ร้อยรักปักดวงใจ
จือจือ (吱吱)
## บทนำ

บทนำ
บนทางเดินในสวนหลังบ้านของจวนสกุลหลัว สือเหนียงดึงเสื้อของสืออีเหนียงด้วยความโมโห
“เจ้าถอดออกมาเดี๋ยวนี้! ถอดออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” สืออีเหนียงตัวน้อยถูกกระชากไปๆ มาๆ ดวงตาที่กลมโตเต็มไปด้วยน้ำตา แต่กลับปิดปากแน่นไม่พูดไม่จาสักคำ
ปี้เถาและหงเถาสาวใช้ของของสือเหนียง คนหนึ่งก้มหน้ามองพื้นใต้เท้าของตัวเอง อีกคนหนึ่งหันหน้ามองต้นอวี้หลานที่เหลือแค่ลำต้นข้างบันได ทั้งสองคนต่างเสแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
สุ่ยซูสาวใช้ของสืออีเหนียงมองดูแล้วถอนหายใจ นางเดินเข้าไปกอดสืออีเหนียงเอาไว้ ยิ้มแล้วพูดกับสือเหนียงว่า “คุณหนูสิบ เนื่องจากคุณหนูสิบเอ็ดไม่ได้มีเสื้อขนสัตว์ เสื้อผ้าฝ้ายสองสามตัวนี้ก็บางเกินไป อากาศหนาวเช่นนี้ แม้แต่ออกไปข้างนอกยังไม่กล้า หยางอี๋เหนียงจึงเอาเสื้อขนสัตว์ของท่านให้สืออีเหนียงยืมใส่ เดี๋ยวคารวะนายหญิงใหญ่ตอนเช้าเรียบร้อยแล้วจะเอาคืนให้ท่านทันทีเจ้าค่ะ”
สือเหนียงได้ยินว่าหยางอี๋เหนียงแม่แท้ๆ ของตัวเป็นคนเอาเสื้อขนสัตว์ของนางให้สืออีเหนียง นางมองไปที่ปี้เถาด้วยสีหน้าที่สับสน
ปี้เถาเงยหน้าขึ้นมาสังเกตสีหน้าของสืออีเหนียงตั้งแต่ตอนที่สุ่ยซูอ้าปากพูดแล้ว เห็นว่าสืออีเหนียงมองมาที่ตัวเอง นางจึงยิ้มและพยักหน้า “คุณหนูสิบเจ้าคะ เสื้อขนสัตว์ของท่าน หยางอี๋เหนียงเป็นคนเอาให้สืออีเหนียงใส่เจ้าค่ะ”
คุณหนูสิบได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของนางก็ดีขึ้น ค่อยๆ ปล่อยมือที่ดึงเสื้อของสืออีเหนียงออก “อี๋เหนียงเอาให้เจ้ายืมเจ้าก็อย่าได้เหลิง คารวะท่านแม่เสร็จแล้วก็ถอดคืนข้าทันที”
สุ่ยซูเห็นได้ยินนางพูดเช่นนี้ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งใจ พลันยิ้มแล้วสัญญาว่า “คุณหนูสิบไม่ต้องเป็นห่วง คารวะนายหญิงใหญ่เสร็จก็จะคืนให้ท่านทันทีเจ้าค่ะ”
สือเหนียงพอใจกับคำตอบนี้เป็นอย่างมาก นางพยักหน้าเบาๆ แล้วปล่อยมือออก
สุ่ยซูยืนขึ้น เตรียมตัวพาสืออีเหนียงไปคารวะนายหญิงใหญ่ที่เรือนหลัก
แต่ใครจะรู้ว่า จู่ๆ สืออีเหนียงก็วิ่งออกไปข้างหน้าทันที “ข้าจะไปฟ้องท่านแม่ เจ้ารังแกข้า!”
สือเหนียงโมโห นางวิ่งตามไปทันที “ข้าจะตบปากเจ้าให้ตาย”
สาวใช้สามคนตกใจจนสีหน้าซีดเซียว กำลังจะวิ่งตามไป ก็เห็นสือเหนียงที่มือยาวเท้ายาววิ่งตามสืออีเหนียงออกไปแล้ว นางดึงผมของสืออีเหนียงแล้วกำลังจะดึงนางไปกระแทกกับผนังข้างๆ “เจ้ายังจะกล้าไปฟ้อง...”
สืออีเหนียงที่ตัวเล็กแขนขาสั้นจับผมของตัวเองเอาไว้และร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด
ปี้เถาและหงเถาเห็นว่าคุณหนูของตัวเองลงไม้ลงมือก่อน พวกนางก็ไม่รีบเข้าไปห้าม แต่กลับยืนดูอยู่ห่างๆ
สุ่ยซูเดินเข้าไปห้าม แต่กลับไม่กล้าออกแรงดึงสือเหนียงออกไป เดินวนรอบพวกนาง “คุณหนูสิบ ท่านอย่าทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ...”
อากาศหนาวเย็น ลมทางตอนเหนือพัดผ่านมา น้ำก็แข็งตัวเป็นน้ำแข็ง หิมะตกลงมาบนพื้นที่พึ่งจะกวาดไป ยิ่งทำให้ลื่นง่ายกว่าเดิม ผลักกันไปผลักกันมาจนสืออีเหนียงล้มลง หัวกระแทกกับเสาหินสีขาวเลือดไหลออกมา นางสลบไปไม่รู้สึกตัว


## บทที่ 1 ฤดูหนาว

ตอนที่ 1 ฤดูหนาว
หิมะตกติดต่อกันสองสามวันแล้ว บนหลังคา ยอดต้นไม้และบนพื้นล้วนถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดหิมะเป็นชั้นๆ แสงพระอาทิตย์ที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่างสว่างกว่าปกติ ในห้องจึงสว่างไสวราวกับคริสตัล
สืออีเหนียงวางหนังสือเรื่อง ‘เก้าแคว้นแห่งต้าโจว’ ที่อ่านไปได้ครึ่งเล่มลง เปิดหน้าต่างแล้วมองออกไปข้างนอก
ต้นไม้ที่อยู่ข้างนอกหอลู่จวินถูกปกคลุมไปด้วยหิมะชั้นหนาๆ เมื่อมีลมพัดมา หิมะที่อยู่บนยอดต้นหวงหยางก็ร่วงหล่นลงมา เผยให้เห็นใบไม้สีเขียว มองดูแล้วรู้สึกสดชื่น
ที่แท้แล้วอวี๋หังที่นางอาศัยอยู่นั้นอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของหังโจว ทางตะวันตกเฉียงใต้มีเขาต้าตี๋ซาน ทางตะวันตกเฉียงเหนือมีเขาจิ้งซาน ทางใต้มีแม่น้ำเสาซี มีต้นกำเนิดมาจากเขาเทียนมู่ซานในมณฑลอวี๋เฉียน...
ข้อมูลน้อยเกินไป!
เมื่อก่อนนางก็เคยมาที่อวี๋หัง แต่ครั้งนั้นเป็นการออกไปทำงาน ภรรยาของนายจ้างพาบุตรกลับไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่อวี๋หังบ้านเกิด นางไปถึงอวี๋หัง เกลี้ยกล่อมภรรยาคนนั้นให้สละสิทธิ์ในการดูแลบุตร ในฐานะทนายความ นางได้รับค่าจ้างเป็นเงินเจ็ดหลัก นี่คือเงินก้อนแรกในอาชีพของนาง!
คิดเช่นนี้ สืออีเหนียงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
ตอนนี้คิดเรื่องพวกนี้จะมีประโยชน์อะไร!
มาอยู่ที่แห่งนี้สามปีแล้ว สถานที่ที่ไกลที่สุดที่นางเคยไปก็คือประตูทางเข้าที่สองของเรือนหลังในจวนสกุลหลัว ไปส่งนายหญิงใหญ่ของสกุลหลัวซึ่งก็คือท่านแม่ใหญ่ของนาง ภรรยาเอกจากสกุลสวี่ ไปจุดธูปที่วัดฉืออาน
ตอนนี้ที่อวี๋หังเป็นเช่นไร ไกลจากหังโจวแค่ไหน เกี่ยวข้องอันใดกับนางกันเล่า
ถึงแม้ว่าจะรู้เรื่องทั้งหมดนี้และเห็นมันด้วยตาตัวเอง แล้วมีประโยชน์อะไร
โลกนี้ไม่ใช่โลกหน้า!
สืออีเหนียงถอนหายใจยาวๆ ราวกับจะเป่าทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตออกไปให้หมด!
“คุณหนูสิบเอ็ด!” เมื่อปินจวี๋สาวใช้ของสืออีเหนียงยกชาร้อนๆ และขนมเข้ามา นางก็เห็นสืออีเหนียงเอาหน้าผากวางตรงขอบหน้าต่าง “ท่านเปิดหน้าต่างอีกแล้ว วันนี้มีลมทางตอนเหนือเจ้าค่ะ” นางพูดพร้อมกับวางถาดน้ำชาบนโต๊ะเล็กข้างๆ แล้วเดินเข้าไปจับสืออีเหนียงเอาไว้ “วันนี้บ่าวทำขนมไส้ดอกเหมย ท่านลองชิมสิเจ้าคะ”
สามปีก่อน นางหกล้มและนอนหลับไม่ได้สตินานกว่าสามเดือน จากนั้นก็นอนอยู่บนเตียงอีกครึ่งปี หากไม่มีปินจวี๋และตงชิงคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แม้ว่านางจะฟื้นขึ้นมา แต่ก็คงไม่มีทางมีชีวิตอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้
สืออีเหนียงจึงปฏิเสธความหวังดีของนางไม่ลง เดินเข้ามานั่งที่โต๊ะอย่างเชื่อฟัง รับชาร้อนที่นางยื่นให้มาจิบทีหนึ่ง
ชาแดงที่กลมกล่อม ใส่น้ำผึ้งอีกเล็กน้อย ของโปรดของนาง
สืออีเหนียงหรี่ตาลงอย่างไม่รู้ตัว เผยให้เห็นสีหน้าที่พึงพอใจเป็นอย่างมาก
ปินจวี๋มองแล้วยิ้มมุมปาก จากนั้นนางก็หันไปปิดหน้าต่าง
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะดังมาจากชั้นบน ทำให้พวกนางไม่สบายใจ
สีหน้าของปินจวี๋เปลี่ยนไป เงยหน้าขึ้นมองเพดานข้างบน เหมือนกำลังจะพูดอะไร แต่สืออีเหนียงกลับพูดออกมาราวกับสวดมนต์ “อดทนนาง ปล่อยนางไป อย่าเข้าใกล้นาง แล้วแต่นาง อดทนนาง ไม่สนใจนาง ผ่านไปสองสามปีค่อยสังเกตนาง!”
จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้นมาที่ประตู
สืออีเหนียงกับปินอวี๋หันไปมองตามเสียง หญิงสาวที่สวมเสื้อสีชมพูคนหนึ่ง ถือห่อผ้ายืนอยู่หน้าผ้าม่าน
“พี่ตงชิง!” สายตาของปินจวี๋เป็นประกายขึ้นมา “เจ้ากลับมาสักที!” พูดพร้อมกับเดินออกไปช่วยนางถือห่อผ้า
ตงชิงเป็นคนมณฑลอวี๋ น้องสาวของนางแต่งงาน นายหญิงใหญ่ให้นางหยุดห้าวัน วันนี้พึ่งจะวันที่สี่ คิดไม่ถึงว่ายังไม่ถึงเที่ยงนางก็กลับมาแล้ว
“เหตุใดจึงไม่อยู่ที่บ้านนานๆ เล่า” สืออีเหนียงยิ้ม “โอกาสเช่นนี้ไม่ได้มีมากนัก!”
“ไม่มีอะไรให้น่าอยู่เจ้าค่ะ” ตงชิงปล่อยให้ปินจวี๋เอาห่อผ้าของตัวเองไป “พี่ชายแต่งงานกับพี่สะใภ้ มีหลานชายเพิ่มมาอีกคน ที่บ้านเดิมทีก็แคบอยู่แล้ว บ่าวกลับไปก็ไม่มีห้องนอน...สู้ไม่กลับไปเสียดีกว่า”
สองสามปีนี้ ครอบครัวของตงชิงอาศัยเงินเดือนสาวใช้ของนางคอยช่วยเหลือ ฤดูร้อนปีก่อน พี่ชายของนางอยากจะซื้อที่ดินข้างๆ แต่ไม่มีเงิน พี่สะใภ้ของนางยังมาขอยืมเงินนางถึงที่จวน
เห็นสีหน้าที่ลำบากใจของตงชิง ปินจวี๋ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ครั้งนี้เพื่ออะไรอีกล่ะ” นางพูดพร้อมกับรินชาให้ตงชิง
ตอนนั้นปินจวี๋ให้ตงชิงยืมเงินร้อยกว่าเหรียญ สืออีเหนียงให้ปิ่นปักผมทองคำสองอัน
ตงชิงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ นางยิ้มและแกะห่อผ้าที่ปินจวี๋เอาวางไว้บนโต๊ะ “ท่านแม่ของบ่าวทำรองเท้ามาให้คุณหนูสองสามคู่ บอกให้บ่าวเอามาด้วย...”
ในขณะที่พวกนางพูดคุยกัน เสียงที่ดังมาจากชั้นบนก็ยังดังไม่หยุด กลับยิ่งดังขึ้นกว่าเดิม จนทำให้ผู้คนรอบข้างอยู่ไม่เป็นสุข
แต่ทั้งสามคนที่อยู่ข้างล่างกลับทำตัวปกติ ราวกับกำลังนั่งอยู่ในสวนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ
“...ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้เอาให้ปินจวี๋... นี่คือน้ำจิ้มถั่วเหลือง เอาให้ป้าซิน...”
“ปีนี้ทำน้ำจิ้มถั่วเหลืองอีกแล้ว?” ปินจวี๋ได้ยินเช่นนี้ก็หัวเราะ “ดูเหมือนว่าปีนี้ครอบครัวของเจ้าเก็บเกี่ยวได้ไม่เลว…คุณหนูก็ชอบกิน เจ้าควรเอากลับมาเยอะหน่อย”
ตงชิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
คนในครอบครัวคิดได้รอบคอบ แม้แต่ป้าซินที่คอยดูแลในเรือนของคุณหนูก็มีของฝาก แต่เรื่องคืนเงินกลับไม่พูดถึงสักคำ...
เมื่อนางไม่รู้จะอธิบายเช่นไร สืออีเหนียงยิ้มแล้วถามนางว่า “ไปกล่าวขอบคุณท่านแม่หรือยัง”
ตงชิงรีบตอบ “ไปแล้วเจ้าค่ะ แล้วยังเจอป้าสวี่ บ่าวเอาน้ำจิ้มถั่วเหลืองให้นางไปสองโถ”
สืออีเหนียงยิ้มและพยักหน้า หยิบรองเท้าที่มารดาของตงชิงทำให้นางมามองซ้ายมองขวา “ตงชิง ฝีมือของท่านแม่ของเจ้าดีจริงๆ...”
“แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ” ปินจวี๋ยิ้มอยู่ข้างๆ “พี่ตงชิงสืบทอดมาเต็มๆ!”
ไม่รู้ว่าทำไม จู่ๆ สืออีเหนียงก็นึกถึงตอนที่ตัวเองเรียนหนังสือ...เปิดเรียนหลังจากเทศกาลตรุษจีน แต่ละคนก็เอาอาหารของบ้านเกิดตัวเองกลับมาให้พี่ๆ น้องๆ ที่อยู่ห้องนอนเดียวกันชิม... มีแค่ตัวเองที่ในห่อผ้ามีแต่ขนมที่แพงที่สุดที่สามารถซื้อได้ในร้านค้าตลอด...
สีหน้าของนางมืดมนลง
ตงชิงเห็นเช่นนี้ นางก็นึกถึงเรื่องที่ตัวเองกังวลมาตลอด
“คุณหนูสิบเอ็ด” น้ำเสียงของนางไม่สบายใจเล็กน้อย “เพื่อเรื่องของบ่าว...”
สืออีเหนียงตกใจ ผ่านไปไม่นานถึงได้เข้าใจว่านางกำลังพูดถึงอะไร
ตงชิงหน้าตาสวยงาม สงบเสงี่ยมเจียมตัว เย็บปักถักร้อยก็เป็น ถูกใจป้าเหยาของนายหญิงใหญ่ นางอยากให้ตงชิงแต่งงานกับหลานชายตัวเอง แต่หลานชายคนนั้นของป้าเหยาหน้าตาไม่หล่อเหลา แล้วยังชอบไปหอนางโลมชอบเล่นการพนัน ไม่ต้องพูดถึงสืออีเหนียง แม้แต่ตงชิงเองก็ไม่ชอบเขา ปีก่อน ป้าเหยามาพูดเรื่องนี้กับสืออีเหนียง สืออีเหนียงยังรับปากอย่างดิบดี บอกว่าได้แต่งงานกับครอบครัวของป้าเหยาคือวาสนาของตงชิง แต่เมื่อป้าเหยาเดินจากไป นางก็เดินออกไปหานายหญิงใหญ่ทันที ไปนวดขาให้นายหญิงใหญ่พร้อมกับถามนายหญิงใหญ่ด้วยความสับสน “...ป้าเหยาบอกว่าหลานชายของนางกำลังจะแต่งภรรยา แต่มาถูกใจตงชิง...ข้าอยู่กับตงชิงทุกวัน ไม่รู้เหมือนกันว่าหลานชายของนางเคยเจอกับตงชิงที่ไหนกัน...”
ตั้งแต่นั้นมา นายหญิงใหญ่ก็ไม่ค่อยสนใจป้าเหยา เรื่องนี้จึงเงียบไป แต่ความโกรธเคืองระหว่างสืออีเหนียงกับป้าเหยาก็เกิดขึ้นแล้วเช่นกัน!
ผ่านไปไม่นาน นายหญิงใหญ่ก็เรียกใช้งานป้าเหยาอีกครั้ง ป้าเหยาได้หน้าแล้วยังพูดว่า “พวกเจ้าคอยดู ไม่เกินสองปี ข้าจะทำให้นางชั้นต่ำคนนั้นไปนอนอยู่ใต้หลานชายของข้า ให้หลานชายข้าขี่ตามอำเภอใจ...”
กฎระเบียบที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรของเหล่าตระกูลเศรษฐีในต้าโจว หากสาวใช้อายุยี่สิบแล้วยังไม่มีคู่ครอง จะต้องถูกไล่ออก จะได้ไม่ผิดธรรมเนียม
ปีนี้ตงชิงอายุสิบแปดปีแล้ว...
หลู่อี๋เหนียง มารดาแท้ๆ ของสืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะตักเตือนนาง ‘เหตุใดถึงได้ทะเลาะกับป้าเหยาเพราะสาวใช้คนเดียวกันเล่า...นางเป็นคนสนิทของนายหญิงใหญ่...ทางออกของเจ้าเองอยู่ที่ใดก็ไม่รู้ ยังจะทำให้นางไม่พอใจเพราะสาวใช้คนเดียว…’
นึกถึงเรื่องนี้ สืออีเหนียงพลันรู้สึกหงุดหงิด
นางไม่ได้เสียใจที่ออกหน้าแทนตงชิง
การอาศัยอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยสตรีอย่างจวนสกุลหลัว คนดีมักจะถูกคนอื่นรังแก หากแม้แต่สาวใช้ของตัวเองยังปกป้องไม่ได้ ใครจะมองเห็นหัวเล่า แล้วอีกอย่าง ตงชิงทำเพื่อนางตั้งมากมาย...
นางเป็นห่วงอนาคตของตงชิง!
บุตรีอนุภรรยา หน้าตางดงาม แต่มารดาไม่เป็นที่โปรดปราน...ชะตากรรมอยู่ในเงื้อมมือของนายหญิงใหญ่
หากนายหญิงใหญ่เป็นฮูหยิน[footnoteRef:1]ที่พูดประโยคน่าฟังให้ฟังเพียงสองสามประโยคแล้วสามารถถูกล่อลวงได้ง่ายก็คงดี แต่นางเกิดในตระกูลที่มีฐานะในเฉียนถัง ท่านพ่อเป็นถึงขุนนางรองเจ้ากรมพิธีกรรม เลื่อนตำแหน่งตามท่านพ่อตั้งแต่เด็ก ไปมาแล้วครึ่งต้าโจว ถูกเลี้ยงดูมาราวกับเด็กผู้ชาย อายุสิบสามปีแต่งเข้ามาในจวนสกุลหลัว อายุสิบห้าปีดูแลตระกูล นายท่านใหญ่มีภรรยาตั้งหกคน นอกจากบุตรชายของเคออี๋เหนียง[footnoteRef:2] สาวใช้ส่วนตัวคนก่อนของนายหญิงใหญ่ ที่มีอายุน้อยกว่าบุตรชายคนโตแค่เก้าปี บุตรคนที่เหลือแท้งบ้าง เป็นบุตรสาวบ้าง...ทุกครั้งที่เห็นสีหน้าที่ราวกับพระโพธิสัตว์ของนายหญิงใหญ่ สืออีเหนียงมักจะรู้สึกไม่สบายใจราวกับนั่งลงบนเข็ม [1:  ฮูหยิน ภรรยาหลวง]  [2:  อี๋เหนียง อนุภรรยา]
ความคิดนั้นวาบขึ้นมา สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองเพดานข้างบนด้วยสีหน้าแปลกๆ
หอลู่จวินที่มีสามห้องสองชั้น สืออีเหนียงอยู่ชั้นหนึ่งทางด้านตะวันออก สือเอ้อร์เหนียงอยู่ทางด้านตะวันตก สือเหนียงอยู่ชั้นบน
หลู่อี๋เหนียงมารดาแท้ๆ ของสืออีเหนียงและหยางอี๋เหนียงมารดาแท้ๆ ของสือเหนียงต่อสู้กันมาแล้วครึ่งชีวิต สุดท้ายอี๋เหนียงทั้งสองคนก็ถูกลู่อี๋เหนียงมารดาแท้ๆ ของสือเอ้อร์เหนียงจัดการ...สือเหนียงนึกขึ้นมาแล้ว นางก็สั่งให้สาวใช้เอาค้อนมาเคาะที่พื้น เคาะจนทำให้ทั้งสองคนอยู่ไม่เป็นสุข
สืออีเหนียงทนได้ เพราะว่านางมีจิตวิญญาณที่เป็นผู้ใหญ่ แต่สือเอ้อร์เหนียงที่อายุแค่เจ็ดปีก็ทนได้เหมือนนาง มันทำให้นางต้องมองสือเอ้อร์เหนียงใหม่จริงๆ
“พี่ตงชิงไม่ต้องห่วง” เห็นว่าสืออีเหนียงไม่พูดไม่จา บรรยากาศที่มีความสุขในห้องก็ลอยหายไป ปินจวี๋ยิ้มปลอบใจตงชิง “เหลืออีกตั้งสองปีไม่ใช่หรือ คุณหนูฉลาดขนาดนี้ ในสองปีนี้นางต้องมีทางออกได้แน่นอน!”
ตงชิงสีหน้าหม่นลง พูดอะไรไม่ออก
สืออีเหนียงเห็นเช่นนี้ก็ใจหวั่น นึกถึงสีหน้าของตงชิงตอนที่พึ่งกลับมา
นางถามอย่างเคร่งขรึม “ตงชิง ป้าเหยาส่งคนไปขอเจ้าที่บ้านหรือ”
ตงชิงหลับตาลง
ได้คำตอบกลับมาอย่างเงียบๆ ในใจของงสืออีเหนียงลุกเป็นไฟ
นางถอนหายใจอย่างเย็นชา กำลังจะพูดอะไรขึ้นมา แต่ชิวจวี๋สาวใช้คนหนึ่งตั้งใจตะโกนเสียงดังขึ้นมา “ป้าเหยา หิมะตกหนักขนาดนี้ ท่านมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ เร็วเข้า รีบเข้ามาดื่มชาร้อนๆ ให้หายหนาว”
ทุกคนในห้องต่างตกใจ
ปินจวี๋หน้าซีดเซียวจับแขนเสื้อของสืออีเหนียง “ทำเช่นไรดีเจ้าคะ ทำเช่นไรดี”
สายตาที่อ่อนโยนของตงชิงพลันแหลมคมขึ้นมา
“ตกใจทำไมกัน” สืออีเหนียงยิ้มพลางยืนขึ้น พูดกับทั้งสองคนอย่างสงบนิ่ง “ตงชิงเจ้าไปเอาเสื้อคลุมสีแดงที่นายหญิงใหญ่มอบให้ข้าครั้งก่อนมาต้อนรับแขก ปินอวี๋ เจ้าไปเชิญป้าเหยาเข้ามา”
ความสงบนิ่งของนางแพร่ใส่ตงชิงและปินจวี๋
ทั้งสองคนตอบรับและกำลังจะแยกทาง แต่ป้าเหยากลับเปิดม่านเข้ามาเองแล้ว มองดูพวกนางสามคนที่อยู่ในห้องด้วยรอยยิ้มที่เยาะเย้ย “คุณหนูสิบเอ็ดเจ้าคะ นายหญิงใหญ่เชิญท่านไปพบ”


## บทที่ 2 พี่น้อง

ตอนที่ 2 พี่น้อง
จากการการสังเกตของสืออีเหนียง จวนสกุลหลัวครอบครองพื้นที่ประมาณสามสิบไร่ ทิศตะวันออกคือเรือนจืออวิ๋น ตรงกลางคือห้องโถงซื่อจือ ทิศตะวันตกคือเรือนซวงซิ่ง ประตูหลังเรือนซวงซิ่งมีอุโมงค์ที่มีน้ำไหลไปสู่ทะเลสาบ ผ่านอุโมงค์ไป มีลานเล็กๆ ที่มีห้องสิบกว่าห้อง เรียกว่าหลินฟางไจ ทางทิศตะวันออกของหลินฟางไจก็คือสวนข้างหลังของจวนสกุลหลัว
และหอลู่จวินก็อยู่ตรงมุมตะวันตกเฉียงเหนือของสวนข้างหลัง
สืออีเหนียงพาปินจวี๋เดินตามป้าเหยาออกมาจากหอลู่จวิน เดินผ่านทางเดินระหว่างหอลู่จวินและเรือนจืออวิ๋น มาถึงเรือนจืออวิ๋นอย่างรวดเร็ว
เมื่อพวกนางเดินเข้าไป พวกนางเห็นป้าสวี่พาสาวใช้สี่ห้าคนเดินออกไปข้างนอก
ป้าสวี่คือคนที่สนิทที่สุดของนายหญิงใหญ่ คอยช่วยเหลือนายหญิงใหญ่ดูแลคนและเงินในจวน ส่วนป้าเหยาช่วยเหลือนายหญิงใหญ่ดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในจวน
สืออีเหนียงเรียกนางด้วยความเคารพ “ป้าเหยา”
ป้าเหยาและปินจวี๋เดินไปคำนับป้าสวี่ จากนั้นก็ทักทายอย่างเป็นกันเอง “ท่านกำลังวุ่นอยู่กับสิ่งใดหรือ”
ป้าสวี่อายุสี่สิบกว่า หน้าตาอ้วนๆ ขาวๆ ถึงแม้ว่านางจะเป็นคนสนิทของนายหญิงใหญ่ แต่เจอกับใครนางก็มักจะยิ้มให้ ทุกคนในจวนสกุลหลัวล้วนแต่อยากจะใกล้ชิดกับนาง
นางยิ้มคำนับสืออีเหนียง จากนั้นก็คำนับกับป้าเหยาและปินจวี๋ “นายหญิงใหญ่บอกให้ข้าเอาเงินค่าน้ำมันงาไปให้วัดฉืออาน”
ป้าเหยาตกใจแล้วพูดว่า “ผู้ดูแลวัดฉืออานต้องมาเอาเองไม่ใช่หรือ”
ป้าสวี่ยิ้มและพูดว่า “นายหญิงใหญ่อยากจะจุดตะเกียงใหญ่”
ป้าเหยายิ่งรู้สึกแปลกใจขึ้นไปใหญ่
วัดฉืออานอยู่ห่างจากที่นี่กว่ายี่สิบลี้ ไปกลับต้องใช้เวลาเป็นวัน ในเมื่อจะไปทำไมถึงพึ่งออกเดินทางตอนนี้
นางยังอยากจะถามต่อแต่ป้าสวี่พูดกับสืออีเหนียงก่อน “...ทำให้ท่านเป็นห่วง บอกให้ตงชิงเอาน้ำจิ้มถั่วเหลืองมาให้บ่าว”
สืออีเหนียงยิ้มอย่างเกรงใจ “ไม่ใช่ของดีอะไร ท่านป้าไม่ต้องเกรงใจ”
“ท่านต่างหากที่เกรงใจเกินไปเจ้าค่ะ” ป้าสวี่ยิ้ม “ครั้งก่อนพี่สะใภ้ของตงชิงมาที่นี่ใช่หรือไม่ ตอนนั้นท่านก็บอกให้ตงชิงเอามาให้บ่าวสองโถ ตอนนั้นบ่าวก็คิดอยู่ว่ามันเป็นฝีมือของใคร ทำไมถึงอร่อยเช่นนี้ บ่าวสี่สิบกว่าแล้วก็ยังไม่เคยกินน้ำจิ้มที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน...”
ทั้งสองคนมาหานายหญิงใหญ่ตามคำสั่ง คนหนึ่งต้องออกไปข้างนอกตามคำสั่งของนายหญิงใหญ่ พวกนางล้วนแต่ไม่กล้ารอช้า พูดคุยกันสองสามประโยคก็แยกย้ายกันไป
ป้าเหยาพาสืออีเหนียงไปหานายหญิงใหญ่ที่ห้องทางทิศตะวันออกของชั้นหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องที่นายหญิงใหญ่ชอบมานั่งพักผ่อน “คุณหนูสิบเอ็ด บ่าวไปรายงานนายหญิงใหญ่ก่อนนะเจ้าคะ!"
นางทิ้งสืออีเหนียงและปินจวี๋แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน มีสาวใช้คอยยกชาและขนมต้อนรับพวกนาง
ปินจวี๋อดไม่ได้ที่จะสังเกตการตกแต่งภายในห้อง
ตรงหน้ามีเตียงหลัวฮั่นที่คลุมด้วยหนังเสือสีดำ บนเตียงมีกระถางเหวินหวังที่มีลวดลายสองสามกระถางและกล่องธูป โต๊ะสูงที่อยู่สองข้างมีบอนไซหินหมื่นปีที่มีใบเป็นมรกต มีก้านเป็นหยก ข้างหน้าพัดแก้วคือเก้าอี้ที่มีผ้าทอลายมังกรคลุมอยู่ กระเบื้องปูพื้นใต้เท้าเปล่งประกายราวกับกระจก ใสจนเห็นเงาคน...
ปกติตงชิงจะเป็นคนมาเรือนจืออวิ๋นกับสืออีเหนียง แต่ครั้งนี้คุณหนูสิบเอ็ดกลับพานางมาด้วย
การตกแต่งของห้องนี้ไม่เหมือนกับตอนที่นางเคยมาครั้งก่อน
ครั้งก่อนที่นางมานั้นคือช่วงไว้ทุกข์ ทุกที่ล้วนแต่เป็นสีขาว มองดูแล้วโศกเศร้า แต่ครั้งนี้ มันกลับมีความงดงามแบบเยือกเย็น ที่ทำให้นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไรนัก
นึกถึงเรื่องที่เมื่อครู่ไม่มีโอกาสบอกสืออีเหนียง และเห็นว่าพวกสาวใช้ล้วนออกไปข้างนอกหมดแล้ว ในห้องเหลือเพียงคุณหนูสิบเอ็ดกับนางเท่านั้น ปินจวี๋จึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปข้างหน้าและพูดเบาๆ ว่า “คุณหนูสิบเอ็ด ถ้าหาก...ปฏิเสธเรื่องของพี่ตงชิงไม่ได้...ท่านก็รับปากไปเถิดเจ้าค่ะ!” นางพูดแล้วน้ำตาไหลออกมา สายตาที่แวววับ “นี่คือคำพูดที่พี่ตงชิงวานให้บ่าวบอกคุณหนูก่อนที่เราจะออกมา นางยังบอกอีกว่าต่อไปเรายังมีเรื่องที่ต้องขอร้องอีกมากมาย ไม่จำเป็นต้องทำให้นายหญิงใหญ่ไม่พอใจเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้”
สืออีเหนียงมองดูถ้วยชาสีชมพูที่อยู่ในมือแต่ก็ไม่พูดอะไร
ปินจวี๋กับนางอยู่ด้วยกันมาสามปี ปินจวี๋รู้ดีว่านางดูเป็นคนง่ายๆ ไม่มากความ แต่เรื่องที่นางตัดสินใจแล้วไม่มีใครเปลี่ยนความคิดนางได้ จึงพูดเตือนเบาๆ “หากท่านสงสารพี่ตงชิง ต่อไปหากท่านแต่งงาน ท่านก็เรียกพวกเขามาคอยรับใช้ มีคนสนับสนุน ด้วยพรสวรรค์ของพี่ตงชิง นางต้องมีชีวิตที่ดีแน่นอน...”
“ระวัง หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง” สืออีเหนียงพูดออกมาเบาๆ แต่ปินจวี๋กลับหน้าแดง
นางรู้ว่าตัวเองใจร้อนเกินไป จึงตอบกลับไปเบาๆ และยืนอยู่ข้างหลังสืออีเหนียงไม่กล้าพูดอะไรอีก
คอยรับใช้!
หญิงสองคนนี้คิดกันไว้ซะดิบดี แต่เมื่อหมดหนทาง อยากจะเดินทางนี้ก็ใช่ว่าตัวเองจะทำได้ เกรงว่าพวกนางคงต้องใช้ความพยายามอย่างมาก
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างขมขื่น
ในเรือนจืออวิ๋นมีคนรับใช้มากมาย แล้วยังมักจะมีอี๋เหนียงสองสามคนมาเล่าเรื่องสนุกให้นายหญิงใหญ่ฟัง ครึกครื้นอยู่เสมอ แต่วันนี้ระหว่างทางที่นางเดินมา นางเห็นแค่สาวใช้สองสามคน แล้วแต่ละคนก็คอยระมัดระวังตัว...ทำให้นางรู้สึกเหมือนฝนกำลังจะตก
หรือว่าป้าเหยาพูดอะไรกับนายหญิงใหญ่
เหมือนกับครั้งก่อนที่นางหลอกนายหญิงใหญ่ บอกว่าหลานชายของป้าเหยาอาศัยที่ว่าป้าเหยาเป็นคนของนายหญิงใหญ่ ถึงได้มีงานทำ...หรือนายหญิงใหญ่ไล่คนอื่นออกไปเพื่อที่จะสั่งสอนตัวเอง?
หัวของสืออีเหนียงหมุนไปๆ มาๆ อย่างรวดเร็ว
วันนี้ตอนเช้าที่มาคารวะทักทายนายหญิงใหญ่นางยังปกติดีอยู่เลย นางหัวเราะและบอกว่าขนมมันเทศที่นางทำอร่อย บอกให้พรุ่งนี้นางทำมาอีกสองสามชิ้น แล้วยังให้ปิ่นหยกฝังทองคำเป็นรางวัลให้นาง หากมีอะไรเปลี่ยนไป เช่นนั้นก็ต้องเป็นตอนที่นางออกไปแล้ว น่าเสียดายที่ป้าเหยาคอยดูอยู่อย่างใกล้ชิด นางปลีกตัวออกไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้น ซานหูสาวใช้คนสนิทรองลงมาของนายหญิงใหญ่ที่สนิทสนมกับตงชิงมาโดยตลอด เพียงแค่เอ่ยปากถาม นางก็คงจะรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
คิดได้เช่นนี้ นางก็จับปิ่นหยกฝังทองคำที่ตั้งใจใส่มาอันนั้น หวังว่านายหญิงใหญ่จะเห็นปิ่นนี้แล้วนึกขึ้นได้ว่า สองสามปีมานี้ตัวเองเป็นเด็กดีและเชื่อฟังนางมากเพียงใด ทำอะไรก็จะได้ไว้หน้าตัวนางบ้าง
ถึงแม้ว่าสืออีเหนียงจะแอบวางแผนอยู่ในใจ แต่ตัวของนางราวกับเชือกที่มัดแน่น สังเกตความเคลื่อนไหวรอบตัวอยู่เสมอ
ผ่านไปไม่นาน นางก็ได้กลิ่นหอมของไม้จันทน์อ่อนๆ ได้ยินเสียงฝีเท้าที่กระทบกับกระโปรงเดินมาเบาๆ
นายหญิงใหญ่ชอบไหว้พระ บนตัวนางมักจะมีกลิ่นหอมของไม้จันทน์ตลอด...
สืออีเหนียงรีบลุกขึ้นยืน เห็นม่านขยับ หญิงสาวที่สวมชุดสีชมพูพยุงภรรยาเอกที่รูปร่างสูงส่งสง่างามเดินเข้ามา
มีสาวใช้เจ็ดแปดคนอยู่ข้างหลัง ป้าเหยาเองก็อยู่ในนั้นด้วย
“นายหญิงใหญ่!” สืออีเหนียงยิ้มและเดินเข้าไปพยุงแขนอีกข้างหนึ่งของนายหญิงใหญ่
“ดูพวกเจ้าสองคนสิ!” นายหญิงใหญ่ยิ้มอย่างอบอุ่น “ทำราวกับว่าข้าเป็นคนเฒ่าเดินไม่ไหว”
“ท่านแม่ยังสาวอยู่เลย จะเดินไม่ไหวได้เช่นไร” หญิงสาวในชุดสีชมพูพูดขึ้น “พวกเราแค่อยากจะใช้โอกาสนี้ใกล้ชิดท่านแม่สักหน่อย ท่านอย่าปฏิเสธพวกเราเลยเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางอ่อนโยน มีกลิ่นอายของหญิงสาวที่ไร้เดียงสา ทำให้ผู้คนที่ได้ยินรักและเอ็นดู นางพูดพร้อมกับยิ้มถามสืออีเหนียง “ใช่หรือไม่ น้องหญิงสิบเอ็ด!”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ! พี่หญิงห้า” สืออีเหนียงมองนางด้วยรอยยิ้ม ราวกับชื่นชมความสดใสร่าเริงของนาง
หญิงสาวคนนี้คืออู่เหนียง เป็นพี่สาวของสืออีเหนียง หลัวเจิ้นเซิงคุณชายสี่ของจวนสกุลหลัวคือน้องชายมารดาเดียวกันของนาง
นายหญิงสกุลเคอคือมารดาแท้ๆ ของพวกเขา เป็นอนุภรรยาลำดับที่สาม เดิมทีเป็นสาวใช้คนสนิทของนายหญิงใหญ่ ถึงแม้ว่าต่อมาได้เลื่อนไปเป็นอี๋เหนียง มีบุตรสาวหนึ่งคนบุตรชายหนึ่งคน แต่กลับทำตัวเหมือนเมื่อก่อน ยังคอยปรนนิบัติรับใช้นายหญิงใหญ่อยู่ในห้องนอนของนายหญิงใหญ่เหมือนเดิม นายหญิงใหญ่ก็ดีกับนางไม่น้อย ให้คุณหนูห้าและคุณชายสี่อยู่เคียงข้างตัวเอง เลี้ยงดูพวกเขาราวกับลูกแท้ๆ เหมือนหยวนเหนียงและคุณชายใหญ่ รักและเอ็นดูพวกเขาเป็นอย่างมาก
นายหญิงใหญ่เห็นพวกนางพี่น้องรักกันดี รอยยิ้มของนางก็เต็มไปด้วยความพอใจ
นางตบที่หลังมือของสืออีเหนียงเบาๆ ราวกับปลอบใจ จากนั้นก็ยื่นนิ้วมือชี้ไปที่หน้าผากของอู่เหนียง “มีแค่เจ้าที่ทำได้! อยู่ต่อหน้าข้ายังกล้าตำหนิน้องสาว!”
ในคำพูดมีกลิ่นอายของความสนิทสนม แน่นอนว่าอู่เหนียงไม่ได้จริงจังกับคำพูดของนายหญิงใหญ่ นางหัวเราะและถามสืออีเหนียง “ท่านแม่บอกว่าข้าจะตำหนิเจ้า เจ้าลองบอกสิว่าข้าตำหนิเจ้าแล้วหรือไม่”
สืออีเหนียงไม่ตอบ นางแค่ยิ้ม
อู่เหนียงจึงดึงแขนเสื้อของนายหญิงใหญ่มาอ้อน “ท่านดูสิ ท่านดูสิว่าน้องหญิงสิบเอ็ดก็ไม่พูดอะไร ท่านลำเอียง กลัวว่าน้องหญิงสิบเอ็ดจะได้รับความไม่เป็นธรรม ทำไมถึงไม่สงสารข้าบ้าง ข้าก็เหมือนกับสืออีเหนียง แบกรับความไม่เป็นธรรมไม่ได้!”
นายหญิงใหญ่ตลกในความเป็นเด็กของนาง จับมืออู่เหนียงมานั่งลงบนเตียงหลัวฮั่น “เอาล่ะ เอาล่ะ เอาล่ะ ข้าใส่ร้ายอู่เหนียงของพวกเรา ทำให้อู่เหนียงไม่ได้รับความเป็นธรรม" จากนั้นก็สั่งสาวใช้ไปเอาเก้าอี้จิ่นอู่มาให้สืออีเหนียง
“แน่นอนอยู่แล้ว!” อู่เหนียงทำหน้ามุ่ยนั่งบนเตียงหลัวฮั่น แต่เมื่อเห็นสาวใช้ยกชาเดินเข้ามา นางก็ลุกขึ้นไปรับถ้วยชามาให้นายหญิงใหญ่ “ท่านแม่ ดื่มชาเจ้าค่ะ!”
นายหญิงใหญ่ยิ้มแล้วรับถ้วยชามา
อู่เหนียงยกอีกถ้วยหนึ่งให้สืออีเหนียง “น้องหญิงสิบเอ็ด ดื่มชา!"
สืออีเหนียงรีบลุกขึ้นรับมาดื่ม
อู่เหนียงรินชาให้ตัวเองแก้วหนึ่ง จากนั้นก็เบียดไปนั่งบนข้างๆ สืออีเหนียง ใช้เสียงที่นายหญิงใหญ่ได้ยินกระซิบกับสืออีเหนียง “เจ้าดูสิ...ตอนที่ข้ามาเป็นชาหลงจิ่ง ตอนนี้เป็นชาอู่อี๋ ท่านแม่ลำเอียงจริงๆ!"
เพียงคำพูดไม่กี่คำกลับทำให้คนทั้งห้องหัวเราะออกมา
นายหญิงใหญ่ชี้ไปที่คนที่อยู่ข้างหลังอู่เหนียงและพูดว่า “พวกเจ้าดูสิ พวกเจ้าดู ทำไมข้าถึงได้เลี้ยงลูกลิงออกมา เอะอะโวยวายทำให้ข้าไม่สงบทุกวัน”
อู่เหนียงได้ยินเช่นนี้ก็มุดเข้าไปในอ้อมกอดของนายหญิงใหญ่ “ลูกลิงไม่เอะอะโวยวายกับแม่ลิง จะให้ไปเอะอะโวยวายกับใครล่ะเจ้าคะ”
สาวใช้และนายหญิงที่อยู่ข้างๆ ก็หัวเราะเช่นกัน “นั่นเป็นเพราะว่านายหญิงใหญ่ตามใจนาง”
นายหญิงใหญ่จับหน้าผากถอนหายใจ “ไอ๊หยา...ไอ๊หยา” อย่างหมดหนทาง
ทันใดนั้น ทั้งห้องก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ คึกคักเป็นอย่างมาก
สืออีเหนียงก็นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ
นายหญิงใหญ่เห็นเช่นนี้นางก็ถามอย่างเคร่งขรึม “ข้าได้ยินอาจารย์เจี่ยนบอกว่า ตอนนี้เจ้าปักสองด้านเป็นแล้ว”
สกุลหลัวเชิญอาจารย์เฒ่ามาสอนหนังสือบุตรสาวที่บ้าน เชิญอาจารย์เจี่ยน อาจารย์เย็บปักถักร้อยที่มีชื่อเสียงที่สุดในหังโจวมาสอนเย็บปักถักร้อย และให้แม่บ้านเฒ่าในห้องครัวสอนพวกนางทำอาหารของจวนสกุลหลัว
หลังจากที่สืออีเหนียงครุ่นคิดอยู่นาน นางเลือกเย็บปักถักร้อยกับทำอาหาร
ตงชิงอดเป็นห่วงไม่ได้ “เย็บปักถักร้อยและทำอาหารมีอยู่ทุกที่ คนที่ท่องกลอนกับวาดภาพเป็นต่างหากคือคนที่มีความสามารถ...”
“นิสัยของข้า ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดก็พอแล้ว” สืออีเหนียงโบกมือบอกให้นางอย่าพูดอีก “หากไม่ใช่เพราะว่าข้ากลัวนายหญิงใหญ่จะคิดว่าข้าโง่ ทำอะไรก็ไม่เป็น ต่อไปอาจจะดูถูกข้าว่าแม้แต่เย็บปักถักร้อยกับทำอาหารก็ยังไม่เป็น” ตั้งแต่นั้นมานางก็ตั้งใจเรียนเย็บปักถักร้อยกับอาจารย์เจี่ยน อาจารย์เจี่ยนเห็นว่านางตั้งใจ นางก็ชอบที่จะสอน แม้แต่ ‘งานปักสองด้าน’ ที่เป็นวิชาความรู้ของตัวเอง นางก็สืบทอดให้กับสืออีเหนียง


## บทที่ 3 ท่านแม่

ตอนที่ 3 ท่านแม่
เห็นว่านายหญิงใหญ่ถาม สืออีเหนียงก็ยืนขึ้นมาตอบกลับด้วยความเคารพ “ใช่แล้วเจ้าค่ะ” พูดต่อว่า “แต่ทำเป็นแค่ผิวเผิน”
นายหญิงใหญ่เห็นท่าทีที่เคารพนับถือของนาง นางจึงพยักหน้าเบาๆ
“วันที่ยี่สิบสี่เดือนสี่เป็นวันเกิดของไท่ฮูหยินของจวนหย่งผิงโหว ข้าให้พี่หญิงห้าของเจ้าเขียนตัวอักษรคำว่า ‘อายุ’ รูปแบบต่างๆ หนึ่งร้อยตัว ถึงตอนนั้นเจ้าก็ใช้ 'งานปักสองด้าน' ปักม่านกันลมสักผืนหนึ่ง นำไปเป็นของขวัญวันเกิดให้ไท่ฮูหยินที่เยี่ยนจิง”
หลัวหยวนเหนียง คุณหนูใหญ่แห่งสกุลหลัวแต่งงานกับหย่งผิงโหว[footnoteRef:1] สวีลิ่งอี๋ [1:  หย่งผิงโหว ชื่อยศตำแหน่งที่ได้รับแต่งตั้งจากองค์ฮ่องเต้ หย่งผิงคือชื่อดินแดนศักดินาที่องค์ฮ่องเต้ประทานให้ ส่วนโหวเป็นบรรดาศักดิ์รองจากชั้น กง ได้รับยศจากการสืบสกุล หรือได้รับพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้เนื่องจากมีความดีความชอบ]
ไท่ฮูหยินของจวนหย่งผิงโหวก็คือแม่สามีของหลัวหยวนเหนียง กลายมาเป็นเครือญาติของนายหญิงใหญ่
ลูกชายคนโตของสกุลสวีตายไปแล้ว ลูกชายคนที่สองก็ป่วยตาย ลูกชายคนที่สามเป็นลูกอนุ สวีลิ่งอี๋จึงได้สืบทอดบรรดาศักดิ์มาโดยไม่คาดคิด เนื่องจากสองปีก่อน พี่สาวของสวีลิ่งอี๋ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาจากฮ่องเต้องค์ใหม่ สกุลสวีกลายเป็นตระกูลที่มีอำนาจขึ้นมาทันที ตำแหน่งหย่งผิงฮูหยินของหลัวหยวนเหนียงก็สูงขึ้นตามไปด้วย ไม่ว่าจะอยู่ในสังคมขอบรรดาสตรีที่เยี่ยนจิงหรือสกุลหลัวที่อยู่เจียงหนาน ก็ล้วนแต่มีอำนาจ และของขวัญวันเกิดของไท่ฮูหยิน ก็กลายเป็นเรื่องสำคัญที่ทำให้นายหญิงใหญ่ต้องรับมือ
เมื่อรู้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้ สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ถึงแม้ว่าลูกจะปักงานปักสองด้านเป็น แต่ฝีมือของลูกไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ที่เยี่ยนจิงมีคนมีพรสวรรค์ตั้งมากมาย ถึงตอนนั้นเกรงว่าข้าจะทำให้พี่หญิงใหญ่ขายหน้า...”
นางยังพูดไม่จบ นายหญิงใหญ่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “หากพูดถึงเรื่องฝีมือ ใครจะเทียบช่างเย็บในพระราชวังได้ เราส่งม่านกันลมไป ก็แค่เป็นการแสดงความจริงใจเท่านั้นเอง"
ก็จริง ไม่ว่าฝีมือของตัวเองจะดีแค่ไหน แต่ก็ไม่มีทางดีไปกว่าช่างเย็บปักถักร้อยที่ได้รับการคัดเลือกมาจากทั่วประเทศ สิ่งของที่สกุลหลัวส่งไปแม้ว่าจะมีค่ามากแค่ไหน ก็ไม่มีทางมีค่ามากกว่าของขวัญของฮ่องเต้
สืออีเหนียงเข้าใจแล้ว นางยิ้มแล้วถามนายหญิงใหญ่ “ไม่รู้ว่าท่านแม่จะให้คนนำของขวัญวันเกิดส่งไปที่เยี่ยนจิงเมื่อไรเจ้าคะ”
“วันที่หกเดือนสาม” นายหญิงใหญ่ยิ้ม “ข้าดูปฏิทินแล้ว วันที่หกห้ามออกไปทางทิศตะวันตก ห้ามสร้างบ้านสร้างเรือน แต่ออกไปพบปะเพื่อนฝูงได้ หากออกไปเร็วกว่านี้ไม่มีวันที่ดีเช่นนี้แล้ว หากออกไปช้ากว่านี้ก็เกรงว่าจะล่าช้าเกินไป”
สืออีเหนียงครุ่นคิด สีหน้าของนางลังเล
นายหญิงใหญ่เห็นเช่นนี้นางจึงถามด้วยความเป็นห่วง “มีอะไรลำบากใจหรือไม่”
สืออีเหนียงลังเลก่อนจะพูดว่า “งานปักสองด้านนี้ไม่ได้ง่ายเท่าการปักด้านเดียว ต้องใช้เวลามากกว่างานปักแบบด้านเดียวถึงสามเท่า...ข้าคิดดูแล้วมันเร็วไปหน่อยเจ้าค่ะ!”
“เช่นนั้นควรทำเช่นไร” นายหญิงใหญ่ขมวดคิ้ว “ข้าคิดมาตั้งครึ่งเดือน หากเป็นเช่นนี้ คงต้องเลือกของขวัญวันเกิดชิ้นใหม่เช่นนั้นหรือ ไม่รู้ว่าจะทันหรือไม่ ถึงแม้ว่าจะทัน แต่จะให้ของขวัญอะไรดี!”
รากเหง้าบรรดาศักดิ์ของสกุลหลัวอยู่ที่นั่น ถึงแม้จะไม่มีของหายากอะไร หาของมงคลเป็นของขวัญวันเกิดก็คงจะไม่ใช่เรื่องยาก? หรือว่าวันเกิดครั้งนี้ของไท่ฮูหยินแห่งจวนหย่งผิงโหวมีอะไรพิเศษ...
สืออีเหนียงครุ่นคิด ลืมตาขึ้นเหลือบมองอู่เหนียงอย่างรวดเร็ว
นางนั่งถือถ้วยชาอยู่ข้างๆ นายหญิงใหญ่ นั่งก้มหน้าก้มตาอยู่ตรงนั้น เมินเฉยต่อคำพูดของนายหญิงใหญ่
หัวใจของสืออีเหนียงสั่นไหวอย่างไม่รู้ตัว
นายหญิงใหญ่ให้นางปักคำว่า ‘อายุ’ สองด้านมันไม่ใช่เรื่องง่าย ให้อู่เหนียงเขียนตัวอักษรคำว่า ‘อายุ’รูปแบบต่างๆ หนึ่งร้อยตัวก็ยากพอๆ กัน เรื่องยากเช่นนี้วางอยู่ตรงหน้า คนที่มีความคิดรอบคอบมาตลอดอย่างอู่เหนียงกลับนิ่งเงียบ
ทันใดนั้นนางก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่อู่เหนียงเป็นคนพยุงนายหญิงใหญ่เดินออกมา
หากเป็นเช่นนี้ อู่เหนียงคิดว่ามันไม่ยากจึงรับปากไปแล้ว หรือไม่นางก็คิดว่ามันยาก แต่เมื่อเทียบกับการปักตัวอักษร ‘อายุ’ หนึ่งร้อยตัว มันยากกว่าการเขียนตัวอักษร ‘อายุ’ หนึ่งร้อยตัว นางรอให้สืออีเหนียงเป็นคนปฏิเสธ เช่นนี้ นายหญิงใหญ่จึงจะคิดว่าสาเหตุที่ทำให้เรื่องนี้ไม่สำเร็จก็เพราะสืออีเหนียง
ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร แต่สถานการณ์ตอนนี้นางปฏิเสธไม่ได้
แล้วอีกอย่าง นางก็ไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธนายหญิงใหญ่
แต่แค่ไม่อยากรับปากไปง่ายๆ ทำให้นายหญิงใหญ่คิดว่าการปักตัวอักษร ‘อายุ’ หนึ่งร้อยตัวเป็นเรื่องง่าย แล้วไม่สนใจความลำบากของนาง...
ความคิดนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
นางครุ่นคิด “หากว่า ให้อาจารย์เจี่ยนช่วย... "
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเล่า!” ไม่รอให้สืออีเหนียงพูดจบ นายหญิงใหญ่ก็ปฏิเสธข้อเสนอของนางทันที “ของขวัญชิ้นนี้มอบให้เพื่อแสดงความจริงใจของสกุลหลัว ให้คนอื่นปัก มันจะมีความหมายอะไร”
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็หน้าแดงขึ้นมา จากนั้นก็พูดว่า “ลูกผิดไปแล้ว ท่านแม่โปรดให้อภัย”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็ถอนหายใจ
สืออีเหนียงเห็นท่าทีไม่สบายใจของนางจึงรีบพูดว่า “เช่นนั้น ให้ลูกลองดู...”
สายตาของนายหญิงใหญ่เป็นประกายขึ้นมา “เจ้ามั่นใจแค่ไหน”
สืออีเหนียงลังเลอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็พูดออกมาเบาๆ “ข้าตื่นเช้าหน่อย เข้านอนดึกหน่อย ให้ตงชิงคอยช่วยร้อยเข็ม...อาจจะเร็วขึ้น” ท่าทางไม่ค่อยมั่นใจสักเท่าไหร่
นายหญิงใหญ่ครุ่นคิดอยู่นาน แต่ก็ไม่ปฏิเสธ
ท่าทางของสืออีเหนียงดูหดหู่
อู่เหนียงจึงยิ้มและพูดว่า “ข้าก็จะตื่นเช้าเข้านอนดึกเช่นกัน ข้าจะเขียนตัวอักษร ‘อายุ’ หนึ่งร้อยตัวให้เสร็จภายในสองวัน ไม่รู้ว่าน้องหญิงสิบเอ็ดมีความมั่นใจมากขึ้นหรือไม่”
สืออีเหนียงได้สติ นางยิ้มแล้วพูดว่า “เดิมทีข้าคิดว่าพี่หญิงห้าต้องใช้เวลาครึ่งเดือน หากใช้เวลาแค่สองวัน เช่นนั้นก็คงจะทัน”
นางคิดเพียงว่า ถึงตอนนั้นจะแกะรอยตัวอักษร ‘อายุ’ ที่อู่เหนียงเขียนออกเป็นสองชุด ให้อาจารย์เจี่ยนหาคนปักหนึ่งชิ้น ตัวเองปักเองหนึ่งชิ้น ใครปักเสร็จก่อนก็ส่งของคนนั้นไป หากนายหญิงใหญ่สงสัย นางไม่มีทางเอ่ยปากแน่นอน นายหญิงใหญ่ยังจะหาคนมาพิสูจน์เช่นนั้นหรือ ถึงแม้ว่านางจะหาคนมาพิสูจน์ อาจารย์เจี่ยนก็จะยอมขายตัวเองเช่นนั้นหรือ
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้นางก็ดีใจขึ้นมา “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าสองพี่น้องก็ร่วมมือกัน ปักม่านกันลมให้สำเร็จ มันก็เป็นหน้าเป็นตาให้พวกเจ้าเช่นกัน ให้ชาวเยี่ยนจิงเห็นว่าลูกสาวสกุลหลัวของข้าไม่เพียงแต่รู้เรื่องหนังสือตำราเรียน แต่ยังรู้จักเรื่องความเคารพและมารยาท”
คำสอนของสกุลหลัวที่เขียนโดยจีกง บรรพบุรุษของสกุลหลัว ก่อนลูกสาวของตระกูลจะอ่านออกเขียนได้ให้อ่าน ‘สอนสตรีของจีกง’ จากนั้นอ่าน ‘บัญญัติสตรี’ และ ‘สอนภายใน’ สองประโยคนี้ก็คือเนื้อหาข้างในนั้น แต่นายหญิงใหญ่เอาออกมาให้ตอนนี้ ที่นี่ สืออีเหนียงฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ!
แต่ใครจะโง่ไปถามนายหญิงใหญ่?
สืออีเหนียงและอู่เหนียงยืนขึ้นโค้งคำนับนายหญิงใหญ่ และตอบด้วยความเคารพว่า “เจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่พอใจกับท่าทีของทั้งสองคนเป็นอย่างมาก นางพยักหน้าเบาๆ ราวกับว่านึกอะไรขึ้นได้ หันไปถามอู๋เซี่ยวเฉวียน คนดูแลรับใช้ที่อยู่ข้างๆ ว่า “ข้าจำได้ว่า แม่นมของสืออีเหนียงยังอยู่ที่ฝูเจี้ยน”
อู๋เซี่ยวเฉวียนรีบเดินเข้ามาแล้วพูดว่า “ตอนนั้นแม่นมของสืออีเหนียงไม่ยอมออกมาจากบ้านเกิด นางจึงไม่กลับมาด้วยเจ้าค่ะ”
“อืม!” นายหญิงใหญ่พยักหน้าเบาๆ “เช่นนั้นก็ให้หู่พั่วไปปรนนิบัติรับใช้สืออีเหนียงที่เรือน”
สืออีเหนียงตกใจ
ส่งหู่พั่วมาที่เรือนของนาง แล้วตงชิงล่ะ?
หรือว่าป้าเหยาเป่าหูนายหญิงใหญ่บอกให้ตงชิงแต่งงานกับหลานชายของนางได้แล้ว ดังนั้งนายหญิงใหญ่จึงส่งหู่พั่วมาแทน ให้พวกนางได้คุ้นเคยกัน เมื่อตงชิงแต่งออกไปแล้วเรือนของนางก็จะได้ไม่วุ่นวาย
คิดเช่นนี้ ในใจของสืออีเหนียงราวกับถูกคลื่นซัด นางรู้สึกไม่พอใจ
เวลาสามปี กว่านางจะปลูกฝังความผูกพันกับคนรอบข้างได้ ให้พวกนางทำตามความต้องการของตัวเอง แต่จู่ๆ นายหญิงใหญ่กลับส่งสาวใช้ของตัวเองมาให้นาง...ส่งมาอยู่ใกล้ชิดกับนางเช่นนี้ ถึงแม้ว่าไม่ได้คิดร้ายอะไร แต่มันก็ทำให้นางไม่สบายใจ
แต่นางกลับไม่กล้าแสดงอาการอะไรออกมา ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย นางถามด้วยสีหน้าที่ตกใจ “ท่านแม่ ทำเช่นนี้ได้เช่นไรเจ้าคะ พี่หู่พั่วเป็นคนของท่าน เอามาให้ข้า แล้วท่านล่ะเจ้าคะ"
นายหญิงใหญ่ยิ้ม โบกมือบอกให้นางไม่ต้องพูดอะไรอีก
“คุณหนูในจวนของเรา สาวใช้ที่คอยปรนนิบัติรับใช้ต้องเป็นตามที่กำหนดไว้” นางพูดกับสาวใช้และอู๋เซี่ยวเฉวียนที่อยู่ข้างๆ อย่างเคร่งขรึม “ต้องมีสาวใช้สี่คน แม่นมหนึ่งคน และผู้ดูแลอีกสองคน ตอนนี้แม่นมของสืออีเหนียงอยู่ที่ฝูเจี้ยน ข้าเพิ่มสาวใช้ให้นางคนหนึ่งแทนแม่นม...ก็ไม่ถือว่าผิดกฎ”
คนรอบข้างต่างพูดขึ้นมาว่า “นายหญิงใหญ่พูดถูกเจ้าค่ะ นายหญิงใหญ่พิจารณาได้รอบคอบเจ้าค่ะ” อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดว่า “ตามกฎแล้ว นายหญิงใหญ่ควรจะแทนที่ตำแหน่งนี้ให้สืออีเหนียงตั้งนานแล้ว วันนี้พึ่งจะมาเอ่ยถึง ไม่รู้ว่าอยากจะประหยัดเงินเดือนสักสองสามปีหรือคิดไม่ถึงจริงๆ”
ทุกคนต่างพากันหัวเราะขึ้นมา
นายหญิงใหญ่ก็หัวเราะเช่นกัน
อู๋เซี่ยวเฉวียนผู้ดูแลสกุลหลัว บุตรของสกุลสวี หรือคนคอยรับใช้นายหญิงใหญ่
สำหรับคนเหล่านี้ นางใจกว้างกับพวกเขามาโดยตลอด!
ทุกคนหัวเราะกันอยู่พักหนึ่ง นายหญิงใหญ่มองไปที่สืออีเหนียง “สำหรับตงชิงที่อยู่กับเจ้า...” นางหยุดชะงัก
หรือเพราะการมาของหู่พั่วทำให้นางมีสติขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ทำให้นางรู้ว่าปราสาทที่นางสร้างขึ้นมาด้วยพละกำลังทั้งหมดของตัวเอง เมื่อมันมาอยู่ต่อหน้านายหญิงใหญ่ ไม่ใช่สิ หรือว่า เมื่อมันมาอยู่ในเงื้อมมือของคนที่มีอำนาจมากกว่า ปราสาทหลังนั้นมันอ่อนแอแค่ไหน สืออีเหนียงที่สงบสติอารมณ์ได้เสมอ แต่จู่ๆ กลับกลายเป็นคนใจร้อน การที่หยุดชะงักไปพักหนึ่ง ทำให้นางเหงื่อออกทั่วแผ่นหลังอย่างกะทันหัน หัวใจของนางเต้นแรง
ที่แท้ นี่ก็คือความรู้สึกที่ว่า เขาคือคนที่มีอำนาจ ชี้ต้นตายชี้ปลายเป็น แต่ข้าเองเป็นแค่เนื้อที่อยู่บนเขียง
มือที่วางอยู่ข้างกระโปรงของสืออีเหนียงกำหมัดแน่น แม้แต่เล็บแทงเข้าไปที่เนื้อก็ไม่รู้สึกเจ็บ
ต้องหาวิธีเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของตัวเอง...ความรู้สึกที่ให้คนอื่นมาควบคุมชะตาชีวิตของตัวเองมันอึดอัดเกินไป!
“...ปล่อยนางไปเถิด ให้นางคอยปรนนิบัติรับใช้เจ้า ให้เจ้าได้ปักม่านอย่างอย่างสบายใจ” เสียงของนายหญิงใหญ่ราวกับล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าอันแสนไกล แต่ก็ราวกับอยู่ใกล้แค่ข้างหู ทำให้หัวของนางมึนงง “หู่พั่วเป็นคนมีความสามารถ มีนางคอยปรนนิบัติรับใช้เจ้า ข้าก็วางใจ ต่อไปเรื่องของเรือนเจ้าก็ให้นางเป็นคนจัดการซะ!”
เรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว นางไม่สามารถต่อต้าน และก็ไม่คิดที่จะคัดค้านอะไร
สืออีเหนียงบังคับตัวเองให้อารมณ์ดี
สิ่งสำคัญที่สุดของนางคือการจัดการกับทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ให้ดี
สืออีเหนียงมีท่าทีรู้สึกผิด โค้งคำนับขอบคุณนายหญิงใหญ่ “ขอบพระคุณท่านแม่!"
“งั้นก็ตกลงเช่นนี้!” นายหญิงใหญ่มีท่าทีเหนื่อย นางบอกกับอู๋เซี่ยวเฉวียน “เดี๋ยวเอาขนาดและรูปแบบของม่านบังลมบอกคุณหนูทั้งสองคน พวกนางจะได้เข้าใจ รอให้พวกนางสองพี่น้องปรึกษากันเสร็จแล้ว เจ้าค่อยกลับไปบอกข้า”
อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มและรับปาก
นายหญิงใหญ่ยกถ้วยชาขึ้นมา “พวกเจ้าออกไปกันเถิด!”
นางไม่ได้พูดถึงเรื่องแต่งงานของตงชิง
ลืมไปแล้ว?
หรือเพราะว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา?
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองป้าเหยาที่ยืนอยู่ด้านหลังนายหญิงใหญ่
ป้าเหยาก็มองมาที่นาง
สายตาของพวกนางสบกันในอากาศ สืออีเหนียงมองเห็นสายตาที่ไม่ท้อถอยของอีกฝ่าย
ทันใดนั้นนางก็รู้สึกเสียใจ
นางในตอนนี้ ก็คงสู้กับคนอย่างป้าเหยาได้เท่านั้น!


## บทที่ 4 เรือนเจียวหยวน

ตอนที่ 4 เรือนเจียวหยวน
อู่เหนียง สืออีเหนียงและอู๋เซี่ยวเฉวียนพากันเดินออกมาข้างนอก
ทุกคนยืนอยู่ที่หน้าประตู ดูเหมือนว่าพวกนางผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย สีหน้าก็อ่อนโยนลงมาก
อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มและถามพี่น้องสองคนว่า “ประเดี๋ยวบ่าวจะไปบอกคนที่เรือนให้เอาขนาดและรูปแบบของม่านกันลมไปให้พวกท่าน แต่บ่าวไม่รู้ว่าจะไปหาคุณหนูสองคนได้ที่ไหนเจ้าคะ”
ปักม่านกันลมผืนนึง ต้องกำหนดรูปแบบและขนาดของม่านก่อน จากนั้นให้อู่เหนียงเขียนตัวอักษรที่จะปักตามขนาด สืออีเหนียงเลือกเนื้อผ้าและด้ายไหม จากนั้นก็สามารถใช้เข็มปักแทนที่รอยพู่กัน เริ่มปักตามทิศทางของตัวอักษรที่อู่เหนียงเขียนเอาไว้
ดังนั้น ตอนแรกเป็นหน้าที่ของอู่เหนียงและอู๋เซี่ยวเฉวียน
แน่นอนว่าสืออีเหนียงไม่สะดวกที่จะเข้าไปแทรก
นางยิ้มแล้วมองไปที่อู่เหนียง
อู่เหนียงก็รู้ว่าตัวเองให้สัญญาต่อหน้านายหญิงใหญ่ไว้ว่าจะใช้เวลาสองวันในการเขียน หากหลังจากสองวันแล้วยังไม่มีอะไรให้สืออีเหนียง หากถึงตอนนั้นสืออีเหนียงทำไม่เสร็จ เช่นนั้นก็เป็นความผิดของนางเองทั้งหมด
ตอนนี้ ไม่ใช่เวลามาเกรงใจกัน
“หากน้องหญิงไม่ว่าอะไร ไปนั่งที่เรือนข้าสักประเดี๋ยวดีหรือไม่” นางยิ้มให้สืออีเหนียง “เรือนข้าอยู่ใกล้กับเรือนของท่านแม่ ป้าอู๋ก็จะได้ไปรายงานท่านแม่สะดวกหน่อย”
อู่เหนียงอาศัยอยู่ที่เรือนเจียวหยวนทางตะวันตกของเรือนหลัก ใช้เวลาไปถึงไม่เกินหนึ่งถ้วยชา
“พี่หญิงรอบคอบมากเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงยิ้ม “เช่นนั้นคงต้องรบกวนพี่หญิงแล้ว!”
“พี่น้องกันเอง เหตุใดถึงได้เกรงใจเช่นนี้ มันดูห่างเหินกันเกินไป” อู่เหนียงยิ้ม “เจ้าเอาแต่เย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือนทุกวัน นอกจากเรือนของนายหญิงใหญ่ก็ไม่เคยไปที่ไหน เจ้าคือแขกคนสำคัญที่ข้าอยากจะเชิญยังเชิญไม่ได้ ข้าอยากจะให้เจ้ามารบกวนข้าทุกวัน”
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็หัวเราะ “เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจพี่หญิงแล้วนะเจ้าคะ!”
อู๋เซี่ยวเฉวียนก็เห็นด้วยกับการตัดสินใจของอู่เหนียงเป็นอย่างมาก “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นประเดี๋ยวบ่าวจะไปหาคุณหนูห้าที่เรือนเจียวหยวนนะเจ้าคะ”
อู่เหนียงกับสืออีเหนียงพยักหน้า “อากาศหนาวๆ เช่นนี้ ลำบากท่านป้าแล้ว!”
“คุณหนูพูดอะไรกันเจ้าคะ นี่คือหน้าที่ของบ่าวอยู่แล้ว!” อู๋เซี่ยวเฉวียนพูดด้วยความเกรงใจ จากนั้นก็หันหลังเดินออกไป
สืออีเหนียงพูดกับปินจวี๋ที่อยู่ข้างๆ “เจ้าไปบอกตงชิงว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่หู่พั่วสาวใช้ของนายหญิงใหญ่จะไปอยู่ที่เรือนของเรา ให้คนไปทำความสะอาดที่พักให้พี่หู่พั่ว จากนั้นก็ไปรับนางที่เรือนของท่านแม่ ไปดูว่ามีอะไรที่พอจะช่วยพี่หู่พั่วได้หรือไม่ ข้ายังจะต้องไปรอป้าอู๋ที่เรือนของพี่หญิงห้า เจ้าจัดการเสร็จแล้วก็ไปหาข้าที่เรือนของพี่หญิงห้า”
ตั้งแต่รู้ว่านายหญิงใหญ่ส่งหู่พั่วมาอยู่กับสืออีเหนียง ปินจวี๋ก็รู้สึกไม่พอใจ นางอยากจะกลับไปปรึกษากับตงชิงที่อยู่ที่หอลู่จวินเลยตอนนั้น ตอนนี้สืออีเหนียงบอกให้นางไปรายงานตงชิง ตรงกับความต้องการของนางพอดี นางตอบรับด้วยความเคารพ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว
อู่เหนียงมองดูแผ่นหลังของปินจวี๋ที่กำลังเดินออกไป “น้องหญิงดีกับนางเสียจริง”
“เพราะนางเคยปรนนิบัติรับใช้ท่านแม่มาก่อน” สืออีเหนียงยิ้มอย่างอ่อนโยน “มาอยู่กับข้าก็เท่ากับมาลำบาก ข้าต้องดีกับนางหน่อย เกรงว่าพี่หู่พั่วจะรู้สึกน้อยใจ ทำลายน้ำใจของท่านแม่”
อู่เหนียงมองหน้านางอย่างลึกซึ้ง ยิ้มแล้วพานางเดินไปที่เรือนเจียวหยวน
เรือนเจียวหยวนอยู่ทางตะวันตกของเรือนจืออวิ๋น มีสามห้องสองทางเข้า มีลานอยู่ตรงกลาง มีต้นกล้วยที่สูงกว่าบ้านสองสามต้น เดิมทีเรียกว่าเรือนกล้วย ต่อมาที่นี่กลายเป็นที่อยู่ของหยวนเหนียงหรือคุณหนูใหญ่ นายหญิงใหญ่บอกว่าชื่อนี้ไม่ค่อยดี จึงเปลี่ยนชื่อเป็นเรือนเจียวหยวน หลังจากที่หยวนเหนียงแต่งงานออกเรือนไป นายหญิงใหญ่จึงให้อู่เหนียงมาอยู่ที่นี่ อู่เหนียงเคารพพี่หญิงใหญ่ นางเก็บเรือนเล็กหลังที่สองที่หยวนเหนียงเคยอยู่เอาไว้ สั่งให้คนมาทำความสะอาดทุกวัน ราวกับหยวนเหนียงยังอาศัยอยู่ที่นั่น ตัวเองเข้าไปอยู่ในเรือนเล็กหลักแรก ตรงกลางทำเป็นที่นั่งพักผ่อนในชีวิตประจำวัน ฝั่งตะวันออกทำเป็นห้องหนังสือ ฝั่งตะวันตกทำเป็นที่อยู่ของบรรดาสาวใช้และหญิงทำความสะอาด ตัวเองอยู่ที่ชั้นสองกับจื่อย่วนและจื่อเวยสาวใช้ทั้งสองคน
เข้าประตูมา จื่อเวยพาสาวใช้สองคนออกมาต้อนรับ
โค้งคำนับกันแล้ว อู่เหนียงกับสืออีเหนียงก็พากันนั่งลง สาวใช้ยกถ้วยชาเข้ามา จื่อเวยเอาลูกเฟิ่งเซียนสีเหลืองไว้บนถาดที่สวยงาม “วันก่อนนายหญิงใหญ่มอบให้พวกเรา คุณหนูสิบเอ็ดลองชิมดูเจ้าค่ะ”
“นางโง่” อู่เหนียงมองหน้าสืออีเหนียง “นายหญิงใหญ่มอบให้ข้า ก็ต้องมอบให้สืออีเหนียงด้วยเช่นกัน เจ้าไม่ต้องมาเอาอกเอาใจ”
จื่อเวยยิ้ม “ที่คุณหนูสิบเอ็ดมีเป็นของคุณหนูสิบเอ็ด แต่นี่คือน้ำใจของเราเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงยิ้ม หยิบลูกเฟิ่งเซียนขึ้นมาชิ้นหนึ่ง “เรือนข้ามีคนเยอะ ลูกเฟิ่งเซียนสองสามลูกหมดไปในพริบตา ข้ายังรู้สึกเสียดาย พี่จื่อเวยยกมาให้ข้าตั้งถาดนึง ราวกับคนที่ง่วงนอนเจอกับหมอน การต้อนรับเช่นนี้ดีมากเลย!”
นิ้วที่ขาวและเรียวยาวของนาง เปลือกสีเหลืองของลูกเฟิ่งเซียนตกลงบนนิ้ว ช่างสวยงามเปล่งประกาย
สายตาของอู่เหนียงมองมาที่ใบหน้าของสืออีเหนียง
เส้นผมราวกับขนนก ผิวพรรณราวกับหิมะ ดวงตาราวกับหยดน้ำฤดูใบไม้ร่วง ริมฝีปากสีแดง...ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่สืออีเหนียงโตเป็นสาวงามเช่นนี้!
นางตกอยู่ในภวังค์
จากนั้นเสียงที่อ่อนโยนของสืออีเหนียงก็ดังขึ้นมาข้างหู “ตัวอักษร ‘อายุ’ หนึ่งร้อยตัว พี่หญิงคิดออกหรือยังว่าจะเขียนเช่นไร จะเขียนตัวอักษร ‘อายุ’ ตัวคัดใหญ่ไว้ตรงกลาง แล้วเขียนตัวอักษรคัดเล็กเก้าสิบเก้าตัวข้างหลัง หรือว่าจะเขียนแนวตั้งแนวนอนแถวละสิบตัว ข้าลองคิดดูแล้ว ข้าคิดว่าสองแบบนี้ก็ไม่เลวเลยทีเดียว ไม่รู้ว่าพี่หญิงคิดว่าแบบไหนดีเจ้าคะ มีความคิดดีๆ ที่ข้าคิดไม่ออกหรือไม่เจ้าคะ”
อู่เหนียงตกใจก่อนที่จะได้สติกลับมา
หน้าตางดงามแล้วอย่างไร หากไม่ได้แต่งงานกับตระกูลดีๆ เวลาไม่เคยรอใคร เกรงว่าคงจะเป็นแค่ทิวทัศน์ที่สวยงาม ทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะก็แค่นั้น แต่หากอยากแต่งกับตระกูลดีๆ ก็ต้องให้นายหญิงใหญ่เห็นด้วย...
นางยิ้มและลุกขึ้น “น้องหญิงตามข้ามา”
******
ห้องหนังสือของอู่เหนียงกว้างขวางมาก แต่ข้างในมีเฟอร์นิเจอร์แค่สองชิ้น หนึ่งคือโต๊ะวาดภาพสีดำตัวใหญ่ใกล้หน้าต่าง บนโต๊ะเต็มไปด้วยหนังสือของอาจารย์ชื่อดัง แล้วยังมีจานฝนหมึกสี่ห้าอัน พู่กันเก่าๆ สีฟ้าหนึ่งด้าม พู่กันที่มีความหนาไม่เหมือนกันอีกสิบกว่าด้าม สองคือเก้าอี้กุ้ยเฟยสีดำติดกับผนัง คลุมด้วยผ้าคลุมสีฤดูใบไม้ร่วงที่ดูไม่เก่าไม่ใหม่ ทำให้มันดูเยือกเย็น
สืออีเหนียงถูมือ “พี่หญิงไม่จุดถาดไฟหรือเจ้าคะ แล้วตอนที่พี่หญิงเขียนหนังสือล่ะ? ข้าไม่ได้เลย หากข้าจะเย็บปักถักร้อย ข้าต้องจุดถาดไฟ” นางพูดพร้อมกับยิ้ม “แต่ว่า เรือนของข้าใหญ่เท่าห้องหนังสือของพี่หญิง แล้วก็มักจะมีสาวใช้และพี่สะใภ้มาหาข้าให้ข้าช่วยเย็บปักถักร้อย ถึงแม้ว่าจะไม่จุดถาดไฟ แต่นั่งอยู่ด้วยกันก็ไม่หนาว”
อู่เหนียงรู้ว่าสืออีเหนียงเชี่ยวชาญเรื่องเย็บปักถักร้อย สาวใช้ พี่สะใภ้ ป้าล้วนแต่ชอบไปหานาง ไปให้นางช่วยเย็บปักถักร้อยบ้าง ไปขอคำแนะนำบ้าง นางได้ยินเช่นนี้จึงพูดว่า “เรือนของข้าจะเทียบเรือนที่คึกคักของเจ้าได้เช่นไรกัน!”
สืออีเหนียงยิ้มอย่างเขินอาย ชี้ไปที่พู่กันด้ามที่หนาที่สุด “พี่หญิงเขียนอักษรคัดใหญ่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าจำได้ว่าพี่หญิงชอบเขียนอักษรคัดเล็กนี่เจ้าคะ”
อู่เหนียงยิ้มและพูดว่า “ข้ากับน้องหญิงคิดเหมือนกันเลย ข้าอยาจะเขียนตัวอักษร ‘อายุ’ คัดใหญ่ไว้ตรงกลาง จากนั้นเขียนตัวอักษรคัดเล็ก เก้าสิบเก้าตัวไว้ข้างๆ”
สืออีเหนียงตกใจ
อู่เหนียงพูดเช่นนี้ ก็เท่ากับว่านางบอกสืออีเหนียงเป็นนัยๆ ว่า นางรู้อยู่แล้วว่านายหญิงใหญ่จะมอบของขวัญวันเกิดอะไรให้กับไท่ฮูหยินของจวนหย่งผิงโหว...นางรู้เร็วขนาดนั้นได้เช่นไร หากนายหญิงใหญ่ไม่ได้เป็นคนบอก ก็แสดงว่ามีคนที่รู้ว่านายหญิงใหญ่คิดอะไรแล้วมาบอกนาง หากเป็นข้อแรก แสดงว่านายหญิงใหญ่ชอบนางมากกว่าสืออีเหนียง นายหญิงใหญ่ไม่เพียงแต่บอกนาง แล้วยังให้นางเตรียมตัวก่อนล่วงหน้า ถึงวันจริงนางจะได้ไม่เสียหน้า แต่หากเป็นข้อสอง เช่นนั้นก็แสดงว่านางมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับสาวใช้หรือเหล่าท่านป้าของนายหญิงใหญ่ คนที่สืออีเหนียงเทียบไม่ได้!
ไม่ว่าจะเป็นข้อไหน แต่การแสดงออกมาเช่นนี้ คือการแสดงความแข็งแกร่งของตัวเอง!
และอู่เหนียงยังพูดไม่จบ นางก็มีสีหน้าเสียใจ ราวกับว่าเสียใจที่ตัวเองพูดเช่นนั้นออกไป จากนั้นก็รีบพูดต่อว่า “เจ้ารู้ว่าปกติข้าชอบเขียนพู่กัน ไม่มีอะไรทำก็ชอบมาเขียนพวกนี้”
ค่อนข้างมีกลิ่นอายของการอยากจะปกปิด แต่กลับกลายเป็นเปิดเผยให้โลกรู้
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มและพยักหน้า “พี่หญิงเป็นคนฉลาด ข้าเทียบไม่ได้อยู่แล้ว”
นางไม่มีความขมขื่นหรือโศกเศร้าตามการคาดเดาของอู่เหนียง
ราวกับว่าไม่สงสัยคำพูดที่ว่า ‘ไม่มีอะไรทำก็ชอบมาเขียนพวกนี้’ ของอู่เหนียงเลยแม้แต่น้อย
อู่เหนียงท้อใจ
ทุกครั้งที่พูดคุยกับนางก็เป็นเช่นนี้ตลอด ราวกับต่อยลงไปบนดอกฝ้าย ไม่รู้สึกถึงความชนะ ไม่เหมือนสือเหนียงที่สายตาของนางนั้นเต็มไปด้วยความโมโหแต่กลับไม่กล้าทำอะไร…
นางรู้สึกว่ามันน่าเบื่อ จึงเอาภาพร่างที่เขียนไว้ก่อนหน้านี้ออกมาให้สืออีเหนียงดู “นี่คือที่เราพูดถึงเมื่อครู่ ตัวอักษรคัดใหญ่ตรงกลาง ตัวอักษรคัดเล็กอีกเก้าสิบเก้าตัวข้างๆ อันนี้เขียนเป็นรูปเพชร...ตรงกลางเป็นตัวอักษรคัดเล็ก ข้างๆ เป็นตัวอักษรลี่ซู...อันนี้เขียนเป็นวงกลม ใช้ตัวอักษรคัดเล็กทั้งหมด”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน จื่อย่วนก็ไปเอาผ้าทอมาให้สืออีเหนียง
สืออีเหนียงพึ่งจะนั่งลง อู๋เซี่ยวเฉวียนก็มาพอดี
จื่อเวยและจื่อย่วนยุ่งอยู่พักหนึ่ง ยกขนม ยกผ้าทอ ผ่านไปพักหนึ่งทั้งสามคนถึงได้นั่งคุยกัน
“นี่คือภาพวาดที่วาดตามความต้องการของนายหญิงใหญ่” อู๋เซี่ยวเฉวียนหยิบกระดาษหนังวัวออกมาให้อู่เหนียงดู “ฐานทำจากไม้หวงหยางแกะสลัก ขอบทำจากไม้จีชื่อ...”
“เหตุใดถึงไม่ใช้ไม้หวงลี่เล่า” อู่เหนียงขัดจังหวะอู๋เซี่ยวเฉวียน “ในเมื่อฐานทำจากไม้หวงหยาง แต่ขอบทำจากไม้จีชื่อ เกรงว่ามันไม่ค่อยเหมาะ”
ไม้หวงหยางมีสีเหลือง ไม้จีชื่อมีสีแดงเข้ม
“เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ” เมื่อก่อนอู๋เซี่ยวเฉวียนก็เป็นสาวใช้ของนายหญิงใหญ่ นางเรียนหนังสือมาด้วยกัน ความรู้พื้นฐานนางก็พอมีอยู่บ้าง “เดิมทีคิดแบบอื่น หนึ่งคือเปลี่ยนฐานเป็นไม้จื่อถานที่มีสีเดียวกับไม้จีชื่อ แต่ว่าตอนนี้ไม้หวงลี่หายาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไม้จื่อถาน วิธีนี้ไม่ได้ผลแน่นอน สองคือเปลี่ยนฐานเป็นไม้จีชื่อ ทำขอบและฐานเนื้อไม้เดียวกันดีที่สุด คนที่เรือนบ่าวนึกขึ้นมาได้ บอกว่าที่เรือนมีไม้ที่ใช้ได้อยู่ แต่เมื่อไปที่โรงเก็บของถึงรู้ว่า วันเกิดของท่านแม่ใต้เท้าหวง ทูตตรวจการณ์มลฑลเจ้อเจียงครั้งก่อน นายท่านใหญ่ให้คนนำไปแกะสลักทำเป็นของขวัญวันเกิด แล้วเรื่องนี้นายหญิงใหญ่ก็ตัดสินใจเร่งรัด ตอนนี้ในตลาดยังไม่มี บ่าวจึงเขียนจดหมายไปหาช่างไม้ที่สนิทสนมกันสองสามคน แต่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีการตอบกลับมาเลยเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงได้ยินเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “ใครเป็นคนสั่งการ ไม่พิถีพิถันเอาเสียเลย! ท่านแม่รู้เรื่องนี้หรือไม่”


## บทที่ 5 ลายปัก

ตอนที่ 5 ลายปัก
อู๋เซี่ยวเฉวียนไม่พอใจน้ำเสียงของอู่เหนียงเป็นอย่างมาก นางยิ้มแล้วพูดว่า “นายหญิงใหญ่เองก็รู้ เพียงแต่ว่าไม่ได้ถามละเอียดเช่นคุณหนูห้า”
อู่เหนียงที่ปกติเป็นคนเฉลียวฉลาดแต่ตอนนี้กลับสีหน้าซีดเซียวและพูดอย่างจริงจังว่า “ท่านแม่เป็นคนพิถีพิถันอย่างมากจึงได้มอบหมายเรื่องนี้ให้พวกเราสามคน หากเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น พวกเราไม่ว่าใครก็ไม่สามารถปัดความรับผิดชอบได้ มีบางคำที่ข้าจำเป็นต้องพูด...”
แม้ว่าอู๋เซี่ยวเฉวียนผู้นี้จะเป็นผู้ดูแลสกุลหลัว แต่อู๋เซี่ยวเฉวียนไม่ได้ทำงานอยู่ในจวนสกุลหลัว ปกติก็เพียงแค่อยู่กับนายหญิงใหญ่ พูดคุยเป็นเพื่อนนายหญิงใหญ่ หรือช่วยทำธุระเล็กๆ น้อยๆ นายหญิงใหญ่ดูเหมือนว่าจะชอบให้มีคนแบบนี้อยู่ข้างกาย ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นว่านางสำคัญเท่าป้าสวี่ แต่ก็ยังมีความเชื่อใจ ดังนั้นคนในสกุลหลัวจึงเคารพนางอยู่บ้าง
สืออีเหนียงได้ยินน้ำเสียงสั่งสอนของอู่เหนียงก็อดที่จะถอนหายใจอย่างเบาๆ ไม่ได้ ทุกคนต่างทำตามความต้องการของนายหญิงใหญ่ มีบางครั้งอู่เหนียงก็แสดงถึงความใจร้อนจนเกินไป
อย่างเช่นเรื่องนี้ อู๋เซี่ยวเฉวียนได้พูดถึงลักษณะของม่านกันลมตั้งแต่แรกแล้ว เพียงแต่ว่าอู่เหนียงพูดคัดค้านขึ้นมา แล้วยังพูดเหตุผลที่ทำให้ต้องลำบากใจ ต่อมาอู่เหนียงได้ถามว่า ‘ท่านแม่รู้หรือไม่’ อู๋เซี่ยวเฉวียนบอกว่า ‘นายหญิงใหญ่ไม่ได้ถามละเอียดสักเท่าไร’ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นการบอกอู่เหนียงอย่างอ้อมค้อมว่านายหญิงใหญ่รู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
นางมองใบหน้าของอู๋เซี่ยวเฉวียนที่ฝืนยิ้ม นางยิ้มแล้วถามแทรกอู่เหนียงว่า “ป้าอู๋ ขนาดของม่านกันลมนี้จะไม่มีการแก้ไขแล้วใช่หรือไม่”
การพูดแทรกของสืออีเหนียงได้ขัดจังหวะการสั่งสอนของอู่เหนียง อู๋เซี่ยวเฉวียนรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ยิ้มแล้วตอบว่า “หากใหญ่ขึ้นอีกหน่อยก็จะดูเทอะทะ หากเล็กลงอีกหน่อยก็จะดูเบาะบาง บ่าวคิดว่าไม่ต้องแก้แล้วเจ้าค่ะ” นางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างมาก
“เช่นนั้นก็ให้พี่หญิงเขียนขนาดตามนี้ไปก่อนเถิด” สืออีเหนียงหันไปมองอู่เหนียงด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้ยังเหลืออีกสามเดือนก่อนจะถึงวันส่งของขวัญวันเกิด พวกเรามาลงมือทำกันก่อน เมื่อพบไม้ที่เหมาะสมแล้วค่อยแกะสลักฐานและกรอบม่านกันลมก็ยังไม่สาย”
อู๋เซี่ยวเฉวียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะในใจ
ดูสืออีเหนียงที่อ่อนโยนมีมารยาท มีความเอื้ออาทร การพูดหรือการกระทำไม่ทำให้ใครขุ่นเคือง เช่นนั้นจึงจะเรียกว่าเพียบพร้อมในทุกด้าน ไม่เหมือนคนบางคนที่คิดว่าการทำให้คนหัวเราะแสดงว่าเป็นคนพูดเป็น แต่กลับไม่รู้ว่าคนที่พูดเป็นส่วนมากจะไม่พูด ส่วนคนที่พูดไม่เป็นมักจะกลัวคนอื่นไม่รู้ว่าตัวเองนั้นพูดไม่เป็นจึงได้โวยวายพูดเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือ ก็เหมือนกับขวดที่มีน้ำเพียงครึ่งขวดจึงมีเสียงน้ำ ส่วนขวดที่เต็มไปด้วยน้ำจะไม่มีเสียงน้ำจากในขวด...คิดว่านายหญิงใหญ่จะชอบ คิดว่าตัวเองเป็นบุตรสาวคนโต!
“เช่นนั้นก็เอาตามนี้” นางตอบรับสืออีเหนียงพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ช่างไม้พวกนั้นเป็นคนที่มีฝีมือมากที่สุดในเมืองหังโจว และมีคลังเก็บไม้ เพียงแต่ว่าไม้เหล่านั้นไม่ตรงตามเกณฑ์ของเรา หากนำมาทำแล้วไม่ดีขึ้นมา ได้เพียงแค่สิ่งที่พอใช้ได้เท่านั้น เช่นนั้นใช้อันไหนก็คงเหมือนๆ กัน”
อู่เหนียงเห็นแววตาเสียดสีของอู๋เซี่ยวเฉวียน รู้สึกตกใจเล็กน้อยจึงตระหนักได้ว่าตัวเองพูดมากไปแล้ว แอบรู้สึกโกรธอยู่คนเดียว
พวกบ่าวเหล่านี้ก็แค่อาศัยอำนาจของนายหญิงใหญ่ แม้แต่คุณหนูก็ไม่เคยเห็นหัว...จะว่าไปแล้วก็เป็นเพราะว่าตัวเองไม่ใช่บุตรแท้ๆ ของนายหญิงใหญ่...ตอนที่คุณหนูใหญ่อยู่ที่บ้าน แม้ว่าตัวเองจะอายุยังน้อย แต่มีบางอย่างที่กลับจำได้อย่างชัดเจน มีครั้งหนึ่งคุณหนูใหญ่บอกว่าทังหยวนไส้ถั่วแดงกวนหวานเกินไป กัดไปครึ่งคำก็คายใส่ชาม แล้วอู่เหนียงก็ยกมากิน ซ้ำยังบอกอีกว่า ‘ดีที่คุณหนูใหญ่ไม่ชอบกิน เช่นนั้นก็เสร็จข้า’ ท่าทางเช่นนั้นดูเหมือนสุนัขส่ายหางไปมา...
มือทั้งสองข้างของนางกำหมัดแน่น
มีสาวใช้เดินเข้ามาถามว่า “คุณหนูห้า จะให้บ่าวจัดอาหารกลางวันที่ไหนเจ้าคะ”
“มัวแต่คุยจนลืมดูเวลาเสียแล้ว” อู่เหนียงถอนหายใจยาว รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นบนใบหน้า นางหยิบนาฬิกาออกมาดู “ดูเหมือนว่าจะสายไปบ้างแล้ว ทั้งสองท่านอยู่ทานอาหารกลางวันด้วยกันเถิด” แล้วหันไปสั่งสาวใช้คนนั้น “ไปบอกคนครัวว่าคุณหนูสิบเอ็ดกับป้าอู๋จะทานข้าวกับข้าที่นี่ ไปทำอาหารที่ทั้งสองท่านชอบทานมา”
คิดว่าเรื่องนี้ยังไม่มีการตัดสินใจเป็นรูปเป็นธรรม หากกลับไปหานายหญิงใหญ่ก็ไม่รู้ว่าที่นั่นได้เตรียมข้าวไว้ให้นางหรือไม่ กลับไปกินข้าวที่บ้านตัวเองก็เกรงว่าจะทำไฟไหม้ข้าว อยู่กินข้าวกับคุณหนูห้าที่นี่เสียจะดีกว่า
อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดว่า “เช่นนั้นก็ต้องรบกวนคุณหนูห้าเสียแล้ว”
ทุกคนกินอาหารของส่วนรวม แต่ละมื้อจะได้รับการจำกัดปริมาณ หากต้องการเพิ่มอาหารก็ต้องจ่ายเงินเอง
อู่เหนียงแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่จนหรอก”
สืออีเหนียงกลับลังเลอยู่เล็กน้อย
สาวใช้คนนั้นยังไม่ทันไป ทันใดนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “คุณหนูสิบเอ็ด ท่านกังวลเรื่องที่เรื่องในเรือนของท่านยังไม่เรียบร้อยใช่หรือไม่”
สืออีเหนียงแอบตกใจเมื่อได้ฟังเช่นนี้
นางกำลังเป็นห่วงเรื่องในเรือนจริงๆ...แต่กลับไม่สามารถบอกกับอู่เหนียงได้
กลัวว่านางจะคิดว่าตัวเองเห็นหู่พั่วสำคัญกว่านาง ถึงแม้ว่านี่จะเป็นเรื่องจริงก็ตาม
หลังจากได้ยิน อู่เหนียงก็หันไปมองสืออีเหนียง
เพียงแต่ว่ายังไม่ทันให้สืออีเหนียงได้อธิบาย สาวใช้ผู้นั้นก็พูดขึ้นมาว่า “คุณหนูสิบเอ็ดอย่าได้กังวลไปเลย ท่านพี่ปินจวี๋ได้มาถึงนานแล้ว เห็นท่านกับคุณหนูของบ่าวกำลังสนทนากันจึงไม่กล้าเข้ามารายงาน ได้ยินนางบอกว่าพี่ตงชิงได้จัดการทุกอย่างในห้องของท่านเรียบร้อยแล้ว ห้องของพี่หู่พั่วก็ได้ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว รับนางไปที่หอลู่จวิน แล้วยังให้คนครัวเตรียมอาหารเพื่อต้อนรับพี่หู่พั่ว ท่านทานข้าวได้อย่างสบายใจกับคุณหนูของบ่าวที่นี่ได้เลย”
น้ำเสียงของนางชัดเจน คล่องแคล่ว และพูดอย่างมีระเบียบ ทุกคนต่างจับจ้องไปที่นาง รวมทั้งอู่เหนียงด้วย
เด็กสาวคนนั้นดูเหมือนว่าอายุจะไม่เกินแปดเก้าขวบ ยังไม่ได้ไว้ผม มีดวงตาสีเหมือนแอปริคอท และแก้มสีชมพูเหมือนลูกพีช สวมใส่เสื้อคลุมบางๆ สีเขียวอ่อนยืนอยู่ตรงนี้ สดใสนุ่มนวลเหมือนต้นกล้าที่แตกหน่อในเดือนสาม
อู๋เซี่ยวเฉวียนรู้สึกชอบ ยิ้มแล้วพูดว่า “นี่คือบุตรสาวใครกัน หน้าตาช่างน่ารัก พูดจาเฉลียวฉลาด”
เด็กสาวยิ้มแล้วคุกเข่าคำนับ แนะนำตัวเองว่า “บ่าวมีนามว่าจั๋วเถา เนื่องจากว่าท่านพี่ชิวหลิงป่วย นายหญิงใหญ่จึงสั่งให้คนส่งกลับไปรักษาตัวที่บ้าน ป้าสวี่ได้จัดการให้บ่าวมาทำตำแหน่งที่ว่างของนาง จ้าวเซิ่งที่เป็นเสมียนบัญชีก็คือพี่ชายแท้ๆ ของบ่าว บ่าวได้มาอยู่กับคุณหนูห้า ได้เรียนรู้มารยาทจากพี่สาวทั้งหลาย จึงรู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร บ่าวไม่อาจรับคำชมของท่านป้าได้”
“จั๋วเถา” ป้าอู๋ยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าดูแล้วเห็นว่าจะไม่เหมือนลูกท้อ แต่เหมือนต้นหลิวเสียมากกว่า!”
จั๋วเถาฉลาดเป็นอย่างมาก รีบพูดขึ้นมาทันทีว่า “ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ บ่าวเองก็คิดว่าชื่อนี้ไม่ดีเท่าไร ท่านช่วยคิดให้สักหนึ่งชื่อ ให้บ่าวได้รับพรจากท่านจะได้หรือไม่เจ้าคะ”
คำพูดเพียงไม่กี่คำทำเอาใบหน้าของอู๋เซี่ยวเฉวียนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เกรงว่านี่จะไม่ใช่เรื่องของข้า เจ้าควรจะไปถามคุณหนูของเจ้า”
จั๋วเถาไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าอู่เหนียง “คุณหนูได้โปรดตั้งชื่อให้บ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ”
“เจ้าไปเรียนกับใครมา” อู่เหนียงท่าทางทำตัวไม่ถูก “ผิวหนัง ร่างกายได้มาจากพ่อแม่ ชื่อก็เช่นกัน ในที่ของข้าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ รีบไปห้องครัวแล้วยกอาหารมา”
จั๋วเถาตอบรับแล้วเดินไปยกอาหาร
อู๋เซี่ยวเฉวียนมองดูด้านหลังนาง ยิ้มแล้วพูดว่า “นี่เท่ากับว่า ‘ไม่ใช่คนในครอบครัว อย่าได้เข้ามาในบ้าน’ สาวใช้คนนี้พูดจาฉะฉาน”
******
เมื่อทานข้าวเสร็จ สืออีเหนียงก็อดที่จะหาวไม่ได้
อู่เหนียงตกใจเล็กน้อย
สืออีเหนียงพูดอย่างเขินอายว่า “ข้าชินกับการนอนในช่วงเวลานี้ของทุกวัน ไม่เว้นแม้กระทั่งฤดูหนาว ดังนั้นจึงไม่อยากอยู่ทานอาหารเย็นกับพี่หญิง...”
ความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยของอู่เหนียงที่ในตอนแรกสืออีเหนียงอยากจะกลับบ้านค่อยๆ หายไป นางยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้เจ้าก็ไปนอนงีบบนเตียงข้าสักครู่เถิด”
“ให้พี่จื่อเวยชงชาเข้มๆ ให้พวกเราเสียหน่อย” สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดต่อว่า “อย่างไรเสียก็ต้องรีบจัดการเรื่องม่านกันลม มิเช่นนั้นข้าก็นอนไม่หลับ”
อู่เหนียงยิ้มแล้วพยักหน้า เดินไปที่ห้องหนังสือกับสืออีเหนียงและอู๋เซี่ยวเฉวียน บอกให้จื่อเวยชงชาเข้มๆ มาให้
ทุกคนพูดคุยปรึกษาถึงรายละเอียดบางอย่างเรียบร้อยแล้ว อู๋เซี่ยวเฉวียนต้องการจะไปรายงานนายหญิงใหญ่ “นายหญิงใหญ่จะได้ไม่ต้องเป็นกังวล” นำต้นฉบับที่อู่เหนียงคิดว่าดีที่สุดไปด้วย
อู่เหนียงมองออกจึงยืนขึ้นแล้วพูดว่า “เช่นนั้นก็ไปด้วยกันเถิด จะได้ให้ท่านแม่ดูแบบร่างเหล่านี้ที่ข้าวาดเองด้วย เห็นว่าท่านแม่ชอบรูปนั้น น้องสิบเอ็ดเองจะได้ปักตามรูปนั้น”
สืออีเหนียงยิ้มแห้ง
สองคนนี้กำลังต่อสู้ในสังเวียน แต่ก็ลากนางเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย อย่างไรก็ตามนางก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธการตอบแทนเช่นนี้
“ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าท่านแม่จะชอบอันไหนมากที่สุด” สืออีเหนียงยิ้มแล้วเดินไปหานายหญิงใหญ่กับพวกนาง
มีสาวใช้คารวะพวกนางมาแต่ไกลพร้อมกับยกม่านขึ้นให้
เมื่อเดินเข้าไปด้านในก็เห็นอี๋เหนียงใหญ่กับอี๋เหนียงสอง นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงหลัวฮั่นพูดคุยอยู่กับนายหญิงใหญ่
อี๋เหนียงใหญ่สกุลต้วนกับอี๋เหนียงสองสกุลหยวนต่างก็เป็นสาวใช้ของนายท่านใหญ่ หลังจากที่นายหญิงใหญ่แต่งเข้ามาเป็นภรรยาเอก ก็ได้รับและอุ้มชูอนุภรรยา อี๋เหนียงใหญ่ได้ให้กำเนิดคุณหนูสองกับคุณหนูสาม อี๋เหนียงสองได้ให้กำเนิดคุณชายสอง คุณหนูสองได้เสียชีวิตลงตอนอายุสามขวบ คุณชายสองก็มีอายุอยู่เพียงแค่สองวัน ส่วนคุณหนูสามร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็กจนโตมาอายุสิบห้าปี นายหญิงใหญ่เป็นคนตัดสินใจให้แต่งงานกับหลานชายอนุจากครอบครัวของฝั่งตัวเอง ยังไม่ถึงสามปีก็ป่วยตายเสียแล้ว ไม่ได้มีทายาทเหลือไว้ จึงต้องรับบุตรสาวของอนุมาเลี้ยงไว้เป็นคนคอยดูแลตัวเองยามแก่
หลังจากนั้นเป็นต้นมาอี๋เหนียงใหญ่ก็กินมังสวิรัติตามอี๋เหนียงสอง นายหญิงใหญ่เองก็เชิญอาจารย์ที่เชี่ยวชาญด้านอาหารมังสวิรัติมาทำเตาเล็กๆ ให้อนุทั้งสอง เนื่องจากว่าพวกนางถือว่าเป็นฆราวาสในบ้าน จึงไม่ได้ปรนนิบัติรับใช้นายหญิงใหญ่มานานหลายปีแล้ว
เหตุใดจู่ๆ วันนี้จึงได้มาพูดคุยกับนายหญิงใหญ่
สืออีเหนียงรู้สึกประหลาดใจแต่ไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมา ยิ้มพลางคารวะนายหญิงใหญ่และอนุทั้งสองพร้อมกันกับอู่เหนียง จากนั้นก็เดินมาอยู่ด้านหลังอู่เหนียงแล้วยืนเงียบๆ
อนุทั้งสองเริ่มแก่แล้ว เพียงแต่ว่าอี๋เหนียงใหญ่ค่อนข้างอวบอั๋น มองดูนุ่นนวลอ่อนโยน อี๋เหนียงสองค่อนข้างผอม มองดูเคร่งขรึมไปบ้างเล็กน้อย แต่ว่าไม่ว่าจะเป็นอี๋เหนียงใหญ่หรืออี๋เหนียงสอง เมื่อได้เห็นคุณหนูสิบเอ็ดต่างก็พากันยิ้มให้นาง
เมื่อนายหญิงใหญ่ได้เห็นก็ยิ้มเช่นกัน “นางก็แค่ช่วยพวกเจ้าปักพระไตรปิฎกไปถวายให้วัดฉืออาน แค่พวกเจ้าเห็นนางก็รู้สึกชอบแล้วหรือ”
อี๋เหนียงใหญ่ยิ้มแล้วพูดว่า “นางยอมที่จะเรียนพระไตรปิฎกกับพวกเรา จะให้พวกเราไม่ชอบนางได้อย่างไรเจ้าคะ”
คำพูดของอี๋เหนียงใหญ่ทำเอาสืออีเหนียงหน้าแดงเล็กน้อยจึงเอาแต่ก้มหน้า
นายหญิงใหญ่มองดูสืออีเหนียงแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู
อู่เหนียงโบกมือส่งสัญญาณให้อู๋เซี่ยวเฉวียนนำกระดาษต้นฉบับออกมา “นี่คือแบบร่างที่พวกเราได้ปรึกษากันไว้แล้ว ขอให้ท่านแม่ได้โปรดตัดสินใจด้วยเถิดเจ้าค่ะ”
สาวใช้อีกคนของนายหญิงใหญ่ที่ชื่อว่าลั่วเชี่ยวรับต้นฉบับจากอู๋เซี่ยวเฉวียนไปมอบให้แก่นายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งให้อี๋เหนียงใหญ่ที่อยู่ข้างๆ “เจ้าช่วยข้าดูทีว่าจะเลือกอันไหนดี”
อี๋เหนียงใหญ่รับมาดูอยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มแล้วพูดว่า “นายหญิงใหญ่ก็รู้ว่าไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ สายตาของข้าเริ่มแย่ลงแล้ว ให้อี๋เหนียงสองเป็นคนดูเถิด”


## บทที่ 6 อนุภรรยา

ตอนที่ 6 อนุภรรยา
อี๋เหนียงสองรับแบบร่างเหล่านั้นมาดูอย่างตั้งใจ จากนั้นก็เลือกออกมาหนึ่งแผ่นส่งให้นายหญิงใหญ่ “อันนี้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ตัวที่เขียนคำว่า ‘อายุ’ ตัวใหญ่เอาไว้ตรงกลางไม่ดีหรือ”
อี๋เหนียงสองพูดอย่างใจเย็นว่า “คุณหนูห้าอายุยังน้อย ยังขาดทักษะในด้านการเขียน ตอนเขียนตัวอักษรเล็กลงบนปิ่นปักผมก็คิดว่ามันเล็กไป หากใช้ตัวอักษรใหญ่จะทำให้โดดเด่นมากเกินไป”
ใบหน้าของอู่เหนียงเดี๋ยวก็แดงเดี๋ยวก็ซีด
อาจารย์ที่สอนหนังสือคุณหนูก็เคยพูดเช่นนี้
นางไม่อยากยอมรับจึงหาตัวอักษรมาฝึกเขียนเอง
เมื่อนายหญิงใหญ่ได้ยินก็ถอนหายใจ ยื่นรูปที่อี๋เหนียงสองเลือกออกมาส่งให้อู่เหนียง “เช่นนั้นก็เลือกรูปนี้ก็แล้วกัน”
ขณะที่นายหญิงใหญ่ส่งรูปภาพมา สืออีเหนียงมองดูลักษณะรูปภาพ เป็นรูปตัวอักษร ‘ร้อยปี’ ที่ถูกเขียนเป็นทรงกลม
“ผู้อาวุโสชอบอะไรที่อ้วนท้วนสมบูรณ์...เช่นนั้นก็เลือกรูปนี้เถิด” น้ำเสียงของนายหญิงใหญ่ดูมีความอ่อนล้าเล็กน้อย “อู่เหนียงรีบร่างออกมาให้เร็วที่สุด สืออีเหนียงจะได้นำไปปักเย็บ”
อู่เหนียงไม่กล้าคัดค้าน รับแบบร่างมา คุกเข่าน้อมรับคำสั่ง “เจ้าค่ะ”
อี๋เหนียงสองมองมาที่สืออีเหนียง “เช่นนั้นช่วงนี้ก็ต้องปักตัวอักษร ‘ร้อยปี’ ใช่หรือไม่”
สืออีเหนียงตอบด้วยความเคารพ “เจ้าค่ะ”
อี๋เหนียงสองพยักหน้าไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่กลับทำให้นายหญิงใหญ่อยากรู้
“เดิมทีพวกเราอยากจะให้สืออีหนียงช่วยเรื่องงานถักสักสองสามอย่าง” อี๋เหนียงใหญ่ยิ้มแล้วพูดต่อว่า “แต่ดูแล้วสืออีเหนียงคงจะไม่มีเวลาเสียแล้ว”
สืออีเหนียงยิ้มแล้วชำเลืองมองนายหญิงใหญ่ เหมือนกับว่านางกำลังดูสีหน้าของนายหญิงใหญ่อยู่ เห็นว่านายหญิงใหญ่ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจจึงยิ้มแล้วพูดว่า “พี่หญิงห้าต้องใช้เวลาสองวันในการเขียนตัวอักษร ท่านต้องการจะถักสิ่งใด หากต้องการเยอะ เกรงว่าคงจะต้องรอนะเจ้าคะ”
หมายความว่าหากงานไม่เยอะก็สามารถช่วยถักให้ได้
“ข้าจะทำเสื้อคลุมกันลมให้ซิวเกอสักสองตัว” อี๋เหนียงใหญ่ยิ้มแล้วพูดต่อว่า “จึงอยากจะให้สืออีเหนียงช่วยถักค้างคาวห้าตัวสองชุด”
การใช้ด้ายหนึ่งเส้นถักค้างคาวออกมาห้าตัวเป็นหนึ่งในทักษะของอาจารย์เจี่ยน และต่อมาได้สอนให้แก่สืออีเหนียง
คำว่าค้างคาวอ่านว่า ‘เปียนฝู’ ซึ่งออกเสียงเหมือนกับคำว่าความสุขที่อ่านว่า ‘ฝู’ ค้างคาวห้าตัวจึงแปลว่าอายุยืนยาว มั่งคั่งร่ำรวย สุขภาพดีแข็งแรง มีคุณธรรม มีบั้นปลายชีวิตที่ดี ไม่มีอะไรเป็นมงคลไปกว่าการถักค้างคาวห้าตัวด้วยด้ายเส้นเดียวอีกแล้ว
ซิวเกอเด็กชายวัยสามขวบเป็นบุตรชายคนโตของคุณชายใหญ่ และเป็นดวงใจของนายหญิงใหญ่
ใบหน้าของนายหญิงใหญ่ดูอ่อนโยนขึ้นเป็นอย่างมาก “ไม่รู้ว่าบรรดาสาวใช้เหล่านั้นจะดูแลเขาดีหรือไม่”
เมื่อสามปีก่อนนายท่านใหญ่สกุลหลัวคนก่อนได้เสียชีวิตลง สามพี่น้องสกุลหลัวก็ได้ลางานในตำแหน่งขุนนางแล้วกลับบ้านเกิดเพื่อจัดงานศพ ปีนี้เดือนสิบวันที่ยี่สิบสี่ก็จะครบสามปีที่สามพี่น้องต้องกลับไปรายงานตัวกับทางราชการ นายท่านสองและนายท่านสามพาสมาชิกในครอบครัวไปด้วย นายหญิงใหญ่ไม่สามารถปล่อยวางเรื่องในบ้านได้ จึงให้บุตรชายและลูกสะใภ้พาหลานชายกับลู่อี๋เหนียงไปเยี่ยนจิงกับนายท่านใหญ่คนก่อน ประการแรกเพื่อที่จะได้มีคนดูแลอยู่ข้างกายนายท่านใหญ่คนก่อน ประการที่สองเพื่อที่จะให้บุตรชายและสมาชิกในครอบครัวไปเยี่ยมพี่สาวและพี่เขย อาศัยอำนาจของสกุลหย่งผิงโหวเรียนหนังสือในเมืองเยี่ยนจิง เพื่อเข้าร่วมการทดสอบในปีหน้า เมื่อสองปีก่อนฮ่องเต้องค์ใหม่ได้เสด็จขึ้นครองบัลลังก์ หลัวเจิ้นซิ่งต้องแสดงความกตัญญูไว้อาลัยให้บิดาที่จากไปจึงไม่ได้ไปเข้าร่วมการทดสอบ
“ซิวเกอมีคุณนายใหญ่คอยอยู่ด้วย” อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ท่านไม่ต้องเป็นกังวลหรอกเจ้าค่ะ”
ตอนนี้สืออีเหนียงได้รู้แล้วว่างานถักเหล่านี้มีไว้เพื่อทำอะไร จึงออกความคิดเห็นในทันที “อย่างอื่นข้าไม่กล้ารับปาก แต่เวลาในการถักด้ายสองม้วนยังพอมีอยู่บ้าง”
“เช่นนั้นก็ดีเลย” อี๋เหนียงใหญ่ยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ห้องปักเย็บของข้าได้เตรียมด้ายสีสันสดใสสวยงามไว้เรียบร้อยแล้ว” ดูเหมือนว่านางจะรอไม่ไหวแล้ว
“เช่นนั้นเจ้าก็ไปช่วยอี๋เหนียงทำงานถักเถิด” นายหญิงใหญ่ยิ้มพร้อมกับกำชับสืออีเหนียง “ให้อู๋เซี่ยวเฉวียนเป็นคนอยู่พูดคุยกับข้าก็พอแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อี๋เหนียงทั้งสอง อู่เหนียงและสืออีเหนียงก็ยืนขึ้นแล้วเดินออกไป
อี๋เหนียงใหญ่จูงมือสืออีเหนียง “ไปกันเถิด มาที่เรือนข้าแล้วข้าจะให้ไฉ่สยาทำขนมดอกบัวกุหลาบให้เจ้ากิน” ผ่านไปสักครู่ก็ยิ้มแล้วพูดกับอู่เหนียงว่า “คุณหนูห้าก็ไปนั่งเล่นที่เรือนข้าสักครู่เถิด”
เมื่อเห็นอี๋เหนียงใหญ่พูดอย่างไม่จริงใจ อู่เหนียงก็รู้สึกไม่พอใจ คิดขึ้นมาได้ว่าตอนนี้อี๋เหนียงทั้งสองก็เหมือนคนแก่ที่กำลังรอความตาย ไม่แม้แต่จะมีกระจิตกระใจเข้าสังคม
“ข้าไม่ไปเจ้าค่ะ” นางแสดงท่าทางใจเย็น “เรื่องที่นายหญิงใหญ่มอบหมายให้ ข้าจะทำผิดพลาดไม่ได้”
อี๋เหนียงใหญ่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง อี๋เหนียงสองจึงดึงอี๋เหนียงใหญ่และสืออีเหนียงเดินไป “หากเป็นเช่นนี้ พวกเราก็ขอตัวก่อน คุณหนูห้ารีบไปจัดการงานให้เสร็จเถิด”
สืออีเหนียงถูกอี๋เหนียงสองดึงไป หันกลับไปหาอู่เหนียงแล้วพูดว่า “พี่หญิงค่อยๆ เดินนะเจ้าคะ”จากนั้นก็รีบเดินไปพร้อมกับอี๋เหนียงสอง
อู่เหนียงมองสามคนนั้นจากด้านหลังแล้วเบ้ปาก จากนั้นก็กลับไปที่เรือนเจียวหยวน
อี๋เหนียงใหญ่อดบ่นไม่ได้ “ไม่เห็นต้องทำเช่นนี้ นางก็เป็นคนน่าสงสารเช่นกัน”
“เหอะ” อี๋เหนียงสองพูดด้วยความเย็นชาว่า “ในตระกูลนี้มีผู้ใดบ้างที่ไม่น่าสงสาร ไม่เพียงแต่เจ้าที่น่าสงสาร แต่ยังมีคนที่น่าสงสารมากกว่าเจ้าเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเราก็อายุปูนนี้แล้ว อย่างมากก็แค่รอความตาย ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว”
อี๋เหนียงใหญ่มองดูสืออีเหนียงที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ข้างๆ และอดกลั้นสิ่งที่ต้องการจะพูดไว้ จึงยิ้มแล้วพูดกับสืออีเหนียงว่า “เจ้านั่งรอก่อน ข้าจะไปหยิบด้าย”
อนุภรรยาทั้งสองอาศัยอยู่ติดกัน แต่นอกจากอี๋เหนียงใหญ่จะชอบการสวดมนต์ไหว้พระแล้ว ก็ยังชอบเย็บผ้าให้กับเด็กๆ ในจวนสกุลหลัวเหล่านั้น สืออีเหนียงกับอนุทั้งสองมีความสัมพันธ์ต่อกันเล็กน้อย เป็นเพราะว่าอี๋เหนียงใหญ่ได้ยินสาวใช้บอกว่าคุณหนูสิบเอ็ดเชี่ยวชาญด้านการเย็บปักถักร้อย เป็นลูกศิษย์ที่ภาคภูมิใจของอาจารย์เจี่ยน จึงคิดอยากจะให้สืออีเหนียงมาช่วยปักพระไตรปิฎก ต่อมาได้ติดต่อกันมากขึ้นจึงค้นพบว่าสืออีเหนียงเป็นคนอ่อนโยน แม้จะเป็นคนไม่พูดมาก แต่การกระทำสุขุมรอบคอบ ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างใจดีและเอื้อเฟื้อ จึงได้ถูกชะตากับนาง มักจะเชิญให้นางมานั่งเล่นที่เรือนของตัวเอง หรือบางครั้งตัวเองก็ออกไปเดินเล่นกับคุณหนูสิบเอ็ดที่เรือนของนาง คุยกันเรื่องทั่วไปและทำงานเย็บปักถักร้อยด้วยกัน แต่ว่าอี๋เหนียงสองไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากการสวดมนต์ เวลาที่พบเจอกันโดยบังเอิญสองสามครั้งก็เพียงแต่กล่าวทักทายด้วยความเคารพ อี๋เหนียงสองก็จะพยักหน้าตอบกลับนางอย่างเรียบเฉยและไม่ได้พูดอะไร
แต่วันนี้สถานการณ์ค่อนข้างแปลกนิดหน่อย
อี๋เหนียงใหญ่ไปเอาด้าย อี๋เหนียงสองไม่เพียงแต่ไม่กลับห้องตัวเองตามปกติ ซ้ำยังกำชับสาวใช้ของอี๋เหนียงใหญ่อย่างไฉ่สยาว่า “อี๋เหนียงของพวกเจ้าบอกแล้วว่าจะให้พวกเจ้าทำขนมดอกบัวกุหลาบให้คุณหนูสิบเอ็ด ยังไม่รีบไปกันอีก”
คาดว่าอี๋เหนียงสองคงจะเป็นคนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไฉ่สยารับปากแล้วรีบเดินออกไปทันที
แล้วนางก็บ่นสาวใช้ของตัวเอง “ไปยืนทำอะไรตรงนั้น มีแขกมาก็ไม่รู้จักชงชาต้อนรับแขก เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง”
ทำเอาไฉ่อวิ๋นหน้าแดงไปหมด ยกมือคำนับสืออีเหนียงจากนั้นก็หันไปชงชา
สืออีเหนียงยกชาขึ้นมาดื่ม “นี่เป็นชาชั้นเยี่ยม เป็นชาหลงจิ่งชั้นดีจากทะเลสาบซีหู”
ยากที่จะได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของอี๋เหนียงสอง “ใช่แล้วนี่คือชาหลงจิ่งชั้นดีจากทะเลสาบซีหู แต่ว่าข้ายังมีชาอวี้ซีที่ได้มาจากฝูเจี้ยน เจ้าลองชิมดูสิ!”
สืออีเหนียงประหลาดใจเล็กน้อย
ตอนนี้บิดาของนางก็คือหลัวหวาจงนายท่านใหญ่สกุลหลัวที่ได้รับเลือกเป็นหัวหน้าทูตในฝูเจี้ยนสามสมัยและไม่สามารถย้ายไปที่อื่นได้ คิดว่านี่เป็นเรื่องเศร้าในชีวิต และด้วยเหตุนี้เขาจึงมีรากฐานที่มั่นคงในฝูเจี้ยน แม้ว่าเขาจะกังวลเรื่องในบ้าน แต่ว่าลูกน้องที่เมื่อก่อนเคยได้รับความเมตตาจากเขาก็มักจะส่งผลผลิตพิเศษของฝูเจี้ยนมาให้เขา ชาอวี้ซีก็เป็นหนึ่งในนั้น
แน่นอนว่าการที่คนอย่างหลัวหวาจงถูกแต่งตั้งให้เป็นราชทูต ไม่ว่าจะเป็นในสายตาของราชสำนักหรือในสายตาของฮ่องเต้เขาก็มีอำนาจอยู่พอสมควร ขอเพียงแค่ไม่ข้องเกี่ยวกับการกบฏ ไม่ช้าก็เร็วก็จะได้เลื่อนตำแหน่งใหม่ ยิ่งไปกว่านั้นเขายังจะได้เกี่ยวดองกับสกุลหย่งผิงโหว คนเหล่านั้นจะประมาทเขาไม่ได้
นางว้าวุ่นใจอยู่ชั่วครู่
นางรู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างผ่านเข้ามาในหัว อยากจะจับมันแต่ก็จับไม่ได้!
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองอี๋เหนียงสอง และทันใดนั้นนางก็พบว่าอี๋เหนียงสองมีดวงตาที่สดใสเหมือนน้ำ เมื่อมีแสงสาดเข้ามาก็มีประกายระยิบระยับ จู่ๆ คนธรรมดาคนหนึ่งก็เปิดเผยธาตุแท้เฉพาะตัวต่อหน้าตัวนาง สืออีเหนียงได้กลายเป็นหน่วยสืบสวน พยายามนึกว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง
ถึงแม้ว่าอี๋เหนียงใหญ่จะชอบเย็บผ้าให้กับเด็กๆ แต่ว่าเด็กๆ เหล่านี้ไม่ได้รวมคุณชายใหญ่เข้าไปด้วย เพราะว่าในจวนสกุลหลัวเขาไม่ใช่เด็กธรรมดา หากจะให้นางปักค้างคาวห้าตัวให้ งานเช่นนี้นอกจากอาจารย์เจี่ยนแล้วก็มีแต่สืออีเหนียงที่ทำได้...
“หยิบจี้หยกขึ้นมาแล้วแกว่งไว้ข้างหน้า ดวงตาจ้องไปตามการเคลื่อนไหวของมัน เมื่อทำเป็นเวลานาน เจ้าเองก็จะมีดวงตาเช่นนี้” อี๋เหนียงสองยิ้มให้นาง ดวงตาเป็นประกาย “เจ้าเริ่มฝึกฝนนับจากวันนี้ก็ยังไม่สายจนเกินไป”
สืออีเหนียงแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง หน้าตาดูมึนงง
อี๋เหนียงสองยิ้ม “คนที่ซื่อสัตย์อย่างชิงถงกลับมีบุตรสาวอย่างเจ้า ช่างน่าสนใจจริงๆ”
ชิงถงเป็นชื่อของหลู่อี๋เหนียง
“อี๋เหนียงสองพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงสีหน้าเรียบเฉย
“จะฟังเข้าใจหรือไม่ก็ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้าไม่หูหนวกก็พอ” อี๋เหนียงสองสีหน้าดูผ่อนคลาย ดูเหมือนว่าไม่ได้โกรธที่สืออีเหนียงแกล้งทำเป็นหูหนวก ซ้ำยังชื่นชม “นับวันดูแล้ว นายท่านใหญ่กับคุณชายใหญ่คงจะถึงเยี่ยนจิงแล้ว ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น นายท่านใหญ่กับคุณชายใหญ่ต่างพากันให้คนของตัวเองนำจดหมายมาส่งให้นายหญิงใหญ่ เมื่อนายหญิงใหญ่ได้รับจดหมายจากนายท่านใหญ่ก็ให้คนไปเรียกเจ้ามาทำม่านกันลม เมื่อได้รับจดหมายจากคุณชายใหญ่ก็ได้ส่งป้าสวี่ไปส่งเงินค่าน้ำมันตะเกียงให้วัดฉืออานแล้วยังให้หู่พั่วที่เป็นคนรับใช้ของนางเป็นรางวัลแก่เจ้า จู่ๆ ก็เรียกข้าและอี๋เหนียงใหญ่ไปถามเรื่องว่าจะตีพิมพ์พระสูตรหนึ่งพันเล่มอย่างไรดี...เจ้าคิดว่ามันแปลกหรือไม่”
ว่าแต่ว่าไปหยิบด้ายที่ข้างเรือนต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้เลยหรือ
สืออีเหนียงมีความรู้สึกว่าอี๋เหนียงทั้งสองคนกำลังวางกับดักนาง
ภรรยาหลวงหนึ่งคน อนุภรรยาอีกหกคน และบุตรต่างมารดาอีกหลายคนที่กำลังทะเลาะกัน ต่อให้คนโง่แค่ไหนก็ไม่มีวันเชื่อว่าครอบครัวนี้จะมีความสามัคคี พี่น้องให้ความเคารพซึ่งกันและกัน
แต่ว่าไม่ว่าปัจจัยสำคัญของเรื่องนี้จะเป็นอะไร สืออีเหนียงก็จะไม่เข้าไปแทรกแซง ไม่เพียงแค่ไม่เต็มใจ ซ้ำยังไม่มีอำนาจพอที่จะเข้าไปยุ่งเรื่องนี้
“นายหญิงใหญ่นับถือในพระพุทธศาสนา การที่ให้ป้าสวี่ไปส่งค่าน้ำมันตะเกียงให้วัดฉืออาน การที่ถามอี๋เหนียงว่าจะตีพิมพ์พระสูตรอย่างไรดี ข้าคิดว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องปกติ” นางยิ้มแล้วมองไปที่อี๋เหนียงสอง “ส่วนเรื่องที่ให้คนรับใช้เป็นรางวัลแก่ข้า ความจริงแล้วตงชิงกับปินจวี๋ที่คอยรับใช้ข้าก็เป็นคนที่นายหญิงใหญ่ให้มาเป็นรางวัล แต่ละคนซื่อสัตย์และจิตใจดี ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าคำว่าแปลกที่ท่านบอกนั้นมาจากตรงไหนกัน”
“ความจริงก็ไม่มีอะไรน่าแปลก” อี๋เหนียงสองยิ้มอย่างมีความสุขภายใต้การจับจ้องของนาง “ข้าก็แค่พูดขึ้นมาเฉยๆ บางคนก็ฟังเข้าใจบางคนก็ฟังไม่เข้าใจ”
สืออีเหนียงเพียงแต่ยิ้มไม่ได้ตอบอะไร ก้มหน้าเป่าฟองในถ้วยชาแล้วจิบเบาๆ
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงบ
“ไฉ่สยาเอาด้ายไปไว้ใต้หมอนของข้า เพื่อที่ข้าจะได้หาได้ง่าย” เมื่อหายไปพักใหญ่อี๋เหนียงใหญ่ก็ยิ้มแล้วเดินออกมา “ข้าทำให้เจ้าต้องรอนานแล้ว”
“ไม่นานหรอกเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงยิ้มอย่างอ่อนโยน “มีอี๋เหนียงสองคอยอยู่เป็นเพื่อนข้า”
อี๋เหนียงใหญ่ยิ้มแล้วพยักหน้า เอาเส้นด้ายส่งให้สืออีเหนียง “เจ้าดูสิว่าด้ายนี้ใช้ได้หรือไม่”


