ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ
เริ่นหว่อเซี่ยว (任我笑)
## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 1 สุ่มลูกเต๋าสิบเอ็ดปี วันหนึ่งโชคดีขั้นสุดยอด
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 11/65]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ไม่ปรากฏ]
[วิชายุทธ์: ไม่ปรากฏ]
[วิชาเวท: ไม่ปรากฏ]
[พลังวิเศษ: ไม่ปรากฏ]
[อาวุธเวท: ไม่ปรากฏ]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ระดับต่ำสุด (กดสุ่มลูกเต๋า) ]
[ดวงชะตาแต่กำเนิด (กดสุ่มลูกเต๋า) ]
[พลังวิญญาณเสริม: คุณสมบัติรากวิญญาณพสุธาและพฤกษาเสริมความแข็งแกร่ง]
[พลังโจมตี: ค่าพลังโจมตีแข็งแกร่ง จิตวิญญาณแกร่งกล้า]
[กดคลิกเพื่อเริ่มต้นเข้าสู่เกมวิถีแห่งชีวิต]
…
หานเจวี๋ยในวัยสิบเอ็ดปีมองดูหน้าต่างค่าสถานะด้านหน้าตนเองแล้วแทบจะสิ้นหวัง
แม้ว่าค่าคุณสมบัติรากวิญญาณและดวงชะตาแต่กำเนิดจะสามารถเขย่าลูกเต๋าสุ่มเปลี่ยนได้ทุกวัน แต่ถึงอย่างไรก็สุ่มได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น โดยจะเริ่มสุ่มใหม่อีกครั้งในเวลาเจ็ดโมงเช้าของทุกวัน
หานเจวี๋ยเริ่มสุ่มลูกเต๋ามาตั้งแต่เกิด
ผ่านมาตั้งสิบเอ็ดปีแล้ว ยังไม่เคยสุ่มได้ค่าคุณสมบัติรากวิญญาณระดับสูงและดวงชะตาแต่กำเนิดที่โดดเด่นเลยแม้แต่น้อย
“เอาอย่างนี้ไหมล่ะ”
หานเจวี๋ยมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
ไม่ได้เด็ดขาด!
ไม่ง่ายนักกว่าจะมาถึงโลกของเทพเซียนปีศาจ มนุษย์ธรรมดาจะบำเพ็ญเซียนได้อย่างไร?
หานเจวี๋ยอยากเป็นตัวเอกที่ราบรื่นไปหมดทุกอย่าง!
สุ่มอีก!
หานเจวี๋ยยกมือ กดไปยังหน้าต่างค่าสถานะตรงด้านหน้าของเขา
คุณสมบัติรากวิญญาณเปลี่ยนแปลง!
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ไร้การเปลี่ยนแปลง]
ใบหน้าอ่อนเยาว์ของหานเจวี๋ยเจื่อนลงทันที
สุ่มอีกครั้ง!
[ชะตากำพร้า: ไร้ญาติขาดมิตร โดดเดี่ยวตลอดชีวิต อายุขัยเพิ่มหนึ่งร้อยปี]
มารดามันเถอะ!
สุ่มได้ชะตากำพร้าแล้ว!
ใครจะอยากโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิตกัน!
หานเจวี๋ยโกรธจนลงไปนอนดีดขาอยู่บนพื้นหญ้า
ตลอดสิบเอ็ดปีมานี้ไม่เคยสุ่มได้คุณสมบัติรากวิญญาณและดวงชะตาแต่กำเนิดระดับสูงเลยสักครั้ง
เป็นไปไม่ได้!
สุ่มต่อไป!
ข้าไม่เชื่อหรอก!
หานเจวี๋ยโกรธจนตัวสั่น
หลังจากกลิ้งไปมากับพื้นร่วมสามสิบนาที ก็ยันกายลุกขึ้นมา
หานเจวี๋ยเป็นมนุษย์ที่กลับชาติมาเกิด ชาติก่อนนั้นมาจากโลกศตวรรษที่ 21 เมื่อครั้งเยาว์วัยถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย เขาไม่ยอมรับการรักษาที่ต้องทนทุกข์ทรมาน และกลับไปรอความตายที่บ้าน คืนวันนั้นเพื่อที่จะทำให้ร่างกายลืมความเจ็บปวดไป เขาเอาเกมการบำเพ็ญเซียนในตำนานออกมาเล่น
เขาเล่นเกมอย่างสนุกสนานตลอดทั้งคืน จนใกล้รุ่งสางถึงเริ่มง่วง จากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีก
เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หานเจวี๋ยกลับชาติมาเกิดใหม่ในโลกที่เหมือนกับยุคสมัยโบราณแห่งนี้ เขามาเกิดในสำนักบำเพ็ญเซียนแห่งหนึ่ง
สำนักหยกพิสุทธิ์ เป็นสำนักบำเพ็ญเซียนสายหลักในสมัยราชวงศ์ต้าเยี่ยน
ในวันที่ถูกตรวจพบโรคมะเร็งระยะสุดท้าย หานเจวี๋ยตกใจหวาดกลัวเป็นอย่างยิ่ง เป็นครั้งแรกที่ตระหนักได้ว่าชีวิตสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น
คาดไม่ถึงว่าในชีวิตนี้จะฝึกให้เป็นอมตะได้!
เขาประหลาดใจเพราะมันเกินกว่าที่ตนคาดหวังไว้นัก!
เขาจะต้องบำเพ็ญเซียนเพื่อเป็นอมตะให้ได้!
เขาจะอยู่ยั่งยืนยาวกว่าใครทั้งหมด!
ทว่าเขาไม่อาจบำเพ็ญเซียนขณะที่ยังเป็นมนุษย์ธรรมดาได้!
ตั้งแต่เกิดมา หานเจวี๋ยใช้ชีวิตโดยปราศจากความคาดหวัง พ่อแม่ของเขาเป็นข้ารับใช้ของผู้เฒ่าเถี่ยนักหลอมโอสถสายนอกของสำนักหยกพิสุทธิ์ ในวันธรรมดาจะช่วยผู้เฒ่าเถี่ยเพาะปลูกสมุนไพร
นักหลอมโอสถนั้นมีฐานะไม่ธรรมดา ที่สำนักฝ่ายนอกไม่มีผู้ใดหาญกล้ามีปัญหากับผู้เฒ่าเถี่ย ผู้เฒ่าเถี่ยมีข้ารับใช้อยู่หลายสิบคน คนเหล่านั้นเป็นมนุษย์ธรรมดาทั้งสิ้น
แม้ว่าจะมีคุณสมบัติรากวิญญาณ แต่ท่านผู้เฒ่าเถี่ยก็ไม่อนุญาตให้ข้ารับใช้ฝึกฝนวิชา คงเพราะกลัวข้ารับใช้จะขโมยสมุนไพรของเขาไป
สมุนไพรของเขามีคุณประโยชน์แก่ผู้บำเพ็ญเซียนเป็นอย่างมาก แต่สำหรับมนุษย์แล้วคือยาพิษขนานแท้
ในปีนั้นหานเจวี๋ยอายุได้หกปี พ่อแม่ของเขาหลบหนีไป ทอดทิ้งเขาที่ยังเด็กไว้ในสวนสมุนไพรของผู้เฒ่าเถี่ย
หานเจวี๋ยพอจะเข้าใจได้ หากพาเด็กหนีไปด้วยคงจะไม่สะดวกแน่
ผู้เฒ่าเถี่ยก็ไม่ได้คิดเอาความ กลับกันยังให้คนพาหานเจวี๋ยไปช่วยเพาะปลูกสมุนไพรด้วยซ้ำ
เวลาผ่านไปนาน หานเจวี๋ยมีความรู้และความคุ้นเคยกับพืชสมุนไพรทั้งหมดในสวนเป็นอย่างดี
ผู้เฒ่าเถี่ยก็ไม่ได้รังแกเขา หานเจวี๋ยจึงสุ่มดวงชะตาต่อไป
อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา รออีกหน่อยไม่ดีกว่าหรือ
‘เฮ้อ สุ่มต่อไปแล้วกัน หากว่าก่อนอายุสามสิบยังสุ่มไม่ได้ดวงชะตาพลิกฟ้า อย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ มนุษย์ธรรมดาบำเพ็ญเซียนไปก็เป็นได้แค่มนุษย์ธรรมดาเช่นเดิม’
หานเจวี๋ยนึกคิดเงียบๆ
ในสวนสมุนไพร ข้ารับใช้ที่อาวุโสที่สุดมีอายุเจ็ดสิบกว่าปี นามว่าผู้เฒ่าหวาง ตอนอายุได้สิบกว่าปีเขาถูกท่านผู้เฒ่าเถี่ยคัดเลือกมา บัดนี้เป็นหัวหน้าข้ารับใช้ พวกข้ารับใช้ล้วนเชื่อฟังและทำตามคำสั่งของผู้เฒ่าหวาง
หานเจวี๋ยเหยียดกายลุกขึ้น กลับไปยังสวนสมุนไพร เริ่มรดน้ำและเก็บกวาดใบไม้แห้ง
สวนสมุนไพรมีพื้นที่กว้างใหญ่มาก ขนาดใหญ่เทียบเท่ากับสนามฟุตบอลแห่งหนึ่ง ในช่วงที่งานยุ่งข้ารับใช้ทุกคนจะระมัดระวังเป็นอย่างมาก หากไม่ระวังทำพืชสมุนไพรเสียหาย ผู้เฒ่าเถี่ยต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่นอน อีกทั้งยังมีพืชสมุนไพรบางชนิดที่เต็มไปด้วยพิษร้ายแรงอีก
ผู้เฒ่าเถี่ยเดินทางออกไปนอกสำนักเมื่อเดือนก่อน คาดว่ากว่าจะกลับมาก็อีกสองถึงสามปี
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว ระยะเวลาสองสามปีนับว่าไม่นานอะไร
ในสวนสมุนไพร หานเจวี๋ยเป็นคนพูดน้อย ทำให้เขาแทบจะไม่มีมิตรสหาย ก็มีแต่ผู้เฒ่าหวางที่พูดคุยกับเขา
หลังจากเสร็จงาน เขาก็กลับไปที่ห้องและเริ่มวิดพื้นฝึกฝนร่างกาย
…
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากหานเจวี๋ยล้างหน้าล้างตาเสร็จ
เขานั่งเฝ้ารออยู่บนเตียงไม้
จวบจนถึงเวลาที่จะได้เริ่มสุ่มใหม่อีกครั้ง หานเจวี๋ยถึงเริ่มรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา
ตื่นเต้นคล้ายกับจะได้สุ่มรางวัลใหญ่
นี่เป็นสิ่งที่เขารอคอยมากที่สุดในทุกๆ วัน
เขาถูฝ่ามือไปมา
สุ่มคุณสมบัติรากวิญญาณก่อนแล้วกัน
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ไร้การเปลี่ยนแปลง]
ให้ตายสิ!
นี่มันชักจะเกินไปแล้ว!
หานเจวี๋ยโมโหแทบตาย
มือไม้ของเขาเริ่มสั่น ต่อไปเริ่มสุ่มดวงชะตาแต่กำเนิด!
ลูกเต๋าเริ่มสุ่มแล้ว!
[ได้รับดวงชะตาแต่กำเนิดดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: รูปงาม เจ้าเสน่ห์ระดับสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: มรรคกระบี่ระดับสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบติท่าร่างระดับสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: หลังผู้เล่นเริ่มต้นเกม จะได้รับสุดยอดวิชาบำเพ็ญเซียน และได้รับหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]
หานเจวี๋ยตะลึงงัน
เขาเบิกตากว้าง ประหลาดใจในทันที
ดวงชะตาแต่กำเนิดถึงสี่ดวงชะตา!
นี่สุ่มแค่ครั้งเดียวก็ได้รับค่าดวงชะตาแต่กำเนิดถึงสี่ดวงชะตา แถมดูแล้วมีแต่สุดยอดทั้งนั้น
ยิ่งมองหานเจวี๋ยก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น
มันนี่แหละ!
ไม่ใช่สิ!
พวกมันนี่แหละ!
ดวงชะตาระดับสูงสี่ดวงชะตา สุดยอดวิชาอีกหนึ่ง!
มองแวบแรกก็รู้แล้วว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก
สุ่มมาตั้งสิบเอ็ดปี ผ่านไปวันแล้ววันเล่า ในที่สุดความพยายามก็สำเร็จจนได้!
หานเจวี๋ยพยายามสงบจิตให้นิ่ง
ในเมื่อไม่มีคุณสมบัติรากวิญญาณ เขาก็ยังไม่สามารถกดเริ่มต้นเกมวิถีแห่งชีวิตได้
ยังต้องสุ่มรากวิญญาณเพิ่มอีก
‘ในที่สุดความหอมหวานก็มาเยือนสักที ได้รับดวงชะตาแต่กำเนิดระดับสูงถึงสี่ หากจะฝึกบำเพ็ญตอนอายุสี่สิบปีก็ยังไม่สาย เราสุ่มคุณสมบัติรากวิญญาณอย่างวางใจได้’
หานเจวี๋ยคิดได้ดังนั้น ก็ดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
สุ่มมาแล้วสิบเอ็ดปี สุ่มเพิ่มอีกสิบเอ็ดปีจะเป็นไรไป?
หานเจวี๋ยถอนหายใจยาวๆ จากนั้นจึงลุกขึ้นออกจากห้องและเริ่มทำงานในส่วนของวันนี้
บ้านพักที่เขาอาศัยอยู่มีสมาชิกทั้งหมดหกคน หนึ่งคนต่อหนึ่งเตียง คนอื่นๆ ตื่นตั้งแต่รุ่งสางแล้ว
แต่ละคนมีหน้าที่รับผิดชอบในแต่ละส่วนพื้นที่ ไม่มีใครกล้าทำงานพลาด
หานเจวี๋ยอายุยังน้อย จึงได้ทำเพียงหน้าที่ในส่วนง่ายๆ ผู้เฒ่าเถี่ยยังไม่กล้าให้เขารับผิดชอบพื้นที่หนึ่งไปเลย
ทิวทัศน์ในวันนี้ช่างดูงดงามพิเศษ
อาจเป็นเพราะเขาอารมณ์ดีก็ได้
ข้ารับใช้คนอื่นไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของหานเจวี๋ย เกมวิถีแห่งชีวิตยังไม่เริ่มต้น ดวงชะตาแต่กำเนิดทั้งสี่ดวงชะตาของเขายังไม่ปรากฏออกมา
เวลาเที่ยงตรง
มีผู้บำเพ็ญสองคนมาเยือนสำนัก
สำนักหยกพิสุทธิ์มีขนาดใหญ่ โดยรอบสวนสมุนไพรโอบล้อมไปด้วยภูเขา เหล่าผู้บำเพ็ญไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในพื้นที่นี้ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นผู้ดูแลสำนักฝ่ายนอกแวะเวียนมารับโอสถเสียมากกว่า ผู้บำเพ็ญคนท่านนี้มีบุคลิกท่าทางงดงาม บุรุษหนึ่งสตรีหนึ่งประดุจคู่รักเซียน ดึงดูดสายตาให้ข้ารับใช้หันไปมอง
หานเจวี๋ยก็หันมองทางประตูใหญ่ของสวนสมุนไพรด้วย
‘ช่างเจิดจ้างดงามเสียจริงๆ’
หานเจวี๋ยถอนหายใจ
เสื้อผ้าอาภรณ์ของพวกเขาเหล่าข้ารับใช้ขาดวิ่น แต่ชุดของผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสองกลับสวยหรูสะอาดสะอ้าน เหมือนตัวละครในเกมออนไลน์เทพเซียนหลุดออกมา
หานเจวี๋ยแค่คิดเล่นๆ เขาไม่อิจฉาแม้แต่น้อย
เขาสุ่มได้ดวงชะตาแต่กำเนิดถึงสี่ดวงชะตาแล้ว ความสำเร็จในวันข้างหน้าศิษย์สายนอกของสำนักหยกพิสุทธิ์เทียบไม่ได้เสียด้วยซ้ำ
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกข้าสองคนจะเป็นผู้ดูแลสวนสมุนไพรให้ท่านผู้เฒ่าเถี่ย พวกเจ้าทั้งหลายไม่ต้องใส่ใจเรา และห้ามรบกวนการฝึกบำเพ็ญของเราเป็นอันขาด” ผู้บำเพ็ญชายคนนั้นกล่าวกับผู้เฒ่าหวางด้วยใบหน้าเรียบเฉย
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 2 ร่างวิญญาณหกสาย รากวิญญาณขั้นสูง
“เกิดเรื่องขึ้นกับท่านผู้เฒ่าเถี่ยหรือ” ผู้เฒ่าหวางถามออกไปอย่างระมัดระวัง
แม้ว่าผู้เฒ่าเถี่ยจะคุ้มดีคุ้มร้าย แต่ผู้เฒ่าหวางก็ติดตามรับใช้เขามานานถึงสิบปี ย่อมหวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับผู้เฒ่าเถี่ย
ผู้บำเพ็ญหญิงคนนั้นส่ายหน้ากล่าว ”ไม่นานมานี้มีผู้บำเพ็ญสายมารแทรกซึมเข้ามาในสำนักหยกพิสุทธิ์ สำนักฝ่ายนอกส่งพวกข้าทั้งสองมาคอยคุ้มกันเป็นพิเศษ ทุกท่านอย่าได้เป็นกังวลไป”
เมื่อผู้เฒ่าหวางได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาประสานมือบอกลาแล้วจึงเดินจากไป
ผู้บำเพ็ญทั้งสองต่างแยกกันไปนั่งสมาธิฝึกฝนอยู่ใต้ร่มไม้ทั้งสองฝั่งประตูใหญ่ของสวนสมุนไพร
เมื่อพวกเขาเริ่มกำหนดลมหายใจ ก็มีพายุหมุนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าปรากฏขึ้นรอบๆ ตัวพวกเขา
‘นั่นคงจะเป็นพลังวิญญาณสินะ’
หานเจวี๋ยครุ่นคิดเงียบๆ จากนั้นรดน้ำต่อไป
…
วันต่อมา
หานเจวี๋ยเริ่มสุ่มลูกเต๋าอีกครั้ง
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ไร้การเปลี่ยนแปลง]
หานเจวี๋ยกลอกตามองบน
แต่เขาไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด
และเขาก็ไม่ได้ลนลานเช่นกัน ถึงอย่างไรเขาก็ได้ดวงชะตาแต่กำเนิดระดับสูงทั้งสี่มาครอบครองแล้ว ส่วนคุณสมบัติรากวิญญาณก็ค่อยๆ สุ่มต่อไปได้
หลังจากผู้บำเพ็ญทั้งสองเข้ามาอยู่ในสำนักก็ไม่ได้เปลี่ยนการใช้ชีวิตของพวกข้ารับใช้
ชีวิตแสนลำบากและน่าเบื่อยังคงดำเนินต่อไป
นอกจากทำงานแล้ว ในทุกๆ วันหานเจวี๋ยใช้เวลาไปกับการฝึกฝนร่างกายและสุ่มลูกเต๋า
วันที่สาม
สุ่มลูกเต๋าอีกครั้ง!
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ไร้การเปลี่ยนแปลง]
‘ได้!
ถูกเล่นเข้าให้แล้ว!’
หานเจวี๋ยก่นด่าในใจ
วันที่สี่
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: รากวิญญาณไม่ปรากฏชัด ฝึกฝนระดับสร้างฐานสำเร็จได้ยาก]
อืม สมกับเป็นมนุษย์ผู้บำเพ็ญเซียน
หานเจวี๋ยส่ายหน้า
เขายังต้องสุ่มเช่นนี้ต่อไป ไม่ยอมเป็นมนุษย์ผู้บำเพ็ญเซียนเด็ดขาด
เช่นนี้เอง หานเจวี๋ยจึงใช้เวลาฝึกฝนร่างกายและสุ่มลูกเต๋าทุกวัน
ส่วนใหญ่มักจะได้คุณสมบัติรากวิญญาณไม่ปรากฏชัด
เขาไม่ถอดใจ เชื่อว่าต้องมีสักวันที่จะสุ่มได้คุณสมบัติรากวิญญาณระดับฝืนลิขิตฟ้า
บำเพ็ญเซียนช้าหน่อยไม่เป็นไร
ถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีศัตรูอยู่ดี
…
สองปีต่อมา
ผู้เฒ่าเถี่ยกลับมาแล้ว ผู้บำเพ็ญทั้งสองจึงคารวะขอตัวกลับไป
เหล่าข้ารับใช้ต่างมารวมตัวกันเพื่อคุกเข่าคารวะผู้เฒ่าเถี่ย
ท่านผู้เฒ่าเถี่ยสวมชุดคลุมยาวสีดำ แขวนน้ำเต้าไว้ข้างเอวฝั่งละใบ เส้นผมมีทั้งดำและหงอกสลับกัน ใบหน้าเคร่งเครียด สร้างภาพจำว่าเป็นคนอารมณ์ร้ายให้แก่คนอื่นๆ
“ไม่เลวทีเดียว ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่นิด”
ผู้เฒ่าเถี่ยมองไปรอบๆ ยกยิ้มกล่าวอย่างพึงพอใจ
พวกข้ารับใช้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม
ผู้เฒ่าเถี่ยมองไปทางหานเจวี๋ยรวมถึงคนรุ่นเยาว์ที่เหลือข้างๆ เขา
“พวกเจ้าทั้งสี่คนตามข้ามา”
ผู้เฒ่าเถี่ยชี้เรียก จากนั้นเดินไปยังหอของตัวเอง
หานเจวี๋ยเป็นหนึ่งในบรรดาสี่คนนี้
พวกเขารีบเดินตามผู้เฒ่าเถี่ยไป
‘หรือว่าจะจัดแจงให้พวกเรารับผิดชอบพื้นที่ในสวนสมุนไพร?’ หานเจวี๋ยนึกในใจ
ทันใดนั้นหานเจวี๋ยสังเกตเห็นว่ามีเลือดหยดลงมาจากแขนขวาใต้แขนเสื้อของผู้เฒ่าเถี่ย
หานเจวี๋ยอกสั่นขวัญแขวนทันที
หรือว่าผู้เฒ่าเถี่ยได้รับบาดเจ็บ จึงจะจับพวกเขาไปหลอมทำหุ่นเชิดหรือไม่ก็โอสถ?
ในชาติก่อนหานเจวี๋ยเคยอ่านพวกนิยายบำเพ็ญเซียนมาไม่น้อย เขาจำคำพูดหนึ่งได้อย่างชัดเจน นั่นคือ ‘คนอื่นตายช่างปะไร แต่ตัวข้าต้องรอดชีวิต’
สำหรับผู้บำเพ็ญแล้วนั้น ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของตัวเอง
หานเจวี๋ยยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว แต่เขาไม่กล้าหนี ทำได้เพียงสงบอารมณ์ไว้
หลังจากเข้าไปในห้อง ข้ารับใช้รุ่นเยาว์คนหนึ่งก็ปิดประตู
ผู้เฒ่าเถี่ยนั่งลงบนตำแหน่งประธาน พินิจพิเคราะห์พวกหานเจวี๋ยทั้งสี่คน
“พวกเจ้าทั้งหลายยื่นมือออกมา” ผู้เฒ่าเถี่ยออกคำสั่ง
หานเจวี๋ยและคนอื่นๆ พากันยื่นมือขวาออกมา
ผู้เฒ่าเถี่ยลูบคลำมือของแต่ละคน
หานเจวี๋ยแทบจะขนลุกซู่ขึ้นมาแล้ว
“มีเพียงเจ้าที่มีรากวิญญาณ คนอื่นกลับออกไปเถอะ”
ผู้เฒ่าเถี่ยกล่าวกับเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่
หานเจวี๋ยถอนหายใจโล่งอก
เช้าวันนี้เขาสุ่มคุณสมบัติรากวิญญาณ เมื่อวานยังได้รับคุณสมบัติรากวิญญาณสี่สายมา ในวันนี้กลับสุ่มไม่ได้เลยแม้แต่สายเดียว
ไม่นึกว่าความโชคร้ายจะกลับกลายเป็นความโชคดีไปเสียได้
หานเจวี๋ยมองชายร่างสูงด้วยความเห็นใจ
จางเกอ[footnoteRef:1] เด็กหนุ่มหัวโจกไฟแรงผู้โปรดปรานนกพิราบ [1:  ชื่อจางเกอ เกอพ้องเสียงกับคำว่า เกอจื่อ (鸽子) ที่แปลว่านกพิราบ]
เด็กหนุ่มที่เหลืออีกสองคนมองจางเกอด้วยความอิจฉา
จางเกอทั้งคาดหวังและกระวนกระวายไปพร้อมๆ กัน
ผู้เฒ่าเถี่ยไม่อนุญาตให้ข้ารับใช้ฝึกบำเพ็ญ แต่นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาตรวจสอบรากวิญญาณของข้ารับใช้
หลังออกมาจากหอแล้ว หานเจวี๋ยไม่สนใจจะพูดคุยกับเด็กหนุ่มอีกสองคน แต่กลับไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา จางเกอก็ไม่ได้กลับมาทำงานเดิมอีก
ที่แท้ผู้เฒ่าเถี่ยก็รับเขาเป็นลูกศิษย์ นี่ยิ่งทำให้ข้ารับใช้คนอื่นๆ เกลียดชังและอิจฉาริษยากว่าเดิม
หานเจวี๋ยนั้นกลับไม่มีความรู้สึกอิจฉาเลย
ต้องเป็นเรื่องหลอกลวงแน่!
ฝึกฝนให้ชำนาญแล้วค่อยกำจัดทิ้งทีหลัง!
หานเจวี๋ยรู้สึกโชคดีที่ตนเองไม่ถูกเลือก
เขามีระบบของเขา ไม่ต้องฝากตัวเป็นศิษย์ของผู้ใด
…
เพียงชั่วพริบตา เวลาก็ผ่านไปอีกสองปี
ผู้เฒ่าเถี่ยเดินทางออกจากสำนักไปเมื่อครึ่งปีก่อน หลังจากเขาออกไป ผู้บำเพ็ญสองคนที่ครั้งก่อนมาเฝ้าอารักขาสวนสมุนไพรก็กลับมาอีกครั้ง
จางเกอที่บัดนี้กลายเป็นผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณพูดคุยทักทายกับผู้บำเพ็ญทั้งสอง
ตอนนี้ข้ารับใช้ทั้งหลายต่างต้องอยู่โดยพึ่งพาอาศัยเขา
โชคดีที่จางเกอมานะฝึกบำเพ็ญอยู่ตลอด ไม่ได้ข่มเหงรังแกข้ารับใช้คนอื่น
ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นข้ารับใช้มาทั้งชีวิต แม้ผู้เฒ่าเถี่ยออกเดินทางอยู่เสมอ พวกเขาก็ไม่มีเหตุให้ต้องไปจากสวนสมุนไพร และไม่ขัดประโยชน์อันใดต่อกัน ดังนั้นจึงมีความขัดแย้งเกิดขึ้นน้อยครั้งนัก
หานเจวี๋ยอายุได้สิบห้าปีแล้ว ยังคงอยู่อย่างเงียบๆ เช่นเคย
ในช่วงสี่ปีมานี้ เขาเคยสุ่มได้คุณสมบัติรากวิญญาณที่ดีที่สุดคือรากวิญญาณสามสาย ทว่าฝึกได้ถึงแค่ระดับรวมแก่นปราณ
ระดับรวมแก่นปราณนับเป็นอะไรได้!
เป้าหมายของเขาคือการเป็นเทพเซียนและเป็นอมตะเท่านั้น
เช้าตรู่วันนี้
หานเจวี๋ยสุ่มลูกเต๋าอย่างไม่ใส่ใจอะไร และไม่ได้คาดหวังมากนัก ก็เหมือนกับการตื่นขึ้นมาบ้วนปากในทุกๆ วัน
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพฤกษา คุณสมบัติเป็นเลิศ มีโอกาสฝึกบำเพ็ญถึงระดับปราณก่อกำเนิด]
รากวิญญาณคู่?
ระดับปราณก่อกำเนิด?
แค่มีโอกาสเองน่ะหรือ?
หานเจวี๋ยส่งเสียงชิชะ ไม่หวั่นไหวเลยสักนิด
เขาอายุแค่สิบห้าปีเท่านั้น ยังสุ่มต่อไปได้อีกตั้งสิบห้าปี
สุ่มต่อไป!
…
วสันตฤดูผ่านไป สาทรฤดูเริ่มมาเยือน
วันเวลาผ่านไปอีกหนึ่งปีแล้ว
หานเจวี๋ยยังคงสุ่มลูกเต๋าทุกวันเช่นเดิม
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย รวมมีรากวิญญาณวายุ รากวิญญาณอัคคี รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพฤกษา รากวิญญาณอัสนีในระดับสูง เสริมดวงชะตาอีกหนึ่งขั้น]
เท่านี้เองหรือ?
หานเจวี๋ยสบถตามจิตใต้สำนึก
ช้าก่อน!
เท่านี้เองงั้นหรือ?
หานเจวี๋ยเบิกตากว้าง ลมหายใจกระชั้นขึ้นมา
มาแล้ว!
สิบหกปีเต็มๆ
ในที่สุดก็สุ่มได้คุณสมบัติรากวิญญาณที่ตัวเอกสุดเทพควรจะมีได้แล้ว!
หานเจวี๋ยขยี้ตา ดูดีๆ อีกครั้งให้แน่ชัด
คุณสมบัติรากวิญญาณระดับสูง!
อีกทั้งยังเป็นรากวิญญาณระดับสูงหกธาตุด้วย!
“ฮู่...”
หานเจวี๋ยพยายามสงบสติอารมณ์
ในที่สุดก็มาสักที!
อันนี้นี่แหละ!
นี่แหละคุณสมบัติรากวิญญาณที่เขาควรได้!
หานเจวี๋ยไม่รีบร้อนกดปุ่มเริ่มต้นเกมวิถีแห่งชีวิต เขากลัวว่าการเคลื่อนไหวของเขาจะเป็นจุดสนใจมากเกินไป อีกอย่างหน้าประตูยังมีผู้บำเพ็ญสองคนคอยอารักขาอยู่
‘ปัญหามาแล้ว ข้าจะต้องรอไปจนถึงเมื่อไร’
หานเจวี๋ยคิดไม่ตก
จู่ๆ เบื้องหน้าเขาก็มีตัวอักษรหนึ่งบรรทัดปรากฏขึ้นมา
[เลือกได้หนึ่งสถานที่ ระบบจะช่วยสร้างเขตอาคมให้ท่าน ผู้บำเพ็ญนอกเขตอาคมจะไม่สามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงข้างใน]
หานเจวี๋ยประหลาดใจ เขารีบเดินไปยังหน้าประตู เมื่อแน่ใจว่าข้ารับใช้คนอื่นๆ เข้าไปในสวนสมุนไพรกันแล้ว จึงค่อยปิดประตูลง
เขายืนอยู่กลางห้อง เปิดหน้าต่างค่าสถานะขึ้นมา จากนั้นใช้นิ้วกดปุ่ม [กดเพื่อเริ่มเกมวิถีแห่งชีวิต] ด้านล่างสุดอย่างสั่นเทา
กดปุ่มเสร็จสิ้น!
หน้าต่างค่าสถานะเปลี่ยนไป
ตัวอักษรแต่ละแถวเริ่มปรากฏขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย
[เริ่มต้นเกมวิถีแห่งชีวิต]
[ทบทวนประสบการณ์ชีวิตที่ผ่านมา]
[หานเจวี๋ย ท่านเกิดในสำนักบำเพ็ญเซียนแห่งหนึ่งบนโลกมนุษย์ ตั้งแต่เล็กจนโตรูปโฉมงดงามเหนือใคร เป็นที่รักใคร่ของผู้คน ท่านถูกบิดามารดาผู้ให้กำเนิดทอดทิ้งไปตั้งแต่เยาว์วัย ราวกับว่ามีโชคชะตาบางอย่างที่ต้องแบกรับไว้ ท่านมีพรสวรรค์สูงส่งเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปในมรรคกระบี่ ท่านมักจะสัมผัสได้ถึงพลังลึกลับที่มองไม่เห็นและยากเกินหยั่งหกชนิดในฟ้าดิน…]
[จนถึงบัดนี้ ท่านปลุกมรดกวิชาจักรพรรดิเซียนขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ และได้รับวิชาไร้เทียมทาน [วัฏจักรหกวิถี] มา ทำให้ท่านก้าวสู่เส้นทางแห่งการฝึกบำเพ็ญแล้ว]
[โปรดเลือกเส้นทางการฝึกบำเพ็ญสายหลักของท่าน]
[1. สายกระบี่]
[2. สายอัสนี]
[3. สายพสุธา]
[4. สายอัคคี]
[5. สายวารี]
[6. สายพฤกษา]
[7. สายวายุ]
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 3 ระดับหลอมปราณขั้นเจ็ด ดวงชะตาเจ้าเสน่ห์สมควรตาย
สายการฝึกฝนหรือ
หานเจวี๋ยไม่ได้ลังเลมากนัก
เขาสังเกตุได้ว่าตนเองได้รับวิชาวัฏจักรหกวิถีมา คิดว่าต้องเกี่ยวข้องกับร่างวิญญาณหกสายแน่ คุณสมบัติรากวิญญาณขั้นสูงทั้งหกจะต้องพัฒนาร่วมกัน ไม่อาจเน้นแค่บางส่วนได้
ในขณะเดียวกัน เขาก็มีคุณสมบัติมรรคกระบี่ชั้นเยี่ยมอยู่ แน่นอนว่าต้องเลือกสายกระบี่!
หานเจวี๋ยคิดได้ดังนั้น ก็รีบกดเลือกสายกระบี่ทันที
เพียงชั่วพริบตา แหล่งความร้อนที่แปลกประหลาดสายหนึ่งเอ่อล้นในกายของเขา
เขาตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง
ราวกับมีความฝันอันยาวนาน แต่เขากลับจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในฝันบ้าง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง หานเจวี๋ยเหงื่อโซมกาย
ภาพฉายด้านหน้าเขากลายเป็นหน้าต่างค่าสถานะไปแล้ว
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 16/65]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ไม่ปรากฏ]
[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สืบทอดได้) ]
[วิชาเวท: ไม่ปรากฏ]
[พลังวิเศษ: ไม่ปรากฏ]
[อาวุธเวท: ไม่ปรากฏ]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบด้วยรากวิญญาณวายุ รากวิญญาณอัคคี รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพสุธา รากวิญญาณพฤกษา และรากวิญญาณอัสนีระดับสูงสุด เสริมดวงชะตาขึ้นอีกระดับ]
[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: รูปโฉมหล่อเหลา เจ้าเสน่ห์ระดับสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: คุณสมบัติมรรคกระบี่ระดับสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างระดับสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนชั้นเลิศและหินวิญญาณระดับสูงหนึ่งพันก้อน]
[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]
…
หานเจวี๋ยไม่รีบร้อนสืบทอดวิชาวัฏจักรหกวิถี แต่กดเข้าไปดูค่าความสัมพันธ์ด้านล่างสุด
ภาพฉายเปลี่ยนไป กลายเป็นภาพประจำตัว อีกทั้งเป็นภาพถ่ายของคนจริงๆ
ภาพของผู้เฒ่าเถี่ยเหมือนกับตัวจริงทุกประการ
[ผู้เฒ่าเถี่ย: ระดับหลอมปราณขั้นเจ็ด เกลียดชังท่านมาก หากท่านมีรากวิญญาณบำเพ็ญเซียน จะต้องถูกเล่นงานแน่ ระดับความเกลียดชังคือ 1 ดาว]
‘บ้าเอ๊ย ข้าอุตส่าห์ลำบากตรากตรำทำงานให้ ท่านยังเกลียดชังข้าอีกหรือนี่’
หานเจวี๋ยก่นด่าอย่างรุนแรงอยู่ในใจ
จากนั้นเขาก็สงบสติอารมณ์ลง
นี่มันสูตรโกงขนานแท้!
สามารถดูได้ว่าคนอื่นมีภาพจำอย่างไรกับตนเอง
แต่ทำไมถึงไม่มีผู้อื่นอีก
หรือไม่ได้นับมนุษย์ธรรมดาเข้าไปด้วย
จางเกอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อเขาหรือ
หานเจวี๋ยคิดไม่ออก และก็ไม่คิดให้มากความ เขาผลักประตูเปิดออก พบว่าเวลาจวนจะเที่ยงแล้ว แอบอู้งานไม่ได้อีก ไม่เช่นนั้นจะถูกจับได้
เขารีบวิ่งไปยังสวนสมุนไพร
“หานเจวี๋ย เจ้าแอบไปงีบหลับมาใช่หรือไม่”
ข้ารับใช้วัยกลางคนผู้หนึ่งหัวเราะพลางดุเขา หานเจวี๋ยเกาศีรษะอย่างกระดากอาย พาให้ข้ารับใช้คนอื่นหัวเราะไปตามๆ กัน
พวกเขาไม่ได้ถือสาและต่อว่าอันใด หานเจวี๋ยทำหน้าที่บกพร่องน้อยครั้งมาก นานๆ มีสักครั้งไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร
จู่ๆ ผู้บำเพ็ญหญิงที่นั่งอยู่ตรงทางเข้าสวนสมุนไพรก็ลืมตามองมาทางหานเจวี๋ย
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย
‘เด็กหนุ่มคนนี้…รูปงามยิ่งนัก!’
ประโยคหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหน้าหานเจวี๋ย
[สิงหงเสวียนเกิดความประทับใจต่อท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
นี่มันอะไรกัน
สิงหงเสวียนคือผู้ใด
หานเจวี๋ยงุนงง หันไปมองตามจิตใต้สำนึก
หรือว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญหญิงคนนั้น?
เป็นดังที่คาดไว้ สตรีผู้นั้นกำลังจ้องมองมาทางเขา
เมื่อสายตาสบประสานกัน สิงหงเสวียนยิ้มบางๆ ให้เขา
หานเจวี๋ยรีบหันหน้ากลับไป
‘ซวยแล้ว
เสน่ห์ดึงดูดระดับสูงสุดทำให้ถูกหมายตาจนได้
ข้าเป็นมนุษย์ธรรมดา ส่วนนางเป็นผู้บำเพ็ญเซียน จะรักกันไม่ได้
หรือว่านางจะจับข้าไปทำเป็นเตาหลอม[footnoteRef:1]? [1:  เตาหลอมหรือหลูติ่ง หมายถึงการฝึกบำเพ็ญคู่ระหว่างชายและหญิง โดยจะใช้ร่างกายเป็นดั่งเตาหลอม เสริมหยินและหยาง ประสานลมปราณให้เข้ากัน ]
ไม่ได้!
ต้องหาทางหลบเลี่ยง!’
…
ยามราตรี
หลังจากข้ารับใช้อีกห้าคนในเรือนหลับสนิทกันแล้ว หานเจวี๋ยเอนกายอยู่บนเตียงนอน เริ่มสืบทอดวิชาวัฏจักรหกวิถี
ความทรงจำมากมายมหาศาลพรั่งพรูเข้ามาในหัวของเขา
เวลาผ่านไปยาวนาน
เขาลืมตาขึ้นมา
‘นี่น่ะหรือวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียน ช่างซับซ้อนยิ่งนัก...’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ เขาแค่สืบทอดวิชายุทธ์ถึงขั้นแรก ก็สามารถฝึกฝนได้ถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าแล้ว
วิชาวัฏจักรหกวิถีจะมุ่งเน้นที่การยกระดับอย่างสมดุลของรากวิญญาณทั้งหก ในร่างกายจะต้องหล่อเลี้ยงพลังวิญญาณทั้งหกธาตุขึ้นมา ถึงแม้ขั้นตอนการฝึกฝนจะซับซ้อนกว่ารากวิญญาณเพียงหนึ่งสาย แต่คุณสมบัติของหานเจวี๋ยดีเยี่ยมยิ่ง สามารถทดแทนในส่วนนี้ได้
เมื่อพลังวิญญาณทั้งหกบรรลุถึงระดับหนึ่ง จึงจะสร้างฐานได้!
หานเจวี๋ยรู้สึกกระปรี้กระเปร่า ลุกขึ้นมานั่งอย่างเงียบเชียบ เขาให้ระบบใช้เตียงของเขาเป็นพื้นที่เปิดเขตอาคม ป้องกันไม่ให้ผู้บำเพ็ญด้านนอกทั้งสามคนจับสังเกตได้
ข้ารับใช้ห้าคนที่เหลือหลับสนิท กรนเสียงดังลั่น อย่างไรเสียพวกเขาก็ทำงานเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว
หานเจวี๋ยเริ่มกำหนดลมหายใจตามวิธีการฝึกจิตขั้นแรก
การกำหนดลมหายใจเป็นวิธีการหายใจประเภทหนึ่ง
ในระหว่างการกำหนดลมหายใจนั้น ต้องอดทนและสัมผัสพลังวิญญาณฟ้าดิน
ไม่ถึงสิบอึดใจ หานเจวี๋ยก็สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณสายวายุ พสุธา พฤกษา และวารีที่ลอยอยู่ในอากาศ
ในเวลานี้เขายังไม่สามารถสัมผัสพลังวิญญาณอัคคีและอัสนีได้
หานเจวี๋ยเริ่มดูดซับพลังวิญญาณทั้งสี่สายนี้
ทันใดนั้นก็มีตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
เขาไม่ได้ลืมตาแท้ๆ แต่กลับมองเห็นตัวอักษรได้อย่างชัดเจน ช่างอัศจรรย์โดยแท้
[ท่านได้เริ่มฝึกเป็นครั้งแรก เส้นทางการฝึกของท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[ข้อหนึ่ง อัจฉริยะผู้ถูกเลือกที่สูงส่ง จะได้รับอาวุธเวทระดับหลอมปราณหนึ่งชิ้น]
[ข้อสอง ฝึกบำเพ็ญอย่างเงียบเชียบ สามารถเปิดการทำงานของตบะและรากวิญญาณที่ซ่อนอยู่]
หานเจวี๋ยไม่มีความลังเลใดๆ กดเลือกข้อที่สองทันที
ความสามารถในข้อสอง เพียงมองก็รู้ว่าเป็นทักษะขั้นเทพ
เช่นนี้ต่อไปเขาก็ฝึกบำเพ็ญได้อย่างโล่งใจ ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกจับได้แล้ว!
[ท่านสามารถกดเปิดการทำงานที่ซ่อนอยู่ได้ตลอดเวลา]
หานเจวี๋ยยิ้มออกมา แน่วแน่แล้ว
ผู้เฒ่าเถี่ยยังไม่กลับมา เขาต้องรีบใช้โอกาสนี้ฝึกฝนให้แกร่งขึ้น
…
เพียงชั่วพริบตา
เวลาสองปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หานเจวี๋ยในวัยสิบแปดปีอยู่ระดับหลอมปราณขั้นเจ็ดแล้ว อีกทั้งรากวิญญาณวายุ พสุธา พฤกษา และวารีก็ถึงระดับหลอมปราณขั้นเจ็ดเช่นเดียวกัน
เมื่อดูจากค่าความสัมพันธ์ หานเจวี๋ยพบว่าตบะของสิงหงเสวียนก็อยู่ระดับหลอมปราณขั้นเจ็ดเช่นกัน
ตลอดเวลาสองปีมานี้ ผู้เฒ่าเถี่ยไม่ได้กลับมาเลย
สิ่งที่ควรค่าให้เอ่ยถึงคือ ระดับความประทับใจที่สิงหงเสวียนมีต่อเขาเพิ่มขึ้นเป็น 2 ดาวแล้ว
โดยที่ทั้งสองคนไม่เคยติดต่อพูดคุยกันเลย
ทว่าหานเจวี๋ยสัมผัสได้ถึงสายตาที่เพ่งมองมาของสิงหงเสวียน นั่นทำให้เขาไม่คุ้นชินเอาเสียเลย
รูปงามเกินไปก็เป็นภัยเหมือนกัน
‘เฮ้อ
ข้าเพียงต้องการฝึกบำเพ็ญเป็นเซียนเท่านั้น’
หานเจวี๋ยถอนหายใจอยู่ภายในใจ
รูปโฉมของสิงหงเสวียนงดงามทีเดียว แต่ยังไม่ถึงขั้นงามล่มเมือง หานเจวี๋ยไม่อยากสานความสัมพันธ์ใดๆ กับนาง
หากมีความรักเกิดขึ้น นั่นเท่ากับว่าเขามีจุดอ่อน
เขาจะอยู่ยืนยาวเป็นอมตะ จะตายระหว่างทางไม่ได้
รอจนเขาเป็นอมตะก่อน ค่อยคิดเรื่องความรักอีกที
ขอเพียงไม่มีศัตรู ถึงเวลานั้นอยากจะมีสตรีข้างกายกี่คนก็ได้ และก็ไม่ต้องกลัวศัตรูมารังควานด้วย!
หานเจวี๋ยทำงานไปพลางคิดอย่างเด็ดเดี่ยวไปพลาง มองสิงหงเสวียนเป็นดั่งภูตผีปีศาจ
ในเวลานี้เอง
จู่ๆ สิงหงเสวียนก็ลุกขึ้นมา
นางเยื้องย่างมาอย่างช้าๆ ดึงดูดบรรดาข้ารับใช้ให้ชำเลืองตามอง
นางมุ่งมาด้านหน้าของหานเจวี๋ย ยิ้มกล่าวขึ้นว่า “เจ้าตามข้ามาสักประเดี๋ยว”
หานเจวี๋ยงุนงง
ข้ารับใช้คนอื่นๆ มองไปทางเขาอย่างอิจฉาริษยา
ถ้าถูกเทพธิดาเช่นนี้หมายตาได้ ก็น่าจะมีข้อดีอยู่
หากว่าเป็นพวกเขาละก็ แม้ได้เพียงคบค้าสมาคมอยู่ฝ่ายเดียว ชีวิตนี้ก็พอใจยิ่งแล้ว
หานเจวี๋ยไม่กล้าปฏิเสธ ทำได้เพียงพยักหน้ารับ
ทั้งสองเดินออกจากสวนสมุนไพรไป
ผู้บำเพ็ญชายคนนั้นลืมตาขึ้นก่อนถามว่า “ศิษย์น้องสิง เจ้าคนนี้คือใคร”
เขาพินิจมองหานเจวี๋ย และอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เจ้าเด็กคนนี้รูปโฉมงดงามนัก!
บรรดาข้ารับใช้ในสวนสมุนไพร ตลอดทั้งชีวิตไม่เคยออกไปจากสวนนี้ ไม่มีสุนทรียภาพ อีกทั้งแนวความคิดยังเฉื่อยชา ทำให้ไม่ได้สังเกตหานเจวี๋ยเลย
สิงหงเสวียนสัมผัสได้ว่าเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามของหานเจวี๋ยนั้นไม่เหมือนกับคนอื่นๆ
ผู้บำเพ็ญชายคนนั้นเพิ่งพิจารณาหานเจวี๋ยอย่างละเอียดก็เพราะสิงหงเสวียนนี่เอง
รูปลักษณ์ของหานเจวี๋ยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจตามสัญชาตญาณ
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ศิษย์พี่ฝึกบำเพ็ญต่อเถิด ข้าอยากพูดคุยกับพี่ชายน้อยคนนี้เป็นการส่วนตัว” สิงหงเสวียนปิดปากอมยิ้มเอ่ย
หานเจวี๋ยยิ้มอักอ่วนให้ผู้บำเพ็ญชายคนนั้น ดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
ผู้บำเพ็ญชายขมวดคิ้วแน่น ทว่าไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก
หานเจวี๋ยก้าวตามสิงหงเสวียนตรงไปยังป่า
ในใจเขาจมอยู่กับความคิดที่ขัดแย้งกัน
‘ดวงชะตาเจ้าเสน่ห์สมควรตายของข้า!
แล้วนี่ข้าจะทำเช่นไรต่อไปดี
ต่อต้าน?
หรือว่า…คล้อยตาม?’
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 4 ผู้บำเพ็ญสายมารคุกคาม ได้วิชากระบี่เป็นรางวัล
หานเจวี๋ยและสิงหงเสวียนเข้ามาในป่าที่ไร้ผู้คน หานเจวี๋ยกระวนกระวายใจ กลัวว่าสิงหงเสวียนจะขออะไรอย่างนั้น
สิงหงเสวียนหันกลับมาทางเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย
หานเจวี๋ยไม่กล้าสบตาด้วย
สิงหงเสวียนหัวเราะพร้อมกับกล่าว “พี่ชายน้อย ไม่ต้องกังวลไป ข้าไม่ได้จะสร้างความลำบากให้เจ้า ข้าเพียงอยากถามสักหน่อย เจ้าจะยอมเป็นข้ารับใช้ในสวนสมุนไพรแห่งนี้ไปทั้งชีวิตเลยหรือ”
หานเจวี๋ยนิ่งเงียบ
‘จากนั้นก็จะให้ข้าก้มหัว ยอมตกเป็นของเล่นในกำมือเจ้าอย่างนั้นหรือ’
สิงหงเสวียนสาวเท้ามาหนึ่งก้าว กระซิบข้างหูหานเจวี๋ยว่า “ช่วยอะไรข้าอย่างหนึ่งสิ แล้วข้าจะช่วยเจ้าให้บำเพ็ญเซียน หลุดพ้นจากความเป็นมนุษย์”
“ให้ข้าช่วยอะไร”
สิงหงเสวียนอ้าปาก ไม่ได้ส่งเสียงอันใด ทว่าหานเจวี๋ยกลับได้ยินอย่างชัดเจน
‘ช่วยนำตำราโอสถของผู้เฒ่าเถี่ยมาให้ข้า แล้วข้าจะพาเจ้าออกจากสำนักหยกพิสุทธิ์ ไปที่ลัทธิมาร ต่อไปข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี ภายใต้อำนาจของข้า เจ้าจะไม่ได้รับความเดือดร้อนแม้แต่น้อย หากว่าคุณสมบัติของเจ้าไม่เลว ฝึกฝนสำเร็จ พวกเราก็ถึงขั้นเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันได้’
วิชาถ่ายทอดเสียง!
หานเจวี๋ยเบิกตากว้าง
นางผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นผู้บำเพ็ญสายมาร!
หานเจวี๋ยสับสนแล้ว
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเขารับปากก็เท่ากับว่าทรยศทั้งสำนักหยกพิสุทธิ์
แต่ถ้าเขาปฏิเสธละก็ สิงหงเสวียนต้องไม่ยอมให้เขาออกจากป่านี้ไปแน่
ผู้เฒ่าเถี่ยไม่อยู่ อีกทั้งที่นี่ยังเป็นแค่ฝ่ายนอกของสำนักหยกพิสุทธิ์ เขาร้องขอความช่วยเหลือไปก็ไม่มีผู้ใดรับรู้
สิงหงเสวียนก็ไม่ได้เร่งรัดเอาคำตอบ นางเดินวนรอบๆ หานเจวี๋ย เฝ้ารออย่างอดทน
หานเจวี๋ยกำลังประเมินโอกาสชนะหากว่าเขาต้องประมือกับสิงหงเสวียน
แม้จะอยู่ระดับหลอมปราณขั้นเจ็ดเหมือนกัน แต่เขาไม่มีทั้งวิชาเวทและอาวุธเวทใดๆ จะเอาชนะสิงหงเสวียนได้อย่างไรกัน
ปะทะตรงๆ ไม่ได้
หานเจวี๋ยจึงแสร้งทำเป็นหวาดกลัว บอกว่า “ข้าไม่ทราบว่าของสิ่งนั้นอยู่ที่ใด อีกอย่างยังมีจางเกออยู่…”
สิงหงเสวียนมีสีหน้าพึงพอใจ หานเจวี๋ยไม่ได้พูดว่าตำราโอสถออกมาตรงๆ นับว่าฉลาดนัก
“ไม่เป็นไร ยังพอมีเวลา ข้ารอได้” สิงหงเสวียนกล่าวพร้อมหัวเราะเบาๆ
นางหยิบโอสถออกมาเม็ดหนึ่ง “โอสถนี้จะช่วยให้เจ้าเปิดรากวิญญาณได้ เจ้าต้องกินมันเข้าไปเสียก่อน ถือว่าเป็นของขวัญเมื่อได้พบหน้า”
หานเจวี๋ยมองไปยังโอสถเม็ดนี้ ช่างคล้ายคลึงกับช็อกโกแลตนัก
แน่นอนว่ามันคือยาพิษ!
หานเจวี๋ยไม่อาจปฏิเสธได้ ทำได้เพียงกลืนมันลงไป
เขาใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มโอสถเอาไว้ ป้องกันไม่ให้มันละลาย
เมื่อกลืนลงไปแล้ว หานเจวี๋ยอ้าปากตั้งใจให้สิงหงเสวียนดู จากนั้นกล่าวอย่างดีใจ “ขอบคุณท่านเซียน! ข้าจะพยายามอย่างถึงที่สุด!”
‘เวรเอ๊ย!
รอข้าฝึกบำเพ็ญอีกหนึ่งปีก่อน แล้วข้าจะทำให้เจ้ารู้ถึงความร้ายกาจของข้า!’
หานเจวี๋ยไม่อาจเข้าร่วมลัทธิมารทั้งอย่างนี้เด็ดขาด
เขาต้องการจะเป็นอมตะ ไม่ได้ต้องการเสี่ยงชีวิต
สิงหงเสวียนปิดปากหัวเราะ ยื่นมือจับแก้มของหานเจวี๋ยพลางยิ้มกล่าว “พี่ชายน้อยช่างรู้ความเสียจริง เด็กดี ภายหลังข้าจะเลี้ยงเจ้าไว้เป็นสามี”
หานเจวี๋ยทำท่าทางตื่นเต้น
แต่ในใจรังเกียจเหลือเกิน
‘นางผู้หญิงเหม็นโฉ่ เจ้าคู่ควรกับข้าหรือ?’
หลังจากถูกสิงหงเสวียนเอาเปรียบสักครู่ ทั้งสองก็กลับไปยังสวนสมุนไพร
ผู้บำเพ็ญชายขมวดคิ้ว มองไปยังหานเจวี๋ยด้วยความสงสัยระแวง
สิงหงเสวียนยิ้มอย่างมีเลศนัย จากนั้นนั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญต่อ
หานเจวี๋ยเดินเข้าไปในสวนสมุนไพร จู่ๆ ตัวอักษรก็เริ่มปรากฏขึ้นด้านหน้าเขาทีละบรรทัด
[ท่านถูกผู้บำเพ็ญสายมารสิงหงเสวียนคุกคาม ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง ขโมยตำราโอสถ ได้รับความโปรดปรานจากสิงหงเสวียน ได้รับระดับความเกลียดชัง 5 ดาวจากสำนักหยกพิสุทธิ์]
[สอง ไม่เชื่อฟังเด็ดขาด ไม่ให้สิงหงเสวียนได้ตำราโอสถ และรอจนสิงหงเสวียนจากไป จะได้รับวิชากระบี่--ดรรชนีกระบี่เทพ]
อืม?
มีให้เลือกรางวัลด้วยหรือนี่
เอาสิ!
หานเจวี๋ยตาเป็นประกายทันที
ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ยิ่งขึ้นว่าจะไม่เชื่อฟังเด็ดขาด
…
ค่ำคืนมืดมิดมาถึง
หานเจวี๋ยกลับไปยังที่พัก ก่อนจะเปิดการทำงานของเขตอาคม
เขาคายโอสถที่กลืนลงท้องไปออกมาหนีบไว้ด้านในเข็มขัด
จากนั้นเขาเดินไปนั่งหน้าเตียงไม้ หยิบหมั่นโถวออกมากิน
เขาเลิกกินธัญพืชทั้งห้า[footnoteRef:1]แล้ว แต่เพราะต้องแสดงละครจึงต้องกินอาหารบ้าง [1:  ไม่กินธัญพืชทั้งห้า คือการงดกินข้าว ข้าวโพด ข้าวฟ่าง ข้าวสาลี และถั่ว เป็นวิธีการฝึกฝนอย่างหนึ่งทางเต๋า]
ครั้นเข้าสู่ช่วงกลางดึก
รอจนข้ารับใช้ทั้งห้านอนหลับสนิทแล้ว หานเจวี๋ยจึงจะฝึกบำเพ็ญต่อ
ดูจากคุณสมบัติของเขาแล้ว การอยู่เหนือสิงหงเสวียนไม่ใช่เรื่องยากอันใด
ผ่านไปอีกหลายวัน หานเจวี๋ยยังตั้งใจทำงานเช่นเคย
จางเกอฝึกบำเพ็ญอยู่ในหอของผู้เฒ่าเถี่ยตลอดเวลา ทำให้หานเจวี๋ยมีข้ออ้างที่จะไม่เข้าไปในหอนั้น
สิงหงเสวียนก็เหมือนจะไม่รีบร้อนเช่นกัน
ชั่วพริบตา เวลาก็ผ่านไปอีกครึ่งปี
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 18/85]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ระดับหลอมปราณขั้นแปด]
[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สืบทอดได้) ]
[วิชาเวท: ไม่ปรากฎ]
[พลังวิเศษ: ไม่ปรากฎ]
[อาวุธเวท: ไม่ปรากฎ]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบด้วยรากวิญญาณวายุ รากวิญญาณอัคคี รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพสุธา รากวิญญาณพฤกษา และรากวิญญาณอัสนีระดับสูงสุด เสริมดวงชะตาขึ้นอีกระดับ]
[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: รูปโฉมหล่อเหลา เจ้าเสน่ห์ระดับสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: คุณสมบัติมรรคกระบี่ระดับสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างระดับสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนระดับสูงและหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน (เบิกถอนได้) ]
[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]
…
หานเจวี๋ยทะลวงระดับหลอมปราณไปถึงขั้นแปดแล้ว รากวิญญาณทั้งสี่สายก็ไปถึงขั้นแปดด้วยเช่นกัน
สิ่งที่ควรค่าให้กล่าวถึงคือ อายุขัยของเขาเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบปี ทำให้เขาดีใจกับเรื่องที่เกินความคาดหมายนี้
ความรู้สึกที่พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วช่างวิเศษจริงๆ
ตรงกันข้ามตบะของสิงหงเสวียนกับผู้เฒ่าเถี่ยกลับไร้การเปลี่ยนแปลง
นี่เป็นข้อแตกต่างระหว่างผู้มีพรสวรรค์กับมนุษย์ธรรมดา
หานเจวี๋ยแอบภาคภูมิใจกับตัวเอง
เป็นไปดังที่คาดไว้ ต้องมานะอดทนอยู่กับความเดียวดายถึงจะแกร่งขึ้นได้
หากเขาเริ่มบำเพ็ญเซียนในขณะที่เป็นมนุษย์ละก็ ไม่แน่ว่าแม้แต่ขั้นสี่ของระดับหลอมปราณก็อาจไปไม่ถึง
ในค่ำคืนนี้
หานเจวี๋ยได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก เขารีบเอนกายนอนพร้อมกับปิดเขตอาคม
‘ข้าจะเตรียมล่อจางเกอออกมา จากนั้นเจ้าก็เข้าไปหาของเสีย’
เสียงของสิงหงเสวียนลอยเข้ามาในหูของหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยลืมตา ผุดลุกขึ้นมาทันที
ให้ตายเถอะ
ยังหลบไม่พ้นอีก
หานเจวี๋ยอดทนรอคอย
ระดับหลอมปราณขั้นแปดเช่นเขาฝึกการใช้พลังจิตได้แล้ว ประสาทสัมผัสก็ไวกว่าคนทั่วไป
เขาได้ยินเสียงโต๊ะเก้าถูกชนดังแว่วมาจากหอซึ่งอยู่ไกลออกไป
‘เจ้าออกมาได้แล้ว’
เสียงของสิงหงเสวียนลอยมา จากนั้นหานเจวี๋ยก็สัมผัสได้ว่าสิงหงเสวียนกับจางเกอโฉบออกไปจากบนชายคา
หานเจวี๋ยยันกายขึ้นช้าๆ ตั้งท่าจะไปทำอะไรตามนั้น
หลังจากออกมาด้านนอกเรือนด้วยความระมัดระวังแล้ว เขาชำเลืองมองไปทางประตูสวนสมุนไพร และเห็นผู้บำเพ็ญชายล้มอยู่ใต้ต้นไม้โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
‘เป็นคนนอกที่อ่อนแอนัก’
หานเจวี๋ยแอบเหยียดหยามในใจ
เขามุ่งหน้าไปยังหอ
หอของผู้เฒ่าเถี่ยมีทั้งหมดสองชั้น ลักษณะเหมือนคฤหาสน์ โอ่อ่าหรูหรา มีเครื่องกระเบื้องเคลือบและภาพวาดทิวทัศน์เต็มไปหมด หานเจวี๋ยเข้าไปด้านในแล้วก็เริ่มเดินวนรอบๆ โดยไร้จุดหมาย
เขาไม่ได้ตั้งใจหาเลย
ถึงจะมีของล้ำค่าอยู่จริง เขาก็ไม่มีที่เก็บอยู่ดี
หลังนั่งอยู่ครึ่งชั่วโมง หานเจวี๋ยถึงจะยันกายลุกขึ้นเริ่มรื้อค้นต่อ อย่างน้อยก็ทำทีว่ากำลังทำเช่นนั้น
เวลาผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง
สิงหงเสวียนกลับมาแล้ว
นางเข้ามาในหออย่างรีบร้อน เมื่อเจอหานเจวี๋ยจึงเอ่ยถาม “หาพบหรือยัง”
หานเจวี๋ยที่ยืนอยู่ข้างแจกันดอกไม้หันกลับมาตอบ “ยังไม่พบเลย ข้าหาไปรอบหนึ่งแล้วก็ยังไม่พบ”
ทันใดนั้นเขาสังเกตเห็นว่าบนร่างของสิงหงเสวียนเต็มไปด้วยรอยเลือด
หรือว่าจางเกอจะถูกนางกำจัดทิ้งแล้ว?
หานเจวี๋ยก้าวถอยหลังตามจิตใต้สำนึก ผลคือไม่ระวังชนแจกันบนโต๊ะตัวเล็กจนล้มลงมา
เพล้ง…
แจกันตกลงมาแตกละเอียดบนพื้น
หานเจวี๋ยมองเห็นเคล็ดตำราเล่มหนึ่งปรากฏอยู่กลางเศษแจกัน ด้านบนมีตัวอักษรตัวใหญ่สลักไว้
‘ตำราโอสถ’
เงียบสงัด!
ทั้งห้องพลันตกอยู่ในความเงียบ ได้ยินแม้แต่เสียงเข็มหล่นกระทบพื้น
หานเจวี๋ยอึ้งอยู่กับที่ กระอักกระอ่วนเป็นที่สุด
นี่มัน…
มารดามันเถอะ!
ผู้เฒ่าเถี่ยซ่อนของไว้อย่างนี้เองน่ะหรือ
สิงหงเสวียนละสายตาจากตำราโอสถ มองมายังหานเจวี๋ยด้วยสายตาอึมครึม
หานเจวี๋ยพลันกล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ “ที่แท้ก็ซ่อนไว้ในแจกันนี่เอง ผู้เฒ่าคนนี้ซ่อนของเก่งเสียจริง!”
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 5 ดรรชนีกระบี่เทพ เตรียมพร้อมสร้างฐาน
หานเจวี๋ยตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง
เขาพยายามแสดงความประหลาดใจสุดกำลัง เตรียมพร้อมไว้เสมอหากสิงหงเสวียนลงมือ
จู่ๆ สิงหงเสวียนก็ก้าวเดินมา จับมือของเขาไว้แน่น ก่อนยิ้มกล่าวอย่างตื่นเต้นดีใจ “สมกับที่เป็นเจ้า เจ้าเป็นตัวนำโชคของข้าจริงๆ!”
“แค่ท่านมีความสุขก็พอแล้ว”
[ความประทับใจที่สิงหงเสวียนมีต่อท่านเพิ่มขึ้น สามารถผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียร ระดับความประทับใจคือ 3 ดาว]
หานเจวี๋ยเห็นตัวอักษรประโยคดังกล่าว ก็ยิ้มขมขื่นออกมา
แต่สิงหงเสวียนมองไม่ออก นางเดินอ้อมหานเจวี๋ยไปหยิบตำราโอสถมาเริ่มพลิกเปิดอ่าน
ดูเหมือนว่านางกำลังหาอะไรบางอย่าง
หานเจวี๋ยคอยด้วยความกระวนกระวายใจ
ลงมือดีหรือไม่?
หากให้สิงหงเสวียนนำตำราโอสถออกไป เขาก็จะไม่ได้วิชากระบี่มา
ดูเหมือนสิงหงเสวียนจะได้รับบาดเจ็บ กลิ่นอายพลังไม่สงบอย่างยิ่ง
หรือว่าจะลอบทำร้ายนาง?
ทำให้นางทนไม่ไหวแล้วถอยไป
ในขณะที่หานเจวี๋ยลังเลอยู่นั้น พลันมีลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งม้วนเข้ามาจากทางประตูใหญ่
หานเจวี๋ยไม่ทันได้ตั้งตัว ถูกชนกระเด็นออกไปกระแทกเข้ากับผนัง จากนั้นร่วงลงไปบนพื้น
ไม่เจ็บปวดเท่าใดนัก
แค่ตกใจเพียงเล็กน้อย
หานเจวี๋ยเพ่งมอง นั่นท่านผู้เฒ่าเถี่ย!
เขาเอียงคอ เท้าขวาสั่นกระตุก แสร้งเป็นลมล้มลงไป
“วางตำราโอสถของข้าลงเดี๋ยวนี้!”
ผู้เฒ่าเถี่ยออกคำสั่งเสียงเข้ม น้ำเสียงเย็นเฉียบ
สิงหงเสวียนยิ้มเย็น “ที่แท้ท่านก็กลับมาแล้ว!”
ผู้เฒ่าเถี่ยกล่าวตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้ากลับมานานแล้ว เพียงแต่รอเจ้าเผยตัวออกมา ครั้งก่อนข้ากลับมาก็พบพวกเจ้าทั้งสอง ศิษย์คนอื่นมากมายไม่มีผู้ใดทำหน้าที่ให้ข้า มีเพียงเจ้าสองคนที่ตกลงรับ ต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลเป็นแน่”
เมื่อพูดจบ ผู้เฒ่าเถี่ยซัดฝ่ามือไปทางสิงหงเสวียนทันที
กลางฝ่ามือของเขามียันต์แปะอยู่หนึ่งแผ่น
สิงหงเสวียนกระโดดหลบตามจิตใต้สำนึก ฝ่ายผู้เฒ่าเถี่ยปล่อยสายฟ้าออกจากกลางฝ่ามือ แปรเปลี่ยนเป็นตาข่ายสายฟ้าพันรัดสิงหงเสวียนเอาไว้
จากนั้นผู้เฒ่าเถี่ยยกขาเตะจนร่างสิงหงเสวียนลอยกระเด็นออกไป
แทบจะพริบตาเดียว ผู้เฒ่าเถี่ยก็ชิงตำราโอสถกลับคืนมาได้แล้ว
ร่างของสิงหงเสวียนกระแทกลงกับพื้น นางสั่นกระตุกไปทั้งตัว
ผู้เฒ่าเถี่ยถือโอกาสโจมตีต่อ สิงหงเสวียนจึงลนลานวิ่งหนี
ทั้งสองพุ่งออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
หานเจวี๋ยที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นเกิดความลังเลว่าจะลุกขึ้นมาดีหรือไม่
ไม่ได้!
ถึงจะลุกขึ้นมา ก็ไม่อาจลบล้างความผิดได้อยู่ดี
หานเจวี๋ยก็คิดจะหลบหนีเช่นกัน
แต่สถานการณ์อันตรายเกินไป แม้แต่จะหลบหนีเขาก็ยังไม่รู้ว่าควรไปทางไหนด้วยซ้ำ
เขารอคอยด้วยความอดทน
ผ่านไปหนึ่งชั่วยามเต็ม หานเจวี๋ยทนไม่ไหวต้องเกาก้นตัวเอง
จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่ใกล้เข้ามาทางหอ
ผู้เฒ่าเถี่ย!
หานเจวี๋ยไม่กล้าขยับตัว
ผู้เฒ่าเถี่ยก้าวเข้ามาในหอ
เมื่อเขาเห็นหานเจวี๋ยก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
หานเจวี๋ยไอขึ้นมาทันใด
ผู้เฒ่าเถี่ยก้าวไปนั่งบนเก้าอี้ด้านข้าง พลางจ้องมองหานเจวี๋ยอย่างเงียบๆ
หานเจวี๋ยเผยทักษะการแสดงที่โดดเด่นและสมจริงที่สุดจากชาติก่อนและชาตินี้ออกมา
เขากุมศีรษะลุกขึ้น
จากนั้นมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง ครั้นเห็นผู้เฒ่าเถี่ยก็พลันทำท่าประหลาดใจ
“ผู้เฒ่าเถี่ย! ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
หานเจวี๋ยหอคอลง มองไปรอบด้านด้วยความตื่นตระหนก
เขาเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “มารหญิงคนนั้นไปที่ใดแล้ว”
ผู้เฒ่าเถี่ยมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หานเจวี๋ยกุลีกุจอลุกขึ้นยืน ก้มหน้าลงแล้วหันไปหาผู้เฒ่าเถี่ย ท่าทางวิตกกระวนกระวาย
หานเจวี๋ยกำลังเดิมพัน!
เดิมพันว่าอีกฝ่ายไม่รู้เรื่องที่สิงหงเสวียนกับเขาพูดคุยกันแน่นอน
เพราะหากถูกจับได้ละก็ หานเจวี๋ยมีแต่ต้องสู้สุดชีวิตเท่านั้น
“นางบอกกับเจ้าว่าอย่างไร” ผู้เฒ่าเถี่ยถาม
หานเจวี๋ยไม่กล้าปิดบัง ตอบไปด้วยความสัตย์จริง
“หึ นางอยากเลี้ยงเจ้าไว้เป็นสามีอย่างนั้นหรือ ช่างน่าขันเสียจริง”
ผู้เฒ่าเถี่ยทั้งฉุนทั้งขำ รู้สึกว่าเจ้าเด็กคนนี้กำลังเพ้อฝันอยู่
เขาพินิจพิจารณาหานเจวี๋ย
เอ๋
จะว่าไปแล้ว
เจ้าเด็กคนนี้ดูดีขึ้นจริงๆ แค่ดูจากใบหน้าและแววตาของเขา ก็ไม่ด้อยไปกว่าศิษย์สายในเหล่านั้นเลย
เปลี่ยนไปมากนัก!
หรือว่า…
ผู้เฒ่าเถี่ยยื่นมือออกมาจับข้อมือขวาของหานเจวี๋ย ครุ่นคิดไตร่ตรองดู
หานเจวี๋ยตึงเครียดยิ่ง เตรียมพร้อมจะตอบโต้ทุกเวลา
‘เจ้าเด็กคนนี้ไร้รากวิญญาณ อีกทั้งยังไร้ตบะ หรือว่าข้าจะคิดมากเกินไป?’
ผู้เฒ่าเถี่ยคิดในใจ ยามเห็นหานเจวี๋ยที่ประหม่าอย่างเห็นได้ชัด เขาอดนึกถึงบิดามารดาของหานเจวี๋ยไม่ได้ และรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที
ผู้เฒ่าเถี่ยกล่าวขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ไสหัวกลับไปนอนเสีย!”
หานเจวี๋ยถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะรีบร้อนคำนับลา
เขารีบออกมาจากหออย่างรวดเร็ว
ทางฝั่งผู้เฒ่าเถี่ยก็เริ่มเก็บกวาดภายใน
…
เมื่อกลับมาถึงในเรือนพัก หานเจวี๋ยขึ้นไปบนเตียงอย่างช้าๆ
[เนื่องจากท่านไม่ได้ช่วยสิงหงเสวียนขโมยตำราโอสถ ท่านได้รับวิชากระบี่ดรรชนีกระบี่เทพเป็นผลสำเร็จ]
หานเจวี๋ยดีอกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ในที่สุดก็มีตัวช่วยรักษาชีวิตแล้ว!
เขารีบกดรับวิชาทันที
ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาในหัวของเขา
วิชาดรรชนีกระบี่เทพไม่นับว่าเป็นวิชายุทธ์ แต่เป็นวิชาเวท จะใช้นิ้วแทนกระบี่ และเปลี่ยนพลังวิญญาณเป็นปราณกระบี่
หานเจวี๋ยมีความสามารถในการเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด แค่คืนนี้ก็ฝึกวิชาเวทวิชานี้บรรลุแล้ว
ทว่าเขาไม่ได้เผยมันออกมา ยังคงทำตัวสงบเสงี่ยมเช่นเดิม
วันต่อมา
หลังจากหานเจวี๋ยตื่นนอน ก็ได้ยินข้ารับใช้คนอื่นๆ คุยกันว่าจางเกอตายแล้ว
เท่าที่รู้มาคือตายอย่างน่าเวทนายิ่ง เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด
ผู้บำเพ็ญชายที่อารักขาอยู่หน้าประตูสวนสมุนไพรก็หนีไปตั้งแต่รุ่งสาง เมื่อคืนเหมือนจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น
หานเจวี๋ยอดไม่ได้ที่จะไว้อาลัยให้กับจางเกอ
[ความประทับใจที่สิงหงเสวียนมีต่อท่านเพิ่มขึ้น สามารถผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียร ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 3.5 ดาว]
หานเจวี๋ยตะลึงงัน
เหตุใดระดับความประทับใจถึงได้เพิ่มขึ้นอีก
แปลกประหลาดเสียจริง!
แต่ภายในเวลาสั้นๆ นี้ สิงหงเสวียนไม่กล้าปรากฏตัวออกมาอีกแน่ หานเจวี๋ยสามารถฝึกบำเพ็ญได้อย่างสงบสุข
…
หลังจากนั้นครึ่งเดือน
ผู้เฒ่าเถี่ยก็ออกจากสวนสมุนไพรไปอีกครั้ง
ในระยะเวลาสิบปีมานี้ อัตราความถี่ที่เขาเดินทางออกนอกสำนักเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
หานเจวี๋ยได้ยินผู้เฒ่าหวางบอกว่า ผู้เฒ่าเถี่ยเหมือนจะใกล้สิ้นอายุขัยแล้ว ตอนนี้กำลังออกตามหาสมุนไพรช่วยเพิ่มอายุขัย
ไม่ใช่ทุกคนที่จะทะลวงขั้นไม่หยุดอย่างง่ายๆ เหมือนกับหานเจวี๋ย
ระดับตบะของผู้เฒ่าเถี่ยติดอยู่ที่หลอมปราณขั้นเจ็ด ไม่อาจพัฒนาได้อีก
นี่ก็คือความแตกต่างของคุณสมบัติแต่ละคน
ผู้เฒ่าเถี่ยเป็นตัวอย่างของมนุษย์ที่บำเพ็ญเซียน อยากจะพลิกลิขิตฟ้าเปลี่ยนชะตา
หานเจวี๋ยภาวนาในใจ ปรารถนาให้ผู้เฒ่าคนนี้ตายระหว่างทาง
เหตุที่เขาอำมหิตเช่นนี้ เป็นเพราะว่าเขาเห็นระดับความเกลียดชัง 1 ดาวที่ผู้เฒ่าเถี่ยมีต่อเขา
นับว่าเป็นศัตรูกัน!
…
ในชั่วพริบตา
สองปีก็ผ่านไป
หานเจวี๋ยในวัยยี่สิบปีฝึกบำเพ็ญรากวิญญาณทั้งสี่สายไปจนถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าแล้ว
ขอแค่ต้องฝึกรากวิญญาณอัสนีและอัคคีให้ถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าเช่นกัน เขาก็เตรียมพร้อมจะทะลวงขั้นไประดับสร้างฐานได้
ทว่าเขาสัมผัสรากวิญญาณอัสนีและอัคคีในรอบๆ สวนสมุนไพรไม่พบเลย
หานเจวี๋ยรู้ได้ทันทีว่าตนเองควรจากไปแล้ว
ในคืนนั้น หานเจวี๋ยออกเดินทางอย่างเงียบเชียบ
หานเจวี๋ยยังมีหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อนที่ยังไม่ได้กดรับมา สิ่งนี้จะเป็นความมั่นใจให้เขาเดินทางไปในแดนบำเพ็ญพรตได้
ระหว่างทาง หานเจวี๋ยก้าวเดินพลางใช้จิตสำรวจบริเวณรอบๆ
เขาเตรียมตัวตรงไปฝากตัวที่สำนักหยกพิสุทธิ์ ขอเป็นศิษย์ของสำนักนี้
สำนักหยกพิสุทธิ์น่าจะไม่ปฏิเสธผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณขั้นเก้าเช่นเขา
ตอนเช้าตรู่
ในที่สุดหานเจวี๋ยก็หาประตูทางเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์พบ
สำนักหยกพิสุทธิ์ตั้งอยู่ในหุบเขาท่ามกลางทิวเขา มีเมฆหมอกปกคลุม ตรงประตูทางเข้ามีรูปปั้นหินขนาดใหญ่ยักษ์ลักษณะคล้ายกิเลนตั้งอยู่สองฝั่ง
“หยุดก่อน! โปรดแสดงป้ายสำนักด้วย”
ศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์คนหนึ่งกล่าวพร้อมยกกระบี่ในมือขึ้นมา
ศิษย์ที่อารักขาประตูทางเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์มีทั้งหมดสี่คน ตบะอยู่ระดับหลอมปราณขั้นห้าทั้งหมด
หานเจวี๋ยเก็บซ่อนพลังเอาไว้ ประสานมือคารวะพลางเอ่ย “ข้าน้อยหานเจวี๋ย เป็นผู้บำเพ็ญอิสระ ระดับหลอมปราณขั้นเก้า ต้องการฝากตัวเข้าเป็นศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์ ไม่ทราบว่าพอจะมีหนทางหรือไม่”
ระดับหลอมปราณขั้นเก้า!
ลูกศิษย์ทั้งสี่เปลี่ยนท่าทีในทันที
ศิษย์ที่ยกกระบี่ขึ้นกล่าวกับศิษย์คนด้านข้าง ก่อนที่ศิษย์ผู้นั้นจะรีบเร่งออกไป
“ท่านรอก่อน ข้าส่งคนไปแจ้งผู้ดูแลสำนักฝ่ายนอกแล้ว” ศิษย์ที่ถือกระบี่บอก
หานเจวี๋ยกล่าวขอบคุณ
นอกจากผู้เฒ่าเถี่ยแล้ว ไม่มีผู้บำเพ็ญคนอื่นในสำนักหยกพิสุทธิ์รู้ชื่อของเขา ผู้เฒ่าเถี่ยยังไม่กลับมา อาจจะตายอยู่ด้านนอกไปแล้วก็เป็นได้ ดังนั้นหานเจวี๋ยจึงไม่กลัวที่จะเปิดเผยตัวตน
อย่างไรเขาก็ไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสียให้สำนักหยกพิสุทธิ์ ไม่จำเป็นต้องรู้สึกละอายใจ
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 6 เข้าร่วมสำนักหยกพิสุทธิ์ ฝึกฝนรากวิญญาณอัคคี
หานเจวี๋ยรออยู่ไม่นาน ก็มีผู้ดูแลสายนอกเร่งฝีเท้าเข้ามาหา
ตบะของคนผู้นี้อยู่ที่ระดับหลอมปราณขั้นเก้าเช่นกัน
“ข้าน้อยหยางหลัว เป็นผู้ดูแลสายนอกของสำนักหยกพิสุทธิ์ สหายหานให้ข้าตรวจสอบสักครู่ได้หรือไม่ หลายปีมานี้มีผู้บำเพ็ญสายมารแอบเข้ามาในสำนักหยกพิสุทธิ์ของเรา” ผู้ดูแลสายนอกประสานมือกล่าว ท่าทางเกรงใจมาก
บนตัวหานเจวี๋ยไม่มีอะไรเลย และก็ไม่กลัวโดนตรวจสอบด้วย
เขายกมือทั้งสองขึ้นมา
หยางหลัวเริ่มค้นตัว
หลังจากค้นเสร็จก็ถามด้วยความสงสัย “เหตุใดสหายหานถึงไม่มีแม้แต่แหวนเก็บสมบัติหรือถุงเก็บสมบัติเลย”
หานเจวี๋ยตอบอย่างจนใจ “ระหว่างทางที่มาถูกผู้บำเพ็ญสายมารระดับสร้างฐานโจมตี เพื่อรักษาชีวิตไว้ ท่านคงเข้าใจนะ”
หยางหลัวนิ่งเงียบ มองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ
“ท่านแสดงพลังวิญญาณสักหน่อยได้หรือไม่” หยางหลัวถามต่อ
หานเจวี๋ยเข้าใจดี คงอยากจะดูว่าเขาเป็นผู้บำเพ็ญสายมารหรือไม่
เขายกมือขวาทันที ใช้ดรรชนีแทนกระบี่ฟันไปยังหน้าผาที่อยู่ด้านข้าง
ฟิ้ว!
ปราณกระบี่สายหนึ่งพุ่งออกจากนิ้วชี้ของเขา แทงทะลุหน้าผาไป
หยางหลัวตาเป็นประกายทันที
นี่คือวิชาเวทอันใดกัน
เขาไม่กล้าถามอะไรมาก แต่รับรู้ได้ว่าหานเจวี๋ยไม่ใช่ผู้บำเพ็ญสายมาร
“ไม่มีปัญหาแล้ว ตามข้ามาเถอะ ข้าจะพาท่านไปบันทึกสถานะที่สำนักฝ่ายนอก ตั้งแต่วันนี้ไปท่านก็เป็นศิษย์สายนอกของสำนักหยกพิสุทธิ์แล้ว” หยางหลัวพูดด้วยรอยยิ้ม
จากนั้น เขาเดินนำหานเจวี๋ยเข้าไปในหุบเขา
ระหว่างที่เดินอยู่ หานเจวี๋ยก็ถามไปด้วย “สำนักฝ่ายนอกมีศิษย์เท่าใด ถ้าจะเข้าเป็นศิษย์สายในต้องมีเงื่อนไขใดบ้าง”
“สำนักฝ่ายนอกมีศิษย์สองพันกว่าคน มีแค่ระดับสร้างฐานเท่านั้นถึงเข้าไปเป็นศิษย์สายในได้ แต่ว่าระดับสร้างฐานยากนัก ทุกๆ สามปีทางสำนักจะจัดการประลองเล็กๆ ขึ้นมา สามอันดับแรกล้วนมีโอสถสร้างฐาน โอสถสร้างฐานนี้ช่วยให้ระดับหลอมปราณขั้นเก้าทะลวงเข้าสู่ระดับสร้างฐานได้”
“ศิษย์สายในมีเยอะหรือไม่”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้แน่ชัด สำนักหยกพิสุทธิ์ฝ่ายในตั้งอยู่ในพื้นที่เล็กๆ อีกแห่งหนึ่ง แม้แต่ศิษย์สายนอกอย่างพวกเราก็ไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ภายในได้ชัดเจน”
“ดูท่าสำนักหยกพิสุทธิ์คงจะเก่งกาจมาก”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น สำนักหยกพิสุทธิ์เป็นถึงสำนักสายธรรมที่มีชื่อเสียงในแดนบำเพ็ญเซียนต้าเยี่ยนเลยทีเดียว”
“แล้วสำนักหยกพิสุทธิ์มีสถานที่สำหรับฝึกฝนพลังวิญญาณอัสนีกับพลังวิญญาณอัคคีหรือไม่”
“สำนักฝ่ายนอกไม่มี ฝ่ายในอาจจะมี หากท่านมีรากวิญญาณอัสนี สามารถยื่นคำขอกับหอผู้อาวุโสได้ ไม่แน่อาจถูกยกเว้นให้เข้าฝากตัวเป็นศิษย์สายใน รากวิญญาณหายากเช่นนี้ โดยทั่วไปจะได้รับการบ่มเพาะจากสำนักเป็นพิเศษ”
หยางหลัวแอบประหลาดใจ หรือว่าคนผู้นี้จะมีรากวิญญาณอัสนี?
หานเจวี๋ยถามด้วยตาเป็นประกาย “แค่มีรากวิญญาณอัสนีก็เข้าได้แล้วหรือ”
หยางหลัวพยักหน้า
“ศิษย์พี่หยาง ท่านช่วยแนะนำข้าได้หรือไม่ หากข้าเข้าเป็นศิษย์สายในได้ จะไม่ลืมพระคุณอย่างแน่นอน” หานเจวี๋ยพูดเบาๆ
เขายกมือขวาขึ้นมา สายฟ้าแลบออกจากฝ่ามือของเขา
รูม่านตาของหยางหลัวหดเล็กลง
[หยางหลัวผู้ดูแลสายนอกของสำนักหยกพิสุทธิ์เกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
หยางหลัวยิ้มกล่าว “ในเมื่อท่านกับข้าต่างก็เรียกพี่เรียกน้องกันแล้ว เรื่องนี้ย่อมต้องช่วยท่านแน่นอน ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปพูดกับหอผู้อาวุโสให้เป็นกรณีพิเศษ”
“ขอบคุณศิษย์พี่หยางมาก ข้าน้อยซาบซึ้งยิ่งนัก!”
“พูดได้ดี พูดได้ดี!”
