึงแย้งขึ้นมาว่า “การที่เลือกจางกว้านออกไปแข่ง หลักๆ คือต้องการที่จะฝึกเขา ให้เขาได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการแข่งขันรายการใหญ่ๆ เมื่อครู่ที่ผมฉายวีดีโอทุกท่านเองก็เห็นแล้ว ศักยภาพของจางกว้านนั้นมีอยู่มาก ปัจจุบันเวลาที่ใช้ในช่วงออกตัวของเขาอยู่ที่ประมาณ 0.3 วินาที หากในการแข่งครั้งนี้เขาสามารถทำได้ถึงระดับนักกีฬาอาชีพ อย่างน้อยถ้าลดเวลาที่ใช้ในช่วงออกตัวลงมา 0.15 วินาที แล้วเพิ่มการฝึกในแต่ละวันเข้าไป ผมคิดว่าเขาต้องสามารถวิ่งได้ไม่เกิน 10 วินาทีอย่างแน่นอน นักกีฬาประเภทนี้ อนาคตต้องไปถึงระดับโลกแน่ๆ มันคุ้มค่าที่เราจะทุ่มเทฝึกฝนให้กับเขา แถมเวลาที่เขาทำได้ก็ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A แล้ว เพื่อโอลิมปิกในปีหน้า ผมคิดว่าเราควรจะส่งจางกว้านออกไปแข่งครั้งนี้”
“ที่โค้ชอวี๋พูดมามันก็มีเหตุผล ศักยภาพของจางกว้านนั้นมีอยู่มาก” หัวหน้าทางพูดเหมือนจะเห็นด้วยกับโค้ชอวี๋ ก่อนที่จะแย้งขึ้นมาว่า “แต่ว่าการที่นักกีฬาเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะเติบโตได้มันต้องอาศัยเวลา หากพูดถึงเรื่องเวลาที่ใช้ในช่วงออกตัว เกรงว่าการฝึกเพียงไม่กี่เดือนไม่สามารถทำให้ไปถึงระดับสูงได้ ส่วนเรื่องที่ไกลกว่านั้นผมก็คงไม่ขอพูด และเมื่อพูดถึงลมกรดหลิวในการแข่งวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร ตอนที่เขาเข้ามาทีมชาติในปี 1999 เขาเพิ่งจะอายุ 16 ปี เด็กกว่าจางกว้านในตอนนี้ 1 ปี เราให้ความสำคัญกับเขาฝึกเขาอย่างหนัก ในปี 2001 ถึงจะได้เข้าแข่งขันชิงแชมป์เอเชียและได้รับรางวัล ในปี 2002 ทำลายสถิติทวีปเอเชียได้ และปีนี้ถึงจะมีคุณสมบัติพอที่จะเข้าร่วมการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลก เราต้องทุ่มเทฝึกฝนให้เขาอยู่ถึง 4 ปี จึงจะสามารถการเป็นนักกีฬาในระดับโลกได้ ต่อให้จางกว้านเริ่มฝึกฝนอย่างหนักตั้งแต่ตอนนี้ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลา 2-3 ปีจึงจะสามารถกลายเป็นนักกีฬาระดับโลกได้”
หัวหน้าทางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาพูดกับหัวหน้าหม่าว่า “ส่วนเรื่องการแข่งโอลิมปิกที่เอเธนส์ในปีหน้า ตอนนี้ถ้าจะมานั่งถกกันว่าจะส่งใครไปแข่งมันอาจจะยังเร็วไป แต่คุณสมบัติในการเข้าแข่งโอลิมปิกระดับ A ของจางกว้าน สำหรับเราแล้วมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย ยังไงเราก็ยังส่งนักกีฬาไปแข่งได้เพียงคนเดียว เฉินเจี้ยนก็ทำเวลาได้ถึงเกณฑ์ระดับ B แล้วนี่! ผมคิดๆดูแล้ว การแข่งขันที่ใหญ่ระดับโอลิมปิก ควรจะส่งนักกีฬาที่มีประสบการณ์อย่างเฉินเจี้ยนไปค่อนข้างจะปลอดภัยกว่า ไม่แน่อาจจะมีโอกาสได้เข้ารอบที่ 2 จางกว้านอายุยังน้อยเกินไป ประสบการณ์ในการเข้าแข่งขันก็น้อยมาก การวิ่งที่ดีกว่าปกติเพียงครั้งเดียวไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีความสามารถในระดับยอดเยี่ยม การส่งจางกว้านไปแข่งจึงมีความเสี่ยงสูงมาก
ประโยคสุดท้ายของหัวหน้าทางทำให้คนที่อยู่ในห้องประชุมต้องชะงัก จางกว้านที่จู่ๆ โผล่มาในการแข่งครั้งนี้ และยังสามารถทำลายสถิติประเทศได้อีก เขาเพิ่งจะเข้าร่วมการแข่งอย่างเป็นทางการครั้งนี้เป็นครั้งแรก จริงอยู่ว่าอาจจะมีความเป็นไปได้ที่จะทำเวลาออกมาได้ดี แต่ก็ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าจางกว้านจะยังคงวิ่งทำเวลาออกมาได้ดีเหมือนเดิมไปเรื่อยๆ เทียบกับนักกีฬาที่มีประสบการณ์ในการแข่งขันเหล่านั้น เวลาที่จางกว้านทำออกมาได้ในครั้งนี้ทำให้คนรู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไร หลายคนรู้สึกกลัวว่าจางกว้านจะเป็นเพียงดาวตกดวงหนึ่ง ที่ส่องแสงออกมาเพียงครู่ก่อนที่จะหายไปในความมืด
หัวหน้าหม่าขมวดคิ้ว ลึกๆ เขารู้ว่าการส่งจางกว้านออกไปแข่งมีความเสี่ยงสูงมาก ถ้าหากจางกว้านเป็นเพียงดอกโบวตั๋น[1]ดอกหนึ่งจริงๆ อย่างนั้นการที่ส่งจางกว้านไปแข่งไม่เพียงแต่จะไปไม่ถึงเป้าที่ต้องการ แต่เหรียญรางวัลการแข่งวิ่งผลัด 4x100 เมตรก็อาจจะหลุดมือทีมชาติไปด้วย สำหรับกรีฑาทีมชาติแล้ว กว่าจะได้เหรียญรางวัลสักเหรียญในการแข่งระดับนานาชาติเป็นเรื่องที่ยากลำบากมาก
หัวหน้าหม่าไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา แต่เมื่อการพูดคุยเริ่มมาถึงประเด็นการแข่งโอลิมปิก ในห้องประชุมก็เริ่มมีคนนั่งไม่ติดแล้ว
“หัวหน้าทางพูดมีเหตุผล การแข่งโอลิมปิกส่งเฉินเจี้ยนไปจะปลอดภัยกว่า ที่จริงจางกว้านก็ยังเด็กมาก ประสบการณ์ก็ยังไม่เพียงพอ โอกาสในภายหน้าก็ยังมีอีกเยอะ”
“ถูกต้อง หลายปีมานี้การกีฬาของกว่างตงพัฒนาไปเยอะ ฝึกฝนนักกีฬาฝีมือดีออกมาหลายต่อหลายคน สร้างคุณงามความดีให้กับประเทศอย่างมาก ระบบการฝึกซ้อมนักกีฬาของพวกเขา คุ้มค่าที่จะเรียนรู้และขยายออกไปทำให้เป็นที่นิยมโดยทั่ว”
นอกจากโค้ชอวี๋แล้ว คนที่นั่งอยู่ในห้องประชุมนั้นต่างพยักหน้าเห็นด้วย
ทั้งกว่างตงและกว่างซีแต่ไหนแต่ไรมาก็เป็นมณฑลที่การวิ่งระยะสั้นแข็งแกร่ง เมื่อพูดถึงในปัจจุบัน นักวิ่งที่มีชื่อเสียงในประเทศ ไม่ว่าจะเป็นเฉินเจี้ยน หยิ่นฮั่นเจา หลิวหยางต่างก็มาจากกว่างตงทั้งสิ้น และในหมู่นักกีฬาที่ยังเด็ก เช่น เวินหย่งอี้ เหลียงเจียหง ต่างก็มาจากกว่างตง และในอนาคตลมกรดซูนักวิ่งอันดับหนึ่งที่วิ่งได้ 9.99 วินาทีเองก็มาจากกว่างตง
โค้ชหยวนของทีมกรีฑากว่างตงนำเอาการฝึกของฮ่องกงมาใช้ ผลิตนักกีฬาชั้นยอดออกมากลุ่มหนึ่ง นักกีฬาที่เก่งๆ ยิ่งมีมาก เวลาที่ทำออกมาก็ยิ่งดี อำนาจการต่อรองในทีมชาติก็จะสูง ยิ่งไปกว่านั้นกว่างตงเป็นหนึ่งในมณฑลที่เศรษฐกิจดีที่สุด ด้วยเหตุนี้ไม่ว่าจะในสมาคมกรีฑาหรือสำนักงานการกีฬาแห่งชาติ กว่างตงล้วนมีเส้นสายและความสัมพันธ์ที่ดี
หัวหน้าหม่าเองก็มีตำแหน่งในสมาคมกรีฑาที่สูง ย่อมต้องรู้ว่าในหมู่คนระดับสูงของสมาคมกรีฑา ส่วนใหญ่ก็ได้มีการเลือกเอาเฉินเจี้ยนไปแข่งโอลิมปิกที่เอเธนส์อย่างลับๆ ไว้แล้ว  ทั้งนี้เพื่อเป็นการตอบแทนมณฑลกว่างตงโดยมอบเกียรติอันนี้ให้ ความสามารถของเฉินเจี้ยนสามารถเข้าไปแข่งโอลิมปิกได้อย่างไม่ต้องสงสัย ไม่ว่าจะเป็นในระดับสูงของสำนักงานกลางการกีฬาแห่งชาติ หรือนักกีฬาคนอื่นๆ ที่ทางสมาคมกรีฑาจะส่งไปต่างก็ไฟเขียวให้
“จางกว้านปีนี้อายุ 17 ปี เมื่อถึงโอลิมปิกที่จะจัดขึ้นที่ปักกิ่งในอีก 5 ข้างหน้า เขาก็เพิ่งจะอายุ 22 ปี เป็นช่วงอายุที่เหมาะที่สุดในการวิ่งระยะสั้น บางทีถ้าเราส่งเขาไปแข่งโอลิมปิกครั้งนี้มันจะเร็วเกินไป”
ระหว่างเหรียญรางวัลกับการฝึกซ้อมนักกีฬา หัวหน้าหม่าทำการตัดสินใจ
หัวหน้าหม่าพูด “อย่างที่หัวหน้าทางว่า การฝึกฝนนักกีฬาขึ้นมาสักคนไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่นึกจะทำก็ทำได้สำเร็จ ถึงแม้จะเป็นเด็กมีพรสวรรค์ ก็ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะกลายเป็นนักกีฬาระดับนานาชาติ ในการแข่งวิ่ง 100 เมตรชาย ระดับนักกีฬายิ่งสูงการทำเวลาออกมาให้ดีขึ้นก็จะยิ่งยาก ดังนั้นภายในระยะเวลาอันสั้นระดับของจางกว้านคงจะเพิ่มไม่ได้มาก แถมจางกว้านเองก็ยังเด็กมาก ยังมีปัจจัยที่ไม่แน่นอนอีกหลายอย่างในตัวเขา ครั้งนี้ผมจะยังไม่ส่งเขาลงแข่ง อายุยังน้อย อนาคตมีโอกาสอีกเยอะ ไม่ใช่ว่ามีแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวซะเมื่อไร”
หัวหน้าหม่าพูดแล้วหันไปมองทางโค้ชอวี๋ที่ดูไม่สบอารมณ์ จากนั้นพูดต่อว่า “แต่ว่าที่จางกว้านทำลายสถิติประเทศได้ ก็ต้องให้รางวัลเขาเหมือนกัน ผมได้รายงานกับทางสมาคมกรีฑาไปแล้วว่าจะให้เงินรางวัล 100,000 หยวน และยังจะให้เงินสนับสนุนพิเศษสำหรับการฝึกซ้อมอีก 200,000 หยวน ทางหัวหน้าสมาคมเองก็คงไม่มีปัญหา อีกทั้งผมคิดว่า นักกีฬาที่มีศักยภาพยอดเยี่ยมอย่างจางกว้าน การแข่งโอลิมปิกในอนาคตที่จะจัดขึ้นที่ปักกิ่งจะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ
โค้ชอวี๋พยักหน้า แสดงออกว่าเห็นด้วยกับหัวหน้าหม่า เขาทราบดีว่าโอลิมปิกในอีก 5 ปีข้างหน้าที่จะจัดขึ้นที่ปักกิ่งสำคัญขนาดไหน การได้ไปอยู่ในสนามรังนกนั้นมีความหมายเป็นอย่างมาก หากเอาตามที่สำนักงานการกีฬาแห่งชาติวางแผนเอาไว้ หัวหน้าหม่ายังคงเป็นคนคุมทัพนักกรีฑาเข้าร่วมการแข่งขันโอลิมปิกที่จะจัดขึ้นที่กรุงปักกิ่ง ดังนั้นที่หัวหน้าหม่าบอกว่าจะให้สิทธิพิเศษในการเข้าไปแข่งโอลิมปิกที่กรุงปักกิ่งนี้ นับว่าเป็นการตอบแทนจางกว้านอย่างเหมาะสม
.....
ผลลัพธ์ที่ออกมานี้ไม่เหนือไปจากที่อาจารย์เฉินคาดการณ์ไว้ เขาเอาผลสรุปนี้และเหตุผลทุกๆ ข้อบอกกับจางกว้านอย่างชัดเจน
“ที่ไม่ส่งเธอไปลงแข่ง อย่างน้อยก็ยังได้เหรียญในการวิ่งผลัด 4x100 เมตรติดมือกลับมา ถ้าส่งเธอไปแม้แต่เหรียญนี้ก็อาจจะไม่ได้ และถ้าดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เรื่องที่เธอได้ไปแข่งโอลิมปิกในปีหน้าที่กรุงเอเธนส์ กลัวว่าจะไม่ค่อยมีหวังเหมือนกัน”
อาจารย์เฉินนิ่งไปครู่ ก่อนจะพูดอย่างจริงจังขึ้นมาว่า “เสี่ยวจาง จำเอาไว้ให้ดี กีฬามันก็โหดร้ายอย่างนี้แหละ แม่น้ำทั้งห้าอะไรก็ชักเอามาพูดจนหมด สำหรับนักกีฬาอย่างเราควรจะว่ากันเรื่องคะแนนหรือเวลาที่ทำออกมาได้ เพื่อเหรียญวิ่งผลัด 4x100 เมตรเพียงเหรียญเดียวทำให้เธอเสียโอกาสที่จะได้ไปแข่ง และด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ อาจจะทำให้เธอเสียโอกาสที่จะได้ไปแข่งโอลิมปิก ถ้าเธอไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ก็ต้องขยันฝึกให้หนัก แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ในการแข่งทุกๆ รายการต้องได้เหรียญรางวัลถึงจะใช้ได้ เมื่อเธอยืนอยู่ในจุดสูงสุดของระดับโลก เธอถึงจะสามารถกำหนดชีวิตตัวเองได้อย่างแท้จริง เมื่อถึงตอนนั้น การที่เธอจะเข้าแข่งขันหรือไม่จะไม่ใช่คนอื่นมาตัดสินใจแล้ว แต่เป็นตัวเธอเองที่มีสิทธิ์ในการตัดสินใจ!”
จางกว้านพยักหน้า “อาจารย์เฉินวางใจได้ วันนั้นจะมาถึงในอีกไม่ช้า....”
......................................................
[1] เป็นการเปรียบเปรย เพราะว่าดอกโบวตั๋นจะบานในช่วงกลางคืนและเหี่ยวเฉาในเวลาเช้าเมื่อเจอกับแสงอาทิตย์ ซึ่งเป็นระยะเวลาที่สั้นมากๆ จึงนำมาเปรียบเปรยกับเรื่องราวที่ทำให้ประทับใจอย่างยิ่ง แต่ก็เป็นเพียงช่วงเวลาที่สั้นมากเหลือเกิน


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 13 เกณฑ์ระดับ A คนที่สอง
จางกว้านหลังจากที่ทำลายสถิติประเทศก็ได้ลาหยุดพัก 1 อาทิตย์ กลับบ้านกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่ จากนั้นก็กลับมาที่ทีมมณฑลเริ่มการฝึกซ้อมใหม่
บนลู่วิ่ง เท้าทั้งสองข้างของจางกว้านเหยียบอยู่บนที่ยันเท้า
อาจารย์เฉินชูปืนให้สัญญาณขึ้น ตะโกนเสียงดังว่า “เข้าที่! เตรียมตัว....”
เสียงปืนดังขึ้น จางกว้านพุ่งตัวออกไปข้างหน้าแล้วก็ผ่อนแรงลงทันที จากนั้นไม่กี่ก้าวก็หยุดวิ่ง
เขากำลังฝึกออกตัวอยู่
อาจารย์เฉินขมวดคิ้ว บ่นพึมพำกับตัวเอง “ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอออกตัวได้เร็วมากเลย! ไม่น่าใช่ พัก 5 นาที เดี๋ยวเราค่อยลองกันใหม่”
จางกว้านพยักหน้ารับ ในใจแอบยิ้ม ความสามารถแบบ Passive อันใหม่ ‘การตอบสนองอย่างรวดเร็ว’ ทำให้ตัวเองสามารถออกตัวได้เร็วขึ้นจริงๆ ด้วย ตอนนี้เวลาที่เขาใช้ตอบสนองในช่วงออกตัวจะอยู่ระหว่าง 0.15 - 0.17 วินาที ซึ่งก็พอๆ กับระดับของนักกีฬาอาชีพ
ยิ่งไปกว่านั้น ‘การตอบสนองอย่างรวดเร็วไม่เพียงจะทำให้เขาออกตัวได้เร็วขึ้น แต่ยังทำให้การเคลื่อนไหวอื่นๆของเขาเร็วขึ้นอีกด้วย
ตลอดทั้งช่วงเช้า หลังจากที่ฝึกออกตัวติดต่อกันหลายสิบรอบ อาจารย์เฉินรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วในการออกตัวของจางกว้านพอๆ กับนักกีฬาอาชีพ การเปลี่ยนไปเป็นคนละคนของจางกว้านทำให้อาจารย์เฉินรู้สึกแปลกใจมาก
‘ทำไมกลับไปพักผ่อนแค่อาทิตย์เดียว การตอบสนองช่วงออกตัวก็เร็วขึ้น อาจารย์เฉินเกาหัวอย่างงุนงง จากนั้นบอกว่า “ไป ไปหาเครื่องมาทดสอบหน่อย”
การจับเวลานักกีฬาในการแข่งระดับนานาชาติจะใช้อุปกรณ์ชุดหนึ่งที่ค่อนข้างจะมีความซับซ้อนมาก ปืนให้สัญญาณจะเชื่อมต่อกับเซนเซอร์ที่จับเวลาตอนออกตัว ขณะเดียวกันในที่ยันเท้าที่นักกีฬาใช้ออกตัวก็มีอุปกรณ์ตรวจจับความเคลื่อนไหว เมื่อเสียงปืนดังขึ้นจนถึงเวลาที่เท้าของนักกีฬาออกจากที่ยันเท้าเวลาจึงจะเริ่มนับ อุปกรณ์นี้ใช้สำหรับตัดสินว่านักกีฬาออกตัวก่อนเสียงปืนดังขึ้นหรือไม่ และที่เส้นชัยเองก็มีเซนเซอร์ที่ใช้สำหรับคำนวณเวลาที่นักกีฬาใช้ทั้งหมดในการวิ่ง อีกทั้งยังมีระบบจับภาพความเร็วสูงและระบบเล่นภาพช้าที่ใช้สำหรับตัดสินเหตุการณ์ที่ยากจะตัดสินด้วยตาเปล่า อุปกรณ์ชุดนี้สามารถบอกเวลาได้ละเอียดจนถึงหลักมิลลิวินาที ถือได้ว่าเป็นเครื่องมือที่มีความแม่นยำมาก ด้วยเหตุนี้จึงมีราคาที่สูงมาก ขนาดทีมของมณฑลยังมีเพียงชุดเดียว
ช่างเทคนิคใช้เวลาอยู่หนึ่งชั่วโมงจึงจะติดตั้งอุปกรณ์เสร็จ จากนั้นจางกว้านก็ไปยืนอยู่บนที่ยันเท้า อาจารย์เฉินนั่งอยู่ข้างหน้าจอมอนิเตอร์ จ้องดูเวลาที่อยู่บนหน้าจอ
เสียงปืนดังขึ้น จางกว้านออกตัวอย่างรวดเร็ว และบนหน้าจอก็มีตัวเลขที่จางกว้านใช้ในการออกตัวปรากฏขึ้นมาทันที
อาจารย์เฉินเบิ่งตามองดูบนหน้าจอมอนิเตอร์ ตัวเลขบนหน้าจอทำให้เขารู้สึกยากที่จะเชื่อ ทั้งดีใจปนตกใจ
“0.159 วินาที?”
ในการแข่งระดับนานาชาติ เวลาในช่วงออกตัวที่ต่ำกว่า 0.159 วินาทีล้วนเป็นตัวเลขที่เหมาะสม และน้อยมากที่จะทำได้ถึงประมาณ 0.13 วินาที
“อุปกรณ์นี้ไม่มีปัญหาใช่ไหม!” อาจารย์เฉินถามช่างเทคนิคที่อยู่ข้างๆ
ช่างเทคนิครีบตอบทันที “อาจารย์เฉินวางใจได้ อุปกรณ์นี้แพงมาก พวกเราคอยเช็คบำรุงอยู่ทุกวัน ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอนครับ”
อาจารย์เฉินรีบหันหน้าไปถามจางกว้าน “เสี่ยวจาง เธอออกตัวพร้อมเสียงปืนดังหรือเปล่า?”
