เครื่องบรรณาการของเทพงู - เล่ม 1 [TH] (รีอัพ+ย้ายนามปากกา)
ManGu_Author
## บทนำ

ในวสันตฤดูเดือนยี่ เวียนบรรจบครบรอบทุกสิบสองปี ปีที่มนุษย์จะเข้าใกล้โลกของเหล่าทวยเทพมากที่สุด ทั่วทุกแห่งหนของเมืองรายล้อมรอบด้วยแม่น้ำทอดยาวสุดตา ประดับประดาด้วยโคมไฟสีดำแดงห้อยลงมาในระดับเท่า ๆ กัน สลักตัวอักษร 平安 píng ān หมายความว่าสันติสุข
จอมยุทธผู้เดินทางไปทั่วหล้าผู้หนึ่งเคยกล่าวเอาไว้ว่า 'ดินแดนแห่งสุวรรณ พื้นดินชุ่มชื้น ผืนหญ้าเขียวชอุ่ม ฟ้าฝนตกต้องตามฤดูกาล เพาะปลูกพืชพันธุ์ชนิดใดออกดอกผลอย่างงดงาม ซ้ำยังไม่เคยเกิดภัยพิบัติใหญ่มาตลอดในรอบหลายศตวรรษ ชาวประชาสงบร่มเย็น ภายใต้การปกครองของเจ้าเมืองมากความสามารถ มีเพียงแห่งเดียวเท่านั้น
'เมืองเจิ้นกัน'
ท่ามกลางท้องนทีสีมรกต สะอาดใสจนเห็นตัวปลานานาชนิดกำลังแหวกว่าย ทางเดินเท้าทั้งสองฝั่งทำมาจากอิฐ สลับไปกับพื้นดินทราย ที่พักอาศัยของชาวบ้านส่วนใหญ่สร้างขึ้นจากไม้สนจีน
เมืองแห่งสันติสุขในปีนี้จัดงานเฉลิมฉลองขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ผู้คนล้วนแต่งตัวด้วยสีดำสลับแดง สมราคาฐานะความเป็นอยู่ ทั้งโรงเตี๊ยม ร้านค้าขายอาหาร ตลอดจนหนทางเดินมีตุ๊กตาเจ้าสาวในชุดสีแดงสดและผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีดำ ถักทอด้วยมือ ห้อยติดคู่กับโคมไฟ ป้ายร้านค้าของชำต่าง ๆ ตกแต่งตามธรรมเนียมพิธีการบวงสรวงเทพเจ้างู
'สีดำ' เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อท่านเทพผู้มีร่างเป็นสีดำสนิท
'สีแดง' นอกจากสื่อความหมายถึงนัยน์ตาสีโลหิตของท่านเทพหลงเหนียนแล้วยังหมายถึงงานมงคลวิวาห์ การหลั่งเลือดเนื้อเสียสละเยี่ยงวีรสตรีของเจ้าสาว
"เจ้าสาวท่านเทพหลงเหนียนพร้อมหรือยัง?"
สุ้มเสียงเด็ดขาดเรียกถามองครักษ์ ท่านเจ้าเมืองสวมชุดเกราะสีดำสนิทคาดด้วยผ้าคาดเอวสีแดง อาภรณ์นักรบของท่านเฉกเช่นเดียวกับประชาชนในเมืองและเหล่าทหาร ยืนรายเรียงในโถงกว้างขวางโอ่อ่า
"โลกมนุษย์อยู่ใกล้เทวโลกเพียงเอื้อมมือ เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูเหมันต์ ปีนี้ฤกษ์ดีนัก เป็นปีนักษัตรใหญ่ งูทองอันศักดิ์สิทธิ์ การเป็นพันธมิตรกับเทพจึงเป็นเรื่องสำคัญ เชื่อเถอะว่าจอมยุทธจากทั่วยุทธภพ ปีศาจอสูร แม้กระทั่งเทพเซียนจะต้องมาพึ่งพาอาศัยใบบุญจากข้า เจ้าไปเตรียมการให้พร้อม..."
"ขอรับใต้เท้า!"
องครักษ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงเข้มแข็ง เห็นด้วยว่าเมืองเจิ้นกันจะได้รับการอวยพรจากเหล่าทวยเทพเป็นแน่แท้ พวกเขาพบนางในห้องแต่งตัวกับสาวใช้ ไม่มีเรื่องผิดปกติแต่อย่างใด องครักษ์หนุ่มกลับมาพบเจ้าเมือง
"นางพร้อมแล้วใต้เท้า แต่นางขอให้นางได้บอกลามารดา ท่านอาจารย์ที่เลี้ยงดูนางมา"
"ให้นางไป"
เจ้าเมืองหลงอี้จินไม่ใช่ชายแก่ใจไม้ไส้ระกำ ในวัยหกสิบสามปียังเป็นผู้ปกครองเมืองที่มีคุณธรรม ยิ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ สันติสุขมิได้ได้มาด้วยสองมือเปล่า ทุกสรรพสิ่งรางวัล ย่อมมีข้อแลกเปลี่ยน
เจ้าสาวของเทพหลงเหนียนในปีนี้ได้รับการคัดเลือก โดยคำสั่งของท่านเจ้าเมืองเอง
ประการแรกให้เป็นสตรีผู้ถือพรหมจรรย์ ประการที่สองห้ามมิให้มีเชื้อสายมาจากภูตผีปีศาจ ประการสุดท้าย จำต้องเป็นสตรีผู้มีรอยปานแดงที่ไหนสักแห่งบนร่างกายเป็นรูป 'งูใหญ่'
การจับสตรีนางหนึ่งมาเป็นเครื่องสังเวยแด่เทพครบถ้วนทุกประการ มิใช่เรื่องง่ายดาย
นายทหารร่างกำยำหลายสิบคนยังคงรอรับคำสั่งอยู่บริเวณด้านหน้าโรงเตี๊ยม องรักษ์หนุ่มเดินกระฉับกระเฉงมาก้มศีรษะยกมือทำความเคารพท่าน
"ประทานโทษใต้เท้า นางล่ำลามารดาของนางเรียบร้อยดี ข้าน้อยแลเห็นว่าอาจารย์ของนางจะไปรอส่งที่ท่าเรือ ท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?"
"ส่งคนไปดักรอที่หน้าเรือ อย่าปล่อยให้หลวงจีนนอกรีตนั่นมาขัดงานมงคลของบ้านเมืองโดยเด็ดขาด พิธีส่งเครื่องสังเวยต้องไม่มีคำว่าผิดพลาด!"
"ข้าน้อยรับคำสั่ง!"
องครักษ์ตอบรับอย่างเข้มแข็งสมชาติชายผู้เป็นนักรบด่านหน้า เจ้าเมืองหลงอี้จินสะบัดพัดเหล็กสีแดงเพียงครั้ง เรือไม้ลำเล็กก็เข้าประจำที่
เรือพายต่อด้วยไม้กระดานแผ่นยาวจำนวนสามแผ่นประกอบเข้าด้วยกันเป็นลำเรือ เรือลำนี้วาดด้วยพู่กันดำลวดลายประณีต
ภาพสตรีใบหน้าสวยสดงดงามประหนึ่งนางสวรรค์ สวมอาภรณ์เจ้าสาวสีแดงเคียงข้างอสรพิษสีดำ กายายิ่งใหญ่โอฬารคับนภาในยามราตรี
บนเรือนั้นโปรยด้วยกลีบดอกโบตั๋นและดอกเหมย เฉกเช่นเรือลำนี้กำลังจะมุ่งหน้าไปสู่งานวิวาห์แด่ทวยเทพอย่างแท้จริง
ในแววตาแน่วแน่มาดมั่นจ้องมองไปเบื้องหน้านทีอันกว้างใหญ่ของเมืองเจิ้นกัน ด้วยความหวังว่าจะได้พบเทพผู้ยิ่งใหญ่ ได้รับพรอันศักดิ์แห่งสายน้ำ ระหว่างเตรียมส่งมอบตัวเจ้าสาวให้แทนบิดามารดาของนาง
เจ้าสาวคนงามบัดนี้สวมรองเท้าสีแดง ชุดสีแดงดั่งโลหิตของนางโดดเด่นแตกต่างจากผู้อื่น ไม่มีทางที่ท่านเทพหลงเหนียนจะมองไม่เห็นนาง
มือเรียวเล็กจับชายกระโปรงตัวสวยชายลากยาวให้ยกสูงขึ้น เพื่อเดินลงบันไดโรงเตี๊ยมที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ดวงตาคู่สวยส่องประกายมาดมั่นมองผ่านผ้าคลุมหน้าผืนบาง บดบังทัศนียภาพให้เลือนลางลง นางจึงมีสาวใช้ทั้งสองคนขนาบอยู่ซ้ายขวาคอยประคองและบอกทางให้ แม้ว่านางจะมั่นใจในทุกย่างก้าวของตนดีว่านางจะไม่ก้าวพลาดก็ตาม
"ไปเถิด บัดนี้ก็ถึงเวลาของเจ้าแล้ว เจ้าจะได้ไปอยู่กับเหล่าทวยเทพ เพื่อเป็นเกียรติยศแก่บ้านเมืองและบิดามารดาของเจ้า การที่เจ้าเป็นสตรีจิตใจกล้าหาญยอมเป็นผู้เสียสละในวันนี้ ขอให้เจ้าจงภูมิใจ ข้าเองก็จะไม่ลืมเจ้าเช่นกัน... อาเป้ย"
"ท่านคงไม่ลืมข้าแน่ล่ะใต้เท้า ข้าทราบดีว่าเส้นทางนี้มิใช่ไปเป็นเจ้าสาวของทวยเทพแต่อย่างใด ข้ากำลังจะไปเป็นอาหารงูต่างหาก"
ท่านเจ้าเมืองมีสีหน้าไม่พอใจ แต่ไม่ได้บริภาษว่านางทำตัวเสียมารยาท ยิ่งนางหัวเราะเยาะเย้ยใส่แม่น้ำอันกว้างไกลเบื้องหน้า
"ฮ่า ๆ ท่านเทพหลงเหนียน เกรงว่าข้าจะเรียกชื่อท่านผิดไป ข้าควรต้องให้เกียรติเทพผู้ปกปักรักษาบ้านเมือง กำลังจะกลืนข้าลงท้อง ขออภัย ๆ"
'อาเป้ย' ไม่มีความเป็นกุลสตรีมากมายนัก ด้วยความที่นางอยู่เยี่ยงบุรุษมาตลอดลมหายใจนาง นางแสนกล้ำกลืนฝืนปฏิบัติตนเป็นหญิงในยามนี้ จึงเมินหน้าหนีท่านเจ้าเมืองแล้วเดินไปอย่างสมศักดิ์ศรี ริมฝีปากคู่งามเชิดรั้นและยังคงยิ้มหยัน
ก็คงไม่แปลก หากว่านางจะไม่พึงพอใจ มีผู้ใดบ้างเล่าอยากปลิดชีพตนเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง
นางไม่เห็นด้วยกับการส่งเครื่องสังเวยแด่เทพ นางไม่เคยยินยอม! นางเพิ่งอายุสิบแปดปีไม่กี่วันมานี้โดยที่นางไม่เคยได้มีชีวิตเป็นของตนเองเลย นางไม่เคยได้รับปิ่นปักผมเยี่ยงสตรี นาน ๆ ครั้งนานนางจะได้กินอาหารดี ๆ แล้วนี่มันเรื่องอะไร!
นางถูกจับตัวมาโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า ไม่มีผู้ใดอธิบายสิ่งใดให้นางฟังแม้กระทั่งท่านอาจารย์ของนางยังทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรม เมื่อไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งท่านเจ้าเมืองผู้ยิ่งใหญ่
กว่านางจะรับรู้ความจริงถึงสถานการณ์ของตน ก็ตอนเงี่ยหูฟังสาวใช้สนทนากัน ท่านเจ้าเมืองสั่งให้บ่าวรับใช้บำรุงบำเรอนางด้วยอาหารชั้นเลิศนานาชนิด ราวกับว่าจะเป็นอาหารมื้อสุดท้ายในชีวิตของนาง ให้สาวใช้มาอาบน้ำให้นาง ขัดสีฉวีวรรณให้นางจนเนื้อตัวนางสะอาดหมดจด
ทั่วทั้งตัวนางยังถูกอบร่ำให้มีกลิ่นหอมกรุ่นด้วยสมุนไพร เครื่องเทศตุ๋นยาจีนที่ทำให้น้ำซุปอร่อยเข้มข้นขึ้น มีสรรพคุณในการรักษาโรค บำรุงสุขภาพได้ดียิ่งนัก เวลานี้ตัวนางน่าจะมีรสชาติอร่อยเหาะ ดีต่อสุขภาพของท่านเทพอยู่ไม่น้อย
ท่านเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์ผู้ปกครองแคว้นทั้งสิบหกแคว้น ทั้งที่ปกติจะมีธุระยุ่งวุ่นวายตลอดเวลา ยังอุตส่าห์มาส่งนางด้วยตนเอง พร้อมทั้งทหารองครักษ์ผู้เป็นจอมยุทธฝีมือเก่งฉกาจหกนาย ถืออาวุธครบมือเพื่อมาคุ้มครองนางไปส่งให้ถึงมือท่านเทพ
มิใช่ว่าอยากมาส่งนางหรอกกระมัง กลัวนางจะหนีไปกลางทางเสียมากกว่า
"ฮึก... ฮือ... ลูกแม่ ทำไม... เจ้ากลับมา... ทำไม... ฮือ..."
เสียงร้องไห้ระงมตามหลังนางมา นางเหยียนส่งเสียงกรีดร้องอย่างเสียสติ นั่งร่ำไห้ตัวขดงออยู่บนพื้น ใบหน้าสดสวยแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา อาเป้ยจึงหันหลังกลับไป ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"ลูกใช้ชีวิตเยี่ยงบุรุษมานาน ขอให้ลูกได้ทดแทนบุญคุณแผ่นดินสักครั้งเถิดท่านแม่ อย่าร้องไห้เพราะลูก ตื่นเช้ามากินข้าวให้ครบมื้ออย่างที่เคยทำตอนลูกไม่อยู่ วันนี้ลูกลาก่อน... ท่านแม่..."
"ฮือ... ลูกแม่... อาเป้ย ๆ!"
หญิงนางโลมคนงามผู้มีชื่อเสียงอันดับต้น ๆ ของเมืองเจิ้นกัน หากกระโดดลงน้ำเพื่อปลิดชีพตนได้คงทำไปแล้ว เป็นเพราะถูกขวางเอาไว้ด้วยกระบี่ด้ามยาวกั้นกลางระหว่างนางและบุตรสาว ด้วยฝีมือของทหารองครักษ์
และเมื่อเครื่องสังเวยถูกนำตัวไป นางเหยียนทำได้เพียงคุกเข่าคร่ำครวญเบื้องหลัง หรี่กระบอกตาแสบร้อน มองตามแก้วตาดวงใจของนางก้าวขึ้นเรือไปตาย!


## 1-1 众神新娘 เจ้าสาวของทวยเทพ

日进斗金 ยื่อจิ้นโต้วจิน
ขอให้ได้รับชัยชนะ เงินทองไหลมาเทมา
金玉满堂 จินอวี้หม่านถัง
ขอให้ร่ำรวยเงินทอง ทองหยกเต็มบ้าน
เสียงโห่ร้องสรรเสริญจากชาวบ้านดังลั่นไปทั่วเมือง ไม่นานนัก พวกเขาก็ชะโงกหน้าออกมาปิดหน้าต่างประตูทุกบาน ตะโกนออกมาจากภายในบ้านตนแทน ด้วยความเคารพยำเกรงเทพจนตัวสั่น บ้านไหนมีลูกเด็กเล็กแดงคงไม่อยากจะให้เห็นภาพนี้
เจ้าสาวรึ? น่าขันสิ้นดี!
อาเป้ยยิ้มหยันใต้ผ้าคลุมหน้าผืนบาง ซึ่งสามารถมองทะลุผ่านเห็นโลกภายนอกได้ไม่ชัดเจนนัก นางไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวโดยเด็ดขาดเพราะจะถือเป็นลางร้าย
นางใช้วิชาตัวเบากระโดดลงบนเรือ เหยียบยืนอย่างมั่นคงด้วยรองเท้าถักสานสีแดงอย่างดีของนาง
เมื่อเรือลำน้อยแล่นออกจากฝั่งด้วยแรงผลักขององครักษ์ที่พลิกฝ่ามือ ใช้พลังภายในดันสายน้ำ เสียงผู้คนป่าวร้องตะโกนด้วยความยินดี เว้นเพียงมารดาของนางที่กำลังคร่ำครวญปานขาดใจอยู่บริเวณท่าเรือ อาเป้ยเหลียวคอมองร่างสั่นเทาบนพื้นที่ไกลออกไปเรื่อย ๆ เป็นครั้งสุดท้าย ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอหยาดน้ำตา ด้วยความสงสารมารดาจับใจ
นางจะยอมทำเพื่อบ้านเกิดเมืองนอนของท่านแม่ก็แล้วกัน
นางคิด พลันหันกลับมายืนตรงอย่างสง่าผ่าเผย ทำความเคารพเทพเจ้าในแบบของนักปราชญ์ ยกฝ่ามือขึ้นเก็บปลายนิ้วโป้ง ก้มศีรษะลงคำนับเทพทั้งสี่ทิศเริ่มจากทิศตะวันออก ทิศตะวันตก ทิศใต้แล้วจบที่ทิศเหนือ
การส่งสตรีพรหมจรรย์เป็นเครื่องสังเวยแด่เทพ เป็นเรื่องที่ทำทุกสิบสองปี ตามปีนักษัตรซึ่งท่านเจ้าเมืองเลือกที่จะบูชาแค่เทพหลงเหนียนเพียงเทพเดียวเท่านั้น
ท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินสืบสานงานสำคัญมาจากบรรพบุรุษ ด้วยความเชื่อว่าทุกสรรพสิ่งบนโลกได้ถือกำเนิดขึ้น และพัฒนาไปข้างหน้า ต้นเหตุทั้งมวลมาจาก 'น้ำ' ท่านจึงเลือกบูชาเทพแห่งน้ำเสียมากกว่าเทพแห่งการเกษตร[1] และเทพปฐมกษัตริย์ห้าธัญพืช[2]
นางมีความคิดว่าแสนแปลกประหลาดพิสดาร บูชาเทพด้วยคนเป็น ๆ ทำไปเพื่ออะไร แถมมีสตรีกล้าหาญลงเรือมาก่อนนางถึงสิบสองคน ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตกลับมา
ใช่เพียงเท่านั้น ท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินได้กำชับให้นางล่องเรือผ่านสายน้ำตามทิศทางลมทะเล เพื่อความเป็นสิริมงคล ให้บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข ทั้งที่เมืองเจิ้นกันก็สงบร่มเย็นดีกว่าเมืองที่นางจากมาเสียอีก
เหตุผลท่านไม่เข้าท่าเลยสักนิด! เกรงว่านางจะเอาชีวิตมาทิ้งเปล่า ๆ น่ะสิ
อาเป้ยถอนหายใจออกมา นางหันหน้าไปทางทิศเหนือ หลับตาลงตั้งสติ เหยียดฝ่ามือออกชนชิดติดกัน จรดปลายนิ้วโป้งไว้กลางอกอย่างนักพรต อีกข้างนั้นกำลูกประคำของขวัญจากอาจารย์นางไว้มั่น ทันใดนั้นเอง นางได้ยินเสียงตะโกนก้องดังทั่วฟ้า
"อาเป้ย! ชะตาฟ้าลิขิตมิอาจฝืน แต่สำหรับข้า..." ปลายเสียงที่เงียบไปปรากฏแสงสีเหลืองทองผุดวาบขึ้นมา จากการวาดฝ่ามือสั้น ๆ ทว่าทรงพลัง กระทบลงบนร่างของเจ้าสาวกลางลำน้ำ
"จะฝืนบ้างก็ได้... ฮ่า ๆ"
เสียงหัวเราะร่าเริงดังต่อเนื่องจากอีกฝั่งของแม่น้ำ เหล่าทหารนับสิบซึ่งประจำการอยู่รอบแม่น้ำทั้งสองฝั่งพยายามจะเข้าไปจับกุมตัวหลวงจีนนอกรีต
อาจารย์ฮุ่ยหมิงสวมอาภรณ์สง่างาม ในชุดนักบวชสีดำคาดสีเหลืองส้ม เพื่อไว้อาลัยและให้เกียรติแด่เจ้าสาวของทวยเทพ มือข้างหนึ่งกำลูกประคำสีขาวมุก เปล่งประกายสว่างไสวด้วยพลังแห่งหยาง
เซียนพรตระดับปรมาจารย์มิได้กลัวเกรงทหารองครักษ์ของเจ้าเมืองหลงอี้จิน ถีบฝ่าเท้าหนีขึ้นอากาศ วาดลีลาวิทยายุทธ์สูงส่งด้วยท่วงท่าสง่างาม ประหนึ่งการร่ายรำส่งศิษย์เอกผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกันมา เป็นทั้งลูกศิษย์และข้ารับใช้ท่านมาตลอดชีวิตของนาง
พร้อมกันนั้น คลื่นน้ำขยับระลอกใหญ่ บอกถึงการปรากฏตัวของเทพ ทหารองครักษ์จึงหยุดการจับกุม วิ่งไปคนละทิศคนละทาง บางคนรีบหาที่กำบังด้านหลังกำแพง เคาะประตูที่พักซึ่งแน่นอนว่าตามธรรมเนียมแล้วจะไม่มีใครเปิดประตู
เจ้าสาวกลางลำน้ำเงยหน้าขึ้นมองแสงสีทองอร่ามราวดวงอาทิตย์ในยามราตรี แสงสว่างสุดท้ายเหนือศีรษะของนาง
"ข้าเชื่อว่าการเสียสละของเจ้าเพื่อบ้านเมืองครั้งนี้จะไม่สูญเปล่า ไม่ว่าจิตวิญญาณของเจ้าอยู่ที่ใด จงจำไว้ว่าเจ้าเป็นศิษย์ข้า อาจารย์ฮุ่ยหมิง! ข้ามีเมตตาต่อเจ้า จะนำทางแห่งแสงสว่างให้เจ้าเสมอ"
"ขอบคุณท่านอาจารย์ บุญคุณนี้ที่ท่านชุบเลี้ยงศิษย์มา อาเป้ยไม่มีวันลืม ขอบคุณที่มาส่งข้า!"
นางตะโกนก้องสุดเสียงด้วยความภาคภูมิใจ คงมิใช่เพราะการเป็นเครื่องสังเวยแด่บ้านเมือง หากเป็นเพราะนางได้เป็นศิษย์ของท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงมาตลอดชั่วชีวิตของนาง ฉับพลันนั้นเอง โลกของนางก็ถูกปกคลุมด้วยความมืดมิด
อาเป้ยหาได้ล่วงรู้ชะตากรรมข้างหน้าของนาง เมื่องูตัวใหญ่ยักษ์ความสูงเสียดฟ้าที่มีเกล็ดบนลำตัวเป็นสีนิลสนิท ผงาดกางกรงเล็บแหลมคมบนเท้าทั้งสี่ข้างลักษณะคล้ายอุ้งมือมังกรขึ้นมาจากผืนน้ำ อ้าปากงาบนางเข้าไปในคำเดียว
นั่น...
เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเทพ แต่ก็เป็นไปแล้ว นางมองว่าเหมือนปีศาจงูเสียมากกว่า! ขนาดอาจารย์ฮุ่ยหมิง ผู้บำเพ็ญพรตจนเป็นเทพเซียนได้ยังเผ่นป่าราบ โบกมือล่ำลานางเป็นที่เรียบร้อย สภาพของนางหรือจะเหลือ...
เรือไม้ลำเล็กที่จิตรกรเอกบรรจงวาดอย่างสุดฝีมือกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ละลายหายไปเหมือนถูกเผาไหม้จากสายพิรุณพิโรธที่ร้อนจัดจนถึงจุดเดือด แต่นับว่ายังดี ท่านเทพหลงไม่กลืนนางลงท้อง ยังไม่นิยมเคี้ยวอาหารอันโอชะอย่างนาง หรือเป็นเพราะท่านมีเพียงเขี้ยวแหลมคมสองข้างซ้ายขวา นางมองไม่เห็นว่าท่านจะมีฟันสำหรับบดอาหารเยี่ยงมนุษย์
สถานที่มืดมิดแห่งนี้อากาศร้อนอบอ้าว กลิ่นก็ไม่ค่อยดีนัก น่าอึดอัดไม่น้อย เสียงเสียดสีของพิษสีเหลืองที่เดือดพล่านกระทบกับเขตอาคมของอาจารย์ฮุ่ยหมิง ได้กางเอาไว้เป็นเกราะกำบังให้นาง
นางระลึกถึงบุญคุณท่านอาจารย์ผู้มอบแสงสว่างให้กับนางเสมอมา แม้ในครานี้ ท่านยังชี้หนทางรอดให้นาง
[1] เทพเฉินหนง 神農 เทพแห่งการเกษตร
[2] เทพอู๋กู่เซียนตี้ 五穀先帝 ปฐมกษัตริย์ห้าธัญพืช


## 1-2 众神新娘 เจ้าสาวของทวยเทพ

เสียงน้ำจากภายนอกเป็นระลอกคลื่นสูงมหึมาทำให้รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือน เมื่อนั่งหลับตาเพ่งจิต ตั้งสมาธิให้มั่น นางพอที่จะควบคุมสถานการณ์โคลงเคลง กระเด็นไปมาเหมือนลูกบอลกลิ้งในขวดแก้วได้ ถึงไม่รู้ว่าอยู่ในปากงูนานเท่าไร​
กระทั่งมาถึงแหล่งน้ำที่ไหนสักแห่ง จากการสัมผัสได้ถึงเสียงระลอกคลื่นสาดกระจาย กายอสรพิษโผล่พ้นขึ้นเหนือน้ำ นางอาศัยจังหวะที่ท่านเผยอปาก ลอดช่องเล็ก ๆ ถีบตัวเองออกมาในท่านอนหงาย สะบัดปลายเท้ากระโดดขึ้นอากาศ ถือวิสาสะเหยียบบนอุ้งมือหยาบซึ่งมีเล็บแหลมคมราวอุ้งมือของมังกร กระตุกดึงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวโยนทิ้งไป
ตาสบตาใต้แสงจันทร์มืดสลัว เทพผู้ยิ่งใหญ่ท่าทางประหลาดใจ ยกนิ้วอันโอฬารขึ้นเพื่อพิจารณา
นางเป็นมนุษย์ สตรี ตัวเล็กกว่าดวงตาสีแดงอันน่ากลัวของท่านเสียอีก
"เจ้า... ยังมีชีวิตอยู่หรือ?"
"ท่านเทพหลงเหนียนจะแสดงความยินดีกับข้าไหมเล่า สงสัยว่าข้าหนังเหนียวไปสักหน่อย"
"เครื่องสังเวยที่ข้าพากลับมาทั้งสิบสองชีวิตเหลือเพียงเถ้ากระดูก พวกนางไม่สามารถทนพิษจากน้ำลายข้าได้ ไม่คิดว่าปีนี้... เจ้าเมืองหลงอี้จินจะส่งเซียนหญิงมา... หรือจะเป็นไปได้ว่า... คิดเป็นกบฏ ต่อต้านเทพ..." ปลายเสียงข่มขู่หญิงตรงหน้า นางยกฝ่ามือขึ้นปราม
"เดี๋ยวก่อนท่านเทพหลงเหนียน เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิดกัน ข้าเป็นบุตรสาวของแม่นางเหยียน เมื่อท่านแม่คลอดข้าแล้วพบว่าข้ามีรอยปานแดงรูปงู จึงส่งข้าไปอยู่ตีนเขาวันเทียนหลงกับท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิง ข้าได้รับการสั่งสอนวิทยายุทธ์มาเล็กน้อยเท่านั้น ข้ามิได้รู้เรื่องอะไรมากมายเลย ตัวข้ามิอาจนับว่าเป็นเซียนด้วยซ้ำ"
รอดตายมาทั้งที อาเป้ยไม่อยากให้พวกเขามีปัญหา นับว่านางจิตใจงดงามนัก นางคิดเข้าข้างตัวเอง ยืดแผ่นหลังตรงเอามือไพล่หลังอย่างหาญกล้า
"มนุษย์เช่นเจ้าล้วนโป้ปด วิชาเกราะกำบังของเจ้าต้องแข็งกล้าเทียบเท่าเทพเซียน จึงสามารถรอดชีวิตจากพิษของข้า"
"เป็นจริงดังท่านว่า หากอาจารย์ฮุ่ยหมิงมิได้ช่วยชีวิตข้าเอาไว้ ลำพังตัวข้า หากกางเกราะกำบังเองก็คงไม่รอด เชื่อเถิดว่าข้าพูดความจริง ท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินไม่เคยคิดคดทรยศต่อท่าน ออกจะเทิดทูนเหล่าทวยเทพด้วยซ้ำไป มิฉะนั้นท่านจะส่งเครื่องสังเวยในทุกสิบสองปีเพื่อการใด"
เทพหลงเหนียนกลอกนัยน์ตาสีโลหิตไปมา แล้วจดจ้องนางเช่นเดิม
"ข้าจะส่งรายงานท่านราชาแห่งสวรรค์ตามที่เจ้าบอกข้ามาทุกอย่าง หวังว่าคำพูดของเจ้าจะไม่มาเป็นภาระแก่ข้าในภายหลัง"
สิ้นคำ อสรพิษกายายิ่งใหญ่โอฬารกลับกลายเป็นบุรุษร่างกำยำสวมอาภรณ์งดงาม เสื้อคลุมไหล่แขนยาวเป็นหนังเงามันเหมือนหนังงู ผ้าคาดเอวถักทอด้วยดิ้นทองปักลายอสรพิษ
ไยงูยักษ์น่ากลัวตนนี้จึงมีอุ้งมือมังกร? แม้แต่อาภรณ์ของท่านก็เป็นเช่นนั้น
นางขมวดคิ้วเข้าหากันในสีหน้ายุ่งเหยิง น่าแปลกสำหรับนางผู้ไม่ได้ละวางตาไปจากท่านเลยแม้สักอึดใจเดียว ขณะที่นางเพิ่งจะสูญเสียการทรงตัวเกือบร่วงลงน้ำ เมื่อท่านเทพอยู่ดี ๆ ก็แปลงกายไม่บอกนางสักคำ หากด้วยความว่องไวของนาง จึงแตะปลายเท้ากระโดดข้ามผืนน้ำไปอย่างทันท่วงทีที่เทพหลงเหนียนออกคำสั่ง
"ตามข้ามา"
บุรุษร่างกำยำวาดฝ่ามือทั้งสองออก ถีบปลายเท้าทะยานขึ้นสู่เวหา ท่านนำหน้านางไปอย่างรวดเร็วปานเทพแห่งสายลม ผ่านลำน้ำทอดยาวสุดตาในยามราตรี ดวงเดือนบนท้องนภาส่องสว่างลงมาให้พอมองเห็นหนทาง
ถัดจากพงไพรอันกว้างใหญ่อุดมสมบูรณ์เป็นเรือนหลังใหญ่ คล้ายจวนท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินซึ่งนางจำได้แม่นยำตอนนางถูกทหารจับตัวมา ต่างตรงที่โดยรอบนั้นโอบล้อมด้วยห้วงนทีสีมรกตเปล่งประกายระยิบระยับ พฤกษาเบ่งบานสีจัดจ้านปานสีของโลหิต ยังมีบุษบันสีชมพูหวาน สีขาวสว่างผลิบานอย่างงดงาม
ไม่น่าเชื่อว่าความงามเบื้องหน้าได้ประจักษ์แก่สายตาของนาง เคยได้ยินเพียงหญิงชราเล่าขานกันว่าเทวโลกแสนสวยงามสะอาดสะอ้าน กว้างขวางกว่าโลกมนุษย์มากนัก เป็นที่พำนักอาศัยของเทพเซียนและเหล่าเทพ
เทวโลกทั้งชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ ยิ่งสูงเท่าไรยิ่งงดงาม เงียบสงบมากขึ้นเท่านั้น
"เจ้าโกหกข้าข้อหนึ่ง" เสียงเข้มว่า เทพหลงเหนียนหันกลับมาประจันหน้านาง ด้วยสายตาคมกริบราวมีดเฉือน "รู้วิทยายุทธ์เพียงเล็กน้อย วิชาตัวเบากลับร้ายกาจนัก เจ้าจึงสามารถไล่ตามข้าทัน"
"ข้าจำเป็นต้องตามท่านให้ทันเพราะข้าไม่อยากถูกทิ้งไว้กลางป่าต่างหากเล่า เท้าข้าร้าวระบมไปหมด ท่านเอาแต่กระโดดหนีข้า ไม่เหลียวมองสักนิดว่าข้าจะตามทันหรือไม่ จะไปรู้เรื่องได้ยังไงกัน"
ฝีปากอาเป้ยไม่เป็นรองใคร นางยกขาขึ้นถอดรองเท้ายับเยินหลังผ่านสมรภูมิมาหมาด ๆ เหลือบตามองซ้ายขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้นเอง ท่านเทพผู้มีหน้าตาโกรธขึ้งบึ้งตึงตลอดเวลาเหาะเหินขึ้นเวหาไป นางรีบตาม ตะโกนไล่หลัง
"ท่านเทพหลงเหนียน! ได้โปรดอย่าเสกฟ้าฝนลมกริ้วทำลายบ้านเมืองข้าเลย ทุกถ้อยคำของข้าล้วนเป็นความจริง ข้ามิกล้าโกหกท่านแน่นอน"
"เป็นบัญชาสวรรค์ ข้าไม่มีอำนาจในการตัดสินใจ"
นั่นปะไร! ข่าวร้ายข่าวใหญ่ของท่านเจ้าเมืองหลงอี้จิน! หากแล้วแต่บัญชาสวรรค์ แปลว่าพวกนางทั้งหลายก่อนหน้านี้ก็มาตายเปล่าน่ะสิ
อาเป้ยหน้าตาตื่นตระหนก ในขณะที่นางไม่มีโอกาสได้ไถ่ถามอะไรอีก เมื่อมาถึงหน้าประตูบานเลื่อนไม้สลักลวดลายของท้องนภา มองเข้าไปภายในห้องคับแคบมีที่นอนปูทับด้วยขนสัตว์ดูฟูนุ่ม โต๊ะไม้หนึ่งตัว เทียนเล่มใหญ่เพียงเล่มเดียวส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง
"เรือนข้าไม่ชอบที่จะต้อนรับแขก ที่พักของเจ้าคือห้องใต้ดิน ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าออกไปเพ่นพ่าน และอย่าได้ส่งเสียงรบกวนข้า"
"เดี๋ยวก่อนท่านเทพ..." นางยกมือรั้ง ทว่าด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ของท่านตอนนี้ พูดไปก็จะหาว่านางเรื่องมากจึงก้าวเข้าไปในห้อง เอ่ยเสียงอ่อน
"มนุษย์ต่างเล่าขานกันว่าท่านในร่างบุรุษมีใบหน้าสีดำ มีเขี้ยวอสรพิษ กายาแข็งแกร่งเต็มไปด้วยเกล็ดอันคมกริบราวใบมีด บางคราท่านอาจมีร่างเป็นงูคู่สองตัวพันกันแต่มีศีรษะเป็นมนุษย์ บางตำราว่าท่านเป็นงูพันรอบเต่า"
คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันถาม "อย่างนั้นรึ?"
"แต่ท่าน... เอ่อ... ดูดีกว่าที่ข้าได้ยินมา... ตัวท่านเวลานี้หากได้ไปเดินเที่ยวในโลกมนุษย์ สตรีจากทั่วหล้าคงรุมล้อมท่านหน้าหลังทีเดียว ท่านเทพหลงเหนียนช่างรูปงามนัก ราวหยกสลักก็มิปาน"
ปัง!
เทพหลงเหนียนสะบัดมือฟาดเวทเซียนใส่ประตู กลุ่มควันดำยังลอยอยู่ในอากาศ เจ้าสาวในชุดสีแดงสดสวยผู้ก้าวถอยไม่ทัน ได้แต่ยืนนิ่งอึ้งตะลึงงัน เมื่อนางเพิ่งถูกปิดประตูใส่หน้า!
นางเพียงเชยชมท่านว่ารูปงาม แล้ว... นางพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ!?


## 1-3 众神新娘 เจ้าสาวของทวยเทพ

อาเป้ยได้พบเทพหลงเหนียนในร่างบุรุษเพียงครั้ง นางอยากจะนับว่าครั้งเดียวเพราะครั้งแรกนั้นท่านแปลงกายแล้วหนีหน้านางไปในทันที
ครั้งที่สอง ท่านต่อว่านางโกหกข้อหนึ่ง แล้วเหาะเหินเดินอากาศไปเช่นเดิม
ครั้งที่สาม ท่านมาส่งนางหน้าห้องพัก นางถึงได้พิจารณาใบหน้าคมคายไร้ที่ติของท่าน
คิ้วเข้มหนาขนานไปกับดวงตาเรียวรี หางคิ้วยกขึ้นสูง นัยน์ตาสีโลหิตดูก้าวร้าวดุดัน ทว่าหากมองให้ดีแล้วนางว่าสวยงามดึงดูดเหล่าอิสตรีเป็นอย่างมาก จมูกโด่งเป็นสันคมรับกับสันกรามแกร่งเยี่ยงชายชาตรี ทำให้ท่านดูองอาจและสง่างาม ริมฝีปากอมแดงอมชมพูดูนุ่มนวลอ่อนหวานประหนึ่งกลีบดอกเหมยฮวา
บุรุษเทพผู้นี้รูปงามปานหยกสลัก นางหาได้เคยพบบุรุษรูปงามเท่านี้ไม่
ใช่ว่านางหลงใหลในรูปลักษณ์เทพหลงเหนียนนักหรอก นางเพียงไม่มีโอกาสชื่นชมความงามของผู้ใด ด้วยความที่นางพำนักอาศัยอยู่ในกระท่อมตีนเขาวัดเทียนหลง ปลอมตัวเป็นข้ารับใช้ชาย ลูบหน้าตนด้วยถ่านหินมาทั้งชีวิต บุรุษมากมายผู้ที่นางจะได้พบเจอมีแต่หลวงจีนหัวล้าน นักพรตเฒ่า พ่อค้าในตลาด
นางพบเห็นบุปผางาม สตรีใบหน้าสะสวยในหอนางโลม ซึ่งนางเคยแอบหนีไปเที่ยวเพราะว่าอยากพบท่านแม่บ้างนาน ๆ ครั้ง นางก็ว่างาม
การเอ่ยคำชื่นชมเป็นเรื่องดี เวลาท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงชมนางว่าทำดีมาก อวยพรขอให้นางเพียรพยายามต่อไปให้ได้ตลอดรอดฝั่ง นางจะมีกำลังใจทุกครั้ง
แล้วนี่นางยังไม่ตาย!
หลังทอดความคิดไม่น่าภิรมย์ไปกับบุรุษเทพรูปงามอัธยาศัยยอดแย่ นางฉีกยิ้มกว้างให้กับตนเอง เดินสำรวจห้องของตน
ที่พักอาศัยของนางคล้ายกับห้องขังนักโทษชั้นใต้ดิน ดีที่ยังมีเตียงนอนปูด้วยขนสัตว์นุ่มนิ่ม แสงลอดมาจากช่องหน้าต่างบานเล็กกว่าฝ่ามือ
คิดในแง่ดี หากเป็นฤดูเหมันต์ที่มีหิมะขาวโพลนไปทั่วทุกแห่ง ห้องนี้คงอบอุ่นเสียจนนางไม่ต้องนอนขดตัวอยู่หน้ากองไฟอย่างในกระท่อมซอมซ่อ
นางเคยลำบากกว่านี้ไม่รู้กี่เท่า มือเรียวเล็กอย่างสตรีของนางแตกและหยาบกร้าน ริมฝีปากไร้ความชุ่มชื้นมีเลือดเกรอะกรังและอักเสบในฤดูหนาว ร่างกายผ่ายผอมจนเห็นกระดูกแต่มีกล้ามเนื้อ เพราะทุกเช้านางต้องหาบน้ำขึ้นไปส่งผู้ทรงศีลบนภูเขา โดยห้ามมิให้ใช้วิชาเวทแห่งวัดเทียนหลงเข้าช่วย หากอาจารย์รู้เข้าจะทำโทษนาง
นางต้องเข้าเมืองไปซื้อเสบียงอาหาร ด้วยตามธรรมเนียมนักพรตในวัดบนภูเขาสูงจะไม่ลงเขาบ่อยนัก ทุกอย่างให้เป็นหน้าที่ของข้ารับใช้หลวงจีน คอยอำนวยความสะดวก เพื่อที่พวกท่านเหล่านั้นจะได้บำเพ็ญเพียรอย่างเต็มกำลัง
ข้ารับใช้ก็มีนางและชาวบ้านสองสามคนมาช่วยในบางครั้ง ซึ่งนางจะได้รับค่าตอบแทนเล็กน้อย จากการสนับสนุนของเจ้าเมืองและเศรษฐีที่ขึ้นไปทำบุญ
แต่ดูเข้าสิ! นางได้ใช้เงินที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิตเสียที่ไหน สักตำลึงนางก็ไม่ได้ไปผลาญมันในตลาด จะมาจับตัวนางทั้งที ดันไม่มีใครบอกนางล่วงหน้าสักหน่อย
"ข้าคิดถึงท่านเหลือเกินท่านอาจารย์ ไม่มีใครมาคอยบ่นว่าข้าอ่อนแอกะปวกกะเปียก หาบน้ำขึ้นเขา ข้าก็บ่นไปแบกไปให้ท่านคอยเอ็ดว่าข้าเกี่ยงงาน หน้าที่ต้องเป็นหน้าที่ ข้าล่ะอยากกลับไปส่งข้าวปลาอาหารให้พวกท่านเหลือเกิน..."
อาเป้ยทิ้งตัวลงนั่งคอตกบนเตียง รู้สึกอยากทำเรื่องเดิม ๆ แม้ว่ามันจะลำบากสักแค่ไหน นางสำนึกบุญคุณท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงที่ช่วยกางเวทปกป้องเป็นเกราะกำบังให้นางรอดชีวิตมา
กระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูดัง นางพลันหันไปมองประตูเปิดอ้าออก บุรุษร่างเล็กอ้อนแอ้นหน้าขาวใส รูปงามเหมือนสตรี น่าจะเป็นข้ารับใช้ในเรือน ชายแปลกหน้าท่าทางงุนงงเมื่อพบนาง
"เอ้อ เจ้า..."
"ข้าชื่ออาเป้ย"
"นี่เจ้า!" อยู่ ๆ ก็ทำเสียงดัง จ้องนางตาเขม็งให้นางตกใจตาม
"มีอะไรล่ะ?"
"เจ้า... เจ้ารอดจากพิษของท่านได้ยังไง แล้ว ๆ ที่หน้าผากเจ้า..."
นางคว้าหมับเข้ากลางหน้าผากเหมือนตบแมลงสักตัว ลุกขึ้นไปส่องกระจกบานใหญ่ตรงมุมห้องมืดสลัว ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ อย่างสงสัยใคร่รู้
เส้นสีแดงวาดขึ้นอย่างงดงามอ่อนช้อย คล้ายลูกไฟแต่ดูเป็นรูปเป็นร่างมากกว่า ไม่รู้ว่าเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อความหมายอย่างไร
"ทำไมถึงมีตรางูบนหน้าข้าได้ล่ะเนี่ย ว่าแต่มันใช่งูรึ ข้าว่าเหมือนกลีบดอกไม้แปะอยู่กลางหน้าข้า ดอกอะไรก็ไม่รู้ ดูไม่เป็นดอกไม้อีก..." นางทำหน้ายุ่ง หันไปทางบ่าวชายที่ยืนอยู่หน้าประตู
"เจ้านายท่านไม่ได้บอกท่านหรือว่าข้าเป็นใคร?"
"ท่านไม่อนุญาตให้ถาม ข้ามาทำหน้าที่ตามคำสั่งของท่านให้นำเสื้อผ้าอาหารมาวางไว้ในห้องใต้ดิน"
"เรียกข้าอาเป้ยเถอะ ข้าไม่ใช่คนถือตัวอะไร"
"พวกเราไม่คบหามนุษย์"
"ท่านจะเรียกข้าว่าเจ้าหรือเรียกชื่อแซ่ข้า มันต่างกันตรงไหน คบไม่คบเป็นอย่างไร ในเมื่อท่านยืนกำลังพูดคุยกับข้าอยู่"
บ่าวรับใช้เรือนเทพเริ่มเอือมระอากับนาง ยังไม่ก้าวเข้ามาในห้อง วางสิ่งของเหล่านั้นไว้บนพื้น ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด
อาเป้ยคิดว่านางควรผูกมิตรกับใครสักคนในที่แห่งนี้ เผื่ออาจขอความช่วยเหลือจากใครได้ในสักวันหนึ่ง นางเอามือไพล่หลังพูด
"ข้าเอง... เป็นข้ารับใช้หลวงจีนมาก่อน ต้องทำตามคำสั่งท่านอาจารย์ทุกอย่าง แต่ดีหน่อย อาจารย์จะให้เหตุผลข้าทุกครั้ง ท่านให้ข้าหาบน้ำขึ้นเขาวันหนึ่งไม่ต่ำกว่าสิบหาบเพื่อฝึกความแข็งแรงของร่างกาย ปัดกวาดเช็ดถูเพื่อวินัยของตนเอง หุงหาอาหารให้พวกท่านทั้งหลาย เพื่อรู้จักนอบน้อมถ่อมตน รู้จักยื่นมือให้ความช่วยเหลือผู้อื่น ข้าทำมาหมดทุกงานที่ว่ายาก... บางทีท่านอาจจะมาขอคำปรึกษาจากข้าสักวันก็ได้ อ้าว..."
คนฟังเดินไปตั้งนานแล้วกลายเป็นนางพูดพร่ำอยู่คนเดียว จึงถอนหายใจออกมา
"ข้าว่าพวกท่านไม่ใช่ไม่คบหามนุษย์หรอก ไม่มีผู้ใดคบค้าสมาคมด้วยเสียมากกว่า มารยาทก็ไม่ดี"


## 2-1 她来帮忙 นางมาเพื่อช่วยเหลือ

อาเป้ยกำลังสำรวจรอบที่พักอาศัยของเทพหลงเหนียน โดยไม่รบกวนท่านตามคำสั่ง นางทึกทักเอาว่านางแค่ออกมาเชยชมเรือนของท่านนิด ๆ หน่อย ๆ ไม่ได้ทำเรื่องเสียหาย
รองเท้าถักสานสีดำปักด้วยลวดลายบุปผางามเยื้องย่างไปข้างหน้าอย่างเงียบเชียบและระมัดระวัง ไม่ให้เกิดเสียงแม้สักน้อย นางก้าวข้ามสะพานไม้เล็ก ๆ ชะโงกหน้าลงมองหมู่มัจฉานานาชนิดใต้พื้นไม้ที่มีแหล่งน้ำสีมรกตไหลเวียนไปทั่ว
คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นเรือนสี่ประสาน[1] ที่พักอาศัยของนักพรตซึ่งนางขึ้นไปส่งข้าวปลาอาหาร แต่ด้วยความที่ด้านหน้าเรือนเปิดโล่งเป็นลานกว้างไว้ฝึกวิทยายุทธ์ หรืออาจจะไว้รับรองแขก มีประตูบานใหญ่กั้นพื้นที่แห่งนี้ไว้จากป่าทึบและเทือกเขา จึงไม่เชิงว่าใช่เสียทีเดียว เรือนสี่ประสานจะมีลานฝึกอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยเรือนพักอาศัยโดยรอบเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า
"เรือนท่านอยู่ท่ามกลางป่าเขา ทิวทัศน์งดงามถึงเพียงนี้ สบายข้าจริง ๆ"
อาเป้ยส่ายคอมองไปรอบ ๆ อย่างสดชื่นแจ่มใส เพียงได้ออกมาสูดอากาศข้างนอกเสียบ้างหลังอุดอู้อยู่แต่ในห้อง นางเงยหน้าขึ้นมองต้นโบตั๋น ต้นท้อ ต้นหอมหมื่นลี้ ออกดอกบานสะพรั่งแข่งกัน ก็ส่งยิ้มให้พวกมัน
บุปผชาติเหล่านี้ได้งอกเงยบนโลกของทวยเทพ ช่างสุขเกษม เฉกเช่นตัวนางผู้ไม่เคยมีโอกาสใช้เวลาโดยเปล่าประโยชน์ นางเป็นข้ารับใช้มาก่อน จะมีแต่วันยุ่ง ๆ หัวหมุนวุ่นวาย หัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย
บัดนี้อาภรณ์สีดำสนิทชายกระโปรงยาวเท่ากับรองเท้าพอดีของนาง ดูสง่างามมีราคาเยี่ยงคุณหนูผู้สูงศักดิ์ นางรวบถักเปียเล็ก ๆ วางพักไว้บนบ่า ปักปิ่นผมลวดลายดอกเหมยเอาไว้กลางศีรษะ
นอกเสียจากเส้นผมยาวสลวยอย่างสตรีพึงเป็น จากผมสั้นยุ่งเหยิงต้องมัดรวบไว้ตลอดเวลา เส้นผมดำขลับยาวสลวยของนางปลิวไปตามลมจนนางต้องคอยลูบจับอยู่เป็นระยะ นางยังมีผิวพรรณผุดผ่อง ทั้งเส้นผมและผิวกายของนางส่งกลิ่นหอมอบอวลแข่งกับมวลบุปผา หน้าผากเกลี้ยงเกลามีตราประทับเป็นกลีบดอกไม้สีแดงอย่างสวยงาม แม้กระทั่งมือหยาบกร้านของนางยังได้รับการรักษา
นางตื่นขึ้นมาในร่างใหม่หน้าเดิม! หลังได้รับพลังเวทจากโลกของทวยเทพ
อาเป้ยได้รับเครื่องประดับต่างหูไข่มุกสีดำจากเทพหลงเหนียนฝากบ่าวมาให้นางด้วย
ถึงแม้ว่าท่านเทพจะไม่ได้นำสิ่งของมาให้ด้วยตัวท่านเอง นางไม่เคยได้พบหน้าท่านเลยด้วยซ้ำ แต่เท่านี้นางก็ซาบซึ้งในน้ำใจของเทพหลงเหนียนเป็นอย่างมาก
'เรือนเทพแห่งเทือกเขาอุดร' นางบังเอิญได้ยินบ่าวรับใช้ของท่านเทพหลงเหนียนพูดคุยกัน
เรือนของเทพหลงเหนียน เป็นเรือนไม้สีแดงเข้มสลับอิฐ กระเบื้องหลังคาขนาดใหญ่เป็นวัสดุทำมาจากดินเผา ทำให้นางมองเห็นบรรดาวิหคในบางโอกาส เรือนของบุรุษเทพผู้นี้ยิ่งใหญ่อลังการไม่ต่างจากเรือนของขุนนางระดับสูง นางคาดว่าทั้งหมดถูกเนรมิตขึ้นด้วยเวทแห่งสวรรค์
เทวโลกแบ่งแยกย่อยเป็นชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ นางก็จำไม่ค่อยได้ว่ามีกี่ชั้นกันแน่
ภพภูมิบาดาลเป็นหนึ่งในเทวโลกชั้นน้ำ อยู่ใกล้กับโลกมนุษย์มากที่สุด มีทั้งพื้นดินและผืนน้ำ ท้องฟ้าแจ่มใส มีช่วงราตรียาวนานกว่า แสงจันทร์สีเหลืองนวลหรือแม้แต่แสงตะวันก็ทอประกายอร่ามงามราวสีของทองคำ
เทวโลกสำหรับนางราวกับว่าเป็นภาพลวงตา เป็นสถานที่แห่งการอุปโลกน์ลวงหลอกนางผู้อาภัพ ทว่ากลับน่าพักอาศัยไปตลอดกาล
เว้นเพียง...
ค่อนข้างเอิกเกริกไปเสียหน่อย
"ว่าแต่ข้าโกหก ท่านก็โกหกข้า ไหนว่าไม่ชอบที่จะต้อนรับแขก เห็นอยู่ว่ามากันทุกวันไม่ซ้ำหน้า ข้าว่าท่านเทพหลงเหนียนนี่แหละ ชื่นชอบงานต้อนรับแขกยิ่งเสียกว่าผู้ใดบนเทวโลก"
โคร้งเคร้ง!
เสียงดาบกระทบกันดังเป็นระยะ บนพื้นไม่มีแห้งเหือดคาวเลือดสักวัน เมื่อค่ำวานนี้มีอสูรปักษามาเยือน บุรุษอีกหนึ่งกลุ่มไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นเทพหรือปีศาจ มีร่างกายเป็นม้า ศีรษะเป็นมนุษย์ ใช้อาวุธเป็นธนูแสง
เข้าช่วงยามซื่อ[2]มีชายร่างสูงใหญ่เท่ากำแพง ถือค้อนอัสนีทุบลงบนพื้นหินจนแตกเป็นเสี่ยง เทพหลงเหนียนกระโดดขึ้นอากาศอย่างว่องไว โจมตีกลับด้วยการสะบัดดาบเพียงครั้ง ถอยไปยืนสมทบกับบ่าวชายของท่านทั้งสามตน
ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายไม่จบสิ้น ไม่รู้จักคำว่าเหน็ดเหนื่อย ตราบจนบัดนี้
อาเป้ยเดินมาเกือบจะถึงลานกว้างแล้วนางจึงรีบก้าวไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ แอบดูพวกเขาด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็นประสานาง
ก็แน่ล่ะ...
น้อยคนนักจะมีโอกาสได้มาเยือนเทวโลก ในโลกของนางนั้น หากพูดถึงเหล่าจอมยุทธไม่ใช่เทพเซียนซึ่งนาน ๆ จะพบสักครั้ง เก่งฉกาจเพียงใดยังทำได้เพียงเหาะเหินเดินอากาศ ออกท่องยุทธภพ ตามหาวิทยายุทธ์เข้าตัวตามสถานที่ลึกลับเช่นในหุบเขาสูง หมู่บ้าน สำนักลับต่าง ๆ
สำนักเทียนหลงเองก็มีตำรายุทธยอดวิชามากมาย แต่ส่วนใหญ่แล้วใครมาขอวิชาจากอาจารย์ฮุ่ยหมิง ท่านไม่ได้หวงอะไร มีแค่บางเล่มจริง ๆ ที่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้
นางเคยพบปีศาจตัวเป็น ๆ บนโลกมนุษย์เพียงครั้งเดียว ตอนอาจารย์ฮุ่ยหมิงกางเขตอาคมปกป้องคัมภีร์สกัดจุดเล่มหนึ่งจากนางพญางูขาว
ที่เห็นตอนนี้คงจะเป็นปีศาจ...
นางพบข้อเท็จจริงอีกหลายข้อ ข้อแรกคือภพภูมิบาดาลน่าจะเป็นเทวโลกชั้นที่มีปีศาจปะปนอยู่ด้วย อีกข้อนั้น บ่าวชายที่นำสิ่งของมาให้นางแท้จริงแล้วเป็นงูลูกสมุน จากการต่อสู้ของชายร่างอ้อนแอ้นใช้ง้าวงูสีขาวเป็นอาวุธในการต่อสู้ ชายร่างสูงใหญ่กำยำอีกคนหนึ่งปล่อยงูสีเขียวออกมาจากปลายนิ้วได้ หวังใช้พิษทำร้ายอีกฝ่าย แต่ผู้มาเยือนฝีมือร้ายกาจไม่เบา หลบการต่อสู้ได้อย่างฉิวเฉียด ทว่ากลับได้รับบาดเจ็บพอสมควร
อาเป้ยไม่ทันระวังตัว ชะโงกคอออกไปไกลสักหน่อย
กระบี่คมกริบอยู่บนคอนาง!
บุรุษร่างกำยำมีห่วงขนาดใหญ่บนใบหู ท่าทางเหมือนนักเลงคุมซ่องนางโลมมากกว่าจะเป็นปีศาจในสายตาของนาง หันมาบีบบังคับเหล่าเทพด้วยการรวบคอเล็ก ๆ ไว้ในกำมืออีกข้างหนึ่ง ส่งเสียงหัวเราะลั่น
"ฮ่า ๆ ข้าไม่ได้พบสตรีบนเทวโลกมานาน จะว่าไป ก็เคยได้พบเซียนหญิงบนโลกมนุษย์... ปีศาจสาว... และแม่นางนี้..." สายตาหื่นกระหายไม่ต่างจากเห็นนางเป็นเหยื่อ ก้มลงมองใบหน้าสะสวย
"นี่ ๆ ท่านเป็นใคร ข้าไม่เกี่ยวนะ"
"นางไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ปล่อยนางเสีย!"
"หากว่าข้าไม่ปล่อย ใครจะทำไม"
"ข้าบอกให้ปล่อยนาง!"
----------
[1] ซื่อเหอย่วน (四合院 sìhéyuàn) ที่พักอาศัยในลักษณะตั้งอยู่บนพื้นที่สี่เหลี่ยมผืนผ้า รอบ ๆ บริเวณเป็นที่ตั้งเรือนพักอาศัย ล้อมรอบทิศทั้งสี่ของพื้นที่เอาไว้เรียกเรือนสี่ประสาน
[2] ยามซื่อ (巳:sì) เวลาสากลคือ 09.00 - 10.59 น.


