ข้ามมิติแต่งหวังเย่ผี: หวังเฟยผู้พิชิตทุกสิ่ง
Enchanting Smile
## บทที่ 1 มีคนร้องขอความช่วยเหลือ

"ฉันเป็นนกน้อยๆ ตัวจิ๋ว อยากจะบินให้สูงแต่ก็บินไม่ได้ ฉันค้นหาและค้นหาอ้อมกอดที่อบอุ่น ความต้องการแบบนี้มันมากเกินไปไหม~~~"
สิบทุ่ม ฟงเยี่ยหัวเดินอยู่บนถนนเล็กๆ กลับบ้าน เดินไปร้องเพลงไป
สายลมยามค่ำคืนของฤดูร้อนพัดมาปะทะใบหน้า แต่ก็ไม่อาจพัดความเหนื่อยล้าจากการทำงานทั้งวันให้หายไปได้
บ้าเอ๊ย! เจ้านายเอาเปรียบขูดรีดพวกเธอให้ทำงานถึงสามทุ่ม แถมยังไม่ขึ้นเงินเดือนให้ด้วย ช่างเป็นนายทุนสามานย์ พวกแวมไพร์ดูดเลือดจริงๆ!
ฟงเยี่ยหัวเป็นเด็กกำพร้า ในเมือง D เธอไม่มีญาติพี่น้องสักคน อาศัยอยู่คนเดียวในห้องเล็กๆ ขนาดสิบกว่าตารางเมตร
อีกเดี๋ยวเมื่อกลับถึงบ้าน สิ่งที่รอเธออยู่ก็คือความว่างเปล่าและความเหงาอีกครั้ง
ฮ่า เธอถอนหายใจเบาๆ ในใจ
แต่ด้วยนิสัยที่มองโลกในแง่ดี เธอก็ลืมความเศร้าเหล่านั้นไปอย่างรวดเร็ว
"ฉันเป็นนก..."
"กรี๊ด! ช่วยด้วย!" ในความพร่าเลือน เธอเหมือนได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือ
ถนนเส้นนี้มีแค่โคมไฟสีส้มสลัวๆ และไม่มีคนเดินผ่านไปมาเลย เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากที่ไหนกัน?
สะบัดหัวไล่ความคิด ฟงเยี่ยหัวไม่ใส่ใจนักและร้องเพลงต่อ "ฉันเป็นนกน้อยๆ ตัวจิ๋ว..."
"ช่วยด้วย! อย่า! ช่วยด้วย!" เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาถึงหูเธออีกครั้ง
ฟงเยี่ยหัวใจหายวาบ หรือว่าจะมีคนกำลังตกอยู่ในอันตรายจริงๆ?! ดูเหมือนจะเป็นเสียงผู้หญิงด้วย
ไม่ไกลตรงหัวมุม มีตรอกเล็กๆ อยู่ เสียงร้องขอความช่วยเหลือคงจะดังมาจากที่นั่นสินะ?
ด้วยนิสัยที่มีความเมตตา ฟงเยี่ยหัววิ่งเข้าไปในตรอกโดยไม่คิดอะไร แต่กลับเห็นผู้ชายร่างใหญ่สามคนกำลังกดข่มขืนหญิงสาวคนหนึ่งอย่างลามก
ภายใต้แสงสลัว ฟงเยี่ยหัวเห็นว่าเสื้อผ้าของหญิงสาวถูกฉีกขาด เผยให้เห็นหน้าอกขาวผ่อง
ผู้ชายสามคนนั้น สองคนกดแขนหญิงสาวไว้ อีกคนกำลังฉีกกระโปรงของเธออย่างไร้ยางอาย
เมื่อเห็นภาพนั้น ฟงเยี่ยหัวรู้สึกเลือดขึ้นหน้า โกรธจนแทบระเบิด!
ช่างน่าชังเหลือเกิน! เหลือทนเหลือเกิน! กลางวันแสกๆ... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ในโลกที่เจริญแล้ว ยังมีคนเลวทรามต่ำช้าแบบนี้อีกหรือ!
นี่มันการดูหมิ่นกฎหมาย ไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น!
รีบคว้าท่อนไม้มาอันหนึ่ง ฟงเยี่ยหัวยกท่อนไม้วิ่งเข้าไป "หยุดนะ! ปล่อยเธอ!"


## บทที่ 2 หนึ่งฝ่ามือ

ชายทั้งสามคนตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงตะโกนดังลั่น พวกเขาหันไปมองตามเสียงและเห็นหญิงสาวร่างเล็กกำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกับโบกไม้ในมือไปมาอย่างบ้าคลั่ง
ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ฟงเยี่ยหัวก็ฟาดไม้ใส่ศีรษะ ลำตัว และแขนของพวกเขาอย่างไม่ยั้ง...
"โอ๊ย!" ทั้งสามคนร้องด้วยความเจ็บปวดและรีบปล่อยผู้หญิงคนนั้น ถอยกรูดไปหลายก้าวอย่างทุลักทุเล
หญิงสาวคนนั้นฉวยโอกาสลุกขึ้นยืน ใช้เสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ปกปิดหน้าอกของเธอ
"ตายซะ ไอ้พวกคนชั่ว ตายซะ!" ฟงเยี่ยหัวโกรธจัด ยังคงฟาดไม้ต่อไปอย่างสุดแรง ทุกครั้งที่ฟาดลงไปล้วนใช้แรงเต็มที่
กับพวกคนเลวแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องปรานีเลย!
"หยุดนะ! ไอ้อีตัวดี!"
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
"โอ๊ย!" ชายทั้งสามโดนตีจนไม่มีแรงต่อสู้ ได้แต่ขู่ด้วยคำหยาบคาย
"ฮึก...ตายซะ!" ฟงเยี่ยหัวหอบแฮ่กๆ ฟาดไม้ใส่คนหนึ่งอย่างแรง แต่ในจังหวะนั้นเอง ชายอีกสองคนก็พุ่งเข้ามาแย่งไม้ในมือเธอไปโยนทิ้ง
"กรี๊ด ออกไป! ออกไป!" พอไม่มีไม้ ฟงเยี่ยหัวก็เริ่มใช้หมัดและเท้าสู้
เธอรู้สึกว่ามีมือหลายคู่กำลังกระชากผมและเสื้อผ้าของเธอ
"ไอ้อีนังเวร เดี๋ยวกูก็จะข่มขืนมึงให้ตาย!"
"ไอ้อีตัวดี กล้าตีพวกพี่เหรอ อยากตายใช่ไหม!"
"ฆ่ามันซะก่อน!"
"ไปให้พ้น ไอ้พวกสารเลว! กรี๊ด..." ในความวุ่นวาย ฟงเยี่ยหัวโดนตบหน้าอย่างแรง
จากนั้นก็โดนเตะที่ท้องจนร่างลอยกระเด็น
"ตึง!" เสียงศีรษะของเธอกระแทกกำแพง
ชายทั้งสามโกรธจนถึงขีดสุด พวกเขาไม่สนใจใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดของฟงเยี่ยหัว พุ่งเข้าใส่เธอราวกับหมาป่า
"แกร๊ก!" เสื้อบางๆ ถูกฉีกขาด เมื่อเห็นผิวขาวของฟงเยี่ยหัว ทั้งสามคนก็เผยสายตาลามกพร้อมกัน
"อย่า...ไปให้พ้น..." ฟงเยี่ยหัวที่กำลังจะหมดสติพยายามประท้วงอย่างไร้ผล
"ฮึ ไม่นึกเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะมีรูปร่างดีขนาดนี้" ชายคนหนึ่งพูดพลางน้ำลายไหล
"ขอกูลองก่อน..."
"กูก่อน..." ทั้งสามคนเริ่มแย่งกันว่าใครจะได้เป็นคนแรก ลืมผู้หญิงอีกคนไปเสียสนิท