จางกว้านส่ายหัว
‘เป็นไปไม่ได้ ทำไมเพียงแค่อาทิตย์เดียวถึงเร็วขึ้นขนาดนี้! มันผิดธรรมชาติ’ อาจารย์เฉินคิด จากนั้นพูดว่า “พักสิบนาที พวกเราค่อยลองใหม่ ครั้งนี้ฉันจะเป็นคนให้สัญญาณปล่อยตัว”
.....
อาจารย์เฉินเตรียมให้สัญญาณปล่อยตัวด้วยตัวเอง เพราะอยากจะพิสูจน์ว่าจางกว้านใช้เทคนิคออกตัวพร้อมเสียงปืนหรือเปล่า
การออกตัวสำหรับนักกีฬาวิ่งระยะสั้นถือว่าสำคัญมาก การออกตัวปกติคือการฟังเสียงปืนดังแล้วค่อยออกตัว แต่การออกตัวพร้อมเสียงปืนดังเองก็ถือว่าเป็นเทคนิคในการวิ่งระยะสั้นที่ใช้กันบ่อย โดยนักวิ่งจะใช้จังหวะการปล่อยตัวที่เคยชินของกรรมการ พยายามชิงออกตัวให้พร้อมกับเสียงปืนให้สัญญาณที่ดังขึ้นในเสี้ยววินาที การออกตัวอย่างนี้หากสำเร็จล่ะก็ อย่างน้อยจะสามารถร่นเวลาลงมาได้กว่า 0.2 วินาทีหรือมากกว่านั้น
การออกตัวพร้อมเสียงปืนดังเป็นวิธีที่นักวิ่งประสบการณ์โชกโชนมักจะใช้กัน แต่นักวิ่งที่มีความสามารถจริงๆ น้อยมากที่จะใช้เทคนิคนี้ในการแข่งเพราะว่ามีความเสี่ยงสูง หรือจะใช้ก็ต่อเมื่อเจอกับคู่ต่อสู้ที่เก่งพอๆ กัน ไม่ก็รู้ตัวว่าวันนั้นตัวเองสภาพไม่พร้อม ถ้าออกตัวแบบปกติต้องแพ้แน่ๆ จึงใช้เทคนิคนี้มาวัดดวงเอา
ในฐานะที่เป็นโค้ช เขาไม่สนับสนุนและไม่อนุญาตให้นักวิ่งมือใหม่ใช้เทคนิคออกตัวพร้อมเสียงปืนดัง สิ่งที่นักวิ่งมือใหม่ต้องการที่สุดคือการฝึกพื้นฐานให้ดี ใช้การฝึกอย่างเอาจริงเอาจังมายกระดับของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อจะทำเวลาได้ดีขึ้นเลยฝากความหวังไว้กับเทคนิคที่วัดดวงอย่างนี้ ดังนั้นอาจารย์เฉินจึงไม่คาดหวังให้จางกว้านรู้จักเทคนิคออกตัวพร้อมเสียงปืนนี้เร็วเกินไป
“เข้าที่! เตรียมตัว...”
อาจารย์เฉินชูปืนให้สัญญาณ แต่กลับยังไม่ยอมลั่นไก เขาตั้งใจจะทำให้จังหวะการปล่อยตัวผิดไปจากเดิม หากจางกว้านใช้เทคนิคออกตัวพร้อมเสียงปืนดัง เขาจะต้องขยับตัวก่อนที่เสียงปืนจะดังขึ้นอย่างแน่นอน อุปกรณ์ที่ใช้จับความเคลื่อนไหวขณะออกตัวนี้ไวมาก ขอเพียงเท้านักกีฬาขยับออกจากที่ยันเท้าเพียงเล็กน้อยเครื่องก็จะทราบได้ทันที
แต่จางกว้านไม่ยอมขยับแม้แต่น้อย กลับกำลังรอสัญญาณจากอาจารย์เฉินอย่างใจเย็น
‘ปัง’
เสียงปืนดังขึ้น จางกว้านพุ่งตัวออกไปทันที
‘รู้สึกจะไม่ใช่การออกตัวพร้อมเสียงปืนดัง ร่างกายของเขาเห็นได้ชัดว่าเสียงปืนดังขึ้นก่อนจึงค่อยขยับ’ อาจารย์เฉินหันมาถามช่างเทคนิคที่อยู่ตรงหน้าจอมอนิเตอร์ “เวลาที่ใช้ออกตัวคือเท่าไร?”
“0.161 วินาที” ช่างเทคนิคตอบ
ถึงแม้เวลาที่ใช้ตอบสนองในช่วงออกตัวครั้งนี้จะช้ากว่าครั้งก่อนหน้าอยู่ 0.002 วินาที แต่ความต่างเพียงเล็กน้อยในหลักมิลลิวินาทีไม่จำเป็นต้องนับก็ได้ เวลาที่ใช้ออกตัวของทั้งสองครั้งจะมองว่าเป็นเวลาระดับเดียวกันก็ได้
‘นี่มันเป็นไปได้ยังไง!’ อาจารย์เฉินเป็นโค้ชนักกีฬามาหลายสิบปีไม่เคยพบเจอเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อน
สาเหตุที่นักกีฬาวิ่งระยะสั้นสามารถทำเวลาที่ใช้ในช่วงออกตัวได้น้อย หลักๆ ก็เป็นเพราะผ่านการฝึกฝนอย่างหนักมาเป็นเวลานาน คนปกติหากไม่เคยผ่านการฝึกฝน จะไม่สามารถทำเวลาออกมาได้ต่ำกว่า 0.2 วินาทีแน่นอน ความเร็วในการตอบสนองของคนเราเป็นผลมาจากสมองส่วนหน้าและระบบประสาท ซึ่งเป็นเรื่องของกฎธรรมชาติในด้านสรีรวิทยา การที่เวลาซึ่งใช้ตอบสนองเปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้ในระยะอันสั้น เห็นได้ชัดว่ามันฝืนกับกฎธรรมชาติ ซึ่งนี่ทำให้อาจารย์เฉินคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก
“สัปดาห์ที่ผ่านมาเธออยู่บ้านทำอะไร?” อาจารย์เฉินถาม
“กินข้าว นอน ตีโต้วโต้ว” จางกว้านพูดต่อเสียงเบาๆว่า “โต้วโต้วคือหมาที่บ้านผม”
อาจารย์เฉินเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ “อย่างนั้นทำไมเวลาที่ใช้ออกตัวของเธอถึงดีขึ้นมากขนาดนี้”
“อาจารย์เฉิน อาจารย์เป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอครับว่าผมเป็นเด็กมีพรสวรรค์ เด็กมีพรสวรรค์ก็ย่อมทำเรื่องที่มหัศจรรย์ได้อยู่แล้ว!” จางกว้านตอบแบบมีเลศนัย
.....
อากาศที่ร้อนระอุในเดือนสิงหาคมไม่อาจหยุดความกระหายที่จะฝึกซ้อมของนักกีฬาไปได้ หยาดเหงื่อและน้ำตาหลอมรวมกันหยดลงมาบนสนามฝึกซ้อมแห่งนี้ เพื่อความฝันที่สวยงามของเหล่านักกีฬา
ในปลายเดือนแปด ผลการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกครั้งที่ 9 ก็กระจายมาถึงในประเทศ ทีมชาติได้ 2 เหรียญทองแดงอยู่อันดับที่ 37 มีนักกีฬาเจ็ดคนจากห้ารายการที่ติดหนึ่งในแปดคนแรก ในรายการแข่งเดินทนไม่ว่าจะนักกีฬาหญิงหรือชายที่ต่างก็มีความสามารถอยู่ในระดับสูงล้วนก็ไม่ติดหนึ่งในสิบ รายการขว้างหญิงค้อนหญิงได้ที่ 4 รายการขว้างจักรหญิงได้ที่ 7 รายการค้ำถ่อหญิงได้ที่ 9 รายการวิ่ง 1,500 เมตรหญิงได้ที่ 9 รายการพุ่งแหลนหญิงได้ที่ 11 รายการเขย่งก้าวกระโดดหญิงได้ที่ 13 ส่วนรายการกรีฑาชายนั้น คนที่มีคุณสมบัติได้เข้าไปแข่งมีเพียงไม่กี่คน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะติดอันดับในการแข่งขัน
แต่สิ่งสำคัญในการแข่งครั้งนี้คือ ในการแข่งทศกรีฑาชายสามารถทำลายสถิติประเทศได้หนึ่งรายการ สิงฮุ่ยน่าจากรายการวิ่ง 10,000 เมตรหญิงสามารถทำสถิติโลกระดับเยาวชนได้ นักกีฬาอีกคนหนึ่งคือซุนหยิงเจี๋ยได้เหรียญทองแดงจากการแข่งวิ่ง 5,000 เมตรหญิง และที่ยิ่งต้องกล่าวถึงคือลมกรดหลิวได้รับเหรียญทองแดงจากการแข่งวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรชาย สร้างประวัติศาสตร์ให้กับทีมชาติ
รางวัลสองเหรียญทองแดงถือว่าเป็นรางวัลที่ดีที่สุดในการแข่งขันระดับนานาชาติที่ทีมชาติได้รับในช่วงสองสามปีมานี้ เทียบกับการแข่งชิงแชมป์โลกสมัยที่แล้วถือว่าก้าวหน้าขึ้นเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีรายการวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรที่โดดเด่นเป็นพิเศษ ดังนั้นเมื่อทีมชาติกรีฑากลับมาถึงเมืองหลวง ก็ได้รับการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ และหลังจากนี้ไม่นาน ทีมชาติกรีฑาก็ต้องเตรียมตัวรับมือกับการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียครั้งที่ 15 ที่จะมาถึง
.....
ต้นเดือนกันยายน
ในสนามฝึกซ้อมของทีมมณฑลจำนวนคนน้อยลงไปเยอะ ที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่แล้วก็จะเป็นนักกีฬาวัยรุ่น โค้ชส่วนมากก็ไม่อยู่
การแข่งขันชิงแชมป์กรีฑาแห่งชาติที่จัดขึ้นที่เมืองหวงผู่กำลังเป็นไปอย่างดุเดือด สำหรับนักกีฬากรีฑาส่วนมากแล้ว พวกเขาไม่มีโอกาสที่จะได้ไปถึงเวทีระดับโลก การแข่งขันชิงแชมป์กรีฑาแห่งชาตินี้จึงเหมือนเป็นเวทีสำหรับแสดงความสามารถของพวกเขา
การคัดเลือกนักกีฬาเพื่อจะเข้ามาแข่งในรายการนี้ จะคัดเลือกโดยการตระเวนแข่งไปตามที่ต่างๆ แบบทัวร์นาเมนต์ ดังนั้นจึงมีการกำหนดนักกีฬาที่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการแข่งชิงแชมป์กรีฑาแห่งชาติไว้ตั้งแต่ต้นปีแล้ว ด้วยเหตุนี้จางกว้านที่เพิ่งโผล่ออกมากลางคันแบบนี้ จึงไม่มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมแข่งขัน ต้องรอปีหน้าถึงจะมีโอกาสได้ลงชื่อเข้าแข่งขัน  จางกว้านจึงยังอยู่ที่เมือง ก้มหน้าก้มตาฝึกซ้อมกับอาจารย์เฉินต่อไป
ในเวลานี้เป็นช่วงที่อากาศร้อนอบอ้าวที่สุด ชุดสำหรับฝึกซ้อมของจางกว้านเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาจึงถอดเสื้อออกเพื่อฝึกซ้อม
อาจารย์เฉินมองดูกล้ามเนื้อที่ถูกแดดเผาจนแดงของจางกว้าน รู้สึกว่าปริมาณและความชัดเจนของกล้ามเนื้อไม่เหมือนกับเด็กอายุ 17 ปี อดไม่ได้ที่พูดว่า “เสี่ยวจาง ฉันดูเธอเหมือนจะตัวใหญ่ขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลยนะ”
ขณะนั้น มือถือของอาจารย์เฉินก็ดังขึ้น เป็นโค้ชโจวที่โทรมา
“ฮัลโหล เสี่ยวโจว ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ที่สนามแข่งเหรอ ทำไมถึงมีเวลาโทรมาหาฉัน? ทีมเราทำเวลาได้เป็นอย่างไรบ้าง?” อาจารย์เฉินถาม
เสียงโค้ชโจวจากอีกฟากเหมือนจะดูรีบร้อน ส่วนสีหน้าของอาจารย์เฉินก็เปลี่ยนเป็นดีใจขึ้นมา
จากนั้น อาจารย์เฉินวางสาย สูดหายใจลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะพูดกับจางกว้านว่า “มีข่าวดี โอลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ปีหน้า เธอได้ไปแน่นอนแล้ว”
“ทำไมล่ะครับ?” จางกว้านถาม เขารู้ว่าเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อมณฑลขนาดนี้ ย่อมไม่ใช่ข้อตกลงอะไรที่ได้มาง่ายๆ
อาจารย์เฉินตอบว่า “โค้ชโจวบอกกับฉัน เมื่อครู่ในการแข่งขันเฉินเจี้ยนวิ่งทำเวลาได้ 10.17 วินาที ซึ่งเป็นเวลาที่ดีที่สุดของเขา แล้วก็ยังถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A ด้วย!”
ตามกฎโอลิมปิก หากทั้งเฉินเจี้ยนและจางกว้านล้วนทำเวลาได้ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A ทั้งสองก็สามารถที่จะเข้าร่วมการแข่งขันได้ ทีมชาติย่อมต้องไม่ทิ้งโอกาสที่ทั้งสองคนจะได้ไปแข่งโอลิมปิกอย่างแน่นอน คิดซะว่าส่งเพิ่มไปเล่นๆอีกคนหนึ่ง เปิดตัวให้คนรู้จัก ยังไงก็ดีกว่าส่งไปคนเดียวแน่นอน
จางกว้านสูดหายใจลึกๆ ประวัติศาสตร์ยังคงดำเนินไปเหมือนเดิม ผีเสื้ออย่างเขากระพือปีกไปก็ไม่ได้ส่งผลใดๆ ต่ออดีต เฉินเจี้ยนยังคงวิ่งได้ 10.17 วินาทีในการแข่งชิงแชมป์กรีฑาแห่งชาติ และโอลิมปิกที่เอเธนส์ในอดีต เฉินเจี้ยนพ่ายแพ้ย่อยยับในรอบแรก จากนั้นเจ็ดปีให้หลังก็ไม่มีนักวิ่งคนไหนในประเทศที่ทำเวลาได้ต่ำกว่า 10.20 วินาทีอีกเลย
“โอลิมปิก! เมื่อก่อนคิดยังไม่กล้าคิดเลย ตอนนี้กลับจะได้ไปแข่ง!” จางกว้านภายในใจเริ่มมีความหวังขึ้นมา
......................................................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 14 โอกาสกลับมาแล้ว
สำนักงานการกีฬาแห่งชาติ
ภายในห้องทำงานผู้อำนวยการ ผู้อำนวยการโหวขยับแว่นตาที่อยู่บนหน้า กำลังอ่านเอกสารที่อยู่บนมืออย่างละเอียด
ผู้อำนวยการโหวเติบโตมาจากการเป็นนักกีฬา หลังเกษียณจากการเป็นนักกีฬาจึงมาคุมทีมวอลเลย์บอลหญิง นำพาทัพนักกีฬาวอลเลย์บอลหญิงของประเทศไปสู่ยุครุ่งเรือง จากนั้นเขาเข้ามาทำงานในสำนักงานการกีฬาแห่งชาติซึ่งในสมัยนั้นยังเป็นเพียงคณะกรรมการการกีฬาแห่งรัฐบาลเพื่อประชาชน ตั้งแต่ที่สวี๋ไห่เฟิงคว้าเหรียญทองแรกในโอลิมปิกได้ เขาก็เห็นการกีฬาของประเทศค่อยๆ เติบโตและเจริญรุ่งเรืองมาเรื่อยๆ กล่าวได้ว่าทั้งชีวิตเขาอุทิศให้กับการกีฬาของประเทศ
ผู้อำนวยการโหวปีนี้อายุ 64 ปีแล้ว หลังจากโอลิมปิกที่เอเธนส์ปีหน้าจบลง เขาก็จะเกษียณจากตำแหน่งในสำนักงานการกีฬาที่เขาทำมาทั้งชีวิต แต่เขาในตอนนี้ที่ใกล้จะเกษียณไม่มีท่าทีเกียจคร้านแม้แต่น้อย เขาต้องการทำหน้าที่ให้ดีที่สุด มันไม่ใช่แค่เพียงเรื่องความรับผิดชอบ แต่ยังเป็นเรื่องอาชีพที่เขารักและทำมาตลอดทั้งชีวิต
หลายคนคิดว่าโอลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ในปีหน้า เป็นแค่การเตรียมตัวสำหรับโอลิมปิกที่จะจัดขึ้นที่ปักกิ่ง จึงไม่จำเป็นต้องดิ้นรนเพื่อรางวัลมากนัก แต่ผู้อำนวยการโหวกลับไม่ได้คิดเช่นนี้ เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าทีมชาติจะทำผลงานได้ดียิ่งขึ้นกว่าเดิมและได้รางวัลในการแข่งขันโอลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ ความรักชาติอันนี้ถึงแม้จะเป็นบทบาทของผู้นำ แต่ในฐานะของผู้สูงวัยใกล้เกษียณคนหนึ่งแล้ว นี่เป็นการวาดหวังปลายทางชีวิตให้สมบูรณ์แบบ
ในเวลานี้สิ่งที่ผู้อำนวยการโหวถืออยู่ในมือคือใบรายชื่อนักกีฬากรีฑาที่ทำเวลาได้ถึงเกณฑ์โอลิมปิกในปัจจุบัน
ลมกรดหลิวจากรายการวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรเห็นได้ชัดว่าเป็นดาราที่โดดเด่นที่สุดบนใบรายชื่อนี้ ทั้งยังเป็นคนที่ผู้อำนวยการโหวให้การสนับสนุนมากที่สุด จากระดับของลมกรดหลิวในปัจจุบัน เพียงพอที่จะคว้าเหรียญในการแข่งโอลิมปิกเพื่อจะได้ตีไข่แตกให้กับรายการวิ่งระยะสั้นชายของประเทศหลังจากที่ไม่เคยได้เหรียญรางวัลในการแข่งขันระดับนานาชาติมาก่อนเลย
‘เอ๊ะ?’ สายตาของผู้อำนวยการโหวกวาดไปบนรายงานวิ่งระยะสั้น 100 เมตรชาย กลับพบว่ามีรายชื่อเข้ามาในโผถึงสองคน ด้านหลังมีหมายเหตุกำกับไว้ว่าเป็นเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A ทั้งสองคน
‘สองคน!’ ผู้อำนวยการโหวดูอย่างละเอียด แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ดูผิด ภายในดวงตามีประกายแห่งความตื่นเต้นดีใจพุ่งออกมา
‘วิ่ง 100 เมตรชาย ปกติแค่ผ่านเกณฑ์ระดับ B ก็แทบจะหืดขึ้นคอแล้ว ครั้งนี้กลับมีคนทำได้ถึงระดับ A ถึงสองคน ไม่แน่อาจได้ผ่านเข้าไปรอบที่สอง เฉินเจี้ยน? ชื่อนี้เคยได้ยิน เหมือนจะได้เหรียญจากการแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งที่แล้ว เป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมมาก จางกว้าน? คนนี้ใครกัน? ผู้อำนวยการโหวพยายามนึกอย่างละเอียดแต่ก็พบตัวเองไม่รู้จักจางกว้านเลย จึงเรียกเลขาฯ เข้ามา แล้วชี้ไปบนใบรายชื่อ พูดว่า “เอาข้อมูลของนักวิ่ง 100 เมตรชายสองคนนี้มาให้หน่อย”
เลขาฯ รีบแจ้งไปทางสมาคมกรีฑา ไม่ถึง 20 นาที ข้อมูลของทั้งเฉินเจี้ยนและจางกว้านก็ถูกส่งมาถึงอีเมลของเลขาฯ
‘เฉินเจี้ยน ปี 2001 ได้ที่ 2 การแข่งวิ่ง 100 เมตรในการแข่งขันกีฬาภูมิภาคเอเชียตะวันออก ปี 2002 ได้ที่ 3 การแข่งวิ่ง 100 เมตรและ 4x100 เมตรสองรายการในเอเชียนเกมส์ที่ปูซาน ปี 2002 เป็นแชมป์วิ่ง 100 เมตรในการแข่งกรีฑากรังด์ปรีซ์ชิงแชมป์ประเทศ ผู้อำนวยการโหวไล่อ่านข้อมูลผลงานของเฉินเจี้ยนจนมาถึง ‘ที่ 1 วิ่ง 100 เมตรในการแข่งกรีฑาชิงแชมป์ประเทศที่เมืองหวงผู่’ ซึ่งเป็นรายการล่าสุดที่เขาเพิ่งไปคว้าแชมป์มาได้
มีรอยยิ้มที่พึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าผู้อำนวยการโหว พูดกับตัวเองว่า ‘การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์ประเทศที่เมืองหวงผู่ เวลาที่ดีที่สุดของเขาคือ 10.17 วินาที การแข่งนี้เหมือนเพิ่งจะแข่งเสร็จเมื่อวานก่อน หรือพูดได้ว่าฟอร์มของเฉินเจี้ยนตอนนี้ดีมาก ถ้าส่งไปโอลิมปิกไม่แน่ว่าอาจจะทำผลงานได้ดีกว่าเดิม ไม่เลวจริงๆ’
ผู้อำนวยการโหวเปิดไปอ่านข้อมูลของจางกว้าน
‘จางกว้าน เพิ่งจะอายุสิบเจ็ด เด็กขนาดนี้เลย!’ ผู้อำนวยการโหวอ่านไล่ลงมาข้างล่าง ในช่องผลงานนักกีฬาของจางกว้านมี ‘ที่ 1 การแข่งคัดเลือกเพื่อไปแข่งชิงแชมป์เอเชีย’ อยู่เพียงรายการเดียว
สีหน้าของผู้อำนวยการโหวเปลี่ยนเป็นผิดหวังทันที เขาเรียกเลขาฯ เข้ามา ชี้ให้ดูข้อมูลของจางกว้านที่มีอยู่น้อยนิด ถามว่า “นี่มันอะไรกัน ทำไมมีแค่บรรทัดเดียว?”