## 2-2 她来帮忙 นางมาเพื่อช่วยเหลือ

เสียงของบุรุษเทพตวาดดังลั่น นัยน์ตาแดงก่ำประหนึ่งจะปลิดชีพอีกฝ่ายซึ่งมีตัวประกันเป็นคนไม่สำคัญเอาเสียเลย ทางฝ่ายเทพสมควรปล่อยให้นางถูกสังหารไปเสีย มิใช่ทำให้ศัตรูเห็นว่านางยังมีประโยชน์
"ส่งหยกพันปีมาให้ข้า... เทพอู่เฉิน"
ทั้งสองฝ่ายสบมองกันอย่างเชือดเฉือน กระชับอาวุธในมือแน่น เมื่อกระบี่บนคอนางบาดลงลึกจนเลือดซึม
อาเป้ยถูกกระบี่คมกริบเฉือนลึกเข้าไปในเนื้อ ชายแปลกหน้ายังบีบคอนาง โดยที่นางไม่แม้แต่จะแสดงออกทางสีหน้าว่าเจ็บปวด นางสงสัยใคร่รู้ว่าหยกพันปีนี่คืออะไร ทั้งเทพและปีศาจถึงได้ต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วผู้ใดคือเทพอู่เฉิน!
"ข้าไม่รู้ว่าหยกพันปีอยู่ที่ใดบนเกาะนี้ เจ้าอยากได้ก็ต้องลองค้นหาเอาเอง"
"นางตายแน่... หากว่าท่านไม่รู้"
"ข้าขอโทษด้วย เจ้า..."
"อาเป้ย ข้าชื่ออาเป้ย" นางแนะนำตัวอย่างยินดี เมื่อท่านเทพรู้สึกผิดต่อนางแทนที่จะว่านางเป็นปัญหา พร้อมกันนั้นนางยกมือขึ้นจับใบมีดกระบี่ อาศัยจังหวะที่ศัตรูกำลังตกใจ ผลักยันอาวุธออกจากคอด้วยแรงทั้งหมดที่มี
โลหิตหลั่งไหลจากอุ้งมือเล็ก ๆ ของนางราวสายน้ำ มือของนางยังเกือบจะขาด หากไม่เป็นเพราะพลังกายเทพอันกล้าแกร่งซึ่งนางได้รับมาในร่างนี้ ทำให้นางบาดเจ็บแค่พอประมาณ
นางใช้ช่องเพียงเล็กน้อย พลิกกายในท่าคว่ำสะบัดตัวให้หลุดจากการจับกุมของมือปีศาจ สลัดมันออกไปอีกทางหนึ่ง ด้วยทักษะการต่อสู้และป้องกันตัวมาโดยตลอดชีวิตของนางก็คงจะไม่ยาก
เทพหลงเหนียนไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าซัดคมกระบี่ใส่ผู้รุกรานให้ถอยร่นไป อาเป้ยพลิกฝ่าเท้า หมุนตัวขึ้นในอากาศ ใช้เลือดจากลำคอวาดอักขระยันต์ด้วยปลายนิ้ว ตัวอักษรมากมายกระจายออกเป็นสีทองอร่าม เกิดแรงระเบิดทำให้ฝั่งปีศาจกระเด็นไปคนละทิศทาง ทว่าฝั่งเทพสามารถทรงตัวยืนได้อย่างสง่างาม
ปีศาจล้วนไม่ถูกกับเวทเซียนสีเหลืองทอง ผู้ใช้เวทชนิดนี้มีเพียงนักปราบปีศาจ นักพรตนักบวช แต่อักขระที่วาดด้วยเลือด ใช้เป็นอาวุธในการทำร้ายศัตรูได้ มีเพียงแห่งเดียวบนโลกมนุษย์
"คนจากสำนักเทียนหลง เจ้า! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
"ไปรายงานใต้เท้าจีกง!"
ผู้มาเยือนหายตัวไปราวสายลมพัดผ่าน เทพหลงเหนียนหันมาเอาเรื่องนาง
"ข้าสั่งให้เจ้า..."
"ข้าเบื่อนี่ ข้าไม่ใช่นักโทษทำไมท่านต้องขังข้าเอาไว้ด้วยล่ะ ข้าแค่หาสักหนทางคลายเหงา ไหนจะแขกเหรื่อท่านก็ชอบทำเสียงดัง สู้ให้ข้าออกมาอัดปีศาจสักตนหน่อยจะเป็นไรไป ต่อให้ข้าบาดเจ็บหรือตายยังดีเสียกว่าอยู่เฉย ๆ ในคุกใต้ดินของท่าน"
นางพูดฉอด ๆ ทั้งมือและรอบคอมีรอยเลือดไหลซึมตามแนวกระบี่ ทั้งที่นางไม่ได้คิดจะมาอัดใครหรอกแค่มาเดินเล่นของนาง เทพหลงเหนียนจำเป็นต้องพูด
"ที่แห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ให้เจ้าออกมาเที่ยวเล่น เจ้าจะออกมาข้างนอกไม่ได้ หากข้าไม่อนุญาต"
"แต่นี่ก็เรือนของท่านมิใช่หรือ? เหตุใดเทพผู้ยิ่งใหญ่เยี่ยงเทพหลงเหนียนไม่สามารถสร้างความสงบในบ้านของตนได้ ทำไมถึงร้อนเป็นไฟเช่นนี้เล่า"
"เป็นธุระของข้า เจ้าเป็นเพียงผู้อาศัย... ชั่วคราว"
"ผู้อาศัยชั่วคราวเพียงเดินเที่ยวเท่านั้น ท่านจะขังข้าไว้ไม่ให้เห็นแสงตะวันเลยหรือยังไง"
นางเป็นคนดื้อรั้นมาแต่ไหนแต่ไร แม้เป็นข้ารับใช้ นางไม่เคยได้รับอนุญาตให้เดินหลังค่อม ก้มศีรษะให้ผู้ใด ภายใต้คำสั่งของท่านอาจารย์ อาเป้ยได้รับการอบรมเคี่ยวเข็ญมาให้นางมีศักดิ์ศรี นางบอกข้อนี้กับพวกเขาด้วย
ดวงตาลุ่มลึกของนาง แม้ร่างกายบาดเจ็บยังคงหยิ่งผยองก้าวร้าว ลำพองตนต่อหน้าบุรุษเทพทั้งสาม คงไม่มีใครชอบนางนัก ถึงนางเพิ่งกอบกู้สถานการณ์วันนี้ได้ก็ตาม
"ข้าว่านางผู้นี้อาจโกหกท่าน นางบอกกับท่านว่าไม่ใช่เซียน นางกลับรู้เวทเซียน วิชาลับของสำนักเทียนหลง ต่างจากจอมยุทธทั่วไป" บ่าวรับใช้ร่างกำยำพูดขึ้นมา แต่อาเป้ยเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้นมั่นใจ
"ข้าก็จำมาจากอาจารย์ข้า"
"อาจารย์เจ้า... หากว่าเป็นตาเฒ่าฮุ่ยหมิงอย่างที่ข้าคิด ข้าไม่เคยได้ยินว่าท่านมีศิษย์เป็นสตรี สำนักเทียนหลงไม่รับสตรีเข้าร่วมการใด ๆ ทั้งสิ้น"
"ข้าเป็นข้อยกเว้นเป็นศิษย์คนโปรด หากว่าข้าได้รับอันตราย อาจารย์ข้าจะมาเยือนที่แห่งนี้อย่างแน่นอนต่อให้เป็นเทวโลกก็ตาม"
อาเป้ยได้ทีคุยโม้โอ้อวดอย่างที่นางไม่มีโอกาสได้ทำมาก่อน แม้ว่ามันคงเป็นไปได้ยาก การเดินทางมาเทวโลกไม่ใช่เรื่องที่เซียนจะทำได้ง่าย ๆ และก็ไม่ใช่เทพเซียนทุกคนที่จะทำได้ นางไพล่มือไว้ข้างหลังนางด้วยท่าทีองอาจ
"ท่านจะทำไมล่ะ? หรือว่าท่านอยากพบอาจารย์ข้า"
"ไม่มีผู้ใดอยากพบตาเฒ่านั่น แต่ข้าเชื่อแล้วล่ะว่าเจ้าเป็นศิษย์เจ้าหลวงจีนนอกรีตเพราะเจ้าพูดจาคล่องแคล่ว ยืดเยื้อมากความพอกัน"
"ข้าเองก็เชื่อว่าท่านเป็นศิษย์เทพหลงเหนียน พวกท่านเอาแต่ใช้กำลังเข้าสู้ ไม่คิดหาหนทางใช้ปัญญาเข้าต่อรองกับศัตรู ไม่มีวิถีแห่งนักปราชญ์"
"เจ้า... ว่าข้าโง่รึ!" บุรุษร่างกำยำ ลูกสมุนของเทพงูเริ่มชี้หน้านางผู้ไม่เจียมตนเอาซะเลย
"ข้ายังไม่ได้พูดว่าท่านโง่เง่าเสียหน่อย แต่ข้าขอเสียมารยาททีเถอะ อาจารย์ข้าพร่ำสอนเรื่องเมตตากรุณา การมีมารยาท ผู้ที่มีเกียรติคือผู้ที่ให้เกียรติผู้อื่น ซึ่งพวกท่านน่ะไม่เห็นจะมี ข้าขอถามจริง ๆ ว่าพวกท่านเคยให้เกียรติผู้ใดหรือไม่ ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ เทพ หรือว่าปีศาจ หากไม่เคย นั่นหมายความว่าพวกท่านไม่เคยมีเกียรติ"
"นี่เจ้า!"
แม้เป็นสตรีตัวเล็กนิดเดียว อาเป้ยมิได้กลัวเกรง จึงเริ่มเปิดศึกปะทะวาจาคารม เป็นศึกที่รู้แพ้รู้ชนะได้ไม่ยาก
เทพหลงเหนียนเริ่มจะเอือมระอากับนาง เสียงโหวกเหวกโวยวายของลูกสมุนงูทั้งสอง ตาคมหลุบมองลำคอเพรียวระหง โลหิตไหลทะลักออกจากบาดแผลจนนางต้องยกมือขึ้นกดต้นคอของนางเอาไว้ โดยไม่เลิกโต้แย้งด้วยเหตุผลมากมายของนาง
นางเป็นผู้มีวาจาร้ายกาจนัก ซ้ำร้ายยังดื้อด้าน ไม่ยอมอ่อนน้อมด้วยอีกต่างหาก!
เทพหลงเหนียนส่ายหน้าไปมา พลิกฝ่ามือใช้เวทที่มีลักษณะเป็นกลุ่มควันดำดึงตัวนางเข้าหา มือข้างหนึ่งกระชับเอวนางไว้ไม่ให้ดิ้นหนี
อาเป้ยเบิกตากว้างตกใจ ละล่ำละลัก "ท่านเทพหลงเหนียน! ข้าไม่ได้มีความหมายจะล่วงเกินท่าน ข้าแค่เป็นคนพูดตรงไปตรงมาเท่านั้น ข้าขออภัย!" นางยกมือคารวะ เทพหลงเหนียนกลับรีบปัดมือนางออกอย่างรำคาญ จับเอวนางแน่นเต็มฝ่ามือ เอวของนางเล็กมากแค่กำมือเดียว
"ข้าจะรักษาแผลให้เจ้า เจ้าตกใจอะไร?"
ใบหน้านางเห่อร้อน แดงไปถึงใบหู นางกำลังถูกล่วงเกินแม้ท่านเทพจะแค่รวบเอวนางไว้ ยกฝ่ามือขึ้นปล่อยไอเย็นจาง ๆ ผ่านมาถึงคอนาง ทำให้แผลของนางประสานกัน ริมฝีปากของนางสั่นเทาไม่รู้ด้วยเหตุใด


## 2-3 她来帮忙 นางมาเพื่อช่วยเหลือ

"ทะ... ท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงสั่งไม่ให้ข้าเข้าใกล้บุรุษเกินสามย่างก้าว ข้าจะต้องระวังตัว... แล้ว ๆ ท่านควรขออนุญาตข้าก่อน... จับตัวข้ารักษาหรือทำอะไรก็ตาม ข้ารอให้แผลหายเองได้ท่านเทพหลงเหนียน... ช่วยปล่อยข้า..."
"ปีศาจนั่นเพิ่งจะกอดคอเจ้าอย่างสนิทสนมทีเดียว นับเป็นบุรุษด้วยหรือไม่?"
"เหตุสุดวิสัย นับไม่ได้ ท่านเทพหลงเหนียน..."
เทพหลงเหนียนนึกขันนางขึ้นมาว่านางคิดอะไรไม่เข้าท่า แสยะยิ้มตรงมุมปาก
"ข้าไม่ใช่เทพผู้น่ากลัวเกรงถึงเพียงนั้น ข้าเสกฟ้าฝนทำลายโลกมนุษย์ไม่ได้ ท่านพ่อข้าเป็นชนเผ่ามังกรบนสวรรค์ ท่านแม่ข้าเป็นปีศาจอสรพิษ ข้าชื่ออู่เฉิน" พูดจบ บาดแผลที่ได้รับการดูแลอย่างดีด้วยพลังเพียงเล็กน้อยจากฝ่ามือเทพ จางหายไปจนเหลือเพียงขีดสีแดงจาง ๆ บุรุษเทพจึงปล่อยนางให้เป็นอิสระ
"ข้าอนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าเทพอู่เฉินได้"
"ท่าน... เทพอู่เฉิน?"
"ใช่แล้วล่ะอาเป้ย ข้าคือเทพอู่เฉิน หาใช่เทพหลงเหนียนเยี่ยงมนุษย์กล่าวอ้าง ข้าคงเป็นบุรุษผู้ไร้เกียรติเป็นอย่างมาก จึงไม่ได้บอกเจ้าว่าไม่มีเทพหลงเหนียนบนเทวโลก ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดชื่อเทพหลงเหนียน"
ในน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงต่างจากวันแรก บอกความจริงกับนาง อาเป้ยหน้าตะลึงมองเทพปีศาจรูปงาม
หายนะมาเยือนนางแล้วยังไงเล่า! ทั้งหยกพันปี ท่านเทพหลงเหนียนผู้ยิ่งใหญ่ที่มนุษย์เข้าใจ ดันเป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจชื่ออู่เฉิน 宇辰 Yǔ chén
หากเป็นเช่นนี้... ชะตาชีวิตอันแสนอาภัพของนางจะเป็นอย่างไรต่อไป
"แล้วท่านเพิ่งจะมาบอกข้าเนี่ยนะ!"
ข้ารับใช้ผู้ถูกบริภาษว่าไม่มีมารยาท เริ่มปฏิบัติดีกับสตรีผู้พักอาศัยชั่วคราว ยังเล่าให้นางฟังว่าเทวโลกตอนนี้สถานการณ์ยุ่งเหยิง เทพและปีศาจไม่ลงรอยกัน จากดินแดนสมัครสมาน มีบาดหมางกันบ้างแต่ก็ไม่มากเท่านี้ กลายเป็นว่าต่างฝ่ายเริ่มแบ่งพรรคพวก เทพผู้ทรงศีลอย่างแรงกล้าถูกก่อกวนจากปีศาจและอสูร จนไม่สามารถบำเพ็ญเพียรได้
สำหรับภพภูมินี้คือเทวโลกชั้นที่หนึ่ง ภพภูมิบาดาลทิศประจิมปกครองโดยผู้เฒ่าเต่าผู้มีอายุร่วมหมื่นปี หรือที่หลายคนเรียกกันว่าใต้เท้าจีกง
ภพภูมินี้นับว่าใกล้เคียงกับโลกมนุษย์ เทพและปีศาจมีกายหยาบ มีเลือดเนื้อร่างกายใกล้เคียงมนุษย์ ทว่ามีอายุยืนยาวเยี่ยงเทพในทุกภพภูมิ เทพอู่เฉินถูกส่งให้มาอยู่ที่เรือนนี้ไม่กี่สิบปี เพื่อสงบศึกเทพและปีศาจให้อยู่ร่วมกันให้ได้ หลังจากที่ราชาแห่งสวรรค์มีความเห็นว่าควรส่งผู้เป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจลงมาจัดการช่วยเหลือใต้เท้าจีกงอีกแรงหนึ่ง จึงให้ท่านมาพักอาศัยในเทือกเขาทิศอุดร ไม่ไกลจากเรือนเทพเจ้าแห่งสายน้ำทิศประจิม
ทว่า... เทพและปีศาจไม่เคยอยู่ร่วมกันได้มาแต่สมัยไหน
หากไม่เป็นเพราะเทพอู่เฉินเป็นบุตรชายเพียงหนึ่งเดียวของทั้งเทพและปีศาจ มีแนวโน้มว่าอาจจะสานสัมพันธ์ทั้งสองฝ่ายได้ หากไม่สามารถทำได้ อย่างน้อย ๆ ไม่ให้ต้องสังหารกัน ไม่ให้ปีศาจไปรบกวนเทพมากนัก ต่างฝ่ายต่างอยู่ ไม่ระรานกันก็ยังดี
"แล้ว... มนุษย์เช่นข้าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร? ทำไมท่านต้องคาบเครื่องสังเวยกลับมา"
"ท่านอู่เฉินได้รับคำทำนายจากแม่เฒ่าเมื่อครั้งไปบำเพ็ญเพียร เรื่องเจ้าสาวของมนุษย์ผู้เป็นเครื่องสังเวยท่านมีเพียงหนึ่งเดียว นางจะนำมาซึ่งความสงบ แต่ก็อาจทำลายตัวท่านและเทวโลกได้เช่นกัน"
อาเป้ยเบิกตากว้าง นางว่านางขอกลับไปหาบน้ำอยู่วัดอย่างเดิมกับหลวงจีนหัวล้านเสียยังจะดีกว่า! ยิ่งลูกสมุนงูพยายามยัดเยียดข้อมูลหลายอย่างเข้าสู่สมองนาง นางยิ่งเวียนหัว
"อีกเรื่องหนึ่ง... หากท่านอู่เฉินไม่ไปเอง การจะให้ท่านแม่ของท่านไปรับเครื่องสังเวย... เฟยอี๋ เจ้าเคยได้ยินตำนานของนางหรือไม่?"
"จะเกิดอุทกภัยใหญ่ แม่น้ำแห้งเหือด ฟ้าฝนไม่ตกต้องตามฤดูกาล ทุกที่แห้งแล้งหากนางปรากฏตัว"
"ใช่ และที่สำคัญที่สุด เจ้าถูกกลืนลงท้องอย่างแน่นอน ต่อให้เจ้าจะมีเกราะกำบังของอาจารย์ฮุ่ยหมิงก็ไม่อาจรับประกันว่าเจ้าจะรอด หากเจ้ารอด นางจะสังหารเจ้าทันทีที่มาถึงเทวโลก"
"เอ้า... ทำไมนางจะต้องสังหารข้าด้วยเล่า ข้าไปทำอะไรให้นาง" อาเป้ยโวยวาย
"เฟยอี๋ นางเป็นปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลังมาก นางถือกำเนิดมาจากไฟกัลป์ในนรกภูมิชั้นลึกสุด เมื่อนางถูกราชาแห่งสวรรค์กักขังเอาไว้ วันหนึ่งนางหลุดรอดออกมา จึงไปล่อลวงท่านเทพสวรรค์คราวเผชิญด่านเคราะห์ให้เกิดกามารมณ์ จนได้ถือกำเนิดครึ่งเทพครึ่งปีศาจขึ้น การกระทำของนางล้วนแล้วแต่ไร้เหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น นางทำเพราะชื่นชอบสนองอารมณ์คึกคะนองของตน"
"เอ้อ... ข้าเข้าใจแล้วล่ะ"
ปัญหาครอบครัว... ปัญหาเรื่องการควบคุมสติอารมณ์ ยากจะแก้ไข นางเฟยอี๋คงเป็นพวกอยากทำอะไรก็ทำ ไม่ใคร่สนใจผู้ใด อยากฆ่าก็ฆ่า
นางถอนหายใจพลางทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนของนาง บ่าวงูยืนอยู่ข้างเตียงนาง กลัวจะถูกนางกล่าวหาว่าไม่มีมารยาทอีกจึงถาม
"ไม่มีคำถามรึ?"
"ไม่มี ๆ ข้าปวดหัวกับพวกท่านเหลือเกิน ข้าว่าข้านอนดีกว่า"
อาเป้ยปัดมือไปมาไม่ถามต่อ ถึงแม้ว่านางจะไม่ลืมเรื่องที่ตนได้รับรู้ความจริง การที่พวกเขาเริ่มให้เกียรตินางหลังถูกนางบริภาษว่าเสียใหญ่โต นางจึงถามชื่อบ่าวทั้งสองเสียหน่อย
บ่าวงูสองพี่น้องของท่านเทพอู่เฉิน ตนหนึ่งชื่อซื่อหยูอี้น่าจะมีอีกร่างเป็นงูขาว ส่วนเซียวอี้หรู บุรุษร่างใหญ่กำยำคงจะเป็นงูเขียว
นางถามแค่พอเป็นมารยาท แล้วนางก็นอนหลับตา ประสานมือไว้บนหน้าท้อง


## 3-1 寻求和平的神 เทพผู้แสวงหาความสงบ

คราแรกพบสตรีแปลกหน้า นางสบมองนัยน์ตาสีแดงก่ำประหนึ่งดวงตาแห่งเทพสงครามอย่างไร้ความกลัวเกรง
หาใช่ความใจกล้าของนางผู้ไม่หวาดหวั่นต่อเทพ เหมือนนางเป็นสตรีประหลาด ผู้ไม่หวาดกลัวในสิ่งใด
เทพอู่เฉินรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของตน ยังค่อนข้างให้ความสนใจอาเป้ย นางสร้างความประหลาดใจให้เขาเป็นอย่างมาก
ดวงตาคู่สวยสว่างใสของนางหยุดลมหายใจของเขาไปชั่วขณะหนึ่ง วันต่อมาเขาจึงเริ่มส่งของสวยงามไปให้นางหลายชิ้น เสื้อผ้าอาภรณ์ ปิ่นปักผมสตรี เรือนนี้ไม่เคยมีข้าวของเครื่องใช้สตรีมาก่อน ก็วานให้บ่าวประจำตัวทั้งสองไปหาวัตถุดิบจากสวรรค์มาสร้างมันด้วยพลังเวท ส่วนหนึ่งนั้นก็สร้างมันด้วยพลังปีศาจ
เทพอู่เฉินเป็นครึ่งเทพครึ่งปีศาจ ทว่ามีนิสัยรักความสงบ ตามหาความสงบอยู่เป็นนิจ เขาใคร่อยากจะรู้นักว่าคำทำนายนั่นมีมูลความจริงหรือไม่ หากว่านางเป็นบุคคลตามคำทำนาย เขาจะพบความสงบสุขได้จริงหรือ?
ตลอดหลายร้อยปีมานี้ ภาระปัญหามากมายรบกวนเขาอยู่เรื่อยไป ปีศาจตามรังควาน แม้แต่ทวยเทพยังผลักภาระมาให้เขาจำเป็นต้องรับผิดชอบ ชีวิตวุ่นวายแม้เป็นเทพยังหาได้พบความสุข
ตัวเขากำลังคิดว่าหากใช่นางจริง การบีบบังคับนางไม่น่าจะทำให้นางยอมปฏิบัติตามระเบียบ จากที่เห็นความดื้อรั้นเอาเรื่องของนาง ไม่ฟังผู้ใดยังเอาแต่คุยโม้โอ้อวดเรื่องอาจารย์ของนาง การใช้ไม้อ่อน เป็นมิตรกับนางเสียหน่อย อาจได้สิ่งที่ตนปรารถนาในอนาคต
"มนุษย์ยกย่องให้นางเป็นเจ้าสาว กุเรื่องขึ้นมาหลอกพวกนางให้รับหน้าที่อย่างเต็มใจ แต่จะสวรรค์หรือข้าหรือใคร ไม่เคยสั่งให้มนุษย์ส่งเครื่องสังเวย เป็นแผนการอะไรของท่านแม่กันแน่?"
คงเป็นฝีมือท่านแม่แต่แรกเริ่ม ได้ยินว่านางไปบอกเจ้าเมืองให้ส่งเครื่องสังเวยมาเป็นสตรีในทุกรอบสิบสองปี แต่เงื่อนไขยิบย่อยนั้นเห็นว่ามนุษย์จะตั้งกันเอง บอกผ่านกันมารุ่นสู่รุ่น การสื่อสารก็ผิดเพี้ยนไป
หรือจะเป็นการเข้าใจผิดแต่แรก มนุษย์ต่างทึกทักกันเอาเอง?
ก็ไม่น่าจะเป็นไปได้... สมควรเป็นฝีมือของท่านแม่มากกว่า
เทพอู่เฉินยืนคิดเรื่องนี้อยู่หน้าเรือน เคียงข้างงูเขียวและงูขาวที่เขาชุบเลี้ยงมา
เซียวอี้หรู ปีศาจงูคนพี่มีความเป็นกังวลเรื่องคำทำนายของแม่เฒ่า
"หากว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องและเป็นไปตามคำทำนาย นางอาจเป็นสตรีผู้ทำให้เทวโลกเกิดปัญหาครั้งใหญ่ นางเฟยอี๋คงอยากให้เป็นเช่นนั้น"
"การปรากฏตัวของนางไม่ใช่เรื่องใหญ่ วันใดที่ใต้เท้าจีกงหรือข้ารับมือไม่ไหว ท่านราชาแห่งสวรรค์จะลงมาจัดการด้วยตนเอง ท่านจะไม่ปล่อยให้เทวโลกสักภพหนึ่งล่มสลาย ข้าเชื่อ..."
บุรุษเทพเงยหน้าขึ้นมองพรรณพฤกษาหลากสีสะท้อนแสงระยิบระยับ วิจิตรตระการตา ร่วงโรยจากต้นไม้ทิพย์ ไม่มีวันสิ้นสลายหากไม่ถูกทำลาย ยังเป็นถาวรนานบนเทวโลก มันเพียงร่วงหล่นเพื่อผลัดใบใหม่ เป็นสัญญาณบอกว่าท่านเทพจะเริ่มเข้าสู่การพักผ่อน
เทพอู่เฉินกำลังนึกถึงมารดาผู้ให้กำเนิด
ปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลังมากที่สุดในทุกภพภูมิ มักจำแลงกายเป็นสตรีแสนงดงามอ่อนหวาน คอยก่อกวนผู้มีศีลให้มุ่งสู่ความหมกมุ่นในกามารมณ์ ครั้งหนึ่งนางถูกคุมขังอยู่ร่วมพันปี แหกคุกออกมาได้จึงออกอาละวาด สร้างความวุ่นวายไปทั้งเทวโลก ลงไปเข้าร่วมกองทัพบนโลกมนุษย์ ยุยงปั่นป่วนทั้งฝ่ายเจ้าเมืองและฮ่องเต้ให้ทำสงคราม นางเป็นเหตุชนวนของการทำให้บ้านเมืองเกิดสงครามครั้งใหญ่ การรบราฆ่าฟันกันโดยไร้เหตุผล เกิดความวุ่นวายยุ่งเหยิง ผู้คนล้มตายจำนวนมาก นางสังหารขุนนางผู้ตั้งตัวเป็นมือปราบมาร ชักชวนอสูรลงไปล่อลวงมนุษย์ด้วยกันกับนาง
วีรกรรมท่านแม่ เล่าไม่จบในวันเดียว มีแต่เรื่องร้ายกาจเหมือนกับว่านางทำทุกอย่างเพื่อระบายอารมณ์โกรธแค้นเพราะถูกกักขังในคุกใต้ดินมานาน
จะมีเรื่องดีเพียงเรื่องเดียว นางไม่เคยทำร้ายบุตรชายที่อุ้มครรภ์มาอย่างหวงแหน เป็นตรงกันข้ามเสียอีก หากผู้ใดมายุ่มย่ามวุ่นวายกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมากจนเกินไป นางอาจปรากฏตัว
เผาผลาญทุกสิ่งสิ้น!
นี่เป็นเรื่องที่เขาจะไม่ลืมอย่างเด็ดขาด อู่เฉินหันไปพูดกับบ่าวคนสนิททั้งสอง
"เจ้านำความว่าข้าไม่ว่างรับแขกไปติดให้ทั่ว หวังว่าเรือนข้าจะไม่พังราบเป็นหน้ากองเหมือนคราวก่อน ทั้งอสูร ปีศาจ ทั้งท่านแม่อุตส่าห์มาเยี่ยมเยียน เผาต้นไม้ข้าเสียไม่เหลือสักต้นเดียว"
"ข้าน้อยซื่อหยูอี้ ด้วยเกียรติของตระกูลข้า รับปากท่านว่าจะดูแลทุกอย่างในเรือนนี้ให้เรียบร้อย ขอให้ท่านอู่เฉินวางใจ ไม่ต้องเป็นกังวล" บุรุษร่างเล็กที่สุดให้คำสัตย์ว่าจะปกป้องเรือนเทพเท่าชีวิต ประสานมือทั้งสองก้มศีรษะลงคำนับท่านเทพพร้อมกับพี่ชาย
"พวกข้าเอาอยู่ แม้แต่ต้นไม้ดอกไม้เหล่านี้พวกข้าก็จะคุ้มครองมัน รีบเข้าห้องจำศีลเถอะครับท่านอู่เฉิน เดี๋ยวจะไม่ทันการ"
"ขอบใจมาก ข้าไว้วางใจเจ้าสองพี่น้องมากที่สุด ข้าจะไปผลัดร่างใหม่ของข้าอย่างสบายใจละกัน"
ในสายตาอ่อนโยนลง เทพอู่เฉินหันหลังกลับไปทางเรือนไม้หลังใหญ่
"เรื่องอาเป้ย นางอยากออกมาสูดอากาศบ้างก็ปล่อยนาง นางประสงค์สิ่งใด หากไม่เหลือบ่ากว่าแรงของพวกเจ้า ข้ารบกวนพวกเจ้าดูแลนางด้วย"
สองเทพงูมองหน้ากันเหลอหลา ด้วยเหตุว่างานยากอย่างใหญ่หลวง ยิ่งเสียกว่างานดูแลบ้านของเทพอู่เฉินคงจะเป็นงานดูแลนาง!
เทพเจ้าแห่งท้องสมุทรผู้ดูแลสายน้ำบนโลกมนุษย์ และการเปลี่ยนแปลงของสายน้ำทุกแห่งหนบนเทวโลก เป็นที่รู้จักกันในนามเทพเจ้าสายน้ำแห่งทิศประจิม
ผู้เฒ่าอาวุโสปกครองเทวโลกชั้นน้ำภพภูมิบาดาล มานานนับเจ็ดพันปี ได้รับการยกย่องในนาม 'ใต้เท้าจีกง' ถึงแม้ว่าท่านจะเดินทางไปช่วยงานราชาแห่งสวรรค์ในเทวโลกชั้นฟ้า สถานที่แห่งอื่นบนเทวโลกในบางโอกาส อย่างไรเสียก็ต้องกลับมาปักหลักที่เรือนของท่าน
เรือนสี่ประสานแห่งนี้รายล้อมรอบด้วยน้ำใสสะอาด มีไอสีขาวมากมายลอยอยู่เหนือผืนน้ำ ห้วงนทีเย็นยะเยือกปกคลุมด้วยไอเย็นละลานตา ปทุมมาลย์หลากสีเบ่งบานอย่างสวยงาม บางส่วนแอบซ่อนอยู่ข้างใต้นั้น บางต้นสามารถนำมาใช้เป็นสมุนไพรรักษาอาการบาดเจ็บหรือประกอบอาหารก็ได้
ลำน้ำใสสะอาดไหลเวียนไปทั่วเรือน มวลน้ำเหล่านี้เย็นจัดในเหมันต์ฤดู จะกลับมาอุ่นอีกครั้งในฤดูกาลหน้า น้ำนิ่งไม่ขยับทว่าไหลลึกและเชี่ยวกราก หมู่มัจฉามีตัวเล็กถึงขนาดกลาง ทว่ามีพละกำลังมหาศาลกว่าปลาตัวใหญ่ในโลกมนุษย์เสียอีก
เทพแห่งท้องสมุทรส่วนใหญ่จะอยู่กันเป็นคู่ ใต้เท้าจีกงมีมเหสีเพียงหนึ่งเดียว มีบุตรชายเป็นเทพทั้งสองคือเทพเฟยหลิงและเทพฟางหรง แต่คณาญาติ มิตรสหาย เทพตระกูลสายน้ำนั้นมีมากมายหลายสาย
การปรากฏตัวของสตรีตามคำทำนายทำให้เหล่าทวยเทพร้อนใจจึงออกมาหารือกัน กระทั่งแขกไม่รับเชิญบุกรุกมาจากน่านฟ้า
อสูรปักษาบินโฉบมาบอกข่าวดี ส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันแล้วหายไปในก้อนเมฆา ยักษาและสัตว์อสูรลูกสมุนของมันกระทืบเท้าอันโอฬาร ประลองฝีมือกับบุตรชายคนโตของใต้เท้าจีกง
ทั้งสองสวมเสื้อผ้าอาภรณ์งดงาม ถักทอด้วยลวดลายของคลื่นทะเลและท้องนภา เป็นบุรุษร่างกำยำ แข็งแกร่ง ชำนาญทั้งเวทสายน้ำและวิชาตัวเบา ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพเซียนฝีมือเก่งฉกาจไม่ต่างจากบิดาผู้มีอายุขัยร่วมหนึ่งหมื่นปี
น่าเสียดายนัก...


## 3-2 寻求和平的神 เทพผู้แสวงหาความสงบ

นอกจากเหล่าเทพแห่งสายน้ำจะได้รับข่าวอันไม่น่าภิรมย์เรื่องมนุษย์เครื่องสังเวย บรรดาปีศาจแค่มาทักทาย หาเรื่องก่อกวนใต้เท้าจีกงเสียมากกว่าต่อสู้จริงจัง ไม่ทันได้แพ้ราบคาบหรือหมดสภาพก็พากันหนีไปเสียแล้ว
อย่างปักษา ยักษา สัตว์อสูรสุนัขสามหัวอยู่ตระกูลจำพวกลมคงกลับไปฟื้นพลังที่เทวโลกชั้นฟ้าหรือนรกภูมิของตน น่าจะไม่เดินทางมาอีกสักพัก
เทวโลกในแต่ละชั้นไม่ใช่คิดจะมาก็มา หากมิใช่ถูกส่งมาโดยอำนาจแห่งราชาสวรรค์ ปีศาจผู้ทรงพลังเช่นเฟยอี๋และตนอื่นซึ่งมีไม่มากนัก ต้องรอเวลาประตูระหว่างภพภูมิเปิด ต่อให้เป็นเทพผู้ปกครองเทวโลกชั้นใหญ่ทั้งสาม
ชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ
ยังไม่ใช่เรื่องง่ายดาย ต้องใช้พลังเวทมหาศาลในการเดินทางข้ามภพภูมิเทวโลกแต่ละครั้ง ขนาดใต้เท้าจีกงเองไม่ใคร่จะเดินทางข้ามภพภูมิบ่อยครั้งหากว่าท่านไม่มีธุระจำเป็นต้องไปจริง ๆ
บริเวณตั่งนั่งไม้สนแดงกลางเรือน ใต้เท้าจีกงได้ชื่นชมวิทยายุทธ์ของบุตรชาย จนญาติทางฝ่ายภริยาเดินเข้ามาสนทนาเรื่องเทพอู่เฉิน จึงมีท่าทางสงสัยใคร่รู้
"เครื่องสังเวยผู้รอดชีวิตเป็นศิษย์ตาเฒ่าฮุ่ยหมิงอย่างนั้นรึ?"
"ใช่แล้วใต้เท้า ท่านซื่อหยูอี้แจ้งข่าวข้ามาว่านางเป็นศิษย์ลับ ๆ ของสำนักเทียนหลงจึงไม่มีใครรู้จักนาง อีกเรื่องหนึ่ง เทพอู่เฉินกำลังจะเข้าจำศีลในราตรีนี้"
งูจำศีลคืองูลอกคราบดี ๆ ปีศาจอสรพิษเข้าสู่สภาวะร่างกายอ่อนแอมากที่สุด เทพอู่เฉินมีกายครึ่งหนึ่งเป็นปีศาจ หากท่านถูกรบกวนไม่ว่าด้วยเหตุใด ปีศาจน่ารำคาญอย่างนางเฟยอี๋คงต้องมา
บุตรชายผู้ฝักใฝ่ฝ่ายเทพไม่ชอบนิสัยของมารดานัก เทพทั้งหลายต่างรู้ในข้อนี้
ก็ไม่มีผู้ใดชอบนางแม้แต่ปีศาจด้วยกันเอง
"ประหลาดจริงท่านหลิ่งฟาง เหตุใดจึงไม่มีสารทางน้ำส่งข่าวมาว่าท่านจะจำศีล"
"ข้าคิดว่าด้วยวิสัยของท่านอู่เฉิน ไม่ใคร่จะรบกวนผู้ใด ใต้เท้าจีกงงานล้นมือ ทั้งปัญหาภายในภายนอก งานดูแลโลกมนุษย์ จัดการกับปีศาจอสูรก็น่าเหนื่อยหน่าย"
"ท่านพ่อท่านแม่... ข้าขอคำอนุญาตไปปกป้องเรือนท่านอู่เฉินสักสามราตรีกาล ข้าคิดว่าสมควรไป" บุรุษเทพแห่งท้องทะเล บุตรชายคนโตยกมือคารวะ
เทพหลิ่งฟางผู้มีศักดิ์เป็นอาห่าง ๆ เห็นด้วยและบุรุษเทพอีกสี่ก็เห็นพ้องต้องกัน บุตรชายคนเล็กของใต้เท้าจีกงคงไม่ปล่อยให้พี่ชายไปตามลำพัง
"ข้าขออาสาไปร่วมด้วยอีกแรง ไปเอาหน้าคนเดียวได้ยังไงเล่าท่านพี่"
"พวกเจ้าทั้งสองจงไป ระวังตัวด้วยลูกชายข้า"
ใต้เท้าจีกงให้คำอนุญาตด้วยน้ำเสียงขึงขัง เลื่อนมือขึ้นลูบเคราหงอกขาว ก่อนจะหันไปวานขอให้บ่าวประจำเรือนและเทพชั้นผู้น้อยช่วยกันจัดการซ่อมแซมพื้นหินด้านหน้า ซึ่งถูกทุบจนแตกกระจาย
เหล่าเทพใช้เวทในการซ่อมแซมสิ่งของ รักษาอาการบาดเจ็บให้กัน โดยส่วนใหญ่แล้วพลังเวทของเทพโดยกำเนิด เทพเซียนซึ่งมาจุติในภพภูมินี้จะมีเวทเป็นแสงสีเขียวหรือสีฟ้า
ต่างจากอู่เฉินผู้มีไอเวทเหมือนมารดา จึงไม่เชิงว่าเป็นเทพด้วยซ้ำ แต่ท่านได้รับการให้เกียรติว่าเป็นเทพแห่งสายน้ำอีกหนึ่ง บนเทวโลกต่างเรียกท่านว่า 'เทพอู่เฉิน' 'ท่านอู่เฉิน' เพราะบุรุษเทพปีศาจผู้นี้รักสงบ สุขุมเยือกเย็น มีเมตตากรุณา มีเหตุและผลในการใช้ชีวิตเฉกเช่นบิดาผู้เป็นเทพเจ้ามังกรบนเทวโลกชั้นฟ้า
"ท่านหลิ่งฟาง ข้าขอรบกวนท่านทีเถิด ช่วยส่งข่าวให้นางเฟยอี๋ด้วยว่าไม่ต้องลำบากมาเยี่ยมเยียนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ภพภูมิบาดาลเราไม่อยากจะต้อนรับนาง"
"ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งใต้เท้าจีกง บุตรชายทั้งสองของท่านอาสาไปทางนั้นแล้วทางนี้ให้ข้าจัดการ"
บุรุษเทพสูงวัยกระโจนลงน้ำ ปรากฏเป็นหางทรงครึ่งวงกลมสีนวลสวยเหมือนหางของม้าน้ำ ซัดคลื่นขนาดใหญ่สาดกระเซ็นขึ้นสูงกลายเป็นวงเวท เพื่อสร้างหลุมน้ำวนในการเดินทางไกล โดยมีบุตรชายทั้งสองของเทพผู้เฒ่ากระโจนกายลงไปในคลื่นน้ำ เดินทางไปในอีกเส้นทางหนึ่ง
ใต้เท้าจีกงหมดธุระไปเรื่องหนึ่งแล้วยังมีงานอีกมากมาย เคียงข้างภริยาเทพแห่งทะเลนอกทิศประจิม นางฟางเหนียง ภริยาของท่านมีสีหน้าเป็นกังวล
"ท่านพี่จะทำอย่างไรต่อไป มีอะไรให้ข้าช่วยแบ่งเบาหรือไม่ ข้าไม่เคยเกี่ยงงานปกป้องเทวโลก ข้ายินดีเสียสละเพื่อส่วนรวม"
"ภริยาข้า น้ำใจเจ้างามนัก แต่ข้าเกรงว่าจะไม่รบกวนเจ้า ข้าขอลองติดต่อสหายเก่าดูเสียก่อนให้รู้ความแน่ ว่าเรื่องมันเป็นไปเป็นมาอย่างไร"
"ท่าน... รู้จักเซียนนักพรตนั่นด้วยหรือ?"
ใต้เท้าจีกงหัวเราะร่า
"ไอ้หลวงจีนเฒ่ากับข้าน่ะ รู้จักกันเป็นอย่างดี"
เวหากลิ่นหอมกรุ่นใต้ผกามาศหลากสีสัน ลูบผ่านแก้มนวลผ่องอย่างอ่อนโยน ให้ความรู้สึกสงบร่มเย็นยิ่งนัก อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองดอกเหมยร่วงหล่นลงจากพรรณพฤกษาสูงใหญ่ แผ่ฝ่ามือออกรับกลีบบุษบันสีหวานนุ่มนวล ชื่นชมมันด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
นางลืมตาตื่นมาชมจันทร์ใกล้รุ่งฟ้าสาง หลังผล็อยหลับไปทั้งที่จะไม่นอนก็ได้ นางไม่รู้สึกง่วงนอนหากไม่ออกแรงทำอะไรให้เหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า ท้องไม่หิวเหมือนกระเพาะถมไม่เต็ม รับประทานผลไม้ อาหารในเทวโลกเพียงย่อยสลายหายไปเสียเฉย ๆ
รุ่งอรุณนี้นางสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ สามารถเสกสรรสิ่งต่าง ๆ ได้ดั่งใจ นางใช้เวทเซียนในการเปลี่ยนเสื้อผ้า จัดแจงทรงผมให้สวยงาม ติดเครื่องประดับเป็นช่อดอกไม้สีขาวเล็กจิ๋วซึ่งเบ่งบานอยู่เป็นกลุ่มบนศีรษะของนาง
นางมอบรางวัลให้กับตนเอง ด้วยความที่นางไม่มีโอกาสใช้วิชาเซียนบ่อยนักหากไม่ใช่ช่วงเวลาของการฝึกฝนในยามราตรี นางก็ต้องทำทุกอย่างด้วยสองมือเหมือนชาวบ้านทั่วไป เพื่อปกปิดสถานะของตนเอาไว้
ตั้งแต่ขึ้นมาอาศัยบนเมืองเทพ นางแค่กะพริบตา สามารถเสกเวทสั่งการได้สมใจ เวทอะไรที่ว่ายาก เวลานี้ราวกับว่านางเป็นผู้มีพลังขึ้นมาในระดับเทพเซียนผู้ได้รับพลังจากเทพบนสวรรค์
ผู้คนที่นี่ยังไม่มีใครนับว่านางเป็นภริยาท่านอู่เฉิน ก็เท่ากับว่านางมิได้ออกเรือน นางเป็นเครื่องสังเวยผู้รอดชีวิต ดวงวิญญาณที่มีกายทิพย์อันวิเศษประเภทหนึ่งบนเทวโลก
ดีเสียจริง! โชคชะตาฟ้าเข้าข้าง ใจดีกับนาง ได้เที่ยวเล่นแล้วยังไม่ต้องมาปรนนิบัติสามี นางได้รับอิสรภาพอย่างสมบูรณ์แบบ มันเป็นสิ่งที่นางถวิลหามาตลอดลมหายใจของนาง
ซื่อหยูอี้ บ่าวคนสนิทของเทพอู่เฉิน ส่งเสื้อผ้าอาภรณ์สีดำให้ตั้งแต่เมื่อวาน ยามนี้กลับมองนางด้วยสายตาไม่เข้าใจ อะไรทำให้นางใจเย็นถึงเพียงนี้
"ท่านอู่เฉินไม่ได้ห้ามเจ้าไม่ให้ออกมา แต่ข้าเกรงว่าเจ้าจะได้รับอันตรายเมื่อศัตรูมาเยือน"
"ข้ารึ? ท่านพูดกับข้ารึ" นางหันไปถาม แต่ไม่ยอมให้เขาตอบ โบกมือไปมา "คิดมากน่า... ท่านซื่อหยูอี้ก็... เรือนอันงดงามของเทพอู่เฉินออกจะเงียบสงบเท่านี้ ศัตรูที่ไหนจะมาเล่า ข้าว่าไม่มี..."
ตูม!
พสุธาหินอันแข็งแกร่งซึ่งเรียงตัวกันอย่างสวยงามเป็นทางเดินเข้าเรือนด้านหน้าเกิดหลุมขนาดใหญ่ สิ่งมีชีวิตบางอย่างหล่นลงมาจากฟากฟ้าอย่างรุนแรง อาเป้ยกระโดดหลบอย่างทันท่วงที ปลายเท้าของนางเหยียบยืนอยู่บนสะพานไม้
ทางด้านหนุ่มร่างอ้อนแอ้นในฝั่งตรงกันข้ามกับนางอยู่ใกล้พื้นหินนั้นมากที่สุด หลังจากที่หลบหลีกการโจมตีไปได้อย่างฉิวเฉียด ซื่อหยูอี้ใบหน้าซีดเผือด ก้มลงมองพื้นอันสวยงามของเทพอู่เฉินถูกทำลายไม่มีชิ้นดี
"พวกเจ้า! บังอาจนัก"
ไม่ทันไร เซียวอี้หรูตามมาสบทบพอดี สองพี่น้องงูขาวและงูเขียวเกรี้ยวโกรธเป็นอย่างมากด้วยความที่ตนรักษาคำพูดเอาไว้ไม่ได้ จึงเข้าห้ำหั่นกับพลธนูในร่างยักษา เทพชั้นผู้น้อยในเรือนอีกห้าถึงหกเข้ามาร่วมวงด้วย
อาเป้ยหันไปทางสัตว์อสูรหนึ่งตน...
พยัคฆาสีขาวร่างกายห่อหุ้มด้วยเปลวอัคคี มองหน้านางอย่างหยิ่งผยอง เขี้ยวแหลมคมยาวยื่นออกมาพ้นปาก เยื้องย่างเข้ามาหานาง ผู้ออกจะประหลาดใจและตื่นเต้นเสียมากกว่าหวาดกลัว
"พยัคฆ์อัคคี... ข้าเคยอ่านจากตำราเล่มหนึ่งว่าท่านกินเนื้อมนุษย์ด้วย อย่ากินข้าเลยนะ ข้าไม่อร่อยแน่นอน หากว่าท่านไม่เชื่อ ลองถามท่านอู่เฉินได้ ข้าอยู่ในปากงูมาก่อน เห็นว่าข้าจะไม่อร่อยจริง ๆ"
"เจ้าไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปเมื่อมาเยือนเทวโลก กายของเจ้าคือสมบัติของเทพอู่เฉิน แต่ข้าไม่สนใจเจ้า ข้าต้องการหยกพันปี"
"ท่านต้องการหยกพันปีไปเพื่อการใด?"
"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"
"มันต้องเป็นเรื่องของข้าซี ข้าเป็นผู้พักอาศัย จะให้ข้ากิน ๆ นอน ๆ อยู่เฉย ๆ ทำตัวเปล่าประโยชน์[1] ได้ยังไง ข้าเห็นว่าท่านดูจะเป็นอสูรที่พูดจารู้เรื่อง ท่านลองตรึกตรองดูว่าเราควรพูดคุยกัน หรือจะสู้กันเสียให้หมดแรงทั้งสองฝ่าย"
"เจ้า! บังอาจบุกรุกทำลายอาณาจักรเทพ"
กลายเป็นเทพที่พูดจาไม่รู้เรื่อง งูเขียวคนพี่ดึงกระบี่ออกจากคมฝักแล้วเข้าต่อสู้ บ่าวลูกสมุนอีกห้านายเป็นงูออกมาปกป้องเรือน
ด้วยวิสัยของปีศาจพอได้กางกรงเล็บก็คงจะไม่ฟังนางอีกต่อไป
ต่างฝ่ายเข้าห้ำหั่นกันด้วยความโกรธแค้น ฝ่ายหนึ่งอยากได้หยกพันปี อีกฝ่ายหนึ่งปกป้องที่พักอาศัยด้วยการทำลายมันเสีย
ส่วนตัวนาง... ไม่เอาด้วยดีกว่า นางขี้เกียจฟาดฟันกับใคร
"เชิญท่านทั้งหลายตามสบาย ข้าไปก่อนล่ะ สู้กันให้หมดเรี่ยวแรง ฆ่าให้เกลี้ยงนะ"
[1] สำนวน : ทำตัวเปล่าประโยชน์ 吃白飯


## 4-1 阿贝的计划 แผนการของอาเป้ย

เทพอู่เฉินในร่างปีศาจมีช่วงเวลาจำศีลหลายราตรี สักห้าสิบถึงหนึ่งร้อยปีจะลอกคราบเก่าของตนสักครั้งเช่นเดียวกับนางเฟยอี๋ ใช้เวลามากหรือน้อยขึ้นอยู่กับพลังเวทในกาย ซึ่งหลังจากลงไปรับเครื่องบรรณาการบนโลกมนุษย์ เดินทางข้ามภพภูมิกลับมายังเทวโลกทำให้สูญเสียพลังไปมาก คงซ่อมแซมตนได้ไม่ดีนัก
เทพและปีศาจต่อสู้กันมาสองราตรีแล้ว...
อาเป้ยเดินไปเดินมาอย่างระวังไม่ให้เป็นภาระผู้ใด นางหลบเข้าไปนอนบ้าง เอามือปิดหูปิดประตูห้องเงียบเชียบ
เสียงกระบี่ดังกระทบกัน พื้นดินแตกหักเป็นเศษเป็นชิ้น เสียงตะโกนบริภาษอย่างเกรี้ยวกราด แสงสีเสียงทอดดังมาเป็นระยะ ต่างฝ่ายตะโกนโหวกเหวกโวยวายทะเลาะวิวาทกันไม่จบสิ้น ไม่มีวี่แววว่าฝ่ายใดจะยอมเลิกรา
ท้ายที่สุดนางก็ทนไม่ไหว จึงลองเดินหาห้องพักจำศีลของเทพอู่เฉินดูว่าอยู่ที่ใด
ห้องพักของเทพอู่เฉินหาไม่ยากนัก อยู่ถัดจากลานกว้างที่พวกเขากำลังต่อสู้กัน นางคิดว่าท่านเทพคงไม่กลัวเกรงในสิ่งใดเลยจำศีลอย่างโจ่งแจ้ง นางยังเห็นว่ามีบุรุษเทพรูปงามร่างสูงใหญ่แต่งการด้วยอาภรณ์งดงามดูมีภูมิฐาน และอีกสี่คงเป็นลูกสมุนของฝั่งเทพแห่งสายน้ำตามมาสมทบ
นางเคาะประตูห้องอย่างมีมารยาท ทว่าไม่ได้ยินเสียงผู้ใดตอบกลับมา จึงเปิดประตูเข้าไปอย่างถือวิสาสะ
"ข้าขออนุญาตทีเถอะ... เทพอู่เฉิน ประทานโทษ" พูดแล้วนางมองไปรอบ ๆ ห้องกว้างขวางมีโต๊ะมุกตั้งอยู่ตรงกลาง ดูสะดวกสบายและกว้างขวางกว่าห้องใต้ดินของนางซึ่งมีเพียงเตียงนอน โต๊ะตัวเล็ก ๆ สำหรับให้นางขีดเขียนอะไรบ้าง กระทั่งเตียงไม้ของท่านยังมีแผ่นไม้สลักงานประณีตเป็นลวดลายอสรพิษกั้นด้านข้างเตียงในฝั่งขวา ให้ความเป็นส่วนตัว ในฝั่งซ้ายของเตียงก็ชนชิดติดกำแพงอีกฝั่งหนึ่ง
นางมองไม่เห็นเจ้าของห้องเพราะผ้าคลุมเตียงสีดำที่บดบังเตียงนั้น นางก้าวเข้าไปเรียกท่านก็ไม่เห็นจะตอบนาง จึงเลื่อนมือขยับผ้ายกขึ้น
"เทพอู่เฉิน?" นางเบิกตากว้างอย่างแปลกใจ ก่อนจะเก็บอาการไว้ในสีหน้าเรียบเฉย เมื่อสภาพร่างกายของเทพหลงเหนียนผู้ยิ่งใหญ่ตามคำกล่าวอ้างของมนุษย์ บัดนี้ดูแทบไม่ได้
งูตัวใหญ่ยักษ์ร่างสูงเสียดฟ้ากลายเป็นงูตัวเล็กนิดเดียว! เหมือนงูเขียวหลังกระท่อมซอมซ่อของนาง เห็นว่านางจะตีตายไปหลายตัวแล้วนำซากศพมาประกอบอาหาร
"เจ้าถูกปีศาจรบกวนหรือยังไง จะมาหลบซ่อนตัวกับข้า เกรงว่าจะไม่เหมาะ"
นางส่ายหน้าไปมา "หามิได้เลยเทพอู่เฉิน สถานที่แห่งนี้เป็นที่พักอาศัยของท่านเพียงผู้เดียว ข้ามิบังอาจ ข้าขออภัยที่ถือวิสาสะเข้ามา"
เทพอู่เฉินเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง ขณะขดตัวเป็นวงกลมบนผ้าห่มผืนอุ่น
อาเป้ยรับรู้ได้ว่าท่านคงเสียหน้าพอประมาณ เมื่อนางก้มหน้าลงมองคราบที่เกาะติดอยู่บนร่าง จะหลุดก็มิหลุด แถมร่างสีดำทะมึนกลายเป็นสีใสมองทะลุผ่านเห็นองค์ประกอบข้างใน
ใสบางมากจนนางรู้สึกตกใจ เหตุใดท่านถึงกลายเป็นปีศาจอ่อนแอเพียงนี้
นางมิกล้าพูดออกไป ยกมือขึ้นสะบัดผ่านใบหน้าของนางครั้งหนึ่ง เพื่อทำความสะอาดห้องให้กลับมาเรียบร้อย เสกผ้าห่มผืนใหญ่ผืนหนึ่งเป็นผ้าห่มหนังสัตว์สีขาว
"เทพอู่เฉิน... ข้าขออนุญาตเสียมารยาท แต่ข้าเกรงว่าเรือนท่านจะไม่เหลือแม้ดอกไม้สักกลีบหนึ่งให้ชื่นชม เทพแห่งสายน้ำก็มีแต่จะเสียพลังเวท เสียแรงเปล่าหากยังดันทุรังต่อสู้กันไปไม่จบสิ้น ครั้งนี้ข้าขอร้อง... ช่วยทำตามแผนการของข้าทีเถิด"
เทพอู่เฉินอ่อนน้อมถ่อมตนกว่าที่นางคิด ในยามอ่อนแอท่านไม่หยิ่งทระนงตนแม้แต่น้อย ยังยอมทำตามแผนการของนาง
นางเดินเลี่ยงออกมานั่งบนสะพานไม้ คอยหลบหลีกการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายโดยไม่ตอบโต้ ​เอี้ยวตัวไปทางซ้ายทีขวาที กระโดดขึ้นกลางอากาศแล้วนั่งลงอย่างเดิม เด็ดลูกท้อมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย กว่าจะมีคนสนใจนางก็เล่นเอาเหนื่อย
อสูรพยัคฆ์ในร่างงามสง่าล้อมด้วยเปลวอัคคีหันมามองนาง จึงได้ทีพูด
"พวกท่านจะสู้กันเพื่ออะไร? ข้าไม่เข้าใจ พวกท่านไม่เหน็ดเหนื่อยกันเลยหรือยังไง"
"ส่งหยกพันปีมาให้ข้า เทพอู่เฉินจำศีลอยู่ ข้ารู้ดี ออกมา..."
"เทพอู่เฉินขอตัวลาไปได้สักพักหนึ่งแล้ว ฝากข้ามาบอกพวกท่านด้วยว่าจะไปจำศีลในอ้อมอกท่านแม่ เพราะว่าท่านรำคาญหู เสียงพวกท่านเอะอะโวยวายอยู่ตลอด"
"เจ้าโกหกข้า! เทพอู่เฉินจะต้องอยู่เฝ้าสมบัติล้ำค่าเยี่ยงหยกพันปี..."
"ท่านไม่เชื่อข้าก็ลองไปค้นหาในเรือนท่านดูซี ท่านอู่เฉินอนุญาตให้พวกท่านเข้าไปชมเรือนได้ในฐานะแขก เทพอู่เฉินได้แจ้งกับข้าว่าท่านต้อนรับเทพได้ ย่อมต้อนรับปีศาจได้เช่นกัน..."
ฟังไม่เข้าท่าเลยสักนิด! คราวนี้ปีศาจทุกตนมองนางเป็นตาเดียว พวกเขาแลดูเกรี้ยวกราด เคียดแค้นชิงชัง ทว่ากลับคาดหวังในสิ่งที่นางพูด
"เป็นไปได้อย่างไร? เจ้านำความใดมาพูด เทพอู่เฉินฝักใฝ่ฝ่ายเทพมากี่พันปี"
"เทพอู่เฉินเองก็เป็นครึ่งปีศาจ พวกท่านไม่ยอมเปิดใจฟังต่างหากเล่า เอาเถอะ พวกท่านไม่เชื่อข้า เชิญประลองฝีมือกันต่อตามอัธยาศัย... แต่ท่านปีศาจว่ามาหาเทพอู่เฉินมิใช่หรือ สู้ไปถามท่านให้รู้เรื่องรู้ราวว่าหยกพันปีอยู่ที่ใด หรือจะไปตามหาท่านแม่ของเทพอู่เฉิน ลองถามนางดูว่าบุตรชายอยู่ที่ใด"
อาเป้ยยั่วโทสะทั้งเทพและปีศาจได้ถูกจุด นางเฟยอี๋ไม่ใช่ปีศาจใจดี หากมีผู้ใดไปถามหาบุตรชายเพื่อทำร้ายแล้วละก็ นางพร้อมจะกลืนปีศาจตนนั้นลงท้องด้วย
เทพแห่งสายน้ำผู้สูงศักดิ์เห็นจะทนฝีปากนางไม่ไหวจึงก้าวเข้าไปใกล้ ๆ นาง ต่อว่านางอย่างโจ่งแจ้ง
"แม่นางอย่ายุ่มย่ามเรื่องของเทพจะดีกว่า และเจ้าเป็นสตรี การใดไม่ควร ก็เงียบเสีย"


