ควรมิควรแล้วแต่จะรัก
youdimple
## Ep.1 องค์ชายองค์น้อย

Ep.1
ในตอนใต้ของทวีปยุโรปมีประเทศเล็กๆที่ถูกค้นพบเมื่อหนึ่งร้อยกว่าปีก่อน โดยสองเพื่อนซี้ที่ชื่อ หวง กว้านเฮิง  และ  นาริโต้ จอร์น ทั้งคู่ได้ร่วมกันก่อตั้งประเทศนี้ขึ้นมาและปกครองมาด้วยกัน ทั้งคู่ตั้งชื่อประเทศว่า วิทรอริโอ้ ที่หมายถึงผู้ชนะ โดยเรียกตัวเองว่าเป็นราชา ซึ่งต่อมาก็ได้สืบทอดสายเลือดกันต่อมาเรื่อยๆ
นับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงปัจจุบัน ประเทศสงบสุข คนในประเทศอยู่ดีกินดี นักท่องเที่ยวหลั่งไหลเข้ามา จนติดท็อปประเทศที่น่าเที่ยวที่สุด แต่มีสิ่งหนึ่งที่หลายคนไม่รู้ เบื้องหน้าสวยงาม แต่ภายในกลุ่มราชวงศ์กลับเน่าเฟะ เต็มไปด้วยการเก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น เพื่อให้ได้ขึ้นเป็นราชาคนต่อไป
และยิ่งไปกว่านั้น อีกหนึ่งสิ่งที่มีเพียงแค่ไม่ถึงสิบคนในราชวงศ์ที่รู้คือ ราชวงศ์คนปัจจุบันมีลูกชายฝาแฝด และเพราะว่านักโหราศาสตร์ ทำนายบอกว่าหากมีลูกแฝด ประเทศจะเข้าสู่หายนะ จำเป็นต้องสังหารพระโอรสองค์ใดองค์หนึ่งทิ้ง ผู้เป็นกษัตริย์จึงต้องสั่งให้องครักษ์ประจำตัวแอบนำลูกชายฝาแฝดคนเล็กไปขังในที่ห่างไกลวัง และบอกคนอื่นว่าราชินีคลอดลูกชายเพียงคนเดียว คือฟลินน์ เฟนตัน ดาร์เลเน่ จอห์น
ฟลินน์ถูกดูแลอย่างดีในฐานะรัชทายาท ในขณะที่น้องชายฝาแฝดต้องอยู่ในห้องขังภายในป่าที่แสนไกล ไม่มีใครมาหาเขา ยกเว้นพี่ชายฝาแฝดที่มาหาเขาในบางครา แต่เมื่ออายุได้สี่ขวบผู้เป็นพี่ก็ถูกสั่งไม่ให้มาหาเขาอีก ทำให้ไม่มีใครได้พบเจอกับลูกชายคนเล็กแห่งราชวงศ์จอห์นอีก นอกจากองครักษ์และแม่บ้านที่เอาข้าวมาให้
จนกระทั่งเด็กน้อยในวัยเดียวกันปรากฏตัวขึ้น เด็กชายคนนั้นมีผิวขาว ผมสีน้ำตาลช็อกโกแลต ใบหน้าออกจะดูดื้อนิดหน่อย สวมใส่ชุดไปรเวทโดยมีดาบของเล่นเหน็บอยู่ที่เอวข้างซ้าย เด็กชายคนนั้นเดินเข้ามาในที่ที่เป็นดั่งห้องขังอย่างไม่เกรงกลัว จ้องมองเด็กชายผมทองในห้องขังด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์หนัก จริงๆ ก็แค่ชักสีหน้าเพื่อปกปิดเรื่องที่ตัวเองหลงทางก็แค่นั้น ทุกอย่างระหว่างเราตกอยู่ในความเงียบ เด็กชายผมสีน้ำตาลจ้องมองเด็กชายหน้าตามอมแมมในชุดเสื้อยืดสีเหลืองและกางเกงสีขาว กำลังยืนเกาะกรงเหล็กจ้องมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น ปากเล็กๆ นั่นเริ่มขยับเอ่ยเสียงเบาแต่ก็ดังพอให้เด็กชายได้ยินอย่างชัดเจน
"นายเป็นใคร" เด็กน้อยวัยห้าขวบเจ้าของเรือนผมสีทองถามด้วยสีหน้าหวาดกลัว แต่เด็กชายในวัยเดียวกันกลับกอดอกแล้วตีหน้าดุใส่
"แล้วนายเป็นใคร ทำไมโดนขัง เป็นเด็กไม่ดีหรอ" เด็กน้อยที่อยู่นอกกรงขังพูดพร้อมกับทำท่าจะชักดาบของเล่นที่เอวออกมา
"ไม่ใช่นะ" คนที่อยู่ในห้องขังพูดขึ้นเสียงดังลั่น ทั้งที่ยังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่แท้ๆ  มือทั้งสองข้างจับกรงเหล็กแน่น และเพราะเห็นว่าเด็กชายอีกคนทำสายตาเหมือนต้องการให้พูดต่อ เด็กน้อยจึงพูดขึ้น
"แล้วนายมาที่นี่ได้ไง ข้างนอกไม่มีคนเฝ้าหรอ"
"ไม่มีนะ ก็เดินหาทางกลับอยู่ แต่ดันมาโผล่ที่นี่" เด็กชายผมสีน้ำตาลตอบคำถาม ที่จริงเขาไปเข้าห้องน้ำแต่พอออกมาก็ไม่เห็นใครเลยลองเดินตามเจ้าแมวขนฟูที่อยู่หน้าห้องน้ำมาเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว เด็กชายผมน้ำตาลเลือกที่จะไม่ตอบตามความจริงแสร้งมองไปทางอื่นราวกับอายที่ถูกจับได้ว่าหลงทาง แต่กลับทำให้เด็กผมทองยิ้มออกมา
"งั้นให้ฉันพานายออกไปได้ไหม"
"นายรู้ทางหรอ"
"อื้ม"
"งั้นก็ได้"
จบบทสนทนานั้น เด็กชายผมสีน้ำตาลจึงเดินไปหยิบกุญแจที่วางอยู่บนรูปปั้นสิงโตตัวใหญ่มาไขให้กับคนข้างในออกมา ถึงจะแปลกใจที่กุญแจมันวางให้เห็นได้ง่ายๆ แถมยังไม่มีคนเฝ้าอีก แต่เด็กชายก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะถึงถามเด็กผมทองไป อีกฝ่ายคงจะตอบว่าไม่รู้เช่นกัน
หลังจากที่ออกมาคนที่เคยอยู่ในห้องขังก็แนะนำตัวเองว่าชื่อควินน์ แต่ไม่ได้บอกอะไรนอกเหนือจากชื่อ เด็กชายผมน้ำตาลเองก็ทำเพียงแค่แนะนำชื่อว่าชื่อเซฟ  ก่อนที่เราทั้งคู่จะเดินเข้าไปในป่า โดยมีควินน์เป็นคนนำทาง
"เจ้าชายควินน์พ่ะย่ะค่ะ" ยังไม่ทันที่จะเดินไปได้ไกล เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้น ทำเอาเด็กสองคนต้องหันไปมอง ควินน์มีท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด จนเซฟต้องดันตัวควินน์มาไว้ด้านหลังตัวเอง
"ลุงเป็นใคร เป็นคนไม่ดีหรอ" เด็กชายผมน้ำตาลพูดขึ้นพร้อมกับเตรียมชักดาบของเล่นของตัวเองเพื่อปกป้องตัวเองและเด็กผมทอง จนคนอายุมากกว่าที่อยู่ในชุดองครักษ์หลุดยิ้มออกมา ก่อนจะย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กทั้งสอง
"นี่เจ้าหนูคิดว่าดาบของเล่นจะทำอะไรฉันได้หรอ" ไม่ว่าเปล่ายังถือวิสาสะลูบหัวเด็กชายด้วยความเอ็นดูจนโดนชักสีหน้าใส่ ส่วนเด็กชายผมทองก็กำแขนเสื้อเด็กผมน้ำตาลแน่น