เลขาฯ ทราบดี ผู้อำนวยการโหวคิดว่าตัวเองทำงานได้ไม่ดี เพราะข้อมูลจางกว้านที่ได้มาน้อยเกินไป เขาเลยรีบอธิบายกับผู้อำนวยการโหวว่า “ผมเองก็กำลังอยากจะรายงานท่านอยู่พอดีครับ สำหรับจางกว้าน ทางสมาคมกรีฑาให้ข้อมูลมาเพียงเท่านี้ครับ ตอนที่ได้รับข้อมูลนี้มา ผมเองก็คิดว่าทางสมาคมกรีฑาอาจจะทำข้อมูลตกหล่น เลยโทรไปถามเพื่อยืนยัน ทางสมาคมแจ้งว่าจางกว้านอายุเพียง 17 ปี ก่อนหน้านี้ไม่เคยเข้าร่วมการแข่งขันใดๆ มาก่อน การแข่งคัดเลือกเพื่อไปแข่งชิงแชมป์เอเชียจึงเป็นรายการแข่งขันอย่างเป็นทางการรายการแรกที่จางกว้านเข้าร่วม ดังนั้นจึงมีข้อมูลผลงานอยู่เพียงรายการเดียวครับ”
ผู้อำนวยการโหวสีหน้าผ่อนคลายกว่าเมื่อครู่ พูดว่า “ในเมื่อไม่มีข้อมูลการแข่งขัน อย่างนั้นข้อมูลการฝึกซ้อมก็น่าจะมีสิ! เช่น เขาฝึกอยู่กับวิทยาลัยพละไหน  วิทยาลัยพละไหนเลือกเขาไป ก่อนหน้าฝึกอยู่กับโค้ชคนไหน นี่กลับมีแต่ที่อยู่บ้านเกิดกับทีมที่เขาอยู่”
“จากข้อมูลของทางสมาคมกรีฑา จางกว้านคนนี้ตอนที่เข้าแข่งคัดเลือกเพื่อไปแข่งชิงแชมป์เอเชีย เขาเพิ่งจะฝึกซ้อมแบบจริงจังได้เพียงสองเดือน ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ใช่นักกีฬาที่วิทยาลัยพละคัดเลือกมา แต่เป็นเด็กมัธยมธรรมดา ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านการฝึกกีฬา” เลขาฯ ชะงักไปครู่ ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “จางกว้านคนนี้เป็นเด็กที่อาจารย์เฉินไปเจอมาโดยบังเอิญครับ”
“เป็นเด็กที่เหล่าเฉินหามา?” ผู้อำนวยการโหวพยักหน้า เรื่องความสามารถของอาจารย์เฉิน ผู้อำนวยการโหวเองก็ให้การยอมรับมาก
“อย่างนี้แสดงว่าเด็กคนนี้ไม่ได้ถูกคัดเลือกมาตามระบบ” ผู้อำนวยการโหวเคาะโต๊ะเบาๆ ในหัวมีแต่คำว่า ‘พรสวรรค์’ สองพยางค์นี้
การเลี้ยงดูฝึกฝนนักกีฬาภายในประเทศมีระบบที่ครบวงจรครอบคลุมทั้งหมด ทีมกีฬาในทุกๆ ระดับและวิทยาลัยพละต้องใช้ทรัพยากรมนุษย์และเงินงบประมาณเป็นจำนวนมาก ทั้งยังแบกภาระที่ต้องคัดเลือกและฝึกฝนนักกีฬา นักกีฬาที่มีชื่อเสียงเหล่านั้นส่วนใหญ่ต้องเอาเวลาในการเรียนหนังสือทั้งหมด 9 ปีมาใช้ในการฝึกซ้อมทั้งหมด ตัวอย่างเช่น นักกีฬายิมนาสติกบางคนอายุ 3-4 ขวบก็เริ่มฝึกแล้ว ดังนั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ การที่นักกีฬาคนหนึ่งที่ไม่ได้เติบโตมาจากระบบการคัดเลือกและฝึกซ้อมนักกีฬา แต่กลับทำเวลาได้ดีอย่างนี้ จึงอธิบายได้เพียงว่าเขาเป็นเด็กมีพรสวรรค์
ผู้อำนวยการโหวส่ายหัว พูดว่า “ไม่ได้ พวกเราจะส่งคนไม่มีประสบการณ์อย่างนี้ไปแข่งไม่ได้ จางกว้านคนนี้ไม่เคยลงแข่งในสนามระดับนานาชาติ จู่ๆ จะให้ไปแข่งโอลิมปิกเลยเป็นไปไม่ได้แน่นอน อย่างนี้มันจะเป็นการไม่รับผิดชอบเกินไป โอลิมปิกไม่ได้เป็นเพียงแค่การแข่งขันกีฬา แต่ยังเป็นการแสดงภาพลักษณ์ของประเทศเราอีกด้วย แม้จะแค่ลงไปแข่งครั้งเดียว แม้จะแค่ออกไปให้เขาเห็นหน้า แต่มันก็เป็นหน้าเป็นตาของประเทศ! พวกเราแพ้การแข่งขันได้ แต่เราจะทำให้ประเทศขายหน้าไม่ได้เด็ดขาด”
คนที่เติบโตมากับกีฬาอย่างผู้อำนวยการโหวผ่านอะไรมามากมาย เจอกับสงครามภายในประเทศในวัยเด็ก โตขึ้นมาหน่อยก็เป็นช่วงเริ่มฟื้นฟูประเทศหลังสงคราม หลังวัยกลางคนประเทศชาติเริ่มแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน และในวัยชราประเทศชาติกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง ในตอนที่เขาเป็นโค้ช เขาพาทีมชาติออกไปแข่งนอกประเทศหลายต่อหลายครั้ง จากแรกเริ่มที่ต้องพบเจอกับความเย็นชาและสายตาที่เห็นเราเป็นศัตรูจากโลกตะวันตก จนถึงภายหลังที่โลกตะวันตกต่างให้การยกย่องและชื่นชม ดังนั้นจึงไม่มีใครที่จะเข้าใจถึงความสำคัญของภาพลักษณ์ประเทศไปได้ดีกว่าคนที่เติบโตมากับกีฬาอย่างพวกเขา อีกทั้งโอลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ครั้งนี้ยังเป็นงานแข่งขันครั้งสำคัญงานสุดท้ายในขณะที่เขายังดำรงตำแหน่งอยู่ เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่านักกีฬาทุกๆ คนจะทำผลงานได้ดี
ผู้อำนวยการโหวหยิบเอาปากกาหมึกซึมออกมา เขียนคำสั่งไปบนรายงานข้อมูลของจางกว้าน ‘ให้เขาเข้าแข่งขันในรายการระดับนานาชาติสักครั้งก่อนที่จะไปแข่งโอลิมปิก ให้เขาได้สั่งสมประสบการณ์ในการแข่งขันระดับนานาชาติ! เวลาไปแข่งโอลิมปิกจะได้ไม่ประหม่าและตื่นสนาม’
.....
ศูนย์บริหารงานกรีฑา
หัวหน้าหม่าเรียกทุกคนมาที่ห้องประชุมอีกครั้ง
“ผู้อำนวยการโหวของสำนักงานการกีฬาแห่งชาติออกคำสั่งมาด้วยตัวเอง ทุกท่านคงได้อ่านกันแล้ว! หัวหน้าของศูนย์บริหารฯ เองก็กำชับกับผมว่า ต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้อำนวยการโหวอย่างเคร่งครัด การประชุมในวันนี้ สิ่งสำคัญคืออยากจะปรึกษากันในเรื่องนี้ หัวหน้าหม่ามองมาทางโค้ชอวี๋ พูดว่า “โค้ชอวี๋ คุณรับผิดชอบดูแลการวิ่งระยะสั้นเป็นหลัก คุณมีความเห็นอย่างไร ลองว่ามา”
โค้ชอวี๋กระแอมทีหนึ่ง พูดเสียงดังฟังชัดว่า “ผมจะพูดเรื่องการแข่งขันภายในประเทศก่อน การแข่งขันภายในปีนี้เหลือเพียงแต่การแข่งกรีฑากรังด์ปรีด์ชิงแชมป์ประเทศตอนสิ้นปีในเดือนพฤศจิกายน รายการกรังด์ปรีซ์นี้จำเป็นต้องเข้าแข่งขันก่อนหน้านี้ 2-3 รายการเพื่อสะสมคะแนนให้ถึงเกณฑ์จึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมการแข่งขัน ดังนั้นจางกว้านจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าร่วม ส่วนแผนการแข่งในปีหน้า หลังตรุษจีนจะมีการแข่งขันกรีฑาในร่มชิงแชมป์ประเทศ นอกนั้นพอถึงเดือนเมษายนก็จะเริ่มการแข่งกรีฑากรังด์ปรีชิงแชมป์ประเทศรอบใหม่ แต่ในการแข่งกรังด์ปรีซ์นี้น่าจะมีอยู่รายการหนึ่งที่เป็นการแข่งคัดเลือกนักกีฬาเพื่อไปแข่งโอลิมปิกที่กรุงเอเธนส์ ซึ่งเวลาของจางกว้านเองก็ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A มีคุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการแข่งโอลิมปิกแล้ว ไม่เข้าร่วมแข่งรายการนี้ก็ได้ ถ้าตัดเรื่องเวลาที่ต้องเตรียมตัวเพื่อไปโอลิมปิกแล้ว ผมคิดว่าจางกว้านน่าจะเข้าร่วมการแข่งกรีฑากรังด์ปรีซ์ชิงแชมป์ประเทศได้ 1-2 รายการ”
“น้อยขนาดนี้เลย?” หัวหน้าหม่าขมวดคิ้ว ถามต่อว่า “แล้วการแข่งระดับนานาชาติล่ะ?”
“ในด้านการแข่งระดับนานาชาติ ปลายเดือนนี้มีการแข่งกรีฑาชิงแชมป์เอเชียครั้งที่ 9 ส่วนการแข่งกรีฑาเวิลด์ กรังด์ปรีซ์จางกว้านไม่มีคุณสมบัติเข้าร่วม นอกนั้นก็ไม่มีการแข่งขันอะไรในปีนี้อีกแล้ว การแข่ง Golden League ในปีหน้าระดับก็สูงเกินไป แถมยังจัดที่ยุโรป นักกีฬาของเราไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้รับการเชิญจากคณะกรรมการจัดการแข่งขัน สำหรับการแข่งกรีฑาเวิลด์กรังด์ปรีซ์ในปีหน้าต้องอายุ 18 ปีเต็มก่อนจึงจะเข้าร่วมการแข่งขันได้ จางกว้านครึ่งปีหลังของปีหน้าถึงจะอายุครบ 18 จึงยังไม่มีสิทธิ์ที่จะสมัครเข้าแข่งขัน หลังจากรายการนี้ก็เป็นโอลิมปิกแล้ว” โค้ชอวี๋กล่าว
“อย่างนั้นก็เหลือแค่การแช่งชิงแชมป์เอเชียปลายเดือนนี้ล่ะสิ?” หัวหน้าหม่าคิดสักครู่ ถามต่อว่า “แล้วการแข่งระดับเยาวชนล่ะ?”
“แต่เดิมรายการแข่งระดับเยาวชนมีค่อนข้างน้อย ปีหน้ามีการแข่งกรีฑาชิงแชมป์เยาวชนโลก ช่วงเวลาแข่งขันคือปลายเดือนกรกฎาคมถึงต้นเดือนสิงหาคม สถานที่จัดงานแข่งคืออิตาลี ซึ่งอยู่ใกล้ๆ เอเธนส์” โค้ชอวี๋พูด
หัวหน้าหม่าถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง “เวลาไม่อำนวยเลย โอลิมปิกที่กรุงเอเธนส์วันที่ 13 สิงหาคมก็จะเริ่มแล้ว อีกทั้งในช่วงเวลานี้นักกีฬาก็ต้องเข้าอบรม โดยเฉพาะนักกีฬาที่ลงแข่งขันครั้งแรก การเข้าอบรมก็จะเยอะหน่อย นอกจากนี้เวลาที่จะสมัครโอลิมปิกได้ คือถึงแค่ประมาณวันที่ 10 กรกฎาคมเท่านั้น”
ทุกคนในห้องประชุมเข้าใจทันที ข้อมูลการสมัครของนักกีฬาที่จะไปแข่งโอลิมปิกต้องให้ทางสำนักงานการกีฬาแห่งชาติตรวจสอบ ในช่วงเวลานั้นการแข่งกรีฑาชิงแชมป์เยาวชนโลกยังไม่เริ่มขึ้น ดังนั้นบนข้อมูลใบสมัครของจางกว้านก็จะยังไม่มีประวัติในการแข่งระดับนานาชาติ นั่นก็เท่ากับว่าทางศูนย์บริหารงานกรีฑาไม่ยอมปฏิบัติตามคำสั่งของสำนักงานการกีฬาแห่งชาติ ซึ่งเรื่องนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
“เห็นทีคงเหลือแค่การแข่งชิงแชมป์เอเชียในปลายเดือนนี้แล้วล่ะ ส่งจดหมายไป ให้จางกว้านเข้าร่วมการแข่งชิงแชมป์เอเชีย” หัวหน้าหม่าพูดอย่างจนปัญญา
“จะให้เพิ่มรายชื่อเข้าไปหรือให้เข้าไปแทนที่นักกีฬาของเดิมครับ?” โค้ชอวี๋ถามต่อทันที
หัวหน้าหม่าคิดๆ จึงพูดว่า “ให้เข้าไปแทนที่สักคนละกัน มาถึงตอนนี้แล้ว โควตานักกีฬาก็กำหนดเอาไว้เรียบร้อย งบประมาณเองก็รับมาแล้ว แถมยังมีแค่ตามจำนวนคนที่ส่งรายชื่อไป ถ้าเพิ่มไปใหม่อีกคนล่ะก็ มันก็จะมีปัญหาเรื่องเงิน พวกค่าเสื้อผ้าอาหารที่อยู่อาศัยแล้วก็ค่าเดินทางมันก็จะยุ่งยาก จะไปนั่งอธิบายกับฝ่ายตรวจสอบบัญชีทางนั้นใหม่มันก็ลำบาก”
โค้ชอวี๋ถามต่อ “แล้วรายการ 4x100 เมตรจะทำไงครับ? จางกว้านไม่เคยฝึกวิ่งผลัดมาก่อน!”
..................................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 15 ฝึกซ้อมพิเศษวิ่งผลัด
หัวหน้าหม่าสีหน้าดูเศร้าลงทันที การจะได้เหรียญรางวัลในการแข่งกรีฑาระดับนานาชาติสักเหรียญมันไม่ใช่เรื่องง่าย อีกทั้งการแข่งวิ่ง 4x100 เมตรเป็นการแข่งแบบทีม แสดงถึงระดับของนักวิ่งระยะสั้นของทีมชาติทั้งทีม เหรียญรางวัลจึงมีความสำคัญเป็นอย่างมาก ดังนั้นหัวหน้าหม่าจึงไม่อยากจะทิ้งเหรียญรางวัลแข่งวิ่งผลัด 4x100 เมตรในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียคราวนี้
จางกว้านแม้แต่การออกตัวก็ยังไม่คล่อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงวิ่ง 4x100 ที่ไม่เคยวิ่งมาก่อน การต่อสู้ในระดับสูง จางกว้านจะกลายเป็นตัวถ่วงของทีมแน่นอน ดังนั้นการวิ่ง 4x100 เมตรในการแข่งกรีฑาชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้คงไม่ต้องหวังแล้วล่ะ
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าหม่าถามคนที่อยู่ตรงข้ามว่า “หัวหน้าทาง คุณมีความคิดอะไรดีๆ ไหม”
สายอาชีพของหัวหน้าทางนั้นไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับกีฬา ที่เขาสามารถมานั่งอยู่ในที่ประชุมนี้ได้เป็นเพราะความสามารถที่โดดเด่นของเขา เทียบกับคนที่เติบโตมากับการเป็นนักกีฬาที่อยู่รอบๆ แล้ว หัวหน้าทางที่มาจากคณะสถิติจากมหาวิทยาลัยชิงหวา ความคิดความอ่านย่อมรวดเร็วกว่ามาก
หัวหน้าทางไม่รอช้า รีบตอบทันที “หัวหน้าหม่าครับ ผมคิดว่าควรจะรีบเรียกจางกว้านเข้ามาทีมชาติทันที จัดคนมารับผิดชอบฝึกพิเศษวิ่ง 4x100 เมตรให้กับเขา”
“การฝึกนักกีฬามันไม่ได้ใช้เวลาแค่เพียงวันสองวัน นี่อีกเพียงแค่สิบวันก็จะถึงการแข่งกรีฑาชิงแชมป์เอเชียแล้ว เอามือใหม่มาฝึกวิ่ง 4x100 กลัวว่าจะไม่ทันน่ะสิ” คนที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมา
“ดังนั้นจึงต้องฝึกพิเศษ” หัวหน้าทางพูดพร้อมกับชูกระดาษในมือขึ้นมา วาดรูปเหมือนลู่วิ่งไปบนกระดาษ ชี้แล้วพูดว่า “จางกว้านเป็นนักกีฬามือใหม่ ตอนนี้เขาเคยแต่ฝึกวิ่ง 100 เมตร พูดอีกอย่างก็คือเขาวิ่งทางโค้งไม่ได้ ในการแข่งวิ่ง 4x100 เมตร ไม้ที่ 1 กับไม้ที่ 3 ต่างก็เป็นทางโค้ง จางกว้านวิ่งไม่ได้แน่นอน ก็เหลือเพียงไม้ที่ 2 กับไม้ที่ 4 ที่จะให้เขาวิ่งได้ นักกีฬาที่วิ่งไม้ที่ 2 ต้องคอยรับไม้จากคนที่ 1 และส่งไม้ให้คนที่ 3 จึงจำเป็นต้องใช้ทักษะการรับและการส่งไม้ แต่ในไม้ที่ 4 นักกีฬาเพียงแค่รับไม้จากคนที่ 3 ไม่จำเป็นต้องใช้ทักษะการส่งไม้ ในไม้ที่ 4 หลังจากรับไม้แล้วจะเป็นทางโค้งเพียงนิดเดียว ระยะทางที่เหลือก็จะเป็นการวิ่งทางตรงเหมือนที่เขาฝึกวิ่ง 100 เมตรอยู่เป็นประจำ ดังนั้นพวกเราจึงจำเป็นต้องฝึกเทคนิคการรับไม้ให้กับจางกว้าน ให้เขาวิ่งไม้ที่ 4 ก็ใช้ได้แล้ว”
“นี่เป็นความคิดที่ดีมาก” โค้ชอวี๋พยักหน้า “ถ้าอย่างนี้นักกีฬาทั้ง 4 คน ก็จะให้เฉินเจี้ยนวิ่งไม้ที่ 1 เสิ่นเป้าวิ่งเป็นไม้ที่ 2 หยางเย่าเดิมทีเป็นนักวิ่ง 200 เมตร ประสบการณ์ในการแข่งขันมีมาก เทคนิครอบด้าน วิ่งไม้ที่ 3 คงไม่มีปัญหา จางกว้านวิ่งไม้ที่ 4 เขาจะได้แสดงความเร็วของเขาออกมา ในระยะเวลาสิบวันแค่เรียนรู้เทคนิคการรับไม้อย่างเดียวสามารถทำได้อยู่แล้ว ถ้าโชคดีล่ะก็ เหรียญรางวัลในการวิ่ง 4x100 เมตรต้องกลับมาอยู่ในมือเราแน่ๆ”
หัวหน้าหม่าตบโต๊ะ “ก็เอาตามนี้แล้วกัน ถึงแม้จะมาเปลี่ยนตัวตอนใกล้แข่งอย่างนี้ แต่เราก็จะไม่ยอมทิ้งเหรียญรางวัลนี้ง่ายๆ เพื่อชื่อเสียงของประเทศ ยังไงก็ต้องลองดูสักตั้ง!”
.....
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง จางกว้านก็ได้รับแจ้งว่าให้ไปร่วมการแข่งกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย
จางกว้านไม่รู้ว่าแท้จริงเกิดอะไรขึ้นกันแน่เรื่องราวถึงได้กลับตาลปัตรเช่นนี้ ส่วนอาจารย์เฉินก็เหมือนจะพอคาดเดาอะไรได้ แต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
จางกว้านนั่งรถไฟเที่ยวกลางคืนตรงไปยังเมืองหลวง วันที่สอง จางกว้านก็มาถึงศูนย์ฝึกซ้อมกรีฑาทีมชาติ
โค้ชอวี๋มาทำการฝึกซ้อมให้จางกว้านด้วยตัวเอง และทีมชาติยังส่งคู่ซ้อมมาให้จางกว้านโดยเฉพาะอีกคนหนึ่ง
“เสี่ยวจาง เมื่อก่อนเคยวิ่งผลัด 4x100 เมตรไหม?” โค้ชอวี๋ถาม
จางกว้านส่ายหัว “เคยดูคนอื่นวิ่ง แต่ตัวเองไม่เคยวิ่งครับ”
“อย่างนั้นเรามาพูดถึงเรื่องกฎกติกาก่อนแล้วกัน” โค้ชอวี๋พูดอย่างจนปัญญา เขาเป็นถึงรองหัวหน้าโค้ชหลักของทีมชาติกรีฑาและเป็นคนที่รับผิดชอบการฝึกซ้อมทั้งหมด ภายใต้มือเขาล้วนเป็นนักกรีฑาชั้นยอดของประเทศ แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าโค้ชทีมชาติอย่างเขาจะต้องมาอธิบายเรื่องกฎกติกาการแข่งขันที่เป็นพื้นฐานที่สุดให้กับนักกีฬาคนหนึ่ง
โค้ชอวี๋ชี้ไปบนกระดานที่เตรียมเอาไว้ พูดว่า “ตรงนี้คือเขตเตรียมวิ่ง ภายในเขตเตรียมวิ่งไม่สามารถรับไม้คทาได้ จะรับไม้คทาต้องไปถึงเขตรับส่งไม้คทาที่อยู่ด้านหน้าก่อนจึงจะสามารถรับได้ เขตในการรับส่งไม้คทามีระยะ 20 เมตร เพียงพอที่จะให้นักกีฬารับไม้คทา หน้าที่ของเธอที่เป็นไม้ที่ 4 คือ ออกตัวในเขตเตรียมวิ่ง รับไม้คทาในเขตรับส่งไม้ แล้ววิ่งให้เร็วที่สุดไปเข้าเส้นชัย”
“เข้าใจแล้วครับ” จางกว้านบอก
โค้ชอวี๋พูดต่อว่า “ในการแข่งวิ่ง 4x100 เมตร การรับไม้คทาถือว่าสำคัญที่สุด จังหวะการรับไม้คทาต้องมาจากความชำนาญของคนรับและคนส่งเป็นสำคัญ ดังนั้นเธอต้องฟังเสียงของไม้ที่ 3 ให้ดี ถ้าเขาให้เธอยื่นมือ เธอก็ยื่นมา เขาให้เธอรับไม้ เธอก็จับไม้ไว้ให้แน่นแล้วพุ่งไปข้างหน้า เข้าใจหรือยัง?”