## บทที่ 7 ความคิด

ตอนที่ 7 ความคิด
“ความยาวกำลังดี” สืออีเหนียงมองดูอย่างละเอียดอยู่นาน “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน วันนี้ท่านแม่ได้ให้หู่พั่วเป็นรางวัลแก่ข้า ข้ายังไม่เคยเห็นนางเลย แล้วก็ยังไม่รู้ด้วยว่าเรือนของข้าจะเป็นอย่างไร ต้องกลับไปดูเสียหน่อย รอให้ข้าถักเสร็จแล้ว ข้าจะให้ตงชิงนำมาส่งให้ท่านนะเจ้าคะ”
อี๋เหนียงใหญ่ไม่ได้รั้งนางไว้ ยิ้มแล้วพยักหน้าส่งนางกลับไป
อี๋เหนียงสองกลับพูดขึ้นเมื่อขาของนางหนึ่งข้างก้าวข้ามผ่านประตูไป
“จะว่าไปแล้วก็น่าแปลก จุนเกอที่เกิดจากคุณหนูใหญ่ถือเป็นลูกชายคนโต ตอนนี้ก็อายุสี่ขวบแล้วแต่ยังไม่ได้ถูกแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบทอด หรือว่าคุณชายใหญ่ของเราจะเลียนแบบสรวงสวรรค์ ที่เอาใจใส่ผู้อาวุโสมากกว่าเด็ก และเอาใจใส่บุตรของอนุภรรยามากกว่าบุตรของภรรยาหลวง...”
สืออีเหนียงชะงักฝีเท้า
******
ในเวลานี้อู่เหนียงได้กลับมาที่เรือนเจียวหยวนและกำลังพูดคุยอยู่กับเหลียนเฉียว
“...นายหญิงใหญ่บอกว่าเห็ดป่าเหล่านี้นำมาตุ๋นกับนกพิราบได้ดี ได้ยินมาว่าสองสามวันมานี้คุณชายสี่ไม่ค่อยอยากอาหาร จึงไห้บ่าวนำไปส่งให้คุณชายสี่เจ้าค่ะ”
อู่เหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “เช่นนั้นน้องสี่ของข้ากินอย่างเอร็ดอร่อยหรือไม่”
เหลียนเฉียวยิ้มแล้วพูดว่า “ของที่นายหญิงใหญ่ส่งไปแน่นอนว่าต้องอร่อยอยู่แล้วเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงถอนหายใจ “รอบตัวน้องสี่ของข้าไม่มีใครใส่ใจเลยสักคน...หากมีคนที่รู้จักเอาใจใส่อย่างพี่เหลียนเฉียวสักคนก็คงไม่สามวันดีสี่วันไข้เช่นนี้หรอก” ขณะที่พูดก็หยิบลูกบ๊วยที่เคลือบด้วยน้ำผึ้งค่อยๆ ป้อนเข้าปากตัวเอง
เมื่อเหลียนเฉียวได้ฟังก็ใจเต้นแรง
จากสาวใช้ระดับสามได้มาเป็นสาวใช้ส่วนตัวของนายหญิงใหญ่นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นางไม่อยากแต่งงานกับคนรับใช้ด้วยกันแล้วหลังจากนั้นก็ให้กำเนิดบุตรชายสืบทอดเป็นคนรับใช้ต่อ หรือให้กำเนิดบุตรสาวเพื่อไปเป็นสาวใช้...แต่ว่าคุณชายสองสามคนในจวน คุณชายใหญ่มีคนคอยปรนนิบัติมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่คุณนายใหญ่เข้ามาก็ได้พาสาวใช้มาเพิ่มอีกสี่คน คุณชายสองเสียชีวิตเมื่อยังเยาว์วัย ส่วนคุณชายสามที่เป็นบุตรชายของภรรยาเอกของนายท่านสอง พวกนางจึงไม่มีโอกาสได้รับใช้ ส่วนบุตรชายของนายท่านสามอย่างคุณชายห้ากับคุณชายหก คนหนึ่งอายุเพียงแปดขวบ อีกคนก็ห้าขวบ มีแต่คุณชายสี่เท่านั้นที่ถึงแม้จะเป็นบุตรของอนุภรรยา แต่นายหญิงใหญ่ก็ยังให้ความสำคัญอยู่บ้าง เมื่อถึงเวลาแบ่งสมบัติ ก็จะแบ่งให้คุณชายสี่บ้างไม่มากก็น้อย ยิ่งไปกว่านั้นคุณชายสี่เป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยน ใส่ใจต่อบรรดาคนที่อยู่รอบตัวเป็นอย่างมาก แล้วยังเคยลงมือทำแป้งผัดหน้าให้สาวใช้ของเขาอย่างตี้จิ่นด้วยตัวเองอีกด้วย...หากพูดถึงรูปลักษณ์ของสาวใช้ในจวน สาวใช้ของคุณหนูสิบเอ็ดอย่างตงชิงนางยอมรับว่าตัวเองเทียบไม่ติด หรือว่าจะต้องเอาตัวเองไปเทียบกับตี้จิ่นที่หน้าตาอัปลักษณ์
นางหน้าแดงเพราะความตื่นเต้นโดยไม่รู้ตัว
คุณชายสี่กับคุณหนูห้าเป็นพี่น้องที่ดีที่สุด ในช่วงสองปีนี้นางได้ทำงานให้กับคุณหนูห้าอยู่บ่อยๆ เพื่อที่เมื่อถึงเวลาคุณหนูห้าจะได้ช่วยวางแผนได้...คิดไม่ถึงว่าวันนี้คุณหนูห้าจะพูดออกมา
“บ่าวจะไปเทียบกับพี่ตี้จิ่นได้อย่างไรเจ้าคะ” ดวงตาเปล่งประกายของเหลียนเฉียวมองอู่เหนียงตาไม่กระพริบ เหมือนกับว่ากำลังมองดูบางอย่างจากแววตาของนาง “คุณชายสี่มีนางคอยรับใช้ ยังมีอะไรที่คุณหนูห้าต้องกังวลอีกล่ะเจ้าคะ”
ยิ้มมุมปาก ราวกับว่ามีเรื่องที่ต้องการจะพูดแต่ไม่รู้จะพูดอย่างไร
จื่อย่วนที่อยู่ข้างๆ กระแอมเบาๆ ชี้ไปที่ถ้วยชาข้างมือเหลียนเฉียว “พี่เหลียนเฉียวลองดื่มดูสิ นี่คือชาต้าหงเผาที่คุณนายใหญ่ให้เป็นรางวัล”
เมื่ออู่เหนียงได้ยินเสียงกระแอมของจื่อย่วนก็เปลี่ยนสีหน้าไม่พูดถึงเรื่องคุณชายสี่ แต่กลับพูดคล้อยตามจื่อย่วนว่า “พี่เหลียนเฉียวลองชิมชานี้ดูสิว่าเป็นอย่างไร”
เหลียนเฉียวรู้สึกหงุดหงิดในใจ แอบโทษจื่อย่วนที่เข้ามายุ่ง เดิมทีคุณหนูห้าก็มีท่าทางลำบากใจอยู่เล็กน้อย หากนางขัดจังหวะอีกคุณหนูห้าก็จะไม่พูดถึงเรื่องคุณชายสี่อีกแน่นอน...โอกาสดีๆ เช่นนี้กลับถูกจื่อย่วนทำพัง หากไม่ใช่เพราะนางเป็นสาวใช้ของคุณหนูห้า และอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณหนูห้า ในภายภาคหน้ายังจะต้องตามคุณหนูห้าไปที่เรือนของสามี นางก็คงจะสงสัยจริงๆ แล้วว่าจื่อย่วนมีความคิดเช่นเดียวกับตัวเองหรือไม่ แต่ว่าก็ไม่แน่ นายหญิงใหญ่บอกว่ารักและเอ็นดูคุณหนูห้ามากที่สุด แต่ถ้าหากว่าเอ็นดูนางจริงๆ ตอนที่นายท่านใหญ่คนก่อนป่วยก็ควรจะรีบหาสามีให้กับคุณหนูห้าที่สามารถออกเรือนได้แล้ว จะได้ไม่ต้องไว้อาลัยถึงสามปี คุณหนูห้าที่อายุสิบแปดปีได้กลายเป็นสาวใหญ่แล้ว...ดูแล้วนายหญิงใหญ่อาจจะไม่ได้ปฏิบัติต่อคุณหนูห้าเหมือนลูกแท้ๆ ตัวเองคิดได้จื่อย่วนก็คงจะคิดได้เช่นกัน ติดตามคุณหนูห้าไปก็ไม่รู้ว่าจะได้ไปแต่งงานกับคนง่อยที่ไหน ไม่สู้หาวิธีไปอยู่กับคุณชายสี่จะดีกว่า!
เมื่อความคิดนี้ผ่านเข้ามาในหัว เหลียนเฉียวก็อดไม่ได้ที่จะโกรธจื่อย่วน
หากจื่อย่วนมีความคิดนี้จริงๆ วันนี้คงไม่ใช่เวลาที่ต้องมาพูด
คิดได้ว่าตัวเองมีธุระที่ต้องทำ หากนายหญิงใหญ่ถามหาขึ้นมาแล้วตัวเองยังไม่ได้กลับไป คิดว่านางยังอยู่กับคุณชายสี่จะดูไม่งาม
นางพูดคุยกับอู่เหนียงอีกสองสามประโยค ลุกขึ้นแล้วกล่าวลา “หากยังไม่ไปตอนนี้ เกรงว่านายหญิงใหญ่จะเรียกหาเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงไปส่งนางถึงหน้าประตูด้วยตัวเอง “พี่เหลียนเฉียวมีธุระ ข้าก็ไม่รบกวนแล้ว หากมีเวลาก็มานั่งเล่นกับพวกเราอีก”
เหลียนเฉียวกล่าวด้วยความเกรงใจสองสามประโยค ได้ยินเสียงร้องโวยวายดังออกมาไม่ไกล
เมื่อได้ยินนางก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย
จื่อย่วนยิ้มแล้วพูดว่า “พี่จื่อเวยกำลังสั่งสอนสาวใช้คนใหม่ ก็ไม่รู้ว่าทำไมคนรุ่นนี้ไม่เหมือนกับพวกเรา เวลาที่รุ่นพี่ตักเตือนอะไรก็จะรีบจำไว้ทันทีและไม่กล้าลืม แต่ตอนนี้ ตีก็ตีไม่ได้ พอทำโทษก็คิดจะฆ่าตัวตาย ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะสั่งสอนอย่างไร” ท่าทางดูเหนื่อยใจเป็นอย่างมาก
“เป็นเช่นนั้น” เหลียนเฉียวท่าทางสบายใจยิ้มให้จื่อย่วนแล้วเดินออกไป “เจ้าไม่รู้หรอกว่าซวงเหอที่มาใหม่ได้ทะเลาะกับป้าเหยา...พวกเรานั้นแค่คิดก็ยังไม่กล้าคิด จะว่าไปสองปีมานี้ป้าสวี่ก็จัดการได้ไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน คนที่เข้ามาใหม่แต่ละคนก็ป่าเถื่อนขึ้นกว่าเดิม มีครั้งหนึ่งนายหญิงใหญ่พูดขึ้นมาว่าป้าสวี่อายุมากแล้วสั่งสอนคนได้ไม่ดีเท่าเมื่อก่อน”
“ท่านพี่ที่เป็นคนที่ทำงานให้นายหญิงใหญ่นั้นต่างกัน ประสบการณ์ไม่ธรรมดา” จื่อย่วนยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ไม่เหมือนพวกเราที่เมื่อเห็นป้าสวี่ก็ตัวอ่อนระทวย คงไม่มีกระจิตกระใจมาสนใจเรื่องเหล่านี้...”
ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดคุยกันจื่อย่วนพาเหลียนเฉียวมาส่งข้างนอกเรือนเจียวหยวน
ฝั่งอู่เหนียงได้เรียกตัวจื่อเวยไป
“...เจ้าเป็นหัวหน้าสาวใช้ในเรือนข้า พวกบ่าวที่ไม่ฟังคำสั่งเหล่านั้น สั่งสอนเสียบ้างก็ดี เพียงแต่ว่าตรงนี้อยู่ใกล้กับเรือนใหญ่ ซิวหลิงถูกส่งออกไปเพราะว่าป่วย หากมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นอีก แล้วนายหญิงใหญ่ถามขึ้นมาพวกเราจะตอบลำบาก ยิ่งไปกว่านั้นพี่ชายของนางก็ทำงานอยู่ที่ห้องบัญชี”
“คุณหนูพูดถูกเจ้าค่ะ” จื่อเวยท่าทางเชื่อฟัง “เป็นเพราะบ่าวคิดไม่รอบคอบ แต่ว่าตีไปแค่ไม่กี่ที สองสามวันนี้ให้คนจับตาดูไว้ นางไม่กล้าวิ่งออกไปบอกใครแน่นอน”
อู่เหนียงพยักหน้ากำชับสองสามคำแล้วให้จื่อเวยออกไป
ผ่านไปครู่หนึ่งจื่อย่วนก็กลับมา
นำคำพูดทั้งหมดที่เหลียนเฉียวพูดกับนางบอกกับอู่เหนียง “...ดูแล้วคุณนายใหญ่คงจะไม่ค่อยพอใจป้าสวี่” คิดถึงดวงตาที่กระสับกระส่ายของเหลียนเฉียวคู่นั้น “คุณหนูห้า ท่านจะให้เหลียนเฉียวไปรับใช้คุณชายสี่จริงๆ หรือเจ้าคะ” นางชงชาให้อู่เหนียงใหม่แล้วยกไปให้นาง “นางเป็นคนไม่ยอมคน แล้วก็เคยอยู่รับใช้ข้างกายนายหญิงใหญ่ หากไปรับใช้คุณชายสี่ เกรงว่า...”
“ข้าบอกเมื่อไรว่าจะให้นางไปรับใช้คุณชายสี่” อู่เหนียงยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ ค่อยๆ ลิ้มรส ท่าทางเหมือนนายหญิงใหญ่เป็นอย่างมากแต่ตัวเองกลับไม่รู้ตัว “แล้วอีกอย่างนางเป็นคนรับใช้ของนายหญิงใหญ่ ต่อให้เป็นนายท่านก็ไม่มีสิทธิ์โยกย้ายนาง นับประสาอะไรกับข้า”
เมื่อรู้ว่าอู่เหนียงไม่ได้มีความคิดที่จะเอาเหลียนเฉียวมา จื่อย่วนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
คนที่คุณหนูห้าสามารถพึ่งพาได้จริงๆ นั้นมีเพียงคุณชายสี่ แต่ว่าคุณชายสี่นั้นเป็นคนหูเบา หากส่งคนอย่างเหลียนเฉียวไป เกรงว่าจะเป็นผลเสียต่อพวกเรา...
แต่อู่เหนียงกลับคิดเกี่ยวกับเรื่องอื่น พูดอย่างลังเลว่า “เจ้าว่าสิ่งที่เหลียนเฉียวพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร”
จื่อย่วนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “หรือเป็นเพราะว่าร่างกายของคุณหนูใหญ่...ดังนั้นนายหญิงใหญ่จึงได้ส่งป้าสวี่ไปวัดฉืออาน...แล้วก็ทำการพิมพ์พระสูตรเจ้าคะ?”
“ก็คงจะเป็นเช่นนี้” อู่เหนียงพูดอย่างครุ่นคิดว่า “ท่านพ่อพึ่งไปเพียงแค่เดือนกว่า ไม่นานก็มีจดหมายส่งมา นอกจากเรื่องของพี่หญิงใหญ่แล้วข้าก็คิดไม่ออกว่าจะมีเรื่องอะไรได้อีก ยิ่งไปกว่านั้นหลังจากที่ให้กำเนิดจุนเกอนางก็ป่วยมาตลอด หากเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นแล้วนายหญิงใหญ่คิดจะทำอะไรกันแน่”
******
อู๋เซี่ยวเฉวียนใช้ผ้าเช็ดหน้าหยิบส้มที่ปอกเสร็จแล้ววางในจานเคลือบ ใช้ที่คีบเงินขนาดเล็กคีบเอาเส้นสีขาวบนส้มออกตามปกติ นายหญิงใหญ่กลับโบกมือ “เอาแบบนี้แหละ ข้าอายุมากแล้ว ไม่เหมือนแต่ก่อน กินเส้นใยส้มสักหน่อยดีต่อสุขภาพ” พูดไปก็ถอนหายใจไป
“นายหญิงใหญ่พูดอะไรกันเจ้าคะ” อู๋เซี่ยวเฉวียนทำตามที่นางบอก ยกจานเล็กๆ มาให้นาง “ท่านยังไม่แก่เลย คุณนายใหญ่ยังต้องให้ท่านช่วยพยุง...จะพูดว่าแก่ได้อย่างไรเจ้าคะ”
นายหญิงใหญ่หัวเราะ สั่งลั่วเชี่ยวที่อยู่ด้านหลัง “พวกเจ้าออกไปเถิด”
ลั่วเชี่ยวและคนอื่นๆ เดินออกไปตามคำสั่ง
เมื่อเห็นว่าในห้องไม่มีคน อู๋เซี่ยวเฉวียนจึงยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูทั้งสองได้มีการปรึกษาหารือกัน เมื่อได้เห็นลักษณะของม่านกันลม คุณหนูสิบเอ็ดก็ไม่ได้พูดอะไร แต่คุณหนูห้าคิดว่าไม่ควรนำไม้จีชื่อกับไม้หวงหยางมาคู่กัน ข้าคิดว่าที่คุณหนูห้าพูดก็มีเหตุผล คุณหนูสิบเอ็ดยังบอกอีกว่าให้เขียนตัวอักษรตามขนาดในตอนนี้ไปก่อน นางจะปักตัวอักษรไปก่อน สุดท้ายค่อยทำฐานและกรอบม่านกันลม รอให้ได้วัสดุไม้ที่คุณหนูห้าพูดมาแล้วค่อยเปลี่ยนก็ยังไม่สาย...”
ไม่รอให้นางพูดเสร็จนายหญิงใหญ่ก็โบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องพูดอะไรต่อ “เจ้าแค่บอกข้าเกี่ยวกับเรื่องงานปักม่านกันลมว่าคุณหนูทั้งสองนั้นใครชำนาญกว่ากัน”
“แน่นอนว่าเป็นคุณหนูห้า” อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนที่บ่าวไปที่โต๊ะของคุณหนูห้า มีรูปแบบมากมายให้คุณหนูสิบเอ็ดเลือก”
“อ้อ!” นายหญิงใหญ่เลิกคิ้ว “แล้วคุณหนูสิบเอ็ดเลือกรูปไหน”
อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดว่า “ดูเหมือนว่าคุณหนูสิบเอ็ดจะตัดสินใจไม่ได้จึงให้คุณหนูห้ามาปรึกษากับนายหญิงใหญ่เจ้าค่ะ”
“แล้วคุณหนูห้าล่ะ นางชอบรูปไหนมากที่สุด”
“อันที่มีอักษรตัวใหญ่ตรงกลางเจ้าค่ะ” อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดว่า “นางบอกว่ามีทั้งอักษรคัดใหญ่และอักษรคัดเล็ก เหมาะสมเป็นที่สุด”
มีทั้งอักษรคัดใหญ่และอักษรคัดเล็ก เป็นเรื่องที่เหมาะสมจริงๆ เหมาะที่จะได้อวดลายมือของนางว่าดีแค่ไหน
นายหญิงใหญ่ยิ้มอย่างเยือกเย็น “แต่น่าเสียดายที่อี๋เหนียงสองบอกว่าตัวอักษรคัดใหญ่ของนางไม่ค่อยสง่างาม”
“นายหญิงใหญ่และอี๋เหนียงสองแววตาเฉียบคมเป็นอย่างมาก” อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดว่า “บ่าวเองก็ดูไม่ออกเหมือนกับคุณหนูห้า เห็นว่าตัวอักษรใหญ่ที่อยู่ตรงกลางนั้นดี แต่ว่าอย่างน้อยบ่าวก็มีคนที่เห็นด้วยเจ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ” นายหญิงใหญ่ยิ้มแล้วมองไปที่อู๋เซี่ยวเฉวียน
อู๋เซี่ยวเฉวียนใจเต้นรัว
เมื่อพูดเช่นนี้ก็เหมือนกับหาเรื่องใส่ตัวเอง
“แล้วยังมีคุณหนูสิบเอ็ด” นางยิ้มแล้วพูดว่า “อย่างน้อยบ่าวก็ยังเลือกอันที่ดีออกมาได้ แต่คุณหนูสิบเอ็ดกลับมองอะไรก็ดีไปหมด”


## บทที่ 8 ป่าไม้

ตอนที่ 8 ป่าไม้
รอยยิ้มเล็กปรากฏที่มุมปากนายหญิงใหญ่ “เด็กคนนั้นทำงานพอได้ หากถามนางว่าสิ่งไหนดี นางก็มักจะมองซ้ายมองขวาตลอด คิดว่านี่ก็ดี นั่นก็ดี! แม้แต่อันที่ไม่ดีนางก็เลือกออกมาให้ดีได้” พูดพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นตะโกนเรียกลั่วเชี่ยวเข้ามา ถามนางว่า “เหลียนเฉียวกลับมาหรือยัง”
ลั่วเชี่ยวยิ้มแล้วพูดว่า “พึ่งจะกลับมาเจ้าค่ะ เห็นบอกว่าตี้จิ่นที่เป็นสาวใช้ของคุณชายสี่พาพวกสาวใช้ย่างมันฝรั่งกินกัน เรียกให้นางอยู่ต่อ ดังนั้นจึงกลับมาช้า” พูดจบก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นมาว่า “เหลียนเฉียวยังนำบางส่วนกลับมาให้พวกเราได้ชิม ให้บ่าวเอามาให้ท่านชิมสักหน่อยดีหรือไม่เจ้าคะ”
“มันจะดีอะไรขนาดนั้นกันเล่า” ไม่รอให้นายหญิงใหญ่ได้พูด อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มแล้วพูดว่า “ระวังอาหารไม่ย่อย”
นายหญิงใหญ่พยักหน้า “พวกเจ้ากินกันเถอะ ของสิ่งนั้นข้ากินแล้วรู้สึกไม่สบายใจ” แล้วถามนางว่า “สาวใช้ที่ไปส่งของให้คุณชายสี่กับเหลียนเฉียวคือใคร”
“นางคือตู้เจวียนเจ้าค่ะ”
“เจ้าไปถามนางว่าหลังจากที่เหลียนเฉียวกลับมาจากเรือนคุณชายสี่แล้วไปที่ไหนอีก”
ลั่วเชี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง
นายหญิงใหญ่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “หากเจ้าถามไม่ได้ความก็ให้รีบบอกข้า ข้าจะได้ส่งคนไปถาม”
ลั่วเชี่ยวตกใจเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า “นายหญิงใหญ่วางใจเถิด บ่าวรู้ว่าควรทำเช่นไรเจ้าค่ะ”
นางเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว นายหญิงใหญ่ก็เรียกนาง “กลับมา”
ลั่วเชี่ยวยกมือขึ้นคำนับด้วยความเคารพ
นายหญิงใหญ่ยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มและลิ้มรสอย่างละเอียดอ่อนอยู่นาน
อู๋เซี่ยวเฉวียนยืนขึ้น ยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้อากาศหนาวแปลกๆ บ่าวจะไปอุ่นกาน้ำชามาใหม่” หลังจากพูดจบก็รีบออกจากห้องไป เห็นว่าข้างนอกไม่มีคนจึงได้เอาหูแนบกับผ้าม่านตรงประตู
“...เจ้า...หอลู่จวิน...จับตาดูคุณหนูสิบเอ็ด...ช่วงเวลานี้...ทำอะไรบ้าง...ไปเจอใครมาบ้าง...”
เริ่มแรกยังมีเสียงเล็ดลอดออกมาเป็นระยะๆ แต่ต่อมาก็ไม่ได้ยินอะไรแล้ว
อู๋เซี่ยวเฉวียนเดินออกไปพร้อมกับชี้สาวใช้น้อยคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใต้ชายคาเรือน “เจ้ารีบไปเอากาน้ำร้อนชงชามาให้นายหญิงใหญ่”
สาวใช้น้อยวิ่งไปที่ห้องน้ำชาข้างๆ อย่างรวดเร็วและหยิบกาน้ำร้อนมา
อู๋เซี่ยวเฉวียนรับมาแล้วเดินเข้าไปข้างใน
บังเอิญเจอเข้ากับลั่วเชี่ยวพอดี
“นายหญิงใหญ่บอกว่าเหนื่อยแล้ว ท่านเองก็ไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”
อู๋เซี่ยวเฉวียนพยักหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าจะนั่งอยู่ด้านนอก วันนี้ป้าสวี่ไม่อยู่ ตอนที่นายหญิงใหญ่ตื่นขึ้นมาจะได้มีคนปรนนิบัติ เจ้าไม่ต้องสนใจข้าหรอก”
ลั่วเชี่ยวยิ้มแล้วพยักหน้า จากนั้นจึงเดินออกไป
อู๋เซี่ยวเฉวียนเขย่งเท้าเปิดผ้าม่านออกแล้วมองลอดเข้าไปข้างในผ่านช่องเล็กๆ
เห็นนายหญิงใหญ่บีบจดหมายในมือแน่น ดวงตาเปล่งประกายสดใสราวกับอัญมณี
******
สืออีเหนียงกำหมัดแน่น อยากจะเดินไปข้างหน้าด้วยความเร็วปกติที่เคยเดิน แต่กลับไม่สามารถควบคุมฝีเท้าได้ ซ้ำยังเร่งรีบขึ้นกว่าเดิม
‘นายท่านใหญ่กับคุณชายใหญ่พากันส่งจดหมายมา...’
‘เมื่อได้รับจดหมายก็ให้เจ้าไปทำม่านกันลม...’
‘ส่งป้าสวี่ไปที่วัดฉืออาน...’
‘แล้วยังถามพวกเราอีกว่าจะตีพิมพ์พระสูตรอย่างไรดี...’
‘จุนเกอเป็นบุตรชายคนโตแต่กลับไม่ได้เป็นผู้สืบทอด...’
‘หรือว่าจะเลือกผู้อาวุโสไม่เลือกเด็ก เลือกลูกอนุภรรยาไม่เลือกลูกภรรยาหลวง...’
นางหยุดฝีเท้าลง
สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ปินจวี๋ที่อยู่ข้างหลังเกือบจะชนสืออีเหนียง
“คุณหนูสิบเอ็ด ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ”
นางเห็นว่าสืออีเหนียงมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่หน้าผาก
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!” สืออีเหนียงเห็นความกังวลในสายตาของปินจวี๋ จึงอดไม่ได้ที่จะปลอบใจนางด้วยรอยยิ้ม “มีบางเรื่องที่ข้ายังไม่เข้าใจ...”
“อยากจะไปเดินเล่นในป่าหรือไม่เจ้าคะ” ปินจวี๋ยิ้มรับคำพูดของสืออีเหนียง
ปกติแล้วหากคุณหนูสิบเอ็ดมีเรื่องบางอย่างที่ทำให้ไม่สบายใจ นางก็จะไปเดินเล่นในป่าหวงหยางที่อยู่หน้าหอลู่จวิน หลังจากที่เดินเล่นแล้วก็จะอารมณ์ดีขึ้นมาก คิดได้ว่าวันนี้นายหญิงใหญ่ส่งสาวใช้ให้มาอยู่กับพวกนาง อย่าว่าแต่คุณหนูสิบเอ็ดเลย แม้แต่นางเองก็อยากจะไปเดินเล่นสักหน่อย...
ทั้งสองคนไปที่ป่าหวงหยาง
หิมะสีขาว กิ่งไม้ใบหญ้าสีเขียวสดใส อากาศที่หนาวเหน็บ...สีโทนเย็นทำให้สืออีเหนียงค่อยๆ คลายความคับข้องใจ
ปินจวี๋เห็นว่าสีหน้านางดีขึ้นแล้ว ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูสิบเอ็ด พี่ตงชิงให้บ่าวมาบอกท่านว่าพวกเราจะทำตามที่ท่านสั่ง” ในคำพูดได้มีการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง
สืออีเหนียงชะงักไปครู่หนึ่ง
ปินจวี๋พูดว่า “คุณหนูยังจำตอนที่พวกเรามาถึงหอลู่จวินได้หรือไม่เจ้าคะ”
จะลืมได้อย่างไร...
ตอนนั้นตงชิงเป็นคนพยุงนางไว้ ยืนอยู่กลางห้องพูดกับปินจวี๋และสาวใช้น้อยอย่างชิวจวี๋กับเย่ว์เซียงว่า ‘นับแต่นี้ไปที่นี่ก็คือบ้านของพวกเรา’ ต่อมาได้พบว่าเย่ว์เซียงได้ไปทำงานให้คุณนายใหญ่ นางจึงวางยาระบายเย่ว์เซียง ใช้ประโยชน์จากกฎระเบียบการหลีกเลี่ยงผู้ป่วยของจวนหลัวเพื่อส่งเย่ว์เซียงไปรักษาตัวข้างนอกแล้วเปลี่ยนเป็นจู๋เซียงที่หลู่อี๋เหนียงแนะนำมา แน่นอนว่าเรื่องนี้มีอุปสรรคอยู่บ้าง อย่างเช่นจะทำเช่นไรให้เย่ว์เซียงป่วย และจะใช้ประโยชน์จากเวลาและสถานที่เช่นไรให้ป้าสวี่จำเป็นต้องส่งเย่ว์เซียงออกไป และต้องทำเช่นไรจึงจะให้จู๋เซียงเข้ามาโดยผ่านทางป้าสวี่ ทั้งหมดนี้ต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก แต่ความพยายามก็คุ้มค่าเป็นอย่างมาก อย่างน้อยก็ทำให้คนรอบข้างประหลาดใจ ทำให้ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปพวกเขาจะเชื่อในวิธีการของคุณหนูสิบเอ็ดอย่างไม่มีข้อสงสัย
“พี่ตงชิงบอกว่านางจำคำพูดของคุณหนูได้เสมอ” ปินจวี๋ยิ้มแล้วพูดว่า “นี่คือบ้านของพวกเราเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงกุมมือปินจวี๋ไว้แน่น
“บ่าวก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน” ปินจวี๋ยิ้มแล้วพูดว่า “มีคุณหนู พี่ตงชิง ชิวจวี๋ แล้วยังมีจู๋เซียง ป้าซิน ป้าถัง พวกเราต้องมีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
หัวใจของสืออีเหนียงได้สงบลงในทันที
ใช่แล้ว สามปีนี้นางทำงานอย่างหนักก็ไม่ใช่เพื่อให้คนรอบข้างยืนเคียงข้างนางในช่วงเวลาที่สำคัญหรอกหรือ
นางยิ้มแล้วถามปินจวี๋ว่า “มีขุนนางคนใดบ้างที่ส่งบุตรสาวให้ไปเป็นอนุภรรยา...ไม่ใช้เพื่อลงหลักปักฐานแต่เพื่อประจบสอพลอจึงได้ส่งบุตรสาวให้ไปเป็นอนุภรรยา”
ปินจวี๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ดูเหมือนว่าจะมีนะเจ้าคะ” น้ำเสียงไม่แน่ใจเป็นอย่างมาก
สืออีเหนียงอดถอนหายใจไม่ได้
ตัวเองคงจะทำการรีบร้อนเกินไปจึงไม่ทันได้คิด
ปินจวี๋เข้ามาในจวนตอนอายุห้าขวบ เติบโตมาในเรือนใหญ่ จะรู้ได้อย่างไรว่ามีขุนนางนำบุตรสาวมาส่งให้เป็นอนุภรรยาหรือไม่
นางเงยหน้าขึ้น
ท้องฟ้าสีครามสดใส ดวงตาของนางกลับมองเห็นเพียงส่วนเล็กๆ ที่ปกคลุมพื้นที่ด้านหลังของจวนสกุลหลัว
ถอนหายใจยาว
ดวงตาค่อยๆ สดใสขึ้น
******
สืออีเหนียงและปินจวี๋กลับมาถึงหอลู่จวิน
เป็นเหมือนปกติ ด้านหน้าของหอลู่จวินว่างเปล่า ทุกคนพยายามอยู่ในที่ของตัวเองให้มากที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเข้าไปพัวพันกับชีวิตของผู้อื่นโดยไม่ได้ตั้งใจ
หอลู่จวินมีห้าห้องสองชั้น ห้องนั่งเล่นที่อยู่ตรงกลางมีไว้ใช้ร่วมกัน ที่ข้างหลังห้องนั่งเล่นมีบันไดขึ้นไปสู่ชั้นสอง สืออีเหนียงมีห้องอยู่ทางทิศตะวันออกสองห้อง ห้องรองลงมาแยกด้านหน้าและด้านหลัง ด้านหน้าเป็นที่อยู่ของตงชิงกับปินจวี๋ ตรงกลางเป็นสถานที่จัดเลี้ยงตามปกติ ด้านหลังเป็นที่อยู่ของสาวใช้น้อยอย่างตงจวี๋กับจู๋เซียง ส่วนห้องเล็กๆ เป็นห้องนอนของตัวเอง แยกเป็นแนวนอน ด้านหน้าเป็นห้องหนังสือและห้องเย็บปัก ด้านหลังเป็นห้องนอนสำหรับป้าซินและป้าถัง พวกเขาอยู่ด้วยกันที่บ้านหลังหอลู่จวินที่มีสามห้อง
ตอนที่พวกนางเดินเข้าไป ป้าซินและป้าถังกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่เตาอั้งโล่
เมื่อเห็นสืออีเหนียงทั้งสองคนก็ยืนขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ป้าซินรีบเอาเตาผิงมาให้นาง “บ่าวเติมถ่านให้ท่านอยู่ตลอด กำลังร้อนอยู่เลยเจ้าค่ะ!”
สืออีเหนียงยิ้มอย่างมีความสุขแล้วรับเตาผิงมา ทำให้ป้าซินมีความสุขเช่นกัน
นางมองไปที่ห้องฝั่งตะวันออก จากนั้นก็หัวเราะแล้วพูดว่า “ชิวจวี๋ คุณหนูกลับมาแล้ว”
คนที่ออกมากลับเป็นตงชิง “คุณหนู ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”นางพูดพลางเปิดผ้าม่านให้สืออีเหนียง
สืออีเหนียงกับปินจวี๋เดินเรียงกันเข้ามาเจอเข้ากับหู่พั่ว
นางรูปร่างสูง ผิวพรรณขาวผ่อง มีดวงตาสดใสและฟันที่ขาวสะอาด สวมชุดสีน้ำเงินธรรมดา แต่ไม่อาจซ่อนแสงความงดงามที่เจิดจ้าได้
หู่พั่วนั่งลงแล้วคำนับสืออีเหนียง “คุณหนูสิบเอ็ด บ่าวคือหู่พั่วเจ้าค่ะ”
เมื่อก่อนก็เคยเห็นอยู่กับนายหญิงใหญ่บ่อยๆ
สืออีเหนียงยิ้มอย่างเป็นมิตร ถามนางว่าอายุเท่าไหร่ ในครอบครัวมีใครบ้าง คุ้นชินกับที่นี่แล้วหรือยัง แล้วยังพูดประมาณว่า “ลำบากพี่หู่พั่วแล้ว” “จากนี้ไปเรื่องภายในบ้านต้องขอให้พี่หู่พั่วช่วยจังหลัวจัดการแล้ว”
ขณะที่สืออีเหนียงกำลังพูด หู่พั่วก็นั่งหมอบอยู่ตลอด รอให้นางพูดเสร็จแล้วจึงค่อยๆ ตอบคำถาม
บอกว่าตัวเองอายุสิบห้าปีเป็นบุตรสาวคนเดียวในครอบครัว แม่กับปู่ทำงานอยู่ในหมู่บ้าน พี่ตงชิงสวยมาก น่าตาเหมือนคนในภาพวาด ปฏิบัติต่อนางเหมือนน้องสาวแท้ๆ ทำให้นางรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคย และยังพูดอีกว่า “บ่าวเติบโตในหมู่บ้าน ไม่รู้จักกฎเกณฑ์ ขอให้พี่ตงชิงและพี่ปินจวี๋ช่วยแนะนำด้วยนะเจ้าคะ ”
สืออีเหนียงพอใจนางเป็นอย่างมาก กำชับปินจวี๋ว่า “เจ้าพาหู่พั่วไปเดินดูรอบๆ ส่วนตงชิงไปช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า”
หู่พั่วแสดงท่าทางเชื่อฟังคำสั่งสืออีเหนียงเป็นอย่างมาก ไม่ได้แย่งตงชิงไปเปลี่ยนชุดให้สืออีเหนียง แต่คำนับสืออีเหนียงตามปินจวี๋ แล้วตอบรับว่า “เจ้าค่ะ” มองดูสืออีเหนียงกับตงชิงไปที่ห้องนอน
สืออีเหนียงพอใจกับนางเป็นอย่างมาก
อย่างน้อยนางก็เป็นคนฉลาด ไม่ได้กระตือรือร้นเกินจนเสียมารยาท
ในขณะที่กำลังเปลี่ยนชุด สืออีเหนียงบอกกับตงชิงเสียงเบาเรื่องที่นายหญิงใหญ่ให้หู่พั่วเข้ามาดูแลเรื่องภายในบ้านของนาง
ตงชิงเตรียมใจยอมรับผลกับเรื่องนี้ไว้นานแล้ว
สิ่งที่นางกังวลก็คือกลัวว่าจะถูกนายหญิงใหญ่หมั้นนางให้กับหลานชายของป้าเหยา
“นายหญิงใหญ่ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้” คุณหนูสิบเอ็ดส่ายหัว “ช่วงนี้ข้าต้องปักม่านกันลม นายหญิงใหญ่บอกว่าให้เจ้ามาช่วยข้า ข้าคิดว่าอย่างน้อยก่อนถึงเดือนสามปีหน้าก็คงไม่พูดถึงเรื่องนี้”
สายตาที่สงบนิ่งของนางทำให้คนจิตใจสงบ หัวใจของตงชิงจึงได้สงบลง นางมองสืออีเหนียงด้วยแววตาเปล่งประกาย “เช่นนั้นจะจ่ายอย่างไรเจ้าคะ”
สืออีเหนียงมักจะปักพระไตรปิฎกให้ตงชิงไปขายข้างนอก พวกนางยังมีเงินเก็บอยู่สองสามร้อยตำลึง นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับทองและเงินที่หลู่อี๋เหนียงแอบมอบให้สืออีเหนียง
“เหลือไว้หนึ่งร้อยตำลึง ส่วนที่เหลือก็จ่ายออกไปให้หมด”
ตงชิงตกใจเล็กน้อย “จ่ายออกไปทั้งหมด...”
“เจ้าทำตามที่ข้าบอกก็พอ” สืออีเหนียงส่งสัญญาณมือบอกว่าให้ตงชิงนำด้ายถักดอกบ๊วยที่ผูกกับจี้หยกมาสวมให้นาง “อีกสักครู่เจ้าเอากุญแจไปให้หู่พั่ว จากนั้นคิดหาวิธีให้นางไปที่อื่น ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้าและปินจวี๋”
ตงชิงพยักหน้า “คุณหนูวางใจได้เลย บ่าวจะจัดการเองเจ้าค่ะ”


## บทที่ 9 สืบข่าว

ตอนที่ 9 สืบข่าว
สืออีเหนียงเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมา ซานหูคนของนายหญิงใหญ่ได้มาถึงแล้ว หู่พั่วกำลังพูดคุยอยู่กับนาง เมื่อเห็นสืออีเหนียงซานหูก็เดินเข้าไปคำนับ ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูสิบเอ็ด บ่าวมาขอความช่วยเหลือจากท่านเจ้าค่ะ”
ในเมื่อมาขอให้ช่วย ก็ต้องไตร่ตรองอยู่ในใจอยู่หลายรอบแล้ว คิดว่าคงได้ผลจึงได้เอ่ยปาก
สืออีเหนียงเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนาง เรื่องที่ขอร้องคงไม่ใช่เรื่องยากอะไรแน่นอน ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ซานหูมีอะไรก็บอกมาได้เลย!”
ซานหูเหลือบมองหู่พั่ว ยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านเองก็รู้ว่าเดิมทีหู่พั่วเป็นคนดูแลเสื้อผ้าและเครื่องประดับของนายหญิงใหญ่ ตอนนี้ได้มาอยู่กับท่านแล้ว งานเดิมที่นางเคยทำบ่าวจึงต้องเป็นคนรับต่อ” ขณะที่พูดก็เผยใบหน้าที่ดูสง่าผ่าเผยเล็กน้อย “ปิ่นปักผมในกล่องของคุณนายใหญ่สองสามอันที่ห่อด้วยกำมะหยี่สีทอง พวกสาวใช้ได้เอาออกมาดู แต่ใส่กลับคืนให้เป็นเหมือนเดิมไม่ได้...อยากจะให้หู่พั่วไปดูสักหน่อยเจ้าค่ะ”
คงเป็นนางเองที่อยากรู้อยากเห็น จึงหยิบออกมาดูแล้วใส่กลับคืนไปเหมือนเดิมไม่ได้กระมัง!
สืออีเหนียงยิ้ม “เจ้ากับหู่พั่วเป็นพี่น้องกัน กับตงชิงก็เช่นกัน มีเรื่องอะไรก็ให้พวกนางช่วย ไม่ต้องเกรงใจเช่นนี้”
เมื่อซานหูได้ยินก็มีสีหน้าดีใจ คำนับสืออีเหนียงอย่างมีความสุขแล้วลากหู่พั่วเดินออกไป
ข้างนอกท้องฟ้าแจ่มใส เมฆสีขาวสะอาด กิ่งก้านเล็กใหญ่ของต้นหวงหยางยืนต้นอย่างเงียบสงบ
หู่พั่วถอนหายใจ
“นี่ยังไม่ถึงหนึ่งวันก็เริ่มถอนหายใจแล้ว!” ซานหูพูดติดตลก “เป็นอะไรหรือ หรือว่าอยากกลับไปอยู่กับนายหญิงใหญ่”
หู่พั่วยิ้มแต่ไม่ได้ตอบ เพียงแค่ควงแขนซานหูอย่างสนิทสนม “ขอบคุณท่านพี่ที่มาได้ทันเวลาพอดี มิเช่นนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรจริงๆ ”
“มีอะไรที่ทำไม่ได้” ซานหูยิ้มแล้วพูดต่อว่า “เดิมทีเจ้าก็แค่คิดจะหาข้ออ้างหลบออกมาเพื่อให้พวกนางได้พูดคุยกัน ต่อให้ข้าไม่ได้มา เจ้าก็คงหาข้ออ้างอื่นๆ ซึ่งก็ไม่ได้ต่างกันเลย มีอะไรที่เจ้าจัดการไม่ได้เช่นนั้นหรือ แล้วยังกำชับให้ข้าต้องมาหาเจ้าในเวลานี้เพื่อเรียกเจ้าออกไป นี่คือความหวังดีของเจ้า ให้พวกนางรู้จะเป็นเช่นไรไป!”
หู่พั่วถอนหายใจเบาๆ  “อย่างไรข้าก็เป็นคนที่เข้าไปแทรกกลาง พี่ตงชิงกับพี่ปินจวี๋เคยรับใช้คุณหนูสิบเอ็ดอย่างตั้งใจตอนที่คุณหนูป่วย มีบางเรื่องที่ควรต้องระวังมากกว่านี้”
ซานหูไม่เห็นด้วย เมื่อได้ยินก็หัวเราะขึ้นมา “เจ้านี่จริงๆ เลย ถือความซื่อสัตย์เป็นใหญ่ ข้าไม่รู้จะพูดอะไรเลยจริงๆ เจ้ายอมให้ได้หนึ่งครั้ง แต่เจ้ายอมตลอดไปได้หรือ เจ้าเป็นคนฉลาด ตงชิงอายุมากกว่าคุณหนูสิบเอ็ดหกปี เกรงว่าจะอยู่ไม่ถึงตอนที่คุณหนูแต่งออกไป แม้ว่าจะรอถึง ป้าเหยาก็คงจะแอบเสียเปรียบอยู่บ้าง ตอนนี้นายหญิงใหญ่ได้ให้เจ้าไปอยู่กับคุณหนูสิบเอ็ด ดูเผินๆ เหมือนว่าเจ้าเสียเปรียบ จากที่ได้อยู่กับภรรยาเอกที่ใครๆ ต่างก็อิจฉาแต่กลับต้องไปอยู่กับบุตรสาวอนุ แต่ความจริงแล้วนี่คือพระคุณของนายหญิงใหญ่ที่มีต่อเจ้า” กล่าวด้วยความรู้สึกโศกเศร้า “ไม่เหมือนพวกเรา ต่อไปก็เป็นเช่นนี้ หากไม่ให้ไปอยู่กับคุณชายใหญ่หรือคุณชายสี่ ก็จะให้แต่งกับคนรับใช้ แต่งกับคนรับใช้ยังพอได้ แต่หากยกให้คุณชายใหญ่หรือคุณชายสี่ บรรดานายหญิงต่างก็รู้ว่าพวกเราเคยรับใช้นายหญิงใหญ่มาก่อน เป็นไปไม่ได้ที่ในใจจะไม่รู้สึกอึดอัด หากรอถึงวันที่นายหญิงเหล่านั้นมีอำนาจ พวกเราก็อายุมากแล้ว ไม่รู้ว่าจะถูกนายท่านโยนไปไว้ไหน...เป็นเช่นเจ้านี่แหละดีแล้ว! เจ้าอายุมากกว่าคุณหนูสิบเอ็ดเพียงสามปี เมื่ออยู่กับนาง ด้วยรูปลักษณ์และความสามารถของเจ้า คงมีสักวันที่เจ้าจะได้มีความรัก จากนั้นก็คลอดบุตรชายหรือบุตรสาวสักหนึ่งคน ชีวิตต่อจากนี้ก็จะมีที่พึ่ง...”
หู่พั่วไม่ได้พูดอะไร มองไปที่ต้นหวงหยางด้วยแววตาโศกเศร้าเล็กน้อย
“มีเพียงแค่ท่านพี่ที่พูดความในใจกับข้า” นางกุมมือซานหู ปลายนิ้วของนางเย็นราวกับน้ำแข็ง “อย่างที่ท่านพี่พูด เมื่อถึงเวลาเกรงว่าข้าจะต้องตามคุณหนูสิบเอ็ดไปอยู่บ้านคุณชาย แม้ว่านี่จะเป็นความหวังดีของนายหญิงใหญ่ แต่ว่าเจ้าดูคุณหนูสามที่เกิดจากอี๋เหนียงใหญ่สิ ได้ยินว่ามีสาวใช้ติดตามไปสี่คน คนหนึ่งป่วยตาย อีกคนหนึ่งให้เป็นรางวัลคนจูงม้าของคุณชาย อีกสองคนถูกคุณชายมอบให้คนอื่นตอนเมา...ถึงจะเป็นคุณหนูสิบเอ็ดข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกเอาไปไว้ที่ไหน แล้วยิ่งเป็นคนอย่างพวกเรา! ท่านพี่ ไม่ว่าจะเดินทางไหนก็ไม่ง่ายเลย!”
ซานหูอ้าปากจะพูดแต่ก็ไม่พูดอะไร
ไม่มีทางไหนที่ง่ายเลยจริงๆ! มีความสิ้นหวังปรากฏขึ้นในแววตาของนาง ยกมือขึ้นมาโอบไหล่หู่พั่วเป็นการปลอบใจนาง “น้องสาวผู้แสนดีของข้า นายหญิงใหญ่เลือกเจ้าจากในบรรดาพวกเราทั้งหลาย นี่ถือเป็นโชคดีของเจ้า!”
แต่น้ำเสียงกลับดูเศร้าหมองราวกับไร้เรี่ยวแรงจะพูด
******
เมื่อเห็นว่าหู่พั่วกับซานหูเดินออกจากหอลู่จวินไปแล้ว สืออีเหนียงก็กำชับกับคนรอบข้างว่า “ในเมื่อนายหญิงใหญ่ให้นางมาอยู่กับพวกเรา เช่นนั้นก็เป็นคนในบ้านเรา นางมาที่นี่เป็นครั้งแรกอาจจะดูแปลกหน้าไปเล็กน้อย แต่ทุกคนต้องปฏิบัติต่อกันเหมือนพี่น้อง”
ตงชิง ปินจวี๋ ชิวจวี๋ จู๋เซียง ป้าชินและป้าถังต่างคุกเข่าคำนับแล้วตอบรับว่า “เจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงยิ้มพลางยกถ้วยชาขึ้นมา “ตงชิงกับปินจวี๋อยู่ก่อน ข้ามีเรื่องจะถาม”
ชิวจวี๋และคนอื่นๆ คุกเข่าคำนับแล้วถอยออกไป
สืออีเหนียงชี้ไปที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ “เรามานั่งคุยกันเถิด”
ทั้งสองรู้ว่าสืออีเหนียงไม่ใช่คนพิธีรีตองอะไร หากบอกให้นั่งก็แสดงว่าต้องการให้นั่งจากใจจริง หากไม่อยากให้นั่งก็ไม่มีทางจะพูดเช่นนี้
ตงชิงกับปินจวี๋นั่งข้างกันบนเก้าอี้
สืออีเหนียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดเสียงเบาว่า “พวกเจ้าทั้งสองคือกระดูกสันหลังของบ้าน ระหว่างที่หู่พั่วไม่อยู่ข้ามีงานที่ต้องการให้พวกเจ้าไปทำ!” แล้วพูดต่ออีกว่า “เรื่องพวกนี้ มีแค่พวกเจ้าสองคนรู้ก็พอแล้ว”
ความหมายก็คือไม่ให้พวกนางไปบอกคนอื่น!
เมื่อทั้งสองเห็นว่าสืออีเหนียงท่าทางเคร่งขรึมเล็กน้อยและดูจริงจัง จึงพูดขึ้นมาพร้อมกันว่า “คุณหนูสิบเอ็ดวางใจได้เลย พวกเราจะไม่บอกใครเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงพยักหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ปินจวี๋ เจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีกับจื่อย่วนคนรับใช้ของคุณหนูห้า ช่วงสองสามวันนี้ไปหานางบ่อยๆ ดูว่าช่วงนี้คุณหนูห้ากำลังทำอะไร มีใครมาเยี่ยมนางบ้าง และนางไปเยี่ยมใครบ้าง ยิ่งละเอียดยิ่งดี!”
ปินจวี๋พยักหน้าตอบรับทันที “เจ้าค่ะ”
“เจ้าให้ชิวจวี๋ไปสืบเรื่องในตอนนั้นของอี๋เหนียงใหญ่กับอี๋เหนียงสอง...นางเป็นบุตรของคนรับใช้ที่เกิดในจวนนี้ จะต้องมีคนรอบตัวที่รู้เรื่องนี้อยู่บ้าง”
ในเมื่อให้นางเป็นคนไปกำชับ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ต้องเก็บเป็นความลับแม้แต่กับชิวจวี๋ ไม่ให้นางรู้ว่าสืออีเหนียงกำลังสืบเรื่องของอี๋เหนียงทั้งสอง
ปินจวี๋ตอบรับทันที “เจ้าค่ะ”
สายตาของสืออีเหนียงเลื่อนมาอยู่ที่ตงชิง “ข้าเตรียมจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับหู่พั่ว ให้ไปเชิญชวนป้าสวี่ อู๋เซี่ยวเฉวียน ป้าเหยา แล้วก็คนรับใช้ของนายหญิงใหญ่ คนรับใช้ในหอลู่จวิน และคนรับใช้เรือนเจียวหยวนมาร่วมงานด้วย เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่รับผิดชอบของเจ้า”
“เชิญท่านป้าสักสองสามคนด้วยหรือเจ้าคะ” ตงชิงตกใจเล็กน้อย “ท่านป้าเหล่านั้นล้วนเป็นคนที่มีอำนาจของนายหญิงใหญ่ เกรงว่า...”
ความหมายก็คือเกรงว่าพวกนางจะไม่มีอำนาจพอที่จะไปเชื้อเชิญ!
“จะมาหรือไม่มาก็เป็นเรื่องของพวกนาง จะเชิญหรือไม่เชิญก็เป็นเรื่องของพวกเรา” คุณหนูสิบเอ็ดไม่ได้สนใจความลังเลของนาง “เจ้าเพียงแค่ฟังคำสั่งของข้าไปเชิญคนมาก็พอแล้ว”
ก็จริง หากไม่เชิญก็คงจะเสียมารยาท...แต่อย่างไรก็คงไม่มา แค่ไปเชิญพอเป็นพิธีก็พอแล้ว
ตงชิงพยักหน้า
สืออีเหนียงได้พูดขึ้นมาอีกว่า “ข้าจะไปเชิญคนของนายหญิงใหญ่เอง ส่วนเจ้าไปเชิญท่านป้าทั้งสามท่านด้วยตัวเอง สำหรับเรือนเจียวหยวนกับหอลู่จวินแค่ส่งเทียบเชิญไปก็พอแล้ว”
คุณหนูพิจารณาอย่างรอบคอบ ส่งตัวเองไป ต่อให้ท่านป้าเหล่านั้นไม่มาก็ไม่ถึงขั้นเสียหน้า
ตงชิงตอบรับ “เจ้าค่ะ”
“เวลาสำหรับงานเลี้ยงถูกกำหนดไว้ที่หกโมงเย็น สถานที่จัดงานเลี้ยงคือศาลาหน่วนถิงที่ทุกคนมักใช้สำหรับจัดงาน เมื่อถึงเวลาเจ้าก็พูดคุยกับสาวใช้ของนายหญิงใหญ่เหล่านั้นให้เยอะๆ ถามว่าช่วงนี้ที่เรือนของนายหญิงใหญ่มีเรื่องอะไรบ้าง อย่างเช่นนายท่านใหญ่และคุณชายใหญ่ได้ส่งจดหมายมาให้นายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่มีท่าทางอย่างไรตอนที่ได้รับจดหมายของนายท่านใหญ่ และมีท่าทางอย่างไรตอนที่ได้รับจดหมายของคุณชายใหญ่...”
เมื่อได้ฟังเช่นนี้ตงชิงก็เข้าใจในทันที
ในฤดูหนาวเวลาในช่วงกลางวันมักจะสั้น เพียงแค่หกโมงเย็นท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว เจ้าของเรือนแต่ละหลังก็กินข้าวเย็นกันแล้ว สาวใช้จึงไม่ต้องคอยรับใช้ งานเลี้ยงได้กำหนดเริ่มเป็นเวลานี้ หากอยากมาก็จะมาเอง หากไม่อยากมาก็จะหาข้ออ้างไม่มา ใครอยากมา ใครไม่อยากมา แค่ดูก็รู้แล้ว
จะว่าไปเรื่องคนไปเชิญแขก ตัวเองเป็นคนรับใช้ แต่กลับถูกให้ไปเชิญท่านป้าที่มีอำนาจทั้งสามคน เรือนเจียวหยวนของคุณหนูห้า หอลู่จวินของคุณหนูสิบและคุณหนูสิบสอง ทั้งหมดล้วนเป็นเจ้านายที่แท้จริงของจวนสกุลหลัว แต่กลับส่งไปเพียงแค่เทียบเชิญ คุณหนูไม่ได้คิดจะเชิญท่านป้าทั้งสามคนและคุณหนูทั้งสามท่านอยู่แล้ว
เมื่อถึงเวลา อากาศเริ่มเย็น ในงานเลี้ยงมีเพียงสาวใช้น้อยใหญ่อย่างพวกนาง เมื่อดื่มเหล้าไปสองสามแก้วทุกคนก็ได้ผ่อนคลาย สิ่งที่ควรพูด สิ่งที่ไม่ควรพูด เกรงว่าจะพูดออกมาจนหมด ยิ่งไปกว่านั้นนางยังได้พูดคุยกับสาวใช้ในจวนนายหญิงใหญ่อีกด้วย...
การจัดงานเช่นนี้ก็เพื่อที่จะได้รู้ว่าทางฝั่งนายหญิงใหญ่มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นหรือไม่ก็เท่านั้น
เมื่อนางคิดถึงการมาอย่างกะทันหันของหู่พั่ว ดูแล้วเรื่องราวคงไม่ได้ง่ายเพียงแค่ว่าส่งคนคนหนึ่งมาให้ และเมื่อคิดถึงรูปร่างหน้าตาและอายุของหู่พั่ว...
ในใจของตงชิงเริ่มกังวลขึ้นเล็กน้อย
นางรับรองกับสืออีเหนียงว่า “บ่าวจะสืบเรื่องนี้ให้ชัดเจนเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ฟังน้ำเสียงเด็ดขาดของตงชิง สืออีเหนียงก็รู้แล้วว่าตงชิงเข้าใจผิดแล้ว
แม้ว่านางจะต้องการสืบข่าวคราว แต่ก็กลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น
“เรื่องนี้หากทำได้ก็ทำ หากทำไม่ได้ก็อย่าฝืน” สืออีเหนียงพยายามแสดงท่าทางผ่อนคลาย “อย่าให้คนอื่นรู้ หากเป็นเช่นนั้นจะแย่เอาได้”
ตงชิงอยู่กับสืออีเหนียงมาสามปี จะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบาก
“คุณหนูได้โปรดวางใจ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้แน่นอนเจ้าค่ะ”
คุณหนูสิบเอ็ดรู้ว่าตงชิงระมัดระวังตัวอยู่เสมอ และเห็นว่าสิ่งที่ควรทำก็ได้ออกคำสั่งไปแล้ว จะสำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับลิขิตสวรรค์ ความอัดอั้นในใจก็ได้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า “เนื่องจากวันพรุ่งนี้จะทำการต้อนรับหู่พั่ว เจ้าเอาสิบสองตำลึงไปให้คนครัว ให้พวกนางช่วยจัดเตรียมอาหาร”
ตงชิงตอบรับ “เจ้าค่ะ”
ปินจวี๋ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ พี่ตงชิงได้คืนกุญแจไปแล้ว หรือว่าจะให้นางออกเงินเอง ต่อให้พี่ตงชิงยอม แต่ฐานะนางไม่ค่อยดี อย่างไรก็ไม่มีเงินเอาไปให้!”
สืออีเหนียงลืมเรื่องนี้ไปเลยจึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้
******
ตอนกลางคืนรอให้หู่พั่วกลับมา สืออีเหนียงก็ได้นำเรื่องงานเลี้ยงบอกกับนาง “ข้าอยากจะถือโอกาสนี้ให้เจ้าและพี่น้องสาวใช้คนอื่นๆ ได้พบกันอย่างเป็นทางการ”
หลังจากตกใจไปครู่หนึ่ง นางก็ยิ้มและกล่าวขอบคุณสืออีเหนียงในทันที แต่ในดวงตาของนางกลับมีความกังวลที่ไม่อาจปกปิดได้
คุณหนูสิบเอ็ดมองออกได้อย่างชัดเจน
คิ้วที่ขมวดจนแทบจะมองไม่เห็นคิ้ว


## บทที่ 10 ปฏิกิริยา (ต้น)

ตอนที่ 10 ปฏิกิริยา(ต้น)
วันรุ่งขึ้นสืออีเหนียงไปคารวะนายหญิงใหญ่เร็วกว่าปกติเล็กน้อย
นายหญิงใหญ่กำลังหวีผม เมื่อรู้ว่านางมาจึงรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
“หนึ่งวันพึ่งถักได้แค่หนึ่งตัวเองเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงอธิบายอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย “ข้าถักได้ไม่เร็วเท่าอาจารย์เจี่ยน”
มีรอยยิ้มปรากฎขึ้นในดวงตาของนายหญิงใหญ่ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นับจากนี้เจ้าก็ไม่ต้องมาคารวะข้าเช้าเย็นแล้ว ตั้งใจปักม่านกันลมผืนนั้นก็ถือว่าเป็นการกตัญญูต่อข้าแล้ว”
สืออีเหนียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอบรับด้วยความเคารพว่า “เจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่รู้ว่านางมีงานต้องทำ ให้นมแพะหนึ่งชามเป็นรางวัลแล้วจึงให้นางกลับออกไป
ลั่วเชี่ยวเป็นคนส่งนางออกไป
นางถือโอกาสนี้เชิญลั่วเชี่ยวกับเหลียนเฉียว
ลั่วเชี่ยวประหลาดใจเล็กน้อยยิ้มแล้วพูดว่า “ช่างบังเอิญเหลือเกินเจ้าค่ะ พี่เหลียนเฉียวป่วย คนรับใช้นายหญิงใหญ่มีเพียงบ่าวกับคนของบ่าวเพียงแค่สองสามคน...ไม่รู้ว่าจะมีเวลาว่างหรือไม่”
“ความจริงแล้วก็เพียงแค่มาพบปะกันเท่านั้น” สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดต่อว่า “งานของพี่ลั่วเชี่ยวนั้นสำคัญ อย่างไรเสียทุกคนต่างก็อาศัยอยู่ในจวนเดียวกัน ภายภาคหน้าก็ยังมีโอกาสได้พบกัน”
ลั่วเชี่ยวยิ้ม “หากวันไหนพวกเรามีเวลาว่างก็จะขอไปรบกวนคุณหนูสิบเอ็ดเหมือนเดิมเจ้าค่ะ”
ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ นายหญิงใหญ่ที่อยู่ในห้องถามสาวใช้น้อยที่อยู่ข้างๆ ว่า “คุณหนูสิบเอ็ดไปแล้วหรือยัง”
สาวใช้น้อยเดินออกไปดูแล้วหันกลับมาตอบ “ยังเจ้าค่ะ กำลังพูดคุยอยู่กับพี่ลั่วเชี่ยวเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่พยักหน้า ลั่วเชี่ยวแหวกม่านแล้วเดินเข้ามา
“เจ้ากับสืออีเหนียงพูดคุยสิ่งใดกัน” นายหญิงใหญ่ถามลอยๆ
ลั่วเชี่ยวตกใจเล็กน้อย ยิ้มแล้วตอบว่า “ตอนกลางวันสืออีเหนียงจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับหู่พั่ว จึงได้เชิญบ่าวกับเหลียนเฉียวไปร่วมสนุกด้วยเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ไม่ได้ถามต่อ เปลี่ยนหัวข้อสนทนา “อู๋เซี่ยวเฉวียนว่าอย่างไรบ้าง”
ลั่วเชี่ยวพูดว่า “ผู้ดูแลอู๋บอกว่า ณ เวลานี้ในราชสำนักมีข่าวออกมาว่าหลังจากตรุษจีนฮ่องเต้จะใช้กองกำลังทหารกับเป่ยเจียง ราคาทองคำจึงร่วงรุนแรงมาก จำนวนเงินที่ท่านแลกนั้นมีมากจนคลังเงินทั่วไปไม่สามารถจ่ายได้ ส่วนคลังเงินที่มีอำนาจเมื่อเห็นท่านรออย่างเร่งรีบก็ราคาขึ้นสูงไม่ยอมลงให้เลย เมื่อคำนวณดูเช่นนี้ ความแตกต่างอยู่ระหว่างสี่ถึงห้าพันเหรียญ ไม่คุ้มทุนเลยเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่คิ้วขมวด “เจ้าไปบอกเขาว่าสี่ห้าพันเหรียญก็สี่ห้าพันเหรียญ คิดหาวิธีแลกเงินก่อนกลางเดือนสองของปีหน้าให้ได้”
ลั่วเชี่ยวตอบรับแล้วเดินออกไป
******
สืออีเหนียงกลับมาถึงหอลู่จวินให้ปินจวี๋นำเทียบเชิญไปให้เรือนเจียวหยวน สือเหนียงและสือเอ้อร์เหนียง ส่วนตงชิงให้ไปหาป้าสวี่
ป้าสวี่ไม่อยู่ สาวใช้น้อยที่รับใช้ป้าสวี่บอกปัดว่า “เมื่อท่านป้ากลับมาข้าจะบอกให้เจ้าค่ะ”
ตงชิงเพียงแค่ทำไปตามมารยาท ถามไถ่สาวใช้น้อยสองสามประโยค จากนั้นก็ไปหาอู๋เซี่ยวเฉวียน
อู๋เซี่ยวเฉวียนกำลังทานอาหารเช้า ได้ยินว่าตงชิงคนของสืออีเหนียงมา จึงสวมรองเท้าแล้วออกไปต้อนรับทันที “มีเรื่องอะไรก็ให้สาวใช้น้อยมาบอกข้าก็ได้ แม่นางตงชิงไม่จำเป็นต้องเดินมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง ทานข้าวเช้าหรือยัง เข้ามาทานด้วยกันสักหน่อย”
ท่าทางเกรงใจเช่นนี้ทำให้ตงชิงประหลาดใจเล็กน้อย ใช้เวลานานกว่าสติจะกลับมา “ขอบคุณท่านป้า ข้าทานข้าวเช้ามาแล้วเจ้าค่ะ” จากนั้นก็พูดถึงจุดประสงค์ที่มา
อู๋เซี่ยวเฉวียนได้ยินนางบอกว่ายังมีธุระต้องทำจึงไม่ได้ให้นางอยู่ต่อ พูดอย่างเป็นกันเองว่า “บอกกับคุณหนูสิบเอ็ดด้วยว่าเมื่อถึงเวลาข้าจะไปแน่นอน!”
ตงชิงไปหาป้าเหยาต่อด้วยความสับสน
ป้าเหยายืนเท้าเอวอยู่ที่ประตูใหญ่หน้าลานซีคว่า พูดเสียงดังราวกับว่ากลัวคนอื่นจะไม่ได้ยิน “เชิญข้าไปงานเลี้ยงอย่างนั้นหรือ คุณหนูสิบเอ็ดของพวกเจ้าช่างใส่ใจจริงๆ แต่ว่าข้ามีเวลาว่างเสียที่ไหนกัน เมื่อครู่นายหญิงใหญ่ก็ได้ให้ข้าส่งคนไปทำความสะอาดสวนดอกไม้ที่อยู่ด้านหลังศาลาหน่วนถิง แล้วก็ไปก่อไฟทำฟืน จะได้ใช้ในวันข้ามปี” พูดพลางโบกมือเหมือนปัดยุงและแมลงวันไปด้วย “เมื่อถึงเวลาค่อยว่ากัน”
ตอนมาตงชิงได้เตรียมใจไว้อยู่แล้ว รู้ว่านางไม่มีวันพูดดีกับตัวเองอย่างแน่นอน แต่ว่าต่างคนก็ทำงานอยู่ในจวนเดียวกัน ถึงแม้ว่าเงยหน้าจะมองไม่เห็นแต่เมื่อก้มหน้าก็อาจจะเห็นกัน หลบอย่างไรก็หลบไม่พ้น นางจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้จุดประสงค์ร้ายของป้าเหยา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เมื่อถึงเวลาข้าจะส่งสาวใช้น้อยมาเชิญท่านป้าอีกครั้งเจ้าค่ะ”
ไม่อาจด่าคนที่ยิ้มให้ตัวเองได้
ป้าเหยาเหมือนจะหยุดสิ่งที่ต้องการจะพูดเอาไว้ บอกอย่างเย็นชาว่า “อืม” เป็นคำตอบ
ด้านข้างกลับมีคนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ต่อจากนี้พวกเจ้าก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว นางกำลังทำงานให้เจ้านายของนาง เจ้าก็ไว้หน้านางสักหน่อย อีกสักครู่ก็ไปกินเลี้ยงด้วยกันก็พอแล้ว”
ตงชิงตัวแข็งทื่อ
นางกล่าวเช่นนี้ แสดงว่าป้าเหยาผู้นั้นต้องพูดอะไรบางอย่างแน่นอน
นางคิดถึงวันก่อนที่ป้าเหยาถือของขวัญหลากสีเดินถามไปทั่วหมู่บ้าน “ตระกูลซย่าไปทางไหน...บุตรสาวของพวกเขาที่ทำงานในจวนสกุลหลัวนั้นได้หมั้นหมายกับหลานชายของข้าแล้ว ข้ามาเพื่อเกี่ยวดอง”เมื่อนางกลับไปเหล่าบรรดาเพื่อนบ้านที่มากินเหล้าฉลองงานแต่งน้องสาวต่างก็พากันถามนางว่า “เมื่อไรจะแต่งออกไป...”
เมื่อคิดถึงเรื่องพวกนี้ ตงชิงก็โกรธจนแน่นหน้าอก หันหลังกลับแล้วเดินไปที่ห้องครัว
พอป้าเฉาผู้ดูแลครัวเห็นนางก็มีสีหน้าไม่ดี “แม่นางเปลี่ยนรายการอาหารเถิด สิบตำลึงซื้อเป็ดที่ตุ๋นในยาจีนได้เหลือเฟือ แต่ว่าโสม เทียนหมา ตังกุยและเก๋ากี้ที่ต้องใช้ต้มในน้ำซุป...” นางพูดด้วยสายตาดูหมิ่น “ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังสั่งผัดเผ็ดทะเล หอยทะเลตุ๋นซุปไก่ ซุปปลาเกร็ดเงิน หน่อไม้หยก...ในเมื่อแม่นางจัดการงานให้คุณหนูสิบเอ็ดก็ต้องพิจารณาสักหน่อย คนที่รู้ก็จะบอกว่าแม่นางเป็นคนใจกว้าง คนที่ไม่รู้ก็จะบอกว่าพวกเรารังแกคุณหนูสิบเอ็ดที่ไม่เข้าใจเรื่องในครัวเอาได้”
ตงชิงหน้าแดงไปหมด
คราวที่แล้วคุณหนูห้าเป็นคนเลี้ยง ก็ใช้เงินเพียงสิบตำลึงแล้วยังสั่งให้ทำพระกระโดดกำแพงได้ นางได้ลองลดปริมาณตามสัดส่วนแล้ว แต่ทำไมเมื่อถึงคราวของนางจึงไม่พอเสียได้ จะว่าไปแล้วก็เป็นเพราะโลกนั้นโหดร้าย เห็นว่าคุณหนูสิบเอ็ดไม่ได้หน้าเหมือนกับคุณหนูห้าเมื่ออยู่ต่อหน้านายหญิงใหญ่
“เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง หวังว่าท่านป้าจะไม่โกรธเคือง” นางฝืนยิ้มกล่าวขอโทษป้าเฉา “ท่านป้าบวกลบตามที่เห็นสมควรเถิด”
ป้าเฉาพยักหน้า แล้วหันไปสั่งผู้หญิงในครัวให้สับเป็ด จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปโดยทิ้งตงชิงไว้คนเดียว
******
ตงชิงเดินกลับมาที่หอลู่จวิน
ถูกลมหนาวจากป่าพัดผ่าน จึงได้สติกลับมา
วันนี้พวกนางเป็นคนจัดเลี้ยง ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำ จะลืมเรื่องสำคัญแล้วเอาแต่โกรธท่านป้าทั้งสองได้อย่างไร
จะว่าไปแล้วท่านป้าทั้งสองก็อายุมากกว่าตัวเอง เข้ามาในจวนเร็วกว่าตัวเอง ตำแหน่งสูงกว่าตัวเอง นางควรจะอบรมวินัยในส่วนที่ไม่ดีของตัวเอง...นึกถึงตอนที่เข้ามาในจวนครั้งแรก ไม่ได้เรียนรู้กฎระเบียบให้ดี โดนตีโดนด่ายังถือเป็นเรื่องเล็ก ไม่ให้กินข้าวไม่ให้นอนก็ยังมี แต่ทำไมพอมาอยู่กับคุณหนูสิบเอ็ดได้สองสามปีกลับรับเรื่องพวกนี้ไม่ได้เสียแล้ว!
ถึงแม้จะบอกตัวเองเช่นนี้ แต่ตงชิงก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ในใจอย่างบอกไม่ถูก!
นางมองไปที่กำแพงกระเบื้องสีเทาท่ามกลางหิมะในฤดูหนาวอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันกลับไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยงในวันนี้ ซึ่งเป็นศาลาหน่วนถิงที่อยู่หน้าหอลู่จวิน
หิมะขาวท่ามกลางพื้นที่สีเขียวขจี ศาลาหน่วนถิงที่ทาด้วยสีแดงเปรียบเสมือนไฟที่ให้ความอบอุ่นแก่คน
เมื่อแหวกผ้าม่านสีแดงขนาดใหญ่ ความร้อนก็พุ่งเข้าใส่หน้า
ปินจวี๋พาชิวจวี๋กับจู๋เซียงไปทำความสะอาดพึ่งจะเสร็จ เก้าอี้สีดำถูกขัดจนมันเงาสว่างแวววาว โต๊ะเล็กถูกวางด้วยแจกันดอกไม้มงคลสีแดง บนโต๊ะน้ำชามีถาดน้ำชาวางอยู่ โต๊ะสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่สองโต๊ะวางเรียงกันอยู่ตรงกลาง
“พี่ตงชิง ดูสิว่ามีอะไรต้องเพิ่มหรือต้องลดหรือไม่” ปินจวี๋ยิ้มทักทาย
ไม่รอให้ตงชิงตอบ ชิวจวี๋ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าว่าต้องประดับด้วยสับปะรดจึงจะดี”
ปินจวี๋กลับบอกว่า “หากจะใช้สับปะรด ข้าว่าเอาดอกเหมยมาเสียบจะดีกว่า”
“แต่ว่าหากจะนำดอกเหมยมาเสียบก็ต้องไปเปิดกล่องเอาแจกันดอกเหมยออกมา คุณหนูสิบเอ็ดมีแจกันดอกเหมยสามอัน อันหนึ่งเป็นดินเผาเคลือบทองหลากสี อันหนึ่งเป็นศิลาสีฟ้า อีกอันหนึ่งเป็นดินเผาสีขาวเรียบ ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น อีกสักครู่จะมีคนมาเยอะแยะมากมาย หากหายไปสักอัน ต่อให้ร้องไห้ฟูมฟายก็คงไม่ได้กลับคืนมา” ชิวจวี๋แย้งขึ้นมาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
ปินจวี๋อดถอนหายใจไม่ได้ “สับปะรดและส้มมะงั่วถูกจัดเก็บโดยท่านป้าที่ดูแลจวน หากจะไปเอาก็ต้องใช้ป้ายอนุญาตจากป้าสวี่...ไปเปิดตู้เอาแจกันดอกเหมยยังจะง่ายกว่า”
ทั้งสามคนพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
ความโศกเศร้าจางๆ เมื่อครู่ได้กลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ ตงชิงอดไม่ได้ที่จะกอดชิวจวี๋ที่อายุเพียงสิบสองปี “หากมีวันนั้นพวกเราก็ทำในสิ่งที่ทำได้ก็พอแล้ว”
******
ขณะที่กำลังทานอาหารกลางวัน สืออีเหนียงถามตงชิงเรื่องที่ไปเชิญแขก
“ป้าสวี่ไม่ได้อยู่ที่เรือน สาวใช้จะนำความไปบอกให้ ป้าอู๋บอกว่าเมื่อถึงเวลาจะมาแน่นอนเจ้าค่ะ...” นางหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “ป้าเหยายังไม่ได้ตัดสินใจ อีกสักครู่บ่าวจะให้สาวใช้น้อยไปเชิญอีกครั้ง คุณหนูห้ากำลังวาดตัวอักษรอยู่ จึงไม่ได้พบนาง จื่อเวยบอกว่า ต้องรอให้คุณหนูห้าอนุญาตก่อนถึงจะรู้ว่ามาได้หรือไม่ ส่วนคุณหนูสิบก็ได้พบแค่ไป่จือ ไป่จือบอกว่ารอดูสถานการณ์ก่อน ส่วนคุณหนูสิบสอง ป้าหลิวได้บอกว่าคุณหนูสิบสองนอนเร็ว ต้องมีคนคอยรับใช้อยู่ข้างๆ หากนางมา อวี่ถงกับอวี่ไหวก็จะมาไม่ได้ หากอวี่ถงกับอวี่ไหวมา นางก็จะมาไม่ได้ ต้องแลกเปลี่ยนกัน งานเลี้ยงครึกครื้นเช่นนี้ให้สาวๆ ไปกันจะดีกว่า นางไม่ขอมาร่วมด้วย ให้อวี่ถงกับอวี่ไหวพาไป๋จูกับจินจูมาด้วยเจ้าค่ะ”
ไม่ได้เจอป้าสวี่ ท่าทางของป้าเหยา คนในเรือนเจียวหยวน คุณหนูสิบกับคุณหนูสิบสองยังเหมือนเมื่อก่อน พูดง่ายๆ ก็คือมีเพียงอู๋เซี่ยวเฉวียนที่จู่ๆ ก็กลายเป็นว่ากระตือรือร้นที่จะสนิทสนมขึ้นมา
สืออีเหนียงพยักหน้าเล็กน้อยไม่ได้พูดอะไร
ในห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด
สีหน้าครุ่นคิดได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหู่พั่วที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง
******
ในช่วงบ่าย อู๋เซี่ยวเฉวียนก็ได้มาถึงแล้ว ยังนำเหล้าจินหวามาด้วยสองไห “บ่าวเป็นคนว่างงาน คุณหนูสิบเอ็ดดูสิว่ามีอะไรให้บ่าวช่วยได้บ้างเจ้าคะ”
ฟังคำพูดที่เกรงใจของอู๋เซี่ยวเฉวียน สืออีเหนียงจะให้นางช่วยงานได้อย่างไร วางงานปักที่ปักไปได้สองในสามส่วนลงแล้วลุกขึ้นต้อนรับนาง
“อย่าเลยเจ้าค่ะ อย่าเลย” อู๋เซี่ยวเฉวียนโบกมือไปมา “ท่านกำลังถักด้ายมงคลให้ซิวเกอ ถือเป็นเรื่องที่สำคัญมาก มีหู่พั่วอยู่เป็นเพื่อนบ่าวก็พอแล้ว ท่านทำงานของท่านไปเถิด บ่าวจะไปทักทายแม่นางตงชิง ไปดูนางจัดการงานเสียหน่อยเจ้าค่ะ” นางยืนยันที่จะไปศาลาหน่วนถิง
แน่นอนว่าสืออีเหนียงกังวลกับงานถักที่ยังทำไม่เสร็จ สั่งให้หู่พั่วไปศาลาหน่วนถิงเป็นเพื่อนอู๋เซี่ยวเฉวียน
ตงชิงไปเร่งอาหารที่ห้องครัว ปินจวี๋นำชิวจวี๋กับจู๋เซียงต้อนรับแขกในเรือน
เมื่อเห็นอู๋เซี่ยวเฉวียนเข้ามาทุกคนก็เข้าไปคำนับอย่างกระตือรือร้น นางคำนับกลับแล้วพูดคุยกับปินจวี๋และคนอื่นๆ อย่างขบขัน ทำให้ทุกคนหัวเราะ
ไม่นานอวี่ถงกับอวี่ไหวก็เดินนำไป๋จูกับจินจูเข้ามา เมื่อเห็นอู๋เซี่ยวเฉวียน พวกนางก็แสดงท่าทีประหลาดใจ แต่อู๋เซี่ยวเฉวียนกลับทักทายพวกนางตามปกติ
อวี่ถงและคนอื่นๆ รีบเก็บสีหน้าของตัวเองและคำนับอู๋เซี่ยวเฉวียน
เวลานี้จื่อเวยคนของอู่เหนียงก็มาถึงแล้ว
อู๋เซี่ยวเฉวียนได้เข้าไปกล่าวทักทาย
จื่อเวยมีสีหน้าตกใจ ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะดึงสติกลับมาแล้วคำนับอู๋เซี่ยวเฉวียน
“ท่านป้าก็มาด้วยหรือเจ้าคะ ข้าคิดไม่ถึงเลยจริงๆ...”
นางพึมพำออกมาสองประโยค แล้วก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเสียมารยาท จึงยิ้มแล้วกล่าวเสริมว่า “ข้าเห็นว่าท่านป้างานยุ่งน่ะเจ้าค่ะ แต่กลับมาก่อนข้าเสียอีก”
อู๋เซี่ยวเฉวียนท่าทางสงบนิ่ง ยิ้มอย่างเป็นมิตร “ข้าเป็นคนว่างงาน ไม่เหมือนพวกเจ้าต่างมีงานต้องทำ ว่างไม่ได้เลย”


## บทที่ 11 ปฏิกิริยา (กลาง)

ตอนที่ 11 ปฏิกิริยา(กลาง)
คนว่างงาน?
การเป็นคนว่างงานนี่ช่างดีเสียจริง!
เดี๋ยวก็ไปหานายหญิงใหญ่ เดี๋ยวก็ไปหาคุณหนูห้า เดี๋ยวก็มาที่ศาลาหน่วนถิงของหอลู่จวิน...เกรงว่าจะไม่มีใครว่างเท่านางแล้ว!
จื่อเวยยิ้มเย้ยในใจ แต่บนใบหน้ากลับยิ้มจนตาหยี พูดคุยสองสามคำกับอู๋เซี่ยวเฉวียน จากนั้นก็นำของที่ถือมาส่งให้หู่พั่ว “นี่คือชาซิ้นหยางเหมาเจียน คุณหนูกำลังยุ่งเรื่องม่านกันลม จึงให้ข้านำของขวัญมาให้พี่หู่พั่วแทนเจ้าค่ะ”
หู่พั่วรับใบชามา แล้วเชิญนางไปนั่งด้วยความเต็มใจ
จื่อเวยปฏิเสธคำเชิญของนางอย่างอ้อมค้อม “ข้าต้องไปอยู่เป็นเพื่อนคุณหนู มีสาวใช้น้อยคนใหม่มาแท้ๆ แต่นางกลับป่วย ข้าไม่ขอนั่งก็แล้วกัน ไว้วันหลังค่อยมารวมตัวกันกับพวกเจ้า”
ทุกคนต่างก็กำลังทำงานให้กับเจ้านาย งานของเจ้านายนั้นสำคัญที่สุด
หู่พั่วไม่อาจยื้อนางไว้ได้ พานางไปกล่าวลาอู๋เซี่ยวเฉวียนแล้วส่งนางกลับไป
ทั้งสองเดินมาถึงชายคาก็ได้พบซานหู เฝ่ยชุ่ย ใต้เม่า ตู้เวย ตู้เจวียนและคนอื่นๆ ถูกล้อมรอบด้วยสาวใช้น้อยที่ถือโคมแดง
ทุกคนกล่าวถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันสองสามประโยค
รู้ว่าจื่อเวยมาส่งใบชาแทนอู่เหนียง และเพราะว่าตอนนี้อู่เหนียงไม่มีคนคอยรับใช้จึงอยู่นานไม่ได้ ทุกคนพูดคุยกันอย่างเกรงใจ และให้หู่พั่วเป็นคนเดินไปส่งเช่นเดิม ส่วนซานหูได้รับการดูแลจากสาวใช้น้อยเปิดผ้าม่านพานางเข้าไปในศาลาหน่วนถิง
เจ้านายแบ่งออกเป็นระดับสาม ระดับหก และระดับเก้า บรรดาสาวใช้ก็เช่นกันและมีการจัดลำดับตามเจ้านาย ซานหูและคนอื่นเป็นสาวใช้ของนายหญิงใหญ่ จึงถือว่าเป็นแขกผู้มีเกียรติ เมื่อพวกนางมาถึงบรรยากาศก็ได้เปลี่ยนไป
อู๋เซี่ยวเฉวียนเป็นคนเริ่มเข้ามาทักทาย อวี่ถงกับอวี่ไหวเข้าไปช่วยปินจวี๋ต้อนรับแขก ช่วยถอดเสื้อคลุม ช่วยเลื่อนเก้าอี้ แล้วยังช่วยนำชิวจวี๋ จู๋เซียง ไป๋จู จินจู และสาวใช้น้อยคนอื่นๆ ยกขอว่างและน้ำชามาวางไว้บนโต๊ะ เป็นเวลาช่วงหนึ่งที่มีเสียงจี้หยกกระทบกันดังกึกก้อง เสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันเพราะถูกลมพัดผ่านและเสียงถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ ถึงแม้ว่าเสียงจะพันกันจ้าละหวั่น แต่ก็ครึกครื้นเป็นอย่างมาก
หู่พั่วกลับมาจากที่ไปส่งจื่อเวย ซานหูและคนอื่นๆ จึงนำผ้าเช็ดหน้า ผ้าขนหนู และดอกไม้สีเขียวหยกมามอบให้นาง จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้น เมื่อตงชิงนำกล่องอาหารมา ทุกคนก็หลีกทางให้และนั่งลงตามลำดับ
อู๋เซี่ยวเฉวียนนั่งอยู่ลำดับที่หนึ่ง หู่พั่วเป็นเจ้างานจึงนั่งอยู่ข้างๆ แล้วให้ตงชิงมานั่งเป็นลำดับถัดจากอู๋เซี่ยวเฉวียน ตงชิงยกถ้วยเนื้อรมควันที่อยู่ในมือขึ้นพลางยิ้มเอ่ย “แล้วใครจะคอยรับใช้สาวๆ กันล่ะ”
เฝ่ยชุ่ยเหลือบมองแล้วชี้ไปที่ปินจวี๋ทันที “วันนี้ให้เจ้าเป็นเจ้าภาพ”
ปินจวี๋ยิ้มแล้วเดินมารับเนื้อรมควันที่อยู่ในมือของตงชิง “พี่ตงชิงไปนั่งเถิด ข้าจะคอยรับใช้แขกผู้มีเกียรติเองเจ้าค่ะ”
อู๋เซี่ยวเฉวียนดึงมือนาง “นั่งเถิด คนกันเองทั้งนั้น”
เมื่อหู่พั่วได้เห็นก็ยืนขึ้น “วันนี้ท่านพี่ยุ่งทั้งวันก็เพื่อข้า ข้าไม่อยากให้ท่านพี่เสียน้ำใจจึงมานั่งตรงนี้ หากท่านพี่ไม่นั่ง ข้าเองก็จะยิ่งรู้สึกไม่สบายใจนะเจ้าคะ”
ตงชิงยืนกรานที่จะปฏิเสธ ซานหูคิดว่าทุกครั้งที่สาวๆ มารวมตัวกันตงชิงก็มักจะเป็นคนที่นั่งอยู่ระดับล่างคอยช่วยยกซุป ยกชาและของว่าง และยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้เป็นงานเลี้ยงในเรือนของนางเอง หากยังเกี่ยงกันเช่นนี้บรรยากาศคงจะพังทลายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อคิดได้ว่าต่อจากนี้นางจะต้องอยู่เรือนเดียวกันกับหู่พั่ว หู่พั่วถูกนายหญิงใหญ่ส่งออกไปอย่างกะทันหัน ไม่ได้สนิทสนมกับคุณหนูสิบเอ็ดเท่านาง หากเกิดสถานการณ์คับขันแล้วนางช่วยพูดกับคุณหนูสิบเอ็ดให้หู่พั่วสักสองสามประโยค ชีวิตของหู่พั่วก็จะดีมากขึ้นกว่านี้ ดังนั้นจึงคิดที่จะประจบประแจงสักหน่อย
นางยิ้มแล้วดึงมือตงชิงมา “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พี่ตงชิงก็มานั่งกับข้าเถิดเจ้าค่ะ” พูดพลางไปนั่งเป็นลำดับถัดจากอู๋เซี่ยวเฉวียน
เช่นนี้แม้ว่าตงชิงจะไม่ได้เป็นลำดับที่สอง แต่ก็ได้นั่งเป็นลำดับที่สาม
เฝ่ยชุ่ยเป็นคนที่ฉลาดที่สุดคนหนึ่ง มองดูหู่พั่วที่กำลังยืนอยู่ แล้วมองดูซานหูที่กำลังนั่งอยู่ จึงไปนั่งลงเป็นลำดับต่อจากหู่พั่ว “เช่นนั้นข้าก็ไม่เกรงใจแล้ว ขอนั่งตรงข้ามกับพี่ซานหูก็แล้วกัน”
หากเลื่อนที่นั่งออกไปอีกจะดูตำแหน่งต่ำต้อยไปหน่อย ตงชิงต้องไปนั่งลำดับต่อจากซานหูอย่างไม่มีทางเลือก “พวกเจ้าเกรงใจกันเกินไปแล้ว”
คนที่ไปเป็นสาวใช้ของนายหญิงใหญ่ได้ล้วนแต่เป็นคนฉลาด
ตู้เวยดันใต้เม่าไปนั่งข้างๆ เฝ่ยชุ่ย “ท่านพี่รีบนั่งเร็ว พวกเรายืนจนเมื่อยขาไปหมดแล้วเจ้าค่ะ” กล่าวพลางไปนั่งอยู่ท้ายโต๊ะตรงข้ามกับอู๋เซี่ยวเฉวียน ตู้เจวียนเองก็ไม่เกรงใจแล้ว ยิ้มแล้วไปนั่งข้างๆ ตู้เวย
ปินจวี๋มองแล้วถอนหายใจ เชิญอวี่ถง อวี่ไหว ไป๋จู และจินจูไปนั่งอีกโต๊ะนึง
มีคนเปิดผ้าม่านขึ้นแล้วยื่นหัวเข้ามา
ชิวจวี๋ตาไวตะโกนว่า “ทำไมพี่ไป่จือพึ่งมาตอนนี้ล่ะเจ้าคะ!”
เมื่อทุกคนได้ยินก็หันไปมอง
เห็นผู้หญิงตัวสูงผอมเพรียวกำลังเดินเข้ามา
เป็นสาวใช้ใหญ่ของสือเหนียงนามว่าไป่จือ
นางเดินเข้ามาแล้วย่อคำนับบรรดาสาวใช้ในเรือน “ข้ามาสายแล้ว ขอพวกเจ้าโปรดอภัยให้ข้าด้วย”
หู่พั่วและตงชิงยืนขึ้น อวี่ถงก็ยืนขึ้นแล้วลากนางไปที่โต๊ะของตัวเอง “วันนี้บรรดาสาวๆ มาครบทุกคนแล้ว คราวนี้เจ้ามาสาย ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไรก็หนีไม่พ้น อีกสักครู่ต้องโดนลงโทษสามจอกใหญ่ๆ !”
ไป่จืออ้อนวอน “น้องสาวผู้แสนดีของข้า กว่าข้าจะหาเวลาออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”พูดพลางหยิบกระเป๋าลายดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่และผ้าขนหนูผืนสีเขียวออกมาจากแขนเสื้อ “นี่คือของขวัญที่ข้ากับจิ่วเซียงมอบเป็นของขวัญต้อนรับให้เจ้า” แล้วหันไปคำนับตงชิง “งานเลี้ยงวันนี้พวกเราคงอยู่กินไม่ได้ ไว้วันหลังพวกเราสองคนเป็นเจ้าภาพ จะเชิญสาวๆ มากินเลี้ยง ฝากคารวะคุณหนูสิบเอ็ดให้พวกเราด้วย บอกว่าพวกเราสองคนพี่น้องขอบคุณนางที่คิดถึงพวกเรา”
เฝ่ยชุ่ยเห็นว่านางพูดดี ก็นึกถึงครั้งที่แล้วที่นางสัญญาไว้ว่าจะปักด้ายสีทองลายดอกไม้บนกระเป๋าสีเงินให้ตัวเอง สุดท้ายเมื่อได้กระเป๋ามามีเพียงแค่ด้ายสีทองแวววาวเท่านั้น...ยกยิ้มแล้วเอ่ย “พี่ไป่จือคำว่า ‘ไว้วันหลัง’ ก็ไม่รู้ว่าเป็นวันไหน” แฝงความเยาะเย้ยในน้ำเสียงอยู่เล็กน้อย
ไป่จือหน้าแดง “เมื่อมีเวลาว่างข้าก็จะเชิญ”
นางเองก็อยากเป็นคนดีต่อหน้าบรรดาสาวๆ แต่ก็ไม่สามารถเป็นได้
“ก็ไม่รู้ว่าพี่ไป่จือจะว่างเมื่อไหร่” เฝ่ยชุ่ยเงยหน้าขึ้นมายิ้มแล้วมองไปที่นาง “ครั้งที่แล้วที่พี่ไป่จือไปคารวะนายหญิงใหญ่กับคุณหนูสิบ พี่ก็สัญญาว่าจะทำรองเท้าให้ตู้เวย...แต่ถึงตอนนี้พวกเราก็ยังไม่เห็นเลย”
ไป่จือหน้าเขียวหน้าแดง ขยับมุมปาก ได้ยินแต่เสียงพึมพำแต่ไม่มีใครได้ยินว่านางพูดอะไร
ซานหูขมวดคิ้ว ยิ้มแล้วเดินไปจับมือไป่จื่อ “เมื่อเห็นคนขี้เหนียวนางก็อยากจะถอนหงอก พวกเราใครก็ห้ามไม่ทัน เจ้าคงจะไม่รู้ว่านางเป็นคนเช่นนี้จึงให้นางว่าเอาได้” แล้วหันไปมองหู่พั่ว “ในเมื่อเจ้าไม่มีเวลา พวกเราก็จะไม่รั้งเจ้าไว้ ให้สาวใช้น้อยห่ออาหารให้เจ้ากลับไปสักสองสามอย่าง ก็ถือว่ารับน้ำใจที่ข้ามีให้เจ้า”
หู่พั่วไม่อยากโดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมาย กลัวว่าจะทำให้ตงชิงเสียหน้า
ตงชิงกลับคิดถึงคำพูดที่นายหญิงใหญ่ที่บอกว่าจะให้หู่พั่วมาดูแลเรื่องในเรือนของคุณหนูสิบเอ็ด ในเรือนได้มีสาวใช้ที่เคยทำงานให้นางเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ตัวเองต้องรักษาหน้านาง จึงยืนนิ่งไม่ขยับ
อู๋เซี่ยวเฉวียนตาเป็นประกายและหน้าแดงอย่างรวดเร็ว ในมือถือจอกเหล้าโยกไปโยกมา ราวกับว่าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
ขณะนี้บรรยากาศเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก
ไป่จือหน้าเขียวหน้าแดง พูดเสียงเบาว่า “ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ ของกินของดื่มไม่เคยขาดอยู่แล้ว เพียงแต่ว่ายากที่พวกเราจะมีโอกาสมารวมตัวกัน...”
แม้ว่าจะไม่รู้ว่าทำไมตงชิงกับหู่พั่วไม่พูดอะไร แต่ว่าชิวจวี๋ก็รับรู้ถึงความอับอายของไป่จือ นางไม่สนใจอะไรมากนักยิ้มแล้วบอกจู๋เซียงว่า “พี่ไป่จือชอบกินปลาขาวทอด พี่จิ่วเซียงชอบกินคอห่านย่าง เจ้ารีบไปเอาออกมา จะได้ให้พี่ไป่จือนำกลับไป ข้าเองก็ชอบกินคอห่านย่างเช่นกัน เดิมทีกะว่าจะเอาชื่อของพี่จิ่วเซียงมาอ้างเพื่อที่จะได้กินสักหน่อย...”
ทุกคนพากันหัวเราะดังลั่น
ผู้หญิงที่ถือกล่องอาหารอยู่ข้างๆ เมื่อได้ฟังก็นำอาหารทั้งสองชามวางลงบนโต๊ะทันที
ไป่จือเห็นว่าเป็นปลาขาวทอดกับคอห่านย่างจริงๆ จึงมองชิวจวี๋ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความซาบซึ้ง
ทุกคนต่างก็ลำบาก...นางสามารถรับรู้ได้
โบกมือแล้วพูดว่า “วันนี้อากาศหนาว ข้าเอาตะเกียงมาด้วย...ข้าขอบคุณสำหรับความหวังดีของพวกเจ้าทุกคน” จับมือของชิวจวี๋ไว้ไม่ให้นางนำอาหารใส่กล่อง และไม่กล้าเอ่ยคำว่า ‘ไว้วันหลัง’ อีกต่อไป
ทุกคนต่างพูดอย่างเกรงใจว่าไม่เป็นไร และสุดท้ายก็ให้ชิวจวี๋นำอาหารทั้งสองอย่างใส่ในชามอย่างละครึ่งแล้วนำใส่กล่องส่งให้ไป่จือนำกลับไป
ซานหูบอกเฝ่ยชุ่ยว่า “ในบรรดาสาวใช้อย่างพวกเรา ไป่จือกับจิ่วเซียงคือคนที่ลำบากที่สุด ทำไมต้องไปถือสานางด้วย!”
เฝ่ยชุ่ยเป็นคนที่มีนิสัยแข็งกระด้าง จึงบ่นพึมพำต่อหน้าผู้คนมากมาย “ข้าก็ไม่ได้ใส่ร้ายนางสักหน่อย ตอนนั้นนางสัญญาว่าจะทำรองเท้าให้ตู้เวยจริงๆ...”
“คำพูดนี้ยิ่งพูดยิ่งเลอะเทอะ” ใต้เม่าก็คิดว่าเฝ่ยชุ่ยไม่ควรเอาเรื่องกับไป่จือในโอกาสเช่นนี้ “ไป่จือก็เป็นคนเช่นนั้น ชอบสัญญาว่าจะทำโน่นทำนี่ให้คนอื่น...”
เมื่อตงชิงเห็นความขัดแย้งเกิดขึ้น กลัวว่าจะเกิดการทะเลาะกันเลยหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า “พวกเจ้าทั้งหลายอย่าเอาแต่คุยกันเลย อาหารจะเย็นชืดหมดแล้ว!”
ซานหูรู้ว่าเมื่อครู่เสียมารยาทแล้ว จึงยิ้มแล้วรับเหยือกเหล้าจากสาวใช้น้อยมารินให้อู๋เซี่ยวเฉวียน พูดติดตลกว่า “แม้ว่าจะไม่ดีเท่าเหล้าจินหวาราคาห้าตำลึงที่ท่านป้าดื่มเป็นประจำ รสชาติอาจจะแตกต่างกัน แต่นี่คือน้ำใจของคุณหนูสิบเอ็ดเจ้าค่ะ”
ป้าอู๋ยิ้มแล้วจิ้มไปที่หน้าผากซานหู “เจ้านี่ช่างแสนรู้เสียจริง”
ทุกคนต่างพากันหัวเราะอีกครั้ง
มีเสียงดังมาจากนอกผ้าม่าน “ท่านป้าบอกว่าใครเป็นคนแสนรู้กันเจ้าคะ”
ยังไม่ทันได้พูดจบ ก็เห็นลั่วเชี่ยวที่ใส่เสื้อคลุมสีเทาขนกระรอกเดินเข้ามา ภายใต้แสงสว่างมีแสงแวววาวจากหยดน้ำบนผมสีดำคลับของนาง
คนทั้งห้องตกตะลึง ไม่นานทุกคนก็พากันยืนขึ้น
อู๋เซี่ยวเฉวียนดวงตาเป็นประกาย เป็นคนแรกที่ยิ้มแล้วพูดว่า “แม่นางลั่วเชี่ยวมาสาย ต้องลงโทษโดยการให้ดื่มเหล้า!”
เมื่อได้ยินเสียงชิวจวี๋ก็ดึงสติกลับมา รีบเดินเข้าไปแล้วถอดเสื้อคลุมของลั่วเชี่ยวมาถือไว้ในมือ “พี่ลั่วเชี่ยว ข้างนอกหิมะตกหรือเจ้าคะ”
ทุกคนพึ่งจะพบว่าที่ขมับของนางมีเกล็ดหิมะที่ยังไม่ละลายติดอยู่
อู๋เซี่ยวเฉวียนตาเป็นประกายมากขึ้นกว่าเดิม แต่หู่พั่วที่อยู่ข้างๆ กลับหน้าซีดเล็กน้อย
“พี่ลั่วเชี่ยว ท่านถือว่าเป็นแขกผู้มีเกียรติ” หู่พั่วลุกขึ้นมาต้อนรับ ดึงมือลั่วเชี่ยวไปที่ที่นั่งของตัวเอง แล้วให้จู๋เซียงนำจานชามมาใหม่
ลั่วเชี่ยวปิดปากหัวเราะ “ข้าจะมาแย่งตำแหน่งเจ้าภาพได้อย่างไร!”
ซานหูและคนอื่นๆ ก็พากันลุกจากที่นั่งของตัวเอง
ตงชิงฉวยโอกาสในความโกลาหลนี้เรียกปินจวี๋ออกไป “เร็ว รีบไปที่ห้องครัวให้ป้าเฉาทำปลาผัดซอสเปรี้ยวมา” ยิ้มแห้งแล้วพูดต่อว่า “ปกตินางไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย ขนาดคุณหนูห้าเชิญนางก็ไม่เคยไป ใครจะคิดว่านางจะมา!”
ปินจวี๋บีบกระเป๋าที่อยู่ในแขนเสื้อ สีหน้าไม่ดี “ตอนนี้ก็หกโมงเย็นแล้ว เตาในห้องครัวก็ดับไปนานแล้ว ทางด้านป้าเฉา...เกรงว่าคงจะพูดลำบาก”
หู่พั่วแอบให้ความสนใจที่ตงชิงเรียกปินจวี๋ออกไป
หลังจากเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา ลั่วเชี่ยวก็ไปนั่งที่นั่งของซานหู ซานหูกลับไปนั่งที่นั่งของตู้เวย ตู้เวยไปนั่งอีกโต๊ะหนึ่งกับอวี่ถงและคนอื่นๆ แล้วนำถ้วยจานมาเปลี่ยนใหม่ ยกอาหารมาเต็มโต๊ะ
หู่พั่วกวาดตามองจึงเข้าใจอยู่เล็กน้อย นางเรียกปินจวี๋ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ค่อยๆ หันไปเอาชาซิ้นหยางเหมาเจียนที่จื่อเวยให้นางมา “อีกสักครู่ไปชงชานี้มา”
ปินจวี๋ตอบรับพร้อมรับใบชามา
พบว่ามีบางอย่างแข็งๆ อยู่ในมือ หู่พั่วได้ยัดของบางอย่างมาด้วย
สัมผัสดู แข็ง แม้ว่าขนาดเล็กแต่มีความหนักอยู่บ้าง
นางรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะบีบดู
หู่พั่วพยักหน้าแล้วยิ้มให้นาง “ทางที่ดีแช่ด้วยน้ำร้อนจะดีที่สุด...”
ปินจวี๋เข้าใจทันที พยักหน้าให้หู่พั่ว “เจ้าวางใจได้เลย ข้าจะให้คนในครัวเอาน้ำร้อนมาให้”
ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยกยิ้ม พวกนางมีความสนิทสนมกันเป็นพิเศษเพราะมีความลับร่วมกัน


## บทที่ 12 ปฏิกิริยา (ปลาย)

ตอนที่ 12 ปฏิกิริยา(ปลาย)
สกุลหลัวได้สั่งทำกุญแจแต่ละห้องเป็นพิเศษตั้งแต่ต้นปี
ลั่วเชี่ยวได้กลับไปที่เรือนจืออวิ๋นตอนหนึ่งทุ่ม
เหล่าสาวใช้น้อยพากันไปหยิบร่มแล้วคุกเข่าถอดรองเท้าออกให้นาง ต้อนรับนางเข้าไปในเรือน
สาวใช้น้อยคนหนึ่งยื่นเตาผิงมาให้
นางส่ายหน้าแล้วกำชับว่า “ไปตักน้ำมาให้ข้าล้างหน้า ข้ายังต้องไปรายงานกับนายหญิงใหญ่”
เหล่าสาวใช้น้อยไม่กล้าละเลยคำสั่ง รีบไปหยิบเสื้อผ้าที่ซักแล้วมาให้นางเปลี่ยน ไปตักน้ำอุ่นมาให้นางล้างหน้า ทำผมใหม่อีกครั้ง ลั่วเชี่ยวเห็นว่าจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว นางจึงหยิบเตาผิงที่อยู่ข้างๆ มาอุ่นมือสักครู่แล้วจึงไปที่ห้องนายหญิงใหญ่
อี๋เหนียงสามกำลังนั่งล้อมเตาอั้งโล่ทำงานเย็บปักอยู่กับสาวใช้น้อยสองสามคน เมื่อเห็นลั่วเชี่ยวจึงยิ้มแล้วถามว่า “งานเลี้ยงเลิกแล้วหรือ ทำไมจึงกลับมาเร็วเช่นนี้”
ลั่วเชี่ยวยิ้มแล้วพูดว่า “ยังไม่เลิกเจ้าค่ะ ซานหูและคนอื่นๆ กำลังดื่มเหล้าอย่างสนุกสนาน” ตอบพลางเดินไปข้างหน้ามองดูงานในมือของอี๋เหนียงสาม “นี่คือปลาคาร์ฟที่ปักได้ดูมีชีวิตชีวามากๆ เลยเจ้าค่ะ ปักให้คุณหนูห้าใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ดวงตาของเคออี๋เหนียงแสดงถึงความอ่อนโยน “ข้าว่างไม่มีอะไรทำจึงทำชุดให้นาง จะได้ใส่ในฤดูใบไม้ผลิปีหน้า”
ลั่วเชี่ยวพูดคุยกับเคออี๋เหนียงสองสามประโยค จากนั้นก็ขึ้นไปที่ห้องนอนของนายหญิงใหญ่ “...บ่าวจะไปคารวะนายหญิงใหญ่เจ้าค่ะ”
“นายหญิงใหญ่กำลังพูดคุยอยู่กับป้าสวี่” เคออี๋เหนียงก้มหน้าก้มตาปักปลาคาร์ฟในมือ “บอกว่ามีเรื่องอะไรก็ให้รอก่อน”
จริงๆ แล้วนางคงพูดว่า ‘ไม่พบใครทั้งนั้น’
ลั่วเชี่ยวยิ้มเยาะในใจ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของนางกลับสดใสเป็นอย่างมาก “คงจะมีสาวใช้น้อยอยู่ข้างๆ คอยรับใช้ บ่าวจะไปเสนอหน้าสักหน่อยเจ้าค่ะ หากนายหญิงใหญ่ถามขึ้นมาจะได้ไม่คิดว่าบ่าวไปเล่นอยู่ที่นั่นจนไม่รู้กลางวันกลางคืน”
เคออี๋เหนียงเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้ม “ก็จริงอยู่” จากนั้นก็ก้มหน้าทำงานในมือต่อ
ลั่วเชี่ยวเดินขึ้นไปบนเรือนเบาๆ
ชั้นบนของเรือนนั้นเงียบสงบ มีเพียงสาวใช้น้อยนั่งอยู่ตรงบันไดล้อมรอบเตาอั้งโล่พร้อมถือเตาผิงในมือ แสงสลัวจากใต้ผ้าม่านในห้องนอนด้านทิศตะวันออกถูกทอดยาวออกไปสะท้อนบนพื้นไม้สีน้ำตาลเข้มทำให้รู้สึกเงียบเหงา
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ สาวใช้น้อยก็เงยหน้าขึ้นทันที เมื่อเห็นว่าเป็นลั่วเชี่ยวนางก็ยิ้มขึ้นมา
ลั่วเชี่ยวไม่ได้รอให้นางพูดก็ได้กำชับนางว่า “เจ้ารีบไปรายงานเร็วเข้า นายหญิงใหญ่กำลังรอรายงานจากข้า”
สาวใช้น้อยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปรายงานที่หน้าผ้าม่าน
“ให้นางเข้ามา” มีความเหนื่อยล้าซ่อนเร้นอยู่ในน้ำเสียงของนายหญิงใหญ่
ลั่วเชี่ยวจัดเครื่องแต่งกายของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินเข้าไป
สาวใช้ที่ปกติคอยรับใช้อยู่ในบ้านได้หายไปจนหมด มีเพียงโคมไฟแปดเหลี่ยมจากในวังที่ถูกจุดอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง แสงสว่างสีแดงส่องบนรองเท้าปักลายค้างคาวสีแดงตัวใหญ่ห้าตัว ตู้สูงเคลือบสีแดงที่วางอยู่รอบๆ กลายเป็นเงาสะท้อนดำมืดพุ่งเข้าหาแสงเหมือนกับสัตว์ร้ายกินคนที่น่ากลัว
“กลับมาแล้วหรือ” นายหญิงใหญ่เอนศรีษะลงบนหมอนขนาดใหญ่ ใบหน้าขาวถูกผ้าม่านสีแดงบดบังครึ่งหนึ่ง มองดูเลือนลางเป็นอย่างมาก “ป้าสวี่ ช่วยหาที่นั่งให้นางที”
ป้าสวี่ที่นั่งอยู่ข้างเตียงยิ้มแล้วยกเก้าอี้เล็กมาวางไว้ตรงหัวเตียง
ลั่วเฉียวย่อเข่าคำนับขอบคุณนายหญิงใหญ่ จากนั้นก็ไปนั่งบนเก้าอี้เล็ก
“ทางนั้นสถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง”
นายหญิงใหญ่นั่งตัวตรง นัยน์ตาคมเป็นประกายท่ามกลางความมืด
ลั่วเชี่ยวนิ่งไปชั่วครู่ หลังจากพิจารณาแล้วจึงเอ่ย “ตอนที่บ่าวไปก็ได้เห็นอู๋เซี่ยวเฉวียน...” นางเหลือบมองนายหญิงใหญ่ พยายามมองให้ชัดว่านายหญิงใหญ่มีท่าทีอย่างไร ไม่รู้ว่าแสงมืดเกินไป หรือว่านายหญิงใหญ่ไม่ได้แสดงท่าทีผิดปกติอะไรเลย ลั่วเชี่ยวไม่พบอะไรทั้งนั้น “แล้วยังมีคนของเราอย่างซานหู เฝ่ยชุ่ย ใต้เม่า ตู้เจวียน และตู้เวย คนของคุณหนูสิบสองก็มีอวี่ถง อวี่ไหว ไป๋จู และจินจู คนของคุณหนูสิบเอ็ดก็มีตงชิงที่อยู่กับอู๋เซี่ยวเฉวียน และหู่พั่วที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกันกับซานหู แล้วยังมีปินจวี๋ ชิวจวี๋ และจู๋เซียงที่อยู่ข้างๆ คอยรับใช้ อาหารทั้งหมดมีเครื่องเคียงสี่อย่าง อาหารเย็นสี่อย่าง อาหารร้อนสี่อย่าง ผักสิบอย่าง และน้ำซุปอีกหนึ่งอย่าง บ่าวกลับมาก่อนที่งานเลี้ยงจะเลิก จึงไม่รู้ว่าอาหารหลักคืออะไรเจ้าค่ะ”
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทางฝั่งของอู่เหนียงกับสือเหนียงหรือ” เสียงของนายหญิงใหญ่แฝงไปด้วยความเย็นชาเล็กน้อย
ลั่วเชี่ยวรีบตอบว่า “ได้ยินมาว่าคุณหนูห้าส่งจื่อเวยมาให้นำชาซิ้นหยางเหมาเจียนสองห่อมาส่งให้เป็นของขวัญ ส่วนคุณหนูสิบได้ให้ไป่จือนำกระเป๋าและผ้าขนหนูมาให้”
นายหญิงใหญ่เงียบไปนานแล้วพูดขึ้นมาว่า “เจ้าออกไปได้แล้ว”
ลั่วเชี่ยวลุกขึ้นคำนับก้มหัวแล้วเดินออกไป
นายหญิงใหญ่ถามป้าสวี่ว่า “เจ้าคิดว่าอย่างไร”
“ใจของนายหญิงใหญ่ชัดเจนราวกับกระจก” ป้าสวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ไม่จำเป็นต้องให้บ่าวพูดหรอกเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ถอนหายใจ แตะมือป้าสวี่เบาๆ “ตั้งแต่ต้นจนมาถึงตอนนี้ ก็ยังเหลือเพียงแค่พวกเราสองคนนายบ่าว”
ป้าสวี่ยิ้ม ดวงตาของนางเป็นประกาย “นายหญิงใหญ่ตัดพ้ออีกแล้ว สกุลของท่านมีกิจการที่ดี ลูกหลานมากมาย ทั่วอวี๋หังนี้ก็ไม่พบใครที่โชคดีไปกว่าท่านแล้วเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ถอนหายใจ เอนกายลงพิงหมอนใบใหญ่ “ก็ไม่รู้ว่ามีประโยชน์หรือไม่”
ป้าสวี่พยุงหลังนายหญิงใหญ่แล้วดึงหมอนออกมา ค่อยๆ ให้นายหญิงใหญ่นอนลง
“ในโลกใบนี้ไม่มีใครไร้ค่าหรอก เพียงแต่ต้องดูว่าท่านจะใช้ประโยชน์อย่างไรเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางอ่อนโยน ไม่เร็วไม่ช้าก็ทำให้ใจคนฟังสงบนิ่ง “คุณหนูใหญ่เป็นคนที่ฉลาดที่สุดที่บ่าวเคยพบในโลกใบนี้ สิ่งที่ท่านคิดได้ นางก็ต้องคิดได้เช่นกัน สิ่งที่ท่านคิดไม่ได้ นางจะต้องคิดได้อย่างแน่นอน ท่านเป็นคนที่คลอดและเลี้ยงดูนางมา บ่าวได้เฝ้ามองดูนางเติบโต ในเวลานี้หากพวกเราไม่ช่วยนางแล้วใครจะช่วยนาง ต่อให้ท่านไม่เชื่อในสายตาของตัวเอง แต่ก็ต้องเชื่อในสายตาของคุณหนูใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่กี่ปีนี้คุณหนูใหญ่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง ไปๆ มาๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนรวยที่มีเกียรติ วิสัยทัศน์จึงได้แตกต่างจากเดิมไปนานแล้ว ท่านเพียงแค่นำหัวใจดวงนี้กลับคืนสู่ที่เดิม แล้วใช้ชีวิตให้สบายอย่างอุ่นใจ” ขณะที่พูดก็จัดมุมผ้าห่มให้เรียบร้อย
“ป้าสวี่ วันนี้เจ้านอนกับข้าเถิด!” รอยยิ้มเผยขึ้นที่มุมปากนายหญิงใหญ่ “เราไม่ได้คุยกันเช่นนี้นานแล้ว”
ป้าสวี่ยิ้ม “หลายปีแล้วที่บ่าวไม่ได้นอนข้างๆ เตียงนายหญิงใหญ่ บ่าวคิดถึงเป็นอย่างมาก” พูดพลางเดินออกไปเรียกให้สาวใช้น้อยนำเครื่องนอนเข้ามา
******
ณ เวลานี้ ศาลาหน่วนถิงกำลังครึกครื้น ตงชิงส่งสายตาให้ปินจวี๋ แล้วเดินกลับมาที่หอลู่จวินอย่างเงียบๆ
“...นายหญิงใหญ่ได้รับจดหมายจากนายท่านใหญ่หลังจากนอนกลางวัน ไม่ถึงสิบนาทีคุณนายสามจวนตะวันตกก็มาปรึกษานายหญิงใหญ่เรื่องการจำนองที่ดิน ตู้เวยเป็นคนเข้าไปรายงานเจ้าค่ะ” ตงชิงกับสืออีเหนียงนั่งล้อมเตาอั้งโล่ “วันนั้นลมเหนือพัดมา ไม่รู้ว่าใครเปิดหน้าต่างด้านหลังบันได ตอนที่นางเดินเข้ามา ผ้าม่านตีเข้ากับวงกบประตูจนเกิดเสียงดัง นายหญิงใหญ่ขว้างถ้วยชาทิ้งเกือบจะโดนหัวของตู้เวยเจ้าค่ะ”
จวนสกุลหลัวเคยถูกนายท่านใหญ่คนก่อนแบ่งเขตเรือนไปหนึ่งครั้ง นายท่านใหญ่คนก่อนได้เรือนเดิมฝั่งด้านตะวันออกของจวนสกุลหลัว น้องชายของนายท่านใหญ่คนก่อนได้เรือนเดิมฝั่งตะวันตกของจวนสกุลหลัว ทุกคนจึงเรียกว่าจวนตะวันออกกับจวนตะวันตก
สืออีเหนียงใช้ที่คีบถ่านดึงถ่านไฟที่กำลังลุกไหม้ในเตาอั้งโล่ออกมา
กล่าวอีกนัยหนึ่งว่า หลังจากที่นายหญิงใหญ่ได้รับจดหมายจากนายท่านใหญ่ ก็เอาความโกรธไปลงกับสาวใช้ที่ทำหน้าที่เปิดม่าน
“ได้รับจดหมายของนายท่านตอนที่กำลังทานอาหารเย็นอยู่” ตงชิงกำลังจัดเรียงข่าวสารที่ตัวเองได้ยินมา “เนื่องจากว่านายหญิงใหญ่อารมณ์ไม่ดีในตอนบ่าย ทุกคนจึงกลัวจนตัวสั่น ขณะนั้นเฝ่ยชุ่ยได้ปรนนิบัติรับใช้อยู่ข้างๆ หลังจากที่ได้รับจดหมาย นายหญิงใหญ่ก็เอาแต่บีบจดหมายไม่ได้พูดอะไร ลุกขึ้นแล้วเดินไปมาอยู่ในห้อง จากนั้นก็เรียกให้คนไปเชิญป้าสวี่มา ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ในห้องเกือบทั้งคืนเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงรู้สึกประหลาดใจ
หรือว่านายหญิงใหญ่เป็นคนที่ยิ่งเผชิญกับเรื่องใหญ่ก็ยิ่งสงบนิ่ง หรือว่าตัวเองจะเดาผิดไป ไม่...แม้ว่านางจะเดาผิด แต่ว่าที่อี๋เหนียงใหญ่กับอี๋เหนียงสองเดาก็ผิดอย่างนั้นหรือ และอู๋เซี่ยวเฉวียนเองก็เดาผิดเช่นกันหรือ
เมื่อคิดได้เช่นนี้นางก็อดไม่ได้ที่จะลุกเดินไปรอบๆ เรือน
งานเลี้ยงครั้งนี้เดิมทีก็เพียงแค่ต้องการจะยืนยันบางอย่าง ท่าทีของอู่เหนียง สือเหนียง สือเอ้อร์เหนียงยังปกติเหมือนเดิม คนที่ผิดปกติคืออู๋เซี่ยวเฉวียนกับลั่วเชี่ยว ทั้งคู่ดูเป็นมิตรมากเกินไป และเป็นสองคนนี้ที่สามารถเข้าใจสิ่งที่นายหญิงใหญ่คิดได้ดีที่สุด โดยเฉพาะอู๋เซี่ยวเฉวียน นางเดินไปที่ลานด้านในด้วยตัวเองและเป็นมิตรกับคนของทุกเรือน สามีก็เป็นหัวหน้าผู้ดูแลสกุลหลัว ดูแลกิจการภายนอกทั้งหมดของสกุลหลัว ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น นางก็ควรจะเป็นคนที่ได้รับข่าวสารมากที่สุด...
สืออีเหนียงหยุดเดินโดยไม่รู้ตัว
“แล้วป้าอู๋ล่ะ ป้าอู๋มีการเคลื่อนไหวเป็นพิเศษหรือไม่ หรือว่าพูดอะไรแปลกๆ บ้างหรือไม่”
ตงชิงประหลาดใจเล็กน้อย ก้มหัวครุ่นคิดอยู่นาน พูดอย่างลังเลว่า “ป้าอู๋ฟังพวกเราพูดคุยกันอยู่ตลอด...” เมื่อพูดถึงตรงนี้นางก็ตกใจทันที “จริงด้วย ตอนที่งานเลี้ยงเริ่มไปได้ครึ่งทาง ป้าอู๋ก็ให้บ่าวไปที่ห้องทำความสะอาดเป็นเพื่อนนาง เบ้ปากแล้วพูดบางอย่างแปลกๆ กับบ่าว”
สืออีเหนียงเดินไปนั่งข้างๆ ตงชิง
“นางพูดว่าอะไร”
เห็นว่าสืออีเหนียงสีหน้าดูกังวล และให้ความสำคัญกับคำพูดของอู๋เซี่ยวเฉวียน ตงชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วทวนสิ่งที่อู๋เซียวเฉวียนพูดหนึ่งรอบ “นางบอกว่าอยู่ที่นี่มีความสุขดี เมื่อกลับไปเรือนก็ต้องอยู่คนเดียว อ้างว้างเดียวดาย ผู้ชายในเรือนวันๆ ก็เอาแต่ยุ่งเรื่องรื้อกำแพงตะวันออกและซ่อมแซมกำแพงตะวันตก ไม่มีเวลามาดูข้าบ้างแม้แต่นิดเดียว เมื่อได้ในสิ่งนี้ก็ต้องเสียในสิ่งนั้น เมื่อได้ในสิ่งนั้นก็ได้เสียในสิ่งนี้ ไม่สามารถได้ทั้งสองอย่างพร้อมๆ กัน เมื่อเช้านี้ก็ถูกลั่วเชี่ยวเรียกให้ไปพบนายหญิงใหญ่ กลับมาก็อารมณ์ไม่ดีมาจนถึงตอนนี้ ไม่เหมือนตอนไปอยู่หลูหย่งกุ้ยที่เยี่ยนจิงกับคุณหนูใหญ่ ไม่ได้เจอกันนานหลายปี คุณหนูใหญ่ได้ซื้อเรือนที่เยี่ยนจิงและใช้ชีวิตเป็นคนในเมืองไปแล้ว นั่นเป็นถึงเรือนของสมุหนายกขุนนางระดับเจ็ดเชียวนะ ข้าเบื่อที่จะมองหน้าเขาแล้ว จึงอาศัยโอกาสนี้ออกมาข้างนอกเพื่อหาความสุขใส่ตัว เขาจะได้ไม่คิดว่าวันๆ ข้าอยู่แต่ในเรือนเพราะไม่มีที่ไป”
รื้อกำแพงตะวันออกแล้วซ่อมแซมกำแพงตะวันตก...ไม่สามารถได้รับสองสิ่งพร้อมๆ กัน...ถูกลั่วเชี่ยวเรียกไปพบนายหญิงใหญ่...หลังจากกลับมาก็อารมณ์ไม่ดี...ไม่เหมือนตอนไปอยู่หลูหย่งกุ้ยที่เยี่ยนจิงกับคุณหนูใหญ่...เบื่อที่จะมองหน้าเขา...อาศัยโอกาสนี้ออกมาหาความสุขใส่ตัว...
อู๋เซี่ยวเฉวียนต้องการจะสื่ออะไรกันแน่
พวกเขาสองคนสามีภรรยาเป็นถึงคนสนิทของนายหญิงใหญ่
มีอะไรที่คุ้มค่าที่ป้าสวี่จะเสี่ยงทำผิดต่อนายหญิงใหญ่เพื่อส่งสัญญาณบอกนางเป็นนัยๆ
สืออีเหนียงจมปักอยู่กับการครุ่นคิด
“หลังจากนั้นพวกเราก็กลับมาที่ศาลาหน่วนถิง ลั่วเชี่ยวกลับไปแล้ว ส่วนเฝ่ยชุ่ยกำลังตำหนิเหลียนเฉียวอยู่เจ้าค่ะ”
“อ้อ!” สืออีเหนียงได้สติกลับมา “นางพูดอะไรบ้าง”
ตงชิงยิ้มพลางตอบ “ท่านก็รู้ว่าพวกนางสองคนไม่ถูกกันมาตลอด ดูเหมือนว่าเหลียนเฉียวจะทำงานบางอย่างผิดพลาด ถูกป้าสวี่ตบหน้าจนเห็นเป็นรอยบนใบหน้า ช่วงนี้จึงไม่กล้าไปให้ใครเห็นหน้า เฝ่ยชุ่ยดูเหมือนว่าจะมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น”
สืออีเหนียงจมปักอยู่กับการครุ่นคิดอีกครั้ง