## บทที่ 3 เสียงเรียกจากความไกลลิบ

หญิงสาวคนเดิมยืนอยู่ไม่ไกล เหม่อมองพวกเขา แล้วก็เหม่อมองไม้ที่อยู่แทบเท้า จากนั้นก็มองไปที่ฟงเยี่ยหัวที่กำลังถูกย่ำยี แล้วเธอก็กัดริมฝีปากแน่น หันหลังวิ่งหนีไปโดยไม่เหลียวหลัง
ในวินาทีที่เธอหันหลัง คลื่นแสงสีดำก็พลันแผ่ออกมาจากร่างของฟงเยี่ยหัว...
"อ๊าาาา!"
"อ๊าาาา!"
"อ๊าาาา!"
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องสามเสียงก็ดังขึ้นในตรอกมืด
หญิงสาวรีบหันกลับมามอง และได้เห็นภาพที่น่าสยดสยองที่สุดในชีวิต
ชายทั้งสามล้มลงกับพื้นด้วยเหตุผลที่ไม่ทราบ มือทั้งสองข้างขาดหลุด ลูกตาถูกควักออกมา...
เลือดไหลรวมกันเป็นสายมาทางเธอ หญิงสาวยืนตัวแข็งด้วยความหวาดกลัว ขยับตัวไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
เลือดไหลมาถึงเท้าเธอ ไต่ขึ้นรองเท้า แล้วค่อยๆ ไหลขึ้นน่อง...
ทั้งตัวเธอเปื้อนเลือด ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
"กรี๊ดดด! อ๊าาาา!" หญิงสาวหน้าซีดเผือด กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ตาพลิกกลับ แล้วสลบไป
ฟงเยี่ยหัวที่หมดสติไม่ได้เห็นภาพอันน่าสยดสยองนี้ จิตสำนึกของเธอค่อยๆ แยกออกจากร่างกาย
"เยว่หยาเอ๋อ กลับมา..."
"เยว่หยาเอ๋อของข้า รีบกลับมา..."
ท่ามกลางเสียงเรียกอันแว่วไกล จิตสำนึกของฟงเยี่ยหัวก็จมดิ่งลงสู่ความมืดมิด
"โครม!" ร่างที่ยังอุ่นของเธอถูกเปลวไฟสีทองห่อหุ้มในทันที ภายใต้แสงไฟอันงดงาม ร่างของเธอค่อยๆ โปร่งใสขึ้น สุดท้ายก็กลายเป็นดวงดาวสีเงินเล็กๆ กระจายตัวในอากาศ
ตรอกกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเดิม บนพื้นมีเพียงศพสี่ศพนอนจมกองเลือดสกปรก
...
"ศิษย์น้องเก้า ไปซักเสื้อผ้าพวกนี้ให้ข้าที" ใบหน้างามราวน้ำแข็งปรากฏในความคิด
"ฟงเยี่ยหัว เอามือสกปรกของเจ้าออกไป อย่าทำของของข้าเปื้อน!" ใบหน้างามแต่แฝงความรังเกียจปรากฏในความคิด
"ฟงเยี่ยหัว แค่คนอย่างเจ้าก็กล้าคิดจะจีบข้า คงเป็นคางคกอยากกินเนื้อหงส์!" คราวนี้เป็นใบหน้าของชายหนุ่มผิวขาว รูปงามแต่เจ้าเล่ห์
"ศิษย์น้องเก้า พรสวรรค์ของเจ้าแย่มาก ทำให้สำนักฮวาเยืองของพวกเราขายหน้าจริงๆ"


## บทที่ 4 โอ้! หนุ่มหล่อที่แสนงดงาม

"ศิษย์น้องเก้า ไปเข้าเวรแทนข้าหน่อย วันนี้ข้ามีธุระ..."
"ฟงเยี่ยหัว ที่ให้เจ้าช่วยงานข้า ก็เพราะเห็นว่าเจ้าสมควรได้รับเกียรตินี้..."
"ศิษย์น้องเก้า..."
...
ใบหน้ามากมายปรากฏขึ้นในความทรงจำ พวกเขาเป็นใครกัน?
ทำไมทุกคนถึงทำหน้าไม่พอใจใส่นาง ทำไมทุกคนถึงสั่งให้นางทำโน่นทำนี่?
นางไม่ใช่ทาสรับใช้ของพวกเขาเสียหน่อย!
ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาในสมอง ภาพเหล่านั้นล้วนเกิดขึ้นในที่แห่งหนึ่งที่เรียกว่าสำนักฮวาเยือง
นางรู้แล้ว นางคือศิษย์ที่เติบโตในสำนักฮวาเยือง เป็นศิษย์แห่งวิหารขั้นต้น ชื่อว่าฟงเยี่ยหัว
แต่นางเติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตลอดมาไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึงกลายเป็นว่าเติบโตในสำนักฮวาเยือง?
และนางมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักคนพวกนี้มาก่อน แต่ทำไมถึงรู้สึกคุ้นเคยนัก?
ราวกับว่าได้อยู่ร่วมกับพวกเขามาหลายปีเหลือเกิน
นางเป็นใครกันแน่ ฟงเยี่ยหัวคนไหนคือตัวตนที่แท้จริงของนาง?
"ฮึ" เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู ตามด้วยเสียงชายหนุ่มที่ไพเราะ "เยว่หยาเอ๋อ อย่าคิดมากเลย ลืมตาขึ้นมาเถอะ"
ไม่ นางไม่อยากลืมตา นางต้องคิดให้กระจ่างก่อนว่าฟงเยี่ยหัวคนไหนคือตัวตนที่แท้จริง
"พอเถอะ เจ้าได้กลับชาติมาเกิดแล้ว ดังนั้นทั้งสองคนก็คือเจ้า" เสียงนั้นเอ่ยด้วยความเอ็นดูอย่างจนใจ
กลับชาติมาเกิด?!
ฟงเยี่ยหัวนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในตรอกแคบ...
นางตายแล้วหรือ?
เป็นไปไม่ได้!
นางลืมตาขึ้นทันที แล้วก็ต้องตะลึง!
สวรรค์! หนุ่มหล่อเหลือเกิน!
ดวงตาดั่งดาว ผิวขาวดั่งหยก ริมฝีปากแดงฟันขาว ผมดำดั่งน้ำหมึก ทั้งเจ้าเสน่ห์และองอาจ ทั้งสูงศักดิ์และพิเศษ ช่างเป็นของวิเศษในบรรดาของวิเศษ!
พระเจ้า นางฟงเยี่ยหัวโสดมาสิบแปดปี ในที่สุดก็ได้ฝันเห็นหนุ่มหล่อเสียที! ฮ่าๆๆๆ นางหัวเราะร่าอย่างไร้ยางอายอยู่ในใจ
"เยว่หยาเอ๋อ เป็นอะไรไป? ตกใจหรือ?" ชายหนุ่มขมวดคิ้วถามด้วยความเป็นห่วง เขาคิดว่านางตกใจเรื่องการกลับชาติมาเกิด
ฟงเยี่ยหัวที่เพิ่งหลุดจากภวังค์การเพ้อหนุ่มหล่อจึงรู้สึกตัวว่า หนุ่มหล่อทับร่างนางอยู่นี่นา
แม้นางจะชอบหนุ่มหล่อ แต่ไม่ได้หมายความว่าใครจะมาแตะต้องร่างกายนางได้ตามใจชอบ!


## บทที่ 5 ข้าคือผี

"เจ้า...ลุกขึ้น..." ฟงเยี่ยหัวรู้สึกหงุดหงิดยื่นมือไปผลักเขา แต่มือของเธอไม่ได้สัมผัสถูกร่างของเขา กลับทะลุผ่านร่างกายของเขาไป
หา? เกิดอะไรขึ้น?
เธอลองอีกครั้ง มือก็ยังคงทะลุผ่านร่างกายของเขาไปอีก
หรือว่าเธอกำลังฝันอยู่? ฟงเยี่ยหัวใจเย็นๆ ยื่นมือไปหยิกขาตัวเอง
เจ็บ! นี่ไม่ใช่ความฝัน!
แล้วทำไมเธอถึงแตะต้องตัวเขาไม่ได้???
เห็นสีหน้าสงสัยและตกใจของฟงเยี่ยหัว ชายหนุ่มยิ้มถามทั้งที่รู้คำตอบดี "เยว่หยาเอ๋อเป็นอะไรไป? มีอะไรสงสัยหรือ?"
ฟงเยี่ยหัวชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่เขา เสียงสั่นๆ ถามว่า "ทำไม...ฉันถึงแตะ...ตัวเจ้าไม่ได้?"
"ก็เพราะข้าเป็นผีไง" ชายหนุ่มยิ้มงดงามราวกับจะทำให้บ้านเมืองล่มสลาย ดวงตากะพริบปริบๆ อย่างไร้เดียงสา
"ผี...หรือว่าข้าก็กลายเป็นผีไปแล้ว?" เธอรีบมองไปรอบๆ และพบว่านี่คือห้องที่เธอเคยอยู่ในความทรงจำอีกชุดหนึ่ง
นั่นก็คือห้องที่ฟงเยี่ยหัวแห่งสำนักฮวาเยืองเคยอาศัยอยู่
ห้องไม่ใหญ่ และค่อนข้างเรียบง่าย คล้ายกับห้องที่เธออาศัยอยู่ในยุคปัจจุบัน เพียงแต่เฟอร์นิเจอร์ที่นี่เป็นเฟอร์นิเจอร์โบราณเท่านั้น
"ที่นี่ไม่ใช่นรกอิมเฉานี่" ฟงเยี่ยหัวพึมพำอย่างสงสัย
"ฮะ! ที่นี่แน่นอนว่าไม่ใช่นรกอิมเฉา นี่คือห้องของเจ้าเอง" ชายหนุ่มพลิกตัวนอนข้างๆ เธอ เส้นผมดำขลับราวกับน้ำตกกระจายอยู่บนเตียงราวกับแพรไหม เรียบลื่นและนุ่มนวล
ฟงเยี่ยหัวมองด้วยความอิจฉา อดใจไม่ไหวยื่นมือไปลูบผมของเขา แต่น่าเสียดายที่มือสัมผัสได้แค่ผ้าปูที่นอน
เธอลืมไปว่าคนผู้นี้เป็นผี สัมผัสไม่ได้
พูดไปก็แปลก ทั้งที่รู้ว่าเขาเป็นผี แต่เธอกลับไม่รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกอยากเข้าใกล้เขาเสียด้วยซ้ำ
ผีตนนี้คงไม่ได้ใช้กลอุบายหนุ่มหล่อกับเธอหรอกนะ ไม่งั้นทำไมเธอถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้
ฟงเยี่ยหัวขมวดคิ้ว มองชายหนุ่มรูปงามด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
หล่อ หล่อเหลือเกิน มองเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ
"เยว่หยาเอ๋อ น้ำลายเจ้าไหลออกมาแล้ว" ชายรูปงามยื่นนิ้วชี้ขาวราวหยกมาแตะที่มุมปากของฟงเยี่ยหัวอย่างเย้ายวน
แม้จะเป็นเพียงการแตะ แต่ฟงเยี่ยหัวก็ไม่ได้รู้สึกถึงสัมผัสของเขา แต่เพียงเพราะเห็นท่าทางของเขา ก็ทำให้ใบหน้าของเธอแดงขึ้นมาอย่างน่าอาย