"ไม่ต้องห่วงพ่ะย่ะค่ะเจ้าชาย กระหม่อมจะเป็นคนพาท่านออกไปเอง" คนอายุมากกว่าพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทำให้เด็กที่ถูกเรียกว่าเจ้าชายนึกออกว่าคนคนนี้เป็นคนที่คอยเอาขนมมาให้เขาตอนที่อยู่ในห้องขัง
"มาขี่หลังกระหม่อมเถอะพ่ะย่ะค่ะ" ถึงจะลังเล แต่พอเห็นรอยยิ้มที่เป็นมิตรนั่นเด็กชายทั้งสองก็เบาใจลง ควินน์ยอมเดินไปขี่หลังองครักษ์ ส่วนองครักษ์ก็พาเด็กทั้งสองออกจากป่า ไม่ลืมจะจูงมือเด็กชายผมน้ำตาลเดินไปด้วยกัน และสงสัยระยะทางจะไกลไปหน่อย เจ้าชายองค์น้อยจึงหลับบนหลังเขาเรียบร้อย
พวกเขาทั้งสามคนใช้เวลาเกือบสิบห้านาทีกว่าจะเดินออกจากป่ามาได้ พอเดินออกมาก็มีรถหรูสีดำมาจอดรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว เด็กชายผมสีน้ำตาลเมื่อมองไปเห็นว่าใครกำลังยืนรออยู่ก็รีบวิ่งตรงไปหาทันที
"หายไปไหนมาไอ้ตัวแสบ ท่านองครักษ์" คนเป็นผู้ปกครองของเด็กชายถามขึ้นก่อนจะหันไปหาใครอีกคนที่เดินออกมาพร้อมกับหลานของตน
"ฉันพาเด็กมาคืน แล้วก็ฝากเด็กคนนี้ด้วยนะ" องครักษ์หนุ่มพูดขึ้นพร้อมกับส่งตัวควินน์ไปให้ชายหนุ่มในชุดสูทอุ้มไว้
"ทำไม" ชายผู้นั้นถาม
"ฝากด้วย ดูแลเขาให้ดี ฉันคงต้องไปแล้ว" ไม่ใช่การขอร้อง แต่หากเป็นคำสั่ง
"ได้ครับ"
"เดี๋ยวเจ้าหนู" องครักษ์หันไปทักเด็กน้อยที่กำลังจะเดินขึ้นรถ
"อะไรลุง"
"ฉันให้ ดูแลมันให้ดี อย่าให้หาย สักวันนายจะต้องได้ใช้" องครักษ์หนุ่มย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กชาย ก่อนจะยื่นเหรียญตราแผ่นดินสีทองที่มีชื่อขององครักษ์สลักอยู่ด้านหลังให้
"อะไร ช็อกโกเลตหรอ" เซฟรับมาก่อนจะกัดเหรียญตราแผ่นดินจนคนเป็นองครักษ์แทบจะห้ามไม่ทัน
"ไม่ใช่เฟ้ย! อย่ากัดสิ! เดี๋ยวฟันก็หักหรอก"
องครักษ์หนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนจะเอาเหรียญใส่ในกระเป๋าเสื้อให้เด็กหนุ่มแล้วยิ้มออกมา
"เซฟ ไปขึ้นรถได้แล้ว" คนเป็นอาสั่งคนเป็นหลาน ก่อนจะพาควินน์เข้าไปนอนที่เบาะด้านหลังเช่นเดียวกัน
"ฉันไปก่อนนะ" องครักษ์กล่าวลาด้วยรอยยิ้ม
"พี่จะไม่บอกเขาจริงเหรอ"
"ตราแผ่นดินนั่น จะพาเขามาหาฉันเอง" ทั้งคู่ยิ้มให้กันเป็นครั้งสุดท้าย
"ฝากดูแลเขาด้วยนะ ทั้งคู่เลย"
"องครักษ์" จังหวะที่กำลังจะหันหลัง เสียงใสของคนที่คิดว่าหลับไปแล้วก็เรียกเขาขึ้นมา
"พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์หนุ่มหันไปส่งยิ้มให้กับเจ้าชายตัวน้อยที่ลดกระจกลงมาเรียกเขา
"ขอบคุณนะ" เด็กน้อยยิ้มกว้างออกมา นับเป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจครั้งแรกที่องครักษ์หนุ่มได้เห็นจากองค์ชายตัวน้อยพระองค์นี้
"เดินทางปลอดภัยนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชายองค์น้อย" ตอบกลับด้วยรอยยิ้มก่อนจะโค้งให้เป็นครั้งสุดท้าย
ลาก่อนครับเจ้าชาย
ขอให้ชีวิตนับจากนี้พบเจอแต่ความสุขครับ
จากองครักษ์ส่วนพระองค์
......................................................................................................
13 ปีผ่านไป
ลานสเกตน้ำแข็ง
ทุกสายตากำลังจับจ้องไปที่เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปีเจ้าของใบหน้าสวย ผมทองเปล่งประกาย ในชุดเสื้อเชิ้ตและกางเกงพอดีตัวสำหรับนักสเกตลีลากำลังวาดลีลาเต้นรำอยู่บนลานสเกตน้ำแข็ง อย่างงดงาม ราวกับทุกสายตาถูกสะกดให้มองแต่เด็กหนุ่มคนนั้น ควินน์ เป็นนักสเกตลีลาสมัครเล่นที่มีพรสวรรค์ไม่แพ้มืออาชีพเลย
เสียงตบมือดังกึกก้องทันทีเมื่อการแสดงจบลง พร้อมกับตุ๊กตามากมายที่ถูกโยนเพื่อมอบให้เด็กหนุ่มเพื่อเป็นการชื่นชมและขอบคุณสำหรับการแสดงแสนวิเศษ ก่อนที่ตัวเขาจะสไลด์รองเท้าฟิเกอร์สเกตคู่โปรดไปหยิบตุ๊กตานับสิบตัวมากอดไว้แน่น และกลับออกไปนอกสนามเพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันคนต่อไปได้มาลงสนามต่อ
"แค่รอบคัดเลือกจัดเต็มจังเลยนะ"  เสียงทุ้มนุ่มของเพื่อนสนิทอย่างโยชิ ดังขึ้นทันทีที่เขาเปลี่ยนชุดมาใส่ชุดไปรเวทแล้วเดินมาหาเพื่อนสนิทที่ข้างสนาม
"ก็พอลงไปสนามแล้ว ร่างกายมันก็ไปเองนี่" ควินน์หยักไหล่อย่างไม่สนใจคำแซว ก่อนจะหอบตุ๊กตามาวางบนตักไอ้คนที่นอนกอดอกหลับตาอยู่ข้างๆโยชิ
"อะไรเนี่ย!" เซฟลืมตาขึ้นมาโวยวายใส่คนที่รบกวนการนอนของเขาแต่มือก็โอบอุ้มตุ๊กตาเกือบสิบตัวให้อย่างเคยชิน
"โทษฐานที่ไม่ดู ถือให้ด้วย" ควินน์พูดน้ำเสียงจริงจังและทำหน้างอนใส่ ส่วนเซฟก็หันมาชักสีหน้าใส่อย่างคนไม่สบอารมณ์
"ไปหาอะไรกินกันไหม" โยชิพูดขัดขึ้นก่อนที่เพื่อนซี้ทักคู่จะวางมวยกันข้างสนาม และทั้งคู่ก็ตอบตกลงโดยมีควินน์เดินนำทาง และเซฟกับโยชิช่วยถือตุ๊กตาตามหลังไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ควินน์ได้ตุ๊กตาเยอะแบบนี้ ตอนนี้ในห้องนอนเขาเต็มไปด้วยกองตุ๊กตาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
......................................................................................................