## บทที่ 13 วิเคราะห์

ตอนที่ 13 วิเคราะห์
ในเมื่อบอกแล้วว่าจะหาเวลาไปทำงานถัก สืออีเหนียงจึงไปยังเรือนของนายหญิงใหญ่ตั้งแต่เช้าตามเวลาเมื่อวาน
นางมองเห็นอู่เหนียงที่สวมเสื้อคลุมสีแดงมาแต่ไกลๆ กำลังพูดคุยอยู่กับเคออี๋เหนียงที่ใต้ชายคา
เคออี๋เหนียงสวมเสื้อกั๊กยาวสีแดงทับทิมปักลายดอกไม้ กระโปรงสีน้ำเงินอมเขียวไม้ไผ่ ใบหน้าที่สวยงามดูนุ่มนวลกว่าปกติเมื่ออยู่ภายใต้ชายคาที่แขวนด้วยโคมสีแดง ไม่รู้ว่าทั้งสองคนพูดคุยอะไรกัน ทันใดนั้นพวกนางก็ยกแขนเสื้อขึ้นมาบังแล้วหัวเราะ ช่างเป็นฉากที่อบอุ่นเสียจริง
สืออีเหนียงกำลังคิดอยู่ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ จื่อเวยที่ยืนอยู่ข้างต้นตงชิงที่ถูกตัดแต่งเป็นทรงกลมขนาดใหญ่มองมาเห็นนางเข้าพอดี
นางยิ้มแล้วเดินไปต้อนรับสืออีเหนียง “คุณหนูสิบเอ็ด วันนี้ท่านมาเร็วเสียจริง” เสียงดังกว่าปกติ และค่อนข้างแหลมเมื่ออยู่ในลานที่เงียบสงบเช่นนี้
สาวใช้น้อยที่อยู่ใต้ชายคาต่างมองมา และแน่นอนว่าได้ทำให้อู่เหนียงและเคออี๋เหนียงตกใจเช่นกัน
ต่อให้อยากหลบก็หลบไม่ได้!
สืออีเหนียงยิ้มแล้วเดินไป “เพราะว่าต้องทำงานถัก ดังนั้นจึงต้องมาแต่เช้า”
“มิน่าล่ะเมื่อวานข้ามาคารวะท่านแม่จึงไม่ได้พบน้องหญิงสิบเอ็ด” อู่เหนียงยิ้มแล้วพูดต่อว่า “เมื่อวานข้าวาดตัวอักษรเกือบทั้งคืน พอถึงตอนจะนอนทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ พลิกไปพลิกมาบนเตียงเกือบทั้งคืน จึงตื่นเช้าหน่อยเพื่อมาพูดคุยเป็นเพื่อนท่านแม่ คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอกับน้องหญิงสิบเอ็ด อีกสักครู่พวกเราเดินไปด้วยกันเถิด”
จำเป็นต้องอธิบายให้นางฟังอย่างละเอียดเช่นนี้ด้วยหรือ
“ได้สิเจ้าคะพี่หญิง” สืออีเหนียงยิ้มแล้วคำนับนาง พูดอย่างห่วงใยว่า “ตอนนี้พี่หญิงดีขึ้นแล้วหรือไม่ บางครั้งที่ข้าปักดอกไม้จนถึงกลางดึก ทั้งๆ ที่เหนื่อยเป็นอย่างมากแต่พอถึงเวลานอนกลับนอนไม่หลับ ต้องใช้เวลาสองสามวันกว่าจะกลับสู่สภาพเดิมได้ พี่หญิงต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้สักหน่อย จะได้ไม่เสียสุขภาพ”
อู่เหนียงคำนับกลับ ยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “สองวันมานี้ข้ากังวลเรื่องของขวัญวันเกิดมากเกินไปแล้ว”
“ข้างนอกอากาศหนาว พวกเจ้าสองคนพี่น้องเข้าไปคุยในห้องเถิด” เคออี๋เหนียงเดินเข้ามาหาทั้งสอง
สืออีเหนียงยิ้มแล้วเอ่ยเรียก “อี๋เหนียง” จากนั้นก็เดินตามอู่เหนียงเข้าไปในห้อง
นายหญิงใหญ่ยังไม่ตื่นและไม่คิดอยากจะตื่น รู้ว่าพวกนางมาคารวะจึงให้สาวใช้น้อยมาบอกว่า “รู้แล้ว” แล้วให้พวกนางแยกย้ายไป
อู่เหนียงกับสืออีเหนียงมองหน้ากัน อู่เหนียงมองเคออี๋เหนียงอย่างกังวลใจ
สีหน้าเคออี๋เหนียงก็เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ “เมื่อคืนป้าสวี่อยู่เฝ้าทั้งคืน...”
“ทำไมป้าสวี่ต้องอยู่เฝ้าทั้งคืน” อู่เหนียงหน้าซีดเล็กน้อย มองดูสาวใช้น้อยที่อยู่รอบๆ จึงได้หยุดสิ่งที่กำลังจะพูดออกมา
สืออีหนียงตาเป็นประกาย ยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเราก็กลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ กลางคืนค่อยมาเยี่ยมท่านแม่อีกที”
ในกรณีนี้ไม่สามารถถามได้ว่าเกิดอะไรขึ้น อู่เหนียงจึงต้องเก็บอารมณ์ ยิ้มแล้วพยักหน้า เดินออกจากเรือนหลักไปพร้อมกับสืออีเหนียง
ระหว่างทางอู่เหนียงและสืออีเหนียงพูดคุยกัน
“ได้ยินจื่อเวยบอกว่าเมื่อคืนป้าอู๋ก็ไปที่นั่นเช่นกัน”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะพี่หญิง” สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ยังนำสุราจินหวามาด้วยสองไห” เอ่ยพลางยิ้มแล้วกล่าวขอบคุณนาง “แล้วต้องลำบากให้พี่หญิงส่งใบชาชั้นดีมาให้อีกด้วย”
“เราเป็นพี่น้องกัน ไม่เห็นต้องพูดเช่นนี้” อู่เหนียงยิ้มอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นก็มีสาวใช้น้อยวิ่งมาด้วยความเหนื่อยหอบ “คุณหนูห้า ทำไมวันนี้ท่านไปหานายหญิงใหญ่เช้าขนาดนี้ล่ะเจ้าคะ ทำเอาบ่าวตามหาไปทั่ว หากไม่ได้เจอกับพี่ซานหู เกรงว่าคงต้องคลาดกับท่านแล้ว”
สืออีเหนียงไม่คุ้นหน้าสาวใช้น้อยผู้นั้น
อู่เหนียงยิ้มแล้วอธิบายว่า “นี่คืออี่หลิ่วสาวใช้น้อยในเรือนน้องสี่”
คุณชายสี่หลัวเจิ้นเซิงอาศัยอยู่เรือนนอก มิน่าล่ะนางถึงไม่รู้จัก ในเมื่อส่งสาวใช้น้อยมาหา แสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ
สืออีเหนียงรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่จึงยิ้มแล้วพูดว่า “พี่หญิงไม่ต้องส่งข้าแล้ว เดินไปตามโถงทางเดินก็ถึงหอลู่จวินแล้ว”
อู่เหนียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยิ้มตอบ “เช่นนั้นข้าขอไม่ไปส่งน้องหญิงสิบเอ็ดแล้ว”
“พี่หญิง ช้าก่อนเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงยิ้มแล้วถามสารทุกข์สุกดิบนางสองสามประโยค จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วมุ่งหน้าไปยังหอลู่จวิน
หู่พั่วที่อยู่ข้างๆ หันกลับไปมอง เห็นว่าสาวใช้น้อยกำลังกระซิบอยู่ข้างหูอู่เหนียง จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปทางเรือนหลัก
ในเมื่อเป็นสาวใช้ของคุณชายสี่ ทำไมถึงต้องพาคุณหนูห้าไปที่เรือนหลัก
เมื่อความคิดนี้ผ่านเข้ามาในหัว หู่พั่วก็หน้าซีดขึ้นเล็กน้อย
สาวใช้น้อยผู้นั้นบอกแค่ว่ามาหาอู่เหนียง และอู่เหนียงก็บอกแค่ว่าสาวใช้น้อยผู้นั้นเป็นคนของคุณชายสี่ แต่กลับไม่ได้บอกว่าเป็นคำสั่งของคุณชายสี่ที่ให้สาวใช้น้อยมาหานาง...เพียงแต่ว่าคำพูดเช่นนี้ไม่ว่าใครก็ต้องเข้าใจผิด คิดว่าสาวใช้น้อยผู้นี้มาหาคุณหนูห้าตามคำสั่งของคุณชายสี่ ทำให้คนที่ไม่ทันคิดเข้าใจผิด
นางนึกถึงตอนที่อู่เหนียงและเคออี๋เหนียงยืนคุยกันที่ใต้ชายคาก่อนที่สืออีเหนียงจะมาถึง จื่อเวยที่ยืนอยู่ข้างราวบันไดดูเหมือนว่ากำลังระวังอะไรบางอย่าง...แล้วนางก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้...อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
หู่พั่วมองดูสืออีเหนียงที่เดินอย่างสง่างามอยู่ข้างหน้า อยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
นางไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะกล่าวอย่างไรดี
******
เมื่อกลับมาถึงหอลู่จวิน สืออีเหนียงยิ้มแล้วบอกกับหู่พั่วว่า “ที่นี่คนเยอะแต่มีงานให้ทำน้อย เดิมทีทุกคนก็ว่างอยู่แล้ว เมื่อมีเจ้ามาเพิ่มทุกคนก็ยิ่งว่างเข้าไปใหญ่ วันนี้ข้าจะอยู่เรือนเพื่อทำงานถักทั้งวัน เจ้ามีเรื่องอะไรก็ไปทำเถิด อีกสองสามวันข้าจะเริ่มปักม่านกันลมแล้ว ตงชิงจะต้องคอยช่วยข้า เรื่องในเรือนทั้งหมดนี้ต้องมอบหมายให้เจ้าแล้ว หากจะทำธุระในภายหลังก็ไม่สู้ทำให้เสร็จเสียตอนนี้เลย”
ความหมายก็คือหากเจ้ามีเรื่องอะไรก็ให้รีบไปทำ เมื่อข้าเริ่มงานปักเจ้าก็ห้ามไปไหนทั้งนั้น เพื่อให้แน่ใจว่าเรื่องทุกอย่างในเรือนนี้จะต้องเป็นไปอย่างราบรื่น
คุณหนูที่อายุยังไม่ถึงสิบห้าปีในเรือนจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นได้ ยิ่งไปกว่านั้นเนื่องจากว่าตอนนี้เป็นเดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ ท่านพ่อของนางก็จะลางานกลับมาเยี่ยมบ้านแล้ว นอกจากไปคารวะท่านพ่อกับท่านแม่ทุกเช้าเย็นแล้ว คนที่วันๆ เอาแต่อยู่ในเรือนอ่านหนังสืออย่างคุณหนูสิบเอ็ดไม่จำเป็นต้องไปไหนก็ได้
คุณหนูสิบเอ็ดพูดเช่นนี้เพื่อเป็นการตักเตือนนางใช่หรือไม่
บอกกับนางว่าให้ตัดขาดจากเรื่องราวก่อนหน้านี้ และตักเตือนว่าต่อไปนี้อย่าเดินออกนอกลู่นอกทาง...
หู่พั่วสูดหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มแล้วย่อเข่าคำนับ “คุณหนูสิบเอ็ดวางใจได้เลยเจ้าค่ะ ก่อนที่บ่าวจะมาที่นี่ก็ได้จัดการเรื่องทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เมื่อท่านเริ่มปักม่านกันลมบ่าวก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น แม้ว่าในเรือนของคุณหนูจะมีงานน้อย แต่การกินข้าว ซักผ้า การพบปะสังสรรค์กันระหว่างคนในเรือนก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เช่นกัน หากงานปักม่านกันลมของท่านต้องล่าช้าเพราะบ่าว เช่นนั้นต่อให้บ่าวตายไปหมื่นครั้งก็ยังน้อยเกินไป”
สืออีเหนียงประหลาดใจเล็กน้อย
สมแล้วที่เป็นคนของนายหญิงใหญ่ ฉลาดและมีไหวพริบเสียจริง มองได้อย่างทะลุปรุโปร่ง...ไม่ต้องเสียเวลาพูดมาก ไม่ทำให้ต้องเปลืองสมอง
นางพยักหน้า เดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างเตาอั้งโล่แล้วเริ่มงานถัก
หู่พั่วค่อยๆ ย่องออกมา เรียกตงชิงเข้ามารับใช้คุณหนู ตัวเองพาปินจวี๋ไปทำความสะอาดห้อง
ปินจวี๋ยิ้มแล้วพูดเบาๆ ว่า “วันที่ยี่สิบหกถึงจะเริ่มปัดฝุ่น”
หู่พั่วยิ้มแล้วพูดว่า “วันนั้นคุณหนูก็เริ่มปักม่านกันลมแล้ว เดี๋ยวจะไปรบกวนนาง”
ปินจวี๋ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูของพวกเราดูเหมือนจะเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่จริงๆ แล้วนางเป็นคนร่าเริงชอบความครึกครื้น และเป็นคนอารมณ์ดี เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก”
หู่พั่วดวงตาเป็นประกาย ยิ้มแล้วตอบกลับ “อ้อ ข้าเห็นว่าคุณหนูท่าทางสงบเสงี่ยม ข้าจึงคิดว่านางรักความสงบ”
“คุณหนูของพวกเราท่าทางสงบเสงี่ยมอย่างนั้นหรือ” ปินจวี๋ไม่คิดเช่นนั้น “นางชอบความครื้นเครงรอบๆ ตัวต่างหาก!”
“ชอบความครื้นเครงอย่างไร” หู่พั่วถาม
“ชอบปลูกดอกไม้ใบหญ้า ชอบฟังคนรอบข้างพูดไปหัวเราะไปเมื่ออยู่ต่อหน้านาง แล้วยังชอบให้ทุกคนใส่เสื้อผ้าสีสันสดใส...”
หู่พั่วตั้งใจฟังพร้อมกับจำใส่ใจ
******
ในห้องนอน ตงชิงก็กำลังพูดคุยอยู่กับสืออีเหนียง
“ปินจวี๋บอกว่าคุณหนูห้าไม่มีอะไรผิดปกติ ยังเป็นอย่างเช่นเมื่อก่อนเจ้าค่ะ”
“ก็คงจะเป็นเช่นนั้น” นิ้วของสืออีเหนียงตวัดซ้ายขวาอย่างคล่องแคล่ว เพียงครู่เดียวก็ถักส่วนของตัวค้างคาวตัวเล็กเสร็จแล้ว “ดูท่าทางของจื่อเวยในวันนั้นก็รู้ได้ว่าก่อนหน้านี้นางไม่เคยสังเกตอะไรมาก่อน”
“ก่อนหน้านี้หรือเจ้าคะ” ตงชิงถามด้วยความประหลาดใจ
สืออีเหนียงพยักหน้าโดยไม่ได้ละสายตาไปจากงานถักที่อยู่ในมือ “เมื่อก่อนไม่รู้ แต่ว่าตอนที่ไปคารวะนายหญิงใหญ่ ข้าได้พบกับสาวใช้น้อยที่หน้าตาไม่คุ้น บอกว่าตามหาพี่หญิงห้าไปทั่ว นางอธิบายกับข้าว่าสาวใช้น้อยผู้นั้นเป็นคนของคุณชายสี่ เวลานี้ลานข้างในยังไม่มีลูกกุญแจแล้วนางเข้ามาจากทางไหน หากจะโกหกก็ควรจะพูดให้สมเหตุสมผล!” มือที่กำลังถักอยู่ได้หยุดลง เงยหน้าขึ้นมามองตงชิง “การมาของอู๋เซี่ยวเฉวียนเมื่อวานนี้จะต้องทำให้อู่เหนียงรับรู้ถึงอะไรบางอย่างแน่ๆ ดังนั้นจึงไปหาเคออี๋เหนียงแต่เช้าเพื่อดูว่ามีข่าวคราวอะไรหรือไม่ พอกำลังจะไปก็ถูกเคออี๋เหนียงเรียกกลับไปอีก แสดงว่าต้องค้นพบอะไรบางอย่างแน่นอน เจ้าให้ปินจวี๋ไปที่เรือนคุณหนูห้าบ่อยๆ หากมีเรื่องอะไรจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในสองสามวันนี้”
ตงชิงตอบรับด้วยความเคารพ “เจ้าค่ะ” แล้วพูดต่อว่า “วันนี้ตอนเช้าตรู่ อี๋เหนียงใหญ่มาที่นี่เจ้าคะ”
สืออีเหนียงชะงักมือ “นางมาทำอะไร แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน”
“อยู่บนหอเจ้าค่ะ” ตงชิงชี้ไปที่ข้างบน “บอกว่าจะมาให้คุณหนูสิบช่วยคัดพระคัมภีร์ให้เจ้าค่ะ”
อี๋เหนียงทั้งสองนับถือพระพุทธศาสนา แม้ว่าคุณหนูห้าจะเขียนตัวอักษรได้สวยงาม แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะขอให้นางช่วยเขียนให้ได้ ในบรรดาพี่สาวน้องสาว สือเหนียงเป็นคนที่มีความรู้มากที่สุด มักจะได้คำชมจากท่านพ่อ แต่ว่านางเป็นคนใจร้อนแล้วก็อารมณ์แปรปรวน ไม่ใช่คนที่จะเข้าหาได้ง่ายๆ ในช่วงเวลาที่น่ากลัวเช่นนี้ การกระทำของอี๋เหนียงใหญ่ทำให้สืออีเหนียงไม่สบายใจอยู่เล็กน้อย
“แต่ว่าท่านอย่าได้กังวลไปเลย” สืออีเหนียงเคยบอกกับนางว่า ‘ความผิดปกติคือปีศาจ’ การมาของอี๋เหนียงใหญ่ในวันนี้ทำให้ตงชิงคิดว่าผิดปกติเป็นอย่างมาก นางจึงจับตามองอยู่ตลอด “ไป่จือกับจิ่วเซียงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคนในเรือนเรา...มีเรื่องอะไรก็ปิดได้เพียงชั่วคราว ไม่อาจปิดได้ตลอดไปหรอกเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงยิ้มแล้วพยักหน้า พูดอย่างติดตลกว่า “ตงชิงเริ่มรู้จักจัดการมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว”
ตงชิงปิดปากแล้วหัวเราะ แต่ยังหัวเราะได้ไม่ทันไร แสงสว่างในดวงตาก็มอดดับลง
สืออีเหนียงปลอบใจนางว่า “ข้ายังเหลืออีกสองปีก็จะอายุครบสิบห้าปี เจ้าเองก็ยังเหลืออีกสองปีเช่นกัน”
ยิ่งอยู่ในจวนสกุลหลัวนานเท่าไรก็จะยิ่งสัมผัสได้ถึงความขัดแย้งระหว่างเจ้านายมากขึ้นเท่านั้น
ตงชิงไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนสืออีเหนียง แต่ก็ไม่อยากทำให้ผู้หญิงที่ถึงแม้ว่าจะเป็นคนไม่ชอบพูดแต่ก็ไม่เคยผิดคำพูดเลยอย่างคุณหนูต้องไม่มีความสุข
“เจ้าค่ะ” นางยิ้มแล้วพยักหน้า “พวกเราจะต้องคิดหาวิธีได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงไม่อยากพูดปัญหานี้กับตงชิง
เมื่อต้องเผชิญกับอำนาจเผด็จการ การสมรู้ร่วมคิดและวิธีการต่างๆ ก็ไร้ความหมายในทันที
คนในสมัยโบราณแต่งงานเร็ว แม้ว่านางอยากจะหาวิธีเพื่อที่จะได้แต่งงานกับคนที่ซื่อสัตย์ แต่ประการแรกคือจิตใต้สำนึกของนางเองกลับดูถูกวิธีเหล่านี้ ประการที่สองคือไม่มีโอกาส ทำให้การลงมือล่าช้าไปเล็กน้อย
เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าแม้จังหวะชีวิตในช่วงนี้จะเชื่องช้า ทว่าเรื่องราวกลับมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว...ในเมื่อไม่ระวังตัวให้ดีก็สมควรแล้วที่ถูกกระทำเช่นนี้
เมื่อคิดได้เช่นนี้นางก็เปลี่ยนเรื่อง “ทางด้านชิวจวี๋มีข่าวอะไรหรือไม่”
ตงชิงยิ้มแล้วพูดว่า “บ่าวพึ่งจะบอกกับชิวจวี๋เมื่อเช้านี้ เกรงว่าต้องรอสักสองสามวันจึงจะมีข่าวเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงตอบแค่เพียงว่า “อืม” จากนั้นก็ก้มหน้าตั้งใจถักต่อ


## บทที่ 14 สถานการณ์ (ต้น)

ตอนที่ 14 สถานการณ์(ต้น)
ในห้องเงียบสงบลง การเคลื่อนไหวรอบๆ จึงชัดเจนมากยิ่งขึ้น เมื่อเวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูป พวกนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได
“ไปดูสิ” สืออีเหนียงที่ก้มหน้าก้มตาทำงานถักอยู่ก็เงยหน้าขึ้นทันทีแล้วกำชับตงชิงว่า “ดูว่าทางคุณหนูสิบมีความเคลื่อนไหวอย่างไรบ้าง”
ตงชิงกำลังคิดถึงการมาของอี๋เหนียงใหญ่ สืออีเหนียงไม่ได้เอะใจอะไร นางจึงไม่กล้าพูดอะไรออกไป ตอนนี้เมื่อเห็นว่าสืออีเหนียงให้นางไปสืบข่าว ก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วตอบรับด้วยรอยยิ้มทันที “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็เดินออกไปอย่างเบาๆ
ไม่นานนางก็กลับมา “คุณหนูสิบเอ็ด เป็นอี๋เหนียงใหญ่ นางพึ่งกลับไปเจ้าค่ะ”
มือของสืออีเหนียงที่กำลังถักอยู่ได้หยุดชะงัก พูดว่า “ตอนที่อี๋เหนียงใหญ่ไปนางมีท่าทางอย่างไรบ้าง”
ตงชิงครุ่นคิดแล้วตอบว่า “ปกติเหมือนเดิมเจ้าค่ะ มองไม่เห็นความแตกต่างอะไรเลย”
แสดงได้เก่งมาก
สืออีเหนียงแอบครุ่นคิดอยู่ภายในใจ
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากบันไดอีกครั้ง
ทั้งสองคนมองหน้ากัน
สืออีเหนียงพูดเสียงเบา “รีบไปดูสิ !”
ตงชิงตอบรับแล้วรีบไปในทันที จากนั้นก็รีบกลับมาอย่างรวดเร็ว “คุณหนูสิบเอ็ด เป็นคุณหนูสิบเจ้าค่ะ มีจู๋เถาไปเป็นเพื่อน สวมเสื้อคลุมผ้าแพรสีเทานกกระเรียนเดินลงมาข้างล่างหอ”
สืออีเหนียงสีหน้าครุ่นคิด
สือเหนียงเดินขึ้นลงบันไดก็มักจะเหยียบพื้นเสียงดัง ตึก ตึก ตึก เสมอ เหตุใดวันนี้ถึงผิดปกติ กลับเดินด้วยฝีเท้าที่อ่อนโยนเช่นนี้...แล้วอีกอย่าง ในเมื่อนางออกไปข้างนอกทำไมไม่พาไป่จือหรือจิ่วเซียงไปด้วยเล่า เหตุใดถึงไปกับสาวใช้น้อยอย่างจู๋เถา หรือว่าเกี่ยวข้องกับการมาของอี๋เหนียงใหญ่
เมื่อความคิดผ่านเข้ามาในหัว สืออีเหนียงพูดว่า “เจ้าไปดูสิว่าคุณหนูสิบจะไปที่ใด”
ตงชิงพยักหน้าแล้วเดินออกไปเบาๆ
สืออีเหนียงถักค้างคาวเสร็จหนึ่งตัวตงชิงก็กลับมาพอดี
“คุณหนูสิบเอ็ด คุณหนูสิบไปที่เรือนอี๋เหนียงสี่เจ้าค่ะ” สีหน้านางจริงจังเล็กน้อย “เดิมทีบ่าวอยากจะตามไปฟังว่าอี๋เหนียงสี่กับคุณหนูสิบพูดคุยอะไรกัน แต่ว่าคนของอี๋เหนียงสี่เฝ้าอยู่หน้าห้องข้าจึงไม่กล้าเข้าใกล้เจ้าค่ะ...”
สามปีก่อนสือเหนียงผลักสืออีเหนียงล้มลงกับพื้นต่อหน้าคนข้างนอก นายหญิงใหญ่บอกว่า “พื้นมันลื่น สืออีเหนียงไม่ทันระวังจึงลื่นล้ม” แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านายท่านใหญ่ก็กลับโมโหขึ้นมา บอกว่านายท่านใหญ่ชอบให้ท้ายอนุภรรยา ทำให้คุณหนูทั้งหลายไม่เพียงแต่หยิ่งยโส ซ้ำยังไม่มีความผูกพันกันระหว่างพี่น้องและไม่มีความเป็นคุณหนู นายท่านใหญ่ไม่กล้าคัดค้าน
อี๋เหนียงสี่สกุลหยางเป็นคนที่นายท่านใหญ่ได้เป็นรางวัลตอนเลื่อนตำแหน่งหลังจากที่ได้เข้าร่วมปกครองบ้านเมืองที่เมืองส่านซี เมื่อนายหญิงใหญ่รู้ว่ามีอี๋เหนียงสี่ และอี๋เหนียงสี่ไม่เพียงแค่ตั้งครรภ์ ซ้ำยังได้ดูแลเงินเดือนของนายท่านและเงินที่ส่งมาให้ที่บ้าน หลังจากที่คิดดีแล้วนายหญิงใหญ่จึงส่งสาวใช้สกุลหลู่ที่สวยที่สุดไป เมื่อนายท่านได้เห็นก็ชอบเป็นอย่างมาก ไม่นานสาวใช้สกุลหลู่ก็ตั้งครรภ์แต่ยังไม่ทันได้คลอดลูก นายหญิงใหญ่ก็แต่งตั้งให้สาวใช้สกุลหลู่เป็นอี๋เหนียงห้า ใครจะไปรู้ว่าแม้ว่าอี๋เหนียงห้าจะหน้าตาสวยงามแต่กลับเป็นคนขี้คลาดอ่อนแอ เจอกันไม่กี่ครั้งก็ถูกอี๋เหนียงสี่กดอยู่ใต้อำนาจ เมื่อนายหญิงใหญ่เห็นดังนั้นก็ได้หาผู้หญิงที่ทั้งสวยและอายุน้อยในบรรดาสาวใช้อย่างสาวใช้สกุลลู่ส่งไปให้นายท่านใหญ่ จากนั้นก็ให้กำเนิดสือเอ้อร์เหนียง ในเวลานั้นนายท่านใหญ่ได้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าทูตของฝูเจี้ยนแล้ว พวกนางทั้งสามคนได้โตมาในขณะที่ท่านพ่ออยู่ในหน้าที่ เนื่องจากเหตุการณ์นี้พวกนางจึงถูกจัดให้ไปอยู่ที่หอลู่จวิน มีสาวใช้ที่มีอำนาจของนายหญิงใหญ่มาคอยดูแลจัดการด้วยตัวเอง ส่วนอี๋เหนียงสี่สกุลหยางที่ไม่รู้จักสั่งสอนลูกสาวก็ถูกนายหญิงใหญ่ลงโทษให้ไปคุกเข่าในศาลบรรพชน
อากาศหนาวเหน็บ ต้องคุกเข่าบนอิฐสีเขียวที่ไม่มีอะไรปูรองในห้องศาลบรรพชนทั้งคืนทำให้อี๋เหนียงสี่ล้มป่วยจึงถูกย้ายให้ไปรักษาตัวที่เรือนซวงซิ่งที่ถัดออกไปอีกสองห้อง
หลังจากที่ไปรักษาตัวในครั้งนั้นก็ล่วงเลยมาเป็นเวลาสามปี
ในเวลาสามปีนี้ สือเหนียงไปเยี่ยมอี๋เหนี่ยงสี่แทบจะนับครั้งได้เลย คิดไม่ถึงว่าการมาของอี๋เหนียงใหญ่จะทำให้นางไปที่เรือนอี๋เหนียงสี่
หากจะบอกว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ ไม่ว่าอย่างไรสืออีเหนียงก็ไม่เชื่อเด็ดขาด
ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน อี๋เหนียงสี่ก็ให้สาวใช้ออกมาเฝ้าอยู่นอกประตู...
นิ้วของนางตวัดด้ายอย่างรวดเร็ว “เจ้าไปหากล่องแบนๆ มา อีกสักครู่เมื่อข้าถักเสร็จแล้วจะนำด้ายที่ถักเรียบร้อยทั้งสองเส้นใส่ลงไป”
ตงชิงประหลาดใจเล็กน้อย “ท่านจะเอางานถักไปส่งให้อี๋เหนียงใหญ่และอี๋เหนียงสองด้วยตัวเองหรือเจ้าคะ”
สืออีเหนียงตอบอย่างอ้อมค้อม “ข้าจะไปคารวะนายหญิงใหญ่ แล้วก็เลยไปส่งงานถักเฉยๆ ”
******
ตอนที่สืออีเหนียงมาถึง ห้องของนายหญิงใหญ่ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
จื่อเวยกับจื่อย่วนถือรูปตัวอักษรยืนอยู่ข้างหน้านายหญิงใหญ่ อู่เหนียงนั่งอยู่ข้างๆ นายหญิงใหญ่กำลังชี้ไปที่ตัวอักษร “...ท่านดูสิ ตัวอักษรนี้สวยงามหรือไม่ ข้าเลียนแบบตัวอักษรกู่จ้วน แล้วก็ยังมีอันนี้ที่ข้าเลียนแบบมาจากตัวอักษรสิงฉ่าวของหวังซีจือ[footnoteRef:1]...” [1:  หวังซีจือ นักวาดภาพและนักอักษรศิลป์มือเอกสมัยราชวงศ์จิ้นตะวันออก]
นายหญิงใหญ่ยิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้าไม่หยุด ดูเหมือนว่าจะพอใจกับงานที่อยู่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก
เมื่อเห็นสืออีเหนียงเดินเข้ามา นายหญิงใหญ่ก็โบกมือเรียกนาง “มาสิ มาดูตัวอักษรคำว่า ‘อายุร้อยปี’ ที่พี่หญิงของเจ้าเขียนสิ”
เขียนเสร็จเร็วขนาดนี้เลยหรือ!
สืออีเหนียงแอบรู้สึกแปลกๆ ในใจ ยิ้มกล่าวทักทายนายหญิงใหญ่ แล้วหันไปคำนับอู่เหนียง “นี่คือแบบอย่างที่จะใช้ปักหรือเจ้าคะ พี่หญิงทำเสร็จเร็วมากเลยเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงคำนับตอบสืออีเหนียง ยิ้มแล้วพูดว่า “เพราะอยากจะส่งของขวัญวันเกิดไปให้พี่หญิงใหญ่ ข้าจึงต้องรีบเขียนออกมาให้เร็ว กลัวก็แต่ว่าหากเขียนออกมาไม่ดีจะเป็นตัวถ่วงทำให้น้องสิบเอ็ดปักออกมาไม่ดี”
“ข้าดูไม่ออกเลยว่ามีตรงไหนที่ไม่ดี” สืออีเหนียงยิ้มแล้วมองดูตัวอักษรที่อู่เหนียงเขียน
กระดาษฟางสี่เหลี่ยมที่มีขนาดหกฟุตมีตัวอักษรไข่ ลี่ จ้วน สิง ฉ่าว[footnoteRef:2] ตัวอักษรแต่ละตัวแตกต่างกัน ขนาดก็แตกต่างกัน ดวงตาที่เปล่งประกายของนางทำให้สืออีเหนียงอดประหลาดใจไม่ได้ [2:  ตัวอักษรไข่ ลี่ จ้วน สิง ฉ่าว รูปแบบของตัวอักษรในการเขียนพู่กันจีน]
ไม่ว่าทักษะในการเขียนตัวอักษรเหล่านี้จะเป็นอย่างไร แต่เพียงแค่ความตั้งใจก็ทำให้คนรู้สึกชื่นชม
คิดไม่ถึงว่าทักษะการเขียนตัวอักษรของอู่เหนียงจะมาถึงระดับนี้
นายหญิงใหญ่ยิ้ม “ข้าเองก็คิดว่าเขียนได้ดีเช่นกัน!”
“ขอบคุณท่านแม่ที่ชม” อู่เหนียงยิ้มอย่างถ่อมตน
นายหญิงใหญ่ให้จื่อเวยและจื่อย่วนนำภาพวาดตัวอักษรไปให้สืออีเหนียง “เช่นนั้นก็ปักตามนี้เถิด”
สืออีเหนียงย่อเข่าคำนับ “เจ้าค่ะ” หู่พั่วเดินไปรับรูปตัวอักษรมา
นายหญิงใหญ่ชี้ไปที่กล่องในมือของหู่พั่ว “นี่คือ...”
สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นงานปักที่ทำให้ซิวเกอ”
เมื่อนายหญิงใหญ่ได้ยินก็ตาเป็นประกาย บอก “ขอข้าดูหน่อย”
เมื่อหู่พั่วได้ยินก็รีบเปิดกล่องแล้วส่งให้นายหญิงใหญ่
ไหมหลากสีสองเส้นที่แสดงถึงธาตุทั้งห้าโดยมีห้าสีได้แก่สีขาว สีฟ้า สีดำ สีแดง สีเหลืองวางอยู่ในกล่องที่บุด้วยกำมะหยี่สีแดง เมื่อมองดูอย่างละเอียดก็พบว่าไหมสองเส้นถูกถักเป็นดอกเหมยหลายๆ ดอกรวมกันเป็นรูปหัวใจ ตรงกลางมีค้างคาวขนาดเท่าลูกพุทรา
“ช่างละเอียดอ่อนเสียจริง” นายหญิงใหญ่ชื่นชมงานที่อยู่ในมือ “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เพียงแค่การถักด้วยด้ายสองเส้นนี้ งานถักของสืออีเหนียงเช่นนี้ แม้แต่ในเมืองหังโจวก็เห็นได้ไม่มากนัก”
เมื่ออู่เหนียงได้ฟังก็ตาลุกวาว
สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ที่ลูกถักออกมาได้เช่นนี้ก็เป็นเพราะว่าท่านแม่ได้เชิญอาจารย์ที่มาไกลจากหังโจวมาให้เราเจ้าค่ะ”
เมื่อนายหญิงใหญ่ได้ฟังแววตาก็เต็มไปด้วยความชื่นชม “รีบเอาไปส่งให้อี๋เหนียงทั้งสองเถิด เดี๋ยวจะมืดค่ำ”
สืออีเหนียงตอบรับด้วยรอยยิ้ม กำลังจะย่อเข่าคำนับก็มีสาวใช้น้อยรายงานว่าสือเหนียงมาแล้ว
ทุกคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ แม้แต่นายหญิงใหญ่ก็เลิกคิ้ว
ตั้งแต่สามปีก่อนที่นางได้คุกเข่าที่ศาลบรรพชนกับอี๋เหนียงสี่ หลังจากนั้นก็ป่วยเพราะความเย็นเข้าแทรก เมื่อถึงฤดูหนาวนายหญิงใหญ่จึงละเว้นไม่ให้นางมาคารวะทุกเช้าเย็น
เมื่อสืออีเหนียงคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ตัวเองจะมาที่นี่ในใจก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย มักจะรู้สึกว่าการมาของสือเหนียงต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
“รีบให้นางเข้ามา เดี๋ยวโดนลมหนาวแล้วจะหอบขึ้นมาอีก” นายหญิงใหญ่กำชับสาวใช้น้อย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดูถูก
ทุกคนในห้องพากันมองซ้ายแลขวา แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่นานสาวใช้น้อยก็พาคนที่สวมเสื้อคลุมผ้าแพรสีเทานกกระเรียนเดินเข้ามา
สืออีเหนียงประหลาดใจเล็กน้อย นางไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าจากที่ไปหาอี๋เหนียงสี่ก็ตรงมาที่เรือนของนายหญิงใหญ่เลย...
สาวใช้น้อยช่วยนางถอดเสื้อคลุม ทำให้เห็นเสื้อกั๊กยาวผ้าไหมสีเขียวลูกพลับดิบที่ดูไม่เก่าไม่ใหม่
“ลูกมาคารวะท่านแม่” นางค่อยๆ คุกเข่าให้นายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่รับการคารวะของนาง โบกมือแล้วพูดว่า “อากาศหนาวเช่นนี้เจ้าจะมาทำไม หากเจ็บป่วยขึ้นมาข้าจะวางใจได้อย่างไร  ”พูดพลางกำชับป้าสวี่ที่อยู่ข้างๆ “ไปเคี่ยวซุปขิงมาให้คุณหนูสิบสักถ้วย นางร่างกายอ่อนแอ ไม่เหมือนอู่เหนียงที่เหมือนกับลิงที่เกิดออกมาจากหิน ฝนตกลมแรงก็ไม่กลัว แล้วก็ไม่เหมือนสืออีเหนียงที่พายุเหนือยังไม่ทันมานางก็สวมผ้าฝ้ายแล้ว ไม่ให้ข้าต้องเป็นกังวล”
นางพูดไปหัวเราะไป น้ำเสียงฟังดูเหมือนเป็นห่วงมาก แต่เท่าที่สืออีเหนียงได้ฟังกลับมีความรู้สึกแปลกๆ
เมื่ออู่เหนียงได้ฟังก็ดึงแขนเสื้อนายหญิงใหญ่ทำตัวอ้อนเหมือนเด็ก “ตอนนี้ลูกโตแล้วนะเจ้าคะ ท่านแม่ยังใช้คำเหล่านี้มาเปรียบเปรยลูกอีก ลูกไม่ยอม ทำไมลูกต้องเกิดมาจากก้อนหินด้วย ท่านอุ้มชูน้องสิบเสมอ ส่วนน้องสิบเอ็ดก็เชื่อฟังจนท่านไม่ต้องกังวล”
“ดูสิ เขย่าจนข้าเวียนหัวหมดแล้ว ถ้าไม่ใช่ลิงแล้วจะเป็นอะไร” นายหญิงใหญ่ยิ้มและจับหน้าผากของตัวเอง
ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
สืออีเหนียงเดินมาคำนับสือเหนียง
ปกติสือเหนียงเป็นคนที่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าเสมอ ทำให้คิ้วหนาของนางเบ่งบานเหมือนกับดอกไม้ในฤดูร้อน ไม่ว่าใครที่พบเห็นก็จะรู้สึกประทับใจอย่างน่าประหลาด
แต่เมื่อสืออีเหนียงเห็น ในใจกลับรู้สึกไม่เป็นสุข
นึกถึงครั้งแรกที่ได้พบอี๋เหนียงสี่
ตอนนั้นก็เป็นฤดูหนาวเช่นกัน อี๋เหนียงสี่สวมเสื้อกั๊กยาวผ้าไหมสีเขียวลูกพลับดิบสดใส ด้านนอกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีแดงขนลิงอุรังอุตังแทรกสีขาวของขนแฟร์ริต ในมือถือเตาผิงสีน้ำเงินหยกลายดอกไม้เดินเข้ามา
นางพึ่งได้สติกลับมา ขณะที่กำลังมึนงง คิดว่าตัวเองสับสนแล้วฝันไปว่ามีผู้หญิงรูปงามเดินออกมาจากรูปภาพโบราณ จนกระทั่งนิ้วอุ่นๆ ของอี๋เหนียงสี่มาสัมผัสบนหน้าผากของสืออีเหนียง นางจึงได้รู้สึกว่านี่คือความจริง
สืออีเหนียงจำได้ว่าตอนนั้นใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความน่าเอ็นดู “สาวน้อยผู้น่าสงสาร เป็นความผิดของสือเหนียง อีกสักครู่ข้าจะให้นางมาขอโทษเจ้า”
ตอนที่พูดคำพูดนี้ คิ้วที่เหมือนใบหลิวของอี๋เหนียงสี่ขมวดเล็กน้อย ราวกับว่ากังวลเป็นอย่างมาก
เพียงแต่ว่าอี๋เหนียงสี่ยังไม่ทันเดินออกจากเรือนของนาง ก็ถูกป้าสวี่เรียกให้ไปที่เรือนนายหญิงใหญ่ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมานางก็ไม่ได้เจออี๋เหนียงสี่อีกเลย...ไม่รู้ว่าตอนนี้นางจะเป็นอย่างไรบ้าง
เมื่อความคิดผ่านเข้ามาในหัว นางก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เสื้อผ้าที่สือเหนียงสวมอยู่ ก็คือเสื้อผ้าที่อี๋เหนียงสี่เคยใส่ในตอนนั้น เพียงแต่ว่ามันเก่าแล้ว...
สืออีเหนียงไม่อยากคิดมาก สือเหนียงทักทายนาง “น้องสิบเอ็ดก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ”
“ข้ากำลังจะไปหาต้วนอี๋เหนียงกับหยวนอี๋เหนียง” สืออีเหนียงไม่เคยเรียกอี๋เหนียงใหญ่ว่าคนสกุลต้วนต่อหน้านายหญิงใหญ่
สือเหนียงยิ้มแล้วพยักหน้า
สืออีเหนียงถือโอกาสบอกลานายหญิงใหญ่ “ท่านแม่ เช่นนั้นลูกขอตัวไปหาอี๋เหนียงนะเจ้าคะ”
นายหญิงใหญ่ถูกสือเหนียงดึงดูดความสนใจไปจนหมด จึงพยักหน้าโดยไม่ได้สนใจ
สืออีเหนียงโล่งใจรีบพาหู่พั่วเดินออกไป
เมื่อผ้าม่านปิดลง นางได้ยินเสียงสือเหนียงหัวเราะแล้วพูดว่า “...ลูกเห็นว่าอากาศหนาว ไม่รู้ว่าท่านแม่เป็นอย่างไรบ้างจึงตั้งใจมาเยี่ยมเป็นพิเศษ”
นางก้าวเท้าเร็วโดยไม่รู้ตัว
หู่พั่วเองก็ไม่ได้พูดอะไร รีบเดินตามสืออีเหนียงออกไปจากเรือนนายหญิงใหญ่แล้วจึงได้เรียกสืออีเหนียง “คุณหนู ท่านสวมเสื้อคลุมก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงก้าวเท้าช้าลงแล้วมุ่งหน้าไปหาอี๋เหนียงทั้งสอง


## บทที่ 15 สถานการณ์ (กลาง)

ตอนที่ 15 สถานการณ์(กลาง)
ด้านหน้าห้องโถงมีแท่นบูชาพระโพธิสัตว์กวนอิมหน้าตักสามฟุตนั่งประดิษฐานอยู่ ข้างหน้ามีกระถางธูปทองสามขาขนาดเล็ก มีธูปกำยานปักอยู่สามก้าน
ท่ามกลางควันธูป พระโพธิสัตว์กวนอิมกำลังเฝ้ามองสิ่งมีชีวิตทั้งหลายทั้งปวงด้วยความรักความเมตตา
ได้ยินสาวใช้รายงานว่าสืออีเหนียงนำงานถักมาส่งด้วยตัวเอง อี๋เหนียงทั้งสองก็เดินตามกันมา
ใบหน้ากลมของอี๋เหนียงใหญ่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและดูเป็นมิตร กำชับไฉ่สยาเสียงดังว่า “เร็วเข้า รีบไปยกน้ำชามาให้คุณหนูสิบเอ็ด!”
ใบหน้าซูบผอมของอี๋เหนียงสองก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเช่นกัน ชี้ไปที่เก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ “นั่งลงคุยกันก่อนเถิด”
สืออีเหนียงยิ้มแล้วคำนับอี๋เหนียงทั้งสอง จากนั้นก็นั่งบนเก้าอี้ ส่งสัญญาณให้หู่พั่วนำกล่องมามอบให้อี๋เหนียงทั้งสองแล้วพูดอย่างสุภาพว่า “ไม่รู้ว่าจะใช่แบบที่ท่านต้องการหรือไม่”
อี๋เหนียงใหญ่รับกล่องมากับมือ ยังไม่ทันดูก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ต้องใช่สิ จะไม่ใช่ได้อย่างไร”
เหล่าสาวใช้ยกน้ำชามาวาง อี๋เหนียงใหญ่ยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้ข้าไปหอลู่จวินแต่เช้า ได้ยินว่าเจ้ากำลังทำงานถักจึงไม่ไปรบกวน ก็เลยไปหาคุณหนูสิบ”
ในเมื่อตัวเองนำงานถักมาส่งด้วยตัวเอง ก็จะถือโอกาสนี้พูดคุยบางเรื่องให้ชัดเจน ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่มีข้อห้าม ก็หมายความว่าไม่จำเป็นต้องหลบเลี่ยง
หากอ้อมค้อมไปเรื่อยๆ ก็จะดูเหมือนแสแสร้ง
สืออีเหนียงยิ้มอ่อน “ได้ยินว่าท่านไปหาสือเหนียง ข้าจึงให้ตงชิงไปเชิญ แต่ใครจะไปรู้ว่าท่านได้กลับไปเสียแล้ว ข้าคิดว่าอย่างไรเสียเมื่อทำงานถักเสร็จก็ต้องนำมาส่งอยู่ดีจึงไม่ได้ให้นางไปตาม”
อี๋เหนียงใหญ่ยิ้มอย่างมีเมตตา “ข้าต้องเลยไปหาคุณหนูห้าน่ะ”
สืออีเหนียงอดที่จะแปลกใจไม่ได้ นางเม้มปากเล็กน้อย กำลังคิดว่าจะพูดอะไรดี อี๋เหนียงใหญ่ถอนหายใจแล้วพูดว่า “พวกเจ้ายังเด็ก จึงไม่รู้ถึงบางเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ครอบครัวฝั่งแม่ย่าของคุณหนูใหญ่ของพวกเจ้า หย่งผิงโหวแห่งสกุลสวีเป็นคนพื้นเมืองของเหอเป่ย เนื่องจากว่าได้ผลงานจากการติดตามฮ่องเต้จึงได้รับการสืบทอดตำแหน่งขุนนาง ได้เป็นผู้บัญชาการกองทัพของประเทศ และสามารถเข้าไปสักการบูชาในวัดไท่เมี่ยวได้ ในสมัยเจิ้งอาน สกุลสวีได้มีส่วนเกี่ยวข้องในคดีสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏของเจิ้งอานอ๋องจึงถูกยึดตำแหน่ง แม้ว่าจะฟี้นคืนตำแหน่งในสมัยปีเหยียน แต่ว่าอำนาจและชื่อเสียงกลับไม่ยิ่งใหญ่เท่าเมื่อก่อน ตอนที่นายท่านใหญ่ของตระกูลเราคนก่อนเป็นขุนนางในเมืองหลวง ก็ได้มีสัมพันธ์อันดีกับท่านโหวสกุลสวีคนก่อน ท่านจึงให้คุณหนูใหญ่แต่งกับสกุลสวี ในตอนนั้นคุณหนูใหญ่ของสกุลสวีก็เป็นเพียงพระชายาเจี่ยนที่ไร้อำนาจ ส่วนคุณชายไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ ยังมีทั้งพี่ชายและน้องชายที่เป็นองครักษ์ระดับเจ็ดในกองทัพองครักษ์ นายหญิงใหญ่จึงไม่ค่อยพอใจ แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าเมื่อถึงเวลาโชคกลับเข้าข้างเขา พี่ชายของคุณชายเสียชีวิตด้วยอาการป่วย คุณชายจึงได้รับตำแหน่งต่อ คุณหนูใหญ่จึงได้เป็นฮูหยินของหย่งผิงโหว ต่อมาเจี่ยนอ๋องได้ขึ้นครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้ ก็ได้แต่งตั้งให้คุณหนูใหญ่สกุลสวีเป็นฮองเฮา และต่อมาคุณชายได้ปราบปรามกบฏเหมียวสือและเป่ยเจียงจึงถูกแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่ กลายเป็นผู้ว่าราชการระดับสาม ความมั่งคั่งที่เหลือเฟือเช่นนี้ไม่ใช่ว่าใครก็มีได้”
เมื่อพูดถึงตรงนี้แววตาของอี๋เหนียงใหญ่มีความเย็นชาปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย
“คุณหนูใหญ่คลอดลูกคนแรกแล้ว ฮูหยินคนก่อนของสกุลสวีเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง ก่อนที่จะให้คุณหนูใหญ่แต่งเข้ามา นางจึงให้คุณชายหยุดยากำหนัดที่ต้องร่วมห้องกับหญิงสาวสกุลฉินและหญิงสาวสกุลถง หลังจากนั้นก็ได้รับคุณหนูใหญ่จากสกุลเหวินแห่งหยางโจว เข้ามาเป็นอนุภรรยาของคุณชาย ปีต่อมาหญิงสาวสกุลฉินได้คลอดลูกชายจึงถูกแต่งตั้งเป็นอี๋เหนียง แม้ว่าเหวินอี๋เหนียงจะไม่ได้โชคดีเหมือนหญิงสาวสกุลฉิน แต่ว่าก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวหนึ่งคน ทางด้านคุณหนูใหญ่ของพวกเราหลายปีมาแล้วก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย จึงให้สาวใช้ส่วนตัวอย่างชิวหลัวไปเป็นอนุภรรยา ชีวิตนางนั้นไม่ง่ายเลย ชิวหลัวเองก็ได้ตั้งครรภ์ ปีต่อมาก็คลอดลูกชายหนึ่งคน ทว่าเด็กเสียชีวิตก่อนครบเดือน ด้วยเหตุนี้ นายหญิงใหญ่ของพวกเราจึงได้ไปขอพรกับเทพเจ้าไม่รู้กี่องค์ ไปไหว้พระไม่รู้กี่รูปแล้ว ไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่ไปหาสูตรลับมาแล้วเท่าไหร่ กินยาไปไม่รู้เท่าไหร่ ในที่สุดก็มีข่าวดีหลังจากแต่งงานได้แปดปี ใครจะไปรู้ว่าตั้งครรภ์ถึงเดือนที่เจ็ดก็รีบคลอดออกมาแล้ว ให้กำเนิดลูกชายที่อ่อนแอแม้แต่แรงจะร้องไห้ก็ยังไม่มี ตั้งชื่อให้ว่าจุนเกอ”
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความสงสัย
ในสายตาของหญิงในสกุลหลัว ในบรรดาพี่สาวน้องสาวในสกุลหลัว หลัวหยวนเหนียงเป็นเหมือนพระเจ้าที่อยู่สูง
รูปลักษณ์และความสามารถโดดเด่น แต่งงานกับขุนนางที่มีอำนาจในราชสำนักแล้วยังให้กำเนิดลูกชาย... ความสุขทั้งหมดที่อยากมีในโลกใบนี้สามารถหาได้จากตัวของนาง แต่ว่า...สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ถึงก็คือตระกูลเหวินซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะหนึ่งในสี่ของตระกูลพ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่แห่งแม่น้ำเจียงหนานกลับยอมให้ลูกสาวของตัวเองมาเป็นอนุภรรยาของหย่งผิงโหว
นางนึกถึงคำพูดของอี๋เหนียงสองในวันนั้น ‘จุนเกอเป็นลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอกแต่กลับไม่ใช่ผู้สืบทอด’ หรือว่านี่จะเป็นเรื่องราวภายในที่คนนอกไม่รู้
สืออีเหนียงรู้สึกคอแห้ง อยากจะถามแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร
“เพราะคลอดก่อนกำหนดจึงต้องคอยบำรุงด้วยโสมและรังนก ถึงแม้ว่าจะไม่ได้แข็งแรงวิ่งเล่นไปทั่วเหมือนลูกชายของหญิงสาวสกุลฉิน แต่ว่าฉลาดเป็นอย่างมาก สามขวบก็สามารถรู้ตัวหนังสือ ห้าขวบก็สามารถวิเคราะห์บทความ เจ็ดขวบสามารถออกนโยบายได้ ตอนนี้พึ่งจะเก้าขวบ เห็นบอกว่าปีหน้าก็จะเข้าร่วมการสอบนักวิชาการ” พูดพลางชำเลืองมองสืออีเหนียง “ดังนั้นหลายปีที่ผ่านมานี้คุณหนูใหญ่ของพวกเรากินไม่ได้นอนไม่หลับ...ร่างกายจึงไม่แข็งแรงแล้ว”
สกุลสวีช่างซับซ้อนเสียจริง...
สืออีเหนียงยิ้มแห้ง ไตร่ตรองแล้วพูดว่า “ตระกูลเหวินทำไมถึงยอมยกลูกสาวให้คนอื่นเพื่อไปเป็นอนุภรรยากันเล่า...เสียศักดิ์ศรีเกินไปแล้ว”
อี๋เหนียงสองที่ไม่ได้พูดอะไรได้ส่งเสียง เหอะ ออกมาอย่างเย็นชา พูดด้วยน้ำเสียงเสียดสีว่า “ศักดิ์ศรีแล้วอย่างไร กินได้หรือ ดื่มได้หรือ เมื่อตระกูลเหวินมีความสัมพันธ์นี้ ปีนี้จึงได้ดูแลกิจการเครื่องลายครามของภายใน เมื่อเทียบกับกำไรจากเครื่องลายคราม ศักดิ์ศรีก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด”
สืออีเหนียงหยุดสิ่งที่อยากจะพูดออกมาได้แต่คิดขึ้นในใจ
เป็นอย่างที่อี๋เหนียงสองพูด ศักดิ์ศรีทั้งกินไม่ได้และดื่มไม่ได้ แต่ในช่วงเวลาสำคัญ มันก็ทำให้คนยืดอกเอาชนะสภาวะที่ไม่มีกินไม่มีดื่มไม่ใช่หรือ
แต่ว่านางไม่ได้มาเพื่อโต้เถียงกับท่านป้าทั้งสอง และไม่ได้ต้องการที่จะไปเปลี่ยนแนวคิดของใคร
นางยิ้มแล้วพูดว่า “หากเป็นเช่นนี้ ชิวหลัวของพวกเราก็มีคุณหนูตระกูลเหวินเป็นเพื่อน ก็จะได้ไม่เหงาจนเกินไป”
อันที่จริงนางต้องการจะถามอี๋เหนียงใหญ่อ้อมๆ ว่าชิวหลัวที่เคยให้กำเนิดลูกของหย่งผิงโหวเป็นอย่างไรบ้าง
อี๋เหนียงใหญ่ก็เป็นคนฉลาด ยิ้มแล้วตอบทันทีว่า “หญิงสาวสกุลฉินได้รับการฝึกฝนจากฮูหยินคนก่อนของสกุลสวีมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ตระกูลเหวินเป็นลูกสาวคนโตของภรรยาเอก แม้ว่าชิวหลัวของพวกเราจะหน้าตาสะสวย หากหญิงสาวเหล่านี้พึ่งพาเพียงแค่ความสวยก็พอจะสู้ได้ แต่หากเป็นเช่นนั้นทำไมถึงมีคำว่า ‘กิ่งทองใบหยก’ กันล่ะ” พูดพลางปิดปากหัวเราะ มุมตาและหางคิ้วเผยให้เห็นความมีเสน่ห์อยู่บ้าง
หมายความว่าชิวหลัวไม่ได้เป็นแม้แต่อี๋เหนียง
สืออีเหนียงหน้าซีดเล็กน้อย
แม้ว่าอี๋เหนียงทั้งสองจะแก่มากแล้ว ใบหน้าเหี่ยวย่น แต่เสน่ห์ที่พวกนางแสดงออกมาทำให้สืออีเหนียงพอเดาได้ว่าตอนนั้นพวกนางสวยแค่ไหน แม้แต่พวกนางเองก็ยังมีจุดจบเช่นนี้ นี่ไม่ใช่หลักฐานที่ดีที่สุดสำหรับหัวข้อที่ว่า ‘หญิงสาวไม่สามารถพึ่งพาเพียงแค่ความงามอย่างเดียวได้’ หรอกหรือ
นางถอนหายใจเบาๆ
“แต่สกุลหลัวของพวกเราเป็นสกุลขุนนางมาทุกยุคทุกสมัย นายท่านใหญ่คนก่อนเป็นขุนนางระดับสูง ใช่ว่าตระกูลพ่อค้าอย่างตระกูลเหวินจะเทียบได้” สืออีเหนียงกวาดตามอง “การจุดตะเกียงอายุยืนไม่ใช่เรื่องทั่วไปของชาวพุทธใช่หรือไม่”
“คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้เรื่องการจุดตะเกียงอายุยืน” อี๋เหนียงสองที่เย็นชาตอนนี้ในแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เมื่อหม่าจื่อฟูอดีตรองเจ้ากรมมหาดไทยคนก่อนไปร่วมการเมืองที่มณฑลส่านซี เคยมีภรรยาและลูกข้างนอกบ้าน ฮ่องเต้องค์ก่อนก็ยังเรียกเขาว่า ‘ขุนนางที่ดี พรสวรรค์ยอดเยี่ยม’ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเจ้าทั้งสามคนไม่ได้อยู่ในลำดับวงศ์สกุล!”
ในเวลานี้สืออีเหนียงไม่สามารถปกปิดการสั่นไหวในหัวใจของนางได้อีกต่อไป ใบหน้าของนางซีดลงในทันที
“ไม่ได้อยู่ในลำดับวงศ์สกุลหรือเจ้าคะ”
นางไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในลำดับวงศ์สกุล
อี๋เหนียงใหญ่ถอนหายใจยาว มองตานางด้วยความสงสาร “ตอนที่พวกเจ้าพึ่งกลับมาจากฝูเจี้ยน นายท่านสองและนายท่านสามก็ได้พาคนในครอบครัวกลับมาจากการทำหน้าที่เช่นกัน เดิมทีในเรือนก็มีเรื่องเยอะอยู่แล้ว แล้วเจ้ายังมาล้มอีก...นายหญิงใหญ่ก็เลยลืมเรื่องนี้ไปเลย”
******
สืออีเหนียงกลับมาที่หอลู่จวินด้วยอารมณ์สับสน
สือเหนียงยังไม่กลับมา
นางให้ตงชิงไปหาข่าว ไป่จือบอกว่าสือเหนียงออกไปตั้งแต่ตอนบ่ายยังไม่ได้กลับมาเลย
เมื่อสืออีเหนียงได้ฟังก็เงียบอยู่นาน ให้หู่พั่วนำตัวอักษรที่อู่เหนียงเขียนเสร็จแล้วมาเปิดให้ตงชิงดู
“ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งคืน เจ้าใช้กระดาษใสคัดลอกออกมาหนึ่งแผ่น”
ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าสืออีเหนียงจะทำอะไร แต่ตงชิงก็ยังตอบรับด้วยความเคารพเช่นเคย
สืออีเหนียงไม่ได้พูดอะไรอีก มีหู่พั่วเป็นคอยรับใช้ในยามพักผ่อน
เช้าตรู่วันต่อมาตงชิงนำงานที่นางมอบหมายให้มาส่งในสภาพที่ขอบตาดำคล้ำ
สืออีเหนียงหยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียดอยู่นาน จากนั้นพยักหน้ายิ้มแล้วพูดว่า “ทักษะการเขียนของตงชิงดีขึ้นเรื่อยๆ เมื่อวานทำงานหนักแล้ว เจ้ารีบไปพักผ่อนเถิด”
ตงชิงตอบรับแล้วเดินถอยออกไป สืออีเหนียงเขียนจดหมายหนึ่งฉบับ จากนั้นก็นำจดหมายกับกระดาษใสลงในซองปิดผนึกแล้วส่งให้ชิวจวี๋ “เจ้านำสิ่งนี้ส่งไปยังที่อยู่ของอาจารย์เจี่ยนในเมืองหังโจว” แล้วให้หู่พั่วให้เงินนางห้าตำลึง “อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด”
เมื่อเข้าสู่เดือนในฤดูหนาว อาจารย์เจี่ยนก็กลับไปที่หังโจวเพื่อฉลองตรุษจีน เดือนสามปีหน้าถึงจะกลับมาที่จวนสกุลหลัว
ชิวจวี๋รับจดหมายมาใส่ไว้ในแขนเสื้อ “คุณหนูต้องการจะปรึกษาอาจารย์เจี่ยนเรื่องปักม่านกันลมใช่หรือไม่ บ่าวจะไม่บอกใครแน่นอนเจ้าค่ะ”
นางมีพี่ชายหนึ่งคนทำงานเป็นคนรับใช้ในคอกม้า เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับชาวเรือขนส่งของสกุลหลัวเหล่านั้น
สืออีเหนียงไม่ได้อธิบายอะไร ยิ้มแล้วเดินไปที่เรือนนายหญิงใหญ่
“เมื่อคืนหลับอย่างสบาย อีกสักพักกลับไปข้าจะเริ่มปักม่านกันลม”
นางพยายามมาให้เช้ากว่าเมื่อวาน แต่นางก็ยังเจอกับอู่เหนียงอยู่ดี
นายหญิงใหญ่รีบให้คนนำนมแพะมาให้นาง รอนางดื่มเสร็จก็ให้นางปักม่านกันลมอย่างสบายใจ กลางคืนไม่ต้องมาคารวะ แล้วยังกำชับว่า “การปักม่านกันลมให้เสร็จตามเวลาจึงจะเป็นความกตัญญูที่แท้จริง”
คราวที่แล้วนายหญิงใหญ่ก็เคยพูดเช่นนี้ ดูแล้วนายหญิงใหญ่คงจะต้องการเช่นนั้นจริงๆ
สืออีเหนียงครุ่นคิด ยิ้มแล้วตอบรับ พูดคุยกับนายหญิงใหญ่เล็กน้อย จากนั้นก็กลับไปที่หอลู่จวินเริ่มรวบรวมสมาธิเพื่อปักม่านกันลม
ผ่านไปสองสามวันนายหญิงใหญ่ได้ส่งคนมาทำเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิให้สืออีเหนียง
ตงชิงรู้สึกประหลาดใจ
การทำเสื้อผ้าสำหรับฤดูใบไม้ผลินั้นมีกำหนดว่าจะต้องทำหลังจากวันที่สองของเดือนกุมภาพันธ์
ตอนนี้ยังไม่ทันข้ามปีเลย
เมื่อสืออีเหนียงรู้ก็เพียงเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า “ทำให้แค่ข้าหรือว่าทำให้ทุกคน”
คนที่มาวัดขนาดเสื้อยิ้มแล้วตอบว่า “แน่นอนว่าทำให้ทุกคนเจ้าค่ะ แต่ว่านายหญิงใหญ่บอกว่าปีนี้คุณหนูสิบเอ็ดโตขึ้นเยอะกว่าเดิม จึงให้พวกเราทำเพิ่มสักสองสามชุดเจ้าค่ะ”
เมื่อสืออีเหนียงได้ฟังก็พยักหน้าโดยไม่ได้ใส่ใจ จากนั้นก็ก้มหน้าปักม่านกันลมต่อ
แต่เมื่อหู่พั่วได้ยินกลับรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก ดึงปินจวี๋ออกไป “อาศัยตอนที่คุณหนูมีตงชิงคอยรับใช้ พวกเราไปที่เรือนคุณหนูห้าสักหน่อย เมื่อก่อนข้าอยู่กับนายหญิงใหญ่ ไม่ค่อยได้พูดคุยกับจื่อเวยและจื่อย่วน ตอนนี้ข้าเป็นคนของคุณหนูสิบเอ็ดแล้ว ควรจะสนิทสนมกับคนของคุณหนูทั้งหลายจะดีกว่า”
ปินจวี๋สนับสนุนความคิดของนางเป็นอย่างมากจึงไปที่เรือนของอู่เหนียงกับหู่พั่ว


## บทที่ 16 สถานการณ์ (ปลาย)

ตอนที่ 16 สถานการณ์(ปลาย)
อู่เหนียงเอางานมาส่งตั้งนานแล้ว วันๆ จึงเอาแต่อยู่ที่เรือนนายหญิงใหญ่ ตอนที่พวกหู่พั่วไปนางก็ไม่ได้อยู่ที่เรือนตัวเอง
คนที่ต้อนรับพวกนางคือจื่อเวย
นางยกชามาให้ทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม “นานๆ ทีน้องหู่พั่วจะมา” มีความสนิทสนมแค่ในน้ำเสียงแต่กลับไม่มีความเคารพ
เมื่อก่อนหู่พั่วเป็นคนของนายหญิงใหญ่ ตอนนี้เป็นคนของสืออีเหนียง...ทุกคนจึงเท่าเทียมกัน
ไม่…ความสำคัญของคุณหนูสิบเอ็ดเมื่ออยู่ต่อหน้านายหญิงใหญ่จะเทียบเท่าคุณหนูห้าได้อย่างไร!
ใช่ว่าหู่พั่วจะฟังไม่เข้าใจ
แต่นี่แหละคือความสัมพันธ์ของมนุษย์...
นางยิ้มเจื่อน “เดิมทีอยากจะให้คุณหนูห้าช่วยพวกเราคิด แต่ใครจะไปรู้ว่าคุณหนูห้าไปหานายหญิงใหญ่”
จื่อเวยประหลาดใจเล็กน้อย
หู่พั่วอธิบายว่า “เจ้าก็รู้ว่าช่วงนี้คุณหนูของพวกเราไม่ออกไปไหน เอาแต่จดจ่ออยู่กับการปักม่านกันลม แต่ว่าเช้าวันนี้นายหญิงใหญ่ได้เรียกให้ช่างทำเสื้อมาวัดขนาดเสื้อผ้าคุณหนูสิบเอ็ด เสื้อข้างในสี่ตัว เสื้อกั๊กยาวหกตัว กระโปรงสี่ตัว กระโปรงยาวตัวหนึ่งตัว กระโปรงเย่ว์หวาหนึ่งตัว แล้วยังมีเสื้อข้างในอีกสี่ตัว กางเกงข้างในสี่ตัว รองเท้าหกคู่ ถุงเท้าสิบสองคู่...เมื่อก่อนพี่ตงชิงเป็นคนดูแลเรื่องนี้ ครั้งนี้พี่ตงชิงต้องช่วยคุณหนูสิบเอ็ดทำงานปัก ข้าจึงไม่อยากรบกวน คิดว่าคุณหนูห้าเป็นคนที่รสนิยมดีที่สุด เวลาที่นายหญิงใหญ่ทำเสื้อผ้าใหม่ก็จะให้คุณหนูห้ามีส่วนร่วมด้วย ข้าจึงอยากให้คุณหนูห้าช่วยข้าคิดสักหน่อย”
จื่อเวยมองหู่พั่วที่มีท่าทางภาคภูมิใจ ยิ้มอย่างเย็นชาในใจ
นางมาขอความคิดเห็นเสียที่ไหน เห็นได้ชัดว่ามาเพื่ออวดต่างหาก!
“เช่นนั้นก็ทำตามคุณหนูของข้าก็ได้” จื่อเวยสีหน้าเรียบเฉย “เช้าวันนี้ช่างเย็บผ้าก็มาที่เรือนเจียวหยวนเช่นกัน บอกว่ามาทำเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิให้คุณหนูห้าตามคำสั่งของนายหญิงใหญ่ ทั้งหมดก็มีเสื้อข้างในสี่ตัว เสื้อกั๊กยาวหกตัว กระโปรงสี่ตัว กระโปรงยาวหนึ่งตัว กระโปรงเย่ว์หวาหนึ่งตัว แล้วยังมีเสื้อข้างในอีกสี่ตัว กางเกงสี่ตัว รองเท้าหกคู่ ถุงเท้าสิบสองคู่เช่นกัน ที่คุณหนูของพวกเราไปพบนายหญิงใหญ่ก็เพราะเรื่องนี้ ประการแรกเพื่อต้องการจะคำนับขอบคุณนายหญิงใหญ่ ประการที่สองก็เพราะอยากฟังความคิดเห็นของนายหญิงใหญ่ว่าจะใช้เนื้อผ้าและสีแบบไหนดี” นางกล่าวพลางยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเบาๆ ยิ้มแล้วพูดต่อว่า “จะว่าไปแล้วน้องหู่พั่วเคยรับใช้นายหญิงใหญ่ และยังได้ดูแลเสื้อผ้าและเครื่องประดับ การออกความคิดเห็นเรื่องเสื้อผ้าของคุณหนูสิบเอ็ด ก็ไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงไม่ใช่หรือ”
ปินจวี๋ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ทุกคนต่างพากันบอกว่าหู่พั่วมีนิสัยอ่อนโยนและซื่อสัตย์ไม่ใช่หรือ
ทำไมพอมาอยู่ที่หอลู่จวินจึงได้พูดจาโอ้อวดเช่นนี้!
“พวกเราก็แค่อยากจะถามคุณหนูห้าว่านางเลือกสีอะไรน่ะเจ้าค่ะ” ปินจวี๋ยิ้มแล้วสนทนาต่อ ไม่อยากให้หู่พั่วพูดอะไรที่ทำให้คนอื่นต้องขุ่นเคืองอีก “ทุกคนจะได้ไม่ทำซ้ำสีกัน หากเป็นเช่นนั้นจะไม่สวยงาม”
ก็จริง...
เมื่อความคิดวาบเข้ามาในหัว จื่อเวยจึงยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “ตามความคิดคุณหนูของข้า เสื้อข้างในเป็นสีขาวนวลจันทร์ สีแดงเข้ม สีเขียวอ่อน และสีเหลืองขมิ้น แขนและตัวเสื้อกั๊กใช้สีแดงกุหลาบหนึ่งตัว สีแดงดอกหลิวหนึ่งตัว สีแดงเข้มหนึ่งตัว สีม่วงองุ่นหนึ่งตัว สีเขียวใบหญ้าหนึ่งตัว สีชมพูอ่อนหนึ่งตัว ส่วนกระโปรง เลือกด้ายกระโปรงเป็นสีขาว สองตัวเย็บริมอีกสองตัวไม่เย็บริม กระโปรงยาวใช้สีถั่วเขียว กระโปรงเย่ว์หวาใช้สีม่วงเข้ม ส่วนเสื้อข้างใน กางเกงข้างใน รองเท้าและถุงเท้าก็สีเดียวกันกับปกติที่ใส่อยู่”
นางพูดไป ปินจวี๋ก็แอบจำไปด้วย
“คุณหนูของข้ายังอยากจะทำที่รัดหน้าอกอีกสองตัว และกระโปรงเย่ว์หวาอีกสองตัว” จื่อเวยตาเป็นประกาย “นายหญิงใหญ่ได้สั่งให้สะใภ้หลิวช่วยทำให้เป็นพิเศษ”
สะใภ้ของตระกูลหลิวเป็นช่างเย็บปักถักร้อยที่ฝีมือดีที่สุดในจวนสกุลหลัว
“จะว่าไปแล้วก็เป็นเพราะว่าคุณหนูของข้าไม่ได้เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่เย็บปักถักร้อยที่หาได้ยากในหังโจวอย่างคุณหนูสิบเอ็ด” จื่อเวยปิดปากแล้วหัวเราะ “มิเช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องไปรบกวนสะใภ้หลิว นางเป็นถึงสาวใช้ที่มากับนายหญิงใหญ่ตอนแต่งเข้ามา”
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการบอกพวกนางว่าสิ่งที่คุณหนูสิบเอ็ดมีคุณหนูห้าของพวกนางก็มีเหมือนกัน และสิ่งที่คุณหนูห้าของพวกนางมี แต่ว่าคุณหนูสิบเอ็ดอาจจะไม่มี
ปินจวี๋หน้าเขียว แต่กลับไม่โทษที่จื่อเวยพูดจาทิ่มแทง แต่โทษหู่พั่วที่ไปป่าวประกาศให้คนอื่นรู้
“คุณหนูห้ากับคุณหนูของพวกเรามีอาจารย์ศิลปะคนเดียวกัน เพียงแต่ว่าคุณหนูของพวกเรารักงานเย็บปักถักร้อยมากกว่า แต่คุณหนูของพวกเจ้ารักการเขียนตัวอักษรมากกว่าก็เท่านั้น” นางยิ้มแล้วพูดสรรเสริญเยินยออู่เหนียง จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วกล่าวลา “เจ้าเองก็ยุ่งอยู่ พวกเรายังต้องไปช่วยคุณหนูสิบเอ็ดเลือกเนื้อผ้ากับสีผ้า ต้องขอตัวกลับก่อนเจ้าค่ะ”
จื่อเวยไม่ได้รั้งพวกนางไว้ เดินออกไปส่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ระหว่างทางปินจวี๋นึกถึงที่มาของหู่พั่ว จึงต้องระงับความโกรธแล้วพูดกับหู่พั่วอย่างอ้อมค้อมเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ “คุณหนูของพวกเราเป็นคนที่มีนิสัยอ่อนโยนมาโดยตลอด เมื่อมีอะไรดีๆ ก็จะให้พี่ๆ น้องๆ ก่อน โดยเฉพาะของกินของใช้ ไม่เคยไม่พิถีพิถันและไม่ให้ความสำคัญ”
เมื่อหู่พั่วได้ฟังจึงยิ้มแล้วพูดว่า “เป็นเพราะข้าไม่ดีเอง คิดไม่ถึงว่าคำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจพูดออกมาจะทำให้พี่จื่อเวยต้องขุ่นเคือง นางคงไม่โทษพวกเราหรอกนะ” คำพูดที่พูดออกมากลับไม่ได้แสดงถึงความกังวลเลยแม้แต่นิด
ปิ่นจวี๋รู้ว่านางไม่ได้ใส่ใจคำพูดของตัวเอง จึงได้แต่แอบถอนหายใจในใจ
ตัวเองไม่มีสิทธิ์ไปว่านาง แต่คุณหนูควรมีสิทธิ์ว่านางไม่ใช่หรือ! แต่ว่าสิ่งสำคัญที่คุณหนูต้องทำตอนนี้คือปักม่านกันลม จะทำให้นางต้องเป็นกังวลในตอนนี้ได้อย่างไร รอให้ม่านกันลมนี้ปักเสร็จก่อนแล้วค่อยพูดก็แล้วกัน หากไม่ไหวจริงๆ นับจากนี้ตัวเองก็แค่จับตาดูนางก็พอ
เพียงเวลาไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงศาลาทางเดิน
หู่พั่วยิ้มให้ปินจวี๋แล้วพูดว่า “หากพี่ปินจวี๋มีเรื่องต้องทำก็กลับไปก่อนเถิด ข้าจะไปหาสะใภ้หลิวสักหน่อย”
ปินจวี๋ประหลาดใจ “เจ้าจะไปทำอะไร”
หู่พั่วยิ้มแล้วพูดว่า “เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าจะช่วยคุณหนูเลือกเนื้อผ้ากับสี หากไม่ไปดูว่าสะใภ้หลิวมีเนื้อผ้ากับสีอะไรบ้าง แล้วจะช่วยคุณหนูเลือกได้อย่างไร”
ปินจวี๋รีบร้อนขึ้นมา “เจ้าก็รู้ว่าข้าพูดเป็นมารยาทเฉยๆ เจ้าจะจริงจังไปทำไม คนในเรือนของเราไม่เคยออกไปเดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก หากเจ้ามีเรื่องอะไร อีกสักครู่ไปรายงานคุณหนูแล้วค่อยว่ากัน”
หู่พั่วยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูกำลังตั้งใจปักม่านกันลม พวกเราจะไปรบกวนคุณหนูด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ได้อย่างไร” ไม่รอให้ปินจวี๋พูดอะไรต่อก็มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก “พี่ปินจวี๋วางใจได้ ข้าไปสักครู่เดียวเดี๋ยวก็กลับมาเจ้าค่ะ”
ปินจวี๋กระทืบเท้า รีบวิ่งไปข้างหน้าแล้วลากนางกลับไปที่หอลู่จวิน “ข้าไม่ได้จะขวางเจ้า เพียงแต่ว่าต้องไปรายงานคุณหนูก่อน!”
******
สืออีเหนียงกำลังปักกระเป๋าอยู่ที่นั่น
ตงชิงก็กำลังปักกระเป๋าเหมือนกับสืออีเหนียง
นางปักไปบ่นไป “ทุกคนรู้ว่าปีนี้ท่านต้องรีบปักม่านกันลม ต่อให้ท่านไม่ปักกระเป๋าให้ก็ไม่มีใครตำหนิว่าท่านไม่มีมารยาทหรอกเจ้าค่ะ”
ตั้งแต่งานปักของสืออีเหนียงประสบความสำเร็จเล็กน้อย ทุกปีก่อนถึงเทศกาลฤดูใบไม้ผลินางก็จะปักกระเป๋าจำนวนมาก เมื่อถึงช่วงเย็นของวันส่งท้ายปีเก่าก็จะมอบให้แก่ญาติๆ สกุลหลัวที่มาสักการะบรรพบุรุษ
สืออีเหนียงยิ้มแล้วเอ่ยตอบ “เป็นเพราะว่าข้าปักม่านกันลมจนเหนื่อยแล้ว จึงอยากจะมาทำอย่างอื่นบ้างก็เท่านั้น”
ตงชิงวางงานในมือลงแล้วจะพยุงนางขึ้นไปนอนบนเตียง “ถ้าเหนื่อยก็พักเสียหน่อยเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงกำลังจะปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม สาวใช้น้อยก็มารายงานว่าหู่พั่วกับปินจวี๋มาแล้ว
ทั้งสองประหลาดใจเล็กน้อย รีบหุบยิ้มในทันที สืออีเหนียงไปนั่งอยู่หน้าสะดึงปักผ้า ส่วนตงชิงเดินไปเปิดผ้าม่าน “มีอะไร”
ปินจวี๋กับหู่พั่วเดินเข้ามา บอกเรื่องที่ว่าหู่พั่วจะไปหาสะใภ้หลิวเพื่อเปลี่ยนเนื้อผ้าและสีเสื้อผ้าที่สืออีเหนียงตัดสินใจไว้เรียบร้อยแล้วในตอนเช้า
สืออีเหนียงมองดูหู่พั่วที่สีหน้าแสดงออกถึงความใจกว้าง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามนางว่า “ทำไมต้องแก้หรือ”
หู่พั่วยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูเป็นคนสัดส่วนเล็ก ผิวขาวเนียนละเอียดและบอบบาง บ่าวแค่อยากจะเลือกผ้าไหมนุ่มๆ และสีที่เรียบหรูมาทำเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิให้คุณหนูเจ้าค่ะ...”
ไม่รอให้นางพูดต่อ สืออีเหนียงพยักหน้า “เดิมทีเจ้าเคยเป็นผู้ดูแลเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้ท่านแม่ ย่อมมีรสนิยมดีกว่าพวกเราเป็นธรรมดา เรื่องนี้ให้เจ้าเป็นคนตัดสินใจก็แล้วกัน”
หู่พั่วยิ้มตอบรับแล้วเดินจากไป
ปินจวี๋ถอนหายใจ “คุณหนู ท่านรู้หรือไม่ว่าเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิของคุณหนูห้าครั้งนี้เลือกใช้แต่สีที่สดใส หากพวกเราทำตามที่หู่พั่วบอก เลือกใช้แต่สีที่นุ่มนวลสง่างาม จะไม่เป็นการขัดแย้งกับคุณหนูห้าหรือเจ้าคะ นี่เป็นสิ่งที่ท่านไม่อยากให้เกิดขึ้นมากที่สุดไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เมื่อสืออีเหนียงได้ฟังก็ประหลาดใจ ถามปินจวี๋ว่า “พี่ห้าเลือกสีอะไรบ้าง”
ปินจวี๋พูดให้ฟังอย่างละเอียด
เมื่อสืออีเหนียงได้ฟังก็หัวเราะ “เจ้ามีอะไรต้องกังวล อย่าลืมสิว่าเรื่องนี้ให้หู่พั่วเป็นคนตัดสินใจทั้งหมด”
ปินจวี๋เข้าใจอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่เหมาะสม
นางพูดอย่างลังเลว่า “แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้นางเป็นคนในเรือนของพวกเราแล้ว เราจะปล่อยให้นางสร้างปัญหาอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”
เมื่อสืออีเหนียงได้ฟังก็หัวเราะ “นางไม่สร้างปัญหาหรอก”
ปินจวี๋อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ตงชิงที่อยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือต้องปักม่านกันลมให้ทันเวลา ส่วนเรื่องอื่นๆ เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถิด”
นางไม่ได้พูดอะไรต่อ ย่อเข่าคำนับแล้วเดินถอยออกไป แต่ลึกๆ ในใจก็ยังปล่อยวางไม่ได้ นั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นฟังการเคลื่อนไหวจากด้านนอกเพื่อที่ต้องการจะถามถึงสถานการณ์ที่หู่พั่วไปหาสะใภ้หลิว
ไม่นานนางก็ได้ยินป้าซินกำลังทักทายใครสักคน “แม่นางหู่พั่วกลับมาแล้วหรือ”
ปินจวี๋ลุกขึ้นมาจัดชายเสื้อให้เรียบร้อย แล้วนั่งรอหู่พั่วเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ ฝีเท้าค่อยๆ ใกล้เข้ามา แต่กลับผ่านประตูไป
ปินจวี๋รู้สึกประหลาดใจ
ลุกขึ้นเปิดผ้าม่านมองดูข้างนอก
เห็นว่าหู่พั่วเดินเข้าไปในอีกห้องหนึ่ง
ห้องนั้นมีบันไดขึ้นไปที่เรือนของสืออีเหนียง
หรือว่านางต้องการจะไปหาคุณหนูสิบเอ็ด
เมื่อความคิดผ่านเข้ามาในหัวนางก็แอบตกใจ คิดถึงคำที่หู่พั่วพึ่งจะคุยที่เรือนของอู่เหนียง นางยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองเดาไว้ไม่ผิดแน่นอน
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ปินจวี๋ก็เดินตามไป
พึ่งจะขึ้นบันไดได้ไม่กี่ขั้นนางก็ได้ยินเสียงของหู่พั่ว “...แค่ถุงเท้าก็ทำไปแล้วสิบสองคู่”
จากนั้นก็ได้ยินเสียงตอบรับอย่างกระตือรือร้นของไป่จือ “ตอนที่คุณหนูสิบเอ็ดวัยกำลังโต ไม่เหมือนกับคุณหนูของพวกเรา ทุกปีจะต้องทำเสื้อผ้าสองสามหีบ เสื้อผ้าในหีบแน่นจนเอามือเสียบเข้าไปไม่ได้”
“มีใครบ้างล่ะที่จะไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่กันเจ้าคะ” หู่พั่วหัวเราะแล้วพูดต่อว่า “ก็เพียงแค่อยากจะเพิ่มชุดใหม่ให้ตัวเองสักสองสามชุดก็เท่านั้น”
“ใช่แล้ว” เสียงของไป่จือค่อนข้างไม่เต็มใจ “เพียงแต่ว่าคุณหนูของพวกเราไม่เหมือนคนอื่น หากจะทำเสื้อผ้าไม่สู้ไปซื้อหนังสือสักสองสามเล่มให้นางมีความสุข”
“หมายความว่าครั้งนี้ไม่ได้ทำเสื้อผ้าให้คุณหนูสิบอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงของหู่พั่วแอบแฝงไปด้วยความตื่นเต้น
เมื่อปินจวี๋ได้ฟังก็โกรธเป็นอย่างมาก ตะโกนเรียกหู่พั่วอยู่ข้างล่างหอ “คุณหนูกำลังรอให้เจ้ากลับไปรายงานอยู่นะ”
หู่พั่วไม่ได้พูดอะไรต่อ ยิ้มแล้วเดินลงมาข้างล่างหอ
ปินจวี๋ขอโทษไป่จือด้วยสีหน้าละอายใจ “นางเป็นคนของนายหญิงใหญ่...”
ไม่รอให้นางพูดจบ ไป่จือก็จับมือนาง “เจ้าไม่ต้องพูดอะไร ข้ารู้อยู่แก่ใจ”
“อาจเป็นเพราะว่าช่างเย็บผ้ามีเรื่องมากมาย จึงต้องค่อยๆ แบ่งทำ” นางอดไม่ได้ที่จะปลอบใจไป่จือ “ผ่านไปสองวันช่างเย็บผ้าก็จะมาวัดขนาดให้คุณหนูสิบ”
ไป่จือยิ้มแห้ง “การทำเสื้อผ้าให้คุณหนูในจวนนั้นเป็นเรื่องที่กำหนดไว้อยู่แล้ว ข้าไม่เห็นต้องกลัวว่าพวกเขาจะไม่ทำเสื้อผ้าให้คุณหนูสิบ เพียงแต่ว่าคุณหนูสิบเป็นพี่ แต่กลับไปทำให้คุณหนูสิบเอ็ดก่อน...เดิมทีพวกเราก็ลำบากอยู่แล้ว เกรงว่าชีวิตต่อจากนี้คงจะลำบากมากกว่าเดิม”


## บทที่ 17 ยุ่งเหยิง

ตอนที่ 17 ยุ่งเหยิง
มีบทกวีที่บอกว่า “เดิมทีถั่วและก้านถั่วเติบโตมาด้วยกัน เหตุใดก้านถั่วถึงได้ทรมานเมล็ดถั่วเช่นนั้น” พูดอย่างจริงจังก็คือ เมื่อเทียบกับคุณหนูสิบพวกนางก็แค่กลิ้งจากพื้นขึ้นไปบนเสื่อไม้ไผ่ก็แค่นั้น สูงขึ้นไปแค่นั้น เพราะเช่นนี้คุณหนูสิบเอ็ดถึงได้ยอมคุณหนูสิบขนาดนั้น แต่ใครจะรู้ หู่พั่วกลับเป็นคนก่อเรื่อง ทำให้ทุกคนอยู่ไม่เป็นสุข
ปินจวี๋ไปที่เรือนของสืออีเหนียงด้วยความโมโห นางเห็นหู่พั่วกับสืออีเหนียงกำลังคุยกันเรื่องการตัดเสื้อผ้าพอดี “...ทำให้ท่านกับคุณหนูห้าก่อนแล้ว ของคุณหนูสิบยังไม่ได้ทำ แต่ไม่รู้ว่าคุณหนูสิบสองทำต่อจากท่านหรือว่าทำต่อจากคุณหนูสิบ”
ดวงตาของสืออีเหนียงเป็นประกาย นางแค่ยิ้ม แต่สีหน้าของปินจวี๋กลับซีดเซียว ความรู้สึกดีๆ ที่นางมีต่อหู่พั่ว ได้หายไปจากเมื่องานเลี้ยงต้อนรับแขกที่ศาลาหน่วนถิงวันนั้น
ตงชิงเห็นว่าสถานการณ์ไม่ปกติ นางจึงไล่ปินจวี๋ออกไป “ข้าช่วยคุณหนูแยกด้ายเย็บถุงผ้า เจ้าไปหาป้าสวี่ คุณหนูรีบปักม่านกันลมข้ามวันข้ามคืน ต้องใช้ถ่านเยอะ บอกให้นางเอามาให้เราเยอะหน่อย”
ปินจวี๋พยักหน้าและเดินออกไป
สืออีเหนียงหยิบเข็มและด้ายขึ้นมา บอกว่านางกำลังจะเริ่มปัก
หู่พั่วทำเป็นมองไม่เห็น หยิบคีมคีบถ่านออกมาพลิกถ่านในถาดไฟ ยิ้มแล้วพูดว่า “บ่าวยังได้ยินมาว่า สองสามวันนี้คุณหนูสิบกำลังเขียนคัมภีร์ให้นายหญิงใหญ่ บอกว่าอยากเขียนให้เสร็จก่อนปีใหม่ ให้นายหญิงใหญ่เอาไปให้พระโพธิสัตว์กวนอิมที่วัดฉืออานในวันที่เก้า วันเกิดของพระโพธิสัตว์กวนอิม!”
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจเล็กน้อย “เช่นนั้นเรือนอี๋เหนียงใหญ่...”
“ได้ยินพี่ซานหูบอกว่า เพราะว่าอี๋เหนียงใหญ่ขอร้องให้คุณหนูสิบเขียนคัมภีร์ คุณหนูสิบถึงนึกขึ้นมาได้ว่านายหญิงใหญ่นับถือศาสนาพุทธ” หู่พั่วยิ้ม “คุณหนูสิบยังบอกอีกว่า เมื่อก่อนตอนที่นางยังเด็ก นายหญิงใหญ่รักและเอ็นดูนาง แต่นางกลับไม่รู้ ตอนนี้นางโตขึ้นแล้ว เรียนหนังสือกับท่านอาจารย์ นางถึงได้รู้เรื่องของนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็บอกว่า ‘ตั้งใจเรียนเป็นเรื่องที่ดี’ ตอนนี้คุณหนูสิบก็รู้ว่าอะไรดีอะไรไม่ดีแล้วเจ้าค่ะ!”
ความแปลกใจปรากฎขึ้นมาในแววตาของสืออีเหนียง “นางพูดเช่นนี้ต่อหน้านายหญิงใหญ่?”
หู่พั่วเติมถ่านสองก้อนลงในถาดแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าต้องพูดเช่นนี้ต่อหน้านายหญิงใหญ่อยู่แล้วเจ้าค่ะ ตอนนั้นพี่ซานหูก็ยืนอยู่ข้างๆ!”
คิดไม่ถึงว่าสือเหนียงจะเริ่มก้มหัวประจบสอพลอนายหญิงใหญ่แล้ว แต่พึ่งมาประจบสอพลอเอาตอนนี้ มันไม่สายเกินไปหรอกหรือ
สืออีเหนียงครุ่นคิด หู่พั่วก็เอ่ยต่อว่า “สองสามวันนี้เรือนของนายหญิงใหญ่คึกคักจริงๆ คุณหนูห้าอยู่กับนายหญิงใหญ่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ คุณหนูสิบก็ไปอยู่ด้วยเป็นครั้งคราว คุณหนูสิบสอง นางก็ไปที่นั่นบ่อยกว่าปกติ ไปพูดคุยเป็นเพื่อนพี่สาวทั้งสองทั้งเช้าและค่ำ หยอกล้อนายหญิงใหญ่มีความสุขจนยิ้มไม่หุบ”
สืออีเหนียงตกใจและยิ้มอย่างขมขื่น
เช่นนี้ก็น่าอิจฉาอย่างนั้นหรือ...
หู่พั่วมองดูสีหน้าของสืออีเหนียง แต่ปากกลับพูดไม่หยุด “ค่ำแล้ว บ่าวไปดูว่าชิวจวี๋นำอาหารมาแล้วหรือยัง คุณหนูลำบากเช่นนี้ ต้องกินอะไรอร่อยๆ สักหน่อยเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวตอนบ่ายบ่าวจะไปที่เรือนสะใภ้หลิว ไปดูว่าพวกนางจะตัดเสื้อผ้าของคุณหนูสิบเมื่อไหร่...เราจะได้เตรียมตัวเจ้าค่ะ!”
สืออีเหนียงหัวเราะ “ใช่แล้ว เราจะได้เตรียมตัว”
หู่พั่วได้ยินเช่นนี้สายตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมา แวววาวราวกับดวงดาวในฤดูร้อน “คุณหนู เช่นนั้นบ่าวจะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้!”
สืออีเหนียงพยักหน้า
หู่พั่วเดินออกไปอย่างแผ่วเบา จู๋เซียงเข้ามาแทน
นางโค้งคำนับและพูดว่า “คุณหนู อี๋เหนียงห้ามาหาเจ้าค่ะ!”
สืออีเหนียงตกใจเป็นอย่างมาก
นึกถึงตอนแรก ตอนที่นางพึ่งจะฟื้นขึ้นมาได้ไม่นาน นางเคยตกใจตื่นเพราะเสียงร้องไห้ในตอนกลางคืน เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่ามีหญิงงามสวมเสื้อผ้าสีขาวกำลังนั่งเช็ดน้ำตาอยู่หน้าเตียง ตอนนั้นนางตกใจ คิดว่าตัวเองเจอกับเรื่องอะไรที่เหลือเชื่ออีกครั้ง ตกใจจนไม่กล้าขยับไปไหน หลังจากที่ได้ยินนางพูดกับตงชิง นางถึงได้รู้ว่าหญิงผู้นี้คือหญิงสกุลหลู่ มารดาแท้ๆ ของตัวเอง
เห็นว่านางแค่กล้าที่จะแอบห่วงใยลูกสาวของตัวเองอย่างลับๆ ล่อๆ สืออีเหนียงก็พลันรู้สึกสงสารหญิงที่น่าเวทนาคนนี้ขึ้นมาทันที
ต่อมาก็เห็นอี๋เหนียงห้าตัดเครื่องประดับทองคำของตัวเองเป็นชิ้นเล็กๆ ยื่นให้ตงชิง ให้ตงชิงเอาไปซื้อสมุนไพรที่ราคาแพงๆ เช่นโสมหรือรังนกมาให้นางดูแลร่างกาย นางก็ยิ่งรู้สึกตื้นตันมากกว่าเดิม
ดังนั้น หลังจากที่นางเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองและนิสัยของนายหญิงใหญ่แล้ว นางจึงรักษาระยะห่างจากอี๋เหนียงห้า
นางไม่อยากทำให้นายหญิงใหญ่ไม่พอใจและพาดพิงมาถึงหญิงอ่อนแอผู้นี้ แต่อี๋เหนียงห้า เมื่อนางรู้สึกว่าสืออีเหนียงพยายามทำตัวห่างเหิน ถึงแม้ว่านางจะเสียใจ แต่นางก็ให้ความร่วมมือกับการตัดสินใจของสืออีเหนียง หากไม่มีเรื่องอะไร นางไม่มีทางมาถึงเรือนของสืออีเหนียง
ดังนั้นที่นางมาที่นี่ มันจะต้องมีเรื่องบางอย่างแน่นอน
“รีบเชิญอี๋เหนียงเข้ามา!” ถึงแม้ว่าในใจของสืออีเหนียงจะกระวนกระวาย แต่นางก็ไม่แสดงสีหน้าออกมา นางยิ้มและสั่งจู๋เซียง
จู๋เซียงรีบเชิญอี๋เหนียงห้าเข้ามา
ตงชิงเดินเข้ามาคำนับนาง นางพยักหน้าอย่างใจลอยแล้วถามสืออีเหนียงว่า “ม่านกันลมของเจ้าต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะปักเสร็จ”
นางท่าทางดูเป็นกังวล สืออีเหนียงตกใจ ตอบกลับ “อี๋เหนียงอยากจะให้ข้าช่วยเย็บปักอะไรหรือเจ้าคะ”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่!” นางรีบปฏิเสธ จากนั้นก็ดูเหมือนลังเลที่จะพูด
สืออีเหนียงขยิบตาให้ตงชิง
ตงชิงยิ้มและพาจู๋เซียงออกไป “บ่าวไปชงชามาให้อี๋เหนียงนะเจ้าคะ”
อี๋เหนียงห้าพยักหน้าอย่างส่งๆ เห็นว่าทั้งสองคนออกไปแล้ว ไม่รอให้สืออีเหนียงพูดอะไรนางก็พูดออกมา “เจ้าเป็นคนดีเกินไป มักจะเสียเปรียบ”
สืออีเหนียงฟังแล้วไม่เข้าใจ
“เจ้าปักม่านกันลมอยู่ในเรือนทุกวัน คุณหนูห้ากับคุณหนูสิบคอยอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงใหญ่...เจ้าก็ต้องคอยระวัง!”
พูดถึงเรื่องระวัง เกรงว่าคงมีคนไม่กี่คนในจวนที่เชื่องช้ากว่าอี๋เหนียงห้า!
สืออีเหนียงอดหัวเราะกับความคิดนี้ของตัวเองไม่ได้
คิดไม่ถึงว่า แม้แต่อี๋เหนียงห้าที่ไม่สนใจเรื่องภายนอกมาตลอดยังรู้ว่าช่วงนี้อู่เหนียงกับสือเหนียงคอยเอาอกเอาใจนายหญิงใหญ่ กระวนกระวายแทนตัวเอง...
อี๋เหนียงห้าเห็นนางหัวเราะ นางจึงพูดด้วยความแปลกใจ “เจ้าอย่าทำเป็นหูทวนลม ข้าทำเพื่อเจ้าทั้งนั้น” นางพูดแล้วตาแดงก่ำขึ้นมา “พูดแล้วก็เพราะว่าข้าเอง คนฉลาดๆ เช่นเจ้า แต่กลับมาอยู่ในท้องข้า...”
นี่ไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองสามารถเลือกได้!
สืออีเหนียงรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาให้อี๋เหนียงห้า “ดูอี๋เหนียงพูดเข้าสิ หากข้าไม่มาอยู่ในท้องของท่าน ข้าจะมีชีวิตที่ดีเช่นนี้ได้เช่นไรล่ะเจ้าคะ ท่านอย่าร้องไห้เลย ที่ท่านพูดข้ารู้อยู่แล้ว การปักม่านกันลมก็เป็นการแสดงความกตัญญู นายหญิงใหญ่เป็นคนมีเหตุผล นางจะต้องรู้ถึงความลำบากของข้าแน่นอนเจ้าค่ะ”
อี๋เหนียงห้าได้ยินเช่นนี้นางก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย จากนั้นก็พูดว่า “ก็จริง จิตใจของนายหญิงใหญ่ราวกับกระจก อะไรดี อะไรไม่ดี อะไรผิด อะไรถูก นางรู้เสมอ”
มารดาแท้ๆ ของนางชื่นชมภรรยาเอกมาโดยตลอด สืออีเหนียงชินตั้งนานแล้ว ปลอบใจอี๋เหนียงห้าสักสองสามประโยค ดื่มชาที่ตงชิงยกมาให้ อี๋เหนียงห้าก็รู้สึกดีขึ้นมาก นางลุกขึ้นและขอตัวออกไป
สืออีเหนียงเดินไปส่งอี๋เหนียงห้าออกจากหอลู่จวินด้วยตัวเอง เงยหน้าขึ้นก็มองเห็นปินจวี๋และชิวจวี๋ยืนพูดคุยอะไรกันอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมข้างนอกหอลู่จวิน สีหน้าที่ดูไม่สบายใจของชิวจวี๋และสีหน้าที่เคร่งขรึมของปินจวี๋
หู่พั่ว บอกว่าจะไปบอกให้ชิวจวี๋ยกอาหารมาไม่ใช่หรือ ทำไมชิวจวี๋ถึงได้ยืนคุยกับปินจวี๋อยู่ที่นี่
นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า
เมฆลอยอยู่ในท้องฟ้าราวกับถุงผ้าฝ้ายที่ฉีกขาด ทำให้แสงมืดมน ดูไม่ออกว่ากี่โมงกี่ยาม
เมื่อทั้งสองคนเห็นสืออีเหนียง พวกนางก็รีบมาคำนับอี๋เหนียงห้า
อี๋เหนียงห้าพูดคุยกับพวกนางสองสามประโยค จากนั้นก็ให้สาวใช้พยุงกลับไปที่เรือนของตัวเอง ชิวจวี๋กับปินจวี๋ก็แยกย้ายกันไป “ข้าไปยกกล่องอาหาร!”
ปินจวี๋ขยิบตาให้และตอบรับชิวจวี๋ “ไปเถอะ!”
ชิวจวี๋รับปากแล้วเดินออกไป ปินจวี๋พยุงสืออีเหนียงกลับหอลู่จวิน
“หู่พั่ว ไม่ได้บอกให้ชิวจวี๋ไปยกอาหารมาหรอกหรือ”
“บอกแล้วเจ้าค่ะ” ปินจวี๋บอก “นางแค่บังเอิญมาเจอบ่าว พูดคุยกันสองสามประโยค”
สืออีเหนียงได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็พยักหน้าเบาๆ
ปินจวี๋มีนิสัยร่าเริง มีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และตรงไปตรงมา ยิ่งอยู่กับนางนานเท่าไหร่ สืออีเหนียงก็ยิ่งชอบนางมากขึ้นเท่านั้น
“คุณหนู บ่าวมีอะไรจะบอกท่าน”
แววตาที่ดีใจของนาง ทำให้สืออีเหนียงมีความสุข สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะพูดเบาๆ ว่า “หรือว่าเรื่องอี๋เหนียง...”
ปินจวี๋พยักหน้า
ทั้งสองคนเดินออกจากมาหอลู่จวินอีกครั้ง ออกมายืนอยู่ที่ศาลาที่ปินจวี๋กับชิวจวี๋พูดคุยกันเมื่อครู่ มุมมองของที่นี่กว้างขว้าง หากมีคนมาก็จะเห็นทันที ไม่จำเป็นต้องแอบฟัง
“ชิวจวี๋กลับไปถามแม่ของนาง” ปินจวี๋พูดอย่างเคร่งขรึม “แม่ของนางบอกว่า อี๋เหนียงใหญ่เป็นลูกของสาวใช้นายท่าน แต่ว่าพ่อแม่ของนางเสียชีวิตตั้งแต่นางยังเด็ก นางอาศัยอยู่กับท่านลุงคนหนึ่ง ต่อมาท่านลุงแต่งงานกับป้าสะใภ้ นางอยู่ไม่ได้แล้ว จึงคิดหาวิธีเข้ามาทำงานในจวน เพราะว่าหน้าตาที่สะสวย นิสัยก็อ่อนโยน เหล่าไท่จวิน[footnoteRef:1]จึงส่งนางไปอยู่ที่เรือนของนายท่านใหญ่ ทุกคนในเรือนล้วนแต่ชอบนาง ส่วนอี๋เหนียงสองก็หนีน้ำท่วมมาที่จวน นางมาขายตัวเองเป็นทาส เข้ามาในจวน นางมีหน้าที่กวาดลานข้างนอก แต่ไม่รู้ว่าไปถูกใจกับหลานชายของหนิวอานหลี่พ่อบ้านใหญ่ที่ดูแลบัญชีของจวนได้เช่นไร จึงได้รับความช่วยเหลือจากพ่อบ้านหนิว นางย้ายจากลานข้างนอกเข้ามาข้างใน มาดูแลห้องปลูกดอกไม้ในลานข้างใน ผ่านไปไม่กี่วัน ก็ถือโอกาสตอนที่ส่งดอกไม้ไปให้เหล่าไท่จวิน เอาอกเอาใจเหล่าไท่จวิน นางจึงถูกส่งตัวไปอยู่ที่เรือนของนายท่านใหญ่ ทั้งสองคนอยู่ที่เรือนของนายท่านใหญ่มาแล้วห้าหกปี จากสาวใช้ระดับสามมาถึงสาวใช้ระดับหนึ่ง เมื่อนายหญิงใหญ่แต่งเข้ามาอยู่ที่จวน นางจึงยอมรับทั้งสองคน” [1:  เหล่าไท่จวิน ผู้นำตระกูลหญิงคนก่อน]
หนิวอานหลี่เป็นพ่อบ้านรุ่นพี่ของสวี่เซี่ยวเฉวียน หลังจากที่สวี่เซี่ยวเฉวียนเลื่อนมาเป็นพ่อบ้านแทน หนิวอานหลี่ก็ขอลาออกและพาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่หยางโจว แต่ถึงแม้ว่าหนิวอานหลี่จะออกไปจากจวนสกุลหลัวแล้วตั้งหลายปี แต่คนในจวนสกุลหลัวก็มักจะเอ่ยถึงเขาอยู่บ่อยๆ เห็นได้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับสกุลหลัวไม่เลวเลยทีเดียว
สืออีเหนียงได้ยินกลับขมวดคิ้ว
หากเป็นเช่นนี้ แสดงว่าอี๋เหนียงใหญ่เป็นคนดี แต่อี๋เหนียงสองเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร จวนสกุลหลัวไม่เคยคลาดแคล้วคนเช่นนี้
มันปกติอยู่แล้ว!
“คุณหนู ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง!” เสียงของปินจวี๋เบาลง “ชิวจวี๋บอกว่าตอนที่แม่ของนางพูดถึงอี๋เหนียงสอง แม่ของนางดูถูกอี๋เหนียงสองเป็นอย่างมาก”
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมถึงดูถูก”
“บอกว่าอี๋เหนียงสองเป็นยัยจิ้งจอก ทำให้หลานชายของพ่อบ้านหนิวต้องตาย!”
สืออีเหนียงมองปินจวี๋ด้วยความตกใจ
“หลานชายของพ่อบ้านหนิวเฝ้ารอให้อี๋เหนียงสองถูกปล่อยตัวออกมาโดยตลอด แต่สุดท้ายอี๋เหนียงสองกลับไปเป็นภรรยาของนายท่านใหญ่ หลานชายของพ่อบ้านหนิวโมโหจึงกระโดดลงไปในบ่อน้ำ! แม่ของชิวจวี๋ยังบอกอีกว่า ที่พ่อบ้านหนิวลาออก ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้!”


## บทที่ 18 ตัดสินใจ (ต้น)

ตอนที่ 18 ตัดสินใจ(ต้น)
เรื่องราวซับซ้อนกว่าที่สืออีเหนียงคิด
นางตัดสินใจที่จะนิ่งเงียบ
จากนั้นก็สั่งห้ามคนในเรือนของตัวเอง...หากไม่มีเรื่องอะไรก็ให้อยู่แต่ในห้อง ถึงแม้ว่ามีคนสนิทจะมาหาก็ไม่อนุญาตให้ออกไป
นางบอกให้ตงชิงไปที่เรือนของอี๋เหนียงห้า บอกว่าตัวเองจะปักม่านกันลม บอกอี๋เหนียงห้าว่าหากไม่มีเรื่องอะไรก็ไม่ต้องมาที่หอลู่จวิน
โชคดีที่คนในเรือนของสืออีเหนียงต่างก็คุ้นเคยกับความถ่อมตัวของนางอยู่แล้ว อี๋เหนียงห้าก็คุ้นชินกับความห่างเหินของบุตรสาว แม้แต่หู่พั่ว นางก็เคารพคำสั่งของสืออีเหนียง อยู่เป็นเพื่อนชิวจวี๋ จู๋เซียงและพวกด้ายพวกเข็มทุกวัน
ในเรือนของพวกนางเงียบสงัด แต่ด้านนอกกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ
ประเดี๋ยวอู่เหนียงก็วาดรูปพระโพธิสัตว์กวนอิมให้นายหญิงใหญ่ หน้าตาของพระโพธิสัตว์เหมือนกับนายหญิงใหญ่อย่างกับแกะ นายหญิงใหญ่ชอบเป็นอย่างมาก บอกให้คนเอาไปแขวนไว้ที่ที่พักของตนเอง เมื่อคุณนายสามของจวนตะวันตกมา นางก็พาคุณนายสามไปดูภาพวาด ให้คุณนายสามได้ชมเชย ประเดี๋ยวสือเหนียงก็ไปท่องคัมภีร์กับนายหญิงใหญ่ แม่ชีฮุ่ยเจินผู้ดูแลวัดฉืออานมาหานายหญิงใหญ่ สือเหนียงยังสามารถบรรยายคัมภีร์กับแม่ชีฮุ่ยเจินได้ แม่ชีฮุ่ยเจินชมเชยบอกว่าสือเหนียงคือกวนอิมกลับชาติมาเกิด นายหญิงใหญ่ชอบอกชอบใจ นางมอบสายลูกประคำไม้กฤษณาให้สือเหนียง ประเดี๋ยวก็สือเอ้อร์เหนียง ใช้ผ้าไหมทำเป็นดอกไม้ต่างๆ นาๆ ให้นายหญิงใหญ่ ตอนนั้นนายหญิงใหญ่ถืออยู่ในมือ นางแยกไม่ออกว่าเป็นของจริงหรือของปลอมต้องใช้มือลูบคลำดู...มีก็แค่สืออีเหนียง ที่เอาแต่ปักผ้าม่านอยู่ในเรือนอย่างเงียบๆ
ป้าชินกับป้าถังกลับไปที่พักของตัวเองก็มักจะได้ยินท่านป้าของสือเหนียงกับสือเอ้อร์เหนียงพูดคุยกันเรื่องที่คุณหนูของตัวเองไปหานายหญิงใหญ่ ทำให้นายหญิงใหญ่ชอบอกชอบใจอย่างมีความสุข โดยเฉพาะป้าสองคนของสือเหนียง เมื่อก่อนถึงแม้ว่าสืออีเหนียงจะมีหน้ามีตาไม่เท่าคุณหนูห้า แต่เมื่อเทียบกับคุณหนูสิบนั้น ต่างกันราวฟ้ากับเหว ทั้งสองคนก็มักจะถอนหายใจกับความดื้อรั้นของสือเหนียง บอกว่าตัวเองอยู่กับคุณหนูผิดคน แต่ใครจะไปรู้ คุณหนูสิบราวกับเปลี่ยนไปในชั่วข้ามคืน ไม่เพียงแค่ปราบคุณหนูสิบเอ็ดได้ แม้แต่คุณหนูห้า ในตอนนี้อยู่ต่อหน้าคุณหนูสิบก็ไม่เย่อหยิ่งเหมือนแต่ก่อนแล้ว ท่านป้าทั้งสองคนราวกับมองเห็นความหวังอีกครั้ง แน่นอนว่าพวกนางเอาแต่พูดถึงเรื่องนี้ แล้วยังมีท่านป้าสองคนของคุณหนูสิบสองหัวเราะอยู่ข้างๆ “จะว่าไป คุณหนูสองสามท่านที่ยังไม่ได้แต่งงาน คุณหนูสิบสองยังเด็ก นับรวมไม่ได้ คุณหนูห้า คุณหนูสิบ คุณหนูสิบเอ็ด ดูใบหน้าที่งดงามเหล่านั้น หากงดงามที่สุดก็คงจะเป็นคุณหนูสิบ แต่ว่าเมื่อก่อนนางร่างกายอ่อนแอ ไม่ค่อยได้ไปหานายหญิงใหญ่ ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว หน้าตางดงาม มีพรสวรรค์ นายหญิงใหญ่ก็ต้องชอบเป็นธรรมดา”
ป้าสองคนของสือเหนียงฟังอย่างชอบอกชอบใจ เอาเงินห้าร้อยเหวินให้ห้องครัว เลี้ยงพวกนางดื่มเหล้า แล้วยังพูดว่า ‘ในที่สุดก็มีวันนี้’ หูของป้าชินและป้าถังที่ได้ยินไม่สบายใจเลยแม้แต่น้อย
ทั้งสองคนรู้ว่าตงชิงปักม่านอยู่กับสืออีเหนียง พวกนางไม่กล้าไปหา จึงลากสาวใช้สองคนมาพูด “บอกว่าขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหนึ่งไปคารวะนายหญิงใหญ่แล้ว แต่เจ้าลองคิดดู ตั้งแต่ปักม่านนี้ก็ผ่านมาแล้วเป็นเดือน ไปคารวะนายหญิงใหญ่แค่ขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหนึ่ง วันที่หนึ่งเดือนหน้าก็ปีใหม่แล้ว ทุกคนจะต้องไปคารวะนายหญิงใหญ่ เช่นนั้นก็เสียเปรียบไปแล้วหนึ่งครั้ง รอถึงเทศกาลหยวนเซียว[footnoteRef:1] ทุกคนก็ต้องอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา เสียบเปรียบไปอีกหนึ่งครั้ง...เป็นเช่นนี้ต่อไป หากรอให้ถึงวันที่คารวะได้ทุกวัน เกรงว่าคงจะปักม่านเสร็จกันพอดี” [1:  เทศกาลหยวนเซียว หรือ เทศกาลโคมไฟ เป็นหนึ่งในเทศกาลสำคัญของจีน อาคารบ้านเรือนต่างๆ นิยมประดับประดาโคมไฟหลากสีสัน และมักให้เด็กๆ ถือโคมไฟรูปสัตว์ หรือผลไม้ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความโชคดีในวัฒนธรรมจีน]
ชิวจวี๋ก็กระวนกระวาย นางพูดด้วยสีหน้าที่ขมขื่น “จะทำเช่นไรได้เจ้าคะ หรือจะให้คุณหนูไม่สนใจม่านผืนนั้น! ท่านก็ไม่ดูว่าคุณหนูเย็บปักทั้งวันทั้งคืนกว่าจะได้พักผ่อน มีเวลาที่ไหนกัน!”
แม่ของจู๋เซียงเสียชีวิตไปตั้งแต่นางยังเด็ก พ่อก็แต่งงานใหม่ ถึงแม่ว่าแม่เลี้ยงไม่เคยทุบตีดุด่านาง แต่ก็ไม่เคยทำสีหน้าดีใส่นางสักครั้ง หากไม่ใช่เพราะว่าแม่แท้ๆ ของนางเคยปรนนิบัติรับใช้นายหญิงใหญ่กับอี๋เหนียงห้า อี๋เหนียงเห็นแก่ความสัมพันธ์กับแม่ของนาง นางถึงได้มีโอกาสเข้ามาอยู่ในจวน แต่ถึงแม้นางจะได้เข้ามาทำงานในจวนแต่นางก็ไม่ได้คอยดูแลคุณหนู แล้วยังได้เงินเดือนสาวใช้ระดับสาม
เห็นว่าทุกคนล้วนแต่เป็นกังวล นางที่ไม่ค่อยชอบพูดชอบจาก็อดไม่ได้ที่จะปลอบใจทุกคน “พี่ๆ กับท่านป้าไม่ต้องเป็นห่วง นายหญิงใหญ่ให้ช่างตัดเสื้อผ้าให้แค่คุณหนูห้าและคุณหนูสิบเอ็ดของเราก่อน เช่นนี้ คุณหนูของเราก็ยังถือว่ามีหน้ามีตาไม่น้อย”
หู่พั่วมาหาชิวจวี๋พอดี นางจะมาบอกให้นางไปยกกล่องอาหาร ได้ยินคำพูดที่ชิวจวี๋พูด นางก็พยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็แอบดูว่าพวกนางจะพูดอะไรอย่างเงียบๆ
“นายหญิงใหญ่บอกว่าจะปีใหม่แล้ว เรื่องของที่จวนมีมากมาย จึงรอให้ผ่านปีใหม่ไปแล้วคอยตัดเสื้อผ้าของคุณหนูสิบกับคุณหนูสิบสองไม่ใช่หรือ” ป้าชินพูดออกมา “มีหน้ามีตาเช่นไรกัน?”
“ท่านป้าสับสนไปแล้ว!” ชิวจวี๋กลับมามีสติอีกครั้ง นางยิ้มและอธิบายว่า “คุณหนูของเราได้ตัดเสื้อผ้าก่อนคุณหนูสิบ บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่นายหญิงใหญ่ชดเชยให้กับความลำบากในช่วงนี้ของคุณหนูของเรา! ต่อไปเหล่าท่านป้าอย่าได้ฟังท่านป้าเหล่านั้นพูดอะไรเหลวไหลเลยเจ้าค่ะ”
ป้าชินและป้าถังต่างก็คิดว่าที่ชิวจวี๋พูดมีเหตุผล พวกนางพยักหน้า “ไม่แปลกที่คุณหนูบอกให้พวกข้าอย่าพูดกับคนอื่นมากนัก อย่าไปมาหาสู่กับคนอื่นมากนัก คุณหนูคงจะรู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดเรื่องเช่นนี้”
หู่พั่วกำลังฟังอย่างเคลิ้มๆ จู่ๆ ก็มีคนตะโกนมาจากข้างหลังนาง “แม่นางหู่พั่ว!”
นางหันไปมอง ก็เห็นผู้หญิงหน้าตาสวยงามคนหนึ่งพาสาวใช้อายุสิบเจ็ดสิบแปดยืนยิ้มอยู่ที่ประตู ในมือของทั้งสองคนยังถือห่อผ้าสีฟ้าอยู่ด้วย
นึกถึงตอนที่ตัวเองกำลังแอบฟังถูกสองคนนี้จับได้แล้ว หู่พั่วก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนหน้าแดง นางรีบเดินไปข้างหน้า เดินไปได้ระยะที่พอสมควรแล้วก็ยิ้มแล้วพูดว่า “สะใภ้หลิว พี่หันเซี่ยว เหตุใดพวกท่านถึงมาที่นี่เจ้าคะ!”
“เรานำเสื้อผ้าของคุณหนูสิบเอ็ดที่ตัดเสร็จแล้วมาให้” ผู้หญิงคนนั้นยิ้มพลางตอบ “คิดไม่ถึงว่าเดินเข้ามาก็เจอกับแม่นางหู่พั่ว เยี่ยมไปเลย”
หู่พั่วรีบช่วยสะใภ้หลิวและหัวเซี่ยวเปิดม่าน “รบกวนท่านสองคนเอามาให้ด้วยตัวเอง”
“เราก็รับคำสั่งมาจากนายหญิงใหญ่” สะใภ้หลิวและหันเซี่ยวเข้ามาในเรือน วางห่อผ้าลงบนโต๊ะกลมตรงกลางห้อง “บอกให้ข้าเอามาให้แม่นางเองกลับมือ”
หู่พั่วยุ่งอยู่กับการรินชาให้สะใภ้หลิวและหันเซี่ยว
สะใภ้หลิวห้ามนางเอาไว้ “ไม่เป็นไร ข้ายังมีงานที่ต้องไปทำอีกมากมาย ไม่มีเวลาจริงๆ หากข้ามีเวลาข้าจะมาเยี่ยมคุณหนูสิบเอ็ดอีกครั้ง” นางพูดพร้อมกับจะเดินออกไปให้ได้
ปินจวี๋กำลังนั่งรวบรวมลายปักที่เคยสะสมไว้บนเตียง ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวนางก็เดินออกมาช่วยหู่พั่วต้อนรับแขก
สะใภ้หลิวเห็นว่าพวกนางจริงใจ และนึกถึงเสื้อผ้าที่อยู่ในห่อผ้า นางจึงยิ้มและพูดว่า “บอกแม่นางทั้งสองตามความจริง ข้ากำลังจะตัดเสื้อให้จุนเกอ...เหมือนกับคุณหนูของพวกเจ้า รอช้าไม่ได้!”
ในเมื่อรอช้าไม่ได้ แล้วยังจะเอาเสื้อผ้ามาให้ด้วยตัวเอง!
ทั้งสองคนรู้สึกว่ามันแปลกๆ ยิ่งเห็นว่าสะใภ้หลิวไม่อยากอยู่ต่อ จึงต้องส่งพวกนางออกไปจากหอลู่จวิน
กลับเข้ามาในเรือน เปิดห่อผ้าดู หู่พั่วกับปินจวี๋ต่างก็ตกใจ
สวยงามราวกับดอกเถาฮวา สดใสราวกับฟ้าหลังฝน ขาวราวกับพระจันทร์ที่สว่างไสว แล้วยังมีสีขาวสีแดง... มันคือเนื้อผ้าหายากที่มีแค่นายหญิงใหญ่เท่านั้นที่มี
ทั้งสองคนหันหน้ามามองหน้ากัน เปิดดูเสื้อกั๊กยาวสีเขียวที่วางอยู่ข้างบนสุด
หน้าอก แขนเสื้อ ความยาวและเอว ลายดอกปิงเหมยเหวิน ขอบผ้าปักด้วยลายดอกกุหลาบและผีเสื้อสีทอง ตรงหน้าอกติดกระดุมหยกสีขาวสามเม็ด
ทั้งสองคนถอนหายใจพร้อมกัน
ชุดเสื้อผ้าแบบใหม่เช่นนี้ ฝีมือประณีตเช่นนี้ พวกนางไม่เคยเห็นมาก่อน
หู่พั่วราวกับกำลังถือมันร้อนๆ นางรีบมัดห่อผ้าที่กระจัดกระจาย “เร็วเข้า เอาไปใส่ไว้ในกล่องของคุณหนู”
ปินจวี๋สีหน้าซีดเซียว
คุณหนูเคยพูดว่า ‘ปืนมักจะยิงนกที่ยื่นหัวออกมา หากไม่อยากถูกคนยิง ก็อย่าทำตัวเป็นนกที่ยื่นหัวออกมา’
หากสวมเสื้อผ้าชุดนี้ออกไป เกรงว่าจะไม่ใช่เป็นแค่นกที่ยื่นหัวออกไป แต่คงเป็นนกยูงที่กำลังรําแพน
นางรีบถือห่อผ้าอีกใบเข้าไปในห้องนอนกับหู่พั่ว
“พวกเจ้าเป็นอะไรกัน” ตงชิงนั่งช่วยสืออีเหนียงแยกด้ายอยู่ข้างๆ และสืออีเหนียงกำลังเย็บปัก นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง
ปินจวี๋เอาเสื้อผ้าที่อยู่ในมือให้ตงชิงดู “เมื่อครู่สะใภ้หลิวเป็นคนเอามา บอกว่ามันคือเสื้อผ้าชุดใหม่ที่พึ่งตัดเสร็จ”
“เป็นไปได้เช่นไร” เสียงของตงชิงสั่นคลอน
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมา
เห็นเสื้อผ้าชุดนั้น นางก็ตกใจ
หู่พั่วเดินไปข้างหน้า เดินไปกระซิบข้างหูสืออีเหนียง เล่าคำพูดที่สะใภ้หลิวพูดเมื่อครู่ให้สืออีเหนียงฟัง
สืออีเหนียงเงียบไปพักหนึ่ง นางลุกขึ้นและพูดว่า “ข้าลองดู ลองดูว่าใส่ได้พอดีหรือไม่”
หู่พั่วรีบเข้ามาช่วยสืออีเหนียงถอดเสื้อผ้า เหลือแค่ชุดชั้นในและสวมเสื้อผ้าชุดนั้นให้
เสื้อผ้าไหมสีขาว กระโปรงสีเหลือง เสื้อกั๊กยาวสีเขียว ขอบผ้าปักลายดอกกุหลาบและผีเสื้อสีทอง ทำให้สีที่ดูเรียบง่ายสดใสมากขึ้น
สืออีเหนียงยืนอยู่หน้ากระจก จับกระดุมหยกสีขาวที่หน้าอกและถอนหายใจ “พวกเจ้าว่า สีหน้าของข้าแย่กว่าแต่ก่อนมากหรือไม่”
ตงชิงและปินจวี๋ตกใจ พากันมองดูสีหน้าของสืออีเหนียง หู่พั่วยิ้มและพูดว่า “หรือท่านอยาจะลองใช้ผงหูเฝิ่น ว่ากันว่านี่คือของในพระราชวัง ในตลาดกล่องหนึ่งสิบสองตำลึง นายหญิงใหญ่ของเราก็ใช้ผงนี้”
สายตาของสืออีเหนียงเป็นประกาย นางพูดว่า “หรือว่า ข้าจะลองตัดผมหน้าม้า?”
หู่พั่วยิ้ม “นายหญิงใหญ่ไม่ชอบคนตัดผมหน้าม้าเป็นที่สุดเจ้าค่ะ นางบอกว่าเอาผมมาบังหน้าบังตา แล้วยังดูขี้ขลาดตาขาว ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนคุณหนูห้าชอบตัดผมหน้าม้า นายหญิงใหญ่สั่งให้คนทำหวีกลับด้านให้คุณหนูห้าใช้”
สืออีเหนียงหัวเราะ ถอดเสื้อผ้าชุดนั้นออกแล้วให้หู่พั่วเอาไปเก็บไว้ “ในเมื่อเป็นเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิ ก็ต้องใส่ตอนฤดูใบไม้ผลิ”
******
ถึงแม้ว่าจะเหลืออีกสองสามวันกว่าจะถึงฤดูใบไม้ผลิ แต่เทศกาลตรุษจีนก็กำลังจะมาถึงเร็วๆ นี้
ทำความสะอาดเรือน บูชาเทพเจ้า บูชาบรรพบุรุษ ส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่... คืนส่งท้ายปีเก่าสืออีเหนียงกินอาหารกับทุกคนพร้อมหน้าพร้อมตา เช้าวันแรกของปีไปคารวะนายหญิงใหญ่ เวลาที่เหลือก็ปักม่านอยู่ในเรือน ความคึกคักและความสนุกสนานของเทศกาลตรุษจีนไม่เกี่ยวข้องอันใดกับนาง เมื่อถึงเทศกาลโคมไฟ สกุลหลัวก็เหมือนกับทุกๆ ปี มื้อเย็นกินบัวลอย ให้ป้าและองครักษ์ของแต่ละเรือนคอยเฝ้าเรือนเอาไว้ ปล่อยให้เหล่าสาวใช้ บุตรสาวและลูกสะใภ้ออกไปเที่ยวข้างนอก ชิวจวี๋ก็ไปเดินเล่นกับตู้เวยและคนอื่นๆ แต่ตอนกลับมานางมีถุงผ้าเพิ่มมาที่เอวอีกหนึ่งถุง


## บทที่ 19 ตัดสินใจ (ปลาย

ตอนที่ 19 ตัดสินใจ(ปลาย)
สืออีเหนียงหยิบภาพปักตัวอักษรอายุร้อยปีที่อาจารย์เจี่ยนเป็นคนปักออกมาจากถุงผ้า จากนั้นก็มองดูม่านกันลมที่ตนเองพึ่งปักเสร็จไปแล้วครึ่งหนึ่งบนราวแขวน นางถอนหายใจเบาๆ
“คุณหนู แล้วเราควรปักต่อไปหรือไม่เจ้าคะ” ตงชิงพูดด้วยความลังเล
“แน่นอนว่าต้องปักต่อไป” สืออีเหนียงยิ้ม “ถึงแม้ว่าฝีมือการปักและความเร็วของข้าจะด้อยกว่าอาจารย์เจี่ยน แต่ว่าพวกเจ้าเห็นหรือไม่ ตัวอักษรคำว่า ‘อายุ’ ที่ข้าปักออกมาตอนนี้ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อนที่พึ่งเริ่มปัก มันพัฒนาขึ้นมากเลยใช่หรือไม่?”
ตงชิงหยิบตะเกียงขึ้นมาส่องดู พิจารณาอย่างเนิ่นนานแล้วพยักหน้า “ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนจริงๆ บ่าวรู้สึกว่ามุมเข็มของท่านนุ่มนวลและแน่นขึ้นกว่าเดิมเจ้าค่ะ...”
สืออีเหนียงพยักหน้าและยิ้ม “ดังนั้น นี่ก็เป็นโอกาสฝึกฝนฝีมือของข้า!”
ตงชิงยิ้มและพูดว่า “เช่นนั้นวันนี้คุณหนูเข้านอนเร็วหน่อยนะเจ้าคะ...มีม่านที่อาจารย์เจี่ยนช่วยปัก ถึงตอนนั้นท่านก็มีของขวัญให้นายหญิงใหญ่แล้ว”
ช่วงนี้เอาแต่อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมนี้ทั้งวันทั้งคืน ตาก็ปวดไปหมด ไม่น่าแปลกที่ช่างเย็บปักจำนวนมากอายุสามสิบปีก็ตาบอดกันแล้ว นี่เป็นงานที่กัดกินความอ่อนเยาว์จริงๆ เช่นเดียวกับอาจารย์เจี่ยน ออกไปสอนบรรดาฮูหยินเย็บปักถักร้อย ถึงแม้ว่าจะเป็นงานที่ดี แต่เงื่อนไขของการเย็บปักถักร้อยก็สูงมากเช่นกัน...
สืออีเหนียงครุ่นคิดแล้วยกยิ้ม “วันนี้เข้านอนเร็วหน่อยก็ได้ วันนี้เป็นวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนหนึ่งตรงกับเทศกาลหยวนเซียว คนอื่นออกไปเที่ยวเล่น เราก็หยุดพักผ่อนสักหนึ่งวัน!”
ตงชิงปิดปากยิ้ม บอกให้จู๋เซียงเฝ้ายามตอนกลางคืน นางพาสืออีเหนียงเข้านอนด้วยตัวเอง จากนั้นถึงได้กลับไปที่ยังที่พักของตัวเอง
หลังจากที่หู่พั่วมา ตงชิงและชิวจวี๋ยกห้องข้างหน้าต่างให้นาง หู่พั่วก็เคยปฏิเสธ แต่หนึ่งคือตงชิงกับปินจวี๋อยู่ด้วยกันจนชิน สองคือนางยังไม่ไว้ใจหู่พั่ว ยืนกรานที่จะเอาห้องนั้นให้หู่พั่ว ส่วนนางก็ไปเบียดอยู่กับชิวจวี๋และจู๋เซียง
เมื่อนางเดินเข้ามา ปินจวี๋และชิวจวี๋ยังไม่นอน กำลังนั่งดูลายปักที่สะสมไว้บนเตียงของปินจวี๋ พูดคุยกันว่าฤดูใบไม้ผลิปีหน้าควรจะปักชายกระโปรงแบบไหน
เห็นตงชิงเดินเข้ามา ชิวจวี๋ก็กระโดดลงจากเตียงทันที “คุณหนูนอนแล้วหรือ!”
ตงชิงพยักหน้า
ชิวจวี๋ถามนาง “อาจารย์เจี่ยนส่งอะไรมาให้คุณหนู?”
ตงชิงยิ้มและพูดว่า “แค่เขียนจดหมายมาถามไถ่คุณหนู”
ชิวจวี๋ตาเป็นประกาย “ความสัมพันธ์ของคุณหนูกับอาจารย์เจี่ยนดีจังเลย!”
“แน่นอนอยู่แล้ว” ตงชิงยิ้ม “ไม่เช่นนั้น คนที่เรียนกับนางมีตั้งเยอะแยะ แต่ทำไมถึงสืบทอดวิชา ‘งานปักสองด้าน’ ให้กับคุณหนูของเราคนเดียว!”
ชิวจวี๋พยักหน้าและพูดว่า “พี่ตงชิง ท่านคิดว่า หากข้าตั้งใจปรนนิบัติรับใช้คุณหนู ขอให้คุณหนูสืบทอดวิชาให้ข้า คุณหนูจะรับปากหรือไม่”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่แน่ใจ!” ตงชิงยิ้ม “แต่ว่า ปกติใครในจวนมาขอคำแนะนำจากคุณหนู คุณหนูก็ช่วยเหลืออย่างเต็มที่ หากเจ้าสนใจจริงๆ ก็ลองไปถามคุณหนูดูสักวันสิ!”
ชิวจวี๋พยักหน้า เหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ปินจวี๋ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดขึ้นมาว่า “ดึกแล้ว พรุ่งนี้เช้าพี่ตงชิงยังต้องไปคอยช่วยคุณหนูปักม่าน พวกเจ้าพูดให้มันน้อยๆ หน่อย พักผ่อนกันเถอะ!” นางพูดพร้อมกับเก็บลายปักบนเตียง
ชิวจวี๋ตอบรับ ทั้งสามคนก็พากันเข้านอน
เช้าของวันต่อมา ฟ้ายังไม่สว่าง ป้าชินกับป้าถังก็ตื่นนอนแล้ว ไปต้มน้ำร้อนที่ห้องครัว พอถึงตีสี่สืออีเหนียงก็ตื่นนอน ปินจวี๋คอยปรนนิบัติรับใช้ล้างหน้าแปรงฟัน ชิวจวี๋ต้มโจ๊กเรียบร้อยแล้ว สืออีเหนียงกินโจ๊กกับหน่อไม้ดองไปครึ่งชาม จากนั้นก็มานั่งปักม่านต่อ
เมื่อเห็นท้องฟ้าข้างนอกสว่าง มีสาวใช้คนหนึ่งมารายงานว่า “คุณหนูสิบเอ็ด นายหญิงใหญ่ให้ท่านไปที่เรือนจืออวิ๋นประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงตกใจ
เวลานี้ นายหญิงใหญ่เรียกนางไปทำไม?
ในใจสับสนแต่มือเท้ากลับไม่กล้ารอช้า บอกให้ตงชิงเอาลูกกวาดให้เป็นรางวัลสาวใช้คนนั้น เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้อง นางพาหู่พั่วออกไปหานายหญิงใหญ่ด้วย
เดินมาถึงใต้ชายคา นางก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงของอู่เหนียง
ดูเหมือนว่านายหญิงใหญ่จะอารมณ์ดีไม่น้อยเลย
สืออีเหนียงสงบสติอารมณ์ สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ เปิดม่านออกและรายงาน “คุณหนูสิบเอ็ดมาแล้วเจ้าค่ะ!”
ทุกคนในห้องหยุดหัวเราะ สืออีเหนียงก็เดินเข้ามา
นายหญิงใหญ่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวลายผีเสื้อสีองุ่นนั่งยิ้มอยู่บนเตียงหลัวฮั่นในห้อง อู่เหนียงสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีขาวลายไม้ไผ่นั่งตัวตรงอยู่บนเตียง รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยังไม่หายไป มุมปากและคิ้วเต็มไปด้วยความสุข
เห็นสืออีเหนียงเดินเข้ามา นางก็ปิดปากยิ้มและพูดว่า “กำลังพูดถึงน้องหญิง น้องหญิงก็มาพอดี!”
สืออีเหนียงยิ้มและเดินเข้าไปคารวะนายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่ชี้ไปที่เก้าอี้จิ่นอู่ข้างเตียง “นั่งลงสิ!”
สืออีเหนียงยิ้มและนั่งลง
อู่เหนียงรีบยิ้มและพูดว่า “น้องหญิงสิบเอ็ด ท่านแม่จะพาพวกเราไปหาพี่หญิงใหญ่ที่เยี่ยนจิง”
สืออีเหนียงมองไปที่นายหญิงใหญ่ด้วยความตกใจ
นายหญิงใหญ่พอใจกับความตกใจของสืออีเหนียงเป็นอย่างมาก นางยิ้มและพยักหน้า “ปีก่อน พี่หญิงใหญ่ของเจ้าส่งท่านป้ามาคารวะข้า บอกว่าท่านปู่ท่านย่าของพวกเจ้าเสียชีวิตแล้ว หากนายท่านใหญ่ยังทำงานอยู่ที่เยี่ยนจิง พี่ใหญ่ของพวกเจ้าก็จะต้องเข้าไปเรียนหนังสือในสำนักศึกษา ถือโอกาสนี้ ข้าก็จะไปเยี่ยนจิง ไปอยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา” พูดจบ นายหญิงใหญ่ก็ถอนหายใจ “จะว่าไป ตั้งแต่พี่หญิงใหญ่ของพวกเจ้าแต่งงานออกเรือนไป ข้าไม่ได้เจอนางสิบกว่าปีแล้ว คิดถึงนางไม่น้อย ได้ยินนางพูดเช่นนี้ข้าก็จิตใจสั่นไหว แต่พี่หญิงใหญ่ของพวกเจ้ากลัวว่าข้าจะทิ้งเรื่องในจวนไม่ลง นางเขียนจดหมายมาเร่งข้าไปเยี่ยนจิงอยู่บ่อยๆ ข้าคิดดูแล้ว วันเกิดของไท่ฮูหยินสกุลสวี ตรงกับเดือนสี่พอดี ข้าไปอวยพรวันเกิดให้ไท่ฮูหยินก็ไม่เลว แต่หากไปคนเดียวก็คงไม่สนุก จึงอยากจะพาพวกเจ้าสองคนไปด้วย”
เรื่องที่ควรจะมาในที่สุดก็มาแล้ว...
แต่สืออีเหนียงกลับไม่สะทกสะท้าน
“น้องหญิงสิบเอ็ด” อู่เหนียงยิ้ม “เรามีวาสนาจริงๆ เลย”
สืออีเหนียงสีหน้าลังเลและพึมพำว่า “ม่านกันลมยังปักไม่เสร็จเลย...”
นายหญิงใหญ่ยิ้ม “เดิมทีข้าตั้งใจว่าจะเอาของขวัญส่งไปให้เท่านั้น แต่ตอนนี้ในเมื่อพาพวกเจ้าไปด้วย ของขวัญที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่สำคัญอะไรแล้ว ม่านกันลมก็หยุดไว้ก่อนชั่วคราวก็ได้!”
สืออีเหนียงคำนับและตอบรับ “เจ้าค่ะ”
“เราฉลองตรุษจีนเสร็จก็ออกเดินทาง” นายหญิงใหญ่ยิ้ม “พวกเจ้าไปเก็บข้าวเก็บของเถิด! หากอยากได้อะไรก็ให้ป้าสวี่ช่วยเหลือ”
สืออีเหนียงยิ้มและยืนขึ้น “ปกติท่านแม่มอบให้ข้าตั้งมากมาย ข้าคิดว่าคงไม่มีอะไรอยากได้แล้วเจ้าค่ะ แต่ว่าข้าเปลือกตาบาง อยากขอให้ป้าสวี่ไปดูที่เรือน ไปดูว่ามีอะไรผิดพลาดหรือไม่ เพราะว่าไปอวยพรวันเกิดให้ไท่ฮูหยินที่จวนของพี่หญิงใหญ่ เรื่องหน้าตาก็ต้องให้ความสำคัญ!”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้า “เด็กน้อยของข้า เจ้าพูดถูก นี่ไม่ใช่เรื่องของพวกเจ้าคนเดียว ยังต้องเป็นหน้าเป็นตาให้พี่หญิงใหญ่ของพวกเจ้าด้วย” พูดจบ นายหญิงใหญ่ก็เรียกป้าสวี่เข้ามา “เรียกเถ้าแก่ร้านเหล่าจี๋เสียงมาทำเครื่องประดับให้กับคุณหนูทั้งสองเพิ่ม”
ป้าสวี่ยิ้มและพยักหน้า
สืออีเหนียงถามเรื่องที่ต้องคอยระมัดระวังตอนเข้าเมืองหลวง เห็นอู่เหนียงที่ลุกลี้ลุกลนอยู่ข้างๆ นางจึงลุกขึ้นขอตัวกลับหอลู่จวิน
ทันทีที่นางก้าวข้ามผ่านประตู อู๋เซี่ยวเฉวียนก็เดินตามเข้ามา
นางถือกระป๋องเล็กๆ อยู่ในมือ
“คุณหนูสิบเอ็ด บ่าวมีเรื่องจะขอให้หู่พั่วช่วย”
แน่นอนว่าสืออีเหนียงไม่ห้ามนางไว้ นางยิ้มและพูดว่า “ท่านป้ามีเรื่องอันใดก็เรียกนางไปทำได้เลย”
“ไม่ใช่เรื่องอะไรหรอกเจ้าค่ะ” อู๋เซี่ยวเฉวียนชี้ไปที่กระป๋องเล็กๆ ในมือของตัวเอง “บ่าวรู้ว่าท่านกำลังจะไปเยี่ยนจิง บ่าวอยากให้หู่พั่วช่วยนำปลากระป๋องนี้ไปให้หลูหย่งกุ้ยคนรับใช้ของคุณหนูใหญ่”
สีหน้าของสืออีเหนียงดูไม่ค่อยดี “ไม่รู้ว่านายหญิงใหญ่จัดการคนเช่นไร...”
ไม่รอให้นางพูดจบ อู๋เซี่ยวเฉวียนก็ยิ้มและตอบว่า “นายหญิงใหญ่พาป้าสวี่ไปด้วย เรื่องลานข้างในฝากไว้กับป้าเหยา เรื่อนของลานข้างนอกฝากไว้กับสามีของบ่าว เหลียนเฉียวป่วยอยู่ให้อยู่ที่จวน ส่วนลั่วเชี่ยวกับซานหูก็ไปด้วย ท่านกับคุณหนูห้า พาสาวใช้ใหญ่ไปด้วยคนละสองคน สาวใช้น้อยสองคน ท่านป้าอีกสองคน...”
สืออีเหนียงแอบยิ้มอย่างขมขื่นในใจ
เรือนของนางมีสาวใช้ใหญ่สามคน หู่พั่วเป็นคนที่นายหญิงใหญ่มอบให้ เช่นไรก็ต้องพานางไปด้วย ไม่แปลกที่อู๋เซี่ยวเฉวียนมาขอให้หู่พั่วช่วยเอาของไปให้
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ให้หู่พั่วช่วยท่าน!” อู๋เซี่ยวเฉวียนพูดถึงขนาดนี้แล้ว หากยังจะปฏิเสธ เกรงว่าอู๋เซี่ยวเฉวียนจะเปลี่ยนความคิด “แต่ไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นเราจะไปหาหลูหย่งกุ้ยได้เช่นไร ท่านก็รู้ว่าเราเป็นหญิง แล้วยังไปเป็นแขกอีกด้วย...”
“คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ บ่าวไม่มีทางทำเรื่องโง่ๆ เช่นนั้น” อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มและรีบพูดต่อ “หลูหย่งกุ้ยผู้นี้คอยช่วยท่านป้าดูแลเรื่องสินสอดทองหมั้น ปกติเขาออกไปข้างนอกบ่อย อยู่ที่จวนน้อย จะไปเยี่ยนจิงท่านต้องให้เวลาเดินทางกว่ายี่สิบวัน ถึงตอนนั้นก็คงเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว เกรงว่าเขาจะออกไปจากจวนตั้งนานแล้ว ถึงตอนนั้นท่านก็ให้ตงชิงเอาของสิ่งนี้ให้กับหลูหย่งฝูน้องชายของหลูหย่งกุ้ยก็ได้เจ้าค่ะ พ่อของหลูหย่งกุ้ยเดิมเป็นผู้ดูแลบัญชี สามีของบ่าว ตอนนั้นโชคดีที่มีเขาคอยช่วยเหลือเอาไว้ ดังนั้นเราจึงไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง ครั้งก่อนที่หลูหย่งกุ้ยกลับมาอวี๋หัง บอกว่าอยากกินปลากระป๋องนี้ เดิมทีบ่าวรับปากเขาไว้ว่าจะหมักให้เขา แต่เยี่ยนจิงอยู่ไกลเกินไป บ่าวไม่ได้ส่งคนไป ครั้งนี้เพราะว่าท่านไปเยี่ยนจิง บ่าวจึงนึกขึ้นมาได้”
ทำไมซับซ้อนขนาดนี้...
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “แล้วข้าจะไปหาหลูหย่งฝูได้เช่นไรเจ้าคะ?”
อู๋เซี่ยวเฉวียนยิ้มและพูดว่า “ตอนนี้เขาเป็นผู้ดูแลคอกม้าในจวนหย่งผิงโหว ที่นั้นคือลานข้างนอก ถึงตอนนั้นท่านถามคนรับใช้ก็จะทราบเองเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงยิ้มและรับปาก ให้ตงชิงรับปลากระป๋องมาเก็บไว้
ปินจวี๋พูดเล่นกับอู๋เซี่ยวเฉวียน “หากหาคนไม่เจอ ปลากระป๋องนี้พวกเราไม่คืนนะเจ้าคะ”
อู๋เซี่ยวเฉวียนหัวเราะ “เหล่าแม่นางกินกันเถิด ข้ายังมีอีกตั้งเยอะแยะ”
ทุกคนพากันหัวเราะ
******
ถึงตอนบ่าย เรื่องที่อู่เหนียงและสืออีเหนียงจะไปเยี่ยนจิงกับนายหญิงใหญ่ก็แพร่ออกไป
บรรยากาศในเรือนของสืออีเหนียงค่อนข้างหดหู่
พาสาวใช้ใหญ่ไปด้วยสองคน สาวใช้น้อยสองคน ป้าอีกสองคน... สาวใช้น้อยกับป้าไม่ได้เลือกยาก แต่สาวใช้ใหญ่ จะพาใครไปด้วยดี
สืออีเหนียงตัดสินใจไปหานายหญิงใหญ่
เพราะว่าเรื่องนี้ออกมาจากปากของอู๋เซี่ยวเฉวียน...ถึงแม้ว่านายหญิงใหญ่จะจัดการแล้วจริงๆ แต่ก่อนหน้าที่นางยังไม่ได้เปล่าประกาศ ยังพอมีโอกาสเอาคนไปด้วยเพิ่มอีกสักคน
หลังจากตัดสินใจแล้ว สืออีเหนียงก็ยืนขึ้นมา จู่ๆ ม่านหน้าประตูก็เปิดออกอย่างไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า ใบหน้าที่โมโหของสือเหนียงปรากฏขึ้นมาตรงหน้าสืออีเหนียง
“ไม่เลว ไม่เลว ไม่เลว” นางเดินเข้ามาช้าๆ ด้วยรอยยิ้มที่กำลังโมโห “เจ้าไม่เลวจริงๆ! ไปเยี่ยนจิง...”