## 4-2 阿贝的计划 แผนการของอาเป้ย

นางยิ้มแล้วจึงพูด "ข้าขออภัย แต่อาจารย์ข้าพร่ำสอนเรื่องการมีมารยาท หากผู้ใดถามคำถามข้า ข้าควรต้องตอบให้ชัดเจนเท่าที่ข้าทราบ แถมตัวข้ายังมิใช่สตรี มิใช่ภรรยาของผู้ใด ข้าอยู่เยี่ยงบุรุษมาทั้งชีวิต บนโลกมนุษย์ข้ามีป้ายชื่อเด็กชาย เป็นข้ารับใช้นักพรต ตัวข้าไม่เคยมีแม้โอกาสจะได้ปักปิ่นผมเยี่ยงสตรีด้วยซ้ำ"
นางยังอวดป้ายชื่อบุรุษของนางว่าอาเป้ย ซึ่งมีสีแตกต่างไปตามแคว้นที่อาศัยให้เทพดูเสียด้วย ทว่าเหล่าเทพคงไม่ได้สนใจ ถือโอกาสพักเอาแรงระหว่างทุกคนหันมองนางเป็นตาเดียว
ในเมื่อนางเป็นผู้ไม่เกี่ยวข้อง จึงไม่มีผู้ใดชิงชังนาง อย่างมากคงแค่รำคาญใจเท่านั้น อาเป้ยถีบขาทะยานขึ้นอากาศ​ เหยียบลงบนพื้นหินหน้าพยัคฆา
นางเกิดมีความคิดว่าสัตว์อสูรตนนี้เฉลียวฉลาดกว่าตนอื่น น่าจะพูดจารู้เรื่อง
"ข้าว่าท่านเอาเวลาไปตามหาหยกพันปีเสียดีกว่า ในเมื่อท่านอู่เฉินให้คำอนุญาตแล้ว ท่านบอกด้วยตัวท่านเองว่ามันอยู่บนเกาะเทพอุดรแห่งนี้ ยังฝากข้าเป็นธุระมา ทั้งเทพและปีศาจ เชิญตามอัธยาศัย" นางก้มศีรษะทำความเคารพทั้งสองฝั่งอย่างนักปราชญ์ ผู้มีปัญญาเป็นที่ตั้ง ต่างฝ่ายจึงสงบสติอารมณ์ลงเพราะคารมของนาง
"ข้าเอง... อยู่เฉย ๆ ไม่มีอะไรจะทำ นึกอยากยลโฉมเจ้าหยกพันปีว่ามันจะงดงาม วิเศษถึงเพียงไหน พวกท่านถึงแย่งชิงเหลือเกิน ข้ามีความเห็นว่าหากผู้ใดเป็นฝ่ายเจอมันก่อน ค่อยประลองยุทธ์กันอีกครั้งหนึ่งว่าใครสมควรได้เป็นเจ้าของมันดีหรือไม่?"
นางพูดได้ดี! ในที่สุดก็สามารถเกลี้ยกล่อมปีศาจได้สำเร็จ ถึงแม้ว่าฝั่งเทพอาจไม่เห็นด้วยกับนางนัก กลับทำได้เพียงมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
ปีศาจหลายตนมีนิสัยใจเร็วด่วนได้ จึงรีบไปตามหาหยกพันปีบนเกาะแห่งนี้
ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเรื่องสูญเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ปีศาจต่อสู้กับเทพไป ไม่เคยรู้แพ้รู้ชนะ อย่างมากก็เสมอตัว สู้แยกย้ายกันไปตามหาสมบัติล้ำค่าคงดีเสียกว่า ปีศาจและอสูรส่วนหนึ่งพยายามตามหาเทพอู่เฉินเพื่อเอาความเรื่องหยกพันปีให้ได้ในเรือนของท่านแต่ไม่พบเจอผู้ใด อีกส่วนก็แยกย้ายไปในเทือกเขาทิศอุดร
"จะซ่อนหินต้องซ่อนไว้ในหิน"
"เหนือเขายังมีเขา เหนือฟ้ายังมีฟ้า"
"เริ่มต้นดี ลงท้ายก็จะดี"
แต่ละถ้อยคำของนางเต็มไปด้วยคารมคมคาย บาดใจเหล่าอสูรยิ่งนัก
แต่นางเพียงพูดไปอย่างไร้แก่นสาร ไม่มีสาระใด ๆ ทั้งสิ้น นางตามไปให้ความช่วยเหลืออสูรด้วยการชี้ไปคนละทาง
เหล่าอสูรพวกนี้ไม่มีสมองหรืออย่างไร ถึงได้ไม่ทันเล่ห์กลนาง จะมีพยัคฆ์อัคคีที่ฉลาดกว่าตัวอื่นเสียหน่อย แต่ก็ยังไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวของนางอยู่ดี
เทือกเขาแห่งทิศอุดรกว้างใหญ่ไพศาล นางเหาะเหินเดินอากาศ ใช้วิชาตัวเบาผลัดวิ่งไปเคียงข้างเทพแห่งสายน้ำทั้งสองผู้ขออาสาตามมาคุ้มกันนาง เพราะบ่าวงูและเทพแห่งสายน้ำทิศประจิมที่เหลือจะร่วมมือกันเก็บกวาดเรือนเทพอู่เฉินให้กลับมาสะอาดงดงาม ซ่อมแซมพื้นหิน พรรณพฤกษาที่ล้มตายไปด้วยเวทแห่งการฟื้นฟูรักษา
อาเป้ยคิดว่านางไม่ได้ใช้กำลังเกินตัวมากไป นางไม่ได้ช่วยเหลือพวกเขาในการซ่อมแซมเรือน นางก็หาทางวิ่งเล่นของนางไป นางหยุดแวะแหล่งน้ำแห่งหนึ่ง เอามือกวักดูว่ามันปลอดภัยหรือไม่ ก่อนจะดื่มมันด้วยการกรีดปลายนิ้วรินใส่ใบไม้สีเขียวเสียก่อน
อย่างน้อยนางพยายามจะปฏิบัติตนเยี่ยงสตรี เมื่อนางได้เป็นสตรีสมใจนางแล้ว ส่วนเรื่องระยะห่างของบุรุษ นางยังคงระมัดระวังไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้นางเกินสามย่างก้าวตามคำสั่งของท่านอาจารย์
"เจ้าเป็นสตรีฉลาดรอบคอบ สง่างามสมเป็นนักปราชญ์ ถึงจะเป็นข้ารับใช้ ข้าไม่อยากจะเชื่อหากไม่พบแม่นางด้วยสองตาตนเอง"
เทพเฟยหลิงยังคงจับจ้องใบหน้างามหมดจดด้วยนัยน์ตาเปล่งประกายสีมรกต ดวงตาอันเป็นสัญลักษณ์ของเทพแห่งสายน้ำ ไล่สายตามองผิวขาวลออผ่องบนหลังมือ บนลำคอเพรียวระหงดูงามสง่า ในเมื่อเมืองฟ้านี้มีสตรีมากมายให้ชื่นชมเสียเมื่อไร
ร่างบอบบางของนางช่างน่าทะนุถนอม เอวคอดเล็กคาดด้วยเชือกในชุดสีดำ ถักทอด้วยลวดลายของอสรพิษซึ่งมีเท้าทั้งสี่และกรงเล็บเช่นเทพมังกร เป็นอาภรณ์ที่มีผู้เดียวบนเทวโลก ปิ่นปักผมลวดลายดอกไม้ ตรงกลางเป็นมุกสีดำสนิท ของหายากจากทะเลลึกแห่งทิศอุดร
เป็นที่น่าเสียดายยิ่งนัก...
ทุกอย่างบนเรือนร่างงามของสตรีตรงหน้า เป็นสมบัติของเทพอู่เฉิน
"ท่านคงต้องเชื่อ ข้าเป็นข้ารับใช้ท่านอาจารย์ นักพรตผู้ทรงศีล แต่ข้าทำงานด้วยศักดิ์ศรี อาจารย์ฮุ่ยหมิงไม่อนุญาตให้ข้าก้มหัวให้ผู้ใด ท่านกำชับนักหนาเรื่องการทำงานตรงไปตรงมา"
"ข้าเห็นด้วยกับเจ้า เจ้าพูดจาฉะฉาน คารมคมคาย"
เทพฟางหรงเอ่ยปากชมตามเทพแห่งสายน้ำผู้พี่ โดยไม่ละวางตาไปจากใบหน้านิ่งเฉย ริมฝีปากคู่งามเคลือบสีชมพูแดงปานกลีบดอกไม้แรกแย้มบาน แม้นางจะมีตราลักษณะคล้ายงูไฟตรงกลางหน้าผาก อันบ่งบอกว่านางเป็นสมบัติของเทพปีศาจอสรพิษ
"ท่านเชยชมข้ามากไป"
อาเป้ยบ่ายเบี่ยงคำเยินยอนั้น นางยืนอยู่ระหว่างกลางบุรุษเทพรูปงามทั้งสอง ซึ่งเอาแต่จ้องนางไม่เลิก นางรู้ตัวจึงก้าวถอยออกอย่างระวังตัว เป็นเรื่องบังเอิญนัก หางตานางดันเหลือบมองไปบนผิวน้ำ
เงาของเทพฟางหรงบดบังแสงอาทิตย์อยู่ สะท้อนลงน้ำปรากฏเป็นรูปทรงประหลาด คล้ายว่าจะเป็นหินใต้น้ำจึงเห็นเป็นเช่นนั้น นางขมวดคิ้วเขาหากัน ก้าวเข้าไปใกล้ ๆ สายน้ำสีมรกต
"มีอะไรหรือ? แม่นาง..."
"ข้าว่าเงาบนผืนน้ำนี้คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นรูปบ้าน... ไม่น่าจะใช่บ้านของเทพอู่เฉิน"
"เหมือนเรือนของท่านพ่อข้า มีต้นไม้ไม่มากแต่เต็มไปด้วยสระบัว ล้อมรอบนั้น"
"เป็นจริงด้วยท่านพี่ ประหลาดนัก แม่น้ำสายนี้ไม่น่าจะมีหินที่ประกอบกันได้เป็นรูปร่างเรือนของท่านพ่อไปได้ มันเรียงตัวกันอย่างพอดีเสียจริง"
เปรี้ยง!
เสียงอัสสุนีบาตดังก้องไปทั่วนภาลัย ประหนึ่งพิรุณกริ้วหากจะตกลงมาสักหยดหย่อมก็ไม่มีแม้สักหยดเดียว บุรุษเทพรีบก้าวถอยจากสตรีของผู้อื่น หลังจากที่หน้าผากแทบจะชนกันเพราะเฝ้ามองเงาในแหล่งน้ำ
อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองฟ้าจึงหันไปบอกเทพแห่งสายน้ำ "ท้องฟ้าแปรปรวนยังกับว่ามิใช่เทวโลกยังไงยังงั้น ข้าว่าเรารีบกลับกันดีกว่า"


## 4-3 阿贝的计划 แผนการของอาเป้ย

ผ่านไปสามราตรีกาลไม่มีอะไรคืบหน้า
ปีศาจนับสิบตนยังพยายามตามหาเทพอู่เฉินในเรือนแต่ไม่พบท่านตามที่นางว่า
ทางด้านฝั่งเทพเลิกต่อต้านอสูรปีศาจ ปล่อยให้เดินไปเดินมาตามใจ ระหว่างรอก็ชักชวนกันฆ่าเวลา นั่งฝึกปัญญาด้วยหมากเซี่ยงฉี เหล่าเทพผู้น้อยช่วยกันซ่อมแซมพื้นเรือนด้านหน้าให้กลับมาสวยสะอาดเรียบร้อยดังเดิมแล้ว บ่าวงูทั้งสองยังกลับมาเอาความกับนางเรื่องเทพอู่เฉินไปอยู่ที่ใด
"หวังว่าเจ้าจะไม่โป้ปดพวกข้า มิฉะนั้นเจ้าจะถูกลงโทษสถานหนักทีเดียว"
"ท่านรอถามเทพอู่เฉินด้วยตัวท่านเองก็แล้วกัน ท่านซื่อหยูอี้ ท่านเซียวอี้หรู ข้าหน่ายจะอธิบายความให้ท่านฟัง เพราะว่าท่านไม่เคยจะฟัง"
อาเป้ยกำลังวัดฝีมือกับเทพแห่งสายน้ำ บนโต๊ะหินใต้ต้นไม้สูงใหญ่ ลมพัดเย็นสบาย นางคีบหมากเฉียมุ่งไปดักโจมตีถึงในบ้านของอีกฝ่าย ทว่านางคงไม่ชำนาญงาน จึงไม่ได้ดูเลยว่ามีองครักษ์คอยป้องกันอยู่
"เก็บพลังเวทไว้ใช้ยามจำเป็น กำชัยชนะโดยไม่ต้องออกรบ เจ้าเฉลียวฉลาดนัก อาเป้ย" เทพแห่งสายน้ำเอ่ยคำชื่นชมนาง จากเคยว่านางเป็นสตรีควรนิ่งเงียบเสียก็เปลี่ยนความคิดใหม่
บนโลกของทวยเทพ เทพสตรีออกเรือนแล้วยังต้องเชื่อฟังและอยู่ในโอวาทสามีเช่นเดียวกับมนุษย์ ในขณะที่บุรุษเทพยอมโอนอ่อนให้ภริยาบ้างเพื่อประคับประคองชีวิตคู่ ต่างฝ่ายให้เกียรติกัน ครองคู่กันไปตลอดกาลตราบจนกายเทพจะแตกสลาย
"สมกับที่เป็นศิษย์นักพรตฮุ่ยหมิง ข้าเคยได้ยินจากท่านพ่อว่าเซียนผู้นั้นเก่งฉกาจ เดิมทีเป็นนักพรตผู้บำเพ็ญเพียร อุตสาหพยายามอย่างยากยิ่ง จนได้เป็นเซียน มีพละกำลังเยี่ยงเทพ จึงเรียกว่าเป็นเทพเซียน"
บุรุษเทพรูปงามพูดไปเล่นไปอย่างคล่องแคล่ว ตรงข้ามกับอาเป้ย นางขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง คิดแล้วคิดอีกกว่าจะเดินหมากแต่ละตาได้ กระทั่งถึงตาสุดท้าย นางถูกโจมตีย่อยยับไม่มีเหลือ แม้แต่เบี้ยก็ถูกสังหารเรียบ
นางจะไปเก่งหมากรุกได้อย่างไรเล่า!
นอกจากงานดูแลนักพรต ฝึกวรยุทธ์ ทำการบ้านส่งอาจารย์ฮุ่ยหมิงให้ครบถ้วน ด้วยเวลาที่มีจำกัดในชีวิตของนางแต่ละวันก็ว่ายากเย็นแสนเข็ญแล้ว
อาเป้ยยกมือขึ้น ก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม เคารพท่านเทพแห่งสายน้ำคนพี่
"ข้าแพ้ราบคาบไม่มีเหลือแม้เบี้ยสักตัวบนกระดาน หมากกระดานหน้า ข้าเดินผิดถูกตรงไหนอย่างไร รบกวนท่านให้คำชี้แนะข้าด้วย เทพเฟยหลิง"
ศึกประลองสมองควรเป็นเรื่องชำนาญงานของนักปราชญ์ ผู้เฉลียวฉลาดเช่นนาง แต่พูดไปใครจะเชื่อ
นางแพ้ราบคาบ!
เหล่าปีศาจและอสูรเริ่มเหน็ดเหนื่อยกับการตามหาหยกพันปี ด้วยความที่เกาะเทพในฝั่งทิศอุดรนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล ในป่าทึบมีพรรณพฤกษามากมายหลากหลายชนิด ท้องนทีสีมรกตยาวสุดลูกหูลูกตา เทือกเขาทอดยาวเชื่อมต่อไปถึงทิศประจิม
ฝั่งยักษาอสูรวิ่งไปทั่วพื้นหญ้า พื้นหิน พื้นทราย ตามหาในแหล่งหนองน้ำก็หาได้พบไม่ หลายตนถือวิสาสะเข้ามาในเรือน ตามหาเทพอู่เฉินแต่ไม่พบท่านแม้เงา
ฝั่งเทพไม่ได้ออกแรงต่อสู้ แค่คอยเฝ้าดูแลข้าวของให้อยู่ที่เดิมของมัน ของวิเศษชิ้นอื่นนั้นไม่ได้รับอนุญาตให้แตะต้อง ของหายากไปกว่านั้นเทพอู่เฉินก็ไม่ได้วางเอาไว้ให้ใครหยิบง่าย ๆ และเหล่าปีศาจได้รับการให้เกียรติเป็นแขกจึงมีศักดิ์ศรีพอสมควร
อีกหนึ่งราตรีกาลผ่านพ้นไป ปีศาจต่างอ่อนล้าเหนื่อยแรงจึงกลับมาที่เรือนเทพอู่เฉินอีกครั้ง พยัคฆ์อัคคีก็ตามมาเอาเรื่องนาง
"เจ้า... หลอกลวงข้า หยกพันปีไม่ได้อยู่บนเกาะแห่งนี้"
"พวกท่านต่างมากันเอง ทึกทักกันเอาเอง ท่านหาของไม่พบเองจะมากล่าวหาว่าข้าไปหลอกอะไรท่าน ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ผู้ใดบอกท่านว่ามันอยู่กับท่านอู่เฉิน หากข้าเป็นเจ้าสวรรค์ ข้าจะไม่ปล่อยให้ของสำคัญเท่านี้อยู่ในมือครึ่งเทพครึ่งปีศาจ"
อาเป้ยยังคงใจเย็นแม้ต่างฝ่ายตั้งท่าเตรียมต่อสู้ นางรินชาใส่ถ้วยใบเล็ก ยกขึ้นจิบโดยไม่ใช้เวทเซียนแต่ทำทุกอย่างด้วยสองมือ
ถึงแม้ว่าเพลิงโทสะล้อมรอบกายพยัคฆ์อัคคี ด้วยความเกลียดชังเคียดแค้น สงครามกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
"แม่เฒ่าไม่มีทางโกหกพวกข้า หยกพันปีจะต้องอยู่ที่เรือนท่านอู่เฉิน"
"ท่านเคยได้ยินหรือไม่ว่า 'เลือดข้นกว่าน้ำ' เกิดวันใดเทพอู่เฉินส่งหยกพันปีให้กับมารดาของท่าน ไม่คิดหรือว่าภัยพิบัติจะมาเยือนเทวโลก หากเป็นข้าคงเลือกเก็บไว้เบื้องบน ในสถานที่ปลอดภัยกว่าไว้กับเทพอู่เฉิน ข้าว่า... พวกท่านมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ"
"นี่เจ้า! จงใจหลอกพวกข้าอย่างนั้นรึ"
เหล่าปีศาจแสนโง่เขลาเบาปัญญา ตั้งท่าต่อสู้อย่างสุดกำลังเมื่อโทสะเข้าครอบงำ
ยิ่งพยัคฆ์อัคคีดันถูกนางหลอกเข้าเสียแล้ว
ร่างพยัคฆ์ลุกเป็นไฟโชติช่วง ส่งเสียงคำรามลั่น ทั่วทั้งท้องฟ้าเกิดอสุนีบาต แสงเสียงดังสะท้านไปทั่วก่อนกระโจนกายเข้าหานาง
อาเป้ยตกเป็นผู้กระทำความผิดอย่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย นางกระโดดหลบสายฟ้าลูกใหญ่จากพยัคฆ์และคมกระบี่จากยักษาสองตน โต๊ะชากระเด็นกระดอน ถ้วยชาลายดอกเหมยในมือของนางแตกกระจาย นางถีบทะยานขึ้นฟ้าพร้อมเทพแห่งสายน้ำ วาดวงเวทสร้างตาข่ายจับกุมสัตว์อสูร
ศัตรูกำลังคลุ้มคลั่งเพราะถูกนางยั่วยุ จึงไม่ทันโจมตีนางด้วยกรงเล็บทั้งสี่
ขาของสัตว์อสูรถูกตรึงด้วยเวทสีเขียวอานุภาพร้ายแรง ธาตุน้ำดับธาตุไฟ บุตรชายของใต้เท้าจีกงทั้งสองเทพผู้มีพลังมหาศาล ยักษาอีกสี่ตนจะเข้าช่วยก็ไม่เป็นผล ซ้ำยังถูกมัดรวมกันไว้ด้วยเวทสีเหลืองทองอร่าม อักขระโบราณของสำนักวัดเทียนหลง
เหล่าปีศาจไม่สามารถต่อกรกับเทพในเวลานี้ ยังมีเซียนปราชญ์อีกหนึ่งคน ตัดกำลังให้เหน็ดเหนื่อยเสียก่อน จึงยอมจำนนรับความพ่ายแพ้ ถูกจับกุมตัว มัดรวมกันไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่


## 5-1 金莲花 ดอกบัวสีทอง

พยัคฆ์อัคคียอมบอกความจริงต่อเทพว่าต้องการหยกพันปีไปฟื้นฟูพลังกายของบุตรชายตัวน้อย ซึ่งเล่นซนไปสักหน่อยจึงถูกพิษของป๋ายเซี่ย
สัตว์อสูรจำพวกปูยักษ์มีวิถีนักล่าที่แปลกประหลาด ไม่กลืนเหยื่อเข้าไปทว่าจะฝังคมเขี้ยวไว้ รอให้แผลเน่าและถูกพิษกัดกินเสียก่อน ให้เหยื่อทุรนทุราย ร่างกายขยับไม่ได้เมื่อไรค่อยกลับมาจัดการอีกครั้งหนึ่ง
ทั้งปีศาจและอสูรไม่ใช่ทุกเผ่าจะเป็นมิตรที่ดีต่อกัน อสูรหลายตนนี้เป็นพวกเดียวกับพยัคฆ์อัคคี ซึ่งเป็นสัตว์อสูรในตำนาน จัดอยู่ในระดับที่มีพละกำลังใกล้เคียงกับปีศาจ
ส่วนอสูรปักษาซึ่งมาก่อกวนคราวก่อนนั้นต้องการหยกพันปีไปทำอะไรไม่รู้ได้ ถึงคราวนี้ไม่มาปรากฏตัวแต่คราวหน้าไม่รู้ว่าจะมาหรือไม่
อาเป้ยเห็นสัจธรรมอีกข้อหนึ่งว่ามนุษย์มีการแบ่งแยกเป็นหลายชนเผ่า เหล่าปีศาจและอสูรก็เช่นกัน ถึงบนเทวโลกไม่วุ่นวายเท่าโลกมนุษย์ แสนจะวุ่นวายนัก ต่างฝ่ายสู้รบกันเพื่อสนองกิเลส
ยกตัวอย่างเช่นท่านเจ้าเมืองหลงอี้จินผู้ส่งเครื่องสังเวยให้แด่เทพด้วยความเชื่อของท่าน ก็ปรารถนาต้องการอำนาจจากเทพ หวังให้ผู้คนเคารพสยบต่อท่าน
ณ สถานที่แห่งนี้ปีศาจยังอาจกลืนกินปีศาจด้วยกันเองเพื่อสูบพลังเวท
ในขณะที่เทพล้วนฝักใฝ่การบำเพ็ญเพียร ปลีกวิเวกเพื่อสำเร็จผลเป็นเซียน ไม่ใคร่สนใจว่าผู้อื่นลำบากเดือดร้อนหรือไม่อย่างไร
ใจนางอยากช่วยเหลือพยัคฆ์อัคคีตนนี้ นางเข้าใจความรักของแม่ว่ายิ่งใหญ่เพียงใด แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยปาก เสียงเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้นบนท้องนภา
"ป๋ายเซี่ยเป็นปูอสูรตระกูลน้ำ หนึ่งในอสูรราตรี ยาถอนพิษอยู่ในเรือนเทพแห่งสายน้ำ"
สายตาทุกคู่มองไปทางเทพในร่างอสรพิษกายายิ่งใหญ่คับฟ้า นัยน์ตารุธิระเปล่งประกาย กลุ่มควันสีดำสนิทจำนวนมากมายรอบกายเทพปีศาจ บ่งบอกว่าการจำศีลเสร็จสมบูรณ์
เทพอู่เฉินกลับร่างบุรุษสวมอาภรณ์สีดำ แตะปลายเท้าลงพื้นดินอย่างสง่างามน่าเกรงขาม
"ท่านคงต้องรอเสียหน่อย ข้าจะไปนำดอกบัวสีทองในเรือนใต้เท้าจีกงมาแก้พิษให้ลูกชายท่าน"
"ข้ารอไม่ได้"
น้ำเสียงของพยัคฆ์อัคคีเต็มไปด้วยความก้าวร้าว ด้วยนิสัยอย่างพยัคฆ์ แม้ถูกล่ามไว้ด้วยโซ่อักขระสีทองฝีมือของอาเป้ย ซึ่งนางมีสีหน้าไม่สดใสนัก เมื่อไม่สามารถปล่อยพยัคฆ์อัคคีให้เป็นอิสระ
สัตว์อสูรตัวเล็กที่ซ่อนเร้นกายอยู่ในกระเป๋าเวทของมารดาผู้เหนื่อยล้าอ่อนกำลัง บริเวณข้างใต้ท้องพยัคฆ์ทำให้มันไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ถนัด ในที่สุดก็ต้องยอมรับความพ่ายแพ้
"ท่านต้องยอมลดศักดิ์ศรีลงหากต้องการความช่วยเหลือจากเทพ ตัวข้าไม่ได้โกหกท่านเรื่องหยกพันปี ข้าหาได้รู้ไม่ว่ามันอยู่ที่แห่งใดบนเกาะเทพอุดรนี้ แต่ถ้าท่านไม่อยากจะรอนาน ไปกับพวกข้า..." ในน้ำเสียงเด็ดขาดราวคำสั่งประกาศิต อาเป้ยหน้าตาเบิกบานเพราะว่านางจะได้ไปชมดอกบัวสีทอง นางถูกหยุดเอาไว้ด้วยนัยน์ตาสีแดงฉานในบัดดล
"เจ้าอยู่ที่นี่ อาเป้ย"
อาเป้ยโวยวาย "โธ่! เทพอู่เฉิน ขอข้าไปด้วยซี ข้าเป็นผู้กระทำผิด หลอกลวงเหล่าปีศาจให้หัวเสียอยู่ตั้งหลายวันหลายคืน ข้าควรจะต้องไป"
"ให้นางไปด้วยเถิดท่าน แล้ว... เชือกนี้อยู่ในมือนางด้วยกระมัง"
นางล่ามพยัคฆ์อัคคีเหมือนเป็นสัตว์ตัวหนึ่งเท่านั้น เทพแห่งสายน้ำคนพี่เห็นพ้องต้องกัน ตามมาสมทบ เหยียบลงบนพื้นดินแล้วจึงเร่งเร้า
"รีบไปกันเถอะพวกท่าน ชักช้าไป จะไม่ทันการ"
อาเป้ยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส เพียงได้รับอนุญาตให้ติดตามไปเรือนเทพแห่งสายน้ำด้วย นางส่ายคอมองไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิดไร้แสงดาว
หนึ่งก้านธูปไม่สามารถใช้บอกเวลาในเทวโลก นางบอกไม่ได้ว่าเป็นยามจื่อหรือว่ายามโฉ่ว หนึ่งราตรีช่างแสนยาวนาน แต่บางวันนางรู้สึกว่ามันไม่นานนัก แสงอรุณก็ส่องหัวนางเสียแล้ว
อาเป้ยกระชับเชือกสีทองในมือแน่น นั่งคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อทรงตัวอย่างมั่นคง ในอุ้งมือหยาบของอสรพิษกายายิ่งใหญ่ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นเทพ พร้อมกันนั้น เสียงร้องแหลมเล็กของสัตว์อสูรตัวน้อย ฟังดูแล้วแสนเจ็บปวดทุกข์ทรมานทำให้นางก้มหน้าลงมองบริเวณใต้ท้องของมารดาพยัคฆ์ มันเอามือบังร่างตนไว้ ส่งเสียงคำรามเอ็ดลูกว่าไม่ให้ร้อง จากนั้นนางก็ไม่ได้ยินสุ้มเสียงใดอีก พวกมันต่างเงียบสนิทไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมา
ด้วยความสงสารเวทนา นางจึงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย... อดทนอีกสักนิดเถิด ข้าเชื่อว่าเทพอู่เฉินต้องหาสักหนทางช่วยชีวิตเจ้าให้ได้"
เทพอู่เฉินคอยเงี่ยหูฟังนางพูดคุยกับอสูรพยัคฆ์ ขณะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
ที่ผ่านมาเทพอู่เฉินไม่เคยให้ความช่วยเหลือใด ๆ แก่ปีศาจหรืออสูร ยังนึกรังเกียจความอ่อนแอของตนยามเป็นปีศาจ และเขาไม่เคยนึกชื่นชอบปีศาจ
กระนั้นยังไม่ใช่วิสัยของเทพอู่เฉิน จะยอมให้ผู้ใดใช้เขาเป็นพาหนะในการเดินทางไปไหน แม้กระทั่งการนำเครื่องสังเวยจากโลกมนุษย์เดินทางกลับมายังเทวโลก เขาไม่ใคร่สนใจว่ามนุษย์แสนอ่อนแอเหล่านั้นจะตายเพราะพิษจากคมเขี้ยวและน้ำลาย
ไม่รู้ด้วยเหตุอันใด เขาถึงได้โอนอ่อนยอมตามใจนาง วาดเท้ามังกรทั้งสามข้างที่เหลือ อีกหนึ่งนั้นให้เป็นที่นั่งพักพิงของนางและสองอสูร
ฝ่าเท้ามังกรแห่งสวรรค์เยื้องย่างในเวหาดังวิหคยักษ์ ร่างสีดำทะมึนปกคลุมด้วยไอปีศาจทำให้การเดินทางผ่านสายลมแรงกรรโชก อุปสรรคจากแม่น้ำและเทือกเขาทอดยาว ไม่ใช่ปัญหาต่อเทพปีศาจ
อย่าว่าแต่เทวโลกเลย การข้ามเขตในภพภูมิเดียวกันหรือคนละภพภูมิ เทพอู่เฉินไปไหนมาไหนได้โดยไม่ลำบากแม้แต่น้อย เขาเพียงเป็นเทพอยู่ติดเรือน ไม่ใคร่จะชอบการเดินทางนัก
"เทพอู่เฉินท่านแข็งแกร่ง มีเมตตากรุณาถึงเพียงนี้ ท่านช่วยเหลือผู้ใดได้ท่านก็จะช่วย เชื่อข้าเถิดว่าท่านไม่ได้โกหกเรื่องที่ท่านจะต้อนรับปีศาจเช่นกัน ข้าไม่อยากให้พวกท่านทั้งหลายทะเลาะกัน ข้าจึงยินดีเอาหัวเป็นประกัน"
"คำพูดของเจ้ามีความจริงแค่สองส่วน อีกแปดส่วนล้วนแล้วแต่เป็นคารม ระวังให้ดี สักวันศีรษะเจ้าจะกระเด็นจากบ่าเพราะปากของเจ้า"
บุรุษเทพในร่างอสรพิษแลดูเกรี้ยวกราด นางพูดอะไร ก็จะเห็นเป็นตรงกันข้ามไปเสียหมด ทว่านางกลับเอาอกเอาใจท่านเทพเสียเหลือเกิน


## 5-2 金莲花 ดอกบัวสีทอง

"ข้าเชื่อก็คือเชื่อ... ท่านเคยได้ยินไหมว่าเปลี่ยนความเชื่อมนุษย์นี้ยากกว่ายกภูเขาทั้งลูกเสียอีก"
"ข้าเพิ่งจะเอ็ดเจ้า"
"ข้าขอนับเป็นความหวังดี ใช่ว่าท่านอยากจะเอ็ดจะว่าข้าเสียเมื่อไร ท่านใจดีกับข้า" นางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง "และที่ท่านยอมช่วยเหลือพยัคฆาน้อยวันนี้ นับเป็นบุญกุศลของท่าน ข้าเชื่อเรื่องบุญกรรมวาสนา การทำความดี สิ่งดี ๆ จะย้อนกลับมา"
อาเป้ยยิ้ม เงยหน้ามองเทพอู่เฉินในร่างสีดำทะมึนด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์ ถึงแม้ว่าเทพอู่เฉินคงไม่สบอารมณ์นางนัก ไม่หลงกลคารมนาง
"เจ้าพูดจาได้ดี... ทั้งที่เพิ่งจะขังเทพผู้ยิ่งใหญ่ของมนุษย์เอาไว้ใต้ที่นอนในห้องใต้ดิน ห่อร่างข้าด้วยผ้าห่มเหม็นเน่าของเจ้า ทำให้ข้าในร่างครึ่งงูครึ่งบุรุษต้องติดอยู่ใต้เตียงถึงสองคืน"
อาเป้ยเพิ่งนึกออกว่าลืมท่านเทพเอาไว้ หลังร่ายเวทอำพรางตาเปลี่ยนประตูให้กลายเป็นกำแพง
ส่วนตัวนางนั่งน่ะหรือ เล่นหมากเซี่ยงฉี หัวเราะร่าเริงบันเทิงใจ ไปเที่ยวชมพรรณพฤกษาในป่ากับสองบุรุษเทพแห่งสายน้ำ!
阿贝 อาเป้ย...
宝贝 bǎobèi (เป่าเป้ย)
ลูกรัก ที่รัก...
ชื่อของนางคงมีรากฐานมาจากคำในความหมายว่านางคือผู้เป็นที่รักต่อทุกสรรพสิ่ง
เทพอู่เฉินมองเห็นความไม่น่าไว้วางใจของเทพเฟยหลิงและเทพฟางหรง เทพเจ้าแห่งสายน้ำทั้งผู้พี่ผู้น้องอาจไม่ได้พบเจอสตรีในเทวโลกบ่อยนัก ถึงได้ทำตัวเป็นบุรุษเทพเจ้าชู้ชีกอ เล่นหูเล่นตากับนาง แต่นางก็หาได้รู้สึกตัวไม่
อาเป้ยไม่มีจริตมารยาเยี่ยงสตรีด้วยซ้ำไป ไม่ว่านางจะอ้าปากพูดจาห้าวหาญ กระโจนกายขึ้นเวหาด้วยกำลังภายในหรือนางจะทำอะไร ท่วงท่าสง่างามแข็งแรงเหล่านั้นเฉกเช่นบุรุษนักปราชญ์ อย่างที่นางว่าประพฤติตนเป็นบุรุษมาทั้งชีวิต
เทพอู่เฉินทราบดีทุกเรื่องในระหว่างจำศีล ราวสองตาเห็นโดยแจ่มแจ้ง! จึงไม่ใคร่พอใจนัก เมื่อเหยียบย่างลงบนไอน้ำสีขาวด้วยเท้าทั้งสี่ จำแลงกายกลับร่างเดิมในอาภรณ์สีดำ พร้อมกับมนุษย์และสัตว์อสูร มาถึงไล่เลียกันกับบุตรชายของเทพเจ้าแห่งสายน้ำซึ่งเดินทางมาทางน้ำ ทั้งสองรีบปรี่เข้ามาหานาง
"บัวสีทองมีไม่มาก เบ่งบานเพียงปีละครั้ง ข้าจะลองเข้าไปถามท่านพ่อดู" เทพเฟยหลิงอาสาเป็นธุระให้นางอย่างเต็มใจ อาจเป็นเพราะได้ประลองฝีมือหมากเซี่ยงฉี พูดคุยกันหลายวันจนรู้สึกสนิทสนม
นางยกมือคารวะเทพแห่งสายน้ำเพื่อขอความช่วยเหลือ รบกวนเป็นธุระให้นางด้วย
หากไม่เป็นเพราะว่านางเป็นคนเอ่ยปาก สถานที่แห่งนี้ไม่ต้อนรับอสูร ปีศาจตนไหนก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เหยียบแม้กระทั่งพื้นหินดินทรายในเขตของใต้เท้าจีกง
แต่คงจะต้องละเว้นเอาไว้หนึ่งซึ่งเป็นเพียงครึ่งปีศาจ แลดูเกรี้ยวกราดตลอดเวลา เทพอู่เฉินเห็นอยู่ว่าบุรุษเทพทั้งสองลอบยิ้มกรุ้มกริ่มให้นาง
"สำรวมกิริยาเสียบ้างนะอาเป้ย ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยเจ้าอสูรตนนี้"
อาเป้ยมีสีหน้างุนงง นางไม่ทราบว่าเทพอู่เฉินพูดถึงเรื่องอะไร นางเดินตามเข้าไปในเรือนกว้าง ข้างใต้เรือนล้อมรอบด้วยลำน้ำที่มีไอควันสีขาวลอยไปทั่ว
ใต้เท้าจีกงได้รับสารจากบุตรชายมาก่อนหน้านี้ จึงเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี
"ข้าไม่อยากจะมีปัญหาสักเท่าไร หากข้าได้ให้ความช่วยเหลือปีศาจสักตนหนึ่ง อีกมากมายก็จะตามมาขอให้ข้าเป็นธุระช่วยเหลือบ้าง"
"ข้าขออภัยเถิดใต้เท้า อาจารย์ข้าเคยได้เปรยคำหนึ่งกับข้าว่า 'เมตตาธรรมค้ำจุนโลก' พระโพธิสัตว์ยังหาได้ย่อท้อ ถดถอยต่องานช่วยเหลือทุกสรรพสิ่งแม้สักชีวิตหนึ่งเลย ข้ามีความเห็นว่าความเสียสละอันยิ่งใหญ่นี้ คงเป็นเช่นเดียวกับผู้มีเมตตาเยี่ยงเทพ ย่อมยินดีช่วยเหลือผู้เดือดร้อนอย่างเต็มที่ เต็มกำลัง"
ใต้เท้าจีกงหัวเราะเสียงดัง เมื่อสตรีนางหนึ่งแย่งเทพอู่เฉินพูดด้วยกลัวว่าท่านจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยเหลือพยัคฆ์อัคคี จนทุกคนมีสีหน้างุนงงไปเสียหมด
"แต่ข้าหาใช่พระโพธิสัตว์ไม่ ข้ามิบังอาจเทียบเท่าท่านได้ อืม... ข้าได้ยินเรื่องของเจ้าจากตาเฒ่าฮุ่ยหมิงมามาก อาเป้ย"
"ใต้เท้ารู้จักอาจารย์ข้าด้วยหรือ?"
อาเป้ยท่าทางดีใจ เมื่อใต้เท้าจีกงก้มหน้าลงมองสตรีตัวเล็กเพียงระดับบ่าของเหล่าบุรุษด้วยแววตาเอ็นดู นึกถึงสหายเก่าขึ้นมา
"เจ้าฮุ่ยหมิงน่ะ รู้จักกับข้าเป็นอย่างดี เทพเซียนนักพรตผู้แก่กล้าวิชา เคยข้ามมายังเทวโลกเพื่อบำเพ็ญเพียรจนบรรลุถึงนิพพาน ถึงมนุษย์จะไม่มีใครชอบตาเฒ่านักเพราะชอบจุ้นจ้านเรื่องชาวบ้าน"
เมตตาธรรมค้ำจุนโลกอย่างที่ว่า เซียนฮุ่ยหมิงจึงถูกเรียกว่าหลวงจีนนอกรีบ้าง ตาเฒ่าบ้าง อีกสารพัดฉายาเพราะดันชื่นชอบการทำความดีเกินตัวไปสักหน่อย
"เอาเถิด... ข้าเห็นแก่เรื่องเมตตาธรรมค้ำจุนโลกอะไรนั่น และเพื่อช่วยชีวิตเจ้าพยัคฆาตัวน้อย ข้าคงมิอาจห้าม แต่พวกท่านจะต้องลงมือเอง"
ปลายเสียงหนักแน่นบอก นัยน์ตาสีมรกตงดงามของเทพเจ้าแห่งสายน้ำฉายประกายมาดมั่น วาดฝ่ามือไปทางบ่อบัวไม่ไกลจากด้านหน้าเรือนไม้กว้างขวาง ในทางฝั่งขวา
"จากตรงนี้ไป ดอกบัวสีทองเบ่งบานอยู่กลางเกาะน้ำ จะเดินไปไม่ได้ ใช้วิชาตัวเบากระโดดข้ามไปก็มิได้เช่นกัน"
"ข้อแรก... ฝูงปลาเหล่านี้ก้าวร้าวดุดัน กินทุกสิ่งเป็นอาหารแม้แต่เทพหรือปีศาจก็ไม่เว้น ข้อที่สอง... เพียงฝ่าเท้าแตะลงบนพื้นน้ำหรือกระโดดข้ามอากาศก็ตาม จะถูกแรงลมมหาศาลดูดลงไปในค่ายกลทันที ซึ่งข้าเกรงว่าค่ายกลนี้จะไม่มีทางออก ต่อให้มี ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าจะออกมาเยี่ยงไร ไม่เคยมีใครเคยตกลงไปในค่ายกลเทพแห่งสายน้ำแห่งนี้แม้แต่ตัวข้าเอง"


## 5-3 金莲花 ดอกบัวสีทอง

ปัญหาใหญ่ทว่าหากชักช้าไปจะไม่ทันกาล พยัคฆ์อัคคียอมปล่อยลูกของตนออกจากหน้าท้อง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย
กายพยัคฆ์ที่ห่อหุ้มด้วยเปลวอัคคีครึ่งหนึ่งถูกพิษสีเขียว หนอนพิษชอนไชจนเห็นกระดูก นัยน์ตาใสซื่อบริสุทธิ์ของมันเอ่อคลอหยดน้ำใส มันไม่แม้จะส่งเสียงร้องออกมา
เหล่าเทพถึงจะไม่ชอบสัตว์อสูรสักเท่าไร อดไม่ได้ที่จะสงสารเวทนาเจ้าพยัคฆ์ตัวกระจ้อยร่อย
"ตำราเล่มหนึ่งกล่าวว่าสัตว์อสูรจำพวกพยัคฆาไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ใดเห็นเป็นอันขาด นิสัยของท่านช่างคล้ายคลึงกับตัวข้านัก..."
"ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้า"
เทพอู่เฉินเอ่ยขึ้น ชิงลงมือนำหน้า วาดวงเวทสีดำเสกสายน้ำเป็นระลอกคลื่น ดึงแผ่นน้ำขึ้นสูงเพื่อจัดการกับมัจฉาก้าวร้าวให้ขาดอากาศหายใจไปเสีย ไม่ปล่อยให้เสียเวลาแม้สักน้อย
ใต้เท้าจีกงรีบปราม "ระวังด้วยเทพอู่เฉิน ดอกบัวสีทองจะขาดน้ำหล่อเลี้ยงรากไม่ได้เป็นอันขาด จะแห้งตายในทันที"
"ข้าว่าไม่ง่าย... ต้องร่วมใจเป็นหนึ่ง"
อาเป้ยสะบัดปลายเท้า กระโดดข้ามอากาศไปยืนถัดจากเทพอู่เฉินในระยะห่างพอสมควร เพื่อมองทิศทางน้ำในอีกด้านหนึ่ง เทพแห่งสายน้ำทั้งสองเห็นพ้องต้องกัน รีบไปยืนคนละทิศ ทั้งสี่มุมสระบัว ประสานสายตาเข้าหากันโดยรอบบริเวณ
ทั้งสามบุรุษเทพและหนึ่งเซียนหญิง วาดวรยุทธ์คนละสายวิชา ช่วยกันโจมตีมัจฉาดุร้าย ซึ่งปรากฏตัวออกมามากมาย นับได้เป็นร้อย ๆ ตัว
ฟันแหลมคมไล่กัดน้ำอย่างบ้าคลั่ง พวกมันพยายามปกป้องดอกบัวสีทองไม่ให้ผู้ใดเข้าใกล้ได้แม้สักน้อย ต่อให้เป็นสายน้ำที่มันอยู่อาศัย สาดกระเซ็นออกเป็นสาย กลายเป็นหยดหย่อม คมกริบราวใบมีด
พวกมันพร้อมพลีชีพเพื่อปกป้องดอกบัวสีทอง
ชลธารอันเงียบสงบซึ่งถูกบังคับจากบุคคลภายนอก ผู้ใช้พลังภายในดันสายน้ำให้กลายเป็นใบมีด เหล่ามัจฉาเริ่มล่วงรู้ว่ามีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง กลุ่มสีส้มนับหลายสิบตัวและสีขาวอีกจำนวนมากจึงกระโดดออกมานอกอาณาเขตเพื่อโจมตี แต่พอออกมานอกสระบัวก็ถูกสังหารด้วยน้ำรูปทรงแหลมทะลวงเข้ากลางลำตัว
ศพมัจฉาเกลื่อนกลาด ทว่าสังหารไปสักเท่าไร ก็ยิ่งงอกเงยออกมาใหม่ หากนำมาประกอบอาหารอาจเลี้ยงใหญ่ได้ทั้งเกาะเทพทีเดียว
"นานเท่าไรที่เรือนข้าไม่ครึกครื้นเอิกเกริก เต็มไปด้วยเทพเซียนเยี่ยงนี้ ดี ๆ ข้าชื่นชมพวกท่าน วิทยายุทธ์เป็นเลิศ นับเป็นบุญตาของข้ายิ่งนัก"
ใต้เท้าจีกงยืนหัวเราะชอบใจ ชื่นชมเหล่าเซียนอยู่เคียงข้างภริยาของท่าน
แม้นบ่อน้ำกำลังจะไร้เหล่ามัจฉา ยังเหลือค่ายกลอีก ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่
เทพอู่เฉินเร่งทำเวลา ลงมืออย่างระวัง ใช้ช่องว่างของหมู่ปลาแทรกเข้าไปตัดเฉือนรากบัวแข็งแกร่ง
อาเป้ยคาดการณ์ว่าเทพสักคนหนึ่งคงสามารถนำดอกบัวออกมาจากบ่อพร้อมกับสายน้ำ หล่อเลี้ยงดอกบัวสีทองไว้ไม่ให้มันตาย
ปัญหาอยู่ที่ตัดรากบัวสักกี่ครั้ง กลับประสานเข้าด้วยกันเช่นเดิม
"รากบัวสีทองหยั่งลึกลงไปถึงค่ายกล สายน้ำเกรี้ยวกราดไม่ให้ความร่วมมือ"
อาเป้ยได้ยินเทพอู่เฉินพูดดังนั้นก็ใจเสีย นางหันไปมองลมหายใจรวยรินของพยัคฆ์ตัวน้อย ตัดสินใจใช้อาวุธชิ้นสุดท้ายของอาจารย์ฮุ่ยหมิงซึ่งนางได้แอบนำติดตัวมาด้วยตอนลงเรือ แอบซ่อนเอาไว้บนข้อมือนางเหมือนเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง
นางพลิกฝ่ามือและปลายนิ้วทั้งสอง หมุนตัวครั้งหนึ่งเพื่อปลดลูกประคำสีน้ำขาวราวมุกสว่างใสออกจากข้อมือ ด้วยท่วงท่าสง่างามราวการร่ายรำ คุกเข่าข้างหนึ่งลงแตะพื้น วาดฝ่าเท้าตีลังกา ซัดพาคลื่นน้ำระลอกใหญ่ไปพร้อมลูกประคำ
ลูกประคำหยางสลักด้วยอักขระสีทอง ฝ่าฝูงมัจฉาไป เมื่อถึงใต้น้ำก็ขยายใหญ่ด้วยตัวของมันเพื่อทุบค่ายกล ทว่าทันใดนั้นเอง อาการเจ็บปวดราวถูกกริชคมปักเข้ากลางอก ทำให้นางทรุดลงไปกองกับพื้น
"อาเป้ย...!"
เทพแห่งสายน้ำผู้พี่ปรี่เข้ามาประคองร่างบาง กระชับนางไว้ในอ้อมแขน นางไม่สามารถที่จะต่อสู้ได้อีก โลหิตไหลทะลักออกจากริมฝีปากนางราวสายน้ำ
"ลูกประคำหยางของตาเฒ่าฮุ่ยหมิง ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะใช้ได้ในร่างนี้ เจ้าเป็นสมบัติของเทพอู่เฉินผู้มีพลังด้านหยิน พลังแห่งความมืดและการทำลาย เจ้าจะต้องใช้พลังร่วมกัน พร้อมกัน ทั้งหยินและหยาง เพื่อรักษาสมดุลในกาย หรือเจ้าจะใช้เพียงพลังด้านมืดเท่านั้น"
"กายเทพมิใช่ถาวรยั่งยืน แม้นเป็นอมตะ ก็ดับสิ้นลงได้เช่นกัน"
ใต้เท้าจีกงลูบเคราหงอกขาว ยืนชมเหล่าเซียนวาดวิชา ชิงดอกบัวสีทองอย่างตั้งใจ ไม่สนใจนางด้วยซ้ำ ยังส่งเสียงหัวเราะคล้ายเสียงของอาจารย์ฮุ่ยหมิง
"ท่าน... อาจารย์"
"ใช่ที่ไหนกันเล่าอาเป้ย ข้าใต้เท้าจีกง แต่เสียงคลับคล้ายคลับคลาใช่ไหม?"
ก็ไม่แปลกว่าทำไมถึงเป็นมิตรสหายกันได้ โดยทั่วไปแล้วไม่มีผู้ใดคบหานักพรตเยี่ยงท่านนัก
อาเป้ยไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนหากว่าใต้เท้าจีกงไม่บอกนาง จะบอกให้เร็วกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้!
ธาตุหยินหยางในร่างกายต่อต้านกันเกินกว่าร่างบอบบางของนางจะรับไหว ยิ่งธาตุหลักในร่างของนางบัดนี้ ต้นกำเนิดมาจากปีศาจผู้ทรงพลังมาก อาจถึงขั้นทำลายเทวโลกราบคาบได้ทั้งชั้น นางจึงหมดสติไปในอ้อมแขนของเทพแห่งสายน้ำ
ไม่มีผู้ใดทันสังเกตสายตาอีกคู่หนึ่ง นัยน์ตาสีโลหิตทอประกายกร้าว แม้ไม่เหลียวคอมองทั้งสอง เพ่งสติอยู่กับการดึงดอกบัวสีทองออกมาให้จงได้
เทพอู่เฉินวาดวงเวทสีดำขนาดใหญ่ หลายเท่าตัวของลูกประคำหยาง อาวุธเวทของนักพรตระดับปรมาจารย์ ไม่อาจเทียบเท่าเทพผู้มีพลังปีศาจเต็มกายยามบันดาลโทสะอย่างแรงกล้า เมื่อสำเร็จลุล่วงการตัดรากบัว
บรุษรูปงามพลันกลับกลายเป็นปีศาจอสรพิษกายายิ่งใหญ่โอฬาร เอ่ยวาจาบันดาลโทสะเสียงดังคับฟ้า
"ปล่อยมือจากนางเสียเทพเฟยหลิง นางมิใช่ธุระกงการอะไรของท่าน นางเป็นสมบัติของข้า!"


## 6-1 众神之宝 สมบัติของเทพ

เทพอู่เฉินอุ้มพาร่างบอบบางกลับห้องพัก โดยไม่พูดถึงสระบัวอันสวยงาม ซึ่งถูกทำลายราบคาบ แม้กระทั่งค่ายกลเทพใต้น้ำยังไม่มีเหลือ
โชคชะตายังเข้าข้างพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย ดอกบัวสีทองไม่กลายเป็นเศษบัวไปเสียก่อน มารดาของมันได้ยาถอนพิษไปรักษาบุตร หายจากพิษร้ายเพียงพริบตาเดียว
"เจ้าช่างสรรหาความวุ่นวายให้ข้า"
เทพอู่เฉินคอยประชดประชันนางตั้งแต่นางได้สติกลับมา ก้มหน้าลงมองใบหน้าซีดขาวบนตั่งนั่งไม้ในห้องพักของเรือนใต้เท้าจีกง บัดนี้ยังคงหยิ่งผยองทะนงตนสมเป็นนาง
อาเป้ยไม่มีแม้เรี่ยวแรงนั่งด้วยตัวของนางเองด้วยซ้ำ นางพิงศีรษะบนไหล่กว้าง เทพอู่เฉินคอยประคองต้นแขนของนางไว้ไม่ให้สำลักหากนางนอนราบลง โลหิตสีแดงฉานยังเปียกนองเต็มเสื้อและช่วงลำคอ นางพูดจาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบายังกับว่านางจะไม่ไหว
"ท่านควรเชยชมข้า... มิใช่ซ้ำเติม"
"เจ้าเก่งมาก... อาเป้ย สภาพของเจ้าตอนนี้เป็นยังไง สมใจเจ้าหรือไม่?"
"ข้า... เจ็บ... เพียงเล็กน้อย"
"คงไม่ใช่เพียงเล็กน้อย แต่ว่าเจ้าต้องอดทน เหมือนที่เจ้าบอกกับเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อยนั่นว่าให้อดทน"
"ข้ากำลัง... อดทน"
นางยิ้มหยันเพียงนึกถึงคำพูดตน ทั้งที่นางกำลังบาดเจ็บ ปวดในอกเหลือคณาจนร่างกายไม่สามารถขยับเขยื้อน ราวกับว่านางถูกทิ่มแทงด้วยอาวุธที่แหลมคมและแสบร้อน
อาเป้ยไม่เคยสำลักพลังเวท ธาตุในกายสู้รบกันเองมาก่อน ตั้งแต่นางฝึกวิชามากับอาจารย์ฮุ่ยหมิง ท่านอาจารย์จะคอยบอกสอน ระวังเรื่องนี้ให้นางอยู่เสมอ นางไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการใดเกินกำลังของนางเอง
นางระลึกถึงบุญคุณของท่านอาจารย์ แต่หากว่าท่านจะห้ามนางก็จะทำมันอยู่ดี หัวใจของนางยังสัมผัสถึงความอบอุ่นอย่างน่าประหลาด
"ท่านใจดี... กับข้า"
"ข้าจำเป็นต้องดูแลเจ้า ใช่ว่าข้าอยากดูแลเจ้าเสียเมื่อไร เงียบเสียอาเป้ย เจ้าห้ามพูดอะไรอีกแม้สักคำเดียว นี่เป็นคำสั่งของข้า"
ในน้ำเสียงหนักแน่นดุดัน ดวงตาคู่คมจรดมองโลหิตไหลจากริมฝีปากของนาง
เทพอู่เฉินเห็นอาการของนางไม่ดีนัก ตัดสินใจเลื่อนมือขึ้นปล่อยกระแสเวทสายรักษา หากพอไอสีดำหลุดออกมาจากฝ่ามือโดยไม่ได้ตั้งใจ จึงก้มหน้าลงมองมือของตนด้วยท่าทีตื่นตระหนก
"ช้าก่อน... เทพอู่เฉิน กายท่านยังคงเหลือกลิ่นอายพลังหยิน ไม่สามารถรักษาบาดแผลจากภายในได้ ข้ากำลังให้บ่าวในเรือนนำยามาให้นาง ดอกบัวสีทองยังเหลือพอบดยามาให้นางดื่ม"
ใต้เท้าจีกงมาบอกเทพอู่เฉินได้ทันเวลาก่อนที่นางจะถูกสังหารไปเสียด้วยน้ำมือเทพปีศาจ แล้วรีบไปกำกับงานยาในครัว ไม่ปล่อยให้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์
อาเป้ยถูกไอหยินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นางสำรอกโลหิตออกมาอีกเป็นจำนวนมาก หากพออาการของนางสงบลง อาการร้อนรนของเทพปีศาจกลับอยู่ในสายตาของนาง
"ข้าไม่เป็นไร... ท่านไม่ได้... ตั้งใจ... ทำร้ายข้า..."
"เงียบปากเสีย อาเป้ย ลองพูดอีกสักคำเดียว ข้าจะปิดปากเจ้าเอาไว้"
"... อย่างไร?"
นางหัวเราะเยาะเย้ยแม้ร่างกายแสนบาดเจ็บ ทั้งปากและฟันของนางเต็มไปด้วยโลหิต
นางช่างน่าเกลียดนัก!
เทพอู่เฉินบริภาษนางในใจ สะบัดมือขึ้นเช็ดรอบปากนางด้วยชายเสื้อ กระทำอย่างไม่ใส่ใจเหมือนไม่ใคร่จะอยากเช็ดปากให้นาง อยากจับนางตีก้นเสียด้วยซ้ำ ครั้นพอนางจะอ้าปากพูดอีกครา ก็ยกมือขึ้นปิดป้องปากนาง ปิดไปเสียครึ่งใบหน้า
"ข้าสั่งเจ้าว่าห้ามพูดอะไรทั้งสิ้น เจ้าต้องทำตามคำสั่งของข้า อาเป้ย"
ดวงตาเรียวรีคู่นี้กำลังหัวเราะ นางแสนดีใจที่มีใครสักคนเป็นห่วงเป็นใยนาง นอกเสียจากท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงแล้ว เห็นว่าจะไม่เคยมี ยิ่งเป็นเทพปีศาจผู้ไม่เคยแยแสในสิ่งใด คล้ายกับว่านางได้รับชัยชนะเล็ก ๆ สักครั้งในชีวิตแสนอาภัพของนาง
เทพอู่เฉินดันเสียหน้าไม่น้อย เมื่อแววตาเข้มขรึมดุดันปรากฏความรู้สึกมากมาย ทั้งสับสนเป็นกังวล รู้สึกผิดต่อนางอย่างยิ่งยวด
เพราะเกือบปลิดชีพนางเป็นครั้งที่สอง! แม้ว่าจะไม่ได้เจตนาเลยก็ตาม
ใบหน้าเคร่งเครียดของบุรุษเทพยังจับจ้องดวงตาสวยใสของนางกะพริบปรือ
การสบประสานสายตาของหนุ่มสาวในห้องเงียบสนิท อาจทำให้ฝ่ายหนึ่งหวั่นไหว อย่างไรเสียคงไม่ใช่เทพปีศาจอู่เฉิน ซึ่งปิดปากนางจนแน่ใจว่านางจะไม่พูดอะไรอีกแม้สักคำ กว่าจะยอมปล่อยมือออก
อยู่ดี ๆ นางก็เลื่อนมือขึ้นรั้งมือเปียกชุ่มโลหิตเอาไว้ ฝ่ามือเล็กกว่ามือของบุรุษเกือบครึ่งหนึ่งกุมมือหนาใหญ่อย่างบรรจงสัมผัส นางยิ้มปลอบประโลมท่านเทพว่านางจะไม่เป็นอะไรไป ให้ท่านรู้สึกผิดมากไปกว่านี้แน่ ๆ
แม้ใบหน้าครึ่งหนึ่งของนางจะเลอะเทอะเปรอะเปื้อน คิ้วเรียวสวยชนชิดติดกันเพราะความเจ็บปวด และนางไม่สามารถเก็บอาการทางสีหน้าได้อีก นางบีบมือหนาท่านเอาไว้แน่น ก่อนคลายแรงออกในทันทีทันใดที่ปิดตาลงอย่างสิ้นกำลัง
"อาเป้ย ๆ...!"
เทพอู่เฉินตะโกนเรียกนาง ก้มหน้าลงมองปลายจมูกของนางให้แน่ใจว่านางยังมีลมหายใจ หันไปหน้าเร่งสตรีทั้งสองซึ่งยืนรออยู่หน้าประตู ให้รีบนำยามารักษานางเป็นการด่วน
อาเป้ยใช้เวลารักษาตัวหลายราตรี นางหลับ ๆ ตื่น ๆ เพราะอาการเจ็บปวดรวดร้าวจากภายใน ในห้องรับรองแขกซึ่งใต้เท้าจีกงให้คำอนุญาตนางได้พักรักษาตัว บริเวณด้านหลังสุดของเรือน เพื่อไม่ให้เป็นการเอิกเกริกมากนัก
นางไม่เคยบาดเจ็บถึงขั้นนี้จึงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับนาง นางเจ็บปวดทรมานในอก รู้สึกเหมือนถูกปักด้วยกริชคมซ้ำแล้วซ้ำแล้ว จนสำรอกโลหิตออกมาเช้าและเย็นวันละสองเวลา แม้แต่การผ่อนลมหายใจเข้าออกยังกลายเป็นเรื่องยาก ราวกับว่านางถูกใครสักคนกดหัวนางลงไปในน้ำ
ทว่านางยังระลึกรู้ถึงบุญกุศลครั้งนี้ นางได้รักษาชีวิตสัตว์อสูรที่น่ารักตัวหนึ่ง ได้สัมผัสถึงอีกมุมอุปนิสัยใจคอของเทพปีศาจผู้แสนเกรี้ยวกราด
ยามใดนางเปิดเปลือกตาหนักอึ้งราวถูกถ่วงเอาไว้ด้วยหินขึ้น จะพบอสรพิษคอยเฝ้าดูอาการของนาง ด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย รู้สึกผิดต่อนางยิ่ง เมื่อท่านเกือบปลิดชีพนางถึงสองครา
ทั้งในร่างบุรุษและในร่างอสรพิษผู้มีนัยน์ตาดั่งสีของโลหิต เฝ้ามองนางอย่างเมตตาสงสาร
ทั้งที่จริงแล้วนั่นเป็นความผิดของนาง...
อาวุทเวทของอาจารย์ฮุ่ยหมิงทรงพลัง กล้าแกร่งไม่น้อยไปกว่าอาวุธของเทพและปีศาจในโลกของเทพเซียน อาวุธชิ้นนี้ถูกสร้างขึ้นโดยนักพรตอาวุโสนับสิบรวมถึงท่านอาจารย์ฮุ่ยหมิงด้วย ร่วมใจกันถ่ายพลังลงในอาวุธเวท ในขณะที่ตัวนางนั้นเป็นเพียงเซียนหญิงระดับกลาง ไม่มีทางเทียบเท่าพวกเขา แม้แต่เทพปีศาจผู้มีพลังมากเข้าขั้นทำลายล้าง ผู้เป็นบ่อเกิดพลังในร่างของนาง
นางเพิ่งตระหนักรู้ว่าหากนางใช้ผิดวิธี หมายถึงชีวิตของนาง


## 6-2 众神之宝 สมบัติของเทพ

เทพอู่เฉินบัดนี้กลับกลายเป็นอสรพิษสีดำร่างใหญ่โตพอประมาณ ขดตัวนอนอยู่หน้าประตูไม้สองบานที่เปิดอ้าออกกว้าง ขวางอยู่เต็มช่องทางเดิน พออาทิตย์ลาลับฟ้า ย่างเข้ายามราตรีเมื่อใด เทพปีศาจผู้นี้จะมีขนาดเล็กลงสักหน่อย เลื้อยเข้าห้องมาขดตัวนอนเฝ้านางอยู่ข้างเตียง นัยน์ตาสีแดงฉานหากไม่มองนางจะส่ายมองออกไปข้างนอกประตู คอยเฝ้ายามให้นางหลับใหลในนิทราอย่างสบายใจ
"เช็ดตัวให้นางแล้วพวกเจ้าออกไป"
เสียงเข้มสั่งวันละหนึ่งครั้ง สตรีทั้งสองพยักหน้ารับคำสั่ง เข้ามาทำหน้าที่แล้วรีบไป
อาเป้ยเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่ค่อยมีผู้ใดเข้าหน้าเทพอู่เฉินติดนัก ถึงท่านจะเป็นบุรุษรูปงาม แต่ไม่ได้มีอัธยาศัยดีน่าคบหาหรือแม้แต่จะเป็นมิตร รอบกายเทพปีศาจในร่างอสรพิษยังมีไอเวทสีดำแผ่คลุมอยู่ในระยะกว้างพอสมควร
หากท่านเทพปีศาจอารมณ์ไม่ดียิ่งแล้วใหญ่ ไอเวทปีศาจแผ่กระจายไปถึงข้างนอกห้อง พื้นดินและอากาศปกคลุมด้วยกลุ่มควันดำ นางยังเห็นอีกด้วยว่าท่านในบางคราท่านอู่เฉินก็ไม่มีอุ้งมือมังกร กลายเป็นงูเหลือมดำ ทว่ามีเกล็ดอันงดงามเป็นเงามันกว่างูทั่วไป ซึ่งนางเคยพบเจอบนโลกมนุษย์
"ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่า... ท่านเทพหลงเหนียนผู้ยิ่งใหญ่ของเหล่ามนุษย์มีความเก่งฉกาจมาก ท่านสามารถที่จะปรับความเล็กใหญ่ของร่างกายในร่างอสรพิษได้... ท่านจะแปลงเป็นงูก็ได้..."
ไม่ใช่เทพอย่างที่นางคิดนั่นแหละ หากว่านางไม่พบเห็นด้วยสองตาตนเอง นางคงคิดว่าท่านอู่เฉินเป็นปีศาจงูเสียมากกว่า
นางยิ้มอารมณ์ดี ในใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ รุ่งอรุณที่ผ่านพ้นมานี้นางไม่สำลักโลหิตของตนแล้ว พูดจาได้มากขึ้น แต่ด้วยความที่นางไม่ได้บำรุงร่างกายจึงผ่ายผอมจนเห็นกระดูก อาภรณ์สีขาวบางบนไหล่มนทำให้มองเห็นสรีระอย่างชัดเจน
"เจ้าเป็นสมบัติของข้า... ย่อมต้องดูแลเจ้า..."
อสรพิษสีนิลคืบคลานขึ้นมาบนเตียงของนาง ชูคอขึ้นมองนางด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ จัดการผ้าห่มหนาขึ้นคลุมเรือนกายอรชรให้มิดชิดด้วยการคาบกัด ทว่ายังคงชื่นชมสภาพน่าอดสูของนาง
งานดูแลนางทั้งหมดทั้งมวลก็ทำในร่างงู ขยับเลื้อยไปมาเพื่อขยับสิ่งของ ทั้งที่ระดับเทพผู้ทรงพลังจะใช้เวทหยินในร่างนี้เพื่อดูแลนางก็ย่อมได้ เทพอู่เฉินกลับเอาใจใส่นาง งดใช้เวทเซียนของท่านทุกอย่างหากมิใช่เพื่อจำแลงกาย นั่นก็ยังไปทำให้ไกลนางเพื่อที่นางจะได้ไม่ต้องสัมผัสไอเวทหยินแม้แต่น้อย
ธาตุในร่างกายของนางยังแปรปรวน ทั้งหยินและหยางไม่สมดุล จนกว่าจะกลับมาหายดีแล้วนางคงใช้สัมผัสเวทไม่ได้สักอย่าง ไปสักระยะหนึ่ง
"ดู ๆ ไปแล้ว... เจ้าในยามป่วยไข้ช่างงดงามนัก ยิ่งเสียกว่าพัดสีทอง น้ำเต้าวิเศษ กระจกหยินหยาง ข้าว่ามีสิ่งของหลายอย่างที่ข้าโปรดปราน ข้ามีของหายากอีกหลายชิ้น การที่เจ้าผ่ายผอมไปสักหน่อย ไม่ใช่ปัญหา..."
เสียงของบุรุษเทพดังก้องในห้องสี่เหลี่ยม ประตูหน้าต่างเปิดกว้างให้ลมพัดผ่าน งูสีนิลสนิทเลื้อยคลานมากระซิบอยู่ข้างหูของนาง
"...อย่างไรเสีย ข้าขอให้เจ้าเข้าใจว่าข้าไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการที่เจ้าเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง หาใช่สตรีของข้าแต่อย่างใด"
แล้วเหตุใดท่านต้องเอาอกเอาใจนาง ขนาดใต้เท้าจีกงและนางฟางเหนียงเอ่ยปากตำหนิว่าบุรุษไม่ควรอยู่ในห้องนอนตามลำพังกับสตรีซึ่งมิใช่ภริยาของตน และอาเป้ยมิใช่สมบัติธรรมดา นางมีใบหน้าอันงดงามมากพอจะทำให้ท่านกลายเป็นข่าวฉาวในเทวโลกได้ เทพอู่เฉินก็หาได้ฟังผู้ใหญ่ จำแลงกายเป็นอสรพิษ เปิดประตูหน้าต่างทุกบานอย่างเปิดเผย คอยเฝ้านางอย่างไม่ให้คลาดสายตา จะมีเพียงเวลาที่สตรีทั้งสองเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางเท่านั้น เทพอู่เฉินถึงออกไปยืนรอด้านนอกในร่างบุรุษ
อาเป้ยคิดถึงบุรุษเทพปีศาจยามนี้ นางคิดว่าสมองของท่านน่าจะไม่ปรกติ
"ข้าว่าข้าคงจะเป็นสมบัติที่ท่านโปรดปรานมากที่สุด มากกว่าชิ้นใด ท่านจึงหวงแหนข้าถึงเพียงนี้ ไม่เช่นนั้นข้าคงเข้าใจผิดไปว่าท่านเป็นบุรุษเทพประหลาด การกระทำของท่านจึงมักขัดแย้งกันเองอยู่เสมอ"
"เจ้าควรพักผ่อนให้มากกว่าพูดจาหยอกล้อกับข้า อาเป้ย ข้าไม่ใช่มิตรสหายของเจ้า"
นางกำลังยิ้ม! หัวเราะเทพอู่เฉินด้วยเสียงแหบแห้งของนางอย่างไม่มีผู้ใดหาญกล้ากระทำมันมาก่อน ดวงตาเรียวรีของนางราวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
จิ้งจอกไม่ว่าจะตระกูลไหน ล้วนมีนิสัยเช่นนางในเวลานี้
นางช่างทำตัวขวางหูขวางตา ทว่านำพาความรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจอย่างน่าประหลาด เทพอู่เฉินนึกขัดหูขัดตานางนัก ทว่ายังคงจ้องมองดวงตากลมโต สดใสราวดอกไม้ผลิบานในสวนของทวยเทพ ในร่างอสรพิษ ชูคอตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง
"ใช่แล้วล่ะ... เป็นบุญของข้ายิ่งนัก ได้เป็นสมบัติอันโปรดปรานของท่าน... เทพอู่เฉิน"
เทพเจ้าสายน้ำแห่งทิศประจิมไม่เกี่ยงงานต้อนรับแขก แม้แหล่งน้ำโดยรอบซึ่งเคยปกคลุมด้วยไอเย็น ปรากฏเป็นกลุ่มไอสีดำอยู่สองชั่วยาม หมู่ปทุมมาลย์และเหล่ามัจฉากลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย จะนำมาประกอบอาหารคงไม่สะดวกนัก บ่าวรับใช้ประจำเรือนและเทพชั้นผู้น้อยต่างมีความเห็นว่าคงต้องไปใส่หม้อต้มตุ๋นรวมกันให้หมด จึงจะนำมารับประทานได้ ไม่สูญสิ้นชีวิตสัตว์ในเมืองเทพไปโดยเปล่าประโยชน์
"ข้าไม่เสียดายหมู่มัจฉาและบ่อบัวอันงดงาม ข้าเลี้ยงพวกมันให้เติบโตขึ้นใหม่ได้ เพียงแต่... เทพอู่เฉินอาจใจร้อนไปเสียหน่อย"
"ข้าขออภัยใต้เท้าจีกง อย่างไรเสียข้าจะจัดการทำความสะอาดเรือนของท่านให้เรียบร้อยสวยงามดังเดิม"
เทพอู่เฉินยกมือคารวะ รู้สึกตัวว่าเสียมารยาทกับเทพผู้มีอายุถึงหมื่นปี เขาไม่ควรทำตัวไร้เหตุและผล เฉกเช่นมารดาผู้ซึ่งเป็นปีศาจอย่างนางเฟยอี๋
ทางด้านพยัคฆ์อัคคีก็ถูกมารดาตำหนิเพราะเป็นต้นเหตุให้ผู้อื่นวุ่นวายกันไปหมด มันหมอบลงบนพื้นข้างมารดาของมัน ยอมก้มศีรษะให้เทพเป็นครั้งแรก ทั้งที่เป็นปฏิปักษ์กันมาโดยตลอด
"พวกท่านมีเมตตาแม้กับศัตรู ข้าขอบใจ"
"ไม่เป็นไร ๆ หามิได้เลย เจ้าควรต้องขอบคุณเหล่าเทพเสียมากกว่าข้าที่มิได้ทำอะไร"


## 6-3 众神之宝 สมบัติของเทพ

ใต้เท้าจีกงหัวเราะ ในความเป็นจริงแล้วท่านเพียงมองการณ์ไกล หวังสงบศึกระหว่างเทพกับปีศาจ หากมารดาพยัคฆ์คาบข่าวเรื่องหยกพันปีไปบอกพรรคพวกเสียว่ามันไม่ได้อยู่ที่เกาะเทพอุดร เหล่าเทพยังต่อสู้อย่างเต็มกำลังเพื่อช่วยเหลือเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย เทพอู่เฉินอาจไม่ต้องวุ่นวายกับงานสู้รบ ไปอีกพักใหญ่ ๆ
"เจ้าตัวเล็กอยากอยู่วิ่งเล่นในเรือนข้าไหมเล่า ท่านแม่ของเจ้าจะได้ไปจัดการธุระกงการเสียให้เรียบร้อย"
"ไม่... ข้าจะไปกับท่านแม่"
"เจ้าไม่ได้เป็นใบ้หรอกหรือ? ข้านึกว่าท่านแม่ของเจ้าไม่ได้สอนให้เจ้าพูดเสียอีก"
พยัคฆ์อัคคียังตัวเล็กนัก มันอ่อนต่อโลกเกินกว่าจะติดตามมารดาของมันไป และสัญชาตญาณของสัตว์อสูรเติบโตด้วยตัวของมันเอง
"ต่อแต่นี้ไป เจ้าต้องเอาตัวรอดด้วยตัวของเจ้า ไม่มีแม่คอยคุ้มกันภัยอีก พวกเราเหล่าอสูรเป็นเช่นนี้ เข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความผูกพันใด ๆ" พูดจบ ผู้เป็นแม่เพียงเดินไป ปล่อยลูกน้อยไว้ในเรือนใต้เท้าจีกง
มันไม่แม้แต่จะกอดลาลูกด้วยซ้ำ หันมาคำรามลั่นเมื่อบุตรชายวิ่งตามหลังมัน ในความหมายว่าไม่ได้รับอนุญาตให้ตามไป มันจะถูกทิ้งเอาไว้ที่นี่ มิใช่ว่ามารดาโกรธมันเพราะทำตัวซุกซน แต่นี่เป็นสัญชาติของอสูรและปีศาจ พวกมันแตกต่างจากเทพโดยสิ้นเชิง
ในสายตาของเทพอู่เฉิน มารดาพยัคฆ์อัคคีไม่ต่างจากมารดาของเขาสักเท่าไร วันที่นางจากไปก็พูดเช่นนี้ ลาก่อนลูกชาย เจ้าต้องอยู่ด้วยตัวของเจ้าเอง ถึงมารดาปีศาจจะไม่ได้ทิ้งเขาไปจริง ๆ นางยังคงเหลือเยื่อใยต่อเขา กระทั่งบุตรชายได้ไปฝึกตนถึงเทวโลกชั้นฟ้า ได้รับความเมตตาเอ็นดูจากเหล่าเทพ กลายเป็นเขาเสียเอง ไม่อยากจะพบนาง
"ข้าขอ ๆ!" เสียงแหบพร่าตะโกน อาเป้ยเดินกระย่องกระแย่งมาคว้าเจ้าตัวเล็กขึ้นอุ้ม มันพยายามดิ้นรนจากอ้อมแขนเล็ก ๆ ด้วยความโศกเศร้าอาลัยอยากตามมารดาของมันไป แม้รู้ดีว่าสี่เท้าที่เหยียบย่างไปพร้อมเปลวไฟสีน้ำเงินหมายความว่าคำไหนคำนั้น
"ข้าชอบเจ้าตัวเล็กนี่เหลือเกินใต้เท้า ข้าเกรงว่าเรือนท่านจะไม่มีสถานที่ดูแลสัตว์อสูร ท่านคงยุ่งวุ่นวายกับงานปลูกบัวปลูกต้นไม้เป็นแน่ ให้ข้าดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยเถิด"
"จริงอย่างที่เจ้าว่านะอาเป้ย ข้ามีธุระประปรังต้องจัดการมากมาย ทั้งเรื่องวุ่นวายบนโลกมนุษย์ก็ยังไม่ได้สะสาง"
มีผู้หนึ่งไม่เห็นด้วยกับนาง เทพอู่เฉินถอนหายใจออกมา "อาเป้ย... ไยเจ้าแสนดันทุรังไม่รู้จักเจียมสังขาร สภาพของเจ้าตอนนี้ยิ่งเสียกว่ามนุษย์ใกล้ตาย เจ้าควรรักษาตนให้รอดก่อน"
"ข้าไม่เป็นไร ข้าเดินไหวแล้วเห็นไหมเล่า?"
ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ริมฝีปากสั่นระริกของนาง เปล่งเสียงออกมาแต่ละคำแผ่วเบาราวกระซิบ ทำให้เทพอู่เฉินพยายามยื้อแย่งเจ้าพยัคฆาน้อยจากนาง แต่นางกลับไม่ยอมอ่อนข้อต่ออีกฝ่าย สะบัดชายอาภรณ์รัดเจ้าตัวเล็กไว้กับมือของนางด้วยเชือกสีเหลืองทอง
"อาเป้ย! เจ้ายังไม่หายดีห้ามใช้เวทเซียนโดยเด็ดขาด"
"ก็ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าขอเจ้านี่ ท่านไม่มีสิทธิ์มาแย่งชิงพยัคฆ์อัคคีไปจากข้า ข้าพบมันก่อนท่าน ครานี้ข้าจะชักดาบออกจากฝักมาต่อสู้กับท่านแน่..."
"อาเป้ย..."
ในน้ำเสียงเคร่งขรึมปราม ทั้งสีหน้าท่าทางเทพอู่เฉิน ผู้ใดมองก็รู้ว่ากำลังหวงแหนนางแม้กระทั่งกับอสูร แต่พอถูกทำหน้าตาเกรี้ยวกราดใส่ ประหนึ่งว่าพร้อมประกาศตัวเป็นศัตรู กลับไม่กล้าขัดใจนาง
"ข้าจะตามใจเจ้าสักครั้ง แต่อย่าให้มีปัญหามาถึงข้า มิฉะนั้นข้าจะขังทั้งเจ้า ทั้งอสูรกำพร้านี่เอาไว้ไม่ให้เห็นแม้แสงตะวันทีเดียว"
อาเป้ยวางพยัคฆ์อัคคีเอาไว้บนพื้นไม้กลางห้องพัก นั่งยองลงพูดกับมันด้วยเหตุผล ด้วยลักษณะนิสัยของนางมักพูดจาด้วยเหตุผลเสมอ เจ้าตัวเล็กจึงยอมฟังนาง บอกกับมันว่าถึงเวลาเติบใหญ่เมื่อใดค่อยไปก็ย่อมได้ ในเมื่อมันคงไม่มีทางเลือกมากมายนักหากออกไปเผชิญเทวโลกเพียงลำพัง มารดาของมันเป็นอสูรสร้างศัตรูไว้มาก ตัวมันมีแต่ตายกับตาย มันจำเป็นต้องอยู่กับนางก่อน เพื่อเรียนรู้การใช้ชีวิตและเอาตัวรอด
นางทิ้งตัวลงนอนได้สักพักหนึ่ง ลืมตาตื่นแล้วจึงลุกขึ้นจากที่นอน ชะโงกคอมองออกไปทางหน้าต่าง เห็นเหล่าเทพกำลังช่วยกันซ่อมแซมเรือนใต้เท้าจีกงให้กลับมางดงาม บ่าวเทพงูของเทพอู่เฉินตามมาสมทบ เหล่าเทพแห่งสายน้ำช่วยกันใช้เวทเซียนฟื้นฟูบ่อบัว สำเร็จไปเกินกว่าครึ่งหนึ่งแล้ว
กำไลบนข้อมือนางกลายเป็นกำไลหยินหยาง มีทั้งลูกประคำสีขาวและสีดำตอนไหนไม่รู้ได้
อาเป้ยคงไม่ได้โกรธอะไรเทพผู้แสนดีต่อนางถึงเพียงนี้ แต่ปากว่านินทาเป็นปกตินาง
"เป็นเทพประสาอะไร วาจาร้ายกาจนัก มาว่าผู้อื่นกำพร้า ข้าเองไม่ต่างจากกำพร้าทั้งพ่อแม่ อยู่เป็นข้ารับใช้นักพรตมาทั้งชีวิต เจ้ารู้ไหม?"
พยัคฆ์อัคคีนอนนิ่งบนพื้นไม้ นางมองมันทำหน้าตาเอื่อยเฉื่อย เผลอคิดอยู่ว่านางทำให้มันสะดวกสบายจนเคยตัวไปหรือเปล่า
"ข้าหายดีเมื่อใด เจ้าต้องดูแลตัวเอง ข้าจะไม่หาอาหารให้เจ้าทุกมื้อหรอกนะเจ้าพยัคฆ์ เจ้าชื่ออะไรล่ะ?"
พยัคฆ์อัคคีไม่ตอบนาง มันกำลังเศร้าหมองจึงมีเปลวไฟสีน้ำเงินห่อหุ้มอยู่ตลอด หน้าตาของมันบอกว่าไม่อยากรับรู้สิ่งใดทั้งสิ้น
"ตัวเจ้าสว่างไสวดีนัก ซ้ำร้ายวีรกรรมของเจ้าคือพังบ่อบัวเสียราบคาบ เจ้าดอกบัว 蓮 ข้าจะเรียกเจ้าว่าเหลียนเหลียนก็แล้วกัน ในเมื่อเจ้าไม่ยอมบอกชื่อข้า เชิญพักผ่อนตามสบายนะเจ้าเหลียนเหลียน"
อาเป้ยเห็นว่าเจ้าตัวเล็กไม่ยอมคุยกับนาง จึงเดินออกไปรับอากาศเสียบ้าง แต่ไม่ทันจะได้ออกไปไหนไกล นางเดินไปเพียงหน้าประตูห้อง ภริยาของใต้เท้าจีกงก็นำเสื้อผ้าอาภรณ์มาให้นาง จึงต้องกลับเข้าห้องมาเสียก่อน
"ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง ข้านำเสื้อผ้าอาภรณ์สวยงามมาให้เจ้าหลายชิ้น" นางฟางเหนียงยกมือปรามอาเป้ยไม่ให้ยกมือคารวะก้มศีรษะ หันไปบอกสตรีข้างกายให้ส่งของมากมายให้นาง
"เจ้าไม่ต้องขอบคุณข้า ทั้งหมดนี่เป็นของเทพอู่เฉินนำไข่มุกทะเลทักษิณมาแลกเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เจ้า"
"ข้ารู้สึกไม่เหมาะสมกับสมบัติสวยงามของท่าน ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก"
"เจ้าควรรับเอาไว้ ข้าได้ยินว่าเจ้าเกือบตายเพราะเทพอู่เฉินคาบเจ้าขึ้นมาจากโลกมนุษย์ วิสัยท่านไม่สนใจไยดีผู้ใด ท่านคงอยากไถ่โทษด้วยการตอบแทนเจ้ากระมัง"
มารดาแห่งสายน้ำพูดพลางสะบัดมือ เปลี่ยนชุดสีสันสดใสให้กับอาเป้ย ทั้งสีฟ้าครามสดสวย สีเขียวมรกตดังสายน้ำในภพภูมิบาดาล เสื้อผ้าอาภรณ์คล้ายคลึงกับผู้คนที่นี่ รวบถักเปียและปิ่นปักผมมุกทะเลลึกให้นางด้วยแววตาเอ็นดู ราวกับว่านางเป็นบุตรสาว แต่แล้วก็เปลี่ยนกลับเป็นชุดสีดำให้นางดังเดิม
"เจ้ามีใบหน้าหมดจดงดงาม สติปัญญาเฉลียวฉลาด น่าเสียดายสำหรับข้าผู้ยังไม่มีสะใภ้สักคน เพราะเจ้าดันเป็นสมบัติของเทพอู่เฉิน..."
อาเป้ยถึงมีปัญญาฉลาดหลักแหลมเท่าไร คงไม่เข้าใจความหมายเรื่องสมบัติของเทพ นางยังสงสัยว่าเทพฟางเหนียงนำเสื้อผ้าสวยงามมาตั้งมากมาย เหตุใดกลับส่งอาภรณ์และเครื่องประดับสีดำให้นางสวม ยังบอกกับนางว่านางเหมาะสมกับสีดำเพียงเท่านั้น


## 7-1 第三只眼睛 ตรีเนตร

พื้นที่โดยรอบบริเวณได้รับการเติมเต็มด้วยมวลบุปผาหลากสีสันละลานตา เหล่าบุปผชาติอันงดงามล้วนบานสะพรั่งไม่ต่างจากพระราชวังของฮ่องเต้ในวสันตฤดูบนโลกมนุษย์
ปทุมมาลย์กลับมามีไอเย็นปกคลุม หมู่มัจฉาน้อยใหญ่ล้วนคืนชีพชีวัน ด้วยเวทฟื้นฟูของเหล่าเทพแห่งสายน้ำ และเทพชั้นผู้น้อยในเรือนเทพอู่เฉินเดินทางมาทิศประจิม ร่วมใจกันทำให้พวกมันกลับมาสวยงามดังเดิม
ส่วนใหญ่เป็นฝีมือเทพ เพราะเทพปีศาจไม่ถนัดงานฟื้นฟู จะทำได้ก็เพียงเล็กน้อยไม่ถึงครึ่งมือเทพชั้นผู้น้อยด้วยซ้ำ ท่านอู่เฉินปลดปล่อยเวทเซียนของเทพมังกรแห่งการฟื้นฟูออกมายามใด ไร้ซึ่งความมั่นใจ ถึงไม่มีผู้ใดกล้าหัวเราะเยาะท่าน เพราะไม่ใช่วิสัยของเทพผู้มีจิตใจอันบริสุทธิ์ ดีงาม
เป็นที่รู้โดยทั่วกันว่าท่านอู่เฉินมีพลังทำลายของมารดามากกว่าพลังเทพ
เทพฟางหรงและเทพเฟยหลิงยืนอยู่ในฝั่งขวาของเทพอู่เฉิน ทางด้านหลังของบุรุษเทพทั้งสาม เหล่าเทพมากหน้าหลายตาและบ่าวรับใช้ในเรือน เริ่มแยกย้ายกันไปเมื่อจัดการงานเรียบร้อยดี
"สตรีต้องห้ามอาจทำให้เกิดสงคราม บนโลกมนุษย์พึงมี ข้าพอเข้าใจในคำทำนายของแม่เฒ่า และข้าว่าพี่ใหญ่ไม่ควรยั่วโทสะเทพอู่เฉิน"
"ข้าเปล่ายั่วโทสะผู้ใดเสียหน่อยฟางหรง เจ้าคิดไปเองทั้งนั้น"
"ข้าไม่อยากจะพูดซ้ำซากในเรื่องเดิม เพื่อเห็นแก่มิตรไมตรีระหว่างข้าและใต้เท้าจีกง ทั้งพวกท่านทั้งสอง นางเป็นเพียงสมบัติชิ้นหนึ่งในเรือนข้า แค่พูดจาได้ยิ้มได้ อย่างไรก็หาใช่สตรีต้องห้ามที่จะทำให้เกิดสงคราม"
เทพอู่เฉินอธิบายอย่างไร้ความรู้สึกใดในสีหน้าเรียบเฉย
เทพแห่งสายน้ำผู้พี่เข้าหน้าเทพอู่เฉินไม่ติดตั้งแต่ถูกต่อว่าต่อหน้าฝูงชน กระทั่งตอนนี้ เทพเฟยหลิงยังเฝ้าชื่นชมอาเป้ย ทว่าคงทำได้เพียงชื่นชมเท่านั้น ครั้นจะไปชะโงกหน้าดูอาการของนางผ่านหน้าต่างยังถูกกีดกัน จะขอเป็นเพียงมิตรสหายก็ยังไม่สามารถเป็นได้
"นางเป็นหนึ่งในสมบัติของข้า เป็นเครื่องสังเวยซึ่งมนุษย์มอบให้ข้า หาใช่สตรีเทพไม่ พวกท่านควรเลิกยุ่งกับเรื่องของนางเสีย"
"ข้าคิดว่านางเฉลียวฉลาด มีคารมคมคายเป็นเลิศ นางจิตใจดีมีเมตตา ตัวข้าพบสตรีเทพมาไม่น้อย แต่อาเป้ย... นางงามจากภายใน... ใบหน้าขาวผ่องของนางงดงามหมดจดดังสตรีในภาพวาด ข้าแลเห็นดอกบัวสีขาวเบ่งบานในเรือนท่านพ่อมาแต่ยังเล็กนัก วันหนึ่งข้ากลับมีความคิดว่าดอกบัวเหล่านั้น ไม่ยิ้มแย้มสดใสเท่าอาเป้ย ข้าว่าพวกมันไม่งดงามที่สุดอีกต่อไป"
เทพเฟยหลิงเอ่ยคำชื่นชมนางด้วยการมองไปข้างหน้ายกพัดเหล็กสีเขียวอ่อนพัดไปมา ท่าทางเหมือนพูดคุยกับอากาศ ไม่แม้แต่ประจันหน้ากับคู่สนทนา ประจวบเหมาะพอดี นางฟางเหนียงและอาเป้ยมาได้ยินเข้า มารดาแห่งสายน้ำไม่อยากให้ทั้งสองฝ่ายผิดใจกันจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ เห็นจะต้องสั่งสอนบุตรชาย
"เทพเฟยหลิง เจ้าจะเอ่ยคำเยินยอสตรีเยี่ยงนี้มิได้เป็นอันขาด ข้าขอเตือนเสียก่อน โดยเฉพาะอาเป้ย นางเป็นสมบัติเทพปีศาจ"
"ข้าขออภัยเถิดท่านแม่... คำก็สมบัติเทพ สองคำก็สมบัติเทพ ข้ามองว่านางเป็นเซียนหญิงผู้มีจิตใจงดงาม นางมีเมตตากรุณาเหมือนอาจารย์ของนาง นางมิใช่สมบัติของผู้ใด"
อาเป้ยไม่สะทกสะท้านกับคำชื่นชม แต่จะยกมือคารวะหรือขอบคุณเทพเฟยหลิงก็คงไม่งาม นั่นเท่ากับเป็นการรับคำเยินยออย่างยินดี
เมื่อนางหันไปทางเทพอู่เฉิน กลับจ้องมองนางยังกับจะเข้ามาหักคอนางทิ้งเสียตรงนี้ ทั้งที่นางก็ไม่ได้ทำอะไร แค่ยืนหายใจเฉย ๆ กลับกลายเป็นความผิดได้
"อาเป้ย... นางเป็นสมบัติของเทพอู่เฉิน เชื่อแม่เถิด เจ้าทั้งสองลองมองดูให้ชัด จะได้ตาสว่างเสียที"
ฟางเหนียงเป็นผู้ไขข้อข้องใจให้ทุกฝ่าย ด้วยการวาดฝ่ามือเบา ๆ บนหน้าผากของอาเป้ยปรากฏสีแดงฉาน
"สิ่งนั้นเรียกตรีเนตร นางเห็นสิ่งใด เทพอู่เฉินจะมองเห็นสิ่งที่นางมองเห็นผ่านหน้าผากของนางราวกับว่าเป็นดวงตาที่สามของท่าน ตรีเนตรเป็นสิ่งซึ่งมีเฉพาะเครื่องสังเวยเทพปีศาจ ตรีเนตร..." นางเงียบไปเพราะไม่อยากแพร่งพรายเรื่องสำคัญ ไม่มีผู้ใดรู้มากนักบนเทวโลก มารดาแห่งทิศประจิมเหลียวคอมองไปทางเทพอู่เฉินด้วยท่าทางไม่พอใจ
"มีเพียงปีศาจเท่านั้น ชื่นชอบการรับเครื่องบรรณาการเป็นสิ่งมีชีวิตจากโลกมนุษย์ พึงพอใจกับเครื่องบรรณาการ การหลั่งเลือดเนื้อของผู้บริสุทธิ์โดยใช่เหตุ โดยธรรมเนียมแล้วเหล่าเทพของเราไม่มีผู้ใดทำ"
"ข้าจำเป็นต้องทำ เป็นคำสั่งจากเบื้องบน หากข้าไม่ไปรับเครื่องสังเวย มนุษย์อาจเกิดปัญหาใหญ่ ข้าไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับใคร"
เทพอู่เฉินไม่ใช่ผู้เจรจาเก่งนัก ในขณะที่ท่านให้ความเคารพเทพเจ้าแห่งสายน้ำเสมอมา โดยเฉพาะใต้เท้าจีกงและนางฟางเหนียงด้วย นางฟางเหนียงเองก็ไม่ใคร่อยากถือสาเอาความเทพปีศาจผู้นี้
"เอาล่ะ ลูกชายข้า ไหนบอกข้ามาซิ เจ้าอยากได้ภริยาผู้มีดวงตาของชายอื่นจ้องมองเจ้าอยู่ตลอดเวลารึยังไง?"
เทพเฟยหลิงยืนนิ่งอึ้งไป ไม่จำเป็นต้องจินตนาการภาพใดต่อหากต้องมีชีวิตคู่เช่นนั้น ก็คงไม่ต่างจากนรกบนดิน! ด้วยความเข้าใจความหมายของสมบัติเทพปีศาจอย่างถ่องแท้ พาลเบือนหน้าหนีไปไม่มองนางอีก
เป็นเทพฟางหรงเบิกตากว้างมองดวงตาบนหน้าผากของนาง เห็นว่ามันมีลักษณะเหมือนนัยน์ตาของเทพอู่เฉินในร่างปีศาจอสรพิษ
"มิน่าเล่า! เทพอู่เฉินถึงได้รู้เห็นทุกอย่างในระหว่างจำศีล ท่านมองผ่านตรีเนตรนั่นเอง ฟ้าผ่านั่นก็เป็นฝีมือท่าน"
"บุรุษไม่ควรมองสตรีด้วยสายตาเสน่หา หากมิใช่ภริยา แถมข้าเคยได้ยินมาจากสตรีนักพรตนางหนึ่ง นางไม่เข้าใกล้บุรุษเกินสามย่างก้าว"
อาเป้ยไม่ได้ฟังเทพต่อปากต่อคำกันเลย นางกลอกตาขึ้นมองบน ยกมือจับหมับเข้ากลางหน้าผากเหมือนตบแมลง
"ชะ เช่นนี้... ทะ... ท่าน เทพเห็นข้ายามผลัดเปลี่ยนอาภรณ์หรือไม่!"
"ข้าไม่ใช่เทพผู้มีนิสัยเลวทรามต่ำช้า ด่านเคราะห์สตรีบนโลกมนุษย์ข้าก็ผ่านมามาก แต่เกรงว่าข้าจะบังเอิญเห็น... โดยไม่ได้ตั้งใจ"
อาเป้ยยกมือปิดป้องกอดกุมร่างกายของตนเองอย่างหวงแหน มองเทพปีศาจอย่างประทุษร้าย ยกความผิดให้ท่านไปทั้งหมด ใบหน้าของนางแดงก่ำไปถึงใบหูด้วยความโกรธและอับอาย ถึงนางจะไม่ได้พูดออกมาก็ตาม
เทพอู่เฉินไม่ทันได้ชี้แจ้งเรื่องนี้ให้เข้าใจ สมบัติเทพปีศาจก็วิ่งเตลิดไปอย่างไร้ทิศทางเยี่ยงสตรีวิปลาส ส่งเสียงตะโกนร้องโวยวายหน้าผากข้า ๆ!


## 7-2 第三只眼睛 ตรีเนตร

ไม่ว่าจะทำอย่างไร คงไม่สำเร็จลุล่วงสมใจนาง ไร้หนทางปิดพลังเวทของตรีเนตร อาเป้ยจึงคิดเข้าข้างตนเองว่าเพียงพริบตาเดียว เทพอู่เฉินอาจไม่เห็นเรือนร่างของนางทุกส่วนสัด ส่วนใหญ่แล้วนางก็แค่สะบัดมือเปลี่ยนอาภรณ์งดงามได้ดั่งใจ นางแทบจะใช้เวทเซียนอำนวยความสะดวกทุกอย่างบนเทวโลก
"เจ้ายังไม่หายดี ไม่ควรวิ่งเร็วเท่านี้ อาเป้ย"
คนถูกเรียกหันหลังขวับไปสบนัยน์ตาคู่คม นางเกิดอับอายเสียจนวิ่งหนีเตลิดเตลิง เทพอู่เฉินจึงจับรวบตัวนางเอาไว้ด้วยไอเวทสีดำซึ่งสามารถดึงรั้งนางทั้งร่าง ปลายเท้าของนางลอยขึ้นบนอากาศ
"มีอะไรอีกล่ะอาเป้ย ข้าไม่เห็นว่ามันเป็นเรื่องใหญ่"
"ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับท่าน"
"ตามใจเจ้าแล้วกัน ข้าคิดว่าเจ้าคงเสียสติไปเสียแล้วเพราะเรื่องตรีเนตร"
"..."
เทพอู่เฉินขมวดคิ้วมุ่นมองนางอย่างไม่เข้าใจเอาเสียเลย เมื่อนางเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ไม่ยอมพูดจายังทำสีหน้าราวกับว่าเทพปีศาจคือชายชั่วช้าสามานย์ แอบลอบมองเรือนร่างของนางผ่านตรีเนตร!
"ไยสตรีปราชญ์ผู้เฉลียวฉลาดเช่นเจ้าในเวลานี้ดันพูดไม่รู้ความ แต่ก็ช่างเถอะ เจ้าหายดีแล้วไปเตรียมตัวให้เรียบร้อย เราจะกลับกันในวันพรุ่งนี้"
อาเป้ยได้รับอิสรภาพหลังจบสิ้นคำสั่ง หลังจากนั้นเทพอู่เฉินเพียงก้าวเดินจากไปจากนางด้วยท่าทีเฉยเมย
อาเป้ยผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ของนางโดยไม่มองภาพสะท้อนจากกระจกบานสูงใหญ่ ในห้องพักกว้างขวางสะดวกสบายของเรือนใต้เท้าจีกง นางปิดตาลง สะบัดมือนึกคิดฉับไวเพื่อเปลี่ยนมัน เมื่อได้รับชุดใหม่เป็นอาภรณ์สีดำ กระโปรงสีโลหิตไล่สีขึ้นจากสีเข้มเป็นสีอ่อนลงคล้ายระลอกคลื่น เนื้อผ้าบนอกปักด้วยดิ้นทองอร่ามลวดลายอสรพิษสีดำ ทว่ามีเท้าอันสง่างามทั้งสี่ข้างเช่นเผ่ามังกรบนเทวโลกชั้นฟ้า
ยามตรึกตรองดูอีกครา นางไม่สามารถโกรธเคืองเทพอู่เฉินอีกต่อไปในเรื่องของตรีเนตร ในเมื่อเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ไม่สามารถทำอะไรได้
ส่วนเรื่องที่ท่านชอบตีตราเป็นเจ้าของนางด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์งดงามเช่นนี้เสมอ จนนางเกิดคำถามว่าท่านหวงแหนนางด้วยเหตุอันใด หากว่านางเป็นเพียงสมบัติในเรือนจริง ๆ นางก็ได้แต่ครุ่นคิดไม่ตกต่อไป
นางรวบรวมความกล้าที่จะเผชิญหน้ากับกระจกอีกครั้งหนึ่ง เหลือบตาขึ้นมองตรีเนตร ปรากฏเป็นตราสีแดงธรรมดา ไม่ใช่ดวงตาสีแดงก่ำเช่นเมื่อวานก็ค่อยโล่งใจ
สตรีในเรือนของใต้เท้าจีกงเข้ามาช่วยจัดแจงเชือกคาดเอวให้นาง ปักปิ่นที่มีไข่มุกสีดำสนิทจากทะเลลึกปักษา ทั้งสองดูกระตือรือร้น เพียงเทพฟางเหนียงวานขอให้พวกนางมาช่วยเหลือเรื่องการแต่งตัวในวันนี้
"ข้าได้ยินว่าท่านเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวของเทพอู่เฉิน ปีนี้ท่านอายุห้าพันกว่าปีแล้ว มีข่าวดีเมื่อใดอย่าลืมพวกข้านะ"
"เทพอู่เฉินมีท่านเป็นสตรีคนแรก"
"เจ้าทั้งสองกำลังเข้าใจผิด ข้าไม่ใช่สตรีของเทพอู่เฉิน ข้าเป็นเพียงสิ่งของในเรือนท่าน เจ้าเรียกชื่อของข้าเถิด"
อาเป้ยพูดจาอย่างเป็นกันเอง ทั้งสองช่วยกันรวบผมของนางให้เรียบไว้ด้านหลัง เป็นพุ่มดอกไม้คอยปักทับด้วยปิ่น แบ่งปอยผมสีดำขลับทั้งสองฝั่งวางพักบนบ่า ผมดำขลับของนางนุ่มหอม ทิ้งตัวลงอย่างเป็นธรรมชาติ เปิดเผยแก้มนวลเนียนและลำคอเพรียวระหง เสื้อของนางคล้ายเป็นผ้าคาดอก มีอาภรณ์คลุมทับจึงไม่ได้เห็นเนื้อนังมังสามากมาย
"เทพอู่เฉินมิใช่เทพพูดจาไพเราะนัก ท่านไม่ใคร่ใส่ใจผู้ใด แต่ท่านแสนเอาใจใส่เจ้า อาเป้ย"
สตรีทั้งสองยอมตามใจนางอย่างว่าง่าย จะให้เรียกเพียงชื่อนางก็ยอมเรียก ไม่ถือยศอย่างกันอีกต่อไปขอให้เป็นมิตรสหายกัน เฉกเช่นธรรมเนียมบนเทวโลกนี้ เทพชั้นผู้น้อยหรือแม้แต่บ่าวในเรือนล้วนเป็นผู้พักอาศัย ผู้ช่วยงานมากกว่าที่จะเป็นบ่าวรับใช้จริง ๆ เพราะพวกเขาไม่ได้รับสิ่งตอบแทน
บนเทวโลกใช้การแลกเปลี่ยนสิ่งของกันแทนการใช้เงินตรา มีผู้ปกครองนครแยกไปตามแต่ละทิศ สำหรับภพภูมินี้มีท่านอู่เฉินดูแลเทือกเขาทิศอุดร ใต้เท้าจีกงดูแลทิศประจิม ซึ่งมีสภาพเป็นแหล่งน้ำเสียส่วนใหญ่
สตรีทางขวามือนางนำแผ่นกระดาษสีแดงสดให้นางใช้แต้มริมฝีปาก เรียวปากอิ่มงามของนางกลายเป็นสีแดงสดราวสีของโลหิต แลดูสวยงามหมดจดราวกับนางสนมใหญ่ในวังหลวง
"ข้าเห็นด้วยกับซูลี่ เทพอู่เฉินนำของสวย ๆ งาม ๆ มาให้เจ้าตั้งหลายอย่าง เจ้าจะเดินไปทางใด ข้าเห็นว่าท่านเอาแต่จ้องมองเจ้า"
"แค่ของสวยงามไม่สามารถซื้อใจข้าได้ ข้ามิใช่คนเห็นแก่ทรัพย์สมบัติ"
นางเห็นด้วยแค่บางข้อเท่านั้น แต่ไม่อยากให้เสียน้ำใจในคำเยินยอ จึงฉีกยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูผู้ช่วยสตรีทั้งสอง
"ขอบใจมาก ข้าไปก่อนล่ะ ข้าจะไม่ลืมพวกเจ้า ซูฮวา ซูลี่"
ในน้ำเสียงอ่อนโยนของนาง อาเป้ยหวังว่าจะได้มีมิตรสหายเป็นสตรีในเทวโลกหากว่านางมีโอกาส และนางว่านางได้พบแล้ว
นางเดินออกไปอย่างระวังทุกย่างก้าว จนมาถึงห้องโถงกว้างขวางของเรือนใต้เท้าจีกง
แต่หัวจรดเท้าของสตรีร่างอ้อนแอ้นอรชรในอาภรณ์งามสง่าสมคุณค่าราคา ได้รับการเนรมิตจากมารดาแห่งสายน้ำทิศประจิม ใบหน้าสวยหวานหมดจดไร้ที่ติของนางราวสตรีในภาพวาด ริมฝีปากเคลือบสีแดงของนางอวบอิ่มชุ่มชื้น ผิวกายของนางเกลี้ยงเกลาราวหยกขาวทั่งทั้งบริเวณลำคอไล่ลงมา


## 7-3 第三只眼睛 ตรีเนตร

เทพอู่เฉินเคยพบพานธิดาบนเทวโลกชั้นฟ้ามาก็มาก สตรีเครื่องสังเวยของท่านกลับงดงามเสียยิ่งกว่า อาจถึงขั้นว่าสามารถหยุดห้วงลมหายใจของบุรุษเพศในแต่ละย่างก้าวของนาง
เมื่อนางสะบัดชายกระโปรงลายอสรพิษสีดำสลับแดง เยื้องย่างเข้ามาในพื้นที่รับรองแขกโล่งกว้าง ท่ามกลางบ่อบัวอันงดงามและพรรณพฤกษา ส่ายหน้ามองไปรอบ ๆ โต๊ะจิบชาลักษณะเหมือนสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของขุนนางในพระราชวังหลวง ซึ่งเหล่าผู้สูงศักดิ์มากหน้าหลายตาจะมารวมตัวกัน ใคร ๆ ต่างก็เอาแต่จ้องมองนาง ไม่เว้นแม้กระทั่งมารดาแห่งสายน้ำ ที่นั่งอยู่ข้างกันกับเจ้าของเรือนเทพ
เทพอู่เฉินรู้สึกภาคภูมิใจ เมื่อได้เป็นผู้ครอบครองสมบัติรังรองประณีตถึงเพียงนี้ และก็คงไม่ถือสาผู้ใด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สถานที่แห่งนี้เป็นแดนเทพ เหล่าเทพคิดเพียงเรื่องดีงามเท่านั้น
เมื่อนางหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะไม้สีแดงสลักมุก นางฟางเหนียงชื่นชมความงามของอาเป้ยเป็นอย่างมาก ในขณะที่เทพเฟยหลิงคงต้องบอกลานาง
"หวังว่าข้าจะได้ประลองฝีมือหมากเซี่ยงฉีกับเจ้าอีก ขอให้เจ้าโชคดี อาเป้ย"
"ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่งหากเทพอู่เฉินให้คำอนุญาตข้าในวันหน้า วันนี้ข้าลา ใต้เท้าจีกง เทพเฟยหลิง เทพฟางหรง เทพฟางเหนียง ข้าเป็นหนี้บุญคุณพวกท่านอย่างมิอาจทดแทนได้เลย"
อาเป้ยยกมือคารวะเหล่าเทพ ก้มศีรษะลงขอบคุณพวกเขาอีกครั้ง เมื่อนางรอดชีวิตมาได้เพราะดอกบัวสีทองด้วยส่วนหนึ่งประกอบกับยาสมุนไพร เทพอู่เฉินลุกขึ้นคารวะเป็นการล่ำลา เดินนำนางไปด้านหน้าเรือนอันงดงาม จำแลงกายเป็นอสรพิษกายาใหญ่โอฬาร ทะยานขึ้นท้องนภากว้าง
อาเป้ยคิดว่าเทพอู่เฉินคงไม่พึงพอใจนาง ไม่ว่านางจะทำอะไร ท่านมักคอยขัดไปเสียทุกอย่างเหมือนเกลียดขี้หน้านางนัก ทว่าหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ นางได้รับอนุญาตให้นำพยัคฆ์อัคคีกลับมาด้วย หลังจากที่การไม่พูดจาของท่านถือเป็นคำตกลงของนาง
เมื่ออสรพิษกลับร่างเป็นบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีดำ นางได้รับอิสรภาพจากอุ้งมือของเทพปีศาจ จึงวางเจ้าตัวเล็กลงบนพื้นหญ้า ปล่อยให้มันเดินไปตามทางของมัน เจ้าเหลียนเหลียนเริ่มสำรวจไปรอบ ๆ เรือนเทพ
"ข้าว่าห้องใต้ดินของเจ้าถึงคับแคบไปสักหน่อยกลับปลอดภัย เงียบสงบที่สุดในเรือนของข้า อากาศอบอุ่นในฤดูเหมันต์ แต่หากว่าเจ้าอยากย้ายห้องไปอยู่ห้องที่ใหญ่กว่านี้ ข้าจะจัดการให้เจ้า"
น้ำใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทรของเทพอู่เฉินทำให้นางแปลกใจ นางมิได้ล่วงรู้เลยว่าเทพอู่เฉินกำลังนึกถึงคราวจำศีลในห้องนอนคับแคบของนาง
"ตอนข้าจำศีล หาได้มีผู้ใดพบข้าหรือเอะใจแม้สักเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะมองกำแพงที่เจ้าร่ายเวทกำบังเอาไว้ ข้าว่ามันมีประโยชน์กว่าที่ข้าคิด ข้าไม่ได้ใส่ใจห้องใต้ดินนี้มาก่อน"
"เป็นจริงดังท่านว่า ต่อให้มีศัตรู ก็ยากจะหาห้องใต้ดินนั้นพบ ห้องพักของข้ายังสะดวกสบายกว่ากระท่อมที่ข้าเคยอยู่ ข้าไม่ต้องทนซุกตัวนอนเหน็บหนาวหน้าเตาผิง ข้าได้รับทุกสิ่งจากท่านมากมายเสียจนข้ารู้สึกเกรงใจ"
"เจ้าเป็นสมบัติอันงดงามในเรือนข้า ย่อมต้องดูแลเจ้า..."
เทพอู่เฉินไม่สามารถละวางตาไปจากใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง และที่รีบเหาะเหินขึ้นเวหากลับเรือนมาก็หวังจะชื่นชมความงามอันไร้ที่ติ แม้เพียงมองก็ชุ่มชื้นหัวใจประหลาด อาเป้ยคงไม่ทันสังเกตในความเปลี่ยนแปลง
"เจ้าช่างงดงามนักเอาเป้ย เจ้ามีจิตใจกล้าหาญ รู้จักเมตตาต่อผู้อื่นอย่างที่เทพเฟยหลิงเยินยอ เจ้าทำให้ข้าผู้มีจิตและกายครึ่งหนึ่งเป็นปีศาจเกิดหวงของของข้าขึ้นมา"
"ข้าทราบดี เมื่อใดที่ข้าหมดประโยชน์ รึท่านเบื่อสมบัติชิ้นนี้ ขอให้สังหารข้าเสีย"
"ข้าว่าเจ้าคงดิ้นรนขัดขืน คว้ากระบี่ของเจ้าขึ้นต่อสู้ ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่ใช่เซียนผู้จะยอมตายอย่างง่ายดายนักอาเป้ย"
"หาได้เป็นเช่นนั้นไม่เทพอู่เฉิน ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ข้าถือว่าท่านไม่ได้ตั้งใจ แต่หากมีคราที่สาม ท่านสังหารข้าได้ ข้าจะไม่ดิ้นรนขัดขืน ชะตาชีวิตข้าคงมาได้เท่านี้ ข้าถือว่าข้าชดใช้กรรมของข้าจนหมดสิ้น ร่างกายของข้าเพียงสิ้นสลายไป"
อาเป้ยหมายความเช่นนั้น ถึงเทวโลกจะน่าอัศจรรย์ใจสักเท่าไร นางมองไปรอบ ๆ เรือนไม้ของเทพอู่เฉิน ล้อมรอบด้วยท้องนทีสีมรกต บุปผาโปรยปรายทั้งสีขาวชมพูสลับไปกับสีแดง เวหาเยียบเย็นในอุณหภูมิพอเหมาะ ท้องนภาสีครามกว้างขวางปลอดโปร่ง ให้ความรู้สึกโล่งใจยามเงยหน้าขึ้นมองมัน
"วันนี้ชื่นชม วันหน้าอาจเบื่อหน่าย สหายของข้าเคยบอกกับข้าไว้ว่าจิตใจบุรุษเพศเป็นเช่นนั้น ต่างจากสตรีผู้มีรักมั่นคง"
คำพูดของนางไม่เข้าหูเทพอู่เฉิน แม้ว่านางเพียงพูดความจริงจากใจของนาง
"ข้าเคยมีชีวิตอยู่เพื่อท่านแม่ ยามที่ข้าได้พบท่านแม่บ้างนาน ๆ ครั้งข้าแสนเป็นสุขใจ ตอนนี้ข้าไม่มีจุดประสงค์ของการมีลมหายใจ หากอาจารย์ไม่ให้ความช่วยเหลือข้า ขอให้ข้าอยู่ต่อไป ข้าปรารถนาจะหลับใหลไปตลอดกาล"
"น่าเสียดาย เจ้าจะไม่สมปรารถนาอาเป้ย ตราบใดที่ข้ายังไม่เบื่อหน่ายในตัวเจ้า"
บัดนี้เทพผู้ไม่เคยสนใจเรื่องของสตรี กลับกลายเป็นคนละคน! ใบหน้าคร้ามคมปรากฏอารมณ์อันหลากหลาย เห็นได้อย่างเด่นชัดคือแววตาเยียบเย็นดูพึงพอใจนาง
"ที่มิตรสหายของเจ้าได้กล่าวเอาไว้อาจเป็นความจริงหรือไม่ นางคงหมายถึงบุรุษทั่วไป แต่ที่นี่เป็นแดนเทพ ข้าเป็นบุรุษเทพ มิใช่บุรุษเพศบนโลกมนุษย์ ถึงข้าจะถือกำเนิดจากครรภ์มารดาต่างจากเทพอื่น ๆ ยังไม่อาจนับได้ว่าข้าเป็นมนุษย์ เจ้าเองก็ไม่ใช่..." ปลายเสียงบอกนาง ดวงตาคู่คมปลาบมิได้ละวางไปจากใบหน้าหน้าสงสัยใคร่รู้ของนาง "ก็อาจจะเคยเป็น..."
อาเป้ยมองบุรุษเทพปีศาจรูปงามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม นางไม่คาดคิดว่าเทพอู่เฉินดันเกิดความเสน่หาในตัวนางขึ้นมา หลังผ่านเหตุการณ์หลายอย่างมาด้วยกัน
นางนี่แหละที่จะมีปัญหา...
"เอาล่ะ ข้าจะไปจัดการงานของข้าเสียหน่อย ค่อยมาเชยชมสมบัติของข้า..."


## 8-1 半个魔鬼 ครึ่งปีศาจ

ทุกย่างก้าวของเครื่องสังเวยอยู่ในประสาทสัมผัสของเทพปีศาจ เทพอู่เฉินรับรู้ถึงการมีชีวิตของนางได้เพียงปิดตาลง มองผ่านความมืดมิดด้วยนัยน์ตาเวทสีแดงฉาน ไม่ว่านางจะอยู่ใกล้หรือไกล หากเพ่งกระแสจิตอีกสักเล็กน้อย ยังมองเห็นว่านางกำลังทำอะไร ผ่านทิวทัศน์โดยรอบเบื้องหน้าสายตาของนาง ราวจ้องมองภาพเหล่านั้นด้วยดวงตาของตน แม้สามารถมองผ่านหน้าผากของนางเท่านั้น
อาเป้ยเป็นหญิงช่างสงสัย นางมักมองไปรอบ ๆ กาย เพ่งสายตาจับจ้องทุกสิ่งอย่างด้วยความใคร่รู้ว่ามันคืออะไร นางมีนิสัยอยากรู้อยากเห็นยังแสนจะซุกซน แตกต่างจากเหล่าเทพบนสวรรค์
เมื่อวานนี้นางคงคิดถึงมารดาเป็นอย่างมากจึงไม่ค่อยสนใจสิ่งใด นางสวมอาภรณ์สีขาว นั่งเหงาหงอยอยู่ในป่าไผ่ด้านหลังเรือนไม้ซึ่งเนรมิตเสกสวรรค์อย่างสวยงามด้วยเวทสวรรค์ นางพิงแผ่นหลังไว้กับพรรณพฤกษาสูงตระหง่าน ติดกับท้องนทีสีมรกต ท่ามกลางเวหาแสนสงบร่มเย็น สายลมอ่อนลูบผ่านใบหน้าของนางในยามซื่อ จนล่วงเลยเวลาไปมาก นางจึงไปเดินเล่นรอบ ๆ สวน กระโดดขึ้นเด็ดผลของต้นส้ม นำผลไม้ใส่ตะกร้าสานไปนั่งหลับอยู่ใต้ต้นสน
วันนี้นางได้รับอนุญาตให้เข้าไปนั่งอ่านหนังสือในห้องหนังสือห้องใหญ่ในเรือนเทพอู่เฉิน เครื่องเรือนทุกอย่างเป็นสีนิลสนิทแม้แต่ตู้หนังสือ ตั่งนั่งก็มี เก้าอี้ในเรือนท่านก็มี เฉกเช่นเดียวกับบนโลกมนุษย์ทุกสิ่งอย่าง คล้ายกับว่าจะเป็นจวนท่านเจ้าเมืองผู้มียศถาบรรดาศักดิ์ยิ่งใหญ่
อาเป้ยสำรวจไปรอบห้องหนังสือแล้วจึงนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมตำราเก่าแก่เล่มหนึ่ง เมื่อเทพอู่เฉินนั่งลงในฝั่งตรงกันข้าม นางกลับมาพูดจามากความขึ้น
"ข้าไม่คิดว่าบนเทวโลกจะขับเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยกาลเวลา ที่แห่งนี้มีกลางวันกลางคืน หมู่มวลบุปผาก็ล้วนงดงามยิ่งนัก พวกมันผลิดอกออกผลโดยไม่ต้องรดน้ำพรวนดิน"
"มีอยู่ดังที่เจ้าเห็น แต่ทุกกาลนั้นไม่แน่นอน ทุกสิ่งรอบกายล้วนสมบูรณ์ ส่งผลต่อโลกมนุษย์ทุกแห่งหนในทิศอุดรด้วยเช่นกัน"
"ข้ากำลังสงสัยเรื่องบุตรชายของใต้เท้าจีกง"
ไม่ขาดคำดี นัยน์ตาสีแดงก่ำของบุรุษเทพในฝั่งตรงกันข้ามฉายแววเกรี้ยวกราด เทพอู่เฉินประกาศกร้าวกับนางว่าไม่อนุญาตให้เดินหมากเซี่ยงฉีกับผู้ใดอีก นางยังต้องอยู่แต่ในเรือนนี้เท่านั้น
"เทพอู่เฉินจะโกรธกริ้วข้าไปไย ข้าเพียงอ่านตำราเก่าแก่โบราณมาเรื่องเหล่าเทพไม่เสพเมถุน หากไม่บำเพ็ญเพียรเพื่อสำเร็จเป็นเซียนผู้แก่กล้าวิชาเวท จะหาเรื่องบันเทิงใจทั่วไปทำอย่างเช่นวาดรูปด้วยพู่กัน บรรเลงเพลงพิณไพเราะ ราวเสียงของวิหคประสานเสียง..."
"เจ้าบอกว่าเป็นข้ารับใช้ เหตุใดจึงได้ฝึกวิชาและอ่านตำรา"
"อาจารย์ฮุ่ยหมิงให้คำอนุญาตข้า วันไหนข้าได้เข้าไปทำความสะอาดห้องหนังสือ ท่านจะให้เวลาข้าทำปัดกวาดเช็ดถูหลายวันหลายคืนทีเดียว ส่วนเรื่องฝึกวิชา ในยามราตรีของข้าไม่ค่อยได้นอนหลับเต็มตานัก ยังมี... ช่วงที่ข้า เอ่อ..." นางเงียบไป ด้วยท่าทีเก้อเขินเมื่อพูดถึงเรื่องของสตรี
"มีระดู ข้ามักใช้ข้ออ้างว่าข้าไปเยี่ยมเยียนท่านแม่และญาติ ๆ ของข้า ขอให้เป็นวันพักผ่อนของข้าบ้าง จะมีชาวบ้านมาทำหน้าที่แทนข้า แต่บนเทวโลกนี่... ข้าไม่มีระดู ข้าจึงเกิดความสงสัยว่าใต้เท้าจีกงมีบุตรได้อย่างไร"
"หากเจ้าหมายถึงเรื่องนั้น ข้าเคยได้ยินมาว่าใต้เท้าจีกงลงไปเผชิญด่านเคราะห์บนโลกมนุษย์กับภริยาของท่าน" อู่เฉินตอบนาง แต่ขมวดคิ้วเข้าหากัน
"นั่นก็... เมื่อสองพันปีที่แล้ว"
"ท่านมีความคิดเช่นข้าหรือไม่... ใต้เท้าจีกงอาจหนีลงไปเที่ยวบนโลกมนุษย์"
เหล่าเทพต่างไม่มีคาดคิดเรื่องนี้มาก่อน การที่สองเทพแห่งสายน้ำถือกำเนิดมาตอนไหน คงเป็นการเสียมารยาทหากไปพูดถามใต้เท้าจีกง
"หาได้มีใครรู้เรื่องนี้ไม่ แถมเรื่องมันก็นานมากจนลืมเลือนกันไป เทพเซียนยังไม่มีผู้ใดได้เป็นผู้เยาว์นาน เพียงไม่กี่วันก็กลายเป็นบุรุษเทพแล้ว ตัวข้าเองไม่เคยจะได้พบเห็นเทพเซียนเด็กมานานนับหลายพันปี"
ใครเล่าจะมานั่งจดจำเรื่องเล็กน้อย พวกช่างสงสัยก็มีแค่นางนี่แหละ ทำไมถึงได้ชอบจุ้นจ้านเรื่องคนอื่นไปทั่ว นิสัยเหมือนตาเฒ่าฮุ่ยหมิงไม่มีผิด
เทพอู่เฉินขมวดคิ้วเข้มหนามองนางอย่างจับผิด หาได้รู้ว่านางมีจุดประสงค์บางอย่างหากว่านางไม่พูดขึ้นมา
"เทพอู่เฉิน... หากท่านมีธุระบนโลกมนุษย์ จะพาข้าไปพบท่านแม่บ้างได้หรือไม่?"
"อ้อ... ที่แท้เจ้าก็แอบแฝงแผนการชั่วร้ายของเจ้า อาเป้ย เจ้าเป็นสตรีผู้แสนร้ายกาจนัก เอาเป็นว่าข้าจะลองพิจารณาดูจากพฤติกรรมว่านอนสอนง่ายของเจ้า ข้าค่อยเก็บคำขอของเจ้าไปตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง"
เทพอู่เฉินให้ความหวังนาง พลันตัดทุกสิ่งให้ขาดสะบั้นลงตรงนั้น
"แต่โดยธรรมเนียมแล้วเหล่าเทพเซียนบนเทวโลกไม่ติดต่อกับมนุษย์"
"แต่ข้าได้ยินมาว่ามีผู้คนบนโลกเคยไปขอพรกับเทพ ได้สำเร็จดังใจหลายข้อ เหล่าเทพต่างสนับสนุนผู้มีศีล มนุษย์บางคนสามารถติดต่อกับเทพได้ มีตำนานเล่าขานว่าเทพเซียนบนสวรรค์แอบหนีไปอาศัยอยู่บนโลกมนุษย์เมื่อพบรักกับหญิงสาวผู้หนึ่ง บนโลกมนุษย์ยามนี้ก็มีเทพเซียนจากเทวโลกปะปนอยู่เช่นกัน หากไม่นับรวมยามที่พวกท่านลงไปเผชิญด่านเคราะห์ พวกเราเคารพนับถือพวกท่าน..."
"เจ้าไม่ควรเป็นสตรีที่รู้มากเกินไป"
คราวนี้เทพอู่เฉินดุนางด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น อาเป้ยก้มหน้าลงมองหนังสือบนโต๊ะไม้สลักมุก นางเปิดมันทิ้งเอาไว้ไม่ได้อ่านเสียที นางยอมอ่อนข้อลง แต่ไม่ยอมละความพยายามเรื่องมารดา
"ข้าไม่อยากแทรกแซงกฎสวรรค์ กฎแห่งกรรมยังต้องเป็นไปตามธรรมดา ท่านแม่ของเจ้าอาจพรากสามีของผู้อื่นมาด้วยงานไม่สุจริตนัก แม้ทำไปโดยไม่ได้มีเจตนา แต่เพื่อทำงานเลี้ยงชีพ นับเป็นวิบากกรรมอยู่ดี นางจำต้องถูกพรากจากสิ่งที่ตนรักและหวงแหนเป็นที่สุด ท่านแม่ของข้าก็เช่นกัน ด้วยสองมือของข้ายังไม่สามารถช่วยเหลือนางได้ ข้าไม่สามารถเข้าพรรคพวกกับปีศาจ"


## 8-2 半个魔鬼 ครึ่งปีศาจ

"แล้วตัวของท่านล่ะ... มีวิบากกรรมหรือไม่? ท่านสังหารสตรีไปถึงสิบสองคน โดยที่พวกนางไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย พวกนางเป็นผู้บริสุทธิ์"
"คงจะมี... บ้าง... กระมัง"
เพราะลืมเรื่องของตนไปสนิท ทว่าฉุกใจนึกขึ้นได้ในเรื่องที่นางพูดขึ้นมาว่าการกระทำผิดด้วยการคร่าชีวิตเป็นวิบากกรรมอันใหญ่หลวง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเครื่องสังเวยต่างเหลือเพียงเศษซากกระดูก โลหะซึ่งติดร่างมากับพวกนาง น้อยชิ้นจริง ๆ จะไม่ละลายหายไปกับพิษ พวกนางแสนจะทรมาน
กเฬวรากซากศพของพวกนางเป็นภาพจำติดตาของเทพอู่เฉิน ในทุกสิบสองปีบนโลกมนุษย์
หนึ่งปีบนโลกมนุษย์เท่ากับหนึ่งร้อยปีบนเทวโลก หนึ่งร้อยปีก็เท่ากับหนึ่งพันปี เทพอู่เฉินมีหน้าที่ซึ่งได้รับมอบหมายคือไม่ให้เฟยอี๋ลงไปรับเครื่องสังเวย ท่านจะต้องลงไปก่อนท่านแม่ และหากว่าพบนางเข้าก็จะต้องขัดขวางไม่ให้นางไปรับเครื่องสังเวย
ลำพังท่านแทบไม่เคยเข่นฆ่าสิ่งมีชีวิต นอกเสียจากสัตว์เพื่อมาประกอบอาหาร นั่นก็ยังนาน ๆ ครั้ง ด้วยความที่เหล่าเทพต่างอิ่มทิพย์บนเทวโลก
"หากว่าข้าเป็นท่าน ข้าคงอยากล่วงรู้กรรมของตน เผื่อว่าพอมีหนทางแก้ไขผ่อนหนักเป็นเบาได้ ให้วิญญาณของพวกนางไม่คิดอาฆาตแค้นข้า ข้าว่านางคงเจ็บปวดทรมาน แสบร้อนเพราะพิษของท่านน่าดูกว่าที่พวกนางจะตาย"
"พวกนางรู้ตนดี จึงยอมเป็นเครื่องสังเวยอย่างเต็มใจ พวกนางคิดว่าตนเป็นเจ้าสาวด้วยแผนการของเจ้าเมืองหลงอี้จิน ข้าคิดว่าท่านเจ้าเมืองน่าจะผู้ที่ต้องประสบกับเคราะห์กรรมมากที่สุด มากกว่าข้าเสียอีก"
"ข้าพูดถึงกรรมของท่านต่างหากเล่า ไม่ได้สนใจผู้อื่นเสียหน่อย วิบากกรรมท่านเจ้าเมืองก็เรื่องของท่านซี แล้วข้าว่าอีกไม่กี่ปี ประเดี๋ยวท่านก็คงจะแก่ตายแล้วกระมัง"
นางตอบแล้วลุกขึ้นเดินไปอย่างไม่สบอารมณ์ พอได้พูดถึงท่านเจ้าเมืองผู้จับตัวนางมา อย่างไม่เข้าท่าเอาเสียเลย แต่เทพอู่เฉินยังนั่งอยู่ในห้องหนังสือเช่นเดิม ไม่ได้ตามนางไป
ก็คงจะสาแก่ใจนาง ผู้ทำให้เทพปีศาจอู่เฉินเกิดความสำนึกผิดขึ้นมาได้สำเร็จ
กลิ่นหอมตลบอบอวลของหมู่มวลบุปผาถูกกลบด้วยกลิ่นอาภรณ์และเส้นผมของสตรีนางหนึ่งเสียหมด เทพอู่เฉินอยู่ในร่างปีศาจค่อนข้างนาน แทบไม่ได้กลับร่างบุรุษเทพเลยตอนเฝ้าไข้นาง เมื่อกลับมาพักผ่อนในเรือนอันเงียบสงบ จำต้องใช้เวลาในการนั่งบำเพ็ญเพียรหลายวัน
ยามใดที่อยู่ในร่างปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลัง เขาก็มีความคิดเช่นปีศาจ โมโหฉุนเฉียวได้อย่างไม่ยากนัก โมหะโทสะเข้าครอบงำจิตใจรุ่มร้อน ลุ่มหลงในเนื้อหนังมังสาความงามของอิสตรี
การกลับมาเป็นบุรุษเทพครานี้ เทพอู่เฉินเริ่มที่จะไม่พึงพอใจกลิ่นเนื้อนาง อันทำให้หัวสมองฟุ้งซ่านยากแก่การสงบจิตสงบใจ ไหนจะเรื่องที่เพิ่งถูกนางบริภาษ กล่าวถามถึงสตรีบริสุทธิ์เหล่านั้นต้องเจ็บปวดเท่าไร คงไม่แปลกที่เทพใจดีอย่างเขาจะสำนึกผิดในบาปที่กระทำลงไป
แล้วเช่นนี้จะเกิดวิบากกรรมหรือไม่? กรรมเป็นของผู้กระทำหรือผู้สั่งการ
เทพอู่เฉินนั่งตรึกตรองเรื่องนี้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดอกเหมยบานสะพรั่งด้านหน้าเรือนไม้อันสวยงาม เข้าข้างตนเองว่าคำสั่งของเบื้องบน สั่งให้ถือดาบสังหารมนุษย์อาจไม่ใช่ความผิด พวกนางต่างหากที่จำเป็นต้องตายในฐานะเครื่องสังเวย
หรือแท้จริงแล้วเขาอาจไม่คู่ควรกับคำว่าเทพ แต่ควรเป็นปีศาจอู่เฉิน
"ท่าน ๆ..."
"เทพอู่เฉิน..."
เสียงกระซิบเรียกทำให้บุรุษเทพเปิดตาขึ้นช้า ๆ หันไปมองสตรีข้างกาย เทพอู่เฉินเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มแย้มกว่าวันก่อน กลับถอนหายใจออกมา
"เจ้ามีเรื่องอะไร? อาเป้ย"
"ข้าเห็นว่าท่านนั่งหลับตาอยู่ลำพังตั้งนาน ข้าจึงสงสัยว่าท่านนอนหลับบ้างหรือไม่ ท่านมีความฝันหรือไม่ ส่วนตัวข้าเห็นจะไม่ฝันอะไรเลยสักอย่าง"
อาเป้ยสวมอาภรณ์เป็นเสื้อคลุมตัวยาว สีชมพูเข้มอ่อนสลับไปกับสีขาว ดูสดใสราวสีสันของดอกบ๊วย ด้านในเป็นผ้าคาดอกผืนตรงยาวไปถึงตาตุ่ม ผิวละเอียดเนียนบริเวณเนินอกของนางช่างเย้ายั่วสายตาบุรุษ แต่นางหาได้รู้สึกตัวแม้สักนิด นางเพียงอยากใส่ชุดสวยงามสดใส ซึ่งมารดาแห่งสายน้ำมอบให้ แม้แต่เส้นผมที่ปักไว้ด้วยปิ่นสีทองส่งกลิ่นหอมอ่อนไปถึงท่านเทพเมื่อสายลมพัดผ่านเรือนร่างของนาง ราวกับว่านางตั้งใจยั่วยวนเทพปีศาจ ผู้ไม่เคยใกล้ชิดอิสตรีมาก่อนตลอดห้าพันกว่าปี เทพอู่เฉินจึงมองนางด้วยสายตาเย็นยะเยียบเยี่ยงนี้
"ไหนเจ้าบอกกับข้าว่าท่านอาจารย์ห้ามไม่ให้เข้าใกล้บุรุษเกินสามย่างก้าว"
"ข้าอภัยท่านอู่เฉิน! ข้าไม่ควรให้นางเข้ามายุ่มย่าม" เซียวอี้หรูวิ่งเข้ามาทันควัน เพื่อห้ามปรามแต่ว่าคงไม่ทัน อาเป้ยมองขวับด้วยท่าทางฉุนเฉียว
"ข้าไปก็ได้... ท่านเซียวอี้หรู ไม่ต้องขับไล่ไสส่งข้านักหรอก เชอะ" แล้วนางก็หันไปทางพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย "เหลียนเหลียน เจ้าไปเที่ยวเล่นกับข้าดีกว่า"
บ่าวงูคนสนิทของเทพอู่เฉินคงไม่แปลกใจเพราะเห็นนางอุ้มเจ้าตัวน้อยมาสักพัก แต่เป็นเทพอู่เฉินเสียเอง เมื่อเท้าทั้งสี่ของพยัคฆ์อัคคีเหยียบข้ามอากาศมาหาอาเป้ย อ้าแขนรับมันเข้าหาอ้อมกอดอย่างสนิทสนม
"มันให้เจ้าอุ้มด้วยหรือ?"
"ใช่ ข้านอนกอดมันด้วย ขนของมันนุ่มราวปุยนุ่น ร่างกายของมันห่อหุ้มด้วยเปลวไฟอันอบอุ่น ข้ากล่อมมันให้หลับทุกราตรี มันจะได้ไม่โศกเศร้าอาลัยคิดถึงท่านแม่ของมันมาก" นางลูบศีรษะมันก็ทำเซื่องซึมเป็นแมวตัวหนึ่ง ไร้ความเป็นพยัคฆ์อัคคี อาจเพราะว่ามันยังเล็กนัก นางหันไปพูดกับเทพอู่เฉิน


## 8-3 半个魔鬼 ครึ่งปีศาจ

"อืม... ข้าว่าข้าคงเบื่อท่านแล้วล่ะ เทพอู่เฉินไม่มาเชยชมสมบัติของท่านเอง ข้าคงจะช่วยอะไรท่านไม่ได้หากว่าข้าเป็นฝ่ายเบื่อหน่ายในตัวท่าน"
นางพูดจบเท่านั้น! พยัคฆ์อัคคีผู้ไร้เดียงสาพลันถูกพายุสีดำลูกใหญ่พัดกระเด็น กลิ้งตุบลงบนพื้นหญ้า กลุ่มควันเวทสีดำดึงหลังนางจนเสื้อคลุมตัวนอกเกือบจะหลุดปลิวไปกับสายลม
บ่าวงูทั้งสองหน้าตาตื่นกับภาพที่เห็น เทพชั้นผู้น้อยเดินผ่านมาก็รีบหนีไปกันเสียหมด เมื่อสองขาของนางลอยพ้นจากพื้น อาภรณ์ชั้นนอกจะหลุดมิหลุดแหล่ มือหยาบกร้านจับคอเสื้อด้านหลังของนางเอาไว้อย่างฉุนเฉียว
"เมื่อครู่นี้เจ้าพูดอะไร?"
"หูท่านมีปัญหาไปแล้วหรือยังไง ไยท่านต้องถามข้าซ้ำซากเป็นครั้งที่สองด้วย"
"เจ้า... เป็นสตรีน่าเกลียด"
"ท่านเยินยอข้าว่างดงาม"
"งามเพียงใบหน้าและจิตใจของเจ้า แต่เจ้าชอบทำตัวน่าเกลียด ไม่สมเป็นสตรี เจ้ายังมีความคิดที่ไม่ดี เอาเรื่องไม่เป็นเรื่องมาใส่หัวข้า"
"ข้าเปล่าเสียหน่อย ข้าเพียงคิดว่าท่านควรระวังตัว ข้าประสงค์ดีต่อท่านจึงเตือนท่าน ยิ่งท่านนั่งอยู่ผู้เดียวลำพัง ถึงเป็นเทพก็เป็นไปได้ว่าอาจเจอวิญญาณอาฆาตเข้า ข้าเกรงว่าผีนางสิบสองตนนั้นจะมาเยือน..."
"อาเป้ย... ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าพูดถึงพวกนางอีก!"
เสียงเข่นเขี้ยวของเทพอู่เฉินเงียบไปเท่านั้น ตรงมุมปากหนาหยักได้รูปปรากฏเขี้ยวคม นัยน์ตาเปล่งประกายสีแดงเยี่ยงปีศาจ ทว่าอาเป้ยยังหาได้กลัวท่านแม้สักน้อย นางเบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยิ่งผยอง
"เช่นนั้นข้าไม่รบกวน เชิญนั่งบำเพ็ญเพียรต่อเถิด เทพอู่เฉินสัมผัสนิพพานเมื่อใด อย่าลืมแวะมาบอกข้าด้วย ข้าจะสวมชุดเจ้าสาวมาแสดงความยินดีกับท่าน จัดงานเฉลิมฉลองให้ยิ่งใหญ่ว่างานส่งเครื่องสังเวยของเจ้าเมืองหลงอี้จีนซะอีก"
"อาเป้ย! เจ้านี่มัน!"
เทพอู่เฉินโมโหนางจนหน้าแดงก่ำแล้วตอนนี้ แต่นางไม่ใคร่ใส่ใจเหมือนตั้งใจมายั่วโทสะท่านเต็มประดา ก็สมใจนางแล้วล่ะ นางลุล่วงสำเร็จผลของนาง ตราบจนนางได้รับอิสรภาพ เดินเอามือไพล่หลังไปในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ข้างหนึ่งหล่นลงจนเห็นไหล่กลมกลึง นางยังไม่ยอมสวมใส่เสื้อผ้าให้ดี
แล้วคนนั่งบำเพ็ญเพียรก็ตบะแตก ต้องตามไปสะบัดมือตีอากาศครั้งหนึ่ง จัดการเสื้อผ้าของนางให้กลับมามิดชิดปิดเนื้อหนังมังสา ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยโทสะแรงกล้า
"ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเทพอู่เฉินมีวิบากกรรมหรือไม่ เป็นจุดประสงค์ข้อที่หนึ่งของข้า... ข้อที่สอง... ข้าจะหาสักหนทางหนีไปเที่ยวแถว ๆ นี้แหละ"
รอยยิ้มมาดมั่นบนใบหน้าสวยหวานทำให้เจ้าเหลียนเหลียนสงสัย มันยังว่ากล่าวตักเตือนนางว่าไม่ควรออกไปไหนทั้งสิ้น ด้วยเกรงว่านางจะก่อเรื่องอะไรอีก
แต่จะให้นางทำอย่างไร หาทางติดต่อมารดาบนโลกมนุษย์ก็ไม่ได้ นางไม่ได้รับอนุญาตจากเทพอู่เฉิน ครั้นจะนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บนเตียงก็น่าเบื่อหน่าย
หลายวันมานี้เทพอู่เฉินไม่สนใจนาง หลังจากที่นางไปยั่วโมโหท่านกลับเดินมากำชับนางเรื่องการแต่งตัวให้เรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องสวยสง่า ไม่มีเหตุจำเป็นก็อย่าได้สวมอาภรณ์ที่เผยให้เห็นเนื้อหนังมังสาขาว ๆ ของนาง ในเมื่อนางแทบไม่ได้ออกไปไหน วัน ๆ อยู่แต่ในเรือนของท่าน
นางพยักหน้ารับทราบ แต่ขอพิจารณาอีกครั้งหนึ่ง ให้ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของนางบ้างว่าอยากจะสวมอาภรณ์สวยงาม หรือว่าวันไหนนางอยากสวมใส่เสื้อผ้าสบาย ๆ
"เจ้าจะไปไหน? อาเป้ย... เจ้าไม่ควรออกนอกอาณาเขตของเรือนนี้ ข้าไม่อยากมีปัญหากับเทพอู่เฉิน ท่านไม่ชอบหน้าข้า เจ้าก็รู้"
"เจ้าจะกลัวอะไรกันเล่า เทพอู่เฉินแท้จริงแล้วเป็นเทพผู้มีเมตตา ท่านเพียงหยอกเจ้าเล่นเท่านั้น ครานี้ข้ารับปากว่าข้าจะปกป้องเจ้าเอง"
พยัคฆ์อัคคีดูไม่สดใสนัก มันไม่เคยเห็นด้วยกับความคิดของนาง ขนาดว่าตอนนี้มันต้องอยู่หน้าห้องนอนเพราะไม่ได้รับอนุญาตให้นอนกับนางอีก เทพอู่เฉินผลักมันกลิ้งตุบลงพื้นอย่างไม่พึงพอใจ นางก็ยังบอกว่าท่านหยอกล้อเล่นเป็นกิจวัตร
อาเป้ยนั่งยองลง เลื่อนมือไปลูบเปลวไฟสีน้ำเงินเพื่อปลอบประโลม
"เหลียนเหลียน... เจ้าอย่าเศร้าไป ชีวิตล้วนไม่ยั่งยืน ต่อให้ยืนนานเยี่ยงในเมืองเทพ เจ้าก็ไม่ควรจมปลักกับความเศร้าหมอง วันสองวันก็เพียงพอแล้วสำหรับความเศร้า ตอนนี้เจ้าอยากทำอะไร เจ้าจงทำ หาความบันเทิงใจ ความสุขให้กับตัวเจ้าเอง เจ้าอยากไปจากเทือกเขาอุดรแห่งนี้เมื่อใด เจ้าจงไป..."
"ข้าจะไปที่ไหนได้ ตัวข้าเวลานี้แสนจะอ่อนแอยิ่งกว่าลูกแมวบนโลกมนุษย์..."
พยัคฆ์อัคคีตัวน้อยคิดสับสนกับชีวิตของมัน ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป มันไม่ได้รับการต้อนรับในสถานที่แห่งนี้แต่มันไม่กล้าที่จะออกไปเผชิญโลกกว้าง ในขณะที่มันได้รับการปลอบประโลมทุกวันจากอาเป้ย ผู้มีทักษะในการพูดจาจรรโลงใจได้เสมอ
"ข้าเองไม่เคยจะได้อยู่กับท่านพ่อท่านแม่ ข้าอยู่กับหลวงจีนนักพรตมาทั้งชีวิต ข้าทำงานงก ๆ แต่เช้าจรดค่ำ ไม่เคยจะได้แต่งตัวสวยงาม ข้าเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าประหนึ่งร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง วันหนึ่งข้าก็ถูกท่านเจ้าเมืองจับตัวมาสั่งสังหารอีก ข้าว่าชีวิตของข้าอาภัพไม่แพ้เจ้าหรอก"
แล้วนางก็สร้างกำลังใจให้เจ้าพยัคฆ์อัคคีลุกขึ้นเดินตามนางได้สำเร็จ ถึงการเดินเล่นของนางในแต่ละวันจะขัดใจท่านเทพเจ้าของเรือนอยู่สักเล็กน้อย นางว่าวันนี้นางคงไม่ทำเสียงดังรบกวนผู้ใด หากเป็นไปได้นางจะไปหลบอยู่ด้านหลังป่าไผ่ นั่งเล่นกับเจ้าเหลียนเหลียน
บัดนี้เปลวเพลิงรอบกายของพยัคฆ์อัคคีกลับมาเป็นสีเดิมของมัน ขนาดของลำตัวยังเติบโตขึ้นเล็กน้อย ทว่ายังคงเป็นพยัคฆ์สีขาวตัวกระจ้อยร่อย เตี้ยกว่าหัวเข่าของนางอยู่ดี นางได้ยินมาจากสองบ่าวงูว่าอสูรและปีศาจเติบโตเร็วมาก ไม่มีเวลาในวัยเยาว์นานเช่นเดียวกับเหล่าเทพ เพิ่งพบกันไม่นานนัก อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นบุรุษร่างกำยำเสียแล้ว
"เจ้าดูซีว่าเวลานี้ข้าเป็นสตรีสมใจข้า แต่ทั้งมนุษย์ เทพ หรือแม้กระทั่งปีศาจกลับดูถูกข้ายิ่งนัก เอาล่ะ ในเมื่อข้ารอดชีวิตมาได้ ข้าจะหาเรื่องบันเทิงใจ หาความสุขให้กับชีวิตของข้าดีกว่า เราจะไปไหนกันดี? อ้อ... ข้าว่าข้ารู้แล้วล่ะ"
มีเพียงนางผู้เอาแต่ใจ พยัคฆ์อัคคีไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่นางกำลังจะทำนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งการออกจากเรือนเทพอู่เฉินซึ่งเป็นข้อห้ามโดยเด็ดขาด ทว่ามันคงไม่มีทางเลือก ก็ต้องตามนางไปเงียบ ๆ เพื่อระวังหลังให้นาง


## 9-1 愚蠢的女士 สตรีผู้โง่เขลา

อาเป้ยเพิ่งปลอบประโลมสัตว์อสูรให้กลับมาร่าเริงแจ่มใส ระหว่างที่นางกำลังเดินเล่นกับมัน ใช้เวลาส่วนใหญ่ของนางอยู่กับมัน โดยไม่แยแสอีกหนึ่งเทพแม้แต่น้อย
ในเมื่อเทพอู่เฉินไม่สนใจนางก่อนนางคงไม่ผิดอะไร นางแอบย่องไปดูท่าน เห็นเอาแต่นั่งหลับตาไม่ขยับเขยื้อนใต้ต้นไม้สูงตระหง่าน ตั้งใจบำเพ็ญเพียรตั้งสติอยู่กับตน ไม่รู้เป็นเพราะเรื่องวิบากกรรมที่นางพูดหรือไม่ แต่นางคิดว่าใช่เพราะเทพอู่เฉินไม่มาหานาง ไม่ส่งของกำนัลมาให้นางอีก
นางไม่พบหน้าเทพอู่เฉินตั้งแต่ที่นางพูดเรื่องวิญญาณอาฆาตของสตรีทั้งสิบสองนาง
ก็ควรจะเป็นเรื่องดี... กับการกลับสู่ความอ้างว้างเงียบเหงา เมื่อเทพอู่เฉินไม่ใคร่ไยดีนางอีก ทั้งที่เอ่ยปากเองว่าจะมาชื่นชมสมบัติของท่านอย่างสม่ำเสมอ
一言既出,驷马难追
คำพูดที่พูดออกมา ยากจะเอากลับคืน
เทพอู่เฉินเพียงนำมันกลับคืนไปทั้งหมด! ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับท่านแต่อย่างใด
ใบหน้างามสลดเศร้าก้มลงมองพื้น รองเท้าถักสานอย่างดีเหยียบย่างไปข้างหน้า เคียงข้างเปลวอัคคีซึ่งกลับมาเป็นสีทองอร่ามดังเดิม สภาพจิตใจของเจ้าอสูรพยัคฆ์กลับมาเป็นปรกติเพียงไม่กี่วันต่างจากนาง ผู้กำลังเงยหน้าขึ้นมองอาทิตย์อัสดงด้วยนัยน์ตาที่ฉายประกายทุกข์ตรม
ดวงจันทร์ปรากฏขึ้นบนท้องนภากว้างในยามโหย่ว[1] ยังไม่มืดค่ำนัก เพียงมีแสงตะวันทอทอดรำไรใกล้อำลาไปในอีกไม่ช้า อาเป้ยย้อนกลับไปห้องนอนในชั้นใต้ดินของนาง จัดแจงผมดำขลับให้นุ่มหอมและไม่ยุ่งเหยิง กระทั่งอาภรณ์ของนางก็ตรวจตรามันให้งดงามอยู่เสมอ ด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าเจ้าของสมบัติจะมาเหลียวแลนางบ้าง ก่อนที่นางจะแอบลอบมองสองบ่าวงูในครัว กำลังเตรียมสมุนไพรไว้ทำการใดสักอย่าง นางเดินอย่างระวังไม่ให้มีผู้ใดสังเกตเห็นนาง
เทพชั้นผู้น้อยในเรือนคงยุ่งวุ่นวายกับการทำงานจุกจิก ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนางทำด้อม ๆ มอง ๆ นางหยิบผ้าผืนเล็กสีขาวบนโต๊ะในห้องครัวคาดหน้าผากของนางเอาไว้ ตั้งใจว่าจะหนีเที่ยวเพื่อคลายเหงาเสียหน่อย
นางคงไม่ไปไหนไกลมากนัก เพราะนางเองก็ไม่อยากจะมีปัญหา
ร่างบางในอาภรณ์สีดำสนิทเดินเลียบกำแพงหินสีขาวซึ่งปกคลุมด้วยไอหมอกสีดำ ฝีมือของเทพอู่เฉินที่กางเขตอาคมเอาไว้ไม่ให้ใครผ่านเข้ามา นางสะบัดปลายเท้าอย่างผู้ช่ำชองวิทยายุทธ์ กระโดดข้ามต้นไม้ในป่าไผ่ ซ่อนเร้นกายอยู่บนยอดไม้อย่างเงียบเชียบ เพื่อหลบเซียวอี้หรู ซึ่งกำลังพูดคุยกับบ่าวงูคนน้องว่าตอนนี้ข่าวลือของเทพอู่เฉินไม่ค่อยดีนัก
นางแอบฟังเรื่องเทพอู่เฉินให้ความช่วยเหลืออสูรพยัคฆ์อัคคีเพราะนาง พังบ่อบัวของใต้เท้าจีกงเสียราบคาบก็เพราะนาง เทพชั้นผู้น้อยได้ส่งสารรายงานเบื้องบน ราชาแห่งสวรรค์ได้รับคำตอบจากเทพอู่เฉินอีกด้วย เมื่อท่านส่งสารผ่านปลาทองวิเศษผ่านทางน้ำไป ตอบด้วยเหตุผลเรื่องความเมตตาของเทพ
การกระทำของเทพอู่เฉินไม่ใช่ความผิด และถ้าหากว่าเทพจะช่วยเหลือปีศาจหรืออสูรตัวเล็ก ๆ เพราะความสงสาร ในอดีตก็เคยมีมา บรรดาปีศาจอสูรจึงชอบใช้บุตรเป็นข้ออ้างในการหลอกลวงเทพ บางตนถึงกับจำแลงกายเป็นเด็กน้อย ทารก เป็นสัตว์ในวัยแบเบาะ ทำให้ตนดูน่าสงสารเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ
ท่านราชาแห่งสวรรค์เพียงตักเตือนให้เหล่าเทพระวังตัว ใช้สติปัญญาตรึกตรองในการช่วยเหลือสิ่งมีชีวิตว่าสมควรหรือไม่ก็เท่านั้น
การที่เทพอู่เฉินเคยเก็บไข่งูสองใบมาชุบเลี้ยงจนเติบใหญ่ นางก็เพิ่งรู้
เซียวอี้หรู ซื่อหยูอี้เป็นปีศาจงู ตระกูลใกล้เคียงอสรพิษทว่าคงไม่แข็งแกร่งเทียบเท่า ทั้งสองฝักใฝ่กับฝ่ายเทพ ไม่ระรานผู้ใด แม้แต่การแต่งตัวของพวกเขา วาจากิริยาดูอย่างไรก็เป็นเทพมากเสียกว่าปีศาจหรืออสูร
เทพชั้นผู้น้อยในเรือนนี้มีหกถึงเจ็ด บางคราก็โผล่มาจากไหนไม่รู้นับได้สิบกว่า
นี่มันเรื่องอะไรกัน? นางชักจะเริ่มงง สองบุรุษเทพผู้นี้เป็นปีศาจด้วยหรือ? แล้วเทพชั้นผู้น้อยตกลงเป็นผู้สอดแนมหรือเป็นพวกเดียวกัน อยู่ด้วยกันแท้ ๆ ทำไมส่งสารไปบอกท่านราชาแห่งสวรรค์ซะอย่างนั้น
"ท่านพี่อย่าได้ละวางตาจากนางเป็นอันขาด ข้าว่านางร้ายกาจไม่เบา ถึงนางชอบประพฤติตนเป็นบุรุษ ข้าว่านางรู้จักวางตนให้มีจริตมารยาเยี่ยงสตรี เทพอู่เฉินถึงได้หวงแหนนางนัก"
"ตอนนี้นางอยู่ที่ไหนล่ะ?"
"นางนอนอยู่ในห้องนอนของนาง นางคงไม่กล้าไปไหน เทพอู่เฉินใช้ตรีเนตรจับตาดูนางอยู่ตลอด"
"เอ๊ะ... ข้าว่าแปลกนัก โดยปรกติแล้วท่านไม่เคยสนใจธิดาบนสวรรค์ สตรีรูปงามเท่าไรท่านไม่เคยแม้จะชำเลืองมองพวกนางด้วยซ้ำไป..."
พวกท่านเองก็ร้ายกาจใช่ย่อย ชื่นชอบการนินทาผู้อื่นลับหลัง ทำนิสัยเช่นสตรี ข้าเป็นสมบัติแสนสวยงามของท่านต่างหากเล่า!
อาเป้ยกัดฟันเข่นเขี้ยวอยู่บนต้นไม้ ต่อว่าพวกเขาอยู่ในใจ แต่พอสองปีศาจอสรพิษเดินไปในอีกทางหนึ่ง นางรีบอุ้มพยัคฆ์อัคคี กระโดดลงมาแล้ววิ่งออกไปอย่างว่องไว ค่อยปล่อยเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ เจ้าเหลียนเหลียนก็คอยเดินตามหลังนางอยู่ไม่ห่าง
ถัดจากป่าไผ่ไปเป็นพงไพรอันอุดมสมบูรณ์ พฤกษานานาพรรณชุ่มชื้นเขียวชอุ่ม เหล่ามวลบุปผาบนผืนหญ้าออกดอกอย่างงดงามหลากสีสัน ไม่ไกลนักเป็นแหล่งน้ำสีมรกตซึ่งมีหินมากมายวางเรียงกันอยู่ข้างใต้ เป็นรูปทรงอย่างพอดี
ด้วยความที่นางนึกสงสัยตั้งแต่ตอนอยู่กับสองเทพแห่งสายน้ำแล้วแต่ลืมเลือนมันไปเสีย เมื่อคืนนี้นางนึกขึ้นได้ จึงตั้งใจว่าจะกลับมาดูมัน นางคงได้แต่หวังว่าเทพปีศาจผู้เกรี้ยวกราดจะไม่มาเห็นนางเข้า
"ข้าว่าหินใต้น้ำบริเวณนี้ช่างแปลกประหลาด เทพแห่งสายน้ำบอกกับข้าว่าพวกมันเรียงตัวกันได้เป็นแผนผังของเรือนใต้เท้าจีกง โดยบังเอิญหรือไม่ ข้าไม่คิดว่าจะมีเรื่องโดยบังเอิญบนเทวโลกนี่บ่อยนัก แม้แต่โลกมนุษย์ก็ตาม"
[1] ยามโหย่ว (酉:yǒu) เท่ากับเวลาสากล 17.00 - 18.59 น.


## 9-2 愚蠢的女士 สตรีผู้โง่เขลา

"ข้ามีความคิดเช่นเดียวกับเจ้า แต่หลังจากที่เจ้าพิจารณามันเรียบร้อยดีแล้วเจ้าควรจะกลับไปนั่งเล่นในป่าไผ่เช่นเดิม ให้ดูเหมือนกับว่าเจ้าไม่เคยออกมานอกกำแพงเรือนเทพอู่เฉิน"
เจ้าเหลียนเหลียนถึงเป็นพยัคฆ์อัคคีเด็กไร้ความมั่นใจ มันกลับช่างบ่น ช่างจู้จี้จุกจิกเหมือนเทพอู่เฉิน คอยห้ามปรามนางไม่ให้นางไปไหนต่อไหน อาเป้ยนั่งยองลงตรงหน้าแหล่งน้ำ หันหลังกลับไปหามัน นางกำลังจะเอ่ยปากต่อว่าทำไมมันถึงไม่เข้าข้างนางเลย แล้วไม่เบื่อป่าไผ่รึยังไง ดันสบนัยน์ตาสีแดงฉานเข้าพอเหมาะพอดี
"เทพอู่เฉิน!"
บุรุษเทพในอาภรณ์สีดำยืนถลึงตามองนางอย่างเอาเรื่องเอาราว พูดกับนางด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ
"ตรีเนตรเกิดจากเวทของปีศาจ ไม่ว่าเจ้าจะเอาอะไรมาปิดทับ เจ้าไม่สามารถปิดบังสายตาของข้าได้อาเป้ย ข้ามองผ่านหน้าผากของเจ้าและมองเห็นทุกสิ่งอย่างแม้แต่ที่เจ้ากระโดดขึ้นต้นไม้นั่น หลบซื่อหยูอี้ เซียวอี้หรู เจ้าหัวเสียใส่พวกเขา ข้าก็เห็น..."
เวรกรรมอันใดของนาง! หลุดพ้นจากเทือกเขานักพรตมาได้ กลับต้องมาพานพบอาวุธเวทติดตามตัวของปีศาจ อานุภาพร้ายแรงเช่นนี้
"โธ่! ท่าน... เทพอู่เฉิน..."
นางอุทานอย่างหัวเสีย กระตุกผ้าสีขาวโยนลงน้ำไปเมื่อมันไม่มีประโยชน์อันใดอีกยังเกะกะศีรษะของนางยิ่ง นางหลุบตามองผืนน้ำ กลบเกลื่อนความผิดด้วยการอุ้มพยัคฆ์อัคคีมานั่งบนหน้าตัก
"เจ้าควรเลิกอุ้มเจ้าเหลียนเหลียนได้แล้ว มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงเยี่ยงสุนัขหรือแมวบนโลกมนุษย์ มันคือสัตว์อสูร แม้แต่มารดาของมันก็ยังไม่อุ้มกอดมัน ไม่ร้องเพลงกล่อมมันเหมือนที่เจ้าปฏิบัติกับมัน เจ้ากำลังทำให้มันเคยตัว หากภัยมาเยือนแก่ตัวมันในสักวันหนึ่ง ไม่มีทางที่มันจะรอดชีวิต"
"ไยท่านจึงไม่ช่วยข้าเลี้ยงดูมัน เทพอู่เฉินเป็นผู้มีประสบการณ์แก่กล้า มีเมตตาต่อปีศาจแม้แต่สองงูตนนั้นท่านยังชุบเลี้ยงมา ก็ไม่ควรจะเลือกปฏิบัติ ลำเอียงต่ออสูรตัวน้อยตนนี้ ท่านช่วยสั่งสอนข้าทีว่าข้าควรทำอย่างไร ข้าเป็นเพียงสมบัติผู้โง่เขลาบนเมืองเทพ"
นางยังลูบศีรษะมันด้วยอีกต่างหาก แม้เห็นแววตาคู่คมของบุรุษร่างสูงใหญ่บัดนี้เต็มไปด้วยโทสะ ซึ่งสงบลงในอีกครู่หนึ่ง
"วางเจ้าเหลียนเหลียนลง ให้มันเดินกลับไปเองแล้วเจ้า... ตามข้ามา"
"ไม่ล่ะ ตอนนี้ข้าขอเอาเจ้าหินพวกนั้นขึ้นมาก่อน ข้าอยากได้มัน ข้าค่อยไปนั่งคุยกับท่านทีหลัง..."
อาเป้ยวาดมือซ้ายของนางจนชายเสื้อสีดำสะบัดพลิ้วตามแรงลม นางสร้างไอเวทสีดำทำให้ผืนน้ำเบื้องหน้าขยับเป็นระลอกคลื่น
เทพอู่เฉินมีสีหน้าประหลาดใจที่นางเอาแต่ใจตนเอง แต่การฉุดกระชากลากนางกลับไป บ่าวที่อยู่ในเรือนคงมองไม่ดีเข้าไปใหญ่
เพียงเท่านี้ก็ถูกติฉินนินทาไปถึงเทวโลกชั้นฟ้าแล้ว เทพอู่เฉินตระหนักรู้แก่ใจตนว่าควรวางตัวให้ดีกว่าเดิม จึงยืนมองนางพยายามเก็บหินใต้น้ำ ด้วยการวาดมือใช้เวทหยินอย่างตั้งอกตั้งใจเหลือเกิน
"เมตตาธรรมค้ำจุนโลกของเจ้าคืออะไร ข้าเห็นเจ้ากำลังบังคับปลาตัวหนึ่งให้ลงไปหยิบหินพวกนั้นให้เจ้า"
"ข้าเรียนรู้มาจากท่านยังไง ข้าเห็นว่าท่านสามารถทำเรื่องนี้ให้กลายเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับท่าน"
นางเหน็บแนมเทพได้อย่างเจ็บแสบเรื่องที่ท่านไม่รักษาคำพูดตนเอง เทพอู่เฉินรู้สึกเสียหน้าพอสมควร เดินเข้าไปใกล้ ๆ นาง เอามือไพล่หลังก้มหน้าลงมองนาง
"ข้ากำลังยุ่งกับการบำเพ็ญเพียร เป็นเรื่องที่ข้าจำเป็นต้องทำเพื่อรักษาพลังเทพเอาไว้"
"เชิญท่านทำต่อไปซี ข้าจะขอใช้เวลาส่วนตัวของข้าบ้าง... ทำไมข้าจะเอามันขึ้นมาไม่ได้ ข้าอยากได้มันเพราะมันเป็นหินสีดำเหมือนเกล็ดของท่าน ดีล่ะ... ข้าชอบ..." นางพูดพลางหมุนข้อมือขวาเป็นวงกลม ใช้พลังของกำไลหยินหยางเข้าช่วย เพื่อให้ปลาอีกสองตัวซึ่งว่ายน้ำผ่านมาเข้าไปจัดการหินเหล่านั้น ทว่ามันกลับขยับเพียงเล็กน้อย
น้ำนิ่งสนิทและใสสะอาดแห่งนี้เชี่ยวกรากและไหลลึกกว่าที่นางคิด
"เจ้าจงระวังอาเป้ย... เวทหยินหยางเจ้ายังฝึกได้ไม่ดีนัก..."
"ได้... นี่แหละ เป็นหน้าตายามเกรี้ยวโกรธของเทพอู่เฉิน"
เทพอู่เฉินหลุบตามองมือเล็กบอบบางของนางอย่างเป็นห่วงเป็นใย นางหาได้รู้ตัวไม่ แม้แต่พยัคฆ์อัคคีบนหน้าตักนางยังไม่กล้าที่จะขยับลมหายใจของมัน ด้วยกลัวว่ามันอาจทำให้นางร่ายเวทผิดพลาดไปและเกิดอันตรายขึ้น
อาเป้ยละความพยายามลงในอีกไม่ช้า ในเมื่อนางไม่สามารถนำหินเหล่านั้นขึ้นมาจากน้ำได้ นางจึงโบกสะบัดร่ายเวทหยินหยางเล่นเสียเป็นการฝึกปรือ บังคับหมู่มัจฉาให้นำหินพวกนั้นเรียงต่อกันเป็นรูปร่าง
"ใช่แล้วล่ะ หินพวกนี้มันอยู่หน้าเรือนท่าน มันต้องเป็นรูปเรือนของท่านซี ทำไมมันเรียงกันเป็นรูปเรือนใต้เท้าจีกงได้เล่า"
"อันนี้เรือนท่าน... อันนี้... เจ้าเหลียนเหลียนยิ้มแฉ่ง"
"เจ้าเสียสติไปแล้วรึยังไง? อาเป้ย หยุดเล่นสนุกแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้"
"ข้าไม่มีอะไรทำ ข้าก็หาเรื่องเล่นสนุกไปเรื่อย ข้ารับปากท่านว่าข้าจะไม่ไปไกลเกินกว่าบริเวณนี้แล้วกัน ท่านมีตรีเนตร แอบมองข้าอยู่ตลอดนี่ ท่านจะอะไรกับข้านักหนาล่ะ"
พูดจบ นางหยุดร่ายเวททั้งขาวและดำที่ลงตัวกันอย่างพอเหมาะพอดี นางปล่อยเจ้าเหลียนเหลียนลงจากตัก เพื่อลุกขึ้นยืนเหยียดแผ่นหลังตรง ไพล่มือไว้ด้านหลังข้างหนึ่ง
ด้วยความสูงของบุรุษตรงหน้า นางต้องเงยขึ้นมองท่าน พร้อมความรู้สึกว่าตนช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดิน อยู่ดี ๆ นางก็กระโดดไปยืนอยู่บนหินก้อนหนึ่งบนธารน้ำใส
"ข้าอยากได้หินสีดำทั้งหมดตรงนี้ ข้าจะหาทางเอามันขึ้นมาและกลับไปของข้าเอง แต่หากว่าท่านจะบังคับข้าไป... ลองมาไล่จับข้าดู..."


## 9-3 愚蠢的女士 สตรีผู้โง่เขลา

นางยั่วโทสะเทพอู่เฉินอีกครั้งหนึ่ง ทว่าคงไม่เป็นผล นัยน์ตาสีแดงสดสวยราวลูกแก้วแห่งโลหิตบัดนี้กลับมาเย็นชา เช่นคราแรกพบสบตากันบนแม่น้ำสายนี้
"ข้าคงไม่มีเรื่องต้องพูดคุยกับเจ้า เชิญเจ้าเล่นน้ำเล่นหินตามอัธยาศัย อยากกลับเรือนเมื่อใดก็กลับ แต่หากว่าเจ้าจะหาที่นอนกลางป่า จงระวังตัวให้ดี..." พูดจบ เทพปีศาจเพียงหมุนกายเดินจากนางไป
อาเป้ยจับจ้องอาภรณ์สีดำ ปักด้วยดิ้นสีทองเป็นลวดลายของอสรพิษ บนแผ่นหลังกว้างกำยำด้วยแววตาเศร้าหมอง เมื่อเทพอู่เฉินไร้ซึ่งเยื่อใยต่อนาง ไม่หวงแหนนางอีกต่อไป นางแสนเจ็บปวดใจ ถึงแม้ว่านางจะไม่ได้เป็นฝ่ายขอให้ท่านมาหวงนางแต่แรก
นางเป็นผู้รักใคร่ในอิสรภาพของนางยิ่งชีพ เท่าลมหายใจของนาง นางหาได้รู้ถึงสาเหตุของอาการเจ็บปวดในอกซ้ายเยี่ยงนี้
"ไยท่านจึงไม่ใส่ใจในตัวข้า เทพอู่เฉิน ท่านจะทิ้งขว้างสมบัติอันสวยงามชิ้นนี้ของท่านแล้วหรือ... ข้าไม่งดงามในสายตาท่านแล้วหรือไร..."
นางพึมพำ พลางก้มหน้าลงมองสายน้ำสีมรกตงดงาม เม้มริมฝีปากของนางแน่น ทว่าทันใดนั้นเอง ก้อนหินสีดำสนิททั้งกลุ่มก้อนที่นางอยากได้มันนักหนากลับจมหายไปในดินใต้น้ำต่อหน้าต่อตา โดยที่นางไม่มีโอกาสได้เก็บมันขึ้นมาเชยชม
พยัคฆ์อัคคีเป็นสัตว์อสูรมีสัญชาตญาณก่อนเทพและมนุษย์ ตะโกนเรียกนาง
"อาเป้ย! เจ้าต้องออกมาจากตรงนั้น!"
ทันทีที่พสุธาสั่นไหวอย่างรุนแรง พื้นหญ้าชุ่มชื้นก็แยกตัวออกจากกันเป็นสองฝั่ง ผืนน้ำแบ่งเส้นระหว่างกลางจนเกิดเป็นชลธารสูงชัน ไอน้ำขนาดใหญ่ฟุ้งกระจายไปทั่ว อสรพิษสีดำพลันกระโจนกายหาสตรีกลางลำน้ำ ขดตัวเป็นวงกลมห่อหุ้มนางเอาไว้มิดชิด ไม่เห็นแม้ส่วนใดของร่างกายนาง
ทั้งสามตกลงไปในช่องของแม่น้ำซึ่งมวลน้ำทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็งคมกริบ ประหนึ่งฝูงใบมีดก่อตัวเป็นพายุพิโรธโกรธา พร้อมสังหารทุกสรรพสิ่งโดยรอบบริเวณให้แหลกเป็นผุยผง
เทพอู่เฉินรับรู้ได้ว่าตกลงมาลึกจนสุดก้นบึ้งของสายน้ำสีมรกต เมื่อพายุสงบลง จึงปล่อยสตรีและอสูรในพันธนาการให้เป็นอิสระ มองไปรอบ ๆ ถ้ำอับชื้นมืดสลัว มีหินย้อยจับตัวเป็นกลุ่มก้อนราวน้ำค้างแข็ง
"ข้าอุตส่าห์ตะโกนบอกเจ้าเป็นคนแรก เจ้ากลับร่ายเวทเกราะกำบังปกป้องเทพอู่เฉิน"
"ข้าก็ดึงเจ้าเข้ามาในอ้อมแขนของข้าแล้วไง"
"ดึงข้าลงมาตายพร้อมเจ้าเนี่ยนะ สู้ข้าหาทางเอาตัวรอดบนพื้นดินยังดีเสียกว่า เจ้านี่มันโง่เขลาแท้ ๆ อาเป้ย"
พยัคฆ์อัคคีในอ้อมแขนนางถกเถียงกับนาง อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองผืนน้ำกำลังปิดเส้นทางของมัน ในขณะที่บุรุษเทพในอาภรณ์สีดำเปียกปอนไปทั่วกาย ในฝั่งตรงกันข้ามนาง ทั้งช่วงแขนและลำคอมีรอยบาดจากน้ำแข็งคมกริบจนเลือดไหลซิบ แม้แค่ไม่ถึงชั่วพริบตาก่อนที่นางจะได้รับการห่อหุ้มกายไว้
อาเป้ยรู้ตัวว่านางพลาดอย่างใหญ่หลวง นางฟาดมือสาดแสงสีทอง เวทปกป้องแห่งสำนักเทียนหลง ใส่เทพซึ่งยืนอยู่บนพื้นดิน แทนที่จะสร้างเกราะกำบังให้ตัวเอง
"เจ้าอย่าได้ทำเช่นนี้อีก ข้าเป็นเทพปีศาจผู้ทรงพลัง ข้าสามารถที่จะดูแลตัวของข้าเองได้"
"ข้าทำไปโดยสัญชาตญาณ หาได้รู้สึกตัวและมีสติแม้สักน้อย ข้าคงไม่สามารถรับปากท่านได้"
"เจ้าต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี โดยเฉพาะใบหน้าอันงดงามของเจ้า ผิวกายนุ่มนวลของเจ้า หากว่ามันมีรอยแผลแม้สักเล็กน้อย ข้าจะเฉดหัวเจ้าออกไปนอนกลางป่า"
"ข้าทำไม่ได้ ข้าไม่รับปาก ข้ายินดีนอนกลางป่า..."
อาเป้ยห่วงเทพอู่เฉินกว่าตัวนางเองเสียอีก นางไม่รู้ว่าเพราะอะไร จนสบเข้ากับนัยน์ตาสีแดงฉานที่หลุบมองลำคอของนาง ฝ่ามืออุ่นร้อนยกขึ้นแตะบาดแผลเป็นทางยาวบริเวณลำคอนาง รักษาบาดแผลของนางอย่างนิ่มนวล นางตัดสินใจพูดออกมา
"ข้าไม่รู้ว่าตัวข้าเป็นอะไร แต่ข้ามีความรู้สึกบางอย่างต่อท่าน ข้าไม่อยากให้ท่านบาดเจ็บแม้สักนิดเดียว ข้าจะไม่สบายใจ มิหนำซ้ำยามเทพอู่เฉินหมางเมินต่อข้า... ข้าเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน..."
"เป็นความรู้สึกเพียงชั่วครั้งชั่วคราวของเจ้าอาเป้ย สักวันหนึ่งเจ้าก็จะลืมข้า ลืมเรื่องราวทุกอย่างนี้ไปจากความทรงจำ เพราะไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เทพ หรือปีศาจ ต่างพบพานเพื่อจากลา"
เทพอู่เฉินเข้าใจสัจธรรม จึงพยายามห่างเหินเรื่องราวพวกนี้เสีย ไม่ใช่เพราะความกลัวแต่ละวางมันลงได้ด้วยความเป็นเทพผู้เดียวดาย อยู่ลำพังมานานนับหลายพันปี ต่างจากนาง...
อาเป้ยเป็นมนุษย์ สตรี นางอายุเพียงสิบแปดปี
นับว่านางมาได้ไกลเกินความรับผิดชอบของนาง นางยังเฉลียวฉลาดกว่าผู้ใด
"ขอบคุณท่านที่รักษาบาดแผลให้ข้า ข้าขออภัยท่านด้วย การเล่นสนุกของข้าทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่"
"เจ้าสร้างปัญหาได้เสมอ ข้าเชื่อว่าเจ้าเก่งฉกาจเรื่องพวกนี้ทีเดียว เจ้ากลับเรือนของข้าเมื่อไร ข้าจะขังเจ้ากับอสูรตนนี้ไว้"
เทพอู่เฉินกลับมาต่อว่านางแล้ว นางจึงกลับมามีรอยยิ้ม
"ข้าว่าเกล็ดของท่านคงเป็นใบมีดตามคำเล่าลือ ท่านจึงไม่มีแม้รอยขีดข่วน ท่านเจ็บหรือไม่?"
"ข้าผลัดเกล็ดได้สามครั้งต่อปี เพื่อเป็นอาวุธป้องกันตัวของปีศาจ ตอนนี้คงเหลืออีกเพียงสองเกล็ดเพราะมีผู้โง่เขลาไปเล่นสนุกกับหินพวกนั้น รู้ไหมว่าพวกเจ้าเกือบจะได้กลายเป็นอาหารปลา..."
ท้องนทีอันเงียบสงบกลายเป็นใบมีดคม ไอควันสีขาวเหล่านั้นหากสัมผัสเข้าอาจแหลกเป็นผุยผง กลายเป็นอาหารให้มัจฉากินอย่างเทพอู่เฉินว่า
อาเป้ยก้มลงมองพื้นหน้าสลด ยอมรับการรักษาและคำตำหนิจากเทพอู่เฉิน ใช่เพราะนางสร้างปัญหาเพียงอย่างเดียว แต่เป็นเพราะว่านางทำให้ท่านบาดเจ็บ จิตใจของนางก็เจ็บปวดตามบาดแผลของท่านไปด้วย


## 10-1 无情的恶魔 ปีศาจไร้หัวใจ++++++

"ข้าจะผลัดเกล็ดของข้าเสียใหม่ แต่นี่ไม่ใช่การจำศีล ข้าจะไม่อ่อนแอและมีรูปลักษณ์อัปลักษณ์เช่นนั้น"
เสียงเข้มขรึมบอกสตรีข้างกายซึ่งเคยพบเห็นการจำศีลของปีศาจอสรพิษมาก่อน
ดวงตาคู่สวยใสยังคงจับจ้องร่างที่ขดตัวนอนเป็นวงกลมอยู่เบื้องหน้า ราวต้องมนตร์ปีศาจ เทพอู่เฉินบัดนี้ตัวสูงใหญ่ยิ่งกว่าตัวนาง เกล็ดสีนิลกลายเป็นสีเหลือบม่วง ยามแสงนวลอ่อนในถ้ำสะท้อนเข้านัยน์ตาของนาง เกล็ดอันงดงามทอประกายเป็นสีสันของรุ้งกินน้ำ
"เทพอู่เฉิน... ร่างกายของท่านในยามนี้ช่างงดงามจับตา... ข้ามีความคิดเห็นว่าไม่ว่าจะยามใดของท่าน ท่านมิใช่ผู้อ่อนแอ ท่านงามสง่า องอาจเยี่ยงเทพปีศาจ"
นางเอ่ยคำเชยชมอสรพิษ ทั้งเขี้ยวคมตรงมุมปากและลิ้นของงูหาได้ทำให้นางรู้สึกรังเกียจ ครู่หนึ่งนั้นดวงตาสีแดงสบตานาง เลื้อยเข้ามาหานาง ซุกตัวเข้ามาในอาภรณ์ชั้นนอก รอบกายท่านปรากฏเป็นไอหมอกสีดำจาง ๆ นางรู้สึกอบอุ่นเมื่อลองแตะต้องหมอกดำเหล่านั้น
"ข้าว่าเจ้านอนกอดเจ้าเหลียนเหลียนได้ ข้าควรได้ใกล้ชิดกับเจ้า ไม่น้อยไปกว่ามัน"
"ท่านเป็นบุรุษเทพปีศาจ มีร่างเป็นบุรุษ แต่เจ้าเหลียนเหลียนเป็นเพียงอสูร"
"สัตว์อสูรบางตนมีร่างจำแลงอีกหนึ่งร่างเป็นบุรุษ แต่ก็น้อยนัก สักหมื่นปีจะเห็นสักตนหนึ่ง ข้าคงได้แต่หวังว่ามันจะไม่เติบโตขึ้นมารูปงามเช่นข้า มิฉะนั้น ข้าคงสังหารมันทิ้งเสียตั้งแต่ตอนนี้"
อาเป้ยประหลาดใจ นางจะต้องฝันไปแน่ ๆ เทพอู่เฉินไม่เคยถึงเนื้อถึงตัวนางขนาดนี้ หากมิใช่เพื่อปกป้องดูแลนาง ท่านไม่เคยแตะต้องนางด้วยซ้ำ นางหันมองไปทางเหลียนเหลียนมันกลับนอนหลับตานิ่ง
เมื่อกลับมาสนใจอสรพิษที่เลื้อยพันรอบเรียวขา นางแทบไม่เชื่อเลยว่าเกล็ดสีนิลเหล่านี้ช่างแข็งแกร่งราวมัดกล้ามของบุรุษเพศ ต่างที่เทพปีศาจในร่างงูยามนี้เคลื่อนไหวไปอย่างไร้จุดหมาย บนผิวกายของนาง
นางหาได้รู้ล่วงหน้าว่าท่านกำลังจะรัดนางให้สิ้นใจไปเสียหรือแค่หยอกเล่นกับนาง กระทั่งเกล็ดสีนิลเลื้อยผ่านต้นขาด้านใน โอบรอบกายนางผ่านเอวคอดบาง นางปิดตาลงรับสัมผัสประหลาดนี้อย่างกลัวเกรง ทว่าเป็นสุขยิ่ง
ไยนางจึงชื่นชอบให้เทพอู่เฉินละลาบละล้วงเรือนกายเช่นนี้! นางหลงใหลในทุกสัมผัสของปีศาจอสรพิษ นางต้องเสียสติไปแล้วแน่ ๆ
"กลิ่นกายของเจ้าช่างยั่วยวนข้านักอาเป้ย แม้กระทั่งแววตาไร้เดียงสาของเจ้า ทำให้ข้าพึงพอใจ..." เสียงก้องในอากาศผ่านใบหูของนาง ไม่ใช่เสียงของอสรพิษแต่เป็นเสียงของบุรุษเทพ นางหันไปสบมองใบหน้าคร้ามคม เพียงชั่วพริบตาเดียวที่ลำคอของนางถูกแตะด้วยริมฝีปากอุ่นร้อน เทพอู่เฉินกลับกลายเป็นอสรพิษอีกครั้งหนึ่ง เลื้อยไปตามเรือนร่างของนางอย่างลื่นไหล
อาเป้ยรู้สึกว่าร่างกายท่านนุ่มนวลกว่ามัจฉาในท้องทะเล ทว่าไม่มีกลิ่นเหม็นคาวแม้แต่น้อย เกล็ดของท่านต่างจากเกล็ดปลา ผิวกายของเทพปีศาจในร่างอสรพิษแสนสวยงามและทรงเสน่ห์
ถึงแม้ว่านางจะใส่อาภรณ์หลายชั้น เทพปีศาจในร่างงูดำกลับทำให้ทุกการเคลื่อนไหวกลายเป็นเรื่องง่ายดาย ราวกับว่าเป็นผู้จัดแจงสวมมันด้วยมือของท่านเอง นับจากชั้นในสุดลักษณะเป็นผ้าคลุมอกยาวถึงตาตุ่ม จนถึงชั้นนอกเป็นแขนยาวสวมทับ ยังเฝ้ารัดตรึงเรียวขาคู่งามใต้อาภรณ์สีดำไปจนถึงเอวคอดบาง อย่างแสนช่ำชองนัก แม้แต่เนินอกนุ่มนิ่ม สองเต้ากลมกลึง เกล็ดสีนิลอันนุ่มนวลถูไถไปกับผิวขาวละเอียดลออแทบทุกอณูอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ หยอกเย้าเคล้าคลอนางจนเคลิบเคลิ้ม
"เทพอู่เฉิน... ท่าน... ลูบไล้เนื้อกายข้าในร่างปีศาจของท่าน ทำให้ข้ารู้สึกประหลาด... แต่มันก็แสนจะวิเศษ... ข้าหาได้รู้ไม่ว่าการกระทำเช่นนี้ของท่านคืออะไร"
"มนุษย์บางตนหลงใหลในการมีสัมพันธ์กับปีศาจ เพราะพวกข้ารู้จักเรือนร่างของสตรีเป็นอย่างดี... ข้าสามารถทำให้เจ้าสุขสมกว่าชายใด..."
"บัดนี้ท่านเป็นเพียงอสรพิษ... ข้าว่าท่านไม่น่าจะมี..." นางเงียบไป เบิกตากว้างมองอสรพิษเบื้องหน้า ชูคอขึ้นเหนือศีรษะของนาง บีบรัดขาทั้งสองข้างของนางในร่มผ้า ไขว้พันร่างไปมาเหมือนเชือกป่านขนาดใหญ่ยักษ์ ซึ่งนางไม่มีทางที่จะหลุดรอดจากพันธนาการ
อสรพิษร้ายแหวกขาของนางออก สัมผัสกลางกายนางด้วยบางอย่าง มันแข็งกระด้างต่างจากเกล็ดบนลำตัวของมัน ลักษณะเหมือนอวัยวะของบุรุษเพศ นางก็คงจะไม่เคยเห็นแต่เคยผ่านตามาจากภาพวาดด้วยพู่กันในตำราเรื่องเพศ
แท่งอุ่นร้อนที่ช่วงปลายเป็นทรงมน ถูไถผ่านเมล็ดสีแดงสดและฉ่ำหวานกลางกายนาง อาเป้ยไร้ประสบการณ์ จึงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวนาง
"อา... ข้า... อื้อ!"
อาเป้ยไม่ขัดใจเทพอู่เฉินแม้สักน้อย เมื่อเรียวขาทั้งสองถูกดึงให้อ้าออกกว้าง มือทั้งสองข้างของนางถูกรัดตรึง ข้อมือไขว้ติดกันข้างหลัง อสรพิษตนนี้ตรึงนางเอาไว้ด้วยการเลื้อยพันเป็นงูเหลือม นางรู้สึกเสียวกระสัน ภายในช่องท้องของนางเคลื่อนไหว แม้สิ่งแปลกปลอมนั้นยังไม่ได้ละลาบละล้วงเข้ามาในกายนาง
แก้มฉ่ำแดงของนางบอกถึงอารมณ์รุ่มร้อนกำหนัด ราวไฟสุมทรวง ความรู้สึกอันมากล้นของนางดังเพลิงอัคคีอันคุกรุ่นอย่างถาวร ไม่มีวันมอดดับ ทว่ามอดไหม้ไปกับบุรุษผู้นี้ไม่ว่าในร่างใด นางยินยอมพร้อมใจ เมื่อนัยน์ตาสดสวยดั่งสีโลหิตของอสรพิษสบมองนาง ด้วยแรงปรารถนาอันมากล้น
"หากข้าจะมีสัมพันธ์กับเจ้าในร่างนี้ เจ้ารังเกียจข้าหรือไม่อาเป้ย..."


## 10-2 无情的恶魔 ปีศาจไร้หัวใจ++++++

แก้มแดงก่ำราวลูกตำลึงสุกทำให้บุรุษเทพเลือดขึ้นหน้า! นัยน์ตาก้าวร้าวบันดาลโทสะ หวงแหนนางแม้แต่กับตนเอง
เทพอู่เฉินต้องใช้ความพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่แตะต้องนาง ไม่... แม้แต่จะมองหน้านาง เมื่อผลัดเกล็ดสีนิลใหม่แล้วกลับร่างเป็นบุรุษเทพ นั่งพิงแผ่นหลังไว้กับก้อนหินที่ซ้อนกัน รับรู้ได้ถึงพลังเวทประหลาดอันนำพาอารมณ์ร้อนรุ่มกำหนัด
มันน่าจะมาจากไอหมอกเหล่านี้เป็นแน่...
ภายในถ้ำอับชื้นไร้หนทางออกปรากฏไอควันสีขาวลอยละล่องไปทั่ว เพียงสูดดมเข้าไปก็สามารถทำให้ทุกสรรพสิ่งหลับใหลในห้วงนิทรา ขนาดเทพปีศาจผู้แข็งแกร่งยังได้รับผลกระทบ ด้วยความที่จิตใจในร่างอสรพิษเดิมทีเป็นปีศาจแห่งไฟ เรื่องราคะก็ไม่ได้น้อยไปกว่าปีศาจอสูรตนไหนจึงสร้างนิมิตขึ้นมา
มีเพียงพยัคฆ์อัคคีตัวน้อย มันยังอยู่ในวัยเด็กบริสุทธิ์จึงล้มตัวลงนอนหน้าตานิ่งเฉย ต่างจากสตรีอีกหนึ่งนาง เป็นผู้อยู่ในอายุวัยที่มีสามีได้
อาเป้ยขยับขาที่ชนชิดติดกันของนาง ส่งเสียงครางหวานออกมาอย่างไร้สำนึกรู้ พลันสะดุ้งตื่นมองบุรุษเทพปีศาจ นางยังคงหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม
"นั่นเป็นเพียงนิมิต ไม่ใช่โลกความจริง ข้าไม่ควรใกล้ชิดเจ้าอีกต่อไปอาเป้ย ครึ่งหนึ่งของทั้งร่ายกายและจิตใจข้าเป็นปีศาจอสรพิษ เจ้าควรอยู่ให้ห่างจากข้า"
อาเป้ยปรือตามองเทพปีศาจผู้เกือบจะได้เสียกับนางในนิมิต นางได้สติกลับมาบ้าง เมื่อมองสีหน้าเคร่งเครียด ครบถ้วนด้วยสติสัมปชัญญะของท่าน แสนจะน่ากลัว...
นางกลัวว่าเทพอู่เฉินจะหมางเมินนางอีก นางคงรับเรื่องนี้ไม่ไหว
"แต่ข้า... ข้า... ไม่มีคนมาคอยกวนใจข้า ข้ารู้สึกว่ามันช่างเงียบเหงา..."
"ข้าไม่ใช่มิตรสหายที่จะคอยเที่ยวเล่นกับเจ้า ข้าเป็นบุรุษเทพปีศาจ ครึ่งหนึ่งก็ยังฝักใฝ่ในราคะตัณหาเช่นปีศาจ ข้าจำต้องบำเพ็ญเพียรให้มากเพื่อแสวงหาทางหลุดพ้น มิอาจล่วงเกินสตรีด้วยกระแสจิตเยี่ยงนี้"
"ข้าไม่เคยนึกรังเกียจท่านแม้สักครา ไม่ว่าท่านจะเป็นเทพหรือปีศาจ ข้ายินดีตามใจท่าน ขอเพียงให้ข้าได้อยู่เคียงข้างท่าน ได้นั่งพูดคุยกับท่าน ข้าไม่ปรารถนาในสิ่งอื่นใด..."
"เจ้าจะเสียใจอาเป้ย เพราะว่าข้าไม่ชอบพูดคุย ข้าไม่เคยชื่นชอบการสนทนากับสตรี โดยเฉพาะเจ้า... ไปให้พ้นสายตาของข้าเสีย... ข้าจะไม่เข้าใกล้เจ้าเกินสามย่างก้าว..." เทพอู่เฉินพลันลุกขึ้นยืน ด้วยความตั้งใจแน่วแน่แม้ต้องทำร้ายจิตใจนาง
"ต้องรีบหาทางออกจากถ้ำประหลาดนี้ให้เร็วที่สุด เจ้าปลุกเหลียนเหลียนขึ้นมา"
นัยน์ตาคู่คมฉายประกายมาดมั่นเย็นชา ตรงกันข้ามกับดวงตากะพริบปรือ ค่อย ๆ เจิ่งนองหยาดน้ำตาเพราะท่าทางไร้เยื่อใยของบุรุษเทพ
เมื่อเจ้าของร่างสูงตรงหน้าหมุนกายไปจากนาง ใบหน้าแดงก่ำก้มลงมองพื้นหินพร้อมหยาดน้ำตามากมาย
อสรพิษร้ายเพิ่งมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนาง ทว่าไม่ได้สนใจในตัวนาง แม้เพียงสักเล็กน้อยก็ยังไม่มี...
"เทพอู่เฉิน... ไยท่านจึงโหดร้ายกับข้าซึ่งเป็นเพียงมนุษย์ ข้าถูกบังคับจับตัวมาสังหารทั้งที่ข้าเป็นผู้บริสุทธิ์ ข้าไม่เคยเข่นฆ่าหรือคิดร้ายต่อผู้ใด ข้ามีเมตตาอย่างสม่ำเสมอ แล้วท่าน... ทำเยี่ยงนี้กับข้า... ไม่ต่างจากข้าเป็นเพียงสิ่งของ"
อาเป้ยลุกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มแดงก่ำ จิตใจอ่อนโยนของนางไม่ใช่หินเยี่ยงเทพผู้แสนเย็นชาหยาบกระด้าง ก็คงไม่แปลกหากนางจะรู้สึกเจ็บปวด
นางพึ่งได้รับสัมผัสแสนเร่าร้อนอ่อนหวานจากอสรพิษตนหนึ่ง ผู้ทำให้นางแสนเป็นสุขราวร่างกายล่องลอยอยู่ในสรวงสวรรค์ หากพอนางลืมตาตื่นจากนิทรา ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวง
นิมิตภาพอันหอมหวานและแสนอบอุ่นเป็นเรื่องลวงหลอกนางทั้งหมดทั้งเพ!
"ท่านปีศาจไร้หัวใจ... ก็ดี... ในเมื่อท่านไม่มาใส่ใจในตัวข้าอีกต่อไป ข้าจะไปอยู่ของข้า จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็เป็นชีวิตของข้า" เสียงหวานสั่นเครือพูดกับความเวิ้งว้าง อาเป้ยก้มตัวลงอุ้มพยัคฆ์อัคคีด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ ใบหน้าเศร้าหมองของนางสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาของเหลียนเหลียนเมื่อมันลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี
อาเป้ยเดินวนเวียนในถ้ำทางคดเคี้ยว มีทางแยกมากมาย นางคอยเหลียวมองซ้ายขวา เยื้องย่างไปอย่างเงียบเชียบและระมัดระวังตัว แต่ไม่ว่าจะไปทางซ้ายหรือขวานางก็กลับมาทางเดิม มองหินที่ซ้อนกันเป็นรูปร่างก้อนเดิม ไร้วี่แววของหนทางออก
นางรู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนแรงทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในเมืองเทพ นางยังคงฝืนร่างกาย ปลอบใจตนว่าไหว
นางไม่รู้ว่าที่นางเหนื่อยล้าเพราะถ้ำแห่งนี้หรือเป็นเพราะการเสียน้ำตามากมายโดยใช่เหตุ
"อาเป้ย... ข้าไม่เห็นประโยชน์ในการเสียน้ำตา เจ้าคร่ำครวญพอใจเจ้าหรือยัง?"
พยัคฆ์อัคคีคอยถามด้วยความไม่เข้าใจว่านางเป็นอะไร ปีศาจอสูรไม่มีทางเข้าใจมนุษย์ และด้วยความเป็นเด็กของมันก็ยากเกินจะพยายามทำความเข้าใจ
มันเพียงรู้สึกไม่สดใสในยามไม่พบนาง มันคงต้องติดตามนางไปทุกแห่งหน
"ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังวิ่งหนีเทพอู่เฉิน ไม่รู้ด้วยเหตุใด เรือนของท่านแสนเงียบสงบ เจ้ากินดีอยู่ดีมีชีวิตสุขสบายนัก วันดีคืนดีเจ้ากลับทำตัวเป็นสตรีโง่"
อาเป้ยหลุบตามองกับคำว่า 'โง่เขลา' นางผ่อนลมหายใจออกมา
"เจ้าไม่ควรวิ่งหาความตายเหมือนสตรีโง่เขลาผู้มีความรัก ท่านแม่ของข้าเคยพูดเรื่องนี้"
"ข้าไม่รู้ ข้ายอมรับว่าข้าโง่ แต่ข้าจะไปตามทางของข้า หากว่าเจ้าไม่ไปกับข้า เจ้าก็ไปตามทางของเจ้า หลังจากที่ข้าหาทางออกจากถ้ำนี้ได้เราแยกทางกัน เจ้าไม่ต้องมานับบุญคุณอันใดกับข้า ข้าช่วยเหลือเจ้าเพราะข้าเป็นผู้มีเมตตา"
"ข้าซ่อนเร้นกายอยู่ใต้กระโปรงของเจ้า ชีวิตของข้ายังมองเห็นความปลอดภัยเสียกว่า ลำพังข้าไปไหนในสภาพนี้คงไม่รอด ต่อให้ข้ากลับไป เทพอู่เฉินคงไม่ต้อนรับข้า"
"ท่านก็ไม่ต้อนรับข้า ท่านเพิ่งขับไล่ข้าให้ไปให้พ้นสายตาของท่านเสีย เจ้าหลับอยู่เจ้าจึงไม่ได้ยิน"
นางพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทีไร น้ำตาก็พาลไหล ขอบตาบวมช้ำของนางปรากฏร่องรอยความโศกเศร้า หัวไหล่สั่นเทา สองขาไร้เรี่ยวแรงก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง เบื้องหน้าทัศนียภาพอันพร่าเลือนเพราะน้ำตามากมายของนางขึ้นเอ่อคลอในดวงตา นางมองไม่เห็นอนาคตของตนเองด้วยซ้ำ


## 10-3 无情的恶魔 ปีศาจไร้หัวใจ++++++

"เทพอู่เฉิน... ไยท่านทำร้ายจิตใจข้า ย่ำยีข้าจนไม่เหลือแม้ศักดิ์ศรี ท่านเพิ่งมีสัมพันธ์กับข้ากลับหมางเมินข้า"
"ห้วงนิมิตของปีศาจและอสูรไม่ใช่ความจริง เป็นเพราะจิตใจฟุ้งซ่านหมกมุ่นในราคะตัณหาจึงสร้างโลกอีกใบขึ้นมา ในแรกเริ่มก็ยังจะไม่ใช่ปัญหา สามารถทำลายมันได้"
"เจ้าเป็นอสูร รู้เรื่องพรรค์นี้ดี เพียงแต่เจ้ายังเล็กเกินกว่าจะเข้าใจเรื่องความรู้สึกของบุรุษและสตรี..." ริมฝีปากสั่นระริกเม้มปิดสนิทแน่นพลันคลายออก "เทพอู่เฉินเป็นบุรุษคนแรกของข้า ต่อให้เป็นนิมิตหรือความจริง ข้าก็ยินยอม... เป็นของท่าน ข้ามีความรู้สึกต่อท่านมากมายนัก ข้าจึงเสียใจเช่นนี้"
นางเอาเรื่องเอาความกับพยัคฆ์อัคคีทั้งน้ำตานองหน้า มันไม่เข้าใจนางเลย ไม่มีวันที่มันจะเข้าใจ...
"ข้าถึงได้บอกเจ้าว่าเป็นภาพลวงของปีศาจ เจ้าเข้าใจอะไรยากนักหนานะอาเป้ย"
"ข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ข้าคงใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับปีศาจใจดำอย่างท่านไม่ได้อีก หัวใจของข้าอาจแหลกสลายเสียก่อนที่ข้าจะได้สิ้นลมหายใจไปตามธรรมชาติ ข้าเจ็บข้าปวด... ตรงนี้... ข้างในอกข้า... เทพอู่เฉิน ข้าเกลียดหน้าท่านนัก"
นางไม่เลิกคร่ำครวญจนพยัคฆ์อัคคีสะบัดศีรษะใส่นาง มันแสนจะเอือมระอานางเพราะนางพูดไม่รู้ความ! ไม่สมเป็นนางเลย นางเป็นสตรีเฉลียวฉลาด ไม่เคยทำตัวไร้เหตุผลร้องไห้ฟูมฟายไม่หยุดหย่อนเช่นนี้
กว่าอาเป้ยจะตั้งสติกลับมาเพื่อหาหนทางออก เมื่อนางคงไม่อยากวนเวียนอยู่ในถ้ำพร้อมความเจ็บปวด กับอสูรตัวน้อยตนนี้ นางจึงปาดน้ำตาบนแก้มร้อนผ่าว พลันนึกถึงคำสอนของท่านอาจารย์
'เหนื่อยก็พัก... เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะพัก มิใช่ว่าล้มเลิก'
นางนั่งลงบนแท่นหินใหญ่ พักเหนื่อยสักครู่หนึ่ง หลับตาลงนิ่ง ๆ ใช้ความคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไป ไม่นานนัก เพียงนึกถึงแสงสว่าง เมตตาของท่านอาจารย์ผู้นำทางแห่งแสงให้เสมอ อาเป้ยลุกขึ้นเดินไม่กี่ก้าว นางพบแสงประหลาดสะท้อนขึ้นมาจากเบื้องล่าง
ก็นางมัวแต่มองไปข้างหน้าโดยไม่ได้มองบนซอกพื้นเล็ก ๆ ยังไงเล่า นางจึงไม่เห็นมัน
"นั่นอะไร?"
พยัคฆ์อัคคีตะโกนออกมาอย่างดีใจ "เรารอดแล้วอาเป้ย! เราพบประตูทางออกไปเทวโลกแล้ว แต่จะเชื่อมต่อไปที่ใดนั้นข้าคงไม่รู้"
กว่าเทพอู่เฉินจะฉุกใจคิดได้ว่าพูดจารุนแรงกับนาง ก็สายไปเสียแล้ว นางเสียใจมากมายเท่าไร สำหรับเขาคงเท่ากัน
นัยน์ตาคู่คมจ้องมองภาพเหล่านั้นผ่านดวงตาของพยัคฆ์อัคคี นางเฝ้าคร่ำครวญว่าเขาใจไม้ไส้ระกำนักหนา ส่งเสียงร้องไห้เสียดังลั่นถ้ำ ไม่มีทางที่เขาจะไม่ได้ยิน แต่เพียงหานางไม่พบจนนางกระโดดเข้าไปในหลุมกลมสีฟ้าประกาย โดยไม่คิดถึงชีวิตของตนเลย
เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึไงอาเป้ย!
เทพอู่เฉินบริภาษนางในใจ สีหน้าท่าทางเกรี้ยวกราด จิตใจรุ่มร้อนคราคิดถึงนาง
ผิวละเอียดราวหยกขาวของนางไร้รอยแผล ให้สัมผัสนุ่มนวลไปทั่วทุกอณู ส่งกลิ่นหอมเย้ายั่วอย่างมีเอกลักษณ์จนสามารถรับรู้ได้ว่าเป็นนาง แม้กลิ่นของมวลบุปผานานาชนิดบนเทวโลก หาได้มีกลิ่นใดหอมทัดเทียมเปรียบเนื้อนางได้แม้สักน้อย
สุ้มเสียงครางหวานราวเสียงพิณวิเศษบนสรวงสวรรค์ ใบหน้าพริ้มพรายยามถูกสัมผัสร้อนแรง เร้าอารมณ์บุรุษถึงเพียงนั้น ไม่มีทางที่เทพปีศาจผู้นี้จะลืมเลือน การได้มีสัมพันธ์เพียงครั้งกับนางแม้เป็นนิมิตของปีศาจ ประกอบกับความฝันของนางเอง ราวกับว่านางมีชีวิตอยู่ในลมหายใจ
ขนาดครึ่งอสรพิษยังคิดทำมิดีมิร้ายกับนาง ปีศาจอสูรตนอื่นหรือจะปล่อยให้นางรอด!
"ขืนปล่อยเจ้าไปเผชิญชีวิตเพียงลำพัง ทั้งเทพทั้งปีศาจได้แห่กันมาหาเจ้าน่ะสิอาเป้ย เจ้าจะได้สานสัมพันธ์ประหลาดกับปีศาจสมใจเจ้าแน่..."
ตอนนี้นางยังเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหลบหนี ยิ่งคิดก็น่าโมโห ทั้งวาจาร้ายกาจของตน ทั้งความดื้อรั้นของนาง
เทพอู่เฉินข้ามผ่านประตูแห่งเทวโลกตามหลังนางมาอย่างทันท่วงที จึงตกลงในสถานที่เดียวกัน ทว่านางคงรับรู้ได้ จึงเร่งฝีเท้าไปให้เร็วกว่าเดิม
ก็นึกว่าจะเป็นที่ใด...
โสตประสาทสัมผัสรับรู้ถึงสถานที่อันอุดมสมบูรณ์ เหนือทุ่งหญ้าเขียวขจี ใบหน้าเข้มเครียดก้มลงมองหมู่มวลบุปผาหลากสีสัน ขยับปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมอ่อนของมัน เพื่อตามหากลิ่นของสตรีนางหนึ่ง เมื่อไม่เป็นผลจึงกลายร่างเป็นปีศาจอสรพิษอีกครั้ง
เป็นเรื่องง่ายดายยิ่งกว่าในร่างเทพเสียอีก หากว่าใช้พลังปีศาจเพื่อตามหานาง
เทพอู่เฉินมีพลังของนางเฟยอี๋ ปีศาจอสรพิษผู้แข็งแกร่งที่สุดในทุกภพภูมิ พลังของนางเทียบเท่าพลังของราชาแห่งสวรรค์แต่เป็นพลังในด้านตรงข้ามกัน เป็นพลังอันมืดสนิทมีไว้เพื่อทำลายล้าง นางมีพลังมากมายมหาศาล
เทพอู่เฉินมีส่วนเดียวที่เหมือนบิดาคือกรงเล็บมังกร พลังมังกรดันมีไม่มากนัก ต้องบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก ฝึกปรือเพื่อเข้าถึงพลังแห่งเทพมังกร เรียนรู้การใช้เวทเซียนของฝ่ายเทพ ถึงแม้ว่าทุกครั้งปล่อยพลังออกมาจะกลายเป็นสีดำไปเสียหมด เขายังคงไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค
นัยน์ตารุธิระของปีศาจอสรพิษกำลังมองหาสมบัติของตนจากน่านฟ้า เพลิงอัคนีเผาผลาญอยู่ภายในดวงเนตรอันน่ากลัวแปรเปลี่ยนเป็นพลัง
สัมผัสรับรู้ทุกสรรพสิ่ง...
ตรีเนตรเปรียบเสมือนขุมพลังของจ้าวอสรพิษ
แม้แต่วิหคบนท้องฟ้า ฤๅษีผู้นั่งบำเพ็ญเพียรอยู่บนภูเขาสูงชัน ผีเสื้อ มด แมลงตัวเล็ก ๆ ใต้พสุธาอันสมบูรณ์ แม่น้ำลำธารมีหมู่มัจฉาแหวกว่ายอย่างสำราญใจท่ามกลางธรรมชาติ
สตรีนางหนึ่งตั้งใจขยับเท้าก้าวกระโดดขึ้นเวหาเคียงข้างเจ้าพยัคฆ์อัคคีอย่างสุดกำลัง
ด้วยเนตรแห่งปีศาจคู่นี้ นอกเสียจากมองเห็นนาง ยังเห็นบิดามังกรอยู่ห่างไปไม่กี่ภพภูมิเทวโลก
'ก่อนอื่นต้องจับตัวนางกลับมา ก็คงไม่ใช่เรื่องยากอันใด ข้าจะได้บอกเรื่องนี้กับท่านพ่อด้วยตนเอง'
เทพอู่เฉินคิดแน่วแน่ในร่างปีศาจอสรพิษ พลังสีดำหุ้มอยู่เต็มรอบกาย กรงเล็บมังกรผงาดกางในเวหาสีคราม ตราบจนกระทั่งสาดประกายตาแดงฉานลงบนพื้นหญ้าเบื้องล่าง
'ดอกหมู่ตานดอกเหมยกุ้ยฮวาหลากสีสัน เบ่งบานเช่นนี้ ช่างสวยงามยิ่งนัก...'
กระนั้น เทพปีศาจกลับทำให้บุปผชาติละลานตาจมหายไปในเปลวอัคคี
เมื่อนัยน์ตารุธิระพาลพาให้นภากว้างขวางทอประกายดั่งสีโลหิต เสียงคำรามของอสรพิษสร้างอสุนีบาตฟาดลงบนแมกไม้ ปรากฏเพลิงอัคคีลุกท่วมไปอย่างรวดเร็ว
เทพอู่เฉินไม่สามารถควบคุมพลังได้เช่นเจ้าของพลังที่แท้จริง ที่ผ่านมาก็แทบไม่เคยใช้มันเลยสักครั้ง เขาคงได้แต่หวังว่าจะจับตัวนางกลับมาได้เสียก่อนเนตรอัคคีปีศาจเผาผลาญไปทั่วทุกแห่งหนบนเทวโลกภพภูมินี้...


## 11-1 迷路的人 มนุษย์ผู้หลงทาง

"...มาถึงภพภูมิลับแลทั้งที ข้าว่าควรถือโอกาสไปพบแม่เฒ่าผู้ทรงศีลที่เหล่าอสูรพูดถึงดูสักครั้ง ข้าใคร่อยากรู้อนาคตในกาลหน้าของข้านัก เหลียนเหลียน เจ้าเป็นผู้รู้เรื่องราวของเทวโลกมากกว่าข้าควรให้ความช่วยเหลือข้า"
อาเป้ยหันไปทวงถามความช่วยเหลือเจ้าตัวเล็กบ้างด้วยความที่นางเป็นฝ่ายดูแลมันมาตลอด ขณะกระโจนกายไปข้างหน้า ทั้งสี่ขาของพยัคฆ์อัคคีเคลื่อนไหวว่องไว ไม่ทิ้งห่างจากนางมากนัก กายของมันพลันหายไปดังความไวแสง จากต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่ง เป็นนางเสียอีกต้องใช้วิทยายุทธ์ซึ่งฝึกปรือมาชั่วชีวิตเร่งตามมันให้ทัน
สมเป็นสัตว์อสูรในตำนาน พยัคฆ์อัคคีแข็งแกร่งดังเช่นเทพอู่เฉินเคยบอกกับนางว่ามันไม่ใช่สัตว์เลี้ยงคลายเหงาบนโลกมนุษย์ นางไม่จำเป็นจะต้องอุ้มกอด ร้องเพลงกล่อมมันเยี่ยงนั้น
"เดิมทีภพภูมิลับแลเป็นสถานที่ของผู้ทรงศีลผู้บำเพ็ญเพียร แสวงหาทางไปสู่นิพพานภูมิ แม่เฒ่าคงอยู่ละแวกนี้ หากข้าจำไม่ผิด ที่พักอาศัยของนางไม่ไกลจากใต้ต้นจื่อเถิง"
"ดีล่ะ... หลังจากที่ข้าได้คำตอบของข้าแล้ว ข้าจะหาสถานที่เงียบสงบบำเพ็ญเพียร ไม่เช่นนั้นก็หาเรื่องบันเทิงใจทำไปเรื่อยเปื่อยประสาข้า"
"...หลังจากนั้นเล่า เจ้ามีแผนการอย่างไร?"
"ข้าอาจหาสักหนทางติดต่อท่านแม่ของข้า บอกกับท่านว่าข้าสบายดี ไม่ต้องห่วงใยข้า"
"ข้ากำลังหมายถึงเทพอู่เฉิน เจ้าจะทำอย่างไรกับท่าน?"
"ชีวิตของข้าไม่จำเป็นต้องมีเทพอู่เฉิน ข้าไม่ใช่สมบัติเทพปีศาจอีกต่อไป ข้าอาจใช้คมกระบี่กรีดใบหน้าของข้าแก้ไขปัญหานี้ เมื่อใดข้าไม่เป็นสมบัติอันงดงาม ดันรูปลักษณ์อัปลักษณ์ไปเสีย เทพอู่เฉินคงไม่มาไยดีข้าอีก"
"เทพอู่เฉินไม่มีวิสัยที่จะสนใจผู้ใดนัก ท่านเป็นเทพผู้รักสงบ ข้ามีความเห็นว่าท่านคงจะละความพยายามตามหาตัวเจ้าแล้วกลับเรือนของท่านไปเอง... เจ้าไม่ควรทำลายใบหน้าอันงดงามของเจ้า..."
ดวงตาสว่างใสของอาเป้ยเปล่งประกาย นางลอบมองพยัคฆ์อัคคีตัวน้อยอย่างชื่นชม ดีใจที่มันห่วงใยนาง
กายพยัคฆ์ห่อหุ้มด้วยเปลวอัคนีลุกโชติช่วง ข้ามผ่านสายนทีสีครามลำธารอันงดงาม อัคคีรอบกายมันก็พลิ้วไหวดังเปลวเทียนทว่าไม่มีวี่แววจะดับมอดลง นางกระโดดข้ามต้นไม้นานาชนิดหลากหลายสายพันธุ์ในป่าทึบ มันยังปฏิบัติตนเป็นผู้นำทางที่ดี
การที่นางได้โลดแล่นในยุทธจักรกับเหลียนเหลียน พอจะทำให้ลืมเลือนเรื่องเศร้าหมองลงบ้าง นางยังได้ยินพยัคฆ์อัคคีเล่าว่าอาศัยอยู่ภพภูมินี้มาก่อนย้ายถิ่นฐานไปพร้อมมารดา จึงชำนาญเส้นทางพอสมควร
รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้าหวานงาม เมื่อมิตรภาพระหว่างอสูรตัวน้อยดื้อด้านทำเย่อหยิ่งจองหองกับนางมาโดยตลอด เลื่อนขั้นขึ้นมาในอีกระดับ
"วันนี้เจ้าพูดเยอะนะเหลียนเหลียน ข้าดีใจที่เจ้ายอมรับในตัวข้า... ข้าขอบใจ..."
ไม่ทันขาดคำดี!
อสุนีบาตฟาดลงบนยอดไม้ที่หักหล่นลง เฉียดใบหน้าของนางไปนิดเดียว เจ้าตัวเล็กวิ่งเร็วไปสักหน่อยจึงเกือบพลาดตกลงบนพื้นดินข้างล่าง นางฟาดฝ่ามือใช้เวทสีทองพันธนาการมันเอาไว้แล้วดึงมันเข้ามาในอ้อมแขน ปล่อยมันให้เป็นอิสระอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่ต่างคนจะออกวิ่งต่อไปโดยไม่หยุดพักสักพริบตาเดียว เหลียนเหลียนหันมาเตือนนาง
"แย่แล้ว! อาเป้ย เทพอู่เฉินผงาดกรงเล็บรอฉีกร่างเจ้าอยู่ข้างบนนั้น ท่าทางเตรียมพร้อมสังหารเจ้าทีเดียว เราต้องรีบไปให้เร็วกว่านี้"
"เจ้าก็พูดเกินไปเหลียนเหลียน... ข้าเคยพบเทพอู่เฉินในร่างอสรพิษไม่รู้ต่อกี่ครั้งกี่หน... ไม่มีเรื่องใดให้ต้องหวาดกลัว"
อาเป้ยยังคงใจเย็น ทว่าเพิ่มความเร็วขึ้นอีกเมื่อเหาะเหินขึ้นเวหา นางเงยหน้าขึ้นมองอสุนีบาตฟาดลงมาใส่พรรณพฤกษา กระโจนกายไปข้างหน้าด้วยการเหยียบกิ่งไม้แล้วพุ่งตัวออกไปในลักษณะสลับฟันปลา เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงอุปสรรค
"ปีศาจจำแลงกายกลับร่างเดิมเมื่อใดก็ย่อมได้ แต่จะไม่ปล่อยพลังปีศาจออกมา เจ้าดูนั่นสิ ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานดังโลหิต หมายความว่าท่านกำลังใช้พลังปีศาจของนางเฟยอี๋ เทพอู่เฉินเวลานี้อาจเผาทั้งลับแลภูมิเพราะเจ้าคนเดียว..."
อาเป้ยตกใจหน้าตาตื่น เรื่องเผา! ตามองเปลวอัคคีลุกลามไปทั่ว นางยังต้องคอยระวังให้เจ้าตัวเล็กด้วย
"ไม่ใช่พลังของท่านรึ!? ตกลงว่าเป็นเทพหรือเป็นปีศาจแน่"
"ก็ครึ่งเทพครึ่งปีศาจยังไง"
"นั่นไงเล่า... แปลว่าเป็นปีศาจน่ะสิ! ทำไมพวกเจ้าเยินยอยกย่องท่านว่าเทพอู่เฉิน"
"ก็ท่านเป็นเทพมากกว่าเป็นปีศาจ เจ้าเข้าใจอะไรยากนักหนา!"
"ไม่ใช่ ๆ ตอนนี้ท่านกลายเป็นปีศาจเฟยอี๋ไปแล้ว! ก็เห็นอยู่ว่านี่ปีศาจไม่ใช่เทพ! ท่านจอมปีศาจกำลังแผดเผาผืนป่าแห่งนี้"
"อ้อ ใช่ เผาเจ้ากับข้าไปด้วย เราสองจะได้ตายโดยไม่มีแม้ดินกลบฝัง ข้าล่ะปวดหัวกับเจ้า! อาเป้ย... เจ้าอย่ามัวแต่พูด เจ้าวิ่งเร็ว ๆ เร็วเข้า"
พยัคฆ์อัคคีขยับเท้าทั้งสี่ของมันออกวิ่งอย่างสุดกำลังไม่สนใจนางอีก ขณะที่เปลวอัคคีลูกใหญ่ตามหลังมารวดเร็วเกินความคาดหมาย เทพอู่เฉินดูจะโกรธนางจริง ๆ อย่างที่นางไม่คาดคิดมาก่อน เสียงเข้มขรึมดุดันคอยเอ่ยเรียกชื่อนางอาเป้ย ๆ บังคับข่มขู่นาง
"อาเป้ย! เจ้าอยู่ที่ใดไม่ได้ทั้งนั้นโดยไม่มีข้า เจ้าต้องกลับมา"
เทพปีศาจส่งเสียงโวยวายบนท้องนภา ทว่ากลับจะย่างสดนางกับเจ้าเหลียนเหลียนในป่าลึก! ทั้งที่ท่านเป็นคนเอ่ยปากไล่นางให้ไปให้พ้นท่านเสีย แม้แต่เปลวอัคคีมากมายนั้นยังคงอยู่ข้างหลัง ต้นไม้ใบไม้หักหล่นลงมาให้นางต้องหลบซ้ายขวาอยู่ขณะ
ในที่สุดนางก็มาจนสุดทาง ปลายเท้าของนางสะดุดลงเหยียบหินก้อนสุดท้าย เบื้องหน้าเป็นพื้นพสุธาอันเวิ้งว้าง ปกคลุมด้วยหมอกเมฆา
"ที่นี่แหละ..."
"นี่มันหน้าผา!"
พยัคฆ์อัคคีไม่พูดอะไรต่อ มันกระโดดลงจมหายไปในกลุ่มหมอก หายไปต่อหน้านาง จึงหันคอมองซ้ายขวาอย่างลังเลใจ แต่ในเมื่อมีทางเลือกมากมายเสียเมื่อไร นางจำต้องกระโดดลงเหวตามมันไป


## 11-2 迷路的人 มนุษย์ผู้หลงทาง

เทพอู่เฉินระลึกตนได้ว่ากระทำการอุกอาจไปสักหน่อย เมื่อสงบจิตใจร้อนรุ่มลงแล้วรับรู้ว่าทั้งสองอยู่ที่ใดจึงแอบตามไปเงียบ ๆ
นั่นก็หลังจากที่เพลิงอัคคีปีศาจจากนัยน์ตารุธิระผลาญเผาไปครึ่งภพภูมิ!
อาเป้ยไม่ได้รู้ตัวว่าเทพปีศาจจำแลงกายเป็นอสรพิษขนาดเล็ก เลื้อยผ่านพงไพรตามหลังนางมาถึงอาศรมแห่งหนึ่ง นางมัวแต่สนใจดอกจื่อเถิงหลัว 紫藤萝[1] เถาวัลย์มากมายประดับด้วยบุปผาหล่นลงเป็นเส้นสายราวม่านน้ำตก ทั้งสีม่วง สีขาว สีแดง ทั้งหมดนั้นล้วนงดงามตระการตา
หากเป็นบนโลกมนุษย์ของนางก็มักจะเห็นเป็นสีม่วง สีชมพู บนเทวโลกกลับมีหลากหลายสีสัน นางยกมือขึ้นบังแสงอรุณที่สาดส่องลงมาผ่านช่องว่างระหว่างบุปผชาติร้อยเรียงกันเป็นพวงให้พ้นจากใบหน้า พื้นที่แห่งนี้สดใสแตกต่างจากเมฆาทึบทะมึน ท้องนภาสีแดงฉานน่ากลัวเมื่อสักครู่
ใบหน้างามตะลึงพรึงเพริด พรรณไม้สูงตระหง่านทำให้นางผู้ไม่เคยพบสวนบุปผางามมาก่อน ตื่นเต้นจนลืมผู้ที่นางตั้งใจเดินทางมาหา นางลืมเจ้าเหลียนเหลียนไปด้วยอีกต่างหาก
"โอ้... ช่างงดงามอะไรเช่นนี้" ไม่ทันสิ้นคำ อาเป้ยเกือบจะชนเทพชราผู้หนึ่ง นางตกใจมองท่าน เมื่อไม่ใช่แม่เฒ่าแต่กลายเป็นผู้เฒ่า ใบหน้าของท่านดูแก่ชรา ทั้งเส้นผมและเครายาวประหน้าขาของท่านหงอกขาวเป็นสีเท่ากันหมด
"มองหาอะไรอยู่เล่าอาเป้ย หรือว่าเจ้าอยากได้ดอกไม้อันงดงามเหล่านี้กลับไปปลูกที่เรือนเทพอู่เฉิน ข้ายินดีแบ่งเมล็ดพันธุ์ให้เจ้า"
เสียงหัวเราะเริงร่าของบุรุษเทพอาวุโส อุตส่าห์เอ่ยถึงเทพปีศาจออกมาได้ นางคงไม่พึงพอใจนัก แต่ในเมื่อนางเป็นฝ่ายมาขอความช่วยเหลือจึงไม่กล้าแสดงกิริยาไม่งามต่อท่าน นางยกมือทั้งสองขึ้นประสานกันอย่างนอบน้อมถ่อมตน
"คารวะท่าน... แม่เฒ่า... ขออภัย ท่านพ่อเฒ่าอาวุโส... ข้าขอรบกวนท่านทีเถิด ข้าเป็นมนุษย์ผู้หลงทาง มาขอคำชี้แนะเรื่องอนาคตของข้า"
"เจ้าเรียกข้าว่าผู้เฒ่าจันทราได้ ข้าว่าเจ้าคงได้ยินชื่อเสียงของข้ามามากบนโลกมนุษย์"
"ผู้เฒ่าจันทรา!" อาเป้ยทำตาโตถามว่าท่านแน่ใจอีกครั้ง "เทพผู้เฒ่าเย่ว์เหรินน่ะหรือ? ท่านเป็นผู้ดูแลคู่ครองของมนุษย์"
"ใช่แล้วอาเป้ย ก็ไม่นับว่าเสียเที่ยวที่เจ้าเดินทางมา เพียงแต่เจ้าต้องลองตัดสินใจเลือกทางเดินของเจ้าเอง เอ้า... นี่เป็นของเจ้า..."
ผู้เฒ่าจันทราพลิกฝ่ามือเพียงครั้ง ด้ายสีแดงปรากฏขึ้นบนข้อเท้าของนาง นางก้มหน้าลงมองมันด้วยสีหน้าฉงน นางล่ะอยากรู้เสียจริงว่าปลายเส้นสีแดงอีกด้านหนึ่งของนางนี้อยู่กับชายใด
"แม่เฒ่าไม่อยู่ที่นี่มาสักพักแล้ว ข้าเพิ่งได้ยินจากผู้เฒ่าจันทรา นับเป็นวาสนาของเจ้านะอาเป้ย ท่านผู้เฒ่าหาใช่ผู้ที่จะพบเจอได้ง่ายดายนัก"
เท้าทั้งสี่ของพยัคฆ์เยื้องย่างมาหมอบลงข้างข้อเท้าของนาง บนพสุธาเขียวชอุ่มชุ่มชื้น อาเป้ยรีบคุกเข่าลงคารวะเทพอาวุโสอีกครั้งหนึ่ง นางตั้งใจว่าท่านไม่รู้เรื่องอนาคตของนางก็ไม่เป็นไร นางอาจขอคำปรึกษาจากผู้เฒ่าผู้นี้ว่านางควรทำอย่างไรในฐานะที่ท่านเป็นผู้มีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า ทว่านางกลับได้คำตอบนั้นในอีกไม่ช้า
"เทพผู้เฒ่าจันทรา ถือวิสาสะใด มาผูกด้ายแดงของนางผู้เคยเป็นมนุษย์ไว้กับข้า"
อาเป้ยเพิ่งสังเกตเห็นปลายอีกด้านหนึ่ง มันผูกอยู่กับข้อเท้าใต้อาภรณ์สีดำสนิทของบุรุษเทพปีศาจ นางลุกจากตรงนั้นในทันที หากทว่าเป็นโชคร้ายของนางยิ่งนัก เมื่อนางถูกจับหมับเข้าข้อมืออย่างแน่นหนา นัยน์ตาสีแดงยังคงปรากฏเปลวเพลิงประกาศศึก หากนางกล้าหนีอีกเพียงครั้ง นางตายแน่!
"ยอมรับความจริงเถิดเทพอู่เฉิน พรหมลิขิตยากจะหลีกเลี่ยง อาเป้ยมีมันตั้งแต่นางถือกำเนิด นางเป็นคู่วาสนาของท่าน"
ผู้เฒ่าจันทราพูดแล้วจึงหันไปทางสตรีในฝั่งขวา
"ต่อให้เจ้าจะหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องกลับมาพบเทพอู่เฉินอยู่วันยังค่ำ ห่างกันพันลี้แสนไกล บุพเพเชื่อมไว้ด้วยด้ายแดง[2] สัจธรรมแห่งพรหมลิขิต ไม่มีผิดเพี้ยนเปลี่ยนแปลง"
อาเป้ยได้คำตอบเรื่องอนาคตของนางแล้ว ฟังดูเป็นเรื่องน่าเศร้ายิ่งนักสำหรับนาง ยิ่งกว่าเรื่องการขึ้นเทวโลกมาเป็นสมบัติเทพปีศาจ ทว่าคิดในอีกแง่หนึ่ง หากด้ายเส้นนี้ไปผูกพันอยู่บนข้อเท้าของชายใดไม่ใช่เทพอู่เฉิน เขาผู้นั้นคงอายุสั้นเป็นแน่แท้ ดีไม่ดีอาจถูกเผาทั้งเป็นด้วยไฟกัลป์ในดวงตาของท่านเทพปีศาจ ผู้กำลังยืนจ้องมองหน้านางปานจะกินเลือดเนื้อ
"เจ้าต้องกลับเรือนข้า อย่าให้ข้าเดือดดาลไปมากกว่านี้"
"ข้ายังมีคำถามที่ข้าอยากรู้จากผู้เฒ่าจันทรา ขอให้ข้าได้ไขข้อข้องใจของข้าเสียก่อน"
อาเป้ยยังมีคำถามอีกมาก นางเป็นหญิงช่างสงสัยมาแต่ไหนแต่ไร นางก็คงไม่ยอมไปง่าย ๆ นางก้มศีรษะลงด้วยความนอบน้อมขอคำปรึกษาเบื้องหน้าผู้เฒ่าจันทราแม้ถูกจับกุมข้อมือเอาไว้อย่างนั้น ขณะที่เทพอู่เฉินจะบังคับพานางไปเสียตอนนี้ก็ย่อมได้ ติดเพียงว่าเขาดันอยากรู้คำตอบไม่น้อยไปกว่านาง
"ข้าล่ะสงสัยจริง ๆ ท่านผู้เฒ่าจันทรา ผู้ปล่อยวางเยี่ยงนักพรตนักบวชมีคู่ครองหรือไม่?"
"ก็เคยมี... เพียงแต่ผู้ที่จะไม่มีด้ายแดงแห่งพรหมลิขิตอีกต่อไป อาจเป็นเพราะว่าผู้นั้นไม่ต้องการมี เป็นผู้ละสังขาร ละวางตนออกจากวัฏจักรวัฏฏะสงสาร มุ่งตรงสู่นิพพาน บางคนอาจมีคู่พรหมลิขิตเสียชีวิตไประหว่างทาง วาสนาไม่นำทางให้ได้พบกัน นับเป็นชะตากรรม เป็นโชคร้ายยิ่งนัก"
"แล้วถ้าข้าออกบวชเล่า หากข้าจะละทางโลกไปเพื่อมุ่งหน้าหาสัจธรรมชีวิต"
"ก็เป็นตรงกันข้าม"
"ด้ายเส้นนี้จะหายไปหรือไม่"
[1] ดอกวิสทีเรีย (Wisteria)
[2] ห่างกันพันลี้แสนไกล บุพเพเชื่อมไว้ด้วยด้ายแดง 千里姻緣一線牽


## 11-3 迷路的人 มนุษย์ผู้หลงทาง

ผู้เฒ่าจันทราส่ายหน้าไปมา "เป็นคู่ครองกันมาทุกภพชาติ ทุกภพภูมิ สวรรค์ นรก มิอาจแยกจาก มีเพียงความตายเท่านั้นอาจพรากจากพวกท่านไปชั่วขณะหนึ่ง ข้ามิได้เลือกให้ท่านจำเป็นต้องมีวาสนาต่อกัน ข้าเพียงจดเอาไว้ให้จดจำ..."
ตำราเก่าแก่โบราณในมือขวา เปิดเผยให้นางดูอย่างไม่ปิดบัง นางมองเห็นว่าตัวอักษรเหล่านั้นเล็กเกินกว่าที่นางจะอ่านออกยังเป็นภาษาที่นางไม่รู้จัก ทว่าบุรุษข้างกายนางทำชะโงกมองเหมือนกับว่าเข้าใจมัน นางจึงคาดการณ์ว่าคงเป็นภาษาของเทพบนเทวโลก
"ตำราของท่านทั้งเล่มใหญ่และหนา ท่านเคยลืมบ้างหรือไม่ หรือว่าผูกให้ใครผิด ผิดคู่ผิดคน"
"ข้าไม่เคยลืมแม้สักครั้งเดียว และก็อย่างที่ข้าบอกกับเจ้าอาเป้ย หากมีบุพเพสันนิวาสต่อกันจะได้พานพบกันอย่างแน่นอน"
อาเป้ยได้สติของตนกลับคืนมา ก้มหน้าลงมองมือที่กำมือของนางแน่นและด้ายสีแดง ปลายอีกด้านหนึ่งนั้นซ่อนอยู่ใต้อาภรณ์สีดำสนิทบริเวณข้อเท้า
"มิน่าเล่า ข้าถึงได้... รู้สึกคุ้นตาท่านนัก... เทพอู่เฉิน ข้าเคยพบท่านมาก่อน"
นางพึมพำแต่บุรุษเทพสูงวัยกลับหัวเราะนาง เป็นเสียงหัวเราะที่แสนใจดี หาใช่เย้ยหยันนางผู้มาอยู่ในเทวโลกได้อย่างไรก็หาได้รู้ต้นสายปลายเหตุ
เทพอู่เฉินกำลังสับสนกับสิ่งที่รับรู้ ก้มหน้าลงมองใบหน้าขาวใสด้วยอารมณ์อันมากหลาย
อย่างหนึ่งแน่คือไม่มีวันที่จะปล่อยมือนางไปอีกเป็นอันขาด!
นัยน์ตารุธิระประกายดุดันก้าวร้าวเมื่อมองนางมีข้อโต้แย้งมากมาย จึงบีบข้อมือเล็ก ๆ จนนางรู้สึกเจ็บ นางโวยวายใส่ก็ยังไม่ปล่อยนาง ผู้เฒ่าจันทราจำเป็นต้องขัดทั้งสอง ด้วยรอยยิ้มอันเต็มเปี่ยมไปด้วยเมตตา ทว่าคมกริบราวใบมีดกระบี่อาบยาพิษ
"ข้าขออภัยที่ขัดจังหวะ เทพอู่เฉิน แต่ก่อนท่านจะกลับเรือนของท่าน ต้นไม้ใบหญ้าในภพภูมินี้ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งมีชีวิต เรื่องนี้ก็ยังไม่ถึงหูเบื้องบน เหล่านักบำเพ็ญเพียรในภพภูมิลับแลรบกวนท่าน ช่วยทำให้พวกมันกลับมางดงามดังเดิมด้วย"
มีเพียงผู้เดียวในทุกภพภูมิเทวโลก ชื่นชอบการทำลายล้างทุกสิ่งด้วยไฟกัลป์ ทว่านางเฟยอี๋ไม่ได้มาเหยียบเยือนลับแลภูมิ ที่พำนักอาศัยของฤๅษี เซียนปราชญ์นักทำนายทั้งหลายมาร่วมพันปี เมื่อนางได้รับการอิสรภาพจากการจับกุมตัวครั้งที่สอง ทำสัญญากับท่านราชาปีศาจเอาไว้ว่านางจะอยู่ในอาณาเขตของนาง ทุกอย่างเป็นลายลักษณ์อักษรในสัญญาแห่งเทพและปีศาจ
การที่ต้นไม้มากมายตายไปเสียเกือบครึ่งหนึ่ง ไม่มีทางที่เทพอู่เฉินจะทำให้พวกมันฟื้นคืนมา หากว่าทำได้ ก็คงเนิ่นนานนับหลายร้อยปี ความผิดนี้อาจถูกยกให้เป็นความผิดของมารดาปีศาจก็ย่อมได้
และด้วยเหตุว่าการจะไปขอความช่วยเหลือจากเทพเจ้าแห่งสายน้ำอีกครา อาจเสียหน้าพอสมควร ร่างอสรพิษโจนทะยานขึ้นบนนภากว้าง หันไปขอความช่วยเหลือจากบิดาผู้เป็นมังกรสวรรค์ โดยไม่ลืมใช้อุ้งมือขนาดใหญ่มหึมาจับกุมสองตัวปัญหา ทั้งขาไปและขากลับมาด้วยกัน
นภาลัยอันกว้างใหญ่ไพศาลในลับแลภูมิบัดนี้มีหนึ่งเทพอสรพิษและมังกรฟ้า มังกรแห่งเทวโลกชั้นฟ้ามีเกล็ดเป็นสีเดียวกับนทีสีมรกต ทอประกายระยิบระยับ
พฤกษชาติสีดำสนิทจากการถูกเผาไหม้กลับมาอุดมสมบูรณ์ราวกับว่าไม่เคยถูกเผาผลาญมาก่อน เพียงบิดามังกรผงาดกรงเล็บผ่าน เมื่อบุรุษเทพมังกรเหยียบย่างลงบนพื้นดิน หญ้าเขียวชอุ่มยิ่งสดใสงอกงาม บุษบันกลับมาเบ่งบาน สิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ล้วนฟื้นคืนชีวัน
"เทพอู่เฉินลูกชายข้า ได้ยินข่าวคราวของเจ้ามาเรื่องเผาผลาญบ่อบัวอันงดงามของใต้เท้าจีกงเพื่อช่วยเหลืออสูรน้อยตนหนึ่ง อ้อ... เป็นเจ้านี่เอง..."
บุรุษเทพรูปงามยังดูเยาว์วัยไม่ต่างจากบุตรชาย อาเป้ยจ้องมองทั้งบิดาและบุตรชายสลับไปกันมา เพราะหน้าตาละม้ายคล้ายกัน เหมือนจะเป็นพี่ชายน้องชายเสียมากกว่า หลังได้ปรับความเข้าใจกันแล้วว่านางจะไม่หนี นางก็คงไม่รอดพ้นมือเทพปีศาจ บัดนี้ยังคงบีบข้อมือแดงช้ำของนางแน่น ไม่ต่างจากว่านางเป็นนักโทษ
เทพฮ่าวหราน บิดาแห่งมังกรชั้นฟ้าเป็นเทพผู้แสนจะอ่อนน้อมถ่อมตน กำลังให้ความสนใจพยัคฆ์อัคคีตัวเล็ก จึงนั่งยองลงบนพื้นดินให้มีความสูงเท่ากับมัน เพื่อพูดคุยกับมัน
"ข้าควรเรียกเจ้าว่าอะไร? เจ้าตัวเล็ก"
"ข้าชื่อเหลียนเหลียน อาเป้ยตั้งให้ข้า... ท่านแม่ของข้าไม่เคยตั้งชื่อให้ข้า..."
"อ้อ เหลียนเหลียน เจ้าช่างน่ารักน่าเกรงขามเสียจริง ข้าไม่ได้พบเห็นพยัคฆ์อัคคีมานานเท่าไรกัน ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า แล้วเจ้า..." ฮ่าวหรานลุกขึ้นยืนยิ้มให้แม่นางในอาภรณ์สีดำ กลางหน้าผากนางมีสัญลักษณ์ซึ่งทำให้รู้ได้ในทันทีว่านางเป็นสมบัติของเทพปีศาจ
"เจ้าคงจะเป็นอาเป้ย ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นศิษย์ของเซียนพรตฮุ่ยหมิง ข้าดีใจที่ได้พบเจ้า แม่นางช่างงดงามสมคำเล่าลือ"
เพียงได้ยินคำว่า 'งาม' เปลวเพลิงในดวงตาของเทพอู่เฉินลุกโชติช่วงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดว่าเกิดไฟริษยา! ถึงแม้ว่าผู้เป็นบิดาจะสบมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยความเอ็นดูเหมือนเป็นลูกเป็นหลาน หาได้คิดล่วงเกินนาง อาเป้ยก้มศีรษะลงคำนับอย่างนอบน้อม
"คารวะท่านเทพมังกร ข้าขออภัยที่ทำให้เกิดปัญหา ข้าเป็นเหตุให้ท่านต้องลำบาก..."
"เรื่องเพียงเท่านี้เล็กน้อยนัก ห่างไกลคำว่าลำบากสำหรับข้าผู้เป็นมังกรแห่งการฟื้นฟู"
"ท่านพ่อโปรยปรายเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิต ร่ายเวทฟื้นฟูในร่างมังกรสีฟ้าครามของท่าน ท่านไม่ได้จำแลงกายเป็นมังกรมานานแล้ว สักประมาณห้าพันกว่าปีได้ ก็คงไม่ใช่เพราะข้าผู้เดียว..."
"เทพอู่เฉิน เจ้าไม่ควรกล่าวโทษนาง เจ้าเป็นผู้เผาต้นไม้ดอกไม้เหล่านั้น แม้แต่วิหคตัวเล็ก ๆ ที่เพิ่งจะออกไข่ ฝูงมัจฉามากมายในลำธาร ทั้งหมดหาใช่ฝีมือของนางไม่ นั่นล้วนเป็นโทสะของเจ้า"
"ข้าขออภัยท่านพ่อ เป็นความผิดของข้าแต่เพียงผู้เดียว"
เทพอู่เฉินก้มศีรษะให้บิดาอย่างรวดเร็ว อาเป้ยเงยหน้าขึ้น หลังถูกโยนความผิดให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นางรู้สึกว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด
แท้จริงแล้วอาจไม่ใช่ความผิดของนาง นางเพิ่งตระหนักได้ด้วยสติ เมื่อบิดามังกรสั่งสอนบุตรชายด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม
"ลูกชายข้า แค่มองตาเจ้า ข้าก็รู้ว่าเจ้ามีใจให้นาง เจ้าถึงได้หวงแหนนางนัก แต่ไหนแต่ไรมาเจ้าใช่เทพเหลวไหลเสียเมื่อไร เป็นไปไม่ได้เลยที่เจ้าจะใช้เพลิงอัคคีจากเนตรปีศาจเผาผลาญเทวโลกไปครึ่งภพภูมิเช่นนี้ เอาล่ะ พวกเจ้าควรไปพักผ่อนที่เรือนของข้าก่อน ข้ามีเรื่องจะอบรมสั่งสอนลูกชายข้า โดยเฉพาะเรื่องของสตรี..."


## 12-1 是真的 เป็นความจริง

"ท่านแม่ของเจ้าอย่างไรเสียก็เลี้ยงดูเจ้ามา ไหนจะอุ้มครรภ์เจ้า เจ็บปวดทรมานปานร่างจะแตกเป็นเสี่ยงเพราะคลอดเจ้า ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นงานยากอย่างใหญ่หลวง นางไม่เคยปริปากบ่นแม้สักคำ นางมีจิตใจกล้าหาญยิ่งเสียกว่าตัวข้าผู้เป็นมังกรสวรรค์..."
บิดามังกรไม่เคยกล่าวว่านางเฟยอี๋ต่อหน้าบุตรชาย ออกจะเศร้าเสียใจ สำนึกในความผิดที่ได้กระทำลงไป ยิ่งเวลานี้ ได้อยู่กันตามลำพังหลังจากที่ไม่ได้พบหน้ามานานนับร้อยปี
สองบุรุษเทพนั่งสนทนากันบนเก้าอี้ไม้สนแดงสลักมุกลายมังกร จิบชาจากถ้วยดินเผาสีขาวสะอาด
ผู้เป็นบิดาสวมอาภรณ์สีฟ้าปักด้วยดิ้นทองลวดลายมังกรงานประณีต มีเครื่องประดับบนมวยผมดูเป็นทางการเล็กน้อย ผ้าคาดเอวสีทองอร่าม บิดามังกรไม่ถึงกับแต่งตัวเต็มยศเช่นตอนพำนักอาศัยเป็นบุรุษเทพบนเทวโลกชั้นฟ้า เพียงสวมอาภรณ์งดงามกว่าทุกวัน ส่วนบุตรชายนั้นสวมอาภรณ์สีดำสนิท ปักด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายอสรพิษ
ฮ่าวหรานเลื่อนมือไปตบบ่าบุรุษร่างสูงใหญ่ข้างกาย เพื่อปลอบประโลมหาใช่ตำหนิติเตียน
"อย่างไรเสียเจ้าอย่าได้ชื่นชอบงานสนุกสนานรื่นเริง แผดเผาทุกสิ่งเช่นท่านแม่ของเจ้า หากไม่มีเหตุจำเป็น ก็อย่าได้ทำให้ผู้อื่นต้องเดือดร้อนบ่อย ๆ ก็แล้วกัน"
"ท่านพ่อโปรดให้อภัยข้า วันหน้าวันหลังข้าจะระวัง ข้าจะไม่ใช้พลังปีศาจอีก"
"ข้าไม่ได้ห้ามเจ้าไม่ให้ใช้ เพียงแต่เจ้าต้องรู้จักที่จะควบคุมมัน พลังนี้คือชีวิตของเจ้าเทพอู่เฉิน เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน เพื่อเอาไว้ใช้ประโยชน์"
"ข้ามองไม่เห็นว่าพลังแห่งการทำลายจะมีประโยชน์อันใด"
"พลังของเทพหรือปีศาจล้วนมีอำนาจในตัวของมัน เจ้ายังเข้าไม่ถึงพลังแห่งหยิน พลังแห่งความมืดและการทำลาย เจ้าจึงไม่เห็นว่ามันมีประโยชน์"
เทพอู่เฉินรับฟังการอบรมสั่งสอนจากบิดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด และจริงดังนั้น ตัวเขาไม่สามารถเข้าถึงสัจธรรมของพลังหยิน เขาไม่เคยเห็นประโยชน์ของพลังแห่งการทำลายแม้สักน้อย
ใบหน้าคมคายมองออกไปข้างนอก ถัดจากบานประตูสลักลายมังกรที่เปิดอ้ากว้าง ท้องฟ้าแจ่มใสสว่างไสวกว่าในเทวโลกชั้นน้ำ พื้นที่โดยรอบปกคลุมด้วยไอหมอก เรือนของบิดามังกรตั้งอยู่เหนือพื้นดิน ล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์ชั้นดิน ภพภูมินี้อยู่ระหว่างภพภูมิลับแลและสวรรค์ชั้นดาวดึงส์
เทพอู่เฉินยังคงคิดถึงนาง... ผู้อยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ...
หนึ่งสตรีผู้งดงามประหนึ่งธิดาบนสวรรค์ หนึ่งสัตว์อสูรกำลังเที่ยวชมดอกไม้ใบหญ้าหลากสีสัน หมู่วิหคเหินหน้าตาแปลกประหลาดต่างจากโลกมนุษย์ยังมีอินทรีพูดได้ สมบัติหลายสิ่งในเรือนบิดามังกรน่าตื่นตาตื่นใจสำหรับอาเป้ยผู้ไม่เคยเหยียบเยือนเมืองเทพ นางดูสดชื่นแจ่มใส สนใจใคร่รู้ไปเสียทุกสิ่งอย่าง แม้กระทั่งเรือนไม้สีแดงรายล้อมรอบด้วยนทีสีทองสลับไปกับสีมรกต หมู่มัจฉาแหวกว่ายอยู่ข้างใต้เรือนแห่งนี้ นางวิ่งเล่นไปทั่วกับพยัคฆ์อัคคีของนาง
ตรงข้ามกันกับบุรุษเทพปีศาจ...
ถึงแม้ว่าเขาจะได้ตัวนางกลับมา นางยอมกลับมาพำนักอาศัยใต้อาณัติของเขาอีกครั้ง ความรู้สึกเศร้าหมองเกาะกุมจิตใจเทพอู่เฉินอยู่ทุกชั่วขณะ
一见如故
พึ่งพานพบแต่รู้สึกรู้จักกันมานาน
ความรู้สึกที่มีต่อนางแต่คราแรกพบสบตาบนผืนน้ำสีมรกตบนเทวโลก สตรีนางหนึ่งเหยียบยืนบนอุ้งมือใหญ่โอฬาร ด้วยแววตากล้าหาญสมเป็นนาง
การได้ค้นพบความจริงครานี้ไขข้อข้องใจหลายอย่าง แต่ทว่า...
'อาเป้ย... บัดนี้ข้าเป็นเทพปีศาจผู้ไม่เหมาะสมกับความรัก ข้าควรทำอย่างไรกับเจ้า...'
"ข้ากำลังสงสัยว่า... เจ้าจะบังคับจับกุมนางไว้เพื่อการใด นางอยากไปก็ให้นางไป เจ้าควรมอบอิสระให้นาง"
ถ้อยคำของบิดาเรียกให้หลุดพ้นจากภวังค์ เทพอู่เฉินจึงละสายตาจากสตรีเบื้องหน้า
"อาเป้ย... นางงดงามถึงเพียงนี้ ไม่มีทางที่นางจะรอดพ้นภยันตรายในภพภูมิเทวโลก นางจะไปกินนอนที่ใด จะไปซุกตัวหลบฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บที่ใดหากมิใช่เรือนข้า แม้แต่หยาดฝนหยดลงบนกายนางก็อาจจะทำให้นางไม่สบายตัวได้ ไหนจะเหล่าปีศาจ บุรุษเทพตั้งมากมาย เพียงพบนางต่างก็หมายปองนาง แต่นางแสนจะไร้เดียงสา ไม่รู้จักสัญชาติบุรุษ"
"เรือนข้ายังว่าง ข้าดูแลนางให้ดีไหมเล่า เจ้ายังมีภาระหน้าที่การงานต่างจากข้าผู้ถูกปลดจากการงานของเทพทุกอย่าง ข้าเป็นบุรุษเทพซึ่งไว้วางใจได้อย่างแน่นอน"
"ไม่ได้ ข้าเกรงว่านางจะทำตัวไม่งาม ท่านอาจถูกคำติฉินนินทาจากเหล่าเทพ... ท่านพ่อ..."
"ข้าเป็นผู้ปลีกวิเวก พ้นจากการเป็นเทพมานานแล้วจึงไม่ถือสาผู้ใด ข้าอยู่เรือนนี้ออกจะสุขสบาย ไร้เรื่องเป็นทุกข์เป็นกังวลใจ เจ้าดูซี... กระทั่งต้นไม้ดอกไม้ในเรือนข้า ท่านราชาแห่งสวรรค์ยังนำเมล็ดพันธุ์มาให้ด้วยตนเอง นางอยู่เรือนข้า นางคงสุขสบาย"
ถ้วยชาในมือซึ่งถูกวางลงบนจานรองถ้วยปรากฏกลุ่มควันสีดำ เทพอู่เฉินเพิ่งปลดปล่อยพลังปีศาจในร่างอสรพิษไปมาก ถูกยั่วยุด้วยถ้อยคำของบิดา จำต้องใช้ความพยายามสงบจิตสงบใจด้วยการไม่พูดตอบแม้สักคำเดียว ทว่าท่าทีโกรธขึ้งบึงตึงจนมือสั่น ขบฟันกัดกราม พาลพาให้บิดามังกรหัวเราะออกมา
"ฮ่า ๆ เทพอู่เฉิน คิดหรือว่าข้าไม่รู้ ลูกชายข้า... ข้ารู้ว่าเจ้าน่ะคิดอะไร แต่เจ้ารู้หรือไม่ นางเป็นเพียงสมบัติของเทพปีศาจ เป็นเครื่องบรรณาการจากมนุษย์ นางไม่ได้มีอายุยืนนานเช่นพวกเราเหล่าเทพ"
ถ้อยคำของบิดาในเรื่องซึ่งเขาไม่รู้มาก่อน ฉีกหน้าผู้เป็นเจ้าของสมบัติเทพปีศาจ สิ่งที่เทพมังกรพูดจึงไม่น่าเชื่อถือสำหรับเขา
"เป็นไปได้อย่างไรท่านพ่อ ท่านเอาสิ่งใดมาพูด?"
"เพราะนางมีลมหายใจ มีจิตวิญญาณ มิใช่สมบัติทั่วไป เมื่อผ่านไปสักระยะหนึ่ง กายทิพย์ของนางจะสูญสลายกลายเป็นเถ้าควัน เช่นเดียวกับสมบัติของท่านแม่ของเจ้า"
เทพอู่เฉินส่ายหน้าไปมา มันจะเป็นไปได้ยังไง! มือกระแทกวางถ้วยชาลงบนโต๊ะสลักมุกในเรือนบิดาแล้วหันไปพูดย้ำ "ท่านพ่อ... ข้าเป็นครึ่งปีศาจแต่ท่านเป็นเทพ ข้าอยู่กับท่านแม่มาโดยตลอด เครื่องสังเวยจากมนุษย์ก็ตั้งมากมาย ข้าไม่เคยพบสมบัติชิ้นใด..."
"ฟังข้าให้ดี เทพอู่เฉิน เจ้าต้องฟังพ่อ" ในน้ำเสียงเข้มขึ้น ฮ่าวหรานไม่อยากบอกเรื่องนี้กับบุตรชายนัก ทว่าเป็นภาระหน้าที่หนึ่งเดียวซึ่งเขาต้องรับผิดชอบ
นี่เป็นความจริง...
"ข้าเคยพบเห็นมาก่อนตอนข้าลงไปเผชิญด่านเคราะห์ ได้อยู่กินกับนางเฟยอี๋บนโลกมนุษย์ ตอนนั้นข้าเริ่มเกิดความสงสัยว่านางไม่ใช่สตรีธรรมดาเมื่อนางได้รับบรรณาการจากเพื่อนบ้าน ครั้งหนึ่งเป็นสุนัข อีกครั้งหนึ่งเป็นสตรีข้ารับใช้ สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่อยู่เป็นการถาวร ไม่นานก็หายไป อาเป้ยคงเป็นเช่นเดียวกัน แต่หากเป็นบนเทวโลก... ข้าให้เต็มที่ไม่เกินหนึ่งร้อยราตรีกาล"
เปลวไฟลูกหนึ่งปรากฏขึ้นนัยน์ตาสีแดงฉาน เทพปีศาจส่ายหน้าไปมาอย่างเชื่อหู
ไม่… นี่ไม่ใช่เรื่องจริง!


## 12-2 是真的 เป็นความจริง

บอกกับข้าว่าอาเป้ยมีมาตั้งแต่ถือกำเนิด... นางเป็นคู่วาสนา นางเป็นคู่พรหมลิขิตของข้า... ต่อให้เป็นเทวโลก โลกมนุษย์ หรือแม้แต่ภพปีศาจ ภพภูมิใด ๆ มิอาจแยกนางไปจากข้า..."
ในน้ำเสียงสั่นเครือ ผิดจากเทพผู้แข็งกระด้างเย็นชา ราวก้อนหินหนักมหึมาถ่วงก้อนเนื้อในอกซ้าย ร่างกายไม่สามารถเคลื่อนไหวเพราะความจริง ซึ่งเขายังไม่ปักใจเชื่ออยู่ดี ไม่ว่าบิดาจะพูดอย่างไร
เทพอู่เฉินเคยคิดว่าหากนางหายไปก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด เขายังเคยกล่าวกับนาง
'...ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ เทพ หรือปีศาจ ต่างพบพานเพื่อจากลา'
"เมื่อใดที่กายทิพย์ของนางสูญสลาย ด้ายแห่งพรหมลิขิตบนข้อเท้าของเจ้าก็จะหายไปเช่นกัน เจ้าและนางถือว่าจบสิ้นลิขิตต่อกันในภพชาตินี้ ส่วนเจ้าจะได้พบนางอีกหรือไม่นั้น คงแล้วแต่วาสนาของเจ้ากับนาง ข้าขอโทษเจ้า แต่ข้าจำเป็นต้องบอกเจ้า... ลูกชายข้า"
ปลายเสียงเข้มขรึม ดวงตาคมเข้มยังคงจดจ้องใบหน้าซีดเผือดไร้เม็ดสีของบุตรชาย
ฮ่าวหรานตระหนักรู้เป็นอย่างดีในครานี้ เรื่องคำทำนายของแม่เฒ่า เกี่ยวกับไฟบรรลัยกัลป์แห่งปีศาจอาจเผาผลาญทุกสิ่งบนเทวโลก ร้ายแรงกว่านั้น อาจลุกลามไปถึงโลกมนุษย์ มันกำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
แม้เทพอู่เฉินยังคงนิ่งอึ้งมองบิดา ด้วยสีหน้าที่บอกว่าเรื่องเหล่านั้นโกหกทั้งเพ เทพมังกรอย่างฮ่าวหรานจะไปรู้เรื่องดีกว่าครึ่งปีศาจได้อย่างไร!
บุรุษเทพปีศาจผู้องอาจและสง่าผ่าเผยในอาภรณ์อันงดงามแปรเปลี่ยนร่างของตนเป็นอสรพิษ กลุ่มควันสีดำลอยหายไปจากเรือนของบิดามังกร พุ่งตรงลงบ่อน้ำมรกตพร้อมเสียงคำรามลั่นฟ้า
ณ เทวโลกชั้นดินในราตรีนี้ไม่มีแม้แสงดาราสาดส่องลงมา หยาดน้ำฟ้าร่วงหล่นเป็นสายจนทุกแห่งหนกลายเป็นสีขาวโพลน เวหาอบอุ่นกลับกลายเป็นเยียบเย็น ประหนึ่งหยาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าจากนภาลัย
"นั่นอะไร? เจ้าเห็นไหม เหลียนเหลียน" อาเป้ยหันไปถามเจ้าตัวเล็ก ขณะนั่งยองลงกับพื้นหญ้า เอามือทั้งสองข้างป้องหูของนางแต่ปากบ่นว่า "ข้าไม่ชอบเสียงโวยวายของเทพอู่เฉินเลย ข้าว่าน่ากลัวยิ่งนัก ทั้งที่ตัวข้าไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดมาก่อน"
พยัคฆ์อัคคีไม่เคยได้ยินเสียงกรีดร้องของปีศาจ เป็นครั้งแรกของมันเช่นกันจึงมองตามร่องรอยของไอสีดำมากมายเหล่านั้น ด้วยดวงตาวิเศษของมัน สามารถมองเห็นแม้ในความมืดสนิท
"เจ้าทำให้เทพอู่เฉินถูกท่านฮ่าวหรานต่อว่าแน่ ๆ ว่าแต่... เจ้าไม่โกรธท่านแล้วหรือ?" เหลียนเหลียนหันไปถามนาง อาเป้ยจึงเอามือที่ป้องปิดหูทั้งสองข้างออก ก้มหน้าลงมองเส้นสีแดงที่ผูกพันรอบข้อเท้าของนางเอาไว้กับบุรุษผู้หนึ่ง
"เพียงท่านเรียกชื่อข้า ขอให้ข้ากลับมาหาท่าน หัวใจกล้าแข็งของข้าก็เหลวละลายเป็นน้ำแล้วน่ะสิเหลียนเหลียน แล้วท่านพ่อ... บอกว่าท่านมีใจให้ข้า..." นางยิ้มออกมา ดวงตาคู่สวยทอดมองหนทางยาวไกล สุดสายตาของนางนั้นด้ายแห่งพรหมลิขิตจมหายลงไปในน้ำที่อสรพิษดำหายลงไป
"ข้าเข้าใจสตรีบนโลกมนุษย์แล้วล่ะว่าเหตุใดพวกนางจึงยอมฟังสามีไปเสียทุกสิ่งอย่าง แม้พวกนางจะถูกทุบตี ด่าทอสารพัด พวกนางถูกกระทำเยี่ยงสัตว์ ก็ยังยืนกรานว่าจะอยู่... เป็นสามีภริยา"
พยัคฆ์อัคคีได้ยินเข้าดังนั้นจึงหัวเราะนางเยาะเย้ยนาง
"ฮึ...! อาเป้ย ดูเจ้าซี ข้าเห็นเจ้าเอาแต่จับด้ายสีแดงหน้าระรื่น จะพยายามจับเท่าไรเจ้าก็จับไม่ได้ แถมที่เจ้าร้องไห้คร่ำครวญก่อนหน้านี้ เจ้าแสนจะน่ารำคาญ"
"ข้าเองก็คิดว่าเจ้าตอนพูดน้อย ๆ น่ารักน่าเอ็นดูมากนะเหลียนเหลียน"
นางถกเถียงสัตว์อสูร หัวใจบอบช้ำของนางเปรียบเสมือนต้นไม้ที่แห้งเฉาได้รับการรดน้ำพรวนดิน ให้กลับมาชุ่มชื้นมีชีวีตชีวาอีกครั้งหนึ่ง เทพอู่เฉินบีบข้อมือของนางจนเกิดรอยแดง มองนางด้วยสายตาเว้าวอนไม่ให้นางไปจากท่าน
แววตาของท่านแสดงออกว่ามิใช่การออกคำสั่ง เฉกเช่นน้ำเสียงก้าวร้าวปานนั้น เพียงปรารถนาจะบอกกับนางว่า... ขอร้องให้นางอยู่ข้างกายท่าน
นางก็เลยกลายเป็นหญิงประหลาด หลงใหลในความเจ็บปวดขึ้นมา ไม่รู้ตอนไหนอย่างไร...
"เจ้าบอกกับข้าว่าเทพอู่เฉินไม่สนใจผู้ใด แต่ท่านกลับมารับข้า ท่านไม่ให้ข้าไปจากท่าน"
"โอ้... ข้าว่าเจ้าน่าจะถูกพิษรักของปีศาจอสรพิษจนเสียสติไปแล้วล่ะ เจ้าอยากนั่งตากน้ำค้างแข็งตรงนี้ให้หนาวตายเจ้าก็นั่งไปเถอะ ข้าจะเข้าไปหลบข้างในเรือน อสูรอัคคีอย่างข้าไม่ชอบสถานที่หนาวเย็น"
พยัคฆ์อัคคีบอกนางซึ่งเหม่อหมองด้ายสีแดงด้วยรอยยิ้มเพลิดเพลินใจ นางจึงลุกขึ้นเดินตามมันเข้าไปในเรือนของเทพมังกร เพื่อหลบหยาดน้ำค้างที่ร่วงโรยลงมาจากฟากฟ้า
เวหาอันเยียบเย็นตลอดราตรีมีหยาดน้ำฟ้าโหมกระหน่ำ นภาลัยไร้แสงดารา ความมืดมิดปกคลุมไปทั่วทุกแห่งจนมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากเปลวเพลิงของพยัคฆ์อัคคีในเรือนเทพ
ปีศาจอสรพิษฝังร่างกายและจิตใจรุ่มร้อนเพราะความโศกเศร้าอาลัยอยู่ก้นบึ้งนทีสีมรกต แหล่งน้ำบริสุทธิ์ของเรือนเทพมังกรสามารถดับได้ทุกความร้อนบนเทวโลกแม้แต่ไฟกัลป์จากปล่องภูเขาไฟ เพลิงอัคคีปีศาจจึงไม่ส่งผลกระทบต่อเทวโลกชั้นดิน
ก็คงจะไม่มากนัก...
เพียงทำให้สถานที่โล่งกว้างแจ่มใสเกิดปรากฏการณ์ราวกับว่าเป็นมหันตภัยบนโลกมนุษย์ ทั้งที่เทวโลกชั้นดินไม่เคยเกิดบรรยากาศแปรปรวน แม้แต่พิรุณเกรี้ยวกราดก็ยังไม่เคยมี
ร่างอสรพิษวนเวียนอยู่ใต้ผืนน้ำหนึ่งราตรี จึงตั้งสติระลึกตนให้คลายหายจากอาการเศร้าหมอง กลุ่มควันสีดำลอยขึ้นสูงจากบ่อน้ำ พุ่งตรงเข้ามาในเรือน ปรากฏเป็นร่างบุรุษกำลังชะโงกคอมองหาสตรีนางหนึ่ง
เห็นว่านางเพิ่งออกไปวิ่งเล่นชมทัศนียภาพอันสวยงามประสานาง แต่ก็เพียงไม่นาน นางคงกลัวว่าคนข้างในเรือนจะเป็นห่วงนาง จึงรีบกลับเข้ามา พบบุรุษในอาภรณ์สีดำเปียกปอนหวนคืนกลับมายืนอยู่ตรงหน้า


## 12-3 是真的 เป็นความจริง

"เทพอู่เฉิน...!" นางฉีกยิ้มกว้างอย่างสดใส พลันสลดเศร้าลงในทันทีที่พบความผิดของตน "ท่านพ่อดุว่าท่านหรือ? หน้าตาท่านซีดเซียวเช่นคนป่วยไข้ หรือว่าท่านไม่สบาย มีอะไรที่ข้าพอจะช่วยเหลือท่านได้..."
"อ้อ... ไม่ เปล่าเลย ข้าไม่เป็นอะไรทั้งนั้น เจ้าล่ะ... เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"
"ข้ารู้สึกสดชื่นแจ่มใสพอได้ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ สถานที่แห่งนี้ช่างงดงามยิ่งนัก ข้าไม่ได้เห็นเกล็ดน้ำแข็งมานาน ข้าเพียงรู้สึกไม่ค่อยดีเพราะข้าทำให้ท่านถูกท่านพ่อต่อว่า" นางกระเถิบเข้าไปยืนใกล้ ๆ บุรุษเทพปีศาจ เงยหน้าขึ้นลอบมองกรามแกร่ง ไม่รู้ว่าบัดนี้ท่านกำลังคิดอะไร แต่ตัวนางน่ะหรือ? ก็แค่เป็นห่วงท่านบุรุษเทพตัวใหญ่ จะรู้จักคำว่าป่วยกับเขาบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้
"เทพอู่เฉิน ไยอาภรณ์อันงดงามของท่านถึงเปียกปอนขนาดนี้เล่า ข้าว่าท่านควรเปลี่ยนมันเสียก่อน ข้าเกรงว่าท่านจะไม่สบาย ท่านหายลงไปในน้ำตั้งหลายชั่วยาม"
นัยน์ตาคู่คมยังสบมองนาง ทั้งกายและใจหนาวเหน็บเมื่อก้มลงมองด้ายสีแดง มันยังคงอยู่บนข้อเท้าเช่นเดิมหลังจากที่เขาได้พบกับผู้เฒ่าจันทรา
'บัดนี้เจ้ายังมีเวลาอยู่กับนาง ก็ดูแลนางดี ๆ ลดทิฐิของเจ้าลงเสียหน่อย เมื่อใดที่เจ้าควรเงียบและฟังนาง เจ้าจงฟังนางให้มาก หากทำไม่ได้ ให้คิดถึงเรื่องเมตตา เวทนานางผู้มีช่วงเวลาแห่งการมีชีวิตน้อยกว่าเจ้า'
บิดามังกรได้ตามลงไปบอกสอนเรื่องราวมากมายแก่เทพปีศาจผู้ไร้ประสบการณ์เรื่องสตรีใต้บึงมรกต กว่าเทพอู่เฉินจะขึ้นมาจากน้ำ เพื่อพบหน้านางเสียหน่อย
อาเป้ยหรี่ตาเล็กลง ในสีหน้าสงสัย เหตุเพราะบุรุษร่างสูงใหญ่เอาแต่จ้องหน้านางไม่พูดจา นางจึงตั้งใจว่านางต้องปรับความเข้าใจกับเทพอู่เฉินเสียหน่อย
"ข้าว่า... ข้ากำลังนึกถึงเรื่องที่ข้าดันผิดคำพูดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านสังหารข้า ข้าเกือบถูกย่างสดในป่ากับเจ้าเหลียนเหลียน เป็นฝีมือของท่านครั้งที่สาม"
"เจ้ายังโกรธข้าหรือ?"
"ข้าไม่โกรธท่าน ข้ายินดีให้อภัยท่าน ข้ายอมท่านในฐานะที่ข้ามีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าท่าน"
"เจ้า... เนี่ยนะ?" เทพอู่เฉินหัวเราะอย่างนึกขันนาง ผู้มั่นอกมั่นใจเหลือเกิน
"ใช่ ข้านี่แหละ"
"เจ้าอายุเพียงสิบแปดปี แต่ข้าเป็นเทพผู้มีอายุร่วมห้าพันกว่าปี"
"ข้าอยู่บนโลกมนุษย์สิบแปดปีก็จริง แต่ข้าอยู่ภายใต้การอบรมสั่งสอนเป็นอย่างดีของท่านอาจารย์ นักพรตผู้มีปัญญาให้เหตุผลในการดำรงชีวิตกับข้าทุกอย่าง ถึงพวกท่านอาจใช้งานข้าหนักเสียหน่อย นั่นก็เพื่อประโยชน์แก่ตัวข้า ท่านอาจารย์เปรียบเสมือนบิดามารดาของข้า ส่วนผู้อื่นนั้นเปรียบดังญาติมิตร..."
"มันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไรเล่าอาเป้ย ในเมื่อข้ามีอายุมากกว่าเจ้าอยู่ดี"
"เกี่ยวซีเทพอู่เฉิน ท่านอาจารย์เคยบอกกับข้าว่า ต่อให้นั่งหลับตาบำเพ็ญเพียรมากมายเท่าไรไม่เท่าฟังจากผู้มีประสบการณ์ อาบน้ำร้อนมาก่อน ท่านนั่งหลับตาไปเถิด... อีกสักหมื่นปี ท่านอาจแก้ไขปัญหาไม่ได้เลยสักอย่างหากว่าท่านไม่ฟัง ท่านจะต้องฟังให้มาก ฟัง คิด วิเคราะห์ ท่านจึงจะเกิดปัญญา..."
เทพอู่เฉินหัวเราะประชดประชัน ลืมเรื่องความเศร้าหมองใจไปเสียสนิท เขาเริ่มที่จะรู้สึกขวางหูขวางตานาง!
"เทพอู่เฉิน ข้าขอเสียมารยาทเถิด ท่านโดดเดี่ยวเดียวดายมาหลายพันปี ท่านอยู่ผู้เดียวลำพัง ดังนั้นสิบแปดปีของข้าไม่สามารถเทียบเท่ากับห้าพันปีของท่านได้ ข้ามีประสบการณ์ชีวิตมากกว่าท่าน ข้านี่แหละเป็นผู้มีเหตุผลมากกว่าท่าน อันที่จริงข้าก็สงสารท่านอยู่นะ... ท่านเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น..."
อาเป้ยยกมือป้องปากอย่างรักษากิริยา นางรู้สึกกระดากอายยิ่งนักกับการพูดจาเช่นนี้ นางว่านางไม่สมควรพูดแต่ว่านางจำเป็นต้องพูด เทพอู่เฉินถลึงตาชี้หน้านาง เตรียมเอาเรื่องนาง
"อาเป้ย... นี่... นี่เจ้า... กล่าวหาว่าข้าเป็นเด็กขาดความอบอุ่นจากบิดามารดา?"
"เทพอู่เฉิน... ขอให้ท่านให้อภัยข้า เพราะข้าพูดความจริง ข้าเห็นว่าท่านอยู่ผู้เดียวจริง ๆ ก็เท่านั้น"
"ข้ามีเจ้างูสอง... นั่นไง ท่านพ่อของข้าก็อยู่... ท่านแม่ของข้าก็อยู่... ที่ไหนสักแห่ง"
เทพอู่เฉินไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่าตัวเขานั้นมีครอบครัวจริง ๆ คราวนี้เขาคงจะต้องยอมฟังนาง...
"ไม่สำคัญว่าท่านมีผู้ใดหรือไม่มี นั่นเป็นเรื่องในอดีต บัดนี้ข้าตัดสินใจแล้วว่าข้าจะอยู่กับเทพผู้โดดเดี่ยวตราบจนข้าหมดลมหายใจ หากว่าข้าเสียใจเพราะท่านทำร้ายน้ำใจข้า ข้าจะปิดประตูร้องไห้ของข้าคนเดียวก็แล้วกัน จากนั้นข้าจะพูดคุยกับท่านเช่นเดิม ข้าจะตามตอแยท่านให้ท่านยอมใจอ่อนกับข้าให้ได้ทุกครั้ง"
"ข้าไม่ต้องการให้ผู้ใดมาตามตอแยข้า โดยเฉพาะเจ้า สตรีวาจาร้ายกาจ กิริยาก็น่าเกลียดนัก อาเป้ย"
ถึงถูกต่อว่าน่าเกลียด อาเป้ยกลับถือตนว่านางมีสติปัญญาการคิดวิเคราะห์มากกว่าเทพอู่เฉิน นางระลึกตนกลับมาได้โดยใช้ระยะเวลาอันสั้นกว่าเทพปีศาจเอาแต่ใจเสียอีก
พอเทพอู่เฉินจะต่อว่านาง จึงรีบแย่งท่านพูด ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้เทพปีศาจนิ่งงัน...
"ข้ารับรู้แล้วว่าหัวใจของข้ามีเพียงท่าน ข้าเจ็บปวดเวลาที่ท่านหมางเมินข้า ดวงตาของข้าส่ายมองหาแต่ท่าน ข้าคิดถึงท่านอยู่ทุกลมหายใจข้า ชีวิตสุดท้ายของข้าบนเทวโลกอันสวยงามแห่งนี้ และด้ายเส้นนี้... ขอให้เป็นของท่านเถิดเทพอู่เฉิน..."
อาเป้ยแสนกล้าหาญองอาจในการยอมรับความรู้สึกของนางเอง หรือนางแค่อวดดีจองหอง!
เทพอู่เฉินเบือนหน้าไปอีกทาง พลันแค่นหัวเราะออกมา นึกตลกขบขันความบ้าดีเดือดของนาง แม้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจอสรพิษสีดำสนิทเต้นระรัวแรง
เพราะคำสารภาพรักของนาง...


## 13-1 恶魔的眼泪 น้ำตาปีศาจ

'ข้ารับรู้แล้วว่าหัวใจของข้ามีเพียงท่าน...'
ถ้อยคำแสนอ่อนหวานของสตรีนางหนึ่ง นำพาความโศกเศร้าให้บุรุษเทพปีศาจ
ยามนึกถึงความจริงอันทุกข์ตรม เมื่อไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของนาง ต่อให้เป็นความรักในแบบเทพก็ยังเป็นไปได้ยาก ด้วยเหตุว่าไฟราคะที่อัดแน่นสุมทรวงนี้ยากจะควบคุมให้สงบลง
ใจปีศาจปรารถนาครอบครองนางจนเกิดความหวงแหนอย่างไร้สำนึกรู้ ทว่าใจเทพกลับแสวงหาทางหลุดพ้นจากห้วงสำนึกอันหอมหวานนี้
จะทำอย่างไร ในเมื่อการหลีกหนีไม่ใช่หนทางออก การยอมรับความรู้สึกทั้งหมดนั้นก็ไม่สามารถทำได้...
ใบหน้าเข้มเครียดส่ายมองออกไปนอกหน้าต่างไม้สลักงานประณีตที่เปิดอ้าออกกว้าง แมกไม้นานาพรรณเจริญงอกงามในเรือนของบิดาเทพมังกร ทั้งต้นสนสูงตระหง่านใบเขียวสด ดอกผลหลากสีสันต่างผลิบาน มิร่วงหล่นโรยรา บนผืนหญ้าชุ่มชื้น สตรีนางหนึ่งในอาภรณ์สีดำสนิททอดกายนอนอย่างสบายใจใต้แสงอรุณอ่อน เคียงข้างพยัคฆ์อัคคีตัวโปรดของนาง
'เจ้าพูดความจริงอาเป้ย ข้ารับรู้ได้ว่าเจ้าไม่ได้โกหกข้า...'
ความในใจของเทพอู่เฉินมีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ดี เมื่อปิดตาลงมองผ่านตรีเนตร เห็นนางทิ้งตัวลงนอน ลุกขึ้นเดินหาเรื่องสนุกซุกซนทำประสานาง แต่ไม่ว่านางจะทำสิ่งใด นางมักชะโงกคอมองหาเทพอู่เฉิน ปากพึมพำว่าท่านน่ะเมื่อไรจะไปหานาง ท่านจะมีเวลาว่างไปพบนางเมื่อใด
'เจ้าทำตัวน่าขันนัก... อาเป้ย'
"เทพอู่เฉิน... ข้านำอาภรณ์ของท่านฮ่าวหรานมาให้ท่าน หวังว่าท่านคงไม่ถือสา ภพภูมินี้ไม่มีผู้ใดสวมอาภรณ์สีดำอย่างเรือนท่านนัก"
กองผ้าบนโต๊ะไม้สลักมุกตรงกลางห้องเรียกเทพอู่เฉินให้หลุดจากภวังค์ ลืมตาขึ้นมองผู้มาใหม่ เทพชั้นผู้น้อยในเรือนบิดามังกรมักสวมอาภรณ์สีขาวสะอาดตาอยู่เป็นนิจ จะกี่วันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเป็นสีสันสดใส
"ข้าไม่ยึดถือในสิ่งใด อาภรณ์อย่างชาวบ้าน ข้าก็สวมมันได้ ท่านวางไว้ ขอบใจท่านมาก"
"ท่านฮ่าวหรานเดินทางไปเทวโลกชั้นฟ้าเป็นการด่วน ฝากเทพในเรือนให้ช่วยเป็นธุระบอกกับบุตรชายด้วยว่าท่านจะต้องไปส่งรายงานราชาแห่งสวรรค์ เชิญแขกเหรื่อพักผ่อนตามอัธยาศัย เรือนท่านพ่อของท่านเปรียบเสมือนเรือนของท่าน"
"อ้อ... ใช่แล้วล่ะ ท่านพ่อจัดการต้นไม้ใบหญ้าเหล่านั้นให้กลับมาสวยงามดังเดิม อาจไปแก้ต่างให้ข้าในเทวโลกชั้นฟ้า..."
การปะทะกันระหว่างเทพและปีศาจอสูรจนมอดไหม้ไปทั่วภพภูมินั้นก็เคยเกิด เมื่อเหล่าเทพถูกบรรดาปีศาจอสูรก่อกวนอยู่เป็นนิจ ไม่ใช่มีเพียงเทพอู่เฉินผู้เดียว
เวทเซียนของเหล่าเทพล้วนกล้าแกร่ง แม้เพียงป้องกันตนจากภยันตราย กลับกลายเป็นทะเลาะวิวาทจนพังราบ
ถึงแม้ว่าครานี้จะเป็นเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างบุรุษและสตรี บนเทวโลกไม่เคยมีมาก่อน ตราบใดเรื่องยังไปไม่ถึงหูเบื้องบน จัดการสถานที่ให้เรียบร้อยเสียคงไม่ใช่ปัญหา
"ในเมื่อท่านมิได้มีเจตนาในทางทำลาย คงไม่มีผู้ใดอยากเอาความกับเทพอู่เฉินนัก เกิดเราชาวสวรรค์ไร้เทพคอยสงบศึกระหว่างเทพและปีศาจ อาจประสบพบความยากลำบากกว่ายามนี้..."
"ข้าจำต้องหาหนทางผ่อนหนักเป็นเบา ปีศาจอสูรจะได้ไม่มาก่อกวนเทพมากนัก ให้ต่างฝ่ายต่างอยู่ในที่ของตน"
"พักหลัง ๆ มาเหล่าปีศาจอสูรไม่ค่อยมาก่อกวนเทพผู้กำลังบำเพ็ญเพียร เรือนท่านฮ่าวหรานก็ไม่ได้มีผู้ใดมาเยี่ยมเยียนบ่อยนัก ข้าว่าแล้วล่ะ ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเทพอู่เฉินน่ะเอง..."
เทพชั้นผู้น้อยยังกล่าวชื่นชมท่าน ผู้ยอมให้ความช่วยเหลือลูกอสูรพยัคฆ์อัคคีแม้ว่าท่านจะไม่ชอบปีศาจและอสูรมาแต่ไหนแต่ไร เทพอู่เฉินได้รับคำเยินยอในเรื่องความเมตตา การสงบศึกระหว่างเทพและเหล่าอสูร ครั้นจะไม่ยินยอมรับแล้วบอกว่าเป็นผลงานอาเป้ย เป็นไปได้ว่านางอาจถูกเพ่งเล็ง เทพอู่เฉินจึงไม่พูดมากความ พยักหน้ารับรู้เสียเป็นส่วนใหญ่ ขณะนั่งสนทนากับเทพชั้นผู้น้อย ก็นึกถึงนางจึงหาจังหวะถาม
"อาเป้ย... นางอยู่ไหนเสียล่ะ? นางมีเสื้อผ้าอาภรณ์นอนหลับดีหรือไม่ ข้าไม่ช่ำชองเรื่องเครื่องประดับอาภรณ์ของสตรี ไม่ชำนาญการหาสิ่งของในเทวโลกชั้นดินนัก โดยปกติแล้วข้าจะวานให้ผู้อื่นเป็นธุระ..."
"นางไม่ถือเรื่องอาภรณ์ของสตรีในเรือน แต่ข้าว่าตั้งแต่เมื่อคืนนี้ยังไม่มีผู้ใดพบนาง..."
สิ้นคำกล่าวนั้น เทพอู่เฉินพลันปิดตาลงมองผ่านความมืดมิด...
ไม่เห็นสิ่งใดในโลกมืดมนของนาง!
อันธการเวิ้งว้างพลันพาจิตใจหม่นหมองหวาดกลัว กลุ่มควันดำจึงพุ่งออกไปทางหน้าต่างห้องพักอย่างรวดเร็ว ทิ้งบุรุษเทพในเรือนบิดามังกรไว้เบื้องหลังในสีหน้างุนงง พอเห็นว่าเทพอู่เฉินกำลังสนทนากันอยู่ดี ๆ ก็หายไป
อสรพิษกายาโอฬารโบยบินรอบเรือนเพื่อตามหาสมบัติส่วนตนด้วยท่าทีร้อนใจ ก่อนจะพบสตรีในอาภรณ์งดงามนั่งพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ด้านหลังเรือนเข้าพอดี
เกือบได้กลายเป็นเรื่องใหญ่ลำบากบ่าวในเรือนเทพแล้วยังไง! โชคดีเท่าไรไม่ทันได้ใช้นัยน์ตาอัคคีเผาผลาญเรือนท่านพ่อต่อจากภพภูมิลับแล
'เจ้าก็เป็นเสียอย่างนี้ ชอบทำให้ผู้อื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อย'
เทพอู่เฉินไม่ได้บันดาลโทสะเพราะนาง ออกไปทางเป็นห่วงเสียมากกว่า เมื่อจำแลงกายกลับร่างบุรุษเทพแล้วนั่งยองลง ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอของสตรีตรงหน้า เห็นว่านางสบายดี กินอิ่มนอนหลับถึงบนเทวโลกจะเป็นการอิ่มทิพย์ก็ตามที อาการตื่นตระหนกก่อนหน้านี้มลายหายไป
ใบหน้างามยามหลับใหลช่างน่ารักใคร่ น่าเอ็นดู ต่างจากตอนพูดจาเจื้อยแจ้วไม่หยุดหย่อน นางปิดตาสนิทในท่าทางผ่อนคลายสบายใจ มือข้างหนึ่งวางหงายอยู่บนหน้าตัก อีกข้างกำช่อดอกเหมยเอาไว้ เป็นไปได้ว่านางคงเล่นซน กระโดดเก็บดอกไม้ฝึกวิทยายุทธ์ประสานาง
มือหนาเลื่อนไปปัดปอยผมดำขลับที่ปรกแก้มเนียนวางไว้บนไหล่มน นางทำละเมอปัดมือไปมาเหมือนปัดแมลง โดยไม่รู้สึกตัวว่าใครมา
เทพอู่เฉินคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ ร่ายเวทหยินให้ลอยละล่องอยู่รอบอาภรณ์ของนางด้วยมืออีกข้างที่เหลือ ใต้หยาดน้ำฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาทีละน้อยราวหยาดพิรุณ เวทสีดำบัดนี้เปรียบเสมือนดวงไฟให้แก้มเย็นเฉียบของนางได้รับความอบอุ่น
แก้มแดงซ่านของนางกลายเป็นสีขาวนวลเนียนช้า ๆ เมื่อร่างกายอุ่นขึ้น
'เรื่องที่ท่านพ่อพูดอาจไม่ใช่ความจริง... หรือเป็นตัวข้าเอง... ไม่อยากสูญเสียเจ้าไป...'
"เทพอู่เฉิน?" นางลืมตาตื่นมองบุรุษเทพด้วยสีหน้างุนงง พออีกฝ่ายรีบปล่อยมือจากนาง กลับเป็นฝ่ายออกอาการเคอะเขิน
"ข้า เอ้อ... เผลอหลับไปหรือ... ข้ารู้สึก... อ่อนเพลียเล็กน้อย"
"คงเป็นเพราะเจ้าเดินทางข้ามภพภูมิมาพร้อมข้า ถึงข้าจะใช้พลังของข้าก็ตาม"
"ข้าฝันไม่ดีเอาเสียเลย... ข้าฝันว่าข้ากำลังจะหายไป... กายทิพย์ของข้าสลายไปในอากาศ"
คำพูดของนางทำให้เทพอู่เฉินเบิกตากว้าง กลบเกลื่อนอาการเหล่านั้นด้วยการหัวเราะ ด้วยเสียงแหบแห้ง ดูไม่จริงใจเอาเสียเลย
"เจ้า... คงกิน ๆ นอน ๆ มากเกินไป"
อาเป้ยยิ้มออกมา "ข้าไม่ได้เสียใจหากชีวิตสุดท้ายของข้าอาจดับสิ้นลง เรามนุษย์ล้วนต้องตายกันทุกคน ข้าเพียงหวาดกลัวว่าข้าอาจไม่ได้พบท่านอีก ข้าอาจเกิดเป็นผู้ไร้วาสนาในภพหน้า ข้ากลัวเหลือเกินว่าท่านจะเสียใจเพราะข้า ข้ากลัว... สารพัด... หากข้าต้องทอดทิ้งท่านไว้ข้างหลัง เพียงลำพัง..."
"เจ้าเป็นผู้มีวาสนา มีเมตตามากมายนัก ข้าเชื่อว่าเจ้า..." ในปลายเสียงเงียบงันบัดดลนั้น หัวใจกล้าแข็งพลันกระตุกวูบ บุรุษเทพหน้าตาตื่นตระหนกมองมือนุ่มนวลทั้งสองของนางค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าควัน ปลิวขึ้นสู่ท้องนภากว้าง แม้กระทั่งอาภรณ์ก็ราวกับว่าถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงอัคคี เหลือเพียงฝุ่นละอองสีดำลอยละล่องไปในเวหา ไร้คำอำลาจากนางผู้กลายเป็นเพียงความทรงจำ


## 13-2 恶魔的眼泪 น้ำตาปีศาจ

ยามท้องนภาอึมครึมมืดหม่น แสงสีนวลสาดส่องเข้ามาในห้องพักเพียงเล็กน้อยจนต้องจุดตะเกียงส่องสว่าง อาเป้ยไม่มีกะจิตกะจิตใจหลับใหลแม้ราตรีมาเยือน นางไปเอ่ยขอตำราจากบ่าวในเรือนเทพบิดามังกรมานั่งอ่านฆ่าเวลาบนเก้าอี้ไม้สีแดงกลางห้อง ลุกขึ้นไปจัดแจงอาภรณ์สีขาวปักทอด้วยเวทเซียนงานประณีตหน้ากระจกบานใหญ่ รวบผมดำขลับเอาไว้ครึ่งศีรษะ ปักด้วยปิ่นมุกทะเลทักษิณ ก่อนเดินไปเดินมา ทำตัวไร้แก่นสารใด ๆ
นางจะนอนเข้าไปได้อย่างไร งูตัวเบ้อเริ่มอยู่บนเตียงของนาง! นอนพาดขวางอยู่ครึ่งหนึ่งหนึ่ง วางหัวไว้บนหมอน ยื้อแย่งผ้าห่มของนางไป
นางขมวดคิ้วมุ่นมองอสรพิษเลื้อยไปมา ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรเพื่อปลุกท่านเทพ ส่งเสียงเรียกเท่าไรก็ไม่ฟื้นตื่นจากนิทรา ในที่สุดนางจึงล้มตัวลงนอนเคียงข้างอย่างถือวิสาสะ ในเมื่อท่านยังขึ้นมาบนที่นอนของนาง
"ท่านดูไม่เป็นสุขนักเทพอู่เฉิน ไยท่านระส่ำระสายถึงเพียงนั้น ท่านมีความฝันด้วยหรือ? ข้าว่าท่านน่าจะฝันร้ายแน่ ๆ ล่ะ"
ใต้เกล็ดนิลละเอียดงดงาม อาเป้ยซ้อนมือทั้งสองวางลงบนหมอน คว่ำหน้ามองอสรพิษปิดตาสนิทแน่น นางพูดของนางอยู่คนเดียว พึมพำไปสารพัดเรื่องราว กระทั่งสามารถมองเห็นนัยน์ตาสีโลหิตเบิกกว้าง
ร่างอสรพิษพลันสะดุ้งมองสตรีเบื้องหน้า หลังผ่านพ้นราตรีมืดมนหม่นหมอง แสนเจ็บปวดรวดร้าวดวงใจ นัยน์ตาอันน่ากลัวเอ่อคลอหยาดน้ำใส แลดูเศร้าหมองอย่างสังเกตเห็นได้ชัด
"ตัวข้าไม่สามารถข่มตาลงนอนได้ เห็นท่านยังวนเวียนอยู่ที่เดิม มุดไปมุดมาใต้ผ้าห่มของข้า ท่าน... ทำให้ข้านึกถึงงูเขียวท้ายกระท่อมของข้า"
"งู... ท้ายกระท่อมของเจ้า?"
"ใช่แล้วท่านเทพ แถมไม่ได้มีแค่งู..."
เมื่อบุรุษเทพปีศาจดึงสติสัมปชัญญะกลับมาให้ความสนใจกับบทสนทนาของนาง ผู้บอกเล่าเรื่องสัตว์ร้ายทั้งหลายมาสร้างความรำคาญใจให้นางอยู่เป็นประจำ ในกระท่อมตีนเขาวัดเทียนหลงอยู่ติดกับป่าอันสมบูรณ์ นางต้องคอยไล่พวกมัน ตีพวกมันตายไปก็หลายตัวโดยเฉพาะงู นางนำซากศพของพวกมันมาประกอบอาหารรสชาติดี นางกินของนางคนเดียวเพราะเหล่านักพรตเคร่งในศีลไม่แม้จะลงมือฆ่าสัตว์หรือให้ผู้ใดลงมือจึงไม่กินพวกมันไปด้วย
นางขึ้นมาพักอาศัยบนเทวโลกแล้วนางไม่เคยคาดคิดว่าบนเตียงของนางจะมีงูขี้เซาตัวหนึ่ง ลักลอบมานอนปลายเตียง ซ่อนเร้นกายใต้ผ้าห่ม คอยเฝ้านางเอาไว้เพราะกลัวว่านางจะหนี
"... ท่านยังไม่ตอบคำถามข้าเสียทีเรื่องความฝันและนิมิตของท่าน อันที่จริงท่านไม่เคยตอบสิ่งใด ซ้ำร้ายยังชอบต่อว่าข้าวาจาร้ายกาจ ทั้งที่ตัวท่านเองก็ร้ายนัก"
"ข้ามีความฝันเฉกเช่นมนุษย์ในบางครา พลังเวทของข้ากล้าแกร่งจนสามารถสร้างโลกอีกใบหนึ่ง โลกเหล่านั้นล้วนไม่ใช่ความจริง นิมิตของปีศาจเป็นเพียงภาพลวง ข้าสามารถบังคับเจ้าให้ฝันถึงข้า จะทำอะไรเจ้าก็ย่อมได้..."
ยามอธิบายเรื่องราวให้นางฟัง สบตาใสแป๋วปรากฏอารมณ์หลากหลาย แก้มแดงซ่านในท่าทีเก้อเขินขึ้นมากะทันหัน เทพอู่เฉินดูผ่อนคลายลง ทว่าแววตาสลดเศร้าบอกว่ามีเรื่องราวบางอย่างในใจ
อาเป้ยจึงเอื้อมไปหยิบผ้านวมอุ่นขึ้นคลุมร่างอสรพิษด้วยท่าทีเอาใจใส่ ซุกตัวลงนอนแนบแก้มร้อนผ่าวบนร่างสีนิลใต้ผ้าผืนเดียวกัน
"ท่านบังคับจิตใจข้ามามาก ถึงคราวข้าบังคับท่านให้ทำตามใจข้าบ้าง..."
"แล้วถ้าข้าไม่ยินยอมตามใจเจ้า... จะว่าอย่างไร?"
"ข้าก็จะไม่ยอมเชื่อฟังท่านอีกต่อไป ท่านตามใจข้าเถิดเทพอู่เฉิน ราตรีนี้ข้าปรารถนาเพียงอิงแอบกายใต้เกล็ดอันงดงามของท่าน ปลอบประโลมใจท่านให้คลายหายจากความเศร้าหมอง ท่านจะไม่เป็นไร ข้าก็จะไม่เป็นไร หากท่านกลัวคำครหา ขอให้ท่านจงอยู่ในร่างอสรพิษ ข้ายังคงยึดมั่นในความรักใคร่ท่านอย่างมากมาย ทั้งด้านเทพและด้านปีศาจของท่าน ข้าขอร้องท่านครานี้... อย่าได้ปฏิเสธข้า"
ในน้ำเสียงเอาแต่ใจเอื้อนเอ่ยคำรัก หยาดน้ำตาอสรพิษพลันไหลหล่นลงผ่านแก้มแดงซ่านของนาง และด้วยความอับอายของเทพอู่เฉินผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น จึงขยับข้ามไหล่มนไปก้มหัวลงชิดเรือนผมนุ่มหอม เพื่อโอบกอดนาง กระทำต่อนางด้วยกิริยาอ่อนโยนตรงข้ามวาจา ก็ยังไม่ว่างเว้นการบริภาษนาง
"เจ้า... ช่างเป็นสตรีไร้ยางอาย รู้จักใช้จริตมารยาล่อลวงได้แม้กระทั่งปีศาจ..."


## 13-3 恶魔的眼泪 น้ำตาปีศาจ

"แล้วเจ้าจะเสียใจ... เพราะข้าสามารถทำให้เจ้าเสียน้ำตาได้ทุกเมื่อ ยามใดข้าบันดาลโทสะ เจ้าต้องคอยหนีเพลิงกัลป์ปีศาจของข้า เว้นเสียแต่ว่าเจ้าอยากตายโดยไร้ดินกลบฝัง"
"ไม่เอาน่ะ ๆ ข้าแข็งแกร่งกว่าที่ท่านคิดเอาไว้ ข้าเอาตัวรอดของข้าได้"
อาเป้ยมั่นใจเยี่ยงนั้น ยกมือไพล่หลังประหนึ่งนักปราชญ์ผู้กล้าเผชิญหน้าต่อเทพปีศาจ บัดนี้นางยังสามารถจำแนกประเภทเพลิงอัคคีของเทพอู่เฉินได้ว่ามีหลายอย่างหลายสี ไม่ว่าจะเป็นอย่างใดนั้นไม่สามารถทำร้ายสมบัติของเทพได้
"ข้ายังมีวิชาปราบปีศาจอีกมากมายจะอวดท่าน"
จากนั้นนางจึงสะบัดชายเสื้อ ส่งแสงสีเหลืองทองอร่ามจากฝ่ามือขวา ปรากฏเป็นลูกแก้วดาวหกแฉก มันหมุนไปมาบนมือของนางอย่างงดงาม
"วิชาปราบปีศาจนี้สามารถกักขังได้ทั้งปีศาจ อสูร ดวงวิญญาณเร่ร่อน จะถูกตรึงไว้ในค่ายกลของดาวหกแฉก ค่ายกลแห่งดวงดาวเป็นวิชาลับ อาจารย์บอกกับข้าให้เก็บเป็นความลับ แต่ข้าถือว่าเลิกแล้วต่อกันแค่บนโลกมนุษย์ ข้าอยู่บนเมืองเทพ ฮ่า ๆ"
อาเป้ยหัวเราะชอบใจ ตลอดช่วงเช้ามานี้ได้รับการสอนวิชาจากบิดามังกร นางอวดวิชาของนางได้ก็อวดอย่างภูมิใจ ฝากเนื้อฝากตัวเป็นศิษย์อีกคนหนึ่ง นางมีโอกาสได้ชื่นชมวิทยายุทธ์ของทั้งบิดามังกรและบุตรชายครึ่งปีศาจเหาะเวหาฟาดเวทสีขาวและดำ พลังหยินหยางต่อสู้กันอย่างงดงามตระการตา
พอได้พักผ่อนระหว่างวันเสียหน่อย นางปฏิบัติตนราวกับว่ามีเพื่อนร่วมชั้นเรียน
"ท่านเทพทำอย่างข้าไม่ได้แน่ ๆ ล่ะ"
"ข้าไม่ได้ร่ำเรียนวิชาปราบปีศาจมา ข้าจะสร้างลูกแก้วปราบปีศาจได้อย่างไร"
"แล้วท่านทำอะไรได้บ้าง? ได้โปรดเถิดเทพอู่เฉิน ให้ข้ามีโอกาสชื่นชมความเก่งฉกาจของท่าน ไม่เอาบินไปบินมา แปลงร่างเป็นอสรพิษยิ่งใหญ่คับฟ้า กับ... งานเผา..."
ทั้งเทพปีศาจและเครื่องบรรณาการสบมองกันอย่างเชือดเฉือน ไม่มีผู้ใดเป็นฝ่ายโอนอ่อนยอมตาม เทพอู่เฉินเริ่มขุ่นเคืองใจนางนัก ตราบจนนางก้มลงมองที่ข้อเท้าของนาง ด้ายสีแดงเส้นเล็กยังคงไม่หายไปนับตั้งแต่พบผู้เฒ่าจันทรา
"ว่าแต่ท่าน... จับเจ้าด้ายเส้นนี้ได้หรือไม่ ข้าไม่สามารถสัมผัสมันได้"
เทพอู่เฉินไม่ตอบนาง เบือนหน้าไปอีกทางหนึ่งด้วยท่าทีเฉยเมย
"ว้า... แท้ที่จริงแล้วท่านทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่างเดียว"
นางพูดเท่านั้น บุรุษเทพปีศาจก็กางนิ้วทางห้าออก ร่ายเวทสีดำดึงด้ายสีแดงเหล่านั้นขึ้นมา มันหล่นลงในอุ้งมือเทพราวขนนกอันไร้น้ำหนัก
"ท่านจับมันได้!" นางเบิกตากว้างดีใจเป็นเด็กน้อย ยกปลายนิ้วขึ้นแตะฝ่ามือหยาบกร้านของบุรุษเทพ พลันหน้าสลดเศร้าเพียงคว้าได้แค่อากาศ
"ข้าดันสัมผัสมันไม่ได้อยู่ดี... เอาเถอะ ครั้งนี้ข้ายอม"
นางละความพยายามที่จะจับด้ายสีแดงเส้นนี้ วางมือของนางเอาไว้บนนั้น จับกุมมือหนาเข้าหมับ เงยหน้าขึ้นมองสีหน้าเคร่งเครียดของเทพอู่เฉิน
"ข้าได้รับอนุญาตให้แตะต้องมือของท่านได้โดยที่ท่านไม่แว้งมากัดคอข้า เท่านี้ก็คงจะเพียงพอ"
"ใครอนุญาตเจ้าอาเป้ย ปล่อยมือข้าเสีย ก่อนที่ข้าจะเผามือเล็ก ๆ ของเจ้าให้แหลกเป็นจุณ"
"ท่านจะไม่ทำมัน ผลงานอย่างร้ายกาจที่สุดของท่านก็แค่ทำให้ข้าเจ็บด้วยการบีบข้อมือข้าเล็กน้อย แต่ข้าไม่เจ็บสักเท่าไรหรอก"
"เจ้าเลิกยั่วโมโหข้าได้แล้วอาเป้ย"
"ข้ากำลังเปิดเผยความจริงใจของข้า ความรักของข้าที่มีต่อท่าน"
"เจ้าเลิกคิดมากเรื่องด้ายแดงนี่เสีย ข้าไม่ขอรับรู้ใด ๆ จากผู้เฒ่าจันทราเพราะข้าไม่สนใจ เรื่องในราตรีนั้น..." เทพอู่เฉินกลอกตาไปมาหลังจากที่สูญเสียความเป็นบุรุษไปมาก "เจ้าลืมมันไปเสีย ข้าอ่อนไหวไปชั่วครั้งชั่วยามเพราะความฝันประหลาด"
"คงจะยาก"
ดวงตาคู่สวยสบประสานนัยน์ตาคู่คมสีแดงฉาน...
หนึ่งสายตาหวานซึ้งประหนึ่งภริยาผู้รักสามียิ่ง ทว่าอีกหนึ่งนั้นกำลังจะฆ่านางเสีย...
อยู่ ๆ นางก็กลับคำเป็นคนละคน
"เทพอู่เฉินถูกข้าหลอกเข้าจนได้ ท่านถูกข้าต้มซะเปื่อย ข้าไปละ"
อาเป้ยหัวเราะเยาะเย้ยเทพปีศาจอย่างสาแก่ใจนาง ยังเกิดความรู้สึกว่านางเพิ่งก้าวข้ามกำแพงหินสูงชันของเทพอู่เฉิน หากพอนางจะปล่อยมือจากมือหยาบกร้านนั้นกลับกระชากดึงนางเข้าหา มืออีกข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นกระชับเอวของนางไว้แนบชิดสนิทกาย
"ข้ากอดเจ้าได้โดยที่ข้าไม่คิดอะไรกับเจ้าแม้สักอย่างเดียวอาเป้ย เจ้าไม่ควรล้อเล่นกับบุรุษ โดยเฉพาะข้า ข้าไม่ใช่มิตรสหายของเจ้า" พูดเท่านั้น ประกายตารุ่มร้อนจับจ้องแก้มแดงซ่านของสตรีในอ้อมแขน นางมีสีหน้าตื่นตระหนก จิตใจไม่อยู่กับเนื้อตัวเพียงบุรุษร่างสูงใหญ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ๆ นางจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน รดลงบนหน้าผากของนาง
"หรือว่าเจ้า... อยากรื้อฟื้นความทรงจำกับข้า... ในร่างอสรพิษ"
"ข้า... ข้า... จะไปแล้ว!" ละล่ำละลักพูดพลางหลับตาลงสนิทแน่น มือเล็ก ๆ ของนางพยายามผลักยันอกแกร่งออกจากกาย ทว่าอ้อมแขนของบุรุษเพศแข็งแรงแน่นหนาดั่งเหล็กกล้า
ครานี้เทพอู่เฉินเป็นฝ่ายเย้ยหยัน ประกาศศักดาว่าจะสั่งสอนสมบัติเทพปีศาจให้รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียหน่อย ไม่ว่านางจะดิ้นรนขัดขืนสักเท่าไร ก็ไม่ยอมมอบอิสรภาพให้ จนนางต้องเอ่ยปากร้องขอนัยน์ตาเอ่อคลอ
"ท่านปล่อยข้า ๆ ได้โปรด... ข้าอับอายขายหน้านัก ท่านอย่ารังแกข้า..."
"หึ... ก็นึกว่าเจ้าจะแน่"
"ไม่ ๆ ท่านปล่อยข้า!"
เทพอู่เฉินมองคนตัวเล็กดิ้นไปมาจนสาแก่ใจ กว่าจะยอมปล่อยนาง
อาเป้ยวิ่งหน้าตาตื่นไปทันทีที่ได้รับอิสรภาพ สวนกับบิดามังกรที่เข้ามาพอดี ในสีหน้าเคร่งเครียดของฮ่าวหรานมองไม่ออกว่าบุตรชายรังแกอะไรนาง ทว่าถอนหายใจหนักอย่างเอือมระอา เพียงเห็นท่าทางเป็นสุขเสียเหลือเกินของครึ่งเทพครึ่งปีศาจอสรพิษ
"เทพอู่เฉิน... เจ้าอย่าสูญเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ มาฝึกวิชากับข้า"


## 14-1 发誓 คำสาบาน

บิดามังกรเคร่งเครียดจริงจังกับการฝึกฝน หลังได้รับสารสำคัญจากราชาแห่งสวรรค์ เรื่องบุตรชายของท่านกับสตรีนางหนึ่ง เทพอู่เฉินจำเป็นต้องได้รับการอบรมทั้งร่างกายและจิตใจ ให้สามารถเข้าถึงเวทเซียนของเมืองเทพอีกครั้ง ทั้งหมดนั้นให้เป็นหน้าที่ของเทพฮ่าวหรานผู้ไม่เคยได้ทำหน้าที่บิดา
"เจ้าต้องเรียนรู้การควบคุมเวทหยินให้ได้ หากเจ้าสามารถควบคุมพลังของเจ้าอย่างมีสติ คำทำนายของแม่เฒ่าในทางร้ายไม่มีวันเป็นจริง นี่คือภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของข้า ในฐานะที่ข้าเป็นพ่อของเจ้า... ข้าทอดทิ้งเจ้ามาโดยตลอด อู่เฉิน"
อาเป้ยพยายามเงี่ยหูฟังทั้งสองสนทนากัน นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สนแดงภายในเรือน ไม่ไกลจากลานกว้างมากนัก เมื่อแหงนหน้ามองอสรพิษสีดำและมังกรสีฟ้าครามขึ้นสู่เวหา โดยรอบบริเวณถูกล้อมเอาไว้ด้วยเกราะเวท
เวทเซียนสีเหลืองทองลักษณะครึ่งวงกลม เป็นฝีมือของบุรุษเทพในเรือนร่วมแรงร่วมใจกัน เพื่อไม่ให้พรรณพฤกษาได้รับผลกระทบจากการประลองยุทธ์ หรือนอกอาณาเขตได้รับความเสียหาย สังเกตได้ว่ากว่าสิบเทพตรงนั้นเป็นเทพบุรุษเสียมากกว่าเซียนสตรีมีเพียงสอง ต่างล้วนสวมอาภรณ์สีขาวถักทอด้วยลวดลายมังกร
บ่าวเทพในเรือนบอกกับนางว่าเทพอู่เฉินอาจต้องอยู่กับบิดาสักพักหนึ่ง วันก่อนท่านก็อุตส่าห์ลำบากไปนำอาภรณ์อันสวยงามสีดำสนิท และบางตัวที่ไม่ได้มีสีสันสดใสนักมาวางไว้ในห้องพักของนาง
"ปีศาจอสรพิษจะปลดปล่อยพลังออกมาได้ดีที่สุดในร่างเดิมของปีศาจ"
พยัคฆ์อัคคีพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากเดิม มันนอนหมอบอยู่ข้างเก้าอี้ไม้สนสีแดง เจ้าเหลียนเหลียนเติบใหญ่ขึ้นเป็นสัตว์อสูรขนาดกลาง มันไม่ได้มีช่วงเวลาในวัยเด็กนานนัก
อาเป้ยจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสอบถามเรื่องราวมากมายจากเจ้าเหลียนเหลียนผู้รู้เรื่องของเทวโลกดีกว่า ขณะเฝ้ามองทั้งเทพมังกรและเทพปีศาจผาดโผนโจนทะยานในเวหา แม้ท้องนภาแปรปรวน หยาดน้ำฟ้าร่วงหล่นลงมาเป็นระยะจนเกิดไอเย็นไปทั่ว ตัวนางเองยังหายใจออกมาเป็นไอควันสีขาว
เป็นเรื่องน่าชื่นชมยิ่งนัก...
เทพอู่เฉินไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค ถึงแม้ว่านัยน์ตาสีแดงฉานจะยังสอดส่องสายตามองกลับมาในเรือนเป็นระยะ จนถูกตะคอกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังลั่นว่ามองอะไร! เจ้ามองไปที่ใดเทพอู่เฉิน!
ขนาดว่าไม่มีสมาธิเพราะมัวแต่ห่วงนาง หากเทพปีศาจปลดปล่อยเพลิงอัคคีออกมาจากนัยน์ตารุธิระ ยังฝีมือสูสีกับบิดามังกร นั่นทำให้บุรุษเทพในเรือนผู้ทำหน้าที่ปกป้องต้นไม้ใบหญ้าล้มระเนระนาด
สักพักหนึ่ง ต่างฝ่ายจึงกลับคืนร่างบุรุษเทพ ฟาดวิชาเวทใส่กันยังกับว่าไม่ใช่พ่อลูก... ราวเคียดแค้นชิงชังต่อกันมาปางก่อน... โดยที่ยังระมัดระวังไม่ให้เป็นภาระบ่าวในเรือนมากนัก
หลังจากนั้น เหล่าเทพก็เริ่มนั่งรอทั้งสองประลองยุทธ์ให้เสร็จสิ้นเสียก่อน
"เทียนเซียน ตี้เซียน กุ่ยเซียน ปาเซียน... ข้าอ่านตำราเรื่องเทพเซียนมาตั้งมากมาย ยามนี้ข้าได้นั่งชมเทพประลองฝีมือกันบนเทวโลกชั้นดินด้วยสองตาตนเอง นับเป็นบุญวาสนาของข้า..." พูดพลางหันไปทางพยัคฆ์อัคคี อาเป้ยนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ "เจ้าบอกว่าเทพอู่เฉินเติบโตมากับท่านแม่ของท่านหรือ? ไยท่านจึงใช้เวทหยินได้ไม่ดีเล่า..."
"ท่านแม่ไม่ได้เล่าเรื่องนางเฟยอี๋ให้ข้าฟังมากนัก ข้ารู้เพียงว่าเทพอู่เฉินเป็นบุตรชายของผู้ใด ตอนที่นาง..." เหลียนเหลียนเงียบไปครู่อย่างลังเลกว่าจะยอมเอ่ย "พูดถึงเรื่องหยกพันปี"
"ตกลงว่าแม่ของเจ้าต้องการหยกพันปีไปให้นางเฟยอี๋ ไม่ได้จะเอามารักษาเจ้า เจ้าก็นั่งฟังแม่ของเจ้าสนทนากับนางเฟยอี๋อย่างนั้นหรือ?"
"..."
อาเป้ยพอคาดเดาเหตุการณ์ได้ ด้วยความที่พยัคฆ์อัคคีแทบไม่เคยพูดถึงมารดาของมันเลย นางคิดว่ามารดาพยัคฆ์โกหกพวกนางเรื่องบุตรชายถูกพิษของป๋ายเซี่ยซึ่งมันไม่ได้โกหก และคงอยากได้หยกพันปีไปทำอะไรสักอย่าง เพียงเอาบุตรติดกระเป๋ามาด้วยโดยบังเอิญ เมื่อเทพอู่เฉินยื่นเงื่อนไขเรื่องดอกบัวสีทองแทนหยกพันปี มันจึงบอกว่ารอไม่ได้แถมยังเสียหน้าอยู่ไม่น้อย
นางอาจคิดผิดไปทั้งหมดก็ได้
อาเป้ยก้มหน้าลงมองเปลวเพลิงสีน้ำเงินอีกครั้งหนึ่ง ปลอบประโลมมันด้วยแววตาอ่อนโยน
"ไม่เป็นไรนะเหลียนเหลียน อย่างไรเสียเจ้ายังมีข้า เรื่องที่ผ่านมาเหล่านั้นลืมมันไปเสียเถอะ ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องที่ไม่อยากจะคิด"
พยัคฆ์อัคคีได้รับการปลอบใจจากอาเป้ยอย่างสม่ำเสมอ มันสบนัยน์ตาคู่สว่างใสด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง แถมไม่อยากจะทรยศนางอีกต่อไป
"ข้ายอมบอกเจ้าก็ได้อาเป้ย ท่านแม่ส่งสารมาไถ่ถามข้าในระหว่างทิ้งข้าเอาไว้ให้สอดแนมพวกเจ้า ข้าจึงแจ้งกลับไปว่าพวกท่านไม่รู้เรื่องหยกพันปี มันไม่ได้อยู่กับเทพอู่เฉิน ส่วนตัวข้าก็กิน ๆ นอน ๆ ข้าสุขสบายนัก อาเป้ยทำให้ข้ากลายเป็นอสูรเกียจคร้าน"
"อืม... ข้าเข้าใจเจ้า เจ้าคงมีเหตุผลของเจ้า ข้าขอบใจเจ้าที่บอกเรื่องนี้กับข้า"
อาเป้ยยิ้ม ด้วยความเชื่อว่านางเอาชนะใจเจ้าเหลียนเหลียนได้ และใช่ ความเมตตาของนางสามารถเอาชนะใจทั้งปีศาจและอสูร
"ทั้งมนุษย์ เทพ ปีศาจล้วนมีพลังหยินหยางในตนเอง มีด้านมืดด้านลบตรงกันข้ามกับด้านสว่างไสว ไม่ว่าจะด้านไหนก็เกิดประโยชน์ได้ เมื่อสามารถทำให้เกิดสมดุลเช่นกำไลหยินหยางของนาง ข้าได้ยินว่าเคยเป็นกำไลหยาง..."
บิดามังกรก้มหน้าลงมองของล้ำค่าบนข้อมือเรียวเล็ก ทว่าคงไม่ได้เห็นมันบ่อยนัก ด้วยความที่นางสวมอาภรณ์เรียบร้อยมิดชิดคลุมถึงหลังมือเสมอ
เทพฮ่าวหรานได้หาเวลานอกเหนือจากการฝึกฝนบุตรชายไปปรึกษาหารือกับใต้เท้าจีกง จึงรู้ว่าอาเป้ยเคยบาดเจ็บเพราะอะไร ท่านยังเดินทางข้ามภพภูมิไปส่งรายงานต่อราชาแห่งสวรรค์ว่าการฝึกฝนเป็นไปได้ด้วยดี เทพอู่เฉินสามารถควบคุมพลังปีศาจได้
"แต่การจะร่วมหอนอนห้องเดียวกับสตรี ทั้งที่ยังไม่ได้ตบแต่งไม่ใช่เรื่องเหมาะสม เทวโลกเราก็ถือธรรมเนียม ถึงข้าเองไม่ได้เข้าพิธีใดกับแม่เจ้า... ไม่ควรนำแบบอย่างไม่ดีไปปฏิบัติ..."
"เมื่อใดข้าอยู่ในร่างอสรพิษ ขอให้พวกท่านคิดเสียว่าข้าเป็นงูดำในทุ่งนาสักตัวก็แล้วกัน"
เทพอู่เฉินดื้อรั้นกับบิดาเพียงเรื่องเดียว ด้วยความเป็นกังวล ก็มักขดตัวนอนอยู่ปลายเตียงของนางในยามราตรี เจ้าของเรือนเคาะประตูห้องมาพบงูในผ้าห่มทีไร ได้เอะอะโวยวาย
'เทพอู่เฉิน! เจ้ามานอนร่วมเตียงกับนางได้อย่างไร!? คิดหรือว่าข้าไม่รู้!'