## บทที่ 6 พลังวิญญาณในโลกแห่งการฝึกตน

"ฮึ่ม เธอนั่นแหละที่น้ำลายไหล!" ฟงเยี่ยหัวกระโดดลงจากเตียง รีบใช้มือเช็ดมุมปากอย่างรวดเร็ว
เส้นดำ! ไม่มีน้ำลายสักหยด!
ช่างไร้ยางอาย ผีตนนี้กล้าล้อเล่นกับนาง!
ฟงเยี่ยหัวจ้องเขาด้วยความโกรธ อยากจะฉีกรอยยิ้มบนใบหน้าเขาให้ยับเยิน!
"ท่านเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงมาปรากฏในห้องของข้า? และทำไมถึงรู้เรื่องที่ข้าข้ามภพมาเกิดใหม่?" ฟงเยี่ยหัวผู้มักจะใจกว้างและปรับตัวได้ง่าย ยอมรับความจริงเรื่องการข้ามมิติของตนเองแล้ว
แต่โชคดีที่นางได้รับความทรงจำของฟงเยี่ยหัวในยุคโบราณ ทำให้ไม่ต้องแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมอย่างน่าเบื่อ
และสัญชาตญาณของนางบอกว่า การข้ามมิติครั้งนี้ต้องเกี่ยวข้องกับผีที่นอนอยู่บนเตียงตนนี้แน่นอน
ผีตนนั้นนอนเอียงตัว ใช้แขนข้างหนึ่งยันเตียง มืออีกข้างรองศีรษะ มองนางด้วยรอยยิ้มโดยไม่ตอบคำถาม
"รีบตอบมา! ไม่เช่นนั้นข้าจะทำให้เจ้าสลายเป็นผุยผง!"
ฟงเยี่ยหัวชักดาบออกจากผนังอย่างรวดเร็ว เติมพลังวิญญาณเข้าไป รอบๆ ใบดาบทันทีก็ปรากฏคลื่นแสงสีแดงกว้างสามหน่วย คลื่นแสงวูบวาบ แสดงถึงความคมกล้า (หนึ่งหน่วย = หนึ่งเซนติเมตร)
นี่คือพลังวิญญาณในโลกแห่งการฝึกตนหรือ?!
ฟงเยี่ยหัวทำท่าทางนั้นโดยสัญชาตญาณ ไม่คิดว่าจะใช้พลังวิญญาณได้จริงๆ
หลังจากประหลาดใจเล็กน้อย สีหน้านางก็กลับมาสงบนิ่ง แต่ในใจกลับดีใจจนแทบบานไม่ไหว
ตอนเด็กนางชอบดูหนังกำลังภายในมากที่สุด ใฝ่ฝันถึงยอดฝีมือที่สามารถใช้ดอกไม้เป็นดาบ เดินบนน้ำโดยไม่ทิ้งรอย
บัดนี้ นางก็สามารถมีความสามารถเช่นนั้นได้แล้ว!
และหากฝึกฝนต่อไปตามวิธีของโลกแห่งการฝึกตนนี้ ก็จะสามารถบรรลุถึงขั้นที่สูงขึ้นไปได้
ผู้คนในโลกนี้ล้วนฝึกฝนพลังวิญญาณ แล้วเติมพลังเข้าไปในดาบ ก็สามารถเหาะด้วยกระบี่ และสังหารคนจากระยะพันลี้ได้
แต่ตอนนี้นางเป็นเพียงนักดาบระดับสาม ยังไม่สามารถเหาะด้วยกระบี่ได้ ต้องถึงนักดาบห้าขั้นถึงจะเหาะด้วยกระบี่ได้
อืม ระดับของนักดาบในโลกแห่งการฝึกตนนั้นต่ำที่สุด
หลังจากนักดาบก็มี นักดาบ, เจี้ยนซือ, ปรมาจารย์กระบี่, เจี้ยนจุน, ปรมาจารย์ดาบ, ราชาดาบ และอื่นๆ แต่ละระดับมีเจ็ดขั้น เมื่อผ่านขั้นที่เจ็ดก็จะเลื่อนขั้นถัดไป
การแบ่งระดับนั้นดูจากสีของคลื่นแสงที่สามารถเติมลงในดาบได้ และความกว้างกี่หน่วย


## บทที่ 7 ฉันคือสามีของเธอ

สีแดงคือสีของผู้ใช้ดาบ ต่อมาก็คือสีส้ม, เหลือง, เขียว, ฟ้า, น้ำเงิน, ม่วง และอื่นๆ
ถ้าคุณเป็นผู้ใช้ดาบระดับความสามารถพิเศษ คลื่นแสงที่คุณใส่เข้าไปในดาบจะเป็นคลื่นแสงสีแดงกว้าง และระดับต่อไปก็เป็นไปตามลำดับ
ดังนั้น เธอจึงมีพื้นที่ในการพัฒนาอีกมาก!
"เยว่หยาเอ๋อ เธอเหม่อลอยอีกแล้ว" ชายหนุ่มรูปงามบนเตียงบ่นอย่างหึงหวง
ไม่ใช่กำลังจ้องเขาด้วยความโกรธหรอกหรือ?
ทำไมความสนใจถึงเบนออกจากตัวเขาไปกะทันหัน?
ผีตนหนึ่งมีแนวโน้มชอบถูกทำร้ายอย่างรุนแรง เขายอมให้ฟงเยี่ยหัวเกลียดเขา จัดการเขา แต่ไม่ยอมให้เธอไม่สนใจเขา
"รีบตอบคำถามที่ฉันถามเมื่อกี้เร็วเข้า ไม่งั้นฉันจะทำให้เธอกลายเป็นผุยผงไม่มีวันได้เกิดใหม่จริงๆ!"
จริงๆ แล้วเธอเองก็ไม่มั่นใจว่าพลังวิญญาณนี้จะใช้จัดการผีได้หรือไม่
"เยว่หยาเอ๋อช่างใจร้ายจริง"
ชายหนุ่มรูปงามมองเธอด้วยสายตาตัดพ้อ จากนั้นก็ลุกจากเตียงอย่างสง่างาม เดินมาหน้าฟงเยี่ยหัว ยิ้มตาหยีตอบว่า
"ก็ได้ ฉันจะบอกเธอ ตอบคำถามแรกของเธอ ฉันชื่ออวิ๋นซ่างเยวียน เป็นสามีของเธอ
ตอบคำถามที่สองของเธอ เพราะฉันเป็นสามีของเธอ ฉันจึงปรากฏตัวในห้องของเธอได้
ตอบคำถามที่สามของเธอ เพราะฉันเป็นสามีของเธอ คนที่เข้าใจเธอที่สุดในโลกนี้คือฉัน ดังนั้นฉันจึงรู้ว่าเธอกลับมาเกิดใหม่"
"..." เส้นสีดำมากมายไหลลงมาบนหน้าผากของฟงเยี่ยหัวทันที!
เหงื่อตก นี่เรียกว่าคำตอบเหรอ!
"ไอ้ผี อย่าคิดจะหลบเลี่ยง! แกควรจะสารภาพมาดีๆ ว่าแกเป็นใครกันแน่!"
ฟงเยี่ยหัวกระโดดถอยหลังก้าวใหญ่ ชักดาบชี้ไปที่จมูกของอวิ๋นซ่างเยวียนฉับพลัน
ไม่หวั่นเกรงดาบตรงหน้าแม้แต่น้อย อวิ๋นซ่างเยวียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวใหญ่ เข้าใกล้ฟงเยี่ยหัวแล้วพูดอย่างไร้เดียงสาว่า:
"ฉันก็คือสามีของเธอ อวิ๋นซ่างเยวียนไง เยว่หยาเอ๋อ ทำไมเธอถึงจำฉันไม่ได้ล่ะ?"
มองดาบที่ทะลุผ่านร่างเขาไป มุมปากของฟงเยี่ยหัวกระตุกหลายที
ดาบของเธอใช้จัดการผีตนนี้ไม่ได้จริงๆ!
เธอเก็บดาบกลับอย่างสงบนิ่ง พูดอย่างใจกว้างว่า "ก็ได้ ขอเชื่อไว้ก่อนว่าแกชื่ออวิ๋นซ่างเยวียน
งั้น อวิ๋นซ่างเยวียน แกแน่ใจนะว่าแกเป็นสามีฉัน ตอนนี้ฉันอายุแค่สิบหกปี อยู่ในสำนักฮวาเยืองมาตลอด ไม่เคยแต่งงานสักครั้ง
ถ้าแกจะแต่งเรื่องโกหก ก็ควรแต่งให้มันน่าเชื่อถือกว่านี้หน่อย"