## บทที่ 20 ก่อเรื่อง

ตอนที่ 20 ก่อเรื่อง
สืออีเหนียงเห็นใบหน้าที่ดุร้ายของสือเหนียง ดวงตาสีดำคู่นั้นราวกับกำลังมีไฟลุกโชน จากนั้นก็นึกถึงตอนที่นางเคยผลักร่างนี้ลงไปที่พื้นจนเกือบตาย นางก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะถอยหลัง หากยิ่งถอยหลังหนีคนอื่นก็จะยิ่งคิดว่าอ่อนแอ
นางยิ้มแล้วมองไปที่สือเหนียง “ท่านแม่บอกเช่นนี้ แต่ไม่รู้ว่าจะออกเดินทางตอนไหน พี่หญิงมีอะไรฝากข้าหรือ” สืออีเหนียงพูดพร้อมกับทำท่าทางอกผายไหล่ผึ่ง มีกลิ่นอายของความน่าเกรงขราม
สือเหนียงตกใจ
แต่สืออีเหนียงไม่กล้ากดนางลาง หากทั้งสองคนทะเลาะกันขึ้นมาจริงๆ ไม่ว่าใครถูกใครผิด มันก็จะทำให้คนอื่นคิดว่าพวกนางเป็นผู้หญิงใจแคบและปากตะไกร ไม่เช่นนั้น ตบมือข้างเดียวคงไม่ดัง พี่น้องกันทำไม่ถึงไม่มีใครยอมใคร หากนายหญิงใหญ่รู้เข้า ถึงแม้ว่าจะโทษว่าสือเหนียงอารมณ์ร้อน แต่นางก็จะโทษว่าสืออีเหนียงไม่รู้จักจัดการความขัดแย้ง บางทีมันอาจจะทำให้ภาพลักษณ์ของตัวเองในสายตาของนายหญิงใหญ่แย่ลง
นางยอมถอยไปข้างหลังสองสามก้าว ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่หญิงไม่ค่อยลงมาข้างล่าง เรือนของข้าก็ไม่มีอะไรดีๆ มาต้อนรับ งานเลี้ยงครั้งก่อน พี่หญิงห้านำชาซินหยางเหมาเจี้ยนชั้นดีมาให้ข้าสองห่อ พี่หญิงรู้อยู่แล้วว่าข้าไม่ค่อยเข้าใจเรื่องชา ข้าดื่มไปก็ไม่รู้คุณค่า พี่หญิงลองชิมดูหน่อยไหมเจ้าคะ หากรู้สึกว่ามันถูกปาก ข้าบอกให้ตงชิงเอาไปให้ไป่จือ”
สือเหนียงอดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้ง “ไม่ธรรมดาจริงๆ มีถึงชาซินหยางเหมาเจี้ยน!” ความโมโหในสายตาของนางลดน้อยลงไปไม่น้อย
นิสัยของนางก็เป็นเช่นนี้ หากเจ้าทนครั้งแรกได้ ยอมนางซะหน่อย ความโมโหของนางก็จะลดลงไปเอง
สืออีเหนียงส่งยิ้มให้นาง จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมออกแล้วยื่นให้หู่พั่ว ทำเหมือนจะไม่ออกไปข้างนอกและจะดูแลแขกอย่างจริงใจ สั่งให้ตงชิงไปชงชา ให้ปินจวี๋ไปเอาเบาะหนังกระรอกที่ตัวเองชอบเอามารองนั่งออกมาปูบนเก้าอี้ให้สือเหนียงนั่ง
สีหน้าของสือเหนียงดีขึ้น
แต่ใครจะไปรู้ หู่พั่วที่รับเสื้อคลุมไปหันหน้ามามอง ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูสิบเอ็ดเจ้าคะ นายหญิงใหญ่เชิญท่านไปพบ...หรือว่าให้บ่าวไปบอกพี่ซานหู บอกว่าประเดี๋ยวท่านจะไป ให้นางช่วยพูดกับนายหญิงใหญ่ชั่วคราว?”
สืออีเหนียงร้องตะโกนในใจ
สือเหนียงไม่ชอบให้ใครเอานายหญิงใหญ่มากดนาง!
แต่ว่าสืออีเหนียงยังไม่ทันได้ตำหนิหู่พั่ว สีหน้าของสือเหนียงก็เปลี่ยนไปทันที นางเดินเข้ามากำลังจะพลิกโต๊ะกลมสีดำตัวนั้น...โต๊ะกลมทำจากไม้จื่อถาน มันหนักมาก นางพลิกสองครั้งก็ไม่คว่ำ กวาดแขนลงบนโต๊ะ ชุดน้ำชากับถ้วยชาก็ตกลงบนพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ
สือเหนียงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หู่พั่วและคนอื่นต่างพากันตกใจ
สืออีเหนียงตะโกนออกมาอย่างไม่รู้ตัว
ของใช้ของแต่ละเรือนต้องเปลี่ยนตามฤดูกาล ชุดน้ำชาลายครามที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างน้อยก็สิบสองตำลึง...นางจะต้องเป็นคนชดใช้
ความคิดนี้วาบขึ้นมาในหัว ก่อนที่สือเหนียงจะพุ่งเข้าหานาง
สืออีเหนียงรู้ว่า หากสือเหนียงยกมือขึ้นมาตบตี ก็คงจะตีนางจนเกือบตายเหมือนครั้งก่อน ไม่เช่นนั้น มันก็คงจะไม่ใช่สือเหนียงผู้ที่ ‘ไม่มีความผูกพันกับพี่น้อง’ ผู้นี้...นางที่หลบไม่พ้นแล้วกำลังจะยกมือขึ้นมาบังหัว แต่พอเหลือบไปเห็นใบหน้าที่กำลังตกใจกลัวของตงชิง นางก็ตกใจ
หากตัวเองถูกตีจริงๆ...ก็คงจะไม่ต้องไปเยี่ยนจิงใช่หรือไม่
ทันใดนั้น นางก็ระงับสัญชาตญาณที่จะบังหัวทันที
“คุณหนูสิบ หากท่านไม่เป็นห่วงตัวเอง ก็ควรเป็นห่วงอี๋เหนียงสี่บ้าง!”
ท่ามกลางเสียงตะโกนที่กระวนกระวายของหู่พั่ว ตงชิงก็ลากสืออีเหนียงไปหลบข้างหลังตัวเองแล้ว ม่านขยับ ไป่จือและจิ่วเซียงวิ่งเข้ามาจับสือเหนียงเอาไว้ ทำให้สือเหนียงขยับไปไหนไม่ได้
“พวกโง่ ในสายตาของพวกเจ้ายังมีข้าอยู่หรือไม่?” สือเหนียงโกรธจนมองเห็นเส้นเลือดผุดขึ้นบนใบหน้า นางหน้าแดงก่ำราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกขังไว้ในกรง น่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
สีหน้าของไป่จือยิ่งดูไม่ดี นางพยักหน้าให้สืออีเหนียง “คุณหนูสิบเอ็ด คุณหนูของเราเสียมารยาทแล้ว ประเดี๋ยวเราจะกลับมาขอรับโทษเจ้าค่ะ”
จิ่วเซียงก็พยักหน้าให้สืออีเหนียงด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นทั้งสองคนก็ลากสือเหนียงออกไป
สือเหนียงตะโกนด่าและดิ้นรน ยกเท้าขึ้นมาถีบโต๊ะจนคว่ำ แต่ไป่จือกับจิ่วเซียงกลับไม่พูดไม่จา พวกนางเอาแต่ลากสือเหนียงออกไป
พวกนางทั้งสองคนรูปร่างสูงใหญ่ สือเหนียงถูกลากออกไปอย่างรวดเร็ว
“...พวกเจ้าสองคน นางให้อะไรพวกเจ้า พวกเจ้าถึงได้ช่วยนางแต่ไม่ยอมช่วยข้า...”
“คุณหนูสิบ” น้ำเสียงของไป่จือหดหู่ “ท่านอย่าก่นด่าพวกเราเลยนะเจ้าคะ เราแค่ไม่อยากลงเอยเหมือนปี้เถากับหงเถา!”
เสียงด่าของสือเหนียงหยุดลงกะทันหัน
ตามที่เหล่าท่านป้าในเรือนเล่ากัน ปี้เถากับหงเถาถูกเฆี่ยนจนเกือบตาย จากนั้นก็ถูกเอาไปขายที่หอนางโลม...พวกนางสองคนเป็นสาวใช้ของสือเหนียงตั้งแต่ยังเด็ก...
“คุณหนูสิบ ท่านเพลาๆ ลงหน่อยเถิดเจ้าค่ะ!” น้ำเสียงของไป่จือฟังดูเหน็ดเหนื่อย “ท่านเอะอะโวยวายเช่นนี้มีประโยชน์อันใดเล่า นายหญิงใหญ่จะชื่นชมท่านหรือว่าอี๋เหนียงสี่จะได้ย้ายออกมาจากเรือนที่หักพังแห่งนั้น? จะว่าไปแล้ว ปีนี้ท่านก็อายุสิบสี่แล้ว หากแต่งงานก็เป็นแม่คนไปแล้ว ทำไมถึงยังไม่โตสักที...”
เสียงค่อยๆ หายไป ผ่านไปไม่นาน คนในเรือนของสืออีเหนียงถึงได้มีสติขึ้นมา
“คุณหนู ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่!” ตงชิงจับมือของสืออีเหนียงขึ้นมาแล้วมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความตกใจ “ทำไมท่านถึงไม่หลบ หากถูกตีเข้า ท่านต้องบาดเจ็บหนักแน่นอนนะเจ้าคะ...”
นางพูดจบ ม่านตรงประตูก็ขยับอย่างไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าอีกครั้ง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสปรากฏขึ้นมาในสายตาของทุกคน “ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้น คุณหนูสิบโมโหถึงเพียงนี้!”
“ป้าสวี่!”
สีหน้าของทุกคนในห้องก็เปลี่ยนไป ตกชิงถึงกับอ้าปากค้าง สืออีเหนียงหยิกมือนางอย่างแรงแล้วเดินขึ้นไปข้างหน้า “ท่านป้าช่างเป็นแขกคนสำคัญจริงๆ!”
ป้าสวี่เหลือบไปมอง มองดูสถานการณ์ในห้อง จากนั้นนางก็ยิ้มและพูดกับสืออีเหนียง “นายหญิงใหญ่บอกให้บ่าวมาดูที่เรือนของคุณหนูห้าและคุณหนูสิบเอ็ด มาดูว่าต้องการอะไรเพิ่มเติมหรือไม่ คิดไม่ถึงว่า เรือนของคุณหนูห้าขาดพู่กันชั้นดีสองด้าม เรือนของท่าน น่าจะขาดชุดน้ำชาลายครามหนึ่งชุด” นางพูดพร้อมกับเอามือปิดปากยิ้ม
สืออีเหนียงหัวเราะ “เช่นนั้นก็รบกวนป้าสวี่ช่วยจดจำหน่อยนะเจ้าคะ ถึงตอนนั้นค่อยเอามาเพิ่มให้ข้า” จากนั้นนางก็เดินอ้อมเศษกระเบื้องที่แตกอยู่บนพื้นแล้วไปต้อนรับป้าสวี่เข้ามาในห้องนอนของตัวเอง “ป้าสวี่เข้ามาดื่มชาก่อนสิเจ้าคะ!”
ป้าสวี่ไม่มองโต๊ะที่อยู่ตรงนั้นเลยแม่แต่น้อย นางเดินตามสืออีเหนียงเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน
หู่พั่วยุ่งกับการสั่งจู๋เซียงยกชาและขนม ตงชิ่งพาปินจวี๋และชิวจวี๋ทำความสะอาดเรือนที่น่าอนาจ
******
ป้าสวี่ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ เอียงหูฟังเสียงการเคลื่อนไหวในห้องพัก มีเพียงแค่เสียงเบาๆ
นางพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว
อาจจะเป็นเพราะว่าตงชิงและปินจวี๋เห็นว่ามีแขก พวกนางจึงนั่งยองๆ เอาผ้าเช็ดหน้าพันมือ เก็บเศษกระเบื้องที่แตกบนพื้นเบาๆ
ป้าสวี่วางถ้วยชาลง หู่พั่วรีบเอาสมุดบัญชีที่เตรียมไว้มาให้นางดู “ท่านป้าเจ้าคะ”
“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ” ป้าสวี่ยิ้ม กางสมุดบัญชีลงบนโต๊ะที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็หยิบกล่องเล็กๆ ออกมาจากแขนเสื้อ เปิดกล่อง หยิบแว่นตาออกมาดูอย่างละเอียด
หู่พั่วอดไม่ได้ที่จะตกใจ
แว่นตาคู่นี้ คือแว่นตาที่พี่น้องของนายหญิงใหญ่ส่งมาให้จากกว่างตงตอนที่พวกเขาไปทำงานที่กว่างตง อย่าว่าแต่จวนสกุลหลัว แม้แต่ทั้งอวี๋หังก็มีแค่คู่นี้คู่เดียว คิดไม่ถึงว่านายหญิงใหญ่จะมอบแว่นตาคู่นี้ให้กับป้าสวี่...นางคิดเช่นนี้ก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉา หากได้เป็นเหมือนป้าสวี่ ชาตินี้ก็คงไม่สูญเปล่า!
แต่สืออีเหนียงกลับกำลังคิดถึงสือเหนียง
ว่ากันว่า ตอนนั้นตอนที่อี๋เหนียงสี่กลับมาจากฝูเจี้ยน นางเอาสมุดบัญชีในมือคืนกลับมาทันที นางทำตามกฎระเบียบไม่กล้าข้ามขอบเขตแม่แต่ก้าวเดียว หากไม่ใช่เพราะว่าสือเหนียงทุบตีตัวเอง นายหญิงใหญ่คงจะหาข้ออ้างไล่นางออกไปไม่ได้...คนที่ระมัดระวังและรอบคอบเช่นนี้ทำไมถึงได้เลี้ยงบุตรสาวออกมาได้โง่เขลาแบบสือเหนียงกันนะ...
ทั้งสองคนครุ่นคิดไม่พูดไม่จา เสียงพลิกดูสมุดบัญชีของป้าสวี่ทำให้ห้องดูเงียบสงัด
ผ่านไปพักหนึ่ง ป้าสวี่เงยหน้าขึ้น ยิ้มและเอาแว่นตาเก็บลงในกล่อง เก็บกล่องกลับเข้าไปในแขนเสื้ออีกครั้ง “เป็นอย่างที่คุณหนูพูด ปกตินายหญิงใหญ่ก็มอบสิ่งของให้มากมาย หากเป็นค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ก็ไม่จำเป็นต้องเพิ่มเติมอะไร แต่การเข้าเมืองหลวงครั้งนี้ เราเข้าไปอวยพรวันเกิดให้ไท่ฮูหยินของสกุลสวี ถึงตอนนั้น ที่นั่นก็จะเต็มไปด้วยบรรดาเศรษฐี เราเทียบกับเศรษฐีของราชวงศ์ไม่ได้ แต่ก็ถ่อมตัวเกินไปไม่ได้ นายหญิงใหญ่ได้สั่งเครื่องประดับกระดองเต่าปะการังและไข่มุกสีเงินที่ร้านเหล่าจี๋เสียงให้คุณหนูสิบเอ็ดแล้ว บ่าวเคยเห็นเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิที่ตัดใหม่ของคุณหนูสิบเอ็ด เข้ากันมากเจ้าค่ะ ไม่ต้องเพิ่มเติมอะไร แต่ไม่รู้ว่าคุณหนูสิบเอ็ดอยากจะได้อะไรเพิ่มเติมหรือไม่เจ้าคะ?”
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “ข้าไม่อยากได้อะไรเพิ่มเติมแล้ว”
ป้าสวี่ได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มและยืนขึ้น “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นบ่าวก็จะกลับไปรายงานนายหญิงใหญ่ก่อนนะเจ้าคะ!”
สืออีเหนียงลุกขึ้นยืนส่งแขก “ลำบากท่านป้าแล้ว”
“คุณหนูสิบเอ็ดเกรงใจบ่าวเสมอ” ป้าสวี่ยิ้มตอบรับ ขอตัวแล้วออกไปที่เรือนของนายหญิงใหญ่
“เป็นเช่นไร?” นายหญิงใหญ่เอนตัวอยู่บนเก้าอี้กุ้ยเฟย มองดูสาวใช้ที่เก็บข้าวเก็บของใส่กล่องในห้องด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก
ป้าสวี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
นายหญิงใหญ่ลุกขึ้น “เจ้ามากับเข้า”
ป้าสวี่ตอบรับ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็เดินตามนายหญิงใหญ่ลงไปชั้นล่าง
“ทำไมกัน คุณหนูทั้งสองอยากได้อะไร” สายตาของนายหญิงใหญ่ดูเย็นชา
ป้าสวี่รีบรินชาให้นายหญิงใหญ่ ยิ้มแล้วพูดว่า “บ่าวไปดูของของคุณหนูทั้งสองคนมาแล้ว โดยปกติแล้วท่านมอบให้พวกนางตั้งเยอะแยะ แถมยังตัดเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิชุดใหม่ให้พวกนางอีก จึงไม่มีอะไรต้องเพิ่มเติมเจ้าค่ะ มีแต่คุณหนูห้าอยากได้พู่กันชั้นดีสองด้าม แต่มันก็ไม่ได้แพงอะไร คุณหนูสิบเอ็ดไม่ได้อยากได้อะไร...แต่ว่า ตอนที่บ่าวไปที่เรือนของคุณหนูสิบเอ็ด กำลังเกิดเรื่องขึ้นพอดี!”
เรื่องที่ไม่ยอมพูดต่อหน้าบรรดาสาวใช้ในห้อง แน่นอนว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องธรรมดา!
นายหญิงใหญ่ตอบกลับมา “อ๋อ” นั่งตัวตรงแล้วทำท่าทางตั้งใจฟัง
ป้าสวี่เดินไปข้างหน้าสองก้าวและพูดเบาๆ “คุณหนูสิบไปก่อเรื่องที่เรือนของคุณหนูสิบเอ็ด ทำลายของที่อยู่ในห้อง ตอนที่บ่าวเข้าไป บ่าวทำเป็นไม่รู้เรื่องแล้วถามคุณหนูสิบเอ็ด ว่าคุณหนูสิบโมโหอะไรถึงเพียงนี้ แต่คุณหนูสิบเอ็ดกลับเลี่ยงที่จะตอบ...นายหญิงใหญ่ ตอนที่ท่านเลือกคุณหนูสิบเอ็ด บ่าวไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ บ่าวคิดว่านางดีไม่เท่าคุณหนูห้า...แต่ตอนนี้ดูแล้ว นางเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจจริงๆ เจ้าค่ะ”


## บทที่ 21 วางแผน

ตอนที่ 21 วางแผน
“ซื่อสัตย์จริงใจมีประโยชน์อะไร!” นายหญิงใหญ่ยิ้มอย่างขมขื่น “อย่างไรนางก็ไม่ใช่ลูกของข้า...”
ป้าสวี่ลังเลที่จะพูด สุดท้ายนางก็ไม่พูดอะไร
ทั้งสองคนเงียบไปพักหนึ่ง นายหญิงใหญ่ถอนหายใจและดึงสติกลับมา “เอาล่ะ บางทีเราอาจจะตกใจไปเอง! รอให้ถึงเยี่ยนจิงแล้วค่อยว่ากัน แล้วเรื่องที่ข้าให้อู๋เซี่ยวเฉวียนจัดการ นางจัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่?”
ป้าสวี่ลังเลอยู่พักหนึ่งและพูดว่า “ทั้งหมดเก้าหมื่นหกพันสี่ร้อยตำลึง”
สีหน้าของนายหญิงใหญ่ก็เปลี่ยนไป
ป้าสวี่รีบพูดว่า “บ่าวไปดูสมุดบัญชี...ก่อนที่นายท่านใหญ่จะออกไปนายท่านใหญ่เอาไปด้วยห้าหมื่นตำลึง...”
นางยังพูดไม่ทันจบ ถ้วยชาสังคโลกที่อยู่ในมือของนายหญิงใหญ่ก็ถูกเขวี้ยงจนแตกเป็นชิ้นๆ
ทันใดนั้น ทั้งข้างในและข้างนอกของเรือนจืออวิ๋น ก็เงียบสงัดทันที
ดวงตาของป้าสวี่แดงก่ำ นางรีบเปิดผ้าม่านบอกคนข้างนอกว่า “ไม่มีอะไร นายหญิงใหญ่แค่ทำถ้วยชาตกแตก พวกเจ้ามาทำความสะอาดหน่อย”
ใต้เม่าเดินเข้ามา ใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อมือเก็บเศษถ้วยที่แตกบนพื้นใส่ในกล่องเล็กๆ จากนั้นก็เดินออกไปอย่างเงียบๆ
ตอนนี้ เรือนหลักจืออวิ๋นเงียบสงัด
“เฮ้อ!” นายหญิงใหญ่ถอนหายใจอย่างแผ่วเบา “นิสัยของข้าแย่ลงเรื่อยๆ”
“พระโพธิสัตว์ก็ยังมีนิสัยของตัวเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ” ป้าสวี่ยิ้ม “แล้วครั้งนี้นายท่านใหญ่ก็ทำเกินไปจริงๆ”
นายหญิงใหญ่จ้องมองคราบน้ำชาที่หลงเหลืออยู่ใต้เท้าของตัวเอง “ข้าแต่งงานเข้ามาอยู่ที่นี่ตั้งหลายปีแล้ว เขาไม่เคยสนใจอะไร ข้าหามาได้เท่าไร เขาก็จ่ายออกไปเท่านั้น แต่ข้าก็ไม่เคยว่าอะไร หาเงินมาก็เพื่อเอามาใช้ แต่เขากลับ...เลี้ยงนางรำข้างนอก...แล้วยังบ่นว่าข้าน่ารำคาญ บอกว่าหากไม่ใช่เพราะว่าข้าไว้ทุกข์ให้ท่านพ่อท่านแม่ของเขาสามปี เขาคงทนข้าไม่ไหวตั้งนานแล้ว...”
“นายหญิงใหญ่” ป้าสวี่รีบขัดจังหวะนาง “สามีภรรยาทะเลาะกัน ประโยคไหนทำร้ายจิตใจก็จดจำแต่ประโยคนั้น นายท่านใหญ่ก็แค่กำลังโมโห เหตุใดท่านต้องเก็บเอามาคิดเจ้าคะ”
“ข้าจะไม่เก็บเอามาคิดได้เช่นไรกันเล่า” ถึงแม้ว่านายหญิงใหญ่จะพูดเสียงเบาลง แต่ท่าทางของนางกลับกระวนกระวาย “หากบ่นข้าเพราะว่าข้าสั่งสอนลูกไม่ดี หรือจัดการเรื่องในครอบครัวไม่ดี ข้าก็จะไม่ว่าสักคำ แต่เจ้าดูสิ เขาทำแต่เรื่องอะไร ถูกใจสาวใช้ของลูกสะใภ้ เรื่องน่าอับอายเช่นนี้ หากข้ารับปากเขา ลูกชายและลูกสะใภ้ของข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ญาติพี่น้องของข้า...ข้าจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอกับพวกเขา เขากล้าคิดเช่นนี้ ยังเป็นคนอยู่หรือไม่”
ป้าสวี่กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่
นางจะไม่สงสารนายหญิงใหญ่ได้เช่นไร...แต่ว่าตอนนี้ ถึงแม้ว่าจะมีความคับข้องใจเป็นล้านๆ แต่นางก็แสดงออกมาต่อหน้านายหญิงใหญ่ไม่ได้แม่แต่นิดเดียว จะได้ไม่เป็นการเติมเชื้อเพลิงให้กับกองไฟ!
“ท่านกับนายท่านใหญ่เป็นสามีภรรยากันมาตั้งหลายปี นิสัยของนายท่านใหญ่ท่านยังไม่รู้อีกหรือเจ้าคะ” ป้าสวี่ปลอบใจ “นายท่านใหญ่เป็นคนชอบสงสารผู้หญิง...นางคนนั้นแค่ทะเลาะกับน้องสาวของตัวเองไม่กี่ประโยค แต่กลับวิ่งออกไปร้องไห้ที่สวนดอกไม้ลานข้างนอก ใครๆ ก็มองออกว่านางไม่ได้มีเจตนาดี แม้แต่คุณนายใหญ่ที่ทราบเรื่อง ก็ยังโมโหจนหน้าดำหน้าแดง คืนวันนั้นคุณนายใหญ่ก็ส่งตัวนางกลับไปทันที นายหญิงใหญ่เจ้าคะ ใครผิดใครถูก ทุกคนต่างก็รู้อยู่แก่ใจเจ้าค่ะ...”
“ถุ้ย!” สายตาที่เฉียบขาดของนายหญิงใหญ่ “แมลงวันไม่มีทางไปตอมไข่ที่ไม่มีรอยแตก นางคนนั้นร้องไห้อยู่ตรงนั้น ทำไมไม่เห็นคุณชายใหญ่ไปปลอบ? ทำไมไม่เห็นคุณชายสามไปปลอบ? แต่เขากลับไปปลอบนาง...”
ป้าสวี่อยากจะพูดอะไรต่อ แต่นายหญิงใหญ่กลับโบกมือ “เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ข้ารู้อยู่แก่ใจ! เรื่องของความรู้ เขาเป็นทั้งราชบัณฑิตระดับจิ้นซื่อ[footnoteRef:1]และราชบัณทิตหลวงของเจี้ยนอู่ เรื่องของความสามารถ เขาได้คะแนนยอดเยี่ยมจากการประเมินผลปฎิบัติงานติดต่อกันห้าปีซ้อน...แต่เจ้าดูสิ เขาไปฝูเจี้ยนทีหนึ่งก็ตั้งเก้าปี ทำไมใช้อำนาจของนายท่านใหญ่คนก่อนแล้วไม่ได้เลื่อนตำแหน่งสักที ก็เพราะว่าพฤติกรรมที่ไม่ดีของเขา ตุลาการฟ้องร้องเขาตั้งหลายครั้ง...” นายหญิงใหญ่พูดพร้อมกับจับมือของป้าสวี่ นางน้ำตาไหลออกมา “หากเขาเป็นคนดีจริงๆ ข้าคงให้เขาแต่งเจ้าเข้ามาแล้ว เจ้าคงจะไม่ต้องไปแต่งกับสวี่เต๋อเฉิง กลายเป็นแม่ม่ายเช่นนี้... ทำไมชีวิตของเราสองคนถึงได้ขมขื่นเช่นนี้!” [1:  จิ้นซื่อ คุณวุฒิขั้นสูงสุดของระบบการสอบเข้ารับราชการของจีนสมัยโบราณ ซึ่งอาจเทียบได้กับปริญญา ดุษฎีบัณฑิต หรือปริญญาเอกในระบบการศึกษาสมัยใหม่ ซึ่งถือเป็นชั้นสูงสุด]
ป้าสวี่นึกถึงสามีที่ตกหลังม้าเสียชีวิตหลังจากแต่งงานได้แค่สามเดือนของตัวเอง นางก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ปิดปากและร้องไห้สะอื้นเบาๆ
******
หลังจากที่ทั้งสองคนร้องไห้เสร็จแล้ว พวกนางก็รู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย ป้าสวี่ปรนนิบัติรับใช้หวีผมให้นายหญิงใหญ่ด้วยตัวเอง จากนั้นก็ยกชาร้อนมาให้นายหญิงใหญ่ พูดถึงเรื่องที่ตัวเองกังวลมาตลอด “ท่านให้คุณชายสี่เป็นคนดูแลจวน ป้าเหยาดูแลเรื่องของลานข้างใน อู๋เซี่ยวเฉวียนดูแลลานข้างนอก พวกเราไปครั้งหนึ่งก็ครึ่งปี เกรงว่า...”
นายหญิงใหญ่ยิ้มจางๆ “ข้าให้โอกาสพวกเขา ดูว่าพวกเขาจะทำอะไรได้บ้าง?”
ป้าสวี่ได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว
คุณชายสี่ หลัวเจิ้นเซิง ปีนี้อายุสิบหกปีแล้ว นายหญิงใหญ่เลี้ยงดูเขาราวกับกบในกะลา ไม่รู้ฟ้ารู้ดิน มักจะคิดว่าตัวเองมีความสามารถ แล้วยังเคยพูดกับสาวใช้ของตัวเอง ‘หากไม่ใช่เพราะว่าต้องไว้ทุกข์สามปี ข้าไปสอบบัณทิตก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร’
นายหญิงใหญ่ให้เขาดูแลจวน ก็ราวกับให้เด็กน้อยไปไล่จับเสือ...ถึงแม้ว่าจะมีความสามารถ แต่ก็เกรงว่าจะไม่มีเรี่ยวแรง เกิดพลาดขึ้นมา ตัวเองจะเดือนร้อนไปด้วย สำหรับป้าเหยา ตอนที่นางป่าวประกาศว่าไม่ว่าเช่นไรก็จะเอาตงชิงสาวใช้ของสืออีเหนียงไปเป็นหลานสะใภ้ของตัวเองให้ได้ นายหญิงใหญ่ก็ไม่พอใจนางอยู่แล้ว ตอนนี้ยังเอาเรื่องลานข้างในให้นางเป็นคนดูแล ยังมีอี๋เหนียงห้าและคุณหนูอีกสองคนอยู่ในจวน นางเป็นแค่บ่าวรับใช้ พูดแรงหน่อยก็คือไม่เคารพคนที่มีสถานะสูงกว่า แต่หากพูดเบาหน่อยก็เกรงว่าจะปราบไม่ได้...ส่วนอู๋เซี่ยวเฉวียน นายหญิงใหญ่เลื่อนให้นางเป็นผู้ดูแล นางก็กลับทำได้ไม่เลว นายท่านใหญ่จะเอาเท่าไหร่นางก็ให้เท่านั้น สะดวกสบายกว่าตอนที่หนิวอานหลี่เป็นผู้ดูแลเสียอีก...
ดูเหมือนว่า นายหญิงใหญ่กำลังจะจัดการคนพวกนี้แล้ว
นางกำลังครุ่นคิด สาวใช้ที่อยู่ข้างนอกก็รายงานว่า “นายหญิงใหญ่ คุณหนูสิบเอ็ดมาแล้วเจ้าค่ะ!”
นายหญิงใหญ่และป้าสวี่ตกใจ
“นางมาทำอะไรที่นี่?” นายหญิงใหญ่ขมวดคิ้ว “หรือว่ามาฟ้อง?”
“คงไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ!” ป้าสวี่ยิ้ม “เช่นนั้น ให้นางเข้ามา?”
นายหญิงใหญ่พยักหน้า จากนั้นก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรอีกครั้ง
ป้าสวี่บอกให้สาวใช้พาสืออีเหนียงเข้ามา
สืออีเหนียงคารวะนายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่บอกให้นางนั่งแล้วถามนางว่า “มีของอะไรที่จะต้องซื้อแล้วลืมไปหรือ?”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ” สืออีเหนียงยิ้ม “ท่านป้าช่วยข้าดูข้าวของในเรือน ข้าก็วางใจแล้ว กำลังคิดว่าเก็บใส่กล่อง ทุกคนจะได้ไม่ล่าช้าเพราะข้ามือไม้ไม่ไว ดังนั้นจึงมาขอคำแนะนำจากท่านแม่ เรือนของข้าพาใครไปด้วยดีเจ้าคะ?”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและถามนางว่า “แล้วเจ้าอยากจะพาใครไปด้วยกันเล่า”
“ลูกไม่รู้เจ้าค่ะ จึงอยากขอคำแนะนำจากท่านแม่” สืออีเหนียงยังคงยิ้ม “ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนข้าจะเคยอยู่กับท่านพ่อที่ฝูเจี้ยนอยู่ช่วงหนึ่ง แต่ตอนนั้นข้ายังเด็ก จำอะไรไม่ค่อยได้แล้ว ครั้งนี้ไม่เพียงแต่ออกไปไกล แล้วยังไปเยี่ยนจิง ข้าไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี แต่ข้าก็หวังว่าคนของข้าจะได้ไปด้วยทุกคน แต่ก็คิดว่าหากทุกคนเป็นเหมือนข้าที่อยากจะให้คนของตัวเองไปด้วยทุกคน มันจะต้องมีรถมีเรือกี่ลำ!”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและพยักหน้า “เจ้ากับอู่เหนียง พาสาวใช้ใหญ่ไปด้วยสองคน สาวใช้น้อยสองคน และป้าอีกสองคน!”
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก แต่นางกลับยิ้มและตอบรับนายหญิงใหญ่ “เดิมทีหู่พั่วเป็นคนของท่านแม่ แน่นอนว่านางจะต้องเคยเห็นอะไรมามากกว่าตงชิงและคนอื่นๆ ต้องพานางไปด้วย...ตงชิงอายุเยอะที่สุด เกิดเรื่องอะไรก็มีความคิดเป็นของตัวเอง ต้องพานางไปด้วย...เช่นนั้นก็ให้ปินจวี๋อยู่ดูแลเรื่องที่เรือน นางมีนิสัยอ่อนโยนและรอบคอบ เราไปตั้งครึ่งปี ข้าวของที่เรือนต้องมีคนดูแล...”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็หัวเราะขึ้นมา “เด็กคนนี้ ช่างมีน้ำใจเสียจริง”
“แน่นอนอยู่แล้วเจ้าค่ะ!” ป้าสวี่ยกยออยู่ข้างๆ “ใครแข็งแกร่งใครอ่อนแอ ใครทำอะไรไว้บ้างก็รู้ๆ กันอยู่!”
สืออีเหนียงถูกชมจนรู้สึกอาย นางก้มหน้าและลุกขึ้นขอตัว “เช่นนั้นข้าไปเก็บข้าวเก็บของก่อนนะเจ้าคะ”
นายหญิงใหญ่พยักหน้าและยิ้ม “ไปเถิด!”
สืออีเหนียงคำนับและเดินจากไป
หู่พั่วที่อยู่ข้างนอกเดินตามสืออีเหนียงกลับไปที่หอลู่จวินวอย่างเงียบๆ
ไม่ว่าสืออีเหนียงจะขอร้องนายหญิงใหญ่ได้หรือไม่ แต่มันก็เป็นเพราะนาง...หากไม่ใช่เพราะว่าตัวเองถูกส่งตัวมาที่เรือนสืออีเหนียงอย่างกะทันหัน นางจะลำบากใจได้เช่นไร?
แต่นางก็มีความลำบากใจของตัวเองเช่นกัน...นี่ไม่ใช่เรื่องที่นางตัดสินใจเองได้
******
ปินจวี๋ที่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ไปด้วย นางก็ไม่ได้เสียใจอะไร นางแค่ยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนที่คุณหนูกลับมาอย่าลืมเอาขนมถั่วเหลืองและขนมหลูต๋ากุ่นของเยี่ยนจิงมาฝากบ่าวด้วยนะเจ้าคะ”
ตงชิงกลัวว่าบรรยากาศจะแย่ นางหัวเราะแล้วพูดว่า “ขนมหลูต๋ากุ่นมีอะไรอร่อย มันก็คือขนมเมี่ยนเกาของที่นี่”
“พี่ตงชิงรู้ได้เช่นไร ท่านเคยไปเยี่ยนจิงหรือว่าแอบอ่านหนังสือของคุณหนู?”
“เจ้าไม่เคยคิดว่าใครเป็นคนปกติสักคน” ตงชิงเยาะเย้ย “ข้าได้ยินคุณหนูเจ็ดพูด...นางโตที่เยี่ยนจิงตั้งแต่เด็ก”
ปินจวี๋จึงถามสืออีเหนียง “คุณหนูเจ้าคะ เช่นนั้นท่านไปเยี่ยนจิงครั้งนี้ก็อาจจะได้เจอกับคุณหนูเจ็ด?"
“น่าจะได้เจอ!” พวกนางอยู่ด้วยกันสามปีแล้ว วันนี้ต้องแยกจากกัน และอาจจะแยกจากกันไปอย่างไม่มีวันกลับมา ใครก็เสียใจ ทุกคนล้วนแต่กัดฟันยิ้ม สืออีเหนียงก็ไม่มีทางทำลายบรรยากาศ นางพูดคุยหัวเราะกับพวกนาง “แล้วยังอาจจะได้เจอกับคุณชายห้าและคุณชายหกของนายท่านสาม”
การได้รับเลื่อนตำแหน่งตั้งแต่วัยเยาว์ของนายท่านหลัวเจิ้นต๋า ทำให้คนในสกุลหลัวตกใจ นายหญิงสามก็เช่นกัน นางจึงเข้มงวดกับบุตรชายทั้งสองคนของตัวเองเป็นอย่างมาก ช่วงที่กลับมาไว้ทุกข์ที่บ้านเกิด นางยังให้ท่านพ่อเชิญอาจารย์จากเยี่ยนชิงมาสอนบุตรชายทั้งสองคน แต่เด็กทั้งสองคนยังเด็ก มักจะซุกซนอยู่บ่อยๆ พวกเขามักจะแอบไปเด็ดดอกไม้ในสวนดอกไม้หลังจวน ไปๆ มาๆ ก็รู้จักกับสืออีเหนียง
สืออีเหนียงไม่ได้จู้จี้จุกจิกเหมือนท่านแม่ของพวกเขา แล้วก็ไม่ได้แปลกใจกับพฤติกรรมของพวกเขาเหมือนสาวใช้และท่านป้าของพวกเขา บางครั้งก็พากันไปแอบเล่นอยู่ที่เรือนของนาง สืออีเหนียงยังให้คนทำซุปซวนเหมยและขนมซูปิ่งต้อนรับพวกเขา จากนั้นก็ให้คนไปเรียกสาวใช้และท่านป้าของพวกเขา แต่ไม่ได้ให้คนไปฟ้องนายหญิงใหญ่ เช่นนี้ พวกเขาทั้งสองคนจึงสนิทสนมกับสาวใช้และท่านป้าในเรือนของสืออีเหนียง
ได้ยินสืออีเหนียงพูดถึงหลัวเจิ้นไคและหลัวเจิ้นอวี้ ทุกคนก็พากันหัวเราะขึ้นมา
“คุณหนูนำน้ำจิ้มดอกกุหลาบของเราไปด้วยดีหรือไม่เจ้าคะ จะได้ทำขนมให้คุณชายหกกิน!”
“ปินจวี๋ความคิดไม่เลว!” สืออีเหนียงยิ้ม “ข้าต้องเอาเหล้าชิงเหมยไปด้วย นายหญิงสามเคยบอกว่ารสชาติดี”
“คุณหนูอย่าลืมคุณชายใหญ่กับคุณนายใหญ่ แล้วยังมีคุณชายสามของนายหญิงสอง คุณนายน้อยสามและคุณหนูเจ็ด!”
“ได้เลย” สืออีเหนียงท่าทางดูตื่นเต้น “เรามาดูว่าจะต้องเตรียมอะไรไปเยี่ยนจิงบ้าง...ไม่จำเป็นต้องเอาของไปมาก แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเป็นของมีค่า นายหญิงใหญ่คงจะเตรียมไว้อยู่แล้ว แต่เราก็จะไปมือเปล่าไม่ได้”
ทุกคนพยักหน้าและพากันออกความคิดเห็น
ผ่านไปไม่นาน พวกนางก็หัวเราะกันอย่างมีความสุข ลืมความโศกเศร้าของการจากลาไปชั่วขณะ


## บทที่ 22 ออกเดินทาง

ตอนที่ 22 ออกเดินทาง
ขึ้นสิบแปดค่ำเดือนหนึ่ง ห้ามออกเดินทางไปทางทิศตะวันตก ซ่อมแซมหลุมฝังศพ สร้างหลุมฝังศพ แต่งงาน ออกเดินทาง ค้าขาย รักษาโรคภัยไขเจ็บ ไม่ใช่ฤกษ์งามยามดี สร้างเรือน สงบสุข แยกกันอยู่ สินสอดทองหมั้น
รุ่งสาง ประตูจวนสกุลหลัวก็เปิดออก รถม้าที่ประดับประดาอย่างงดงามอยู่ข้างหน้าหนึ่งคัน ตามด้วยรถม้าหลังคาเรียบสีดำมากกว่ายี่สิบคัน องครักษ์ทั้งนอกและใน เสียงเกือกม้าและเสียงล้อเกวียน วิ่งออกไปทางทิศตะวันออก
ทั้งอวี๋หังถูกปลุกให้ตื่น มีคนที่ตื่นมาตั้งแต่เช้ามองดูความคึกคักอยู่ข้างถนน
“ดูนั่นสิ นั่นคือรถม้าของสกุลหลัว…”
“ยิ่งใหญ่จริงๆ!”
“พึ่งจะปีใหม่ พวกเขาจะไปที่ใดกัน”
“ได้ยินมาว่าจะไปหาบุตรสาวและลูกสะใภ้ที่เยี่ยนจิง!”
สืออีเหนียงนั่งอยู่ในรถม้า ไม่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างนอก มืออยู่ในแขนเสื้อ ปลายนิ้วเลื่อนไปตามผิวของอัญมณีที่เยือกเย็นแต่กลับเรียบเนียนราวกับกระจก ในใจของนางกลับสงบนิ่งไม่ลงราวกับแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว
นี่คืออัญมณีสีฟ้าที่ใหญ่เท่าไข่นกพิราบ
อี๋เหนียงห้ามอบให้นางตอนที่นางไปบอกลาอี๋เหนียงห้าเมื่อคืนที่ผ่านมา
“ของในเรือนข้ามีแต่ของที่นายหญิงใหญ่มอบให้ ล้วนแต่เป็นของอยู่ในสมุดบัญชี แตะต้องไม่ได้ มีแค่อัญมณีเม็ดนี้ นายท่านใหญ่เอาให้ข้าตอนที่ข้าไปฝูเจี้ยนคราวก่อน ไม่มีผู้ใดล่วงรู้...การที่เจ้าไปเยี่ยนจิงครั้งนี้ ออกเดินทางไกล ข้าไปกับเจ้าไม่ได้ เจ้าเก็บมันไว้ให้ดี เกิดอะไรขึ้นก็เอาไปแลกเป็นเงินมาป้องกันตัวได้ ระหว่างนี้เจ้าต้องเชื่อฟังนายหญิงใหญ่ อย่าทำให้นายหญิงใหญ่โกรธเคือง อยู่กับคุณหนูห้า อย่าโต้เถียงกัน ต้องรู้จักอดทน...ต้องรู้จักระวัง...” พูดถึงตรงนี้นางก็น้ำตาไหลออกมาเป็นสายฝน “ข้าก็เข้าใจแล้ว เจ้าไม่ต้องมาที่เรือนข้าบ่อยๆ หากนายหญิงใหญ่ชอบใจ เจ้าถึงจะมีอนาคตที่ดี...ทั้งชีวิตของข้า แค่ขอให้เจ้ามีครอบครัวที่ดี...”
เข้าใจเเล้วจริงๆ หรือ
เกรงว่ามันคงไม่มีทางเลือกเสียมากกว่า!
คิดเช่นนี้ สืออีเหนียงก็รู้สึกอยากร้องไห้
อี๋เหนียงห้าไม่ได้รับความโปรดปรานตั้งนานแล้ว ตอนที่ตัวเองป่วย ก็ใช้เงินส่วนตัวไปไม่น้อย อัญมณีเม็ดนี้ คงจะเป็นอัญมณีที่นางเก็บไว้ป้องกันตัวเอง...
“อี๋เหนียงไม่ต้องห่วง สองสามปีมานี้ท่านแม่ใจดีกับข้ามาก ยังสั่งทำเครื่องประดับให้ข้า ข้าไม่ขาดแคลนเงินทอง...อัญมณีเม็ดนี้ท่านเก็บไว้เถิดเจ้าค่ะ!”
ตัวเองครอบครองร่างกายของนางจนรู้สึกผิด แล้วยังจะอยากได้ของของนางได้เช่นไร!
แต่อี๋เหนียงห้ายืนกรานที่จะเอาให้นาง “...ถึงแม้ว่าสองปีมานี้เจ้าจะไม่ค่อยมาหาข้า แต่ทุกครั้งที่ถึงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง สิบห้าค่ำเดือนแปด เทศกาลตรุษจีนเจ้าก็มาคารวะข้าเสมอ ไม่เคยขาดไปแม้เพียงสักครั้ง เจอกับข้าเจ้าก็ดีใจไม่รำคาญ ถึงแม้ว่าข้าจะโง่แค่ไหนแต่ในใจของข้าก็เข้าใจ เจ้ากลัวว่าเราจะสนิทสนมกันเกินไปจนทำให้คนอื่นไม่พอใจ...ถึงตอนนี้แล้ว เจ้ามีอะไรก็ไม่เคยบอกข้า...” นางร้องไห้ราวกับหยดน้ำฝนที่หยดลงบนดอกลี่ฮวา “เจ้าโตแล้ว มีความคิดเป็นของตัวเอง ในเมื่อเจ้าไม่ยอมพูด ข้าก็จะไม่ถาม เจ้าไปครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันอีกหรือไม่...ข้าแค่อยากจะพูดความในใจกับเจ้า เจ้าไม่ต้องสนใจข้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป มีชีวิตอยู่ต่อไปถึงจะไม่ผิดต่อข้าที่คลอดเจ้าออกมา...เจ้าจะได้มีชีวิตที่ดี”
ราวกับมีอะไรบางอย่างหลั่งไหลเข้ามาในหัวใจ ซัดเป็นคลื่นๆ ทำลายกำแพงที่แข็งแกร่งของนาง ทำให้ความรู้สึกที่นางซ่อนอยู่ในหัวใจหลั่งไหลออกมา...น้ำตาของนางไหลออกมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน
อี๋เหนียงห้าเช็ดน้ำตาให้นางอย่างลุกลี้ลุกลน “อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้ อัญมณีเม็ดนี้เอาไว้ที่ข้าก็ไม่มีประโยชน์ แค่ข้าเชื่อฟัง นายหญิงใหญ่ไม่มีทางทำอะไรข้า แต่เจ้าไม่เหมือนกัน เจ้าออกไปข้างนอก ไม่มีคนให้พึ่งพิง...สิ่งของที่นายหญิงใหญ่มอบให้ ล้วนแต่เป็นสิ่งของที่มองเห็นผิวเผิน เจ้ามีอัญมณีนี้ไว้ป้องกันตัว บางทีมันอาจจะช่วยชีวิตเจ้าได้ หากเจ้าไม่เก็บมันไว้ ข้าจะวางใจได้เช่นไร...เก็บไว้เร็วเข้า อย่าให้คนอื่นเห็น...”
สืออีเหนียงนั่งนิ่งอยู่ในรถม้า นึกถึงภาพตอนที่อี๋เหนียงห้ายัดอัญมณีให้ตัวเอง ในใจนางก็สับสน บอกไม่ถูกว่าเป็นความรู้สึกเช่นไร
นางรู้แค่ว่า ตัวเองติดหนี้อี๋เหนียงห้ามากเกินไป...
หู่พั่วมองดูสืออีเหนียงที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ในใจของนางก็รู้สึกวุ่นวาย
เมื่อวานตอนเที่ยง จู่ๆ ป้าสวี่ก็มาบอกพวกนางว่า ปินจวี๋ก็สามารถไปกับพวกนางได้!
ตอนนั้นในเรือนเต็มไปด้วยความดีใจ
ถึงตอนนี้นางยังจำรอยยิ้มของสืออีเหนียงได้...มันไม่ใช่รอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนลมฤดูใบไม้ผลิ แต่มันเป็นรอยยิ้มอันสดใสที่ราวกับท้องฟ้าหลังฝนตก สะอาดสะอ้าน ชัดเจนและแจ่มใส
ท่ามกลางสายฟ้าที่ผ่านวับไปอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นนางก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ที่จริงแล้ว นั่นคือรอยยิ้มที่มาจากใจของคุณหนูสิบเอ็ด
หัวใจของนางรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา
เมื่ออยู่ต่อหน้าคนที่ไว้ใจได้เท่านั้น สืออีเหนียงถึงจะเป็นเช่นนี้!
ดังนั้น หลังจากที่ป้าสวี่พูดจบ หู่พั่วจึงออกไปส่งป้าสวี่ด้วยตัวเอง อยากจะเปิดต้อนรับความสุขที่กำลังจะเข้ามาในเรือน
ใครจะรู้ว่า เดินออกมาจากหอลู่จวิน ป้าสวี่กลับจับมือนางเอาไว้ ยิ้มแล้วมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า มองนางอยู่นาน จากนั้นก็พูดประโยคที่ทำให้นางตกใจ “หู่พั่วโตเป็นสาวงามแล้ว แต่เจ้าก็ต้องจำเอาไว้ว่าเจ้ามีทุกวันนี้ก็เพราะใคร!”
ป้าสวี่ไม่มีทางพูดประโยคนี้ออกมาอย่างไม่มีเหตุผล
พอคิดเช่นนี้ แผ่นหลังของนางก็รู้สึกเย็นวาบขึ้นมา
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่เยี่ยนจิง นายหญิงใหญ่พาพวกนางไปที่นั่นเพราะเหตุใดกันแน่ หากนายหญิงใหญ่กับคุณหนู...ไม่ว่าจะเป็นใคร หากเกิดอะไรขึ้น เกรงว่านางก็คือคนที่ซวยคนนั้น!
ในรถม้าเงียบสงัด เสียงม้าวิ่งข้างนอกดังเข้ามาอย่างชัดเจน สืออีเหนียงหลับตาสงบสติอารมณ์ แต่นางกลับรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก
******
รถม้าแล่นไปนานนับชั่วโมงถึงได้หยุดแล่น ป้าเจียงคนของนายหญิงใหญ่มาถามสืออีเหนียง “คุณหนูจะไปเข้าห้องน้ำหรือไม่เจ้าคะ”
สืออีเหนียงเปิดม่านออก นางเห็นร้านน้ำชาเรียบง่ายอยู่ข้างทาง ร้านน้ำชาร้านนั้นถูกล้อมรอบไปด้วยองครักษ์ของสกุลหลัว ป้าร่างใหญ่สองสามคนใช้ผ้าสีดำล้อมรอบร้านน้ำชาเอาไว้
“สถานที่ทรุดโทรม แต่หากอยากเข้าห้องน้ำอีก คงต้องรออีกหนึ่งชั่วโมง คุณหนูทนๆ เอาหน่อยนะเจ้าคะ!” ป้าเจียงบอกกับสืออีเหนียง
สืออีเหนียงเห็นป้าสวี่พยุงนายหญิงใหญ่เดินลงมาจากรถม้า เดินไปทางร้านน้ำชา
“ขอบใจท่านป้าเจ้าค่ะ!” สืออีเหนียงยิ้มและกล่าวขอบคุณป้าเจียง จากนั้นก็สวมหมวกคลุมหน้า ให้หู่พั่วพยุงลงมาจากรถม้า
ทันทีที่นางลงมา อู่เหนียงที่นั่งอยู่บนรถม้าข้างหน้า ก็ให้จื่อเวยพยุงลงมาจากรถม้าเช่นกัน
ทั้งสองคนยิ้มให้กันผ่านหมวกคลุมหน้า จากนั้นก็เดินไปทางร้านน้ำชา
ร้านน้ำชาถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ข้างนอกเป็นซุ้มที่ทำจากไม้ไผ่ ข้างในเป็นห้องเล็กๆ
ทั้งสองคนยืนอยู่รอในซุ้ม ป้าสวี่ก็พยุงนายหญิงใหญ่เดินออกมา นางเห็นอู่เหนียงและสืออีเหนียงสวมหมวกคุมหน้ายืนรออยู่อย่างเรียบร้อย นางก็พยักหน้าเบาๆ ยิ้มและพูดว่า “ระหว่างทางไม่ได้สบายเหมือนที่จวน พวกเจ้าต้องอดทนเอาหน่อย”
พวกนางคำนับและตอบรับ “เจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ขึ้นไปบนรถม้า สืออีเหนียงให้อู่เหนียงเข้าไปก่อน เมื่ออู่เหนียงออกมาแล้วนางถึงได้เข้าไปต่อ
ในห้องนั้นแบ่งออกเป็นสองห้อง ข้างหน้าเป็นห้องชาเล็กๆ ข้างหลังเป็นเตาไฟ โถส้วมสีแดงก็วางอยู่ตรงกลางห้อง
สืออีเหนียงพยายามอดทนต่อความไม่คุ้นชินจัดการเรื่องของตัวเองให้เรียบร้อย จากนั้นก็เดินออกมารอหู่พั่วที่ห้องน้ำชา พวกนางกลับขึ้นรถม้าอีกครั้ง
ผ่านไปไม่นาน ก็มีเสียงหัวเราะดังออกมาจากร้านน้ำชา สืออีเหนียงเปิดม่านออก นางก็เห็นตู้เจวียน ตู้เวย แล้วยังมีจั๋วเถา ซุ่ยเอ๋อร์สาวใช้ของอู่เหนียงและคนอื่นๆ ที่อยู่บนรถม้าข้างหลัง กำลังพูดคุยหัวเราะเดินเข้าไปในร้านน้ำชา
ที่นี่ค่อนข้างเหมือนจุดพักบริการบนทางด่วน...
สืออีเหนียงยิ้มมุมปากและหัวเราะออกมา
จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงของป้าเจียง “เหล่าแม่นาง ระวังคนอื่นจะหัวเราะเยาะเอาได้”
บรรดาสาวใช้แลบลิ้นปลิ้นตาบ้าง ทำหน้าบูดบึ้งบ้าง แต่สุดท้ายพวกนางก็เงียบลง
หยุดอยู่เช่นนี้ประมาณครึ่งก้านธูป จากนั้นรถม้าถึงได้ออกเดินทางต่อ
หลังจากเที่ยงวัน รถม้าของพวกนางก็มาถึงที่หังโจว แต่ไม่ได้เข้าเมือง พวกนางวนรอบเมืองไปทางทิศเหนือ กระทั่งถึงท่าเรือ
ที่นั่นมีเรือใบสีแดงที่มีเสากระโดงสามเสาจอดรออยู่ บรรดาพ่อบ้านล้อมรั้วทางเดินไว้แล้ว ส่งท่านป้าออกไปยืนปรนนิบัติรับใช้คอยช่วยพวกนางขึ้นเรืออยู่บนบันไดสีแดง
รถม้าจอดอยู่บนลานโล่งที่ว่างเปล่าข้างหน้า มีชายในวัยสามสิบปีพาชายเฒ่าที่หนวดเคราและผมสีขาว กับชายหนุ่มรูปงามอายุยี่สิบต้นๆ เข้ามาคารวะนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่พูดคุยกับพวกเขาผ่านม่านรถม้า จากนั้นชายเฒ่าและชายหนุ่มคนนั้นก็ก้าวถอยหลังออกไปด้วยความเคารพ
หู่พั่วอธิบายให้สืออีเหนียงฟังว่า “ชายวัยกลางคนคนนั้นคือคนแซ่เถา เขาเป็นผู้ดูแลจวนสกุลหลัวในหังโจว ส่วนชายผมหงอกคนนั้นคือพ่อบ้านหนิว...เขาเปิดร้านผ้าไหมเล็กๆ อยู่ในหังโจว รับสินค้ามาจากร้านหลักของสกุลหลัว ในช่วงเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง เทศกาลไหว้พระจันทร์และเทศกาลตรุษจีนพวกเขาก็จะมาคารวะนายหญิงใหญ่ทุกปี คนที่อยู่ข้างหลังของเขาคือหนิวจิ่นลูกชายคนเล็กของเขา เป็นคนดูแลร้านผ้าไหมของสกุลหนิว”
คนจากไปแล้วแต่ชากลับยังคงร้อนอยู่ แสดงว่าพ่อบ้านหนิวคนนี้คงจะเป็นคนมีความสามารถจริงๆ...
สืออีเหนียงพยักหน้าเบาๆ เปิดผ้าม่านออกแล้วดูข้างนอกต่อ
นางก็เห็นคนหามเสลี่ยงสองคน หามเสลี่ยงที่มีหลังคาเดินเข้ามา มีป้าอายุราวสี่สิบเดินอยู่ข้างเสลี่ยง ข้างหลังและหน้าเสลี่ยงยังมีคนรับใช้ที่ใส่ชุดจ้าวอีอีกเจ็ดแปดคน
หู่พั่วยิ้มและบอกว่า “คนนั้นคือฮูหยินของใต้เท้าโจวเมืองหังโจว”
ทันทีที่นางพูดจบ สืออีเหนียงก็เห็นป้าสวี่พยุงนายหญิงใหญ่ลงมาจากรถม้า เดินไปหาเสลี่ยงหลังนั้น ป้าที่อยู่ข้างเสลี่ยงเห็นเช่นนี้จึงพูดกับคนที่อยู่ในเสลี่ยงเบาๆ เสลี่ยงก็หยุดเดิน คนรับใช้ที่อยู่รอบๆ ก็กระจายกันออก ผู้หญิงอายุราวสี่สิบที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าลายดอกไม้และสวมเครื่องประดับมรกตดอกไม้บนหัว เดินลงมาจากเสลี่ยง พวกนางคำนับให้กันอยู่ไกลๆ ยิ้มและจับมือกัน พูดคุยกันสองสามประโยค ป้าสวี่มอบกล่องของฝากให้นาง นายหญิงใหญ่ส่งผู้หญิงคนนั้นขึ้นเสลี่ยง มองดูเสลี่ยงเคลื่อนจากไป จากนั้นก็หันไปสั่งป้าเจียงสองสามคำแล้วเดินขึ้นเรือไปกับป้าสวี่
ป้าเจียงวิ่งไปพูดอะไรกับอู่เหนียงที่รถม้าของอู่เหนียงก่อน จากนั้นก็วิ่งมาที่รถม้าของสืออีเหนียง “คุณหนูสิบเอ็ด นายหญิงใหญ่บอกให้ไปขึ้นเรือเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงมองดูจื่อเวยพยุงอู่เหนียงลงมาจากรถม้า นางก็ให้หู่พั่วพยุงตัวเองลงมา
พวกนางเดินตามหลังนายหญิงใหญ่ไป เดินขึ้นเรือไปทีละคน
เรือลำใหญ่ แบ่งเป็นสองชั้น ท่านป้าอยู่ข้างบน พวกนางอยู่ข้างล่าง นายหญิงใหญ่มีห้องสี่ห้อง นางกับอู่เหนียงมีห้องคนละสองห้อง
บนเรือมีคนเตรียมอาหารร้อนๆ ไว้อยู่แล้ว
นายหญิงใหญ่บอกกับพวกนาง “...อีกครึ่งชั่วโมงเราจะออกเดินทาง”
พวกนางทั้งสองคนไม่ค่อยหิว เพราะกินของว่างระหว่างทางมาแล้วนิดหน่อย แต่ก็ไม่กล้าขัดใจนายหญิงใหญ่ พวกนางจึงกินกันไปครึ่งชาม ระหว่างที่กินอาหาร ก็มักจะได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินผ่านทางเดินบนเรือเป็นระยะ เมื่อวางชามและตะเกียบลง เสียงนั้นก็หายไป ป้าสวี่ออกไปดูแล้วกลับมารายงานนายหญิงใหญ่ “กล่องสัมภาระถูกเก็บเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่พยักหน้าแล้วพูดกับป้าสวี่ “เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด! คืนนี้จะได้พักที่ซูโจว”
ป้าสวี่ตอบรับแล้วเดินออกไป จากนั้นก็ได้ยินเสียงว่า “อีกก้านครึ่งธูปก็ออกเดินทางได้”
นายหญิงใหญ่พยักหน้าและบอกกับพวกนางว่า “พวกเจ้าก็คงเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ!”
สืออีเหนียงย่อคำนับและเดินออกไป แต่อู่เหนียงกลับพูดว่า “ท่านแม่ก็เหนื่อยแล้วเช่นกัน ข้านวดขาให้ท่านดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เป็นไร!” นายหญิงใหญ่ยิ้ม “พวกเจ้านั่งเรือครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะเมาเรือหรือไม่ ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ”
อู่เหนียงเห็นว่านายหญิงใหญ่ยืนหยัดเช่นนั้น นางจึงขอตัวออกมา
ลั่วเชี่ยวยุ่งอยู่กับการปรนนิบัติรับใช้นายหญิงใหญ่พักผ่อน แต่ป้าสวี่กลับจะตรวจสอบกล่องข้าวของกับซานหู ใต้เม่าและคนอื่นๆ
เมื่อสืออีเหนียงกลับมาที่ห้อง ตงชิงก็กำลังตรวจสอบกล่องข้าวของ
นางก็นึกขึ้นได้ว่าพวกนางขึ้นเรือมาพร้อมกับป้าเจียง นางอดไม่ได้ที่จะถามว่า “พวกเจ้ากินข้าวกันแล้วหรือยัง”
ใบหน้าที่มีความสุขที่ได้ไปเยี่ยนจิงของปินจวี๋ นางยิ้มและพูดว่า “ยังไม่ได้กินเจ้าค่ะ แต่ว่าพวกเราไม่หิว กินของว่างระหว่างมาทางแล้ว”
ตงชิงก็ยิ้มและพูดว่า “คุณหนูไม่ต้องเป็นห่วงพวกเราหรอกเจ้าค่ะ ป้าเจียงบอกแล้วว่า อีกครึ่งชั่วโมงจะให้พวกบ่าวไปที่เรือเล็ก...มีอาหารให้พวกบ่าวกิน ให้พวกบ่าวไปตรวจสอบข้าวของของตัวเองให้ละเอียดก่อน”
สืออีเหนียงเห็นว่าพวกนางจัดการได้อย่างเป็นระเบียบ จึงก็ไม่เอ่ยอะไรอีก ให้ปินจวี๋และชิวจวี๋พานางไปพักผ่อน นอนหลับให้สบายสักหนึ่งตื่น


## บทที่ 23 เยี่ยนจิง (ต้น)

ตอนที่ 23 เยี่ยนจิง(ต้น)
พวกนางมาถึงซูโจวกลางดึก เรือไม่ได้เข้าจอดทเทียบท่าแต่กลับจอดลอยลำอยู่กลางน้ำ พอฟ้าสางก็ออกเดินทางต่อทันที
ผ่านเจิ้นเจียง หยางโจว ไหวอาน สวีโจว จี้หนิง เหลียวเฉิง หลินชิง เต๋อโจว ซังโจวและเทียนจินมาจนถึงทงโจว
ตอนอยู่ที่เจิ้นเจียง บุตรชายคนโตและลูกสะใภ้คนโตของพ่อบ้านหนิวนำของขวัญมาคารวะนายหญิงใหญ่ถึงบนเรือ เมื่อถึงหยางโจว ใต้เท้าผู่แห่งหยางโจวรวมทั้งฮูหยินก็ได้ขึ้นมาเยี่ยมเยียนบนเรือ พักอยู่ที่ไหวอานหนึ่งวัน นายหญิงใหญ่ไปหาสหายคนสนิทสมัยก่อนของนาง สามีของนางเป็นทูตตรวจการณ์อยู่ที่ส่านซี เมื่อผ่านสวีโจว การต้อนรับพวกนี้ก็ไม่มีแล้ว เมื่อแล่นเรือมาจนถึงเทียนจิน ก็เกือบจะเกิดความขัดแย้งกับขุนนางที่เดินทางกลับมารายงานตัวที่เมืองหลวงเพราะเรื่องของตำแหน่งจอดเรือ...อีกฝ่ายเป็นลูกของจวนเจิ้นหนานโหว นายหญิงใหญ่อ้างชื่อของจวนหย่งผิงโหว อีกฝ่ายจึงส่งฮูหยินขึ้นมาคารวะนายหญิงใหญ่ทันที แล้วยังนัดกันไปชมทิวทัศน์บนเขาซานซีที่เยี่ยนจิง
หลังจากที่ฮูหยินคนนั้นออกไป ป้าสวี่ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “หากไม่มีท่านบุตรเขย เกรงว่าเรื่องของวันนี้คงจะไม่จบง่ายๆ ”
รีบออกเดินทางติดต่อกันหลายวัน นายหญิงใหญ่ก็รู้สึกเหนื่อย นางยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “ในเมืองหลวงมีผู้คนมากมาย มีเรื่องตลกเรื่องหนึ่งไม่ใช่หรือ แค่โยนก้อนหินออกไปก็ยังสามารถโยนไปโดนขุนนางระดับสามได้”
ป้าสวี่ก็คิดเช่นนี้ นางไม่เพียงแต่เรียกเหล่าองครักษ์ไปตำหนิ แล้วยังเรียกเหล่าสาวใช้ ลูกสะใภ้และป้าๆ ออกมาตักเตือน บอกให้ทุกคนเมื่อถึงเยี่ยนจิงแล้วอย่าก่อเรื่อง หากไม่ฟังจะไล่ออกไปทันที
ปินจวี๋กลับมาเล่าให้สืออีเหนียงฟัง สืออีเหนียงยิ้ม นางรู้สึกว่าป้าสวี่กลัวเหมือนคนชนบทเข้าเมืองหลวง “ต้องระมัดระวัง บางทีพวกเจ้าอาจจะเดินไปชนกับผู้ดูแลของจวนท่านโหวหรือจวนท่านอ๋องคนไหน...
ชิวจวี๋เบิกตาโต “ท่านบุตรเขยใหญ่ของตระกูลเราเก่งมากไม่ใช่หรือเจ้าคะ เช่นนั้น บุตรชายของท่านโหวคนนั้นทำไมต้องมอบของขวัญชดใช้ให้เรา!”
ทันใดนั้น สีหน้าของทุกคนก็เย่อหยิ่งขึ้นมา
สืออีเหนียงรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ปรากฏการณ์ที่ดีและรู้สึกหวั่นใจ
นางตำหนิชิวจวี๋ก่อน “นั่นเพราะว่าจวนเจิ้นหนานโหวสนิทคุ้นเคยกับท่านบุตรเขยของสกุลเรา นายหญิงใหญ่ก็เป็นผู้หลักผู้ใหญ่ ดังนั้นฮูหยินคนนั้นจึงมาคารวะนาง พวกเจ้าอย่าคิดว่าเราจะโชคดีเช่นนี้ไปตลอด ไม่เช่นนั้น ป้าสวี่ก็คงจะไม่ตักเตือนพวกเจ้าเคร่งครัดเช่นนี้” จากนั้นก็ให้ตงชิงกับปินจวี๋พานางไปที่ห้องของอู่เหนียง
แต่ว่ามันค่อนข้างไกล นางหยุดพักกลางคัน
ตั้งแต่ขึ้นเรือมานางก็เมาเรือ กินอะไรไม่ลง นอนจนหน้าบวมไปหมดแล้ว
เห็นสืออีเหนียงเดินเข้ามา อู่เหนียงตกใจเป็นอย่างมาก นางรีบเข้าไปช่วยปินจวี๋พยุงสืออีเหนียง “ประเดี๋ยวก็จะถึงทงโจวแล้ว ถึงทงโจวเราจะเปลี่ยนไปนั่งรถม้า เจ้าก็คงจะรู้สึกดีขึ้น”
นางปลอบสืออีเหนียงเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกอวี้จานบนตัวของนางดมแล้วรู้สึกสบาย
“พี่หญิงห้า พี่เขยคนโตของเรา เป็นคนที่เก่งมากเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ!” สายตาของสืออีเหนียงเต็มไปด้วยความอิจฉา
อู่เหนียงตกใจ นางค่อยๆ ตัวแข็งทื่อ ถึงแม้ว่าหน้าจะยิ้มอยู่แต่นางก็ยิ้มอย่างผิวเผิน “เจ้ามาหาข้าถึงที่นี่เพียงเพราะเรื่องนี้? ไม่กลัวเหนื่อยหรือเช่นไร!” ประโยคสุดท้าย จู่ๆ นางก็พูดเสียงดังอย่างคมชัด
สืออีเหนียงยิ้ม “พี่หญิงยังพูดคุยเป็นเพื่อนท่านแม่ทุกวัน ไปชมทิวทัศน์ข้างเรือ ขับท่องบทกวี แต่ข้าเอาแต่นอน แม้แต่เข็มกับด้ายก็จับไม่อยู่...น่าเบื่อจริงๆ พี่หญิงห้า ท่านพูดคุยเป็นเพื่อนข้าหน่อยสิ!” นางพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนที่หาได้ยาก
สายตาของอู่เหนียงเย็นชาขึ้น “ใช่แล้ว พี่เขยคนโตของเราเป็นคนที่มีอำนาจ เจ้าเห็นฮูหยินที่มาคารวะนายหญิงใหญ่หรือไม่ นางไม่ใช่แค่ลูกสะใภ้ของจวนเจิ้นหนานโหว แต่ยังเป็นคุณหนูของสกุลตงหยางเจียง”
“สกุลตงหยางเจียง?” สืออีเหนียงพบว่าอู่เหนียงค่อนข้างจะรู้จักตระกูลในเจียงหนานเป็นอย่างดี
“ใช่แล้ว!” อู่เหนียงพยักหน้า “สกุลตงหยางเจียงเหมือนสกุลหลัวของเราที่อวี๋หัง ล้วนแต่เป็นสกุลที่ใหญ่โต ถึงแม้ว่าบรรพบุรุษของพวกเขาไม่โดดเด่นเท่าบรรพบุรุษของเรา แต่สกุลของพวกเขาแต่งงานกับสกุลใหญ่สกุลโตในเยี่ยนจิงมาตลอด ยังเคยมีคนถูกแต่งตั้งเป็นไท่เฟย[footnoteRef:1]อีกด้วย...” [1:  ไท่เฟย เป็นการเรียกแบบย่อจาก “หวงไท่เฟย” หมายถึง ตำแหน่งพระมเหสีหรือพระชายาที่ให้กำเนิดพระโอรสของจักรพรรดิองค์ก่อน]
“หา! แม้แต่คนเช่นนี้ได้ยินชื่อของพี่เขยยังต้องยอมให้เรา พี่หญิงใหญ่ช่างมีวาสนาจริงๆ เลย!”
อู่เหนียงพยักหน้าอย่างส่งๆ บนใบหน้าที่งดงามและสดใสร่าเริงมาโดยตลอดของนางกลับใจลอย นี่เป็นครั้งแรกที่นางไม่เชิญให้สืออีเหนียงนั่งลงพูดคุยกัน แต่ให้นางยืนห่างจากประตูแค่ห้าหกก้าว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่สืออีเหนียงมาที่ห้องของอู่เหนียง ยังไม่ทันได้นั่งก็ขอตัวออกไป
จื่อเวยมองดูสืออีเหนียงที่เดินโซซัดโซเซออกไป สีหน้าของนางสับสน “คุณหนูห้า คุณหนูสิบเอ็ดนาง...”
อู่เหนียงได้สติกลับมา เก็บอาการใจลอยของตัวเองแล้วพูดว่า “ผ้าไหมทำให้คนจิตใจสั่นไหว แม้แต่สืออีเหนียงก็หลีกเลี่ยงไม่ได้!”
“เช่นนั้นพวกเรา...”
“ไม่ต้องสนใจนาง” อู่เหนียงยิ้มอย่างเย็นชา “ไม่ว่าท่านแม่กับพี่หญิงใหญ่จะตัดสินใจเช่นไร...ปีนี้นางอายุแค่สิบสามปี ยังเด็กเกินไป”
จื่อเวยนึกถึงหน้าของสืออีเหนียง นางไม่วางใจ “แต่ว่านายหญิงใหญ่พานางมาด้วย…”
“หากไม่พานางมาด้วย จะให้ตีฆ้องเปล่าประกาศคนอื่นว่าเรามาทำอะไรที่เยี่ยนจิงเช่นนั้นหรือ”
จื่อเวยถึงได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่ตงชิงที่กลับมาถึงห้องกลับถามสืออีเหนียงเบาๆ “คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ เมื่อครู่ท่านยังตักเตือนชิวจวี๋อยู่เลย...เหตุใดตัวเองถึงไปทำเองเล่า”
สืออีเหนียงถอนหายใจแล้วเอนตัวลงนอน พูดเบาๆ ว่า “บนโลกนี้ไม่เคยมีอะไรได้มาฟรีๆ!”
ตงชิงไม่เข้าใจจึงถามว่า “ท่านพูดอะไรนะเจ้าคะ”
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “ข้าบอกว่า ยิ่งเป็นสิ่งของที่มีแต่คนแย่งก็ยิ่งเป็นสิ่งของที่มีค่า หากข้าไม่ใส่ฟืนเข้าไปในกองไฟ ถึงตอนนั้นข้าจะถอยออกมาได้เช่นไร”
ตงชิงได้ยินเช่นนี้ก็ยิ่งสับสนมากกว่าเดิม นางพึมพำเบาๆ  “ไม่รู้ว่าเป็นอะไร... ขึ้นมาบนเรือก็แปลกไป...”
สืออีเหนียงยิ้มแต่ไม่สนใจนาง หันไปนอนตะแคง
แค่นอนหลับ ท้องถึงจะไม่รู้สึกหิว...
นางอยากจะเจอกับหลัวหยวนเหนียงเร็วๆ ผ่านด่านไปเร็วๆ เช่นนี้นางจะได้กินอะไรก็ได้ที่อยากกิน!
ความคิดนี้วนเวียนอยู่ในหัวของนาง ผ่านไปสองสามวันพวกนางก็มาถึงทงโจว
เวลานี้เป็นตอนเย็น เมฆบนท้องฟ้าหนาแน่น รอบตัวมืดมิดราวกับว่าฝนหรือหิมะกำลังจะตก ทำให้ผู้คนรู้สึกหายใจไม่ค่อยออก
ถึงแม้ว่าระหว่างทางจะใช้ชื่อของสวีลิ่งอี๋ผ่านภัยพิบัติเหล่านั้นมาได้ แต่ว่าตอนนี้ นายหญิงใหญ่ไม่กล้าที่จะประมาท นางบอกให้กัปตันเรือต่อแถวเข้าท่าเรือตั้งนานแล้ว หากมีคนขอไปก่อน ก็ให้พวกเขาไปก่อน...เพราะว่าสกุลหลัวแค่ไปเยี่ยมญาติ ไม่ได้รีบเข้าไปรายงานตัวในเมืองหลวง แล้วก็ไม่ได้รีบเข้าไปค้าขายสินค้าในเมืองหลวง...
อู่เหนียงไม่เห็นด้วยกับความระมัดระวังของนายหญิงใหญ่ “เรามีเหตุผลที่จะยอมให้เหล่าขุนนางไปก่อน แต่ทำไมแม้แต่พ่อค้าก็ต้องยอมกันเล่า ”
ป้าเจียงยิ้ม “คุณหนูคงจะไม่ทราบ คนที่เข้าไปทำกิจการในเมืองหลวง หากไม่มีใครคอยสนับสนุนอยู่เบื้องหลังพวกเขาก็อยู่ไม่ได้...เรายอมได้ก็ยอมไปเถิดเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงครุ่นคิด “เช่นนั้นคนที่อยู่ที่เยี่ยนจิงได้ ก็ไม่ใช่คนธรรมดาเช่นนั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ!” ป้าเจียงหวังว่าทุกคนจะไม่คัดค้านเจตนาของนายหญิงใหญ่ ไปรวมตัวกับคุณชายใหญ่หลัวเจิ้นซิ่งที่มารับที่ท่าเรืออย่างเงียบๆ “เยี่ยนจิงเป็นเมืองของเมืองหลวง เป็นเมืองสำคัญ...”
เมื่อเรือเทียบท่า ก็ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมง ฝนก็เริ่มตกหนัก
ทันทีที่วางบันไดเรือลง ชายรูปร่างสูงใหญ่ที่สวมเสื้อคลุมสีดำก็กระโดดขึ้นมา รีบเดินเข้ามาหาหัวเรือที่นายหญิงใหญ่ยืนอยู่
สายตาที่เฉียบแหลมของซานหูที่กำลังถือร่ม นางตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น “นายหญิงใหญ่ ท่านดูสิ คุณชายใหญ่เจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ที่ถูกซานหูพยุงอยู่ก็หันไปมอง “ซิ่งเกอเอ๋อร์จริงๆ ด้วย”
“ท่านแม่!” เขาเดินผ่านสายฝนที่ตกหนักมาหยุดอยู่ที่เสากันสาดหัวเรือแล้วคุกเข่าลง
นายหญิงใหญ่รีบเดินเข้าไปพยุงเขาขึ้นมา สาวใช้และป้าที่อยู่ข้างหลังนายหญิงใหญ่ก็พากันย่อคำนับ “คุณชายใหญ่!”
เขาลุกขึ้น ยิ้มแล้วตะโกนออกมาว่า “ป้าสวี่”
ป้าสวี่น้ำตาไหล จากนั้นก็ย่อคำนับอีกครั้งอย่างสุดซึ้ง เรียก“คุณชายใหญ่” ด้วยความซาบซึ้ง
นายหญิงใหญ่รอไม่ไหวที่จะพูดคุยกับบุตรชายของตัวเอง “ฝนตกหนักเช่นนี้ เจ้ารออยู่ที่โรงเตี๊ยมก็ได้ วิ่งมาที่นี่ทำไมกัน หากไม่สบายขึ้นมาจะทำเช่นไร แล้วซิวเกอเป็นเช่นไร พวกเจ้าอยู่ที่เยี่ยนจิงสบายดีหรือไม่”
“ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง ลูกสบายดี ซิวเกอก็สบายดีขอรับ...”
แม่ลูกพูดคุยกัน สายตาของทุกคนบนเรือจ้องมองไปที่หลัวเจิ้นซิ่งคุณชายใหญ่สกุลหลัว
สืออีเหนียงก็เช่นกัน
ตอนที่นางกลับไปจวนสกุลหลัว หลัวเจิ้นซิ่งย้ายออกไปอยู่ที่เรือนตีหมิงข้างนอกตั้งนานแล้ว พวกเขาเจอกันไม่บ่อย ครั้งสุดท้ายที่เจอกันคือตอนพิธีไหว้บรรพชนวันที่สิบสามเมื่อปีก่อน เขาสวมเสื้อแพรยืนอยู่หน้าป้ายจารึกบรรพชนของสกุลหลัว รับเครื่องไหว้ที่นายหญิงใหญ่ยื่นให้เขามาจัดอย่างระมัดระวัง ใบหน้าอันหล่อเหลาท่ามกลางแสงยามเช้าของเขาเผยให้เห็นความเงียบสงบและสดใสของชายหนุ่มที่ไม่รู้จักความกังวล...แต่เจอกันวันนี้ หลัวเจิ้นซิ่งไม่ใช่คนที่นางจำได้อีกต่อไป... สายตาของเขาอ่อนโยน ท่าทางของเขาใจกว้าง คิ้วที่งดงามมีความแข็งแกร่งจางๆ ซ่อนอยู่ ราวกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ในสุดก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
สืออีเหนียงตกใจ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมหลัวเจิ้นซิ่งถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้
******
แม่น้ำของต้าโจวไหลจากตอนเหนือไปตอนใต้ และทงโจวคือจุดสิ้นสุด ที่นั่นไม่ได้มีแค่โรงเตี๊ยมต่างๆ นาๆ แต่ยังมีสถานีส่งสารที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็มีแต่ผู้คนและรถม้า
สกุลหลัวเข้าไปพักในโรงเตี๊ยมระดับกลางที่ไม่เด่นสะดุดตา เหมาฝั่งตะวันตกทั้งหมด หลัวเจิ้นซิ่งที่มากับนายหญิงใหญ่อธิบายด้วยความไม่สบายใจ “ฤดูใบไม้ผลิ มีผู้คนเข้าไปรายงานตัวในเมืองหลวงจำนวนมาก...สถานีส่งสารเต็มไปด้วยผู้คน แม้แต่โรงเตี๊ยมก็หายาก ท่านแม่ทนๆ เอาหน่อยนะขอรับ”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและพูดว่า “เวลาผ่านไปเร็วเสียจริง แค่ชั่วพริบตา ฮ่องเต้ก็ครองบัลลังก์มาสามปีแล้ว”
เหล่าขุนนางของต้าโจวจะต้องเข้าไปรายงานตัวในเมืองหลวงทุกๆ สามปี
หลัวเจิ้นซิ่งยิ้มและพูดว่า  “ใช่แล้ว! ปีหน้าท่านแม่ก็อายุห้าสิบปีแล้ว”
นายหญิงใหญ่ยิ้มอย่างมีความสุข “เจ้ายังจำได้” จากนั้นก็พูดต่อว่า “เราแค่พักอยู่ในโรงเตี๊ยมแค่คืนเดียว เจ้าไม่ต้องโทษตัวเอง ทงโจวผู้คนแออัด ใครๆ ก็รู้กันทั้งนั้น หาโรงเตี๊ยมที่สะอาดสะอ้านเช่นนี้ได้ก็ไม่ง่ายแล้ว แล้วอีกอย่าง ตอนที่ข้าเด็กๆ ข้าติดตามท่านตาของเจ้าไปทุกแห่ง เคยอยู่มาแล้วทุกที่ ข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าพูด” จากนั้นนางก็ชี้ให้อู่เหนียงและสืออีเหนียงมาคารวะพี่ชาย
หลัวเจิ้นซิ่งคารวะตอบกลับ มอบปิ่นปักผมดอกอวี้เหลียนให้เป็นของขวัญอู่เหนียงและสืออีเหนียง
พวกนางกล่าวขอบคุณและแยกย้ายกลับไปยังห้องใครห้องมัน
ผ่านไปไม่นานก็มีป้าท่านหนึ่งยกอาหารเข้ามา ชี้ไปที่ชามอาหารทะเลใบใหญ่ “นี่คือปลาดุกย่างที่ขึ้นชื่อของเรา คนที่มาพักที่นี่ต้องลองชิมทุกคน คุณหนูก็ลองชิมรสชาติใหม่ๆ ดูสิเจ้าคะ” สำเนียงของนางมีความเป็นคนในเมืองหลวง
ที่แท้ก็จากบ้านมาแล้วหลายพันไมล์!
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว สืออีเหนียงก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ
ตั้งแต่เมื่อไรกัน ที่นางคิดว่าที่นั่นคือบ้านของนาง!


## บทที่ 24 เยี่ยนจิง (กลาง)

ตอนที่ 24 เยี่ยนจิง(กลาง)
ตอนที่นายท่านใหญ่คนก่อนของสกุลหลัวรับตำแหน่งอยู่ที่เยี่ยนจิง เขาได้สร้างเรือนสี่หลังไว้ที่ตรอกเหล่าจวินถังในหวงหวาฟังที่อยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง ต่อมานายท่านสองของสกุลหลัวมารับตำแหน่งในเมืองหลวง เรือนหลังนั้นจึงเอาให้เขาอยู่
ต่อมาสามพี่น้องกลับมารายงานตัวที่กระทรวงขุนนางที่เยี่ยนจิง และแน่นอนว่าเรือนหลังนั้นไม่พออยู่
แต่เพราะว่านายหญิงสามมีเรือนสามหลังที่เป็นสินสอดอยู่ที่ตรอกเฉียนถังในเหรินโซ่วฟัง นายท่านสามจึงย้ายไปอยู่ที่นั่น
เช่นนี้ นายท่านใหญ่กับนายท่านสองถึงเบียดอยู่ที่เดียวกัน
นายท่านสองและภรรยาไม่เพียงแต่จะต้องย้ายออกไปจากเรือนหลัก ไปอยู่กับบุตรสาวที่เรือนข้างหลัง แม้แต่หลัวเจิ้นต๋านายท่านสามและภรรยาของเขาก็ต้องเอาลานข้างนอกให้หลัวเจิ้นซิ่งและภรรยาของเขา แค่ฟังก็วุ่นวาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเคลื่อนย้าย และนายท่านใหญ่คิดถึงบุตรชาย ลูกสะใภ้ก็เลยได้มาด้วย แล้วยังต้องไปเรียนหนังสือที่สำนักศึกษา หากสอบไม่ผ่านขึ้นมา จะอยู่ที่นี่สักห้าหกปีก็คงเป็นเรื่องปกติ แต่เบียดอยู่ด้วยกันเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดี เขาจึงขอให้นายท่านสอง ซื้อเรือนสามหลังที่ตรอกกงเสียนในเป่าต้าฟัง
ดังนั้น นายหญิงใหญ่ที่ลงจากรถม้ามองดูต้นไหวที่สูงใหญ่สองต้นที่อยู่หน้าเรือน นางจึงมีสีหน้าไม่ค่อยดี
“เรือนหลังนี้ซื้อมาเท่าไร”
เรือนในตรอกเหล่าจวินถังของหวงหวาฟังเป็นของสาธารณะ ทุกคนต่างมีสิทธิ์อยู่อาศัย เดิมทีวงศ์สกุลสองรับราชการอยู่ที่จิงจง ดังนั้นจึงเอาเรือนหลังนี้ให้พวกเขาอยู่ แต่ตอนนี้ทุกคนมารวมตัวกันอยู่ในเมืองหลวง เช่นนี้คนบ้านนั้นก็ควรต้องย้ายออกมาสิ...ทำไมคนอื่นถึงต้องอยู่เรือนข้างนอก หรือว่าพวกเขาคิดว่าเรือนหลังนี้เป็นของตัวเองเช่นนั้นหรือ
หลัวเจิ้นซิ่งรู้ว่าท่านแม่ของตัวเองกำลังคิดอะไร เขาพูดเบาๆ ว่า “ท่านแม่ ทรัพย์สินเป็นของนอกกาย เราอยู่อย่างสุขสบายก็พอแล้วขอรับ”
นายหญิงใหญ่มองดูบุตรชาย สีหน้านางก็ค่อยๆ ดีขึ้น “ลูกๆ หลานๆ ไม่ได้ยินเสียงเรียกของพ่อแม่ ซิ่งเกอ นี่คือท่าทีของลูกผู้ชายที่ไม่ย่อท้อ ข้ามีบุตรชายเช่นเจ้า ทรัพย์สินก็เป็นของนอกกายจริงๆ”
หลัวเจิ้นซิ่งตอบกลับ “ลูกไม่ได้ดีอย่างที่ท่านแม่พูดขอรับ!”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและไม่พูดไม่จา แต่สายตาที่มองบุตรชายของนางเต็มไปด้วยความภูมิใจ จากนั้นก็ให้เขาพยุงตัวเองเดินเข้าไป
ภรรยาของหลัวเจิ้นซิ่ง คุณนายใหญ่สกุลกู้อุ้มซิวเกอบุตรชายของเขาและพาอี๋เหนียงหก ลูกสะใภ้ และบ่าวรับใช้ มายืนรอที่หน้าประตูฉุยฮวา
เมื่อเห็นนายหญิงใหญ่ นางก็รีบเข้ามาต้อนรับ ซิวเอกก็กางแขนออกด้วยความตื่นเต้นแล้วตะโกนเรียก“ท่านย่า ท่านย่า”
นายหญิงใหญ่ก็ยิ้มออกมาอย่างปิดไม่อยู่อีกต่อไป
นางรีบเดินไปข้างหน้า เอื้อมมือออกไปอุ้มซิวเกอเข้ามาไว้ในอ้อมแขน “ซิวเกอเด็กดี คิดถึงท่านย่าหรือไม่”
“คิดถึงขอรับ!” ซิวเกอวัยสี่ขวบตอบกลับมา กอดคอของนายหญิงใหญ่ไว้แน่น และเอาหน้าแนบคางของนาง
“เด็กดี” นายหญิงใหญ่ตบหลังหลานชายเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
อี๋เหนียงหกและคนอื่นๆ พากันเข้ามาคารวะนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่ตอบรับอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็อุ้มซิวเกอเดินเข้าไปข้างใน
คุณนายใหญ่รีบยื่นมือไปรับซิวเกอมา “ท่านแม่ ท่านเดินทางมาเหนื่อยๆ ให้ข้าอุ้มซิวเกอเถิดเจ้าค่ะ!”
“ข้ายังไม่ถึงขั้นแค่เด็กคนเดียวก็อุ้มไม่ได้!” นายหญิงใหญ่อุ้มซิวเกอไว้แน่น ราวกับว่ากลัวใครจะมาแย่งเขาออกไปจากอ้อมแขนของตัวเอง
มือที่ยื่นออกไปของคุณนายใหญ่จึงพยุงแขนของนายหญิงใหญ่แทน “ลูกพยุงท่านเข้าไปนะเจ้าคะ” นางพูดและเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับนายหญิงใหญ่
บ่อปลาทอง ชั้นวางดอกไม้ โต๊ะและเก้าอี้หิน ต้นไม้ที่สูงใหญ่กว่าชายคาบ้าน แล้วยังมีหน้าต่างที่มีกระดาษสีแดงติดอยู่...ถึงแม้ว่าจะเป็นฤดูหนาว แต่ในเรือนอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่อบอุ่น
มองออกไปอีก มีชายสวมเสื้อกั๊กสีฟ้าลายดอกไม้ยืนเอามือไขว้หลังอยู่ใต้ชายคาเรือนหลัก
ผมของเขาสีดำ ผิวสีขาว ดวงตาเป็นประกาย รูปร่างสูงใหญ่ ดูจากไกลๆ ท่าทางไม่ธรรมดา ราวกับชายหนุ่มอายุเพียงสามสิบเจ็ดสามสิบแปด ช่างหล่อเหลา
เมื่อมองเห็นนายหญิงใหญ่ เขาก็พยักหน้าเบาๆ ยิ้มและทักทายว่า “มาแล้ว!”
นายหญิงใหญ่หรี่ตาลง เอาซิวเกอให้คุณนายใหญ่อุ้มแล้วเดินไปที่บันไดช้าๆ ย่อคำนับนายท่านใหญ่และเรียกเขาว่า“ท่านพี่”
ชายคนนี้ก็คือหลัวหวาจงนายท่านใหญ่ของสกุลหลัว
สืออีเหนียงยังคงจำความตกใจตอนที่นางเจอกับเขาครั้งแรกได้ นางคิดตัวเองจะได้เจอกับชายเฒ่าที่น่าเกรงขาม...ใครจะรู้เล่าว่าเขาเป็นชายวัยกลางคนที่หล่อเหลา
นายท่านใหญ่เอ่ยถามภรรยาของตัวเองอย่างสุภาพ “ระหว่างทางปลอดภัยดีหรือไม่”
นายหญิงใหญ่คำนับและตอบกลับอย่างเคารพ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “อ้างชื่อเสียงของบุตรเขย ระหว่างทางเลยไม่ได้มีปัญหาอันใด”
นายท่านใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็ส่งเสียง “อืม” เบาๆ ราวกับว่าเขาไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้มากไปกว่านี้ จากนั้นก็มองไปที่อู่เหนียงและสืออีเหนียงที่อยู่ด้านหลังนายหญิงใหญ่
พวกนางรีบเดินเข้าไปคำนับนายท่านใหญ่
นายท่านใหญ่มองดูพวกนางด้วยความตกใจ “ทำไมถึงได้โตเร็วเช่นนี้!”
แค่ประโยคนี้ประโยคเดียว สืออีเหนียงก็เอาเขาเข้าไปจัดอยู่ในกลุ่มของลูกเศรษฐีที่ขาดความรับผิดชอบ
นายหญิงใหญ่ได้ยินก็สายตาเย็นชาวาบขึ้นมา ป้าสวี่เห็นเช่นนี้ นางก็แอบถอนหายใจ จากนั้นก็รีบเข้าไปคำนับนายท่านใหญ่ทันที “คารวะนายท่านใหญ่เจ้าค่ะ!” เพื่อให้เขามองมาที่นางแทน
นายท่านใหญ่พยักหน้าให้ป้าสวี่เบาๆ และพูดกับนายหญิงใหญ่ “ทุกคนเหนื่อยกันแล้ว เข้าไปพักผ่อนเถิด!” พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินนำเข้าไปในเรือน
ทุกคนล้วนเดิมตามเขาเข้าไป
ทุกคนนั่งลงตามลำดับ สืออีเหนียงจึงได้มีโอกาสสังเกตของตกแต่งในเรือน
เครื่องเรือนสีดำ ผ้าม่านสีเขียว ดอกฤดูใบไม้ผลิสีเหลืองวางอยู่บนโต๊ะ ต้นฟู่กุ้ยเขียวขจีที่มุมห้อง ภาพวาดลายครามบนผนัง ทำให้เรือนเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาและน่าสนใจ
สาวใช้สองสามคนยกชาขึ้นมาเบาๆ
จู่ๆ นายท่านใหญ่ก็ถามว่า “ทำไมสือเหนียงไม่มาด้วยล่ะ”
บรรยากาศในห้องพลันเงียบลง
นายหญิงใหญ่ยิ้มด้วยความเคารพ “โรคหอบหืดของนางกําเริบอีกแล้ว จึงไม่ได้พามาด้วยเจ้าค่ะ!”
นายท่านใหญ่ขมวดคิ้ว “บอกว่าดีขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงได้กําเริบอีก”
“สองสามปีมานี้ดีบ้างไม่ดีบ้าง ที่ข้ามาเยี่ยนจิงครั้งนี้ ข้าก็คิดว่าจะหาหมอดีๆ ไปรักษานาง” ท่าทางของนายหญิงใหญ่ไม่สะทกสะท้าน “ปล่อยไว้เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดี จะว่าไป ปีนี้นางก็สิบห้าแล้ว ต้องเริ่มหาคู่ครองแล้ว หากเขารู้ว่านางมีโรคนี้อยู่ เกรงว่ามันคงไม่ใช่เรื่องที่ดี”
นายท่านใหญ่พยักหน้าแล้วไม่พูดถึงสือเหนียงอีก แต่กลับถามอู่เหนียงว่า “การเขียนพู่กันของเจ้าเป็นเช่นไรแล้วบ้าง”
อู่เหนียงยืนขึ้นและตอบกลับอย่างเคารพ “เรียนท่านพ่อ ท่านแม่คอยสอนลูกฝึกเขียนเสมอเจ้าค่ะ”
นายท่านใหญ่มองไปที่นายหญิงใหญ่ ยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านแม่ของเจ้าเรียนหนังสือกับท่านตาของเจ้ามาตั้งแต่เด็ก นางเขียนพู่กันดีกว่าข้าเสียอีก เจ้าได้รับคำแนะนำจากท่านแม่ จะต้องรู้จักหวงแหน”
อู่เหนียงตอบรับ “เจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ก็ยิ้มขึ้นมา
จากนั้นนายท่านใหญ่ก็ถามสืออีเหนียง “ส่วนเจ้ายังเอาแต่เย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือนทุกวัน?”
สืออีเหนียงลุงขึ้นมาตอบกลับเขาด้วยความเคารพเหมือนอู่เหนียง “เจ้าค่ะ”
“ทำไมสีหน้าของเจ้าถึงแย่เช่นนี้ เมาเรือหรือ” นายท่านใหญ่มองหน้าสืออีเหนียง
สืออีเหนียงพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ!”
“เมาเรือไม่ใช่เรื่องใหญ่ ขึ้นฝั่งแล้วเดี๋ยวก็ดีขึ้น!” นายท่านใหญ่หัวเราะ “เช่นนั้นวันหลังปักรองเท้าให้ข้าสักคู่ ให้ข้าดูว่าฝีมือปักของเจ้าเป็นเช่นไรแล้ว!”
สืออีเหนียงตอบกลับอย่างเคร่งขรึม “เจ้าค่ะ”
นายท่านใหญ่มองนางแล้วส่ายหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า “อายุแค่นี้ ไม่รู้ว่าเหมือนใคร ถามคำตอบคำ ระมัดระวังตัวมากเกินไปแล้ว!”
สืออีเหนียงหน้าแดงพูดไม่ออก
“เอาล่ะ” นายหญิงใหญ่พูดออกมา “ลูกๆ ไม่ได้เจอท่านนาน แต่ท่านกลับดุพวกนาง ใครจะกล้าผ่อนคลาย!”
นายท่านใหญ่ยิ้มและอยากจะพูดอะไรต่อ แต่กลับมีสาวใช้เข้ามารายงาน “นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ คุณชายใหญ่ คุณนายใหญ่ คุณหนูใหญ่ส่งคนมาคารวะนายท่านใหญ่กับนายหญิงใหญ่เจ้าค่ะ!”
ทุกคนในห้องต่างตกใจ
นายหญิงใหญ่พึ่งจะมาถึงไม่นาน คนของคุณหนูใหญ่ก็มาถึงแล้ว...คุณชายใหญ่ส่งคนไปรายงานคุณหนูใหญ่เช่นนั้นหรือ
สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่หลัวเจิ้นซิ่ง
หลัวเจิ้นซิ่งก็ตกใจ เขาพูดกับนายหญิงใหญ่ “ท่านแม่ ข้าไม่ได้ส่งคนไปรายงานพี่หญิง”
นายหญิงใหญ่มองไปที่นายท่านใหญ่
นายท่านใหญ่ก็ส่ายหน้า “ข้าคาดว่าพวกเจ้าต้องใช้เวลาสี่หรือห้าวันกว่าจะถึง...”
เช่นนั้นก็แสดงว่านางเฝ้าสังเกตเหตุการณ์ที่นี่อยู่ตลอด!
สีหน้าของนายหญิงใหญ่เคร่งขรึม นางบอกกับป้าสวี่ “เร็วเข้า รีบไปต้อนรับเข้ามา!”
ป้าสวี่ตอบรับและรีบออกไป ไม่ว่าจะเป็นนายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ คุณชายใหญ่ หรือคุณนายใหญ่ ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่มีความรู้สึกดีใจที่ได้เจอกับญาติพี่น้องเลยสักนิด และทันใดนั้นในห้องก็เริ่มอบอวลไปด้วยความไม่สบายใจ
เด็กน้อยอ่อนไหวที่สุด ซิวเกอที่อยู่ในอ้อมแขนของท่านแม่ตัวเองมองดูนายท่านใหญ่ จากนั้นก็มองไปที่นายหญิงใหญ่ด้วยท่าทางหวาดกลัว
อู่เหนียงเห็นเช่นนี้ นางจึงยิ้มและพูดเบาๆ “ท่านแม่ พี่หญิงใหญ่ช่างกตัญญูเสียจริง...นางตั้งหน้าตั้งตารอการมาของท่าน!”
นายหญิงใหญ่ยิ้ม “นางติดข้าตั้งแต่เด็ก!”
“ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่หญิงใหญ่จะเป็นเช่นไร!” อู่เหนียงยิ้มและพูดคุยกับนายหญิงใหญ่ “ว่าไปแล้ว ตอนที่พี่หญิงใหญ่แต่งงานข้ายังเด็กอยู่เลย...”
นางพูดยังไม่ทันจบ ป้าสวี่ก็พาหญิงที่สวมเสื้อกั๊กยาวลายดอกสีขาวเดินเข้ามา
หญิงผู้นี้ดูเหมือนจะอายุแค่สามสิบห้าสามสิบหกปี ผมสีดำหวีเป็นมวยอย่างเรียบร้อย เผยให้เห็นหน้าผากที่แวววาว
อู่เหนียงรีบหยุดพูดทันที
นางคุกเข่าและก้มหัวลงกับพื้น “บ่าวเถาซื่อ คารวะนายท่านใหญ่ คารวะนายหญิงใหญ่”
นายหญิงใหญ่นั่งตัวตรงแล้วอุทานเบาๆ นางพูดด้วยสีหน้าตกใจ “ที่แท้ก็เป็นป้าเถา!”
“บ่าวเองเจ้าค่ะ!” ป้าเถายืดตัวขึ้นแล้วก้มหัวให้กับนายท่านใหญ่และนายหญิงใหญ่อีกสามครั้งดัง ปึกๆๆ จากนั้นก็พูดว่า “บ่าวคารวะนายท่านใหญ่และนายหญิงใหญ่แทนฮูหยิน”
นายหญิงใหญ่เห็นเช่นนี้ก็ลุกขึ้นเดินเข้าไปพยุงป้าเถาลุกขึ้นด้วยตัวเอง “หยวนเหนียงของข้าสบายดีหรือไม่” ยังพูดไม่ทันจบนางก็น้ำตาคลอ
“สบายดีๆ สบายดีเจ้าค่ะ” ป้าเถาก็น้ำตาคลอ จับมือนายหญิงใหญ่ไว้แน่น “ฮูหยินสบายดี! แต่ว่าไม่ได้เจอนายหญิงใหญ่นานหลายปีแล้ว นางคิดถึงท่านเป็นอย่างมาก”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ นางก็น้ำตาหลั่งไหลออกมาราวสายฝน ทำให้ป้าเถากระวนกระวาย “บ่าวพูดผิดเองเจ้าค่ะ ทำให้นายหญิงใหญ่เสียใจ”
ป้าสวี่พูดปลอบอยู่ข้างๆ  “นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดี ทำไมนายหญิงใหญ่ถึงร้องไห้ล่ะเจ้าคะ”
คุณนายใหญ่รีบเอาซิวเกอให้แม่นมที่อยู่ข้างๆ อุ้ม หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดหน้าให้นายหญิงใหญ่ด้วยตัวเอง “น้ำตาแห่งความดีใจ น้ำตาแห่งความดีใจ ถึงแม้ว่าท่านจะดีใจ แต่ท่านก็ไม่ควรทำให้พวกเราตกใจเช่นนี้”
อู่เหนียง สืออีเหนียงและอี๋เหนียงหกก็รีบเข้าไปปลอบ “นายหญิงใหญ่อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ!”
นายหญิงใหญ่รับผ้าเช็ดหน้าของคุณนายใหญ่มาเช็ดน้ำตาตัวเองด้วยความเขินอาย จากนั้นก็ยิ้มและพูดว่า “ข้าแก่แล้ว มักจะชอบรู้สึกเศร้า”
ทุกคนพากันหัวเราะ
ป้าเถายิ้มแล้วพูดว่า “ฮูหยินฝากบอกบ่าวให้มาเชิญนายหญิงใหญ่ไปที่จวนตอนบ่ายพรุ่งนี้ ไม่รู้ว่าท่านสะดวกหรือไม่ หรือท่านอยากเปลี่ยนเวลาหรือไม่เจ้าคะ”