“เข้าใจครับ” จางกว้านพยักหน้าอีกครั้ง
“ฉันหาคู่ซ้อมมาฝึกรับไม้คทาให้กับเธอแล้ว เดี๋ยวอีกสองวัน หยางเย่าที่เป็นไม้ที่ 3 ถึงจะมา ถึงเวลานั้นค่อยให้เขามาฝึกซ้อมกับเธอ เรามีเวลาน้อยมากแค่ 10 วัน ดังนั้นระดับการฝึกในหลายวันนี้จะหนักมาก เธอต้องเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ให้ดี” โค้ชอวี๋พูด
“โค้ชอวี๋วางใจได้ ผมจะตั้งใจฝึกซ้อมให้เต็มที่ครับ”
.....
“ออกตัว!”
“ยื่นมือ!”
“หยุด! หยุดก่อน!” โค้ชอวี๋ตะโกนเสียงดัง บนลู่วิ่งในเวลานี้ จางกว้านวิ่งออกไปนอกเขตรับส่งไม้คทาแล้ว แต่ไม้คทายังคงอยู่บนมือคู่ซ้อมคนนั้นของเขา
โค้ชอวี๋ขมวดคิ้วมองทั้งสองคน พูดว่า “แต่ไหนแต่ไรมาเจอแต่คนรับไม้วิ่งช้าจนกระทบต่อจังหวะการรับไม้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอคนรับไม้วิ่งเร็วเกินจนคนส่งไม้วิ่งไม่ทัน”
คู่ซ้อมของจางกว้านสีหน้าไม่สู้ดี เมื่อก่อนเขาเองก็เป็นนักกีฬาอาชีพ ต่อมาต้องเกษียณตัวเองเนื่องด้วยอาการบาดเจ็บ เดิมทีสมัครมาเป็นผู้ช่วยโค้ชทีมชาติ ถึงบอกว่าเป็นผู้ช่วย แต่จริงๆ แล้วงานที่เขาต้องทำเป็นประจำคือเป็นคู่ฝึกซ้อมให้กับนักกีฬา งานหนักเงินเดือนน้อยสวัสดิการก็ไม่ดี แล้วยังไม่มีตำแหน่งอย่างเป็นทางการ แต่ประวัติการทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยโค้ชทีมชาติก็ทำให้ประวัติส่วนตัวของเขาดูดีขึ้นไม่น้อย อนาคตหากไปสมัครเป็นโค้ชอยู่ในทีมกีฬาระดับเมืองหรือทีมมหาวิทยาลัยสักทีมก็จะง่ายขึ้นเยอะ
คู่ซ้อมคนนี้ถึงแม้จะเป็นช่วงที่เขายอดเยี่ยมที่สุดความเร็วของเขาก็ยังไม่ถึงถึงระดับนักกีฬาทีมชาติ วันนี้ต้องมาเจอตัวประหลาดอย่างจางกว้าน ผลก็คือตอนจะรับส่งไม้คทา เขาวิ่งไล่ตามความเร็วของจางกว้านไม่ทันทำให้รับไม้พลาด
โค้ชอวี๋เองก็รู้ระดับของคนที่เป็นคู่ซ้อมให้จางกว้านดี นอกเสียจากต้องหานักกีฬาจริงๆ จากในทีมชาติมาเป็นคู่ซ้อมให้จางกว้าน ไม่เช่นนั้นก็ยากที่จะไล่ตามความเร็วของจางกว้านทัน แต่นักกีฬาทีมชาติทั้งหมดในตอนนี้ต่างก็อยู่ที่งานแข่งกรีฑากรังด์ปรีซ์ชิงแชมป์ประเทศที่เมืองหวงผู่ โค้ชอวี๋เลยจำใจต้องให้คู่ซ้อมคนนี้มาซ้อมกับจางกว้าน
โค้ชอวี๋จึงพูดกับจางกว้านว่า “เสี่ยวจาง นี่แค่ฝึกซ้อม สิ่งสำคัญคือให้เธอได้รู้จักการวิ่ง 4x100 เมตร คุ้นเคยกับการรับส่งไม้คทา ไม่จำเป็นต้องวิ่งให้เร็วขนาดนั้น รอเธอรับไม้จนชำนาญหยางเย่าก็น่าจะกลับมาถึงที่นี่แล้ว ถึงตอนนั้นค่อยให้เขามาฝึกซ้อมกับเธอ เอาล่ะ พวกเรามาลองอีกครั้ง!”
ดังนั้นจางกว้านจึงไม่ใช้ความสามารถสปรินต์ แล้วเริ่มฝึกซ้อมการรับไม้คทาอีกครั้ง
“ออกตัว!”
“ยื่นมือ!”
“รับไม้! ดี ดีมาก! หยุดก่อน ลองอีกครั้ง!”
โค้ชอวี๋ส่งสัญญาณให้จางกว้านกลับมาที่พื้นที่เตรียมตัวออกวิ่ง ฝึกซ้อมใหม่อีกครั้ง
การรับไม้คทาในการวิ่งผลัด หลักๆ มีอยู่สามวิธี วิธีที่หนึ่งคือการรับส่งไม้แบบยื่นให้ การรับส่งไม้วิธีนี้นักกีฬาทั้งสองต้องอยู่ใกล้กันมากจึงจะรับส่งไม้สำเร็จ แต่ข้อเสียคือไม่สามารถร่นระยะทางในการวิ่งได้ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นนักกีฬาสมัครเล่นที่ไม่เคยผ่านการฝึกซ้อมมาก่อน
วิธีที่สองคือการรับส่งไม้จากด้านล่าง คนที่รับไม้คทายื่นมือออกมาด้านหลัง ง่ามมือระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้หันลงที่พื้น คนที่ส่งไม้ทำการส่งไม้จากด้านล่างขึ้นมาด้านบนใส่มือของผู้รับไม้ การรับส่งไม้อย่างนี้สามารถฝึกให้ชำนาญได้ง่าย แต่ข้อเสียคือ คนที่วิ่งเป็นไม้ที่ 4 ในช่วงเวลาที่รับไม้ จะจับได้เพียงส่วนที่เป็นปลายไม้ ซึ่งจะทำให้ไม้หล่นได้ง่ายหรือไม่ก็กระทบต่อการถือไม้วิ่งทำความเร็ว
วิธีที่สามคือการรับส่งไม้โดยตีคทาลงมาจากด้านบน คนที่รับไม้ยื่นมือออกไปด้านหลัง ฝ่ามือหงายขึ้น นิ้วมือทั้งห้ากางออก ง่ามมือระหว่างนิ้วชี้และนิ้วโป้งหันไปด้านหลัง คนที่ส่งคทาตีไม้คทาลงบนมือของผู้รับคทาจากด้านบน วิธีนี้ง่ายต่อการถือไม้วิ่งทำความเร็ว การรับส่งไม้ค่อนข้างแม่นยำ แขนที่ยื่นไปข้างหลังของคนที่รับไม้จะเคลื่อนไหวไม่ค่อยสบาย อีกทั้งวิธีการรับส่งไม้นี้ยังใช้เทคนิคค่อนข้างสูง นักกีฬาอาชีพล้วนใช้วิธีนี้ในการรับส่งไม้
ข้อแตกต่างระหว่างวิธีที่สองและวิธีที่สามหลักๆ คือฝ่ามือที่หงายขึ้นหรือคว่ำลง คนปกติเวลาหยิบจับสิ่งของ ใช้มือดึงมาย่อมมั่นคงกว่าการใช้มือคว้าจับ แต่นักกีฬาเวลารับไม้คทามือต้องยื่นออกไปด้านหลัง และในขณะที่วิ่งด้วยความเร็ว การที่ต้องยื่นมือไปข้างหลังและหงายฝ่ามือขึ้นจะรู้สึกไม่สบายเป็นอย่างมาก ดังนั้นการใช้วิธีรับไม้คทาจากด้านบนต้องใช้เทคนิคของคนรับไม้ค่อนข้างสูง
เนื่องจากจางกว้านเป็นมือใหม่ ไม่เคยวิ่งผลัดมาก่อน โค้ชอวี๋จึงตัดสินใจให้จางกว้านใช้วิธีรับส่งไม้จากด้านล่างซึ่งวิธีนี้จะไม่กระทบต่อความเร็วของจางกว้าน ทั้งยังฝึกให้ชำนาญได้ง่าย อีกทั้งจุดที่ยากในการส่งไม้ก็อยู่ที่คนที่ 3 ส่วนคนที่เป็นไม้ที่ 4 แค่เพียงจับไม้ให้ดี ไม่ทำไม้ตกก็พอ
เหตุผลที่สำคัญอีกข้อคือเวลาที่กระชั้นเข้ามา หลังจากจางกว้านฝึกรับไม้จนชำนาญ ยังต้องฝึกรวมกับนักกีฬาที่เหลืออีก 1-2 วัน ถ้าตัดเรื่องเวลาที่บินไปฟิลิปปินส์และเวลาที่ต้องไปรายงานตัวก่อนการแข่ง โค้ชอวี๋คิดว่าจางกว้านสามารถฝึกการรับไม้จากด้านล่างได้ชำนาญก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
ระยะเวลาตลอด 5 วัน จางกว้านนอกจากฝึกฝนร่างกายที่เป็นพื้นฐานแล้ว หลักๆ คือฝึกซ้อมรับไม้คทา เนื่องจากการแข่งใกล้เข้ามา เพื่อให้นักกีฬาได้เก็บแรงและหลีกเลี่ยงอาการบาดเจ็บ จึงไม่จัดให้นักกีฬาฝึกซ้อมหนักจนเกินไป หากนับเวลาที่ใช้พักผ่อนในระหว่างฝึกซ้อม ในทุกวันจางกว้านจะฝึกซ้อมประมาณวันละ 5 ชั่วโมง ซึ่งที่จริงแล้วขีดความสามารถของร่างกายทั่วไปจะไม่เกิน 4 ชั่วโมง
สติปัญญาของจางกว้านไม่ถือว่าดีแล้วก็ไม่ได้แย่ ฝึกซ้อมอยู่หลายวัน จุดสำคัญของเทคนิคก็ถือว่าฝึกจนคุ้นเคยแล้ว ไม่มีความผิดพลาดระหว่างการรับไม้เกิดขึ้น แต่ก็ยังห่างชั้นจากนักกีฬาอาชีพระดับสูงอีกเยอะ
ในขณะเดียวกันจางกว้านก็หวังว่าในระบบน่าจะมีอะไรที่ช่วยเขาได้ แต่บางทีอาจจะเป็นเพราะการรับไม้คทาไม่ใช่เทคนิคที่ยากจนเกินไป ในระบบเลยไม่มีความสามารถที่เกี่ยวข้อง จางกว้านจึงต้องพัฒนาความสามารถด้วยตัวเอง
หลังจากนั้นสองวัน หยางเย่าก็มาถึงศูนย์กรีฑา เข้าฝึกซ้อมรับส่งไม้กับจางกว้านสองคน
และอีกสองวันให้หลัง เฉินเจี้ยนและเสิ่นเป้าก็มาถึง ทั้งสี่ฝึกซ้อมด้วยกันอยู่สองวัน จากนั้นก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าไปยังฟิลิปปินส์ทันที
..............................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 16 ผ่านเข้ารอบแบบสบายๆ
‘ต่อไปเชิญรับชมข่าวสั้น : การแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียที่สนามริซัล กรุงมะนิลา ประเทศฟิลิปปินส์ในวันนี้ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว การแข่งชิงแชมป์เอเชียในครั้งนี้จะจัดขึ้นเป็นเวลา 4 วัน ประเทศของเราส่งนักกีฬาเข้าแข่งขันทั้งหมด 48 คน’ สถานีโทรทัศน์รายงานข่าวในช่วงเช้า 7 โมงเกี่ยวกับการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียเพียงสั้นๆ ก็จบไป และทางสถานีโทรทัศน์ยังส่งนักข่าวไปลงพื้นที่รายงานข่าวเพียงแค่สองคน
การแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้จัดขึ้นเพียง 4 วัน การแข่งขันมีทั้งหมด 43 รายการ แบ่งเป็นชาย 22 รายการ หญิง 21 รายการ ในการแข่งขันครั้งนี้ไม่มีการแข่งมาราธอนและเดินทนของทั้งชายและหญิง
ประเทศในภูมิภาคเอเชียมีทั้งหมด 43 ประเทศที่เข้าร่วม แม้แต่ติมอร์ตะวันออก อิรัก อัฟกานิสถานและปาเลสไตน์ต่างก็ส่งนักกีฬามาเข้าร่วมการแข่งขัน ประเทศสมาชิกในภูมิภาคเอเชียจะมีเพียงแค่เกาหลีเหนือและภูฏานสองประเทศที่ไม่ได้ส่งนักกีฬาเข้าร่วม
ใน 43 ประเทศมีจำนวนนักกีฬาที่เข้าร่วมแข่งขันทั้งหมดประมาณพันกว่าคน ประเทศจีน ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้สามประเทศรวมกันมีนักกีฬานับเป็น 1 ใน 5 ของทั้งหมด ทางทีมญี่ปุ่นเหมือนจะยกนักกีฬาเอามาทั้งหมด แม้แต่เซ็ทสุกุ ชินโกะ ลมกรดของทางญี่ปุ่นที่เพิ่งไปคว้าที่สามในการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์โลกมาได้ ก็มาร่วมการแข่งในครั้งนี้ด้วย ดูแล้วในรายการ 100 เมตรชายนี้คงกะจะกวาดให้เรียบ
ส่วนทีมชาติเราอาจเป็นเพราะผลจากการไปแข่งกรีฑาชิงแชมป์โลก ทำให้ในรายการกรีฑาระยะยาวจึงไม่ได้ส่งนักกีฬาระดับต้นๆ ลงมาแข่ง และลมกรดหลิวที่เพิ่งไปแข่งวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรและทำผลงานได้ดีเยี่ยมเป็นประวัติศาสตร์เองก็ไม่ได้มาลงแข่งรายการนี้เหมือนกัน
.....
ฟากทีมญี่ปุ่น
โค้ชของทีมญี่ปุ่นทาคาโน สุสุมุ นำใบรายชื่อที่แบ่งกลุ่มแล้วส่งให้แก่หัวหน้าโค้ชโคบายาชิ ฮิโรคาสุ ขณะเดียวกันพูดว่า “โค้ชครับ ในรอบแรกทีมญี่ปุ่นของเราไม่เจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งเลยครับ เชื่อว่าจะเข้าเป็นที่หนึ่งได้ในทุกๆ กลุ่ม”
ฮิโรคาสุหัวหน้าโค้ชของทีมญี่ปุ่นทำหน้าจริงจัง เปิดใบรายชื่อดู แล้วพูดว่า “ทาคาโน อย่าประมาทไป ถึงแม้คู่แข่งเราจะไม่น่ากลัว พูดได้ว่าตำแหน่งแชมป์มาอยู่ในมือเราเรียบร้อยแล้ว แต่อย่าลืมว่าเป้าหมายในรายการวิ่ง 100 เมตรของเราคือสามอันดับแรกทั้งหมดต้องเป็นของเรา! ต้องระวังทีมจีนและนักวิ่งผิวดำที่โอนสัญชาติมาของทางซาอุดิอาระเบียให้ดี พวกเขาจะเป็นปัญหาต่อเป้าหมายที่จะกวาดทั้งสามอันดับแรกของเราแน่ๆ”
“ครับ!” วัฒนธรรมที่เชื่อฟังผู้ที่มีตำแหน่งสูงกว่าของคนญี่ปุ่นทำให้ทาคาโน สุสุมุตอบรับทันที จากนั้นจึงพูดว่า “โค้ชครับ ผมไปสืบนักวิ่งที่ทางจีนจะส่งลงมาแข่งแล้วครับ ส่วนใหญ่แล้วก็เหมือนที่เราคาดไว้ก่อนหน้าที่จะมาแข่ง ในรายการวิ่ง 200 เมตรชายก็ส่งหยางเย่าลงมาแข่ง ในรายการวิ่ง 100 เมตรชายส่งเฉินเจี้ยนและเสิ่นเป้าลงมาแข่ง แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่เหมือนกับที่เราคาดไว้ก่อนหน้านี้คือ พวกเขาส่งนักวิ่งที่เราไม่รู้จักชื่อจางกว้านลงมาด้วยครับ”
“จางกว้าน?” ฮิโรคาสุขมวดคิ้ว “ฉันอยากได้ข้อมูลของจางกว้านคนนี้”
“โค้ชครับ ผมหาข้อมูลของจางกว้านมาเรียบร้อยแล้วครับ เชิญโค้ชลองดูก่อนครับ” สุสุมุส่งกระดาษ A4 บางๆ แผ่นหนึ่งให้กับโคบายาชิ แต่กระดาษแผ่นนี้มีตัวหนังสือเขียนมาอย่างครึ่งๆ กลางๆ
“สองสามเดือนก่อนหน้านี้วิ่งทำเวลาได้ 10.16 วินาทีในการแข่งคัดเลือกและทำลายสถิติประเทศจีน มีอีกไหม?” ฮิโรคาสุถาม
“ขอโทษครับโค้ช ข้อมูลที่หามาได้มีอยู่เพียงเท่านี้ เด็กคนนั้นปีนี้เพิ่งจะอายุ 17 ปี ข้อมูลการแข่งขันที่เกี่ยวกับเขามีอยู่เพียงเท่านี้” สุสุมุตอบ
ฮิโรคาสุสีหน้าดูเคร่งขรึมทันที “อายุ 17 สามารถวิ่งได้เร็วขนาดนี้ ทีมจีนมีนักวิ่งที่มีความสามารถขนาดนี้ ทำไมพวกเราถึงไม่รู้เลยสักนิด เกิดข้อผิดพลาดอย่างนี้ได้อย่างไร”
สุสุมุรีบพูดทันทีว่า “โค้ชครับ ผมคิดว่าจางกว้านคนนี้ไม่น่าจะเป็นปัญหาสำหรับเรา เวลา 10.16 วินาทีถึงแม้จะเร็วมาก แต่นี่ก็เป็นเวลาที่ทำได้ในการแข่งขันที่ประเทศจีน มีความเป็นไปได้ที่จะเกิดข้อผิดพลาด แถมนักวิ่งจีนก็มีการแจ้งเวลาเท็จอยู่บ่อยๆ จนเป็นเรื่องปกติ ในข้อมูลบอกว่าเขาอายุ 17 แต่อายุที่แท้จริงเป็นไปได้ว่าอาจจะ 24-25 ปีแล้ว นักวิ่งที่อายุเท่านี้ไม่มีความสามารถอะไรมากแล้ว”
สิ่งที่สุสุมุพูดมา สะท้อนถึงความไม่เชื่อถือที่นานาชาติมีต่อความสำเร็จของการกีฬาประเทศจีน แต่ก็ไม่ใช่ว่าสิ่งที่สุสุมุพูดมาจะไม่ใช่เรื่องจริง ถ้าไม่กล่าวถึงเรื่องตุกติก พูดเพียงเรื่องอายุ ก็เป็นที่รู้ๆ กันว่าในการแข่งขันใดๆ ก็ตาม ในระดับยุวชนหรือเยาวชน เวลาที่ทีมชาติทำได้ล้วนดีมาก แต่ในการแข่งขันระดับผู้ใหญ่กลับเป็นเรื่องน่าเศร้า
“มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไม่ได้” ฮิโรคาสุวางใบรายชื่อลง แล้วพูดว่า “บางทีฉันอาจจะกังวลจนเกินไป พวกเราเพิ่งจะแข่งกรีฑาชิงแชมป์โลกจบ ยังไม่มีเวลาพักผ่อน รอการแข่งชิงแชมป์เอเชียจบ ผมจะให้ทุกคนลาพัก”
.....