## บทที่ 8 ฉันไม่มีวันแต่งงานกับผี

"ฮิๆ" อวิ๋นซ่างเยวียนเอียงคอยิ้มอย่างงดงาม ทำให้ดอกไม้ทั้งหลายต้องอับแสง "เยว่หยาเอ๋อ เพราะว่าพวกเราจะแต่งงานกันแล้วนะ"
"อะไรนะ?!"
เห็นอวิ๋นซ่างเยวียนสะบัดแขนเสื้อ ห้องที่เรียบง่ายก็เปลี่ยนโฉมใหม่ในทันที
ทุกอย่างเป็นสีแดง เทียนสีแดง อักษรมงคลสีแดง ม่านเตียงสีแดง ผ้าห่มสีแดง เสื้อผ้าสีแดง...
ฟงเยี่ยหัวที่กำลังตกตะลึงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกอวิ๋นซ่างเยวียนจูงมือให้คุกเข่าลงบนเบาะรอง
เดี๋ยวก่อน เขาสามารถจับมือเธอได้!
ฟงเยี่ยหัวก้มมองลงไป ก็เห็นมือของเขาเรืองแสงสีดำจางๆ ห่อหุ้มมือของเธอไว้
แม้ว่าเธอจะสัมผัสมือของเขาไม่ได้ แต่กลับรู้สึกถึงพลังที่มองไม่เห็นกำลังดึงมือของเธออยู่
พลังสีดำ!
ฟงเยี่ยหัวตกใจเงยหน้ามองเขา ริมฝีปากสั่นถามว่า "เจ้า...เจ้าคือเจี้ยนตี้?"
ได้ยินว่า เมื่อถึงระดับราชาดาบ พลังวิญญาณจะเป็นสีม่วง เมื่อถึงระดับจอมดาบ พลังวิญญาณจะเป็นสีขาว เมื่อถึงระดับจักรพรรดิดาบ พลังวิญญาณจะเป็นสีดำ
เจี้ยนตี้เชียวนะ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาก็เหมือนระยะห่างระหว่างเด็กน้อยกับเซียน!
ในความทรงจำของเธอ แม้แต่ราชาดาบก็ยังไม่เคยเห็น ไม่ต้องพูดถึงเจี้ยนตี้ที่แทบไม่มีใครบรรลุถึงได้
"รู้แล้วว่าข้าคือเจี้ยนตี้ เยว่หยาเอ๋อคงตื่นเต้นจนอยากมอบกายถวายชีวิตแล้วสินะ?" อวิ๋นซ่างเยวียนยังคงยิ้มตาหยี
ฟงเยี่ยหัวรีบได้สติ จ้องเขาอย่างโกรธเคือง "เจ้าเปลี่ยนที่นี่ให้เป็นห้องหอ ก็เพราะตั้งใจจะให้ข้าแต่งงานกับเจ้าใช่ไหม!"
"ใช่แล้ว"
"ฮึ ข้าไม่มีวันแต่งงานกับผีหรอก!"
ฟงเยี่ยหัวชายตามองเขาอย่างดูถูก พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่กลับพบว่าลุกไม่ขึ้น ทั้งร่างกายขยับไม่ได้เลย
"เจ้าใช้เวทมนตร์อะไรกับข้า?" ได้ยินว่าผู้ที่มีระดับสูงจะใช้พลังวิเศษได้หลากหลาย
"เยว่หยาเอ๋อ รอไหว้ฟ้าดินเสร็จแล้วค่อยถามข้าช้าๆ นะ พวกเราต้องรีบไหว้ฟ้าดินกันก่อน เข้าใจไหม?"
อวิ๋นซ่างเยวียนยิ้มตาหยีเงยหน้ามองพระจันทร์นอกหน้าต่าง แล้วก้มศีรษะคำนับอย่างนอบน้อม
เมื่อเขาคำนับ ร่างของฟงเยี่ยหัวก็คำนับตามไปด้วย
"เฮ้ย ข้าไม่ได้จะคำนับนะ!" ฟงเยี่ยหัวประท้วงเสียงดัง แต่ร่างกายกลับทำตรงกันข้าม
จากนั้น ก็คำนับอีกครั้ง


## บทที่ 9 ชีวิตถูกทำลายโดยผี

"อวิ๋นซ่างเยวียนเทพเจ้า ข้าไม่อยากจะไหว้ฟ้าดินเลย!"
ไหว้ฟ้าดินไปแล้วสองครั้ง อือๆ นางไม่อยากแต่งงานกับผีตนหนึ่งเลย!
ไม่สนใจการประท้วงของนาง อวิ๋นซ่างเยวียนหันกายมาเผชิญหน้ากับนาง ฟงเยี่ยหัวก็หันตามมาเผชิญหน้ากับเขา
ฟงเยี่ยหัวรู้แน่นอนว่านี่คือการคำนับครั้งสุดท้าย - การคำนับระหว่างสามีภรรยา
เมื่อคำนับเสร็จ พวกเขาก็จะกลายเป็นสามีภรรยากัน
"ข้าไม่ยอมคำนับ ได้ยินไหม เจ้าผีเน่า ผีเหม็น ผีไร้ยางอาย!"
ฟงเยี่ยหัวโกรธจนกัดฟันกรอด ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังจะคลั่ง
อวิ๋นซ่างเยวียนหยุดการเคลื่อนไหวทันที มองนางด้วยความประหลาดใจ
ฟงเยี่ยหัวคิดว่าเขาโกรธแล้ว จึงรีบด่าเขาต่อด้วยความตื่นเต้น
"ฟังนะ ข้าไม่เคยเห็นผีที่ไร้ยางอายเช่นเจ้ามาก่อน คนเขาไม่อยากไหว้ฟ้าดินกับเจ้า แต่เจ้ากลับบังคับให้เขาไหว้!
เจ้ารู้จักคำว่าละอายแก่ใจเขียนอย่างไรหรือไม่!
อีกอย่าง เจ้าเป็นผี ข้าเป็นคน คนกับผีคนละทาง เจ้าเข้าใจไหม?
ถ้าจะไหว้ฟ้าดิน เจ้าควรไปหาผีผู้หญิงสักคนมาไหว้สิ ไม่ใช่มาหาข้าที่เป็นคนเป็นๆ
ตอนนี้ยังไม่ทันไหว้เสร็จ เจ้ารีบปลดพลังวิเศษที่ผูกมัดร่างข้าเสียเถอะ
ข้าจะยอมให้อภัยเจ้าอย่างไม่เต็มใจ และจะไม่บอกใครเรื่องการกระทำอันน่าละอายของเจ้า ได้ยินไหม นี่คือโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้ว"
พูดมากมายจนหมดเปลือก ฟงเยี่ยหัวเชื่อว่าตนเองต้องทำให้ผีตนนี้โกรธจนจากไปได้แน่
"พูดจบแล้วหรือ?" อวิ๋นซ่างเยวียนถามอย่างใจเย็น
"จบแล้ว" ฟงเยี่ยหัวพยักหน้าอย่างว่าง่าย
"ดี งั้นเราคำนับต่อกันเถอะ"
"..."
ดังนั้น ในขณะที่ฟงเยี่ยหัวด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของอวิ๋นซ่างเยวียนจนครบ พวกเขาก็ทำพิธีไหว้ฟ้าดินเสร็จสมบูรณ์
นับจากนี้ไป นางจะกลายเป็นสตรีที่มีสามีแล้ว และสามีนั้นยังเป็นผีที่มองได้แต่แตะต้องไม่ได้...
"ฮือ... เจ้ารังแกข้า! ฮือ... เจ้าผีบ้า ผีไร้ยางอาย เจ้าทำกับข้าแบบนี้ได้อย่างไร!"
ฟงเยี่ยหัวที่กลัดกลุ้มใจอย่างหนักในที่สุดก็ร้องไห้โฮออกมาโดยไม่สนใจภาพลักษณ์
นึกดูสิ นางเกิดใหม่มาอย่างยากลำบาก ยังไม่ทันได้ท่องไปในยุทธจักร ยังไม่ทันได้จีบชายหนุ่มหล่อทั่วหล้า ก็ถูกผีตนหนึ่งทำลายชีวิตเสียแล้ว
อือ... นางคงเป็นหญิงข้ามภพที่น่าสงสารที่สุดในโลกนี้แน่ๆ!