## บทที่ 25 เยี่ยนจิง (ปลาย)

ตอนที่ 25 เยี่ยนจิง(ปลาย)
ได้ยินว่าบุตรสาวอยากจะเจอกับตัวเอง นายหญิงใหญ่ก็รีบตอบกลับไปว่า “ไม่ต้องเปลี่ยนวัน เจ้ากลับไปบอกหยวนเหนียง พรุ่งนี้ข้าจะไปถึงตอนบ่าย”
ป้าเถาตอบกลับ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็เรียกสาวใช้ที่ติดตามมาด้วยเข้ามา มอบของขวัญที่หลัวหยวนเหนียงเอามาให้ “ยาสมุนไพรเจ้าค่ะ เอาให้นายท่านใหญ่กับนายหญิงใหญ่ดูแลร่างกายเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและให้ป้าสวี่รับมา
ซานหูยกเก้าอี้จิ่นอู้เข้ามา “ป้าเถา เชิญนั่งเจ้าค่ะ”
ป้าเถาพูดซ้ำๆ ว่า “ไม่กล้า” จากนั้นก็ปฏิเสธว่า “นายหญิงใหญ่เดินทางมาเหนื่อยๆ ฮูหยินของบ่าวกำลังรอบ่าวกลับไปรายงาน บ่าวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ พรุ่งนี้บ่าวจะมารับนายหญิงใหญ่ไปที่จวน”
นายหญิงใหญ่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล เจ้ากลับไปรายงานหยวนเหนียงเถิด นางจะได้สบายใจ”
ป้าเถาได้ยินเช่นนี้ก็ลุกขึ้นและขอตัวลา ป้าสวี่ออกไปส่งนางด้วยตนเอง
นายท่านใหญ่ยืนขึ้นและพูดว่า “ทุกคน ไปพักผ่อนเถิด ประเดี๋ยวตอนเย็นค่อยมากินข้าวด้วยกัน”
ทุกคนในห้องตอบกลับ “เจ้าค่ะ”ด้วยความเคารพ ป้าสวี่กับซานหูอยู่คอยปรนนิบัติรับใช้นายหญิงใหญ่ล้างหน้าล้างตา หลัวเจิ้นซิ่งกับคุณนายใหญ่พาคนอื่นๆ ออกไป
หญิงร่างท้วมนางหนึ่งยืนยิ้มรออยู่ใต้ชายคา เมื่อเห็นพวกนางออกมา นางก็เดินเข้ามาคำนับหลัวเจิ้นซิ่งและพูดกับคุณนายใหญ่ว่า “คุณนายใหญ่ ที่พักของคุณหนูๆ ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ กล่องของนายหญิงใหญ่ก็ขนลงมาหมดแล้ว จำนวนถูกต้อง แต่แค่ไม่รู้ว่ากล่องไหนเป็นของเรือนไหน...”
หญิงนางนี้นามสกุลหัง เป็นคนคอยปรนนิบัติคุณนายใหญ่ และก็เป็นท่านป้าคนสนิทของนาง
คุณนายใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มให้อู่เหนียงและสืออีเหนียง “เยี่ยนจิงที่ดินแพง ไม่เหมือนกับที่อวี๋หัง เรือนค่อนข้างเล็ก ท่านพ่อกับท่านแม่อยู่ที่เรือนหลัก ให้พวกเจ้าอยู่ที่เรือนข้างหลัง น้องหญิงทั้งสองอย่างได้รังเกียจ ทนอยู่ไปก่อนเถิด”
รอยยิ้มของนางช่างเป็นมิตร น้ำเสียงของนางช่างนุ่มนวล สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมนางในใจ
สมแล้วที่สกุลกู้เป็นสกุลใหญ่สกุลโตในเจียงหนาน ถึงแม้จะรู้ว่านายหญิงใหญ่จะหวานนอกขมในกับบรรดาบุตรของอนุภรรยา แต่นางก็อ่อนโยนและมีน้ำใจ ไม่สูญเสียความเป็นบุตรสาวของสกุลใหญ่สกุลโต
สืออีเหนียงยิ้มให้คุณนายใหญ่และเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!”
แต่อู่เหนียงกลับจับมือของคุณนายใหญ่ “ดูพี่สะใภ้พูดสิ หรือว่าท่านเห็นพวกข้าเป็นคนที่ไม่รู้ความ เรือนหลังนี้ก็ใหญ่แค่นี้ ท่านพ่อกับท่านแม่อยู่ที่เรือนหลัก พวกเราอยู่เรือนข้างหลัง พี่ใหญ่และพี่สะใภ้จะต้องต้องไปอยู่ที่เรือนตรงข้ามกับเรือนหลัก ที่นั่นอยู่ทางทิศเหนือหันหน้าออกไปไปทางทิศใต้ ฤดูหนาวก็หนาว ฤดูร้อนก็ร้อน แล้วยิ่งอยู่ใกล้กับลานข้างนอก เสียงดังเอะอะ...แล้วพี่ใหญ่ยังต้องออกไปศึกษาเล่าเรียนอีก...” นางพูดแล้วน้ำตาคลอ “พี่สะใภ้พูดเช่นนี้ ทำให้เรารู้สึกละอายใจจริงๆ”
คุณนายใหญ่ฟังแล้วก็รู้สึกซาบซึ้ง
อู่เหนียงเข้าใจความลำบากใจของตัวเอง แล้วยังพูดถึงความลำบากใจของนางต่อหน้าหลัวเจิ้นซิ่งสามีของนาง...ไม่แปลกใจที่ทุกคนบอกว่าอู่เหนียงฉลาดไหวพริบดี เป็นที่รักของทุกคนจริงๆ
รอยยิ้มของนางยิ่งมีความสนิทสนมมากขึ้น “น้องหญิงอย่าพูดเช่นนี้ พวกเจ้าเป็นสตรีที่งดงาม ไม่เหมือนพวกข้า ที่สามารถอยู่ติดกับลานข้างนอกได้!”
หลัวเจิ้นซิ่งได้ยินอู่เหนียงพูดเช่นนี้ สีหน้าของเขาก็ดีขึ้น เขายิ้มและพูดว่า “เอาล่ะ น้องหญิงเดินทางมากว่าหนึ่งเดือน น้องสิบเอ็ดก็เมาเรือ เจ้ารีบพาพวกนางไปพักผ่อนเถิด!”
คุณนายใหญ่ตอบกลับ “เจ้าค่ะ” อู่เหนียงและสืออีเหนียงคำนับหลัวเจิ้นซิง กล่าวลาอี๋เหนียงหกแล้วเดินตามคุณนายใหญ่ไปยังเรือนข้างหลัง จากนั้นหลัวเจิ้นซิ่งก็ออกไปจากประตูฉุยฮวา กลับไปที่เรือนของตัวเอง
ป้าเจียงเรียกจื่อเวยของอู่เหนียงและหู่พั่วของสืออีเหนียงไปแยกกล่องกับป้าหัง
******
ห้องของเรือนข้างหลังเหมือนกับห้องของเรือนหลัก มีห้าห้อง แต่ละห้องมีห้องเล็กข้างๆ ด้านทิศตะวันออกและตะวันตกมีสามห้อง แต่ในเรือนไม่มีบ่อปลาและชั้นวางดอกไม้ ต้นไหวที่อยู่หน้าบันไดก็เปลี่ยนเป็นต้นฉุยหลิ่ว
คุณนายใหญ่ยิ้มและพูดว่า “พวกเจ้าดูว่าชอบห้องไหน เลือกมาสักห้องเถิด!”
อู่เหนียงรีบพูดว่า “น้องหญิงเลือกก่อนเถิด! ข้าอยู่ที่ไหนก็ได้!”
สืออีเหนียงก็ไม่พูดอะไรมาก นางยิ้มและพูดว่า “พี่หญิงอายุเยอะกว่าข้า เช่นนั้นข้าอยู่ที่ห้องทางทิศตะวันตกก็ได้เจ้าค่ะ”
“ได้เช่นไรกัน” อู่เหนียงยิ้ม “ร่างกายของเจ้ายังไม่แข็งแรง อยู่ที่ห้องทางทิศตะวันออกเถิด!”
“ข้าลงจากเรือแล้ว ประเดี๋ยวก็ดีขึ้น มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร” สืออีเหนียงยิ้ม “พี่หญิงอยู่ห้องทางทิศตะวันออกเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยู่ห้องทางทิศตะวันตก!”
อู่เหนียงยังจะปฏิเสธ คุณนายใหญ่ยิ้มแล้วพูดว่า “พวกเจ้าไม่ต้องโยนไปโยนมา ข้าว่า เอาเหมือนที่น้องหญิงสิบเอ็ดบอก นางเป็นน้อง อยู่ห้องทางทิศตะวันตก เจ้าเป็นพี่ อยู่ห้องทางทิศตะวันออกก็ได้!”
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “เอาเหมือนที่พี่สะใภ้พูดเถิดเจ้าค่ะ!” พูดจบ นางก็ยังหอบอย่างเหน็บเหนื่อย
คุณนายใหญ่ถือโอกาสขอตัวออกไป “พวกเจ้าพักผ่อนกันเถิด! ข้าขอตัวก่อน ข้ายังต้องไปเตรียมอาหารเย็น”
ทั้งสองคนส่งคุณนายใหญ่ออกไป “ลำบากพี่สะใภ้แล้ว”
“ข้าเป็นพี่สะใภ้ ลำบากที่ไหนกัน” นางยิ้มแล้วเดินออกไป อู่เหนียงและสืออีเหนียงกลับไปที่ห้อง สืออีเหนียงยิ้มอย่างขมขื่นให้อู่เหนียง “พี่หญิง ข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าค่ะ…”
“เจ้าไปเถิด!” อู่เหนียงยิ้มและหันไปทางตะวันออก ไม่มีแม้แต่คำพูดทักทาย
จื่อย่วนรีบตามอู่เหนียงเข้าไปในห้อง
สืออีเหนียงมองดูแผ่นหลังของอู่เหนียงและยิ้มอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ตั้งแต่ที่นางจงใจให้ความสนใจกับหลัวหยวนเหนียง อู่เหนียงก็เหมือนจะทำตัวเป็นศัตรูกับนาง หากตัวเองจะแย่งอะไรกับนางจริงๆ...เกรงว่า นางคงเกลียดตัวเองเข้ากระดูกแน่นอน!
“คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูห้า…” ตงชิงก็มองออก “ท่านต้องหาโอกาสอธิบายให้นางฟัง ไม่เช่นนั้น ความเข้าใจผิดนี้จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ!”
“ข้ารู้” สืออีเหนียงไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้
สถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเลยดีกว่า!
ตงชิงพยุงนางเข้ามาให้ห้อง
มีเตียงขนาดใหญ่อยู่ติดกับหน้าต่างทางทิศตะวันตก ด้านซ้ายและด้านขวาเป็นโต๊ะเล็กๆ ที่คลุมด้วยผ้าสีแดง มีเก้าอี้ไท่ซือสี่ตัวทางด้านซ้าย ด้านขวาถูกจัดเป็นที่พักผ่อน ริมหน้าต่างมีโต๊ะหนังสือ ห้องโถงด้านซ้ายเป็นชั้นวางหนังสือ มีเตียงปาปู้เล็กๆ วางอยู่กลางห้อง ด้านหลังยังมีเตาไฟเล็กๆ
สืออีเหนียงพอใจเป็นอย่างมาก
หากอู่เหนียงไม่ได้อยู่ห้องข้างๆ มันคงจะสมบูรณ์แบบมากกว่านี้!
นางครุ่นคิดกับตัวเอง
แต่ตงชิงและปินจวี๋กลับไม่พอใจ “ตกแต่งอะไรกัน หลังเตียงยังมีเตาไฟ ไม่ได้จุดไฟแต่กลับอุ่นๆ” จากนั้นนางก็ยื่นมือออกไปแตะที่เตียงข้างเตา “ยังร้อนอยู่เลย”
สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ทางใต้ไม่เหมือนกับทางเหนือ ทางใต้ชื้นกว่า ต้องอยู่ชั้นบน ทางเหนือหนาวเย็น ต้องนอนบนเตียงอุ่น”
“คุณหนูรู้ได้เช่นไรเจ้าคะ” ชิวจวี๋ยิ้มและนั่งลงบนเตียงอุ่น
“อ่านหนังสืออย่างไรเล่า!” จู๋เซียงที่เป็นคนเงียบๆ นั้นดูตื่นเต้นมาก นางพูดเยอะกว่าปกติ “คุณหนูอ่านหนังสือเยอะขนาดนั้น แน่นอนว่าคุณหนูต้องรู้ทุกอย่าง!”
แน่นอน นางไม่ได้รู้มาจากการอ่านหนังสือ แต่มันคือประสบการณ์เมื่อก่อนที่นางเห็นกับตาและเจอกับตัวเอง...
สืออีเหนียงยิ้มและไม่พูดอะไร มีสาวใช้ที่หน้าตาคุ้นๆ เดินเข้ามารายงาน “คุณหนูสิบเอ็ด อี๋เหนียงหกมาเจ้าค่ะ”
ทุกคนต่างตกใจ
แต่อี๋เหนียงหกก็เปิดม่านเดินเข้ามาแล้ว
“คุณหนูสิบเอ็ด!” นางยิ้มและทักทายสืออีเหนียง
ตงชิงและคนอื่นๆ ก็รีบหุบยิ้มและยืนอยู่ข้างๆ อย่างเงียบขรึม
“อี๋เหนียงมาได้เช่นไรเจ้าคะ!” สืออีเหนียงยิ้มและตอบกลับ “รีบเข้ามาดื่มชาให้ห้องเร็วเจ้าค่ะ!”
ชิวจวี๋รีบยกเก้าอี้มาให้อี๋เหนียงหก ตงชิงหาถังไม้ที่มีน้ำอุ่นตรงมุมห้องมาชงชาให้อี๋เหนียงหก
อี๋เหนียงหกยิ้มและโบกมือ “ข้าไม่นั่งดีกว่า อีกเดี๋ยวข้ายังจะต้องไปปรนนิบัติรับใช้นายหญิงใหญ่ ข้ามาเพียงเพราะต้องการถามว่า” นางพูดแล้วลังเลไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันขมขื่นขึ้นมาเล็กน้อย “ข้าอยากจะถามว่า คุณหนูสิบสองนางสบายดีหรือไม่”
สืออีเหนียงแอบถอนหายใจในใจ
ความเป็นห่วงลูกของคนเป็นแม่ ตอนที่นางออกมาอี๋เหนียงห้าก็ร้องห่มร้องไห้ เหตุผลเดียวกัน อี๋เหนียงหกที่อยู่ที่นี่ก็คงเป็นห่วงคุณหนูสิบสองที่ยังเด็กจนนอนไม่หลับ!
“สบายดีเจ้าค่ะ!” สืออีเหนียงคิดว่าอี๋เหนียงหกเป็นคนฉลาดมาโดยตลอด “ช่วงก่อน ข้าเอาแต่ปักม่านอยู่ในเรือนทุกวัน พี่หญิงห้ากับพี่หญิงสิบมักจะไปหาท่านแม่อยู่บ่อยๆ น้องหญิงสิบสองก็ไปพูดคุยกับพี่หญิงทั้งสองคนที่เรือนของนายหญิงใหญ่ น้องหญิงสิบสองยังเอาด้ายไหมทำเป็นดอกไม้ให้ท่านแม่อีกด้วย ท่านแม่แยกไม่ออกว่าเป็นของจริงหรือของปลอม...ฝีมือดีมากเลยเจ้าค่ะ”
อี๋เหนียงหกได้ยินเช่นนี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางยิ้มและพูดว่า “เช่นนั้นข้าไม่รบกวนคุณหนูสิบเอ็ดแล้ว จะว่าไปแล้ว ข้ากับอี๋เหนียงห้าก็อยู่เรือนเดียวกันมาตั้งห้าหกปี หากเจ้ามีเรื่องอะไร ก็มาบอกข้าได้”
“ขอบคุณอี๋เหนียงเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงไม่รู้ว่าที่อี๋เหนียงหกมาหานาง นายหญิงใหญ่รู้หรือไม่ กลัวว่าอู่เหนียงจะเห็น นางจึงไม่กล้ารั้งนางเอาไว้ อ้างว่าตัวเองปวดหัว ให้ตงชิงออกไปส่งอี๋เหนียงหกแทน
อี๋เหนียงหกพึ่งจะออกไป หู่พั่วที่ไปเอากล่องของก็กลับมาพอดี
ตงชิงเปิดกล่องที่มีผ้าห่มและผ้าปูที่นอนก่อน จากนั้นก็ปูเตียงอุ่น ไปตักน้ำมาให้สืออีเหนียงล้างหน้าล้างตาและพักผ่อน ให้จู๋เซียงคอยเฝ้านางไว้ จากนั้นตงชิงกับหู่พั่วก็พาปินจวี๋และชิวจวี๋เปิดกล่องเก็บข้าวเก็บของ
******
สืออีเหนียงที่ได้นอนพัก พอตื่นขึ้นมาก็รู้สึกสดชื่น
นางส่องกระจกมองหน้าตัวเอง “ข้าอ้วนขึ้นอีกแล้วหรือนี่”
“หน้าผอมจนเหลือแค่ฝ่ามือแล้วเจ้าค่ะ” ตงชิงกำลังเสียบดอกทับทิมขนาดเท่าเล็บมือสองดอกบนผมของสืออีเหนียง “ท่านยังจะลดน้ำหนักอยู่อีกหรือเจ้าคะ”
สืออีเหนียงเม้มริมฝีปากยิ้ม
หู่พั่วรีบเร่งสืออีเหนียง “ข้าเห็นคุณหนูห้าออกไปหานายหญิงใหญ่แล้ว”
สืออีเหนียงไม่กล้าส่องกระจกอีกแล้ว สวมเสื้อคลุมหนังกระรอกสีแดงกุหลาบและรีบเดินออกไปหานายหญิงใหญ่ทันที ในที่สุดก็มาทันก่อนที่อู่เหนียงจะเดินเข้าไป จากนั้นก็เดินเข้าไปพร้อมนาง
พวกนางยืนอยู่หน้าม่าน ให้สาวใช้ช่วยถอดเสื้อคลุม อู่เหนียงเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มมองมาที่สืออีเหนียง “ดูไม่ออก น้องหญิงไม่สบายยังมือเท้าเร็วเช่นนี้!”
สืออีเหนียงยิ้มและมองไปที่อู่เหนียง “โทษพี่หญิงที่ออกมาแล้วก็ไม่เรียกข้า!”
อู่เหนียงยิ้มเจื่อน เหมือนอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ม่านกลับเปิดออก ซานหูเดินออกมายิ้มแล้วพูดว่า “นายหญิงใหญ่กำลังรอคุณหนูทั้งสองคนอยู่เจ้าค่ะ!”
พวกนางไม่พูดอะไรต่อ เดินเข้าไปในห้องพร้อมกัน
ในห้องมีโต๊ะสี่เหลี่ยมสีดำและเก้าอี้เหมยกุยสีดำแปดตัวพร้อมเบาะนั่งสีแดง ตะเกียบจัดไว้เรียบร้อยแล้ว สาวใช้สองสามคนยืนอยู่หน้าผ้าม่าน ป้าสวี่ ลั่วเชี่ยว ใต้เม่าและคนอื่นๆ ยืมล้อมอยู่หน้าเตียงอุ่นใกล้หน้าต่าง เสียงหัวเราะของซิวเกอดังออกมาจากที่นั่นเป็นครั้งคราว
“นายหญิงใหญ่ คุณหนูห้าและคุณหนูสิบเอ็ดมาแล้วเจ้าค่ะ!” ซานหูยิ้มรายงานนายหญิงใหญ่ ผู้คนก็พากันแยกย้าย สืออีเหนียงเห็นนายท่านใหญ่กับนายหญิงใหญ่นั่งอยู่บนเตียงอุ่น โต๊ะที่อยู่ตรงกลางก็ไม่รู้ว่าย้ายไปไว้ที่ไหน ซิวเกอกำลังตีลังกาอยู่บนนั้น คุณนายใหญ่กลัวว่าเขาจะร่วงลงมา นางกำลังกางแขนคอยรับอยู่หน้าเตียง
“เอาล่ะ เอาล่ะ” นายท่านใหญ่ยิ้มและอุ้มซิวเกอ “พวกเราไปกินข้าวกันเถิด!”
ซิวเกอยังเล่นไม่หายอยาก บิดตัวอยากจะตีลังกาต่อ
หลัวเจิ้นซิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ทำหน้าขรึม “ยังไม่ยืนดีๆ อีก”
ซิวเกอได้ยินเช่นนี้ก็ไม่กล้าดื้อ เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของนายท่านใหญ่ไม่กล้าขยับไปไหน
นายหญิงใหญ่ที่มีตู้เวยคอยสวมรองเท้าให้ ยิ้มและพูดว่า “เจ้าช่างไม่กลัวทำให้ลูกตกใจ!”
ซิวเกอได้ยินเช่นนี้ก็เงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของนายท่านใหญ่ มองไปที่นายหญิงใหญ่อย่างน่าสงสาร
นายหญิงใหญ่ยื่นมือออกไปรับซิวเกอมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง “ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว มีท่านย่าอยู่!”
หลัวเจิ้นซิ่งมองไปที่ท่านแม่ของเขาอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกและหยุดพูด
คุณนายใหญ่เห็นเช่นนี้จึงรีบเบี่ยงเบนความสนใจ “ท่านพ่อ ท่านแม่ รีบนั่งเถิดเจ้าค่ะ! น้องหญิงทั้งสองคงจะหิวกันแล้ว”
ทุกคนต่างหันมา นายหญิงใหญ่ก็บ่นว่า “ทำไมพึ่งมา”
อู่เหนียงยิ้มและพูดว่า “รอน้องหญิงน่ะสิเจ้าคะ”
สืออีเหนียงพูดด้วยท่าทางลำบากใจ “ข้าตื่นสายเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่หัวเราะ “ช่างเป็นคนซื่อสัตย์!”
สืออีเหนียงหน้าแดงก้มหน้าลง ทำให้ทุกคนพากันหัวเราะ


## บทที่ 26 พร้อมหน้าพร้อมตา (ต้น)

ตอนที่ 26 พร้อมหน้าพร้อมตา(ต้น)
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ ป้าสวี่เชิญทุกคนมานั่ง คุณนายใหญ่บอกให้สาวใช้ยกอาหารเข้ามา อี๋เหนียงหกยืนจัดอาหารอยู่ข้างนายท่านใหญ่ ซิวเกอมีแม่นมอุ้มนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง เพราะเช่นนี้บนโต๊ะกลมมีแค่นายท่านใหญ่ นายหญิงใหญ่ หลัวเจิ้นซิ่ง อู่เหนียง สืออีเหนียง และอีกสามที่นั่ง
นายท่านใหญ่โบกมือแล้วพูดว่า “ที่นี่ไม่มีคนนอก ทุกคนนั่งลงและกินข้าวเถิด!”
คนในห้องต่างพากันหยุดนิ่งแล้วมองไปที่นายหญิงใหญ่
คนหนึ่งเป็นลูกสะใภ้ของตัวเอง อีกคนเป็นคนที่สนิทกับตัวเอง แน่นอนว่านายหญิงใหญ่ไม่มีทางคัดค้านอะไร นางยิ้มและพูดว่า “นายท่านพูดถูก ที่นี่ไม่มีคนนอก ทุกคนนั่งลงและกินข้าวกันเถิด!”
คุณนายใหญ่ยิ้มและนั่งลงข้างๆ หลัวเจิ้นซิ่ง อี๋เหนียงหกกลับคำนับนายท่านใหญ่และนายหญิงใหญ่อยู่นานกว่าจะนั่งลง ส่วนป้าสวี่ยืนกรานที่จะไม่นั่ง “...มีแต่นายท่าน จะมีที่ของบ่าวได้เช่นไรกันเจ้าคะ”
นายท่านใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็ไม่สะทกสะท้าน เขาก็ไม่ได้บังคับ นายหญิงใหญ่เห็นว่านายท่านใหญ่ไม่ได้สะทกสะท้านอะไร นางจึงพยายามให้ป้าสวี่นั่งลง ถึงขั้นไปลากป้าสวี่มาด้วยตัวเอง “หยวนเหนียง ซิ่งเกอ ล้วนแต่เป็นเจ้าที่เลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าไม่นั่งแล้วใครจะมีสิทธิ์นั่ง”
อี๋เหนียงหกได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกกระสับกระส่ายขึ้นมา
ป้าสวี่เห็นว่าไม่นั่งไม่ได้แล้ว นางจึงยิ้มแล้วนั่งลง “เช่นนั้นบ่าวขอล่วงเกินแล้วนะเจ้าคะ”
นายท่านใหญ่ยิ้ม สั่งให้ซิ่งหลินสาวใช้ยกอาหารขึ้นโต๊ะ “ยกอาหารขึ้นมาเถิด”
ซิ่งหลินคนนี้คือสาวใช้ของคุณนายใหญ่ ตั้งแต่พวกเขาย้ายมาที่เรือนหลังนี้ นางก็คอยช่วยคุณนายใหญ่ดูแลเรือนมาตลอด
ได้ยินคำสั่งของนายท่านใหญ่ นางก็ตอบรับทันที “เจ้าค่ะ” และบอกให้สาวน้อยยกอาหารขึ้นโต๊ะ
ปลานึ่งหวง ปลาเปรี้ยวหวานซีหู ไก่ฝอยเงิน ขาหมู ตับหมู เนื้อปูก้อนตุ๋น... ล้วนแต่เป็นอาหารเจียงหนานที่ทุกคนคุ้นเคย วางเต็มอยู่บนโต๊ะ เมื่อทุกคนคิดว่าอาหารครบแล้ว ซิ่งหลินก็นำชามสีแดงสีขาวออกมาให้นายหญิงใหญ่ “นายหญิงใหญ่ นายท่านใหญ่บอกให้ทำมาให้ท่านโดยเฉพาะเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ตกใจ
นายท่านพูดว่า “นี่คือซุปเกอตาทังที่มีชื่อเสียงของเยี่ยนจิง สีแดงๆ คือมะเขือเทศ เป็นของหายากจากกว่างตง สีขาวๆ คือบะหมี่ รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ ไม่หมือนกับอาหารของเราที่นั่น กินเรียกน้ำย่อย เจ้าลองชิมดู”
นายหญิงใหญ่ตอบ “อืม” นางหยิบช้อนตักขึ้นมากินด้วยสีหน้าที่งงงวย
นายท่านใหญ่ยิ้มพลางเอ่ยถาม “เป็นเช่นไร อร่อยหรือไม่!”
นายหญิงใหญ่รีบเก็บสีหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า “เหมือนกับที่ท่านพี่พูด ซุปรสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ อร่อยมาก ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ!”
นายท่านใหญ่ยิ้ม หยิบตะเกียบออกไปคีบปลาหวงในชาม ทุกคนก็เริ่มกินข้าว
ท่าทางของทุกคนสง่างาม เคี้ยวช้าๆ บนโต๊ะนอกจากเสียงของถ้วยชามสังคโลกเบาๆ ก็ไม่มีเสียงอะไรอย่างอื่นอีก
กินข้าวเสร็จ บรรดาสาวใช้ก็ยกชาเข้ามา จู่ๆ นายหญิงใหญ่ก็พูดกับอู่เหนียงและสืออีเหนียงว่า “พรุ่งนี้พวกเจ้าก็ไปหาพี่หญิงใหญ่ของพวกเจ้ากับข้าด้วย!”
ทั้งสองคนตกใจ แต่ก็สงบสติอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว พากันยิ้มและตอบรับ “เจ้าค่ะ”
เพราะว่าดึกแล้ว เวลานี้ปกติซิวเกอต้องเข้านอนแล้ว ดังนั้นตอนนี้เขาจึงขยี้ตาและงอแง
นายหญิงใหญ่เห็นเช่นนี้จึงบอกคุณนายใหญ่ว่า “ให้ซิวเกอมาอยู่ที่เรือนข้า...เรือนข้ามีทั้งเตาไฟและเตียงอุ่น ไม่เหมือนเรือนพวกเจ้า ยังต้องจุดถาดไฟ”
“ท่านแม่!” ฟังน้ำเสียงของหลัวเจิ้นซิ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่
คุณนายใหญ่รีบพูดขัดจังหวะสามีของตัวเอง “ท่านแม่พูดถูก เช่นนั้นข้าจะบอกให้ท่านป้าย้ายของของซิวเกอเข้ามานะเจ้าคะ”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและพยักหน้า
หลัวเจิ้นซิ่งหมดหาทาง
นายหญิงใหญ่หัวเราะเยาะเขา “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง ข้ายังไม่ได้แก่จนสับสน ข้าตามใจซิวเกอ แต่หากเขาทำผิด ข้าก็ไม่มีทางปล่อยปะละเลย ไม่มีทางสอนบุตรชายเจ้าแย่ๆ แน่นอน”
เช่นนี้ หลัวเจิ้นซิ่งทำได้เพียงยืนขึ้นกล่าวขอบคุณนายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่ปิดปากยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้ดึกมากแล้ว พวกเจ้าไปพักผ่อนกันเกิด!”
หลัวเจิ้นซิ่งและคุณนายใหญ่ อู่เหนียงและสืออีเหนียงจึงคารวะและขอตัวออกไป หลัวเจิ้นซิ่งและภรรยากลับไปที่เรือนของตัวเอง อู่เหนียงและสืออีเหนียงก็กลับไปที่เรือนข้างหลัง
ระหว่างทาง อู่เหนียงยิ้มและพูดขึ้นมาว่า “พรุ่งนี้ไปหาพี่หญิงใหญ่ เจ้าจะต้องแต่งตัวให้สวยๆ หน่อยนะ อย่าให้พี่หญิงใหญ่ต้องขายหน้า”
สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าก็ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะใส่ชุดอะไร เช่นนั้นพี่หญิงมาช่วยดูให้ข้าดีหรือไม่!”
อู่เหนียงยิ้มแห้ง “ข้าจะกล้าได้เช่นไร? มีคนบางคน ความคิดเยอะแยะไป!” พูดจบนางก็เชิดหน้าเดินออกไป
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
คิดไม่ถึงว่า ปฏิกิริยาของอู่เหนียงจะรุนแรงขนาดนี้...แต่ว่า ปีนี้นางอายุสิบเก้าแล้ว ควรจะแต่งงานได้แล้ว ความกังวลนี้เข้าใจได้ แต่ว่า หลัวหยวนเหนียงอยากจะหาใครสักคนในบรรดาพี่น้องไปเป็นอนุภรรยาเพื่อให้ได้รับความโปรดปรานหรือเพื่อมีลูกกันแน่? พูดตามจริงแล้ว ถึงแม้ว่าสุขภาพของหลัวหยวนเหนียงไม่ไหวแล้ว อยากจะหาใครสักคนในบรรดาพี่น้องมาดูแลลูกชายตัวน้อยที่ร่างกายอ่อนแอของนาง เช่นนั้นก็ต้องรอให้นางเสียชีวิตก่อนสิ! หากหลัวหยวนเหนียงยืดเวลาไปอีกหนึ่งปี นางก็ต้องรออีกหนึ่งปี หากยืดเวลาออกไปสองปี นางก็ต้องรออีกปีเลยเช่นนั้นหรือ...ใช้อนาคตที่ตัวเองควบคุมไม่ได้และเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงไปเดิมพันกับโชคชะตา มันจะเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า!
คิดเช่นนี้ สืออีเหนียงก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ
หรือว่า ที่นายหญิงใหญ่พาพวกนางมาด้วยก็เพราะเช่นนี้!
หากหยวนเหลียงยังรอได้ เช่นนั้นก็คือนาง... แต่หากหยวนเหลียงรอไม่ได้แล้ว เช่นนั้นก็คืออู่เหนียง...
นางรู้สึกว่าความคิดของตัวเองสับสนไปหมด!
แล้วสกุลสวีล่ะ?
พวกเขามีชื่อเสียงและอำนาจมากกว่าสกุลหลัว หรือว่าพวกเขาจะปล่อยให้สกุลหลัวเป็นคนจัดการ?
หรือว่า...หยวนเนียงมีวิธีเกลี้ยกล่อมสกุลสวี?
ในใจของสืออีเหนียงสับสนวุ่นวายไปหมด นางนอนไม่หลับทั้งคืน ตื่นมาตอนเช้า นางก็ขอบตาดำเล็กน้อย
ตงชิงต้มไข่มานวดที่เปลือกตาให้นาง “อาจจะจางลงเพียงเล็กน้อยนะเจ้าคะ แต่เดี๋ยวนายหญิงใหญ่เห็นแล้วก็จะถามอีก ท่านคงจะไม่บอกว่าตัวเองติดเตียงใช่หรือไม่!”
สืออีเหนียงยิ้ม “ข้ออ้างเจ้าก็ช่วยข้าหามาแล้ว”
ตงชิงไม่สบอารมณ์ต่อความไม่เอาถ่านของสืออีเหนียง “หากคุณหนูว่างนัก ก็คิดเรื่องของบ่ายวันนี้เถิดเจ้าค่ะ!”
“เราไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของคนอื่น จะป้องกันตัวเช่นไรก็ไม่มีประโยชน์” เมื่อเรื่องใกล้มาถึงตัวเองจริงๆ สืออีเหนียงกลับสงบลง “ตอนนี้ทำได้แค่สังเกตดูอย่างเงียบๆ” จากนั้นก็สั่งหู่พั่ว “เดี๋ยวเจ้าออกไปเดินดู แม้ว่าที่นี่จะมีแต่คนของคุณนายใหญ่ แต่ท่ามกลางคนของนายท่านใหญ่จะต้องมีคนของนายหญิงใหญ่อยู่ด้วยอย่างแน่นอน...แล้วก็ที่อี๋เหนียงเช่นกัน เจ้าลองไปแอบสืบดูว่านายท่านแล้วพี่ใหญ่ใช้ชีวิตอยู่ที่เยี่ยนจิงเช่นไร เมื่อวานข้าเห็นเช่นนั้น คนของคุณหนูใหญ่ที่จู่ๆ ก็มาคารวะนายหญิงใหญ่ นายท่านใหญ่และพี่ใหญ่ท่าทางตกใจเป็นอย่างมาก เจ้าลองไปถามดูว่าปกติคุณหนูใหญ่มาที่นี่บ่อยหรือไม่”
หู่พั่วท่าทางเคร่งขรึม “คุณหนูไม่ต้องกังวล บ่าวรู้ว่าจะต้องทำเช่นไรเจ้าค่ะ”
“ให้ตงชิงกับปินจวี๋ไปกับข้าก็พอ เดี๋ยวข้าจะต้องแต่งตัวให้ดูดีสักหน่อย ไม่เช่นนั้น นายหญิงใหญ่จะคิดว่าข้าไม่ให้เกียรติจวนของหย่งผิงโหว สำหรับชิวจวี๋และจู๋เซียง หากช่วยเจ้าได้จะดีมาก งั้นเจ้าก็ให้พวกนางคอยช่วยเจ้า แล้วยังมีของที่ป้าอู๋ฝากเรามา พวกเราไปเป็นแขกที่จวนสกุลสวี ไม่คุ้นเคยกับที่นั่น รบกวนคนอื่นมันคงจะไม่ค่อยดี หู่พั่วเจ้าไปถามด้วยว่าที่นี่มีคนที่สนิทสนมกับสกุลสวีหรือไม่ หากสามารถช่วยเรื่องนี้ได้จะดีมาก”
สาวใช้สองสามคนรับฟังคำสั่งของสืออีเหนียงด้วยความเคารพ จากนั้นป้าสวี่ก็มา
สืออีเหนียงระงับความตกใจในใจและต้อนรับป้าสวี่ “ท่านป้ามีอะไรหรือเจ้าคะ”
ป้าสวี่ยิ้มและพูดว่า “บ่าวไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แต่นายหญิงใหญ่สั่งให้บ่าวมาดูว่าคุณหนูสิบเอ็ดจะสวมชุดอะไรไปจวนหย่งผิงโหวเจ้าค่ะ”
ให้เกียรติมากถึงขนาดนี้เชียวหรือ...
สืออีเหนียงแอบตกใจ
เดิมทีนางอยากสวมชุดสีแดง...เช่นนี้จะทำให้นางที่ผอมอยู่แล้วไม่เพียงแต่ดูผอมลงแล้วยังดูอ่อนแอ หากหยวนเหนียงถาม ถึงตอนนั้น นางก็จะเอาเรื่องที่ตัวเองเมาเรือบอกหยวนเหนียงว่าร่างกายของนางแย่มาก...ยิ่งไปกว่านั้น เมาเรือเป็นเรื่องจริง แม้แต่นายหญิงใหญ่ก็จับผิดไม่ได้
ไม่ว่าหยวนเหนียงและคนอื่นๆ พาตัวเองมาที่เยี่ยนจิงเพราะจุดประสงค์อะไรก็ตาม ภายใต้คำสอนสำคัญที่ว่า ‘การอกตัญญูต่อบิดามารดามีสามประการ ประการที่ใหญ่ที่สุดคือการที่ไม่มีบุตร’ ผู้หญิงที่ร่างกายไม่แข็งแรงก็หมายความว่ามีลูกได้ยาก เช่นนี้โอกาสที่นางจะถูกเลือกก็จะน้อยลง...ไม่เช่นนั้น นายหญิงใหญ่ของสกุลสวีก็คงจะไม่เพียงแต่หยุดยาของหยวนเหนียงตั้งแต่นางคลอด แล้วยังแต่งอนุภรรยาให้ลูกชายของตัวเองหรอก!
คิดเช่นนี้ จิตใจของสืออีเหนียงก็รู้สึกสงบลงไม่น้อย
จะว่าไปแล้ว ความคิดนี้ได้รับแรงบันดาลใจมาจากสือเหนียง ที่อยากจะเป็นโรคหอบตอนไหนก็เป็นตอนนั้น...
แต่ตอนนี้ ความคิดนี้พังไปแล้วอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง
เวลาส่วนใหญ่ของหญิงสาวล้วนหมดไปกับการแต่งตัว ไม่ต้องพูดถึงนายหญิงใหญ่ แม้แต่ป้าสวี่ก็รู้ดี และอาจารย์เจี่ยนที่สอนพวกนางเย็บปักถักร้อย ก็เคยบอกพวกนางของเรื่องการผสมสีของเสื้อผ้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เพื่อการเย็บปักถักร้อยและก็เพื่อทำให้ตัวเองสวมชุดเสื้อผ้าดูดีขึ้น... สืออีเหนียงจะแสร้งทำเป็นอยากเป็นที่สะดุดตาจึงสวมชุดสีแดง แต่นางกลับไม่สามารถใส่มันต่อไปได้หลังจากที่แค่ลองใส่ไป
ความคิดเหล่านี้แวบเข้ามาในหัวของนาง นางยิ้มแล้วให้ตงชิงไปหยิบชุดสีเหลืองลายดอกและเครื่องประดับไข่มุกที่นายหญิงใหญ่มอบให้นางออกมาให้ท่านป้าดู “ท่านคิดว่าชุดนี้เป็นเช่นไร”
ท่านป้าสวี่ยิ้มและพยักหน้า สายตาของนางเต็มไปด้วยความพอใจ “คุณหนูสิบเอ็ดสุภาพอ่อนน้อม สวมชุดสีเรียบๆ และเครื่องประดับที่ละเอียดอ่อนเหล่านี้เหมาะสมที่สุดเจ้าค่ะ...สมแล้วที่เรียนรู้การเย็บปักถักร้อยกับอาจารย์เจี่ยน”
สืออีเหนียงแอบยิ้มในใจอย่างขมขื่น
ทันทีที่ป้าสวี่เดินออกไป นางก็กินไข่ที่ตงชิงเอามานวดเปลือกตาให้นางจนหมด และยังเกือบจะสำลัก ปินจวี๋จึงหัวเราะเยาะนาง “คุณหนูหิวตั้งแต่ตอนอยู่บนเรือหรือเจ้าคะ ตอนนี้อะไรก็อร่อยไปหมด!”
สืออีเหนียงไม่สนใจนาง และออกไปหาคุณนายใหญ่
เรือนตรงข้ามเรือนหลักมีเจ็ดห้อง ห้องทางทิศตะวันตกปล่อยให้ทำเรือนเฝ้ายามตอนกลางคืนของท่านป้า ตรงประตูฉุยฮวาทำเป็นห้องเก็บฟืน มีสวนดอกไม้เล็กๆ ด้านข้าง มีห้องอีกสามห้องอยู่ทางทิศตะวันตก ไม่ต้องเทียบกับลานหลัก แค่เทียบกับเรือนข้างหลังที่อู่เหนียงและสืออีเหนียงอยู่ ที่นี่มีพื้นที่น้อยกว่าตั้งหนึ่งในสาม
ตอนที่สืออีเหนียงเดินเข้าไป แปลงดอกไม้หน้าประตูฉุยฮวามีหญิงห้าหกคนกำลังล้อมรอบซิ่งหลินและพูดคุยอะไรสักอย่างอยู่ สีหน้าของซิ่งหลินดูรำคาญ เมื่อเห็นสืออีเหนียงเดินเข้ามา นางก็ทักทายสืออีเหนียงอยู่ไกลๆ “คุณหนูสิบเอ็ด ท่านมาแล้ว!” นางพูดพร้อมกับปลีกตัวออกมาจากบรรดาหญิงเหล่านั้นที่ล้อมรอบตัวนาง แล้วเดินเข้ามาต้อนรับสืออีเหนียง
“ข้ามาหาพี่สะใภ้” สืออีเหนียงยิ้ม “เจ้ามีเรื่องยุ่งอยู่ก็อย่าได้รอช้า”
ซิ่งหลิ่งกลับทำท่าทางถอนหายใจอย่างโล่งใจ นางยิ้มและพูดว่า “โชคดีที่ท่านมา ไม่เช่นนั้น บ่าวคงไม่รู้ว่าจะปลีกตัวออกมาได้เช่นไร จะบอกว่ารอช้าได้เช่นไรเจ้าคะ”
สืออีเหนียงยิ้ม แต่ก็ไม่ถามนางว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แค่เอ่ยถามว่า “คุณนายใหญ่อยู่ที่เรือนหรือไม่”


## บทที่ 27 พร้อมหน้าพร้อมตา (กลาง)

ตอนที่ 27 พร้อมหน้าพร้อมตา(ปลาย)
ซิ่งหลินยิ้มและพูดว่า “กำลังตรวจสอบบัญชีอยู่กับป้าหังในเรือน! บ่าวพาท่านไปดีกว่าเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงลังเลและพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นข้าไม่ไปแล้วก็ได้” นางพูดแล้วบอกให้ตงชิงเอาห่อผ้าในมือให้กับซิ่งหลิน “นี่คือเสื้อที่ข้าตัดให้พี่ใหญ่ ชุดกระโปรงที่ตัดให้คุณนายใหญ่แล้วก็เสื้อกั๊กที่ตัดให้ซิวเกอ รบกวนพี่ซิ่งหลินเอาให้คุณนายใหญ่ด้วยนะเจ้าคะ” จากนั้นก็ให้ตงชิงเอากล่องให้นางกล่องหนึ่ง “นี่คือถุงผ้าที่ข้าทำตอนว่างๆ เจ้าเอาไปแบ่งให้กับพี่ๆ น้องๆ ถือว่าน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของข้า”
ถึงแม้ว่าสิ่งของที่คุณหนูสิบเอ็ดปักเป็นของดี แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครเทียบนางได้ แต่คุณหนูสิบเอ็ดมักจะชอบสร้างสรรค์แบบใหม่ๆ เป็นแบบที่ไม่มีใครเทียบได้ แม้แต่อาจารย์เจี่ยนก็ชอบชมว่าคุณหนูฉลาด...ในเมื่อเป็นของฝากที่ตั้งใจเอามาให้ เช่นนั้นก็แสดงว่านางใช้เวลาไปไม่น้อย ซิ่งหลินไม่เปิดดูก็รู้ว่าถุงผ้าพวกนี้จะต้องทำให้สายตาของผู้คนเปล่งประกาย นางย่อคำนับสืออีเหนียงด้วยความดีใจ “ลำบากคุณหนูสิบเอ็ดแล้วเจ้าค่ะ” จากนั้นก็รับถุงผ้ามา ยิ้มแล้วพูดว่า “ในบรรดาคุณหนู ฝีมือของท่านดีที่สุด ครั้งก่อนที่รบกวนท่านปักเสื้อคลุมให้นายหญิงของเรา จนถึงทุกวันนี้คุณนายใหญ่ยังพูดไม่หยุด บอกว่าดอกเหมยที่ท่านปักราวกับดอกจริงๆ ตอนที่ญาติพี่น้องมาพบปะกันที่เยี่ยนจิง ทุกคนต่างถามว่าเป็นฝีมือของใคร ทำให้นางเป็นที่สนใจ ครั้งนี้ท่านปักเสื้อมาให้คุณชายใหญ่ คุณนายใหญ่และซิวเกอ หากคุณนายใหญ่รู้คงจะดีใจมาก! แล้วหากนายหญิงรู้ว่าท่านเอาของมาให้แต่ไม่เข้าไปที่เรือน ถึงตอนนั้นคุณนายใหญ่คงจะตำหนิว่าบ่าวไม่รู้จักกฎระเบียบ ไม่ว่าเช่นไรคุณหนูสิบเอ็ดก็เข้าไปดื่มชาก่อนเถิดนะเจ้าคะ”
สืออีเหนียงยืนกราน “อีกเดี๋ยวข้าค่อยมาหาคุณนายใหญ่ก็ไม่สาย”
ซิ่งหลินรั้งนางไว้ไม่อยู่ นางจึงส่งสืออีเหนียงออกไป จากนั้นก็เข้าไปที่เรือนของคุณนายใหญ่
คุณนายใหญ่กำลังตรวจสอบสมุดบัญชีและตัวเลข ป้าหังกำลังนับลูกคิด
ซิ่งหลินไม่กล้ารบกวน เมื่อป้าหังหยุดนับและรายงานตัวเลข คุณนายใหญ่จดลงในสมุดบัญชี นางถึงได้ยิ้มและเดินเข้าไปคำนับคุณนายใหญ่ “คุณนายใหญ่ เมื่อครู่คุณหนูสิบเอ็ดมา บอกว่าตัดเสื้อมาให้ท่านและคุณชายใหญ่ แล้วยังมีของซิวเกอด้วยเจ้าค่ะ” พูดจบก็ยกห่อผ้ามาให้นาง “คุณหนูสิบเอ็ดได้ยินว่าท่านกำลังตรวจสอบบัญชีอยู่กับป้าหัง นางยืนกรานที่จะไป บอกว่าจะมาหาท่านวันอื่น”
คุณนายใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็มองหน้าซิ่งหลินอย่างจริงจัง “ทำไมเจ้าถึงไม่รั้งนางไว้?”
ซิ่งหลินตกใจ
คุณนายใหญ่พูดว่า “เจ้าวางห่อผ้าไว้แล้วออกไปตรวจสอบบัญชีกับพวกนางให้เรียบร้อย”
“เจ้าค่ะ” ซิงหลินสีหน้าเคร่งขรึม ย่อคำนับแล้วเดินออกไป
ป้าหังยิ้มและพูดว่า “ซิ่งหลินยังเด็ก คุณนายใหญ่ค่อยๆ สอนเอาก็ได้เจ้าค่ะ!”
คุณนายใหญ่ส่ายหน้า “ปีนี้นางก็อายุสิบแปดแล้ว... เดิมทีข้าอยากให้คุณชายใหญ่แต่งนางเข้ามา ข้าจะได้มีคนคอยช่วยเหลือ ใครจะรู้...” นางถอนหายใจ “นางตัวแค่นี้แต่กลับกล้าเช่นนี้ แม้แต่คุณหนูสกุลหลัวก็กล้ามองข้าม เกรงว่าต่อไปคงจะสั่งสอนยาก”
“นางจะเป็นเช่นไรก็ขึ้นอยู่กับท่าน” ป้าหังยิ้ม “แล้วอีกอย่าง คุณชายใหญ่ของเราไม่เคยแตะต้องคนใกล้ตัว ตอนที่เถาหลินอยู่ที่นี่เขาก็ยังไม่คิดอะไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนหน้าตาอย่างซิ่งหลิน”
เถาหลิน ก็คือสาวใช้ที่ยั่วคุณชายใหญ่ใหญ่ตอนนั้น...
ได้ยินป้าหังพูดถึงชื่อนาง สีหน้าของคุณนายใหญ่ก็มืดมนลง “ขายขี้หน้าสกุลกู้ของเราจริงๆ ทำให้ข้าไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคุณชายใหญ่!”
ป้าหังมองไปรอบๆ เห็นว่าไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร นางจึงพูดเบาๆ ว่า “คุณนายใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง นายหญิงจัดการตั้งนานแล้ว รับรองว่าไม่มีใครรู้แน่นอนเจ้าค่ะ”
นายหญิงที่นางพูดถึงก็คือท่านแม่ของคุณนายใหญ่
คำพูดของป้าหังไม่ได้ทำให้สีหน้าของคุณนายใหญ่ดีขึ้น นางแกะห่อผ้าที่สืออีเหนียงส่งมาด้วยสีหน้าที่เป็นกังวล “ไม่พูดเรื่องพวกนี้ดีกว่า...ดูสิว่าสืออีเหนียงตัดอะไรมาให้พวกข้า”
เสื้อของคุณชายใหญ่ปักเย็บอย่างละเอียด ดอกกล้วยไม้บนกระโปรงของคุณนายใหญ่ราวกับเป็นดอกจริง กวางบนเสื้อของซิวเกอราวกับมีชีวิต...
ป้าหังอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ “น่าเสียดายที่นางไม่ได้อยู่ในท้องของนายหญิงใหญ่!”
“นั่นนะสิ” คุณนายใหญ่ทำหน้าสงสาร “ล้วนแต่เป็นโชคชะตา”
ทั้งสองนึกถึงหลัวหยวนเหนียงขึ้นมาพร้อมกัน
บรรยากาศพลันเงียบสงัด
ผ่านไปชั่วครู่ คุณนายใหญ่ก็ได้สติขึ้นมา “ใช่ๆ แล้วของขวัญของนายท่านสองและนายท่านสามล่ะ ถูกส่งไปแล้วหรือยัง?”
ป้าหังรีบตอบ “ส่งไปตามที่ป้าสวี่สั่งตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ คาดว่าตอนนี้คงจะถึงแล้ว”
คุณนายใหญ่พยักหน้า จากนั้นก็พูดเรื่องบัญชีกับป้าหังต่อ
******
อาหารกลางวันของวันนี้เร็วกว่าปกติหนึ่งชั่วโมง หลังจากกินข้าวเสร็จ นายหญิงใหญ่ให้พวกนางไปพักผ่อนก่อน “...อย่าให้คนในสกุลสวีเห็นน้องสาวของฮูหยินไม่มีชีวิตชีวาราวกับมะเขือเหี่ยว! พวกเจ้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็มาที่เรือนของข้า”
แน่นอนว่าอู่เหนียงกับสืออีเหนียงก็ไม่กล้าคัดค้าน พวกนางกลับไปพักผ่อนที่เรือนของตัวเอง ล้างหน้าล้างตา หวีผมเปลี่ยนเสื้อผ้า นายหญิงใหญ่กำลังจัดของที่เอามาจากอวี๋หังกับป้าสวี่ ประเดี๋ยวจะได้เอาไปให้สกุลสวี
ตอนบ่าย ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องของนายหญิงใหญ่
อู่เหนียงสวมเสื้อสีขาวข้างใน ข้างล่างสวมกระโปรงสีขาว ข้างนอกเป็นเสื้อกั๊กลายดอกสีแดงกุหลาบ ม้วนผมสีดำพร้อมกับปักปิ่นปักผมสีทองที่งดงาม ที่หูใส่ต่างหูหินสีม่วง มองดูแล้วช่างสง่างาม
นายหญิงใหญ่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ไป ไปเปลี่ยนกระโปรงตัวนั้นเป็นสีเหลือง”
อู่เหนียงหน้าแดง แต่นางก็ไปเปลี่ยนกระโปรงตัวใหม่
สายตาของนายหญิงใหญ่มองไปที่สืออีเหนียง
ข้างในสวมเสื้อสีเขียวอ่อน ข้างล่างสวมกระโปรงสีเขียวถั่ว ข้างนอกสวมเสื้อกั๊กสีเหลืองที่มองดูแล้วสะอาดตา ม้วนผมขึ้นสองจุก ประดับด้วยดอกไม้ไข่มุกสองสามดอก ถึงแม้ว่าเสื้อผ้าจะดูหรูหราและเรียบง่าย แต่มันกลับดูจืดชืดไปหน่อย
นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะจับหน้าผาก  “วันนี้เป็นอะไรกัน แต่ละคนไม่ทำให้ข้าหมดห่วงสักคน”
“อาจจะเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไปเจ้าค่ะ” ป้าสวี่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเคยไปดูเสื้อผ้าของคุณหนู นางยิ้มและอธิบาย
นายหญิงใหญ่ถอนหายใจและพูดกับสืออีเหนียง “สวมเสื้อข้างในสีชมพู เสื้อกั๊กสีม่วงอ่อน กระโปรงสีขาว ปล่อยผมแล้วม้วน ประดับดอกไม้ไข่มุกสักสองสามดอก...ไปเร็วเข้า!”
ช่วยไม่ได้ สืออีเหนียงจึงรีบกลับไปที่เรือน เปลี่ยนเสื้อผ้าตามที่นายหญิงใหญ่บอก
เมื่อนางกลับถึงเรือน อู่เหนียงก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว
เสื้อกั๊กสีแดงดอกกุหลาบกับกระโปรงสีเหลือง ในความสง่างามมีความสดใส และนาง เสื้อสีชมพูบวกกับเสื้อกั๊กสีม่วงอ่อน สัมผัสได้ถึงความสง่างามในความอ่อนโยน
ทันใดนั้นสืออีเหนียงก็ตระหนักขึ้นได้ว่า ตัวเองอยู่ในสกุลหลัวไม่มีโอกาสทำอะไรเลย
นางอดไม่ได้ที่จะกำมือแน่น
มันต้องมีวิธีอื่น...
******
รถม้าค่อยๆ แล่นออกจากตรอกกงเสียนในเป่าต้าฟาง เลี้ยวไปทางซ้ายก็ไปถึงถนนเป่าต้า ออกมาจากถนนเป่าต้าแล้วเลี้ยวขวาก็มาถึงถนนตงเจิ้ง จากนั้นก็แล่นไปทางตะวันตกตามถนนตงเจิ้ง ผ่านประตูเจิ้งอานและสวนหลวงไท่ฉือย่วน แล่นไปอีกประมาณหนึ่งก้านธูปก็มาถึงจวนหย่งผิงโหวที่เหอฮวาหลี่
เหอฮวาหลี่เดิมทีเรียกว่าเหอฮวาพัว ซึ่งเป็นทะเลสาบเล็กๆ ในไท่ฉือ ตอนที่องค์ฮ่องเต้ไท่จงซ่อมแซมไท่ฉือย่วน เขารู้สึกว่าที่ตั้งของมันค่อนข้างไกล จึงถูกองค์หญิงคนโตหนิงกั๋วเอาไป เอาทะเลสาบไปทำเป็นลานกว้าง ต่อมาองค์หญิงดื่มยาพิษฆ่าตัวตายเนื่องจากเข้าไปเข้าไปพัวพันกับคดีก่อกบฏของเจิ้งอานอ๋อง ถูกยึดทรัพย์สินของสกุล ลานนี้จึงถูกกรมพระราชวังยึดกลับไป ต่อมาสกุลสวีกลับมารับบรรดาศักดิ์ เดิมทีที่ตั้งของจวนสกุลสวีอยู่ที่ตรอกสือซือ แต่ถูกองค์ฮ่องเต้เซี่ยวจงนำไปมอบเป็นรางวัลให้กับท่านลุงของตัวเอง องค์ฮ่องเต้อิงจงจึงได้มอบลานขององค์หญิงหนิงกั๋วให้กับสกุลสวีแทน
“เช่นนั้นพี่หญิงใหญ่ก็อยู่ที่ลานของราชวงค์เช่นนั้นหรือเจ้าคะ?” ได้ยินนายหญิงใหญ่บอกว่ากำลังจะไปเหอฮวาหลี่ สายตาของอู่เหนียงก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ก็ไม่ใช่ทั้งหมด” นายหญิงใหญ่หยุดพูด “ตอนนั้นเพราะคดีก่อกบฏของเจิ้งอานอ๋อง ความคับข้องใจที่มีมานานของเหล่าขุนนางก็ถูกชำระล้างออกไปมากมาย สกุลสวีเสนอแบ่งเขตอยู่กับติ้งกั๋วกง[footnoteRef:1]สกุลเจิ้งและเวยเป่ยโหวสกุลหลินในลานขององค์หญิง ไม่เช่นนั้นเหอฮวาพัวจะเปลี่ยนชื่อเป็นเหอฮวาหลี่ได้เช่นไรเล่า” [1:  กั๋วกง ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดของชั้นกง และเป็นตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดที่ขุนนางจะได้รับพระราชทานจากองค์ฮ่องเต้ สามารถสืบทอดผ่านลูกหลานได้]
เมื่อได้ยินว่าสกุลสวีแบ่งที่ดินอยู่กับคนอื่น อู่เหนียงก็ตกใจ
นายหญิงใหญ่มองความคิดของนางออก ในใจของนางก็รู้สึกไม่พอใจ จากนั้นก็พูดว่า “ถึงแม้ว่าสกุลเจิ้งจะได้ครอบครองเรือนหลัก สกุลหลินและสกุลสวีแบ่งลานที่เหลือ แต่ฮ่องเต้อิงจงเห็นว่าจวนเก่าของสกุลสวีไม่ได้เล็กไปกว่าลานขององค์หญิง เขาจึงมอบหนึ่งในสามของลานให้กับสกุลหลิน สกุลสวีจึงได้ครอบครองพื้นที่สองในสาม ลานนั้นเป็นลานที่องค์หญิงสร้างขึ้นเพื่อพักผ่อน ในลานมียอดเขาที่สูงชัน ดอกจื่อเถิงที่เบ่งบานสะพรั่ง งดงามเป็นอย่างมาก หากจะพูดถึงเรื่องพื้นที่ สกุลสวีอาจจะเทียบกับเหล่าขุนนางในเยี่ยนจิงไม่ได้ แต่เมื่อพูดถึงทิวทัศน์ที่สวยงาม พวกเขาก็ไม่น้อยหน้าเหมือนกัน”
อู่เหนียงรู้ว่าตัวเองเสียมารยาท นางจึงรีบยิ้มและพูดว่า “ข้าแค่กำลังคิดว่า อีกเดี๋ยวท่านแม่บอกให้พี่หญิงใหญ่ส่งคนพาข้าไปเดินชมได้หรือไม่...ข้าโตขนาดนี้แล้ว แต่กลับไม่เคยมาที่ที่สูงส่งเช่นนี้มาก่อน ข้าอยากจะเปิดหูเปิดตาบ้างเจ้าค่ะ”
สีหน้าของนายหญิงใหญ่ดีขึ้น “เรายังจะต้องอยู่ที่เยี่ยนจิงอีกสักพัก มีโอกาสอีกตั้งมากมาย”
ทันทีที่นางพูดจบ ก็มีคนพูดผ่านม่านรถม้า “นายหญิง เรากำลังผ่านไท่ฉือย่วนพอดี! ท่านอยากอยากจะเดินชมหรือไม่เจ้าคะ” คนที่พูดคือท่านป้าที่สกุลสวีส่งมา
อู่เหนียงได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มออกมา แต่กลับถูกนายหญิงใหญ่จ้องใส่ จากนั้นนางก็พูดกับท่านป้าคนนั้นผ่านม่านอย่างไม่รีบร้อน  “ไม่เป็นไร มองจากถนนตงเจิ้งไปก็เห็นเพียงต้นไม้ไม่กี่ต้น หากเป็นฤดูร้อนก็ยังจะน่าดูอยู่ แต่อากาศหนาวๆ เช่นนี้ ข้าคิดว่าเลี่ยงไปดีกว่า!”
ท่านป้าคนนั้นหัวเราะแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
นายหญิงใหญ่ตักเตือนอู่เหนียงและสืออีเหนียงเบาๆ  “เมื่อถึงจวนของสกุลสวี่ อย่ามองซ้ายมองขวา อย่าก้มหน้าก้มตา อย่าตกใจอะไร พูดเมื่อควรจะพูด เมื่อไม่ควรพูดก็ยิ้มเข้าไว้ เขามอบอะไรให้ก็รับมา อย่าปฏิเสธไปๆ มาๆ ขนมที่ยกมาก็แค่ชิมก็พอ อย่าเอาแต่หดหัวราวกับคนที่ไม่เคยเห็นภายโลก...” นางพูดอะไรตั้งมากมาย ทำให้อู่เหนียงตื่นเต้น สืออีเหนียงเห็นเช่นนี้ แน่นอนว่านางก็ต้องทำเป็นอยู่ไม่เป็นสุข นายหญิงใหญ่จึงหยุดพูด “สรุปก็คือ สกุลสวี่สูงส่ง พวกเจ้าอย่าทำให้สกุลหลัวขายหน้า”
ทั้งสองคนรีบตอบกลับอย่างเชื่อฟัง “เจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ยกมือขึ้นจัดทรงผมของตัวเองแล้วก็ดึงกระโปรงให้เรียบ
สืออีเหนียงตกใจ
รถม้าหยุดเคลื่อน ข้างนอกมีคนกำลังกระซิบอะไรบางอย่าง ผ่านไปไม่นาน เสียงพวกนั้นก็หายไป จากนั้นรถม้าก็สั่นสะเทือนราวกับวิ่งทับอะไรบางอย่างและเริ่มเคลื่อนไปข้างหน้าอีกครั้ง
ในรถม้า ทุกคนไม่พูดไม่จา บรรยากาศค่อนข้างหดหู่
โชคดีที่รถม้าเคลื่อนที่ไปไม่นานมากเท่าไร ก็หยุดเคลื่อนอีกครั้ง
ม่านรถเปิดออก ใบหน้ากลมๆ ที่ยิ้มแย้มของป้าเถาก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าพวกนาง “นายหญิงใหญ่ ถึงแล้วเจ้าค่ะ!”


## บทที่ 28 พี่หญิง (ต้น)

ตอนที่ 28 พี่หญิง(ต้น)
สืออีเหนียงลงรถม้ามาพร้อมกับนายหญิงใหญ่ เห็นว่าตัวเองยืนอยู่หน้าประตูฉุยฮวาสีดำ คนขับรถม้า องครักษ์ที่ติดตามาและคนลากเกวียนม้าต่างก็หายไปหมด มีเพียงหญิงสองสามคนที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าและเสื้อกั๊กสีเขียวกำลังเดินเข้ามาคารวะนายหญิงใหญ่อย่างเป็นมิตร
ป้าเถาจงใจแนะนำหญิงรูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีคล้ำวัยสามสิบกว่าคนหนึ่งให้นายหญิงใหญ่รู้จัก “ท่านนี้คือคนของสกุลหลี่ เป็นผู้รับดูแลรถม้าในจวนเจ้าค่ะ”
“ป้าหลี่” นายหญิงใหญ่ยิ้มและพยักหน้าให้ท่านป้าผู้นั้นอย่างสุภาพ ป้าสวี่ก็เอาถุงผ้าออกมาให้พวกนางเป็นของรางวัล
ทุกคนยิ้มรับถุงผ้ามาและเอ่ยขอบคุณนายหญิงใหญ่ จากนั้นป้าเถาก็เดินขึ้นบันไดประตูฉุยฮวาไปกับนายหญิงใหญ่
อู่เหนียงและสืออีเหนียงเดินตามนายหญิงใหญ่ไปอย่างไม่รีบร้อน ได้ยินป้าหลี่ที่อยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “...ฮูหยินของบ่าวพูดถึงนายหญิงใหญ่ทุกวัน เมื่อวานได้รับจดหมายบอกว่าท่านมา ตอนเที่ยงก็บอกให้บ่าวเตรียมรถให้พร้อม...”
พวกนางพูดคุยกันและเดินผ่านเข้ามาในประตูฉุยฮวา จากนั้นก็เห็นเกวียนรถม้าสีฟ้าคันเล็กๆ สามคันที่เอาไว้ใช้แทนการเดินเท้าจอดอยู่หน้ากำแพงลานข้างใน
“ลำบากป้าหลี่แล้ว!” นายหญิงใหญ่ยิ้มและพูดคุยกับนางสองสามประโยค จากนั้นป้าสวี่ก็พานางไปขึ้นเกวียนที่จอดอยู่ข้างหน้า
“คุณหนูทั้งสองคนก็ขึ้นเกวียนเถิดเจ้าค่ะ!” ป้าเถายิ้มให้อู่เหนียงและสืออีเหนียง “ประเดี๋ยวฮูหยินจะรอนาน”
อู่เหนียงและสืออีเหนียงยิ้มและพยักหน้าให้ป้าเถา จากนั้นก็ไปขึ้นเกวียนเหมือนนายหญิงใหญ่
ข้างนอกช่างเรียบง่าย แต่ข้างในกลับตกแต่งอย่างงดงาม
ม่านเกวียนมีลายปักที่ปักด้วยลูกปัดแก้วหลากหลายสีเป็นลายก้อนเมฆแขวนอยู่ ทั้งสี่มุมมีถุงหอมผ้าทอสีแดงแขวนไว้ หมอนสีฟ้าและเบาะนั่งปักเป็นลายดอกเหมยสีขาว...
ตงชิงมองดูด้วยความตกใจ หยิบหมอนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง “คุณหนู นี่คืองานปักซ้อนของหอเซียนหลิง...ที่เป็นต้นฉบับของงานอาจารย์เจี่ยน...” นางตื่นเต้นจนแทบจะพูดไม่ออก หู่พั่วที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ตกใจ งานปักซ้อนของหอเซียนหลิงปักออกมาเหมือนงานปักสองด้าน ไม่ได้หาได้ง่ายๆ คิดไม่ถึงเลยว่า สกุลสวีจะเอามาตกแต่งบนเกวียน...
สืออีเหนียงไม่ได้มองมันอีก
นางคิดเสมอว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ซื้อได้ด้วยเงินไม่ใช่ของมีค่าที่แท้จริง!
เพราะว่าไม่มีคนนอก สืออีเหนียงจึงเปิดม่านออกเป็นช่องเล็กๆ และมองออกไปด้านนอก
มีหญิงนางหนึ่งดึงล่อออกมา ใส่เกวียนให้มันอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ตบที่คอมันเบาๆ ล่อตัวนั้นก็เดินอ้อมกำแพงไป เดินไปบนถนนอิฐสีฟ้าที่ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นสน
เกวียนม้าแล่นมาพักหนึ่ง จากนั้นก็เลี้ยวซ้ายเข้าไปบนเส้นทางแคบๆ
ทั้งสองข้างทางคือกำแพงสูงสีขาว มองจากมุมของสืออีเหนียง นางรู้สึกราวกับมันไม่มีจุดสิ้นสุด
ผ่านไปไม่นาน นางถึงได้เห็นว่าทุกครั้งที่เกวียนม้าแล่นไปได้ระยะหนึ่งก็จะเจอกับเสาไฟสี่เหลี่ยมที่อยู่ติดกับกำแพง
เสาไฟเช่นนี้ นางเคยอ่านเจอในหนังสือ มันมักจะมีในพระราชวังหรือสนามจัตุรัส เพราะว่าจะต้องใช้น้ำมันสนปริมาณมากในการจุดไฟ น้ำมันสนนอกจากราคาแพง ยังหายากอีกด้วย ใช่ว่ามีเงินก็สามารถหาซื้อได้ ถึงแม้ว่าจะหาซื้อมาได้ แต่ใช้งานมันนานหลายปีก็เป็นค่าใช้จ่ายก้อนโตที่ทำให้คนต้องตกใจ
หรือว่าตอนกลางคืนสกุลสวีจุดไฟพวกนี้จริงๆ?
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวไปข้างหน้า พยายามดูว่ามีร่องรอยของการใช้งานบนเสาไฟหรือไม่...
“คุณหนู อย่าให้บรรดาเหล่าท่านป้า ที่อยู่ข้างหลังเห็นเอานะเจ้าคะ!” ตงชิงเตือนนางเบาๆ
ข้างนอกเกวียนนอกนอกจากมีหญิงคนหนึ่งที่ลากล่ออยู่ แล้วยังมีหญิงที่ค่อนข้างมีอายุยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ที่ทำเช่นนี้ก็เพราะให้คนที่อยู่ในรถเรียกใช้ได้สะดวก แต่ทุกสรรพสิ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย คนที่เดินตามอยู่ข้างนอกก็จะเห็นว่าคนที่อยู่ในรถเปิดม่านมองออกมาข้างนอกหรือไม่ ได้อย่างง่ายดาย...
สืออีเหนียงมองออกไปนอกหน้าต่าง มองไปเห็นปิ่นปักผมหินสีทองที่อยู่บนหัวของท่านป้าที่อยู่ข้างหลังอย่างชัดเจน นางยิ้มและปิดม่านลง
ตงชิงเห็นเช่นนี้ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
สืออีเหนียงอดยิ้มใส่นางไม่ได้ “แค่หมอนลายดอกเหมยก็ทำให้เจ้าตกใจขนาดนี้?”
“คุณหนู นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องตลกนะเจ้าคะ” ตงชิงถอนหายใจ “ท่านก็รู้ว่าหากเป็นอัญมณีของคุณหนูใหญ่และนายหญิงใหญ่ อมไว้ในปากก็กลัวละลาย ถือไว้ในมือก็กลัวมันตกแตก หากท่านทำเรื่องของคุณหนูใหญ่พัง นายหญิงใหญ่คงจะ...” นางหยุดพูด
“ข้ารู้!” สืออีเหนียงรีบรับปากอย่างรวดเร็ว “ข้านั่งนิ่งๆ ไม่ขยับไปไหนก็ได้!”
ตงชิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างออกมา
นางรู้อยู่แล้ว แค่คุณหนูรับปาก คุณหนูก็จะต้องทำได้อย่างแน่นอน!
สืออีเหนียงเห็นเช่นนี้แต่ในใจกลับหดหู่
คนรอบข้างของนางคงจะอยู่ไม่เป็นสุขกับเรื่องที่มาเจอกับหยวนเหนียงครั้งนี้ใช่หรือไม่? ไม่เช่นนั้น คงจะไม่เป็นกังวลเช่นนี้!
คิดได้เช่นนี้ นางก็ชำเลืองมองหู่พั่วที่นั่งอยู่ข้างๆ ตงชิง ตั้งแต่ขึ้นเกวียนมานางก็ไม่พูดไม่จา
สีหน้าของหู่พั่วดูนิ่งเฉย
อาจจะเป็นเพราะนางพึ่งมาอยู่กับพวกนางได้ไม่นาน ยังไม่มีความผูกพัน ดังนั้นนางจึงไม่กระวนกระวายเหมือนตงชิง!
สืออีเหนียงหัวเราะเยาะตัวเอง แต่พอเคลื่อนสายตาไป ก็เห็นผ้าเช็ดหน้าที่หู่พั่วบีบจนกลายเป็นก้อนอยู่ในมือ
******
เสียงจากกีบล่อที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอทำให้เวลาราวกับยืดออกไปช้ากว่าเดิม
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เกวียนเลี้ยวไปทางซ้าย จากนั้น เวลาผ่านไปประมาณครึ่งก้านธูปมันก็หยุดเดิน
น่าจะถึงเรือนของหยวนเหนียงแล้ว...
สืออีเหนียงครุ่นคิด น้ำเสียงที่อ่อนโยนของท่านป้าที่ตามมาก็ดังขึ้นผ่านผ้าม่านเข้ามา “คุณหนู ถึงแล้วเจ้าค่ะ!”
หู้พั่วตอบกลับ “รู้แล้วเจ้าค่ะ” จากนั้นก็ขยับไปเปิดม่าน เห็นว่าท่านป้าเอาบันไดมาวางไว้แล้ว นางเหยียบบันไดเดินลงมา แล้วหันไปพยุงสืออีเหนียงเดินลงมา
พวกนางหยุดอยู่หน้าประตูหมานจื่อที่มีบันไดเดินขึ้นไป รูปปั้นหินสิงโตที่สูงเท่าคนตั้งอยู่บนธรณีประตู ป้าสวี่พยุงนายหญิงใหญ่ที่ดูเป็นกังวลหายเข้าไปในประตู
สืออีเหนียงแอบตกใจ และก็รู้สึกว่าตัวเองกระต่ายตื่นตูมเกินไป
พวกนางสองแม่ลูกไม่ได้เจอกันตั้งสิบกว่าปี...
ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัว นางก็พลันเหงื่อออกเต็มแผ่นหลัง
ในเมื่อคิดถึงกันขนาดนี้ แล้วทำไมหยวนเนียงไม่ออกมาต้อนรับท่านแม่ที่หน้าประตู...หรือเข้าใจได้ว่า ร่างกายของนางอ่อนแอจนแค่มาต้อนรับท่านแม่ที่หน้าประตูก็อาจจะทำให้มีผลที่ไม่ดีตามมา...ดั้งนั้น นาง....คิดได้เช่นนี้ สืออีเหนียงก็ก้มหน้ามองไปที่ขั้นบันได
มันเป็นแนวนอนอยู่ใต้ธรณีประตู...หากข้ามธรณีประตูมาแล้ว ก็สามารถเดินตรงเข้าไปข้างในได้...
นางเห็นอู่เหนียงพาจื่อเวยและจื่อย่วนเดินเข้าไปผ่านประตูหมานจื่อ นางจึงสงบสติอารมณ์และพาตงชิงกับหู่พั่วเดินตามเข้าไป
ข้างหน้าเป็นห้องโถง ด้านซ้ายและขวามีทางเดินที่สามารถเดินทะลุไปถึงห้องโถง ในลานปูด้วยอิฐสี่เหลี่ยมสีฟ้า ทางเข้าห้องโถง สี่มุมทางเดินล้วนแต่มีสาวใช้ที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าและเสื้อกั๊กสีเขียวยืนอยู่ ล้วนแต่ยืนกุมมืออย่างระมัดระวัง เห็นอู่เหนียงกับสืออีเหนียงเดินมา สาวใช้ก็ย่อเข่าคำนับพวกนาง
สืออีเหนียงเดินตามอู่เหนียงมาตามทางเดินด้านขวาเข้าไปในห้องโถง
ด้านทิศตะวันตกของห้องโถงมีโต๊ะตัวยาว เก้าอี้ไท่ซือและโต๊ะชา จัดเป็นสถานที่ต้อนรับแขก ด้านทิศตะวันออกและตรงกลางกลับว่างเปล่าไม่มีอะไร
เดินออกมาจากห้องโถงก็ไม่เห็นนายหญิงใหญ่ พวกนางเจอกับลานอีกหนึ่งลาน ข้างหน้าตรงกลางเป็นเรือนหลักห้าห้องที่ยังมีห้องเล็กๆ อยู่ขนาบข้าง ด้านข้างเป็นเรือนสามห้องที่มีห้องเล็กๆ เชื่อมต่อกับทางเดินเป็นวงกลม ในลานปูด้วยอิฐสีฟ้าลายตัวอักษรเลขสิบ สี่มุมปลูกต้นสนเล็กๆ ที่มีความสูงเท่าคน
เห็นอู่เหนียงและสืออีเหนียงเดินออกมาจากห้องโถง บรรดาสาวใช้ที่สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีฟ้าและเสื้อกั๊กสีเขียวที่ยืนอยู่ใต้ชายคาของเรือนหลักก็พากันย่อเข่าคำนับพวกนาง
สืออีเหนียงได้ยินอู่เหนียงถอนหายใจเบาๆ ดูท่าทางไม่ค่อยพอใจ
นางกำลังถอนหายใจให้ตัวเองหรือหยวนหนียง?
“คุณหนู ทางนี้เจ้าค่ะ!” ป้าเถาคงจะเห็นว่าพวกนางไม่ได้เดินตามมา จึงกลับมาตามพวกนาง ยืนกวักมือเรียกพวกนางอยู่ที่เรือนหลัก
พวกนางรีบเดินไปตามทางเดินด้านขวา
“ฮูหยินอยู่ที่ลานข้างหลัง” ป้าเถายิ้มและอธิบายพวกนาง จากนั้นก็พาพวกนางเดินเข้าไปในลานที่สาม
ลานที่สามเหมือนกับลานที่สอง ล้วนแต่เป็นเรือนอยู่ด้านหลังห้าห้องและเรือนอยู่ด้านข้างสามห้อง ในลานก็ปูด้วยอิฐสีฟ้าลายตัวอักษรเลขสิบ แต่ว่ามุมตะวันตกเฉียงเหนือมีภูเขาปลอมที่ทำจากหินไท่หูทับซ้อนกันขึ้นไป มุมตะวันออกเฉียงใต้ปลูกต้นตงชิงสองสามต้น เมื่อเทียบกันแล้วมันดูเย็นสบายมากกว่าลานที่สอง ลานนี้ให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวามากกว่า
อู่เหนียงและสืออีเหนียงเดินตามป้าเถามาจนถึงหน้าประตูเรือนหลัก สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เปิดม่านออก พอเห็นว่าพวกนางเดินเข้ามา นางก็ยิ้มและตะโกนว่า “คุณหนูเจ้าคะ”
อู่เหนียงและสืออีเหนียงยิ้มและพยักหน้าให้สาวใช้คนนั้นแล้วเดินเข้าไปในเรือน
พื้นปูด้วยอิฐสีทองที่เรียบเนียนราวกับกระจก ด้านบนมีภาพวาดที่สีสันสวยงามและมีโคมไฟแขวนอยู่ ตรงกลางมีภาพพระโพธิสัตว์กวนอิม บนโต๊ะยาวๆ มีกระถางธูปสามขาวางอยู่ตรงกลาง กลิ่นหอมของไม้จันทน์หอมก็กำลังฟุ้งออกมาจากกระถาง ด้านซ้ายของโต๊ะยาวมีหยกนิ้วพระหัตถ์ที่สูงหนึ่งฟุต ด้านขวามีกระถางดอกไม้สังคโลกสีฟ้า
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะตกใจ
จากนั้นก็มองไปทางทิศตะวันออกอีกครั้ง กำแพงกั้นสูงที่ทำจากไม้จื่อถาน มีม่านสีฟ้าที่สวยงาม ตรงกลางของห้องรองมีชั้นอเนกประสงค์ วางเต็มไปด้วยกระเช้าดอกไม้หยกสีฟ้า แจกันสังคโลกสีขาว บอนไซกระถางสีขาว ขวดแก้วสีม่วงฐานสีเขียว...
มองไปทางทิศตะวันตก กำแพงกั้นที่ทำจากไม้จื่อถานสิบสองแผ่นประดับด้วยแก้ว สี่แผ่นตรงกลางเปิดอยู่ สามารถมองเห็นไม้จื่อถานแกะสลักที่แยกห้องรองทางทิศตะวันตกออกจากกัน
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะกลั้นหายใจ
มันช่าง...หรูหราเสียจริง!
หากมันแค่หรูหรา นางคงไม่ตกใจ แต่ปัญหาคือ มันแตกต่างจากอิฐสีฟ้าและกระเบื้องสีเทาธรรมดาๆ ที่นางเห็นระหว่างทางอย่างสิ้นเชิง
โดยเฉพาะกำแพงกั้นที่ทำจากไม้จื่อถานสิบสองแผ่นที่ประดับแก้ว ดอกโบตั๋นสีแดงที่ลอยอยู่ในกระเช้าดอกไม้แก้ว ความงดงามเช่นนั้น มันแทบจะสามารถทำให้คนหายใจไม่ออก
คิดเช่นนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองอู่เหนียง
ใบหน้าของอู่เหนียงยังคงยิ้มอย่างเหมาะสม แต่รอยยิ้มนั้นมันค่อนข้างไม่เป็นธรรมชาติ ตัวของนางยังคงยืนตรง แต่การยืนตรงเช่นนั้นมันช่างดูแข็งทื่อ...ราวกับว่านางถูกโจมตีเล็กน้อย!


## บทที่ 29 พี่หญิง (กลาง)

ตอนที่ 29 พี่หญิง(กลาง)
จู่ๆ ก็มีเสียงสะอื้นเบาๆ ดังขึ้นมา
ป้าเถาที่กำลังเดินอยู่ข้างหน้าหยุดเดินทันที
อู่เหนียงได้สติกลับมา นางยิ้มยืนอยู่หน้าม่าน “ท่านป้า หยกนิ้วพระหัตถ์ช่างสวยงามจริงๆ สิ่งนี้ทำมาจากหยกทั้งก้อนเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ป้าเถาหันกลับมา มองอู่เหนียงด้วยสายตาที่ตกใจและชมเชยที่ปิดไม่อยู่“หยกนิ้วพระหัตถ์นี้ทำมาจากหยกทั้งก้อนจริงๆ เจ้าค่ะ ที่แท้คุณหนูห้าสนใจเรื่องพวกนี้” นางพูดแล้วก็พาทั้งสองคนเดินไปยังตัวเป่าเก๋อที่อยู่ทางทิศตะวันตก “ที่นี่ยังมีเครื่องหยกอีก คุณหนูห้าลองชมดูเจ้าค่ะ”
นางจงใจให้พวกนางเลี่ยงออกมา
อู่เหนียงยิ้มและพูดว่า “ขอบคุณท่านป้า ข้าจะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง”
สืออีเหนียงยิ้มอ่อน
อู่เหนียงยิ่งกระฉับกระเฉงมากเท่าไร นางก็จะยิ่งปลอดภัยมากเท่านั้น!
นางยืนดูเครื่องหยกและเครื่องสังคโลกต่างๆ นาๆ ที่อยู่ด้านหน้าของตัวเป่าเก๋อกับอู่เหนียง แต่ป้าเถากลับเอียงหูฟังเสียงการเคลื่อนไหวในห้อง
ทั้งสามคนล้วนแต่ใจลอย
โชคดีที่บรรยากาศนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีแม่นางที่สวมเสื้อข้างในสีแดง สวมเสื้อกั๊กสีฟ้าเขียวที่เหมือนกับสาวใช้ออกมาจากห้องทางทิศตะวันตก “ป้าเถา ฮูหยินบอกว่าเชิญคุณหนูทั้งสองไปนั่งข้างในเจ้าค่ะ”
กำลังจะได้เจอกับหลัวหยวนเหนียง คนที่สามารถควบคุมอนาคตของพวกนางได้แล้ว... ถึงแม้ว่าอู่เหนียงและสืออีเหนียงจะไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาบนใบหน้า แต่ในใจของพวกนางกลับเต้นแรงพร้อมๆ กัน
ป้าเถาตอบกลับทันที “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็ยิ้มและเชิญพวกนางเข้าไปในห้องทางทิศตะวันตก
สืออีเหนียงก้มหน้าก้มตาเดินตามป้าเถาอ้อมม่านกันลมเข้าไปในห้องนอนของหยวนเหนียงอย่างเรียบร้อย จากนั้นก็แอบมองสำรวจทางด้านขวาอย่างรวดเร็ว เหมือนห้องนอนทั่วไป
เตียงขนาดใหญ่ที่มีผ้าคลุมสีแดงคลุมอยู่ ผู้หญิงอายุราวยี่สิบห้ายี่สิบหกนอนเอนกายพิงอยู่บนหมอนปักลายดอกสีเหลืองขนาดใหญ่บนหัวเตียง นางสวมเสื้อกั๊กผ้าปักลายดอกไป๋อวี้สีฟ้า ม้วนผมสีดำเป็นมวยอย่างเรียบร้อย ปักปิ่นปักผมสีทองประดับด้วยเครื่องประดับขี้ผึ้ง สีหน้าซีดเซียวและผอมแห้งดูน่ากลัว ดวงตาสีดำที่แวววาว มองไปยังนายหญิงใหญ่ที่นั่งน้ำตาคลออยู่ข้างเตียง ใบหน้าของพวกนางเต็มไปด้วยความสุขของการกลับมาเจอกันอีกครั้งของมารดาบุตรสาว
หลัวหยวนเหนียงที่เป็นเช่นนี้...
สืออีเหนียงรู้สึกตกใจ
นางเคยคาดเดามานับครั้งไม่ถ้วน...คิดว่านางจะได้เจอกับผู้หญิงที่เยือกเย็นและหยิ่งผยอง หรือผู้หญิงที่เข้มงวดและเคร่งขรึม หรือผู้หญิงที่มีหน้าตาอ่อนโยนแต่สายตาเฉียบแหลม...คิดไม่ถึงว่า นางจะได้เจอกับหลัวหยวนเหนียงที่อ่อนโยนและยังมีความเป็นเด็กเช่นนี้!
“พริบตาเดียวก็ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว” เสียงที่ไม่คุ้นเคยแฝงด้วยเสียงหัวเราะดังขึ้นมาข้างหูของนาง “ที่แท้เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มักจะเดินตามหลังข้ามาตลอดล้วนเติบโตเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงเพรียวกันหมดแล้ว!”
“พี่หญิงใหญ่!” อู่เหนียงที่เดินอยู่ข้างหน้าสืออีเหนียง จู่ๆ ก็สะอื้นและคุกเข่าลง “ข้า ข้าคิดถึงท่านมาก...ข้ายังจำตอนที่ท่านนำขนมวัวซือถังจากจวนที่หังโจวมาฝากข้าได้อยู่เลยเจ้าค่ะ!” พูดจบนางก็ร้องไห้ออกมา
สืออีเหนียงเห็นเช่นนี้นางจึงคุกเข่าตามทันที ก้มหน้าลงด้วยท่าทีที่นอบน้อม
“รีบลุกขึ้นมา พื้นมันเย็น!” ในน้ำเสียงที่อ่อนโยนเจือความโมโห “โตขนาดนี้แล้ว ทำไมยังเหมือนเมื่อก่อน เอะอะก็ร้องไห้ เอะอะก็คุกเข่า...”
ทันใดนั้นก็มีสาวใช้มาพยุงพวกนางลุกขึ้น
สืออีเหนียงไม่ขยับ ใช้หางตาเหลือบมองอู่เหนียง พอเห็นนางลุกขึ้นยืน นางจึงลุกขึ้นยืนตาม
“มา มานั่งข้างข้าสักประเดี๋ยว เราพี่น้องจะได้พูดคุยกัน”
พูดจบก็มีสาวใช้ไปยกเก้าอี้มาวางไว้ข้างเตียง
อู่เหนียงและสืออีเหนียงคำนับขอบคุณพร้อมกัน จากนั้นก็เดินไปก้มหัวคำนับหยวนเหนียงอย่างเป็นทางการตามมารยาทพี่น้อง สาวใช้ฉลาดหลักแหลมที่อยู่ข้างๆ ก็ไปหยิบเบาะรองมาวางที่เข่าก่อนที่พวกนางจะคุกเข่าลง หลังจากที่พวกนางก้มหัวคำนับเสร็จแล้ว ก็มีสาวใช้เดินเข้ามาพยุงพวกนางลุกขึ้น
การกระทำของบรรดาสาวใช้เงียบสงัดและรวดเร็ว
สืออีเหนียงแอบตกใจกับสาวใช้ที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดีในเรือนของหยวนเหนียง นางและอู่เหนียงเดินเข้าไปนั่งบนเก้าอี้ที่วางอยู่หน้าเตียง
มีสาวใช้ยกชาและผลไม้เข้ามา
หยวนเหนียงยิ้มและมองดูน้องสาวทั้งสองคน “น้องหญิงห้าหน้าตาสะสวยมาตั้งแต่เด็ก ไม่ได้แตกต่างไปจากที่ข้าคิดไว้ น้องหญิงสิบเอ็ดนี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้เจอกับเจ้า ดูคางที่เรียวยาวนั่นสิ ช่างเหมือนอี๋เหนียงห้าเสียจริง แต่ว่าผมเหมือนกับข้า ผมดำผมดก”
สืออีเหนียงได้ยินว่ามีคนพูดถึงนาง นางก็หน้าแดงขึ้นมา ก้มหน้าพึมพำอยู่ตั้งนาน ไม่รู้เหมือนกันว่าพึมพำอะไร ท่าทางดูเขินอายและขี้ขลาด
“อะไรเหมือนเจ้านะ” นายหญิงใหญ่ยิ้ม “เหมือนท่านย่าของเจ้าต่างหาก”
หยวนเหนียงยิ้มมุมปาก ทุกคนก็พากันหัวเราะขึ้นมา บรรยากาศในห้องคึกคักขึ้นมาไม่น้อย
หยวนเหนียงบอกสาวใช้ที่อยู่ข้างๆ “นำกล่องสีแดงแกะสลักสองกล่องใต้หมอนของข้าออกมา”
สาวใช้ตอบรับและคุกเข่าปีนเข้าไปล้วงใต้หมอนของหยวนเหนียงและนำกล่องกลมๆ ขนาดเท่าฝ่ามือสองกล่องออกมา
“พี่ก็ไม่รู้ว่าพวกเจ้าชอบอะไร นึกขึ้นได้ว่ามีป้ายหยกสองอันในมือที่พอจะนำออกมาได้ จึงบอกให้คนไปหามา” นางพูดพร้อมกับบอกให้สาวใช้นำกล่องสีแดงแกะสลักในมือให้กับอู่เหนียงและสืออีเหนียง “พวกเจ้ารับไปคนละชิ้น รับไปเถิด!”
หยวนเหนียงพูดอย่างสุภาพ แต่พวกนางทั้งสองคนกลับไม่คิดว่าป้ายหยกสองชิ้นนั้นแค่ ‘พอจะนำออกมาได้’ เท่านั้น พวกนางก็ลุกขึ้นขอบคุณและรับกล่องมาอย่างน้อบน้อม
“เปิดดูสิ” หยวนเหนียงยิ้ม “ดูสิว่าชอบกันหรือไม่”
อู่เหนียงและสืออีเหนียงตกใจ
มีใครที่ไหนเปิดของขวัญต่อหน้าคนให้ของขวัญ...
นายหญิงใหญ่ก็พูดอยู่ข้างๆ “เปิดดูสิ มันเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากพี่หญิงของพวกเจ้า” พวกนางไม่กล้าลังเลอีกต่อไป ทั้งสองคนเปิดกล่องในมือ
ช่างชุ่มชื้นและโปร่งแสง ขาวสะอาดไร้ที่ติ ราวกับไขมันที่แข็งตัว แค่ดูก็รู้ว่ามันคือหยกหยางจืออวี้ชั้นดี
หยกทั้งสองชิ้นเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดหนึ่งนิ้ว แต่ชิ้นหนึ่งแกะสลักดอกเหมยสองสามดอกและคำว่า ‘ความปิติที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่’ อีกชิ้นหนึ่งแกะสลักทับทิมในปากค้างคาวและคำว่า ‘มากลูกหลานหลากเปรมปรีดิ์’
มันหมายความว่าอะไร
หรือว่าจะจับฉลากเช่นนั้นหรือ
เช่นนั้น ‘ความปิติที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่’ ถูกรางวัล หรือ ‘มากลูกหลานหลากเปรมปรีดิ์’ ถูกรางวัล?
สืออีเหนียงมองไปที่ป้ายหยกที่แกะสลักคำว่า ‘มากลูกหลานหลากเปรมปรีดิ์’ ในมือ นางรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แต่อู่เหนียงกลับมีความสุขดั่งคำบนป้ายหยกที่สลักไว้ว่า ‘ความปิติที่เก็บซ่อนไว้ไม่อยู่’
“ขอบพระคุณพี่หญิงเจ้าค่ะ!” สายตาของนางเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ข้าชอบมันมากเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงพยักหน้า บอกว่าเห็นด้วยกับคำพูดของอู่เหนียง“สวยจริงๆ ”
หยวนเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มและพูดว่า “พวกเจ้าชอบมันก็ดี!”
ทันทีที่นางพูดจบ ก็มีสาวใช้พูดด้วยความเคารพผ่านม่านกันลม “ฮูหยิน คุณชายจุนมาแล้วเจ้าค่ะ!”
สีหน้าชองหยวนเหนียงก็สดใสขึ้นมาทันทีรีบพาเขาเข้ามา!”
ทันใดนั้นก็มีหญิงรูปร่างสูงอวบอุ้มเด็กผู้ชายตัวเล็กที่สวมเสื้อผ้าไหมสีแดงเดินเข้ามา ข้างหลังยังมีสาวใช้ที่หน้าตาสวยงามตามมาอีกสองคน แต่สายตาของทุกคนต่างก็จับจ้องไปยังเด็กผู้ชายคนนั้น
ผิวของเขาขาวสะอาด คิ้วที่ได้รูป งดงามราวกับตุ๊กตา อายุแค่สองสามขวบ ในดวงตามีความอ่อนแอและขี้อายปรากฎอยู่ ดูก็รู้ว่าเขาร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง
“จุนเกอ!” นายหญิงใหญ่น้ำตาคลอเดินเข้าไป เอื้อมมือออกไปอุ้มเขา
แต่เขากลับหันหน้าหนี ซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของหญิงที่อุ้มเขาอยู่ สร้อยข้อมือทองคำที่ใส่อยู่ก็มีเสียงกระดิ่งดังขึ้นมา
สีหน้าของนายหญิงใหญ่แข็งทื่อ
หยวนเหนียงอธิบายด้วยความรู้สึกผิด “เขาค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้าเจ้าค่ะ!”
นายหญิงใหญ่ดึงเสื้อผ้าของจุนเกอด้วยความลำบากใจ “โทษข้าที่มาหาเขาไม่บ่อย”
หญิงที่อุ้มจุนเกออยู่ ยกยิ้มและพูดว่า “หากจะโทษก็ต้องโทษที่จุนเกอของเรายังเด็ก” นางพูดพร้อมกับอุ้มจุนเกอย่อคำนับ “จุนเกอคารวะท่านยายขอรับ!”
บรรดาสาวใช้ต่างก็เรียกจุนเกอว่า ‘คุณชายจุน’ แต่หญิงผู้นี้กลับเรียก ‘จุนเกอ’ ดูแล้วน่าจะเป็นแม่นมของจุนเกอ
สืออีเหนียงครุ่นคิด เห็นนายหญิงใหญ่หัวเราะออกมาอย่างพอใจ จากนั้นก็นำกล่องสีแดงจากมือของทานป้าสวี่ยื่นให้จุนเกอ “นี่คือของขวัญที่ท่านยายเอาให้เจ้า จานฝนหมึก เจ้าโตแล้วค่อยใช้มัน”
สาวใช้ที่มากับจุนเกอก็เดินเข้ามาย่อคำนับนายหญิงใหญ่และรับแทนจุนเกอ
หยวนเหนียงชี้ไปที่อู่เหนียงกับสืออีเหนียง “จุนเกิด นี่คือท่านป้าห้าของเจ้า ส่วนนี่คือท่านป้าสิบเอ็ดของเจ้า!”
จุนเกอได้ยินเสียงของท่านแม่ เขาก็เงยหน้าขึ้นทันที หลังจากมองไปที่อู่เหนียงและสืออีเหนียง เขาก็ก้มมุดหน้าลงในอ้อมแขนของหญิงผู้นั้นอีกครั้ง อู่เหนียงกับสืออีเหนียงก็ไม่กล้าที่จะรอช้า พวกนางรีบลุกขึ้นยืน
หญิงผู้นั้นที่อุ้มจุนเกอก็พูดว่า “จุนเกอคารวะท่านป้าห้า” “จุนเกอคารวะท่านป้าสิบเอ็ด” ย่อคำนับให้กับอู่เหนียงและสืออีเหนียง
พวกนางทั้งสองคนล้วนแต่พูดว่า “ไม่กล้ารับ” แต่ก็ย่อรับ
อู่เหนียงนำป้ายมงคลไม้มู่เถาออกมาจากแขนเสื้อ “นี่คือตอนที่ข้าเขียนคัมภีร์ที่วัดฉืออาน แม่ชีฮุ่ยเจินของวัดฉืออานเป็นคนบูชาเอง มอบเป็นของขวัญให้จุนเกอ!”
ส่วนของขวัญที่สืออีเหนียงมอบให้คือเสื้อผ้าและรองเท้าสีเขียวปักฐานสีแดง “ข้าปักเอง น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ”
สาวใช้ที่มากับจุนเกอก็ยิ้มเดินเข้ามาขอบคุณแทนจุนเกอและรับไป
ทุกคนนั่งลงอีกครั้ง บรรดาสาวใช้ก็เปลี่ยนน้ำชาใหม่
หญิงผู้นั้นอุ้มจุนเกอไปที่เตียงของหยวนเหนียง ย่อเข่าลงกำลังจะคำนับ จุนเกอก็เงยหน้าขึ้นมามองไปที่หยวนเหนียงและตะโกนว่า “ท่านแม่”
สีหน้าของหยวนเหนียงอ่อนโยนลงทันที “ให้เขาอยู่ข้างๆ ข้า!”
หญิงผู้นั้นลังเลไปพักหนึ่ง จากนั้นก็วางจุนเกอไว้ข้างๆ หยวนเหนียง
จุนเกอกลิ้งสองสามทีแล้วกลิ้งเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของมารดา
“จุนเกอ เบาๆ หน่อยเจ้าค่ะ!” หญิงที่อุ้มจุนเกอคนนั้นมองดูอย่างเป็นกังวล แต่หยวนเหนียงกลับยิ้มและลูบผมที่อ่อนนุ่มของลูกชายตัวเอง “ไม่เป็นไร”
หญิงผู้นั้นเหมือนกำลังจะพูดอะไร หยวนเหนียงก็หันหน้าไปพูดกับนายหญิงใหญ่ “ทำไมไม่พาน้องสะใภ้กับซิวเกอมาด้วยล่ะเจ้าคะ จุนเกอชอบเล่นกับซิวเกอมากเลย!”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและพูดว่า “ข้าส่งคนนำของฝากออกไปให้ท่านอาสองและท่านอาสามของเจ้าตั้งแต่เช้า กลัวว่าพวกเขาจะส่งคนนำของมาให้ จึงให้นางช่วยดูแลที่เรือน”
หยวนเหนียงราวกับโมโห “ท่านแม่ก็จริงๆ เลย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดถึงไม่มาวันอื่นกันเล่า ท่านพ่อต้องออกไปเยี่ยมเพื่อน น้องชายก็ต้องออกไปเรียนที่สำนักศึกษา ท่านพาน้องหญิงมากันหมด ปล่อยให้น้องสะใภ้เลี้ยงหลานชายอยู่ที่เรือนคนเดียว มันไม่ค่อยดีสักเท่าไร”
“ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะเป็นคุณหนูใหญ่ที่เป็นที่รักของทุกคน แต่เจ้าก็ไม่ควรตำหนิข้า” นายหญิงใหญ่หัวเราะ “ข้าถามนางแล้ว นางบอกว่าเจ้าไม่แข็งแรง ส่วนจุนเกอก็เป็นหวัดสองวันก่อนถึงพึ่งจะดีขึ้นมา กลัวว่าหากมากันหมด จะรบกวนพวกเจ้าสองแม่ลูกเกินไป บอกว่ารอให้จุนเกอดีขึ้นอีกสักหน่อยค่อยพาซิวเกอมาหาพวกเจ้า”
หยวนเหนียงยิ้มและพูดว่า “ท่านแม่อย่าโทษข้าเลย นอกจากบุตรสาวอย่างข้าที่กล้าพูดจาโผงผางกับท่าน ยังจะมีใครกล้าพูดกับท่านแบบนี้อีกกันเล่า”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ นางก็น้ำตาคลอ
หยวนเหนียงเห็นเช่นนั้นจึงรีบพูดออกมาว่า “ท่านไม่ค่อยได้มาเยี่ยนจิง พรุ่งนี้ข้าจะให้ท่านพ่อพาท่านไปดูทิวทัศน์ของเยี่ยนจิง ท่านซื้อถังหูลู่[footnoteRef:1]กลับมาให้ข้าสักสองสามไม้ด้วยนะเจ้าคะ” [1:  ถังหูลู่ ของว่างโบราณที่ทำจากผลซานจาเคลือบน้ำตาล รสชาติเปรี้ยวอมหวาน]
นายหญิงใหญ่หน้าแดง จากนั้นก็ทำท่าทางราวกับว่ากำลังพยายามปกปิดอะไรบางอย่าง นางยิ้มและพูดว่า “ดูเจ้าสิ เหมือนคนเป็นแม่คนแล้วที่ไหนกัน ยังคิดถึงถังหูลู่บนถนน ประเดี๋ยวข้าไปบอกแม่สามีของเจ้า ให้นางทำให้เจ้าสักสิบไม้ ให้เจ้ากินจนเบื่อ”
หยวนเหนียงปิดปากยิ้ม “ถังหู่ลู่ที่ท่านแม่ทำอร่อย แต่ที่ท่านซื้อกลับมาให้ข้าก็อร่อยเช่นกันเจ้าค่ะ”
หลังมือที่ยกขึ้นมาปิดปากของนางซีดเขียวราวกับหญิงชราอายุแปดสิบ
นายหญิงใหญ่มองดูด้วยความโศกเศร้า
ความมั่งคั่งและความรุ่งโรจน์ที่ตั้งหน้าตั้งตารอนี้ แต่คิดไม่ถึงว่าบุตรสาวของนางจะ...ยิ่งนึกถึงเสื้อผ้าและอาหารดีๆ ของจวนสกุลสวี เรือนที่บุตรสาวเป็นคนดูแลขาดแคลนอาหารเหล่านั้น ที่นางพูดเช่นนี้ก็แค่อยากจะอ้อนตัวเองก็เท่านั้น บุตรสาวที่ล้ำค่ากว่าไข่มุกในกำมือ เมื่อกลายเป็นลูกสะใภ้ของคนอื่น แค่อยากจะบอกว่าท่านแม่ของตัวเองดีแค่ไหน ยังต้องอ้างแม่สามี...นางรู้สึกเสียใจ และกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป!
หยวนเหนียงเห็นเช่นนี้ก็ตาแดงก่ำขึ้นมา
ไม่ว่าจะหยอกล้อท่านแม่เช่นไร โรคของตัวเองก็ราวกับหนามที่อยู่ในลำคอของท่านแม่ ไม่ขยับก็ยังเจ็บ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงถ้าดึงหนามนั้นออกมา...


## บทที่ 30 พี่หญิง (ปลาย)

ตอนที่ 30 พี่หญิง(ปลาย)
หยวนเหนียงและนายหญิงใหญ่ต่างก็โศกเศร้า บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที
จุนเกอชะโงกหัวออกมาจากอ้อมแขนของท่านแม่และเบิกตาโตมองดูนายหญิงใหญ่ด้วยดวงตาที่ไร้เดียงสา ราวกับว่าเขาไม่เข้าใจว่าทำไมท่านยายถึงร้องไห้ออกมาอย่างไม่มีเหตุผล
อู่เหนียงหันมามอง นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วเดินไปยื่นให้นายหญิงใหญ่เช็ดน้ำตา “วันนี้ท่านแม่กับพี่หญิงได้มาเจอกัน เป็นเรื่องที่น่ายินดี ทำไมท่านแม่ถึงร้องไห้ล่ะเจ้าคะ!”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มทั้งน้ำตา รับผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา “ดูข้าสิ ยิ่งแก่ยิ่งไม่ได้เรื่อง”
รอยยิ้มนั้น มันยังไม่ค่อยธรรมชาติสักเท่าไหร่นัก
หยวนเหนียงกระพริบตา “ท่านแม่อยู่กับข้า ไม่ต้องพิธีรีตองมากนักหรอกเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่พยักหน้า
จากนั้นก็มีสาวใช้ตักน้ำมาให้นายหญิงใหญ่และหยวนเหนียงล้างหน้าล้างตา
หยวนเหนียงมีคนคอยปรนนิบัติรับใช้อยู่แล้ว ส่วยนายหญิงใหญ่ก็มีสืออีเหนียงช่วยยกกะละมัง อู่เหนียงช่วยจับแขนเสื้อให้นาง
ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว หยวนเนียงก็พูดกับสาวใช้ “ไปหยิบแป้งกงเฝิ่นที่ฮองเฮามอบให้ครั้งก่อนมา”
สาวใช้ตอบรับ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็นำกล่องเล็กๆ ลายครามออกมา
“ท่านแม่ลองใช้ดูเจ้าค่ะ ของในพระราชวัง” หยวนเนียงยิ้ม “ข้าไม่ได้ใช้ของพวกนี้ ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ หากท่านอยากได้ ข้าบอกให้คนเอาไปให้สองสามกล่อง”
สาวใช้รีบถือกระจกออกมา
นายหญิงใหญ่รับกล่องแป้ง ฐานสีเหลืองอ่อน ลวดลายสีฟ้าสลับซับซ้อน ช่างสง่างามและเรียบง่าย
“สมแล้วที่เป็นของในพระราชวัง” นางถือเล่นในมือสองสามครั้ง จากนั้นก็เปิดกล่องอย่างเบามือ
ทันใดนั้นก็มีกลิ่นหอมที่สดชื่นของดอกมะลิพุ่งออกมา กลิ่นอบอวลไปทั่วห้อง ทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นขึ้นไม่น้อย
สืออีเหนียงสั่นไหว นางเหลือบมองไปที่กล่องนั้น
ผงแป้งข้างในเป็นสีเหลืองอ่อน...
นางอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว
เทคนิคการแต่งหน้าสมัยใหม่ เติมแป้งสีเหลืองลงบนรองพื้นแล้วทาบนใบหน้า ทำให้ผิวสีเหลืองกระจ่างใสเรียบเนียน...หญิงสกุลหลัวล้วนแต่ใช้แป้งสีขาว ไม่เพียงเท่านั้น ยังคิดว่ายิ่งขาวเท่าไหร่ยิ่งดี... นี่เป็นสองแนวคิดที่ไม่เหมือนกันอย่างสิ้นเชิง
ของในพระราชวัง ดีกว่าของในท้องตลาดมากจริงๆ !
ในขณะที่คิด นายหญิงใหญ่ก็ทาแป้งบนใบหน้า
เป็นอย่างที่สืออีเหนียงคิดไว้ไม่มีผิด ผงแป้งนุ่มนวลอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้นายหญิงใหญ่ดูเด็กลงไปไม่น้อย
อู่เหนียงนั่งตกใจอยู่ข้างๆ สายตาของนางเป็นประกายขึ้นมา แม้แต่ป้าสวี่ก็ยังตกใจ
หยวนเนียงยิ้มแล้วบอกสาวใช้ว่า “พรุ่งนี้เจ้าไปบอกซ่งไหม่ปั้น บอกว่าแป้งกงเฝิ่นที่ฮองเฮามอบให้ครั้งก่อนไม่เลวเลยทีเดียว บอกให้เขาส่งมาให้อีกสักสองสามกล่อง”
สาวใช้ย่อเข่าลง แต่นายหญิงใหญ่กลับสะบัดมือ “ไม่ต้องๆ ไม่ต้องเป็นหนี้บุญคุญใครเพียงเพราะแป้งกงเฝิ่นดีกว่า”
หยวนเหนียงยิ้มและพูดว่า“ไม่ต้องเป็นห่วง ผู้ที่ดูแลกรมพระราชวังตอนนี้คือซุ่นอ๋อง เขาโตมากับท่านโหว พวกเขาสนิทสนมกันมาก”
นายหญิงใหญ่ก็ยังคงปฏิเสธ จู่ๆ ก็มีสาวใช้รายงานว่า “ฮูหยิน เหวินอี๋เหนียงมาเจ้าค่ะ!”
หยวนเหนียงตกใจ นางยิ้มและพูดว่า “หูของนางช่างไวเสียจริง...ให้นางเข้ามา!” นางไม่ได้โมโหอะไร แต่กลับนิ่งสงบและเป็นธรรมชาติ ราวกับได้ยินว่าเพื่อนบ้านที่ดีมาเยี่ยม...
นายหญิงใหญ่มองลูกสาวด้วยความสับสนและพูดเบาๆ ว่า “คนของตระกูลเหวินแห่งหยางโจว…”
หยวนเหนียงพยักหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านแม่ก็ทำความรู้จักไว้เถิดเจ้าค่ะ ล้วนแต่เป็นคนเจียงหนาน ถึงแม้ว่าสกุลเหวินจะเป็นตระกูลทำเกลือ แต่สองสามปีมานี้กิจการผ้าไหมก็ทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว รู้จักเพิ่มอีกคนหนึ่งก็มีเส้นทางเพิ่มอีกเส้นทางหนึ่ง หากมีโอกาส ให้อู๋เซี่ยวเฉวียนไปที่หยางโจว เห็นแก่ข้า คนของสกุลเหวินจะต้องต้อนรับนางเป็นอย่างดีแน่นอน!”
ทรัพย์สินของสกุลหลัวนอกจากที่ดินก็คือร้านผ้าไหม แท้จริงสกุลหลัวนั้นเป็นสกุลนักปราชญ์ หากไม่ใช่เพราะว่าการเก็บเกี่ยวต้องพึ่งพาสวรรค์ และกำไรของผ้าไหมก็ทำให้จิตใจสั่นคลอนเสียจริง พวกเขาก็คงไม่เปิดร้านทำกิจการ ดังนั้นถึงแม้ว่าผ้าไหมหยวนเต๋อของสกุลหลัวจะมีชื่อเสียงมายาวนานในเจียงหนาน แต่กลับทำกิจการอยู่ใกล้กับหังโจว ไม่ได้มีสาขาในที่อื่น ถึงแม้ว่าจะทำกิจการมาแล้วหลายชั่วอายุคน แต่ก็ด้อยกว่าคนที่อยู่ข้างหน้า ดีกว่าคนที่อยู่ข้างหลังเท่านั้น
สืออีเหนียงได้ยินน้ำเสียงของหยวนเหนียง ราวกับว่านางจะให้นายหญิงใหญ่ใช้อำนาญของสกุลเหวินขยายกิจการ!
นางอดไม่ได้ที่จะตกใจ
คนที่รู้สึกตกใจเหมือนสืออีเหนียงก็ยังมีนายหญิงใหญ่ “เจ้าหมายความว่า...”
หยวนเหนียงยิ้มให้ท่านแม่และพูดว่า“เรื่องนี้ประเดี๋ยวเราค่อยพูดคุยกันทีหลัง” นางหันหน้าไปพูดกับสาวใช้ “ไปเอากระจกเพชรตาแมวลายครามของข้ามาให้นายหญิงใหญ่” จากนั้นก็อธิบายให้นายหญิงใหญ่ฟัง “ท่านเอาเป็นของขวัญให้นางเถิด!"
สืออีเหนียงครุ่นคิด
นายหญิงใหญ่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับมีเสียงที่ดังออกมาจากม่านกันลม “พี่หญิง นายหญิงใหญ่มาเยี่ยมท่านหรือเจ้าคะ!”
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็มองไปที่ม่านกันลม เห็นผู้หญิงรูปร่างผอมคนหนึ่งเดินเข้ามา
นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเหลืองขมิ้น เสื้อกั๊กยาวลายดอกสีแดง กระโปรงสีขาว หวีผมมัดหางม้าต่ำๆ ด้านซ้ายประดับด้วยไข่มุกสีเขียวมรกต ด้านขวาปักปิ่นปักผมดอกสือหลิวสีทองสามดอก สวมต่างหูจี้หยกรูปหยดน้ำห้อยระยิบระยับอยู่ข้างแก้ม ทำให้ผิวของนางขาวราวกับหิมะ ช่างมีเสน่ห์และเย้ายวน
สายตาของสืออีเหนียงเป็นประกาย
ช่างเป็นคนที่งดงาม!
“นายหญิงใหญ่ ข้าสะใภ้เหวิน คารวะนายหญิงใหญ่!” สะใภ้เหวินยิ้มและพูดอย่างคล่องแคล่ว เดินเข้ามาย่อคำนับนายหญิงใหญ่อย่างมั่นคง
นายหญิงใหญ่ยิ้มอยู่ตั้งนานแล้ว “รีบลุกขึ้นเร็ว รีบลุกขึ้น ครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนี้!” ป้าสวี่ก็ยื่นกล่องสีแดงให้นายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่เห็นกล่องนั้นวิจิตรงดงาม ลวดลายก็สง่าผ่าเผย มันไม่ใช่ของของสกุลตัวเอง นายหญิงใหญ่รู้ว่ามันก็คือกระจกที่ลูกสาวของนางพูดถึงเมื่อครู่ ถึงแม้ว่าในใจจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่นางก็ยิ้มรับมันมาแล้วยื่นให้สะใภ้เหวิน “เจ้ารับเถิด!”
สะใภ้เหวินยิ้มและรับมันมา เหลือบมองไปที่กล่องกล่องนั้นแล้วยื่นให้สาวใช้ที่อยู่ข้างหลัง จากนั้นก็เดินไปคารวะหยวนเหนียง “พี่หญิง ดีขึ้นแล้วหรือยังเจ้าคะ?”
หยวนเหนียงยิ้ม “เจ้ามาหาข้าเช่นนี้ ไม่ดีก็ต้องดีแล้วล่ะ!”
เหวินอี๋เหนียงได้ยินเช่นนี้ก็หน้าเสีย “พี่หญิง อย่าให้ท่านโหวได้ยินคำพูดเช่นนี้นะเจ้าคะ ไม่เช่นนั้น ชีวิตของข้าคงจะเป็นอันตราย จะต้องถูกท่านโหวส่งไปต้มทำเป็นซุปที่หมอหลวงหวังแน่นอน...”
จู่ๆ จุนเกอที่อยู่ในอ้อมแขนของหยวนเหนียงก็พูดขึ้นมาว่า “อี๋เหนียง ท่านพูดผิดแล้ว ป้าหวงต่างหากที่ดูแลโรงครัว..."
หยวนเนียงหัวเราะออกมา
ทุกคนก็พากันหัวเราะตาม
มีแค่จุนเกอที่มองซ้ายมองขวา เขาไม่รู้ว่าทำไมทุกคนถึงหัวเราะ แต่พอเห็นว่าทุกคนหัวเราะ เขาก็มุดเข้าไปซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของท่านแม่ด้วยความเขินอาย
เหวินอี๋เหนียงเดินเข้าไปยิ้มให้จุนเกอหน้าเตียง “จุนเกอเด็กดี หากท่านโหวถามขึ้นมา เจ้าจะต้องบอกเหมือนเมื่อครู่นะ บอกว่าหมอหลวงหวังไม่ได้ดูแลโรงครัว คนที่ดูแลโรงครัวคือป้าหวง”
จุนเกอเงยหน้าขึ้นและพยักหน้าให้เหวินอี๋เหนียง จากนั้นก็มุดเข้าไปในอ้อมแขนของท่านแม่อีกครั้ง
ทุกคนต่างพากันหัวเราะอีกครั้ง
อาจจะเป็นเพราะว่าหัวเราะบ่อยเกินไป หยวนเหนียงจึงไอออกมา
เหวินอี๋เหนียงรีบเดินเข้าไปลูบหลังหยวนเหนียง จากนั้นก็รับชาที่สาวใช้ยื่นมา รินใส่ถ้วยจิบแล้วก็นั่งปรนนิบัติหยวนเหนียงดื่มชาบนเตียง
การกระทำของนางช่างชำนาญ ไม่กระตุกเลยสักนิด เห็นได้ว่านางมักจะทำเช่นนี้บ่อยๆ
สายตาของสืออีเหนียงเป็นประกาย แต่อู่เหนียงกลับมีสีหน้าตกใจ
ดื่มชาไปแล้ว หยวนเนียงก็ดีขึ้น เหวินอี๋เหนียงมองไปที่อู่เหนียงและสืออีเหนียงที่ยืนอยู่หน้าเตียงด้วยความเป็นห่วง“สองท่านนี้น่าจะเป็นคุณหนูห้าและคุณหนูสิบเอ็ดใช่หรือไม่”
หยวนเนียงยิ้มและพยักหน้า
เหวินอี๋เหนียงมองดูพวกนางทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างรวดเร็ว ยิ้มและเดินเข้าไปจับมืออู่เหนียง “เจอกับพี่หญิงครั้งแรก ข้ามักจะรู้สึกราวกับว่าได้เจอกับนางฟ้า แต่พี่หญิงมักจะบอกว่าน้องหญิงที่บ้านต่างหากที่งดงามจริงๆ ได้เจอกันวันนี้ ถึงรู้ว่าเป็นเรื่องจริง”
อู่เหนียงรีบยิ้มแล้วพูดว่า“พี่หญิงดูแลและห่วงใยพวกเรามาตลอดไม่เคยลำเอียง อี๋เหนียงพูดเล่นแล้วเจ้าค่ะ”
สายตาของเหวินอี๋เหนียงเป็นประกาย “ตายแล้ว ช่างเป็นคนตรงไปตรงมาจริงๆ” จากนั้นนางก็มองกลับมาที่หยวนเหนียง “นิสัยเหมือนข้า”
หยวนเนียงหัวเราะ
เหวินอี๋เหนียงโบกมือให้สาวใช้ของตัวเอง สาวใช้คนนั้นก็ถือกล่องออกมาสองกล่อง
“เพิ่งรู้ว่านายหญิงใหญ่จะพาน้องหญิงสองคนมาที่เรือน ข้าจึงรีบไปหน่อย คุณหนูทั้งสองอย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ”
อู่เหนียงกับสืออีเหนียงกล่าวขอบคุณแล้วก็รับกล่องนั้นมา
เจอกันเช่นนี้ก็จะต้องมีของขวัญ ตัวเองยังเด็กโชคดีจริงๆ...
สืออีเหนียงแอบยิ้มในใจ
จากนั้นก็มีสาวใช้รายงานผ่านม่านกันลม “พี่เหยาหวงสาวใช้ของไท่ฮูหยินมาเจ้าค่ะ”
มากันทีละคน ราวกับงานรวมตัวกันจริงๆ เลย!
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง
“รีบเชิญนางเข้ามา!” หยวนเหนียงยิ้ม จากนั้นก็มีสาวใช้รูปร่างสูงเดินอ้อมม่านกันลมเข้ามา
นางอายุแค่สิบเจ็ดสิบแปด รูปร่างผอมเพรียว แต่กลับมีใบหน้ากลมอ้วนท้วม มองดูแล้วราวกับตุ๊กตาหัวโต ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้สัดส่วน แต่ก็ดูน่ารักเป็นอย่างมาก
เห็นคนอยู่เต็มห้อง นางก็ยิ้มและเดินเข้ามาคารวะทุกคน จากนั้นก็พูดกับนายหญิงใหญ่ “ไท่ฮูหยินให้ข้ามาบอกว่า รู้ว่านายหญิงใหญ่จะมา เดิมทีต้องมาต้อนรับด้วยตัวเอง แต่บังเอิญฮูหยินของเฉิงกั๋วกงพาหลานสาวมาเยี่ยม ท่านจึงรบกวนขอให้นายหญิงใหญ่นั่งก่อนสักประเดี๋ยว นายหญิงใหญ่ได้โปรดอย่าถือสานะเจ้าคะ”
สืออีเหนียงที่เฝ้าสังเกตหยวนเนียงอย่างระมัดระวังอยู่ตลอดก็เห็นความเย็นชาในสายตาของพี่หญิงใหญ่
แต่นายหญิงใหญ่กลับตอบกลับไปอย่างสุภาพ “ไท่ฮูหยินอายุเยอะกว่าข้า เดิมทีก็ต้องเป็นข้าที่ไปหาไท่ฮูหยิน จะให้ไท่ฮูหยินเดินมาเองได้เช่นไรกัน” พูดจบ นางก็ลังเลแล้วพูดว่า “ไม่รู้ว่าฮูหยินเฉิงกั๋วกงยังจะอยู่อีกนานแค่ไหน แต่ในเมื่อข้ามาแล้ว ข้าจะไม่ไปคารวะไท่ฮูหยินได้เช่นไร...”
ไม่รอให้เหยาหวงตอบกลับมา หยวนเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า“ท่านแม่ ท่านย่าเป็นเจ้าบ้าน จะทิ้งแขกมาไม่ได้ แต่ท่านก็คือแขก แน่นอนว่าแขกต้องทำตามเจ้าบ้าน ทำไมท่านถึงจะไปไม่ได้” พูดจบก็สั่งสาวใช้ข้างๆ “พวกเจ้าช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า” นางทำเหมือนจะไปหาไท่ฮูหยินกับนายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะลังเล
สุขภาพของลูกสาวเป็นเช่นนี้ ให้นางไปด้วยตัวเองไม่สบายใจ ไม่ให้นางไปด้วยก็คงจะเสียมารยาท
ทันใดนั้น นางก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เหวินอี๋เหนียงสายตาเป็นประกาย นางยิ้มและพูดว่า “พี่หญิง ให้ข้าไปกับนายหญิงใหญ่ดีกว่าเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้น หากไท่ฮูหยินเห็นว่าพี่หญิงไม่ห่วงสุขภาพตัวเองเช่นนี้ ท่านจะเสียใจเอาได้นะเจ้าคะ”
หยวนเหนียงครุ่นคิด
เหวินอี๋เหนียงพูดอีกว่า “ข้าอุ้มจุนเกอไปกับนายหญิงใหญ่”
“ก็ได้!” หยวนเนียงยิ้ม “ถึงคราวนั้นให้จุนเกอคารวะท่านแม่แทนข้า”
เหวินอี๋เหนียงยิ้มและพูดว่า “พี่หญิงไม่ต้องเป็นห่วง พวกเราไปประเดี๋ยวก็กลับมา”
หยวนเหนียงมองไปที่ท่านแม่ของตัวเองด้วยความรู้สึกผิด นางยังไม่ทันได้อ้าปากพูด นายหญิงใหญ่ก็ยิ้มและพูดว่า “ความคิดนี้ของอี๋เหนียงไม่เลว ให้จุนเกอไปหาไท่ฮูหยินกับข้า” นางพูดอีกว่า “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง มีข้าอยู่ ข้าไม่มีทางให้จุนเกอตากลมหนาวเป็นหวัดแน่นอน”
สายตาที่มองท่านแม่ของหยวนเหนียงก็ค่อยๆ จริงจังขึ้นมา “เช่นนั้นข้าก็ฝากจุนเกอกับท่านด้วย”
นายหญิงใหญ่พยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม


## บทที่ 31 แขก (ต้น)

ตอนที่ 31 แขก(ต้น)
ออกมาจากเรือนของหยวนเหนียง พวกนางยังคงนั่งเกวียนเดิมที่พวกนางนั่งมา แล่นไปทางทิศตะวันตกประมาณหนึ่งก้านธูป จากนั้นก็เลี้ยวไปทางซ้ายเข้าไปถนนแคบๆ ออกมาจากถนนแคบๆ นั้น หยุดลงอยู่ที่หน้าประตูก่วงเลี่ยง
กระเบื้องกึ่งทรงกระบอกสีเทา ผนังอิฐ ประตูสีดำ นอกประตูมีกำแพงประติมากรรมที่สูงกว่าคน ด้านซ้ายแกะสลักตัวอักษรคำว่า ‘มั่งคั่ง’ ด้านขวาแกะสลักตัวอักษรคำว่า ‘อายุ’ หน้าประตูเป็นบันไดหินห้าขั้น แกะสลักเป็นลวดลายมงคลต่างๆ นาๆ สาวใช้น้อยสองคนที่ไม่มีผมกำลังเล่นอยู่บนบันได เห็นรถม้าหยุดแล่น คนหนึ่งวิ่งเข้าไปข้างใน อีกคนเดินออกมาคารวะต้อนรับ
จุนเกอตะโกนใส่สาวใช้น้อยคนนั้น “เสี่ยวเสา”
เห็นได้ว่าเขาสนิทสนมกับคนในเรือนของไท่ฮูหยินเป็นอย่างดี
เสี่ยวเสายิ้มตอบรับ ท่านป้าสวี่ก็ล้วงเงินในแขนเสื้อออกมาให้กับสาวใช้น้อย สาวใช้น้อยเอ่ยขอบคุณ จากนั้นก็มีสาวใช้สองสามคนที่สวมเสื้อกั๊กสีเขียวล้อมรอบสาวใช้ที่สวมเสื้อกั๊กสีเหลืองเดินออกมา
“นายหญิงใหญ่ บ่าวคือเว่ยจื่อคนรับใช้ของไท่ฮูหยินเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่สวมเสื้อกั๊กสีเหลืองคารวะนายหญิงใหญ่และคนอื่นๆ ด้วยความเคารพ จากนั้นก็ยิ้มและคารวะจุนเกอ “คุณชายจุน ท่านมาหาไท่ฮูหยินกับท่านยายหรือเจ้าคะ?”
จุนเกอยิ้มอย่างเขินอาย
ป้าสวี่หยิบถุงผ้าออกมาให้เป็นรางวัลแก่พวกนาง เว่ยจื่อและคนอื่นๆ ก็รับรางวัลไปอย่างนอบน้อมและพากันเดินเข้าไปข้างใน
ข้างหน้าคือภูเขาหินปลอมรูปร่างแปลกๆ ทั้งสองข้างทางคือทางเดิน
บนเขามีต้นเถิงหลัวสีเขียวที่แกว่งวนไปๆ มาๆ ตีนเขาเต็มไปด้วยเขียวหญ้าเขียวขจีที่ประดับไปด้วยดอกไม้สีเหลือง สีแดง สีฟ้าสองสามดอก ถึงแม้ว่าจะดูธรรมชาติ แต่กลับเป็นภาพของดอกไม้บานในฤดูใบไม้ผลิ
สืออีเหนียงตกใจ มองดูอย่างละเอียดอีกครั้งถึงได้เห็นว่า กอหญ้าพวกนั้นแอบซ่อนกระถางเครื่องปั้นดินเผาขนาดใหญ่สีแดงเข้มที่ราวกับกระดานหมากรุกเอาไว้ ที่แท้แล้วกอหญ้าพวกนี้ไม่ได้ปลูกบนดินแต่กลับปลูกในกระถางเครื่องปั้นดินเผาทรงสี่เหลี่ยม
น่าจะปลูกในเรือนกระจกแล้วย้ายออกมา
นางครุ่นคิด ยิ้มและเดินตามนายหญิงใหญ่ไปบนทางเดินด้านขวา เดินไปถึงห้องโถง
ห้องโถงใหญ่มีสามห้อง ตรงกลางมีม่านกันลมไม้จื่อถานประดับแก้วลายต้นสนและนกกระเรียนสี่บานวางอยู่ เดินผ่านม่านกันลมไป ด้านซ้ายและด้านขวาล้วนแต่เป็นทางเดิน ตรงกลางมีห้องโถงเล็กๆ อีกสามห้อง
เหยาหวงยิ้มและพูดว่า “ลำบากท่านป้าแล้ว ไปดื่มชากับข้าเถิดเจ้าค่ะ!”
กลับกลายเป็นว่า คนที่ไม่สำคัญก็ไม่ต้องตามไปด้วย
ป้าสวี่ขยิบตาให้กับจื่อเวย หู่พั่วและคนอื่นๆ ยิ้มและพูดว่า “รบกวนแม่นางเหยาหวงแล้ว” จากนั้นนางก็พาพวกนางเดินตามเหยาหวงจากมุมประตูของห้องโถงเล็กไปที่ห้องข้างหลัง จุนเกอมีแม่นมคอยอุ้มอยู่ นายหญิงใหญ่ อู่เหนียง สืออีเหนียง เหวินอี๋เหนียงและสาวใช้อีกสองสามคนของจุนเกอ พากันเดินตามเว่ยจื่อไปยังเรือนที่อยู่ข้างหลัง
ชั้นบนมีห้าห้อง เสาและพื้นเป็นสีดำ หน้าต่างกระจกบานใหญ่ ผ้าม่านสีขาวราวกับหิมะ และผ้าม่านลายดอกสีเขียว ทั้งสองด้านมีลวดลายนกสีต่างๆ นาๆ ตรงกลางลานปูด้วยหินสีฟ้าที่มีตัวอักษรเลขสิบ มุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือมีต้นไม้ใหญ่ที่สูงเด่นเป็นสง่า กิ่งก้านปกคลุมหลังคาเรือนราวกับร่ม มุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือมีต้นไม้ใหญ่ แต่กลับไม่มีใบไม่มีดอก กิ่งก้านสีน้ำตาล มุมทิศตะวันออกเฉียงใต้มีชั้นวางดอกไม้ เต็มไปด้วยต้นเถิงหลัวสีเขียว ด้านล่างเป็นโต๊ะหิน เก้าอี้หิน มีกลิ่นอายของความสง่างามและเรียบง่าย
สาวใช้ที่ได้รับความไว้วางใจยืนอยู่หน้าบันได เห็นพวกนางเดินเข้ามา บางคนก็ช่วยเปิดม่าน บางคนก็รายงานให้กับข้างในเรือน “คุณชายจุนกับนายหญิงใหญ่มาแล้วเจ้าค่ะ”
พวกนางเดินเข้าไปในห้อง หญิงกลุ่มใหญ่ที่สวมชุดสีแดงสีเขียว ล้อมรอบหญิงรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา
จุนเกอตะโกน “ท่านย่า!”
สืออีเหนียงจึงรู้ว่านี่คือแม่สามีของหยวนเหนียง ไท่ฮูหยินของจวนหย่งผิงโหว นางจึงอดไม่ได้ที่จะลอบมองอย่างระมัดระวัง
ดูแล้วไท่ฮูหยินเหมือนจะอายุน้อยกว่านายหญิงใหญ่สองสามปี นางสวมเสื้อกั๊กยาวสีเขียวลายผีเสื้อ และกระโปรงสีเหลือง ผมสีดำสนิทหวีม้วนเป็นมวยและประดับด้วยไข่มุกปะการังสีเขียวสองดอกข้างๆ ผิวขาว รูปร่างอวบอิ่ม บนใบหน้าที่กลมและขาวมีดวงตาที่ดูอ่อนโยน
นางยิ้มให้จุนเกอ จากนั้นก็เดินเข้ามาคำนับนายหญิงใหญ่ “น้องหญิง ให้เจ้าเดินมาหาข้า ช่างน่าละอายใจยิ่งนัก”
นายหญิงใหญ่ย่อคำนับตอบกลับไท่ฮูหยิน “พี่หญิงพูดเช่นนี้ช่างทำให้ข้าลำบากใจ” จากนั้นนางก็แนะนำอู่เหนียงและสืออีเหนียงให้กับไท่ฮูหยิน “นี่บุตรสาวสองคนที่ยังไม่ได้ความของข้า คนโตอู่เหนียง คนเล็กสืออีเหนียง”
อู่เหนียงและสืออีเหนียงรีบเดินเข้ามาคำนับไท่ฮูหยิน
ไท่ฮูหยินยิ้มและมองพวกนาง “ดวงตาราวกับไข่มุกที่สดใส ช่างเป็นบุตรสาวที่งดงาม”
“ไท่ฮูหยินกล่าวชมเกินไปเจ้าค่ะ” นายหญิงใหญ่ถ่อมตัว
ไท่ฮูหยินแนะนำหญิงผู้หนึ่งอายุราวสี่สิบกว่า สวมชุดสีเขียวรากบัวลายนกกระเรียนที่อยู่ข้างๆ ตัวเอง“ท่านผู้นี้คือเฉียวฮูหยินของจวนเฉิงกั๋วกง”
ทั้งสองคนคำนับให้กันและกัน
ไท่ฮูหยินก็ชี้ไปยังเด็กหญิงที่หน้าตางดงามที่อยู่ข้างๆ เฉียวฮูหยิน “นี่คือคุณหนูหกของจวนเฉิงกั๋วกง”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและพยักหน้าให้เด็กหญิงคนนั้นแล้วพูดว่า “คุณหนูเฉียว” อย่างสุภาพ
คุณหนูเฉียวคำนับนายหญิงใหญ่ จากนั้นก็คำนับอู่เหนียงและสืออีเหนียง
เฉียวฮูหยินจึงชี้ไปยังเหวินอี๋เหนียงและพูดว่า “ท่านนี้คือ...”
ไท่ฮูหยินยิ้ม ตอบ “ท่านนี้คืออนุภรรยาของคุณชายสี่”
เหวินอี๋เหนียงรับเดินเข้าไปคำนับเฉียวฮูหยิน เฉียวฮูหยินยิ้มและพยักหน้า ให้ถุงผ้าเป็นรางวัลแก่นางแล้วพูดว่า “ท่านโหวช่างมีบารมีเสียจริง ดูอี๋เหนียงสิ ตัวเล็กๆ เช่นนี้ ช่างเป็นที่รักของทุกคนเสียจริงๆ!”
ไท่ฮูหยินยิ้ม จากนั้นก็เชิญนายหญิงใหญ่และเฉียวฮูหยินไปที่ห้องผักพ่อนในวันปกติทางทิศตะวันตก ไท่ฮูหยินและนายหญิงใหญ่แยกกันนั่งตามลำดับแขก และเจ้าบ้านบนเตียงอุ่นใกล้หน้าต่าง จากนั้นก็มีสาวใช้ยกเก้าอี้ไท่ซือมาวางไว้ใกล้ไท่ฮูหยินให้สำหรับเฉียวฮูหยิน ยกเก้าอี้จิ่นอู้มาให้คุณหนูเฉียว อู่เหนียง สืออีเหนียงและเหวินอี๋เหนียง
จุนเกอคารวะไท่ฮูหยินและเฉียวฮูหยิน เฉียวฮูหยินอุ้มเขามามองซ้ายมองขวา ชื่นชมเขา ให้ถุงผ้าเป็นรางวัลแก่เขา แล้วยังยื่นจุนเกอให้คุณหนูเฉียว ให้คุณหนูเฉียวอุ้มจุนเกอไปให้ไท่ฮูหยิน
ไม่รู้ว่าถุงผ้าที่เฉียวฮูหยินเอาให้มีอะไรสนุกดึงดูดความสนใจของจุนเกอ หรือเพราะว่าประเดี๋ยวก็จะได้เข้าไปอยู่ในอ้อนแขนของท่านย่าแล้ว จุนเกอดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของเฉียวฮูหยิน แต่เมื่อคุณหนูเฉียวอุ้มเขาอยู่ในอ้อมแขน เขาไม่ขยับเลยแม่แต่น้อย
เฉียวฮูหยินจึงยิ้มและพูดว่า “จุนเกอช่างถูกชะตากับคุณหนูหกของเราเสียจริง”
ไท่ฮูหยินก็ไม่ได้พูดอะไร นางแค่ยิ้มและลูบหัวจุนเกอเบาๆ แล้วบอกกับเว่ยจื่อ “พาจุนเกอจะไปเล่นที่เรือนหน่วนเก๋อเถิด!”
เว่ยจื่อตอบกลับและอุ้มจุนเกอ เหวินอี๋เหนียงก็ยิ้มและลุกขึ้นยืน “ไท่ฮูหยิน ข้าไปอยู่เป็นเพื่อนจุนเกอดีกว่าเจ้าค่ะ!”
ไท่ฮูหยินยิ้ม มองไปที่นางและพูดว่า “เช่นนั้นต้องระวังหน่อย อย่าให้เขาไปกระแทกกับอะไรล่ะ!”
เฉียวฮูหยินที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขัดจังหวะขึ้นมา “เช่นนั้น คุณหนูหกเจ้าก็ไปเล่นกับจุนเกอเถิด” จากนั้นก็พูดกับไท่ฮูหยิน “คุณหนูหกของเรารักเด็ก หลานชายหลานสาวที่เรือนเห็นนางก็เอะอะโวยวายอยากจะเล่นกับนาง”
คุณหนูเฉียวหน้าแดง นางพูดเบาๆ ว่า “ท่านป้า...ท่านก็จริงๆ เลย ...”
ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูหกเป็นแขก! จะรบกวนนางได้เช่นไรกัน”
“ท่านเป็นผู้อาวุโส นางเป็นหลาน ท่านบอกนางก็ต้องไปทำ จะมีคำว่ารบกวนได้เช่นไร!” นางทำท่าทางยืนกรานที่จะให้คุณหนูเฉียวไปเล่นกับจุนเกอที่หน่วนเก๋อ
ไท่ฮูหยินยิ้มและพูดว่า “เช่นนั้น คุณหนูเฉียวก็ช่วยข้าอยู่เป็นเพื่อนคุณหนูทั้งสองคนดีกว่า คนแก่อย่างพวกเราอยู่พูดคุยกัน เด็กๆ จะได้ไม่เบื่อ!”
คุณหนูเฉียวรีบลุกขึ้นยืนอย่างเชื่อฟังและตอบรับ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็ย้ายเก้าอี้ไปนั่งกับอู่เหนียงและสืออีเหนียง ไท่ฮูหยินจึงพูดคุยเรื่องระหว่างทางกับนายหญิงใหญ่ ออกมาจากอวี๋หังเมื่อไร ไปถึงที่ไหนเมื่อไร และมาถึงถงโจวเมื่อไร...
บอกให้นางมาคุยเป็นเพื่อนอู่เหนียงและสืออีเหนียง แต่ว่าผู้ใหญ่กำลังพูดคุยกันอยู่ ไม่มีใครกล้าพูดแทรก ยิ่งไม่กล้ากระซิบกระซาบอยู่ข้างๆ คุณหนูเฉียวก็แค่ย้ายมานั่งข้างอู่เหนียงกับสืออีเหนียงก็แค่นั้น
มีสาวใช้เข้ามารายงาน “ไท่ฮูหยิน หลินปัวคนของท่านโหวกลับมาแล้วเจ้าค่ะ แต่ฮ่องเต้ให้ท่านโหวอยู่พูดคุยเป็นเพื่อน เกรงว่าวันนี้คงจะกลับดึก ฝากบอกให้เขามาบอกนายหญิงใหญ่ ว่าหากเขาว่างแล้วเขาจะไปเยี่ยมที่จวนด้วยตนเอง”
“เด็กคนนี้ ไม่รู้ว่ายุ่งอยู่กับอะไร!” ไท่ฮูหยินถอนหายใจ จากนั้นก็หันไปพูดกับนายหญิงใหญ่ “นายหญิงใหญ่อย่าได้ถือสาเลยเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่กำลังจะพูดอะไร แต่เฉียวฮูหยินกลับยิ้มและพูดขึ้นมา“ท่านโหวเป็นคนสำคัญของประเทศชาติ แน่นอนว่าเขาจะต้องให้ความสำคัญกับเรื่องของประเทศชาติ นายหญิงใหญ่จะโทษเขาได้เช่นไรเจ้าคะ”
ไท่ฮูหยินได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มให้นายหญิงใหญ่ด้วยความรู้สึกผิด “จวนเฉิงกงกั๋วกงกับสกุลข้าเราเป็นสหายกัน” ราวกับว่านางกำลังอธิบายความเป็นกันเองของเฉียวฮูหยินให้นายหญิงใหญ่ฟัง
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” เฉียวฮูหยินยิ้ม “ตอนที่กั๋วกงของเราเข้าไปอยู่ในกองทัพทหารอวี้หลินของค่ายหู่เวย ท่านโหวคนก่อนยังเป็นผู้นำกองทัพ กั๋วกงของเราเป็นยามของกองทัพ คอยติดตามท่านโหวคนก่อนทุกวัน ตอนนั้น สกุลเรายังไม่ได้แต่งงานกัน เขาไม่ยอมกลับบ้าน ตามท่านโหวคนก่อนมากินข้าวที่เรือนพี่หญิงทุกวัน...” นางพูดแล้วหัวเราะขึ้นมา “ต่อมาสกุลเราแต่งงานกัน เขามักจะบอกว่าเนื้อกวางรมควันที่เรือนของพี่หญิงอร่อย แล้วยังเคยส่งคนมาเอาที่พี่หญิง พี่หญิงจำได้หรือไม่เจ้าคะ”
“จำได้สิ” ไท่ฮูหยินแค่ยกยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้ดูเป็นกันเองเหมือนเฉียวฮูหยินขนาดนั้น
เฉียวฮูหยินถอนหายใจเบาๆ “ต่อมา ท่านโหวคนก่อนเสียชีวิต กั๋วกงของเราก็ถูกส่งตัวไปซีเป่ย พี่หญิงปิดจวนไม่ต้อนรับแขก เราจึงไม่ได้มาที่นี่บ่อยๆ...”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเบาะแสอะไรบางอย่าง
ในเมื่อเป็นสหายกันมาหลายชั่วอายุ ทำไมถึงได้ไปมาหาสู่กันน้อยลงเพราะสามีของตัวเองถูกส่งตัวไปที่ซีเป่ย ยิ่งไปกว่านั้น ท่านโหวคนก่อนเสียชีวิต สวีลิ่งอานบุตรชายคนโตที่เป็นความหวังสูงสุดของสกุลสวีก็มาล้มป่วยตาย ภรรยาของสวีลิ่งอานที่กลายเป็นแม่หม้ายและไท่ฮูหยินของสกุลต่างพากันตรอมใจจนล้มป่วย ทันใดนั้นบุตรสาวก็กลายเป็นผู้ดูแลจวน สะใภ้กานคุณนายสามของจวนสกุลสวีไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ แล้วยังมีครรภ์ ไม่ต้องพูดว่าจะช่วยอะไร แม้แต่คอยดูแลแม่สามีที่นอนอยู่บนเตียงก็ยังทำไม่ได้ แต่นางยังตั้งใจพาลูกพี่ลูกน้องของไท่ฮูหยินมาอยู่เป็นเพื่อนไท่ฮูหยินที่จวนตั้งครึ่งปี
คิดเช่นนั้น นางก็เหลือบไปมองไท่ฮูหยิน
ไท่ฮูหยินรู้สึกถึงสายตาของนายหญิงใหญ่ นางจึงหันมามองนายหญิงใหญ่และยิ้มอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
นายหญิงใหญ่ก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ปีนั้นยังเกิดเรื่องอีกเรื่องหนึ่ง
‘คดีอูจง’ ของฮ่องเต้เจี้ยนอู่ในปีสี่สิบหกเข้าไปพัวพันกับราชวงค์หลายคน หลังจากที่ฮองเฮาและรัชทายาทดื่มยาพิษสิ้นพระชนม์ ฮ่องเต้ไม่ยอมแต่งตั้งฮองเฮาและรัชทายาท ปีนั้นมีคนเขียนกีฏาแนะนำว่าให้แต่งตั้งองค์ชายสิบของสนมกุ้ยเฟยสกุลเยี่ยเป็นรัชทายาท ฮ่องเต้ทรงพิโรธสั่งให้หลี่ชิงของกรมรัฐมนตรีสืบสวนเรื่องนี้อย่างถี่ถ้วน หลังจากนั้นทุกคนถึงได้รู้ว่า หลี่ชิงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับอค์ชายเก้า ถือโอกาสนี้โจมตีองค์ชายคนอื่น แต่ตอนนั้น ในเวลานั้น ‘คดีอูจง’ ได้รับการสืบสวนเป็นเวลาห้าปี ไม่รู้ว่ามีราชวงค์ที่เข้ามาเกี่ยวข้องกี่คน สกุลสวีในฐานะสกุลพ่อตาขององค์ชายเจ็ดก็เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องด้วย หากไม่ใช่เพราะพ่อตาของตัวเองคอยปกป้อง ตอนนั้นท่านโหวคนก่อนก็ป่วยตาย เกรงว่าเรื่องราวพวกนี้คงจะไม่สงบลงง่ายเช่นนี้
ตอนนั้นนางปรนนิบัติรับใช้แม่ยายที่ป่วยอยู่ที่อวี๋หัง มาที่เยี่ยนจิงไม่ได้ ข่าวก็ถูกปิด ใจของนางก็กระวนกระวาย แล้วยังเคยบ่นพ่อตาว่าไม่ควรให้ลูกสาวของตัวเองไปแต่งงานกับสกุลสวี...
หากสกุลเฉียวและสกุลสวีไม่ได้ไปมาหาสู่กันช่วงนั้น เช่นนั้นก็หมายความว่า ตอนนั้นสกุลเฉียวสนับสนุนองค์ชายคนอื่น!
นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มแห้งในใจ
ตอนนี้รู้ว่าตัวเองเข้าข้างคนผิดจึงรีบมาประจบสอพลอ หรือว่าไม่เคยได้ยินว่าคำที่ว่า ‘ปักดอกไม้บนผ้านั้นง่าย แต่มอบถ่านไฟให้กับผู้คนที่อยู่ท่ามกลางหิมะนั้นยาก’ หรือ?
สืออีเหนียงก็สังเกตเห็นปัญหาบางอย่างเช่นกัน
เฉียวฮูหยินคนนี้ ถึงแม้ว่าจะดูใจกว้าง แต่อากัปกิริยากลับประจบสอพลอไท่ฮูหยิน หรือว่ามีเรื่องอะไรจะขอร้อง?
นางเกิดความคิดขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เฉียวฮูหยิน