"เฮ้อ กว่าจะถึงบ้าน" ควินน์พูดพร้อมกับล้มตัวลงนั่งบนโซฟาหลังจากวันนี้แข่งรอบคัดเลือกเสร็จ เขาก็ไปเดินเล่นกับเซฟและโยชิต่อ กว่าจะถึงบ้านก็เกือบหนึ่งทุ่มแล้ว
"ควินน์" เซฟเดินตามเข้ามาวางตุ๊กตาทุกตัวไว้บนโซฟาตัวยาวยกเว้นหนึ่งตัวที่อีกฝ่ายเลือกที่จะเดินถือมันมายื่นให้เขา
"หื้ม" ควินน์จ้องตุ๊กตาเด็กผู้ชายในชุดเจ้าชายสลับกับหน้าหล่อของเซฟเหมือนต้องการถามว่าทำไมถึงเอามาให้เขา
แต่เขาจำได้ว่าตอนแรกมันไม่มีตุ๊กตาเจ้าชายตัวนี้นี่
"เสียใจหรือเปล่า ที่ไม่ผ่าน" เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ายังไม่รับไป จึงแสร้งถามถึงผลการแข่งรอบคัดเลือกตัวแทนสเกตลีลาระดับประเทศวันนี้ ที่ใครก็มองออกว่ากรรมการจงใจให้เด็กเส้นผ่าน ทั้งที่ควินน์ทำการแสดงออกมาได้ดีกว่า
"ไม่นะ ถ้าผ่านอาทามได้ดุแน่ อาไม่ให้ทำตัวเป็นจุดสนใจนี่" พอเห็นควินน์ตอบด้วยท่าทางสบายๆ เซฟจึงได้เบาใจลง ก็จริงของอีกฝ่าย อาทามอาของพวกเขาเคยสั่งห้ามไม่ให้ควินน์ทำตัวเด่น แต่เซฟก็อยากเถียงอาเหลือเกินว่าไอ้สีผมสีบลอนด์ธรรมชาติของควินน์นี่แหละ เด่นสุดๆ
"ตัวนี้ถือเป็นรางวัลปลอบใจ" เซฟพูดขึ้นพร้อมกับยัดมันใส่มือของควินน์ส่วนควินน์ก็ยิ้มกว้างให้ก่อนจะก้มมองตุ๊กตาเจ้าชายในมือ
"ไหนบอกว่าไม่ให้พูดถึงเรื่องเจ้าชาย" ควินน์ถามเสียงใส เพราะจำได้ว่าตั้งแต่ที่เขามาอยู่ที่นี่ เซฟก็เป็นคนบอกเองว่าห้ามพูดถึงเรื่องเจ้าชาย
"แล้วทำไมถึงซื้อตุ๊กตาเจ้าชายให้ล่ะ"
ถามในสิ่งที่คิดดวงตาคู่สวยราวกับลูกกวางน้อยก็จดจ้องดวงตาเรียวเพื่อรอฟังคำตอบ
"ก็มึงเป็นเจ้าชายของกูไง หมายถึง เออก็เป็นเจ้าชายไง" เหมือนนึกได้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป ทำให้คนหน้าหล่อเริ่มลนจนพูดอะไรไม่รู้เรื่อง ส่งผลให้ควินน์หลุดยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู
"ทำกับข้าวด้วย กูไปอาบน้ำก่อน" เซฟรวบรวมสติแล้วบอกปัดก่อนจะวิ่งหนีเข้าห้องตัวเองไปทันที ควินน์ได้แต่ยิ้มเอ็นดูเพื่อนสนิทคนสำคัญ ก่อนที่เขาจะก้มลงมองตุ๊กตาเจ้าชายในมือ
มันเป็นความจริงอย่างที่เซฟบอกนั่นแหละ
เขาเป็นเจ้าชาย
ถึงจะไม่ให้พูดถึง ไม่ให้นึกถึง ทำเป็นลืมเรื่องราวในวัยเด็ก
แต่เขาก็หนีความจริงที่ว่าเขาเป็นเจ้าชายไม่พ้นหรอกนะ
TBC


## Ep.2 สวมรอย

Ep.2
นานเท่าไหร่แล้วที่มาอาศัยอยู่ในบ้านของอาทามผู้เป็นอาแท้ๆ ของเซฟ ชายที่องครักษ์ ฝากฝังให้ดูแลเขา ควินน์จำได้ว่าเขามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ห้าขวบ มันเป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน นานจนเริ่มชินกับสภาพอากาศ สภาพแวดล้อมของที่นี่เรียบร้อยแล้ว
แต่ที่ยังไม่ชินคือความคิดที่ว่า ตอนนี้เขาคือคนธรรมดา ไม่ใช่เจ้าชาย ไม่ใช่รัชทายาทอันดับที่สองแห่งประเทศวิทรอริโอ้อีกแล้ว ถึงจะไม่ได้พูดออกไปให้ใครฟัง แต่ในใจลึกๆ เขาก็ทั้งเสียใจและเสียดาย
ตั้งแต่วินาทีแรกที่มาอยู่นี่ มีแต่คำถามที่ว่าทำไมถึงเป็นเขาที่ต้องถูกขังไว้ในป่าลึก ทำไมถึงต้องเป็นเขาที่ต้องหนีออกจากประเทศ และทำไมถึงไม่มีใครคิดจะตามหาเขา แม้แต่พ่อและพี่ชายก็ยังทำตัวเหมือนว่าเขาไม่มีตัวตน ตั้งแต่วันที่แม่เสียไป คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว แต่ก็คงไม่มีใครที่จะสามารถให้คำตอบกับเขาได้เลย
"ยังชอบยืนเหม่อตลอดเลยนะ" คนมาใหม่ที่ชอบมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียงถามขึ้นมาหลังจากที่วางกระเป๋าเป้ลงบนโซฟา
"กลับมาแล้วหรอ" ควินน์เอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม
"เห็นเป็นวิญญาณหรอ" แต่เซฟก็ตอบกลับมาด้วยท่าทีกวนๆ เหมือนเคย แต่ควินน์ชินกับมันแล้วแหละ
"กินอะไรมายัง" เอ่ยถามอย่างใจเย็นแล้วช่วยเก็บกระเป๋า และจัดรองเท้าหน้าประตูให้เข้าที่เข้าทางตามประสาคนเจ้าระเบียบ
"ทำข้าวผัดให้กินหน่อย" เซฟตอบขณะที่ตาก็เริ่มปิดจากความเหนื่อยล้า หลังจากกลับมาจากทำงานพิเศษ ควินน์ไม่ได้ตอบกลับอะไร เพียงแค่เข้าครัวไปผัดข้าวให้กับเซฟกินเหมือนทุกครั้ง เพราะอาทามต้องกลับไปทำงานที่ประเทศวิทรอริโอ้ ทำให้เด็กชายสองคนต้องดิ้นรนใช้ชีวิตกันสองคนในบ้าน แต่โชคดีที่มีคุณยายข้างบ้าน และเพื่อนบ้านคอยช่วยเหลือพวกเขาอยู่ตลอด พวกงานบ้าน อาหาร ควินน์มักจะเป็นคนทำ ส่วนเซฟก็ไปทำงานพิเศษ
"วันนี้เล่นสเกต เป็นไงบ้าง" เซฟถามขึ้นโดยที่ไม่ได้หันไปในห้องครัว เขาจึงไม่ได้เห็นว่า ควินน์ชะงักมือไปเล็กน้อย สเกตลีลาเป็นสิ่งที่ควินน์ชอบ มันเหมือนได้ปลดปล่อยความเครียด ความเศร้าที่มีทุกครั้งที่อยู่บนลานน้ำแข็ง เขาสนุกกับมัน แต่ก็ไม่ได้สนุกที่สุด
"ก็ดี" ควินน์ตอบเสียงเรียบ แล้วหันไปโฟกัสกับการทำอาหารต่อ
"สรุปตัดสินใจได้ยัง ว่าอยากเป็นเชฟ หรือนักสเกต"
"ทั้งสอง"
"เอาเลยจะได้หาเงินมาได้เยอะๆ"
บทสนทนาจบลงด้วยรอยยิ้มของเราทั้งคู่ ก่อนที่คนหนึ่งจะหันไปสนใจการทำอาหาร อีกคนก็หันไปเล่นเกม แต่ถ้าถามว่าควินน์อยากทำอะไร เขาอยากจะตอบกลับไปว่า
เขาอยากกลับไปเป็นเจ้าชาย
แต่เขารู้ดีว่าเซฟจะต้องไม่ยอม
เคยมีครั้งหนึ่งที่เขาเคยหลุดปากว่าคิดถึงครอบครัว อยากกลับไปที่ประเทศวิทรอริโอ้อีก ตอนนั้นมันทำให้เซฟโกรธมากและถามเขาว่าอยากกลับไปโดนขังอีกหรือไง คนพวกนั้นไม่ต้องการเขาหรอก แล้วเราสองคนก็ทะเลาะกัน จบที่โดนคุณยายข้างบ้านดุทั้งคู่โทษฐานเถียงกันเสียงดัง เราทั้งคู่โกรธจนไม่คุยกันเกือบหนึ่งอาทิตย์ แต่ก็เป็นควินน์อีกตามเคยที่เป็นฝ่ายง้อก่อน และสัญญาว่าจะไม่พูดว่า อยากกลับไปเป็นเจ้าชายอีก หลังจากนั้นความคิดที่อยากกลับไปเป็นเจ้าชาย กลับไปอยู่ในวังพร้อมกับครอบครัว ก็ถูกฝังลึกในจิตใจ จนกลายเป็นแค่ภาพในจินตนาการที่ไม่อาจจะบอกให้ใครเข้าใจได้
"เฮ้ย!" จู่ๆ เซฟก็อุทานขึ้นมาหลังจากอ่านข้อความอะไรสักอย่างในโทรศัพท์จนคนที่กำลังจัดจานข้าวผัดต้องหันไปมอง
"ลืม เอาจักรยานกลับมา" เซฟพูดขึ้นมาแล้วทำท่าเหมือนจะรีบวิ่งออกไปข้างนอก
"แล้วกลับมายังไง"
"เดินมาน่ะสิ เก็บข้าวไว้ให้ด้วย เดี๋ยวรีบกลับมา" เซฟพูดสั่งคนที่ยืนอยู่ในห้องครัวแล้วรีบวิ่งออกไปทันที ควินน์ได้แต่ถอนหายใจกับนิสัยไม่หลงทางก็ขี้ลืมของอีกฝ่ายที่แก้ยังไงก็ไม่หายสักที ก่อนที่ตัวเขาจะหันไปตกแต่งจานข้าวผัดต่อ โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่ามีใครบางคนมายืนอยู่ข้างหลังเขา
"ลืมอะไรอีกแล้วหรอ" เขาเอ่ยถามโดยไม่ได้หันไปมอง
"ไม่เจอกันนานเลยนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย"
ควินน์หันไปมองด้วยความตกใจ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นบุคคลมาใหม่กำลังยืนยิ้มกว้างให้กับเขา
"องครักษ์"
"ได้เวลากลับวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายน้อย"
..................................................................................................