หยางหลัวค้างอยู่ระดับหลอมปราณขั้นเก้ามายี่สิบปีแล้ว เป็นการยากสำหรับเขาที่จะทะลวงระดับได้อีก สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือการสร้างสายสัมพันธ์
ภายใต้การนำทางของหยางหลัว หานเจวี๋ยมองเห็นศิษย์สายนอกจำนวนไม่น้อยนั่งฝึกฝนอยู่ตลอดทาง
สำนักฝ่ายนอกไม่ได้จัดสรรพื้นที่หรือถ้ำสำหรับบำเพ็ญให้กับบรรดาศิษย์โดยเฉพาะ ทุกคนต่างก็หาพื้นที่รวบรวมปราณตามสะดวก และห้ามก่อเรื่องเป็นอันขาด
ไม่นานนัก หานเจวี๋ยก็มาถึงกลุ่มสิ่งก่อสร้างของสำนักฝ่ายนอก บ้านเรือนส่วนมากเหมือนกับหอของผู้เฒ่าเถี่ยมาก มีกลิ่นอายโบราณ บนท้องถนนมีศิษย์เดินไปมาไม่น้อย นอกจากผู้บำเพ็ญแล้วยังมีมนุษย์ธรรมดาด้วย
ที่แท้ ในสำนักบำเพ็ญเซียนก็มีข้ารับใช้ที่เป็นมนุษย์ธรรมดาไม่น้อย ไม่ใช่เพียงนักหลอมโอสถที่เป็นที่ต้องการ
มนุษย์ธรรมดาเองก็ยินดีที่จะถวายตัวรับใช้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิต และยังได้กินอิ่มด้วย
หอผู้อาวุโสตั้งอยู่ใจกลางหุบเขา มีทั้งหมดสี่ชั้น ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมประหลาด
หานเจวี๋ยเดินตามหยางหลัวเข้าไปด้านใน
หยางหลัวเดินไปหน้าโต๊ะรับรองแขกแล้วพูดว่า “มีผู้บำเพ็ญอิสระระดับหลอมปราณขั้นเก้าผู้หนึ่งต้องการเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์ของเรา”
ชั้นหนึ่งไม่นับว่าใหญ่ มีคนแค่ตรงหน้าโต๊ะรับรองแขกเท่านั้น เป็นชายชราผู้หนึ่ง
ชายชราชายตามองหานเจวี๋ยหนึ่งที
สายตานี้ทำให้หานเจวี๋ยตกใจอย่างบอกไม่ถูก
เขาเองก็มองระดับของฝ่ายตรงข้ามไม่ออก
หรือจะเป็นผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐาน?
“อืม”
ชายชราตอบรับ จากนั้นหมุนตัวไปหยิบป้ายที่อยู่บนตู้ไม้ด้านหลังมา
หยางหลัวกระซิบบอก “ผู้อาวุโสใหญ่อยู่หรือไม่ คนผู้นั้นมีรากวิญญาณอัสนี ต้องการเข้าร่วมสำนักฝ่ายใน”
รากวิญญาณอัสนี?
ชายชรามองหานเจวี๋ยอย่างประหลาดใจ
เขากวักมือเรียก
หานเจวี๋ยรีบเดินเข้าไป
ขณะเดียวกัน ในใจเขาก็ให้ระบบแสดงแค่รากวิญญาณอัสนี รากวิญญาณอัคคี และรากวิญญาณวายุเท่านั้น
คุณสมบัติสามรากวิญญาณ!
ชายชราเผยสีหน้าตกใจ พูดด้วยว่า “สามรากวิญญาณ!”
หยางหลัวกลับไม่ได้ตกใจด้วย แต่เผยสีหน้าอิจฉาออกมา
“บันทึกสถานะก่อน เป็นศิษย์สายนอกไปก่อนชั่วคราว รอผู้อาวุโสใหญ่กลับมาแล้ว ข้าจะแจ้งเรื่องนี้กับท่าน” ชายชราพูดพึมพำ
หานเจวี๋ยเริ่มบันทึกสถานะ
หลังจากเขารับป้ายสำนัก ถุงเก็บสมบัติ ชุดผู้บำเพ็ญของสำนักหยกพิสุทธิ์ หินวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งร้อยก้อน และโอสถรวมปราณหนึ่งขวดมาแล้วก็จากไป
หยางหลัวจัดหาที่พักให้เขาด้วยตนเอง เป็นบ้านไม้หลังหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากหยางหลัวไม่มาก
“เรียบร้อยแล้ว สหายหาน ท่านพักผ่อนไปพลางๆ ก่อนเถอะ หากมีข่าวคราวใดจะมีคนมาแจ้งท่านเอง ข้ายังมีเรื่องที่ต้องทำ” หยางหลัวพูดด้วยรอยยิ้ม
หานเจวี๋ยประสานมือคารวะ และมองส่งหยางหลัวเดินจากไป
ท่าทีของหยางหลัวทำให้เขารู้สึกว่าจริงใจมาก ไม่เหมือนกับที่เขียนไว้ในนิยาย
แม้ว่าหยางหลัวคิดจะดึงเขาไปเป็นพวก แต่ก็ไม่ได้พยายามประจบเอาใจ
ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญกันทั้งนั้น ย่อมไม่ปฏิบัติต่อท่านเหมือนสุนัขเพียงเพราะว่าท่านมีคุณสมบัติดีกว่า
หานเจวี๋ยปิดประตูบ้าน จากนั้นเริ่มฝึกฝน
ในที่สุดเขาก็สามารถฝึกฝนได้อย่างสบายใจเสียที!
เรื่องที่ทำให้เขาตกใจระคนดีใจปรากฏขึ้นอีกแล้ว
คาดไม่ถึงว่าที่นี่จะสัมผัสพลังวิญญาณอัคคีได้!
หานเจวี๋ยตัดสินใจฝึกฝนรากวิญญาณอัคคีให้ถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าก่อน
โดยทั่วไปแล้ว ผู้บำเพ็ญจะเลือกฝึกฝนวิชายุทธ์ได้แค่หนึ่งอย่าง ส่วนใหญ่จะเป็นวิชาธาตุเดียว มีน้อยมากที่จะฝึกฝนพลังธาตุทั้งหกสายอย่างหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยมีคุณสมบัติขั้นสุดยอด ย่อมไม่รู้สึกเหนื่อยแม้แต่น้อย
เขามีความสุขกับการที่ตนเองแข็งแกร่งขึ้น
พูดให้ถูกต้องก็คือความรู้สึกที่อายุขัยเพิ่มขึ้น
ความคิดแรกของหานเจวี๋ยในตอนที่มองเห็นจอแสดงคุณสมบัติก็คืออายุยืน
เขาไม่ต้องการชื่อเสียงลาภยศ!
เขาไม่ต้องการสาวงาม!
เขาต้องการแค่มีอายุยืนยาว จะต้องไม่ป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษาตั้งแต่อายุยังน้อยเหมือนชาติก่อน!
‘คุณสมบัติของข้าลิขิตไว้แล้วว่าข้าไม่ต้องไปเสี่ยงอันตรายแสวงหาโอกาส ข้าต้องการฝึกบำเพ็ญอย่างวางใจ ต้องไม่ก่อเรื่องวิวาทเด็ดขาด หากไม่จำเป็นก็จะไม่ยั่วยุสร้างศัตรู นอกเสียจากฝ่ายตรงข้ามจะเอาชีวิตข้าให้ได้’
หานเจวี๋ยคิดอย่างเงียบๆ
……
เพียงพริบตาเดียว
เวลาครึ่งปีก็ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
รากวิญญาณอัคคีของหานเจวี๋ยฝึกฝนจนถึงระดับหลอมปราณขั้นสี่แล้ว
ในที่สุดผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักฝ่ายนอกก็กลับมา หยางหลัวมาบอกเรื่องนี้กับหานเจวี๋ยด้วยตนเอง
หานเจวี๋ยเก็บข้าวของ นำถุงเก็บสมบัติมาผูกไว้กับเข็มขัด จากนั้นตามหยางหลัวไปยังหอผู้อาวุโส
“เดิมทีหอผู้อาวุโสลืมเรื่องนี้ไปแล้ว ข้าผ่านประตูบ้านท่านพอดี เห็นว่าท่านยังฝึกฝนอยู่เลยนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้ ท่านมุมานะเช่นนี้ ผู้อาวุโสใหญ่น่าจะชื่นชมเลย”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
เป็นเวลาครึ่งปีเต็มๆ ที่หานเจวี๋ยไม่ได้เปิดประตูบ้านเลย
หากไม่มีพลังวิญญาณสั่นกระเพื่อมอยู่ด้านใน คนอื่นคงคิดว่าเป็นบ้านว่างเปล่าหลังหนึ่ง
หานเจวี๋ยกล่าวยิ้มๆ ว่า “ขอบคุณพี่หยางมาก วันหน้าหากมีโอกาสได้รับโอสถสร้างฐานมาเยอะ ข้าจะเอามาให้ท่านสักเม็ดแน่”
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 7 เซียนซีเสวียน ระดับความประทับใจเพิ่มทวี
หอผู้อาวุโส
หานเจวี๋ยได้พบกับผู้อาวุโสใหญ่แล้ว
ผู้อาวุโสใหญ่มีรูปร่างอ้วนท้วน ดูคล้ายพระสังกัจจายน์มาก ใบหน้ายิ้มแย้ม ดวงตายิ้มจนกลายเป็นรอยแยกโค้งๆ สองเส้น
เขาสังเกตหานเจวี๋ยและพูดด้วยความพอใจ “บุคลิกลักษณะไม่เลว ไม่ด้อยไปกว่าศิษย์สายในเลย ทั้งยังจะไล่ทันศิษย์อัจฉริยะแล้ว”
ชุดคลุมของสำนักหยกพิสุทธิ์มีพื้นหลังสีขาวลายสีเขียว หานเจวี๋ยใส่เข้าไปแล้วมีเสน่ห์อย่างถึงที่สุด ดูไม่เหมือนมาจากฐานะข้ารับใช้แม้แต่น้อย
ระหว่างทางที่มาก็มีสตรีผู้บำเพ็ญหลายคนแอบมองเขา
“ศิษย์ไม่อาจเทียบกับศิษย์อัจฉริยะได้หรอกขอรับ” หานเจวี๋ยกล่าวอย่างถ่อมตน
ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะ พูดว่า “ไปกันเถอะ ไปสำนักฝ่ายในกับข้า หากอยากเข้าสำนักฝ่ายใน เจ้าจำเป็นต้องกราบอาจารย์ก่อน สำนักฝ่ายในมีสิบแปดยอดเขา มีผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาสิบแปดท่าน ถ้ามีคนสนใจเจ้า เจ้าก็จะได้เป็นศิษย์สายในเลย หากไม่มี ก็ได้แต่เข้าร่วมการประลองเล็กของสำนัก มุ่งมั่นสร้างฐานโดยเร็ว”
“ศิษย์เข้าใจแล้ว”
จากนั้นทั้งสองก็ไปจากหอผู้อาวุโส
ชายชราที่อยู่หน้าโต๊ะรับรองแขกทำเสียงจุปาก กล่าวด้วยความประหลาดใจ “พลังวิญญาณอัคคีของเจ้าเด็กนี่แข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย ดูท่าครึ่งปีมานี้คงฝึกฝนอย่างหนัก”
หยางหลัวยิ้มเอ่ยว่า “นั่นน่ะสิ เขาไม่เคยออกมาข้างนอกเลย คุณสมบัติดี ทั้งยังยอมหมั่นเพียรฝึกฝน ต่อไปอาจจะกลายเป็นศิษย์อัจฉริยะก็เป็นไปได้”
ชายชราส่ายหัวและอดหัวเราะไม่ได้ แต่ก็ไม่พูดอะไรมากอีก
เขาอยู่ที่นี่มาร้อยกว่าปี คนที่มีคุณสมบัติดีกว่าหานเจวี๋ยเขาเคยเจอมาหมดแล้ว เพียงแต่รู้สึกปลงอนิจจังเล็กน้อย ทว่าไม่ได้คิดอะไรมาก
……
ตลอดทางไร้ซึ่งวาจา
ภายใต้การนำของผู้อาวุโสใหญ่ หานเจวี๋ยมาถึงค่ายกลส่งตัวแห่งหนึ่งตรงมุมหุบเขา ที่นี่มีศิษย์เฝ้าอยู่หลายคน
ค่ายกลส่งตัวเหมือนแท่นบูชามาก เป็นแท่นหินทรงกลม ด้านบนมีลวดลายแปลกประหลาดสลักไว้ ทั้งสี่ด้านมีเสาหินตั้งอยู่ มีหลุมขนาดต่างๆ อยู่ด้านบนจำนวนมาก เอาไว้วางหินวิญญาณโดยเฉพาะ
หานเจวี๋ยเพิ่งใช้ค่ายกลส่งตัวเป็นครั้งแรก เขาตื่นเต้นมาก แต่ไม่แสดงสีหน้าออกมาเพราะกลัวขายหน้า
ศิษย์สายนอกเริ่มวางหินวิญญาณลงไป
“เจ้าอยากเข้าไปฝึกบำเพ็ญแบบใด ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาของแต่ละยอดเขามีอุปนิสัยต่างกัน รูปแบบจึงไม่เหมือนกัน บ้างชอบชิงดีชิงเด่นและเอาชนะ บ้างมุมานะฝึกฝนอย่างสงบ บ้างก็ออกไปทำภารกิจด้านนอกตลอดปี” ผู้อาวุโสใหญ่พลันถามขึ้นมา
หานเจวี๋ยตอบกลับไป “มุมานะฝึกฝนอย่างสงบ ข้าไม่ชอบความครึกครื้น และก็ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ”
ผู้อาวุโสใหญ่เผยรอยยิ้มประหลาด “ถ้าอย่างนั้นข้าจะพาเจ้าไปยอดเขาหยกวิเวกก่อน”
ขณะนี้ ค่ายกลส่งตัวเริ่มทำงานแล้ว แสงเจิดจ้าปรากฏออกมา สว่างจนหานเจวี๋ยต้องหลับตาลง
หานเจวี๋ยรู้สึกสูญเสียน้ำหนักอย่างรุนแรง หากเป็นมนุษย์ธรรมดาจะต้องอาเจียนอย่างแน่นอน
ผ่านไปประมาณสามวินาที
หานเจวี๋ยลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเขาคือยอดเขาที่สูงเสียดฟ้าแต่ละลูก ทะเลหมอกปกคลุมอยู่ด้านหน้า คล้ายกับว่าเขายืนอยู่บนเมฆ
ใต้เท้าของเขาเป็นค่ายกลส่งตัว ด้านหน้าเป็นบันไดหินที่นำไปสู่เมือง
เมืองแห่งนี้ตั้งอยู่บนเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่ง เทียบกับยอดเขาใหญ่ทั้งสิบแปดลูกที่อยู่รอบๆ แล้วนับว่าเป็นภูเขาเตี้ย แต่พอหานเจวี๋ยมองดูใต้ค่ายกลส่งตัว กลับดูราวกับหน้าผาสูงหมื่นจั้ง เพราะมีเมฆหมอกรายล้อมจึงมองไม่เห็นพื้น
เมืองบนภูเขาเตี้ยมีขนาดใหญ่มาก สามารถมองเห็นผู้บำเพ็ญจำนวนไม่น้อยขี่กระบี่เหินเวหาอยู่บนฟ้า กระทั่งมองเห็นสัตว์ปีกดุร้ายชนิดต่างๆ ด้วย
“นั่นคือสำนักหยกพิสุทธิ์ฝ่ายใน ทำภารกิจ รับค่าตอบแทน ทุกอย่างล้วนอยู่ที่นี่ ด้านในแลกเปลี่ยนค้าขายกันได้ด้วย”
ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยปากแนะนำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
หานเจวี๋ยรู้สึกตื่นตามาก เดิมทีคิดว่าสำนักหยกพิสุทธิ์เป็นสำนักเล็กๆ เหมือนในละครย้อนยุคจอมยุทธ์เทพเซียน ไม่คาดคิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้
เขายังคิดว่าตัวเองมาถึงแดนเซียนแล้วเสียอีก
เขาประเมินกำลังของสำนักหยกพิสุทธิ์ต่ำไปจริงๆ
ถึงอย่างไรเมื่อยี่สิบปีก่อนเขาก็อยู่ในสวนสมุนไพรมาโดยตลอด โลดแล่นอยู่ในบริเวณไม่ถึงสองลี้ จะบอกว่าเป็นนกในกรงก็ไม่ผิด
ครั้นผู้อาวุโสใหญ่โบกมือ หานเจวี๋ยรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างยกตัวขึ้น ทำให้เขาเกือบล้มคว่ำ
พอเขาก้มหน้ามองลงไป กลับมีน้ำเต้ายักษ์ปรากฏอยู่ใต้ฝ่าเท้า
“ยืนให้มั่นละ หากตกลงไปละก็ ต่อให้เจ้ามีตบะระดับหลอมปราณขั้นเก้าก็ต้องตายอยู่ดี”
ผู้อาวุโสใหญ่พูดพร้อมหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะดูห้าวหาญยิ่ง
หานเจวี๋ยรีบใช้พลังวิญญาณยึดใต้ฝ่าเท้า ให้ติดแน่นกับผิวน้ำเต้า
น้ำเต้ายักษ์พาพวกเขาบินไปยังยอดเขายักษ์ที่อยู่ห่างออกไปที่สุด
ยอดเขาอื่นล้วนมีเงาร่างของลูกศิษย์ขึ้นๆ ลงๆ มีเพียงยอดเขาลูกนี้ที่เงียบเหงาเป็นอย่างมาก
“ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาของยอดเขาหยกวิเวกคือเซียนซีเสวียน ตบะลึกล้ำเกินหยั่งถึง นางชอบปิดด่านฝึกบำเพ็ญ ชอบความเงียบสงบ ดังนั้นยอดเขาหยกวิเวกจึงไม่คึกคัก ประกอบกับนางไม่อนุญาตให้ศิษย์ใต้ความดูแลเกิดความสนิทสนม ผูกสัมพันธ์กันเป็นคู่บำเพ็ญเพียร ศิษย์จำนวนน้อยมากที่อยู่ที่นี่จึงล้วนเป็นผู้มุมานะฝึกฝน” ผู้อาวุโสใหญ่พูดด้วยรอยยิ้ม
หานเจวี๋ยเลิกคิ้วและพูดว่า “จริงหรือ เช่นนั้นก็เยี่ยมเลย!
เขากลัวอยู่ว่าผู้บำเพ็ญหญิงจะมากวนใจเขา!
อย่างไรเสียเขาก็ไม่เป็นสองรองใคร เปี่ยมด้วยเสน่ห์ขั้นสุดยอด
ผู้อาวุโสใหญ่ส่ายศีรษะหลุดหัวเราะ
[ผู้อาวุโสใหญ่สำนักฝ่ายนอกเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
ตัวอักษรบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าหานเจวี๋ย
เขารู้สึกประหลาดใจมาก
ไม่นาน ทั้งสองคนก็มาถึงกลุ่มตำหนักของยอดเขาหยกวิเวก และมุ่งตรงไปยังตำหนักหลักทันที
ผู้อาวุโสใหญ่ยืนอยู่หน้าประตู ริมฝีปากขยับเบาๆ คาดว่าคงใช้วิชาถ่ายทอดเสียงอยู่
เอี๊ยด!
ประตูใหญ่ถูกเปิดออก
ผู้อาวุโสใหญ่เดินนำหานเจวี๋ยเข้าไปด้านใน
ในตำหนักใหญ่มืดสลัว ครั้นพวกเขาเดินเข้าไป ตะเกียงน้ำมันทั้งสองฝั่งก็สว่างขึ้นมา
สายตาของหานเจวี๋ยตกลงบนเงาร่างสองร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่ตรงหน้า
ผู้บำเพ็ญหญิงสองคน
ผู้บำเพ็ญหญิงหนึ่งในนั้นสวมชุดสีฟ้า ท่าทีสุขุมสง่างาม รูปโฉมเรียกได้ว่างามล่มบ้านล่มเมือง คาดว่าน่าจะเป็นเซียนซีเสวียน
ผู้บำเพ็ญหญิงที่อยู่ด้านหลังคงเป็นศิษย์ของนาง บุคลิกท่าทางและรูปร่างหน้าตาด้อยกว่าไม่น้อย แต่ก็ยังพอจะนับได้ว่าเป็นหญิงงาม
เซียนซีเสวียนลืมตาขึ้นมา สายตาตกอยู่บนตัวหานเจวี๋ย
ผู้อาวุโสใหญ่เดินเข้าไปใกล้ ก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม “เด็กผู้นี้มีนามว่าหานเจวี๋ย เป็นผู้บำเพ็ญอิสระ มีคุณสมบัติสามรากวิญญาณ มีรากวิญญาณอัสนีที่พบเห็นได้ยาก ในระหว่างทางข้าสอบถามไปเล็กน้อยแล้ว เขาชอบสถานที่ฝึกฝนที่เงียบสงบ ไม่ต้องการเป็นจุดสนใจนัก”
หานเจวี๋ยโค้งตัวคารวะ
[ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 2 ดาว]
แค่นี้ก็ 2 ดาวแล้ว?
‘ตื้นเขินนัก’
หานเจวี๋ยแอบค่อนแคะกับตัวเอง ในใจรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ยอดเขาหยกวิเวกนี้ชื่อไม่ตรงกับความเป็นจริงเอาเสียเลย บรรดาศิษย์หญิงเหี้ยมโหดกันทั้งนั้น
เซียนซีเสวียนเอ่ยปากถาม “ถ้าเข้าร่วมยอดเขาของข้า ข้าจะไม่ช่วยเจ้าแสวงหาผลประโยชน์ ทั้งหมดต้องพึ่งพาตัวเอง ในเรื่องของการฝึกบำเพ็ญ ข้าไม่เมินเฉยที่จะสอนเจ้า แต่หากเจ้าหย่อนยาน ข้าก็จะขับไล่เจ้าออกจากยอดเขา”
หานเจวี๋ยรีบกล่าวรับรองทันที “ขอเพียงไม่มีคำสั่ง ศิษย์ก็สามารถปิดด่านฝึกฝนร้อยปีโดยไม่ออกมาเลย!”
“พูดจริงหรือ”
“ไม่มีเท็จอย่างแน่นอน!”
[เซียนซีเสวียนเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
[ความประทับใจที่ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มีต่อท่านลดลง ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
ตัวอักษรสองแถวลอยขึ้นตรงหน้าหานเจวี๋ย
เขาอดไม่ได้ที่จะดูแคลนฉางเยวี่ยเอ๋อร์ผู้นั้น
เจ้าหมกมุ่นในเรื่องรักถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ที่นี่คือแดนแห่งการบำเพ็ญเซียนนะ!
“เป็นวิชาเวทหรือไม่ ลองโจมตีมาที่ข้า ให้ข้าดูฝีมือของเจ้าหน่อย” เซียนซีเสวียนถามต่อ
หานเจวี๋ยพยักหน้า ตัดสินใจโจมตีด้วยพลังทั้งหมด
ยอดเขาหยกวิเวกนี้เหมาะสมกับเขามาก!
หากเปลี่ยนเป็นยอดเขาอื่น เขาต้องถูกผู้บำเพ็ญหญิงเช่นฉางเยวี่ยเอ๋อร์กวนใจตายแน่
หานเจวี๋ยไม่ใช่หลิ่วเซี่ยฮุ่ย[footnoteRef:1] เขาก็ชอบสตรีเช่นกัน แต่สตรีไม่มีทางสำคัญเท่ากับอายุขัย ตอนนี้เขาอยากฝึกบำเพ็ญเท่านั้น [1:  หลิ่วเซี่ยฮุ่ย เป็นคนรัฐหลู่ในสมัยชุนชิวจ้านกั๋ว ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้มีคุณธรรมสูงส่ง มีจิตใจมั่นคงแน่วแน่ แม้มีหญิงงามอยู่ในอ้อมกอดก็ไม่ล่วงเกิน ]
ผู้ลุ่มหลงในกามราคะย่อมนำพาชีวิตวายวอด!
รอจนตบะแก่กล้าแล้ว เขาจะสามารถเลี้ยงดูคู่บำเพ็ญเพียรเล่นๆ ได้สักสองสามคน แต่ก็ไม่อาจเกิดอารมณ์ชมชอบจริงๆ มีไว้เพียงเพื่อฝึกบำเพ็ญร่วมกันเท่านั้น
หานเจวี๋ยโคจรพลังวิญญาณในร่าง นิ้วมือขวาทั้งห้าหุบลง และเข้าเผชิญหน้าเซียนซีเสวียน
ปราณกระบี่พุ่งออกจากนิ้วทั้งห้า รวมตัวกันเป็นปราณกระบี่ขนาดเท่าฝ่ามือสายหนึ่ง จากนั้นก็พุ่งเข้าหาเซียนซีเสวียนราวกับสายฟ้า
ขณะที่กำลังจะโดนตัวเซียนซีเสวียน ปราณกระบี่สลายไปอย่างไร้ร่องรอย ผมตรงหน้าผากของนางก็ลอยพลิ้วขึ้นมา
[ความประทับใจที่เยวี่ยฉางเอ๋อร์มีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจขณะนี้คือ 2 ดาว]
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 8 อาจารย์ระดับปราณก่อกำเนิด ขาดแค่พลังวิญญาณอัสนี
หานเจวี๋ยไม่สนใจตัวหนังสือที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า รอให้เซียนซีเสวียนพูดกับเขา
เซียนซีเสวียนเอ่ยปากถาม “เจ้าเป็นแค่กระบวนท่าเดียวหรือ”
“ขอรับ”
หานเจวี๋ยเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา เขาไม่อยากโอ้อวดเกินตัวจนเป็นโทษแก่ตัวเอง
“วิชากระบี่นี้ไม่เลวเลย ต่อไปก็อยู่ที่ยอดเขาหยกวิเวกเถอะ” เซียนซีเสวียนพยักหน้าเล็กน้อย
ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะยกใหญ่ “ถ้าอย่างนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว”
เขาพยักหน้าให้หานเจวี๋ยแล้วจึงเดินจากไป
เซียนซีเสวียนจ้องมองหานเจวี๋ยพลางพูด “ยังไม่คุกเข่าคารวะอาจารย์อีก?”
หานเจวี๋ยได้สติคืนมา จากนั้นก็รีบคุกเข่าลง
“ศิษย์หานเจวี๋ยคารวะอาจารย์ ขออาจารย์อายุยืนหมื่นปี หมื่นๆ ปี”
เซียนซีเสวียนอดหัวเราะไม่ได้ เอ่ยอย่างไม่ชอบใจนักว่า “เจ้าเห็นอาจารย์เป็นจักรพรรดินีหรือไร”
หานเจวี๋ยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา
เซียนซีเสวียนแอบพึมพำ “ศิษย์ผู้นี้ภาพลักษณ์และคุณลักษณะยอดเยี่ยม จิตใจก็ไม่เลวเลย”
นางควักป้ายคำสั่งอันหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ด้านหลัง
“พาศิษย์น้องของเจ้าไปบันทึกสถานะที่สำนักฝ่ายใน ถือโอกาสจัดแจงถ้ำที่พักให้เขาด้วย”
“เจ้าค่ะ อาจารย์”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย
หานเจวี๋ยลุกขึ้นมาคารวะตาม จากนั้นก็ตามฉางเยวี่ยเอ๋อร์ออกไป
พวกเขาเพิ่งเดินออกมาจากตำหนัก ประตูใหญ่ก็ปิดลงทันที
“ศิษย์น้องหาน ข้ามีนามว่าฉางเยวี่ยเอ๋อร์ ต่อไปเจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่เถอะ เจ้าเพิ่งมาเป็นครั้งแรก มีอะไรที่ไม่เข้าใจก็สอบถามศิษย์พี่ได้ตลอดเวลา”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยิ้มกล่าว และสบตากับหานเจวี๋ยเข้าพอดี นางไม่ได้รู้สึกเขินอายเลย กลับจ้องเขาตาไม่กะพริบด้วยซ้ำ
หานเจวี๋ยก้มหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “ขอบคุณศิษย์พี่มาก ศิษย์น้องไม่กล้ารบกวน แต่หากศิษย์พี่ต้องการความช่วยเหลือ ก็กำชับศิษย์น้องได้ทุกเมื่อ”
“ฮิๆ เจ้านี่ช่างดีจริงๆ”
หน้าตาดีกว่าศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ ทีเดียว
เป็นครั้งแรกที่ฉางเยวี่ยเอ๋อร์พบเจอบุรุษรูปงามเช่นนี้ อีกทั้งลักษณะท่าทางและอุปนิสัยของเขาก็ทำให้นางสบายใจมาก
นางลอบสาบานกับตนเองว่าจะต้องปกป้องศิษย์น้องหานไว้ ไม่ให้โดนผู้ใดรังแก
ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะไปตลอดทาง เมื่อมาถึงริมหน้าผาสูง ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็เรียกกระบี่บินออกมา ให้หานเจวี๋ยยืนอยู่ด้านหลังและกอดเอวของนางไว้
หานเจวี๋ยลังเล
“นอกจากเจ้าแล้ว ศิษย์น้องคนอื่นๆ ไม่มีโอกาสกอดเอวศิษย์พี่หรอกนะ” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ทำเสียงฮึดฮัด
แท้จริงแล้วนางพบเจอแค่ศิษย์น้องหานเจวี๋ยผู้นี้เท่านั้น
ทั่วทั้งยอดเขาหยกวิเวก มีแค่หานเจวี๋ยที่นับว่าเป็นศิษย์น้องของนางได้ หลายปีมานี้ยากที่จะมีศิษย์ใหม่เข้ามาในยอดเขาหยกวิเวก
นางพูดถึงขนาดนี้แล้ว หานเจวี๋ยจึงไม่อาจปฏิเสธได้
ต้องบอกเลยว่าเอวของศิษย์พี่หญิงบางจริงๆ
……
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์พาหานเจวี๋ยมาถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง “ด้านในคือถ้ำเทวาของเจ้า ถ้ำเทวาของศิษย์พี่อยู่ข้างๆ นี่เอง เวลาปกติเจ้าสามารถฝึกฝนได้อย่างสบายใจ”
ใกล้ขนาดนี้เลย?
หานเจวี๋ยมองตามทิศทางที่นางชี้ ประตูถ้ำเทวาของนางอยู่ห่างออกไปแค่ร้อยเมตรเท่านั้น
หานเจวี๋ยแอบทอดถอนใจ แต่แสดงสีหน้าขอบคุณฉางเยวี่ยเอ๋อร์
ทั้งสองคนกล่าวลากัน
หลังจากเข้าไปในถ้ำ หานเจวี๋ยเห็นว่าบนผนังถ้ำมีกลไกอยู่อันหนึ่ง ทันทีที่บิดมัน ประตูหินก็ปรากฏขึ้นตรงปากถ้ำ และปิดปากถ้ำเอาไว้ ทางเดินในถ้ำพลันสว่างขึ้นตามมา
เขาเดินไปจนสุดทางเดิน ตรงนั้นเป็นห้องขนาดราวๆ ร้อยตารางเมตร มีเตียง โต๊ะเก้าอี้ ทั้งยังมีตู้ไม้ ได้รับการปฏิบัติไม่เลวเลย
หานเจวี๋ยเดินไปนั่งบนเตียง และนำถุงเก็บของของสำนักฝ่ายในออกมา
ถุงเก็บของของสำนักฝ่ายในมีพื้นที่มากกว่าสำนักฝ่ายนอกสิบเท่า ด้านในสามารถใส่สิ่งของได้ร้อยลูกบาศก์เมตร
เขาได้รับชุดคลุมของยอดเขาหยกวิเวก กระบี่บินหนึ่งเล่ม เคล็ดวิชาขี่กระบี่ ป้ายคำสั่งยอดเขาหยกวิเวก หินวิญญาณชั้นกลางหนึ่งร้อยก้อน และโอสถรวมปราณหนึ่งขวดมา
หานเจวี๋ยรู้จากฉางเยวี่ยเอ๋อร์ว่าหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งก้อนเท่ากับหินวิญญาณชั้นกลางหนึ่งร้อยก้อน หินวิญญาณชั้นกลางหนึ่งก้อนเท่ากับหินวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งร้อยก้อน
หินวิญญาณสามารถนำมาฝึกฝนและใช้เป็นเงินตราได้
เขารีบเรียกหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อนที่เก็บไว้บนจอแสดงคุณสมบัติออกมา จากนั้นใส่ลงไปในถุงเก็บของ
หินวิญญาณจำนวนนี้เพียงพอจะทำให้หานเจวี๋ยกลายเป็นคนร่ำรวยมากบารมีแล้ว
สมกับเป็นดวงชะตาทายาทจักรพรรดิเซียน เปิดเกมก็ได้หินวิญญาณชั้นสูงมาหนึ่งพันก้อนแล้ว
หานเจวี๋ยเลื่อนหน้าจอแสดงคุณสมบัติ ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์
[ฉางเยวี่ยเอ๋อร์: ระดับสร้างฐานขั้นสอง ศิษย์พี่ของท่าน ปฏิบัติกับท่านเหมือนน้องชาย ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
[เซียนซีเสวียน: ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นสาม อาจารย์ของท่าน ชื่นชมอุปนิสัยของท่านมาก ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
ปฏิบัติด้วยเหมือนน้องชาย?
หานเจวี๋ยพูดอะไรไม่ออก
ว่าแล้วเชียว ระดับความประทับใจไม่ได้หมายความว่าชอบ ต่อไปอย่าได้คิดมากไปเองอีก
แต่ว่าเขาตกใจกับตบะของเซียนซีเสวียนมาก
ไม่คิดว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญระดับปราณก่อกำเนิด
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักฝ่ายนอกก็เพิ่งมีตบะแค่ระดับสร้างฐาน
ระดับหลอมปราณ สร้างฐาน รวมแก่นปราณ ปราณก่อกำเนิด คือระดับพลังที่เขารู้จักในตอนนี้
พูดอีกแบบก็คือ เซียนซีเสวียนเป็นผู้บำเพ็ญที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาได้สัมผัสในขณะนี้
ไม่เลว ไม่เลว!
หานเจวี๋ยคิดอย่างชื่นมื่นดีใจ
เมื่อเขาเก็บของเสร็จเรียบร้อย ก็เริ่มเปิดอ่านเคล็ดวิชาขี่กระบี่
จะต้องเข้าใจวิชาขี่กระบี่ให้ได้ มิเช่นนั้นเวลาลงเขาจะต้องกอดเอวบางๆ ของศิษย์พี่อีก
พรสวรรค์มรรคกระบี่ระดับสุดยอด ทำให้เขาเข้าใจวิชาขี่กระบี่ได้ภายในครึ่งชั่วยาม
เขาหยดโลหิตลงบนกระบี่บินเพื่อตีตราเป็นนาย วิธีนี้มีบันทึกอยู่ในวิชาวัฏจักรหกวิถี
หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว เขาก็เดินออกจากถ้ำเทวา เหยียบขึ้นบนกระบี่บิน และเริ่มบินวนรอบยอดเขาหยกวิเวก เพื่อฝึกให้คุ้นชินกับวิชาขี่กระบี่
ภายในตำหนักหยกวิเวก
เซียนซีเสวียนพลันลืมตาขึ้นมา ดวงตาของนางวาบแววประหลาดใจเล็กน้อย
“เจ้าเด็กนี่ฝึกฝนวิชาขี่กระบี่เป็นครั้งแรกจริงหรือ”
บทสนทนาระหว่างฉางเยวี่ยเอ๋อร์กับหานเจวี๋ย นางเคยแอบฟังมาแล้ว
หรือว่าเขากำลังโกหก?
หากโกหกละก็ เหตุใดถึงต้องแสดงวิชาขี่กระบี่ของตนเองในตอนนี้
เซียนซีเสวียนคิดไม่ตก จึงตัดสินใจสังเกตดูอีกสักหน่อย
หลังจากหานเจวี๋ยบินไปหลายสิบรอบ ก็รีบกลับไปเริ่มฝึกฝนที่ถ้ำโดยเร็ว
เขาเริ่มฝึกฝนพลังวิญญาณอัคคี
[ท่านเป็นศิษย์สายในของสำนักหยกพิสุทธิ์ได้สำเร็จ ทั้งยังเริ่มฝึกฝนเป็นครั้งแรกหลังจากเข้าสำนักมา ท่านสามารถเลือกเส้นทางการพัฒนาได้ดังนี้]
[หนึ่ง สร้างชื่อเสียงบารมี นำพายอดเขาหยกวิเวกให้เป็นยอดเขาที่แข็งแกร่งที่สุด จะได้รับอาวุธเวทชั้นเลิศหนึ่งชิ้น แต่จะล่วงเกินเซียนซีเสวียน]
[สอง ฝึกฝนอย่างเงียบๆ ไร้ชื่อเสียงตัวตน จะได้รับการยอมรับจากเซียนซีเสวียน และได้รับเคล็ดวิชาท่าร่างหนึ่งวิชา]
หานเจวี๋ยเห็นเช่นนี้ เขาอดเผยสีหน้าขมขื่นไม่ได้
บ้าอะไรกันเนี่ย
นำพายอดเขาหยกวิเวกให้เป็นยอดเขาที่แข็งแกร่งที่สุด แต่กลับไปล่วงเกินเซียนซีเสวียน?
อาจารย์ท่านนี้ผิดปกติเป็นอย่างมาก
หรือจะเป็นสายลับของผู้บำเพ็ญสายมาร?
หานเจวี๋ยส่ายหน้าหัวเราะ ก่อนเลือกทางที่สองอย่างเงียบๆ
เขาไม่สนใจอาวุธเวทชั้นเลิศเด็ดขาด เพียงอยากฝึกฝนอย่างสบายใจเท่านั้น
……
ฝึกฝนคราวนี้ เวลาสามปีล่วงเลยไปในพริบตา
หานเจวี๋ยฝึกฝนรากวิญญาณอัคคีไปถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าสำเร็จ
ขาดก็เพียงแต่พลังวิญญาณอัสนีแล้ว
ทว่าเขาไม่สามารถจับพลังวิญญาณอัสนีบนยอดเขาหยกวิเวกได้
หานเจวี๋ยกลัดกลุ้มมาก จึงตัดสินใจไปพบอาจารย์ของตนเอง
เขารีบลุกขึ้นและออกไปจากถ้ำ
เขาสำแดงวิชาขี่กระบี่ บินไปทางประตูใหญ่ของตำหนักหยกวิเวกอย่างรวดเร็ว พอมาถึงก็คุกเข่าหน้าประตูใหญ่และเอ่ยปากว่า “อาจารย์ ศิษย์มีเรื่องอยากขอพบท่านขอรับ”
เสียงของเขาไม่ดังมาก เชื่อว่าเซียนซีเสวียนคงได้ยิน
ผ่านไปไม่นาน ประตูใหญ่ก็เปิดออก
หานเจวี๋ยเดินเข้าไปในตำหนักอย่างไม่รีบร้อน
เขาเดินไปคุกเข่าลงตรงหน้าเซียนซีเสวียน กล่าวว่า “ศิษย์ฝึกฝนรากวิญญาณวายุกับรากวิญญาณอัคคีไปถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าแล้ว ขาดแค่รากวิญญาณอัสนีก็จะสร้างฐานได้ หวังว่าอาจารย์จะช่วยชี้แนะว่าที่ใดสามารถฝึกฝนพลังวิญญาณอัสนีได้บ้าง”
เซียนซีเสวียนลืมตาขึ้นมา ก่อนขมวดคิ้วพูด “เจ้าจะฝึกพลังวิญญาณสามสายหรือ”
‘ใช่เสียที่ไหน ข้าจะฝึกหกสายต่างหาก!’
“ขอรับ ท่านอาจารย์”
หานเจวี๋ยตอบกลับอย่างนอบน้อม
เซียนซีเสวียนพูดเบาๆ ว่า “เส้นทางนี้ไม่ง่าย เคราะห์สวรรค์ที่เจ้าเผชิญก็จะรุนแรงกว่าคนอื่นๆ เจ้าฝึกพลังวิญญาณเพียงสายเดียวได้ รอจนสำเร็จระดับรวมแก่นปราณแล้วค่อยฝึกพลังวิญญาณอื่นก็ยังไม่สาย”
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 9 ระดับสร้างฐานขั้นสาม และโม่ฟู่โฉว
“ศิษย์อยากเดินไปเช่นนี้ ถึงแม้จะยากเย็น แต่เชื่อว่าด้วยความตั้งใจที่มีศิษย์จะทำสำเร็จได้ ศิษย์ยอมใช้เวลาทั้งหมดไปกับการฝึกฝน” หานเจวี๋ยตอบ
เซียนซีเสวียนไม่ได้ปฏิเสธทันที แสดงว่ายังมีความหวังอยู่
เซียนซีเสวียนมองหานเจวี๋ยอย่างมีความหมายลึกซึ้ง พูดด้วยว่า “ที่สำนักฝ่ายในมีค่ายกลส่งตัวไปยังสระวิญญาณอัสนี แต่ว่าต้องใช้หินวิญญาณชั้นกลางจำนวนสิบก้อนต่อการอยู่ที่สระหนึ่งวัน”
ดูเผินๆ เหมือนจะสะดวกดี แต่สำหรับผู้บำเพ็ญแล้ว เวลาหนึ่งวันไหนเลยจะเพียงพอ?
หานเจวี๋ยกล่าวอย่างตื่นเต้นระคนดีใจ “ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะ ศิษย์จะไปเดี๋ยวนี้!”
พูดจบเขาก็ลุกขึ้น รีบร้อนเดินออกไปทันที
เซียนซีเสวียนเผยรอยยิ้มออกมา จากนั้นก็หลับตาลงฝึกฝนต่อ
…..
หานเจวี๋ยมาที่เมืองของสำนักฝ่ายใน เขาสุ่มเลือกศิษย์หญิงคนหนึ่งมาสอบถาม “ศิษย์พี่หญิงท่านนี้ รบกวนแล้ว สระวิญญาณอัสนีอยู่ที่ใด สามารถบอกข้าได้หรือไม่”
“เดินไปทางนั้นจนสุดทาง จุดที่มีโคมไฟเขียนว่าอัสนีแขวนอยู่ก็คือสระวิญญาณอัสนี”
“ขอบคุณท่านมาก!”
“ศิษย์น้อง…”
หานเจวี๋ยหนีไปเร็วมาก ไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายตีสนิทเลย
สถานที่ใดมีคนก็จะมียุทธภพ สหายที่เขาคบหายิ่งน้อย ความยุ่งยากก็จะยิ่งน้อยลงไปด้วย
สิ่งใดคือสหาย?
เจ้าช่วยข้า ข้าช่วยเจ้า นี่ก็คือสหาย
ในเมื่อต้องช่วยเหลือกัน เช่นนั้นก็ต้องมีความยุ่งยากอยู่แล้ว
สิบนาทีผ่านไป หานเจวี๋ยก็หาหอสระวิญญาณอัสนีพบ
ครั้นเข้าไปในหอ เขาถึงเห็นว่าด้านในมีค่ายกลส่งตัวแห่งหนึ่ง
เขาหยิบหินวิญญาณชั้นสูงออกมาหนึ่งร้อยก้อนทันที อยู่ยาวไปสามปี!
หากออกมาก่อนเวลาก็สามารถเรียกคืนหินวิญญาณได้
สำนักหยกพิสุทธิ์ย่อมไม่เอาเปรียบศิษย์ของตนเอง
ศิษย์ที่ทำงานอยู่ที่นี่ล้วนมาเพื่อรับภารกิจ เจ้าของสระวิญญาณอัสนีเป็นผู้อาวุโสท่านหนึ่ง จึงไม่มีใครกล้ามาก่อเรื่อง
ศิษย์ที่มาทำงานเห็นหานเจวี๋ยฟุ่มเฟือยเช่นนี้ก็ตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก
แม้ว่ารากวิญญาณอัสนีจะพบเห็นได้ยาก แต่ในสำนักหยกพิสุทธิ์ใช่ว่าจะมีแค่ไม่กี่คน
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง หานเจวี๋ยก็มาถึงริมสระน้ำที่มีไอร้อนตลบอบอวลแล้ว ระยะการมองเห็นอยู่ใกล้มาก เมฆอัสนีอยู่ต่ำนัก รู้สึกว่าแค่ยื่นมือไปก็สามารถสัมผัสได้แล้ว
นอกจากเขา ยังมีผู้บำเพ็ญคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิฝึกฝนอยู่ไม่ไกล
“ในสระวิญญาณอัสนีห้ามเคลื่อนไหวสะเปะสะปะ ทำได้แค่ฝึกบำเพ็ญอยู่ริมสระ มิเช่นนั้นหากถูกอัสนีบาตสิ้นชีพ ก็สมควรโดนแล้ว!”
เสียงฮึเย็นๆ ดังมาจากทางด้านหลัง
หานเจวี๋ยหันหน้าไปมอง ผู้พูดกลับเป็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง บนลำต้นมีใบหน้าคนปรากฏอยู่ กำลังพูดจาเหน็บแหนมอย่างไม่ไว้หน้า
ปีศาจพฤกษา!
หานเจวี๋ยพยักหน้าให้มัน ก่อนจะเดินไปนั่งขัดสมาธิฝึกฝนอยู่อีกด้าน
สระวิญญาณอัสนีตกอยู่ในความเงียบอย่างรวดเร็ว เหลือแค่เสียงฟ้าร้องเท่านั้น
หานเจวี๋ยตกใจระคนยินดีเมื่อพบว่าพลังวิญญาณอัสนีในนี้มีเยอะมาก เขาฝึกฝนได้เร็วกว่าพลังวิญญาณสายอื่นในเวลาปกติ
สุดยอดไปเลย!
หานเจวี๋ยรู้สึกตื่นเต้นไม่หยุด
……
ชั่วระยะเวลาสั้นๆ หนึ่งปี!
หานเจวี๋ยฝึกฝนรากวิญญาณอัสนีจนถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าแล้ว!
เขาไม่ได้จากไปทันที แต่กลับเตรียมตัวสร้างฐาน
ก่อนหน้านี้เขาฝึกฝนพลังวิญญาณธาตุต่างๆ จนสมบูรณ์แล้ว ตอนนี้ได้โอกาสฝึกรากวิญญาณอัสนีให้ถึงขั้นเก้าสมบูรณ์ด้วยพอดี
หลอมปราณหกสายถึงขั้นสมบูรณ์ สร้างฐานได้เลยทันที!
ระดับสร้างฐานล้วนต้องใช้โอสถสร้างฐาน แต่นั่นสำหรับมนุษย์ธรรมดาทั่วไป
หานเจวี๋ยมีคุณสมบัติรากวิญญาณชั้นเลิศ
ในวิชาวัฏจักรหกวิถีขั้นแรกบันทึกวิธีหลบเลี่ยงด่านเคราะห์เอาไว้ ช่างบ้าระห่ำเป็นอย่างยิ่ง นั่นก็คือการดูดซับอัสนีสวรรค์!
วัฏจักรหกวิถีจะสลายอัสนีสวรรค์ให้กลายเป็นพลังวิญญาณอัสนี ช่วยเสริมตบะของเขาให้แข็งแกร่ง!
หนึ่งเดือนผ่านไป
หานเจวี๋ยเริ่มสร้างฐาน
ประจวบเหมาะกับที่สระวิญญาณอัสนีมีคนน้อย แม้จะสร้างฐานสำเร็จ ก็ไม่ค่อยดึงดูดความสนใจของผู้คนมากนัก
หานเจวี๋ยที่นั่งขัดสมาธิเปลี่ยนท่ามือไม่หยุด โคจรแนวทางของวิชาวัฏจักรหกวิถี พลังวิญญาณทั้งหกสายหมุนวนอยู่ในร่างเขา ภายในจุดตันเถียน[footnoteRef:1]เกิดวังวนหกสีขึ้นมา [1: ตันเถียน คือตำแหน่งบนร่างกายบริเวณท้องน้อยใต้สะดือ 3 นิ้ว ในลัทธิเต๋าจะมี 3 จุดได้แก่ ตันเถียนบนตรงหว่างคิ้ว ตันเถียนกลางใต้หัวใจ และตันเถียนล่างใต้สะดือ]
ปีศาจพฤกษาลืมตาทันที และมองมาทางเขาอย่างประหลาดใจ
ผู้บำเพ็ญที่อยู่ไม่ไกลลืมตาขึ้นมาเช่นกัน
เห็นเพียงว่าสายฟ้าในสระวิญญาณอัสนีเริ่มตรงไปรวมตัวกันที่หานเจวี๋ย
“นี่เจ้าจะสร้างฐานหรือ”
ผู้บำเพ็ญทำหน้าประหลาด เขาถอยห่างจากหานเจวี๋ยอย่างเงียบๆ เพราะกลัวจะถูกสายฟ้าสวรรค์ผ่า
ครึ่งชั่วยามผ่านไป
สายฟ้าเป็นเส้นๆ ประสานกันไปมาเหนือศีรษะของหานเจวี๋ยราวกับอสรพิษและมังกร
จุดที่น่าประหลาดก็คือ เมื่อสายฟ้าเหล่านี้สัมผัสโดนร่างของหานเจวี๋ยก็จะหายไปทันที ไม่สร้างความเสียหายใดๆ ให้กับเขาเลย
ปีศาจพฤกษากับผู้บำเพ็ญพากันขมวดคิ้ว
เจ้าเด็กนี่ฝึกฝนวิชายุทธ์ใดกัน
ไม่นึกว่าจะสามารถสลายด่านเคราะห์ได้!
แม้พวกเขาจะแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้เข้าไปรบกวน
รบกวนการฝ่าด่านเคราะห์ของผู้อื่นเป็นสิ่งต้องห้ามในโลกการฝึกบำเพ็ญ ไร้ศีลธรรมยิ่ง!
ด้วยอาศัยคุณสมบัติรากวิญญาณขั้นสุดยอดกับวิชายุทธ์ที่ไร้เทียมทาน การสร้างฐานของหานเจวี๋ยไร้ซึ่งอันตราย ทุกอย่างราบรื่นมาก
สามวันต่อมา เขาก็สร้างฐานได้สำเร็จ บรรลุเข้าสู่ตบะระดับสร้างฐานขั้นหนึ่งแล้ว
[ยินดีด้วยที่ท่านบรรลุระดับสร้างฐาน ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง มีชื่อเสียงในสำนักหยกพิสุทธิ์ จะได้รับวิชาอัสนีเก้าโลกันตร์กับความอาฆาตแค้นจากเซียนซีเสวียน]
[สอง ฝึกฝนอย่างเงียบๆ หลอมแก่นปราณทองออกมาแต่เนิ่นๆ จะได้รับวิชากระบี่ชั้นเลิศหนึ่งวิชา]
หานเจวี๋ยเลือกทางที่สองอย่างไม่ลังเล
หลังจากบรรลุระดับแล้ว เขาไม่ได้จากไปทันที แต่คิดว่าจะฝึกฝนพลังวิญญาณอัสนีต่อจนกว่าจะหมดเวลา
เขารับสืบทอดแนวทางของวิชาวัฏจักรหกวิถีขั้นที่สองก่อน
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ยังฝึกฝนต่อ
‘เจ้าเด็กนี่อุปนิสัยดีจริงๆ สร้างฐานสำเร็จก็ไม่ออกไปฉลองสักหน่อย แต่กลับฝึกฝนต่อ’ ผู้บำเพ็ญคนนั้นคิดอยู่เงียบๆ
ตัวอักษรแถวหนึ่งลอยขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย
[โม่ฟู่โฉวเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
หานเจวี๋ยลืมตาขึ้นมอง สังเกตเห็นว่าผู้บำเพ็ญคนนั้นจ้องมองตนเองอยู่
หานเจวี๋ยพยักหน้าให้เขาเล็กน้อยอย่างมีมารยาท
โม่ฟู่โฉวพยักหน้าตาม จากนั้นทั้งสองก็ฝึกบำเพ็ญต่อ ไม่ได้สนทนากันเลย
……
หานเจวี๋ยเดินออกจากสระวิญญาณอัสนี ก่อนเรียกหน้าจอแสดงคุณสมบัติของตนเองออกมา
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 27/187]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ระดับสร้างฐานขั้นสาม]
[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สืบทอดได้) ]
[วิชาเวท: ดรรชนีกระบี่เทพ]
[พลังวิเศษ: ไม่ปรากฏ]
[อาวุธเวท: ไม่ปรากฏ]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบด้วยรากวิญญาณวายุ รากวิญญาณอัคคี รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพสุธา รากวิญญาณพฤกษา และรากวิญญาณอัสนีระดับสูงสุด เสริมดวงชะตาขึ้นอีกระดับ]
[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: รูปโฉมหล่อเหลา เจ้าเสน่ห์ระดับสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: คุณสมบัติมรรคกระบี่ระดับสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างระดับสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนระดับสูงและหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]
[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]
ระดับสร้างฐานขั้นสาม!
นี่คือตบะรากวิญญาณอัสนีของเขา ระดับสร้างฐานก็แบ่งออกเป็นเก้าขั้นเช่นกัน ความเร็วระดับนี้ไม่อาจพูดได้ว่าช้า
สองปีกับตบะสามขั้น!
สิ่งที่สำคัญที่สุดคืออายุขัยเพิ่มไปจนถึง 187 ปีแล้ว!
หานเจวี๋ยพึงพอใจเป็นอย่างมาก
“สหาย ไม่ทราบว่าท่านชื่อแซ่ว่าอย่างไร ข้าน้อยโม่ฟู่โฉวจากยอดเขาอัสนีสวรรค์!”
มีเสียงดังมาจากด้านหลังของหานเจวี๋ย เขาอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับไปดู
หานเจวี๋ยประสานมือคารวะ พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าน้อยหานเจวี๋ยจากยอดเขาหยกวิเวก”
“ยอดเขาหยกวิเวก? มิน่าข้าถึงรู้สึกไม่คุ้นหน้า พรสวรรค์ระดับท่านไปเข้ายอดเขาหยกวิเวกช่างน่าเสียดายนัก มาที่ยอดเขาอัสนีสวรรค์ของข้าเอาไหม อาจารย์ของข้าเป็นผู้ฝึกสายอัสนี” โม่ฟู่โฉวส่ายหน้าพูด
หานเจวี๋ยยิ้มตอบ “ข้ากราบเซียนซีเสวียนเป็นอาจารย์แล้ว เป็นอาจารย์หนึ่งวันเท่ากับเป็นบิดาชั่วชีวิต ไหนเลยจะทรยศได้ตามแต่ใจ? ขอบคุณความปรารถนาดีของสหายโม่มาก”
โม่ฟู่โฉวว่าด้วยรอยยิ้ม “วิชายุทธ์ของท่านยอดเยี่ยมมาก เวลาสั้นๆ แค่สองปีก็บรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นสามแล้ว มองดูทั่วทั้งสำนักฝ่ายใน ก็นับว่าอยู่เหนือคนระดับเดียวกัน”
“สหายโม่ชมเกินไปแล้ว ข้าน้อยไม่คิดจะเทียบกับศิษย์พี่และศิษย์น้องคนอื่นๆ ในสำนักฝ่ายในหรอก”
“ฮ่าๆๆ”
ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถึงแยกย้ายกันไป
หลังจากกลับถึงยอดเขาหยกวิเวก หานเจวี๋ยลังเลว่าจะไปทักทายเซียนซีเสวียนดีหรือไม่
ช่างเถอะ
‘อาจารย์เองก็มุมานะฝึกบำเพ็ญ ข้าไม่ไปรบกวนจะดีกว่า’
หานเจวี๋ยกลับมาที่ถ้ำเทวาอย่างเงียบๆ
พอกลับถึงเตียงนอน หานเจวี๋ยพักผ่อนสักพักหนึ่ง ก่อนจะกดดูค่าความสัมพันธ์
เขาพบว่ามุมขวาบนมีสัญลักษณ์ซองจดหมายอยู่ ทั้งยังมีจุดสีแดงปรากฏด้วย
เขาอดแปลกใจไม่ได้ จึงรีบกดเปิดอ่าน
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 10 สหายที่น่าเวทนา ความประทับใจของศิษย์พี่ใหญ่
[สิงหงเสวียนสหายของท่านเผชิญกับการล่าสังหารของสำนักหยกพิสุทธิ์ ได้รับบาดเจ็บสาหัส โชคดีที่หนีรอดได้]
[สิงหงเสวียนสหายของท่านถูกเพื่อนร่วมสำนักล่าสังหาร โชคดีที่สังหารกลับได้]
[สิงหงเสวียนสหายของท่านทรยศลัทธิมารฟ้ามืด พบเจอการล่าสังหารจากลัทธิมารฟ้ามืด]
[สิงหงเสวียนสหายของท่านเพิ่มความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 4 ดาว]
หานเจวี๋ยหมดคำจะพูด
สตรีนางนี้น่าสงสารเสียจริง
เรื่องที่ไม่น่าเชื่อก็คือผ่านไปหลายปีแล้ว ความประทับใจที่สิงหงเสวียนมีต่อเขาดันทวีขึ้น
พวกเขาไม่ได้พบหน้ากันเลย!
จิตใจสตรีประดุจเข็มใต้ก้นสมุทร
ยากเกินหยั่งถึง
หานเจวี๋ยดูแล้วดูอีก ผู้ที่มีความสัมพันธ์กับเขาล้วนไม่มีตบะเพิ่มขึ้นเลย
เช่นนี้ก็สบายใจแล้ว
กำหนดเป้าหมายเล็กๆ ไว้ก่อน จะต้องเหนือกว่าเซียนซีเสวียนให้ได้
หานเจวี๋ยปิดหน้าจอแสดงคุณสมบัติ ปลุกอารมณ์ให้ฮึกเหิม แล้วจึงฝึกบำเพ็ญต่อ
……
สามปีต่อมา
รากวิญญาณอัคคีของหานเจวี๋ยฝึกฝนจนถึงระดับสร้างฐานขั้นสาม
หากกล่าวแค่เรื่องระดับความหนาแน่นของพลังวิญญาณ ความหนาแน่นของพลังวิญญาณในสระวิญญาณอัสนีสูงกว่าภายนอกมาก ดังนั้นเวลาที่หานเจวี๋ยใช้จึงค่อนข้างมากเช่นกัน
รอจนเขาฝึกฝนพลังวิญญาณปฐพี วารี อัคคี และวายุจนถึงระดับสร้างฐานขั้นสาม น่าจะต้องใช้เวลาสิบสองปี
ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็มีอายุขัย 187 ปีแล้ว ยังทันอยู่!
‘แต่หากฝึกฝนรากวิญญาณทั้งหกสายจนถึงระดับสร้างฐานขั้นสมบูรณ์ คาดว่าก็ต้องช่วงชิงเวลากับขีดจำกัดอายุขัยเหมือนกัน’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
ฝึกฝนหกธาตุ ใช้เวลานานกว่าการฝึกฝนธาตุเดียวหกเท่า
หานเจวี๋ยนึกถึงสระวิญญาณอัสนีขึ้นมา
ดูท่าทางจะต้องใช้สระวิญญาณพวกนี้ให้เกิดประโยชน์
ในสำนักหยกพิสุทธิ์ นอกจากสระวิญญาณอัสนีแล้วยังมีสระวิญญาณอื่นๆ อยู่อีก รวมทั้งหมดแปดธาตุ อีกสองธาตุที่เหลือคือทองคำกับน้ำแข็ง
ไม่พูดไม่ได้ว่าสำนักหยกพิสุทธิ์มีกำลังและต้นทุนมหาศาลจริงๆ
เช่นนี้ก็ดี หานเจวี๋ยไม่ต้องเปลี่ยนสำนักแล้ว
หลายวันผ่านไป
พลันมีเสียงระฆังดังขึ้นบนยอดเขาหยกวิเวก
หานเจวี๋ยลืมตาและลุกขึ้นมา
มีเสียงเคาะระฆังเมื่อใด แสดงว่าเซียนซีเสวียนต้องการเรียกพบศิษย์ทั้งหมด
ผ่านมาหลายปีปานนี้ นี่เพิ่งเป็นครั้งแรก
‘หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องยุ่งยากอะไรนะ ข้ายังอยากฝึกฝนต่อ’
หานเจวี๋ยคิดในใจเงียบๆ
หลังออกมาจากถ้ำเทวา เขาก็พบกับฉางเยวี่ยเอ๋อร์
“ศิษย์น้อง ไม่เจอกันนานเลย เอ๊ะ? เจ้าสร้างฐานแล้วรึ” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม จากนั้นดวงตาคู่งามก็เบิกกว้าง
นางเพิ่งจะถึงระดับสร้างฐานขั้นสอง มองไม่เห็นตบะของหานเจวี๋ย แต่รับรู้ได้ว่าพลังวิญญาณของเขาแข็งแกร่งมาก ผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณโดยทั่วไปไม่อาจเทียบได้เลย
หานเจวี๋ยยิ้มตอบอย่างนอบน้อม “ก็แค่โชคดี ก็แค่โชคดี”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์แอบตกใจ
‘ศิษย์น้องคงไม่ได้เหนือกว่าข้าแล้วหรอกนะ?
ไม่ได้!
ข้าต้องเร่งทำเวลาฝึกบำเพ็ญ ไม่อาจให้ศิษย์น้องมาเทียบได้’
[ความประทับใจที่ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มีต่อท่านลดลง ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1.5 ดาว]
ในหัวของหัวเจวี๋ยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
อะไรกันเนี่ย
ข้าพูดอะไรผิดหรือ?
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์หัวเราะคิกคักพลางพาหานเจวี๋ยขึ้นเขา ราวกับว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนยังเหมือนเดิม
ระหว่างทาง พวกเขาพบกับศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกคนอื่นๆ หานเจวี๋ยมีสถานะเด็กสุด เวลาเจอใครต้องเรียกว่าศิษย์พี่เสมอ
แตกต่างจากที่เขาจินตนาการไว้ ในยอดเขาหยกวิเวกมีศิษย์ชายคนอื่นอีกไม่น้อย แต่ละคนล้วนภูมิฐานสง่างาม
อัตราส่วนระหว่างชายหญิงพอๆ กัน
คนกลุ่มหนึ่งมาถึงประตูใหญ่ตำหนักหยกวิเวก ก่อนจะคุกเข่าคารวะ
พวกเขารอคอยอย่างอดทน
ในระหว่างนั้น หานเจวี๋ยถูกคนอื่นๆ ส่งสายตาพินิจมอง
ลูกศิษย์หญิงล้วนส่งยิ้มให้กับเขา
แต่ว่าไม่มีใครเกิดความประทับใจในตัวเขาเลย
ศิษย์เหล่านี้บากบั่นฝึกฝนมาหลายปีแล้ว ไม่เหมือนฉางเยวี่ยเอ๋อร์ที่เข้ายอดเขาหยกวิเวกก่อนหานเจวี๋ยไม่กี่ปี
มีศิษย์ทยอยมากันเรื่อยๆ
เมื่อประตูใหญ่เปิดออก หานเจวี๋ยคำนวณดูแล้ว มีศิษย์รวมทั้งหมดห้าสิบหกคน
ยอดเขาหยกวิเวกที่รั้งท้ายสุดยังมีศิษย์จำนวนมากเช่นนี้ ยอดเขาอื่นไม่ต้องพูดถึงเลย
ตบะของศิษย์ส่วนมากแข็งแกร่งกว่าหานเจวี๋ย ทำให้เขามองตบะของคนอื่นไม่ออก
หลังจากเข้าไปในตำหนัก หานเจวี๋ยถอยไปอยู่ด้านหลังสุดอย่างเงียบๆ
เขาเป็นศิษย์น้องเล็ก ย่อมต้องอยู่แถวหลังสุด จะได้ไม่ไปล่วงเกินศิษย์พี่บางส่วนที่มีจิตใจคับแคบ
ภายในตำหนักมีเบาะกลมหลายอันจัดวางไว้แล้ว แบ่งเป็นสองแถวให้บรรดาศิษย์นั่งหันหน้าเข้าหากัน
หานเจวี๋ยนั่งอยู่หลังสุด ฝั่งตรงข้ามคือฉางเยวี่ยเอ๋อร์
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ขยิบตาให้เขาราวกับเป็นเด็กน้อย
สติปัญญาอ่อนด้อย!
หานเจวี๋ยแอบชูนิ้วกลางให้
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ไม่เข้าใจสัญลักษณ์มือนี้ นึกว่าเป็นสัญญาณลับ จึงชูนิ้วกลางให้หานเจวี๋ยด้วยเช่นกัน
หานเจวี๋ย “…”
ขณะนี้เอง เซียนซีเสวียนเอ่ยปากพูด “เจ้าสำนักเพิ่งตัดสินออกมา จากนี้ไปการประลองเวทของสิบแปดยอดเขา ยอดเขาที่รั้งสามอันดับสุดท้ายจะต้องเลือกศิษย์สิบคนไปต่อกรกับลัทธิมารฟ้ามืด หลายปีมานี้ ลัทธิมารฟ้ามืดส่งสายลับมาวางแผนทำร้ายสำนักหยกพิสุทธิ์ เจ้าสำนักเตรียมโต้กลับแล้ว”
หานเจวี๋ยสังเกตสีหน้าของคนอื่น
เขาพบว่าไม่มีใครลนลานเลย
อืม?
หรือว่ายอดเขาหยกวิเวกไม่ได้จัดอยู่ในสามอันดับสุดท้าย?
แต่ก่อนหานเจวี๋ยคิดมาตลอดว่ายอดเขาหยกวิเวกเป็นยอดเขาที่อ่อนแอที่สุด
ศิษย์เอกหลิ่วซานซินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านอาจารย์ ถึงแม้ยอดเขาหยกวิเวกเราจะไม่โดดเด่นอะไร แต่ก็มั่นคงอยู่ในสิบอันดับแรกมาโดยตลอด ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้”
ศิษย์คนอื่นๆ ก็เห็นพ้องด้วย
“ต่อให้พวกเราเก็บตัวเงียบสักแค่ไหน ก็ไม่น่าจะรั้งอยู่อันดับท้ายๆ”
“ลัทธิมารฟ้ามืดกำเริบเสิบสานขึ้นทุกทีจริงๆ”
“ว่ากันว่าสำนักฝ่ายนอกมีสายของลัทธิมารฟ้ามืดอยู่ไม่น้อยเลย”
“ช่วงนี้รับศิษย์ต้องระวังกันหน่อยแล้ว สายลับของลัทธิมารไม่ฝึกฝนวิชามารด้วยซ้ำ”
“ควรจะจัดการลัทธิมารฟ้ามืดตั้งนานแล้ว ทุกครั้งที่ข้าไปหาประสบการณ์ข้างนอก ล้วนพบเจอคนของพวกมัน โอหังอวดดีกันถึงที่สุด”
หานเจวี๋ยฟังอยู่เงียบๆ ไม่ได้เอ่ยด้วย
เซียนซีเสวียนกล่าว “อาจารย์ย่อมไม่กังวลเรื่องอันดับ แต่เรื่องนี้เป็นสัญญาณบอกล่วงหน้าว่าสำนักหยกพิสุทธิ์กับลัทธิมารฟ้ามืดจะต้องเปิดศึกกันไม่ช้าก็เร็ว ช่วงนี้ตอนที่พวกเจ้ารับภารกิจ ก็ให้รับภารกิจที่เกี่ยวข้องกับลัทธิมารฟ้ามืด แม้ว่ายอดเขาหยกวิเวกจะไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ แต่ใช่ว่าไม่คิดจะทำคุณให้กับสำนัก”
บรรดาศิษย์พยักหน้า
“หานเจวี๋ย” จู่ๆ เซียนซีเสวียนก็เรียกขึ้นมา
หานเจวี๋ยรีบลุกขึ้น
ศิษย์คนอื่นพากันมองมาทางเขา
“เข้ายอดเขามาหลายปี เจ้าก็บรรลุจากระดับหลอมปราณขั้นเก้ามาถึงระดับสร้างฐานขั้นสามแล้ว ดูท่าเจ้าจะมีพรสวรรค์จริงๆ” เซียนซีเสวียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
พอกล่าวออกมาเช่นนี้ สีหน้าของคนทั้งหมดพลันเปลี่ยนไป
การฝึกบำเพ็ญที่รวดเร็วระดับนี้...
หานเจวี๋ยตอบกลับว่า “เพียงบังเอิญโชคดี…”
‘อาจารย์ ศิษย์ไม่อยากทำตัวเด่นนะ’
“ช่วงนี้ทางสำนักมีแผนการบ่มเพาะลูกศิษย์ จะนำศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดของแต่ละยอดเขามาฝึกอบรมด้วยกัน วันหน้าอาจได้เป็นหน้าเป็นตาของกลุ่มคนรุ่นเยาว์ในสำนักหยกพิสุทธิ์ อาจารย์อยากแนะนำให้เจ้าไป”
เซียนซีเสวียนกล่าวอย่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แววตาของบรรดาศิษย์ที่มองหานเจวี๋ยก็เปลี่ยนไป
หานเจวี๋ยรีบคุกเข่าลง พูดอย่างสั่นกลัวว่า “อาจารย์ ศิษย์ไม่อยากไปขอรับ ศิษย์มีความสามารถที่ไหนกัน? ศิษย์อยากฝึกบำเพ็ญเงียบๆ อยู่ในยอดเขาหยกวิเวก ไม่อยากแย่งชิงลาภยศชื่อเสียง อีกอย่างศิษย์เพิ่งมาใหม่ โอกาสเช่นนี้ควรมอบให้ศิษย์พี่ทั้งหลายมากกว่า!”
ต้องมีลับลมคมในแน่นอน
หานเจวี๋ยรู้อยู่แก่ใจดี
ต่อให้เขาเป็นอัจฉริยะไม่เป็นสองรองใครจริง แต่ประสบการณ์ของเขายังน้อยนัก
เพิ่งเข้ามาก็กลายเป็นเป้าหมายหลักในการบ่มเพาะของสำนักแล้ว นี่ไม่ใช่หลุมพรางหรอกหรือ
หรือว่าเซียนซีเสวียนกำลังหยั่งเชิงเขา?
หากเขาเป็นสายลับของลัทธิมารฟ้ามืด จะต้องคว้าโอกาสครั้งนี้ไว้แน่
“จริงหรือ” เซียนซีเสวียนหรี่ตาถาม
หานเจวี๋ยพยักหน้าตอบ “ไม่มีเท็จแน่นอน!”
เซียนซีเสวียนพยักหน้ารับ
หานเจวี๋ยถอนหายใจโล่งอก และนั่งลงไปเช่นเดิม
สายตาที่ศิษย์คนอื่นมองเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนแทน
[หลิ่วซานซินเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
ไม่ผิดคาด!
ศิษย์พี่ใหญ่อยากไป!
ก็ถูกต้องแล้ว เรื่องแบบนี้หากให้ศิษย์คนอื่นรับไป ศิษย์พี่ใหญ่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
เซียนซีเสวียนหันไปพูดกับหลิ่วซานซินว่า “ถ้าอย่างนั้นให้เจ้าไปแล้วกัน เจ้าเป็นศิษย์เอกของยอดเขาหยกวิเวก อย่าได้ก่อเรื่องก่อราวเล่า”
“ศิษย์รับทราบ!”
หลิ่วซานซินเผยรอยยิ้มออกมา ศิษย์ที่เหลือก็พากันแสดงความยินดีกับเขา
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 11 สร้างฐานขั้นเก้า โอกาสของปีศาจพฤกษา
หลังออกมาจากยอดเขาหยกวิเวก หานเจวี๋ยกำลังจะกลับไปที่ถ้ำเทวา
หลิ่วซานซินก้าวเข้ามา ยื่นมือจับไหล่ของเขาพลางยิ้มกล่าว “ศิษย์น้อง เจตนาดีของเจ้าศิษย์พี่รับเอาไว้ด้วยใจแล้ว ภายหลังหากพบเจอเรื่องเดือดร้อนอะไร ก็บอกศิษย์พี่ได้เสมอ”
หานเจวี๋ยกะพริบตาปริบๆ บอกว่า “เช่นนั้นศิษย์น้องขออวยพรล่วงหน้าให้ศิษย์พี่โชคดี!”
มีไมตรีมาส่งถึงที่จะผลักไสได้อย่างไร?
“ฮ่าๆ!”
หลิ่วซานซินหัวเราะเสียงดัง จากนั้นจึงแยกจากไป
หานเจวี๋ยเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็ไล่ตามมาทัน
“ศิษย์น้อง เจ้ายังไม่เคยทำภารกิจของสำนักมาก่อนใช่หรือไม่ ให้ศิษย์พี่หญิงช่วยเอาไหม” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยิ้มถาม
“ไม่เป็นไรขอรับ ข้าอยากฝึกฝน”
“ฝึกฝนในถ้ำเทวานั้นช้านัก ไม่สู้ออกไปทำภารกิจเก็บหินวิญญาณ จากนั้นค่อยไปฝึกฝนที่สระวิญญาณแต่ละแห่ง ลงแรงน้อยแต่ได้ผลมาก เวลาเดียวกันยังได้รับแต้มคุณูปการด้วย หากแต้มคุณูปการสูงก็จะซื้อโอสถได้อีก”
“ข้ากลัวตายขอรับ ไม่เอาด้วยหรอก”
“ผู้บำเพ็ญรุ่นอาวุโสอย่างข้ากลัวตายเสียที่ไหน”
“ถ้าไม่กลัวตาย จะบำเพ็ญเซียนไปเพื่ออะไรเล่า!”
“เจ้า...”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถูกทำให้โมโหแล้ว
ศิษย์น้องผู้นี้เหตุใดถึงปอดแหกเช่นนี้!
เหตุที่หานเจวี๋ยปฏิเสธไม่ไป เป็นเพราะว่าเขามีหินวิญญาณเยอะอยู่แล้ว
“เฮอะ ไม่ไปก็ไม่ไป!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์หมุนตัวจากไป
หานเจวี๋ยตกเข้าสู่ภวังค์ความคิด
แท้จริงแล้วเขาไม่สามารถฝึกฝนอยู่ในถ้ำเทวาได้ ต้องไปที่สระวิญญาณ
อย่ารอจนหนึ่งร้อยปีให้หลัง อายุขัยใกล้สิ้นแล้วค่อยไป เช่นนั้นก็เปล่าประโยชน์นัก
เมื่อคิดได้ดังนั้น หานเจวี๋ยจึงหมุนกายตรงไปยังเมืองของสำนักฝ่ายใน
...
สิบปีผ่านไปในพริบตา
หานเจวี๋ยยังไม่อาจหักใจไปจากสระวิญญาณแต่ละแห่ง หินวิญญาณชั้นสูงถูกใช้ไปแล้วเกือบสี่ร้อยก้อน ตบะของเขาบรรลุไปถึงระดับสร้างฐานขั้นห้า รากวิญญาณหกสายทั้งหมดก็ฝึกจนถึงระดับสร้างฐานขั้นห้าเช่นกัน
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ต่อให้เขาใช้หินวิญญาณชั้นสูงสี่ร้อยกว่าก้อนที่เหลือจนหมด ก็ไม่อาจสำเร็จระดับรวมแก่นปราณได้
หานเจวี๋ยเริ่มรวบรวมพลังวิญญาณอัสนีและพลังวิญญาณอัคคี
เขาไม่อาจใช้หินวิญญาณทั้งหมดจนเกลี้ยงได้ ไม่เช่นนั้นภายหลังต้องมีค่าใช้จ่ายแน่นอน
ผ่านไปอีกสิบปี!
เขาฝึกฝนรากวิญญาณอัสนีจนเสร็จสิ้น ภายในถ้ำเทวาก็ยังดูดซับพลังวิญญาณอัคคีได้จำนวนมาก
เช่นนี้เอง!
หลังจากหานเจวี๋ยตัดสินใจได้ ก็ตรงไปยังสระวิญญาณอัสนีทันที
ตอนนี้สระวิญญาณอัสนีไม่มีผู้บำเพ็ญเลย ทว่าหานเจวี๋ยก็ไม่กลัวโดดเดี่ยวแต่อย่างใด
“เจ้าเด็กนี่ เจ้ามาอีกแล้ว แต่ก่อนก็คิดว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะ เหตุใดผ่านไปหลายปียังอยู่ระดับสร้างฐานขั้นสามอีก”
ปีศาจพฤกษาอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย
หานเจวี๋ยยักไหล่ตอบ “เป็นเพราะด้อยสติปัญญา ถึงได้ลำบากเช่นนี้อย่างไรเล่า"
“จริงด้วย”
ปีศาจพฤกษาพูดจบก็หลับตาลง
หานเจวี๋ยเป็นแขกประจำ มันไม่ต้องกล่าวเตือนอะไรมากนัก
ไม่นานนัก หานเจวี๋ยก็เริ่มเข้าสู่สภาวะฝึกบำเพ็ญ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปปีแล้วปีเล่า
ห้าปีต่อมา
รากวิญญาณอัสนีของหานเจวี๋ยฝึกฝนไปถึงระดับสร้างฐานขั้นเจ็ดแล้ว
โม่ฟู่โฉวกลับมาอีกครั้ง ทั้งยังพาลูกศิษย์หญิงมาด้วยหนึ่งคน
ศิษย์หญิงผู้นี้งดงามยิ่งนัก อากัปกริยาก็มีลักษณะอย่างสตรีผู้สูงศักดิ์
“สหายหาน ท่านก็อยู่ด้วยหรือนี่!” โม่ฟู่โฉวกล่าวด้วยความแปลกใจ
หานเจวี๋ยลืมตาขึ้นมองไป
เขายกยิ้มพลางกล่าวตอบ “สหายโม่ ท่านก็มาด้วยสินะ”
โม่ฟู่โฉวเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง ดูจากค่าความสัมพันธ์ หานเจวี๋ยพบว่าอีกฝ่ายบรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว
ถึงแม้จะผ่านมาแล้วเกือบยี่สิบปี แต่สามารถบรรลุระดับสร้างฐานถึงสองขั้น จะทะลวงไปยังระดับรวมแก่นปราณ หากไม่ใช่อัจฉริยะแล้วจะเรียกว่าอะไร?
“แนะนำสักหน่อย นี่คือศิษย์น้องหญิงจากยอดเขาอัสนีสวรรค์เรา และก็เป็นน้องสาวร่วมตระกูลของข้า นามว่าโม่จู๋” โม่ฟู่โฉวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
หานเจวี๋ยประสานมือคารวะ “ข้าน้อยหานเจวี๋ยแห่งยอดเขาหยกวิเวก”
โม่จู๋พยักหน้ารับ พินิจพิเคราะห์หานเจวี๋ยก่อนถามว่า “เหตุใดท่านยังอยู่ระดับสร้างฐานขั้นสาม พี่ชายร่วมตระกูลของข้าบอกว่าท่านอาจจะไปถึงสร้างฐานขั้นหกแล้ว”
หานเจวี๋ยยิ้มตอบ “ฝึกไปทีละขั้นอย่างไรเล่า พวกท่านก็รีบใช้เวลาฝึกฝนเถิด”
เมื่อพูดจบ เขาจึงนั่งลง
แม้ว่าโม่ฟู่โฉวจะสงสัยในตบะของเขา แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก
คนทั้งสองเริ่มนั่งสมาธิอย่างรวดเร็ว
ไม่นานเท่าไร พวกเขาก็แปลกใจเมื่อพบว่าความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของหานเจวี๋ยนำหน้าพวกเขาไปไกล
‘เขาฝึกฝนวิชายุทธ์ใดกันแน่ ไม่สิ นี่มันคุณสมบัติรากวิญญาณ’
โม่ฟู่โฉวแอบประหลาดใจ
โม่จู๋ก็มองไปทางหานเจวี๋ยอย่างตกตะลึงเช่นกัน
หานเจวี๋ยไม่ได้ใส่ใจปฏิกิริยาของพวกเขา เขาต้องรีบทำเวลา
ทุกนาทีล้วนเป็นหินวิญญาณเลยเชียว!
...
สามปีต่อมา
โม่ฟู่โฉวและโม่จู๋เตรียมพร้อมจะออกไป
โม่ฟู่โฉวมองไปทางหานเจวี๋ย เดิมทีจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นหานเจวี๋ยตั้งอกตั้งใจ ก็รู้สึกว่าไม่ควรจะรบกวน
สองพี่น้องออกไปจากสระวิญญาณอัสนี
“พี่ใหญ่ เหตุใดขอบเขตพลังของหานเจวี๋ยผู้นั้นถึงยังไม่เพิ่มขึ้นเสียที” โมจู๋ถามอย่างสงสัย
จากความเร็วที่หานเจวี๋ยดูดซับพลังวิญญาณ น่าจะทะลวงระดับได้ตั้งนานแล้ว
ดวงตาของโม่ฟู่โฉวฉายแววซับซ้อน “คนผู้นี้จะต้องมีวิธีสะกดตบะไว้อย่างแน่นอน ไม่แน่ตบะของเขาอาจจะตามข้าทัน ไปถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้วก็ได้!”
ดวงตาคู่สวยของโม่จู๋เบิกกว้างขึ้น “คราก่อนท่านเคยกล่าวไว้ เมื่อยี่สิบปีก่อน เขาเพิ่งจะถึงหลอมปราณขั้นเก้า...รวดเร็วขนาดนี้...”
โม่ฟู่โฉวสูดหายใจเข้าลึกก่อนกล่าว “คนยอดเขาหยกวิเวกล้วนเป็นผู้บากบั่นฝึกบำเพ็ญ ไม่นึกว่าจะมีอัจฉริยะระดับนี้อยู่ พวกเราไปกันเถอะ เราก็ต้องมุมานะให้ได้เช่นเขา”
โม่จู๋พยักหน้า
ในขณะเดียวกัน
หานเจวี๋ยมองเห็นตัวอักษรปรากฏขึ้นมาสองบรรทัด
[ความประทับใจที่โม่ฟู่โฉวมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 2 ดาว]
[โม่จู๋เกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 2 ดาว]
หานเจวี๋ยไม่สะทกสะท้านใดๆ
เขาไปถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว กำลังจะทะลวงสู่ขอบเขตที่สมบูรณ์
ครึ่งปีต่อมา ในที่สุดหานเจวี๋ยก็ฝึกฝนพลังวิญญาณอัสนีถึงขั้นสมบูรณ์ แม้อยากจะฝึกฝนเพิ่ม แต่ก็ไม่มีทางเพิ่มสูงขึ้นไปได้อีก
เขาลุกขึ้นเตรียมพร้อมจะออกไป
“เจ้าหนุ่ม ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีวิธีสะกดตบะไว้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
ปีศาจพฤกษากล่าวยิ้มๆ ไม่มีน้ำเสียงเยาะเย้ยเช่นแต่ก่อน
หานเจวี๋ยยักไหล่พลางหัวเราะ
เขาเดินขึ้นไปบนค่ายกลส่งตัว กำลังจะจากไป
“ข้ามีโอกาสวาสนาอยู่หนึ่งอย่าง เจ้าอยากลองหรือไม่” ปีศาจพฤกษาเอ่ยถาม
หานเจวี๋ยเลิกคิ้วตอบ “ไม่อยาก”
ปีศาจพฤกษาชะงักไป แล้วจึงกล่าว “มีหินวิญญาณจำนวนมาก ยังมีแต้มคุณูปการสำนัก ถึงขั้นอาจจะได้รับอาวุธเวทกับของล้ำค่าตามธรรมชาติ แน่ใจหรือว่าไม่อยากลอง”
“อันตรายหรือไม่”
“อยากได้รับโอกาสดีๆ ก็ต้องเสี่ยงอันตรายเป็นธรรมดา”
“เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ข้ากลัวตาย”
“เจ้า...”
ปีศาจพฤกษาโมโหจนกิ่งไม้สั่นไหว
หานเจวี๋ยพูดเร่งเร้า “ผู้อาวุโส รีบปล่อยข้าออกไปเถิด ข้ายังต้องกลับไปปิดด่านฝึกฝนต่อที่ถ้ำ”
ปีศาจพฤกษาแค่นเสียงหยัน ก่อนจะเปิดค่ายกลส่งหานเจวี๋ยออกไป
หานเจวี๋ยเบิกหินวิญญาณหนึ่งปีครึ่งออกมาจากในหอ ส่วนในถุงเก็บสมบัติยังเหลือหินวิญญาณอยู่เกือบสามร้อยก้อน
เขาไม่ได้กลับถ้ำเทวาทันที กลับมุ่งหน้าไปยังหอขึ้นเงิน
หลายปีมานี้ เขาไม่เคยเบิกเงินเดือนของตัวเองเลย น่าจะต้องเบิกออกมาบ้างแล้ว
สำนักหยกพิสุทธิ์จะมอบเงินให้ปีละหนึ่งครั้งในทุกๆ ปี สามารถเก็บสะสมหรือเบิกถอนได้
หอขึ้นเงินเป็นหนึ่งในหอที่คึกคักที่สุดของสำนักหยกพิสุทธิ์ มีลูกศิษย์มากมาย จะต้องต่อแถวรอเบิกเงิน
บุคลิกรัศมีของหานเจวี๋ยดึงดูดสายตาของบรรดาผู้บำเพ็ญหญิงไม่น้อย ผู้บำเพ็ญชายก็สังเกตเห็นเขาเร็วมาก
เมื่อตบะของหานเจวี๋ยเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง คุณลักษณะเจ้าเสน่ห์ที่ไม่เป็นสองรองใครก็ยิ่งปรากฏเด่นชัด
ระบบทำได้เพียงซ่อนตบะของเขาไว้ ทว่าไม่อาจซ่อนเสน่ห์เอาไว้ได้
“คนผู้นี้เป็นใครกัน รูปงามนัก ที่แท้สำนักหยกพิสุทธิ์ของพวกเราก็มีบุรุษเช่นนี้อยู่ด้วย”
“ข้าเคยพบเขามาก่อน ดูเหมือนจะเป็นศิษย์ยอดเขาหยกวิเวก”
“จุ๊ๆ ราวกับเดินออกมาจากภาพวาดเลย”
“ศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกแต่ละคนรูปโฉมงดงามกันจริงๆ”
“พวกเจ้ามีใครรู้ชื่อเขาบ้าง”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำวิพากษ์วิจารณ์รอบๆ หานเจวี๋ยแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
หลังจากเบิกเงินเรียบร้อย เขาก็หลบออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญหญิงที่อยากเข้ามาตีสนิทกับเขารู้สึกเสียดายอย่างยิ่ง
ตอนที่เพิ่งจะออกมาจากหอขึ้นเงิน หานเจวี๋ยบังเอิญพบกับโม่จู๋
“พี่หาน ท่านอยู่ที่นี่เอง พวกเราช่างมีวาสนาต่อกันนัก แค่นี้ก็ยังบังเอิญพบกันได้” โมจู๋เอ่ยอย่างแปลกใจระคนดีใจ ก่อนก้าวตรงเข้ามาคว้าแขนของหานเจวี๋ย
สีหน้าของหานเจวี๋ยแข็งกระด้างขึ้นมาทันที
..........................................................................


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 12 วิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นกับแดนหมื่นปีศาจ
เหล่าผู้บำเพ็ญหญิงที่ออกมาจากหอขึ้นเงินเห็นโม่จู๋กำลังคล้องแขนหานเจวี๋ย ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
พวกนางโอดครวญอยู่ในใจ
หานเจวี๋ยรีบถอยออกมาหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างกับโม่จู๋
โม่จู๋ยิ้มอย่างมีไมตรีจิตพร้อมกล่าว “พี่หาน ข้ามีเรื่องอยากให้ท่านช่วยพอดีเลย”
พล็อตเรื่องรองมาแล้ว!
ปฏิเสธ!
