รอยร้าวบนราคี
Daoist3pBaMY
## ยินดีต้อนรับสู่การสร้างผลงานบน WEBNOVEL

แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร  คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


## บทนำ

ปรายฟ้ากำลังมึนเมาแทบเดินไม่ไหวทีเดียว ก็เพราะใครละ? เธออกหักเพราะแฟนหนุ่มมีคนใหม่ จึงได้มาดื่มเหล้าคนเดียวแบบนี้
ทว่าพอลุกขึ้นเดินร่างกายตนโซเซไปมา จนกระทั่งมีมือหนามาจับไหล่บาง เพราะเห็นเธอจะล้ม ลง ร่างน้อยเอนกายซบไหล่หนามา ทำเอาบดินทร์มองร่างน้อยที่สติไม่อยู่กับตัวเสียแล้ว แต่ด้วยชุดกระโปรงรัดรูปชวนเย้ายวนใจชายยิ่งนัก ทำให้เขาถึงกับมีอารมณ์ขึ้นมา สุดท้ายจบลงที่โรงแรมจน


## บทที่1 คนเมา

"อึก_อึก_อึก คอยดูเถอะ ยัยสาวแก กล้าแย่งแฟนเพื่อน ขอให้แกตกนรกทั้งเป็น_ อุ๊ย "
ว่าแล้วลุกขึ้นมาเพื่อจะเดินออกไปจากร้าน แต่แล้วร่างน้อยเดินเซไปเซมา จนมีคนมาประคองร่างงามไว้เสียก่อน
"ขอบคุณค่ะ_"
"อืม_ "
เสียงครางแผ่วเบามา พร้อมกับจูบสาวสวยตรงหน้าอย่างลืมตัวและอดใจไม่ไหวเลยเสียทีเดียว
ที่โรงแรมร่างบางถูก บดินทร์ค่อยๆพาลงนอนบนเตียงนอนชุดกระโปรงสั้น แหวกข้างแถมช่วงบนอร้าอร่ามตาเพราะเนินขาวๆ ยั่วยวนอารมณ์เขาดีนัก  ทำเอาเขาใช้ฝ่ามือหนาๆเคล้นคลึงมาบนก้อนเนื้อนิ่มๆ ร่างน้อยถึงกับไหวกายมาอย่างอัตโนมัติ ด้วยความเสียวกระสัน ริมฝีปากบางร้องครวญครางมา เพราะไม่คุ้นเคยมาก่อน
ผิดกับบดินทร์เขาแทบจะหายเมา เพราะหน้าอกสาวใหญ่คัพดีจริงๆ ช่างยั่วยวนใจสายตาผู้ชายเช่นนี้
"อะ_อะ อู้ยย โอ้ยย จะ เจ็บ พี่นัทขาา..."
คำพูดนั้นทำให้เขาแทบจะหมดอารมณ์เลยเพราะเธอคิดว่าเขาเป็นใครอีกคนนี่สิ ใครจะทนไหว
ความเมาเป็นเหตุทำให้ทั้งคู่ตอบสนองต่อกันอย่างเร่าร้อนจนสุขสมจนได้
ร่างน้อยหลับในอ้อมกอดของบดินทร์ จนเขายิ้มออกมานิดๆ ก่อนหลับสนิทอีกคนเพราะถูกปลดปล่อยออกมาเสียแล้ว
ปรายฟ้าเพิ่งมารู้สึกกายใกล้รุ่ง เธอเพิ่งรู้สึกตัวเองว่า มันเย็นๆโหว่งๆชอบกล ก่อนใจหวิววาบชาดิกไปทั้งหัวใจ เพราะเธอไม่มีผ้าติดกายสักชิ้นเดียว แต่ตอนนี้เธอต้องลนลานหนีผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน และเธอเห็นใบหน้าเขาไม่ถนัดด้วยนี่สิ
"อะ_อุ๊ย เจ็บ"
ร่างบางเดินโซซัดโซเซจนมือน้อยๆ ต้องกุมท้องตนเองไว้เพราะทั้งเจ็บและจุกมาทีเดียว แต่ก็ดีขึ้นเมื่อวันเวลาผ่านไป
ในมหาวิทยาลัยที่เธอเรียน เพื่อนๆพากันบ่นเมื่อเห็นปรายฟ้ามาหลังเพื่อน
"ไม่ต้องมาก็ได้ ปรายเดี๋ยวเอาสนุดโน้ตไปให้"
ชลธีบอกมาแววตามองเพื่อนสาวอย่างห่วงใย
"แน่ใจหรือ ปรายเรียนไหวหรือ?"