"ตอนนี้เจ้าชายฟลินน์เกิดอุบัติเหตุอาการโคม่า เรื่องนี้มีแค่กระหม่อม องครักษ์ส่วนพระองค์ และหัวหน้าหน่วยพิเศษเท่านั้นที่รู้"
หัวหน้าองครักษ์ค่อยๆ เล่าเรื่องราวอย่างใจเย็น นั่นก็เพื่อดูปฏิกิริยาของเจ้าชายผมทองที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขา อย่างน้อยก็เพื่อความแน่ใจว่าเขาเลือกแผนการนี้ดีที่สุด ถึงแม้เขาจะเป็นคนช่วยให้องค์ชายตรงหน้าหนี แต่ในฐานะหัวหน้าองครักษ์นี้เป็นวิธีเดียวที่จะแก้สถานการณ์ตอนนี้ได้
"แล้วท่านพ่อล่ะ ถ้าท่านพ่อรู้...." เหมือนประโยคต่อไปถูกกลืนลงลำคอ หน้าตาของเจ้าชายเต็มไปด้วยสีหน้ากังวล และหวาดกลัว ดูเหมือนเหตุกาณร์เมื่อตอนเด็กจะสร้างบาดแผลใจเกี่ยวกับพระราชาไม่น้อย  แต่ลึกๆ ก็ยังอยากช่วยและเป็นห่วงพี่ชายเพียงคนเดียวของตัวเองอยู่
"ไม่ต้องห่วง พระราชาไม่รู้พ่ะย่ะค่ะ"
ผู้เป็นถึงหัวหน้าองครักษ์พูดขึ้นมาเพื่อให้คลายความกังวลและขอร้องให้เจ้าชายควินน์ สวมรอยเป็นเจ้าชายฟลินน์ เพื่อที่จะสืบหาตัวคนร้ายที่เป็นคนก่อเหตุให้รถของเจ้าชายฟลินน์เกิดอุบัติเหตุ เพราะคนร้ายน่าจะเป็นคนในพระราชวัง การปรากฏตัวของควินน์จะช่วยทำให้เห็นปฏิกิริยาของคนที่เขาสงสัยได้ชัด
ในทีแรกควินน์ลังเล แต่สายใยพี่น้องย่อมตัดกันไม่ขาด เพราะหัวหน้าองครักษ์รู้ดีว่าสองพี่น้องผูกพันกันแค่ไหน ขนาดวันที่เจ้าชายฟลินน์รู้ว่าผู้เป็นพ่อสั่งฆ่าน้องชายฝาแฝดตัวเอง ยังร้องไห้แทบขาดใจ หัวหน้าองครักษ์ส่งสายตาเชิงขอร้องไปให้
ควินน์ใช้เวลาคิดสักพัก ถ้าเขาไปเป็นเจ้าชายในนามของพี่ชาย เขาก็ต้องจากไปจากที่นี่ และจะไม่ได้เจอเซฟอีก แต่เขาอยากเป็นเจ้าชาย
สุดท้ายความต้องการในใจที่ต้องการกลับไปเป็นเจ้าชายมันมีมากกว่า ควินน์จึงเลือกที่จะเขียนจดหมายลาเอาไว้ และเก็บข้าวของเท่าที่จำเป็น ก่อนที่เซฟจะกลับมา
.........
ประเทศวิทรอริโอ้
ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงกว่าจะเดินทางมาถึงพระราชวังแฮชตัน ทันทีที่มาถึงก็อดที่จะมองความสวยงามของพระราชวังที่ไม่ได้พบนาน มันไม่ได้เปลี่ยนไปมากเท่าไหร่จากในความทรงจำตอนสี่ขวบ ควินน์เดินเข้าไปในพระราชวังโดยมีหัวหน้าองครักษ์อย่างซีโร่คอยเดินติดตามไปด้วย องครักษ์ที่ประจำการช่วงกลางคืนโค้งศีรษะให้กับเขาเพื่อเป็นการทำความเคารพ ควินน์เดินต่อไปเรื่อยๆ ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น นี่คือครั้งแรก ที่รู้สึกถึงความเป็นเจ้าชายจริงๆ และไม่ลืมที่จะตีหน้านิ่งเหมือนกับกำลังสวมหน้ากากเป็นเจ้าชายฟลินน์
ควินน์เดินเข้ามาในห้องของพี่ชายฝาแฝดก่อนจะเดินสำรวจ ห้องถูกจัดในสไตล์ยุโรป ข้าวของทุกชิ้นถูกจัดอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นองครักษ์อีกคนก็เดินเข้ามาพร้อมกับโค้งศีรษะให้
"คนนี้คือ ไรย์  องครักษ์ส่วนพระองค์ของเจ้าชายฟลินน์พ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าองครักษ์แนะนำตัวคนมาใหม่ ควินน์พยักหน้าให้ก่อนจะขอฝากตัวด้วย อีกฝ่ายดูตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าเขา คงไม่คิดว่าพี่ฟลินน์จะมีฝาแฝดที่หน้าเหมือนกันขนาดนี้ ไม่แปลกหรอกเพราะมีไม่กี่คนหรอกที่รู้ และพลันสายตาก็เห็นกองเอกสารที่ไรย์ถือมา
"อ๋อ อันนี้เป็นข้อมูลเกี่ยวกับเพื่อนเจ้าชายในโรงเรียนครับ" องครักษ์ส่วนพระองค์ที่เห็นสายตาเจ้าชายจึงได้สติ ไรย์พูดขึ้นก่อนจะเดินนำมันไปวางที่บนโต๊ะทำงานให้
"มีเวลาสองอาทิตย์ก่อนเปิดเทอมในการจำทุกอย่าง ไหวนะพ่ะย่ะค่ะ"  หัวหน้าองครักษ์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"ไหวครับ" ควินน์เอ่ยตอบพร้อมกับเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานเพื่อดูข้อมูล แผ่นแรกเป็นข้อมูลและรูปถ่ายของผู้ชายที่หน้าตาเหมือนเขาทุกอย่าง พี่ชายฝาแฝดของเขา พวกเราทั้งคู่ต่างกันแค่สีผมเท่านั้น พี่ชายฝาแฝดของเขามีผมสีน้ำตาลเหมือนคนเป็นพ่อ ในขณะที่เขามีผมสีบลอนด์เหมือนคนเป็นแม่
"องครักษ์"
"พ่ะย่ะค่ะ"
"เราขอไม่ย้อมผมได้ไหม"
หันไปขอร้ององครักษ์ ถึงแม้ว่ารู้ดีว่าต้องปลอมตัวเป็นคนพี่ เขาก็แค่อยากเหลืออะไรที่เป็นตัวตนของตัวเองไว้ แต่พอเห็นสีหน้าขององครักษ์ก็อดที่จะเศร้าไม่ได้
มันคงเป็นไปไม่ได้
"ได้พ่ะย่ะค่ะ ไม่ต้องย้อมก็ได้ ผมสีทองก็สวยดี"  หัวหน้าองครักษ์ตอบ ทำเอาผู้เป็นเจ้าชายยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ
"ขอบคุณครับ"
หลังจากนั้นองครักษ์ทั้งสองก็ขอตัวออกไป เพื่อปล่อยให้เจ้าชายได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองและอ่านข้อมูลทั้งหมด เพราะอีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว
ควินน์เปิดโทรศัพท์หลังจากที่องครักษ์เดินออกไป เป็นอย่างที่เขาคาดคิดเซฟโทรหาเขาเกือบยี่สิบสาย พร้อมกับข้อความในไลน์ที่รัวมาเกือบสามสิบข้อความ ถ้าให้เดาอีกฝ่ายคงกลับมาเห็นจดหมายของเขาแล้วโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอยู่แน่ๆ หรือไม่อาจจะโวยวายพังข้าวของในบ้านอยู่ก็ได้ แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้หรอก นอกจากขอโทษในใจ
ขอโทษที่ไม่รักษาสัญญา
....................................................................................................