หานเจวี๋ยส่ายศีรษะบอก “ต้องขอโทษด้วย ข้าต้องรีบกลับไปฝึกฝน”
“ฝึกอะไรกัน นี่เป็นวาสนาครั้งใหญ่เชียวนะ ข้าได้ยินมาว่า…” โม่จู๋รีบกล่าว
นางพลันสังเกตเห็นเหล่าผู้บำเพ็ญหญิงทางด้านหลังหานเจวี๋ย รู้สึกว่าไม่สะดวกที่จะคุยกันที่นี่ จึงดึงเขาออกไปจากที่แห่งนี้
“แม่นางโม่ หยุดลากดึงข้าเถอะ”
“ข้าเป็นสตรียังไม่กลัวอะไรเลย ท่านเป็นบุรุษยังกลัวอีกหรือ”
“อาจารย์ไม่อนุญาตให้พวกเรามีความสัมพันธ์แบบชายหญิง”
“เฮอะ พวกเราเพิ่งพบกันเป็นครั้งที่สอง ท่านคิดว่าข้ามีใจให้ท่านอย่างนั้นรึ”
ใบหน้างามแฉล้มของโม่จู๋แดงระเรื่อทันที
นางชำเลืองตามองหานเจวี๋ยเงียบๆ
พี่หานรูปงามจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่นางพบเจอบุรุษหล่อเหลาเช่นนี้
หากผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรละก็…
ใบหูของโม่จู๋แดงก่ำ
หานเจวี๋ยสังเกตเห็นสีหน้าท่าทางของนาง ก็รู้สึกว่าท่าไม่ดีแล้ว
อันตรายจริงๆ
เขายังไม่ถึงระดับรวมแก่นปราณเลย ไม่สามารถมีความสัมพันธ์แบบชายหญิงได้
โม่จู๋ผู้นี้แม้หน้าตางดงาม แต่ไม่อาจมีผลอะไรกับจิตใจของเขา
หานเจวี๋ยขยับไปอยู่ข้างๆ ก้าวหนึ่งทันใด เว้นระยะห่างกับนางราวหนึ่งเมตรและเดินเคียงข้างกันไป
ทั้งคู่เดินมายังตรอกเล็กๆ ที่ไร้ผู้คน
“เชิญท่านว่ามาได้ มีเรื่องอันใด” หานเจวี๋ยเอ่ยถาม
โม่จู๋แลซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคน จึงกล่าวเสียงเบา “พี่หาน ท่านเคยได้ยินชื่อหลี่เฉียนหลงหรือไม่”
“ไม่เคยได้ยิน”
“อะไรกัน ท่านไม่เคยได้ยินชื่อหลี่เฉียนหลงรึ”
“เข้าประเด็นสิ!”
หานเจวี๋ยว่าอย่างไม่ชอบใจ
ถึงแม้ในชาตินี้เขาจะอายุเกือบห้าสิบปีแล้ว แต่เขาไม่เคยออกไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์ ขนาดบุคคลมีชื่อเสียงของสำนักหยกพิสุทธิ์ยังจำได้ไม่หมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทั้งแดนบำเพ็ญเซียนเลย
“หลี่เฉียนหลงเป็นศิษย์สุดยอดแห่งยุคที่ในร้อยปีจะมีสักครั้งของสำนักหยกพิสุทธิ์ ว่ากันว่าอีกนิดเดียวก็จะสำเร็จระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว ถ้ำเทวาของเขาตั้งอยู่บนเขาสูงใหญ่นอกสำนักหยกพิสุทธิ์ เขาวางผนึกต้องห้ามไว้ในถ้ำเทวาไม่น้อย ก่อนหน้านี้เขาแอบซ่อนเอาไว้ตลอด เมื่อเร็วๆ นี้ข้าได้ข่าวมาว่าถ้ำของเขาปรากฏออกมา แต่ด้านหน้าถ้ำมีสัตว์พาหนะเฝ้าอยู่ สัตว์พาหนะตัวนี้กลัวสายฟ้า และพวกเราล้วนเป็นผู้ฝึกสายอัสนี จะต้องกำราบมันได้แน่!” โม่จู๋ยิ่งกล่าวก็ยิ่งตื่นเต้น
หานเจวี๋ยถามขึ้นว่า “พี่ชายของท่านเล่า”
“เมื่อปีก่อนการประลองใหญ่ของสำนักฝ่ายในเพิ่งจบลง เขาถูกเจ้าสำนักคัดเลือกไปฝึกฝนพิเศษ ข้าเองก็หาเขาไม่พบ”
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
จบลงแล้วหรือ?
ซวยแล้ว
ฝึกบำเพ็ญนานเกิน ลืมเรื่องใหญ่ระดับนี้ไปเสียได้ หวังว่าเซียนซีเสวียนจะไม่ตำหนิอะไรเขา
“หากเป็นจริงอย่างที่ท่านพูด เหตุใดสำนักจึงไม่ไปจัดการเรื่องถ้ำเทวานี้ด้วยตัวเอง” หานเจวี๋ยย้อนถาม
โม่จู๋ยักไหล่พูด “สำหรับทางสำนักแล้ว ถ้ำเทวาของเขาไม่นับว่าน่าสนใจอะไร แต่สำหรับผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานเช่นพวกเรา นี่เป็นโอกาสวาสนาอย่างไรเล่า”
หานเจวี๋ยถามอีก “ท่านรู้ข่าวนี้มาได้อย่างไร”
“สหายผู้หนึ่งบอกข้ามา ข่าวนี้ไม่มีในรายนามภารกิจ”
กลลวง!
เขาไม่ไปเด็ดขาด
หานเจวี๋ยรีบร้อนปฏิเสธ “เสี่ยงอันตรายเกินไป ข้าไม่ไป ข้าขอเตือนท่านสักหน่อย อย่าได้ไปเข้าร่วมเลย ไม่เช่นนั้นจะตายอนาถนัก!”
พูดจบ หานเจวี๋ยก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
“คนอย่างท่านนี่…”
โม่จู๋โมโหจนกระทืบเท้า
แต่ถึงอย่างไรความประทับใจที่นางมีต่อหานเจวี๋ยก็ไม่ได้ลดลง นางกลับลังเลขึ้นมา
คนมากความสามารถอย่างหานเจวี๋ยยังไม่กล้าไป หรือว่าจะอันตรายอย่างที่ว่าจริงๆ?
…...
เมื่อกลับถึงยอดเขาหยกวิเวก หานเจวี๋ยเข้ามาคุกเข่าคารวะที่ตำหนักหยกวิเวก
การประลองของสำนักฝ่ายในเป็นเรื่องใหญ่ หากในยอดเขาหยกวิเวกมีเพียงเขาที่ไม่ได้ไปชมการประลอง นั่นก็ถือว่าเป็นการล่วงเกินครั้งใหญ่
“เข้ามาสิ ข้ามีธุระกับเจ้าพอดี”
เสียงของเซียนซีเสวียนดังมา จากนั้นประตูใหญ่ถึงเปิดออก
เมื่อเข้าไปด้านในตำหนัก หานเจวี๋ยพบว่าไม่ได้มีเพียงเซียนซีเสวียนผู้เดียว ยังมีฉางเยวี่ยเอ๋อร์กับชายชราคนหนึ่งอยู่ด้วย
เดี๋ยวก่อน!
ชายชราคนนี้…
ผู้เฒ่าเถี่ย!
หานเจวี๋ยตกตะลึง กระนั้นก็ยังก้าวไปข้างหน้าต่อ
ครั้นผู้เฒ่าเถี่ยมองเห็นหานเจวี๋ย สีหน้าก็เผยอารมณ์หลากหลาย
‘เจ้าเด็กนี่ก็เป็นศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้!’
ผู้เฒ่าเถี่ยตื่นตะลึง ยากที่จะเชื่อได้ลง
“ท่านผู้นี้คือศิษย์คนใหม่ของยอดเขาหยกวิเวก ต่อไปนี้จะเป็นศิษย์น้องของเจ้า เจ้าเรียกเขาว่าศิษย์น้องเถี่ยก็ได้” เซียนซีเสวียนกล่าวขึ้น
หานเจวี๋ยพยักหน้า มองไปยังท่านผู้เฒ่าเถี่ยก่อนเอ่ย “ศิษย์น้องเถี่ย อีกหน่อยพบเจอปัญหาอะไร ก็มาหาข้าได้เสมอ”
ผู้เฒ่าเถี่ยกัดฟันพูด “หานเจวี๋ย ไม่นึกว่าเจ้าจะเป็นศิษย์สำนักฝ่ายในแล้ว!”
เขาตกใจเมื่อพบว่าตนเองมองตบะของหานเจวี๋ยไม่ออก
ในเวลาสั้นๆ ยี่สิบปีมานี้ หานเจวี๋ยไต่จากมนุษย์ธรรมดา จนตบะเหนือเขาไปไกลอย่างนั้นหรือ?
เซียนซีเสวียนไม่ได้สงสัยที่พวกเขาทั้งสองรู้จักกัน กลับถามขึ้นว่า “เหตุใดตบะของเจ้ายังอยู่ระดับสร้างฐานขั้นสาม”
ระดับสร้างฐานขั้นสาม!
ผู้เฒ่าเถี่ยยิ่งตกตะลึงเข้าไปอีก เขาใช้เวลาฝึกฝนอย่างยากลำบากจึงจะบรรลุระดับสร้างฐาน ส่วนหานเจวี๋ยไปถึงระดับสร้างฐานขั้นสามแล้ว?
หานเจวี๋ยกลัวว่าผู้เฒ่าเถี่ยจะแอบเล่นลูกไม้อะไร จำต้องเพิ่มฐานะของตัวเองในใจเซียนซีเสวียน จึงไม่ปิดบังตบะอีกต่อไป “ท่านอาจารย์ ศิษย์ถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว แต่แค่อยากอยู่อย่างเงียบๆ จึงเก็บซ่อนตบะเอาไว้”
หลังจากคำกล่าวนั้น ผู้เฒ่าเถี่ยกับฉางเยวี่ยเอ๋อร์เบิกตากว้าง
“ศิษย์น้อง! เหตุใดเจ้าถึงทะลวงระดับรวดเร็วเช่นนี้” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถามอย่างตกใจ
พูดได้ว่านางเห็นหานเจวี๋ยทะยานจากระดับหลอมปราณขั้นเก้าไปถึงสร้างฐานขั้นเก้า
นี่มันจะเกินจริงเกินไปแล้ว!
หานเจวี๋ยกล่าวว่า “ข้าฝึกบำเพ็ญอยู่ที่สระวิญญาณอัสนีตลอด ไม่กล้าชักช้าลีลา ทำให้ก้าวหน้าเร็วเช่นนี้”
เซียนซีเสวียนยกยิ้มอย่างพอใจ “หากทุกคนในยอดเขาหยกวิเวกพากเพียรฝึกฝนเช่นเจ้า ยอดเขาหยกวิเวกต้องกลายเป็นยอดเขาที่แกร่งที่สุดของสำนักหยกพิสุทธิ์แน่”
[ท่านฝึกฝนอย่างเงียบๆ ได้รับการยอมรับจากเซียนซีเสวียนสำเร็จ ได้รางวัลเป็นเคล็ดวิชาท่าร่างหนึ่งวิชา]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับเคล็ดวิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น]
หานเจวี๋ยแอบประหลาดใจ รีบกล่าวตอบ “คำกล่าวของท่านอาจารย์ศิษย์รับไว้ไม่ไหวจริงๆ ศิษย์เพียงชอบการฝึกฝนก็เท่านั้น”
ผู้เฒ่าเถี่ยพยายามสงบจิตใจ
เขารู้ชัดแล้วว่าตนเองไม่สามารถกดขี่หานเจวี๋ยได้อีกต่อไป
เรื่องในอดีตควรลืมไปจะดีที่สุด หากบอกเซียนซีเสวียนไป ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้เซียนซีเสวียนไม่พอใจก็เป็นได้
เขากระวนกระวายใจขึ้นมาทันใด
ด้วยตบะของหานเจวี๋ย อีกฝ่ายฆ่าเขาได้ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ
ไม่ได้!
ต้องกำจัดความแค้นนี้ทิ้งไปเสีย!
“ในเมื่อเจ้าชอบการฝึกฝนนัก อาจารย์จะมอบภารกิจให้เจ้า ให้ไปอารักขาแดนหมื่นปีศาจของสำนักหยกพิสุทธิ์” เซียนซีเสวียนพลันยิ้มกล่าว รอยยิ้มเต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้ง
แดนหมื่นปีศาจ…
ฟังดูแล้วยอดเยี่ยมนัก แต่ก็อันตรายมากเช่นกัน!
ลึกๆ หานเจวี๋ยอยากปฏิเสธ แต่ก็ยังถามขึ้นอย่างระมัดระวัง “ท่านอาจารย์ แดนหมื่นปีศาจคือสถานที่เช่นใดขอรับ”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์บอกอย่างตื่นเต้น “เป็นสถานที่ดูแลสัตว์เลี้ยงปีศาจของสำนักหยกพิสุทธิ์น่ะสิ ท่านอาจารย์ ข้าก็อยากไปด้วย ให้ข้าไปกับศิษย์น้องหานเถิด เขาจะได้ไม่ถูกใครรังแก!”
เซียนซีเซวียนเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ทำให้นางไม่กล้าเอ่ยอะไรมากอีก
“ทุกยอดเขาจะส่งศิษย์หนึ่งคนไปอารักขาแดนหมื่นปีศาจ แดนหมื่นปีศาจเลี้ยงสัตว์ปีศาจไว้มากมายหลายชนิด พลังวิญญาณธาตุต่างๆ จึงหนาแน่นมาก เหมาะให้เจ้าฝึกบำเพ็ญ แต่ว่าก็มีอันตรายอยู่ระดับหนึ่ง มักจะมีสัตว์ปีศาจออกอาละวาด อย่างเช่นมาสังหารเหล่าศิษย์อย่างโหดเหี้ยม” เซียนซีเสวียนอธิบายให้หานเจวี๋ยฟัง
หานเจวี๋ยฟังแล้วไม่เห็นช่องทางให้ปฏิเสธแม้แต่น้อย...แต่หากฝึกฝนได้ก็เป็นเรื่องดี
สู้กับสัตว์ปีศาจดีกว่าสู้กับคน
‘ไม่ใช่ว่าเป็นยามเฝ้าสวนสัตว์หรอกหรือ ข้าไป!’
“เช่นนั้นศิษย์จะรับภารกิจที่อาจารย์มอบให้” หานเจวี๋ยกล่าวพลางประสานมือคารวะ
เซียนซีเสวียนพยักหน้าเอ่ย “เจ้าไปเก็บข้าวเก็บของ จากนั้นตรงไปที่หอสัตว์เลี้ยงปีศาจ จะมีคนพาเจ้าไปยังแดนหมื่นปีศาจ คนก่อนหน้าเจ้าคือศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าเอง ตอนนี้เขาถูกเจ้าสำนักรับตัวไปแล้ว จึงได้แต่ให้เจ้าไปแทน หากภารกิจราบรื่น อาจารย์จะตบรางวัลให้เจ้า นอกจากนี้ หากเฝ้าอารักขาแดนหมื่นปีศาจถึงหนึ่งปี จะได้รับหินวิญญาณชั้นสูงสิบก้อน ไม่มีขีดจำกัด นี่เป็นภารกิจสำนักแบบต่อเนื่อง ก่อนไปเจ้าก็ไปรับภารกิจมาก่อนได้”
……………………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 13 สัตว์ปีศาจลึกลับ เจ้าสำนักหายสาบสูญ
ก่อนกลับมาที่ถ้ำเทวา หานเจวี๋ยกดรับสืบทอดวิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น
เขาต้องเสริมศักยภาพของตนเองให้แกร่งก่อน เผื่อเกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันขึ้น
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างระดับสูงสุด]
อาศัยดวงชะตาแต่กำเนิดนี้ หานเจวี๋ยสำเร็จวิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นโดยสมบูรณ์ในหนึ่งชั่วยาม
วิชาท่าเท้านี้มีทั้งหมดเจ็ดขั้น ในทุกการฝึกแต่ละขั้นจะสามารถแยกเงาได้หนึ่งร่าง เสี้ยวเงาเจ็ดชั้นทำให้ศัตรูสับสน และทำให้ศัตรูแยกร่างจริงไม่ออก อีกทั้งวิชาท่าเท้านี้ยังเพิ่มความเร็วในการหลบหนีได้ด้วย
หลังจากเรียนรู้สำเร็จ หานเจวี๋ยกลับไปเก็บของที่ถ้ำเทวา จากนั้นไปยังเมืองของสำนักฝ่ายใน
เขาไปหอภารกิจเพื่อรับภารกิจก่อน แล้วจึงค่อยไปที่หอสัตว์เลี้ยงปีศาจ
…
ภายในตำหนักหยกวิเวก
เซียนซีเสวียนจ้องมองผู้เฒ่าเถี่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางเปิดปากเอ่ยช้าๆ “เรื่องในอดีตระหว่างเจ้าและหานเจวี๋ย ข้าไม่อยากถือสาเอาความ จากวันนี้เป็นต้นไปพวกเจ้าเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง เจ้าจะต้องเคารพเขา นับถือเขา จากที่ข้ารู้จักหานเจวี๋ยมา เขาจะไม่คิดบัญชีกับเจ้าเช่นกัน เจ้าสบายใจได้”
ผู้เฒ่าเถี่ยคุกเข่าอยู่ในตำหนัก ถอนหายใจโล่งอกแล้วพยักหน้าช้าๆ
“ต่อไปหานเจวี๋ยจะเป็นศิษย์สืบทอดของยอดเขาหยกวิเวก สร้างสัมพันธ์อันดีกับเขาไว้เสีย มีแต่จะเป็นผลดีต่อเจ้า หากไม่ได้มีความอาฆาตแค้นถึงตาย ให้อภัยได้ก็ให้อภัยไปเถิด”
คำพูดของเซียนซีเสวียนทำให้ผู้เฒ่าเถี่ยตกตะลึง
ศิษย์สืบทอด!
เซียนซีเสวียนให้ความสำคัญกับหานเจวี๋ยถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
แต่เมื่อนึกถึงความเร็วในการทะลวงระดับของหานเจวี๋ย เขาก็นิ่งเงียบ
เจ้าเด็กนั่นเหมาะสมอย่างแท้จริง!
…
เมื่อเดินออกจากค่ายกลส่งตัว หานเจวี๋ยก็มาถึงแดนหมื่นปีศาจ
ท้องฟ้าของแดนหมื่นปีศาจปกคลุมด้วยเมฆครึ้มหนาแน่น ราวกับว่าฝนพร้อมเทกระหน่ำลงมาทุกเมื่อ
หานเจวี๋ยหยิบกระบี่บินออกมา เริ่มใช้วิชาขี่กระบี่ออกเดินทาง
ตามที่ศิษย์หอสัตว์เลี้ยงปีศาจผู้นั้นมอบหมายมา เขาต้องหาหอของยอดเขาหยกวิเวกเสียก่อน นั่นจะเป็นสถานที่ที่เขาควบคุมดูแล หอหลังนี้มีกลไกต้องห้าม ปกติพวกสัตว์ปีศาจไม่กล้าเข้าใกล้
แน่นอน เขาไม่สามารถอยู่แต่ในหอได้ตลอด หากพบเจอสัตว์ปีศาจออกอาละวาด เขาต้องลงมือจัดการ เพื่อลดความเสียหายของสำนักหยกพิสุทธิ์
สัตว์เลี้ยงปีศาจทุกตัวในแดนหมื่นปีศาจ สำนักหยกพิสุทธิ์ใช้เงินมหาศาลซื้อมาทั้งสิ้น การเลี้ยงดูพวกมันก็ต้องใช้ทรัพยากรหมดไปจำนวนมาก
หอหลังนั้นอยู่ไม่ไกลจากค่ายกลส่งตัว ไม่นานหานเจวี๋ยก็หาพบ
ตัวหอมีสองชั้น ไม่ใหญ่สักเท่าไร ข้างในโล่งกว้าง ว่างเปล่าไร้ผู้คน
หลังจากหานเจวี๋ยทำความคุ้นเคยกับกลไกต้องห้ามแล้วก็เริ่มนั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญ
การฝึกฝนที่แสนน่าเบื่อและยาวนานเริ่มขึ้นอีกครั้ง!
หานเจวี๋ยมีอายุห้าสิบปีแล้ว
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 	50/196]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ระดับสร้างฐานขั้นเก้า]
[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สืบทอดได้) ]
[วิชาเวท: ดรรชนีกระบี่เทพ ย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น]
[พลังวิเศษ: ไม่ปรากฏ]
[อาวุธเวท: ไม่ปรากฏ]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบด้วยรากวิญญาณวายุ รากวิญญาณอัคคี รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพสุธา รากวิญญาณพฤกษา และรากวิญญาณอัสนีระดับสูงสุด เสริมดวงชะตาขึ้นอีกระดับ]
[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: รูปโฉมหล่อเหลา เจ้าเสน่ห์ระดับสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: คุณสมบัติมรรคกระบี่ระดับสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างระดับสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนระดับสูงและหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]
[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]
…
เขาฝึกฝนรากวิญญาณวายุถึงระดับสร้างฐานขั้นหก นอกจากรากวิญญาณอัสนีแล้ว รากวิญญาณสายอื่นๆ ยังคงอยู่ระดับสร้างฐานขั้นห้า
หานเจวี๋ยไม่มีอะไรทำ จึงกดเปิดค่าความสัมพันธ์ขึ้นมาดู
คาดไม่ถึงว่าสิงหงเสวียนจะทะลวงถึงระดับหลอมปราณขั้นเก้าแล้ว
น่าสนใจอยู่บ้าง
ผู้เฒ่าเถี่ยยังอยู่ระดับสร้างฐานขั้นแรก
หานเจวี๋ยกดเปิดดูจดหมาย
[โม่จู๋สหายของท่านถูกผู้บำเพ็ญสายมารจู่โจม เกือบจะได้รับบาดเจ็บสาหัส]
[โม่จู๋สหายของท่านถูกศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์จู่โจม ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย ตกลงจากหน้าผาสูงชัน]
หานเจวี๋ยพูดไม่ออก
เป็นไปตามคาด ถ้ำเทวานั้นมีกลลวง โชคดีที่เขาไม่ได้ไป
โม่จู๋ผู้นั้นน่าเวทนายิ่งนัก หานเจวี๋ยทำได้เพียงภาวนาให้นางอย่างเงียบๆ
“โฮก...”
จู่ๆ ด้านนอกหอก็มีเสียงคำรามดังเข้ามา หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว รีบผุดลุกขึ้นยืน
เมื่อออกไปนอกประตูใหญ่ เขาเห็นแมวขาวตัวหนึ่งยืนอยู่บนกิ่งไม้
แมวขาวตัวนี้รูปร่างผอมเพรียว แต่มีลายคล้ายกับเสือขาว ดวงตาสีม่วงยิ่งมีเสน่ห์ร้ายกาจ
หานเจวี๋ยไม่รู้สึกถึงอันตราย จึงไม่ได้สนใจเจ้าแมวขาวตัวนี้อีก
ในเวลานี้เอง!
จู่ๆ แมวขาวก็กระโจนมาทางหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยใช้วิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นหลบหลีกตามสัญชาตญาณ
แมวขาวชนเข้ากับกำแพงของหออย่างจัง มันถีบขาทั้งสี่ แล้วหมุนตัวมากระโจนใส่หานเจวี๋ยต่อ
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว กลไกต้องห้ามกลับไม่ทำงาน?
เขากระโดดออกไปอย่างรวดเร็ว และมายังพื้นที่โล่ง
แมวขาวกระโดดเข้าหาอีกครั้ง ความเร็วมากกว่าเดิมหลายเท่า ราวกับสายฟ้าแลบ
“ว่องไวมาก!”
หานเจวี๋ยใช้วิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น แยกออกเป็นเจ็ดร่างเงาแล้วล้อมแมวขาวไว้ หานเจวี๋ยทั้งเจ็ดคนยกมือขึ้นพร้อมกัน ก่อนส่งดรรชนีกระบี่เทพออกไป
แมวขาวหันซ้ายมองขวา ตั้งตัวป้องกันไม่ทัน จึงถูกปราณกระบี่ของจริงโจมตีเข้าใส่
เลือดสดสาดกระเซ็น มันส่งเสียงร้องครวญคราง
มันหลบหนีอย่างรวดเร็ว กระโดดเข้าไปในป่าแล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
หานเจวี๋ยลดมือลง จากนั้นจึงกลับเข้าไปในหอ
เขาถอนหายใจออกมายาวๆ พลางปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก
โชคดีที่เขาเรียนรู้วิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นไว้ล่วงหน้า ดูจากความว่องไวของแมวขาวแล้ว ตัวเขาก่อนหน้านี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมันจริงๆ
‘แมวขาวตัวนั้นมาจากที่ไหน รวดเร็วว่องไวขนาดนี้ โชคดีที่มันไม่มีท่าโจมตีอื่น’
หานเจวี๋ยคิดในใจเงียบๆ
ดูเหมือนว่าต่อจากนี้ต้องระวังตัวมากขึ้นแล้ว
เมื่อคิดได้ดังนั้น หานเจวี๋ยก็ฝึกฝนต่อ
…...
ภายในตำหนักหลังหนึ่ง
ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาจากทั้งสิบแปดยอดเขามารวมตัวกันที่นี่
“เจ้าสำนักไม่อยู่ ระยะนี้สัตว์ปีศาจในแดนหมื่นปีศาจออกอาละวาด พวกเราต้องเร่งตรวจสอบ” ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้น
เขาเป็นผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาของยอดเขาอัสนีสวรรค์ นามว่าเซียนเฒ่าเต้าเหลย
“เรื่องนี้มีเงื่อนงำมาก ข้ารู้สึกว่าต้องเกี่ยวข้องกับลัทธิมารฟ้ามืด”
“ไม่ผิดแน่ บริเวณใกล้ๆ ถ้ำเทวาของหลี่เฉียนหลงมีผู้บำเพ็ญสายมารของลัทธิมารฟ้ามืดปรากฏกาย ข้าสงสัยว่าในหมู่พวกเราคนระดับสูงจะมีหนอนบ่อนไส้ พอเจ้าสำนักออกไป พวกมันก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง”
“หรือว่าลัทธิมารฟ้ามืดคิดจะใช้ประโยชน์จากสัตว์ปีศาจที่แดนหมื่นปีศาจ?”
“มีความเป็นไปได้อย่างยิ่ง หลังผ่านการบ่มเพาะดูแลสองร้อยปีจากสำนักหยกพิสุทธิ์ แดนหมื่นปีศาจก็มีพละกำลังที่ไม่อาจดูแคลนได้แล้ว”
“พวกเราส่งศิษย์เข้าไปที่แดนหมื่นปีศาจเพิ่มอีกหน่อยเถิด”
เหล่าผู้อาวุโสต่างแย่งกันแสดงความคิดเห็น
เซียนซีเสวียนนั่งนิ่งเงียบ ไม่ได้กล่าวแทรกขึ้นมา
หลังจากปรึกษาหารือกันสักครู่ สุดท้าย แต่ละยอดเขาเห็นพ้องต้องกันให้ส่งศิษย์เข้าไปที่แดนหมื่นปีศาจเพิ่มอีกสองคน
ผู้อาวุโสต่างแยกย้ายกันจากไป ในขณะที่เซียนซีเสวียนเตรียมตัวจะกลับ เซียนเฒ่าเต้าเหลยก็พลันเรียกนางเอาไว้
รอจนในตำหนักเหลือเพียงพวกเขาสองคน  เซียนเฒ่าเต้าเหลยถึงถามว่า “ศิษย์น้องหญิง เหตุใดเมื่อครู่เจ้าไม่กล่าวอะไรเลย”
เซียนซีเสวียนตอบอย่างสงบ “เรื่องพวกนี้ให้พวกท่านตัดสินใจก็พอแล้ว”
เซียนเฒ่าเต้าเหลยหรี่ตาลงพลางเอ่ยถาม “เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าเจ้าสำนักพาศิษย์แกนหลักทั้งสิบแปดคนนั้นไปที่ใด”
เซียนซีเสวียนไม่ได้กล่าวตอบ
“ถ้าหากมีหนอนบ่อนไส้ภายในเหล่าผู้อาวุโสจริงละก็ เช่นนั้นคนที่ข้าเชื่อถือได้ก็มีเพียงเจ้าศิษย์น้องหญิง เราต้องร่วมมือกัน” เซียนเฒ่าเต้าเหลยพูดอย่างจริงจัง
เซียนซีเสวียนตอบว่า “นั่นเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว อย่างไรข้ากับท่านก็เป็นศิษย์อาจารย์เดียวกัน”
เซียนเฒ่าเต้าเหลยแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ
…
แดนหมื่นปีศาจ
นับตั้งแต่แมวขาวหนีไปก็เป็นเวลาสองปีแล้ว พลังวิญญาณทั้งห้าสายของหานเจวี๋ยบรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นหก
ฝึกฝนช้าๆ แต่มั่นคง!
ระยะห่างจากระดับรวมแก่นปราณ นับว่าเขามาได้ครึ่งทางแล้ว
“สหายน้อย นี่เจ้าใช้แดนหมื่นปีศาจเป็นสถานที่ฝึกบำเพ็ญหรือ”
เสียงหยอกล้อลอยเข้ามา หานเจวี๋ยลืมตามองไป พบว่าตรงทางเข้าไม่รู้มีชายชราท่านหนึ่งปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไร
ชายชราท่านนี้สวมชุดผ้าทำอย่างหยาบ ในมือเขย่าน้ำเต้าสุราไปมา จมูกแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า
หานเจวี๋ยขมวดคิ้วเอ่ยถาม “ท่านคือผู้ใดกัน”
เขาไม่รู้สึกว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้เลยสักนิดเดียว
อันตรายเกินไปแล้ว!
……………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 14 ราชาปีศาจ ได้รับวิชากระบี่ไร้เทียมทาน
“ข้าก็เหมือนกับเจ้า เป็นศิษย์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ มาอารักขาที่แดนหมื่นปีศาจ”
ชายชราจมูกแดงยิ้มกล่าว เขาพินิจพิเคราะห์หานเจวี๋ย พลางทำเสียงจุ๊ๆ ด้วยความประหลาดใจ
“ระดับสร้างฐานขั้นสาม แต่ความเร็วการฝึกลมหายใจของเจ้าไม่ใช่ระดับสร้างฐานขั้นสามแน่นอน เดาว่าเจ้าบรรลุไปถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้วกระมัง”
หานเจวี๋ยอดไม่ได้ที่จะระวังตัว
ไม่นึกว่าจะถูกมองทะลุปรุโปร่ง
ผู้ที่มองตบะของเขาออกเช่นนี้ เขาเพิ่งจะเคยพบเป็นครั้งแรก
หรือว่าคนผู้นี้มีตบะระดับเดียวกับเซียนซีเสวียน?
“เจ้าไม่ต้องกังวลไป เจ้าสมัครใจมาเอง หรือว่าอาจารย์ของเจ้าส่งเจ้ามา?” ชายชราจมูกแดงเอ่ยถาม
จากความเร็วในการฝึกฝนของหานเจวี๋ย ดูไม่เหมือนกับเขาเสนอตัวมาเอง
หานเจวี๋ยตอบว่า “อาจารย์ของข้าเซียนซีเสวียนส่งข้ามา”
‘ข้ามีคนหนุนหลัง อย่าได้คิดร้ายกับข้าเชียว!’
[หลี่ชิงจื่อเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
ตัวอักษรหนึ่งบรรทัดลอยขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย
เขารีบกดเปิดหน้าต่างค่าสถานะ ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์
[หลี่ชิงจื่อ: ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นแปด เจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์ รักใคร่ชื่นชมเซียนซีเสวียน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
เจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์!
นั่นไม่ใช่ประมุขของสำนักหรอกหรือ?
หานเจวี๋ยตะลึงงัน
ท่านผู้นี้ยังชอบพออาจารย์ของเขาอีกด้วย?
เมื่อนึกถึงภาพหลี่ชิงจื่อกับเซียนซีเสวียนอยู่ด้วยกัน เขาก็รู้สึกคลื่นไส้แล้ว
หลี่ชิงจื่อไม่คู่ควร!
“อาจารย์เจ้ามอบหมายภารกิจให้เจ้าอย่างนั้นหรือ” หลี่ชิงจื่อถาม
หานเจวี๋ยกล่าวตอบ “หากว่ามี ข้าจะบอกท่านได้ที่ไหนกัน”
หลี่ชิงจื่อยิ้มตาหยีเอ่ย “อ้อ? เป็นภารกิจที่บอกผู้อื่นไม่ได้ด้วย?”
หานเจวี๋ยนิ่งเงียบ
หลี่ชิงจื่อบิดขี้เกียจพลางยิ้มกล่าว “เช่นนั้นเจ้ามากับข้าเถอะ เจ้าก่อเรื่องเข้าแล้ว เห็นแก่หน้าอาจารย์ของเจ้า ข้าจะช่วยเจ้าแก้ปัญหาเอง”
หานเจวี๋ยสงสัย แต่ก็ลุกขึ้นตามไป
เป็นถึงเจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์ หลี่ชิงจื่อคงไม่ทำร้ายเขา
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในป่า
“รู้หรือไม่เหตุใดข้าถึงมาที่นี่” หลี่ชิงจื่อไพล่สองมือไว้ด้านหลังพลางถามยิ้มๆ
หานเจวี๋ยส่ายหน้า
อาจจะเพราะประจบเอาใจ แต่เขาพูดออกไปไม่ได้ เจ้าสำนักเป็นผู้ที่ต้องไว้หน้าเช่นกัน
“สัตว์ปีศาจที่อยู่ใกล้เจ้านับวันยิ่งเพิ่มขึ้น มีแนวโน้มว่าจะอาละวาด ที่สำคัญคือตอนนี้สัตว์ปีศาจเหล่านี้สงบนัก ราวกับว่ากำลังซุ่มซ่อน หากสามารถสั่งสัตว์ปีศาจได้มากมายเช่นนี้ จะต้องเป็นราชาปีศาจแน่นอน เดาว่าเจ้าไปยั่วยุมังกรขาวใจพยัคฆ์เข้า พ่อของเจ้านั่นเป็นราชาปีศาจที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ มันมีสายเลือดของราชาปีศาจโดยกำเนิด มันรวบรวมสัตว์ปีศาจจำนวนมากเช่นนี้ ก็มีแต่เพื่อจัดการกับเจ้า”
เมื่อฟังหลี่ชิงจื่อพูดจบ หานเจวี๋ยอดนึกถึงแมวขาวเมื่อสองปีก่อนขึ้นมาไม่ได้
หรือว่านั่นคือมังกรขาวใจพยัคฆ์?
หานเจวี๋ยเล่าสิ่งที่เขาเจอมาก่อนหน้านี้ให้ฟัง
“ท่าร่างของเจ้าว่องไวกว่ามังกรขาวใจพยัคฆ์อย่างนั้นหรือ” หลี่ชิงจื่อถามอย่างแปลกใจ
หรือว่าเจ้าเด็กนี่ได้รับการถ่ายทอดวิชามาจากศิษย์น้องหญิง?
เมื่อคิดถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของเซียนซีเสวียน หลี่ชิงจื่ออดไม่ได้ที่จะพยักหน้า
[ความประทับใจที่หลี่ชิงจื่อมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1.5 ดาว]
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว กล่าวขึ้นว่า “ข้าสำเร็จท่าร่างวิชาหนึ่ง จะว่องไวกว่ามันก็เป็นเรื่องธรรมดา”
เขาพลันปรับสมดุลภายในจิตใจ
ดูเหมือนไม่ใช่ว่าเขาอ่อนด้อย แต่เป็นมังกรขาวใจพยัคฆ์ที่ว่องไวจริง หากเปลี่ยนเป็นศิษย์คนอื่น คาดว่าคงตามไม่ทัน!
ภายใต้การนำของหลี่ชิงจื่อ หานเจวี๋ยมาถึงริมหน้าผาแห่งหนึ่ง เขาก้มหน้ามองลงไป เห็นแต่ร่างของสัตว์ปีศาจอยู่ทั่วทุกหัวระแหงเบื้องล่าง
สัตว์ปีศาจแต่ละตัวหน้าตาน่ากลัว ตัวสูงใหญ่ดั่งเนินเขา ตัวที่เล็กก็เหมือนปีศาจแมลงนานาชนิด และยังมีขนาดเท่ากับอ่างล้างหน้าอีก
นี่เป็นครั้งแรกที่หานเจวี๋ยได้เห็นภาพเช่นนี้ ใบหน้าจึงซีดเซียว
เขานับดูคร่าวๆ อย่างน้อยก็มีสัตว์ปีศาจนับพันเลยทีเดียว
หากว่าทั้งหมดนี้ม้วนกวาดมาที่หอของเขา แน่นอนว่าเหยียบแบนได้สบายๆ ส่วนเขาทำได้แค่หนีไป
สายตาของเขาหยุดอยู่บนหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง แมวขาวตัวนั้นเมื่อสองปีก่อนนอนหลับสบายอยู่ด้านบน
หานเจวี๋ยไร้ซึ่งคำพูด
เขาจะโชคดีเกินไปแล้วกระมัง มาเจอราชาปีศาจน้อยเข้าพอดี
“ผู้อาวุโส ท่านบอกว่าจะช่วยข้าแก้ปัญหา หมายถึงจะสังหารมันหรือ” หานเจวี๋ยเอ่ยถาม
หลี่ชิงจื่อเหลือบมองเขา กล่าวว่า “มังกรขาวใจพยัคฆ์ตัวนี้มีศักยภาพสูงนัก หากสังหารไป ทางสำนักจะไม่เอาเรื่องข้าหรอกหรือ?”
หานเจวี๋ยกลัดกลุ้มใจ “เช่นนั้นจะแก้ไขอย่างไร”
“เจ้าก็ไปกำราบมันเสีย!”
หลี่ชิงจื่อยิ้มกล่าวพลางลูบหนวด
หานเจวี๋ยได้ยินดังนั้น ก็หันหลังจะกลับทันที
สัตว์ปีศาจมากมายเช่นนี้ ให้เขาเอาหัวไปสยบมันหรือไร?
“เจ้าเด็กนี่ นั่นเจ้าจะไปไหน!”
หลี่ชิงจื่อรีบกดไหล่ของเขาไว้ กล่าวขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
เหตุใดศิษย์น้องหญิงจึงรับลูกศิษย์เช่นนี้มากัน!
“ข้าจะใช้ค่ายกลขังพวกมันไว้ที่นี่ อย่างมากสุดก็ห้าปี ภายในห้าปีหากเจ้าทำให้มังกรขาวใจพยัคฆ์ยอมศิโรราบได้ ข้าจะให้สุดยอดวิชาเป็นรางวัลแก่เจ้า” หลี่ชิงจื่อพูดอย่างจริงจัง
[ท่านได้รับภารกิจของหลี่ชิงจื่อเจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์ ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง รับภารกิจ ทำทุกวิถีทางเพื่อกำราบมังกรขาวใจพยัคฆ์ จะได้รับรางวัลสุดยอดวิชาของหลี่ชิงจื่อ ระดับความเกลียดชังของราชาปีศาจ และความสนใจจากลัทธิมารฟ้ามืด]
[สอง ปฏิเสธภารกิจ กลับไปฝึกบำเพ็ญต่อ จะได้รับเคล็ดวิชากระบี่หนึ่งวิชา ระดับความประทับใจของหลี่ชิงจื่อลดลง]
อืม?
ความเกลียดชังของราชาปีศาจ?
ความสนใจจากลัทธิมารฟ้ามืด?
หานเจวี๋ยแทบจะกระเจิง
เขารีบรวบรวมคำพูดกล่าวขึ้น “ผู้อาวุโส ช่างเถิด ท่านไปหาคนอื่นแล้วกัน ข้ากลัวจริงๆ ข้าอยากฝึกฝนอย่างสงบเท่านั้นเอง”
หลี่ชิงจื่อชะงักงัน
เขาขมวดคิ้วบอก “ข้าถ่ายทอดวิชายุทธ์ขั้นสุดยอดของสำนักหยกพิสุทธิ์ให้เจ้าได้นะ เคล็ดหยกพิสุทธิ์!”
‘เทียบกับวิชาวัฏจักรหกวิถีของข้าได้หรือ’
หานเจวี๋ยยังคงส่ายหน้า
[ความประทับใจที่หลี่ชิงจื่อมีต่อท่านลดลง ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 0.5 ดาว]
หลี่ชิงจื่อแค่นเสียงเอ่ย “เช่นนั้นเจ้าก็ไสหัวไปเสีย!”
หานเจวี๋ยคารวะ ก่อนเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงจื่อถอนหายใจ “หรือว่าคนที่ศิษย์น้องหญิงส่งมาไม่ใช่เขา?”
…...
เมื่อกลับมาถึงในหอ
หานเจวี๋ยกดเลือกตัวเลือกที่สอง
[ท่านปฏิเสธภารกิจของหลี่ชิงจื่อ ได้รับเคล็ดวิชากระบี่หนึ่งวิชา]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับวิชากระบี่ไร้เทียมทาน--สามกระบี่แยกเงา]
วิชากระบี่ไร้เทียมทาน?
หานเจวี๋ยตกใจระคนยินดี ในที่สุดก็มาแล้ว!
แม้ว่าดรรชนีกระบี่เทพจะไม่เลว แต่ขอบเขตการสังหารมีขีดจำกัด ปราณกระบี่ที่พุ่งออกมายิ่งเหมือนลูกกระสุน หากพบสัตว์ปีศาจบุกเข้ามาพร้อมกันจำนวนมาก ก็ต้านทานได้ยากนัก
เขาไม่ได้กดสืบทอดวิชาทันที แต่กลับรอคอย
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม เขาจึงจะเริ่มสืบทอดวิชากระบี่นี้
ครั้นหานเจวี๋ยรับสืบทอดวิชาสามกระบี่แยกเงา กายเนื้อของเขาก็เริ่มดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดิน
ผ่านไปไม่นาน ลมแรงเริ่มก่อตัว หมุนวนอยู่รอบๆ หอ
ต้นไม้รอบด้านสั่นไหวตามแรงลม ราวกับว่าพายุฝนจะเทกระหน่ำลงมาในไม่ช้า
ปรากฏการณ์เช่นนี้ดำเนินไปร่วมครึ่งชั่วยาม
เขาสืบทอดวิชาสำเร็จ
คุณสมบัติมรรคกระบี่และความสามารถในการเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด ทำให้การสืบทอดวิชาของหานเจวี๋ยไม่พบปัญหาแม้แต่นิด
หานเจวี๋ยที่อยู่ในห้องพลันลืมตาขึ้นมา ในดวงตาเผยประกายเย็นเยือก เขายกมือทำท่านิ้วร่ายวิชา กระตุ้นพลังวิญญาณในร่าง ก่อนแสดงวิชาสามกระบี่แยกเงา
เห็นเพียงเงากระบี่สามเล่มลอยออกมาด้านหลังเขา แต่ละสีแปลกประหลาด
เงากระบี่พลังวิญญาณอัสนี เป็นสีประกายสายฟ้า!
เงากระบี่พลังวิญญาณอัคคี ราวกับเปลวไฟ เผาไหม้ลุกโชน!
เงากระบี่พลังวิญญาณวายุ เป็นสีเขียวคราม ลมแรงกล้าพันอยู่รอบคมกระบี่!
“เป็นวิชากระบี่ที่แข็งแกร่งยิ่งนัก สมแล้วที่เป็นวิชากระบี่ไร้เทียมทาน!”
หานเจวี๋ยผุดลุกขึ้นทันที ก่อนเดินออกไปด้านนอกหอ เงากระบี่สามเล่มยังลอยอยู่ด้านหลังเขา ราวกับเงาติดตามตัว
เขาใช้นิ้วมือขวาเป็นกระบี่กดไปทางด้านหน้า
เงากระบี่ทั้งสามด้านหลังเขาพลันพุ่งออกไปทำลายล้าง รวดเร็วอย่างยิ่ง เร็วยิ่งกว่ามังกรขาวใจพยัคฆ์ ประหนึ่งสายฟ้ากระหน่ำที่มีสามสีต่างกัน!
ตู้ม...
แสงกระบี่เปล่งประกาย ต้นไม้ใหญ่หลายสิบต้นที่อยู่ในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรถูกเงากระบี่ทั้งสามฟันออกเป็นสามท่อน ลำต้นกระเด็นขึ้นมา ใบไม้ปลิวว่อน ภาพยิ่งใหญ่อลังการนัก!
เมื่อต้นไม้ใหญ่เหล่านี้ตกลงพื้น ฝุ่นละอองก็ตลบกระจาย
ทรงพลังมาก!
หานเจวี๋ยตื่นตกใจ
นี่สิถึงจะเรียกว่าสุดยอดวิชา!
แข็งแกร่งเกินไปแล้วกระมัง!
เขายังไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดเลยด้วยซ้ำ
นี่ถ้าหากเผชิญหน้ากองทัพสัตว์ปีศาจ ภายในไม่กี่นาทีเขาก็ทำให้สนามรบกลายเป็นลานเนื้อบดได้แล้ว!
....................................................................


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 15 เงากระบี่ปรากฏ สัตว์ปีศาจแพ้พ่าย
หลังจากสำเร็จวิชาสามกระบี่แยกเงาไป หานเจวี๋ยพลันมั่นใจในตัวเองขึ้นไม่น้อย
สามกระบี่แยกเงา ปราณกระบี่เปลี่ยนเป็นเงา สามารถใช้พลังวิญญาณที่แตกต่างกันได้มากสุดสามสาย หนึ่งพลังวิญญาณหนึ่งกระบี่เงา
สั่งการได้ประหนึ่งแขน!
สุดยอดวิชานี้สำแดงออกมาได้อย่างต่อเนื่อง หรือกล่าวได้ว่าขณะที่กระบี่เงาสามสายสลายไป หานเจวี๋ยก็ใช้มันได้อีก จนกว่าพลังวิญญาณจะหมดลง
พลังวิญญาณของหานเจวี๋ยก้าวหน้าเหนือผู้บำเพ็ญระดับเดียวกันไปไกล อย่างไรเสียสิ่งที่เขาฝึกฝนก็เป็นวิชายุทธ์ที่สืบทอดมาจากจักรพรรดิเซียน วิชาวัฏจักรหกวิถี!
วิชาวัฏจักรหกวิถีนอกจากจะฝึกฝนพลังวิญญาณทั้งหกชนิดแล้ว พลังวิญญาณทุกชนิดยังสามารถฝึกฝนไปจนถึงขั้นที่ทรงพลังได้
‘นับตั้งแต่วันนี้ไป เราไม่ใช่ผู้อ่อนแออีกต่อไปแล้ว’
หานเจวี๋ยคิดอย่างภาคภูมิใจ
เขากลับเข้ามาในหอ ปลุกจิตใจให้กระปรี้กระเปร่า และเตรียมตัวฝึกบำเพ็ญต่อ
ตบะต่างหากคือกุญแจสำคัญ
ตบะยิ่งสูง อิทธิฤทธิ์ของสุดยอดวิชาที่สำแดงก็ยิ่งแกร่งขึ้น!
รอจนเขาสำเร็จระดับปราณก่อกำเนิด แล้วสำแดงสามกระบี่แยกเงาอีกครั้ง อานุภาพก็จะถล่มฟ้าทลายดิน!
หานเจวี๋ยคาดหวังรอคอยยิ่งนัก!
…
หลายวันต่อมา
ยอดเขาหยกวิเวกส่งลูกศิษย์มาอีกสองคน คนหนึ่งคือฉางเยวี่ยเอ๋อร์ อีกคนคือศิษย์พี่เมิ่งเหอ
เมิ่งเหอเป็นศิษย์พี่เจ็ดของยอดเขาหยกวิเวก ตบะบรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้า ความสามารถไม่ธรรมดา
“เหตุใดป่าไม้ด้านนอกถึงถูกตัดเป็นท่อน เกิดอะไรขึ้น” เมิ่งเหอถามด้วยความสงสัย
หานเจวี๋ยตอบว่า “ก่อนหน้านี้มีสัตว์ปีศาจจะล้อมโจมตีข้า โชคดีที่ได้ผู้อาวุโสท่านหนึ่งช่วยไว้”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์พินิจมองหานเจวี๋ย ก่อนจะกล่าวถาม “ศิษย์น้อง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
ระหว่างที่พูด นางยื่นมือจะจับหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยรีบถอยหลังหนึ่งก้าวทันที
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์พลันโมโห ตำหนิเขาว่า “ท่าทางที่ถอยกรูดไปนี่เจ้าตั้งใจทำหรือ”
หานเจวี๋ยแสร้งกระแอมกระไอ “อาจารย์เคยกล่าวเตือนเอาไว้ ศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกต้องไม่…”
“ฮึ เจ้าฝันหวานไปแล้ว ศิษย์พี่แค่เป็นห่วงเจ้าเท่านั้นเอง!”
เมิ่งเหอมองแล้วอดหลุดยิ้มส่ายหน้าไม่ได้
ทว่าตนเองไม่รู้สึกว่าแปลกอะไร ถึงแม้หานเจวี๋ยจะเก็บเนื้อเก็บตัว แต่รูปร่างหน้าตาของเขาเป็นที่เลื่องลือไปแล้ว
ผู้บำเพ็ญหญิงฝ่ายในหลายคนล้วนพูดถึงเรื่องที่ยอดเขาหยกวิเวกมีลูกศิษย์หนุ่มรูปโฉมหล่อเหลาเหนือใครผู้หนึ่ง เพียงแต่ว่าไม่รู้ชื่อเสียงเรียงนาม
เมิ่งเหอได้ยินก็รู้ทันทีว่าเป็นหานเจวี๋ย
อย่าว่าแต่ยอดเขาหยกวิเวกเลย มองไปทั้งสำนักฝ่ายใน ก็หาใครที่รูปงามเทียบหานเจวี๋ยไม่พบ
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถึงแม้มีรูปลักษณ์ใช้ได้ แต่เมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญหญิงระดับเดียวกันในสำนักก็ยังห่างชั้นกันระดับหนึ่ง
ศิษย์น้องหานเจวี๋ยไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีคู่บำเพ็ญเพียร!
“อาจารย์เกรงว่าเจ้าจะเป็นอันตราย จึงส่งพวกเรามาช่วย ได้ยินมาว่าลัทธิมารฟ้ามืดอาจจะแทรกซึมเข้ามาในแดนหมื่นปีศาจแล้วก็เป็นได้ พวกเราต้องระวังตัวกันให้มากยิ่งขึ้น” เมิ่งเหอกล่าวเตือน
ลัทธิมารฟ้ามืด?
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
มิน่าล่ะ หากว่าเขากำราบมังกรขาวใจพยัคฆ์ขาวลง จะต้องถูกลัทธิมารฟ้ามืดจับตามองแน่
ที่แท้แดนหมื่นปีศาจก็มีลัทธิมารฟ้ามืดแทรกซึมเข้ามาแล้ว
บางทีนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่หลี่ชิงจื่อมายังแดนหมื่นปีศาจ
อันตรายจริงๆ
จู่ๆ หานเจวี๋ยก็รู้สึกอยากออกไปจากแดนหมื่นปีศาจ
“ศิษย์น้องหญิงพักผ่อนก่อนเถอะ ศิษย์พี่จะออกไปดูสักหน่อย”
เมิ่งเหอกล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้แล้วเดินออกไปจากหอ
หานเจวี๋ยเดินไปด้านข้าง นั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญต่อ ไม่ให้โอกาสฉางเยวี่ยเอ๋อร์ได้ชวนคุย
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เบ้ปาก เริ่มฝึกบำเพ็ญด้วยเช่นกัน
นับจากที่รู้ว่าหานเจวี๋ยไปถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้า นางก็ได้รับแรงกระตุ้น ปกติจะปิดด่านฝึกฝนตลอด
ทว่าเรื่องตบะของหานเจวี๋ย เซียนซีเสวียนห้ามไม่ให้นางแพร่งพรายออกไป ดังนั้นศิษย์ยอดเขาวิเวกคนอื่นๆ จึงไม่มีใครรู้ตบะของหานเจวี๋ย
สองวันต่อมา
เมิ่งเหอเพิ่งกลับมา
สภาพเขาสะบักสะบอมเล็กน้อย
หานเจวี๋ยและฉางเยวี่ยเอ๋อร์รีบลุกขึ้นมาต้อนรับ
“ข้าไปเจอปีศาจใหญ่ตนหนึ่งเข้า เทียบเท่ากับระดับรวมแก่นปราณ เกือบตายเสียแล้ว” เมิ่งเหอเช็ดคราบเลือดออกจากมุมปาก กล่าวอย่างรู้สึกหวาดผวาในใจ
หานเจวี๋ยถามขึ้นว่า “ปีศาจในบริเวณนี้เยอะหรือ”
“หลายลี้ด้านนอกมีสัตว์ปีศาจเต็มไปหมด เพียงแต่ไม่รู้ว่าถูกผู้ใดใช้ค่ายกลขังไว้ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง จุดที่ข้าเจอสัตว์ปีศาจค่อนข้างไกล ไม่ตามมาคุกคามเราถึงที่นี่หรอก” เมิ่งเหอตอบ
“เช่นนั้นศิษย์พี่รีบรักษาอาการบาดเจ็บก่อนเถิด”
“อืม”
เมิ่งเหอนั่งสมาธิ กำหนดลมปราณรักษาอาการบาดเจ็บ
ไม่นานนัก เขาก็กระอักเลือดออกมา เลือดเป็นสีดำ ช่างน่ากลัวยิ่งนัก
หรือว่าจะถูกพิษเข้า?
‘โชคดีที่ข้าไม่ได้เตร็ดเตร่ไปทั่ว
เป็นอย่างที่คาดไว้ เป็นคนต้องไม่ทำอะไรเกินตัว’
หานเจวี๋ยฝึกฝนไปพลางครุ่นคิดไปพลาง
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่สบายใจเช่นกัน
เพิ่งมาได้สองวัน ศิษย์พี่เจ็ดก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว แดนหมื่นปีศาจแห่งนี้ช่างโหดร้ายเสียจริง
แล้วเหตุใดหานเจวี๋ยอยู่ที่นี่หลายปีกลับไม่เป็นอะไรเลย
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มองไปยังหานเจวี๋ยด้วยความสงสัย
หรือว่าหานเจวี๋ยจะเก่งกาจยิ่งกว่าศิษย์พี่เจ็ด?
…
หลังจากที่เมิ่งเหอได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่กล้าออกไปเดินเตร่อีก
หานเจวี๋ยยุ่งอยู่กับการฝึกฝน ไม่ได้ออกไปไหนเช่นกัน
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็ย่อมไม่กล้าออกไปไหนด้วย
เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่หานเจวี๋ยกำลังฝึกบำเพ็ญ
จู่ๆ เมิ่งเหอก็กล่าวขึ้นว่า “ไอปีศาจละแวกนี้หนาแน่นขึ้นทุกที หนำซ้ำพวกมันยังเคลื่อนที่รวดเร็วอีก เป้าหมาย...น่าจะเป็นพวกเรา!"
ทันทีที่พูดจบ หานเจวี๋ยกับฉางเยวี่ยเอ๋อร์ลืมตาขึ้น
หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “เช่นนั้นยังไม่หนีกันอีกหรือ”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้วกล่าว “แต่ว่าพวกเรายอดเขาหยกวิเวกต้องดูแลที่นี่ เราจะละทิ้งหน้าที่โดยพลการหรือไร”
“อย่างนั้นท่านก็รอความตายอยู่ที่นี่แล้วกัน คุณงามความดีของท่านข้าจะบอกท่านอาจารย์ให้”
หานเจวี๋ยพูดจบก็ลุกขึ้นมา
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์รีบร้อนลุกขึ้นตาม
“ศิษย์น้องหานพูดถูก ยอดเขาทั้งสิบแปดต่างก็มีอาณาเขตควบคุมดูแล ต้องไม่ได้มีเพียงพวกเราที่เจอปีศาจบุกโจมตี คนอื่นก็ต้องหลบหนีกันแน่นอน” เมิ่งเหอพูด
นับตั้งแต่เขาถูกสัตว์ปีศาจใหญ่ไล่โจมตี เขาก็ไม่เหลือจิตใจฮึกเหิมดังเช่นครั้งแรกที่มาถึงอีกแล้ว
“ตราบใดที่มีชีวิตย่อมต้องมีความหวัง ไป!”
หานเจวี๋ยพูดจบก็พุ่งออกไปจากหอทันที ฉางเยวี่ยเอ๋อร์และเมิ่งเหอตามไปติดๆ
ทั้งสามคนใช้วิชาขี่กระบี่โบยบิน
เมื่อลอยอยู่กลางอากาศ พวกเขาก้มลงมอง เป็นไปตามคาด มีสัตว์ปีศาจนับไม่ถ้วนวิ่งกรูเข้ามาจากทั้งแปดทิศ โดยมีหอเป็นจุดศูนย์กลาง
หานเจวี๋ยมีเหงื่อซึมออกหน้าผาก
เยอะอะไรขนาดนี้!
ดูท่าเขาคงยังตื่นตัวไม่มากพอ ยังต้องฝึกฝนพลังจิตให้มากอีก
หากไม่ได้เมิ่งเหอเอ่ยเตือนละก็ ตอนนี้พวกเขาต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแน่
วูบ!
เสียงทะลวงอากาศดังมาจากด้านหน้า ทั้งสามคนหันไปมอง เห็นเพียงอินทรีดำที่ปีกยาวราวสามจั้ง[footnoteRef:1]ตัวหนึ่งโฉบเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขนแต่ละเส้นบนตัวของมันประดุจลูกศรโลหะ  [1: จั้ง หน่วยวัดของจีน 1 จั้งเท่ากับประมาณ 3.33 เมตร]
“ระวัง!”
เมิ่งเหอลงมือทันใด หยิบยันต์ออกมาแผ่นหนึ่งและร่ายคาถาอย่างรวดเร็ว จากนั้นแผ่นยันต์ก็ส่งเปลวไฟสามสายออกไปต้านรับอินทรีดำ
อินทรีดำหลบหลีกว่องไว บินวนเป็นวงใหญ่ในอากาศ และโฉบเข้ามาทางพวกเขาทั้งสามต่อ
ในขณะเดียวกัน วิหคปีศาจตัวอื่นก็ตรงเข้ามาโจมตีสังหาร
หานเจวี๋ยกวาดตามอง มีทั้งหมดเจ็ดตัว!
รวดเร็วมากทั้งสิ้น!
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ตกใจจนหน้าซีดเผือด มือที่ถืออาวุธเวทกำลังสั่นเทา
เมิ่งเหอเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ร้องขึ้นมาว่า “พวกเราแยกกันหลบหนี!”
หานเจวี๋ยก่นด่าในใจ
‘แยกกันก็คืออยากหนีไปคนเดียวสินะ!’
ดูจากภายนอก ตบะของหานเจวี๋ยกับฉางเยวี่ยเอ๋อร์สู้เมิ่งเหอไม่ได้ ถึงขนาดพูดได้ว่าเป็นตัวถ่วง
เมิ่งเหอหันหลังหนีไป เจ้านี่ใช้วิชาเวทแปลงร่างเป็นสายลม หลบหนีไปอย่างเร็วรี่
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ทำตัวไม่ถูก นี่เป็นครั้งแรกที่นางเผชิญกับช่วงเวลาวิกฤตเช่นนี้
ครั้นเห็นวิหคปีศาจเจ็ดตัวโจมตีสังหารเข้ามา หานเจวี๋ยสำแดงวิชาสามกระบี่แยกเงาทันที
กระบี่เงาสามสายรวมตัวออกมา จากนั้นบินโฉบออกไป
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์รู้สึกเพียงแสงกระบี่กะพริบวาบอยู่ด้านหน้า วิหคปีศาจทั้งเจ็ดตัวก็ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ตายคาที่ตรงนั้น
นางเบิกตากว้าง มองไปยังหานเจวี๋ยที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ผมยาวของหานเจวี๋ยพลิ้วไหวตามสายลม แววตาเคร่งขรึมเย็นชา แผ่รัศมีที่น่าเกรงขามอย่างหนึ่งออกมา
[ความประทับใจที่ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 4 ดาว]
สีหน้าของหานเจวี๋ยพลันเปลี่ยนไป
ซวยแล้ว!
เขาหันไปมอง พบว่าฉางเยวี่ยเอ๋อร์กำลังมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย
ส่วนเมิ่งเหอหลบหนีไปแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงา
เจ้าบ้านี่หนีไปไวนัก!
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กล่าวอย่างตื่นเต้น “ศิษย์น้องหาน แท้จริงแล้วเจ้าเก่งกาจเช่นนี้นี่เอง!”
หานเจวี๋ยเอ่ยด้วยความเคร่งขรึม “ศิษย์พี่ เรื่องนี้อย่าได้แพร่งพรายออกไป ข้ายังอยากฝึกฝนอย่างเงียบๆ หากความสามารถของข้าถูกเปิดเผย ไม่แน่ว่าอาจจะกลายเป็นศิษย์แกนหลักก็ได้ ถึงเวลานั้นศิษย์พี่อยากเจอข้าก็ยากแล้ว!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น ก็พยักหน้ารับทันที
…………………………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 16 หันหน้าเข้ากำแพงสำนึกผิดร้อยปี และถ้ำเทวาฟ้าประทาน
หานเจวี๋ยพุ่งลงไปด้านล่าง ฉางเยวี่ยเอ๋อร์รีบเร่งตามไป
“ศิษย์น้อง เจ้าคิดจะทำอะไร”
หานเจวี๋ยตอบกลับ “ไม่ใช่ว่าบนตัวสัตว์ปีศาจมีวัตถุล้ำค่าอยู่มากมายหรือ ข้าต้องเก็บรวบรวมสักหน่อย”
การลงมือเมื่อสักครู่ ทำให้เขาพลันรู้สึกตัวว่าตัวเองลงมือรุนแรงไปหน่อย
สัตว์ปีศาจไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่เขาคิดไว้!
เมื่อความคิดนี้ปรากฏ หานเจวี๋ยสบายใจขึ้นมาทันที มีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
“ใช่ ใช่แล้ว ศิษย์น้อง ให้ข้าช่วยเจ้าเถอะ ข้าเคยเรียนวิธีผ่าสัตว์ปีศาจมาก่อน ถือเสียว่าเป็นการตอบแทน” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เสนออย่างกระตือรือร้น
หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้ารับ
สองคนช่วยกันจะได้ไวขึ้นหน่อย
ผ่านไปราวห้านาที ทั้งสองก็จัดการซากศพของสัตว์ปีศาจทั้งเจ็ดจนหมดสิ้น และรีบจากไปโดยเร็ว
ตลอดทาง ฉางเยวี่ยเอ๋อร์รู้สึกตื่นเต้นมาก
แต่พอพูดถึงเมิ่งเหอ นางก็กัดฟันกรอด
“ศิษย์พี่เจ็ดทำเกินไปแล้ว! ไม่ใช่สิ! เขาไม่คู่ควรเป็นศิษย์พี่เจ็ดของพวกเราด้วยซ้ำ! รอข้ากลับไปก่อนเถอะ จะรายงานท่านอาจารย์แน่นอน!
หวังว่าเขาจะตายในปากสัตว์ปีศาจ!
ศิษย์น้อง ต่อไปพวกเราจะไปที่ใดกัน!”
หานเจวี๋ยเองก็ลังเลมาก
เช่นนี้อันตรายเกินไปจริงๆ!
ช่างเถอะ!
“กลับไปกันเถอะ อย่างมากก็แค่คุกเข่าสำนึกผิดกับอาจารย์” หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างจริงจัง
แม้ว่าสัตว์ปีศาจโดยทั่วไปจะทำอันตรายเขาไม่ได้ แต่หากราชาปีศาจกับลัทธิมารฟ้ามืดปรากฏตัวเล่า?
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถามด้วยความลังเล “เช่นนี้จะดีจริงๆ หรือ”
“ถ้าท่านคิดว่าไม่ดีก็อยู่ต่อเถอะ!”
“ไม่! ข้าจะกลับไปกับเจ้า”
ทั้งสองรีบเดินไปยังค่ายกลส่งตัว
ไม่นานนัก พวกเขาก็หาค่ายกลส่งตัวที่พาออกไปจากที่นี่เจอ
ด้านหน้าค่ายกลส่งตัวมีผู้บำเพ็ญรวมตัวกันอยู่สิบกว่าคน
เมิ่งเหอก็อยู่ในนั้นด้วย
ครั้นเห็นหานเจวี๋ยกับฉางเยวี่ยเอ๋อร์ เมิ่งเหออึ้งงัน และรีบเผยรอยยิ้มตกใจออกมา “ศิษย์น้อง! ศิษย์น้องหญิง! ไม่นึกว่าพวกเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ ดียิ่งนัก!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์โกรธจนกัดฟันกรอด อยากจะด่าเมิ่งเหอเต็มทน
หานเจวี๋ยยกมือขึ้น สื่อให้นางไม่ต้องพูดอะไรมาก
ทันใดนั้นเขาก็มองเห็นโม่ฟู่โฉว
“สหายหาน เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่” โม่ฟู่โฉวยิ้มถาม
เขาสังเกตเห็นสีหน้าของฉางเยวี่ยเอ๋อร์ จึงปรายตามองเมิ่งเหออย่างอดไม่ได้
เมิ่งเหอรับรู้ได้ถึงสายตาของเขา รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างหาที่เปรียบมิได้ จึงฝืนยิ้มออกมา
“อาจารย์ให้ข้ามาน่ะ จริงสิ! โม่จู๋น้องสาวของท่านเจอปัญหาแล้ว นางไปหาสมบัติที่ถ้ำเทวาของหลี่เฉียนหลง ข้าเคยเกลี้ยกล่อมแล้วแต่นางก็ยังไป”
หานเจวี๋ยเอ่ยปาก พูดจบก็เดินไปยืนบนค่ายกล
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ตามไปติดๆ ทั้งสองคนนำหินวิญญาณออกมาแล้วเปิดค่ายกลจากไป
โม่ฟู่โฉวขมวดคิ้ว สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุด
คนที่อยู่ด้านข้างถามขึ้นว่า “คนผู้นี้คือใครกัน ศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกหรือ เหตุใดข้าไม่เคยเห็นเลย”
เมิ่งเหอตอบกลับ “เป็นศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกเหมือนกับข้า นามว่าหานเจวี๋ย อาจารย์ให้ความสำคัญมาก ก่อนหน้านั้นอาจารย์ยังคิดจะส่งเขาเข้าร่วมแผนการบ่มเพาะของสำนัก แต่ว่าเขาปฏิเสธ”
เมื่อเอ่ยมาเช่นนี้ ทุกคนต่างก็มีสีหน้าประทับใจ
โม่ฟู่โฉวพูดด้วยดวงตาเป็นประกาย “เขาคู่ควรแล้ว!”
……
หลังจากกลับถึงสำนักฝ่ายใน หานเจวี๋ยกับฉางเยวี่ยเอ๋อร์ไปขายส่วนประกอบของสัตว์ปีศาจ
สำนักฝ่ายในมีสถานที่สำหรับซื้อขายส่วนประกอบของสัตว์ปีศาจโดยเฉพาะ สิ่งที่ทำให้หานเจวี๋ยตื่นเต้นดีใจก็คือ ของเหล่านี้แลกหินวิญญาณชั้นสูงได้มากถึงสามร้อยเก้าสิบเจ็ดก้อน
“สังหารสัตว์ปีศาจได้หินวิญญาณมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างตื่นเต้น เขาอยากจะกลับไปสังหารสัตว์ปีศาจต่อเลยทันที
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์รีบห้ามไว้ พูดเบาๆ ว่า “ศิษย์น้อง เลิกคิดเถอะ แดนหมื่นปีศาจเป็นพื้นที่เล็กๆ ที่สำนักเราบ่มเพาะดูแลเป็นพิเศษ สัตว์ปีศาจในนั้นล้วนมีมูลค่าไม่น้อย ในสถานการณ์ปกติ ลูกศิษย์ไม่อาจสังหารสัตว์ปีศาจด้านในได้ ครั้งนี้สถานการณ์ไม่ปกติ พวกเราอาจจะไม่โดนซักไซ้ไล่เลียง แต่ว่าครั้งหน้าต้องมีปัญหามากแน่นอน”
หานเจวี๋ยได้ยินแล้ว ก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะคิดมากไป
ปิดด่านฝึกฝนเงียบๆ เหมือนเดิมดีกว่า
คนทั้งสองกลับมาที่ยอดเขาหยกวิเวกแล้วไปคารวะเซียนซีเสวียนก่อน
หลังจากประตูใหญ่เปิดออก พวกเขาเข้าไปคุกเข่าด้านในตำหนัก
“เหตุใดพวกเจ้าจึงกลับมา” เซียนซีเสวียนเลิกคิ้วถาม
หานเจวี๋ยตอบว่า “ศิษย์พบว่าแดนหมื่นปีศาจอันตรายมาก มีราชาปีศาจ มีลัทธิมาร พวกเราสองคนถูกสัตว์ปีศาจโจมตี หนำซ้ำศิษย์ยังล่วงเกินบุตรแห่งราชาปีศาจด้วย ไม่สามารถอยู่ในนั้นต่อไปได้อีก
อาจารย์ ท่านลงโทษข้าเถอะ! ข้ายอมหันหน้าเข้ากำแพงสำนึกผิดร้อยปี!”
เซียนซีเสวียนไร้ซึ่งวาจา
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มองหานเจวี๋ยด้วยสีหน้าประหลาด
หนึ่งร้อยปี?
จะโหดเกินไปแล้วกระมัง!
“ถ้าเจ้าไม่ต้องฝึกฝนเลยในหนึ่งร้อยปี จะเป็นอย่างไร” เซียนซีเสวียนถาม
สีหน้าของหานเจวี๋ยแข็งทื่อโดยพลัน
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เอ่ยปากอย่างทันท่วงที “อาจารย์ พวกเราถูกสัตว์ปีศาจโจมตี ศิษย์พี่เจ็ดเมิ่งเหอหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวแล้วทิ้งพวกเราไว้เจ้าค่ะ!”
พูดถึงเรื่องนี้แล้ว นางเดือดดาลมาก
ทว่าเซียนซีเสวียนกลับไม่ได้โมโห ยังคงกล่าวอย่างสงบ “ศิษย์พี่เจ็ดของเจ้าเพียงแค่ไม่ได้ช่วยพวกเจ้า สุดท้ายก็ยังเป็นพวกเจ้าเองที่อ่อนแอเกินไป จะให้ศิษย์พี่เจ็ดอยู่รอความตายกับพวกเจ้าไม่ได้กระมัง”
“นี่…”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์อยากเอ่ยแต่ก็หยุดไป ไร้ซึ่งคำโต้ตอบ
แม้ว่าจะไร้น้ำใจยิ่ง แต่นั่นก็เป็นเรื่องจริง
เมิ่งเหอไม่ได้ทำร้ายพวกเขา เพียงแค่อยากเอาตัวรอดเท่านั้น
เซียนซีเสวียนกล่าวว่า “เยวี่ยเอ๋อร์ เจ้าออกไปก่อนเถิด”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มองหานเจวี๋ยทีหนึ่ง จากนั้นคารวะแล้วจากไป
เมื่อภายในตำหนักใหญ่เหลือแค่หานเจวี๋ยกับเซียนซีเสวียน บรรยากาศที่หนาวเหน็บก็เริ่มปกคลุม
หานเจวี๋ยรู้สึกหนาวสะท้านในใจ
อาจารย์คิดจะทำอะไร?
เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้น แลดูว่านอนสอนง่ายเป็นอย่างมาก
“หานเจวี๋ย เจ้าฝึกบำเพ็ญไปเพื่อสิ่งใด” เซียนซีเสวียนถามด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ฟังอารมณ์ใดๆ ไม่ออก
“เพื่อมีอายุยืนยาวขอรับ”
“ปิดด่านมุมานะฝึกฝนอยู่ตลอด เจ้าไม่อาจอยู่ยืนยาวได้ มนุษย์จะเอาชนะธรรมชาติได้ก็ด้วยโชควาสนา”
“ศิษย์เข้าใจดี แต่ศิษย์อยากเพิ่มตบะให้แข็งแกร่งก่อน เมื่อมีพลังเพียงพอแล้วค่อยไปช่วงชิงโอกาสวาสนา”
‘ท่านอาจารย์เอ๋ย!
ท่านไม่เข้าใจหรอก!
คุณสมบัติรากวิญญาณของศิษย์อยู่ในระดับสูงสุด ทั้งยังมีดวงชะตาแต่กำเนิดชั้นยอดอีกสี่อย่าง!’
หานเจวี๋ยคิดในใจเงียบๆ
ช่วงชิงโอกาสวาสนาเป็นเรื่องของผู้ที่มีพรสวรรค์ไม่เพียงพอต่างหาก
เซียนซีเสวียนกล่าวต่อว่า “เดิมทีอาจารย์จัดหาโอกาสให้เจ้าแล้ว หากครั้งนี้เจ้าสร้างผลงานในแดนหมื่นปีศาจได้ ภายหน้าจะต้องได้เป็นศิษย์แกนหลักแน่นอน การปฏิบัติที่ได้รับก็จะดีกว่าตอนนี้มาก น่าเสียดายที่เจ้าละทิ้งมันไป”
“ขอบคุณท่านอาจารย์มาก มีแต่ต้องโทษที่ศิษย์ไร้วาสนา”
“วิชายุทธ์ที่เจ้าฝึกฝนลึกล้ำยากจะคาดเดา อาจารย์ก็ไม่มีสิ่งใดจะสอนเจ้า เอาเช่นนี้เถิด อยากมีถ้ำเทวาที่ไม่ด้อยไปกว่าสระวิญญาณอัสนีหรือไม่ นอกจากจะมีพลังวิญญาณอัสนีภายใน ยังมีพลังวิญญาณธาตุอื่นๆ ด้วย”
ครั้นได้ยินเช่นนี้ หานเจวี๋ยรีบเงยหน้าขึ้นมาทันที และถามด้วยความดีใจ “อยู่ที่ใดหรือขอรับ”
เซียนซีเสวียนเอ่ยด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “ช่วงนี้สำนักหยกพิสุทธิ์พบถ้ำเทวาฟ้าประทานสามแห่ง ถ้ำเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญสร้างขึ้นมา แต่ถือกำเนิดมาจากฟ้าดิน ตั้งอยู่ในบริเวณสำนักหยกพิสุทธิ์ หากต้องการถ้ำเทวาฟ้าประทานมาครอบครอง จะต้องเข้าร่วมการทดสอบของสำนักฝ่ายในที่จัดขึ้นทุกๆ สิบปี ศิษย์ที่ฐานะต่ำกว่าศิษย์แกนหลักสามารถเข้าร่วมได้ทุกคน ถ้าคว้าสามอันดับแรกมาได้ ก็จะได้รับถ้ำเทวาฟ้าประทาน และเลือกได้ตามอันดับ”
หายเจวี๋ยขมวดคิ้ว
เซียนซีเสวียนถลึงตามองเขา พูดอย่างไม่ชอบใจเท่าไรว่า “หรือว่าเจ้ากลัวแม้แต่กระทั่งการประลอง? ไม่ได้อันตรายถึงชีวิตเสียหน่อย!”
หานเจวี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “อาจารย์ขอรับ ในสถานการณ์โดยทั่วไป จะมีศิษย์ระดับรวมแก่นปราณเข้าร่วมด้วยหรือไม่”
“เจ้าคิดว่าระดับรวมแก่นปราณมีดาษดื่นหรือ ศิษย์ที่ฝึกฝนจนบรรลุระดับรวมแก่นปราณ ถ้าไม่กลายเป็นศิษย์แกนหลัก ก็กลายเป็นผู้อาวุโสและผู้ดูแลแล้ว”
“หมายความว่าผู้ที่เข้าร่วมการทดสอบของสำนักฝ่ายในล้วนเป็นผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานหรือ”
“ไม่ผิด”
“อย่างนั้นก็มั่นใจแล้ว”
“หือ?”
“ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะ ศิษย์จะทำอย่างสุดความสามารถ เพื่อเกียรติของยอดเขาหยกวิเวก!”
ในที่สุดเซียนซีเสวียนก็เผยรอยยิ้มออกมา สายตาที่มองหานเจวี๋ยเต็มไปด้วยแววขบคิด
เจ้าเด็กบ้า!
อาจารย์ไม่เชื่ออยู่แล้วว่าเจ้าจะไม่หวั่นไหว!
[ความประทับใจที่เซียนซีเสวียนมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 2.5 ดาว]
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 17 ผู้บำเพ็ญระดับมหายานกลับชาติมาเกิด ตบะที่เพิ่มขึ้น
หานเจวี๋ยไม่ได้กลับถ้ำเทวา แต่ไปฝึกฝนที่สระวิญญาณของสำนักฝ่ายใน
ในเมื่อต้องเข้าร่วมการทดสอบของสำนักฝ่ายใน เขาก็จำเป็นต้องช่วงชิงสามอันดับแรกมาให้ได้!
เมื่อมีถ้ำเทวาฟ้าประทานแล้ว เขาก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพลังวิญญาณอีก สามารถเก็บตัวไม่โผล่หน้าได้อย่างแท้จริง
ก่อนอื่น เขาต้องเพิ่มพูนตบะให้แกร่งที่สุดเท่าที่จะทำได้
เขาสอบถามจากเซียนซีเสวียนมาแล้ว การทดสอบของสำนักฝ่ายในครั้งหน้ายังมีเวลาอีกแปดปี
หานเจวี๋ยไปที่สระวิญญาณอัคคีก่อน และซื้อเวลาใช้สระหนึ่งปี
ในสระวิญญาณอัคคีมีคนไม่น้อย ราวยี่สิบถึงสามสิบคน หานเจวี๋ยหามุมสำหรับตนเองแล้วเริ่มนั่งขัดสมาธิฝึกฝน
การปรากฏตัวของเขาดึงดูดความสนใจของศิษย์หญิงจำนวนหนึ่ง
“คนผู้นั้นรูปงามมากเลย”
“หรือว่าจะเป็นศิษย์รูปงามที่ลึกลับของยอดเขาหยกวิเวกผู้นั้น?”
“น่าจะใช่กระมัง นอกจากเขาแล้ว ข้ายังไม่เคยเห็นผู้ใดรูปงามเท่าเขาเลย”
“ข้าอยากรู้จักเขาจริงๆ”
หานเจวี๋ยได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของพวกนางแว่วๆ แต่ทำเหมือนไม่ได้ยิน
ไม่มีสตรีในใจ ย่อมฝึกฝนได้ดีกว่า!
……
หนึ่งปีต่อมา
รากวิญญาณอัคคีของหานเจวี๋ยก็บรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นแปด
บางทีอาจเป็นเพราะรากวิญญาณอัสนีถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว จึงส่งผลให้การฝึกฝนพลังวิญญาณสายอื่นเร็วขึ้นกว่าแต่ก่อนเล็กน้อยด้วย
หานเจวี๋ยตรงไปยังสระวิญญาณวารีโดยไม่คิดจะหยุดพัก
เช่นนี้เอง สี่ปีต่อมา
รากวิญญาณธาตุอื่นๆ ของหานเจวี๋ยก็บรรลุระดับสร้างฐานขั้นแปดทั้งหมดเช่นกัน!
ยังมีเวลาเหลืออีกสามปี
เขายังคงฝึกฝนต่อ
พยายามทำให้รากวิญญาณทั้งหกสายไปถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าก่อนการทดสอบของสำนักฝ่ายใน!
ณ สระวิญญาณวายุ
หานเจวี๋ยเพิ่งเข้ามาก็เห็นบรรดาศิษย์ล้อมวงอยู่ด้วยกัน
“โจวฝาน ไม่ใช่ว่าเจ้าขู่ว่าจะเหนือกว่าพวกเราก่อนการทดสอบของสำนักฝ่ายในครั้งหน้าหรือ เหตุใดถึงมีตบะแค่ระดับสร้างฐานขั้นหนึ่ง”
“ฮ่าๆๆ คุณสมบัติรากวิญญาณระดับเขา จะเหนือกว่าพวกเราได้อย่างไร”
“วันนี้หากเจ้ายอมคุกเข่าโขกหัวให้พวกข้า พวกข้าจะไม่สร้างความลำบากใจให้กับเจ้า”
“ศิษย์พี่ แต่ก่อนเจ้าเด็กนี่พึ่งพาศิษย์น้องหญิงลู่มาโดยตลอด ตอนนี้ศิษย์น้องหญิงลู่เตรียมเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับศิษย์เอกของยอดเขากระบี่แล้ว ต่อไปต้องตัดสัมพันธ์กับเขาแน่นอน ตอนนี้พวกเราจัดการเขาได้ ไม่แน่ว่าศิษย์น้องหญิงลู่อาจจะดีใจด้วยซ้ำ”
ได้ยินคำพูดของศิษย์เหล่านี้แล้ว หานเจวี๋ยส่ายหน้า จากนั้นก็เดินไปหามุมนั่งลงฝึกบำเพ็ญ
ความขัดแย้งเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในสำนักหยกพิสุทธิ์
แม้ว่าสำนักหยกพิสุทธิ์จะเป็นสำนักคุณธรรมที่มีชื่อเสียง แต่สถานที่ใดมีคนก็ย่อมมียุทธภพ
แต่ก่อนหานเจวี๋ยเคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
“ฮึ สวะอย่างพวกเจ้ากล้าลงมือกับข้าที่นี่หรือ ไม่กลัวหอคุมกฎลงโทษหรือไร ช่วงนี้ลัทธิมารกระเหี้ยนกระหือรือจะก่อการร้าย พวกเจ้ายังจะขัดแย้งกันภายในอีก ข้ามีเหตุผลที่จะสงสัยว่าพวกเจ้าเป็นไส้ศึกของลัทธิมาร!”
เสียงฮึดฮัดดังขึ้นตามมา แข็งกร้าวเป็นอย่างมาก
หานเจวี๋ยลืมตามองไป คนพูดคือโจวฝานที่ถูกล้อมอยู่
[ตรวจสอบพบผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด จะตรวจสอบที่มาหรือไม่]
ตัวอักษรแถวหนึ่งพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าหานเจวี๋ย ทำให้เขาอึ้งงัน
ผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด?
เขาเลือกตรวจสอบดูทันที
[โจวฝาน ผู้บำเพ็ญระดับมหายานกลับชาติมาเกิด ถือกำเนิดในเมืองมนุษย์ ถูกสำนักหยกพิสุทธิ์ตรวจสอบพบรากวิญญาณพร้อมกับคนรักที่เติบโตมาด้วยกัน มีสมบัติวิญญาณซ่อนอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณ สมบัติวิญญาณได้รับความเสียหายอย่างหนักเพราะปกป้องเขา ตอนนี้กำลังซ่อมแซมตัวเอง ขณะที่โจวฝานฝึกฝนจะดูดซับพลังวิญญาณโดยไม่รู้ตัว ทำให้การฝึกฝนของเขาช้าลงอย่างน่าประหลาด ขณะนี้สมบัติวิญญาณใกล้จะซ่อมแซมตัวเองสำเร็จแล้ว]
หานเจวี๋ยเผยสีหน้าประหลาด
‘ภูมิหลังที่มาดุเดือดไปหน่อยนะ
ถ้าอยู่ในนิยายก็เป็นพระเอกได้เลย’
เขาหรี่ตามองไป เห็นว่าโจวฝานที่ถูกล้อมอยู่มีสีหน้าสงบมาก ต่อให้ถูกคนผลักก็ไม่โมโหเลย แม้รูปโฉมไม่หล่อเหลา แต่ให้ความรู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่ที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่และอดทนอดกลั้น
จะช่วยตัวเอกคนนี้ดีหรือไม่?
ช่วยมะเหงกอะไรเล่า!
หานเจวี๋ยหลับตาลงทันใด
ต่อให้ที่มาของโจวฝานสุดยอดมากกว่านี้ ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับหานเจวี๋ย
ตรงกันข้าม โจวฝานเป็นผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิดเช่นนี้ ยิ่งทำให้เขาคิดจะทำเวลาฝึกฝนกว่าเดิม
เป้าหมายของหานเจวี๋ยคือมีชีวิตเป็นอมตะ ไร้คู่ต่อกร
รอจนเขาไร้คู่ต่อกรแล้ว ก็จะสามารถทำอะไรได้ตามใจ
ในตอนนี้หากไม่เกิดปัญหาได้ ก็พยายามให้ถึงที่สุด
ศิษย์กลุ่มนั้นด่าโจวฝานอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายถูกโจวฝานด่าจนถอยหนีไม่กล้าลงมือ
อยู่ข้างในนี้ต้องใช้หินวิญญาณแลกมา หากลีลาต่อไปพวกเขามีแต่จะเสียเปรียบ
สระวิญญาณวายุตกเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
หนึ่งปีผ่านไป
รากวิญญาณวายุของหานเจวี๋ยบรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว
เขาลุกขึ้นและออกไปจากที่แห่งนี้
เมื่อมาถึงหอสระวิญาณวายุ เขาก็พบกับโจวฝานโดยบังเอิญอีก
โจวฝานกำลังสนทนากับสตรีชุดเขียวที่มีใบหน้างดงามผู้หนึ่ง
เขาสังเกตเห็นว่ามือทั้งสองที่อยู่ใต้แขนเสื้อของโจวฝานกำหมัดไว้แน่น เห็นชัดว่ากำลังควบคุมอารมณ์
สตรีชุดเขียวมีสีหน้าสงบ ไม่นานก็หมุนตัวเดินจากไป
โจวฝานยังยืนอยู่กับที่ ไหล่ของเขาสั่นเทา
หานเจวี๋ยพอจะเดาอะไรได้คร่าวๆ
เขายกฝีเท้าเดินเฉียดไหล่โจวฝานไป
โจวฝานยังโกรธอยู่ เมื่อเหลือบเห็นร่างของหานเจวี๋ยก็ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
“ช้าก่อน!”