ทั้งเท็นกับเอ็มถามอย่างเป็นห่วงมา
"ไหวสิ ไหนบอกว่ามีอาจารย์คนใหม่มาแทนอาจารย์เกษมหรือ?"
ทุกคนถอนหายใจเฮือกมา เพราะสิหน้าปรายฟ้าไม่ดีนัก เพราะรู้ๆกันอยู่ว่าสาวิตรีหรือสาวเพื่อนในกลุ่มได้มีอะไรกับนัทธีแฟนหนุ่มของเธอ และปีนี้บังเอิญเทอมสุดท้ายที่จะได้ไม่ต้องเห็นหน้ากันอีก อย่ามาเจอะเจออีกเลยจะดีที่สุด
"ถ้ายัยสาวมันจับผัวมันไม่อยู่ มายุ่งกับปรายอีก มุกจะตบมันเอง"
มุกดาว่ามาอย่างเคืองๆ ทำให้ฟ้าใส และลินลาพากันเห็นด้วย จนทำให้ปรายฟ้าซาบซึ้งใจเพื่อนๆทุกคนทีเดียว
"ขอบใจนะทุกคน ที่เป็นห่วงปราย"
"เราเพื่อนกันนี่นา เพื่อนต้องช่วยเพื่อนสิถึงจะถูก"
ลินลาตอบมาและคนอื่นๆเห็นด้วย แล้วตั้งใจจะไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลก
~~~~~~~~~~~~~~~


## บทที่2 อาจารย์คนใหม่!

ทุกคนพากันไปเข้าห้องเรียนโดยไม่สนใจ สาวิตรีที่ดูจู๋จี๋กับแฟนหนุ่มอย่างนัทธี เจตนาเพื่อเยาะเย้ยเพื่อนสาวของตน เพราะหวังจะเอาชนะอีกฝ่าย
"เอาละ! พวกเธอน่าจะรู้ข่าวอาจารย์เกษมแล้วนะเนื่องจากได้เกิดอุบัติเหตุ ทำให้ท่านมาสอนไม่ได้แต่ได้มีอาจารย์คนใหม่จบมาจากเมืองนอก มาสอนแทนขอเชิญอาจารย์บดินทร์ด้วยครับ"
นักศึกษาชายหญิงพากันตบมือให้ แล้วต่างเบิกตากว้าง เมื่อเห็นอาจารย์คนใหม่เหมือนกับคนรุ่นเดียวกันกับพวกตนนี่เอง แถมหน้าตาหล่อเหลาคมเข้ม
"อาจารย์จบมาจากที่ไหนครับ?"
ชลธีสงสัยเนื่องจากคุ้นหน้าอีกฝ่าย บดินทร์เลิกคิ้วมองรอบห้องแล้ว เห็นปรายฟ้านั่งอยู่เบื้องหลังชลธี ก่อนแนะนำตัวเองมาว่า
"ผมชื่อบดินทร์ ชาญเดชา เรียนจบได้ใบปริญญาโทคณะคุรุศาสตร์ กำลังต่อปริญญาเอก มีใครจะถามอะไรอีกมั้ยครับ"
สายตาเขาสะดุดเมื่อเห็นปรายฟ้า ยกมือขึ้นขณะเดียวกัน อีกคนที่นั่งข้างๆยกขึ้นแล้วถามมาว่า
"อาจารย์หล่อแบบนี้ มีแฟนแล้วยังค่ะ"
สาวิตรีถามมายิ้มระรื่น ทำเอาปรายฟ้าลดมือลง ใบหน้านวลซีดขาวมือน้อยกุมท้องมา สายตาคมกริบจ้องสาวิตรีก่อนตอบหน้าตาเฉยว่า
"ไม่เกี่ยวกับการเรียน อย่ารู้เลยจะดีกว่า"
คำพูดที่ถูกปฏิเสธ ทำเอาเพื่อนๆหัวเราะออกมาด้วยความขบขันสาวิตรีที่เสนอหน้า จนหน้าแตกเสียเอง บดินทร์จึงได้หันไปทางมุกดาและสายป่าน
"ช่วยพาเพื่อนไปห้องพยาบาลหน่อย อาการไม่ค่อยดีนัก"
"ค่ะ อาจารย์"
มุกดากับสายป่านจึงได้พาปรายฟ้าออกจากห้องเรียนไปสีหน้าโล่งอก สาวิตรีขมุบขมิบปากพึมพำเบาๆ มองตาขวางมา
"มารยา!"