เช้าวันใหม่ที่ไม่ค่อยจะสดใสเท่าไหร่นัก เพราะเมื่อคืนควินน์แทบจะนอนไม่หลับเลย อาจจะเพราะไม่คุ้นชินกับที่นอนและมัวแต่คิดถึงเรื่องของเซฟอยู่ มัวแต่คิดว่าหมอนั่นจะเป็นยังไงในวันที่ไม่มีเขา
สุดท้ายเลยเลือกที่จะขอองครักษ์เข้าไปในครัวเพื่อทำอาหาร เพราะการทำอาหารก็เป็นอีกวิธีที่ควินน์ใช้คลายเครียด และเพื่อไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านเช่นกัน ตอนแรกไรย์มีท่าทางคุ้นคิดแต่สุดท้ายก็ยอมอนุญาตให้เจ้าชายลงไปทำอาหาร โดยมีไรย์ยืนเฝ้าอยู่ไม่ห่าง
ก่อนที่จะสั่งคนใช้ให้เอาไปให้พระราชาในห้องทำงาน เพราะปกติถ้าเป็นวันธรรมดาพระราชาจะไม่ลงมากินข้าวที่ห้องอาหารแต่จะกินบนห้องทำงานแทน ในตอนแรกควินน์มีท่าทีหวาดหวั่นเพราะกลัวว่าคนเป็นพ่อจะจับได้ว่าเขาเป็นใคร แต่หัวหน้าองครักษ์ก็บอกเขาว่าไม่ต้องกลัว นิ่งสงบเข้าไว้ พยายามทำตัวเป็นฟลินน์ให้ชิน ทำให้ควินน์ทำใจดีสู้เสือเข้าไปในห้อง
"ท่านพ่อ ลูกทำอาหารมาให้พ่ะย่ะค่ะ" พูดพร้อมกับรอยยิ้มแล้วหันไปมองสาวใช้ที่กำลังจัดโต๊ะและอาหารให้องค์ราชา
"พวกเจ้าออกไปก่อน" พระราชาออกคำสั่ง ควินน์ใจกระตุกวูบเมื่อได้ยิน จนเผลอหันไปหาองครักษ์ประจำตัวเหมือนต้องการขอความช่วยเหลือ แต่ไรย์กลับหลบตาแล้วโค้งให้ก่อนจะเดินออกไปทันที ควินน์ได้แต่มองตามด้วยสายตาอ้อนวอน
"ลูกทำเองหรอ" คำถามของผู้เป็นพ่อทำให้เจ้าชายรัชทายาทหันกลับไปมอง
"พ่ะย่ะค่ะ"  ตอบกลับด้วยรอยยิ้มแบบที่องครักษ์เคยบอกเขาว่าฟลินน์มักจะทำแบบนี้เมื่อคุยกับพระราชา  จากนั้นพ่อของเขาก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ควินน์จ้องมองผู้เป็นพ่อที่กำลังกินสเต๊กเนื้อฝีมือของเขา ถึงภายนอกจะตีหน้าเรียบนิ่งให้ดูเหมือนว่าเขาคือฟลินน์ แต่ในใจกลับกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ ทั้งหวาดกลัว และตื่นเต้น คนเป็นพ่อดูจะไม่ได้แตกต่างจากภาพในความทรงจำเมื่อวัยเด็กของเขานัก จะต่างตรงที่ดูมีอายุมากขึ้นและตัวใหญ่ขึ้นสมกับเป็นพระราชา
"อร่อยดีนะ" คนเป็นพ่อบอกแล้วหันไปตักซุปข้าวโพดเข้าปาก เขาส่งยิ้มแล้วพยักหน้าเพื่อขอบคุณตามแบบที่ฟลินน์ทำ โชคดีที่ฟลินน์เองก็ชอบทำอาหาร ทำให้ไม่มีใครสงสัยอะไร
"ย้อมสีผมมาหรอ"  คนเป็นพ่อเอ่ยถามเล่นเอาควินน์ใจร่วงลงไปอยู่ตาตุ่มสายตาเริ่มเลิ่กลั่ก สมองเริ่มประมวลผลเพื่อหาคำแก้ตัว เพราะภาพความทรงจำสุดท้ายของพ่อ ฟลินน์น่าจะผมสีน้ำตาล
"หล่อดี พอย้อมสีนี้แล้วเหมือนแม่ของลูกขึ้นมาเลยนะ"  พระราชาเอ่ยบอกก่อนจะหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อ จนควินน์เผลอถอนหายใจอย่างโล่งอก จากนั้นสองพ่อลูกก็คุยอะไรเรื่อยเปื่อยกันเล็กน้อย ก่อนที่ควินน์จะขอตัวออกไปเพื่อให้คนเป็นพ่อทานอาหารและทำงานต่อ
.....................................................................................................
ควินน์ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกที่รอดออกมาได้ เมื่อกี้ถ้าพ่อจับได้เขาซวยแน่ๆ แต่พอคิดอีกที ถ้าคนเป็นพ่อจับไม่ได้คนอื่นก็น่าจะจับไม่ได้เหมือนกัน ก็พวกเราเหมือนกันขนาดนี้นี่ แม้แต่องครักษ์ประจำตัวของพี่ชายเขายังบอกเลยว่าเราทั้งคู่เหมือนกันมากๆ ต่างแค่สีผมเท่านั้น
แต่ก็ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว ไม่รู้ พี่ฟลินน์จะจำเขาได้ไหม
"เราขอไปเยี่ยมพี่ฟลินน์ได้ไหม"  ควินน์เอ่ยถามองครักษ์ที่เดินตามเข้ามาในห้อง
"ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมต้องขออภัย เพื่อความปลอดภัยของพระองค์" ไรย์ตอบผู้เป็นเจ้าชาย
"ก็ได้"
ควินน์ยอมอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากนั้นองครักษ์ก็ออกไปยืนเฝ้าหน้าห้อง ชีวิตของควินน์ก็กลับมากับการจดจำผู้คนรอบข้างของฟลินน์ให้ได้อีกครั้ง โดยเฉพาะคนในห้องเรียน โชคดีที่ฟลินน์เพื่อนไม่เยอะเท่าไหร่ การจำมันถึงได้ง่ายขึ้น
.......................................................................................................
ช่วงเวลาพลบค่ำไรย์เดินถือนมอุ่นขึ้นมาให้กับเจ้าชายฟลินน์เหมือนกับทุกวันหากเจ้าชายมาพักที่วัง เหมือนกับทุกครั้งเพื่อไม่ให้คนในวังผิดสังเกต ถึงแม้เจ้าชายควินน์ที่ต้องปลอมตัวเป็นเจ้าชายฟลินน์จะบอกว่าไม่ชอบกินและเอาไปเททิ้งก็ตาม  ดูเหมือนนอกจากสีผมก็มีของกินนี่แหละที่ฝาแฝดแตกต่างกัน
"เจ้าชายเพคะ มีคนมาหาเจ้าชายค่ะ"  หญิงสาวรับใช้เดินขึ้นมาบอกก่อนที่องครักษ์และเจ้าชายจะมองหน้ากันด้วยความสงสัยทั้งคู่
"ใครมาหาเวลานี้" เป็นองครักษ์ที่พูดขึ้น
"เขาบอกว่าถ้าเจ้าชายไม่ไปพบเขาจะไม่กลับ เขามีตราแผ่นดินประจำตัวราชาด้วยนะเพคะ"
หญิงสาวรับใช้บอกยิ่งทำให้องครักษ์หนุ่มงงไปใหญ่ แต่ดูเหมือนว่าเจ้าชายจะนึกออกแล้วว่าเป็นใคร
"เซฟหรอ"
ไม่รอให้ใครได้ตอบควินน์รีบวิ่งลงไปหาคนที่ยืนอยู่ในห้องรับรองแขกทันที และแค่เห็นแผ่นหลังเขาก็จำได้แล้วว่าคือเซฟ
"มาทำอะไรที่นี่ เซฟ" ดูเหมือนคำทักทายแรกของคนที่ไม่ได้เจอกันสามวันจะไม่เข้าหูร่างสูงที่ยืนอยู่ก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย
"กลับไปกับกู" เซฟหันมากดเสียงต่ำพร้อมกับสายตาคมดุที่จ้องมองด้วยความขุ่นเคือง โกรธที่อีกฝ่ายหนีมาที่นี่ มาโดยไม่บอกเขาสักคำ ทิ้งไว้แค่จดหมายโง่ๆว่าลาก่อน แค่นั้น
"ไม่" ควินน์ปฏิเสธโดยไม่หันหน้ามองเซฟ
"มึงอยากเป็นเจ้าชายอะไรนี่มากเลยหรอ อยากโดนพวกมันจับขังอีกหรือไง!" เซฟตวาดเสียงดังลั่น โชคดีที่มีแค่เขาสองคนและองครักษ์ส่วนพระองค์ที่ยืนอยู่ตรงนั้น
"เซฟ!"
"ไม่ต้องมาเรียกชื่อกู กลับ!" เซฟเข้ามากระชากแขนของควินน์เตรียมจะลากให้กลับ แต่ควินน์ก็พยายามขัดขืน เขากลับตอนนี้ไม่ได้ และเขาก็ไม่อยากที่จะกลับด้วย
"นายนั่นแหละต้องกลับ! กลับไปซะ! แล้วอย่ามาที่นี่อีก" ควินน์ตวาดกลับบ้างเพื่อไล่ให้เซฟกลับไป แต่มันกลับทำให้เซฟโกรธยิ่งกว่าเดิมจนเผลอบีบแขนควินน์แน่น จนคนหน้าสวยนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
"ควินน์!"