ในการแข่งรอบแรกจางกว้านแข่งเป็นรอบที่สองนับจากสุดท้าย ระดับนักวิ่ง 100 เมตรของเอเชียอยู่ท้ายๆ ในระดับโลก แต่ทีมชาติจีนของเราก็ถือว่าเป็นระดับต้นๆ ในเอเชีย ดังนั้นในการแข่งขันก่อนหน้า เฉินเจี้ยนและเสิ่นเป้าต่างก็วิ่งทำเวลาได้เป็นที่ 1 ของแต่ละกลุ่มผ่านเข้าไปรอบที่สอง
บนลู่วิ่ง จางกว้านนั่งอยู่ที่ลู่วิ่งของตน ไม่มีท่าทีกังวลแม้แต่น้อย แต่กลับมองไปยังนักวิ่งที่อยู่รอบๆ อย่างสนอกสนใจ
ซ้ายมือของจางกว้านเป็นนักวิ่งจากฟิลิปปินส์ ความสูง 160 เซนติเมตรเมื่อเทียบกับจางกว้านกลายเป็นคนตัวเตี้ยไปโดยทันที แต่ว่าในฟิลิปปินส์ความสูงนี้ถือว่าสูงใหญ่กำยำ ในตอนนี้เขาโบกมือไปบนอัฒจันทร์ไม่หยุด เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวฟิลิปปินส์ผิวคล้ำบนอัฒจันทร์
ทางขวาของจางกว้านเป็นนักวิ่งจากประเทศไทย รู้สึกเหมือนเป็นลูกครึ่ง ดูแล้วตัวใหญ่กำยำมาก จางกว้านเดาว่าเป็นไปได้มากว่าเขาจะเป็นลูกหลานทหารอเมริกันที่เคยอยู่ในไทยเมื่อก่อนโน้น
ถัดไปทางขวาอีกคนเป็นนักวิ่งจากฝั่งตะวันออกกลาง ถึงแม้จะอายุไม่เยอะแต่หนวดเครานั้นหนาทีเดียว การแข่งใกล้จะเริ่มแต่ยังคงนั่งทำท่าทางเหมือนสวดมนต์อยู่ เมื่อมองดูแผ่นป้ายประเทศที่ติดอยู่บนหน้าอก ทำให้รู้ว่าเป็นนักวิ่งจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์
ริมสุดเป็นนักวิ่งเชื้อสายจีนจากมาเลเซีย ก่อนลงสนามยังใช้ภาษากวางตุ้งแบบงูๆ ปลาๆ มาทักทายจางกว้าน
“เฮ้อ...” จางกว้านถอนหายใจออกมา ในใจรู้สึกผิดจากที่คาดหวังไว้มาก การแข่งระดับนานาชาติภายในใจเขา รอบๆ ควรจะเป็นคนดำที่ดูกำยำหรือไม่ก็คนขาวตัวใหญ่ กล้ามเนื้อแต่ละมัดแข็งแกร่งเหมือนดั่งลูกวัว เมื่อยืนอยู่บนลู่วิ่งแล้วดูมีพลังน่าเกรงขามเป็นอย่างมาก! แต่ตอนนี้นอกจากนักวิ่งจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ที่พอจะพูดได้ว่าไม่เตี้ย คนอื่นๆ ล้วนแต่เป็นคนแคระ ขาสั้นๆ สองข้างนั้น จางกว้านยังไงก็ไม่เชื่อว่าพวกเขาจะสามารถวิ่งทำเวลาออกมาได้ดี
การเล่นกีฬาออกกำลังกายทำให้คนเราตัวสูงใหญ่ได้ โดยเฉพาะร่างกายของจางกว้านที่อายุเพียง 17 ปี ซึ่งยังเป็นอายุที่สามารถเจริญเติบโตได้อีก การฝึกซ้อมเพียงไม่กี่เดือนทำให้ส่วนสูงของจ้างกว้านพุ่งไปเกิน 189 เซนติเมตร อีกนิดเดียวจะถึง 190 เซนติเมตร ความสูงนี้ถึงเป็นยุโรปทางเหนือก็ยังถือว่าสูง เมื่ออยู่ในเอเชียความรู้สึกเหมือนเป็นนกกระเรียนที่ยืนอยู่ในฝูงไก่อย่างไรอย่างนั้น
ในเวลานี้ กรรมการให้สัญญาณนักวิ่งเตรียมตัวลงแข่งขัน ทุกคนเดินขึ้นมาข้างหน้า ยืนอยู่บนที่ยันเท้า ตั้งท่าเตรียมตัวออกวิ่ง
เสียงปืนดังขึ้น นักวิ่งต่างพุ่งตัวออกไป ภายในสนามก็มีเสียงตะโกนดังกึกก้องขึ้นมาทันที นี่เป็นเสียงที่กำลังเชียร์นักวิ่งฟิลิปปินส์คนนั้น แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เสียงตะโกนเชียร์ก็ค่อยๆ เบาลง
นักวิ่งฟิลิปปินส์คนนั้นหล่นไปอยู่ที่สุดท้าย ไม่ว่าจะเป็นลูกครึ่งชาวไทย หรือคนที่มีหนวดเคราจากสหรัฐอาหรับเอมิเรตส์ หรือแม้กระทั่งคนเชื้อสายจีนชาวมาเลเซีย ล้วนแต่วิ่งเร็วกว่านักวิ่งตัวเตี้ยของฟิลิปปินส์คนนั้น คนฟิลิปปินส์ถึงแม้จะผิวดำ แต่กลับไม่ได้มีร่างกายที่เหมือนกับคนผิวดำ หลังจากการแข่งค่อยๆ ดำเนินไป ความเสียเปรียบก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
ฟิลิปปินส์แต่เดิมก็ไม่ใช่ประเทศที่เด่นในเรื่องกีฬา กีฬาที่พวกเขาเก่งจะเป็นประเภทต่อสู้ เช่น เทควันโดหรือไม่ก็ต่อยมวย แต่ในด้านกรีฑา ประเทศในเอเชียตะวันออกและเอเชียใต้ล้วนอ่อนมาก ถือได้ว่าเป็นแถบประเทศที่กรีฑาอ่อนที่สุดในโลกก็ว่าได้
จางกว้านตั้งแต่ออกตัวก็นำมาตลอด ถึงแม้จางกว้านจะจงใจลดความเร็วลง เมื่อการแข่งผ่านไปครึ่งทางระยะทิ้งห่างก็ค่อนข้างมากแล้ว สุดท้ายทำคะแนนได้ 10.43 วินาทีเข้าเป็นที่ 1 ส่วนนักวิ่งฟิลิปปินส์ที่เข้าเป็นอันดับสุดท้ายทำเวลาได้เกิน 11.50 วินาที
หลังจากเรียนรู้ความสามารถการตอบสนองอย่างรวดเร็ว การออกตัวของจางกว้านสามารถลดเวลาลงไปได้ประมาณ 0.15 วินาที เวลาในการวิ่งจริงๆ ของจางกว้านตอนนี้อยู่ที่ประมาณ 10.05 วินาที ระดับของนักวิ่งในการแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้ทั่วไปแล้วค่อนข้างต่ำ ในการแข่งรอบแรกของจางกว้านจึงไม่จำเป็นต้องออกแรงทั้งหมด
เสียงในระบบดังขึ้นมา ‘เข้าร่วมการแข่งระดับนานาชาติ 1 ครั้ง ภารกิจเสร็จสิ้น ได้รับรางวัลคะแนนความสามารถ 1 คะแนน’
จางกว้านถอนหายใจออกมา ในที่สุดภารกิจนี้ก็สำเร็จแล้ว แต่ทันใดนั้นจางกว้านก็ตบไปที่หัวตัวเองเหมือนจะคิดอะไรได้
‘พลาดแล้ว พลาดแล้ว!” จางกว้านบ่นกับตัวเอง
ตามที่ระบบกำหนดไว้ หากทำลายสถิติได้ก็จะได้รับรางวัลคะแนนความสามารถ ตอนนี้สถิติประเทศที่จางกว้านทำได้คือ 10.16 วินาที ถ้าหากในการแข่งเมื่อครู่จางกว้านวิ่งได้ 10.15 วินาที ก็เท่ากับทำลายสถิติประเทศได้อีก 1 อย่าง ซึ่งจะได้รับรางวัลคะแนนความสามารถอีก 1 คะแนนด้วย
จางกว้านคิดได้ จากวันนี้ในการแข่งทุกๆ ครั้งต้องคำนวณให้ดี ห้ามพลาดโอกาสที่จะได้รางวัลคะแนนความสามารถเด็ดขาด
เวลานี้ ในระบบก็มีกรอบคำชี้แจงอันใหม่เด้งขึ้นมา :
‘ความสามารถบางอย่างอยู่ในประเภทความสามารถที่พัฒนาได้ หลังจากเรียนรู้แล้ว ผลของความสามารถจะยังไม่แสดงโดยทันที แต่จะค่อยๆ ใช้เวลาแสดงผลของความสามารถออกมา แต่ก็มีโอกาสที่ผลของความสามารถจะถดถอยลดลงตามสมรรถภาพของร่างกาย และความสามารถประเภทนี้ต้องใช้คะแนนความสามารถเยอะกว่าความสามารถอื่นในการเรียนรู้’
‘ภารกิจมือใหม่ เรียนรู้ความสามารถร่างกายแข็งแกร่ง และความสามารถเสริมสร้างร่างกาย’
จางกว้านขมวดคิ้ว ความสามารถร่างกายแข็งแกร่งและเสริมสร้างร่างกายสองอันนี้เป็นความสามารถแบบ Passive อันหนึ่งสามารถเพิ่มระดับความแข็งแกร่งของร่างกาย อีกอันหนึ่งสามารถเพิ่มระดับความอดทนของร่างกาย เขาสังเกตเห็นความสามารถสองอันนี้ตั้งนานแล้ว แต่ความสามารถสองอันนี้ แต่ละอันต้องใช้คะแนนความสามารถถึง 3 คะแนนในการเรียนรู้ หรือพูดอีกอย่างก็คือจะผ่านภารกิจนี้ ต้องใช้คะแนนความสามารถ 6 คะแนน
‘ตอนนี้เรามีคะแนนความสามารถ 2 คะแนน อยากจะเรียนความสามารถสองอันนี้ ต้องใช้คะแนนความสามารถอีก 4 คะแนน ต่อไปเราต้องแข่งรอบที่สอง รอบรองชนะเลิศและรอบชิงชนะเลิศทั้งหมด 3 รอบ ถ้าหากแต่ละรอบวิ่งทำลายสถิติประเทศได้ ก็จะได้คะแนนความสามารถ 3 คะแนน ยังไม่พอจะผ่านภารกิจ ดังนั้นต้องมีการแข่งรอบหนึ่งที่ทำลายสถิติเอเชีย หรือไม่ก็ตอนสุดท้ายได้เป็นแชมป์ ก็จะได้คะแนนความสามารถพิเศษเพิ่มมาต่างหากอีก’ จางกว้านคำนวณอยู่ในใจอย่างเงียบๆ
สถิติเอเชียในปัจจุบันเป็นของอิโต โคจิทำไว้อยู่ที่ 10 วินาที จางกว้านยังไม่สามารถวิ่งได้ถึงระดับนั้น หากอยากจะเป็นแชมป์ล่ะก็ ก่อนอื่นต้องเอาชนะนักวิ่งของญี่ปุ่น เซ็ทสุกุ ชินโกะวิ่งทำเวลาได้ 10.03 วินาทีในการแข่งกรีฑาชิงแชมป์โลกเมื่อเดือนที่แล้ว เป็นเวลาอันดับสองของเอเชีย ปัจจุบันฟอร์มการวิ่งของเขาดีมาก จางกว้านยังไม่อาจเอาชนะเซ็ทสุกุ ชินโกะได้
‘ฉันในตอนนี้ยังสู้ไม่ไหว ฉันต้องเร็วกว่านี้อีก! ดูแล้วคงจะมีแต่....’ จางกว้านคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว จึงเอาคะแนนความสามารถ 1 คะแนนใช้ไปกับความสามารถสปรินต์
‘อัปเกรดความสามารถสปรินต์’
ทันใดนั้นไอคอนความสามารถสปรินต์ที่แต่เดิมเป็นสีน้ำเงินก็เปลี่ยนเป็นสี่ม่วง
‘ความสามารถสปรินต์ระดับปรมาจารย์ ความเร็วในการวิ่งทางตรงเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลเป็นเวลา 40 วินาที’
จางกว้านอ่านคำอธิบายความสามารถ ถอนหายใจออกมา แอบคิดในใจว่า ‘ความสามารถอัปเกรดแล้ว อย่างนี้น่าจะวิ่งได้ต่ำกว่า 10 วินาที’
..............................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 17 เผชิญหน้ากับสึชิเอะ ฮิโรยาสุ
โค้ชอวี๋ถือใบรายชื่อรอบที่สองอยู่ในมือ สีหน้าดูเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ชัด
“การแบ่งกลุ่มในรอบที่สองนี้ทำให้ฉันรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย เฉินเจี้ยนอยู่กลุ่มเดียวกับเซ็ทสุกุ ชินโกะ ที่เพิ่งได้เหรียญทองแดงจากการแข่งกรีฑาชิงแชมป์โลก เขาวิ่งทำเวลาได้ 10.03 วินาที เวลานี้เป็นเวลาที่เร็วที่สุดของเอเชียในรอบสองปีมานี้ ฉันคิดว่าฟอร์มการวิ่งของเซ็ทสุกุ ชินโกะตอนนี้ดีมาก ต้องเป็นที่หนึ่งในกลุ่มย่อยแน่ๆ เฉินเจี้ยนเธอวิ่งให้เข้าเป็นที่ 2 ก็พอ กลุ่มของเสิ่นเป้าไม่มีใครน่ากลัว ฉันคิดว่าน่าจะผ่านเข้ารอบได้ไม่มีปัญหา”
โค้ชอวี๋พูดถึงตรงนี้ แล้วหันหน้าไปมองจางกว้าน “กลุ่มของจางกว้านเหนื่อยแน่ ในรอบที่สองเธอได้ไปอยู่ในสายโหดกรุ๊ปออฟเดธ ซึ่งมี สึชิเอะ ฮิโรยาสุของทางญี่ปุ่น เชอโนวอลของทางคาซัคสถาน และยังมีวัชระ สอนดีของทีมไทย อัสซีซีของอัฟกานิสถาน การแข่งภายในกลุ่มนี้เทียบได้กับระดับการแข่งในรอบชิงชนะเลิศ จางกว้านการแข่งรอบที่สองในตอนบ่ายเธออย่าประมาทเด็ดขาด”
“โค้ชอวี๋วางใจได้ครับ การแข่งรอบบ่ายผมต้องเป็นที่ 1 แน่นอน” จางกว้านตอบอย่างสบายใจ
เห็นจางกว้านตอบเหมือนไม่ได้คิดอย่างนี้ เสิ่นเป้าก้าวมาข้างหน้าจางกว้านถามว่า “เสี่ยวจาง นายรับปากง่ายๆ อย่างนี้ นายรู้จักคนที่โค้ชอวี๋เพิ่งพูดมาเมื่อกี้เหรอ?”
จางกว้านส่ายหัว “เมื่อวานตอนอยู่บนเครื่อง ได้ยินพี่หยาง (หยางเย่า) พูดถึงสึชิเอะ ฮิโรยาสุคนเดียว ที่เหลือไม่เคยได้ยินเลยครับ!”
“ฉันจะว่านายเป็นลูกวัวที่ไม่กลัวเสือดี หรือว่าเป็นคนโง่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรดีล่ะนี่!” เสิ่นเป้าจึงได้แต่แนะนำข้อมูลคร่าวๆ ของนักวิ่งเหล่านั้นให้จางกว้านฟัง “สึชิเอะ ฮิโรยาสุ ถึงแม้รายการหลักของเขาจะเป็นการวิ่ง 200 เมตร แต่ในการวิ่ง 100 เมตร เขาก็วิ่งได้ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A นานแล้ว คนญี่ปุ่นขนานนามให้เขาเป็นทายาทของอิโต โคจิ ทั้งยังเป็นหมายเลขหนึ่งในการวิ่ง 200 เมตร ส่วนเจนนาดี เชอโนวอลของคาซัคสถานก็วิ่งทำเวลาได้ 10.18 วินาที ถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A ปีหน้าเขาก็น่าจะไปแข่งโอลิมปิกที่เอเธนส์เหมือนกัน ทีมไทยในช่วงสองสามปีนี้ก็ทำเวลาขึ้นมาได้เร็วมาก วัชระ สอนดีที่อยู่ในนั้นเป็นนักวิ่งที่แข็งแกร่งที่สุดของทีมไทย ส่วนอัสซีซีของทางอัฟกานิสถานฉันเองก็รู้ไม่ค่อยเยอะ เหมือนเขาเองก็จะเร็วถึงเกณฑ์โอลิมปิกระดับ A นายเองก็รู้ว่าหลังจากที่อัฟกานิสถานถูกอเมริกาโจมตี สถานการณ์ภายในประเทศก็ไม่สงบสุขมาตลอด ครั้งนี้สามารถส่งคนมาร่วมแข่งขันได้นับว่าไม่ง่าย ที่เหลือสองสามคน หากได้ไปอยู่ในกลุ่มที่อ่อนกว่านี้หน่อย ต้องได้เข้ารอบรองชนะเลิศแน่ๆ ดังนั้นกลุ่มของนาย ถือได้ว่าเป็นกรุ๊ปออฟเดธในรอบที่สองนี้”
ในตอนนี้เฉินเจี้ยนเองก็เดินมาข้างหน้า ตบไปที่บ่าของจางกว้าน พูดให้กำลังใจว่า “กรุ๊ปออฟเดธอะไรกัน แต่ถึงยังงั้นนายก็ต้องจำเอาไว้ ถ้าวิ่งได้ที่หนึ่งก็จะได้เข้ารอบ เพราะฉะนั้นพอถึงตอนบ่ายก็เอาความเร็วที่ใช้วิ่งทำลายสถิติประเทศออกมาวิ่ง อย่าไปคิดอะไรให้มาก!”
.....
ในการแข่งรอบที่สองในช่วงบ่าย เฉินเจี้ยนทำเวลาได้เป็นที่ 2 ของกลุ่มย่อยแบบสบายๆ ส่วนที่ 1 เป็นของเซ็ทสุกุ ชินโกะ
“ชินโกะ ทำได้ดีมาก!” โคบายาชิ ฮิโรคาสุหัวหน้าโค้ชของทีมญี่ปุ่นเดินขึ้นมาให้กำลังใจ
“ครับ ผมจะพยายามต่อไปครับ!” เซ็ทสุกุ ชินโกะ รีบแสดงความอ่อนน้อมถ่อมตนและเชื่อฟังทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าโค้ชฮิโรคาสุ
“ไปพักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้เช้าเธอยังมีแข่งวิ่ง 200 เมตรรอบแรก” โค้ชฮิโรคาสุพูด
ในเวลานี้ ทาคาโน สุสุมุวิ่งเหยาะๆ มาจากอีกฟาก “โค้ชครับ คุณฟูจิมิเนะ ไซโกะจากฟูจิทีวีกำลังรอโค้ชอยู่ที่ห้องพักนักกีฬาครับ”
“นึกขึ้นมาได้พอดี เขานัดสัมภาษณ์กับผมเอาไว้ จะไปเดี่ยวนี้แหละ” ฮิโรคาสุหันมาพูดกับสุสุมุว่า “ทาคาโน เดี๋ยวสึชิเอะ ฮิโรยาสุจะแข่งรอบต่อไป ฉันต้องไปให้สัมภาษณ์ก่อน คงจะกลับมาไม่ทัน นายอยู่ที่นี่แทนฉัน รอฉันกลับมา”
“ครับ โค้ช” สุสุมุตอบรับโดยทันที
ฮิโรคาสุรีบวิ่งไปให้สัมภาษณ์กับนักข่าวที่นัดเอาไว้ ส่วนสึชิเอะ ฮิโรยาสุที่จะต้องลงแข่งก็มาอยู่ข้างสนามแล้ว
สุสุมุเรียกฮิโรยาสุให้มาใกล้ๆ พร้อมกำชับว่า “สึชิเอะ คู่แข่งของเธอในกลุ่มนี้ ถึงแม้จะมีหลายคนที่มีความสามารถพอจะผ่านเข้าไปในรอบรองชนะเลิศได้ แต่ความสามารถพวกเขาอยู่แค่ระดับในเอเชียเท่านั้น ส่วนความสามารถของพวกเราเป็นระดับโลก ฉันเชื่อว่าเธอจะผ่านเข้ารอบได้สบายๆ แต่ฉันก็หวังว่าเธอจะทำได้เหมือนกับ   เซ็ทสุกุ ชินโกะ เธอต้องผ่านเข้ารอบเป็นที่ 1 ให้ประเทศอื่นๆ รู้ว่าระดับของพวกเขากับของเรามันคนละชั้นกัน ให้พวกเขาได้เห็นว่าพวกเราคือประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเอเชีย!”
“ครับ โค้ชทาคาโนวางใจได้ ผมจะต้องเอาอย่างเซ็ทสุกุ ชินโกะ เข้าเส้นชัยเป็นอันดับ 1 ปกป้องชื่อเสียงของประเทศเรา” สึชิเอะ ฮิโรยาสุพูดจบก็เดินลงสนามไป
อีกฟากหนึ่ง จางกว้านที่กำลังจะลงสนามเดินมาข้างๆ เฉินเจี้ยน พูดเสียงเบาว่า “พี่เฉิน ญี่ปุ่นคนนั้นวิ่งเร็วมากเลยเหรอ?”
เฉินเจี้ยนส่ายหัวเหมือนจนปัญญา “ระดับการวิ่งระยะสั้นของทีมชาติญี่ปุ่นอยู่ในระดับนานาชาติ เซ็ทสุกุ ชินโกะคนนั้น ขนาดฉันทุ่มแรงทั้งหมดยังถูกเขาทิ้งห่างตั้งเยอะ ระดับของเรากับญี่ปุ่นมันห่างกันเยอะจริงๆ!”
“วางใจได้ พี่เฉิน กลุ่มของผมเองก็มีนักวิ่งญี่ปุ่นอยู่คนหนึ่ง เดี๋ยวจะแก้แค้นให้พี่เอง!” จางกว้านพูดจบ ก็เดินไปทางสนามแข่ง
.....