## บทที่ 32 แขก (กลาง)

ตอนที่ 32 แขก(กลาง)
คุณหนูเฉียวอายุเพียงแค่สิบห้าสิบหกปี ผิวขาว ดวงตาเป็นประกาย ริมฝีปากอวบอิ่ม รอยยิ้มอ่อนโยน นั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ งดงามและนุ่มนวลราวกับดอกไม้บาน
รู้สึกถึงสายตาของสืออีเหนียง นางค่อยๆ หันหน้ามายิ้มหวาน
สืออีเหนียงพยักหน้าให้นางเบาๆ ด้วยท่าทีที่เป็นมิตร
ทุกคนฟังเฉียวฮูหยินพูดอยู่นาน จากนั้นก็พูดคุยกันสองสามประโยค ไท่ฮูหยินบอกให้ทุกคนอยู่ทานข้าวแต่นายหญิงใหญ่กลับปฏิเสธ “ข้าพึ่งจะมาถึง เรื่องที่บ้านยังวุ่นวาย ยังต้องไปจวนของท่านลุงอีกสองคน ข้าไม่ค่อยได้มาที่เยี่ยนจิง ยังคงไม่กลับเร็วๆ นี้ ผ่านไปสองสามวันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่อยมาหาท่านใหม่”
ไท่ฮูหยินคิดว่านางไม่ได้เจอกับลูกสะใภ้ตั้งสิบกว่าปี แน่นอนว่าจะต้องมีอะไรพูดคุยกัน วันนี้จึงไม่รั้งนางไว้ “วันนี้ขึ้นสิบสี่ค่ำ ขึ้นสิบหกค่ำ เจ้ากลับมา ข้าเลี้ยงข้าวเจ้าสักมื้อ”
“ได้เลยเจ้าค่ะ!” นายหญิงใหญ่ยังไม่ได้พูดอะไร เฉียวฉูหยินก็พูดออกมาก่อนว่า “เช่นนี้ ถึงตอนนั้นข้าก็ขอมาร่วมสนุกด้วยนะเจ้าคะ” นางพูดพร้อมกับดึงแขนเสื้อของไท่ฮูหยิน “พี่หญิงอย่าปฏิเสธข้านะเจ้าคะ”
ไท่ฮูหยินเหลือบไปมองนายหญิงใหญ่ จากนั้นก็ยิ้มและพูดกับเฉียวฮูหยิน “เจ้ามาช่วยข้าอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงใหญ่ ข้ายังไม่รู้จะขอบคุณเช่นไร จะปฏิเสธเจ้าได้อย่างไรกันเล่า”
เฉียวฮูหยินยิ้มกว้างราวกับดอกไม้บาน “เช่นนั้นก็ถือว่ารับปากแล้วนะเจ้าคะ”
ไท่ฮูหยินเดินไปส่งนายหญิงใหญ่ อู่เหนียงและสืออีเหนียง แต่เฉียวฮูหยินกับคุณหนูเฉียวยังคงอยู่ต่อ
นายหญิงใหญ่มองดูแผ่นหลังของเฉียวฮูหยิน จากนั้นก็ยิ้มและพูดกับเหวินอี๋เหนียง ที่พาพวกนางกลับไปบอกลาหยวนเหนียง “เฉียวฮูหยินท่านนี้ช่างเป็นกันเองเสียจริง”
เหวินอี๋เหนียงกรอกสายตาไปๆ มาๆ ยิ้มและพูดว่า “คนในจวนของพวกเขาล้วนแต่พูดจาเก่งกันทั้งนั้น เรื่องนี้ทั้งเยี่ยนจิงก็รู้กันหมด ไม่เช่นนั้น พวกเขาจะมีฉายาว่าตุ๊กตาล้มลุก ได้เช่นไร”
นายหญิงใหญ่เลิกคิ้ว
เหวินอี๋เหนียงยิ้มและพูดว่า “จวนของข้าก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก แต่จวนเฉิงกั๋วกงกลับราบรื่นมาโดยตลอด ผ่านมาหกราชวงศ์ก็ไม่เคยโค่นล้ม โดยเฉพาะกั๋วกงสมัยนี้ ตั้งแต่สมัยฮ่องเต้เจี้ยนอู่สี่สิบเอ็ดปี รับตำแหน่งนายพลกานซู่ นายพลหลิงซย่า นางพลเป่าติ้ง นายพลเซวียนฝู่และนายพลต้าถง มีรากฐานมั่นคงในกองทัพทหารซีเป่ย ไม่ต้องพูดถึงท่านโหวของข้า แม้แต่ฮ้องเต้ก็ยังให้ความสำคัญ”
นายหญิงใหญ่ครุ่นคิด
เหวินอี๋เหนียงยิ้มและพยุงนายหญิงใหญ่ขึ้นเกวียน “เกรงว่าฮูหยินคงจะเป็นห่วงเรื่องที่นี่ พวกเรากลับไปพูดให้ฮูหยินฟัง ให้พี่หญิงได้คลายความเบื่อหน่ายเสียบ้าง”
นายหญิงใหญ่พยักหน้าและขึ้นเกวียนไปกับเหวินอี๋เหนียง แต่อู่เหนียงกลับมองประตูเรือนของไท่ฮูหยินอย่างเหม่อลอย
มาถึงที่หยวนเหนียง นายหญิงใหญ่ก็ถามถึงเฉียวฮูหยินขึ้นมาทันที “...สนิทกับเจ้าหรือ?”
หยวนเหนียงยิ้มและพยักหน้า แต่กลับถามหาจุนเกอ “ไท่ฮูหยินให้เขาอยู่ที่นั่นหรือ?”
“อืม” นายหญิงใหญ่ตอบกลับอย่างเหม่อลอย “ข้าเห็นว่าเขาเล่นกับสาวใช้สองสามคนนั้นสนุก ไท่ฮูหยินก็จะให้เขาอยู่ที่นั่นต่อ จึงไม่ได้พาเขากลับมาด้วย”
คงจะมีเรื่องอะไรที่พูดต่อหน้าจุนเกอไม่ได้!
หยวนเหนียงยิ้ม
เหวินอี๋เหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “พี่หญิง ท่านลองเดาสิว่าที่เรือนของไท่ฮูหยิน พวกเราเจอกับคุณหนูที่เท่าไรของสกุลเฉียว”
หยวนเหนียงหัวเราะ “สกุลเจ้ากับสกุลกงเป็นคู่แข่งกัน บุตรสาวของสกุลกงแต่งเข้าไปอยู่ในสกุลเจี่ยง เรื่องของสกุลเฉียว ยังจะมีใครรู้ดีไปกว่าเจ้ากันเล่า”
เหวินอี๋เหนียงปิดปากและยิ้ม
แต่นายหญิงใหญ่และคนอื่นๆ กลับฟังไม่เข้าใจ
เหวินอี๋เหนียงจึงยิ้มและอธิบาย “สมัยท่านปู่ของข้า สกุลกงในปั้นถังของหยางโจวเป็นสกุลที่จับมือเดินเข้ามาพร้อมกับสกุลข้า ล้วนแต่เป็นตระกูลที่ทำกิจการเกลือ แข่งขันกันเองจนกลายมาเป็นศัตรู สกุลเราสู้กันมาตั้งหลายปี ถือได้ว่ารู้จักรากเหง้าของกันและกัน สกุลกงมีลูกสาวคนหนึ่งแต่งเข้าไปเป็นลูกสะใภ้ของสกุลเจี่ยงในเจี้ยนอาน และสกุลเจี่ยงในเจี้ยนอาน ก็คือสกุลของเฉียวฮูหยิน ดังนั้นพี่หญิงถึงได้พูดเช่นนี้”
นายหญิงใหญ่สั่นไหว “สกุลเจี่ยงในเจี้ยนอาน คือสกุลเจี่ยงในเจี้ยนอานที่มีบัณฑิตชั้นสูงสี่คน และเก๋อเหล่าสองคนเช่นนั้นหรือ”
เหวินอี๋เหนียงพยักหน้า สายตาของนางเย็นชาขึ้นมา “คือสกุลเจี่ยงในเจี้ยนอานที่มีเจี่ยงหรงและเจี่ยงอิ๋ง เก๋อเหล่าสองท่านเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ตกใจ
“สกุลของเหล่าขุนนาง ไม่ว่าบรรพบุรุษจะรุ่งโรจน์เพียงใด แต่หากลูกหลานไม่ได้เป็นบัณฑิตชั้นสูง ความพ่ายแพ้ก็อยู่ใกล้แค่เอื้อม” หยวนเหนียงเหลือบมองไปที่เหวินอี๋เหนียง ยิ้มและพูดว่า “จะว่าไปแล้ว สกุลเจี่ยงไม่มีบัณฑิตชั้นสูงสองชั่วอายุคนแล้ว ยังสู้สกุลเราไม่ได้เลย”
นายหญิงใหญ่ยิ้มด้วยความพอใจ“น้องชายของเจ้าเป็นคนมีความสามารถ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” เหวินอี๋เหนียงยิ้มอย่างรู้สึกเป็นเกียรติ “บัณฑิตจู่เหริน[footnoteRef:1]วัยยี่สิบสองปี ทั้งต้าโจวก็มีแค่ไม่กี่คน รอให้ปีหน้าเรียนจบ ป่าวประกาศรายชื่อ เช่นนั้นก็คือบัณฑิตชั้นสูงอายุน้อย นายหญิงใหญ่ ท่านช่างมีวาสนาเสียจริงเจ้าค่ะ!” [1:  จู่เหริน การสอบรอบที่สองของระบบการสอบเข้ารับราชการของจีน เป็นการสอบคัดเลือกระดับภูมิภาค (มณฑลหรือภาคถ้าเทียบกับประเทศไทย) จัดสอบทุกสามปี โดยระบบการสอบเข้ารับราชการของจีนนั้นจะประกอบด้วยการสอบทั้งหมดสามรอบ]
“สมพรปากเจ้า” นายหญิงใหญ่ไม่สามารถซ่อนความสุขเอาไว้ได้ “หวังว่าซิ่งเกอจะเป็นหน้าเป็นตาให้สกุล”
“ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอนเจ้าค่ะ!” เหวินอี๋เหนียงยิ้มยกยอ แต่จู่ๆ หยวนเหนียงกลับถามขึ้นมา “คุณหนูหกของสกุลเฉียวเป็นลูกสาวของเรือนที่เท่าใด?”
เหวินอี๋เหนียงตกใจ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางไม่ค่อยเป็นธรรมชาติสักเท่าไหร่
ตัวเองไม่ได้บอกว่าคุณหนูสกุลเฉียวที่มาเป็นคุณหนูที่เท่าไหร่ แต่หยวนเหนียงกลับรู้ว่าเป็นคุณหนูหก...
นางไม่กล้าคิดอะไรไปมากกว่านี้ นางรีบยิ้มแล้วตอบกลับ “เป็นลูกสาวคนโตของเรือนที่สามเจ้าค่ะ แต่ว่า นางก็มีลูกสาวเพียงคนเดียว ท่านพ่อของนางเป็นพี่น้องแม่เดียวกันกับกั๋วกง”
หยวนเหนียงพยักหน้า
ใบหน้าของเหวินอี๋เหนียงมีความลังเล
หยวนเหนียงเห็นเช่นนี้ นางก็ยกมุมปากขึ้นเบาๆ ทำท่าทีเหมือนไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าที่แปลกๆ ของเหวินอี๋เหนียง นางยิ้มแล้วมองไปที่อู่เหนียงและสืออีเหนียง “ข้าลุกขึ้นไปต้อนรับแขกไม่ได้ น้องหญิงทั้งสองก็กำลังอยู่ในวัยที่ชอบเล่นสนุก นั่งฟังพวกข้าพูดคุยกันก็คงจะเบื่อหน่าย เหวินอี๋เหนียง เจ้าพาอู่เหนียงและสืออีเหนียงไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ข้างหลังแทนข้าเถิด ดอกกล้วยไม้ผีเสื้อราตรีที่ฮองเฮามอบให้มาเมื่อปีก่อนคงจะบานแล้ว!”
อู่เหนียงรีบพูดขึ้นมา “พี่หญิงไม่ต้องสนใจข้า ข้าฟังท่านแม่กับพี่หญิงพูดคุยกัน รู้สึกสนุกดีเจ้าค่ะ ปกติอยู่ที่เรือนข้าก็มักจะไปพูดคุยเป็นเพื่อนท่านแม่อยู่บ่อยๆ แล้วอีกอย่างข้าเป็นคนชอบอยู่เฉยๆ ไม่ชอบขยับ!”
ตอนที่นางพูดสืออีเหนียงก็ยืนขึ้นแล้ว เมื่อเห็นว่าอู่เหนียงยังนั่งอยู่ที่เดิม นางก็กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เหวินอี๋เหนียงจึงหัวเราะเบาๆ และพูดอย่างขยันขันแข็งว่า “คุณหนูทั้งสอง ท่านก็คิดซะว่าไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าเถิด ว่ากันว่าดอกกล้วยไม้ผีเสื้อราตรีสองกระถางที่ฮองเฮามอบให้นั้นเป็นเครื่องบรรณาการจากฝูเจี้ยน ทั้งหมดมีเพียงสามสิบดอก พระราชวังกานชิง พระราชวังฉือหนิงและพระราชวังคุนหนิง มีพระราชวังละสิบกระถาง สกุลของเราฮ่องเต้มอบให้ท่านโหวหนึ่งกระถาง ไท่เฮามอบให้ไท่ฮูหยินหนึ่งกระถาง ฮองเฮามอบให้ฮูหยินสองหนึ่งกระถาง มอบให้ฮูหยินสามหนึ่งกระถาง มอบให้ฮูหยินของเราอีกสองกระถาง มอบให้ฮูหยินห้าอีกหนึ่งกระถาง นับดูแล้วมีทั้งหมดเจ็ดกระถาง... ล้วนแต่ปลูกอยู่ในห้องกระจกในสวนดอกไม้ข้างหลัง ข้ายังไม่เคยเห็นเลยเจ้าค่ะ!”
ทันใดนั้นอู่เหนียงได้สติขึ้นมา
หยวนเหนียงพยายามเบี่ยงเบนพวกนางออกไปเพื่อที่จะพูดคุยกับนายหญิงใหญ่สองต่อสอง
ทันใดนั้น นางก็หน้าแดงขึ้นมา ลุกขึ้นยืนและคำนับหยวนเหนียงกับนายหญิงใหญ่พร้อมสืออีเหนียง จากนั้นก็เดินตามเหวินอี๋เหนียงไปที่เรือนกระจกสวนดอกไม้ข้างหลัง
สาวใช้ที่คอยปรนนิบัติรับใช้หยวนเหนียงอยู่ตลอดก็สะบัดมือให้สาวใช้ที่อยู่ในห้อง จากนั้นก็พาบรรดาสาวใช้และเหล่าท่านป้า เดินออกมาเงียบๆ
นายหญิงใหญ่เห็นว่าในห้องเหลือแค่พวกนางสองแม่ลูก เบ้าตาของนางก็เปียกชื้นมาทันที นางจับมือบุตรสาวของตัวเองและพูดว่า “ท่านโหวดีกับเจ้าหรือไม่!” นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ระมัดระวัง
หยวนเหนียงยิ้มและพยักหน้า “ท่านโหวเป็นคนไม่ลืมมิตรภาพเก่าๆ เขาดีกับข้าเป็นอย่างมาก”
นายหญิงใหญ่ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ “เช่นนั้น เรื่องนั้น...”
หยวนเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าเป็นเช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะความช่วยเหลือของเขา เหวินอี๋เหนียงจะยอมก้มหัวให้ข้าขนาดนี้ได้เช่นไร ท่านแม่ ท่านโหวเป็นคนดี ท่านไม่ต้องสงสัย แต่โชคชะตาของข้ามีแค่นี้ ข้าแก่ตายไปกับเขาไม่ได้...”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็น้ำตาไหลราวกับสายฝน “อย่าพูดเช่นนี้ ฮองเฮาหาหมอพื้นบ้านให้เจ้าอยู่ไม่ไช่หรือ โลกที่กว้างใหญ่ไพศาลใบนี้ มีคนมีความสามารถซ่อนอยู่ตั้งมากมาย เจ้าก็เป็นคนมีบุญวาสนา เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน เจอกับเรื่องอะไรก็จะต้องผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน...” แต่นางกลับไม่ได้สนใจตอนที่ลูกสาวถอนหายใจที่ไม่ได้แก่ตายไปกับลูกเขย นางไม่รู้สึกเห็นอกเห็นใจเลยสักนิด
หยวนเหนียงยิ้ม สีหน้าสงบนิ่งเป็นอย่างมาก “เป็นเหมือนที่ท่านแม่พูด ข้าจะต้องดีขึ้นแน่นอน ท่านแม่ท่านก็อย่าได้เสียใจไปเลยเจ้าค่ะ” ไม่รู้ว่านางกำลังปลอบใจตัวเองหรือปลอบใจท่านแม่
นายหญิงใหญ่ร้องไห้ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้ลูกสาวเสียใจ นางจึงกัดฟันเช็ดน้ำตา ยิ้มและพูดว่า “อืมใช่ เฉียวฮูหยินคนนั้นหมายความว่าเช่นไร ข้าได้ยินที่เหวินอี๋เหนียงพูด สกุลเฉียวไม่ธรรมดา ท่านโหว...ได้พูดอะไรหรือไม่”
หยวนเหนียงยิ้มและพูดว่า “ท่านแม่ ท่านไม่เชื่อข้า หรือว่าท่านก็ไม่เชื่อในสายตาของท่านปู่ ท่านโหวไม่ใช่คนเช่นนั้น ไม่อย่างนั้น ในจวนจะมีอนุภรรยาเพียงแค่นี้ได้เช่นไร! "
นายหญิงใหญ่ก็แค่เป็นห่วงจนกระวนกระวาย ได้ยินที่บุตรสาวพูด นางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มด้วยความลำบากใจ “เขาดีกับเจ้าข้าก็วางใจแล้ว”
“ท่านแม่” หยวนหเนียงเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องพวกนี้ “ทำไมท่านถึงพาสืออีเหนียงมาด้วย ปีนี้นางยังเด็กเกินไป”
นายหญิงใหญ่จึงนึกถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่ขึ้นมาได้
นางทำสีหน้าเคร่งขรึมและพูดว่า “เจ้าเขียนจดหมายมาบอกว่า ให้เจ้าพาน้องสาวสองคนมาหาเจ้าที่เยี่ยนจิง ถึงแม้ว่าคำพูดในจดหมายจะคลุมเครือ แต่ข้าเข้าใจสิ่งที่เจ้าจะสื่อ แต่เรื่องบางเรื่อง เจ้ารู้ดีไม่เท่าข้า ลูกสาวในสกุลเราที่มีอายุเหมาะสม ก็มีแค่อู่เหนียงกับสืออีเหนียง สกุลหยางคนนั้นเป็นคนไม่รู้จักกฎระเบียบ อาจจะก่อเรื่องอะไรขึ้นมาก็ได้ หากสกุลสวีเลือกนาง แขวนคอ ดื่มยาพิษ นางทำได้ทุกอย่าง  ถึงตอนนั้น เราจะไม่ใช่แค่เสียเปรียบอย่างเดียว แต่ยังสร้างศัตรูที่แข็งแกร่งเพิ่มอีกด้วย...เจ้าอย่าลืมเชียวนะ หาก... นางจะต้องเป็นท่านแม่ที่ชอบธรรมของจุนเกอ!"
หยวนเนียงไม่ได้พูดอะไร นางก้มหน้าก้มตา
“อู่เหนียงเป็นตัวเลือกที่ดี แล้วอีกอย่างนางยังมีน้องสี่ สองสามปีมานี้ ข้าเสียเงินให้เขาตั้งมากมาย ก่อนที่ข้าจะจากมา ยังหางานให้เขาทำ ข้าคิดว่ามันพอสมควรแล้ว ถึงแม้ว่าต่อไปนางอยากจะช่วยหลือ ก็ต้องช่วยได้ถึงจะดี สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งพาน้องชายของเจ้า สืออีเหนียงไม่มีพี่น้อง ชิงถงก็เป็นคนขี้ขลาด ถึงแม้จะบอกว่ายังอายุน้อย แต่เจ้าดูหน้าตานางสิ งดงามเพียงใด ยิ่งไปกว่านั้น อายุน้อยก็มีข้อดีของอายุน้อย...” จากนั้นนายหญิงใหญ่ก็พูดต่อเบาๆ “ร่างกายยังเติบโตไม่เต็มที่ มีลูกยากเป็นเรื่องธรรมดา แต่หากกลายเป็นความเคยชิน เช่นนั้นก็คงจะลำบาก...คิดไปคิดมา ข้าคิดว่าสืออีเหนียงดีกว่าอู่เหนียง ข้าจึงพาอู่เหนียงกับสืออีเหนียงมา” นายหญิงใหญ่ยิ้ม “แน่นอนว่า เรื่องนี้เจ้าต้องเป็นคนตัดสินใจ สกุลสวีจะเห็นด้วยหรือไม่ก็เป็นอุปสรรคเช่นกัน!”
“ข้าเชื่อในสายตาของท่านแม่อยู่แล้วเจ้าค่ะ” หยวนเหนียงเงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้ม “แล้วข้าก็ไม่ค่อยสนิทกับน้องๆ ที่จวน เรื่องนี้ ต้องโทษข้าที่ไม่ได้อธิบายให้ท่านแม่เข้าใจ แต่เกรงว่าเช่นนี้คงจะดีกว่า!”
นายหญิงใหญ่ตกใจ
หยวนเหนียงก็เริ่มพูดกับท่านแม่ของนางเบาๆ


## บทที่ 33 แขก (กลาง)

ตอนที่ 33 แขก(ปลาย)
กลับมาถึงตรอกกงเสียนของเป่าต้าฟัง ก็เป็นช่วงพลบค่ำแล้ว
คุณนายใหญ่ สะใภ้กู้พยุงนายหญิงใหญ่ลงมาจากรถม้าแล้วพูดเบาๆ “ท่านแม่ นายท่านสองกับนายหญิงสามมาแล้วเจ้าค่ะ!”
นายหญิงใหญ่ตกใจ “ยังไม่กลับไปอีกหรือ”
“ยังเจ้าค่ะ!” คุณนายใหญ่พูดเบาๆ “คุณหนูสี่ก็ตามมาด้วยเจ้าค่ะ…”
นายหญิงใหญ่เลิกคิ้ว “นางมาทำอะไรที่นี่”
มีเสียงหัวเราะดังออกมาจากเรือนหลัก
สืออีเหนียงกำลังจะเดินลงจากรถม้า ได้ยินเสียงหัวเราะนั้นนางก็หยุดเดินทันที
มันคือเสียงหัวเราะของนายท่านสอง...
เยี่ยนจิงปิดเมืองตอนหนึ่งทุ่ม ตอนนี้ก็จะทุ่มแล้ว ไม่รู้ว่าหวงหวาฟังไกลจากที่นี่มากแค่ไหน ครึ่งชั่วโมงจะกลับไปทันหรือไม่...
นางครุ่นคิด เสียงหัวเราะนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ได้ยินเสียงพูดของนายท่านสองอย่างชัดเจน“...พี่ใหญ่ เช่นนั้นพรุ่งนี้เช้าข้ามาหาเจ้า”
เสียงที่อ่อนโยนของนายท่านใหญ่ตอบกลับ “เช่นนั้นข้าจะรอเจ้า กินข้าวเช้าด้วยกันแล้วค่อยไป”
ทันทีที่พูดจบ เงาของนายท่านใหญ่และนายท่านสองก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูฉุยฮวา ทั้งนอกทั้งใน ทุกคนเจอกันเข้าจังๆ
“กลับมาแล้วหรือ!” นายท่านใหญ่ยิ้มทักทายนายหญิงใหญ่ และนายท่านสองก็ตะโกนว่า “พี่สะใภ้”
นายหญิงใหญ่คุกเข่าคำนับทั้งสองคน พูดว่า “ท่านพี่” ด้วยความเคารพ จากนั้นก็เรียกนายท่านสองว่า “น้องรอง”
จากนั้นก็มีผู้หญิงอายุราวสี่สิบเดินออกมาจากข้างหลังของทั้งสองคน ผิวขาว หน้ายาว สวมเสื้อกั๊กยาวลายดอกและผีเสื้อสีชาเขียว เครื่องประดับบนหัวมีหยกเจ้าแม่กวนอิมสีทอง ไข่มุกซีหยางเม็ดใหญ่และดอกเหมย ถูกโคมไฟที่แขวนอยู่บนประตูฉุยฮวาสาดส่อง ไข่มุขเป็นประกายระยิบระยับ
“พี่สะใภ้ใหญ่” นางยิ้มและคำนับนายหญิงใหญ่ “ข้ารู้ว่าท่านมา ข้าจึงพาลูกๆ สองสามคนมาคารวะท่าน ใครจะไปรู้ว่าท่านกลับไปจวนหย่งผิงโหว... จึงรอจนถึงตอนนี้ โชคดีที่รอจนเจอท่าน”
นางคือนายหญิงสอง สะใภ้อวี้
“ทำให้เจ้ารอนานแล้ว” นายหญิงใหญ่คำนับนายหญิงสอง จากนั้นก็มีหญิงสาวเดินออกมาจากข้างหลังนายหญิงสองและตะโกนออกมาว่า “ท่านป้า”
ผู้หญิงคนนั้นอายุราวยี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงผอม ผิวขาว คิ้วโค่งงาม มองดูสบายตา
“ซื่อเหนียง!” นายหญิงใหญ่ยิ้มและทักทายผู้หญิงคนนั้น “คิดไม่ถึงว่าเจ้าก็มาด้วย!”
“เดิมทีข้าไปหาท่านแม่ ถึงได้รู้ว่าท่านมาเยี่ยนจิง จึงมาคารวะท่านกับทานแม่” ซื่อเหนียงยิ้มราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ “ได้ยินมาว่าท่านไปจวนหย่งผิงโหว พี่หญิงสบายดีหรือไม่เจ้าคะ?”
นายหญิงใหญ่ยิ้มและพยักหน้า “สบายดี! เจ้ายังรู้จักเป็นห่วงนาง”
“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ” ซื่อเหนียงถอนหายใจอย่างโล่งอก “ข้าได้ยินคนบอกว่าพี่หญิงป่วยหนัก และข้าก็กำลังอยู่เดือน ไม่สะดวกที่จะออกไปนอกเรือน ข้าเป็นห่วงนางมาตลอด!”
เมื่อเจ็ดปีก่อน นายหญิงสามเป็นคนรับรอง แนะนำซื่อเหนียงให้แต่งงงานกับอวี๋อี๋ชิงลูกชายคนโตของอวี๋ไหน่กุยขุนนางศาลต้าหลี่ ใครจะไปรู้ นางเพิ่งจะแต่งเข้าไปยังไม่ถึงสองปี อวี๋ไหน่กุยก็ล้มป่วยตาย นางกลับไปอยู่ที่ฟู่หยางกับแม่สามี เดิมทีสกุลอวี๋เป็นสกุลยากจน หลังจากที่อวี๋ไหนกุยเข้าไปเป็นบัณฑิตชั้นสูงถึงได้ค่อยๆ ทำกิจการของตะกูล กิจการสัตว์น้ำทั้งหมดมีไม่เกินสี่ห้าร้อยไร่ มีเรือนทั้งในเมืองและนอกเมือง รวมถึงอวี๋อี๋ชิงมีพี่น้องเยอะ ชีวิตค่อนข้างจะตึงเครียด นายหญิงสองสงสารลูกตัวเอง นางจะบอกให้คนเอาเงินห้าร้อยตำลึงของตัวเองส่งไปที่ฟู่หยางทุกปี
อวี๋อี๋ชิงก็เป็นคนมีความรู้ เป็นจู่เหรินในปีเจี้ยนอู่ที่ห้าสิบเก้า ปีต่อมาฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์ เปิดการสอบอีกครั้ง เขาสอบไม่ผ่าน นายหญิงสองจึงให้เหตุผลว่าฟู่หยางไม่มีอาจารย์ที่ดี รับลูกสาวและลูกเขยกลับมาที่เยี่ยนจิง จากนั้นก็ใช้เส้นของนายท่านสองเข้าไปเรียนในสำนักศึกษา ช่วยเช่าเรือนที่อยู่ใกล้ๆ กับตรอกเหล่าจวินถังให้พวกเขาอยู่
อาจจะเพราะว่ามีความช่วยเหลือจากท่านแม่ ซื่อเหนียงที่สงบเสงี่ยมมาโดยตลอดคลอดลูกชายติดต่อกันสองคน คนเล็กเพิ่งจะเกิดเมื่อเดือนที่แล้ว
“ลูกเจ้าสบายดีหรือไม่?” นายหญิงใหญ่ยิ้มและพูดคุยกับนาง “สองสามวันก่อนข้าส่งคนส่งเออเจียว[footnoteRef:1]ของซานตงไปให้เจ้า เจ้าได้รับแล้วหรือยัง ชอบหรือไม่ ของสิ่งนั้นเป็นยาบำรุงร่างกายชั้นดี” [1:  เออเจียว เป็นยาจีนที่ทำจากหนังลา มีสรรพคุณบำรุงเลือด บำรุงทารกในครรภ์ ใช้บรรเทาอาการประจำเดือนผิดปกติ นิยมใช้บำรุงร่างกายทั้งก่อนและหลังคลอด ในผู้ชายก็ใช้บำรุงเลือด ลดพิษบวม ปรับสมดุลในปอดและลำไส้ใหญ่]
“ได้รับแล้วเจ้าค่ะ!” ซื่อเหนียงรีบตอบกลับนายหญิงใหญ่ “ขอบพระคุณท่านป้าที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงและสืออีเหนียงถือโอกาสเดินเข้าไปคำนับนายหญิงใหญ่และซื่อเหนียง
ซื่อเหนียงคำนับกลับ สะใภ้ติงนายหญิงสามพาชีเหนียงออกมาคำนับนายหญิงใหญ่ อู่เหนียงและสืออีเหนียง เต็มไปด้วยบรรดาหญิงสาว คึกคักเป็นอย่างมาก
นายท่านใหญ่ยิ้มแล้วพูดว่า “ยืนอยู่ที่นี่คงจะไม่งาม เช่นนั้น เข้าไปดื่มชาในเรือนกันเถิด”
นายหญิงสองอยากจะเข้าไป แต่นายท่านสองกลับพูดว่า “ดึกแล้ว พรุ่งนี้ข้ากับเจ้ายังต้องไปจวนสกุลหลิ่ว ยังมีเวลาอีกมากมาย”
นายท่านใหญ่ไม่ได้รั้งแขกไว้ เขาพูดแค่ว่า“เดินทางปลอดภัย” จากนั้นก็เรียกหลัวเจิ้นซิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ช่วยส่งแขก ตัวเองและนายหญิงใหญ่ยืนอยู่ที่ประตูฉุยฮวา มองรถม้าแล่นออกไปแล้วถึงได้กลับเข้าไปในเรือน
นายหญิงใหญ่เอ่ยถามว่า “พรุ่งนี้ท่านจะไปจวนสกุลหลิ่วเช่นนั้นหรือ ทำไมถึงไม่บอกข้า ข้าจะได้เตรียมตัว ท่านจะทำอะไรที่จวนสกุลหลิ่ว”
นายท่านสามของสกุลหลัวแต่งงานกับลูกสาวคนเล็กของหลิ่วเก๋อเหล่าสกุลหลิ่ว หลังจากที่นายท่านคนก่อนของสกุลหลัวส่งมอบบรรดาศักดิ์ หลิ่วเก๋อเหล่าคอยดูแลสามพี่น้องสกุลหลัว และสามพี่น้องสกุลหลัวก็เคารพหลิ่วเก๋อเหล่าเป็นอย่างมาก นอกจากเทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง เทศกาลไหว้พระจันทร์และเทศกาลตรุษจีน วันเกิดของหลิ่วเก๋อเหล่า รวมไปถึงตอนที่คุณชายของสกุลหลิ่วแต่งอนุภรรยา สกุลหลัวก็จะส่งผู้ดูแลไปแสดงความยินดีเสมอ
“พึ่งตัดสินใจ” นายท่านใหญ่ขมวดคิ้ว ท่าทางดูไม่ค่อยสบายใจ “หลิ่วเก๋อเหล่าทะเลาะกับเฉินเก๋อเหล่าเรื่องของภาษีชา เขาส่งมอบบรรดาศักดิ์ไปด้วยความโมโห ใครจะรู้ว่าฮ่องเต้กลับอนุญาต...”
“อะไรนะ” นายหญิงใหญ่ตกใจ “เป็นเช่นไรได้เช่นไรกัน”
“เขาจะออกไปจากเมืองหลวงวันมะรืน” นายท่านใหญ่สีหน้ามืดมนลง “ข้าได้ยินที่น้องสามบอก น้องสองได้ยินมาว่าเจ้ามา กะว่าจะชวนน้องสามมาที่เรือน ใครจะไปรู้ กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น น้องสามจึงรีบกลับไปที่จวนสกุลหลิ่ว!”
นายหญิงใหญ่สีหน้าสับสน นางโบกมือให้อู่เหนียงและสืออีเหนียงด้วยความหงุดหงิด “วันนี้พวกเจ้าก็เหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว ไปพักผ่อนกันเถิด!”
อู่เหนียงและสืออีเหนียงย่อเข่าคำนับอย่างรู้ความ “เจ้าค่ะ” และเมื่อทั้งสองคนยืนขึ้น นายท่านใหญ่และนายหญิงใหญ่ก็เดินเข้าไปในห้องแล้ว แต่ยังคงได้ยินเสียงพูดคุยกันของพวกเขาอย่างแผ่วเบา
“หยวนเหนียงสบายดีหรือไม่?”
“สบายดีเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนายหญิงใหญ่ตึงเครียด “พอดีเลย ข้ามีเรื่องจะคุยกับท่าน...”
เสียงเบาลงเรื่อยๆ ในเรือนกลับมาสงบเหมือนเดิม
อู่เหนียงและสืออีเหนียงเดินกลับไปที่เรือนข้างหลัง
******
รุ่งสางของวันต่อมา นายท่านใหญ่กินข้าวเช้ากับนายท่านสอง จากนั้นทั้งสองคนก็ออกไปจวนสกุลหลิ่วด้วยกัน
ตอนที่อู่เหนียงและสืออีเหนียงไปคารวะนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่กำลังเหม่อลอย แม้แต่การมาของซิวเกอก็ไม่ทำให้นางมีความสุขขึ้นมาได้ นางให้แม่นมอุ้มซิวเกอออกไป เหลือไว้แค่คุณนายใหญ่คนเดียว...
พวกนางทั้งสองเดินออกมา อู่เหนียงยิ้มและมองมาที่สืออีเหนียง “จะว่าไปแล้ว เราสองคนพี่น้องไม่ได้นั่งคุยกันตั้งนานแล้ว ถือโอกาสวันนี้ไม่มีอะไรทำ น้องหญิงมาดื่มชาที่ห้องข้าสิ!” ไม่เย็นชาเหมือนแต่ก่อนแล้ว
สืออีเหนียงตกใจ
หากอู่เหนียงยังไม่บรรลุเป้าหมาย นางก็ไม่มีทางทำดีกับตัวเองแน่นอน
ความอ่อนโยนและสนิมสนมเช่นนี้ เกรงว่านางคงจะมีเป้าหมายอะไรแน่นอน!
แต่ไม่ว่านางจะมีเป้าหมายอะไร หากตัวเองไม่สนใจ อู่เหนียงอาจจะคิดว่าตัวเองกำลังจะประกาศสงครามกับนาง?
สืออีเหนียงครุ่นคิด นางยิ้มและพูดว่า “ได้เจ้าค่ะ! เราไม่ได้นั่งดื่มชาด้วยกันตั้งนานแล้วจริงๆ!”
อู่เหนียงยิ้ม ท่าทางพอใจสืออีเหนียงเป็นอย่างมาก จากนั้นก็พานางไปที่ห้องของตัวเอง
มองออกว่า คุณนายใหญ่ตั้งใจต้อนรับพวกนางมากแค่ไหน ไม่เพียงแต่ของตกแต่งของเรือนทิศตะวันออกและทิศตะวันตกที่เหมือนกันเท่านั้น แม้แต่สิ่งของเล็กๆ น้อยๆ อย่างเช่นถ้วยและเบาะรองเก้าอี้ก็เหมือนกัน ไม่แบ่งแยก
พวกนางนั่งลงบนเตียงใกล้หน้าต่าง จื่อเวยยกชาขึ้นมา อู่เหนียงยิ้มและพูดกับสืออีเหนียงว่า“ข้าอยากจะพูดเรื่องส่วนตัวกับเจ้า” นางพูดแล้วก็บอกให้จื่อเวยและคนอื่นๆ ออกไปข้างนอก
สืออีเหนียงก็ยิ้มและบอกให้หู่พั่วออกไปข้างนอก
เหลือเพียงพวกนางสองคนอยู่ในห้อง อู่เหนียงถอนหายใจ มองหน้าสืออีเหนียงด้วยความรู้สึกผิด “น้องหญิง ข้าเข้าใจเจ้าผิดไป ดังนั้นข้าจึงไม่อยากเห็นหน้าเจ้า... เจ้าอย่าได้โกรธข้าเลย”
สืออีเหนียงตกใจ
น้ำเสียงที่แผ่วเบาเช่นนี้ ดูเหมือนว่า อู่เหนียงแน่ใจแล้วว่าตัวเองจะได้มันมาครอบครอง?
นางทำท่าทางไม่สบายใจ “พี่หญิง อย่าพูดเช่นนี้เจ้าค่ะ จะต้องเป็นข้าที่ทำอะไรผิดไปแน่นอน ถึงได้ทำให้พี่หญิงเข้าใจผิด” นางพูดแล้วเบิกตามองอู่เหนียง “พี่หญิง ข้า...”
“มันเป็นความผิดของข้าเอง” อู่เหนียงทำท่าทางรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก “เจ้าไม่รู้ว่า ท่านแม่เลือกเจ้ากับข้ามาเยี่ยมพี่หญิงใหญ่ที่เยี่ยนจิง ก็แค่เพราะว่าพี่หญิงใหญ่แต่งงานแล้ว พี่ชายใหญ่ก็อยู่ที่เยี่ยนจิง ไม่มีใครคอยอยู่เคียงข้าง อยากจะหาบุตรสาวที่นางพอใจสองคนมาเป็นเพื่อน คอยพูดคุยหยอกล้อแก้เบื่อก็แค่นั้น” สีหน้าของนางเคร่งขรึม “ใครจะรู้ว่า เมื่อมีคนที่จิตใจไม่ดีรู้เรื่องนี้ ก็กลับกลายเป็นว่าจุนเกอร่างกายอ่อนแอ พี่หญิงอยากจะเลือกใครสักคนในบรรดาพี่น้องแต่งเข้าไปดูแลจุนเกอแทนนาง...”
สืออีเหนียงแสร้งตกใจให้ความร่วมมือกับนาง “มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ ทำไมข้าถึงไม่เคยได้ยิน”
“คนพวกนั้นบอกว่าน้องหญิงยังเด็ก ไม่อยากพูดต่อหน้าน้องหญิง” อู่เหนียงกลอกตาไปมา “แต่กลับมาพูดที่เรือนของข้า” นางหยุดพูดไปพักหนึ่ง “ข้าบอกเจ้าตามความจริง คนที่พูดเช่นนี้ก็คืออี๋เหนียงใหญ่และอี๋เหนียงสอง”
สืออีเหนียงมองอู่เหนียงด้วยความตกใจ
นางแต่งเรื่องเก่งจริงๆ!
แต่ว่าอี๋เหนียงใหญ่และอี๋เหนียงสองก็ชอบวิ่งไปทั่ว บางที พวกนางอาจจะพูดเช่นนี้จริงๆ ก็ได้
อู่เหนียงเห็นอาการของสืออีเหนียง นางพอใจเป็นอย่างมาก ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เพียงเท่านี้ แล้วยังบอกว่าที่ท่านแม่พาพวกเราไปด้วยก็เพราะว่าจะให้พี่หญิงใหญ่เลือกหนึ่งคนจากพวกเรา ดังนั้น วันนั้นเจ้าไม่สบายแล้วยังมาถามเรื่องพี่หญิงกับข้า ข้าจึงโกรธมาก!”
“พี่หญิง!” สืออีเหนียงมองอู่เหนียงด้วยความกังวลใจ “พี่หญิงคงจะไม่ได้คิดว่าข้าอยาก...ข้าไม่รู้จริงๆ ว่ามีเรื่องเช่นนี้... ข้าแค่อยู่บนเรือจนเบื่อ จึงอยากจะไปพูดคุยกับพี่หญิงก็แค่นั้น” นางพูดพร้อมกับทำท่าทางรู้สึกผิด “หากข้ารู้ ข้าควรจะบอกพี่หญิงให้ชัดเจน พี่หญิงจะได้ไม่เข้าใจผิดข้า!”
“ไม่ ไม่ ไม่” อู่เหนียงรีบพูด “จะว่าไปแล้ว เรื่องนี้ต้องโทษข้า ที่ไม่ได้บอกน้องหญิงให้ชัดเจน ข้าถึงได้...” นางก้มหน้าลง หน้าแดงก่ำ ท่าทางดูเขินอาย “ท่านแม่เคยบอกเรื่องนี้กบข้า...บอกว่าพี่หญิงไม่ค่อยสบาย กลัวว่าหากตัวเองเป็นอะไรไปจะไม่มีใครดูแลจุนเกอ พี่หญิงจึงอยากจะให้ใครสักคนในบรรดาพี่น้องไปช่วยดูแลจุนเกอ บอกว่าคนที่อายุเหมาะสมมีแค่ข้ากับสือเหนียง...แต่เจ้าก็รู้ว่า ท่านแม่ไม่ค่อยชอบสือเหนียง แล้วยังถามข้าว่า ข้าอยากไปหรือไม่...ผู้หญิงที่ไม่เคยออกเรือนอย่างข้า จะกล้าตอบได้เช่นไร...ดังนั้น ตอนที่ท่านแม่ให้ข้าไปเยี่ยนจิง ให้ตายเช่นไรข้าก็ไม่ยอมไป...ท่านแม่จึงบอกข้า บอกว่าหากไปคนเดียวทุกคนก็คงจะรู้กันหมด...ท่านแม่จึงให้ข้ากับเจ้ามาที่เยี่ยนจิง...”
สืออีเหนียงตกใจ
เพื่อตำแหน่งนั้นของหยวนเหนียง อู่เหนียงยอมทำทุกวิถีทาง...
ด้วยนิสัยของนายหญิงใหญ่ ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องนี้จริงๆ แต่นางก็ไม่มีทางพูดออกมาแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นหยวนเหนียงก็ยังไม่ตาย!
สำหรับคนที่ตัวเองรักที่สุด ไม่ว่าจะมีสติสัมปชัญญะมากแค่ไหน แต่นางก็จะต้องมีความหวัง คิดว่าหยวนเหนียงจะต้องกลับมาแข็งแรง แผนการที่เตรียมไว้ก็ไม่มีทางเอาออกมาใช้แน่นอน...


## บทที่ 34 เล่ห์เหลี่ยม (ต้น)

ตอนที่ 34 เล่ห์เหลี่ยม(ต้น)
“ต่อมาเจ้าเอาแต่สังเกตเรือนของพี่หญิง ข้าคิดว่าเจ้ากำลังเยาะเย้ยข้า...ดังนั้นข้าถึงได้ทำท่าทีเย็นชากับเจ้า” อู่เหนียงจับมือสืออีเหนียงมา “น้องหญิงของข้า เจ้าอย่าได้เอาเก็บไปคิด ล้วนแต่เป็นความผิดของข้า ข้าขอโทษเจ้าด้วย”
“พี่หญิงอย่าพูดเช่นนี้เจ้าค่ะ” สืออีเหนียงทำสีหน้าจริงจัง “คำสุภาษิตที่ว่า โชคชะตาพาให้เรามาอยู่ด้วยกัน ท่านกับข้าได้มาเป็นพี่น้องกัน ไม่รู้ว่ามันคือบุญกุศลที่บำเพ็ญมาตั้งแต่ชาติปางไหน ในเมื่อเป็นการเข้าใจผิด วันนี้ทำความเข้าใจกันเสียก็จบแล้ว”
อู่เหนียงพยักหน้า นางกระซิบบอกสืออีเหนียงเบาๆ “เรื่องนี้ เจ้าอย่างพึ่งบอกใครนะ...เจ้าก็รู้ว่า พี่หญิงยัง...”
สืออีเหนียงพยักหน้าซ้ำๆ “ข้ารู้ ข้ารู้เจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง ท่านพูดความในใจกับข้า ข้าไม่มีทางบอกคนอื่นแน่นอน”
อู่เหนียงมีท่าทีเขินอาย “ท่านแม่เคยถามข้าว่า ข้าสนิทกับใครมากที่สุดในบรรดาพี่ๆ น้องๆ ข้าบอกว่าข้าสนิทกับน้องสิบเอ็ดที่สุด...เจ้าก็ไม่ต้องเป็นห่วง หากมีวันหนึ่ง ข้าจะเป็นคนจัดการเรื่องแต่งงานให้เจ้าเอง... อี๋เหนียงของเจ้า คุณชายสี่ก็จะเป็นคนดูแล... ข้าไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากแน่นอน”
“พี่หญิงพูดอะไรกัน” สืออีเหนียงสะบัดมืออู่เหนียงออก นางแสร้งทำท่าทีโมโห
อู่เหนียงเห็นแบบนี้ก็หัวเราะออกมาเบาๆ
สองพี่น้องพูดเล่นกันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นสืออีเหนียงก็ยืนขึ้นและขอตัว “...พี่หญิงชอบล้อข้า”
อู่เหนียงก็ไม่ได้รั้งนางไว้ นางยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดปากยิ้ม จากนั้นก็เดินไปส่งสืออีเหนียงที่ประตู
เมื่อนางหันกลับมา จื่อเวยก็พูดด้วยความเป็นห่วง“คุณหนู หากนายหญิงใหญ่อยากจะหาใครสักคนในบรรดาพี่น้องแต่งเข้าไปล่ะเจ้าคะ? เพราะว่าจวนหย่งผิงโหวเป็นถึงตระกูลที่สูงส่ง...”
“ไม่หรอก” อู่เหนียงส่ายหน้า สายตาของนางสว่างราวกับไฟที่ลุกโชน “ข้าได้ยินผู้เฒ่าที่เรือนเจียวหยวนบอกว่า พี่หญิงดูเหมือนจะเป็นคนสงบเสงี่ยม แต่นางเป็นคนแข็งแกร่งมาก หากนางรู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่าคนอื่นตรงไหน นางก็จะหาวิธีวิ่งตามไปให้ทัน ไม่มีทางแสดงความอ่อนแอของตัวเองออกมาให้คนอื่นเห็น หากคำพูดของพวกนางเป็นความจริง ด้วยนิสัยของพี่หญิงใหญ่ ตอนที่นางสุขภาพร่างกายแข็งแรงยังพอเป็นไปได้ แต่ตอนนี้นางสุขภาพไม่ดี หากเป็นตอนนั้นนางไม่มีทางให้น้องสาวของตัวเองแต่งเข้าไป ปล่อยให้ภรรยาตัวแทนในอนาคตนั่งวางอำนาจบาตรใหญ่อยู่บนหัวของตระกูลหลัว...” นางพูดแล้วก็ยิ้มอ่อน “ดังนั้น นางจึงต้องหาภรรยาตัวแทนในบรรดาน้องสาวของตัวเองเท่านั้น!”
จื่อเวยพยักหน้าและพูดว่า “คุณหนูห้า เรื่องที่ท่านให้บ่าวไปสืบมา บ่าวสืบมาได้แล้วเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงเลิกคิ้วและพูดว่า “เป็นเช่นไร”
จื่อเวยพูดเสียงเบาๆ “ท่านเดาถูกแล้วเจ้าค่ะ!”
อู่เหนียงยิ้ม
“ตั้งแต่นายท่านใหญ่มาอยู่ที่เยี่ยนจิงเขาก็ลาออกจากตำแหน่งอยู่แต่บ้าน บอกว่าไม่ได้ลาออก แต่สิบวันก่อนกรมมหาดไทยยังปล่อยตัวทูตประจำมณฑลยูนนานออกมาหนึ่งคน…ตอนนี้หลิ่วเก๋อเหล่าก็กลับมารับตำแหน่งอีกครั้ง...เกรงว่านายท่านใหญ่คงจะเหลือตัวช่วยแค่จวนหย่งผิงโหวเท่านั้นแล้วเจ้าค่ะ”
******
ในขณะที่อู่เหนียงและจื่อเวยกำลังกระซิบกระซาบกัน สืออีเหนียงและหู่พั่วก็กำลังพูดคุยกันอยู่ในเรือน
“...นายท่านใหญ่มักจะออกไปเจอกับเหล่าสหายอยู่บ่อยๆ ฟังจากน้ำเสียงของซิ่งหลิน เงินหนึ่งพันตำลึงที่นายหญิงใหญ่เอามาใช้ในเรือนหมดไปตั้งนานแล้ว เงินที่เราใช้กันอยู่ทุกวันนี้เป็นเงินของคุณนายใหญ่!”
ดูเหมือนว่านายท่านใหญ่จะเดินผิดทาง!
สืออีเหนียงครุ่นคิด นางตอบกลับหู่พั่วอย่างใจลอย “แล้วก็อาจจะเป็นไปได้ว่า! ค่าครองชีพที่เยี่ยนจิงนั้นสูง ตั้งแต่พวกนางมาถึงก็ซื้อนั่นซื้อนี้ แต่ว่านายหญิงใหญ่เป็นคนมีศักดิ์ศรี ตัวเองไม่มีก็ไม่มีทางไปเอากับลูกสะใภ้”
“คุณหนูรู้จักนายหญิงใหญ่ดีแล้วเจ้าค่ะ” หู่พั่วยิ้มและยกยอสืออีเหนียง แต่นางกลับถูกสืออีเหนียงตำหนิ “...ต่อไปอย่าพูดเช่นนี้อีก คนอื่นได้ยินเข้ามันจะไม่ดี”
หู่พั่วตกใจ นางรีบพูดออกมา “บ่าวผิดไปแล้ว ไม่กล้าพูดเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงก็ไม่ได้อยากทำให้หู่พั่วเสียหน้ามากเกินไป เห็นว่านางยอมรับผิด นางจึงยิ้มและพูดเรื่องอื่น“จวนหย่งผิงโหวสนิทสนมกับที่นี่หรือไม่”
หู่พั่วรีบพูด“ซิ่งหลินบอกว่า คุณหนูใหญ่มักจะส่งของมาที่นี่บ่อยๆ คุณชายใหญ่ไปสำนักศึกษา ก็ใช้ชื่อของท่านโหว ท่านโหวเคยมาที่นี่สองครั้ง ครั้งแรกคือวันที่สองที่นายท่านใหญ่มาที่เยี่ยนจิง เขาเชิญนายท่านใหญ่และคุณชายไปกินข้าวที่ทิงหลีก่วนที่มีชื่อเสียงที่สุดในเยี่ยนจิง อีกครั้งหนึ่งคือวันที่สามของปีใหม่ เอาของมาด้วยครึ่งลำรถม้า แล้วยังพูดคุยกับนายท่านใหญ่อยู่นาน อยู่กินข้าวเย็นแล้วถึงได้กลับไป”
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้า
จวนหย่งผิงโหวสนิทกับที่นี่ก็เป็นเรื่องที่ดี!
ไม่เช่นนั้น ตำแหน่งของนายท่านใหญ่ไม่ราบรื่น พวกนางอยู่กับเขาก็คงจะไม่มีชีวิตที่ดี
แต่หากเป็นเช่นนี้ เกรงว่า ไม่ว่าสกุลหลัวจะพิจารณาจากแง่มุมใด ก็ไม่มีทางยอมสูญเสียการแต่งงานกับสกุลสวีไปแน่นอน...
หวังว่าเรื่องนี้จะจบลงเร็วๆ ผัดวันประกันพรุ่งอยู่แบบนี้ มันทำให้ผู้คนร้อนใจ!
สืออีเหนียงตัดสินใจที่จะไม่คิดเรื่องนี้ชั่วคราว
ตบมือข้างเดียวไม่ดัง หากสกุลสวีไม่เห็นด้วย สกุลหลัวก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น พรุ่งนี้ไปดูสถานการณ์ที่จวนตระกูลสวีแล้วค่อยวางแผนดีกว่า!
ตัดสินใจแบบนี้ นางอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย นางถามถึงปลากระป๋องกับหู่พั่ว “บอกให้เจ้าไปตามหาคนที่สนิทกับหลูหย่งกุ้ย เจ้าหาเจอแล้วหรือยัง”
หู่พั่วยิ้มแล้วพูดว่า “ช่วงนี้เกิดอะไรขึ้นที่จวน ล้วนแต่เป็นลูกชายของป้าหังเป็นคนจัดการ บ่าวลองไปถามเขาดู เขาบอกว่าไม่รู้จักหลูหย่งกุ้ย แต่กลับสนิทกับหลูหย่งฝู พวกเขายังเคยดื่มเหล้าด้วยกันอีกต่างหาก”
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบจัดการเรื่องนี้ซะ เราจะได้สบายใจ!”
หู่พั่วตอบรับและเดินออกไป
ตงชิงมองดูสืออีเหนียงที่สีหน้าดูเหนื่อยล้า เธอยิ้มและพูดว่า “คุณหนู ท่านจะพักผ่อนสักหน่อยไหมเจ้าคะ เมื่อคืนกว่าท่านจะนอนหลับ วันนี้ก็ตื่นตั้งแต่เช้า...จะอดหลับอดนอนเช่นนี้ไม่ได้แล้วนะเจ้าคะ ระวังจะป่วยเอาได้”
“ข้ารู้แล้ว” สืออีเหนียงยิ้ม นางรู้สึกมึนหัว “ข้านอนพักผ่อนสักครู่ วันนี้แดดไม่เลวเลยทีเดียว เจ้าส่งคนมาเย็บปักถักร้อยใต้ชายคา หากมีคนมาก็ให้ปลุกข้าทันที”
“ท่านไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ” ตงชิงยิ้ม “บ่าวจะยืนอยู่ริมหน้าต่าง หากคนข้างนอกกระแอม บ่าวก็จะดึงท่านลุกขึ้นทันที”
สืออีเหนียงยิ้มแล้วนอนลงบนเตียง ปากก็ยังพึมพำเบาๆ “วุ่นจริงๆ เลย”
ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่จะได้ใช้ชีวิตที่อยากนอนก็นอน อยากกินก็กิน... ไม่แปลกที่อู่เหนียงอยากได้ตำแหน่งนั้นของหยวนเหนียง อย่างน้อยตัวเองก็เป็นอิสระในเรือนนั้น ...
ทันทีที่นางเอนตัวลงนอน ตงชิงก็เดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ “คุณหนู อี๋เหนียงหกมาเจ้าค่ะ!”
สืออีเหนียงตกใจ
นางมาที่นี่ทำไม?
ตอนที่อยู่ที่อวี๋หัง พวกนางไม่เคยไปมาหาสู่กัน บางครั้งจะเห็นนางไปมาหาสู่สือเอ้อร์เหนียง พวกนางก็แค่พยักหน้าทักทายกันแล้วก็เดินผ่านกันไป...
สืออีเหนียงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันนี้อย่างละเอียด
ไม่มีเรื่องอะไรพิเศษสักหน่อย!
หรือว่า นางมาบอกอะไรแทนนายหญิงใหญ่? ไม่ใช่สิ นายหญิงใหญ่ไม่ชอบให้บรรดาอี๋เหนียงมาสนิทสนมกับบรรดาลูกอนุ หรือว่า มีของอะไรที่จะฝากตัวเองไปให้สือเอ้อร์เหนียง? ไม่ใช่สิ พวกนางพึ่งจะมาถึง ยังไม่ได้กำหนดวันกลับอวี๋หังเลย...
ความคิดแค่วาบเข้ามาแล้วก็หายไป
ไม่มีคำตอบ แต่นางก็ไม่เคยดันทุรัง เพราะว่าบางครั้ง เมื่อเจ้ายอมแพ้และมองออกไปจากอีกมุมหนึ่ง เจ้าก็จะเจอกับอะไรใหม่ๆ
นางยิ้มและลุกขึ้น “ไปเชิญอี๋เหนียงมานั่งที่ห้องรับรองเถิด”
ตงชิงตอบรับและเดินออกไป สืออีเหนียงจัดทรงผม ดึงเสื้อผ้าแล้วออกไปยังห้องรับรอง
อี๋เหนียงหกนั่งอยู่บนเตียงอุ่นใกล้หน้าต่าง สีหน้าของนางดูใจลอย ไม่ยิ้มแย้มเหมือนปกติ ท่าทางเคร่งเครียด
จริงจังขนาดนี้...
สืออีเหนียงครุ่นคิด นางยิ้มแล้วเดินเข้าไป “อี๋เหนียงหกมาแล้วหรือเจ้าคะ!”
อี๋เหนียงหกหันมามองนางแต่ก็ไม่พูดอะไร มองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง สายตาของนางจริงจังเป็นอย่างมาก
จะทำอะไรอีกกันแน่
สืออีเหนียงยิ้มแล้วยืนอยู่ตรงนั้น ยืนให้นางมองอย่างใจกว้าง
“ข้ามีอะไรอยากจะพูดกับเจ้าสักสองสามประโยค” อี๋เหนียงหกพูดออกมาช้าๆ และนางก็บอกให้คนอื่นออกไปข้างนอก
วันนี้เกิดอะไรขึ้น แต่ละคนล้วนแต่อยากจะมาพูดคุยกับนาง!
สืออีเหนียงขยิบตาให้ตงชิง ตงชิงยกชาขึ้นมาให้อี๋เหนียงหก จากนั้นก็พาสาวใช้ในเรือนออกไปข้างนอกทันที
อี๋เหนียงหกหยิบฝาปิดถ้วยชาเขี่ยใบชาเบาๆ นางยิ้มแล้วพูดว่า “อี๋เหนียงห้ารู้ว่าป้าเหยาอยากจะให้ตงชิงแต่งงานกับหลานชายของนาง นางไปร้องไห้กับข้า บอกว่าตงชิงเป็นคนสนิทของเจ้า ป้าเหยาอยากได้ใครไม่อยากได้ แต่กลับมาอยากได้นาง แล้วต่อไปเจ้าจะทำเช่นไร!”
สืออีเหนียงตกใจ
นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าอี๋เหนียงห้าเคยไปร้องไห้กับอี๋เหนียงหก...
“อี๋เหนียงห้ามาปรึกษาข้า” อี๋เหนียงหกยิ้มอย่างเป็นมิตร “ข้ากับอี๋เหนียงห้าปรึกษากันอยู่นานแต่ก็คิดหาวิธีไม่ออก กำลังกังวล แต่ใครจะรู้ว่า แค่เจ้าพูดว่า ‘หลานชายของป้าเหยาหาภรรยาไปทั่ว แต่กลับมาถูกใจตงชิง ข้าอยู่กับตงชิงทุกวัน ไม่รู้ว่าหลานชายของนางเคยเจอกับตงชิงที่ไหนกัน’ แค่ประโยคนี้ก็ทำให้นายหญิงใหญ่เปลี่ยนใจ ตอนนั้นข้าคิดว่า ตงชิงช่างเป็นคนที่มีวาสนาเสียจริง ได้มาปรนนิบัติรับใช้คนเช่นเจ้า ไม่รู้เหมือนกันว่าสือเอ้อร์เหนียงของข้าจะมีวาสนาเหมือนนางหรือไม่ ต่อไปก็มีเจ้าคอยปกป้อง!”
สืออีเหนียงตกใจ
อี๋เหนียงหกเก็บสีหน้าที่ยิ้มแย้ม “คุณหนูสิบเอ็ด จะว่าไปแล้ว ข้ากับอี๋เหนียงห้าอยู่เรือนเดียวกันมาตั้งหลายปี เรารักกันราวกับพี่น้อง อี๋เหนียงห้ามีแค่เจ้า ข้าก็มีแค่สือเอ้อร์เหนียง รู้ว่าพวกเจ้าสองคนเข้าไปอยู่ที่หอลู่จวินด้วยกัน ข้ากับอี๋เหนียงห้าดีใจเป็นอย่างมาก หวังว่าพวกเจ้าจะเหมือนกับพวกข้า รักกันราวกับพี่น้อง ต่อไปมีเรื่องอะไรก็มีคนคอยดูแล” นางแล้วก็ถอนหายใจ “เจ้าก็เป็นคนรู้ความ เมื่อก่อนตอนที่อยู่อวี๋หัง ไม่ว่าจะเป็นอี๋เหนียงห้าหรือว่าข้า ล้วนแต่ไม่กล้าไปที่หอลู่จวิน แต่ใจที่รักและเอ็นดูพวกเจ้าของพวกข้ากลับไม่เคยน้อยลงแม้แต่น้อย ไม่เช่นนั้น ข้าก็คงจะไม่เสี่ยงมาบอกเจ้า”
สืออีเหนียงตกใจ
“ที่จริงแล้ว ที่นายหญิงใหญ่พาเจ้ากับอู่เหนียงมาที่เยี่ยนจิง ก็เพราะว่าคุณหนูใหญ่” อี๋เหนียงหกพูดออกมาเบาๆ ทำให้คนรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาในใจ “สุขภาพของคุณหนูใหญ่ไม่ไหวแล้ว นางอยากจะหาคนในบรรดาน้องๆ ไปดูแลจุนเกอแทนนาง เจ้าฉลาดขนาดนี้ คิดว่าเรื่องนี้เจ้าคงเดาออกแล้ว”
สืออีเหนียงก้มหน้าลงจิบชา นางไม่ได้ปฏิเสธแล้วก็ไม่ได้ยอมรับ
“แต่มีอีกเรื่องหนึ่ง เจ้าคงจะไม่รู้แน่นอน” น้ำเสียงของอี๋เหนียงหกนิ่งลง “ก็คือข้า พึ่งได้ยินมาเมื่อคืนนี้”
สืออีเหนียงฟังนางพูดอย่างเงียบๆ
อี๋เหนียงหกพูดด้วยสายตาเยาะเย้ยที่ปิดไม่อยู่ “หยวนเหนียงยังอยากจะให้อีกคนหนึ่งแต่งงานกับหวังหลังลูกชายคนเดียวของหวังซิ่นที่เป็นเม่ากั๋วกง”


## บทที่ 35 เล่ห์เหลี่ยม (ปลาย)

ตอนที่ 35 เล่ห์เหลี่ยม(ปลาย)
บุตรชายคนเดียวของเม่ากั๋วกง แต่งเข้าไปเป็นภรรยาเอกที่ชอบธรรม...
สืออีเหนียงไม่เคยเชื่อว่าจะได้อะไรมาฟรีๆ!
นางมองไปที่อี๋เหนียงหกด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
ในที่สุดก็ทำให้คนที่อยู่ตรงหน้าสั่นไหวได้  อี๋เหนียงหกสายตาเป็นประกายด้วยความชื่นใจ
“นายหญิงใหญ่พูดกับนายท่านใหญ่ นายท่านใหญ่ก็ส่ายหน้าและบอกว่า ถึงแม้ว่าสองสามปีมานี้สกุลของเม่ากั๋วกงจะตกต่ำ แต่เขาก็เป็นถึงขุนนางผู้มีความดีความชอบของต้าโจว แม้ว่าเรือจะผุพังแต่ยังมีตะปูที่ใช้งานได้อยู่อีกสามพันตัว พวกเขาจะยอมแต่งงานกับบุตรสาวของอนุได้เช่นไร มันจะต้องมีเรื่องอะไรที่ไม่มีใครรู้แน่นอน จะให้คำมั่นสัญญาง่ายๆ ไม่ได้”
สืออีเหนียงตกใจ
แต่ไหนแต่ไรมา สำหรับสืออีเหนียงแล้วนายท่านใหญ่เป็นแค่ชื่อและตำแหน่ง เขาไม่เคยช่วยเหลือนางได้ตอนนางลำบาก นางไม่เคยพึ่งพาเขาได้ตอนนางไม่มีที่พึ่ง เขาไม่เคยสนับสนุนนางได้ตอนนางดิ้นรน...ในความทรงจำของนาง เขาก็แค่คนที่มักจะถามนางว่านางกินข้าวแล้วหรือยังอย่างอ่อนโยน...คิดไม่ถึงว่า วันหนึ่งเขาจะพูดเช่นนี้ออกมา!
“นายหญิงใหญ่ได้ยินนายทานใหญ่พูดเช่นนี้ นางก็หัวเราะแห้งแล้วพูดว่า ‘แน่นอนว่ามันคือปัญหาของหวังหลัง ดังนั้นเม่ากั๋วกงถึงได้ยอมถอยออกมา ไม่ขอคนที่เกิดจากสกุลที่สูงส่ง ขอแค่สกุลของนางสะอาดบริสุทธิ์ อ่อนโยนใจกว้าง แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ปัญหาก็ถูกแบ่งออกเป็นหลายระดับ คนที่หน้าตาขี้เหล่อีกระดับหนึ่ง คนที่อ่อนแอไร้ความสามารถอีกระดับหนึ่ง คนที่เจ็บป่วยมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานก็อีกระดับหนึ่ง เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนที่แค่ได้ยินว่าสกุลกั๋วกงก็อยากจะส่งบุตรสาวแต่งออกไป ไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดีเช่นนั้นหรือ...’ นายท่านใหญ่ได้ยินเช่นนี้ เขาก็เริ่มหงุดหงิด เขาบอกว่า ‘ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นเจ้าลองพูดสิว่า ทายาทของเม่ากั๋วกงเป็นปัญหาระดับไหน’”
สืออีเหนียงใช้นิ้วโป้งถูดอกเหมยสีแดงสดบนถ้วยชา
“นายหญิงใหญ่จึงยกแขนเสื้อขึ้นมาแล้วร้องไห้ บอกว่า ‘นี่คือเจอตนาดีของคุณหนูใหญ่ นางคิดว่าที่สกุลมีน้องหญิงบุตรอนุมากมาย ต้องมีหน้ามีตา! บางคนแต่งกับบุตรอนุด้วยกัน บางคนแต่งไปเป็นอนุภรรยา บางคนแต่งกับสกุลที่ตกต่ำ...’ นายท่านได้ยินเช่นนี้ เขาก็ใจเย็นลงแล้วพูดว่า ‘เช่นนั้นก็ต้องถามความเห็นของพวกนางก่อน’ นายหญิงใหญ่เบิกตาแล้วพูดว่า ‘สกุลสวีกับสกุลหวังอยู่ที่เยี่ยนจิง มีอะไรเกิดพวกเราก็รู้หมด เจ้าเสแสร้งแกล้งทำเป็นไม่เห็นด้วยอยู่ที่นี่ เขาอาจจะกำลังดูถูกเราด้วยซ้ำ! นี่ก็แค่เป็นเจตนาของคุณหนูใหญ่ สุดท้ายสรุปจะเช่นไรกันแน่ ต้องให้เป่าซานไปสืบดูก่อนถึงจะรู้!’”
“แล้วท่านพ่อก็เห็นด้วย ใช่หรือไม่เจ้าคะ” สืออีเหนียงวางถ้วยชาในมือลงด้วยท่าทางที่ไม่สะทกสะท้าน
ท่าทางของนางทำให้อี๋เหนียงหกตกใจ ผ่านไปครู่หนึ่งนางถึงได้พูดว่า “ใช่แล้ว ดังนั้นนายท่านใหญ่ก็เห็นด้วยแล้วพูดกับนายหญิงใหญ่ว่า ‘เดิมทีเรื่องพวกนี่ก็เป็นเรื่องของผู้หญิงอย่างพวกเจ้า เจ้าคิดว่าดีก็พอแล้ว!’”
สืออีเหนียงพยักหน้าเบาๆ ท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิด
นางไม่ได้กังวล กลัวหรือโมโหเหมือนที่อี๋เหนียงหกจินตนาการไว้... นางแค่สับสนเล็กน้อย
นางกัดฟัน อี๋เหนียงหกยื่นมืออกไปจับมือสืออีเหนียง“เด็กโง่ เจ้ามองไม่เห็นอันตรายในเรื่องนี้หรือ อูฐที่ผอมแห้งตายยังตัวใหญ่กว่าม้า ไม่ว่าจวนของเม่ากั๋วกงจะตกต่ำแค่ไหน แต่พวกเขาก็เป็นสกุลที่ทำงานให้กับราชวงศ์ หรือว่าทั้งเยี่ยนจิงไม่มีบุตรสาวของสกุลที่สะอาดสะอ้าน อ่อนโยนและใจกว้างสักตระกูลมาแต่งงานกับบุตรชายของเขาหรือ ถึงแม้ว่าสกุลหลัวของเราจะโดดเด่น แต่ก็โดดเด่ดแค่ในอวี๋หัง มาถึงเยี่ยนจิง ในสายตาของบรรดาสกุลเศรษฐีเหล่านั้น พวกเราก็ไม่ต่างอะไรจากคนบ้านนอก หากปัญหาของท่านชายหวังคนนั้นไม่ได้รุนแรงจริงๆ เขาจะยอมหาภรรยาจากเมืองไกลได้เช่นไร”
ประสบการณ์ชีวิตไม่เหมือนกัน มุมมองที่มองปัญหาก็ไม่เหมือนกัน ทางเลือกก็ไม่เหมือนกัน...
สิ่งที่นางอยากได้ ก็คือแค่ที่พักพิงที่ให้นางได้หายใจตามอำเภอใจก็แค่นั้น!
เมื่อเทียบกับความซับซ้อนของสกุลสวี ถึงแม้ว่าคุณชายหวังจะมองหาผู้หญิงที่ไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าเพราะว่าตัวเองป่วยเป็นโรคอะไร...นางคิดว่าตัวเองก็พอจะรับได้ ถึงตอนนั้น นางกลายเป็นแม่หม้าย หากทำตามกฎระเบียบ ถึงแม้ว่าคนสกุลหวังจะดูหมิ่นนาง แต่ก็คงไม่ทำให้นางลำบากใจ!
สืออีเหนียงฟังอี๋เหนียงหกบ่นอย่างใจลอย นางครุ่นคิดอยู่กับตัวเอง
“เจ้าและอู่เหนียง เลือกคนใดคนหนึ่งจากสองคน ไม่แต่งเข้าจวนสกุลหวังก็แต่งเขาจวนสกุลสวี ตอนนี้สกุลหลัวไม่เหมือนเมื่อก่อน อนาคตของนายท่านสองสามท่านต้องพึ่งพาสกุลสวี หากได้แต่งเข้าไปในจวนสกุลสวี เจ้าลองคิดดู ถึงตอนนั้น นายท่านใหญ่และนายหญิงใหญ่ของสกุลหลัว ป้าสวี่ ป้าเหยา พวกเขาก็จะทำสีหน้าดีใส่เจ้า มาประจบสอพลอเจ้า อี๋เหนียงห้าลำบากมาทั้งชีวิต นางก็จะได้มีชีวิตที่สบาย แต่หากแต่งเข้าไปในจวนของสกุลหวัง หนึ่งคือไม่รู้รากเหง้า ใครจะรู้ว่าเขาเป็นคนเช่นไร ชีวิตของเจ้าก็จะพังทั้งชีวิต สองคือสกุลหวังสู้สกุลสวีไม่ได้สักเรื่อง ต่อไปหากเกิดอะไรขึ้นกับสกุลหลัว สกุลหวังช่วยอะไรไม่ได้ สกุลหลัวก็ไม่มีทางเห็นเจ้าเป็นบุตรสาว เจ้าไม่มีสกุลเดิมเป็นที่พึ่ง สกุลเขาก็จะดูถูกเจ้า ถึงตอนนั้นเจ้าก็คงจะเรียกฟ้า ฟ้าไม่ตอบ เรียกดิน ดินไม่ขาน อย่าคิดว่าจะได้มีชีวิตที่สุขสบาย เจ้าลองคิดดู หากคนที่ได้แต่งเข้าไปเป็นอู่เหนียง  เกียรติยศเหล่านี้ก็จะกลายเป็นของนาง ด้วยนิสัยที่เย่อหยิ่งของนาง ไม่พอใจท่านแม่และแม่สามีของเจ้า เห็นว่าเจ้าต่ำต้อยกว่าตัวเอง เกรงว่านางคงจะได้ทีขี่แพะไล่...หากเจ้ามีชีวิตที่ลำบาก อี๋เหนียงห้าเห็นเช่นนั้นไม่รู้ว่านางจะเสียใจเพียงใด คุณหนูสิบเอ็ด ข้าเห็นเจ้าเป็นเหมือนสือเอ้อร์เหนียงของข้า ข้าถึงได้ไม่กลัวที่จะพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้า เจ้าต้องคิดถึงคำพูดของข้าให้มากๆ จะได้ไม่ผิดต่อข้าที่ยอมทำตัวต่ำช้าเช่นนี้”
หมายความว่า นางต้องแต่งเข้าไปในจวนสกุลสวีเท่านั้น ไม่เช่นนั้น นางก็ต้องตาย
สืออีเหนียงมีความคิดเป็นของตัวเอง นางไม่ได้พูดอะไรมากมาย นางแค่ยิ้มและพูดว่า“เจตนาดีของอี๋เหนียงข้ารู้เจ้าค่ะ แต่ว่าตอนนี้ในใจข้าสับสนไปหมด คิดอะไรไม่ออกตอนนี้ ข้าขอคิดดูก่อนนะเจ้าคะ!”
เพราะนางแค่อายุสิบสามปี...
อี๋เหนียงหกปล่อยวาง
นางบีบมือที่นุ่มนวลของสืออีเหนียงแล้วพูดเบาๆ “เจ้าต้องรีบหน่อยนะ เรื่องนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะปิดไปได้อีกนานแค่ไหน! ใครมีโอกาสก่อน ก็จะได้ก้าวไปข้างหน้าก่อน เจ้าอย่าได้ทำผิดต่อเจตนาดีของอี๋เหนียง”
สืออีเหนียงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็เดินไปส่งอี๋เหนียงหกออกไป
แต่เธอกลับเจอกับป้าสวี่ที่หน้าประตู
“อี๋เหนียงอยู่ที่นี่เองหรือเจ้าคะ?” สายตาของท่านป้าสวี่เป็นประกาย “นายหญิงใหญ่กำลังถามถึงท่านอยู่เลยเข้าค่ะ!”
อี๋เหนียงหกพยักหน้าอย่างกระวนกระวาย บอกลาสืออีเหนียงแล้วนางก็รีบออกไปทันที
ป้าสวี่ถามสืออีเหนียง “อี๋เหนียงมาหาท่านทำไมกันเจ้าคะ”
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “มาถามเรื่องน้องสิบสองเจ้าค่ะ!”
ป้าสวี่พยักหน้า ความระแวงในสายตาก็หายไป
อาจจะเป็นเพราะว่าได้รับผลกระทบมาจากพูดของอี๋เหนียงหก สายตาของป้าสวี่ทำให้สืออีเหนียงที่รู้จักที่ยืนของตัวเองมาตลอดรู้สึกถึงความเยือกเย็นเป็นครั้งแรก
“ท่านป้าเชิญข้างใน!” นางยิ้มและต้อนรับป้าสวี่
แต่ป้าสวี่กลับพูดว่า “ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ ท่านโหวมาแล้ว นายหญิงใหญ่บอกให้ท่านและอู่เหนียงแต่งตัวออกไปคารวะท่านโหวเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงตกใจ จากนั้นป้าสวี่ก็หันหลังเดินไปที่เรือนของอู่เหนียง
ตงชิงรีบดึงสืออีเหนียงเข้าไปข้างใน เรียกปินจวี๋ตักน้ำมาให้นางล้างหน้า ตัวเองค้นกล่องเสื้อผ้า“คุณหนู สวมอะไรดีเจ้าค่ะ เช่นนั้น สวมเสื้อกั๊กยาวสีขาวที่นายหญิงใหญ่สั่งคนตัดมาให้ตอนที่เราออกเดินทาง...”
“เจ้าใจเย็นๆ หน่อยได้หรือไม่” สืออีเหนียงยิ้ม “นั่นเป็นชุดฤดูใบไม้ผลิ เจ้าอยากให้ข้าหนาวตายเช่นนั้นหรือ?”
“เช่นนั้นก็สวมเสื้อผ้าฝ้ายสีชมพูตัวนั้น มีลายเด็กกำลังละเล่น แล้วก็เป็นเสื้อที่นายหญิงใหญ่เป็นคนมอบให้ สวมชุดนี้ออกไปก็มีหน้ามีตา”
“วันธรรมดาข้าก็ไม่ได้ขาดแคลนชุดผ้าไหมที่ประณีตงดงามเช่นนั้น” สืออีเหนียงหยอกล้อนาง “หากป้าสวี่มาได้ยินคำพูดนี้ของเจ้าเข้า นางคงจะเรียกเจ้าไปถามแน่นอน ถามว่าเจ้าเอาเสื้อผ้าของข้าไปไว้ไหนหมด”
นางพูดคุยหัวเราะกับตงชิงอย่างอารมณ์ดีสองสามประโยค บอกให้ตงชิงนำอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยของนางออกมา “ถือโอกาสช่วงสองวันนี้ไม่มีอะไรทำ ข้าจะปักเสื้อฤดูใบไม้ผลิให้จุนเกอ”
ตงชิงได้ยินเช่นนี้ก็ชอบใจ นางตอบรับและออกไปเอาอุปกรณ์เย็บปักถักร้อยออกมา ปินจวี๋มวยผมให้สืออีเหนียง เปลี่ยนเป็นสวมเสื้อกั๊กยาวสีเหลือง แล้วก็สวมต่างหูไข่มุก ออกไปเชิญอู่เหนียงที่ห้องทางทิศตะวันออก “...เราไปด้วยกันดีกว่าเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงม้วนผมสูง เสียบปิ่นปักผมดอกจินปู้เหยาและดอกจูซุ่ยดอกใหญ่ สวมเสื้อกั๊กยาวลายดอกสีแดงกุหลาบ ปัดแป้งบางๆ บนใบหน้า ปัดชาดแดง มองดูช่างสดใสงดงาม
เมื่อเห็นสืออีเหนียงมาเชิญนาง นางก็ยิ้ม เผยให้เห็นรอยยิ้มที่สดใส “ข้าจะเสร็จแล้ว” จากนั้นนางก็บอกจื่อเวย “นำบ๊วยดองน้ำผึ้งนั้นออกมา”
จั๋วเถาและซุ่ยเอ๋อร์กำลังนั่งยองๆ ทาเล็บให้อู่เหนียง
สืออีเหนียงกินบ๊วยดองน้ำผึ้งรออู่เหนียงแต่งตัว
“มีเวลาน้อยเกินไป คงต้องทำๆ ไปก่อนนะเจ้าคะ” ซุ่ยเอ๋อร์ยิ้มและอธิบาย “เดิมทีกะว่าจะทำคืนนี้”
อู่เหนียงมองดูเล็บที่ราวกับดอกเถาที่กำลังเบ่งบานของตัวเอง นางยิ้มแล้วพูดว่า“สีอ่อนไปหน่อย... ตอนกลางคืนค่อยทาเพิ่มก็ได้!”
ซุ่ยเอ๋อร์ยิ้มและตอบรับ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็ส่งอู่เหนียงและสืออีเหนียงออกไปพร้อมกับจื่อเวยและคนอื่นๆ
จั๋วเถาก้มหน้าก้มตา เดินตามสาวใช้สองสามคนอย่างเงียบๆ
พวกนางไปที่เรือนหลักของนายหญิงใหญ่
ในห้องเงียบสงัด สาวใช้ที่คอยปรนนิบัติรับใช้ก็เงียบสงัด ตู้เวยกระพริบตาให้พวกนางด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
“ทำไมถึงพึ่งมาตอนนี้” เสียงของนายหญิงใหญ่ที่ฟังดูสงบนิ่ง แต่กลับราวกับท้องฟ้ามาอยู่ตรงหน้า ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความหงุดหงิดที่ซ่อนเอาไว้
อู่เหนียงยิ้มและพูดว่า “ข้ามากับน้องหญิงเจ้าค่ะ”
ทำให้คนที่ได้ยินคิดว่าที่นางมาช้าก็เพราะว่าสืออีเหนียง
ปกติเวลานางพูดอะไรเช่นนี้สืออีเหนียงก็ไม่ค่อยสนใจสักเท่าไร แต่ว่าวันนี้ นางรู้สึกว่ามันกระดากหูเป็นอย่างมาก
หญิงผู้นี้ ไม่ว่าจะเมื่อใดก็ไม่เคยลืมที่จะโยนความผิดให้ผู้อื่น
แต่นางก็ยังคงเหมือนเดิม ไม่แสดงอาการอะไรและนิ่งเงียบ
สายตาที่เฉียบแหลมราวกับมีดของนายหญิงใหญ่มองมาที่นาง นางพูดเบาๆ ว่า “ไสหัวออกไปให้หมด”
ทุกคนในห้องสีหน้าเปลี่ยนกันหมด พากันก้มหน้าลงทันที แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
สีหน้าของอู่เหนียงซีดเซียว นางและสืออีเหนียงก็เดินออกมา หลังจากเดินออกมาแล้ว นางจับมือตู้เวยที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่วางใจ “นายหญิงใหญ่...”
ตู้เวยมองซ้ายมองขวา เห็นสาวใช้ที่ยืนอยู่ใต้ชายคาต่างพากันยืมกุมมืออยู่ตรงนั้นอย่างเคร่งขรึม นางพูดเบาๆ “ท่านโหวบอกว่าจะมาหานายหญิงใหญ่ แต่นายหญิงใหญ่พึ่งออกมา ท่านโหวก็บอกว่ามีธุระต้องไปทำ...นั่งไม่ถึงหนึ่งถ้วยน้ำชา...”
ดังนั้นนางจึงไม่พอใจ?
สืออีเหนียงได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจ
หู่พั่วได้ยินมาว่า ท่านโหวเคยมาพูดคุยอยู่กับนายท่านใหญ่ทั้งช่วงบ่าย
และหลังจากที่อู่เหนียงตกใจ สายตาของนางก็มีความหงุดหงิดขึ้นมา มองดูเล็บสีชมพูของตัวเองแล้วพูดว่า “ทำให้ข้าทาเล็บไม่เสร็จ!”


## บทที่ 36 งานเลี้ยง (ต้น)

ตอนที่ 36 งานเลี้ยง(ต้น)
ส่งลูกเขยออกไปแล้วนายท่านใหญ่ก็กลับมาที่เรือนหลัก นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้ง “หรือว่าที่จวนโทรมเกินไป ท่านกั๋วจิ้ว[footnoteRef:1]นั่งแล้วรู้สึกว่ามันไม่สะอาด?” [1:  กั๋วจิ้ว ชื่อยศบรรดาศักดิ์ของพี่ชายหรือน้องชายของฮองเฮา]
นายท่านใหญ่ขมวดคิ้ว “เจ้าพูดเหลวไหลอันใด ท่านโหวไม่ใช่คนเช่นนั้น ฮ่องเต้มีเรื่องจะปรึกษากับเขาจริงๆ เจ้าก็ใช่ว่าไม่รู้ หลิวเก๋อเหล่ากลับมารับตำแหน่ง ราชสำนักกำลังวุ่นวาย สำหรับประเทศชาติเขาเป็นขุนนางคนสำคัญของประเทศ สำหรับตัวเขาเองที่เป็นกั๋วจิ้ว จะไม่สนใจได้เช่นไร...”
“ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเป็นมหาบัณฑิตตั้งแต่เมื่อใด” ถึงแม้ว่านายหญิงใหญ่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่เสียดสี แต่มันก็เบาลงกว่าเมื่อครู่ไม่น้อย
“เจ้ามาที่เยี่ยนจิงยังไม่ได้เจอกับหลิ่วฮูหยินเลยใช่หรือไม่” นายท่านใหญ่ไม่อยากพูดเรื่องนี้กับนายหญิงใหญ่ เขาจึงเตือนนาง “พวกนางจะออกเดินทางพรุ่งนี้ตอนเช้าตรู่ เจ้าหาเวลาไปหานางซะเถิด! แล้วยังมีน้องหญิงสามกับน้องชายสามอยู่ที่นั่น ไปดูว่ามีอะไรที่พอจะช่วยได้หรือไม่”
“ข้ายังต้องให้เจ้าบอก?” นายหญิงใหญ่บ่น “ข้าเตรียมของเรียบร้อยแล้ว รอเจ้ากลับมาไปด้วยกัน” จากนั้นก็เรียกลั่วเชี่ยวมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นายท่านใหญ่ พวกเขาทั้งสองคนก็ออกเดินทางไปจวนสกุลหลิ่ว
อู่เหนียงล้างหน้าสระผมอยู่ในห้อง แต่สืออีเหนียงกลับกำลังปักเสื้อให้จุนเกอ
******
วันต่อมา รถม้าของสกุลสวีที่มารับพวกนางมาถึงตอนเก้าโมงเช้า นายหญิงใหญ่จัดการเรื่องในจวนเสร็จเรียบร้อยพอดี
คุณนายใหญ่สกุลหลัวและนายหญิงใหญ่ขึ้นไปบนรถม้าคันแรก อู่เหนียงและสืออีเหนียงขึ้นรถม้าคันที่สอง ป้าสวี่ ซิวเกอ และแม่นมของซิวเกอขึ้นรถม้าคันที่สาม หู่พั่ว ตงชิง จื่อเวย จื่อย่วนและคนอื่นๆ ขึ้นรถม้าคันที่สี่ ไท่ฮูหยินส่งรถม้าคันที่ห้าและคันที่หกมารับป้าของพวกนางและป้าสกุลหลัว บวกกับองครักษ์อีกสามสิบกว่าคน ออกไปจากตรอกกงเสียนไปยังเหอฮวาหลี่อย่างยิ่งใหญ่
เมื่อเข้ามาถึงจวนสกุลสวี ก็เป็นช่วงเที่ยงพอดี
พวกนางไปหาหยวนเนียงก่อน
เหวินอี๋เหนียงถึงตั้งนานแล้ว ทุกคนคำนับให้กัน จุนเกอและซิวเกอหัวเราะกอดกันกลมเกลียว พวกเขาสองคนจับมือกันกำลังจะไปดูปลาคาร์ฟที่สวนหลังบ้าน
“วันนี้เจ้าต้องพาซิวเกอไปกินข้าวที่เรือนของท่านย่า” หยวนเหนียงพูดอย่างอ่อนโยน “กินข้าวเสร็จแล้วค่อยให้พี่เว่ยจื่อพาพวกเจ้าไปดูปลาคาร์ฟดีไหม?”
จุนเกอพยักหน้าอย่างรู้ความ ซิวเกอก็บอกว่า“ขอรับ” ทำให้ทุกคนต่างชื่นชม
ทุกคนพูดคุยกันครู่หนึ่ง จากนั้นเหวินอี๋เหนียงก็พาพวกเขาไปเรือนไท่ฮูหยิน
ไท่ฮูหยินอยู่กับแม่นางน้อยตัวน้อยวัยแปดเก้าขวบที่สวมเสื้อกั๊กสีแดงสองสามคนในห้องโถง
จุนเกอเห็นแม่นางตัวน้อยคนนั้น เขาก็ตะโกนด้วยความดีใจ “เจินเจี่ยเอ๋อร์” จากนั้นก็ดิ้นออกมาจากอ้อมแขนของแม่นม วิ่งเข้าไปหาแม่นางตัวน้อยคนนั้น
แม่นางตัวน้อยยิ้มและเดินเข้ามาจับมือเขา “เจ้าทำไมทิ้งซิวเกอซะแล้วล่ะ?”
จุนเกอก้มหน้าลงอย่างเขินอายและเรียกเบาๆ ว่า “ซิวเกอ”
ซิวเกอก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาวิ่งเข้ามาจับมือจุนเกอและเรียกแม่นางตัวน้อยคนนั้น “พี่หญิง”
สกุลสวีมาถึงรุ่นของจุนเกอ ก็มีแค่เหวินอี๋เหนียงที่มีลูกสาวหนึ่งคน ไม่ต้องคิดอะไรมาก สืออีเหนียงก็รู้ว่าแม่นางตัวน้อยคนนี้คือลูกสาวคนโตของสวีลิ่งอี๋
นางอดไม่ได้ที่จะมองเจินเจี่ยเอ๋อร์ตั้งแต่หัวจรดเท้า
รูปร่างของนางดูเหมือนจะสูงกว่าเด็กในวัยเดียวกัน ผิวขาว คิ้วหนาตาโต หน้าตาไม่ค่อยเหมือนเหวินอี๋เหนียงเอาเสียเลย
หรือว่า หน้าตาเหมือนท่านพ่อ?
สืออีเหนียงครุ่นคิด เจินเจี่ยเอ๋อร์ก็วิ่งเข้ามาตะโกนเรียกเหวินอี๋เหนียงว่า “อี๋เหนียง”
เหวินอี๋เหนียงยิ้มและพูดว่า “คุณหนูใหญ่”
ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วบอกให้คนมอบรางวัลให้ซิวเกอ
ซิวเกอเอ่ยขอบคุณไท่ฮูหยิน ไท่ฮูหยินอุ้มซิวเกอมาชื่นชมไม่หยุด “เด็กคนนี้ น่ารักจริงๆ เลย!”
สายตาของนายหญิงใหญ่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม นางถ่อมตนอยู่ครู่หนึ่ง คุณนายใหญ่หลัว อู่เหนียง สืออีเหนียงและเหวินอี๋เหนียงก็เดินเข้ามาคำนับไท่ฮูหยิน พวกนางพูดคุยหัวเราะกันเดินไปที่ห้องรับรองของไท่ฮูหยิน
ทันทีที่ทุกคนนั่งลง สาวใช้ก็มารายงาน “เฉิงกั๋วกงฮูหยินและคุณหนูมาแล้วเจ้าค่ะ”
“เชิญเข้ามาเร็วเข้า!” ทันทีที่ไท่ฮูหยินพูดจบ เฉียวฮูหยินก็พาคุณหนูหกของสกุลเฉียว ที่เจอกันครั้งก่อนเดินเข้ามา
วันนี้เฉียวฮูหยินสวมเสื้อกั๊กสีแดงตัวใหญ่ ม้วนผมดอกโบตั๋น ประดับด้วยอัญมณีสีสดใสสี่เม็ด ข้างขวามีอัญมณีสีแดงเม็ดใหญ่ แต่งตัวอย่างสง่างาม ส่วนคุณหนูเฉียวสวมเสื้อกั๊กยาวสีเหลือง ม้วนผมมวยเอียง ปักปิ่นปักผมจินปู้เหยาและไข่มุกขี้ผึ้ง สวมต่างหูจี้หยกสีม่วงบนหู ช่างเป็นการแต่งตัวที่อ่อนโยนและมีเสน่ห์
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองอู่เหนียงที่อยู่ข้างๆ
วันนี้นางสวมเสื้อกั๊กยาวสีแดง ม้วนผมมวยสูง ปักปิ่นปักผมทองคำปะการังสีแดงสามอัน บนหูสวมต่างหูจี้หยกตาแมวสีเขียว ในความสง่างามมีความเคร่งขรึม
หันกลับมามองตัวเอง
ม้วนมวยซาลาเปาสองข้าง แล้วประดับด้วยดอกเจวี้ยนสีแดงขนาดเท่าเล็บมือสองดอก ต่างหูจี้หยกสีแดง สวมเสื้อกั๊กยาวลายก้อนเมฆสีเขียวถั่ว...มีความเป็นเด็กน้อย
สืออีเหนียงพอใจกับผลงานเช่นนี้เป็นอย่างมาก นางยิ้มมุมปาก
ทุกคนคำนับแล้วนั่งลง สาวใช้ยกชาขึ้นมา จื่อเว่ยพาเจินเจี่ยเอ๋อร์ จุนเกอและซิวเกอไปห้องข้างๆ
จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะดังมาจากข้างนอก “ข้ามาสายแล้ว แขกผู้มีเกียรติอย่าได้ถือสา” ทันทีที่พูดจบ ฮูหยินวัยยี่สิบห้ายี่สิบหกปี ที่ล้อมรอบไปด้วยสาวใช้และลูกสะใภ้ก็เดินเข้ามา
นางมีรูปร่างที่สวยงาม สวมเสื้อกั๊กยาวลายดอกสีแดงตัวใหญ่ ม้วนผมมวยหัวใจดอกท้อ ประดับด้วยเครื่องประดับสีทอง ข้างขวาประดับด้วยไข่มุกดอกเป่าฮวา หน้าตางดงาม แต่งหน้าแต่งตา ท่าทางกระฉับกระเฉงและคล่องแคล่วว่องไว
สืออีเหนียงไม่รู้จักนาง แต่คุณหนูหกสกุลเฉียวกลับรู้จัก นางยิ้มลุกขึ้นและตะโกนว่า“ฮูหยินสาม”
ฮูหยินสาม? ภรรยาของสวีลิ่งหนิงน้องชายอนุของสวีลิ่งอี๋!
อู่เหนียงและสืออีเหนียงก็ลุกขึ้นยืนตาม
นายหญิงใหญ่เอ่ยทักทายกับนาง “ฮูหยินสาม ไม่ได้เจอกันนานเลย”
ฮูหยินสามรีบเดินเข้ามาย่อเข่าคำรับนายหญิงใหญ่ นางยิ้มแล้วพูดว่า “ข้ามาสายแล้ว นายหญิงใหญ่อย่าได้ถือสานะเจ้าคะ”
นายหญิงใหญ่รีบจับมือของฮูหยินสาม  “ใช่สิ เจ้างามขึ้นทุกวัน!”
“ขอบคุณคำชมของนายหญิงใหญ่เจ้าค่ะ” ฮูหยินสามพูดคุยกับนายหญิงใหญ่อย่างสุภาพสองสามประโยค จากนั้นก็คำนับเฉียวฮูหยิน ถึงได้ยิ้มและไปทักทายคุณหนูหกกสกุลเฉียว “เหลียนฝัง เจ้าคือแขกคนสำคัญ!”
ที่แท้คุณหนูหกสกุลเฉียวมีชื่อว่าเหลียนฝัง!
สืออีเหนียงครุ่นคิดในใจ
เฉียวฮูหยินเหลือบไปมองไท่ฮูหยิน “นางไม่ค่อยออกจากเรือนสักเท่าไหร่ ไม่เย็บปักถักร้อยทั้งวันก็สอนหลานสาวสองสามคนอ่านหนังสือ”
คุณหนูหกสกุลเฉียวได้ยินเช่นนี้ก็หน้าแดงขึ้นมา นางถามฮูหยินสามว่า“ทำไมไม่เห็นหลานชายทั้งสองล่ะเจ้าคะ”
ฮูหยินสามยิ้มแล้วตอบว่า “ยังไม่เลิกเรียน” จากนั้นนางก็หันมามองอู่เหนียงและสืออีเหนียง “ข้าก็นึกว่าใคร มองมาจากไกลๆ สวยงามราวกับนางฟ้า ที่แท้ก็คือคุณหนูของนายหญิงใหญ่นั่นเอง!”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็รีบแนะนำอู่เหนียงและสืออีเหนียงให้กับฮูหยินสามรู้จัก
สืออีเหนียงเคยได้ยินนายหญิงใหญ่บอกว่า ท่านพ่อของฮูหยินสามสกุลสวีคือจงฉินปั๋วสกุลกานเป็นบุตรขายของอนุ ขยันหมั่นเพียร เป็นบัณฑิตขั้นสูงตอนอายุยี่สิบเอ็ด เป็นจู่เหรินตอนอายุสี่สิบสี่ ตอนนี้เรียนอยู่ที่สำนักศึกษากับหลัวเจิ้นซิ่ง...
ได้ยินนนางพูดเช่นนี้ นางคงจะสนิทกับคนในสกุลเฉียว... สังคมของเฉียวฮูหยินกว้างขวางขนาดนี้เลยหรือ? หรือว่า บรรดาสกุลเศรษฐีในเยี่ยนจิงล้วนแต่ซับซ้อนเช่นนี้?
นางเชื่อในข้อสองมากกว่า
สืออีเหนียงหันหน้ามา
ทุกคนคำนับกันเสร็จแล้ว คุณนายใหญ่หลัวก็ยิ้มและทักทายฮูหยินสาม
ฮูหยินสามยิ้มและจับมือพูดว่า“พี่สะใภ้ใหญ่ข้าคิดถึงเจ้ามาก เจ้าก็ไม่มาที่นี่บ่อยๆ”
คุณนายใหญ่หลัวยิ้มและพูดว่า“ตอนนี้ท่านแม่มาที่เยี่ยนจิง ที่จวนมีคนคอยดูแล ข้าจึงได้ออกมาข้างนอกบ้าง ถึงตอนนั้นเกรงว่าเจ้าจะรำคาญ”
พวกนางสองคนพูดคุยกันสองสามประโยค ฮูหยินสามเดินเข้าไปคำนับไท่ฮูหยิน ยิ้มและอธิบายให้ไท่ฮูหยินฟัง“คุณชายสามกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ข้าปรนนิบัติรับใช้เขาอาบน้ำอาบท่า จึงออกมาสาย ท่านแม่โปรดอย่าถือสาเจ้าค่ะ”
ไท่ฮูหยินพยักหน้าและกล่าวว่า“คุณชายสามกลับมาแล้วหรือ?”
“ใช่เจ้าค่ะ!” ฮูหยินสามตอบกลับด้วยความเคารพ “พึ่งจะกลับมาเจ้าค่ะ เดิมทีจะมาคารวะท่านแม่ทันที แต่ได้ยินว่าท่านแม่มีแขก เขาจึงไปพักผ่อนก่อน” จากนั้นก็อธิบายให้เฉียวฮูหยินและนายหญิงใหญ่ฟัง “คุณชายสามของเราไปรวบรวมบัญชีเทียนจินเจ้าค่ะ”
สวีลิ่งหนิงเป็นบัณฑิตขั้นสูง สกุลสวีให้เขารับตำแหน่งถงจือระดับสี่ ไม่ได้เป็นขุนนาง คอยช่วยดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในจวน
ไท่ฮูหยินก้มหน้าลงเล็กน้อย นางยิ้มและลุกขึ้น “นายหญิงใหญ่นั่งฟังข้าพูดเรื่องไร้สาระอยู่ที่นี่ เกรงว่าคงจะหิวแล้ว เราไปโถงบุปผากันเถิด พานายหญิงใหญ่ไปลิ้มรสชาติอาหารของเยี่ยนจิง ถึงแม้ว่าจะไม่อร่อยเท่าที่เจียงหนาน แต่มันก็มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง”
ฮูหยินสามรีบเดินเข้าไปพยุงไท่ฮูหยิน
“ไท่ฮูหยินเกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” นายหญิงใหญ่พูดอย่างสุภาพ “เยี่ยนจิงเป็นเมืองสำคัญ เมืองเล็กๆ อย่างเจียงหนานของพวกข้าจะเทียบได้เช่นไรกัน!”
อู่เหนียงเดินเข้าไปพยุงนายหญิงใหญ่ สืออีเหนียงเดินตามพวกนางไปอย่างเงียบๆ ปล่อยให้เจินเจี่ยเอ๋อร์ จุนเกอและซิวเกออยู่ที่เรือนของไท่ฮูหยิน พวกนางพากันพูดคุยหัวเราะ เดินไปที่โถงบุปผาห้าห้องที่สร้างขึ้นมาใหม่ข้างหลังเรือนของไท่ฮูหยิน
ระหว่างทาง เฉียวฮูหยินยิ้มและพูดกับนายหญิงใหญ่ว่า “แต่เดิมที่นี่คือห้องหนังสือที่ไร้ประโยชน์ คุณชายห้ากตัญญูกตเวทิตา ปีที่ผ่านมาเขาจึงสร้างเป็นโถงบุปผา สร้างโถงเตี่ยนชวนในลานให้ไท่ฮูหยิน” จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นถามไท่ฮูหยิน “ชื่อโถงเตี่ยนชวนใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าไม่ได้จำผิดใช่หรือไม่!”
“ใช่แล้ว!” ไท่ฮูหยินยิ้มอยู่ตลอด มองออกว่า นางชอบให้คนพูดถึงเรื่องนี้ “เขาชอบทำอะไรไปทั่ว แล้วยังอยากจะซื้อเด็กสองสามคนมาเรียนงิ้ว ตั้งโรงงิ้วขึ้นมาเอง บอกว่าต่อไปหากมีงานอะไร ก็ไม่จำเป็นต้องเชิญคนข้างนอกมาแสดง จะได้ไม่ต้องกลัวสกปรก”
“นี่เป็นเรื่องที่ดีเจ้าค่ะ!” เฉียวฮูหยินยิ้ม “หากไม่มีใครถูกใจ จวนข้ายังมีสาวใช้ที่ฉลาดหลักแหลมอยู่สองสามคน ล้วนแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ข้าดูแล้วยังหน้าตาดีกว่าคณะเต๋ออินปานที่เข้าไปแสดงให้ฮองเฮาดูในพระราชวังอีกเจ้าค่ะ”
ทุกคำพูดของไท่ฮูหยิน เฉียวฮูหยินคนนั้นจะต้องพูดต่อทุกประโยค นางเอาแต่พูดถึงผู้คนและเรื่องราวที่พวกนางพึ่งจะสนิทสนม จงใจเฉยเมยต่อนายหญิงใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ไท่ฮูหยินท่าทางไม่รู้เรื่อง นางยังพูดคุยกับนายหญิงใหญ่เป็นครั้งคราว
“นายหญิงใหญ่ชอบดูงิ้วหรือไม่?” นางยิ้ม “สองปีมานี้เยี่ยนจิงมีคณะงิ้วที่ชื่อว่าเต๋ออินปาน พวกเขามาจากหยางโจว เชี่ยวชาญในการร้องเพลงอี้หยางเชียง วันเกิดของฮองเฮา ฮ่องเต้เรียกพวกเขาเข้าไปแสดงในพระราชวัง ตอนนี้คนทั้งเยี่ยนจิงก็ต่างพากันไล่ตามดูงิ้วของเต๋ออินปาน ได้ยินมาว่าโรงจิ้วหยวนที่พวกเขาไปเล่นงิ้วคนเต็มตลอด อยากได้ที่นั่งไม่ใช่เรื่องง่ายๆ!”
นายหญิงใหญ่หัวเราะ “เต๋ออินปานเคยไปเล่นที่อวี๋หังของข้า พวกเขามีชื่อเสียง แต่ว่าข้าไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอก ยังไม่เคยดูงิ้วที่เต๋ออินปานเล่นเลย”
ไท่ฮูหยินได้ยินเช่นนี้จึงยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เช่นนั้นอีกสองสามวันเราเชิญพวกเขามาเล่นที่จวนดีหรือไม่?”
“ไม่ดีกระมังเจ้าค่ะ!” นายหญิงใหญ่รีบปฏิเสธ “มาเล่นในจวน…”
“ข้าคิดว่าเป็นความคิดที่ดี!” เฉียวฮูหยินยิ้มแล้วขัดจังหวะนายหญิงใหญ่ “ท่านคงไม่รู้ว่าคุณชายห้าของเราชอบดูงิ้วเป็นอย่างมาก แต่ว่าท่านโหวบอกว่ามันเอะอะโวยวาย ทุกครั้งที่คุณชายห้าเจอท่านโหวเขาก็ตกใจราวกับนกนางแอ่นที่กำลังบิน...” นางพูดเบาๆ “แทนที่จะปล่อยให้เขาออกไปข้างนอก ไม่สู้ให้เขาดูอยู่ที่จวน”


## บทที่ 37 งานเลี้ยง (กลาง)

ตอนที่ 37 งานเลี้ยง(กลาง)
สืออีเหนียงฟังคำพูดที่เป็นนัยพวกนั้น
สวีลิ่งควนคุณชายห้าสกุลสวีปีนี้อายุแค่สิบแปด รับตำแหน่งเป็นหัวหน้าค่ายเทียนเซ่อของกองทัพทหารอวี้หลิน เป็นขุนนนางระดับสี่ สามปีก่อนแต่งงานกับบุตรสาวคนเอกของซุนคัง ติ้งหนานโหว นายหญิงใหญ่บอกว่า สวีลิ่งควนคือคนที่ไม่มีความรู้ไม่มีความสามารถ อาศัยอำนาจของของบรรพบุรุษเป็นแค่ลูกเศรษฐีที่รู้จักแต่ล่าสัตว์...
หรือว่าเฉียวฮูหยินกำลังพูดถึงสวีลิ่งควน?
ไท่ฮูหยินแค่ยิ้มแต่ก็ไม่พูดอะไร พาทุกคนเข้าไปในโถงบุปผา
ในโถงบุปผามีเตาผิง ทำไห้มันอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ บนโต๊ะทางทิศตะวันตกของโถงบุปผา สาวใช้และเหล่าป้าๆ ล้วนแต่จัดเตรียมชามและตะเกียบไว้เรียบร้อยแล้ว พวกนางยืนยู่ข้างๆ อย่างเคร่งขรึม
ฮูหยินสามทักทายทุกคนอย่างเป็นกันเองแล้วนั่งลง
หลังจากโยนกันไปโยนกันมาแล้วสักครู่ ไท่ฮูหยิน นายหญิงใหญ่ เฉียวฮูหยินและฮูหยินสามนั่งโต๊ะหนึ่ง
คุณนายใหญ่หลัว อู่เหนียง คุณหนูหกสกุลเฉียวและสืออีเหนียงนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง
เหวินอี๋เหนียงกลับไปอยู่ข้างนอกโถง
สาวใช้พากันนำน้ำแช่ดอกกุ้ยฮวามาให้ทุกคนล้างมือ จากนั้นสาวใช้ก็นำชาเหลืองเข็มเงินจวินซานให้ไท่ฮูหยิน ยกชาเมฆหมอกเขาหลูซานมาให้โต๊ะคุณนายใหญ่สกุลหลัว จากนั้นก็ยกอาหารร้อน อาหารเย็นและหม้อไฟ...มาอย่างไม่ขาดสาย
ฮูหยินสามรินเหล้าจินหวาให้ไท่ฮูหยินและนายหญิงใหญ่อยู่ข้างๆ
ไท่ฮูหยินพูดกับนายหญิงใหญ่อย่างสุภาพว่า“อาหารธรรมดาๆ นายหญิงใหญ่อย่าได้รังเกียจ” จากนั้นก็ยกจอกเหล้าขึ้นมาเคารพทุกคน
นายหญิงใหญ่และเฉียวฮูหยินเคารพตอบ
งานเลี้ยงก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ถึงแม้ว่าอาหารที่อยู่บนโต๊ะสืออีเหนียงจะมีตั้งมากมาย แต่ใครจะกล้าจ้องไปไกลๆ สาวใช้ที่จัดอาหารอยู่ข้างๆ จะเป็นคนคอยยื่นตะเกียบยาวๆ ออกไปคีบมาให้ ทำให้คนรู้สึกตะกละตะกลาม...ดังนั้นทุกคนจึงกินอาหารที่อยู่ตรงหน้าของตัวเองอย่างเป็นระเบียบ
ไท่ฮูหยินบอกว่าตัวเองสุขภาพไม่ค่อยดี ดื่มเหล้าไปอีกจอกหนึ่งแล้วก็วางจอกลงไม่ดื่มอีกแล้ว นางมีฮูหยินสามอยู่เป็นเพื่อน ถึงแม้ว่าไท่ฮูหยินดูแล้วเหมือนจะอายุพอๆ กับนายหญิงใหญ่ แต่ความจริงนางอายุหกสิบกว่าแล้ว ทุกคนไม่กล้าเชิญชวนให้นางดื่มอีก นายหญิงใหญ่มองเฉียวฮูหยินไม่คาดสายตา ดื่มเหล้าเข้าไปสองสามจอก เฉียวฮูหยินหน้าแดงแล้ว แต่สีหน้าของนายหญิงใหญ่ยังคงเหมือนเดิม
คิดไม่ถึงว่านายหญิงใหญ่จะคอแข็งขนาดนี้!
สืออีเหนียงนั่งดูความสนุกอยู่ข้างๆ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉียวฮูหยินก็พูดจาไม่คล่องแคล่วเหมือนเดิมแล้ว
ไท่ฮูหยินเห็นว่าสถานการณ์ผิดปกติ นางขยิบตาให้ฮูหยินสามครั้งแล้วครั้งเล่า ฮูหยินสามหยิบจอกเหล้าขึ้นมากำลังจะดื่มแทนเฉียวฮูหยิน นายหญิงใหญ่ก็ไม่อยากก่อเรื่องอะไรในงานเลี้ยง นางถึงได้หยุดดื่ม
หลังจากกินอาหารเสร็จก็เย็นแล้ว ทุกคนพากันย้ายไปดื่มชาที่ห้องทางทิศตะวันตก
หรือเพราะว่าดื่มเหล้ามากเกินไป เฉียวฮูหยินพูดมากเป็นพิเศษ
“...คนที่ได้เป็นญาติกับท่านล้วนแต่เป็นคนที่มีวาสนา ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่สกุลซุน หากไม่ใช่เพราะว่ามีท่านเป็นแม่สามี บุตรสาวที่แต่งเข้ามาของนางจะอยู่จวนสามีครึ่งเดือน อยู่จวนตัวเองครึ่งเดือนได้เช่นไรกัน”
ไท่ฮูหยินหัวเราะ เห็นว่าสีหน้าของนายหญิงใหญ่เต็มไปด้วยคำถาม นางจึงอธิบายว่า “ติ้งหนานโหวมีบุตรสาวแค่คนเดียว แต่งงานกับสกุลข้าก็เพราะว่าเห็นว่าบุตรชายของสกุลข้าเยอะ ต่อไปอยากให้บุตรชาย บุตรสาว ลูกสะใภ้ได้กลับไปที่จวนของตัวเองบ่อยๆ ข้าก็เป็นคนมีบุตรสาวบุตรชาย เข้าใจหัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่ จึงให้พวกเขาอยู่ที่จวนครึ่งเดือน ไปอยู่ที่จวนติ้งหนานโหวในตรอกหงเติงอีกครึ่งเดือน ทั้งสองจวนแค่อยากได้ความสนุก ท่านมาได้ไม่บังเอิญเลย พอดีเป็นช่วงครึ่งเดือนหลัง พวกเขาจึงยังอยู่ที่จวนติ้งหนานโหว รอให้พวกเขากลับมา ข้าจะบอกให้พวกเขาไปคารวะท่าน!”
“ไม่กล้า ไม่กล้าเจ้าค่ะ” นายหญิงใหญ่รีบพูดขึ้นมา “ฮ่องเต้คนก่อนแต่งตั้งฮูหยินห้าเป็นตานหยางเสี่ยนจู่ [footnoteRef:1]ฐานะสูงส่ง จะให้นางมาคารวะข้าได้เช่นไรเจ้าคะ!” [1: เสี่ยนจู่ ตำแหน่งท่านหญิง]
น้องสาวของติ้งหนานโหวเป็นสนมที่ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้คนก่อน ไม่มีลูกไม่มีหลาน ตอนที่มีชีวิตอยู่มักจะเรียกสกุลซุนเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนในพระราชวัง ฮ่องเต้คนก่อนเห็นแล้วก็ชอบใจ แต่ตั้งนางเป็นตานหยางเสี่ยนจู่ มีหน้ามีตาในบรรดาสกุลขุนนาง
“นายหญิงใหญ่เกรงใจเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” เฉียวฮูหยินยิ้ม “แม้แต่ฮ่องเต้ยังมีญาติพี่น้องที่ยากจน พวกข้าก็เช่นกัน จวิ้นจู่[footnoteRef:2]ของเราเป็นสตรีที่เพียบพร้อมด้วยคุณธรรม ตั้งแต่แต่งเข้ามาอยู่ที่จวนสกุลสวี นางไม่ให้ใครเรียกนางว่าจวิ้นจู่อีกต่อไป มีน้ำใจกับญาติพี่น้องและมิตรสหายมาตลอด ทุกคนต่างชื่นชอบนาง...” [2: จวิ้นจู่ ตำแหน่งองค์หญิงหรือท่านหญิง ขึ้นอยู่กับการสืบสายเลือดทางบิดากับองค์ฮ่องเต้ปัจจุบัน เป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์หญิงลำดับที่ 3 ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้ต้องเป็นพระธิดาในชินอ๋องกับพระชายาเอก หรือองค์ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งยศให้]
นายหญิงใหญ่ได้ยินนางพูดเรื่อยเปื่อยเรื่อยๆ ในใจนางก็โมโห แต่เป็นแขกของไท่ฮูหยินทำอะไรไม่ได้ นางจึงทำได้แค่ยิ้มแห้งในใจ
กบในกะลา ไม่รู้จักเจียมตัวจริงๆ ต้าโจวก่อตั้งมานานกว่าร้อยปี คำที่ว่าคนที่มีความดีความชอบในการก่อตั้งประเทศชาติ สมัยฮ่องเต้ไท่จงเขาอ้างคดีเจิ้งอันอ๋องก่อกบฏ ฆ่าบ้าง ปลดตำแหน่งบ้าง ยึดบรรดาศักดิ์บ้าง แจกจ่ายและขายทรัพย์สมบัติของหล่าสกุลขุนนาง สกุลที่หลงเหลืออยู่สองสามสกุลก็ใช้ชีวิตราวกับสุนัขที่ขาดที่พึ่ง กว่าจะมาถึงสมัยฮ่องเต้เซี่ยวจง ถึงแม้ว่าบ้างสกุลจะกลับมารับบรรดาศักดิ์ แต่ก็ราวกับนกตื่นธนู แต่ขอแค่ให้มีชีวิตอยู่รอด พวกขาไม่กล้ามีส่วนร่วมในเรื่องของราชสำนัก ร้อยกว่าปีต่อมา ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นคนนอกแข็งนอกอ่อนใน พึ่งพาที่ดินทำกินของบรรพบุรุษ ลูกหลานที่ได้เป็นขุนนางอย่างพวกนาง ทำไรทำนาทำกิจการ ถึงขั้นใช้เงินของกรมพระราชวังมาทำกิจการ...หากไม่ใช่เพราะว่าเฉิงกั๋วกงทำเงินบางส่วนตอนที่อยู่ที่ซีเป่ย สกุลเฉียวก็เป็นแค่หนึ่งในนั้น ยังกล้ามาคุยโม้โอ้อวดต่อหน้านาง...
นางยิ่งคิดสีหน้าก็ยิ่งดูแย่
ไท่ฮูหยินมองออกอย่างชัดเจน นางถอนหายใจในใจ ยิ้มแล้วยืนขึ้นมา “ไปดูโรงงิ้วที่สร้างใหม่ดีกว่า จะได้ย่อยไปด้วย!”
นายหญิงใหญ่รู้ว่าไท่ฮูหยินกำลังช่วยนาง นางเหลือบไปมองไท่ฮูหยินด้วยความซาบซึ้ง พวกนางพากันไปที่โรงงิ้วที่สร้างใหม่
โรงงิ้วเล็กๆ มีสองห้อง ผนังสีขาวและกระเบื้องสีเทา ชายคาทั้งสี่มุมสูงราวกับนกนางแอ่นที่กำลังโบยบิน ผนังของโรงถูกวาดเต็มไปด้วยดอกโบตั๋นขนาดใหญ่ งดงามยิ่งนัก ข้างหลังโรงเป็นห้องที่มีเจ็ดห้องเล็ก ข้างซ้ายเป็นเล็กสามห้อง ข้างขวาเป็นห้องโถงสามารถเดินทะลุได้ ฝั่งตรงข้ามเป็นห้องหลักเจ็ดห้อง ทั้งสี่ด้านเป็นหลังคาจั่วสันโค้ง
ฮูหยินสามยิ้มและพูดว่า “เป็นความคิดของคุณชายห้าเจ้าค่ะ ฤดูร้อนแขวนไว้บนชายคา ดูงิ้วไปด้วยลมพัดไปด้วย ลมพัดช้าๆ เย็นสบาย ฤดูหนาวฮูหยินสามารถเอาม่านมาแขวนแล้วจุดถาดไฟ เผามันเผาถั่ว เล่นกันสนุกสนานและอิสระ...”
คุณหญิงใหญ่สกุลหลัวชื่นชมซ้ำแล้วซ้ำเล่า“ช่างเป็นความคิดที่เยี่ยมจริงๆ”
ทุกคนก็ยังบอกอีกว่า “ใช่เจ้าค่ะ”
สายตาของอู่เหนียงมีความอิจฉา คุณหนูหกตะกูลเฉียวหัวเราะเบาๆ แต่สืออีเหนียงกลับเอาแต่สังเกตของตกแต่งรอบๆ อย่างระมัดระวัง
ประตู ราวบันไดและหน้าต่างล้วนแต่ทำจากเหล็กสีทอง แกะสลักลายดอกไม้บ้าง ลายนกลายสัตว์บ้าง ลายเด็กบ้าง ลายวัตถุโบราณบ้าง แตกต่างจากลายค้างคาวห้าตัวหรือตัวอักษรมงคลที่ใช้กันทั่วไป ในความครึกครื้นมีความเคร่งขรึม ดูออกว่าใช้ความพยายามไปไม่น้อย
ไท่ฮูหยินหัวเราะเบาๆ “เพื่อสร้างโรงงิ้วนี้ขึ้นมา ไม่รู้ใช้เวลาไปตั้งเท่าใด” จากนั้นนางก็ชี้ไปห้องข้างหลังที่มีเจ็ดห้อง “แค่สร้างห้องพวกนี้ ก็สร้างไปถึงสวนดอกไม้แล้ว” ชี้ไปที่ห้องโถง “รื้อห้องหนังสือของคุณชายสี่ไปครึ่งหนึ่ง ดีที่คุณชายสี่ไม่ใช่คนอารณ์ร้อน หากเจอกับท่านโหวเข้าให้ เกรงว่าเขาคงจะต้องถูกตำหนิแน่ๆ”
เฉียวฮูหยินพูดว่า “อืม” แล้วก็หันหน้ามา “หากที่นี่เล่นงิ้วขึ้นมา มันจะไม่รบกวนท่านโหวหรือเจ้าคะ”
“รบกวนอะไรกัน!” ไท่ฮูหยินยิ้ม “เข้าย้ายไปตั้งนานแล้ว ตั้งแต่คุณชายห้าแต่งภรรยาเขาก็ย้ายไปแล้ว ย้ายไปอยู่ที่เรือนปั้นเย่ว์พั่นหลังสวนดอกไม้ ไม่เช่นนั้น คุณชายห้ากล้าแค่ไหนเขาก็ไม่กล้ามาสร้างโรงงิ้วขึ้นที่นี่แน่นอน”
ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
ไท่ฮูหยินพาพวกนางเดินเข้าไปในห้องโถง
ข้างในเป็นลานเล็กๆ มีแค่ห้องหลักห้องที่อยู่ทางทิศใต้หันไปทางทิศเหนือ ผนังสีขาวปูด้วยกระเบื้องและเสาสีดำ ติดกระดาษสีข้าวที่หน้าต่าง กลางลานมีหิน​ไท่หูสองสามก้อน ด้านซ้ายปลูกต้นไผ่เรียวยาวสองสามต้น ด้านขาวปลูกต้นกล้วยน้ำว้าสองสามต้น เงียบสงบและสง่างาม
นายหญิงใหญ่ชื่นชม “เป็นสถานที่ที่ดี”
“ใช่แล้ว” ไท่ฮูหยินยิ้มและหันไปมองฮูหยินสาม “หากไม่ใช่เพราะว่าคุณชายสามห้ามเอาไว้ บอกว่า หากมีแขกผู้มีเกียรติมาก็สามารถมาพักผ่อนที่นี่ คุณชายห้าก็คงจะรื้อมันไปตั้งนานแล้ว”
ฮูหยินสามปิดปากยิ้ม “นายท่านของเราเห็นว่าสีหน้าของท่านโหวซีดเซียว เขาจึงห้ามเอาไว้”
พวกนางหัวเราะเดินออกมาจากลาน ออกมาจากห้องข้างหลังโรงงิ้ว เดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินสีฟ้า ด้านซ้ายของทางเดินเป็นกำแพงที่มีหน้าต่าง เป็นหน้าต่างกลมหน้าต่างสี่เหลี่ยม สามารถมองเห็นภูเขาหินแปลกๆ ในสวนดอกไม้ ระหว่างทางที่เดินมา มันมีกลิ่นอายทิวทัศน์ของสวนที่เจียงหนาน
เฉียวฮูหยินยิ้มและพูดว่า “คุณชายห้าตั้งใจทำจริงๆ แม้แต่กำแพงก็เปลี่ยนแล้ว"
ไท่ฮูหยินหัวเราะ ชี้ไปที่กิ่งก้านสีเขียวสองสามกิ่งที่ยื่นออกมาจากกำแพงสีขาวที่อยู่ไม่ไกลทางขวา “นั่นคือเรือนของคุณชายห้า”
สืออีเหนียงมองออกไป เห็นบันไดห้าขั้นและสาวใช้ตัวน้อยสองสามคนกำลังขว้างถุงทรายอยู่ที่นั่น
เห็นไท่ฮูหยินเดินเข้ามา พวกนางก็พากันเดินเข้ามาคำนับไท่ฮูหยิน หญิงอายุราวห้าสิบกว่าที่สวมเสื้อกั๊กยาวลายดอกสีขาวหยิบลูกอมออกมาจากถุงผ้าให้พวกนาง สาวใช้ตัวน้อยก็พากันยิ้มแย้มแล้ววิ่งออกไป ไท่ฮูหยินชี้ไปยังกำแพงสีขาวที่อยู่ด้านหน้าอีกครั้งแล้วพูดว่า “นั่นคือเรือนของหยวนเหนียง”
มีหน่อไม้โผล่ออกมาจากกำแพง
ฮูหยินสามยิ้มและชี้ไปที่กำแพงสีขาวที่สุดทางเดิน “ข้าอยู่ที่นั่น!”
ข้างหลังเรือนของไท่ฮูหยินคือโถงบุปผา ข้างๆ โถงบุปผาคือเรือนของสวีลิ่งควน ข้างๆ เรือนของสวีลิ่งควนคือเรือนของสวีลิ่งอี๋ ถัดไปอีกคือเรือนของสวีหลิ่งหนิง...สกุลสวียังมีลูกสะใภ้ที่เป็นม่าย แต่ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน
สืออีเหนียงครุ่นคิด เดินตามไปที่เรือนของหยวนเหนียง ที่กำแพงมีประตูก่วงเลี่ยงบานใหญ่หนึ่งบาน ประตูหลักและประตูด้านซ้ายปิดอย่างแน่นหนา เปิดประตูด้านขวาเอาไว้ ป้าสองคนกำลังนั่งพูดคุยกันอยู่บนม้านั่งยาวหน้าประตู เห็นไท่ฮูหยินเดินเข้ามาพวกนางก็รีบวิ่งเข้ามาคารวะทันที
ไท่ฮูหยินพูดคุยกับพวกนางสองคนอย่างเป็นกันเองสองสามประโยค ชี้ไปที่ประตูก่วงเลี่ยงแล้วพูดกับนายหญิงใหญ่ว่า “เดินเข้าไปทางนี้ก็คือสวนดอกไม้ข้างหลังจวน”
นายหญิงใหญ่พยักหน้า
ฮูหยินสามยิ้มและพูดว่า “เดินมาสักพักแล้ว ไม่สู้ไปดื่มชาที่เรือนสักหน่อย!”
ไท่ฮูหยินมองไปที่นายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่กลัวว่าไท่ฮูหยินจะเหนื่อย นางจึงยิ้มแล้วพูดว่า “ดีเลย!”
พวกนางเดินไปทางกำแพงสีขาวที่ฮูหยินสามชี้เมื่อครู่ เดินไปถึงเรือนของฮูหยินสาม
เรือนของฮูหยินสามมีห้าห้องสี่ทางเข้า ใหญ่กว่าจวนของสกุลหลัวในตรอกกงเสียนเสียอีก กำแพงสีขาวและกระเบื้องสีเทา ประตูประตูหรูอี้สีดำ ห้องที่อยู่ตรงข้ามกับเรือนหลังถูกแยกออกเป็นห้องหนังสือและโถงบุปผา หันหน้าไปทางห้องโถง เดินเข้าไปในห้องโถง เดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยอิฐสีลายตัวอักษรเลขสิบ ปลูกต้นกล้วยน้ำว้าและต้นบ๊วย มีชั้นวางดอกไม้ เรือนหลักสามห้องมีห้องข้างๆ ทางเดินเชื่อมต่อกับห้องฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นห้องของสวีซื่อฉินและสวีซื่อเจี่ยนหลานชายคนโตของสกุลสวี ทางเข้าที่สามเป็นเรือนของสวีลิ่งหนิงและภรรยา ในลานปลูกต้นดอกมณฑาขาวและต้นสน ทางเข้าที่สี่คือเรือนข้างหลัง
พวกนางดื่มชาอยู่ที่เรือนของฮูหยินสาม
ชาสีทองอ่อนๆ ที่สดใส มีใบชาสีเขียวประดับประดา มีกลิ่นหอมของดอกกุ้ยฮวาลอยมา
สืออีเหนียงตกใจ
นางค่อยๆ จิบ
ชาหลงจิ่งที่มีกลิ่นหอมของเต้าฮวยและดอกกุ้ยฮวาที่เป็นเอกลักษณ์หอมหวานผสมผสานเข้าด้วยกัน กลมกล่อมและชุ่มชื้น ดื่มไปแล้วทิ้งความกลิ่นหอมไว้ในปาก
มันคือชาดอกกุ้ยฮวา
ถึงแม้ว่ารสชาติจะเป็นเอกลักษณ์ แต่นางค่อยไม่ชอบสักเท่าไหร่
สืออีเหนียงชอบชาสด มันมีลักษณะเฉพาะของตัวเอง หากมีอย่างอื่นเข้ามาผสมผสาน นางมักจะรู้สึกว่ามันมันขาดความบริสุทธิ์ดั้งเดิมไป
นางครุ่นคิด แต่กลับมีคนชมขึ้นมาว่า “เป็นชาชั้นดีจริงๆ!”
สืออีเหนียงมองไปตามเสียง คนที่พูดคือคุณหนูหกสกุลเฉียว
“นี่คือชาดอกไม้ที่หอหลิงซิ่วทำขึ้นมาใหม่ปีนี้!” นางหรี่ตาลงแล้วทำท่าทางพึงพอใจ
ฮูหยินสามยิ้มและพูดว่า “น้องหญิงช่างสง่างามเสียจริง แต่ว่า นี่ไม่ใช่ชาของหอหลิงซิ่วโหลว มันคือดอกของต้นกุ้ยฮวาหมื่นปีในสวนดอกไม้ที่พี่สะใภ้เซี่ยงเป็นคนไปเก็บมาเองในช่วงฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว”