"องครักษ์พาตัวเขาออกไป แล้วอย่าให้เขาเข้ามาอีก"  ควินน์พูดออกคำสั่งทำให้ไรย์รีบเดินมากระชากตัวเซฟออกไป
"ปล่อย ปล่อย!"
"มึงมาคุยกับกูก่อน ควินน์ ควินน์!"
เซฟพยายามโวยวายเรียกชื่อควินน์เสียงดังลั่น  แต่ควินน์ก็หันหน้าหนีเพื่อไม่ให้ตัวเองใจอ่อนเสียงโวยวายเซฟหยุดลงเมื่อไรย์ต้องใช้สันดาปทุบที่ขมับให้เขาสลบไป เพื่อไม่ให้เขาร้องชื่อควินน์ดังลั่น ไม่งั้นความแตกแน่
..............................................................................................
"เกิดอะไรขึ้น" หัวหน้าองครักษ์ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าไรย์หอบร่างของใครบางคนมาทิ้งไว้นอกวัง
"น่าจะเป็นคนรู้จักของเจ้าชายครับ เข้ามาโวยวาย" ไรย์บอกในขณะที่ซีโร่ย่อตัวลงเพื่อดูหน้าผู้บุกรุกที่บอกว่าเป็นคนรู้จักของเจ้าชายชัดๆ
"เดี๋ยวฉันจัดการเอง นายไปดูแลเจ้าชายต่อเถอะ" ไรย์โค้งให้ผู้เป็นหัวหน้าก่อนจะกลับเข้าไปในวัง ส่วนซีโร่ก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจเมื่อรู้ว่าเป็นใคร
"นิสัยใจร้อนนี่เหมือนกันอย่างกับแกะ"
.................................................................................................
เซฟไปแล้วตามรายงานขององครักษ์ที่บอกว่าหัวหน้าองครักษ์รับช่วงต่อในการจัดการเซฟแทน มันทำให้เขารู้สึกเบาใจขึ้นมานิดหน่อย อย่างน้อยหัวหน้าองครักษ์ก็คงไม่ทำร้ายเซฟ
ขอโทษนะเซฟ เพื่อเป็นเจ้าชายฟลินน์อย่างสมบูรณ์แบบ ฉันคงจะเจอกับนายไม่ได้อีกแล้ว
TBC


## Ep.3 คนใหม่

Ep.3
ดวงตาเรียวค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วเริ่มกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัส เบื้องหน้าคือเพดานห้องสีขาวที่ไม่คุ้นเคย คำถามแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือแล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ไง จำได้ว่าเขาอยู่ที่พระราชวังแล้วโดนองครักษ์ลากตัวออกมา จากนั้นเซฟก็จำอะไรไม่ได้เลย ทันทีที่รวบรวมสติตัวเองได้ ก็ค่อยๆยันตัวเองนั่งพิงหัวเตียง
"ไงตื่นแล้วหรอ"  ชายวัยกลางคนเดินถือถาดอาหารเข้ามาและเอ่ยทักทาย เมื่อเห็นว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงขยับลุกขึ้นจึงหันไปถามพร้อมกับยกจานข้าวมาวางไว้บนเตียงให้
"ลุง" เซฟหันมองคนมาใหม่ก่อนจะเริ่มนึกว่าเขาเคยเจอคนคนนี้ที่ไหน และพอได้มองหน้าชัดๆก็ถึงบางอ้อทันที ผู้ชายคนนี้คือองครักษ์ที่เคยพาเขากับควินน์ออกจากป่าเมื่อวัยเด็กนั่นเอง
"ลุง ควินน์มันกลับมาที่นี่ แล้วยังจะมาเป็นเจ้าชายอีก" เซฟเอ่ยปากฟ้ององครักษ์ทันทีเพื่อหวังให้อีกฝ่ายช่วยเขาในการพาควินน์กลับ
"ฉันรู้ ฉันเป็นคนพาเจ้าชายกลับมาเอง" แต่คำตอบกลับทำให้เด็กหนุ่มหน้าชา อ้าปากค้างราวกับคนที่หาเสียงตัวเองไม่เจอ  เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เป็นคนพาเจ้าชายออกจากป่าถึงได้เป็นคนไปพาตัวเจ้าชายกลับมาเสียเอง และเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม คนอายุมากกว่าจึงได้เลื่อนจานข้าวไปใกล้เซฟ
"กินข้าว แล้วฟังในสิ่งที่ฉันจะเล่าให้ดีล่ะ"
หลังจากนั้นซีโร่ก็ทำการเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับแผนการของเขาบางส่วนให้เด็กหนุ่มบนเตียงฟัง เรื่องที่ต้องพาตัวเจ้าชายควินนซ์มาปลอมตัวเป็นเจ้าชายฟลินน์เพื่อตบตาคนอื่นชั่วคราว เนื่องจากเจ้าชายฟลินน์เกิดอุบัติเหตุอาการโคม่า และก็เพื่อจะหาตัวคนร้ายด้วย ตอนแรกเด็กหนุ่มก็ทำท่าเหมือนจะไม่เข้าใจ แถมจะต่อต้านอีก เขาถึงได้เล่าเกี่ยวกับความผูกพันของสองฝาแฝดก่อนที่ควินน์จะถูกขังให้ฟัง สองพี่น้องรักกันมากนั่นคงจะเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ควินน์เลือกที่จะทำ อย่างน้อยมันก็ช่วยให้เห็นปฏิกิริยาของคนร้ายได้ เซฟเหมือนจะเริ่มบรรเทาความโกรธลง และซีโร่ก็หวังว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าเขาจะเข้าใจจริงๆ
"แล้วผมจะได้เจอมันอีกไหม" คำถามที่เบาหวิวราวกับแค่ต้องการตัดพ้อทำให้ซีโร่ยกยิ้มขึ้นแล้วตอบกลับด้วยเสียงเรียบแต่มันแฝงด้วยความอบอุ่น
"ได้เจอสิ ฉันจะให้แกได้เจอเจ้าชาย"
.......................................................................................................
สวนหลังพระราชวังเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ที่ส่งกลิ่นหอมทั่วทั้งสวน เรียวขาทั้งสองข้างของเจ้าชายเดินมานั่งลงที่ศาลาใจกลางสวน ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบ ไม่มีใคร นอกจากเขาและองครักษ์
"ปกติพี่ฟลินน์ชอบมาอยู่ที่นี่หรอ" ควินน์เอ่ยถามองครักษ์ประจำตัวของพี่ชายที่บัดนี้ต้องทำหน้าที่คอยดูแลเขา
"ใช่พ่ะย่ะค่ะ ปกติถ้าไม่ทำอาหาร เจ้าชายจะมาอ่านหนังสือที่นี่"  องครักษ์ตอบด้วยเสียงเรียบ ในใจก็ยังไม่ค่อยชินกับเจ้าชายเวอร์ชันผมทองสักเท่าไหร่
"มีอะไรก็เรียกกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ เจ้าชาย" เขาบอกก่อนจะเดินถอยไปอยู่นอกศาลาไม่ใกล้ไม่ไกลจากเจ้าชายนัก
"เราอยากไปเล่นสเกตน้ำแข็ง" ควินน์พูดพร้อมกับทำสายตาอ้อนองครักษ์
"เดี๋ยวผมโทรจองสนามให้นะครับ จะได้ปิดสนาม"
"ทำไมต้องปิด"
"เพราะเจ้าชายฟลินน์เล่นสเกตน้ำแข็งไม่ค่อยเก่งพ่ะย่ะค่ะ"
ไรย์บอกตามความจริงและดูเหมือนว่าเจ้าชายสวมรอยตรงหน้าจะเข้าใจ และตอนนี้ไรย์เริ่มจดเอาไว้ในใจถึงความแตกต่างของเจ้าชายฝาแฝดแล้ว ดูเหมือนเจ้าชายควินน์จะดูขี้อ้อนและพูดเก่งกว่า และน่าจะเล่นสเกตน้ำแข็งได้ดีกว่าเจ้าชายฟลินน์เสียอีก
....................................................................................................