กรรมการที่มาจากอินเดียใช้ภาษาอังกฤษสำเนียงอินเดียให้สัญญาณนักวิ่ง “On your mark...set…”
เขาชูปืนให้สัญญาณขึ้น รอจนนักวิ่งทุกคนนิ่งแล้ว จึงลั่นไกปืน”
ความสามารถ’การตอบสนองอย่างรวดเร็ว’ทำงาน จางกว้านพุ่งตัวออกไปทันที แต่สองข้างของจ้างกว้านมีอยู่สามคนที่ออกตัวเร็วกว่าเขาหน่อยคือสึชิเอะ ฮิโรยาสุของญี่ปุ่น เจนนาดี เชอโนวอลของทางคาซัคสถาน และอัสซีซีของทางอัฟกานิสถาน จากนั้นบนจอมอนิเตอร์ก็มีเวลาที่นักวิ่งทุกคนใช้ออกตัวปรกกฎขึ้น คนที่ออกตัวเร็วที่สุดคือ อัสซีซีของอัฟกานิสถาน ใช้เวลาเพียง 0.132 วินาที!
“ไม่เสียทีที่เป็นคนอัฟกานิสถาน หลายปีก่อนคงจะฝึกหลบระเบิดมาไม่น้อยถึงออกตัวได้เร็วขนาดนี้” โค้ชอวี๋พูดหยอกล้อ ก่อนจะมองที่เวลาออกตัวของจางกว้าน
“0.153 วินาที คิดไม่ถึงว่าจะเร็วขนาดนี้!” โค้ชอวี๋มองไปที่ตัวเลขบนจอมอนิเตอร์อีกครั้ง แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ดูผิดไป
ในช่วงที่โค้ชอวี๋กำลังจ้องมองเวลาที่ใช้ออกตัวบนจอมอนิเตอร์ นักวิ่งที่อยู่ในสนามก็วิ่งผ่านไปแล้วประมาณ 50 เมตร ในเวลานี้คนที่นำอยู่คือจางกว้านและสึชิเอะ ฮิโรยาสุ ทั้งสองคนตีคู่กันอยู่ ส่วนเจนนาดี เชอโนวอลของคาซัคสถานกับอัสซีซีของอัฟกานิสถานถูกทิ้งไปอยู่แถวที่สอง กำลังพยายามเข้าเป็นที่ 3 และที่ 4
แต่ในเวลานี้ ภายในใจของสึชิเอะ ฮิโรยาสุกำลังเหมือนพายุที่คลุ้มคลั่ง ตอนที่ออกตัวเขาทุ่มแรงทั้งหมดที่มี ไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย เขาวางแผนไว้ว่าจะทิ้งห้างออกนำตั้งแต่ช่วงครึ่งทางแรกของการแข่ง ใช้ความสามารถที่แท้จริงของเขาบดขยี้คู่แข่งและเข้าเส้นชัยเป็นที่ 1 ซึ่งตามแผนที่เขาวางไว้ตอนนี้เขาควรจะทิ้งคู่ต่อสู้และออกนำแล้ว แต่วันนี้แผนไม่เป็นไปตามที่เขาวางไว้ นักวิ่งเด็กหนุ่มของจีนกำลังตีคู่สูสีกับตน แม้ตัวเองจะใช้แรงทั้งหมดที่มี ก็ยังไม่อาจจะขึ้นนำได้แม้แต่น้อย
‘เขาเป็นใคร ทำไมเร็วขนาดนี้? ฉันใช้แรงทั้งหมดที่มีแล้วก็ยังทิ้งห่างเขาไม่ได้ ก่อนหน้านี้โค้ชไม่เคยบอกว่าประเทศจีนมีนักวิ่งที่วิ่งเร็วขนาดนี้!’ สึชิเอะ ฮิโรยาสุอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองจางกว้านที่อยู่ด้านข้าง กลับเห็นว่าบนใบหน้าของจางกว้านเหมือนจะมีรอยยิ้มดูถูกเล็กๆ อยู่
‘สึชิเอะ ฮิโรยาสุ นี่คือขีดจำกัดของนายแล้วเหรอ? แต่ฉันยังเร็วกว่านี้ได้อีกนะ ต่อไปฉันจะออกแรงล่ะนะ ไหนลองหน่อยสิ ความสามารถสปรินต์อันสีม่วงนี้จะเร็วแค่ไหน!’
ทันใดนั้น จางกว้านก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีวิ่งออกไป
...............................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 18 การก้าวข้ามและการสัมภาษณ์
‘อะไรกัน!’ สุสุมุตกใจอุทานออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่น
ตอนแรกที่จางกว้านตีคู่อยู่กับสึชิเอะ ฮิโรยาสุ ก็ทำให้สุสุมุตกใจมากแล้ว ถึงแม้ฮิโรยาสุจะเป็นคนที่อ่อนที่สุดในจำนวนนักวิ่งสามคนที่ทางญี่ปุ่นส่งมาแข่งในรายการวิ่ง 100 เมตร แต่สุสุมุก็เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่านักวิ่งของประเทศอื่นๆ ในเอเชียไม่มีใครที่จะเร็วกว่าฮิโรยาสุไปได้ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นนักวิ่งที่ถนัดวิ่ง 200 เมตร ด้วยเหตุนี้ความสามารถในการวิ่งช่วงครึ่งหลังก็จะดีกว่าคนอื่นอยู่หน่อย สุสุมุเชื่อว่าในช่วงครึ่งหลังฮิโรยาสุจะต้องทิ้งห่างจางกว้านอย่างแน่นอน
แต่จางกว้านกลับเร็วกว่าเดิม
เวลาที่ใช้ได้ต่อเนื่องของความสามารถสปรินต์หลังจากทำการอัปเกรดนั้นเพิ่มขึ้นอีก ความสามารถสปรินต์ระดับปรมาจารย์ทำให้จางกว้านสามารถวิ่งสปรินต์ได้ต่อเนื่องถึง 40 วินาที สำคัญยิ่งไปกว่านั้นคือความเร็วนั้นยังเพิ่มไปอีกระดับหนึ่งด้วย
เหลืออีก 30 เมตรจะถึงเส้นชัย จางกว้านระเบิดพลังออกมา ทิ้งห่างสึชิเอะ ฮิโรยาสุ ส่วนทาคาโน สุสุมุที่ยืนดูอยู่ข้างสนามได้เพียงแต่ยืนงง พริบตาเดียวจางกว้านก็ทิ้งห่างฮิโรยาสุไปไกล
ส่วนสึชิเอะ ฮิโรยาสุที่อยู่ในสนามแข่ง พริบตาที่จางกว้านเร่งความเร็วก็รู้สึกได้ถึงความเร็วของจางกว้านที่เปลี่ยนไป เขาอยากจะไล่ตาม แต่ก็พบว่าความเร็วของตัวเองถึงขีดจำกัดแล้ว ทำได้เพียงมองจางกว้านแซงตัวเองไปตาปริบๆ
‘ไอบ้านี่ เห็นๆ อยู่ว่ามันวิ่งได้เร็วกว่าเรา แต่กลับจงใจวิ่งตีคู่มากับเราตอนแรก รอจนเราใช้แรงจนหมดแล้ว ค่อยออกแรงวิ่งแซงเราไป! มันกำลังล้อเราเล่น’ ฮิโรยาสุรู้สึกเหมือนความรู้สึกอับอายขายหน้ากำลังพุ่งออกมาจากภายในใจ แต่เขารู้ดีว่า ทำอย่างไรเขาก็ไล่ตามความเร็วของจางกว้านไม่ทัน
‘ความเร็วนี่มัน น่าจะเท่าๆ กับคุณอาซาฮาระ (อาซาฮาระ โนบุฮาระ) กับเซ็ทสุกุ (เซ็ทสุกุ ชินโกะ)เลย คิดไม่ถึงว่าทีมชาติจีนจะมีคนที่วิ่งได้เร็วขนาดนี้’ ฮิโรยาสุมองดูจางกว้านด้วยความเศร้าเสียใจ ส่วนจางกว้านก็ลดความเร็วลงช่วงก่อนจะถึงเส้นชัย แต่ยังคงเข้าเส้นชัยเป็นอันดับ 1
.....
แม้แต่ตัวจางกว้านเอง ภายในใจก็กำลังกระโดดโลดเต้นอย่างมาก
‘นี่คือความสามารถสปรินต์ระดับปรมาจารย์เหรอ? สุดยอดมาก’
ในฐานะที่เป็นคนใช้ความสามารถ จางกว้านรู้สึกได้ถึงความสุดยอดของความสามารถสปรินต์ระดับปรมาจารย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากออกแรงแล้ว กระแสลมพัดผ่านหูของเขาไปอย่างไม่หยุดในขณะที่วิ่ง ถึงแม้จะฟังได้ไม่ชัด แต่กลับทำให้เขาถึงกับเคลิ้ม
จางกว้านอยากจะลองใช้แรงทั้งหมด แต่สติในหัวบอกเขาว่า อย่าวิ่งเร็วเกินไป แค่ทำลายสถิติประเทศก็พอแล้ว
.....
‘เยี่ยมมาก! แซงไปแล้ว! สู้ๆ! ที่ 1!’ เฉินเจี้ยนมองดูจางกว้านที่เข้าเส้นชัยเป็นที่ 1 เขาสะบัดผ้าขนหนูที่อยู่ในมือขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ เชียร์จางกว้านเสียงดัง นักกีฬาในทีมชาติคนอื่นๆ และโค้ชที่อยู่ข้างๆ เองก็ส่งเสียงเชียร์ออกมาเหมือนกัน
เทียบกับอีกฟากแล้ว สีหน้าของสุสุมุตอนนี้ดูแย่มาก ตาทั้งสองของเขากำลังจ้องเขม็งไปที่จางกว้าน เหมือนจะพ่นไฟออกมา จากนั้นสุสุมุก็มองไปที่สกอร์บอร์ด มองดูตัวเลขที่อยู่บนนั้นอย่างละเอียด
สึชิเอะ ฮิโรยาสุวิ่งได้ 10.17 วินาที เวลาอันนี้ถือว่าเร็วมาก หากอยู่ในโอลิมปิก ก็เพียงพอที่เข้าไปรอบที่สอง น้อยมากที่ฮิโรยาสุจะวิ่งทำเวลาในการแข่งขันได้ดีอย่างนี้
แต่จางกว้านกลับเร็วกว่าฮิโรยาสุ เขาวิ่งได้ 10.09 วินาที ทะลวงฝ่าด่าน 10.10 วินาทีไปได้ และด้วยเหตุนี้จางกว้านเลยทำลายสถิติประเทศที่ตัวเองเคยทำไว้อีกครั้ง และได้รับรางวัลคะแนนความสามารถอีก 1 คะแนน
โคบายาชิ ฮิโรคาสุหัวหน้าโค้ชของทีมญี่ปุ่นที่เพิ่งจะให้สัมภาษณ์นักข่าวเสร็จเดินออกมาจากอุโมงค์ทางเดินนักกีฬา และพบว่าการแข่งเสร็จสิ้นแล้ว เขารีบมองไปทางสกอร์บอร์ดบอกเวลา
’10.09 วินาที’ ใครกัน คิดไม่ถึงว่าจะวิ่งผ่านด่าน 10.10 วินาทีไปได้ หรือว่าเป็นสึชิเอะ?’ ฮิโรคาสุรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที ก่อนจะพบว่าชื่อที่อยู่หน้าเวลาอันนั้นไม่ใช่สึชิเอะ ฮิโรยาสุ
‘จางกว้าน? คนจีน? คนที่ทำลายสถิติประเทศวิ่ง 100 เมตรคนนั้นเหรอ!’ โค้ชฮิโรคาสุรู้สึกมีบางอย่างแปลกๆ เขาวิ่งเหยาะๆ ไปหาทาคาโน สุสุมุ แต่ก็เจอกับสึชิเอะ ฮิโรยาสุที่เพิ่งเดินออกมาจากสนามพอดี
“สึชิเอะ นี่มันอะไรกัน? การแข่งเมื่อกี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ?” ฮิโรคาสุถามอย่างใจร้อน
“โค้ชครับ ขอโทษด้วยครับ ผมทำให้โค้ชผิดหวัง” สึชิเอะ ฮิโรยาสุรีบโค้งตัวขอโทษโค้ช
สุสุมุเองก็เดินเข้ามา พูดว่า “โค้ชครับ นี่ไม่ใช่ความผิดของสึชิเอะ สึชิเอะวิ่งได้ 10.17 วินาที ถือเป็นการวิ่งที่ดีที่สุดของเขาในการแข่งขันแล้ว ผมแค่คิดไม่ถึงว่านักกีฬาเด็กหนุ่มของจีนที่ชื่อจางกว้านคนนั้นจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้”
สุสุมุเล่าเหตุการณ์การแข่งขันเมื่อครู่ให้หัวหน้าโค้ชฮิโรคาสุฟัง ฮิโรคาสุฟังแล้วก็ถอนหายใจยาวออกมา พูดว่า “สึชิเอะ มันไม่ใช่ความผิดของเธอที่ไม่ได้ที่ 1 เธอทำได้ดีมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังช่วยเราหยั่งเชิงดูความสามารถที่แท้จริงของคู่แข่งด้วย จะได้ทำให้อาซาฮาระและเซ็ทสุกุไม่ตกใจจนมือไม้อ่อนเวลาเผชิญหน้ากับคู่แข่ง เธอไม่ต้องรู้สึกผิด รีบไปพักผ่อนเถอะ อย่าลืมว่าเธอยังมีแข่งวิ่ง 200 เมตรอีก”
สึชิเอะ ฮิโรยาสุเดินจากไป ส่วนสุสุมุเดินเข้ามาข้างๆ ฮิโรคาสุ พูดว่า “โค้ชครับ หลังจากกลับไปผมจะรีบให้คนหาข้อมูลของจางกว้านมาอย่างละเอียดครับ”
“ไม่ต้องรีบ” ฮิโรคาสุโบกมือ “นายดูสิ มีคนรีบกว่าเราอีก”
สุสุมุมองไปทางที่ฮิโรคาสุชี้ เห็นนักข่าวสองคนถือกล้องและไมโครโฟน เดินไปทางทีมชาติจีน
“ผมรู้จักพวกเขา พวกเขาเป็นนักข่าวของทางสมาคมกรีฑาเอเชีย” สุสุมุบอก
ฮิโรคาสุยิ้มอย่างมีเลศนัย “เวลา 10.09 วินาที น่าจะจัดอยู่ในสิบอันดับแรกของเวลาที่ดีที่สุดในเอเชียตอนนี้แล้วล่ะ! ในบรรดานักวิ่งของเอเชีย คนที่วิ่งได้ต่ำกว่า 10.10 วินาทีถือว่ายอดเยี่ยมมาก มันก็ควรค่าแก่การที่ทางสมาคมกรีฑาเอเชียจะคอยจับตามอง อีกทั้งการแข่งวันนี้มันก็จืดชืดมาก ทางสมาคมฯ ต้องไม่ยอมพลาดข่าวนี้แน่ๆ”
.....
เฉินเจี้ยนพุ่งมาข้างหน้าโค้ชอวี๋อย่างตื่นเต้น กระโดดโลดเต้นเหมือนเด็ก พูดว่า “โค้ชอวี๋ เห็นหรือเปล่าครับ จางกว้านวิ่งได้ 10.09 วินาที ผ่านด่าน 10.10 วินาทีไปได้แล้ว!”
โค้ชอวี๋กลับมีท่าทีสงบมาก เขาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ฉันเห็นแล้ว วิ่งได้ดีมาก”
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นมือที่กำลังสั่นเทิ้มทั้งสองข้างของโค้ชอวี๋ในกระเป๋ากางเกง บ่งบอกถึงความรู้สึกภายในใจของโค้ชอวี๋ตอนนี้
ในตอนที่เวลาที่ใช้ออกตัวปรากฏขึ้นบนจอมอนิเตอร์ โค้ชอวี๋ก็เดาว่าจะกว้านจะสามารถวิ่งทำเวลาได้ดีกว่าเดิม จางกว้านเคยวิ่งได้ 10.16 วินาทีทำลายสถิติประเทศ เวลาในการออกตัวของจางกว้านตอนนั้นอยู่ที่ประมาณ 0.3 วินาที เวลาที่ใช้ออกตัวในวันนี้ของเขาคือ 0.153 วินาที เร็วกว่าเดิมเกือบ 0.15 วินาที จากตรงนี้โค้ชอวี๋คำนวนเวลาในการวิ่งที่แท้จริงของจางกว้านว่าจะอยู่ที่ประมาณ 10 วิกว่าๆ แต่ฟอร์มการวิ่งของนักวิ่งมีขึ้นๆ ลงๆ โค้ชอวี๋คิดว่าหากจางกว้านอยากจะวิ่งทำเวลาได้ใกล้ 10 วินาที ก็ต้องเป็นช่วงที่ฟอร์มการวิ่งของเขาค่อนข้างดีถึงจะทำออกมาได้
แต่เวลา 10.09 วินาทีนี้เห็นชัดว่าเกินกว่าที่โค้ชอวี๋คาดการณ์ไว้ ไม่เพียงแต่จะเป็นสถิติใหม่ของประเทศ ยังเป็นเวลาที่ผ่านด่าน 10.10 วินาทีเข้าไปได้ เขาเป็นคนแรกที่วิ่งได้ต่ำกว่า 10.10 วินาทีของทีมชาติ และหากมองจากประสบการณ์ของประเทศอื่นๆ ในอดีต การที่นักวิ่งสักคนวิ่งได้น้อยกว่า 10.10 วินาที พูดได้ว่าระยะห่างจากด่าน 10 วินาทีของเขาอยู่ไม่ไกลแล้ว
‘บางทีในการแข่งวิ่ง 100 เมตรเราอาจจะเอาชนะทีมญี่ปุ่นได้’ โค้ชอวี๋อดไม่ได้ที่จะจินตนาการถึงอนาคต
ในเวลานี้ สตาฟคนหนึ่งที่ติดตามทีมชาติมาด้วยพานักข่าวสองคนเดินเข้ามา
“โค้ชอวี๋ครับ สองคนนี้เป็นนักข่าวของทางสมาคมกรีฑาเอเชีย พวกเขาอยากจะสัมภาษณ์จางกว้านของทีมเราครับ” สตาฟคนนั้นพูดเสริมอีกว่า “เมื่อครู่ผมโทรไปขออนุญาตกับทางหัวหน้าหม่า หัวหน้าบอกว่าให้สัมภาษณ์ได้โดยไม่ให้กระทบต่อเวลาพักผ่อนของนักกีฬาครับ”
โค้ชอวี๋คิ้วขมวดเล็กน้อย ถ้าหากเป็นนักข่าวคนอื่น เขาคงจะบอกปัดไป แต่นี่เป็นนักข่าวของทางสมาคมกรีฑาเอเชีย ผู้จัดงานแข่งครั้งนี้ก็คือสมาคมกรีฑาเอเชีย นักข่าวของทางผู้จัดงาน อย่างไรก็ต้องไว้หน้า อีกทั้งนักข่าวของทางสมาคมคงไม่ถามอะไรที่ล่อแหลมหรือว่าตอบยาก
“โอเค พวกเราไปตรงพื้นที่พักผ่อน” โค้ชอวี๋พูดจบ ก็ชี้ไปทางพื้นที่พักผ่อนอีกฟาก จากนั้นกวักมือเรียกจางกว้าน พูดเสียงเบาว่า “เสี่ยวจาง มีนักข่าวสองคนจากทางสมาคมกรีฑาเอเชียจะมาสัมภาษณ์เธอ”
“สัมภาษณ์? ผมยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย!” จางกว้านพูด
“ไม่ต้องเตรียม” โค้ชอวี๋พูดต่อเสียงเบาๆ ว่า “นักข่าวพวกนี้ปกติไม่ถามอะไรเยอะ ก็แค่ความรู้สึกในการแข่งเมื่อกี้ของเธอ เป้าหมายในการแข่งครั้งนี้ มากสุดก็อาจจะถามความฝันในอนาคตของเธอคืออะไร ไม่ต้องกังวล ตอบตามความจริงไปก็พอ”
“อ้อ แล้วผมต้องตอบเป็นภาษาจีนหรือภาษาอังกฤษล่ะครับ โค้ชอวี๋” จางกว้านถาม
โค้ชอวี๋รีบหันกลับมามองจางกว้านแบบแปลกใจ ถามว่า “เธอพูดภาษาอังกฤษได้เหรอ?”
“ถ้าบทสนทนาง่ายๆ ก็น่าจะไม่มีปัญหาครับ”  จางกว้านเมื่อก่อนเคยจะสอบเข้าไปเรียนปริญญาโท แต่สุดท้ายสอบไม่ผ่าน แล้วก็อาศัยดูหนังภาษาอังกฤษ บทสนทนาภาษาอังกฤษง่ายๆ ก็เลยไม่มีปัญหา
โค้ชอวี๋จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ เมื่อก่อนจางกว้านเป็นเด็กมัธยมปลายที่เรียนในระบบโรงเรียนทั่วๆ ไป ไม่เหมือนนักกีฬาในทีมชาติคนอื่นๆ ที่เข้าไปฝึกในวิทยาลัยพละตั้งแต่เด็ก การที่จางกว้านจะพูดภาษาอังกฤษได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่โค้ชอวี๋ก็ยังพูดว่า “เธอไม่จำเป็นต้องพูดภาษาอังกฤษ ทีมเรามีล่าม”
.....
นักข่าวที่มาสัมภาษณ์จางกว้านเป็นผู้หญิงเชื้อสายจีน
“คุณจางคะ สวัสดีค่ะ ชื่อภาษาจีนของฉันคือเฉินเหมยเหม่ย พวกเราจะเริ่มสัมภาษณ์กันเลยไหมคะ?” นักข่าวหญิงพูดภาษาจีนกับจางกว้านอย่างคล่องแคล่ว
จางกว้านที่กำลังพะวงว่าจะพูดจีนหรืออังกฤษดีถึงกับต้องแปลกใจ รีบถามทันทีว่า “คุณพูดภาษาจีนได้?”
“ค่ะ ฉันเป็นคนสิงคโปร์ ก็เลยพูดภาษาจีนได้” นักข่าวหญิงยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะถามอีกครั้งว่า “พวกเราสัมภาษณ์กันเลยไหมคะ?”