## บทที่ 38 งานเลี้ยง (ปลาย)

ตอนที่ 38 งานเลี้ยง (ปลาย)
คุณหนูหกสกุลเฉียวตกใจ
นางคิดไม่ถึงว่าฮูหยินสองจะทำชาไม้ด้วยตัวเองเหมือนนาง...
สะใภ้เซี่ยง ฮูหยินสองของสกุลสวีเกิดในสกุลนักปราชญ์ ท่านพ่อเป็นจอหงวน[footnoteRef:1]เมื่อสามสิบปีที่แล้ว เคยเป็นบัณฑิตของสำนักศึกษาฮั่นหลินย่วน เป็นผู้เป็นที่เคารพนับถือของสำนักศึกษา ตอนยังเด็กเขาก็มีชื่อเสียงที่ดี ตระกูลสวีเคยไปสู่ขอสามครั้งแต่กลับถูกปฏิเสธ ต่อมานายท่านใหญ่สกุลเซี่ยงได้เจอกับสวีหลิ่งอานที่หน้าตาหล่อเหลาและฉลาดหลักแหลม แล้วยังมีสนมไป๋ไท่เฟยเป็นคนรับรอง เขาถึงได้รับปากงานแต่ง [1:  จอหงวน เป็นตำแหน่งราชบัณฑิตซึ่งได้คะแนนอันดับหนึ่งในการสอบขุนนางของประเทศจีนสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์]
ใครจะรู้ว่า เซี่ยงซื่อแต่งเข้ามายังไม่ถึงสามปี สวีหลิ่งอานก็ป่วยตาย
“ฮูหยินสอง นางไม่เป็นไรใช่หรือไม่เจ้าคะ!” นายหญิงใหญ่ถามด้วยสีหน้ามืดมน
ไท่ฮูหยินซ่อนสีหน้าที่เศร้าโศกไว้ไม่อยู่ “ตั้งแต่อานเอ๋อร์จากไป นางก็หัวใจว่างเปล่า ไม่ค่อยออกมาเดินเล่นสักเท่าไหร่”
คุณหนูหกสกุลเฉียวทำหน้าเศร้า
เฉียวฮูหยินหันหน้ามา นางยิ้มแล้วพูดว่า “เช่นนั้นท่านก็ต้องชวนนางออกมาเดินเล่นเสียบ้าง นางเป็นคนฉลาด ไม่มีใครคอยดูแลอยู่เคียงข้าง นางก็ต้องเสียใจเป็นธรรมดา หากไม่ใช่เพราะว่าฮูหยินสามยกถ้วยชาดอกกุ้ยฮวาออกมา ข้าก็คงนึกไม่ออกว่าคุณหนูหกของข้าก็ชอบทำอะไรเช่นนี้เหมือนกันเจ้าค่ะ เช่นนั้น เราถือโอกาสนี้ไปหาฮูหยินสองดีไหมเจ้าคะ หนึ่งคือให้เรือนของนางครึกครื้นเสียบ้าง สองคือให้นางได้เจอกับคุณหนูหกของข้า พวกนางอาจจะถูกชะตากัน ได้ไปมาหาสู่กันก็เป็นเรื่องที่ดี”
ไท่ฮูหยินสั่นไหว “เป็นความคิดที่ดี” นางลุกขึ้น ไม่ดื่มชาแล้ว “เราไปนั่งที่นั่นกันเถิด” จากนั้นก็เรียกสาวใช้ที่ชื่อว่าตงซิ่ว “เจ้าไปบอกฮูหยินสองว่า นายหญิงใหญ่มา เราจะไปหานางที่เรือน”
ตงซิ่วตอบรับและเดินออกไป
ฮูหยินสามบอกสาวใช้ของตัวเองที่ชื่อว่าจินหรุ่ย “ไปเตรียมเกวียนมาสองสามเล่ม”
แต่ไท่ฮูหยินสะบัดมือ ยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้อากาศดี เราเดินไปกันเถิด แล้วค่อยนั่งเกวียนกลับมาตอนขากลับ”
ฮูหยินสามตอบรับ พวกนางเดินกลับไปทางทิศเหนือ กลับไปทางประตูก่วงเลี่ยงที่เดินผ่านมาเมื่อครู่
ท่านป้าที่เฝ้าประตูอยู่ก็รีบเข้ามาต้อนรับ เดินเข้าประตูไปกับไท่ฮูหยิน
ข้างหน้ามีภูเขาปลอมที่ทำมาจากหินไท่หูสีขาว ข้างภูเขามีต้นไม้เก่าแก่ที่สูงใหญ่สองสามต้น เดินอ้อมภูเขาปลอมไป ทางซ้ายคือภูเขาใหญ่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี ทางขวาคือป่าไม้ที่มีเส้นทางคดเคี้ยว
ฮูหยินสามพยุงไท่ฮูหยินพาพวกนางเดินเข้าไปในป่าไม้ เดินไปตามทางที่ปูด้วยหิน ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งถ้วยน้ำชาก็เห็นป่าไผ่สีเขียว เดินตรงไปตามทางเดินก็เห็นเรือนเล็กๆ อยู่ในป่าไผ่
มีบันไดหินตรงทางเข้าเจ็ดแปดขั้น ผู้หญิงที่สวมเสื้อกั๊กยาวลายดอกสีขาวคนหนึ่งมีตงซิ่วและสาวใช้ที่ไม่คุ้นหน้าคนหนึ่งยืนอยู่เป็นเพื่อน ยืนอยู่บนขั้นบันใดแล้วมองออกมาหาพวกนาง
เห็นพวกนางเดินมา ตงซิ่วและสาวใช้คนนั้นก็พยุงนางเดินลงมาจากบันได
ผู้หญิงคนนั้นก็คือฮูหยินสองของสกุลสวี...
สืออีเหนียงครุ่นคิดและอดไม่ได้ที่จะมองดูนาง
ดูแล้วอายุราวยี่สิบห้ายี่สิบหก รูปร่างผอมบาง ผิวขาว หน้าตาสวยงาม สายตาสงบร่มเย็น นางค่อยๆ เดินเข้ามาด้วยความสงบเสงี่ยม
“อี๋เจิน!” ไท่ฮูหยินยิ้ม
“ท่านแม่!” ฮูหยินสองยิ้มและคำนับไท่ฮูหยิน ไท่ฮูหยินรีบพยุงนางลุกขึ้น นายหญิงใหญ่และเฉียวฮูหยินก็พากันทักทายนาง จากนั้นก็แนะนำคุณนายใหญ่สกุลหลัว อู่เหนียง สืออีเหนียงและคุณหนูหกสกุลเฉียวให้นางรู้จัก
ฮูหยินสองสุภาพเรียบร้อยเป็นอย่างมาก นางยิ้มและพูดว่า“ไม่มีของดีอะไร ลูกปัดไม้จันทน์หอม พวกเจ้าเอาไปถือเล่นเสียเถิด” สาวใช้คนนั้นหยิบกล่องเล็กๆ ที่แกะสลักสีแดงสองสามกล่องออกมาให้พวกนาง
พวกนางรับมาแล้วเอ่ยขอบคุณ ฮูหยินสองพยุงไท่ฮูหยินเดินขึ้นบันได “ช้าๆ เจ้าค่ะ เรือนข้าเดินไม่ค่อยสะดวกสักเท่าไหร่ หากท่านมีเรื่องอันใด ใช้คนมาเรียกข้าก็ได้เจ้าค่ะ”
ฮูหยินสามก็รีบเดินเข้าไปช่วยพยุง
“ไม่ได้มีเรื่องอันใด” ไท่ฮูหยินก้าวขาอย่างระมัดระวัง “นายหญิงใหญ่มาเยี่ยนจิง เราจึงจะมานั่งที่เรือนเจ้าสักหน่อย”
พวกนางที่เดินตามมาข้างหลังก็มีสาวใช้คอยพยุงเดินขึ้นบันไดมา
สืออีเหนียงเห็นว่าขั้นบันไดทำด้วยหินไท่หูที่มีลวดลายน้ำ ตามรอยแยกของหินก็มีหญ้าต้นเล็กๆ แทรกขึ้นมาเป็นครั้งคราว เดินขึ้นบันไดไป ก็เห็นป้ายที่อยู่บนประตูเขียนคำว่า ‘เสาหวา’ สองคำ เมื่อเดินเข้าไปข้างในลาน มีต้นไผ่และหญ้าเขียวที่หนาแน่น มีลมพัดมาทำให้เกิดเสียงเป็นครั้งคราว ทำให้รู้สึกเงียบสงบเหมือนอยู่ในภูเขาลึก
เดินเข้ามาในประตู เรือนเล็กๆ ที่มีสามห้อง เสาสีดำปูพื้นด้วยกระเบื้องสีขาว กลางห้องโถงมีภาพดอกไม้เจ้าแม่กวนอิมและภาพลายก้อนเมฆลายมังกรพระโพธิสัตว์กวนอิมสีม่วงดำแขวนอยู่ โต๊ะยาวสีดำมีแค่กระถางลายครามต้นมะงั่วสองสามกระถาง ข้างหน้ามีโต๊ะสี่เหลี่ยมสีดำ ซ้ายและขวามีเก้าอี้ไท่ซือข้างละหนึ่งตัว
ฮูหยินสองให้ไท่ฮูหยินและนายหญิงใหญ่นั่งบนเก้าอี้ไท่ซือ สาวใช้นำเก้าอี้เหมยกุยสีดำออกมาให้เฉียวฮูหยินนั่ง และก็มีสาวใช้นำเก้าอี้จิ่นอู้มาให้คนอื่นๆ ผ่านไปครู่หนึ่ง ห้องโถงเล็กๆ ก็เต็มไปด้วยผู้คน
ไท่ฮูหยินเรียกคุณหนูหกสกุลเฉียวตามมา พูดกับฮูหยินสองว่า“นางได้ยินว่าเจ้าทำชาดอกกุ้ยฮวา อยากจะมาหาเจ้า จึงพานางมาที่นี่”
คุณหนูหกสกุลเฉียวรีบเดินเข้าไปคำนับฮูหยินสอง “ข้าใช้ผ้าห่อใบชาวางไว้ในดอกบัวที่ยังไม่บาน แต่กลิ่นมันอ่อนไปหน่อย ไม่หอมเหมือนชาดอกกุ้ยฮวาของฮูหยินเลยเจ้าค่ะ” นางทำท่าทางกระตือรือร้นอยากจะขอคำแนะนำ
“ทำชาดอกบัวหรือ!” ฮูหยินสองยิ้มจางๆ “ควรจะเลือกดอกบัวขาวดีที่สุด ตอนเช้าตอนที่ดอกยังไม่บาน ใช้ใบหมาผีมัดเบาๆ เช้าของวันต่อมาก็มาเด็ดดอก ตากใบชาให้แห้ง ทำเช่นนี้สามสี่ครั้ง จะไม่ทำให้รสชาหายไปแล้วยังมีกลิ่นของดอกบัว”
“อ้อ!” คุณหนูหกเบิกตากว้าง นางถอนหายใจเบาๆ อย่างไร้เดียงสา “ควรใช้ดอกบัวขาวหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินสองพยักหน้า “กลิ่นหอมของดอกบัวขาวแรงกว่าดอกบัวแดง”
ในขณะที่พวกนางกำลังพูดคุยกัน ก็มีสาวใช้ยกชาขึ้นมา
มันมีกลิ่นหอมของดอกเหมย...
สีหน้าของคุณหนูหกเต็มไปด้วยความตกใจ “ฮูหยินยังทำชาด้วยดอกเหมยด้วยหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินสองยิ้มและพูดว่า “แค่เป็นดอกที่มีกลิ่นหอมก็ทำได้หมด…” พูดจบ นางก็มองออกไปนอกหน้าต่าง “ในสวนมีดอกไม้บานตลอดทั้งปี อยากทำชาดอกอะไรก็ไม่ใช่เรื่องยาก” ไม่มีกลิ่นอายของความเหงาและโดดเดี่ยวเดียวดาย แต่กลับมีกลิ่นอายของความเป็นอิสระและไร้ความกังวล
สืออีเหนียงจึงนึกถึงบันไดหน้าเรือนขึ้นมา
ขึ้นบันไดค่อนข้างชันราวกับปีนภูเขา คนธรรมดาคงจะไม่มาที่นี่!
คุณหนูหกก็ขอคำแนะนำเรื่องการทำชาดอกไม้ ทำขนม ทำข้าวต้มจากฮูหยินสอง สืออีเหนียงรู้สึกว่ามันเกินจริงมากเกินไป ดูเสแสร้งแกล้งทำไปหน่อย แต่ก็ดูสมเหตุสมผล
ท่าทางของฮูหยินสองอ่อนโยนและสุภาพแต่กลับมีความเหินห่างเล็กน้อย สายตาของไท่ฮูหยินมีความผิดหวัง
เฉียวฮูหยินเห็นเช่นนี้ นางก็รีบเสนอออกไปเดินเล่นในสวนดอกไม้“ ดอกมะลิเหมันต์ข้างๆ ศาลาชุนเหยี่ยนถิงน่าจะบานแล้วนะเจ้าคะ!”
ฮูหยินสองได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มและพูดว่า “พึ่งบานเมื่อวานเจ้าค่ะ!” นางลุกขึ้นและพาพวกนางไปดูดอกมะลิเหมันต์
ไท่ฮูหยินจูงมือฮูหยินสองเดินออกมาจากเรือนเสาหวา เดินผ่านทางเดินในป่าไม้ เดินมาถึงถนนที่ปูด้วยหินสีฟ้า เดินไปทางเหนือ ข้างหน้าคือแม่น้ำที่คดเคี้ยวราวกับมังกร บนแม่น้ำมีศาลาที่ชื่อว่าศาลาปี้อี เดินผ่านศาลาปี้อีไป มีทางเดินแยกออกไปทางทิศตะวันออกและตะวันตก พวกนางเลี้ยวไปทางทิศตะวันออก ข้างหนึ่งคือแม่น้ำ อีกข้างหนึ่งคือป่าเขา ข้างหน้ามีลมเย็นพัดผ่าน ทำให้ผู้คนจิตใจสดชื่น
สืออีเหนียงค่อยๆ เดินช้าลงเรื่อยๆ นางห่างจากพวกนางไกลขึ้นเรื่อยๆ
มีสาวใช้มาถามนางว่า “คุณหนูเหนื่อยแล้วหรือเจ้าคะ อยากพักผ่อนก่อนไหมเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงรีบพูด “ไม่เหนื่อย ไม่เหนื่อย” แต่กลับเดินช้าลงเรื่อยๆ
ตงชิงและหู่พั่วที่อยู่ข้างๆ ก็เป็นห่วง อยากจะเดินเข้าไปพยุงนางแต่กลับถูกนางปฏิเสธ “...เดี๋ยวท่านแม่จะถามเอาได้”
สาวใช้คนนั้นได้ยินจึงเดินตามนางอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่ได้เร่งนาง
ดูเหมือนว่าจะเป็นคนของฮูหยินสาม...ช่างเป็นมิตรเสียจริง...
สืออีเหนียงครุ่นคิด นางขยิบตาให้หู่พั่ว จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ชื่ออะไรเจ้าคะ”
สาวใช้ยิ้มและพูดว่า “ข้าชื่อชิวหลิง”
หู่พั่วอุทาน “หา” แล้วพูดว่า “ข้ามีพี่สาวคนหนึ่งก็ชื่อว่า ‘ชิว’ เหมือนเจ้า...”
ชิวหลิงยิ้ม สืออีเหนียงพาตงชิงเดินไปข้างหน้าแล้ว
หู่พั่วและชิวหลิงก็กระซิบกระซาบ “เรือนนี้ช่างงามจริงๆ เลย! ได้ยินมาว่าจวนถัดไปคือจวนของติ้งกั๋วกงกับเวยเป่ยโหวหรือ?”
ชิวหลิงพยักหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า “ติ้งกั๋วกงสกุลเจิ้งอยู่ข้างหน้าเรา เวยเป่ยโหวสกุลหลินอยู่ทางทิศตะวันตก”
หู่พั่วทำท่าทางอิจฉา “เช่นนั้นคนที่ไปมาหาสู่กันก็ล้วนแต่เป็นสกุลที่สูงส่งเช่นนั้นหรือ”
ชิวหลิงยิ้มและพยักหน้า
“เชั้นนั้นพวกนางก็เหมือนพวกเรา มาเยี่ยมกันเป็นครั้งเป็นคราวเช่นนี้หรือ?” หู่พั่วถามด้วยความสงสัย
“แน่นอน” ชิวหลิงยิ้ม “คุณนายใหญ่สกุลหลินสนิทกับฮูหยินสี่ของพวกข้าเป็นอย่างมาก มักจะมาเยี่ยมฮูหยินสี่อยู่บ่อยๆ”
หู่พั่วหันหน้าไป “เช่นนั้นเม่ากั๋วกงสกุลหวังก็มาบ่อยหรือ?”
สืออีเหนียงยิ้มมุมปาก จากนั้นก็พาตงชิงเดินตามอู่เหนียงไป
ชิวหลิงตกใจ “ทำไมเจ้าถึงถามถึงสกุลนั้น!”
หู่พั่วรีบอธิบาย “ข้าเคยได้ยินคนพูดถึงสกุลขุนนางของเยี่ยนจิง เขาพูดถึงจวนพวกเจ้า แล้วยังพูดถึงจวนเม่ากั๋วกง...”
“สกุลของพวกเขาจะมาเทียบกับสกุลของพวกข้าได้เช่นไรกัน” ไม่รอให้หู่พั่วพูดจบ ชิวหลิงก็ทำสีหน้าดูถูก “ถึงแม้ว่าสกุลของข้าก็อาศัยวาสนาของบรรพบุรุษ แต่นายท่านใหญ่คนก่อนของเราก็เคยรับตำแหน่งรองเจ้ากรมพิธีกรรม แต่ท่านกั๋วกงของพวกเขา ได้รับตำแหน่งหัวหน้าเลขาธิการกรมบำรุงรักษาม้า มาจากความช่วยเหลือของสกุลญาติ แต่แม้แต่จำนวนม้าที่เลี้ยงก็ยังนับไม่ครบ จึงถูกปลดจากตำแหน่ง…”
หู่พั่วตกใจ “ได้รับตำแหน่งมาจากความช่วยเหลือของสกุลญาติ? สกุลญาติของเม่ากั๋วกงคือผู้ใดกัน”
“เจียงเจี๋ยบัณฑิตของสำนักศึกษาเหวินหยวนเก๋อไง” ชิวหลิงยิ้ม
“เจียงเจี๋ย?” หู่พั่วกะพริบตา “ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน”
“เจ้าต้องไม่เคยได้ยินแน่นอน” ชิวหลิงปิดปากยิ้ม “ใต้เท้าเจียงเสียชีวิตไปสิบกว่าปีแล้ว”
หู่พั่วยิ้ม“พี่ชิวหลิงเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ... เมื่อก่อนข้าเอาแต่เย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือน ไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อน” สายตาของนางเป็นประกาย “พี่ชิวหลิงรู้อะไรเยอะแยะจัง!”
ชิวหลิงยิ้มและพูดว่า“ก็เพราะว่าฮูหยินของข้าชอบถามเรื่องพวกนี้กับท่านโหว ถึงได้รู้บ้างนิดหน่อย”
หู่พั่วเดินเข้าไปจับแขนของชิวหลิง “พี่ชิวหลิงคนดี เล่าให้ข้าฟังหน่อย ข้าจะได้เอากลับไปเล่าให้คุณหนูของข้า ให้นางได้ฟังบ้าง”
ชิวหลิงยิ้ม
“พี่ชิวหลิงคนดี...” หู่พั่วขอร้องนาง
“เรื่องนี้มันก็ไม่ใช่ความลับอะไร” ชิวหลิงยิ้ม “สกุลเจียงในเล่ออานเจ้าเคยได้ยินหรือไม่?”
หู่พั่วส่ายหน้า
“สกุลของพวกเขาเคยมีคนเป็นท่านอาจารย์ของฮ่องเต้สองคน…” ชิวหลิงพูดเบาลงเรื่อยๆ พวกนางเดินช้าลงเรื่อยๆ
พวกนางหยุดเดินแล้วยืนพูดคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่


## บทที่ 39 เติมคำ (ต้น)

ตอนที่ 39 เติมคำ(ต้น)
สืออีเหนียงอยู่ด้านหลังอู่เหนียง เดินตามไท่ฮูหยินมุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ มองเห็นป่าเหมยบนเขาลูกนั้น เพียงแต่ว่าดอกเหมยร่วงโรยหมดแล้ว เหลือเพียงใบสีเขียวเท่านั้น
ไท่ฮูหยินชี้ไปข้างหน้า ยิ้มแล้วพูดว่า “นั่นคือเรือนเซียงอวี้ สองเดือนก่อนหน้านี้สามารถมาชมดอกเหมยได้ที่นี่”
เดินไปข้างหน้าสองสามก้าวก็ได้เห็นดอกมะลิเหมันต์
ต้มไม้ ดอกไม้เป็นกระจุกๆ อยู่รวมกัน สีเขียวทึบเหมือนดังสีฟ้าคราม สุกใสดั่งทองคำเปลว ดั่งดวงดาวประปรายอยู่บนยอดเขา
“ช่างสวยงามจริงๆ” อู่เหนียงที่อยู่ข้างๆ พูดพึมพำออกมา
สืออีเหนียงตอบเพียงแค่ว่า “อืม”แสดงถึงความเห็นด้วย
ไม่ใช่ว่านางไม่เคยเห็นดอกมะลิฤดูหนาว ในจวนตระกูลหลัวที่อวี๋หังได้ปลูกไว้หลายสิบชนิด แต่ว่าที่ที่มีดอกไม้ไปทุกที่เช่นนี้ ไม่เพียงแค่งดงามแต่ยังตระการตาเป็นอย่างมาก
ไท่ฮูหยินกับฮูหยินสองพยุงกันเดินไปข้างหน้า ข้างเนินเขามีศาลาแปดเหลี่ยมเคลือบสีดำเงา ด้านบนศาลามีตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่สองตัวอ่านว่า ‘ชุนเหยียน’
“ไปนั่งในศาลาพักดื่มชาสักหน่อย” ฮูหยินสามหันไปบอกคนข้างหลัง
ทุกคนเดินตามเข้ามาที่ศาลาชุนเหยียน มีบรรดาผู้หญิงหยิบเบาะรองนั่งอวิ๋นหลงสีแดงมาปูบนเก้าอี้ ทุกคนแยกย้ายกันไปนั่ง จากนั้นบรรดาสาวใช้ก็ยกชาขาวที่ชงด้วยน้ำร้อนจนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอมเขียวมาวาง
เดินมาเหนื่อยๆ แล้วได้จิบชารสอ่อนเช่นนี้ทำให้รู้สึกสบายไปทั้งตัว
สืออีเหนียงถือถ้วยน้ำชา เห็นเหวินอี๋เหนียงที่อยู่ข้างๆ กำลังคอยดูแลอย่างระมัดระวัง สืออีเหนียงพยายามมองหาหู่พั่วในกลุ่มคนแต่ก็ไม่เห็นนาง แล้วก็ไม่เห็นคนที่ชื่อชิวหลิงด้วยเช่นกัน
นางยิ้มเบาๆ
ดื่มชาไปพลางคุยเรื่องทั่วไปในครอบครัวไปด้วย อู่เหนียงแอบชี้ไปที่ทะเลสาบครึ่งอ่าวและกระท่อมที่มุงด้วยหญ้าสามหลังริมทะเลสาบที่อยู่ฝั่งตรงข้ามศาลา “ที่นั่นใช่เรือนปั้นเย่ว์พั่นหรือไม่”
“คงจะใช่เจ้าค่ะ” สืออีเหนียงตอบนางด้วยรอยยิ้ม เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นคุณหนูหกสกุลเฉียวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกำลังเงี่ยหูฟัง...
นางยกยิ้ม
หรือว่าไม่ใช่แค่เฉียวฮูหยินที่สนใจสวีลิ่งอี๋!
หลังจากพักผ่อนเพียงพอแล้วไท่ฮูหยินก็นำพวกนางเดินรอบสวน มีศาลาท่าน้ำสี่ด้านสำหรับตกปลา ได้มีการปลูกต้นแพร์ ต้นเถา ต้นซิ่ง และมีห้องลี่จิ่งเซวียนที่ทำจากไม้ถง มีโถงจ้าวจวงถังที่ปลูกไห่ถังอยู่รอบๆ มีลานหนงเซียงที่กำแพงทาด้วยสีเหลืองโคลน มีท่าเรือหลิวฟังที่สามารถพายเรือไปได้ สุดท้ายเมื่อเดินตามบันไดหินด้านหลังภูเขาก็จะไปถึงหมู่บ้านหลิงชยง และมองเห็นทัศนียภาพของสวนดอกไม้ที่อยู่หลังจวนตระกูลสวี เมื่อลงเขาก็จะมีรถลากขนาดเล็กจอดอยู่ที่ศาลาจวี้ฟังตรงเชิงเขา ทุกคนขึ้นรถลากแล้วกลับไปที่โถงบุปผา ที่นั่นได้จัดเตรียมอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว
หลังจากทานอาหารเย็นแล้ว คนกลุ่มหนึ่งก็ไปหาไท่ฮูหยิน
จุนเกอกับซิวเกอเล่นกันอย่างสนุกสนาน ทั้งสองคนจูงมือกัน ไม่ยอมปล่อยแม้แต่เพียงครู่เดียว เจินเจี่ยเอ๋อร์มองอยู่ข้างๆ ปิดปากแล้วหัวเราะ
ทุกคนนั่งกันอยู่ครู่หนึ่ง พูดหยอกล้อเด็กๆ สองสามประโยค จากนั้นนายหญิงใหญ่ก็ลุกขึ้นแล้วกล่าวลา
ไท่ฮูหยินรั้งนายหญิงใหญ่ไว้ “อีกสองวันมาเที่ยวเล่นที่เรือนข้าอีกเถิด”
นายหญิงใหญ่ตอบรับด้วยรอยยิ้มแล้วพาคุณนายใหญ่สกุลหลัว อู่เหนียง สืออีเหนียง เหวินอี๋เหนียง ซิวเกอ จุนเกอและคนอื่นไปหาหยวนเหนียง ส่วนเฉียวฮูหยิน คุณหนูหกสกุลเฉียว ฮูหยินสองและฮูหยินสามยังคงอยู่พูดคุยกับไท่ฮูหยิน ส่วนเจินเจี่ยเอ๋อร์มีแม่นมและสาวใช้พาไปที่เรือนหน่วนเก๋อห้องนอนของไท่ฮูหยิน
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองอีกครั้ง
เหวินอี๋เหนียงคอยอธิบายอยู่ข้างๆ “นางอยู่กับไท่ฮูหยินมาตั้งแต่เด็ก...”แววตามีทั้งความภูมิใจและความโศกเศร้าเล็กน้อย
เมื่อจุนเกอเห็นท่านแม่ก็รีบวิ่งเข้าไปทันที
รอยยิ้มของหยวนเหนียงเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู “เบาๆ หน่อย เดี๋ยวจะไปชนคนอื่นเข้า”
การเคลื่อนไหวของจุนเกอช้าลงมาก เขาพูดกับท่านแม่อย่างฉะฉานเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนที่ไปเดินเล่นกับไท่ฮูหยินในวันนี้ “...กินเค้กดอกซง จากนั้นพี่ๆ ก็เอาผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดปากข้า พี่จื่อเวยพาข้าไปดูปลาคาร์ฟ ซิวเกออยากจะลงไปจับปลา แต่ถูกพี่ๆ ลากกลับขึ้นมา...” หยวนเหนียงฟังจุนเกอพูดอย่างตั้งใจ ไม่มีความรำคาญเลยแม้แต่นิด
เมื่อจุนเกอพูดจบ นายหญิงใหญ่ก็กำชับหยวนเหนียงอีกครั้งทำนองว่า “อย่าให้ตัวเองต้องเหนื่อยจนเกินไป ข้าอยู่ที่เยียนจิง มีเรื่องอะไรก็ให้คนนำจดหมายมาส่งให้ข้า” หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นกล่าวลา
เมื่อเห็นว่าพวกนางกำลังจะไป จุนเกอก็หันไปมองซิวเกอ “เจ้าจะมาอีกเมื่อใด”
คุณนายใหญ่สกุลหลัวถอนหายใจเบาๆ
นายหญิงใหญ่ยิ้มปลอบโยน “อย่างไรเสียก็เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ต่อให้กระดูกหักออกจากกันแต่เอ็นยังคงเชื่อมต่อกัน เจอกันเพียงไม่นานก็เหมือนกับพี่น้องแท้ๆ ”ลูบหัวจุนเกอ “อีกสองวันยายจะมาเยี่ยมเจ้าอีก”
ไม่เหมือนกับการลาจากกันครั้งแรก ครั้งนี้จุนเกอไม่ได้หลบมือของนายหญิงใหญ่ ไม่เพียงแต่ยื่นนิ่งๆ ให้นางลูบหัวตัวเอง ซ้ำยังพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง
เหวินอี๋เหนียงกระตือรือร้นจะไปส่งนายหญิงใหญ่ แต่กลับถูกหยวนเหนียงเรียกไว้ “ให้ป้าเถาไปส่งก็พอแล้ว เจ้าอยู่นั่งคุยเป็นเพื่อนข้าเถิด”
นางตอบกลับด้วยความเคารพ “เจ้าค่ะ” นายหญิงใหญ่ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก มีป้าเถาเป็นคนเดินมาส่งออกจากจวนสกุลสวี
******
เมื่อกลับไปถึงตรอกกงเสียน ป้าหังก็ได้ยืนรออยู่ที่หน้าประตูฉุยฮวาแล้ว “นายหญิงใหญ่ ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”
หลังจากเดินเล่นรอบสวนมาทั้งวัน นายหญิงใหญ่รู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย นางพยักหน้าเบาๆ ป้าหังจึงพูดว่า “นายท่านสองและนายท่านสามมาแล้ว อยู่กับนายท่านใหญ่ที่ห้องหนังสือ”
นายหญิงใหญ่ประหลาดใจเล็กน้อย
ป้าหังยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านไปได้ไม่เท่าไร นายท่านสองและนายท่านสามก็มา อยู่ในห้องหนังสือมาตลอดช่วงบ่าย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ออกมาเลยเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้แล้ว”นายหญิงใหญ่ตอบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม จากนั้นก็รีบก้าวผ่านประตูฉุยฮวาไป
คนอื่นๆ อีกสองสามคนก็รีบตามเข้าไป เห็นว่านายหญิงใหญ่เดินไปที่ห้องหนังสือของนายท่านใหญ่อย่างเร่งรีบ
คุณนายใหญ่สกุลหลัวกับป้าหังมองหน้ากัน จากนั้นยิ้มแล้วพูดกับอู่เหนียงและสืออีเหนียงว่า “วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมามากแล้ว รีบไปพักผ่อนเถิด”
ทั้งสองคนย่อเข่าคำนับแล้วแยกย้ายกลับไปที่ห้องของตัวเอง
ตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้า หู่พั่วอยากจะพูดบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา
สืออีเหนียงข่มอารมณ์ไว้ เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ไปนั่งที่นั่งริมหน้าต่าง จิบชาที่ตงชิงยกมาให้ จากนั้นก็ถามหู่พั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ “เป็นอย่างไรบ้าง”
หู่พั่วเหลือบมองตงชิง
“คนเรือนเดียวกันทั้งนั้น” สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดต่อ ว่า “ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ยิ่งไปกว่านั้นถึงแม้ว่าทุกคนจะไม่พูด แต่ก็รู้อยู่แก่ใจ”
ตงชิงรีบหยุดมือที่กำลังเก็บข้าวของ ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนู บ่าวจะไปดูที่ห้องครัวเสียหน่อยเจ้าค่ะว่าโจ๊กที่บ่าวสั่งให้ท่านทำเสร็จหรือยัง”
“นั่งฟังด้วยกันเถิด” สืออีเหนียงยิ้มแล้วเรียกให้นั่ง “สองหมัดยากที่จะเอาชนะสี่มือ เจ้าอยู่ช่วยกันคิดหาวิธีเถิด”
ตงชิงตอบรับ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็ไปยืนอยู่ข้างๆ หู่พั่ว
หู่พั่วคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตัดสินใจนำข่าวที่ได้มาจากชิวหลิงบอกแก่สืออีเหนียง “...สกุลหวังภายนอกดูแข็งแกร่งแต่ข้างในช่างอ่อนแอเป็นอย่างมากและเป็นเช่นนี้มานานแล้ว รายได้ปกตินอกจากจะได้จากเงินเดือนและจากหมู่บ้านในซินโจวที่มีมาตั้งแต่บรรพบุรุษแล้ว ก็ยังมีรายได้จากร้านข้าวที่เปิดที่ตงต้าเหมิน”
สืออีเหนียงพยักหน้าเบาๆ
ร่ำรวยมาแค่ถึงรุ่นที่สาม สำหรับตระกูลที่อายุหนึ่งร้อยปี สามารถทำได้ขนาดนี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว
“เม่ากั๋วกงมีลูกสาวหนึ่งคนและลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวแต่งงานกับสกุลเจียงในเล่ออาน ส่วนลูกชายก็คือคุณชายหวังหลังเจ้าค่ะ” หู่พั่วกระซิบเบาๆ “คุณชายหวังผู้นี้กั๋วกงมีเขาตอนอายุเยอะแล้ว และเป็นที่โปรดปรานเป็นอย่างมาก ดังนั้น...” นางหยุดไปครู่หนึ่ง “ว่ากันว่าอารมณ์ร้ายเป็นอย่างมาก...สองปีก่อนเคยทำคนตายเจ้าค่ะ...”
สืออีเหนียงประหลาดใจเล็กน้อย
จู่ๆ นางก็ตกใจขึ้นมา
นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือ ทำไมตัวเองถึงรู้สึกถึงความบังเอิญเช่นนี้ หรือว่าในใจลึกๆ แล้วที่นางหวังว่าจะมีคนที่สามารถพาตัวเองออกจากสถานการณ์เลวร้ายได้...และบังเอิญหวังหลังก็ปรากฏตัวขึ้น!
จู่ๆ นางก็ตัวเย็นและมีเหงื่อออก
หรือว่าเป็นเพราะโหยหามานานเกินไป ความหวังเล็กๆ น้อยๆ จึงถูกนางขยายออกไปไม่มีขอบเขต จึงได้ละเลยความกังวลในใจของตัวเองไป
หู่พั่วมองสืออีเหนียง ก้มหน้าครุ่นคิดแล้วเงียบไป
ทั้งห้องได้ตกอยู่ในความเงียบอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
จากนั้นครู่หนึ่ง สืออีเหนียงก็ถอนหายใจยาว การแสดงออกของนางเริ่มแน่วแน่มากขึ้น “นอกจากจะบอกว่าคุณชายหวังเคยทำคนตายแล้วยังพูดอะไรอีกหรือไม่”
หู่พั่วส่ายหน้า “เมื่อก่อนคุณชายห้าสกุลสวีเคยไปเที่ยวเล่นกับคุณชายหวัง หลังจากที่เกิดเรื่องนี้ไท่ฮูหยินก็ได้สั่งว่าไม่อนุญาตให้คุณชายห้าสกุลสวีติดต่อกับคุณชายหวังอีก แล้วยังบอกอีกว่าหากคุณชายห้ายังกล้าไปหาคุณชายหวังก็จะให้ท่านโหวส่งคุณชายห้าไปรักษาชายแดนที่กานซู่ สิบปียี่สิบปีก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นกำแพงเมืองเยี่ยนจิงเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงประหลาดใจเล็กน้อย
ไท่ฮูหยินมีปฏิกิริยากับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก...
เมื่อความคิดผ่านเข้ามาในหัวนางจึงถามว่า“ลูกสาวคนโตสกุลหวังแต่งงานกับใครในสกุลเจียง”
“แต่งงานกับลูกชายคนที่หกของเจียงเจี๋ย นามว่าเจียงกุ้ยเจ้าค่ะ” หู่พั่วบอกข่าวทั้งหมดที่ตัวเองได้ยินแก่สืออีเหนียง “เจียงกุ้ยเป็นบัณฑิตชั้นสูง ตอนนี้มีตำแหน่งอยู่ในจวนไท่หยวน มีน้องชายท้องเดียวกันนามว่าเจียงไป่เป็นบัณฑิตในสำนักศึกษาฮั่นหลินย่วน แล้วยังมีพี่ชายท้องเดียวกันนามว่าเจียงซง สอบจอหงวนได้เป็นอันดับหนึ่งของยุคฮ่องเต้เจี้ยนอู่ในปีที่สี่สิบหก จากนั้นก็เป็นนักประพันธ์ในสำนักศึกษาฮั่นหลินย่วนได้สามปีก็ลาออกจากตำแหน่งกลับบ้านเกิดที่เล่ออาน เปิดสำนักศึกษาหนึ่งแห่งชื่อว่าหอตำราจิ่นสี รับลูกศิษย์จากครอบครัวยากจนมาเรียนโดยเฉพาะ ปู่ของเจียงเจี๋ยเป็นอาจารย์ของฮ่องเต้องค์ก่อน ได้ยินว่าด้วยเหตุนี้เขาจึงได้เป็นหัวหน้าจอหงวน ส่วนทวดของเขาเคยเป็นอาจารย์ของฮ่องเต้จิ่งจง”
ลูกศิษย์อันดับหนึ่งกลับบ้านเกิดเพื่อไปสอนเด็กยากจนให้เรียนหนังสือ...
แม้ว่าตระกูลหลัวก็เป็นตระกูลขุนนางที่สืบทอดด้านวรรณกรรมและกวีนิพนธ์ แต่ดูแล้วความใจกว้างและความสูงส่งนั้นน้อยว่าตระกูลเจียงเป็นอย่างมาก!
สืออีเหนียงใจเต้นแรง “หู่พั่ว เจ้าฟังชัดเจนแล้วใช่หรือไม่ว่าเจียงซงเป็นลูกศิษย์อันดับหนึ่งของยุคฮ่องเต้เจี้ยนอู่ในปีที่สี่สิบหก”
หู่พั่วรีบพูดขึ้นมาว่า “บ่าวได้ถามชิวหลิงเป็นพิเศษว่าทำไมเจ้าจึงจำได้ชัดเจนขนาดนั้น ชิวหลิงบอกว่าเพราะว่านางเกิดตอนที่จอหงวนอันดับหนึ่งเดินขบวนตามท้องถนนในปีนั้นพอดี แม่ของนางจึงมักพูดถึงเรื่องนี้”
“ฮ่องเต้เจี้ยนอู่ปีที่สี่สิบหก” สืออีเหนียงพูดพึมพำ “นายท่านสองก็สอบได้ในปีนั้น...เช่นนี้พวกเขาก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน...”
หู่พั่วไม่รู้เรื่องเหล่านี้ นางยืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้พูดอะไร
คนคนหนึ่งต้องการทำอะไรบางอย่างแสดงว่าต้องมีจุดมุ่งหมายอย่างแน่นอน
จุดประสงค์ของหยวนเหนียงคืออะไร
เกี่ยวอะไรกับเรื่องพวกนี้ด้วย
สืออีเหนียงเอนตัวลงบนหมอนสีเหลืองเบาๆ
นี่ก็เหมือนกับเกมเติมคำ ขอเพียงแค่เติมถูก คำตอบก็จะออกมา
แต่จุดเชื่อมตรงกลางที่ขาดหายไปคืออะไรกันแน่
มีบางอย่างผ่านเข้ามาในหัวของนาง อยากจะจับแต่ก็จับไม่ได้...
ฝั่งหนึ่งก็เป็นตระกูลหวังผู้ล้มเหลว อีกฝั่งหนึ่งก็เป็นตระกูลเจียงผู้โด่งดัง
เหมือนมีแรงผลักดันเข้ามา นางรีบลุกขึ้นนั่งทันที “หู่พั่ว ตอนที่คุณชายหวังทำคนตายใครเป็นคนช่วยแก้ตัวให้”
หู่พั่วตอบ “คุณชายห้าตระกูลสวีเจ้าค่ะ”
“คุณชายห้าตระกูลสวี?” สืออีเหนียงตาเป็นประกาย “สวีลิ่งควน!”
“ชิวหลิงบอกว่าคุณชายห้าเป็นคนยื่นมือเข้ามา” หู่พั่วรีบพูดต่อว่า “เพราะเรื่องนี้ท่านโหวจึงได้หักเงินรายเดือนของคุณชายห้าเป็นเวลาหนึ่งปี ทั้งหมดต้องคอยอาศัยคุณชายสามคอยช่วยเรื่องเงินอย่างลับๆ”
“แล้วตระกูลเจียงล่ะ” สีหน้าของสืออีเหนียงค่อนข้างเคร่งขรึม “ในฐานะที่ดองกัน ตอนนั้นตระกูลเจียงไปทำอะไรอยู่”


## บทที่ 40 เติมคำ (ปลาย)

ตอนที่ 40 เติมคำ(ปลาย)
หู่พั่วตอบด้วยความงุนงง “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”
นางไม่เคยคิดเกี่ยวกับคำถามนี้เลย
สืออีเหนียงตาเป็นประกาย
ในที่สุดก็เห็นแสงริบหรี่!
“สามารถนำคนในครอบครัวจากอวี๋หังมาด้วยได้ แต่กลับไม่ให้พาคนขับรถม้ามาจากบ้านเกิดด้วย” นางยิ้มให้หู่พั่วแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้เจ้านำเงินสองตำลึงไปให้คนขับรถม้าช่วยซื้ออาหารที่ขึ้นชื่อของเยี่ยนจิงมา อาศัยจังหวะนี้ถามเขาว่ารู้จักเล่อผิงสกุลเจียงหรือไม่”
หู่พั่วพูดอย่างลังเลว่า “เป็นแค่คนขับรถม้า จะรู้จักเล่อผิงสกุลเจียงได้อย่างไรเจ้าคะ”
“เจ้าเติบโตขึ้นมาภายในจวน จึงมีบางอย่างที่ยังไม่รู้” สืออีเหนียงยิ้ม “หากพูดถึงเรื่องข่าวสาร ไม่มีใครรู้ไปกว่าคนย้ายของ คนแบกเกี้ยว แล้วก็คนแบกของ พวกเขาเดินทางไปตามหมู่บ้าน รู้จักผู้คนมากมาย ได้เห็นสิ่งต่างๆ มากมาย เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในเยี่ยนจิงไม่มีทางรอดพ้นสายตาและหูของพวกเขาไปได้ เจ้าแค่ไปถามก็พอแล้ว เจ้ายังสามารถไปสืบได้อีกว่าคนที่ถูกคุณชายหวังฆ่าตายเป็นใคร” เมื่อพูดถึงตรงนี้นางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ในเมื่อสาวใช้ของตระกูลสวีทุกคนต่างก็รู้ เช่นนั้นก็ไม่มีทางที่คนเหล่านี้จะไม่รู้” เสียงของนางค่อยๆ เบาลง “หากโชคดี ไม่แน่คุณชายหวังผู้นั้น อาจจะยังไม่มีภรรยา...ต้องมีข่าวลือออกมาบ้างอย่างแน่นอน!”
หู่พั่วพยักหน้า รับคำสั่งแล้วถอยออกไป
ตงชิงกลับหดหู่เป็นอย่างมาก “คุณหนู คุณชายหวังผู้นั้น...ไม่ว่าเป็นเพราะเหตุผลอะไรเขาจึงได้ฆ่าคน แต่อย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนดี ท่านล้มเลิกความคิดนั้นไปเสียเถิดเจ้าค่ะ”
“ข้ารู้” สืออีเหนียงยิ้มอย่างเศร้าสร้อย “คนมักจะมีความหวังเสมอ เมื่อรู้สึกว่ายังมีอนาคตที่จะได้พบสิ่งที่ดีกว่านี้ ดังนั้นจึงได้ลังเล สับสน ไม่แน่ใจ...แต่เมื่อไม่มีอนาคตให้หวังแล้วก็จะใส่ใจเพียงแค่สิ่งที่อยู่ตรงหน้า”
ตงชิงไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก “คุณหนูเจ้าคะ ท่าน...”
“ไม่เป็นไรๆ” สืออีเหนียงโบกมือ “พวกเรารีบพักผ่อนเถิด วันนี้ไปเดินเล่นมาทั้งวัน เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”
******
เช้าวันต่อมาอู่เหนียงและสืออีเหนียงได้ไปคารวะนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่ตื่นตั้งแต่เช้าแล้ว ในห้องมีหีบวางอยู่ระเกะระกะ นายหญิงใหญ่นั่งอยู่บนเตียงหลัวฮั่น ฟังคุณนายใหญ่กับป้าสวี่นำบัญชีมาเทียบดูกับของในหีบ อี๋เหนียงหกคอยรับใช้อย่างนอบน้อมอยู่ข้างๆ
เห็นพวกนางเดินเข้ามา นายหญิงใหญ่จึงเงยหน้าขึ้น “มากันแล้วหรือ”
อู่เหนียงและสืออีเหนียงรีบเดินเข้าไปคารวะนายหญิงใหญ่และคุณนายใหญ่
“ข้ากำลังยุ่ง พวกเจ้าไปพักผ่อนกันเถิด”นายหญิงใหญ่พูดอย่างอ่อนโยน
ทุกคนรู้ดีว่าตอนนี้หลิ่วเก๋อเหล่าได้เลื่อนตำแหน่ง แต่คุณชายทั้งสามของตระกูลหลัวยังว่างอยู่ที่บ้าน...แต่ละวันผ่านไปด้วยความตรึงเครียด ใครจะไปกล้าพูดมากกับนายหญิงใหญ่
ทั้งสองย่อเข่าคำนับแล้วถอยออกไป
อู่เหนียงถามตู้เจวียนที่ส่งพวกนางออกมา “พวกนางกำลังทำอะไรกันหรือ”
ตู้เจวียนตอบเสียงเบาว่า “มอบของขวัญเจ้าค่ะ”
อู่เหนียงแววตาเป็นประกาย “ส่งให้ท่านโหว?”
ตู้เจวียนส่ายหน้า “ไม่ทราบเจ้าค่ะ”
แสงในดวงตาของอู่เหนียงได้หรี่ลง นางค่อนข้างผิดหวัง ให้จื่อเวยไปเดินอยู่ข้างหน้าลั่วเชี่ยว เพียงแต่ว่าข้างหน้าลั่วเชี่ยวมีเหลียนเฉียวอยู่ พวกนางเก็บความลับไว้ดีมาก ไม่สามารถถามอะไรได้เลย เห็นเพียงแต่ว่านายท่านใหญ่กับนายหญิงใหญ่ยุ่งเป็นอย่างมาก นายท่านใหญ่ออกไปแต่เช้าแล้วกลับดึกทุกวัน นายหญิงใหญ่ก็มักจะพาคุณนายใหญ่ไปตรวจของในหีบ
ในช่วงเวลานี้นายหญิงใหญ่เคยไปที่จวนหย่งผิงโหวแล้วสองครั้ง ให้อู่เหนียงและสืออีเหนียงอยู่ที่เรือนกันสองคน ไปกับป้าสวี่แค่สองคนหลังจากพักผ่อนตอนกลางวัน จากนั้นก็กลับมาก่อนอาหารเย็น ไปตามปกติเหมือนไปเยี่ยมญาติ บางครั้งก็นำขนมกลับมาสองสามชิ้น บางครั้งก็นำผ้ากลับมาสองสามหลา
ทำให้สืออีเหนียงให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ใครจะไปรู้ว่านายหญิงใหญ่ไปเพื่อจุดประสงค์อะไร
นางมักจะหยุดเข็มและด้ายในมือแล้วนั่งนิ่งเป็นพักๆ
โชคดีที่มีข่าวจากหู่พั่ว “...คุณชายหวังออกมาจากตรอกชุ่ยฮวาในตอนเช้า มีชายเฒ่าขายผักผู้หนึ่งเดินผ่านหน้าเขาพอดี ใครจะไปรู้ว่าภายใต้ความโกรธของคุณชายหวังทำให้ชายเฒ่าขายผักผู้นั้น...ต่อมาคุณชายห้าสกุลสวีก็ได้ออกรับหน้า ชดใช้ด้วยเงินหนึ่งพันตำลึง ราษฎรไม่เอาเรื่อง เจ้าหน้าที่ก็ไม่ตามสืบ ก็เลยปล่อยเลยตามเลยเจ้าค่ะ” ในขณะที่พูดนางดูมีสีหน้าลังเลอยู่เล็กน้อย “บ่าวบอกกับคนขับรถม้าผู้นั้นว่าบ่าวเป็นคนพื้นเพของเยี่ยนจิง เมื่อนายท่านใหญ่คนก่อนเสียชีวิตนายหญิงสองก็ได้พาข้ากลับไปที่อวี๋หัง ต่อมาได้ยกข้าให้แก่คุณหนู หลายปีมานี้จึงได้อาศัยอยู่ที่อวี๋หัง เดิมทีมีน้องสาวทำงานอยู่ในจวนเม่ากั๋วกง...”
ข้ออ้างนี้ไม่เลวเลยทีเดียว!
สายตาที่สืออีเหนียงมองหู่พั่วแอบมีความชื่นชมอยู่เล็กน้อย
“ใครจะไปรู้ว่าเมื่อคนขับรถม้าผู้นั้นได้ยินก็รีบบอกบ่าวว่าให้บ่าวรีบหาวิธีไปดูที่จวนของเม่ากั๋วกง เมื่อเดือนที่แล้วสาวใช้ในเรือนของพวกเขาตายไปสองคน บอกว่าป่วยตายหนึ่งคน สะดุดตกบ่อน้ำหนึ่งคน เจ้าไม่ได้อยู่ที่เมืองหลวงมาสามสี่ปี ใครจะไปรู้ว่าน้องสาวของเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”
สืออีเหนียงปกปิดความตกใจไม่อยู่
หน้าผากของหู่พั่วมีเหงื่อออกเล็กน้อย “คุณหนู พวกเราแอบไปที่จวนเม่ากั๋วกงสักหน่อยดีหรือไม่ บอกว่าไปหาน้องสาว คนขับรถม้าผู้นั้นบอกว่าหากบ่าวจะไปก็ให้เปลี่ยนเสื้อผ้า เขาจะไปยืมรถม้าของเพื่อนมา ใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งชั่วยาม ขอเพียงแค่จัดการเรื่องในจวนไว้เรียบร้อยแล้วก็จะไม่มีผู้ใดรู้เรื่องนี้เจ้าค่ะ”
“ไม่ได้” สืออีเหนียงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ถึงแม้ว่าความคิดของเขาจะดี แต่หากว่าพวกเขาเอาเจ้าไปไว้ที่อื่นก็จะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เช่นกัน”
หู่พั่วหยุดสิ่งที่อยากจะพูดออกมา
สืออีเหนียงสีหน้าเคร่งขรึม พูดอย่างจริงจังว่า “เรื่องนี้ให้หยุดอยู่แค่นี้ ไม่อนุญาตให้พูดถึงเรื่องที่จะไปหาข่าวที่จวนเม่ากั๋วกงอีก”
หู่พั่วทำได้เพียงตกลง
สืออีเหนียงดูออกว่านางกำลังลังเล จึงกำชับอีกสองสามประโยค “จะทำอะไรต้องระวัง” จากนั้นก็ถามเรื่องสกุลเจียง “...เจ้าได้ข่าวบ้างหรือไม่”
หู่พั่วรีบตอบว่า “สกุลเจียงมีเรือนห้าชั้นอยู่ที่ตรอกสือซือ ตอนนี้มีเจียงฮั่นหลินกับคนในสกุลเจียงสองสามคนอาศัยอยู่เนื่องจากว่าพวกเขาเป็นลูกศิษย์ของสถาบันศึกษา ครอบครัวของพวกเขาเข้มงวดและปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างสุภาพ เสี่ยวลิ่วจื่อบอกว่าเขามีคนขับรถม้าที่รู้จักเคยผ่านไปที่ตรอกสือซือหนึ่งครั้ง จู่ๆ ก็มีคนเดินออกมาจากตรอก เขาจึงรีบดึงบังเหียน ทำให้ชายผู้นั้นตกใจล้มลงไปนั่งที่พื้น เพื่อนของเขาเห็นว่าถึงแม้ว่าชายผู้นั้นจะแต่งตัวเรียบๆ แต่ว่าเขาฟันขาวปากแดง เวลายื่นมือออกมาขาวสะอาดและสวยกว่าผู้หญิงเสียอีก แค่ดูก็รู้ว่าต้องเป็นคุณชายอย่างแน่นอน เขาจึงรีบเข้าไปขออภัย ใครจะไปรู้ว่าคุณชายผู้นั้นนอกจากจะไม่ตำหนิแล้วยังให้เงินทำขวัญเขาสองตำลึง เขาไม่กล้ารับมา คุณชายผู้นั้นให้เงินเขาแล้วก็เดินจากไป เขากลัวว่าจะเป็นกลลวงหลอกเอาเงิน จึงตั้งใจไปสืบข่าวโดยเฉพาะถึงได้รู้ว่าเป็นคุณชายสกุลเจียง เพื่อนเขายังบอกอีกว่าในเมื่อคุณชายสกุลเจียงให้เงินมาเขาก็ทำหน้าที่รับไปก็พอแล้ว พวกเขาไม่ใช่คนที่ใช้อำนาจรังแกคนอื่น เขาจึงรับมันมาด้วยความยินดีแล้วยังไปเล่าให้กับญาติและเพื่อนๆ ฟังเจ้าค่ะ”
เพราะเหตุนี้สกุลเจียงจึงไม่อยากยุ่งกับหวังหลัง?
สืออีเหนียงครุ่นคิดแล้วถามหู่พั่วว่า “เสี่ยวลิ่วจื่อคือใคร เจ้ารู้จักกลลวงหลอกเอาเงินด้วยหรือ”
หู่พั่วหน้าแดงเล็กน้อย พูดด้วยความไม่สบายใจ “คนขับรถม้าที่พวกเราไปถามชื่อว่าเสี่ยวลิ่วจื่อ กลลวงหลอกเอาเงินก็เป็นเขาที่บอกกับข้า บอกว่าเป็นการวางกับดักให้คนโลภเหล่านั้นถูกหลอกจนสูญเสียเงินจำนวนมาก...”
สืออีเหนียงหัวเราะ เมื่อนึกถึงความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงของสกุลหวังและสกุลเจียงก็อดหุบยิ้มไม่ได้
แล้วทำไมสองสกุลถึงได้ดองกัน
เมื่อความคิดผ่านเข้ามาในหัวนางก็อยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง
การแต่งงานต้องดูเรื่องความเหมาะสมทางฐานะ การช่วยเหลือเกื้อกูลกัน การเห็นเป็นเสียงเดียวกัน...
แล้วทำไมสกุลหลัวถึงต้องดองกับสกุลหวังกันล่ะ
หากเป็นเพราะเพื่อที่จะให้บรรดาลูกสาวอนุทั้งหลายมีครอบครัวที่ดีเป็นของตัวเอง แต่จากที่ตัวเองไปสืบข่าวมาก็สามารถรู้ได้ว่าหวังหลังไม่ใช่คนดี แต่หากเป็นเพราะอำนาจ แม้แค่คนรับใช้ของสกุลสวีก็ยังรู้ว่าจวนเม่ากั๋วกงล้มละลายแล้ว หยวนเหนียงจะไม่รู้ได้อย่างไร ไม่สู้ไปแต่งกับขุนนางที่ยังมีอำนาจและภรรยาได้เสียชีวิตไปแล้วยังจะดีกว่าอีก
ยิ่งไปกว่านั้นตามสถานการณ์ทั่วไป ในตอนนี้สิ่งที่หลัวหยวนเหนียงต้องทำก็คือทุ่มเทแรงกายแรงใจทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะรับประกันได้ว่าจุนเกอจะได้รับประโยชน์สูงสุดหากนางไม่ได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว ทำไมจึงได้เปลืองแรงคิดหาคู่สมรสให้น้องสาวต่างแม่ที่ตัวเองไม่ได้เจอมาสิบกว่าปี
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้สืออีเหนียงก็รู้สึกประหลาดใจ
ใช่แล้ว เวลานี้ที่หลัวหยวนเหนียงทำทุกอย่างก็เพื่อจุนเกอ...เช่นนั้นการแต่งงานนี้มีผลดีต่อจุนเกอตรงไหน
สกุลหลัว สกุลหวัง สกุลสวี สกุลเจียง...เหมือนกับโคมไฟม้าที่วิ่งวนอยู่ในหัวของสืออีเหนียง
นางถามตัวเองว่าหากตัวเองเป็นหลัวหยวนเหนียงจะทำเช่นไร
เมื่อความคิดทุกอย่างมารวมกันก็ไม่สามารถหยุดคิดต่อไปได้
เรื่องภายในก็หาภรรยาตัวแทนที่ตระกูลหลัวสามารถควบคุมได้ เพื่อให้แน่ใจว่าจุนเกอจะเติบโตอย่างราบรื่น ส่วนเรื่องภายนอกก็ขอการสนับสนุนที่แข็งแกร่งเพื่อจะได้แน่ใจว่าจุนเกอจะได้ตำแหน่งผู้สืบทอด อย่างไรเสียจุนเกอก็เป็นบุตรภรรยาเอกของสวีลิ่งอี๋ มีสถานะสูงศักดิ์กว่าบุตรที่เกิดจากภรรยาตัวแทน เป็นทายาทคนแรกที่จะได้สืบทอดตำแหน่งขุนนาง
ตอนนี้เรื่องภายในหยวนเหนียงได้วางแผนไว้แล้ว เช่นนั้นเรื่องภายนอก...
สืออีเหนียงกุมขมับ
สกุลเจียง...เป็นสกุลที่รักษาความบริสุทธิ์ เป็นสกุลที่ถ่อมตนและเก็บตัว เป็นสกุลที่มีชื่อเสียง...ไม่จำเป็นต้องให้เขาช่วยปิดบังความชั่ว เพียงแต่ว่าในยามวิกฤตต้องการให้เขาออกมาช่วยทวงความยุติธรรมให้จุนเกอก็พอ แต่ในเวลาเดียวกันเขาก็เป็นสกุลที่เกี่ยวข้องกับการเมือง ครอบครัวเช่นนี้มักจะมีขอบเขตในการพูด...จะทำอย่างไรให้สกุลดีๆ เช่นนี้เกี่ยวข้องกับจุนเกอ
วิธีที่ดีที่สุดแน่นอนว่าคือการแต่งงาน
พอดีเลย ลูกสาวของเม่ากั๋วกงแต่งกับตระกูลเจียง ลูกชายอีกหนึ่งคนก็ยังต้องแต่งภรรยา...
สืออีเหนียงยิ้มแหยๆ “สกุลเจียงมีลูกสาวหรือไม่ มีลูกสาวกี่คน” ไม่ทันรอให้หู่พั่วตอบก็พูดพึมพำขึ้นมาอีกว่า“แน่นอนว่าต้องมีลูกสาว มิเช่นนั้นไม่จำเป็นต้องทำอะไรอ้อมค้อมเช่นนี้...”
หู่พั่วรีบพูดว่า “ให้บ่าวไปถามเสี่ยวลิ่วจื่ออีกรอบไหมเจ้าคะ”
สืออีเหนียงส่ายหัว “แค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว ไม่ต้องไปสืบหาข่าวอีกแล้ว” พูดพลางชี้ไปด้านตะวันออก“เดี๋ยวจะทำให้คนสงสัยเอาได้”
หู่พั่วรีบพยักหน้า “บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ”
สืออีเหนียงพยักหน้าเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า “เจ้าไปพักผ่อนเถิด”
นางต้องคิดอย่างละเอียดว่าควรจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี
หู่พั่วเดินถอยออกไปแล้วได้มาพบกับเฝ่ยชุ่ย
“น้องเฝ่ยชุ่ยมาได้อย่างไร” นางยิ้มทักทายเฝ่ยชุ่ยขณะที่กลังมุ่งหน้าไปที่ห้องทางฝั่งด้านตะวันตกที่นางอาศัยอยู่
เฝ่ยชุ่ยยิ้มแล้วส่ายหน้า “ข้ามาเชิญคุณหนูสิบเอ็ด นายหญิงสามมาแล้ว พาคุณชายห้ากับคุณชายหกมาด้วย กำลังดื่มชาอยู่กับนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่ให้ข้ามาบอกคุณหนูห้ากับคุณหนูสิบเอ็ดว่าให้ไปคารวะ”
หู่พั่วยิ้มพร้อมพยักหน้า เมื่อเฝ่ยชุ่ยนำคำของนายหญิงใหญ่ไปบอกแก่อู่เหนียง จากนั้นก็พานางไปหาสืออีเหนียง
เมื่อรู้จุดประสงค์การมาของเฝ่ยชุ่ย สืออีเหนียงจึงเก็บของแล้วพาหู่พั่วไปหานายหญิงใหญ่พร้อมกับเฝ่ยชุ่ย
เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่ที่อวี๋หัง นายหญิงสามที่อายุยี่สิบเจ็ดปีดูแก่ขึ้นเยอะอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อสืออีเหนียงคำนับนาง คุณชายห้ากับคุณชายหกที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่หญิงสิบเอ็ด”


## บทที่ 41 งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ (ต้น)

ตอนที่ 41 งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ(ต้น)
หลัวเจิ้นไคกับหลัวเจิ้นอวี้ยังคงดูท่าทางฉลาดและร่าเริงเช่นเคย สืออีเหนียงยิ้มและทักทายพวกเขา อู่เหนียงเองก็มาคำนับนายหญิงสาม สาวใช้น้อยยกเก้าอี้ตัวเล็กมาให้ทั้งสองคนนั่ง แต่นายหญิงสามกลับลุกขึ้นแล้วกล่าวลา “สองสามวันมานี้ต้องขอบคุณพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ใหญ่ที่คอยช่วยเหลือ” พูดพลางขอบตาแดง “ข้ามาเพื่อขอบคุณพี่สะใภ้ใหญ่”
“คนครอบครัวเดียวกันไม่จำเป็นต้องพูดเช่นนี้” นายหญิงใหญ่ลุกขึ้นมาประคองมือนายหญิงสาม “ข้าอยากจะให้เจ้าอยู่พักผ่อนที่นี่ แต่ข้าก็รู้ว่าในเวลานี้ต่อให้พูดอย่างไรก็รั้งเจ้าไว้ไม่ได้ ข้าไม่ขอพูดคำพูดเกรงใจเหล่านั้นแล้ว เจ้ากลับไปก็พักผ่อนเถิด ในโลกใบนี้ไม่มีอุปสรรคอะไรที่ผ่านพ้นไปไม่ได้ รอสักสองสามวันอารมณ์ของเจ้าดีขึ้นมาแล้ว ค่อยมาหาข้าที่นี่ ข้าจะนัดน้องสะใภ้รองอีกครั้ง พวกเราสามคนพี่น้องจะได้มารวมตัวกัน”
นายหญิงสามรีบพยักหน้า “พี่สะใภ้ใหญ่ เช่นนั้นข้าขอพาลูกๆ กลับไปก่อน”
คุณชายห้ากับคุณชายหกคำนับลานายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่ลูบหัวทั้งสองคน ส่งนายหญิงสามเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม “พวกเด็กๆ เองก็เหนื่อยแล้ว ให้พวกเขาไปพักผ่อนสักหน่อย ข้าเองก็เป็นแม่คน รู้ว่าเจ้าอยากจะให้ลูกๆ ได้ดี แต่ความใจร้อนจะทำให้เสียเรื่อง มีบางเรื่องที่ต้องให้มันเป็นไปอย่างช้าๆ”
“พี่สะใภ้ใหญ่พูดถูกแล้ว” สีหน้าของนายหญิงสามดูเหนื่อยล้า “ขอบคุณพี่สะใภ้ใหญ่ที่เตือนสติ”
สืออีเหนียงที่อยู่ข้างหลังได้นึกถึงครั้งแรกที่ตัวเองได้เจอนายหญิงสาม
ผมทรงดอกโบตั๋นปักด้วยดอกโป๊ยเซียน สวมเสื้อกั๊กผ้าไหมสีแดงกุหลาบแซมม่วงประกายทอง มองดูเป็นประกายระยิบระยับ ให้ความรู้สึกสูงส่งกว่าผู้ใด
แต่ตอนนี้กลับมองไม่เห็นความมีสง่าราศีเหมือนในอดีตอีกแล้ว...
เมื่อไม่มีสกุลเก่าที่มีอำนาจค้ำหัวแล้วจึงไม่มีความมั่นใจเหมือนเมื่อก่อน อย่างไรนายหญิงสามก็ยังมีประสบการณ์น้อย...
นางยืนอยู่ข้างหลังนายหญิงใหญ่ มองดูนายหญิงสามเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เดินกลับเรือนหลักไปพร้อมกับนายหญิงใหญ่
ระหว่างทางนายหญิงใหญ่ถามอู่เหนียงกับสืออีเหนียงว่า “ช่วงสองสามวันมานี้พวกเจ้าทำอะไรกัน”
อู่เหนียงยิ้มแล้วพูดว่า“ข้ากำลังฝึกเขียนตัวอักษร เห็นป้ายเหล่านั้นที่อยู่ในสวนที่เรือนของพี่หญิงใหญ่ จึงได้รู้ว่าอะไรคือ ‘ภูเขาอยู่เหนือภูเขา คนอยู่เหนือคน’ หากยังไม่ไปฝึกเขียนก็กลัวว่าจะเสียหน้าพี่หญิงใหญ่”
“ป้ายในจวนหย่งผิงโหวไม่ได้ถูกมอบโดยราชสำนัก มันถูกเขียนขึ้นโดยลูกศิษย์สำนักศึกษาฮั่นหลินย่วน การที่เจ้าเขียนไม่ได้นั้นเป็นเรื่องธรรมดา” นายหญิงใหญ่ยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องเก็บไปใส่ใจ” จากนั้นก็มองไปที่สืออีเหนียง
สืออีเหนียงรีบพูดขึ้นมาว่า “ลูกทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือน เตรียมจะเย็บเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิสีเหลืองให้ซิวเกอ แล้วเลือกสีครามให้จุนเกอ”
นายหญิงใหญ่พยักหน้า
ลั่วเชี่ยวรีบเดินไปข้างหน้าเปิดม่านให้นายหญิงใหญ่ แต่กลับมีสาวใช้น้อยวิ่งมารายงานว่า“นายหญิงใหญ่ ท่านป้าจากจวนหย่งผิงโหวมาส่งเทียบเชิญ”
นายหญิงใหญ่รีบหันกลับไป “รีบเชิญนางเข้ามา!”
สาวใช้น้อยตอบรับแล้วเดินออกไป ไม่นานก็พาท่านป้าอายุสี่สิบกว่าปีทั้งสองคนเข้ามา
ท่านป้าทั้งสองคนรีบก้าวไปข้างหน้าคำนับนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่เชิญให้ท่านป้าทั้งสองนั่งลงด้วยความเกรงใจ
ทุกคนกลับไปนั่งอีกครั้ง บรรดาสาวใช้ยกถ้วยชามาวาง ผู้หญิงคนหนึ่งที่มีไฝสีแดงตรงมุมปากได้นำกล่องแกะสลักดอกโบตั๋นสีแดงที่อยู่ในมือส่งออกไป“ไท่ฮูหยินบอกว่าอีกสองสามวันก็จะถึงวันที่สามเดือนสามซึ่งเป็นวันเด็กผู้หญิง อยากจะเชิญนายหญิงใหญ่ คุณนาย คุณหนู และซิวเกอไปร่วมฉลองที่จวนด้วยกัน ไท่ฮูหยินได้เชิญคณะเต๋ออินปานมาเล่นที่จวนด้วยเจ้าค่ะ”
ลั่วเชี่ยวที่อยู่ข้างๆ รีบรับกล่องมา หยิบเอาเทียบเชิญสีแดงเหล้าองุ่นโรยกากเพชรสีทองในกล่องมาให้นายหญิงใหญ่ดู
เนื่องจากว่ารู้จุดประสงค์ของเทียบเชิญแล้ว นายหญิงใหญ่จึงมองพอเป็นพิธี จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า“รบกวนให้ท่านป้าทั้งสองกลับไปบอกไท่ฮูหยินว่าข้าขอบคุณนางมากที่ระลึกถึงข้าเสมอ วันนั้นข้าจะพาลูกสะใภ้ บุตรสาว และหลานไปร่วมงานอย่างแน่นอน ”
“เช่นนั้นบ่าวขอกล่าวขอบคุณท่านแทนไท่ฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ” ท่านป้าที่มีไฝสีแดงตรงมุมปากลุกขึ้นแล้วหันไปคำนับนายหญิงใหญ่ จากนั้นก็ถามสารทุกข์สุกดิบสองสามประโยคแล้วลุกขึ้นกล่าวลา
นายหญิงใหญ่มองดูดอกตูมที่อยู่ด้านนอกเรือน แล้วบอกอู่เหนียงกับสืออีเหนียงว่า “ได้เวลาสวมชุดฤดูใบไม้ผลิแล้ว”
ทั้งสองตอบรับพร้อมกัน “เจ้าค่ะ” นั่งอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงใหญ่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วต่างพากันกลับห้องตัวเอง
******
เมื่อถึงวันที่สามเดือนสามสืออีเหนียงก็หวีผมสีดำคลับมวยผมขึ้น ปักด้วยลูกปัดสีเขียวหยก สวมเสื้อกั๊กยาวสีฟ้าแกมเขียว กระโปรงผ้าทอสีขาวนวลจันทร์ อาศัยความอ่อนเยาว์และความงามของนาง เพียงแค่ลูบน้ำผึ้งดอกมะลิเล็กน้อยบนใบหน้าก็สามารถไปพบนายหญิงใหญ่ได้แล้ว
อู่เหนียงมาถึงก่อนนาง
สวมเสื้อกั๊กยาวสีเงินแดง รวบผมหางม้า และคาดหวีฝังอัญมณีสีทองสามอัน ใส่ต่างหูลายโคมมังกรสีทอง เขียนคิ้วโก่ง ทาแป้งบางๆ ดูสวยงามกว่าปกติ
นายหญิงใหญ่มองทั้งสองคนอย่างพอใจ กำชับสองสามคำ “เมื่อเจอคนต้องรู้จักทักทาย มีคณะละครเพลงอยู่ในจวน พวกเจ้าอย่าเดินไปทั่ว ระวังต้องไปเจอกับคนที่ไม่ควรเจอ” เมื่อคุณนายใหญ่พาซิวเกอที่สวมชุดผ้าไหมสีแดงมา ทั้งหมดก็ขึ้นรถม้าไปที่จวนสวีด้วยกัน
ที่หน้าประตูฉุยฮวาของจวนสวี พวกนางได้พบกับหญิงชราคนหนึ่งผมสีขาวทั้งหัวที่สวมชุดจีนโบราณ
หญิงชรากล่าวทักทายพวกนางอย่างเป็นกันเอง “เป็นญาติของสวีไท่ฮูหยินใช่หรือไม่”
แม้ว่าจะไม่รู้จัก แต่ดูจากสาวใช้ที่รายล้อมหญิงคนนั้นยี่สิบกว่าคน ต่างก็สวมใส่เครื่องทองและเงิน นายหญิงใหญ่ไม่กล้าเมินเฉยต่อนาง ยิ้มแล้วเดินเข้าไปคำนับ พูดว่า “ข้าคือสะใภ้ตระกูลหลัว มาจากสกุลสวี่เจ้าค่ะ”
หญิงชราผู้นั้นยิ้มแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ข้างๆ มีคนแนะนำแก่นายหญิงใหญ่ “ท่านนี้คือเหล่าไท่จวินจวนติ้งกั๋วกง”
ที่แท้ก็เป็นคนสกุลเจิ้งที่ได้แบ่งจวนขององค์หญิงใหญ่กับสกุลสวี ซึ่งอาศัยอยู่จวนด้านหน้าของสกุลสวี
นายหญิงใหญ่ยิ้มแล้วพูดว่า“ที่แท้ก็เป็นเหล่าไท่จวินนี่เอง ขออภัยหากข้าเสียมารยาท” จากนั้นก็แนะนำคุณนายใหญ่สกุลหลัว อู่เหนียง สืออีเหนียงและซิวเกอให้แก่เจิ้งเหล่าไท่จวิน
ทั้งหมดเดินเข้าไปคำนับเจิ้งเหล่าไท่จวิน
ในขณะที่มีเสียงเครื่องประดับกระทบกันจากการเดินของสาวๆ ก็มีรถม้าอีกคันแล่นมา
ทุกคนอดหันไปมองตามเสียงไม่ได้
เป็นรถม้าทาสีดำเงาแบบเดียวกับของสกุลหลัว
เมื่อรถม้าหยุดก็มีหญิงผู้หนึ่งเดินลงมา นำเก้าอี้ไปวางไว้หน้าเพลาล้อจากนั้นก็ยื่นแขนขึ้นไปแล้วพูดด้วยความเคารพกับคนในรถม้าว่า “คุณหนู ถึงแล้วเจ้าค่ะ”
มือสีขาวนวลได้ยื่นออกมาจากผ้าม่านสีเขียวหยก ค่อยๆ วางบนแขนของผู้หญิงที่สวมเสื้อกั๊กยาวทางการสีเขียว จากนั้นผ้าม่านรถก็เปิดออก ผู้หญิงที่สวมชุดสีแดงสง่างามค่อยๆ เดินลงมาจากรถม้า
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นต่างพากันสูดหายใจเข้าลึก
“นี่คือบุตรสาวเรือนไหนกัน ช่างงดงามเสียจริง” ยากที่จะหลบซ่อนความประหลาดใจจากแววตาของเจิ้งเหล่าไท่จวิน
สีหน้าของนายหญิงใหญ่กลับซีดลงในตอนนี้
หญิงสาวที่สวมชุดสีแดงเดินเข้ามาหานายหญิงใหญ่อย่างช้าๆ อยู่ห่างจากนางห้าก้าวแล้วค่อยๆ ย่อเข่าคำนับด้วยความเคารพ “ท่านแม่ ลูกสือเหนียงคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”
ขณะนี้สายตาของทุกคนได้จับจ้องไปที่นายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่ยกมุมปากเล็กน้อย ใบหน้าที่ซีดเซียวค่อยๆ กลับมามีเลือดฝาดเหมือนเดิม “สือเหนียง...”
“เป็นลูกเองเจ้าค่ะ” สือเหนียงหันไปมองนายหญิงใหญ่ นัยน์ตาเป็นประกายดุจอัญมณี “รถม้าที่ท่านแม่จัดเตรียมให้ข้าวิ่งช้ามาก ลูกจึงได้มาถึงในเวลานี้”
“มาถึงได้ก็ดีแล้ว” เจิ้งเหล่าไท่จวินมองสือเหนียงด้วยรอยยิ้ม พูดกับนายหญิงใหญ่ว่า “คุณหนูจวนเจ้ามีแต่คนงดงามทั้งนั้น”
นายหญิงใหญ่หน้าแดง “ใช่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูจวนเรามีแต่คนงดงามทั้งนั้น”
สือเหนียงก้าวเข้าไปคำนับเจิ้งเหล่าไท่จวิน
เจิ้งเหล่าไท่จวินเข้าไปประคองมือสือเหนียง “รีบลุกขึ้นมาเร็ว สาวน้อยที่บอบบางดั่งดอกไม้เช่นนี้ ไม่ต้องก้มหัวคำนับข้าหรอก รีบลุกขึ้นมาเร็ว”
สือเหนียงลุกขึ้นมาตามแรงพยุง จับมือของเจิ้งไท่จวินแล้วพูดว่า “ฮูหยิน ให้ข้าพยุงท่านเดินเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ”
“ข้าเกรงว่าท่านแม่ของเจ้าจะหวงเจ้า” เจิ้งเหล่าไท่จวินพูดติดตลก
นายหญิงใหญ่ยิ้มอ่อน “สาวน้อยจวนเราได้เป็นที่ถูกใจของเหล่าไท่จวินเช่นนี้ ข้าดีใจแทบจะไม่ทัน จะมาหวงได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
สือเหนียงยกแขนเสื้อปิดปากแล้วหัวเราะ ดวงตาสีดำเปล่งประกาย น่ารักอย่างบอกไม่ถูก
“สือเหนียง!” อู่เหนียงเดินก้าวขึ้นมาจากข้างหลังนายหญิงใหญ่ด้วยสีหน้าไม่พอใจ คิดจะขวางสือเหนียง แต่กลับถูกคุณนายใหญ่สกุลหลัวดึงไว้ “มีแค่สือเหนียงอยู่ข้างกายเหล่าไท่จวินก็พอแล้ว” พูดพลางบีบนิ้วอู่เหนียงจนขาวซีดเล็กน้อย
สืออีเหนียงถอยหลังกลับไปสองก้าวแล้วยืนอยู่ข้างหลังคุณนายใหญ่สกุลหลัว
จู่ๆ บรรยากาศก็แปลกๆ
เหล่าไท่จวินหันมายิ้มแล้วพูดว่า “จะสายแล้ว พวกเรารีบเข้าไปกันเถิด เจ้าภาพจะได้ไม่ต้องรอนาน ”พูดพลางเดินตรงขึ้นไปที่บันไดประตูฉุยฮวาโดยไม่ได้สนใจสือเหนียง
สือเหนียงหันไปมองนายหญิงใหญ่ ยิ้มเล็กน้อยแล้วดึงกระโปรงขึ้นเดินตามเจิ้งเหล่าไท่จวินขึ้นไปบนบันไดประตูฉุยฮวา
นายหญิงใหญ่จ้องมองอู่เหนียง
อู่เหนียงทำหน้าเหนื่อยหน่าย “ท่านแม่ ไม่ใช่น้องสี่หรอกเจ้าค่ะ...”
นายหญิงใหญ่ฝืนยิ้ม กำชับคุณนายใหญ่สกุลหลัวว่า “วันนี้คนเยอะแยะมากมาย ซิวเกออายุยังน้อย ไม่คุ้นชินกับเสียงดังเช่นนี้ เจ้าพาซิวเกอกลับไปก่อนเถิด”
คุณนายใหญ่สกุลหลัวตอบรับด้วยสีหน้าสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าค่ะ” ไม่สนใจที่ซิวเกอตะโกนบอกว่า “ข้าอยากไปเล่นกับจุนเกอ” หันกลับไปพาลูกชายขึ้นรถม้าแล้วออกคำสั่ง “กลับไปที่ตรอกกงเสียน”
มองดูรถม้าเลี้ยวเข้าสู่ถนนหินหูหนานออกจากจวนสวีต่อหน้าพวกนาง รอยยิ้มบนใบหน้านายหญิงใหญ่กลับมาอ่อนโยนเช่นเดิม นางกำชับอู่เหนียงกับสืออีเหนียงว่า“พวกเราก็เข้าไปกันเถิด จะได้ไม่ต้องให้ใครรอนาน”
ทั้งสองคนตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็เดินตามนายหญิงใหญ่เข้าไปที่ประตูฉุยฮวา
ด้านหลังประตูยังคงมีรถลากคันเล็กสีเขียวรอพวกนางอยู่ แต่กลับไม่เห็นเจิ้งเหล่าไท่จวินกับสือเหนียงแล้ว
มีคนเดินเข้ามายิ้มแล้วพูดว่า “เจิ้งเหล่าไท่จวินกับคุณหนูสิบได้ขึ้นรถลากไปที่ห้องโถงบุปผาก่อนแล้วเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่ยิ้มแล้วพาอู่เหนียงกับสืออีเหนียงขึ้นรถลากไปที่ห้องโถงบุปผา
******
สือเหนียงไม่ได้เดินตามเจิ้งเหล่าไท่จวินเข้าไปในห้องโถงบุปผา แต่ยืนยิ้มอยู่ที่หน้าห้องโถงพูดคุยอยู่กับผู้หญิงที่สวมเสื้อกั๊กผ้าแพรสีแดง เมื่อเห็นนายหญิงใหญ่นางก็ยิ้มแล้วพูดกับผู้หญิงคนนั้นว่า “ท่านแม่มาแล้วเจ้าค่ะ”
ผู้หญิงคนนั้นหันมา
ผู้ที่คิ้วหนานัยน์ตาสีน้ำตาลผู้นั้นคือฮูหยินสามสกุลสวี
“กำลังเตรียมจะไปต้อนรับท่านแต่ก็ได้มาเจอคุณหนูสิบเสียก่อน พอลงมาจากรถไม่เห็นท่านลงมาด้วย จึงกำลังจะรีบไปหาท่านเจ้าค่ะ...”	ฮูหยินสามยิ้มต้อนรับ “ทำไมไม่เห็นคุณนายใหญ่เสียแล้วเจ้าคะ”
“วันนี้อากาศร้อนข้าจึงให้นางพาซิวเกอกลับไปก่อน” นายหญิงใหญ่ยิ้มอย่างมีความสุข “ขอบคุณฮูหยินสามที่คิดถึง”
“หน้าเสียดายจริงๆ เลยเจ้าค่ะ” ฮูหยินสามยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้โจวเต๋อฮุ่ยหัวหน้าคณะเต๋ออินปานมาร้องละครเพลงด้วยตัวเองเสียด้วย” จากนั้นก็มองไปที่สือเหนียง “นายหญิงใหญ่ต้องการจะซ่อนสาวงามใช่หรือไม่ มีบุตรสาวงดงามเช่นนี้ก็ไม่ให้ข้าได้เห็นบ้าง หรือว่ากลัวว่าพวกเราจะขโมยไปเจ้าคะ”
สือเหนียงมองนายหญิงใหญ่แล้วยิ้ม
นายหญิงใหญ่ฝืนยิ้ม
ต่างคนต่างไม่พูดอะไร บรรยากาศค่อนข้างอึดอัด
นัยน์ตาของฮูหยินสามมีร่องรอยความสับสน
ในเวลานี้ได้มีเสียงหัวเราะดังออกมาจากห้องโถงบุปผา
ฮูหยินสามเข้าไปพยุงแขนนายหญิงใหญ่โดยไม่คิดอะไร“ ท่านรีบเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ ตอนนี้เหลือท่านเพียงคนเดียวแล้ว”


## บทที่ 42 งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ (กลาง)

ตอนที่ 42 งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ(ปลาย)
กลุ่มคนเข้าไปในห้องโถงบุปผา ตรงหน้ามีโต๊ะสี่เหลี่ยมสีดำเงาตั้งอยู่ บนโต๊ะใช้จานกระเบื้องสีขาวใส่ของหวานอย่างเช่นมะงั่ว สับปะรดและอื่นๆ วางดอกไม้และบอนไซไว้ที่มุมพนังห้อง โคมไฟแก้วทรงแปดเหลี่ยมสว่างไสว ส่องแสงไปยังกำแพงอิฐเหมือนกระจกสะท้อนแสงแวววาวและนุ่มนวล
ไท่ฮูหยินสวมเสื้อกั๊กสีม่วงอ่อนปักลายน้ำเต้ากำลังนั่งยิ้มอยู่บนเตียงหลัวฮั่นสีดำเงาแกะสลักด้วยลวดลายตัวอักษร ข้างๆ มีหญิงสองสามคนสวมเครื่องประดับลูกปัดสีเขียวและชุดผ้าแพรที่โดดเด่นถูกล้อมรอบโดยหญิงกลุ่มใหญ่ที่ใส่ชุดสีเขียวและสีแดง พูดไปหัวเราะไปอยู่รอบตัวนาง และมีสาวใช้เจ็ดแปดคนสวมเสื้อกั๊กยาวสีฟ้าครามกำลังยุ่งอยู่กับการชงชา บ้างก็ยุ่งอยู่กับการยกเมล็ดแตงโตและขนมมาวาง บ้างก็ยุ่งอยู่กับการยกจานชามไปเก็บ ในห้องเต็มไปด้วยบรรยากาศรื่นเริงและมีชีวิตชีวา
เมื่อเห็นนายหญิงใหญ่ ไท่ฮูหยินก็ลุกขึ้นมาต้อนรับ
บรรดาหญิงเหล่านั้นก็ทยอยกันลุกเดินตามหลังไท่ฮูหยิน
สืออีเหนียงเห็นเฉียวฮูหยินกับคุณหนูหกสกุลเฉียวนามว่าเฉียวเหลียนฝังที่กำลังพยุงเฉียวฮูหยิน
เฉียวเหลียนฝังเองก็มองเห็นสืออีเหนียงแล้วเช่นกัน
ยังคงแต่งตัวเรียบๆ เช่นเคย ใบหน้าที่ขาวเนียนละเอียดราวกับเครื่องเคลือบ คางที่เล็กแหลม ดวงตากลมโตสีน้ำตาลและคิ้วที่โค้งมน...แต่ทว่าเมื่อมองข้ามไป ไม่รู้ทำไมพอเห็นหญิงที่มักจะยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างหลังพวกนางกลับรู้สึกแปลกไปจากเดิมเล็กน้อย
นางประหลาดใจเล็กน้อย
บนใบหน้าไม่มีความขี้ขลาดเช่นนั้นอีกแล้ว ท่าทางก็ดูเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น สิ่งที่มาแทนที่ก็คือสายตาที่อ่อนโยน รอยยิ้มที่อ่อนหวาน ท่าทางเป็นมิตรทำให้นางดูสงบนิ่งและใจเย็น
ความประหลาดใจได้พัดผ่านไป
หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น
นางไม่ทันได้คิดอย่างละเอียด ก็ถูกสือเหนียงหญิงสาวที่สวมชุดกระโปรงสีแดงที่ยืนอยู่ข้างๆ ดึงดูดสายตา
หญิงสาวคนนั้นอายุคงจะไม่เกินสิบห้าสิบหกปี รูปร่างสูง มีส่วนเว้าส่วนโค้ง ผิวขาวเนียนดุจดั่งหิมะ คิ้วโก่งดั่งคันศร มวยผมทรงสูงสีดำเงาดุจผ้าไหมและปักดอกไม้สีทองฝังอัญมณีสองดอก
แม้ว่ายากที่จะได้เห็นสาวงาม แต่ก็ไม่นับว่าเป็นสาวงามที่ไม่มีใครเทียบได้
นางเดินตามหลังนายหญิงใหญ่ หลังตั้งตรง คางเชิดขึ้นเล็กน้อย สีหน้านางแสดงความภาคภูมิใจอย่างที่หญิงธรรมดาไม่มี ทำให้นางดูสะดุดตาสวยสดใสในบรรดาหญิงสาวที่หน้าตาพอไปวัดไปวาได้ในห้องนี้
เฉียวเหลียนฝังสูดลมหายใจ
แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
ไม่รู้หรือว่าคุณธรรมและมารยาทนั้นสำคัญ ต่อให้เป็นฮูหยินห้าสกุลสวีที่เป็นถึงตานหยางเสี่ยนจู่ก็ยังไม่กล้าทำเช่นนี้ หรือว่านางเป็นจวิ้นจู่[footnoteRef:1] [1:  จวิ้นจู่ ตำแหน่งองค์หญิงหรือท่านหญิง ขึ้นอยู่กับการสืบสายเลือดทางบิดากับจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน เป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์หญิงลำดับที่สาม ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้ต้องเป็นพระธิดาในชินอ๋องกับพระชายาเอก]
ในขณะที่กำลังครุ่นคิด ไท่ฮูหยินก็ได้เข้าไปประคองมือนายหญิงใหญ่ “ทำไมพึ่งมาเอาตอนนี้ ข้ารอให้เจ้ามาเปิดงานอยู่นะ ”
นายหญิงใหญ่รีบกล่าวขออภัย
เมื่อไท่ฮูหยินเห็นสือเหนียงที่อยู่ข้างหลังก็มีสีหน้าประหลาดใจ “นี่คือ...”
สือเหนียงก้าวไปข้างหน้าอย่างเป็นมิตรแล้วคำนับไท่ฮูหยิน “สือเหนียงสกุลหลัวคารวะไท่ฮูหยิน ขอให้ท่านมีความสุข สุขภาพแข็งแรง สมปรารถนาทุกประการเจ้าค่ะ”
ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วพยักหน้า มองนายหญิงใหญ่แล้วพูดว่า “เจ้านี้ช่างโชคดีเสียจริง” จากนั้นก็ถามสือเหนียงว่า “ครั้งที่แล้วทำไมไม่มาเที่ยวเล่นกับท่านแม่ของเจ้า”
สือเหนียงเหลือบมองนายหญิงใหญ่ ยิ้มแล้วพูดว่า “พี่หญิงใหญ่สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ข้าจึงตั้งสัตย์ไว้ว่าจะกินเจเป็นเวลาแปดสิบเอ็ดวันและใช้เลือดคัดลอกคัมภีร์หนึ่งบท พึ่งปฏิบัติเสร็จไปเมื่อสองวันก่อน วันนี้ท่านแม่จึงพาข้ามาคารวะไท่ฮูหยิน”
“ลำบากเจ้าแล้ว” ไท่ฮูหยินตบมือสือเหนียงเบาๆ ข้างๆ มีคนยิ้มแล้วพูดว่า “นายหญิงใหญ่ยังคงเป็นคนที่สอนบุตรสาวได้ดี พี่สาวน้องสาวรักและสามัคคีกัน”
“ท่านชมเกินไปแล้ว” นายหญิงใหญ่ยิ้มอย่างถ่อมตน
ไท่ฮูหยินแนะนำคนข้างๆ ให้นาง “ท่านนี่คือหลินฮูหยินจวนเวยเป่ยโหว...”
หลินฮูหยินอายุห้าสิบกว่าปี ใบหน้ากลมมนดั่งดวงจันทร์เต็มดวง มองดูท่าทางใจดีเป็นอย่างมาก
นายหญิงใหญ่รีบเข้าไปคำนับ
หลินฮูหยินคำนับตอบ
ไท่ฮูหยินได้แนะนำคนอื่นๆ ให้นางอีก
“ท่านนี้คือถังฮูหยินจวนจงซานโหว...”
เป็นผู้หญิงที่สูงผอม ดูแล้วอายุราวๆ ห้าสิบกว่าปี
“ท่านนี้คือกานฮูหยินจวนจงฉินปั๋ว...”
จงฉินปั๋ว แซ่กาน เป็นสกุลเดิมของฮูหยินสามสกุลสวี?
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองกานฮูหยิน
เป็นผู้หญิงสวยอายุราวๆ สามสิบกว่าปี สวมใส่เสื้อกั๊กยาวสีน้ำเงินลายดอกไม้ ดูสูงส่งสง่างามเป็นอย่างมาก
“ท่านนี้คือหวงฮูหยินจวนหย่งชังโหว...”
เป็นผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับไท่ฮูหยิน
ไท่ฮูหยินพูดต่อว่า “เจิ้งไท่ฮูหยินกับเฉียวฮูหยินเจ้ารู้จักอยู่แล้ว ฉะนั้นข้าไม่ขอแนะนำอีกรอบ”
นายหญิงใหญ่ยิ้มพร้อมคำนับเจิ้งไท่ฮูหยินกับเฉียวฮูหยิน
ในห้องเต็มไปด้วยเสียงคนคุยกัน และเสียงเพลงบรรเลง ครึกครื้นเป็นอย่างมาก
สืออีเหนียงลองคำนวณดู นอกจากบรรดาฮูหยินทั้งหลายแล้วก็ยังมีคนสกุลหลินอย่างคุณนายใหญ่ คุณนายสามและคุณหนูห้าท่านหนึ่ง ส่วนสกุลถังก็มีคุณนายสี่กับคุณหนูสาม สกุลหวงมีเพียงคุณนายสาม สกุลกานมีคุณนายสอง คุณหนูสาม คุณหนูเจ็ด แล้วก็เฉียวเหลียนฝัง...แล้วยังมีฝั่งของตัวเองด้วย ทั้งหมดมีสิบสามคน นอกจากคุณนายทั้งหลายที่แต่งงานแล้วก็จะมีคุณหนูที่ยังไม่ได้แต่งงานแปดคน
สกุลกานยังมีคุณหนูมาอีกสองคน...พวกนางอายุน้อย หน้าตาสะสวย โดยเฉพาะคุณหนูห้าสกุลหลินผู้นั้นที่สวมชุดกระโปรงสีขาวนวลจันทร์ รูปลักษณ์สวยงาม ดูสง่าดุจดวงจันทร์ ราวกับนางฟ้าที่เดินออกมาจากภาพวาด ด้วยความสง่างามของอู่เหนียง ความสดใสของสือเหนียง และความนุ่มนวลของเฉียวเหลียนฝัง ทำให้หวงฮูหยินจวนหย่งชังโหวที่ไม่ได้พาคุณหนูมาด้วยเอ่ยปากชมกับไท่ฮูหยินว่า “น่าเสียดายที่ฮูหยินสองไม่ได้มา มิฉะนั้นก็จะเป็นภาพวาดที่สวยงาม ช่างเป็นเรื่องราวที่ดีเสียจริงเจ้าค่ะ”
“งานของพวกเราวันนี้เป็นงานร้องเพลงรื่นเริง” ไท่ฮูหยินหัวเราะ “แต่นางเป็นคนรักสงบ”
ขณะที่กำลังพูดคุยก็มีหญิงสวมเสื้อกั๊กสีเขียวลายดอกไม้เดินพรวดพราดเข้ามา
“ท่านแม่ ท่านจะโทษว่าข้ามาสายไม่ได้นะเจ้าคะ” นางทำท่าทางออดอ้อนต่อไท่ฮูหยิน “ข้าไปช่วยคุณชายห้าย้ายโคมดอกบัวมาเจ้าค่ะ”
ไท่ฮูหยินจิ้มไปที่หน้าผากนาง “เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงจะไปบ้าตามเขาทำไม” น้ำเสียงไม่ได้ตำหนิเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความรักและความเอ็นดู “ต่อจากนี้ไปไม่อนุญาตให้ทำเช่นนั้นอีก”
“เจ้าค่ะ” เด็กหญิงคนนั้นตอบรับเสียงดัง ดวงตากลมโตยิ้มจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว
“ยังไม่รีบไปคารวะบรรดาฮูหยินอีก” ไท่ฮูหยินกำชับนางด้วยรอยยิ้ม
“เจ้าค่ะ” นางตอบรับอย่างกระตือรือร้น เดินไปคำนับฮูหยินทีละคน บรรดาฮูหยินต่างก็มองนางด้วยรอยยิ้มแล้วเรียกนางว่าตานหยางเสี่ยนจู่
ที่แท้ก็คือฮูหยินห้าสกุลสวี บุตรสาวของติ้งหนานโหวนามว่าซุนคัง สกุลซุนนี่เอง
สืออีเหนียงมองนางอย่างละเอียด
อายุน่าจะไม่เกินสิบเจ็ดสิบแปดปี รูปร่างไม่สูงมากนัก หุ่นผอมบาง หน้าตาสะสวย ผิวพรรณเนียนละเอียด ขาวราวกับเกล็ดหิมะ รอยยิ้มอ่อนโยนและอ่อนหวานเล็กน้อย แก้มซ้ายมีลักยิ้มอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คนรู้สึกเอ็นดู
ตอนที่กำลังคำนับนายหญิงใหญ่ นางมองไปที่อู่เหนียงกับสืออีเหนียง ทันใดนั้นดวงตาของนางก็เปล่งประกาย ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูห้ากับคุณหนูสิบเอ็ดใช่หรือไม่ คราวที่แล้วข้ากลับบ้านเกิดจึงไม่ได้พบพวกเจ้า คราวนี้พวกเราอยู่คุยกันหน่อยเถิด”
อู่เหนียงคำนับฮูหยินห้าด้วยรอยยิ้ม สือเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าคือสือเหนียงเจ้าค่ะ” จากนั้นก็ชี้สืออีเหนียงที่อยู่ข้างๆ “ส่วนนี่ถึงจะเป็นสืออีเหนียงเจ้าค่ะ”
ฮูหยินห้าเห็นว่านางอายุน้อยแต่กลับดูสงบนิ่งและดูเป็นมิตร จึงอดแปลกใจไม่ได้ นางยังไม่ทันได้พูดอะไร คุณหนูหลินที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มแล้วทักทายนาง “พี่หญิง”
“หมิงหย่วน” ฮูหยินห้ายิ้มแล้วพูดว่า “เจ้าก็มาด้วยหรือ วันนี้เป็นงานร้องเพลงนะ”
คิดไม่ถึงว่าคุณหนูหลินกับฮูหยินห้าจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน
ดูแล้วตระกูลในเยี่ยนจิงช่างซับซ้อนเสียจริง
สืออีเหนียงแอบสังเกตบรรยากาศโดยรอบ
“ก็เพราะวันนี้เป็นวันที่สามเดือนสามอย่างไรล่ะเจ้าคะ” คุณหนูหลินปิดปากแล้วหัวเราะ ท่าทางดูสง่างาม
“ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า” ฮูหยินห้ายิ้มแล้วพูดต่อว่า “เจ้าก็คงไม่เอาแต่อยู่ในบ้านอ่านหนังสือเขียนตัวอักษรและวาดรูปแต่งกลอนทั้งปีหรอกกระมัง” จากนั้นก็พูดต่อว่า “อีกสักครู่พวกเราไปเล่นที่ข้างไท่ฉือดีหรือไม่ วันนี้ลมแรงจะได้ไปเล่นว่าวกันด้วย”
“พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว” ไท่ฮูหยินตำหนิด้วยรอยยิ้ม “อนุญาตให้เล่นได้เฉพาะในสวนเท่านั้น ห้ามออกไปข้างนอก”
ฮูหยินห้าหัวเราะ จับมือไท่ฮูหยินแล้วพูดว่า “เช่นนั้นอีกสักครู่พวกเราไปเล่นว่าวในสวนกันนะเจ้าคะ”
“เจ้าลิงตัวนี้ นั่งนิ่งไม่ได้เลยแม้แต่ครู่เดียว”
“ไม่เช่นนั้นจะแซ่ซุนได้อย่างไรเจ้าคะ” หวงฮูหยินที่อยู่ข้างๆ พูดติดตลก
ทุกคนพากันหัวเราะคุณหนูเจ็ดสกุลกานอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับสือเหนียง กระซิบกับพี่หญิงว่า “ไม่แปลกใจเลยที่ทุกคนต่างบอกว่าตานหยางเสี่ยนจู่เป็นคนสนุกสนาน...อีกสักครู่ก็จะได้เล่นว่าวแล้ว” น้ำเสียงของนางฟังดูมีความตื่นเต้น
แต่พี่หญิงของนางกลับขมวดคิ้ว พูดอย่างลำบากใจว่า “อย่างไรเราก็เป็นแขก...หากเจ้าอยากจะเล่นว่าวจริงๆ ก็ค่อยกลับไปเล่นที่บ้าน ข้าจะให้เจ้าเล่นอย่างเต็มที่เลย”
น้องสาวตอบเพียงแค่ “อืม” อย่างไม่ได้สนใจ แต่สายตากลับมองตามฮูหยินห้า
สืออีเหนียงที่ยืนอยู่ข้างๆ พวกนางจึงอดยิ้มไม่ได้
คุณหนูเจ็ดสกุลกานผู้นี้ยังคงมีความไร้เดียงสาของสาวน้อยอยู่บ้าง ช่างหาได้ยากเสียจริง
ฮูหยินห้ากับคุณหนูหลินเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ก็ไม่ได้มองคนอื่นเป็นคนแปลกหน้า ทุกคนต่างก็เคยคำนับกัน ไท่ฮูหยินเรียกทุกคนให้เข้ามาในงานเลี้ยง “...พวกเรามาฟังละครงิ้วกันเถิด”
ทุกคนใบหน้ายิ้มแย้ม ค่อยๆ ทยอยนั่งลงตามลำดับขั้น
บรรดาสาวใช้ยกถ้วยน้ำส้มมาให้ทุกคนล้างมือ ส่วนสาวใช้อีกคนก็ค่อยๆ เทน้ำซุป
บรรดาฮูหยินต่างก็พากันดื่มเหล้า บรรดาคุณหนูกลับนั่งอย่างเรียบร้อยโดยมีคนข้างๆ คอยปรนนิบัติรับใช้
หลังจากทานอาหารเรียบร้อย ทุกคนก็ย้ายไปดื่มชาที่ห้องโถงทางทิศตะวันตก จากนั้นก็ไปที่ห้องโถงเตี่ยนชวน
******
ฉากหลังบนเวทีในห้องโถงเตี่ยนชวนได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ในห้องเงียบสงบไม่มีแม้แต่เงาคน ห้องที่ถูกปิดอยู่ข้างหลังเวทีอยู่ตรงข้ามกับห้องทางทิศเหนือที่ถูกเปิดอยู่ ข้างในมีเก้าอี้ยาวหลายตัว ด้านหน้าเก้าอี้ยาวมีจานผลไม้และชาวางอยู่ ด้านซ้ายขวายังมีอ่างล้างหน้าทรงแตงโมลวดลายดอกไม้
ฮูหยินสามพาทุกคนเข้าไปที่ห้องทางทิศเหนือ หลังจากนั้นไม่นานทุกคนก็นั่งลงตามลำดับอายุ แน่นอนว่าไท่ฮูหยินกับเจิ้งไท่จวินนั่งอยู่ด้วยกัน ส่วนนายหญิงใหญ่ก็นั่งอยู่กับกานฮูหยินที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาฮูหยิน
มีสาวใช้ย้ายเก้าอี้มาวางไว้ข้างเก้าอี้ยาว
บรรดาคุณนายและและคุณหนูต่างก็นั่งล้อมรอบผู้อาวุโสของตัวเอง
บรรดาสาวใช้ยกชามาวาง
มีผู้ชายสูงโปร่งสวมชุดแพรสีน้ำตาลเหลืองลายดอกไม้เดินเข้ามา “ขอเชิญฮูหยินทุกท่านเลือกละครเพลง” พูดพลางก้มหัวแล้วส่งแผ่นป้ายทองยื่นมาข้างหน้า
คุณหนูสกุลหลินและคนอื่นๆ ยืนขึ้นด้วยความตกใจ
บรรดาฮูหยินต่างพากันหัวเราะ พูดหยอกล้อว่า “คุณชายห้าของเราไปเป็นหัวหน้าคณะเต๋ออินปานตั้งแต่เมื่อใดกัน”
ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมาเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลา สว่างไสวราวกับแสงอาทิตย์
“ได้ยินมาว่าฮูหยินทั้งหลายอยู่ที่นี่ ข้าจึงขอทำหน้าที่นี้โดยเฉพาะ” เขาพูดติดตลกว่า “ไม่ทราบว่าฮูหยินทั้งหลายจะฟังละครวรรณกรรมหรือจะฟังละครศิลปะการต่อสู้ ให้ข้าพูดชื่อละครให้ฟังดีหรือไม่” น้ำเสียงมีความหยอกเย้าอยู่เล็กน้อย แต่กลับทำให้บรรดาฮูหยินพากันหัวเราะอีกครั้ง
คุณหนูหลินและคนอื่นๆ ก็ปิดปากหัวเราะแล้วนั่งลงเช่นกัน
ไม่นานบรรยากาศในห้องก็ครึกครื้นเป็นอย่างมาก


## บทที่ 43 งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ (ปลาย)

ตอนที่ 43 งานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิ(ปลาย)
ไท่ฮูหยินยิ้มพลางตำหนิคุณชายห้าสกุลสวี “ชอบทำอะไรแปลกๆ อยู่เรื่อย ไม่กลัวว่าน้องๆ จะตกใจบ้างหรือ” แล้วหันไปมองฮูหยินห้าที่ยืนอยู่ด้านหลังตัวเอง “ตานหยาง เจ้าควรจะดูแลเขาให้ดี”
ฮูหยินห้าเดินไปยืนข้างๆ ไท่ฮูหยินแล้วหันไปยิ้มให้สามี
“คุณชายห้าทำไปเพราะความหวังดี” ฮูหยินสามยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ที่นี่มีทั้งผู้อาวุโสและสาวๆ มากมาย หากให้นักร้องเหล่านั้นเข้ามาเสนอรายชื่อละครเพลงก็คงจะไม่เหมาะเจ้าค่ะ” พูดพลางเดินไปรับรายชื่อละครเพลงจากคุณชายห้าสกุลสวีแล้วนำมามอบให้ไท่ฮูหยิน
ไท่ฮูหยินนำรายการละครเพลงส่งให้เจิ้งไท่จวิน “ท่านดูซิว่าอยากจะดูเรื่องไหน”
เจิ้งไท่จวินบ่ายเบี่ยง ยืนยันให้ไท่ฮูหยินเป็นคนเลือก “ตามใจเจ้างานดีกว่า”
เมื่อไท่ฮูหยินเห็นว่านางตั้งใจปฏิเสธจริงๆ จึงนำรายการละครเพลงส่งให้หวงฮูหยินที่อยู่ข้างๆ
หวงฮูหยินยิ้มแล้วรับรายการละครเพลงมาด้วยความเต็มใจ “พวกเจ้าเอาแต่เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา เวลานี้ร้องเพลงไปได้หนึ่งเพลงแล้ว” สาวใช้ที่อยู่ข้างหลังยื่นแว่นตามาให้
นางรับมาแล้วมองดูรายการอย่างละเอียด “ตำนานสาวทอผ้ากับหนุ่มเลี้ยงวัว ตำนานม่านประเพณี บันทึกผีผา ตำนานจินเตียว ตำนานตราประทับทองคำ...ข้าว่าดูละครวรรณกรรมดีกว่า ละครศิลปะการต่อสู้มีการใช้กำลัง ก็แค่กระโดดไปกระโดดมา ไม่รู้ว่าร้องอะไร” พูดพลางมองทุกๆ คนที่นั่งอยู่
ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง ต่างพากันบอกว่า “พวกเราเห็นด้วยกับท่าน”
หวงฮูหยินปิดป้ายรายการละครเพลง ยิ้มแล้วพูดกับคุณชายห้าสกุลสวีว่า “เช่นนั้นก็แสดงเรื่องบันทึกผีผาเถิด ข้าชอบฟัง”
คุณชายห้าสกุลสวีตอบรับ “ขอรับ” เลียนแบบนักแสดงชายในโรงละคร จากนั้นก็ถือป้ายรายการละครเพลงไปห้องข้างหลังเวที
ไม่นานประตูบานหนึ่งก็เปิดออก มีชายสองสามคนถือเครื่องดนตรีต่างๆ เดินออกมาแล้วไปนั่งทางด้านขวาของเวที
มีชายอายุสี่สิบปีเดินขึ้นมาบนเวทีแล้วกล่าวคำปราศรัยอย่างตลกขบขัน จากนั้นเสียงฆ้องและกลองก็ดังขึ้นเป็นการเริ่มการแสดง
เพลงเกอหยางนั้นสูงส่งและทรงพลัง ดนตรีหลักถูกบรรเลงด้วยฆ้องใหญ่และกลองเล็ก เสียงดังมีพลังเป็นอย่างมาก ยังไม่ทันได้เริ่มบรรยาย บนเวทีก็เต็มไปด้วยความครึกครื้นมีชีวิตชีวา
นี่ขนาดเป็นละครวรรณกรรม หากเป็นละครศิลปะการต่อสู้เสียงจะไม่ดังกว่านี้หรือ
สืออีเหนียงคิดถึงละครงิ้ว การร่ายรำภายใต้การสวมใส่ชุดสีขาวนั้นดูมีศิลปะเป็นอย่างมาก
นางไม่เคยดูละครประเภทนี้มาก่อนจึงมองดูอย่างละเอียดอยู่เงียบๆ
ฉากแรกของละครเรื่องบันทึกผีผาคือ ‘พลัดพราก’ เป็นเรื่องราวของไช่ปั๋วเจียนักวิชาการที่พึ่งแต่งงานใหม่ได้ไม่นานก็ต้องพลัดพรากแยกทางกับภรรยาของเขาที่มีนามว่าจ้าวอู่เหนียงเพราะต้องไปเข้าร่วมการสอบในเมืองหลวง
นักแสดงบนเวทีร้องได้ถึงอารมณ์ ท่าทางและสายตาก็สมจริงเป็นอย่างมาก น่าเสียดายที่พวกเขาร้องด้วยภาษาถิ่น สืออีเหนียงต้องใช้สมาธิจดจ่อเป็นอย่างมากจึงจะฟังเข้าใจเจ็ดถึงแปดส่วน
คงจะดีหากมีตัวหนังสือเล็กๆ ให้คนดูเปรียบเทียบไปด้วย...สืออีเหนียงจำได้ว่าเมื่อก่อนที่นางไปดูละครที่โรงละครเป็นเพื่อนท่านตากับท่านยายก็จะมีตัวหนังสือเล็กๆ คอยเขียนบรรยายไว้
ทันใดนั้นก็มีคนดึงแขนเสื้อข้างขวาของนาง
ไม่ต้องหันไปสืออีเหนียงก็รู้ว่าเป็นอู่เหนีย ง“สืออีเหนียงจะให้สือเหนียงโดดเด่นไม่ได้...” นางพูดเสียงเบามากๆ
สืออีเหนียงหันกลับไป เบิกตาโตแล้วพูดว่า “พี่หญิงพูดอะไร ข้าไม่ได้ยินเจ้าค่ะ”
เมื่อเสียงฆ้องและกลองหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงของนางจึงชัดเจนดังกังวาน
สายตาของทุกคนต่างมองมายังนาง
สืออีเหนียงมองไปที่ทุกคนแล้วยิ้มเป็นการขอโทษ
อู่เหนียงยิ้มอย่างลำบากใจ “ข้าบอกว่าให้เจ้าขยับไปหน่อย ข้ามองไม่เห็น”
“อ้อ” สืออีเหนียงยิ้มแล้วขยับเข้าไปใกล้นายหญิงใหญ่ เสียงฆ้องและกลองได้ดังขึ้นอีกครั้ง
ฉากที่สองคือ ‘ชั้นศึกษา’ บรรยาว่าไช่ปั๋วเจียเป็นลูกศิษย์อันดับต้นๆ ในสถาบันศึกษา เขาเตรียมพร้อมที่จะกลับบ้านเกิดอย่างมีความสุข แต่ว่าเขาได้เป็นที่ถูกใจของหนิวเฉิงเซี่ยงที่ต้องการรับเขามาเป็นลูกเขย
สืออีเหนียงมองดูคุณหนูเจ็ดสกุลกานที่กำลังแอบมองซ้ายมองขวา ท่าทางดูเหมือนจะทนไม่ไหว แต่คุณหนูสามสกุลกานกลับนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ จนกระทั่งหนิวเฉิงเซี่ยงบอกว่าต้องการให้ไช่ปั๋วเจียมาเป็นลูกเขย มือทั้งสองข้างของนางก็กำหมัดแน่น
มองดูบรรดาคุณหนูคนอื่นๆ
เฉียวเหลียนฝังดูเหมือนไม่ค่อยสนใจ คุณหนูหลินขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่าคุณหนูถังจะนั่งนิ่งไม่ขยับแต่สีหน้ากลับยิ้มและโศกเศร้าไปตามบทละคร
สืออีเหนียงจึงอดยิ้มไม่ได้
มองดูฮูหยินห้า
ไม่คิดว่านางจะเหมือนกับคุณหนูถังที่เข้าถึงบทละครเช่นนี้
สืออีเหนียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันกลับไปมองอู่เหนียงกับสือเหนียง
อู่เหนียงหน้าตาดูเบื่อหน่าย แม้แต่แป้งฝุ่นก็ไม่สามารถปกปิดอารมณ์เบื่อหน่ายของนางได้ ไม่มีกระจิตกระใจจะดูละคร แต่สือเหนียงกลับยิ้มแล้วมองไปที่เวทีด้วยท่าทางพึงพอใจเป็นอย่างมาก
ทันใดนั้นเองสืออีเหนียงก็นึกถึงเรื่องที่นกกับหอยกาบต่อสู้กัน คนที่ได้ผลประโยชน์คือชาวประมง
เมื่อฉากที่สองจบลงก็มีการพักช่วงสั้นๆ
มีการพูดล้อเลียนและมุกตลกคั่นกลาง
ในเวลานี้ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างก็ถูกดึงดูด พากันดูไปยิ้มไป
ไท่ฮูหยินจึงให้รางวัล
มีคนนำถาดชาลายดอกเหมยเคลือบสีแดงประกายทองมารับทองคำก้อนระยิบระยับห้าอันไป
สืออีเหนียงตะลึงจนพูดไม่ออก
ทองคำก้อนแต่ละอันมีค่าถึงยี่สิบตำลึง ทั้งถาดนั้นเป็นราคาหนึ่งร้อยตำลึง นางทำงานเย็บปักเกือบหนึ่งปีก็ยังขายไม่ได้เงินเท่านี้ ซ้ำยังต้องฝากให้อาจารย์เจี่ยนช่วยขาย...
ฉากที่สามคือ ‘บังคับให้แต่งงาน’ เขียนไว้ว่าหนิวเฉิงเซี่ยงเกลี่ยกล่อมอย่างไรบ้างให้ฮ่องเต้พระราชทานสมรส และวิธีที่เขาบังคับให้ไช่ปั๋วเจียอยู่ที่เมืองหลวง
เมื่อร้องถึงตอนที่ไช่ปั๋วเจียนั่งโศกเศร้าอยู่คนเดียวในห้องหนังสือ มีคนรับใช้หัวโล้นวิ่งเข้ามาในโถงแต่ยืนมองอยู่ด้านนอกห้องไม่กล้าเข้ามาในห้อง ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ฮูหยินสามจึงแอบเดินไปแล้วพูดเบาๆ กับคนรับใช้ผู้นั้นสองสามประโยค จากนั้นก็รีบกลับมากระซิบที่ข้างหูไท่ฮูหยิน
“คุณชายสี่กลับมาแล้ว” ไท่ฮูหยินประหลาดใจเล็กน้อย “ทำไมวันนี้กลับมาเร็วเช่นนี้ ให้เขาเข้ามา ที่นี่มีแต่คนกันเองทั้งนั้น” ยิ้มแล้วพูดกับเจิ้งไท่จวินที่อยู่ข้างๆ ว่า “ท่านโหวกลับมาแล้ว ได้ยินว่าทุกท่านต่างก็อยู่ที่นี่จึงอยากจะเข้ามาคารวะ”
“ข้าจะกล้ารับคารวะท่านโหวได้อย่างไรกัน” เจิ้งไท่จวินดีใจเป็นอย่างมาก แต่ปากกลับพูดบ่ายเบี่ยง
หวงฮูหยินยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้เจอท่านโหวมาหลายปีแล้ว สองปีที่แล้วเขาไปออกรบ ปีที่แล้วข้าไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงในวังเนื่องจากว่าสุขภาพไม่ค่อยดี...เกรงว่าตอนนี้จะกลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปเสียแล้ว” ฮูหยินสามเข้าใจความหมายของไท่ฮูหยินจึงออกไปกำชับคนรับใช้เบาๆ สองสามประโยค คนรับใช้พยักหน้าแล้วรีบวิ่งออกไป
ไท่ฮูหยินยิ้ม “เขาเป็นคนเงียบๆ มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ก็ไม่ค่อยจะพูดจากับใครอย่างกับท่อนซุง”
“ข้าไม่เคยเห็นคนที่เข้มงวดไปกว่าไท่ฮูหยินอีกแล้ว” ถังฮูหยินขยับเข้ามาแล้วเอ่ยต่อว่า “ข้าว่าคุณชายห้านั้นดีจะตายไป ยอมที่จะเป็นสีสันให้กับทุกคน แต่ท่านกลับเอาแต่บอกว่าเขาก่อกวน เล่นซนเป็นลิง” พูดพลางมองฮูหยินห้า ปิดปากแล้วหัวเราะ “จนเด็กทั้งสองคนไม่รู้ว่าจะประจบประแจงท่านอย่างไรแล้ว ส่วนท่านโหว ทุกคนต่างก็ชื่นชมว่าเขาดูเป็นผู้ใหญ่และค่อนข้างเก็บตัว แต่ท่านกลับมองว่าเขาเป็นคนเงียบๆ อย่างกับท่อนซุง...เฮ่อ ก็ไม่รู้ว่าลูกๆ ของข้าทั้งสองคนเมื่อไหร่จะเป็นคนเงียบๆ อย่างท่านโหว หรือเป็นคนก่อกวนเหมือนคนชายห้าบ้าง เพียงแค่นี้ข้าก็พอใจแล้ว” คำพูดฟังดูประจบประแจงเป็นอย่างมาก ทั้งชมสวีลิ่งอี๋ ทั้งชมคุณชายห้าสกุลสวี แล้วยังยกย่องฮูหยินห้า แต่คนเดียวที่ไม่ได้พูดถึงคือฮูหยินสามที่คอยปรนนิบัติรับใช้ต่อหน้าทุกคน
สืออีเหนียงสอดส่องไปมา
ไท่ฮูหยินหัวเราะสีหน้าอิ่มเอมใจ
คนอื่นๆ ก็หัวเราะเช่นกัน มีเพียงนายหญิงใหญ่ที่ในแววตาดูผิดหวัง
สืออีเหนียงถอนหายใจเบาๆ
หากหยวนเหนียงไม่ป่วยนายหญิงใหญ่ก็คงจะรู้สึกภูมิใจกว่านี้
เสียงคนรับใช้ตะโกนมา “ท่านโหวมาแล้วขอรับ”
เวทีละครที่กำลังครึกครื้นได้หยุดลงอย่างกะทันหัน ทุกอย่างเงียบสงบ นักดนตรีและนักแสดงยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน
คุณชายห้าได้ปรากฏตัวขึ้นมาในทันที “เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น” เขายังคงสวมชุดเดิมของเขา วาดลวดลายงิ้วครึ่งใบหน้า
เมื่อฮูหยินห้าเห็นก็หัวเราะดังลั่น “ท่านโหวมาแล้ว เจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร”
“ไอ๊หยา!” เขาร้องออกมา จากนั้นก็รีบเข้าไปในห้อง “ห้ามบอกเด็ดขาดว่าข้าอยู่ที่นี่...”
ผู้คนในเรือนต่างพากันหัวเราะจนตัวงอ
ฮูหยินสามหัวเราะแล้วพาบรรดาคุณหนูไปหลบอยู่หลังม่านกันลมฝั่งตะวันตก
ด้านหลังม่านกันลมเป็นสถานที่จัดเลี้ยงทุกคนจึงแยกย้ายกันไปนั่ง มีเพียงคุณหนูเจ็ดสกุลกานที่แอบมองสถานการณ์ด้านนอกผ่านช่องว่างของม่านกันลม
คุณหนูสามสกุลกานรีบไปลากน้องสาวมา “มีอะไรน่าดู อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดท่านปู่ ท่านโหวต้องไปอวยพรอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นเจ้าค่อยดูเสียให้พอ อย่ามาทำขายหน้าที่นี่” ประโยคสุดท้ายพูดออกมาเบาที่สุด แต่ว่าในห้องไม่มีใครสนทนากัน ดังนั้นทุกคนจึงได้ยินที่สองพี่น้องคุยกันอย่างชัดเจน
คุณหนูเจ็ดสกุลกานสะบัดมือพี่สาว “ข้าแค่ดูเฉยๆ น้องหกเอาแต่พูดอยู่ทุกวันว่าเขาเก่งแค่ไหน ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขามีสามหัวหกแขนหรือไม่”
คุณหนูสามสกุลกานจับมือน้องสาวไว้ไม่ยอมปล่อย “หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้ข้าจะไม่พาเจ้าไปไหนด้วยอีกแล้ว”
คุณหนูหลินปิดปากแล้วหัวเราะ คุณหนูถังแสดงสีหน้าดูหมิ่น มีเพียงเฉียวเหลียนฝังที่มองดูคุณหนูสามสกุลกานด้วยสีหน้าครุ่นคิด
มีเสียงกล่าวทักทายดังอยู่ด้านนอก “ท่านโหวมาแล้ว!”
น้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยนได้ทะลุผ่านเสียงดังเอะอะโวยวายเข้าไปถึงหัวใจผู้คน “คารวะท่านแม่”
คุณหนูสกุลกานทั้งสองยืนตกตะลึงอยู่หน้าม่านกันลม คนอื่นๆ พากันนั่งตัวตรงแทบไม่กล้าหายใจ รวมถึงสืออีเหนียง
“รีบลุกขึ้นเร็ว” น้ำเสียงของไท่ฮูหยินไม่อาจปกปิดความดีใจได้ “ทำไมวันนี้กลับจากว่าราชการเร็วเช่นนี้ ราชสำนักไม่มีเรื่องอันใดแล้วหรือ”
“สองสามวันนี้ค่อนข้างว่าง” จังหวะการพูดไม่ช้าไม่เร็ว ทำให้คนฟังรู้สึกสงบนิ่ง “ได้ยินมาว่าฮูหยินทั้งหลายอยู่ที่นี่จึงตั้งใจมาคารวะขอรับ”
“ไม่ควร ไม่ควร” เหล่าบรรดาฮูหยินพูดด้วยความเกรงใจ แต่ก็สามารถฟังออกได้ว่าพวกนางมีความสุขเป็นอย่างมากกับการแสดงออกของสวีลิ่งอี๋
คุณหนูเจ็ดสกุลกานกวาดตามอง จากนั้นก็ไปแอบมองที่หน้าม่านกันลมอีกครั้ง คุณหนูสามสกุลกานที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็กลัวว่าหากไปดึงน้องสาวกลับมาจะทำให้คนที่อยู่ด้านนอกรู้ถึงการเคลื่อนไหว แต่หากไม่ไปลากน้องสาวมาก็กลัวว่าจะเป็นการเสียมารยาท กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อึดอัดเป็นอย่างมาก
เฉียวเหลียนฝังปิดปากหัวเราะ แม้แต่สืออีเหนียงเองก็อดยิ้มไม่ได้
หลังจากที่ถามสารทุกข์สุกดิบทั่วไป สวีลิ่งอี๋ก็ลุกขึ้นแล้วกล่าวลา “...ไม่ขอรบกวนความสุขของฮูหยินทุกท่านแล้วขอรับ”
ทุกคนต่างพากันพูดขึ้นว่า “ท่านโหวค่อยๆ เดิน”
คุณหนูสามสกุลกานอาศัยช่วงที่ข้างนอกมีการเคลื่อนไหวเสียงดังไปดึงน้องสาวกลับมา “กลับไปข้าจะไปบอกท่านแม่!”
คุณหนูเจ็ดสกุลกานกลับไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย มองไปที่ทุกคนอย่างมีชัยแล้วพูดว่า “ข้าได้เห็นหน้าท่านโหวแล้ว”
เฉียวเหลียนฝังและคนอื่นๆ มองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร สือเหนียงกลับยิ้มแล้วพูดว่า “มีสามหัวหกแขนอย่างที่เจ้าว่าหรือไม่”
น้ำเสียงดูมีชีวิตชีวาเป็นอย่างมาก
คุณหนูเจ็ดสกุลกานประหลาดใจเล็กน้อย มองนัยน์ตาสือเหนียงด้วยความชื่นชม จากนั้นก็กวาดตามองคนอื่นๆ ในห้อง เงยหน้ายิ้มแล้วพูดว่า “มีเพียงแค่เราสองคนที่อยากรู้ว่าท่านโหวหน้าตาเป็นอย่างไร” สีหน้ามีความหยอกล้อเล็กน้อย “เจ้ามานี่เร็ว ข้าจะบอกเจ้าแค่คนเดียว”
สือเหนียงหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็ค่อยๆ เดินไปหาคุณหนูเจ็ดสกุลกาน
อู่เหนียงพูดอย่างรีบร้อน “สือเหนียง เจ้าจะทำอะไร”