"บ่นอะไรหรือ?ที่รัก"
นัทธีกำลังหลงใหลสาวิตรี เพราะไม่เหมือนปรายฟ้า เนื่องจากให้เขาได้แค่จับมือถือแขนกันสัมผัสแค่อย่างมากก็กอดกัน
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ร้อนจังช่วงนี้"
สาวิตรียิ้มหวานให้แฟนหนุ่มอย่างออดอ้อน
ดังนั้นวันที่ไปฉลองวันเกิดของมุกดา กลับกลายเป็นว่า สาวิตรีเองได้ยั่วยวนให้ท่านัทธี เพราะความริษยาเพื่อนรักที่ได้หนุ่ม หล่อ พ่อรวยจนมีอะไรกันเลยเถิด
หนำซ้ำจึงได้ส่งคลิปตนเองกับนัทธี ให้ปรายฟ้าดูอีกเป็นการเยาะเย้ยอย่างเลือดเย็น เป็นเหตุทำให้ปรายฟ้าไม่อยากยุ่งกับสาวิตรีนัก
"กรุณาฟังอาจารย์พูดนะครับ ผมมาสอนพวกคุณไม่ใช่มาจีบกันเอง อยากโดนทำโทษหรือ?"
แม้จะวางมาดดุดูน่าเกรงขาม แต่กลับกลายเป็นว่า สาวิตรีกลับชอบใจถามลอยหน้าลอยตามาว่า
"ลงโทษยังไงคะ อาจารย์ อยากรู้จัง"
"ในเมื่ออยากรู้จะจัดให้ เธอชื่อสาวิตรีสินะ"
"ใช่ค่ะ หนูเรียนได้ที่2ค่ะ"
"ดี ฉันมาสอนเธอ ไม่ใช่ให้เธอมาต่อปากกับอาจารย์เช่นนี้"
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มุมปากทำเอาอีกฝ่ายไม่ทันเฉลียวใจ กลับตามเขาออกไปนอกห้อง ทำให้คนอื่นอยากรู้ ไปด้วย
ไม่นานเสียงสาวิตรีกรีดร้องดังลั่น หน้าห้องเรียน ทำให้เพื่อนๆทุกคนรวมถึงนัทธีพากันออกไปดูต้องตกใจไปตามๆกัน
ท่ามกลางแสงแดดร่างน้อยๆ ของสาวิตรีกระโดดโหยงแหยงไปมา แต่เสียงเข้มสั่งมาว่า
"ฉันจะลงโทษสถานเบาก่อน เธอต้องอยู่ตรงนี้จนกว่าหมดคาบเรียนของฉัน"
ทุกคนที่เห็นและน้ำเสียงจริงจังนั้น ไม่มีทางล้อเล่นได้เลยสักนิด เพื่อนๆพากันแอบขำเพราะสาวิตรีดูไม่จืดจริงๆ สาวิตรีเองก็กลัวโดนลงโทษหนักกว่าเดิมแถมยังเท้าเปล่าแตะต้องบนพื้นหญ้า พาลสะดุ้งม
+++++~~~~~~~~~~~+++++++


## บทที่3 สร้างความร้าวฉานคืองานของเธอ

ปรายฟ้านอนพักผ่อนบนเตียง บดินทร์จึงได้มาเยี่ยมถึงห้องพยาบาล เขาลูบคลำศีรษะเธอจึงได้รับรู้ถึงไออุ่นในร่างกายสาว
ส่วนสาวิตรีโดนทำโทษ เธอทั้งร้อน ทั้งอายและโกรธเพื่อนๆ ผิวขาวๆแดงปื้นอวดร่องรอยแดดจ้าที่เผาไหม้ จนเพื่อนๆหลุดหัวเราะขำออกมายกใหญ่
"สมน้ำหน้า ยัยสาวทำเป็นโปรยเสน่ห์ดีนัก"
มุกดาว่ามา ลินลามองเตือนมาสีหน้าสายป่านยิ้มเยาะสาวิตรี ก่อนพูดมาว่า
"คนขี้อิจฉาเพื่อน ก็แบบนี้แหละ"
"พอเถอะ เดี๋ยวเราแยกตรงนี้นะ พอดีแฟนฉันจะมารับแล้วไปทานข้าวเที่ยง"
ลินลาบอกเพื่อนสาวอย่างเขินๆ ทำให้ฟ้าใส มุกดาและสายป่านหัวเราะออกมา