“ครับ เริ่มสัมภาษณ์เลยก็ได้” จางกว้านตอบ
“ในการแข่งเมื่อครู่ คุณสามารถผ่านด่าน 10.10 วินาทีไปได้ วิ่งทำเวลาอยู่ที่ 10.09 วินาที ตามที่ฉันทราบมา ในเอเชียเมื่อก่อนมีนักวิ่งเพียง 4 คนเท่านั้นที่สามารถวิ่งได้ต่ำกว่า 10.10 วินาที ส่วนคุณเป็นคนที่ 5 ไม่ทราบว่าคุณรู้สึกอย่างไรกับเรื่องนี้บ้างคะ?”
‘เหมือนกับที่โค้ชอวี๋ว่าไว้ไม่ผิด ถามความรู้สึกก่อนเลย!’ จางกว้านคิดกับตัวเอง ก่อนจะนึกๆ อย่างละเอียดแล้ว พบว่าตัวเองไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ นั่นเป็นเพราะว่าเขามีระบบที่อยู่ในหัวและความสามารถสปรินต์ที่เพิ่งจะอัปเกรดไป จางกว้านเลยคิดว่าเวลาที่ทำออกมาได้มันก็ควรจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้วเลยไม่รู้สึกอะไร
“จริงๆ แล้วก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ หากจะพูดถึงความรู้สึกจริงๆ ล่ะก็ ผมคิดว่าในเมื่อวิ่งได้ตามปกติ ทำเวลาออกมาได้อย่างนี้ก็เป็นเรื่องปกติครับ” จางกว้านตอบ
นี่ทำให้นักข่าวหญิงรู้สึกแปลกใจ ปกติเวลาเธอถามคำถามนี้กับนักวิ่งคนอื่นๆ อีกฝ่ายมักจะตอบว่า ‘ตื่นเต้นมากครับ’ ‘โชคดีมากครับ’ จางกว้านเป็นคนแรกที่ตอบ ‘เป็นเรื่องปกติครับ’
‘เป็นนักวิ่งที่อวดดีจริงๆ’ นักข่าวหญิงแอบคิดกับตัวเอง ในความรู้สึกของนักข่าวหญิง นักกีฬาประเทศจีนมักจะถ่อมตัวมากและไม่แสดงออกตรงๆ กลับจะเป็นนักกีฬาของฝั่งอเมริกามากกว่าที่มักจะคุยโวโอ้อวด
นักข่าวหญิงถามต่อว่า “อย่างนั้นเป้าหมายในการแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้คืออันดับที่เท่าไรคะ?”
“แน่นอนว่าต้องที่ 1 ครับ!” จางกว้านตอบแบบไม่ได้คิดแม้แต่นิดเดียว
.............................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 19 ข่าวด้านลบ
“ที่ 1? คุณพูดว่าที่ 1? นักข่าวหญิงถามย้ำ เหมือนจะไม่เชื่อหูตัวเอง
จางกว้านพยักหน้า “มาแข่งขันก็แน่นอนว่าต้องอยากได้ที่ 1 ครับ”
หากเป็นเซ็ทสุกุ ชินโกะของทางญี่ปุ่นตอบอย่างนี้ นักข่าวหญิงบางทีอาจจะไม่แปลกใจขนาดนี้ แต่จางกว้านพูดเช่นนี้ทำให้นักข่าวหญิงรู้สึกประหลาดใจมาก คิดว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าช่างไม่รู้จักประมาณตน
‘อวดดีจริงๆ หรือว่าเขาคิดว่าจะเอาชนะนักวิ่งญี่ปุ่นได้?’ มีความดูถูกปรากฏขึ้นมาในสายตาของนักข่าวหญิง
สิงคโปร์ถึงแม้จะอยู่ในทวีปเอเชีย แต่คนสิงคโปร์กลับดูถูกประเทศอื่นๆ ในที่ไม่ใช่ญี่ปุ่น โดยเฉพาะประเทศจีน ถึงแม้จะมาจากโคตรเหง้าเดียวกัน แต่ความรู้สึกดูถูกคนจีนของคนสิงคโปร์นั้นมีพอๆ กับคนฟิลิปปินส์
ภายในใจของนักข่าวหญิงชาวสิงคโปร์คนนี้ยังมีความถือดีและความรู้สึกที่ดูถูกคนจีนอยู่ นักข่าวหญิงเหมือนจะไม่ยอมรับในคำตอบของจางกว้าน จึงถามต่อว่า “นักวิ่งญี่ปุ่นเป็นอันดับ 1 ในการแข่งวิ่งระยะสั้นของเอเชียมาโดยตลอด อย่างนี้แล้วคุณคิดว่าจะเอาชนะนักวิ่งญี่ปุ่นได้เหรอคะ?”
หากเป็นคนที่มีประสบการณ์เคยเผชิญหน้ากับพวกสื่อมวลชนแล้วล่ะก็ จะต้องฟังออกว่านักข่าวหญิงจงใจวางกับดักเอาไว้ในคำถาม อันที่จริงแล้วคำถามเดิมที่เธอเตรียมไว้คือ ‘มีความมั่นใจพอที่จะเอาชนะทีมญี่ปุ่นได้หรือไม่’ แต่หลังจากที่ได้ยินจางกว้านบอกว่าจะเป็นแชมป์ นักข่าวหญิงก็จงใจเปลี่ยนวิธีถาม มีการถามเพื่อชี้นำจางกว้าน
“ผมทำได้ครับ เป้าหมายของผมก็คือเป็นที่ 1” จางกว้านตอบไปโดยไม่ได้รู้สึกถึงหลุมพรางที่นักข่าวหญิงขุดเอาไว้
นักข่าวหญิงได้คำตอบที่เธอพึงพอใจ แต่เหมือนจะยังไม่พอ ดังนั้นจึงถามต่อว่า “ปัจจุบันสถิติในการวิ่ง 100 เมตรของเอเชียเป็นของอิโต โคจิทำไว้อยู่ที่ 10 วินาที เมื่อครู่คุณบอกว่าจะเอาชนะนักวิ่งญี่ปุ่น คุณคิดว่าในการแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้ คุณสามารถไล่ตามสถิติของอิโค โคจินี้ได้ทันหรือไม่ หรือยิ่งกว่านั้นคุณคิดว่าจะสามารถแซงอิโต โคจิได้หรือไม่คะ โดยวิ่งทำเวลาได้ต่ำกว่า 10 วินาที”
นี่ก็เป็นคำถามที่มีหลุมพรางอยู่เหมือนกัน เดิมทีนักข่าวหญิงจะถามว่า ‘มีความมั่นใจหรือไม่ที่จะทำลายสถิติเอเชียของอิโต โคจิที่ทำเวลาไว้อยู่ที่ 10 วินาที’ แต่นักข่าวสาวกลับเปลี่ยนใจความของคำถาม ไม่เพียงจะถามเพื่อชี้นำ ซ้ำยังกำหนดเวลาไว้ว่าต้องเป็นการแข่งชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้
ในคำถามของนักข่าวหญิงมีการเน้นที่ “นักวิ่งญี่ปุ่น” สี่พยางค์นี้ จุดประสงค์ก็เพื่อให้จางกว้านขายหน้า เมื่อครู่จางกว้านเพิ่งพูดว่าจะเอาชนะนักวิ่งญี่ปุ่น หากคำถามนี้เค้าตอบว่าไม่ได้ มันก็จะขัดกับคำตอบของเขาก่อนหน้านี้
นักข่าวหญิงใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องมองไปที่จางกว้าน เตรียมตัวลิ้มรสความขายหน้าของเขา แต่เธอกลับเห็นสีหน้าที่แน่วแน่ของจางกว้านแทน
“ผมต้องทำลายสถิติเอเชียแน่นอนครับ!” จางกว้านตอบ
สำหรับจางกว้านแล้ว การทำลายสถิติเอเชียไม่เพียงแต่จะเป็นเกียรติยศชื่อเสียง แต่ยังเพื่อที่จะผ่านภารกิจในระบบด้วย
ฟังคำตอบของจางกว้านแล้ว นักข่าวหญิงมองจางกว้านอย่างแปลกใจ ในสายตาแฝงไปด้วยความรู้สึกดูแคลน
‘อย่างเธอเหรอจะทำลายสถิติเอเชีย? อย่างเธอเหรอคู่ควรจะไปทำลายสถิติโลก! พวกคนจีนโง่เง่าล้าหลัง’ นักข่าวหญิงแอบคิดอยู่ภายในใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา
“ขอบคุณสำหรับการสัมภาษณ์นะคะ” นักข่าวหญิงยิ้มอย่างมีมารยาท เธอรู้ว่าเนื้อหาการสัมภาษณ์ในครั้งนี้ พวกสื่อที่ไม่ชอบคนจีนจะต้องชอบแน่ๆ
.....
ในทุกๆ วันตอนเย็น ทางคณะกรรมการที่จัดการแข่งขันจะมีการออกข่าวทางสื่อให้ประชาชนได้ทราบ เช่น ผลการแข่งขันในแต่ละวัน ข่าวสารการแข่งขันในวันต่อมา และบทสัมภาษณ์นักกีฬาและอื่นๆ อีก ส่วนช่องทางหลักในการออกข่าวคือหนังสือพิมพ์ของทางสมาคมกรีฑาเอเชีย โดยทุกๆ วันจะตีพิมพ์หนังสือพิมพ์หนาๆ ออกมาหนึ่งฉบับ ทุกๆ ทีมที่เข้าร่วมการแข่งขันจะได้คนละ 1 ฉบับ นักข่าวของทุกประเทศที่ก่อนหน้าการแข่งขันได้ลงทะเบียนกับทางคณะกรรมการของสมาคมฯ ไว้จะได้อีก 1 ฉบับ หากคนทั่วไปอยากจะได้หนังสือพิมพ์ของทางสมาคมฯ จะต้องเสียเงินซื้อ
‘The Manila Times’ เป็นหนังสือพิมพ์ที่มียอดจัดจำหน่ายสูงมากในฟิลิปปินส์ ในตอนนี้เรมอนด์ที่เป็นบรรณาธิการหลักกำลังพลิกอ่านหนังสือพิมพ์ที่ทางคณะกรรมการจัดการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้ส่งมาให้
‘ถึงแม้การแข่งขันจะจัดขึ้นที่ฟิลิปปินส์ แต่เรากลับไม่ได้รางวัลแม้แต่เหรียญเดียว’ เรมอนด์พลิกไปอ่านข่าวการแข่งขันซึ่งทำให้เขารู้สึกเสียใจ แต่เมื่อได้อ่านบทสัมภาษณ์นักกีฬาที่อยู่ด้านหลัง บทสัมภาษณ์ของจางกว้านก็ดึงดูดสายตาของเขาเอาไว้ทันที
‘คนจีนคนนี้โอ้อวดจริงๆ พูดมาได้ว่าจะคว้าแชมป์วิ่ง 100 เมตร! ตลกจริงๆ! เขาคิดว่าเขาจะเอาชนะนักวิ่งญี่ปุ่นได้เหรอเนี่ย?’ เรมอนด์อ่านไล่ลงมา สายตาไปสะดุดอยู่ที่ประโยคสุดท้าย
‘ทำลายสถิติเอเชีย’ ทันใดนั้นในหัวของเรมอนด์ที่คร่ำหวอดอยู่ในด้านสื่อมวลชนมาอย่างยาวนาน ก็คิดพาดหัวข่าวที่สามารถดึงดูดความสนใจคนอ่านได้ดีทีเดียว เขาหยิบปากกาขึ้นมา เขียนพาดหัวข่าวที่เขาเพิ่งคิดได้ลงไปบนสมุดฉีก
‘นักวิ่งจีนประกาศกร้าว : จะทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรของเอเชียในการแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้’
เรมอนต์สะบัดปากกาเขียนรายงานข่าวขึ้นมาด้วยตัวเอง โดยเน้นไปที่จางกว้านบอกว่าจะ ‘ทำลายสถิติ’ เป็นพิเศษ ในเนื้อหามีการใช้คำพูดที่ดูถูกและป้ายสีให้อับอายมาเสียดสีจางกว้านไปจนถึงทีมชาติจีนทั้งทีม ในช่วงสรุปตอนสุดท้ายไม่เพียงแต่จะบอกผู้อ่านว่าจางกว้านเป็นคนที่หยิ่งผยองไม่ประมาณตน ทั้งยังเป็นนักกีฬาที่ไม่ซื่อสัตย์อีกด้วย
แต่ไหนแต่ไรสื่อของฟิลิปปินส์ก็ไม่ค่อยมีจรรยาบรรณอยู่แล้ว อย่างเช่นเรมอนด์คนนี้ที่ใช้ตัวหนังสือเพียงตัวสองตัวก็สามารถเขียนทำให้คนเข้าใจผิดได้อย่างช่ำชอง อีกทั้งฟิลิปปินส์ยังเป็นประเทศที่ไม่ชอบคนจีนอันดับต้นๆ ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ข่าวที่เป็นด้านลบของประเทศจีนพวกเขาจะชื่นชอบมาก พยายามใช้ทุกโอกาสในการป้ายสีประเทศจีน ยิ่งถ้าเป็นข่าวประเภทนี้ ก็จะยิ่งถูกใจผู้อ่านชาวฟิลิปปินส์ อีกทั้งสื่อของทางตะวันตกเองก็ชอบที่จะเล่นข่าวอย่างนี้เหมือนกัน ดังนั้นข่าวประเภทนี้จะมีส่วนช่วยเป็นอย่างมากในเรื่องยอดขายและความมีชื่อเสียงของหนังสือพิมพ์
หนังสือพิมพ์ที่ไม่มีจรรยาบรรณของฟิลิปปินส์ไม่ใช่แค่ที่นี่ที่เดียว ยังมีคนทำข่าวที่ไร้จรรยาบรรณยิ่งกว่าเรมอนด์อยู่อีก และเนื่องจากนักกีฬาดังๆ ไม่มาแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้ ทำให้งานแข่งไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น พวกสื่อต่างๆ เลยต้องหาประเด็นอะไรสักอย่างมาดึงดูดผู้อ่าน เหมือนบทสัมภาษณ์ของจางกว้านฉบับนี้ ที่พริบตาเดียวก็ถูกสื่อไม่มีจรรยาบรรณพวกนี้เขียนปลุกปั่นจนเกิดความสับสน
.....
หัวหน้าหม่าแต่ไหนแต่ไรมีนิสัยชอบกินข้าวเช้าไปอ่านหนังสือพิมพ์ไป ดังนั้นในตอนเช้าตรู่ เขาจึงหามุมในห้องอาหารบุฟเฟต์ของโรงแรม พลิกอ่านหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือ
หนังสือพิมพ์ของฟิลิปปินส์ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นภาษาอังกฤษ ฉบับภาษาจีนมีน้อยมาก หลักๆ ก็จะขายให้แต่คนจีนที่อยู่ในฟิลิปปินส์ หัวหน้าหม่ารู้สึกไม่สนใจหนังสือพิมพ์ภาษาจีน เขาเปิดอ่านหนังสือพิมพ์ภาษาอังกฤษ ทันใดนั้นพาดหัวข่าวอันหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของหัวหน้าหม่าเอาไว้
‘หยิ่งผยองหรือว่าเก่งจริง นักกีฬาวิ่ง 100 เมตรจีนประกาศจะคว้าชัย’
หันหน้าหม่าอ่านบทความไล่ลงมา เนื้อหาหลักคือรายงานสิ่งที่จางกว้านให้สัมภาษณ์ แล้วยกเอาเวลาที่ทีมญี่ปุ่นเคยทำได้ จากนั้นจึงเปรียบเทียบถึงความต่างในการวิ่ง 100 เมตรของจีนกับญี่ปุ่นสองประเทศ สุดท้ายได้ข้อสรุปมาข้อหนึ่ง นั่นก็คือสิ่งที่จางกว้านประกาศว่าจะคว้าแชมป์ในการแข่งล้วนเป็นความหยิ่งผยองที่เป็นเรื่องตลก
หัวหน้าหม่าส่ายหัวอย่างเอือมระอา เขาเคยนำทีมชาติไปแข่งกรีฑาในประเทศต่างๆ แล้วก็ได้เห็นการเสนอข่าวด้านลบของสื่อต่างชาติอยู่บ่อยครั้ง ดังนั้นเขาจึงไม่ให้ความสำคัญกับรายงานข่าวฉบับนี้
‘ทหารที่ไม่อยากเป็นแม่ทัพไม่ใช่ทหารดี คนหนุ่มมันก็ต้องมีความรู้สึกอยากต่อสู้ถึงจะถูก แค่คำพูดว่าอยากจะเป็นแชมป์เท่านั้นก็ใส่สีตีไข่จนกลายเป็นอย่างนี้’ หัวหน้าหม่าพูดกับตัวเอง
‘ความเพ้อฝันของนักวิ่งจีน ทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรของเอเชีย’
‘จางกว้านอีกแล้วเหรอ?’ หัวหน้าหม่าไล่อ่านต่อไปด้านล่าง รายงานข่าวนี้ก็ไม่ต่างจากฉบับก่อนหน้าเท่าไร เอาจางกว้านไปเปรียบเทียบกับอิโต โคจิที่เป็นเจ้าของสถิติวิ่ง 100 เมตรของเอเชียคนก่อนหน้า สรุปตอนท้ายบอกว่าที่จางกว้านจะทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรของเอเชียล้วนเป็นเรื่องเพ้อฝัน
‘เหอะ เพ้อฝันอย่างนั้นเหรอ? สถิติวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตรของเอเชียก็ถูกพวกเราทำลายลงไปแล้ว วิ่ง 100 เมตรก็อีกไม่นานหรอก’ หัวหน้าหม่าแอบคิดอยู่ภายในใจ ถึงแม้จะพูดได้ไม่เต็มปาก แต่ก็พอจะมีความมั่นใจอยู่บ้าง
หัวหน้าหม่าวางหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ลงอย่างเอือมๆ แล้วหยิบฉบับที่สามขึ้นมา
‘นักวิ่งจีนประกาศกร้าว : จะทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรของเอเชียในการแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้’
‘นี่มันอะไรกัน?’ หัวหน้าหม่ารีบอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับนี้อย่างรวดเร็วแล้วรีบวางลงไป
‘เด็กหนอเด็ก สงสัยจะโดนนักข่าวพวกนั้นใช้อุบายหลอกถาม ยิ่งอยู่ต่างประเทศ จะพูดอะไรก็ต้องคิดให้เยอะ เราจะเตือนเขาดีไหม? ให้เขารู้ตัว’ หัวหน้าหม่าก้มหน้าครุ่นคิด
แต่เขาก็คิดได้ นี่เป็นครั้งแรกที่จางกว้านไปแข่งที่ต่างประเทศ ก่อนหน้านี้เนื่องจากต้องรีบไปฝึกซ้อมวิ่งผลัด 4x100 เมตร เลยไม่ได้เข้าอบรมนักกีฬา การที่ไม่รู้ว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูดก็เป็นเรื่องที่สมควร ดังนั้นเรื่องนี้จะไปโทษจางกว้านทั้งหมดก็ไม่ได้
‘รอกลับถึงประเทศค่อยให้เขาเข้าอบรมว่าควรพูดอย่างไรเวลาให้สัมภาษณ์ แต่ว่าวันนี้จางกว้านต้องแข่งวิ่งผลัด 4x100 เมตรรอบแรก ตอนบ่ายยังต้องแข่งวิ่ง 100 เมตรรอบรองชนะเลิศ เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกให้เขารู้เลย จะได้ไม่กระทบกับฟอร์มการวิ่งของเขา’ หัวหน้าหม่าคิดถึงตรงนี้ ก็พับหนังสือพิมพ์เหล่านั้นเก็บลงไปในกระเป๋า
ในขณะเดียวกัน ที่ร้านอาหารในที่พักของทีมญี่ปุ่น หัวหน้าโค้ชโคบายาชิ ฮิโรคาสุส่งหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งให้กับทาคาโน สุสุมุ พูดว่า “ทาคาโน นายอ่านข่าวนี้สิ”
สุสุมุรับหนังสือพิมพ์มาจากฮิโรคาสุอย่างนอบน้อม เขาอ่านอย่างละเอียด ครู่เดียวก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับฮิโรคาสุว่า “โค้ชครับ ถึงแม้ผมเองก็คิดว่าจางกว้านไม่สามารถทำลายสถิติเอเชียได้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าจางกว้านเป็นนักวิ่งที่มีความสามารถคนหนึ่ง คนฟิลิปปินส์ที่กีฬากรีฑายังอยู่ในระดับล่างอย่างนี้ มีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์จางกว้านเสียๆ หายๆ แล้วเขายังใช้คำพูดมาใส่ร้ายป้ายสีนักกีฬาที่มีความสามารถอีก ช่างไม่มีจรรยาบรรณเอาเสียเลย”
วัฒนธรรมของคนญี่ปุ่นแต่ไหนแต่ไรมาจะชื่นชมผู้ที่แข็งแกร่ง ในเวลาเดียวกันก็ดูถูกผู้ที่อ่อนแอกว่า ในสายตาของสุสุมุ ประเทศที่ระดับของกีฬาต่ำเตี้ยอย่างฟิลิปปินส์นั้นถูกมองว่าเป็นผู้อ่อนแอ จางกว้านที่วิ่งได้ต่ำกว่า 10.10 วินาทีถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่ง อย่างน้อยควรได้รับความเคารพถึงจะถูก แต่พวกอ่อนแออย่างฟิลิปปินส์กลับไปใส่ร้ายป้ายสีผู้ที่แข็งแกร่งกว่าอย่างหน้าไม่อาย นับเป็นพฤติกรรมที่ไร้จรรยาบรรณมาก
“ทาคาโน ที่นี่ไม่ใช่ญี่ปุ่น ที่นี่มันฟิลิปปินส์” ฮิโรคาสุยิ้มๆ แล้วพูดต่อว่า “หรือเธอคิดว่าพวกฟิลิปปินส์เป็นพวกมี จรรยาบรรณ”
ฮิโรคาสุยื่นหนังสือพิมพ์อีกสองสามฉบับให้สุสุมุ พูดว่า “นายดูสิ ทุกฉบับเขียนแทบจะเหมือนกัน คนจีนเป็นคนรักหน้าตามาก ครั้งนี้ฉันคิดว่าจางกว้านคนนั้นลำบากแล้วล่ะ”
...........................