## บทที่ 44 ดูงิ้ว (หนึ่ง)

ตอนที่ 44 ดูงิ้ว(ต้น)
สือเหนียงหันกลับมา เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้จะมองอู่เหนียงด้วยรอยยิ้ม แต่มีความดูถูกสื่อออกมาผ่านสายตาของนาง “ทำไมพี่หญิงต้องทำท่าทางโกรธเช่นนี้เจ้าคะ อีกสักครู่ข้าค่อยบอกท่านต่อก็ได้”
ในห้องล้วนมีแต่คนฉลาด ต่างรู้ว่าพี่น้องสกุลหลัวสองคนนี้ไม่ถูกกัน ทุกคนจึงพากันมองดูอย่างเงียบๆ
สือเหนียงปรากฏตัวอย่างลึกลับ นายหญิงใหญ่เย็นชาต่อนาง ไม่รู้ที่มาของสายเลือดที่ชัดเจน ในขณะนี้การยั่วยุของสือเหนียงทำให้อู่เหนียงไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้จึงระเบิดความโกรธออกมาทันที พวกนางสองคนตาลุกเป็นไฟ อู่เหนียงก้าวเท้ามาข้างหน้ากำลังจะอ้าปากสั่งสอนสือเหนียงก็ถูกสืออีเหนียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ดึงไว้
“พี่หญิงสิบห้ามผิดคำพูดเด็ดขาดนะเจ้าคะ” สืออีเหนียงหันข้างเล็กน้อย นางยิ้มจางๆ “มิเช่นนั้นหากนางกลับไปฟ้องท่านแม่บอกว่าเจ้ายืมแป้งผลัดหน้าของพวกเราแล้วไม่คืนท่านแม่จะดุเจ้าเอาได้นะเจ้าคะ” พูดจบก็ขยิบตาให้อู่เหนียง “พี่หญิงห้าคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ”
นิ้วเรียวยาวของสืออีเหนียงบีบแขนของอู่เหนียงไว้แน่นทำให้นางรู้สึกเจ็บนิดหน่อย แต่เพราะว่าความรู้สึกเจ็บนี้จึงทำให้นางได้สติกลับมา เมื่อสืออีเหนียงพูดคำว่า ‘เอาความไปบอกท่านแม่’ นางก็เริ่มใจเย็นลงมาแล้ว
จริงด้วย ท่านแม่เป็นคนตัดสินใจในทุกๆ เรื่อง
น้องสี่เป็นคนขี้ขลาด ที่ปล่อยให้สือเหนียงออกมาเช่นนี้ต้องเป็นเพราะว่าถูกหลอกอย่างแน่นอน บทลงโทษของท่านแม่ก็เพียงแค่กักบริเวณหรือไม่ก็ริบเงินเดือน เมื่อเวลาผ่านไปค่อยให้อี๋เหนียงสามช่วยขอร้อง ทุกอย่างก็จะดีขึ้น หากตอนนี้ตัวเองทำอะไรที่เสียมารยาท ไม่เพียงแค่ขายหน้า ซ้ำยังเสียชื่อเสียงของสกุลหลัว ความหวังเล็กๆ ที่อยู่ในใจก็ไม่มีวันเป็นจริง สืออีเหนียงก็จะได้ผลประโยชน์ทั้งหมด...
เมื่อคิดได้เช่นนี้นางก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองสืออีเหนียง เป็นน้องสาวที่มักจะอ่อนน้อมถ่อมตนเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าตัวเอง ตอนนี้สายตาได้มองมาที่นางอย่างกังวลใจ
คงกลัวว่านางจะทำอะไรเลอะเทอะ
จู่ๆ ในใจของอู่เหนียงก็มีความรู้สึกผิดปะทุขึ้นมา
ตัวเองมักจะกันนางอยู่เสมอ แต่ในเวลาคับขันเช่นนี้นางกลับช่วยตัวเอง...ด้วยบทเรียนในอดีตจากอี๋เหนียงสี่ ท่านแม่ไม่มีทางให้สือเหนียงเข้ามาในสกุลสวีอย่างแน่นอน ดังนั้นหากสืออีเหนียงยังคงสงบนิ่ง นกกับหอยกาบต่อสู้กัน คนที่ได้ผลประโยชน์ก็คือชาวประมงอย่างสืออีเหนียง แต่นางกลับทิ้งโอกาสนี้ไป...
ความคิดแล่นผ่านเข้ามาในหัว แต่เสียงในใจบอกกลับนางว่า บางทีสืออีเหนียงอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเรื่องเกี่ยวกับผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย เพียงแค่เลือกที่จะช่วยตัวเองเพราะไม่ชอบสือเหนียง เพราะอย่างไรเสียตอนที่สือเหนียงอาศัยอยู่บนหอ สืออีเหนียงก็ได้ถูกนางรังแกไว้ไม่น้อย...
เรื่องมันยาว อารมณ์ของอู่เหนียงก็เป็นเพียงแค่เรื่องชั่วคราว พอเห็นสายตาของคนในห้องกำลังจับจ้องมาที่ตัวเอง นางจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “น้องหญิงสิบเอ็ดจำไว้นะ หากน้องหญิงสิบไม่บอกพวกเรา กลับไปพวกเราจะไปฟ้องท่านแม่...ให้ท่านแม่สั่งสอนนาง” พูดพลางหัวเราะอย่างร่าเริงแต่ได้แฝงความไม่พอใจอยู่เล็กน้อย เหมือนกับว่ากำลังพูดหยอกล้อน้องสาว
สืออีเหนียงมองดูท่าทางของอู่เหนียงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ประโยคที่พูดว่า ‘น้องสิบเอ็ดจำไว้นะ’ เหมือนกำลังโยนความผิดให้ตัวเองอีกครั้ง
นางผิดหวังเป็นอย่างมาก อู่เหนียงเห็นแก่ตัวจนไม่สนใจสถานการณ์โดยรวม...หรือว่านางไม่เคยได้ยินว่า ‘รังนกคว่ำไข่ ในรังย่อมแตก’ หรือ?
คนอื่นมองพวกนางสองคนพี่น้องกำลังทะเลาะกัน จะต้องหัวเราะเยาะอยู่ในใจอย่างแน่นอน
หัวใจเต้นแรงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองทุกคนในห้อง ทุกคนต่างมีท่าทีแตกต่างกัน
เฉียวเหลียนฝังดวงตาเป็นประกายเหมือนกำลังดูงิ้วอย่างใจจดใจจ่อ คุณหนูถังมีสีหน้าเยาะเย้ย คุณหนูหลินกลับก้มหน้าจัดระเบียบกระโปรงของตัวเองราวกับว่าไม่ได้สังเกตสถานการณ์ของที่นี่เลย คุณหนูสามสกุลกานยกมุมปากเล็กน้อย หยุดสิ่งที่จะพูดออกมา คุณหนูเจ็ดสกุลกานกลับเบิกตาโตมองสืออีเหนียง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
สืออีเหนียงเข้าใจท่าทีของคนอื่นๆ แต่ว่าคุณหนูสกุลกานทั้งสอง...คนหนึ่งดูเหมือนจะเห็นอกเห็นใจพวกนาง อีกคนหนึ่งดูเหมือนอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับนางเป็นอย่างมาก
สืออีเหนียงใจเต้นแรง ได้ยินเสียงหัวเราะของสือเหนียงที่ข้างหู “พวกเจ้าจะเอาเรื่องข้าไปฟ้องท่านแม่อีกแล้ว...”
นางยังไม่ทันได้พูดจบ ฮูหยินสามก็ปรากฏตัวขึ้นที่อีกด้านหนึ่งของม่านกันลม “ท่านโหวไปแล้ว พวกเรามาดูงิ้วกันต่อเถิด”
แน่นอนว่าทุกคนไม่พูดอะไรต่ออีก มีพี่น้องสกุลกานที่ยืนอยู่ใกล้ม่านกันลมมากที่สุดเป็นคนเดินนำออกมา ทุกคนเดินเรียงกันออกมานั่งลงอีกครั้ง
สืออีเหนียงพบว่าสือเหนียงย้ายเก้าอี้ของตัวเองไปอยู่กับคุณหนูเจ็ดสกุลกาน เมื่องิ้วเริ่มแสดงนางก็คุยซุบซิบกันกับคุณหนูเจ็ดสกุลกาน
อู่เหนียงเองก็เห็นเช่นนั้นเหมือนกัน
นางชอบดูงิ้วเสียที่ไหนกัน สายตาเอาแต่จ้องไปที่พวกนาง แต่กลับถูกฮูหยินสกุลเฉียวที่นั่งอยู่ตรงข้ามเห็นเข้า
เมื่อฉากที่สามแสดงจบกำลังเปลี่ยนฉากใหม่ ทันใดนั้นเฉียวฮูหยินก็พูดขึ้นมาว่า “พวกเรานั่งดูงิ้วอยู่ตรงนี้ก็อย่ารั้งเด็กๆ ไว้เลย พวกเจ้าดูสิคุณหนูสกุลหลัวกับคุณหนูสกุลกานนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว”
ทุกคนมองไปที่พวกนางพร้อมกัน โดยเฉพาะสายตาของนางหญิงใหญ่ที่แหลมคมราวกับใบมีด
สือเหนียงนั่งอย่างสง่างาม ยิ้มอ่อนๆ
อู่เหนียงหันกลับไปจ้องสือเหนียงอย่างดุเดือด แต่สือเหนียงกลับยิ้มอย่างไม่สนใจ
คุณหนูเจ็ดสกุลกานยืนขึ้นโดยไม่ได้สนใจพี่สาวที่นั่งดึงเสื้อของนางอยู่ข้างๆ พูดออดอ้อนไท่ฮูหยินว่า “ข้าอยากไปเล่นว่าว ข้าไม่อยากดูงิ้วเจ้าค่ะ”
ดูเหมือนว่าไท่ฮูหยินจะชอบเด็กๆ ที่ร่าเริงและน่ารักเหล่านั้นมาก จึงยิ้มอย่างเอ็นดูแล้วพูดว่า “ไปเถิด ไปเถิด” จากนั้นก็เรียกป้าตู้ที่อยู่ข้างๆ “พาคุณหนูเจ็ดสกุลกานไปที่ห้องเก็บของ ดูว่านางชอบว่าวแบบใด” คิดอยู่ครู่หนึ่งก็กวาดสายตามองบรรดาคุณหนูในห้อง “ยังมีใครอยากไปเล่นว่าวอีกหรือไม่จะได้ไปด้วยกันเลย จะได้ไม่ต้องบิดไปบิดมาตอนที่พวกเรากำลังดูงิ้ว พวกเจ้าไม่สบายกาย พวกข้าก็รู้สึกไม่สบายใจ”
ทุกคนต่างพากันยิ้ม
สือเหนียงยิ้มแล้วลุกขึ้นพูดเสียงดังว่า “ไท่ฮูหยิน ข้าก็อยากไปเจ้าค่ะ”
ไท่ฮูหยินหัวเราะ “เอาสิ เอาสิ” ท่าทางพึงพอใจเป็นอย่างมาก
อู่เหนียงลังเลอยู่เล็กน้อย สืออีเหนียงกลับยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าขออยู่ดูงิ้วดีกว่า ยังไม่รู้เลยว่าไช่ปั๋วเจียจะตกลงเป็นลูกเขยของหนิวเฉิงเซี่ยงหรือไม่” น้ำเสียงฟังดูเหมือนยังอยากดูต่อ
นางรู้สึกว่าสถานการณ์วันนี้ซับซ้อนเป็นอย่างมาก วิธีที่ดีที่สุดคือการนิ่งสงบสยบทุกความเคลื่อนไหวอยู่ข้างๆ นายหญิงใหญ่ อยู่ในสายตาของนายหญิงใหญ่ จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาดอย่างแน่นอน
เมื่อไท่ฮูหยินได้ฟังก็พยักหน้า หันไปมองคุณหนูหลิน
คุณหนูหลินยิ้มอ่อนแล้วพูดว่า “ข้าอยากไปเยี่ยมฮูหยินสอง”
สืออีเหนียงเห็นว่าเฉียวฮูหยิน ถังฮูหยิน เฉียวเหลียนฝัง และคุณหนูถังสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาที่มองคุณหนูหลินนั้นดูไม่แน่นอน
“ครั้งที่แล้วที่มาเยี่ยมพี่หญิงตานหยาง ฮูหยินสองสกุลเหมิงเอ็นดูข้าจึงให้กระดาษเฉิงซินถังมาสองสามแผ่น” ภายใต้สายตาของคนอื่นๆ ที่จับจ้องมา คุณหนูหลินยังคงสงบนิ่งและสง่างามเช่นเคย “สองสามวันก่อนหน้านี้ข้าได้รับหนังสือหอจดหมายเหตุมาหนึ่งเล่มจากจวนองค์ชายสอง อยากจะมอบให้ฮูหยินสอง”
ไท่ฮูหยินตอบด้วยความปลาบปลื้มว่า “ได้สิ” แล้วพูดต่อว่า “จดหมายเหตุนั้นมีค่าเป็นอย่างมาก หากให้อี๋เจิ้นไปแล้วเจ้าจะทำอย่างไร เอาอย่างนี้ไหม ข้ามีรูปวาดซงซีฟ่านเย่วของเซี่ยกุย” พูดพลางตะโกนเรียกเว่ยจื่อ “เจ้าไปเอามาให้คุณหนูหลิน”
คุณหนูหลินได้ฟังก็รีบลุกขึ้นปฏิเสธ “ข้าจะรับของขวัญของท่านได้อย่างไรเจ้าคะ”
ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วโบกมือ “ข้าก็เพียงแค่อยากจะมอบของขวัญให้กับคนที่เหมาะสม...ข้ารู้ว่าเจ้าชอบภาพวาด”
คุณหนูหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็คุกเข่าคำนับขอบคุณไท่ฮูหยิน “หากรู้ว่าเป็นเช่นนี้ข้าควรจะหาบันทึกที่น่าสนใจมาแลกเปลี่ยนกับภาพวาดของไท่ฮูหยิน”
เมื่อไท่ฮูหยินได้ฟังก็หัวเราะ “ข้าก็มีเพียงเท่านี้แหละ...” ประโยคถัดไปถูกกลืนกินไปอย่างกะทันหัน
สืออีเหนียงรู้สึกประหลาดใจ หันไปมองฮูหยินสามและฮูหยินห้า ทั้งคู่กลับหัวเราะแล้วมองไปที่คุณหนูหลิน ไม่มีอะไรผิดปกติปรากฏให้เห็น
บางทีตัวเองอาจจะคิดมากไปเอง...
นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เห็นว่าเฉียวเหลียนฝังค่อยๆ ลุกขึ้น ยิ้มแล้วพูดว่า “ให้ข้าไปเยี่ยมฮูหยินสองเป็นเพื่อนคุณหนูหลินเถิด คราวที่แล้วนางบอกกับข้าว่าดอกสนสามารถนำมาทำเค้กได้ ข้าลองกลับไปทำดูแต่ก็ไม่สำเร็จ...จึงอยากจะไปขอคำแนะนำเจ้าค่ะ”
“ได้สิ ได้สิ” ไท่ฮูหยินมองนางด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าแต่ละคนไปทำสิ่งที่ตัวเองชอบเถิด ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่ที่บ้าน ข้าเองก็จะได้สบายใจ”
ทันทีที่เสียงของนางเงียบลงคุณหนูถังก็ยืนขึ้น ยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าขอไปกับหมิงหย่วนด้วย จะว่าไปแล้วข้าก็ไม่ได้พบฮูหยินสองมานานแล้ว ยังคิดถึงเหล้าบ๊วยเขียวที่นางหมักอยู่เลยเจ้าค่ะ”
“ข้าก็อยากไปเยี่ยมด้วยเจ้าค่ะ” อู่เหนียงกัดฟันแล้วลุกขึ้นมาอย่างกะทันหัน “คราวที่แล้วได้ดื่มชาที่ฮูหยินสองชงให้ข้ายังคงจำมาเสมอ ตอนนี้เมื่อได้ยินทุกคนพูดจึงได้รู้ว่าที่แท้ฮูหยินสองไม่เพียงแต่รู้จักกลิ่นชา ซ้ำยังหมักเหล้าเป็น แล้วก็เชี่ยวชาญการเขียนพู่กันอีกด้วย จะว่าไปแล้วข้าก็ชอบการเขียนพู่กันเป็นอย่างมาก และข้าเองก็อยากจะเห็นหนังสือหอจดหมายเหตุของคุณหนูหลินที่ได้มาจากจวนองค์ชายสองด้วยเจ้าค่ะ”
ใบหน้านายหญิงใหญ่แข็งกร้าวเล็กน้อย
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าเพื่อปิดปากนาง
เจ้าถึงขั้นคิดจะไปเยี่ยมหญิงม่ายอย่างฮูหยินสอง แต่ทำไมถึงนึกไม่ถึงว่าตัวเองควรจะไปเยี่ยมพี่หญิงของตัวเองที่นอนป่วยอยู่บนเตียง
สือเหนียงสังเกตเห็นความกระตือรือร้นของอู่เหนียง นางยกมุมปากแล้วคล้องแขนคุณหนูเจ็ดสกุลกาน ถามคุณหนูสามสกุลกานด้วยรอยยิ้มว่า “พี่หญิงกาน ท่านจะไปเล่นว่าวกับพวกเรา หรือว่าจะไปเยี่ยมฮูหยินสองกับพวกพี่หญิงหลินเจ้าคะ”
คุณหนูสามสกุลกานรีบตอบ “ข้าก็ต้องไปเล่นว่าวกับพวกเจ้าอยู่แล้ว มิเช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าหลานถิงจะไปสร้างเรื่องอะไรอีก”
คุณหนูเจ็ดสกุลกานทำท่าปั้นปึง “พี่หญิง” ทำเอาทุกคนต่างพากันหัวเราะ
สืออีเหนียงก็หัวเราะ แต่ในใจกลับกำลังคิดว่า ที่แท้คุณหนูเจ็ดสกุลกานมีนามว่ากันหลานถิงนี่เอง ไม่รู้ว่าคุณหนูสามสกุลกานชื่ออะไร
ฮูหยินกันถอนหายใจ มองคุณหนูสกุลกานทั้งสอง ยิ้มอย่างเอือมระอาแล้วพูดว่า “อย่าสร้างปัญหาเด็ดขาด” แล้วกำชับสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย “เจ้าไปกับคุณหนูทั้งสอง”
สาวใช้รีบย่อเข่าคำนับ “เจ้าค่ะ”
เช่นนี้ก็แบ่งกลุ่มคนเป็นสามกลุ่ม คุณหนูสกุลกานทั้งสองกับสือเหนียงไปเล่นว่าว เฉียวเหลียนฝัง คุณหนูสกุลหลิน คุณหนูสกุลถัง กับอู่เหนียงไปเยี่ยมฮูหยินสอง สืออีเหนียงคนเดียวที่อยู่ดูงิ้ว ดูงิ้วง่ายที่สุด ก็เพียงแค่นั่งอยู่ตรงนี้ก็พอแล้ว ไปเยี่ยมฮูหยินสองก็ไม่มีปัญหาอะไร ให้เหยาหวงพาสาวใช้สองสามคนไปคอยรับใช้ก็พอแล้ว แต่ว่าเล่นว่าวกลับมีปัญหาเล็กน้อย ต้องเปิดห้องเก็บของเพื่อเลือกว่าว จากนั้นก็ต้องไปที่สวนดอกไม้เพื่อหาสถานที่ที่เหมาะสม เกรงว่าหากเข้าใกล้น้ำจะลื่นตกลงไป...มีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องใส่ใจอีกมากมาย ฮูหยินสามคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พาสาวใช้และสะใภ้คนอื่นๆ ไปจัดเตรียมให้คุณหนูกานทั้งสองและสือเหนียงด้วยตัวเอง
ในห้องเข้าสู่ความเงียบสงบ
ไท่ฮูหยินมองดูบรรดาคุณนายแต่ละจวนที่เอาแต่เงียบไม่พูดอะไร “ให้ตานหยางจั่วไพ่เป็นเพื่อนพวกเจ้าดีหรือไม่”
คุณนายใหญ่สกุลถังยิ้มแล้วพูดว่า “ดูท่านพูดเข้า พวกเราไม่ใช่เด็กสาวอายุสิบสี่สิบห้าเสียหน่อยที่จะเอาแต่เล่น และไม่ใช่หญิงที่ไม่รู้เรื่องอะไร สิ่งที่ทำในชีวิตประจำวันนั้นเป็นความเคยชิน...ข้าชอบดูงิ้ว พูดคุยเรื่องต่างๆ ใช้ชีวิตให้มีความสุขเหมือนเทพเซียนเจ้าค่ะ”
ทุกคนต่างพากันหัวเราะ
สืออีเหนียงนับถือจากใจจริง
บรรดาคุณนายที่เอาแต่นั่งยิ้มไม่พูดอะไร เกรงว่าหากไปยั่วโมโหพวกนางเข้าจะต้องแย่แน่ๆ
ฟังคำพูดของคุณนายใหญ่สกุลถัง ทั้งว่าคุณหนูสกุลกานทั้งสองรู้จักเอาแต่เล่น ทั้งว่าคุณหนูสกุลหลินไม่รู้เรื่อง ทั้งโจมตีสกุลกาน แล้วยังโจมตีสกุลหลิน...เก่งเกินไปแล้ว


## บทที่ 45 ดูงิ้ว (สอง)

ตอนที่ 45 ดูงิ้ว(กลาง)
เสียงฆ้องดังขึ้น เริ่มร้องบทงิ้วฉากที่สี่คือ ‘ตามหาสามี’
แม่บุญธรรมและพ่อบุญธรรมได้ถึงแก่กรรม จ้าวอู่เหนียงได้ขอเศษเงินผู้คนมาตลอดทางเพื่อไปตามหาไช่ปั๋วเจียที่เมืองหลวง ระหว่างเดินทางหิมะตก จ้าวอู่เหนียงจึงถือชามที่แตกหักไปขอพรอยู่ที่วัดเก่าแห่งหนึ่ง อยากจะมีอนาคตที่สวยงามโดยการได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับสามีของนาง แตกต่างจากการร้องในอารมณ์โศกเศร้าของงิ้ว จ้าวอู่เหนียงร้องเพลงงิ้วด้วยความรักและกล้าหาญ เป็นการร้องที่เต็มไปด้วยพลัง...นี่แหละคือเสน่ห์ของงิ้วต่างๆ
สืออีเหนียงให้ความสนใจเป็นอย่างมาก
ว่ากันว่าในเยียนจิงนอกจากบทเพลงเกอหยางยังมีบทเพลงคุณซานและบทเพลงอวี๋หังที่เป็นที่นิยม ไม่รู้ว่าบทเพลงคุณซานและบทเพลงอวี๋หังบรรยายถึงอะไร ฟังดูจากชื่อของสามบทเพลงนี้ล้วนตั้งชื่อตามสถานที่ คงจะมีความสัมพันธ์กับแหล่งกำเนิด จะว่าไปแล้วคุณซานกับอวี๋หังต่างก็เป็นของเจียงหนาน ตอนที่ตัวเองอยู่ที่จวนสกุลหลัวกลับไม่เคยได้ยินบทงิ้วเพลงที่ใช้ชื่ออวี๋หัง...หรือว่าเป็นเพราะว่าตอนนั้นสกุลหลัวอยู่ในช่วงไว้อาลัยนายท่านใหญ่คนก่อน ดังนั้นตนเองจึงไม่เคยได้ยิน...
ในขณะที่นางกำลังคิดไปต่างๆ นาๆ ก็มีสาวใช้น้อยวิ่งเข้ามารายงานว่า “ไท่ฮูหยิน ฮูหยินสี่มาแล้วเจ้าค่ะ”
ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง นายหญิงใหญ่ลุกขึ้นเป็นคนแรก “เด็กคนนี้สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง จะมาที่นี่ทำไม” ถึงแม้ว่าปากจะบ่นแต่ตัวเองก็เดินออกไปข้างนอกห้อง
สืออีเหนียงรีบลุกขึ้นแล้วเดินตามไปทันที
เห็นเหวินอี๋เหนียง ป้าเถาและคนอื่นๆ นั่งเกี้ยวมา
ไท่ฮูหยินเดินมาที่ประตูห้อง “รีบยกเข้ามาเร็ว”
จากนั้นเกี้ยวก็ถูกยกเข้ามา
ภายใต้แสงไฟ สีหน้าของหยวนเหนียงเป็นสีเหลืองคล้ายขี้ผึ้งที่เย็นแล้ว
ไท่ฮูหยินพูดด้วยความไม่พอใจว่า “มีเรื่องอะไรก็ส่งคนมาบอกก็พอแล้ว ทำไมต้องมาด้วยตัวเอง”
บรรดาฮูหยินทั้งหลายที่อยู่ข้างหลังนางต่างก็พูดทำนองเดียวกัน “ใช่แล้ว เจ้าทรมานตัวเองเช่นนี้ระวังจะได้ป่วยอีกรอบ”
หยวนเหนียงที่นั่งอยู่บนเกี้ยวรู้สึกไม่พอใจ แต่พยายามทำใบหน้าให้ยิ้มแย้ม “บรรดาฮูหยินคนอื่นๆ ต่างก็มากันหมดแล้ว อย่างไรข้าก็ต้องมาคารวะเสียหน่อย”
“คนกันเองทั้งนั้น” หวงฮูหยินรีบพูดต่อว่า “ไม่จำเป็นต้องพิธีรีตอง เจ้าเพียงแค่ดูแลร่างกายให้ดี ร่างกายของตัวเองนั้นสำคัญ”
คนที่อยู่บนเวทีได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นพวกเขาจึงหยุดร้องเพลง
ทันใดนั้นในเรือนก็เงียบสงบลง
“มาเพื่อเรื่องนี้เองน่ะหรือ” ไท่ฮูหยินพูดอย่างไม่พอใจว่า “สิ่งที่เจ้าควรทำคือการตั้งใจดูแลตัวเองรักษาอาการป่วย ในห้องนี้มีแต่คนกันเองทั้งนั้น!” แม้ว่าน้ำเสียงจะดูห่วงใยแต่กลับไม่เหมือนตอนที่พูดถึงฮูหยินสองที่รอยยิ้มบนใบหน้าฉีกจนจะไปถึงดวงตา แล้วก็ไม่เหมือนตอนที่พูดถึงฮูหยินห้าที่เต็มไปด้วยความรัก ความเอ็นดู
ในห้องนี้ไม่มีคนโง่ ใครก็ฟังออกถึงความแตกต่างในเรื่องนี้
นายหญิงใหญ่หน้าขรึมเล็กน้อย บรรยากาศมีความเย็นยะเยือก
ฮูหยินห้ายิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้อากาศอบอุ่น พี่สะใภ้สี่ออกมาเดินเล่นสักหน่อยก็ดี จะได้ไม่ต้องเอาแต่อยู่ในเรือนทั้งวัน ต่อให้ไม่ป่วยก็อาจจะเบื่อจนป่วยได้เจ้าค่ะ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ” หยวนเหนียงพูดต่อว่า “ยังคงเป็นตานหยางที่รู้ความคิดของข้า” เรียกชื่อของฮูหยินห้าโดยตรง ท่าทางดูสนิทสนมเป็นอย่างมาก
ทุกคนพูดหยอกล้อสองสามประโยค จากนั้นก็หลบทางให้เกี้ยวของหยวนเหนียงยกเข้ามาวางอยู่ด้านซ้ายของเก้าอี้สั้น หญิงที่ยกเกี้ยวมาพากันถอยออกไป แน่นอนว่าไม่มีใครพูดอะไรอีก
บรรดาคุณนายต่างพากันทยอยมาคำนับหยวนเหนียง หยวนเหนียงตอบรับด้วยสีหน้าไม่เต็มใจ ทุกคนต่างรู้ว่านางสุขภาพไม่ดีจึงไม่มีใครโกรธเคือง หลังจากพบปะพูดคุยกันหน้าผากของหยวนเหนียงก็เต็มไปด้วยเหงื่อ เหวินอี๋เหนียงรีบนำผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้นาง
ฮูหยินห้ารินน้ำชาให้หยวนเหนียงด้วยตัวเอง “พี่สะใภ้สี่ ตอนนี้งิ้วร้องถึงฉากที่สี่ มาตอนนี้ถือว่ายังทันอยู่เจ้าค่ะ”
เหวินอี๋เหนียงรับถ้วยน้ำชาแทนหยวนเหนียง ดูเหมือนว่าแม้แต่แรงยกถ้วยชาก็ยังไม่มี
“ฉากที่สี่มีชื่อตอนว่าตามหาสามี...” ครุ่นคิดแล้วพูดว่า “เป็นอย่างที่น้องสะใภ้บอก ข้ามาตอนนี้ถือว่ายังไม่สายเกินไป”
ทุกคนต่างส่งเสียงร้องต้อนรับนักแสดงบนเวที
หยวนเหนียงถามขึ้นมาว่า “คุณหนูคนอื่นๆ ไปไหนกันหมด”
ฮูหยินห้ายิ้มแล้วพูดว่า “คุณหนูหลิน คุณหนูเฉียว คุณหนูถังและคุณหนูห้าสกุลหลัวไปหาพี่สะใภ้สอง ส่วนคุณหนูสามสกุลกาน คุณหนูเจ็ดสกุลกานและคุณหนูสิบสกุลหลัวไปเล่นว่าวที่สวนดอกไม้เจ้าค่ะ...” จากนั้นก็ชี้ไปที่สืออีเหนียง “คนนี้เหมือนกันกับข้า เป็นคนที่ชอบฟังเพลงงิ้ว”
หยวนเหนียงยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้มีท่าทีแปลกๆ กับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของสือเหนียง ทำให้สืออีเหนียงอดเดาไม่ได้ว่านางรู้อยู่แล้วว่าสือเหนียงจะมา
พูดคุยหยอกล้อกันสองสามประโยคทุกคนก็พากันนั่งลง ฮูหยินห้าให้ท่านป้าที่ยืนอยู่ข้างๆ ไปบอกให้คณะงิ้วเริ่มแสดงอีกครั้ง
นายหญิงใหญ่ยกเก้าอี้มานั่งข้างๆ ลูกสาว สืออีเหนียงจึงต้องมายืนอยู่ข้างหลังพวกนาง
บนเวที จ้าวอู่เหนียงพูดไปร้องไห้ไป “...โชคร้ายที่บ้านเกิดของข้าประสบภัยแล้ง ขาดแคลนเสบียงอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ปีก่อนต้องทอผ้าทั้งวันทั้งคืนไม่ได้พัก...”
คุณนายสกุลถังกับเฉียวฮูหยินที่อยู่ด้านหลังกำลังซุบซิบกัน
เสียงคุยกันเดี๋ยวดังเดี๋ยวเบา แต่กลับบังเอิญทำให้นางได้ยินคำบางคำ “...ก็ไม่ยอมพักผ่อนให้ดี หลายปีมานี้ก็เป็นฮูหยินสามที่คอยดูแลจัดการเรื่องในเรือนให้...จะมาเฉิดฉายต่อหน้าญาติพี่น้องให้ได้ ทำไมไม่นึกถึงหน้าของฮูหยินสามบ้าง...”
สืออีเหนียงสังเกตดูหยวนเหนียง
หยวนเหนียงพิงหมอนสีแดงเงินสีหน้าซีด ดวงตาทั้งสองข้างปิดลงเล็กน้อย ดูเหมือนว่ากำลังหลับ
จากนั้นก็หันไปมองนายหญิงใหญ่
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูตึงเครียด เห็นได้ชัดว่านางได้ยินที่สองคนนั้นพูดคุยกัน
สืออีเหนียงแอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ
คนที่จะทำการใหญ่มักจะไม่ใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ หยวนเหนียงก็เป็นเช่นนี้ จึงทำให้คนอื่นรู้สึกว่านางเป็นคนใจแคบ แต่ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองจะพูดได้ ตั้งใจยืนฟังงิ้วตรงนี้จะดีกว่า
เมื่อคิดได้ดังนั้นนางก็ได้มุ่งความสนใจไปที่เวที
ผู้หญิงที่สวมชุดพื้นเมืองมีผ้าคลุมหัวสีน้ำเงินบดบังใบหน้าสีชมพูครึ่งหน้า ดวงตาสั่นระริกด้วยความโศกเศร้า จ้าวอู่เหนียงร้องเสียงสูง “ข้ายืมสิ่งของทุกอย่างจากเพื่อนบ้านโดยรอบ ขายทั้งเครื่องปั่นด้าย ขายทั้งเสื้อผ้า...”
“น้องหญิงสิบเอ็ด” คนที่อยู่ข้างหน้าเรียกนางอย่างกะทันหัน น้ำเสียงฟังดูอ่อนแอแต่นุ่มนวล “ตอนเจ้าอยู่ที่จวน เจ้าอาศัยอยู่ที่ใด”
สืออีเหนียงประหลาดใจเล็กน้อย ใช้เวลาสักพักกว่าจะเรียกสติกลับคืนมา หยวนเหนียงกำลังพูดกับนาง
“พี่หญิงใหญ่” นางพูดด้วยความเคารพว่า “ข้าอาศัยอยู่ที่หอลู่จวินเจ้าค่ะ”
“หอลู่จวินอย่างนั้นหรือ” หยวนเหนียงลืมตาขึ้นมา นางมองไปที่เวที สายตาดูสงบและชัดเจน “อยู่ตรงไหนกัน อยู่ส่วนไหนของเรือนเจียวหยวน”
“อยู่ที่สวนดอกไม้หลังจวน” สืออีเหนียงพยายามอธิบายให้นางเข้าใจอย่างชัดเจน “จากประตูหลังของเรือนจืออวิ๋นเดินไปทางทิศตะวันออกจะมีเพิงแห่งหนึ่ง เมื่อเดินออกจากเพิงไปทางทิศเหนือก็จะมีศาลาทางเดิน เมื่อลงจากศาลาทางเดินก็จะเป็นป่าหวงหยาง หอลู่จวินตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของป่าแห่งนั้นเจ้าค่ะ”
“ทิศตะวันตก!” หยวนเหนียงนึกแล้วพูดต่อว่า “ข้าจำได้ว่าที่นั่นมีเรือนหน่วนเก๋อ เกิดอะไรขึ้น เรือนหน่วนเก๋อถูกรื้อแล้วสร้างหอลู่จวินขึ้นมาใหม่หรือ”
“ไม่ได้รื้อเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดต่อว่า “หอลู่จวินอยู่ด้านหน้าไม่ไกลจากเรือนหน่วนเก๋อเจ้าค่ะ”
หยวนเหนียงพยักหน้า
หลังจากฉากบนเวทีแสดงจบไป เสียงตีฆ้องก็เงียบลงในทันที
นางไม่ได้สังเกต ยังคงพูดคุยกับสืออีเหนียง “ตอนข้ายังเด็กๆ ข้ามักจะอ่านหนังสืออยู่ที่เรือนหน่วนเก๋อ ตอนนี้เรือนหน่วนเก๋อเอาไว้ใช้ทำอะไร”
ทุกคนในห้องต่างก็ได้ยินเสียงของนาง
สืออีเหนียงพูดเสียงเบาลง “เมื่อหิมะตกในฤดูหนาว ท่านแม่ก็จะให้คนก่อไฟ พวกเราบรรดาพี่น้องก็จะนั่งทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่ที่นั่น ทั้งสว่างไสวทั้งอบอุ่น”
หยวนเหนียงหัวเราะ หันไปพูดกับฮูหยินสองสามคนที่นั่งอยู่ข้างๆ “ข้าอาการไม่ค่อยดี ได้ดูงิ้วฉากนี้กับทุกคนก็ถือว่าสมปรารถนาแล้ว”
บรรดาเหล่าสาวใช้ค่อยๆ นำชามาเปลี่ยนให้ทุกคน
ทุกคนต่างก็พูดว่า “แค่นี้ก็ดีแล้ว เจ้าควรไปพักผ่อนได้แล้ว”
หยวนเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ได้ยินมาว่าจะมีการจุดพลุไฟตอนกลางคืน ข้าอยากจะรอดูสักหน่อย”
ไท่ฮูหยินกับนายหญิงใหญ่ต่างมีสีหน้าลังเล แต่อย่างไรไท่ฮูหยินก็เป็นแม่สามี มีบางคำที่พูดไปจะดูไม่ดี นายหญิงใหญ่จึงถามตรงๆ ว่า “ร่างกายของเจ้าจะทนไหวหรือ”
หยวนเหนียงมองฮูหยินห้า “อย่างที่ตานหยางพูด ข้าเอาแต่อยู่ในเรือน หากไม่ป่วยก็จะเบื่อจนป่วยได้ ยิ่งไปกว่านั้นหากป่วยก็ควรจะเคลื่อนไหวเยอะๆ ”
ฮูหยินห้ายิ้มพลางพยักหน้า
นายหญิงใหญ่อยากจะพูดบางอย่าง หยวนเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ท่านแม่วางใจได้ ข้าจะพักผ่อนอยู่ที่เรือนข้างๆ หากไหวก็จะออกมาดูพลุเป็นเพื่อนทุกคน หากไม่ไหวข้าก็จะดูอยู่ในเรือน...เมื่อถึงเวลานั้นทุกคนอย่าได้โกรธข้าเลย”
ทุกคนต่างพากันตอบรับ “ได้สิ”
ไท่ฮูหยินเรียกป้าตู้ที่พึ่งไปเปิดห้องเก็บของเอาว่าวให้คุณหนูสกุลกานกับสือเหนียง “เจ้าพาคนไปทำความสะอาด จากนั้นก็คอยอยู่รับใช้ หากฮูหยินสี่อยากดื่มอะไรก็จะได้มีคนไว้คอยเรียกใช้”
“ขอบคุณความหวังดีของท่านแม่” หยวนเหนียงปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม “ข้างกายข้ายังมีเหวินอี๋เหนียงกับป้าเถา ข้างกายท่านก็ควรจะมีคนคอยรับใช้”
พูดพลางมองไปที่สืออีเหนียง “น้องหญิงสิบเอ็ดก็ไปพูดคุยเป็นเพื่อนข้าสักหน่อยเถิด” จากนั้นก็มองไปที่คนของไท่ฮูหยิน “หากมีเรื่องอะไร ข้าค่อยเรียกป้าตู้ก็ยังไม่สาย”
“ก็ดีเหมือนกัน” นายหญิงใหญ่ช่วยห่มผ้าบางๆ ให้หยวนเหนียง “สืออีเหนียงมีความเป็นผู้ใหญ่ มีนางอยู่ข้างกายเจ้าข้าก็วางใจแล้ว”
เมื่อไท่ฮูหยินเห็นดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้า
ฮูหยินห้าเดินไปส่งหยวนเหนียง เมื่อออกมาจากประตูห้องก็ถูกหยวนเหนียงบอกให้กลับไป “...คนเต็มห้องเช่นนี้ ข้ามาที่นี่ก็เหมือนกับสร้างปัญหา แต่ข้าก็อยากมาดูความครึกครื้น น้องสะใภ้ช่วยพูดกับท่านแม่ให้ข้าก็พอแล้ว”
ทางด้านนั้น ฆ้องและกลองได้ส่งเสียงขึ้น
ฮูหยินห้ามองสืออีเหนียง เหวินอี๋เหนียง ป้าเถา และบรรดาสาวใช้ที่ยืนล้อมหยวนเหนียง ยิ้มแล้วพยักหน้า เดินมาส่งถึงหน้าประตูแล้วก็เดินกลับไป
เมื่อเข้าไปในห้องโถง หยวนเหนียงได้ส่งสัญญาณให้วางเกี้ยวลง “ให้สืออีเหนียงมาพยุงข้าเดิน พวกเจ้าพักอยู่ที่นี่เถิด”
“จะทำเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ” ป้าเถารีบคัดค้านทันที
หยวนเหนียงโบกมือสีหน้าจริงจัง
ทุกคนต่างพากันเงียบ
เหวินอี๋เหนียงยิ้มแล้วพูดว่า “ให้ข้าช่วยท่านทำความสะอาดห้องดีหรือไม่ ตรงนั้นไม่มีคนอยู่มานานแล้ว ถึงแม้ว่าจะทำความสะอาดทุกวันแต่ก็ยังคงมีฝุ่นบางๆ อยู่...”
“ไม่ต้องหรอก” หยวนเหนียงยิ้มแล้วพูดต่อว่า “ข้าเพียงแค่จะหาที่คุยกับน้องหญิงสิบเอ็ดก็เท่านั้น”
นางปฏิเสธอีกครั้ง ให้ทุกคนอยู่ที่ห้องโถง
สืออีเหนียงพาหยวนเหนียงออกจากห้องโถง ค่อยๆ เดินเข้าไปที่สวนเล็กๆ
หินไท่หูสือก้อนนั้นสูงกว่าหลังคาบ้านทำให้บดบังเส้นทางเดินเข้าประตู สิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือต้นไผ่เขียวที่โอนเอนไปมา เสียงฆ้องที่มีชีวิตชีวาจากทางด้านหลังค่อยๆ เงียบลงทำให้สภาพแวดล้อมในสวนเงียบสงบ
“เมื่อก่อนวันๆ ข้าเอาแต่กินยาจนอ้วนเหมือนหมู” นางหัวเราะเยาะตัวเอง แต่น้ำเสียงกลับดูเย็นชา “ตอนนี้แม้แต่เจ้าก็ยังพยุงข้าไหว”
หยวนเหนียงสูงกว่าสืออีเหนียงหนึ่งคืบ
“เมื่อก่อนคงจะบวมน้ำกระมังเจ้าคะ” สืออีเหนียงน้ำเสียงอ่อนโยน “พอหยุดยาก็เลยผอมลงไปเอง”
หยวนเหนียงหยุดเดินแล้วมองสืออีเหนียง “เจ้าช่างรู้จักปลอบคนเสียจริง” นางเลิกคิ้ว มีความประชดประชันเล็กน้อย
สืออีเหนียงยิ้มเล็กน้อย
แต่ในใจกลับครุ่นคิด ตอนที่นางยังไม่ได้ป่วยเกรงว่าคงจะเป็นคนที่ชอบพูดจาทิ่มแทงผู้อื่น
นางสีหน้าเรียบเฉย ดูท่าทางเป็นมิตร
ในแววตาหยวนเหนียงมีความตกใจเล็กน้อย นางยกมุมปาก ก้มหัวแล้วเดินไปข้างหน้า
คนป่วยที่อยู่แต่ในห้องมานานมักจะมีอารมณ์แปลกๆ ที่คนอื่นไม่เข้าใจ ไม่ว่าหยวนเหนียงจะประหลาดใจเพราะอะไร ขอแค่ปฏิบัติต่อนางอย่างจริงใจ คาดว่าคงจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น
สืออีเหนียงยิ้มพลางพยุงหยวนเหนียง เดินอ้อมหินไท่หูสือไปทางเรือนหลัก


## บทที่ 46 ดูงิ้ว (สาม)

ตอนที่ 46 ดูงิ้ว(ปลาย)
สืออีเหนียงค่อยๆ พยุงหยวนเหนียงเดินไปทางเรือนหลัก
ระหว่างทาง สืออีเหนียงรู้สึกว่าร่างกายของหยวนเหนียงเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ จึงต้องเดินช้าลง พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ต้องการพักหรือไม่เจ้าคะ”
หยวนเหนียงหันไปมองนางด้วยรอยยิ้ม มุมคิ้วยกขึ้นเล็กน้อยแต่มุมปากกลับต่ำลง ท่าทางแปลกเป็นอย่างมาก “อย่าส่งเสียง!”
สืออีเหนียงประหลาดใจเล็กน้อย แต่ยังคงเชื่อฟังนาง พยุงนางขึ้นบันไดเรือนหลักอย่างเงียบๆ
ประตูเรือนหลักถูกปิดไว้ บานหน้าต่างด้านทิศตะวันออกและทิศตะวันตกแง้มไว้ราวกับเปิดเพื่อให้อากาศถ่ายเท
มือข้างหนึ่งของนางพยุงหยวนเหนียงแล้วผลักประตูด้วยมืออีกข้างหนึ่ง
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสประตู ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงชายที่พูดออกมาด้วยความไม่พอใจ “ใครอยู่ด้านนอก”
สืออีเหนียงตกใจมือไม้สั่น จากนั้นก็เอามือไปดันประตู ประตูถูกเปิดออกเสียงดัง เอี๊ยด
มีเสียงอุทานด้วยความตกใจเบาๆ จากหญิงในห้อง
มีคนอยู่ด้านใน!
นี่เป็นความคิดแรกที่ผ่านเข้ามาในความคิดของสืออีเหนียง
ซ้ำยังเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง!
นี่คือความคิดที่สองที่ผ่านเข้ามาในความคิดของสืออีเหนียง
นางตกตะลึง รู้สึกไม่ดีอยู่ในใจเล็กน้อย
หยวนเหนียงที่พิงไหล่ของนางอย่างไร้เรี่ยวแรงได้ยืนตัวตรงขึ้นในทันที พูดเสียงดังว่า “ใคร ใครอยู่ข้างใน” พูดพลางผลักบานประตูอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าไปในห้อง
สืออีเหนียงเห็นหยวนเหนียงเดินไม่ค่อยสะดวก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็รีบตามไปพยุงหยวนเหนียง เห็นชายผู้หนึ่งเดินออกมาอย่างสง่างามจากห้องทางฝั่งทิศตะวันตก
เขารูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลา สวมเสื้อสีขาวนวลจันทร์ ทันทีที่ได้เห็นหยวนเหนียง เขาก็มีท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย “หยวนเหนียง?” น้ำเสียงฟังดูเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
หยวนเหนียงกลับอ้าปากค้าง “ท่านโหว ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”
ท่านโหว? หย่งผิงโหวสวีลิ่งอี๋?
สืออีเหนียงเบิกตาโพลง อดไม่ได้ที่จะสำรวจผู้ชายที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
มองดูแล้วท่าทางจะอายุยี่สิบห้า ยี่สิบหกปี ผิวขาวใส ดวงตาเฉียบคม ทั้งกลมโตและดูเป็นประกาย ความห่างกันกำลังพอดีของหว่างคิ้วแลดูสุขุมทำให้เขาดูสงบนิ่งเกินวัย
นางรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก
คิดไม่ถึงว่าสวีลิ่งอี๋จะยังหนุ่มเช่นนี้
เขามองหยวนเหนียง ไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย
หยวนเหนียงมองแล้วส่งเสียง “เหอะ” ออกมาอย่างเยือกเย็น ผลักสืออีเหนียงออก แล้วเดินผ่านตัวเขาเข้าไปที่ห้องด้านตะวันตก
สวีลิ่งอี๋เห็นนางเข้าไปในห้อง เขาไม่ได้เข้าไปพยุงแล้วก็ไม่ได้เข้าไปขวาง
สืออีเหนียงนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ได้ยินเสียงอุทานด้วยความตกใจของผู้หญิง...
ราวกับเรือนที่หลังคารั่วแล้วต้องมาเผชิญกับฝนที่ตกหนัก เรื่องของสือเหนียงยังไม่ทันได้แก้ไข ตอนนี้ตัวเองก็ดันเข้ามาในที่ที่ไม่ควรเข้ามา
นางเดินถอยหลังเล็กน้อย คิดจะซ่อนตัวอยู่ที่มุมห้องราวกับโต๊ะสูงวางอยู่มุมห้องที่ไม่มีใครสนใจ...ต่อให้กลายเป็นฝุ่นละอองนางก็ไม่มีข้อคัดค้านใดๆ
แต่ในเวลานี้การที่จะไม่ให้ถูกสังเกตกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
มีสายตาเฉียบคมจ้องมาที่นาง
“เจ้าเป็นใคร”
แสงเย็นวาบผ่านเข้ามาในดวงตาของผู้ถาม
สาวน้อยที่บอบบางเหมือนดอกไม้ มีคิ้วที่ละเอียดอ่อน แต่งตัวเรียบๆ แต่ดูสง่างาม ท่าทางเป็นคนร่าเริง ดูมีความสงบนิ่ง มองดูก็รู้ว่าเป็นคุณหนู
สืออีเหนียงอดที่จะถอนหายใจในใจไม่ได้
อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด!
“ข้าคือสืออีเหนียงสกุลหลัว” นางย่อเข่าคำนับสวีลิ่งอี๋ น้ำเสียงดูนิ่งและอ่อนโยน “คารวะท่านโหวเจ้าค่ะ”
สวีลิ่งอี๋ประหลาดใจเล็กน้อย “สกุลหลัว?”
สืออีเหนียงยิ้มเล็กน้อย “ใช่เจ้าค่ะ”
สวีลิ่งอี๋พยักหน้า กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หยวนเหนียงก็เดินออกมาจากห้อง ในมือถือกระโปรงผ้าทอสีขาวปักลายดอกไม้
“สวีลิ่งอี๋” นางน้ำตาไหลพราก “ข้ายังไม่ตายนะ”
หนึ่งประโยคที่พูดออกมาด้วยความเกลียดชังแต่เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่โศกเศร้าทำให้คนฟังรู้สึกเจ็บปวดใจ
สวีลิ่งอี๋มองไปที่หยวนเหนียง ไม่พูดอะไร ท่าทางดูจริงจัง ทำให้สืออีเหนียงแอบรู้สึกแปลกๆ ในใจ
หยวนเหนียงเจ็บปวดใจเป็นอย่างมาก ร่างกายผอมบางของนางสั่นสะท้านไปทั้งตัว
สืออีเหนียงรีบเข้าไปพยุงหยวนเหนียง
สวีลิ่งอี๋สีหน้านิ่งเฉย เดินไปนั่งที่เก้าอี้ใหญ่ในห้องโถง จากนั้นก็พูดกับสืออีเหนียงด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “เจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องต้องคุยกับพี่สาวเจ้า” มีร่องรอยของความอ่อนล้าอยู่ในน้ำเสียง
สืออีเหนียงไม่กล้าคิดมาก แล้วก็ไม่กล้ามอง สายตามองพื้น ย่อเข่าคำนับด้วยความเคารพแล้วตอบรับว่า “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็เดินออกประตูไป
ใครจะไปรู้ว่าในห้องด้านตะวันตกกลับมีหญิงสวมเสื้อกั๊กยาวสีแดงวิ่งออกมาเกือบจะชนเข้ากับสืออีเหนียง
สืออีเหนียงก้าวถอยหลังตามสัญชาติญาณ แต่ดวงตาของนางกลับสำรวจใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้น...จากนั้นก็ยืนอยู่กับที่เหมือนถูกสายฟ้าฟาด
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว...ข้ากับท่านโหวไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ เจ้าค่ะ” น้ำเสียงฟังดูนุ่มนวล “แขนเสื้อของข้าถูกกิ่งไม้เกี่ยวขาดเมื่อครู่นี้ที่สวนดอกไม้” นางดึงแขนเสื้อของหยวนเหนียงแล้วพูดอ้อนวอน “จริงๆ นะเจ้าคะ หากไม่เชื่อ ท่านก็ไปถามคุณหนูเจ็ดสกุลกาน เมื่อครู่ข้ากำลังเล่นว่าวอยู่กับนาง...”
หยวนเหนียงยิ้มอย่างเยือกเย็น
นางร้องไห้คร่ำครวญแล้วหันไปอ้อนวอนสวีลิ่งอี๋ “ท่านโหว...” เดินก้าวไปข้างหน้าสองก้าวก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ จึงยืนทำตัวไม่ถูกอยู่ที่เดิม “ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านอยู่ที่นี่...ข้าไม่รู้จริงๆ...” พูดพลางยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดบังใบหน้าแล้วร้องไห้
สืออีเหนียงที่ตกใจไปเมื่อครู่พึ่งจะได้สติกลับมา รีบก้มหัวลงแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ
ที่แท้ก็เป็นคุณหนูหกสกุลเฉียว เฉียวเหลียนฝัง
นางมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร
ไม่ใช่สิ ทำไมหยวนเหนียงถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่
นางไม่แม้แต่จะออกไปทักทายแม่ของตัวเองที่ไม่ได้เจอมาสิบกว่าปี แต่กลับไปที่ห้องโถงเตี่ยนชวนเพื่อพบปะบรรดาฮูหยินเหล่านั้น...
สืออีเหนียงค่อยๆ ปิดประตู
นึกถึงตอนที่มาเมื่อครู่ ประตูถูกปิดไว้ หน้าต่างแง้มออกแค่ครึ่งเดียว...
ทันทีที่นางยืนนิ่งก็เห็นเหวินอี๋เหนียงเดินมาด้วยดวงตาเป็นประกาย
ประตูที่อยู่ด้านหลังได้มีเสียงโศกเศร้าเสียใจของหยวนเหนียงและเสียงร้องไห้คร่ำครวญของคุณหนูสกุลเฉียว
สืออีเหนียงถอนหายใจ พูดเสียงดังว่า “เหวินอี๋เหนียง ท่านมาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ”
ทันใดนั้นเสียงที่อยู่ข้างหลังก็ได้เงียบสงบลงนางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าหยวนเหนียงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่กระจายออกไป...
เหวินอี๋เหนียงเดินขึ้นมาบนบันได“คุณหนู ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้”
สืออีเหนียงยิ้มเล็กน้อย“พี่หญิงใหญ่บอกว่าเหนื่อยแล้วอยากจะพักสักหน่อยเจ้าค่ะ”
เหวินอี๋เหนียงเขย่งปลายเท้าสายตามองผ่านไหล่ของนางไปที่ด้านใน พูดอย่างล่องลอยว่า “ให้ข้ารินชาร้อนๆ ให้พี่หญิงหรือไม่”
เหวินอี๋เหนียงเป็นอนุภรรยาของสวีลิ่งอี๋ มีความสัมผัสเป็นเจ้านายกับลูกน้องของหยวนเหนียง...
เมื่อความคิดผ่านเข้ามาในหัว สืออีเหนียงยิ้มแล้วพูดว่า“เช่นนั้นก็รบกวนอี๋เหนียงด้วย ข้ากำลังอยากจะชงชาสักแก้วให้พี่หญิงใหญ่ แต่ว่าข้าไม่คุ้นกับสถานที่จึงไม่กล้าเดินไปทั่ว” เมื่อเหวินอี๋เหนียงได้ฟังก็รู้สึกประหลาดใจ
นางคิดไม่ถึงว่าสืออีเหนียงจะเรียกใช้นาง
สืออีเหนียงแสดงออกอย่างชัดเจนยิ้มแล้วมองไปที่นางอย่างตรงไปตรงมา “ต้องรบกวนให้อี๋เหนียงช่วยไปชงชาให้เสียแล้วเจ้าค่ะ”
เหวินอี๋เหนียงสีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า“เช่นนั้นข้าไปชงชาให้พี่หญิงก็แล้วกัน”
หันกลับหลังเดินลงบันไดแล้วหันกลับมามองครู่หนึ่ง
หากมีคนอื่นมาตัวเองคงรั้งไว้ไม่อยู่แน่ๆ
ไม่ว่าความจริงของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร หยวนเหนียงก็คือพี่สาวของตัวเอง สวีลิ่งอี๋คือพี่เขยของตัวเอง ข้างนอกยังมีบรรดาฮูหยินอีกมากมาย...
สืออีเหนียงมองดูแผ่นหลังของเหวินอี๋เหนียงที่หายไปต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้นก็รีบเดินตามไป มองผ่านรูบนหินไท่หูสือ เห็นสาวใช้น้อยยืนอยู่บนบันได จึงรีบกวักมือเรียกสาวใช้คนนั้น
สาวใช้คนนั้นเป็นคนของหยวนเหนียง นางฉลาดเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นสืออีเหนียงกวักมือเรียกก็รีบวิ่งมาทันที
สืออีเหนียงยิ้มแล้วถามนาง “เจ้าชื่ออะไร”
สาวใช้ยิ้มแล้วตอบว่า “บ่าวชื่อเหวินเหลียนเจ้าค่ะ”
“อ้อ เหวินเหลียน” สืออีเหนียงยิ้มอย่างเป็นกันเอง “ข้ามีเรื่องสำคัญนิดหน่อย อยากให้เจ้าช่วยไปเรียกป้าเถามาให้ข้า...อย่าให้ผู้อื่นรู้เป็นอันขาด” พูดพลางยิ้มอย่างทำตัวไม่ถูก
หรือว่านางจะไปเข้าห้องน้ำ
เหวินเหลียนคาดเดาอยู่ในใจ ยิ้มตอบรับแล้วรีบไปเรียกป้าเถามา
สืออีเหนียงลากป้าเถามาที่ตรงกลางสวน
“ท่านโหว พี่หญิงใหญ่และคุณหนูหกสกุลเฉียวอยู่ด้านในห้อง” นางบอกป้าเถาอย่างรวบรัด และสังเกตดูอาการของป้าเถา
ป้าเถามองสืออีเหนียงด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้รู้สึกตกใจ
สืออีเหนียงรู้ดีว่าควรทำอย่างไรจึงรีบกำชับนาง “อย่าเอะอะโวยวายเด็ดขาด...มันจะกลายเป็นข่าวลือที่เสียหาย คุณหนูสกุลเฉียวจะต้องจบไม่สวยแน่ๆ ชื่อเสียงด้านคุณธรรมของพี่หญิงใหญ่ที่รักษามาสิบกว่าปีก็จะถูกทำลาย รบกวนท่านป้าช่วยไปบอกไท่ฮูหยินอย่างเงียบๆ บอกแค่ว่าพี่หญิงไม่สบายอยากพบนางเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นๆ ก็อย่าให้รู้เด็ดขาด แม้แต่ท่านแม่ที่อยู่ที่นั่นก็อย่าพึ่งให้นางรู้”
ป้าเถามองสืออีเหนียงด้วยสายตาแปลกๆ
ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีประโยชน์จะพูดอ้อมค้อมอีกต่อไป
สืออีเหนียงยิ้มเล็กน้อย ยอมรับสายตาที่มองมาของป้าเถาอย่างใจเย็นแล้วกำชับนางอีกครั้ง “ท่านป้ารีบไปเถิด เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะว่าข้าขวางไว้ เหวินอี๋เหนียงก็คงบุกเข้าไปแล้ว ข้าขวางไว้ได้หนึ่งครั้งแต่ก็คงขวางไว้ไม่ได้ตลอด”
สีหน้าป้าเถาดูรีบร้อนเล็กน้อย พูดกับสืออีเหนียงอย่างเกรงใจว่า “รบกวนท่านแล้วเจ้าค่ะ” จากนั้นก็รีบวิ่งออกจากห้องโถงไป
สืออีเหนียงเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามที่ถูกแบ่งเป็นสี่ช่อง อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
******
ไม่นานเหวินอี๋เหนียงก็กลับมา บนถาดชาลายดอกไม้ไห่ถังเคลือบสีแดงยังมีถ้วยชาเก่าแก่สีฟ้าวางอยู่
สืออีเหนียงรับถาดชามา ยิ้มแล้วพูดว่า “รบกวนอี๋เหนียงเสียแล้ว”
เหวินอี๋เหนียงที่ยืนอยู่ก็ยิ้มแล้วมองสืออีเหนียง เหมือนว่ารอให้นางเดินเข้าไปในห้องแล้วตัวเองค่อยไป
ในขณะที่ทั้งสองยืนอยู่ที่นั่น
ใบหน้าเหวินอี๋เหนียงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่นัยน์ตากลับเฉียบแหลม “คุณหนู ข้าเองก็รับใช้พี่หญิงมาแล้วสิบกว่าปี ข้าปฏิบัติต่อพี่หญิงเหมือนญาติแท้ๆ พี่หญิงเองก็เคารพในตัวข้า”
สิ่งที่นางอยากจะพูดก็คือสืออีเหนียงเสียมารยาทกับนางเกินไปแล้ว
สืออีเหนียงยิ้มอย่างอ่อนโยน “พี่หญิงเองก็ป่วยมาเป็นเวลานานทำให้อดเป็นกังวลไม่ได้ คนที่อยู่รอบตัวนางอย่างพวกเราควรจะเข้าใจนางให้มากๆ อี๋เหนียงคงจะใจร้อนเกินไปเจ้าค่ะ”
สิ่งที่นางอยากจะพูดก็คือเมื่อเหวินอี๋เหนียงเห็นว่าหยวนเหนียงป่วยก็เลยไม่ฟังคำสั่งของหยวนเหนียงแล้ว
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหวินอี๋เหนียงค่อยๆ หายไป “ข้าเกรงว่าคุณหนูจะไม่รู้นิสัยและความเคยชินของนาง ข้าก็เลยอยากจะเตือนสักหน่อย จะว่าไปแล้วพวกท่านเคยเจอกันเพียงแค่สามครั้งเอง”
สืออีเหนียงยิ้มอย่างสดใส “เป็นเพราะเช่นนี้พี่หญิงใหญ่จึงได้พาข้ามาที่นี่เพื่อที่จะได้พูดคุยเป็นการส่วนตัว” พูดพลางแสดงสีหน้าไม่สบายใจเล็กน้อย “หากพี่หญิงใหญ่ไม่บอก ข้าก็คงไม่รู้ว่าหอลู่จวินที่ข้าอาศัยอยู่สร้างขึ้นหลังจากที่พี่หญิงใหญ่แต่งออกไป แล้วยังมีเรือนหน่วนเก๋อที่อยู่ด้านหลังหอลู่จวิน อวี๋หังไม่เหมือนกับเยี่ยนจิง จะหาถ่านไม้สักก้อนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ท่านแม่กลัวว่าพวกเราพี่น้องจะแข็งเพราะความหนาว พอหิมะตกก็จะก่อไฟอยู่บ่อยๆ พวกเราพี่น้องมักจะทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือนหน่วนเก๋อ น้องหญิงสิบสองมักจะบ่นว่าไม่อบอุ่นเท่าเตาอั้งโล่ หากมีเตาอั้งโล่ก็จะได้เผามันกับเกาลัดกินได้...” สืออีเหนียงอธิบายร่ายยาว


## บทที่ 47 ติดหู (ต้น)

ตอนที่ 47 ติดหู(ต้น)
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหวินอี๋เหนียงค่อยๆ หายไป กลายเป็นสีหน้าที่เคร่งขรึม
คุณหนูสิบเอ็ดคนนี้ อายุแค่นี้ สองวันก่อนเห็นนางนิ่งๆ แต่คิดไม่ถึงว่าจะรับมือยากเช่นนี้!
คิดเช่นนี้นางก็อดไม่ได้ที่จะยอมนาง
หยวนเหนียงไม่มีทางเรียกน้องสาวที่ตัวเองพึ่งจะเจอหน้าแค่ไม่กี่ครั้งมาพูดคุยที่นี่โดยที่ไม่มีเหตุผล ป้าเถาก็ไม่มีทางยืนเฝ้าอยู่ที่ประตูโดยไม่มีเหตุผลเช่นกัน อนุญาตให้เข้าไปแต่ไม่อนุญาตให้ออกมา...แล้วก็ท่านโหว เด็กรับใช้ชายบอกว่าเขากลับไปตั้งนานแล้ว แต่หยวนเหนียงกลับสั่งให้ที่เรือนหลักใช้ผงซยงหวงฆ่าแมลง จุนเกอไปเล่นเป็นเพื่อนเจินเจี่ยเอ๋อร์ที่เรือนของไท่ฮูหยินตั้งนานแล้ว สาวใช้และและเหล่าป้าๆ ในเรือนก็ถูกไล่ออกไปหมด เรือนของฉินอี๋เหนียงไม่มีคน สำหรับเรือนปั้นเย่ว์พั่น คุณหนูสกุลกานสองคนและคุณหนูสกุลหลัวอีกหนึ่งคนกำลังเล่นว่าวอยู่ตรงทางเดิน ท่านโหวอยากจะออกไปก็ออกไปไม่ได้
จวนที่ใหญ่โตเช่นนี้ แต่นางกลับหาท่านโหวไม่เจอ!
นางคิดไปคิดมา เรือนเล็กๆ ข้างโถงเตี่ยนชวนเดิมทีเคยเป็นห้องหนังสือของท่านโหว...ดังนั้นนางจึงมาที่นี่
ตอนนี้สืออีเหนียงกล้าห้ามตัวเองเช่นนี้ หรือว่าท่านโหวกับหยวนเหนียงอยู่ที่นี่?
หากเป็นเช่นนี้ มีอะไรที่พูดไม่ได้ แต่กลับห้ามตัวเองอยู่นั่น
นางยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด
ไม่มีใครรับรองได้ว่าตัวเองไม่เคยทำเรื่องที่ทำให้ท่านโหวไม่พอใจ...ท่านโหวเคารพหยวนเหนียงมาโดยตลอด เรื่องในเรือนก็ให้หยวนเหนียงเป็นคนจัดการทั้งหมด หยวนเหนียงดูเหมือนจะเป็นคนใจดี แต่หากนางอารมณ์เสียขึ้นมาก็ไม่มีทางปล่อยใครไปง่ายๆ ไม่สู้ไปถามท่านโหวตอนเย็นดีกว่า...มีเรื่องใหญ่อะไรก็จะได้กลายเป็นเรื่องเล็ก...
หลังจากตัดสินใจแล้ว เหวินอี๋เหนียงก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรทันที “ดูข้าสิ เป็นห่วงมากเกินไป สับสนไปหมด ข้าจะไม่เชื่อคุณหนูได้เช่นไรกัน…”
หมายความว่าคำพูดและพฤติกรรมก่อนหน้านี้ของนางล้วนแต่เป็นเพราะว่านางเป็นห่วงหยวนเนียง!
ใช่หรือไม่ใช่ แต่สืออีเหนียงก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับคำพูดของนาง นางต้องรั้งเหวินอี๋เหนียงให้อยู่ข้างนอก!
เห็นว่าเหวินอี๋เหนียงไม่ยืนกรานอีกต่อไป สืออีเหนียงจึงตัดสินใจพูดจาดีๆ กับเหวินอี๋เหนียงคนนี้สักสามสามประโยค
แต่นางยังไม่ทันได้พูดออกมา เสียงของป้าเถาก็ดังออกมาจากประตู “ไท่ฮูหยินมาแล้วเจ้าค่ะ!”
พวกนางหันหน้าไปมองทางห้องโถง
เห็นฮูหยินห้ากับป้าเถาพยุงไท่ฮูหยินเดินอ้อมภูเขาปลอมเข้ามา
เห็นสืออีเหนียงและเหวินอี๋เหนียงยืนอยู่ใต้ชายคา ไท่ฮูหยินก็ตกใจ
พวกนางรีบเดินเข้าไปคำนับไท่ฮูหยิน
“ลุกขึ้น ลุกขึ้น!” ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วมองพวกนาง “ทำไมยืนอยู่ตรงนี้”
เหวินอี๋เหนียงมองไปที่สืออีเหนียง ทำท่าทางราวกับว่าตัวเองไม่รู้เรื่องต้องถามสืออีเหนียง
สายตาของสืออีเหนียงเต็มไปด้วยความกังวล “เรียนไท่ฮูหยินเจ้าค่ะ พี่หญิงไม่ค่อยสบาย จึงอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ พวกเราเห็นว่าสีหน้าของพี่หญิงดูแย่ กระวนกระวายใจ ไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรจึงเชิญไท่ฮูหยินมา”
ไท่ฮูหยินพยักหน้า นางยิ้มและพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตานหยาง เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะเข้าไปดู”
ฮูหยินห้าย่อเข่าคำนับ “เจ้าค่ะ” สืออีเหนียงเดินเข้าไปที่ประตูแล้วพูดเบาๆ “พี่หญิง ไท่ฮูหยินมาแล้วเจ้าค่ะ” จากนั้นนางก็ค่อยๆ เปิดประตู
ไท่ฮูหยินมองสืออีเหนียงด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง จากนั้นก็เดินเข้าไปแล้วปิดประตู
จวนหลังนี้ไม่มีคนโง่จริงๆ!
สืออีเหนียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นางหันกลับมาก็เห็นฮูหยินห้ามองนางด้วยสายตาที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
คนฉลาดแค่ดูก็รู้ว่าเรื่องนี้มีลับลมคมใน แต่ว่าไม่มีหลักฐาน ลับลมคมในก็ยังคงเป็นลับลมคมในตลอดไป!
สืออีเหนียงยิ้ม “ฮูหยินห้า งิ้วเล่นไปถึงไหนแล้วเจ้าคะ จ้าวอู่เหนียงคนนั้นหาไช่ปั๋วเจียเจอหรือยังเจ้าคะ”
“กำลังเล่นฉากที่ห้า ‘พบเจอ’” ฮูหยินห้ายิ้ม “ไช่ปั๋วเจียก็คิดถึงจ้าวอู่เหนียง เขาเล่นพิณอยู่ในห้องหนังสือ หนิวซื่อได้ยินเข้าจึงรู้ความจริงแล้วไปบอกท่านพ่อ...”
สืออีเหนียงอุทาย “ตายแล้ว” จากนั้นก็เดินเข้าไปจับแขนฮูหยินห้า ยิ้มแล้วพูดว่า “หนิวเฉิงเซี่ยงรู้แล้ว เขาจะส่งคนไปจับจ้าวอู่เหนียงหรือไม่เจ้าคะ จากนั้นก็บังคับให้นางหย่ากับท่านชายไช่?”
ฮูหยินห้ายิ้มแล้วพูดว่า “ตอนแรกหนิวเฉิงเซี่ยงแค่โมโห ต่อมาถูกหนิวซื่อเกลี้ยกล่อม ส่งคนไปรับท่านพ่อของท่านชายหนิวมาอยู่ที่เมืองหลวงด้วยกัน”
“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะ!” สืออีเหนียงพยุงฮูหยินห้าเดินไปข้างหน้าอย่างสนิทสนม “การร้องของพวกเขาข้าฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก หากมีหนังสือสักเล่ม เขียนเนื้อเพลงเอาไว้ก็คงจะดี!”
ฮูหยินห้าตกใจ “ความคิดของเจ้าไม่เลวเลยทีเดียว ข้าไปบอกคุณชายห้า เขาจะต้องชอบมากแน่ๆ” นางพูดแล้วยิ้มออกมา มีกลิ่นอายของความจริงใจ
สืออีเหนียงนึกถึงใบหน้าที่วาดลวดลายครึ่งหนึ่งของคุณชายห้า...
นางตัดสินใจที่จะพูดเรื่องนี้กับฮูหยินห้าต่อไป
“ข้าได้ยินมาว่าเยี่ยนจิงยังมีคณะงิ้วที่ร้องทำนองคุนซานและทำนองอวี๋หัง จริงหรือไม่เจ้าคะ”
“ใช่แล้ว!” ฮูหยินห้ายิ้มและพยักหน้า “ในเยี่ยนจิงคณะงิ้วที่ร้องทำนองคุนซานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดคือคณะฉางเซิงปาน ร้องทำนองอวี๋หังที่มีชื่อเสียงที่สุดคือคณะเจี๋ยเซียงตู้” พูดถึงตรงนี้ นางก็ร้อง “เอ๊ะ” ออกมา แล้วพูดต่อว่า “ว่าไปแล้ว ทำนองอวี๋หังนี่ก็แพร่มาจากบ้านเกิดของพวกเจ้า ทำไมเจ้าถึงไม่รู้ล่ะ” นางทำท่าทางตกใจ
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “เมื่อก่อนข้าอยู่กับท่านพ่อที่ฝูเจี้ยน จนกระทั่งท่านปู่เสียชีวิตจึงกลับมาไว้ทุกข์ที่อวี๋หัง ตอนที่มีงานฉลองที่จวนถึงได้ยินมาบ้าง กำลังอยากจะถามคนที่รู้เรื่องอยู่พอดีเจ้าค่ะ”
ฮูหยินห้าพยักหน้า “คุณชายห้ารู้จักกับเกิงฉางเซิงหัวหน้าคณะฉางเซิงปาน และไป๋ซีเซียงหัวหน้าคณะเจี๋ยเซียงตู้” นางยิ้ม “เช่นนั้น เราเชิญพวกเขาสามคณะมาร้องสักวัน?” ทันทีที่พูดจบ นางก็พูดกับสืออีเหนียงด้วยความสนใจ “ข้าลองดูว่า เดือนสามมีเทศกาลอะไรหรือไม่…เทศกาลเชงเม้งไม่ได้ ทุกคนต้องไปสักการะบูชาบรรพบุรุษ...แล้วเดือนสี่ก็มีเทศกาลสรงน้ำพระ ก็ไม่ได้เหมือนกัน ท่านแม่จะต้องไปคารวะเย้าอ๋อง...” นางครุ่นคิด “เช่นนั้นก็รอถึงวันที่ยี่สิบสี่เดือนสี่ วันเกิดของท่านแม่!” พูดจบ สายตาของนางก็เป็นประกายขึ้นมา “ถึงตอนนั้น ท่านโหวคงจะไม่ว่าอะไร เราเชิญทั้งสามคณะมา มันต้องคึกคักมากแน่ๆ”
พวกนางพูดคุยกันแล้วเดินเข้าไปในห้องโถง เหวินอี๋เหนียงยืนอยู่บนบันได ยืนมองไปที่ประตูที่ปิดอยู่อย่างลังเล สุดท้ายนางก็บึนปากแล้วรีบเดินตามไป
ในห้องโถง ป้าเถาจัดที่นั่งไว้แล้ว
ฮูหยินห้าและสืออีเหนียงแยกกันนั่งซ้ายขาว สาวใช้ยกชาขึ้นมา ฮูหยินห้ายังคงมีความสุขกับความคิดเมื่อครู่ “เกิงฉางเซิงเชี่ยวชาญในการร้อง ‘จี้จื่อ’ ในบทเพลง ‘ฮ่วยชาจี้’ ไป๋ซีเซียงเชี่ยวชาญในการร้อง ‘โอ่วหยวน’ ในบทเพลง ‘เจินจูจี้’” นางยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น “แต่ว่าทำนองของอวี๋หังก็มีบทเพลง ‘ผีผาสิง’ ถึงตอนนั้นเราบอกให้เกิงฉางเซิงร้องด้วย...”
สืออีเหนียงพูดคุยเรื่องพวกนี้เป็นเพื่อนนาง แต่ในใจกลับกระวนกระวาย
หยวนเหนียงดึงตัวเองมาจับมือที่สาม นางพึ่งคิดออกหรือว่าวางแผนไว้อยู่แล้วกันแน่?
แล้วนายหญิงใหญ่รู้เรื่องนี้หรือไม่
หรือเข้าใจได้ว่าหยวนเหนียงและนายหญิงใหญ่เลือกให้อู่เหนียงแต่งเข้ามา เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นสืออีเหนียง แต่ตัวเองกลับไปเจอกับสวีลิ่งอี๋ในสถานการณ์เช่นนี้ เป็นใครใครก็ไม่มีทางชอบ สิ่งที่หยวนเหนียงต้องการก็คือคนที่สวีลิ่งอี๋มองแล้วถูกชะตา แน่นอนว่าจะให้คนที่เขารังเกียจมาอยู่กับเขาไม่ได้ ไม่เช่นนั้น ไม่เพียงแต่ช่วยจุนเกอไม่ได้ แล้วยังอาจจะทำให้จุนเกอต้องลำบาก...
เหวินอี๋เหนียงที่อยู่ข้างๆ ก็กระวนกระวายเช่นกัน
ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงขั้นต้องเชิญไท่ฮูหยินมา...
นางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ นางไม่รู้สึกว่าตัวเองทำอะไรผิดพลาด
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ในขณะที่กำลังครุ่นคิด จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของไท่ฮูหยิน “ตานหยาง เจ้ามาหาข้าหน่อย!”
ฮูหยินห้า เหวินอี๋เหนียงและป้าเถาก็วิ่งเหยาะๆ ไปที่ลาน แต่สืออีเหนียงกลับเดินตามไปอย่างช้าๆ
เข้าไปในลาน เห็นไท่ฮูหยินยืนยิ้มอยู่กลางลาน กำลังพูดกับฮูหยินห้า “... พี่สะใภ้สี่ของเจ้าไม่สบาย เจ้าไปเรียกคนที่คอยปรนนิบัติรับใช้เข้ามา แล้วก็ส่งคนไปตามหมอหลวงมา” จากนั้นก็มองไปที่เหวินอี๋เหนียง “วันนี้หยวนเหนียงจะพักผ่อนที่นี่ เจ้าไปดูแลพวกเด็กๆ ที่เรือนของข้า” ยิ้มแล้วพูดกับป้าเถา “ส่งคนไปช่วยเหวินอี๋เหนียงสองสามคน แล้วก็ส่งคนมาอยู่ดูแลที่นี่อีกสองสามคน” สุดท้ายก็ถามว่า “ทำไมไม่เห็นคุณหนูสิบเอ็ดสกุลหลัว?”
สืออีเหนียงในใจรู้สึกขมขื่น
ไท่ฮูหยินที่อ่อนโยนและเป็นมิตรจัดการเรื่องราวให้กับลูกชายของตัวเองอย่างเงียบๆ จัดการทุกอย่างได้อย่างสมเหตุสมผล เป็นคนที่มีความแข็งแกร่งในความนุ่มนวล สืออีเหนียงเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ไท่ฮูหยินต้องไม่วางใจนางแน่นอน...แต่ไม่รู้ว่านางจะจัดการเช่นไร
นางไม่กล้าแสดงสีหน้าออกมามาก นางยิ้มแล้วตอบรับ “ไท่ฮูหยินเจ้าค่ะ”
“พวกนางมีเรื่องที่ต้องไปทำหมดแล้ว” ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วมองมาที่นาง “เจ้ามาช่วยพยุงข้าได้หรือไม่”
เรื่องมาถึงขึ้นนี้แล้ว คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ คงต้องรับมือกับปัญหาที่เจอตอนนี้ไปก่อน
สืออีเหนียงย่อเข่าตอบรับ นางเดินเข้าไปพยุงไท่ฮูหยินอย่างใจกว้าง
ไท่ฮูหยินมองทุกคน “ทุกคนแยกย้ายกันไปเถอะ!”
ทุกคนตอบรับและแยกย้ายกันไป เหลือไว้แค่ไท่ฮูหยินและสืออีเหนียง
ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วถามนาง “เจ้าอายุเท่าไร”
“เรียนไท่ฮูหยิน” สืออีเหนียงยิ้ม “ปีนี้ข้าอายุสิบสามปีเจ้าค่ะ”
ไท่ฮูหยินพยักหน้า ยิ้มและพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเย็บปักถักร้อยได้สวยงาม เรียนรู้อะไรมาแล้วบ้าง”
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “เรียนกับท่านอาจารย์มาแล้วบ้าง เคยอ่านหนังสือ ‘บัญญัติสตรี’ และ ‘ตำนานปีศาจสาว’”
ไท่ฮูหยินยิ้มและพูดว่า “เจ้ายังจะเกรงใจข้า ข้าเห็นดูว่าคุณหนูห้ากำลังจะอ่าน ‘หนังสือลับจุนฮว่า’  แล้ว!”
สืออีเหนียงยิ้มและพูดว่า “พี่หญิงห้าของข้ามีพรสวรรค์ในเรื่องนี้ ไม่เหมือนข้าที่เรียนกับท่านอาจารย์ไปวันๆ”
ไท่ฮูหยินหัวเราะ “เกรงว่าเจ้าจะถ่อมตัวเกินไปแล้ว...”
เรื่องที่พวกนางพูดคุยกันล้วนแต่เป็นเรื่องทั่วไปของครอบครัว ทำให้สืออีเหนียงจับเจตนาของไท่ฮูหยินไม่ได้
ไม่นาน ฮูหยินห้าก็พาป้าตู้ เว่ยจื่อและเหยาหวงมา
พวกนางคำนับไท่ฮูหยิน ไท่ฮูหยินยิ้มแล้วพูดว่า “ให้คุณหนูอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนข้าครู่หนึ่ง ทำให้เจ้าไม่ได้ไปดูงิ้ว” จากนั้นก็มองไปที่ฮูหยินห้า “พวกเจ้ากลับไปโถงเตี่ยนชวนกันเถิด กลับไปดูงิ้วต่อ”
สืออีเหนียงตกใจ
ไม่พูดอะไรกับนางสักอย่าง เพราะว่าไม่จำเป็นต้องพูดกับนาง หรือว่าเพราะว่าไม่ต้องพูดอะไร อย่างแรก เพราะว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น อย่างหลังนางไว้วางใจสืออีเหนียง...แต่แค่ประโยคสองสามประโยคนี้ ความไว้วางใจ เป็นไปไม่ได้! แต่ไม่ว่าจะเป็นเช่นไร นางก็ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก
ฮูหยินห้ายิ้มและย่อเข่าคำนับตอบรับ จับแขนสืออีเหนียง “ไม่ต้องเป็นห่วงพี่สะใภ้สี่ มีท่านแม่อยู่ทั้งคน!”
สืออีเหนียงยังจะพูดอะไรได้
นางยิ้มและขอตัวลาไท่ฮูหยิน เดินไปที่โถงเตี่ยนชวนกับฮูหยินห้า
บนเวที ไช่ปั๋วเจียและจ้าวอู่เหนียงกำลังร้องไห้
บางคนดูอย่างหลงไหลไม่สนใจคนอื่น บางคนคล้อยตามจนหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดน้ำตา บางคนก็สนใจคนรอบข้าง เห็นพวกนางเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ ก็ทำสีหน้าตกใจ
สืออีเหนียงนั่งลงข้างนายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่ถามสืออีเหนียงเบาๆ “เจ้ากลับมาทำไม เกิดอะไรขึ้น”
สืออีเหนียงไม่แน่ใจว่านายหญิงใหญ่รู้เรื่องมากน้อยแค่ไหน แต่ว่าเช่นไรนายหญิงใหญ่ก็เป็นแม่แท้ๆ ของหยวนเหนียง มีคำบางคำที่ตัวเองไม่ควรพูดออกมา
นางยิ้มและพูดว่า “พี่หญิงมีเรื่องจะพูดกับไท่ฮูหยิน จึงให้ข้ากลับฮูหยินห้ากลับมาดูงิ้วก่อนเจ้าค่ะ”
นายหญิงใหญ่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นนางก็ยิ้มออกมา


## บทที่ 48 ติดหู (กลาง)

ตอนที่ 48 ติดหู(กลาง)
ฉากสุดท้ายคือ ‘พร้อมหน้าพร้อมตา’
ไช่ปั๋วเจียได้เจอกับจ้าวอู่เหนียง จ้าวอู่เหนียงเล่าเรื่องในบ้านให้ไช่ปั๋วเจียฟัง ไช่ปั๋วเจียเสียใจเป็นอย่างมาก เขาลาออกจากตำแหน่งทันที พาจ้าวอู่เหนียงและหนิวซื่อกลับไปไว้ทุกข์ที่บ้านเกิด ฮ่องเต้และบรรดาขุนนางได้ยินเช่นนี้ก็พากันยกย่องจ้าวอู่เหนียงว่าเป็นคนกตัญญูกตเวที กตัญญูต่อสกุลไช่
ทันทีที่ฮ่องเต้ปรากฏตัวขึ้นมาบนเวที สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง นางเห็นว่ามีขุนนางยืนอยู่ข้างฮ่องเต้ เขาสวมเสื้อคลุมพญางู วาดหน้าวาดตา รูปร่างสูงใหญ่ สง่างามยิ่งกว่าฮ่องเต้ที่อยู่เคียงข้างๆ เสียอีก
สืออีเหนียงอดยิ้มไม่ได้
ดูเหมือนว่าขุนนางคนนี้น่าจะเป็นคุณชายห้าสกุลสวี แต่น่าเสียดาย ตอนนี้ไท่ฮูหยินไม่อยู่ที่นี่...
นางอดไม่ได้ที่จะดูการแสดงของคุณชายห้าสกุลสวีอย่างละเอียด
มีแค่บทเดียว แต่ท่าทางเขาจริงจังมาก...
สืออีเหนียงมองไปที่ฮูหยินห้า
นางกำลังยิ้มและมองไปบนเวที สายตาเต็มไปด้วยความสุข
สืออีเหนียงยิ้มมุมปาก
ฮูหยินห้าดูสนใจเรื่องของคุณชายห้าเป็นอย่างมาก...
นางครุ่นคิด จากนั้นก็เห็นหญิงนางหนึ่งสวมเสื้อกั๊กยาวสีชมพูและกระโปรงผ้าไหมลายดอกซีฟานสีเขียวเดินเข้ามา
สืออีเหนียงมองออกไป นางคือเฉียวเหลียนฝังคุณหนูหกสกุลเฉียว
สีหน้าของนางดูไม่ค่อยมีความสุข นางฝืนยิ้มพูดคุยกับเฉียวฮูหยินสองสามประโยค จากนั้นก็นั่งลงข้างๆ เฉียวฮูหยิน เฮียวฮูหยินหันหน้าไปพูดอะไรบางอย่างกับนาง นางดูเหม่อลอย ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้ตอบรับ แต่เฉียวฮูหยินกลับขมวดคิ้ว
ใจของสืออีเหนียงถึงได้สงบลงอย่างสมบูรณ์แบบ
หากคนที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ ก็แสดงว่าจัดการเรียบร้อยแล้ว เพราะว่าเรื่องเช่นนี้ต้องจับให้ได้สองคน...
นางก็นึกถึงกระโปรงผ้าทอสีขาวลายดอกจู๋เหมยหลานตัวนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
ทำไมถึงสวมกระโปรงผ้าไหมมา...หนึ่งคือผู้หญิงมักสวมกระโปรงผ้าไหม สองคือกระโปรงผ้าไหมสวยงามและโดดเด่น...ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมถึงไม่ให้ไท่ฮูหยินหากระโปรงผ้าทอสีขาวมาให้นางสวม...
สืออีเหนียงครุ่นคิด รู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองมาที่ตัวเอง จ้องมองอยู่นานไม่หายไปไหนสักที
นางเหลือบไปมองตามความรู้สึก เห็นว่าเฉียวเหลียนฝังกำลังมองมาที่นางด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์
สืออีเหนียงยิ้มอย่างขมขื่น
ถูกเห็นภาพที่ตัวเองอนาถที่สุด แม้แต่คนที่ใจกว้างมากแค่ไหนก็ต้องไม่พอใจอยู่แล้ว!
นางทำได้แค่เสแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทำเป็นว่ากำลังดูงิ้วอย่างจริงจัง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน สายตาที่จ้องมองมาที่นางก็หายไป
สืออีเหนียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นก็เห็นคุณหนูหลินและคุณหนูถังยิ้มแล้วเดินเข้ามาด้วยกัน อู่เหนียงเดินตามมาข้างหลัง สีหน้านางไม่ค่อยดีสักเท่าไร
เห็นเฉียวเหลียนฝัง ทุกคนต่างตกใจ
เฉียวเหลียนฝังก็เห็นพวกนางสามคน นางพยักหน้าให้พวกนางด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ
พวกนางสามคนก็พยักหน้าทักทายเฉียวเหลียนฝัง แต่หลังจากทักทายกันแล้ว คุณหนูถังกลับมองไปที่เฉียวเหลียนฝังแล้วกระซิบกระซาบอะไรกับคุณหนูหลินสองสามประโยค คุณหนูหลินฟังแล้วก็มองไปที่เฉียวเหลียนฝังด้วยสายตาที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ทำให้คนรู้สึกว่าพวกนางกำลังนินทาอะไรเฉียวเหลียนฝังอยู่
เฉียวเหลียนฝังหน้าแดงขึ้นมาทันที
ไม่รู้ว่าคุณหนูถังพูดอะไรกับคุณหนูหลิน จากนั้นพวกนางก็ยิ้ม คุณหนูหลินเหลือบมองไปที่คุณหนูถัง
สีหน้าของเฉียวเหลียนฝังซีดเซียว นางกระวนกระวายราวกับนั่งอยู่บนหนาม
จากนั้นพวกนางสองคนก็ไม่มองนางอีก แยกย้ายกันกลับไปหาผู้อาวุโสของตัวเอง ผู้อาวุโสของพวกนางก็ถามพวกนางเบาๆ
อู่เหนียงกลับมาที่นายหญิงใหญ่ นายหญิงใหญ่ยิ้มแล้วถามนาง “เจอกับฮูหยินสองหรือ ทำไมถึงกลับเร็วเช่นนี้ ไม่อยู่ที่นั่นอีกสักหน่อย”
อู่เหนียงตอบกลับด้วยความเคารพ “เจอกับฮูหยินสองแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินสองยังบอกให้พวกข้าอยู่ดื่มชาชิงฉวนไป๋สือ แต่ว่าป้าตู้คนของไท่ฮูหยินมาบอกว่างิ้วจะจบแล้ว พวกข้าจึงรีบกลับมาเจ้าค่ะ”
ชาชิงฉวนไป๋สือ? มันคือชาอะไร
สืออีเหนียงแปลกใจแต่หญิงนายหญิงใหญ่กลับยิ้มและพยักหน้า ราวกับพอใจในคำตอบของอู่เหนียงเป็นอย่างมาก จากนั้นนางก็ยิ้มแล้วพูดว่า“นั่งพักเสียเถิด! งิ้วใกล้จะจบแล้วจริงๆ ไม่รู้ว่าเพราะว่าไม่ชินหรืออย่างไร ข้ารู้สึกว่าการที่นั่งนานๆ ไม่ได้ทำอะไรเช่นนี้ช่างน่าเบื่อเสียจริง”
“ท่านแม่เคยชินกับการทำงานที่จวน ไม่แปลกที่จะไม่ชินเจ้าค่ะ” อู่เหนียงยิ้ม “นานไปประเดี๋ยวท่านแม่ก็ชินเองเจ้าค่ะ!”
นายหญิงใหญ่ยิ้ม หันหน้าไปดูงิ้วต่อ อู่เหนียงก็มานั่งข้างสืออีเหนียงอย่างรู้ความ
ทันทีที่นางนั่งลงคุณหนูสองคนของสกุลกานและสือเหนียงก็กลับมา
สือเหนียงจับแขนกานหลานถิงคุณหนูเจ็ดสกุลกาน พวกนางพูดคุยกันอย่างมีความสุข แต่คุณหนูสามสกุลกานกลับทำสีหน้าช่วยไม่ได้เดินตามพวกนางอยู่ข้างหลัง ในมือของสาวใช้สองคนที่เดินตามมาก็ถือช่อดอกไม้และหญ้า
พวกนางเห็นเฉียวเหลียนฝัง แต่กลับมีสีหน้าปกติ ไม่เหมือนคุณหนูหลิน คุณหนูถังและอู่เหนียงที่มีสีหน้าตกใจ แต่พวกนางเดินเข้ามาอย่างเย่อหยิ่ง ดึงดูดความสนใจของทุกคนในห้อง
หวงฮูหยินยิ้มและพูดว่า “นั่งลงเร็วเข้า อย่ายืนบัง”
คุณหนูสามสกุลกานหน้าแดง นางพึมพำ “เจ้าค่ะ” แต่คุณหนูเจ็ดสกุลกานกลับหัวเราะ ทิ้งสือเหนียงไว้ตรงนั้นและวิ่งไปที่ฮูหยินห้า ก้มหน้าพูดอะไรบางอย่างกับฮูหยินห้า สือเหนียงย่อเข่าคำนับหวงฮูหยิน จากนั้นก็เดินมาคำนับนายหญิงใหญ่
นายหญิงใหญ่ยิ้มและพยักหน้าให้นางเบาๆ จากนั้นนางก็ยิ้มและนั่งลงข้างนายหญิงใหญ่
คุณหนูสามสกุลกานก็เดินเข้ามา ย่อเข่าคำนับกานฮูหยิน “ท่านแม่!”
ท่านแม่?
สืออีเหนียงตกใจ
หรือว่าคุณหนูสามสกุลกานเป็นลูกอนุ?
นึกถึงหน้าตาที่ยังเด็กของกานฮูหยินขึ้นมา...หรือว่า กานฮูหยินแต่งเข้ามาเป็นภรรยาตัวแทน?
“ก่อเรื่องมาหรือ” กานฮูหยินยิ้มอย่างเป็นมิตร
“ก่อเรื่องอะไรกันเจ้าคะ” คุณหนูสามสกุลกานยิ้มและบ่น “ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้ความแค่ไหน แต่เราก็ไม่มีทางทำเรื่องอะไรที่ไร้มารยาทให้จวนของตระกูลสวีแน่นอนเจ้าค่ะ” นางไม่ค่อยเคารพกานฮูหยินมากนัก
กานฮูหยินก็ไม่สนใจ นางยิ้ม “รีบนั่งลงดื่มชา ดูเจ้าสิ หน้ามีแต่เหงื่อ!”
คุณหนูสามสกุลกานพยักหน้าอย่างเฉยเมยและนั่งลง มีสาวใช้ยกชาขึ้นมา แล้วยังมีสาวใช้ใช้แขนเสื้อพัดให้นาง
นางยิ้มและทักทายสืออีเหนียง “สนุกไหม”
สืออีเหนียงพยักหน้า “ร้องเพราะมากเจ้าค่ะ”
“ล้วนแต่เป็นเพราะหลานถิง ไม่เช่นนั้น ข้าก็คงจะได้นั่งดูดีๆ” นางบ่นแต่ไม่ได้โมโห “ปกติเจ้าดูงิ้วหรือไม่ ชอบดูอะไรบ้าง”
“ปกติข้าไม่ค่อยดูเจ้าค่ะ” สืออีเหนียงยิ้ม “นี่เป็นครั้งแรก!”
นางเบิกตากว้างแล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ก็จริง บ้านของพวกเจ้าไม่มีอะไรสนุกๆ”
ไม่มีความเย่อหยิ่ง ไม่มีความดูถูก นางแค่เล่าเรื่องเรื่องหนึ่ง มันไม่ได้ทำให้คนรู้สึกไม่พอใจ แต่กลับทำให้คนรู้สึกว่านางไร้เดียงสา!
สืออีเหนียงยิ้มมุมปาก
“พี่หญิงสามพูดอะไรนะเจ้าคะ” จู่ๆ คุณหนูเจ็ดสกุลกานก็ปรากฏตัวขึ้นมาข้างหลังคุณหนูสาม “คณะเจี๋ยเซียงตู้หนึ่งในสามคณะใหญ่ของเยี่ยนจิงร้องทำนองอวี๋หัง บ้านเกิดของน้องหญิงหลัวอยู่ที่อวี๋หัง”
คุณหนูสามตกใจ นางมองสืออีเหนียงด้วยสายตาที่ไม่ค่อยพอใจ ราวกับว่านางถูกหลอก
สืออีเหนียงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ไม่อยากมีปัญหากับแม่นางเหล่านี้
นางจึงต้องอธิบายว่า “เมื่อก่อนข้าเคยอยู่กับท่านพ่อที่ฝูเจี้ยน ต่อมาท่านปู่เสียชีวิตจึงกลับบ้านไว้ทุกข์ที่จวน ข้าไม่เคยดูงิ้วมาก่อนจริงๆ เจ้าค่ะ”
คุณหนูสามสีหน้าเบาลง นางพยักหน้าเบาๆ
แต่คุณหนูเจ็ดกลับปิดปากยิ้ม จากนั้นก็จับมือสืออีเหนียง “น้องหญิงอย่าได้ถือสา คุณหนูสามของเราพูดจาตรงไปตรงมาเช่นนี้ตลอด”
ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่นางยังมาขอโทษ สืออีเหนียงจะปฏิเสธความหวังดีของคนอื่นได้เช่นไร
นางเบิกตาเบิกกว้างและทำสีหน้าล้อเลียน “พี่หญิงสามพูดถูกแล้วนี่เจ้าคะ บ้านของพวกข้าไม่ค่อยมีอะไรสนุกๆ...พี่หญิงเจ็ดอย่าพูดเช่นนี้เจ้าค่ะ!”
คุณหนูเจ็ดหัวเราะและพูดว่า “เจ้าช่างเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ”
สืออีเหนียงก็หัวเราะ
หวงฮูหยินหันหน้ามา “หลานถิง เจ้าสงบไม่ได้สักวินาทีจริงๆ รีบนั่งลงเร็วเข้า บนเวทีร้องอะไรข้าไม่ได้ยิน”
คุณหนูเจ็ดแลบลิ้นใส่สืออีเหนียง นั่งลงข้างๆ นาง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะซุบซิบกับสืออีเหนียง “เหลียนฝังไปยืมกระโปรงมาจากฮูหยินสี่หรือ”
สืออีเหนียงตกใจ แต่กลับไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมา “เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน”
คุณหนูเจ็ดกะพริบตาให้นาง “เดิมทีนางบอกว่าจะไปหาฮูหยินสองกับหมิงหย่วน เดินไปได้ครึ่งทางก็บอกว่าจะไปเล่นว่าวกับพวกข้า เดิมทีลมบนทางเดินค่อนข้างแรง เป็นที่ที่เหมาะกับการเล่นว่าว สุดท้ายนางเจอกับสาวใช้คนหนึ่ง บอกว่าทิวทัศน์ที่ศาลาชุนเหยี่ยนถิงสวยงาม นางจึงอยากไปเล่นว่าวที่ศาลาชุนเหยี่ยนถิง ไปก็ไปสิ แต่กลับเกิดเรื่อง นางยืนอยู่ข้างศาลาและมองออกไปไกลๆ แต่กลับถูกสาวใช้ที่ไม่รู้ความที่มาเก็บดอกไม้ตรงศาลาชุนเหยี่ยนถิงชนเข้าให้ ทำให้กระโปรงของนางฉีก นางจึงกลับไปก่อน... แต่คิดไม่ถึงว่านางจะไปยืมกระโปรงมาจากฮูหยินสี่”
สืออีเหนียงหัวใจเต้นแรง
มองออกไปไกลจากศาลาชุนเหยี่ยนถิง สามารถมองเห็นทะเลสาบเล็กๆ ทรงพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ข้างทะเลสาบมีเรือนหลังหนึ่ง... อู่เหนียงยังเคยกระซิบถามนางว่า ที่นั่นคือเรือนปั้นเย่ว์พั่นของท่านโหวใช่หรือไม่!
นางมองไปที่คุณหนูเจ็ด
สีหน้าของคุณหนูเจ็ดเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในสายตาของนางมีความเจ้าเล่ห์
ราวกับได้รับแรงบันดาลใจ ทันใดนั้นสืออีเหนียงก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ที่แท้แล้ว คำพูดของคุณหนูเจ็ดมีความหมายลึกซึ้งทุกคำ
สืออีเหนียงพูดกับคุณหนูเจ็ดอย่างอ้อมค้อม “หา ฮูหยินสามไม่อยู่หรือ ทำไมต้องไปยืมกระโปรงจากพี่หญิงใหญ่”
สายตาของคุณหนูเจ็ดเป็นประกาย นางยิ้มสดใสขึ้นกว่าเดิม “พี่หญิงเดินไปได้ครึ่งทางก็ถูกคนของโรงครัวเรียกไป บอกว่าปลาฟู่ที่ไท่ฮูหยินบอกให้ทำหายไปไหนไม่รู้ ให้พี่หญิงรีบไปดู เช่นนี้พี่หญิงยังไม่ได้ก้าวเข้ามาก็ถูกคนเรียกออกไปเสียก่อน ไม่เช่นนั้น จู่ๆ เหลียนฝังจะเปลี่ยนใจกะทันหันได้เช่นไรกัน” นางมองสืออีเหนียงแล้วพูดเป็นนัย
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น
ความบังเอิญเจอกับความบังเอิญกลายเป็นความไม่บังเอิญ
แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นจักจั่น ใครเป็นตั๊กแตน ใครเป็นนกหวงเชวี่ย
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง บรรดาป้าๆ ของจวนสกุลสวีกำลังเดินไปเดินมาอยู่ใต้ชายคาโถงเตี่ยนชวน จุดโคมไฟสีแดงทีละดวง
เสียงฆ้องและกลองข้างเวทียังคงดังกังวาน คนที่อยู่บนเวทีก็ร้องเพลงอย่างตื่นเต้นเร้าใจ จ้าวอู่เหนียงอยู่ข้างซ้ายของไช่ปั๋วเจีย หนิวซื่ออยู่ข้างขวา เลียนแบบฮ่องเต้เอ๋อร์และหนี่ว์อิง...
เสียงคำชมของบรรดาฮูหยินดังขึ้นมา
“จ้าวอู่เหนียงช่างมีวาสนา ได้เป็นฮูหยินของจอหงวน!”
“หนิวซื่อช่างเพียบพร้อมและใจกว้าง!”
สืออีเหนียงตกอยู่ในภวังค์
ที่แท้จ้าวอู่เหนียงที่มีชีวิตยากลำบากมาตลอด สุดท้ายสิ่งที่นางได้มาก็คือจุดจบเช่นนี้!


## บทที่ 49 ติดหู (ปลาย)

ตอนที่ 49 ติดหู(ปลาย)
ตอนจบของงิ้ว ตามกฎแล้วหัวหน้าคณะจะต้องพานักแสดงมาก้มหัวขอบคุณผู้ชมบนเวที ผู้ชมต้องให้เงินรางวัลกับพวกเขา โดยปกติเจ้าภาพจะให้เงินเยอะที่สุด คนอื่นๆ ให้ตามอำเภอใจก็พอ
ฮูหยินห้าเห็นว่าไช่ปั๋วเจียกำลังจะพาฮูหยินสองคนกลับบ้าน นางก็กระวนกระวายขึ้นมา
จนถึงตอนนี้ไท่ฮูหยินก็ยังไม่กลับมา แล้วยังพาสาวใช้และเหล่าป้าๆ ที่สามารถสั่งงานได้ไปด้วย นางไม่รู้ว่าใครจะเป็นคนให้เงินพวกเขา
แล้วยังมีสะใภ้กาน สะใภ้สาม
เมื่อก่อนสะใภ้สี่เป็นคนดูแล แต่หลังปีใหม่มานี้ ร่างกายของสะใภ้สี่เริ่มแย่ลงเรื่อยๆ นางจึงมอบเรื่องในจวนให้สะใภ้สามเป็นคนจัดการ ตอนนั้นสะใภ้สามดีใจจนเก็บรอยยิ้มไม่อยู่ นี่คือครั้งแรกที่นางเป็นคนจัดการงานเลี้ยงของสกุล ตามหลักแล้ว นางควรจะพยายามจัดการให้ดีที่สุดสิ ทำไมถึงได้ออกไปส่งคุณหนูสกุลกานและคุณหนูสกุลหลัวออกไปเล่นว่าว คุณหนูสกุลกานและคุณหนูสกุลหลัวก็กลับมาแล้ว แต่นางเองกลับไม่เห็นร่องรอย...
แต่ไม่ว่าเช่นไร นางเองก็เป็นนายหญิงคนหนึ่งของสกุลหลัว จะทำให้เสียบรรยากาศเพียงเพราะนายหญิงสองคนไม่อยู่ไม่ได้
นางรีบพูดกับเหอเยี่ยสาวใช้คนสนิทของตัวเองเบาๆ บอกให้นางรีบกลับที่เรือนของตัวเอง ไปเอาเงินในกล่องออกมาสามร้อยตำลึง จากนั้นก็บอกเหอเซียงสาวใช้คนสนิทอีกคนหนึ่ง บอกให้นางรีบไปรายงานให้กับคนที่อยู่ที่ลานเล็ก บอกว่างิ้วที่โถงเตี่ยนชวนเล่นจบแล้ว
สาวใช้ทั้งสองตอบรับและเดินออกไป หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ใจนางถึงได้งสงบลง
เกิดเรื่องอันใดขึ้นกับสะใภ้สี่กันแน่
หากบอกว่านางป่วย นางก็ป่วยมาตั้งนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องหลบหนีตัวเอง
หรือว่า ทะเลาะกับท่านโหว?
ความคิดนี้วาบขึ้นมา นางรู้สึกว่าตัวเองคิดได้สมเหตุสมผล
ทุกคนล้วนแต่เคารพสามีของตัวเอง มีเพียงสะใภ้สี่ ดูเหมือนว่านางจะอ่อนน้อมถ่อมตนกับท่านโหว ปัจจัยทั้งสี่ก็จัดการได้เป็นอย่างดี แต่ไม่รู้ว่าทำไม นางมักจะรู้สึกว่าระหว่างพวกเขามันขาดอะไรบางอย่างไป อย่างน้อยก็ไม่เหมือนนางกับคุณชายห้า หากทะเลาะกัน ถึงแม้ว่าเจ้าจะไม่สนใจข้า ข้าไม่สนใจเจ้า แต่หากดีกันแล้ว ห่างกันแค่วินาทีเดียวก็ไม่ไหว...
คิดเช่นนี้ นางก็หน้าแดงขึ้นมา จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังออกมาจากบนเวที “คณะเต๋ออินปานขอขอบพระคุณไท่ฮูหยิน คุณนายและคุณหนูๆ”
ฮูหยินห้าได้ยินเช่นนี้ก็กระวนกระวาย จากนั้นก็เห็นเจิ้งไท่จวินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันมายิ้มให้นางอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
แต่ว่าเหอเยี่ยยังไม่กลับมาเลย!
นางเดินเข้าไปทักทายพูดคุยกับคณะเต๋ออินปานด้วยความปวดหัว
“...หัวหน้าโจวลำบากแล้ว ข้าได้ยินตอนที่จ้าวอู่เหนียงอยู่ที่วัดที่ทรุดโทรมนั้น นางร้องได้ไพเราะและชัดเจนมาก ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน ไม่รู้ว่าเพราะอะไรหรือ”
โจวฮุ่ยเต๋อคนที่แสดงเป็นจ้าวอู่เหนียงคุกเข่าอยู่กลางเวทีและพูดด้วยความเคารพว่า “นั่นคือความสามารถเล็กๆ น้อยๆ ของข้า ข้าคิดว่าจ้าวอู่เหนียงเป็นคนอ่อนโยนและแข็งแกร่ง นางฝังสามีด้วยผ้ากระสอบ นางเป็นคนที่แข็งแกร่ง ดังนั้นตอนที่อยู่ที่วัดทรุดโทรมนั้น ข้าจึงเปลี่ยนการร้อง ทำให้ทุกคนรู้ว่าจ้าวอู่เหนียงนอกจากอ่อนโยนแล้วก็ยังมีความแข็งแกร่งอีกด้วยขอรับ...”
ผู้คนในห้องก็พากันพยักหน้า
หลินฮูหยินถึงกับถามเขาว่า “เสียงของเจ้าช่างใสและไพเราะ ไม่รู้ว่าเจ้าไปเรียนมาจากท่านอาจารย์คนใด” ดูเหมือนนางจะคุ้นเคยกับคณะงิ้ว
โจวฮุ่ยเต๋อตอบ “ท่านอาจารย์เสี่ยวฮุ่ยหลานขอรับ”
“เสี่ยวฮุ่ยหลานของคณะซานซิ่งปานเมื่อก่อน?” หลินฮูหยินถามด้วยความสงสัย “ตอนข้ายังเด็กข้าก็เคยดูเขาเล่นงิ้ว แต่เจ้าร้องไม่เหมือนเขาสักเท่าไร”
โจวฮุ่ยเต๋อรีบพูด “เมื่อก่อนข้าเคยล่องเหนือลงใต้กับท่านอาจารย์ ครั้งหนึ่งเคยผ่านแผ่นศิลาจารึกหินปูน ได้ยินคนอื่นร้อง...”
ทุกคนต่างกำลังฟังเขาพูดจาฉะฉาน แต่สืออีเหนียงกลับใจลอย
ไท่ฮูหยินยังไม่กลับมา ไม่รู้ว่าที่ลานเล็กเป็นเช่นไรแล้ว
อย่าได้เกินเรื่องอันใดขึ้นอีกเลย
นางยังอยากจะเดินออกไปจากจวนสกุลสวีอย่างสงบ!
นางครุ่นคิด จากนั้นก็เห็นสาวใช้หน้าตาสวยงามคนสนิทของฮูหยินห้ายืนถือถาดสีแดงลายดอกไห่ถังสีทองอยู่ที่ประตู บนถาดนั้นมีเงินแท่งสามสิบแท่งวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อฮูหยินห้ามองเห็นเหอเยี่ย นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที ขัดจังหวะโจวฮุ่ยเต๋อในเวลาที่เหมาะสมและพูดดังขึ้น “ให้รางวัล”
โจวฮุ่ยเต๋อรีบพาคนในคณะกล่าวขอบคุณและก้มหัวลง
เหอเยี่ยจึงเดินเข้าไปยื่นถาดให้สาวใช้ตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ สาวใช้ตัวน้อยก็รับมาแล้วนำไปยื่นให้เด็กรับใช้ชายที่คอยดูแลอยู่ข้างเวทีที่พึ่งจะอายุแค่สิบกว่าขวบ ทั้งสองคนถือถาดขึ้นบนเวทีพร้อมกัน
โจวฮุ่ยเต๋อเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นก็ลุกขึ้นรับถาดเงินมาด้วยความเคารพ
เจิ้งไท่จวิน หวงฮูหยินและคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องก็พากันตบรางวัลให้พวกเขา โจวฮุ่ยเต๋อเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง
กำลังคึกคักกันอยู่ เสียงหัวเราะที่สดใสของฮูหยินสามก็ดังขึ้นมา “ไอ๊หยา ท่านแม่เก่งจังเลย เชิญคณะเต๋ออินปานมาเล่นงิ้ว สุดท้ายเล่นจบแล้วทุกคนยังไม่อยากกลับ ข้าให้คนไปนึ่งปลาฟู่มา เกรงว่าตอนนี้คงจะนึ่งนานเกินไปแล้ว...” ฮูหยินห้าที่ยืนมองอยู่ถึงกับกระอึกกระอัก
“ท่านแม่เล่า” นางยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
ทำไมถึงเป็นตานหยางที่อยู่ต้อนรับสหายเก่าเหล่านี้ที่นี่ในฐานะนายหญิง...นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงครัว นางอดไม่ได้ที่จะยิ้มแห้งในใจ
ทุกคนเห็นแค่ท่านป้าคนสนิทของฮูหยินสี่ที่ได้รับคำสั่งจากฮูหยินสี่ให้ยกลูกท้อสองถาดมาให้ทุกคนชิม ไท่ฮูหยินกินไปสองคำก็รู้สึกไม่ค่อยสบาย จึงให้ฮูหยินห้าออกไปข้างนอกเป็นเพื่อน ทุกคนเดาว่านางไปเข้าห้องน้ำ...ต่อมาฮูหยินห้ากลับมา ทุกคนก็ไม่ได้สนใจอะไร คนเฒ่ามักจะรักในศักดิ์ศรี ถึงแม้ว่าฮูหยินห้าจะเป็นลูกสะใภ้ แล้วยังเป็นเสี่ยนจู่...เห็นสืออีเหนียงเดินเข้ามา พวกเขาก็ไม่ได้สนใจอะไร ฮูหยินสี่ร่างกายอ่อนแอ พูดคุยสองสามประโยคก็เกรงว่าจะทำให้นางสูญเสียพลังงาน ตัวเองพักผ่อนก็คงไม่จำเป็นต้องให้น้องสาวคอยปรนนิบัติรับใช้อยู่ที่นั่นราวกับสาวใช้!
ทั้งสองคนมาจากที่เดียวกัน เดินกลับมาพร้อมกันก็ไม่แปลกอะไร
ตอนนี้เมื่อฮูหยินสามถาม ทุกคนถึงได้นึกขึ้นมาได้ ไท่ฮูหยินออกไปนานเกินไปแล้ว
“ตานหยาง” เจิ้งไท่จวินพูดด้วยความเป็นห่วง “เมื่อครู่เจ้าออกไปกับไท่ฮูหยิน...ท่านยังสบายดีอยู่หรือไม่”
“ไท่ฮูหยินบอกให้ข้ากลับมาก่อนเจ้าค่ะ!” ฮูหยินห้าพูดอย่างคลุมเครือ “เช่นนั้น ข้าออกไปดู สะใภ้สามก็อยู่ที่นี่พอดี”
นางก็เป็นห่วงเหมือนกัน ทำไมเหอเซียงออกไปนานขนาดนี้แล้วยังไม่กลับมา และตอนนี้สะใถ้สามก็กลับมาแล้ว มีคนคอยดูแลสถานการณ์แล้ว ตัวเองไม่อยู่ก็ไม่เป็นอะไร
แต่สะใภ้สามกลับสับสน นางมองไปที่เจิ้งไท่จวินด้วยสีหน้าที่งงงวย จากนั้นก็มองไปที่ฮูหยินห้า
หวงฮูหยินจึงอธิบายว่า “เมื่อครู่ฮูหยินสี่นำลูกท้อมาให้พวกเราชิม…”
ฮูหยินสามอดไม่ได้ที่จะบ่น “ไท่ฮูหยินอายุมากแล้ว กินของพวกนั้นได้เช่นไรกัน” นางมองไปที่ฮูหยินห้าด้วยสายตาที่ตำหนิติเตือน
ใครจะรู้ว่าฮูหยินห้าได้ยินเช่นนี้ก็ไม่สะทกสะท้านอะไร มันทำให้นายหญิงใหญ่ยิ่งไม่สบายใจ นางขมวดคิ้ว อยากจะแก้ตัวแทนลูกสาว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นไท่ฮูหยินจับไหล่ของสาวใช้เดินเข้ามา “แก่แล้ว แก่แล้ว กินลูกท้อไปแค่ลูกเดียว ท้องใส้ก็ปั่นป่วน” แต่กลับไม่เห็นเหอเซียงที่ฮูหยินห้าบอกให้ไปตามหาไท่ฮูหยิน
“ท่านแม่!” ฮูหยินสามและฮูหยินห้าวิ่งเข้าหาไท่ฮูหยินพร้อมกัน
ฮูหยินสามอยู่ใกล้ นางเดินเข้าไปพยุงแขนข้างซ้ายของไท่ฮูหยิน ฮูหยินห้าอยู่ไกลหน่อย เดินเข้าไปพยุงแขนข้างขวาของไท่ฮูหยิน พวกนางพยุงไท่ฮูหยินเดินเข้ามาข้างใน
ทุกคนต่างพากันเดินเข้ามาทักทายไท่ฮูหยิน ไท่ฮูหยินยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” จากนั้นก็ร้อง “หา!” แล้วพูดว่า “งิ้วเล่นจบแล้วหรือ ยังไม่ได้ให้รางวัลใช่หรือไม่”
ฮูหยินห้ารีบพูดว่า “ให้แล้ว ให้แล้วเจ้าค่ะ”
ไท่ฮูหยินตบหลังมือฮูหยินห้าเบาๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เราไปที่โถงบุปผากันเถิด ข้าบอกให้คนจุดพลุที่นั่น”
จากนั้นคนในห้องก็ยิ้มและตอบรับ “เจ้าค่ะ” พากันล้อมรอบไท่ฮูหยินเดินไปที่โถงบุปผา
จู่ๆ เฉียวฮูหยินก็พูดขึ้นมาว่า “ต้องส่งคนไปบอกฮูหยินสี่หรือไม่เจ้าคะ นางไม่ได้ออกมาง่ายๆ”
“ไม่ต้อง ไม่ต้อง” ไท่ฮูหยินยิ้ม “เมื่อครู่ข้าไปหานางมา นางไม่ค่อยสบาย กินยาแล้วก็พักผ่อนไปแล้ว”
นายหญิงใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็ตกใจแล้วพูดว่า “นางเป็นอะไรเจ้าคะ”
ไท่ฮูหยินยิ้ม “นางไม่ค่อยสบาย ที่นี่ก็เสียงดังเอะอะ แน่นอนว่านางคงจะรู้สึกไม่สบาย กินยาเข้าไปก็ไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าก็กลัวว่านางจะทนไม่ไหว จึงให้คนพาจุนเกอไปเล่นเป็นเพื่อนเจินเจี่ยเอ๋อร์ที่เรือนข้า คืนนี้ให้นางพักผ่อนอยู่ที่เรือนเล็กไปก่อน”
หัวใจของคนเป็นแม่ ไม่ว่าไท่ฮูหยินจะพูดดีแค่ไหน แต่นายหญิงใหญ่ก็ยังคงเป็นห่วง
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดว่า “ข้าไปหานางดีกว่าเจ้าค่ะ!”
สืออีเหนียงสังเกตเห็นไท่ฮูหยินกวาดสายตามองดูทุกคนอย่างรวดเร็ว นางยิ้มและพูดว่า “เจ้ายกบุตรสาวให้ข้า ข้ารักและเอ็นดูนางราวกับลูกแท้ๆ หรือว่ายังมีอะไรที่เจ้าต้องเป็นห่วงอีกเช่นนั้นหรือ แล้วอีกอย่างคุณชายสี่ก็คอยดูแลอยู่ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงแล้วไปกินข้าวกับข้าดีกว่า รินชารินน้ำก็ให้สามีภรรยาจัดการกันเอง” นางพูดแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตร
“ท่านโหวก็อยู่ที่นั่นหรือเจ้าคะ!” นายหญิงตกใจ
“ใช่แล้ว!” ไท่ฮูหยินยิ้มอย่างสดใส “ไม่เช่นนั้น แม่สามีอย่างข้าจะเดินออกมาราวกับไม่เป็นอะไรได้เช่นไรกัน”
สืออีเหนียงอดไม่ได้ที่จะตกใจ
ไท่ฮูหยิน...เก่งจริงๆ เลย!
และนางก็อดไม่ได้ที่จะมองหาเฉียวเหลียนฝังท่ามกลางฝูงชน
แสงไฟสว่างไสว คุณหนูหลินสวมชุดสีขาวราวกับหิมะ อู่เหนียงสงบเสงี่ยมเคร่งขรึม สือเหนียงเย่อหยิ่งสง่างาม คุณหนูถังอ่อนโยนนุ่มนวล คุณหนูสามสกุลกานซื่อสัตย์มีเกียรติ คุณหนูเจ็ดสกุลกานร่าเริงแจ่มใส มีเพียงเฉียวเหลียนฝังที่มองไม่เห็นความอ่อนโยนและงดงาม
ไท่ฮูหยินจับมือนายหญิงใหญ่เดินออกไปข้างนอก “ไปเถิด ไปกินข้าวกัน เรื่องของลูกๆ ก็ปล่อยให้ลูกๆ จัดการกันเอง ยุ่งนั่นยุ่งนี่ก็ไม่จบไม่สิ้นสักที...” น้ำเสียงของนางดูมีความสุข ราวกับไม่มีความกังวลอะไรเลยแม้แต่น้อย
นายหญิงใหญ่พยักหน้า พวกนางพากันเดินพูดคุยหัวเราะไปที่โถงบุปผา
สืออีเหนียงเงียบ
ต้องผ่านเรื่องราวมามากมายแค่ไหน ถึงจะสามารถเก็บสีหน้าเก่งเหมือนไท่ฮูหยินเช่นนี้!
ไฟในโถงบุปผาสว่างไสว มีโต๊ะสี่เหลี่ยมที่เงาวับจนสามารถส่องเห็นเงาของตัวเอง
นางเข้าไปนั่งโต๊ะเดียวกันกับสือเหนียงและคุณหนูทั้งสองคนของสกุลกาน อู่เหนียง คุณหนูหลินและคุณหนูทั้งสองคนสกุลถังนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง ชาเอย อาหารเอย ยกขึ้นมาราวกับสายน้ำ
คุณหนูหลินถามด้วยความสงสัย “แล้วเหลียนฝังเล่า”
คุณหนูถังก็พูดว่า “เมื่อครู่ยังเดินตามข้ามาอยู่เลย”
ไท่ฮูหยินได้ยินเช่นนี้ก็หรี่ตาลง ยิ้มแล้วพูดว่า “รีบไปตามหานางเร็วเข้า มืดๆ เช่นนี้ ระวังจะไปล้มอยู่ที่ไหน!”
ฮูหยินสามลุกขึ้นทันที “ข้าไปตามหาเองเจ้าค่ะ!”
เมื่อจวนสกุลหลัว มีภรรยาเอกหนึ่งคนและอนุภรรยาอีกหกคน จึงตามมาด้วยพี่น้องต่างมารดามากมาย
หลัวหยวนเหนียง บุตรีคนโตจากนายหญิงใหญ่ ได้แต่งเป็นภรรยาเอกของ สวีลิ่งอี๋ ที่มีบรรดาศักดิ์เป็นถึงหย่งผิงโหว แม่ทัพใหญ่ 
ทว่า ช่างโชคร้ายที่หลัวหยวนเหนียงล้มป่วนหนักและรู้ดีว่าใกล้ถึงวาระสุดท้าย นางจึงวางแผนการใหญ่กับมารดา 
นั่นคือ การเลือกหนึ่งในหญิงสาวพี่น้องสกุลหลัวที่ยังไม่ได้ออกเรือนมาคอยดูแล จุนเกอ บุตรชายสุดที่รักเพียงคนเดียว และ...
คอยรักษาอำนาจของสกุลหลัวไว้ในฐานะภรรยาเอก โดยการแต่งงานกับหย่งผิงโหวเพื่อเป็นภรรยาตัวแทน!
สุดท้าย ผู้ถูกเลือกนั้นกลับกลายเป็นบุตรีของอนุภรรยา คุณหนูสิบเอ็ดผู้รักความสงบอย่าง สืออีเหนียง
แม้ไม่อาจหนีพ้นชะตากรรมที่มีผู้กำหนดมาให้ มีแต่ต้องเผชิญกับความวุ่นวายตรงหน้าต่อไป
ทักษะการปักผ้า ไหวพริบที่ติดตัวมา และเสน่ห์สุขุมดั่งน้ำนิ่ง อาจนำไปสู่กระแสน้ำพัดพาเหนือใครจะคาดเดา!

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
ผู้เขียน : จือจือ (吱吱)

[庶女攻略] / 吱吱]
© 2022 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.

ร้อยรักปักดวงใจ
อัปเดตตอนใหม่ทุกวัน วันละ 4 ตอน เวลา 18:00 น.
จำนวนตอนทั้งหมด 753 ตอน