หลังจากได้รับความรักจากเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ ฉันก็กลายเป็นคนดุร้าย
Su Xianning
## บทที่ 1 งั้นนายต้องชดใช้ขาให้ฉันหนึ่งข้าง

โรงพยาบาล
เสียงร้องไห้อย่างน่าสงสารดังแว่วมาจากห้องน้ำในระเบียงทางเดินที่เงียบสงัด
"ไอ้เวร หุบปากซะ! อยากจะเป็นเหมือนอีนังนั่นรึไง?!" ชายวัยกลางคนรูปร่างมอมแมมเตะเข้าที่ร่างของเด็กสาวที่กำลังขดตัวอยู่บนพื้น พร้อมด่าทอด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว
หลังจากนั้น
ไม่มีใครสังเกตเห็นว่านิ้วมือที่แข็งทื่อของเด็กสาวอีกคนที่หมดสติอยู่ในห้องน้ำสั่นเบาๆ
เผยหยุนเกอที่ปวดหัวจนแทบระเบิด ลืมตาขึ้นในวินาถัดมา ดวงตาเปล่งประกายเย็นชา!
แต่แล้วเธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่แปลกหน้า
ที่นี่ที่ไหน?
เธอยังไม่ตาย?!
เผยหยุนเกอเจอเรื่องประหลาดแบบนี้เป็นครั้งแรก
ทันใดนั้น ก่อนที่เธอจะคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม ผู้อำนวยการที่อยู่ข้างๆ ก็สังเกตเห็นเธอ
"เอ้า ไอ้ตัวแสบตื่นแล้วเหรอ"
ใบหน้าอ้วนฉุของผู้อำนวยการเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เขาทิ้งเด็กสาวที่แทบไม่มีอะไรปกปิดร่างกายไว้ แล้วเดินตรงมาที่เผยหยุนเกอ
เผยหยุนเกอคนนี้ น่าสนุกกว่าคนอื่นๆ เยอะเลย
เผยหยุนเกอได้ยินคำพูดนั้น มองดูภาพตรงหน้า รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด และในใจก็เกิดการคาดเดาอย่างกล้าๆ
"คุณเป็นใคร?"
"เผยหยุนเกอ แกยังจะมาแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมอีกเหรอ? เมื่อสองวันก่อนไม่ใช่เหรอที่อ้างว่าตัวเองเป็นคุณหนูบ้านฉิน?? ช่างมีลูกเล่นจริงๆ!"
ผู้อำนวยการเยาะเย้ยอย่างเย็นชา ส่วนเผยหยุนเกอหลังจากได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าก็ยิ่งดูน่าสนใจขึ้น
ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าทำไมภาพตรงหน้าถึงดูคุ้นเคยขนาดนี้
นี่มันไม่ใช่เนื้อเรื่องในนิยายรักต่อต้านสังคมที่เลขาฯ เคยให้เธอดูหรอกหรือ??
ที่บอกว่าเป็นนิยายต่อต้านสังคม เพราะถึงแม้จะเป็นนิยายแนวสะใจ แต่นิสัยของตัวเอกฉิน โหย่วเจียวนั้นจองเวรจองกรรมมาก ใครที่ไม่ยอมอ่อนน้อมต่อเธอ ก็ต้องพบจุดจบอย่างย่อยยับ
ส่วนตัวประกอบที่ชื่อเผยหยุนเกอเหมือนกับเธอ เป็นตัวละครที่มีบทบาทน้อยที่สุดในเรื่อง เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า มีนิสัยเก็บตัวและปิดกั้นตัวเอง แต่กระหายความรักความอบอุ่นจากครอบครัวอย่างมาก
ตอนอายุสิบเจ็ด เผยหยุนเกอได้กลับไปบ้านฉินในฐานะลูกสาวแท้ๆ ที่ถูกสลับตัวตั้งแต่เด็ก แต่เดิมเผยหยุนเกอคิดว่าตัวเองมีพี่ชายถึงสามคน แต่ไม่คิดว่าตัวเอกปลอมอย่างฉิน โหย่วเจียวจะแย่งชิงตำแหน่งของเธอไปเสียแล้ว
พี่ชายทั้งหลายปฏิบัติต่อเธออย่างเย็นชา ไม่ใส่ใจ มีแต่ฉิน โหย่วเจียวเท่านั้นที่พวกเขาถือว่าเป็นน้องสาวแท้ๆ
ตลอดสองปี เผยหยุนเกอได้เห็นกับตาว่าฉิน โหย่วเจียวถูกพี่ชายทั้งหลายทะนุถนอมราวกับเจ้าหญิง ส่วนเธอเป็นเพียงลูกเป็ดขี้เหร่ที่สู้ฉิน โหย่วเจียวไม่ได้ในทุกด้าน และยังถูกพี่ชายทั้งหลายมองด้วยสายตาเย็นชาเพราะอิจฉาฉิน โหย่วเจียว บอกว่าฉิน โหย่วเจียวแย่งทุกอย่างไปจากเธอ
แต่ความจริงแล้ว ฉิน โหย่วเจียวต่างหากที่เป็นตัวร้าย ภายนอกดูไร้เดียงสา แต่คอยยุยงพี่ชายบ้านฉินทุกวัน แอบบอกเป็นนัยว่าเผยหยุนเกอมีอาการทางจิต ชอบหึงหวงและมืดมน
แม้แต่การที่เผยหยุนเกอถูกส่งเข้าโรงพยาบาลบ้าครั้งนี้ ก็เป็นการจัดการของฉิน โหย่วเจียว ทำให้พี่ชายทั้งหลายเห็นว่าเผยหยุนเกอ 'เสียสติ' ผลักเธอตกลงมาจากตึก
สุดท้ายจึงต้องส่งเผยหยุนเกอเข้าโรงพยาบาลบ้า
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเถื่อน ผู้อำนวยการชอบลวนลามเด็กสาว
นึกย้อนกลับไป เผยหยุนเกอก็อดหัวเราะเยาะไม่ได้
ตัวเอกแบบนี้ ยังจะถูกเรียกว่าเป็น 'ตัวละครดอกบัวดำที่แก้แค้นคืน' อีกเหรอ
...
หลังจากนึกถึงเนื้อเรื่องจบ เผยหยุนเกอได้แต่ยอมรับความจริง แต่ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแต่อย่างใด
เสียงแหบแห้งของเธอแฝงความเย็นยะเยือก "ขาฉัน คุณเป็นคนทำให้บาดเจ็บใช่ไหม?"
คำถามที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ผู้อำนวยการชะงัก แต่แล้วก็หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา
"ไอ้เด็กบ้า สมองเสียแล้วสิ? ยังจะมาทำเป็นคุณหนูบ้านฉินอีก ดูตัวเองหน่อยสิว่าเป็นอะไร?!"
พูดจบ ผู้อำนวยการกำลังจะกระชากตัวเธอ แต่กลับเห็นคนตรงหน้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน
ราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยสักนิด
"งั้นคุณต้องชดใช้ขาให้ฉันหนึ่งข้าง"
ใบหน้าของเผยหยุนเกองดงามเย้ายวน แต่กลับแฝงไว้ด้วยความโหดเหี้ยม
สีหน้าที่อ่านไม่ออกนี้ทำให้คนขนลุกซู่!
ทำให้ผู้อำนวยการแทบคิดว่าตัวเองเห็นผี!
เด็กสาวตรงหน้าราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ไม่เหมือนเผยหยุนเกอที่ขี้อายและปิดกั้นตัวเองเลย?!
"คิดดีแล้วหรือยังว่าจะเอาขาข้างไหนมาแลก?"
คำพูดของเด็กสาวเหมือนคำสาปแห่งความตาย แต่ชั่วครู่กลับทำให้ผู้อำนวยการได้สติ!
ผีบ้าอะไรกัน!
เด็กน้อยคนหนึ่งมาทำท่าทำทาง กลับทำให้เขาตกใจ?!
"กล้าขู่กูเหรอ? ไอ้เด็กบ้า คอยดูซิว่ากูจะจัดการแกยังไง!"
ผู้อำนวยการโกรธจัดจนหน้าตาบิดเบี้ยว พุ่งเข้าใส่เผยหยุนเกออย่างดุร้าย!


## บทที่ 2 แต่ฉันป่วยนะ

ในตอนนี้
เผยหยุนเกอที่ยืนนิ่งไม่ขยับ ในจังหวะที่ผู้อำนวยการพุ่งเข้ามา เธอก็หลบไปด้านข้างทันที!
ชั่วพริบตา
ร่างอ้วนใหญ่ของผู้อำนวยการที่ควบคุมไม่ได้ก็พุ่งไปข้างหน้า!
ล้มหน้าคะมำ!
ดูน่าสมเพชมาก!
"ไร้ค่า" เผยหยุนเกอมองเขาด้วยสายตาดูแคลนพลางหัวเราะเยาะเบาๆ
จากนั้นเธอก็เดินไปอีกด้านแล้วก้มตัวลง เก็บมีดที่ผู้อำนวยการใช้กรีดเสื้อผ้าของเด็กสาวขึ้นมา
ในตอนนี้
ผู้อำนวยการล้มจนกระดูกปวดไปหมด ยังไม่ทันได้เก็บสีหน้าดุร้าย ก็เห็นเผยหยุนเกอกำลังเล่นมีด ทันใดนั้นความหนาวเย็นก็แล่นขึ้นมาที่ท้ายทอย!
"เธอจะทำอะไร?!"
ผู้อำนวยการใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พอได้สติก็รีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาด้วยมือที่สั่นเทา!
"ผู้อำนวยการอยากลองดูไหมว่าคนจะมาทันหรือว่ามีดของฉันจะเร็วกว่า?"
เผยหยุนเกอคุกเข่าข้างหนึ่งลง สบตากับเขา
ขาของเธอยังคงมีเลือดไหล แต่เด็กสาวกลับทำเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเอง ราวกับเป็นคนที่ปีนขึ้นมาจากนรก...
ผู้อำนวยการทั้งตัวอ่อนยวบ มองปลายมีดในมือของเผยหยุนเกอที่จ่อตรงลำคอของเขา!
"เผย...เผยหยุนเกอ! ฆ่าคนมันผิดกฎหมายนะ!!"
เมื่อได้ยินสัตว์เดรัจฉานคนนี้พูดเรื่องกฎหมายกับเธอ สีหน้าของเผยหยุนเกอก็ผ่านความเยาะหยันไปวูบหนึ่ง
จากนั้นเธอก็หัวเราะเบาๆ อย่างเกียจคร้าน "แต่ฉันเป็นโรคนี่นา"
ผู้อำนวยการพอได้ยินก็แข็งทื่อไปทั้งตัว!
"คุณ...คุณหนูเพ่ย์! ผมรู้ผิดแล้ว ขอร้องล่ะ—"
เหงื่อเย็นท่วมหลังผู้อำนวยการ ยังพูดไม่ทันจบก็พลันร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด!!
ไม่นาน
"ฉันคิดได้แล้ว แค่ขาที่สาม"
เผยหยุนเกอยกมุมปากขึ้น น้ำเสียงไพเราะทั้งเหิมเกริมและเฉยชา
มีดในมือเธอเปื้อนเลือดไปแล้ว
ส่วนผู้อำนวยการ
ตอนนี้กุมหว่างขาด้วยความเจ็บปวด เลือดแดงฉานแผ่ซึม ร่างอ้วนสั่นเทิ้ม
จนกระทั่งหลังจากที่เด็กสาวจากไป
เขาถึงได้สั่นมือโทรออก
"เจียวเจียว เผยหยุนเกอหนีไปแล้ว! ยายบ้านี่ ลูกต้องแก้แค้นให้พ่อให้ได้!!"
ดวงตาทั้งคู่ของเขาแดงก่ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความแค้นเคืองอาฆาต!
...
โรงพยาบาลวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยค้นหาทั่วทุกที่
"เจอหรือยัง? อย่าให้เธอหนีไปได้เด็ดขาด!"
ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กสาวอายุน้อยๆ คนหนึ่งจะทำให้ผู้อำนวยการพิการแล้วหนีออกมาได้!
ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน!
ชั้นล่าง
เผยหยุนเกอที่หลบการค้นหาได้กุมบาดแผลที่เสียเลือดมาก ใบหน้าซีดขาว เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นฝนพรำตกอยู่ข้างนอก
เงาร่างของเธอดูทุลักทุเล ก้มหน้าลงหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจขณะเช็ดคราบเลือดบนมีด
ดวงตาที่งดงามกลับแฝงไว้ด้วยความเย็นชา
"งั้นเหรอ งั้นก็ลองเล่นดูสักหน่อย"
ทันใด
เสียงโฮ่งดังมาจากที่ไหนสักแห่ง
เผยหยุนเกอหันไปมองก็เห็นเงาขาวคุ้นตา วิ่งเล่นอย่างสนุกสนานท่ามกลางสายฝน
"เอ้อโกว?"
เผยหยุนเกอนึกถึง 'ตัวละคร' เพียงตัวเดียวในเรื่องที่เธอชอบ พูดออกมาโดยไม่ทันคิด แต่ไม่คิดว่าเงาขาวนั้นจะหยุดจริงๆ!
มันดูเหมือนกำลังมองหาเป้าหมาย สุดท้ายก็จับจ้องไปที่เผยหยุนเกอที่อยู่ชั้นล่าง
"โฮ่ง—" มันเห่าอย่างตื่นเต้นดีใจ
เผยหยุนเกอพอได้ยินก็รู้สึกไม่ค่อยดี
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!
ในจังหวะถัดมา เธอก็เห็นอาลาสขนสีขาวตัวนั้นวิ่งพรวดพราดมาหาเธอ เห่าอย่างตื่นเต้น
"??!"
เผยหยุนเกอหลบไม่ทัน ถูกกระโจนใส่จนล้มลงกับพื้น ปวดไปทั้งตัว
ยิ่งไปกว่านั้น ไอ้ตัวที่ไม่รักชีวิตนี่ ตัวเปียกโชกมาถูไถกับเธอ ดวงตาสีดำวาววับเต็มไปด้วยความยินดี!
นี่คืออาลาสที่เผยหยุนเกอตัวละครรองเลี้ยงมาหลายปี ต่อมาเพราะกัดฉิน โหย่วเจียว จึงถูกตีตายอย่างทารุณ
เผยหยุนเกอกลั้นความรู้สึกอยากด่าหมา ในใจยังไม่ทันสงสัย
ทันใด
มีเสียงร้องอย่างดีใจดังมาจากที่ไกลๆ
"ท่านตู้ เจอแล้ว! อาลาสอยู่ตรงนั้น!!"
เผยหยุนเกอพอได้ยินก็หันไปมอง เห็นเงาร่างคนรางๆ ในม่านฝน


## บทที่ 3 มาเรียกพี่ชายให้ฟังหน่อย

ร่างของชายหนุ่มสูงตระหง่านดั่งต้นสน ขาทั้งสองข้างใต้กางเกงสแล็คยาวเรียวและดูเคร่งขรึมเกินไป เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ เผยหยุนเกอมองเห็นใบหน้าของเขาชัดเจน
คิ้วตาลึกล้ำเย็นชา ดูเกียจคร้านอยู่บ้าง ม่านตาสีจางแฝงความห่างเหินราวกับกั้นคนอื่นออกไปพันลี้ หางตาที่เชิดขึ้นกลับชวนให้หลงใหล
แต่ในตอนนี้
สายตาของเขาที่ไม่หลบเลี่ยง กำลังจับจ้องอยู่ที่เธอ
ทันใดนั้น
"ดูตรงนั้น! คนอยู่ตรงโน้น!!!"
ชายร่างใหญ่ถือกระบองวิ่งมาอย่างดุดัน
แต่ทว่า
เมื่อพวกเขาเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเผยหยุนเกอ ก็หยุดชะงักโดยไม่รู้ตัว
เขามีท่าทางเกียจคร้าน เพียงแค่ยืนเฉยๆ ก็ทำให้คนรู้สึกกดดัน
"คุณครับ นี่เป็นคนไข้ที่มีอาการกำเริบจากโรงพยาบาลของเรา ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอพาตัวเธอไปก่อนนะครับ"
ยามคนหนึ่งก้าวออกมาพูดด้วยท่าทางตื่นกลัว
"คุณคะ ช่วยแจ้งตำรวจให้หน่อยได้ไหม? โรงพยาบาลนี้ล่วงละเมิดทางเพศผู้ป่วยที่เป็นผู้เยาว์"
เผยหยุนเกอจำไม่ได้ว่าที่นี่มีคนที่เรียกว่า 'ท่านตู้' จึงเงยหน้าขึ้นพูด
ในตอนนี้ ถ้าชายคนนี้ช่วยแจ้งตำรวจให้ นั่นจะเป็นวิธีแก้ปัญหาที่ง่ายที่สุด
แต่ถ้าพวกเขาสมรู้ร่วมคิดกัน...
ดวงตาของเผยหยุนเกอวาบไหวด้วยแววตาอันมืดมน มือกำมีดสั้นแน่น
"คุณครับ เธอเป็นแค่คนบ้า! อย่าไปฟังที่เธอพูด!!"
ยามแสดงท่าทางตื่นตระหนก รีบพูดว่า "พวกนายรีบไปจับตัวเธอมาเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ
เผยหยุนเกอกำมีดสั้นแน่น รอให้ยามเดินเข้ามาใกล้ แต่จู่ๆ ก็มีร่างหนึ่งมาบังสายตาเธอ
"คุณครับ คุณ..."
ยามใจหายวาบ เพิ่งจะขัดขวาง แต่ก็ถูกผู้ช่วยของชายหนุ่มห้ามไว้
ในตอนนั้น
เผยหยุนเกอเงยหน้าขึ้น โดยไม่ตั้งใจก็สบตากับดวงตาสีเข้มจนแทบจะกลืนแสงของชายหนุ่ม
"คุณคะ โรงพยาบาลนี้..."
"เรียกอะไรว่าคุณ?"
เขายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ จู่ๆ ก็ยื่นนิ้วชี้เรียวยาวมาแตะที่หน้าผากของเธอ เสียงทุ้มต่ำชวนฝัน
"มา เรียกพี่ชายให้ฟังหน่อย"
คำว่าพี่ชายที่เปล่งออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ ยิ่งฟังคล้ายการเกี้ยวพาราสี
ความอุ่นจากปลายนิ้วที่แตะหน้าผาก ทำให้เผยหยุนเกอสมองค้างไปนานกว่าจะตั้งสติได้
นี่เธอถูกแกล้งงั้นเหรอ?
ไม่ใช่แค่เผยหยุนเกอ แม้แต่เจิงจู้หลี่ก็หันขวับกลับมามองด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ!
ท่านตู้นี่โดนเทพเจ้าองค์ไหนเข้าสิงแล้ว!?
เย็นชาและเคร่งขรึมมาตลอดยี่สิบกว่าปี ตอนนี้มาแกล้งคนไข้ในโรงพยาบาลจิตเวช!?
แต่ผู้หญิงคนนี้ก็แปลกเกินไปแล้ว...
หน้าตาเต็มไปด้วยรอยช้ำ ถ้าไม่รู้คงคิดว่าเธอชื่อฤดูใบไม้ผลิ
ทันใดนั้น
"พี่ชายพาหนูไปด้วยได้ไหมคะ?"
สาวน้อยยิ้มเจ้าเสน่ห์ แต่ดวงตากลับใสซื่อชวนหลงใหล
สิ่งที่อยู่ในมือ กลับกำแน่น
ม่านตาสีจางของชายหนุ่มเข้มขึ้น ดวงตาที่ดูเกียจคร้านยังคงห่างเหิน ไม่รอให้เธอตั้งตัวก็ฉวยมีดสั้นในมือเธอไป
เด็กคนนี้กล้าจริงๆ
เผยหยุนเกอจ้องชายหนุ่มที่ย่อตัวลงตรงหน้าทันที "คุณ..."
"เจิง ซวี่ แจ้งตำรวจ"
ชายหนุ่มพูดอย่างใจเย็น ยามก็เริ่มตื่นตระหนก
"คุณครับ คุณจะเชื่อคำพูดของคนบ้าเหรอ??!"
พูดยังไม่ทันขาดคำ
เสียงไซเรนตำรวจก็ดังมาจากหน้าประตู!
"เกิดอะไรขึ้น?!" มีคนถามอย่างตื่นตระหนก
นี่ยังไม่ได้แจ้งตำรวจไม่ใช่เหรอ??!
คนในโรงพยาบาลต่างหน้าซีดเผือด วุ่นวายราวกับต้มน้ำเดือด!
"เจิง ซวี่ พาหมากลับไป"
เจิงจู้หลี่พยักหน้า กำลังจะเก็บสายจูง แต่ไม่คิดว่าอาลาสจะเห่าใส่เขาอย่างดุดัน ทำเอาเขาตกใจ
"เจ้าตัวโง่ มานี่"
เมื่อได้ยินเสียงเธอ อาลาสก็เดินมาเอาตัวถูไถเธออย่างว่าง่าย
ดวงตาเป็นประกาย นอนกลิ้งที่ขาเธอ อยากให้เธอลูบท้อง
เห็นแบบนั้น เจิงจู้หลี่ก็เข้าใจทันที
ที่แท้อาลาสที่คุณชายเก็บมาไม่ใช่หมาจรจัด แต่เป็นสัตว์เลี้ยงของผู้หญิงคนนี้
เผยหยุนเกอหัวเราะเบาๆ อย่างไร้ยางอาย สวยงามชวนมอง "พี่ชายอย่าแย่งหมาสิคะ แย่งคนไม่ดีกว่าเหรอ?"


## บทที่ 4 ไม่ใช่ว่าอยากกลับบ้านกับพี่ชายหรอ?

อย่างไร้เหตุผล
บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที แม้แต่บอดี้การ์ดข้างๆ ก็ไม่กล้าหายใจ
คำพูดของคุณหนูคนนี้ ทำไมถึงพูดเหมือนว่าท่านตู้เป็นโจร?
แต่ในวินาถัดมา พวกเขายิ่งประหลาดใจกว่าเดิม
หลังจากที่ชายหนุ่มโยนมีดเข้าถังขยะ เขาพูดอย่างใจเย็นว่า "เจิง ซวี่ จำไว้ว่าต้องปรับพื้นที่ตรงนี้ให้เรียบ"
"ครับ...ครับ!" เจิงจู้หลี่รีบตอบรับทันที
เมื่อได้ยินเช่นนั้น คนอื่นๆ ในโรงพยาบาลต่างตกใจและรู้สึกหนาวสันหลังวาบ!
แย่แล้ว!
คราวนี้เจอของแข็งเข้าจริงๆ!
ส่วนเผยหยุนเกอรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ ว่าหลังจัดการโรงพยาบาลนี้เสร็จ คนต่อไปอาจจะเป็นเธอ...
จากนั้น
ขณะที่เผยหยุนเกอกำลังจะเงยหน้าขึ้น จู่ๆ เธอก็ได้กลิ่นหอมเย็นชาที่แปลกและรุกล้ำจากรอบตัว
ทันใดนั้น
ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว โลกก็หมุนคว้างและเธอก็ล้มเข้าไปในอ้อมอกอุ่นๆ!
ผ่านเสื้อเชิ้ตบางๆ ความร้อนและเสียงหัวใจเต้น ทำให้ใครก็ต้องหน้าแดง
สีหน้าของเผยหยุนเกอเปลี่ยนไป เธอโอบรอบคอชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณ ราวกับกลัวจะตกลงมา
ปฏิกิริยานี้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกพอใจ
ไม่นาน
เผยหยุนเกอได้ยินเสียงทุ้มต่ำของฮั่วซือตู้ที่แฝงความล้อเลียนและความสนิทสนม
"กลัวอะไร? เอวพี่แข็งแรงดี"
"คุณทำอะไร?" รอยยิ้มของเธอหายไป
ตั้งแต่แรกเห็น เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป ไม่ควรเข้าใกล้ แต่ไม่คิดว่าการกระทำของเขาจะคาดเดาไม่ได้ขนาดนี้
"ไม่ใช่อยากกลับบ้านกับพี่หรอกเหรอ?"
ฮั่วซือตู้ทำหน้าเรียบเฉย ส่งร่มให้เผยหยุนเกอถือ แล้วเตรียมจะอุ้มเธอเดินออกไปแบบนั้น
ภาพนี้ทำให้เจิงจู้หลี่และบอดี้การ์ดทั้งหลายตาค้าง!
ท่านตู้เป็นอะไรไป?!
จะจับตัวคนไปจริงๆ เหรอ??!
อย่างไรก็ตาม
ขณะที่ฮั่วซือตู้เพิ่งเดินมาถึงประตู จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนด้วยความโกรธ
"คนไปไหน!? บอกให้รู้ไว้เลย ถ้าน้องสาวฉันหายไป พวกแกก็เตรียมติดคุกตลอดชีวิตได้เลย!"
เมื่อได้ยินเสียง เผยหยุนเกอหันไปเห็นใบหน้าดุดันของฉิน ล่าง
จากผมสีเทาเงินและหน้าตาที่โดดเด่นของเขา เผยหยุนเกอเดาจากคำบรรยายในนิยายว่านี่คือพี่ชายคนที่สามของเธอ
นักกีฬาอีสปอร์ตชื่อดังในประเทศ เพิ่งคว้าแชมป์โลกกลับมาพร้อมทีม
ในตอนนั้น
ฉิน ล่างยังไม่ทันเก็บสีหน้าดุดัน ก็เห็นน้องสาวมองเขาอย่างเย็นชา
"หยุน หยุน..."
ฉิน ล่างรู้สึกคอแห้ง แต่พูดยังไม่ทันจบ เผยหยุนเกอก็เห็นผู้ชายที่หน้าตาคล้ายฉิน ล่างและผู้หญิงสวยคนหนึ่งอยู่ไม่ไกล
เผยหยุนเกอหัวเราะเยาะ "คนที่ไม่ควรมา ก็มากันหมดแล้วสินะ?"
หมด??
แต่เดิมฉิน ล่างยังงุนงง แต่พอหันไปก็เห็นพี่ใหญ่และฉิน โหย่วเจียวรีบมาด้วย
"พี่ไม่ใช่จะพาน้องกลับบ้านหรอกเหรอ?"
เผยหยุนเกอยิ้มมุมปาก แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหูฮั่วซือตู้ต่อหน้าฉิน ล่าง
ฉิน ล่าง: "??!"
สถานการณ์ไม่ถูกต้อง!!
ไม่ใช่ว่าตอนนี้น้องสาวควรจะวิ่งมาหาเขาแล้วขอกอดด้วยท่าทางน่ารักๆ หรอกเหรอ?!
ทำไมจู่ๆ ถึงมีผู้ชายแปลกหน้าโผล่มาอุ้มน้องสาวเขา แถมยังได้น้องสาวเรียกพี่อย่างหวานซะด้วย?!
ทำไมเรื่องราวถึงไม่เหมือนชาติที่แล้ว?
หรือว่าเพราะเขาเกิดใหม่แล้วมาเร็วเกินไป??
ฉิน ล่างเห็นเผยหยุนเกอถูกอุ้ม ตาแดงก่ำ กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
เขายังไม่เคยได้อุ้มเกอเอ๋อแบบนี้เลย
อย่างไรก็ตาม
เมื่อเผยหยุนเกอเห็นสีหน้าของฉิน ล่าง คิดว่าเขาจะเยาะเย้ยอีก จึงหันหน้าหนีไม่สนใจ
ท่าทางนี้ยิ่งทำให้ฉิน ล่างรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย
เกอเอ๋อของเขาเป็นอะไรไป??!
"พี่สาม เผยหยุนเกอไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"
จู่ๆ ก็มีเสียงหวานใสดังขึ้น
เผยหยุนเกอขมวดคิ้วโดยสัญชาตญาณ
ในตอนนั้น
ไม่รู้ว่าชายที่อุ้มเธอเป็นอะไร จู่ๆ ก็เดินตรงไปทางไกล
ทำให้คนที่มาใหม่มองไม่เห็นตัวชายหนุ่มชัดเจน ยิ่งไม่รู้ว่าคนนี้คือประธานกลุ่มบริษัทฮั่วซื่อที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
"เกอ..."
ฉิน ล่างยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกฉิน โหย่วเจียวจับมือไว้ "พี่สาม ช่างเถอะค่ะ เธอแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากพวกพี่ๆ"
PS: พี่ๆ เกิดใหม่


## บทที่ 5 พี่สาวครับ ผมจะยกพี่ชายให้พี่

"แต่ก็ไม่รู้จักประมาณตัวจริงๆ พี่สามเพิ่งกลับประเทศ ก็ทำให้พวกคุณต้องกังวลแล้ว จำเป็นต้องแย่งความรักขนาดนี้เลยหรือ?"
เมื่อเห็นสีหน้าเย่อหยิ่งดูแคลนของฉิน โหย่วเจียว ข้อนิ้วของฉิน ล่างก็ซีดขาว
ชาติที่แล้ว ตระกูลฉินของพวกเขาเลี้ยงดูฉิน โหย่วเจียวราวกับไข่มุกบนฝ่ามือ แต่กลับทอดทิ้งเกอเอ๋อเหมือนรองเท้าเก่า ภายหลังเพราะไปขัดใจคน จึงจบลงด้วยการที่ครอบครัวแตกสาแหรกขาด
แต่สิ่งที่เขารู้สึกว่าน่าขันที่สุดคือ ฉิน โหย่วเจียวที่พวกเขาเลี้ยงดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ กลับหักหลังไปเป็นเพื่อนกับศัตรู แถมยังให้พี่ใหญ่ยอมรับผู้หญิงที่ทำให้ตระกูลฉินล้มละลาย
ส่วนเกอเอ๋อที่ไม่เคยได้รับความรักใคร่ กลับแบกรับหน้าที่ดูแลพวกเขาอย่างเงียบๆ จนทำให้พวกเขาต้องเสียใจภายหลัง
ฉิน ล่างสูดหายใจลึก "เธอมาทำไม?"
ฉิน โหย่วเจียวกัดริมฝีปาก "พี่สาม ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนี่ก็เป็นพ่อแท้ๆ ของฉัน ฉันได้ยินมาว่า เผยหยุนเกอทำร้ายพ่อฉัน"
พูดจบ ฉิน โหย่วเจียวคิดว่า ฉิน ล่างจะต้องปลอบใจเธอเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ให้พี่ใหญ่ส่งเผยหยุนเกอไปให้ไกลๆ
แต่ในตอนนี้ ฉิน ล่างที่เกิดใหม่ไม่อยากเสียเวลาพูดจากับฉิน โหย่วเจียวเลยสักนิด ในใจในตามีแต่ความกังวลว่าเกอเอ๋อของเขาจะหนีไปกับผู้ชายคนอื่น
เขาพูดอย่างรำคาญ "งั้นเธอก็ไปดูแลเขาสิ!"
ทันใดนั้น สีหน้าของฉิน โหย่วเจียวก็แข็งค้าง ไม่คิดว่าฉิน ล่างจะพูดกับเธอแบบนี้
"พี่สาม..."
ฉิน โหย่วเจียวเพิ่งจะอ้าปากพูด ฉิน ล่างก็วิ่งไปทางที่เผยหยุนเกอจากไปแล้ว แต่ไม่คิดว่า คนจะหายไปแล้ว!
ในรถ
"อาลาส!"
พอเผยหยุนเกอขึ้นรถก็สังเกตเห็นว่า ข้างๆ มีเด็กน่ารักใส่เสื้อกั๊กเชิ้ตตัวหนึ่ง ใบหน้าประณีตคล้ายกับชายตรงหน้าอยู่สามส่วน
"เธอไปลาเขาครั้งสุดท้ายเถอะ"
ฮั่วซือตู้เช็ดหลังมืออย่างไม่ใส่ใจ
"ทำไมล่ะ? ฮือๆๆ อาลาสเป็นอะไรไป?!"
เสียงร้องไห้ของเด็กน่ารักมีสำเนียงเหมือนเด็กทารก กอดอาลาสที่เปียกชุ่มด้วยความเศร้าโศก
"คุณชายน้อย อาลาสเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณผู้หญิงท่านนี้"
เจิงจู้หลี่เห็นคุณชายน้อยร้องไห้จนตาแดง จึงพูดด้วยความสงสาร
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
เด็กน่ารักเงยหน้าขึ้นทันที จ้องมองเผยหยุนเกอไม่กะพริบตา
ในขณะที่เผยหยุนเกอกำลังคาดเดาว่า เด็กน่ารักคนนี้เป็นลูกชายของชายคนนี้หรือไม่ เขาก็พูดอะไรที่น่าตกใจออกมา
"พี่สาวครับ ผมยกพี่ชายให้พี่ได้ อย่าพาอาลาสไปได้ไหมครับ?"
เด็กน่ารักสูดน้ำมูก
เผยหยุนเกอ: "..."
ตอนนี้หมาแพงขนาดนี้เลยเหรอ?
บรรยากาศยังคงเงียบกริบ
เจิงจู้หลี่อดกลัวไม่ได้ว่า ท่านตู้จะโยนคุณชายน้อยออกนอกรถหรือไม่
ประธานกลุ่มบริษัทฮั่วซื่อผู้สง่างาม ถูกเอาไปแลกกับสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง??!
"ลองพูดอีกครั้งดูสิ"
ฮั่วซือตู้มองเขาอย่างเรื่อยเฉื่อย
ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่าคอยรบเร้าให้เขาหาคู่ เขาก็คงไม่ต้องออกมาตามหาหมาด้วยตัวเอง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กน่ารักก็กอดอาลาสแน่น ดวงตาแดงด้วยความน้อยใจ
พี่ชายไม่รักเขาเลยจริงๆ
จากนั้น
เด็กน่ารักเหลือบมองเผยหยุนเกอ แล้วเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง "พี่สาวครับ งั้นผมขอไปกับพี่ได้ไหม"
อยู่ที่ไหนหมาอยู่ที่นั่น
ในตอนนี้ เผยหยุนเกอยังไม่ทันได้พูด ก็ได้ยินชายคนนั้นพูดเสียงเย็น
"เจิง ซวี่ จอดรถ อุ้มเขากลับคฤหาสน์"
เด็กน่ารักตกใจจนไม่อยากเชื่อ "พี่ชายเนรคุณ!"
ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ พูดอย่างช้าๆ "เพิ่มวิชาภาษาไทยอีกสองคาบต่อสัปดาห์"
คงเพราะเห็นเด็กน่ารักน่าสงสาร เผยหยุนเกอจึงเลิกคิ้ว ลูบหัวอาลาส
"เธอไปอยู่เป็นเพื่อนน้องก่อนนะ อีกไม่กี่วันจะมารับ"
อาลาสเอาหน้าถูกับเผยหยุนเกออย่างอาลัย มองเด็กน่ารักที่ตาละห้อยแล้วจึงตามไป
ไม่นาน
ในรถเหลือเพียงสองคน
เผยหยุนเกอได้ยินชายคนนั้นถามอย่างไม่เร่งรีบ "อยากไปกับผมจริงๆ เหรอ?"