## บทที่ 10 ขอเธอจากเยนวัง

"พอเถอะ อย่าร้องไห้แล้ว เป็นคนมีสามีแล้วยังจะร้องไห้เหมือนเด็กๆ อยู่อีก" อวิ๋นซ่างเยวียนยิ้มอย่างเอ็นดูพลางบีบจมูกเธอเบาๆ
เมื่อได้ยินคำปลอบของเขา ฟงเยี่ยหัวก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น
"ฮือๆ... หนูเพิ่งอายุสิบหกเองนะคะ กำลังอยู่ในวัยสาวแรกแย้ม ทำไมคุณถึงได้... ฮือๆ... ทำร้ายดอกไม้บานใหม่แบบนี้... ฮือๆ..."
สิบหกเหรอ? ทำร้ายดอกไม้บานใหม่...
"พรืด!" อวิ๋นซ่างเยวียนกลั้นขำไม่อยู่ "เยว่หยาเอ๋อ ชาติที่แล้วเธอก็อายุสิบแปดแล้วนะ แน่ใจเหรอว่าเพิ่งสิบหก?"
เงียบกริบ!
เสียงร้องไห้หยุดกะทันหัน ผีตนนี้กำลังล้อเลียนเธอ ล้อว่าเธอแกล้งทำตัวเด็ก!
ฟงเยี่ยหัวโกรธจนต้องแย้งเสียงดัง: "ชาติที่แล้วฉันสิบแปดแล้วจะเป็นไร ชาตินี้ฉันสิบหกจริงๆ นะ!
แล้วทำไมคุณถึงรู้เรื่องชาติที่แล้วของฉัน? แล้วทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันกลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้?"
ผีตนนี้ต้องรู้อะไรบางอย่างแน่ๆ วันนี้เธอต้องถามให้รู้เรื่องให้ได้
เห็นฟงเยี่ยหัวกลอกตาไปมา อวิ๋นซ่างเยวียนก็เหลือบตามองแล้วยิ้มพูดว่า:
"ฉันจะบอกความจริงให้ก็ได้ ชาติที่แล้วเธอตายไปแล้ว วิญญาณก็ไปอยู่ที่หอพญายม
พอดีฉันยังไม่มีภรรยา ก็เลยขอเธอจากพญายม พญายมก็อนุญาต
แต่พอพาเธอออกมาจากหอพญายม วิญญาณของเธอก็เข้าสิงร่างนี้ไปเอง ฉันคำนวณดูถึงรู้ว่าเธอกับหญิงสาวคนนี้มีชะตาตรงกัน เลยสิงร่างเธอได้
ในเมื่อเธอได้กลับมาเกิดใหม่ก็เป็นเรื่องดี ฉันก็เลยปล่อยให้เธอสิงร่างเธอคนนี้
ตอนนี้เธอคงเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมเธอถึงเป็นภรรยาฉัน แล้วทำไมฉันถึงรู้เรื่องที่เธอกลับมาเกิดใหม่"
เป็นอย่างนั้นเหรอ?
ฟงเยี่ยหัวขมวดคิ้วจมูกย่น พยายามคิดว่าคำพูดของเขาน่าเชื่อถือแค่ไหน
คำพูดของเขาดูมีเหตุผล แต่เธอไม่มีความทรงจำเลยว่าวิญญาณของเธอเคยไปหอพญายม ผีที่กลับมาเกิดใหม่จะจำเรื่องที่เกิดขึ้นในนรกไม่ได้หรือ?
บางทีพญายมอาจจะลบความทรงจำไปแล้วก็ได้
โธ่เอ๊ย น่าเศร้าจริง อุตส่าห์ได้กลับมาเกิดใหม่ แต่กลับต้องมาแบกรับภาระด้วย
ในเมื่อพญายมยกเธอให้เขาแล้ว คงจะหนีผีตนนี้ไม่พ้นในเร็ววันนี้...


## บทที่ 11 พวกเขาได้อยู่ด้วยกันในคืนแรกหรือไม่?

เมื่อเห็นสีหน้าของฟงเยี่ยหัวที่ทั้งสับสนและกังวล อวิ๋นซ่างเยวียนก็อดขำในใจไม่ได้ เธอเชื่อในคำพูดของเขาแล้ว
แต่ว่า สีหน้าที่แสดงออกมาหลากหลายของเธอช่างน่ารักเหลือเกิน
จะทำยังไงดีล่ะ? ภรรยาของเขาน่ารักเกินไปแล้ว ทำให้เขาอยากจูบเธอจัง
คิดแล้วก็ทำเลย เขาก้มตัวลงแตะริมฝีปากบางๆ ของตัวเองลงบนริมฝีปากของเธอเบาๆ
เอ๊ะ!
จูบที่มาอย่างกะทันหันทำให้ฟงเยี่ยหัวตกตะลึง
เธอตาโตด้วยความตกใจ มองเขาที่เอียงหน้าจูบไล้เรียงริมฝีปากของเธอผ่านอากาศที่กั้นระหว่างพวกเขา
แม้ว่าริมฝีปากของเขาจะสัมผัสริมฝีปากของเธอไม่ได้ แต่เธอก็ถูกผีตัวหนึ่งถือโอกาสเอาเปรียบจริงๆ
"ไปให้พ้น!" ฟงเยี่ยหัวยื่นมือไปผลักเขา แต่กลับทะลุผ่านร่างของเขาล้มลงกับพื้น
"เจ็บจัง!" ผีบ้านี่ ช่างน่าโมโหจริงๆ!
หรือว่า ชีวิตต่อจากนี้ของเธอจะเป็นแบบนี้?
ถูกผีตัวหนึ่งคอยรังควานอยู่ตลอด และเธอก็ทำอะไรเขาไม่ได้
พอคิดถึงสภาพอันน่าสงสารของตัวเอง ฟงเยี่ยหัวก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา ขนตากระพริบสองที ดูเหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว
อวิ๋นซ่างเยวียนที่กำลังหลับตาเพลิดเพลินกับจูบลืมตาขึ้นด้วยความสงสัย ก็เห็นฟงเยี่ยหัวทะลุผ่านร่างเขาล้มอยู่กับพื้น
รู้สึกถึงอารมณ์เศร้าของเธอในตอนนี้ เขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา
ยื่นนิ้วชี้ออกไป ปลายนิ้วรวบรวมพลังวิญญาณสีดำ แตะที่หน้าผากของฟงเยี่ยหัว แล้วเธอก็หลับตาลงอย่างสงบ
"เฮ้อ ดูเหมือนว่าคืนฉลองสมรสคืนนี้คงไม่ได้แล้ว" อวิ๋นซ่างเยวียนส่ายหน้าอย่างเสียดาย ใช้พลังวิญญาณยกร่างของฟงเยี่ยหัวขึ้น แล้ววางลงบนเตียงเบาๆ
จากนั้นเขาก็ขึ้นนอนบนเตียงตาม ดีดนิ้วทีหนึ่ง เทียนก็ดับในทันที...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟงเยี่ยหัวนอนอิ่มเต็มที่แล้วจึงตื่นขึ้นมา
พอลืมตาขึ้น สิ่งที่เธอเห็นก็คือใบหน้าหล่อเหลาที่ขยายใหญ่
"ภรรยา อรุณสวัสดิ์" อวิ๋นซ่างเยวียนทาบตัวอยู่บนร่างของเธอ ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ฟันขาวเรียงสวยของเขาเหมือนไข่มุก ขาวสว่างเจิดจ้า
ฟงเยี่ยหัวนึกทบทวนแวบหนึ่ง ก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้ทันที
เธอ... เธอแต่งงานกับผีจริงๆ...
แล้วพวกเขาได้ฉลองสมรสกันหรือเปล่า?


## บทที่ 12 แต่งงานกับผีได้อย่างไรกัน!

เธอค่อยๆ กวาดสายตาลงมาด้านล่าง เมื่อเห็นว่าตัวเองสวมแค่เสื้อในสีชมพู ก็ไม่อาจกลั้นเสียงกรีดร้องเอาไว้ได้
"กรี๊ด!" เธอได้ร่วมหอกับผีไปแล้ว!
"กรี๊ด!" เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!
"ภรรยา เป็นอะไรหรือ?" อวิ๋นซ่างเยวียนยกมือขึ้นนวดหูที่ถูกเสียงแหลมทำร้าย ลุกขึ้นถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
"เธอ...เธอทำอะไรฉันบ้าง?" ฟงเยี่ยหัวรีบหดตัวไปที่มุมเตียง ใช้ผ้าห่มปกปิดหน้าอกแน่นหนา
เมื่อเห็นท่าทางของเธอ อวิ๋นซ่างเยวียนก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเธอถึงกรีดร้อง
ดวงตาเป็นประกาย แววตาเจิดจ้า เขายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย จ้องมองไหล่เนียนของเธออย่างไม่ซื่อ
เมื่อรู้สึกถึงสายตาร้อนแรงของเขา ฟงเยี่ยหัวก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดทุกส่วนตั้งแต่คอลงไป
"ไอ้ผีลามก! อย่ามอง!"
"ภรรยา ข้าได้เห็นร่างกายเจ้าหมดแล้ว ตอนนี้มาปิดบังไว้มันไม่สายไปหน่อยหรือ?"
อวิ๋นซ่างเยวียนดูเหมือนจะชื่นชมท่าทางเขินอายของเธอ เขาเอนตัวพิงเสาเตียง มองดูเธออย่างสบายอารมณ์
"ใครอนุญาตให้เธอดู! ไอ้ผีหน้าด้าน!"
ฟงเยี่ยหัวโกรธจัด คว้าหมอนขว้างใส่เขา แต่หมอนกลับทะลุผ่านร่างเขาไป แล้วลอยไปทางประตูด้วยเส้นทางประหลาด
และในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกทันที คนที่มายังไม่ทันได้พูดอะไร ก็โดนหมอนที่ลอยมาปะทะเข้าให้!
เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ฟงเยี่ยหัวก็ตกตะลึง
คนที่โดนไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นศิษย์พี่ใหญ่ผู้งดงามที่มักทำหน้านิ่งตลอดเวลา หลานเจียอิ่ง!
หลานเจียอิ่งก็ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกของปาใส่กะทันหัน ไม่มีโอกาสหลบด้วยซ้ำ
เธอหน้าเขียวมองไปที่ฟงเยี่ยหัวที่หดตัวอยู่ที่ปลายเตียง กัดฟันพูดเสียงต่ำ "ฟงเยี่ยหัว เธอทำอะไรของเธอ?!"
ปกติศิษย์พี่ใหญ่เรียกเธอว่าศิษย์น้องเก้า แต่ตอนนี้เรียกชื่อเต็ม แสดงว่าโกรธมากแน่ๆ
ในความทรงจำ ฟงเยี่ยหัวกลัวศิษย์พี่ใหญ่คนนี้มาก เพราะนอกจากจะเก่งกาจแล้ว ยังเย็นชาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
กลัวจะถูกลงโทษ ฟงเยี่ยหัวรีบชี้ไปที่อวิ๋นซ่างเยวียนบนเตียง ฟ้องว่า "ศิษย์พี่ใหญ่ ไม่ใช่ความผิดของหนู เขาเป็นคนทำ!"
หลานเจียอิ่งมองตามทิศทางที่เธอชี้ แต่ไม่เห็นอะไรเลย