โจวฝานตะโกน
ครั้นเอ่ยออกไป ศิษย์ที่สัญจรไปมาบริเวณนั้นก็พากันหยุดฝีเท้าลง
หานเจวี๋ยกลับไม่หยุด ยังคงเดินออกไปจากหออย่างรวดเร็ว เตรียมตัวไปสระวิญญาณอื่นต่อ
โจวฝานมายืนขวางอยู่ตรงหน้าเขา
หานเจวี๋ยเลิกคิ้วถามว่า “พี่ชายท่านนี้มีเรื่องอันใดหรือ”
“ท่านก็คือหานเจวี๋ยสินะ”
“หือ? ท่านรู้จักข้าหรือ”
“ข้าน้อยโจวฝานจากยอดเขาอัสนี ได้ยินศิษย์พี่โม่เอ่ยถึงท่านบ่อยๆ บอกว่าท่านจะเป็นผู้บำเพ็ญที่ทรงพลังของสำนักหยกพิสุทธิ์ในภายหน้า”
หานเจวี๋ยเหงื่อตก ไม่คิดว่าโม่ฟู่โฉวจะคุยโวเรื่องเขาไปทั่ว
เขาตอบกลับอย่างสุภาพ “ท่านหาข้ามีเรื่องอันใด”
โจวฝานมีสีหน้ากลัดกลุ้ม หายใจเข้าลึกๆ ก่อนพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าท่านได้รับความชมชอบจากสตรีมาก ตอนที่ศิษย์น้องโม่จู๋พูดถึงท่าน แววตาก็เต็มไปด้วยความชื่นชม ข้าใคร่ถามสักหน่อย…ข้าควรจะตามจีบนางในดวงใจอย่างไร”
ใบหน้าของหานเจวี๋ยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
อะไรกันเนี่ย
ข้าคิดว่าเจ้าจะประลองเวทกับข้าเสียอีก!
หานเจวี๋ยพูดอย่างจริงจัง “ผู้บำเพ็ญจะหมกมุ่นเรื่องอิสตรีได้อย่างไร สตรีนับเป็นอะไรได้ หากสำเร็จมหามรรคา ใต้หล้ายอมสยบให้ ท่านอยากได้สิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น! ท่านดูข้าสิ เคยเข้าไปใกล้ชิดสตรีเมื่อใดกัน”
หลังจากทิ้งคำพูดไว้ หานเจวี๋ยก็เคลื่อนกายผ่านโจวฝานแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
‘เจ้าโง่ หน้าตาของเจ้าเทียบกับข้าได้หรือ’
หานเจวี๋ยค่อนแคะอยู่ในใจ
รูม่านตาของโจวฝานหดลง มองแผ่นหลังหานเจวี๋ยด้วยความตระหนกตกใจ
‘ท่าร่างรวดเร็วมาก คนผู้นี้ร้ายกาจจริงๆ ด้วย!’
โจวฝานแอบคิดในใจ ไม่นานก็เริ่มขบคิดถึงคำพูดของหานเจวี๋ย
โม่ฟู่โฉวเคยพูดว่า จากความตั้งใจในการฝึกฝนของหานเจวี๋ย จะต้องเป็นคนแรกที่เขาเคยเห็นในชีวิตนี้แน่
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นตามหานเจวี๋ยไป
[โจวฝานเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
ครั้นหานเจวี๋ยเห็นตัวอักษรแถวนี้ ก็แอบประหลาดใจเล็กน้อย
เขารับรู้ได้ว่าโจวฝานกำลังตามเขามา แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ
หนึ่งปีต่อมา หานเจวี๋ยอาศัยอยู่ในสระวิญญาณอัคคี ฝึกฝนรากวิญญาณให้บรรลุระดับสร้างฐานขั้นเก้า
โจวฝานออกไปได้สองเดือนแล้ว
ตอนที่จากไป เขามีสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก
หานเจวี๋ยเดาว่าเขาคงไม่มีหินวิญญาณแล้ว
ปัจจัยสี่ประการในการบำเพ็ญเซียนคือทรัพย์ สหาย วิธีการ และหลักแหล่ง เจ้าหมอนี่ไม่มีทั้งทรัพย์ทั้งสหาย ช่างน่าอนาถแท้!
หานเจวี๋ยเคลื่อนตัวไปยังสระวิญญาณพฤกษา ใช้เวลาหนึ่งปีฝึกฝนรากวิญญาณพฤกษาจนไปถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้า
จนกระทั่งบัดนี้ รากวิญญาณของเขาก็เหลือเพียงวารีกับปฐพีเท่านั้นที่ยังอยู่ระดับสร้างฐานขั้นแปด!
หานเจวี๋ยพอใจกับอัตราความเร็วในการเพิ่มขึ้นของตบะมาก
การทดสอบของสำนักฝ่ายในก็ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว
หานเจวี๋ยกลับไปรอที่ถ้ำเทวา
เพิ่งกลับไปได้ไม่ถึงครึ่งเดือน ระฆังของยอดเขาหยกวิเวกก็ส่งเสียงดัง ศิษย์ทั้งหมดมารวมตัวกันที่หน้าตำหนักหยกวิเวก
ผู้เฒ่าเถี่ยก็มาเช่นกัน
ตบะของผู้เฒ่าเถี่ยยังคงค้างอยู่ที่ระดับสร้างฐานขั้นหนึ่ง
คุณสมบัติด้อยเกินไป
หานเจวี๋ยอดเห็นใจเขาไม่ได้
เมื่อศิษย์ทั้งหมดคุกเข่าคารวะอยู่หน้าประตูตำหนักใหญ่ ศิษย์พี่ใหญ่หลิ่วซานซินก็พลันถ่ายทอดเสียงมาหาหานเจวี๋ย ‘ศิษย์น้องหาน เจ้ารู้จักสตรีที่ชื่อสิงหงเสวียนหรือไม่’
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 18 ลูกศิษย์สืบทอด ได้รับตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร
สิงหงเสวียน?
หานเจวี๋ยหนังตากระตุก
มารหญิงผู้นี้รู้จักกับหลิ่วซานซินได้อย่างไร
หรือว่าสิงหงเสวียนแฝงตัวเข้ามาในแดนหมื่นปีศาจพร้อมกับลัทธิมารฟ้ามืดแล้ว?
นับๆ ดูก็ผ่านไปแล้วหลายปี ไม่รู้ว่าสถานการณ์ในแดนหมื่นปีศาจเป็นอย่างไรบ้าง
หานเจวี๋ยรีบใช้วิชาถ่ายทอดเสียงตอบกลับไป ‘ไม่รู้จัก เหตุใดศิษย์พี่ถึงถามข้า’
วิชาถ่ายทอดเสียงนั้นง่ายมาก ผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานเพียงแค่เข้าใจวิธีการเล็กน้อย ไม่นานก็ใช้เป็นแล้ว
‘หลายปีมานี้ ศิษย์พี่ติดตามเจ้าสำนักไปดักซุ่มอยู่ที่แดนหมื่นปีศาจ พบเจอลัทธิมารฟ้ามืดที่กำลังปล้นสะดมมังกรขาวใจพยัคฆ์ พวกเราเปิดศึกใหญ่ไปครั้งหนึ่ง เจ้าสำนักเข้าร่วมศึกใหญ่ในครั้งนี้ด้วย จึงไม่มีศิษย์ผู้ใดได้รับบาดเจ็บ และจัดการได้อย่างง่ายดาย ต่อมาเจ้าสำนักบอกพวกเราว่า เหตุที่สามารถจัดการได้ง่ายดายเช่นนี้ เป็นเพราะได้รับรายงานข่าวจากศิษย์ทรยศของลัทธิมารฟ้ามืด ท่านจึงแสร้งไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์ แต่ความจริงแอบซุ่มอยู่ในแดนหมื่นปีศาจ
ศิษย์ทรยศของลัทธิมารฟ้ามืดก็คือสิงหงเสวียน ตอนเด็กนางถูกลัทธิมารฟ้ามืดป้อนยาพิษบางอย่าง บีบบังคับให้นางมาเป็นไส้ศึกในสำนักหยกพิสุทธิ์ ทว่านางเก็บงำความแค้นมาโดยตลอด ก่อนนี้ยังคิดขโมยตำราโอสถจากนักหลอมโอสถที่สำนักฝ่ายนอกเพื่อหาทางแก้พิษ น่าเสียดายที่นางคิดตื้นเกินไป นักหลอมโอสถของสำนักฝ่ายนอกจะถอนพิษของลัทธิมารได้อย่างไร?
ต่อมา นางตัดสินใจไปจากลัทธิมารฟ้ามืด ผลคือถูกลัทธิมารฟ้ามืดตามล่า เจ้าสำนักกำลังสะกดรอยตรวจสอบไส้ศึกของลัทธิมารฟ้ามืดพอดี จึงยื่นมือช่วยนางไว้ นางไม่เคยทำอันตรายใดๆ ให้สำนักหยกพิสุทธิ์ และมีส่วนช่วยในการล้อมปราบหนอนบ่อนไส้ของลัทธิมารฟ้ามืดในครั้งนี้ เจ้าสำนักจึงอนุญาตให้เข้าสำนักฝ่ายใน กลายเป็นศิษย์สายในเป็นกรณีพิเศษ’
ขณะที่หลิ่วซานซินถ่ายทอดเสียงมา หานเจวี๋ยฟังจนเกือบอ้าปากค้าง ดีที่เขาพยายามระงับสีหน้าเอาไว้สุดกำลัง
‘ตอนนี้สิงหงเสวียนฝึกบำเพ็ญอยู่กับพวกเราที่ยอดเขาหลัก อาจารย์ก็คือนักพรตเต๋าจิ้งซวี นักพรตเต๋าจิ้งซวีเป็นศิษย์น้องหญิงของท่านเจ้าสำนัก ดูแลยอดเขาหลัก บัญชาศิษย์แกนหลักด้วยตนเอง ตอนที่พวกเราพบสิงหงเสวียน ได้ยินนางถามถึงศิษย์ผู้หนึ่งที่ชื่อหานเจวี๋ย และยังพูดถึงการคบค้าสมาคมของพวกเขาด้วย ที่ควรค่าให้เอ่ยถึงก็คือ นางเคยพูดว่านักหลอมโอสถของสำนักฝ่ายนอกมาฝากตัวเป็นศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกแล้ว บังเอิญว่านักหลอมโอสถผู้นี้มีข้ารับใช้ชื่อหานเจวี๋ยด้วย ยอดเขาหยกวิเวกก็มีศิษย์ผู้หนึ่งชื่อหานเจวี๋ยเช่นกัน
ศิษย์น้องหานเจวี๋ย เจ้าว่าบังเอิญไปหรือไม่’
หลิ่วซานซินมองหานเจวี๋ยอย่างหลอกล้อ
หานเจวี๋ยกระอักกระอ่วน ไม่รู้ว่าควรตอบกลับอย่างไรดี
แม่นางผู้นี้ดันรับสารภาพหมดเลย!
แต่ก็ไม่เป็นไร
ตอนนี้เขาเป็นศิษย์สายในระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว แม้ว่าอดีตเหล่านั้นสุดจะรับได้ แต่ก็ส่งผลกระทบไม่มาก
ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีทางเลี่ยง หานเจวี๋ยทำได้แค่ถ่ายทอดเสียงกลับไป ‘เอาเถอะ ข้าก็คือหานเจวี๋ยที่นางรู้จักนั่นละ ตอนนั้นข้าไม่มีทางเลือกขอรับ’
‘ฮ่าๆ! ศิษย์พี่เข้าใจ เพียงแค่ไม่นึกว่าคุณสมบัติของเจ้าจะเลิศล้ำเช่นนี้’
หลิ่วซานซินพูดเย้าหยอก ทำให้หานเจวี๋ยโล่งใจไปเปราะหนึ่ง
หานเจวี๋ยเหลือบมองผู้เฒ่าเถี่ยอย่างอดไม่ได้
ทั้งสองใช้วิชาถ่ายทอดเสียงคุยกัน ไม่มีใครได้ยินบทสนทนาของพวกเขา
ผู้เฒ่าเถี่ยก้มหน้าอยู่ จึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขา
หายเจวี๋ยเปิดหน้าจอแสดงคุณสมบัติ ตรวจสอบดูค่าความสัมพันธ์
[สิงหงเสวียน: ระดับหลอมปราณขั้นเก้า สามารถผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรได้ ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 4.5 ดาว]
แม่นางผู้นี้ใกล้จะบรรลุระดับสร้างฐานแล้ว
ความประทับใจ 4.5 ดาว ถือว่าเป็นผู้ที่มีความประทับใจต่อหานเจวี๋ยมากที่สุด
‘เห็นแก่ที่เจ้าชอบข้าขนาดนี้ ข้าขอให้เจ้าพบเจออุปสรรคน้อยลงในภายหน้าแล้วกัน’
หานเจวี๋ยคิดอย่างเงียบๆ
บอกตามตรง เขาคิดไม่ออกว่าทำไมสิงหงเสวียนชอบตนเองถึงเพียงนี้
เพียงเพราะว่าเขารูปงามหรือ
หรือว่าเพราะเป็นเอกไร้เทียมทาน?
เอาเถอะ บางทีรูปลักษณ์ก็เป็นได้ทุกสิ่ง
นอกจากนี้ เหตุใดสิงหงเสวียนถึงรู้ข่าวของลัทธิมารฟ้ามืดมากขนาดนั้น หรือว่านางจะมีสถานะพิเศษที่ไม่มีใครรู้?
ขณะนั้นเอง
ประตูใหญ่ของตำหนักหยกวิเวกก็เปิดออก ศิษย์ทั้งหลายลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปด้านใน
หลังจากนั่งลงแล้ว พวกเขาต่างมองไปที่เซียนซีเสวียน
เซียนซีเสวียนเอ่ยปากกล่าว “การทดสอบของสำนักฝ่ายในใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว แต่ละยอดเขาต้องส่งศิษย์เข้าร่วมอย่างน้อยสิบคน มีใครสนใจเข้าร่วมหรือไม่”
ทันใดนั้นมีศิษย์ยกมือขึ้นหกคน หนึ่งในนั้นรวมถึงฉางเยวี่ยเอ๋อร์ด้วย
หานเจวี๋ยรู้สึกแปลกใจ เซียนซีเสวียนไม่ได้เอ่ยถึงถ้ำเทวาฟ้าประทานเลย
หากเอ่ยถึงละก็ คาดว่าคงมีแต่คนแย่งกันเข้าร่วม
หรือว่าเซียนซีเสวียนจะใช้เส้นสายช่วยเขา?
ขณะที่คิดอยู่นั้น หานเจวี๋ยยกมือขึ้นอย่างเงียบๆ
ครั้นเห็นเขายกมือ เหล่าศิษย์ต่างประหลาดใจ
“โอ้ ไม่นึกว่าศิษย์น้องหานเจวี๋ยจะเข้าร่วมด้วย!”
“ฮ่าๆๆ ข้าคิดว่าศิษย์น้องหานจะยังอยากปิดด่านฝึกฝนต่อเสียอีก”
“ควรจะเป็นเช่นนี้แล้ว ปิดด่านฝึกฝนตลอดจะส่งผลกระทบต่อมรรคจิตได้”
“ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะเข้าร่วมด้วย!”
ศิษย์หลายคนยกมือขึ้นตาม ทำให้ผู้ที่เข้าร่วมในครั้งนี้มีมากกว่าสิบคน
หานเจวี๋ยยิ้มเล็กน้อย
เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีอิทธิพลมากขนาดนี้
แม้เขาจะไม่ได้เสวนากับศิษย์คนอื่นๆ สักเท่าไร แต่เพราะมักจะฝึกฝนตามสระวิญญาณต่างๆ อยู่เสมอ ทำให้หลายคนต่างรู้ว่ายอดเขาหยกวิเวกมีศิษย์หนุ่มรูปงามหาที่เปรียบมิได้อยู่คนหนึ่ง เมื่อเรื่องนี้ถึงหูศิษย์ยอดเขาหยกวิเวก พวกเขาก็เดาได้ว่าคือหานเจวี๋ย
ผ่านไปนานเข้า แม้หานเจวี๋ยจะไม่ทำตัวเป็นจุดสนใจ แต่สำนักฝ่ายในก็มีเรื่องเล่าลือของเขาแล้ว
ขึ้นชื่อเรื่องรูปงาม!
ผู้เฒ่าเถี่ยเห็นว่าหานเจวี๋ยได้รับความนิยมเช่นนี้ แววตาก็ซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม
ในยอดเขาหยกวิเวกเขาเป็นเสมือนอากาศธาตุ ไม่มีตัวตนอยู่
หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จสิ้น เซียนซีเสวียนก็ให้บรรดาศิษย์ออกไป เหลือหานเจวี๋ยไว้เพียงคนเดียว
ศิษย์คนอื่นต่างมองเขาด้วยความอิจฉา
เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ให้ความสำคัญกับหานเจวี๋ยมาก นี่คือได้รับการปฏิบัติเป็นพิเศษ!
ประตูใหญ่ปิดลง
หานเจวี๋ยเงยหน้ามองไปทางเซียนซีเสวียน
จำต้องพูดเลยว่าท่านอาจารย์งดงามมากจริงๆ
หานเจวี๋ยอยู่สำนักฝ่ายในมาหลายสิบปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นผู้บำเพ็ญหญิงที่งดงามกว่าเซียนซีเสวียนเลย
เพียงแต่เซียนซีเสวียนมีลักษณะที่ทรงอำนาจมาก ทำให้ไม่มีใครกล้ามีใจดูหมิ่น
หานเจวี๋ยก็เพียงถอดทอนใจอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้มีความคิดชั่วร้ายใดๆ
ศิษย์ทั้งหลายรูปงามไม่เท่าอาจารย์ ระดับรูปลักษณ์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ไม่อาจถ่ายทอดให้กันได้!
“ตบะของเจ้าก้าวหน้าอีกแล้ว อาจารย์ประเมินเจ้าต่ำไป เจ้าฝึกฝนพลังวิญญาณสามสาย ความเร็วในการทะลวงระดับของเจ้ายังโดดเด่นมากอีก กระทั่งพูดได้ว่าในสำนักหยกพิสุทธิ์ไม่มีผู้ใดเทียบเจ้าได้” เซียนซีเสวียนหรี่ตาพูด ราวกับจะมองหานเจวี๋ยให้ทะลุปรุโปร่ง
นางตกใจมากจริงๆ
เวลาสั้นๆ แค่แปดปี รากวิญญาณอีกสองสายที่เหลือของหานเจวี๋ยล้วนฝึกฝนถึงระดับสร้างฐานขั้นแปดแล้ว นี่คือพรสวรรค์ระดับใดกัน
ที่สำคัญที่สุดก็คือ นางไม่เคยชี้แนะหานเจวี๋ยเลย
นางอยากรู้นักว่าหานเจวี๋ยเรียนรู้จากผู้ใด
“ทั้งหมดอาจารย์ล้วนมองออก อาจารย์ต่างหากถึงเก่งกาจอย่างแท้จริงขอรับ”
หานเจวี๋ยตอบกลับ พูดประจบประแจงอย่างชัดเจน แต่ได้ผลลัพธ์ไม่เท่าไร
เซียนซีเสวียนกล่าวว่า “วิชายุทธ์และวิชากระบี่ของเจ้าล้วนไม่เลวเลย แต่ไม่ใช่สุดยอดวิชาของสำนักหยกพิสุทธิ์ คิดว่าก่อนหน้านั้นเจ้าคงมีอาจารย์มาก่อน อาจารย์เคยสังเกตดูเจ้า ตั้งแต่เข้าสำนักมาเจ้าก็ขยันฝึกฝนอยู่ตลอด ไม่มีใจคิดร้ายกับสำนัก ทั้งยังมีคนเป็นพยานว่าเจ้าเกิดที่สำนักฝ่ายนอก แสดงว่าเจ้าเพียงแค่ได้รับโอกาสวาสนามาตั้งแต่เยาว์วัย ทุกคนต่างก็มีวาสนากันคนละแบบ อาจารย์จะไม่สืบสาวราวเรื่องกับเจ้า
การทดสอบของสำนักฝ่ายในครั้งนี้ เจ้าสามารถแสดงพลังของเจ้าได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องกลัวว่าจะสร้างปัญหาตามมา ในสำนักหยกพิสุทธิ์แห่งนี้ อาจารย์ก็พอมีหน้ามีตาอยู่บ้าง”
หานเจวี๋ยรีบคารวะขอบคุณ
ก่อนหน้านี้เขาก็กังวลอยู่เล็กน้อยจริงๆ
แต่ตอนนี้ไม่กลัวแล้ว
สามารถใช้วิชาสามกระบี่แยกเงาจัดการได้โดยตรง!
ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเซียนซีเสวียนกับเจ้าสำนัก คาดว่าเจ้าสำนักก็คงคาดเดาเช่นนี้ คำพูดเหล่านี้คงเป็นเจตนาของเจ้าสำนักหลี่ชิงจื่อเช่นกัน
ศักยภาพของหานเจวี๋ยยิ่งแข็งแกร่ง สำนักหยกพิสุทธิ์ย่อมยิ่งดีใจตามไปด้วย
“เพื่อป้องกันปัญหายุ่งยากที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าคือศิษย์สืบทอดของอาจารย์ อาจารย์จะไปรายงานกับทางสำนักเอง” เซียนซีเสวียนเอ่ยปากอีกครั้ง
ลูกศิษย์สืบทอด!
หานเจวี๋ยเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าเหนือความคาดหมาย
แม้ว่าเซียนซีเสวียนจะมีศิษย์ในความดูแลหลายสิบคน แต่ส่วนมากล้วนรับมาเพื่อสำนัก ศิษย์สืบทอดจริงๆ มีไม่มาก สามารถนิ้วนับได้เลย
[สถานะของท่านในสำนักหยกพิสุทธิ์ยกระดับขึ้น กลายเป็นศิษย์สืบทอดของผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชา ได้รับเคล็ดวิชาเวทวิชาหนึ่ง]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร]
อักขระสองแถวลอยขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย
เขาตื่นเต้นดีใจไม่หยุด รีบคารวะขอบคุณเซียนซีเสวียน
เซียนซีเสวียนนำป้ายคำสั่งออกมาแผ่นหนึ่งและมอบให้หานเจวี๋ย จากนั้นพูดว่า “ออกไปเถอะ!”
หานเจวี๋ยรับมาดู นี่คือป้ายหยกที่ด้านบนมีอักขระสองตัวสลักอยู่ว่า ‘ซีเสวียน’
หลังจากเก็บป้ายหยกเรียบร้อย เขาก็คารวะขอตัวจากไป
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 19 น้ำใจของสิงหงเสวียน รากวิญญาณระดับสร้างฐานขั้นเก้าทั้งหกสาย
พอกลับถึงถ้ำเทวา หานเจวี๋ยก็เริ่มรับสืบทอดตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร
นี่คือวิชาเวทวิชาที่สามของเขา ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นวิชากระบี่ แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป
เมื่อความทรงจำที่รับมาพรั่งพรูเข้ามาในสมอง หานเจวี๋ยก็เข้าสู่สภาวะรู้แจ้งโดยพลัน
ตราประทับเก้ามังกรขจัดมารคล้ายวิชาฝ่ามือ แต่ว่าแตกต่างจากวิชามืออันดุเดือด วิชานี้จะปล่อยตราประทับออกมา สามารถสยบมารและขับไล่ความชั่วร้ายได้
หากใช้ธาตุของพลังวิญญาณที่ไม่เหมือนกันสำแดงวิชา ผลลัพธ์ก็จะแตกต่างกันไปด้วย
แม้ว่าหานเจวี๋ยจะไม่มีคุณสมบัติวิชาตราประทับระดับสูงสุด แต่คุณสมบัติรากวิญญาณระดับสุดยอดของเขา ทำให้ไม่งุนงงอะไรในการฝึกวิชาตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร
เจ็ดวันต่อมา
ในที่สุดหานเจวี๋ยก็เข้าใจตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร
การทดสอบของสำนักฝ่ายในใกล้เข้ามาแล้ว ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาของทั้งสิบแปดยอดเขาต่างส่งรายชื่อผู้เข้าร่วมเป็นที่เรียบร้อย
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มาเยือน และบอกกฎการทดสอบของสำนักฝ่ายในให้เขารู้
ยอดเขาทั้งสิบแปดจะสร้างลานประลองเวท ลูกศิษย์ทั้งหลายจะถูกจัดให้ไปประลองเวทแบบหนึ่งต่อหนึ่งตามยอดเขาต่างๆ จนกว่าจะหาผู้แข็งแกร่งสิบอันดับแรกได้ จากนั้นค่อยประลองเวทในเมืองของสำนักฝ่ายในให้ทุกคนได้รับชม
เรื่องนี้หานเจวี๋ยชอบมาก
เช่นนี้ละก็ เขาแค่ต้องลงมือต่อหน้าฝูงชนเพียงสามสี่ครั้ง ระดับการถูกเปิดโปงก็จะไม่ค่อยสูงด้วย ต่อให้ครั้งนี้เป็นจุดสนใจ แต่ขอเพียงเขาไม่ทำตัวโดดเด่น ผู้คนก็จะลืมเขาไปอย่างรวดเร็ว
“ศิษย์น้อง ศิษย์สืบทอดของแต่ละยอดเขาจัดงานเลี้ยงชุมนุมขึ้น เจ้าจะไปเข้าร่วมด้วยหรือไม่” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถาม
สิ่งที่ควรค่าแก่การพูดถึงคือ ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็เป็นศิษย์สืบทอดของเซียนซีเสวียนเช่นกัน
หานเจวี๋ยสงสัยว่าพวกนางจะมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกัน
ในสายตาของเขา คุณสมบัติของฉางเยวี่ยเอ๋อร์ธรรมดามาก
“ข้าไม่ไป ท่านไปเถอะ”
หานเจวี๋ยส่ายหน้าปฏิเสธ โดยทั่วไปแล้วงานเลี้ยงประเภทนี้มักเกิดความขัดแย้งได้โดยง่าย ล้วนเป็นศิษย์สืบทอดของยอดเขาต่างๆ กันทั้งนั้น ย่อมต้องช่วงชิงความโดดเด่นกัน โดยเฉพาะในวันก่อนการทดสอบของสำนักฝ่ายใน
“ได้”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า จากนั้นจึงออกไป
หานเจวี๋ยฝึกฝนตราประทับเก้ามังกรขจัดมารต่อ
แม้ว่าจะเรียนรู้สำเร็จแล้ว แต่เขาอยากทำความเข้าใจให้ทะลุปรุโปร่ง จนสามารถสำแดงออกมาได้ดั่งใจอย่างวิชากระบี่
อย่างไรเสียเวลาที่เหลือก็ไม่เพียงพอสำหรับเพิ่มพูนตบะและขอบเขตพลังอยู่ดี
เขาทำอยู่เช่นนี้ เวลาแต่ละวันค่อยๆ ล่วงเลยผ่านไป
ในที่สุดการทดสอบของสำนักฝ่ายในก็เริ่มขึ้น
ศิษย์ทั้งสิบสามคนที่เข้าร่วมการทดสอบต่างมารวมตัวอยู่หน้าประตูใหญ่ของตำหนักหยกวิเวก บนประตูมีป้ายไม้ขนาดใหญ่แขวนอยู่ บนนั้นบันทึกสถานที่และเวลาในการประลองเวทของศิษย์ไว้
วันแรก ทุกคนจะต้องเข้าร่วมการประลองเวท
ศึกแรกของหานเจวี๋ยอยู่ที่ยอดเขาฟ้าสังหาร
ยอดเขาฟ้าสังหารจัดอยู่ในสามอันดับแรกของสำนักหยกพิสุทธิ์ แข็งแกร่งทรงพลังมาก
เวลาการประลองคือเที่ยงวันพรุ่งนี้
หานเจวี๋ยจดจำไว้แล้วก็กลับถ้ำเทวาอย่างรวดเร็ว
ครั้นกลับมาถึงถ้ำเทวา เขาพลันมองเห็นคนผู้หนึ่ง
สิงหงเสวียน!
ไม่เจอกันหลายสิบปี นางที่สวมชุดคลุมของสำนักหยกพิสุทธิ์อยู่ดูสง่างามกว่าตอนนั้นมาก
“ท่านพี่[footnoteRef:1]!” [1:  ท่านพี่ (夫君) ที่ใช้ตรงนี้เป็นคำที่ใช้เรียกสามี]
สิงหงเสวียนเรียกด้วยความตกใจระคนยินดี ก่อนเดินมาตรงหน้าหานเจวี๋ยอย่างรวดเร็ว
หานเจวี๋ยรู้สึกหมดคำพูด เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวก่อนกล่าว “แม่นาง อย่าเรียกคนอื่นมั่วๆ สิ!”
สิงหงเสวียนเอามือปิดปากพลางยิ้มเอ่ย “ตอนอยู่สำนักฝ่ายนอก พวกเราคุยกันแล้วไม่ใช่หรือ”
หานเจวี๋ยไม่มีทางเลี่ยง จึงพูดออกไปตรงๆ “นั่นเป็นการแสดงละครตบตาเท่านั้น หากข้าปฏิเสธท่าน ก็กลัวว่าท่านจะฆ่าข้า”
“ไม่เป็นไร ข้าถือว่าเป็นเรื่องจริงไปแล้ว ตอนที่ข้าพบกับเจ้าสำนักยังกังวลอยู่เลยว่าท่านจะขายข้าหรือไม่ แต่ท่านไม่ได้ทำ และให้โอกาสข้าเป็นฝ่ายสารภาพเอง ข้าถึงได้มีโอกาสเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์อีกครั้ง จนมีสถานะอย่างวันนี้”
สิงหงเสวียนพูดด้วยรอยยิ้ม นางนำขวดหยกใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ “นี่คือโอสถหยกพิสุทธิ์ เหมาะสำหรับเพิ่มตบะระดับสร้างฐาน ข้ายังไม่ได้สร้างฐาน ท่านใช้มันก่อนเถอะ ตอนนี้ข้าติดตามนักพรตเต๋าจิ้งซวีเพื่อฝึกฝนอยู่ จะได้รับโอสถเช่นนี้เป็นประจำ”
หานเจวี๋ยอึ้งไป
สิงหงเสวียนยัดเยียดขวดโอสถให้หานเจวี๋ย กล่าวว่า “การทดสอบของสำนักฝ่ายในท่านต้องพยายามให้มากๆ ตอนนั้นข้าไม่นึกว่าท่านพี่จะมีพรสวรรค์เช่นนี้ คุณสมบัติของข้าธรรมดา แต่ภายหน้าข้าจะช่วยท่านอย่างเต็มที่ หากท่านพี่สำเร็จระดับปราณก่อกำเนิด คงไม่ปฏิบัติต่อข้าอย่างขาดตกบกพร่อง ใช่หรือไม่”
นางยิ้มได้หวานและบริสุทธิ์ใจยิ่ง ไม่มีลักษณะของผู้บำเพ็ญสายมารอยู่แม้แต่น้อย
หานเจวี๋ยไม่รู้ว่าจะปฏิเสธดีหรือไม่
สิงหงเสวียนหมุนตัวจากไปในฉับพลัน นางแสดงวิชาขี่กระบี่ หายไปท่ามกลางเมฆหมอกอย่างเร็วไว
ไม่เปิดโอกาสให้หานเจวี๋ยปฏิเสธเลยสักนิด!
หานเจวี๋ยกลับเข้าไปในถ้ำเทวา จากนั้นเปิดขวดโอสถออก เขาพบว่าด้านในมีโอสถหยกพิสุทธิ์อยู่เจ็ดเม็ด
เขากินลงไปหนึ่งเม็ดก่อน
เขาตกใจเมื่อพบว่าโอสถหยกพิสุทธิ์หนึ่งเม็ดแฝงไปด้วยพลังวิญญาณมหาศาล เขารีบโคจรพลังหลอมกลั่นมันทันที
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เขาก็กลั่นพลังของโอสถจนสมบูรณ์ และเปลี่ยนให้เป็นพลังวิญญาณวารี ผลลัพธ์เหนือกว่าการฝึกฝนอย่างน้อยครึ่งเดือน
ด้วยคุณสมบัติของเขา ฝึกฝนแค่ครึ่งเดือนก็เทียบเท่ากับการฝึกฝนหลายปีของคนทั่วไปแล้ว
“โอสถสุดยอดเช่นนี้เชียว นี่คือการได้รับสิทธิพิเศษแบบศิษย์แกนหลักหรือ”
หานเจวี๋ยแอบตกใจ
เขาพลันรู้สึกว่าสิงหงเสวียนมีใจให้เขามากไปนิด
ขณะเดียวกันเขาก็ค้างคาใจมาก เพียงบอกแผนการของลัทธิมารฟ้ามืดในแดนหมื่นปีศาจ ก็ทำให้นางได้รับการปฏิบัติระดับนี้เชียวหรือ?
ก่อนหน้านั้นสิงหงเสวียนเป็นแค่ผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณ โลดแล่นอยู่ในสำนักหยกพิสุทธิ์ฝ่ายนอก นางสืบความลับสำคัญของลัทธิมารฟ้ามืดมาได้อย่างไร
ดูท่าสถานะของนางจะไม่ได้ธรรมดาอย่างที่หานเจวี๋ยคิดไว้เลย
หานเจวี๋ยไม่ได้คิดอะไรมาก ยังคงกินโอสถหยกพิสุทธิ์ต่อ
หลังจากกินไปสามเม็ด
รากวิญญาณวารีของเขาก็บรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้า
เขาเปลี่ยนโอสถหยกพิสุทธิ์ที่เหลือให้เป็นพลังวิญญาณปฐพีทั้งหมด จนบรรลุระดับสร้างฐานขั้นเก้า
ตอนนี้ รากวิญญาณทั้งหกสายล้วนถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว!
เขาใช้จิตกวาดดูด้านนอก และพบว่าขณะนี้เป็นยามดึกแล้ว
‘โอสถหยกพิสุทธิ์นี้ร้ายกาจมาก มิน่าล่ะตำแหน่งของนักหลอมโอสถถึงได้สูงส่งขนาดนี้’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ ทันใดนั้นก็เกิดความคิดเกี่ยวกับโอสถขึ้นมา
……
ยอดเขาหลัก
ภายในตำหนักใหญ่ที่มืดสลัวหลังหนึ่ง
นักพรตชราคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้าสิงหงเสวียน
นักพรตเต๋าจิ้งซวีนั่นเอง
“เจ้ามอบโอสถหยกพิสุทธิ์ให้เจ้าเด็กจากยอดเขาหยกวิเวกผู้นั้น ไม่เสียใจภายหลังหรอกหรือ” นักพรตเต๋าจิ้งซวีถาม
สิงหงเสวียนตอบกลับเบาๆ “ไม่เสียใจเจ้าค่ะ ศิษย์ตกอยู่ในห้วงแห่งรักแล้ว”
“เป็นเพราะกายหยาบอันงดงามของเขาหรือ”
“นั่นยังไม่เพียงพอหรือเจ้าคะ”
“รูปลักษณ์หน้าตาของเขาโดดเด่นจริงๆ ในชีวิตนี้อาจารย์ก็ยังไม่เคยพบบุรุษผู้ใดที่รูปงามเท่าเขา แต่ลำพังแค่รูปลักษณ์ก็ทำให้เจ้าทุ่มเทถึงเพียงนี้แล้ว อาจารย์ว่าไม่คุ้มค่า”
“คุณสมบัติของเขาก็โดดเด่นเช่นกัน ตอนที่ข้าพบเขา เขายังไม่ได้ฝึกบำเพ็ญด้วยซ้ำ ข้าได้ยินเจ้าสำนักบอกว่าตอนนี้เขาอยู่ระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว”
นักพรตเต๋าจิ้งซวีขมวดคิ้ว ตกอยู่ในภวังค์ความคิด
พรสวรรค์ระดับนี้ช่าง…
นางถามด้วยความฉงน “เหตุใดหลายปีมานี้อาจารย์ถึงไม่เคยได้ยินชื่อเขาเลย”
สิงหงเสวียนตอบว่า “เจ้าสำนักบอกว่าเขาเก็บเนื้อเก็บตัวมาก ตั้งแต่เข้าสำนักมาก็ยุ่งอยู่กับปิดด่านฝึกฝนตลอด แต่ก่อนเจ้าสำนักยังคิดจะให้โอกาสอันดีแก่เขา แต่เขาปฏิเสธไปด้วยเหตุผลว่ากลัวตาย”
นักพรตเต๋าจิ้งซวีพูดหยอกล้อ “หากเขากลัวตาย เหตุใดถึงมีประสบการณ์ถึงเพียงนี้ ดูท่าเขาจะมีใจแน่วแน่มาก และยังมั่นใจในตัวเองมากด้วย”
สิงหงเสวียนพยักหน้า
ครั้นนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของหานเจวี๋ย ใบหน้าของนางก็แดงขึ้นเล็กน้อย
“ดูท่าทางอาจารย์ต้องใส่ใจเขาให้มากหน่อย” นักพรตเต๋าจิ้งซวีพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่เหมือนกับยิ้ม
……
เวลาเที่ยงตรง
หานเจวี๋ยเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังยอดเขาฟ้าสังหาร
เขายืนอยู่บนกระบี่บินด้วยสีหน้าสับสนลังเล
วันนี้จะแสดงอย่างไรดี
ไม่อาจแสดงความแข็งแกร่งมากเกินไปได้
มีรากวิญญาณระดับสร้างฐานขั้นเก้าทั้งหกสาย ประกอบกับวิชากระบี่ชั้นเลิศ หานเจวี๋ยไม่เห็นศิษย์สายในอยู่ในสายตาเลย
เขาได้สอบถามมาแล้ว ศิษย์ที่เข้าร่วมการทดสอบของสำนักฝ่ายในมีตบะสูงสุดแค่ระดับสร้างฐานขั้นเก้าเช่นกัน
ศิษย์ที่มีตบะสูงกว่านี้ต่างสำเร็จการฝึกฝนวิชานานแล้ว หรือไม่ก็กลายเป็นศิษย์สืบทอด ศิษย์อัจฉริยะ หรือศิษย์แกนหลัก ไม่ต้องการรางวัลจากการทดสอบของสำนักฝ่ายในอีก
หานเจวี๋ยคิดว่าตนเองไม่แพ้ผู้บำเพ็ญที่มีตบะระดับเดียวกันแน่นอน
[ตรวจสอบพบว่าการทดสอบฝ่ายในของสำนักหยกพิสุทธิ์ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง รับชัยชนะอย่างโดดเด่น มีชื่อเสียงโด่งดังในสำนักฝ่ายใน จะได้รับหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]
[สอง ติดสามอันดับแรกอย่างสงบเสงี่ยม พยายามลดผลกระทบให้มากที่สุด จะได้รับสมบัติวิญญาณหนึ่งชิ้น]
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 20 กำราบผู้อาวุโสสูงสุด!
สมบัติวิญญาณ?
ดวงตาของหานเจวี๋ยเป็นประกายขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินมาว่าสมบัติวิญญาณแข็งแกร่งกว่าอาวุธเวทมาก
‘ทุกครั้งจะต้องมีตัวเลือกที่ไม่ทำตัวโดดเด่น ดูท่าคงเกี่ยวกับเส้นทางการพัฒนาที่เราเลือกไว้ในตอนแรก’
หานเจวี๋ยคิดในใจเงียบๆ
ตอนที่เริ่มต้นเกมวิถีแห่งชีวิต เขาเลือกข้อฝึกฝนอย่างสงบ ทั้งยังเปิดความสามารถซ่อนระดับตบะด้วย
‘ดีมาก
ข้าชอบแบบนี้แหละ!
แสร้งเป็นหมูเพื่อหลอกเสือกิน!
ไม่ใช่สิ!
อยู่ไปวันๆ จนกว่าใต้หล้าจะไร้คู่ต่อกรต่างหาก!’
หานเจวี๋ยคิดอย่างชื่นมื่น
เขาจะเป็นพระกวาดพื้น[footnoteRef:1]ของสำนักหยกพิสุทธิ์ [1:  พระกวาดพื้น เปรียบเปรยถึงคนเก่งกาจมีความสามารถที่ซ่อนเร้นอยู่ท่ามกลางผู้คน ไม่เผยตัวออกมา ]
หานเจวี๋ยไม่อาจเลือกตัวเลือกที่สองเลยทันที ต้องรอการทดสอบของสำนักฝ่ายในสิ้นสุดลงก่อนค่อยพิจารณาชี้ขาด
เขาปลุกจิตใจให้ฮึกเหิม และเพิ่มความเร็วบินไปทางยอดเขาฟ้าสังหาร
……
ณ ยอดเขาฟ้าสังหาร
ศิษย์หลายสิบคนล้อมอยู่รอบลานประลองเวท โม่ฟู่โฉวและโม่จู๋ก็มาแล้ว
ทั้งสองมองไปบนลานประลองด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
หานเจวี๋ยกับคู่ต่อสู้กำลังประมือกัน เขาป้องกันและหลบหลีกเกือบตลอดเวลา เห็นได้ชัดว่าตกเป็นเบี้ยล่าง
คู่ต่อสู้เป็นศิษย์จากยอดเขาฟ้าสังหาร ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งฮึกเหิม
‘รอบแรกก็เจอกับศิษย์ที่อ่อนแอเช่นนี้ วิเศษไปเลย!’
ศิษย์ยอดเขาฟ้าสังหารคิดในใจ เขาใช้พลังวิญญาณในร่างอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่ประลองยังคงรักษาความสง่างามเอาไว้ได้
หานเจวี๋ยเจ็บปวดใจจนยากจะพูดออกมา
มาเจอกับสภาพเช่นนี้ ช่างเหนื่อยเสียจริงๆ
เขาใช้วิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นหลบหลีกอยู่ตลอด แต่ยังต้องพยายามแสดงให้คนอื่นเห็นด้วยว่าท่าร่างของเขาไม่คล่องแคล่วอะไร
เขากัดฟัน ยืนหยัดต่อไป
เมื่อเวลาการต่อสู้ของทั้งสองนานขึ้นเรื่อยๆ ศิษย์ที่ชมการประลองอยู่ต่างเบื่อหน่ายจนทยอยจากไป
ทว่าโม่ฟู่โฉวกับโม่จู๋ยังชมการประลองต่อ
“เขาไม่น่าจะอ่อนแอขนาดนี้นี่” โม่จู๋ถามอย่างอดไม่ได้
โม่ฟู่โฉวตอบกลับอย่างเรียบนิ่ง “เขาตั้งใจทำ”
ขณะนั้นเอง
หานเจวี๋ยพลันแสดงวิชาดรรชนีกระบี่เทพ เขาใช้นิ้วเป็นกระบี่ ส่งปราณกระบี่ออกไปแทงทะลุไหล่ฝ่ายตรงข้าม ฝ่าเท้าก็เหยียบย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นตามไปติดๆ ก่อนจะถีบคู่ต่อสู้ตกลงไปจากลานประลองเวท
การประลองเวทสิ้นสุดลง!
ผู้ดำเนินการประลองเวททั้งสามคนมองดูอย่างตกตะลึง
พวกเขาสติหลุดลอยไปแล้ว ไม่นึกว่าจู่ๆ การประลองนี้จะสิ้นสุดลง
หานเจวี๋ยประสานมือคารวะ “ออมมือแล้ว!”
เขาเดินลงไปหาผู้ดำเนินการประลองสามคนเพื่อบันทึกชัยชนะ
ส่วนศิษย์ยอดเขาฟ้าสังหารผู้นั้นก็จากไปอย่างหน้าม่อยคอตก
โม่ฟู่โฉวและน้องสาวรีบเข้ามารับหน้า
“สหายหาน เหตุใดท่านถึงไม่เอาชนะทันทีเลย” โม่ฟู่โฉวถาม
ในสายตาของเขา หานเจวี๋ยเป็นศิษย์ที่มีคุณสมบัติยอดเยี่ยมที่สุดในสำนักหยกพิสุทธิ์แล้ว ไม่มีใครอื่นอีก!
ช่วยไม่ได้ที่หานเจวี๋ยเก็บเนื้อเก็บตัวเกินไป ไม่มีใครเชื่อในพรสวรรค์ของเขา
หานเจวี๋ยส่ายหน้าและยิ้มบอกว่า “ข้าแค่หาจุดอ่อนของเขาพบเท่านั้น”
เขามองโม่จู๋แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “แม่นางโม่ ช่วงนี้สบายดีหรือไม่”
เขาไม่พูดถึงก็ยังดีอยู่ แต่พอพูดถึงโม่จู๋ก็เกิดโทสะขึ้นมา
“หากรู้ก่อนข้าคงเชื่อท่านตั้งแต่แรก ข้าไปถ้ำเทวาของหลี่เฉียนหลงมาแล้ว สุดท้ายต้องเจอผู้บำเพ็ญสายมารกับศิษย์ร่วมสำนักร่วมมือกันจะจัดการข้า ต่อมาเลยจำเป็นต้องกระโดดหน้าผา โชคดีที่มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งยื่นมือเข้าช่วยไว้”
โม่จู๋ด่าว่าด้วยความโมโห
หานเจวี๋ยกล่าวว่า “ผู้อาวุโสท่านนั้นคือใครหรือ”
“ข้าเองก็ไม่รู้แน่ชัด หลังจากช่วยข้าแล้วเขาก็จากไปเลย คงจะเป็นยอดฝีมือสักคนในสำนักหยกพิสุทธิ์”
“อ้อ”
บทสนทนาสิ้นสุดลงตรงนี้
หานเจวี๋ยกล่าวลาสองพี่น้องแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว
โม่จู๋มองตามหลังเขาพลางพูดอย่างกลัดกลุ้ม “พี่ใหญ่ เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าเขาชอบหลบเลี่ยงข้า ไม่อยากคุยกับข้าให้มากกว่านี้”
โม่ฟู่โฉวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ในใจเจ้าก็รู้ดี สหายหานมุมานะฝึกฝน ไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ระหว่างหญิงชายมารบกวนจังหวะการฝึกฝนของเขา”
“บากบั่นฝึกฝนตลอด ชีวิตยังจะมีความหมายอยู่หรือ”
“สิ่งที่แต่ละคนแสวงหาไม่เหมือนกัน สิ่งที่เขาแสวงหาคืออายุขัยยืนยาว คือมหามรรคา”
“ข้าว่าท่านทั้งสองเป็นคนประเภทเดียวกันเลย”
“ข้าเทียบเขาไม่ได้หรอก”
……
เมื่อกลับถึงถ้ำเทวา หานเจวี๋ยฝึกฝนตราประทับเก้ามังกรขจัดมารต่อ
การประลองเวทก่อนหน้านี้เขาเพียงอาศัยย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นหลบเลี่ยง ดังนั้นจึงสูญเสียพลังกายไปไม่มาก
อีกหลายวันต่อมา หานเจวี๋ยก็ล้วนทำเช่นนี้
ทุกๆ ครั้งเขาจะถ่วงเวลาจนผู้ชมโดยรอบหายไปหมด ถึงค่อยลงมือโจมตีฝ่ายตรงข้ามจนพ่าย และเหล่าคนที่พ่ายแพ้ก็อับอายเกินกว่าจะพูดถึงเรื่องนี้ หานเจวี๋ยจึงเอาชนะและเข้ารอบต่อไปได้ตลอด แต่ชื่อเสียงยังคงไม่ประจักษ์
เรื่องที่คู่ควรแก่การพูดถึงคือ โจวฝานที่เป็นผู้บำเพ็ญระดับมหายานกลับชาติมาเกิดจู่ๆ ก็ผงาดขึ้นมา เขาเอาชนะติดต่อกัน จนกระทั่งเข้าสู่สิบอันดับแรกแล้ว
ทั่วทั้งสำนักฝ่ายในกำลังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องของเขา
เพียงเพราะเขาต้องการแย่งชิงคู่บำเพ็ญเพียรกับศิษย์เอกของยอดเขากระบี่ คนมากมายจึงดูถูกเขา คิดว่าเขากำลังเพ้อฝันไปเอง
ทว่าศิษย์เอกยอดเขากระบี่ไม่ได้เข้าร่วมการทดสอบของสำนักฝ่ายในด้วย เขาพูดต่อหน้าฝูงชนว่า หากโจวฝานสามารถเข้ารอบไปถึงสามอันดับแรกได้ เขาจะยอมเปิดการประลองเวทกับโจวฝานต่อหน้าสาธารณชนโดยมีคู่บำเพ็ญเพียรเป็นเงื่อนไข
เรื่องนี้สร้างความโกลาหลฮือฮาให้กับสำนักฝ่ายใน
หลังจากหานเจวี๋ยได้ยิน ก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย
เค้าโครงละครเช่นนี้เขาเห็นในนิยายมามากแล้ว
ในค่ำคืนนี้
หานเจวี๋ยฝึกฝนตราประทับเก้ามังกรขจัดมารอยู่ในถ้ำเทวา
การประลองในรอบที่ผ่านมา เขายังไม่เคยใช้กระบวนท่านี้ แต่หลังจากฝึกฝนมาหลายวัน ตราประทับเก้ามังกรขจัดมารก็สามารถใช้งานได้ดั่งใจแล้ว
หานเจวี๋ยสามารถแสดงวิชาเวทนี้ภายในเวลาหนึ่งวินาที
การแสดงวิชาเวทส่วนมากจำเป็นต้องทำปางมือร่ายวิชา กระตุ้นพลังภายใน ไม่เหมือนกับวิชายุทธ์ที่สามารถโจมตีได้โดยตรง
แต่หากระดับความชำนาญเพิ่มมากขึ้น ไม่ช้าก็เร็วจะสามารถโจมตีออกไปได้ทันที
ฟู่ๆ...
เสียงลมพัดดังมาจากนอกถ้ำเทวา ตอนแรกหานเจวี๋ยไม่ได้สนใจมากนัก
แต่ผ่านไปไม่นาน เขาก็รู้สึกไม่สงบอย่างประหลาด
เขารีบหยุดการฝึกฝน และแผ่จิตออกไปภายนอก
ด้านนอกถ้ำเทวาว่างเปล่า ไม่มีทั้งคน สัตว์ปีศาจ สัตว์ป่า หรือสัตว์ปีกเลย
ภายใต้จันทร์เสี้ยว ยอดเขาหยกวิเวกกลับดูวังเวงอย่างเห็นได้ชัด
“เกิดอะไรขึ้น”
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
ต้นไม้ด้านนอกไม่สั่นไหวเลย หมายความว่าไม่มีลม แล้วเหตุใดเขาถึงได้ยินเสียงลม
หรือว่าจะพบสิ่งอัปมงคลเข้า?
หานเจวี๋ยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
เกิดใหม่มาหลายสิบปีแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้
มีปีศาจ มีผู้บำเพ็ญ ถ้ามีผีก็เป็นเรื่องปกติ!
หานเจวี๋ยตึงเครียด เขาจดจ่อกลั้นลมหายใจ
หากเป็นผีร้ายจริงๆ แม้แต่เซียนซีเสวียนก็ยังไม่รู้ตัว เช่นนั้นมันจะแข็งแกร่งแค่ไหนกัน?
‘ภูตผีปีศาจรีบจากไป… ภูตผีปีศาจรีบจากไป…’
เขาท่องอยู่ในใจ
ในตอนนั้นเอง
เขาพลันเห็นไอสีดำเป็นสายๆ ลอยออกมาจากรอยแยกตรงประตูถ้ำ จากนั้นพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
บัดซบ!
เป็นผีร้ายจริงๆ ด้วย!
หานเจวี๋ยยกมือปล่อยตราประทับเก้ามังกรขจัดมารโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ลัญจกรหยกสีทองพุ่งชนออกไปในแนวขวาง บนลัญจกรหยกสีทองมีมังกรเก้าตัวเลี่ยมฝังอยู่ ทั้งทรงอานุภาพและน่าเกรงขาม สั่นสะเทือนจนไอดำสลายไปหมดสิ้น
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
เขารับรู้ได้ว่ามีแรงต้านอันแข็งแกร่ง
ว่ากันตามหลักแล้ว ตราประทับเก้ามังกรขจัดมารควรจะพุ่งปะทะไปด้านหน้าต่อจนประตูหินล้มลง
เขาเพ่งสายตามองไป ไอดำที่ถูกโจมตีจนสลายเหล่านั้นกำลังรวมตัวกันใหม่
หานเจวี๋ยก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้ตราประทับเก้ามังกรขจัดมารอีกครั้ง
ตูม!
ไม่พอ เอาใหม่!
ตูม!
ตูม!
หานเจวี๋ยยืนอยู่ตรงหน้าไอดำ ฟาดลงไปฝ่ามือแล้วฝ่ามือเล่าจนพื้นกลายเป็นหลุมใหญ่ ผนังถ้ำด้านข้างก็แตกร้าวไปด้วย
นี่ยังอยู่ภายใต้การควบคุมที่แม่นยำของเขา ไม่เช่นนั้นถ้ำทั้งหลังคงพังทลายได้ด้วยฝ่ามือเดียว
“เดี๋ยวก่อน! ยั้งมือก่อน! หยุด! หยุด!”
เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นมา
หานเจวี๋ยหยุดมืออย่างอดไม่ได้ และขมวดคิ้วก้มลงมองไอดำ
“ข้าคือผู้อาวุโสสูงสุดของสำหนักหยกพิสุทธิ์ ผู้เยาว์อย่างเจ้าไม่เคารพผู้อาวุโสเอาเสียเลย!”
ไอดำตะคอกอย่างกระหืดกระหอบ หานเจวี๋ยได้ยินก็ตะลึงงันในทันที
ผู้อาวุโสสูงสุด?
เห็นเพียงว่าไอดำรวมตัวกลายเป็นร่างมนุษย์ รูปร่างเตี้ยมาก สูงแค่ครึ่งเมตรเท่านั้น
คนผู้นี้ผอมกระหร่อง สวมชุดคลุมสีขาวตัวใหญ่ ผมสีขาวทั้งศีรษะ กำลังเงยหน้ามองหานเจวี๋ยด้วยความโมโห
หานเจวี๋ยกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “ผู้อาวุโส ท่านแฝงตัวเข้ามาในถ้ำเทวาของข้าเวลาดึกดื่น ท่านคิดจะทำอะไร”
ผู้อาวุโสสูงสุดเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าแค่กำลังฝึกฝนพลังวิเศษ จิตดั้งเดิมออกจากร่าง ได้ยินเสียงดังมาจากถ้ำเทวาแห่งนี้ของเจ้า จึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยและเข้ามาดู”
ด่าก็ส่วนด่า แต่ในใจเขาตื่นตกใจมาก
วิชาที่เจ้าเด็กนี่แสดงออกมาเมื่อครู่คือวิชาเวทใดกัน
คาดไม่ถึงว่าเกือบจะสังหารเขาได้!
คิดว่าพลังวิญญาณของเด็กคนนี้คงไม่ด้อยไปกว่าระดับรวมแก่นปราณขั้นห้าแล้ว!
สำนักหยกพิสุทธิ์ฝ่ายในยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้แล้วหรือ?
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 21 วิชากายทองเทียนกัง โจวฝานผู้ไม่อาจต้านทานได้!
“เรื่องนี้ข้าต้องบอกอาจารย์ของข้า ผู้อาวุโสทำเช่นนี้ ศิษย์ตกใจตายได้ง่ายๆ เลย”
หานเจวี๋ยกล่าวพลางส่ายหน้า เขาหมดคำจะพูดจริงๆ
ดึกดื่นค่อนคืนก็ฝึกฝนพลังวิเศษ แสร้งเป็นเทพแกล้งทำเป็นผี!
เมื่อครู่ เขาน่าจะสังหารจิตดั้งเดิมของผู้อาวุโสสูงสุดท่านนี้ไปเสียเลย
“อย่าๆๆ! ข้าแค่อยากหยอกเล่นขึ้นมาชั่ววูบ ข้าขอโทษเจ้าด้วย!” ผู้อาวุโสสูงสุดรีบกล่าว
หานเจวี๋ยพอใจแล้ว เขาถามว่า “ท่านรู้จักอาจารย์ของข้าหรือ”
“แค่กๆ แท้จริงแล้วอาจารย์ของเจ้าเป็นศิษย์ของข้า รวมถึงเจ้าสำนักคนปัจจุบันด้วย”
ผู้อาวุโสสูงสุดยืดอกเชิดหน้า ทำท่าทางหยิ่งผยองมั่นใจ
ทว่าหานเจวี๋ยกลับไม่เปลี่ยนสีหน้า อีกทั้งไม่แสดงออกถึงอารมณ์ใดๆ
รอยยิ้มของผู้อาวุโสสูงสุดหุบลงทันที
หรือว่าผู้เยาว์คนนี้จะไม่เชื่อ?
หานเจวี๋ยกล่าวขึ้นว่า “เช่นนั้นเรื่องในคืนนี้ข้าจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ท่านไปเสียเถิด”
“จริงรึ”
“ขอรับ”
ผู้อาวุโสสูงสุดรีบหันตัวจะออกไป
แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว จู่ๆ เขาก็หันกลับมาถาม “เจ้าหนุ่ม ข้าว่าเจ้ามีคุณสมบัติน่าทึ่งนัก เจ้าอยากสืบทอดวิชาของข้าหรือไม่”
หานเจวี๋ยขมวดคิ้วพร้อมถาม “วิชาอันใด”
“ข้าจะถ่ายทอดสุดยอดเคล็ดวิชากายทองเทียนกังให้แก่เจ้า อยากฝึกฝนหรือไม่ ทั้งสำนักหยกพิสุทธิ์ มีเพียงเจ้าสำนักกับข้าที่รู้วิชานี้!”
กายทองเทียนกัง?
ฟังดูแล้วยอดเยี่ยมนัก!
ดวงตาของหานเจวี๋ยเป็นประกาย
แต่นึกดูอีกที นี่มันไม่ถูกต้อง ทั้งสองฝ่ายไม่พอใจกันตั้งแต่แรกพบ เหตุใดผู้อาวุโสท่านนี้ยังจะถ่ายทอดวิชายุทธ์ให้เขาอีก
ต้องมีกลลวงเป็นแน่!
คิดหลอกข้ารึ?
หานเจวี๋ยส่ายหน้ากล่าว “ช่างเถอะ ขอบคุณความหวังดีของผู้อาวุโสมากขอรับ”
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโสสูงสุดกลับมาแข็งค้างอีกครั้ง เขาแค่นเสียงหยันก่อนสะบัดแขนเสื้อจากไปทันที
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม
หานเจวี๋ยออกจากถ้ำเทวา บินไปยังตำหนักหยกวิเวก
เขามาคุกเข่าด้านหน้าประตูใหญ่
ประตูใหญ่เปิดออกเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่น
หานเจวี๋ยเร่งฝีเท้าเดินเข้าไป
“เหตุใดมาเยือนกลางดึกเช่นนี้” เซียนซีเสวียนถาม นางไม่ได้ลืมตาขึ้นมา
หานเจวี๋ยคุกเข่าลงตรงหน้านาง และเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ออกมาตามความจริง
เซียนซีเสวียนลืมตาขึ้น ขมวดคิ้วแน่น
นางไม่ชอบใจเท่าใดนัก
ผู้เฒ่าสมควรตายคนนี้อยู่ไม่สุขอีกแล้ว!
“เจ้าเกือบจะฆ่าเขาแล้ว?” เซียนซีเสวียนถามอย่างสงสัย
หานเจวี๋ยเกาศีรษะตอบ “ผู้อาวุโสกำลังฝึกฝนพลังวิเศษ ข้าก็แค่ต้านทานไว้ได้เท่านั้น เรื่องพวกนี้ล้วนไม่สำคัญ ท่านอาจารย์ เขาจะมารังควานศิษย์อีกหรือไม่ ศิษย์ไม่อยากวิตกกังวลทุกคืน”
“วางใจเถิด พรุ่งนี้อาจารย์จะไปพบเขา หากว่าเขากล้ามาอีก อาจารย์จะจัดการให้เอง”
“ขอบคุณท่านอาจารย์ขอรับ”
“อืม”
หานเจวี๋ยถอนหายใจอย่างโล่งอก ยามนี้เขาผ่อนคลายโดยสมบูรณ์แล้ว
ก่อนจากไป เขาถามด้วยความอยากรู้ว่า “ท่านอาจารย์ กายทองเทียนกังทรงพลังหรือไม่ วิชานี้ที่ผู้อาวุโสท่านนั้นอยากถ่ายทอดให้กับข้า”
“ทรงพลัง เรียกได้ว่าเป็นวิชายุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักหยกพิสุทธิ์ แกร่งยิ่งกว่าเคล็ดหยกพิสุทธิ์ แต่ว่าก่อนจะฝึกฝนจำต้องตัดแก่นออกเสียก่อน”
“แก่นอะไรหรือ”
“แก่นของความเป็นชาย”
หานเจวี๋ยอยากจะด่าออกมาเสียจริงๆ
เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด!
ตาเฒ่าคนนั้นไม่ได้มาดีแน่!
ช้าก่อน!
เช่นนี้ก็หมายความว่า…
ผู้อาวุโสสูงสุดกับเจ้าสำนัก…
หานเจวี๋ยค้นพบเรื่องซุบซิบนินทาที่น่าตกใจ เขารู้สึกแต่ว่าทัศนะทั้งสาม[footnoteRef:1]พังทลายหมดแล้ว [1: ทัศนะทั้งสาม ได้แก่ ทัศนคติต่อโลก ทัศนคติต่อชีวิต และทัศนคติต่อคุณค่า]
“เรื่องนี้อย่าได้แพร่งพรายออกไป” เซียนซีเสวียนกล่าวอย่างจริงจัง
“ศิษย์รับทราบ”
หานเจวี๋ยพูดจบก็คำนับ จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินออกไป
…
หลังจากกลับถึงถ้ำเทวา หานเจวี๋ยยังคงคิดเรื่องวิชากายทองเทียนกัง
มิน่าเล่า แม้หลี่ชิงจื่อจะชอบพอเซียนซีเสวียน แต่ทั้งสองก็ไม่ได้ผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียร
“ผู้อาวุโสเด็ดเดี่ยวนัก เว้นระยะห่างจากสตรีเช่นกัน พวกเขาตอนของตัวเองทิ้งเลย...”
หานเจวี๋ยนึกเลื่อมใส ขณะเดียวกันในใจก็แปะป้ายไว้แล้วว่าผู้อาวุโสสูงสุดเชื่อถือไม่ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น
หานเจวี๋ยเดินทางไปยังเมืองของสำนักฝ่ายใน
การประลองเวทของผู้แข็งแกร่งสิบอันดับแรกจากการทดสอบของสำนักฝ่ายในเริ่มต้นอย่างเป็นทางการตอนเที่ยงวัน
การทดสอบของสำนักฝ่ายในไม่เหมือนกับการประลองใหญ่สำนักฝ่ายใน การทดสอบของสำนักฝ่ายในเป็นหนทางไปสู่ศิษย์อัจฉริยะ สามารถเข้าร่วมได้โดยอิสระ ส่วนการประลองใหญ่เป็นการประลองเวทของทั้งสิบแปดยอดเขา จะตัดสินอันดับออกมาและปลุกเร้าให้กำลังใจซึ่งกันและกัน
เวทีประลองเวทสร้างเสร็จแล้ว ตั้งอยู่บนจัตุรัสใจกลางเมือง ขนาดกว้างยาวหนึ่งร้อยจั้ง รอบด้านเต็มไปด้วยผู้คนมหาศาล ศิษย์จำนวนไม่น้อยขี่กระบี่ลอยอยู่กลางอากาศ เป็นภาพที่ยิ่งใหญ่อลังการนัก
“ศิษย์น้อง ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์รีบโผเข้ามาพร้อมกล่าวอย่างตื่นเต้น
ศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกสิบกว่าคนที่มาถึงแล้วห้อมล้อมเข้ามาให้กำลังใจหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยเห็นคนมากมายเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
คนเยอะเช่นนี้ จะตบตาอย่างไร
ไม่เช่นนั้นก็เด็ดขาดสักหน่อย
จัดการให้จบในพริบตาเดียวเลย?
หานเจวี๋ยตกอยู่ในความลังเล
จู่ๆ เขาก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่ง เมื่อหันไปมอง ก็เห็นโจวฝานกำลังจับจ้องมาที่ตนเองด้วยแววตาลุกโชน เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย
หานเจวี๋ยมึนงง
‘ข้าไปยั่วยุเขาเมื่อใดกัน’
โจวฝานนึกถึงคำพูดที่โม่ฟู่โฉวบอกเขา การทดสอบของสำนักฝ่ายในครั้งนี้ คู่ต่อสู้ที่แกร่งที่สุดของเขาก็คือหานเจวี๋ย
โม่ฟู่โฉวบอกว่า หานเจวี๋ยซ่อนความสามารถที่แท้จริงเอาไว้มาตลอด ตอนนี้ไม่ด้อยไปกว่าศิษย์อัจฉริยะแล้ว
ด้วยเหตุนี้ โจวฝานจึงนับหานเจวี๋ยเป็นศัตรูเรื่อยมา
เขาไม่เข้าใจหานเจวี๋ยเอาเสียเลย
คุณสมบัติยอดเยี่ยม รูปงามจนน่าทึ่ง เหตุใดถึงได้เก็บเนื้อเก็บตัวเช่นนี้
ได้ยินว่าโม่จู๋ถูกตาต้องใจหานเจวี๋ย แต่หานเจวี๋ยเอาแต่หลบเลี่ยง
ยิ่งหานเจวี๋ยอยู่อย่างเงียบๆ เท่าใด โจวฝานก็ยิ่งปวดใจ
‘แต่ข้ามีของวิเศษที่แข็งแกร่งแล้ว เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอย่างแน่นอน!’
โจวฝานคิดอย่างมั่นใจ
ในเวลานี้เอง
จู่ๆ โม่จู๋ก็เดินมาตรงหน้าหานเจวี๋ย และกล่าวขึ้นอย่างตื่นเต้น “พี่หาน ข้าเชื่อว่าท่านจะชิงอันดับหนึ่งมาได้แน่”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถามอย่างระแวดระวัง “เจ้าเป็นใครกัน”
โม่จู๋มองนาง สตรีทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความไม่พอใจ
หานเจวี๋ยเห็นว่าพวกนางใกล้จะระเบิดศึกกันแล้ว ก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
“ท่านพี่!”
มีเสียงหัวเราะดังขึ้นมา หานเจวี๋ยหันหน้าไปมอง ไม่นึกว่าสิงหงเสวียนก็มาด้วย
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กับโม่จู๋หันไปมองพร้อมกัน
ซวยแล้ว!
ดาวอังคารพุ่งชนโลก[footnoteRef:2]ชัดๆ! [2:  ดาวอังคารพุ่งชนโลก ใช้เปรียบเปรยว่าเกิดสถานการณ์วิกฤติที่แทบจะเป็นไปไม่ได้ขึ้น]
หานเจวี๋ยรีบหันกายหนีไป ออกไปให้ห่างจากความขัดแย้งทางนี้
สตรีทั้งสามคนไม่ได้ตามไปด้วย แต่กลับเดินมาหากัน จากนั้นเริ่มตาต่อตาฟันต่อฟัน
ศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกบริเวณรอบๆ อิจฉาหานเจวี๋ยยิ่งนัก
เมื่อหน้าตาดีก็ไม่จำเป็นต้องยี่หระใดๆ
มีศิษย์พี่ศิษย์น้องหญิงที่งดงามเช่นนี้มาหาถึงที่มากมาย เขายังไม่สนใจอีก!
ต้องถูกสวรรค์ลงโทษ!
…
ตอนเที่ยง
การทดสอบของสำนักฝ่ายในเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
ผู้ดำเนินการทดสอบในครั้งนี้คือเซียนเฒ่าเต้าเหลยแห่งยอดเขาอัสนีสวรรค์
ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาของอีกสิบเจ็ดยอดเขาไม่ได้มาด้วย คนที่มามีแต่พวกผู้อาวุโสทั่วไป ผู้ดูแล และเจ้าหอ ส่วนศิษย์สายในกับข้ารับใช้มนุษย์มาร่วมชมเกินกว่าสองพันคน
แม้ว่าศิษย์สายในจะไม่เยอะนัก แต่ในเมืองของสำนักฝ่ายในมีข้ารับใช้มนุษย์ไม่น้อยเลยทีเดียว
ในการประลองเวทรอบที่หนึ่ง เป็นหานเจวี๋ยที่จะต้องขึ้นเวที
หลังจากหานเจวี๋ยได้ยินชื่อของตนถูกขาน ก็รีบขึ้นเวทีไป
“หานเจวี๋ยแห่งยอดเขาหยกวิเวก ปะทะ โจวฝานแห่งยอดเขาอัสนีสวรรค์!”
ทันทีที่ประกาศชื่อโจวฝาน ด้านล่างเวทีพากันแตกตื่นฮือฮา
ในระยะนี้ โจวฝานเป็นศิษย์ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในสำนักฝ่ายใน เรียกได้ว่าเปลี่ยนจากขยะกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง กล่าวกันว่าเขามีของวิเศษอยู่ในมือ สามารถสยบผู้คนในพริบตา ไม่เคยแพ้การต่อสู้ พละกำลังรวดเร็วและรุนแรงนัก
โจวฝานประสานมือคารวะพลางยิ้มกล่าว “พี่หาน ครั้งนี้ท่านต้องสู้สุดกำลังเล่า”
หานเจวี๋ยมีสีหน้าไร้ความรู้สึก ถามว่า “เอาจริงรึ”
“ข้าเอาจริง!”
โจวฝานยกมือขวาขึ้นมา ระฆังสีดำขนาดเล็กปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ ช่างลึกลับและน่าสะพรึงกลัว
บนหอใกล้ๆ กันนั้น ผู้อาวุโสและบรรดาผู้ดูแลต่างขมวดคิ้วพร้อมกัน
พวกเขาได้ยินมาก่อนแล้วว่าโจวฝานมีของวิเศษชิ้นหนึ่ง แกร่งกล้ามาก ว่ากันว่าของชิ้นนี้เป็นของวิเศษคู่ชีวิตของโจวฝานด้วย
ของวิเศษคู่ชีวิตคือสิ่งใดกัน
มันคือสิ่งที่ติดตัวมาแต่กำเนิด โดยทั่วไปแล้ว ของวิเศษคู่ชีวิตล้วนเป็นของของบรรพชน แม้ว่าคนประเภทนี้มีคุณสมบัติไม่ถึงขั้น แต่หากมีดวงชะตาบรรพชนคอยปกป้อง ความสำเร็จก็จะไม่อยู่ในระดับต่ำแน่นอน
วันนี้ได้เห็นของวิเศษชิ้นนี้แล้ว พวกเขาต่างรู้สึกว่ามหัศจรรย์ยิ่งนัก
โจวฝานอาจจะครองอันดับหนึ่งในการทดสอบของสำนักฝ่ายในครั้งนี้ก็เป็นได้!
………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 22 ได้รับสมบัติวิญญาณ อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง
เมื่อเห็นโจวฝานมั่นอกมั่นใจเช่นนี้ หานเจวี๋ยตัดสินใจว่าจะเอาจริง
ถ้าโจมตีให้พ่ายในขณะที่โจวฝานยังไม่เผยพลังอันแกร่งกล้า เช่นนี้จะส่งผลกระทบไม่มาก
ไม่เช่นนั้น หากโจวฝานแสดงความแข็งแกร่งมากพอ และหานเจวี๋ยโจมตีจัดการอีกครั้ง ถึงเขาอยากอยู่เงียบๆ ก็ทำไม่ได้แล้ว
ผู้ชมการประลองมากมายเช่นนี้ หานเจวี๋ยไม่อาจถ่วงเวลาจนทุกคนกลับออกไปได้
คิดได้ดังนั้น หานเจวี๋ยจึงย่างสามขุมไปทางโจวฝาน
โม่จู๋กล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ของวิเศษคู่ชีวิตของโจวฝานแกร่งยิ่งนัก เป็นเพราะของวิเศษชิ้นนี้ อาจารย์ถึงรับเขาเป็นศิษย์สืบทอดเป็นกรณีพิเศษ”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เอ่ยอย่างดูแคลน “เทียบกับศิษย์น้องหานของข้าแล้ว เขายังห่างชั้นอีกมาก”
สิงหงเสวียนไม่ได้กล่าวอะไร คิ้วงามขมวดแน่นขณะจับจ้องหานเจวี๋ย
รอยยิ้มมั่นใจปราฏบนใบหน้าของโจวฝาน ทว่าเมื่อเห็นหานเจวี๋ยมุ่งตรงมาหาตนเอง เขาก็ยังหวั่นใจแปลกๆ
คงเพราะมักจะได้ยินโม่ฟู่โฉวคุยโม้ถึงหานเจวี๋ย!
พอนานวันเข้า เขาจึงรู้สึกว่าหานเจวี๋ยแข็งแกร่งมาก
‘วันนี้ข้าจะทำให้เขาพ่ายแพ้ จะผงาดขึ้นในรวดเดียวจนผู้คนตะลึงงัน!’
‘เจ้าคอยดูเถิด ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจภายหลัง จะทำให้เจ้ากระจ่างแจ้งว่าเจ้ามองผิดไป!’
โจวฝานคิดในใจ เมื่อนึกถึงใบหน้างามที่มีรอยยิ้มดุจดอกไม้นั้น เขาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
เขายกระฆังสีดำใบเล็กขึ้นมา เตรียมพร้อมจะแสดงความสามารถของตนเอง!
เขาเผยรอยยิ้มอันบ้าคลั่ง
‘เป็นบุตรแห่งสวรรค์แล้วอย่างไร!
วันนี้ข้าโจวฝานจะเอาชนะบุตรแห่งสวรรค์อย่างสง่าผ่าเผย!’
ฟิ้ว!
แสงกระบี่สายหนึ่งเปล่งประกาย เจิดจ้าเสียจนโจวฝานต้องหลับตาตามจิตใต้สำนึก
อึก...
โจวฝานถูกโจมตีจนกระอักเลือดลอยออกไป ประหนึ่งว่าวสายป่านขาด กระเด็นออกนอกเวทีประลองเวททันที
เงียบ!
เงียบกริบไปทั้งลานประลอง
ทุกคนอึ้งตะลึง ยังเรียกสติคืนมาไม่ได้
การประลองเวทเริ่มขึ้นแล้วหรือ
การประลองเวทจบลงแล้ว?
แม้แต่เซียนเฒ่าเต้าเหลยที่นั่งคุมการทดสอบฝ่ายในครั้งนี้ก็อดเบิกตากว้างไม่ได้
หานเจวี๋ยเก็บมือ เงากระบี่ด้านหลังสลายไปอย่างรวดเร็ว ปรากฏขึ้นมาไม่ถึงสองอึดใจด้วยซ้ำ
เขาหันไปประสานมือโค้งคำนับให้เซียนเฒ่าเต้าเหลย
เซียนเฒ่าเต้าเหลยตั้งสติกลับมาได้ ประกาศว่า “หานเจวี๋ยแห่งยอดเขาหยกวิเวกได้รับชัยชนะ!”
เฮ~
ทั่วทั้งลานประลองพากันฮือฮา เหล่าศิษย์ชายต่างสนทนากัน เหล่าศิษย์หญิงก็มองไปยังหานเจวี๋ยด้วยแววตาเป็นประกาย
“ไวขนาดนี้เชียว?”
“โจวฝานก็ไม่เท่าไรเองนี่!”
“หานเจวี๋ยแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”
“หานเจวี๋ยคือผู้ใดกัน ยอดเขาหยกวิเวกมีบุตรแห่งสวรรค์เช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด”
“เขารูปงามอย่างนี้ หรือว่าเป็นคนผู้นั้นที่บรรดาศิษย์หญิงมักจะพูดถึงกัน?”
…
หานเจวี๋ยรีบลงจากเวที และหายตัวไปในฝูงชน
เนื่องจากเวทีประลองเวทไม่ได้รับความเสียหายอันใด การประลองเวทรอบที่สองจึงเริ่มต้นขึ้นในไม่ช้า
โจวฝานออกจากฝูงชนไปโดยมีเหล่าศิษย์ยอดเขาอัสนีสวรรค์คอยประคอง
มุมปากของเขายังคงมีรอยเลือด ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาทั้งคู่เลื่อนลอย ขวัญหนีดีฝ่อไปหมด
โจมตีได้รุนแรงเหลือเกิน
เขาไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตนเองแพ้ได้อย่างไร
แต่ชั่วพริบตาที่ถูกสามกระบี่แยกเงาปะทะเข้าใส่ เขาได้กลิ่นของความตาย
เขาเข้าใจแล้วว่าหานเจวี๋ยสามารถสังหารตนเองได้
พริบตาแรก เขายังมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
พริบตาต่อมา เขากลับร่วงลงจากเวทีประลองเสียแล้ว
โจวฝานอยากมุดหนีเข้าไปสักที่แทบทนไม่ไหว
เขารู้ว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นตัวตลกแน่
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ สิงหงเสวียน และโม่จู๋อยากตามหาหานเจวี๋ย ทว่าหาเจ้าคนผู้นี้ไม่พบ
หานเจวี๋ยซ่อนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคน รับชมการประลองอย่างเงียบๆ
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยาม
การประลองก็ได้ผู้แข็งแกร่งห้าคนสุดท้าย
ศิษย์ทั้งห้าคนต้องจับสลาก คัดเลือกผู้เข้ารอบก่อนออกมา ผู้เข้ารอบก่อนจะเข้าสู่สามอันดับแรกได้เลยทันที
ศิษย์ทั้งหลายไม่มีความเห็นใดๆ มาถึงขั้นนี้แล้ว ศักยภาพของทุกคนล้วนไม่ต่างกันนัก ไม่ว่าใครก็อยู่สามอันดับแรกได้
โชค นับเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้บนเส้นทางแห่งการฝึกบำเพ็ญนี้
หานเจวี๋ยลังเล หากตนเองเข้าสู่สามอันดับแรกโดยไม่ต้องแข่ง เขายอมแพ้ได้เลยใช่หรือไม่
ถึงอย่างไรสามอันดับแรกก็เลือกถ้ำเทวาฟ้าประทานได้…
ได้เลย!
หากเป็นเช่นนี้ ผลกระทบของเขาก็จะลดน้อยลงจนถึงที่สุด
เขาภาวนาอยู่เงียบๆ
“ผู้เข้ารอบก่อน หานเจวี๋ยแห่งยอดเขาหยกวิเวก!”
เซียนเฒ่าเต้าเหลยประกาศออกไป ศิษย์อีกสี่คนที่เหลือมองไปยังหานเจวี๋ยด้วยแววตาอิจฉาและระมัดระวังตัว
พวกเขาต่างเห็นกับตาว่าหานเจวี๋ยเอาชนะโจวฝานในชั่วพริบตา เสียพลังวิญญาณไปไม่เท่าไร สภาพร่างกายสมบูรณ์พร้อมมาก
หานเจวี๋ยดีใจเป็นล้นพ้น
เขาเดินลงเวทีไปอย่างเงียบๆ
พวกฉางเยวี่ยเอ๋อร์ทั้งสามคนล้อมเข้ามาหาทันที ทำให้เขาหลบออกไปไม่ทัน
“ศิษย์น้อง ครั้งนี้เจ้ามีโอกาสที่จะได้อันดับหนึ่งมากเลยนะ!” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กล่าวอย่างตื่นเต้น
โม่จู๋กับสิงหงเสวียนก็ตื่นเต้นเช่นกัน
พวกนางล้วนชอบพอหานเจวี๋ย ย่อมหวังว่าจะเห็นหานเจวี๋ยโดดเด่นเป็นที่สนใจอยู่แล้ว
หานเจวี๋ยส่ายหน้าบอกว่า “ข้าไม่ไหวหรอก มาถึงจุดนี้ได้ ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว”
โจวฝานที่กำลังเบียดเสียดผู้คนมาทางนี้ได้ยินเข้า ก็แทบจะอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่
เดิมทีเขาอยากขอคำชี้แนะจากหานเจวี๋ยว่ากระบวนท่าที่เอาชนะเขาได้มาจากวิชาเวทใด สุดท้ายกลับมาได้ยินคำพูดเช่นนี้
โจวฝานโกรธจนกระทบถึงใจ ทนไม่ไหวกระอักเลือดออกมา ทำเอาศีรษะของศิษย์ที่อยู่ด้านหน้าเต็มไปด้วยเลือด
เขาหันหลังกลับออกไปทันใด
ครั้นหานเจวี๋ยหันไปมอง กลับมองไม่เห็นเงาของโจวฝานแล้ว
การประลองเวทสองรอบต่อมาล้วนตื่นตาตื่นใจยิ่ง อาวุธเวท วิชาเวท ท่าร่าง และยันต์ปรากฏให้เห็นอย่างถึงอกถึงใจ ความสามารถของศิษย์ทั้งสี่ครบรอบด้าน เรียกได้ว่าฝีมือไล่เลี่ยกัน ไม่ว่าใครแพ้ใครชนะ ก็แสดงฝีมืออย่างยอดเยี่ยมทั้งสิ้น
ผู้แข็งแกร่งสามคนสุดท้ายขึ้นเวที
“สามคนต้องประลองกัน ทุกคนสู้สองรอบ ชนะทั้งหมดได้อันดับหนึ่ง ชนะหนึ่งแพ้หนึ่งได้อันดับสอง แพ้ทั้งสองรอบได้อันดับสาม” เซียนเฒ่าเต้าเหลยเอ่ยปาก
ทันใดนั้น หานเจวี๋ยยกมือขึ้นและกล่าวว่า “ผู้อาวุโส ข้าขอยอมแพ้ ก่อนหน้านี้ใช้ความเร็วเอาชนะคู่ต่อสู้ พลังวิญญาณของข้าจึงเกือบหมดแล้ว ยังไม่ฟื้นฟูขอรับ ให้พวกเขาทั้งคู่ประลองตัดสินแพ้ชนะเลยเถิด ข้ายินดีเป็นอันดับสาม”
ทุกคนส่งเสียงดังฮือฮา ดวงตาคู่สวยของพวกฉางเยวี่ยเอ๋อร์ทั้งสามคนเบิกกว้าง
โจวฝานที่อยู่ในกลุ่มคนได้ยิน ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง
‘เป็นเช่นนี้จริงหรือ
หากไม่ใช่เช่นนี้ หานเจวี๋ยจะยอมแพ้ไปเพื่อเหตุใด
ที่แท้ข้าก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนี่’
[ความประทับใจที่โจวฝานมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 2 ดาว]
เมื่อเห็นประโยคตัวอักษรด้านหน้า หานเจวี๋ยแอบบ่นว่า ‘บ้าไปแล้ว’ ในใจ
เซียนเฒ่าเต้าเหลยมองหานเจวี๋ยแวบหนึ่งอย่างมีนัยลึกซึ้ง จากนั้นพยักหน้าและเปลี่ยนกติกา หานเจวี๋ยได้อันดับที่สามไป
หานเจวี๋ยรีบลงจากเวที
การประลองเวทต่อจากนั้นความเร้าใจลดลงเล็กน้อยหากเทียบกับช่วงก่อนหน้า พลังวิญญาณของทั้งสองต่างก็ใกล้จะหมดแล้ว
หานเจวี๋ยรู้สึกว่าตนเองสู้สองต่อหนึ่งได้เลย
ผลการประลองรอบสามคนสุดท้ายออกมาแล้ว การทดสอบของสำนักฝ่ายในครั้งนี้สิ้นสุดลง
ผู้แข็งแกร่งสามอันดับแรกตามเซียนเฒ่าเต้าเหลยไปยังยอดเขาหลัก
ในขณะที่ขี่กระบี่บิน เบื้องหน้าหานเจวี๋ยปรากฏข้อความว่า
[ท่านได้สามอันดับแรกในการทดสอบของสำนักฝ่ายในโดยไม่สะดุดตา ได้รับสมบัติวิญญาณหนึ่งชิ้น]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับสมบัติวิญญาณระดับเจ็ด--อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง]
[อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง: สมบัติวิญญาณระดับเจ็ด ต้านทานการโจมตีของศัตรูได้โดยอัตโนมัติ อย่างมากที่สุดคือสามารถป้องกันการโจมตีหนึ่งครั้งของผู้บำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณ หากส่งพลังวิญญาณเข้าไป พลังป้องกันจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น]
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
ป้องกันการโจมตีหนึ่งครั้งของผู้บำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณ สุดยอดเพียงนี้เลยหรือ
สมกับเป็นสมบัติวิญญาณที่แกร่งกว่าอาวุธเวทและของวิเศษ!
สมบัติวิญญาณระดับเจ็ด หรือว่ายังมีระดับหก ระดับห้า ไปจนถึงระดับหนึ่งอีก?