## บทที่ 6 พี่ชายคงจะมีแฟนเร็วๆ แน่เลยสินะ?

เมื่อเห็นเธอครั้งแรก เขามองเห็นสีหน้าระแวงของเธอ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอยากแกล้งเด็กน้อยคนนี้
แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นเธอทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วหันหน้าหนี ไม่สนใจญาติของเธอ เขากลับพาเธอออกมาจริงๆ
นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่เขาทำอะไรหุนหันพลันแล่น
"ถ้าพี่มีธุระ ก็ปล่อยหนูลงข้างทางก็ได้นะคะ"
เผยหยุนเกอมีดวงตาใสกระจ่าง แต่กลับรู้สึกได้ว่าเธอเป็นคนที่ทั้งดุดันและเถื่อน
ในความคิดของเธอ การที่ชายคนนี้พาเธอออกมา ทำให้เธอติดหนี้บุญคุณเขาแล้ว เธอจึงไม่หวังว่าเขาจะรับภาระดูแลเธอต่อไป
น้ำเสียงทุ้มต่ำเกียจคร้านของชายหนุ่ม ยิ่งดูเย็นชากว่าเสียงที่ดังจากไฟแช็กเงินในมือเขาเสียอีก
"เด็กสาวหนีออกจากบ้าน พี่ก็ต้องรับผิดชอบสิ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวใจของเผยหยุนเกอก็เต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะอย่างประหลาด
ผู้ชายแบบนี้กลับไม่ใช่พระเอกเหรอ?
แล้วทำไมเฉิงจื่อหวนถึงได้เป็นพระเอก? เพราะเขาโรคจิตพอหรือไง??
คิดได้แค่นั้น เผยหยุนเกอยังไม่ทันได้สติ ร่างกายก็ลอยขึ้นกลางอากาศ ถูกอุ้มขึ้นมาอีกครั้ง!
เผยหยุนเกอโอบรอบคอชายหนุ่มโดยสัญชาตญาณเป็นครั้งที่สอง สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
โดยเฉพาะเมื่อเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยที่มุมปากของเขา
เธอยิ้มสดใสอย่างไม่เสียดาย "พี่คงจีบสาวได้เร็วมากสินะคะ?"
นัยของคำพูดนี้คือ ฮั่วซือตู้คงโดนทิ้งเร็วมากแน่ๆ เมื่อจีบใคร
แต่ใครจะคิด
ชายหนุ่มทำท่าไม่ใส่ใจ ดูเกียจคร้านอย่างเซ็กซี่ แต่คำพูดกลับทำให้คนต้องหน้าแดงใจเต้น
"ผู้ชายคนอื่นอาจจะเร็ว แต่พี่มีแต่ความดุดันรุนแรง"
เผยหยุนเกอ: "..."
โรงแรม
ห้องชุดประธานาธิบดี
เผยหยุนเกอถูกชายหนุ่มวางลงบนโซฟา
อย่างไรก็ตาม เมื่อเผยหยุนเกอมองรอบๆ กลับพบว่าบนเตียงที่อยู่ไม่ไกล มีกลีบกุหลาบที่ถูกจัดเป็นรูปหัวใจ
"เปลี่ยนชุดนี้ก่อน"
ฮั่วซือตู้เดินเข้ามา โยนเสื้อคลุมอาบน้ำให้เผยหยุนเกออย่างไม่ใส่ใจ แล้วนั่งลงข้างๆ
จนกระทั่งเขาหันหลัง พบว่าเผยหยุนเกอกำลังมองเสื้อคลุมในมือ
ไม่นาน เธอก็มองเขาอย่างมีความหมาย
เมื่อเห็นเช่นนั้น
ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ แล้วค่อยๆ โน้มตัวเข้าใกล้เธอ
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาดูเหมือนจะมีอุณหภูมิที่ร้อนระอุ "เด็กน้อย ถ้าพี่เป็นคนไม่ดี ตอนนี้หนูคงไม่ได้นั่งบนโซฟา แต่นั่งบนตักพี่แล้ว"
พูดจบ
เขากำลังจะโทรศัพท์ติดต่อบริการของโรงแรม แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
"ท่านตู้คะ? ท่านหญิงฮั่วบอกว่าท่านยังไม่ได้ทานอาหารเย็น ให้ดิฉันเอามาส่งค่ะ"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ แม้แต่เผยหยุนเกอก็ยังขมวดคิ้ว
โรงแรมหรูระดับนี้ จะไม่มีบริการอาหารเย็นได้อย่างไร?
นี่มันชัดเจนว่ามีเจตนาแอบแฝง
"หนูต้องไปห้องน้ำไหมคะ?" เผยหยุนเกอรู้งาน
ถึงอย่างไรก็เป็นความหวังดีของผู้ใหญ่
อย่างไรก็ตาม ฮั่วซือตู้กลับมองเธอด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน
"ถ้าหนูอายุน้อยกว่านี้อีกหน่อย บางทีอาจจะได้เป็นลูกสาวพี่สักครั้ง"
เผยหยุนเกอกระพริบตา
ผู้ชายคนนี้อายุมากกว่าเธอแค่สี่ห้าปีเท่านั้น
ฮั่วซือตู้เหลือบมองเสื้อผ้าเปียกของเธอ "จะอาบน้ำไหม?"
เผยหยุนเกอมองตัวเองที่ดูสกปรกเล็กน้อย คิดว่าฮั่วซือตู้คงรู้สึกว่าเธอสกปรก
"ค่ะ"
เธอพยักหน้า เดินช้าๆ เข้าห้องน้ำ
"ท่านตู้คะ ท่านอยู่ไหมคะ??"
ชายหนุ่มได้ยินเสียงเคาะประตูไม่ลดละ แต่กลับหยิบบุหรี่ออกมาจากซองบุหรี่
ไม่นาน ควันสีขาวก็ลอยวนเวียน
เขากัดบุหรี่ที่ริมฝีปากบางเบา พิงโซฟาอย่างหละหลวม ดวงตาเรียบเฉยดูห่างเหิน ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ


## บทที่ 7 พี่ชายสมัยนี้เก่งจังเลยนะ

จนกระทั่งประตูห้องน้ำเปิดออก
ชายหนุ่มถึงได้รู้สึกตัว เขาดับบุหรี่ในมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองครึ่งๆ
แต่ไม่คิดว่าหญิงสาวที่เดินเข้าไปกับที่เดินออกมาจะดูเหมือนคนละคน
เธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ เอวบางร่างบาง ขาขาวเรียวสวยชวนให้ตาลาย
คิ้วตางดงามราวกับเกิดมาพร้อมความดื้อรั้น แต่กลับมีดวงตาที่สวยใสบริสุทธิ์
ทำให้ฮั่วซือตู้รู้สึกว่า แค่เธอทำตัวน่ารัก ต่อให้ทำเรื่องเลวร้ายอะไร ก็คงไม่มีใครกล้าด่าเธอ
"คุณจะไปอาบน้ำหรือ?"
เผยหยุนเกอเช็ดผมไปด้วย พอใจกับรูปร่างหน้าตาของตัวเอง หันไปเห็นว่าขากางเกงของชายหนุ่มเปียกเป็นจุด
"อืม"
ฮั่วซือตู้ละสายตา ตอบเสียงเรียบ "อย่าให้ใครเข้ามา เดี๋ยวจะมีพนักงานผู้หญิงมา"
เผยหยุนเกอมองเขาอีกครั้ง "ค่ะ ขอบคุณ"
ก่อนที่เธอจะย้อนชาติ รอบตัวเธอก็มีทายาทตระกูลดีๆ ที่ไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอยู่มาก แต่ไม่มีใครปฏิเสธตรงๆ แบบฮั่วซือตู้
ถึงขนาดทำให้เผยหยุนเกอสงสัยว่า เขาอาจจะเคยผิดหวังในความรัก
เป็นไปไม่ได้
เผยหยุนเกอรีบตัดความคิดนั้นทิ้งไป
แม้แต่เธอที่ถูกว่าเลือกมากยังรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ตรงสเป็คเธอ
หน้าตาตรงความชอบของเธอทุกอย่าง
ต่อมา
ก่อนที่เผยหยุนเกอจะทันคิดอะไร ที่ประตูก็มีเสียงดังขึ้น
เธอหันไปมอง เห็นพนักงานผู้หญิงเดินเข้ามา
ข้างหลังมีผู้หญิงสวมรองเท้าส้นสูง แต่งตัวสวยงามในชุดรัดรูปเดินตามมา
"คุณ งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ..."
พนักงานหลบตา วางเสื้อผ้าลงบนโต๊ะแบบขอไปที แล้วเดินออกไป
จากนั้น
พอประตูปิด เผยหยุนเกอก็ได้ยินน้ำเสียงไม่พอใจของผู้หญิงคนนั้น "คุณเป็นใคร?"
"หืม?"
เผยหยุนเกอหันหน้าไป คิ้วตางดงามของเธอ ในสายตาของผู้หญิงคนนั้นยังแฝงความเกียจคร้านหลังทำเรื่องบางอย่าง
ผู้หญิงคนนั้นกำมือแน่น!
ไม่ใช่บอกว่าท่านตู้ไม่ยุ่งกับผู้หญิงหรอกหรือ??!
แล้วผู้หญิงคนนี้คืออะไร!!
น่าเสียดายที่ตอนที่เธอถูกท่านหญิงฮั่วเลือกจากบรรดาคุณหนูชั้นสูง ยังดีใจจนแทบบ้า!
เธอโกรธจัด รู้สึกว่าเผยหยุนเกอแย่งที่ของเธอ!
"คุณรู้มั้ยว่าฉันเป็นใคร?"
ผู้หญิงคนนั้นกลั้นโทสะ ถ้าไม่กลัวว่าฮั่วซือตู้อาจจะปรากฏตัว เธอต้องตบหน้าผู้หญิงคนนี้สักสองสามที!
"ไม่รู้"
เผยหยุนเกอหรี่ตาอย่างเกียจคร้าน ไม่อยากพูดอะไร
แต่
ท่าทางนี้ในสายตาผู้หญิงคนนั้น กลับเป็นการอวดอ้างอย่างเงียบๆ
โดยเฉพาะตอนนี้
หญิงสาวเอนตัวพิงโซฟา ใบหน้าซีดเซียว ดูอ่อนแอเหมือนถูกรังแก
"ไร้ยางอาย!"
ผู้หญิงคนนั้นกัดฟัน พอสงบอารมณ์แล้วก็ยิ้มหน้าซื่อ "น้องสาว น้องรู้มั้ยว่าตัวเองอายุเท่าไหร่?
นั่นเป็นแฟนของพี่นะ การแอบไปนอนกับแฟนคนอื่นแบบนี้..."
ยังพูดไม่ทันจบ เผยหยุนเกอก็ลืมตาขึ้นมองเธอ
ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินชัดเจน เกือบจะหลงเชื่อผู้หญิงคนนี้แล้ว
เธอถามด้วยอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้ "แล้วไง?"
"น้องรู้มั้ยว่าผู้ชายชอบผู้หญิงแบบไหน? ผู้หญิงกับเด็กผู้หญิงมันต่างกันนะ"
เธอหยิบเงินหลายร้อยออกมาพลางยิ้ม "ตู้... เขาแค่อยากลองของใหม่เท่านั้น น้องสาว เธอ..."
ผู้หญิงคนนั้นยังพูดไม่จบ ก็เห็นคนที่นั่งอยู่บนโซฟาลุกขึ้น
เผยหยุนเกอไม่มองเธอ กลับแก้เสื้อคลุมอาบน้ำออก
ไม่นาน
เสื้อคลุมอาบน้ำร่วงลงพื้น รูปร่างงดงามอ้อนแอ้น แทบจะทำให้ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นแสบร้อน
เธอกำเงินที่ตั้งใจจะใช้ดูถูกเผยหยุนเกอแน่น
เผยหยุนเกอหัวเราะเบาๆ หางตางดงามเชิดขึ้น
เธอพูดช้าๆ "พี่ชายสมัยนี้เก่งจังเลยนะ"
"เธอ—"
ผู้หญิงคนนั้นตาแดงก่ำ มองเผยหยุนเกอค่อยๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า สีหน้าแดงๆ ซีดๆ!


## บทที่ 8 ไม่คาดหวังว่าเธอจะทำอะไรดีๆ

"ถ้าไม่ไป คิดจะอยู่แล้วถอดเสื้อผ้าเหรอ?" เผยหยุนเกอยิ้มมุมปากอย่างสนใจ
หญิงสาวกัดริมฝีปาก เดินออกไปด้วยความโกรธ!
ไม่ใช่ว่าเธอไม่กล้า แต่ถ้าเทียบกันแล้ว ถอดออกมาคงน่าอายกว่า!
หลังจากหญิงสาวจากไป เผยหยุนเกอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยๆ ทายาแดง
ผ่านไปไม่กี่นาที
ฮั่วซือตู้เดินออกมา ได้กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ
"มีคนเข้ามาหรือ?" ดวงตาเขาลึกลง
"ไปแล้วค่ะ"
เผยหยุนเกอทำแผลเสร็จ ยิ้มมุมปากอย่างไม่รีบร้อน "แต่ว่า พี่ชายกลับไปคงต้องอธิบายให้ดีนะคะ"
ฮั่วซือตู้เห็นเธอพันแผลแปลกๆ จึงเดินมาตรงหน้าเธอ เป็นครั้งแรกที่ยอมลดตัวลงมาพันแผลให้คนอื่น
"ไม่คาดหวังว่าเธอจะทำอะไรดีๆ หรอก"
หน้าตาเด็กสาวคนนี้ ดูไม่เรียบร้อยอยู่แล้ว
"..."
เผยหยุนเกอนึกขึ้นมาว่า เมื่อกี้เธอน่าจะบอกผู้หญิงคนนั้นว่าห้องน้ำไม่มีกลอน
"เธอชื่ออะไร?"
ฮั่วซือตู้พันแผลอย่างชำนาญ ผลงานก็ดูดี
"เผยหยุนเกอค่ะ"
ได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก เมื่อเงยหน้าขึ้นมามีท่าทีสบายๆ
"ผมชื่อฮั่วซือตู้ จะทิ้งเบอร์โทรไว้ให้ พักผ่อนเร็วๆ นะ"
...
คืนนั้นหลับไม่ค่อยสนิท
เผยหยุนเกอเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ ลายมือเขียนหนักแน่นมั่นคง
ข้างล่างยังมีเงินวางทับไว้อีกหลายร้อย
ตอนนี้เธอไม่เพียงติดบุญคุณ ยังติดเงินเขาด้วย
เผยหยุนเกอนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองตอนนี้ รู้สึกว่าการตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ค่อนข้างยาก
หลังออกจากโรงแรม แม้เผยหยุนเกอจะไม่ชอบบ้านฉิน แต่ก็นั่งแท็กซี่ไปที่นั่นสักครั้ง
คฤหาสน์ตระกูลฉิน
บนโซฟา ชายหนุ่มรูปงามในเสื้อยืดสีขาว สูบบุหรี่อย่างหงุดหงิด
สีหน้าเซ็งๆ
เมื่อวานเขาใส่ใจแต่คุยกับฉินโหย่วเจียว ปล่อยให้เกอเอ๋อไปกับคนอื่น!!
แต่ในชาติที่แล้ว เป็นเพราะลูกสาวคนสำคัญในโรงพยาบาลเสียชีวิต โรงพยาบาลนี้ถึงถูกเปิดโปง และหลังเกอเอ๋อออกจากโรงพยาบาล ก็ถูกรังแกจนแทบไม่เหลือสภาพคน นิสัยก็แปลกประหลาด
นึกถึงตรงนี้ ฉินล่างก็นึกถึงคำพูดของเกอเอ๋อก่อนเกิดใหม่ที่ว่า 'ชาติหน้าฉันไม่อยากเป็นพี่น้องกับพวกเธออีกแล้ว' มือก็สั่นตาม
เถ้าบุหรี่ทำให้เขาตกใจ เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่คิดว่า จะสบตากับเผยหยุนเกอที่เพิ่งเดินเข้าประตูมาพอดี
เมื่อเทียบกับการแต่งตัวและแต่งหน้าแปลกๆ ในอดีต วันนี้เผยหยุนเกอในชุดแดง ผมดำ ผิวขาว สวยโดดเด่น
โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น หางตาแดงเหมือนอดนอนทั้งคืน แต่ยังคงเย้ายวนใจ
ฉินล่างกำหมัดแน่น ดวงตาชื้น เขาแทบลืมไปแล้วว่าเกอเอ๋อของเขาสวยแค่ไหน
ก่อนล้มละลายเขาไม่เคยเข้าใจเกอเอ๋อเลย หลังล้มละลายเขารู้ว่าเกอเอ๋อหน้าตาดี แต่แม้แต่ลิปสติกแท่งเดียวก็ซื้อให้เธอไม่ได้ ได้แต่มองเธอทำงานสามอย่าง ใส่เสื้อผ้าเก่าๆ
"เกอ..."
"พี่ชาย! ห้องเรียนเปียโนของหนูแดดจ้ามาก พี่บอกว่าจะให้เผยหยุนเกอย้ายห้องนอนมาแลกกับหนูไง ยังไงก็พอๆ กันนี่!"
ฉินโหย่วเจียวพูดแทรกคำพูดของฉินล่างด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง ยิ้มหวานกอดแขนเขาอย่างออดอ้อน
ทันใดนั้น
ใบหน้าหล่อเหลาของฉินล่างก็แข็งค้าง
เขาเคยตกลงเรื่องโหดร้ายแบบนี้จริงๆ เหรอ!
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร ก็เห็นเผยหยุนเกอยิ้มมุมปากสีแดง
"ได้ค่ะ ฉันเตรียมจะอยู่หอพักในโรงเรียนอยู่แล้ว"
พูดจบ
ฉินโหย่วเจียวเพิ่งสังเกตเห็นคนข้างๆ แต่พอเห็นหน้าตาของเผยหยุนเกอชัดๆ ก็ตาโต!
ผู้หญิงคนนี้คือเผยหยุนเกอ?!
เป็นไปไม่ได้! ทำไมเธอถึงหน้าตาแบบนี้??!
"อยู่หอจะชินไหม?"
ฉินล่างเสียงแห้ง ถามอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
ได้ยินแบบนั้น แม้แต่ฉินโหย่วเจียวก็ตกตะลึง พี่สามไม่ได้เกลียดเผยหยุนเกอที่สุด รำคาญเธอหรอกเหรอ?
หรือว่าพี่สามคิดว่า เผยหยุนเกออยู่หอไม่ได้ ย้ายไปย้ายมาจะยิ่งรำคาญเขา??
คิดแบบนี้ สีหน้าฉินโหย่วเจียวก็ดีขึ้นมาก
"พี่สาม เผยหยุนเกอไม่ได้บอบบางขนาดนั้นหรอก"


## บทที่ 9 เผยหยุนเกอสำคัญ หรือฉันสำคัญกว่า?

ฉิน ล่างกำลังจะอ้าปากพูด แต่กลับเห็นเผยหยุนเกอเดินขึ้นบันไดไปเสียก่อน
เขารู้สึกว่า เกอเอ๋อของเขาหลังจากออกจากโรงพยาบาลมา ก็ไม่ค่อยสนใจเขาเท่าไหร่...
ฉิน ล่างเม้มปาก กำลังจะเดินขึ้นบันได แต่กลับถูกดึงไว้
"พี่สาม ไปไหนน่ะ?"
ฉิน โหย่วเจียวรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าช่วงนี้ทั้งพี่สามและพี่ใหญ่ดูแปลกไป เย็นชากับเธอ
แต่ก่อนหน้านี้ มีแต่เธอที่ไม่สนใจพวกเขา ส่วนพวกเขาคอยง้อเธอ
"ไปช่วยหยุนเกอจัดของ"
ฉิน ล่างขมวดคิ้ว ดึงมือของฉิน โหย่วเจียวที่เกาะแขนเขาออกทันที
ฉิน โหย่วเจียวเห็นสีหน้าเย็นชาของเขา ที่ปฏิเสธการสัมผัสกับเธอ สมองเริ่มสับสน รู้สึกอึดอัด
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่พี่สามเริ่มสนใจเผยหยุนเกอ?!
ทั้งที่พี่สามเคยบอกว่า เธอคือน้องสาวที่สำคัญที่สุดในใจเขา!
"พี่สาม ระหว่างเผยหยุนเกอกับหนู ใครสำคัญกว่ากัน?!"
ฉิน โหย่วเจียวแสดงนิสัยดื้อรั้นเอาแต่ใจเหมือนเคย ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉิน ล่างจะรีบง้อเธอทันที
แต่ตอนนี้
ฉิน ล่างกลับทำเหมือนได้ยินอะไรที่น่าขัน แค่นหัวเราะอย่างมีนัยยะ
"เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉัน"
คำพูดนี้เหมือนตอกย้ำหนักพันชั่ง ทำให้เธอสะดุ้งตื่นทันที แถมยังรู้สึกเหลือเชื่อ
พี่สามหมายความว่ายังไง?!
เขาไม่มีทางเปลี่ยนไปแบบนี้กะทันหัน! หรือว่าพี่สามรู้ว่าครั้งนั้นเธอแกล้งล้มเอง?
ไม่ได้ นี่ต้องเกี่ยวกับเผยหยุนเกอแน่ๆ!
ฉิน โหย่วเจียวดวงตาวาบไปด้วยความเย็นชา แต่ภายนอกกลับขวางฉิน ล่างไว้
"พี่สาม ให้หนูไปช่วยเธอเถอะ ห้องผู้หญิงไม่ควรให้ผู้ชายเข้าไปมั่ว"
อาจเพราะนึกถึงท่าทีของเผยหยุนเกอที่มีต่อเขาตอนนี้ ฉิน ล่างจึงหยุดฝีเท้า
เห็นดังนั้น ฉิน โหย่วเจียวกัดริมฝีปาก ซ่อนแววตาอำมหิตไว้ แล้วรีบขึ้นบันไดไป
ต้องเป็นเผยหยุนเกอคนนี้แน่ที่วางกับดัก!
ชั้นสอง
เผยหยุนเกอผลักประตูห้องที่มืดทึบเข้าไป ข้างในมีฝุ่นหนามาก แถมยังได้กลิ่นน้ำกระเทียมด้วย
เธอเหลือบมองยันต์ขับไล่ภูตผีปีศาจรอบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยแววเยาะหยัน
แค่เพราะฉิน โหย่วเจียวพูดกับคนรับใช้ลอยๆ ว่าเผยหยุนเกอโดนผีเข้า พวกเขาก็อยากเอาใจฉิน โหย่วเจียว เลยแปะยันต์เต็มห้องเธอ ทุกวันยังราดน้ำกระเทียม โดยไม่สนใจว่าเจ้าของร่างเดิมจะเห็นแล้วจะช็อกแค่ไหน
เผยหยุนเกอหรี่ตา เปิดไฟแล้วหยิบชุดนักเรียนของเธอออกมา
"เผยหยุนเกอ ดูเหมือนเธอจะไม่จำบทเรียน"
ไม่มีฉิน ล่างอยู่ ฉิน โหย่วเจียวก็ไม่อยากแกล้งทำท่า กอดอกยิ้มเย็นชา
"เธอคิดว่าอยู่บ้านฉิน จะเปลี่ยนท่าทีของพี่ๆ ที่มีต่อเธอได้เหรอ? ช่างฝันเฟื่องจริงๆ"
แต่ใครจะรู้
คราวนี้เผยหยุนเกอไม่ได้เงียบเหมือนก่อนหน้านี้
ดวงตาคู่งามของเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์ ถามกลับอย่างเรื่อยๆ "แล้วเธอกลัวอะไรล่ะ?"
"เธอพูดเหลวไหล!"
ฉิน โหย่วเจียวที่ถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ สายตาเย็นชาลง แล้วก็กัดฟัน
เดินไปหน้าเผยหยุนเกอ พูดอย่างสนุกสนาน "ฉันทำให้พี่ๆ ส่งเธอไปโรงพยาบาลบ้าได้ครั้งหนึ่ง ก็ทำได้ครั้งที่สอง!
ในใจพี่ๆ เธอสู้ผมสักเส้นของฉันก็ไม่ได้ ถึงฉันจะแกล้งทำร้ายเธอ..."
"เกือบลืมไป ยังไม่ได้คิดบัญชีนี้กับเธอเลย"
ฉิน โหย่วเจียวยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเผยหยุนเกอขัดขึ้นมาทันที
"อะ อะไรนะ?"
ฉิน โหย่วเจียวมองเผยหยุนเกอที่เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยกลับแฝงความเย็นชาอย่างประหลาด
เธอเลียริมฝีปากยิ้ม "เธอลืมแล้วเหรอว่าฉันถูกส่งเข้าไปเพราะอะไร?"
ฉิน โหย่วเจียวรู้สึกใจไม่ดี ถอยหลังโดยไม่รู้ตัว
แต่เผยหยุนเกอกลับเร็วกว่า คว้ามือเธอไว้
"ถ้าเธอกล้าทำอะไรฉัน พี่สามจะไล่เธอออกจากบ้านฉินแน่!"
"ฟังดูน่าสนใจดีนะ"
พูดจบ
ฉิน โหย่วเจียวก็ถูกแรงกระชากอย่างแรง กระแทกเข้ากับประตูจนเธอต้องขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด!


## บทที่ 10 เธอคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มาอาละวาดหรือ?

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเธอ
บ้าไปแล้ว!
เผยหยุนเกอเข้าโรงพยาบาลบ้าไปแล้ว บ้าจริงๆ!!
ฉิน โหย่วเจียวหน้าซีดขาว ยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็ถูกจับคอเสื้อ มองเผยหยุนเกอเปิดประตู
ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอถูกเผยหยุนเกอลากตัวไป!
"พี่สาม ช่วยด้วย! เผยหยุนเกอบ้าไปแล้ว!!"
ฉิน โหย่วเจียวกรีดร้องอย่างอเนจอนาถ แม้แต่คนรับใช้ในบ้านก็ถูกดึงดูดความสนใจมา ส่วนฉิน ล่างที่อยู่ข้างนอกได้ยินเสียง ใบหน้าหล่อเหลาก็เย็นชาลง เดินเข้ามาในห้องรับแขก
"เผยหยุนเกอ เธอทำอะไร?! ปล่อยคุณหนูใหญ่เดี๋ยวนี้ ไอ้คนอกตัญญู!!"
สาวใช้วัยกลางคนร่างอ้วน เห็นฉิน ล่างเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา รีบชี้หน้าด่าเผยหยุนเกอ
เผยหยุนเกอยิ้มอย่างคลุมเครือ
น่าเสียดาย นางเอกก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนักหรอก
เมื่อคืนเธอฝันไป ฝันถึงเรื่องราวตั้งแต่ร่างเดิมจำความได้ จนถึงตอนที่ตายอย่างทรมานในอีกไม่กี่ปีต่อมา แม้แต่เธอที่ปกติไม่ค่อยมีความเห็นอกเห็นใจใคร ก็ยังรู้สึกถึงความกดดันและความเจ็บปวดรวดร้าวในชีวิตของร่างเดิม
เผยหยุนเกอเกี่ยวคางของฉิน โหย่วเจียวด้วยมือข้างหนึ่ง พูดทีละคำอย่างน่าขนลุก
"อย่าว่าแต่ฉันกล้าผลักเธอเลย ถ้าฉันไม่พอใจ ฉันจะฝังเธอทั้งเป็นก็ได้"
พูดจบ
ฉิน โหย่วเจียวเพิ่งจะกรีดร้องออกมา ก็ถูกเตะที่หลังเข่าทันที!
ร่างทั้งร่างกลิ้งตกลงมาจากชั้นสอง!!
เห็นภาพนั้น คนรับใช้ในบ้านทั้งหมดต่างเบิกตากว้าง
นั่นคือเผยหยุนเกอ??
ไอ้ไร้ประโยชน์คนนี้ทำไมกล้าขนาดนี้แล้ว!
กล้าทำร้ายคนต่อหน้าพวกเธอ?!!
"เจ็บจัง พี่สาม..."
ฉิน โหย่วเจียวนอนอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาวขมวดคิ้ว
พอได้สติ หวงหม่าก็มีประกายวาบในดวงตา พูดอย่างดุร้าย "รีบจับยายตัวดีนี่ซะ!"
แค่ครั้งนี้ได้ไล่เผยหยุนเกอลูกนอกคอกคนนี้ออกไป คุณหนูใหญ่ต้องจำบุญคุณเธอแน่ และจะไม่ทำให้คุณชายทั้งหลายรำคาญใจอีก
คิดอย่างนั้นแล้ว หวงหม่าก็ส่ายร่างอวบอ้วน วิ่งไปหน้าเผยหยุนเกอ ยกมือขึ้นจะตบหน้าเธอ
แต่ไม่คิดว่าจะถูกมือขาวเนียนนั้นจับไว้อย่างง่ายดาย
หวงหม่าใจหายวาบ บังเอิญสบตากับดวงตาที่ซ่อนประกายเย็นชาของเผยหยุนเกอพอดี ที่มุมปากยังคงมีรอยยิ้ม
ไอ้ลูกนอกคอกไร้ประโยชน์คนนี้ทำไมเหมือนเปลี่ยนคนไปแล้ว?
แววตาน่ากลัวขนาดนี้!?
"ไอ้ตัวดี แกไม่ปล่อยฉัน ระวังฉันจะฉีกหน้าสวยๆ นั่นของแก!"
พูดจบ ทุกคนก็ได้ยินเสียงตบดังเพียะ
พวกเขามองคุณหนูรองที่ปกติขี้อายไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
ใครๆ ก็รู้ว่าหวงหม่านิสัยชอบก่อเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้นเพราะดูแลฉิน โหย่วเจียวมาหลายปี เธอจึงเป็นคนรับใช้ที่มีอำนาจพอสมควรในบ้านฉิน
ถ้าใครทำให้เธอไม่พอใจ เธอต้องแก้แค้นลับหลังแน่!
ก่อนหน้านี้สิ่งที่เผยหยุนเกอกลัวที่สุด นอกจากพี่ชายตระกูลฉินแล้ว ก็คงเป็นหวงหม่า!
วันนี้กลับตบหน้าหวงหม่า!?
ทุกคนยังไม่ทันได้สติ ก็ได้ยินน้ำเสียงเกียจคร้านและน่าหวาดกลัวของเผยหยุนเกอ "ลืมสถานะตัวเองแล้วหรือ? มีสิทธิ์อะไรมาอาละวาด?"
ตอนนี้ บรรยากาศรอบข้างเริ่มหนักอึ้ง
ไม่นานก็ได้ยินเสียงฉิน ล่าง "เกอเอ๋อ เธอ..."
"พี่สาม มือหนูเจ็บ" ฉิน โหย่วเจียวพูดขัดฉิน ล่าง
ฉิน ล่างหันไปเห็นฉิน โหย่วเจียวนอนอยู่บนพื้น จึงต้องจัดการเรื่องของฉิน โหย่วเจียวก่อน
"ยืนดูอะไรกัน? รีบพาคนขึ้นไปข้างบน แล้วตามหมอมาเร็ว??"
สีหน้าฉิน ล่างเย็นชาลง
ถ้าฉิน โหย่วเจียวเป็นอะไรไป ไม่รู้ว่าเดี๋ยวจะใส่ร้ายเกอเอ๋อยังไง!
แต่พอฉิน โหย่วเจียวได้ยิน กลับแอบโล่งใจ มองเผยหยุนเกออย่างภาคภูมิใจ


## บทที่ 11 กล้าเรียกน้องสาวฉันว่าคนบ้าอย่างนั้นหรือ?

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าทำไมพี่ชายถึงโกรธแต่จะเป็นไรไป พี่ชายก็ยังรักเธอที่สุด!
"พี่สาม มือฉันจะใช้ไม่ได้แล้วหรือเปล่า? อีกไม่กี่วันฉันยังมีการแสดงเปียโน..."
ฉิน โหย่วเจียวถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น
บ้านฉินทุ่มเทสุดตัวในการบ่มเพาะฉิน โหย่วเจียว เพียงอายุสิบเก้าปี เธอก็ได้จัดคอนเสิร์ตทัวร์ทั่วประเทศแล้ว เป็นสาวน้อยอัจฉริยะที่ทำให้คนในวงการอิจฉาที่สุด
ด้วยความที่ฉิน โหย่วเจียวยังเด็ก อนาคตยังอีกไกล!
"ยังไม่รีบพาคนขึ้นไปอีก?"
ใบหน้าหล่อเหลาของฉิน ล่างเต็มไปด้วยความเย็นชา
ไม่รู้ทำไม พวกคนรับใช้รู้สึกว่าวันนี้คุณชายสามดูจะ...เบื่อหน่ายคุณหนูใหญ่?
ความคิดนี้ผ่านไปแวบเดียว คนรับใช้ก็รีบพาฉิน โหย่วเจียวขึ้นบันไดไป
ขณะที่ฉิน โหย่วเจียวนั่งครุ่นคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่สามต้องอุ้มเธอขึ้นไปเอง แต่ตอนนี้...
ทันใดนั้น
เสียงของหวงหม่าก็ลอยมาเข้าหู
"คุณชาย เผยหยุนเกอช่างโหดร้ายเหลือเกิน! เธอต้องตั้งใจทำร้ายคุณหนูใหญ่แน่ๆ!"
ในทันที ฉิน โหย่วเจียวก็เข้าใจแล้ว
พี่สามต้องอยากอยู่ลงโทษเผยหยุนเกอ เพื่อแก้แค้นให้เธอแน่ๆ!
หัวใจของฉิน โหย่วเจียวพลันอิ่มเอมไปด้วยความหวาน
สมแล้วที่พี่สามรักเธอที่สุด!
หลังจากฉิน โหย่วเจียวขึ้นไปอย่างสบายใจแล้ว ในห้องโถงกลับเกิดเหตุการณ์อีกอย่าง
"โอ๊ย คุณชาย คนบ้านี่จะหักมือคนแก่แล้ว!" หวงหม่าแกล้งร้องโวยวายว่าถูกเผยหยุนเกอทำร้าย
เห็นดังนั้น เผยหยุนเกอก็เลียริมฝีปากที่ยกยิ้ม
ในวินาถัดมา!
เสียงกรีดร้องของหวงหม่าแทบทำให้ขนหัวลุก
ตามด้วยเสียงของสาวน้อยที่ดังขึ้นอย่างช้าๆ "อยากหักมือก็ไม่ยากนักหรอก?"
คนอื่นๆ ต่างรู้สึกหนาวสันหลังวาบ!
ช่วงนี้คุณหนูรองเป็นอะไรไป? โดนผีเข้าจริงๆ หรือ??
ทำไมเหมือนยมทูตกลับชาติมาเกิดอย่างนั้น?
"คุณชายช่วยด้วย! คนบ้านี่เห็นคุณหนูใหญ่ดีไม่ได้ เลยมาลงที่ฉัน!"
เห็นฉิน ล่างอยู่ด้วย หวงหม่าก็ยิ่งร้องโวยวายหนักกว่าเดิม
ส่วนฉิน ล่างที่เห็นภาพนี้ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะตระหนักได้ว่านี่คือน้องสาวแท้ๆ ของเขา
ทั้งที่ชาติก่อนหลังจากผ่านโรงพยาบาลจิตเวช นิสัยของเกอเอ๋อก็เปลี่ยนไป แต่กลับต่างจากเกอเอ๋อตรงหน้าราวกับคนละคน!
"หวงหม่า เมื่อกี้เจ้าเรียกเกอเอ๋อว่าอะไร?"
แววตาของฉิน ล่างฉายความดุดัน
เมื่อก่อน พวกเขาทำร้ายเกอเอ๋อแบบนี้เหรอ?
นึกถึงความดีที่หวงหม่ามีต่อฉิน โหย่วเจียว ฉิน ล่างอดหัวเราะเยาะไม่ได้ พวกเขาลืมไปแล้วหรือว่าใครกันแน่ที่เป็นคุณหนูใหญ่ของบ้านฉิน?
หวงหม่างงงัน ไม่คิดเลยว่าฉิน ล่างจะถามแบบนี้
เธออธิบายว่า "คุณชาย เธอผลักคุณหนูใหญ่ตกบันได พวกเราเห็นกันหมด! ฉันเลยจะจับตัวคนบ้า..."
แววตาของฉิน ล่างยิ่งเย็นชา "เจ้าแค่คนรับใช้ กล้าดีอย่างไรมาเรียกน้องสาวข้าว่าคนบ้า?"
ได้ยินดังนั้น เผยหยุนเกอขมวดคิ้วเล็กน้อย
วันนี้เขาเป็นอะไรไป?
เธอปล่อยหวงหม่า มองเขาด้วยสีหน้าเย็นชา "คุณไม่ต้องแสร้งทำเป็นแล้ว ฉันจะไม่ฟ้องฉิน โหย่วเจียวหรอก"
แล้วเธอก็หัวเราะเบาๆ พูดช้าๆ อย่างสนุก "ก็ในเมื่อฉันเป็นคนผลักเองนี่นา"
คนอื่นๆ ต่างตกใจที่วันนี้เผยหยุนเกอเหมือนคนบ้า
เหยียบเล่ยชวี่ของคุณชายสามตลอด!
แต่ฉิน ล่างกลับชะงักงัน เข้าใจว่าทำไมเผยหยุนเกอถึงพูดแบบนี้
ในบ้านฉิน มีแค่คุณปู่ที่ดีกับเผยหยุนเกอ
คุณปู่ไม่ชอบฉิน โหย่วเจียว ทุกครั้งที่พี่ๆ ปกป้องฉิน โหย่วเจียวแล้วพูดจาแรงๆ กับเผยหยุนเกอ ก็จะถูกลงโทษตามกฎของบ้าน แม้แต่ฉิน โหย่วเจียวก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าบ้านหลังใหญ่
แต่หนึ่งปีต่อมา คุณปู่ก็เสียชีวิตด้วยโรคร้าย
ดวงตาของฉิน ล่างร้อนผ่าว ตอนนี้ก็ไม่อยากอธิบายอะไร แค่หวังว่าเผยหยุนเกอจะไม่จากไป
"เธอไม่อยากอยู่เพราะพวกเขาใช่ไหม?"


## บทที่ 12 จะย้ายมาอยู่ข้างๆ พี่ชายคนที่ 3 ไหม?

ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เขาก็ไล่พวกเธอออกไปได้เลย!
"ที่นี่มีอะไรที่ทำให้ฉันควรอยู่ต่อหรือ?"
เผยหยุนเกอถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ฉิน ล่างชะงักไปทั้งตัว
เธอไม่รอให้ฉิน ล่างคิดอะไรมาก พูดเรียบๆว่า "ฉันจะไปเก็บของ"
พูดจบ
ฉิน ล่างโดยสัญชาตญาณขวางหน้าเผยหยุนเกอไว้ แล้วรีบคิดข้ออ้างขึ้นมา "เกอเอ๋อ หอพักในมหาวิทยาลัยต้องใช้เวลาสองสามวันกว่าจะขอได้ รอหน่อยนะ?"
เผยหยุนเกอขมวดคิ้ว
สิ่งที่ฉิน ล่างพูดเป็นความจริง แต่เธอก็ไม่อยากอยู่ที่บ้านฉินจริงๆ
ฉิน ล่างเห็นเผยหยุนเกอไม่พูดอะไร ตาเป็นประกาย
เขาพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร "แล้วอีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดคุณปู่แล้ว รอให้ผ่านงานวันเกิดคุณปู่ก่อนไหม..."
คนอื่นๆที่เห็นท่าทางของฉิน ล่างแบบนี้ ต่างก็ไม่อยากจะเชื่อสายตา!
คุณชายสามกำลังง้องอนเผยหยุนเกอหรือนี่?!
ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นคุณชายสามง้องอนคุณหนูใหญ่แบบนี้มาก่อนเลยนะ!!
หวงหม่าที่เกือบโดนหักแขนยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตะลึง!
เธอรีบพูด "คุณชายสาม เมื่อกี้ยายบ้า... เผยหยุนเกอเกือบจะฆ่าคุณหนูใหญ่ ท่านยังจะ..."
"หุบปาก!"
ฉิน ล่างดวงตาเย็นเยียบ แล้วรีบสั่ง "ผู้จัดการ จ่ายเงินเดือนสามเดือนให้หวงหม่า แล้วให้เธอออกจากบ้านฉิน!"
ผู้จัดการรีบรับคำ "ครับ"
อย่างไรก็ตาม
คนอื่นๆต่างรู้สึกหนาวสันหลัง!
ใครๆก็รู้ว่าหวงหม่าอาศัยความที่เคยเป็นพี่เลี้ยงของฉิน โหย่วเจียว คุณชายทั้งสามคนจึงให้เกียรติเธอ แต่ตอนนี้ คุณชายสามไม่พูดอะไรเลย ไล่เธอออกเลย!
แถมยังเพื่อเผยหยุนเกอด้วย!?
ในตอนนี้
หวงหม่าตาโต เสียงทั้งร้อนรนทั้งแหลม "คุณชายสาม ฉันแค่ช่วยคุณหนูใหญ่นะคะ! ท่านก็รักและเป็นห่วงคุณหนูใหญ่ที่สุดไม่ใช่หรือ?! นังคนนอกคนนี้..."
"ใครเป็นคนนอก?"
ฉิน ล่างตัดบทเธอ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง "เกอเอ๋อเป็นน้องสาวแท้ๆของฉัน เป็นคุณหนูใหญ่ตัวจริงของบ้านฉิน! บ้านฉินไม่ต้องการคนรับใช้ที่แสดงท่าทีไม่ดีกับเจ้านาย!"
เมื่อได้ยินดังนั้น คนรับใช้คนอื่นๆที่เคยแกล้งเผยหยุนเกอ ต่างก็สั่นไปทั้งตัว
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เมื่อไม่นานมานี้ คุณชายทั้งหลายยังส่งเผยหยุนเกอไปโรงพยาบาลบ้าเพราะฉิน โหย่วเจียวถูกผลักตกบันได! แต่ตอนนี้เกิดเรื่องแบบเดียวกันซ้ำ กลับเป็นคนสนิทของฉิน โหย่วเจียวที่ถูกลงโทษ??
นี่มันไม่ใช่การตบหน้าฉิน โหย่วเจียวหรอกหรือ??!
"คุณชายสาม..."
หวงหม่าหน้าซีดเผือด เริ่มตกใจจริงๆแล้ว
"ผู้จัดการ เรียกยามรักษาความปลอดภัยมา"
ฉิน ล่างไม่แม้แต่จะมองเธอ หันไปมองเผยหยุนเกอ ท่าทีเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
"เกอเอ๋อ ชั้นสองเสียงดังเกินไป ชั้นสามข้างๆห้องพี่สามยังมีห้องว่างอยู่ อยู่ข้างๆพี่สามดีไหม?"
ฉิน ล่างไม่อยากให้ฉิน โหย่วเจียวเข้าใกล้เผยหยุนเกออีกแล้ว กลัวว่าจะไม่ดีกับเกอเอ๋อของเขา
อีกอย่าง ถ้าเกอเอ๋ออยู่ข้างๆเขา ก็จะได้ซ่อมแซมความสัมพันธ์เร็วขึ้น
เผยหยุนเกอไม่เห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของฉิน ล่าง เพียงแค่เลิกเปลือกตาขึ้นนิดหน่อย
"อืม"
เธอเพิ่งได้รับร่างนี้มา จริงๆแล้วก็ยังไม่มีความสามารถที่จะจากไปตอนนี้ ได้แต่รอให้ขอหอพักเสร็จ จ่ายค่าที่พักคืนให้พวกเขา แล้วค่อยออกห่างจากบ้านฉิน
ส่วนคนอื่นๆ แทบไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้านี้เป็นความจริง!
ห้องชั้นสามนั้น แต่ก่อนฉิน โหย่วเจียวก็เคยขอ ทั้งทิศทางและแสงสว่างก็ดีมาก แต่ฉิน ล่างทุกครั้งจะหลบเลี่ยงไม่ยอมตกลง
ตอนนี้กลับอาสาจะให้เผยหยุนเกอ!?
แถมยังทั้งง้องอนทั้งหลอกล่อด้วย
พวกคนรับใช้ต่างก็เตือนตัวเองในใจ ดูเหมือนว่าต่อไปสถานะในบ้านฉินกำลังจะเปลี่ยนแปลง...
...
ฉิน ล่างตามเผยหยุนเกอขึ้นบันได แต่พอเขาเดินเข้าห้องของเผยหยุนเกอเป็นครั้งแรก รอยยิ้มสดใสที่เพิ่งปรากฏบนใบหน้าก็หายไปทันที
เกอเอ๋อ... เธออยู่ในที่แบบนี้หรือ?


## บทที่ 13 จะมาแย่งความรักกับเธอได้อย่างไร?

เขาไม่เคยสนใจเรื่องของเกอเอ๋อมาก่อน เขาคิดมาตลอดว่าเกอเอ๋อกับฉิน โหย่วเจียวได้รับการดูแลเหมือนกันที่บ้านฉิน แต่ไม่คิดว่าความไม่ใส่ใจของพวกเขาจะทำให้เกอเอ๋อต้องได้รับการปฏิบัติแบบนี้
"ฉันก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่ขนของสองสามรอบก็พอ"
หลังจากเผยหยุนเกอพูดจบ ฉิน ล่างก็รีบเข้าไปข้างหน้าและช่วยขนของหนักให้เธอโดยไม่พูดอะไร
เมื่อเห็นเช่นนั้น
เผยหยุนเกอขมวดคิ้ว รู้สึกว่าฉิน ล่างมีอะไรผิดปกติ
แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่จัดการข้าวของที่จำเป็นต่อไป
ห้องนอนชั้นสอง
ฉิน โหย่วเจียวเพิ่งทายาเสร็จ อารมณ์แย่ "เรียกหวงหม่ามาสิ"
"คุณหนูใหญ่ หวงหม่าเธอ..."
คนรับใช้พูดอย่างหวาดกลัว "เธอถูกคุณชายสามไล่ออกไปแล้ว"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น น้ำเสียงของฉิน โหย่วเจียวก็สูงขึ้นทันที!
"เธอว่าอะไรนะ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?!"
"เพราะหวงหม่าพูดต่อหน้าคุณชายสามว่าคุณหนูสองเป็นคนบ้า"
คนรับใช้ก้มหน้า กลัวว่าฉิน โหย่วเจียวจะลงโทษตัวเอง
และแล้ว
เมื่อฉิน โหย่วเจียวได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็ดำมืดลงทันที
แต่นอกจากความโกรธแล้ว ยังมีความหวาดกลัวมากกว่า
ทำไมพี่สามถึงจู่ๆ มาสนใจเผยหยุนเกอ?
ถึงขนาดไล่หวงหม่าออกเพื่อเผยหยุนเกอ นี่มันไม่ใช่การตบหน้าเธอชัดๆ หรอกหรือ?!
"คุณหนูใหญ่ บางทีคุณชายสามอาจจะทำดีกับคุณหนูสองเพราะคุณท่านก็ได้นะคะ ปีนี้โรคเก่าของคุณท่านกำเริบ คุณชายสามคงไม่อยากทะเลาะกับคุณท่านเพื่อคุณอีกเหมือนแต่ก่อน"
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของฉิน โหย่วเจียวดีขึ้นเล็กน้อย
เกือบลืมเรื่องนี้ไป
"คุณท่านเป็นคนที่มองแต่สายเลือดมาตลอด ไม่ว่าจะดีกับท่านแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์" ฉิน โหย่วเจียวพูดอย่างไม่พอใจ
ภายนอกเธอดูเป็นคุณหนูใหญ่แห่งบ้านฉินที่สง่างาม ได้รับความรักจากพี่ชายทั้งสาม แต่ความจริงแล้ว คุณท่านไม่เคยพาเธอไปร่วมงานญาติมิตรพวกนั้นเลย
ในดวงตาของคนรับใช้มีประกายแปลกๆ ผ่านไป เธอโน้มตัวเข้าไปพูดว่า
"ดังนั้น คุณหนูใหญ่ยิ่งต้องทำให้โดดเด่นในงานวันเกิดคุณท่าน เพื่อให้ได้รับความชื่นชมนะคะ! คุณหนูสองมีฝีมือแค่ไหน คุณก็รู้ดี"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของฉิน โหย่วเจียวก็เป็นประกายขึ้นมาทันที มุมปากยกขึ้น
ใช่แล้ว
เธอเกือบลืมไปว่าเผยหยุนเกอเป็นแค่คนไร้ค่าที่ช่วยไม่ได้
แค่หาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้เธอ เธอก็รับมือไม่ได้แล้ว
แต่ท่าทีของพี่สามที่มีต่อเธอวันนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ...
ฉิน โหย่วเจียวรีบสลัดความคิดเหล่านี้ทิ้งไป
เป็นไปไม่ได้หรอก เผยหยุนเกอที่อยู่ในบ้านฉินก็เป็นแค่ตัวน่าอายของพี่ๆ มาตลอด จะมาแย่งความรักจากเธอได้ยังไง?
ไม่นานหลังจากนั้น
หลังจากขนของเสร็จ
เผยหยุนเกอมองห้องที่กว้างขวางและสว่างไสวแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองฉิน ล่างที่ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ พูดด้วยน้ำเสียงห่างเหิน "ขอบคุณ"
"เกอเอ๋อ เธอหิวไหม? หรือว่า..."
"ไม่ต้องหรอก ฉันอยากพักผ่อน" เผยหยุนเกอยกมุมปากขึ้น แต่ในดวงตากลับไม่มีรอยยิ้ม
ครู่หนึ่ง ฉิน ล่างพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ "ได้ เธอพักผ่อนก่อนนะ"
หลังจากออกจากชั้นสาม คนรับใช้ก็พอดีมาถาม
"คุณชายสาม คืนนี้ท่านอยากรับประทานอะไรคะ?"
"ทำตามที่เกอเอ๋อชอบก็แล้วกัน" ฉิน ล่างพูดลอยๆ
คนรับใช้ได้ยินแล้วก็ชะงัก งงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกอึดอัด
"คุณหนูสองดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่ชอบเป็นพิเศษนะคะ..."
พวกเขาไม่เคยถามเผยหยุนเกอว่าชอบกินอะไร เพราะเธอไม่มีตำแหน่งอะไรในบ้านฉิน ใครจะไปประจบคุณหนูที่ไม่มีอำนาจ?
ตลอดมานี้ พวกเขาทำอาหารตามรสนิยมของคุณหนูใหญ่มาตลอด
เมื่อฉิน ล่างได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็ดำมืดลงทันที
นึกถึงของรกรุงรังในห้องนอนของเผยหยุนเกอ
เขาหัวเราะเยาะ "เกอเอ๋อไม่มีอะไรที่ชอบ หรือว่าเธอไม่เคยคิดจะปฏิบัติกับเธอเหมือนคุณหนูของบ้านฉินกันแน่?"
ทันใดนั้น คนรับใช้ก็ตกใจ!


## บทที่ 14 ฉันมีแฟนแล้ว

"สาม คุณชายสาม ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ... พวกเราสนใจแต่คุณหนูใหญ่ เลยลืมคุณหนูรองไป..."
ฉิน ล่างขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเย็นชา แล้วหัวเราะเยาะ
"เกอเอ๋อเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉัน แกลืมไปแล้วเหรอ? แต่กลับจำฉิน โหย่วเจียวได้?"
คำพูดนี้ทำให้คนรับใช้พูดไม่ออก หน้าแดงก่ำ
คุณชายสามเป็นอะไรไป?
ทำไมจู่ๆ ถึงได้ใส่ใจเผยหยุนเกอขนาดนี้? ก่อนหน้านี้ คุณชายสามไม่ใช่เหรอที่ไม่ชอบหน้าเผยหยุนเกอที่สุด??
"ต่อไปนี้ ถ้าฉันรู้ว่าใครไม่ใส่ใจเกอเอ๋อ ไสหัวออกไปจากบ้านฉินให้หมด!"
ฉิน ล่างพูดเสียงเย็นอย่างดุดัน
คนรับใช้ตัวสั่น รีบตอบอย่างตื่นตระหนก "คุณชายสาม ดิฉันรู้แล้วค่ะว่าผิด! จะไปถามคุณหนูรองเดี๋ยวนี้ว่าชอบกินอะไร"
"เดี๋ยว"
ฉิน ล่างพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไปบอกให้ผู้จัดการบ้านมาพบฉัน"
คนรับใช้รู้ทันทีว่าคงเกี่ยวกับเผยหยุนเกอ...
ยามเย็น
เผยหยุนเกอถูกพวกคนรับใช้มาเคาะประตู ต่างยิ้มประจบ ถามนู่นถามนี่
แต่เผยหยุนเกอรำคาญ เลยล็อคประตูไม่ให้พวกเขาเข้า
ปฏิกิริยานี้ทำให้พวกคนรับใช้ตกใจกลัว
เมื่อกี้คิดแค่ว่าคุณชายสามแปลกไป ตอนนี้พบว่าคุณหนูรองยิ่งแปลกกว่า
พวกเขาโกรธแต่ไม่กล้าพูด
นี่ก็แค่อาศัยที่ตอนนี้คุณชายสามเปลี่ยนนิสัยกะทันหันใช่ไหม?! รอให้วันไหนคุณชายสามเลิกสนใจ ดูซิว่าจะยังเหลิงได้อีกไหม!
ตกดึก คนที่มาเคาะประตูคือฉิน ล่าง
"เกอเอ๋อ วันนี้เราไปกินข้างนอกกันไหม" เขากระแอมเบาๆ
แบบนี้ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกอเอ๋อชอบกินอะไร ก็ให้เธอเลือกได้
"ได้หมดค่ะ"
เผยหยุนเกอพูดจบ ไม่รู้ว่าฉิน โหย่วเจียวมาตั้งแต่เมื่อไหร่
"พี่สาม พี่ขับรถพาพวกเราไปด้วยกันนะ?!" ฉิน โหย่วเจียวพูดเสียงออดอ้อน
ทันใดนั้นสีหน้าของฉิน ล่างก็หม่นลง เมื่อกี้เขาไม่ได้เรียกฉิน โหย่วเจียว แค่สั่งให้ผู้จัดการบ้านไปเอารถ
ตั้งใจจะพาแค่เกอเอ๋อไป
เผยหยุนเกอหางตายกขึ้น "พวกคุณไปกันเถอะ ฉันต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ส่งที่อยู่มาให้ก็พอ"
พูดจบ
เผยหยุนเกอก็กลับเข้าห้อง
ฉิน ล่างหน้าบึ้งตึง รู้ดีว่าเผยหยุนเกอไม่อยากไปกับพวกเขาสองคน
"พี่สาม งั้นเราไปกันเถอะ"
ฉิน โหย่วเจียวเดินเข้าไปเกาะแขนฉิน ล่าง
ฉิน ล่างไม่พูดอะไร แต่สะบัดแขนออกจากฉิน โหย่วเจียวทันที แล้วเดินนำไป
"พ่อเธอเป็นยังไงบ้าง?"
พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของฉิน โหย่วเจียวก็ฉายแววรังเกียจ
แต่แกล้งทำเป็นเจ็บปวดกัดริมฝีปาก "เผยหยุนเกอทำให้พ่อเสื่อมสมรรถภาพ ถึงยังไงเขาก็เป็นพ่อฉัน..."
ฉิน ล่างหัวเราะเยาะ
"แล้วไง? ขั้นตอนที่ต้องทำ ฉันจะไม่ให้เขาพลาดแม้แต่อย่างเดียว"
ฉิน โหย่วเจียวหน้าซีด
พี่สามหมายความว่า อยากให้พ่อเธอติดคุก...
...
เผยหยุนเกอค่อยๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ พบว่ามีคนขับรถรออยู่หน้าประตู
เธอก็ไม่ปฏิเสธ ขึ้นรถไปเลย
แต่พอถึงสี่แยกสุดท้าย รถก็หยุดกะทันหัน
"ขอโทษครับคุณหนู ผม ผมเห็นคุณยายเดินออกมากะทันหันตรงข้างหน้า" คนขับรถพูดอย่างตื่นเต้น
เผยหยุนเกอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นคุณยายคนหนึ่งนั่งจับขาอยู่บนพื้น แสดงละครไม่เนียน
"ใกล้ถึงแล้ว คุณกลับไปเถอะ"
หลังจากเผยหยุนเกอลงจากรถ เดินไปหาคุณยาย ดวงตาคมที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ฉายแววขบขัน
"คุณยาย จะไปโรงพยาบาลไหมคะ?"
คุณยายคนนี้แต่งตัวไม่ธรรมดา ไม่เหมือนคนที่จะมาแกล้งล้ม
คุณยายหรี่ตามองสำรวจเธออย่างจริงจัง แล้วรีบคว้ามือเธอไว้
"งั้นแบบนี้แล้วกัน เธอมาเจอหลานชายฉัน แล้วฉันจะไม่เอาค่ารักษาพยาบาล หนูว่าไงจ๊ะ?"
เผยหยุนเกอเจอสถานการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก รอยยิ้มค่อยๆ จางหาย
เธอยิ้มมุมปาก "คุณยายคะ หนูมีแฟนแล้ว"


## บทที่ 15 สามีของเธอหล่อมากเลย

"ให้แฟนโทรมาหน่อยสิ"
คุณยายดูไม่เชื่อถือ
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เผยหยุนเกอถึงกับหัวเราะเบาๆ
ดวงตาของเธอใสกระจ่างชวนมอง "คุณยายคะ เขากำลังทำงานเลี้ยงดูฉันอยู่"
...
คุณยายยังคงไม่ยอมแพ้ เผยหยุนเกอจึงต้องพาเข้าร้านกาแฟก่อน
ในขณะที่คุณยายกำลังพยายามแนะนำหลานชายอย่างกระตือรือร้น สายตาที่เหม่อลอยของเผยหยุนเกอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่ประตู
เธอลุกขึ้นทันที "คุณยายคะ นั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูกลับมา"
"เดี๋ยวก่อน ยังไม่ได้ดูรูปหลานชายฉันเลย!"
คุณยายเพิ่งจะเปิดอัลบั้ม ก็เห็นเผยหยุนเกอเดินออกไปแล้ว
ที่ประตู
เด็กน้อยที่แต่งตัวเหมือนเจ้าชาย กำลังอมลูกอมพลางนับรถที่วิ่งผ่าน
เมื่อรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวด้านหลัง เด็กน้อยหันมาเห็นคนที่เดินมา ดวงตาก็เป็นประกาย!
"พี่สาว!"
"หนูน้อย พี่ชายหนูอยู่ไหนคะ?"
เด็กน้อยชำเลืองมองร้านอาหารที่ไม่ไกลนัก แล้วส่ายหัวรัวๆ
ไม่ เขาไม่มีพี่ชายแล้ว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เผยหยุนเกอยิ้มสดใสยิ่งขึ้น
เธอก้มลงล่อใจ "มา ไปกับพี่"
หลังจากที่เด็กน้อยเดินจากไปกับเผยหยุนเกอ ชายหนุ่มที่เพิ่งคุยโทรศัพท์กับคุณยายเสร็จก็กลับมาที่จุดที่เด็กน้อยยืนอยู่เมื่อครู่
"เจิง ซวี่ เสี่ยวโม่ไปไหน?"
เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของชายหนุ่ม เจิงจู้หลี่ก็สั่นสะท้าน
"เมื่อกี้คุณชายน้อยไม่ให้ผมตามค่ะ"
...
ในร้านกาแฟ
ขณะที่คุณยายกำลังกังวลว่าเผยหยุนเกอหนีไปแล้วหรือเปล่า ก็เห็นร่างนั้นกลับมา
แต่คราวนี้จูงเด็กน้อยมาด้วย
"นี่คือ..."
คุณยายขมวดคิ้วลังเล ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเผยหยุนเกอขัด
เธอยิ้มหวาน ย่อตัวลงจูบแก้มเด็กน้อย
"ลูกชายฉันค่ะ"
เด็กน้อยถูกจูบ ใบหน้าขาวนวลก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อนๆ ทันที ดูเขินอาย!
ไม่สนใจเลยว่าเผยหยุนเกอพูดอะไร
"อายุยังน้อยแท้ๆ ก็มีลูกแล้วเหรอ??"
น้ำเสียงของคุณยายสูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ พลางมองสำรวจเด็กน้อย
เธอสงสัย "ดูไม่เหมือนเลยนะ?"
"หน้าเหมือนพ่อเขาค่ะ"
เผยหยุนเกอนั่งลงบนโซฟา ยิ้มมุมปากพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน
เมื่อได้ยินแบบนั้น คุณยายก็ยังสงสัยว่าเผยหยุนเกอกำลังหลอกเธออยู่หรือเปล่า
ไม่นานนัก
เด็กน้อยข้างๆ พูดเสียงอ่อนหวาน "แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน"
เผยหยุนเกอเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วลูบหัวเด็กน้อย "รอส่งคุณยายกลับก่อน แล้วเราค่อยกลับบ้านนะ"
พูดจบ
เผยหยุนเกอสั่งของหวานมาให้เด็กน้อยกินก่อน
ในใจอดคิดไม่ได้ว่าใครพาเด็กน้อยออกมา ถึงได้ทิ้งไว้ข้างถนนโดยไม่มีผู้ใหญ่ดูแล
ตอนนั้น
ดวงตาของคุณยายมีประกายคมกริบวาบผ่าน กำลังจะเอ่ยปาก แต่กลับชะงักไป
"ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกของเธอ งั้น..."
"หืม?"
เผยหยุนเกอหันไปมองคุณยาย
เห็นคุณยายมองไปที่ไกลๆ อย่างตะลึง แล้วก็หันมามองเด็กน้อยข้างๆ เผยหยุนเกอโดยไม่รู้ตัว
ต่อมา
ได้ยินเธอพึมพำว่า "เหมือนจริงๆ เหมือนมากเลย"
เผยหยุนเกอชะงัก มีลางสังหรณ์ไม่ดี
แล้วก็ได้ยินคุณยายอุทาน "แต่ว่า พ่อเด็กคนนี้ไม่มีที่ติเลยนะ! เด็กรุ่นใหม่นี่แหละ รู้จักคว้าโอกาส!"
เผยหยุนเกอได้ยินดังนั้น รีบหันกลับไปมอง
ไม่คิดว่าจะเห็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าเย็นชาสง่างาม กำลังก้าวเดินมาหาเธอ
ดวงตาสดใสของเผยหยุนเกอกระตุก ยังไม่ทันได้อธิบาย
ก็ได้ยินคุณยายชม "สามีเธอหล่อจังเลย"
PS: ท่านเพ่ย: ขอบคุณที่ชม


## บทที่ 16 นั่งข้างๆ ภรรยาของคุณสิ

"......"
เผยหยุนเกอรู้สึกถึงสายตาที่มองมาจากที่ไหนสักแห่ง เธอพูดอย่างไม่แสดงอาการใดๆ "เขาไม่ใช่......"
คุณยายไม่พอใจ "ไม่ใช่อะไรกัน! หน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ จะเป็นไปได้ยังไงที่ไม่ใช่?"
ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาเรื่อยเฉื่อยมองสลับระหว่างเผยหยุนเกอกับเด็กน้อย
เด็กน้อยก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
"หนุ่มๆ นั่งข้างเมียสิ"
คุณยายเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น
"เมีย?"
เปลือกตาบางๆ ของฮั่วซือตู้กระตุกเบาๆ เขาถามกลับอย่างสนใจ น้ำเสียงท้ายประโยคทำให้ใจสั่นระรัว
เผยหยุนเกอมองไปที่คุณยาย ยิ้มบางๆ "เข้าใจผิดแล้วค่ะ"
โดยปกติในสถานการณ์แบบนี้ สาวๆ ทั่วไปมักจะหน้าแดงก่ำ
แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับพิสูจน์ให้เห็นว่า - ตราบใดที่ฉันยังควบคุมสถานการณ์ได้ ก็จะไม่มีใครรู้สึกอึดอัด
"เข้าใจผิดอะไรกัน!"
คุณยายพูดอย่างล้อเล่น ราวกับไม่คิดว่าเผยหยุนเกอจะขี้อายขนาดนี้
"เขาไม่ใช่จริงๆ ค่ะ"
"หรือว่ายังไม่ได้จดทะเบียนสมรส?! ลูกก็โตขนาดนี้แล้ว ยังไม่รีบอีกหรือ??"
คุณยายนึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้เผยหยุนเกอเรียกว่า 'แฟน'
เมื่อได้ยินคุณยายพูดจาตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆ เผยหยุนเกอก็หมดคำพูด
ในตอนนั้น
"หนุ่มๆ ทำไมยังไม่ไปนั่งข้างเมียอีกล่ะ?"
ฮั่วซือตู้เหลือบมองกลับมา เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น พูดอย่างไม่ใส่ใจ
"อืม"
เผยหยุนเกอรู้สึกคันหูเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำที่มีแรงดึงดูดนั้น
จากนั้น ก็เห็นฮั่วซือตู้นั่งลงข้างๆ เธออย่างใจเย็น
เผยหยุนเกอ: "......"
ตอนนี้ ทุกคนชอบช่วยเหลือกันขนาดนี้เลยหรือ?
คุณยายสั่งสอนต่อ "หนุ่มๆ นี่แหละที่ไม่ถูก เมียคุณสวยขนาดนี้ ถ้าหนีไปกับคนอื่นจะทำยังไง?"
ดวงตาและคิ้วบางๆ ของชายหนุ่มเจือแววขบขันและความเกียจคร้าน "หนีไปเหรอ? งั้นก็จับกลับมาก่อน แล้วค่อยว่ากัน"
เผยหยุนเกอชะงักทั้งตัว: "?"
คุณยายอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจพูด "พวกคุณคู่รักหนุ่มสาวนี่หวานจริงๆ ฉันรู้ว่าพวกคนหนุ่มสาวไม่ชอบถูกผูกมัด แต่ลูกก็ต้องแจ้งเกิดนะ!"
"จะพิจารณาดูครับ"
เมื่อได้ยินฮั่วซือตู้พูดแบบนั้น คุณยายก็พยักหน้าอย่างพอใจ
"งั้นฉันไม่รบกวนพวกคุณแล้ว เมื่อกี้เด็กน้อยก็บอกว่าอยากกลับบ้านกับแม่ พวกคุณก็รีบกลับกันเถอะ"
เด็กน้อยได้ยินแล้วรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย
แย่แล้ว พี่ชายจะจัดการเขาแน่ๆ
ดวงตาสีจางของชายหนุ่มกวาดมองเด็กน้อยอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหัวเราะเบาๆ อย่างมีนัยยะ
"ได้"
หลังจากคุณยายจากไป บรรยากาศของ 'ครอบครัวสามคน' ก็เงียบลง
"เก่งกันทั้งนั้นเลยนะ"
ข้างหูของเผยหยุนเกอ ดังเสียงขี้เกียจแฝงรอยยิ้มของชายหนุ่ม
"ฮือๆๆ พี่สาว หนูขอกลับบ้านกับพี่ดีกว่า"
เด็กน้อยกอดเอวของเผยหยุนเกอ ตัวสั่นด้วยความกลัว
"เจิง ซวี่"
หลังจากฮั่วซือตู้พูดจบ ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆ ก็เข้าใจความหมายและเข้ามาอุ้มเด็กน้อยไป
"ม่อ ม่อ เป็นหนูที่อุ้มมาค่ะ"
เผยหยุนเกอพูดเสริม "รบกวนคุณแล้ว"
หญิงสาวตรงหน้าดูเรียบร้อย ดวงตาสวยและไร้เดียงสา แต่ความจริงแล้วเป็นคนเจ้าเล่ห์
ไม่นาน
สายตาของเขาตกลงบนตัวเธออย่างไม่หลบเลี่ยง แฝงไปด้วยความดุดันบางอย่าง แต่กลับหัวเราะยาวๆ อย่างกะทันหัน
ทั้งสุภาพและยั่วยวน "เป็นไง แอบเอาเปรียบพี่ชายเหรอ?"
แม้แต่เผยหยุนเกอก็ยังรู้สึกใจเต้นผิดจังหวะ
เธอเพิ่งมาที่นี่ได้สองวันเอง ทำไมไปไหนมาไหนก็เจอผู้ชายคนนี้ตลอด?
"รักพี่ชายตั้งแต่แรกเห็นเลยเหรอ?"
ชายหนุ่มพูดอย่างไม่จริงจัง ล้อเลียน


## บทที่ 17 คุณแน่ใจหรือว่าตามทันเนื้อหา?

เสียงพูดเพิ่งจบลง
โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นมา
เผยหยุนเกอเห็นชื่อที่แสดงบนหน้าจอ ดวงตาฉายแววรำคาญ
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทเป็นประกาย "พี่ขอโทษนะคะ หนูมีธุระนิดหน่อย คราวหน้ามีโอกาสจะเลี้ยงข้าวพี่"
พูดจบ
เผยหยุนเกอก็หยิบโทรศัพท์แล้วรีบเดินออกไป
ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าสายเมื่อกี้คงเป็นคนที่กำลังรอเผยหยุนเกออยู่
หลังจากนั้น
ฮั่วซือตู้ก็กลับเข้าไปในรถ เด็กน้อยข้างๆ ไม่กล้าพูดอะไร
"ไม่มีอะไรจะบอกหรือ?"
ฮั่วซือตู้กำลังจะหยิบซองบุหรี่ แต่ก็หยุดชะงักแล้วเก็บกลับไป
ใครจะรู้
เด็กน้อยแสดงท่าทางขลาด แต่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
เขาพยายามขยับเข้าไปใกล้ฮั่วซือตู้ "พี่ครับ พี่สาวคนนั้นไม่สวยเหรอครับ?"
ได้ยินดังนั้น ฮั่วซือตู้มองเขาด้วยหางตา
เขานั่งพิงอย่างสบายๆ "สวยหรือไม่สวยเกี่ยวอะไรกับเธอ?"
"ถ้าพี่พาพี่สาวกลับบ้านได้ ผมก็จะได้เจอพี่สาวตลอดเลยนะครับ"
ฮั่วซือตู้หัวเราะเยาะ "เลิกฝันไปเถอะ"
เด็กคนนี้ไม่รู้หรอกว่าอะไรเรียกว่าการล่อลวงเด็กสาว
"แต่พี่ยังไม่มีแฟนนี่ครับ!"
เด็กน้อยกะพริบตาโตดำขลับ "พี่ครับ ผมชอบพี่สาวคนนั้นจริงๆ นะ"
และก็ชอบหมาที่บ้านพี่สาวด้วย
เด็กน้อยเสริมในใจ
ชายหนุ่มมีใบหน้าสง่างามและดูเคร่งขรึม นิ้วเรียวยาวเคาะที่ที่วางแขนอย่างไม่ใส่ใจ
"มีคนซุกซนอยู่ที่บ้านคนหนึ่งก็ปวดหัวพอแล้ว"
คำพูดนี้ทำให้เด็กน้อยหุบปาก
สามร้อยหกสิบวันต่อปี สายตาของพี่ที่มองเขาเป็นเหมือนอยากจะโยนเขาทิ้ง
...
ที่ร้านอาหาร
"พี่สาม ยังโทรไม่ติดอีกเหรอคะ? หนูถามหวังซูแล้ว เผยหยุนเกออยู่แถวนี้มานานแล้วนะคะ"
ฉิน โหย่วเจียวพูดอย่างมีนัยยะ
ฉิน ล่างได้ยินแล้วปฏิกิริยาแรกคือคิดว่าเผยหยุนเกอเกิดเรื่องขึ้น
เขาลุกพรวดขึ้นจะไปตามหาคน!
แต่ไม่คิดว่า ตอนนั้นเผยหยุนเกอก็มาปรากฏตัวตรงหน้าพอดี
"เกอเอ๋อ เธอมาแล้ว"
ฉิน ล่างมองสำรวจเผยหยุนเกอ เห็นว่าเธอไม่มีอะไรผิดปกติ จึงถอนหายใจโล่งอก
ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
"ถ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องมา ไม่จำเป็นต้องมาทำให้ฉันกับพี่สามต้องรอ"
ฉิน โหย่วเจียวกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่รู้สึกถึงสายตาเย็นชาของฉิน ล่าง จึงหุบปากโดยอัตโนมัติ
"เกอเอ๋อ ก่อนหน้านี้เธออยากเข้าโรงเรียนมัธยมเหิงเต๋อใช่ไหม? พี่จัดการให้แล้ว อีกสองสามวันเธอก็จะได้ไปเรียน"
คำพูดของฉิน ล่างทำให้ฉิน โหย่วเจียวเสียการควบคุม
"พี่สาม เธอจะมาเรียนโรงเรียนเดียวกับหนูได้ยังไง?!"
ถ้าเกิดมีคนรู้ว่าเผยหยุนเกอเป็นลูกสาวที่แท้จริงของบ้านฉินจะทำยังไง?!
หนูจะต้องถูกคนในโรงเรียนเยาะเย้ยไม่ใช่หรือ??!
"ทำไมเกอเอ๋อถึงจะเรียนโรงเรียนเดียวกับเธอไม่ได้?"
แววตาของฉิน ล่างเย็นชาลงเรื่อยๆ ทำให้ฉิน โหย่วเจียวรู้สึกเจ็บปวดและน้อยใจ
ทั้งวันที่ผ่านมา พี่สามไม่มีท่าทีดีกับเธอเลย
ยิ่งกว่านั้น ยังทะนุถนอมเผยหยุนเกอราวกับเป็นของมีค่า!
"ได้ทั้งนั้น แล้วแต่พี่"
เผยหยุนเกอพูดอย่างไม่รีบร้อน
ชาติก่อน พ่อแม่ของเผยหยุนเกอหย่าร้างกัน ก่อนอายุสิบแปดเธออยู่กับแม่ซึ่งเป็นนักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียง ตอนอายุสิบสองขวบก็เรียนจบชั้นมหาวิทยาลัยในโครงการเด็กอัจฉริยะแล้ว จนกระทั่งแม่เสียชีวิต จึงกลับไปอยู่บริษัทของพ่อในฐานะทายาทของกลุ่มบริษัท
สำหรับเผยหยุนเกอแล้ว ความเข้าใจเกี่ยวกับโรงเรียนมัธยมค่อนข้างคลุมเครือ เพราะเธอเรียนแค่สามเดือนเท่านั้น
"ได้ทั้งนั้น?"
ฉิน โหย่วเจียวรู้สึกขบขัน พูดด้วยน้ำเสียงดูถูก "เธอแน่ใจเหรอว่าจะตามทันบทเรียน?"
เผยหยุนเกอเพิ่งเคยได้ยินคนถามแบบนี้เป็นครั้งแรก สายตาจึงจับจ้องไปที่ฉิน โหย่วเจียว
ไม่นาน
เธอเลียริมฝีปากสีแดงสด "พยายามดูก็แล้วกันนะ?"


## บทที่ 18 พี่สามรักเธอที่สุด

เมื่อได้ยินดังนั้น
ฉิน โหย่วเจียวมีแววเยาะหยันในดวงตา แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
"เผยหยุนเกอ โรงเรียนเหิงเต๋อมีระบบคัดออกนะ เธอไปเรียนแค่เดือนเดียวก็ไม่มีประโยชน์หรอก"
เธอจะไม่รู้ระดับของเผยหยุนเกอได้ยังไง
แค่ตามเนื้อหาโรงเรียนเก่ายังไม่ทัน แล้วจะตามทันเนื้อหาของเหิงเต๋อได้ยังไง
แต่ใครจะรู้
ฉิน ล่างพูดขัดขึ้นมา มองไปที่เผยหยุนเกอ "ไม่เป็นไร พี่สามติดต่อผู้อำนวยการไว้แล้ว บ้านเราเพิ่งบริจาคตึกให้ ยังไงก็ไม่มีทางให้เธอออกหรอก"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของฉิน โหย่วเจียวก็ดำทะมึนทันที!
ฉิน โหย่วเจียวปลอบใจตัวเองอย่างอดทน พี่สามแค่ดีกับเผยหยุนเกอนิดหน่อยเพราะคุณปู่เท่านั้น
หลังจากนั้น เธอก็อดที่จะหัวเราะเยาะในใจไม่ได้
ได้เลย
ในเมื่อเผยหยุนเกออยากมา ก็จะให้เผยหยุนเกอรู้ถึงความแตกต่างที่แท้จริงระหว่างพวกเธอทั้งสอง!
ขณะนั้น
เผยหยุนเกอก็ขมวดคิ้วเบาๆ
ไม่รู้ว่าฉิน ล่างอยู่ๆ ก็เกิดอารมณ์พิเศษขึ้นมา หรือกำลังสงเคราะห์เธอกันแน่
แต่ในตอนนี้ ไม่มีใครสังเกตเห็นเหงื่อที่ผุดขึ้นในฝ่ามือของฉิน ล่าง
ในชาติที่แล้ว เขาเพิ่งรู้ทีหลังว่า เผยหยุนเกอถูกรีดไถเงินและถูกรังแกอย่างรุนแรงที่โรงเรียนเดิม
จนทำให้เกิดปัญหาในการสื่อสารอย่างรุนแรง
ตอนนี้เขาเกิดใหม่แล้ว ก็ไม่อาจปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก
ดวงตาของฉิน ล่างมีแววเด็ดเดี่ยวผ่านไป
หลังอาหารเย็น เผยหยุนเกอก็ออกไปรอพวกเขาที่นอกร้านทันที
เห็นดังนั้น ฉิน ล่างกลัวว่าเผยหยุนเกอจะถูกรังแกระหว่างทาง จึงรีบวางมีดและส้อม เช็ดมุมปาก แล้วตามออกไปทันที
ฉิน โหย่วเจียวเห็นภาพนั้น สีหน้าก็ดำมืดลง
เธอรู้สึกน้อยใจและอัดอั้น จึงอดไม่ได้ที่จะโทรหาแม่ฉิน
ไม่นาน เสียงอ่อนโยนของแม่ฉินก็ดังขึ้น
"เจียวเจียว เกิดอะไรขึ้นหรือ หรือว่าคิดถึงแม่"
"แม่คะ สักวันหนึ่งแม่จะไม่เอาหนูแล้วหรือคะ" ฉิน โหย่วเจียวกลั้นน้ำเสียงสะอื้น
แม่ฉินได้ยินแล้วก็รีบพูด "เด็กโง่ คิดอะไรอยู่น่ะ ลูกเป็นลูกสาวของแม่ตลอดไป แม่จะไม่เอาลูกได้ยังไง"
ฉิน โหย่วเจียวกัดริมฝีปาก "แต่พี่สามช่วงนี้...ดูเหมือนไม่ค่อยสนใจหนู"
ได้ยินดังนั้น แม่ฉินก็หัวเราะอย่างงุนงง
"จะเป็นไปได้ยังไง พี่สามรักเจ้าที่สุด ตอนเจ้ายังเล็กๆ เขายังแย่งอุ้มเจ้าเลย"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉิน โหย่วเจียวก็นึกถึงความทรงจำดีๆ ในอดีต
"พี่สามจะไม่สนใจหนูจริงๆ หรือคะ" ฉิน โหย่วเจียวนึกถึงท่าทีของฉิน ล่างช่วงนี้ ก็ยังรู้สึกอึดอัด
"ผู้หญิงมักจะคิดมาก เป็นเรื่องปกติ"
แม่ฉินปลอบใจ "พี่สามของเจ้าอาจจะเครียดมากเกินไป กำลังยุ่งกับการรับคนเข้าชมรมน่ะ"
ฉิน โหย่วเจียวได้ยินแม่ฉินพูดแบบนี้ ก็วางใจลงไม่น้อย
"แม่คะ ถ้าวันไหนแม่ไม่เอาหนู หนูจะยอมให้ที่กับเผยหยุนเกอค่ะ"
แม่ฉินได้ยินชื่อเผยหยุนเกอ ท่าทีก็เย็นชาลงไม่น้อย
เธอดุเบาๆ "พูดอะไรโง่ๆ เจ้าเป็นคุณหนูตระกูลฉินตัวจริง ใครกล้าให้เจ้าไป
วางใจเถอะ แม่จะไม่ยอมให้ใครมาแย่งสิ่งที่เป็นของเจ้าหรอก"
มุมปากของฉิน โหย่วเจียวค่อยๆ ยกขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
แต่เดิม ถ้าเผยหยุนเกอว่าง่ายหน่อย เธอก็ยังอยู่ร่วมกับเผยหยุนเกอได้อย่างสงบ
ใครใช้ให้เผยหยุนเกอต้องมาแย่งชิงกับเธอล่ะ
หลังวางสาย แม่ฉินยังโอนเงินให้ฉิน โหย่วเจียวสองล้าน บอกให้ฉิน โหย่วเจียวออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ให้มากขึ้น
ไม่พูดถึงเผยหยุนเกอแม้แต่คำเดียว
...
ไม่กี่วันต่อมา
ข่าวของโรงเรียนมัธยมเต๋อเหิงแพร่สะพัดไปทั่ว ห้อง 7 จะมีนักเรียนย้ายมาใหม่
ว่ากันว่า ยังมีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวของราชินีโรงเรียนฉิน โหย่วเจียวด้วย
ใครๆ ก็รู้ว่าห้อง 7 เป็นห้องเส้นสายอย่างแท้จริง
แม้จะมีนักเรียนเรียนดีที่ต้องอยู่ในห้อง 7 เพราะทุนการศึกษา แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นลูกคนรวย


## บทที่ 19 อีกคนที่ชอบยืนรอโดนตี

นักเรียนห้อง 7 ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
"ห้องเราจะมีนักเรียนย้ายมาใหม่จริงๆ หรือ?"
นักเรียนหญิงคนหนึ่งบ่นว่า "แล้วก็ต้องมานั่งข้างฉันสินะ?"
นอกจากที่นั่งว่างข้างเธอแล้ว ที่นั่งว่างอีกที่หนึ่งก็ไม่มีใครกล้านั่ง
"บางทีอาจจะเป็นหนุ่มหล่อก็ได้นะ?"
"พอเถอะ ข่าวแพร่ไปทั่วแล้วว่าเป็นผู้หญิง"
เธอหัวเราะเยาะ "แถมยังเป็นคนที่มีความเกี่ยวข้องกับบ้านฉิน โหย่วเจียวด้วย แต่ฉิน โหย่วเจียวเองยังเป็นคุณหนูตระกูลฉิน สอบเข้ามาอยู่ห้องเรียนพิเศษได้ แล้วคนนี้มันเรื่องอะไรกัน?"
"ข่าวลือนะ อาจจะเป็นญาติของตระกูลฉินก็ได้"
นักเรียนหญิงอีกคนพูดด้วยความสะใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่า "ก็แค่ญาติจนๆ ที่เกาะติดไม่ยอมห่างน่ะ แม้แต่บ้านนางงามประจำโรงเรียนก็ยังหนีไม่พ้น"
"แล้วนักเรียนใหม่หน้าตาเป็นยังไงล่ะ?"
"มาจากบ้านนอก ขอแค่หน้าตาธรรมดาก็ดีแล้ว"
ในตอนนั้น
เผยหยุนเกอที่กำลังถูกวิพากษ์วิจารณ์ เพิ่งผลักประตูห้องพักครูเปิดออก แต่ไม่คิดว่าจะเจอกับพระเอกเดิมที่เธอจำได้แม่นที่สุดเข้าพอดี
เฉิงจื่อหวนมีรูปร่างหน้าตาดีจริงๆ หล่อเหลาสง่างาม แม้จะสวมชุดนักเรียนธรรมดา ก็ไม่อาจปิดบังบุคลิกอันโดดเด่นได้
แต่สิ่งที่ทำให้เผยหยุนเกอจดจำได้แม่นที่สุดก็คือ เฉิงจื่อหวนมีคู่หมั้นกับร่างเดิม
เพื่อแกล้งฉิน โหย่วเจียว เขาจงใจทำดีกับร่างเดิมต่อหน้าคนอื่น แต่เวลาอยู่กันตามลำพัง กลับบอกให้ร่างเดิมอย่าคิดเพ้อเจ้อ แถมยังทำร้ายร่างเดิมเพื่อฉิน โหย่วเจียวด้วย
และเฉิงจื่อหวนก็มีคนตามจีบมากมาย ด้วยเหตุนี้ร่างเดิมจึงถูกดูถูกเหยียดหยามมาไม่น้อย
สุดท้าย ยังต้องมาเห็นฉิน โหย่วเจียวกับเฉิงจื่อหวนครองรักกันอีก
คิดถึงตรงนี้
เผยหยุนเกอหรี่ตางดงามลง สีหน้าดูอันตราย
ส่วนเฉิงจื่อหวนก็ราวกับรู้สึกถึงสายตาที่มองมาจากด้านหลัง จึงหันหน้ามา
พอเห็นเผยหยุนเกอในชั่วขณะนั้น ดวงตาของเขาก็ฉายแววตะลึง แต่ก็รู้สึกอย่างรวดเร็วว่าเด็กสาวคนนี้ดูคุ้นตาอยู่บ้าง
"เผยหยุนเกอ?"
แม้แต่เฉิงจื่อหวนพระเอกเดิมที่มักจะใจเย็นและสงบเสงี่ยม ก็ยังอดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่อยากเชื่อออกมา
แต่ก็เพียงชั่วครู่เท่านั้น
เฉิงจื่อหวนขมวดคิ้ว นึกถึงเรื่องที่ฉิน โหย่วเจียวเล่าให้เขาฟังเมื่อวานว่า เผยหยุนเกอทำเรื่องงอแงให้พี่ชายตระกูลฉินย้ายโรงเรียนให้
และส่วนใหญ่ก็คงเป็นเพราะเขา
"เธอไม่จำเป็นต้องตามมาถึงที่นี่หรอกนะ?" น้ำเสียงของเฉิงจื่อหวนแฝงการเยาะหยันเบาๆ
แต่ใครจะรู้
เด็กสาวตรงหน้าเพียงใช้ดวงตาคู่งามเกินบรรยายชำเลืองมองเขาอย่างเรื่อยเฉื่อย
เดินผ่านเขาไปหาอาจารย์ประจำชั้นห้อง 7 โดยตรง
"คุณคืออาจารย์เหวินใช่ไหมคะ?"
อาจารย์เหวินรีบมองไปที่เด็กสาวหน้าตางดงามตรงหน้า ก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน "เธอคือนักเรียนย้ายมาใหม่หรือ?"
"ค่ะ"
เผยหยุนเกอตอบอย่างเกียจคร้าน
ตอนนี้ เฉิงจื่อหวนที่ถูกเมินอยู่ข้างๆ ถึงได้รู้ตัวว่า เผยหยุนเกอมาหาอาจารย์ประจำชั้น ไม่ได้มาหาเขา
แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกไม่สบายใจ
เฉิงจื่อหวนเม้มปาก นึกถึงท่าทีกระตือรือร้นเกินไปของเผยหยุนเกอที่มีต่อเขาในอดีต แล้วก็เดินจากไป
ตอนนั้น
อาจารย์ประจำชั้นอดไม่ได้ที่จะซักถาม
"เธอรู้จักเฉิงจื่อหวนด้วยหรือ?"
นี่มันนักเรียนอันดับหนึ่งของชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 เชียวนะ!
"ค่ะ" เผยหยุนเกอก้มหน้าลงอย่างไม่ใส่ใจ ดูเหมือนจะนอนดึกเป็นประจำ ทำให้หางตาแดงเรื่อเล็กน้อย
"รู้จักกันได้ยังไงล่ะ?"
อาจารย์ประจำชั้นเริ่มสนใจ
แต่เผยหยุนเกอกลับหัวเราะเยาะทันที พร้อมกับน้ำเสียงกลั้นขำ "โรงพยาบาลจิตเวชค่ะ"
อาจารย์ประจำชั้น: "..."
เขารู้จริงๆ ว่านักเรียนคนนี้เพิ่งออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช
หลังเสียงกริ่งดัง
ห้อง 7 ก็คึกคักขึ้นมา
มีคนพูดด้วยความสะใจ "มาแล้วๆ ญาติของนางงามประจำโรงเรียน ฉันได้ยินมาว่าเป็นพวกชอบยืนให้คนตีอีกด้วย"


## บทที่ 20 ดอกไม้แห่งเฮยหลิง

ข่าวของเขาเป็นความจริง มาจากโรงเรียนเก่าของนักเรียนย้ายโรงเรียน
นักเรียนย้ายโรงเรียนคนนี้ขี้อายและเก็บตัว หน้าตาไม่ดีและผลการเรียนก็แย่
เป็นคนที่ถูกรังแกแล้วไม่กล้าพูดอะไรเลย
นี่มันเหมือนส่งสัตว์เลี้ยงมาให้ห้องเรียนที่ 7 ไม่ใช่หรือ
ยิ่งไปกว่านั้น คนใหม่มักจะถูกกีดกันอยู่แล้ว
หลายคนมองญาติของนางงามประจำโรงเรียนคนใหม่นี้ด้วยสายตาดูถูกและเจตนาร้าย
จนกระทั่งครูประจำชั้นเดินเข้ามา
เขาหันไปยิ้มให้คนที่อยู่ข้างนอกและพูดว่า "ได้ เข้ามาได้"
ตอนนั้น
ร่างหนึ่งก้าวเข้ามาที่ประตู
เพื่อนร่วมชั้นที่กำลังเล่นหยอกล้อกันอยู่ก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที อดไม่ได้ที่จะมองเด็กสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาหลายครั้ง
เด็กสาวมีดวงตาและใบหน้าที่สวยงามอย่างโดดเด่น จนทำให้คนจำได้ในแวบเดียว ดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยเสน่ห์คู่นั้นกวาดมองไปรอบๆ อย่างเรื่อยเฉื่อย
บรรยากาศรอบตัวเธอที่ไม่อาจซ่อนได้ ทำให้คนนึกถึงสี่คำ - ดอกไม้แห่งเฮยหลิง
หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที
เสียงอันเกียจคร้านของเธอดังขึ้น
"ฉันชื่อเผยหยุนเกอ"
พูดจบ
ทุกคนในห้องเรียนสมองช็อตไปทันที
นี่คือนักเรียนย้ายโรงเรียนของห้องพวกเขาเหรอ?!
ไม่ใช่บอกว่าหน้าตาแย่มาก เป็นคนที่อยู่ในฝูงชนแล้วไม่อยากมองซ้ำเหรอ?!
แต่รูปร่างหน้าตาแบบนี้ ถ้าไปยืนข้างๆ ฉิน โหย่วเจียว ก็ทำให้นางงามประจำโรงเรียนดูจืดชืดไปเลย...
"อืม... เรายังมีอะไรอีกไหม?"
ครูประจำชั้นส่งสัญญาณอย่างบ้าคลั่ง
"มีค่ะ"
ก่อนที่ครูประจำชั้นจะทันได้ถอนหายใจ ก็ได้ยินเธอถามอย่างจริงจังว่า "คุณครูคะ หนูนั่งตรงไหนดี?"
ครูประจำชั้น: "..."
"เธอเลือกที่นั่งเองก็ได้"
ครูประจำชั้นปลอบใจตัวเอง
นี่เป็นเด็กผู้หญิง เป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารัก จะต้องไม่สร้างปัญหาอะไรให้เขาแน่นอน
ส่วนเผยหยุนเกอไม่รู้ความคิดของครูประจำชั้นเลย เธอกวาดตามองที่นั่งว่างสองที่ที่เหลือในห้อง
ที่หนึ่งอยู่ข้างหน้าต่างติดกับนักเรียนหญิง แต่บนโต๊ะเต็มไปด้วยของของนักเรียนหญิง
เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เธอนั่ง
เมื่อเห็นสถานการณ์
เผยหยุนเกอก็ไม่คิดอะไรมาก เดินตรงไปที่ที่นั่งอีกที่หนึ่งทันที
การกระทำอันกล้าหาญนี้ ทำให้คนรอบข้างเริ่มกลัว
"นักเรียนย้ายโรงเรียนคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง? กล้านั่งข้างลู่เกอด้วย..."
"ฮึ บางทีอาจจะสืบมาก่อนก็ได้ ไม่รู้จักความตาย ยังอยากไปยุ่งกับลู่หย่วนซือ"
...
หลายคนในห้องเตรียมดูเรื่องสนุกแล้ว
ตามหลักแล้ว ผู้ชายส่วนใหญ่มักจะมีความเห็นอกเห็นใจต่อผู้หญิงสวย
แต่ก่อนที่เผยหยุนเกอจะมา ฉิน โหย่วเจียวก็ทำให้ทุกคนไม่มีความรู้สึกดีๆ กับนักเรียนย้ายโรงเรียนคนนี้แล้ว
ญาติที่ยากจนมาหา ยังมีหน้ามาขอให้คนพาเธอมาเรียนที่โรงเรียนเหิงเต๋อ
เป็นคนที่ทะเยอทะยานอีกคน
ตอนนั้น
เผยหยุนเกอชายตามองคนที่นอนหลับสนิทข้างๆ ที่ไม่รู้ว่าเป็นเพศอะไร เลื่อนเก้าอี้ออก แล้ววางกระเป๋าไว้บนโต๊ะ
"เธอคนใหม่นั่น ปลุกเพื่อนข้างๆ เธอให้ตื่นหน่อย!"
ครูหัวล้านสั่ง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักเรียนคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะแอบด่าครูคนนี้
ปกติเขาไม่กล้ายุ่งกับลู่หย่วนซือ แต่ตอนนี้กลับให้นักเรียนใหม่ไปปลุกลู่หย่วนซือ
คิดว่าลู่หย่วนซือจะไม่ทำร้ายผู้หญิงหรือไง?
เผยหยุนเกอขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็น แล้วยิ้มพูดว่า
"คุณครูคะ ถ้าเกิดทะเลาะกันขึ้นมาจะทำยังไง?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มีนักเรียนหญิงหัวเราะพรืด
"รู้เรื่องดีนี่ รู้ด้วยว่าไม่ควรไปยุ่งกับลู่หย่วนซือ"
น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยการเยาะเย้ยและความอิจฉาอย่างชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคิดว่าการที่เผยหยุนเกอนั่งข้างลู่หย่วนซือนั้นมีเจตนาแอบแฝง
"พูดอะไรของเธอน่ะ?!"
ครูหน้าแดงก่ำ แล้วพูดอย่างรังเกียจว่า "พอได้แล้ว นั่งลงเร็ว!"
ครูหันไปมองกระดาน พูดอย่างขุ่นเคืองว่า "ยากพอแล้ว ยังต้องมารับนักเรียนย้ายโรงเรียนอีก โรงเรียนนี้คิดยังไงกัน?"


## บทที่ 21 คนที่ไม่เกี่ยวข้องกับคุณ

ใครๆ ก็เห็นได้ชัดว่าคุณครูประจำวิชาทุกคนไม่ค่อยชอบนักเรียนใหม่
สาเหตุที่ไม่ชอบก็ไม่พ้นเรื่องที่เพิ่มภาระงานให้พวกเขา หรือทำให้คะแนนเฉลี่ยของห้องตกลง
ขณะนั้น
สายตาดูถูกของคนรอบข้างจ้องมองมาที่เผยหยุนเกอทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ
คนที่พยายามเกาะติดบ้านฉินแบบนี้ สมควรแล้วที่จะถูกแบ่งแยก
อย่างไรก็ตาม
หลังจากเผยหยุนเกอนั่งลง เธอก็ไม่สนใจสายตารอบข้างเลย เมื่อทุกคนเตรียมตัวเข้าเรียน เธอจึงใส่หูฟังบลูทูธแบบไร้สาย เปิด iPad และใช้หนังสือนอกเวลาบังไว้
เธอตรวจสอบอีเมลอีกครั้ง แต่ไม่เห็นอีเมลใหม่
ตามเวลาแล้ว เอกสารที่ส่งไปเมื่อวานซืน วันนี้น่าจะมีข่าวคืบหน้า
เผยหยุนเกอครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเก็บ iPad เข้าลิ้นชัก
จนกระทั่งหลังเลิกเรียน
คนข้างๆ เผยหยุนเกอ ในที่สุดก็ขยับตัว ถอดชุดนักเรียนออก
ทันใดนั้น
เธอได้ยินเสียงเย็นชาดังมาจากข้างๆ
"เธอเป็นใคร?"
เผยหยุนเกอได้ยินเสียงแล้วหันไปมองเขา
เด็กหนุ่มสวมเสื้อยืดสีดำ หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาและคิ้วแฝงความดื้อรั้นและเย็นชา
ในขณะเดียวกัน เด็กหนุ่มก็จ้องมองเธอ
เผยหยุนเกอละสายตา ไม่เหมือนเด็กผู้หญิงคนอื่นที่กลัวเขา หรือชอบเขา
เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "คนที่ไม่เกี่ยวอะไรกับนาย"
พอพูดจบ
เพื่อนร่วมชั้นสองคนที่นั่งอยู่ข้างหน้า รู้สึกหนาวสันหลังวาบ
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าพูดกับลู่เกอแบบนี้!
"นั่งทำอะไรอยู่?"
ลู่หย่วนซือขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแหบพร่าแต่ก็ไพเราะ
ตอนนั้น
เผยหยุนเกอไม่พูดอะไร เพียงแค่มองเขาด้วยสายตาเรื่อยเฉื่อย
ความหมายชัดเจน - ถ้าตาไม่บอดก็ดูเอาเองสิ
ลู่หย่วนซือเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
แต่ในดวงตากลับไม่มีอารมณ์ใดๆ "ญาติของโหย่วเจียวเหรอ?"
พอได้ยินคำพูดนั้น เผยหยุนเกอก็นึกขึ้นได้ถึงนิยายต้นฉบับ ดูเหมือนพระเอกรองจะอยู่ห้อง 7
แม้จะจำชื่อไม่ได้ แต่จิตวิญญาณตัวสำรองของพระเอกรองทำให้คนต้องทึ่ง
คอยเป็นเพื่อนจีบ คอยเป็นเพื่อนคุย แม้แต่ตอนที่ฉิน โหย่วเจียวแต่งงานมีลูก และทะเลาะกับเฉิงจื่อหวนแล้วหนีไปต่างประเทศ เขาก็ยังอยู่ข้างๆ
"เธอเป็นคนแรกที่กล้านั่งข้างฉัน"
ลู่หย่วนซือพูดอีก น้ำเสียงไม่บ่งบอกอารมณ์ แต่เผยหยุนเกอได้ยินความเยาะเย้ยในน้ำเสียง
"นายสามารถให้คนอื่นสลับที่กับนายได้"
เผยหยุนเกอเลิกคิ้วอย่างเกียจคร้าน ท่าทางสวยงามแฝงความเย่อหยิ่งที่บรรยายไม่ถูก
"ไม่ต้องหรอก"
ลู่หย่วนซือพูดเรียบๆ "ไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวพิเศษ แต่ฉันก็ไม่อยากให้ใครมารบกวน"
พูดถึงตรงนี้
เขาจู่ๆ ก็ยิ้มมุมปาก "เพื่อนร่วมโต๊ะใหม่ เตือนหน่อยนะ โหย่วเจียวมีมนุษยสัมพันธ์ดีมาก"
พูดจบ
เขาก็หยิบชุดนักเรียน เดินออกไปนอกห้องเรียนเลย
ลู่หย่วนซือรู้ว่าเผยหยุนเกอจะเจอปัญหาอะไร แต่เขาก็ไม่ใช่พระเอกที่จะมาช่วยเหลือ
และไม่ชอบเรื่องยุ่งยากด้วย
...
จนกระทั่งเข้าเรียน ลู่หย่วนซือก็ยังไม่กลับมา
คุณครูบนเวทีมองที่นั่งของลู่หย่วนซือแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ถามอะไรสักคำ
เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หนีเรียน
ตอนเที่ยง
เผยหยุนเกอได้รับอีเมลตอบกลับ เธอขยับคิ้วเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว แล้วลุกขึ้นไปที่ดาดฟ้าโรงเรียน
เนื่องจากเพิ่งมาถึงโลกใหม่ เผยหยุนเกอจำเป็นต้องหางานก่อน และด้วยพื้นเพและอายุของร่างเดิม แทบจะไม่มีงานที่เหมาะสมเลย
ดังนั้นเผยหยุนเกอจึงต้องหางานเก่าในต่างประเทศ
อย่างไรก็ตาม
พอเผยหยุนเกอเดินไป นักเรียนหญิงห้อง 7 ก็รวมตัวกัน
"พี่หลิง ญาติยากจนของบ้านฉิน โหย่วเจียวคนนี้ เก่งจริงๆ เลยนะ
เมื่อกี้ได้ยินเธอพูดกับลู่หย่วนซือยังไงไหม? กลัวลู่หย่วนซือจะไม่สนใจเธอหรือไง??"


## บทที่ 22 เด็กใหม่ ฉันคิดว่าฉันต้องสอนเธอให้รู้จักกฎระเบียบหน่อยแล้ว

สาวคนนั้นพูดจาประชดประชัน
"ก็เพราะเขาสวยไง เป็นดาวโรงเรียนคนใหม่นี่นา!"
หนุ่มที่อุ้มลูกบาสเตรียมจะออกไปพูดพลางยิ้มแย้ม
สาวคนนั้นจ้องเขาตาขวาง "ไร้สาระ! ฉิน โหย่วเจียว อย่างน้อยก็เก่งรอบด้าน เป็นท็อปสามของชั้นปี!
แล้วเธอคนนั้นมีอะไรดี? นอกจากหน้าตา จะเทียบฉิน โหย่วเจียว ได้ยังไง??"
"มีสิ ทำไมจะไม่มี?"
ขายาวเอวบางแบบนั้น นี่แหละที่เรียกว่าพื้นที่ในฝันและจุดที่ทำให้ใจสั่น!!
"ไปให้พ้น! อย่ามายุ่งกับฉัน!" สาวคนนั้นพูดอย่างเอาแต่ใจ
หลังจากหนุ่มคนนั้นเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจ หลิงจีเหวยก็หน้าบึ้งตึงลง
ทุกคนในห้องรู้ว่าเธอชอบลู่หย่วนซือ และรู้ว่าลู่หย่วนซือชอบฉิน โหย่วเจียว
แต่ฉิน โหย่วเจียว คบกับเฉิงจื่อหวนรุ่นพี่ ม.6 เธอเลยไม่กังวลอะไร
แต่ตอนนี้
นักเรียนย้ายมาจากโรงเรียนชั้นสามคนนี้ กล้ามาแย่งคนของเธอ
หลิงจีเหวยหัวเราะเยาะ "ต้องสอนให้เธอรู้แล้วว่าอะไรเรียกว่ารู้จักที่ต่ำที่สูง"
พอได้ยินแบบนั้น สาวๆ คนอื่นก็อดสะใจไม่ได้
"พี่หลิงจะปกป้องสามีแบบดุเดือดเลยสินะ?" สาวคนหนึ่งพูดประจบ
หลิงจีเหวยยิ้มมุมปาก ท่าทางยโส
"อย่าพูดเลอะเทอะ ฉันสนิทกับโหย่วเจียว เรื่องที่โหย่วเจียวไม่อยากทำ ฉันช่วยทำให้ก็แล้วกัน"
...
จนกระทั่งใกล้เวลาเรียนตอนบ่าย เผยหยุนเกอก็กลับมาที่ห้องเรียนในที่สุด
"เฮ้ย คนใหม่ มานี่"
สาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโต๊ะครูตะโกนเรียกอย่างยโส
เผยหยุนเกอช้อนตามองเธออย่างเชื่องช้า ริมฝีปากสีแดงระเรื่อยกยิ้มบาง แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินจากไป
เมื่อเห็นท่าทางดูถูกของเผยหยุนเกอ สายตาของหลิงจีเหวยก็เย็นชาขึ้นมาทันที
เธอกำหมัดแน่น หัวเราะเยาะซ้ำๆ
เผยหยุนเกอคนนี้ช่างหยิ่งจริงๆ
คิดว่าที่เหิงเต๋อไม่มีใครจัดการเธอได้หรือไง?!
ไม่นาน
เผยหยุนเกอยังไม่ทันกลับถึงที่นั่ง ก็เห็นที่นั่งของตัวเองถูกราดด้วยสีดำ แม้แต่หนังสือเรียนก็พังหมด
ตอนนี้คนรอบข้างเงียบกริบ ทุกคนมองเฉยๆ กับเหตุการณ์นี้
มีแค่หนุ่มๆ ไม่กี่คนที่มองเผยหยุนเกอที่ยืนนิ่งด้วยความสงสาร
ทำร้ายความงามแบบนี้ โหดร้ายไปหน่อย
หลิงจีเหวยมองเงาหลังที่ยืนนิ่งของเผยหยุนเกอจากบนโต๊ะครู รู้สึกสะใจขึ้นมาทันที
เธอกระโดดลงมาเบาๆ พูดอย่างสบายใจพอใจ
"คนใหม่ ฉันว่าฉันต้องสอนกฎให้เธอหน่อยแล้ว"
ทันใดนั้น
เผยหยุนเกอก็พูดขึ้น "ใครทำ?"
พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนก็ตกตะลึง ไม่คิดว่าเผยหยุนเกอจะถามแบบนี้
"เธอคิดว่าใครทำล่ะ?"
หลิงจีเหวยกอดอกยืนอย่างหยิ่งผยองต่อหน้าเผยหยุนเกอ ยิ้มสดใส
เธอในฐานะลูกสาวรองประธานบริษัท จะกลัวญาติที่ไม่ได้เรื่องของบ้านฉินคนนี้หรือไง?
"เธอเหรอ?"
เผยหยุนเกอหันหน้ามา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่บอกไม่ถูก
แต่ในดวงตากลับมีความเยือกเย็นที่ไม่อาจละลาย
เมื่อหลิงจีเหวยสบตากับเผยหยุนเกอ ก็รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
แต่หลังจากนั้น ก็หัวเราะเยาะออกมา
"เธอคิดว่าไง? เผยหยุนเกอ มีใครบอกเธอรึยังว่าเธอคิดว่าตัวเองเป็นอะไรมากเกินไป"
พูดจบ ก็มีคนยืนอยู่ที่ประตู
ลู่หย่วนซือกลับมาแล้ว
เขากวาดตามองสองคนที่บรรยากาศดูแปลกๆ เมื่อเดินไปถึงที่นั่งของตัวเอง ถึงได้เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ลู่หย่วนซือขมวดคิ้ว รู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ใครทำ?" ลู่หย่วนซือถาม
พอถามจบ คนในห้องเรียนก็ตกใจมากขึ้นไปอีก!
ลู่หย่วนซือเคยสนใจเรื่องแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ตอนนี้ โดยเฉพาะหลิงจีเหวย ม่านตาหดเล็กลง เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าลู่หย่วนซือจะเข้ามายุ่ง


## บทที่ 23 ขอโทษนะเพื่อน วันนี้อารมณ์ร้อนน่ะ

หลิงจีเหวยสีหน้าไม่ดี กำมือแน่น เล็บจิกเข้าไปในเนื้อ
ขณะที่เธอกำลังลังเลว่าจะยอมรับหรือไม่ ก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก
"ห้องเรียนนี้เป็นอะไร? ทำไมไม่นั่งประจำที่กันให้หมด?"
เสียงดุของครูฝ่ายปกครองดังเข้าหูทุกคนก่อน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หลิงจีเหวยก็ถอนหายใจโล่งอก รู้ว่าตัวเองรอดแล้ว
"ลู่หย่วนซือ ฉันได้ยินว่าเธอหนีเรียนอีกแล้วนะ?!"
ครูฝ่ายปกครองต้องถามแบบนี้ทุกวัน
"ไม่ได้หนีครับ แค่ออกไปกินข้าวแล้วก็กลับมา" ลู่หย่วนซือเกาหัวอย่างเกียจคร้าน
ข้าวมื้อนี้กินเวลาไปตั้งสามคาบ
"อย่าให้มีครั้งหน้าอีกนะ!"
คำพูดของครูฝ่ายปกครอง เพื่อนร่วมห้องท่องได้หมดแล้ว
แต่ลู่หย่วนซือก็มีครั้งต่อไปทุกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นใครจัดการอะไรได้
พูดถึงที่สุดแล้ว ก็เพราะครอบครัวลู่รวยและมีอิทธิพล
"ครับ"
ลู่หย่วนซือตอบแบบขอไปที
เห็นดังนั้น ครูฝ่ายปกครองก็ไม่สนใจลู่หย่วนซืออีก แต่หันไปมองเผยหยุนเกอแทน
เขาขมวดคิ้ว น้ำเสียงไม่พอใจชัดเจน "เธอคือนักเรียนย้ายโรงเรียนใช่ไหม?"
นักเรียนคนนี้มีชื่อเสียงมากในกลุ่มครู ครูส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยที่จะรับนักเรียนที่เรียนตามไม่ทันแม้แต่ในโรงเรียนมัธยมทั่วไปเข้ามาที่เหิงเต๋อ
แต่ผู้อำนวยการกลับยืนกรานที่จะให้เธอเข้ามาเรียน
"เข้ามาเรียนที่เหิงเต๋อแล้ว อย่าเอานิสัยเก่าๆ มาใช้ที่นี่ ไม่งั้นเธอจะเข้าที่ไหนก็ไม่มีประโยชน์!"
น้ำเสียงของครูฝ่ายปกครองเต็มไปด้วยความรังเกียจ "ยังไม่กลับไปนั่งที่อีก?"
เผยหยุนเกอกลับยิ้มแทนที่จะโกรธ
ดวงตาของเธอสวยมาก ยิ้มอย่างสดใส "คุณครูคะ เชิญนั่งก่อนไหมคะ?"
พูดจบ
ครูฝ่ายปกครองยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็เห็นที่นั่งข้างลู่หย่วนซือถูกทำให้รกรุงรัง
ยุ่งเหยิงไปหมด
ดูก็รู้ว่าถูกแกล้ง
"ใครกล้าแกล้งเพื่อนใหม่แบบนี้?"
ครูฝ่ายปกครองถามอย่างเข้มงวด แต่จริงๆ ก็ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก
ถ้านักเรียนย้ายโรงเรียนคนนี้ลาออกได้ก็ดีที่สุด
"คุณครูคะ คงเป็นอุบัติเหตุมั้งคะ"
นักเรียนหญิงคนหนึ่งที่สนิทกับหลิงจีเหวยพูดพร้อมยิ้ม
ได้ยินแบบนั้น ครูฝ่ายปกครองก็มองหลิงจีเหวยเพิ่มอีกครั้งโดยไม่ตั้งใจ ทันใดนั้นก็รู้ว่าเรื่องนี้อาจเป็นฝีมือของใคร
ไม่ใช่แค่นักเรียน แม้แต่พวกครูก็รู้เรื่องความชอบของนักเรียนกันดี
เรื่องนี้ก็เป็นลักษณะนิสัยของหลิงจีเหวย
"เรื่องนี้จะต้องสืบให้รู้ แล้วให้คนขอโทษ"
ครูฝ่ายปกครองคิดสักครู่แล้วพูด
หลานชายของเขายังทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของพ่อหลิงจีเหวยเลย ไม่อาจทำให้เด็กคนนี้โกรธได้
แต่เดิมครูฝ่ายปกครองคิดว่าเรื่องนี้จะจบแค่นี้
แต่ไม่คาดคิดว่า
เผยหยุนเกอหัวเราะออกมา
เธอพูดอย่างช้าๆ "อ๋อ เป็นแบบนี้นี่เอง"
ชั่วขณะนั้น
ทุกคนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็เห็นเผยหยุนเกอเดินไปอีกด้านหนึ่ง
ก่อนที่ทุกคนจะทันได้ตอบสนอง
ก็เห็นเด็กสาวยกขายาวขึ้น แล้วเตะโต๊ะของหลิงจีเหวยจนพลิกคว่ำต่อหน้าทุกคน!
เสียงดังสนั่นจนขนหัวลุก!
ของบนโต๊ะแตกกระจายไปทั่ว
สีหน้าของหลิงจีเหวยเปลี่ยนไปทันที!
และในตอนนั้น
เผยหยุนเกอหันหน้ากลับมา หางตาสวยเฉี่ยวขึ้น แล้วเลียริมฝีปากอย่างไม่ใส่ใจ
สายตาทั้งดุดันและท้าทาย จ้องตรงไปที่ใบหน้าของหลิงจีเหวย
"ขอโทษนะเพื่อน วันนี้อารมณ์ร้อนน่ะ"
ทันใดนั้น
เพื่อนร่วมชั้นต่างตกตะลึง
ส่วนใบหน้าของครูฝ่ายปกครองก็เขียวซีดในทันที!
นักเรียนย้ายโรงเรียนคนนี้เป็นอะไร!?
กล้าทำตัวหยิ่งผยองต่อหน้าเขา แล้วคิดว่าขอโทษแล้วจะจบ??
ตั้งใจใช้การกระทำต่อต้านวิธีแก้ปัญหาที่ให้คนขอโทษของเขาหรือ?!


## บทที่ 24 อย่าดุฉันสิ

ในตอนนี้
นักเรียนคนอื่นๆ ค่อยๆ พบว่าพวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวตนของเพื่อนใหม่
แต่เดิมคิดว่าเป็นสาวสวยที่ถูกรังแกเพราะความเย่อหยิ่ง แต่ไม่คิดว่าเพื่อนใหม่จะเถื่อนยิ่งกว่าลู่เกอเสียอีก!
แม้แต่ลู่เกอยังไม่เคยทำแบบนี้
"ดี! ดีมาก! กล้าก่อเรื่องต่อหน้าฉันเลยสินะ?!"
หัวหน้าฝ่ายปกครองโกรธจนตาลาย ชี้นิ้วใส่เผยหยุนเกอพลางตะโกนด้วยความโกรธ
มันเลยเถิดไปแล้ว! ลู่หย่วนซือเขาจัดการไม่ได้ แต่นักเรียนย้ายเข้าใหม่ที่ไม่มีอะไรเลยคนหนึ่ง จะจัดการไม่ได้หรือไง!??
"คุณครูคะ หนูรู้แล้วว่าผิด อย่าดุหนูเลยนะคะ"
เด็กสาวหน้าตาสวยเกินไปตรงหน้า ก้มดวงตาที่แฝงความดื้อดึง ดูนอบน้อมจนทำให้คนอยากให้อภัย
ในเวลาเดียวกัน
ครูสอนภาษาอังกฤษที่ไม่รู้เรื่องราวเดินเข้ามา เห็นทันทีว่านี่คือนักเรียนใหม่ที่เพิ่งย้ายมา
เธอขมวดคิ้วพูดว่า "ท่านหัวหน้าคะ เด็กเพิ่งย้ายมาใหม่ ยังปรับตัวไม่ได้เลย ท่านจะกดดันเขาขนาดไหน?"
เด็กคนนี้ถูกดุต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ คงรู้สึกแย่แค่ไหน
ชั่วขณะนั้น
ทั้งห้องเงียบกริบ
ช่างเป็นผู้เชี่ยวชาญในการหลอกล่อจิตใจคนจริงๆ
หัวหน้าฝ่ายปกครองยิ่งหน้าแดงก่ำแล้วก็ดำ!
"แกล้งทำเป็นนะ? ตอนนี้ฉันจะโทรหาผู้ปกครองแก! ให้ผู้ปกครองแกดูว่าแกเป็นยังไง!"
หัวหน้าฝ่ายปกครองเดินออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
ที่ห้องพักครู
หัวหน้าฝ่ายปกครองหาข้อมูลส่วนตัวของเผยหยุนเกอแล้วโทรออก
ฉินล่างกำลังซ้อมอยู่ที่ฐาน เสียงแหบพร่าเหมือนเพิ่งตื่นนอน
"ฮัลโหล?"
"สวัสดีค่ะ ดิฉันหัวหน้าฝ่ายปกครองโรงเรียนเหิงเต๋อ อยากถามว่า..."
"เกอเอ๋อโดนรังแกหรือ?!"
ฉินล่างสะดุ้งตื่นทันที รีบถาม
หัวหน้าฝ่ายปกครองขมับกระตุก "เผยหยุนเกอเธอตั้งใจกลั่นแกล้งเพื่อนที่โรงเรียน แล้วก็..."
"อย่ามาพูดเหลวไหล จะบอกว่าน้องฆ่าคนวางเพลิงเลยไหมล่ะ?"
ฉินล่างได้ยินเรื่องไร้สาระแบบนี้เป็นครั้งแรก หัวเราะเยาะ
นี่น่ะหรือหัวหน้าฝ่ายปกครองเหิงเต๋อ? พูดโกหกได้คล่องจริงๆ
"คุณผู้ปกครองคะ คุณต้องมองเผยหยุนเกอตามความเป็นจริง เธอไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดเลย"
หัวหน้าฝ่ายปกครองแทบจะโดนพวกนี้ทำให้โมโหตาย
ฉินล่างได้ยินแล้ว สายตาค่อยๆ เย็นชาลง
"หัวหน้าฝ่ายปกครองใช่ไหม? น้องสาวผมเป็นคนที่มีปัญหาในการสื่อสาร ถ้าน้องเกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียน พวกคุณไม่มีทางหนีพ้นความรับผิดชอบได้!"
พูดจบ ฉินล่างก็วางสายทันที สวมหูฟังแล้วไลฟ์สดต่อ
แต่กลับไม่มีสมาธิตลอดเวลา
เกอเอ๋อสองวันนี้กำลังเก็บของ เตรียมจะย้ายออกแล้ว เมื่อวานเขาโทรบอกให้ฉินอวี้หาทางแก้ ทำไมยังไม่มีความคืบหน้าเลย!?
ช่างเถอะ รอปิดไลฟ์แล้วค่อยถามดู
ฉินล่างนึกถึงหัวหน้าฝ่ายปกครองเมื่อครู่ อดที่จะเยาะหยันไม่ได้
"ครูขยะอะไรแบบนี้"
คำพูดนี้ดันหลุดเข้าไมค์โดยไม่ตั้งใจ
แฟนคลับที่ดูไลฟ์ต่างระเบิด
【รอก่อนที่รัก พูดถึงใครน่ะ?】
【ครัชเพิ่งคุยโทรศัพท์กับครูใช่ไหม? ครูของน้องสาวหรอ?】
【เดี๋ยวๆ ฉันเพิ่งต่อเน็ต น้องสาวอะไร?】
【ครัชเป็นคุณชายตระกูลฉินไง รู้จักฉินโหย่วเจียวไหม? เจ้าหญิงตระกูลฉิน ได้รับความรักทั้งหมด ฮือๆ ฉินเฉินรักน้องมากเลย! พี่ชายบ้าน้องสาวจริงๆ!】
【ฮ่าๆๆๆ กัปตันทีมบางคนด่าเพื่อนร่วมทีมว่าไม่พยายามพัฒนา แต่ลับหลังกลับด่าครูของน้องสาว!】
...
ไม่ถึงสองชั่วโมง
#ครัช พี่ชายบ้าน้องสาว# ก็ขึ้นเทรนด์ และยังขุดเรื่องชีวิตที่น่าอิจฉาของฉินโหย่วเจียวออกมาด้วย
ธิดาเพียงคนเดียวของตระกูลฉิน ตั้งแต่เด็กก็เป็นเด็กเรียนเก่ง ได้รางวัลมากมาย ยังมีพี่ชายที่บ้าน้องสาว นี่มันชีวิตที่น่าอิจฉาขนาดไหนกัน??!
PS: พี่ชายคนที่สอง ฉินอวี้


## บทที่ 25 ท่านตู้ ช่วยดูแลเด็กให้ผมหน่อยได้ไหม?

ตอนบ่าย
เหล่าเพื่อนนักเรียนหญิงต่างรุมล้อมรอบ ฉิน โหย่วเจียว
"โหย่วเจียว พี่ชายเธอรักและตามใจเธอมากเลยนะ อิจฉาจังเลย!"
ฉิน โหย่วเจียว ดวงตาวาววับ "ทำไมจู่ๆ พูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?"
"เรื่องที่พี่ชายเธอรักน้องสาวมากจนติดเทรนด์ฮอตเลยนะ แฟนคลับต่างแท็กหาเธอกันใหญ่! มีแต่เธอนี่แหละที่ไม่สนใจ!"
ฉิน โหย่วเจียว ได้ยินดังนั้นก็คิดว่า ฉิน ล่าง คงพูดถึงเธอในระหว่างไลฟ์สตรีมอีกแล้ว
มุมปากของเธอยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่แกล้งพูดว่า "ช่วงนี้กำลังงอนเขาอยู่ อย่าเอาเขามาคุยกับฉันเลย!"
"ฉันอิจฉาจนเปรี้ยวไปหมดแล้ว มีพี่ชายแบบเทพเจ้าแบบนี้ยังจะงอนอีก!?"
...
ที่หมู่บ้านวิลล่า
ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมเสื้อคลุมอาบน้ำแบบลวกๆ ผมดำเปียกชื้นถูกเสยไปด้านหลังอย่างไม่ใส่ใจ คอเสื้อหลวมเผยให้เห็นแผงอกกำยำที่ทำให้ใจสั่นระรัว
บุคลิกดูสบายๆ แต่ดวงตาสีอ่อนกลับดูเย็นชาและห่างเหิน
ฮั่วซือตู้ หยิบโทรศัพท์ที่ดังอยู่ข้างๆ มาพูด "มีอะไรก็ว่ามา"
คนที่อยู่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ชัดเจนว่าไม่ได้เป็นเพราะท่าทีของ ฮั่วซือตู้
"ท่านตู้ ช่วยดูแลเด็กให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"
พอได้ยินแบบนั้น ฮั่วซือตู้ ก็วางสายทันทีแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
จนกระทั่งเป่าผมแห้งและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขากลับมาที่ห้องนอนถึงพบว่าโทรศัพท์ยังคงดังไม่หยุด
พอรับสายอีกครั้ง
ฮั่วซือตู้ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมหัวเราะเยาะ "ฉันดูเหมือนว่างมากหรือไง?"
เด็กคนเล็กที่คฤหาสน์เก่านั่น ยังเกือบจะถูกโยนทิ้งถังขยะ
"ท่านตู้ ช่วยด้วยจริงๆ ครับ ลูกสาวผมงอนไม่ยอมอยู่บ้าน ผมก็เป็นห่วงความปลอดภัยของเธอ ช่วยผมหน่อยได้ไหมครับ?"
ฉินอวี้ เองก็เพิ่งเคยขอความช่วยเหลือจากคนอื่นเป็นครั้งแรก น้ำเสียงฟังดูจนปัญญา "เด็กผู้หญิงดูแลง่ายนะครับ แค่ดุนิดหน่อยก็เงียบแล้ว"
คำพูดนี้ก็แค่พูดไปงั้นๆ เพราะ ฉินอวี้ รู้ดีถึงนิสัยของลูกสาวตัวเอง อาจจะไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับ ฮั่วซือตู้
"เธอมีลูกมาจากไหน?"
ตอนที่ ฮั่วซือตู้ รู้จัก ฉินอวี้ นั้น ฉินอวี้ ทะเลาะกับครอบครัวแล้ว ไม่เคยได้ยินเขาพูดถึงเรื่องครอบครัวเลย
"น้องสาวผมครับ น้องแท้ๆ"
...
ฮั่วซือตู้ ไม่ได้ตอบตกลง เขาไม่มีอารมณ์จะเลี้ยงเด็กผู้หญิงที่อ่อนหวานบอบบางที่บ้าน
แต่ ฉินอวี้ กลับทำเหมือน ฮั่วซือตู้ เป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตเขา โทรศัพท์มาไม่หยุด
แต่ผลลัพธ์ก็คือถูกบล็อกอย่างไร้ความปรานี
ที่ ฉินอวี้ ยืนกรานจะเป็น ฮั่วซือตู้ เท่านั้น ก็มีเหตุผล ตลอดหลายปีที่เขาอยู่ในวงการบันเทิง เพื่อนส่วนใหญ่ก็เป็นพวกเพื่อนเลว
ให้เกอเอ๋อ ไปอยู่บ้านพวกนั้น ก็เหมือนแกะเข้าถ้ำเสือน่ะสิ
แต่ ฮั่วซือตู้ ต่างออกไป เขารู้จัก ฮั่วซือตู้ มาหลายปี ไม่เคยเห็นมีผู้หญิงคนไหนอยู่รอบตัวเลย นิสัยดั้งเดิมเป็นคนเย็นชา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องรัก
ดังนั้น ฉินอวี้ จึงถือว่า ฮั่วซือตู้ เป็นคนที่ปลอดภัย
ตอนบ่าย
ฮั่วซือตู้ จัดการเอกสารเสร็จ ก็ได้รับข้อความจาก ฉินอวี้ ที่ส่งมาผ่านมือถือผู้ช่วย
—ท่านตู้ แค่สองเดือนเท่านั้นครับ ผมต้องทำให้เธอกลับบ้านให้ได้แน่นอน
พร้อมกันนั้น ก็ส่งข้อมูลพื้นฐานของ เผยหยุนเกอ มาให้ ฮั่วซือตู้ ด้วย
รวมถึงรูปถ่ายในชีวิตประจำวันล่าสุดของ เผยหยุนเกอ
เมื่อนิ้วเรียวยาวดั่งหยกของชายหนุ่มเลื่อนมาถึงรูปภาพอย่างไม่ใส่ใจ ก็หยุดชะงัก
ดวงตาสีอ่อนที่เย็นชาของเขา ปรากฏแววสนใจ
อ้อ เป็นเธอนี่เอง
ที่ต่างประเทศ
หลังเวทีคอนเสิร์ต
ฉินอวี้ ได้รับข้อความตอบกลับจาก ฮั่วซือตู้
【ขอคิดดูก่อน】
เมื่อเห็นดังนั้น ฉินอวี้ คิดว่าความพยายามไม่ลดละของตนคงจะทำให้ ฮั่วซือตู้ ใจอ่อน
อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้
...
โรงเรียนมัธยมเหิงเต๋อ
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนแล้วว่า นักเรียนย้ายเข้าใหม่ห้อง 7 หน้าตาดีกว่า ฉิน โหย่วเจียว อีก แต่พอมาถึงก็ทำให้เพื่อนร่วมชั้นขายหน้าต่อหน้าครู!
สวยแล้วไง? ก็แค่เด็กไม่เอาไหนที่ไม่สนใจการเรียน
แถมยังต้องอาศัยเกาะกินเลือดครอบครัว ฉิน โหย่วเจียว ถึงได้เข้า โรงเรียนเหิงเต๋อ!


## บทที่ 26 เจ้านายพาร์ทไทม์

ข่าวลือเหล่านี้ก็ได้ยินไปถึงหูของฉิน โหย่วเจียวด้วย
ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง
ถึงแม้ว่าเผยหยุนเกอจะเปลี่ยนนิสัยไปอย่างประหลาด แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่าเธอเป็นคนธรรมดาและโง่เขลาได้
"โหย่วเจียว เผยหยุนเกอเป็นใครกันแน่ในบ้านฉิน?! วันนี้เธอกล้าเตะโต๊ะฉันด้วย!"
หลิงจีเหวยกัดฟันพูดด้วยความโกรธ
ถ้าไม่ใช่เพราะครูประจำชั้นเตือนทั้งสองฝ่าย เธอจะต้องจัดการเผยหยุนเกออย่างหนักแน่นอน!
ฉิน โหย่วเจียวมีความรู้สึกบางอย่างวูบผ่านดวงตา ขณะลูบมือที่พันผ้าพันแผลอยู่
"เธอก็อย่าโทษเขาเลย หลังจากที่เขาผลักฉันตกบันได พี่ชายๆ ก็ส่งเขาเข้าโรงพยาบาลจิตเวช เขาก็เลยมีอาการกระทบกระเทือนจิตใจนิดหน่อย"
"เคยเข้าโรงพยาบาลจิตเวชด้วยเหรอ?"
หลิงจีเหวยแสดงความประหลาดใจ
"เขามีนิสัยเก็บตัวมาตลอด ที่โรงเรียนเก่า... ก็เคยถูกขอให้ลาออกครั้งหนึ่ง"
ฉิน โหย่วเจียวยิ้มเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าจะถูกจับได้ว่าโกงข้อสอบใหญ่นะ ยังไงก็วุ่นวายพอสมควร เรื่องนี้เธออย่าเอาไปเล่าต่อนะ ไม่ดีกับเขา"
หลิงจีเหวยมีประกายแปลกๆ ในดวงตา แต่หัวเราะอย่างดูถูก
"ฉันไม่บอกใครหรอก แต่พูดจริงๆ นะ ญาติยากจนกับคุณหนูตระกูลดัง เทียบกันไม่ได้จริงๆ ฉันได้ยินมาว่า การสอบใหญ่ครั้งนี้เธอได้คะแนนรวมอันดับสอง วิชาฟิสิกส์ได้ที่หนึ่งด้วย อาจารย์จินชมเธอทุกวันในห้องเราเลย"
ฉิน โหย่วเจียวมีรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่ผุดขึ้นที่มุมปาก "ครั้งนี้สภาพร่างกายดี"
...
เพิ่งเลิกเรียน
เผยหยุนเกอหยิบโทรศัพท์ออกมา พบว่ามีเบอร์ต่างประเทศที่ไม่รู้จักโทรมาหาหลายสาย
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พอกดโทรกลับไป ก็มีคนรับสายทันที
"คุณคือคุณหนูเพ่ย์ใช่ไหมครับ?"
"ค่ะ" เผยหยุนเกอตอบรับ
"ผมมาร์คัสครับ เพิ่งคุยกับคุณไป ผมอยากทราบว่า คุณจริงๆ ไม่คิดจะมาพัฒนาที่ประเทศเราเหรอครับ?"
มาร์คัสไม่ใช่ครั้งแรกที่ถามเรื่องนี้ พยายามหาวิธีต่างๆ ให้เธอย้ายถิ่นฐานเปลี่ยนสัญชาติ
เผยหยุนเกอมีแววตาเรื่อยเฉื่อยลง หัวเราะเบาๆ อย่างขี้เกียจ "คุณมาร์คัส ฉันหวังว่าเราทั้งคู่จะเป็นคนที่รู้กาลเทศะนะคะ"
"แล้วทำไมคุณถึงไม่อยู่ที่สถาบันคำนวณในประเทศของคุณล่ะครับ?"
มาร์คัสอดถามไม่ได้
เขาสงสัยเธอมาก ในวงการเทคโนโลยีการคำนวณ เขารู้จักเกือบทุกคนที่อยู่ในระดับสูงสุด แต่เธอกลับเหมือนผุดขึ้นมาจากที่ไหนก็ไม่รู้
เพราะการสมัครเดือนนี้หมดเขตแล้ว เธอจึงแฮ็กเข้าเว็บไซต์ทางการของสถาบันวิจัยการคำนวณของพวกเขา และตั้งใจทิ้งช่องโหว่ไว้
ดูเหมือนว่าเธอสุภาพให้พวกเขาเลือกว่าจะรับเธอหรือไม่ แต่ความจริงแล้ว เป็นเพราะเธอรู้ดีว่าพวกเขาต้องรับเธอแน่นอน เพราะงานวิจัยเชิงทฤษฎีและการแสดงผลข้อมูลของเธอ
"พวกเขาไม่รับฉันน่ะค่ะ"
เผยหยุนเกอยกยิ้มที่มุมปากแดง และคำพูดนี้สำหรับมาร์คัสแล้ว ไม่น่าเชื่อถือเลยสักนิด
ด้วยความสามารถระดับนี้ สถาบันคำนวณทุกประเทศต้องแย่งตัวกันสิ!
"ได้ครับ งั้นเราเซ็นสัญญาชั่วคราวก่อน ตามที่คุณขอ เราจะจ่ายค่าตอบแทนให้คุณล่วงหน้าสามเดือน ถ้าคุณเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ ประเทศของเราก็ยินดีต้อนรับผู้มีความสามารถอย่างคุณเสมอ"
มาร์คัสพูดอย่างจริงใจ ในทุกวงการ ความสามารถคือสิ่งสำคัญที่สุด
"ขอบคุณค่ะ"
เผยหยุนเกอคลายคิ้ว มุมปากยกขึ้นตาม
แต่ไม่คาดคิดว่า พอหันไปก็เห็นลู่หย่วนซืออยู่ข้างหลัง
"ขอวางสายก่อนนะคะ คุยกันคราวหน้า"
เผยหยุนเกอวางสาย ก็ได้ยินลู่หย่วนซือถาม
"เธอคุยโทรศัพท์กับใครอยู่?"
"เจ้านายงานพิเศษค่ะ"
เผยหยุนเกอตอบจบ ลู่หย่วนซือถึงสังเกตเห็นว่า เด็กสาววัยนี้ส่วนใหญ่ชอบใส่เครื่องประดับ อย่างเช่นฉิน โหย่วเจียว นาฬิกาข้อมือเรือนเดียวก็เป็นแสน
แต่เผยหยุนเกอกลับไม่มีเครื่องประดับใดๆ ติดตัวเลย สะอาดสะอ้านไปทั้งตัว


## บทที่ 27 ยังมาไม่ครบ จะกินข้าวได้ยังไง?

ลู่หย่วนซือสายตาวาบไหว
เธอไม่ได้อาศัยอยู่ที่บ้านฉินหรอกหรือ? ด้วยอำนาจของตระกูลฉิน ทำไมถึงปล่อยให้เธอต้องทำงานพิเศษ
ลู่หย่วนซือรู้สึกสงสารขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"อย่าให้กระทบการเรียนนะ"
แต่พอพูดจบ ทั้งสองสบตากัน บรรยากาศชะงักไปชั่วขณะ
"ไม่มีอะไรให้เรียนหรอก" เธอยิ้มอย่างเกียจคร้านพลางเดินอ้อมเขาจากไป
ท่าทางไม่สนใจการเรียนแบบนี้ ทำให้ลู่หย่วนซือขมวดคิ้ว
อย่างน้อยก็เป็นญาติห่างๆ ของตระกูลฉิน ทำไมนิสัยถึงได้แตกต่างจากฉิน โหย่วเจียวราวฟ้ากับเหว
ฉิน โหย่วเจียวในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉิน แทบจะเรียกได้ว่าเก่งทุกด้าน แม้แต่ผลการเรียนก็ติดท็อป 3 ของชั้นปี ไม่เคยตกลงมาเลย
เธอเรียกร้องตัวเองสูงมาก
...
ค่ำคืนเริ่มมืดสลัว
ที่บ้านฉิน
เผยหยุนเกอยังไม่ทันเดินเข้าห้องโถง ก็ได้ยินเสียงเปียโนดังมาจากข้างใน
เธอเงยหน้าขึ้นมอง เห็นแม่ลูกคู่หนึ่งที่มีบุคลิกสง่างามกำลังเล่นเปียโนสี่มือด้วยกันอย่างสนิทสนมและกลมกลืนใต้โคมไฟคริสตัล
ภาพนี้ ร่างเดิมเคยเห็นมาหลายครั้งแล้ว
มุมปากของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ สะพายกระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจ เตรียมจะกลับห้อง
"เกอเอ๋อ!"
ฉิน ล่างที่ยืนรอด้วยความกระวนกระวายอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น
ทำให้แม่ฉินและฉิน โหย่วเจียวสังเกตเห็นเธอ
ดวงตาของฉิน โหย่วเจียวผ่านแววมืดวูบหนึ่ง
เธอหันไปมองแม่ฉิน พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "แม่คะ ก็บอกแล้วว่าหนูมือบาดเจ็บ แม่ตั้งใจจะเอาหนูมาเปรียบเทียบใช่ไหมคะ?"
แม่ฉินยังไม่ทันได้มองเผยหยุนเกอให้ดี สายตาก็กลับไปที่ฉิน โหย่วเจียวอีกครั้ง
เธอยิ้มขำ ยื่นมือไปแตะจมูกฉิน โหย่วเจียวเบาๆ "นิสัยนี้ เหมือนแม่ตอนยังสาวๆ เลย ชอบเอาชนะ"
คนที่ไม่รู้ คงคิดว่านี่เป็นแม่ลูกแท้ๆ กัน
"กินข้าวกันเถอะ อย่าเล่นเปียโนแล้ว"
คงจะรู้สึกถึงบรรยากาศที่ผิดปกติ พ่อฉินที่นั่งอยู่บนโซฟาจึงเอ่ยขึ้น จากนั้นสายตาก็เลื่อนไปที่เผยหยุนเกอ
เขาชะงักไป คงไม่คิดว่าเผยหยุนเกอที่ไม่ได้แต่งหน้าจัดจ้านจะดูเป็นแบบนี้
"ผู้หญิงแต่งตัวเรียบๆ ดูดีกว่าเยอะ"
พ่อฉินพูดเรียบๆ
เผยหยุนเกอกวาดตามองคนรอบข้างอย่างไม่รีบร้อน รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าการกินข้าวเป็นเรื่องยุ่งยาก
เธอทิ้งคำพูดไว้แล้วเดินขึ้นบันได "ไปเก็บกระเป๋าก่อน"
ได้ยินดังนั้น
พ่อฉินอดมองตามแผ่นหลังของเผยหยุนเกอไม่ได้ แทบไม่เคยเห็นเธอแสดงสีหน้าเบื่อหน่ายแบบนี้มาก่อน
ตอนนั้น
เสียงของฉิน โหย่วเจียวขัดจังหวะความคิดของพ่อฉิน
"พ่อคะ คราวนี้หนูสอบได้ที่สองของชั้นปี ห่างจากที่หนึ่งแค่สองคะแนนเองนะคะ จะมาร่วมประชุมผู้ปกครองของลูกสาวได้ไหมคะ~"
พอได้ยิน ใบหน้าที่เคร่งขรึมของพ่อฉินก็ปรากฏแววเอ็นดู "ไม่ได้ตกลงกันว่าต้องได้ที่หนึ่งหรอกหรือ?"
"แต่ว่าคราวนี้ลูกได้รางวัลด้วยนะคะ" ฉิน โหย่วเจียวเอียงหัวพูด
"รางวัลอะไรหรือ?"
"ถ้าพ่อไม่ไป หนูก็ไม่บอกแล้ว!"
พ่อฉินอดยิ้มไม่ได้ "ปกติก็มีคนตามใจเธอมากเกินไปแล้ว ได้ พ่อจะไป"
"อะไรกันคะ ที่บอกว่าตามใจเจียวเจียวมากเกินไป ลูกสาวก็มีไว้ให้ตามใจนั่นแหละ"
แม่ฉินค้านอย่างไม่พอใจ
บรรยากาศของครอบครัวสามคนนี้ กลมเกลียวกันมาก
ส่วนฉิน ล่างยืนคาบบุหรี่อยู่ด้านข้าง ไม่พูดอะไรสักคำ อารมณ์หม่นหมอง
แต่ก่อนเกอเอ๋อก็คงมองพวกเขาทั้งครอบครัว รวมถึงพี่ชายทั้งสามคน ที่ดูแลเอาใจใส่ฉิน โหย่วเจียวอย่างดีแบบนี้สินะ?
บางทีในใจเธอ อาจรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนนอกที่ไม่มีวันกลมกลืนเข้ากับที่นี่ได้
คิดแล้ว ฉิน ล่างก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ
"นั่งทำอะไรตรงนั้น? ไม่ได้ยินที่พ่อบอกว่าจะกินข้าวหรือไง?"
แม่ฉินพูด
"คนยังไม่พร้อมหน้า จะกินข้าวได้ยังไง?" น้ำเสียงของฉิน ล่างที่พูดอย่างไม่ใส่ใจ ฟังดูเย็นชาเล็กน้อย


## บทที่ 28 เกอเอ๋อไม่ใช่น้องสาวของฉันหรือ?

เมื่อพูดจบ
บรรยากาศเงียบลงไปทันที
จริงๆ แล้วสามีภรรยาตระกูลฉินก็รู้สึกผิดต่อเผยหยุนเกอ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นความรักความเอ็นดูได้
โดยเฉพาะแม่ฉิน
ในตอนนี้ ฉิน โหย่วเจียวกัดริมฝีปากจนซีด สีหน้าของเธอผ่านความหม่นหมองไปอย่างรวดเร็ว
พี่สามไม่เคยคิดถึงเผยหยุนเกอมาก่อนเลย
ทำไมตอนนี้ถึงได้ห่วงใยการมีตัวตนของเผยหยุนเกอขนาดนี้?
...
เผยหยุนเกอเดินลงบันได พบว่าทุกคนในบ้านยังไม่ได้กินข้าว ราวกับกำลังรอเธออยู่
"มาแล้วเหรอ มากินข้าวด้วยกันเถอะ"
พ่อฉินพูดขึ้นก่อน
เผยหยุนเกอตอบรับอย่างไม่ใส่ใจนัก แล้วนั่งลงที่โต๊ะ
ไม่นานนัก
พ่อฉินหาเรื่องคุย "ทำไมไม่กลับมาพร้อมกับเจียวเจียวล่ะ?"
"ไม่อยากกลับ"
เผยหยุนเกอตอบสั้นๆ ทำให้แม่ฉินขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
แต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเผยหยุนเกอพอดี ร่างกายก็ชะงักไปทันที
ลืมคำพูดที่จะพูดไปหมด
คิ้วและดวงตาของเผยหยุนเกอ ดูคล้ายกับเธอ แม้ว่าความรู้สึกที่ให้จะตรงกันข้ามกันโดยสิ้นเชิง
แม่ฉินหันหน้าหนีไปทันที มือสั่นเล็กน้อยขณะยกแก้วไวน์ขึ้น แสดงความลำบากใจที่แทบสังเกตไม่เห็น
สายเลือดนี้ เธอไม่มีวันลบมันออกไปได้
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของเผยหยุนเกอ เธอมองดูอย่างสบายๆ ดวงตาฉายแววเยาะหยันเบาๆ
ทันใดนั้น
พ่อฉินถามขึ้น "อีกไม่กี่วันจะมีงานวันเกิดคุณย่าบ้านลู่ หยุนเกออยากไปไหม?"
คำพูดนี้แทบทำให้ฉิน โหย่วเจียวชะงักมือ
ถ้าเผยหยุนเกอไป แล้วตัวตนของเผยหยุนเกอจะไม่ถูกเปิดเผยในไม่ช้าหรือ?
"ปกติงานพวกนี้เจียวเจียวไปอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนหรอก"
แม่ฉินแทรกขึ้นมาทันที ร้อนใจราวกับกลัวว่าเผยหยุนเกอจะแย่งของของฉิน โหย่วเจียวไป
ส่วนฉิน ล่างสายตายิ่งเย็นชาขึ้น "แม่ครับ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเกอเอ๋อเป็น...ของบ้านเรา"
"ทำไมลูกถึงไม่คิดถึงน้องสาวลูกบ้าง?!" แม่ฉินตัดบทฉิน ล่างทันที ถามด้วยน้ำเสียงตำหนิ
เมื่อเห็นท่าทางปกป้องฉิน โหย่วเจียวของแม่ฉิน กำปั้นของฉิน ล่างก็บีบแน่นจนซีด
เขาอยากบอกแม่ฉินจริงๆ ว่า ลูกสาวที่เธอรักและทะนุถนอมคนนี้ ตอนที่เธอตกต่ำที่สุดและจากไป แม้แต่งานศพของเธอก็ยังไม่สนใจจะมา!
แต่เกอเอ๋อ ลูกสาวแท้ๆ ที่เธอไม่เคยแม้แต่จะมอง กลับยอมเสียชีวิตครึ่งหนึ่งเพื่อบริจาคไขกระดูกให้เธอตอนที่ร่างกายอ่อนแอที่สุด!
ฉิน ล่างสูดหายใจลึก "เกอเอ๋อไม่ใช่น้องสาวผมหรือครับ?"
เมื่อได้ยินครอบครัวนี้โต้เถียงกันเพื่อเธอเป็นครั้งแรก คิ้วของเผยหยุนเกอก็กระตุกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
"โหย่วเจียวทำให้บ้านเราภูมิใจมาตลอด แล้วงานวันเกิดครั้งนี้ เฉิงเจียก็จะไปด้วย"
แม่ฉินถูกขัดจนพูดไม่ออกชั่วขณะ จากนั้นก็โต้แย้งกลับ
แต่กลับไม่รู้สึกเลยว่า คำพูดของตัวเองกำลังบอกว่าเผยหยุนเกอจะทำให้เธออับอาย
จากนั้น
พ่อฉินยังไม่ทันได้พูด ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะจากเผยหยุนเกอ
"ไม่อยากไป"
เธอแค่อยากตัดความสัมพันธ์กับบ้านฉินให้เร็วที่สุด
ที่ร่างเดิมอยู่ในบ้านนี้ได้หลายปีขนาดนี้ ก็เพราะนิสัยดีจริงๆ
"เกอเอ๋อ จื่อหวนเขา...ไม่มีความรู้สึกอะไรกับหนู"
พ่อฉินหยุดชั่วครู่ "แต่เห็นได้ชัดว่าเขาชอบเจียวเจียว พ่อไม่อยากให้เรื่องนี้ทำลายความสัมพันธ์ในครอบครัวเรา"
คำพูดนี้ ทุกตัวอักษรล้วนปกป้องฉิน โหย่วเจียว
เผยหยุนเกอคีบข้าวเล่นอย่างเรื่อยเฉื่อย ไม่มีความอยากอาหารแล้ว ดวงตาฉายแววเย็นชาที่ซ่อนอยู่
เธอยิ้มมุมปาก "ตอบแค่ครั้งเดียว ฉันไม่สนใจพวกคุณ และก็ไม่สนใจใครของเฉิงเจียด้วย"
จากนั้น
เผยหยุนเกอก็ลุกขึ้นยืน เดินออกจากโต๊ะอาหาร
"เอาล่ะ พวกคุณกินต่อเถอะ"
ท่าทางดื้อดึงนี้ แทบทำให้พ่อฉินและแม่ฉินตั้งตัวไม่ทัน
"เธอจะไปไหน?" พ่อฉินถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม


## บทที่ 29 น้องสาวของผมดูเหมือนจะเข้าไปแล้ว

"ไปหาที่เที่ยวสักหน่อย"
น้ำเสียงเรื่อยๆ ของเผยหยุนเกอทำให้พ่อฉินสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที!
แต่เดิมเผยหยุนเกอแค่เรียนไม่เก่ง นิสัยมีปัญหาบ้าง แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนี้! แต่ตอนนี้กลับทำตัวตามใจชอบไร้ยางอาย!
ช่างดื้อดึงเหลือเกิน!
"เผยหยุนเกอ ฉันไม่ได้หวังให้เธอเป็นเด็กดีฉลาดเหมือนโหย่วเจียว แต่เธอจะเชื่อฟังบ้างไม่ได้หรือ?!"
พ่อฉินโกรธจัด
ข้างๆ นั้น ฉิน โหย่วเจียวมองภาพตรงหน้าด้วยความพอใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เธอก็เพิ่งเคยเห็นพ่อฉินโกรธแบบนี้เป็นครั้งแรก
ตอนนั้น
เผยหยุนเกอเดินห่างออกไปแล้ว ไม่รู้ว่าเธอได้ยินประโยคสุดท้ายของพ่อฉินหรือเปล่า
"เด็กที่ไม่ได้เลี้ยงดูด้วยตัวเอง สุดท้ายก็ไม่เหมือนคนในครอบครัว"
แม่ฉินตักน้ำซุปใส่ชาม ส่งให้ฉิน โหย่วเจียว
พอกำลังจะตักชามที่สองให้ฉิน ล่าง กลับเห็นเขาวางตะเกียบลงแล้วเดินออกไปข้างนอก
แม่ฉินสีหน้าเปลี่ยนไป "ฉิน ล่าง เธอจะไปไหน?!"
"ไปตามน้องสาวผม"
ฉิน ล่างสวมหมวกเบสบอล บังใบหน้าหล่อเหลาแบบเกเร พูดอย่างเยาะเย้ย
คำพูดนี้ทำให้แม่ฉินสีหน้าเปลี่ยนไปมา!
"ฉิน ล่าง!"
ฉิน ล่างวิ่งหายเข้าไปในความมืดนอกประตูโดยไม่หันกลับมามอง
ตอนนี้แม่ฉินถึงได้รู้สึกว่า ที่ฉิน โหย่วเจียวบอกว่าฉิน ล่างเปลี่ยนไป เขาเปลี่ยนไปจริงๆ
...
MUSE บาร์
บรรยากาศในห้องวีไอพีค่อนข้างกึ่งๆ ลูกค้ากอดเอวสาวๆ หัวเราะคิกคัก
มีเพียงชายคนหนึ่งที่นั่งไขว่ห้างอย่างเกียจคร้าน พิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลาย นิ้วมือเรียวยาวคีบบุหรี่
ราวกับทุกอย่างรอบตัวไม่เกี่ยวข้องกับเขา
ขณะนี้ สาวๆ หลายคนแอบมองชายหนุ่มที่ทำให้หัวใจเต้นแรงอยู่ไม่ไกล
แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้เพราะสีหน้าเย็นชาของเขา
"ท่านตู้ ท่านไม่ต้องการคนมาคอยรับใช้จริงๆ หรือครับ?"
เจ้าของบริษัทยิ้มจนใบหน้าย่นไปหมด พูดประจบ
พูดจบ
สาวๆ หลายคนก็อดใจไม่ไหวมองมาหวังจะถูกเลือก
"ดูแลตัวเองให้ดีก็พอ"
ฮั่วซือตู้พูดเสียงเย็น
ทันใดนั้น เจ้าของบริษัทขนลุกซู่ ไม่กล้าพูดอะไรอีก
คนรอบข้างก็ไม่กล้าสนุกมากเกินไปเพราะท่านผู้นี้
ฮั่วซือตู้มองนาฬิกาข้อมือ ตั้งใจว่าจะกลับในอีกครึ่งชั่วโมง
วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะคุณย่าเฝ้าอยู่ที่บ้านทั้งวัน เขาก็คงไม่มานั่งที่นี่ดึกๆ
ทันใดนั้น
ประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิด
ชายหนุ่มเมามายคนหนึ่งกอดผู้หญิงเดินเข้ามา
"เมื่อกี้เห็นสาวสวยคนนึงข้างนอก! พวกนายจะไปดูกับฉันมั้ย?"
ชายคนนั้นหน้าตาพอใช้ได้ แต่ใต้ตาคล้ำมาก ดูออกว่าใช้ชีวิตเกินพอดี
อย่างไรก็ตาม คนรอบข้างได้ยินแล้วไม่กล้าพูดอะไร
กลัวว่าท่านผู้นั้นจะรำคาญ
"งั้นฉันไปคนเดียวละกัน"
เขายิ้มอย่างมีเลศนัย ผลักผู้หญิงในอ้อมแขนออกแล้วเดินออกไป
ตอนนั้น
ฮั่วซือตู้ได้รับข้อความจากฉินอวี้
-- ท่านตู้ ท่านยังอยู่ที่ MUSE หรือเปล่าครับ?
-- ...น้องสาวผมดูเหมือนจะเข้าไปข้างใน แต่ครอบครัวผมหาเธอไม่เจอ ช่วยตรวจสอบกล้องวงจรปิดให้หน่อยได้มั้ยครับ?
ฉินอวี้ที่อยู่ต่างประเทศตอนนี้หน้าดำคล้ำ ใจร้อนใจเร่า อยากกลับประเทศโดยเร็ว
เขาไม่เคยคิดเลยว่า เกอเอ๋อจะกล้าเข้าบาร์ตั้งแต่เมื่อไหร่!?
ตอนนี้
ชายหนุ่มที่อ่านข้อความจบแล้วลุกขึ้นยืนทันที เดินตรงออกไปข้างนอก
"ท่านตู้ ท่านตู้?! ท่านจะไปไหนครับ??"
...
ที่บาร์
เผยหยุนเกอสั่งค็อกเทลอย่างคล่องแคล่ว นั่งที่บาร์ดูการแสดง มือหนึ่งเท้าคาง ดวงตาเรียวงามดูเกียจคร้าน
เมื่อเหลือบตาขึ้นมา ดูมีเสน่ห์ชวนหลงใหล
ทันใดนั้น ดึงดูดความสนใจของคนในบาร์หลายคน
พอนักเต้นบนเวทีบังเอิญสบตากับเธอ เผยหยุนเกอก็ยิ้มน้อยๆ ที่ริมฝีปากแดง


## บทที่ 30 ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?

ในขณะเดียวกัน
ลู่หย่วนซือที่เพิ่งมากับเพื่อนๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นภาพนี้เข้าพอดี
เผยหยุนเกอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม ชูแก้วเหล้าให้กับคนที่กำลังแสดงอยู่บนเวทีอย่างไม่ใส่ใจ สายตาจับจ้องเธอไม่วางตา ค่อยๆ เงยคอดื่มจนหมด
เมื่อเห็นดังนั้น
หญิงสาวที่กำลังเต้นอย่างเร่าร้อนบนเวที รู้สึกใจเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด ใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด
ส่วนคนที่กำลังเชียร์กันอย่างคึกคักอยู่ด้านล่างเวที ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ เลย
จากนั้น
"พี่สาวคนนี้เจ๋งมากเลยนะ! ได้ทั้งชายทั้งหญิง? เห็นแบบนี้ครั้งแรกเลย!!"
เพื่อนข้างๆ ลู่หย่วนซือมองเผยหยุนเกอพลางอุทาน
แค่หน้าตาแบบนี้ เขาก็อยากว่ายน้ำเข้าไปในบ่อปลาของพี่สาวแล้ว!
แต่สีหน้าของลู่หย่วนซือกลับดำมืดลง
เพื่อนร่วมชั้นคนนี้ของเขา ดูเหมือนจะมีชีวิตส่วนตัวที่ไม่เรียบร้อยยิ่งกว่าเขาเสียอีก
เขาถึงกับเชื่อคำโกหกของเผยหยุนเกอที่บอกว่ามาหางานพิเศษ!
"แต่ว่า รู้สึกคุ้นตาจังเลย พี่ลู่คิดว่า..."
เพื่อนพูดยังไม่ทันจบ ลู่หย่วนซือก็หมุนตัวเดินจากไปเลย
"เฮ้ พี่ลู่! ทำไมไม่รอผมก่อนล่ะ!"
...
ที่บาร์
หลังจากลงจากเวที หญิงสาวก็เดินมาที่ข้างๆ เผยหยุนเกอ ยิ้มหวานน่ามอง
"ถ้าคุณอยู่คนเดียว ฉันขอนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ?" เธอมองเผยหยุนเกอด้วยความสนใจ
จริงๆ แล้วอย่างเธอที่อยู่ในวงการบันเทิงมาหลายปี มักจะชินกับคนหน้าตาดีแล้ว
แต่คนตรงหน้านี้ พอเห็นครั้งแรก สมองก็สรุปออกมาโดยอัตโนมัติ
สวยเกินไป แต่กลับมีรอยยิ้มที่ดวงตาปราศจากความอบอุ่น
ให้ความรู้สึกลึกลับ ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปทำความรู้จัก
"ตอนเข้ามาเห็นมีคนถือกล้องถ่ายวิดีโออยู่ ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า"
เผยหยุนเกอพูดโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของหญิงสาวก็ชะงักไป ลูบหน้ากากที่สวมอยู่
"คุณจำฉันได้เหรอ?"
"เสียงสูงมั่นคงดี รูปร่างหน้าตาก็ดี พื้นฐานการเต้นก็แน่น ทำไมถึงดังไม่ขึ้นล่ะ?"
เผยหยุนเกอพูดราวกับแค่หาเรื่องคุยเล่น
แต่กลับตรงใจหยู่ม่านหรานอย่างจัง!
เธอมาทำงานพิเศษที่นี่จริงๆ เพื่อหาแรงบันดาลใจ แต่ตอนนี้มีแค่สองคนเท่านั้นที่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเธอ
หยู่ม่านหรานอดไม่ได้ที่จะเบือนหน้าหนี หยิบซองบุหรี่ขึ้นมาอย่างลวกๆ นิ้วเรียวยาวเพิ่งจะหยิบบุหรี่ขึ้นมา กำลังจะยกขึ้นแตะริมฝีปาก
แต่ไม่คาดคิดว่า จู่ๆ อีกมือหนึ่งก็แย่งบุหรี่ของเธอไป
"อย่าหันหลัง มองฉัน"
เสียงเรื่อยๆ ของเผยหยุนเกอดังขึ้น
ทันใดนั้นร่างของหยู่ม่านหรานก็แข็งทื่อ รู้แล้วว่าเป็นสถานการณ์แบบไหน
เธอมองไปที่เผยหยุนเกอโดยไม่รู้ตัว เห็นเธอเท้าแขนข้างหนึ่งบนบาร์ คิ้วตาแสดงความไม่ใส่ใจอย่างขี้เกียจ
แต่กลับยิ่งดูงดงามชวนหลงใหล
นิ้วที่คีบบุหรี่อย่างสง่างามของเธอ ราวกับลูบไล้แก้มของหญิงสาวอย่างขี้เกียจ
แต่ความจริงแล้ว คนที่แอบถ่ายรูปอยู่ในที่มืดกลับถ่ายใบหน้าของหยู่ม่านหรานไม่ได้ จนโมโหจนตาลาย!
เมื่อกี้เขาเห็นชัดๆ ว่าเป็นหยู่ม่านหรานที่จะสูบบุหรี่ แต่กลับถ่ายได้แค่ภาพที่หยู่ม่านหรานถูกอีกคนเอามือที่ถือบุหรี่มาลูบหน้า!!
และรูปนี้ก็ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเป็นหยู่ม่านหราน!!
ผ่านไปไม่นาน
เผยหยุนเกอคืนบุหรี่ให้หยู่ม่านหราน แต่หยู่ม่านหรานกลับทำท่าเหมือนกลัว โยนบุหรี่ทิ้งไปเลย
เกือบแล้ว เกือบโดนชาวเน็ตด่ายับ
ปกติเธอก็ไม่ค่อยเป็นที่ชื่นชอบของคนทั่วไปอยู่แล้ว
"คราวหน้าระวังหน่อย"
พูดจบ เผยหยุนเกอก็สอดธนบัตรสีแดงไว้ใต้แก้วเหล้าหลายใบ เตรียมจะจากไป
ส่วนหยู่ม่านหรานพอเห็นเช่นนั้น ก็รีบถามอย่างร้อนใจโดยไม่รู้ตัว
"ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?"
ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าเผยหยุนเกอน่าจะช่วยเธอได้
"ฉัน ฉันให้เงิน..."
หยู่ม่านหรานพูดอึกอัก
พูดจบก็รู้สึกเสียใจ คนตรงหน้าจะเข้าใจผิดไหม? คิดว่าเธอกำลังดูถูกเหรอ?


## บทที่ 31 เหมือนธูปที่หลุมศพของพวกแกหรือเปล่า?

ใครจะรู้
คนที่กำลังจะจากไปหยุดฝีเท้าลง
เผยหยุนเกอมองไปที่เธอ "ได้"
หยู่ม่านหราน: "..."
ตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยหรือ
...
หลังจากคุยกันไม่นาน หยู่ม่านหรานก็จากไป
เผยหยุนเกอเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ก็เห็นผู้ชายสามสี่คนยืนพิงอยู่ที่ระเบียงมืดๆ ไม่ไกลนัก
เธอดึงกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดมือ แล้วเตรียมจะเดินจากไป
ทันใดนั้น
เสียงจากทางนั้นก็ดังขึ้น "น้องสาว จะรีบไปไหน อยู่เล่นกับพวกพี่ๆ หน่อยสิ"
เสียงหัวเราะน่ารังเกียจของผู้ชายกลุ่มนั้นดังขึ้น
เผยหยุนเกอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นคนหนึ่งขวางทางเธอไว้
"อยากไปก็ได้นะ แต่ช่วยจุดบุหรี่ให้น้องหลิงก่อนสิ"
เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของเผยหยุนเกอก็ตกไปที่ร่างของชายหนุ่มข้างๆ ที่ดูเหมือนลูกคนรวย
ในตอนนี้
ชายที่ถูกเรียกว่าน้องหลิงคนนั้น กำลังจ้องมองเธออย่างไม่เกรงใจ
ไม่คิดเลยว่า MUSE จะมีสาวงามขนาดนี้!
"จุดบุหรี่เหรอ?"
เผยหยุนเกอเลิกคิ้วเล็กน้อย ยิ้มอย่างไม่ถึงดวงตา แต่ในสายตาคนอื่นกลับดูยั่วยวนชวนหลงใหล
"ได้สิ"
จากนั้น
เผยหยุนเกอหยิบบุหรี่ออกมาจากซองหนึ่งมวน
ก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว เธอก็หยิบไฟแช็คขึ้นมา
ท่าทางว่าง่ายแบบนี้ เมื่อเข้าไปในสายตาของพวกเขา ก็ยิ่งทำให้พวกเขาอดใจไม่ไหว
ผู้หญิงว่าง่ายแบบนี้ หาได้ยากนะ!
คืนนี้คงสนุกแน่ๆ!
แต่ในวินาทีถัดมา
สาวตรงหน้าจู่ๆ ก็ย่อตัวลง ชูบุหรี่ขึ้น แล้วจุดไฟแช็คอย่างไม่ใส่ใจ
ไม่นาน ควันขาวก็ลอยขึ้นมา
เมื่อเห็นการกระทำของเผยหยุนเกอ รอยยิ้มของทุกคนยังไม่ทันจะจางหาย
จากนั้น
เธอก้มตาลง ซ่อนความเย็นชาที่แวบผ่านในดวงตา
พวกเขาได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันของเผยหยุนเกอ "พวกนายว่าบุหรี่มวนนี้ เหมือนธูปที่จุดบนหลุมศพพวกนายไหมล่ะ?"
ในทันใด
รอยยิ้มบนใบหน้าของทุกคนก็เริ่มเลือนหาย ค่อยๆ หม่นลง
"ไม่รู้จักของดีใช่ไหม?"
หลิงเส้ามองเผยหยุนเกออย่างเย็นชา
ก่อนหน้านี้ เขายังคิดจะทะนุถนอมผู้หญิงคนนี้ดีๆ ด้วยซ้ำ ในเมื่อหน้าตาสวยขนาดนี้ ก็ควรจะเล่นสักหลายวัน
ถ้าทำพังตั้งแต่เริ่มต้น มันก็ไม่สนุกน่ะสิ
แต่ตอนนี้ เขามองเธอแล้วอยากให้เธอได้ลิ้มรสความทรมานเสียมากกว่า!
"ใช่ค่ะ เคยชินแล้ว ก็ไม่รู้จักของดีมาหลายปีแล้วนี่นา"
เผยหยุนเกอลุกขึ้นยืน เล่นกับไฟแช็ค ยิ้มมุมปากอย่างไม่ใส่ใจพลางกล่าว
หลิงเส้าได้ยินดังนั้น ดวงตาวาบไปด้วยแววอำมหิต หัวเราะเยาะพลางพูดว่า
"ได้ยินชัดไหม? วันนี้ก็สอนเธอให้รู้ซะที ว่าปากนี่ควรจะพูดยังไง!"
"ครับ!"
หลายคนค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เผยหยุนเกอ ในใจดูแคลนเธอ ไม่ได้เห็นเผยหยุนเกอเป็นเรื่องใหญ่เลย
ผู้หญิงอายุราวยี่สิบ จะมีความสามารถอะไร?
แต่ทว่า
ตอนที่คนหนึ่งยื่นมือออกมา หมายจะปิดปากจมูกของเผยหยุนเกอ
วินาทีถัดมา อีกมือหนึ่งกลับคว้าคอเสื้อของเขาได้เร็วกว่า!
ทันใดนั้น ไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว!
มือขาวเรียวนั้นก็กระชากแรงในทันที!
ชายร่างใหญ่ในตอนนี้ต้องก้มหลังลง เงยหน้ามองเผยหยุนเกออย่างยากลำบาก
"เธอ เธอเธอ..."
ชายคนนั้นตกใจและหวาดกลัว แต่ก็สลัดมือของเธอไม่หลุด!
ส่วนคนข้างๆ อีกไม่กี่คน ก็ตกตะลึงจนไม่กล้าเข้ามาใกล้
"ไอ้โง่! พวกแกยืนงงอะไรกัน รีบไปจับตัวเธอสิ?!"
หลิงเส้าโกรธจัด
เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของทุกคนก็วาบขึ้นด้วยความดุร้ายอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่เผยหยุนเกอ!
เผยหยุนเกอปล่อยมือ แต่เคลื่อนไหวอย่างว่องไวถีบเข้าที่ท้องของชายร่างใหญ่!
เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ร่างกายควบคุมไม่ได้เซถอยหลังอย่างแรง
คนที่พุ่งเข้ามาโดยไม่ทันได้เตรียมตัวอีกไม่กี่คน เกือบถูกชนล้ม


## บทที่ 32 ท่านตู้ให้คุณกลับไปรอที่ห้องวีไอพี

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น
เผยหยุนเกอหัวเราะเบาๆ แล้วรวบผมหยักศกที่ยาวถึงเอวขึ้นมา กัดยางรัดผมอย่างไม่ใส่ใจ แล้วมัดผมหางม้าอย่างลวกๆ
ดวงตาสวยของเธอเต็มไปด้วยความเหิมเกริมและความโอหังที่ไม่อาจปิดบัง
"แค่นี้ก็ร้องแล้วเหรอ?"
ทันใดนั้น ทุกคนรู้สึกถึงบรรยากาศที่น่าหวาดหวั่น แต่ไม่รู้จะจัดการอย่างไร
ปกติเวลาพวกเขารุมล้อมสาวๆ ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง!
ยิ่งไม่เคยเจอสถานการณ์สุดขั้วแบบนี้!
"บอกให้รู้ไว้ ฉันเป็นคุณชายจากบ้านหลิงนะ ถ้าแกยังกล้าทำอะไรบ้าๆ อีก เชื่อไหมว่าฉันจะทำให้แกอยู่ที่นี่ไม่ได้!?"
หลิง เส้าพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่ในใจกลับรู้สึกหวั่นๆ
เผยหยุนเกอไม่สนใจเขา แต่เดินตรงเข้าไปหาพวกเขา
"ไอ้พวกไร้ประโยชน์! ยังไม่รีบมาปกป้องฉันอีก!?"
หลิง เส้าตาเบิกโพลง ตะโกนด้วยความโกรธ
ปกติเขาพาพวกนี้กินดีอยู่ดี แต่กลับสู้ผู้หญิงคนเดียวไม่ได้!??
ในตอนนั้น
มีคนหนึ่งกัดฟันพูดว่า "พวกเราเข้าไปพร้อมกัน!"
พอได้ยินเช่นนั้น หนึ่งในนั้นก็แอบหยิบมีดเล็กออกมาจากเอวด้านหลังอย่างเงียบๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น!
จากนั้นในขณะที่ทุกคนกรูกันเข้าไป
เขาก็พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยกมีดขึ้นฟันใส่หน้าของเผยหยุนเกอทันที!
ตามมุมนี้ เด็กสาวน่าจะตอบสนองได้ช้าถึงจะถูก!
แต่ใครจะรู้
เผยหยุนเกอหันหน้าไปอย่างฉับพลัน คว้ามือของเขาไว้!
ในวินาถัดมา เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบ ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นขนลุกซู่!
ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน
"อ๊ากกก—"
เผยหยุนเกอรับมีดเล็กที่ตกลงมาได้อย่างมั่นคง จู่ๆ ก็ยิ้มเย้ยหยัน
"พวกแกนี่เก่งจริงๆ เลยนะ ส่งหัวมาให้ถึงที่"
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของคนอื่น ทำให้พวกเขาแทบหายใจไม่ออก ตัวสั่นไปหมด!
ช่วยด้วย
คนตรงหน้านี่ เป็นปีศาจชัดๆ!
"บอกให้รู้ไว้ เจ้าของบาร์นี่ฉันก็รู้จัก! ถ้าแกกล้าทำอะไรฉัน แกออกจากบาร์นี่ไม่ได้แน่!"
หลิง เส้าขู่อย่างดุร้าย แต่ขาสั่นจนแทบยืนไม่ตรง
จริงๆ แล้ว เขาก็กลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะบ้าคลั่งฆ่าเขา
จะไม่มีใครมาช่วยเขาจริงๆ หรือ??
เขาทรมานใจ
ในตอนนั้นเอง
ที่ปากทางเดิน มีบอดี้การ์ดหลายคนปรากฏตัว
"คุณชายหลิง ท่านตู้ให้ท่านกลับไปรอที่ห้องรับรอง"
พอได้ยินเช่นนั้น หลิง เส้าหันขวับไปมอง จ้องพวกเขาอย่างงงๆ "ท่าน ท่านตู้?"
"ใช่ครับ"
บอดี้การ์ดพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์
จริงๆ แล้ว คำพูดของท่านตู้คือ ก่อนที่เขาจะหาคนเจอ หลิงจื้อเซวียนห้ามออกจากห้องรับรอง
"ได้ ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้!"
ถึงต้องคลานเขาก็จะคลานกลับไป!
หลิง เส้าเพิ่งลุกขึ้น ดวงตาก็วาบไปด้วยแววเจ้าเล่ห์ จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "ผู้หญิงคนนี้เพิ่งจะพยายามทำร้ายฉัน ในเมื่อท่านตู้ส่งพวกคุณมาตามฉัน พวกคุณช่วยจัดการเธอให้ฉันได้ไหม?"
พูดจบ
หลิง เส้าก็มีแววดีใจแอบแฝงอยู่ในดวงตา มองเผยหยุนเกอด้วยสายตาเย็นชา
ผู้หญิงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้ เขาต้องแก้แค้นให้ได้สักวัน
บอดี้การ์ดพอได้ยินก็สังเกตเห็นเผยหยุนเกอที่อยู่ข้างๆ
"คุณผู้หญิงครับ คุณคือ?"
บอดี้การ์ดนึกขึ้นได้ว่า เมื่อกี้ท่านตู้สั่งให้ทุกคนในบาร์ไปตามหาเด็กสาวที่ชื่อเผยหยุนเกอ
"เป็นฮั่วซือตู้ใช่ไหม?" เธอถามขึ้นมาทันที
พอได้ยินเช่นนั้น บอดี้การ์ดก็ชะงัก รู้สึกประหลาดใจว่า คนที่ท่านตู้ตามหาอาจจะอยู่ตรงหน้า...
"ใช่ครับ"
"งั้นพวกคุณพาเขาไปได้เลย" เผยหยุนเกอยอมปล่อยคนแล้ว
"คุณผู้หญิงครับ คุณชื่ออะไรครับ?"
บอดี้การ์ดอดถามไม่ได้
หลิงจื้อเซวียนเห็นแบบนั้นก็ทนไม่ไหว พูดขึ้นว่า "ผู้หญิงคนนี้เกือบจะฆ่าฉัน พวกแกถามชื่อเธอทำไม?"


## บทที่ 33 ใครอนุญาตให้เธอมาที่นี่ เด็กน้อย?

"ถามทำไมล่ะ ก็แค่ให้พวกนายพาคนไปไม่ใช่เหรอ?"
เผยหยุนเกอพูดจบก็โยนมีดเล็กทิ้งอย่างสงบ เตรียมจะเดินจากไป
แต่ไม่คาดคิดว่า
ยังไม่ทันออกจากทางเดินมืด ก็เห็นชายหนุ่มรูปงามสง่าผ่าเผยเดินมาเผชิญหน้า
สายตาทั้งสองสบประสานกัน
เผยหยุนเกอ: "..."
สุดท้ายก็โดนจับได้คาหนังคาเขา
เผยหยุนเกอไม่รู้ว่าทำไม แต่รู้สึกว่าการเจอผู้ชายคนนี้ที่บาร์ดูจะไม่ค่อยดีนัก
ฮั่วซือตู้มีแววตาดำขลับ อารมณ์ยากจะคาดเดา
"ท่านตู้..."
หลิงจื้อเซวียนดีใจจนตัวลอย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร
จากนั้น
ก็เห็นชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก้าวขายาวในกางเกงสูทที่ดูน่าหลงใหล เดินมาหยุดตรงหน้าหญิงสาว
เขายื่นมือที่มีข้อนิ้วชัดเจนออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างเกียจคร้าน
เคาะหน้าผากเธอเบาๆ เป็นการลงโทษ "ใครอนุญาตให้เธอมาที่นี่กัน เด็กน้อย?"
ภาพนี้ทำให้คนอื่นๆ ที่เห็นต้องตกตะลึง!
ท่านตู้รู้จักผู้หญิงคนนี้!??
ทันใดนั้น พวกลูกน้องที่ตามหลิงจื้อเซวียนมาต่างก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
ถ้าท่านตู้รู้ว่าพวกเขาเมื่อกี้คิดจะทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้...
"หนูสิบเก้าแล้วนะ"
เผยหยุนเกอโต้กลับโดยอัตโนมัติ
"เรียนมหาวิทยาลัยแล้วเหรอ?" ชายหนุ่มก้มมองด้วยดวงตาสีจางๆ ถามอย่างไม่รีบร้อน
"..."
จนถึงตอนนี้ เผยหยุนเกอถึงได้ตระหนักว่าตัวเองเป็นนักเรียนที่เรียนซ้ำชั้น
ฮั่วซือตู้กวาดตามองหลิงจื้อเซวียนและคนอื่นๆ อย่างเรื่อยเฉื่อย ผ่านไปสักครู่ เผยหยุนเกอก็ได้ยินเสียงจากเหนือศีรษะ
เสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ ทำให้รู้สึกคันหู
"รอก่อนนะ พี่ชายมีธุระต้องจัดการหน่อย"
...
ในห้องวีไอพี
หลิงจื้อเซวียนกลืนน้ำลาย คุกเข่าข้างโซฟาด้วยขาที่อ่อนแรง สร่างเมาไปนานแล้ว
กำลังรอให้คนผู้นั้นมาจัดการเขาด้วยตัวเอง
เขาไม่เคยคิดจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้จะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับท่านตู้!
ไม่งั้นจะไม่มีทางกล้าทำแบบนี้เด็ดขาด!!
ไม่นาน
ประตูห้องถูกเปิดออก สายตาเขาเห็นแสงสว่างจ้าสีขาว
จากนั้น
สิ่งที่เห็นคือชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงสูทสง่างาม เดินมาหยุดตรงหน้าเขาอย่างไม่รีบร้อน
ฮั่วซือตู้มองหลิงจื้อเซวียนที่คุกเข่าตรงหน้าด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่ใส่ใจ
"ท่านตู้ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าเธอเป็นคนของท่าน!
ถ้า...ถ้าผมรู้ ผมไม่มีทางคิดจะแตะต้องเธอแน่นอน ผม..."
หลิงจื้อเซวียนรีบเงยหน้าอธิบายอย่างร้อนรน แต่กลับเห็นชายหนุ่มร่างสูงสง่าตรงหน้ายกมือขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
แล้วดีดขี้บุหรี่ลงบนหัวเขา
หลิงจื้อเซวียนไม่กล้าหลบ ปล่อยให้ชายหนุ่มใช้หัวเขาเป็นที่เขี่ยบุหรี่
ฮั่วซือตู้พูดอย่างไม่ใส่ใจ "อยากแตะต้องเธอเหรอ?"
หลิงจื้อเซวียนได้ยินแล้วแทบจะกลัวจนตัวสั่น
เขาส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง เสียงสั่นเครือและน่าสงสาร "ท่านตู้ ผมไม่กล้า ไม่กล้าจริงๆ!
ท่านเห็นแก่หน้าพ่อผม ให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหมครับ?? ผมสาบาน ต่อไปถ้าเห็นคุณหนูคนนั้น ผมจะเดินอ้อมไปเลย!"
ตอนนี้ บรรยากาศกดดันจนเขาแทบหายใจไม่ออก รู้สึกแต่ความหวาดกลัว!
"นายยังโชคดีนะ เด็กน้อยยังรออยู่ข้างนอก"
คำพูดของฮั่วซือตู้ทำให้หลิงจื้อเซวียนชะงัก จากนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก
ร่างกายเหนื่อยล้าเพราะความตึงเครียดเมื่อครู่
แต่ในวินาถัดมา
ชายหนุ่มคาบบุหรี่อย่างไม่ใส่ใจ ท่ามกลางควันที่พ่นออกมา ปลายบุหรี่พลันเป็นสีแดงฉาน
กลิ่นที่ได้กลิ่นเย็นและแสบจมูก
จากนั้น เขาคีบบุหรี่อย่างหละหลวม แล้วจู่ๆ ก็ยกมือกดปลายบุหรี่ที่แดงฉานลงบนไหล่ของหลิงจื้อเซวียน
ทันใด
ความร้อนแผดเผาลงบนผิวหนังของเขา!
กลิ่นไหม้โชยออกมา
"อ๊าาา--"
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดในห้อง ทำให้คนขนหัวลุก


## บทที่ 34 พี่ชายมีคำแนะนำให้

หลิงจื้อเซวียนเจ็บปวดจนทนไม่ไหว อยากจะหลบแต่ก็ไม่กล้า
แม้ว่าทั้งตัวจะสั่นด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ต้องอดทน
ฮั่วซือตู้หัวเราะเบาๆ ดวงตาสีจางๆ เต็มไปด้วยความเย็นชา
เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ฉันยังไม่อยากให้เด็กสาวกลัวฉัน ไปซะ"
...
ในห้องวีไอพีอีกห้องหนึ่ง
เผยหยุนเกอมองผลไม้และนมที่วางอยู่บนโต๊ะ จนอดสงสัยไม่ได้ว่านี่เป็นบาร์จริงๆ หรือเปล่า
เธอเดินไปที่ประตู "ท่านตู้อยู่ไหน?"
เผยหยุนเกอตั้งใจจะคืนเงินครั้งที่แล้วแล้วก็จะไป
"ท่านตู้น่าจะกำลังจัดการเรื่องอยู่ครับ"
บอดี้การ์ดพูดอย่างนอบน้อม "คุณหนูรอสักครู่นะครับ"
"ในบาร์จะมีอะไรให้จัดการ?"
เผยหยุนเกอเลิกคิ้วขึ้น
บอดี้การ์ดมองเผยหยุนเกอ ทำท่าจะพูดแต่ก็หยุดไว้
สุดท้าย เขาก็พูดออกมาแค่ประโยคเดียว "คุณหนูอยากทานอะไรเพิ่มไหมครับ? ผมจะไปหามาให้"
"ไม่ต้องหรอก ฉันรออีกสักพัก"
เผยหยุนเกอพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นฮั่วซือตู้เดินมาจากที่ไกลๆ
"พี่คะ ของที่พี่ให้ฉันครั้งก่อน..."
เผยหยุนเกอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกฮั่วซือตู้ขัดขึ้น
"น้องสาว พี่มีข้อเสนอให้"
เผยหยุนเกอตอบรับ "ข้อเสนออะไรคะ?"
ฮั่วซือตู้ยิ้มมุมปาก ทิ้งบุหรี่ในมือ "ไปกับพี่"
...
ฝนตกพรำๆ ในยามค่ำคืน
เผยหยุนเกอนั่งอยู่ในรถ หรี่ตาสวยๆ ของเธอ อดคิดไม่ได้ว่ามีบางอย่างดูแปลกๆ
การไปกับเขา เธอก็ยินดีอยู่แล้ว
ไม่ต้องเผชิญหน้ากับครอบครัวที่ทำให้เธอรำคาญใจ
แต่ผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะเป็นคนที่ชอบเรื่องยุ่งยากนี่นา
"ฉันจะอยู่แค่ไม่กี่วัน รอให้เรื่องหอพักอนุมัติ จะไม่สร้างความรำคาญให้คุณหรอก"
เผยหยุนเกอพูดเสริม "ฉันจ่ายค่าเช่าตามราคาตลาดได้"
ชายหนุ่มรูปงามสง่าเงยตาขึ้นครึ่งหนึ่ง ยิ้มอย่างมีเลศนัย "คิดว่าบ้านพี่เป็นโรงแรมเหรอ?"
"...ก็ไม่ใช่"
เผยหยุนเกอยังคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรต่อ ก็ได้ยินเขาถาม
"ไม่ได้นอนมากี่วันแล้ว?"
ฮั่วซือตู้เห็นหางตาของเธอแดงก่ำ เหมือนกระต่ายน้อย
"จำไม่ได้แล้ว" เผยหยุนเกอก็ชินแล้ว
ชาติที่แล้วเธอก็มักจะนอนไม่หลับฝันร้าย หมอบอกว่าสมองของเธอรับข้อมูลมากเกินไป จะทำร้ายรากฐานได้ง่าย ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป จะอายุไม่ยืน
แต่เผยหยุนเกอคิดว่า มีชีวิตอยู่สัก 40-50 ปีก็พอแล้ว
"รถติดนิดหน่อย นอนระหว่างทางก่อน"
ได้ยินเขาพูดแบบนั้น เผยหยุนเกอก็ตอบรับไปส่งๆ แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะหลับได้
อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันที่เธอจะหลับตา ก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มดังขึ้น
"มานี่สิ หยุ่นหยุ่น"
เผยหยุนเกอคงเป็นครั้งแรกที่ได้ยินคนเรียกเธอแบบนี้ ความคิดชะงักไปชั่วขณะ
ชายหนุ่มก็ไม่รีบร้อน เพียงแค่ยิ้มที่ริมฝีปากสีแดงอ่อน แล้วตบที่ขายาวตรงในกางเกงสูทสีดำที่ดูสุภาพและน่าหลงใหล
"พี่ให้น้องหนุนขา"
เผยหยุนเกอตาสั่น แล้วก็ยิ้มขึ้นมา
"ไม่ค่อยดีมั้งคะ"
"ไม่มีอะไรไม่ดี แค่อย่าถือโอกาสกับพี่ก็พอ"
ชายหนุ่มดวงตาสีจาง แต่หางตากลับเชิดขึ้น พูดพลางยิ้มมุมปากโดยไม่มีท่าทีเขินอาย
"..."
เห็นฮั่วซือตู้จ้องมองเธอตรงๆ เผยหยุนเกอก็ไม่รู้สึกกดดันอะไร เลื่อนไปนั่งข้างๆ แล้วพิงขาแข็งแรงของชายหนุ่ม
อย่างไรก็ตาม เผยหยุนเกอที่ตั้งใจจะแกล้งหลับ กลับได้กลิ่นหอมเย็นๆ อ่อนๆ จากตัวฮั่วซือตู้ แล้วก็เกิดง่วงนอนขึ้นมาเป็นครั้งแรก
หางตาสวยที่แดงก่ำ ค่อยๆ ปิดลง
เห็นแบบนั้น รอยยิ้มที่แทบจะสังเกตไม่เห็นก็ผ่านดวงตาของชายหนุ่ม เขาถึงนึกขึ้นได้ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ส่งข้อความให้คนหนึ่ง
【เจอแล้ว พาตัวกลับไปก่อน】
ส่งเสร็จ ฮั่วซือตู้ก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ


## บทที่ 35 การนอนหลับอย่างสงบ

เขาก้มมองด้วยดวงตาเย็นชา สายตาเหม่อลอยมองไปที่เผยหยุนเกอ
ชั่วขณะหนึ่งก็ยังคิดไม่ออกว่าทำไมถึงพาเธอกลับบ้าน
ตอนแรกที่เจอกัน รู้สึกแค่ว่าเธอเป็นแมวน้อยที่น่าสงสาร ทำตัวน่ารักแต่ชอบข่วน
น่าสนใจก็น่าสนใจ แต่ก็ไม่คิดจะมีความผูกพันอะไร
แต่หลังจากที่เขาจัดการกับคนแซ่หลิงคนนั้นเสร็จ ความคิดก็เปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว
เด็กสาวคนนี้หน้าตาดีเกินไป ถ้าบ้านฉินดูแลไม่ดี สักวันคงถูกคนพาเสียคน
ฮั่วซือตู้กลบความมืดมนในดวงตา มุมปากยกยิ้ม
ช่างเถอะ
เขาใช้ปลายนิ้วลูบแก้มเธอเบาๆ "ราตรีสวัสดิ์ หยุ่นหยุ่น"
...
ในผับ
ฉินล่างยังคงตามหาคน ในใจร้อนใจไม่สบายใจ
ตอนนั้นโทรศัพท์ของฉินอวี้ก็ดังขึ้น
"เป็นไงบ้าง? ติดต่อเพื่อนนายได้หรือยัง?" ฉินล่างถามอย่างร้อนรน
"เขาพาไปแล้ว"
ฉินอวี้เสริมว่า "คนที่เคยบอกนายครั้งที่แล้วไง"
"เขาอยู่ไหน?" ฉินล่างถามทันที
"น่าจะเพิ่งไป..."
ฉินอวี้พูดยังไม่ทันจบ ฉินล่างก็กำโทรศัพท์วิ่งออกจากผับ
"คุณฉินคะ? คุณจะไปไหน??"
ฉินล่างได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลัง แต่ไม่หันกลับไป วิ่งออกไปนอกผับ
จนกระทั่งเห็นรถลินคอล์นคันยาวแล่นจากไป ดวงตาถึงได้กระตุก
ผมสีเงินสั้นที่ปกติดูเท่ของหนุ่มน้อยเปียกชื้น แนบติดใบหน้าดูเศร้าสร้อย น้ำฝนไหลลงมาตามแก้ม
ดวงตาแดงเรื่อจ้องมองไปยังที่ไกลที่รถหายลับไปแล้ว
กำหมัดแน่น
หัวใจรู้สึกว่างเปล่าและเจ็บปวด
...
เมื่อมาถึง
พอประตูรถเปิด อากาศอุ่นๆ ในรถก็ถูกความเย็นชื้นรุกราน
เผยหยุนเกอถึงได้ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย
เธอขยี้ตา สักพักถึงได้รู้สึกตัว
เมื่อกี้เธอหลับไปเหรอ??
"ตื่นแล้วเหรอ?"
ฮั่วซือตู้ไม่คิดว่าเผยหยุนเกอจะตื่นเร็วขนาดนี้
ดูท่าทางเด็กน้อยคนนี้ คงไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว
"อืม"
เผยหยุนเกอไม่ทันได้เรียบเรียงคำพูด ก็ถามออกไปโดยไม่คิด "พี่นอนคนเดียวเหรอคะ?"
พอถามจบ เผยหยุนเกอก็รู้สึกว่าคำถามของตัวเองฟังดูค่อนข้างลามก
แต่การนอนหลับสบายสำหรับเผยหยุนเกอแล้ว มันเย้ายวนเกินไป
ตอนนี้ ฮั่วซือตู้ก็ดูเหมือนไม่คิดว่าเด็กสาวคนนี้จะพูดตรงขนาดนี้
สายตาเขาลึกล้ำ ผ่านความขบขันเล็กน้อย น้ำเสียงเนิบช้าแต่ทอดยาว
"หยุ่นหยุ่น เธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ควบคุมตัวเองกับพี่หน่อย"
"..."
หลังจากเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของฮั่วซือตู้ เผยหยุนเกอถึงได้พบว่ามันใหญ่กว่าบ้านฉินไม่ใช่แค่เท่าตัว
แต่สไตล์เรียบง่ายสง่างาม ตั้งแต่ผนังด้านนอกไปจนถึงการจัดวางพื้นที่ทำให้รู้สึกสบาย
"สอง... อาลาสอยู่ไหนคะ?"
เผยหยุนเกอถามจบ ถึงได้เห็นว่าฮั่วซือตู้กำลังคุยโทรศัพท์
"อยู่ที่บ้านเก่ากับเสี่ยวโม่"
ฮั่วซือตู้พูดจบ ก็สั่งคนปลายสาย "ทำน้ำแก้เมาส่งมาหน่อย"
หลังวางสาย
เขามองไปที่เผยหยุนเกอ "ดื่มน้ำแก้เมาก่อนนอน คราวหน้าห้ามไปผับ"
"ค่ะ"
เผยหยุนเกอรับคำอย่างไม่ใส่ใจ ในใจกลับกำลังคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะอยู่ข้างฮั่วซือตู้ได้นานๆ
เมื่อกี้บนรถ ถือเป็นการนอนที่สบายครั้งแรกในรอบสิบกว่าปีของเธอ
และทั้งหมดนี้เป็นเพราะชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้า
ไม่นาน
แม่บ้านสูงวัยที่นำน้ำแก้เมามาก็เดินเข้ามาในห้องโถง เมื่อเห็นเผยหยุนเกอก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ
"ป้าคะ นี่เตรียมไว้ให้หนูใช่ไหมคะ?"
เผยหยุนเกอนั่งอยู่บนโซฟา เท้าคางมองเธอ ดวงตาโค้งยิ้ม
"น่าจะใช่ค่ะ"
แม่บ้านรีบส่งน้ำแก้เมาให้เผยหยุนเกอหลังจากได้สติ "น้ำแก้เมานี้รสชาติดีนะคะ คุณหนูดื่มเยอะๆ นะคะ"


## บทที่ 36 ในโรงเรียนนี้ มีนักเรียนที่เหิมเกริมกว่าเธอหรือไม่?

"ขอบคุณน้าค่ะ"
เผยหยุนเกอรับมาแล้วก้มหน้าดื่ม
"เรียกฉันว่าน้าเหมียวก็พอค่ะคุณหนู"
น้าเหมียวพอเห็นเด็กสาวคนนี้ครั้งแรกก็ชอบมาก
ดูมีชีวิตชีวา น่ารักกว่าพวกคุณหนูที่คุณย่าเลือกมาตั้งเยอะ
"น้าเหมียวคะ หนูชื่อเผยหยุนเกอ เรียกหนูว่าหยุนเกอก็ได้ค่ะ"
น้าเหมียวรีบส่ายหน้า "ธรรมเนียมเราต้องรักษาไว้ ยังไงก็ต้องเรียกคุณหยุนเกอนะคะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น เผยหยุนเกอก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไร
น้าเหมียวก็ไม่คิดว่าท่านตู้จะพาเด็กสาวกลับบ้านมา นึกในใจว่าต้องรีบรายงานคุณย่าแล้ว
...
วันรุ่งขึ้น
โรงเรียนเหิงเต๋อ ม.5/7
อาจารย์บนแท่นบรรยายโกรธจัด "ลู่หย่วนซือ เธอนี่ไม่มีระเบียบขึ้นทุกวันเลยใช่ไหม? ไม่ใส่ชุดนักเรียน การบ้านก็ไม่เอามา?"
ลู่หย่วนซือไม่ได้สนใจ กลับมองออกไปนอกประตู คิดว่าทำไมวันนี้คนคนนั้นยังไม่มา
"พูดด้วยได้ยินไหม?! โรงเรียนนี้ยังมีนักเรียนไหนที่เหิมเกริมกว่าเธออีกไหม?"
พูดจบ
ลู่หย่วนซือดวงตาฉายแววรำคาญ หันหน้ากำลังจะพูด
แต่กลับได้ยินเสียงจากประตู
"ขออนุญาตค่ะ"
ทันใดนั้น สายตาทุกคนก็จับจ้องไปที่ประตู
เห็นเพียงเด็กสาวผมดำริมฝีปากแดง ผิวขาวผ่อง สวมชุดนักเรียนยืนพิงประตูอย่างเกียจคร้าน
ดวงตางดงาม ชวนให้ใจสั่น
แต่สิ่งที่ครูสนใจกลับแหลมคมเสมอ
"นักเรียนย้ายมาใหม่?"
"ค่ะ"
อาจารย์สูดหายใจลึก "กระเป๋านักเรียนไปไหน?"
เผยหยุนเกอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตอบตามตรง
"หนูลืมเอามาค่ะ"
ทุกคน: "..."
คนก่อนหน้าแค่ไม่ทำการบ้าน ไม่ใส่ชุดนักเรียน คนนี้มาเรียนยังไม่เอากระเป๋ามาเลย
คนหนึ่งแย่กว่าคนหนึ่ง
กระเป๋าของเผยหยุนเกออยู่ที่บ้านฉิน จริงๆ แล้วเช้านี้ไม่มีทางไปเอาได้ แต่เธอก็ขี้เกียจอธิบายอะไรมากมาย
"เยี่ยมมาก ฉันว่าห้อง ม.5/7 ของพวกเธอสมกับเป็นห้องท้ายๆ จริงๆ!"
อาจารย์โกรธจนควันออกหู
"อาจารย์คะ นักเรียนย้ายมาใหม่คนเดียวจะมาเป็นตัวแทนห้องเราได้ยังไงคะ?"
หลิงจีเหวยที่เคยมีเรื่องกับเผยหยุนเกอพูดเสียงเยาะหยัน "โรงเรียนจะให้ใครมาอยู่ห้องเรา พวกเราห้ามได้ที่ไหนล่ะคะ?"
"ใช่ค่ะ หนูเคยได้ยินมาว่าโรงเรียนในเขตเจียงผู่นั่นไม่ได้เรื่องนะคะ อัตราการเข้ามหาวิทยาลัยยังไม่ถึง 40% ด้วยซ้ำ"
นักเรียนหญิงอีกคนเสริม น้ำเสียงทั้งหยิ่งและภูมิใจ
พวกเขามักดูถูกนักเรียนที่เรียนไม่เก่งและครอบครัวไม่ได้เรื่องเสมอ
เผยหยุนเกอจะมีความสัมพันธ์กับบ้านฉินแล้วยังไง?
เธอแซ่ฉินด้วยหรือ? แค่ญาติยากจนของฉินโหย่วเจียว จะมาทำเป็นเก่งอะไรต่อหน้าพวกเขา?
"พวกเธอคิดว่า ถ้าไม่ใช่เพราะทรัพยากรจากพ่อแม่ พวกเธอจะได้เข้ามหาวิทยาลัยหรือ?"
อาจารย์ฟิสิกส์พูดอย่างเรียบเฉย
ทันใดนั้น หลายคนอ้ำอึ้ง ได้แต่หุบปากอย่างแค้นเคือง
อาจารย์ฟิสิกส์เป็นคนยึดมั่นในหลักการ ไม่สนว่านักเรียนบ้านจะรวยแค่ไหน
"พวกเธอสองคน หลังเลิกเรียนให้คัดลอกจุดสำคัญในหนังสือฟิสิกส์คนละสามรอบ! ภายในอาทิตย์นี้!"
อาจารย์ฟิสิกส์โกรธจนควันออกหู
เขาสอนมาหลายปี ไม่เคยเจอนักเรียนดื้อด้านขนาดนี้มาก่อน!
"ค่ะ"
ลู่หย่วนซือได้ยินเผยหยุนเกอตอบรับแล้ว จึงจำใจพยักหน้า
แต่ว่า
หลังจากนั้น อาจารย์ฟิสิกส์ถึงพบว่านักเรียนที่น่าปวดหัวสองคนนี้ดันเป็นเพื่อนนั่งโต๊ะเดียวกัน
ลู่หย่วนซือลืมเอาหนังสือฟิสิกส์มา อีกคนก็ไม่ได้เอาอะไรมาเลย แม้แต่จะนั่งดูด้วยกันก็ไม่ได้!!
อาจารย์ฟิสิกส์สูดหายใจลึกหลายครั้ง จึงพูดกับพวกเขาอย่างใจเย็น
"พวกเธอหาคนนั่งดูด้วยกันนะ"
พูดจบ ลู่หย่วนซือก็มีเพื่อนที่เล่นด้วยกันชวนให้ไปนั่งด้วยเร็ว
แต่เผยหยุนเกอกลับดูโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง


## บทที่ 37 แกกล้ายุ่งเรื่องของคนอื่นงั้นเหรอ??

ลู่หย่วนซือขมวดคิ้ว สังเกตเห็นว่าเด็กผู้หญิงในห้องดูเหมือนจะไม่มีใครสนิทกับเผยหยุนเกอเลย
เขากำลังจะส่งหนังสือให้เผยหยุนเกอ แต่ได้ยินเธอพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า
"คุณครูคะ หนูฟังอย่างเดียวก็พอค่ะ"
หลังจากนั้น
พอพูดจบ เด็กผู้ชายร่างอ้วนที่นั่งข้างๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
"เพื่อน เพื่อนเผย อยากดูด้วยกันไหมครับ?"
เผยหยุนเกอดวงตาเป็นประกาย มองไปที่เขาอย่างไม่รีบร้อน
ไม่นาน
เผยหยุนเกอนั่งลงข้างๆ เขา "เธอชื่ออะไรเหรอ?"
"ผมชื่อฉู่จือสิงครับ"
เด็กชายร่างอ้วนดูขี้อายๆ หน้าอวบอิ่ม แต่ดวงตาไม่เล็ก สันจมูกโด่ง
ผิวขาวนวล ใส่ชุดนักเรียนสะอาดเรียบร้อย ไม่มีอะไรที่น่ารังเกียจเลย
"ชื่อเพราะดีนะ"
เผยหยุนเกอยิ้มมุมปากพลางตอบ แล้วพูดต่อว่า "ฉันชื่อเผยหยุนเกอ"
ฉู่จือสิงชะงักไปครู่หนึ่ง รู้สึกสะเทือนใจอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาคลอ
เผยหยุนเกอรู้ว่าเขารู้จักชื่อเธออยู่แล้ว แต่นี่เป็นเพียงการแนะนำตัวด้วยความเคารพ
หลายปีมานี้ เขาแทบไม่เคยได้รับการปฏิบัติด้วยความเคารพอย่างเท่าเทียม
คนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะดื้อรั้นคนนี้ กลับกลายเป็นคนแรกที่ปฏิบัติต่อเขาอย่างเท่าเทียม
ฉู่จือสิงกลบเกลื่อนความมืดมนในดวงตา
ในขณะเดียวกัน
หลิงจีเหวยที่เดิมตั้งใจจะดูเผยหยุนเกอเป็นตัวตลก สีหน้าบึ้งตึง จ้องมองฉู่จือสิงอย่างอาฆาต
เธอหัวเราะเยาะ
ไอ้อ้วนนี่ กล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของเธอ!
เมื่อคืนเธอได้เตือนคนในห้องผ่านกลุ่มแชทแล้วว่า อย่าดีกับเผยหยุนเกอ
ไม่คิดว่า ยังมีคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงมายุ่งด้วย!!
...
หลังเลิกเรียน
มีคนมาบอกเธอว่า กระเป๋าของเธอถูกส่งไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย ให้ไปรับด้วย
แต่ไม่คาดคิดว่า พอเผยหยุนเกอเพิ่งรับกระเป๋ากลับมา ก็เจอลู่หย่วนซือระหว่างทาง
"อย่าคบกับฉู่จือสิงให้สนิทนัก คนนี้มีปัญหา"
ลู่หย่วนซือขมวดคิ้ว
เขาเคยเห็นฉู่จือสิงแอบฉีดยาในห้องน้ำ
แม้จะไม่เหมือนยาผิดกฎหมายพวกนั้น แต่ก็เหมือนกับที่ข่าวลือว่า - ฉู่จือสิงเป็นตัวประหลาด
"จริงเหรอ?"
เผยหยุนเกอเลิกคิ้วเล็กน้อย หางตายกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม แต่ไม่มีใครรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่
ลู่หย่วนซือเห็นท่าทางแบบนั้น กำลังจะพูดต่อ แต่ก็หยุดไว้
เขาบ้าไปแล้วหรือไง?
ไปยุ่งกับเผยหยุนเกอทำไม??
"ตามใจเธอ" ลู่หย่วนซือพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเดินจากไป
...
ตอนเที่ยง
เผยหยุนเกอเพิ่งตักน้ำที่ระเบียงทางเดินเสร็จ กำลังจะกลับห้องเรียน
แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดจากมุมหนึ่ง
"ไอ้อ้วน แกนี่แหละที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านใช่ไหม??"
เป็นเสียงของหลิงจีเหวย แหลมและร้าย "ก่อนหน้านี้ไม่เห็นแกกล้าขนาดนี้ ตอนนี้เก่งขึ้นมาเล่นเป็นฮีโร่ช่วยสาวแล้วสิ?"
ตอนนี้
เผยหยุนเกอรู้ทันทีว่าคนที่กำลังถูกทำร้ายอาจจะเป็นใคร
เธอหยุดฝีเท้า แล้วรีบเดินไปที่มุมนั้น
ที่มุมอับกล้อง
เด็กชายร่างอ้วนตัวเปียกโชกไปด้วยน้ำสกปรก นอกจากหลิงจีเหวยกับเด็กผู้หญิงอีกคน ยังมีเด็กผู้ชายอีกหลายคนที่กำลังเตะฉู่จือสิงอย่างแรง
ดูผอมสูง ท่าทางเหมือนพวกนักเลง
"ปล่อย ปล่อยผมไป..."
เด็กชายร่างอ้วนหน้าซีดผิดปกติ ราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานอะไรบางอย่าง ขมวดคิ้วเหงื่อเย็นไหล
"ได้สิ! ลูกคุกเข่าขอโทษพ่อ แล้วจะไว้ชีวิตให้ไงล่ะ?"
เด็กชายร่างผอมแห้งพูดเยาะเย้ยอย่างดูถูก
ยังไม่วายเตะซ้ำอีกที
ฉู่จือสิงเจ็บจนตัวสั่น
"ดูไอ้หมูอ้วนนั่นสิ สั่นจนไขมันกระเพื่อมไปหมด"
เด็กผู้หญิงข้างๆ หัวเราะพูด


## บทที่ 38 วันนี้ไม่มีใครรอดไปได้

ชายร่างผอมแห้งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเล็งไปที่ฉู่จือสิง
"มองนี่สิ ไอ้หมูอ้วน!"
เขายิ้มขณะถ่าย พร้อมกับตบหัวฉู่จือสิงเป็นระยะ "กูกำลังพูดกับมึงอยู่นะ!"
ส่วนฉู่จือสิงนั้นตัวสั่นไปทั้งร่าง ในดวงตามีความดุร้ายและความมืดมนที่กดไว้ไม่อยู่ผุดขึ้นมาเป็นระยะ
ในหัวของเขามีเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ตลอด
ฆ่าพวกมันซะ
ฆ่าพวกมันแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น
เขาควรส่งพวกสัตว์เดรัจฉานพวกนี้ลงนรก!
ในขณะที่แววตาของฉู่จือสิงเย็นชาลงเรื่อยๆ และมุมปากเกือบจะยกขึ้น
ทันใดนั้น
เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างหู
"พวกนายกำลังทำอะไรกันอยู่?"
ความชั่วร้ายและความบ้าคลั่งที่กำลังจะปะทุในดวงตาของฉู่จือสิงหายวับไปในทันที เขาหันหน้าไปโดยอัตโนมัติ
หลิงจีเหวยและคนอื่นๆ ก็หันไปมองโดยอัตโนมัติเช่นกัน
"แกยังกล้ามาอีกเหรอ เรื่องครั้งที่แล้วฉันยังไม่ได้เคลียร์กับแกเลยนะ"
หลิงจีเหวยยิ้มเย็นด้วยสีหน้าหม่นหมอง
"นี่คือคนที่รังแกเวยเวยเหรอ?"
ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าจ้องมองเผยหยุนเกอด้วยสายตาไม่ดี
เธอสวยจริงๆ แม้แต่ฉิน โหย่วเจียวก็ยังเทียบไม่ได้
เผยหยุนเกอเดินผ่านเขาไป เข้าไปยืนข้างฉู่จือสิง มองดูร่างกายที่เละเทะของเขา
"ใครทำ?"
เผยหยุนเกอถามอย่างไม่ใส่ใจ
"น้องสาว เรื่องของรุ่นพี่ เธอไม่ต้องยุ่งหรอก"
ชายคนนั้นมือหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกมือถือโทรศัพท์ ยังคงถ่ายหน้าฉู่จือสิงต่อไป
แต่ในวินาถัดมา!
มือขาวเรียวบางคว้าโทรศัพท์ของเขาไปอย่างรวดเร็ว
"แก..."
ชายคนนั้นยังไม่ทันตั้งตัว
เผยหยุนเกอดูวิดีโอที่เขาถ่ายอย่างผ่านๆ นิ้วเรียวแตะเบาๆ เปิดแกลเลอรี่ของเขา
ในนั้นมีวิดีโอหลากหลายรูปแบบ ไม่ใช่แค่ของฉู่จือสิง แต่ยังมีของคนอื่นๆ ด้วย
"แกก็เล่นได้เหมือนกันนะ"
หางตางามของเผยหยุนเกอเชิดขึ้น ความดุร้ายในดวงตาค่อยๆ ก่อตัว แต่กลับยิ้มได้สวยงาม
ชายคนนั้นที่ไม่ทันระวังตัว พอดีเห็นรอยยิ้มของเผยหยุนเกอ รู้สึกคันยิบๆ กำลังจะยื่นมือแตะไหล่เผยหยุนเกอ
ในวินาถัดมา
เสียงโทรศัพท์ตกพื้นดังไม่เบา
ชายคนนั้นยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นเผยหยุนเกอเหยียบมันอย่างไม่ใส่ใจ
เสียงโทรศัพท์แตกดังกรอบแกรบ ทำให้ทุกคนตกตะลึง
"แกทำอะไร?!"
สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนเป็นมืดหม่นอย่างรวดเร็ว
"เมื่อกี้จะให้ใครคุกเข่า?" เผยหยุนเกอถาม
ใบหน้าของชายคนนั้นค่อยๆ บิดเบี้ยว เขายิ้มเย็น "แค่แกยังกล้ามายุ่งกับเรื่องของกู?"
"คุกเข่า"
เผยหยุนเกอเงยหน้าขึ้น มองไปที่ฉู่จือสิงที่อยู่ข้างๆ "แน่นอนว่าต้องมีคนคุกเข่า"
"ตอนนี้ถึงรู้จักกลัวเหรอ?? โทรศัพท์เครื่องใหม่ของกู แกกล้าทำพัง แกคิดจะ..."
ชายคนนั้นกัดฟันพูด ยังพูดไม่ทันจบ
เด็กสาวตรงหน้าก็ยิ้มทันที แล้วขว้างแก้วน้ำลงพื้น!
เศษแก้วแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทำให้ใจคนสั่นสะท้าน!
"รีบอะไร วันนี้ไม่มีใครรอดไปได้หรอก"
เผยหยุนเกอเลียริมฝีปากแดงระเรื่อ ท่าทางไม่แยแส ดวงตาสีดำภายใต้แสงแดดกลับทำให้คนรู้สึกหนาวสันหลัง
หลิงจีเหวยถึงกับถอยหลังด้วยความกลัวโดยไม่รู้ตัว!
แต่ชายคนนั้นมองดูเด็กสาวที่มีข้อมือบางราวกับบิดเดียวก็หัก อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเหิมเกริม
"น้องสาว เก่งจังเลยนะ?"
เขาหัวเราะจบ แล้วมองเผยหยุนเกออย่างดูถูก "เวยเวย เธอยืนดูพี่เฉียนจัดการมันให้เธอก็แล้วกัน"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลิงจีเหวยก็ดีขึ้นบ้าง
"พี่เฉียน พี่วางใจได้เลย โรงเรียนจะไม่มาหาเรื่องพี่หรอก"
คำพูดของหลิงจีเหวยนั้นคลุมเครือ แต่บอกชัดเจนว่า ถึงจะทำให้เผยหยุนเกอพิการก็ไม่เป็นไร


## บทที่ 39 รู้ไหมว่าขยะจะจบลงยังไง?

"จริงเหรอ? งั้นวันนี้ สิ่งที่จะถ่ายมันจะน่าตื่นเต้นกว่าเดิมอีก"
เด็กหนุ่มจ้องมองเผยหยุนเกออย่างเย็นชา เสียงหัวเราะของเขาทำให้รู้สึกอึดอัด
ฉู่จือสิงรู้สึกตื่นตระหนกทันที
เขาเป็นผู้ชายยังรู้สึกอับอายที่ถูกถ่าย แล้วเผยหยุนเกอที่เป็นผู้หญิงล่ะ...
"นักเรียนเพ่ย รีบไปเร็ว!"
ฉู่จือสิงกัดฟัน กุมท้องพลางพูดอย่างทรหด
เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ไอ้หมูอ้วนนี่กล้าดียังไงมายุ่ง!
"กูว่ามึงอยากตายจริงๆ!"
เด็กหนุ่มหันมาชกตรงเข้าที่ใบหน้าของฉู่จือสิง!
แต่แล้ว
ในขณะที่ฉู่จือสิงหลับตาปี๋รอรับความเจ็บปวด แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเลย
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เปลือกตาของฉู่จือสิงกระตุก ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างระแวง
แต่กลับเห็นเผยหยุนเกอจับแขนของเด็กหนุ่มไว้
ภาพนี้ไม่เพียงแต่ทำให้ฉู่จือสิงเท่านั้น แม้แต่เด็กผู้ชายคนอื่นๆ และหลิงจีเหวย ต่างก็ชะงักยิ้มค้าง
"เขายังเคยให้ฉันยืมหนังสือเลยนะ แล้วนายจะมาทำร้ายเขาต่อหน้าฉันเหรอ?"
เผยหยุนเกอวินาทีก่อนยังยิ้มราวกับกำลังเจรจา แต่วินาทีถัดมาก็คว้าคอเสื้อด้านหลังของเด็กหนุ่มขึ้นมาทันที!
ลากเขาเหมือนถุงขยะ เดินไปทางมุมอับ
เด็กหนุ่มถูกคอเสื้อรัดจนหน้าแดง ดิ้นรนสุดกำลัง แต่ไม่ได้ผลเลย!
จากนั้น
เขาก็ถูกเหวี่ยงเข้ากับกำแพง เสียงกระดูกดังทึบ!
"เฉียนเกอ!"
ลูกน้องหลายคนรีบจะเข้าไปช่วย แต่แล้วก็เห็นเผยหยุนเกอต่อยหน้าเฉียนเกอเข้าให้!
การเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำ แต่สายตากลับดุดันและเหี้ยมเกรียม
"รู้มั้ยว่าขยะจะจบลงยังไง?"
เผยหยุนเกอถามเสียงเรียบ
แต่คนรอบข้างกลับรู้สึกขนลุกซู่
"ต้องสั่งสอน" เธอพูด
"เธอ...เธอ..."
เด็กหนุ่มปวดหัวจนมึนงง แต่ยังพูดไม่ทันจบ เผยหยุนเกอก็ยกเข่าขึ้นกระแทกเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรง!
"อ๊าก!"
เด็กหนุ่มโค้งตัวลงด้วยความเจ็บปวด ตัวสั่นเทาพลางกุมท้อง
"ยืนให้ดี"
เผยหยุนเกอพูดด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนสั่งให้ยืนรอโดนตี
และเด็กหนุ่มก็เห็นได้ชัดว่ากลัวคนที่ใช้วิธีโหดเหี้ยมคนนี้ จึงทนความเจ็บปวด ค่อยๆ ยืดตัวขึ้น
"นัก...นักเรียนเพ่ย เธอพา...พาเพื่อนไปเถอะ ผม...ผมสัญญาว่าจะไม่ไปยุ่งกับเขาอีก..."
รอให้เขาไปหาคนเพิ่มนอกโรงเรียน!
ต้องฆ่าผู้หญิงคนนี้ให้ได้!
"นักเรียนเพ่ย พอเถอะครับ..." ฉู่จือสิงอดพูดไม่ได้
เขาเกลียดพวกนี้จับใจ แต่ก็ไม่อยากให้เผยหยุนเกอต้องถูกลงโทษเพราะเรื่องนี้
เด็กหนุ่มยังไม่ทันโล่งใจ ก็เห็นเผยหยุนเกอยิ้มที่ริมฝีปากแดง มือขาวเนียนบางเบาๆ ตบที่หน้าของเขา
"จะคุกเข่าเอง หรือให้ฉันช่วย?"
เด็กหนุ่มได้ยินแล้วสีหน้าซีดเผือด!
"เผยหยุนเกอ แกกล้าทำแบบนี้ ไม่กลัวถูกไล่ออกจากเหิงเต๋อเหรอ!?"
เสียงของหลิงจีเหวยทั้งร้อนรนและแหลมสูง ยังมีความสั่นเทาปนอยู่
เธอไม่คิดจริงๆ ว่าเผยหยุนเกอจะกล้าทำแบบนี้กับพวกเขา
"ใจเย็นๆ คนต่อไปก็แก"
เผยหยุนเกอช้อนตามองเธออย่างเชื่องช้า น้ำเสียงเย็นชา
หลิงจีเหวยรู้สึกเย็นวาบที่หัวใจ!
ในวินาทีถัดมา
ก็เห็นเผยหยุนเกอกระชากคอเสื้อของเด็กหนุ่ม "ไม่เลือกเหรอ? งั้นฉันเลือกให้แล้วกัน"
พูดจบ
เผยหยุนเกอก็ปล่อยเด็กหนุ่มทันที แล้วเตะเข้าที่เอวด้านหลังของเขา!
เด็กหนุ่มร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แล้วล้มลงไปบนเศษแก้วที่แตกอยู่บนพื้น!
เศษแก้วไม่มาก แต่ก็มีชิ้นหนึ่งปักเข้าไปในเนื้อที่ต้นขาของเขา!
เลือดแดงฉานไปทั้งบริเวณ
เด็กหนุ่มใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ร้องลั่นด้วยเสียงแหลมอีกครั้ง
"ขา...ขาของผม..."
หลิงจีเหวยมองภาพนั้น ม่านตาหดเล็กลง!


## บทที่ 40 นิสัยเธอดีจริงๆ

ใบหน้าเธอซีดขาว
"เผยหยุนเกอ เธอกล้าลงมือในโรงเรียนเหรอ!?"
จนกระทั่งเมื่อสายตาของเผยหยุนเกอเลื่อนมาที่เธอ หลิงจีเหวยก็กรีดร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"พ่อฉันเป็นรองประธานบริษัทจดทะเบียนนะ เผยหยุนเกอ เธอทำอะไรฉันไม่ได้!!"
ในตอนนั้นเอง
เผยหยุนเกอเพิ่งจะเงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันได้หันไป ก็ได้ยินเสียงครางด้วยความเจ็บปวดเบาๆ จากข้างๆ
เธอหรี่ตาลง หันไปเห็นฉู่จือสิงหายใจไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าซีดขาวผิดปกติ ดูเหมือนกำลังมีอาการกำเริบ
"เป็นอะไรไป?"
เผยหยุนเกอหันไปที่ข้างกายฉู่จือสิง พอหลิงจีเหวยกับพวกเห็นท่าไม่ดีก็รีบวิ่งหนีไป
แต่ตอนนี้ เผยหยุนเกอก็ไม่มีเวลามาสนใจพวกนั้น
"ผม..."
ฉู่จือสิงสายตาไหววูบ ริมฝีปากซีดเผือดขยับ อยากพูดแต่ก็ไม่กล้า
เขาไม่อยากให้เผยหยุนเกอคิดว่าเขาเป็นตัวประหลาดเหมือนกัน
"ต้องการยาใช่ไหม? ยาฉีด?"
พอได้ยินคำพูดนั้น ร่างของฉู่จือสิงก็แข็งทื่อ
จริงๆ แล้วเผยหยุนเกอสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าที่ข้อพับแขนของฉู่จือสิงมีรอยเข็มฉีดยาหลายจุด
"ฉันพาเธอไปห้องพยาบาลก่อน"
"ไม่ได้!"
ฉู่จือสิงเสียงแหบแห้ง ก้มหน้าต่ำ ไม่กล้ามองว่าเผยหยุนเกอจะมองเขาด้วยสายตาแบบไหน
แม้แต่แม่แท้ๆ ของเขา เวลาเห็นเขามีอาการกำเริบ ก็ยังรู้สึกหวาดกลัวและห่างเหิน
เขากัดฟันอดทน แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง เสียงสั่นเครือด้วยความกดดัน "ผม... ผมพักสักครู่ก็หาย"
ทันใดนั้น
เสียงเรียบๆ ของเผยหยุนเกอก็ดังขึ้น
"เธอคงไม่อยากให้ฉันเตะเธอสักสองทีให้ได้สติหรอกนะ?"
ฉู่จือสิง: "..."
"มีโรคก็ต้องรักษา เข้าใจไหม? ใครๆ ก็มีเจ็บมีป่วยกันทั้งนั้น"
ฉู่จือสิงชะงัก แล้วเงยหน้าขึ้นมองเผยหยุนเกอโดยไม่รู้ตัว
และสาวน้อยตรงหน้าก็ยังคงมีท่าทีเกียจคร้านเหมือนเคย มีแค่ความรำคาญนิดหน่อยเท่านั้น
ไม่มีความหวาดกลัวและรังเกียจที่มองเขาเป็นตัวประหลาดเหมือนที่เขาเห็นในสายตาคนอื่น
ความรำคาญนั้นเป็นเรื่องจริง เธอนัดประชุมทางโทรศัพท์กับคนจากสถาบันคำนวณไว้
ตอนนี้ก็ต้องเลื่อนไปแล้ว
"เธอใจดีจัง" ฉู่จือสิงพึมพำเบาๆ
"..."
เปลือกตาของเผยหยุนเกอกระตุก "ลุกไหวไหม?"
"ผม ผมไหว!"
ฉู่จือสิงพยักหน้าหงึกๆ พยายามลุกขึ้น แต่เกือบจะล้มลง
สุดท้ายก็เป็นเผยหยุนเกอที่อยู่ข้างๆ ช่วยพยุงไว้
เผยหยุนเกอครุ่นคิดเงียบๆ เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้ส่วนใหญ่เกิดจากเธอเอง
"ขอโทษนะ"
แม้ฉู่จือสิงจะหน้าซีด แต่พอได้สติก็รีบส่ายหน้า
"ผมเต็มใจให้ยืม ไม่ใช่เพราะคุณบังคับ"
เผยหยุนเกอมองเขา
ไม่นานนัก
ตอนที่ฉู่จือสิงคิดว่าเผยหยุนเกอคงไม่อยากคุยด้วยแล้ว ก็ได้ยินเธอพูดอีก
"คราวหน้ามีอะไร มาหาฉันได้"
พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของฉู่จือสิงก็ร้อนผ่าว
เขากัดฟัน มองเธอด้วยสายตาเปี่ยมความหวัง
"ต่อไปนี้ ผมขอติดตามคุณได้ไหม?"
...
ที่ห้องพยาบาล
เผยหยุนเกอเพิ่งส่งข้อความถึงสถาบันคำนวณเสร็จ ก็เดินมาถึงหน้าประตู
"นักเรียนคะ เป็นเธอใช่ไหมที่พาเพื่อนนักเรียนฉู่มา?"
ครูห้องพยาบาลเป็นผู้หญิงสาวผมหน้าม้า หน้าตาน่ารักอ่อนโยน ใส่แว่นตา
"ค่ะ"
เผยหยุนเกอถาม "คุณครูคะ ฉู่จือสิงเป็นยังไงบ้าง?"
"อาการหนักมาก แต่ดีที่หนูพามาทัน"
ครูห้องพยาบาลถอนหายใจ "เด็กคนนี้น่าสงสารจริงๆ โดนรังแกบ่อยๆ"
"เขาต้องฉีดยาตลอดเลยเหรอคะ?"
"ใช่จ้ะ เขาแทบไม่เคยมาห้องพยาบาล กลัวคนอื่นเห็น"
เผยหยุนเกอครุ่นคิด
...
ฉู่จือสิงที่นั่งอยู่บนเตียงคนไข้มีสีหน้าหม่นหมอง นึกถึงภาพที่เผยหยุนเกอปฏิเสธเขาเมื่อครู่


## บทที่ 41 นกไนติงเกลน้อยของพี่ชาย

เขาอ่อนแอเกินไป นักเรียนเพ่ยถึงไม่อยากเข้าใกล้เขาใช่ไหม?
"หิวหรือเปล่า?"
เสียงของเผยหยุนเกอดังขึ้น
ฉู่จือสิงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเผยหยุนเกอกำลังอมลูกอม พร้อมวางถุงขนมลงตรงหน้าเขา
"ขอบ...ขอบคุณครับ!"
ฉู่จือสิงรู้สึกตื่นเต้นที่ได้รับความเมตตา
ดวงตาอันเงียบสงบของเผยหยุนเกอทอดมอง ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ฉู่จือสิงไม่กล้าส่งเสียงในช่วงเวลานั้น
จากนั้นเธอถาม "อยากให้ฉันปกป้องเธอเหรอ?"
"ไม่...ไม่ใช่ครับ! ผมสามารถเข้มแข็งขึ้นได้ และปกป้องนักเรียนเพ่ยได้เหมือนกัน..." เสียงของฉู่จือสิงค่อยๆ เบาลงในตอนท้าย
เมื่อเผยหยุนเกอได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของเธอหม่นลงเล็กน้อย
มุมปากของเธอค่อยๆ ยกขึ้น แล้วถามด้วยความสนใจ
"ตีกันเป็นไหม?"
ร่างของฉู่จือสิงแข็งทื่อ ค่อยๆ ก้มหน้าลง
"แล้วเธอจะปกป้องฉันยังไงล่ะ?"
เผยหยุนเกอยิ้มอย่างเนิบช้า
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยินคนพูดว่าจะปกป้องเธอ
แต่ก็ยังรู้สึกตื่นเต้นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
...
กลับมาที่ห้องเรียน
หัวหน้าห้องขอ WeChat ของเผยหยุนเกอ เชิญเธอเข้ากลุ่มห้อง เธอถึงนึกขึ้นได้เรื่องนี้
เธอมองดู WeChat ที่เจ้าของร่างใช้ แต่เลือกที่จะสร้างบัญชีใหม่
หลังจากเข้าร่วมกลุ่มแชท เผยหยุนเกอก็ไม่ได้สนใจมากนัก แต่กลับพิมพ์เบอร์โทรศัพท์อีกชุดหนึ่ง
ค้นพบผู้ใช้ที่มีชื่อเล่นว่า 【ตู้】
เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของเผยหยุนเกอค่อยๆ ยกขึ้น แล้วออกจากหน้าเพิ่มเพื่อน
นิ้วชี้เรียวของเธอกดเข้าไปที่แก้ไขชื่อเล่น ครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพิมพ์ชื่อใหม่อย่างเกียจคร้าน
ไม่นานนัก
ที่กลุ่มบริษัทฮั่วซื่อ
โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานสั่นขึ้นทันที
ฮั่วซือตู้ไม่เงยหน้าขึ้นมองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เมื่อเปิดข้อความแล้ว จึงค่อยๆ เลิกเปลือกตาบางๆ ขึ้น
สายตาเลื่อนลอยตกลงบนหน้าจอ
【นกไนติงเกลน้อยของพี่ชายขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อน】
ไม่นาน
ดวงตาของฮั่วซือตู้ดำสนิทจนแยกไม่ออก แล้วหัวเราะเบาๆ ด้วยน้ำเสียงต่ำ
"เด็กน้อยช่างไม่เกรงใจเลย"
...
ตอนบ่าย
เผยหยุนเกอถูกเรียกไปที่ห้องทำงานอีกครั้งอย่างคาดไม่ถึง
เธอผลักประตูเข้าไป เห็นชายวัยกลางคนที่ดูมั่นคงและน่าเชื่อถือนั่งอยู่บนโซฟา กำลังคุยกับผู้อำนวยการ
"ท่านผู้อำนวยการ มีธุระอะไรเรียกหาหนูหรือคะ?"
เมื่อเผยหยุนเกอยิ้ม ดวงตาของเธอดูใสซื่อเป็นพิเศษ ทำให้คนยากที่จะจินตนาการว่านี่คือนักเรียนที่ทำร้ายผู้อื่น
"เธอเป็นคนทำร้ายเชียนเฉิงจวิ้นใช่ไหม?"
ผู้อำนวยการถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ตอนแรก เพื่อให้นักเรียนคนนี้เข้ามาเรียน บ้านฉินได้บริจาคตึกหนึ่งหลังให้กับเหิงเต๋อ!
แต่ภายหลังได้ยินคำซุบซิบนินทา จึงรู้ว่าเธอไม่ใช่อย่างที่เขาคิด ไม่ใช่ลูกนอกสมรสของบ้านฉิน หรือเด็กที่มีความสัมพันธ์อะไรกับพวกเขา
เธอเป็นเพียงญาติยากจนที่เกาะบ้านฉิน บังคับให้บ้านฉินย้ายโรงเรียนให้เท่านั้น
"ใช่ค่ะ"
เผยหยุนเกอตอบ
"พ่อแม่เธอทำงานอะไร?" ชายวัยกลางคนที่สวมสูทถามขึ้น
เผยหยุนเกอเลิกคิ้วเล็กน้อย "หนูโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าค่ะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนก็อดหัวเราะไม่ได้
ราวกับคิดว่าเธอกล้าเหลือเกิน
"แล้วเธอรู้ไหมว่าเชียนเฉิงจวิ้นเป็นใคร? เขาคือทายาทในอนาคตของเฉียนซื่อกงซือ
นักเรียนเผย เธอรู้ไหมว่าการกระทำของเธอต้องจ่ายราคาเท่าไหร่?"
ชายวัยกลางคนยิ้มจนรอยย่นลึกขึ้น แต่ดวงตากลับเย็นชา
"ราคา?"
เผยหยุนเกอย้อนถาม
"เธอทำให้ลูกชายฉันต้องคุกเข่าบนกระจก? ฉันจะให้ทางเลือกเธอสองทาง"
ชายวัยกลางคนหรี่ตา "หนึ่ง ให้ออกจากโรงเรียน สอง เธอไปคุกเข่าบนกระจกบ้าง"
"ท่านประธานเชียน เรื่องนี้..."
ผู้อำนวยการรู้สึกกังวลขึ้นมา อย่างไรเสียบ้านฉินก็เคยบริจาคตึกให้
อย่างไรก็ตาม หลังจากท่านประธานเชียนมองเขาด้วยสายตาดูถูก ผู้อำนวยการก็ต้องปิดปากเงียบ


## บทที่ 42 คุณนายฉิน โปรดระวังตัว

ห้องเรียน ม.1
"โหย่วเจียว เธอรู้เรื่องญาติยากจนของเธอหรือยัง?" มีคนวิ่งมาหาฉิน โหย่วเจียวด้วยความตื่นเต้น
"เรื่องอะไรเหรอ?"
สายตาของฉิน โหย่วเจียวหม่นลง
"เธอไปต่อยเชียนเฉิงจวิ้น! คนที่เคยทำร้ายนักเรียนจนพิการแล้วย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเรา เจ้าลูกคนรวยน่ะ!"
นักเรียนหญิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
ฉิน โหย่วเจียวขมวดคิ้ว "เป็นไปไม่ได้"
เผยหยุนเกอจะไปสู้เชียนเฉิงจวิ้นได้ยังไง?
"จริงๆ นะ! ตอนนี้พ่อของเชียนเฉิงจวิ้นมาเอาเรื่องเธอที่ห้องผู้อำนวยการ!"
ดวงตาของฉิน โหย่วเจียวฉายแววประหลาด ก่อนจะยิ้มมุมปาก
"ฉันขอไปห้องน้ำหน่อย"
ฉิน โหย่วเจียวลุกขึ้นเดินไปที่ประตู
ที่ปลายระเบียง
ฉิน โหย่วเจียวโทรหาแม่ฉิน
แม่ฉินรับสายอย่างรวดเร็ว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เจียวเจียว ลูกไม่ได้เรียนอยู่เหรอ? มีอะไรหรือ?"
"แม่คะ ดูเหมือนเผยหยุนเกอจะมีปัญหาที่โรงเรียน"
หลังจากฉิน โหย่วเจียวเล่าสิ่งที่ได้ยินให้แม่ฉินฟัง แม่ฉินก็เงียบไป
"แม่มาที่โรงเรียนดีไหมคะ หนูไม่อยากให้คนอื่นคิดว่าแม่ไม่ดีกับลูกแท้ๆ"
ฉิน โหย่วเจียวทำท่าเชื่อฟัง
"เจียวเจียว ลูกเข้าเรียนก่อนนะ แม่ขอคิดดูก่อน"
แม่ฉินพูดจบก็วางสาย
ส่วนฉิน โหย่วเจียวหัวเราะเบาๆ มั่นใจว่าแม่ฉินต้องมาแน่
เธอไม่ได้หวังดีกับเผยหยุนเกอหรอก แต่อยากให้แม่ฉินเห็นความแตกต่างระหว่างเธอกับเผยหยุนเกอ
ด้วยนิสัยของแม่ฉิน คงจะยิ่งเกลียดเผยหยุนเกอมากขึ้น
...
คฤหาสน์เก่าบ้านตระกูลฉิน
แม่ฉินคุยโทรศัพท์กับพ่อฉิน
ดวงตาแดงก่ำ พูดด้วยความสิ้นหวัง "ตอนนั้นฉันก็บอกแล้วว่าอย่าพาเธอกลับมา ให้เงินไปก็พอ!
ดูสิตอนนี้ เธอทำให้ฉันขายหน้าขนาดไหนแล้ว!?"
พ่อฉินปลอบ "เธอไปดูก่อนเถอะ พี่ยุ่งอยู่ที่บริษัท ไปไม่ได้"
"ฉันบอกนะ! ถ้าเธอสร้างปัญหาให้ครอบครัวอีก ฉันจะไล่เธอออกไปแน่!"
แม่ฉินวางสาย บังเอิญเห็นตัวเองในกระจก
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธและรังเกียจ ทำให้เธอชะงักไปครู่
เธอเม้มปาก สุดท้ายก็หยิบกระเป๋าเดินออกไป
...
ห้องผู้อำนวยการ
"คิดดีแล้วหรือ? จะลาออกเอง หรือจะคุกเข่าขอโทษ?"
ท่านประธานเชียนถามด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ถ้าเขาไม่ได้เห็นกับตาว่าลูกชายของเขาบาดเจ็บขนาดไหน เขาคงคิดว่านี่เป็นแค่เรื่องตลก!
หลายปีมานี้ ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับลูกชายเขา!
"คุณลุง คุณกำลังข่มขู่ฉันอยู่หรือ?"
เผยหยุนเกอยกหางตาสวยงาม ไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย
ท่านประธานเชียนยิ้มเย็นชา "ถ้าเธอไม่เลือกทั้งสองอย่าง ฉันก็คง..."
พูดยังไม่ทันจบ
ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นที่หน้าห้อง
ทุกคนหันไปมอง ไม่คิดว่าคนที่มาจะเป็นแม่ฉิน
"คุณนายฉิน ทำไมคุณถึงมาที่นี่?"
เปลือกตาของผู้อำนวยการกระตุก ไม่คิดว่าแม่ฉินจะมาด้วยตัวเอง!
หรือว่าญาติยากจนคนนี้จะได้รับความโปรดปรานจากตระกูลฉิน!?
แม่ฉินเห็นท่าทีไม่ใส่ใจของเผยหยุนเกอ ก็ยิ่งโมโห
เธอพยายามควบคุมอารมณ์ เดินเข้าไปจับแขนเผยหยุนเกอด้วยความเย็นชา
"เผยหยุนเกอ แกไม่อยากเรียนหนังสือ อยากเป็นคนไร้ค่าใช่ไหม!?"
แววตาของเผยหยุนเกอเย็นลงทีละน้อย
"คุณนายฉิน โปรดรักษามารยาท"
เผยหยุนเกอยิ้มอย่างเย้ยหยัน ค่อยๆ ดึงมือของเธอออก
แม่ฉินเห็นดังนั้น ก็หัวเราะเยาะ แทบจะระเบิดด้วยความโกรธกับท่าทีดื้อดึงของเผยหยุนเกอ
"คุณนายฉิน?"
ท่านประธานเชียนเห็นแม่ฉินก็รู้สึกประหลาดใจ
นักเรียนคนนี้ไม่ได้บอกหรือว่าโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอ??
แล้วทำไมคุณนายฉินถึงมาที่นี่?


## บทที่ 43 พี่ชายคนที่ 3 จะพาเธอกลับบ้าน

แม่ฉินสูดหายใจลึก พยายามรักษาภาพลักษณ์สตรีผู้สูงศักดิ์ของตน
"ท่านประธานเฉียน"
แม่ฉินพยักหน้าเบาๆ ให้ท่านประธานเฉียน
ท่านประธานเฉียนถาม "นักเรียนคนนี้เป็น...ของคุณนายฉินหรือ"
แววตาของแม่ฉินฉายแววตกใจชั่วขณะ ก่อนจะพยายามสงบสติอารมณ์ตอบว่า "เป็นเด็กผู้หญิงที่รับกลับมาอยู่บ้านช่วงที่ผ่านมา"
คำพูดนั้นทำให้เผยหยุนเกอหัวเราะเยาะพลางมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
แม่ฉินรักและตามใจฉิน โหย่วเจียวมาตลอด
แม้กระทั่งมากกว่าพี่ชายทั้งสามคน ไม่ต้องพูดถึงเผยหยุนเกอที่กลับมากลางคัน
ดังนั้นเมื่อพ่อฉินเสนอให้เปิดเผยตัวตนของเผยหยุนเกอ แม่ฉินจึงเป็นคนแรกที่คัดค้าน
"ฉันได้ยินเรื่องของพวกเธอมาหมดแล้ว"
แม่ฉินสูดหายใจลึก แล้วหันไปมองเผยหยุนเกอด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ถ้าเป็นความจริง ก็ให้เธอรับผิดชอบผลทางกฎหมายที่ควรจะได้รับ"
ขณะพูดเช่นนั้น แม่ฉินจ้องมองเผยหยุนเกอตลอดเวลา
รอให้เผยหยุนเกอแสดงท่าทีอ่อนแอ
มือของเธอสั่นระริก
ถึงอย่างไรคนไร้ค่าคนนี้ก็เป็นลูกแท้ๆ ของเธอ หากเผยหยุนเกอยอมอ่อนน้อม เธอก็จะเข้าไปจัดการแก้ไขให้
แต่หลังจากนี้ เธอจะให้เผยหยุนเกอย้ายโรงเรียน ไม่ให้มีผลกระทบต่อเจียวเจียว
ในตอนนั้น
ประตูถูกเตะเปิดออกอีกครั้งอย่างกะทันหัน
ฉิน ล่างวิ่งมาจนหอบ ผมสีเทาเงินสั้นยุ่งเหยิง
"เกอเอ๋ออยู่ไหน!?"
ฉิน ล่างถูกอาจารย์ใหญ่เรียกมา เมื่อเห็นแม่ฉินก็รู้สึกประหลาดใจ
"แม่?"
สีหน้าแม่ฉินไม่สู้ดีนัก "ลูกมาทำอะไรที่นี่?"
สายตาของฉิน ล่างค่อยๆ สงบลง เดินไปยืนหน้าเผยหยุนเกอ หันหน้าไปทางท่านประธานเฉียน
"บอกว่าเกอเอ๋อทำร้ายลูกชายคุณ มีหลักฐานอะไรไหม?"
น้ำเสียงของฉิน ล่างเยาะหยัน ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเย็นชา
"ฉิน ล่าง หุบปาก!" สีหน้าแม่ฉินยิ่งดูหม่นหมองลง
ฉิน ล่างกวาดตามองแม่ฉินแวบหนึ่ง หัวเราะเยาะเบาๆ แล้วจับมือเผยหยุนเกอ
"เกอเอ๋อ ไปกัน พี่สามพากลับบ้าน"
"ฉิน ล่าง นี่เธอ!" ดวงตาแม่ฉินแดงก่ำด้วยความโกรธ!
แต่ในตอนนั้น
เผยหยุนเกอไม่ขยับตัว สะบัดมือออกจากเขา
"ฉันเป็นคนทำ"
เผยหยุนเกอพูดอย่างสงบ
ร่างของฉิน ล่างแข็งทื่อ ผ่านไปสักพักจึงได้สติ
ดวงตาของเขาร้อนผ่าว
เกอเอ๋อไม่ยอมให้อภัยเขาแล้ว
แม้จะต้องรับผิดชอบผลที่ตามมา เกอเอ๋อก็ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขาอีก
"เกอเอ๋อ อย่ากลัวนะ พี่สามจะปกป้องเธอเอง..."
"ฉิน ล่าง ฉันเตือนเธอนะ! เธอมีน้องสาวแค่คนเดียว เธออยู่ห้อง 1!"
แม่ฉินพูดแทรกเสียงเย็น
ทันใดนั้น
ท่านประธานเฉียนพูดว่า "ในเมื่อเป็นญาติของตระกูลฉิน ครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยแล้วกัน
แค่นักเรียนคนนี้ยอมขอโทษลูกชายผม และต่อไปเจอลูกชายผมให้เดินหลบ ผมก็จะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
แววตาแม่ฉินวูบไหว แล้วถามเสียงเย็น "เผยหยุนเกอ เธอรู้ตัวแล้วใช่ไหมว่าทำผิด?"
"ไม่จำเป็น"
เผยหยุนเกอหัวเราะเบาๆ ริมฝีปากสีแดงสดยกยิ้ม "เรื่องนี้ต้องมีคนออกจากโรงเรียนจริงๆ"
"ดี ดีมาก! เผยหยุนเกอ เธอเก่งจริงๆ!"
แม่ฉินโกรธจนหน้ามืด
ทำไมเธอถึงให้กำเนิดคนแบบนี้? ทำไมเธอถึงสู้เจียวเจียวไม่ได้เลย??
"นักเรียนเพ่ย เธอคิดดีแล้วหรือ?"
แววตาของท่านประธานเฉียนฉายแววมืดหม่น ซ่อนรอยยิ้มเยาะ
คนที่โง่พอจะทำเรื่องแบบนี้ในจังหวะนี้มีไม่มาก แต่การได้แก้แค้นให้ลูกชายแบบนี้ก็ดีที่สุดแล้ว!
"แน่นอน"
เผยหยุนเกอก้มหน้ายิ้มบาง นิ้วชี้เรียวบางเคาะโต๊ะเบาๆ
ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง
หลังจากนั้น
ก่อนที่ท่านประธานเฉียนจะทันได้พูด ที่ประตูก็มีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบสี่ห้าคนเข้ามาอย่างกะทันหัน
"สวัสดีครับ ใครเป็นเฉียน เจิ้นเย่ครับ? กรุณาไปสถานีตำรวจกับเราเพื่อสอบสวนด้วยครับ"


## บทที่ 44 ผมไม่ได้โกหก

สถานการณ์นี้ทำให้ท่านประธานเชียนถึงกับตะลึง
มาหาเขาหรือ?
แต่เขายังไม่ได้แจ้งความเลยนี่!
"มาหาผมหรือ? แต่ผมยังไม่ได้ติดต่อพวกคุณเลยนะ" ท่านประธานเชียนอดไม่ได้ที่จะพูด
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น นักสืบยิ้มเล็กน้อย "เรื่องของลูกชายคุณ มันใหญ่โตขนาดนั้นแล้ว ถ้ารอให้คุณติดต่อพวกเรา จะต้องรออีกนานแค่ไหน?"
"เดี๋ยวก่อน นั่นหมายความว่ายังไง?"
ท่านประธานเชียนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
แม่ฉินก็ขมวดคิ้ว มองไปที่เผยหยุนเกอโดยไม่รู้ตัว เห็นเธอยังคงมีท่าทีสนุกสนานกับเหตุการณ์
"คุณเชียน จำได้ไหมว่าปีที่แล้วเรื่องของลูกชายคุณก็เคยมีการแจ้งความไว้ที่สถานีด้วย?"
นักสืบมีแววเยาะหยันในดวงตา "ครั้งนั้นไม่พบหลักฐานของลูกชายคุณ แต่ครั้งนี้ วิดีโอการรังแกเพื่อนในโรงเรียนของลูกชายคุณ ได้แพร่กระจายไปทั่วเว็บบอร์ดของโรงเรียนแล้ว
รวมทั้งหมด 65 คลิป ลูกชายคุณไม่ได้ทำอะไรดีๆ ในโรงเรียนเลยนะ"
"นี่มันเป็นไปไม่ได้!?"
ท่านประธานเชียนหน้าซีดเผือด ร่างกายแข็งทื่อ!
"ติดเทรนด์อยู่บนโซเชียล ระหว่างทางคุณลองดูเองสิ?"
นักสืบมองนาฬิกา "ในฐานะผู้ปกครอง ตอนนี้เชิญคุณไปให้ความร่วมมือในการสอบสวนครับ"
พูดถึงเรื่องนี้ มันก็แปลกจริงๆ
หลังจากเทรนด์นั้นติดอันดับ 3 ก็พุ่งขึ้นอันดับ 1 ทันที ต่อมาพวกเขาพยายามจะลบมันออกก่อน เพื่อไม่ให้ยั่วยุอารมณ์ของประชาชน แต่ทั้งหน้าจัดอันดับกลับเหมือนมีบัค ขยับไม่ได้เลย
ส่วนเว็บบอร์ดของโรงเรียน แม้แต่การติดต่อผู้ดูแลระบบก็ไม่สามารถลบได้
เรื่องนี้คงเป็นเพราะเฉียน เจิ้นเย่ไปยุ่งกับคนที่ไม่ควรยุ่ง
ไปเจอของแข็งเข้าให้
วิดีโอเหล่านั้นที่ถูกแชร์ออกไป มีแค่ภาพของเหยื่อที่ถูกเบลอ ส่วนใบหน้าของเชียนเฉิงจวิ้นชัดเจนจนยากที่จะปฏิเสธ
"คุณตำรวจครับ นี่มันต้องเป็นความเข้าใจผิดแน่ๆ เรื่องของลูกผมเมื่อปีที่แล้วก็จบไปแล้วนี่ครับ!"
นักสืบหัวเราะเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา "จบ? จนถึงตอนนี้เด็กคนนั้นยังนอนอยู่ในโรงพยาบาล คุณจ่ายเงินนิดหน่อย ก็จะแลกกับชีวิตของเขาได้หรือ??"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ท่านประธานเชียนสมองมึนงง สายตาบังเอิญมองไปที่เผยหยุนเกอ
ดวงตาของเขาเบิกกว้างแดงก่ำ พูดอย่างดุร้าย "เป็นเธอใช่ไหม!? ใช่ไหม!?"
"คุณพูดอะไรของคุณ?"
ฉิน ล่างสีหน้าเย็นชา ยืนขวางหน้าเผยหยุนเกอ
"คุณตำรวจครับ เป็นเธอ! ต้องเป็นเธอแน่ๆ ที่ทำร้ายลูกผม วันนี้เธอทำให้ลูกผมต้องเข้าโรงพยาบาล ถ้าจะจับก็ต้องจับเธอสิครับ!"
ท่านประธานเชียนมีลูกชายคนเดียว รักและทะนุถนอมมาก จะยอมให้ลูกติดคุกได้อย่างไร
นักสืบเห็นเผยหยุนเกอที่อยู่ข้างๆ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เฉียน เจิ้นเย่นี่บ้าไปแล้วหรือ?
นักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่งจะมีความสามารถขนาดนั้น แฮ็กทั้งเน็ตได้เลยหรือ?
"น้อง เธอเป็นคนทำให้เชียนเฉิงจวิ้นเข้าโรงพยาบาลหรือ?"
นักสืบเลือกถามในประเด็นที่พอจะเป็นไปได้
"ใช่ค่ะ"
เผยหยุนเกอตอบอย่างไม่ใส่ใจ ริมฝีปากแดงยกยิ้ม
อาการบาดเจ็บของเชียนเฉิงจวิ้นไม่รุนแรง จริงๆ แล้วอย่างมากก็แค่ชดใช้ค่าเสียหาย
อย่างไรก็ตาม
ในขณะที่ทุกคนยังไม่ทันได้สติ ที่ประตูก็มีเสียงดังขึ้นอีกเสียงหนึ่ง
"นักเรียนเพ่ยช่วยผม เธอถึงได้ต่อยคนครับ!"
นิ้วของเผยหยุนเกอขยับเล็กน้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์มองไปที่ฉู่จือสิงที่หน้าแดงเพราะวิ่งมา
"ไอ้หนู แกรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไร?"
ท่านประธานเชียนหน้าตึง
ฉู่จือสิงกัดฟัน ต่อหน้าพวกเขา เขาถอดเสื้อนักเรียนออกทันที
สิ่งที่เห็น บนผิวขาวของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำสีม่วงที่น่าตกใจ
"ผมไม่ได้โกหก"
ฉู่จือสิงมีสีหน้ามุ่งมั่น กำหมัดจนสั่น
ภาพนี้ทำให้แม่ฉินเปลี่ยนสีหน้าไปด้วย อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เผยหยุนเกอ


## บทที่ 45 จะเป็นนักเรียนในโรงเรียนของเราหรือเปล่านะ?

อารมณ์ในดวงตาของเธอซับซ้อน ราวกับไม่คิดว่าตัวเองจะใส่ร้ายเผยหยุนเกอ
"ไอ้เด็กเวรทั้งคู่!"
ท่านประธานเชียนโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่
"ท่านประธานเชียน! คุณไม่เห็นบ้านฉินอยู่ในสายตาเลยใช่ไหม?!" สายตาของฉิน ล่างเย็นชาลง แฝงไปด้วยการข่มขู่
ท่านประธานเชียนตัวแข็งทื่อ
บ้านฉินยังเป็นตระกูลที่ไม่ควรไปยุ่ง
แม่ฉินมองฉิน ล่างแวบหนึ่ง แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
เจ้าหน้าที่สอบสวนถามผู้อำนวยการ "ท่านผู้อำนวยการ งั้นเรื่องที่เหลือ ให้ท่านจัดการเองนะครับ?"
ผู้อำนวยการรีบตอบ "ได้ครับ ได้ ขอบคุณเจ้าหน้าที่มากครับ"
สุดท้าย
ก่อนท่านประธานเชียนจะจากไป เขามองเผยหยุนเกอด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ เห็นเธอยิ้มมุมปากสีแดงโบกมือให้ ยิ่งทำให้รู้สึกคอแห้งผากราวกับมีรสเลือด!
โกรธจนหัวตื้อ
หลังจากทุกคนจากไป
แม่ฉินเม้มปาก ขวางหน้าเผยหยุนเกอไว้
"ทำไมไม่บอกแม่ให้ชัดเจน?"
"ถ้าหนูบอก แม่จะเชื่อเหรอคะ?" เผยหยุนเกอยิ้มน้อยๆ มองเธออย่างไม่ใส่ใจ
คำพูดนี้ทำให้แม่ฉินชะงัก
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูจะกลับห้องเรียนนะคะ"
เผยหยุนเกอยังไม่ทันออกจากห้องผู้อำนวยการ ก็ได้ยินแม่ฉินถามเสียงเข้ม
"เธอตั้งใจจะไม่กลับบ้านแล้วใช่ไหม?"
"หนูไม่ได้แซ่ฉิน แม่จะให้หนูกลับที่ไหนล่ะคะ?"
น้ำเสียงของเผยหยุนเกอเรื่อยเฉื่อย แต่ดวงตากลับไม่มีรอยยิ้ม
...
ที่ระเบียงทางเดิน
ฉู่จือสิงจัดชุดนักเรียนให้เรียบร้อย รีบตามเผยหยุนเกอทันที
เดินตามหลังไม่ใกล้ไม่ไกล
ส่วนเผยหยุนเกอก็ไม่ได้หันกลับมามองเลย
จากนั้น ตอนที่ฉู่จือสิงรู้สึกแปลกใจ ว่าทำไมเดินมาทางนี้ ก็เห็นเผยหยุนเกอข้างหน้าปีนกำแพงสูงสองเมตรออกไปนอกโรงเรียน
ฉู่จือสิง: "??!"
สิบนาทีต่อมา
ฉู่จือสิงที่พยายามปีนกำแพง สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ เดินกลับห้องเรียนด้วยท่าทางหดหู่
ห้อง 7
"เรื่องของเชียนเฉิงจวิ้นนี่ มันใหญ่เกินไปแล้วนะ"
"เรื่องนี้ ฉันได้ยินจากคนรู้จักว่า วิดีโอที่เชียนเฉิงจวิ้นถ่ายไว้ทั้งหมดถูกปล่อยออกมาหมดแล้ว
แถมที่แย่กว่านั้นคือ ตอนนี้ทั้งเว็บบอร์ดของโรงเรียนและเทรนด์ร้อนบนเน็ต ลบไม่ออกเลย! โดนแฮกเกอร์ควบคุมจนเกิด BUG!"
"เป็นแฮกเกอร์ระดับเทพเหรอ? เจ๋งมากเลย!"
"ไม่รู้ แต่ยังไงก็อย่าไปยุ่งกับผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ดีกว่า"
"พวกนายว่าจะเป็นนักเรียนในโรงเรียนเราไหม?"
"ล้อเล่นเหรอ ในโรงเรียนเรา คนที่เก่งคอมพิวเตอร์ที่สุดก็มีแค่เฉิงจื่อหวนนะ
แต่ระดับของเฉิงจื่อหวนเทียบกับแฮกเกอร์ระดับเทพพวกนี้ ก็แพ้ราบคาบ"
...
ฉู่จือสิงที่เพิ่งกลับมาที่ห้องเรียน ดวงตาวาววับ ในหัวนึกถึงใบหน้าของเผยหยุนเกอขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
จะเป็นเธอหรือเปล่า?
ฉู่จือสิงกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเป็นเผยหยุนเกอจริงๆ เขาจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจะเก่งได้ขนาดนั้น?
นอกโรงเรียน
เผยหยุนเกอพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน ท่าทางสบายๆ สายตามองผ่านเทรนด์ร้อนอย่างเรื่อยเฉื่อย นิ้วเคลื่อนไหวบนหน้าจอ iPad
ไม่นาน
เทรนด์ร้อนและเว็บบอร์ดของโรงเรียนก็กลับมาเป็นปกติโดยไม่มีใครรู้ตัว
พอถึงเวลากริ่งเข้าเรียน
เงาร่างของเผยหยุนเกอก็ปรากฏในสายตาของนักเรียนห้อง 7
เธอโยนถุงพลาสติกในมือลงบนโต๊ะของฉู่จือสิง แล้วกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
ภาพนี้ทำให้ลู่หย่วนซือที่ทั้งบ่ายไม่มีอารมณ์จะนอนขมวดคิ้ว
แม้แต่ฉู่จือสิงก็ตกใจเล็กน้อย เมื่อเปิดถุงพลาสติกออกมาพบว่าเป็นยาทาแก้ฟกช้ำสองขวด
เขาก้มหน้า มองไม่เห็นสีหน้า
"ขอบคุณ"
"อืม"
เผยหยุนเกอที่นั่งอยู่หน้าฉู่จือสิงตอบรับเบาๆ แล้วหยิบปากกาขึ้นมา เขียนสรุปความรู้วิชาฟิสิกส์ ม.5 ด้วยลายมือหวัดๆ
ลู่หย่วนซือเห็นแล้ว ก็รู้สึกถึงภัยคุกคามขึ้นมาทันที


## บทที่ 46 เธอทะเลาะกับพี่ชายเหรอ?

หลังจากนั้น
ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้างๆ คิดว่าลู่เกอที่รอเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่มานานขนาดนี้ คงจะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันบ้าง
แต่กลับเห็นลู่เกอหันหน้าไป หยิบหนังสือฟิสิกส์ของโต๊ะหลัง แล้วดึงกระดาษกับปากกาออกมา รีบลงมือคัดบทลงโทษอย่างรวดเร็ว
ถ้าเผยหยุนเกอส่งงานคัดโทษไปแล้ว แต่เขายังไม่ได้เขียนสักตัว รับรองว่าต้องโดนอาจารย์แก่คนนั้นฉีกทิ้งแน่
ทุกคนมองคู่เพื่อนร่วมโต๊ะใหม่นี้: "..."
จนกระทั่งเลิกเรียน
เผยหยุนเกอยังคงเท้าคางอยู่ คัดลอกไปอย่างเชื่องช้า
ลู่หย่วนซือที่อยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวแล้ว "เธอไม่คิดจะกลับบ้านเหรอ?"
มือเขาเมื่อยไปหมดแล้ว
เผยหยุนเกอไม่เงยหน้าขึ้นมา "ยังเร็วอยู่"
ทันใดนั้น
"เผย... เพื่อนเผย ให้ผมช่วยคัดบ้างไหม?"
ฉู่จือสิงรวบรวมความกล้าถาม
"ไม่ต้อง"
เผยหยุนเกอหยุดมือ ปิดฝาปากกา เตรียมตัวกลับ
เห็นดังนั้น ลู่หย่วนซือก็ถอนหายใจโล่งอก
ในที่สุดก็ไม่ต้องคัดต่อแล้ว
"นายไม่กลับบ้านเหรอ?"
เผยหยุนเกอจู่ๆ ก็ถามฉู่จือสิง ทำให้ลู่หย่วนซือขมวดคิ้วตาม
เพื่อนร่วมโต๊ะคนนี้ของเขา แม้จะดูเย็นชาและไม่สนใจการเรียน แต่ใจอ่อนเกินไปหรือเปล่า?
ฉู่จือสิงเม้มปาก มองเผยหยุนเกออย่างลังเล
"งั้นฉันไปก่อนนะ"
เผยหยุนเกอทิ้งคำพูดไว้ แล้วเตรียมจะเดินจากไป
"เพื่อนเผย เธอจะกลับบ้านใช่ไหม?! งั้นให้ผมไปส่ง..."
ฉู่จือสิงยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินเผยหยุนเกอพูดอย่างเกียจคร้านว่า "ฉันจะไปผับ อยากไปด้วยไหม?"
"..."
เผยหยุนเกอมองเขาแวบหนึ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
แต่พอเดินมาถึงประตูโรงเรียน ก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่งอย่างไม่คาดคิด
ชายร่างสูงสง่างามดั่งหยก เสื้อเชิ้ตขาวสะอาด พับแขนเสื้ออย่างสุภาพเรียบร้อยถึงใต้ข้อศอก ขายาวเรียวในกางเกงสแล็ค ดูน่าหลงใหลจนชวนให้จินตนาการ
ดวงตาสีอ่อนของเขากวาดมองรอบๆ อย่างเรื่อยเฉื่อย แต่แววตากลับเย็นชาดั่งแสงจันทร์
นักเรียนหญิงที่เดินผ่านไปมาต่างกลั้นเสียง พูดคุยกันอย่างตื่นเต้น
ส่วนเผยหยุนเกอกระพริบตา
ทำไมเขามาที่นี่?
"เพื่อนเผย เธอกำลังมอง..."
ฉู่จือสิงที่ตัดสินใจวิ่งตามมา เห็นเผยหยุนเกอยืนอยู่ข้างถนน อดถามไม่ได้
แต่ว่า
ยังถามไม่ทันจบ เผยหยุนเกอก็ดึงเขาไปอีกด้านหนึ่ง
แล้วตัวเองก็หลบไปอยู่หลังต้นไม้
"เธอกำลังหลบคนที่เห็นเมื่อกี้เหรอ?"
ฉู่จือสิงงงอยู่พักใหญ่ ถึงได้เข้าใจ
"อืม"
เผยหยุนเกอตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในใจกลับคิดว่า ตอนนี้จะไปผับเจอหยู่ม่านหรานยังไงดี
"นั่นเป็นพี่ชายเธอเหรอ?"
ฉู่จือสิงมองอย่างไร้เดียงสา เห็นเผยหยุนเกอไม่ปฏิเสธ จึงค่อยๆ เกลี้ยกล่อมว่า "เพื่อนเผย ในเมื่อพี่ชายมารับแล้ว ก็กลับบ้านกับเขาเถอะ"
ได้ยินคำพูดนี้
ดวงตาของเผยหยุนเกอวาบไปด้วยประกายมืด ริมฝีปากแดงระเรื่อยกยิ้มบางๆ
เธอใช้ดวงตาสวยงามมองเขา ท่าทางลำบากใจอย่างยิ่ง "จริงๆ แล้ว ฉันยังไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขายังไงดี"
"เธอทะเลาะกับพี่ชายเหรอ?"
ฉู่จือสิงถาม
"เปล่า ฉันเป็นบราเธอร์คอมเพล็กซ์น่ะ ดูพี่ชายฉันสิ หน้าตาแบบนั้น ทำให้ฉันควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้"
ดวงตาใสแจ๋วของเผยหยุนเกอดูเกียจคร้านและไม่แยแสโลก
ส่วนฉู่จือสิงที่ยังเด็กและไร้เดียงสา พอได้ยินก็กลายเป็นหินไปทันที
เดี๋ยวก่อน นี่เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ เหรอ??!
"เพื่อนฉู่ ช่วยทำให้เขากลับไปก่อนได้ไหม?"
เผยหยุนเกอยกยิ้มที่มุมปาก "พอฉันคิดได้แล้ว จะรีบกลับทันที ว่าไง?"
"ผม..."
ฉู่จือสิงมองเผยหยุนเกอ แล้วรวบรวมความกล้า ตัดสินใจ
ไม่ได้!
เขาไม่อาจปล่อยให้เรื่องที่ผิดศีลธรรมแบบนี้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาได้!


## บทที่ 47 พี่ชาย ทำไมพี่มาที่นี่ล่ะ?

"ดีแล้ว!"
ฉู่จือสิงยืดตัวตรงแล้วเดินไปทางฮั่วซือตู้ที่ยืนรออยู่ไม่ไกล
"เอ่อ..."
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ฉู่จือสิงก็รู้สึกขี้ขลาดขึ้นมาอย่างประหลาด
ฮั่วซือตู้ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว สายตาเหลือบมองเขาอย่างเรื่อยเฉื่อย
และในชั่วขณะนั้น เมื่อฉู่จือสิงเห็นใบหน้าของฮั่วซือตู้ชัดเจน เขาแทบจะกลายเป็นแฟนคลับคู่รักพี่น้องไปแล้ว
พี่ชายของนักเรียนเพ่ยหล่อเหลาเกินไปแล้ว!
นี่มันหน้าตาระดับเทพเจ้าอะไรกันเนี่ย!?
"มีธุระอะไรหรือ?"
ฮั่วซือตู้เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ถามกลับ
"ผม ผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเผยหยุนเกอ เธอบอกว่าเธอไม่อยู่!"
ฉู่จือสิงสมองกระตุก พูดออกมาโพล่งๆ
คำพูดนี้ทำให้สายตาของฮั่วซือตู้ลึกลงๆ แล้วเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
แต่ในสายตาที่ดูไม่ใส่ใจนั้น กลับแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามที่คุกคาม
"จริงหรือ?"
ฉู่จือสิงที่เพิ่งรู้ตัวทีหลัง "..."
แย่แล้ว
เขาคงโดนตีแน่ๆ
"จริงๆ แล้ว..."
หัวใจดวงน้อยของฉู่จือสิงเต้นระรัว แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะปกป้องเผยหยุนเกอ "จริงๆ แล้ว เพื่อนเผยไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่พบคุณหรอก"
พูดจบ
เขารวบรวมความกล้า มองอย่างมุ่งมั่นพลางพูดว่า "เพื่อนเผยเป็นคนใจดี เธอไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายต้องเจ็บปวด ถึงได้...ถึงได้อยากสงบสติอารมณ์ด้วยตัวเอง"
คำพูดนี้ ทำให้ฮั่วซือตู้มองฉู่จือสิงเพิ่มอีกหลายที
เขายิ้มเงียบๆ "เจ็บปวดทั้งสองฝ่าย?"
"พี่ชายของเพื่อนเผย คุณไม่เข้าใจความรู้สึกที่เธอมีต่อคุณ เธอชอบคุณจริงๆ ไม่ใช่แค่ความชอบระหว่างพี่น้องนะ!"
ฉู่จือสิงจมอยู่ในโลกของตัวเอง พูดด้วยความจริงใจมากขึ้นเรื่อยๆ "ถ้าคุณรักน้องสาวคนนี้จริง ก็ขอให้คุณดูแลเธอให้ดีด้วย"
พูดจบ
ฮั่วซือตู้พอจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดแล้ว
ไม่นาน
เขาหัวเราะเบาๆ
จากนั้น
ฮั่วซือตู้ดับบุหรี่ทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ หางตาที่เชิดขึ้นดูเย้ายวน น้ำเสียงเนิบช้าและมีเลศนัย
"แล้วตัวเธอล่ะ?
ฉันจะไปบอกเธอตอนนี้เลย ว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นลูกบุญธรรม เป็นข่าวดีนะ"
ได้ยินดังนั้น
ฉู่จือสิงสะดุ้งโหยง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดห้าครั้งซ้อน!
ในทันใด สมองก็หยุดทำงานไปเลย
...
เผยหยุนเกอที่ยืนอยู่หลังต้นไม้ กำลังเตะก้อนหินเล่นอย่างเบื่อหน่าย
ทันใดนั้น ก็มีเงาร่างหนึ่งปรากฏตรงหน้า
เห็นดังนั้น
เผยหยุนเกอเงยหน้าขึ้น เตรียมจะขอบคุณฉู่จือสิง แต่ไม่คิดว่าคนที่เห็นจะเป็นฮั่วซือตู้
เธอชะงักไปสองวินาที แล้วก็ยิ้มถาม
"พี่ชาย ทำไมพี่มาล่ะคะ?"
สายตาของชายหนุ่มจ้องมองเธอไม่วางตา
ไม่นาน
เผยหยุนเกอเห็นเขาเข้ามาใกล้
ปลายนิ้วเย็นๆ ของชายหนุ่มลูบแก้มเธออย่างกึ่งเกี้ยวพาราสี ริมฝีปากบางสีแดงของเขายกยิ้ม
น้ำเสียงเย้ายวน ราวกับสั่นสะเทือนสายลมข้างหูเธอ "พี่น่ะหรือ? มาสัมผัสความรู้สึกที่หยุ่นหยุ่นมีต่อพี่ชายน่ะ"
เผยหยุนเกอชะงักทั้งตัว
แล้วก็รีบรู้ตัวว่าเรื่องเมื่อกี้คงถูกเปิดโปงแล้ว
"แค่เล่นกับเพื่อนเฉยๆ ค่ะ พี่ชายมารับหนูเหรอคะ?"
เผยหยุนเกอตาโค้งยิ้ม แต่แอบหลบการสัมผัสอย่างแนบเนียน
ฮั่วซือตู้ไม่ได้ใส่ใจท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ นิ้วที่ยังมีไออุ่นหลงเหลือลูบไล้เบาๆ "อืม"
แก้มของเด็กสาวนี่ นุ่มนิ่มขนาดนี้เลยหรือ?
"พี่ชายคะ จริงๆ วันนี้หนูยังมีธุระนิดหน่อย"
เผยหยุนเกอได้รับปากหยู่ม่านหรานว่าจะให้เดโมวันนี้
ฮั่วซือตู้มองท่าทางแสร้งว่าง่ายของเธอ
เสียงทุ้มของเขาลากยาวอย่างขี้เกียจ "ได้ งั้นพี่ไปส่ง"
เผยหยุนเกอ: "?"
...
ในที่สุด
เผยหยุนเกอก็เปลี่ยนสถานที่เป็นร้านหนังสือใกล้ๆ บาร์


## บทที่ 48 ฉันชอบเขามากเหลือเกิน

อย่างไรก็ตาม
เผยหยุนเกอเพิ่งเข้าไปก็รู้สึกเสียใจแล้ว
เธอเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นเฉิงจื่อหวนกำลังค้นหาหนังสือเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์อยู่
เฉิงจื่อหวนหน้าตาหล่อเหลา ดึงดูดความสนใจจากนักศึกษาหญิงหลายคน เมื่อเผยหยุนเกอเห็นเขาก็คิดจะเดินหนี แต่เขาสังเกตเห็นเธอเสียก่อน
สายตาของเขาเย็นชา ดวงตาเย่อหยิ่ง แล้วพูดเยาะเย้ยเบาๆ
"เผยหยุนเกอ ฉันนึกว่าเธอรู้จักรักษาที่ต่ำที่สูงแล้ว ไม่คิดว่าจะยังตามมาถึงที่นี่ได้"
เทคนิคการสะกดรอยนี่ ทำให้เขาต้องมองเธอใหม่กว่าเดิม
เผยหยุนเกอกระตุกหางตา สายตากวาดไปเห็นสถานีตำรวจฝั่งตรงข้าม จึงล้มเลิกความคิดที่เพิ่งผุดขึ้นมา
จากนั้น
เผยหยุนเกอกำลังจะเดินจากไป
เฉิงจื่อหวนก็ก้าวมาขวางหน้าเธอไว้ มองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ย
"ทำเป็นหลบๆ ซ่อนๆ จงใจสร้างการเผชิญหน้าโดยบังเอิญงั้นเหรอ? เผยหยุนเกอ เธอลืมไปแล้วหรือว่าเธอไม่ใช่คนที่ชอบมาร้านหนังสือ"
ผู้หญิงคนนี้พยายามดึงความสนใจของเขาจริงๆ ช่างทุ่มเทเหลือเกิน
เผยหยุนเกอกลั้นความรำคาญในดวงตา แล้วราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหัวเราะเบาๆ
เธอเงยดวงตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ขึ้น "ใช่สิ"
เฉิงจื่อหวนเห็นเผยหยุนเกอยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ชั่วขณะนั้นยังคิดไม่ออกว่าควรพูดอะไร
ทันใดนั้น
สายตาของเผยหยุนเกอก็เลื่อนไปที่ประตูอย่างช้าๆ มุมปากยกขึ้น "ก็ใครจะไปรู้ว่าพี่ชายข้างนอกนั่น ฉันชอบเขาจนแทบบ้า"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉิงจื่อหวนขมวดคิ้ว คิดว่าเผยหยุนเกอตั้งใจพูดให้เขาได้ยิน
"เผยหยุนเกอ เธอไม่ต้องจงใจยั่วโมโหฉันหรอก"
น้ำเสียงเย็นชาของเขาแฝงความดูถูก "ฉันชอบใคร เธอก็รู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?"
เผยหยุนเกอมองเขาอย่างไม่ยี่หระ หางตางามๆ เชิดขึ้นเล็กน้อย
"คุณชายเฉิง ฉันจำเป็นต้องรู้ด้วยหรือว่าขยะคิดยังไง?"
ตัวละครเดิมชอบเฉิงจื่อหวน ยอมทนรับความทุกข์มากมายเพื่อเขา แต่ตามนิสัยของเธอ ก็ทำได้แค่ส่งเฉิงจื่อหวนไปที่โรงขยะ ให้เขาเป็นขยะอย่างสมศักดิ์ศรี
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของเฉิงจื่อหวนเปลี่ยนไปมาระหว่างแดงกับเขียว!
เขากัดฟันพูด "เผยหยุนเกอ!"
ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง?
สองวันนี้เธอทำอะไรหลายอย่าง ไม่มีสักอย่างที่เธอกล้าทำมาก่อน!
"ต่อไปถ้าว่าง ส่องกระจกให้บ่อยๆ หน่อย"
เผยหยุนเกอชื่นชมสีหน้าโกรธเกรี้ยวของเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา
พูดจบ
เธอดูเวลา แล้วเดินขึ้นไปที่เคาน์เตอร์กาแฟชั้นสองของร้านหนังสือ
ภาพนี้ทำให้เฉิงจื่อหวนทั้งโกรธทั้งนึกถึงคำพูดของเผยหยุนเกอเมื่อครู่ - ก็ใครจะไปรู้ว่าพี่ชายข้างนอกนั่น ฉันชอบเขาจนแทบบ้า
เขาหัวเราะเยาะอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันอยากรู้นักว่าข้างนอกมีผู้ชายที่ไหนกัน"
พูดจบ เฉิงจื่อหวนก็หน้าบึ้งเดินออกไป
บนถนนมีผู้คนสัญจรไปมามากมาย ทำให้ตาลาย
ในขณะที่เฉิงจื่อหวนกำลังเยาะหยันอยู่ในใจ ไม่สนใจคำพูดของเผยหยุนเกอ จู่ๆ ก็เห็นรถโรลส์-รอยซ์สีดำคันหนึ่ง
ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างรถ โครงหน้าคมชัดเจนดูสง่างามเป็นพิเศษ ท่าทางเกียจคร้านแต่สบายๆ แฝงไว้ด้วยความสูงศักดิ์ที่ปิดไม่มิด
พอดี
ในขณะที่เฉิงจื่อหวนยืนแข็งทื่อ ฮั่วซือตู้ราวกับรู้สึกถึงสายตาของเขา สายตาที่ไม่ใส่ใจแฝงความกดดันบางๆ ทำให้เฉิงจื่อหวนรู้สึกอึดอัดมากขึ้น
จนกระทั่งฮั่วซือตู้เบนสายตาไปก่อน เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจเฉิงจื่อหวนเลย
เขาเอนตัวพิงพนักอย่างเกียจคร้าน นิ้วเรียวยาวเปิดกล่องบุหรี่ จุดบุหรี่มวนหนึ่ง
เฉิงจื่อหวนถึงได้สติ รีบหันหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน ในใจเกิดความรู้สึกต่ำต้อยเป็นครั้งแรก
นี่คือผู้ชายที่เผยหยุนเกอพูดถึงงั้นเหรอ?!
เป็นไปไม่ได้!
เผยหยุนเกอจะไปรู้จักผู้ชายแบบนี้ได้ยังไง!


## บทที่ 49 คุณคิดว่าฉันเป็นคนว่าง่ายหรือ?

เฉิงจื่อหวนพยายามสลัดความคิดนั้นทิ้งไป บอกตัวเองว่าเผยหยุนเกอแค่บังเอิญเท่านั้น
เขาสูดหายใจลึก แล้วเดินออกจากร้านหนังสือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ส่วนฮั่วซือตู้ที่นั่งรออยู่ในรถ เห็นได้ชัดว่าเป็นครั้งแรกที่ต้องรอใคร เขายกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มือที่มีข้อนิ้วได้สัดส่วนดึงเนคไทด้วยความหงุดหงิด
เด็กสาวคนนี้ไปเจอใครกันนะ
ต้องคุยกันนานขนาดนี้เลยหรือ?
...
บาร์กาแฟชั้นสองของร้านหนังสือ
หยู่ม่านหรานที่เดินเข้ามารู้สึกแปลกใจ เธอคิดว่าหลังจบมหาวิทยาลัยคงไม่ได้มาที่นี่อีกแล้ว
"คุณหนูเผย?"
หยู่ม่านหรานมองหาร่างของเผยหยุนเกอ
"นี่เป็นเดโม ลองฟังดูนะคะ ถ้าโอเคก็เริ่มเรียบเรียงดนตรีได้เลย"
เผยหยุนเกอส่งหูฟังบลูทูธให้เธอ
หยู่ม่านหรานรับมาทันที หลังจากฟังเดโมไปประมาณ 40-50 วินาที ดวงตาก็เริ่มฉายแววตื่นตะลึง
เธออดไม่ได้ที่จะมองเผยหยุนเกอ
เด็กสาวที่ดูอายุราวยี่สิบปีคนนี้ มีฝีมือการแต่งเพลงไม่แพ้นักแต่งเพลงระดับโลกที่เคยได้รับรางวัลเลย
"ขอถามหน่อยค่ะ คุณหนูเผยเรียนมาจากใครคะ?"
มือของเผยหยุนเกอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกลับมาเป็นปกติ
"คุณตาฉันค่ะ"
ชาติก่อน คุณตาของเธอเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงทั้งในและต่างประเทศ แต่ท่านสอนเธอแค่ดนตรีคลาสสิก ส่วนการเรียบเรียงเพลงป๊อป เป็นสิ่งที่เธอเรียนรู้ภายหลังตอนช่วยเพื่อนที่เป็นศิลปินแต่งเพลง
หยู่ม่านหรานรู้สึกอิจฉา "งั้นคุณตาของคุณหนูเผยต้องเป็นคนใจดีและอบอุ่นมากแน่ๆ ไม่งั้นจะสอนให้คุณเก่งขนาดนี้ได้ยังไง"
เผยหยุนเกอเงยหน้าขึ้นอย่างสนใจ ยิ้มกึ่งเยาะกึ่งขำ "ก็เพราะบนเปียโนที่บ้านเรามีไม้ตีฝุ่นวางอยู่น่ะค่ะ"
หยู่ม่านหราน: "..."
ครอบครัวที่ดูมีการศึกษาสูงขนาดนี้ ก็ยังใช้วิธีแบบชาวบ้านด้วยหรือนี่
ตอนเด็กๆ เผยหยุนเกอเป็นเด็กดื้อที่แก้ไขไม่ได้ ซนจนเกินเหตุ แต่ผู้ใหญ่คนไหนจะทนต่อเด็กที่ทั้งน่ารักและฉลาดได้ล่ะ
โดยเฉพาะเด็กอย่างเผยหยุนเกอที่ทั้งซนและปากหวาน ทำเรื่องวุ่นวายจนคุณตาเผยต้องโมโหจนฟันขบกัน แต่ก็ไม่กล้าตีจริงๆ
ไม่นานนัก
หยู่ม่านหรานตกลงรับเดโมนี้ แต่ยังไม่ทันได้คุยกับเผยหยุนเกอมากนัก มือถือของเผยหยุนเกอก็สั่นขึ้นครั้งหนึ่ง
"คุณหนูอวี้กลับก่อนเถอะค่ะ"
"หยุนเกอ ฉันขอแอดวีแชทคุณได้ไหมคะ" หยู่ม่านหรานถามอย่างเกรงใจ
"ได้ค่ะ"
เผยหยุนเกอบอกตัวเลขเป็นชุด รอจนหยู่ม่านหรานจากไป จึงรับโทรศัพท์ในทางเดินของร้านหนังสือ
"หยุนเกอ อาการของคุณปู่ดีขึ้นบ้างแล้ว วันศุกร์นี้ท่านจะกลับบ้านเก่าสักครั้ง"
พ่อฉินเสริมว่า "คุณปู่อยากเจอหนู"
พูดได้ว่า ที่คุณปู่ยืนกรานจะกลับบ้านเก่าครั้งนี้ ก็เพื่อจะพบเผยหยุนเกอเท่านั้น
ไม่งั้นท่านก็จะไม่ยอมรับการรักษา
เพราะครั้งก่อน เรื่องที่เผยหยุนเกอถูกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช คุณปู่รู้เข้าตอนที่ฟื้น
คุณปู่โกรธมาก
"รู้แล้วค่ะ หนูจะไป"
เผยหยุนเกอตอบอย่างเย็นชาและห่างเหิน
พ่อฉินเหมือนจะเงียบไปครู่หนึ่ง "เจียวเจียวกำลังจะมีคอนเสิร์ตเปียโนทัวร์แล้ว สื่อจะให้ความสนใจกับสถานการณ์ครอบครัวของเธอมากขึ้น
หนูช่วยพูดกับคุณปู่ให้เจียวเจียวได้อยู่บ้านเก่าได้ไหม?"
คนภายนอกแทบไม่มีใครรู้ว่า ฉินโหย่วเจียวในฐานะคุณหนูใหญ่ของบ้านฉิน ทุกครั้งที่กลับบ้านเก่าต้องพักที่โรงแรมใกล้ๆ
เพราะครั้งนั้น ที่แม่ฉินด่าเผยหยุนเกอเพื่อฉินโหย่วเจียว ทำให้คุณปู่รังเกียจฉินโหย่วเจียวอย่างสิ้นเชิง
เผยหยุนเกอยกมุมปาก ยิ้มอย่างเหิมเกริม
"พ่อคิดว่าหนูเป็นคนว่าง่ายหรือคะ?"
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของพ่อฉินดำทะมึนทันที อกผายขึ้นด้วยความโกรธ
"เธอรู้ไหมว่าตั้งแต่เธอกลับมา เจียวเจียวสูญเสียอะไรไปบ้าง?!"


## บทที่ 50 กวางน้อยหัวใจเต้นรัว

เผยหยุนเกอได้ยินคำพูดนั้น เอนตัวพิงกำแพงอย่างสบายๆ แล้วหัวเราะเบาๆ
"ฉันไม่อยากรู้หรอก และคุณก็อย่าทำให้ฉันไม่พอใจ ไม่งั้น ถ้าคุณปู่รู้ว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลนั้นเป็นพ่อของใคร
คุณคิดว่าคุณปู่จะไล่ฉิน โหย่วเจียวออกไหม?"
พ่อฉินชะงักไปทั้งตัว อกพลุ่งพล่านด้วยความโกรธ "เธอกำลังข่มขู่ฉันอยู่หรือ?"
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า เผยหยุนเกอจะกล้าต่อต้านเขาอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้!
"ใช่ ถ้าไม่อยากให้เธอไสหัวไป ก็อย่าทำให้ฉันโกรธสิ"
เผยหยุนเกอเอียงศีรษะอย่างเกียจคร้าน ริมฝีปากแดงโค้งขึ้น ทั้งสวยงามและไร้ยางอาย
...
หลังออกจากร้านหนังสือ
เผยหยุนเกอเงยหน้าขึ้นมองเห็นชายหนุ่มที่ข้างหน้าต่างรถ อารมณ์ดีขึ้นมาทันที
ชายผู้งามสง่าและทรงคุณปลดกระดุมเสื้อสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอขาวสะอาด ลงไปตามปกเสื้อที่หลวม จนถึงแผงอกที่แข็งแรงเซ็กซี่
สายตาเรื่อยเฉื่อยของเขาดูเหมือนจะเฉยชา แต่กลับทำให้คนขาอ่อน
"พี่คะ กวางน้อยของบ้านฉันถูกชนจนมึนไปแล้ว เมื่อไหร่จะรับผิดชอบบ้างล่ะ?"
สาวน้อยที่สวยสดใสเอามือยันที่ขอบหน้าต่าง ดวงตาคล้ายแมวเป็นประกาย ยกมือเท้าคางพลางยิ้มพูด
ฮั่วซือตู้เหลือบมองเห็นเด็กสาวที่โน้มตัวมาที่หน้าต่าง เหมือนแมวน้อยที่กำลังจะทำเรื่องซุกซน
มือที่เรียวงามดั่งหยกของชายหนุ่ม เกียจคร้านเกาคางของหญิงสาว
น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขา หัวเราะออกมาเบาๆ
"ลองถามมันดูสิ ว่าทำไมพอเห็นพี่แล้วถึงได้ชนสะเปะสะปะ"
เผยหยุนเกอถูกเกาคางสองที พร้อมกับความดุร้ายที่เพิ่งกดไว้ในดวงตา ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เธอกลับไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ เปลี่ยนเรื่องถาม
"พี่รอนานไหมคะ?"
"สี่สิบเจ็ดนาที"
ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"..."
เผยหยุนเกอเงียบลงโดยไม่รู้ตัว
โชคดีที่
โทรศัพท์มือถือของชายหนุ่มมีสายเข้ามา ทำให้บรรยากาศไม่เงียบอีกต่อไป
ฮั่วซือตู้กดรับสาย น้ำเสียงเรียบเฉย
"มีอะไร?"
"ท่านตู้ หลายวันแล้วที่ท่านไม่ได้มาที่คลับ วันนี้จะมาไหมครับ?"
"ไม่ว่าง"
ฮั่วซือตู้คิ้วตาเกียจคร้าน ปฏิเสธโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
"ยุ่งอะไรอยู่หรือครับ? ท่านตู้ ผมบอกท่านนะ เด็กๆ ที่คลับช่วงนี้สวยมากเลย! แม้ท่านจะไม่แตะต้อง แต่อย่างน้อยก็มาดูเล่นผ่อนคลายหน่อยสิครับ"
"ไปรับเด็กนักเรียน"
ฮั่วซือตู้พูดจบ เผยหยุนเกอที่อยู่ข้างๆ หันมามองเขา แล้วเบือนหน้าไปมองนอกหน้าต่าง
ท่าทางที่กลายเป็นว่านอนสอนง่ายขึ้นมาทันที ทำให้ริมฝีปากบางของชายหนุ่มโค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
แม้แต่เสียงน่ารำคาญในหูฟังก็ไม่ทำให้รู้สึกรำคาญใจอีกต่อไป
"ท่านตู้ ที่บ้านท่านไม่ใช่มีแต่เด็กผู้ชายหรอกหรือครับ?" คนนั้นชะงักไป
"ไม่ใช่คนในบ้านฉัน"
คำพูดของฮั่วซือตู้ ทำให้คนที่อยู่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
"ท่านตู้ ผมแม้จะไม่ใช่คนดี แต่พวกเราก็ควรมีจิตใจที่จะปกป้องต้นกล้า
ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แบบนี้... ไม่เด็กไปหน่อยหรือครับ?"
เขาไม่เคยคิดจริงๆ ว่า ท่านตู้ที่ปกติไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง ในวงการนี้มีลูกสาวตระกูลไหนบ้างที่ไม่อยากเข้าตระกูลฮั่วเจีย?
ทำไมถึงได้มาชอบต้นกล้าของชาติล่ะ?!
ยังไม่ทันเติบโตเลย ไม่มีเสน่ห์ความเป็นหญิงเลยสักนิด!
"ถ้าในหัวคิดไม่ปกติ ก็เปลี่ยนหัวได้แต่เนิ่นๆ"
ฮั่วซือตู้หัวเราะเยาะเบาๆ พูดอย่างเรียบเฉย
คนที่อยู่ปลายสายรู้สึกขนหัวลุก ไม่นานก็เข้าใจความหมายของฮั่วซือตู้!
เขาหัวเราะ "ที่แท้ก็ไม่ใช่อย่างที่ผมคิดนี่ครับ! งั้นท่านตู้รีบมาเถอะครับ เด็กผู้หญิงจะมีเรื่องยุ่งยากอะไรได้"
ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ อย่างใจเย็น พูดอย่างช้าๆ
"เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่เคยสงบเสงี่ยมสักวัน"
"..." เผยหยุนเกอหันไปมองเขา
เมื่อกลับชาติมาเกิดใหม่ เธอกลายเป็นคนน่าสงสารที่ถูกพี่ชายแท้ๆ ส่งเข้าโรงพยาบาลบ้า พี่ชายรักแต่ 'น้องสาว' ปลอมที่ถูกสลับตัวตั้งแต่เด็ก แต่กลับรังเกียจเธอทุกวิถีทาง

ดังนั้นเผยหยุนเกอจึงทำตัวเหลวไหล จัดการน้องสาวปลอม รอให้พวกเขาไล่เธอไป

แต่พี่ชายกลับมีท่าทีแปลกๆ

คุณฉินหัวเราะเย็นชา "น้องสาวฉันทำลายร้าน? มา ให้ฉันซื้อห้างทั้งห้างให้น้องทำลาย!"

ฉินอิ่งตี้เลิกคิ้ว "เธอมาเสนอตัวเองงั้นเหรอ? แล้วฉันเป็นพี่ชายตายไปแล้วหรือไง?"

ฉินเฉินหน้าดำ "เธอใช้เล่ห์เหลี่ยมรังแกเกอเอ๋อหลายครั้งแล้ว คิดว่าฉันตาบอดหรือไง?"

เผยหยุนเกอ: "?"

#แม้แต่พี่ชายเลวๆ ก็มีวันเพี้ยน#

ย้อนกลับไป 8 ปีก่อน ตอนที่บ้านฉินยังไม่ล้มละลาย พี่ชายยังคงคิดถึงแต่น้องสาวแท้ๆ ที่ตายอย่างน่าอนาถเพื่อพวกเขา

ถึงจะไร้ความสามารถและโง่เขลาแค่ไหน แต่เธอก็คือคนที่พวกเขาสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิต!

ขณะที่พี่ชายกำลังมุ่งมั่นตามหาเผยหยุนเกอ

"หยุ่นหยุ่นของฉันได้ที่หนึ่งในการแข่งขันระดับโลกอีกแล้ว เด็กดีจริงๆ" ชายหนุ่มท่าทางสุภาพสง่างามยิ้มอย่างเย้ายวน

หลังจากถูกเปิดโปงตัวตนถึงเจ็ดแปดครั้ง เธอโกรธจนฟันคัน กอดชายหนุ่มแล้วกัดเขาทีหนึ่ง "ต่อไปนายอย่าหวังจะมาง้อให้ฉันกลับบ้านอีก"

พี่ชายทั้งสาม: "?"

#ทำไมเรื่องราวถึงได้พัฒนาไปในทิศทางนี้ แล้วผู้ชายคนนั้นคือใคร#

【ได้รับความรักจากทุกคน+เปิดเผยตัวตน】【สาวเก่งระดับบอสสุดแซ่บ+ประธานบริษัทสุภาพแต่เจ้าเล่ห์】