## บทที่ 13 ไม่มีใครมองเห็นเขาเลย

สีหน้าของเธอยิ่งดูไม่ดีขึ้น "ฟงเยี่ยหัว เธอคิดว่าฉันโง่หรือว่าสมองเธอเสียไปแล้ว! ที่นั่นไม่มีใครสักคน!"
อ๊ะ หรือว่าพี่ใหญ่มองไม่เห็นอวิ๋นซ่างเยวียน?
ฟงเยี่ยหัวมองอวิ๋นซ่างเยวียนอย่างสงสัย พอดีได้เห็นรอยยิ้มเย้ยหยันของเขา
น่าโมโห! ไม่มีใครมองเห็นเขาเลย!
คราวนี้เธอต้องแบกรับความผิดนี้แน่ๆ!
"พี่ใหญ่ หนูไม่ได้พูดถึงคน แต่เป็นแมลงวันตัวหนึ่ง
แมลงวันตัวนั้นมันคอยรบกวนหนู หนูเลยเอาหมอนขว้างไป ใครจะรู้ว่า...พี่ดันเข้ามาพอดี
ขอโทษนะคะพี่ใหญ่ หนูขอโทษ" ฟงเยี่ยหัวรีบทำท่าน่าสงสารเหมือนที่เคยทำ พูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
ส่วนผีบางคนเมื่อได้ยินว่าเธอเรียกเขาว่าแมลงวัน ก็ทำหน้าเหมือนกินแมลงวันเข้าไปอย่างทรมาน
เมื่อได้ยินคำขอโทษ หลานเจียอิ่งก็ไม่อาจโกรธต่อ ได้แต่จ้องเธอด้วยสายตาดุดัน พูดอย่างไม่พอใจว่า "ศิษย์น้องเก้า ฉันมาถามเธอหน่อย แต่เช้าตรู่เธอร้องโวยวายอะไร?"
"หา? อ๋อ หนูเห็นหนูน่ะค่ะ" ฟงเยี่ยหัวโกหกอีกครั้ง
พอได้ยินคำว่าหนู ดวงตาของหลานเจียอิ่งก็แสดงความรังเกียจทันที เท้าของเธอถอยออกไปนอกประตูโดยไม่รู้ตัว ราวกับว่าห้องของฟงเยี่ยหัวสกปรกมาก
เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ฟงเยี่ยหัวก็ดูถูกเธอในใจเล็กน้อย
หึ ปกติทำตัวสูงส่ง ที่แท้ก็เป็นคนหน้าไหว้หลังหลอก
"พี่ใหญ่ พี่มาหาหนูมีธุระอะไรอีกหรือคะ?"
เธอไม่เชื่อหรอกว่าหลานเจียอิ่งมาหาเธอ แค่เพราะเป็นห่วงว่าทำไมเธอถึงกรีดร้อง
เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ หลานเจียอิ่งจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย พูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า:
"ศิษย์น้องเก้า พรุ่งนี้เป็นวันที่เจ้าสำนักออกจากการปิดวาระ ตอนนี้ทั้งสำนักฮวาเยืองกำลังทำความสะอาดจัดระเบียบ เดี๋ยวเธอไปที่ห้องฉัน ช่วยทำความสะอาดให้ฉันด้วย"
เป็นอย่างที่คิด หลานเจียอิ่งหาเธอมาก็เพื่อใช้งานเธอทุกที
ศิษย์ในวิหารขั้นต้นอย่างพวกเขา ไม่มีคนรับใช้คอยดูแล ทุกอย่างต้องลงมือทำเอง
มีแต่เมื่อขึ้นไปอยู่ตำหนักขั้นสูง สำนักฮวาเยืองถึงจะจัดคนรับใช้ให้คนละหนึ่งคน
สำนักฮวาเยืองรับศิษย์ใหม่ปีละครั้ง แต่ละครั้งรับเพียงเก้าคน ฟงเยี่ยหัวเป็นรุ่นที่รับเมื่อสี่ปีก่อน ตอนนั้นเธออายุน้อยที่สุด จึงได้เป็นศิษย์คนที่เก้า


## บทที่ 14 จะไม่รังแกเธอแบบนี้อีก

ในช่วงเวลาสี่ปี เหล่าศิษย์พี่ทั้งแปดคนที่อยู่เหนือเธอ แม้แต่คนที่มีระดับต่ำสุดก็ยังได้เลื่อนขั้นเป็นนักดาบระดับหนึ่ง มีเพียงเธอคนเดียวที่ยังคงติดอยู่ที่ผู้ใช้ดาบระดับสาม
เธอกลายเป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์แย่ที่สุดในสำนักฮวาเยืองเกือบจะโดยสมบูรณ์
จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่เกือบ แต่เป็นคนที่แย่ที่สุดจริงๆ
ไม่เพียงแต่เหล่าศิษย์พี่จะรังแกเธอ แม้แต่ศิษย์น้องที่มาทีหลังก็ยังดูถูกเธอ
ดังนั้นเพื่อเอาใจคนอื่น เธอจึงมักจะคอยช่วยเหลือผู้อื่นอยู่เสมอ จนค่อยๆ กลายเป็นคนรับใช้ของทั้งวิหารขั้นต้น
ฟงเยี่ยหัวคาดเดาว่า คงเป็นเพราะทำงานรับใช้มากเกินไป จึงทำให้การฝึกฝนล่าช้าลง
ตอนนี้เธอไม่ใช่ฟงเยี่ยหัวคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นเธอจะไม่ยอมเป็นคนรับใช้อีก ไม่ยอมให้ใครมาดูถูกอีก
เธอจะต้องใช้เวลาทุกวินาทีให้คุ้มค่า มุ่งมั่นฝึกฝน!
เธอกระแอมเบาๆ แล้วปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่า "พี่ใหญ่ วันนี้หนูต้องทำความสะอาดห้องด้วย แล้วก็ต้องฝึกฝนด้วย
คงไม่มีเวลาช่วยพี่ทำความสะอาดนะคะ... พี่ลองไปหาคนอื่นช่วยดูไหมคะ?"
เมื่อหลานเจียอิ่งได้ยินคำปฏิเสธ เธอก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ฟงเยี่ยหัวที่ปกติคอยก้มหัวให้เธอกลับกล้าปฏิเสธเธอ!
ผู้ใช้ดาบระดับสามกล้าปฏิเสธเธอซึ่งเป็นนักดาบระดับห้า มันช่างเหมือนนิทานเพ้อฝันเหลือเกิน!
"พี่ใหญ่ วันนี้หนูไม่มีเวลาจริงๆ ค่ะ ถ้าพี่ยุ่งมาก หนูจะพยายามช่วยทำความสะอาดให้สักหน่อย" ด้วยกลัวว่าเธอจะโกรธ ฟงเยี่ยหัวจึงตัดสินใจถอยเพื่อรุก
"ไม่ต้องหรอก" หลานเจียอิ่งกลับสู่สีหน้าปกติในทันที มุมปากยังมีรอยยิ้มบางๆ
"ที่ผ่านมาชอบใช้ศิษย์น้องเก้าทำงานตลอด เป็นความผิดของพี่เอง ต่อไปพี่จะไม่รังแกเธออีกแล้ว"
เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของเธอ ฟงเยี่ยหัวก็รู้สึกสั่นสะท้านโดยไม่ทราบสาเหตุ รู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นช่างน่าขนลุกเหลือเกิน
"พี่ใหญ่พูดอะไรอย่างนั้น ถ้ามีเวลาว่าง หนูจะช่วยพี่ทำงานเยอะๆ แน่นอนค่ะ" เธอจะมีเวลาว่างได้ยังไงกัน!
"พอเถอะ ศิษย์น้องเก้า ตอนนี้ผ่านช่วงเช้ามาแล้ว ศิษย์ทุกคนก็ตื่นมาฝึกฝนกันหมดแล้ว เธอรีบตื่นมาฝึกฝนบ้างเถอะ"
หลานเจียอิ่งพูดเย้ยหยันเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป
พอเธอหันหลัง ฟงเยี่ยหัวก็รีบทำหน้าล้อเลียนใส่แผ่นหลังของเธอทันที
ฮึ่ม! ผู้หญิงน่ารำคาญ!