แล้วสมบัติวิญญาณระดับหนึ่งจะแข็งแกร่งสักเท่าใดกัน
หานเจวี๋ยคาดเดาเงียบๆ ในใจ
เขาปีติยินดียิ่ง
คราวนี้จะสบายเกินไปแล้วกระมัง พอได้รับอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองมา ความรู้สึกปลอดภัยของเขาเพิ่มทวี หากได้ถ้ำเทวาฟ้าประทานเพิ่มมาอีก ก็เรียกได้ว่าผลเก็บเกี่ยวดีนัก
เมื่อสวมอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง เขาก็สามารถฝึกฝนได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องกลัวถูกซุ่มโจมตี
ผู้บำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณมีน้อยมาก อย่างเช่นสำนักหยกพิสุทธิ์นั้นหลายร้อยปียากจะมีสักคน
ทว่าอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองแค่ปกป้องเขาได้เท่านั้น ถ้าเขาปะทะกับผู้บำเพ็ญระดับปราณก่อกำเนิด ถึงฝ่ายตรงข้ามฆ่าเขาไม่ได้ เขาก็ฆ่าฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เช่นกัน
หานเจวี๋ยทนไม่ไหวหลุดยิ้มออกมา
“ได้อันดับสามก็ดีใจขนาดนี้เลยหรือ หรือว่าเซียนซีเสวียนให้เจ้าชิงเพียงอันดับสาม?” จู่ๆ เซียนเฒ่าเต้าเหลยก็ถามขึ้น
ศิษย์สองคนที่อยู่ด้านหน้าหันมามองหานเจวี๋ยด้วยสีหน้าประหลาดพิลึก
พวกเขาไม่ได้โง่ รู้สึกเช่นกันว่าที่หานเจวี๋ยยอมแพ้ช่างแปลกนัก แต่สำหรับพวกเขาแล้วนี่นับเป็นเรื่องดี ดังนั้นจึงไม่ได้ซักถามข้อสงสัย
……………………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 23 ได้ถ้ำเทวาฟ้าประทาน เป้าหมายคือระดับรวมแก่นปราณ
หานเจวี๋ยกล่าวตอบว่า “ผู้เยาว์ไม่ได้ดีใจเพราะได้อันดับสาม เพียงแค่ตื่นเต้นมากที่ได้มาเยือนยอดเขาหลักเป็นครั้งแรก อาจารย์ก็ไม่ได้สั่งให้ข้าชิงแค่สามอันดับแรกเช่นกัน ข้าเข้าเป็นศิษย์ในยอดเขาช้า แม้ว่าจะได้เป็นศิษย์สืบทอด แต่อาจารย์บอกให้พยายามเต็มที่ก็พอแล้ว”
เซียนเฒ่าเต้าเหลยแค่นเสียงหยัน ชัดเจนว่าไม่เชื่อ
โจวฝานเป็นศิษย์สืบทอดของเขา หานเจวี๋ยเอาชนะโจวฝานได้ แต่กลับขอยอมแพ้ นี่เป็นการหักหน้ายอดเขาอัสนีสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าเขาเป็นผู้อาวุโส จึงไม่อาจตำหนิตรงๆ ได้
หานเจวี๋ยส่งยิ้มสุภาพไปให้ศิษย์สองคนนั้น
คนทั้งสามไม่ได้สนทนากันมากนัก สถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่เหมาะจะพูดคุยกันด้วย
ไม่นานนัก
พวกเขาก็เข้าไปยังยอดเขาหลัก
เซียนเฒ่าเต้าเหลยพาพวกเขาไปพบนักพรตเต๋าจิ้งซวี จากนั้นตนเองจึงออกไปก่อน
“สามอันดับแรกของการทดสอบสำนักฝ่ายในจะได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์อัจฉริยะ นอกจากนั้น พวกเจ้ายังเลือกถ้ำเทวาฟ้าประทานได้ โดยให้อันดับที่หนึ่งเป็นผู้เลือกก่อน”
นักพรตเต๋าจิ้งซวีกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก นางชำเลืองมองหานเจวี๋ยอย่างไร้พิรุธ
เจ้าเด็กคนนี้ได้อันดับสามเสียด้วย
ดูท่าเสวียนเอ๋อร์จะมองคนไม่ผิด
พรสวรรค์ของเขาดีเยี่ยมจริงๆ
ศิษย์อีกสองคนไม่แปลกใจอะไร เห็นได้ชัดมากว่าพวกเขารู้เรื่องถ้ำเทวาฟ้าประทานมาก่อนแล้ว
นักพรตเต๋าจิ้งซวีโบกมือขวาหนึ่งที เบื้องหน้าปรากฏภาพขึ้นมา แบ่งเป็นถ้ำเทวาฟ้าประทานสามแห่ง
ถ้ำเทวาฟ้าประทานทั้งสามนี้อยู่รอบขอบนอกของภูเขากลุ่มหนึ่ง หานเจวี๋ยกวาดตามอง คาดว่าน่าจะเป็นแผนที่ของสำนักหยกพิสุทธิ์
‘นี่เตรียมจะให้พวกเราเป็นคนอารักขาหรือ’
หานเจวี๋ยแขวะในใจ ถ้ำเทวาทั้งสามอยู่รอบยอดเขาทั้งสิบแปดอย่างพอดิบพอดี
แขวะก็ส่วนแขวะ แต่ถ้ำเทวาฟ้าประทานก็มีแรงดึงดูดสูงจริงๆ เทียบเท่ากับสระวิญญาณที่ต้องเสียเงินเลย หานเจวี๋ยแข็งใจอดทนไว้
ตอนนี้เขามีอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง ไม่กลัวการคุกคามอีก
นักพรตเต๋าจิ้งซวีเริ่มแนะนำถ้ำเทวาทั้งสามแห่ง
ถ้ำเทวาฟ้าประทานแห่งแรกมีพลังวิญญาณอัคคีและพลังวิญญาณวายุหนาแน่นยิ่ง
ถ้ำเทวาฟ้าประทานแห่งที่สองมีพลังวิญญาณวารี พลังวิญญาณอัคคี และพลังวิญญาณพฤกษาค่อนข้างมาก
ถ้ำเทวาฟ้าประทานแห่งที่สาม แม้ว่าความหนาแน่นของพลังวิญญาณจะมากถึงระดับสระวิญญาณ แต่ธาตุของพลังวิญญาณผสมปนเปกัน
ไม่ผิดจากที่คาดไว้
ถ้ำเทวาฟ้าประทานแห่งที่สามตกเป็นของหานเจวี๋ย
ผู้บำเพ็ญที่มาถึงจุดนี้ได้ล้วนเป็นอัจฉริยะที่มีรากวิญญาณสามหรือสี่สาย ทว่าฝึกฝนพลังวิญญาณสายเดียว ดังนั้นต้องเลือกถ้ำเทวาฟ้าประทานสองแห่งแรกอยู่แล้ว
หานเจวี๋ยไม่มีสิทธิ์เลือก แต่กลับได้ถ้ำเทวาฟ้าประทานที่เหมาะกับตนเองที่สุดมา
หลังจากเลือกถ้ำเทวาฟ้าประทานเสร็จสิ้น หานเจวี๋ยก็ได้รับยันต์หนึ่งแผ่น
เมื่อฉีกยันต์ออกจะพบจุดหมาย
ทั้งสามคนคารวะแล้วจากไป
เมื่อออกมาจากตำหนักใหญ่ หานเจวี๋ยฉีกยันต์ทันที นกพิราบสีทองตัวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะบินไปยังที่ไกลๆ หานเจวี๋ยรีบตามไปโดยเร็ว
อีกสองคนที่เหลือก็คำนับกันและกัน จากนั้นแยกย้ายไป
…
หลังจากบินตามพิราบทองไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดหานเจวี๋ยก็หาถ้ำเทวาฟ้าประทานพบ
ถ้ำเทวานี้ตั้งอยู่กลางป่าเขา ครั้นพิราบทองบินเข้าไปในกำแพงภูเขา กำแพงภูเขาพลันเปล่งแสงประกาย หานเจวี๋ยรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณ คาดว่าเมื่อก่อนคงมีค่ายกลวางไว้
กำแพงภูเขาแปรเปลี่ยนเป็นปากถ้ำ หานเจวี๋ยเดินเข้าไปด้านในทันที
ทางเดินในถ้ำรองรับคนได้สามสี่คนพร้อมกัน เดินไปได้ห้าสิบก้าว เขาก็เห็นห้องด้านในถ้ำ ห้องด้านในใหญ่มาก ผนังถ้ำเปียกชื้น ยอดบนสุดมีช่อง มีลมหนาวพัดเข้ามา ตรงกลางห้องยังมีสระน้ำไอร้อนลอยกรุ่น มีพืชน้ำขึ้นอยู่ไม่น้อย
หานเจวี๋ยสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่หนาแน่น ไม่ด้อยไปกว่าสระวิญญาณของสำนักฝ่ายในเลย ถึงขั้นเข้มข้นกว่าเล็กน้อยด้วยซ้ำ
พลังวิญญาณทั้งหกสายล้วนมีหมด!
หานเจวี๋ยพอใจยิ่งนัก
เขานำอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองออกมาสวมใส่ แล้วจึงค่อยคลุมด้วยชุดคลุมของสำนักหยกพิสุทธิ์
เมื่อสวมใส่สมบัติวิญญาณชิ้นนี้ หานเจวี๋ยรู้สึกได้ว่าคุณลักษณะประจำตัวเปลี่ยนไป
รู้สึกว่าปลอดภัยมาก!
หานเจวี๋ยยิ้มดีอกดีใจ ก่อนจะเดินไปที่ปากถ้ำอีกครั้ง
เขาเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน
ถ้ำเทวาที่เป็นของเขาโดยเฉพาะ ถึงอย่างไรก็ต้องมีชื่อ!
เขาใช้นิ้วแทนกระบี่ สลักอักษรไว้บนปากถ้ำ
อดทนเพื่อทะเลกว้างฟ้ากระจ่าง[footnoteRef:1]!  [1: มาจากประโยคเต็มคือ อดทนเพียงนิดคลื่นลมสงบ ยอมถอยหนึ่งก้าวผืนฟ้าทะเลจะเปิดกว้าง หมายถึง หากสงบใจอดทนไว้และยอมถอยให้อีกฝ่าย ก็จะผ่านเรื่องราวไปได้อย่างราบรื่น]
หานเจวี๋ยพยักหน้าอย่างพอใจ เขียนตัวอักษรได้ไม่เลว ยิ่งใหญ่ทรงพลัง สะท้อนให้เห็นปราณกระบี่ที่แข็งแกร่งของเขาได้
หลังจากตั้งชื่อเรียบร้อย หานเจวี๋ยตัดต้นไม้แถวนั้นมา เขาต้องการสร้างพวกโต๊ะเก้าอี้ตั่งเตียง
…
ณ ตำหนักหยกวิเวก
เซียนซีเสวียนมีสีหน้าเรียบนิ่ง
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กำลังเล่าเรื่องการทดสอบของสำนักฝ่ายในอยู่ด้านหน้านาง
เมื่อได้ยินว่าหานเจวี๋ยเข้ารอบสามอันดับแรกแล้วขอยอมแพ้ มุมปากของนางกระตุกอย่างอดไม่ได้
‘เจ้าเด็กนี่…
จะไร้ความเด็ดเดี่ยวเกินไปแล้ว!’
เซียนซีเสวียนชื่นชมใจที่มุ่งสู่มรรคของหานเจวี๋ย แต่ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดเขาถึงกลัวการเป็นจุดสนใจถึงเพียงนี้
ปอดแหกอย่างไม่มีเหตุผล!
จุดสำคัญคือรูปร่างหน้าตาของหานเจวี๋ยสะดุดตาอย่างยิ่ง ไม่อยากเป็นที่สนใจนั้นคงยาก
“ท่านอาจารย์ หรือว่าศิษย์น้องหานจะเคยถูกข่มเหงในวัยเด็ก” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถาม
เซียนซีเสวียนคล้ายครุ่นคิดบางอย่าง
ดูเหมือนว่าต้องไปถามผู้เฒ่าเถี่ยเสียหน่อย
หรือว่าผู้เฒ่าเถี่ยจะเคยกดขี่ข่มเหงหานเจวี๋ย?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตาของเซียนซีเสวียนเย็นชาขึ้นทันที
เดิมทีนางก็ไม่ได้ชอบผู้เฒ่าเถี่ยอยู่แล้ว หากไม่ใช่ว่าเขาสร้างคุณงามความดีไว้นอกสำนักละก็ แม้จะเข้าสำนักฝ่ายในได้ด้วยระดับสร้างฐาน ก็ไม่มีใครเต็มใจรับไว้ เพราะว่าคุณสมบัติต่ำเกินไป
…
หลังการทดสอบของสำนักฝ่ายในสิ้นสุด หานเจวี๋ยไม่ได้ทำอะไรที่ส่งผลกระทบมากเกินไป ศิษย์ทั้งหลายพูดถึงเขาก็เพียงหัวเราะแล้วปล่อยผ่าน
หานเจวี๋ยไม่ได้ไปที่เมืองสำนักฝ่ายในอีกเช่นกัน เอาแต่ฝึกบำเพ็ญอยู่ในถ้ำเทวาฟ้าประทาน
เขาเตรียมจะเข้าสู่ระดับรวมแก่นปราณในเร็ววัน!
พลังวิญญาณทั้งหกสายของเขาถึงระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว ต้องทำเพียงฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์ ก็จะสำเร็จระดับรวมแก่นปราณได้
หานเจวี๋ยฮึกเหิมฮึดสู้
หากทะลวงถึงรวมแก่นปราณ เขาจะสำแดงพลังวิเศษของวิชาวัฏจักรหกวิถีได้
วิชาวัฏจักรหกวิถีมีพลังวิเศษในตัวเอง แต่ต้องไปถึงขอบเขตพลังระดับหนึ่งก่อน เมื่อถึงระดับรวมแก่นปราณจะได้พลังวิเศษชนิดหนึ่งเอง!
ครึ่งเดือนต่อมา
มีคนมาเยี่ยมเยือน
นั่นคือโม่ฟู่โฉวกับโจวฝาน
ทั้งสองมองตัวอักษรที่สลักบนปากถ้ำ พลันตกอยู่ในสภาพพูดไม่ออก
อดทนเพื่อทะเลกว้างฟ้ากระจ่าง…
ก็สมกับความแข็งแกร่งของเขาแล้ว
“สหายหาน โม่ฟู่โฉวมาเยี่ยมเยียน!” โม่ฟู่โฉวคารวะพลางตะโกนบอก
ผ่านไปหลายอึดใจ ประตูถ้ำถึงเปิดออก
ทั้งสองคนเดินเข้าไปทันที
ได้พบกับหานเจวี๋ยอีกครั้ง ทั้งสองเห็นเขานั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญอยู่ริมสระ
หานเจวี๋ยลืมตาขึ้นพลางถาม “สหายทั้งสองมาหาข้ามีเรื่องอันใด”
โจวฝานจ้องมองหานเจวี๋ยด้วยความสับสน
โม่ฟู่โฉวยิ้มเอ่ยว่า “ระยะนี้ความขัดแย้งระหว่างลัทธิมารฟ้ามืดกับสำนักหยกพิสุทธิ์ยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที ไม่รู้เมื่อใดจะเกิดสงครามเต็มรูปแบบ พวกเราอยากชวนท่านมาทำภารกิจด้วยกัน ไปกำจัดสาขาของลัทธิมารฟ้ามืดแห่งหนึ่ง เล่ากันว่าสาขานั้นมียาวิเศษโอสถวิญญาณไม่น้อย สามารถช่วยท่านฝึกฝนได้”
ก่อนมาที่นี่ โม่ฟู่โฉวคิดเอาไว้แล้ว
หากอยากจะกระตุ้นหานเจวี๋ย อย่างไรก็ต้องหยิบยกเรื่องการฝึกฝนมาพูด
หานเจวี๋ยส่ายหน้าตอบกลับ “ขอบใจในน้ำใจของพวกท่านมาก แต่ช่วงนี้ข้ายังไม่อยากออกไป ข้าต้องปิดด่านทะลวงระดับ”
ปิดด่านทะลวงระดับ?
ทั้งสองชะงักไป
โจวฝานทนไม่ไหวถามขึ้นมา “ท่านจะทะลวงระดับรวมแก่นปราณรึ”
หานเจวี๋ยพยักหน้ารับ
“ไม่ง่ายนักที่จะทะลวงระดับรวมแก่นปราณ เคราะห์สวรรค์ที่ต้องเผชิญน่ากลัวยิ่งกว่าระดับสร้างฐาน ท่านจำต้องพึ่งโอสถฝ่าด่านเคราะห์ ลดทอนพลังอัสนีสวรรค์ ทำมรรคจิตให้เสถียร” โม่ฟู่โฉวกล่าวเตือน
โจวฝานเสริมตามว่า “ภารกิจครั้งนี้สำคัญอย่างยิ่ง หากพวกเราทำออกมาดี ต้องสร้างคุณงามความดีได้แน่ วันหน้าฐานะตำแหน่งในสำนักหยกพิสุทธิ์ก็จะสูงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งยังได้สร้างชื่อเสียงในแดนบำเพ็ญพรตด้วย”
[ท่านได้รับคำเชิญชวนของศิษย์สำนักเดียวกัน เผชิญหน้ากับลาภยศชื่อเสียง ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง ตอบรับพวกเขา ร่วมสร้างคุณูปการ จะได้รับหินวิญญาณชั้นต่ำหนึ่งก้อน]
[สอง ปฏิเสธพวกเขา ฝึกฝนอย่างเงียบๆ จะได้รับอาวุธเวทหนึ่งชิ้น]
จู่ๆ เบื้องหน้าหานเจวี๋ยก็ปรากฏตัวอักษรขึ้นสามบรรทัด
นี่…
ยังต้องเลือกอีกหรือ?
หานเจวี๋ยกล่าวด้วยวาจาอันชอบธรรม “ต้องขออภัยด้วย ข้าไม่สนใจลาภยศชื่อเสียง เพียงอยากตั้งใจฝึกฝน หากในอนาคตสำนักหยกพิสุทธิ์พบเรื่องลำบาก ข้าจะบุกไปโดยไม่เกรงกลัวอันตรายใดๆ แต่ในตอนนี้ ข้าไม่อยากไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์!”
........................................................................


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 24 สำเร็จระดับรวมแก่นปราณ และกระบี่กิเลน
ไม่ว่าโม่ฟู่โฉวกับโจฝานจะโน้มนาวอย่างไร หานเจวี๋ยก็ยังคงหนักแน่น
ทั้งสองคนทำได้เพียงจากไปอย่างจนปัญญา
หลังออกมาจากถ้ำเทวา ทั้งสองเหาะไปได้สักระยะหนึ่ง
โจวฝานทนไม่ไหวกล่าวขึ้นว่า “ถึงแม้เขาจะเก่งกาจ แต่จะขี้ขลาดเกินไปแล้วกระมัง!”
พูดเสียสวยหรู ในสายตาของโจวฝานคือกลัวตายชัดๆ
เขาเคยสืบถามจากศิษย์ยอดเขาหยกวิเวก หานเจวี๋ยดีไปหมดทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือขี้ขลาดเกินไป
ครั้งนี้โม่ฟู่โฉวไม่ได้ช่วยแก้ต่างให้หานเจวี๋ย เขาถอนหายใจก่อนเอ่ย “ถึงฝึกบำเพ็ญทั้งชีวิต ก็ไม่อาจปิดด่านได้ตลอด เจ้าและข้าต่างเป็นมนุษย์ อย่างไรก็ไม่พ้นต้องช่วงชิงโอกาสวาสนา คอยดูเถิด ไม่ช้าก็เร็วเขาจะรู้สำนึกเอง”
โจวฝานพยักหน้า
เขาพลันตั้งตารอการเดินทางไปทำภารกิจครั้งนี้
หากได้ยาวิเศษโอสถวิญญาณมาครอง บางทีเขาอาจจะเหนือกว่าหานเจวี๋ยก็เป็นได้!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ โจวฝานมีไฟลุกโชนในใจ
เขาถูกหานเจวี๋ยจัดการทันทีทันใดในการทดสอบของสำนักฝ่ายในก่อนหน้านี้ จนเกิดเป็นบาดแผลร้ายแรงในใจ แม้ว่าเขาไม่ได้เกลียดชังหานเจวี๋ย แต่ก็อยากจะกู้ศักดิ์ศรีกลับคืนมาตลอด
…
[ยินดีด้วย ท่านได้รับเข็มขัดเก็บสมบัติ]
[เข็มขัดเก็บสมบัติ: มีพื้นที่กว้างใหญ่มหาศาล สามารถใช้เป็นแหวนเก็บสมบัติหรือถุงเก็บสมบัติได้ เข็มขัดยืดหดได้อย่างอิสระ และไม่ถูกทำลายโดยง่าย]
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว มองเข็มขัดเก็บสมบัติเส้นเล็กในมือ
เข็มขัดเก็บสมบัติราวกับภาพวาดม้วนหนึ่ง เพียงแต่ภาพวาดม้วนนี้แคบกว่ามาก เขาส่งพลังจิตเข้าไปสำรวจภายในเข็มขัด ด้านในมีพื้นที่มากถึงหนึ่งพันลูกบาศก์เมตร ใหญ่กว่าถุงเก็บสมบัติของเขามากทีเดียว
เขารีบหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของ
เมื่อทำเสร็จสิ้น ก็โยนของจากถุงเก็บสมบัติเข้าไปในเข็มขัดเก็บสมบัติ จากนั้นค่อยนำเข็มขัดมารัดรอบเอวตัวเอง
เข็มขัดเก็บสมบัติค่อยๆ หดเข้ามารัดชุดคลุมของเขาไว้แน่น แต่เขากลับไม่รู้สึกว่าเอวถูกรัดหรือหลวมแต่อย่างใด รู้สึกสบายเป็นอย่างมาก
หานเจวี๋ยเล่นมันอยู่สักพัก ก็กลับไปฝึกฝนต่อ
…
สองปีผ่านไปในพริบตา
พลังวิญญาณทั้งหกสายของหานเจวี๋ยบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์
เขาเตรียมตัวฝ่าด่านเคราะห์แล้ว!
เขาเปิดการทำงานเขตอาคมเพื่อฝ่าด่านเคราะห์ภายในถ้ำเทวา
แม้ว่าเคราะห์สวรรค์ของระดับรวมแก่นปราณจะรุนแรง ทว่าอานุภาพก็ไม่ถึงขึ้นทำลายภูเขา หลักๆ จะรวมตัวอยู่เหนือศีรษะของผู้ทะลวงระดับ
เล่ากันว่าเคราะห์สวรรค์ระดับรวมแก่นปราณจะก่อให้เกิดมารในใจได้ง่ายมาก
ผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานสิบคน มีเพียงสองสามคนเท่านั้นที่ทะลวงระดับสำเร็จ
หากไม่ถูกเคราะห์สวรรค์ผ่าตายก็ธาตุไฟเข้าแทรก
หานเจวี๋ยมีคุณสมบัติขั้นสุดยอด อีกทั้งฝึกฝนวิชาระดับสูงสุด เป็นธรรมดาที่จะไม่กลัวเรื่องพวกนี้
เมื่อเขากระตุ้นพลังภายในอย่างต่อเนื่อง เมฆครึ้มก็รวมตัวกันเหนือศีรษะ มีสายฟ้าแลบแปลบปลาบ
ในเวลาเดียวกันนี้ มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของหานเจวี๋ย
‘เจ้าต้องการสิ่งใด’
‘ชื่อเสียง?’
‘ลาภยศ?’
‘สตรี?’
‘เจ้าแกร่งเพียงพอแล้ว อย่าได้เก็บซ่อนไว้อีกเลย แสดงออกมาให้ผู้คนได้ประจักษ์ความยิ่งใหญ่ของเจ้าเถอะ!’
เสียงนี้ฟังดูคล้ายมารร้าย พยายามหลอกล่อให้หานเจวี๋ยลุ่มหลงไม่หยุด
หานเจวี๋ยไม่แยแสใดๆ อยากหัวเราะเสียด้วยซ้ำ
นี่คือมารในใจหรือ
ไม่มากพอที่จะทลายกำแพงป้องกันของเขาลงได้!
สองมือของหานเจวี๋ยเริ่มเปลี่ยนไปมาอย่างไร้กฎเกณฑ์ พลังวิญญาณภายในร่างพรั่งพรูตามมา
สร้างฐาน รวมแก่นปราณทอง!
ในจุดตันเถียนของเขาเริ่มรวบรวมพลังวิญญาณ ดูเหมือนศูนย์กลางของวังวนในร่างกายมนุษย์
ทันใดนั้นสายฟ้าสายแล้วสายเล่าจากเมฆครึ้มก็ฟาดผ่าลงบนร่างหานเจวี๋ยอย่างต่อเนื่อง
หานเจวี๋ยใช้วิชาวัฏจักรหกวิถีดูดซับอัสนีสวรรค์กลับทันที
การฝ่าด่านเคราะห์โดยมีพลังวิญญาณหกสาย ช่างเสถียรเป็นที่สุด!
รากวิญญาณอัสนีของหานเจวี๋ยไม่อาจดูดซับอัสนีสวรรค์ได้ทั้งหมด แต่อาศัยพลังวิญญาณอื่นต้านทานไว้ เขาจึงไม่รู้สึกเจ็บคันใดๆ
ไม่นานนัก เขาพบว่าไม่ใช่พลังวิญญาณของเขาที่แข็งแกร่ง แต่เป็นเพราะอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองต่างหาก
‘ไม่นึกว่าสมบัติวิญญาณชิ้นนี้จะช่วยต้านด่านเคราะห์ได้…’
หานเจวี๋ยคิดอย่างประหลาดใจ
อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองสามารถต้านทานการโจมตีของผู้บำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณ ในภายหน้าก็ใช้ฝ่าด่านเคราะห์ระดับปราณก่อกำเนิดได้ใช่หรือไม่?
หานเจวี๋ยตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว
ช่างเป็นสมบัติที่ดีจริงๆ!
หานเจวี๋ยปลุกเร้าจิตวิญญาณ ฝ่าด่านเคราะห์ต่อไป
…
เจ็ดวันต่อมา
หานเจวี๋ยฝ่าด่านเคราะห์สำเร็จในที่สุด
[ยินดีด้วย ท่านบรรลุถึงระดับรวมแก่นปราณ ได้รับกระบี่เวทชั้นเลิศหนึ่งเล่ม]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับกระบี่กิเลน]
[กระบี่กิเลน: กระบี่สร้างจากเอ็นกระดูกกิเลน แฝงด้วยจิตวิญญาณกิเลน มีประสิทธิภาพในการขับไล่สิ่งชั่วร้าย]
กระบี่หนึ่งเล่มปรากฏขึ้นในมือหานเจวี๋ย ทุกส่วนของกระบี่มีสีดำขลับ บนคมกระบี่ฝังเกล็ดกิเลนไว้ ด้ามกระบี่ยิ่งดูทรงพลัง คมกระบี่กว้างสามนิ้วมือ ความยาวราวหนึ่งเมตรกว่า
เมื่อกุมกระบี่เล่มนี้ หานเจวี๋ยรู้สึกว่ากลางฝ่ามือเย็นวาบ
เป็นกระบี่ที่งดงามมาก!
เหมาะกับเขาเหลือเกิน!
หานเจวี๋ยเก็บกระบี่กิเลนกลับไป จากนั้นจึงเริ่มทำตบะระดับรวมแก่นปราณให้มั่นคง
ครึ่งเดือนต่อมา
เขาเริ่มฝึกแก่นของวิชาวัฏจักรหกวิถีขั้นที่สาม ขณะเดียวกันก็รับสืบทอดพลังวิเศษอย่างแรก
พลังดูดวิญญาณหกสาย!
พลังวิเศษนี้เป็นดังชื่อ สามารถดูดวิญญาณได้ โดยเฉพาะดวงวิญญาณเร่รอน หลังจากสำเร็จพลังวิเศษนี้แล้ว ยังทำให้หานเจวี๋ยมองเห็นร่างวิญญาณที่คนทั่วไปไม่สามารถมองเห็นด้วย
หานเจวี๋ยเรียนรู้เคล็ดพลังภายในสำเร็จแล้ว ก็เริ่มฝึกฝนพลังวิเศษ
คุณสมบัติรากวิญญาณหกสายระดับสูงทำให้เขาเรียนรู้เสร็จสิ้นในสิบวัน
พลังวิเศษก็คือพลังวิเศษ ล้ำลึกยิ่งกว่าวิชาเวท
เป็นธรรมดาที่อานุภาพจะแกร่งยิ่งกว่า!
หานเจวี๋ยอยากลองตามหาดวงวิญญาณเร่รอนดู แต่ว่าที่นี่คือสำนักหยกพิสุทธิ์
เขาเปิดหน้าจอแสดงคุณสมบัติของตัวเองขึ้นมา
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 64/499]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ระดับรวมแก่นปราณขั้นที่หนึ่ง]
[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สืบทอดได้) ]
[วิชาเวท: ดรรชนีกระบี่เทพ ย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น สามกระบี่แยกเงา (ไร้เทียมทาน) ตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร]
[พลังวิเศษ: พลังดูดวิญญาณหกสาย]
[อาวุธเวท: อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง (สมบัติวิญญาณระดับเจ็ด) เข็มขัดเก็บสมบัติ กระบี่กิเลน]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบด้วยรากวิญญาณวายุ รากวิญญาณอัคคี รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพสุธา รากวิญญาณพฤกษา และรากวิญญาณอัสนีระดับสูงสุด เสริมดวงชะตาขึ้นอีกระดับ]
[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: รูปโฉมหล่อเหลา เจ้าเสน่ห์ระดับสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: คุณสมบัติมรรคกระบี่ระดับสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างระดับสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนระดับสูงและหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]
[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]
…
อายุขัยเพิ่มถึง 499 ปีแล้ว ไม่เลวเลย!
สี่ร้อยกว่าปีก็เพียงพอแล้วที่จะให้เขาทะลวงไปถึงระดับปราณก่อกำเนิด!
แต่หากใช้เวลาเกินกว่าร้อยปี ก็นับว่าเขาพ่ายแพ้!
หานเจวี๋ยคิดอย่างภาคภูมิใจ
ฉับพลันนั้นเขาก็นึกขึ้นมาได้ หลังจบการทดสอบของสำนักฝ่ายใน เขายังไม่เคยกล่าวลาเซียนซีเสวียนเลย
เสียมารยาทเข้าให้แล้ว!
หลังออกมาจากถ้ำเทวา เขาบินไปยังฝ่ายในของสำนักหยกพิสุทธิ์
เส้นทางนั้นแยกแยะได้ง่ายมาก เพราะยอดเขาทั้งสิบแปดสะดุดตาจนเกินไป
หานเจวี๋ยขี่กระบี่ไปพลาง ตรวจดูค่าความสัมพันธ์ไปพลาง
ระดับความประทับใจและระดับความเกลียดชังของภาพเสมือนทั้งหลายไม่มีการเปลี่ยนแปลง
เขากดเปิดจดหมายดู
[หลี่ชิงจื่อสหายของท่านถูกผู้บำเพ็ญสายมารจู่โจม]
[หลี่ชิงจื่อสหายของท่านถูกผู้บำเพ็ญสายมารจู่โจม]
…
ละการแจ้งเตือนหลายสิบครั้ง
…
[หลี่ชิงจื่อสหายของท่านถูกผู้บำเพ็ญสายมารจู่โจม ได้รับบาดเจ็บสาหัส โชคดีที่หนีรอดไปได้]
หานเจวี๋ยชะงัก
เจ้าสำนักถูกผู้บำเพ็ญสายมารจู่โจม?
จดหมายแจ้งเตือนมากมายขนาดนี้ ดูท่าทางจะน่าเวทนายิ่งนัก!
หานเจวี๋ยอดไม่ได้ที่จะกังวล หรือว่าลัทธิมารฟ้ามืดจะโจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์ในไม่ช้านี้แล้ว
ขณะที่คิด หานเจวี๋ยก็มาถึงยอดเขาหยกวิเวก
เขารีบคุกเข่าลงด้านหน้าตำหนักหยกวิเวก
ครั้นประตูใหญ่เปิดออก เขาถึงลุกขึ้นและเข้าไปในตำหนัก
“ศิษย์น้องหาน ในที่สุดเจ้าก็กลับมาจนได้!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ตำหนิ
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว หรือว่าแม่นางผู้นี้จะเป็นญาติของเซียนซีเสวียนจริงๆ?
เหตุใดมาเมื่อใดก็จะได้เจอนางทุกครั้ง
ตบะของฉางเยวี่ยเอ๋อร์เลื่อนขึ้นมาเป็นสร้างฐานขั้นห้าแล้ว ความเร็วระดับนี้ถือว่ารวดเร็วในหมู่คนทั่วไป แต่ไม่อาจเทียบกับหานเจวี๋ยได้
เทียบไม่ได้อย่างสิ้นเชิง!
หานเจวี๋ยคุกเข่าคำนับด้านหน้าเซียนซีเสวียนพร้อมกล่าวขึ้น “ศิษย์มาเยี่ยมคารวะอาจารย์ขอรับ หลังจากการทดสอบของฝ่ายในจบลง ศิษย์ก็รีบเร่งฝึกบำเพ็ญ จนลืมมาเยี่ยมเยียนผู้อาวุโสเช่นท่านไปเสียได้!”
เซียนซีเสวียนหรี่ตาพลางเอ่ยถาม "เจ้ายังรู้จักกลับมาด้วยหรือ อาจารย์นึกว่าเจ้าทรยศอาจารย์ของเจ้าเสียแล้ว"
หานเจวี๋ยรู้สึกละอายใจ
เขากำลังจะอธิบาย เซียนซีเสวียนก็เอ่ยต่อว่า “สำนักหยกพิสุทธิ์กำลังจะเกิดหายนะอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน อาจารย์จะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง ให้เจ้าหนีไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์ได้เลย!”
………………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 25 สร้างความประทับใจ ศิษย์พี่หญิงผู้เก่งรอบด้าน
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียนซีเสวียน ปฏิกิริยาแรกของหานเจวี๋ยคือเซียนซีเสวียนกำลังล้อเล่นอยู่เป็นแน่
ในตอนนี้เอง
จู่ๆ ก็มีตัวอักษรปรากฏขึ้นด้านหน้าเขาสามบรรทัด
[เจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์พบเจอภยันตราย เป็นหรือตายไม่อาจรู้ได้ ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง ไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์ พเนจรในแดนบำเพ็ญพรต จะได้รับโอสถรวมปราณหนึ่งขวด]
[สอง อยู่ที่สำนักหยกพิสุทธิ์ต่อ ตราบจนสำนักหยกพิสุทธิ์ล่มสลาย หรือลัทธิมารฟ้ามืดเลิกมุ่งร้ายสำนักหยกพิสุทธิ์ จะได้รับอาวุธเวทหนึ่งชิ้นและเคล็ดวิชาเวทหนึ่งเล่ม]
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
จิตใต้สำนึกเขาจะเลือกตัวเลือกแรก หลีกเลี่ยงให้ไกลจากอันตราย
แต่คิดย้อนไปอีกที ข้าสวมอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองอยู่ ข้าจะกลัวสิ่งใดอีก
หานเจวี๋ยถามว่า “แล้วท่านอาจารย์เล่า”
เซียนซีเสวียนกล่าวตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “อาจารย์จะร่วมเป็นร่วมตายกับสำนักหยกพิสุทธิ์”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ลังเลที่จะพูด
หานเจวี๋ยกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง “เช่นนั้นศิษย์ก็จะร่วมเป็นร่วมตายกับอาจารย์ด้วย”
ทำภารกิจ ถือโอกาสสร้างความประทับใจไปในตัว!
[ความประทับใจที่เซียนซีเสวียนมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 3 ดาว]
3 ดาวแล้ว!
หากเพิ่มขึ้นอีกดาว ก็จะพัฒนาเป็นคู่บำเพ็ญเพียรได้ใช่หรือไม่?
มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของหานเจวี๋ย
‘เพ้อเจ้อแล้ว
จิตใจข้าแสวงหามรรค ต้องไม่สกปรกโสมม’
เซียนซีเสวียนไม่เปลี่ยนสีหน้า ถามขึ้นว่า “แน่ใจรึ เจ้ากลัวตายไม่ใช่หรือ”
“มนุษย์ย่อมต้องตาย ไม่ว่าเบากว่าขนนก หรือหนักกว่าเขาไท่ซาน ข้าแสวงหาอายุขัยยืนยาว แต่ก็ไม่คิดจะทอดทิ้งอาจารย์เช่นกัน”
“อาจารย์ไม่ได้สอนสิ่งใดให้แก่เจ้า”
“แม้ไม่ได้สอน แต่ว่ามีพระคุณลึกซึ้ง ท่านอาจารย์ช่วงชิงโอกาสวาสนามาให้ศิษย์หลายครั้ง และยังช่วยศิษย์จัดการปัญหาที่อาจเกิดขึ้นบางอย่าง ศิษย์ล้วนจดจำไว้ในใจ”
คำพูดเหล่านี้ เขาพูดออกมาจากใจจริง
ตายแล้วเกิดใหม่ มีชีวิตอยู่มาหกสิบกว่าปี เซียนซีเสวียนนับว่าเป็นคนที่ดีต่อเขาที่สุดแล้ว
แม้ว่าสิงหงเสวียนจะประทับใจเขามากที่สุด แต่ก็เคยขู่เข็ญเขามาก่อน
ตั้งแต่เขาคารวะเซียนซีเสวียนเป็นอาจารย์ เซียนซีเสวียนไม่เคยทำให้เขาลำบากใจเลย ถึงแม้เขาจะไม่ได้ปฏิบัติตามคำสั่งของนาง เซียนซีเสวียนก็ไม่เคยตำหนิเขา
อาจารย์ที่ดีเช่นนี้ หานเจวี๋ยไม่อยากให้นางตายไปจริงๆ
ทว่าหากพบศัตรูที่ไม่สามารถต่อกรได้ เช่นนั้นหานเจวี๋ยก็ยังต้องรักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ก่อน
ภารกิจสำคัญของชีวิตจะยุ่งเหยิงไม่ได้!
อายุยืนยาว!
อายุยืนยาว!
อายุยืนยาว!
หลังจากฟังคำพูดที่ออกมาจากใจของหานเจวี๋ยแล้ว เซียนซีเสวียนเผยยิ้มออกมา ในใจเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม
“สมกับที่เป็นศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกของข้า แต่เรื่องนี้ไม่ร้ายแรงถึงขั้นต้องยุบสำนักหรอก เจ้าสำนักหายสาบสูญไป แต่ภูมิหลังของสำนักหยกพิสุทธิ์ยังอยู่ อาจารย์เห็นว่าปกติเจ้ากลัวความตายเสียเหลือเกิน จึงให้เจ้ารีบหนีไปก่อน” เซียนซีเสวียนยิ้มกล่าว
หานเจวี๋ยพยักหน้า ถามว่า “เจ้าสำนักหายสาบสูญที่ใดหรือ”
“เขาไปตรวจสอบลัทธิมารฟ้ามืด”
“เป็นเช่นนี้นี่เอง”
หานเจวี๋ยโล่งใจในทันที
หากว่าถูกคนลักพาในสำนักหยกพิสุทธิ์ เช่นนั้นสถานการณ์จะยิ่งแย่กว่าเดิม
ลัทธิมารฟ้ามืดล้อมโจมตีหลี่ชิงจื่อหลายสิบครั้ง มีแต่ทำให้หลี่ชิงจื่อบาดเจ็บสาหัสเท่านั้น ดูแล้วน่าจะไม่มีระดับเปลี่ยนวิญญาณอยู่ด้วย
หากเป็นเช่นนั้นละก็ หานเจวี๋ยก็ไม่ร้อนใจแล้ว
ระดับปราณก่อกำเนิดฆ่าเขาไม่ตายหรอก
“ช่วงนี้เจ้าฝึกบำเพ็ญมีสิ่งใดไม่เข้าใจหรือไม่” เซียนซีเสวียนถามขึ้นด้วยสายตาอ่อนโยน
จะว่าไปแล้ว นางยังไม่เคยชี้แนะศิษย์ผู้นี้อย่างแท้จริงเลย
หานเจวี๋ยส่ายหน้าตอบ “ไม่มีขอรับ ไม่ขอรบกวนท่านอาจารย์ดีกว่า”
ถ้าฝึกฝนกับเซียนซีเสวียน ตบะระดับรวมแก่นปราณของเขาจะถูกเปิดเผยมิใช่หรือ
ถึงตอนนั้นหากเรื่องไปถึงหูของผู้อาวุโสในสำนัก ไม่แน่อาจจะลากเขาไปใช้แรงงานก็เป็นได้
เซียนซีเสวียนได้ยิน ก็แค่นเสียงกล่าวทันที “เช่นนั้นก็ไปเสียเถอะ!”
“ศิษย์น้อมรับคำสั่ง!”
หานเจวี๋ยจากไป
เขาเพิ่งจะออกจากตำหนัก เซียนซีเสวียนก็หยิบถุงเก็บสมบัติหนึ่งใบยื่นให้ฉางเยวี่ยเอ๋อร์พลางเอ่ย “ช่วยเหลือศิษย์น้องของเจ้าตามที่ข้าบอก”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์พยักหน้า ลุกขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
…
หานเจวี๋ยเพิ่งจะบินออกจากยอดเขาหยกวิเวกก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศดังมาด้านหลัง เขาหันไปมองก็เห็นฉางเยวี่ยเอ๋อร์ขี่กระบี่ตามมา
“ศิษย์น้องหาน คอยศิษย์พี่หญิงด้วย!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์โบกมือตะโกน บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเบิกบาน
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว หยุดลงทันที
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มาที่ด้านข้างเขา ยกถุงเก็บสมบัติในมือขึ้นพร้อมกล่าว “ข้างในนี้มีค่ายกลหนึ่งชุดกับเมล็ดหญ้าวิญญาณ อาจารย์ให้ข้าช่วยเจ้าวางค่ายกลและปลูกหญ้าวิญญาณ จะได้เพิ่มพลังวิญญาณในถ้ำเทวาของเจ้า”
เมื่อหานเจวี๋ยได้ฟัง คิ้วที่ขมวดก็คลายออกทันที เขาประสานมือแล้วพูดว่า “ขอบคุณท่านอาจารย์ ขอบคุณศิษย์พี่หญิง”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยิ้มมีความสุขยิ่งขึ้นไปอีก
ทั้งสองคนบินไปยังถ้ำเทวาฟ้าประทานต่อ
เมื่อมาถึงปากถ้ำเทวา ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มองเห็นตัวอักษรที่อยู่บนประตูหินแล้วก็แสดงสีหน้าพิลึก พึมพำเบาๆ ว่า “อดทนเพื่อทะเลกว้างฟ้ากระจ่าง…ชื่อนี้ช่าง…”
หานเจวี๋ยมีสีหน้าไร้อารมณ์ เข้าถ้ำเทวานำไปก่อน
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์รีบสาวเท้าตามไป นางหยุดอยู่ริมทางเดินในถ้ำ หยิบอุปกรณ์ค่ายกลออกมาจากถุงเก็บสมบัติ แล้วจึงเริ่มวางค่ายกล
หานเจวี๋ยหมุนตัวเดินกลับมายืนอยู่ด้านหลังนาง และตั้งใจสังเกตดู
เรียนรู้การจัดวางค่ายกลไว้ จะเป็นผลดีในภายภาคหน้าเช่นกัน
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์สังเกตเห็นว่าเขาอยู่ด้านหลัง ก็อดไม่ได้ที่จะจริงจังมากขึ้น
ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยาม ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถึงจะจัดวางค่ายกลเสร็จสิ้น นางฝังปุ่มเปิดปิดซึ่งเป็นหยกก้อนหนึ่งไว้บนผนังถ้ำ เพียงส่งพลังวิญญาณเข้าไปก็เปิดใช้งานได้
ค่ายกลนี้สามารถซ่อนปากถ้ำเอาไว้ หากพยายามบุกเข้าไป จะเข้าไปติดอยู่ในภาพลวงตา ไม่อาจถอนตัวออกไปได้
หานเจวี๋ยทอดถอนใจกล่าว “ไม่นึกว่าท่านจะทำเรื่องพวกนี้ได้ด้วย”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยิ้มบอกอย่างภูมิใจ “เจ้าคิดว่าข้าอยู่กับอาจารย์บ่อยๆ เพราะเรียนรู้สิ่งใดอยู่ อย่ามองว่าตบะของข้าเทียบเจ้าไม่ได้ การหลอมโอสถ เขียนยันต์ วางค่ายกล ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ข้าล้วนทำได้ทั้งสิ้น!”
หานเจวี๋ยเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อนางใหม่
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์หันกายเดินเข้าไปในถ้ำ นางพินิจรอบหนึ่ง จากนั้นเดินไปยังริมสระและเริ่มปลูกหญ้าวิญญาณ
“ในวันหน้าหากข้ากลายเป็นเซียน ข้าจะให้ท่านเป็นเด็กหลอมโอสถ ท่านต้องเพิ่มพูนความสามารถเหล่านี้ให้ดี” หานเจวี๋ยเอ่ยยิ้มๆ
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์แค่นเสียงก่อนกล่าว “ฝันไปเถอะ ข้าเป็นศิษย์พี่หญิงของเจ้า หากข้าจะเป็นก็ต้องเป็น…หึๆ!”
จู่ๆ นางก็หัวเราะขึ้นมา
หานเจวี๋ยแกล้งโง่ ไม่ต่อคำพูดด้วย
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์หาเรื่องให้ตนเองอับอายเสียได้ นางปลูกหญ้าวิญญาณต่อไป
หลังจากผ่านไปชั่วเวลาหนึ่งถ้วยชา[footnoteRef:1] นางก็ปลูกพืชทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย  [1: หนึ่งถ้วยชา เป็นคำเรียกเวลาโดยประมาณของคนจีนโบราณ ใช้เปรียบถึงช่วงเวลาที่สั้นมาก บางตำราเทียบว่าประมาณ 10 - 15 นาที]
หานเจวี๋ยรีบกล่าวขอบคุณ
“เอาเช่นนี้แล้วกัน ไม่รบกวนเวลาฝึกฝนของเจ้าแล้ว อีกสักระยะหนึ่งศิษย์พี่หญิงจะย้ายมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า เป็นอย่างไร?” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ปิดปากหัวเราะพลางถาม ทั้งยังชม้ายตาให้หานเจวี๋ยด้วย
หานเจวี๋ยตื่นตัว ถามขึ้นว่า “ท่านคิดจะเกาะถ้ำเทวาของข้ากินหรือ”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กลอกตาให้เขาหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวจากไปอย่างโมโห
รอจนนางออกจากถ้ำเทวาไปแล้ว หานเจวี๋ยจึงค่อยถอนหายใจยาวๆ
เขาตบๆ กลางหน้าอก พึมพำว่า “หานเจวี๋ยหนอหานเจวี๋ย อยากจะปกป้องร่างกายของเจ้านี่ช่างยากเสียจริง!”
หานเจวี๋ยเดินไปตรงปากถ้ำ เมื่อเปิดการทำงานของค่ายกลแล้ว ก็กลับไปเริ่มฝึกบำเพ็ญบนเตียงไม้
ระดับรวมแก่นปราณขั้นหนึ่งยังไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้!
หลังจากฝึกฝนวิชาวัฏจักรหกวิถีจนถึงขั้นที่สาม ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของเขามากกว่าเมื่อก่อนไปไกล กอปรกับพลังวิญญาณที่หนาแน่นของถ้ำเทวาฟ้าประทาน เขาจึงฝึกฝนอย่างมีความสุขยิ่ง
…
ชั่วพริบตาเดียว
ห้าปีหายวับไปกับตา
รากวิญญาณอัสนีของหานเจวี๋ยฝึกฝนไปจนถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นสาม ส่วนรากวิญญาณสายอื่นยังไม่ได้เริ่มฝึกฝน
เขาวางแผนจะฝึกฝนรากวิญญาณอัสนีให้ถึงรวมแก่นปราณขั้นเก้าเสียก่อน จึงค่อยฝึกฝนรากวิญญาณสายอื่น ถึงอย่างไรลัทธิมารฟ้ามืดก็เข้าโจมตีได้ทุกเมื่อ
อายุขัยของเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย บนเส้นทางแห่งการฝึกบำเพ็ญมีหลายวิธีที่จะเพิ่มอายุขัย อย่างเช่นโอสถลูกกลอน ของล้ำค่าฟ้าดิน และวิชายุทธ์
ขีดจำกัดอายุขัยของหานเจวี๋ยเป็นเพียงขีดจำกัดอายุขัยพื้นฐานที่สุดของเขาเท่านั้น หากตบะไม่สามารถทะลวงระดับ ก็ยังใช้วิธีอื่นช่วยเพิ่มได้
ในห้าปีนี้ สำนักหยกพิสุทธิ์ยังคงสงบสุขไม่มีเรื่องใด
แต่ทว่า
เจ้าสำนักหลี่ชิงจื่อมักถูกผู้ฝึกสายมารไล่สังหาร บาดเจ็บหนักอยู่ร่ำไป
โม่ฟู่โฉวและโจวฝานก็ถูกผู้ฝึกสายมารโจมตีบ่อยครั้งเช่นกัน ดูเหมือนพวกเขาเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกกันได้มีสีสันยิ่งนัก
เมื่อใดก็ตามที่เห็นว่าพวกเขาถูกผู้ฝึกสายมารโจมตี หานเจวี๋ยจะรู้สึกดีใจที่ตนโชคดี โชคดีที่ไม่ได้ไปผสมโรงกับพวกเขา
ในเวลานี้หานเจวี๋ยยังฝึกฝนอยู่ ทันใดนั้นก็มีประโยคหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ตรวจสอบพบผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด จะตรวจสอบที่มาหรือไม่]
............................................


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 26 เฉินซานเทียน ตัวอ่อนมารแต่กำเนิด
ผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด?
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว หรือว่าจะมีคนอยู่นอกถ้ำเทวา
เขาตรวจดูที่มาของคนผู้นี้ทันที
[เฉินซานเทียน ตัวอ่อนมารแต่กำเนิด มีความเข้ากันได้ระดับสูงมากกับวิชายุทธ์สายมาร ตอนเยาว์วัยติดตามบิดามารดาพเนจรไปทั่ว เมื่อบิดามารดาถูกโจรเร่ร่อนสังหาร เขาปลุกตัวอ่อนมารให้ตื่นขึ้นโดยบังเอิญ อายุเพียงเจ็ดขวบก็สังหารโจรเร่ร่อนไปเกินร้อยคน จิตสังหารถูกปลดปล่อย และควบคุมไม่ได้ตั้งแต่นั้นมา จนกระทั่งได้เข้าร่วมกับลัทธิมารฟ้ามืด ก็ราวกับมัจฉาที่ได้น้ำ ขณะนี้เป็นศิษย์แกนหลักของลัทธิมารฟ้ามืด]
เป็นคนของลัทธิมารฟ้ามืดจริงๆ ด้วย!
ศิษย์แกนหลัก…
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ยังไม่ถึงระดับผู้อาวุโส!
ตามความเข้าใจของหานเจวี๋ย กำลังของลัทธิมารฟ้ามืดไม่ต่างไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์
เฉินซานเทียนสูงค้ำฟ้าแค่ไหน ก็มีตบะระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้าเท่านั้น!
‘คนผู้นี้มาทำอะไรที่สำนักหยกพิสุทธิ์ เขามาคนเดียว หรือว่าซ่อนกองทัพใหญ่เอาไว้’
หานเจวี๋ยลุกขึ้น เดินไปยังประตูถ้ำอย่างระมัดระวัง
เขามองออกไปด้านนอก เห็นเพียงชายชุดดำคนหนึ่งเดินออกมาจากป่าที่อยู่ไม่ไกล ท่าทางดูลับๆ ล่อๆ
หานเจวี๋ยกลับไม่อาจจับสัมผัสกลิ่นอายของเขาได้
หากไม่เห็นกับตาตัวเอง เขาอาจจะไม่พบตัวเฉินซานเทียน
นอกจากเฉินซานเทียนแล้วก็ไม่มีผู้อื่นอีก
เฉินซานเทียนเดินมาหน้าประตูถ้ำเทวา สายตาของเขาตกอยู่บนแถวอักขระบนผนังถ้ำ
“อดทนเพื่อทะเลกว้างฟ้ากระจ่าง…น่าขัน คนสำนักหยกพิสุทธิ์ล้วนเป็นเต่าหัวหดดังคาด!”
เฉินซานเทียนอดหัวเราะเยาะไม่ได้ หานเจวี๋ยที่อยู่ในถ้ำรู้สึกว่าตนเองถูกล่วงเกินเสียแล้ว
รนหาที่ตาย!
หานเจวี๋ยแสดงวิชาสามกระบี่แยกเงา เงากระบี่สามสายลอยอยู่ด้านหลัง พร้อมที่จะสังหารเฉินซานเทียนตลอดเวลา
เพราะมีค่ายกลอยู่ เฉินซานเทียนจึงมองไม่เห็นหานเจวี๋ย และไม่สามารถรับรู้กลิ่นอายของหานเจวี๋ยได้
ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงสิบก้าว
เฉินซานเทียนมองอยู่พักหนึ่ง ก็รู้สึกถึงความไม่ปกติ
“หรือว่าจะเป็นถ้ำเทวา?”
เฉินซานเทียนหรี่ตาลง เขาพลิกมือเรียกกระบี่ออกมาแทงผนังภูเขาเบาๆ
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
แสงกระบี่สว่างเจิดจ้า เฉินซานเทียนต้องหลับตาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะกระโดดถอยหลังตามสัญชาตญาณ
เงากระบี่สามสายแทงทะลุร่างของเฉินซานเทียนราวสายฟ้าแลบ โลหิตสดสาดกระเซ็น
เฉินซานเทียนกระเด็นออกไปไกลสิบกว่าเมตรปานกระสอบทราย กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่ สะเทือนจนใบไม้ร่วงกราวลงมาดุจสายฝน
“เจ็บนัก…”
เฉินซานเทียนกัดฟันมองไป เห็นเงากระบี่สามเงาลอยอยู่เหนือศีรษะเขา พร้อมจะฟันลงมาได้ทุกเวลา ทำเอาเขาตกใจแทบขวัญกระเจิง
นี่คือสิ่งใดกัน
เขารีบร้องตะโกน “ผู้อาวุโส โปรดยั้งมือก่อน!”
หานเจวี๋ยที่ยืนอยู่ตรงปากถ้ำส่ายศีรษะ
‘อ่อนเพียงนี้เชียว
โจมตีทีเดียวก็รับไม่ไหวแล้ว!
หรือจะบอกว่า สามกระบี่แยกเงาของเราแข็งแกร่งเกินไป?’
หานเจวี๋ยเอามือลูบคางพลางครุ่นคิด
หลังจากเผชิญกับการโจมตีของสามกระบี่แยกเงา กลิ่นอายพลังวิญญาณของเฉินซานเทียนก็ปรากฏออกมา
หานเจวี๋ยเปรียบเทียบอยู่ครู่หนึ่ง พลังวิญญาณของเฉินซานเทียนไม่แข็งแกร่งเท่าเขา
เพียงแต่เขามองขอบเขตพลังของเฉินซานเทียนไม่ออก
หรือก็คือ ขอบเขตพลังของเฉินซานเทียนสูงกว่าเขา แต่พลังวิญญาณแข็งแกร่งไม่เท่าเขา
ในที่สุดความร้ายกาจของวัฏจักรหกวิถีก็ปรากฏให้เห็นแล้ว
หานเจวี๋ยเอ่ยปากถามอย่างอารมณ์ดี “เจ้าคิดจะมาทำอะไรที่สำนักหยกพิสุทธิ์”
เฉินซานเทียนตอบ “บังเอิญผ่านมาทางนี้ ข้าไม่ได้อยากเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์”
โกหกได้ไหลลื่นดีจริงๆ!
เงากระบี่สามสายร่วงลงมาอีกครั้ง!
เฉินซานเทียนหน้าเปลี่ยนสี กระโดดไปด้านข้างทันที แต่เท้าขวาของเขาก็ยังถูกเงากระบี่แทงทะลุ และถูกตรึงไว้กับพื้น ก่อนจะล้มคว่ำเหมือนสุนัขบ้ากระโจนเข้าหาอุจจาระ
“บัดซบ…”
เฉินซานเทียนหงุดหงิดจนระเบิดอารมณ์ออกมา
เขาเป็นถึงศิษย์แกนหลักของลัทธิมารฟ้ามืด แต่กลับถูกฝ่ายตรงข้ามกำราบโดยที่ยังไม่ทันได้ลงมือด้วยซ้ำ
เงากระบี่สามสายราวกับภูตผี รวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ ขณะที่ตรึงเท้าของเขา ก็ยังกัดกร่อนพลังวิญญาณในร่างเขาด้วย
นี่คือวิชาเวทใดกันแน่
เฉินซานเทียนตื่นตระหนกมาก
เขาเคยสืบเรื่องสำนักหยกพิสุทธิ์มาแล้ว สำนักหยกพิสุทธิ์ไม่ใช่สำนักที่ฝึกฝนกระบี่โดยเฉพาะ ในบรรดาผู้อาวุโสก็ไม่มีใครมีวิชาเวทสายกระบี่ที่ร้ายกาจเช่นนี้
หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสสูงสุดที่ลึกลับ?
“เฉินซานเทียน ตัวอ่อนมารแต่กำเนิด ศิษย์เอกลัทธิมารฟ้ามืด หากส่งตัวเจ้าให้กับสำนักหยกพิสุทธิ์ เจ้าคิดว่าเจ้าจะมีจุดจบเช่นไร” เสียงของหานเจวี๋ยดังมาอีกครั้ง
เฉินซานเทียนหน้าเปลี่ยนสี เกิดคลื่นโหมกระหน่ำในจิตใจ
ฝ่ายตรงข้ามรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเขาได้อย่างไร
เฉินซานเทียนตื่นตระหนกไปหมด รีบคุกเข่าคารวะถ้ำเทวาฟ้าประทาน และกล่าวด้วยความหวาดกลัว “ผู้อาวุโส! ข้าผิดไปแล้ว! ข้าผิดไปแล้ว! ให้โอกาสข้าสักครั้งเถิด! ข้าไม่เคยสังหารศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์เลย!”
หานเจวี๋ยลังเลว่าจะสังหารเฉินซานเทียนดีหรือไม่
จากประสบการณ์ที่เขาอ่านเจอในนิยาย การสังหารบุตรแห่งสวรรค์เช่นนี้ อาจนำมาซึ่งโครงเรื่องย่อยต่อเนื่องในภายหลังได้
กล่าวโดยทั่วไปแล้ว บุตรแห่งสวรรค์ต่างมีช่องทางติดตามของผู้อาวุโสอยู่กับตัว เมื่อพวกเขาตาย ผู้อาวุโสจะรับรู้ได้ จากนั้นก็จะตามล่าตัวเอกของเรื่อง
สังหารผู้เยาว์ผู้ใหญ่ตามมา สังหารผู้ใหญ่ผู้อาวุโสตามมา ครั้นสังหารผู้อาวุโส ก็จะมีคนที่แก่กว่ายิ่งใหญ่กว่ามาแก้แค้น
‘หรือไม่ก็จับตัวเขาไว้ หากเจ้าสำนักถูกจับตัวได้ในภายหลัง จะได้นำไปแลกเปลี่ยนกับลัทธิมารฟ้ามืด’ หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
เขาคิดว่าทำได้!
ถึงอย่างไรเขาก็สวมอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองอยู่ เฉินซานเทียนไม่อาจทำอันตรายเขาได้
หานเจวี๋ยโบกมือขวา เงากระบี่ทั้งสามหายวับไป
เฉินซานเทียนไม่กล้าหลบหนี ทำได้แค่คุกเข่าตัวสั่นอยู่กับที่
ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บ ด้วยพลังที่หานเจวี๋ยแสดงออกมา ต่อให้เขาพยายามหนีอย่างสุดชีวิตก็หนีไม่พ้น
“เข้ามา”
เสียงของหานเจวี๋ยลอยมา
ประตูถ้ำปรากฏให้เห็น ประตูหินเปิดออก
เฉินซานเทียนมองเห็นหานเจวี๋ยแล้ว
เป็นบุรุษที่รูปงามยิ่งนัก!
ยังหนุ่มมาก!
เฉินซานเทียนนึกว่าหานเจวี๋ยเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสท่านนั้นเสียอีก เขากัดฟันลุกขึ้นมา
หลังจากประตูถ้ำปิดลง หานเจวี๋ยกระตุ้นค่ายกลอีกครั้งแล้วปิดประตูถ้ำ
จากนั้นหมุนตัวเดินเข้าไปในห้อง
ทันใดนั้นเฉินซานเทียนก็คว้าตัวหานเจวี๋ยไว้ กระบี่ในมือวางอยู่ตรงลำคอของหานเจวี๋ย เขาตะคอกเสียงเข้ม “ผู้อาวุโส ปล่อยข้าไป มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าศิษย์ของท่าน!”
หานเจวี๋ยนิ่งเงียบ
ถ้ำเทวาตกอยู่ในความเงียบงัน
เฉินซานเทียนกระวนกระวายใจ กวาดสายตามองไปรอบด้าน
หานเจวี๋ยกล่าวเบาๆ ว่า “ข้าไม่มีศิษย์”
เฉินซานเทียนได้ยิน ก็ตัวแข็งทื่อในทันที
เกิดเสียงดังเคร้ง!
กระบี่ของเขาตกลงพื้น เขารีบคุกเข่าลงไป พยายามฝืนยิ้มกล่าว “ผู้อาวุโส…ข้าล้อเล่น…”
เขารับรู้ขอบเขตพลังของหานเจวี๋ยได้
ระดับสร้างฐานขั้นเก้า
เป็นไปไม่ได้!
ต้องเป็นวิชาบังตาอย่างแน่นอน!
สามารถปราบเขาได้ทันใด ทั้งยังเดาภูมิหลังที่มาของเขาได้ จะต้องเป็นยอดฝีมือแน่!
หานเจวี๋ยเดินเข้าไปในห้อง และทิ้งคำพูดไว้ว่า “ตามข้ามา”
เฉินซานเทียนรีบเดินตามไป
หานเจวี๋ยเดินมาถึงหน้าเตียงของตนก็นั่งลง เฉินซานเทียนคุกเข่าอยู่ตรงหน้า ทำท่าทางนอบน้อมยิ่ง
นี่คือศิษย์แกนหลักของลัทธิมารฟ้ามืดหรือ
เดิมทีหานเจวี๋ยคิดจะส่งตัวเฉินซานเทียนให้เซียนซีเสวียน แต่หากทำเช่นนั้น เฉินซานเทียนต้องพยายามหนีสุดชีวิตแน่
เขาไม่มีกำลังจะกำราบเฉินซานเทียน อย่างมากสุดก็แค่โจมตีให้พ่ายแพ้
เหตุที่เฉินซานเทียนไม่หนีในตอนนี้ เป็นเพราะประเมินกำลังของเขาไว้สูง
อย่างไรเสียก็มีอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองปกป้องกายเนื้ออยู่ เขาจึงไม่กลัวว่าเฉินซานเทียนจะลอบโจมตีตนเอง
อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองไม่เพียงปกป้องร่างเท่านั้น ยังปกป้องศีรษะได้ด้วย อย่างไรเฉินซานเทียนก็ทำอะไรเขาไม่ได้!
หานเจวี๋ยเอ่ยเบาๆ “หยิบกระบี่ของเจ้าขึ้นมา แล้วแทงข้าให้สุดกำลัง”
เฉินซานเทียนตัวสั่นเทิ้ม พูดเสียงคร่ำครวญว่า ”ผู้อาวุโส ข้าสำนึกผิดแล้ว! ข้าผิดไปแล้วจริงๆ!”
“มาเถอะ หากไม่ลองดูสักครั้ง ต่อไปเจ้าคงคิดแต่จะลอบโจมตีข้า”
“ข้ามิกล้า…”
“ลงมือเถอะ ข้าไม่ตำหนิเจ้าหรอก”
“ผู้อาวุโส ข้าขอโขกหัวคารวะท่าน!”
เฉินซานเทียนเกือบจะร้องไห้แล้ว รีบโขกศีรษะคารวะไปทางหานเจวี๋ย
เขายังคิดว่าหานเจวี๋ยใช้กลลวงกับเขา เพื่อหาเหตุผลในการสังหารเขาเสียอีก
อย่างไรเสียหากเขาลงมือ ก็ไม่มีจุดจบที่ดีแน่
หานเจวี๋ยรู้สึกหมดคำพูด ข้าน่ากลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ตอนที่เขาดูแนะนำภูมิหลังของเฉินซานเทียนก่อนหน้านี้ ยังคิดว่าคนผู้นี้จะเหี้ยมโหดมาก ยอมตายแต่ไม่ยอมโดนหลบหลู่ ไม่นึกว่าจะยอมง่ายๆ เช่นนี้
“ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าก็จงอยู่ที่นี่ ปลูกหญ้าวิญญาณแทนข้า กวาดพื้นทำความสะอาด และเจ้าก็ฝึกฝนอยู่ที่นี่ได้ด้วย” หานเจวี๋ยกล่าวกำชับ
“ขอรับ…ถ้าอย่างนั้นข้าไปได้เมื่อใด”
“หือ”
“ข้าพูดผิดไปแล้ว ข้าขอตบปาก…”
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 27 ตัวอ่อนมารดับดิ้น ข้าน้อยเฉาเชา ระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้า
การมาของเฉินซานเทียนไม่ได้เปลี่ยนแปลงการดำเนินชีวิตของหานเจวี๋ย
เขาตั้งใจฝึกฝนทุกวัน
ใช้เตียงไม้ของตนเองเป็นเขตอาคม ขณะที่ฝึกฝนเฉินซานเทียนไม่รู้สึกถึงคลื่นพลังวิญญาณของเขาแม้แต่น้อย
ภาพลักษณ์ของหานเจวี๋ยในสายตาเฉินซานเทียนยิ่งลึกล้ำเกินหยั่งกว่าเดิม
พริบตาเดียว
หนึ่งปีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ด้วยการปลูกหญ้าวิญญาณ พลังวิญญาณภายในถ้ำเทวาหนาแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ รากวิญญาณอัสนีของหานเจวี๋ยก็บรรลุถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นสี่แล้ว
หนึ่งปีหนึ่งขั้น ความเร็วระดับนี้นับว่าไม่เลว!
หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ไม่รู้ว่าจะทำให้สักกี่คนต้องตื่นตกใจ
เฉินซานเทียนสงบลงแล้ว
เขาพบว่าหานเจวี๋ยไม่ได้กลั่นแกล้งเขา แต่เขาก็ไม่กล้าหลบหนี ได้แต่ฝึกฝนตามเท่านั้น
หานเจวี๋ยฝึกบำเพ็ญอยู่ตลอด และไม่เคยออกจากถ้ำเลย ทำให้เฉินซานเทียนวุ่นวายใจขึ้นเรื่อยๆ
‘แม้จะฝึกฝนอย่างสบายใจ แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไปจะพลาดข่าวได้’
เฉินซานเทียนหันหลังให้หานเจวี๋ยพลางขมวดคิ้วครุ่นคิด
เขาเป็นถึงศิษย์แกนหลัก ทว่าไม่ได้กลับไปสักที ลัทธิมารฟ้ามืดจะต้องเป็นกังวลแน่ กระทั่งอาจเกิดความสับสนอลหม่านได้
‘ทำอย่างไรดี’
‘แอบทำร้ายเขาสักครั้งดีหรือไม่’
เฉินซานเทียนกลัดกลุ้มไม่หยุด ครั้นนึกถึงภาพที่ถูกหานเจวี๋ยโจมตีจนพ่ายเมื่อหนึ่งปีก่อน เขาก็ขนลุกซู่ขึ้นมา
พลังห่างชั้นมากเกินไป หานเจวี๋ยกล้าฝึกฝนอย่างไม่เกรงกลัวใครเช่นนี้ จะต้องจัดการเขาได้แน่
บัดซบ!
‘เจ้าหมอนี่คิดจะทำอะไรกันแน่ ถึงขังข้ามาโดยตลอด
หากไม่ใช่เพราะพลังของข้าใช้การไม่ได้ ข้าจะให้เจ้าชดใช้คืนเป็นร้อยเท่า!’
เฉินซานเทียนเผยแววตาเย็นเยือก
เขาเป็นใคร
เขาเป็นถึงตัวอ่อนมารในลัทธิมารฟ้ามืดที่คนได้ยินชื่อแล้วต้องขวัญหนีดีฝ่อ!
[ความเกลียดชังที่เฉินซานเทียนมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 4 ดาว]
หานเจวี๋ยที่กำลังฝึกฝนขมวดคิ้วขึ้นมา
มารดาเจ้าสิ!
เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!
หานเจวี๋ยอยากจะกระอักเลือด
ในหนึ่งปีนี้ เขาไม่ได้ทรมานเฉินซานเทียนเลย เฉินซานเทียนดูเหมือนจะว่านอนสอนง่าย แต่ระดับความเกลียดชังที่มีให้เขากลับเพิ่มขึ้นเสมอ ตอนนี้ขึ้นมาถึง 4 ดาวแล้ว
เป็นระดับที่ไม่ตายไม่ยอมเลิกรา!
เฉินซานเทียนไม่รู้ว่าหานเจวี๋ยคิดอะไรอยู่ในใจ ยังวางแผนว่าจะสังหารหานเจวี๋ยอย่างไรและหาวิธีหลบหนี
‘มีแต่ต้องรอให้เขามีเรื่องแล้วออกไปข้างนอก จากตบะของเขา จะต้องเป็นผู้อาวุโสหรือผู้อาวุโสสูงสุดแน่นอน ช่วงนี้ลัทธิมารฟ้ามืดก่อกวนสำนักหยกพิสุทธิ์อยู่เรื่อยๆ เขาไม่อาจสงบใจฝึกฝนได้ตลอดแน่
รอข้าหนีออกไปได้ จะนำลัทธิมารมาเหยียบสำนักหยกพิสุทธิ์ให้ราบ ถึงตอนนั้นจะสับร่างเจ้านี่เป็นหมื่นชิ้น แล้วสูบวิญญาณมาหลอมพลัง!’
ในใจของเฉินซานเทียนเต็มไปจิตสังหาร แต่ไม่กล้าแสดงออกมาสักนิด
พอนึกว่าตนเองจะได้ทรมานหานเจวี๋ยจนต้องคุกเข่าร้องขอชีวิต เขาก็เบิกบานใจยิ่งนัก
ในขณะนั้นเอง!
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เสียงแหวกอากาศที่คุ้นเคยดังขึ้น เฉินซานเทียนยังไม่ทันได้โต้ตอบ สามกระบี่แยกเงาก็แทงทะลุหน้าอกเขาจนเลือดกระจายทั่วพื้น
เฉินซานเทียนเบิกตาโพลง ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เขาหันหน้าไปมองอย่างไม่อยากเชื่อ
หานเจวี๋ยกวักมือขวา ใบหน้าไร้ความรู้สึก
สามกระบี่แยกเงาวนกลับมาโจมตีศีรษะของเขาจนระเบิด
ตัวอ่อนมารแต่กำเนิดเฉินซานเทียน ดับดิ้น!
ครั้งนี้เด็ดขาดกว่าเมื่อหนึ่งปีก่อนมาก เฉินซานเทียนไม่ทันหลบเลยด้วยซ้ำ
จนกระทั่งเฉินซานเทียนตายไป หานเจวี๋ยก็ยังไม่แน่ใจว่าพลังของเขาเป็นอย่างไรกันแน่
เฉินซานเทียนลดความระแวดระวังนานแล้ว นึกไปว่าหานเจวี๋ยจะเก็บเขาไว้ใช้การใหญ่ ไหนเลยจะคิดว่าจะถูกสังหารในวันนี้
ศพของเฉินซานเทียนล้มลงพื้น แสงลูกหนึ่งพุ่งออกจากร่างของเขา
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
หรือว่านั่น…
ลูกแสงเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ก่อนกลายเป็นเงาร่างของคนผู้หนึ่ง คนผู้นี้มีใบหน้าแก่หง่อม ดวงตาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย
เขาปรายตามองร่างของเฉินซานเทียนแวบหนึ่ง จากนั้นจึงจ้องหานเจวี๋ยตาไม่กะพริบ
ภายในถ้ำเทวาตกอยู่ในความเงียบ
หานเจวี๋ยทอดถอนใจ
ไม่คิดว่าจะมีชายชรามาเยือนจริงๆ
ชายชราแค่นเสียงหยัน “ทอดถอนใจเพราะเสียใจภายหลังหรือ สังหารศิษย์ของข้า เจ้าต้องตายสถานเดียว บอกชื่อเจ้ามา!”
หานเจวี๋ยกล่าวด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง “ข้าน้อยเฉาเชา (โจโฉ) ท่านล่ะ”
“จางคุ่นหมัว ลัทธิมารฟ้ามืด!”
“อ๋อ”
“ฮึ เจ้าจงรอความตายเสีย!”
จางคุ่นหมัวเอ่ยจบก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
[จางคุ่นหมัวเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 5 ดาว]
5 ดาว!
สูงมาก!
หานเจวี๋ยรู้สึกลนลานขึ้นมา
เขารีบตรวจสอบค่าความสัมพันธ์ ก่อนจะถอนใจด้วยความโล่งอก
ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นแปด!
แค่นี้เองหรือ
ฟังจากการพูดจาแล้ว หานเจวี๋ยนึกว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณเสียอีก
ก็แค่นี้เอง!
หานเจวี๋ยลุกขึ้นมา เริ่มค้นถุงเก็บสมบัติและแหวนเก็บสมบัติของเฉินซานเทียน
หลังจากคนผู้นี้ตาย ตราประทับรับเจ้าของบนถุงเก็บสมบัติและแหวนเก็บสมบัติก็สลายไปเอง
เจ้าหมอนี่รวยใช่ย่อย มีหินวิญญาณกับโอสถลูกกลอนนับไม่ถ้วน ทั้งยังมีกระดาษยันต์และอาคมยันต์จำนวนมาก แต่อาวุธเวทกลับมีน้อยนัก เคล็ดวิชาไม่มีแม้แต่เล่มเดียว
ออกนอกบ้านพกแค่เงินหรือไร
หานเจวี๋ยเทของทั้งหมดลงในเข็มขัดเก็บสมบัติ
ครั้นเขาโบกมือขวา พลังวิญญาณอัคคีก็กลายเป็นเปลวไฟร้อนแรงเผาศพของเฉินซานเทียนจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
หานเจวี๋ยกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง จากนั้นฝึกฝนต่อ
……
กาลเวลาช่างเร็วไว
แปดปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ในที่สุดหานเจวี๋ยก็ทะลวงถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้า นอกจากรากวิญญาณอัสนีแล้ว รากวิญญาณอีกห้าสายยังอยู่ที่รวมแก่นปราณขั้นหนึ่ง
หากความเร็วในการทะลวงระดับเช่นนี้แพร่งพรายออกไปคงไม่มีใครเชื่อ
หานเจวี๋ยเริ่มฝึกบำเพ็ญรากวิญญาณวายุ
รากวิญญาณวายุสามารถช่วยเพิ่มความเร็วในการเหาะเหินของเขา เหมาะสำหรับการหลบหนี
ครึ่งเดือนต่อมา
มีคนมาเยี่ยมเยือน
สิงหงเสวียนนั่นเอง
“ท่านพี่ ท่านอยู่หรือไม่”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ มุมปากของหานเจวี๋ยพลันกระตุก
ผ่านไปหลายปีเพียงนี้ ตบะของสิงหงเสวียนบรรลุถึงสร้างฐานขั้นสามแล้ว ดูท่านักพรตเต๋าจิ้งซวีจะดีกับนางมาก
เมื่อก่อนตอนที่นางยังอยู่ระดับหลอมปราณ การทะลวงระดับไม่ได้เร็วเช่นนี้
หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็โบกมือปิดค่ายกลที่ปากถ้ำ ประตูหินเปิดออกทันที
สิงหงเสวียนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว พอเห็นหานเจวี๋ยนางก็ยิ้มหน้าบาน
นางมองสังเกตสถานการณ์ภายในถ้ำเทวา ก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างๆ หานเจวี๋ย และอิงแอบแนบชิดเขา
หานเจวี๋ยขมวดคิ้วเอ่ย “แม่นางสิง โปรดสำรวมด้วย ข้ายังไม่ได้ตอบรับว่าจะเป็นสามีของท่าน”
สิงหงเสวียนเบ้ปาก “แต่ก่อนตอนอยู่สำนักฝ่ายนอก ท่านตื่นเต้นมากไม่ใช่หรือ”
หานเจวี๋ยกระอักกระอ่วนใจ แต่สีหน้ายังคงไม่เปลี่ยน ท่าทางก็เย็นชา
สิงหงเสวียนโบกมือขวาไปทางพื้น โอสถสิบขวดปรากฏออกมาตรงนั้น
“ทั้งหมดนี้เป็นโอสถหยกพิสุทธิ์ ข้าสะสมมาหลายปี” สิงหงเสวียนยิ้มกล่าวด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
‘ข้าไม่เชื่อว่าท่านจะไม่อ่อนไหว!’
สีหน้าหานเจวี๋ยผ่อนคลายลง “ท่านเก็บกลับไปเถอะ ข้าไม่ต้องการแล้ว”
รอยยิ้มของสิงหงเสวียนแข็งค้าง คิ้วงามเลิกขึ้นมาทันควัน
ประเดี๋ยวเดียวสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป ถามด้วยเสียงสูงว่า “หรือว่าท่านได้…”
หานเจวี๋ยเผยยิ้มเล็กน้อย
สิงหงเสวียนพลันทำท่าจะโผเข้าหา แต่ถูกเขาใช้พลังวิญญาณหยุดไว้ก่อน
“แม่นางสิง หากท่านอยากเป็นคู่บำเพ็ญเพียรของข้า ก็ต้องตั้งใจฝึกฝนให้ดี มิเช่นนั้นหลายร้อยปีผ่านไป ข้าสำเร็จมรรคกลายเป็นเซียน ท่านกลับกลายเป็นกระดูกขาว สำหรับข้าแล้วความรู้สึกลึกซึ้งคือการลงทัณฑ์”
สิงหงเสวียนได้ยินก็สงบโดยไม่รู้ตัว
มีเหตุผลจริงๆ…
นางรีบลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “ท่านพูดถูก ข้าไม่อาจถ่วงแข้งถ่วงขาท่านได้ ข้าจะไปช่วยให้ท่านได้โอสถฝึกฝนสำหรับระดับรวมแก่นปราณ”
เอ่ยจบ นางก็เก็บขวดโอสถบนพื้นและเดินไปยังปากถ้ำ
“แม่นางสิง เรื่องที่ข้าทะลวงระดับอย่าได้พูดออกไป”
หานเจวี๋ยกล่าวเตือน การทะลวงระดับที่เร็วจนน่าตกใจเช่นนี้ หากแพร่งพรายออกไปก็อย่าหวังจะได้ฝึกฝนอย่างสงบเลย
สิงหงเสวียนหันมาบอกด้วยรอยยิ้ม “วางใจเถอะ ข้ายังกลัวว่านางปีศาจคนอื่นจะมาพัวพันท่านอยู่เลย”
นางแย้มยิ้มราวกับบุปผา แลดูยั่วยวนใจมาก
หานเจวี๋ยรีบควบคุมความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นในใจ
เป็นสตรีที่น่ากลัวนัก!
เกือบจะหลงกลแล้วเชียว!
หลังจากสิงหงเสวียนจากไปแล้ว หานเจวี๋ยโบกมือกระตุ้นค่ายกลอีกครั้งเพื่อปิดประตูหิน จากนั้นจึงฝึกบำเพ็ญต่อ
‘สิงหงเสวียน…เซียนซีเสวียน ต่างก็มีตัวอักษรเสวียนหนึ่งตัวเหมือนกัน หรือว่าสองคนนี้จะมีความสัมพันธ์กัน’
หานเจวี๋ยดูดซับปราณไปพลาง คิดเงียบๆ ไปพลาง
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 28 เป้าหมายระดับปราณก่อกำเนิด ทิวทัศน์คงเดิมคนเปลี่ยนไป
บุญคุณความแค้นระหว่างลัทธิมารฟ้ามืดกับสำนักหยกพิสุทธิ์ดำเนินมาหลายทศวรรษแล้ว นี่คือมุมมองของหานเจวี๋ย แต่ความจริงยาวนานยิ่งกว่านั้น
แดนบำเพ็ญพรตไม่ได้มีแค่พวกเขาสองฝ่าย ยังมีสำนักอื่นๆ ด้วย ศัตรูของพวกเขาก็ไม่ได้มีแค่ฝ่ายตรงข้าม
ด้วยเหตุนี้เอง ลัทธิมารฟ้ามืดกับสำนักหยกพิสุทธิ์จึงต่างไม่กล้าเคลื่อนไหวเต็มกำลัง เกรงว่าหากทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บ จะเปิดโอกาสให้สำนักอื่นฉวยผลประโยชน์ได้
ภายในเรือนที่มืดสลัวหลังหนึ่ง มีเงาร่างแปดคนนั่งขัดสมาธิอยู่
จางคุ่นหมัวก็อยู่ในนั้นด้วย
คนที่เป็นหัวหน้าคือชายสวมชุดคลุมสีเลือด ผมสีขาวดำสลับกัน ใบหน้าเฉยเมย ในมือถือแส้จามรีไว้
เขาก็คือต้วนทงเทียน เจ้าลัทธิมารฟ้ามืด!
“นานขนาดนี้แล้วยังจับตัวหลี่ชิงจื่อไม่ได้อีกหรือ” ต้วนทงเทียนถามเสียงทุ้ม
ผู้อาวุโสอีกเจ็ดคนนิ่งเงียบ
พวกเขาตามล่าหลี่ชิงจื่อมาเกือบยี่สิบปีแล้ว แต่หลี่ชิงจื่อโชคดีหนีรอดไปได้ทุกครั้ง
หลี่ชิงจื่อจงใจไม่กลับสำนักหยกพิสุทธิ์ และดึงความสนใจส่วนมากของลัทธิมารฟ้ามืดอยู่ตลอด
จางคุ่นหมัวเอ่ยปาก “อย่าสนใจเขาเลย บุกโจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์เลยเถิด ศิษย์ของข้าตายในสำนักหยกพิสุทธิ์ ลัทธิมารทุ่มเทให้เขามากแค่ไหน พวกท่านจะเลิกราไปง่ายๆ ได้อย่างไร”
ครั้นนึกถึงหานเจวี๋ย เขาก็กัดฟันกรอด
ตอนนั้นเขาทิ้งคำพูดโหดเหี้ยมเอาไว้ ผลคือผ่านมานานหลายปี เขายังไม่ได้คิดบัญชีกับหานเจวี๋ยเลย
เขายังจำสีหน้าเยาะเย้ยของหานเจวี๋ยตอนที่เขาทิ้งคำพูดใหญ่โตไว้ได้อยู่เลย
“ข้าก็คิดเช่นนี้ โจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์โดยตรงเลย กำลังของพวกเราทั้งหมดเหนือกว่าสำนักหยกพิสุทธิ์แล้ว!”
“ตอนงานชุมนุมใหญ่สายมาร สำนักอื่นก็แสดงท่าทีแล้ว พวกเราต้องยึดสำนักหยกพิสุทธิ์ที่อยู่ใกล้ๆ ได้เท่านั้น ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะไม่ยอมสวามิภักดิ์ต่อเรา”
“นั่นก็ใช่ หากประมุขสายมารสู้ไม่ได้แม้แต่สำนักสายหลักที่อยู่บริเวณใกล้ๆ พวกเขาจะยอมอยู่ใต้อาณัติได้อย่างไร”
“ข้ายินยอมพาศิษย์ไปโจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์ด้วยตนเอง!”
“นอกจากหลี่ชิงจื่อแล้ว สำนักหยกพิสุทธิ์ยังมีเฒ่าประหลาดอยู่คนหนึ่ง”
บรรดาผู้อาวุโสพากันถกปัญหา
ต้วนทงเทียนตาเป็นประกาย แต่ไม่ได้เอ่ยปากแทรก
เป็นเวลานานกว่าเหล่าผู้อาวุโสจะหยุดลง และหันมามองเขา รอให้เขาตัดสินใจ
ต้วนทงเทียนกล่าว “ข้าเตรียมจะทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณ หากเปลี่ยนวิญญาณสำเร็จ ค่อยไปโจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์ก็ยังไม่สาย ถึงเวลานั้นมั่นใจได้ว่าการโจมตีจะสำเร็จแน่”
เปลี่ยนวิญญาณ!
บรรดาผู้อาวุโสมองเขาอย่างตื่นตะลึง
จางคุ่นหมัวหายใจเข้าลึกๆ ก่อนถามว่า “เจ้าลัทธิมั่นใจหรือไม่”
ต้วนทงเทียนตอบอย่างสงบ “ข้าเตรียมการมาหลายสิบปีเพื่อการนี้ มั่นใจได้เก้าในสิบส่วน รออีกสามสิบปีก็ยังไม่สาย!”
สามสิบปี!
สำหรับมนุษย์ธรรมดาแล้วอาจจะเป็นครึ่งชีวิต
แต่สำหรับพวกเขาไม่นับว่านานอะไร
……
สิงหงเสวียนจากไปก็สิบปีแล้ว
หานเจวี๋ยฝึกฝนรากวิญญาณวายุถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้า รากวิญญาณอัคคีก็ถึงขั้นสามเช่นกัน
ตั้งแต่รากวิญญาณอัสนีของเขาถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้า การฝึกฝนรากวิญญาณอื่นๆ ก็ใช้เวลาน้อยแต่ได้ผลมาก
หานเจวี๋ยเห็นระดับปราณก่อกำเนิดกวักมือเรียกตัวเองแล้ว
ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นทุกวัน ความรู้สึกนี้วิเศษอย่างหาที่เปรียบมิได้ ทำให้เขาไม่รู้สึกเลยว่าการปิดด่านฝึกฝนนั้นน่าเบื่อ
บรรลุระดับปราณก่อกำเนิดในเร็ววัน ถึงจะนับว่าหลุดพ้นจากการเป็นผู้อ่อนแออย่างแท้จริง!
ขณะนี้หานเจวี๋ยอายุแปดสิบแปดปีแล้ว ระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้าที่อายุแปดสิบแปดปี ในแดนบำเพ็ญพรตไม่มีคนที่สองแน่นอน
แต่เขายังคงรู้สึกว่าไม่พอ
ต่อให้บรรลุระดับปราณก่อกำเนิดก็ยังไม่พอ
เขาต้องการฝึกฝนจนสุดหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียร จะต้องไร้คู่ต่อกรแน่!
วันนี้
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มาเยี่ยมเยียน
หานเจวี๋ยปิดค่ายกล ต้อนรับนางเข้ามาในถ้ำ
“ศิษย์น้อง ข้ามาเยี่ยมเจ้า ถือโอกาสนำของล้ำค่าฟ้าดินมาให้ด้วยจำนวนหนึ่ง ปลูกไว้ข้างสระจะทำให้พลังวิญญาณในถ้ำเทวาของเจ้าหนาแน่นมากขึ้น ไม่แน่ว่าภายหน้าอาจจะเป็นถ้ำเทวาที่มีพลังวิญญาณดีที่สุดในสำนักหยกพิสุทธิ์ก็ได้” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
นางเดินมาที่ขอบสระและเริ่มโปรยเมล็ดพันธุ์
หานเจวี๋ยยิ้มเอ่ย “ขอบคุณศิษย์พี่หญิงมาก”
“ไม่ต้องขอบคุณข้า ทั้งหมดเป็นรางวัลจากอาจารย์ ศิษย์พี่หญิงของเจ้าก็แค่ช่วยออกแรงนิดหน่อย” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กล่าวยิ้มๆ
หานเจวี๋ยนึกถึงเซียนซีเสวียนอย่างอดไม่ได้
เขารู้สึกซาบซึ้งอยู่เงียบๆ ในใจ
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เอ่ยต่อ “ตั้งแต่เจ้าปิดด่านฝึกฝน ยอดเขาหยกวิเวกก็มีศิษย์ใหม่เข้ามาหลายคน ศิษย์น้องเถี่ยที่มาทีหลังเจ้าสิ้นอายุขัยเมื่อสองปีก่อน จบชีวิตไปในวัยชราแล้ว”
ผู้เฒ่าเถี่ยตายแล้ว?
หานเจวี๋ยอึ้งไป
เขารีบเปิดดูค่าความสัมพันธ์ และพบว่าหารูปของผู้เฒ่าเถี่ยไม่เจอแล้ว
ตัวคนไม่อยู่แล้ว
“พูดถึงศิษย์น้องเถี่ยผู้นี้ คุณสมบัติของเขาด้อยเกินไป เดิมทีก็ควรสิ้นชีวิตอยู่ที่สำนักฝ่ายนอก ได้มาอยู่สำนักฝ่ายในก็นับว่าชีวิตนี้ไม่มีอะไรให้เสียดายแล้ว แต่ว่าก่อนตายเขาอยากพบเจ้า เด็กรับใช้หลอมโอสถของเขาเป็นคนบอกมา”
“เหตุใดถึงอยากพบข้า”
หานเจวี๋ยถามด้วยสีหน้าซับซ้อน
เมื่อก่อนเขารังเกียจผู้เฒ่าเถี่ยมาก
แต่ตอนนี้พอนึกย้อนไป ผู้เฒ่าเถี่ยไม่เคยทำร้ายเขา กระทั่งพูดได้ว่าเคยอบรมเลี้ยงดูเขาด้วย
การจากไปของผู้เฒ่าเถี่ยทำให้ความเกลียดชังที่หานเจวี๋ยมีให้หายไปจนหมดสิ้น ถึงขั้นรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย
นี่ก็คือวิถีของการฝึกบำเพ็ญ
มักจะมีคนเสียชีวิตระหว่างทาง
ข้าจะไม่ยอมตายกลางทางเด็ดขาด!
จิตใจที่แสวงหาอายุขัยยืนยาวของหานเจวี๋ยแน่วแน่มากกว่าเดิม
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ส่ายหน้ากล่าว “ข้าจะรู้ได้อย่างไร พวกเจ้าสองคนรู้จักกันมาก่อนหรือ”
เรื่องที่หานเจวี๋ยรู้จักกับผู้เฒ่าเถี่ย มีคนจำนวนน้อยที่รู้เรื่องนี้ และฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่รวมอยู่ในนั้นด้วย
“รู้จักหรือไม่ไม่สำคัญอีกแล้ว ศิษย์พี่หญิงตั้งใจฝึกฝนเถิด หากแม้แต่ท่านก็สิ้นไปด้วย ศิษย์น้องจะเสียใจได้”
หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างจริงจัง คำพูดนี้เขาพูดออกมาจากใจจริง
เมื่อมายังโลกแห่งนี้ คนที่เขารู้จักมีไม่มาก คนที่มีความสัมพันธ์อันดียิ่งนับนิ้วได้เลย
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์หันหน้ามามองเขา กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ฮึ ศิษย์น้องบ้า ข้านึกว่าในใจของเจ้าจะไม่มีข้าเสียอีก”
หานเจวี๋ยยิ้มพลางส่ายหน้า
ทั้งสองเริ่มพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ
ส่วนมากฉางเยวี่ยเอ๋อร์จะเป็นคนพูด นางพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสำนัก
โจวฝานผงาดขึ้นโดยสมบูรณ์แล้ว เขากลายเป็นคนดังในสำนักฝ่ายใน อาศัยตบะระดับสร้างฐานท้าสู้ศิษย์เอกของยอดเขากระบี่ได้สำเร็จ และชิงคู่บำเพ็ญเพียรมาได้ สร้างความฮือฮาไปทั่วสำนัก แต่ในวันที่สองหลังจากแต่งงาน เขาก็ตัดขาดกับสตรีผู้นั้น ทำให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ในสำนักฝ่ายใน
ตอนนี้โจวฝานกับโม่ฟู่โฉวเป็นหน้าเป็นตาให้ยอดเขาอัสนีสวรรค์ ทั้งสองคนกลายเป็นศิษย์สืบทอด โม่ฟู่โฉวยังมีสถานะเป็นศิษย์แกนหลักด้วย
สิงหงเสวียนฝึกฝนอยู่ที่ยอดเขาหลักตลอด แต่กลับไม่มีชื่อเสียงอะไร
“เอาละ ศิษย์พี่ควรกลับไปฝึกฝนได้แล้ว จะพยายามเดินเคียงข้างศิษย์น้องบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญให้มากขึ้นอีกสักช่วงแล้วกัน” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยิ้มทะเล้น จากนั้นลุกขึ้นจากไป
หานเจวี๋ยถอนหายใจ
แม้ฉางเยวี่ยเอ๋อร์จะล้อเล่น ทว่าพอคำพูดนี้เข้าหูหานเจวี๋ยกลับเป็นความจริงที่น่าปวดใจ
หานเจวี๋ยคือคนที่อยากมีอายุยืนยาว คุณสมบัติของฉางเยวี่ยเอ๋อร์ห่างชั้นกับเขามาก ต้องอยู่ได้ไม่นานเท่าเขาแน่!
แต่หานเจวี๋ยไม่ใช่คนที่โวยวายไร้เหตุผล ไม่นานก็ปรับสภาพอารมณ์ได้
หากต่อไปมีความสามารถ ก็ดึงคนใกล้ชิดเข้ามาได้
อย่างเช่นเซียนซีเสวียน ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ สิงหงเสวียน
จะนับโม่จู๋ด้วยอีกคนหรือไม่
หานเจวี๋ยคิดพิจารณาเงียบๆ
เขาพลันยกมือขวาขึ้นมา ใช้ดรรชนีแทนกระบี่สลักอักขระผ่านอากาศไปบนผนังถ้ำ
‘ผู้เฒ่าเถี่ย’
เขาลุกขึ้นยืนแล้วโค้งคำนับให้กับชื่อของผู้เฒ่าเถี่ย
การคำนับนี้นับเป็นการอำลาที่ล่าช้า
หวังว่าภพหน้าผู้เฒ่าเถี่ยจะได้เกิดในตระกูลที่ดี
จากนั้นหานเจวี๋ยก็นั่งขัดสมาธิฝึกฝนต่อ
……
ผ่านไปอีกสิบปี
รากวิญญาณอัคคีของหานเจวี๋ยบรรลุระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้า รากวิญญาณวารีถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นเจ็ด ยังเหลือรากวิญญาณพสุธากับรากวิญญาณพฤกษาที่ยังไม่ได้ฝึกฝน
ความเร็วระดับนี้เทพมากแล้ว แต่เขายังไม่พอใจเท่าใด
เขาเริ่มค้นเข็มขัดเก็บสมบัติ ตรวจดูโอสถที่เฉินซานเทียนทิ้งไว้
เฉินซานเทียนก็เป็นผู้บำเพ็ญระดับรวมแก่นปราณเช่นกัน บางทีอาจจะมีโอสถสำหรับฝึกฝนระดับรวมแก่นปราณโดยเฉพาะ
น่าเสียดาย ไม่มีเลย
โอสถของคนผู้นี้ส่วนใหญ่เป็นยาพิษ ยาเสน่ห์ และยาต่ำช้าชนิดต่างๆ
“มันสมกับเป็นคนลัทธิมารจริงๆ!”
หานเจวี๋ยอดด่าไม่ได้
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 29 บดขยี้สังหารปราณก่อกำเนิดขั้นห้า ระดับเปลี่ยนวิญญาณของลัทธิมาร
เมื่อปราศจากโอสถช่วยเสริม หานเจวี๋ยได้แต่ฝืนทนมุมานะฝึกฝนต่อ
ถึงแม้เป็นเช่นนี้ เขาก็เข้าใกล้ปราณก่อกำเนิดมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
สองปีต่อมา
รากวิญญาณวารีบรรลุระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้าในที่สุด หานเจวี๋ยจึงเริ่มฝึกฝนรากวิญญาณพฤกษา
แถวอักขระพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
[ยินดีด้วย ท่านมีอายุครบหนึ่งร้อยปี เปิดฟังก์ชันแบบจำลองการทดสอบ]
[แบบจำลองการทดสอบ: ท่านสามารถตั้งค่าตบะและระดับพลังของฝ่ายตรงข้าม แล้วจำลองการต่อสู้ นอกจากนี้ยังตรวจสอบสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในรัศมีร้อยลี้ คัดลอกพลังของมันและต่อสู้ด้วยได้ ผลลัพธ์ของการต่อสู้จะไม่ส่งผลต่อสภาพจิตใจและร่างกายในความเป็นจริง ไม่จำกัดจำนวนครั้งในการต่อสู้]
แบบจำลองการทดสอบ?
ทั้งยังตรวจสอบสิ่งมีชีวิตในรัศมีร้อยลี้ได้ด้วย?
หานเจวี๋ยอึ้งไป ต่อจากนั้นก็ตื่นเต้นยินดี
นี่มันทักษะขั้นเทพเลยนี่!
ตลอดมาหานเจวี๋ยไม่รู้ชัดว่าตัวเองแข็งแกร่งแค่ไหน ในที่สุดก็ทดสอบดูได้แล้ว
เขารีบเปิดแบบจำลองการทดสอบ และต้องหลับตาอย่างควบคุมไม่ได้
เขาเข้ามาในพื้นที่มืดมิดแห่งหนึ่ง
[ท่านสามารถเลือกบุคคลในค่าความสัมพันธ์มาเป็นต้นแบบพลังของคู่ต่อสู้]
หานเจวี๋ยเลือกหลี่ชิงจื่ออย่างรวดเร็ว
เขาอยากดูว่าพลังของเขากับเจ้าสำนักห่างชั้นกันแค่ไหน
ไม่นานนัก หลี่ชิงจื่อก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขา หลี่ชิงจื่อผู้นี้มีใบหน้าไร้ความรู้สึก ลักษณะเหมือนหุ่นเชิดมาก
เริ่มการต่อสู้!
หลี่ชิงจื่อนำบรรทัดสีทองออกมา ก่อนโจมตีไปทางหานเจวี๋ยทันใด
หานเจวี๋ยเรียกกระบี่กิเลนออกมา เท้าก็เหยียบย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้นทิ้งระยะห่างจากหลี่ชิงจื่อ
เขาแสดงวิชาสามกระบี่แยกเงาอย่างว่องไว เงากระบี่สามเงาปรากฏขึ้นกลางอากาศและพุ่งไปสังหารหลี่ชิงจื่อ
หลี่ชิงจื่อโบกบรรทัดทองด้วยความเร็วสูง โจมตีเงากระบี่จนแตกกระจาย แล้วจึงไล่สังหารหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยยกมือปล่อยตราประทับเก้ามังกรขจัดมารออกไป พลังวิญญาณหกสายเปลี่ยนแปลงไม่หยุด ตราประทับมากมายพุ่งเข้าใส่หลี่ชิงจื่อ
เดิมทีหลี่ชิงจื่อยังสามารถทำลายตราประทับเก้ามังกรขจัดมารให้แตกสลายได้ แต่ไม่นานก็ถูกตราประทับโจมตีกระเด็นออกไป
หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว
ดูท่าตราประทับเก้ามังกรขจัดมารของเขาจะแข็งแกร่งมาก!
มิน่าถึงกำราบจิตดั้งเดิมของผู้อาวุโสสูงสุดได้
ทว่าตราประทับเก้ามังกรขจัดมารไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้หลี่ชิงจื่อ ฝ่ายตรงข้ามโจมตีมาอีกครั้งแล้ว
หานเจวี๋ยก็ไม่รีบร้อน สามารถกวนใจหลี่ชิงจื่อได้ เขาก็พอใจมากแล้ว
การต่อสู้เกิดขึ้นต่อเนื่องเป็นเวลาสิบนาที หานเจวี๋ยตกเป็นเบี้ยล่าง
กายทองเทียนกังของหลี่ชิงจื่อแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง วิชาเวทโจมตีโดนร่างแล้วไม่เกิดความเสียหายเด่นชัดอะไร
ทว่า!
หานเจวี๋ยพบว่าหากใช้กระบี่กิเลนแสดงวิชาสามกระบี่แยกเงา พลังสังหารจะแก่กล้ายิ่งขึ้น สามารถทำลายการป้องกันของกายทองเทียนกังของหลี่ชิงจื่อ เลือดสาดกระเซ็น ณ ตรงนั้น
สมกับเป็นกระบี่เวทชั้นเลิศ!
แต่ก็แค่ทำลายการป้องกันเท่านั้น ไม่อาจโจมตีให้พ่ายแพ้ได้
เขาปรับตบะของหลี่ชิงจื่อให้ต่ำลง
ปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ด!
ยังสู้ไม่ได้!
ปราณก่อกำเนิดขั้นหก!
เสมอกัน!
ปราณก่อกำเนิดขั้นห้า!
บดขยี้สังหาร!
หานเจวี๋ยกระตุ้นกระบี่กิเลน สำแดงวิชาสามกระบี่แยกเงา เงากระบี่สามสายพลันฉีกกายเนื้อของหลี่ชิงจื่อแหลกเป็นชิ้น
ไม่เลว ไม่เลว!
‘ข้ามขั้นไปสังหารปราณก่อกำเนิดขั้นห้า คู่ควรกับวิชายุทธ์ คุณสมบัติ วิชากระบี่ และกระบี่เวทชั้นเลิศของข้า!’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ ในใจ
จากนั้นเขาก็ปรับตบะของหลี่ชิงจื่อลงไปที่รวมแก่นปราณขั้นเก้า และได้รู้ว่าพลังวิญญาณของตนเองเหนือกว่าหลี่ชิงจื่อ
ความแข็งแกร่งของวัฏจักรหกวิถีสะท้อนให้เห็นว่า การฝึกฝนรากวิญญาณหกสายทำให้พลังวิญญาณของหานเจวี๋ยมากมายมหาศาล ไม่ต้องใช้กระบี่กิเลน เขาก็สังหารหลี่ชิงจื่อที่อยู่ระดับเดียวกันได้โดยตรง
จิตสำนึกของเขากลับมาสู่โลกความจริง หานเจวี๋ยลืมตาขึ้นมา
‘ตอนนี้ข้าสังหารยอดฝีมือระดับปราณก่อกำเนิดขั้นห้าได้ รอข้าทะลวงถึงปราณก่อกำเนิดแล้ว ไม่เท่ากับว่าจะงัดข้อกับระดับเปลี่ยนวิญญาณได้หรือ’
หานเจวี๋ยคิดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะส่ายหน้าทันที
พลังของระดับเปลี่ยนวิญญาณต้องห่างชั้นกับระดับปราณก่อกำเนิดราวฟ้ากับดินแน่ ตนเองจะคิดดีเกินไปไม่ได้ จะได้ไม่ล้มเหลวกลางคัน
‘ข้าต้องคิดแบบนี้ ข้าสู้ระดับเปลี่ยนวิญญาณไม่ได้แน่นอน เช่นนี้ถึงจะระมัดระวังรอบคอบ’
หานเจวี๋ยแสดงละครจิตวิทยากับตัวเองเงียบๆ
เหลือเพียงแค่รากวิญญาณพฤกษาและพสุธาแล้ว
หานเจวี๋ยมีอารมณ์ฮึกเหิม คิดว่าจะฝึกฝนรากวิญญาณทั้งสองสายให้ถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้าภายในสิบปี!
ยิ่งมีรากวิญญาณถึงระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้ามาก ความเร็วในการฝึกรากวิญญาณที่เหลือก็จะมากขึ้นตาม สิบปีก็เพียงพอที่เขาจะฝึกฝนรากวิญญาณทั้งสองสายให้บรรลุระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้าแล้ว!
……
สิบปีผ่านไปรวดเร็วยิ่ง
หานเจวี๋ยไม่ได้ออกจากถ้ำเทวาเลยแม้แต่ครึ่งก้าว ดูเหมือนจะฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา
เขาประสบความสำเร็จในการฝึกฝนรากวิญญาณทั้งหกสายจนบรรลุระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้า ต่อไปก็เริ่มทะลวงขั้นสมบูรณ์
หานเจวี๋ยตื่นเต้นดีใจเมื่อพบว่าตนเองดูดซับพลังวิญญาณหกสายพร้อมกันได้
เมื่อก่อนทำไม่ได้ ตอนนี้ทำได้แล้ว!
หรือว่าระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้าจะเป็นเงื่อนไขหนึ่ง?
หานเจวี๋ยค้นพบอย่างรวดเร็วว่าตนเองสามารถดูดซับพลังวิญญาณหกสายพร้อมกัน การฝึกบำเพ็ญของเขาก็ไม่นับว่าช้าเกินไป สรุปคือเร็วยิ่งกว่าเมื่อก่อน
เป็นเรื่องดี!
หานเจวี๋ยฝึกฝนต่อด้วยความอิ่มอกอิ่มใจ
ครึ่งปีต่อมา รากวิญญาณทั้งหกสายของเขาไปถึงตบะระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้าโดยสมบูรณ์
สามารถฝึกบำเพ็ญระดับปราณก่อกำเนิดได้แล้ว!
หานเจวี๋ยก็ไม่ได้หย่อนหยาน เริ่มเตรียมพร้อมฝ่าด่านเคราะห์ทันที!
เขตอาคมถูกเปิด มันปกคลุมถ้ำเทวาฟ้าประทานเอาไว้ทั้งหมด!
……
ณ ยอดเขาหลัก สำนักหยกพิสุทธิ์
ภายในตำหนัก
หลี่ชิงจื่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาของทั้งสิบแปดยอดเขามารวมตัวกัน นอกจากพวกเขาแล้วยังมีผู้อาวุโสอีกหลายคน
คนทั้งหมดมีสีหน้าตึงเครียด
เซียนเฒ่าเต้าเหลยจากยอดเขาอัสนีสวรรค์มีสีหน้าไม่น่ามองยิ่งนัก เขากัดฟันถาม “เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงหรือ”
หลี่ชิงจื่อทอดถอนใจ กล่าวว่า “จริงแท้แน่นอน เมื่อเดือนก่อนต้วนทงเทียนเพิ่งฝ่าด่านเคราะห์สำเร็จ กำลังทำตบะให้มั่นคง ตอนนี้เขาเป็นผู้ทรงพลังระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว!”
เปลี่ยนวิญญาณ!
ทุกคนตกใจจนหน้าถอดสี ราวกับถูกภูเขาลูกใหญ่กดทับไว้จนหายใจไม่ออก
แม้แต่เซียนซีเสวียนก็มีสีหน้าย่ำแย่มาก
“ท่านอาจารย์เล่า ไม่ใช่ว่าท่านฝึกจิตดั้งเดิมออกจากร่างแล้วหรือ เข้าใกล้ระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้วใช่หรือไม่” นักพรตเต๋าจิ้งซวีรีบถามขึ้นมา
หลี่ชิงจื่อถอนหายใจเอ่ย “ไม่ได้เป็นเช่นนั้น จิตดั้งเดิมของท่านเป็นแค่พลังวิเศษชนิดหนึ่ง ดูเหมือนว่าก่อนหน้านั้น ท่านจะเจอการโจมตีบางอย่าง หลายสิบปีก่อนจึงละทิ้งพลังวิเศษนั้นไป ตอนนี้ยังคงมุมานะฝึกฝน แม้จะเป็นระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเก้าแล้ว แต่ยังอยู่ห่างจากระดับเปลี่ยนวิญญาณเสมือนมีกำแพงที่ไม่อาจข้ามได้”
ตำหนักใหญ่ตกอยู่ในความเงียบงัน อึดอัดหาที่เปรียบมิได้
ผู้อาวุโสคนหนึ่งถามอย่างอดไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะทำอย่างไร ขอกำลังสนับสนุนหรือ”
หลี่ชิงจื่อถอนใจกล่าว “ข้าส่งสารขอกำลังเสริมจากสำนักสายหลักต่างๆ แล้ว ยามนี้ยังไม่มีใครตอบกลับมา”
บรรดาผู้อาวุโสพากันวิพากษ์วิจารณ์
“ระดับเปลี่ยนวิญญาณหรือ ตาเฒ่าอย่างพวกเรารวมตัวกันก็ไม่แน่ว่าจะสู้ได้!”
“นอกจากลัทธิมารฟ้ามืดจะมีต้วนทงเทียนแล้ว ผู้บำเพ็ญระดับปราณก่อกำเนิดก็มีไม่น้อย”
“เฮ้อ ลัทธิมารที่โหดเหี้ยมกลับมีระดับเปลี่ยนวิญญาณโผล่มาคนหนึ่ง ในที่สุดเคราะห์ใหญ่ของสำนักหยกพิสุทธิ์ก็มาถึงอยู่ดี”
“ต่อกรซึ่งหน้าเอาชนะไม่ได้แน่นอน หรือว่าพวกเราจะหนี”
“หนีอย่างไร หนีไปที่ใด รากฐานหลายร้อยปีไม่เอาแล้วหรือ”
เหล่าผู้อาวุโสแย่งกันพูด น้ำเสียงของแต่ละคนล้วนไม่น่าฟัง
เผชิญกับเคราะห์ใหญ่เช่นนี้ ไม่มีใครสงบใจพูดได้อีก
หลี่ชิงจื่อทอดถอนใจ สีหน้าเปี่ยมด้วยความกลัดกลุ้ม
……
เหง่ง…
เสียงระฆังบนยอดเขาหยกวิเวกดังขึ้นมา ศิษย์ทั้งหมดมารวมตัวกันหน้าประตูใหญ่ของตำหนักหยกวิเวก
หลังจากเข้าไปในตำหนัก บรรดาศิษย์นั่งลงบนเบาะรองนั่ง
เซียนซีเสวียนกวาดสายตาดูทีหนึ่ง ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เจ้าเด็กหานเจวี๋ยนั่นไม่มาอีกแล้ว
ช่างเถอะ
ศิษย์ทั้งหมดมองไปทางเซียนซีเสวียน ไม่ได้รู้สึกกังวล และไม่ได้เฝ้ารอคอยด้วย
พวกเขาคิดว่าการทดสอบของสำนักฝ่ายในใกล้จะมาถึงแล้ว
“จากข่าวกรองล่าสุด ต้วนทงเทียนเจ้าลัทธิมารฟ้ามืดทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว หากไม่มีอะไรผิดพลาด อย่างมากสุดอีกหลายปี ลัทธิมารฟ้ามืดจะบุกสำนักหยกพิสุทธิ์ของเรา”
ขณะที่เซียนซีเสวียนกล่าวคำเหล่านี้ ท่าทีเฉยเมยเป็นอย่างยิ่ง
ศิษย์ทั้งหลายอึ้งตะลึง ก่อนจะส่งเสียงกันอลหม่าน
“ระดับเปลี่ยนวิญญาณ!”
“เป็นไปได้อย่างไร!”
“สำนักหยกพิสุทธิ์เรามีระดับเปลี่ยนวิญญาณหรือไม่”
“มีที่ไหนกัน ระดับเปลี่ยนวิญญาณคือตำนานเชียวนะ!”
“แย่แล้ว…มิน่าช่วงนี้คนของลัทธิมารฟ้ามืดถึงอาละวาดหนักขึ้นเรื่อยๆ”
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 30 พลังวิเศษ กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจ!
เซียนซีเสวียนยกมือขึ้น เป็นสัญญาณบอกให้ศิษย์ทุกคนเงียบ
บรรดาศิษย์รีบเงียบปาก และมองไปทางนางด้วยความตึงเครียด
ลัทธิมารถือกำเนิดระดับเปลี่ยนวิญญาณ สำหรับสำนักหยกพิสุทธิ์แล้วเป็นหายนะครั้งใหญ่อย่างแน่นอน
“ถึงแม้ลัทธิมารจะมีระดับเปลี่ยนวิญญาณ พวกเราก็ต้องรับศึก สำนักหยกพิสุทธิ์ก่อตั้งมาเกือบพันปี ไหนเลยจะถูกลัทธิมารทำลายย่อยยับได้ ปกติอาจารย์ไม่ขอให้พวกเจ้าสร้างคุณูปการอะไรให้ยอดเขาหยกวิเวก แต่เมื่อสำนักหยกพิสุทธิ์มีภัย พวกเจ้าจะต้องเตรียมตัวรับศึกให้ดี นับตั้งแต่วันนี้ไป พวกเราทั้งหมดห้ามไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์ ให้ตั้งใจฝึกฝน เตรียมสู้ศึกกับลัทธิมารฟ้ามืด!”
เซียนซีเสวียนกวาดสายตามองทุกคน กล่าวเน้นย้ำทีละประโยค
พลังระดับปราณก่อกำเนิดปะทุออกมา แรงกดดันปกคลุมทั้งตำหนักใหญ่
ศิษย์ทั้งหลายหนาวสะท้านในใจ แม้จะหวาดกลัว พวกเขาก็ไม่กล้าแสดงออกมา
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีวิธีการอื่นอีก
พวกเขาต่างก็เคยรับมือกับลัทธิมารฟ้ามืด เข้าใจดีว่าจุดจบของการยอมจำนนน่าเวทนายิ่งกว่า
……
ภายในถ้ำเทวาฟ้าประทาน สายฟ้าสวรรค์พวยพุ่ง
หานเจวี๋ยกำลังฝ่าด่านเคราะห์
ภายใต้การคุ้มกันของเขตอาคม เสียงและอานุภาพกดดันของสายฟ้าสวรรค์ไม่อาจหลุดลอดออกไป
เคราะห์สวรรค์ในครั้งนี้ต่างจากครั้งก่อนอย่างสิ้นเชิง สายฟ้ากลายเป็นมังกร มีพลังทำลายล้างสูงกว่า
แต่น่าเสียดายที่ยังไม่สามารถทำลายการป้องกันของอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองได้
หานเจวี๋ยใช้พลังวิญญาณปกป้องพืชพรรณดอกไม้ในถ้ำเทวาไว้ ป้องกันไม่ให้พวกมันได้รับความเสียหาย โชคดีที่สายฟ้าสวรรค์โจมตีมาทางเขาตลอด
แม้ว่าห้องภายในถ้ำจะไม่ใหญ่ แต่ก็สูงมาก เมฆครึ้มปิดช่องบนหลังคาถ้ำไว้พอดี
ในระหว่างที่หานเจวี๋ยฝ่าด่านเคราะห์ เขามักจะฝันร้ายอยู่เสมอ
ฝันร้ายมีทุกรูปแบบ มีทั้งสหายกับอาจารย์ตายอนาถ มีทั้งตัวเองกลับไปโลกเก่าอีกครั้ง ก่อนจะตะลึงงันเมื่อพบว่าเป็นแค่ความฝัน
ดีที่หานเจวี๋ยมีจิตใจแน่วแน่ ฝันร้ายเหล่านี้จึงไม่ส่งผลกระทบต่อเขา
ส่วนมารในใจ ยิ่งไม่อาจเกิดขึ้นได้เลย
‘ปราณก่อกำเนิด ข้าจะทะลวงให้ได้’
หานเจวี๋ยคิดด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเขาโคจรพลังภายในไม่หยุด พลังวิญญาณหกสายในร่างก็ก่อตัวเป็นวังน้ำวนอีกครั้ง รวมตัวกันอยู่บนแก่นปราณทอง จนเกิดเค้าโครงของปราณก่อกำเนิดรางๆ
เขาเข้าใกล้ระดับปราณก่อกำเนิดแล้ว
“ศิษย์น้อง!”
เสียงของฉางเยวี่ยเอ๋อร์ดังมาจากนอกถ้ำเทวา หานเจวี๋ยนึกว่าตนเองหูแว่ว ก่อนหน้านี้เขาก็เคยได้ยินมาแล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
ด้านนอกถ้ำเทวา
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เรียกไปแล้วสองสามครั้ง หานเจวี๋ยก็ไม่ตอบกลับมา
นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ พูดพึมพำว่า “ศิษย์น้องบ้า ไม่คิดว่าจะตั้งใจฝึกฝนขนาดนี้ สำนักจะเกิดหายนะครั้งใหญ่แล้ว ยังไม่ออกมาอีก”
นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าจะรออยู่นอกถ้ำเทวา จึงเดินไปนั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล
หากลัทธิมารบุกเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์จากทางด้านนี้ เช่นนั้นหานเจวี๋ยจะประสบเคราะห์ร้ายก่อนใคร นางจะต้องปกป้องเขา
แน่นอน ด้วยความสามารถของนางยากจะที่จะปกป้องหานเจวี๋ยได้ แต่รอหานเจวี๋ยตื่นขึ้นจากการฝึกฝนแล้ว นางก็สามารถบอกเขาได้ทันที และพาหานเจวี๋ยกลับไปซ่อนตัวที่สำนักฝ่ายใน
สิบวันผ่านไป
ในที่สุดหานเจวี๋ยก็สำเร็จปราณก่อกำเนิด พลังวิญญาณพุ่งขึ้นสูง!
พลังวิญญาณหกสายภายในร่างผสานกันเป็นพลังวิญญาณแบบใหม่ที่ทรงพลัง
พลังวิญญาณหกสาย!
ตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย
[ยินดีด้วย ท่านทะลวงระดับปราณก่อกำเนิดสำเร็จ ได้รับรางวัลเป็นพลังวิเศษหนึ่งวิชา]
[ทางที่ท่านเลือกคือเส้นทางสายกระบี่]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับพลังวิเศษมรรคกระบี่--กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจ]
ฮ้า…
กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจ…
จูนิเบียว[footnoteRef:1]มาก น่าขายหน้ายิ่งนัก! [1: จูนิเบียว ความหมายตรงตัวคือโรคป่วย ม.2 ใช้บรรยายคนที่มีภาวะหลงผิด คิดว่าตัวเองเท่ กระทั่งมีพลังวิเศษหรือเป็นยอดมนุษย์ ชอบทำตัวแตกต่างเพื่อให้ตัวเองโดดเด่น แต่ว่าความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น]
หานเจวี๋ยคิดอย่างตื่นเต้น เขารีบเริ่มการสืบทอดพลังวิเศษมรรคกระบี่นี้
แม้ว่าจะเป็นพลังวิเศษ แต่ก็เป็นมรรคกระบี่ สำหรับหานเจวี๋ยแล้วทำความเข้าใจได้ไม่ยาก
พลังวิเศษจะแตกต่างจากวิชาเวท เข้าใจแล้วคือเข้าใจเลย ไม่จำเป็นต้องลงมือฝึกฝน
แน่นอนว่าทันทีที่เข้าใจพลังวิเศษ ก็ยังสามารถฝึกฝนต่อไปเพื่อเพิ่มความชำนาญได้
ในขณะเดียวกัน
ด้านนอกถ้ำเทวา
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญ
นางคุ้นชินกับการฝึกฝนในบริเวณนี้แล้ว
นางลืมตามองไปทางถ้ำเทวาฟ้าประทาน พึมพำว่า “ศิษย์น้องบ้า ยังไม่ออกมาอีก โชคดีที่ลัทธิมารไม่ได้บุกมายามนี้”
นางคิดจะจากไปหลายครั้ง แต่ก็กลัวว่าจะคลาดกับศิษย์น้องที่ออกจากการปิดด่าน
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ทอดถอนใจแล้วหลับตาลงอีกครั้ง
ใครบอกให้นางชอบเขากันล่ะ
รออีกหน่อยแล้วกัน
……
วันต่อมา
หานเจวี๋ยศึกษากระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจสำเร็จแล้ว!
เขาเปิดหน้าจอแสดงคุณสมบัติขึ้นดู
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 111/988]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นหนึ่ง]
[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สืบทอดได้) ]
[วิชาเวท: ดรรชนีกระบี่เทพ ย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น สามกระบี่แยกเงา (ไร้เทียมทาน) ตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร]
[พลังวิเศษ: พลังดูดวิญญาณหกสาย กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจ]
[อาวุธเวท: อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง (สมบัติวิญญาณระดับเจ็ด) เข็มขัดเก็บสมบัติ กระบี่กิเลน]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบด้วยรากวิญญาณวายุ รากวิญญาณอัคคี รากวิญญาณวารี รากวิญญาณพสุธา รากวิญญาณพฤกษา และรากวิญญาณอัสนีระดับสูงสุด เสริมดวงชะตาขึ้นอีกระดับ]
[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: รูปโฉมหล่อเหลา เจ้าเสน่ห์ระดับสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: คุณสมบัติมรรคกระบี่ระดับสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ระดับสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างระดับสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนระดับสูงและหินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]
[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]
……
อายุขัยทะลุไปที่ 988 ปี!
นี่แค่ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นหนึ่งเท่านั้น รอถึงขั้นเก้าจะต้องเกินพันปีได้แน่นอน!
เลิศ!
หานเจวี๋ยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เขาไม่คิดที่จะออกไปจากถ้ำเทวา กลับวางแผนฝึกฝนต่อ
ทันใดนั้นเขาพบว่าฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยังนั่งฝึกบำเพ็ญอยู่นอกถ้ำ
ก่อนหน้านี้เขาได้ยินเสียงของนาง แต่ว่ากำลังทะลวงระดับอยู่ จึงคิดว่าหูแว่วไปเอง
หานเจวี๋ยลังเลว่าจะออกจากถ้ำเทวาดีหรือไม่
แต่เขาเห็นว่าฉางเยวี่ยเอ๋อร์ฝึกฝนอยู่ เหมือนจะไม่มีเรื่องด่วนอะไร
‘แม่เด็กนี่คิดจะใช้พลังวิญญาณในถ้ำเทวาของข้าจริงๆ ด้วย’
ครั้นนึกได้ว่านางเป็นคนปลูกหญ้าวิญญาณในถ้ำเทวา หานเจวี๋ยก็อนุญาตโดยปริยาย
จากนั้นจึงฝึกฝนต่อ!
……
หนึ่งปีต่อมา
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ผุดลุกขึ้นทันที และมองออกไปไกลๆ ด้วยความหวาดกลัว
เห็นเพียงว่ามีเมฆอัสนีปรากฏเหนือยอดเขาทั้งสิบแปดของสำนักหยกพิสุทธิ์ ซ้ำยังปั่นป่วนรุนแรง ปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ไว้
ทางตะวันตกของสำนักหยกพิสุทธิ์ ผู้บำเพ็ญสายมารแต่ละคนพุ่งออกมาจากในป่า ขี่กระบี่เหินเวหาตรงไปทางสำนักหยกพิสุทธิ์อย่างรวดเร็ว ดูยิ่งใหญ่เกรียงไกร ไอมารรวมเข้าด้วยกันดุจดั่งมหาสมุทรมืดผืนหนึ่ง
ลัทธิมารจู่โจม!
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ลนลานทันใด
จิตใต้สำนึกของนางอยากเรียกหานเจวี๋ย แต่ก็ฉุกคิดได้ว่าลัทธิมารโจมตีมาจากอีกด้านของสำนักหยกพิสุทธิ์ ถ้ำเทวาของศิษย์น้องหานหลบหลีกได้พอดี
หากรีบร้อนพาศิษย์น้องหานกลับสำนักในตอนนี้ จะต้องโชคร้ายมากกว่าโชคดีแน่
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กัดฟันกระโดดตัวขึ้น จากนั้นขี่กระบี่บินตรงไปทางยอดเขาหยกวิเวก
ภายในถ้ำเทวา
หานเจวี๋ยกำลังฝึกฝน ฉับพลันนั้นก็มีการแจ้งเตือนปรากฏ
[สำนักหยกพิสุทธิ์ของท่านกำลังเผชิญการโจมตีของลัทธิมารฟ้ามืด]
หานเจวี๋ยอึ้งอยู่สักครู่ ก่อนจะรีบกวาดจิตออกไป เขาเห็นภาพยิ่งใหญ่ของลัทธิมารฟ้ามืดที่กำลังบุกโจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์เป็นการใหญ่พอดี
ทำไมจู่ๆ ก็เปิดศึกขึ้นมา
หานเจวี๋ยเป็นผู้แข็งแกร่งระดับปราณก่อกำเนิดแล้ว พลังเหนือกว่าแต่ก่อนมาก ย่อมไม่ร้อนรนเป็นธรรมดา
ทว่าครั้งนี้ลัทธิมารบุกมามากขนาดนี้ เขาคิดว่าควรต้องระมัดระวังสักหน่อย
หานเจวี๋ยไม่ได้รีบไปสนับสนุน
เขาเปิดการทำงานแบบจำลองการทดสอบ ตรวจสอบดูคนทั้งหมดที่อยู่ในสำนักหยกพิสุทธิ์ และให้ระบบค้นหาผู้แข็งแกร่งที่สุด
[ต้วนทงเทียน: ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่ง เจ้าลัทธิมารฟ้ามืด]
ระดับเปลี่ยนวิญญาณ!
หานเจวี๋ยสะดุ้งโหยงโดยพลัน
ร้ายกาจขนาดนี้เชียว
ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของหานเจวี๋ยคือหนี
สำนักหยกพิสุทธิ์ต้องต้านไม่อยู่แน่!
‘สงบใจหน่อย!
ตอนนี้เราเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก ระดับรวมแก่นปราณสามารถสังหารระดับปราณก่อกำเนิดได้!’
หานเจวี๋ยตัดสินใจทดสอบพลังของต้วนทงเทียน
ลองดูว่าเขาที่ฝึกฝนกระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจแล้วจะต้านทานต้วนทงเทียนได้หรือไม่!
จิตสำนึกของหานเจวี๋ยเข้าไปในพื้นที่ทดสอบทันที
การต่อสู้เริ่มขึ้น
หนึ่งนาทีต่อมา
หานเจวี๋ยพลันลืมตาขึ้นด้วยสีหน้าแปลกประหลาด
เขาพึมพำกับตัวเอง “แค่นี้เองหรือ”
หานเจวี๋ยพบว่าเขาประเมินกำลังของตัวเองต่ำเกินไป
สิ่งที่เขามีอยู่คือกระบี่เวทชั้นเลิศ!
สิ่งที่ฝึกฝนคือวิชายุทธ์สืบทอดของจักรพรรดิเซียน!
คุณสมบัติกายคือร่างวิญญาณหกสาย!
ทั้งยังฝึกฝนพลังวิเศษด้วย!
แนวคิดของคนทั่วไปไม่อาจนำมาใช้กับเขาได้
หานเจวี๋ยลุกขึ้นยืน เตรียมตัวไปดูที่สำนักหยกพิสุทธิ์
…..
สำนักหยกพิสุทธิ์ที่เคยรุ่งเรืองตกอยู่ในความโกลาหล เมืองสำนักฝ่ายในถูกทำลายกลายเป็นซากปรักหักพัง ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยศพ
มองไปเหนือยอดเขาทั้งสิบแปดลูก ล้วนเต็มไปด้วยเงาของการต่อสู้
“เฉาเชา! เฉาเชา! รีบไสหัวออกมารับความตายเสีย!”
จางคุ่นหมัวที่เป็นอาจารย์ของเฉินซานเทียนลอยอยู่กลางอากาศ คำรามด้วยความโมโห ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำ กำลังโกรธแค้นถึงขีดสุด
จางคุ่นหมัวโกรธแทบตายแล้ว
มาถึงสำนักหยกพิสุทธิ์นานขนาดนี้ เฉาเชายังไม่ปรากฏตัวอีก
หรือว่าจะหนีไปแล้ว
เขาอดกลั้นมาหลายสิบปี ก็เพื่อที่จะได้แก้แค้นให้ศิษย์ในวันนี้ แต่กลับหาศัตรูคู่แค้นไม่เจอ ไม่ต้องบอกเลยว่าเขาจะอัดอั้นแค่ไหน
จางคุ่นหมัวหันไปมองยอดเขาหลักของสำนักหยกพิสุทธิ์ ยอดเขาหลักที่สูงตระหง่านมีไฟโหมกระหน่ำ เปลวเพลิงม้วนขึ้นฟ้า ภาพอลังการยิ่งนัก
“เจ้าลัทธิน่าจะใกล้เผด็จศึกแล้วกระมัง”
จางคุ่นหมัวพูดพึมพำ เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของบรรดาผู้อาวุโสสำนักหยกพิสุทธิ์อ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อเผชิญหน้ากับระดับเปลี่ยนวิญญาณ ไม่มีผู้ใดในสำนักหยกพิสุทธิ์ต้านทานได้!
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 31 ฆ่าหนึ่งคนในสิบย่างก้าว เสร็จเรื่องแล้วสะบัดแขนเสื้อจาก!
ยอดเขาหลักของสำนักหยกพิสุทธิ์
ผู้อาวุโสจากสิบแปดยอดเขาล้วนบาดเจ็บสาหัส บ้างก็นั่งสมาธิรักษาบาดแผล บ้างก็นอนอยู่บนพื้นไม่อาจลุกขึ้นมาได้
พวกเขาทั้งหมดจ้องไปบนฟ้า หลี่ชิงจื่อและผู้อาวุโสสูงสุดกำลังต่อสู้กับต้วนทงเทียนอย่างดุเดือด
ต้วนทงเทียนสวมชุดคลุมสีดำสะบัดตามลม ด้านหลังมีภูเขาดำขนาดมหึมาลอยอยู่ สายฟ้าฟาดตัดสลับกันอยู่เหนือภูเขานั้น แรงดึงดูดที่มหาศาลนี้ทำให้หลี่ชิงจื่อและผู้อาวุโสสูงสุดเคลื่อนไหวยากลำบาก ลมคลั่งพัดโหมบนภูเขา ม้วนเอาต้นไม้นับไม่ถ้วนลอยขึ้นมา ฝุ่นละอองปลิวว่อนปะปนกับประกายไฟ
หลี่ชิงจื่อและผู้อาวุโสสูงสุดต่างบาดเจ็บ ชุดคลุมขาดวิ่น ผมหลุดลุ่ย สภาพจนตรอกยิ่ง
ถึงแม้พละกำลังของพวกเขาจะแผ่วปลาย แต่ก็ยังต้องต่อสู้
พวกเขารู้ดีว่าหากตนเองตาย สำนักหยกพิสุทธิ์ต้องจบสิ้นเป็นแน่!
ผิวกายของทั้งสองเปล่งแสงสีทอง กล้ามเนื้อภายใต้เสื้อคลุมที่ฉีกขาดเต็มไปด้วยพลังโจมตี
วิชากายทองเทียนกัง!
หากไม่พึ่งสุดยอดวิชานี้ พวกเขาดับดิ้นไปนานแล้ว
ต้วนทงเทียนมองลงมายังพวกเขา แสยะยิ้มกล่าวว่า “ยอมแพ้เสียเถอะ พวกเจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าเลยสักนิด หากพวกเจ้าคุกเข่าขอความเมตตา บางทีข้าอาจยอมให้ศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์ของพวกเจ้าทรมานน้อยกว่านี้สักหน่อย”
“บุญคุณความแค้นที่ต่อเนื่องมาหลายร้อยปี ก็ควรจบลงได้แล้ว!”
หลี่ชิงจื่อถ่มเลือดออกมา มือถือไม้วัดทองพลางตะโกนด่า “ต้วนทงเทียน ศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์แม้ต้องตาย ก็จะไม่ยอมก้มหัวให้ฝ่ายมารเด็ดขาด!”
เขาตวัดไม้วัดออกไป วายุเพลิงลุกโชนขึ้นจากพื้นดิน ก่อนม้วนกวาดไปยังต้วนทงเทียน
ต้วนทงเทียนสะบัดมือเบาๆ ภูเขาสีดำด้านหลังก็ดูดเอาวายุเพลิงเข้าไป
ผู้อาวุโสสูงสุดลอบสบถ กัดฟันกล่าวขึ้นว่า “เขาลูกนี้เป็นแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติ พลังวิญญาณถูกมันดูดกลืนเข้าไปแล้วจะดับสลาย มารเช่นนี้ไม่ต้องร่ายวิชา อาศัยแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติก็สังหารเราได้แล้ว!”
ต้วนทงเทียนยังไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ แต่จงใจหยอกล้อ ทรมานพวกเขา
“สมควรตาย! พวกเราควรทำอย่างไรดี?”
หลี่ชิงจื่อกำหมัดทั้งสองข้างแน่น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ผู้อาวุโสสูงสุดนิ่งเงียบ
เซียนซีเสวียนที่อยู่ไม่ไกลถอนหายใจ
ท้ายที่สุดสำนักหยกพิสุทธิ์ก็จบสิ้นอยู่ดี!
เซียนซีเสวียนอดนึกถึงหานเจวี๋ยขึ้นมาไม่ได้
เจ้าเด็กนั่นน่าจะยังปิดด่านฝึกฝนอยู่!
เซียนซีเสวียนทั้งโกรธทั้งหมดหนทาง ในใจเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม
เมื่อคิดถึงศิษย์คนอื่นๆ นางยิ่งรู้สึกผิดกว่าเดิม
“เป็นถึงอาจารย์แต่ปกป้องพวกเจ้าไม่ได้ ทำได้เพียงให้พวกเจ้าหนีไปก่อน…”
เซียนซีเสวียนลุกขึ้นมาช้าๆ ร่างของนางโงนเงนไปมา แต่แววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น
แม้จะต้องตาย นางก็ขอตายเพื่อสำนักหยกพิสุทธิ์!
…
ริมหน้าผาสูงชัน โม่จู๋ถูกผู้บำเพ็ญสายมารสองคนขวางเอาไว้
“ฮิๆ คนงาม หากเจ้ายอมปรนนิบัติพวกเราสองพี่น้อง ทำให้พวกข้ามีความสุข บางทีอาจไม่ต้องตายก็ได้!”
หนึ่งในนั้นเอ่ยพร้อมหัวเราะแปลกๆ สายตาที่มองโม่จู๋หื่นกระหาย
โม่จู๋มองไปทางด้านหลังพวกเขา โม่ฟู่โฉวถูกผู้บำเพ็ญระดับรวมแก่นปราณของลัทธิมารฟ้ามืดมารสามคนล้อมไว้ ไม่สามารถปลีกตัวมาช่วยนางได้
“น่ารังเกียจนัก…”
โม่จู๋กัดฟัน หมุนตัวแล้วพลันกระโดดลงไป
ต่อให้นางต้องตาย ก็ไม่ยอมถูกผู้บำเพ็ญสายมารย่ำยีศักดิ์ศรี!
นางร่วงลงมากลางอากาศ ร่างทะลุผ่านทะเลเมฆชั้นแล้วชั้นเล่า
นางอยากใช้วิชาขี่กระบี่ แต่พลังวิญญาณภายในร่างหมดสิ้นแล้ว
นางยิ้มออกมาอย่างขมขื่น ในอีกไม่ช้าก็จะตายจริงๆ แล้ว
โม่จู๋ปิดเปลือกตาลงช้าๆ ใบหน้าคนคนหนึ่งพลันปรากฏขึ้นมาในความคิด
ใบหน้าล้ำเลิศที่งดงามเสียยิ่งกว่าสตรี
‘หากว่าข้ามีความมุ่งมั่นเช่นเขา บากบั่นฝึกฝนเสมอมา ถึงตอนนี้จะต้องตายก็คงกำจัดผู้บำเพ็ญสายมารได้อีกสักสองสามคน
เฮ้อ
หานเจวี๋ย เราจะได้พบกันอีกในชาติหน้าหรือไม่?
ไม่สิ
หวังว่าในภพหน้าของข้า ท่านจะสำเร็จมรรคกลายเป็นเซียนแล้ว’
หยดน้ำตาใสรินไหลออกจากหางตาของโมจู๋
ทันใดนั้นเอง จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าตนเองถูกใครบางคนรับไว้
น้ำเสียงที่คุ้นเคยลอยเข้ามา
“แม่นางโม่ เหตุใดท่านร่วงลงมาได้?”
หานเจวี๋ย!
โม่จู๋ตะลึงงัน อะไรคือร่วงลงมา?
หรือว่าหานเจวี๋ยตายไปแล้ว?
พวกเขาพบกันที่ปรโลกหรือ?
โม่จู๋ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาเหนือใครของหานเจวี๋ย
นางกำลังนอนซบอยู่ในอ้อมอกเขา
หานเจวี๋ยสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังของโม่ฟู่โฉว จึงรีบอุ้มโม่จู๋โบยบินขึ้นไปทันที
ไม่พูดไม่ได้ว่า เรือนร่างของเด็กสาวคนนี้ชวนตะลึงไม่เบาเลย กอดแล้วนุ่มสบายดีจริง!
ถุย!
คิดบ้าอะไรกัน!
นี่ต้องเป็นบททดสอบที่มหามรรคมีให้เขาแน่!
“พวกเราตายแล้วหรือ?” โม่จู๋จ้องมองเขาอย่างโง่งม เอ่ยถามอย่างอ่อนแรง
หานเจวี๋ยได้ยินดังนั้น ก็ยกมือขวาขึ้นมา
เพียะ!
เขาสะบัดมือตบเข้าที่หน้าของโม่จู๋ โม่จู๋ที่ถูกตบพลันตกใจตื่นจากภวังค์
เจ็บนัก!
โม่จู๋ยกมือกุมแก้มที่แดงก่ำ พลางมองหานเจวี๋ยด้วยความตะลึง
ทั้งสองกลับมายังริมหน้าผา หานเจวี๋ยกวาดตามอง เห็นโม่ฟู่โฉวกำลังถูกผู้บำเพ็ญสายมารสามคนล้อมโจมตี
เขาสำแดงวิชาสามกระบี่แยกเงาทันใด
แสงกระบี่สว่างวาบ เลือดสาดกระเซ็น!
ผู้บำเพ็ญสายมารทั้งสามพลันถูกเงากระบี่สังหาร
โม่ฟู่โฉวอึ้งตะลึงอยู่กลางอากาศ
ผู้แข็งแกร่งระดับรวมแก่นปราณสามคนถูกฆ่าในพริบตาเดียวหรือ?
เมื่อเขาเห็นชัดเจนว่าหานเจวี๋ยเป็นผู้ลงมือ ก็เผยสีหน้าตื่นตะลึง
เป็นไปได้อย่างไร!
“พี่หาน…” โม่ฟู่โฉวกำลังจะพูด หานเจวี๋ยก็ส่งโม่จู๋ให้กับเขาทันใด
“ดูแลนางให้ดี”
ทิ้งท้ายไว้เช่นนี้แล้ว หานเจวี๋ยก็บินไปทางยอดเขาหลัก
[ความประทับใจที่โม่จู๋มีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 5.5 ดาว]
หานเจวี๋ยไม่สนใจข้อความแจ้งเตือนนี้
ระหว่างทาง เขาใช้นิ้วแทนกระบี่ สำแดงวิชาดรรชนีกระบี่เทพอย่างต่อเนื่อง ส่งปราณกระบี่ออกไปกำจัดผู้บำเพ็ญสายมารตามรายทางคนแล้วคนเล่า
เหล่าศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์มองไปทางเขาด้วยความตื่นตกใจ
“คนผู้นั้นคือใคร?”
“เก่งกาจเหลือเกิน!”
“หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสคนใดของสำนัก? เหตุใดถึงไม่เคยพบเจอมาก่อน?”
“เดี๋ยวก่อน เหมือนเขาจะเป็นศิษย์ยอดเขาหยกวิเวก ได้อันดับสามในการทดสอบสำนักฝ่ายในเมื่อหลายสิบปีก่อน”
“หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นศิษย์แกนหลัก?”
หานเจวี๋ยมองข้ามสายตาระหว่างทาง และแผ่พลังจิตออกไป
เขาสัมผัสได้ถึงอานุภาพกดดันอันทรงพลังจากยอดเขาหลัก
กลิ่นอายของระดับเปลี่ยนวิญญาณ!
เมื่อหานเจวี๋ยผ่านยอดเขาหยกวิเวก ก็จับสัมผัสกลิ่นอายของฉางเยวี่ยเอ๋อร์ได้
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์และเหล่าศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกกำลังรวมกันต่อสู้ แต่จำนวนของผู้บำเพ็ญสายมารมากกว่าเป็นสองเท่า สถานการณ์ศึกย่ำแย่มาก
หานเจวี๋ยสะบัดมือ สามกระบี่แยกเงาพุ่งออกไปในฉับพลัน
เงากระบี่ต่างสีสามสายรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด สังหารผู้บำเพ็ญสายมารคนแล้วคนเล่า
ชั่วขณะนั้น เสียงร้องโหยหวนดังไม่มีที่สิ้นสุด
พวกหลิ่วซานซินและฉางเยวี่ยเอ๋อร์ต่างตกตะลึง หันไปมองตามจิตใต้สำนึก และเห็นหานเจวี๋ยบินจากไปจากที่ไกลๆ พอดี
“ศิษย์น้องหาน!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ร้องเรียกอย่างประหลาดใจ
ผู้บำเพ็ญสายมารที่อยู่รายรอบตกใจจนหนีเตลิด แต่สามกระบี่แยกเงากลับไล่สังหารพวกเขาต่อ ตอนที่หานเจวี๋ยหายลับไปจากสายตาของผู้คนแล้ว สามกระบี่แยกเงาก็ปลิดชีพผู้บำเพ็ญสายมารไปแล้วเกือบร้อยคน
ฆ่าหนึ่งคนในสิบย่างก้าว เสร็จเรื่องแล้วสะบัดแขนเสื้อจาก!
“ใช่ศิษย์น้องหานจริงหรือ?”
ศิษย์พี่ใหญ่หลิ่วซานซินมีสีหน้าไร้จิตวิญญาณ
พลังที่หานเจวี๋ยแสดงออกมาแข็งแกร่งเกินไป เขาถึงกับนึกว่าหานเจวี๋ยแค่ผ่านทางมา ผู้ลงมือที่แท้จริงเป็นยอดฝีมือคนอื่น
…
ยอดเขาหลัก ภายในป่า
สิงหงเสวียนเอนหลังพิงลำต้นไม้ เลือดที่แขนขวาไหลไม่หยุด บนชุดคลุมเปรอะเปื้อนเลือดเป็นหย่อมๆ ทั้งร่างเย็นชาทว่างดงาม
ชายชุดดำคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้านาง
ในมือของชายชุดดำถือดาบหัวแหวนเล่มหนึ่ง ใบหน้าแย้มยิ้มชั่วร้าย
“ข้าจะให้โอกาสเจ้า กลับไปแล้วแต่งกับข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าสักครั้ง หากว่าไม่เป็นเช่นนั้น เจ้าก็ตายเสียที่นี่ ข้าจะดูดดวงวิญญาณของเจ้า เอามาหลอมเป็นผีรับใช้!”
เมื่อเผชิญกับการขู่บังคับของชายชุดดำ สิงหงเสวียนกัดฟันกล่าวว่า “ข้าไม่อาจกลับไปลัทธิมารฟ้ามืดอีก ตอนแรกที่ต้วนทงเทียนบีบคั้นจนพ่อแม่ของข้าตาย ข้าก็ตัดสินใจแล้วว่าจะล้างแค้น!
ส่วนเรื่องแต่งกับเจ้า เจ้าคู่ควรด้วยงั้นรึ?”
ในดวงตาของชายชุดดำฉายจิตสังหารวาบผ่าน
จะตายอยู่รอมร่อ ยังบังอาจมาเยาะหยันข้า!
รนหาที่ตายจริงๆ!
ขณะที่ชายชุดดำจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น เห็นเพียงเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือป่า
สิงหงเสวียนเงยหน้ามอง ก่อนขานเรียกอย่างแปลกใจ “ท่านพี่!”
หานเจวี๋ยถามด้วยสีหน้าเฉยชา “แม่นางสิง ต้องการความช่วยเหลือหรือไม่?”
…………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 32 ข้าคือระดับเปลี่ยนวิญญาณ!
‘เจ้าสวะนี่!
กล้ามาทำร้ายคู่บำเพ็ญเพียรตัวสำรองของข้าหรือ’
หานเจวี๋ยดูเหมือนเฉยชา แต่ความจริงจิตสังหารพลุ่งพล่านอยู่ในใจ
เมื่อสิงหงเสวียนได้ยินคำถามของหานเจวี๋ย นางพยักหน้าตามจิตใต้สำนึก แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าชายชุดดำผู้นี้คือศิษย์แกนหลักอันดับสองของลัทธิมารฟ้ามืด
ถึงแม้หานเจวี๋ยทะลวงระดับรวมแก่นปราณแล้ว แต่ก็ยังอยู่แค่รวมแก่นปราณระยะต้นแน่
จะเอาชนะชายชุดดำได้อย่างไร
สิงหงเสวียนกล่าวขึ้น “ท่านพี่ รีบ…”
ยังไม่ทันพูดคำว่า ‘หนี’ ชายชุดดำก็ลงมือในฉับพลัน
ชายชุดดำรับรู้เพียงว่าตบะของหานเจวี๋ยอยู่แค่ระดับสร้างฐานขั้นเก้า
ระดับสร้างฐานขั้นเก้ายังกล้ามาขัดเรื่องดีๆ ของเขาหรือ
กำเริบเสิบสานจริงๆ!
ชายชุดดำเหวี่ยงดาบฟันออกไป พลังดาบลอยขึ้นสูง ว่องไวเป็นอย่างยิ่ง
หานเจวี๋ยยกมือขึ้นปล่อยตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร
ลัญจกรหยกสีทองร่วงลงมาจากบนฟ้า สลายพลังดาบพลางกดทับลงไปหาชายชุดดำ
เมื่ออานุภาพกดดันอันน่าสะพรึงกลัวมาเยือน ชายชุดดำตกใจจนหน้าถอดสี รีบกระโดดหนีไป
ครั้นแล้วหานเจวี๋ยก็ใช้วิชาสามกระบี่แยกเงา เงากระบี่สว่างวาบ
ชายชุดดำยังไม่ทันถึงพื้นก็ดับดิ้นทันที
เรียกได้ว่าฟันแหลกเป็นหมื่นชิ้น ตายได้อนาถยิ่ง!
สิงหงเสวียนเบิกตากว้าง ไม่กล้าเชื่อสายตาของตัวเอง
“หาที่ซ่อนเสียก่อน”
หานเจวี๋ยทิ้งท้ายไว้ ก่อนจะบินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาหลัก
สิงหงเสวียนตะลึงงันอยู่ในป่า ผ่านไปนานก็ยังไม่อาจเรียกสติกลับมา
[ความประทับใจที่สิงหงเสวียนมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจขณะนี้คือ 6 ดาว]
เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!
หานเจวี๋ยยิ้มขมขื่น ดูเหมือนในชาตินี้แม่นางผู้นี้จะชอบพอชายคนอื่นไม่ได้แล้ว
‘เสน่ห์และพลังที่สมควรตายของข้านี่มัน!’
…
บนยอดเขาหลัก เซียนซีเสวียน เซียนเฒ่าเต้าเหลย นักพรตเต๋าจิ้งซวี และผู้อาวุโสคนอื่นๆ ล้วนนอนจมกองเลือด ร่างกายบาดเจ็บสาหัส
ผู้อาวุโสทั้งสิบแปดยอดเขาส่วนใหญ่อยู่ที่นี่ ผู้อาวุโสหลายคนที่เหลือถูกยอดฝีมือลัทธิมารฟ้ามืดตรึงกำลังอยู่ที่สำนักฝ่ายใน
เทียบกับพวกเขาแล้ว หลี่ชิงจื่อและผู้อาวุโสสูงสุดน่าสังเวชที่สุด
กายทองเทียนกังของทั้งสองถูกโจมตีทำลาย หลี่ชิงจื่อเสียแขนทั้งสองข้าง คุกเข่าอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง
ผู้อาวุโสสูงสุดเลือดอาบใบหน้า กำลังนั่งสมาธิรักษาบาดแผล
ศึกครั้งนี้รู้ผลชัดเจนแล้ว
ต้วนทงเทียนยืนอยู่บนแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติ ใบหน้าเผยยิ้มสัพยอก “ยังจะต่อต้านอีกหรือ พวกเจ้าลองเดาดูสิ สำนักหยกพิสุทธิ์ยังเหลือผู้รอดชีวิตอยู่อีกกี่คน”
เหล่าผู้อาวุโสเงียบงัน กระทั่งมีคนจำนวนไม่น้อยปิดเปลือกตาลงรอรับความตายแล้ว
เซียนซีเสวียนเองก็หลับตาด้วย
ในวันนี้สำนักหยกพิสุทธิ์จะพินาศย่อยยับ นับแต่นี้เป็นต้นไป แดนบำเพ็ญพรตจะไม่มีสำนักหยกพิสุทธิ์อีก
“ตัวร้ายตายเพราะพูดมาก เจ้าคงไม่เคยได้ยินประโยคนี้สินะ”
เสียงหนึ่งลอยมาตามลม
ต้วนทงเทียนเหลือบตามอง เห็นเพียงหานเจวี๋ยเหยียบกระบี่บินลอยเข้ามาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว
ระดับสร้างฐานขั้นเก้า?
ต้วนทงเทียนหัวเราะ
บรรดาผู้อาวุโสของสำนักหยกพิสุทธิ์พากันมองตามไป
เมื่อเซียนซีเสวียนเห็นหานเจวี๋ยก็พลันร้อนรน รีบเอ่ยว่า “เจ้ามาทำไม! ยังไม่รีบหนีไปอีก!”
หลี่ชิงจื่อและผู้อาวุโสสูงสุดมองไปยังหานเจวี๋ยด้วยแววตาสับสน
พวกเขาต่างจำหานเจวี๋ยได้
พวกเขาประเมินหานเจวี๋ยไว้ต่ำมาก คิดว่าเจ้าเด็กนี่รักตัวกลัวตาย น่าอายและพึ่งไม่ได้
ไม่นึกว่าในตอนที่สำนักหยกพิสุทธิ์เจอภยันตราย จะมีเพียงหานเจวี๋ยศิษย์ผู้นี้ที่กล้าขึ้นเขามา
เฮ้อ!
อาจารย์ทั้งสองถอนหายใจพร้อมกัน
หานเจวี๋ยบินมาด้านหน้าเซียนซีเสวียน ถามด้วยความเป็นห่วงว่า “อาจารย์ ท่านปลอดภัยดีหรือไม่”
เซียนซีเสวียนผมเผ้ายุ่งเหยิง นี่เป็นครั้งแรกที่หานเจวี๋ยเห็นนางจนตรอกเช่นนี้
แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น อาจารย์ก็ยังงดงามชวนให้คนใจสั่น
เซียนซีเสวียนกล่าวเสียงแผ่ว “เชื่อฟังข้า รีบหนีไป หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ นับตั้งแต่วันนี้เจ้าไม่ใช่ศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์อีกต่อไป!”
[เผชิญหน้าเจ้าลัทธิมารผู้แข็งแกร่ง เซียนซีเสวียนปรารถนาให้ท่านหลบหนี ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง เชื่อฟังคำสั่งของอาจารย์ หนีไปอย่างสุดชีวิต หากหนีสำเร็จจะได้รับอาวุธเวทหนึ่งชิ้น]
[สอง สังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณ เส้นทางการบำเพ็ญเพียรยากจะเลี่ยงจากการต่อสู้ เก็บตัวฝึกบำเพ็ญไม่ใช่ความขี้ขลาด หากกอบกู้สำนักหยกพิสุทธิ์สำเร็จจะได้รับโอสถชั้นเลิศหนึ่งขวด]
หานเจวี๋ยไม่ได้หวั่นไหวเพราะตัวเลือกด้านหน้า
เหตุผลที่เขามาที่นี่ เป็นเพราะเขาตัดสินใจไว้แล้ว
ต้วนทงเทียนยิ้มกล่าว “เจ้าหนุ่ม เจ้าใจกล้าไม่เบา ในบรรดาศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์ก็มีเจ้านี่แหละที่ใจเด็ด หากเจ้ายอมคุกเข่าโขกหัวคำนับข้าสามที ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า และให้โอกาสเจ้าเข้าร่วมลัทธิมารฟ้ามืด!”
ตูม!
เขาระเบิดพลังอันน่าสะพรึงกลัวของระดับเปลี่ยนวิญญาณออกมาทันที เศษหินบนพื้นสั่นสะเทือนจนลอยขึ้นมา
เส้นผมดำขลับตรงหน้าผากและจอนหูของหานเจวี๋ยปลิวตามแรงลม เขาหันไปมองทางต้วนทงเทียนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
“ลัทธิมารฟ้ามืดแน่ใจแล้วใช่หรือไม่ว่าจะไม่ปล่อยสำนักหยกพิสุทธิ์” หานเจวี๋ยเอ่ยถาม
กระบี่กิเลนปรากฏขึ้นในมือเขา
เลือดของเขาเดือดพล่านแล้ว
ฝึกฝนไปวันๆ ก็เลือดร้อนได้เช่นกัน!
สังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณ ก็อยู่ตรงหน้านี้เอง!
ต้วนทงเทียนหัวเราะดูถูกพลางกล่าว “ความแค้นหลายร้อยปีจะปล่อยวางง่ายๆ ได้ที่ไหน หากเปลี่ยนเป็นสำนักหยกสุทธิ์ ก็ไม่อาจปล่อยลัทธิมารฟ้ามืดไปเหมือนกัน”
หานเจวี๋ยพยักหน้า รู้สึกว่ามีเหตุผล
เขาเดินเข้าไปหาต้วนทงเทียน
“ยอมอ่อนข้อให้แล้วรึ” ต้วนทงเทียนเอ่ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
หานเจวี๋ยยิ้มบอก “ผิดแล้ว ข้ากำลังจะฆ่าเจ้าต่างหาก”
ข้ากำลังจะฆ่าเจ้าต่างหาก!
เขาพูดประโยคนี้อย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับทำให้ทุกคนฝ่ายสำนักหยกพิสุทธิ์ตกตะลึงสุดจะบรรยาย
ในขณะที่ผู้แข็งแกร่งของสำนักหยกพิสุทธิ์พ่ายแพ้ กลับมีศิษย์ระดับสร้างฐานคนหนึ่งกล้าออกหน้าประกาศว่าจะสังหารเจ้าลัทธิมารฟ้ามืด นี่คือความกล้าหาญระดับใดกัน!
เวลานี้ สายตาที่ผู้อาวุโสทั้งหลายมองหานเจวี๋ยเปลี่ยนไป เต็มไปด้วยความเคารพนับถือ
ต่อให้ตายก็ต้องตายอย่างเกรียงไกร!
“ฮ่าๆๆ สำนักหยกพิสุทธิ์ของข้ามีศิษย์เช่นนี้อยู่ด้วย ถึงจะถูกทำลายแล้วอย่างไร”
เซียนเฒ่าเต้าเหลยหัวเราะเสียงดัง เพราะหัวเราะมากเกินไป จึงไม่ระวังสะเทือนถึงบาดแผล ทำให้เขาเจ็บจนไอออกมา
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ พากันยกย่องหานเจวี๋ย
ต้วนทงเทียนขมวดคิ้ว ในดวงตาฉายจิตสังหาร
ขณะที่เขากำลังจะพูด ก็มีเสียงตะโกนก้องเหมือนเสียงระเบิดดังมา
“เฉาเชา! เจ้าอยู่นี่นี่เอง! ตายเสียเถอะ!”
เห็นแต่จางคุ่นหมัวพุ่งตรงเข้ามา เขาถือแส้เหล็กไว้ ฝ่าเท้าเหยียบอยู่บนกระบี่บิน รัศมีพลังดูยิ่งใหญ่
หานเจวี๋ยหันไปมอง มองอย่างละเอียดถี่ถ้วน
อ้าว!
นี่ไม่ใช่อาจารย์ของเฉินซานเทียนหรอกหรือ
จางคุ่นหมัวที่โกรธจัดโจมตีไปทางหานเจวี๋ยทันใด ไม่มีทีท่าจะหยุดแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นเขากำลังปะทะเข้ามา หานเจวี๋ยยกมือขึ้นส่งประทับตราเก้ามังกรขจัดมาร
พลังวิญญาณหกสายที่พลุ่งพล่านแปรเปลี่ยนเป็นลัญจกรหยกสีทองกวาดออกไปประหนึ่งขุนเขา รุนแรงจนไม่อาจต้านทานได้
เหล่าผู้อาวุโสสำนักหยกพิสุทธิ์ต่างเบิกตาโต
พลังวิญญาณนี้…
เซียนซีเสวียนก็ตกตะลึงเช่นกัน ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง
จางคุ่นหมัวหน้าเปลี่ยนสี เหวี่ยงแส้เหล็กออกไปทันที ไอปีศาจหลั่งไหลเข้าไปในแส้เหล็ก ทำให้การลงแส้ครั้งนี้เกิดลมคลั่งขึ้นมา
เสียงตูมดังขึ้น!
ตราประทับเก้ามังกรขจัดมารถูกหวดจนระเบิด จางคุ่นหมัวก็ถูกสะเทือนจนกระอักเลือดกระเด็นออกไป ก่อนจะตกลงในทะเลเมฆแล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
พ่ายแพ้ในพริบตา!
เป็นไปได้อย่างไรกัน!
ทุกคนต่างตื่นตกใจ
ต้วนทงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง สีหน้าราวกับเห็นผี
จางคุ่นหมัวไม่ได้อ่อนแอ ถ้ากล่าวเรื่องความแข็งแกร่งในลัทธิมารฟ้ามืด ก็มากพอที่จะอยู่ในสามอันดับแรก!
พลังวิญญาณของเจ้าเด็กนี่ช่างรุนแรงเหลือเกิน!
ต้องไม่ใช่ระดับสร้างฐานขั้นเก้าแน่นอน!
ระดับปราณก่อกำเนิด!
เหตุใดเขาถึงไม่รู้เลยว่าสำนักหยกพิสุทธิ์ซ่อนระดับปราณก่อกำเนิดเช่นนี้ไว้
“เจ้าหนุ่ม ไม่แปลกที่เจ้าจะอวดดีเช่นนี้ แต่ว่าเจ้ารู้ระดับตบะของข้าหรือไม่” ต้วนทงเทียนถามอย่างคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
หานเจวี๋ยรู้สึกว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ปกติเท่าไร
ทำไมถึงได้พูดมากเช่นนี้
โอ้อวดหรือ
หานเจวี๋ยแสร้งทำเป็นไม่รู้ กล่าวขึ้นว่า “ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเก้า?”
“ข้าคือระดับเปลี่ยนวิญญาณ!”
ต้วนทงเทียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
หานเจวี๋ยหัวเราะตาม ในขณะเดียวกันก็ยกนิ้วกลางให้ต้วนทงเทียน
ทันใดนั้น หลี่ชิงจื่อถ่ายทอดเสียงมาหาหานเจวี๋ย ‘เขากำลังถ่วงเวลา แม้ว่าเขาจะอวดดี แต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดมากเช่นนี้
เจ้าหนู เจ้ามีพรสวรรค์เป็นเลิศ อย่าเสียเวลาอยู่ที่นี่เลย หนีไปเถอะ หากเจ้าหนีไปคนเดียวก็ยังหนีพ้น
บางทีเจ้าอาจเอาชนะระดับปราณก่อกำเนิดได้ แต่ว่าระดับเปลี่ยนวิญญาณต่างกันราวฟ้ากับเหว เจ้าอย่าส่งตัวเองไปตายเลย’
ถ่วงเวลา?
หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องรีบเผด็จศึกโดยเร็วแล้ว!
…………………………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 33 กระบี่สังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณ จ้าวจื่อหลงแห่งฉางซาน
หานเจวี๋ยยกกระบี่กิเลนขึ้นมา เดินมุ่งไปหาต้วนทงเทียน
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่ภูเขาสีดำลูกเล็กด้านหลังฝ่ายตรงข้าม ในใจเกิดความฉงน
นี่มันอะไรกัน
หานเจวี๋ยสัมผัสได้ถึงพลังดึงดูดที่แข็งแกร่งทรงพลัง
เขาอดนึกถึงของเล่นในยุคปัจจุบันไม่ได้
แม่เหล็กหรือ
ต้วนทงเทียนยืนอยู่บนภูเขาดำลูกนั้นตลอดเวลา หรือว่ามันจะมีความลึกลับบางอย่าง
ในเวลาเดียวกันนี้
จางคุ่นหมัวทะยานขึ้นมาอีกครั้งจากใต้ภูเขา จิตสังหารของเขาเดือดพล่าน ในมือถือตะเกียงน้ำมันเอาไว้
เขาส่งไอมารของตนเข้าไปในตะเกียงน้ำมันอย่างบ้าคลั่ง
เขามองหานเจวี๋ยด้วยความโกรธแค้น ดวงตาแดงก่ำ ราวกับธาตุไฟเข้าแทรกไปแล้ว
“เฉาเชา! ยังจะกล้าต่อกรกับเจ้าลัทธิของพวกเราอีกรึ ข้าจะฆ่าเจ้าเสียก่อน!”
จางคุ่นหมัวตะโกนลั่น จากนั้นตะเกียงน้ำมันแผ่ไอสีดำออกมาเกาะกลุ่มรวมกันกลายเป็นเงาร่างภูตผีขนาดมหึมา ประหนึ่งมาจากขุมนรก
เงากระบี่สามเงาก่อตัวขึ้นด้านหลังหานเจวี๋ย
เขายกมือซ้ายโบกไปทางจางคุ่นหมัว เงากระบี่ทั้งสามพุ่งทะยานออกไป
ความเร็วปานสายฟ้าฟาด!
รวดเร็วยิ่งนัก!
เหล่าผู้อาวุโสสำนักหยกพิสุทธิ์ต่างตกใจ ตาเปล่ามองตามไม่ทัน
ฉึก!
ร่างของจางคุ่นหมัวถูกแทงทะลุในชั่วพริบตา เลือดแดงฉานสาดกระเซ็น แม้ถูกแทงจนร่างพรุน เขาก็ยังคงชูตะเกียงน้ำมันอยู่อย่างนั้น
ตายอนาถคาที่!
ลำแสงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากกลางศีรษะของจางคุ่นหมัว
ปราณก่อกำเนิด!
ปราณก่อกำเนิดของจางคุ่นหมัว!
หานเจวี๋ยเพ่งสายตามอง ก่อนจะส่งสามกระบี่แยกเงาตามสังหารอีกครั้ง
แม้แต่ระดับเปลี่ยนวิญญาณยังไม่กลัว การสังหารระดับปราณก่อกำเนิดจะไม่ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือหรอกหรือ
ไม่เกินความคาดหมาย!
ปราณก่อกำเนิดของจางคุ่นหมัวถูกฟันเป็นเสี่ยงทันที
กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสามลมหายใจ ระดับปราณก่อกำเนิดคนหนึ่งถูกหานเจวี๋ยสังหารอย่างง่ายดาย!
เงียบ!
ทั้งยอดเขาหลักตกอยู่ในความเงียบงัน
เซียนซีเสวียน หลี่ชิงจื่อ ผู้อาวุโสสูงสุด เซียนเฒ่าเต้าเหลย นักพรตเต๋าจิ้งซวี อีกทั้งผู้อาวุโสคนอื่นๆ ต่างอ้าปากค้างไปตามๆ กัน
โลกทัศน์ของพวกเขาแตกเป็นเสี่ยงแล้ว
ระดับสร้างฐานขั้นเก้าเก่งกาจเพียงนี้เชียวหรือ
เซียนซีเสวียน หลี่ชิงจื่อ เซียนเฒ่าเต้าเหลย และนักพรตเต๋าจิ้งซวีตื่นตกใจที่สุด
พวกเขาเฝ้าสังเกตหานเจวี๋ยมาหลายทศวรรษ แน่ใจว่าเมื่อก่อนหานเจวี๋ยอ่อนแอจริงๆ หรือว่าเจ้าเด็กนี่จะถูกยึดร่างเสียแล้ว?
แต่ถึงแม้จะถูกยึดร่าง ก็ยังต้องเริ่มฝึกฝนใหม่ จะทะลวงระดับรวดเร็วเพียงนี้ได้อย่างไร!
หานเจวี๋ยหันกายไปมองต้วนทงเทียน พบว่าต้วนทงเทียนไม่ตื่นตกใจหรือหวาดกลัวแต่อย่างใด บนใบหน้ากลับมีรอยยิ้มเยาะหยัน
เสียสติไปแล้วหรือ
หานเจวี๋ยคิดเช่นนี้
ต้วนทงเทียนกล่าวขึ้น “เจ้าแข็งแกร่งมากจริงๆ ทว่าเจ้าก็แค่ระดับปราณก่อกำเนิด จะสู้กับข้าได้อย่างไร หากเจ้ายอมก้มหัวเสียตอนนี้ ข้าจะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า ไม่เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสความน่าสะพรึงกลัวของระดับเปลี่ยนวิญญาณ!”
ยังจะคุยโวโอ้อวดอีก?
หานเจวี๋ยทนไม่ไหวแล้ว เงากระบี่ของสามกระบี่แยกเงาก่อตัวขึ้นด้านหลังอีกครั้ง
หานเจวี๋ยสะบัดมือทันใด เงากระบี่ทั้งสามพุ่งออกไปสังหารอย่างรวดเร็วยิ่ง
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เงากระบี่สามสายเข้าปะทะต้วนทงเทียนและระเบิดออกทันที
แต่ร่างของต้วนทงเทียนมีสายฟ้าสีดำเปล่งประกาย สามารถสลายสามกระบี่แยกเงาได้อย่างง่ายดาย
ไม่ใช่!
เป็นเพราะภูเขาดำใต้ฝ่าเท้าของเขาต่างหาก!
นั่นมันอะไรกันแน่
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
เขายกกระบี่กิเลนขึ้นมา เตรียมพร้อมแสดงพลังวิเศษ
“ใต้ฝ่าเท้าข้าคือแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติ สามารถดูดพลังวิญญาณได้ นอกเสียจากว่าพลังวิญญาณของเจ้าจะแกร่งยิ่งกว่าข้า ไม่เช่นนั้นเจ้าก็ไม่อาจทำอันตรายใดๆ แก่ข้าได้!”
ต้วนทงเทียนกล่าวพร้อมหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
หานเจวี๋ยชี้กระบี่ไปที่เขา ยิ้มเอ่ยว่า “พูดได้สวยหรูดี เชื่อหรือไม่ว่าหนึ่งดาบของข้าก็สังหารเจ้าได้”
เพิ่งจะพูดออกไป จู่ๆ ต้วนทงเทียนก็ระเบิดแรงกดดันที่น่ากลัวของระดับเปลี่ยนวิญญาณออกมาปกคลุมทั่วสำนักหยกพิสุทธิ์
ในพริบตานั้น ศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์และศิษย์ลัทธิมารฟ้ามืดที่กำลังต่อสู้กันทยอยหยุดนิ่ง ก่อนมองไปยังยอดเขาหลักด้วยความตกใจ
แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!
แม้กระทั่งเหล่าผู้อาวุโสสำนักหยกพิสุทธิ์ยังหน้าซีด หายใจหอบถี่
พวกเขาอยู่ไม่ห่างจากต้วนทงเทียน จึงสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งกว่า
ระดับเปลี่ยนวิญญาณและปราณก่อกำเนิดต่างกันราวฟ้ากับเหว!
หานเจวี๋ยเผยสีหน้าประทับใจ
ระดับเปลี่ยนวิญญาณแกร่งกล้ายิ่งนัก!
แต่เขาผ่านแบบจำลองการต่อสู้ เคยลองปะทะกับต้วนทงเทียนมาแล้ว ดังนั้นจึงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“ข้าสำเร็จระดับเปลี่ยนวิญญาณ โชคชะตาล้นเหลือ มรรคาสวรรค์ปกป้อง จะต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งเดียวในแดนบำเพ็ญพรตแน่ และสำนักหยกพิสุทธิ์คือหินปูทางก้อนแรกในการรวมแดนบำเพ็ญพรตของข้า!
ผู้ที่เชื่อฟังข้ารุ่งโรจน์ ผู้ที่ต่อต้านข้าพินาศ!
เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดว่าจะฆ่าข้าได้ในกระบี่เดียวจริงหรือ หากเจ้ากล้าลงมือ เจ้าตายแน่ ข้าเคยให้โอกาสเจ้าไปแล้ว!”
ต้วนทงเทียนชูแขนสองข้างขึ้นสูง หัวเราะอย่างบ้าคลั่งยิ่งนัก
สีหน้าของเหล่าผู้อาวุโสสำนักหยกพิสุทธิ์ต่างมืดมน
พลังอำนาจของต้วนทงเทียนแกร่งจนเกินไป แข็งแกร่งจนยากที่จะมีผู้ใดคิดต่อต้าน
หานเจวี๋ยแสดงสีหน้าพิลึก
เจ้านี่คุยโวมากเกินไปแล้ว!
“ข้าสำเร็จระดับรวมแก่นปราณเมื่ออายุหนึ่งร้อย สำเร็จระดับปราณก่อกำเนิดเมื่ออายุสองร้อย พรสวรรค์…”
มารดามันเถอะ!
ข้าทนไม่ไหวแล้ว!
ไม่รอให้ต้วนทงเทียนพูดจบ หานเจวี๋ยฟันกระบี่ออกไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง
ในชั่วพริบตา ฟ้าและดินเหมือนจะหยุดนิ่ง ไม่ใช่เพียงยอดเขาหลัก แต่ทุกคนในสำนักหยกพิสุทธิ์ต่างก็เห็นปราณกระบี่สีดำราวหมึกสายหนึ่งวาบผ่านเวหา ลอยอยู่บนฟ้าสูง
สนั่นหวั่นไหวไปทั่ว!
เสียงกิเลนคำรามกึกก้องตามมา ดังสะท้อนอยู่เหนือยอดเขาหลัก!
กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจ!
ต้วนทงเทียนเบิกตากว้าง เขาหลบหลีกไม่ทัน
ภายใต้ความตกตะลึงของเซียนซีเสวียน หลี่ชิงจื่อ และคนอื่นๆ ร่างของต้วนทงเทียนถูกปราณกระบี่ของหานเจวี๋ยบดขยี้จนแหลกทันที
ปราณกระบี่โฉบผ่านไป เหลือเพียงเงาลวงตาร่างหนึ่งยืนอยู่บนแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติ
จิตดั้งเดิมของต้วนทงเทียน
เวลานี้ ใบหน้าของต้วนทงเทียนเต็มไปด้วยความหวาดผวา ประดุจว่าไม่อยากจะเชื่อทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
จิตดั้งเดิมของเขากำลังสั่นระริก
เขามองหานเจวี๋ยด้วยความหวาดกลัว ถามขึ้นเสียงสั่นว่า “เจ้า…เป็นใครมาจากที่ใดกันแน่”
หานเจวี๋ยก้าวเท้าเหยียบบนอากาศ ราวกับว่ามีขั้นบันไดล่องหนอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาก้าวไปหาต้วนทงเทียนทีละก้าว
“จ้าวจื่อหลงแห่งฉางซาน[footnoteRef:1]!” [1: จ้าวจื่อหลงแห่งฉางซาน หรือ ข้าจูล่งแห่งเสียงสาน มาจากเรื่องสามก๊ก เป็นประโยคที่จูล่งตะโกนบอกโจหองกลางทัพโจโฉที่สมรภูมิเตียงปัน]
หานเจวี๋ยไม่ได้บอกชื่อจริงไป เผื่อว่าสังหารต้วนทงเทียนแล้วมีศัตรูที่แก่กล้ากว่าโผล่มาอีก
เขาแสดงวิชาย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น แวบหายไปปรากฏตัวด้านหน้าต้วนทงเทียน
ต้วนทงเทียนรีบหนีตามจิตใต้สำนึก แต่ว่าหานเจวี๋ยเร็วกว่า
เขายกมือซ้ายขึ้นมาแล้วแสดงพลังวิเศษวัฏจักรหกวิถี
พลังดูดวิญญาณหกสาย!
เขาจัดการดูดจิตดั้งเดิมของต้วนทงเทียน
“อ๊ากกก! จ้าวจื่อหลง! แม้ข้ากลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!”
ต้วนทงเทียนร้องโหยหวนเสียงแหลม
ตะโกนได้ไม่กี่ประโยค จิตดั้งเดิมของเขาก็ถูกหานเจวี๋ยหลอมละลาย ตายจนไม่อาจฟื้นคืนมาได้อีก
ระดับเปลี่ยนวิญญาณของยุค ยังไม่ทันได้แสดงอานุภาพที่แท้จริง ก็ถูกหานเจวี๋ยสังหารในพริบตาด้วยกระบี่เดียว!
ระดับปราณก่อกำเนิดสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณ ฟังดูไร้สาระมาก
แต่หานเจวี๋ยกลับทำสำเร็จ!
หานเจวี๋ยเก็บกระบี่ มองไปยังแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติใต้ฝ่าเท้า
ทางด้านสำนักหยกพิสุทธิ์ยังคงตกตะลึง อีกนานทีเดียวกว่าจะเรียกสติคืนมาได้
สายตาที่มองหานเจวี๋ยของเซียนซีเสวียนก็ฉายแววตกตะลึงมากเช่นกัน
นางถึงขั้นไม่อยากเชื่อว่านี่คือลูกศิษย์ของนาง
นี่มัน…
แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!
เซียนซีเสวียนนึกว่าตนเองกำลังฝันไป
คนอื่นๆ ก็มีความคิดแบบเดียวกันนี้
ก่อนหน้านี้ พวกเขาอยู่ระหว่างความเป็นและความตายแท้ๆ
แต่บัดนี้…
เซียนเฒ่าเต้าเหลยยกมือขึ้นกดที่อกของตนเองสองสามครั้ง จุดลมปราณทั่วร่างเริ่มเจ็บปวดขึ้นมา ทำให้เขาแน่ใจว่าตนเองไม่ได้อยู่ในภาพลวงตา
“มิน่าล่ะ…มิน่าล่ะ…”
ผู้อาวุโสสูงสุดตื่นเต้นอย่างยิ่ง
ตอนแรกที่เขากำลังฝึกฝนพลังวิเศษจิตดั้งเดิมก็เกือบถูกหานเจวี๋ยฆ่าตาย เป็นเหตุให้เขากังขาในชีวิต และละทิ้งพลังวิเศษนั้นไป
ตอนนี้ดูเหมือนว่าไม่ใช่พลังวิเศษของเขาที่อ่อนแอ
แต่เป็นเพราะคนผู้นี้แกร่งเกินไปต่างหาก!
หลี่ชิงจื่อจ้องมองหานเจวี๋ยอย่างสับสน พลันนึกถึงตอนที่พวกเขาอยู่ในแดนหมื่นปีศาจด้วยกัน
ไม่นึกว่าเขาจะมองผิดไป…
หานเจวี๋ยไม่สนใจสายตาต่างๆ นานาที่คนอื่นมองมา เขาจ้องแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติเขม็ง
[ท่านสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณสำเร็จ ได้รับโอสถชั้นเลิศหนึ่งขวด]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับโอสถจิตนึกคิดหนึ่งขวด]
[เซียวเอ้อร์เกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 5 ดาว]
เซียวเอ้อร์คือผู้ใดกัน
ระดับความเกลียดชังมากถึง 5 ดาวเลย!
หานเจวี๋ยแอบก่นด่าฝ่ายตรงข้ามว่าไม่มีความเป็นมนุษย์
……………………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 34 จอมมารระดับสุญตา
หานเจวี๋ยรีบกดเปิดดูค่าความสัมพันธ์
[เซียวเอ้อร์: ระดับสุญตาขั้นสอง เนื่องจากท่านสังหารต้วนทงเทียนหุ่นเชิดของเขา จึงเต็มไปด้วยความแค้นต่อท่าน เกลียดชังจนอยากเลาะกระดูกหลอมวิญญาณท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 5 ดาว]
ระดับสุญตาขั้นสอง?
แม่เจ้า!
ยังมีรุ่นอาวุโสกว่าจริงๆ ด้วย!
หานเจวี๋ยหมดคำจะพูด
ระดับหลอมปราณ สร้างฐาน รวมแก่นปราณ ปราณก่อกำเนิด เปลี่ยนวิญญาณ สุญตา รวมกายา ฝ่าด่านเคราะห์ และมหายาน!
นี่เป็นขอบเขตพลังของแดนบำเพ็ญพรต ยิ่งระดับสูงยิ่งทะลวงได้ยาก
ระดับเปลี่ยนวิญญาณยังกำราบทั้งสำนักหยกพิสุทธิ์ได้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงระดับสุญตาเลย
‘จบเรื่องนี้แล้วต้องรีบปิดด่านฝึกฝน ต้องสำเร็จระดับเปลี่ยนวิญญาณในเร็ววัน!’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
ในเวลานี้เอง
เงาร่างหนึ่งปรากฏออกมาจากแม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติ
คนผู้นี้อยู่ในสภาพจิตดั้งเดิมเช่นกัน ใบหน้าอัปลักษณ์ดุจผีร้าย คล้ายกับถูกไฟไหม้และผ่านการหมักด้วยพิษร้ายแรง แผลเป็นเกาะติดกันเป็นรอยแผลกระดํากระด่าง รูปร่างสูงใหญ่ต่างจากคนทั่วไป
“สหายเต๋ามีพลังวิเศษดีแท้ ปราณก่อกำเนิดสังหารเปลี่ยนวิญญาณ ทำให้ข้าได้เปิดโลกทัศน์แล้ว!”
คนผู้นี้กล่าวขึ้นอย่างไม่น่าไว้ใจ
หานเจวี๋ยยกกระบี่ขึ้นมา
“ช้าก่อน! ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากัน!” สีหน้าของฝ่ายตรงข้ามเปลี่ยนไป รีบผ่อนท่าทีลง
หานเจวี๋ยจำคนผู้นี้ได้
นี่คือเซียวเอ้อร์ที่ตนล่วงเกินเมื่อสักครู่นั่นเอง ภาพประจำตัวในค่าความสัมพันธ์กับตัวจริงอัปลักษณ์พอๆ กัน
หานเจวี๋ยถามขึ้น “ท่านเป็นใคร?”
เซียวเอ้อร์รีบยืดอกกล่าวอย่างหยิ่งทะนง “ข้าคือผู้อาวุโสเซียวเอ้อร์แห่งสำนักมารปีศาจแดนเหนือ เจ้าทำลายแผนการของข้า แต่ขอแค่เจ้าก้มหัวยอมรับผิด ข้าจะไม่ถือโทษเอาเรื่องเจ้า ข้าเป็นถึงยอดผู้บำเพ็ญระดับสุญตา การสังหารเจ้านั้นง่ายดายเหมือนบี้มดปลวกตัวหนึ่ง ไม่เสียแรงสักนิด”
หลี่ชิงจื่อสบตากับผู้อาวุโสสูงสุด ต่างก็มองเห็นความตื่นตกใจฉายในแววตาของอีกฝ่าย
“มิน่าเล่าลัทธิมารฟ้ามืดถึงได้ลอบทำร้ายแดนหมื่นปีศาจ ที่แท้เป็นฝีมือของสำนักมารปีศาจนี่เอง!” หลี่ชิงจื่อกัดฟันกรอด
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวนิ่งๆ ว่า “นับจากวันนี้ไป ลัทธิมารฟ้ามืดน่าจะถูกลบชื่อทิ้งแล้ว”
อีกด้านหนึ่ง
หานเจวี๋ยถามอย่างสงสัย “เหตุที่ต้วนทงเทียนถ่วงเวลาเมื่อครู่ หรือว่าจะทำเพราะท่าน”
เซียวเอ้อร์แค่นเสียง “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว เจ้าคนไร้ประโยชน์นั่นบอกข้าว่าสำนักหยกพิสุทธิ์ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของมันได้ ให้ข้า…ช่างเถอะ เจ้าจะสำนึกผิดหรือไม่”
หานเจวี๋ยจับจ้องเซียวเอ้อร์ ตอบอย่างจริงจังว่า “ข้ากำลังคิดว่าจะฆ่าเจ้าดีหรือไม่”
เซียวเอ้อร์ชักสีหน้า
เขาเอ่ยอย่างเดือดดาล “เจ้าคิดจะล่วงเกินสำนักมารปีศาจรึ เจ้าคิด…”
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็กลายร่างเป็นรุ้งสายหนึ่งพุ่งไปยังริมขอบฟ้า
หานเจวี๋ยกำลังจะลงมือ ไม่นึกว่าเขาจะชิงหลบหนีไปเสียก่อน
จะลงมืออีกครั้งก็ตามไม่ทันแล้ว
“สมกับที่เป็นผู้อาวุโส การตอบสนองเร็วกว่าข้าเสียอีก”
หานเจวี๋ยถอนหายใจเอ่ย จุดนี้ควรค่าให้เขาเรียนรู้ไว้
เขาหันกายบินไปด้านหลังเซียนซีเสวียน ก่อนกระตุ้นพลังรักษาบาดแผลให้นาง
เซียนซีเสวียนเหลือบมองหานเจวี๋ยด้วยหางตา พบว่าหลังจากสังหารต้วนทงเทียน หานเจวี๋ยกลับไม่ตื่นตระหนกเท่าใด หนำซ้ำยังเป็นเหมือนที่ผ่านมา ดูสงบนิ่งยิ่งนัก
จู่ๆ นางก็มองหานเจวี๋ยไม่ออกอีก
ที่แท้เขาไม่ได้ขี้ขลาด เพียงแค่ไม่อยากถูกรบกวนและขัดจังหวะการบำเพ็ญจริงๆ
“เจ้าหนุ่มหาน อย่ามัวแต่ช่วยอาจารย์ของเจ้า รีบตามไปสังหารศัตรู กำจัดผู้บำเพ็ญสายมารของลัทธิมารฟ้ามืดให้สิ้นซากเสีย!” หลี่ชิงจื่อกล่าวเร่งเร้า
หานเจวี๋ยเอ่ยตอบ “ไม่ได้ ท่านอาจารย์สำคัญที่สุด”
ตลกน่า
ถ้าหากเขาล้างบางลัทธิมารฟ้ามืดด้วยพลังของตนเองคนเดียว เช่นนั้นก็ต้องมีชื่อเสียงกระฉ่อนน่ะสิ
ยิ่งโด่งดังมากเท่าไร ศัตรูก็มากขึ้นเท่านั้น
กระทั่งจะมีคนมากมายอยากท้าสู้ด้วย
หานเจวี๋ยไม่อยากพบเจอเหตุการณ์เช่นนั้น แค่ช่วยสำนักหยกพิสุทธิ์ให้รอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ก็พอ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเขา
หลี่ชิงจื่อนิ่งงัน
เซียนซีเสวียนโค้งมุมปากเล็กน้อย
ผู้อาวุโสคนอื่นต่างมองเซียนซีเสวียนด้วยความอิจฉา มีศิษย์เช่นนี้แล้วยังจะต้องการสิ่งใดอีก?
“สหายเต๋า บอกความจริงมาเถิด เจ้าเป็นใครมาจากไหนกันแน่ ตบะระดับเจ้า ไม่ใช่ศิษย์ที่ได้รับการฝึกฝนจากสำนักหยกพิสุทธิ์เราแน่นอน”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้น ถามไถ่ข้อสงสัยในใจของทุกคน
หานเจวี๋ยตอบว่า “พบพานคือโชคชะตาไยต้องเคยรู้จักกัน พวกท่านรู้เพียงข้าเป็นศิษย์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ และข้าจะไม่ทำอันตรายแก่สำนักหยกพิสุทธิ์ก็พอ”
ทุกคนพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ใครบ้างไม่มีอดีตที่ไม่อยากเอ่ยถึง
ในขณะเดียวกันนั้น
ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของลัทธิมารฟ้ามืดก็ตามมาถึง
พวกเขาไม่เห็นต้วนทงเทียน เห็นแต่แม่เหล็กทมิฬตามธรรมชาติ
“เจ้าลัทธิเล่า”
ผู้อาวุโสคนหนึ่งถามด้วยความตกใจกลัว
เมื่อมองเห็นหานเจวี๋ยและคนอื่นๆ กำลังรักษาตัว หนำซ้ำต้วนทงเทียนก็ไม่อยู่ พวกเขาก็เริ่มใจเสียแล้ว
“รีบสังหารพวกมันเร็ว จบเรื่องแล้วหากเจ้าต้องการสิ่งใด พวกเราจะสนองให้สุดกำลัง!” หลี่ชิงจื่อกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน
ด้วยพลังที่หานเจวี๋ยเผยออกมา การสังหารผู้อาวุโสลัทธิมารฟ้ามืดนับว่าง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ
หานเจวี๋ยลังเล
เหล่าผู้อาวุโสลัทธิมารชะงักงัน ทยอยมองไปยังหานเจวี๋ย
ระดับสร้างฐานขั้นเก้าก็ฆ่าพวกเขาได้อย่างนั้นหรือ
ไม่ถูกต้อง!
คนผู้นี้จะต้องซ่อนตบะเอาไว้แน่นอน!
ไม่เช่นนั้นแค่ระดับสร้างฐานขั้นเก้าจะทำให้เจ้าลัทธิของพวกเขาหายไปได้อย่างไร
เหล่าผู้อาวุโสลัทธิมารตกใจจนรีบถอยหนี
หลี่ชิงสื่อสบถ เขารีบลุกขึ้นเดินไปริมหน้าผาสูงชัน จากนั้นโคจรพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ในร่างและตะโกนว่า “เจ้าลัทธิมารต้วนทงเทียนตายแล้ว! ศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์จงฟังคำสั่ง ให้กำจัดผู้บำเพ็ญสายมารทั้งหมดที่อยู่ในสำนัก!”
เสียงของเขากึกก้องไปทั่วนภา
ทุกคนตกอยู่ในความโกลาหล!
ฝ่ายสำนักหยกพิสุทธิ์ฮึกเหิม พากันคึกราวกับฉีดเลือดไก่[footnoteRef:1] และเริ่มต้นสงครามนองเลือด [1:  ฉีดเลือดไก่ มาจากความเชื่อทางการแพทย์จีนเมื่อยุคปี 60 ว่าการฉีดเลือดไก่เข้าตัวเป็นยารักษาสารพัดโรค เป็นสำนวนที่ใช้เปรียบเปรยคนที่มีอาการคึก มีเลือดสูบฉีด]
ฝ่ายลัทธิมารฟ้ามืดกลับตกใจ เจ้าลัทธิตายแล้ว ยังจะต้องสู้อะไรอีก
อีกทั้งต้วนทงเทียนไม่ได้ส่งเสียงค้านหลี่ชิงจื่อ นี่ก็หมายความว่าสิ่งที่หลี่ชิงจื่อพูดอาจเป็นความจริง!
“รีบหนีเร็ว! เจ้าลัทธิตายแล้ว!”
“สมควรตาย! สำนักหยกพิสุทธิ์แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียว?”
“สำนักหยกพิสุทธิ์ซ่อนผู้ทรงพลังไว้!”
“แม้แต่เจ้าลัทธิระดับเปลี่ยนวิญญาณก็ยังเอาชนะผู้ทรงพลังนั่นไม่ได้หรือ”
“แย่แล้ว พวกมันพลิกกลับมาเล่นงานแล้ว!”
…
เมื่อเห็นพวกผู้บำเพ็ญสายมารหนีไปทั่วทุกทิศ หลี่ชิงจื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หนีไปก็ดี เช่นนี้ลดการบาดเจ็บล้มตายของสำนักหยกพิสุทธิ์ลงได้
สำหรับบัญชีหนี้แค้น เสร็จเรื่องค่อยตามคิดบัญชีทีหลัง!
ต้วนทงเทียนตายแล้ว ลัทธิมารฟ้ามืดคงไม่กล้ามาโจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์ไปอีกพักใหญ่
สำนักหยกพิสุทธิ์กระทั่งบุกโจมตีก่อนได้!
เขาหันไปมองหานเจวี๋ยที่กำลังรักษาเซียนซีเสวียนด้วยสายตาที่ร้อนผ่าว
‘ต้องไม่ปล่อยให้เจ้าเด็กนี่ไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์เป็นอันขาด!’
หลี่ชิงจื่อแอบนึกในใจ
เขาไม่อาจทะลวงระดับได้อีกแล้ว ทำได้เพียงพึ่งพาคนอื่น
พลังของหานเจวี๋ยน่ากลัวอย่างยิ่ง สามารถสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณได้ในกระบี่เดียว จะต้องดึงมาเป็นพวกให้ได้
หลี่ชิงจื่อประกาศทันที "ตั้งแต่วันนี้ไป หานเจวี๋ยจะเป็นรองเจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์!”
ทันทีที่กล่าวออกไป เหล่าผู้อาวุโสต่างเปลี่ยนสีหน้า ทว่าพวกเขาก็ไม่ปฏิเสธ
“ข้าขอค้าน!”
หลี่ชิงจื่อจับจ้องไป ผู้ที่คัดค้านก็คือตัวหานเจวี๋ยเอง
หานเจวี๋ยกล่าวด้วยถ้อยคำชอบธรรม “ใจของข้าเพียงอยากฝึกฝน ไม่คิดอยากเป็นรองเจ้าสำนัก”
รองเจ้าสำนักต้องเหนื่อยแน่ กระทบต่อการฝึกฝนของเขา
“นี่…” หลี่ชิงจื่ออดกลัดกลุ้มไม่ได้
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าวว่า “ให้เขาเป็นผู้อาวุโสเถอะ แค่ใส่นำหน้าชื่อก็พอ ปล่อยเขาสำราญกับเบี้ยเลี้ยงและผลประโยชน์ของรองเจ้าสำนัก เวลาปกติไม่อนุญาตให้ไปรบกวนเขา เว้นแต่จะเกิดภัยขึ้นกับสำนัก”
เมื่อหานเจวี๋ยได้ยิน ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เขาชอบเช่นนี้แหละ!
“จริงสิ คนผู้นั้นเมื่อสักครู่เป็นระดับสุญตา…” จู่ๆ หานเจวี๋ยก็เอ่ยขึ้น
พูดตามตรง เขาคล้ายกับมีไข้ขึ้นเล็กน้อย
อย่างไรเสียศัตรูก็หนีไปแล้ว
ผู้อาวุโสสูงสุดยิ้มบอก “เขาเหลือแต่จิตดั้งเดิมเท่านั้น หากข้าเดาไม่ผิด ต้วนทงเทียนต้องช่วยเขาฟื้นฟูกายเนื้อถึงจะได้รับโอกาสทะลวงระดับ เหตุที่ถ่วงเวลาไว้เมื่อครู่ คาดว่ากำลังดูดพลังชีวิตและพลังวิญญาณของสำนักหยกพิสุทธิ์ นี่น่าจะเป็นเคล็ดวิชาบางอย่าง”
ส่วนสำนักของเขายิ่งไม่ต้องกังวล เขตอุดรห่างจากเรามากนัก เรียกได้ว่าอยู่ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว”
หานเจวี๋ยไม่เห็นเซียวเอ้อร์ในสายตาเลยสักนิด
หานเจวี๋ยได้ยินแล้วก็ยังคงไม่วางใจ
‘จะคิดเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ไม่กลัวเรื่องที่แน่นอน กลัวแต่เหตุไม่คาดฝัน!
ข้าจะปิดด่านฝึกฝน!
ข้าจะก้าวข้ามระดับสุญตาให้ได้ในเร็ววัน!’
…………………………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 35 ผู้อาวุโสสังหารเทพ ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นสอง
หลังจากลัทธิมารฟ้ามืดพ่ายแพ้หนีไป สำนักหยกพิสุทธิ์ฝ่ายในก็เริ่มฟื้นฟูพลัง เมืองฝ่ายในที่ถูกทำลายก็ต้องสร้างใหม่เช่นกัน
ศิษย์ทั้งหลายไม่ได้เศร้าเสียใจมากนัก กลับตื่นเต้นดีใจเสียอีก
คาดไม่ถึงว่าในสำนักหยกพิสุทธิ์จะซ่อนผู้ทรงพลังที่สังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณได้อย่างง่ายดายเอาไว้!
ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาทั้งสิบแปดยอดเขาบอกเล่าเหตุการณ์ในสงครามให้เหล่าศิษย์ฟัง สำหรับตัวตนของหานเจวี๋ย พวกเขาไม่ได้เปิดเผยแต่อย่างใด เพียงบอกนามผู้อาวุโสสังหารเทพเท่านั้น
ผู้อาวุโสสังหารเทพ!
หลังจากการต่อสู้ในวันนี้ ชื่อนี้ก็กลายเป็นผู้ที่น่าเลื่อมใสมากที่สุดในใจของบรรดาศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์!
ผู้คนล้วนสงสัยใคร่รู้ทุกเรื่องของผู้อาวุโสสังหารเทพ
พลบค่ำวันเดียวกันนั้น
ณ ยอดเขาหยกวิเวก
ครั้นเซียนซีเสวียนปลอบขวัญศิษย์ทั้งหลายเรียบร้อย ก็ให้พวกเขาทั้งหมดแยกย้ายไป เหลืออยู่เพียงหานเจวี๋ย
แม้ว่าศิษย์ยอดเขาหยกวิเวกเห็นกับตาว่าหานเจวี๋ยเป็นผู้ลงมือ แต่ก็ไม่คิดว่าหานเจวี๋ยคือผู้อาวุโสสังหารเทพ
รวมถึงฉางเยวี่ยเอ๋อร์ด้วยเช่นกัน
ก่อนออกไป ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มองไปยังหานเจวี๋ย
ผ่านเคราะห์ใหญ่เช่นนี้มา หานเจวี๋ยก็ยังคงสงบนิ่งเช่นเคย
นางนึกเลื่อมใสอยู่ในใจ
นางมีเรื่องจะคุยกับหานเจวี๋ย จึงเตรียมตัวไปคอยอยู่ด้านนอก
ประตูใหญ่ของตำหนักหยกวิเวกถูกปิดลง
ภายในตำหนักเหลือเพียงหานเจวี๋ยและเซียนซีเสวียน
เซียนซีเสวียนแต่งแต้มใบหน้าใหม่อีกครั้งแล้ว ยังคงงามล่มเมืองราวกับนางเซียนบนสวรรค์เหมือนเคย
นางจ้องตรงไปที่หานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยก้มหน้าลง ในใจกลับไม่ได้เกรงกลัวแต่อย่างใด
ไม่ว่าตอนนี้เขาจะทำอะไร สำนักหยกพิสุทธิ์ก็ไม่มีทางขับไล่เขาไปแน่
เซียนซีเสวียนเองก็ไม่มีเหตุผลที่จะตำหนิเขา
“เจ้าไม่มีสิ่งใดอยากจะพูดหรือ” เซียนซีเสวียนเอ่ยถาม
หานเจวี๋ยเงยหน้าขึ้นมา กล่าวด้วยความสงสัยว่า “ข้าต้องพูดอะไรหรือ”
เซียนซีเสวียนแค่นเสียงขึ้นจมูก “เจ้าเป็นใครกันแน่ เหตุใดจึงมาที่สำนักหยกพิสุทธิ์”
หลี่ชิงจื่อสามารถเพิกเฉยได้ แต่นางเป็นอาจารย์ก็ควรทำให้กระจ่างแจ้ง
ในเมื่อศิษย์แกร่งกว่าอาจารย์ แล้วนางจะเป็นอาจารย์ได้อย่างไร
มิน่าล่ะเจ้าเด็กนี่ถึงไม่เคยต้องการให้นางชี้แนะ…
“ต่อไปข้าควรจะเรียกเจ้าว่าสหายเต๋าหานกระมัง”
เมื่อเจอเซียนซีเสวียนประชดประชัน หานเจวี๋ยไม่มีทางเลี่ยง “ศิษย์ไม่มีภูมิหลังใดทั้งสิ้น ท่านน่าจะรู้ที่มาของข้าจากศิษย์น้องเถี่ยแล้ว ท่านไม่เชื่อในพรสวรรค์ของข้าหรือขอรับ”
เซียนซีเสวียนหรี่ตาลงพลางพูด “แม้ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์มาก แต่ความสามารถของเจ้าได้มาอย่างไร คงไม่ใช่ว่าเข้าใจตอนปิดด่านฝึกฝนเป็นแน่”
ระดับปราณก่อกำเนิดสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณ ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!
พูดได้ว่าไม่เคยได้ยินมาก่อน
แม้เซียนซีเสวียนจะเชื่อ แต่เจ้าสำนักกับผู้อาวุโสคนอื่นไม่เชื่อแน่
“เช่นนั้นข้าจะบอกท่าน แต่ท่านอย่าได้พูดออกไปนะขอรับ ตอนเด็กมีเซียนท่านหนึ่งเข้าฝันข้า บอกว่าข้ามีพรสวรรค์ จะได้เป็นเทพเซียน แต่ว่าดวงชะตาไม่ดี มีเคราะห์มาก ข้าจึงไม่กล้าก่อเรื่อง เอาแต่ปิดด่านอยู่ทุกวัน” หานเจวี๋ยตอบอย่างจริงจัง
เซียนซีเสวียนนิ่งเงียบ
หานเจวี๋ยก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด
ผ่านไปนาน
เซียนซีเสวียนกล่าวขึ้นอีกครั้ง “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงออกมาต่อสู้ สำนักหยกพิสุทธิ์ก็ไม่ได้ปฏิบัติกับเจ้าดีนัก ข้าเชื่อว่าเจ้าเองก็ไม่คิดว่าสำนักหยกพิสุทธิ์เป็นบ้านอยู่แล้ว”
หานเจวี๋ยเอ่ยตอบ “เป็นจริงดังนั้น แต่ข้ามีชีวิตอยู่มาร้อยปีแล้ว มีไม่กี่คนที่ข้าใส่ใจ และพวกเขาอยู่ในสำนักหยกพิสุทธิ์พอดี คนที่สำคัญที่สุดในบรรดาเหล่านั้นยังต้องการจะร่วมเป็นร่วมตายกับสำนักหยกพิสุทธิ์อีก”
ระดับความประทับใจเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!
[ความประทับใจที่เซียนซีเสวียนมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 3.5 ดาว]
‘เพิ่ง 3.5 ดาวเอง?
สมแล้วที่เป็นอาจารย์ของข้า ช่างไม่เหมือนกับสตรีนางอื่น!
ยิ่งเย็นชา ข้ายิ่งชอบ!’
หานเจวี๋ยปลงอนิจจังในใจ
เซียนซีเสวียนเปลี่ยนเรื่องพลางถาม “เช่นนั้นจะเอาอย่างไรต่อไป ปิดด่านต่อหรือ”
“ขอรับ จอมมารระดับสุญตานั่นไม่แน่ว่าอาจจะกลับมาแก้แค้น ข้าต้องรีบทำเวลาฝึกฝนให้แกร่งขึ้น”
“เช่นนั้นก็เจ้าไปเถอะ”
“ขอรับ”
หานเจวี๋ยลุกขึ้นจากไป
ไม่รู้เพราะเหตุใด หานเจวี๋ยนึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อเดินออกไปถึงประตู หานเจวี๋ยหันกลับไปถาม “อาจารย์ อายุขัยของท่านใกล้เข้ามาหรือยัง”
เซียนซีเสวียนชะงัก ถามว่า “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
แช่งให้ข้าตายหรือ
“ข้านึกถึงศิษย์น้องเถี่ยขึ้นมา ข้าไม่อยากให้อาจารย์จากโลกนี้ไป หากมีวันนั้นจริง หวังว่าอาจารย์จะบอกให้ข้ารู้ล่วงหน้า”
หานเจวี๋ยกล่าวจากใจจริง
เซียนซีเสวียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ไปได้แล้ว อายุขัยของข้ายังอีกยาวไกล”
หานเจวี๋ยเร่งรีบเดินออกไป
เซียนซีเสวียนส่ายหน้าหลุดยิ้มออกมา
นางอดนึกถึงการต่อสู้ในช่วงกลางวันของวันนี้ไม่ได้ จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกเหมือนความฝัน
ไม่คิดเลยว่าในบรรดาศิษย์ของนางจะมีคนที่เก่งกาจเช่นนี้ซ่อนอยู่
ทว่าเจ้าเด็กนี่กลับถือว่านางเป็นคนสำคัญที่สุด
สิ่งนี้ทำให้นางประหลาดใจยิ่งนัก
…
ใช้เวลาไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดหานเจวี๋ยก็สลัดฉางเยวี่ยเอ๋อร์ออกไปได้และกลับมาถึงถ้ำเทวาของตนเอง
หานเจวี๋ยนั่งลงบนเตียงไม้ที่คุ้นเคย บิดขี้เกียจหนึ่งที
“ช่างเป็นวันที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก ข้านี่แข็งแกร่งจริงๆ”
หานเจวี๋ยยิ้มเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ เพียงกระบี่เดียวก็สังหารผู้บำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณได้ ความรู้สึกเช่นนี้วิเศษเหลือเกิน!
โดยเฉพาะความแตกต่างของท่าทีก่อนและหลังเหตุการณ์ที่เหล่าผู้อาวุโสสำนักหยกพิสุทธิ์มีต่อเขา…
นี่เป็นการเสแสร้งที่มักจะเขียนไว้ในนิยายไม่ใช่หรือ
ไม่ต้องพูดถึงเลย มันช่างสดชื่นยิ่งนัก
‘เป็นไปตามคาด ปิดด่านฝึกฝนตลอดคือสิ่งที่ถูกต้อง ถ้าข้าไม่ได้ฝึกฝนเมื่อสักสองสามปีก่อนก็คงไม่มีโอกาสเช่นนี้’
‘จะต้องพยายามฝึกฝนอย่างถึงที่สุด’
หานเจวี๋ยคิดอย่างเงียบๆ
หากหายนะนี้เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งหรือสองปีที่แล้ว และเขายังไม่ทะลวงถึงระดับปราณก่อกำเนิด เขาสู้ต้วนทงเทียนไม่ได้แน่นอน
ถึงเวลานั้นก็ทำได้เพียงวิ่งหนี สตรีเหล่านั้นที่อาจพัฒนาเป็นคู่บำเพ็ญเพียรของเขาก็จะตายทั้งหมด
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หานเจวี๋ยยิ่งมุ่งมั่นที่จะฝึกบำเพ็ญมากขึ้น
ก่อนที่เขาจะไร้เทียมทาน เขาต้องการใช้เวลาทั้งหมดเพื่อฝึกฝน
แม้ว่าต้วนทงเทียนจะตายไปแล้ว แต่อันตรายที่อาจเกิดขึ้นยังคงอยู่
สำนักมารปีศาจ!
หานเจวี๋ยเต็มไปด้วยความฮึกเหิม
เขาอยากอยู่เหนือกว่าทุกคนในสำนักมารปีศาจ ก่อนที่สำนักมารปีศาจจะตามมาล้างแค้น!
ขณะที่หานเจวี๋ยคิด เขาก็เข้าสู่สภาวะการฝึกฝน
…
ครึ่งปีผ่านไป
สำนักหยกพิสุทธิ์ฝ่ายในฟื้นกลับสู่สภาพเดิม หลี่ชิงจื่อและคนอื่นๆ ก็ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บ พวกเขาเริ่มระดมลูกศิษย์จำนวนมากไปบุกโจมตีลัทธิมารฟ้ามืด
หานเจวี๋ยไม่ถูกรบกวน เซียนซีเสวียนก็ไม่ได้ส่งศิษย์ไปตามหานเจวี๋ยเช่นกัน
ต้วนทงเทียนกับจางคุ่นหมัวตายแล้ว หากว่ากันเรื่องพลังต่อสู้ระดับสูง ลัทธิมารฟ้ามืดสู้สำนักหยกพิสุทธิ์ไม่ได้อย่างแน่นอน!
ในด้านจิตใจ สำนักหยกพิสุทธิ์ก็ยังมีข้อได้เปรียบเช่นกัน
หนึ่งปีต่อมา
ภายใต้การโจมตีที่แข็งแกร่งของสำนักหยกพิสุทธิ์ ลัทธิมารฟ้ามืดถอยร่นไปอย่างต่อเนื่อง กระทั่งหลบหนีออกจากค่ายใหญ่ของสำนัก
แดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยนตกตะลึง!
อำนาจบารมีของสำนักหยกพิสุทธิ์เพิ่มขึ้นมาก!
ตบะของหานเจวี๋ยก็บรรลุปราณก่อกำเนิดขั้นสองแล้ว
ใช้เวลาสองปีครึ่งถึงจะบรรลุหนึ่งขั้น
ขอบเขตย่อยของระดับปราณก่อกำเนิดไม่ได้ทะลวงง่ายๆ อย่างที่คิด
แต่หากเทียบกับเมื่อก่อน ความเร็วในการฝึกฝนก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย นั่นเป็นเพราะหานเจวี๋ยไม่ต้องฝึกฝนรากวิญญาณอย่างเดียว แต่ดูดพลังวิญญาณหกชนิดมาแปลงเป็นพลังวิญญาณหกสายได้โดยตรง!
ตั้งแต่ผ่านระดับรวมแก่นปราณขั้นเก้า เขาก็สามารถฝึกฝนเช่นนี้ได้ ส่วนการฝึกฝนในระดับปราณก่อกำเนิด เรียกได้ว่าราวกับได้รับความช่วยเหลือจากสวรรค์
ในวันนี้
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์มาเยี่ยมเยือน
“สำนักเก็บรวบรวมของล้ำค่าฟ้าดินที่ช่วยเพิ่มพลังวิญญาณในถ้ำเทวามาให้เจ้าไม่น้อย ข้ามาช่วยเจ้าปลูก ยังมีค่ายกลรวมวิญญาณด้วย” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยิ้มกล่าวหลังจากเข้ามาในถ้ำเทวา
นางรู้แล้วว่าผู้อาวุโสสังหารเทพของสำนักหยกพิสุทธิ์ก็คือหานเจวี๋ย
จนกระทั่งมีข่าวนี้ ระดับความประทับใจของนางเพิ่มขึ้นไปถึง 5.5 ดาว!
นางทราบข่าวนี้มาจากปากของเซียนซีเสวียนเอง ดังนั้นนางจึงไม่ติดใจสงสัย
ศิษย์น้องหานเป็นอัจฉริยะที่ไม่เคยมีมาก่อนอย่างแท้จริง!
ไม่สิ!
เป็นผู้ที่สวรรค์โปรดปราน!
หานเจวี๋ยพยักหน้าบอก “ลำบากศิษย์พี่หญิงแล้ว”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เริ่มยุ่งวุ่น วางค่ายกลไปพลางพูดยิ้มๆ ไปพลาง “เจ้าเป็นผู้อาวุโสสังหารเทพแล้ว ข้ายังจะเป็นศิษย์พี่หญิงของเจ้าได้อีกหรือ”
หานเจวี๋ยยิ้มกล่าว “เพียงแค่ศิษย์พี่หญิงมุมานะฝึกฝน ไม่เป็นคนไร้ความสามารถ ก็เป็นศิษย์พี่หญิงของข้าตลอดไปได้แล้ว”
ระดับความประทับใจสูงเช่นนี้ จะปฏิเสธได้อย่างไร
รูปโฉมของฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ด้วย!
แต่ว่าหานเจวี๋ยยังไม่อยากมีความรักในตอนนี้ การมุ่งมั่นฝึกฝนต่างหากคือหนทางที่ถูกต้อง
ดังนั้นเขาจึงปรารถนาให้เหล่าสตรีที่ชื่นชอบตนเองมุมานะฝึกฝนเช่นกัน
ร่วมฝึก…ไปด้วยกันหรือไม่
แบบที่พากเพียรฝึกฝนด้วยกันหนึ่งพันปี!
………………………………………………


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 36 สายเลือดเทพปีศาจ ศิษย์ขอมอบโอกาสให้
“คุณสมบัติเช่นนี้ของข้าไม่อาจตามศิษย์น้องได้ทันหรอก”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ทอดถอนใจกล่าว พูดมาถึงจุดนี้ นางก็รู้สึกว่าจิตใจหนักอึ้ง
นางคู่ควรกับหานเจวี๋ยจริงๆ หรือ
ลำพังแค่ในสำนักฝ่ายใน นางก็มีคู่แข่งตั้งสองคนแล้ว
พรสวรรค์ของโม่จู๋ก็สูงกว่านาง
หานเจวี๋ยกล่าวปลอบใจว่า “แน่นอนว่าท่านไม่อาจตามข้าได้ทัน ท่านเพียงแต่ต้องพยายามฝึกฝนให้เต็มที่ การมีอายุยืนยาวถึงจะเป็นจุดประสงค์หลักในการบำเพ็ญของข้า”
ฉางเยวี๋ยเอ๋อร์ได้ยิน ก็รู้สึกกลัดกลุ้มมากกว่าเดิม
จากนั้นฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็พูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสำนักช่วงนี้
เจ้าสำนักพาศิษย์สิบยอดเขาไปโจมตีลัทธิมารฟ้ามืด เหลือแปดยอดเขาไว้ตั้งมั่นคุ้มกันสำนัก
หลังจากถูกลัทธิมารฟ้ามืดโจมตี บรรยากาศการฝึกฝนในสำนักดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก บรรดาศิษย์ต่างก็ตระหนักถึงวิกฤตที่เกิดขึ้น
โจวฝานบรรลุระดับสร้างฐานขั้นเก้าแล้ว เตรียมพร้อมฝ่าด่านเคราะห์สำเร็จระดับรวมแก่นปราณ
สำนักหยกพิสุทธิ์มีชื่อเสียงโด่งดังในแดนบำเพ็ญพรต ในแง่ของชื่อเสียง มีแนวโน้มว่าจะเป็นผู้นำสำนักสายหลัก ส่วนด้านกำลังนั้นไม่แน่นอน
ชื่อเสียงของผู้อาวุโสสังหารเทพก็เลื่องลือไปทั่วแดนบำเพ็ญพรต
แม้ว่าหานเจวี๋ยไม่อยากเป็นที่สนใจ แต่ศึกครั้งนี้ก็ทำให้เขามีชื่อเสียงขึ้นมา
หลังจากยุ่งวุ่นอยู่สองชั่วยาม ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ถึงจากไป
หลังจากค่ายกลรวมวิญญาณเปิดออก พลังวิญญาณในถ้ำเทวาก็เริ่มหนาแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
‘ดูเหมือนว่าสถานะของสำนักก็สำคัญเป็นอย่างมาก ส่งผลกระทบต่อความเร็วในการฝึกฝนของข้าได้’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
ภายหลังต้องไปขอโอสถกับหลี่ชิงจื่อสักหน่อย
ไม่นานหลังจากนั้น หานเจวี๋ยก็ฝึกฝนต่อ
……
ครึ่งปีต่อมา
ข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นตรงหน้าหานเจวี๋ย
[ลัทธิมารฟ้ามืดเลิกระรานสำนักหยกพิสุทธิ์ ท่านได้รับอาวุธเวทหนึ่งชิ้น เคล็ดวิชาเวทหนึ่งเล่ม]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับเชือกพันธนาการปีศาจและมหาวายุอัสนี]
[เชือกพันธนาการปีศาจ: มีผลลัพธ์ในการพันธนาการที่ทรงพลัง สามารถพันธนาการสิ่งชีวิตทั้งหมดที่ต่ำกว่าระดับเปลี่ยนวิญญาณ ทำให้สิ่งนั้นเคลื่อนไหวไม่ได้]
[มหาวายุอัสนี: วิชาเวทสายอัสนี สามารถกระตุ้นพลังวิญญาณอัสนีในฟ้าดิน สำแดงวายุอัสนีที่มีพลังราวกับทำลายล้างโลก รัศมีการทำลายล้างกว้างมาก]
ในที่สุดลัทธิมารฟ้ามืดก็ยอมแพ้
จำต้องบอกเลยว่า พวกเขาเองก็ทรหดมาก แม้โดนกำราบจนต้องหนีกลับบ้านเก่า ก็ยังกล้าที่จะวางแผนล้างแค้น
ดูจากสถานการณ์เช่นนี้แล้ว ลัทธิมารฟ้ามืดกำลังจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อ
ต่อจากนี้ไป แดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยนจะไม่มีลัทธิมารฟ้ามืดอีก
หานเจวี๋ยยิ้มอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มทำให้เชือกพันธนาการปีศาจรับตนเองเป็นเจ้านาย
แล้วจึงค่อยสืบทอดมหาวายุอัสนี
มหาวายุอัสนีเป็นวิชาเวทที่มีรัศมีทำลายล้างกว้าง เหมาะกับหานเจวี๋ยมาก
เขาชอบวิชาเวทที่ยิ่งใหญ่อลังการเช่นนี้
ความหล่อเท่นับเป็นเรื่องสำคัญในชีวิต
ในคืนวันนั้น
เมฆอัสนีรวมตัวกันเหนือสำนักหยกพิสุทธิ์ พลังอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั้งสิบแปดยอดเขา จนผู้คนทั้งหลายรู้สึกหวาดผวา
“ลัทธิมารฟ้ามืดลอบมาโจมตีพวกเราอีกแล้วหรือ”
“ลัทธิมารฟ้ามืดไม่มีอยู่แล้วนี่!”
“หรือจะเป็นสำนักสายมารอื่น?”
“อาจจะเป็นไปได้ อย่างไรเสียลัทธิมารฟ้ามืดก็ไม่นับว่าแข็งแกร่งที่สุดในสายมาร”
“เตรียมตัวรับศึก!”
……
ศิษย์แปดยอดเขาที่ตั้งมั่นอยู่ในสำนักตึงเครียดเป็นอย่างมาก แม้แต่บรรดาผู้อาวุโสก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
ไม่นานเหล่าผู้อาวุโสก็ค้นพบพลังวิญญาณที่มาจากถ้ำเทวาของหานเจวี๋ย เมฆอัสนีที่ปั่นป่วนอยู่บนฟ้าไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรให้กับสำนักฝ่ายใน
หรือว่าเขากำลังฝึกฝนวิชาเวท?
ชิ…
บรรดาผู้อาวุโสยิ่งรู้สึกยำเกรงหานเจวี๋ยมากขึ้นไปอีก
เมฆอัสนีบนฟ้าสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว สำนักหยกพิสุทธิ์กลับสู่ความสงบอีกครั้ง
ไม่นานนัก ไม่รู้ผู้อาวุโสท่านใดที่เปิดเผยว่าภาพปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อครู่นั้นเกิดเพราะผู้อาวุโสสังหารเทพกำลังฝึกวิชาเวท
เมื่อเรื่องนี้เล่าลือออกไป ศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์รู้สึกปลอดภัยขึ้นมาก
หลังจากศึกใหญ่เมื่อหลายปีก่อนสิ้นสุดลง ผู้อาวุโสสังหารเทพก็กลายเป็นที่พึ่งทางจิตใจที่สำคัญที่สุดสำหรับพวกเขา
ขอเพียงมีผู้อาวุโสสังหารเทพอยู่ จะไม่เกิดเรื่องกับพวกเขาอย่างแน่นอน!
……
สองปีต่อมา
ตบะของหานเจวี๋ยยังคงอยู่ที่ปรานก่อกำเนิดขั้นสอง เข้าใกล้ขั้นที่สามแล้ว
ความเร็วระดับนี้นับว่าสูงมากแล้ว ตั้งแต่หานเจวี๋ยเข้าสำนักฝ่ายในมา ตบะของผู้บำเพ็ญระดับปราณก่อกำเนิดที่อยู่ในค่าความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลต่างก็ยังไม่เพิ่มขึ้น
หานเจวี๋ยนับว่าพอใจกับความก้าวหน้าของตนเองมาก
ถึงอย่างไรเขาก็ยังมีชีวิตอยู่ได้แปดร้อยกว่าปี การทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณนั้นเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว
“ผู้อาวุโสหานพอจะมีเวลาว่างหรือไม่”
มีเสียงดังมาจากนอกถ้ำเทวา
เป็นเสียงของหลี่ชิงจื่อนั่นเอง
หานเจวี๋ยพลันโบกมือเปิดประตูถ้ำเทวา ให้หลี่ชิงจื่อเข้ามาด้านใน
สีหน้าของหลี่ชิงจื่อเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ ช่วงนี้สำนักหยกพิสุทธิ์ยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม เขาที่เป็นเจ้าสำนักย่อมได้หน้าได้ตากว่าใครๆ
เขาเดินเข้ามา สังเกตดูถ้ำเทวาฟ้าประทานแห่งนี้แล้วกล่าวยิ้มๆ ว่า “สำหรับผู้อาวุโสหานแล้ว ถ้ำเทวาแห่งนี้ออกจะเล็กไปสักหน่อย ต้องการไปฝึกฝนที่ยอดเขาหลักหรือไม่”
หานเจวี๋ยส่ายหน้ากล่าว “ไม่จำเป็น ข้าคุ้นชินกับการอยู่ที่นี่แล้ว”
เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังของผู้อื่น มีคนกำลังรออยู่นอกถ้ำ ตบะอ่อนแอมาก ดูเหมือนจะเพิ่งขั้นสร้างฐาน
[ตรวจสอบพบผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด จะตรวจสอบที่มาหรือไม่]
อักขระแถวหนึ่งปรากฏขึ้นมาตรงหน้าหานเจวี๋ย เขารีบตรวจสอบทันที
[หยางเทียนตง มีสายเลือดเทพปีศาจแฝงอยู่ เกิดมาเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ คุณสมบัติเลิศล้ำ แต่วัยเยาว์เคยสูญเสียการควบคุมจนกลายเป็นปีศาจ และทำร้ายคนร่วมสำนัก จึงถูกลัทธิมารฟ้ามืดคุมขัง โชคดีที่สำนักหยกพิสุทธิ์ช่วยไว้ได้]
หือ?
มาแบบตัวเอกอีกแล้วหรือ
ลัทธิมารฟ้ามืดช่างร้ายกาจจริงๆ!
คิดไม่ถึงว่าจะซ่อนผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิดไว้ถึงสองคน!
ทว่าพอคิดอีกที สำนักหยกพิสุทธิ์เองก็มีสองคนเหมือนกัน
แท้จริงมีอัจฉริยะอยู่ไม่น้อย แต่ว่าอัจฉริยะที่สามารถอยู่ได้นานกลับน้อยมาก
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ฝืนใจแล้ว ผู้อาวุโสหานประสงค์สิ่งใดก็เอ่ยออกมาได้เลย ข้าไปทักทายผู้อาวุโสทั้งหมดแล้ว เรื่องเล็กของท่านก็คือเรื่องใหญ่ของสำนักหยกพิสุทธิ์” หลี่ชิงจื่อกล่าวพร้อมเสียงหัวเราะ
หานเจวี๋ยยิ้มบอกว่า “ขอบคุณความปรารถนาดีของเจ้าสำนักมาก”
แม้ว่าเขาจะเหนือกว่าทุกคนในสำนักหยกพิสุทธิ์แล้ว แต่เขาไม่ได้ยกตนข่มท่าน เพราะเขายังอยากอยู่ในสำนักหยกพิสุทธิ์ต่อ
ตอนนี้ก็ดีมากแล้ว
“จริงสิ ผู้อาวุโสหานอยากจะรับศิษย์หรือไม่ ปกติชี้แนะสักหน่อยก็พอแล้ว เด็กคนนี้มีคุณสมบัติดีเยี่ยม ภายภาคหน้าเติบโตไปสามารถแทนคุณท่านได้” หลี่ชิงจื่อถามด้วยรอยยิ้ม
เขาหันหน้ามองไปยังปากถ้ำ และกวักมือเรียกหยางเทียนตงเข้ามา
ดูไปแล้วหยางตงเทียนมีอายุราวยี่สิบต้นๆ เครื่องหน้าทั้งห้าเด่นชัด แม้จะไม่นับว่ารูปงาม แต่ก็ถือว่าพอดูได้ บนร่างของเขามีลักษณะของปีศาจที่ชัดเจนมาก ชุดคลุมสำนักหยกพิสุทธิ์ที่สวมใส่อยู่แลดูไม่เข้ากับเขาสักเท่าใด
เขาเดินมาคุกเข่าตรงหน้าหานเจวี๋ย ท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนมาก
หานเจวี๋ยคิดจะปฏิเสธตามจิตใต้สำนึก
แต่พอนึกๆ ดูแล้ว การบ่มเพาะลูกศิษย์ก็ไม่เลว ภายหน้าเติบโตไปก็ให้เป็นผู้ช่วยของเขาได้
“รับศิษย์น่ะได้ แต่ว่าวิชายุทธ์ของสำนักหยกพิสุทธิ์จำต้องให้เขาเลือกเอง ข้าจะรับผิดชอบแค่ถ่ายทอดวิชาเวทและพลังวิเศษเท่านั้น” หานเจวี๋ยกล่าวพึมพำ
หลี่ชิงจื่อยิ้มเอ่ยว่า “เรื่องวิชายุทธ์ไม่มีปัญหา แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่ศิษย์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ ข้ามอบวิชายุทธ์ของสำนักฝ่ายในให้เขาได้ แต่สุดยอดวิชาจำเป็นต้องให้เขาสร้างผลงานสะสมคุณูปการถึงจะได้ไป”
“อืม”
หลี่ชิงจื่อนำป้ายคำสั่งออกมากองหนึ่ง ด้านบนนั้นมีอักขระคำว่า ‘สังหารเทพ’ สลักอยู่
“นี่เป็นป้ายคำสั่งผู้อาวุโสสังหารเทพของท่าน ต่อไปสามารถมอบให้กับบรรดาศิษย์ของท่านได้”
หลี่ชิงจื่อกล่าวจบก็หมุนตัวจากไปทันที
ครั้นหานเจวี๋ยโบกมือขวา ป้ายคำสั่งอันหนึ่งก็ลอยไปอยู่ตรงหน้าหยางเทียนตง ส่วนป้ายคำสั่งอื่นๆ เขาเก็บไว้ในเข็มขัดเก็บสมบัติ
[หยางเทียนตงเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
หือ?
แค่ 1 ดาวเอง?
หานเจวี๋ยหรี่ตาเอ่ย “อาจารย์คำนวณดูภูมิหลังที่มาของเจ้าแล้ว เจ้าชื่อหยางเทียนตง ครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ เคยถูกลัทธิมารฟ้ามืดคุมขังมาก่อน ใช่หรือไม่”
หยางเทียนตงเงยหน้ามองอย่างตกตะลึง สีหน้าตื่นตระหนก
ก่อนมาหลี่ชิงจื่อยังกำชับกับเขาอยู่เลยว่า ไม่ให้เขาบอกที่มาของตนเอง
ไม่นึกว่าหานเจวี๋ยจะสามารถคำนวณออกมาเช่นนี้ได้เลย
นี่ก็คือผู้ยิ่งใหญ่น่าครั่นคร้ามที่สังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณได้ในกระบี่เดียวหรือ?
[ความประทับใจที่หยางเทียนตงมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 3 ดาว]
หยางตงเทียนกล่าวอย่างนอบน้อม “อาจารย์เก่งกาจจริงๆ เรื่องนี้ก็สามารถคำนวณออกมาได้ ศิษย์นับถือยิ่งนัก”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรบางอย่าง
ครั้นเขาพลิกมือขวา ขนวิหคสีชาดเส้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ เขาเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง “อาจารย์ นี่คือสิ่งที่บิดาข้าทิ้งไว้ให้ ด้านในนี้ซ่อนสุดยอดวิชาของเขาไว้ ต้องบรรลุระดับเปลี่ยนวิญญาณเท่านั้นถึงจะฝึกฝนได้ คุณสมบัติของข้ายังอยู่ห่างจากระดับเปลี่ยนวิญญาณมากนัก ข้าจะให้อาจารย์ฝึกฝนก่อน วันหน้าท่านค่อยสอนข้า”
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 37 ปราณก่อกำเนิดขั้นสี่ ค้ำฟ้าเสมือนพสุธา
หานเจวี๋ยรับขนวิหคสีชาดมา และส่งพลังจิตเข้าไปตรวจสอบด้านใน
เพียงไม่นาน เขาก็รับรู้ได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่ต้านทานพลังจิตของเขาไว้
ดูท่าคงต้องใช้พลังจิตระดับเปลี่ยนวิญญาณถึงจะฝ่าเข้าไปได้
หยางเทียนตงมีความประทับใจต่อเขาในระดับ 3 ดาว น่าจะไม่หลอกเขา
“เช่นนั้นอาจารย์จะรับไว้ เจ้าฝึกฝนพลังวิญญาณสักสิบปีก่อน อาจารย์ชอบคนมุมานะฝึกฝน หากเจ้าทำผลงานได้ดี อาจารย์จะถ่ายทอดวิชาเวทให้”
หานเจวี๋ยเอ่ยปาก พอได้ยินเช่นนี้ หยางเทียนตงรีบกล่าวขอบคุณทันที
หานเจวี๋ยชี้ไปด้านข้างแล้วบอกว่า “เจ้าหาที่นั่งฝึกบำเพ็ญเถอะ”
จากนั้นหานเจวี๋ยก็หลับตาลง เริ่มฝึกฝนต่อ
หยางเทียนตงลุกขึ้นมาหามุมหนึ่งแล้วนั่งลงไป
เขาไม่กล้ามองหานเจวี๋ย ด้วยเกรงว่าจะเป็นการล่วงเกิน จากนั้นจึงรีบเริ่มการฝึกฝน
ไม่นาน เขาก็พบว่าพลังวิญญาณในถ้ำเทวาแห่งนี้หนาแน่นมาก
เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการบำเพ็ญเซียนยิ่งนัก!
……
ตั้งแต่ค่ายกลรวมวิญญาณกับของล้ำค่าฟ้าดินชุดใหม่เพิ่มเข้ามาในถ้ำเทวา พลังวิญญาณในถ้ำเทวาก็หนาแน่นมากกว่าเดิม ความเร็วในการฝึกฝนของหานเจวี๋ยก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปสิบปี
ตบะของหานเจวี๋ยบรรลุระดับปราณก่อกำเนิดขั้นสี่
ความเร็วของการทะลวงขั้นระดับนี้เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก
หากยึดตามความเร็วในการฝึกฝนนี้ การทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณนับว่าอยู่ไม่ไกลแล้ว
หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น
ในช่วงเวลาสิบปีที่หยางเทียนตงอยู่ที่นี่ ตบะได้บรรลุถึงระดับสร้างฐานขั้นหกแล้ว
สิบปีกับหกขอบเขตพลังเล็กๆ
ระดับความเร็วในการทะลวงขั้นไม่เลวเลย
นับว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์จริงๆ!
หานเจวี๋ยเอ่ยปากว่า “ศิษย์ข้า”
หยางเทียนตงสะดุ้งตื่นโดยพลัน รีบคุกเข่าคารวะหานเจวี๋ย
“สิบปีมานี้รู้สึกอย่างไรบ้าง” หานเจวี๋ยถาม
หยางเทียนตงเอ่ยตอบ “ได้ประโยชน์ไม่น้อยเลยขอรับ ไม่เพียงแต่ตบะจะเพิ่มขึ้น ทั้งยังรู้ซึ้งในหลักธรรมอีกมาก”
‘สวรรค์!
เป็นเวลาตั้งสิบปีแล้ว!’
หยางเทียนตงคร่ำครวญในใจ
เวลาสิบปีนี้ เขาสิ้นหวังไปไม่รู้กี่ครั้ง
แต่เขาคิดว่านี่เป็นการทดสอบของหานเจวี๋ย ไม่อาจหย่อนยานได้
หากแม้แต่ด่านแรกยังไม่อาจข้ามผ่านได้ หานเจวี๋ยคงไม่มีทางรับเขาเป็นศิษย์สืบทอดอย่างแน่นอน
หานเจวี๋ยเลิกคิ้วขึ้น เจ้าหมอนี่ยังรู้ซึ้งในหลักธรรมด้วย?
‘โอ้อวดนัก!
ข้าปิดด่านฝึกฝนมาร้อยกว่าปี ยังไม่เห็นเข้าใจอะไรเลย’
หานเจวี๋ยคิดว่าจำเป็นต้องขัดเกลาสักหน่อย “ออกไปทำภารกิจเถอะ ข้าจำได้ว่าหอภารกิจของสำนักมีลำดับแสดงแต้มคุณูปการประจำเดือนอยู่ รอเจ้าได้ขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของเดือนแล้วค่อยกลับมา”
เมื่อหยางเทียนตงได้ยิน ก็พลันลุกขึ้นมา
พอลุกขึ้นก็เกือบจะล้มลง
นั่งมานานถึงสิบปี ร่างกายส่วนล่างของเขาแข็งไปหมดแล้ว
เขารีบโค้งคารวะแล้วหมุนตัวจากไป
หานเจวี๋ยโบกมือเปิดประตูถ้ำ
หลังจากหยางเทียนตงจากไป หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนำโอสถจิตนึกคิดที่ได้มาตอนสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณก่อนหน้านี้ออกมา
โอสถจิตนึกคิดใช้เพิ่มความแข็งแกร่งของพลังจิตโดยเฉพาะ
หลังจากพลังจิตแข็งแกร่งแล้ว เขาจะได้ลองใช้ขนวิหคสีชาดที่หยางเทียนตงมอบให้เสียหน่อย
โอสถในขวดมีทั้งหมดเก้าเม็ด หานเจวี๋ยนรีบกินเข้าไปทันที
หลังกินโอสถจิตนึกคิดเข้าไป หานเจวี๋ยรู้สึกเวียนหัวในทันใด
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด
แต่พอเขารู้สึกตัวขึ้นมา ก็พบว่าพลังจิตของตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัว
เขารู้สึกตื่นเต้นดีใจอย่างอดไม่ได้
โอสถนี้สุดยอดอยู่บ้างจริงๆ!
หานเจวี๋ยกินโอสถนั้นเรื่อยมา
ครึ่งเดือนต่อมา
โอสถจิตนึกคิดทั้งเก้าเม็ดถูกกินจนหมด ผลลัพธ์ที่ได้ยอดเยี่ยมมาก พลังจิตของเขาแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
แกร่งกว่าเดิมมากกว่าสิบเท่า!
ยิ่งกินโอสถมากเท่าไร ผลลัพธ์ก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก
หานเจวี๋ยนำขนวิหคสีชาดออกมาอีกครั้ง และส่งจิตเข้าไปด้านใน
ตู้ม!
แรงต้านทานอันแข็งแกร่งปรากฏออกมาอีกครั้ง!
หานเจวี๋ยกัดฟันอดทน
ส่งพลังจิตเข้าปะทะกับมัน!
หลังจากปะทะกันราวสามอึดใจ เขาก็ฝืนฝ่าแรงต้านทานนั้นเข้าไปได้
เพียงไม่นาน ความทรงจำจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองของหานเจวี๋ย
พลังวิเศษ!
ค้ำฟ้าเสมือนพสุธา!
นี่คือพลังวิเศษชนิดหนึ่งที่ทำให้ร่างกายขยายได้ถึงหมื่นเท่า
พลังวิเศษนี้ปรากฏในเทพนิยายหลายเรื่อง พอฝึกฝนถึงขั้นสมบูรณ์จะมีร่างกายสูงถึงหมื่นจั้ง!
หานเจวี๋ยรู้สึกประหลาดใจระคนดีใจ พลังวิเศษนี้ยิ่งใหญ่มาก เขาชอบมัน!
……
ท่ามกลางหมู่ขุนเขา ผู้บำเพ็ญกลุ่มหนึ่งกำลังรีบร้อนเดินทาง
ผู้ที่เดินอยู่ตรงหน้าสุดก็คือโม่ฟู่โฉว
ยามนี้โม่ฟู่โฉวสำเร็จระดับรวมแก่นปราณ กลายเป็นศิษย์แกนหลักอย่างแท้จริงแล้ว
นอกจากเขากับศิษย์ชายสองคน คนที่เหลือล้วนเป็นเด็กหนุ่มกับเด็กสาว
“ด้านหน้าก็เป็นสำนักหยกพิสุทธิ์แล้วใช่หรือไม่”
“เฮ้อ ข้าจะผ่านการคัดเลือกไหมเนี่ย!”
“ไม่ผ่านการคัดเลือกก็เป็นเรื่องปกติ ต่อไปดีกับข้าให้มากหน่อย ข้าจะให้เจ้าเป็นเด็กเป่าขลุ่ย อาศัยความสามารถในการผิวปากของเจ้า หากฝึกเป่าขลุ่ยสักหน่อยก็คงไม่เลว”
“ยอดเขาทั้งสิบแปดลูกนี้ ยอดเขาไหนเก่งกาจที่สุดหรือ”
“ไม่แน่ใจ พอถึงเวลาผู้อาวุโสโม่คงจะแนะนำให้พวกเรากระมัง”
เด็กหนุ่มและเด็กสาวเหล่านี้ล้วนเป็นศิษย์ใหม่ของสำนักหยกพิสุทธิ์ ความรับผิดชอบในช่วงนี้ของโม่ฟู่โฉวก็คือการรับสมัครลูกศิษย์
เซียนเฒ่าเต้าเหลยอยากจะสนับสนุนโม่ฟู่โฉว ลำพังแค่เป็นศิษย์แกนหลักยังไม่พอ เขาจะต้องกุมอำนาจด้วย
การรับสมัครศิษย์ เป็นวิธีการที่ง่ายที่สุดในการดึงคนมาเป็นของตนเอง
ขณะที่ฟังเสียงพูดคุยกันด้านหลัง โม่ฟู่โฉวเผยรอยยิ้มออกมา
นึกถึงเมื่อปีนั้น ตอนที่เขาเพิ่งเข้าร่วมสำนักหยกพิสุทธิ์ก็ตื่นเต้นเช่นนี้
ขณะนั้นเอง!
เสียงแหวกอากาศสายหนึ่งดังมาจากด้านหน้า โม่ฟู่โฉวชักกระบี่ฟันออกไปตามจิตใต้สำนึก ลูกธนูดอกหนึ่งถูกฟันขาดเป็นท่อนๆ จากนั้นเศษลูกธนูก็กลายเป็นหมอกพิษ ค่อยๆ แผ่กระจายไปทุกทิศทาง
“ถอยไป มีศัตรูลอบโจมตี!”
โม่ฟู่โฉวเอ่ยเสียงเข้ม จากนั้นกระโจนขึ้นบนอากาศ กวัดแกว่งกระบี่ไปทางผู้ลอบโจมตี
คนผู้นั้นสวมเสื้อคลุมกันฝนที่ทำจากฟาง หมวกฟางปกปิดใบหน้าของเขาไว้ เขาชักดาบวงพระจันทร์ที่ด้านหลังออกมาสองเล่ม คมดาบเปล่งแสงเย็นยะเยือก
เมื่อเผชิญหน้ากับโม่ฟู่โฉวที่กำลังโจมตีเข้ามา ร่างของคนสวมเสื้อคลุมกันฝนก็ขยับวูบ กลายเป็นเงาร่างห้าสายพุ่งไปสังหารโม่ฟู่โฉว
โม่ฟู่โฉวฟาดกระบี่ออกไป สายฟ้าแลบแปลบปลาบ ก่อนจะกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่เข้าปกคลุมคนในเสื้อคลุมกันฝนกับร่างแยกไว้
คนสวมเสื้อคลุมกันฝนหมุนตัวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นพายุหมุนสีดำฉีกทึ้งตาข่ายสายฟ้า
โม่ฟู่โฉวไม่ได้ลนลานแต่อย่างใด มือซ้ายขยับปางมือร่ายวิชา จากนั้นตบลงบนพื้น สายฟ้าแผ่พุ่งไปตามพื้นดินอย่างรวดเร็วยิ่ง
คนสวมเสื้อคลุมกันฝนเพิ่งจะลงมาถึงพื้น ก็ถูกสายฟ้ารัดพันจนสั่นกระตุกไปทั้งตัว
โม่ฟู่โฉวพุ่งตามไป เตรียมจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามยอมจำนน
ตู้ม!
พื้นดินด้านข้างพลันระเบิดออกมา คนในเสื้อคลุมกันฝนอีกคนพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน ก่อนจะตวัดดาบใส่โม่ฟู่โฉว
โม่ฟู่โฉวแอบก่นด่าในใจ ศัตรูมาจากไหนกัน?
เหตุใดถึงได้กล้าก่อเรื่องในพื้นที่ของสำนักหยกพิสุทธิ์!
ขณะที่เขากำลังคิดจะลงมือ ยันต์กระดาษแผ่นหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นด้านหลัง ตรงเข้ามาแปะบนหลังของเขาอย่างว่องไว
โม่ฟู่โฉวเคลื่อนไหวไม่ได้ในทันใด ได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่
ฟิ้ว!
คนในเสื้อคลุมกันฝนแทงทะลุหน้าอกของโม่ฟู่โฉว โลหิตสาดกระเซ็นตามคมดาบ
โม่ฟู่โฉวเบิกตากว้าง ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
แย่แล้ว!
คนอื่นๆ พากันร่นถอย พอเห็นโม่ฟู่โฉวบาดเจ็บสาหัส แต่ละคนลนลานเป็นอย่างมาก!
“ทั้งหมดคุกเข่าลง พวกเราต้องการจับแค่โม่ฟู่โฉว หากพวกเจ้ากล้าขัดขวางพวกข้า จะต้องตายทั้งหมด!”
คนสวมเสื้อคลุมกันฝนผู้หนึ่งตะคอกเสียงเข้ม ทำให้ศิษย์เหล่านั้นตกใจจนแข้งขาอ่อน คุกเข่าลงตามๆ กัน
ไหนเลยเด็กหนุ่มเด็กสาวเหล่านี้จะเคยพบเจอเหตุการณ์เช่นนี้ แต่ละคนล้วนหน้าซีดขาว ร่างกายสั่นสะท้าน ไม่กล้าเปิดปากพูดอะไร
โม่ฟู่โฉวไม่อาจเคลื่อนไหวได้ เขาจ้องมองคนในชุดคลุมกันฝนตรงหน้า ก่อนถามเสียงเข้ม “พวกเจ้าเป็นใครกันแน่”
“ดาราพิฆาต ผีร้ายอาภรณ์ป้องพิรุณ สำนักหยกพิสุทธิ์ฝ่าฝืนข้อห้ามสำคัญ เราจะจับเจ้ากลับไปก่อน บอกได้แค่ว่าเคราะห์ใหญ่ของสำนักหยกพิสุทธิ์มาถึงแล้ว!”
คนในเสื้อคลุมกันฝนกล่าวเสียงเข้ม น้ำเสียงแหบแห้ง
โม่ฟู่โฉวได้ยินเช่นนั้นก็เบิกตาโพลง เผยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
และในตอนนั้นเอง
โครมคราม…
ไม่รู้ว่ามีมนุษย์ร่างยักษ์ปรากฏตัวท่ามกลางหมู่เขาตั้งแต่เมื่อใด ร่างกายส่วนบนจมอยู่ในทะเลหมอก กลุ่มขุนเขารอบด้านสูงที่สุดก็แค่ช่วงเอวของเขาเท่านั้น ภาพฉากใหญ่โตอลังการยิ่งนัก
อยู่ต่อหน้ามนุษย์ยักษ์ตนนี้ ผู้คนทั้งหมดต่างก็รู้สึกว่าตนเองเล็กจ้อย ราวกับฝูงมดที่กำลังมองคน
คนสวมเสื้อคลุมกันฝนสองคนตกใจจนมือไม้สั่น
เพราะอาภรณ์ที่ยักษ์ตนนี้ใส่อยู่คือชุดคลุมของสำนักหยกพิสุทธิ์!
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 38 ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ ตรวจพบสายสืบ
หานเจวี๋ยที่แสดงวิชาค้ำฟ้าเสมือนพสุธาอยู่มองลงมาด้านล่าง เมฆหมอกบดบังทัศนวิสัยส่วนใหญ่ของเขา แต่ยังคงทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นมาก
พลังวิเศษนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ!
ยามนี้หานเจวี๋ยสูงอย่างน้อยพันจั้ง และไม่ใช่ภาพลวงตา กายเนื้อของเขามีขนาดใหญ่เช่นนี้จริงๆ แต่ชุดที่สวมใส่อยู่ก็ขยายใหญ่ตามไปด้วย มหัศจรรย์ยิ่งนัก ไม่เพียงเท่านี้ แม้แต่พลังของกายเนื้อก็เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด
พลังวิเศษลึกล้ำจนยากจะคาดเดาได้จริงๆ!
หานเจวี๋ยรู้สึกว่าตนเองสามารถเหยียบภูเขาให้จมมิดได้ด้วยเท้าเดียว ความรู้สึกทรงพลังนี้ทำให้เขาลำพองใจ
สถานที่นี้ห่างจากสำนักหยกพิสุทธิ์อยู่ช่วงหนึ่ง เพื่อไม่ให้เกิดความโกลาหล หานเจวี๋ยจึงเลือกมายังสถานที่แห่งนี้โดยเฉพาะ
ค้ำฟ้าเสมือนพสุธาร้ายกาจจริงๆ!
ร่างที่สูงพันจั้ง ระดับปราณก่อกำเนิดคงไม่สามารถฟันเขาได้กระมัง!
หานเจวี๋ยแอบลำพองใจ
ขณะที่เขากำลังจะจากไป ก็พลันได้ยินเสียงคนต่อสู้กัน
เมื่อหันไปมอง ถึงเห็นว่ากลางเขาที่ห่างออกไปไม่ไกลมีฝูงมดอยู่กลุ่มหนึ่ง
อ้อ ไม่ใช่มด แต่เป็นคน!
ตอนแรกหานเจวี๋ยไม่ได้ใส่ใจ แต่ต่อมารู้สึกว่ามีกลิ่นอายที่คุ้นเคยอยู่ในนั้นด้วย
นี่โม่ฟู่โฉวไม่ใช่หรอกหรือ
เขาเพ่งสายตามองไป และเห็นโม่ฟู่โฉวถูกดาบแทงอยู่พอดี
บัดซบ ผู้ใดกัน ช่างหาญกล้าสังหารศิษย์แกนหลักของสำนักข้าตรงทางเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์
ในฐานะผู้อาวุโสสังหารเทพ หานเจวี๋ยจะนั่งนิ่งดูดายได้อย่างไร
เขาพลิกตัวเพียงครั้งเดียว ร่างก็หายวับไปในอากาศ
เวลาเดียวกันนั้น
คนในชุดคลุมกันฝนได้สติกลับมา หนึ่งในนั้นพึมพำว่า “เมื่อครู่ข้าตาฝาดไปหรือ”
อีกคนเอ่ย “บางทีอาจเป็นภาพลวงตา”
ทางด้านคนของสำนักหยกพิสุทธิ์ก็อยู่ในอาการตกตะลึงไม่ต่างกัน
ไม่รู้เพราะเหตุใด โม่ฟู่โฉวถึงได้รู้สึกว่าร่างนั้นคุ้นตาเล็กน้อย
ฟู่…
พายุหอบหนึ่งพัดปะทะเข้ามาทันใด
โม่ฟู่โฉวรู้สึกเพียงว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวตรงหน้า จากนั้นคนในชุดคลุมกันฝนสองคนที่อยู่ด้านข้างก็กระอักเลือดแล้วกระเด็นออกไป
ขณะตกอยู่ในภวังค์ โม่ฟู่โฉวมองเห็นคนผู้หนึ่ง
เขาเบิกตากว้าง
เป็นเขาจริงๆ ด้วย!
เขาเพิ่งจะกะพริบตา หานเจวี๋ยกับคนในชุดคลุมกันฝนทั้งสองคนก็หายไปแล้ว
ส่วนคนอื่นๆ อึ้งตะลึงอยู่กับที่ ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่ได้สติกลับมา
หลังผ่านไปนานมาก
โม่ฟู่โฉวกล่าวขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก!”
บนหน้าอกของเขายังมีดาบเสียบอยู่
คนอื่นๆ พากันเข้ามาห้อมล้อม
“ศิษย์พี่โม่ ท่านไม่เป็นไรนะ”
“คนเมื่อครู่นี้คือใคร”
“ยังถามอีก แน่นอนว่าเป็นผู้อาวุโสสังหารเทพของสำนักหยกพิสุทธิ์!”
“สามารถทำอันตรายศิษย์พี่โม่ได้ สองคนนั้นต้องเป็นยอดฝีมือระดับรวมแก่นปราณแน่ ผู้ที่โจมตียอดฝีมือระดับรวมแก่นปราณสองคนให้พ่ายแพ้ได้ภายในพริบตา มีเพียงผู้อาวุโสสังหารเทพเท่านั้น”
“ผู้อาวุโสสังหารเทพ? ผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณของสำนักหยกพิสุทธิ์ที่มีชื่อเสียงสะเทือนไปทั่วแดนบำเพ็ญพรตน่ะหรือ”
……
ณ ยอดเขาหลัก ตำหนักเจ้าสำนัก
หานเจวี๋ยบุกเข้าประตูใหญ่ทันที ทำให้หลี่ชิงจื่อตื่นตกใจ
ไม่รอให้หลี่ชิงจื่อเอ่ยปาก เขาสะบัดมือโยนคนในชุดดำสองคนที่หมดสติลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
เขาใช้พลังจิตโจมตีวิญญาณของคนทั้งสอง พวกเขาจึงไม่อาจคืนสติขึ้นมาในระยะเวลาสั้นๆ
“สองคนนี้คิดจะจับตัวโม่ฟู่โฉว มอบให้ท่านจัดการแล้วกัน”
หานเจวี๋ยพูดไว้เพียงเท่านั้น ก็จากไปอย่างรวดเร็ว
หลี่ชิงจื่ออึ้งอยู่พักหนึ่ง จากนั้นสายตาถึงค่อยๆ มองไปยังคนทั้งสองในตำหนัก
อีกด้านหนึ่ง
หานเจวี๋ยกลับมาถึงถ้ำเทวาฟ้าประทาน
เขานั่งลงบนเตียงไม้ ก่อนยืดตัวบิดขี้เกียจ
‘กล้ามาจับตัวคนในสำนักหยกพิสุทธิ์ คาดว่าคงจะเป็นศัตรูสักฝ่าย หลังจากสำนักหยกพิสุทธิ์ทำลายลัทธิมารฟ้ามืดลงแล้ว จะต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมแน่’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
เฮ้อ! มีปัญหาไม่จบไม่สิ้นเสียที นี่หรือชีวิต
ต้องรีบทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว!
หานเจวี๋ยพลันรู้สึกว่าระดับปราณก่อกำเนิดก็ยังไม่ปลอดภัยเป็นอย่างมาก
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลี่ชิงจื่อและผู้อาวุโสสูงสุดเดินทางมาหา
หานเจวี๋ยเปิดถ้ำเทวา ให้พวกเขาเข้ามาด้านใน
“จิ๊ๆ พลังวิญญาณของที่นี่เกือบจะเท่าสวนสมุนไพรบนยอดเขาหลักแล้ว” ผู้อาวุโสสูงสุดเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
ได้มาเจอหานเจวี๋ยอีกครั้ง เขายังรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
อย่างไรเสียหลายสิบปีก่อน เขาก็ถูกหานเจวี๋ยโจมตีมรรคจิตจนแหลกละเอียด ยามนี้เขาฟื้นฟูพลังวิเศษขึ้นมาใหม่ ยามเผชิญหน้ากับหานเจวี๋ยจึงยังรู้สึกไม่เป็นตัวเองอยู่บ้าง
หลี่ชิงจื่อยิ้มกล่าว “ถ้ำเทวาก็ดูจะเล็กไปสักหน่อย ต้องการให้คนมาช่วยขยายให้ใหญ่ขึ้นหรือไม่”
หานเจวี๋ยส่ายหน้า “เช่นนี้ก็ดีมากแล้ว ใหญ่เกินไปจะเงียบเหงา”
เมื่อเจ้าสำนักคนปัจจุบันและเจ้าสำนักคนก่อนมาพร้อมหน้า คาดว่าจะต้องมีเรื่องอะไรแน่
“เอ่ยมาตามตรงเถิด สำนักหยกพิสุทธิ์ก็พบเรื่องลำบากอีกแล้วใช่หรือไม่” หานเจวี๋ยถาม
สองคนที่จับตัวมาเมื่อวานคงมีสถานะไม่ธรรมดาสินะ
หลี่ชิงจื่อทอดถอนใจกล่าว “สองคนนั้นเป็นคนของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ สำนักหยกพิสุทธิ์ก่อตั้งมาเกือบพันปี แต่ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมีมาหลายพันปีแล้ว การเคลื่อนไหวของพวกเขาลึกลับ เมื่อพันปีก่อนเคยรวบรวมแดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยน ต่อมาถูกสำนักสายหลักร่วมมือกันโจมตีจนแตกกระเจิง ก่อนจะแฝงตัวอยู่ในเงามืด ยามนี้พวกเขากลับมารวมตัวอีกครั้ง จับศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของเราไปไม่น้อย ดูเหมือนพวกเขาจะยึดกุมข่าวกรองของพวกเราไว้จำนวนมาก ศิษย์ที่จับไปเป็นล้วนแต่เป็นศิษย์ผู้มีพรสวรรค์”
ผู้อาวุโสสูงสุดแค่นเสียงหยัน “จะต้องมีจารชนเป็นแน่ ก่อนหน้านี้ไม่ได้จัดการพวกจารชนของลัทธิมารฟ้ามืดให้สิ้นซาก โดยเฉพาะจารชนที่แฝงตัวอยู่ในระดับผู้อาวุโส ข้าสงสัยว่าพวกเขาจงใจเข้าหาลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณเพื่อแก้แค้น”
ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ?
ชื่อนี้น่าสนใจดีนี่
หานเจวี๋ยถามว่า “ในลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมีระดับเปลี่ยนวิญญาณหรือไม่ แล้วระดับสุญตาเล่า”
หลี่ชิงจื่อตอบ “ระดับเปลี่ยนวิญญาณย่อมมีแน่ แต่ระดับสุญตานั้นไม่แน่ชัด”
“อ้อ”
จู่ๆ หันเจวี๋ยก็อยากหนีขึ้นมา
แน่นอนว่าเขาทำได้เพียงคิด ถึงหนีจะหนีไปที่ใดได้เล่า
ผู้อาวุโสสูงสุดกล่าว “พวกเราวางแผนจะไปเยี่ยมเยียนสำนักต่างๆ ทำให้สำนักสายหลักต่างๆ รวมเป็นหนึ่ง หวังว่าในช่วงนี้เจ้าจะช่วยปกป้องสำนักไว้”
[ท่านเผชิญกับคำร้องขอของเจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์และผู้อาวุโสสูงสุด ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง ปฏิเสธคำร้องขอ ทรยศสำนักหยกพิสุทธิ์ จะได้รับโอสถชะลอวัยหนึ่งเม็ด]
[สอง ตอบรับคำร้องขอ ฝึกบำเพ็ญต่อไป ปกป้องสำนักหยกพิสุทธิ์ให้ปลอดภัยก่อนเจ้าสำนักจะกลับมา จะได้รับเคล็ดวิชาเวทหนึ่งเล่ม โอสถฝึกบำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณหนึ่งขวด]
ตัวเลือกที่หายไปนานปรากฏขึ้นตรงหน้าหานเจวี๋ยอีกครั้ง
รางวัลของเงื่อนไขที่สองมากมายยิ่งนัก!
ยังมีโอสถฝึกบำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณด้วย!
“ไม่มีปัญหา!”
หานเจวี๋ยตอบรับอย่างไม่อิดออด
เพียงแค่ไม่ต้องออกไป อะไรก็สามารถเจรจาได้
หลี่ชิงจื่อและผู้อาวุโสสูงสุดดีใจมาก ความประทับใจที่มีต่อหานเจวี๋ยถูกยกระดับขึ้นอีกครั้ง ทั้งหมดบรรลุถึงระดับ 4 ดาว
หลังจากคนทั้งสองกลับออกไป หานเจวี๋ยก็เข้าสู่สภาวะฝึกบำเพ็ญทันที
‘อันตรายเกินไปแล้ว! ต้องรีบฉวยโอกาสเพิ่มพูนตบะ!’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
แม้เขาจะสามารถดูดพลังวิญญาณทั้งหกสายพร้อมกันได้ แต่หากจะบรรลุระดับเปลี่ยนวิญญาณ ก็ต้องใช้เวลาหลายสิบปี
หลายสิบปี? มนุษย์ทั่วไปส่วนมากก็มีเวลาทั้งชีวิตน้อยนิดเช่นนี้เอง
……
พริบตาเดียว เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหกปี
หานเจวี๋ยทะลวงถึงระดับปราณก่อกำเนิดขั้นห้าแล้ว อายุขัยเพิ่มขึ้นถึง 1,080 ปี!
ความก้าวหน้าเช่นนี้ นับว่าไม่เลว!
หานเจวี๋ยรู้สึกพอใจมาก
เขาพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
เหตุใดศิษย์หยางเทียนตงจึงยังไม่กลับมา
เขาเปิดดูค่าความสัมพันธ์ และสังเกตเห็นว่าจดหมายมีไฟสีแดงกะพริบอยู่
เขารีบเปิดดูทันที
[หลี่ชิงจื่อสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ] x14
[ผู้อาวุโสสูงสุดสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ] x26
[หยางเทียนตงศิษย์ของท่านเผชิญกับการโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ]
[หยางเทียนตงศิษย์ของท่านถูกลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจับเป็นเชลย]
[โจวฝานสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ] x8
……
เมื่อเลื่อนอ่านลงมา ทั้งหมดล้วนถูกลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณโจมตี
เทียบกับการเผชิญหน้าลัทธิมารฟ้ามืดก่อนหน้านี้แล้ว ครั้งนี้ร้ายแรงกว่ามาก
หานเจวี๋ยสังเกตเห็นว่าศิษย์ของเขาถูกจับตัวไปแล้ว
หากกล่าวด้วยเหตุผล ในฐานะอาจารย์เขาควรจะออกจากการปิดด่านฝึกบำเพ็ญ
แต่ว่าไม่ได้!
หานเจวี๋ยรู้สึกว่านี่เป็นหลุมพราง พลังลึกลับบางอย่างท่ามกลางความมืดมิดกำลังควบคุมชีวิตเขา บีบเขาให้ก้าวเข้าสู่มหันตภัย!
เขาจำต้องฝืนโชคชะตา ไม่เสี่ยงอันตรายเด็ดขาด!
หานเจวี๋ยพลันนึกขึ้นได้ ภายในสำนักหยกพิสุทธิ์จะมีคนของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณอยู่หรือไม่
เขารีบเปิดใช้ฟังก์ชันจำลองการทดสอบ ตรวจสอบดูคนในสำนักหยกพิสุทธิ์ทันที
เขาค้นหาผู้แข็งแกร่งที่สุดนอกเหนือจากเขาในสำนักหยกพิสุทธิ์เป็นอันดับแรก
[เซียนเฒ่าเต้าเหลย: ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ด ผู้อาวุโสยอดเขาอัสนีสวรรค์ของสำนักหยกพิสุทธิ์]
หานเจวี๋ยอึ้งไปทันที เพราะว่าเซียนเฒ่าเต้าเหลยไม่เกิดความประทับใจในตัวเขา และก็ไม่มีความแค้นใดๆ เขาจึงไม่เข้าใจเซียนเฒ่าเต้าเหลยมาโดยตลอด
คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าหมอนี่จะเป็นคนโหดเหี้ยม!
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 39 สังหารผู้อาวุโส สัตว์เลี้ยงเทพปีศาจ
ผู้ดำเนินการลับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ?
หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว
เจ้าสุนัขเฒ่านี่ซ่อนตัวได้ดีจริงๆ!
ไม่แปลกใจเลยที่หลังจากเปิดศึกกับลัทธิมารครั้งนั้น ผู้อาวุโสส่วนมากต่างก็เกิดความประทับใจในตัวหานเจวี๋ย แต่เซียนเฒ่าเต้าเหลยกลับไม่ใช่
ที่แท้เจ้าหมอนี่ก็เป็นจารชน!
ช่างชั่วช้ายิ่งนัก
จะจัดการอย่างไรดีเล่า
สังหารเลย หรือว่าหาหลักฐานก่อน?
หานเจวี๋ยลูบคาง รู้สึกลังเลขึ้นมา
เขาคิดอยู่สักพัก จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินทางไปยังยอดเขาหยกวิเวก
เซียนซีเสวียนเชื่อถือได้ ในค่าความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ปรากฏว่านางเป็นจารชน
เมื่อมาถึงหน้าตำหนักหยกวิเวก ประตูใหญ่ก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว หานเจวี๋ยเข้าไปด้านในทันที
ครั้งนี้เขาไม่ได้คุกเข่าคำนับ เพียงแค่ประสานมือคารวะ
“อาจารย์ ข้าพบว่าในเหล่าผู้อาวุโสมีจารชนของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณแฝงตัวอยู่ จะจัดการเช่นไรดี จะสังหารทันที หรือรวบรวมหลักฐานก่อน” หานเจวี๋ยเอ่ยถาม
เซียนซีเสวียนเบิกตาโต เอ่ยถามเสียงเบาว่า “ผู้ใด”
“เซียนเฒ่าเต้าเหลยแห่งยอดเขาอัสนีสวรรค์”
“สังหารเสีย”
“เอ่อ…”
หานเจวี๋ยนิ่งอึ้ง
เป็นการสนทนาที่ต่างจากที่เขาคิดอย่างสิ้นเชิง
หรือว่าเซียนซีเสวียนจะมีความแค้นกับเซียนเฒ่าเต้าเหลย?
เซียนซีเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว “อาจารย์พบความผิดปกติของเขามานานแล้ว ในเมื่อเจ้าก็กล่าวมาเช่นนี้ แน่นอนว่าต้องเป็นความจริงแล้ว”
หานเจวี๋ยพยักหน้า หมุนกายจากไป
เซียนซีเสวียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ลุกขึ้นตามไป
ทั้งสองคนออกจากยอดเขาหยกวิเวก เหาะไปยังยอดเขาอัสนีสวรรค์
ด้วยเป็นถึงหนึ่งในยอดเขาที่ได้รับความสนใจมากที่สุด ศิษย์ของยอดเขาอัสนีสวรรค์จึงมีเกือบสองร้อยคน แต่ละคนต่างก็ฝึกฝนอยู่ตามสถานที่ต่างๆ ของยอดเขาอัสนีสวรรค์
พวกหานเจวี๋ยมาถึงยอดเขาอัสนีสวรรค์ในเวลาไม่นาน
“ศิษย์พี่ ข้ามาเยี่ยมเยียนท่าน” เซียนซีเสวียนกล่าว
ครั้นสิ้นเสียง ประตูใหญ่ก็เปิดออก
คนทั้งสองรีบเข้าไปด้านใน
ประตูใหญ่ปิดลงทันที
เมื่อเห็นว่าหานเจวี๋ยมาด้วย เซียนเฒ่าเต้าเหลยอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบหยัดกายขึ้น
“ผู้อาวุโสทั้งสอง มาหาข้าพร้อมกัน…”
เซียนเฒ่าเต้าเหลยถามด้วยรอยยิ้ม ทว่ายังไม่ทันถามจบ แสงกระบี่ก็พลันเปล่งประกายในตำหนักใหญ่
สามกระบี่แยกเงาแทงทะลุเข้าที่หน้าอกของเซียนเฒ่าเต้าเหลยทันใด และตรึงเขาไว้กับผนังหยกของตำหนัก
หานเจวี๋ยในระดับปราณก่อกำเนิดขั้นหนึ่งสามารถสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณได้ ยามนี้เขาอยู่ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นห้า ย่อมจัดการเซียนเฒ่าเต้าเหลยได้อย่างง่ายดาย
‘รวดเร็วยิ่งนัก!’
เซียนซีเสวียนแอบตกตะลึง นางยังไม่ทันเห็นชัดเจนเลยว่าหานเจวี๋ยลงมืออย่างไร
เซียนเฒ่าเต้าเหลยยิ่งตระหนกตกใจ เขาอยากจะดิ้นรนให้หลุดพ้น แต่พบว่าปราณกระบี่ของหานเจวี๋ยแทรกซึมเข้าสู่ร่างของเขาแล้ว อีกทั้งยังกลืนกินพลังวิญญาณอย่างรวดเร็ว
เป็นไปได้อย่างไร!
เหตุใดพลังวิญญาณของเขาถึงได้รุนแรงเช่นนี้
เซียนเฒ่าเต้าเหลยรีบตะโกนด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด “ผู้อาวุโสหาน! ท่านทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”
หานเจวี๋ยกล่าวด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “ผู้ดำเนินการลับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ? ก่อนเจ้าสำนักจะจากไป ได้ให้ข้าปกป้องสำนักหยกพิสุทธิ์ไว้ ช่วงนี้ศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ถูกลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจับตัวไปเป็นเชลยติดต่อกัน คิดว่าคงเป็นข่าวที่เจ้าปล่อยออกไปสินะ วันนี้ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย”
เขาย่างเท้าเข้าไปหาเซียนเฒ่าเต้าเหลย
[เซียนเฒ่าเต้าเหลยเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 5 ดาว]
เซียนเฒ่าเต้าเหลยรู้สึกตระหนก พลันกลายเป็นสายฟ้าระเบิดตัวจนแตกกระจาย สายฟ้าหลายสิบสายวิ่งไปตามผืนผนัง พุ่งไปยังประตูใหญ่อย่างรวดเร็ว
หานเจวี๋ยยกมือขวาขึ้นมา สายฟ้าพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ
มหาวายุอัสนี!
สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนประสานสลับกันไปมาภายในตำหนัก บรรดาขวดหยก ม้วนภาพวาด และสิ่งของประดับประดาอื่นๆ ถูกสั่นสะเทือนจนแตกกระจายเป็นผุยผง
เกิดเสียงระเบิดดังตู้ม!