"จ้า_ คนสวยที่สุด เรียบร้อยที่สุด ในกลุ่มมีแฟนคนแรกเลย"
ฟ้าใสเย้าแหย่มา ทำให้เธอหน้าแดงก่ำมา   จนได้ พร้อมค้อนให้เพื่อนสาวก่อนพูดมาว่า
"แสดงว่าไม่ไป พี่อัฒฐ์ชวนมาด้วย"
"ไป แล้วก็ไม่บอกนะเพื่อนเรานี่"
สาวๆตอบรับมาพร้อมหัวเราะออกมาด้วยความรื่นเริง และกระเซ้าเย้าแหย่เพื่อนสาวอย่างลินลามา เพราะถือว่าโชคดีที่มีแฟนก่อนใครเพื่อน ในกลุ่ม
~~~~~~~~~~~~~~~
ที่ร้านอาหารชื่อดังในโรงแรมหรูในเมืองกรุง สาวๆทั้งสี่ได้มานั่งทานกับเจ้ามืออชวิน แฟนของลินลานั่นเอง
ขณะที่ทุกคนพากันสาละวนกับอาหารญี่ปุ่นตรงหน้า ทำให้เขาได้เห็นเพื่อนที่เดินอยู่พอดี อชวินจึงยกมือขึ้นร้องทักทายมาว่า
"ทางนี้...ดิน"
สี่สาวที่กำลังทานถึงกับชะงักไป เมื่อเห็นอาจารย์หนุ่มสุดหล่ออย่างบดินทร์เข้า ทั้งหมดไม่คาดฝันว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนกับอชวินด้วย
"หึ_หึ ขอนั่งด้วยคนนะ ทุกคน ว่าแต่แฟนแกคนไหน นายอัฒฐ์"
จากคำพูดคำจาทำเอาสาวๆเลิกลั่กกันเลยทีเดียว ลินลาถึงกับทำหน้างอนใส่แฟนหนุ่ม
"พี่อัฒฐ์ ตกลงนัดกับลินหรือเพื่อนพี่กันแน่"
"โธ่ ต้องเป็นลินสิ แต่ดินก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนต่างประเทศด้วยกัน คนไทยน้อยเลยเช่าบ้านหารคนละครึ่งไงละ"
อชวินเล่าให้ฟังด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แจ่มใสมาเมื่อนึกถึงความหลังเก่าๆ
"เขาเป็นอาจารย์พวกเราค่ะ พี่อัฒฐ์"
"พี่ก็รู้จากเพื่อนพี่เมื่อวาน เลยมาเซอร์ไพรท์หน่อย"
"ไหนๆจ่ายคนละครึ่งสิคะ พี่อัฒฐ์กับอาจารย์"
คนพูดคือมุกดาและกำลังกินอย่างอร่อยอีกด้วย
~~~~~~~~~~~~~~
ปรายฟ้ามารู้สึกตัวเองอีกทีต้องผวามา เงาตะคุ่มข้างเตียงยามรัตติกาล ทำให้เธอตื่นตระหนก
ร่างหนาตรงเข้ามาโอบกอดเธอไว้ ปรายฟ้าชะงักกึกแน่นอนไออุ่นจากร่างหนาที่สัมผัสไม่ธรรมดา แต่ไม่เท่ากับเสียงคุ้นหู
"รู้สึกตัวแล้วหรือ? ฉันอยากจะกินเธอทั้งตัวเลยแม่สาวน้อย นางแมวยั่วสวาท"
ปรายฟ้าพลักอีกคนออกมาเพื่อเห็นหน้าชัดๆ นั่นเอง และทำเอาเธอตกใจเมื่อเห็นเป็นอาจารย์เข้าใหม่คนนั้น บดินทร์จับคางมนขึ้นพร้อมยิ้มก่อนบอกว่า
"หายเร็วๆนะ จะได้กลับมาเรียนทันเพื่อนๆ"
วันต่อมาปรายฟ้าได้ออกมาจากโรงพยาบาลมาพักที่บ้าน แต่แล้วมารดาได้เอ่ยมาว่า
"ปราย พ่อกับแม่หาอาจารย์สอนให้ได้แล้วนะ เขาคิดไม่แพงด้วยแค่หมื่นเดียว แต่ปรายต้องเรียนทุกวันแค่สามเดือนเอง"