"ต้องอ่านเรื่องการวางตัวอะไรแบบนี้ด้วยหรอ"
เซฟโวยวายแล้วปิดหนังสือการวางตัวฉบับผู้ดีอะไรไม่รู้ที่คุณลุงหัวหน้าองครักษ์ยกมาให้เขาอ่าน หลังจากที่เขาตกลงว่าจะไม่ไปวุ่นวายในวังอีก
"ต้องสิ โรงเรียนที่แกจะไปเรียน มันโรงเรียนสำหรับราชวงศ์มีแค่พวกเจ้าชาย เจ้าหญิง ลูกหลานคนรวย ผู้มีอำนาจ แล้วก็มีนักเรียนทุนไม่ถึง 10  คน " หัวหน้าองครักษ์พูดร่ายยาวในขณะที่กำลังหยิบชุดนักเรียนออกจากถุงให้กับไอ้เด็กตรงหน้า
"แล้วผมจะเข้าไปเรียนได้ไง"
"ได้สิ เรื่องนั้นฉันจัดการเอง ส่วนแกอ่านหนังสือไป"
หลังจากตอบข้อสงสัยจบซีโร่ก็ออกไปทำงานและทิ้งให้เซฟจมอยู่กับกองหนังสือและประวัติเพื่อนร่วมห้องของเจ้าชายฟลินน์ รวมถึงประวัติของเจ้าชายด้วยที่เขาทำแค่ดูผ่านๆเท่านั้น เพราะข้อตกลงที่อยากเจอกับควินน์ทำให้เขายอมที่จะทำหน้าที่เป็นองครักา์จำเป็นให้กับควินนน์ที่ต้องปลอมตัวเป็นเจ้าชาย โดยที่ห้ามให้เจ้าชายโป๊ะเด็ดขาด ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงยอมรับข้อเสนอง่ายๆ คงเป็นเพราะตอนนี้ตัวเขายังไม่พร้อมที่จะเสียควินน์ไปมั้ง ยังไม่พร้อมที่จะต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน
.......................................................................................................
หัวหน้าองครักษ์ทุกคนจะมีห้องประจำตัวของตัวเองอยู่ใกล้ๆพระราชวัง ซีโร่เดินเข้ามาในห้องที่เป็นทั้งห้องทำงานและห้องพักของตัวเองพร้อมกับไรย์ องครักษ์ประจำตัวของเจ้าชายฟลินน์ที่ตอนนี้รับหน้าที่ดูแลเจ้าชายควินน์อยู่ เพราะพวกเขาเป็นแค่ไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้และรับหน้าที่ในการสืบคดีเกี่ยวกับอุบัติเหตุขององค์ชายฟลินน์ ซีโร่หยิบรูปถ่ายของคนที่น่าสงสัยขึ้นมาสามคน
คนแรกคือนายพลซาติน หลังจากลูกแต่งงานกับพระอนุชาของพระราชา เขาก็ได้แต่งตั้งเป็นหัวหน้ากองทัพ และดูอยากให้หลานชายของตัวเองเป็นพระราชาองค์ต่อไป ซึ่งมีเปอร์เซ็นต์มากที่สุด
ต่อมาคือบาบ่อน อดีตหัวหน้าองครักษ์ที่ถูกพระราชาปลดเพราะแอบขนยาเสพติดเข้ามาในประเทศเมื่อห้าปีก่อนตอนนี้อยู่ในคุก แต่มีพรรคพวกที่จงรักภักดี ค่อนข้างเยอะ และคนสุดท้าย เจ้าหญิงคาร์ริน จากประเทศนอร์ทบลู พระคู่หมั้นขององค์ชายฟลินน์ที่ถูกองค์ชายปฏิเสธกลางงานว่าจะไม่แต่งวันเกิดว่าจะไม่แต่งงานด้วย ทุกคนล้วนดูมีเหตุจูงใจ
"ผมสืบมาว่าลูกสาวกับภรรยาของนายชานคนขับรถที่เสียชีวิต ตอนนี้มีชีวิตดีขึ้นมากเลยครับ พอถามว่าเอาเงินมาจากไหนเขาก็บอกว่าเงินที่เจ้านายของพ่อให้มา แต่ทางวังบอกว่าไม่ได้ให้ อีกอย่างยังปิดข่าวการตายของเขาอยู่เลย ทั้งคู่ดูไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายชานตายไปแล้ว" ไรย์บอกพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามโต๊ะทำงานของหัวหน้าองครักษ์
"ที่น่าแปลกคือ กล้องหน้ารถหายไปไหน"  หัวหน้าองครักษ์เริ่มตั้งข้อสงสัย และแวบหนึ่งของก็มีอีกหนึ่งคำถามเกิดขึ้นในหัวจึงได้มองไปหาไรย์ด้วยใบหน้าจริงจัง
"มีอีกเรื่องไรย์"
"ครับ"
"วันนั้น ทำไมเจ้าชายถึงสั่งให้แกไม่ต้องไปดูแล เจ้าชายไปพบใคร ก่อนที่รถจะตกเขา"
ซีโร่กดเสียงต่ำเพื่อเค้นเอาคำตอบ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถาม แต่ไรย์มักจะตอบไม่รู้พร้อมกับท่าทางที่เหมือนมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ อย่างในตอนนี้ก็หน้าซีดพร้อมทั้งกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่
"ถ้าแกไม่อยากตกเป็นผู้ต้องสงสัยอีกคนก็พูดมา"  คนโตกว่าจ้องเด็กหนุ่มเขม็งเพื่อรอคำตอบ สวมหมาดหัวหน้าอย่างเต็มตัวไม่เหลือคาบองครักษ์ผู้แสนใจดีของเจ้าชายแล้ว
"คือ เจ้าชายฟลินน์นัดเจอ เจ้าชายเควินครับ" ไรย์ตอบเสียงเบาเหมือนกับไม่กล้าที่จะพูด
"เรื่องแค่นี้แกจะปิดบังเพื่อ" หัวหน้าองครักษ์ถามอย่างไม่เข้าใจก็แค่การนัดพบกับน้องชายคู่หมั้นไม่ใช่หรอ ถึงตอนนี้จะเป็นอดีตไปแล้วก็เถอะ
"เจ้าชายนัดเพื่อจะไปบอกเลิกเจ้าชายเควินครับ" ไรย์พูดต่อแล้วก้มหน้าเหมือนกับรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองกำลังพูดไป เพราะตั้งใจจะช่วยเจ้าชายฟลินน์เก็บความลับต่อไปแท้ๆ
"แกว่าไงนะ" ซีโร่ถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เพราะที่ผ่านมาก็เห็นองค์ชายสนใจผู้หญิงมาตลอด อย่าบอกนะว่าที่ไม่ยอมหมั้นกับเจ้าหญิงคาร์ริน เพราะกำลังคบกับเจ้าชายเควินอยู่ ไหนจะเลิกกันในวันที่เกิดอุบัติเหตุอีก
เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำกว่าที่เขาคิด
"แต่เจ้าชายเควิน ไม่น่าจะทำร้ายเจ้าชายนะครับ" ไรย์รีบพูดขึ้นมาเมื่อเห็นซีโร่เอารูปเจ้าชายเควินมาวางเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัย
"แกรู้ได้ไง" หัวหน้าองครักษ์ถาม ไรย์จึงได้บอกถึงสิ่งที่เขาได้เห็นในบางครั้ง เจ้าชายเควินมักจะคอยดูแลเจ้าชายฟลินน์ตลอดถึงจะอายุห่างกันหนึ่งปีก็ตาม
แต่หัวหน้าองครักษ์ก็ยังไม่อยากเอาเจ้าชายเควินออกจากผู้ต้องสงสัย เพราะความรักนี่แหละที่อาจจะเป็นชนวนก็ได้
"ว่าแต่เจ้าชายควินน์จะไม่เป็นอะไรหรอครับ ตอนอยู่ที่โรงเรียน" ไรย์นึกถามออกมาด้วยความเป็นห่วงเพราะอีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้ว ตอนอยู่ในวังมันไม่เท่าไหร่หรอก เพราะยังมีเขาคอยเฝ้า แต่ถ้าไปโรงเรียนอะไรจะเกิดขึ้นบ้างก็ไม่รู้
"ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเตรียมคนที่จะไปดูแลเจ้าชายในช่วงเวลาที่อยู่โรงเรียนไว้แล้ว"  ซีโร่พูดพร้อมกับส่งยิ้มอย่างสบายใจ เพื่อให้ไรย์เบาใจได้เลย เขาเตรียมแผนรับมือทุกอย่างเอาไว้อย่างดีแล้ว
และเขามั่นใจว่าคนๆนี้จะทำหน้าที่เป็นองครักษ์จำเป็นได้อย่างแน่นอน
......................................................................................................