## บทที่ 15 มาสิ จูบฉันที แล้วเรียกฉันว่าสามี

"เยว่หยาเอ๋อ ข้าสามารถสอนการบำเพ็ญเพียรให้เจ้า เพื่อเอาชนะนางได้" อวิ๋นซ่างเยวียนที่ไม่เคยหันไปมองหลานเจียอิ่งเลยพูดขึ้น
"ท่าน?" ฟงเยี่ยหัวมองด้วยความสงสัย "ท่านตายไปแล้ว จะสอนข้าได้อย่างไร?"
"ข้าสามารถสอนจิตวิทยายุทธให้เจ้า รับรองว่าเจ้าจะขึ้นถึงนักดาบระดับเจ็ดได้ในเวลาอันสั้นที่สุด"
นักดาบระดับเจ็ด? ขึ้นไปสิบกว่าระดับในคราวเดียว!
นางบำเพ็ญเพียรมาสี่ปีถึงได้ขึ้นระดับสาม แม้แต่หลานเจียอิ่งที่มีพรสวรรค์ดี สี่ปีก็เพิ่งขึ้นถึงนักดาบระดับห้า
หากนางจะเป็นนักดาบระดับเจ็ด คงต้องบำเพ็ญเพียรจนฟันหลุดหมดปากกระมัง?
เห็นสีหน้าสงสัยของฟงเยี่ยหัว อวิ๋นซ่างเยวียนรู้สึกไม่พอใจ "เยว่หยาเอ๋อ ข้าเป็นถึงจักรพรรดิเซียนเจี้ยนระดับเจ็ด เจ้ายังไม่เชื่อในความสามารถของข้าอีกหรือ?"
จักรพรรดิเซียนเจี้ยนระดับเจ็ด...
มุมปากของฟงเยี่ยหัวกระตุก นั่นมันระยะห่างที่ไกลเหลือเกิน
บางที หากให้จักรพรรดิเซียนเจี้ยนระดับเจ็ดมาสอน ระดับพลังการบำเพ็ญของนางอาจก้าวกระโดดขึ้นได้จริงๆ
พอนึกถึงภาพตัวเองเหาะด้วยกระบี่ได้ เอาชนะยอดฝีมือทั้งหลายอย่างสง่างาม ฟงเยี่ยหัวก็ยิ้มจนปิดปากไม่มิด
"ดี ดี ดี ท่านมาสอนข้าเถอะ" นางรับปากทันที
เห็นนางตกลง สีหน้าของอวิ๋นซ่างเยวียนก็ดูสดใสขึ้นไม่น้อย "เยว่หยาเอ๋อ การที่ข้าจะสอนเจ้านั้น มีเงื่อนไข"
"เงื่อนไขอะไร?" ในโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันฟรีจริงๆ
"มานี่ จูบข้าที เรียกข้าว่าสามี" อวิ๋นซ่างเยวียนยื่นริมฝีปากบางเฉียบเข้ามา
ถ้าไม่ใช่เพราะตีเขาไม่ถูก ฟงเยี่ยหัวอยากจะตบหน้าเขาสักฉาดจริงๆ
"ฮึ! ฝันไปเถอะ!" นางไม่มีวันยอมรับผีเป็นสามีเด็ดขาด
"เยว่หยาเอ๋อ เจ้าไม่อยากเอาชนะคนที่ดูถูกเจ้าหรือ?" อวิ๋นซ่างเยวียนยังคงล่อลวง
อืม นางก็อยากให้คนอื่นมองนางใหม่นะ แต่ว่า...
"ท่านวางใจเถอะ ข้ารู้จักพยายามเอง ไม่มีท่าน ข้าก็เอาชนะคนที่ดูถูกข้าได้เหมือนกัน"
ฟงเยี่ยหัวมีความมุ่งมั่น เชื่อว่าด้วยจิตใจที่เข้มแข็งดั่งแมลงสาบของตน ต้องบำเพ็ญเพียรถึงระดับสูงสุดได้แน่
เห็นนางปฏิเสธ ในดวงตาของอวิ๋นซ่างเยวียนก็ผ่านความเสียดายและความผิดหวังไป
. . . . . . . . . .
เพื่อต้อนรับเจ้าสำนักออกจากการปิดด่าน ทั้งสำนักฮวาเยืองก็กำลังทำความสะอาดครั้งใหญ่จริงๆ


## บทที่ 16 หาพระสงฆ์มาทำพิธีส่งวิญญาณให้เจ้า

ในความทรงจำของฟงเยี่ยหัว เธอได้พบเจ้าสำนักเพียงครั้งเดียว นั่นก็คือในการประชุมใหญ่ของสำนักที่จัดขึ้นทุกสามปี
แต่ตอนนั้นเธอยืนอยู่แถวหลังสุด มองผ่านแถวยาวของผู้คนไปยังเวทีสูง เห็นเพียงรูปร่างที่พร่าเลือนของเขาเท่านั้น
ดูเหมือนว่าเจ้าสำนักเป็นชายหนุ่มที่อายุน้อยมาก ดูแล้วอายุเพียงยี่สิบกว่าปี ได้ยินว่าระดับพลังการบำเพ็ญของเขาถึงขั้นปรมาจารย์ดาบแล้ว และเป็นผู้ที่มีพลังสูงสุดในสำนักฮวาเยืองทั้งหมด
ยังได้ยินอีกว่าเขามีรูปโฉมงดงาม เป็นที่หมายปองของสตรีทั้งสำนัก
แม้จะไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะเกินจริงไปหรือไม่ แต่ฟงเยี่ยหัวรู้ว่าพี่ศิษย์หญิงของเธอหลายคนต่างก็ชื่นชมเขามาก
ฟงเยี่ยหัวก็ชื่นชมเขาเช่นกัน แต่เป็นเพียงการชื่นชมในความเร็วของการบำเพ็ญเพียรของเขาเท่านั้น
เธอเบ้ปากด้วยความอิจฉา อายุเพียงยี่สิบกว่าก็ถึงระดับจอมดาบแล้ว การปิดด่านบำเพ็ญเพียรครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะก้าวขึ้นไปถึงระดับไหน
ถ้าก้าวขึ้นไปอีก ก็จะเป็นเจี้ยนตี้แล้ว
พอนึกถึงเจี้ยนตี้ สายตาของฟงเยี่ยหัวก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองผีตนหนึ่งที่นอนคว่ำอยู่บนโต๊ะ
ผีตนนี้ นอนคว่ำอยู่ตรงนั้นจ้องมองเธอ ไม่ช่วยอะไรเลย ปล่อยให้เธอคนเดียวทำความสะอาดห้อง
เขาเป็นถึงเจี้ยนตี้ แค่โบกนิ้วมือ ใช้พลังวิเศษ ก็สามารถทำให้ห้องสะอาดเอี่ยมได้
แต่เขากลับไม่ช่วยแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ช่างขี้เหนียวเสียจริง!
เพื่อแสดงความไม่พอใจอย่างรุนแรง ฟงเยี่ยหัวจงใจกวาดพื้นแรงๆ ใต้เท้าเขา และยังใช้ไม้กวาดฟาดร่างของเขาเป็นระยะ
เอ่อ แม้จะตีไม่โดน... แต่อย่างน้อยเธอก็ได้ระบายความโกรธ
"เยว่หยาเอ๋อ เจ้าดูเหมือนจะโกรธมากนะ?" อวิ๋นซ่างเยวียนเท้าแขนข้างหนึ่งบนโต๊ะ เอามือรองศีรษะ เอียงหน้ามองเธอ
"ฮึ เจ้าก็รู้อยู่แล้วยังถาม!"
"ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะ?"
"ทำไมเจ้าไม่สอนการบำเพ็ญเพียรให้ข้า!" ฟงเยี่ยหัวโยนไม้กวาดทิ้ง จ้องเขาด้วยความโกรธ
เขาถึงระดับจักรพรรดิดาบแล้ว แค่ชี้แนะรุ่นน้องอย่างเธอสักหน่อยจะตายหรือไร!
"เยว่หยาเอ๋อ ใครบอกว่าข้าไม่สอนเจ้า เจ้าต่างหากที่ไม่ยอมให้ข้าสอน" อวิ๋นซ่างเยวียนพูดอย่างน้อยใจ แต่ที่จริงมุมปากกระตุกยิ้มอย่างซุกซน
"ใครใช้ให้เจ้าตั้งเงื่อนไขไร้เหตุผล ถ้าเจ้าใจกว้างหน่อย สอนข้าวิธีเพิ่มพลัง ข้าจะหาพระผู้ทรงศีลมาสวดให้เจ้า ให้เจ้าได้ไปเกิดใหม่เร็วๆ จะได้ไม่ต้องเป็นวิญญาณเร่ร่อน ล่องลอยไปทั่วโลกมนุษย์"


## บทที่ 17 ถ้าไปเกิดใหม่ก็จะไม่ได้เห็นภรรยาที่รักของข้าอีก

"จุ๊ จุ๊ เยว่หยาเอ๋อ เธอช่างใจร้ายจริงๆ ไม่เพียงแต่จะให้ฉันสอนการบำเพ็ญเพียร เธอยังจะหาพระมาปราบสามีด้วย เธอช่างโหดร้ายเหลือเกิน พวกเราเพิ่งแต่งงานกันนะ เธอรีบร้อนอยากจะทิ้งฉันไปแล้วหรือ?" อวิ๋นซ่างเยวียนทำท่าเหมือนจะร้องไห้ กล่าวหาว่าเธอไร้น้ำใจ
ฟงเยี่ยหัวรู้สึกละอายใจเล็กน้อย จึงแก้ตัวว่า "ฉันไม่ได้จะให้พระมาปราบเธอ แต่หวังว่าเธอจะได้ไปเกิดใหม่เร็วๆ การเป็นผี ไม่ใช่ว่าทุกคนอยากไปเกิดใหม่หรอกหรือ?"
"แต่ว่า สามีไม่อยากไปเกิดใหม่ ถ้าไปเกิดใหม่แล้วก็จะไม่ได้เห็นภรรยาที่รักของฉันอีก"
อวิ๋นซ่างเยวียนยื่นมือมาดึงแขนเสื้อของเธอ ทำท่าออดอ้อน
ฟงเยี่ยหัวรู้สึกขนลุก จึงยกมือต่อยเขาหนึ่งที
"ฟงเยี่ยหัว เธอกำลังทำอะไรน่ะ?"
ตู้ลี่หลานที่เดินเข้ามาพอดีเห็นภาพที่ฟงเยี่ยหัวกำลังชกอากาศ ในดวงตาฉายแววประหลาดใจ
ฟงเยี่ยหัวหันไปเห็นคนที่มา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ตู้ลี่หลาน ศิษย์พี่คนที่หกของเธอ และเป็นคนที่ดูถูกเธอที่สุด
"ศิษย์พี่คนที่หก ท่านมีธุระอะไรกับข้าหรือ?" ตู้ลี่หลานนิสัยเอาแต่ใจและหยิ่งยโส เธอควรหลีกเลี่ยงการยั่วโทสะเธอจะดีกว่า
ตู้ลี่หลานเดินเข้ามาในห้องตามใจชอบ เดินไปที่ม้านั่งที่อวิ๋นซ่างเยวียนนั่งอยู่ แล้วค่อยๆ โน้มตัวนั่งลงอย่างสง่างาม
ในตอนนั้น ฟงเยี่ยหัวเห็นอวิ๋นซ่างเยวียนรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับหนีโรคระบาด และใช้พลังวิเศษดึงม้านั่งออกไปด้วย ดังนั้นตู้ลี่หลานจึงตูมลงไปนั่งกับพื้น
"พรืด—" ฟงเยี่ยหัวกลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา
"เธอนี่!" ตู้ลี่หลานที่ล้มลงจ้องฟงเยี่ยหัวด้วยความโกรธ แล้วกระโดดขึ้นมา คว้าคอเสื้อของเธอตะโกนด้วยความโกรธว่า:
"เมื่อกี้เป็นฝีมือเธอใช่ไหม?! เธอตั้งใจจะทำให้ฉันขายหน้าใช่ไหม?!"
อู้ฮู มาอีกแล้ว ผีบ้านั่นก่อเรื่อง แล้วเธอต้องมารับเคราะห์
"ศิษย์พี่คนที่หก ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ทำอะไรเลย" ฟงเยี่ยหัวรีบโบกมือปฏิเสธ
"ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร! ที่นี่นอกจากเธอก็มีแค่ฉัน! หรือว่าในห้องนี้มีผีด้วย!"
เธอทายถูกแล้ว ที่นี่มีผีจริงๆ
"ศิษย์พี่คนที่หก มันไม่ใช่ฝีมือข้าจริงๆ ข้าไม่กล้าทำแบบนั้นกับท่านหรอก อีกอย่าง ข้ายืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ขยับไปไหนไม่ใช่หรือ?"
"งั้นเธอบอกมาสิ ทำไมม้านั่งถึงเคลื่อนไปเองได้?!" ตู้ลี่หลานชี้ไปที่ม้านั่ง แต่กลับพบว่าม้านั่งกลับมาอยู่ที่เดิมแล้ว


## บทที่ 18 ไปเถอะ เจ้าก็แค่ผี

ทันใดนั้น เธอก็ตกตะลึง
"ว้าย เก้าอี้กลับไปที่เดิมแล้ว! พี่หญิงคนที่หก ที่นี่มีผีหรือเปล่าคะ!" ฟงเยี่ยหัวกอดเธอไว้แน่นด้วยความกลัวและร้องเสียงดัง
"ไปให้พ้น!" ตู้ลี่หลานผลักเธอออกอย่างแรง ฟงเยี่ยหัวทรงตัวไม่อยู่จึงล้มลงกับพื้น เจ็บจนต้องร้องครางออกมา
ส่วนอวิ๋นซ่างเยวียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ดวงตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย
"ผีงั้นเหรอ? ฉันว่าเธอนั่นแหละที่กำลังป่วนอยู่!"
ตู้ลี่หลานชักดาบล้ำค่าออกจากเอว รวบรวมคลื่นแสงสีส้มระดับสามและฟันใส่ฟงเยี่ยหัว
ด้วยความว่องไวฟงเยี่ยหัวรีบกลิ้งตัวหลบบนพื้น หวุดหวิดจะโดนการโจมตีนั้น
"โครม!" เสียงดังสนั่น คลื่นแสงฟาดลงบนพื้น ทำให้เกิดรอยดาบลึกบนพื้นทันที
ถ้าดาบนั้นฟันโดนตัวเธอ เธอต้องตายแน่นอน!
ความหนาวเย็นแล่นจากเท้าขึ้นมาถึงศีรษะของฟงเยี่ยหัว เมื่อกี้...อันตรายมาก...
ตู้ลี่หลานเก็บดาบล้ำค่า เชิดคางขึ้นอย่างหยิ่งผยอง มองเธอด้วยสายตาดูถูก
"นี่เป็นบทเรียนเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอ ครั้งหน้าถ้ากล้าไม่เคารพฉันอีก ฉันจะฆ่าเธอ! ฮึ! เดี๋ยวไปที่ห้องฉัน ไปทำความสะอาดจัดเก็บซะ!"
พูดจบ ตู้ลี่หลานก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
ขณะเดิน เธอยังปัดเสื้อผ้าตรงที่ฟงเยี่ยหัวแตะต้องด้วยความรังเกียจ
"ช่างอัปมงคลจริงๆ เสื้อผ้าใหม่ถูกไอ้ไร้ค่านั่นทำให้แปดเปื้อนเสียแล้ว!" เสียงบ่นของเธอลอยเข้าหูฟงเยี่ยหัวแว่วๆ
"เยว่หยาเอ๋อ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" อวิ๋นซ่างเยวียนเดินมาย่อตัวลง ถามด้วยความเป็นห่วง
ฟงเยี่ยหัวที่ได้สติกลับมาทำหน้าเย็นชา เสียงของเธอเย็นชาเช่นกัน "ไปให้พ้น! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย!"
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอจะต้องมาถูกดูถูกแบบนี้ได้อย่างไร!
"ไม่! ฉันไม่ไป!" อวิ๋นซ่างเยวียนใช้พลังวิญญาณดึงแขนเสื้อของเธอไว้
"ปล่อย!" ฟงเยี่ยหัวลุกขึ้นยืน สะบัดแรงๆ แต่ก็ไม่สามารถสะบัดมือเขาออกได้
"ฉันไม่ปล่อย!" สีหน้าของอวิ๋นซ่างเยวียนไม่ได้ยิ้มเล่นอีกต่อไป กลับดูจริงจังขึ้นมา
ไม่อยากทะเลาะกับเขา ฟงเยี่ยหัวพูดเกลี้ยกล่อมเขาอย่างใจเย็น "นายไปเถอะ นายก็เป็นผีนี่นา ไม่สามารถอยู่ข้างฉันตลอดไปได้หรอก แล้วอีกอย่าง เวลานายอยู่ข้างฉัน มักจะนำปัญหามาให้ฉันเสมอ ฉันไม่อยากอยู่กับนาย นายไปเถอะ"
"เยว่หย่ากำลังโทษฉันที่เมื่อกี้ไม่ได้ช่วยเธอใช่ไหม?" อวิ๋นซ่างเยวียนถามตรงประเด็น
【ตอนพิเศษ】เธอคือสาวข้ามมิติที่โชคร้ายที่สุดในโลก! หลังจากข้ามมิติมาแล้วยังถูกบังคับให้แต่งงานกับผี! แย่ไปกว่านั้นคือผีตนนั้นยังมีความชอบที่แปลกประหลาด! เธอทนทั้งหมดนี้ได้ แต่ทำไมถึงห้ามไม่ให้เธอจีบหนุ่มหล่อล่ะ แถมยังต้องให้เธอซื่อสัตย์และรักษาความบริสุทธิ์เพื่อผีตนเดียว! ฮึ่ม แค่ผีเองนะ คิดว่าฉันกลัวเหรอ รอให้ฉันฝึกวิชาเทพเซียนให้แกร่งกล้าก่อน แล้วจะตบเจ้าปลิวไปเลย ดูซิว่าจะยังเหลิงอยู่อีกไหม!

######