## 14-2 发誓 คำสาบาน

งูดำหน้าตาเฉยชาไร้พิษภัยเหมือนงูในทุ่งนา ทำให้จิตใจของอาเป้ยชุ่มชื้นมีชีวิตชีวา ความรู้สึกของนางเปรียบดังพื้นหญ้างดงามอันกว้างขวางยาวไกลในเรือนเทพมังกรนี้ ทว่าพอนางหันไปยิ้มให้งูดำที่ว่า ดันเมินหน้าหนีนาง ทำหูทวนลมใส่บิดาอีกต่างหาก
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางปรารถนาจะพบเทพอู่เฉินในทุกวันบนที่นอนของนาง แม้ว่านางแสนเอียงอายยามท่านอยู่ในร่างอสรพิษ และถึงแม้ว่าบิดามังกรพาลต่อว่านางไปด้วย นางยังคงนั่งยิ้มหวานอยู่บนพื้นหญ้าเคียงข้างพยัคฆ์อัคคี ในฝั่งตรงข้ามเทพบุรุษเทพทั้งสอง
"...เจ้าควรวางตัวให้สมกับเป็นสตรี ไยเจ้าจึงไม่ไล่เจ้างูดำตัวนั้นไปเสีย เอาไม้ตีมันให้ตายไปเลยก็ได้ ข้าอนุญาต"
"ท่านเทพมังกรไม่เคยนอนกับงูดำหรือ?"
คำถามของนางไม่เข้าหูเอาเสียเลย ทั้งสองบุรุษเทพไม่กล้าตอบความจริงว่าทันทีที่รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของนางเฟยอี๋ เทพฮ่าวหรานรีบส่งสารแจ้งเบื้องบนอย่างทันท่วงที จากนั้นเทพมังกรทั้งชั้นก็บุกลงไปจับงูดำส่งกลับนรกภูมิอย่างพร้อมเพรียง
แม้ว่านางจะกำลังตั้งครรภ์...
นั่นเสียดแทงจิตใจของเทพมังกร ประหนึ่งกริชปักลงในอกก็ไม่ปาน เทพฮ่าวหรานจึงเบือนหน้าหนีทั้งสองไปอีกทาง
"เอาเถอะ ข้าหน่ายจะโต้เถียงกับเจ้า ยิ่งโตยิ่งหัวรั้นไม่เชื่อฟัง ข้าคงทำได้เพียงสั่งสอนเจ้าให้สามารถควบคุมได้ทั้งหยินและหยาง เพื่อประโยชน์ของเจ้าในกาลหน้า ข้าจะได้ลุล่วงสำเร็จงานของข้า"
เทพอู่เฉินจึงหันกลับมาฟังบิดา ถึงแม้ว่ากิริยามองด้วยหางตาเยี่ยงนั้นหมายความว่าบิดายังคงขุ่นเคืองใจ บุตรชายก็พอกัน ด้วยความเป็นปีศาจส่วนหนึ่ง เติบโตมากับปีศาจในนรกภูมิ อุปนิสัยยึดถือความคิดเป็นของตนเป็นที่ตั้งคงไม่ใช่เรื่องแปลก
"ข้าจะกลับมาในอีกสามชั่วยาม เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่กับนางก่อนเทพอู่เฉิน มีธุระอันใดให้เจ้าหยุดพักเอาไว้ งานของเจ้าทั้งหมดนั้นท่านราชาแห่งสวรรค์ยกให้เป็นภาระหน้าที่ของใต้เท้าจีกง"
"ข้าจะรอท่านกลับมา ท่านพ่อ..."
บุตรชายรับรู้หน้าที่ของตน ก้มศีรษะยกมือคำนับ มังกรสีครามผงาดขึ้นฟ้า วาดกรงเล็บอันสวยงามพาแสงระยิบระยับไปพร้อมกับร่างกายใหญ่โตโอฬาร
อาเป้ยเงยหน้าขึ้นมองนภาลัยอันกว้างขวาง เปล่งประกาย เมื่อบิดาเทพมังกรลับหายไปในกลุ่มเมฆาอึมครึม ไม่สดใสเหมือนวันแรกที่นางมาเหยียบเยือนที่แห่งนี้ นางยื่นมือออกไปรับหยาดน้ำฟ้ามากมายร่วงหล่นลงมาเป็นหยดหย่อมด้วยสีหน้าฉงน
"แปลกเสียจริง เหตุใดอากาศไม่กลับมาแจ่มใส ข้าพึ่งพบเหล่าเทพในเรือนท่านพ่อ บอกว่าไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนในเทวโลกชั้นดิน"
"ข้าไม่รู้... คงไม่เกี่ยวกับข้าล่ะมั้ง รึจะเกี่ยว... เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?"
"เทพอู่เฉินถามข้า จะไปถามใคร?"
เมื่อนางเริ่มสงสัยไม่เลิกรา ผู้รู้เรื่องราวมากกว่าก็ไม่ยอมบอก ใบหน้าเคร่งเครียดเงยขึ้นมองกลุ่มเมฆามืดหม่น ด้วยความปากหนักเป็นนิสัย
เทพอู่เฉินไม่กล้าที่จะบอกความรู้สึกต่อนาง โดยเฉพาะเรื่องสภาพอากาศและความรู้สึกเศร้าหมองของตน ยังปล่อยให้นางเฝ้ามองท้องนภาตีความเอาเอง
ล่วงเลยเวลาไปสามชั่วยาม บิดามังกรยังคงไม่กลับเรือนเทพมังกรในเทวโลกชั้นดิน ก็คงจะมีธุระที่ใดสักแห่ง อาจปะทะกับปีศาจอสูรระหว่างทางก็เป็นไปได้ อาเป้ยพอเข้าใจว่าเทพมังกรของเรือนนี้ ถึงเป็นผู้รักสงบเพียงใด ไม่สามารถหลีกหนีปีศาจอสูร ผู้ช่างสรรหาเรื่องราว นางเองก็เคยพบเจอมาก่อน
"เทพอู่เฉิน... เรารอนั่งรอท่านฮ่าวหรานด้วยกันมาได้สักพัก ท่านรู้สึกหนาวหรือไม่?"
นัยน์ตาคู่คมเย็นยะเยียบยิ่งเสียกว่าเหมันต์อันขาวโพลน หันมองนาง
"เจ้าเคยเห็นข้าหนาวหรือไม่?"
"ไม่เลย... ข้าเห็นเนื้อกายท่านดูหยาบกร้าน ทนทานต่อความหนาวเย็นในเทวโลก ข้าเพียงถามเป็นมารยาท ข้าเป็นสตรีผู้มีมารยาท มารยาเช่นท่านเคยกล่าวหาข้า"
นางส่งอาภรณ์หนาสีดำสนิทให้เทพอู่เฉินอย่างเขินอาย เทพอู่เฉินกำลังแหงนหน้ามองท้องนภากว้าง รอบิดามังกรอยู่ จึงกลับมาสนใจนาง เสื้อคลุมตัวใหญ่ความยาวประพื้น บริเวณช่วงคอปกยกสูงทำมาจากขนสัตว์ มันดูอบอุ่นฟูฟ่อง ราบเรียบและไร้ลวดลายใด ๆ นางเสกมันออกมาจากการพลิกฝ่ามือเบา ๆ เท่านั้น
"ข้าทำสิ่งหนึ่งให้ท่านระหว่างวันของข้า... เนื้อผ้าอย่างดีชิ้นนี้สร้างขึ้นจากเวทมังกร เหมาะสำหรับอากาศเยียบเย็น ท่านฮ่าวหรานไม่ค่อยจะได้ใช้มันนักเพราะที่นี่ไม่มีฤดูเหมันต์..."
อาภรณ์สีดำลอยล่องอยู่ในอากาศ เมื่อนางโอ้อวด ผลงานของนาง
"ข้าได้รับขนห่านมาจากเทพในเรือน จึงนำมาเสริมกับอาภรณ์สีดำ ลำพังข้าโง่เขลานัก ไร้สติปัญญาด้านงานตัดเย็บ..."
"อื้ม... เจ้าเสกสรรค์อาภรณ์หน้าตาประหลาดนี้มาให้ข้าเพื่อการใด"
"เอ้อ... งั้นข้าขอของข้าคืนแล้วกัน..." นางมีสีหน้าซีดเจื่อน ทว่าบุรุษข้างกายนางรีบคว้าอาภรณ์ไปอย่างรวดเร็ว สะบัดมันขึ้นพาดคลุมบนบ่ากว้าง
"ไยเจ้าเอาของของเจ้าคืน ไม่มีผู้ใดให้ของผู้อื่นแล้วทวงกลับคืน แม้แต่ตัวข้าเอง ก็ยังไม่เคยทวงขอสมบัติมากมายที่ให้เจ้าคืนกลับมาสักชิ้นเดียว"


## 14-3 发誓 คำสาบาน

"ข้ารู้สึกอับอายเมื่อถูกท่านปฏิเสธ ข้าตั้งใจทำมันมาก ท่านดูมือข้าสิ"
นางแผ่ฝ่ามืออันบอบบางเต็มไปด้วยรอยแผลจากเข็มเย็บผ้า ซึ่งนางไม่ถนัดเอาเสียเลย เทพอู่เฉินไม่ได้สนใจร่องรอยเหล่านั้นแต่มองไปที่ข้อมือของนาง
"นี่เป็นฝีมือของข้าหรือ?"
"ผิวของข้าไม่เคยจะหายดี ข้าไม่รู้ทำไม..."
ปีศาจอสรพิษผู้จับกุมตัวนางด้วยแรงหวงแหน รับผิดชอบความร้ายกาจของตน ปล่อยไอหยินออกมาเพียงเล็กน้อย ร่องรอยแดงช้ำบนข้อมือนางก็หายไปราวกับว่านางไม่เคยเจ็บช้ำน้ำใจเพราะท่านมาก่อน
อาเป้ยยังนึกน้อยใจ ด้วยความที่นางเป็นสมบัติของเทพอู่เฉิน ท่านจะปฏิบัติต่อนางอย่างร้ายกาจ หรือดีต่อนางจนน่าใจหายก็ย่อมได้ นางไม่มีทางเลือกมาก ในขณะเดียวกันนั้นนางกลับเป็นกังวลเรื่องการฝึกวิชาเวทเซียน นางเห็นด้วยกับเทพมังกรว่าเทพอู่เฉินผู้เป็นถึงบุตรชายของจ้าวปีศาจควรทำได้ดีกว่านี้
"ข้าเห็นท่านไม่มีความมั่นใจในการใช้พลังปีศาจ ท่านยังคอยลอบมองข้าเหมือนกลัวว่าข้าจะหนี"
"เจ้ากำลังปรึกษาแผนการชั่วร้ายกับพยัคฆ์อัคคี"
"ข้าจะหนีไปจากท่านได้อย่างไร สุดท้ายใจข้าก็แสนตรอมตรมระทมทุกข์กลับมาตายรัง แม้ท่านเผาผลาญทุกสิ่งเพราะข้า ข้ากลับมีความคิดชั่วร้ายดั่งสตรีวิปลาสว่าเปลวเพลิงเหล่านั้นแสนงดงาม ข้าไม่ควรมีความคิดในทางทำลายเช่นนี้ เท่ากับว่าข้าสนับสนุนท่านล่ะ"
สีหน้าสงสัยของเทพอู่เฉินพาลพาให้ใบหน้าระรื่นยิ้มของอาเป้ยเต็มไปด้วยความสุข ถึงแม้ว่าท่านคงไม่เข้าใจคำพูดของนาง
"ไม่ผู้ใดหลงใหลในเพลิงอัคคีปีศาจ มันมีประโยชน์เพียงอย่างเดียวคือทำลายล้าง ข้าว่าเจ้าคงเสียสติไปแล้วจริง ๆ" ในน้ำเสียงเข้มขรึมบอกนางแต่มองหยาดน้ำฟ้ามากมายหล่นลงบนกายนาง เขานึกเป็นห่วงเป็นใยนาง
"เจ้าหนาวหรือไม่?"
อาเป้ยส่ายหน้าไปมา "ตัวข้าหรือจะรู้จักคำว่าหนาวเย็น ข้ามีทั้งอาภรณ์งดงาม เครื่องประดับมากมาย เทพอู่เฉินเฝ้าดูแลข้าเป็นอย่างดี..."
"เจ้าควรกลับเข้าเรือน..." ปลายเสียงขาดช่วงไปเพราะสายตาคู่หนึ่ง
นัยน์ตาสีเพลิงของอสูรอัคคีหนุ่มลุกโชน มันจ้องมองพวกเขามาได้สักพัก ขณะนอนฟุบหน้าลงหมอบราบอยู่บนพื้นหญ้าขาวเป็นหย่อม เพลิงอันนิ่งสงบของมันช่างแตกต่างจากเพลิงของบุรุษเทพปีศาจ อสูรอัคคีควรเข้าเรือนเป็นตนแรกแต่มันก็นอนเฝ้านางตรงนี้
"เจ้ามองอะไรของเจ้า เหลียนเหลียน"
"ข้าเห็นพวกท่าน... วันก่อนนั้นวิวาทกันจนมอดไหม้ไปครึ่งภพภูมิลับแล ล่วงพ้นไปไม่กี่ราตรีกลับรักใคร่กลมเกลียวประหนึ่งคู่สามีภริยา ข้าล่ะปรารถนาให้พวกท่านสาบานต่อภูเขาทะเลว่าจะครองคู่กันตราบจนฟ้าดินสลาย เทพอู่เฉินจะได้ไม่ต้องไปเผาผลาญที่ใดจนแหลกสลายกลายเป็นจุณ"
"ก็จริงอย่างเจ้าว่านะเหลียนเหลียน แต่ท่านเทพไม่สาบานกับข้าหรอก"
"ข้าไม่มีวันสาบาน"
ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจในถ้อยคำว่า 'ไม่มีวัน' เรียกเสียงหัวเราะอารมณ์ดีของอาเป้ย นางเงยหน้าขึ้นสบมองนัยน์ตาสีแดงสวยราวลูกแก้ว ด้วยแววตาซาบซึ้ง
"เช่นนั้นข้าขอรักใคร่เอ็นดูท่านเพียงฝ่ายเดียว ข้าอาเป้ย..." นางยกฝ่ามือกางปลายนิ้วทั้งห้าขึ้นบอก "ขอสาบานต่อภูเขาทะเล ทั้งในโลกมนุษย์ เทวโลกอันงดงามทุกภพภูมิว่าหัวใจของข้าไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ข้าจะมีบุรุษเทพปีศาจอู่เฉินแต่เพียงผู้เดียว ตราบชั่วฟ้าดินสลาย"
เทพอู่เฉินถึงกับนิ่งงัน เบิกตากว้างมองนางอย่างไม่เชื่อหูว่านางจะกล้าพูด
"เจ้า... ช่าง... เป็นสตรีไร้ยางอาย!"
ใบหน้าคมคายราวหยกสลักก้มลงมองไอน้ำสีขาว เหนือเรียวปากอิ่มซึ่งขาวซีดลงในฤดูเหมันต์ นางผ่อนลมหายใจเข้าออกพร้อมไอเย็นยะเยียบ
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีดำสนิทหยุดเยื้องย่างลง หน้าบ่อสีมรกตในยามราตรี แสงสีนวลอ่อนจากเวทเซียนสีเหลืองทองบนมือเรียวเล็กส่องสว่างเพียงเล็กน้อย พอให้มองเห็นแก้มร้อนผ่าวของนางเป็นสีแดงซ่าน
"การอยู่ภายใต้อาภรณ์สีดำของท่านทำให้ข้ารู้สึกปลอดภัย..."
"ไม่มีที่ใดปลอดภัย นี่ก็มืดค่ำแล้ว ข้าบอกให้เจ้าเข้าเรือนไปเสีย"
"ข้าขอเวลาสักครู่หนึ่ง อากาศเย็นสบายเช่นนี้ข้าชอบนัก ขอให้ข้าได้อยู่กับเทพอู่เฉินอีกสักพัก..."
สตรีนางหนึ่งเฝ้าเดินตามบุรุษเทพปีศาจด้วยแววตาระรื่นชื่นชม ท่ามกลางเหมันต์สีขาวโพลน หยาดน้ำฟ้าไม่สามารถร่วงหล่นลงสัมผัสกายนาง เมื่อเวทหยินเคลื่อนไหวอยู่รอบอาภรณ์หนา ถักทอด้วยลวดลายอสรพิษสีทอง คอยให้ความอบอุ่นคุ้มครองนางเสมือนเปลวไฟเคลื่อนที่
ถึงแม้ว่ากลุ่มควันเหล่านั้นที่ลอยละล่องรอบกายอสรพิษ ย้ำเตือนนางว่าไม่มีผู้ใดชื่นชอบสีดำ ปีศาจอสูรไม่เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าเทพ และจะไม่ได้รับการยกย่องใด ๆ หากมิใช่เทพอู่เฉินผู้นี้
"เจ้าควรเลิกมองข้าด้วยสายตาเยี่ยงนั้น ข้าดูแลเจ้าด้วยภาระหน้าที่ ข้ารู้สึกถึงความผิดหากข้าต้องสังหารผู้บริสุทธิ์ สตรีเครื่องสังเวย... คนที่สิบสามด้วยน้ำมือของข้า พวกเจ้าไม่ควรต้องมาตายเพราะข้า"
"แล้วเหตุใดบุรุษเทพแห่งสายน้ำจึงเดินหมากเซี่ยงฉีกับข้ามิได้ ไยข้าจึงอยู่เรือนท่านฮ่าวหรานผู้เป็นมังกรรูปงาม พักอาศัยเพียงลำพังมานานหลายพันปีไม่ได้... ท่านพ่อเอ่ยปากว่าจะรับข้าไว้คอยดูแลอย่างสุขสบาย เหตุใดข้าจึงอยู่ที่นี่ไม่ได้..."
"เจ้าจะนำพาเรื่องฉาวโฉ่มาให้เทพสวรรค์ ข้าจำเป็นต้องรับเจ้าเอาไว้ดูแล ไม่ให้เจ้าไปสร้างความเดือดร้อนที่ใด"
อาเป้ยยิ้ม นางไม่ละความพยายามลงแม้สักน้อย "ความรักของข้ามิใช่เรื่องน่าอาย ความรักของข้าคือความปรารถนา ข้าปรารถนาให้ท่านพบพานแต่ความสุข"
"ความรักของเจ้าอาจหมายถึงมิตรภาพ เช่นเดียวกับมิตรภาพที่เจ้ามีให้เหลียนเหลียน เจ้ามีความหวังดีต่อมัน..."
"ก็เป็นไปได้... ข้าเอ็นดูท่าน ข้าให้ความเคารพท่าน ข้าหวังดีต่อท่าน" นางแสร้งทำเป็นคล้อยตาม ชายอาภรณ์สีดำลากยาวจนจมลงในหยาดน้ำฟ้านุ่มราวปุยนุ่นทำให้เดินไม่สะดวก นางคว้ามันขึ้น รีบเดินไปข้างหน้าแต่พูดให้คนข้างหลังของนางได้ยิน
"แต่ในสักวันหนึ่ง... วันที่ข้าไร้ซึ่งกายทิพย์อีกต่อไป ดวงจิตข้าอาจกลายเป็นสายลมพัดผ่านอยู่เคียงข้างกายท่าน ข้าอาจกลายเป็นดวงไฟอันอบอุ่น ข้า... อาจเป็นดวงวิญญาณเร่ร่อนไร้ซึ่งอิทฤทธิ์ใด ข้ารับปากว่าจะไม่ละความพยายามลง เพียงเพื่อให้ท่านคลายหนาวลงแม้สักน้อยในฤดูเหมันต์ แม้นั่นอาจเป็นเรื่องยากที่สุดสำหรับข้า... นี่คือความรักของข้าที่มีต่อท่าน... ข้ามิได้หวังสิ่งใดตอบแทน ข้าไม่ได้อยากตอบแทนท่านเพราะท่านดีกับข้า"
แล้วนางก็หัวเราะร่าเริง ในคำพูดมีนัย
"อาจเป็นมิตรภาพหวานซึ้งตรึงใจอย่างท่านว่า..."
นางวิ่งหายเข้าเรือนไป ทิ้งความไม่สบายใจเอาไว้ให้คนข้างหลัง ความสับสนภายในจิตใจพาลพาให้นัยน์ตาสีแดงมองตามคนในเรือนเทพอย่างเศร้าหมอง
เจ้าพูดจาประหลาดนักอาเป้ย... หรือเจ้าจะรู้เรื่องที่ท่านพ่อพูดกับข้า...?


## 15-1 口是心非 ปากอย่างใจอย่าง

เทพอู่เฉินมีภาระหน้าที่มากมายบนเทวโลก ทั้งเรื่องการปรองดองของเหล่าเทพและปีศาจ ทั้งการรักษาสมดุลของสายน้ำในทิศอุดร ด้วยเหตุว่าสายน้ำทุกแห่งหนบนเทวโลกชั้นน้ำมีอิทธิพลต่อเทวโลกชั้นอื่น ๆ และโลกมนุษย์ด้วยเช่นกัน ภาระหน้าที่เหล่านี้จึงเป็นงานสำคัญของเทพฝั่งสายน้ำ
ปัจจุบันก็มีเทพอู่เฉิน ใต้เท้าจีกง ผู้ปักหลักในภพภูมิแห่งน้ำ
"เหล่าเทพถือกำเนิดพร้อมภาระหน้าที่อันใหญ่หลวง ต่อให้ผู้นั้นถูกปลดจากการเป็นเทพ ทว่าพลังของเทพ โชคชะตาของการเป็นเทพยังส่งผลต่อเทวโลก รวมถึงโลกมนุษย์..."
เทพอารักขาในเรือนบิดามังกรบอกเล่าเรื่องราวมากมายของเทพปีศาจผู้ถือกำเนิดจากมังกรแห่งสายน้ำ และปีศาจอสรพิษผู้ทรงพลังแห่งเพลิงอัคคี
หลังจากการจับกุมตัวนางเฟยอี๋ครานั้น เทพมังกรผู้ซึ่งอายุน้อยที่สุดถูกปลดจากภาระหน้าที่ของเทพทุกอย่าง พร้อมคำสั่งให้ย้ายมาพำนักอาศัยเรือนมังกรในเทวโลกชั้นดิน โดยไม่ต้องทำอะไร จะมีสารมาจากราชาแห่งสวรรค์ เพื่อวานขอให้ท่านเป็นธุระช่วยเหลือบ้างก็นาน ๆ ครั้ง ท่านยังคงถูกเรียกว่าเป็น 'บิดามังกร' ด้วยความที่เหล่าเทพมังกรไม่มีผู้ใดมีบุตร นอกเสียจากท่านฮ่าวหราน พวกเขาล้วนจุติขึ้นมาจากลูกแก้วแห่งราชาสวรรค์ตามวาระแห่งเทพ
บริเวณระเบียงทางเดินของเรือนไม้สีแดง อาเป้ยยังคงตั้งใจฟัง ขณะมองผ่านไปทางบิดาและบุตรชายด้านนอกลานกว้าง ซึ่งยังไม่เลิกรากับการฝึกฝนทั้งร่างกายและจิตใจ บิดามังกรนำของวิเศษหลายอย่างจากเทวโลกมาฝึกฝนบุตรชาย นางเห็นว่ามีลูกบอลหน้าตาประหลาดที่วิ่งไล่ตามเทพได้ สัตว์วิเศษแห่งเมืองเทพอย่างปักษาตระกูลไฟ เทพหลิ่งฟางผู้มีอีกร่างเป็นม้าน้ำยังแวะเวียนมาประลองฝีมือกับเทพอู่เฉินในบ่อน้ำมรกต
"เทพส่วนใหญ่มิได้ถือกำเนิดจากครรภ์มารดา ตามธรรมเนียมแล้วเหล่าเทพเราไม่เสพสังวาส ไม่มีความสัมพันธ์ฉันหนุ่มสาว มีเพียงมิตรภาพ มิตรสหาย เหล่าเทพทั้งหลายล้วนถือกำเนิดมาจากพลังลูกแก้วแห่งชีวิตของราชาสวรรค์ มีบ้างที่อาจเป็นดวงวิญญาณผู้สำเร็จเป็นเทพเซียนขึ้นมาอาศัยบนเทวโลก"
"อ้อ ข้าเข้าใจแล้วล่ะ อย่างเช่นพวกท่าน อย่างเช่นเทพสตรีในเรือนเทพฟางเหนียง" อาเป้ยเออออตาม นางคงไม่กล้ากล่าวถึงบุตรชายของใต้เท้าจีกง พวกเขาเองก็ไม่ได้พูดให้นางฟัง
เหล่าเทพไม่ชื่นชอบการนินทาอีกด้วย การพูดถึงบุคคลที่สามในทางไม่ดีพวกเขาไม่ทำ นิสัยสอดรู้สอดเห็นเยี่ยงนาง ก็ไม่มีผู้ใดทำ
สองบุรุษเทพในฝั่งตรงกันข้ามนางสวมอาภรณ์สีขาวปักด้วยลวดลายมังกรผงาดกรงเล็บบนท้องนภา ถึงแม้ว่าจะเป็นบุรุษเทพชั้นผู้น้อยก็ยังมีภาระหน้าที่ มิใช่เพียงอำนวยความสะดวกให้เทพฮ่าวหรานอย่างเดียวเท่านั้น
รุ่งอรุณนี้เทพอารักขานำอาภรณ์สีขาวมาให้นาง จึงแอบตามไปดูด้านหลังเรือนเทพมังกร เห็นว่าเหล่าเทพคอยช่วยเหลือการงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในเรือน ส่งสารถึงราชาแห่งสวรรค์และเรือนใหญ่ของเทพมังกรในเทวโลกชั้นฟ้า
ไม่ต่างจากผู้สอดแนมในคราบผู้ช่วยเหลือรับใช้ อาเป้ยเห็นท่านฮ่าวหรานไปไหนมาไหน ทำอะไรด้วยตัวท่านเองไม่รบกวนใครด้วยซ้ำ นางคงไม่กล้าพูดออกไป
"ครานั้น... เทพอู่เฉินถือกำเนิดจากครรภ์ของนางเฟยอี๋ เกาะอันไกลโพ้นจมหายลงไปในทะเล พื้นแผ่นดินกลับกลายเป็นผืนน้ำ ประชากรบนโลกมนุษย์ล้มตายไปเป็นจำนวนมาก ถึงแม้ว่านางจะคลอดบุตรชายในนทีอันธการ ในนรกภูมิชั้นลึกที่สุด"
"ท่านกำลังจะบอกกับข้าว่าสภาวะทางอารมณ์ของเทพอู่เฉินเป็นเรื่องสำคัญ"
"สำคัญยิ่งแม่นาง เจ้าสังเกตไหมเล่าว่าท่านเงียบสงบและสุขุม ท่านพยายามควบคุมสติสัมปชัญญะเพื่อควบคุมพลัง ควบคุมการเปลี่ยนแปลงของทุกสรรพสิ่ง เทพอู่เฉินเป็นเทพผู้มีสติปัญญาดี ทั้งทักษะการใช้เวทเซียน การควบคุมอารมณ์ก็เป็นเลิศ"
สายตาหลายคู่เต็มเปี่ยมด้วยความเคารพชื่นชม ข้ารับใช้ในเรือนยังแอบเฝ้ามองการฝึกวิชาของเทพอู่เฉิน หลังจากที่ท่านสูญเสียมันไปชั่วขณะหนึ่งเพราะนาง
เทพชั้นผู้น้อยยังเล่าอีกด้วยว่าเทพอู่เฉินเคยได้ขึ้นไปอาศัยอยู่บนเทวโลกชั้นฟ้าชั้นดิน กับเทพเซียนอาวุโสท่านหนึ่งผู้ได้ฝึกสอนเหล่าเทพมากมาย บัดนี้ก็ยังไม่นับว่าสอบตกในบททดสอบของเทพเหมือนผู้เป็นบิดาอย่างฮ่าวหราน ซึ่งพ่ายแพ้ราบคาบให้กับปีศาจสาวงามในร่างจำแลง
"แม่นางควรวางตัวให้เหมาะสม เป็นไปได้ ก็อย่าให้เทพอู่เฉินต้องเป็นกังวลเพราะเจ้า"
อาเป้ยถอนหายใจออกมา "เฮ้อ... ข้าอยู่ของข้าดี ๆ กลายเป็นข้าดันถูกเหล่าเทพอบรมสั่งสอนเสียได้"
ใครมาเข้มงวดกับนางคงต้องบ่น ในเมื่อตัวนางกับเจ้าอสูรช่างเกียจคร้าน กิน ๆ นอน ๆ เดินไปเดินมาในห้องทำตัวเปล่าประโยชน์ บ้างลุกขึ้นมาเย็บผ้าหน้าตาประหลาดให้เทพอู่เฉิน นางไม่ได้ทำเรื่องอันใดเป็นชิ้นเป็นอันเพราะนางไม่รู้จะทำอะไร แถมเรือนแห่งเทพมังกรนี้เงียบสงบ ไร้การพูดจา สตรีในเรือนเพียงสองก็ปิดวาจาไม่พูดกับผู้ใด
วันก่อนนางเดินสวนกับสตรีเทพผู้หนึ่งไม่ทักทายนาง ถลึงตามองอสูรอัคคีด้วยสายตาไม่เป็นมิตร มองอย่างเคียดแค้น ทั้งที่ปกติแล้วพวกเขายิ้มแย้มแจ่มใส มีความคิดอันบริสุทธิ์เยี่ยงเทพสวรรค์
คงเป็นจริงดังว่า...
เหล่าเทพในเวลานี้ไม่พึงพอใจปีศาจและอสูรเป็นอย่างมาก เมื่ออีกฝ่ายมาหาเรื่องระรานอยู่เป็นนิจ ความบาดหมางในครานี้ยิ่งใหญ่ เกินความคาดคิดของอาเป้ยผู้ไม่ได้รู้เรื่องราว นางขึ้นมาจุติบนเทวโลกผิดเวลา
เมื่อบุรุษเทพขอตัวไปจัดการงานของตน เรื่องดูแลความสะอาดของเรือนบิดามังกร นางค่อยเดินเลี่ยงออกไปกับเจ้าเหลียนเหลียน หลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่เพื่อคอยสังเกตการณ์
อาเป้ยกำลังสงสัยว่า... ท่านฮ่าวหรานเคยมีความรักต่อนางเฟยอี๋หรือไม่?
"ครั้งหนึ่งข้าถูกพิษจากแมงมุม ท่านแม่ของเจ้า... สลายพิษเหล่านั้นจากผิวกายของข้าด้วยมือเพียงข้างเดียว"
'รักต้องห้ามของเทพและปีศาจ! สายตาของข้ามองไม่ผิดไปแน่ ๆ ล่ะ'
นางคิดเรื่องนี้มาหลายวัน โดยที่นางเองก็ไม่เข้าใจว่าด้วยอันเหตุใดนางจึงชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น!
"อาเป้ย..."


## 15-2 口是心非 ปากอย่างใจอย่าง

เสียงของบุรุษเทพปีศาจเรียกนางจึงส่งยิ้มหวานกลับไป นางเดินออกจากหลังต้นไม้เพื่อเข้าไปยืนประจันหน้ากับสองบุรุษเทพ พร้อมพยัคฆ์อัคคีของนาง
เทพฮ่าวหรานมีความคิดบางอย่างขึ้นมาโดยไม่มีใครล่วงรู้ ของท่านสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ ด้วยท่าทีทรงสง่า ในมือขวาปรากฏขวดแก้วสีดำสนิท คล้ายกับว่ามันถูกห่อหุ้มด้วยเวทหยิน
"เจ้ามาก็ดี... ข้ากำลังจะไปตามเจ้า"
"มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ? ท่านพ่อ"
ฮ่าวหรานหัวเราะเมื่อสตรีตรงหน้านั่งลงบนพื้นหญ้าด้วยแววตาใสซื่อบริสุทธิ์
"เจ้า... เรียกข้าว่าท่านพ่อ?"
"ข้าไม่แน่ใจว่าเทพผู้เฒ่าจันทราได้บอกเรื่องบางอย่างกับท่านหรือไม่ แต่ข้าสมควรเรียกท่านพ่อท่านแม่ เพื่อให้เกียรติคู่พรหมลิขิตของข้า ไม่ว่าผู้นั้นจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม"
มีผู้หนึ่งไม่พึงพอใจนางเพราะเรื่องที่นางไม่ควรพูด! วันนี้นางจะมาไม้ไหนอีก นัยน์ตาสีแดงปรากฏอารมณ์เกรี้ยวกราดอันนับเป็นเรื่องปกติ
อาเป้ยพร้อมเข้าร่วมการฝึกในฐานะศิษย์อีกคน นางชินชากับหน้าตาคร่ำเครียดของเทพอู่เฉินไปเสียแล้ว นางรู้อีกด้วยว่าระยะเวลาเพียงไม่นานของการสนทนาคงเป็นกำไรให้ท่านได้พักสักหน่อย
การต่อสู้ของบิดามังกรมิใช่เป็นเพียงการใช้กำลัง จำต้องใช้สติแก้ไขด้วย เหนื่อยล้าทั้งกายใจ จิตวิญญาณ พลังเวทก็อ่อนกำลังลงมากกว่าวันแรก ๆ
"ข้ายินดีรับเจ้าเป็นบุตรสาวอีกหนึ่งคน แต่เรื่องท่านแม่ของเจ้า เกรงว่าเจ้าคงจะต้องคุยกับนางเอง"
"เจ้าถูกเผาเป็นผุยผงแน่อาเป้ย... ถามข้าสิ ข้าเคยเห็นมาก่อนว่านางชื่นชอบการทรมานทั้งเทพและปีศาจ นางหัวเราะร่าเริงเสียงดังลั่นฟ้า นางชอบใจนักหากผู้ใดเจ็บปวดเพราะนาง"
พยัคฆ์อัคคีบัดนี้โตเป็นหนุ่มเต็มวัย มันมีร่างกายอันใหญ่โตกว่าพยัคฆ์เจ้าป่าบนโลกมนุษย์ เมื่อมันเดินย่องมาหมอบนอนข้างนาง เทพฮ่าวหรานขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัย
"เจ้าเคยพบนางด้วยหรือ? เหลียนเหลียน"
"เพียงครั้งเดียวท่านฮ่าวหราน ข้าแอบมองนางอยู่ไกล ๆ พอนางมองกลับมาทางข้าด้วยเนตรอัคคี ข้าก็รีบหนีไปเสียแล้ว เวลานั้นข้ายังเล็กนัก นางจะต้องจับข้าไปเป็นเครื่องบันเทิงใจนางแน่" พยัคฆ์อัคคียังหันไปบอกกับนางว่า "เจ้าเลิกล้มความคิดเป็นบุตรสาวนางเสียเถอะอาเป้ย ข้าได้ยินมาจากท่านแม่ของข้าว่ามีเพียงสองเทพบนเทวโลก... ที่นางจะไม่มีวันทำร้าย..."
ฮ่าวหรานมีสีหน้าเปลี่ยนไป เช่นเดียวกับบุตรชายเมื่อต่างฝ่ายสบตามองกันอย่างสับสนภายในจิตใจ ก่อนที่บิดาจะเลื่อนสายตาเศร้าหมองไปจากบุตรชาย มองขวดโหลวิเศษในมือ
"พิษจากตะขาบราตรี... แม้กระทั่งดอกบัวสีทอง น้ำเต้าวิเศษแก้พิษได้ทุกอย่างก็ไม่สามารถนำพิษออกจากโลหิตได้ เจ้าพร้อมหรือไม่?"
"ข้าพร้อมทุกเมื่อท่านพ่อ"
"เจ้าต้องสลายพิษด้วยพลังแห่งการทำลายของเจ้า ใช้เวทหยินนำพิษออกจากร่างแล้วสลายมัน เจ้าจะต้องไม่สังหารอสูรตนนี้เพื่อดับพิษด้วยการปลิดชีวิตมัน เมื่อฝึกวิชาเสร็จให้ปล่อยตะขาบราตรีไปเสีย"
สิ้นคำสั่งนั้น สีหน้าเคร่งเครียดของบิดามังกรบ่งบอกชัดเจนว่าท่านเอาจริง! ขวดแก้วสีดำถูกเปิดออกด้วยการโบกสะบัดฝ่ามือเบา ๆ สัตว์อสูรพุ่งตรงไปตามทิศทางการบังคับของเวทสีฟ้าคราม หากมิใช่บนร่างของเทพอู่เฉิน
"โอ๊ย! ท่านพ่อ ทำไมท่านให้มันมากัดข้าเนี่ย"
"ก็ต้องใช้เจ้านี่แหละ จะทำให้ลูกชายข้าฝึกวิชาได้ดี เจ้าต้องควบคุมพลังหยินให้ได้โดยสมบูรณ์เทพอู่เฉิน ท่านแม่ของเจ้าทำได้ เจ้าย่อมทำได้"
ฮ่าวหรานคาดหวังในตัวบุตรชายนัก เทพอู่เฉินกลับยืนนิ่งงัน มองคนที่ถูกตะขาบราตรีกระโดดใส่ มันฝังคมเขี้ยวบนข้อเท้าเล็ก ๆ ซึ่งไม่เคยมีแม้กระทั่งรอยแผล
"น่าเสียดายที่นางเป็นจุดอ่อนของเจ้าไปเสียแล้ว ข้าเพิ่งไปเยือนเทวโลกชั้นฟ้ามา เหล่าเทพคอยแต่จะเข้ามาไถ่ถามข้าเรื่องเทพอู่เฉินแสนหวงแหนและทะนุถนอมนางนัก แม้แต่หยาดน้ำฟ้าสักเกล็ดหนึ่งยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องตัวนางเลย นางชื่ออาเป้ย... ใช่หรือไม่?" ปลายเสียงหันไปเรียกนาง ซึ่งผลักตะขาบพิษออกไปด้วยเวทสีทองแล้วหนีมันไปอีกทางหนึ่ง เทพฮ่าวหรานค่อยหันมาบอกกับบุตรชาย ด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
"อ้อ... ข้าได้ยินว่าอสูรตนนี้มีร่างเป็นบุรุษรูปงาม หากเจ้าถอนพิษไม่ได้ในสามราตรี มีโอกาสเป็นไปได้ว่า... มันอาจบังคับจับนางไปเป็นแม่พันธุ์ตะขาบ..."
"โอย ๆ เช่นนั้นไม่ต้องถอนพิษให้ข้า เผื่อข้าจะได้เป็นแม่พันธุ์ตะขาบพันปี พ่อตะขาบรูปงาม"
"อาเป้ย!" เสียงตวาดกร้าวดัง ใบหน้าปานหยกสลักบัดนี้แดงก่ำด้วยแรงโทสะ ฝ่ามือกางออกพร้อมเวทสีดำ นัยน์ตาสีแดงปรากฏเปลวเพลิง
"เจ้าสมควรตายเพราะพิษตะขาบราตรี เจ้าสมควรตายไปเสีย! เจ้าเพิ่งประกาศคำรักต่อข้า เจ้าสาบานต่อฟ้าดิน สาบานต่อหน้าสัตว์อสูรตนนี้ แต่เจ้า... เจ้า! ข้าควรเผาเจ้าทิ้งไปเสียตั้งแต่ในภพภูมิลับแล!"
"โธ่... เทพอู่เฉิน ข้าเพียงหยอกท่าน อย่าปล่อยให้ข้าสิ้นใจตายเพราะตะขาบเลยนะ ท่านอาจารย์ต้องตามมาเอาเรื่องข้าแน่ ๆ ได้โปรดช่วยเหลือข้าด้วย โอย ๆ"
อาเป้ยก็เป็นอาเป้ย นางไม่อยากให้เทพอู่เฉินเป็นกังวลเพราะนางจึงแสร้งทำตัวหาแก่นสารใดไม่ได้ ทว่าเทพปีศาจผู้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดแทบจะสังหารนางไปพร้อมตะขาบราตรีด้วยหรืออย่างไร คงไม่มีผู้ใดรู้ เมื่อนางกระโดดหลบเวทหยินซึ่งมาพร้อมเปลวไฟสีแดงลูกใหญ่ ทำให้พื้นหญ้าไหม้เกรียมเป็นวงกว้าง นางถูกบริภาษว่าเป็นสตรีหลายใจ ไม่รักษาคำสาบานตน


## 15-3 口是心非 ปากอย่างใจอย่าง

หาใช่ว่าบุรุษเทพปีศาจหลงใหลในกายทิพย์รูปลักษณ์ภายนอก แต่เป็นเพราะว่าอาเป้ยไม่เคยเอ่ยปากชมผู้ใดบนเทวโลกว่ารูปงามนอกเสียจากเทพอู่เฉิน...
ยามนี้นางจึงตกอยู่ในสภาพทุลักทุเล สะบัดปลายเท้าขึ้นเหินเวหาด้วยวิทยายุทธ์ของนาง
ต้องคอยหนีอสูรราตรีซึ่งเหาะเหินในอากาศได้ ก็ว่ายากเย็นเหลือคณา มันกำลังไล่ตามนางอย่างบ้าคลั่ง นางยังต้องคอยหลบพลังอัคคีพิโรธของเทพปีศาจที่ซัดต้นไม้ล้มลงด้วย
แน่ล่ะ... เปลวอัคคีไม่ว่าเป็นประเภทใดของเทพอู่เฉินไม่สามารถทำร้ายนาง ทว่าต้นไม้สูงเสียดฟ้าเหล่านั้นหากล้มลงมาทับนางได้ถูกบี้แบนแต๊ดแต๋!
โชคยังเข้าข้างนาง เมื่อในอีกครู่หนึ่ง เทพอู่เฉินเริ่มควบคุมพลังหยินได้คงที่ สติสัมปชัญญะกลับมาหลังจากที่ท่านโมโหนางพอสมควร
นับว่าการฝึกฝนในหลายวันมานี้ไม่สูญเปล่า ทั้งที่โดยปกติแล้วเทพปีศาจช่ำชองเพียงการปล่อยพลังทั้งหมดออกไป มุ่งเน้นการทำลายล้างเช่นเดียวกับนางเฟยอี๋ การฝึกใช้เวทเพื่อรักษาฟื้นฟูเช่นนี้ไม่ใช่งานถนัดนัก
เทพอู่เฉินสามารถใช้ฝ่ามือเพียงข้างเดียวรักษานางแม้ว่านางจะหนีตะขาบอยู่ด้วย
ทันใดนั้นเอง! อสูรราตรีกลับกลายเป็นตะขาบร่างสูงใหญ่มหึมากว่าเรือนของบิดามังกร ขาอันมากมายเหล่านั้นเริ่มขยับไปในทิศทางเดียวกันในอากาศ คมเขี้ยวของมันมีขนาดใหญ่เท่ากลุ่มเมฆบนฟ้า
ให้ความรู้สึกน่าสยดสยองสำหรับอาเป้ยผู้ไม่ถูกกับสัตว์เลื้อยคลานชนิดนี้เอาเสียเลย นางรู้สึกขนลุกขนชันทุกครั้ง นางเคยวิ่งหนีมันบนโลกมนุษย์มาก่อน ถึงขั้นว่าอาจารย์ฮุ่ยหมิงมาพบนางเข้ายังถูกอาจารย์ต่อว่า สั่งห้ามมิให้นางสิ้นลมหายใจเพราะเจ้าพวกนี้ ด้วยเหตุว่าศิษย์สำนักเทียนหลงไม่เคยมีผู้ใดสิ้นลมหายใจอย่างไร้เกียรติ
"แต่นี่ ๆ ตะขาบบ้าดีเดือดนี่มันตัวใหญ่คับฟ้านะท่านอาจารย์ ข้าจะต่อสู้กับมันอย่างไรเล่า!"
อาเป้ยสบถลั่น นางได้แต่หวังว่าจะรอดชีวิต ขณะเทพอู่เฉินกระโจนกายขึ้นสู่อากาศเพื่อพุ่งตรงไปหาเป้าหมายคือขาของนาง หากใช้เวทหยินรักษานางเพียงอย่างเดียวก็เป็นเรื่องที่ทำได้ ติดเพียงแวดล้อมไม่เอื้ออำนวย
"ท่าน... อสูรรูปงาม เดี๋ยวก่อน ๆ ข้ามีคนรักแล้วท่าน... ได้โปรด เลิกตามตอแยข้าเสียที"
"อาเป้ย! เจ้าอยู่นิ่ง ๆ!"
"จะให้ข้าอยู่นิ่งท่านก็ทำอะไรให้ว่องไวสิ พ่อตะขาบนี่จะเขมือบข้าลงท้องอยู่แล้ว แล้ว... ขาของท่านยั้วเยี้ยขนาดนี้ ท่านเคยนับข้าตัวเองหรือไม่!? ท่านลองนับเสียก่อนว่าท่านมีกี่ขาค่อยมาเจรจากับข้า"
พิษที่แล่นกระจายไปทั่วร่างทำให้นางเริ่มพร่ำเพ้อ ทะเลาะวิวาทกับตะขาบ นางกระโดดไปมาเพื่อหลบเลี่ยงการโจมตีของตะขาบสีแดงร่างใหญ่โต พร้อมด้วยวาจาร้ายกาจของนางโดยไม่ใช้เวทใด ๆ
ตะขาบราตรีเกือบฝังคมเขี้ยวของมันกลางลำตัวนางเสียแล้วหากนางถีบขาขึ้นอากาศไม่ทัน มันตั้งใจจะงาบนางเข้าไปเป็นอาหารเย็นของมัน! นางว่ามันจะต้องเข้าใจภาษามนุษย์เป็นแน่
"ข้าเพียงปรารถนาจะถักทอรองเท้าอันงดงามสานด้วยเวทสีทองอร่ามให้ท่าน เร็วเข้า! ท่านอยากได้ของขวัญล้ำค่าจากข้าหรือไม่ ได้โปรดตอบข้ามาพ่อตะขาบรูปงามจอมทึ่ม ท่านมีขาทั้งหมดกี่ขา!?"
อาเป้ยโวยวาย นางเริ่มรู้สึกถึงพิษสงของตะขาบราตรี สัตว์อสูรตระกูลไฟซึ่งนางเคยอ่านตำรามาบ้างว่ามันแสนจะร้ายกาจ บัดนี้สองขาของนางอ่อนแรง สูญเสียการควบคุมทิศทาง ล้มกลิ้งลงไปกับพื้นหญ้า ถึงแม้ว่าเทพอู่เฉินจะกระโดดตามนางติด ๆ ฟาดฝ่ามือใส่รอยเขี้ยวบริเวณข้อเท้าของนางเพื่อดูดพิษออก
เวทสีดำลอยจากเท้าของนางในลักษณะกลุ่มควัน ส่วนหนึ่งถูกขับออกจากผิวหนังผ่านไอเวท ทว่าอีกส่วนหนึ่งนั้นยังคงไหลเวียนอยู่ในโลหิตของนาง
ก่อนหน้านี้นางขยับตัวมากไปสักหน่อย เท่ากับว่าพิษซึมเข้าสู่กระแสโลหิตของนางจำนวนหนึ่ง
นั่นอาจเป็นแผนการของอสูร ผู้เห็นว่านางไม่โต้ตอบมันแม้สักน้อยเอาแต่กระโดดหนี ในเมื่อนางถือว่าเป็นการฝึกฝนของเทพอู่เฉิน ยังบอกให้พยัคฆ์อัคคีเข้าไปนอนในเรือนเสีย ไม่ให้เข้ามายุ่งเกี่ยวเรื่องของเทพ เจ้าเหลียนเหลียนเลยทำได้เพียงแอบชะเง้อคอมองตามดูนาง เผื่อว่านางอาจต้องการความช่วยเหลือในสถานการณ์คับขัน
ครู่หนึ่งนั้น อสูรกับอสูรมองหน้ากัน คล้ายกับว่าจะสื่อสารกันได้
อาจมีเพียงพยัคฆ์อัคคีที่ล่วงรู้ว่าอสูรตนนี้ไม่ใช่อสูรธรรมดา ตะขาบตนนี้มีพละกำลังและเวทอสูรในระดับเทียบเท่าปีศาจ เมื่อไล่ต้อนเหยื่อให้อ่อนกำลังลงด้วยร่างอันใหญ่โตโอฬาร โดยที่มันไม่ได้จะกลืนนางลงท้องจริง ๆ ทว่ารอจนกระทั่งพิษซึมซาบเข้าสู่กระแสโลหิตในปริมาณหนึ่ง มันจึงหยุดการโจมตี ขยับขามากมายนั้นลงจากเวหา เหยียบยืนบนพื้นหญ้า
ตะขาบอัปลักษณ์น่าขยะแขยงกลายเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำ ในอาภรณ์สีขาวบางที่พาดบ่ากว้าง ครึ่งผืนนั้นหลุดหล่นลงกองอยู่บนหน้าท้องเป็นลอนหนา เผยให้เห็นมัดกล้ามเรียงตัวกันด้วยโครงสร้างร่างกายอันสมบูรณ์แบบ
ใบหน้าอันงามสง่าปานหยกสลัก ผมดำขลับยาวประสะโพกดูนุ่มสลวยเช่นผมของอิสตรี ทั้งดวงตาคู่เรียวรี คิ้วเข้มหนาที่เรียบขนานอย่างลงตัวรับกับปลายจมูกโด่งเป็นสันคม เทพอู่เฉินยืนนิ่งอึ้งไปด้วยความตกใจเท่ากันกับนาง
อาเป้ยนั่งกะพริบตาปริบ ๆ เมื่ออสูรรูปงามนั่งยองลง เอื้อมมือมาสัมผัสข้อเท้าของนาง บริเวณที่มันฝังคมเขี้ยวเอาไว้ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร
"เจ้าอยากลองนับดูหรือไม่ว่าข้ามีกี่ขา? แม่นาง... ข้าปรารถนาจะได้ครอบครองรองเท้าถักสานด้วยมือของเจ้า หากว่าเจ้ายินดีถักทอมันให้ข้า หวังว่าเจ้าจะรักษาคำพูด... อาเป้ย"
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าองอาจนั้นทำเอานางอ้าปากค้าง! นางคิดว่าเทพฮ่าวหรานเพียงยั่วโทสะบุตรชายเพื่อการฝึกฝน ตัวนางก็มิใช่สตรีหลายใจ หลงใหลในบุรุษรูปงามเสียเมื่อไร
แต่เทพฮ่าวหรานไปตามหาอสูรตนนี้ใส่ขวดแก้วมาได้อย่างไร?
"เจ้า... อสูรชั้นต่ำ... ปล่อยมือจากสมบัติของข้า"
ในน้ำเสียงเข่นเขี้ยวขู่ฟ่อประกาศกร้าว อาเป้ยพลันหันไปทางเทพอู่เฉินซึ่งหยุดยืนอยู่ข้างกายพร้อมเปลวอัคคีในดวงตาคู่คม อสูรราตรียังคงไม่ยอมปล่อยมือจากข้อเท้านุ่มนวลของนาง...
นางคาดการณ์ว่า...
หายนะมาเยือนเทวโลกชั้นดินแล้วล่ะ!
เครื่องบรรณาการของเทพงู 蛇神之致敬 เล่ม 1
[ Tribute of the Serpent ]
[เวอร์ชันภาษาไทย]


โปรย : 简介

ในวสันตฤดูเดือนยี่ เวียนครบรอบในทุกสิบสองปี เป็นปีที่มนุษย์จะเข้าใกล้โลกของเหล่าทวยเทพมากที่สุด เจ้าสาวของท่านเทพหลงเหนียนได้รับการคัดเลือกแล้วในปีนี้
อาเป้ย ไม่เห็นด้วยกับการส่งเครื่องสังเวยแด่เทพ นางไม่เคยยินยอม! นางเพิ่งอายุสิบแปดปีไม่กี่วันมานี้โดยที่นางไม่เคยได้มีชีวิตเป็นของตนเองเลย นางไม่เคยได้ปิ่นปักผมเยี่ยงสตรี นาน ๆ ครั้งนานนางจะได้กินอาหารดี ๆ แล้วนี่มันเรื่องอะไร!
ท่านเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์ผู้ปกครองแคว้นทั้งสิบหกแคว้น ทั้งที่ปกติจะมีธุระยุ่งวุ่นวายตลอดเวลา ยังอุตส่าห์มาส่งนางด้วยตนเอง พร้อมทั้งทหารองครักษ์ผู้เป็นจอมยุทธฝีมือเก่งฉกาจหกนาย ถืออาวุธครบมือเพื่อมาคุ้มครองนางไปส่งให้ถึงมือท่านเทพ
"ไปเถิด บัดนี้ก็ถึงเวลาของเจ้าแล้ว เจ้าจะได้ไปอยู่กับเหล่าทวยเทพ เพื่อเป็นเกียรติยศแก่บ้านเมืองและบิดามารดาของเจ้า การที่เจ้าเป็นสตรีจิตใจกล้าหาญยอมเป็นผู้เสียสละในวันนี้ ขอให้เจ้าจงภูมิใจ ข้าเองก็จะไม่ลืมเจ้าเช่นกัน... อาเป้ย"
"ท่านคงไม่ลืมข้าแน่ล่ะใต้เท้า ข้าทราบดีว่าเส้นทางนี้มิใช่ไปเป็นเจ้าสาวของทวยเทพแต่อย่างใด ข้ากำลังจะไปเป็นอาหารงูต่างหาก"

---------------------------
เรื่องราวการเสียสละของเครื่องบรรณาการ ผู้กลายมาเป็นสมบัติเทพปีศาจในเทวโลก
---------------------------

"ดู ๆ ไปแล้ว... เจ้าในยามป่วยไข้ช่างงดงามนัก ยิ่งเสียกว่าพัดสีทอง น้ำเต้าวิเศษ กระจกหยินหยาง ข้าว่ามีสิ่งของหลายอย่างที่ข้าโปรดปราน ข้ามีของหายากอีกหลายชิ้น การที่เจ้าผ่ายผอมไปสักหน่อย ไม่ใช่ปัญหา..."
เสียงของบุรุษเทพดังก้องในห้องสี่เหลี่ยม ประตูหน้าต่างเปิดกว้างให้ลมพัดผ่าน งูสีนิลสนิทเลื้อยคลานมากระซิบอยู่ข้างหูของนาง
"...อย่างไรเสีย ข้าขอให้เจ้าเข้าใจว่าข้าไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าการที่เจ้าเป็นสมบัติชิ้นหนึ่ง หาใช่สตรีของข้าแต่อย่างใด"
แล้วเหตุใดท่านต้องเอาอกเอาใจนาง ขนาดใต้เท้าจีกงและนางฟางเหนียงเอ่ยปากตำหนิว่าบุรุษไม่ควรอยู่ในห้องนอนตามลำพังกับสตรีซึ่งมิใช่ภริยาของตน และอาเป้ยมิใช่สมบัติธรรมดา นางมีใบหน้าอันงดงามมากพอจะทำให้ท่านกลายเป็นข่าวฉาวในเทวโลกได้ เทพอู่เฉินก็หาได้ฟังผู้ใหญ่ จำแลงกายเป็นอสรพิษ เปิดประตูหน้าต่างทุกบานอย่างเปิดเผย คอยเฝ้านางอย่างไม่ให้คลาดสายตา จะมีเพียงเวลาที่สตรีทั้งสองเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้นางเท่านั้น เทพอู่เฉินถึงออกไปยืนรอด้านนอกในร่างบุรุษ
อาเป้ยคิดถึงบุรุษเทพปีศาจยามนี้ นางคิดว่าสมองของท่านน่าจะไม่ปรกติ
"ข้าว่าข้าคงจะเป็นสมบัติที่ท่านโปรดปรานมากที่สุด มากกว่าชิ้นใด ท่านจึงหวงแหนข้าถึงเพียงนี้ ไม่เช่นนั้นข้าคงเข้าใจผิดไปว่าท่านเป็นบุรุษเทพประหลาด การกระทำของท่านจึงมักขัดแย้งกันเองอยู่เสมอ"
"เจ้าควรพักผ่อนให้มากกว่าพูดจาหยอกล้อกับข้า อาเป้ย ข้าไม่ใช่มิตรสหายของเจ้า"
นางกำลังยิ้ม! หัวเราะเทพอู่เฉินด้วยเสียงแหบแห้งของนางอย่างไม่มีผู้ใดหาญกล้ากระทำมันมาก่อน ดวงตาเรียวรีของนางราวจิ้งจอกเจ้าเล่ห์
จิ้งจอกไม่ว่าจะตระกูลไหน ล้วนมีนิสัยเช่นนางในเวลานี้
นางช่างทำตัวขวางหูขวางตา ทว่านำพาความรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจอย่างน่าประหลาด เทพอู่เฉินนึกขัดหูขัดตานางนัก ทว่ายังคงจ้องมองดวงตากลมโต สดใสราวดอกไม้ผลิบานในสวนของทวยเทพ ในร่างอสรพิษ ชูคอตระหง่านอยู่ตรงหน้านาง
"ใช่แล้วล่ะ... เป็นบุญของข้ายิ่งนัก ได้เป็นสมบัติอันโปรดปรานของท่าน... เทพอู่เฉิน"