"คะ_แม่ ปกติหนูก็ได้ที่หนึ่งนะคะ "
ปรายฟ้าจะทักท้วงแต่พ่อแม่เธอ เป็นห่วงเพราะลูกสาวป่วยบ่อยช่วงนี้
"น้องปรายฟังแม่นะ แม่เป็นห่วงลูกกลัวเรียนไม่ทันเพื่อนๆ แต่คนที่มาสอนลูกแม่นะไว้ใจได้นะ เพราะหนูเคยเจอพี่เค้าตอนเด็กๆ"
พัลลพนั่งหัวเราะกับคำพูดภรรยาของตนเอง ปรายฟ้านั่งงง ก่อนจะนึกถึงพี่ชายข้างบ้านที่เธอติดเขาแจเพราะเป็นเพื่อนเล่นคนเดียว แถมดันลืมชื่อไปแล้วนี่สิ
"พี่ชายขา_วันนี้เล่นตุ๊กตากับหนูนะ"
"ได้สิครับ น้องปรายพี่ตามใจน้อง"
แต่ผ่านไปไม่นานปรายฟ้าวัยสิบปีได้ ไปส่งเขาที่สนามบินเพื่อไปเรียนต่อนั่นเอง เด็กสาวนึกถึงตอนเล่นกับพี่ชายไม่ว่าแบบไหน เขาไม่เคยบ่นเคยว่าสักคำ


## บทที่4 คนที่คุ้นเคย

"ปรายจ๊ะ อาจารย์มาแล้วนะลูก"
ปราณีมารดาเดินไปตามลูกสาวที่อยู่ในครัว จึงได้เห็นลูกสาวกำลังวุ่นวายทำอาหารเกือบเสร็จแล้ว เธอจึงบอกว่า
"ไปเจออาจารย์ก่อนเขาคุยกับพ่ออยู่นะ ที่เหลือแม่ทำเอง"
ปรายฟ้าถอนหายใจเฮือกๆ แต่ต้องยอมทำตามที่บอก เพราะอยากรู้เหมือนกันว่าพี่ชายข้างบ้าน สมัยก่อนจะหน้าตาเป็นยังไงบ้างนะ  เสียงบิดาหัวเราะชอบอกชอบใจมา พร้อมกับเสียงทุ้มหูชวนคุ้นเคยมา อย่างรื่นรมย์อารมณ์ดีทั้งคู่ ชายหนุ่มนั่งหันหลังให้เธอจึงเห็นเพียงข้างหลังเท่านั้น
"คุณพ่อคุณแม่สบายดีนะ อาก็คิดถึงไม่รู้ว่าอยู่แถวไหนแล้ว อ้าว ปรายมาพอดี นี่ไงลูกสาวอาสวยน่ารักมั้ย?"
ความเงียบเข้ามาปกคลุม เมื่อต่างฝ่ายต่างเจอหน้ากันแล้ว ปรายฟ้ารีบยกมือไหว้ทันทีเพราะเธอจำได้ว่าเขาแก่กว่าเธอ5ปี
"สวัสดีค่ะ อาจารย์"
"นี่พี่ดิน คนที่ปรายไปเล่นด้วยตอนเด็กๆไง ดินคงจำน้องได้นะ "
พัลลพถามมาอย่างอารมณ์ดี ปรายฟ้าเห็นสายตาบดินทร์จ้องมองมา ใบหน้านวลถึงกับเห่อร้อนเพราะสายตาคู่คม จ้องมองราวกับสแกนตัวเธอจนทำให้ร้อนวูบวาบไปหมด แถมยังออกอาการเงอะงะต่อหน้าเขาอีก ทำไมพ่อแม่ถึงชื่นชอบเขานักนะ เธอได้แต่คิดอย่างหงุดหงิดใจ
###############
"หนูไม่อยากเรียน! อาจารย์ไม่ต้องมาขู่หนูนะ"
ปรายฟ้าออกฤทธิ์ดื้อเหมือนวัยเยาว์ ทว่าบดินทร์ยกยิ้มนิดนึงแล้วขมวดคิ้วมาก่อนตอบว่า
"แน่ใจนะ พ่อแม่ปรายจ้างพี่มาสอนหนูนะ"
ใบหน้านวลเห่อร้อนกับสายตาคู่นั้น ก่อนหันหน้าหนีไปแล้วตอบมาว่า
"ปรายสอบได้ที่หนึ่งทุกที พี่ดินคืนเงินพ่อแม่ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวปรายก็เรียนทันเพื่อนๆเอง"
ไม่ทันให้ตั้งตัว บดินทร์รุกขยับมากอดสาวน้อย ไว้กระซิบแผ่วเบาข้างหูมาว่า