เปิดเทอมกับการต้องแสดงบทบาทเป็นเจ้าชายฟลินน์เริ่มขึ้นอย่างเต็มตัว หน้ากากเจ้าชายฟลินน์ ถูกสวมขึ้นมาอีกครั้ง ควินน์เดินลงจากรถโดยมีองครักษ์หนุ่มเดินตามประกบเพื่อไปส่งเจ้าชายของตนให้ถึงห้องเรียน ควินน์พยายามวางตัวเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกตามที่องครักษ์บอกว่าฟลินน์มักจะเป็นแบบนั้น มีหลายคนที่หันหน้ามาหาเขา ส่งยิ้มกับโค้งศีรษะให้ มีบ้างที่ควินน์เผลอหันไปยิ้มตอบจนองครักษ์ต้องกระแอ่มเพื่อเตือนสติ
"ตอนเย็น ผมมารับนะพ่ะย่ะค่ะเจ้าชาย" องครักษ์หนุ่มบอกกับเจ้าชายของตนก่อนจะโค้งศีรษะให้ ควินน์พยักหน้า องครักษ์ประจำตัวเดินหันหลังกลับไปแล้ว ทิ้งให้ควินน์ยืนอยู่หน้าห้องคนเดียว
"อ้าวฟลินน์มาแล้วหรอ เข้าไปข้างในห้องสิ" หญิงสาวหน้าตาน่ารักเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับขนมและนมกล่องในมือ ควินน์จำได้ว่าคนนี้คือ อลิส เพื่อนสนิทของฟลินน์ ลูกชายของหมอหลวง เป็นเพื่อนกับฟลินน์ ตั้งแต่เด็กและเป็นคนเดียวที่ฟลินน์ให้คุยโดยไม่ต้องใช้คำราชาศัพท์ก็ได้
"อื้ม" ควินน์พยายามเก๊กหน้านิ่งแล้วกระชับกระเป๋าเดินเข้าไปในห้องโดยมีอลิสเดินตามเข้ามา เธอแอบสังเกตท่าทางที่แปลกไปของเพื่อนสนิทแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป พอเดินเข้ามาทุกสายตาก็จับจ้องมาที่เขา สายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม และเสียงชมถึงความหน้าตาดีของเขา มีหลายคนที่เอามือถือขึ้นมาถ่ายเขากับอลิส แต่เขาก็ไม่ได้หันไปว่าอะไร
นี่ฟลินน์ต้องเจอแบบนี้ทุกวันเลยหรอ มันก็แอบเขินเหมือนกันนะ
เขินจนทำตัวไม่ถูก
"เรานั่งตรงไหนหรอ" ควินน์หันไปกระซิบถามอลิส เพราะเขามาหยุดยืนกลางห้องอยู่นานแล้ว แต่ไม่รู้จะนั่งตรงไหน เพราะปกติเขาไม่รู้ว่าฟลินน์จะเลือกนั่งตรงไหน อลิสยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของเพื่อนสนิทก่อนจะชี้ไปยังเก้าอี้หลังสุดมุมหน้าต่าง
"ปกติฟลินน์นั่งตรงนั้นไง เพราะชอบนั่งที่สงบๆ" เธอบอกเสียงใส เพราะฟลินน์มักจะนั่งคนเดียว ไม่ชอบนั่งกับใคร จึงเลือกนั่งหลังห้อง ส่วนเธอก็จะนั่งข้างหน้าเจ้าชายแทน ควินน์พยักหน้าเพื่อเป็นการกล่าวขอบคุณแล้วเดินไปนั่ง
ควินน์เลือกที่จะไปนั่งมุมห้องเงียบๆ ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องมีใครมาคุยด้วยเยอะ ดวงตาเรียวสำรวจออกไปนอกหน้าต่าง โรงเรียนนี้แตกต่างจากโรงเรียนที่เขาเคยเรียนอย่างเห็นได้ชัด ทั้งอาคาร ตึก เครื่องแบบ ทุกอย่างดูหรูหราสมเป็นโรงเรียนสำหรับราชวงศ์จริงๆ
สักพักทุกคนที่ยืนคุยกันก็รีบกลับมานั่งประจำที่เมื่อมีใครสักคนตะโกนบอกว่าครูประจำชั้นกำลังมา อาจารย์วัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมกับหนังสือในมือ มองสำรวจรอบห้องเพื่อแน่ใจว่าทุกคนนั่งกันเรียบร้อย
"วันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามานะ นักเรียนเข้ามาสิ" เอ่ยบอกแล้วหันไปเรียกนักเรียนอีกคนที่ยืนอยู่นอกห้องเข้ามา ทุกสายตาต่างจับจ้อง ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลช็อกโกเลตที่ถูกเซ็ตให้เข้ากับใบหน้าลูกครึ่งได้เป็นอย่างดี ดวงตาเรียวสีน้ำตาลคู่สวยที่มีเสน่ห์ต่างดึงดูดสายตาทุกคนในห้อง จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากเสี้ยวพระจันทร์ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าพอมันมาอยู่บนใบหน้าของเจ้าตัว ทุกองค์ประกอบบนใบหน้าล้วนทำให้ใครหลายคนละสายตาของเขาไม่ได้ ใบหน้าที่ราวกับพระเจ้าเอาเวลาทั้งหมดที่มีเพื่อสรรค์สร้างใบหน้าหล่อนี้ขึ้นมาให้เขา ทุกคนกำลังมองและยิ้มอย่างชื่นชมความหล่อของนักเรียนคนใหม่ ยกเว้นก็แต่ร่างเพรียวหลังห้องที่กำลังจ้องมองอย่างตกใจและไม่อยากเชื่อสายตาว่าจะเจอผู้ชายคนนี้ที่นี่
"แนะนำตัวสิ" อาจารย์หันไปพูดกับเด็กนักเรียนคนใหม่
"ชื่อเซฟ ยินดีที่ได้รู้จัก" คำแนะนำตัวสั้นๆกับน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ยิ่งย้ำกับเจ้าชายว่านี่ไม่ใช่ความฝัน คนที่เขาเพิ่งจะไล่ให้ไปเมื่อหลายคืนก่อน บัดนี้กลับมาปราฏตัวอยู่ตรงหน้าของเขาอีกครั้งแล้ว
"แค่นี้"
"ครับ"
"งั้นเชิญนั่งที่ได้เลย
คนตัวสูงกวาดสายตามองไปทั่วห้องเพื่อหาที่นั่งตอนนี้ที่นั่งว่างมีแค่ข้างเจ้าชายและข้างอลิส ควินน์แกล้งมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ภายในใจก็ภาวนาว่าอย่าให้เซฟเดินมานั่งข้างเขา ขอให้อีกฝ่ายเดินไปนั่งข้างอลิส แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่ภาวนาในใจจะไม่เป็นผล เมื่อเซฟเดินเลยโต๊ะข้างอลิสมาก่อนจะมาหยุดที่โต๊ะข้างเขา ท่ามกลางเสียงฮือฮาและตกตะลึงของทุกคน รวมถึงอลิสเองก็ด้วย เธอหันมามองเหมือนจะพูดอะไรกับเขาสักอย่างผ่านสายตา แต่ควินน์ที่กำลังกระวนกระวายในใจไม่สามารถอ่านมันออกได้
ถ้าจำไม่ผิด องครักษ์เคยบอกเขาว่าฟลินน์ไม่ชอบให้ใครมานั่งข้างๆ ฟลินน์จะไล่ให้อีกฝ่ายออกไปนั่งตรงอื่น นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทุกคนต่างหันมามองว่าเขาจะทำอย่างไรกับเด็กใหม่ แต่ตอนนี้สิ่งที่ควินน์กำลังกังวลไม่ใช่สายตาของทุกคนที่จ้องมองเขา
แต่เป็นเด็กใหม่ข้างๆนี่ต่างหาก ถึงแม้จะยังไม่ทันหันไปมองแต่ก็รับรู้ถึงรังสีความกดดันข้างๆ
"สวัสดีครับเจ้าชายฟลินน์ ยินดีที่ได้รู้จักนะ" คำทักทายธรรมดาแต่น้ำเสียงกับเย็นชาจนคนฟังรู้สึกขนลุกซู่ ควินน์ค่อยๆหันมาไปมองมือที่ยื่นขึ้นมาเหมือนต้องการจะจับมือเขาเพื่อทักทาย
ถ้าเป็นเขาก็คงจะจับมือเพื่อทักทาย แต่ตอนนี้เขาคือฟลินน์ ถ้าเป็นฟลินน์คงไม่ทำแบบนั้น
เมื่อคิดได้ดังนั้นควินน์จึงเลือกที่จะเมินอีกฝ่ายแล้วกอดอกแสร้งหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างทันที
เขาจะทำให้แผนการปลอมตัวแตกตั้งแต่วันแรกไม่ได้เด็ดขาด
TBC
เจ้าชายควินน์แอบมีความรู้สึกดีๆกับ เซฟ เพื่อนสนิทของเขา อาจจะตั้งแต่วันที่อีกฝ่ายช่วยเขาออกมาจากห้องขัง หรือแม้กระทั่งตอนที่เขาต้องกลับมาปลอมตัวเป็นเจ้าชายฟลินน์พี่ชายฝาแฝดของเขา แต่ยิ่งต้องแสดงบทบาททำตัวเป็นเจ้าชายมากเท่าไหร่ ความรักยิ่งดูยากจะสมหวังจนกลายเป็นรักต้องห้ามที่ไม่อาจจะบอกใครได้ และเขาจะจัดการอย่างไรกับความรักต้องห้ามที่ไม่อาจสมหวังได้ ติดตามชมได้ใน ควรมิควรแล้วแต่จะรัก



*TW นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงแค่จินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ไม่มีความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ บุคคล และสถานที่ใดๆ ตัวละครภายในเรื่องอาจจะมีพฤติกรรม คำพูดที่ไม่เหมาะสม ผู้อ่านควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน 