อักขระนิรันดร์กาล
Nai2305
## บทที่ 1 ยามเช้าในฤดูหนาว

ยามเช้าในฤดูหนาว ณ หมู่บ้านชนบทแสนห่างไกล
"อือ~" สายฝนส่งเสียงแปลกๆที่แสดงถึงความสุขและความสบายของเขาออกมา เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนลุกจากเตียง
ฟิ้ว~
หน้าต่างถูกเปิดออก สายลมเย็นๆของฤดูหนาวพัดผ่านร่างสายฝนเข้ามาภายในห้องนอน เขายืนรับลมอยู่เงียบๆ เป็นโอกาสที่หายากนัก ในฤดูหนาวของประเทศไทยมีเพียงวันสองวันเท่านั้นที่อากาศจะหนาว
นับวันประเทศไทยอากาศยิ่งร้อนขึ้นเรื่อยๆซึ่งนั่นทำให้สายฝนไม่ค่อยแฮปปี้เท่าไหร่ เมื่อวานอากาศไม่ได้เย็นเหมือนวันนี้ ไม่สิ มันไม่มีความเย็นเลยแม้แต่น้อย เขาไปซื้อไอศกรีมแท่งจากร้านค้าในหมู่บ้าน เชื่อไหมว่าไม่กี่นาทีต่อมาไอศกรีมละลายกลายเป็นนํ้าหมดเลย เรื่องนี้ทำให้สายฝนสิ้นหวังและหดหู่ใจ เขาซื้อมายังไม่ทันกินหมดก็ละลายเป็นนํ้าซะแล้ว หากวันข้างหน้าอากาศยังเป็นแบบนี้ต่อไปเขาคงไม่กลายเป็นเนื้อย่างหรอกนะ
'หวังว่าวันพรุ่งนี้อากาศจะเย็นเหมือนวันนี้'
สายฝนคิดในใจแต่ก็ไม่ได้คาดหวังอะไรนัก ตั้งแต่เด็กเขาเคยหวังแบบนี้มาหลายครั้งหลายหนแล้วทว่ามันกลับไม่เป็นไปตามที่เขาหวังไว้ บางทีอากาศเย็นๆแบบนี้อาจมีแค่วันนี้วันเดียวก็ได้ พรุ่งนี้อาจกลับมาอากาศร้อนเหมือนเดิม
"เฮ้อ~" สายฝนถอนหายใจและเลิกคิดเรื่องนี้ไป
บางครั้งอากาศเย็นก็ไม่ดีเหมือนกัน เพราะอากาศเย็นสายฝนจึงรู้สึกไม่อยากอาบน้ำ ในหมู่บ้านห่างไกลความเจริญเช่นนี้แน่นอนว่าต้องไม่มีเครื่องทำนํ้าอุ่น
"..." คิดไปคิดมาเขาก็ตัดสินใจไม่อาบนํ้า
เขาเดินไปทางโต๊ะคอมพลางขยี้ตา สายฝนยังไม่ตื่นดีนัก เมื่อคืนเขาเล่นเกมดึกไปหน่อย และเพราะวันนี้อากาศหนาวทำให้เขาไม่สามารถฝืนทนนอนต่อได้แม้เขาจะใช้ผ้าห่มคลุมทั้งตัวก็ตาม ตามที่กล่าวไปวันนี้เขาจึงตื่นเช้ากว่าปกติ สรุปแล้วสายฝนได้นอนแค่5ชั่วโมงเท่านั้น
หลังมาถึงหน้าโต๊ะคอมสายฝนก็นั่งลงบนเก้าอี้ ไม่รอช้าเขารีบเปิดคอมพิวเตอร์ทันที หน้าจอสว่างขึ้น ใช้เวลาไม่นานหน้าจอเดสก์ท็อปก็ปรากฏ
[เฮ้! ฝนนายตื่นยังอะ เมื่อวานฉันพึ่งซื้อเกมใหม่มาเล่นโคตรเจ๋งเลย! ช่วงนี้มันกำลังลดราคาอยู่ ราคาเหลือแค่25บาทเท่านั้น แม้แต่คนยากจนแบบฉันยังซื้อได้เลยทำไมนายไม่ลองซื้อมาเล่นดูล่ะ]
ตามด้วยชื่อเกมและภาพต่างๆภายในเกม
ข้อความและรูปภาพเด้งขึ้นหน้าจอฉับพลัน สายฝนกดเข้าไปในไลน์เพื่ออ่านข้อความ เขาก็อปชื่อเกมลองไปค้นหาตามอินเทอร์เน็ต
เนื่องจากที่ที่เขาอยู่เป็นหมู่บ้านชนบทห่างไกลความเจริญเน็ตของสายฝนเลยช้า มันใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าสิ่งที่เขาต้องการจะปรากฏ เขากดเข้าไปในเว็บรีวิวเกมที่พอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง
สายฝนใช้เวลาไปกับการหาข้อมูลเกมนี้เกือบชั่วโมง ท้ายที่สุดเขาจึงตัดสินใจซื้อมัน เป็นเพราะคุณภาพของเกมอยู่ในระดับดีเยี่ยมอีกทั้งยังอยู่ในช่วงลดราคาเขาจึงไม่ลังเลที่จะกดมันลงตระกร้าและสั่งซื้อทันที
เขามองเงินที่สูญหายไปจากบัญชีแล้วรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย แน่นอนว่ามันเป็นเงินจำนวนเล็กน้อยสำหรับเขาทว่าสายฝนก็ยังเจ็บปวดที่เสียเงินอยู่ดี
เงินที่เขาใช้ไม่ได้มาจากพ่อแม่แต่เป็นเงินที่เขาหามาเองจากการขายไอดีเกม ขายไอเทมในเกม แต่งนิยาย สตรีมเกม
แน่นอนสายฝนสามารถขอเงินจากพ่อแม่ของเขาได้ ครอบครัวเขาแม้ไม่ได้รวยที่สุดในประเทศทว่าก็เป็นครอบครัวที่มีเงินเยอะ แต่สายฝนไม่อยากยุ่งกับพวกเขาทั้งสองนัก เขาชื่นชอบการดูหนัง ดูเมะ อ่านนิยาย และเล่นเกมมาตั้งแต่เด็กแล้ว เรื่องนี้พ่อกับแม่เขาไม่เห็นด้วยและคอยบอกเขาเสมอว่าให้เลิกมันซะ แน่นอนสายฝนไม่มีวันยอมเลิกเด็ดขาด
นั่นทำให้ความสัมพันธ์ของสายฝนกับคนในครอบครัวไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ถึงขั้นเกลียดชังหรือตัดความสัมพันธ์กัน
สายฝนไม่ใช่คนเรียนไม่เก่ง กลับกันเลย เขาเป็นคนที่เรียนเก่งมาก ทว่าเมื่อเรียนมหาลัยจบเขาเอาแต่อยู่บ้านอย่างเดียวไม่ไปทำงาน สายฝนสามารถหางานดีๆได้อย่างง่ายดายแต่เขาเลือกที่จะไม่ทำงาน
เขาชื่นชอบที่จะอยู่คนเดียวและทำตามสิ่งที่อยากทำมากกว่า เพื่อไม่ให้ตนเองเป็นภาระของพ่อแม่สายฝนจึงเดินทางไกลมายังหมู่บ้านแห่งนี้ เป็นพื้นที่ชนบท เมื่อมาถึงเขาก็รู้สึกสดชื่นไม่เหมือนในเมือง
เป็นเวลาสองปีแล้วที่เขาอยู่อาศัยที่หมู่บ้านนี้ เขาไม่ค่อยออกนอกบ้านบ่อย ออกเฉพาะตอนกินข้าวหรือเรื่องที่จำเป็นจริงๆ กิจวัตรประจำวันก็ไม่มีอะไรมาก ตื่น อาบน้ำ เล่นเกม ดูหนังดูการ์ตูน อ่านนิยาย กินข้าว และนอน เพียงแค่นี้จริงๆ
กลับมาที่เวลานี้หลังซื้อเกมใหม่สำเร็จ สายฝนไม่รอช้ากดเริ่มเกมอย่างรวดเร็ว เขาหันไปเห็นเวลาตรงมุมหน้าจอแล้วตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ /31_1_2564/ วันนี้เป็นวันอาทิตย์!
หลังการค้นหาข้อมูลเกมสายฝนรู้ว่าเกมนี้สามารถเล่นกับผู้เล่นอื่นได้เขาจึงทักไลน์ไปหาเพชรเพื่อนของเขาที่แนะนำเกมนี้มา
/เคๆ/ ตอบสั้นๆจากนั้นก็โทรมาด้วยดิสคอส
"ฝนฉันไม่ได้เล่นเกมกับนายมานานเท่าไหร่แล้วนะ?" เพชรพูดออกมา ดูเหมือนเขากำลังระลึกถึงความหลัง
"น่าจะสองปีแล้วมั้ง?" สายฝนตอบ เขาจำได้ว่าตั้งแต่จบมหาลัยเขาก็ไม่ได้เล่นเกมกับเพชรอีกเลย แน่นอนว่าตลอดสองปีนี้พวกเขายังติดต่อกันอยู่ เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมเพียงแค่จบมหาลัยแล้วเลิกเป็นเพื่อนกันมันก็ยังไงอยู่
"น่าคิดถึงจัง ถ้ามีโอกาศครั้งที่สองฉันอยากจะใช้ชีวิตในมหาลัยให้คุ้มกว่านี้" เพชรกล่าวด้วยนํ้าเสียงเศร้า
"ฮ่าๆๆๆ นายคิดว่านายเป็นพระเอกในนิยายรึไงถึงสามารถย้อนเวลากลับไปสมัยมหาลัยได้" ได้ยินคำพูดเพชร สายฝนหัวเราะเสียงดัง
เพชรแกล้งทำเป็นพูดแบบหดหู่ "นั่นสิ! ฉันไม่ได้เป็นแบบพระเอกในนิยายซักหน่อยที่จะได้พบมหาโชคลาภที่สามารถทำให้ย้อนเวลาได้"
"เอาล่ะๆ เลิกทำเป็นหดหู่ได้แล้ว ฉันรู้ว่านายเป็นคนยังไง แค่คำพูดล้อเล่นนิดเดียวของฉันมันไม่สามารถทำให้นายหดหู่ได้หรอก"
"ก็จริง เร็วๆ มาเล่นเกมกันเหอะ" เพชรเร่งเร้า
"แป๊ปดิจะรีบไปไหน ฉันจะไลฟ์สตรีมเกมนี้" สายฝนบอก
"หึหึ ดูเหมือนวันนี้ฉันจะโชคดีได้เล่นเกมกับคนดัง"
สายฝนกล่าวอย่างรำคาญ "คนดังบ้าอะไรล่ะ! ยอดผู้ติดตามฉันมีไม่กี่หมื่นเอง แล้วนายก็เลิกทำตัวแบบนี้ได้แล้วมันน่ารำคาญ!"
"แม้ผู้ติดตามไม่กี่หมื่นของนายจะไม่ได้เยอะแยะอะไรทว่านายก็ถือว่ามีชื่อเสียงพอตัว เพื่อนนายนี่โคตรเจ๋งเลย! ฉันเคยไลฟ์สตรีมดูแล้วตั้งหลายครั้งผู้ติดตามยังมีไม่ถึงร้อยคนเลย"
"นั่นเพราะนายไม่เก่งเหมือนฉันไง" สายฝนยกยอตัวเอง
"เออๆ นายมันทำอะไรก็เก่งไปหมดนั่นแหละ ฉันโคตรอิจฉา" แม้เพชรจะพูดแบบนั้นทว่าเขาไม่ได้รู้สึกอิจฉาสายฝนเลยสักนิด กลับกันเขารู้สึกยินดีที่ได้เป็นเพื่อนกับคนเก่งๆแบบสายฝนมากกว่า
"นายอยากให้ฉันช่วยไหม?" สายฝนถาม เพชรเป็นเพื่อนที่จริงใจต่อเขา ถ้าเพชรมีปัญหาเขาจะช่วยโดยไม่ลังเลเลย แค่ช่วยโปรโมทช่องให้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเขาจึงถามเพชรว่าต้องการความช่วยเหลือหรือไม่
เพชรรู้ว่าสายฝนต้องการช่วยเหลือเขาจริงๆ เขารู้สึกยินดี สำหรับสายฝนเรื่องนี้อาจเป็นเรื่องเล็กน้อยทว่าไม่ใช่กับเขา
"ได้ นายช่วยแนะนำช่องของฉันให้หน่อยนะ"


## บทที่ 2 ฟ้าผ่าสามครั้ง

สายฝนเริ่มไลฟ์สตรีมทันที ไม่กี่นาทีต่อมาผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้าห้องสตรีม เมื่อเห็นว่าคนเยอะพอแล้วสายฝนก็กล่าวทักทายผู้ชม ยอดผู้ชมปัจจุบันคือ[79คน]
ชื่อ:ดอกไม้สีฟ้า แสดงความคิดเห็น /พี่ฝนเริ่มไลฟ์แล้ว~/
ชื่อ:ฉันคือคนที่รวยที่สุดในประเทศ แสดงความคิดเห็น /ฉันรอนายไลฟ์สดมาเป็นเดือนแล้ว ทำไมเดือนนี้นายถึงไม่ไลฟ์เลยซักครั้ง?/
ชื่อ:ราชานักตีป้อม แสดงความคิดเห็น /ฉันด้วย! ฉันเองก็รอไลฟ์มาเป็นเดือนเหมือนกัน ฉันเก็บเงินทั้งเดือนเพื่อมาโดเนทช่องนี้โดยเฉพาะ/
ชื่อ:คุณครูประจำชั้นของฉันสวยมาก แสดงความคิดเห็น /ฉันมาทันรึเปล่า?/
ข้อความในช่องแชทปรากฏขึ้นเรื่อยๆจนสายฝนเกือบอ่านไม่ทัน เขาทำตามที่ตนเคยพูดไว้ สายฝนแนะนำช่องเพื่อนของเขา ผู้ชมส่งข้อความคึกคักกันใหญ่
ผลตอบรับออกมาค่อนข้างดี ผู้ชมส่วนใหญ่ลองเสิร์ชชื่อช่องของเพชรและกดติดตาม มีน้อยคนที่ไม่ได้กดติดตาม คนส่วนใหญ่ที่กดติดตามไม่ใช่เพราะคำขอของสายฝนทว่าเป็นเพราะความต้องการของพวกเขาเอง
ช่องของเพชรนั้นคุณภาพดีจริงๆ แม้ไม่ได้ดีเยี่ยมเท่ากับพวกคนดังแต่มันก็ยังอยู่ในระดับพอรับได้ อีกอย่างช่องของเพชรไม่ใช่แค่ไลฟ์สตรีมอย่างเดียวเหมือนช่องสายฝน มันมีเป็นคลิปวิดีโอด้วย
คลิปวิดีโอส่วนใหญ่เป็นคลิปเกี่ยวกับเกมออนไลน์โดยส่วนมากเป็นแนวmmoหรือก็คือเกมตีมอนเก็บเวลนั่นแหละ เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของช่องเป็นวิดีโอเกี่ยวกับเกม อีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์เป็นวิดีโอเกี่ยวกับนิยาย สิบเปอร์เซ็นต์สุดท้ายเป็นคลิปย้อนหลังการถ่ายทอดสด
"วันนี้ผมจะเล่นเกมที่พึ่งซื้อมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนกับเพื่อนของผม อันที่จริง ตอนแรกผมว่าจะไม่ไลฟ์สดแต่คิดได้ว่าเดือนนี้ทั้งเดือนยังไม่ได้ไลฟ์ สุดท้ายก็เลยตัดสินใจไลฟ์เล่นเกมนี้ กลัวจริงๆว่าหากไม่มีอะไรลงช่อง ผู้ติดตามคงลดลงเยอะแน่ๆ"
ชื่อ:แสงจันทร์ยามราตรี แสดงความคิดเห็น /ใช่แล้วถ้านายไม่ไลฟ์อีกฉันว่าฉันคงต้องอันซับนาย!/
ชื่อ:ไส้กรอกทองคำ แสดงความคิดเห็น /ฉันเห็นด้วยกับแสงจันทร์ยามราตรี!/
ชื่อ:ประเทศโลกที่สาม แสดงความคิดเห็น /เห็นด้วย! ทุกคนกด+1เร็ว/
ตามมาด้วยข้อความ/+1/เต็มช่องแชทไปหมด สายฝนมองไปที่ช่องแชทแล้วแกล้งพูดด้วยนํ้าเสียงเศร้าๆว่า
"ถ้าวันนี้ผมไม่ไลฟ์ ไม่ใช่ว่าพรุ่งนี้ผู้ติดตามของผมจะกลายเป็น0หลอกนะ พวกคุณนี่มันใจร้ายใจดำจริงๆ"
แน่นอนว่าผู้ชมที่แสดงความคิดเห็นแค่ล้อเล่นเท่านั้น ต่อให้สายฝนจะไม่ไลฟ์อีกสองวันหรือสองเดือนพวกเขาก็ยังติดตามอยู่
"เพชรนายลองเล่นเกมนี้มาแล้ว เป็นไงบ้าง? สนุกไหม?" การมองเห็นของสายฝนละออกจากช่องแชท เขาเปิดปากกล่าวกับเพชร ก่อนถ่ายทอดสดสายฝนได้ศึกษาค้นคว้าข้อมูลเกมนี้ในอินเทอร์เน็ตมาแล้ว แต่เขาไม่เคยเล่นจริงเลยซักครั้ง ดังนั้นจึงเลือกหันไปถามความคิดเห็นจากเพื่อนซึ่งเคยเล่นเกมนี้
เวลาล่วงเลยผ่านไป สายฝนใช้เวลาไลฟ์สตรีมสามชั่วโมงเต็มๆ ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงแล้ว ท้องของเขาร้องเสียงดัง ตั้งแต่ตื่นมาจนถึงเวลานี้เขายังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย
"ขอบคุณสำหรับการเข้าชมไลฟ์ครั้งนี้ของผมนะครับ เอาล่ะตอนนี้มันก็สิบโมงแล้วผมยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย ถ้างั้นผมขอจบไลฟ์ครั้งนี้ก่อนนะครับ ไว้เจอกันใหม่ในไลฟ์ครั้งหน้า"
สายฝนพูดขอบคุณก่อนปิดไลฟ์ ยอดผู้เข้าชมก่อนจบไลฟ์คือ [343คน] เนื่องจากมันเป็นวันอาทิตย์จึงไม่แปลกที่ผู้เข้าชมจะเยอะ
"เพื่อน นายโคตรเจ๋งเลยวะ ครั้งนี้ฉันได้ผู้ติดตามมาตั้งหลายร้อยคนแหนะ" เพชรเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
สายฝนพูดด้วยนํ้าเสียงสบายๆ "ช่องของนายมันก็ดีอยู่แล้วเพียงแค่ไม่มีคนรู้จักเท่านั้น ฉันเชื่อว่าต่อให้ไม่มีการโปรโมทนายก็จะมีผู้ติดตามเพิ่มขึ้นอยู่ดี มันขึ้นอยู่กับเวลา"
"ขอบคุณ ขอบคุณมากเพื่อน!"
"ไม่เป็นไร ฉันหิวข้าวแล้วแค่นี้ก่อนนะ"
"แค่นี้นะ"
สายฝนจบการโทร อากาศเริ่มร้อนขึ้นแล้วเขาจึงตัดสินใจอาบนํ้า ไม่กี่นาทีต่อมา เขาสวมเสื้อผ้าก่อนออกจากบ้าน เขาเดินไปร้านอาหารตามสั่งจากนั้นก็สั่งข้าวผัดกระเพราหนึ่งจาน
"ฝนเธอนี่ชอบกินข้าวผัดกระเพราจริงๆ" เจ้าของร้านยิ้มให้สายฝนและเดินไปทำอาหาร
กับคำพูดเจ้าของร้านอาหารตามสั่งเขาเพียงแค่ยิ้มไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เขาไม่ใช่คนพูดเยอะอยู่แล้วถ้าไม่จำเป็น เห็นเขาพูดเยอะในตอนถ่ายทอดสดแต่ตัวจริงสายฝนพูดน้อยมากๆ
"ขอโทษที่ทำให้รอ มาแล้วๆ รอนานไหม?" เจ้าของร้านเสิร์ฟอาหารด้วยตัวเอง เวลานี้ภายในร้านของเขามีลูกค้าไม่กี่คนเขาจึงสามารถเสิร์ฟอาหารด้วยตนเองได้  ไม่มีปัญหาอะไร
"ไม่นานหรอกครับ" สายฝนตอบเจ้าของร้าน
///
เมื่อกินข้าวเสร็จสายฝนก็กลับมาบ้าน บ้านหลังนี้เดิมเป็นบ้านของเพื่อนพ่อ เขาซื้อบ้านและที่ดินตรงนี้มาราคาไม่แพงมากนัก ราคาเหมาะสมกับบ้านและที่ดินแล้ว แน่นอน เงินที่ใช้ซื้อย่อมเป็นเงินเก็บ
ครอบครัวของสายฝนเป็นคนมีเงิน ตั้งแต่เด็กตัวเขาได้รับเงินค่าขนมจำนวนไม่ใช่น้อย เขาเก็บเงินมาตั้งแต่เด็กและไม่ค่อยได้ใช้มัน เติมเกมเหรอ? ไม่! ด้วยพรสวรรค์ของสายฝนแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องเติมก็เทพได้ ซื้อนิยายอ่าน? อันนี้เขาเสียเงินจริง แต่อย่าลืมว่าค่าขนมที่สายฝนได้รับในแต่ละเดือนเท่าไหร่ มันเยอะมาก! ใช้เปิดอ่านนิยายหลายพันตอนก็ไม่หมด!
สำหรับราคาบ้านและที่ดินตรงนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาแต่อย่างใด ไม่ต้องพูดถึงบ้านในหมู่บ้านชนบท ต่อให้สายฝนซื้อคฤหาสน์สักหลังเงินในบัญชีเขาก็ยังเหลืออีกหลายล้าน
'จริงสิ! วันนี้ฉันยังไม่ได้เขียนนิยายตอนต่อไปเลย'
คิดดังนั้นสายฝนจึงเริ่มลงมือเปิดคอมเปิดโปรแกรมและเขียนนิยายทันที เมื่อเขียนเสร็จแล้ว เขาก็เช็คดูสองสามรอบก่อนลงนิยายในเว็บไซต์ชื่อดัง[คลังนิยาย] ตามชื่อของมันเว็บนี้มีนิยายมากมายทั้งของไทยและต่างประเทศ
"ฟู่ว~ ในที่สุดก็เสร็จซักที" สายฝนถอนหายใจหลังเห็นว่าตอนใหม่ที่เขาพึ่งเขียนเสร็จเผยแพร่ลงในเว็บไซต์แล้ว
หลายชั่วโมงผ่านไป สายฝนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขณะท่องโลกอินเทอร์เน็ต เขาดูข่าวสารใหม่ของแต่ละวงการ วงการอนิเมะ วงการนิยาย วงการเกมและวงการอื่นๆ
เห็นว่าไม่มีข่าวสารใหม่ที่น่าสนใจแล้วสายฝนจึงไปเช็คนิยายของตนเอง นิยายของเขาเนื้อเรื่องและภาษาสำนวนค่อนข้างดีแต่ก็ไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น มันอยู่ในระดับพออ่านได้
สายฝนเห็นผู้อ่านหลายคนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับตอนใหม่ของนิยาย
ชื่อ:นักรบความฝัน แสดงความคิดเห็น /ฝีมือผู้แต่งพัฒนาขึ้นเล็กน้อย โดยรวมถือว่าดี อ่านแล้วค่อนข้างสนุก/
ชื่อ:นักดำน้ำในมหาสมุทรแปซิฟิค แสดงความคิดเห็น /ผู้หญิงในเรื่องน่ารำคาญมาก!/
ชื่อ:ฉันมาจากนอกโลก แสดงความคิดเห็น /เมื่อไหร่พระเอกจะเลิกกับแฟนซักที แฟนพระเอกน่ารำคาญมาก!/
และความคิดเห็นอื่นๆ สายฝนอดยิ้มไม่ได้ มีบางความคิดเห็นที่บอกว่าเนื้อเรื่องไม่ดีไม่น่าสนใจและบางความคิดเห็นที่คอยให้กำลังใจเขา
สำหรับความคิดเห็นที่บอกว่าเนื้อเรื่องไม่ดีไม่น่าสนใจหรือความคิดเห็นที่อยากให้เขาปรับปรุงให้ดียิ่งขึ้น สายฝนจะจดจำมันไว้และนำไปพัฒนาฝีมือเพิ่ม
///
เป็นเวลากลางคืนขณะที่เขากำลังนอนหลับ อากาศภายในห้องนอนสายฝนเย็นยะเยือกทว่าเขาก็ไม่ได้ตื่นแต่อย่างใด มันราวกับเขาตายไปแล้วไม่ใช่เขานอนหลับ แน่นอนสายฝนไม่ได้ตายมันเป็นเพียงแค่การเปรียบเทียบเท่านั้น
"ติ้ง"
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
โทรศัพท์ของสายฝนส่งเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ จังหวะเดียวกันนั้นเองเสียงสายฟ้าก็ดังติดต่อกันสามครั้ง สายฟ้าผ่าลงมาที่โทรศัพท์มือถือสามครั้งติด
รูปร่างโทรศัพท์ค่อยๆเปลี่ยนไป จากสีดำเป็นสีเงิน ไม่มีรูเสียบชาร์จแบตและรูหูฟัง ด้านหลังไม่มีกล้องอีกต่อไป ตัวสแกนลายนิ้วมือเองก็หาย ปุ่มเปิดปิดเครื่องกับปุ่มเร่งเสียงลดเสียงไม่อยู่แล้ว อักษรโลโก้เปลี่ยนไปเป็นอักษรลึกลับบางอย่างที่ไม่มีใครในโลกใบนี้อ่านออก ถ้าสายฝนมาเห็นเขาคงประหลาดใจและตกใจอย่างมาก
เป็นเรื่องที่แปลกมากแม้ว่าฟ้าจะผ่าลงมาใกล้ๆสามครั้งติดแต่สายฝนก็ยังคงหลับเป็นตาย หากเป็นยามปกติเขาจะต้องตื่นอย่างแน่นอนทว่าวันนี้เหมือนมีบางอย่างที่ทำให้เขาหลับสนิท
จบบทที่ 2 ฟ้าผ่าสามครั้ง


## บทที่ 3 แผ่นโลหะ

คืนนี้สายฝนฝัน เป็นความฝันที่แปลกประหลาดและเหมือนจริง เขายืนอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย ไม่สิ ไม่ใช่คน ต้องพูดว่ายืนอยู่ต่อหน้าเหล่าสิ่งมีชีวิตน่าจะถูกมากกว่า
เขามองไปที่สิ่งมีชีวิตเหล่านั้น บางตัวหน้าเกลียดหน้ากลัวบางตัวมีรูปลักษณ์แปลกประหลาดและบางตัวมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ แววตาที่สายฝนใช้มองสิ่งมีชีวิตทั้งหลายนี้เต็มไปด้วยความดูถูกและไม่อยากมอง
เหล่าสิ่งมีชีวิตไม่ได้โกรธสายฝนที่ใช้สายตาดูถูกใส่พวกมันแต่อย่างใด พวกมันเอาแต่ก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าเงยหน้าสบตากับสายฝน กลัวว่าเมื่อมองแล้วชีวิตพวกมันจะเกิดหายนะ
สายฝนไม่ต้องการมองพวกมันอีกต่อไป มองไปก็เสียเวลาโดยไม่เกิดประโยชน์ เขาละสายตาจากพวกมัน นั่งลงบนบัลลังก์ราชันย์ เวลานี้รอบๆตัวเขาปล่อยกลิ่นอายอำนาจของราชันย์มหาศาล
///
"ฟู่ว~" สายฝนถอนหายใจพลางคิด 'ดูเหมือนช่วงนี้ฉันจะอ่านนิยายมากเกินไป ดันเก็บไปฝันซะได้'
เขาลุกจากเตียงช้าๆและทำตามกิจวัตรประจำวันเหมือนเดิม เนื่องจากอากาศวันนี้ไม่ได้เย็นเหมือนเมื่อวาน สายฝนจึงอาบนํ้าแต่เช้า ล้างหน้าล้างตา แปรงฟัน ทำความสะอาดร่างกาย เช็ดตัว จากนั้นก็สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
สายฝนรีบเปิดคอมและเริ่มเขียนนิยายทันที เพราะความฝันเมื่อคืนของเขาทำให้สายฝนมีจิตนาการและแรงบันดาลใจ หากไม่รีบเกรงว่ามันจะหายไปหมดจนเขาไม่มีอารมณ์เขียนนิยายตอนใหม่
ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมง เขียนเสร็จแล้วแก้ใหม่เพื่อให้ดีขึ้น เช็คสองสามรอบก่อนกดเผยแพร่
เผยแพร่เสร็จเขาก็ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกิน สายฝนไม่ได้ถ่ายทอดสดวันนี้เพราะเมื่อวานเขาไลฟ์ไปแล้ว เขานั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอม มือสายฝนเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์มือถือขณะตักเส้นบะหมี่ด้วยตะเกียบแต่ทันทีที่นิ้วสัมผัสโดนตัวเครื่องใบหน้าเขาพลันแปรเปลี่ยน
'ทำไมโทรศัพท์เย็นจัง'
เขารีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ความคิดแรกของเขาคือมือถือมีปัญหาทว่าสิ่งที่ปรากฏในสายตาเขาเป็นบางสิ่งบางอย่างที่เหมือนกับมือถือ มันมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า สีเงินแวววาวของมันเหมือนโลหะ หน้าจอดูยังไงก็หน้าจอโทรศัพท์ชัดๆ แตกต่างกันตรงที่เจ้าแผ่นโลหะชิ้นนี้ไม่มีสิ่งที่โทรศัพท์ควรมี
'เกิดอะไรขึ้น? โทรศัพท์ฉันล่ะ? มือถือของฉันหายไปไหน? แล้วเจ้าแผ่นโลหะนี่คือ?' สายฝนงงงวย ในใจตอนนี้มีเครื่องหมายคำถามหลายร้อยตัวปรากฏอยู่ เขาจำได้อย่างชัดเจนว่าตนได้วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะคอม แล้วทำไมมือถือของเขาถึงกลายเป็นแผ่นโลหะได้ล่ะ? หรือว่ามีคนขโมยไปแล้วทิ้งแผ่นโลหะอันนี้ไว้เยาะเย้ยเขา?
ก่อนที่สายฝนจะได้สติกลับมา หน้าจอสีดำของแผ่นโลหะพลันเกิดแสงสว่างขึ้น เมื่อเห็นเช่นนั้นสติเขาก็กลับมาอีกครั้ง จิตใจสายฝนสงบนิ่ง เขาเริ่มเช็คแผ่นโลหะในมือทันที
แผ่นโลหะเหมือนมือถือมากๆ แต่แตกต่างกันตรงที่ไม่มีปุ่มเปิดปิดเครื่อง ไม่มีปุ่มเพิ่มเสียงลดเสียง ไม่มีกล้อง ไม่มีตัวสแกนลายนิ้วมือ ไม่มีรูชาร์จแบต ไม่มีรูหูฟัง สรุปก็คือนอกจากรูปร่างและหน้าจอแล้วไม่มีสิ่งใดเหมือนโทรศัพท์เลย
"หืม?" สายฝนสังเกตเห็นไอคอนแอปพลิเคชันในหน้าจอของแผ่นโลหะ แผ่นโลหะมีสองแอป แอปแรกชื่อ[ข้อมูลชีวิต] แอปที่สองชื่อ[กล้องถ่ายรูป]
'อะไรวะ? ข้อมูลชีวิต? กล้องถ่ายรูป? บ้าไรเนี่ย!'
สายฝนอารมณ์เสียสุดๆ โจรชั่วช้าเอาโทรศัพท์ไปไม่พอมันยังมาปั่นหัวเขาเล่นอีก แอปข้อมูลชีวิต? มันคืออะไร? มันสามารถบอกประวัติของเขาได้รึไง? แอปกล้องถ่ายรูป? มันไม่มีกล้องแล้วมันจะถ่ายรูปได้ยังไง?!
แต่เพราะอะไรไม่รู้สายฝนเลือกที่จะกดเข้าแอป[ข้อมูลชีวิต] รูปไอคอนแอปนี้เป็นรูปหัวใจสีแดง เมื่อกดเข้าไปก็ปรากฏอักษรหนึ่งประโยคและตัวเลข[ยืนยันตัวตน 0/100]
[ยืนยันตัวตน 1/100] [ยืนยันตัวตน 7/100] [ยืนยันตัวตน 19/100]
[ยืนยันตัวตน 20/100]
[วิญญาณผู้ใช้บกพร่อง!] [แนะนำ! ควรเพิ่มความแข็งแกร่งขึ้นภายใน3ปีไม่เช่นนั้นคุณอาจสูญหายไปตลอดกาล]
'ไอ้บัดซบ! แกขโมยโทรศัพท์ฉันไปไม่พอแกยังมาล้อว่าฉันวิญญาณบกพร่องอีก'
สายฝนหัวเสีย เวลานี้เขาต้องการจะฆ่าใครสักคนจริงๆ ทว่าแอปก็ยังคงยืนยันตัวตนต่อไปเช่นเดิมไม่สนใจอารมณ์ของเขา
[23/100] [56/100] [77/100] [99/100]
[ขอแสดงความยินดี! คุณได้ยืนยันตัวตนเรียบร้อยแล้ว จากนี้ต่อไปคุณเป็นเจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้]
ไม่ทันให้สายฝนด่าทอมันในใจ แอปพลิเคชัน[ข้อมูลชีวิต]ก็เริ่มทำงาน ภาพพื้นหลังปรากฏขึ้น เป็นภาพต้นไม้หนึ่งต้น มันมีขนาดใหญ่มากจนเต็มหน้าจอ สีใบไม้ของมันเป็นสีแดงดั่งโลหิต สีลำต้นเป็นสีนํ้าตาลเข้ม จากนั้นข้อความก็ตามมา
+++
ชื่อ:สายฝน
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ)
ทักษะ:ไม่มี
สายเลือด:ธรรมดา
+++
'ค่าสถานะเหมือนกับในนิยายเลยแหะ' สายฝนคิด ตอนนี้เขาอารมณ์กลับมาเป็นปกติแล้ว พยายามปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยโจรชั่วช้าก็ทำแอปออกมาดีเหมือนกัน
วินาทีต่อมาข้อความใหม่ก็แจ้งเตือน [ตรวจพบสายเลือดเทพปีศาจความบริสุทธิ์0.0001%]
สายเลือด:ธรรมดา -> สายเลือด:เทพปีศาจ (ความบริสุทธิ์0.0001%)
สายฝนประหลาดใจและคิดว่าโจรคนนี้ช่างลงทุนเยอะจริงๆ แค่ขโมยโทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวถึงกับต้องลงทุนสร้างแผ่นโลหะเลียนแบบโทรศัพท์เลยเหรอ? ต้องลงทุนสร้างแอปแบบนี้ด้วยหรือ?
"หืม? มันแปลกๆแหะ" เขาพึมพำคนเดียว คิดไปคิดมาความสงสัยยิ่งเพิ่มกว่าเดิมอีก เวลานี้เครื่องหมายคำถามในหัวของสายฝนแยกร่างออกมา×2 จากหลายร้อยตัวกลายเป็นหลายพันตัว
สายฝนกดไปที่ข้อความ[สายเลือด:เทพปีศาจ] วินาทีต่อมาคำอธิบายก็ปรากฏ [สายเลือดเทพปีศาจ(ความบริสุทธิ์0.0001%):เป็นสายเลือดอันทรงอำนาจที่มีมาแต่อดีต เป็นรองเพียงสายเลือดของพระเจ้าเท่านั้น ทว่าน่าเสียดายความบริสุทธิ์น้อยเกินไปจึงไม่ส่งผลใดๆต่อร่างกายผู้ถือครองสายเลือด(สามารถเพิ่มความบริสุทธิ์ของสายเลือดได้)]
ขณะที่สายฝนกำลังออกจาแอป ข้อความใหม่ก็แจ้งเตือนมาอีกครั้ง
[ตรวจพบทักษะ????]
ทักษะ:ไม่มี -> ทักษะ:????
'?' สายฝนกดเข้า[ทักษะ:????]เพื่อดูคำอธิบาย ทว่าวินาทีต่อมาเขาพลันต้องผิดหวัง คำอธิบายมันขึ้นแค่[ทักษะ????:?????????????] ซึ่งสำหรับเรื่องนี้สายฝนจนปัญญา แม้เขาจะต้องการรู้เกี่ยวกับทักษะ????มากแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถดูได้
"ใครมันสร้างแอปนี้มาวะ แม่ง! ฉันจะไปฆ่ามันซะ! แจ้งเตือนมาทำหอกอะไร! ไม่บอกอะไรเลยซักอย่าง" สายฝนเผลอพูดออกมาเสียงดัง
"ฟู่ว~" สูดลมหายใจเข้าลึกๆพยายามสงบไฟในใจ 'ช่างเถอะ โชคดีแล้วที่โจรชั่วช้าไม่ฆ่าฉันตอนกำลังหลับ มันแค่เอาโทรศัพท์ไปอย่างเดียว ชีวิตสำคัญกว่ามือถือ!' เขาปลอบใจตนเองเงียบๆ
จบบทที่ 3 แผ่นโลหะ


## บทที่ 4 แท้จริงแล้วฉันได้รับมหาโชคลาภ!

เพลิงในใจค่อยๆสลายหายไป สายฝนกดเข้าแอปพลิเคชัน[กล้องถ่ายรูป] เขาอยากรู้นักว่ามันจะเป็นอย่างไร เมื่อเข้าแอปสายฝนก็ต้องตกตะลึง มันสามารถใช้ถ่ายรูปได้จริงๆ
"เอ๋? เดี๋ยวนะทำไมถึงไม่มีปุ่มกดถ่ายรูปล่ะ?" สายฝนร้องออกมาอย่างสงสัยใคร่รู้ เวลานั้นปุ่มถ่ายรูปก็ปรากฏขึ้นในหน้าจอของแผ่นโลหะ สายฝนหามุมกล้องดีๆก่อนกดถ่ายรูป
แชะ
เสียงดังออกมาจากแผ่นโลหะ สายฝนตกใจ มันถ่ายได้จริงๆ เขาลองพลิกหน้าพลิกหลังแผ่นโลหะเผื่อว่าจะเหฺ็นกล้องที่ซ่อนอยู่ แต่น่าเสียดายเขาไม่เห็นกล้องเลย
'ฉันควรลองเช็ครูปภาพ' สายฝนรีบเช็ครูปภาพอย่างตื่นเต้น ภาพที่ออกมานั้นปกติมาก คุณภาพของรูปภาพถือว่าดูดีและคมชัดสุดๆ ยังมีอีก อะไรที่อยู่ในภาพถ่ายจะปรากฏคำอธิบายออกมา!
[เก้าอี้ไม้(คุณภาพต่ำ):ทำขึ้นจากไม้เกรดตํ่าเอาไว้ใช้สำหรับนั่ง]
[คอมพิวเตอร์(คุณภาพพอใช้):ทำจากวัสดุเกรดตํ่าถูกทำออกมาให้เหมาะสมกับการเล่นเกม ขั้นตอนการสร้างถือว่าไม่เลวคุณภาพที่ออกมาจึงสูงกว่าเกรดวัสดุที่ใช้สร้าง]
[โต๊ะคอม(คุณภาพต่ำ):ทำจากไม้เกรดตํ่าเอาใว้ใช้สำหรับตั้งคอมหรือสิ่งของอื่นๆ]
และคำอธิบายสิ่งที่อยู่ในภาพถ่ายอีกมากมาย
'คอมพิวเตอร์ฉันซื้อมาในราคาแพงมากเลยนะทำไมถึงมีคุณภาพแค่พอใช้ล่ะ?' สายฝนคิดแต่ก็ไม่ได้ต้องการหาคำตอบของคำถามนี้ ตอนนี้เขารู้สึกสนใจเจ้าแผ่นโลหะชิ้นนี้มาก เป็นไปได้ไหมว่ามันจะเป็นสุดยอดเทคโนโลยีแห่งอนาคต?
"ถ้ามันเป็นสุดยอดเทคโนโลยีแห่งโลกอนาคตจริงแล้วมันมาจากไหน? เทคโนโลยีทุกวันนี้ไปไกลถึงขนาดนี้เชียว" สายฝนพึมพำกับตัวเอง เขาเริ่มรู้สึกไม่แน่ใจกับการคาดเดาของตนแล้ว บางทีคนที่เอาโทรศัพท์เขาไปอาจจะไม่ใช่โจรแต่เป็นนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องนำเอามือถือของเขาไปดัดแปลงเป็นโทรศัพท์แห่งโลกอนาคต
สายฝนส่ายหัวกับความคิดไร้สาระนี้ มันไม่มีทางเป็นจริงอย่างแน่นอน ทั้งๆที่ทุกคนก็มีมือถือเหมือนกันหมดแล้วทำไมโทรศัพท์ของเขาถึงถูกเอาไปล่ะ?
ครืดๆ
แผ่นโลหะสั่นทำให้สายฝนหลุดออกจากทะเลความคิด เขาจ้องมองไปที่มือถืออย่างสนใจ มันคงไม่สั่นถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
โปรแกรมใหม่ปรากฏขึ้นในหน้าจอวอลเปเปอร์ของแผ่นโลหะ มันมีชื่อว่า[พูดคุยกับผู้ดูแล] สายฝนร้อง "โอ้" ออกมาทันทีที่เห็นชื่อแอป ดูเหมือนผู้เกี่ยวข้องกับแผ่นโลหะชิ้นนี้จะเผยตัวออกมาจากความมืดแล้วหนึ่งคน
'มาลองดูกันว่ามันจะเป็นยังไง' ตัวแอปเปิดขึ้น หน้าจอดำสนิทไม่มีสีอะไรทั้งนั้น ขณะที่สายฝนงงงวยข้อความหนึ่งประโยคก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดอยู่กลางหน้าจอ
[ยินดีที่ได้รู้จักคุณผู้ใช้งานฉันคือผู้ดูแลหมายเลข001]
ตามด้วยข้อความใหม่ทำให้ข้อความแรกถูกเลื่อนขึ้นไปข้างบน ข้อความใหม่มาอยู่ตรงกลางแทน
[คุณผู้ใช้เพียงแค่ต้องแตะที่หน้าจอและคิด ความคิดของคุณจะถูกส่งมาให้เราเปรียบเสมือนการส่งข้อความ หากคุณต้องการถามสิ่งใดสามารถถามฉันได้เลย]
สายฝนอ้าปากค้าง เพียงแค่แตะและคิดเท่านั้นงั้นเหรอ? มันจะไม่ไฮเทคไปหน่อยหรือไง? เขาใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าจอและคิด
'ใครคือคนสร้างแผ่นโลหะ?'
ทันทีที่คิดเสร็จข้อความของผู้ดูแล001ก็แสดงให้สายฝนเห็น
[เรื่องนี้ฉันไม่สามารถตอบคุณได้ คุณไม่มีสิทธิการเข้าถึงข้อมูลระดับสูง]
"ว่าแล้วเชียว" สายฝนเหมือนเดาคำตอบของอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว เขาไม่ได้แสดงปฎิกริยาใดออกมา สายฝนถามผู้ดูแล001ต่อ 'แผ่นโลหะชิ้นนี้เอาใว้ทำอะไร?'
ผู้ดูแล001ตอบกลับอย่างรวดเร็ว [ฉันว่าคุณควรดูเองดีกว่า] ไม่มีเวลาให้สายฝนถามคำถาม เขาสูญเสียการมองเห็นไปชั่วขณะก่อนที่การมองเห็นจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
"แฮ่กๆ" สายฝนหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อเย็นๆเต็มไปทั่วหลังของเขา ประสบการณ์สูญเสียการมองเห็นเมื่อครู่นี้ช่างน่ากลัวจริงๆ สายฝนรู้สึกว่าเขาประเมินแผ่นโลหะตํ่าไป เขาไม่รู้ว่าเมื่อกี้ใครเป็นคนทำ ผู้ดูแล001หรือแผ่นโลหะ แต่ที่แน่ๆก็คือคนที่ทำจะต้องทรงพลังมากๆ
'มันมีแบบนี้อยู่ในชีวิตจริงด้วยเหรอเนี่ย?!' สายฝนพยายามสงบใจให้นิ่ง กวาดสายตามองไปรอบข้าง
"นี่มันห้องนอนของฉันไม่ใช่เหรอ?!" สายฝนประหลาดใจ เขาเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง รูปร่างคล้ายเขาเป็นอย่างมาก ภายในห้องมืดมิดไร้ซึ่งแสงสว่าง อุณหภูมิในห้องเย็นลง ร่างกายสายฝนสั่นสะท้าน เวลานี้เขาหนาวมาก
"ติ้ง"
เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าดังขึ้น จังหวะนั้นสายฟ้าก็ผ่าลงมายังโทรศัพท์สามครั้งติดต่อกัน เป็นสายฟ้าสีม่วงอันแสนน่ากลัว
'นี่มันมือถือของฉันหนิ' สายฝนคิดอย่างกังวล เขาพึ่งเห็นสายฟ้าผ่าลงไปที่โทรศัพท์ มันคงจะไม่เป็นไรใช่ไหม? เมื่อสายฟ้าหายไปก็เผยให้เห็นมือถือที่ยังคงปลอดภัยอยู่
"เฮ้อ~" สายฝนถอนหายใจอย่างโล่งอก วินาทีต่อมาโทรศัพท์เปลี่ยนไปอย่างช้าๆ มันเริ่มเปลี่ยนจากสีดำเป็นสีเงินแวววาว เพียงแค่เห็นสายฝนก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดทันที
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่เหตุการณ์จริง มันเป็นเหตุการณ์เมื่อวานนี้ตอนเขาหลับ สายฝนไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมตนถึงไม่ตื่นแม้จะได้ยินเสียงฟ้าผ่าเสียงดัง ปกติแล้วเขาเป็นคนตื่นง่ายมาก
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าสายฝนค่อยๆสลายหายไป สายฝนจ้องแผ่นโลหะอย่างตกตะลึง ไม่สิ มันไม่ควรเรียกว่าแผ่นโลหะแล้ว มันคือโทรศัพท์ของเขาที่เปลี่ยนไป
ผ่านไปหลายนาทีก่อนที่สายฝนจะกลับมามีสติอีกครั้ง เขาร้องตะโกนอย่างดีใจ "เยี่ยม! ดูเหมือนว่าฉันจะได้รับมหาโชคลาภโดยไม่รู้ตัว ฮ่าๆๆๆ" สายฝนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนบ้า
ถ้าถามว่าทำไมเขาต้องดีใจขนาดนี้? แน่นอน เพราะตัวเอกในนิยายส่วนใหญ่ที่ได้รับมหาโชคลาภจะผงาดขึ้นมาเป็นใหญ่ในไม่ช้า ซึ่งเขาเองก็ควรไม่ใช่ข้อยกเว้นแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นตัวเอกในนิยายก็ตาม
สายฝนรีบสงบอารมณ์อย่างรวดเร็วและถามผู้ดูแล001 'นายจะช่วยให้ฉันแข็งแกร่งขึ้นใช่มั้ย?'
ผู้ดูแล001ตอบ [ไม่! ไม่ใช่ฉันแต่เป็นโทรศัพท์ของคุณ! โทรศัพท์นี้ถูกติดตั้งโปรแกรมต่างๆมากมายเพื่อช่วยให้คุณแกร่งมากกว่าเดิม เมื่อคุณแข็งแกร่งขึ้นแอปที่คุณเข้าถึงได้ก็จะมากขึ้นตาม ตราบใดที่คุณใช้ความสามารถของมันได้อย่างมีประโยชน์และไม่ทำอะไรโง่ๆคุณจะต้องแข็งแกร่งแน่นอน ฉันรับประกัน!]
ตอนนี้สายฝนแฮปปี้มาก เขาพึ่งได้รับมหาโชคลาภ ตราบใดที่พยายามและไม่ทำอะไรโง่ๆเขาต้องผงานขึ้นได้อย่างแน่นอน ดูเหมือนว่าต่อจากนี้ไปชีวิตของเขาจะไม่เหมือนเดิมเสียแล้ว
สายฝนต้องการอวดเพชรแต่ก็หยุดอย่างรวดเร็ว ถ้าเขาไปอวดให้คนอื่นฟังไม่ใช่ว่านี่เป็นการกระทำโง่ๆหรอกเหรอ 'โชคดีที่ฉันหยุดมือทัน ฉันต้องใจเย็นใว้ ไม่ใช่ว่าฉันจะไร้เทียมทานเมื่อได้โชคลาภมาซักหน่อย ตอนนี้ฉันยังอ่อนแอมาก!'
เขากำหมัดแน่นสัญญาในใจ เขาจะต้องพยายามและแข็งแกร่งขึ้นให้จงได้ สายฝนรู้ถึงตัวตนของพระเจ้าจากข้อมูลชีวิต เขาวางเป้าหมายใว้ว่าสักวันหนึ่งเขาจะต้องยืนประจันหน้ากับพระเจ้าให้ได้
ต่อให้ยากเย็นสักเพียงใดเขาก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ เขาไม่มีวันยอมแพ้แม้ว่าเขาจะต้องเดินบนเส้นทางเปื้อนโลหิตเขาก็ไม่สน เนี่ยแหละชีวิตหากไม่มีความตื่นเต้นความท้าทายชีวิตก็จะไม่มีสีสัน
คิดแบบนี้แล้วเลือดของสายฝนก็เดือดระอุด้วยความตื่นเต้น แต่อย่างไรก็ตามสายฝนรีบเก็บความตื่นเต้นนี้ทันที 'ฉันเป็นนกตัวน้อยๆที่พึ่งหัดบินไม่ควรคิดถึงระดับพระเจ้าเวลานี้'
'เป้าหมายหลักของฉันตอนนี้คือการหาทางยกระดับเป็นระดับ1ให้ได้' สายฝนคิด วินาทีนั้นเพื่อนของเขาก็ได้ทักไลน์มาหา สายฝนเห็นชื่อคนที่ทักมาเขาอดยิ้มไม่ได้ ไม่รอช้าเขารีบโทรไลน์ไปหาอีกฝ่ายทันที
---
จบบทที่ 4 แท้จริงแล้วฉันได้รับมหาโชคลาภ!


## บทที่ 5 งานแต่ง ความจริง ทะเล

คนที่ทักไลน์มาหาเขามีชื่อในไลน์ว่า[นกตัวน้อยสีฟ้า] ในชีวิตจริงเธอชื่อพลอย สายฝนรู้จักเธอครั้งแรกเมื่อหลายปีที่แล้ว เธอเป็นคนสวยและเก่งฉลาด เขาจำได้ว่าตอนอยู่มหาลัยเธอเป็นที่นิยมมาก มีผู้ชายหลายคนตามจีบเธอ
|ฉันง่วงนอน(ชื่อในไลน์ของสายฝน):เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า?
|นกตัวน้อยสีฟ้า:ถ้าไม่มีปัญหาฉันคุยกับนายไม่ได้รึไง?!
|ฉันง่วงนอน:ได้แน่นอน คุยกับคนสวยทำไมฉันจะไม่ต้องการล่ะ? หากฉันปฏิเสธฉันก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้ว!
|นกตัวน้อยสีฟ้า:หึหึ ปากหวานจริงๆแต่ฉันไม่หลงเสน่ห์นายหรอกนะ ครั้งนี้ที่ฉันไลน์มาฉันอยากบอกอะไรบางอย่างกับนายน่ะ
|ฉันง่วงนอน:โทรคุยดีกว่า
พลอยตอบกลับจากนั้นเธอก็โทรไลน์มา สายฝนรับสายทันที
"เธออยากบอกอะไรฉันเหรอ?" สายฝนกล่าวถามฉับพลัน เขาค่อนข้างอยากรู้ เหตุใดกันผู้หญิงที่เขาไม่ได้เจอหน้ามาสองปีเต็มๆถึงทักไลน์มาหาเขา
เสียงหวานๆดังขึ้น เป็นนํ้าเสียงเปี่ยมเสน่ห์ที่ไม่ว่าชายใดก็มิอาจต้านทานได้ "ฉันอยากบอกนายว่าเดือนหน้าฉันจะแต่งงานแล้วนะ ฉันแค่อยากรู้น่ะว่านายจะมามั้ย?"
"โอ้! ยินดีด้วย ดูเหมือนเธอจะเจอคนที่คู่ควรแล้วสินะ เป็นใครกันล่ะฉันรู้จักชายผู้โชคดีคนนั้นมั้ย?" สายฝนส่งเสียงแสดงความยินดี เขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย ในอดีตพลอยเคยเป็นแฟนของเขาแต่เพราะสายฝนมีปัญหากับครอบครัวเมื่อเขาเรียนจบเขาจึงย้ายมาอยู่หมู่บ้านชนบทอันแสนห่างไกลนี้
ก่อนย้ายสายฝนบอกเลิกเป็นแฟนกับเธอ เวลานั้นเธอแสดงสีหน้าเจ็บปวดเหมือนคนที่หัวใจสลาย สายฝนสามารถจดจำใบหน้าของเธอยามนั้นได้อย่างชัดเจน ตลอดสองปีที่เขาอาศัยอยู่หมู่บ้านนี้เขารู้สึกผิดมาตลอด
เขาหวังว่าจะมีคนที่คู่ควรกับเธอปรากฏออกมา สายฝนรู้ตัว เขาไม่มีคุณสมบัติคู่ค่วรกับคนดีๆอย่างเธอ สายฝนกับพลอยทั้งคู่ต่างก็มีใจให้กันและกัน ถ้าไม่ใช่เพราะความงี่เง่าไม่รู้จักโตของสายฝนตอนนี้พลอยอาจเป็นภรรยาของเขาไปแล้ว
พลอยเป็นแฟนที่ดีของเขาในเวลานั้น เธอคอยเอาใจใส่และห่วงใยเขาตลอดเวลา มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่ต้องการเป็นแฟนกับเธอซึ่งคนโง่ก็คือสายฝน
'เรื่องในอดีตมันก็ผ่านมานานแล้ว ฉันควรลืมความโง่ของตัวเองตอนนั้นไปซะและเริ่มต้นชีวิตใหม่ เวลานี้ฉันยังมีโทรศัพท์ของฉันอยู่!'
สายฝนส่ายหัวไล่ความทรงจำแย่ๆออก เรื่องราวในวันนั้นทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเธอเปลี่ยนไป แม้พวกเขาจะไม่ได้เลิกยุ่งเกี่ยวกันแต่พวกเขาก็เป็นเพียงเพื่อนสนิทเท่านั้น
'นี่เธอต้องการเยอะเย้ยฉันใช่มั้ย? มันก็สมควรแล้วแหละฉันดันทิ้งสมบัติมูลค่ามหาศาลไปซะได้'
"ฮี่ฮี่ คนๆนี้นายรู้จักอย่างดีเลยล่ะ" พลอยหัวเราะอย่างลึกลับ
"ทำไมเธอไม่รีบบอกฉันเล่าเธออยากให้ฉันคิดจนหัวหมุนตายรึไง?!" สายฝนเร่งเร้า ภายในใจเขานึกถึงคนๆหนึ่งแต่ไม่รู้ว่าใช่หรือไม่
พลอยแกล้งทำเป็นพูดเสียงเย็น "นายตายๆไปได้ซะก็ดี! นายรู้มั้ยเมื่อสองปีก่อนฉันต้องเจ็บปวดซักแค่ไหน?!"
สายฝนนึกถึงใบหน้าเธอยามนั้นหัวใจเขาพลันเจ็บแปลบ "ฉันขอโทษ" เขาพูดสั้นๆ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอแกล้งพูดแต่สายฝนก็อดรู้สึกผิดไม่ได้
พลอยเห็นสายฝนรู้สึกผิดและต้องการขอโทษเธอจากใจจริง เธอก็ให้อภัยเขาทันทีแต่แน่นอนว่าความสัมพันธ์ของสายฝนกับเธอจะไม่มีวันกลับเป็นเหมือนเดิม ในเมื่อเขาเลือกทิ้งเธอไปแล้วพลอยก็ทิ้งเขาไปแล้วเช่นกัน
"เลิกรู้สึกผิดได้แล้วมันน่ารำคาญ! เรื่องในอดีตมันผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปไม่จำเป็นต้องคิดถึงมัน"
"ขอบคุณ" เขาได้รับการให้อภัย ความรู้สึกในใจตลอดสองปีมานี้ได้สลายหายไปกับสายลมเรียบร้อยแล้ว อาการสายฝนเริ่มดีขึ้น ไม่ช้าเขาก็กลับมาเหมือนปกติ
"ว่าแต่ตกลงแล้วชายผู้โชคดีคนนั้นเป็นใครกัน? ใช่อ๊อตโต้มั้ย?"
"ใช่" พลอยตอบ
"ว่าแล้ว เขาดีต่อเธอจริงๆ" สายฝนพยักหน้า เขานึกถึงชายที่ชื่ออ๊อตโต้ เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนของสายฝน อ๊อตโต้รักพลอยมากจนเกือบเรียกว่าหลงใหลได้เลย ในเวลานั้นที่สายฝนบอกเลิกพลอย เขาโดนอ๊อตโต้ต่อยซะยับ คิดไปคิดมาก็สมเหตุสมผลแล้วที่พลอยจะเลือกอ๊อตโต้ ชายคนนี้รักเธอมากจริงๆ เขาสามารถทำทุกอย่างได้เพื่อเธอซึ่งต่างจากสายฝน
"แล้วนายไปหรือเปล่า?" พลอยเองก็คาดเดาใว้อยู่แล้วว่าสายฝนจะตอบถูกเธอไม่มีปฎิกริยาใดๆทั้งสิ้น เธอถามสายฝน
"แน่นอนไปสิทำไมถึงไม่ไป? เพื่อนของฉันสองคนกำลังจะแต่งงานถ้าไม่ไปอวยพรฉันยังเรียกตัวเองว่าเพื่อนได้อีกเหรอ?"
สายฝนคุยกับพลอยอีกหลายเรื่อง เขารู้จากพลอยว่าเมื่อวานเธอส่งข้อความมาทางแมสเซนเจอร์แล้วครั้งหนึ่งแต่สายฝนไม่ตอบ เธอไม่มีไลน์ของสายฝนเธอจึงไปขอเพชรมา สุดท้ายพลอยก็บอกว่าเดี๋ยวจะส่งบัตรเชิญงานแต่งไปให้ทางไปรษณีย์ งานแต่งจัดขึ้นเดือนหน้าหรือก็คือเดือนที่สามของปี มันถูกจัดขึ้นที่กรุงเทพ สายฝนตอบรับก่อนวางสายไป
'ดูเหมือนฉันจะต้องหาโทรศัพท์เครื่องใหม่' สายฝนคิด โทรศัพท์ของเขาตอนนี้ได้กลายเป็นโทรศัพท์เทพไปแล้ว มันไม่สามารถใช้ในการโทรออกได้ เขาจำเป็นต้องซื้อมือถือใหม่
///
สายฝนหันความสนใจกลับมายังมือถือเทพเจ้าของเขา เขากดเข้าแอปพลิเคชันรูปหัวใจสีแดง[ข้อมูลชีวิต]
ชื่อ:สายฝน
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ)
ทักษะ:????
สายเลือด:เทพปีศาจ(ความบริสุทธิ์0.0001%)
'นี่ฉันมีสายเลือดเทพปีศาจอยู่ในตัวจริงเหรอเนี่ย!' ในตอนแรกสายฝนไม่ได้สนใจอะไรมาก เขาคิดว่ามันคือการกลั่นแกล้งของโจรชั่วช้า แต่เวลานี้สายฝนรู้แล้ว มันไม่ใช่อย่างงั้น
'ฉันควรถามผู้ดูแล001' สายฝนออกจากแอป[ข้อมูลชีวิต]ก่อนเข้าไปที่โปรแกรม[พูดคุยกับผู้ดูแล] ไม่รอช้าเขาถามคำถามทันที 'ฉันมีสายเลือดเทพปีศาจจริงๆ' เรื่องนี้ยากจะเชื่อแม้เป็นสายฝนผู้เคยอ่านนิยายดูอนิเมะดูหนังแฟนตาซีมาแล้วมากมายก็ตาม หากวันหนึ่งมีคนบอกคุณว่าคุณเป็นนักรบอมตะกลับชาติมาเกิดคุณจะเชื่อหรือไม่?
ผู้ดูแล001ตอบอย่างรวดเร็ว [แน่นอนคุณมีสายเลือดเทพปีศาจไหลเวียนอยู่ในตัว แต่น่าเสียดายที่ความบริสุทธิ์ตํ่าเกินไปจึงไม่ส่งผลใดๆต่อคุณ บรรพบุรุษของคุณเป็นลูกหลานของเทพปีศาจ เนื่องจากมีการสืบสายเลือดมาแล้วหลายรุ่นและเป็นการสืบพันธุ์กับคนที่มีสายเลือดธรรมดาทำให้รุ่นถัดๆมาความบริสุทธิ์ของสายเลือดเทพปีศาจน้อยลง คุณเป็นคนที่มีสายเลือดเทพปีศาจบริสุทธิ์ที่สุดในยุคนี้!]
สายฝนตะลึงอ้าปากตาค้าง 'อะไร? สืบพันธุ์กับสายเลือดธรรมดา? ถ้างั้นแต่ก่อนทำไมความบริสุทธิ์ของสายเลือดเทพปีศาจไม่ลดลง เวลานั้นสายเลือดเทพปีศาจมีเยอะแยะเลยเหรอ? ไม่สิ อย่าบอกนะว่า….' เขาคาดหวังให้ไม่เป็นอย่างที่ตนคิดและถามผู้ดูแล
ผู้ดูแล001อธิบายเพิ่ม [ในอดีตเพราะไม่มีสายเลือดเทพปีศาจมากนักทำให้ผู้คนที่มีสายเลือดเทพปีศาจต้องสืบพันธุ์กับญาติพี่น้องตัวเองเพื่อให้สายเลือดยังคงความบริสุทธิ์ใว้หรือบริสุทธิ์ยิ่งกว่าเดิม]
"ไม่! มันเป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆ บัดซบเอ้ย! ฉันไม่สามารถยอมรับมันได้ ผิดศีลธรรม มันผิดศีลธรรมเกินไป" สายฝนไม่ยอมรับ
ดูเหมือนผู้ดูแล001จะรู้ถึงปฎิกริยาสายฝนล่วงหน้าอยู่แล้ว [แน่นอนคุณเป็นข้อยกเว้น หากคุณสืบสายเลือดรุ่นต่อไปกับคนที่มีสายเลือดธรรมดา ความบริสุทธิ์ของสายเลือดลูกหลานคุณจะไม่ลดลง]
"เฮ้อ~" สายฝนถอนหายใจ เป็นความจริงที่ยากจะรับได้จริงๆ แต่ก็โล่งอกที่มันผ่านมานานแล้ว เวลานั้นเป็นยุคก่อนยุคบรรพบุรุษเขาเสียอีก ยุคบรรพบุรุษของเขาไม่ใช่การสืบพันธุ์กับญาติพี่น้องแต่เป็นการสืบพันธุ์ปกติทั่วไป
สายฝนรู้สึกเหนื่อยเมื่อได้รับรู้ความจริงแต่เขาก็ยังคงถามคำถามที่เขาอยากรู้ต่อไป 'ทักษะ????ของฉันมันคือทักษะอะไร?" น่าเสียดายแม้แต่ผู้ดูแล001ก็ไม่รู้เกี่ยวกับมันเช่นกัน ผู้ดูแลบอกว่าเขารู้เกี่ยวกับทักษะนี้มีเพียงแค่ทะลเท่านั้น
'ทะเล?' สายฝนงง ทักษะนี้มีอะไรเกี่ยวกับทะเล? หรือบางทีทักษะนี้อาจทำให้เกิดสึนามิ?
เขาถามคำถามต่อไป 'ฉันต้องทำยังไงถึงจะยกระดับเป็นระดับ1ได้'
ผู้ดูแล001ตอบ [เนื่องจากวิญญาณของคุณบกพร่องทำให้คุณไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ ฉันรู้สึกว่าทักษะ????ของคุณอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทำไมคุณไม่ลองไปที่ทะเลดูล่ะ?]
'ทะเลอีกแล้ว?' สายฝนรู้สึกเหมือนว่าตนเองกำลังรับภารกิจในเกมmmorpgอยู่ ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ต้องไปทะเลจริงๆ แต่ต้องไปทะเลไหนล่ะ? ทั่วโลกมีทะเลเต็มไปหมด สายฝนไม่ยอมแพ้กับเรื่องนี้ ทะเลคือเบาะแสเดียวเกี่ยวกับทักษะของเขา เขาจะหาเรื่อยๆจนกว่าจะเจอ
---
จบบทที่ 5 งานแต่ง ความจริง ทะเล


## บทที่ 6 สาวน้อยในร้านอาหาร

สายฝนกดเข้าเว็บไซต์สั่งซื้อสินค้าออนไลน์ชื่อดัง กดเข้าหมวดหมู่โทรศัพท์มือถือ เขาใช้เวลาเลือกค่อนข้างนานเมื่อพบสิ่งที่ต้องการแล้วก็กดเอาสินค้าลงตะกร้า เขาสั่งซื้อโดยไม่ลังเลเนื่องจากโทรศัพท์เครื่องเก่าของเขาได้กลายเป็นมือถือเทพเจ้าไปแล้ว
เงินหลายพันบาทในบัญชีสูญหายไปกับสายลม สายฝนเจ็บปวดใจ เงินหลายพันบาทที่เขาสั่งซื้อมือถือเท่ากับรายได้ทั้งเดือนของเขาเลยทีเดียว การหาเงินแต่ละบาทแต่ละสตางค์ถือว่ายากมาก สายฝนต้องเขียนนิยายหลายตอนและขายไอเทมในเกมหลายชิ้นถึงจะได้มันมา
'ช่างเถอะ ยังไงซะฉันก็ได้มือถือเทพเจ้ามาแล้ว เงินจำนวนนี้ไม่ได้แพงอะไรเลยเมื่อเทียบกับมัน' สายฝนคิด ยิ่งคิดเกี่ยวกับมือถือเทพเจ้าเท่าไหร่เขาก็ยิ่งตื่นเต้น
'วันนี้ฉันจะเลี้ยงฉลองด้วยต้มยำกุ้ง!'
สายฝนไม่ใช่คนฟุ่มเฟือย เขาเป็นคนประหยัดถ้าไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากได้จริงๆจะไม่มีทางใช้เงินแน่นอน ต่อให้เขามีเงินในบัญชีธนาคารหลายล้านแล้วอย่างไร มันต้องมีสักวันที่เขาใช้หมดแน่ถ้าไม่ประหยัด
วันๆหนึ่งเขาจะกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเช้าและเย็น สำหรับตอนกลางวันสายฝนมักออกไปทานอาหารข้างนอกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ โดยส่วนใหญ่แล้วเขาไปร้านอาหารตามสั่งเพราะมันมีเมนูอาหารหลายอย่างในร้านเดียว
วันนี้เป็นวันที่สายฝนใช้เงินเยอะที่สุดในรอบสองปี เขาใช้เงินหลายพันไปกับการซื้อโทรศัพท์และกินอาหารในระดับพรีเมี่ยม สายฝนขี่จักรยานไปร้านอาหารที่เขารู้จักมาจากอินเทอร์เน็ต ร้านนี้มีคะแนนรีวิวอยู่ในเกณฑ์ดีและหลายคนแสดงความคิดเห็นออกมาในทางบวก
เมื่อมาถึงเขาก็หาที่นั่ง ไม่นานอาหารก็ถูกเสิร์ฟโดยพนักงานหญิงคนหนึ่ง เธอไม่ได้สวยเท่าพลอย แน่นอนว่ารูปร่างของเธอเองก็เช่นกัน แต่เธอก็ถือได้ว่าเป็นคนสวยคนหนึ่ง สังเกตได้จากผู้ชายภายในร้านหลายคนจ้องเธอตาเป็นมัน
สายฝนไม่ได้เป็นหนึ่งในชายพวกนั้น สำหรับเขาพนักงานสาวสวยคนนี้ไม่มีอะไรเทียบพลอยได้เลยซักนิด การมองเห็นของสายฝนจับจ้องเหล่าอาหารที่กำลังถูกวางลงบนโต๊ะ ต้มยำกุ้ง ข้าวผัดหมู ปลาหมึกนึ่งมะนาว ผัดฉ่าทะเล ส้มตำกุ้งสดและเมนูอื่นๆอีกสองอย่าง
ก่อนมาเขาได้จองโต๊ะและสั่งอาหารไว้แล้วดังนั้นสายฝนจึงไม่ต้องนั่งรอ เขาคนเดียวย่อมกินอาหารที่สั่งมาไม่หมดสายฝนรู้เรื่องนี้ดี แต่ด้วยความตื่นเต้นจากการได้รับมหาโชคลาภทำให้เขาสั่งมาเยอะโดยไม่ตั้งใจ
'ฮ่าๆๆวันนี้ฉันจะกินให้ท้องแตกตายไปเลย!'
สายฝนหัวเราะอย่างตื่นเต้นในใจ วันนี้เกิดเรื่องต่างๆขึ้นมากมายจนตัวเขาเหนื่อยล้าไปหมด ทั้งความฝันอันแปลกประหลาดเหมือนจริง โทรศัพท์ที่อยู่ๆก็กลายเป็นแผ่นโลหะแถมยังมีความสามารถระดับเทพเจ้า สายเลือดเทพปีศาจที่เสมือนนิยาย ทักษะลึกลับที่ชวนให้สงสัย การแต่งงานของเพื่อนในเดือนหน้า คิดๆดูแล้ววันนี้ช่างไม่สงบเอาซะเลย
'ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจผ่อนคลายตัวเองด้วยการกินอาหารราคาแพง!' สายฝนคิดและเริ่มกินทันที รสชาติอาหารดีสมคำร่ำลือ สมกับราคาที่ตั้งไว้ รสชาติอาหารและการตกแต่งร้านแม้ไม่อาจเทียบกับภัตตาคารที่สายฝนเคยกินแต่มันก็อยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม
เวลาผ่านไปอาหารค่อยๆลดลงเรื่อยๆ สายฝนนั่งนิ่งอยู่กับเก้าอี้ เวลานี้ท้องของเขาป่องออกมาเล็กน้อย เขาอิ่มจนไม่สามารถเดินได้! ยังเหลืออาหารอีกหลายอย่างที่สายฝนกินไม่หมดทีแรกเขาต้องการให้พนักงานนำอาหารที่เหลือใส่ถุงกลับบ้านให้เขาทว่าในตอนนั้นเอง…
///
"ออกไปซะ! แกอย่าเข้ามาในร้านนี้อีกถ้าไม่มีเงิน" พนักงานชายคนหนึ่งตะโกนใส่เด็กสาวตรงหน้าอย่างเย็นชา เด็กน้อยตัวสั่นด้วยความกลัว ผู้คนที่กำลังทานอาหารอยู่รอบข้างต่างหยุดทานอาหารและหันมามองพนักงานชายกับเด็กสาว พวกเขาเห็นว่าเด็กสาวกำลังยืนตัวสั่นอยู่ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้ไปช่วยเธอ วินาทีถัดมาผู้คนก็หันกลับไปทานอาหารของตนเหมือนเดิมไม่สนใจทั้งสองอีกต่อไป
สายฝนเห็นเหตุการณ์แล้วขมวดคิ้ว เขาเองก็เห็นเด็กสาวยืนตัวสั่นเช่นกัน เธอดูน่าสงสารมาก แต่สายฝนยังไม่ไปช่วยเธอเวลานี้ เขาไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์มันเป็นยังไงและเกิดขึ้นได้อย่างไร ถ้าหากเด็กสาวเป็นฝ่ายผิดเขาจะไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอไม่คู่ควรกับความสงสารของเขา
ทว่าหากพนักงานชายเป็นฝ่ายผิดเขาจะเข้าไปช่วยเด็กสาวทันที เขาไม่รู้ว่าคนรอบข้างคิดอย่างไรกับเหตุการณ์นี้ ไม่รู้ว่าคนอื่นต้องการออกไปช่วยเด็กสาวหรือไม่ สายฝนไม่สนใจเรื่องนั้นตราบใดที่พนักงานชายเป็นฝ่ายผิดเขาจะช่วยเธอ
ตัวเขาสายฝนไม่ใช่คนดีอะไร เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ต้องการทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำ ต่อให้สิ่งที่เขาทำจะผิดสายฝนก็ไม่ลังเลที่จะทำมัน วันนี้เขาอารมณ์ดีมาก บังเอิญมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ทำให้อารมณ์ดีๆหายไปในพริบตา
"นะ...หนู หนูหิว ได้โปรด ให้ข้าวหนูกินเถอะ คุณจะให้หนูทำอะไรหนูก็ยอม" เด็กสาวพูดข้อร้อง ร่างบอบบางเข้าไปเกาะขาพนักงานชาย เธอพยายามขอข้าวเขากินอย่างเอาเป็นเอาตาย สายฝนเห็นภาพนี้แล้วรู้สึกสงสารเล็กน้อย
"ออกไปซะอย่ามายุ่งกับกู! กูจะทำงาน" พนักงานชายเริ่มหัวร้อน เขาตะโกนเสียงดังใส่สาวน้อย
"ขอเถอะค่ะ แค่นิดเดียวนิดเดียวเท่านั้น นะคะ" สาวน้อยยังพยายามต่อไป เธอเกาะขาพนักงานชายแน่นกว่าเดิม แต่มีหรือร่างนํ้าหนักเบาจะทนแรงของพนักงานชายได้ ไม่มีทาง!
พนักงานชายหัวร้อนมาก เขาเตะเด็กสาวออกไปและไม่สนใจเธออีก พนักงานชายเดินไปเสิร์ฟอาหารราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ผู้คนโดยรอบที่กำลังทานอาหารเองก็ทำเหมือนกับพนักงานชาย ทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
"ฮือฮือๆๆ" เด็กสาวนํ้าตาไหล เธอกำหมัดแน่นทำตัวให้เข้มแข็งพยายามไม่ร้องไห้ ถึงอย่างงั้นเธอก็เป็นแค่สาวน้อยคนหนึ่งเท่านั้น ในท้ายที่สุดสาวน้อยก็ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป ร่างบอบบางทรุดลงกับพื้น
"นี่นี่" "นี่เธอน่ะ" เวลานั้นเสียงหนึ่งก็ได้เข้าสู่การรับรู้ของเด็กสาว สาวน้อยหันไปตามทิศทางของเสียง เธอเห็นชายคนหนึ่ง เขาค่อนข้างหล่อ "เรียกหนูเหรอคะ?" เธอหยุดร้องไห้ สาวน้อยถามพลางชี้ที่ตัวเอง
สายฝนมองไปยังเด็กสาว เขาตอบ "ใช่ พอดีว่าฉันกินอาหารพวกนี้ไม่หมดน่ะเลยอยากให้เธอช่วยกินให้หน่อย ก็ถ้าไม่รังเกียจน่ะนะ" นิ้วสายฝนชี้มายังเหล่าอาหารที่ยังกินไม่หมดบนโต๊ะ
เด็กสาวตาเป็นประกาย เธอรีบลุกขึ้นไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามสายฝนทันที เธอมองสายฝนราวกับผู้ช่วยชีวิต "กินได้จริงๆสินะคะ?" เธอถามยํ้าอีกครั้ง
"แน่นอนสิทำไมถึงจะกินไม่ได้ล่ะ ฉันอิ่มแล้วอาหารพวกนี้ยังไงก็ต้องทิ้งอยู่ดี ไม่ดีกว่าเหรอที่จะมาให้เธอกิน?" สายฝนยืนยัน เขารู้สึกว่าตนเองมีทักษะเพิ่มมาหนึ่งอย่างคือทักษะการล่อลวงเด็กสาว
ภายในใจเวลานี้สายฝนกำลังร้องไห้ ทีแรกเขาต้องการให้พนักงานนำอาหารใส่ถุงให้จะได้นำกลับไปกินที่บ้านได้ อย่างน้อยก็มีกินเพิ่มหลายมื้อ จะได้ไม่ต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปบ่อย แต่เพราะเขาเป็นคนชวนสาวน้อยให้มากินเองจึงไม่สามารถพูดออกไปได้ เขาได้แต่แกล้งทำเป็นกินไม่หมดแล้วต้องการทิ้ง
"ขอบคุณค่ะ" สาวน้อยรีบขอบคุณจากนั้นก็เริ่มกินอาหารทันที
จบบทที่ 6 สาวน้อยในร้านอาหาร


## บทที่ 7 อดีตของสาวน้อยและลูกแก้ววารี

ดารินทร์ ตั้งแต่เด็กเธอไม่รู้ว่าพ่อของตนเองเป็นใคร เธอรู้เกี่ยวกับเขาเพียงแค่ว่าเขาไม่ใช่คนทวีปตะวันตกเหมือนแม่เธอ เขาเป็นคนทวีปตะวันออก ดารินทร์อาศัยอยู่กับแม่ตั้งแต่เด็ก แม่ของเธอเป็นคนสวยทำให้มีผู้ชายหลายคนเข้ามาจีบแต่แม่ของดารินทร์ก็ปฎิเสธชายพวกนั้นไป เพราะแม่รักพ่อเพียงคนเดียว
ชีวิตของดารินทร์ดีมาก เธอได้กินอาหารหรูหรามากมายที่คนธรรมดาไม่สามารถกินได้ เธอสามารถไปเที่ยวที่ไหนก็ได้โดยไม่ต้องกังวลว่าเงินจะหมด แม่รักเธอมาก มากขนาดที่ว่าเธอขออะไรแม่ไม่เคยปฎิเสธ เพราะงั้นดารินทร์จึงเป็นคนเอาแต่ใจและทำสิ่งใดไม่ได้เลย
วันหนึ่งวันที่เธอมาเที่ยวกับแม่แถวๆชนบท แม่ให้เหตุผลว่าเธอควรมาสูดอากาศบริสุทธิ์ของพื้นที่ชนบทบ้างไม่ควรอยู่แต่ในเมืองอย่างเดียว ดารินทร์ไม่ชอบนักแต่เพราะแม่อยากให้เธอมา ดารินทร์จึงมา อีกอย่างนี่ก็เป็นครั้งแรกที่แม่ปฎิเสธเธอ ไม่ว่ายังไงแม่ก็ต้องการให้เธอมา
วันต่อมาดารินทร์ตื่นขึ้นมาพบว่าแม่ของเธอหายไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนแรกเธอไม่ได้สนใจอะไรเพราะคิดว่าแม่ออกไปข้างนอกเฉยๆ เวลานั้นดารินทร์โกรธมาก ทำไมแม่ออกไปข้างนอกโดยไม่บอกเธอเลย? เธอโกรธอยู่ครึ่งค่อนวัน จนตกดึกแม่ก็ยังไม่กลับมา เป็นตอนนั้นที่เธอสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
ดารินทร์รอแล้วรอเล่าแม่ก็ยังไม่มา วันถัดมาเธอก็ยังไม่เห็นแม่ ดารินทร์โทรศัพท์หาแม่แต่ก็โทรไม่ติด เธอเลยโทรแจ้งตำรวจจากนั้นก็ออกตามหาแม่จนดึก สุดท้ายแล้วก็ไม่เจอ เธอจำได้ว่าตอนนั้นเธอร้องไห้หนักมาก เงินที่แม่เอาไว้ให้ติดตัวลดลงเรื่อยๆจนดารินทร์ไม่มีเงินเหลือ
เธอไม่สามารถจ่ายค่าห้องโรงแรมได้จึงถูกไล่ออกและถูกยึดทรัพย์สินมาเป็นค่าห้อง ดารินทร์จากที่เป็นเด็กสาวผู้มีทุกอย่างกลับกลายเป็นขอทาน
สองวันมานี้เธอไม่ค่อยได้กินอาหารท่าไหร่เพราะต้องประหยัดเงินให้ได้มากที่สุด อีกทั้งยังเครียดเรื่องที่แม่หายตัวไป ร่างกายเธอเลยไร้เรี่ยวแรง นํ้าหนักลดลงจนเห็นได้ชัด
หนึ่งวันถัดมา ขณะที่เธอกำลังเดินอย่างเหม่อลอย ดารินทร์พลันได้กลิ่นหอมจากอาหาร เธอหันหน้าไปยังทิศทางของกลิ่น เป็นร้านอาหารร้านหนึ่ง หากเป็นเมื่อก่อนดารินทร์ไม่มีทางสนใจร้านอาหารระดับตํ่าแบบนี้แน่ อย่างเธอต้องร้านอาหารมีดาว
ดารินทร์ไม่ได้มีนิสัยเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เธอรู้ตัว เวลานี้เธอไม่ใช่สาวน้อยผู้รํ่ารวยเหมือนก่อนแต่เป็นคนเร่รอนจะตายแหล่มิตายแหล่ เธอลดศักดิ์ศรีของตนลงและเดินตรงไปหาพนักงานชายคนหนึ่ง
พนักงานชายเห็นเธอเดินเข้ามาทางเขา ดารินทร์ดูเหมือนคนจนไม่มีเงิน เขามองเธอราวกับมองสุนัขข้างถนนที่มาขออาหาร เสื้อผ้าหรูๆของดารินทร์โดนโรงแรมยึดไปแล้ว ตอนนี้เธอใส่ชุดธรรมดาที่โรงแรมให้มา(โรงแรมกลัวว่าถ้ายึดเสื้อผ้าดารินทร์ไปแล้วเธอจะไม่มีอะไรใส่จึงให้ชุดใหม่มา) พนักงานชายเลยมองเธออย่างดูถูก
ดารินทร์ไม่ได้แสดงท่าทางโกรธเคืองออกมา ถ้าเธอแสดงท่าทางออกมามีโอกาสสูงที่พนักงานชายจะไม่ให้อาหารเธอ ดารินทร์ขออาหารพนักชาย ทว่า...
ท้ายที่สุดพนักงานชายก็ไม่ได้ให้อาหารเธอ ไร้น้ำใจสุดๆ! เธอได้แต่คิดในใจไม่สามารถแสดงออกได้ อีกอย่างดารินทร์ก็ไม่มีคุณสมบัติพอจะไปด่าเขา หากเป็นเมื่อก่อนมีคนขอทานเร่ร่อนมาขออาหารกับเธอดารินทร์ต้องไม่ช่วยอย่างแน่นอน
หลังโดนปฎิเสธดารินทร์พยายามกลั้นนํ้าตาไม่ให้ไหลออกมา เธอกำหมัดแน่นทำตัวให้เข้มแข็ง ชั่วขณะนั้นเธอพลันคิดถึงแม่ แม่ที่รักและคอยห่วงใยเธอเสมอมา ฉับพลันดารินทร์รู้สึกผิด หากย้อนเวลากลับไปตอนยังมีแม่อยู่ได้เธอจะย้อนเวลาโดยไม่ลังเลเลยจากนั้นเธอจะเป็นเด็กดี ไม่เอาแต่ใจ คอยช่วยเหลือแม่
แต่แน่นอนว่ามันไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้เหมือนในนิยาย ตึก! ร่างของเธอทรุดลงกับพื้น ดารินทร์ไม่สามารถกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป เธอรู้สึกสิ้นหวัง หากเป็นแบบนี้ต่อไปเธอต้องอดตายแน่ๆ เธอเริ่มกระวนกระวาย 'ไม่! ไม่! ไม่! ฉันยังไม่อยากตาย! ไม่เด็ดขาด!'
จังหวะนั้นดารินทร์พลันได้ยินเสียงๆหนึ่ง เป็นเสียงของผู้ชาย เธอหันไปยังต้นเสียงเจอกับชายคนหนึ่ง เขาค่อนข้างหล่อเลยทีเดียว แต่ดารินทร์ไม่ได้สนใจรูปลักษณ์ของเขาเวลานี้ เธอสนใจคำกล่าวของชายคนนี้มากกว่า เขาให้เธอกินข้าว! ดารินทร์คิด 'สำหรับเขาอาหารพวกนี้ไม่ได้มากมายอะไร แต่สำหรับฉันอาหารเหล่านี้มันคือโอกาสในการมีชีวิตรอด!'
///
"งัมงัมๆ" สายฝนจ้องมองสาวน้อยที่กำลังกินข้าวอยู่ ในใจตอนนี้เขากำลังคิดว่าจะเป็นอย่างไรหากเขาใช้กล้องถ่ายรูปถ่ายรูปเด็กสาว แน่นอนว่าเขาไม่ใช่โรคจิตชอบสาวน้อย เขาเพียงแค่อยากรู้เกี่ยวกับตัวโปรแกรมเท่านั้น
'นายสามารถทำให้ถ่ายรูปโดยไม่มีเสียงได้มั้ย?' สายฝนกดเข้าโปรแกรม[พูดคุยกับผู้ดูแล]และถามผู้ดูแล001ทันที สาเหตุที่เขาไม่ต้องการให้เกิดเสียงเวลาถ่ายรูปเป็นเพราะสายฝนไม่อยากให้คนอื่นภายในร้ายรวมถึงเด็กสาวเข้าใจผิด ถ้าเขาไปถ่ายรูปสาวน้อยโต้งๆคนอื่นเขาจะคิดยังไง แน่นอน! ต้องคิดว่าสายฝนเป็นโรคจิตชอบเด็กสาว
[ได้ ฉันสามารถทำให้ถ่ายรูปโดยไม่เกิดเสียงได้ ถ้าคุณต้องการฉันจะทำให้คุณตอนนี้เลย คุณต้องการหรือไม่] สายฝนตอบ 'แน่นอน' ไม่นานหน้าจอโทรทัศน์ก็ดับไปก่อนจะเปิดขึ้นไม่กี่วินาทีต่อมา เวลานี้ชื่อของแอป[กล้องถ่ายรูป]ได้เปลี่ยนไปแล้ว ไม่ได้เปลี่ยนมากนักแค่เพิ่มคำว่าไร้เสียงเข้าไปในชื่อโปรแกรมเท่านั้น
สายฝนหามุมดีๆแกล้งทำเป็นคุยไลน์กับเพื่อน สาวน้อยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนสายฝนถ่ายรูปอยู่ สายฝนกดถ่ายรูป รูปที่เขาถ่ายปรากฏขึ้นในหน้าจอมือถือ เขาใช้นิ้วจิ้มไปยังตัวเด็กสาวในรูป วินาทีถัดมาคำอธิบายก็แสดงขึ้น
[สาวน้อย:มีสายเลือดของคนทวีปตะวันตกและตะวันออกรวมอยู่ในตัว(สามารถดูข้อมูลชีวิตได้เนื่องจากเธอมีระดับเท่ากับคุณ)]
'ลูกครึ่ง?' สายฝนแปลกใจเล็กน้อย เขามองเธอซึ่งกำลังทานอาหารใกล้เสร็จแล้ว เขาเชื่อว่าซักวันหนึ่งในอนาคตตอนเธอกลายเป็นผู้ใหญ่เธอต้องสวยมากๆแน่ ทำไมเธอถึงมาอยู่ในสภาพไม่มีอะไรกินแบบนี้กันนะ?
สายฝนไม่รู้ว่าต้องกดเข้าดูข้อมูลชีวิตเธอยังไงเขาจึงออกจากโปรแกรมไปก่อน เพราะเวลานี้สาวน้อยได้ทานข้าวอิ่มแล้ว
"เป็นไงอร่อยมั้ย?" สายฝนถามเด็กสาว
สาวน้อยจ้องดวงตาสายฝนอย่างขอบคุณ เธอกล่าวออกมาว่า "อร่อยค่ะอร่อยมากๆ"
"ดีแล้วแหละที่อร่อย ฉันขอถามอะไรเธอหน่อยได้มั้ยสาวน้อย? แน่นอนถ้าไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร" สายฝนพูด
สาวน้อยรีบเอ่ย "ไม่ค่ะถ้าคุณอยากรู้หนูสามารถตอบคุณได้ แต่ก็เท่าที่หนูรู้เท่านั้นนะคะ ถ้าเรื่องที่หนูไม่รู้หนูไม่สามารถตอบคุณได้จริงๆ"
"ไม่หรอกเรื่องที่ฉันอยากถาม เธอต้องรู้แน่ๆ" สายฝนยิ้ม
เด็กสาวสงสัย "คุณอยากรู้อะไรเหรอค่ะ?"
"เธอมาอยู่สภาพแบบนี้ได้ยังไงกัน?" เขาถามสาวน้อย เด็กสาวส่งเสียงร้อง "โอ้!" ออกมา สาวน้อยเริ่มเล่าเรื่องราวของเธอให้สายฝนฟัง ชื่อเธอ นิสัยของเธอเมื่อก่อน เรื่องแม่ที่อยู่ๆก็หายไปและเรื่องที่ถูกโรงแรมไล่ออก
"แล้วต่อจากนี้เธอจะทำยังไงล่ะ?" หลังได้ฟังเรื่องราวของสาวน้อย สายฝนก็รู้สึกสงสารเล็กน้อย จากคนที่มีทุกอย่างกลับกลายเป็นคนขอทานเร่ร่อนภายในไม่กี่คืน อย่างไรก็ตามสงสารก็ส่วนสงสาร สายฝนไม่ได้คิดจะช่วยเหลือแต่อย่างใด
ลำพังตัวเขาก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว หากเขาช่วยเหลือเด็กสาวนางนี้เงินที่ใช้จ่ายในแต่ละวันก็จะเพิ่มขึ้น แล้วถามว่าเขาได้อะไรตอบแทนจากการเสียเงินไหม? ไม่มี!
"ไม่รู้เหมือนกันค่ะ" สาวน้อยส่ายหัว
"อะ" เด็กสาวดูเหมือนนึกอะไรออก เธอนำบางอย่างออกมา มันคือลูกแก้วสีฟ้าสดใสขนาด16มิล
สาวน้อยอธิบาย "แม่ของหนูให้ลูกแก้วอันนี้มาค่ะ เธอบอกให้หนูเก็บมันไว้กับตัวตลอดซึ่งหนูก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน คุณให้หนูกินอาหารเพราะงั้นหนูขอตอบแทนด้วยสิ่งนี้ค่ะ แม้มันจะไม่มีค่าอะไรเลยในสายตาคุณแต่ได้โปรดรับมันไว้เถอะนะคะ การที่คุณให้หนูกินอาหารก็เหมือนกับการช่วยชีวิตหนู!"
สายฝนถาม "ที่โรงแรมไม่ยึดสิ่งนี้เพราะมันถูกสินะ?" เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นลูกแก้วแบบนี้ในเว็บไซต์สั่งซื้อของออนไลน์ซึ่งราคามันไม่กี่บาทเอง 'ทำไมแม่ของดารินทร์ถึงทำยังกับว่ามันเป็นสิ่งหายาก?'
ดารินทร์พยักหน้าช้าๆด้วยความอับอาย วินาทีนั้นสายฝนก็นึกถึงแอป[กล้องถ่ายรูป]ขึ้นมา 'จริงสิฉันสามารถดูคำอธิบายจากแอปกล้องถ่ายรูปได้'
สายฝนกดถ่ายรูปลูกแก้วในมือของดารินทร์ วินาทีถัดมาคำอธิบายก็ปรากฏแก่สายตาเขา
[ลูกแก้ววารี(คุณภาพดี):ลูกแก้ววารีเป็นของหายากที่นักเวทธาตุนํ้ามากมายต้องการ มันมีคุณสมบัติที่ทรงพลัง สามารถเปลี่ยนคนธรรมดาให้เป็นนักเวทธาตุนํ้าได้ หากเป็นนักเวทอยู่แล้วจะได้รับพรสวรรค์ธาตุน้ำเพิ่มขึ้น(ไม่สามารถใช้ได้โดยตรง)]
สายฝนตกใจจนมือถือเทพเจ้าเกือบหลุดมือ
จบบทที่ 7 อดีตของสาวน้อยและลูกแก้ววารี


## บทที่ 8 แอปพลิเคชันใหม่ล่ะ!

ดารินทร์งุนงงเมื่อเห็นสายฝนนิ่งไป "คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ? อะ หนูยังไม่รู้จักชื่อของคุณเลย หนูขอถามชื่อคุณได้มั้ยคะ?"
ผ่านไปนานหลายนาทีสายฝนจึงกลับมามีสติอีกครั้ง เขาตอบคำถามสาวน้อย "ขอบคุณสำหรับความเป็นห่วง ฉันไม่เป็นไร ฉันชื่อสายฝนนะ เธอจะเรียกฉันว่าสายฝนหรือฝนไม่ก็พี่ฝนก็ได้แล้วแต่เลย"
"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ หนูจะเรียกคุณว่าพี่ฝนแล้วกัน" ดารินทร์พูด เธอมองมาทางสายฝนด้วยสายตาเปล่งประกาย เธอนับถือเขามากๆ สายฝนเห็นสายตานั้นเขาก็เกิดความคิดโง่ๆขึ้นมาในหัว 'บ้าเอ้ย! ทำไมเธอถึงมองฉันแบบนั้นล่ะ หรือว่าเธอจะตกหลุมรักฉันเพราะฉันช่วยเธอไว้? เธอยังอายุแค่สิบกว่าปีเองนะ อายุมันห่างกันเกินไป! ฉันทำให้สาวน้อยตกอยู่ในห้วงรักเหรอเนี่ย? ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้เข้าพวกเขาจะคิดยังไงกับฉัน!'
'ช่างเถอะ ฉันคิดเยอะเกินไป' สายฝนส่ายหัวในใจสลัดความคิดโง่ๆนี่ทิ้ง เขาไม่สนใจอยู่แล้วว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับเขา เห็นสายฝนเป็นคนเก็บตัวอยู่บ้านไม่ค่อยเข้าสังคมแต่ใช่ว่าเขาเป็นคนหน้าบาง กลับกันเลยเขาหน้าหนามาก ไม่ต่างจากถนนคอนกรีตเลยแม้แต่น้อย
สายฝนรู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่พูดถึงความหนาของใบหน้า ในเกมออนไลน์เขาเคยแย่งบอสจากผู้เล่นระดับสูงมาแล้ว ไม่ใช่แค่ผู้เล่นระดับสูงธรรมดา ผู้เล่นคนนี้แท้จริงแล้วเป็นสตรีมเมอร์ด้วย เขามีชื่อเสียงพอสมควร มีคนติดตามเขาหลายแสนคน
บังเอิญเวลาที่บอสถูกสายฝนแย่งไปผู้เล่นคนนี้กำลังไลฟ์สตรีมอยู่ ตอนนั้นมีผู้ชมเห็นเหตุการณ์เป็นหมื่นทำให้ไอดีตัวละครในเกมของสายฝนถูกรุมด่านับไม่ถ้วน ถ้าเป็นคนหน้าไม่หนาพอไม่มีทางทนได้แน่นอน
แต่สายฝนเป็นคนหน้าหนามาตั้งแต่เด็กแล้ว เรื่องการถูกรุมด่าแค่นี้ไม่อาจทำอะไรเขาได้ กลับกันมันยิ่งทำให้สายฝนภูมิใจ เขาเหมือนคนโรคจิตที่เห็นการด่าเป็นเหมือนการชม ตอนท้ายของเหตุการณ์นั้นสายฝนส่งข้อความไปเยาะเย้ยสตรีมเมอร์คนนั้น บอกว่าขอบคุณที่สังหารบอสให้
ตั้งแต่เด็กสายฝนก็โดนด่าเรื่อยมา เวลาเขาซื้อของสายฝนมักขอลดราคาสินค้าตลอด คนขายต่างสาปแช่งเขาทั้งนั้น ยกตัวอย่างตอนที่เขาซื้อไอศกรีมแท่ง
พ่อค้าไอศกรีม:แกมีเงินไม่ใช่รึไง? แกมาจากครอบครัวคนรวยนะ แกไม่ใช่คนจนซักหน่อย ขอลดราคาทุกครั้งที่ซื้อแบบนี้มันเกินไป แกมันขี้เหนียวเกินไปแล้ว! แม้แต่คนจนยังไม่ขอลดราคาเลย! ไอศกรีมมันแท่งละกี่บาทเองยังต้องลดราคาอีกเหรอ?!
สายฝน:เงินทุกบาททุกสตางค์ก็ถือว่าเป็นเงินครับ ผมไม่สามารถทิ้งมันไปได้แม้แต่สตางค์เดียว ถึงผมจะมาจากครอบครัวคนรวยทว่าเงินมันก็มีจำกัด เพราะงั้นช่วยเห็นใจผมลดราคาให้ทีเถอะนะครับ!
เขากล่าวไปแบบนั้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง พ่อค้าไอศกรีมในที่สุดก็ยอมลดราคาให้ เมื่อสายฝนออกจากร้านเขาพลันได้ยินเสียงตะโกนคำหยาบคายมาจากข้างหลัง
กลับมากันที่จุดเดิม
"อืม เอางั้นก็ได้" สายฝนพยักหน้าตอบรับก่อนมองไปที่มือถือเทพเจ้าของเขา ดารินทร์เห็นสายฝนหันไปสนใจโทรศัพท์แทนที่จะสนใจเธอ ดารินทร์ไม่รู้จะทำอย่างไรเธอจึงได้แต่นั่งนิ่งๆ
'ฉันต้องทำอย่างไรถึงจะดูข้อมูลชีวิตของดารินทร์ได้?' สายฝนถามผู้ดูแล001 ไม่นานข้อความก็ปรากฏขึ้นบนจอ เขาเห็นข้อความแล้วนิ่งค้าง [อย่าโง่! คุณเคยเล่นเกมมาก็มากมายทำไมแค่นี้ถึงไม่รู้ คุณแค่ต้องกดที่ตัวสาวน้อยในรูปภาพสองครั้งก็ได้แล้ว]
'นั่นสิทำไมฉันถึงคิดไม่ได้กันนะ' นี่เป็นครั้งแรกที่สายฝนเริ่มไม่แน่ใจในระดับสติปัญญาของตนเอง เขาทำตามที่ผู้ดูแล001บอก วินาทีถัดมาข้อมูลชีวิตของดารินทร์ก็แสดงขึ้น
+++
ชื่อ:ดารินทร์
เพศ:หญิง
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:กายาศักดิ์สิทธิ์(ธาตุน้ำ)(ไม่สามารถใช้ได้เวลานี้)
อายุ:13ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (รวบรวมพลังเวทสร้างลูกแก้วของตนเอง 33/100)
ทักษะ:ไม่มี
สายเลือด:ราชันย์จอมเวท (ความบริสุทธิ์0.10%)
พรสวรรค์:พลังเวทธาตุน้ำ (ระดับอัจฉริยะ)
+++
'อะไรวะเนี่ย?!' ข้อมูลชีวิตของดารินทร์เป็นสิ่งที่สายฝนไม่คาดคิดมาก่อน คำอธิบายของลูกแก้ววารีนั้นน่าตกใจแต่ก็ไม่น่าตกใจเท่าข้อมูลชีวิตของดารินทร์
'บางทีถ้าฉันช่วยทำให้เธอยกระดับกลายเป็นระดับ1ได้ ฉันก็อาจจะปลอดภัยขึ้น คนธรรมดาไม่สามารถทำร้ายฉันได้อีกต่อไปถ้าไม่มีอาวุธปืน' สายฝนคิด
'แต่มันก็มีความเสี่ยงอยู่เหมือนกัน ฉันสามารถเชื่อใจดารินทร์ได้รึเปล่า? ฉันเพิ่งรู้จักเธอแค่วันเดียวเท่านั้น ฉันไม่สามารถเชื่อใจเธอได้ ฉันควรทำอย่างไรดี? ถ้าฉันยกระดับดารินทร์ เธอจะแข็งแกร่งกว่าฉัน และนั่นอาจทำให้เกิดปัญหายุ่งยากตามมา' เขาวิเคราะห์ถึงความเสี่ยงในการยกระดับดารินทร์
สายฝนวิเคราะห์ต่อไป 'ดารินทร์เคยเป็นคนเอาแต่ใจมาก่อน บางทีถ้าเธอยกระดับขึ้นจนแข็งแกร่งกว่าฉันนิสัยเดิมของเธออาจกลับมาอีกครั้ง' สายฝนเริ่มปวดหัว ไม่ว่าเขาจะคิดแผนอะไรก็ล้วนใช้ไม่ได้ทั้งสิ้น ความแตกต่างของระดับ0กับระดับ1มันมากเกินไป
สายฝนไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ เขาจำเป็นต้องไปที่ทะเลเพื่อหาวิธีการยกระดับ และเขาไม่สามารถใช้เวลาเกินสามปีได้เพราะเขากำลังจะตายภายในสามปี ถ้าสายฝนมีดารินทร์ที่เป็นระดับ1คอยช่วย เขาอาจหาวิธีการได้เร็วขึ้นก็ได้ แต่ก็นั่นแหละเขายังไม่รู้จักเธอดีพอ
จังหวะที่สายฝนกำลังตกอยู่ในห้วงความคิด มือถือเทพเจ้าพลันสั่นขึ้น ครืดๆ เขาตัดสินใจเลิกคิดเรื่องดารินทร์ไปก่อน สายฝนรีบกดออกแอป[ข้อมูลชีวิต]ทันที เขาเช็คว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง
สายฝนเห็นแอปที่ถูกเพิ่มเข้ามาใหม่ มันเป็นโปรแกรมที่สี่ของโทรศัพท์เทพเจ้า มันมีชื่อว่า[ห้องปรุงยาแบบพกพา] เมื่อเขากดเข้าแอปข้อความแสดงความยินดีก็เด้งขึ้น
[ยินดีด้วยกับผู้ใช้ที่ได้รับแอปพลิเคชันใหม่ โปรดลองด้วยตัวคุณเอง สาเหตุที่คุณสามารถปลดล็อคแอปใหม่ได้เป็นเพราะคุณได้เจอเข้ากับแจ็คพอต!]
ข้อความค่อยๆจางหายไป ตัวแอป[ห้องปรุงยาแบบพกพา]เปิดขึ้น
'แจ็คพอตคือดารินทร์กับลูกแก้ววารีสินะ' สายฝนคิดก่อนหันมาสนใจที่ตัวแอปพลิเคชันใหม่
ภาพพื้นหลังของแอปนี้คือห้องปรุงยา ห้องปรุงยาถูกตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีอุปกรณ์พร้อมสำหรับปรุงยา สายฝนตื่นเต้นมาก เขาอยากลองปรุงยาดูซักครั้งหนึ่งในชีวิต แม้ว่ามันจะปรุงในโทรศัพท์ก็ตาม
'แล้วฉันควรทำยังไงดีเนี่ย? ฉันปรุงยาไม่เป็น' สายฝนคิดอย่างเศร้าใจ เขาเหลือบไปเห็นคู่มือการปรุงยาอยู่มุมซ้ายล่าง สายฝนกดเข้าไป ปรากฏภาพประกอบคำอธิบายและข้อความวิธีการต่างๆในการปรุงยาซึ่งมันไม่ยากเลย เขาเริ่มอ่านวิธีการปรุงยาอย่างตื่นเต้น เวลานี้เขาได้ลืมตัวตนของดารินทร์ที่กำลังนั่งนิ่งๆไปโดยสมบูรณ์
จบบทที่ 8 แอปพลิเคชันใหม่ล่ะ!


## บทที่ 9 การปรุงยา (1)

ดารินทร์จ้องมือถือเทพเจ้าของสายฝนอย่างสนใจ เธอพบว่าโทรศัพท์เครื่องนี้ค่อนข้างแปลก มันมีสีเงินแวววาวเหมือนโลหะ แถมยังไม่มีสิ่งที่โทรศัพท์ควรมี เธอรู้สึกว่ามันไม่เหมือนมือถือเลยซักนิด มันเหมือนกับแผ่นโลหะมากกว่า
'อะไรกันนะที่ทำให้เขาสนใจขนาดนี้?' ดารินทร์สงสัย เธอเห็นความสนใจทั้งหมดของสายฝนตกอยู่ที่โทรศัพท์เพียงอย่างเดียว แม้แต่เธอที่เขาช่วยเอาไว้ก็ถูกลืมไปแล้ว
สายฝนไม่รู้ตัวเลยว่าดารินทร์กำลังจ้องมือถือเทพเจ้าของเขาอยู่ สายตาเขาเวลานี้จดจ่ออยู่ที่ข้อความขั้นตอนการปรุงยา สายฝนไม่เคยปรุงยามาก่อนแต่เขาสามารถคาดเดาได้ว่าการปรุงยานั้นยากเย็นเพียงใด ทว่าด้วยแอปพลิเคชัน[ห้องปรุงยาแบบพกพา]นี้การปรุงยาไม่ใช่เรื่องยากอะไรเมื่ออ่านวิธีการปรุงยาเสร็จแล้ว
สายฝนก็กดเข้าเมนู[คลังสิ่งของ]ที่อยู่ด้านซ้ายบนมุมหน้าจอ วินาทีถัดมาภาพพื้นหลังของแอปก็เปลี่ยนไป มันเปลี่ยนจากห้องปรุงยากลายเป็นห้องเก็บของ รายชื่อสิ่งของที่สายฝนมีอยู่พลันปรากฎขึ้น
[นํ้าศักดิ์สิทธิ์×5(คุณภาพพอใช้): น้ำวิเศษซึ่งสามารถดูดซับคุณสมบัติต่างๆและพลังงานได้เมื่อนํ้ามีอุณหภูมิตามที่กำหนด (300-350องศา) สามารถหาได้เกือบทุกดาวเคราะห์
ข้อดี - สามารถซึมซับพลังงานและคุณสมบัติได้
ข้อเสีย - ไม่มี]
[ดอกไม้ฟ้าคราม×3(คุณภาพพอใช้): ดอกไม้ที่มีสีฟ้าครามดั่งนํ้าทะเล สามารถหาได้จากดาวเคราะห์ที่มีธาตุนํ้าเป็นหลัก(ไม่สามารถใช้โดยตรงได้)
ข้อดี – ถ้านำไปปรุงยามีคุณสมบัติสามารถเพิ่มพรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุน้ำได้เล็กน้อย
ข้อเสีย - หากกินยาที่ปรุงโดยใช้ดอกไม้ฟ้าครามจะทำให้พลังเวทมนตร์ธาตุนํ้าภายในลูกแก้วของผู้ที่กินปั่นป่วนสามวันสามคืน]
[หญ้าพิษระงับวารี×1(คุณภาพค่อนข้างดี): หญ้าที่ดูเหมือนธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา สามารถหาได้จากทะเลในดาวเคราะห์ที่มีธาตุนํ้าเป็นหลัก(ไม่สามารถใช้โดยตรงได้)
ข้อดี - ถ้านำไปปรุงยามีคุณสมบัติสามารถทำให้พลังเวทธาตุนํ้าภายในลูกแก้วของผู้ที่กินมั่นคงไม่สับสนวุ่นวายได้
ข้อเสีย - หากกินยาที่ปรุงโดยใช้หญ้าระงับวารีผู้กินจำเป็นต้องเติมพลังเวทธาตุนํ้าปริมาณ20แต้มเข้าสู่ลูกแก้วของตนเองทุกวันไม่เช่นนั้นพลังเวททุกธาตุภายในลูกแก้วจะปั่นป่วน(สามารถทำให้ลูกแก้วระดับ1พังได้อย่างง่ายดาย ถ้าลูกแก้วพังมีโอกาสตายสูง) จำเป็นต้องทำทุกวันจนกว่าจะครบสามวันสามคืน]
สิ่งของที่สายฝนมีทั้งหมดเป็นรางวัลการค้นพบสายเลือด
ราชันย์และลูกแก้ววารี [ยินดีกับผู้ใช้ด้วยที่ค้นพบสายเลือดระดับกลางและสิ่งของคุณภาพดี คุณจะได้รับของสามอย่างซึ่งสามารถใช้ได้ในแอปพลิเคชัน[ห้องปรุงยาพกพา]เท่านั้น] นี่คือข้อความที่ปรากฏ
'ฉันควรทำยังไงกับสิ่งของพวกนี้ดีเนี่ย?' สายฝนคิด แม้โปรแกรมจะช่วยทำให้การปรุงยาไม่ยากแต่ก็ไม่ใช่ว่ามันจะง่ายดาย สายฝนไม่สามารถนอนสบายๆและกดปุ่มปรุงยาได้
สายฝนไม่มีสูตรปรุงยาเลยแม้แต่สูตรเดียว อีกทั้งยังมีวัตถุดิบน้อยมากๆ นอกจากวัตถุดิบที่เป็นของรางวัลการค้นพบแล้วเขาไม่มีสิ่งของอื่นเลย และเขาเองก็ไม่รู้ด้วยว่าต้องไปหาวัตถุดิบมาจากไหน ความรู้ของเขาตอนนี้มีจำกัด สายฝนไม่สามารถไปยังดาวเคราะห์อื่นได้เขาไม่มียานอวกาศ ดังนั้นสายฝนจึงหาวัตถุดิบได้แค่ในดาวโลกเท่านั้น
'ถ้าฉันนำวัตถุดิบที่มีอยู่มาลองปรุงยาล่ะ?' สายฝนเริ่มคิด เขาวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียของวัตถุดิบแต่ละอย่าง จากนั้นก็ลองคิดดูว่าถ้านำไปปรุงเป็นยามันจะมีคุณสมบัติอะไรมีข้อดีอย่างไรข้อเสียอย่างไร
สายฝนไม่จำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับการควบคุมไฟและขั้นตอนอื่นๆในการปรุงยาเพราะมือถือเทพเจ้าของเขาจะช่วยเขาในเรื่องนี้ สิ่งที่สายฝนจำเป็นต้องคิดเวลานี้คือข้อดีข้อเสียของวัตถุดิบ ถ้าเขานำทุกอย่างมารวมกันโดยไม่คิดอะไรเลยมันอาจเป็นปัญหาได้
'อืม ตอนนี้ฉันสามารถแก้ปัญหาไปได้อย่างหนึ่งแล้ว ฉันสามารถใช้นํ้าศักดิ์สิทธิ์ในการดูดซับพลังเวทในลูกแก้ววารีได้ ลูกแก้ววารีไม่สามารถใช้ได้โดยตรง มันจำเป็นต้องนำพลังเวทออกมาจากภายในลูกแก้วก่อน ถ้าฉันใช้น้ำศักดิ์สิทธิ์มันจะดูดซับพลังเวทออกมา และหากใครได้กินนํ้าศักดิ์สิทธิ์ที่ซึมซับพลังเวทไปแล้วล่ะก็คนๆนั้นมีโอกาสสูงที่จะได้ยกระดับเป็นระดับ1!'
สายฝนคิดต่อไป 'แล้วฉันสามารถใช้วัตถุดิบที่มีอยู่สร้างยาที่ทำให้ดารินทร์ไม่หักหลังฉันได้ไหม? อืมมมมม? คิดสิคิดสิตัวฉัน! เอ๋? เดี๋ยวก่อนนะ ดูเหมือนฉันจะคิดอะไรบางอย่างได้แล้ว!'
เขาเยาะเย้ยตัวเอง 'ฉันนี่มันโง่จริงๆ ด้วยวัตถุดิบเหล่านี้ดารินทร์ไม่มีทางหักหลังฉันแน่นอน ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้ตั้งแต่แรกนะ โทรศัพท์เทพเจ้าแกนี่มันเพื่อนรักฉันจริงๆ คงเห็นฉันเครียดกับเรื่องนี้อยู่สินะเลยช่วยฉัน" สายฝนตื่นเต้นมากเมื่อคิดว่าเขาจะได้รับความช่วยเหลือจากดารินทร์โดยที่มีความเสี่ยงตํ่า
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าดารินทร์นั้นกลัวตาย ไม่งั้นเธอคงไม่ยอมลดศักดิ์ศรีของตนลงเพื่อขออาหารจากพนักงานชายหรอก 'เดี๋ยวนะ!' วินาทีนั้นสายฝนพลันฉุกคิดขึ้นได้
'ดารินทร์ไม่มีวันหักหลังฉัน แต่ก็แค่สามวันเท่านั้นหากพ้นสามวันไปแล้วเธอยังเป็นมิตรกับฉันอยู่ก็ดีไป แต่ถ้าเธอกลายเป็นศัตรูของฉันฉันได้จบเห่แน่ ความแตกต่างของระดับพลังมันมากเกินไป!'
ตอนนี้สายฝนต้องเลือกแล้ว ระหว่างเขาหาวิธีการยกระดับด้วยตนเองคนเดียวกับขอความช่วยเหลือจากดารินทร์ เขาควรเลือกอะไรดี? แน่นอนต้องเป็นขอความช่วยเหลือจากดารินทร์
แม้มันมีความเสี่ยง สายฝนก็ยังคงเลือกมัน การที่เขาหาวิธียกระดับด้วยตัวเองมันนานเกินไป เขาไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาเท่าไหร่ ถ้าได้ดารินทร์ซึ่งอนาคตอันใกล้นี้เธอจะเป็นระดับ1มาช่วยมันสามารถลดระยะเวลาไปได้มากมาย
ต่อให้เสี่ยงมากแค่ไหนเขาก็เลือกทางนี้ ถ้าความเสี่ยงเล็กน้อยนี้สามารถทำให้สายฝนกลัวได้ แล้วอนาคตเขาจะสามารถขึ้นไปอยู่ระดับเดียวกับพระเจ้าได้หรือ? เขาเคยสัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าต้องไปยืนประจันหน้ากับระดับพระเจ้าให้ได้ ต่อให้ต้องเดินบนเส้นทางเปื้อนเลือดก็ตาม
สายฝนตัดสินใจได้แล้ว เขากดปุ่มเริ่มปรุงยาในหน้าจอมือถือ เมื่อกดปุ่มเริ่มปรุงยาก็มีตัวเลือกขึ้นมาให้เลือก เป็นตัวเลือกว่าเขาต้องการใส่อะไรเป็นวัตถุดิบในการปรุงยาครั้งนี้บ้าง สายฝนเลือกกดวัตถุดิบทั้งหมดอย่างละหนึ่งเป็นวัตถุดิบปรุงยาทันที
นํ้าศักดิ์สิทธิ์นั้นต้องมีอยู่แล้ว มันเป็นวัตถุดิบสำคัญในการปรุงยา สายฝนต้องการปรุงยาด้วยการต้มซึ่งยาที่เขาจะได้รับก็คือยานํ้า สาเหตุที่เขาเลือกยานํ้าก็เพราะวัตถุดิบอีกสองอย่างของเขามันไม่สามารถใช้โดยตรงได้
ดังนั้นนํ้าศักดิ์สิทธิ์ที่มีความสามารถดูดซับจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด สายฝนต้องการให้นํ้าศักดิ์สิทธิ์ซึมซับคุณสมบัติของวัตถุดิบทั้งสอง ทั้งหญ้าระงับวารีและดอกไม้ฟ้าคราม
เมื่อคุณสมบัติทั้งสองมารวมกัน ข้อเสียของดอกไม้ฟ้าครามก็จะหายไปเพราะข้อดีของหญ้าระงับวารี ข้อดีของหญ้าระงับวารีคือทำให้พลังเวทธาตุนํ้าในลูกแก้วผู้กินมั่นคง
หากเป็นไปตามการคาดเดาของสายฝน คำอธิบายของยาที่ได้ออกมาอาจเป็นแบบนี้ [ยาไม่มีชื่อ:ข้อดี - เมื่อกินพรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุน้ำเพิ่มขึ้นเล็กน้อย, สามารถทำให้พลังเวทธาตุนํ้าผู้กินมั่นคงได้ | ข้อเสีย - ผู้กินจำเป็นต้องเติมพลังเวทธาตุนํ้าปริมาณ20แต้มเข้าสู่ลูกแก้วของตนเองทุกวันไม่เช่นนั้นพลังเวททุกธาตุภายในลูกแก้วจะปั่นป่วน จำเป็นต้องทำทุกวันจนกว่าจะครบสามวันสามคืน]
จบบทที่ 9 การปรุงยา (1)


## บทที่ 10 การปรุงยา (2)

เมื่อสายฝนกดเลือกวัตถุดิบเสร็จแล้ว เขาก็กดปรุงยาทันที ภาพตัวการ์ตูนคล้ายสายฝนปรากฏขึ้น มันน่ารักมาก ตัวการ์ตูนค่อยๆใส่วัตถุดิบลงในหม้อยา นํ้าศักดิ์สิทธิ์ ดอกไม้ฟ้าคราม หญ้าระงับวารี ทั้งสามสิ่งรวมอยู่ในหม้อ ตัวการ์ตูนสายฝนเหมือนทำอะไรบางอย่าง มันขยับแขนเบาๆ เปลวไฟถูกสร้างขึ้นใต้ก้นหม้อ
เพลิงสีแดงเริ่มแรงขึ้นเรื่อยๆ อุณหภูมิเพิ่มสูงอย่างรวดเร็ว 40องศา 73องศา 158องศา 300องศา จนมาหยุดอยู่ที่327องศา ตัวการ์ตูนสายฝนเหงื่อตกเล็กน้อย มันพยายามควบคุมเปลวเพลิงให้ดีที่สุด
แอปพลิเคชัน[ห้องปรุงยาแบบพกพา]
อัตราการปรุงสำเร็จ ยาสามัญ(90%), ยาชั้นดี(40%), ยาขั้นสุดยอด(10%), ยาในตำนาน(0.10%)
เพราะตอนนี้ห้องปรุงยายังอยู่แค่ระดับ1มันจึงมีอัตราทำยาชั้นดีสำเร็จแค่40%เท่านั้น หากยกระดับเป็นระดับ2โอกาสทำยาสำเร็จก็จะมากขึ้นแต่สายฝนไม่สามารถยกระดับมันได้ตอนนี้
เขาไม่มีวัสดุเพียงพอในการยกระดับห้องปรุงยา วัสดุที่ใช้ในการยกระดับห้องปรุงยาไม่มีในดาวดวงนี้ และแน่นอนว่าสายฝนไม่สามารถออกไปหาวัสดุในดาวดวงอื่นได้ เขาไม่มียานอวกาศ
ตัวการ์ตูนสายฝนยังปรุงยาต่อไป ด้านล่างหน้าจอมีข้อความอยู่หนึ่งบรรทัด
[จำเป็นต้องใช้เวลาปรุงยา12ชั่วโมง เหลือเวลา 11 ช.ม. 59 น.]
'ฉันต้องรออีก12ชั่วโมงเหรอเนี่ย?' สายฝนคิด ห้องปรุงยาระดับ1สามารถปรุงยาพร้อมกันสามอย่างได้ สายฝนปรุงยาไปแล้วหนึ่งหม้อดังนั้นเขาสามารถปรุงยาได้อีกสองอย่าง
"ถ้างั้นฉันขอรับลูกแก้วอันนี้ไปแล้วกันนะ" สายตาสายฝนละออกจากหน้าจอ เขาหันไปพูดกับดารินทร์ ดารินทร์พยักหน้ารับคำเธอส่งลูกแก้วสีฟ้าสดใสให้สายฝน
สายฝนถามผู้ดูแล001ฉับพลัน 'ฉันสามารถนำลูกแก้ววารีอันนี้เข้าไปในแอปพลิเคชันได้ไหม? ถ้าได้ฉันต้องทำยังไง?'
ไม่นานผู้ดูแล001ก็ตอบกลับมา [คุณสามารถทำมันได้ หากคุณต้องการนำมันเข้าไปในโปรแกรม[ห้องปรุงยาแบบพกพก]คุณต้องกดเข้าไปยัง[คลังสิ่งของ]จากนั้นกดเพิ่มสิ่งของตรงมุมขวาบน]
สายฝนรีบทำตาม เขากดเข้าโปรแกรม[ห้องปรุงยาแบบพกพา]ตามด้วย[คลังสิ่งของ] เขาสังเกตมุมขวาบน มันมีข้อความว่าเพิ่มสิ่งของ สายฝนกดมันโดยไม่ลังเล
แอป[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]ถูกเปิดขึ้น สายฝนพอคาดเดาได้ เขาถ่ายรูปลูกแก้ววารี ข้อความเด้งขึ้นกลางหน้าจอ [คุณต้องการนำลูกแก้ววารีเข้าสู่[คลังสิ่งของ]หรือไม่ คำเตือน! หากนำเข้าไปแล้วไม่สามารถนำออกได้] [ตกลง/ยกเลิก]
เขากดตกลง ลูกแก้ววารีเปล่งแสงสีฟ้าก่อนหายไปอย่างไร้ร่องรอยเนื่องจากลูกแก้ววารีอยู่ในมือสายฝน มือของเขาอยู่ใต้โต๊ะ ดารินทร์จึงไม่เห็นลูกแก้ววารีเปล่งแสงและหายไป
'เฮ้อ~ โชคดีที่ฉันไม่ถ่ายมันตอนอยู่บนโต๊ะไม่งั้นดารินทร์คงเห็นแน่ ฉันไม่ควรให้เธอรู้เรื่องสิ่งเหนือธรรมชาติตอนนี้' สายฝนถอนหายใจ
กลับมาที่โทรศัพท์เทพเจ้าอีกครั้ง เวลานี้ลูกแก้ววารีได้เข้าไปอยู่ใน[คลังสิ่งของ]เรียบร้อยแล้ว
[ลูกแก้ววารี(คุณภาพดี):ลูกแก้ววารีเป็นของหายากที่นักเวทธาตุนํ้ามากมายต้องการ สามารถหาได้จากดาวเคราะห์ที่มีธาตุนํ้าเป็นหลัก(ไม่สามารถใช้ได้โดยตรง)
ข้อดี - สามารถทำให้คนธรรมดากลายเป็นนักเวทได้, หากเป็นนักเวทอยู่แล้วจะได้รับพรสวรรค์ธาตุน้ำเพิ่มขึ้น
ข้อเสีย - ไม่มี]
ลูกแก้ววารีไม่เหมือนสิ่งของชิ้นอื่นใน[คลังสิ่งของ]ที่ให้เลือกจำนวนชิ้น [ลูกแก้ววารี พลังเวทภายในลูกแก้ว500แต้ม คุณต้องการใช้พลังเวทเท่าไหร่ในการปรุงยาครั้งนี้ ต้องการใช้พลังเวท__แต้ม] [ตกลง/ยกเลิก]
สายฝนแตะช่องว่างที่ให้เติม เขาใส่พลังเวทจำนวน160แต้มก่อนกดตกลง เขาใส่นํ้าศักดิ์สิทธิ์หนึ่งขวดเข้าไปในการปรุงยาหนนี้ เนื่องจากเขาใช้ไปแล้วหนึ่งขวดดังนั้นเวลานี้สายฝนเหลือแค่สี่ขวดเท่านั้น และถ้านับรวมน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่กำลังจะใช้ในการปรุงยาครั้งนี้จะเหลือเพียงแค่สามขวดเท่านั้น
แต่สายฝนก็ไม่ได้เสียดายแต่อย่างใด หนึ่งเลยคือเขาไม่ได้เป็นคนหามาเอง มันเป็นของรางวัลที่โทรศัพท์เทพเจ้าให้มา สองสายฝนเชื่อว่าการลงทุนครานี้คุ้มค่า ถ้าเขายกระดับสำเร็จสิ่งที่ได้ตอบแทนมาย่อมมูลค่าสูงกว่าสิ่งที่เสียไปแน่นอน
ตัวการ์ตูนสายฝนแยกร่างออกมาหนึ่งตัว มันนำนํ้าศักดิ์สิทธิ์เทลงหม้อจากนั้นมันก็เอาลูกแก้ววารีพลังเวท160แต้มใส่ลงในหม้อ การปรุงใช้เวลา12ชั่วโมงเหมือนหม้อแรก
สายฝนออกจากแอป[ห้องปรุงยาพกพา]และเลิกสนใจโทรศัพท์เทพเจ้า เขาเห็นดารินทร์กำลังนั่งนิ่งๆขณะมองมาทางเขา นอกจากตอนเอาลูกแก้ววารีแล้วสายฝนก็ไม่ได้สนใจดารินทร์เลยซักนิด เรื่องนี้ทำให้สายฝนรู้สึกผิดนิดๆแต่ก็ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรมากมายนัก
'การปรุงยาใช้เวลานานกว่าที่ฉันคาดเดาไว้มาก ดูเหมือนฉันจะต้องให้ที่พักดารินทร์จริงๆสินะ' สายฝนคิดในใจ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ สายฝนกล่าวกับดารินทร์ว่า "เธอยังไม่มีที่อยู่สินะ? ทำไมไม่มาพักบ้านฉันก่อนล่ะ?" ต้องรอเวลา12ชั่วโมงกว่าจะปรุงยาเสร็จ วันนี้ให้ดารินทร์ยกระดับไม่ทันแน่ ดารินทร์ตอนนี้ไม่มีที่พักอาศัยเพราะงั้นสายฝนจึงชวนเธอมาอยู่ด้วยกัน
แน่นอนว่าสายฝนสามารถให้เงินเธอไปพักโรงแรมได้แต่เขาไม่ทำ ไม่ใช่เพราะสายฝนต้องการอยู่กับเด็กสาว ความจริงคือสายฝนแค่ไม่อยากเสียเงินเท่านั้นแหละ อีกอย่างบ้านของเขาก็มีห้องว่างเหลืออีกหลายห้องไม่จำเป็นต้องไปเสียเงินค่าโรงแรม
"อ่า" เด็กสาวอ้าปากค้าง 'เขาชวนฉันไปอยู่ที่บ้านของเขา? มีคนดีแบบนี้อยู่บนโลกด้วยเหรอ? ไม่สิ ต้องไม่มีอย่างแน่นอน อะ หรือว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นโรคจิตคลั่งสาวน้อยกันนะ ที่เขาให้ฉันกินอาหารตอนนั้นเป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องการสร้างความประทับใจให้ฉัน?'
สายฝนสังเกตเห็นท่าทางของสาวน้อยดารินทร์ เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที สายฝนพอคาดเดาได้อยู่บ้างว่าเวลานี้ในหัวเธอกำลังคิดสิ่งใดอยู่ เขารีบเปิดปากแก้ความเข้าใจผิด "สาวน้อยมันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดซักหน่อย หยุดจินตนาการมั่วซั่วได้แล้ว ฉันไม่ได้ให้เธอมาอยู่ฟรีๆหรอกนะ"
ดารินทร์เผลอร้องตะโกนเสียงดัง "ไม่ได้ให้อยู่ฟรีๆ? คุณต้องการร่างกายของหนูเหรอคะ?!" เสียงดารินทร์ดังลั่นทำให้ผู้คนหันมามอง เมื่อเธอเห็นผู้คนภายในร้านกำลังจ้องมองมาทางเธอและสายฝนใบหน้าดารินทร์พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความอับอาย เธอรีบปิดปากทันที
สายฝนใช้มือตบหน้าตัวเอง 'บัดซบเอ้ย! อะไรวะเนี่ยทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น?!' เขาสบถด่าในใจภายนอกของเขายังคงนิ่งสงบอยู่ เขาไม่มีอาการหน้าแดงแม้แต่น้อย
เอ่ยกับสาวน้อยดารินทร์ว่า "ไม่ใช่ซักหน่อย! หยุดคิดไร้สาระได้แล้วฉันไม่ได้เป็นโรคจิตคลั่งเด็กสาวหรอกนะ'
"ขอโทษค่ะๆ" ดารินทร์ขอโทษสายฝนสองครั้งติด เธอรู้สึกอับอายมาก ทำไมเธอถึงได้คิดอย่างนั้นกันนะ?
เรียกพนักงานมา สายฝนจ่ายเงินค่าอาหารแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น เขาไม่จำเป็นต้องจ่ายอีกครึ่งเพราะเขาจ่ายไปแล้ว ก่อนมาเขาสั่งจองโต๊ะและสั่งอาหารล่วงหน้าไว้ แน่นอนมันต้องมีค่ามัดจำซึ่งค่ามัดจำก็คือราคาอาหารที่เขาสั่ง50%
พนักงานเก็บเงินมองสายฝนด้วยสายตาแปลกๆ เมื่อจ่ายเงินเสร็จพนักงานก็จากไป ในใจสายฝนรู้สึกอับอายเล็กน้อยแต่ภายนอกเขาดูสงบมากราวกับเขาไม่ได้สนว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับเขา
'ฉันไม่กลัวปัญหาที่ตามมา ฉันยังมีเงินอยู่ ถ้าแค่นั้นไม่พอ ฉันก็ยังมีอำนาจของครอบครัว หากจำเป็นจริงๆ ฉันสามารถใช้มันได้ ทั้งหมดเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่ง' สายฝนคิดโดยไร้ความกลัว
แม้สายฝนจะสงบทว่าดารินทร์ไม่สงบเลยแม้แต่น้อย หลังจากขบคิดเล็กน้อยเธอก็ก้มหน้าก้มตาเดินตามสายฝนออกจากร้าน
จบบทที่ 10 การปรุงยา (2)


## บทที่ 11 ยกระดับดารินทร์

วันใหม่ สายฝนตื่นขึ้นมาเขาพบว่าดารินทร์ยังไม่ตื่น เมื่อวานนี้มีเรื่องเกิดขึ้นมากมายแต่สายฝนก็ยังคงทำกิจวัตรประจำวันตามเดิม เขาอาบน้ำจากนั้นก็เขียนนิยายตอนใหม่
ไม่ใช่ว่าเขาอยากทำ เดิมสายฝนไม่ได้ต้องการแต่งนิยายเลยซักนิด ที่เขาเขียนนิยายเป็นเพราะเขาต้องการเงิน ใช่แล้วเงิน! หาก
ไม่มีมันเขาจะไม่สามารถอยู่ได้ เงินจำเป็นมากในชีวิตประจำวัน
หากเลือกได้สายฝนจะไม่เขียนนิยาย เพราะมันเปลืองสมองของเขา การแต่งนิยายเองไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทุกครั้งที่เขาเขียนนิยายตอนใหม่สมองของเขาจะทำงานหนักตลอด
อีกเหตุผลหนึ่งก็คือมันเสียเวลาชีวิตเขาเกินไป ถ้าเขาไม่เขียนนิยาย วันหนึ่งสายฝนจะมีเวลาว่างเพิ่มขึ้นสามสี่ชั่วโมงซึ่งนั่นทำให้เขาสามารถใช้เวลาว่างไปกับการอ่านนิยายดูอนิเมะหรือเล่นเกมได้
วันนี้สายฝนตื่นเช้ากว่าปกติ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความฝันแย่ๆเมื่อคืนหรือเป็นเพราะดารินทร์นอนอยู่ในบ้านหลังเดียวกับเขา สายฝนเลือกที่จะไม่คิดหาคำตอบ
ใช้เวลาสี่ชั่วโมงกว่าเขาจะเขียนนิยายตอนใหม่เสร็จ เนื่องจากตอนใหม่ของนิยายมีตัวอักษรมากกว่าตอนที่แล้วมันจึงใช้เวลานานในการเขียน เมื่อกดเผยแพร่เสร็จสายฝนก็ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
ก๊อก ก๊อก เสียงดังมาจากทางประตู
สายฝนไม่จำเป็นต้องคิดว่าใครเป็นคนเคาะประตู ที่บ้านหลังนี้ปกติมีเขาอาศัยอยู่คนเดียว เพราะงั้นคนที่เคาะประตูจะต้องเป็นดารินทร์อย่างไม่ต้องสงสัย
"เข้ามาสิ" สายฝนส่งเสียงบอก
วินาทีถัดมาดารินทร์ก็เปิดประตู เธอเดินเข้ามาพลางมองไปรอบห้องอย่างสงสัยใคร่รู้ เธอไม่เคยเข้าห้องผู้ชายมาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต ดารินทร์อายเมื่อคิดว่าเธอเดินเข้าห้องของชายแปลกหน้าที่พึ่งรู้จักแค่วันเดียว
"มีอะไรเหรอ?" สายฝนหยุดกินบะหมึ่กึ่งสำเร็จรูป เขาหันไปถามดารินทร์
ดารินทร์เอ่ยอย่างกระวนกระวาย "คือเกี่ยวกับเรื่องเมื่อวานที่พี่บอกว่าไม่ได้ให้อยู่ฟรีๆน่ะค่ะ"
สายฝนรู้ว่าเธอต้องการถามอะไร เขาพูด "เรื่องนี้เองเหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกสิ่งที่ฉันต้องการให้เธอทำไม่ใช่เรื่องอันตราย มันไม่มีผลเสียต่อเธอและมันอาจส่งผลดีต่อตัวเธอก็ได้"
"พี่ฝนคุณต้องการให้หนูทำอะไรเหรอคะ?" ดารินทร์ถามด้วยความสงสัย เธออยากรู้มาก อะไรกันที่ส่งผลดีต่อตัวเธอแถมยังไม่มีผลเสียอีกด้วย
สายฝนไม่ตอบคำถามดารินทร์ เขาลุกจากเก้าอี้และเดินไปยังห้องเก็บของ เขาบอกดารินทร์ว่าไม่ต้องตามมา สาวน้อยทำตามที่สายฝนบอกโดยไม่ขัดขืน
หลังสายฝนมาห้องเก็บของเขาก็นำมือถือเทพเจ้าของเขาออกมา เพียงแค่ความคิดเดียวหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้าพลันเปิด มีหลายแอปพลิเคชันปรากฎอยู่บนหน้าจอ
เวลานี้โทรศัพท์เทพเจ้าของสายฝนมีโปรแกรมอยู่4อย่างได้แก่ [ข้อมูลชีวิต], [กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)], [พูดคุยกับผู้ดูแล], [ห้องปรุงยาแบบพกพา]
สาเหตุที่สายฝนเลือกมาที่ห้องเก็บของก่อนนำมือถือเทพเจ้าออกมาเพราะเขาไม่ต้องการให้ดารินทร์เห็นความสามารถของมัน ความสามารถของโทรศัพท์เทพเจ้าไม่สมควรให้ใครรู้เด็ดขาด แม้คนๆนั้นจะเป็นคนสำคัญในชีวิตก็ตาม
เขากดเข้าแอป[ห้องปรุงยาแบบพกพา]และกดเอายาที่ปรุงเสร็จแล้วมาทันที โปรแกรม[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]ถูกเปิดขึ้น สายฝนสามารถคาดเดาได้ว่าต้องทำอย่างไร
สายฝนนั่งลงกับพื้น เขาถ่ายรูปพื้น ไม่นานบริเวณที่ถูกสายฝนถ่ายรูปก็มีแสงสว่างสีฟ้าสดใสปรากฎ เมื่อแสงหายไปเขาก็เห็นขวดแก้วสองขวดวางนอนอยู่บนพื้น
โชคดีที่ขวดยามีฝาจุกที่ทำจากไม้ไม่ทราบชนิดปิดอยู่ไม่เช่นนั้นของเหลวที่อยู่ภายในขวดต้องไหลออกมาแน่นอน ถ้ามันไหลออกมาสายฝนต้องหัวร้อนเป็นแน่
สายฝนค่อยๆหยิบขวดแก้วหนึ่งขวดขึ้นมาดูอย่างระมัดระวังกลัวว่ามันจะตกแตก เขามองของเหลวสีฟ้าข้างในขวดแก้วอย่างตื่นเต้น
'ทำไมนํ้าศักดิ์สิทธิ์สีขาวบริสุทธิ์ถึงกลายเป็นสีฟ้าได้?' สายฝนสงสัยอยู่ในใจ แต่เขายังไม่ต้องการหาคำตอบตอนนี้สายฝนจึงเลิกคิดเรื่องนี้ไปก่อน
สายฝนใช้เวลาดูขวดแก้วทั้งสองไม่นาน เขาเปิดแอป[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]จากนั้นก็ถ่ายรูปขวดทั้งสอง วินาทีถัดมาคำอธิบายก็ปรากฎ
[ยาไร้ชื่อ(คุณภาพยาสามัญ):เป็นยาที่ทำค่อนข้างง่าย ภายในยาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังเวทธาตุนํ้า สายฝน(ตัวการ์ตูน)เป็นผู้ปรุงขึ้นมา
ข้อดี - เพิ่มพลังเวทธาตุนํ้าจำนวนมาก(160แต้ม)ให้แก่ผู้กิน
ข้อเสีย - หากผู้กินได้รับพลังเวทธาตุนํ้าจำนวนมากภายในครั้งเดียวอาจทำให้พลังเวทธาตุนํ้าภายในลูกแก้วของผู้กินปั่นป่วนได้]
[ยาไร้ชื่อ(คุณภาพยาสามัญ):เป็นยาที่ทำค่อนข้างยาก ถูกทำด้วยวัตถุเพียงสามอย่าง ผู้ปรุงมีความสามารถอยู่พอตัวจึงทำให้ปรุงยาได้สำเร็จ สายฝน(ตัวการ์ตูน)เป็นผู้ปรุงขึ้นมา
ข้อดี - เมื่อกินพรสวรรค์เวทมนตร์ธาตุน้ำเพิ่มขึ้นเล็กน้อย, สามารถทำให้พลังเวทธาตุนํ้าผู้กินมั่นคงได้
ข้อเสีย - ผู้กินจำเป็นต้องเติมพลังเวทธาตุนํ้าปริมาณ20แต้มเข้าสู่ลูกแก้วของตนเองทุกวันไม่เช่นนั้นพลังเวททุกธาตุภายในลูกแก้วจะปั่นป่วน จำเป็นต้องทำทุกวันจนกว่าจะครบสามวันสามคืน]
///
"เขาไปไหนกันนะ?" ดารินทร์พึมพำเสียงเบาด้วยความสงสัย แต่เธอก็ไม่ได้ตามสายฝนไป เขาบอกว่าเธอไม่ต้องตามเขาไป สาวน้อยได้แต่ยืนอยู่เงียบๆภายในห้องนอนสายฝนคนเดียว
เด็กสาวรู้สึกว่าเธอไม่สามารถคาดเดาความคิดของสายฝนได้เลย เขาเป็นคนที่แปลกประหลาดและลึกลับอย่างบอกไม่ถูก เธอเคยเจอคนมามากมายหลายประเภททั้งคนดีและไม่ดีทำให้ดารินทร์มีความสามารถมองคนเป็นอยู่บ้าง
เธอสามารถมองคนธรรมดาทั่วไปออกอย่างง่ายดายทว่าดารินทร์ไม่สามารถมองสายฝนออกเลยแม้แต่นิด สาวน้อยงุนงง ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนดีหรือคนเลวกันแน่
ขณะที่ดารินทร์กำลังจมอยู่ในทะเลความคิด สายฝนก็เปิดประตูเข้ามาในห้อง เขาเรียกเธออยู่หลายครั้งแต่เด็กสาวที่จมอยู่กับความคิดของตนเองไม่ได้ยินเสียงเรียกของเขา
สายฝนจึงเพิ่มความดังของเสียง ดารินทร์สะดุ้ง เธอเห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขาค่อนข้างหล่อทว่าดารินทร์ไม่ได้สนใจรูปลักษณ์ของเขา สิ่งที่เธอสนใจคือสิ่งที่เขาถืออยู่
มันเป็นขวดแก้วขนาด30ลูกบาศก์เซนติเมตรสามขวด ภายในนั้นมีของเหลวสีฟ้าอยู่ ดารินทร์ถามขณะที่ชี้ไปที่ขวดแก้ว "พี่ฝนต้องการให้หนูดื่มสิ่งนี้เหรอค่ะ?"
สายฝนพยักหน้า เขาอธิบายเพิ่มเพื่อไม่ให้เธอกังวล "ไม่ต้องกังวลไป ของเหลวที่อยู่ในขวดจะไม่ทำอันตรายเธอและฉันก็ไม่ได้เป็นนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องด้วย"
เด็กสาวลังเลก่อนพยักหน้ารับเอาขวดแก้วขวดหนึ่งมา เธอคิดว่าสายฝนคงไม่ทำร้ายเธอ เพราะถ้าเขาต้องการทำร้ายเธอเขาคงทำไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วไม่ต้องรอถึงวันนี้หรอก อีกอย่างหากสายฝนต้องการทำร้ายเธอ เธอย่อมไม่มีทางหนีเขาพ้น
ขณะที่สาวน้อยกำลังจะเปิดฝาจุกออกสายฝนพลันพูดขึ้นทำให้เธอหน้าแดง "ดื่มเข้าไปเลย ฉันสามารถรับประกันได้อยู่สามอย่าง หนึ่งคือมันปลอดภัย สองคือมันไม่ได้ใส่ยาสลบ สามคือมันไม่ได้ใส่ยากระตุ้นอารมณ์"
'เขาพูดตรงเกินไป! และฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันจะใส่อะไรไปซักหน่อย!' สาวน้อยโวยวายในใจ เธอรีบเปิดฝาแต่ก่อนที่เด็กสาวจะทันได้ดื่มสายฝนก็พูดขึ้นอีกครั้งจากนั้นเขาก็หยิบมือถือสีเงินแวววาวออกมา
"เมื่อเธอดื่มมันลงไปแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าตกใจ พยายามสงบใจเอาไว้" คำกล่าวของสายฝนทำให้ความสงสัยภายในใจดารินทร์มากขึ้น เธอพยักหน้าบอกว่ารู้แล้ว
ดารินทร์ดื่มของเหลวสีฟ้าในขวดแก้วจนหมด ของเหลวไม่มีรสชาติอะไรเลย สาวน้อยเช็คสภาพร่างกายของตน เธอพบว่าร่างกายไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเลย
จังหวะที่เธอกำลังจะหันไปถามสายฝน ฉับพลันดารินทร์รู้สึกว่าร่างกายเธอเบาขึ้น มันเบาราวกับร่างกายเธอไม่มีนํ้าหนัก สาวน้อยรู้สึกสบายตัวอย่างประหลาด
ดารินทร์เช็คร่างกายอีกครั้ง ครั้งนี้เธอพบเห็นแสงสว่างสีฟ้าสดใส มันขยับเข้าใกล้ตำแหน่งบริเวณหัวใจของเธอ ดารินทร์ตกใจแต่เธอก็สงบสติตัวเองอย่างรวดเร็ว เด็กสาวจำคำพูดของสายฝนได้ เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมสายฝนถึงกล่าวกับเธอแบบนั้น
แสงสว่างสีฟ้าสดใสเป็นเหมือนกับสายน้ำ มันไหลอย่างอ่อนโยนเข้าสู่หัวใจของดารินทร์ สาวน้อยรู้สึกแปลกๆ เธอไม่ได้เจ็บปวดเหมือนที่คิด เวลานั้นดารินทร์เห็นทุกอย่างรอบตัวเธอเปลี่ยนไป
ร่างกายเธอโปร่งใสเหมือนสายนํ้า หัวใจเปรียบเสมือนแหล่งกำเนิดนํ้า ตรงหัวใจมีบางอย่างคล้ายลูกแก้วปรากฏ บนลูกแก้วมีอักขระบางอย่างที่เธอไม่รู้จัก มันทั้งลึกลับและทรงอำนาจ เป็นอำนาจที่อ่อนโยนแต่แฝงความรุนแรงเอาไว้
วินาทีถัดมาทุกอย่างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ร่างกายเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม ดารินทร์ไม่เห็นลูกแก้วและอักขระลึกลับอีกต่อไปแต่เธอสัมผัสได้ว่ามันยังอยู่กับเธอ
สาวน้อยสามารถเห็นโลกที่แตกต่างออกไปได้ เธอเห็นพลังงานแสงสว่างกำลังลอยอยู่ในอากาศ ดารินทร์ประหลาดใจ เกิดสิ่งใดขึ้นกับเธอกันแน่? เด็กสาวต้องการรู้คำตอบเธอรีบหันไปถามสายฝนทันที
จบบทที่ 11 ยกระดับดารินทร์


## บทที่ 12 เตรียมตัว

ชื่อ:ดารินทร์
เพศ:หญิง
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:กายาศักดิ์สิทธิ์(ธาตุน้ำ) (เรียกใช้ได้)
อายุ:13ปี
ระดับ:1 นักเวทธาตุน้ำ (พลังเวทในลูกแก้วไม่มั่นคง) (เสริมพลังอักขระรูนและเพิ่มความจุของลูกแก้ว 12/1000)
ทักษะ:ไม่มี
สายเลือด:ราชันย์จอมเวท (ความบริสุทธิ์1.0%)
พรสวรรค์:พลังเวทธาตุน้ำ (ระดับอัจฉริยะ)
…
สายฝนแอบใช้โทรศัพท์เทพเจ้าของเขาถ่ายรูปดารินทร์ เขากดเข้าไปดูข้อมูลชีวิตเธอ เวลานี้สาวน้อยได้กลายเป็นระดับ1เรียบร้อยแล้ว!
'มันคงอีกไม่นานที่ฉันจะได้กลายเป็นระดับ1แบบเธอ' สายฝนคิด เขาอดอิจฉาดารินทร์ไม่ได้ ทั้งๆที่เธออายุน้อยกว่าเขาแถมยังไม่รู้จักโลกของสิ่งเหนือธรรมชาติแต่เธอกลับได้กลายเป็นระดับ1แล้ว
"พี่ฝนเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นกับหนูกันแน่?" ดารินทร์หันมาถามสายฝนอย่างสงสัย ตอนนี้เธออยากรู้มากว่าสิ่งมหัศจรรย์เมื่อครู่ที่เธอเห็นมันคืออะไรกันแน่
สายฝนไม่ตอบเธอ เขายื่นขวดยาอีกขวดให้สาวน้อย ดารินทร์รับขวดยามาจากสายฝน เธอมองมาทางเขา สายฝนพยักหน้าบอกให้เธอดื่มมันลงไป
สาวน้อยรับขวดยามาโดยไม่ลังเล หลังจากที่เธอดื่มขวดแรกเข้าไปเธอยังไม่พบว่ามันเป็นอันตรายต่อเธอเลย กลับกันมันทำให้เธอรู้สึกมีพลังอย่างน่าประหลาด เพราะงั้นขวดที่สองก็น่าจะเป็นเหมือนขวดแรก
สายฝนมองเด็กสาวกำลังดื่มยา ยาขวดแรกที่เขาให้เธอดื่มไปเป็นยาที่ทำด้วยนํ้าศักดิ์สิทธิ์กับลูกแก้ววารีพลังเวท160แต้ม ทว่าก่อนเอาให้ดารินทร์สายฝนได้แยกมันออกเป็นสองขวด ยาขวดแรกมีพลังเวทธาตุนํ้าอยู่79แต้ม ขวดสองมีพลังเวทธาตุนํ้า81แต้ม เขานำขวดที่มีพลังเวท79แต้มให้เธอดื่มส่วนขวดสองที่มีพลังเวท81แต้มเขาเก็บไว้ก่อน
ยาขวดเมื่อครู่ที่สายฝนให้ดารินทร์เป็นยาที่ทำด้วยหญ้าระงับวารี ดอกไม้สีฟ้า และนํ้าศักดิ์สิทธิ์
เมื่อเด็กสาวดื่มยาที่สายฝนให้ไป ลูกแก้วในตัวเธอและอักขระรูนลึกลับจากที่สับสนวุ่นวายไม่มั่นคงกลายเป็นสงบนิ่งทันที เดิมการที่มีลูกแก้วอยู่ในตัวทำให้ดารินทร์รู้สึกเหมือนมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในร่างกายทว่าตอนนี้เธอไม่รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว เวลานี้เธอรู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของอวัยวะเธอตั้งแต่เกิด
"สุดยอด!" เธอเผลอพูดออกมาเสียงดัง เธอหันไปถามสายฝน "คุณให้หนูกินอะไรไปเนี่ย?"
สายฝนตอบสบายๆราวกับเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา "สิ่งที่ฉันให้เธอกินเข้าไปเป็นยาที่สามารถทำให้คนธรรมดากลายเป็นนักเวทได้ ฉันมีบางอย่างอยากให้เธอช่วย"
ดารินทร์ตื่นตะลึงกับคำตอบ เพราะเธอเคยเห็นเวทมนตร์มาแล้วดารินทร์จึงไม่สงสัยคำพูดของสายฝน เด็กสาวถาม "อะไรเหรอคะ?"
สายฝนทำสีหน้าเย็นชา เขากล่าวขึ้น "ฉันต้องการให้เธอไปทะเลกับฉัน ฉันมีบางสิ่งที่ต้องการหาให้พบ แต่ขอเตือนเธอไว้ก่อนเลยว่า อย่าคิดว่าการที่เธอได้กลายเป็นนักเวทแล้วจะทำอะไรฉันก็ได้ ถ้าเธอทำร้ายหรือหักหลังฉัน ชีวิตของเธอจะต้องพังพินาศ!"
สาวน้อยเห็นสีหน้าเย็นชาและคำกล่าวของสายฝนมันทำให้เธออดตัวสั่นไม่ได้ เธอเคยเป็นคุณหนูมีหรือจะมีใครกล้ามาขู่เธอแบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนดารินทร์คงบอกแม่ของเธอให้จัดการสายฝนไปแล้ว
แต่ตอนนี้แม่ของเธอหายไปไหนก็ไม่รู้ เมื่อวานดารินทร์ก็ออกไปตามหาแม่มาทว่าก็ไม่เจอ เธอคิดถึงแม่มากและรู้สึกเสียใจที่เมื่อก่อนไม่ได้ใช้เวลาร่วมกับแม่มากกว่านี้
ตอนนี้เธอเป็นนักเวทแล้วน่าจะจัดการเขาได้ไม่ใช่เหรอ? ตามที่สายฝนพูด ถึงเธอจะกลายเป็นนักเวทไปแล้วก็ตาม เธอก็คงไม่สามารถทำอะไรสายฝนได้ ถ้าเขากล้าทำให้เธอกลายนักเวทแสดงว่าเขาต้องมีแผนรับมือกับเธอเอาไว้แล้ว
"หนูไม่คิดหักหลังหรือทำร้ายคุณหรอกเพราะคุณเป็นคนที่ช่วยชีวิตหนูไว้" ดารินทร์กล่าว คำพูดของเธอนั้นออกมาจากใจไม่ใช่เพื่อให้สายฝนลดความระวังลง
"งั้นก็ดีแล้ว" หลังจากนั้นสายฝนก็บอกเธอให้ต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินเอาเอง เขาแค่ให้ที่อยู่อาศัยดารินทร์ เขาไม่ใช่คนรับใช้ของเธอ เพราะงั้นสายฝนไม่จำเป็นต้องทำทุกอย่างให้สาวน้อย
เด็กสาวตอบตกลง เธอหิวมาก ตอนนี้สิบโมงแล้วดารินทร์ยังไม่ได้กินมื้อเย็นเลย เมื่อวานสายฝนสอนเธอต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ดารินทร์สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว ในเวลาสั้นๆสาวน้อยสามารถทำมันสำเร็จ
///
สายฝนกลับไปกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต่อ กินเสร็จเขาก็เล่นเกม สายฝนยังคงทำกิจวัตรประจำวันตามปกติทุกอย่าง เขาเชื่อว่าอีกไม่นานความสงบสุขจะหายไป ตราบใดที่เขาสามารถยกระดับกลายเป็นระดับ1สำเร็จชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
เขาจะไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป และตอนนั้นเขาคงไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นเกมกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบนี้ เป้าหมายสูงสุดของสายฝนคือการยืนอยู่ระดับเดียวกับพระเจ้า เมื่อเขากลายเป็นระดับ1สายฝนจะไม่สามารถทำตัวตามสบายได้ เขาต้องพยายามเพื่อแข็งแกร่งขึ้น!
เวลาผ่านไป สายฝนเลิกเล่นเกม เขานำขวดยาที่มีพลังเวทจำนวน81แต้มออกมา สายฝนแบ่งมันออกเป็นสามขวดโดยที่แต่ละขวดต้องมีพลังเวทธาตุนํ้าจำนวนไม่ตํ่ากว่า20แต้ม
เมื่อแบ่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว สายฝนก็นำยาที่แบ่งออกมาหนึ่งขวดไปให้ดารินทร์ เธอจำเป็นต้องดื่มยานี้ทุกวันจนกว่าจะครบสามวันไม่งั้นพลังเวทในลูกแก้วของเธอจะปั่นป่วนซึ่งนั่นอาจทำให้ลูกแก้วภายในร่างกายเธอพัง มีโอกาสสูงมากที่สาวน้อยจะตาย
ดารินทร์จำเป็นต้องได้รับพลังเวทธาตุนํ้าเข้ามาในลูกแก้วไม่ตํ่ากว่า20แต้มทุกวันจนกว่าจะครบสามวันเพราะผลของยาที่สายฝนให้เธอดื่ม
หากไม่ใช้ยาเด็กสาวไม่มีทางรวบรวมพลังเวทธาตุนํ้าในอากาศได้ครบ20แต้มแน่ สามารถสังเกตได้จากข้อมูลชีวิตดารินทร์ เธอมีชีวิตอยู่มา13ปีแล้วแต่ก็รวบรวมพลังเวทได้แค่33แต้มเท่านั้น แถมทั้ง33แต้มยังไม่ใช่ธาตุนํ้าทั้งหมด มันมีพลังเวทหลายๆธาตุรวมอยู่
ไม่ใช่เพราะเธอไม่มีพรสวรรค์ กลับกันเลยเธอเป็นคนที่มีพรสวรรค์มากขนาดสายฝนเองก็ยังอดอิจฉาไม่ได้ เพียงแต่พลังเวทในอากาศมันน้อยนิดทำให้เธอสามารถรวบรวมพลังเวทได้น้อย
ถ้าดารินทร์หักหลังหรือทำร้ายเขาสายฝนไม่ลังเลเลยที่จะทำลายขวดยาสองขวดที่เขาแบ่งไว้ และหากไม่มียาสองขวดนี้ดารินทร์ย่อมไม่มีทางได้รับพลังเวทธาตุนํ้าจำนวน20แต้มภายในวันเดียว
ตามที่กล่าวไป พลังเวทในลูกแก้วของดารินทร์จะปั่นป่วน ในท้ายที่สุดลูกแก้วก็จะพังทลาย เพราะเธอไม่สามารถหาพลังเวทธาตุนํ้า20แต้มได้ในหนึ่งวัน
"เธอไปจัดกระเป๋าได้แล้ว" สายฝนบอกให้ดารินทร์เตรียมตัวไปทะเล เมื่อวานหลังกลับมาจากร้านอาหารสายฝนก็ได้ไปซื้อสิ่งที่จำเป็นในการใช้ชีวิตให้กับเธอ เช่น เสื้อผ้า แปรงสีฟัน ผ้าขนหนู เป็นต้น
สายฝนรู้สึกเจ็บปวดเมื่อเงินสูญหายไป แต่ทำไงได้ล่ะเขาไม่สามารถให้ดารินทร์ใส่เสื้อผ้าตัวเดียวทุกวันได้ ไม่สามารถให้เธอยืมแปรงสีฟันได้ และผ้าขนหนูก็เช่นเดียวกับแปรงสีฟัน คงไม่มีผู้หญิงคนไหนต้องการใช้ผ้าขนหนูของชายแปลกหน้าที่พึ่งรู้จักไม่กี่วันหรอก
จบบทที่ 12 เตรียมตัว


## บทที่ 13 กะทันหัน

หลังจัดเตรียมกระเป๋าเสร็จสายฝนก็ทำการค้นหาข้อมูลทะเลในอินเทอร์เน็ต เขาพบว่ามีทะเลอยู่สามแห่งใกล้ๆ สายฝนตัดสินใจไปแถวๆนี้ก่อน
'มันควรใช้เวลานานกว่าฉันจะหาวิธียกระดับเจอ' สายฝนคิด เขาตะโกนถามดารินทร์ว่าจัดกระเป๋าเสร็จหรือยัง เธอตอบกลับมาว่ายังไม่เสร็จ
สายฝนอดคิดไม่ได้ 'สมกับเป็นลูกคุณหนูจริงๆแค่จัดกระเป๋าก็ใช้เวลานานขนาดนี้แล้ว เธอคงไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนสินะ' สายฝนบอกให้สาวน้อยรีบจัดกระเป๋าให้เสร็จ
เขาเดินออกจากบ้านและไปหาเพื่อนบ้านใกล้ๆ สายฝนบอกกับเหล่าเพื่อนบ้านว่าหลายวันนี้เขาจะไม่อยู่บ้าน ถ้าไม่เห็นออกมาไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องเรียกตำรวจให้หาเขา
พวกเพื่อนบ้านพยักหน้าเข้าใจ พวกเขาเป็นมิตรกับสายฝนมาก ตอนสายฝนมาถึงหมู่บ้านแรกๆก็เป็นเพื่อนบ้านเหล่านี้ที่คอยช่วยเหลือ
ไม่กี่นาทีต่อมาดารินทร์ก็จัดกระเป๋าเสร็จ เธอออกมาจากบ้านสายฝน เด็กสาวเห็นเขากำลังคุยกับเพื่อนบ้านหลายคนอยู่เธอจึงเลือกไม่เข้าไปยุ่ง
"อะ ฝนเด็กสาวคนนั้นคือใครน่ะ?" มีเพื่อนบ้านคนหนึ่งสังเกตเห็นดารินทร์ออกมาจากบ้านสายฝน เขากล่าวถาม เพื่อนบ้านคนนี้ชื่อแดงซึ่งสายฝนเรียกเขาว่าลุงแดง
สายฝนตอบลุงแดง "เธอเป็นลูกสาวของคนรู้จักพ่อผมน่ะครับ ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลาว่างจึงฝากลูกสาวไว้กับพ่อผม พ่อผมเองก็งานยุ่งมากเลยไม่มีเวลามาดูแลเธอ สุดท้ายแล้วเธอก็มาอยู่ในการดูแลของผม" แน่นอนสิ่งที่เขาพูดไปเป็นคำโกหกทั้งหมดยกเว้นเรื่องที่พ่อของเขางานยุ่ง สายฝนสงบนิ่ง เขาทำเหมือนกับว่าตนพูดความจริงออกไป
ลุงแดงไม่รู้ว่าสายฝนโกหก เขาเอ่ยชม "ดีแล้วแหละฝน เธอสามารถช่วยพ่อแบ่งเบาภาระได้ เธอนี่เก่งจริงๆ"
"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" สายฝนพูด ลุงแดงเห็นท่าทางสายฝน เขากล่าวขึ้นอย่างชื่นชม "เธออย่าถ่อมตัวไปเลย ฝนเธอสมควรกับคำชมของฉันแล้ว"
"ครับ" ท่าทีสายฝนเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เขาทำท่ายอมรับคำชมของลุงแดง เขายืดอกภาคภูมิใจ ดารินทร์ที่อยู่ห่างออกไปรู้สึกอายแทนสายฝน ชายคนนี้สามารถพูดโกหกได้โดยไม่กระพริบตา แถมเขายังรู้สึกภาคภูมิใจกับเรื่องที่เขาแต่งขึ้นมาอีก หน้าของเขาต้องหนาถึงขนาดไหนกัน?
สายฝนกล่าวลาเหล่าเพื่อนบ้าน เขาหันไปเรียกดารินทร์ที่กำลังยืนมองมาทางเขาอยู่ ดารินทร์รีบเดินมาหาสายฝนทันที
เมื่อขึ้นรถสายฝนก็สตาร์ทเครื่อง เนื่องจากระยะทางเขาจึงต้องใช้รถยนต์ ระยะทางไปทะเลไม่ได้ใกล้เหมือนกับระยะทางร้านอาหารที่เขาไปกินเมื่อวาน
แน่นอนว่าสายฝนไม่ได้มีรถยนต์ เขายืมรถยนต์คันนี้มาจากเพื่อนบ้านคนหนึ่งที่มีรถยนตร์หลายคัน เพื่อนบ้านไม่ได้มีความคิดว่าสายฝนจะขโมยรถจึงให้ยืมมาโดยไม่ได้ถามอะไร อีกอย่างตัวเพื่อนบ้านเองก็รู้ว่าสายฝนเป็นคนมีเงิน เขาคงไม่มาขโมยรถยนต์ของตนหรอก
สายฝนไม่ได้ยืมรถยนต์มาฟรีๆ เขาให้เงินกับเพื่อนบ้านเจ้าของรถด้วย สายฝนขับรถเข้าสู่ตัวเมือง ระหว่างทางมันค่อนข้างน่าเบื่อสายฝนเลยหาเรื่องพูดคุยกับดารินทร์
"เมื่อคืนเธอหลับสบายดีรึเปล่า?" สายฝนถาม
"ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ค่ะ" ดารินทร์ตอบ เธอบอกกับสายฝนว่าเมื่อคืนเธอแทบจะไม่ได้นอนเลย เป็นเพราะกังวลเรื่องแม่ที่หายไป
สำหรับเรื่องแม่ของดารินทร์สายฝนไม่ได้พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไงกับเรื่องนี้ ตัวเขาไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่มาก่อนจึงไม่เข้าใจ
"อ่ะ พี่ฝนมีโทรศัพท์มั้ยคะ? หนูขอยืมใช้แป๊ปเดียวได้รึเปล่าคะ?" จู่ๆดารินทร์ก็ส่งเสียงร้องออกมา เธอกล่าวกับสายฝน
"มีอะไรเหรอ?" สายฝนสงสัยเล็กน้อย ในใจของเขาสามารถคาดเดาได้อยู่บ้างทว่าเขาก็เลือกกล่าวถามดารินทร์
"คือหนูต้องการโพสต์ตามหาแม่ในเน็ตน่ะค่ะ บางทีอาจมีคนเจอแม่ก็ได้ หนูก็เลยต้องการยืมมือถือของคุณ" สาวน้อยไม่โกหก เธอพูดความจริงออกมา
'แม่คงรักเธอมากเลยสินะดารินทร์' สายฝนคิดในใจ แม่ต้องทำเพื่อเธอขนาดไหนถึงทำให้ลูกรักมากแบบนี้? เขาไม่เข้าใจแม้แต่นิด ดารินทร์สามารถทำให้เขาอิจฉาเธอได้หลายเรื่องมาก เรื่องนี้เองก็ไม่เว้น สายฝนรู้สึกอิจฉาเธอ
แม้ดารินทร์จะมีแม่เพียงคนเดียวพ่อไม่รู้หายไปไหนทว่าแม่ของเธอก็รักและเอาใจใส่เธอซึ่งแตกต่างจากพ่อแม่สายฝน สายฝนอยากได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวบ้างแต่นั่นก็เป็นได้แค่ความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง เขาส่ายหัวสลัดความคิดนี้ไป
เขาพูดกับดารินทร์ขณะขับรถ "ฉันคงไม่สามารถให้เธอยืมโทรศัพท์ได้" ดารินทร์ไม่เข้าใจ เธอเอ่ยถามขึ้น "ทำไมล่ะคะ? หรือว่าคุณต้องการให้หนูทำบางอย่างเพิ่ม? ไม่ว่าอะไรหนูก็ยอมเพราะงั้น…"
"ไม่ใช่อย่างงั้น ปัจจุบันโทรศัพท์ของฉันมันไม่สามารถใช้ทำอะไรได้เลย เธอก็คงสังเกตเห็นสินะว่ามันไม่มีสิ่งที่มือถือควรมี เมื่อวานฉันเพิ่งสั่งซื้อเครื่องใหม่และมันยังไม่มาส่งเลย" เขาพูดตัดบท
ดารินทร์เงียบคิดตามที่สายฝนพูด เธอค้นจากความทรงจำและพบว่าเป็นอย่างที่เขากล่าวจริงๆ โทรศัพท์สายฝนไม่มีสิ่งที่โทรศัพท์ควรมี มันไม่สมควรถูกเรียกว่ามือถือด้วยซํ้า มันควรเรียกแผ่นโลหะมากกว่า
'ทำไมโทรศัพท์ของเขาถึงเป็นแบบนั้นกันนะ?' ดารินทร์งุนงงแต่เธอไม่ได้เปิดปากถามสายฝนแต่อย่างใด เขาเป็นคนลึกลับมาก เพราะงั้นเขาน่าจะมีความลับมากมายที่เก็บใส่ หากเธอไปถามถึงความลับสายฝนคงไม่เป็นมิตรกับเธอแน่
ใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าสายฝนจะถึงทะเล ระหว่างทางเขาได้แวะพักที่ปั้มนํ้ามันหนึ่งหน
สายฝนหาโรงแรมถูกๆคุณภาพดี เขาใช้เวลาเลือกโรงแรมไม่นาน สายฝนเดินเข้าไปเช็คอินในโรงแรม เขาได้ห้องว่างมาหนึ่งห้อง
หลังเอากระเป๋าไปเก็บเสร็จแล้วท้องของสายฝนก็ร้องขึ้น เขาเริ่มรู้สึกหิวแล้ว ดารินทร์เองก็ไม่ต่างกัน พวกเขาพากันไปกินอาหารแถวๆโรงแรม เมื่อกินเสร็จก็ได้เวลาทำธุระของตน สายฝนไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับทักษะตนเอง สิ่งที่รู้มีอย่างเดียวคือทะเล
สายฝนเดินตรงชายหาดมองไปที่ทะเลเผื่อว่าจะมีปาฏิหาริย์บางอย่างเกิดขึ้น น่าเสียดายเขาจิตนาการมากเกินไป เขาถอนหายใจออกมา เขายังไม่ยอมแพ้ สายฝนไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดสำหรับว่ายนํ้าและลงไปในทะเล
///
ดารินทร์ที่อยู่ในชุดว่ายน้ำกำลังมองมาทางสายฝน เธอนั่งลงบนทราย สายฝนบอกเธอว่าไม่ต้องลงมาในนํ้า เพียงแค่มองสังเกตก็พอ
เพราะดารินทร์ยกระดับกลายเป็นระดับ1แล้วทำให้การรับรู้ของเธอดีขึ้น และเธอที่เป็นนักเวทธาตุนํ้าระดับ1แม้ไม่อาจเสกนํ้ามาจากอากาศได้แต่เธอมีความเข้าใจในธาตุนํ้ามากกว่าสายฝนและยังสามารถควบคุมนํ้าได้ สายฝนเลยคิดว่าหากได้ดารินทร์มาช่วยคงประหยัดเวลามากขึ้น
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สายฝนยังไม่พบร่องรอยใดๆเกี่ยวกับทักษะตน เขาลองใช้วิธีการทั้งหมดเท่าที่คิดออกแล้วแต่ก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สายฝนยังไม่ยอมแพ้ เขาต้องการหาต่อทว่าท้องของเขาพลันร้องเสียงดัง
'นี่เย็นแล้วเหรอเนี่ย?' สายฝนเงยหน้ามองบนฟ้าพลางคิด เขาหันไปทางชายหาด เห็นดารินทร์กำลังจ้องมาที่ตน
"พักแค่นี้ก่อนดีกว่า" สายฝนพึมพำเบาๆ ขึ้นจากนํ้าและถามดารินทร์ว่าเธอต้องการเล่นนํ้าไหม
"ไม่เล่นหรอกค่ะ หนูหิวแล้ว" สาวน้อยส่ายหน้าไปมา เธอเคยมาทะเลหลายครั้งแล้ว เด็กสาวจึงค่อนข้างเบื่อ อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเธอกังวลเรื่องแม่จนไม่มีอารมณ์เล่นสนุก
พวกเขาทั้งคู่เดินหาร้านอาหารข้างทางกิน มาเจอร้านอาหารตามสั่งร้านหนึ่งเข้า สายฝนสั่งผัดกระเพราส่วนดารินทร์สั่งข้าวผัด
'อาหารข้างทางก็ไม่ได้แย่อะไร' สาวน้อยที่อดีตไม่คิดแม้แต่มองอาหารระดับนี้พูดในใจ
ไม่นานอาหารของทั้งสองก็ทำเสร็จ ลูกสาวเจ้าของร้านเป็นคนมาเสิร์ฟเอง สายฝนพบว่าผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างดูดีและน่ามอง วินาทีถัดมาเขาก็เลิกสนใจเธอ
สายฝนไม่รอช้ารีบรับประทานอาหารทันที ดารินทร์เองก็เหมือนกัน ขณะกินสายฝนก็ได้ยินเสียงดังจากโต๊ะข้างๆ มีชายสองคนกำลังทะเลาะกันอยู่ ผู้ชายคนหนึ่งดูเหมือนอายุเท่าสายฝนส่วนอีกคนเป็นชายวัยกลางคน
'ฉันไม่ควรยุ่งกับเรื่องนี้ รีบๆกินแล้วออกจากร้านน่าจะดีกว่า' สายฝนคิดและหันไปกระซิบดารินทร์ที่อยู่ข้างๆ สัญชาตญาณของเขากำลังบอกว่าอีกไม่นานจะเกิดเรื่องใหญ่
ยังไม่ทันให้ดารินทร์พยักหน้ารับคำพลันเกิดเสียงดังขึ้น
"ไอเวรเอ้ย! บัดซบ มึงต้องตาย!"
ชายวัยกลางคนซึ่งอยู่ข้างๆโต๊ะสายฝนลุกขึ้น เขาชักปืนขึ้นมายิงใส่ชายที่น่าจะอายุเท่าสายฝน
จบบทที่ 13 กะทันหัน


## บทที่ 14 ยามค่ำคืน ณ ทะเล

ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงยิงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายครั้ง คนทั่วทั้งร้านพากันตื่นตะหนก
'ชิบหายแล้วไง!' เป็นไปตามสัญชาตญาณของเขาจริงๆ สายฝนรีบจับร่างดารินทร์ไว้แน่นและวิ่งออกจากร้านอย่างรวดเร็ว เขาไม่สนคนอื่นนอกจากดารินทร์ซึ่งสามารถช่วยเขาหาวิธียกระดับให้เร็วขึ้นได้
ถ้าไปช่วยคนอื่นตอนนี้มันมีโอกาสสูงที่จะโดนกระสุนลูกหลง สายฝนไม่รู้ว่าจะมีกระสุนลูกหลงมาทางเขาหรือไม่ หากมีจริงชีวิตเขาต้องจบแน่ๆ เขาไม่อยากจบชีวิตตอนนี้ เขายังไม่ได้ยกระดับกลายเป็นระดับ1เลยจะมาตายเวลานี้ได้ยังไง
เมื่ออยู่ต่อหน้ากระสุนปืนแม้แต่ดารินทร์ที่กลายเป็นระดับ1แล้วก็มีโอกาสตายสูง โชคดีที่ชายวัยกลางคนซึ่งถือปืนอยู่ไม่ได้สนใจพวกเขาสายฝนและดารินทร์จึงรอดออกมาได้
'พวกเขาสองคนทะเลาะอะไรกันวะ? มันเกือบทำให้ฉันตายแล้วนะ' สายฝนอารมณ์เสียมาก ถ้าเวลานี้เขามีปืนอยู่กับตัวคงยิงชายวัยกลางคนไปแล้ว
สายฝนรีบพาดารินทร์ออกจากบริเวณนี้ทันทีเพื่อไม่ให้เกิดอันตรายที่ไม่คาดฝัน ดารินทร์ตัวสั่นเล็กน้อย เธอตกใจมากเมื่อชายวัยกลางคนจู่ๆก็ชักปืนออกมายิง ส่วนสายฝนไม่ได้กลัวอะไรเลย เขาเพียงแค่อารมณ์เสียเล็กน้อยที่ดันไปคิดถึงความทรงจำแย่ๆเข้าหลังเห็นปืน
'ฉันต้องรีบแข็งแกร่งขึ้น! ดูเหมือนว่าหลังจากฉันได้รับโทรศัพท์เทพเจ้ามาจะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย ถ้าเกิดเจออันตรายแบบนี้อีกครั้งหรือหากมีใครต้องการฆ่าฉันจริงๆฉันคงตายโดยไม่รู้ตัว' สายฝนคิดพลางกำหมัดแน่น เขารู้ตัวว่าตนอ่อนแอมาก แค่เจออาวุธปืนเขาก็เดี้ยงโดยไม่สามารถต่อต้านได้แล้ว
'ฉันต้องเร่งการค้นหา' สายฝนตัดสินใจ เขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป ดารินทร์และสายฝนกลับมาห้องพัก เนื่องจากเขาค้นหาวิธีการยกระดับตลอดทั้งวันจึงทำให้สายฝนเหนื่อยล้ามาก ถึงที่นอนสติของสายฝนก็ดับลงทันที
///
เช้าวันใหม่ สายฝนตื่นแต่เช้า เขาอาบน้ำแต่ไม่ได้เขียนนิยายเหมือนทุกวัน เวลานี้สายฝนไม่มีคอมพิวเตอร์อยู่กับตัว และตั้งแต่ที่มาอาศัยอยู่หมู่บ้านชนบทก็ไม่ค่อยได้ออกไปข้างนอกบ่อย ส่วนมากที่ออกเพราะไปกินข้าวที่ร้านอาหาร ดังนั้นสายฝนจึงไม่ได้ซื้อโน๊ตบุ๊ค
'ช่างมันเถอะ' สายฝนคิดอยู่ว่าควรซื้อโน๊ตบุ๊คหรือไม่ สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจไม่ซื้อ เพราะอะไร? ความรู้สึกของสายฝนมันบอกว่าอีกไม่นานเขาจะไม่ได้ใช้โน๊ตบุ๊ค ซื้อมาก็เปล่าประโยชน์
สายฝนเชื่อความรู้สึกตนเอง เขาคิดว่าคงอีกไม่นานหรอกที่เขาจะสามารถหาวิธีการยกระดับพบ เมื่อเขาสามารถยกระดับกลายเป็นระดับ1ได้ สายฝนก็ไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไป แล้วเขาจำเป็นต้องเขียนนิยายลงเว็บด้วยหรือ? แน่นอนว่าไม่จำเป็น
หลังอาบนํ้าเสร็จสายฝนก็ไปปลุกดารินทร์ซึ่งอยู่อีกเตียงหนึ่ง(ห้องมันมีสองเตียงนะครับ) สาวน้อยถูกปลุกให้ตื่น เธออารมณ์เสียเล็กน้อยแต่ก็คิดได้ว่าสถานการณ์ของตนไม่เหมือนเมื่อก่อน เด็กสาวจึงไปอาบนํ้าอย่างไม่เต็มใจนัก
'ผู้หญิงนี่อาบนํ้านานกันหมดเลยรึไง?' สายฝนซึ่งรอดารินทร์อาบนํ้าอยู่นานคิดขึ้น ไม่กี่วินาทีต่อมาสาวน้อยก็อาบน้ำเสร็จ
พวกเขาทั้งคู่ลงไปทานอาหารด้านล่างโรงแรม โรงแรมนี้มีบริการอาหารเช้าฟรีสายฝนเลยไม่กินอาหารเช้าข้างนอก อาหารโรงแรมค่อนข้างอร่อยแต่สายฝนกับดารินทร์ก็ไม่ได้กินเยอะ
สาเหตุที่ดารินทร์ไม่กินอาหารเยอะไม่ใช่เพราะกังวลเรื่องแม่ที่หายตัวไป สำหรับเรื่องแม่ที่หายตัวไปตอนนี้สาวน้อยไม่ได้กังวลเท่าไหร่ เธอเชื่อว่าแม่ของเธอมีความสามารถ คงไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก ทว่าเด็กสาวก็ไม่ได้คิดยกเลิกการตามหาแม่แต่อย่างใด
ส่วนสาเหตุของสายฝน เป็นเพราะเมื่อวานตอนหลับเขาได้ฝัน เป็นฝันที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว ในฝันตัวเขาสายฝนได้ใช้วิธีการหลายวิธีมากในการค้นหาวิธียกระดับ สายฝนอยากลองทำตามในฝันดูเผื่อสำเร็จ เขาตื่นเต้นมากจนไม่มีอารมณ์กินอาหาร อีกอย่างปกติเขาก็ไม่ใช่คนกินเยอะอยู่แล้ว
เมื่อกินเสร็จแล้วพวกเขาทั้งคู่ก็ไปที่ชายหาด เนื่องจากเวลานี้มันยังเช้าอยู่จึงไม่มีใครลงไปเล่น สายฝนไม่ได้คิดลงไปว่ายนํ้าหรือเดินหา เขาลองใช้วิธีตามในความฝัน น่าเสียดายไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น สายฝนไม่ยอมแพ้เขาพยายามจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายชั่วโมง
เที่ยงวัน สายฝนเช็คเอาท์จากนั้นก็ขับรถไปทะเลที่ต่อไป ระยะทางครั้งนี้ไกลมากกว่าจะถึง เมื่อเขามาถึงฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว เขาขับรถหาโรงแรมราคาถูกคุณภาพดีเหมือนเดิม
น่าเสียดายที่ครั้งนี้มีแต่โรงแรมแพงๆ สายฝนจึงต้องกัดฟันเช่าห้อง นำกระเป๋าไปไว้ที่ห้องเสร็จเขาก็ออกจากโรงแรมมาอยู่ตรงชายหาด สายฝนลองทำแบบที่เคยทำ ลองทุกอย่างเท่าที่คิดออกจนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า สุดท้ายแล้วก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
'หรือฉันพลาดอะไรบางอย่างไป?' สายฝนใช้สมองของเขาอย่างหนัก เขาหันไปถามดารินทร์ว่ามีความเห็นอะไรบ้างไหม สาวน้อบตอบว่าไม่ เธอเองก็ไม่เห็นว่าจะมีเหตุการณ์เหนือธรรมชาติหรือสิ่งผิดปกติอะไรเลย
'ปวดหัวโว้ย!' สายฝนพยายามทำใจร่มๆ เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไงดีจึงหยิบโทรศัพท์เทพเจ้าขึ้นมาเผื่อช่วยอะไรได้บ้าง เวลานี้ยังคงมี4แอปเช่นเคย เขากดเข้าโปรแกรม[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง]และถ่ายรูปทะเล
วินาทีถัดมาคำอธิบายก็ปรากฏขึ้น สายฝนรู้สึกคาดหวังเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้หวังอะไรมาก ยิ่งหวังมากเวลาที่ไม่เป็นไปตามที่คิดก็ยิ่งเจ็บ
สายฝนอ่านคำอธิบายในโทรศัพท์เทพเจ้า เขาถอนหายใจ คำอธิบายไม่มีสิ่งใดที่เกี่ยวกับวิธียกระดับเลย สายฝนกดเข้าทุกแอปพลิเคชันเผื่อพลาดบางอย่างไป
แอป[ห้องปรุงยาแบบพกพา]ตัดไปได้เลย แอป[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]เองก็เช่นกัน เมื่อครู่เขาลองไปแล้ว เหลือสองโปรแกรมสุดท้าย [พูดคุยกับผู้ดูแล]กับ[ข้อมูลชีวิต]
'ฉันถามผู้ดูแล001ไปแล้วเพราะงั้นก็เหลือแค่แอป[ข้อมูลชีวิต]' สายฝนคิดและกดเข้าแอป[ข้อมูลชีวิต] วินาทีถัดมาตัวโปรแกรมก็เปิดขึ้น
…
ชื่อ:สายฝน ศึกสงคราม
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติ)
ทักษะ:????
สายเลือด:เทพปีศาจ (ความบริสุทธิ์ 0.0001)
…
สายฝนมองข้อมูลชีวิตของตน เขาลองกดดูคำอธิบายทักษะ???? มันยังขึ้นเหมือนเดิม เหมือนกับตอนแรกที่เขากดดู
'ถ้าฉันลองกดที่ระดับดูล่ะ?' เขาใช้นิ้วจิ้มไปที่เลข0 เมื่อจิ้มคำอธิบายพลันปรากฏ
[ระดับ0(มนุษย์ธรรมดา):เนื่องจากวิญญาณของคุณบกพร่องทำให้ไม่สามารถยกระดับด้วยวิธีธรรมดา]
เป็นคำอธิบายเดียวกับที่ผู้ดูแล001บอกสายฝนเมื่อหลายวันก่อน ครั้งนั้นสายฝนไม่ได้คิดมากกับคำอธิบายนี้ แต่พอมาลองคิดอย่างจริงจังมันอาจเกี่ยวข้องกับวิธีการยกระดับก็ได้
'ครั้งนั้นผู้ดูแล001บอกว่าทักษะ????อาจเกี่ยวข้องกับวิธีการยกระดับ ฉันไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับทักษะนี้ ฉันไม่สามารถยกระดับได้ด้วยวิธีการปกติเพราะวิญญาณบกพร่อง ถ้างั้นแล้วทักษะของฉันล่ะ? ทักษะมันเกี่ยวข้องกับวิธีการยกระดับ เป็นไปได้มั้ยว่าทักษะนี้จะเกี่ยวข้องกับวิญญาณฉันเหมือนกัน?' สายฝนเจอเข้ากับหนทาง
เขาคิดอะไรบางอย่างได้ 'ทักษะ????นี้เป็นทักษะของฉัน ถึงแม้ว่าจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมันเลยก็เถอะ แต่ฉันเป็นผู้ถือครองมันนะ เพียงเพราะฉันไม่รู้ก็ใช่ว่าฉันจะใช้ไม่ได้'
ฉับพลับสายฝนรีบถามถึงวิธีใช้ทักษะจากผู้ดูแล00
ผู้ดูแล001ยังคงตอบเร็วเช่นเดิม [โดยปกติแล้ววิธีการใช้ทักษะนั้นง่ายมาก คุณเพียงแค่คิดว่าต้องการใช้มันเท่านั้น ทักษะเป็นสัญชาตญาณของผู้ถือครอง ไม่เหมือนกับเวทมนตร์ที่ผู้ถือครองต้องศึกษาจึงจะสามารถใช้ได้]
สายฝนตื่นเต้น เขาค้นพบเส้นทางแล้ว โอกาสหาวิธีการยกระดับเพิ่มสูงขึ้น เขาเริ่มมีความหวัง
ตอนแรกที่สายฝนหาวิธีการยกระดับเขาแทบไม่มีความหวัง มีแต่ความสิ้นหวัง เส้นทางที่เขาเลือกเดินเต็มไปด้วยความมืด มันเหมือนกับเขาก้าวเดินบนเส้นทางศิลปะการต่อสู้ด้วยตนเองไม่มีอาจารย์หรือสิ่งใดคอยชี้แนะ สายฝนได้แต่พึ่งพาตนเอง คลำหาทางท่ามกลางความมืดเพื่อที่จะก้าวไปข้างหน้า
'ถึงแม้รอบนี้ฉันจะก้าวไปข้างหน้าสำเร็จแต่ใช่ว่ารอบหน้าจะเป็นแบบนี้เสมอไป ฉันต้องพยายามต่อไปถ้าหยุดพยายามฉันจะไม่สามารถก้าวต่อไปได้ ฉันยังต้องก้าวต่อไปบนเส้นทางไร้สิ้นสุด' สายฝนกำหมัดแน่น
สายฝนทำตามที่ผู้ดูแล001บอก เขาคิดว่าตนต้องการใช้ทักษะ
///
ดารินทร์ซึ่งอยู่ไม่ไกลเห็นสายฝนเอาแผ่นโลหะออกมาและยืนนิ่งอยู่นาน เธอสงสัยจึงเดินไปใกล้เพื่อถาม
"พี่ฝ…" ยังไม่ทันกล่าวจบ ทะเลพลันถูกแยกออกจากกัน มันแยกออกซ้ายขวาโดยมีสายฝนอยู่ตรงกลาง ตรงหน้าสายฝนมีควันปรากฏ มันเป็นสีดำมืดมิด วินาทีถัดมาควันก็หายไปประตูสีดำปรากฏขึ้นข้างหน้าเขา
ประตูสีดำเสมือนประตูธรรมดาทั่วไปแต่ดารินทร์สามารถสัมผัสได้ว่ามันไม่ธรรมดา มันให้ความรู้สึกลึกลับเหมือนสายฝน มีกลิ่นอายโบราณราวกับมันอยู่มาตั้งแต่ยุคบรรพกาล ตัวประตูถูกล้อมรอบด้วยอักขระอักษรแปลกๆที่ลอยอยู่บนอากาศ
จบบทที่ 14 ยามค่ำคืน ณ ทะเล


## บทที่ 15 ประตูสีดำ

สายฝนรู้สึกเหมือนวิญญาณตนเองจะออกจากร่าง ทว่าวินาทีต่อมาความรู้สึกนี้ก็หายไป เบื้องหน้าของเขาปรากฏภาพเหตุการณ์อันน่าตกตะลึงขึ้น!
'...' ความคิดภายในหัวกลายเป็นว่างเปล่า ไม่สามารถคิดสิ่งใดได้ ไม่สามารถกล่าวอะไรออกไปได้ เหตุการณ์ตรงหน้าเขาเป็นอะไรที่เหนือธรรมชาติมาก สายฝนไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
เวลานี้ทะเลได้ถูกแหวกออก สายฝนยืนนิ่งอึ่งอยู่ตรงกลางซึ่งไม่มีนํ้าเหลือแม้แต่หยดเดียว ทะเลถูกแหวกออกทำให้มีเส้นทางยาวสามารถเดินได้  ตรงหน้าเขาพลันมีควันสีดำปรากฎขึ้น ไม่นานมันก็หายไป เกิดประตูสีดำมืดมิดขึ้นมาแทน
มันมีอักขระอักษะแปลกๆที่ไม่สามารถเข้าใจได้ลอยอยู่บนอากาศรอบประตู
'ฉันรู้สึกแปลกๆ' สายฝนมองประตูตรงหน้า ความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นในใจ เป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกันเอง เมื่อเขาพบประตูบานนี้เขารู้สึกเหมือนได้เจอเพื่อนเก่าอีกครั้ง เป็นเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันมานานแสนนาน ทว่าก็มีอีกความรู้สึกหนึ่งในเวลาเดียวกัน สายฝนรู้สึกไม่คุ้นเคยและแปลกแยก
สายฝนจ้องประตูอย่างเหม่อลอย ดารินทร์ซึ่งอยู่ข้างๆเรียกเขาแต่สายฝนไม่ได้ยิน สาวน้อยจึงสะกิดตัวเขา นั่นทำให้สายฝนรู้สึกตัวได้ในที่สุด
สายฝนหันมาถามดารินทร์ "มีอะไรเหรอ?"
"คืออ… สิ่งนี้ใช่สิ่งที่พี่หารึเปล่าคะ?" ดารินทร์พูดพลางใช้นิ้วชี้ ชี้มาที่ประตูสีดำตรงหน้าสายฝน แม้ว่าสาวน้อยจะคาดเดาคำตอบได้อยู่แล้วแต่เธอก็เลือกถามสายฝน
"อืม" สายฝนพยักหน้าบอกว่าใช่
ปรากฏการณ์ทะเลถูกแหวกออกมันควรมีอยู่แต่ในเทพนิยายหรือไม่ก็ตำนาน ทว่าสาวน้อยกลับได้เห็นมันในชีวิตจริง ขนาดเห็นด้วยตาตัวเองเธอยังไม่เชื่อเลย ดารินทร์จึงถามสายฝนเพื่อให้เขายืนยันความจริงที่ปรากฏให้เห็นอยู่แล้ว
สายฝนเองก็รู้สึกไม่อยากจะเชื่อเหมือนดารินทร์ แต่เขาพอคาดเดาสาเหตุของปรากฏการณ์นี้ได้ น่าจะเป็นเพราะทักษะที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามของเขา ดังนั้นสายฝนเลยเชื่อว่ามันเป็นความจริง
"ก็ต้องเป็นจริงอยู่แล้วสิ" สายฝนกล่าวเบาๆไม่รีบร้อน เขาสงบนิ่งมากราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นเรื่องธรรมดามากสำหรับเขา สามารถเห็นได้ทุกวันเพียงแค่เดินไปสวนหลังบ้าน
แน่นอนสายฝนไม่ได้สงบนิ่งดั่งภายนอกและเขาก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ภายในใจเวลานี้ตื่นตะลึงสุดๆและตื่นเต้นเช่นเดียวกัน
'ทักษะเครื่องหมายคำถามของฉันคงไม่ธรรมดาซะแล้ว' สายฝนคิด แต่ถึงไม่เจอเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเช่นนี้เขาก็เชื่ออยู่ดีว่าทักษะเครื่องหมายคำถามไม่ใช่ทักษะธรรมดาทั่วไป
ถ้าเขาคิดว่ามันคือทักษะธรรมดาทั่วไปเขาคงต้องฆ่าตัวตายแล้ว ในฐานะที่สายฝนเคยอ่านนิยายหรือดูอนิเมะมาก่อน เขาย่อมต้องรู้ ทักษะลึกลับที่ไม่เปิดเผยข้อมูลมักเป็นทักษะเทพที่ทำให้ตัวเอกหรือตัวละครในเรื่องสามารถเทพกว่าตัวละครอื่นได้
"...." ดารินทร์อ้าปากก่อนจะปิดปากลง สาวน้อยเหมือนต้องการกล่าวอะไรบางอย่างทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป
"เธออยากถามอะไรก็ถามมาเลย ถ้ามันไม่มากเกินไปฉันจะตอบมัน" สายฝนเห็นท่าทางสาวน้อยเขาจึงเอ่ยขึ้น
"ประตูบานนี้มันคืออะไรเหรอคะ?" ดารินทร์ถาม
สายฝนตอบ "ก็ไม่มีอะไรมากหรอกเป็นแค่ประตูธรรมดา" ในใจตอนนี้เขาเองก็กำลังสงสัยเช่นกันว่าประตูบานนี้มันคืออะไรกันแน่ ตัวสายฝนยังไม่รู้คำตอบเลยจะไปบอกสาวน้อยได้ยังไง?
ดารินทร์แม้จะรู้ดีอยู่แล้วว่าเธอถามมากเกินไปสายฝนคงไม่มีทางบอกเธอแน่แต่สาวน้อยก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
จังหวะที่สาวน้อยกำลังผิดหวัง สายฝนก็ใช้มือถือเทพเจ้าของเขาเปิดแอป[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]และกดถ่ายประตู สายฝนรอคำอธิบายแสดงขึ้นอย่างตื่นเต้น
แต่น่าเสียดาย ผลที่ปรากฏออกมาทำให้สายฝนผิดหวังอย่างมาก โทรศัพท์เทพเจ้าส่งเสียงเล็กน้อยก่อนดับไป
'อะไรวะ? ทำไมจู่ๆหน้าจอถึงดับ? หรือว่ามันจะแบตหมด' สายฝนอารมณ์เสีย ในช่วงเวลาสำคัญมือถือเทพเจ้าของเขากลับดับซะงั้น มันเกิดจากอะไร?
สายฝนพยายามเปิดเครื่องโดยการใช้นิ้วแตะและคิด ทว่าหน้าจอก็ยังไม่สว่างขึ้น เขาลองพยายามหลายรอบ สุดท้ายก็ยังเป็นเหมือนเดิมสายฝนจึงเลิกสนใจมันไปก่อน โทรศัพท์เทพเจ้ามีอำนาจขนาดนั้นคงไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก
เขาเก็บโทรศัพท์เทพเจ้าและหันมาสนใจประตูสีดำมืดมิดข้างหน้า สายฝนเอื้อมมือออกไปต้องการสัมผัสประตู เขาไม่รู้เหมือนกันว่าเหตุใดตนถึงต้องการสัมผัสมันมากขนาดนี้ มันราวกับเขาถูกบางอย่างควบคุม
นิ้วมือของสายฝนสัมผัสกับประตู มันค่อนข้างเย็นแต่ก็ไม่ได้เย็นเท่ากับมือถือเทพเจ้า วินาทีที่นิ้วสายฝนแตะลงบนตัวประตูอักขระอักษะลึกลับซึ่งลอยอยู่บนอากาศรอบประตูพลันเคลื่อนที่
อักขระอักษรลึกลับเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว มันลอยเข้าสู่แขนสายฝนทำให้แขนของเขาปรากฎอักษรเร้นลับ หากคนปกติทั่วไปมองคงคิดว่ามันเป็นรอยสักธรรมดา
สายฝนตกใจทว่าก็ไม่ได้ต่อต้านมันแต่อย่างใด อักษรเร้นลับให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยแก่เขา และดูเหมือนมันจะไม่ได้มีเจตนาทำอันตรายต่อสายฝน เพราะงั้นเขาจึงให้มันเข้ามาในแขนโดยไม่ลังเล ความรู้สึกของสายฝนมันบอกว่าอักษรเร้นลับนี้เป็นหนทางสู่การเป็นระดับ1
เมื่ออักขระอักษรลึกลับเข้ามาในแขนแล้วมันก็เคลื่อนที่ต่อไป อักษรเร้นลับเคลื่อนย้ายจากแขนไปยังหลัง ตอนนี้หลังสายฝนมีอักษรแปลกๆเต็มไปหมด
สายฝนรู้สึกสบายตัวอย่างน่าประหลาด เขารู้สึกราวกับได้รับสิ่งที่สูญหายไปกลับคืนมา
'นี่มัน!' ข้อมูลต่างๆมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวสายฝน เขาปวดหัวมากจนอยากจะกรีดร้องแต่สายฝนก็ไม่ได้กรีดร้อง เขากัดริมฝีปากจนเลือดออกพยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้
ไม่กี่นาทีต่อมาความเจ็บปวดก็ค่อยๆหายไป อาการสายฝนเริ่มดีขึ้น ดารินทร์ที่อยู่ข้างๆถามด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้เธอจะรู้จักเขาได้ไม่กี่วันแต่เขาก็เป็นคนช่วยชีวิตเธอ จึงไม่แปลกที่สาวน้อยจะเป็นห่วง สายฝนคือผู้ช่วยชีวิตเธอ!
"ไม่เป็นไรหรอก" สายฝนส่ายหัว เขาหายเจ็บปวดแถมอาการก็ดีขึ้นแล้ว อีกอย่างเขายังได้รับข้อมูลอันน่าตื่นตกใจมาด้วย
"ต่อจากนี้เธอจะทำยังไง?" สายฝนถามดารินทร์ เมื่อวานกับวันนี้เขาให้ยาเพิ่มพลังเวทธาตุนํ้าเธอดื่มไปแล้ว เขาเหลือยาเพิ่มพลังเวทธาตุนํ้าขวดเดียวซึ่งสายฝนจะให้ดารินทร์ดื่มพรุ่งนี้
หลังจากที่สาวน้อยดื่มยาขวดสุดท้ายเข้าไปชีวิตของเธอจะเป็นอิสระทันที เวลานั้นบางทีเธออาจจะออกไปตามหาแม่ที่หายไปก็ได้ เพราะสาวน้อยกลายเป็นระดับ1แล้วคงไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียว
สายฝนแอบเสียใจเล็กน้อย หากดารินทร์ไปจากเขา สายฝนก็จะเสียนักเวทธาตุนํ้าไปหนึ่งคน เขาจำเป็นต้องพึ่งตัวเองที่เป็นระดับ0อย่างเดียว ไม่สามารถพึ่งพาใครได้ ถ้าเกิดเขาตกอยู่ในอันตรายมีโอกาสสูงที่จะตาย
'อันที่จริงฉันต้องการยกระดับดารินทร์เพื่อให้เธอมาช่วยหาวิธีการยกระดับ น่าเสียดายมันไม่เป็นไปตามแผน เธอแทบจะไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย ช่างเถอะ ยังไงซะฉันก็หาวิธียกระดับได้แล้ว อีกอย่างการปฎิบัติจริงก็ใช่ว่าจะเป็นไปตามแผนเสมอไป' สายฝนคิด
จบบทที่ 15 ประตูสีดำ


## บทที่ 16 ประตูเส้นทางโบราณ

กับคำถามของสายฝน ดารินทร์เริ่มครุ่นคิด ดูเหมือนว่าสายฝนจะเจอสิ่งที่ต้องการแล้ว เธอไม่จำเป็นอีกต่อไป
'หรือว่าฉันควรตามหาแม่ดี?' ดารินทร์ครุ่นคิดอย่างจริงจัง สำหรับความคิดตามหาแม่สาวน้อยส่ายหัวสลัดความคิดนี้ทันที ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการตามหาแม่ กลับกันดารินทร์ต้องการตามหาแม่มากๆ
เพียงแต่ว่าตัวเธอไม่รู้จะตามหาแม่ยังไง ดารินทร์ไม่มีเงินหรืออำนาจใดๆ เธอเป็นแค่เด็กสาวอายุ13ปีคนหนึ่งเท่านั้น แล้วเธอจะไปหาเงินมาจากไหนล่ะ? หรือจะให้เธอเดินบนเส้นทางที่ผิดกลายเป็นอันธพาลคุมถิ่น? ไม่เอาด้วยหรอก!
สุดท้ายแล้วดารินทร์ก็ยังคงเป็นเด็กสาวอายุน้อยอยู่ดี เมื่อก่อนแม้เธอจะเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจทำว่าสาวน้อยก็ไม่เคยทำอะไรชั่วๆมาก่อนเลย
ความคิดของสายฝนผิด เขาเห็นดารินทร์เป็นนักเวทธาตุน้ำหรือก็คือระดับ1 สายฝนได้ลืมไปแล้วว่าเธอเป็นแค่เด็กสาวธรรมดา สำหรับสายฝนแล้วดารินทร์ไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
หลังจากคิดอยู่หลายนาทีในที่สุดสาวน้อยก็ตัดสินใจได้ "พี่ฝนมีวิธีแข็งแกร่งขึ้นรึเปล่าคะ?" เด็กสาวถามสายฝน
ขนาดวิธียกระดับกลายเป็นระดับ1ของตนเองเขายังไม่รู้เลย กว่าจะมารู้ก็หลายวันหลังได้โทรศัพท์เทพเจ้ามา แล้วเขาจะรู้วิธีทำให้สาวน้อยแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร? สายฝนคิดในใจเงียบๆ
แน่นอนสายฝนไม่ได้โง่บอกสาวน้อยไปว่าตนไม่รู้ ถึงเขาไม่รู้วิธีทำให้สาวน้อยแข็งแกร่งขึ้นแต่เขารู้วิธียกระดับเธอไประดับต่อไป ถ้ายกระดับก็จะแข็งแกร่งขึ้น คงสามารถพูดได้ว่าการยกระดับก็คือการทำให้แข็งแกร่งขึ้น
สายฝนทำหน้าเหมือนผู้เชี่ยวชาญที่ผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมายนับไม่ถ้วน มีภูมิความรู้อันยิ่งใหญ่อยู่ในหัว เขากล่าว "แน่นอนฉันมีวิธี!" ก่อนที่วินาทีถัดมาสายฝนจะพูดต่อว่า "แต่ทำไมฉันต้องบอกเธอด้วยล่ะ? แม้เราจะอยู่ด้วยกันมาหลายวันแล้วทว่าพวกเราก็ไม่ได้รู้จักคุ้นเคยกันอย่างดี ฉันจำเป็นต้องบอกเธอด้วยเหรอ?" มุมปากสายฝนปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
เขากำลังล่อลวงเด็กสาว ไม่ใช่สิ ถ้าพูดแบบนั้นมันฟังชวนเข้าใจผิด กล่าวแบบนี้น่าจะดีกว่า สายฝนกำลังวางแผนชิงตัวสาวน้อย ไม่สิ ควรแบบนี้มากกว่า เขากำลังวางแผนทำข้อตกลงกับดารินทร์
หากดารินทร์ยังอยู่เธอจะช่วยสายฝนได้อย่างมากมาย เขาได้รับข้อมูลจำนวนมหาศาลจากอักขระอักษรลึกลับจึงรู้คร่าวๆว่ามีสิ่งใดกำลังรอเขาอยู่ สิ่งที่สายฝนต้องเผชิญเป็นสิ่งเหนือธรรมชาติและไม่สามารถคาดเดาได้
"คุณต้องการอะไรเหรอคะ?" สาวน้อยราวกับคาดเดาได้อยู่แล้ว ถึงจะอยู่กับสายฝนได้ไม่กี่วันทว่าเธอก็สามารถเข้าใจนิสัยอย่างหนึ่งของเขาได้ เขาเป็นคนที่ไม่ยอมเสียผลประโยชน์! ดังนั้นเด็กสาวจึงถามเขาอย่างรวดเร็ว
สายฝนเห็นปลาติดเบ็ดแล้ว เขารีบกล่าว "สิ่งที่ฉันต้องการจากเธอคือพลัง!" เขารู้ว่าดารินทร์ต้องไม่ปฎิเสธแน่ เพราะหากเธอร่วมมือกับเขาสาวน้อยจะแข็งแกร่งขึ้น เมื่อแข็งแกร่งขึ้นเธอก็จะหาแม่ง่ายขึ้น
"หนูตกลง!" ดารินทร์พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"เดี๋ยวก่อน! ฉันว่าเธอควรคิดดีๆก่อนนะ ถ้าเธอตอบตกลงชีวิตในแต่ละวันของเธอจะมีแต่อัตราย" สายฝนเตือน เขาบอกสาวน้อยว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันเกี่ยวพันถึงชีวิต เธอยังเด็กอยู่คงไม่รู้ถึงอันตรายของโลกผู้เหนือธรรมชาติ ซึ่งจริงๆแล้วสายฝนก็ยังไม่รู้เหมือนกัน เขาเพิ่งได้รู้จักโลกใบนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนเอง
"หนูคิดดีแล้วค่ะ" สาวน้อยทำหน้าจริงจัง นํ้าเสียงของเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เด็กสาวได้ตัดสินใจแล้ว บางทีนี่อาจเป็นการตัดสินใจเรื่องสำคัญในชีวิตครั้งแรกตั้งแต่เกิดมา
ดารินทร์รู้ว่ามันอันตรายมากทว่าเธอก็ไม่คิดยอมแพ้ ด้วยพลังของตนเองเวลานี้มันเป็นเรื่องยากมากที่จะหาแม่พบ สาวน้อยได้ตัดสินใจแล้ว ตัดสินใจว่าจะแข็งแกร่งขึ้น! นี่เป็นเป้าหมายแรกที่เธอตั้งในชีวิต
โดยไม่รู้เลยว่าการตัดสินใจครั้งนี้ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตเธอไปตลอดกาล
"ในเมื่อเธอตัดสินใจดีแล้วฉันก็จะไม่เตือนเธอ" สายฝนเอ่ยขึ้น เขาชื่นชมความกล้าหาญและการตัดสินใจอันเด็ดขาดของดารินทร์
"เลิกคุยแค่นี้ก่อนเดี๋ยวมีคนมาเห็น" เขาบอกสาวน้อย นึกขึ้นได้ว่านํ้าทะเลตอนนี้กำลังโดนแหวกอยู่ และตรงหน้าเขามีประตูสีดำอันลึกลับ เพียงความคิดเดียวประตูสีดำพลันหายไป นํ้าทะเลไหลกลับมาอยู่ที่เดิม
"เฮ้ออ~ โชคดีที่ตอนนี้มันมืดแล้วเลยไม่มีใครอยู่แถวนี้ ไม่งั้นพรุ่งนี้ได้กลายเป็นข่าวแน่" สายฝนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกพลางพึมพำกับตนเองเบาๆ
สายฝนพาดารินทร์ไปกินข้าวเย็นจากนั้นก็กลับห้อง หลังจากนอนลงบนเตียงไม่นานสาวน้อยก็หลับไป สายฝนยังไม่หลับ เขากำลังคิดเกี่ยวกับข้อมูลที่ได้รับมาวันนี้อยู่
เขารู้มาว่าประตูสีดำเมื่อเปิดเข้าไปมันจะพาเขาไปสู่เส้นทางที่มีมาตั้งแต่อดีต เป็นเส้นทางที่ยาวไร้สิ้นสุด เส้นทางนี่สามารถพาสายฝนไปยังดาวดวงอื่นที่ไม่รู้จักหรือสถานที่ที่ไม่รู้จัก สายฝนเรียกเส้นทางนี้ว่าเส้นทางโบราณ
ด้วยระดับปัจจุบันของเขาสายฝนไม่สามารถเรียกประตูออกมาได้ถ้าไม่ไปหน้าทางเข้าเส้นทางโบราณ เป็นโชคดีอย่างมาก ทะเลที่สายฝนมามีเส้นทางโบราณอยู่เขาจึงสามารถเรียกประตูออกมาได้
จากที่ได้รับข้อมูลมา เป็นพระเจ้าผู้ชั่วร้ายองค์หนึ่งสร้างเส้นทางนี้ขึ้นมา เพื่อเอาไว้ใช้สำหรับการหลบหนีไปยังสถานที่อื่นอย่างรวดเร็ว พระเจ้าองค์นี้เลวมากและได้ฆ่าสังหารผู้คนบริสุทธิ์เยอะจนนับไม่ถ้วน
ทุกๆคนต่างเกลียดชังและอยากสังหารเขา ทว่าก็ไม่มีใครเคยทำสำเร็จ แม้แต่ระดับพระเจ้าก็ไม่สามารถกำจัดเขาได้ ถ้าเปรียบกับนิยายก็คงเป็นตัวร้ายในบทสุดท้าย
'ข้อมูลของประตูฉันไม่ได้รับมากนัก' สายฝนพูดในใจ นอกจากข้อมูลเบื้องต้นเช่นข้อกำหนดการใช้งานแล้วสายฝนก็ไม่ได้ข้อมูลเกี่ยวกับประตูอะไรเพิ่มเลย ข้อมูลส่วนใหญ่ที่ได้รับจะเป็นข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางโบราณซะมากกว่า
"คงอีกหลายวันกว่ามือถือเทพเจ้าจะกลับมาใช้ได้อีก ฟู่ว~" เขาพึมพำพลางมองแผ่นโลหะสีเงินแวววาวก่อนถอนหายใจ สาเหตุที่โทรศัพท์เทพเจ้าดับคงเป็นเพราะประตูสีดำลึกลับอยู่เหนือระดับของมันเกินไป ไม่สามารถตรวจสอบได้แถมยังถูกโจมตีสวนกลับอีก
'ทำไมฉันถึงมีทักษะน่ากลัวแบบนี้เนึ่ย?' สายฝนงุงงง เขาไม่สามารถหาคำตอบได้แม้ว่าจะคิดจนหัวระเบิดก็ตาม สายฝนจึงเลิกคิดหาคำตอบไปก่อน เขาเชื่อว่าหากตนแข็งแกร่งขึ้นคงได้รับข้อมูลที่อยากรู้เพิ่มขึ้น
สายฝนเดินเข้าห้องน้ำ เขาถอดเสื้อออกเผยให้เห็นร่ายกายของเขา ผิวพรรณขาวเนียนนุ่มนวลดั่งผู้หญิง บนหลังมีอักษรแปลกๆถูกสักไว้อยู่
เขามองตัวเองในกระจกและตกตะลึง สายฝนอดคิดไม่ได้ 'ซักวันฉันคงไม่กลายเป็นผู้หญิงหรอกนะ'
สายฝนพอคาดเดาสาเหตุได้ว่าทำไมตนถึงกลายเป็นแบบนี้ อาจเป็นเพราะอักขระอีกษะลึกลับเข้ามาในตัวเขาทำให้ร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลง มันทำให้ผิวพรรณสายฝนกลายเป็นแบบนี้ ถ้าเหล่าผู้หญิงได้เห็นผิวพรรณเขาคงต้องอิจฉาอย่างแน่นอน
'พวกผู้หญิงคงอิจฉาฉันที่มีผิวพรรณแบบนี้แต่ฉันอยากร้องไห้!' สายฝนตะโกนด้วยนํ้าเสียงเปี่ยมความเศร้าในใจ เหตุใดผิวพรรณตนต้องเป็นแบบนี้ด้วย เขาเป็นผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิง! เขาต้องมีร่ายกายกำยำสิถึงจะถูก!
จบบทที่ 16 เส้นทางโบราณ


## บทที่ 17 วิธียกระดับ

สายฝนออกแรงปล่อยหมัดชกอากาศ เขาพบว่าพละกำลังความแข็งแรงของตนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย สิ่งนี้เองก็น่าจะเป็นผลมาจากอักขระอักษรลึกลับเช่นกัน
'โชคดีที่ฉันยังดูเหมือนผู้ชาย' สายฝนมองไปที่กระจก ใบหน้าและรูปร่างยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง อักขระเร้นลับคงทำให้ผิวพรรณเขาขาวและนุ่มนวลอย่างเดียว ไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปร่าง
"ฉันเชื่อว่าต่อให้เจอผู้ชายวัยเดียวกับฉันสามคนฉันก็ยังต่อสู้ไหว" สายฝนพึมพำเบาๆกับตนเอง เขากลับมาใส่เสื้อผ้าตัวเดิมอีกครั้งจากนั้นก็กลับไปนอน
วันต่อมา สายฝนตื่นแต่เช้าตรู่ เขาตื่นเต้นมากที่หาวิธียกระดับกลายเป็นระดับ1เจอ แถมยังรู้ความสามารถส่วนหนึ่งของทักษะตนเองอีกด้วย สายฝนอาบน้ำก่อนออกจากโรงแรม
เขาไม่ได้ปลุกดารินทร์เนื่องจากมันยังเช้าอยู่ อีกทั้งเขาก็ยังไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือจากเธอ สายฝนเดินตรงเข้าร้านสะดวกซื้อเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงแห่งหนึ่ง
เมื่อเข้ามาในร้ายสายฝนก็เห็นว่าภายในร้ายแทบไม่มีคนอยู่เลย เป็นโชคดีอย่างมากเพราะหากมีคนเต็มร้านมันจะทำให้เขาเสียเวลามากขึ้น แต่ไม่แปลกหรอกที่จะไม่มีคน เวลานี้มันยังเช้าอยู่
สายฝนเอากระเป๋าเป้มาด้วย เขาเอาไว้ใช้สำหรับใส่สิ่งของที่จะซื้อ ของที่เขาซื้อจะเป็นพวก นํ้า อาหาร และสิ่งของจำเป็นในการใช้ชีวิต ระหว่างซื้อสายฝนก็อดคิดไม่ได้ว่าสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่ตอนนี้มันเหมือนคนกำลังเตรียมตัวเอาชีวิตรอดจากอะไรบางอย่างอยู่
'ฉันรู้สึกเหมือนเป็นตัวเอกในนิยายเอาชีวิตรอดจากซอบบี้เลยแหะ' สายฝนอดคิดในใจไม่ได้ เขาเคยอ่านนิยายแนวซอบบี้มาก่อน บางเรื่องตัวเอกของนิยายได้ย้อนเวลากลับมาอดีตตอนที่เชื้อไวรัสซอมบี้ยังไม่แพร่ระบาด และตัวเอกก็โชว์เทพด้วยสกิลการเอาชีวิตรอดที่มากกว่าตัวละครอื่นๆในเรื่อง
'แต่ฉันไม่ได้เตรียมตัวเอาชีวิตรอดจากซอบบี้ซักหน่อย' เขาส่ายหัวสลัดความคิดทิ้งไป หลังเลือกของเสร็จแล้วเขาก็ไปจ่ายเงิน
"ผมไม่เอาถุงนะครับ" สายฝนพูด
"ค่ะ" พนักงานสาวตอบกลับ
จากนั้นสายฝนก็นำของที่ซื้อใส่เข้าไปในกระเป๋าเป้
///
เมื่อกลับมายังโรงแรม สายฝนสังเกตเห็นว่าดารินทร์ยังนอนหลับอยู่ เขาวางกระเป๋าเป้บนเตียงนอนก่อนนั่งลงข้างๆมัน
สายฝนนำโทรศัพท์เทพเจ้าขึ้นมาเช็คดู เขาพบว่ามันเปิดติดแล้ว ใช้เวลาพูดคุยกับผู้ดูแล001สองสามคำถาม สายฝนรู้ข้อมูลมาว่ามือถือเทพเจ้าไม่ได้รับความเสียหายร้ายแรง เพียงแค่ไม่สามารถเปิดติดได้ชั่วขณะเท่านั้น
สายฝนยังพบอีกว่าทักษะของเขามีความเทพขนาดไหน แม้ผู้ดูแล001จะไม่ได้บอกโดยตรงเกี่ยวกับเรื่องประตูสีดำ แต่เขาก็พอคาดเดาได้จากข้อมูลจำนวนมากที่ได้รับมา
'มือถือเทพเจ้าคงถูกสร้างโดยตัวตนระดับพระเจ้าหรือสูงกว่านั้น ทว่าทักษะของฉันกลับเล่นงานโทรศัพท์เทพเจ้าได้ง่ายๆ ไม่ใช่ว่าทักษะของฉันมีความทรงพลังมากกว่าหรอกนะ?' สายฝนคิด
เขาเลิกคิด ไม่ว่าอะไรจะแข็งแกร่งกว่ากันระหว่างโทรศัพท์เทพเจ้าหรือว่าทักษะของเขาสายฝนก็ไม่สนใจ เพราะยังไงทั้งสองก็เป็นพลังของเขา มือถือเทพเจ้ามีไว้ทำไม? ไม่ใช่มีไว้ทำให้เขาแข็งแกร่งกว่าเดิมรึไง? ทักษะมีไว้ทำไม? ไม่ใช่ว่าเอาไว้ให้เขาใช้หรอกหรือ?
สายฝนกดเข้าแอปพลิเคชัน[ข้อมูลชีวิต] ไม่นานตัวโปรแกรมก็เปิดขึ้น
…
ชื่อ:สายฝน ศึกสงคราม
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ศึกษาอักขระเร้นลับเพื่อยกระดับ ความเข้าใจ 10/100)
ทักษะ:ประตูเส้นทางโบราณ
สายเลือด:เทพปีศาจ (ความบริสุทธิ์ 0.0002%)
…
สายฝนมองหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้าแล้วอดตื่นเต้นไม่ได้ มีหลายสิ่งในข้อมูลชีวิตที่เปลี่ยนไป
'สิ่งแรกที่เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดคือวิธีการยกระดับของฉัน!' เวลานี้สายฝนรู้วิธียกระดับแล้วจึงไม่แปลกที่ข้อมูลชีวิตจะเปลี่ยนไป
วิธียกระดับของเขาคือการศึกษาอักขระอักษรลึกลับบนร่างตนเอง!
'สิ่งที่สองคือทักษะของฉัน' สายฝนคิดพลางใช้นิ้วจิ้มที่ข้อความ'ประตูเส้นทางโบราณ' วินาทีถัดไป คำอธิบายปรากฎขึ้น
[ทักษะประตูเส้นทางโบราณ:ประตูซึ่งสามารถนำพาสู่เส้นทางที่มีมาตั้งแต่อดีต ความสามารถปัจจุบัน1อย่าง
ความสามารถที่1(ประตูสีดำ) - สามารถเปิดทางเข้าเส้นทางโบราณได้]
'มีความลับอีกมากมายที่ฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับทักษะประตูเส้นทางโบราณ' สายฝนคิดว่าคงอีกยาวนานกว่าตนจะล่วงรู้ความลับทั้งหมดของทักษะตัวเอง
'สิ่งที่สามคือความบริสุทธิ์ของสายเลือด ตอนนี้ความบริสุทธิ์เพิ่มขึ้นมาเป็น0.0002แล้ว!' เขาดีใจเล็กน้อยเมื่อเห็นความบริสุทธิ์สายเลือดเทพปีศาจเพิ่มขึ้น ดีใจเล็กน้อยเท่านั้น เพราะการที่สายเลือดมีความบริสุทธิ์เพิ่มมาแค่0.0001ไม่ได้ส่งผลใดๆต่อเขาเลย
'ฉันควรใช้เวลาที่เหลือศึกษาอักขระอักษรลึกลับก่อนดารินทร์จะตื่น' เขากล่าวในใจ
เพียงหนึ่งความคิดอักขระอักษรลึกลับตรงหลังพลันเคลื่อนย้าย มันเคลื่อนย้ายมาที่แขนของเขา ในความเป็นจริงสายฝนไม่จำเป็นต้องเคลื่อนย้ายอักขระเร้นลับเลย ตราบใดที่มันยังอยู่บนตัวสายฝนสามารถทำความเข้าใจกับมันได้ทุกเวลา
เขาใช้เวลาศึกษาอักขระเร้นลับไปหลายชั่วโมงจนดารินทร์ตื่นขึ้น สายฝนใช้มือถือเทพเจ้าเปิดแอป[ข้อมูลชีวิต]เพื่อดูความคืบหน้า ความเข้าใจของเขาตอนนี้กลายเป็น11/100แล้ว
"ไปอาบนํ้าเถอะ เดี๋ยวเราจะไปสถานที่ที่หนึ่งซึ่งอันตรายมาก หวังว่าเธอจะไม่เปลี่ยนใจ" สายฝนกล่าวกับดารินทร์ขณะดูหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้า สถานที่ที่เขาจะไปคือเส้นทางโบราณ ถ้าถามว่าทำไมต้องไป? สายฝนจำเป็นต้องไปเพื่อหาทางแข็งแกร่งขึ้น เขาไม่สามารถอยู่บ้านชิวๆสบายๆเหมือนเดิมได้อีกต่อไปถ้าอยากแข็งแกร่งขึ้น
"อืม ไม่เปลี่ยนใจหรอกน่า" สาวน้อยพยักหน้ารับ เพราะเธอพึ่งตื่นสติจึงยังไม่แจ่มชัดนัก เด็กสาวเลยไม่ได้ใช้คำพูดสุภาพกับสายฝน
สายฝนไม่ได้โกรธที่เธอไม่สุภาพ เขาไม่ใช่คนงี่เง่าที่ต้องให้ทุกคนพูดสุภาพกับตน
หลังดารินทร์เข้าห้องน้ำไปแล้ว สายฝนคิดขึ้น 'ตามที่ฉันคำนวณ ในหนึ่งวันฉันสามารถทำความเข้าใจอักขระอักษรลึกลับได้ประมาณสิบแต้ม ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฉันจำเป็นต้องใช้เวลาอีกเก้าวันกว่าจะกลายเป็นระดับหนึ่ง'
สายฝนถอนหายใจภายในใจ เมื่อเปรียบเทียบเขากับดารินทร์ มันเหมือนเขาเป็นตัวประกอบในนิยายส่วนดารินทร์เป็นตัวเอก สายฝนรู้สึกพ่ายแพ้ ดารินทร์ใช้เวลาเท่าไหร่ในการยกระดับกลายเป็นระดับ1? คำตอบคือไม่กี่วินาที ส่วนเขาสายฝนล่ะ? เก้าวันเต็มๆ นี่ยังไม่นับรวมวันที่ใช้หาวิธีการยกระดับ ไม่งั้นวันที่ใช้จะต้องเกินสิบแน่นอน
'ช่างเถอะ เอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับดารินทร์มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกตํ่าต้อย ดารินทร์ใช้นํ้ายาและเธอเองก็มีพรสรรค์อัจฉริยะเหนืออัจฉริยะไม่แปลกหรอกที่จะยกระดับได้ง่ายภายในไม่กี่วิ ทุกอย่างไม่ได้ขึ้นอยู่กับระดับซักหน่อย ตราบใดที่ฉันพยายามคงมีซักวันหนึ่งที่ฉันแข็งแกร่งกว่าใครๆ' สายฝนปลอบตัวเอง
สาวน้อยยังคงใช้เวลาอาบนํ้านานเหมือนเดิม สายฝนรอนานมาก เขาไม่มีอะไรทำจึงทำความเข้าใจอักขระเร้นลับต่อ
เมื่อดารินทร์แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว สายฝนก็ไปเช็คเอาท์โรงแรมทันที สายฝนฉุกคิดบางอย่างขึ้นมาได้ในเวลานั้น เขาขับรถพาดารินทร์กลับบ้านก่อน เพราะไม่สามารถเอากระเป๋าเดินทางไปได้และไม่ต้องการให้กระเป๋าเดินทางหายสายฝนจึงเลือกเอากระเป๋าเดินทางมาไว้ที่บ้าน
'เวลานี้ที่ทะเลคงมีคนเยอะแล้วฉันไม่สามารถใช้ทักษะต่อหน้าผู้คนได้ เอาไว้พรุ่งนี้ล่ะกัน' สายฝนคิดอย่างเสียดาย ถ้าเขาไม่เอากระเป๋าเดินทางกลับมาไว้ที่บ้านสายฝนสามารถใช้ทักษะได้เลย เพราะตอนนั้นยังเช้าเลยไม่ค่อยมีคน ยังสามารถแอบใช้ทักษะได้ แต่ก็นั่นแหละสายฝนไม่อยากเสียกระเป๋าเดินทางไปมันราคาหลายบาท หากต้องเสียไปสายฝนคงเศร้าใจมากๆ
วันถัดมา สายฝนปลุกดารินทร์ตั้งแต่ตีสาม เขาขับรถไปยังทะเลเดิมซึ่งมีเส้นทางโบราณ ใช้เวลาขับรถหลายชั่วโมงในที่สุดก็ถึง
"ถึงแล้ว" สายฝนสะกิดปลุกสาวน้อยตรงที่นั่งคนขับ เนื่องจากเธอตื่นเช้ามากจึงง่วงสุดๆ พอขึ้นรถก็หลับไปเลย สายฝนรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ทว่าจะทำไงได้ล่ะในเมื่อเด็กสาวข้างๆเขาเป็นถึงระดับ1!
จบบทที่ 17 วิธียกระดับ


## บทที่ 18  ณ เส้นทางโบราณ

สาวน้อยถูกสะกิดจนตื่น เธอมองไปยังสายฝนราวกับกำลังจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น สายฝนบอกเธอไปว่าถึงแล้ว เด็กสาวบ่นเล็กน้อย เธอบิดขี้เกียจก่อนลงจากรถ
สายฝนเห็นเธอลงไปแล้วเขาจึงลงตาม พวกเขาทั้งคู่ไปร้านสะดวกซื้อเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงก่อนรีบไปยังชายหาด ทั้งสองเดินลงไปในนํ้า สายฝนเรียกประตูเส้นทางโบราณออกมา
วินาทีถัดมา ทะเลพลันถูกแหวกออกกลายเป็นเส้นทางยาว ประตูที่ดูธรรมดาบานหนึ่งปรากฏขึ้น แม้ว่าจะดูเป็นรอบที่สองแล้วแต่พวกสายฝนก็ยังรู้สึกอัศจรรย์ใจ
เพียงหนึ่งความคิดประตูก็เปิดออก สายฝนรีบร้อนมากกลัวว่าจะมีคนมาเห็น เขาเช็คของภายในกระเป๋าเป้ว่ามีอะไรหายไปหรือไม่ หลังเช็ดสายฝนก็รีบพาดารินทร์เข้าไปในประตูทันที
เมื่อทั้งสองเข้าไปภายในประตูแล้ว ไม่กี่วินาทีต่อมาประตูสีดำพลันหายไป นํ้าทะเลที่ถูกแหวกออกไหลกลับมาอยู่ที่เดิมของมัน
กลับมายังสายฝนและดารินทร์ หลังเข้ามาภายในประตูสายฝนก็สำรวจรอบๆ เขาแปลกใจอย่างมาก แม้รอบข้างจะมืดไร้แสงสว่างใดๆทว่าเขากลับเห็นได้อย่างชัดเจนราวกับมีแสงสว่าง
สายฝนลองถามดารินทร์ เห็นรอบข้างรึเปล่า? สาวน้อยตอบกลับมาว่าไม่เห็นอะไรเลยมืดไปหมด เธอตัวสั่นเกาะเสื้อสายฝนแน่นด้วยความกลัว ท้ายที่สุดแล้วเธอก็เป็นแค่เด็กสาวแม้จะมีระดับเป็นระดับ1
'มีแค่ฉันที่เป็นเจ้าของทักษะถึงจะเห็นสินะ แล้วฉันสามารถทำให้ดารินทร์มองเห็นได้ไหม?' สายฝนคิดขึ้น เวลานั้นเองอักขระอักษรลึกลับตัวหนึ่งตรงหลังเขาพลันเคลื่อนย้าย มันเคลื่อนย้ายผ่านอากาศเข้าสู่แขนของดารินทร์
เห็นดารินทร์ต่อต้าน เขารีบบอกเธอ "อย่าต่อต้านมัน มันสามารถทำให้เธอเห็นในที่มืดได้" จริงๆมันไม่สามารถทำให้มองเห็นในที่มืดได้หรอก สิ่งที่สายฝนบอกไปเป็นแค่คำโกหก
ถ้าหากเขาบอกความจริงกับสาวน้อยไปสายฝนจะต้องอธิบายอีกยาวซึ่งเขาไม่แฮปปี้มาก นอกจากจะต้องบอกความสามารถของตนเองแล้วยังเสียเวลาอธิบายเรื่องต่างๆอีก
สาวน้อยพยักหน้ารับและเลิกต่อต้าน อักขระเร้นลับเลยสามารถให้ความสามารถดารินทร์ได้
สายฝนกล่าวในใจ 'ถ้าฉันมีระดับเท่าดารินทร์ฉันไม่จำเป็นต้องให้เธอยอมรับมันเลย ฉันสามารถบังคับอักขระอักษรลึกลับเข้าสู่ร่างกายเธอได้โดยไม่สนว่าเธอจะต่อต้านหรือไม่'
คิดไปก็เศร้าใจ ยังเหลืออีกแปดวันกว่าเขาจะทำความเข้าใจอักขระเร้นลับได้หนึ่งร้อยแต้มและกลายเป็นระดับ1
สาวน้อยสามารถมองเห็นได้แล้วเธอจึงไม่กลัวอีกต่อไป สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคิอสิ่งที่มองไม่เห็น ดารินทร์มองรอบข้างอย่างสงสัยใคร่รู้ เธอสังเกตเห็นว่าตรงที่พวกเธอยืนอยู่เป็นเส้นทางยาวตรงไปไม่สามารถหาจุดจบของเส้นทางได้ บริเวณข้างซ้ายกับข้างขวาเป็นพื้นที่ว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดเลย
"ที่นี่คือภายในประตูสินะคะ?" ดารินทร์ถาม
สายฝนตอบ "อืม ใช่แล้ว เราจำเป็นต้องเดินต่อไปตามเส้นทางนี้เรื่อยๆ"
พวกเขาทั้งคู่เริ่มเดิน เดินไปไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด สายฝนและดารินทร์รู้สึกเหนื่อยและหิวสุดๆ พวกเขาใช้แรงในการเดินเยอะมากแถมยังไม่ได้กินข้าวเช้าจึงไม่แปลกที่จะรู้สึกเหนื่อย
"พักกันก่อนดีกว่า" สายฝนพูดอย่างสบายๆ ภายในใจกำลังกังวลอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าเส้นทางนี้จะพาเขาไปสถานที่อะไร ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ เขาไม่สามารถใช้เวลานานหลายวันได้ มากสุดก็ได้แค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น
หากเกินกว่านั้นพวกเขาทั้งสองจะต้องตายอยู่ที่นี่แน่นอน สายฝนไม่ยอมรับเด็ดขาด เขาไม่ยอมมาตายโง่ๆแบบนี้หรอก เสียชีวิตเพราะใช้ทักษะของตัวเองจนอดตายเนี่ยนะ? โคตรน่าอายเลย
"ค่ะ" ดารินทร์ตอบอย่างเป็นกังวล
สายฝนนำอาหารออกจากกระเป๋าเป้ อาหารพวกนี้เป็นของที่เขาซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงตอนเช้าวันนี้
จริงๆเมื่อวานสายฝนได้ซื้ออาหารเตรียมไว้อยู่แล้ว แต่เป็นเพราะฉุกคิดขึ้นได้ว่าไม่ควรเอากระเป๋าเดินทางไปด้วย เขาจึงต้องเดินทางกลับบ้านเอากระเป๋าเดินทางไปเก็บก่อน และเพราะแบบนั้นวันนี้เลยต้องมาซื้อใหม่
พวกเขาใช้เวลาทานอาหารอยู่หลายนาที ทานเสร็จก็เริ่มเดินต่อ ไม่นานพวกเขาก็เริ่มเมื่อยล้า เดิมสายฝนก็ไม่ได้แข็งแรงมากนักและถึงแม้จะมีพละกำลังเพิ่มขึ้นหลังได้รับอักขระอักษรลึกลับมันก็เพิ่มขึ้นแค่เล็กน้อยเท่านั้นจึงไม่แปลกที่จะเมื่อยล้าเร็ว
ส่วนสาวน้อยน่ะเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงเธอเลย เมื่อก่อนเธอก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบสี่ปีคนหนึ่ง เธอไม่ได้มีพละกำลังมากมายอะไรอยู่แล้ว การยกระดับก็ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งแค่เล็กน้อย พละกำลังที่เพิ่มขึ้นมามันน้อยกว่าของสายฝนเสียอีก
แม้จะเมื่อยล้าพวกเขาทั้งสองก็ยังเดินต่อไป ถ้าทนไม่ไหวก็แค่พักซักเล็กน้อยก่อนเดินใหม่ ทั้งคู่ต่างก็มีเหตุผลเป็นของตัวเอง คนหนึ่งต้องการแข็งแกร่งขึ้นเพื่อตามหาแม่ อีกคนอยากแข็งแกร่งขึ้นเพราะต้องการอิสรภาพ ไม่ต้องการอยู่ในกฎเกณฑ์ของใครทั้งสิ้น อยากจะทำทุกอย่างตามใจตนเอง
เพราะงั้นทั้งดารินทร์และสายฝนจึงไม่ยอมแพ้ กัดฟันทนความทรมานและเดินต่อไป ก้าวไปยังข้างหน้า
'ถ้าลำบากแค่นี้ฉันยังทนไม่ไหว ฉันก็ไม่ควรตั้งเป้าหมายไว้ที่ระดับพระเจ้าแล้ว' สายฝนคิดในใจ
พวกสายฝนยังคงเดินต่อไป ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ในที่สุดพวกเขาก็เห็นจุดสิ้นสุดของเส้นทาง ตรงหน้าไม่มีเส้นทางอีกต่อไปแล้ว มีแต่อากาศว่างเปล่า
"ในที่สุดก็ถึงซักที" สายฝนพึมพำเบาๆ แม้เขาจะดีใจแต่เขาก็ยังคงสงบนิ่งอยู่ ไม่ได้แสดงออกทางภายนอก
"เย่!" สาวน้อยร้องตะโกนอย่างดีใจ ท้ายที่สุดก็ถึงซักที
สายฝนไม่อยากอยู่เส้นทางโบราณอีกต่อไป เขาต้องการออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด เขาใช้ความคิดทำให้เกิดประตูสีดำขึ้นตรงหน้า ประตูเปิดออกเผยให้เห็นแสงสว่างจากอีกด้านของมัน
"อย่ามัวแต่ดีใจ ไปได้แล้ว" สายฝนเรียกดารินทร์
"ค่ะๆ" สาวน้อยตอบกลับ
สายฝนกับดารินทร์พากันเข้าไปในประตู
///
"อะไรวะเนี่ย?!!!" หลังผ่านประตูสีดำมาแล้วสายฝนก็ต้องอึ้งกับสิ่งที่เห็น ตาและปากของเขาเบิกกว้าง
"นี่มัน!!!" สาวน้อยเผลอตะโกนเสียงดังออกมา เธอเองก็เหมือนกับสายฝน ตกใจกับสิ่งที่เห็นมาก เธอไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมีแบบนี้อยู่ในชีวิตจริงด้วย
ภาพตรงหน้าที่ทั้งสองเห็นคือนํ้า ใช่แล้วฟังไม่ผิดมันคือนํ้าจริงๆ บนท้องฟ้ามีนํ้าปริมาณมหาศาลอยู่ แถมยังมีสิ่งมีชีวิตจำนวนมากกำลังแหวกว่ายในนํ้าอีกด้วย น่าแปลกมากที่พวกมันไม่ตกลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วง สิ่งนี้มันขัดต่อวิทยาศาสตร์เกินไป!
เพราะบนท้องฟ้าถูกบดบังด้วยนํ้าปริมาณมหาศาล สายฝนจึงไม่รู้เวลา เขาไม่เห็นดวงอาทิตย์และไม่รู้ด้วยว่าสถานที่แห่งนี้จะมีดวงอาทิตย์หรือไม่
'แล้วแสงสว่างมาจากไหนล่ะ?' สายฝนเกิดคำถามในใจ เขาหันไปสำรวจรอบข้าง เห็นก้อนหินสีฟ้าสดใสขนาดเล็กจึงหยิบขึ้นมาดู สายฝนสังเกตมันและพบว่าเป็นมันนี่เองที่ทำให้เกิดแสงสว่าง
'แค่ก้อนเดียวก็ทำให้เกิดแสงสว่างมากขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นหลายสิบก้อนหรือหลายร้อยก้อนล่ะมันจะทำให้เกิดแสงสว่างมากขนาดไหน?' สายฝนคิด เขาลองเดินสำรวจบริเวณนี้หวังว่าจะมีหินสีฟ้าสดใสอีกซักก้อนสองก้อน ทว่าเมื่อลองเดินสำรวจสายฝนก็ต้องตกใจ
"หินแบบนี้มันมีเยอะจังวะ!" ภาพเบื้องหน้าเป็นหินสีฟ้าจำนวนมากมายหลายก้อน มันเยอะมากจนสายฝนไม่สามารถนับจำนวนได้
จบบทที่ 18 ณ เส้นทางโบราณ


## บทที่ 19 ฉลามสายฟ้า

ณ เมืองขั้นที่หนึ่งไร้นาม
ฮันน่า มาเรีย กำลังเดินอยู่บนถนน เธอมองซ้ายมองขวาหลายครั้งเหมือนกำลังระวังอะไรบางอย่างอยู่
"เอาปลาคีโน่ไม้หนึ่งค่ะ" ฮันน่ากล่าวกับเจ้าของร้าน เธอชื่นชอบปลาคีโน่มากๆ มันเป็นอาหารโปรดของเธอเลยก็ว่าได้
ปลาคีโน่สามารถหาได้ง่ายมาก เพียงแค่ออกไปข้างนอกบริเวณใกล้ๆเมืองก็สามารถหามันเจอได้อย่างง่ายดาย ชื่อของมันถูกตั้งขึ้นตามชื่อผู้ค้นพบปลาชนิดนี้คนแรก
มันมีลักษณะตัวเล็ก มีนิสัยขี้กลัว ถ้ามันเห็นผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตอื่นเข้าใกล้มันมักวิ่งหนีด้วยความหวาดกลัว มันจะไม่ไว้ใจสิ่งมีชีวิตอื่นโดยง่าย เป็นเพราะแบบนี้การจับปลาคีโน่จึงทำได้ค่อนข้างลำบาก
"นี่ครับ" เจ้าของร้านย่างปลาคีโน่เสียบไม้เสร็จแล้ว
ฮันน่าจ่ายเงินด้วยเหรียญทองแดงสามเหรียญ เธอรับปลาคีโน่เสียบไม้มาจากเจ้าของร้านและกินมันระหว่างเดินไปตามถนน
ฮันน่าเดินเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภายในนั้นเธอเห็นผู้ชายผมสีน้ำตาลกำลังนั่งอยู่ตรงโต๊ะมุมห้อง ฮันน่าเดินเข้าไปที่โต๊ะนั้นก่อนนั่งลงที่นั่งตรงกันข้ามกับชายผมนํ้าตาล
"ฮันน่าเธอมาแล้วเหรอ?" ชายผมน้ำตาลเห็นฮันน่า เขากล่าวอย่างมีความสุข
"โลเวลขอโทษนะที่มาสาย ช่วงนี้พ่อจับตาดูฉันตลอดเลยไม่มีเวลาออกมาพบนาย" ฮันน่าพูดขึ้น เธอมองไปยังชายผมนํ้าตาลหรือก็คือโลเวลด้วยสายตาขอโทษ
"ไม่เป็นอะไรหรอก ฉันรู้ดีว่าเธอต้องเจอกับอะไรบ้างกว่าจะสามารถออกมาได้ ที่จริงครั้งนี้ฉันคิดว่าเธอจะไม่สามารถออกมาหาฉันได้แล้วซะอีก"
"ก็พ่อฉันน่ะสิไม่ยอมรับนายซักที" ฮันน่าบ่น พ่อของเธอเป็นเจ้าของเมืองแห่งนี้ เธอมีฐานะเป็นลูกสาวเจ้าเมือง ภายในเมืองนี้ไม่ว่าใครก็ต้องเคารพเธอซึ่งเธอไม่ชอบเอาซะเลย
อยู่มาวันหนึ่งฮันน่า มาเรีย ได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง เขามีผมสีน้ำตาลดวงตาสีฟ้าสดใส แม้เขาจะไม่หล่อมากทว่าเขาดูสะอาดสะอ้าน ดูไปดูมาก็สบายตาดีเหมือนกัน
ผู้ชายคนนี้ชื่อโลเวล เป็นลูกชายของนักรบ เขาเป็นคนที่จริงใจและซื่อสัตย์ หลังรู้จักกันไม่นานทั้งคู่ก็เป็นเพื่อนกัน แต่พ่อของฮันน่าไม่ยอมรับ เขาให้เหตุผลว่าโลเวลมีฐานะตํ่าต้อยไม่สมควรเป็นเพื่อนกับฮันน่า
"จริงสิ วันนี้เธอบอกว่าจะไปไหนนะฉันจำไม่ได้?" โลเวลถาม
"วันนี้ฉันจะไปแถวๆภูเขาน่ะ ฉันต้องการหินท้องทะเลจำนวนมากเพื่อทำให้ฉันกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลเร็วขึ้น" ฮันน่าบอกโลเวล
โลเวลพยักหน้าเข้าใจ "พ่อของเธอไม่ต้องการให้เธอเป็นนักรบแห่งท้องทะเลเลยไม่ยอมซื้อหินท้องทะเลให้สินะ ฉันก็เข้าใจความรู้สึกของท่านนะ ถึงอย่างไรท่านเจ้าเมืองก็มีลูกสาวเพียงคนเดียว ท่านคงไม่อยากเสียเธอไป"
ฮันน่าไม่พอใจ "ถึงเขาจะไม่ต้องการเสียฉันไป เขาก็ไม่ควรบังคับให้ฉันทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ ฉันอยากทำตามใจตัวเองบ้าง ไม่ต้องการให้เขามาคอยดูแลตลอดหรอก"
"เอาน่าเธออย่าโกรธท่านเจ้าเมืองไปเลย" โลเวลรีบพูด
ฮันน่าแกล้งมองโลเวลด้วยสายตาเคืองๆ ในใจเธอรู้สึกมีความสุขที่เขาไม่โกรธพ่อตนแม้จะโดนดูถูก "ทั้งๆที่นายโดนพ่อฉันดูถูกซะขนาดนั้น นายไม่โกรธเลยรึไง?"
โลเวลส่ายหัว พูดว่า "ไม่โกรธหรอก ฉันไม่มีสิทธิ์ไปโกรธท่านเจ้าเมือง ถ้าเป็นฉันอยู่ในสถานการณ์เดียวกันก็คงทำไม่ต่างจากท่าน"
"หึ นายก็เป็นแบบนี้ตลอด" ฮันน่าส่งเสียง
โลเวลทานอาหารอีกหลายนาทีก่อนอาหารจะหมด เขาอิ่มมาก ส่วนฮันน่าเธอก็กินปลาคีโน่เสียบไม้ที่พึ่งซื้อมาจนหมด เธอไม่ได้รู้สึกไม่อิ่มเพราะเธอกินอาหารก่อนออกจากบ้านมาแล้ว
จ่ายเงินค่าอาหารจากนั้นทั้งคู่ก็ออกมาจากร้านอาหาร ฮันน่าระวังตัวมากกลัวพ่อตนจะมาเห็นเวลานี้ เธอเช่าม้าคุณภาพดีมาสองตัว ตัวหนึ่งสำหรับตน อีกตัวสำหรับเพื่อน
พวกเขาใช้ม้าในการเดินทางไปยังภูเขา ระหว่างทางฮันน่าก็มองทิวทัศน์รอบข้าง เธอแทบไม่ได้ออกนอกเมืองจึงไม่แปลกที่จะมีความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยมในใจ
ฮันน่าเห็นสิ่งมีชีวิตจำนวนมากกำลังแหวกว่ายกลับหัวอยู่ในทะเลบนท้องฟ้า เธอสังเกตเจออาหารโปรดของเธอด้วย ปลาคีโน่กำลังว่ายนํ้าหนีฉลามสายฟ้าอยู่ แต่น่าเสียดายความเร็วของมันด้อยกว่าฉลามสายฟ้ามากทำให้ในท้ายที่สุดชีวิตของมันก็ต้องจบลง
ปลาฉลามสายฟ้าอันตรายและน่ากลัวมาก อย่าว่าแต่ปลาคีโน่เลยต่อให้เป็นนักรบแห่งท้องทะเลก็ยังต้องจบชีวิตลงเพราะมัน สรุปก็คือมันมีความแข็งแกร่งมากกว่านักรบแห่งท้องทะเลเสียอีก!
ถ้าเป็นไปได้ผู้คนที่มีพลังอยู่ระดับนักรบแห่งท้องทะเลหรือตํ่ากว่านั้นมักหลีกเลี่ยงฉลามสายฟ้า
ฉลามสายฟ้าที่พึ่งจะกินปลาคีโน่ไปรู้สึกไม่อิ่ม มันหันมองซ้ายขวาหาเหยื่ออาหารตัวต่อไป ไม่นานมันก็เจอเข้ากับฝูงปลาคีโน่ ฉลามสายฟ้ารีบแหวกว่ายพุ่งเข้าหาฝูงปลาคีโน่
ฝูงปลาคีโน่เห็นฉลามสายฟ้าพุ่งเข้ามา พวกมันรีบหนีด้วยความหวาดกลัวทันที ฉลามสายฟ้ามันฉลาด พวกปลาคีโน่วิ่งหนีไปทั่วทุกทิศทางหากมันไล่กินทีละตัวคงนานกว่าจะกินหมด วินาทีนั้นฉลามสายฟ้าตัดสินใจใช้ทักษะที่มีมาตั้งแต่เกิดของมัน
รอบๆตัวฉลามสายฟ้าพลันเกิดสายฟ้าสีเหลืองทองที่ดูอันตรายและน่าหวาดกลัว สายฟ้ารอบตัวมันทำให้ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นหลายเท่า เพิ่มความเร็วยังไม่พอฉลามสายฟ้าปล่อยกระแสไฟฟ้าเป็นวงกว้าง
เพราะกระแสไฟฟ้าที่มันปล่อยออกมา ปลาและสิ่งมีชีวิตอื่นบริเวณนั้นพลันถูกช็อต สิ่งมีชีวิตบางตัวที่มีระดับพลังตํ่าตายลงทันทีโดยไม่มีเวลาให้รู้สึกตัว พวกเก่งๆหน่อยก็จะได้รับบาดเจ็บสาหัส
"ช่างแข็งแกร่งจริงๆ" ฮันน่าชื่นชม เธอทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ตื่นเต้นที่ได้เห็นฉากที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต หวาดกลัวว่าฉลามสายฟ้ามันจะกระโดดขึ้นจากน้ำมากัดตนรึเปล่า
เมื่อเห็นว่าเหยื่อของมันหลายตัวตายแล้วหลายตัวบาดเจ็บสาหัส ฉลามสายฟ้าก็ว่ายอย่างรวดเร็วเข้าไปกินสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น มันเริ่มกินจากสิ่งมีชีวิตระดับตํ่าก่อน หลังกินพวกระดับตํ่าเสร็จฉลามสายฟ้าก็ไปกินพวกที่ระดับสูงกว่าเดิม
ปลาและเหล่าสิ่งมีชีวิตที่ได้รับบาดเจ็บต่างถูกฉลามสายฟ้าพุ่งเข้าโจมตีจากนั้นก็โดนกิน
ไม่ไกลจากบริเวณที่ฉลามสายฟ้าอยู่มากนัก ปลาจูปีก้ากำลังจับตามองฉลามสายฟ้าอยู่อย่างโกรธแค้น ฉลามสายฟ้าแย่งเหยื่อของมันหมดเลย มันรู้สึกโกรธมาก
"ปลาจูปีก้า?!" ฮันน่าตกใจ เธอเคยได้ยินมาว่าแถวๆเมืองขั้นที่หนึ่งมีฉลามสายฟ้ากับปลาจูปีก้าน้อยมาก น้อยจนแทบจะไม่พบเห็น แต่ตอนนี้เธอกลับได้เจอพวกมันทั้งคู่ในเวลาเดียวกัน!
ฉลามสายฟ้าและปลาจูปีก้ามีระดับพลังที่ไม่ต่างกันมาก พวกมันทั้งคู่ต่างเป็นศัตรูกัน ปลาจูปีก้ามีพลังคล้ายๆฉลามสายฟ้า มันเองก็มีทักษะสายฟ้าตั้งแต่เกิดมา
"หรือว่าพวกมันกำลังจะสู้กัน?!" ฮันน่าเผลอพูดอย่างตื่นเต้น ตลอดทั้งชีวิตเธอไม่เคยเห็นสัตว์นํ้าสู้กันมาก่อน เป็นขณะนี้ที่เธอกำลังจะได้เห็นมันเป็นครั้งแรก แถมยังเป็นศึกอันน่าตื่นตะลึงอีกด้วย
"น่าจะใช่นะ" โลเวลซึ่งขี่ม้าอยู่ข้างๆหยุดม้าตามฮันน่า เขามองไปที่ทะเลบนท้องฟ้าและกล่าวออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก
วินาทีต่อมารอบๆตัวปลาจูปีก้าก็เกิดกระแสไฟฟ้า มันใช้พลังของมันช่วยให้ความเร็วเพิ่มขึ้น ปลาจูปีก้าพุ่งด้วยความเร็วสูงไปตรงหน้าฉลามสายฟ้า จากนั้นจึงสะบัดหางตบใส่หน้าศัตรูของมัน เสียงดัง ปัง! ร่างกายฉลามกระเด็นไปไกล
จบบทที่ 19 ฉลามสายฟ้า


## บทที่ 20 สัตว์น้ำปะทะกัน!

ฉลามสายฟ้าโดนปลาจูปีก้าใช้หางตบ มันรู้สึกโกรธมาก ตลอดชีวิตที่ผ่านมาไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่มันถูกปลาชนิดอื่นโจมตีใส่ ฉลามสายฟ้าจ้องปลาจูปีก้าอย่างโกรธแค้น ฉับพลันสายฟ้ารอบตัวมันทรงพลังขึ้น
กรรรรร!
มันคำรามเสียงดัง พุ่งตรงเข้าใส่ปลาจูปีก้า มาถึงด้านหน้ามันอ้าปากเผยให้เห็นฟันแหลมคมสีขาว ปลาจูปีก้าคาดเดาได้ว่าฉลามสายฟ้าต้องการจะกัดมัน มันรีบใช้กระแสไฟฟ้าเพิ่มความเร็วตนเองและหลบไปข้างๆ
ฉลามสายฟ้ากัดพลาดเป้าพุ่งผ่านปลาจูปีก้าไป ปลาจูปีก้าใช้โอกาสที่มันหลบสำเร็จในการโจมตีสวนกลับ กระแสไฟฟ้ารอบร่างกายเคลื่อนย้ายไปรวมกันตรงจุดเดียว จุดนั้นคือหางของมันนั่นเอง! ปลาจูปีก้ามองฉลามสายฟ้าซึ่งพึ่งรู้สึกตัวว่าตนเองพลาดเป้าอย่างดูถูกก่อนใช้หางตบใส่
ปึงง!
ร่างฉลามสายฟ้ากระเด็นไปไกลอีกครั้ง มันโกรธมากยิ่งขึ้น ตัวมันโดนตบมาแล้วครั้งหนึ่งยังโดนตบซํ้ารอบสองอีก แถมการโจมตีของมันยังพลาดเป้าด้วย นี่ทำให้ฉลามสายฟ้ามองปลาจูปีก้าด้วยความเกลียดชังมากกว่าเดิม
ปลาจูปีก้าไม่สนใจสายตาของฉลามสายฟ้า มันสามารถรู้ได้ทันทีหลังจากเริ่มต่อสู้ ศัตรูของมันไม่มีประสบการณ์ต่อสู้กับศัตรูระดับเดียวกันหรือมากกว่าเลย ฉลามสายฟ้าอาศัยเพียงสัญชาตญาณเท่านั้นในการต่อสู้ เพราะงั้นปลาจูปีก้าซึ่งเคยผ่านประสบการณ์ต่อสู้มากมายนับไม่ถ้วนมาแล้วจึงได้เปรียบฉลามสายฟ้าอยู่เล็กน้อย
แน่นอนว่าด้วยระดับพลังที่เท่ากันปลาจูปีก้าจำเป็นต้องใช้พลังถึงเจ็ดส่วนจากสิบส่วนเพื่อทำการสังหารฉลามสายฟ้า มันจะไม่ชนะง่ายๆแน่หากไม่ใช่พลังเกินหกส่วน
เมื่อครู่พลังที่ใส่ไปในการโจมตีคือพลังห้าส่วน ดังนั้นฉลามสายฟ้าจึงไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก แต่ถึงไม่ได้รับความเจ็บปวดมากมายอะไรทว่าความเคียดแค้นที่มีต่อปลาจูปีก้าของฉลามสายฟ้ากลับไม่ลดลงเลย
ฉลามสายฟ้าจ้องศัตรูที่น่าหวาดกลัวที่สุดที่เคยเจอมาในชีวิตอย่างจริงจัง มันรู้ว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไปตัวมันคงต้องจบชีวิตลงและกลายเป็นอาหารให้อีกฝ่ายแน่ การเป็นอาหารให้ศัตรูเป็นสิ่งที่มันไม่อาจยอบรับได้เด็ดขาด
มันเคยเป็นผู้ล่ามาก่อนตอนนี้จะให้มันกลายเป็นผู้ถูกล่าเนี่ยนะ? มันไม่ยินยอม! สายฟ้ารอบตัวทรงพลังและน่าหวาดกลัวขึ้น ฉลามสายฟ้าเตรียมใช้พลังทั้งหมดจัดการปลาจูปีก้า
ปลาจูปีก้ารู้ว่าฉลามสายฟ้าต้องการทำสิ่งใดแต่มันก็ไม่ได้ไปขัดขวางอีกฝ่าย มันรอให้ศัตรูเตรียมการเสร็จ การกระทำของปลาจูปีก้าแม้จะดูเหมือนประมาททว่าไม่ใช่เลย ตัวมันระวังอยู่ตลอดเวลาและพร้อมใช้งานทักษะทันทีถ้าฉลามสายฟ้าผิดพลาด สาเหตุที่มันไม่เริ่มโจมตีอีกฝ่ายก่อนเป็นเพราะปลาจูปีก้ารู้ดี พละกำลังและความแข็งแกร่งสายฟ้าของมันไม่สามารถสู้ฉลามสายฟ้าได้อย่างแน่นอน
ไม่นานฉลามสายฟ้าก็เตรียมการเสร็จสิ้น เวลานี้ดวงตาของมันปรากฏสายฟ้าสีเหลืองทองวิ่งแล่นอยู่ ลวดลายสายฟ้าบนตัวเห็นชัดขึ้น เขี้ยวแหลมคมมากกว่าเดิมและใหญ่กว่าเดิม
ฉลามสายฟ้าแหวกว่ายนํ้าทะเลอย่างรวดเร็วไปอยู่เบื้องหน้าปลาจูปีก้า ปลาจูปีก้าตกใจมาก ความแข็งแกร่งของศัตรูแข็งแกร่งกว่าที่มันคิดเสียอีก อย่างรวดเร็วมันพลันสงบ ตัวมันมีประสบการณ์ต่อสู้มากมายจะมาตกใจจนไปไม่เป็นได้อย่างไร?
ฉึก!
ฟันแหลมคมใหญ่สีขาวของฉลามสายฟ้ากัดลงบนตัวปลาจูปีก้า เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลออกจากร่างกาย โชคดีที่เมื่อครู่ปลาจูปีก้าสามารถใช้กระแสไฟฟ้าสร้างโล่ป้องกันขนาดเล็กทันจึงไม่บาดเจ็บสาหัส ปลาจูปีก้ารู้สึกเจ็บปวดมาก แต่มันก็อดทนไว้ เวลานี้คือจังหวะสำคัญซึ่งสามารถตัดสินศึกได้เลย มันจะไม่ยอมให้มีอะไรผิดพลาดแน่
ฟันของฉลามสายฟ้าฝังไว้ในตัวปลาจูปีก้าทำให้ร่างฉลามไม่สามารถขยับไปไหนได้ และถ้าต้องการนำออกจำเป็นต้องใช้เวลาหลายวินาทีซึ่งหลายวินาทีนั้นสามารถเป็นตัวตัดสินชีวิตของมันได้เลย ฉับพลันฉลามสายฟ้ารู้สึกเสียใจ เสียใจที่ตัดสินใจผิดพลาด
ซี่ซี่ซี่!!!
อุณหภูมิของกระแสไฟฟ้าที่ปล่อยโดยปลาจูปีก้าเพิ่มสูงขึ้นจนนํ้าทะละระเหย แน่นอนฉลามสายฟ้าที่อยู่ใกล้กับปลาจูปีก้ามากที่สุดก็ได้รับผลกระทบจากอุณหภูมิที่สูงขึ้นด้วย แม้ตัวมันจะมีความต้านทานธาตุสายฟ้าสูงมากทว่าก็ยังคงได้รับบาดเจ็บ นี่แสดงให้เห็นว่ากระแสไฟฟ้าของปลาจูปีก้าน่ากลัวขนาดไหน!
"แข็งแกร่งมาก!" ฮันน่าซึ่งมองดูการต่อสู้อยู่ตกตะลึง เธอเผลอพูดออกมา ใบหน้าซีดขาวราวกับไม่มีเลือด ตอนนี้เธอกำลังจินตนาการว่าหากตนเองโดนกระแสไฟฟ้านั่นเข้าไปสภาพจะเป็นอย่างไร
"ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่ทรงพลังแบบนี้มาก่อนเลย!" โลเวลก็ไม่ต่างกัน เขาเป็นลูกชายของนักรบ เคยเห็นการต่อสู้ระหว่างสัตว์นํ้าด้วยกันเองมาบ้าง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่รุนแรงและทรงพลังเท่าครั้งนี้
กรรรรรรร!
ฉลามสายฟ้าร้องด้วยความเจ็บปวด การร้องครั้งนี้เป็นการร้องที่เจ็บปวดที่สุดเท่าที่มันเคยร้องออกมา มันสลัดตัวออกจากปลาจูปีก้าและรีบว่ายนํ้าหนีทันที ความกลัวเข้ากัดกินหัวใจของมัน เวลานี้มันคิดเพียงหนีเท่านั้น มันไม่สนใจอย่างอื่นอีกแล้ว ไม่สนด้วยว่าการหนีเป็นพฤติกรรมของเหยื่อผู้ถูกล่า
แต่มีหรือที่ปลาจูปีก้าจะปล่อยมันไปแบบนี้? ไม่มีทาง! ปลาจูปีก้าไม่มีทางปล่อยเหยื่อของมันไปแน่ มันรวบรวมพลังแปดส่วนไว้ที่หางของมัน กระแสไฟฟ้าเริ่มทรงพลังขึ้นอีกครั้ง มันทรงพลังมากกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก
โฮกกกกก!
ปลาจูปีก้าคำราม ใช้พลังสองส่วนสร้างกระแสไฟฟ้าขึ้นรอบตัว กระแสไฟฟ้านี้ทำให้ตัวมันเร็วขึ้นหลายเท่า ฉับพลันมันพุ่งแหวกนํ้าทะเลไล่ตามฉลามสายฟ้าไป
ฉลามสายฟ้ากลัวมาก มันพยายามหนีสุดชีวิตทว่าปลาจูปีก้าก็ยังคงไล่ตามมันทันอยู่ดี เห็นปลาจูปีก้าอยู่ด้านหลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆฉลามสายฟ้าเริ่มร้อนรนทำสิ่งใดไม่ถูก
จังหวะนั้นความเร็วของปลาจูปีก้าพลันเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เพียงแค่วินาทีเดียวก็สามารถว่ายนํ้ามาดักเบื้องหน้าฉลามสายฟ้าได้ มันหมุนตัวใช้หางฟาดใส่ฉลามสายฟ้าเป็นรอบที่สาม รอบนี้แตกต่างจากรอบที่แล้ว มันทรงพลังและน่ากลัวกว่าสองครั้งก่อนมาก
ปึงง! ซี่ซี่ซี่ๆ!!!
ร่างฉลามสายฟ้ากระเด็นไปไกลอีกครา ด้วยแรงที่เพิ่มขึ้นมาและกระแสไฟฟ้าที่รุนแรงกว่าเดิมอุณหภูมิสูงกว่าเดิมทำให้มันได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่กี่วินาทีถัดมาฉลามสายฟ้าก็สิ้นใจตาย ร่างของมันลอยขึ้นไปข้างบนท้องฟ้าขณะเลือดไหลรินลงมา หากสายฝนได้เห็นภาพฉากนี้เขาจะต้องอ้าปากตาค้าง คิดในใจว่านี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์เกินไปแล้ว!
ปลาจูปีก้าไม่รอให้ร่างฉลามสายฟ้าลอยขึ้นสูง มันพุ่งอย่างรวดเร็วอ้าปากกว้างงับอาหารของมัน กัดกินฉีกกระชากเนื้อศัตรูซึ่งเมื่อครู่พึ่งต่อสู้กันมาอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อกินเสร็จมันก็ว่ายจากไป
"ฉลามสายฟ้าแพ้เหรอเนี่ย?!" ฮันน่าพึมพำด้วยนํ้าเสียงผิดหวัง ตัวเธอแอบเชียร์มันมาตลอดทว่าสุดท้ายมันก็แพ้ ช่างเสียดายแรงที่เชียร์จริงๆ
"ฉลามสายฟ้าแพ้จริงๆด้วย ดูยังไงมันก็มีประสบการณ์ต่อสู้ไม่เท่าปลาจูปีก้า พวกมันทั้งสองมีพลังอยู่ในระดับใกล้เคียงกันและมีธาตุเหมือนกัน สามารถคาดเดาได้ง่ายๆเลยว่าใครจะชนะ คนที่มีประสบการณ์ต่อสู้มากกว่ามีโอกาสชนะสูงมาก" โลเวลกล่าวอย่างตื่นเต้น พ่อของเขาเป็นนักรบและเคยพาเขาไปหาประสบการณ์ต่อสู้บ่อยๆ เพราะงั้นโลเวลจึงสามารถคาดเดาได้
จบบทที่ 20 สัตว์น้ำปะทะกัน!


## บทที่ 21 พูดคุยระหว่างทาง

แม้ว่าเหตุการณ์ฉลามสายฟ้าปะทะปลาจูปีก้าจะผ่านมานานหลายชั่วโมงแล้วก็ตามแต่ฮันน่าและโลเวลยังคงไม่หายตื่นเต้น เวลานี้พวกเขากำลังขี่ม้าเดินทางไปบริเวณภูเขา ตั้งแต่ศึกสัตว์นํ้าจบลงทั้งสองก็เริ่มเดินทางต่อทันที
"อีกนานแค่ไหนกว่าเราจะถึงบริเวณภูเขา?" ฮันน่าหันไปถามโลเวลซึ่งกำลังขี่ม้าอยู่ข้างๆ โลเวลมีพ่อเป็นนักรบ พ่อของโลเวลมักพาเขาไปหาประสบการณ์ด้านนอกเมืองอยู่บ่อยครั้ง ไม่แปลกที่ฮันน่าจะถามเส้นทางจากโลเวล เพราะเขาเคยมาที่บริเวณภูเขาหลายครั้งแล้ว
"คาดว่าคงอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงที่นั่น เธอแน่ใจแล้วเหรอว่าจะไปน่ะ? หากพ่อของเธอรู้เรื่องนี้เข้าท่านคงโกรธมากแน่ๆ เธออาจโดนทำโทษโดยการกักบริเวณหลายเดือนเลยนะ" โลเวลตอบและถามฮันน่ากลับไป
"พวกเราเดินทางมาหลายชั่วโมงจนถึงครึ่งทางแล้ว จะมากลับตอนนี้เนี่ยนะ?! เราไม่สามารถกลับได้อีกต่อไป ถ้ากลับไปตอนนี้เราจะไม่ได้อะไรกลับไปเลย อีกอย่างถึงกลับไปก็โดนพ่อทำโทษที่ออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาตเหมือนกัน ไว้เสร็จเรื่องนี้ก่อนค่อยกลับไปก็ได้ ยังไงก็โดนลงโทษอยู่ดี" ฮันน่าบอก
โลเวลทำได้เพียงถอนหายใจ ฮันน่าได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว เธอไม่มีทางเปลี่ยนความคิดแน่นอน เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากสนับสนุนเธอเต็มที่
"เอาล่ะพวกเราจะไม่กลับไป เราจะมุ่งหน้าต่อไปจนถึงบริเวณภูเขา เมื่อไปถึงที่นั่นฉันขอบอกเธอไว้ก่อนเลยนะ เธอห้ามทำอะไรโดยไม่คิดเด็ดขาด เมื่อประมาณสองสามวันก่อนขณะที่ฉันกำลังนั่งกินข้าวฉันได้ยินข่าวลือจากผู้คนภายในร้านมาว่าช่วงนี้บริเวณภูเขามีพวกโจรกลุ่มใหญ่อาศัยอยู่" โลเวลเตือน
ฮันน่าส่งเสียงไม่พอใจ เธอเริ่มบ่น "รู้น่า นายก็รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง? ฉันเคยทำอะไรโดยไม่คิดซักครั้งไหม? แม้แต่ตอนตัดสินใจหลบหนีออกจากบ้านฉันยังคิดซํ้าหลายรอบเลย ฉันคิดแล้วคิดอีกคิดถึงผลกระทบที่ตามมาจนฉันปวดหัวจะตายอยู่แล้ว!"
"ทำไมเธอต้องอารมณ์เสียด้วยเล่าฉันก็แค่บอกเธอไว้ก่อนเฉยๆ ไม่ได้บอกว่าเธอเป็นคนทำอะไรไม่คิดซักหน่อย" โลเวลกล่าวขณะขี่ม้ามุ่งตรงไปยังด้านหน้า
"ฉันรู้แล้วฉันจะระวัง นายช่วยบอกข่าวลือที่นายได้ยินมาอย่างละเอียดให้ฉันฟังได้ไหม? อย่างเช่น พวกโจรกลุ่มนั้นมันแข็งแกร่งมากแค่ไหน? มันมีองค์กรอะไรสนับสนุนรึเปล่า? คนที่แข็งแกร่งมากที่สุดมีระดับอะไร?" ฮันน่าถาม
"ฉันไม่รู้ละเอียดมากนักหรอก สิ่งที่ฉันรู้มีเพียงแค่พวกโจรกลุ่มนี้มันอันตรายมาก กระทั่งคนที่มีพลังอยู่จุดสูงสุดของระดับนักรบแห่งท้องทะเลยังพ่ายแพ้ เธอรู้จักนักรบแห่งท้องทะเลลูเซี่ยนรึเปล่าล่ะ? ถึงจะเป็นเขาคนนั้นเมื่อเจอกับโจรกลุ่มนี้ก็ยังตาย" โลเวลบอก
ฮันน่าตกใจ "ลูเซี่ยนคนนั้นน่ะเหรอ?! เขาแข็งแกร่งสุดๆจนแม้กระทั่งจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเลคนอื่นยังต้องเคารพเลยไม่ใช่หรือ? แต่กลับแพ้ให้กับกลุ่มโจรกลุ่มเดียวเนี่ยนะ? ถ้าข่าวลือเป็นเรื่องจริงโจรกลุ่มนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ"
เนื่องจากเธอเป็นลูกสาวเจ้าเมืองฮันน่าจึงรู้จักกับจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเลลูเซี่ยน เธอเคยพบกับเขาสองสามครั้ง ลูเซี่ยนเป็นคนที่มีพรสวรรค์การต่อสู้ระดับสุดยอด เพียงแค่เขาอายุสิบห้าปีก็สามารถเป็นนักรบแห่งท้องทะเลได้แล้ว และใช้เวลาอีกสิบสองปีในการเป็นจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเล
อายุสามสิบปีลูเซี่ยนสามารถบรรลุวิชาดาบแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งท้องทะเล อายุสี่สิบปีลูเซี่ยนทำความเข้าใจธาตุแสงจนสร้างทักษะอันแสนโด่งดังอย่างทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]ขึ้นมาได้
และเป็นทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]นี่เองที่ทำให้ลูเซี่ยนเป็นคนอันตราย เขาเคยใช้ทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]เพื่อเอาชนะจุดสูงสุดของนักรบแห่งท้องทะเลเก้าคนในเวลาเดียวกัน เรื่องนี้ไม่ว่าใครได้ยินต่างก็ตกตะลึงและหวาดกลัว ลูเซี่ยนคนนี้แข็งแกร่งเกินไป! ด้วยการใช้ความสามารถทั้งหมดเขาอาจถึงขั้นสามารถต่อสู้กับระดับที่สูงกว่านักรบแห่งท้องทะเลได้หลายวินาทีเลยทีเดียว
เพราะงั้นฮันน่าจึงตกตะลึงเมื่อโลเวลบอกว่าแม้กระทั่งลูเซี่ยนยังตายเมื่อเจอกับโจรกลุ่มนี้ เธอเคยเห็นลูเซี่ยนใช้ทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]มาก่อน ทักษะนั้นมันทรงพลังและน่าหวาดกลัวมาก นอกจากจะสามารถใช้โจมตีฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว มันยังสามารถใช้ในการหนีได้อีกด้วย เมื่อลูเซี่ยนใช้ทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]ถึงจะเป็นระดับสูงกว่านักรบแห่งท้องทะเลก็ยังต้องชะงักหลายวินาที
"ข่าวนี้จริงหรือเปล่า? ฉันว่ามันไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่เลย ต่อให้ลูเซี่ยนจะไม่สามารถสู้กับพวกโจรได้เขาก็ยังสามารถหนีได้ด้วยทักษะ[แสงศักดิ์สิทธิ์]หนิ? หรือว่าโจรพวกนั้นมีคนที่ระดับเหนือกว่านักรบแห่งท้องทะเลเหรอ?" ฮันน่าถาม
โลเวลเริ่มพูด "ข่าวลือมันเป็นเรื่องจริง หลังจากที่ฉันได้ฟังครั้งแรกฉันก็ยังไม่เชื่อเหมือนเธอเนี่ยแหละ ดังนั้นฉันเลยไปสืบข้อมูลมาทำให้รู้ว่าข่าวลือนี้เป็นเรื่องจริงสามารถยืนยันได้ ลูเซี่ยนตายไปแล้วจริงๆ มีคนหลายคนเห็นศพของเขา โจรพวกนี้มันเหี้ยมโหดมาก ศพของลูเซี่ยนถูกเอาสิ่งมีค่าไปทั้งหมดแม้กระทั้งเสื้อผ้าซักชิ้นก็ไม่เหลือ ตามร่างกายเขามีแผลเหวะหวะเต็มไปหมด ฉันเองก็ได้เห็นศพเขาเช่นกัน ตอนนี้น่าจะถูกฝังไปแล้วล่ะมั้ง?"
"ถ้างั้นก็แสดงว่าโจรพวกนี้มีคนที่ระดับสูงกว่านักรบแห่งท้องทะเลอยู่จริงๆ ฉันว่าพวกเราควรระวังตัวมากกว่าเดิม ถ้าเจอกับโจรพวกนั้นเราไม่มีทางรอดแน่ มีแต่ตายกับตายเท่านั้น" ฮันน่ากล่าวอย่างกังวล ใบหน้าของเธอซีดขาว เธอไม่คิดเลยว่าการออกมาข้างนอกครั้งนี้จะต้องเจอกับอะไรแบบนี้
ทว่าฮันน่าก็ไม่คิดจะกลับเมืองแต่อย่างใด นานๆทีกว่าจะได้ออกนอกเมืองถ้าเธอกลับไปตอนนี้เธอคงรู้สึกเสียดายสุดๆ หากกลับไปคงอีกนานกว่าจะได้ออกมาอีกครั้ง แถมครั้งนี้ฮันน่ามาบริเวณภูเขาเพื่อหาหินท้องทะเลด้วย ไม่สามารถกลับไปตอนนี้ได้ต้องหาหินท้องทะเลให้เจอก่อน
"แน่นอนสิ ที่ฉันเตือนเธอก็เป็นเพราะแบบนี้แหละ พวกเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโจรเลย เพราะงั้นเราจึงต้องเพิ่มความระวัง" โลเวลพูด
ชั่วโมงต่อมา ม้าของทั้งสองเริ่มเหนื่อยฮันน่ากับโลเวลจึงตัดสินใจพักผ่อนซักเล็กน้อย อีกอย่างพวกเขาก็เริ่มหิวแล้วด้วย ฮันน่าให้โลเวลจุดไฟส่วนเธอออกไปล่าสัตว์เพื่อนำมาทำอาหาร
แน่นอนว่าสัตว์พวกนั้นไม่ใช่สัตว์นํ้า มีอยู่สามสาเหตุที่ฮันน่าไม่ล่าสัตว์นํ้าเพื่อนำมากิน ประการแรกสัตว์นํ้าอันตรายมากๆฮันน่าไม่กล้าเสี่ยง ประการที่สองเธอไม่มีเบ็ดตกปลาหรืออุปกรณ์อื่นๆที่ใช้ในการตกปลา ประการที่สามเพราะเธอยังไม่ถึงระดับนักรบแห่งท้องทะเลจึงไม่สามารถกระโดดขึ้นไปในนํ้าได้(บริเวณที่ฮันน่าอยู่เป็นที่ราบไม่มีเนินเขาไม่มีที่สูงเพราะงั้นเธอเลยไม่สามารถขึ้นไปตรงที่นํ้าทะเลอยู่ได้)(นํ้าทะเลอยู่บนฟ้า)
ชิ้ง! ฉึก!
ฮันน่าชักมีดสีดำออกจากฝักซึ่งเธอแอบเอามาจากพ่อของเธอที่เป็นเจ้าเมือง มีดปล่อยออร่าสีม่วงเข้มอันน่าสะพรึงกลัวพร้อมส่งเสียงแปลกๆ เธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วทำการสังหารวัวครึ่งปลา(วัวครึ่งปลาเป็นสัตว์ที่สามารถหายใจได้ทั้งในนํ้าและบนบก)ตรงหน้าด้วยมีดสีดำ
มอออ! มออ!
วัวครึ่งปลากรีดร้องเสียงดังอย่างเจ็บปวด จากนั้นร่างมันก็ล้มลงกับพื้น ฮันน่าเก็บมีดสีดำกลับเข้าฝัก ด้วยพละกำลังของเธอซึ่งเป็นครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเลทำให้นํ้าหนักวัวครึ่งปลาไม่มีผลต่อเธอ
"นายช่วยฉันแล่เนื้อวัวครึ่งปลาหน่อยฉันทำไม่เป็น" ฮันน่าโยนร่างไร้วิญญาณของวัวครึ่งปลาลงบนพื้นขณะกล่าวกับโลเวล เธอไม่มีประสบการณ์มากแบบโลเวลดังนั้นฮันน่าจึงคิดว่าให้เขาทำจะดีกว่า
"ได้ ได้" โลเวลตอบรับ เขาจุดไฟเสร็จพอดี ดึงมีดแล่เนื้อที่พ่อให้ออกมาก่อนแล่เนื้อวัวครึ่งปลาด้วยความเชี่ยวชาญ ไม่นานเขาก็แล่เนื้อเสร็จ ด้วยความเร็วและความแข็งแกร่งของระดับครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเลเป็นผลให้การแล่เนื้อครั้งนี้เสร็จเร็วมาก
เขานำจานไม้ต้านทานความร้อนสองใบออกมาจากกระเป๋าหนังสัตว์ของตนเอง หั่นเนื้อวัวครึ่งปลาเป็นชิ้นให้พอดีกับจาน ทั้งสองเริ่มย่างเนื้อและกินมัน เพิ่มรสชาติด้วยเครื่องปรุงต่างๆซึ่งโลเวลพกติดตัวไว้ตลอดไม่ว่าจะไปที่ไหน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดพวกเขาก็อิ่ม แน่นอนว่าฮันน่ากับโลเวลกินไม่หมด ด้วยกระเพาะทั้งสองของพวกเขาไม่สามารถกินเนื้อวัวครึ่งปลาหมดแน่นอน
จบบทที่ 21 พูดคุยระหว่างทาง


## บทที่ 22 ราชาวัวครึ่งปลาโกรธเกรี้ยว!

หลังทานข้าวเสร็จฮันน่ากับโลเวลก็ออกเดินทางต่อ กว่าจะทานเสร็จม้าก็พักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้ว ม้าของทั้งคู่มุ่งสู่บริเวณภูเขาซึ่งมีหินท้องทะเลจำนวนมากมายมหาศาล
ทว่าถึงบริเวณภูเขาจะมีหินท้องทะเลจำนวนมากแต่ก็ใช่ว่าจะได้มาโดยง่าย บริเวณภูเขามีสัตว์และสิ่งมีชีวิตมากมายที่มีระดับพลังเท่ากับนักรบแห่งท้องทะเล มีแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตระดับสูงกว่านั้น ยิ่งเข้าใกล้ภูเขามากเท่าใดยิ่งอันตรายเท่านั้น
ฮันน่าเคยได้ยินตำนานเรื่องเล่าความอันตรายของภูเขามาบ้าง ไม่ว่าจะเป็นภูเขาลูกไหนล้วนมีสิ่งมีชีวิตระดับสูงปกครองอยู่ ดังนั้นฮันน่าจึงไม่ไปภูเขา ถ้าเธอไปภูเขารับรองได้เลยว่าไม่เกินสามวันเธอจะต้องกลายเป็นโครงกระดูกแน่นอน
ในภูเขาสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ่ที่สุดมีระดับพลังสูงกว่านักรบแห่งท้องทะเลเสียอีก บริเวณภูเขาก็ใช่ว่าจะไม่อันตราย บริเวณภูเขาเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์และสิ่งมีชีวิตจำนวนมากซึ่งแต่ละตัวล้วนมีระดับพลังไม่ตํ่ากว่าครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเลทั้งนั้น แม้จะเป็นนักรบแห่งท้องทะเลมาเองยังต้องระมัดระวัง
หลายชั่วโมงต่อมา ท้ายที่สุดพวกเขาก็มาถึงบริเวณภูเขา ฮันน่าลงจากม้า เธอมองไปทั่วทุกทิศสังเกตรอบข้าง เธอพบว่าบริเวณนี้มีสัตว์สิ่งมีชีวิตอยู่หลายตัว มีพลังเท่าครึ่งก้าว(ใช้ครึ่งก้าวแทนครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเลนะครับ มันแยวเกินไปเลยย่อ)เกือบร้อยตัวและพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลเป็นสิบ หนึ่งในนั้นเป็นวัวครึ่งปลา แน่นอนปกติแล้ววัวครึ่งปลาไม่ได้มีพลังอะไรแข็งแกร่งมากนัก เดิมมันมีพลังอยู่ระดับตํ่ากว่าครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเล
แต่ตัวด้านหน้าที่เธอเห็นมันมีพลังระดับเดียวกับนักรบแห่งท้องทะเล บนหัววัวครึ่งปลาตัวนี้มีมงกุฎอยู่ มงกุฎสีทองโปร่งใส มันใสมากๆจนเกือบสามารถเรียกว่าล่องหนได้เลยทีเดียว
เวลานั้นวัวครึ่งปลาพลันสัมผัสได้ว่ามีคนจ้องมองมันอยู่ มันจึงหันไปมองยังทิศทางหนึ่ง ทิศทางนั้นคือทิศที่ฮันน่ากับโลเวลยืนอยู่ ในดวงตาของมันเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่รุนแรงแฝงความเกลียดชัง
วัวครึ่งปลาตัวนี้พิเศษมาก เพราะมันคือราชาวัวครึ่งปลานั่นเอง มันมีทักษะที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดทักษะหนึ่ง ทักษะนี้สามารถทำให้ราชาวัวครึ่งปลาสามารถรู้ได้ว่าใครเคยฆ่าเผ่าพันธุ์เดียวกับมันบ้างด้วยการมองเท่านั้น
ใช้แล้ว! สาเหตุที่ราชาวัวครึ่งปลามองด้วยสายตาโกรธแค้นเป็นเพราะว่าฮันน่าเพิ่งฆ่าญาติพี่น้องเผ่าพันธุ์เดียวกับมันมา ตอนนี้มันได้ตัดสินใจแล้ว มันจะสังหารมนุษย์ผู้หญิงระดับครึ่งก้าวคนนี้ทิ้งซะเพื่อเป็นการแก้แค้นให้กับวัวครึ่งปลาที่ตายไป
มออออ! มออ!
ราชาวัวครึ่งปลาร้องเสียงดัง เสียงของมันดังลั่นไปทั่วบริเวณ เสียงนี้ทั้งดุดันและทรงพลัง เหล่าสิ่งมีชีวิตพลังเท่าครึ่งก้าวทั้งหลายต่างหลบหนีอย่างรวดเร็วด้วยความหวาดกลัว
สิ่งมีชีวิตที่มีพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลหลายสิบตัวพากันมองมาทางราชาวัวครึ่งปลาก่อนหันสายตาไปยังพวกฮันน่า วินาทีถัดมาพวกมันก็หันหน้ากลับและค่อยๆเดินจากไป ปล่อยให้ราชาวัวครึ่งปลาจัดการมนุษย์ที่น่ารังเกลียดทั้งสองทิ้งซะ
เดิมสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ก็ไม่ได้ชอบมนุษย์อยู่แล้ว กลับกันเลยพวกมันเกลียดมนุษย์สุดๆ พวกมนุษย์ทั้งเจ้าเล่ห์และโลภมาก ต้องการสังหารพวกมันเพื่อนำไปทำอุปกรณ์ต่างๆและยาโพชั่น
แม้พวกมันเหล่าสิ่งมีชีวิตจะไม่ได้สนิทกันมากนักเพราะไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน ทว่าหากเป็นเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์พวกมันจะสนิทกันทันทีโดยไม่สนความแค้นในอดีต มนุษย์เป็นสิ่งที่น่ารังเกลียด!
ถ้าไม่ติดว่ามนุษย์ผู้หญิงและมนุษย์ผู้ชายอ่อนแอเกินไปล่ะก็พวกมันคงเข้าไปรุมสังหารแล้ว เป็นเพราะมนุษย์ทั้งสองอ่อนแอเกินไปเหล่าสิ่งมีชีวิตจึงให้ราชาวัวจัดการ เพียงแค่มนุษย์ระดับครึ่งก้าวสองคนราชาวัวครึ่งปลาคงจัดการได้ง่ายๆอยู่แล้ว
"แย่แล้วนั่นมันเป็นราชาวัวครึ่งปลา!" โลเวลร้องตะโกนออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นราชาวัวครึ่งปลาหันมองมาทางตนก่อนร้องเสียงดัง ขณะเดียวกันเขาก็จับข้อมือฮันน่าพาเธอวิ่งหนีทันที
โลเวลเคยอ่านตำราข้อมูลสิ่งมีชีวิตมาก่อน เหตุผลที่เขาอ่านเป็นเพราะเขาต้องการรู้จุดอ่อนของสิ่งมีชีวิตแต่ละตัว เขาบังเอิญเห็นราชาวัวครึ่งปลาถูกบันทึกในตำรา ในตำรากล่าวถึงความสามารถของมันรวมถึงรูปร่างลักษณะด้วย
"อะไรนะราชาวัวครึ่งปลา?! เจ้านั่นมันมีพลังเท่ากับนักรบแห่งท้องทะเลเหรอ? ทำไมมันถึงเจอเราได้ล่ะทั้งๆที่พวกเราอยู่ไกลขนาดนี้?" ฮันน่าส่งเสียงประหลาดใจออกมา เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าวัวครึ่งปลาจะมีราชาด้วย
"ใช่แล้วเดี๋ยวฉันจะอธิบายทีหลัง ตอนนี้เราต้องหนีเจ้านี่ให้รอดก่อน มันมีพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเล พวกเราไม่สามารถสู้มันได้อย่างแน่นอน" โลเวลพูดขณะวิ่งเร็วขึ้น
"อือ" ฮันน่ารับคำและเพิ่มความเร็วตามโลเวล เธอเองก็สามารถรู้พลังของราชาวัวครึ่งปลาได้ มันแข็งแกร่งกว่าโลเวลและเธอมาก ต่อให้ทั้งสองร่วมมือกันก็ยังไม่สามารถเอาชนะมันได้ ความแตกต่างเรื่องพลังมันมากเกินไป! ตอนนี้มีแต่หนี หนี และก็หนีเท่านั้น ถ้าหยุดวิ่งแม้แต่วินาทีเดียวจะต้องตายแน่ๆ
พวกเขาใช้พลังของครึ่งก้าวเสริมความเร็วทำให้รวดเร็วขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า แต่ถึงอย่างงั้นความเร็วของราชาวัวครึ่งปลาก็ยังเร็วกว่าทั้งคู่ มันวิ่งตามหลังมาติดๆ
มอออออ! มอออ!
ยิ่งเวลาผ่านไปเรื่อยๆราชาวัวครึ่งปลายิ่งเข้ามาใกล้ โลเวลและฮันน่าเริ่มร้อนรน ฮันน่ากลัวมาก เธอไม่เคยมีประสบการณ์ต่อสู้เฉียดตายมาก่อน มาเจอกับสิ่งมีชีวิตที่มีพลังมากกว่าและเธอไม่สามารถตอบโต้ได้ฮันน่าแทบไปไม่เป็น
ส่วนโลเวลนั้นดีกว่าฮันน่าหน่อย แม้เขาจะไม่เคยเจอประสบการณ์ต่อสู้เฉียดตายแต่เขาพอมีประสบการณ์เอาตัวรอดอยู่บ้าง เขาพยายามทำใจให้สงบ ตั้งสติ คิดวางแผนเอาชีวิตรอด ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปพวกเขาไม่รอดแน่
"อ่ะ จริงสิ!" ฉับพลันโลเวลคิดบางอย่างขึ้นได้ เขานำยาโพชั่นออกมาจากกระเป๋าหนังสัตว์ เป็นโพชั่นที่พ่อของเขาให้ติดตัวมา โลเวลไม่รู้ว่ามันคือโพชั่นอะไรและพ่อก็ไม่ได้บอกเขาด้วย
โลเวลเคยถามพ่อเกี่ยวกับโพชั่นขวดนี้ไปหลายรอบแล้วแต่ทุกครั้งพ่อก็จะบอกอยู่ปนะโยคเดียว "มันคือโพชั่นที่จะทำให้ลูกรอดจากอันตรายได้" เพียงเท่านี้จริงๆ
เมื่อครู่จู่ๆภาพโพชั่นขวดนี้ก็โผล่ขึ้นมาในหัว พ่อได้เตือนเขาเอาไว้ว่าต้องอยู่ในสถานการณ์วิกฤตจริงๆถึงเอามาใช้ได้ ถ้าไม่ได้ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตห้ามใช้เด็ดขาด เวลานี้เขามีอันตรายถึงชีวิตเลยตัดสินใจใช้มัน
'ตอนนี้มีแต่พึ่งมันเท่านั้น โอกาสรอดของฉันกับฮันน่าอยู่กับเจ้าสิ่งนี้แล้ว' โลเวลคิดขึ้นในใจ เขาเปิดจุกออกจากนั้นก็ดื่มของเหลวข้างในโดยไม่ลังเล เขารู้สึกว่าโพชั่นที่พ่อให้เขามามันต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ต่อให้มันจะเป็นโพชั่นเสริมพลังธรรมดาโลเวลก็ไม่ตำหนิพ่อเขาหรอก พ่อเขาก็เป็นแค่นักรบธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้มีทรัพย์สินเงินทองมากมายอะไร แค่พ่อเป็นห่วงเขาถึงขนาดนี้เขาก็ดีใจมากแล้ว
เมื่อของเหลวลงคอโลเวล เขาพลันสัมผัสได้ถึงพลังงานที่ปะทุขึ้นอย่างรุนแรงภายในร่างกาย พลังงานนั้นรุนแรงและทรงพลังมาก มันมากจนเกินไป! เวลานี้โลเวลอยากจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาดังๆ เขารู้สึกทรมานมากจนอยากตาย ถ้าตอนนี้เขาถืออาวุธอยู่เขาจะใช้อาวุธฆ่าตัวตายซะ
'ฉันไม่อยากตาย!' โลเวลคำรามในใจ เขากัดฟันทนความเจ็บปวด กำหมัดแน่นเล็บจิกฝามือจนเลือดออก มีหลายเหตุผลที่เขาต้องรอด ประการแรกถ้าเขาตายตอนนี้ฮันน่าจะต้องตาย ประการที่สองเขายังตามหาตัวพ่อของเขาซึ่งหายตัวไปเมื่อสองปีก่อนไม่พบเลย ประการที่สามหากเขาตายคนที่รู้จักเขาคงเสียใจมาก โลเวลไม่อยากให้คนอื่นเศร้าใจ
"เกิดอะไรขึ้น?!" ฮันน่าเห็นโลเวลหยุดวิ่ง สีหน้าของเขาตอนนี้ดูเจ็บปวดและทรมานอย่างมาก เธอถามโลเวลด้วยนํ้าเสียงกังวลแฝงความเป็นห่วงและหยุดวิ่ง
จบบทที่ 22 ราชาวัวครึ่งปลาโกรธเกรี้ยว!


## บทที่ 23 สายตาเย็นชาของโลเวล

โลเวลทรมานมาก เขาไม่ได้ยินคำถามของฮันน่าเลยแม้แต่นิด เขากัดฟันแน่น ฟันกระทบกันทำให้เกิดเสียง ฮันน่าซึ่งอยู่ข้างๆเมื่อไม่ได้ยินคำตอบจากโลเวลเธอพลันกังวล
"นี่โลเวลตอบฉันหน่อยสิ อย่าเงียบแบบนี้ นายรู้ไหมว่ายิ่งนายเงียบเท่าไหร่ฉันยิ่งเป็นกังวลนะ" ฮันน่าถามอย่างกังวล เวลานี้เธอไม่สนราชาวัวครึ่งปลาอีกแล้ว เธอสะกิดโลเวลหลายครั้งพยายามทำให้เขาส่งเสียงตอบรับ
โลเวลถูกสะกิดโดยฮันน่า เขารู้ดีว่าเธอต้องการอะไร เธอต้องการให้เขาส่งเสียงตอบรับเพื่อคลายความกังวล ฮันน่าเป็นห่วงเขามาก! โลเวลเห็นแบบนี้แล้วรู้สึกมีความสุข ฮันน่าเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา แม้จะอยู่ในสถานการณ์อันตรายแบบนี้เธอยังเป็นห่วงเขา
เขามีเพื่อนไม่กี่คนนักที่เป็นแบบนี้ แน่นอนหนึ่งในนั้นคือฮันน่า ทั้งๆที่เธอสามารถวิ่งหนีไปเลยก็ได้ทว่าฮันน่าไม่ทำ เธอไม่หนีแม้จะรู้ดีว่าราชาวัวครึ่งปลาวิ่งเข้ามาใกล้ เธอยังคงเป็นกังวลเกี่ยวกับตัวเขา
ถึงกระนั้นโลเวลก็ไม่สามารถส่งเสียงตอบรับฮันน่าได้แม้ว่าเขาอยากจะทำให้เธอหายกังวลก็ตาม หากเขาพูดออกไปตอนนี้เธอจะต้องได้ยินนํ้าเสียงแฝงความเจ็บปวดทรมานของเขาแน่ ถ้าเป็นอย่างงั้นมันยิ่งทำให้ฮันน่าเป็นกังวลมากกว่าเดิม
เนื่องจากเขาไม่สามารถพูดกล่าวสิ่งใดออกไปได้โลเวลจึงส่ายหน้าและใช้สายตามองไปที่ฮันน่าบอกเป็นนัยว่าหนีไปซะ ให้ทิ้งเขาแล้วหนีไป อย่ามาทิ้งชีวิตรอเขาอยู่ตรงนี้
เพราะฮันน่าเป็นเพื่อนกับโลเวลมาอย่างยาวนาน เธอจึงเข้าใจความหมายของสายตานั้นที่เขาจ้องมาทันที แต่จะให้เธอทิ้งเพื่อนของเธอได้อย่างไร? ฮันน่าไม่ยอมทิ้งโลเวลไว้ที่แห่งนี้คนเดียวแล้วหนีไปแน่นอน
"ไม่! ฉันจะไม่หนี ถ้าหนีนายก็ต้องหนีไปกับฉันด้วย!" ฮันน่ากล่าวเสียงดังขณะเดียวกันนั้นราชาวัวครึ่งปลาก็ยิ่งวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เธอไม่สนใจ สิ่งเดียวที่เธอสนใจตอนนี้คือคำตอบจากโลเวล
โลเวลซึ่งกำลังทนพลังมหาศาลที่เพิ่มขึ้นอย่างฉับพลันอยู่ เขาอยากตอบกลับฮันน่าไปว่าตัวเขาไม่เป็นไร เธอไม่จำเป็นต้องรอก็ได้ ทว่าโลเวลไม่สามารถกล่าวออกไปได้ ห้ามพูดออกไปเด็ดขาด!
โลเวลไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ร่างกายไม่ได้พังทลายหรืออวัยวะภายในหยุดทำงาน เขาเพียงแค่เจ็บปวดทรมานกับพลังซึ่งเพิ่มขึ้นกะทันหันเท่านั้น โลเวลสามารถสัมผัสได้เลยว่าเวลานี้ร่างกายของเขากำลังพัฒนาอย่างรวดเร็วเพื่อรองรับพลังใหม่
ทันทีที่โลเวลดื่มโพชั่นเข้าไปเขาสามารถรับรู้ได้ ทำไมพ่อของตนจึงบอกว่าห้ามใช้โพชั่นขวดนี้ ใช้ได้เฉพาะยามจำเป็นเท่านั้น มันเป็นเพราะฤทธิ์โพชั่นอันรุนแรงนั่นเอง
มอออออ! มออ!
ราชาวัวครึ่งปลาร้องออกมาเสียงดังเมื่อมันเข้าใกล้มนุษย์ครึ่งก้าวสองคน มันเตรียมใช้เขาอันใหญ่ยักษ์ของตนเองพุ่งชนใส่ฮันน่ากับโลเวล ใช่แล้ว! เป็นพละกำลังของมันอย่างเดียว มันไม่ใช้ทักษะหรือพลังธาตุแม้แต่น้อย
สำหรับมันมนุษย์ครึ่งก้าวสองคนไม่มีคุณสมบัติให้มันเอาจริง ความคิดของมันถูก ลำพังเพียงพลังฮันน่ากับโลเวลไม่มีทางรอดชีวิตจากราชาวัวครึ่งปลาแน่ ถ้าใช้ความคิดวางแผนล่ะ? คำตอบคือทั้งสองก็ไม่รอดอยู่ดี ทำไมน่ะหรือ?
โลเวลและฮันน่าไม่ใช่สายฝน สายฝนเจ้าเล่ห์เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ตราบใดที่เขารู้สึกถึงความตายที่ใกล้เข้ามา สายฝนจะไม่ลังเลคิดหาหนทางในการมีชีวิตรอด เขาจะทำทุกวิธีเพื่อให้รอดต่อให้ต้องกลายเป็นปีศาจก็ตาม ไม่สิ ถึงไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับความเป็นความตายสายฝนก็ยังคงเจ้าเล่ห์เช่นเดิม
สามารถกล่าวได้อย่างเต็มปากว่าสายฝนเป็นคนเห็นแก่ตัว เขาไม่สนใจคนอื่นนอกจากตนเอง แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่ คนที่ทำดีกับเขาสายฝนจะไม่ลังเลเลยที่จะช่วยหากตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก แน่นอนว่าต้องไม่เกินกำลังและไม่เสี่ยงจนเกินไป เพราะสายฝนไม่ใช่คนที่จะยอมเสียสละตนเองเพื่อคนอื่น
มออออ! มออ!
ราชาวัวครึ่งปลาถึงตรงหน้าฮันน่ากับโลเวลอย่างรวดเร็ว ฮันน่ากลัวมากจนร่างกายสั่นสะท้าน ทว่าเธอก็กัดริมฝีปากแน่น กัดแรงมากจนเลือดออก เธออดทนความเจ็บปวดและพยายามทำตัวให้ไม่กลัว ฮันน่าไม่สามารถทิ้งโลเวลให้เจอกับราชาวัวครึ่งปลาได้!
'ตายก็ตาย!' ฮันน่าตัดสินใจหนักแน่น เธอขยับอย่างรวดเร็วนำมีดสีดำออกจากฝัก ชริ้ง! ออร่าสีม่วงเข้มถูกปลดปล่อยออกจากตัวมีดพร้อมเสียงแปลกๆ ออร่าสีม่วงค่อยๆเพิ่มความน่าสะพรึงกลัวขึ้น
"..." ฮันน่าขยับร่างกายตนเองไปยืนขวางราชาวัวครึ่งปลา เธอเสริมความเร็วตัวเองด้วยพลังของครึ่งก้าว เตะพื้นพุ่งเข้าหาราชาวัวครึ่งปลาจากนั้นก็ใช้มีดสีดำโจมตีใส่
ราชาวัวครึ่งปลาไม่ได้หยุดการพุ่งชนความเร็วสูงของมัน กลับกันมันเพิ่มความเร็วมากกว่าเดิม มองการโจมตีของฮันน่าด้วยสายตาดูถูก มนุษย์ครึ่งก้าวไม่ประเมินพลังตนเองเอาเสียเลย คิดว่าด้วยพลังแค่นั้นจะสังหารหรือหยุดมันได้หรือ? นี่คิดว่าความแตกต่างของระดับพลังมันแตกกันเพียงเล็กน้อย? ช่างโง่เง่าสิ้นดี!
ฮันน่าไม่ได้โจมตีตรงจุดอ่อนของราชาวัวครึ่งปลา มีอยู่สองเหตุผล หนึ่งคือเธอมีประสบการณ์ต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าตนน้อยมาก เมื่อเจอเข้ากับสถานการณ์แบบนี้เธอจึงไม่ได้คิดถึงเรื่องจุดอ่อนเลย สองคือฮันน่าไม่รู้จุดอ่อนของราชาวัวครึ่งปลา เธอไม่ได้เป็นเหมือนโลเวลที่อ่านตำรารวบรวมข้อมูลสิ่งมีชีวิต สำหรับเธอการอ่านตำรามันช่างน่าเบื่อ
เพราะฮันน่าไม่ได้โจมตีตรงจุดอ่อนและระดับพลังที่แตกต่างจากอีกฝ่ายมากเกินไปทำให้มีดสีดำโจมตีราชาวัวครึ่งปลาไม่เข้า แม้แต่รอยขีดข่วนยังไม่ปรากฏบนร่างของมันเลย
ขณะที่การโจมตีของฮันน่าไม่ได้ผล ราชาวัวครึ่งปลาใช้โอกาสนี้โจมตีสวนกลับ มันหมายจะใช้เขาแทงใส่ร่างทะลุหัวใจมนุษย์ผู้หญิงคนนี้ ความเร็วของราชาวัวครึ่งปลาเร็วมาก ฮันน่าไม่สามารถหลบได้ทัน วินาทีนั้นเธอคิดว่าตนคงไม่รอดแล้ว เธอภาวนาในใจต้องการให้โลเวลรอดชีวิต ฮันน่าปิดตาแน่นทำให้ภาพการมองเห็นของเธอกลายเป็นมืดมิด
หนึ่งวินาทีผ่านไป...…...สองวินาทีผ่านไป...........สามวินาทีผ่านไป...…หลายวินาทีผ่านไป
สิ่งที่ฮันน่าคิดไม่เกิดขึ้น เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลย แม้กระทั่งความเจ็บปวดเล็กน้อยยังไม่มี เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฮันน่าได้ยินเสียงของการปะทะกันดังขึ้นก่อนหยุดไป หรือว่ามีคนมาช่วยเธอกัน? แล้วคนๆนั้นเป็นใครล่ะ? แล้วโลเวลจะเป็นอย่างไรบ้างยังมีชีวิตอยู่มั้ย?
ฮันน่าอยากรู้มากว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ความสงสัยของเธอเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเมื่อเวลาผ่านไป เธออยากจะลืมตาขึ้นมองดูเหตุการณ์ทว่าก็ไม่กล้า กลัวว่าเมื่อลืมตาแล้วมันจะไม่เป็นดั่งตนคิด
เวลาผ่านไปนานเรื่อยๆ หนึ่งวินาที สองวินาที ห้านาที หนึ่งนาที ท้ายที่สุดฮันน่าก็ไม่สามารถทนความอยากรู้อยากเห็นได้อีกต่อไป เธอเริ่มเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งที่เห็นทำให้ฮันน่าตกตะลึง!
ภาพเบื้องหน้าเป็นโลเวล เขายืนอยู่ด้านหน้าเหมือนกำลังปกป้องเธอไว้ ในมือถือมีดสีดำของเธอ ไม่รู้ว่าเขาเอาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฮันน่าไม่รู้สึกตัวเลย เธอควรจะรู้สึกตัวสิถ้ามีใครเอามีดไป เวลานั้นฮันน่าก็พบว่าตอนนี้ในมือตนว่างเปล่าไม่มีมีดสีดำอีกต่อไป มีดในมือโลเวลคือของเธอจริงๆด้วย
โลเวลยืนประจันหน้ากับราชาวัวครึ่งปลาซึ่งตอนนี้ไม่มีท่าทีดูถูกอีกต่อไป ท่าทีของมันเวลานี้เต็มไปด้วยความระมัดระวังตัว
ฟิ้ววว~
สายลมพัดผ่านร่างหนึ่งคนกับอีกหนึ่งตัว เสื้อผ้าซึ่งฉีกขาดเล็กน้อยของโลเวลขยับเบาๆ มีดสีดำปลดปล่อยออร่าที่น่าสะพรึงกว่ายิ่งกว่าตอนฮันน่าถือเสียอีก รอบๆกายโลเวลเปล่งอำนาจยากอธิบาย วินาทีนี้เขาแตกต่างจากโลเวลยามปกติ วินาทีนี้เขาราวกับเป็นนักรบแห่งท้องทะเลมากฝีมือ
'โลเวลกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว!' ฮันน่าตกใจ เธอมองไปยังโลเวลซึ่งกำลังจ้องราชาวัวครึ่งปลาอย่างระวัง เธอสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติซึ่งยากที่จะหาพบ ทว่าเธอเป็นเพื่อนกับโลเวลมานานจึงสามารถสังเกตเห็นมันได้ สายตาขณะมองราชาวัวครึ่งปลาของโลเวลแฝงไว้ด้วยความเย็นชา
ความเย็นชาเป็นสิ่งที่ทำให้โลเวลในตอนนี้แตกต่างจากโลเวลในเวลาปกติ เดิมโลเวลแทบไม่เคยใช้สายตาเย็นชาเลย ปกติเขามักยิ้มแย้มและเป็นมิตรต่อทุกสิ่ง ดังนั้นโลเวลในตอนนี้จึงทำให้ฮันน่าตกใจมาก
จบบทที่ 23 สายตาเย็นชาของโลเวล


## บทที่ 24 กลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเล

'อ๊ากกกกกกกกก!' โลเวลคำรามในใจ เขาพยายามไม่ให้นํ้าเสียงความเจ็บปวดเล็ดลอดออกไป ถ้าฮันน่าได้ยินเธอต้องกังวลมากกว่าเดิมแน่
ทุกวินาทีที่ผ่านไปความเจ็บปวดยิ่งเพิ่มพูนขึ้นกว่าเดิม ขณะเดียวกันราชาวัวครึ่งปลาก็กำลังวิ่งเข้ามาใกล้ โลเวลไม่ได้สนใจมัน เขาไม่มีสมาธิพอจะสนใจสิ่งรอบข้างอีกแล้วในตอนนี้ เพราะความเจ็บปวดทำให้เขาไม่สามารถแบ่งสมาธิไปดูสิ่งรอบข้างได้ เวลานี้สมาธิของเขาอยู่ที่ความเจ็บปวดอย่างเดียว
โลเวลไม่รู้เลยว่าตอนนี้ฮันน่าได้มาอยู่ด้านหน้าเขาแล้ว เธอถือมีดสีดำปล่อยออร่าสีม่วงเข้มยืนขวางราชาวัวครึ่งปลาไม่ให้เข้าใกล้เขา ฮันน่ามีสีหน้าหวาดกลัวทว่าเธอก็พยายามระงับมันไว้
'อึก อ๊ากกกกกกกกกกก!' จู่ๆวินาทีนั้นพลังพลันปะทุขึ้นมหาศาล โลเวลแทบกรีดร้องออกมา ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้กรีดร้อง ไม่ใช่เพราะเขาสามารถห้ามตนเองได้แต่เป็นเพราะโลเวลหมดสติไปก่อนที่จะกรีดร้องออกมา
จังหวะเดียวกันฮันน่าพุ่งจู่โจราชาวัวครึ่งปลา การโจมตีของเธอเบามากจนไม่สามารถสร้างบาดแผลให้กับมันได้ แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี ราชาวัวครึ่งปลาโจมตีสวนกลับฮันน่า มันเตรียมใช้เขาทะลุหัวใจเธอ
///
สติของโลเวลดับลง เขาได้สติขึ้นอีกครั้งหลังผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบ ขณะนี้โลเวลกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่า บริเวณใต้เท้าของเขามีแสงสว่างสีขาวบริสุทธิ์
'ที่นี่ที่ไหนกัน?' โลเวลคิดในใจ เขาหันไปมองสำรวจรอบข้าง แปลกมาก ทั้งที่ไม่มีพื้นให้เดิน มีแต่อากาศว่างเปล่า ทว่าโลเวลกลับสามารถเดินได้ราวกับใต้เท้าเขามีพื้น
"มีใครอยู่ไหม? ฮันน่าเธออยู่รึเปล่า? ถ้าอยู่ช่วยตอบด้วย!" โลเวลตะโกนเสียงดัง โลเวลจำได้ว่าตนหมดสติไปขณะที่ราชาวัวครึ่งปลาวิ่งมาทางเขา เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นหลังหมดสติไป
"ฮันน่า! ฮันน่า!" แม้จะไม่ได้รับเสียงตอบกลับโลเวลก็ยังคงตะโกนต่อไป ในใจเขาคาดเดาว่าฮันน่าคงไม่มีชีวิตอยู่แล้ว เธอเป็นแค่ครึ่งก้าว ส่วนราชาวัวครึ่งปลามีพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเล แค่นี้ความแตกต่างมันก็มากพอที่จะทำให้ชีวิตฮันน่าจบลงได้แล้ว
"ฮันน่า! ฮันน่า! มีใครอยู่ไหม?" โลเวลรู้สึกเสียใจ ทำไมตนถึงต้องพาฮันน่ามาบริเวณภูเขาด้วย หากเขารู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นเขาคงไม่พาเธอมาแน่นอนต่อให้ฮันน่าจะโกรธเขาก็ตาม
หลังร้องตะโกนไปสักพัก สถานที่แห่งนี้ยังเงียบเหมือนเดิม ไม่มีเสียงใดๆทั้งสิ้น แม้แต่เสียงลมก็ไม่มี
'หรือว่าฉันตายแล้วกัน?' โลเวลสงสัย กับการที่มาอยู่สถานที่แบบนี้เขามีเพียงความคิดนี้เท่านั้น ถ้าเขาไม่ตายจะมาอยู่ในที่แบบนี้ได้อย่างไร?
ขณะที่โลเวลกำลังสิ้นหวัง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น ตึก! ตึก! ตึก! เป็นเหมือนกับเสียงคนเดิน ความหวังของโลเวลเริ่มกลับมาอีกครั้ง เขาระวังตัวมากกว่าเดิม สายตาโลเวลจ้องมองไปยังทิศทางต้นเสียง
มนุษย์ผู้ชายคนหนึ่งกำลังเดินตรงมาทางโลเวล เขามีผมสีนํ้าตาล มีร่างกายเหมือนนักรบ พลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างชายคนนี้แข็งแกร่งอย่างมาก เป็นพลังงานอันทรงอำนาจยากอธิบาย ด้วยพลังงานนี้ทำให้เขาดูราวกับนักรบผู้ยิ่งใหญ่
'!' โลเวลตกใจ ตาของเขาเบิกกว้าง ไม่ใช่เพราะชายตรงหน้ามีพลังแข็งแกร่ง เหตุผลที่เขาตกใจเป็นเพราะชายตรงหน้าคือพ่อของเขาซึ่งหายตัวไปเมื่อสองปีที่แล้ว!
"พ่อ.." เขาเผลอกล่าวออกไป ร่างกายสั่นสะท้าน เป้าหมายสูงสุดในชีวิตโลเวลคือการตามหาพ่อให้พบ ในวันนี้เขาได้เห็นพ่ออีกครั้งมันทำให้เขารู้สึกหลายอย่างในเวลาเดียวกัน ทั้งตื่นเต้นดีใจและประหลาดใจ อีกทั้งยังสงสัย
ชายผมนํ้าตาลเดินมาหยุดเบื้องหน้าโลเวล เขามองโลเวลด้วยสายตาแฝงความอ่อนโยนและห่วงใย
"ในที่สุดก็ถึงวันนี้จนได้ เฮ้ออ~" ชายผมน้ำตาลกล่าวขึ้นเบาๆพลางถอนหายใจ เนื่องจากคำกล่าวของชายคนนี้เบามากโลเวลจึงได้ยินไม่ชัด เขาได้ยินเพียงไม่กี่คำเท่านั้น
"พ่อ!" โลเวลพูดอย่างดีใจ เขาไม่คิดว่าชายตรงหน้าไม่ใช่พ่อของเขา โลเวลสามารถจดจำแววตาพ่อของตนได้ เขาจดจำความรู้สึกตอนอยู่ใกล้พ่อได้ เขาไม่มีทางจำผิดแน่ ชายตรงหน้าต้องใช่พ่อเขาแน่ๆ แต่ทำไมถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ?
ชายผมนํ้าตาลหรือก็คือพ่อของโลเวลพยักหน้า เขากล่าวขึ้น "พ่อไม่ได้เจอลูกมานานถึงสองปีแล้วสินะ ลูกเติบโตขึ้นมากกว่าที่พ่อคิดซะอีก ลูกคงสงสัยในหลายๆเรื่อง แต่น่าเสียดายในตอนนี้พ่อยังไม่สามารถตอบอะไรได้ทั้งนั้น ถ้าลูกอยากรู้ลูกจะต้องแข็งแกร่งขึ้น! สิ่งที่พ่อช่วยได้มีเพียงเท่านี้"
สิ้นสุดคำพูดของชายผมนํ้าตาล รอบข้างซึ่งมืดมิดกลับปรากฏแสงสว่างขึ้นก่อนสติโลเวลจะดับไป
///
สติโลเวลกลับมาอีกครั้งในวินาทีถัดมา พ่อของเขาได้หายไปแล้ว ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่พื้นที่สีดำมืดมิดอีกต่อไป ภาพตรงหน้าโลเวลคือฮันน่าซึ่งกำลังหลับตา เขาราชาวัวครึ่งปลาแทงอย่างรวดเร็ว เป้าหมายคือหัวใจฮันน่า
'แย่แล้ว!' โลเวลเห็นฮันน่ากำลังจะโดนเขาแทงทะลุหัวใจ เขาร้อนรนมาก โลเวลรีบพุ่งตัวออกไปต้องการรับเขาแทนฮันน่า
'ไม่ทันแน่! ด้วยความเร็วของครึ่งก้าวฉันจะไม่สามารถไปช่วยฮันน่าทัน' โลเวลคิด วินาทีนั้นเองพลังงานมากมายมหาศาลก็ปะทุขึ้นภายในร่างกาย ไม่เหมือนก่อนตอนนี้โลเวลไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดทรมาน กลับกันเขารู้สึกสบายตัวอย่างน่าประหลาด โลเวลรู้สึกว่าในตอนนี้เขาสามารถต่อยต้นไม้ล้มได้ง่ายๆเลย
'ฉันกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเล!' โลเวลดีใจ ทว่าวินาทีถัดมาอารมณ์ของเขาก็กลายเป็นสงบนิ่ง เวลานี้ฮันน่ากำลังจะตาย เขาไม่มีเวลามามัวดีใจ เขาต้องช่วยเธอก่อน
โลเวลเปลี่ยนแผน ตอนนี้เขากลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้เก่งเท่าราชาวัวครึ่งปลาแต่ก็พอสู้กับมันได้บ้าง ฉับพลันร่างโลเวลพุ่งไปหยิบมีดสีดำในมือของฮันน่า
เนื่องจากเขากลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้วด้วยความเร็วของเขาฮันน่าจึงไม่รู้สึกตัวว่ามีดสีดำโดนเอาไปแล้ว สาเหตุที่เขาเลือกใช้อาวุธของฮันน่าแทนอาวุธของตนมันมีเหตุผลอยู่ เพราะอาวุธของเขามันอ่อนแอเกินไป ไม่น่าจะใช้โจมตีราชาวัวครึ่งปลาเข้า ถึงเข้าอาวุธก็น่าจะพัง
'ตายซะ!' โลเวลคำรามในใจ ใช้มีดสีดำในมือโจมตีไปที่ดวงตาของราชาวัวครึ่งปลา
ราชาวัวครึ่งปลาพลันสัมผัสได้ถึงความต้องการฆ่า หากเป็นไม่กี่นาทีก่อนมันคงเมินฉายการโจมตีนี้ แต่ตอนนี้มันไม่สามารถเมินเฉยได้อีกต่อไป อีกฝ่ายกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว พลังเพิ่มขึ้นมาอย่างมหาศาล ถึงจะไม่ได้มีพลังเท่ากับมันทว่าถ้ามันประมาทชีวิตมันจะต้องจบลงแน่นอน
มออออ! มอออ!
ราชาวัวครึ่งปลาคำรามเสียงดัง ตัวมันปลดปล่อยออร่าสีแดงออกมา ความแข็งแกร่งร่างกายเพิ่มขึ้นหลายเท่า ยังไม่พอมันใช้พลังธาตุสร้างโล่เพลิงขึ้นมากลางอากาศเพื่อป้องกันการโจมตีของโลเวลจากนั้นมันก็ปิดเปลือกตาลง
มีดสีดำสลายโล่เพลิง มีดยังไม่หยุดแค่นั้นมีดฟันไปที่เปลือกตาราชาวัวครึ่งปลา ราชาวัวครึ่งปลาส่งเสียงเจ็บปวดเล็กน้อย ฉับพลันมันรีบขยับร่างถอยออกไปไกล มองโลเวลอย่างระมัดระวัง
'ฉันไม่สามารถทำให้มันตาบอดได้ มันฉลาดจริงๆที่ใช้โล่เพลิงป้องกันทำให้ความรุนแรงของมีดลดลง แถมมันยังใช้ออร่าจนร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอีก แม้แต่เปลือกตาก็ยังแข็งแกร่งกว่าเดิม มีดที่สูญเสียความรุนแรงไปมากแล้วไม่สามารถเจาะเปลือกตามันได้' เป็นครั้งแรกที่โลเวลเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งขนาดนี้ เขาอดตกใจในความฉลาดของมันไม่ได้
มออออ! มออ!
ราชาวัวครึ่งปลาไม่ปล่อยให้โลเวลคิดอีกต่อไป ออร่าสีแดงซึ่งถูกปล่อยจากตัวมันเข้มขึ้นเรื่อยๆ มันเข้มจนเหมือนกับสีของโลหิต ราชาวัวครึ่งปลาต้องการฆ่าโลเวลให้เร็วที่สุด มันไม่สามารถปล่อยมนุษย์ที่เป็นนักรบแห่งท้องทะเลคนนี้กลับไปได้ ถ้ามนุษย์คนนี้รอดออกไปเผ่าพันธุ์มนุษย์จะมีนักรบแห่งท้องทะเลเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
"มันจะเอาจริงแล้วสินะ" โลเวลพึมพำเบาๆ เขาใช้สายตาจ้องมองราชาวัวครึ่งปลาอย่างเย็นชา สัตว์ตัวนี้ต้องการใช้เขาแทงทะลุหัวใจฮันน่า เขาจะไม่ปล่อยมันไว้แน่ โลเวลเกลียดราชาวัวครึ่งปลามาก มันเกือบฆ่าเพื่อนคนสำคัญของตนไปแล้ว
ฟิ้วว~
สายลมพัดผ่านร่างโลเวลกับร่างราชาวัวครึ่งปลา พลังภายในกายโลเวลพลันปะทุขึ้นอย่างรุนแรง หากสังเกตดีๆภายในอากาศจะมีพลังงานสีฟ้าอ่อนๆถูกดูดเข้าสู่ร่างกายโลเวล พลังงานสีฟ้าอ่อนมาจากท้องทะเลบนนภา
เวลานี้โลเวลได้ใช้พลังที่แท้จริงของนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว ทำไมคนถึงเรียกว่านักรบแห่งท้องทะเลล่ะ? เรียกนักรบธรรมดาไม่ได้หรือ? แน่นอนมันมีเหตุผลของมัน คนที่เป็นนักรบแห่งท้องทะเลสามารถหยิบยืมพลังงานมาจากท้องทะเลได้! มันเหมือนกับการที่เทพแห่งนํ้าทะเลให้มนุษย์ยืมพลัง
อีกด้านหนึ่ง เขาของราชาวัวครึ่งปลาเกิดเพลิงสีแดงดั่งเลือดขึ้น เขาทั้งสองข้างติดไฟ เป็นไฟที่ร้องแรงมาก คาดว่าหากเป็นมนุษย์ปกติธรรมดาคงโดนเผาตายทันที
เพลิงสีแดงราวกับโลหิตคือพลังธาตุของราชาวัวครึ่งปลา มันมีพลังธาตุไฟ และไม่ใช่ไฟธรรมดา มันคือไฟโลหิต ไฟโลหิตหรือเพลิงโลหิตมันสามารถใช้เลือดเป็นเชื้อเพลิงได้!
วินาทีนี้เป็นการปะทะกันของหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ อีกทั้งทั้งสองยังมีพลังคนละขั้วกัน ไฟและนํ้า คนมีพลังธาตุนํ้าส่วนสัตว์มีพลังธาตุไฟ
จบบทที่ 24 กลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเล


## บทที่ 25 นักบุญศักดิ์สิทธิ์กับผู้ติดตาม

"โลเวล!" เวลานั้นเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น นํ้าเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสงสัย เป็นเสียงของฮันน่านั่นเอง เธอจ้องมาทางโลเวลอย่างสงสัยใคร่รู้ เหตุใดเพื่อนของเธอถึงได้กลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลในเวลานี้กัน
"ราชาวัวครึ่งปลากำลังจะใช้พลังทั้งหมดของมัน เธอไม่ควรอยู่ตรงนี้ เธอควรไปหาที่ซ่อนก่อน เดี๋ยวฉันไปตามหาเธอทีหลัง" โลเวลพยักหน้าให้ฮันน่า เขากล่าวกับเธออย่างจริงจัง
"อืม" ฮันน่าทำตามที่บอก เธอรู้ว่าตอนนี้โลเวลกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว เขาคงไม่ตายง่ายๆแน่ ถึงแม้โลเวลจะมีพลังอ่อนแอกว่าราชาวัวครึ่งปลาก็ตาม คนที่เป็นนักรบแห่งท้องทะเลจะตายง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?
"..." โลเวลหันกลับไปมองที่ราชาวัวครึ่งปลาอย่างเย็นชา ราชาวัวครึ่งปลาเองก็เช่นกัน มันมองไปยังโลเวลพร้อมปล่อยความต้องการฆ่า ร้อง มอออ! มออ! ออกมาจากนั้นก็วิ่งเข้าหามนุษย์เพศชายตรงหน้า
'ถึงฉันจะกลายเป็นนักรบแห่งท้องทะเลแล้ว แต่การฆ่าราชาวัวครึ่งปลาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย บางทีฉันอาจไม่สามารถชนะมันได้ด้วยซ้ำ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันสู้มันไม่ได้' เขาคิด
กำมีดสีดำในมือแน่น คำรามเสียงตํ่า ทุกอย่างรอบตัวเหมือนช้าลง โลเวลเตะพื้นพุ่งไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับฮันน่า เขาไม่ได้โจมตีราชาวัวครึ่งปลาแต่อย่างใด โลเวลรู้ดีว่าความแข็งแกร่งร่างกายของตนเองสู้ราชาวัวครึ่งปลาไม่ได้ ยิ่งมันใช้ออร่าเพิ่มความแข็งแกร่งเขาก็ยิ่งสู้ไม่ได้ หากเขาไปสู้กับมันตรงๆรับรองได้เลยว่าเขาจะตายภายในห้านาที
'ฉันต้องล่อมันให้ออกห่างจากฮันน่าก่อน ด้วยพลังของครึ่งก้าวฮันน่าจะไม่สามารถไปไหนได้ไกลภายในเวลาไม่กี่นาที ถ้าฉันสู้กับราชาวัวครึ่งปลาตรงนั้นฮันน่าอาจโดนลูกหลงได้' โลเวลคิดในใจขณะเพิ่มความเร็วขึ้น
ราชาวัวครึ่งปลาสามารถคาดเดาได้ว่าโลเวลต้องการทำอะไร ทว่ามันก็ยังคงวิ่งไล่ตามโลเวลอยู่ดี สำหรับมันมนุษย์ผู้ชายผมสีนํ้าตาลคนนี้มีค่ามากกว่ามนุษย์์ผู้หญิง หากให้มันเลือกฆ่าใครก่อน มันจะเลือกฆ่าโลเวลโดยไม่ลังเล
มอออ! มออ!
ราชาวัวครึ่งปลาเพิ่มความเร็วตามโลเวล เท้าทั้งสี่ข้างของมันปรากฏแสงสีแดงขึ้น มันกำลังใช้ออร่าอยู่ ความเร็วในการวิ่งเพิ่มมากกว่าเดิมหลายเท่า ในเวลาไม่กี่วินาทีมันใกล้ตามโลเวลทันแล้ว
'ความเร็วของฉันช้ากว่ามันด้วยเหรอเนี่ย?! ฉันประเมินพลังของมันตํ่าเกินไป ฉันลืมไปเลยว่าตอนมันสู้กับฮันน่ามันไม่ได้ใช้ความเร็วเต็มที่ เพราะหากมันใช้ความเร็วเต็มที่ฮันน่าจะตายภายในไม่กี่วินาทีแน่นอน' โลเวลตกใจ เขาพยายามคิดหาวิธี
มอออ! มออ!
ราชาวัวครึ่งปลาเข้าประชิดโลเวลได้สำเร็จ มันใช้เขาติดไฟสีแดงดั่งเลือดโจมตีโลเวล โลเวลกัดฟันแน่น วินาทีนั้นเขาพลันคิดบางอย่างออก แม้จะต้องเจ็บตัวซักหน่อยแต่มันก็คุ้ม
ฉับพลันโลเวลหันหน้ากลับไป เห็นเขาราชาวัวครึ่งปลาซึ่งใกล้ถึงตัวของตนแล้ว เขาสร้างโล่นํ้าขึ้นมาป้องกัน อีกทั้งใช้มีดสีดำตั้งท่าป้องกัน แน่นอนโล่นํ้าถูกทำให้หายไปอย่างง่ายดายโดยเขาของราชาวัวครึ่งปลา
เป็นเหมือนกับตอนที่โลเวลใช้มีดฟันใส่ราชาวัวครึ่งปลา ถึงโล่นํ้าจะสลายไปอย่างง่ายดาย ทว่าโล่นํ้าก็ได้ทำหน้าที่ของมันสำเร็จแล้ว หน้าที่ของมันคือการลดความรุนแรงของเขาราชาวัวครึ่งปลา
เขาราชาวัวครึ่งปลากระแทกกับมีดสีดำทำให้เกิดเสียงกระทบกัน ต้องยอมรับเลยว่ามีดสีดำอันนี้ดีจริง ต่อให้เป็นการโจมตีจากนักรบแห่งท้องทะเลมีดสีดำอันนี้ก็ไม่เกิดรอยแม้แต่รอยเดียว
ผลของแรงกระแทกทำให้โลเวลเจ็บปวด ร่างเขากระเด็นไปไกล และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการ เป็นเพราะแรงกระแทกเขาจึงกระเด็นไปไกล โชคดีอย่างมากที่บริเวณนี้ต้นไม้มีน้อยมาก ขณะร่างลอยอยู่กลางอากาศโลเวลเลยไม่ได้ชนกับต้นไม้ เพราะไม่ได้ชนกับตนไม้ความเร็วจึงไม่ได้ลดลงและไปได้ไกล
มออออ! มอออ!
เห็นระยะห่างของมันกับโลเวลเพิ่มขึ้น ราชาวัวครึ่งปลาร้องเสียงดัง นํ้าเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว มันหันเขาไปยังทิศทางของโลเวล อุณหภูมิของเพลิงโลหิตบนเขาเพิ่มขึ้น ยิ่งเวลาผ่านไปอุณหภูมิยิ่งร้อนมากกว่าเดิม
'แย่แล้ว!' โลเวลตกใจ เขาเคยอ่านบันทึกข้อมูลของราชาวัวครึ่งปลามาก่อน มันมีทักษะหนึ่งที่สามารถยิงเพลิงบนเขาของมันใส่ศัตรูได้ ทักษะนี้น่ากลัวมาก คนที่โดนเข้าไปมีโอกาสรอดเป็นศูนย์
///
อีกด้านหนึ่ง ฮันน่ากำลังวิ่งหาที่ซ่อนอยู่ เธอระมัดระวังตัวอย่างมาก บริเวณภูเขาไม่ใช่แค่มีสิ่งมีชีวิตพลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลเหมือนราชาวัวครึ่งปลาตัวเดียว มันมีหลายร้อยตัวหรือกระทั่งหลายพันตัว นี่ยังไม่นับรวมสิ่งมีชีวิตบนภูเขาซึ่งมีพลังเหนือกว่าสิ่งมีชีวิตบริเวณภูเขามาก
'ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ฉันจะเจอกับสิ่งมีชีวิตแบบไหน ฉันต้องระวังตัวเอาไว้ก่อน' ฮันน่าคิดพลางหยิบมีดสีนํ้าเงินขึ้นมาถือ เดิมเธอไม่ได้มีอาวุธอย่างเดียว อาวุธที่เธอขโมยมาจากพ่อมีอยู่ด้วยกันสามอย่าง
ทั้งสามเป็นมีดหมดเลย มีดสีดำนามว่าความมืดมิดยามราตรี มีดสีนํ้าเงินนามว่ามหาสมุทรยิ่งใหญ่ และนามของมีดสีขาวนวลคือแสงจันทรา
ครึ่งชั่วโมงถัดมา ฮันน่ายังคงหาที่ซ่อนอยู่ โชคร้ายมาก เธอใช้เวลาตามหาครึ่งชั่วโมงทว่าไม่เจอสถานที่เหมาะๆเลย ระหว่างที่ตามหาฮันน่าเจอเข้ากับสิ่งมีชีวิตมากมายหลายร้อยชนิด โชคดีส่วนใหญ่มีพลังเท่าครึ่งก้าวเท่านั้นดังนั้นฮันน่าจึงสามารถฆ่ามันได้อย่างสบาย
มีบางตัวที่แข็งแกร่งหน่อย ฮันน่าจึงใช้การลอบสังหาร มีดสีนํ้าเงินหรือมหาสมุทรยิ่งใหญ่มีความสามารถติดตั้งเอาไว้ด้วย เป็นความสามารถล่องหน ไม่ต้องกล่าวถึงสิ่งมีชีวิตพลังเท่าครึ่งก้าว ต่อให้พลังเท่านักรบแห่งท้องทะเลก็ยังมองไม่เห็น
แล้วทำไมเธอถึงไม่ใช้มันตอนถูกราชาวัวครึ่งปลาไล่ล่าล่ะ? แน่นอนว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนมีข้อดีและข้อเสีย มหาสมุทรยิ่งใหญ่ก็เช่นกัน มันสามารถทำให้ล่องหนได้ แต่ก็ได้เฉพาะผู้ถือครองมันเท่านั้น ถ้าฮันน่าใช้มหาสมุทรยิ่งใหญ่ในเวลานั้นเธอจะรอดจากอันตรายทว่าโลเวลจะตาย เธอไม่ใช่คนที่จะทิ้งเพื่อนเพื่อให้ตนเองรอดชีวิต และหากฮันน่าให้มหาสมุทรยิ่งใหญ่กับโลเวลไปเขาต้องปฎิเสธมันแน่นอน โลเวลเองก็เป็นเหมือนกับฮันน่า เขาจะไม่ทิ้งเพื่อนแม้จะต้องตายก็ตาม
'ถ้าความสามารถล่องหนไม่มีเวลาจำกัดไว้ฉันคงไม่ต้องหาที่ซ่อน' ฮันน่าคิด เวลาจำกัดก็เป็นอีกหนึ่งข้อเสียของมหาสมุทรยิ่งใหญ่ มันสามารถล่องหนได้มากสุดแค่สิบนาทีเท่านั้น
"ฮี่ฮี่ วันนี้โคตรโชคดีเลยว่ะ หัวหน้าสามารถฆ่านักรบศักดิ์สิทธิ์ได้หนึ่งคน นักรบศักดิ์สิทธิ์อะไร? เมื่ออยู่ต่อหน้าหัวหน้าของพวกเรานักรบศักดิ์สิทธิ์มันก็เป็นได้แค่มดตัวหนึ่งเท่านั้น"
จังหวะนั้นฮันน่าซึ่งล่องหนอยู่พลันได้ยินบางอย่าง เธอมองไปยังต้นเสียง เป็นผู้ชายสามคน คนทั้งสามดูคล้ายโจรมาก ดูได้จากสภาพการแต่งตัวหน้าตาและการพูด
ผู้ชายคนหนึ่งในกลุ่มนั้นกล่าวขึ้น "มันก็ต้องอย่างงั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ หัวหน้าของเราเป็นใคร? คนจากองค์กรยังต้องเคารพเลย กับอีแค่นักรบศักดิ์สิทธิ์มันไม่มีทางชนะหัวหน้าของเราแน่นอน"
ชายอีกคนในกลุ่ม ผมของเขาเป็นสีฟ้า เขากล่าวว่า "ซีลแกพูดถูก นักรบศักดิ์สิทธิ์เอาชนะหัวหน้าไม่ได้อย่างแน่นอน ฉันนี่ชอบตอนหัวหน้าตัดหัวเจ้านักรบศักดิ์สิทธิ์นั่นจริงๆ สายตาสิ้นหวังของมันฉันล่ะชอบ ฮ่าๆๆๆ"
ซีลมองไปที่ชายผมฟ้า "แต่ฉันชอบไอลูเซี่ยนนั่นมากกว่า แม่งอย่างฮาอ่ะ มันขอร้องให้ไว้ชีวิตมันทั้งๆที่ตอนแรกมันต้องการกำจัดกลุ่มโจรเราแท้ๆ ฮ่าาๆๆ"
ฮันน่าตกใจ ชายทั้งสามคนนี้เป็นโจรภูเขาในข่าวลืออย่างงั้นเหรอ? คิดตามคำพูดของทั้งสามฮันน่าก็สามารถสรุปได้ทันที มันต้องเป็นโจรภูเขาในข่าวลือแน่ๆ
'ครึ่งก้าวสามคน!' ฮันน่าใช้สายตามองอย่างตั้งใจไปที่ผู้ชายทั้งสาม เธอตกใจมากเมื่อรู้ถึงพลังของคนกลุ่มนี้ ไม่แปลกเลยที่ลูเซี่ยนไม่สามารถทำลายโจรกลุ่มนี้ได้ แค่ลูกน้องยังเป็นครึ่งก้าว ถ้าพวกระดับสูงๆในกลุ่มโจรล่ะ?
"ใครน่ะ!" จู่ๆผู้ชายผมเหลืองก็ตะโกนเสียงดังพลางมองมายังทิศทางที่ฮันน่าอยู่
'หรือว่ามันจะเห็นเรา' ฮันน่าตกใจ เธอพยายามสงบสติตัวเอง เป็นไปไม่ได้หรอกต่อให้เป็นนักรบแห่งท้องทะเลก็ยังไม่รู้สึกตัว แล้วครึ่งก้าวจะสัมผัสถึงเธอขณะล่องหนได้อย่างไร?
"เฮ้ยไอลีโอแกหลอนไปเองป่าววะ ฉันไม่เห็นอะไรอยู่ตรงนั้นเลย มีแต่หญ้ากับต้นไม้ ไม่มีใครทั้งนั้นแหละ ฉันเข้าใจดีลีโอ ช่วงนี้นายทำงานหนัก บางครั้งบางคราอาจหลอนไปบ้าง" ซีลตบบ่าชายผมเหลืองหรือก็คือลีโอ
"ก็จริง ช่วงนี้ฉันทำงานหนักมากๆฉันอาจจะหลอนไปเองก็ได้" ลีโอพยักหน้า เขามีฉายาในกลุ่มโจรภูเขาว่าสิงโตบ้างาน ฉายานี้ไม่ใช่ว่าเขาอยากได้มัน แต่คนอื่นเรียกเขาแบบนี้เขาเลยไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากปล่อยให้มันเป็นฉายาของตัวเองแบบนี้ต่อไป
สาเหตุที่เขาได้รับฉายานี้มาคงเป็นเพราะทุกครั้งที่หัวหน้ามอบหมายงานมา ตัวเขาจะทำงานอย่างจริงจังตลอด เขาฝันว่าซักวันหนึ่งตนจะต้องเป็นแบบหัวหน้าให้ได้ ลีโอมีความสามารถพิเศษตั้งแต่เกิด ความสามารถคือการสัมผัส หากอยู่ในระยะที่กำหนดเขาสามารถสัมผัสได้ทุกสิ่งอย่าง ไม่ว่าจะหลบซ่อนแนบเนียนแค่ไหนก็ไม่สามารถหลบพ้นความสามารถนี้ไปได้
'มันแค่หลอนไปเองเหรอเนี่ย? ฟู่วว~' ฮันน่าถอนหายใจโล่งอกในใจ เมื่อครู่หัวใจเธอเต้นเร็วมาก ไม่รู้ว่าถ้าโดนจับได้ตนจะมีสภาพเป็นเช่นไร ถึงฮันน่าจะมีแสงจันทรากับมหาสมุทรยิ่งใหญ่อยู่กับตัว แต่การสู้กับครึ่งก้าวสามคนมันเป็นไปไม่ได้
วิ้ง!
ทว่าวินาทีนั้นเสียงประหลาดพลันดังขึ้น ฮันน่าหน้าเปลี่ยนสี คนอื่นอาจไม่รู้ว่ามันคือเสียงอะไรแต่ตัวเธอรู้ มันคือเสียงตอนใช้ความสามารถล่องหนและตอนปลดล่องหนของมหาสมุทรยิ่งใหญ่
"จับเธอไว้!" ชายผมฟ้ากล่าวเสียงดัง เขาใช้ความสามารถของครึ่งก้าวเพิ่มความเร็วพุ่งเข้าหาฮันน่าโดยมีคนที่เหลืออีกสองคนตามมาติดๆ
'ทำไมเวลามาหมดตอนนี้เนี่ย?' ฮันน่าหน้าซีด เธอกำมหาสมุทรยิ่งใหญ่แน่น เหงื่อออกเยอะกว่ายามปกติ 'ฉันต้องหนี' ฮันน่ารีบหนีทันที เธอไม่สามารถสู้กับครึ่งก้าวสามคนได้ ไม่สิ สองคนเธอก็ไม่สามารถสู้ได้ หากตอนนี้มีมีดสีดำอยู่บางทีฮันน่าอาจรับมือคนสองคนได้ก็ได้ แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้ความมืดมิดยามราตรีอยู่กับโลเวล เขากำลังใช้มันสู้กับราชาวัวครึ่งปลาอยู่
"นังนั่นหนีไปแล้ว เราต้องรีบตามมันไป" ซีลกล่าว เขาเพิ่มความเร็วขึ้น คนที่เหลือก็เพิ่มความเร็วตาม
หลายนาทีต่อมา
"โธ่เว้ย! แม่งเอ้ยถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปมันจะใช้เวลาเยอะมาก พวกเราควรทำให้ความเร็วของมันลดลงก่อน" ลีโอสบถ
"เอ็งก็ทำดิวะซิล!" ชายผมฟ้าหันไปหาซีล
"เออรู้แล้วน่า มึงจะอะไรหนักหนาวะกูกำลังทำอยู่นี่ไง" ซิลเริ่มหัวร้อน เขาตามจับฮันน่ามาหลายนาทีแล้วแต่ก็ยังจับไม่สำเร็จซักทีนั่นทำให้เขาหัวร้อนมาก
'ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปฉันต้องเหนื่อยแน่ๆ เวลานั้นฉันจะโดนพวกมันจับได้' ฮันน่าคิด เธอเปลี่ยนมีดในมือเป็นมีดแสงจันทรา สาเหตุที่เธอไม่ใช้มีดพร้อมกันสองอันเป็นเพราะว่าความสามารถที่ติดตั้งไว้ในอาวุธไม่สามารถใช้พร้อมกันได้
อีกอย่างความสามารถล่องหนก็หมดเวลาไปแล้วด้วย ต้องรออีกหนึ่งชั่วโมงกว่าจะใช้ใหม่ได้ หากต้องรอเวลาหนึ่งชั่วโมงฮันน่าเชื่อว่าในตอนนั้นเธอคงไม่รอดแล้ว
ฮันน่าใช้ความสามารถของแสงจันทราเป็นผลให้ความเร็วเพิ่มขึ้น ตามตำนานกล่าวไว้ว่าจันทราหรือดวงจันทร์เป็นสิ่งที่อยู่บนท้องฟ้าเหนือขึ้นไปยิ่งกว่าท้องทะเล เป็นเพราะท้องทะเลบดบังสิ่งมีชีวิตจึงไม่สามารถเห็นรูปร่างที่แท้จริงของดวงจันทร์ได้
ทว่าก็มีอีกหนึ่งตำนาน ตำนานนั้นกล่าวว่ายามเมื่อสิ่งมีชีวิตมีพลังถึงระดับหนึ่ง สิ่งมีชีวิตตนนั้นสามารถใช้พลังแหวกท้องทะเลแยกมหาสมุทรเพื่อขึ้นไปยังความสูงที่อยู่เหนือกว่านั้นได้
ความสามารถที่ติดตั้งไว้ในแสงจันทราคือความสามารถเพิ่มความเร็ว ฮันน่าวิ่งหลบหนีอย่างรวดเร็ว พวกโจรภูเขาทั้งสามที่เห็นต่างก็ตกตะลึง พวกมันนิ่งค้างไปหลายวินาทีก่อนจะหัวร้อนมากกว่าเดิม พวกมันไล่ตามตั้นนานยังจับไม่ได้ พอพวกมันจะใช้พลังทำให้ความเร็วผู้หญิงคนนี้ลดลงผู้หญิงคนนี้กลับเพิ่มความเร็วขึ้น
ซีลหัวร้อนสุดๆ เขาตัดสินใจใช้พลังธาตุเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ "มาดูกันว่านังนี่จะหนีไปได้อีกนานแค่ไหน!" จบคำรอบๆกายของซิลพลันมีสายฟ้าสีดำปรากฎขึ้น เขาชี้นิ้วไปที่ฮั่นน่า
ซี่ซี่! เปรี้ยง!
สายฟ้าสีดำส่งเสียงก่อนพุ่งไปหาฮันน่าอย่างรวดเร็ว ร่างฮันน่าโดนสายฟ้าสีดำจู่โจมเต็มๆ ถึงจะได้รับความเร็วเพิ่มขึ้นจากแสงจันทราทว่าเธอก็ไม่สามารถหลบสายฟ้าสีดำพ้น ความเร็วของสายฟ้าสีดำเร็วเกินไป! เกรงว่าแม้แต่นักรบแห่งท้องทะเลยังหลบไม่พ้น
"อัก" ฮันน่ากระอักเลือดคำโต ตึก! ร่างทรุดลงกับพื้น เธอไม่สามารถขยับอะไรได้เลยราวกับเธอเป็นอัมพาต
"ฮี่ฮี่ ในที่สุดก็หยุดหนีซักที"
"ไล่ตามจับต้องนานกว่าจะได้ อย่างงี้ต้องใช้ให้คุ้ม!"
"เฮ้ๆกูขอก่อนดิวะมึงค่อยต่อจากกู"
"ก็ได้ๆมึงก่อน แต่กูขอมีดสีขาวในมือมันนะเว้ย กูว่ามันน่าจะเป็นเพราะมีดอันนั้นนังนี่ถึงได้เร็วขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่ใช่นักรบแห่งท้องทะเลด้วยซํ้า"
คำพูดมากมายเข้าสู่การรับรู้ของฮันน่า เธอร่างกายสั่นสะท้านสามารถรู้ชะตากรรมของตัวเองได้ทันที นํ้าตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ โจรภูเขาทั้งสามเห็นเธอร้องไห้แต่ก็ไม่ได้สงสารเลยแม้แต่น้อย กลับกันมันหัวเราะชอบใจ ส่งเสียงกันอย่างมีความสุข
ฮันน่าปิดตา เธอไม่ต้องการรับรู้สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้
"อ๊าากกกก" เสียงร้องดังขึ้นขณะฮันน่ากำลังหลับตา เธอลืมตาอย่างตกใจ ภาพตรงหน้าคือโจรชั่วช้าสามคนซึ่งเมื่อครู่ต้องการข่มขืนเธอกำลังนอนอยู่บนพื้น
บนคอของทั้งสามถูกลัดด้วยของเหลวบางอย่างสีฟ้าคล้ายนํ้าทะเล พวกมันพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกทว่าทุกๆครั้งที่ของเหลวถูกดึงออกมันจะย้อนกลับมาลัดคอใหม่ทันที พวกโจรเปลี่ยนแผน พวกมันต้องการสลายของเหลว ทั้งสามใช้พลังทั้งหมดของตน แต่ทุกๆครั้งที่ของเหลวสลายมันจะกลับมารวมตัวกันใหม่อีกครั้ง
หลายนาทีผ่านไป โจรทั้งสามขาดอากาศหายใจทว่าก็ไม่ได้ตาย พวกมันนอนสลบอยู่ที่พื้น มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกับผู้ชายอายุเกินยี่สิบปรากฏในสายตาเธอ
เด็กผู้หญิงคนนี้ดูแล้วน่ารักมาก ตัวเธอปล่อยกลิ่นอายศักดิ์สิทธิ์เบาบาง สาวน้อยคนนี้ดูแล้วเหมือนนักบุญศักดิ์สิทธิ์ของเทพแห่งนํ้าทะเล ผู้ชายข้างๆเธอแปลกมาก เขามีผมสีดำและดวงตาสีดำ ฮันน่าไม่เคยพบเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ผู้ชายคนนี้ดูอ่อนแอ เขาน่าจะเป็นผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์
จบบทที่ 25 นักบุญศักดิ์สิทธิ์กับผู้ติดตาม


## บทที่ 26 สิบห้าวัน

ภายในถํ้าแห่งหนึ่ง
เด็กสาวน่ารักคนหนึ่งกำลังนอนหลับ เธอส่งเสียงหายใจเบาๆออกมาขณะพลิกตัว ด้านข้างของเธอมีหินสีฟ้าสดใสวางอยู่ มันปล่อยแสงสว่างออกมาพร้อมๆกับความอบอุ่น
ไม่ไกลจากที่เธอนอนอยู่ ผู้ชายอายุเกินยี่สิบปีกำลังนอนด้วยท่าทางสบายๆ ในมือของเขาถือแผ่นโลหะสีเงินแวววาว ชายคนนี้มีสีผมสีดำและดวงตาเองก็เป็นสีเดียวกัน
ทั้งสองภายในถํ้าไม่ใช่ใครอื่น พวกเขาทั้งสองคือสายฝนกับดารินทร์นั่นเอง
"มันผ่านมาสิบห้าวันแล้วสินะ"  สายฝนพึมพำเบาๆ สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้า เป็นเวลากว่าสิบห้าวันแล้วที่เขามายังสถานที่แห่งนี้ หลังมาถึงสายฝนก็พบกับปัญหาอันน่าปวดหัวอย่างรวดเร็ว เรียกได้ว่ามีปัญหาตั้งแต่วันแรกเลยทีเดียว
ปัญหาคือเขาไม่สามารถกลับไปยังที่ที่เขาจากมาได้ เป็นเพราะประตูเส้นทางโบราณมีระดับตํ่าเกินไป มันไม่สามารถพาเขากลับทางเดิมได้ ทางเข้าเส้นทางโบราณไม่ได้อยู่ตรงจุดที่สายฝนถูกส่งมา
ตรงจุดที่สายฝนถูกส่งมาเป็นทางออกเส้นทางโบราณ ซึ่งประตูสีดำมันสามารถเปิดทางเข้าเส้นทางโบราณได้เท่านั้น มันไม่สามารถเปิดทางออกเส้นทางโบราณได้ สรุปก็คือสายฝนมีอยู่สองวิธีในการกลับไปยังดาวโลก
วิธีแรกคือตามหาทางเข้าเส้นทางโบราณ และต้องเป็นเส้นทางโบราณที่พากลับไปยังดาวโลกด้วย ไม่งั้นหากเขาเข้าผิดแล้วเขาไปดาวดวงอื่น การหาทางกลับดาวโลกจะยากกว่าเดิมหลายเท่า
วิธีที่สองยุ่งยากไม่ต่างจากวิธีแรก ไม่สิ บางทีมันอาจยุ่งยากมากกว่าด้วยซ้ำ วิธีนี้สายฝนจะต้องแข็งแกร่งขึ้น เขาจะต้องยกระดับจนกว่าประตูเส้นทางโบราณจะพัฒนาและได้รับความสามารถใหม่มา แล้วการยกระดับมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ? ไม่มีทางแน่นอน! สายฝนไม่รู้เลยว่าอีกนานแค่ไหนกว่าทักษะของเขาจะพัฒนาขึ้น วิธีที่สองกินเวลาเยอะกว่าวิธีแรกเสียอีก
สายฝนก็ไม่ได้อยากกลับไปยังดาวโลกเร็วนักหรอก แต่ตัวเขามีนัดกับเพื่อนแล้ว ถ้าเขาไม่ไปมันก็ยังไงอยู่ หากเขาไปไม่ทันเขาคงรู้สึกผิดมาก ที่สำคัญคือเพื่อนที่สายฝนสัญญาด้วยคือพลอย เธอคือคนที่เคยเจ็บปวดเพราะเขามาก่อน!
'โชคดีนะที่ฉันมีมือถือเทพเจ้า ไม่งั้นฉันคงกังวลจนตายแน่' สายฝนคิดในใจขณะมองหน้าจอโทรศัทพ์เทพเจ้าอย่างไม่วางตา บนหน้าจอเป็นรูปนาฬิกา มีตัวเลขอยู่กลางหน้าจอ ตัวเลขคือวันเดือนปีของดาวโลก
หลังมายังดาวดวงนี้โทรศัทพ์เทพเจ้าก็ได้เพิ่มแอปพลิเคชันขึ้นมาหลายแอป หนึ่งในนั้นคือแอปพลิเคชันนาฬิกา โปรแกรมนาฬิกามีไว้ใช้ดูเวลา มันสามารถดูเวลาของดวงดาวที่เคยไปแล้วได้ และยังมีระบบเปรียบเทียบความเร็วการไหลของเวลาอีกด้วย ตอนนั้นที่โปรแกรมถูกเพิ่มเข้ามาก็ได้มีข้อความปรากฏขึ้น ข้อความเขียนไว้ว่า [ยินดีด้วยกับผู้ใช้ที่ได้รับแอปพลิเคชันใหม่จำนวนมาก โปรดลองด้วยตัวคุณเอง สาเหตุที่คุณสามารถปลดล็อคแอปใหม่ได้เป็นเพราะว่าคุณสามารถเดินทางมายังดาวดวงอื่นสำเร็จ]
'ตีนภูเขาแห่งนี้คงไม่มีอะไรให้ฉันสำรวจอีกแล้ว ฉันจะต้องออกจากสถานที่แห่งนี้เพื่อเผชิญโลกกว้าง' สายฝนกล่าวขึ้นในใจคนเดียว เขาใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์เทพเจ้าไปทางซ้าย ภาพหน้าจอพลันเปลี่ยนไป พื้นหลังยังคงเป็นรูปนาฬิกาเช่นเดิม ทว่ามีบางสิ่งเพิ่มเข้ามา เป็นสายนํ้าที่ถูกเพิ่มเข้ามา มันล้อมรอบนาฬิกาเอาไว้ ด้านบนตรงกลางหน้าจอมีข้อความประโยคหนึ่งปรากฎขึ้น [ดวงดาว:โอเชี่ยนเซีย]
ตรงกลางหน้าจอตัวเลขก็เปลี่ยนไป ตัวเลขเปลี่ยนเป็น /29/09/7771/(วันที่/เดือนที่/ปีที่) ตัวเลขพวกนี้เป็นเวลาของดาวดวงนี้ สายฝนลองถามผู้ดูแล001เกี่ยวกับเวลาพวกนี้ดูแล้วว่านับจากอะไร ผู้ดูแล001ตอบกลับมาว่าตัวเลขพวกนี้เป็นเวลาตามปกติที่มีการเผยแพร่ให้ทุกสิ่งมีชีวิตในดาวดวงนี้ทราบ
ตามที่กล่าวไป ตัวแอปพลิเคชัน[นาฬิกา]มีความสามารถเปรียบเทียบเวลาด้วย โชคดีอย่างมาก เพราะหลังจากเปรียบเทียบเวลาดูแล้วสายฝนก็พบว่าความเร็วการไหลของเวลาในดาวดวงนี้ไหลเร็วกว่าดาวโลกมาก หนึ่งปีบนดาวดวงนี้เท่ากับหนึ่งวันบนโลก
เพราะเหตุนี้สายฝนจึงไม่ได้กังวลเรื่องงานแต่งของพลอยอีก เขายังมีเวลาอีกสามปี เขาสามารถทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นได้ในเวลานั้น ขณะเดียวกันก็ไม่ต้องรีบตามหาทางเข้าเส้นทางโบราณกลับสู่โลก สายฝนสามารถตามหาได้เรื่อยๆตราบใดที่เวลาไม่เกิน
'มันถึงเวลาที่ฉันจะต้องออกสู่โลกกว้างแล้ว' สายฝนกดออกจากแอป[นาฬิกา] เขากดเข้าโปรแกรม[ห้องปรุงยาแบบพกพา] จากนั้นก็ใช้นิ้วจิ้มที่ข้อความ[คลังสิ่งของ] วินาทีถัดมาหน้าจอพลันเปลี่ยนไปอีกครั้ง
ภาพพื้นหลังกลายเป็นรูปห้องเก็บของ รายชื่อสิ่งของทั้งหมดภายในคลังสิ่งของค่อยๆปรากฎสู่สายตาสายฝน ในคลังสิ่งของมีวัตถุดิบและยามากมาย สายฝนได้ใช้เวลาส่วนใหญ่หลังมาดาวดวงนี้ไปกลับการสำรวจพื้นที่บริเวณตีนเขา
เพราะเขาอ่อนแอไม่มีพลังสุดแกร่งเหมือนคนอื่นสายฝนจึงต้องเตรียมตัวเอาไว้ก่อน หากเจอกับสถานการณ์อันตรายขึ้นมาด้วยระดับ0ของเขาสายฝนจะต้องตายภายในสิบวินาทีแน่ๆ
ถ้าสู้ด้วยกำลังไม่ได้ก็ต้องใช้แผนการ บางคนอาจบอกว่าคนที่ใช้แผนการคือคนอ่อนแอไร้ซึ่งพลังไม่ควรค่าให้นับถือ สำหรับเรื่องนี้สายฝนไม่เห็นด้วย คนที่ใช้แผนการไม่ใช่คนอ่อนแอเสมอไป บางครั้งผู้แข็งแกร่งยังต้องใช้แผนการ พลังไม่สามารถแก้ไขปัญหาทุกสิ่งได้
คนที่สามารถสร้างแผนการได้อย่างยอดเยี่ยมคือคนที่ควรค่าแก่การนับถือ สายฝนคิดอย่างงั้น ด้วยปัญญาสามารถแก้ไขปัญหาหลายสิ่งได้ แน่นอนว่าด้วยความฉลาดและแผนการอย่างเดียวมันไม่มีทางแก้ไขได้ทุกสิ่ง บางครั้งก็ต้องใช้พลังเข้ามาช่วยด้วย
สายฝนสำรวจพื้นที่บริเวณแถวๆนี้จนเกือบทั้งหมดแล้ว มีอยู่หลายสถานที่ที่เขาสามารถนำมาใช้ได้ในสถานการณ์ต่างๆ ยิ่งสำรวจเรื่อยๆสายฝนยิ่งคิดแผนการได้หลายแผนการ หากตกอยู่ในอันตรายถ้าเขาใช้แผนการตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้เทพจนเกินไปสายฝนเชื่อว่าเขาจะรอดชีวิตได้อย่างแน่นอน
ระหว่างสำรวจสายฝนได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างมากมาย อีกทั้งเขายังเข้าใจความสามารถของอักขระอักษรเร้นลับเพิ่มขึ้นอีกด้วย ทุกๆวันหลังสำรวจพื้นที่สายฝนจะได้รับพืชสมุนไพรวัตถุดิบมากมายกลับมาด้วย ขอบอกเลยว่าวัตถุดิบพวกนี้เป็นของดีทั้งนั้น
เมื่อมายังดาวดวงนี้กิจวัตรประจำวันของสายฝนก็เปลี่ยนไป ทุกๆวันเขาจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสำรวจพื้นที่ สำรวจเสร็จเขาก็จะกลับมายังที่พักคิดแผนการเอาตัวรอดหลายร้อยวิธี เขาอ่านข้อมูลของวัตถุดิบทุกชนิดที่เก็บมาจากนั้นก็นำพวกมันมาปรุงยา
บางครั้งยาที่ออกมาก็มีคุณสมบัติสรรพคุณเละเทะ เกิดจากการที่สายฝนไม่มีสูตรปรุงยาเขาจึงทำได้แค่ลองเอาความสามารถของวัตถุดิบมารวมกัน ทว่าบางครั้งยาที่ออกมาก็มีคุณสมบัติยอดเยี่ยม เพราะสายฝนได้ปรุงยาเป็นจำนวนมากทำให้เขามีหลักประกันชีวิตมากขึ้น
การสำรวจในแต่ละวันไม่ใช่เรื่องง่าย สายฝนจำเป็นต้องระมัดระวังตัวอย่างมากและเขาต้องใช้ความสามารถของดารินทร์เข้าช่วย นับตั้งแต่ที่ดารินทร์กลายเป็นนักเวทธาตุนํ้ามันก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ดารินทร์ไม่ได้ขี้เกียจ เธอพยายามทำความเข้าใจความสามารถของตัวเองทุกวัน นับวันความสามารถของสาวน้อยยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
ในวันที่สองหลังดารินทร์มาที่โลกแห่งนี้เธอสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายได้ มันเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองอย่างมาก สามารถกล่าวได้เลยว่าเป็นเพราะความสามารถนี้จึงทำให้สายฝนไม่ลำบากมากนัก
สายฝนใช้ความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายในการหลบสิ่งมีชีวิตบริเวณตีนภูเขา สิ่งมีชีวิตแต่ละตัวบริเวณตีนภูเขาแข็งแกร่งอย่างมาก ไม่มีซักตัวเลยที่เขาสามารถใช้กำลังสู้กับมันได้ มีสิ่งมีชีวิตระดับหนึ่งเหมือนดารินทร์มากมาย
ทว่าเป็นเพราะความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายจึงรอดมาได้ ดารินทร์สามารถเปลี่ยนกลิ่นอายของใครก็ได้ให้กลายเป็นกลิ่นอายของนํ้าทะเล ถึงจะไม่สามารถล่องหนได้แต่พวกสิ่งมีชีวิตซึ่งได้เห็นร่างพวกเขากลับไม่มีทีท่าเข้ามาโจมตีเลย กลิ่นอายนํ้าทะเลไม่ใช่กลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตพวกมันจึงคิดว่าดารินทร์กับสายฝนไม่ใช่สิ่งมีชีวิต อีกอย่างหนึ่งคือพวกมันกลัวกลิ่นอายนํ้าทะเล
กลิ่นอายนํ้าทะเลเป็นเหมือนกลิ่นอายของทะเลบนท้องฟ้า ทะเลบนนภาเป็นสถานที่ที่น่ากลัว สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ต่างก็ไม่ต้องการเข้าไปใกล้ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม
หลังจากมองรายชื่อในคลังสิ่งของด้วยสายตาพึ่งพอใจสายฝนก็ออกจากโปรแกรม[ห้องปรุงยาแบบพกพา] เขากดเข้าข้อมูลชีวิตต่อ ใช้นิ้วจิ้มรูปไอคอนหัวใจสีแดง ฉับพลันตัวแอปเปิดขึ้น
…
ชื่อ:สายฝน ศึกสงคราม
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:24ปี
ระดับ:0 มนุษย์ธรรมดา (ศึกษาอักขระลี้ลับเพื่อยกระดับ ความเข้าใจ 79/100)
ทักษะ:ประตูเส้นทางโบราณ
สายเลือด:เทพปีศาจ (ความบริสุทธิ์ 0.0007)
…
'อีกไม่นานฉันก็จะกลายเป็นระดับ1แล้ว!' สายฝนคิด เขารู้สึกมีความสุขทุกครั้งเมื่อคิดแบบนี้ เนื่องจากสายฝนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสำรวจพื้นที่เขาเลยมีเวลาทำความเข้าใจอัขระลี้ลับน้อยมาก
จบบทที่ 26 สิบห้าวัน


## บทที่ 27 สิ่งที่ไม่ควรเห็น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา
'ไม่รู้ว่าฉันต้องแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนถึงจะรักษาวิญญาณที่บกพร่องได้' สายฝนคิด เขารู้สึกเศร้าใจเล็กน้อยทว่าก็ไม่ได้สิ้นหวังอะไร สามปีอาจจะดูน้อยแต่มันก็มีเวลาพอสมควร ในสามปีนี้บางทีเขาอาจได้รับโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ก็ได้
'มันยังพอมีเวลาเหลืออยู่ ฉันไม่ควรรีบร้อนยกระดับ ถ้าฉันรีบร้อนเกินไปและเกิดบางอย่างผิดพลาดขึ้นมามันจะทำให้ฉับชิบหาย' สายฝนกล่าวกับตนเองในใจ เขารู้ดีว่าเวลาชีวิตตนเองเหลือแค่สามปีเท่านั้น แต่สายฝนก็ไม่ได้กังวล กังวลไปแล้วได้อะไรล่ะ? แน่นอนว่าไม่ได้อะไรเลย แถมยังส่งผลด้านลบกับเขาด้วย
เพราะงั้นสายฝนจึงไม่กังวล เขาต้องสงบสติอารมณ์และทำอะไรใจเย็นๆ คิดทำอะไรต้องรอบคอบเข้าไว้ ต้องเตรียมแผนสำรองไว้เสมอ ถ้าวู่วามเขามีโอกาสสูงที่จะได้รับผลเสีย
สายฝนกดเข้าโปรแกรม[นาฬิกา]ก่อนใช้นิ้วจิ้มตัวเลขกลางหน้าจอ วินาทีถัดมาเวลาพลันปรากฏขึ้น ขณะนี้เป็นเวลาเกือบหกโมงเช้าแล้ว
'ดูเหมือนฉันจะตื่นเร็วไปสินะ เฮ้ออ~' สายฝนถอนหายใจ หลังมายังดาว[โอเชี่ยนเซีย]แห่งนี้กิจวัตรประจำวันของเขาก็เปลี่ยนไป เขาจะตื่นตั้งแต่เช้ามืดเพื่อไปสำรวจ หลังผ่านการตื่นแต่เช้าทุกๆวันมันทำให้สายฝนชิน บางครั้งการทำอะไรจนชินก็ไม่ดีเหมือนกัน เหมือนกับเวลานี้ซึ่งสายฝนตื่นเช้าทั้งๆที่ต้องการตื่นสาย เขามักตื่นตอนตีห้าและปลุกดารินทร์ให้ตื่น กว่าจะตื่นต้องปลุกไปหลายรอบมาก คาดว่าถ้าสายฝนไม่ปลุกดารินทร์ก็คงไม่ตื่น
เนื่องจากสำรวจบริเวณตีนเขาจนเกือบหมดแล้ว มีเพียงบางสถานที่เท่านั้นที่ไม่ได้สำรวจ สาเหตุที่ไม่ไปเป็นเพราะแถวนั้นมันอันตรายมาก ต่อให้ใช้ความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายของดารินทร์ช่วยก็ไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยได้
สายฝนไม่ยอมเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงแน่ๆ เขาไม่ใช่คนชื่นชอบความตื่นเต้นจากประสบการณ์เฉียดตาย และเขาก็ไม่ชอบความเจ็บปวดอีกด้วย ถ้าเป็นไปได้สายฝนจะพยายามไม่ทำให้ตนเจ็บตัว
ตามที่กล่าวไป เพราะไม่มีอะไรในบริเวณนี้ให้สำรวจอีกแล้วสายฝนจึงตัดสินใจออกจากที่นี่ หลังการสำรวจเขาได้รับหลักประกันชีวิตมามากมายพอสมควร แถมยังมีแผนการเอาตัวรอดอีกหลายสิบวิธีสายฝนเลยมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าอย่างน้อยตนก็พอมีความสามารถรักษาชีวิตตนเองอยู่บ้างเมื่อออกไปสู่โลกภายนอก
'วันนี้ฉันอยากตื่นสายๆแล้วค่อยเดินทางออกจากที่นี่ แต่ไม่คิดเลยฉันดันตื่นแต่เช้าซะได้ จะนอนอีกรอบก็นอนไม่หลับ' สายฝนคิด
เขาคิดต่อไป 'หรือว่าฉันควรออกเดินทางเลยดี? ไม่สิไม่ได้ดารินทร์ยังไม่ตื่นเลย' สายฝนส่ายหัวทันทีเมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมสุขยามหลับของสาวน้อย เขาอดอิจฉาเธอไม่ได้ เห็นได้ชัดจากใบหน้าของเธอ สาวน้อยกำลังนอนหลับอย่างมีความสุขไร้ซึ่งความกังวล
หากเปลี่ยนจากดารินทร์เป็นสายฝนที่นอนแทน เขาคงไม่มีทางนอนหลับอย่างมีความสุขแบบสาวน้อยได้แน่ ถึงเขาจะนอนหลับแต่สายฝนก็ยังคงตื่นตัวตลอดเวลา หากเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นเขาจะตื่นทันที
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง
"อืออ~" ท้ายที่สุดแล้วดารินทร์ก็ตื่นขึ้น เธอส่งเสียงแปลกๆออกมาขณะบิดขี้เกียจ สายฝนกำลังเล่นโทรศัพท์เทพเจ้าอยู่ เขาใช้มันฆ่าเวลารอสาวน้อยตื่น
ตอนมาถึงดาว[โอเชี่ยนเซีย]สายฝนก็ได้รับแอปพลิเคชันมากมาย หนึ่งในนั้นคือโปรแกรม[ร้านค้า] ในนั้นมีของจำนวนมหาศาล สายฝนดูแล้วตาลายเลยทีเดียว ใช่แล้ว! ตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาเขากำลังดูของในแอป[ร้านค้า]อยู่
ของแต่ละอย่างในร้านค้าเหมาะสมกับราคาของมัน มีของดีๆมากมายภายในร้านค้า มีตั้งแต่ระดับทั่วไปยันของระดับเทพเจ้า แน่นอนด้วยระดับของสินค้าที่เพิ่มขึ้นราคาก็ยิ่งสูงขึ้น
ร้านค้าใช้แต้มสำรวจเป็นค่าเงิน แต้มสำรวจสามารถหาได้จากไหน? ตามชื่อของมันแต้มสำรวจสามารถหาได้จากการค้นพบสิ่งใหม่ๆ ยิ่งของที่ค้นพบมีระดับสูงมากเท่าไหร่แต้มสำรวจก็จะได้รับมากขึ้นเท่านั้น
สายฝนสำรวจพื้นที่และได้รับสิ่งของมาเยอะมากทำให้เขามีแต้มสำรวจจำนวนมาก แต่แต้มสำรวจจำนวนมากนั้นกับใช้ซื้อสิ่งของภายในร้านได้ไม่กี่อย่างก็หมด
'แต้มสำรวจก็เหมือนกับเงินฉันควรประหยัดไว้จะดีกว่า' สายฝนคิดก่อนหันไปมองดารินทร์ซึ่งมีท่าทางงงงวยและกล่าวว่า "เมื่อวานเราสำรวจบริเวณนี้จนหมดแล้ว เพราะงั้นวันนี้พวกเราจะออกจากที่นี่กัน"
ดารินทร์พยักหน้ารับบอกว่าเธอรับรู้แล้ว สาวน้อยเชื่อใจสายฝนมาก เขาคือคนที่ช่วยชีวิตเธอไว้ หากไม่มีเขาในวันนั้นเธอก็อาจอดตายไปแล้ว
พวกเขาทั้งสองเช็คความพร้อมจากนั้นก็ออกจากถํ้า เสื้อผ้าของทั้งคู่ไม่ได้สกปรกแม้จะผ่านมาหลายวันแล้วก็ตาม ต้องขอบคุณความสามารถควบคุมนํ้าของดารินทร์ทำให้สายฝนสามารถทำความสะอาดเสื้อผ้าได้
"พวกเราจะไปทางไหนกันเหรอคะ?" สาวน้อยถามสายฝนขณะมองซ้ายมองขวา
สายฝนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรไปทิศทางไหนดีเขาจึงเลือกทิศทางแบบสุ่ม ชี้นิ้วไปยังทิศหนึ่งและพูดว่า "เราจะไปทิศนี้กัน เธอเตรียมใช้ความสามารถเปลี่ยนกลิ่นอายเลย อีกไม่นานพวกเราก็คงจะเจอกับสิ่งมีชีวิตแล้ว"
"ค่ะ" สาวน้อยพยักหน้าหงึกๆอย่างเชื่อฟัง เธอรวบรวมสมาธิสัมผัสธาตุในอากาศ วินาทีต่อมาธาตุนํ้าในอากาศก็ค่อยๆลอยเข้าสู่ร่างดารินทร์กับสายฝน กลิ่นอายของทั้งสองเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตกลายเป็นกลิ่นอายของสิ่งไม่มีชีวิต เป็นกลิ่นอายนํ้าทะเลนั่นเอง!
"รับนี่ไป" สายฝนโยนมีดเล่มหนึ่งให้ดารินทร์ มีดเล่มนี้เป็นมีดที่เขาซื้อมาจากร้านค้าเพื่อเอาไว้ป้องกันตัว
"ขอบคุณค่ะ" สาวน้อยรับมีดมา เธอกล่าวขอบคุณสายฝน ในใจสงสัยอยู่ว่าเขาเอามีดเล่มนี้มาจากไหน หรือเขาจะเตรียมไว้ตั้งแต่อยู่บนดาวโลกแล้ว? ถึงแม้ความสงสัยจะมากมายเพียงใดดารินทร์ก็ไม่ได้ถามสายฝน เธอทำเพียงสงสัยอยู่ในใจเงียบๆ
'ฉันเองก็ต้องใช้มีดเช่นกัน' สายฝนเอามีดออกมาอีกเล่ม มีดเล่มนี้ดูคล้ายกับมีดของดารินทร์มาก
นี่คือข้อมูลมีดจากแอป[กล้องถ่ายรูป(ไร้เสียง)]ของโทรศัพท์เทพเจ้า [มีดหั่นผลไม้ของราชันย์(คุณภาพค่อนข้างพอใช้):ทำขึ้นจากวัตถุดิบหายากในดวงดาว[ละอองดารา] ถูกทำขึ้นอย่างระมัดระวังทำให้มีดออกมาดี คนสร้างถือว่าเป็นคนที่มีพรสวรรค์อย่างมาก เขาตีมันขึ้นเพื่อให้กับราชันย์คนหนึ่ง]
ด้วยพลังของมือถือเทพเจ้าการคัดลอกและวางมีดหั่นผลไม้ของราชันย์เป็นเรื่องง่ายสุดๆ ดังนั้นสายฝนจึงสามารถซื้อมีดอันนี้กี่เล่มก็ได้ตราบเท่าที่มีแต้มสำรวจ
เปรี้ยงงง!
จังหวะนั้นเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น เป็นเสียงคล้ายกับเสียงสายฟ้าฟาด
"มาจากทิศนั้นสินะ ดูเหมือนเราจะเจอเรื่องน่าสนุกเข้าให้แล้วล่ะ" สายฝนกล่าวพลางหันไปมองยังทิศทางต้นเสียง อาจเป็นเพราะอักขระอักษรเร้นลับเขาถึงสามารถรับรู้ความทรงพลังของสายฟ้าได้ เป็นไปได้ไหมว่าบริเวณต้นตอเสียงสายฟ้าจะมีสมบัติในตำนานปรากฏขึ้น คิดแบบนี้แล้วสายฝนอดตื่นเต้นไม่ได้
สายฝนเร่งเร้าสาวน้อย "รีบๆมาสิ พวกเราจะไปทิศทางนั้นกัน" ถึงสายฝนจะรีบร้อนทว่าเขาก็ไม่ได้ลดการระวังตัวแต่อย่างใด กลับกันเขายิ่งระมัดระวังมากขึ้น ทรัพย์สมบัติในตำนานคงไม่ได้มาง่ายๆแน่!
"คะ? ค่ะ" สาวน้อยยังคงงงอยู่ทว่าก็ตามสายฝนไปแต่โดยดี เธองงสุดๆ ทำไมจู่ๆเขาถึงเปลี่ยนทิศทางล่ะ? เพียงแค่ได้ยินเสียงดัง เปรี้ยง! พี่ชายคนนี้ก็เปลี่ยนทิศทางแล้วเนี่ยนะ? ไร้เหตุผลมาก!
ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงต้นตอของเสียงสายฟ้าฟาด สายฝนและดารินทร์เห็นผู้ชายสามคนกำลังหัวเราะชอบใจ ตรงหน้าพวกมันมีผู้หญิงคนหนึ่งทรุดลงกับพื้น เธอมีหน้าตางดงาม ร่างกายเองก็ไม่แพ้หน้าตา สรุปก็คือเธอเป็นผู้หญิงที่โคตรสวย แม้กระทั่งพลอยยังเทียบไม่ติด แค่ผิวพรรณของหญิงสาวคนนี้ก็กินขาดแล้ว
หญิงสาวหน้าซีด นํ้าตาไหลออกมาดูแล้วน่าสงสารมาก ทว่าผู้ชายทั้งสามก็ไม่มีท่าทีสงสารแม้แต่น้อย กลับกันพวกมันหัวเราะชอบใจยิ่งกว่าเดิม หญิงสาวปิดตาแน่นเหมือนกับเธอไม่อยากรับรู้เหตุการณ์ต่อจากนี้ วินาทีนั้นชายผมฟ้าในกลุ่มผู้ชายทั้งสามพลันถอดกางเกง
สายฝนเห็นเหตุการณ์แล้วขมวดคิ้ว ตกลงแล้วไม่ใช่สมบัติในตำนานหรอกหรือ? ที่แท้เป็นแค่ไอโรคจิตสามคนที่กำลังจะข่มขืนผู้หญิง! สายฝนอารมณ์เสียมากๆ อยากเข้าไปซัดหน้าพวกมันทั้งหมด
"กรี๊ดดดด" เสียงร้องตกใจดังเข้าหูสายฝน เขาหันไปมองเห็นดารินทร์กำลังใช้มือปิดตาทั้งสองของเธออยู่ ทั่วใบหน้าของสาวน้อยแดงเถือก
'แม่งเอ้ยฉันลืม!' สายฝนใช้มือก่ายหน้าผาก เขาลืมเรื่องที่ดารินทร์เป็นเด็กผู้หญิงไปเสียสนิทเลย เธอคงไม่เคยเห็นสิ่งนั้นมาก่อน สายฝนส่ายหัว เป็นที่แน่ชัดแล้วว่าชายผมฟ้าเป็นโรคจิตขนานแท้ ถึงกับโชว์สิ่งนั้นออกมาให้เด็กสาวอายุสิบสามปีดู
"ดารินทร์เธอรีบใช้พลังของเธอสิ" สายฝนกล่าวกับสาวน้อย เขาต้องการให้ดารินทร์หยุดคิดเกี่ยวกับสิ่งนั้น
สาวน้อยพยักหน้าช้าๆด้วยใบหน้าสีแดงของเธอ ดารินทร์พยายามตั้งสมาธิสงบจิตสงบใจไม่คิดฟุ้งซ่านเพื่อใช้พลัง แต่มันก็ยากอยู่ดี เธอไม่สามารถหยุดคิดถึงสิ่งนั้นได้เลย มันติดอยู่ในหัวเธอตลอดเวลา
"ดูเหมือนฉันต้องใช้เจ้านั่น" สายฝนพึมพำเบาๆ เขาแอบใช้โทรศัพท์เทพเจ้ากดเข้า[คลังสิ่งของ]และนำเอายาขวดหนึ่งออกมา ของเหลวสีนํ้าเงินภายในขวดเปล่งประกายราวกับดวงดาวนับหมื่น มันคือยาสงบจิตที่สายฝนปรุงไว้เมื่อหลายวันก่อน
จบบทที่ 27 สิ่งที่ไม่ควรเห็น


## บทที่ 28 ครั้งแรก

"รับยาขวดนี้ไป" สายฝนโยนยาสงบจิตให้ดารินทร์พลางกล่าว สาวน้อยรับขวดยาอย่างเงอะงะ เธอเกือบทำขวดยาหล่นแตกแล้ว
"นี่คือยาอะไรเหรอคะ?" เด็กสาวถาม เธอมองของเหลวภายในขวดยาด้วยความอยากรู้อยากเห็น ของเหลวภายในขวดเป็นสีนํ้าเงิน มันเปล่งประกายระยิบระยับคล้ายดวงดาวบนท้องฟ้ายามคํ่าคืน
"มันคือยาสงบจิต ถ้าเธอดื่มมันเข้าไปจิตใจจะสงบนิ่ง ยาตัวนี้เป็นประโยชน์มากสำหรับเธอ มันจะช่วยทำให้เธอมีสมาธิมากขึ้นเวลาใช้พลัง" สายฝนอธิบายก่อนพูดต่อว่า "ดารินทร์เธอควรรีบดื่มมันแล้วไปช่วยผู้หญิงคนนั้น ฉันเชื่อว่าเธอคงไม่อยากเห็นเหตุการณ์ต่อจากนี้แน่"
"ไม่! ไม่แน่นอนค่ะ!" ในหัวปรากฏภาพสิ่งนั้นขึ้นมา ดารินทร์รีบส่ายหัวไปมาทันที ใบหน้าของสาวน้อยแดงเหมือนลูกแอปเปิ้ล วินาทีถัดมาเด็กสาวเปิดจุดฝาขวดยาออก เธอดื่มมันเข้าไปโดยไม่ลังเล เธอไม่คิดว่าสายฝนจะหลอกเธอแม้แต่น้อย
เมื่อของเหลวไหลลงคอดารินทร์พลันสัมผัสได้ว่าจิตใจตนเองค่อยๆสงบลง เธอไม่คิดฟุ้งซ่านอีกต่อไป ดารินทร์เร่งรีบใช้พลังหลังเห็นชายผมฟ้าเดินเข้าหาหญิงสาวด้วยใบหน้าชั่วร้าย
สาวน้อยปิดเปลือกตาลง พยายามรับรู้ธาตุนํ้าภายในอากาศ เนื่องจากเธอยังไม่ได้เรียนรู้การใช้เวทมนตร์ดารินทร์จึงไม่สามารถใช้พลังเวทตนเองสร้างนํ้าจากอากาศขึ้นมาได้
ดารินทร์ควบคุมธาตุนํ้าในอากาศให้มารวมตัวกันเบื้องหน้าเธอ ตรงที่สายฝนกับดารินทร์ยืนอยู่ค่อนข้างไกลดังนั้นผู้ชายทั้งสามกับหญิงสาวเลยไม่รู้ว่าธาตุในอากาศเกิดการเคลื่อนย้าย
ธาตุน้ำในอากาศมารวมกันด้านหน้าสาวน้อยเยอะขึ้นเรื่อยๆ หยดนํ้าถูกสร้างขึ้นโดยใช้ธาตุนํ้าในอากาศ หยดนํ้าค่อยๆขยายขนาดขึ้นจนไม่อาจเรียกเป็นหยดนํ้าได้อีกต่อไป
ดารินทร์เป็นระดับหนึ่งนักเวทธาตุนํ้า แม้เธอจะยังใช้เวทมนตร์ไม่ได้แต่เธอมีความเข้าใจธาตุนํ้าสูงมาก ไม่แปลกที่เด็กสาวจะสามารถรวบรวมธาตุนํ้าในอากาศได้อย่างรวดเร็วอีกทั้งยังทรงพลังมากด้วย หากเปรียบเทียบความเข้าใจธาตุน้ำของดารินทร์กับโลเวล ดารินทร์จะต้องชนะอย่างแน่นอน
'เมื่อไหร่ฉันจะสามารถใช้พลังแบบนั้นได้บ้างเนี่ย?' สายฝนอิจฉาในใจขณะมองลูกบอลน้ำเบื้องหน้าสาวน้อยอยู่เงียบๆ เมื่อครู่เขาได้แอบใช้โทรศัพท์เทพเจ้าถ่ายรูปผู้ชายทั้งสามดู ผลปรากฏว่าพวกมันเป็นระดับศูนย์จุดห้ากันทั้งสามคน(ดูข้อมูลชีวิตได้เพราะระดับสายฝนกับพวกมันไม่ได้ห่างกันมากนัก) สายฝนไม่มีทางสู้ด้วยพละกำลังได้แน่ เพราะปัจจุบันเขายังเป็นแค่ระดับศูนย์อยู่เลย
ลูกบอลนํ้าถูกสร้างขึ้นอีกสองลูก ดารินทร์เตรียมปล่อยพวกมันใส่ใช้ทั้งสามจากระยะไกลแต่สายฝนห้ามเธอไว้ก่อน
"มีอะไรเหรอคะ?" สาวน้อยสงสัย
สายฝนกล่าวออกมาพลางส่ายหน้า "ดารินทร์เธอไม่ควรไปโจมตีใส่มันตรงๆแบบนั้นนะ ถ้าปล่อยใส่พวกมันตรงๆด้วยระยะห่างของพวกเรากับมัน เมื่อพวกมันรู้สึกตัวพวกมันจะมีเวลาหลบเยอะมาก โอกาสไม่โดนมีสูงสุดๆ"
เขายังคงพูดต่อไป "ถ้าพวกมันหลบได้พวกเราจะซวย เธอเป็นนักเวทไม่ได้มีพละกำลังเหมือนพวกมัน แถมดูแล้วพวกมันก็น่าจะมีประสบการณ์ต่อสู้เยอะกว่าพวกเรามาก หากสู้กันจริงๆพวกเราต้องแพ้แน่ๆต่อให้มีมีดที่ฉันให้เธอไปก็ตาม"
เวลาเดียวกับที่สายฝนกำลังพูด ชายผมฟ้าเดินอย่างช้าๆมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว มองผู้หญิงร้องไห้แล้วรู้สึกชอบใจ มันหัวเราะดังลั่น มือเคลื่อนที่ออกไปต้องการฉีกกระชากเสื้อผ้าหญิงสาว ทว่าก่อนจะถึงมันพลันได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากข้างหลัง
"เกิดอะไรขึ้น?!" มันหันกลับไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ภาพที่เห็นทำให้ชายผมฟ้าตกตะลึง เพื่อนของมันทั้งสองกำลังถูกรัดด้วยของเหลวบางอย่างสีฟ้าคล้ายนํ้าทะเล ไม่ว่าทั้งสองจะพยายามดึงของเหลวสีฟ้าออกจากคอแค่ไหนมันก็ไม่ออกซักที
"อ๊ากกกก" เพื่อนของมันพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกจากคอด้วยพลังทั้งหมดที่มี
"เดี๋ยวกูไปช่ว…" ชายผมฟ้าต้องการจะไปช่วยแต่วินาทีนั้นจู่ๆของเหลวสีฟ้าก็โผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ของเหลวสีฟ้าพุ่งเข้ามาใส่ขาชายผมฟ้า "แม่งเอ้ยห่าไรวะเนี่ย!" ชายผมฟ้าสบถคำหยาบคายออกมาขณะเดียวกันก็ใช้พลังพยายามเอาของเหลวสีฟ้าออกจากขา
ของเหลวสีฟ้าเกาะแน่นมาก ไม่ว่าจะทำยังไงมันก็ไม่ยอมออกซักที ของเหลวสีฟ้าเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็วไปรัดลำคอชายผมฟ้า
ไม่กี่นาทีต่อมาชายผมฟ้าและเพื่อนอีกสองคนก็หมดสติไปเพราะขาดอากาศหายใจ
สายฝนซึ่งอยู่ไกลออกไปถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นพวกชายผมฟ้าหมดสติ เขาเห็นข้อมูลชีวิตของชายคนหนึ่งในกลุ่มพวกมันมีทักษะติดตัวสุดโกง เป็นทักษะที่อันตรายมากๆ
นี่คือข้อมูลชีวิตของชายคนนั้น
…
ชื่อ:ลีโอ
เพศ:ชาย
เผ่าพันธุ์:มนุษย์
ร่างกาย:มนุษย์
อายุ:28ปี
ระดับ:0.5 ครึ่งก้าวสู่นักรบแห่งท้องทะเล (รับรู้ถึงพลังแห่งท้องทะเลเพื่อยกระดับ)
ทักษะ:เขตแดนรับรู้(ติดตัว)
สายเลือด:ธรรมดา
พรสวรรค์:โจร (ระดับเหนือกว่าทั่วไป)
…
[ทักษะเขตแดนรับรู้:ในระยะเขตแดนที่กำหนดผู้ถือครองสามารถรับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง ระดับปัจจุบัน:1
ความสามารถระดับ1:สามารถรับรู้สิ่งมีชีวิตกับสิ่งไม่มีชีวิตได้ภายในเขตแดนแต่ไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นอะไร]
…
'โชคดีที่ฉันบอกดารินทร์ไม่ให้โจมตีไปตรงๆไม่งั้นฉันได้ซวยแน่' สายฝนคิด ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ได้บอกให้ดารินทร์ส่งพลังธาตุนํ้าลงไปภายในดิน ด้วยเขตแดนรับรู้ลีโอจะต้องสัมผัสถึงมันได้แน่
ตอนส่งพลังธาตุนํ้าไปโจมตีโจรสามคนสายฝนยังลุ้นอยู่เลย การกระทำของเขาเสี่ยงมากๆ ต่อให้พลังธาตุนํ้าจะอยู่ใต้พื้นดินลีโอก็ยังสามารถสัมผัสได้ด้วยเขตแดนรับรู้แค่ไม่สามารถระบุรูปร่างได้เท่านั้น แน่นอนว่าต่อให้ลีโอจะจับได้สายฝนก็ยังมีหลักประกันชีวิตอยู่ แต่โชคดีมันไม่ได้สนใจพลังธาตุนํ้าใต้พื้นดินซักเท่าไหร่ มันประมาทเกินไป เห็นว่าพลังธาตุนํ้าไม่ใช่สิ่งมีชีวิตลีโอจึงไม่ได้สนใจมัน
'ฉันอ่อนหัดเกินไป ถ้าเป็นศัตรูที่ทรงพลังกว่านี้ฉันต้องโดนจับได้แน่ๆ ถึงฉันจะมีหลักประกันชีวิตทว่ามันก็มีวันหมดเหมือนกัน' สายฝนส่ายหัว เวลานั้นเขารีบเกินไป เขาควรใจเย็นมากกว่านี้คิดแผนการรับมือให้ดีกว่านี้ คิดดูแล้วแผนของเขาก็อ่อนหัดจริงๆ
'ช่างเถอะ ฉันแทบไม่มีประสบการณ์วางแผนการรบในชีวิตจริงเลย มันคงไม่มีใครสามารถสร้างแผนการอันยอดเยี่ยมได้ในครั้งแรก ยกเว้นคนๆนั้นจะเป็นอัจฉริยะ' สายฝนปลอบใจตนเอง เส้นทางของเขายังอีกยาวไกล จำเป็นต้องพัฒนาฝีมือเรื่อยๆ
"ไปกันเถอะค่ะ" ดารินทร์เรียกสายฝนซึ่งกำลังจมอยู่ในทะเลความคิด
"อืม" สายฝนพยักหน้ารับ
พวกเขาทั้งสองเดินเข้าไปหาหญิงสาว เมื่อครู่สายได้ลองเช็คข้อมูลชีวิตของเธอดูแล้ว เธอมีชื่อว่าฮันน่าเป็นระดับศูนย์จุดห้า สาเหตุที่สายฝนช่วยฮันน่าไม่ใช่เพราะเขาสงสารเธอ แต่เป็นเพราะตัวเขาต้องการข้อมูลโลกภายนอกจากผู้หญิงคนนี้ บางทีเธออาจรู้ก็ได้
'ข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญ' สายฝนคิด
"เป็นอะไรมั้ยคะ?" สาวน้อยดารินทร์ดูเหมือนจะไม่ได้รับรู้ถึงความคิดสายฝนเลย เธอเดินตรงเข้าไปถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย
สายฝนเลิกสนใจเธอ เขาแอบเอายาสามขวดออกมาจาก[คลังสิ่งของ] เสียงเปิดฝาดังขึ้น สายฝนจับโจรทั้งสามอ้าปากจากนั้นจึงเทยาลงไป สายฝนบอกให้ดารินทร์ใช้พลังธาตุนํ้าล็อกมือล็อกเท้าพวกมัน
'เขากำลังทำอะไรกันแน่?' ฮันน่าจ้องมองสายฝนอย่างสงสัยใคร่รู้ เธอไม่รู้ว่าผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์ต้องการทำอะไร
สาวน้อยเองก็มองไปยังสายฝน เธอไม่ได้สงสัยอะไร ทุกวันนี้ตอนอยู่กับสายฝนเธอมักมีเรื่องให้สงสัยตลอด ตัวเขาลึกลับเกินไป เต็มไปด้วยปริศนา ดังนั้นเด็กสาวจึงไม่ได้คิดอะไรมากอีกแล้ว สงสัยไปก็ปวดหัวเปล่า เพราะสุดท้ายก็ไม่รู้คำตอบอยู่ดี
หลายนาทีต่อมา โจรทั้งสามค่อยๆได้สติทีละคน
"พวกแกเป็นใคร?!" หนึ่งในโจรพวกนั้นตะโกนเสียงดัง
สายฝนเหมือนคิดอะไรบางอย่างได้ ปรากฏยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา สิ่งที่เขาภูมิใจมากที่สุดไม่ใช่หน้าที่หนาของเขา สิ่งที่สายฝนภูมิใจมากที่สุดคือทักษะการแสดงของเขา
สายฝนมองพวกโจรแล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า "ใครให้สิทธิ์พวกแกถามกัน? คนที่ถามได้มีแค่ฉันคนเดียว!"
ด้วยทักษะการแสดงของสายฝนทำให้โจรทั้งสามตัวสั่น พวกมันไม่สามารถมองระดับพลังผู้ปรากฏตัวมาใหม่คนนี้ออก แสดงว่าเขาต้องแข็งแกร่งมากๆ
"เออ พวกเราขอทราบชื่ออันยิ่งใหญ่ของท่านได้หรือไม่? ถ้าพวกเราทำให้ท่านไม่พอใจอะไรพวกเราต้องขออภัยด้วย" ชายผมฟ้าพูดด้วยนํ้าเสียงเคารพ
สายฝนตวาดเสียงดัง ทำหน้าให้ดูน่ากลัว "ใครให้พวกแกถาม?! ไม่ใช่ว่าฉันบอกไปแล้วเหรอว่าฉันมีสิทธิ์ถามคนเดียว!"
"..." สถานที่พลันเงียบงัน พวกโจรกลัวจนไม่กล้ากล่าวสิ่งใดออกมา ดารินทร์มองสายฝนแสดงอยู่เงียบๆ ทำไมเขาไม่ไปเล่นละคร? สาวน้อยคิดในใจ ฮันน่าจ้องสายฝนด้วยความตกใจ ผู้ติดตามของนักบุญศักดิ์สิทธิ์ช่างดุร้ายจริงๆ
สายฝนมองพวกโจรด้วยสายตาพึงพอใจ พยักหน้าจากนั้นจึงเอ่ยขึ้น "พวกแกเป็นใคร? มาจากไหน?" สายฝนเริ่มจากคำถามเบื้องต้นก่อน
"..." โจรทั้งสามยังเงียบอยู่ราวกับพวกมันจะไม่ตอบอะไรแม้จะต้องตายก็ตาม
'พวกแกอยากเงียบดีนัก ได้! รอดูผลที่ตามมาได้เลย!' สายฝนไม่สบอารมณ์ เขาหันไปถามชายผมฟ้าแต่ก็ไม่ได้คำตอบกลับมา เพราะงั้นสายฝนจึงตัดสินใจ
สูดหายใจเข้าลึก ฉับพลันร่างชายผมฟ้าถูกเท้าสายฝนถีบใส่จนล้มลงกับพื้น ที่มันอ่อนแอและไม่สามารถดูระดับของสายฝนได้เป็นเพราะยาที่สายฝนเทกรอกปากมัน เป็นยาที่สายฝนปรุงได้โดยบังเอิญ มีผลทำให้ผู้ดื่มซึ่งมีระดับตํ่ากว่าระดับหนึ่งอ่อนแรงไม่สามารถใช้พลังได้สามชั่วโมง
สายฝนไม่หยุดแค่นั้น เขาใช้มีดหั่นผลไม้ของราชันย์แทงไปยังหัวใจชายผมฟ้า เสียงดัง ฉึก! เลือดสาดกระเด็นเปรอะเปื้อน เพราะผลจากยาของสายฝนเป็นสาเหตุให้ชายผมฟ้าหลบไม่พ้น ใบมีดอาบโลหิตสีแดงน่าสะพรึงกลัว
ทุกๆคนตกใจแม้กระทั่งสายฝนก็ไม่เว้น โจรที่เหลือสองคนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ตัวสั่นสะท้านอย่างไม่อาจระงับได้ โหดเหี้ยม ชายคนนี้โหดเหี้ยมเกินไป! ฆ่าคนโดยไม่กล่าวซักคำ ตาก็ไม่กระพริบ จู่ๆก็ใช้มีดแทงเข้าหัวใจโดยไม่บอกไม่กล่าวอะไรเลย พวกโจรกลัวจนฉี่ราด พวกมันเคยฆ่าคนมาก่อน แต่มันไม่ได้ฆ่าแบบนี้ ไม่ใช่ว่าควรขู่ก่อนหรอกหรือ? แค่ไม่ตอบก็ฆ่าทิ้งแล้วเนี่ยนะ? น่ากลัว! ชายคนนี้ไม่สนใจชีวิตพวกมันเลย ไม่ตอบก็ไม่ถามต่อแค่ฆ่าทิ้งเท่านั้น
ดารินทร์กับฮันน่าก็ตกใจ ฮันน่ายังดีหน่อยถึงเธอจะไม่เคยเห็นคนตายมาก่อนทว่าเธอก็เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งจึงไม่ได้หมดสติทันที สาวน้อยดารินทร์หน้าตาแย่มาก เธอสามารถเป็นลมได้ทุกวินาที
ทุกคนจ้องมองไปยังสายฝน เขาคนนี้กลับไม่มีทีท่าอะไรเลย สงบนิ่งและโหดเหี้ยม ราวกับชีวิตที่จบลงเมื่อครู่ไม่มีค่าในสายตาเขา!
'ฉันฆ่าคนไปแล้ว' สายฝนคิดในใจเงียบๆ หน้าของเขาซีดเล็กน้อย แต่เพราะบริเวณนี้ค่อนข้างมืดบวกกับทุกคนไม่ได้สังเกตจริงจังจึงไม่มีใครเห็น มือทั้งสองข้างสั่นเทาทว่าสายฝนก็รีบซ่อนมันไว้ทันที เขาไม่ต้องการให้ใครเห็นมัน สายฝนใช้ทักษะแสดงทำให้เขาดูสงบนิ่ง
สภาพจิตใจสายฝนติดลบ บางทีเขาอาจจะโหดร้ายจริงๆ เมื่อครู่จู่ๆความคิดอันแสนชั่วร้ายก็ปรากฏขึ้นในหัวเขา 'ถึงอย่างไรก็ต้องฆ่าอยู่แล้ว ไม่สามารถปล่อยพวกมันเอาไว้ได้ ถ้าพวกมันกลับมาแก้แค้นจะทำอย่างไร? หากปล่อยมันไปอนาคตต้องเกิดเรื่องยุ่งยากแน่นอน ฉันต้องกำจัดต้นตอทิ้ง พวกมันไม่ตอบคำถามก็เท่ากับพวกมันไม่มีประโยชน์กับฉันอีกต่อไป สิ่งที่ฉันต้องการคือคำตอบ แล้วฉันจะเก็บพวกมันไว้ทำไม?' เมื่อความคิดนี้เกิดขึ้นสายฝนตัดสินใจสังหารชายหัวฟ้าโดยไม่ลังเล
จบบทที่ 28 ครั้งแรก
หนึ่งดาบแยกจักรวาลเป็นสองส่วน พระเจ้าผู้โกรธเกรี้ยวสังหารสิ่งมีชีวิตนับล้านภายในหนึ่งการโจมตี ความโกรธและความเศร้า ทั้งสองสิ่งผสมอยู่ในจิตใจ ไม่นานหลังจากนั้นความรู้สึกว่างเปล่าก็กลืนกินสองความรู้สึก

---

เป็นเรื่องราวของชายคนหนึ่ง เขาได้รับโชคลาภที่ยิ่งใหญ่ และเริ่มต้นเดินบนเส้นทางของผู้แข็งแกร่ง เรื่องราวนี้คือสิ่งต่างๆที่เขาได้พบเจอระหว่างเส้นทาง สุดท้ายแล้วในตอนจบ เขาที่ผ่านเหตุการณ์มามากมายจะมีสภาพเป็นเช่นไร?