"ไม่คิดถึงพี่แล้วหรือ ลืมแฟนเก่าไปเลยนะ พี่จะกลับมาทวงคืนคนของพี่"
ปรายฟ้าถึงกับสะดุ้งเฮือกมา พร้อมกับริมฝีปากหนาจูบเรียวปากอิ่มมาเบาๆ ฝ่ามือหนาสอดใต้เสื้อสาวลูบไล้แผ่นหลังบางและไหล่บาง ทำเอาปรายฟ้าทั้งเคลิบเคลิ้มและสยิวกายไปด้วยเช่นกัน ด้วยฤทธิ์ชายหนุ่มตรงหน้า จนเผลอจูบตอบอย่างไม่ประสีประสามา กลับทำเอาบดินทร์ยิ่งรุกหนักขึ้นอีก
บดินทร์อุ้มร่างน้อยลงนอนบนเตียง เมื่อเห็นปรายฟ้าหมดสติไปเช่นนั้น แต่สายตาไม่รักดีไปเห็นบางอย่างจน น้องชายตนเองผงกหัวขึ้นมาทีเดียว ครั้นแล้วร่างหนาก้มหน้าลงพร้อมร่างกายหนาทาบทับร่างน้อยมา การกระทำของเขาทำให้ปรายฟ้าเพิ่งรู้สึกตัว ตกใจแม้จะดิ้นรนขัดขืนร่างหนาก็ไม่พ้นมือหนาอยู่ดี
"อะ_อื้อ โอ้ว โอ้ว พะ พี่ พี่ดินคะ ปละ_ปล่อย ปราย โอ้วว ปรายเจ็บนะคะพี่"
เสียงปรายฟ้าดังมาระรัวปนสั่นๆมาด้วยทั้งเจ็บและอายมา ทว่าเสียงบดินทร์ดังกระหึ่มมาว่า
"พี่ขอตีตราจองปรายก่อน เราต้องไม่จากไปไหนกันอีก อืม หอมมาก หวานไปหมดเลยที่รักของพี่ปรายสวยมากรู้ตัวบ้างมั้ย อย่าให้ใครมารังแกสิ"
คำพูดเขาเข้าหูบ้างไม่เข้าบ้าง เพราะปรายฟ้ากำลังหายใจหอบ และสติแทบลอยละล่องจากร่างน้อยเสียแล้ว
สองชั่วโมงต่อมา บดินทร์ลุกขึ้นมาแต่งตัวปรายฟ้าพลิกกายมาดวงตาหลับสนิท แต่บดินทร์กลับกลืนน้ำลายลงคอมาพร้อมกับมองเต้าอวบอูมมา
เสียงดูดดื่มจากทรวงอกสาว  ช่างทำให้ปรายฟ้าถึงกับร้อนวูบวาบมาทั้งกาย ด้วยใจกระเจิดกระเจิง
ด้วยหัวใจสั่นไหวทีเดียว
"อะ_อ่าา อุ๊ย อู้ยย พี่ดินขาา.."
บทเพลงรักที่เขามอบให้แม้จะเจ็บปวด แต่ไม่เหมือนครั้งก่อน ทำให้เธอคลั่งไคล้ในตัวพี่ชายคนนี้นัก เพราะความละมุนละไมอ่อนโยนอ่อนหวาน ทำให้เธอเผลอไผลไปกับรสสัมผัสที่กำซ่านใจ และอุ่นร้อนในกายสาวนัก และบดินทร์ก็ยอมรับว่าเขาหลงรักเธอเพียงใด
เรื่องราวในวัยรักในวัยเรียน เพราะเธออกหักจากแฟนหนุ่มที่ไปคบกับเพื่อนสาว จนเป็นเหตุทำให้ปลายฟ้าได้มาพบเจอกับบดินทร์ที่คิดว่าเธอขายตัว จนมีอะไรจนเลยเถิด 

   ทว่าพออีกวัน ปลายฟ้ากลับหายไปโดยไร้ร่องรอย ทำให้บดินทร์จากไม่เคยสนใจใคร พอรู้เรื่องจึงได้ตามหาตัวเธอ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเจออีกครั้งในฐานะลูกศิษย์และอาจารย์ 

    เส้นทางเดินทั้งคู่ไม่ง่ายเลย เมื่อเขาต้องมาคอยดูแลตรวจเช็คในห้องเรียน แถมมีหนุ่มๆมาจีบมาขอไลน์แบบนี้ เขาจะทนไหวหรือ