## เทพกีฬา เก่งเกินพิกัด!

ตอนที่ 20 ความวุ่นวายก่อตัวขึ้น
ในบรรดาหนังสือพิมพ์ของญี่ปุ่น หนังสือพิมพ์ห้าเจ้าใหญ่ๆ ได้แก่ ‘หนังสือพิมพ์โยมิอุริ’ ‘หนังสือพิมพ์อาซาฮี’ ‘หนังสือพิมพ์ซันไค’ ‘หนังสือพิมพ์มาอินิชิ’ และ ‘หนังสือพิมพ์นิคเคอิ’ ต่างก็มีหนังสือพิมพ์ฉบับเย็นเป็นของตัวเอง นอกจากนี้ยังมีหนังสือพิมพ์ที่เป็นฉบับเย็นโดยเฉพาะคือ ‘หนังสือพิมพ์ยูคัน ฟูจิ’ และ ‘หนังสือพิมพ์ยูคัน เก็นได’
หนังสือพิมพ์ฉบับเย็นของญี่ปุ่นส่วนใหญ่แล้วมีเพื่อรายงานข่าวของประเทศต่างๆ ในทวีปเอเชีย เพราะว่าตำแหน่งของประเทศญี่ปุ่นจะค่อนไปทางตะวันออก ดังนั้นหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าจึงไม่สามารถที่จะรายงานข่าวของสื่อในประเทศต่างๆ ในทวีปเอเชียได้ แต่ในตอนที่หนังสือพิมพ์ฉบับเย็นของญี่ปุ่นกำลังเรียงพิมพ์ หนังสือพิมพ์ฉบับเช้าของประเทศอื่นๆ ในเอเชียก็เพิ่งจะออกวางขาย ด้วยเหตุนี้หนังสือพิมพ์ฉบับเย็นของญี่ปุ่นจึงสามารถตีพิมพ์ข่าวล่าสุดในวันนั้นของประเทศอื่นๆ ในเอเชียได้ และก็ด้วยเหตุนี้ทำให้หนังสือพิมพ์ฉบับเย็นของญี่ปุ่นขายดีมาก คนทำงานส่วนใหญ่จะซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับเย็นกันหลังเลิกงาน
ในเวลานี้สื่อบนอินเทอร์เน็ตของหลายๆ ประเทศในเอเชียเพิ่งจะเริ่มทำงาน หนังสือพิมพ์ต่างประเทศยังคงเป็นช่องทางสำคัญในการหาข่าวสารของสื่อญี่ปุ่น และบรรดาประเทศในเอเชีย หนังสือพิมพ์ของฟิลิปปินส์ สิงคโปร์และอินเดียที่ใช้ภาษาอังกฤษกลายเป็นแหล่งข่าวสำคัญในการหาข่าวสารของหนังสือพิมพ์ฉบับเย็นของญี่ปุ่น โดยเฉพาะสื่อของทางฟิลิปปินส์ ซึ่งเป็นพวกเกลียดจีนรักญี่ปุ่นยิ่งเป็นที่ชื่นชอบของทางสื่อญี่ปุ่น
ขณะนี้ที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ทามาอินากะ ซาชิรองบรรณาธิการของหนังสือพิมพ์โยมิอุริกำลังนั่งพิงอยู่บนเก้าอี้อ่านหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ของฟิลิปปินส์ที่ส่งมาทางเครื่องบินอย่างละเอียด
‘หยิ่งผยองหรือว่าเก่งจริง นักกีฬาวิ่ง 100 เมตรจีนประกาศจะคว้าชัย’ ‘ความเพ้อฝันของนักวิ่งจีน ทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรของเอเชีย’ ‘นักวิ่งจีนประกาศกร้าว จะทำลายสถิติวิ่ง 100 เมตรของเอเชียในการแข่งชิงแชมป์เอเชียคราวนี้’ หนังสือพิมพ์หลายฉบับของฟิลิปปินส์ล้วนมีชื่อนักกีฬาของจีนคนนี้ ซาชิเอาหนังสือพิมพ์เหล่านั้นเรียงไว้ด้วยกัน ก้มหน้าครุ่นคิดสักครู่ จากนั้นยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา
“นี่ผมทามาอินากะ ซาชิ ให้คุณมุรายามะที่เป็นนักข่าวกีฬาเข้ามาหาผมที่ออฟฟิศหน่อย ตรงนี้มีข่าวที่น่าสนใจอยู่หลายอัน ผมคิดว่าเหมาะที่จะตีพิมพ์ แล้วเดี๋ยวเราเพิ่มบทวิจารณ์เข้าไปหน่อย”
.....
แต่วันนี้ในประเทศจีนกลับไม่ใช่วันพิเศษอะไร สำหรับนักข่าวส่วนใหญ่ในประเทศแล้ว วันนี้ออกจะเป็นวันที่ค่อนข้างว่างงานเสียด้วยซ้ำ เพราะว่าทั้งในและนอกประเทศไม่มีข่าวการแข่งขันที่สำคัญอะไรน่ารายงาน
การแข่งเทนนิสรายการ US Open เพิ่งจะจบไป ส่วนรายการ China Open และ Shanghai Masters ต้องรอจนถึงปลายปีจึงจะเริ่มแข่ง การแข่งบาสฯ NBA ก็ยังอีกนาน เหยาหมิง[1]เองก็อยู่ในช่วงลาพัก วอลเลย์บอลหญิงรายการชิงแชมป์โลกก็อีกสองวันถึงจะเริ่มแข่ง เดิมที่มีการแข่งขันฟุตบอลรายการ Asian cup รอบคัดเลือก แต่เพราะการแข่งรายการ Asian cup ในปีหน้านี้จะจัดขึ้นที่ประเทศจีน ทีมชาติจีนในฐานะเจ้าบ้านจึงไม่ต้องแข่งรอบคัดเลือก ดังนั้นช่วงนี้จึงเหมือนเป็นช่วงว่างจากการแข่งขัน เหล่าบรรณาธิการสื่อกีฬาจึงพากันว่างงานกันเป็นแถว
อู๋เลี่ยงรับผิดชอบเป็นบรรณาธิการอยู่ในเว็บบอร์ดกีฬาที่มีชื่อเสียงเว็บหนึ่งบนอินเทอร์เน็ต เขาย่อมไม่สามารถทำตัวว่างงานได้เหมือนบรรดาบรรณาธิการที่เป็นลูกน้องเขาเหล่านั้น ดังนั้นเขาจึงจดจ้องไปที่การแข่งกรีฑาชิงแชมป์เอเชียที่ไม่ค่อยเป็นที่สนใจของคนทั่วไป
อู๋เลี่ยงพิงอยู่บนเก้าอี้คอมพิวเตอร์อย่างเกียจคร้าน กำลังดูผลการแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชียของวันที่หนึ่ง พูดพึมพำกับตัวเองว่า ‘ลมกรดหลิวไม่ได้ไปแข่งวิ่งข้ามรั้ว 110 เมตร นักกีฬาที่อยู่ในระดับโอลิมปิกคนอื่นๆ ของทีมชาติก็ไม่ได้ไปแข่งเหมือนกัน การแข่งครั้งนี้ขาดสีสันไปเยอะ ดูไม่ค่อยมีอะไรให้ทำข่าวเลย ไหนดูสื่อของต่างประเทศหน่อยสิว่ามีข่าวอะไรบ้าง’
อู๋เลี่ยงหารายงานข่าวที่เกี่ยวข้องกับการแข่งชิงแชมป์เอเชียจากสื่อของต่างประเทศ
‘เอ๊ะ? จางกว้าน? ไม่เคยได้ยินชื่อคนนี้เลย! วิ่ง 100 เมตร? แล้วยังพูดว่าจะทำลายสถิติของเอเชีย?’ อู๋เลี่ยงอ่านไปเจอข่าวของจางกว้านในสื่อของทางญี่ปุ่นและสื่อในพื้นที่ของทางฟิลิปปินส์
‘สื่อของต่างชาติล้วนแต่นำเสนอข่าวในด้านลบ จางกว้านนี่เป็นใครกัน เท่าที่ฉันรู้การวิ่ง 100 เมตรในประเทศมีเฉินเจี้ยนคนหนึ่งล่ะ แต่จางกว้านนี่โผล่มาจากไหน’ อู๋เลี่ยงรู้สึกแปลกใจ
อู๋เลี่ยงเป็นบรรณาธิการเกี่ยวกับกีฬาระดับอาวุโสคนหนึ่ง เขามีความรู้และเข้าใจในกีฬาทุกๆประเภท แต่กีฬากรีฑาที่เป็นจุดอ่อนของประเทศเรา เขาไม่ค่อยได้ดูสักเท่าไร ทางสื่อเองก็ไม่ค่อยให้ความสนใจคอยติดตาม ด้วยเหตุนี้อู๋เลี่ยงจึงไม่ค่อยทราบเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงในวงการกรีฑา
‘ฉันต้องหาข้อมูลหน่อยว่าจางกว้านคนนี้เป็นใคร’ อู๋เลี่ยงยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมที่จะหาข้อมูลของจ้างกว้านผ่านทางเว็บๆ หนึ่งที่ตัวเองรู้จักคนในนั้นเป็นการส่วนตัว
อู๋เลี่ยงนึกถึงระบบการค้นหาข้อมูลของนักกีฬาในระดับประเทศเป็นตัวเลือกแรกในการค้นหาข้อมูล เพราะในนั้นจะมีข้อมูลพื้นฐานของนักกีฬาต่างๆ ในระดับประเทศ ดังนั้นอู๋เลี่ยงจึงติดต่อหาเพื่อนคนหนึ่งที่ตัวเองรู้จักเป็นการส่วนตัวบนอินเทอร์เน็ต เขาคนนี้เป็นทำงานอยู่ฝ่ายเครือข่ายสารสนเทศของสำนักงานการกีฬาแห่งชาติ
จากนั้นไม่กี่นาที อีกฝั่งก็ส่งอีเมลตอบกลับมา ข้อมูลที่หามาได้ทำให้อู๋เลี่ยงต้องตกใจ
‘นักกีฬาระดับสอง? จางกว้านคนนี้เป็นแค่นักกีฬาระดับสองของประเทศ?’ อู๋เลี่ยงขยี้ตาตัวเอง แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้อ่านผิดไป
ฐานข้อมูลของนักกีฬานี้ที่มีอยู่ในตอนนี้เพิ่งจะสร้างขึ้นมา การกำหนดคุณสมบัตินักกีฬาระดับสูงไม่ได้จัดทำขึ้นในทันที แต่ว่าจะอัปเดตข้อมูลสถิติทุกๆ ครึ่งปี จางกว้านครึ่งปีแรกเขาเข้าทดสอบนักกีฬาระดับสอง ดังนั้นในเดือนมิถุนายนเขาจึงลงทะเบียนเป็นนักกีฬาระดับสองของประเทศ
ตามมาตรฐานการคัดเลือกนักกีฬาระดับสูง ในรายการวิ่งระยะสั้นนักกีฬาตั้งแต่ระดับหนึ่งขึ้นไป จะต้องทำเวลาให้ผ่านเกณฑ์ในการแข่งขันที่เป็นทางการถึงจะถูกยอมรับ จางกว้านวิ่งทำลายสถิติประเทศได้ในการแข่งขันรอบคัดเลือกเพื่อไปแข่งชิงแชมป์เอเชีย เวลาที่เขาทำได้นั้นห่างจากเวลามาตรฐานของนักกีฬาระดับนานาชาติซึ่งอยู่ที่ 10.25 วินาทีอยู่เยอะมาก ดังนั้นเขาย่อมถูกได้รับการยอมรับว่าเป็น “นักกีฬาชั้นยอดในระดับนานาชาติ” และการแข่งรอบคัดเลือกเพื่อไปชิงแชมป์เอเชียนี้ ก็จัดขึ้นตอนเดือนกรกฎาคมซึ่งเป็นครึ่งปีหลัง จึงต้องรอจนถึงปลายปีกว่าที่จะมีการอัปเดตข้อมูลของจางกว้าน ฉะนั้นฐานข้อมูลนักกีฬาในตอนนี้ จางกว้านยังเป็นเพียงนักกีฬาระดับสอง
แต่นักกีฬาระดับสองคนนี้กลับทำให้อู๋เลี่ยงนั้นคิดไปไกลมาก
‘นักกีฬาจำนวนมากในประเทศยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าทีมชาติ ยิ่งไม่มีสิทธิ์ที่จะได้เข้าแข่งขันกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย เขาเป็นแค่นักกีฬาระดับสองทำไมถึงได้เข้าทีมชาติ แล้วทำยังไงถึงได้ไปแข่งที่ต่างประเทศ? ต้องเป็นพวกมีเส้นมีสายแน่ๆ ข่าวนี้ถ้าหากแพร่ออกไป จะกลายเป็นเรื่องอื้อฉาวของวงการกีฬาในประเทศเรื่องหนึ่ง ฉันจะกลายเป็นฮีโร่ที่เปิดโปงด้านมืดของวงการกีฬา! ยิ่งไปกว่านั้นเป็นเพราะสิ่งที่จางกว้านให้สัมภาษณ์ ทำให้สื่อต่างประเทศจำนวนมากต่างพากันเสนอข่าวด้านลบ นี่ก็เป็นประเด็นที่ร้อนแรงมากเหมือนกัน! เมื่อคิดถึงตรงนี้ อู๋เลี่ยงก็ยิ้มขึ้นมา ในช่วงเวลาที่ว่างจากการแข่งขันอย่างนี้ หากสามารถขุดข้อมูลอื้อฉาวของวงการกีฬาออกมาได้ จะต้องเป็นที่สนใจของประชาชนอย่างมากแน่ๆ อู๋เลี่ยงมองเห็นโบนัสปลายปีที่กำลังรอเขาอยู่
ดังนั้น อู๋เลี่ยงจึงเปิดไฟล์ขึ้นมาพิมพ์พาดหัวข่าวลงไปทันที
‘ความสามารถตัวเองหรือว่าใต้โต๊ะ? นักกีฬาระดับสองได้เข้าทีมชาติไปแข่งกรีฑาชิงแชมป์เอเชีย’
......
สิ่งที่เหล่าบรรณาธิการของสื่อบนอินเทอร์เน็ตในประเทศชำนาญที่สุดคืออะไร?
แน่นอนว่าคือการ ‘Copy’ และ ‘Paste’
เมื่อบทความของอู๋เลี่ยงอันนี้ถูกอัปโหลดขึ้นสู่อินเทอร์เน็ต ก็ได้รับความสนใจจากเพื่อนร่วมอาชีพโดยทันที
ภายในบทความ มีการเกริ่นนำก่อนว่านักกีฬาของทีมชาติที่ไปเข้าร่วมการแข่งขันชิงแชมป์เอเชียครั้งนี้มีนักกีฬาคนหนึ่งชื่อจางกว้าน เมื่อผ่านการตรวจสอบแล้วพบว่าเขาเป็นเพียงนักกีฬาระดับสองของประเทศเท่านั้น จากนั้นก็ตั้งข้อสังเกตว่าเหตุใดนักกีฬาระดับสองของประเทศถึงมีสิทธิ์เข้าร่วมทีมชาติ และทำไมถึงสามารถเป็นตัวแทนของประเทศไปเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ และยังมีการนำเอารายงานข่าวที่ทางสื่อของฟิลิปปินส์และญี่ปุ่นตีพิมพ์ออกมาเปิดเผย ไม่เพียงเท่านี้ยังมีการบอกว่าการที่จางกว้านเป็นตัวแทนประเทศไปแข่งที่ต่างประเทศนั้นไม่เหมาะ ทำให้สื่อของต่างชาตินำเสนอข่าวในด้านลบ ใส่ร้ายป้ายสีคนในประเทศ ทั้งยังมีการกล่าวเป็นนัยๆ ว่าในการคัดเลือกนักกีฬาเข้าทีมชาตินั้นมีเบื้องลึกเบื้องหลัง มีการใช้ใต้โต๊ะ ในบทความมีการแปะรูปข้อมูลนักกีฬาระดับสองของจางกว้าน และมีการขยายตรงวันเวลาที่จางกว้านเข้าทำการทดสอบนักกีฬาระดับสองให้ใหญ่เป็นพิเศษ
ในช่วงเวลาที่เว้นว่างจากงานแข่งขันเช่นนี้ เหล่าสหายบรรณาธิการเมื่อได้เห็นบทความนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมา ขณะที่พวกเขากำลังกังวลว่าไม่รู้จะรายงานข่าวอะไรดี บทความของอู๋เลี่ยงก็เหมือนดั่งฝนที่มาได้จังหวะพอดิบพอดี
โดยทั่วไปแล้วข่าวฉาวของหน่วยงานรัฐบาล มักจะเป็นที่ชื่นชอบของคนทั่วๆ ไปที่ไม่รู้ความจริง ในขณะเดียวกันก็สามารถดึงดูดบรรดานักเลงคีย์บอร์ดได้ง่าย
.....
ตามตารางการแข่งขัน ตอนเช้าจางกว้านต้องแข่งวิ่งผลัด 4x100 เมตรรอบแรก แล้วตอนบ่ายยังต้องแข่งวิ่ง 100 เมตรรอบรองชนะเลิศ
การแข่งวิ่งผลัด 4x100 เมตรมีประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขันทั้งหมด 16 ประเทศ แปดทีมแรกที่ทำเวลาได้ดีที่สุดจะได้ไปแข่งรอบชิงชนะเลิศ ในรายการวิ่งผลัดของเอเชีย ทีมญี่ปุ่นถือว่าแข็งแกร่งที่สุด ทีมจีน คาซัคสถานและซาอุดีอาระเบียถือว่าเป็นทีมที่แข็งแกร่งรองลงมา ประเทศไทย กาตาร์ บาห์เรน ถือว่าอยู่ในอันดับท้ายๆ ของเอเชีย แต่ประเทศอย่างอินเดีย ฟิลิปปินส์นั้นถือได้ว่าเป็นเพียงไม้ประดับประจำการแข่งขัน
เนื่องจากเป็นการคัดเลือกทีมจากการทำเวลาที่ดีที่สุดแปดทีม ดังนั้นการแบ่งกลุ่มจึงดูเหมือนจะไม่ค่อยจำเป็นเท่าไร ทีมจีนถึงแม้จะไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกับทีมญี่ปุ่น แต่ก็อยู่กลุ่มเดียวกับทีมที่แข็งแกร่งอย่างคาซัคสถานและซาอุดีอาระเบีย นอกจากนั้นในกลุ่มนี้ยังมีสิงคโปร์ อินเดีย อุซเบกิสสถาน เกาหลีใต้และไต้หวัน ห้าทีมหลังนี่ดูแล้วยากที่จะได้เข้าไปแข่งในรอบชิงชนะเลิศ
บนสนามแข่ง จางกว้านมองนักกีฬาที่อยู่รอบๆ ทันใดนั้นเขาพบนักกีฬาผิวดำคนหนึ่งยืนอยู่ตรงเขตเตรียมตัววิ่ง เมื่อมองอย่างละเอียด เห็นว่าบนเสื้อนักกีฬาของเขาแปะชื่อประเทศซาอุดีอาระเบีย
จางกว้านเดินไปใกล้เฉินเจี้ยน ถามเสียงเบาๆ ว่า “พี่เฉิน นี่มันการแข่งชิงแชมป์เอเชียไม่ใช่เหรอ ทำไมมีคนดำล่ะ?”
เฉินเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมอง “ที่นายพูดถึงคือยาย่า ฮาบีบของทางซาอุดีอาระเบีย สัญชาติเดิมของเขาคือไนจีเรีย แล้วเปลี่ยนสัญชาติมาเป็นซาอุดีอาระเบีย นักกีฬาของประเทศเขาทั้งอับดุลละและมูบารักต่างก็เป็นนักวิ่งที่มีชื่อเสียงในเอเชีย ถ้าหากมีฮาบีบคนนี้ ก็จะยิ่งเหมือนเสือติดปีก จะว่าไปแล้วนายน่าจะไม่เคยแข่งกับนักกีฬาแอฟริกา”
จางกว้านส่ายหน้าตอบว่า “ไม่เคยครับ ฮาบีบนี่เป็นนักวิ่งผิวดำคนแรกที่ผมเคยเจอ”
เฉินเจี้ยนอธิบายเสียงเบาอีกว่า “ความสุดยอดของนักกีฬาผิวดำในการวิ่งระยะสั้นนั้นเป็นที่รู้กันดี โดยเฉพาะจังหวะการก้าวเท้าที่เร็วมาก พละกำลังในการถีบตังสูงมาก นี่เป็นสิ่งที่นักวิ่งเอเชียอย่างเราๆ ไม่อาจสู้ได้ แต่จะว่าไปแล้ว หลังจากที่นายเร่งความเร็ว จังหวะของนายรู้สึกคล้ายกับนักกีฬาผิวดำมาก”
.................................
[1]เหยาหมิง คือ นักกีฬาบาสเก็ตบอลที่มีชื่อเสียงอย่างมากคนหนึ่งของจีน
กรีฑา บาสเกตบอล ฟุตบอล เทนนิส .....

กีฬาทุกอย่างบนโลกฉันล้วนแต่เป็นที่หนึ่ง โอลิมปิกน่ะเหรอ ฉันจะทุบสถิติให้เกลี้ยงทุกสนาม!

ฉันเป็นคนที่ได้เหรียญทองเยอะที่สุดในโลก ฉันเป็นคนที่คว้าแชมป์เยอะที่สุดในโลก!

ฉันคือเทพแห่งกีฬา ฉันสร้างปาฏิหาริย์ได้ทุกสนาม ฉันคือสิ่งมหัศจรรย์!