ตำหนักอัสนีสวรรค์แหลกละเอียดไม่ต่างกัน เซียนเฒ่าเต้าเหลยปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่า กระอักเลือดก่อนร่วงลงบนพื้น
เขาเพิ่งจะลุกขึ้น เงากระบี่สามสายก็ฟาดฟันลงมาจากด้านบน สังหารร่างของเขาแหลกมลายในทันที จิตดั้งเดิมของเขาคิดจะหนี แต่ถูกตราประทับเก้ามังกรขจัดมารโจมตีจนระเบิด
สังหารจนสิ้นซาก!
หานเจวี๋ยหันกายจากไป ทิ้งเพียงคำพูดไว้หนึ่งประโยคว่า “อาจารย์ ที่เหลือมอบให้ท่านจัดการแล้ว”
เขาออกไปอย่างรวดเร็ว
เขาเพิ่งจากไปไม่นาน ศิษย์ยอดเขาอัสนีสวรรค์แต่ละคนก็ทยอยบินเข้ามา หนึ่งในนั้นรวมถึงโม่ฟู่โฉวและโม่จู๋ด้วย
เมื่อได้เห็นตำหนักอัสนีสวรรค์กลายเป็นซากปรักหักพัง พวกเขาต่างอึ้งตะลึง
เซียนซีเสวียนกล่าว “ตามที่ข้ากับผู้อาวุโสสังหารเทพได้ตรวจสอบมา เซียนเฒ่าเต้าเหลยเป็นจารชนของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ เมื่อครู่ผู้อาวุโสสังหารเทพลงทัณฑ์ประหารชีวิตเซียนเฒ่าเต้าเหลยที่นี่ ศิษย์ยอดเขาอัสนีสวรรค์ทั้งหลายสามารถฝึกฝนได้อย่างสบายใจ สำหรับเรื่องผู้อาวุโสใหม่ รอเจ้าสำนักกลับมาค่อยจัดการ ช่วงนี้พยายามอย่าออกไปข้างนอก เพื่อหลีกเลี่ยงการจับจ้องของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ”
เมื่อนางโบกมือขวา แหวนเก็บสมบัติของเซียนเฒ่าเต้าเหลยก็ถูกดูดเข้ามา
บรรดาศิษย์ของเซียนเฒ่าเต้าเหลยพากันตื่นตะลึง
“เป็นไปได้อย่างไร! อาจารย์เป็นจารชนหรือ”
“ผู้อาวุโสสังหารเทพคงไม่ได้ใส่ร้ายท่านกระมัง”
“ทว่าอาจารย์เป็นคนมีคุณธรรมสูงส่งมาหลายปีเช่นนี้ ต่อให้สงสัย ก็ควรรอให้เจ้าสำนักกลับมาก่อนสิ!”
“อาจารย์สิ้นแล้ว…”
“ตอนที่พวกเขาขึ้นมาบนเขาข้าก็สังเกตเห็นแล้ว เวลาเพียงไม่กี่สิบอึดใจ ไม่คิดว่าอาจารย์จะถูกสังหารรวดเร็วเช่นนี้…”
……
เซียนเฒ่าเต้าเหลยแห่งยอดเขาอัสนีสวรรค์ถูกผู้อาวุโสสังหารเทพสังหาร!
เรื่องนี้ราวกับเป็นระเบิดในสำนักฝ่ายใน ทำให้ศิษย์ทั้งสิบแปดยอดเขาเกิดความแตกตื่นฮือฮา
เซียนเฒ่าเต้าเหลยเป็นจารชนจริงๆ หรือ
เหล่าผู้อาวุโสรีบมารวมตัวกันในตำหนักใหญ่บนยอดเขาหลักอย่างรวดเร็ว โดยมีนักพรตเต๋าจิ้งซวีเป็นผู้ดำเนินการเรื่องนี้
เซียนซีเสวียนผายมือขวา สารฉบับหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
นางเอ่ย “นี่เป็นสิ่งที่พบในแหวนเก็บสมบัติของเซียนเฒ่าเต้าเหลย เป็นสิ่งที่ทูตศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณส่งต่อมาให้เขา เพื่อให้เขาช่วยรวบรวมศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ นอกจากนี้ในแหวนเก็บสมบัติยังมีสารติดต่ออื่นๆ รวมถึงอาวุธเวทของผู้บำเพ็ญสายมารด้วย”
นางมอบสารฉบับนี้ให้ผู้อาวุโสท่านอื่นอ่าน
หลังจากที่บรรดาผู้อาวุโสได้อ่านแล้ว แต่ละคนต่างก็มีสีหน้าโกรธเคืองและตกใจเป็นอย่างมาก
พวกเขาพากันก่นด่าเซียนเฒ่าเต้าเหลย ในขณะเดียวกันก็ตระหนกตกใจจนเนื้อเต้น
ผู้อาวุโสสังหารเทพน่ากลัวเกินไปแล้ว!
ไม่คิดว่าจะสังหารเซียนเฒ่าเต้าเหลยทันที โดยที่ไม่จำเป็นต้องปรึกษาหารือกับพวกเขา?
พวกเขารู้สึกหวาดกลัว ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่มีทางมีเรื่องกับหานเจวี๋ยเป็นอันขาด
ขณะเดียวกันนั้น
หานเจวี๋ยยังคงตรวจสอบอยู่ในถ้ำเทวาต่อไป
นอกจากเซียนเฒ่าเต้าเหลยแล้ว ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในสำนักหยกพิสุทธิ์ล้วนบริสุทธิ์
นั่นก็เป็นเรื่องปกติ หากผู้อาวุโสในสำนักหยกพิสุทธิ์ต่างเป็นจารชนหลายคน นั่นก็ไม่เท่ากับว่าจบเกมไปแล้วหรือ
นับว่าระดับอาวุโสจัดการเสร็จสิ้นแล้ว จากนั้นก็เป็นระดับข้ารับใช้
จารชนระดับรับใช้นั้นมีมากมายราวกับดอกไม้ที่บานสะพรั่ง
นอกจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณแล้ว จารชนของสำนักสายหลักหรือสายมารล้วนมีทั้งสิ้น ทั้งยังมีพวกตระกูลบำเพ็ญพรตอีก หานเจวี๋ยเห็นแล้วปากอ้าตาค้าง
ทั่วทั้งแดนบำเพ็ญพรตเป็นเช่นนี้ หรือว่าสำนักหยกพิสุทธิ์โชคร้ายกันแน่
หานเจวี๋ยส่ายหน้า
เนื่องจากจำนวนคนมากเกินไป เขาจึงคร้านที่จะสืบเสาะ อย่างไรเสียคนเหล่านี้ก็ทำอันตรายสำนักหยกพิสุทธิ์ไม่ได้
หานเจวี๋ยเริ่มฝึกบำเพ็ญต่อ
เวลาต่อมา ทุกๆ ครึ่งปีเขาจะให้ระบบช่วยตรวจสอบผู้แข็งแกร่งที่สุดในสำนักหยกพิสุทธิ์ เพื่อหลีกเลี่ยงการบุกโจมตีของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ
สองปีต่อมา
จู่ๆ ก็มีอักขระแจ้งเตือนแถวหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าหานเจวี๋ยที่กำลังฝึกบำเพ็ญ
[ตรวจสอบพบผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด จะตรวจสอบที่มาหรือไม่]
อีกแล้วหรือ
หานเจวี๋ยรีบตรวจสอบทันที
อักขระปรากฏขึ้นตรงหน้าเป็นแถว
[ไก่คุกรัตติกาล: เทพปีศาจสวรรค์กลับชาติมาเกิด ร่างเดิมเป็นหงส์คุกรัตติกาล เหตุเพราะสังหารนับไม่ถ้วนจนล่วงเกินวังสวรรค์ จึงถูกวังสวรรค์ปลิดชีพ วิญญาณฝังตัวอยู่ในวัฏจักรหกวิถี ถือกำเนิดในภพมนุษย์ วิญญาณสร้างกายเนื้ออย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งเกิดการเปลี่ยนแปลงเป็นหงส์คุกรัตติกาล ยามนี้มีสภาพเป็นลูกไก่ สติปัญญายังไม่เติบโต เปรียบเสมือนเด็กสองขวบ]
หานเจวี๋ยนิ่งอึ้ง
เทพปีศาจสวรรค์?
ยอดเยี่ยมเพียงนี้เชียว
หยางเทียนตงมีสายเลือดเทพปีศาจ แต่ก็เป็นเพียงมนุษย์เท่านั้น ไก่คุกรัตติกาลกลับเป็นถึงเทพปีศาจสวรรค์!
ยังมีวังสวรรค์อีก นี่ไม่ใช่สิ่งที่มีอยู่ในเทพนิยายจีนหรอกหรือ ในโลกนี้ก็มีด้วย?
หานเจวี๋ยรู้สึกสนใจไก่คุกรัตติกาลยิ่งนัก
เขารีบปล่อยพลังจิตออกไปทันที
เห็นเพียงว่าตรงตีนเขามีชาวนาเฒ่าผู้หนึ่งกำลังจูงฝูงวัวเดินอยู่ท่ามกลางขุนเขา วัวทุกตัวแบกกรงไก่สองกรงไว้บนหลัง ด้านในนั้นล้วนเป็นลูกไก่ พลังจิตของหานเจวี๋ยมาหยุดบนตัวลูกไก่สีดำตัวหนึ่ง ขนของไก่ดำตัวนี้เป็นมันเงา ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นโลหะ
ในบรรดาลูกไก่ทั้งฝูง มีเพียงลูกไก่สีดำตัวนี้เท่านั้นที่มีคลื่นพลังวิญญาณขาดๆ หายๆ
สัตว์เลี้ยงเทพชั้นยอด จะพลาดได้อย่างไร
หานเจวี๋ยรีบลงเขาไปทันที
เขามาตรงหน้าชาวนาเฒ่า บอกตรงๆ ว่าต้องการลูกไก่ตัวนั้น
ชาวนาเฒ่าไม่กล้าปฏิเสธ เดิมทีเขาก็เป็นข้ารับใช้ของสำนักหยกพิสุทธิ์ วัวกับลูกไก่ฝูงนี้ต้องส่งมอบให้กับสำนักอยู่แล้ว เมื่อหานเจวี๋ยนำป้ายผู้อาวุโสออกมา เขาก็ต้องทำตามคำสั่ง
หานเจวี๋ยจับไก่คุกรัตติกาลกลับไปยังถ้ำเทวา
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 40 บุคคลมีอิทธิพลแห่งยุค ระดับสร้างฐานขั้นเก้าอันน่าหวาดหวั่น
หลังจากนำไก่คุกรัตติกาลกลับถ้ำเทวามาแล้ว หานเจวี๋ยก็ปล่อยมันไว้ข้างๆ ก่อนจะเริ่มต้นฝึกบำเพ็ญต่อ
แรกเริ่ม ยามที่ไก่คุกรัตติกาลหิวจะกินดอกไม้ใบหญ้าของเขา สุดท้ายก็ถูกพลังวิญญาณหกสายของเขาโจมตีจนกระเด็นไปปะทะผนังถ้ำ เจ็บปวดจนต้องร้องออกเจี๊ยบๆ ออกมา
อันตรายยิ่งนัก!
เกือบหัวคะมำตายแล้ว!
หานเจวี๋ยจำต้องถ่ายพลังวิญญาณของตนเข้าไปในร่างไก่คุกรัตติกาล และกระตุ้นให้มันดูดรับปราณ
ใช้เวลาติดต่อกันหลายวันกว่าที่ไก่คุกรัตติกาลจะคุ้นชินกับการดูดรับปราณ
การดูดรับปราณช่วยลดความหิวได้ ไก่คุกรัตติกาลจึงเริ่มเพลิดเพลินกับสภาพการฝึกบำเพ็ญ
จำต้องกล่าวเลยว่า เทพปีศาจกลับชาติมาเกิดก็ไม่อาจดูแคลนได้จริงๆ
แม้สายเลือดยังไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างสมบูรณ์ สติปัญญาก็ยังไม่ถูกเปิด แต่ความสามารถยังคงอยู่
หากไม่พบเจอกับหานเจวี๋ย คาดว่าไก่คุกรัตติกาลตัวนี้คงถูกส่งไปยังแดนหมื่นปีศาจ และถูกสัตว์ปีศาจตัวอื่นกินไปแล้ว กลับชาติมาเกิดอีกครั้งก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่ภพกี่ชาติถึงจะปรากฏลักษณะของเทพปีศาจขึ้นมาอีก
หลังจากไก่คุกรัตติกาลเริ่มฝึกบำเพ็ญ หานเจวี๋ยก็เริ่มวางใจ ฝึกบำเพ็ญของตนเองต่อไป
สำหรับเขาแล้วระดับปราณก่อกำเนิดขั้นห้านั้นก็ยังห่างไกลกับคำว่าเพียงพออยู่มากนัก
เป้าหมายของเขาคือการบรรลุระดับเปลี่ยนวิญญาณโดยเร็ว
ไม่สิ!
บรรลุระดับสุญตาในเร็ววัน!
ต้องบรรลุระดับมหายานโดยเร็ว!
เขาต้องบรรลุระดับที่สูงสุดในโลกโดยเร็วที่สุด เช่นนี้ถึงจะวางใจได้
……
สองปีต่อมา
หลี่ชิงจื่อกับผู้อาวุโสสูงสุดกลับมาแล้ว
เมื่อรู้ว่าเซียนเฒ่าเต้าเหลยเป็นจารชน และถูกหานเจวี๋ยสังหารไปแล้ว ศิษย์อาจารย์ทั้งสองตะลึงงันไปทันที
หลังจากเซียนซีเสวียนนำหลักฐานเหล่านั้นออกมา ทั้งสองก็กรุ่นโกรธ ก่นด่าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณว่าไร้ยางอาย
ในเวลาเดียวกัน
หานเจวี๋ยกำลังต้อนรับสิงหงเสวียนอยู่ในถ้ำเทวา
ไม่พบสิงหงเสวียนมานาน สตรีผู้นี้ยิ่งสร้างความประทับใจมากยิ่งขึ้น
นางบรรลุระดับสร้างฐานขั้นแปดแล้ว ความเร็วในการทะลวงระดับเช่นนี้นับว่าค่อนข้างสูงนัก ยามนี้ก็ตามฉางเยวี่ยเอ๋อร์และโม่จู๋ทันเรียบร้อย
การปฏิบัติของยอดเขาหลักย่อมดีกว่ายอดเขาทั้งสิบแปดอยู่แล้ว
[เจ้าสำนักกลับมาแล้ว สำนักหยกพิสุทธิ์ราบรื่นปลอดภัย ท่านได้รับเคล็ดวิชาเวทหนึ่งเล่ม โอสถฝึกบำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณหนึ่งขวด]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับวิชาเทพวายุ]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับโอสถรวมวิญญาณระดับเปลี่ยนวิญญาณหนึ่งขวด]
[วิชาเทพวายุ: วิชาเวทสายวายุ สามารถขี่วายุท่องเที่ยวไปทั่วหล้า และกลายร่างเป็นวายุได้]
[โอสถรวมวิญญาณระดับเปลี่ยนวิญญาณ: โอสถฝึกบำเพ็ญระดับเปลี่ยนวิญญาณชั้นเลิศ มีทั้งหมดสิบสองเม็ด]
เมื่อหานเจวี๋ยเห็นอักขระห้าแถวที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ใบหน้าก็เผยรอยยิ้ม
สิงหงเสวียนเริ่มปลูกของล้ำค่าฟ้าดินที่ตนเองรวบรวมมาแล้ว
“ของล้ำค่าเหล่านี้ล้วนได้มาจากการที่ข้าไปฝึกหาประสบการณ์ภายนอก ข้าเอามาให้ท่านก่อน ท่านจะต้องได้ใช้มันแน่”
สิงหงเสวียนยิ้มกล่าว เมื่อหันไปก็เห็นหานเจวี๋ยกำลังยิ้มอยู่พอดี นางก็รู้สึกชื่นใจอย่างอดไม่ได้
ดูท่าสามีจะดีใจกับการมาของนางยิ่งนัก
หานเจวี๋ยเริ่มพูดคุยสัพเพเหระกับนาง
สิงหงเสวียนพูดถึงเรื่องที่นางไปหาประสบการณ์ภายนอก หานเจวี๋ยจึงถือโอกาสทำความเข้าใจแดนบำเพ็ญพรตไปด้วย
เมื่อเดือนก่อน นางออกไปหาประสบการณ์กับศิษย์พี่สำนักเดียวกัน บังเอิญพบกับลัทธิยอดเขาสีชาดที่เป็นลัทธิสายหลักกำลังต่อสู้กับสำนักมังกรเขียวที่ฝึกสายมาร พวกเขาลงมือโจมตีผู้บำเพ็ญของสำนักมังกรเขียว สิงหงเสวียนจึงฉวยโอกาสเก็บแหวนเก็บสมบัติไป เมื่อกลับมาแล้วถึงพบว่าด้านในมีของล้ำค่าซ่อนอยู่ไม่น้อย
“สำนักหยกพิสุทธิ์จัดอยู่ลำดับที่เท่าใดในแดนผู้บำเพ็ญพรตต้าเยี่ยนหรือ” หานเจวี๋ยถาม
สิงหงเสวียนเอ่ยพึมพำว่า “แดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยนมีสำนักที่มีอิทธิพลอยู่ยี่สิบกว่าสำนัก หนึ่งในนั้นมีสายหลักอยู่สิบสองสำนัก สำนักหยกพิสุทธิ์คงพอจะถือเป็นห้าอันดับแรกได้กระมัง”
หืม? ห้าอันดับแรกเชียวหรือ
หานเจวี๋ยรู้สึกหมดหวัง มิน่าเล่าสำนักหยกพิสุทธิ์ถึงมีศัตรูมากมายเพียงนี้
“อันที่จริงกำลังของแต่ละสำนักส่วนใหญ่ต่างกันไม่มากนัก ก็ไม่ได้มีอันดับที่แท้จริงหรอก” สิงหงเสวียนกล่าวพร้อมส่ายหน้ายิ้มๆ
หานเจวี๋ยพยักหน้า
แดนบำเพ็ญพรตที่แท้จริงไหนเลยจะมีอันดับมากมายเช่นนั้น อีกทั้งไม่มีอำนาจขนาดใหญ่สนับสนุน
“จริงสิ ช่วงนี้แดนบำเพ็ญพรตมีบุคคลที่มีอิทธิพลแห่งยุคปรากฏขึ้นคนหนึ่ง คือหวงจี๋เฮ่าจากสำนักกระบี่วิหคชาด ขณะที่อยู่ระดับรวมแก่นปราณ คนผู้นี้เคยสังหารเฒ่าประหลาดระดับปราณก่อกำเนิดมาก่อน ชื่อเสียงสะท้านไปทั่วหล้า ผ่านไปหลายร้อยปีพลังอันน่ากลัวของเขาก็บรรลุระดับเปลี่ยนวิญญาณ เขาบุกเดี่ยวไปสังหารสำนักสายหลักแห่งหนึ่ง ไม่มีผู้ใดต่อกรกับเขาได้” ราวกับว่าสิงหงเสวียนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยต่อ
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย “กล่าวกันว่าหวงจี๋เฮ่าต้องการท้าประลองสำนักทั้งหมดในแดนบำเพ็ญพรต เขาจะมาที่สำนักหยกพิสุทธิ์ของเราหรือไม่”
นางรู้มาจากนักพรตเต๋าจิ้งซวีแล้วว่าหานเจวี๋ยก็คือผู้อาวุโสสังหารเทพ หากหวงจี๋เฮ่าบุกเข้ามาสังหาร หานเจวี๋ยจำต้องเผชิญหน้ากับเขา
หานเจวี๋ยส่ายหน้า คิดว่า ‘เหตุใดถึงได้มีคนบ้าการต่อสู้เช่นนี้อยู่ทุกที่ สามารถท้าประลองเดี่ยวกับสำนักหนึ่งได้ คงจะแข็งแกร่งมากสินะ’
หานเจวี๋ยเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ในระหว่างที่หวงจี๋เฮ่าท้าประลองกับแต่ละสำนัก เขาได้สังหารคนหรือไม่”
สิงหงเสวียนส่ายหน้ากล่าว “ไม่ได้สังหาร อย่างไรเสียสำนักกระบี่วิหคชาดก็เป็นสำนักสายหลัก”
“เช่นนั้นข้าก็วางใจ”
สีหน้าของสิงหงเสวียนเต็มไปด้วยคำถาม
ผู้อาวุโสสังหารเทพที่มีชื่อเสียงโด่งดังกลับกลัวตายเพียงนี้เชียวหรือ
นางรู้สึกขันยิ่งนัก แต่ก็ไม่ได้ดูแคลนหานเจวี๋ย
ทั่วทั้งสำนักหยกพิสุทธิ์ ไม่มีผู้ใดที่มีคุณสมบัติพอที่จะดูถูกเขา
หลังจากพูดคุยกันอยู่ครึ่งชั่วยาม สิงหงเสวียนก็จากไป
หานเจวี๋ยฝึกบำเพ็ญต่อ
ทุกๆ สองสามปี สิงหงเสวียน โม่จู๋ และฉางเยวี่ยเอ๋อร์จะมาหาเขาสักครั้ง ไม่ได้รบกวนอะไรมากนัก เพียงแค่พูดคุยกันเท่านั้น
หานเจวี๋ยเองก็ค่อยๆ คุ้นชินกับวันเวลาเช่นนี้
พูดคุยบ้างเป็นบางครั้งก็ดีเหมือนกัน ถือโอกาสเข้าใจแดนบำเพ็ญพรตจากคำบอกเล่าของพวกนางไปด้วย
ขณะเดียวกัน ไก่คุกรัตติกาลก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ
……
หนึ่งปีต่อมา
หานเจวี๋ยคุ้นชินกับการตรวจสอบสำนักหยกพิสุทธิ์แล้ว
[เย่ซานหลาง: ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ด ผู้ดำเนินการลับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ]
ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ด พลังไม่เลวนี่
หานเจวี๋ยค่อยๆ ลุกขึ้นเดินออกไปนอกถ้ำเทวา
ไก่คุกรัตติกาลเงยหน้ามองเขาครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ฝึกบำเพ็ญต่อ
ภายใต้การบ่มเพาะของหานเจวี๋ย มันก็รู้สึกชอบการฝึกบำเพ็ญขึ้นมาแล้ว
ท่ามกลางป่าเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้
บุรุษในชุดสำนักหยกพิสุทธิ์ผู้หนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้ ใบหน้าของเขาหล่อเหลา มีความชั่วร้ายอยู่ตรงหว่างคิ้ว
เขาก็คือเย่ซานหลางแห่งลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ
“เหตุใดเจ้าเต้าเหลยนั่นถึงยังไม่มา หรือจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น” เย่ซานหลางแอบก่นด่า
เขารอมาหนึ่งเดือนแล้ว จวนจะหมดความอดทนเต็มที
เขาคิดแม้กระทั่งจะบุกเข้าไปในสำนักหยกพิสุทธิ์โดยตรง
ทว่าเมื่อนึกถึงผู้อาวุโสสังหารเทพผู้นั้น เขาจึงยอมประนีประนอม
ตอนนั้นเอง หานเจวี๋ยเดินออกมาจากป่าลึก
เมื่อเห็นเขา เย่ซานหลางก็พลันระแวดระวังขึ้นมา
เมื่อกวาดพลังจิตดู...
ระดับสร้างฐานขั้นเก้า
ก็แค่มดปลวก!
เย่ซานหลางแสร้งทำเป็นไม่เห็นหานเจวี๋ย ฝึกบำเพ็ญต่อไป อย่างไรเสียเขาก็สวมชุดสำนักหยกพิสุทธิ์ หากเห็นคนแล้วหนีอาจทำให้เกิดความสงสัยได้
ไหนเลยจะรู้ว่าหานเจวี๋ยกลับเดินตรงมาหาเขา
เย่ซานหลางขมวดคิ้ว เอ่ยว่า “ท่านมีเรื่องอันใดหรือ”
หานเจวี๋ยส่งเสียงตอบ “ใช่ผู้ดำเนินการลับเย่ของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณหรือไม่ ข้าคือศิษย์สืบทอดของเซียนเฒ่าเต้าเหลย ช่วงนี้ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณก่อความวุ่นวายในสำนักหยกพิสุทธิ์อยู่บ่อยๆ เซียนเฒ่าเต้าเหลยได้รับมอบหมายจากเจ้าสำนักให้ไปทำภารกิจอื่น ไม่อาจปลีกตัวมาได้ จึงให้ข้ามาติดต่อกับท่าน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เย่ซานหลางยิ่งคิ้วขมวดแน่น
ทันใดนั้น เขาพลันประทับฝ่ามือลงบนหน้าอกของหานเจวี๋ย พลังวิญญาณรุนแรงพุ่งเข้าไปในร่างของหานเจวี๋ย
หลังจากนั้น
เสียงโครมดังขึ้น!
เย่ซานหลางถูกพลังสะท้อนกลับจนกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ล้มลง
หานเจวี๋ยลูบอก คิดค่อนแคะในใจ ‘ข้ามีอาภรณ์เทพ พลังวิญญาณอันน้อยนิดเช่นเจ้านี้จะโจมตีข้าได้อย่างไร’
อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทองไม่ใช่เกราะต้านทาน เพียงแค่หานเจวี๋ยใช้การเรียบรู้แบบมีเงื่อนไข[footnoteRef:1]ของพลังวิญญาณหกสายในการต่อต้าน ไหนเลยพลังวิญญาณมนุษย์ธรรมดาอย่างเย่ซานหลางจะต้านทานได้ [1:  การเรียนรู้แบบมีเงื่อนไข (Conditioned reflex หรือ Associative learning) เป็นการเรียนรู้แบบที่มีต่อสิ่งเร้าสองสิ่ง คือสิ่งเร้าแท้และสิ่งเร้าเทียม โดยสิ่งเร้าเทียมจะทำหน้าที่แทนสิ่งเร้าแท้ได้โดยที่มีผลตอบสนองเช่นเดียวกับสิ่งเร้าแท้ เช่น การให้อาหารสุนัข (สิ่งเร้าแท้) สุนัขจะน้ำลายไหล หลังจากนั้นเมื่อทำการสั่นกระดิ่งพร้อมกับให้อาหารสุนัขไปด้วยหลายๆ ครั้ง สุนัขจะน้ำลายไหลออกมาด้วยเสมอ หลังจากนั้นเพียงแค่สั่นกระดิ่ง (สิ่งเร้าเทียม) สุนัขก็จะน้ำลายไหลได้เช่นกัน ทั้งๆ ที่เสียงกระดิ่งไม่สามารถทำให้น้ำลายของสุนัขไหลได้]
“เจ้า…”
เย่ซานหลางลุกขึ้นยืน เขาทั้งตกใจและโมโห
ระดับสร้างฐานขั้นเก้า เหตุใดถึงแข็งแกร่งเช่นนี้
เดี๋ยวก่อน!
หรือว่า…
เย่ซานหลางนึกถึงคนผู้หนึ่งทันใด เขาตกใจจนหน้าซีดขาว หมุนกายเตรียมหนี
ทว่าเขาเพิ่งจะหันหลังเท่านั้น เงากระบี่สามสายก็พุ่งมาสังหารราวสายฟ้าแลบ บดขยี้กายเนื้อของเขาจนแหลกละเอียด
ในชั่วเวลาพริบตาเดียว เย่ซานหลางนำจิตดั้งเดิมออกมา จิตดั้งเดิมกลายเป็นสายรุ้งพุ่งไปยังขอบฟ้าอย่างเร็วรี่
รวดเร็วยิ่งนัก!
หานเจวี๋ยสำแดงวิชาเทพวายุออกมาทันที กลายเป็นวายุทะยานไล่ตามไป
ไม่ถึงสามวินาที เขาก็ตามเย่ซานหลางทัน เขายกมือใช้วิชามหาวายุอัสนี สายฟ้าที่ปกคลุมทั่วท้องนภากลายเป็นตาข่ายอัสนีกักขังเย่ซานหลางไว้
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 41 ตบะทะลวงระดับ วิชายุทธ์เทพปีศาจ
เย่ซานหลางที่ถูกมหาวายุอัสนีกักขังไว้รู้สึกหมดหวังเป็นที่สุด เขารีบหันขวับไปตะโกนว่า “ข้ายอมจำนน! ข้ายอมจำนน! อย่าได้สังหารข้าเลย!”
หานเจวี๋ยสำแดงวิชาดูดวิญญาณหกสาย ดูดจิตดั้งเดิมของเขามาไว้ในมือ
พลังวิญญาณทั้งหกสายห่อหุ้มจิตดั้งเดิมของเย่ซานหลางเอาไว้ ราวกับเครื่องพันธนาการที่มองไม่เห็น ทำให้เย่ซานหลางไม่อาจเคลื่อนไหวได้
หานเจวี๋ยหันกายกลับไปยังสถานที่ต่อสู้เมื่อสักครู่ ก่อนจะพบแหวนเก็บสมบัติของเย่ซานหลาง จากนั้นจึงย้อนกลับไปถ้ำเทวา
ไก่คุกรัตติกาลลืมตาขึ้น มองคนตัวจ้อยที่อยู่ในกำมือของหานเจวี๋ยอย่างสงสัย
เย่ซานหลางรู้สึกหวาดกลัวถึงขีดสุด จิตดั้งเดิมดวงน้อยกำลังสั่นเทา
หานเจวี๋ยวางเขาลงกับพื้น ขณะที่ตนเองนั่งลงบนตั่งไม้ ก้มหน้าลงมองอีกฝ่าย
“ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณพยายามจะทำสิ่งใดกันแน่” หานเจวี๋ยเอ่ยถาม
เย่ซานหลางกัดฟันตอบ “ยึดครองสำนักหยกพิสุทธิ์ จับผู้มีพรสวรรค์ของสำนักหยกพิสุทธิ์มาไว้รวมกัน หลังจากสำนักหยกพิสุทธิ์ล่มสลาย เมื่อนั้นผู้มีพรสวรรค์เหล่านี้จะไร้ทางไป ทำได้เพียงเข้าร่วมกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์”
หานเจวี๋ยถามต่อ “เป้าหมายเฉพาะแค่สำนักหยกพิสุทธิ์ หรือทั้งแดนบำเพ็ญพรต”
“ทั้งแดนบำเพ็ญพรต…”
“พวกเจ้าช่างหาญกล้ายิ่งนัก ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณของพวกเจ้ามีระดับเปลี่ยนวิญญาณอยู่หรือ”
“แน่นอนว่ามี…”
เย่ซานหลางตอบตามจริง เมื่อกำลังเผชิญหน้ากับความตาย เขาไม่สนใจอะไรมากนักแล้ว
“ระดับสุญตาเล่ามีหรือไม่” หานเจวี๋ยหรี่ตาพลางเอ่ยถาม
เย่ซานหลางกล่าวอย่างไร้ทางเลี่ยง “ระดับเช่นนั้นเป็นระดับในตำนาน อย่างน้อยในลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณข้าก็ไม่เคยได้ยินว่ามีมาก่อน เพียงแต่ตบะของเจ้าลัทธิอยู่ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นสูงมานานแล้ว”
“ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณแข็งแกร่งเพียงนี้ เหตุใดต้องหลบซ่อนอยู่ในที่มืดมาโดยตลอดเล่า”
“ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถต่อกรทั้งแดนบำเพ็ญพรตทั้งหมดได้โดยตรง บทเรียนอันแสนเจ็บปวดเมื่อพันปีก่อนทำให้เจ้าลัทธิของเราระวังมากยิ่งขึ้น”
“เหล่าผู้มีพรสวรรค์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ถูกขังไว้ที่ใด”
“เรื่องนี้…ข้าไม่รู้จริงๆ ข้าเป็นเพียงผู้ดูแลธรรมดา…”
ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ดยังนับว่าธรรมดา?
หานเจวี๋ยรู้สึกว่าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณช่างอันตรายยิ่งนัก
ทำเอาข้าตกใจจริงๆ!
เย่ซานหลางกล่าวอย่างระมัดระวัง “ผู้อาวุโส ท่านได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่กล้าอีกแล้ว…ข้าสาบาน ต่อไปข้าจะไม่มาเหยียบสำนักหยกพิสุทธิ์อีก!”
[เย่ซานหลางเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 6 ดาว ไม่ตายไม่เลิกรา]
หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว
‘เจ้าหนู หนทางของเจ้าลำบากแล้ว!’
หานเจวี๋ยยกมือขึ้นทันที ส่งดรรชนีกระบี่เทพออกไป ทำลายจิตดั้งเดิมของเย่ซานหลางทันที
เมื่อได้เห็นฉากนี้ ไก่คุกรัตติกาลตกใจจนตัวสั่นงันงก
นี่เป็นครั้งแรกที่มันเห็นหานเจวี๋ยลงมือสังหารศัตรูเช่นนี้
หลังจากที่เย่ซานเทียนตายแล้ว หานเจวี๋ยเริ่มตรวจสอบแหวนเก็บสมบัติของฝ่ายตรงข้าม
สมกับเป็นผู้แข็งแกร่งระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ด สิ่งของในแหวนเก็บสมบัติช่างมากมายยิ่งนัก
แหวนเก็บสมบัตินี้มีขนาดใหญ่มาก หินวิญญาณกองสะสมเท่าภูเขาลูกย่อมๆ สิ่งที่ควรจะมีก็มี ไม่ว่าจะเป็นอาวุธเวท เคล็ดวิชายุทธ์ โอสถ ทั้งยังมีของล้ำค่าฟ้าดินจำนวนไม่น้อย
หานเจวี๋ยดูเคล็ดวิชายุทธ์เป็นอันดับแรก ทั้งหมดล้วนเป็นวิชายุทธ์และวิชาเวทสายมารที่เขาไม่สนใจ
สำหรับอาวุธเวท ก็ต้องเป็นผู้บำเพ็ญสายมารเท่านั้นถึงจะสามารถใช้ได้
หานเจวี๋ยเริ่มตรวจดูโอสถ
ไม่ช้า เขาก็พบโอสถที่สามารถเพิ่มตบะระดับปราณก่อกำเนิด เมื่อพลังวิญญาณหกสายผสานเข้าไปในโอสถนี้ ก็สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณที่พลุ่งพล่าน
หานเจวี๋ยเริ่มใช้งานมันทันที
…
สองปีต่อมา
หานเจวี๋ยบรรลุตบะถึงระดับปราณก่อกำเนิดขั้นหก
ไก่คุกรัตติกาลกลายเป็นไก่เทพตัวผู้พันธุ์ดีตัวหนึ่ง ในที่สุดสติปัญญาของมันก็เติบโตเทียบเท่ากับเด็กอายุเจ็ดแปดขวบ สามารถสื่อสารภาษามนุษย์ได้
สิ่งที่จำต้องเอ่ยถึงคือ ยามที่ไก่คุกรัตติกาลฝึกฝนพลังปีศาจออกมานั้น คิดไม่ถึงว่าจะเป็นการถ่ายทอดวิชายุทธ์ของเผ่าปีศาจ ตัวมันเองก็ประหลาดใจมากเช่นกัน
แต่หานเจวี๋ยกลับเข้าใจทันที นี่เป็นวิชายุทธ์เทพปีศาจของมันในภพก่อน
เช่นนี้ก็ดี หานเจวี๋ยจะได้ไม่ต้องชี้แนะอะไรมากนัก
หลี่ชิงจื่อมาเยี่ยมเยือนหานเจวี๋ยอีกครั้ง สิ่งที่พูดคุยล้วนเป็นเรื่องของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ
ช่วงนี้ราวกับว่าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณหายไปอย่างไรอย่างนั้น ไม่มาวุ่นวายกับสำนักหยกพิสุทธิ์อีก และในที่สุดหลี่ชิงจื่อก็ตรวจพบที่คุมขังเหล่าผู้มีพรสวรรค์ของสำนักหยกพิสุทธิ์
หลี่ชิงจื่ออยากให้หานเจวี๋ยลงมือ
หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างจริงจังว่า “บางทีอาจจะเป็นแผนการล่อเสือออกจากถ้ำ ทันทีที่ข้าออกไป หากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณเข้ามาโจมตี พวกท่านต้านไหวหรือ ท่านต้องรู้ว่าระดับปราณก่อกำเนิดฝีมือดีถึงจะเป็นผู้ดูแลในลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณได้
หลี่ชิงจื่อนิ่งเงียบ
นี่ก็มีความเป็นไปได้
หากเป็นเช่นนั้นล่ะก็ แม้จะช่วยผู้มีพรสวรรค์เหล่านั้นได้ก็ไร้ประโยชน์
“เช่นนั้นให้ข้าออกไปจะดีกว่า ผู้อาวุโสหาน สำนักหยกพิสุทธิ์ต้องมอบให้ท่านดูแลแล้ว” หลี่ชิงจื่อกล่าวอย่างจริงจัง
หานเจวี๋ยพยักหน้ากล่าว “นอกเสียจากว่าจะไปพบผู้แข็งแกร่งระดับสุญตาเข้า มิเช่นนั้นไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าแม้แต่จะคิดโจมตีสำนักหยกพิสุทธิ์!”
เมื่อหลี่ชิงจื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าก็พรายยิ้ม
ดูเหมือนช่วงนี้หานเจวี๋ยจะแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว!
หลี่ชิงจื่อจากไปด้วยความพึงพอใจ
หานเจวี๋ยครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นจึงเปิดแบบการจำลองการทดสอบ
เขาตั้งค่าตบะของต้วนทงเทียนเป็นระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นเก้า
หานเจวี๋ยพยายามต่อสู้กับระดับเดียวกัน
สิ่งนี้ทำให้หานเจวี๋ยเป็นกังวล
จำต้องรู้ไว้ว่า แบบจำลองการทดสอบสามารถตั้งค่าได้เพียงตบะเท่านั้น วิชายุทธ์และวิชาเวทของระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นเก้ากับระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่งก็แตกต่างกันมาก
หากรอให้ต้วนทงเทียนฝึกบำเพ็ญจนถึงระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นเก้าจริงๆ พลังที่แท้จริงของเขาจะแกร่งยิ่งกว่าในแบบจำลองการทำสอบเสียอีก
นอกจากนี้ ต้วนทงเทียนยังต้องอาศัยเซียวเอ้อร์เพื่อทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณ นั่นไม่ใช่ความสามารถที่แท้จริง
‘ต้องรีบทำเวลาทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณ มิฉะนั้นก็อย่าหวังว่าจะนอนหลับอย่างเป็นสุข’
หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ
เขาเปิดค่าความสัมพันธ์เพื่อดูความเคลื่อนไหวของสหาย
[หยางเทียนตงศิษย์ของท่านเผชิญกับโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ]x29
[โจวฝานสหายของท่านเผชิญกับโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ]x48
……
ศิษย์ที่น่าสงสารยังคงถูกโจมตี
ทว่าหานเจวี๋ยกลับไม่เป็นกังวล ถูกโจมตีหลายครั้งเช่นนี้แต่ยังไม่ตาย!
นั่นก็หมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ
ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณชื่นชอบผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง ถึงได้ตัดใจฆ่าไม่ลง
‘หรือลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะไม่ใช่สายมาร?’
หานเจวี๋ยคิดอย่างเงียบๆ
ไม่นานจากนั้น เขาก็ฝึกบำเพ็ญต่อ
ศิษย์เอ๋ยอดทนเข้าไว้!
อาจารย์กำลังฝึกอย่างหนัก รออาจารย์กระจ่างทุกสิ่งก่อน ต้องรีบไปช่วยเจ้าแน่!
…
ภายในหอมืดสลัวแห่งหนึ่ง คนในชุดคลุมกันฝนสี่คนนั่งล้อมอยู่รอบโต๊ะ
พวกเขาต่างสวมหมวกฟางเพื่อปิดบังใบหน้าไว้
หนึ่งในนั้นกล่าวเสียงขรึม “เหตุใดเย่ซานหลางยังไม่กลับมาอีก”
คนอื่นๆ ก็เริ่มเอ่ยวาจาออกมาตามกัน
“หรือจะเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น”
“เย่ซานหลางเป็นถึงผู้มีฝีมือระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ด นอกจากผู้อาวุโสสังหารเทพของสำนักหยกพิสุทธิ์ก็ไม่มีใครหยุดเขาได้ อีกทั้งยังมีผู้ดำเนินการลับของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณแฝงตัวอยู่ภายในนั้น”
“ผู้ดำเนินการลับของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณที่ว่านั่น แท้จริงแล้วคือผู้ใดกัน”
“ไม่แน่ใจ มีเพียงเย่ซานหลางที่รู้ นอกจากเจ้าลัทธิแล้วมีเพียงคนเดียวที่จะติดต่อกับผู้ดำเนินการลับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณทุกคน”
“เจ้าลัทธิระวังเกินไป ตามความเห็นข้า มิสู้เหยียบสำนักยกพิสุทธิ์ให้จมดินไปเลยจะดีกว่า ไหนจะศิษย์สำนักหยกพิสุทธิ์พวกนั้นอีก หากไม่ยอมก็ฆ่าทิ้งไปเสียเถิด!”
ทั้งสี่คนเริ่มเอ่ยวาจาค่อนแคะเจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ
ในความคิดของพวกเขา แม้ว่าผู้อาวุโสสังหารเทพจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าลัทธิอย่างแน่นอน อีกอย่างในลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณยังมีผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณคนอื่นอยู่อีกนอกจากเจ้าลัทธิ
ปึง!
ประตูพลันถูกถีบให้เปิดออก
บุรุษในอาภรณ์สีทองเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเคร่งขรึมสง่างาม บนอาภรณ์สีทองปักด้วยลวดลายเสือดาว สวมมงกฏหยกสีเงินประกายครามราวกับกริชบนศีรษะ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาทั้งคู่เป็นประกายแวววาว ท่าทางโอหังอวดดี
คนในชุดคลุมกันฝนทั้งสี่ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน
“บังอาจ!”
หนึ่งในนั้นชักดาบตรงข้างเอวออกมา เตรียมจะฟันไปที่บุรุษชุดทอง
แววตาของบุรุษชุดทองพลันเย็นเยียบ ความกดดันและความน่ากลัวแผ่ออกมา ทั้งหอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง คนในชุดคลุมกันฝนทั้งสี่คนตกใจกลัวจนไม่กล้าขยับกาย
หนึ่งในนั้นกัดฟันเอ่ยถาม “ท่านเป็นใคร”
บุรุษชุดทองกล่าวอย่างไร้ความรู้สึก “ข้าคือหวงจี๋เฮ่าแห่งสำนักกระบี่วิหคชาด ได้ยินว่าพวกเจ้ามาจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ บังเอิญนัก ข้ากำลังอยากประมือกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณพอดี พวกเจ้าจงเอ่ยมา แท้จริงแล้วลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณอยู่ที่ใดกันแน่”
หวงจี๋เฮ่า!
คนทั้งสี่ยิ่งตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
เมื่อไม่นานมานี้ ชื่อเสียงของหวงจี๋เฮ่าก็เป็นที่เลื่องลือจริงๆ!
คนในเสื้อคลุมกันฝนผู้หนึ่งพลันกล่าว “หากพวกข้าบอกไปจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย แต่หากท่านไปประมือสำนักหยกพิสุทธิ์เสียก่อน เช่นนั้นพวกข้าจะยอมบอกตำแหน่งทางเข้าลัทธิแก่ท่าน…”
…………………………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 42 การท้าประลองของหวงจี๋เฮ่า
“ประลองกับสำนักหยกพิสุทธิ์?”
หวงจี๋เฮ่าขมวดคิ้ว กล่าวเสียงเย็นว่า “สำนักที่แยกเป็นเอกเทศเช่นนั้นจะไปมีความท้าทายอะไร!”
วาจาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยามดูแคลนสำนักหยกพิสุทธิ์
คนในชุดคลุมกันฝนผู้หนึ่งกล่าวอย่างร้อนรน “เมื่อไม่นานมานี้สำนักหยกพิสุทธิ์มีผู้อาวุโสสังหารเทพปรากฏตัว สังหารผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณได้ในดาบเดียว ความสามารถแข็งแกร่งไม่อาจคาดเดา!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวงจี๋เฮ่าพลันเลิกคิ้วอย่างอดไม่ได้
“ข้าเคยประมือกับเจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์และผู้อาวุโสสูงสุด ความสามารถธรรมดา แต่ไม่เคยได้ยินชื่อของผู้อาวุโสสังหารเทพมาก่อน พวกเจ้าอย่ามาหลอกลวงข้า!”
หวงจี๋เฮ่าเอ่ยเสียงเหี้ยม พลังอันน่าสะพรึงกลัวไม่ได้ลดลง ยังคงน่ากลัวอยู่เช่นเดิม
“ไม่กล้าหลอกลวงท่านอย่างแน่นอน!”
“เป็นความจริง ท่านไปไต่ถามได้!”
“ลัทธิมารฟ้ามืดก็ถูกทำลายโดยคนผู้นี้!”
คนในชุดคลุมกันฝนอีกสามคนรีบร้อนเอ่ยสำทับ
พวกเขาสี่คนรวมกันก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวงจี๋เฮ่า จึงเกรงว่าหวงจี๋เฮ่าจะลงมือกับพวกเขา
ดวงตาของหวงจี๋เฮ่าเป็นประกาย เอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าบอกตำแหน่งของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมาก่อน ข้าจะไปท้าปะลองสำนักหยกพิสุทธิ์ หลังจากนั้นจะไปลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ”
คนในชุดคลุมกันฝนทั้งสี่คนมองหน้าสบตากัน
เพื่อที่จะมีชีวิตรอด ในที่สุดพวกเขาก็ยอมประนีประนอม
หลังจากนั้นไม่นาน หวงจี๋เฮ่าก็จากไป
คนในชุดคลุมกันฝนทั้งสี่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ค่อยๆ พากันนั่งลงบนเก้าอี้
“บุรุษผู้นี้แข็งแกร่งเพียงใดกันแน่” หนึ่งในนั้นพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
อีกคนเอ็ดขึ้นมา “ไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือข้ารู้สึกว่าโรงเตี๊ยมนี้มีปัญหา ไหนกล่าวว่าผนังกันเสียงกันจิตอย่างไรเล่า”
…
ณ สำนักหยกพิสุทธิ์
นับตั้งแต่หลี่ชิงจื่อกลับไป เวลาก็ล่วงเลยไปอีกสองปี
หานเจวี๋ยยังคงอยู่ระดับปราณก่อกำเนิดระดับหก เมื่อมีโอสถของเย่ซานหลางเป็นตัวช่วย ทำให้เขาเข้าใกล้ระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ดเข้ามาทุกที
ไก่คุกรัตติกาลตัวโตขึ้นอีกครึ่งเมตร แต่หานเจวี๋ยทดสอบอายุของกระดูกของมันดูแล้ว ห่างจากคำว่าโตเต็มที่อยู่มากนัก
วันนี้ ฉางเยวี่ยเอ๋อมาเยี่ยมเยือน
หลังจากไม่ได้มานานหลายปี เมื่อเห็นเจ้าไก่คุกรัตติกาลตัวโตขึ้นมากขนาดนี้ นางจึงอดไม่ได้ที่จะเดินไปลูบมัน
“จั๊กจี้…จั๊กจี้…”
ไก่คุกรัตติกาลขัดขืนและถอยหนี
เมื่อได้ยินเสียงร้องอ้อแอ้ของมัน ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยิ่งสนใจมากขึ้นไปอีก
หานเจวี๋ยทนไม่ไหวกล่าวว่า “หยุดลูบได้แล้ว นี่เป็นพาหนะล้ำค่าของข้า หากลูบจนใช้การไม่ได้ ท่านจะชดใช้หรือ”
“เชอะ ชดใช้ก็ชดใช้สิ! ใช้ไก่เป็นพาหนะ เจ้านี่เข้าใจคิดจริงๆ!”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เบ้ปากบอก ถึงจะพูดเช่นนี้แต่ร่างกายก็ยังเชื่อฟังอยู่ดี หันกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าหานเจวี๋ย
นางพิจารณาหานเจวี๋ย ยิ้มกล่าวว่า “ศิษย์น้องหาน ใบหน้าของเจ้าข้ามองทีไรก็รู้สึกประทับจิตประทับใจยิ่งนัก ไม่รู้ว่าพ่อแม่ของเจ้าหน้าตาโดดเด่นเพียงใด”
พ่อแม่?
พวกท่านน่ะหรือ
ธรรมดาเสียไม่มี
หานเจวี๋ยลอบหัวเราะในใจ
ช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา หานเจวี๋ยจะนึกถึงพ่อแม่ของเขาในชาตินี้บ้างเป็นครั้งคราว
ผ่านไปร้อยกว่าปีแล้ว หากพวกท่านยังเป็นมนุษย์ คาดว่าจะถูกฝังลงดินไปแล้ว
เช่นนี้ก็ดี ลดปัญหาได้มากนัก
หานเจวี๋ยไม่ได้คิดถึงพ่อแม่ในชาตินี้มากนัก ตอนที่พวกเขาทอดทิ้งหานเจวี๋ยไป ก็นับว่าความสัมพันธ์ทางสายเลือดขาดสะบั้นลงแล้ว
หากเป็นพ่อแม่ของเขาในชาติภพก่อน คงไม่มีวันทอดทิ้งเขาอย่างแน่นอน
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เอ่ยต่อว่า “ได้ยินว่าผู้อาวุโสกวนจวนจะกลับมาแล้ว เจ้าเคยได้ยินเกี่ยวกับผู้อาวุโสกวนมาบ้างหรือไม่ เขาและอาจารย์ของเราเข้าสำนักหยกพิสุทธิ์มาพร้อมกัน ทว่าเมื่อสามร้อยปีก่อนเขาไปล่วงเกินสำนักกระบี่วิหคชาดเข้า เพื่อไม่ให้เกิดข้อสงสัย ผู้อาวุโสสูงสุดจึงส่งเขาออกจากราชวงศ์ต้าเยี่ยนไปอย่างเงียบๆ ครึ่งปีก่อนเขาใช้วิชาเวทตอบกลับมาว่าจะกลับมา อีกทั้งยังจะแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนักหยกพิสุทธิ์ด้วย”
หานเจวี๋ยส่ายหน้า
เขาไม่เคยได้ยินเรื่องเช่นนี้มาก่อนจริงๆ และก็ไม่เคยได้ยินเรื่องของคนผู้นี้ด้วยเช่นกัน
“กล่าวกันว่าผู้อาวุโสกวนชอบพออาจารย์ของเรามาก ไม่แน่ว่าอาจผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับอาจารย์ของพวกเราก็ได้” ฉางเยวี่ยเอ๋อร์กล่าวต่อ
หานเจวี๋ยยักไหล่
คิดมากไปแล้ว!
เซียนซีเสวียนไม่ให้ศิษย์ผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกัน แล้วตนเองจะฝืนกฎได้อย่างไร
เขาถาม “ผู้อาวุโสกวนผู้นั้นแข็งแกร่งมากเลยหรือ”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์พยักหน้าพลางกล่าว “ว่ากันว่าตอนอยู่ต้าเยี่ยนเขาได้รับโอกาสวาสนา ขึ้นเป็นระดับเปลี่ยนวิญญาณ กลับมาครั้งนี้เขาต้องการนำพาสำนักหยกพิสุทธิ์ให้เหนือกว่าสำนักกระบี่วิหคชาด บรรดาผู้อาวุโสต่างดีใจยิ่งนัก สำนักหยกพิสุทธิ์มีระดับเปลี่ยนวิญญาณเพิ่มขึ้นมาอีกคน การรับมือกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณก็มีโอกาสชนะมากขึ้น ผู้อาวุโสสูงสุดย่อมดีใจไปด้วย เพียงแต่เจ้าสำนักที่อยู่ข้างนอกยังไม่ทราบเรื่องนี้”
หานเจวี๋ยอดไว้อาลัยให้หลี่ชิงจื่อเงียบๆ ไม่ได้
ลำบากลำบนมาตั้งหลายปี กลับไม่อาจรักษาตำแหน่งไว้ได้
ตอนที่หานเจวี๋ยกำลังจะถามเรื่องของผู้อาวุโสกวนอยู่นั้น พลันมีตัวอักษรปรากฏขึ้นด้านหน้า
[ตรวจสอบพบผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด จะตรวจสอบที่มาหรือไม่]
หานเจวี๋ยชะงัก
เจอผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิดอีกแล้วหรือ
โชคของสำนักหยกพิสุทธิ์ดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ
เหตุใดจึงมีผู้ที่มีภูมิหลังไม่ธรรมดาปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ เช่นนี้
หานเจวี๋ยรีบร้อนตรวจดูทันที
[หวงจี๋เฮ่า: ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นสาม ผู้อาวุโสฝ่ายนอกของสำนักกระบี่วิหคชาด เกิดมาพร้อมจิตกระบี่ เชี่ยวชาญสายมรรคกระบี่ขั้นสูง เนื่องด้วยคุณสมบัติที่โดดเด่นตั้งแต่เยาว์วัย หล่อหลอมเขาจนมีลักษณะหยิ่งทระนง เขาสามารถละทิ้งได้ทุกสิ่งเพื่อกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง]
หวงจี๋เฮ่า?
ให้ตายสิ!
เจ้าหมอนี่มาได้อย่างไร
หรือว่าต้องการจะท้าประลองสำนักหยกพิสุทธิ์
หานเจวี๋ยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
จะบำเพ็ญอย่างสงบไม่ได้หรือ
ตรงหน้าของหานเจวี๋ยปรากฏข้อความขึ้นมาให้เลือก
[สำนักหยกพิสุทธิ์กำลังเผชิญหน้าการท้าประลองของหวงจี๋เฮ่า ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง สั่งการทั้งสำนักล้อมปราบหวงจี๋เฮ่า และได้รับชัยชนะ โด่งดังไปทั่วดินแดน จะได้รับเคล็ดวิชาเวทสายอัคคีหนึ่งเล่ม]
[สอง ลอบจัดการหวงจี๋เฮ่าให้ล่าถอย ไม่ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวมากเกินไป จะได้รับสมบัติวิญญาณหนึ่งชิ้น]
หานเจวี๋ยเลือกข้อสองอย่างไม่ลังเล
ความโดดเด่นไม่ใช่ลักษณะของเขา
อีกทั้งหากทำให้หวงจี๋เฮ่าเป็นฝ่ายปราชัยอย่างประจักษ์ชัดแจ้ง สำนักกระบี่วิหคชาดย่อมตั้งตัวเป็นศัตรูกับสำนักหยกพิสุทธิ์เป็นแน่
หานเจวี๋ยยังไม่แน่ใจในระดับความสามารถของหวงจี๋เฮ่าในสำนักกระบี่วิหคชาด แม้จะแข็งแกร่งที่สุด แต่หากสำนักกระบี่วิหคชาดร่วมมือกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณขึ้นมา เช่นนั้นสำนักหยกพิสุทธิ์อาจเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
“เฮ้อ สำนักหยกพิสุทธิ์ยังถือว่าอ่อนแอเกินไปนัก”
หานเจวี๋ยทอดถอนใจ
เขามองฉางเยวี่ยเอ๋อร์พลางกล่าว “ท่านกลับไปก่อนเถิด ข้ามีเรื่องต้องทำ”
“เรื่องใดหรือ”
“ไม่สะดวกที่จะบอก”
“เหอะ”
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์เบ้ปาก ลุกขึ้นจากไป
นางเพิ่งจะกล่าวว่าดีใจไปหมาดๆ แต่กลับโดนไล่ออกมา ผู้ใดบ้างเล่าจะไม่ผิดหวัง
หลังจากที่ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ออกไปแล้ว หานเจวี๋ยเริ่มใช้แบบจำลองการทดสอบตรวจสอบตำแหน่งของหวงจี๋เฮ่า
ยามนี้ หวงจี๋เฮ่าอยู่ห่างจากสำนักหยกพิสุทธิ์ไม่เกินยี่สิบลี้
เขาเดินมาอย่างเชื่องช้า ไม่มีท่าทีรีบร้อนเลยสักนิด
หานเจวี๋ยไม่ได้ไปหาในทันที
ขอลองให้แน่ใจก่อนสักรอบ! จำลองลงสนามประมือกันสักรอบเถอะ!
จิตใต้สำนึกของหานเจวี๋ยตามเข้าไปในแบบจำลองการทดสอบ
ห้านาทีหลังจากนั้น การจำลองการทดสอบของหานเจวี๋ยก็เสร็จสิ้น
เขาขมวดคิ้ว
“ต้องมีอะไรสักอย่าง”
หานเจวี๋ยสูดหายใจเข้าลึก เริ่มจำลองการทดสอบต่อ
คิดไม่ถึงว่าจะไม่สามารถกำจัดคนผู้นี้ได้!
เจ้าอัจฉริยะนี่เป็นระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นสามเลยนะ!
หานเจวี๋ยเปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้
ผ่านไปสองนาที แบบจำลองการทดสอบเสร็จสิ้น
หานเจวี๋ยขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม พึมพำเสียงเบาว่า “สมกับที่เป็นจิตกระบี่ฟ้าประทาน ไม่เลวนี่ สามารถอยู่ภายใต้เงื้อมมือของข้าเกินสองนาที”
หานเจวี๋ยกังวลขึ้นมา
เสียงจากการต่อสู้ดังเกินไป เวลาสองนาทีมากพอที่จะดึงดูดคนจำนวนมากให้เข้ามาใกล้ได้
รับมือไม่ง่ายเลย
ช่วยไม่ได้!
แม้จะจัดการได้ยากแต่ก็คุ้มค่า หากรอให้เจ้านี่เข่นฆ่าสำนักหยกพิสุทธิ์ก่อน ถึงเวลานั้นคงจะเป็นการทำลายล้างโลกอย่างแท้จริง!
…
ในป่าลึก
หวงจี๋เฮ่าก้าวย่างอย่างเชื่องช้า
ท่าทีของเขาสงบนิ่ง ไม่มีความประหม่ากับการต่อสู้ครั้งใหญ่ที่จะเกิดขึ้นแม้แต่น้อย
ทันใดนั้น ด้านหน้าปรากฏเงาร่างขึ้นมาสายหนึ่ง มุ่งหน้าก้าวมาทางเขา
นั่นก็คือหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยสวมอาภรณ์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ ด้วยรูปลักษณ์ที่สง่างาม เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
หวงจี๋เฮ่ามองแวบหนึ่ง
ระดับสร้างฐานขั้นเก้า!
อ่อนแอยิ่งนัก!
แต่จะว่าไปเจ้านี่ก็หน้าตาหล่อเหลาดูดีเอาการ
[หวงจี๋เฮ่าเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 2 ดาว]
ตรงหน้าของหานเจวี๋ยพลันปรากฏตัวอักษรขึ้นแถวหนึ่ง เขาชะงักไปทันที
มันเรื่องบ้าอะไรกันนี่
……………………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 43 สมบัติวิญญาณป้องกันระดับหก ผู้อาวุโสบาดเจ็บสาหัส
‘เหตุใดถึงเกิดความประทับใจในตัวข้า’
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว เช่นนี้ก็ยิ่งจัดการยากขึ้นไปอีก
เขายากที่จะลงมือกับผู้ที่มีความประทับใจในตัวเขา
หวงจี๋เฮ่าเดินมาตรงหน้าหานเจวี๋ย กล่าวว่า “เจ้าหนู ข้าถูกชะตาเจ้า อยากคำนับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่ ภายภาคหน้าหากอยากสำเร็จระดับปราณก่อกำเนิดก็ไม่ใช่เรื่องยากอันใด”
สำหรับระดับสร้างฐานแล้ว ระดับปราณก่อกำเนิดนับว่าเป็นสวรรค์ที่แท้จริง!
หลังจากพูดประโยคนี้ออกไป เขาไม่เชื่อว่าหานเจวี๋ยจะไม่หวั่นไหว
‘ถูกชะตากันหรือ’
สีหน้าของหานเจวี๋ยแปลกประหลาด
ระหว่างชายกับชายจะถูกชะตาอะไรกัน
หรือว่า…
หานเจวี๋ยตัวสั่นระริก ขนลุกขึ้นมาทันใด ขาพลันก้าวถอยหลัง
“ท่านคือผู้ใด มาสำนักหยกพิสุทธิ์เพื่อการใด” หานเจวี๋ยกล่าวด้วยเสียงขรึม
หวงจี๋หาวกล่าวแกมขบขัน “ข้าคือหวงจี๋เฮ่าแห่งสำนักกระบี่วิหคชาด เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ มาสำนักหยกพิสุทธิ์ครั้งนี้ ย่อมมาท้าประลองกับผู้อาวุโสสังหารเทพของพวกเจ้า!”
หานเจวี๋ยเอ่ยถาม “เหตุใดจึงท้าประลองผู้อาวุโสสังหารเทพ กลับไม่ท้าประลองสำนักหยกพิสุทธิ์”
“เจ้าสำนักและอดีตเจ้าสำนักของพวกเจ้าพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของข้านานแล้ว สำนักหยกพิสุทธิ์เหลือเพียงผู้อาวุโสสังหารเทพที่มีคุณสมบัติพอที่จะให้ข้าลงมือ เดิมทีข้าก็คร้านจะยุ่งกับพวกเจ้า อยากท้าประลองลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ แต่คนของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณรบเร้าข้าให้มาประมือกับผู้อาวุโสสังหารเทพให้ได้ แล้วจะบอกตำแหน่งทางเขาของพวกเขาให้กับข้าในภายหลัง”
หวงจี๋เฮ่ากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อได้ยินเช่นนั้น ระดับความเกลียดชังของหานเจวี๋ยที่มีต่อลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณพุ่งสูงขึ้นถึง 6 ดาว!
หานเจวี๋ยถาม “ระดับเปลี่ยนวิญญาณในลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมีมากหรือ ความสามารถของเจ้าลัทธิเป็นเช่นไร”
“ระดับเปลี่ยนวิญญาณนั้นมีมาก อย่างไรเสียก็มีประวัติศาสตร์ยาวนานหลายพันปี ส่วนเจ้าลัทธิของพวกเขาลึกลับมาก ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก”
“หากท่านไปท้าประลองลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ มีความมั่นใจมากเพียงใด”
“เหตุใดเจ้าจึงถามมากมายเช่นนี้ ตกลงว่าจะคำนับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่”
[ความประทับใจที่หวงจี๋เฮ่ามีต่อท่านลดลง ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
สีหน้าของหวงจี๋เฮ่าฉายแววรำคาญ
หานเจวี๋ยรู้สึกเบิกบานแล้ว
แค่ถามเพียงไม่กี่ประโยค ความประทับใจก็ลดลงไปถึงครึ่งหนึ่งเลย?
ดียิ่งนัก!
เช่นนั้นข้าประมือกับเจ้าก็ไม่มีทางใจอ่อนแน่!
หานเจวี๋ยพลันหยิบกระบี่กิเลนออกมา เอ่ยขึ้นว่า “หากเจ้าสามารถรับกระบี่ของข้าได้ ข้าจะคำนับเจ้าเป็นอาจารย์!”
หวงจี๋เฮ่าเองก็เบิกบานใจ “เจ้าหนู เจ้าไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของข้ามาก่อนหรือ”
“บอกมาว่าเจ้ากล้าหรือไม่กล้า!”
“ตกลง! ข้าจะรับเจ้าหนึ่งกระบี่! หากเจ้าทำอันตรายข้าได้เพียงเล็กน้อย ข้าจะหันหลังจากไป ชั่วชีวิตนี้จะไม่มารบกวนสำนักหยกพิสุทธิ์อีก!”
“เจ้าพูดแล้วนะ!”
“อืม”
หวงจี๋เฮ่าหยิ่งทระนง หลังจากมั่นใจว่าหานเจวี๋ยเป็นเพียงระดับสร้างฐานขั้นเก้า ตั้งแต่แรกจึงไม่ได้เก็บคำพูดของหานเจวี๋ยมาใส่ใจ
หานเจวี๋ยลงมืออย่างรุนแรง
พลังวิญญาณทั้งหกสายภายในร่างหลั่งไหลเข้าสู่กระบี่กิเลนราวภูเขาไฟระเบิด
ม่านตาของหวงจี๋เฮ่าพลันขยายใหญ่ขึ้น
‘พลังวิญญาณนี้!
แย่แล้ว!’
หวงจี๋เฮ่ารีบยกมือทั้งสอง รวบรวมพลังวิญญาณที่พลุ่งพล่านในร่างกาย
แสงกระบี่ส่องประกาย ปราณกระบี่สีดำสายหนึ่งฟันต้นไม้จนขาดครึ่ง ก่อนพุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า แม้แต่ทะเลหมอกที่รวมกันยังแยกออกเป็นสองส่วน ภาพฉากยิ่งใหญ่เป็นที่สุด
หลังจากนั้น ฟ้าดินสั่นสะเทือน ฝุ่นธุลีลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ
หวงจี๋เฮ่ากัดฟันกรอด พยายามต้านทานพลังปราณกระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจอย่างเต็มกำลัง
ปราณกระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวปะทะเข้ามา ทำให้เขาก้าวถอยหลังอย่างต่อเนื่อง พลังวิญญาณทั้งหมดที่แปรเปลี่ยนเป็นโล่ป้องกันปรากฏรอยร้าว ราวกับกระจกที่แตกร้าว
แย่แล้ว!
ต้านไม่ไหว!
หวงจี๋เฮ่าสบถออกมาเบาๆ พร้อมกับทะยานร่างขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่ร่างทะยานขึ้นไป ปราณกระบี่ของหานเจวี๋ยพุ่งเข้าร่างของเขา ทำให้เขากระอักเลือดออกมา ร่างลอยถลาออกไปราวหนึ่งร้อยจั้ง
ปราณกระบี่ลอยกลับมา บดทำลายต้นไม้ตลอดแนว หุบเหวขนาดใหญ่บนพื้นดินถูกตัดขาด ครูดพื้นจนเป็นร่องลึกไม่เห็นก้น ดูประหนึ่งหุบเขาแคบ
หวงจี๋เฮ่าหยุดนิ่ง มองไปยังหานเจวี๋ยด้วยความหวาดผวา
นี่มันวิชากระบี่อันใดกัน
ไม่ใช่!
มันคือพลังวิเศษ!
“หวงจี๋เฮ่าผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือคงจะไม่กลับคำพูดใช่หรือไม่”
หานเจวี๋ยเงยหน้าขึ้น ถามด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก
[หวงจี๋เฮ่าเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 4 ดาว]
หานเจวี๋ยกลับไม่ตื่นตระหนก สายตาจับจ้องไปที่หวงจี๋เฮ่า
ร่างของหวงจี๋เฮ่าสั่นเทาด้วยความโกรธ
เขาอยากจะฆ่าหานเจวี๋ยยิ่งนัก แต่เมื่อสักครู่เขาได้ลั่นวาจาอันยิ่งใหญ่ออกไป เขาไม่อาจกลืนน้ำลายตัวเองได้
อีกอย่าง ปราณกระบี่ของหานเจวี๋ยแข็งแกร่งจริงๆ ถึงอยากจะทุ่มสุดตัว เขาก็ไม่มีทางเอาชนะได้!
เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกล่าวว่า “เจ้าเป็นใครกันแน่”
“เจ้ามาหาข้า ยังถามอีกหรือว่าข้าเป็นใคร”
เมื่อหวงจี๋เฮ่าได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะออกมาอย่างโกรธจัด
ผู้อาวุโสสังหารเทพแห่งสำนักหยกพิสุทธิ์!
คิดไว้แล้วเชียว!
ภายใต้ชื่อเสียงที่โด่งดัง กลับเป็นนักรบที่ถ่อมตัว
“หึ ถึงแม้ข้าเคยลั่นวาจาไว้ว่าจะไม่กลับมาสำนักหยกพิสุทธิ์อีก แต่รอเจ้าออกจากสำนักหยกพิสุทธิ์ก่อนเถิด ข้าจะกลับมาท้าประลองเจ้าอีกแน่!”
หลังจากทิ้งวาจานี้ไว้ หวงจี๋เฮ่าก็จากไป
หานเจวี๋ยยิ้มเยาะ ลอบคิดในใจว่า ‘รอข้าออกจากสำนักหยกพิสุทธิ์หรือ เจ้ารอไหวหรืออย่างไร’
เขาหมุนกายจากไป
หลังจากนั้นไม่นาน ผู้อาวุโสสำนักหยกพิสุทธิ์เดินทางผ่านมาคนแล้วคนเล่า ต่างก็มองเห็นภาพร่องรอยตัดขาดของปราณกระบี่ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
แต่พวกเขาก็คาดเดาได้ว่าหานเจวี๋ยเป็นคนลงมือ ไม่เช่นนั้นการต่อสู้คงไม่อาจยุติลง
หรือว่าจะมีศัตรูที่ทรงพลังโผล่มาโจมตีอีก?
……
หลังออกมาจากสำนักหยกพิสุทธิ์ หวงจี๋เฮ่ายืนอยู่บนกระบี่บิน รักษาบาดแผลขณะโกรธเคืองไม่หาย
“เจ้าบ้านั่นสมควรตาย กล้าดีอย่างไรมาล้อเล่นกับข้า!”
หวงจี๋เฮ่าโกรธจนแทบบ้า
หากหานเจวี๋ยเผยตัวตนมาตั้งแต่แรก มีหรือที่เขาจะประมาท
หากระมัดระวัง มีหรือที่เขาจะรับกระบี่นั่นไม่ได้
เอาเถิด! เขาก็รับไม่ได้จริงๆ!
แต่เขาไม่มีทางตกปากรับคำข้อตกลงนั่นอย่างง่ายดายแน่ๆ
เฮ้อ! สะเพร่าเกินไปแล้ว!
ในขณะที่หวงจี๋เฮ่ากำลังอารมณ์เสีย เงาร่างสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหน้า ขวางทางเขาเอาไว้
“เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงออกมาจากสำนักหยกพิสุทธิ์”
ผู้ที่มาเป็นผู้บำเพ็ญชายสวมชุดสีเขียวคราม รูปลักษณ์หล่อเหลาโดดเด่นมีเสน่ห์ ด้านหลังสะพายกล่องกระบี่ ภายในกล่องมีกระบี่อยู่สี่เล่ม
หวงจี๋เฮ่าอารมณ์เสียมาก แค่นเสียงพลางกล่าว “เกี่ยวอะไรกับเจ้า ไปให้พ้น!”
ผู้บำเพ็ญชุดเขียวหัวเราะ “กล้าหยาบคายกับข้าถึงเพียงนี้ เจ้าไม่กลัวตายหรือ”
“หึๆ อย่างเจ้านับเป็นอะไรได้”
“เช่นนั้นมาประลองกันสักตั้ง ดูว่าใครกันแน่ที่ไม่ได้เรื่อง!”
“รนหาที่ตาย!”
ตู้ม!
…
เมื่อกลับถึงถ้ำเทวาฟ้าประทาน
ทันทีที่หานเจวี๋ยนั่งลง ด้านหน้าก็ปรากฏตัวอักษรขึ้นสองแถว
[ท่านลอบจัดการหวงจี๋เฮ่าจนล่าถอย ได้รับสมบัติวิญญาณหนึ่งชิ้น]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับสมบัติวิญญาณระดับหก--ระฆังเพลิงอัคคี]
[ระฆังเพลิงอัคคี: สมบัติวิญญาณป้องกันระดับหก สามารถต้านทานการโจมตีจากระดับสุญตาลงไป หลังจากถ่ายพลังวิญญาณเข้าไปแล้ว ตัวระฆังจะมีหนักเพิ่มตามปริมาณพลังวิญญาณที่ถูกถ่ายทอด หนักเทียบเท่าภูเขายักษ์]
‘เอ๋ ของดีนี่!
คิดไม่ถึงว่าจะต้านทานการโจมตีของระดับสุญตาลงไปได้ทั้งหมด!
ข้าชอบ!’
หานเจวี๋ยหยิบระฆังเพลิงอัคคีออกมาอย่างปรีดา พลางพินิจพิจารณา
ตัวระฆังเป็นสีดำ เผยให้เห็นพลังปราณเก่าแก่แต่ชั่วร้าย
หานเจวี๋ยเริ่มหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของทันที
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เขาพลิกดูระฆังเพลิงอัคคีไปมา
หลังจากตีตราเป็นเจ้าของแล้ว ระฆังเพลิงอัคคีเป็นเสมือนกับแขนขาของเขา เมื่อมีระฆังเพลิงอัคคีครอบร่าง เขาสัมผัสได้ถึงความปลอดภัยอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
สวมใส่อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง คลุมด้วยระฆังเพลิง มีทุกอย่างในหล้า!
หานเจวี๋ยลำพองใจถึงขีดสุด
เขาฝึกบำเพ็ญต่อทันที
เช้าวันรุ่งขึ้น
เซียนซีเสวียนมาหา
นี่เป็นครั้งแรกที่เซียนซีเสวียนเป็นฝ่ายมาหาหานเจวี๋ยก่อน
หานเจวี๋ยลุกขึ้นต้อนรับ
“เยวี่ยเอ๋อร์เคยพูดถึงศิษย์พี่กวนโยวกังของข้าให้เจ้าฟังแล้วใช่หรือไม่ เขากลับมาเมื่อวาน แต่กลับพบหวงจี๋เฮ่าอยู่ใกล้ๆ สำนักหยกพิสุทธิ์ ได้รับบาดเจ็บสาหัส” เซียนซีเสวียนสาวเท้ามาด้านหน้าหานเจวี๋ย พร้อมกล่าวออกมาตรงๆ
หืม?
เจ้าคนที่ประกาศศักดาว่าจะขึ้นเป็นเจ้าสำนัก เพิ่งมาถึงก็กลับถ่วงแข้งถ่วงขาเสียแล้วหรือ
หานเจวี๋ยลอบคร่ำครวญอย่างอดไม่ได้
กล่าวกันตามตรง กวนโยวกังก็อ่อนแอเกินไปหน่อย
หวงจี๋เฮ่าถูกเขาโจมตีจนได้รับบาดเจ็บ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้กลับยังสู้ไม่ไหว แล้วยังอยากจะผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับอาจารย์ของเขาอีกหรือ
………………................................................


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 44 งานประชุมใหญ่แดนเซียน ระดับเปลี่ยนวิญญาณสิบคน
“ช่างโชคร้ายเสียจริง เฮ้อ”
หานเจวี๋ยทอดถอนใจกล่าว เมื่อเซียนซีเสวียนยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดแล้ว นอกจากนี้เขาจะกล่าวอย่างไรได้อีก
เซียนซีเสวียนจ้องไปที่หานเจวี๋ย ถามขึ้นว่า “ศิษย์พี่กวนกล่าวว่าเขาบังเอิญพบกับหวงจี๋เฮ่าที่ออกมาจากสำนักหยกพิสุทธิ์ ผืนป่ารอบๆ สำนักหยกพิสุทธิ์ถูกทำลายราบคาบ คาดว่าจะเป็นพลังปราณกระบี่บางชนิด หวงจี๋เฮ่าต้องการท้าประลองสำนักหยกพิสุทธิ์ของเรา แต่ถูกเจ้าโจมตีจนล่าถอยไปใช่หรือไม่”
หานเจวี๋ยพยักหน้าตอบ “ไม่ผิด”
เซียนซีเสวียนเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “คิดไม่ถึงว่าหวงจี๋เฮ่าที่มีชื่อเสียงโด่งดังก็ยังพ่ายแพ้ภายใต้เงื้อมมือของคนรุ่นหลังเช่นเจ้า”
หานเจวี๋ยเชิญเซียนซีเสวียนให้นั่งลงสนทนากัน
เซียนซีเสวียนนั่งลงบนม้านั่งด้านข้าง เอ่ยต่อว่า “ที่ข้ามาหาเจ้าครั้งนี้ เพราะปรารถนาจะให้เจ้าช่วยปราบศิษย์พี่กวนให้ข้าหน่อย”
ปราบกวนโยวกัง?
หานเจวี๋ยมึนงง
“เจ้าสำนักอาจเก่งไม่เท่าศิษย์พี่กวน แต่สำหรับสำนักหยกพิสุทธิ์เขาก็ทุ่มสุดกำลัง เพื่อสำนักหยกพิสุทธิ์แล้ว เขายอมแม้กระทั่งเสียเวลาบำเพ็ญเพียร ยามนี้จะให้ขับไล่เขาออกจากตำแหน่งเจ้าสำนัก เขาคงรู้สึกเจ็บปวดเป็นแน่แท้ อีกทั้งศิษย์พี่ใหญ่ของข้าผู้นี้ทำไปเพื่อแก้แค้นเท่านั้น ไม่ได้คำนึงถึงสำนักอย่างแท้จริง รอให้อาการบาดเจ็บของเขาหายดี ข้าจะให้เขาท้าประลองกับเจ้า หากว่าสามารถเอาชนะเจ้าได้ก็จะให้ขึ้นเป็นเจ้าสำนัก ว่าอย่างไร” เซียนซีเสวียนเอ่ยเสียงเบา น้ำเสียงและแววตาไร้การเปลี่ยนแปลงใดๆ
หานเจวี๋ยกล่าวอย่างลังเล “จะว่าได้ก็ได้ แต่จะให้ดีการต่อสู้ครั้งนี้ควรดำเนินการอย่างเงียบๆ หากว่าแพร่งพรายไปทั่วสำนักหยกพิสุทธิ์ แน่นอนว่าย่อมแพร่กระจายไปทั่วแดนบำเพ็ญพรตด้วย ข้าไม่ต้องการเป็นที่จับตามอง มิเช่นนั้นจะนำไปสู่ปัญหาไม่รู้จบ คราวก่อนที่ช่วยสำนักหยกพิสุทธิ์จัดการกับลัทธิมารฟ้ามืดชื่อเสียงก็ดังกระฉ่อนแล้ว ที่หวงจี๋เฮ่ามาก็เพราะเหตุนี้”
“นั่นย่อมแน่นอน ข้าก็ต้องรักษาหน้าให้ศิษย์พี่กวนด้วยเช่นกัน”
หานเจวี๋ยพยักหน้า
เซียนซีเสวียนหันไปทางไก่คุกรัตติกาลที่อยู่ตรงมุมห้อง เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดเจ้าถึงเลี้ยงไก่ ไก่ตัวนี้ดูไม่ธรรมดานัก”
ไก่คุกรัตติกาลเงยหน้าขึ้น แค่นเสียงกล่าว “ข้าเป็นหงส์ นายท่านบอกว่าไม่ช้าก็เร็วข้าจะกลายเป็นหงส์”
เซียนซีเสวียนหัวเราะออกมาน้อยๆ
แม้แต่ไก่ก็อยากกลายเป็นหงส์หรือ
“ข้าได้มันมาจากชาวนาของสำนักหยกพิสุทธิ์ ปกติการฝึกบำพ็ญค่อนข้างน่าเบื่อ มีมันเป็นเพื่อนก็ไม่เลวนัก” หานเจวี๋ยอธิบายยิ้มๆ
เขาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับที่มาของไก่คุกรัตติกาล
หากว่าเขาพูดไป ใครเล่าจะเชื่อ
ไก่กับหงส์นั้นแตกต่างกันมาก เสมือนงูกับมังกร
เซียนซีเสวียนหันกลับมามองหานเจวี๋ยอีกครั้ง กล่าวว่า “งานประชุมใหญ่แดนเซียนที่ร้อยปีจะมีหนึ่งครั้งใกล้เริ่มขึ้นแล้ว ข้ามีป้ายเชิญเข้าร่วมงานประชุมใหญ่แดนเซียน สามารถมอบให้กับเจ้าได้ งานประชุมใหญ่แดนเซียนเป็นงานใหญ่ที่หาได้ยาก ที่งานนั้นเจ้าจะได้ของวิเศษ โอสถ โอสถสวรรค์ หรือแม้แต่เคล็ดวิชาทุกอย่างที่เจ้าปรารถนา ขอเพียงเจ้ามีคุณสมบัติที่ทัดเทียม”
งานประชุมใหญ่แดนเซียน?
ฟังดูเจ๋งเป้งไปเลย คงจะครึกครื้นมากสินะ
หากว่าอยู่ในนิยายล่ะก็ คงเป็นงานใหญ่ที่ตัวเอกต้องแกล้งโง่ สร้างความเกลียดชังเพิ่มขึ้นง่ายๆ โดยไม่ตั้งใจ!
ไปไม่ได้!
หานเจวี๋ยปฏิเสธอ้อมๆ “ขอบคุณสำหรับความเมตตาของท่านอาจารย์ ข้าเพียงอยากตั้งใจฝึกฝน ด้วยคุณสมบัติของข้าแล้ว ยังไม่อยากออกไปเสี่ยงในตอนนี้”
เซียนซีเสวียนพยักหน้า
นางลุกขึ้นจากไป
หานเจวี๋ยลุกขึ้นตามไปส่ง
หลังจากเซียนซีเสวียนออกไปแล้ว หานเจวี๋ยก็กลับไปที่ตั่งไม้และเริ่มฝึกบำเพ็ญอีกครั้ง
‘งานประชุมใหญ่แดนเซียน...จิ๊ๆ รอข้าสำเร็จระดับมหายานก่อนเถอะ เมื่อนั้นข้าจะไปดูเสียหน่อย!’
หานเจวี๋ยขับเคลื่อนลมปราณพลางคิดในใจ
...
ณ สำนักกระบี่วิหคชาด
ในฐานะสำนักใหญ่สายหลักของราชวงศ์ต้าเยี่ยนแห่งแดนบำเพ็ญพรต ศิษย์สำนักกระบี่วิหคชาดมีเรือนหมื่น ส่วนใหญ่บำเพ็ญสายมรรคกระบี่ ผู้บำเพ็ญสายมรรคกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งราชวงศ์ต้าเยี่ยนล้วนมาจากสำนักกระบี่วิหคชาดทั้งสิ้น
ภายในตำหนักหลัก
หวงจี๋เฮ่านั่งอยู่บนเบาะ สีหน้าย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง
ที่นั่งลำดับแรกคือเจ้าสำนักกระบี่วิหคชาด นามว่าถังหาน
ถังหานที่ดูราวอายุสามสิบสี่สิบปี หน้าตานับว่าหล่อเหลาสง่างาม ดวงตาคมกริบภายใต้คิ้วคมคาย มีกระบี่ขนาบซ้ายและขวาข้างละหนึ่งเล่ม รัศมีองอาจแรงกล้ากระจายไปทั่วร่าง
“แม้แต่หนึ่งกระบี่ของเขาเจ้าก็รับไม่ไหวงั้นหรือ” ถังหานขมวดคิ้วเอ่ยถาม
หวงจี๋เฮ่ากัดฟันตอบ “ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่เป็นเช่นนั้นจริง พลังวิญญาณของเขามีอานุภาพร้ายกาจยิ่งนัก เป็นครั้งแรกที่ข้าได้สัมผัสกับพลังวิญญาณประเภทนี้ มันไม่ใช่รากวิญญาณพลังธาตุที่พบเห็นได้ทั่วไป และก็ไม่ใช่รากวิญญาณที่หายาก แต่ข้าไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี”
เมื่อนึกถึงภาพฉากที่เผชิญหน้ากับกระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจก่อนหน้านี้ เขาอดไม่ได้ที่จะหวาดผวาขึ้นมา
“นอกจากนี้…”
“นอกจากนี้อะไร”
“คนผู้นี้ยังมีหน้าตาหล่อเหลาเป็นที่สุด ในสำนักกระบี่วิหคชาดของเราไม่มีใครรูปงามเท่าเขาเลยสักคน”
“นี่สำคัญมากหรือ”
“เอาเถิด ก็ไม่สำคัญนักหรอก…”
หวงจี๋เฮ่ากล่าวพลางถอนหายใจ ไม่รู้เพราะสาเหตุใด น้ำเสียงของเขาถึงแฝงไปด้วยความเสียดาย
ถังหานขมวดคิ้ว
นึกไม่ถึงว่าสำนักหยกพิสุทธิ์จะมีคนเช่นนี้โผล่ออกมา!
ภายนอกหวงจี๋เฮ่าเป็นตัวแทนแสดงถึงพลังต่อสู้สูงสุดของสำนักกระบี่วิหคชาด!
แม้ว่าเขาจะรู้ว่าตนเองแข็งแกร่งกว่าหวงจี๋เฮ่า แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่ากันสักเท่าใด!
หวงจี๋เฮ่าพูดต่อ “ใช่แล้ว ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมีการเคลื่อนไหวและยังคิดต่อกรกับสำนักหยกพิสุทธิ์อยู่ หากรักษาบาดแผลครั้งนี้หายดีแล้ว ข้าตั้งใจจะไปท้าประลองกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ”
ถังหานพยักหน้า เอ่ยว่า “แม้ว่าพันปีที่ผ่านมาลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะดูเงียบๆ ไป แต่ก็อย่าได้ดูแคลน ก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสสูงสุดสำนักหยกพิสุทธิ์มาหาข้า ปรารถนาให้สำนักสายหลักร่วมมือต่อสู้กับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ ข้าไม่ได้ตอบตกลง หากคนผู้นั้นไม่ตาย เป็นไปไม่ได้ที่ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะล่มสลาย”
“คนผู้นั้นคือใคร”
“เจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ เมื่อครั้งวัยเยาว์คนผู้นี้ก็ไม่ต่างจากเจ้า จิตใจฮึกเหิม เป็นเพราะเหตุบังเอิญ ถึงได้เข้าร่วมสายมาร และกลายเป็นเจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ ข้าเคยได้ยินบรรพบุรุษกล่าวว่าในยุคสมัยของพวกเขา เจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณแกร่งกล้าเป็นที่สุด ครั้งนี้เจ้าก็สบโอกาสลองทดสอบความแข็งแกร่งของเขาได้ แต่อย่าประมาทไป หากแพ้ขึ้นมา ให้รีบถอยโดยเร็ว”
“วางใจเถอะ แม้ข้าจะบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่ได้โง่”
“อืม”
……
นับตั้งแต่เซียนซีเสวียนจากไป เวลาเจ็ดปีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา
ตบะของหานเจวี๋ยบรรลุถึงระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเจ็ด และเริ่มไต่สู่ขั้นที่แปดแล้ว!
นอกจากการฝึกบำเพ็ญ หานเจวี๋ยยังคงติดตามสถานการณ์ของคนอื่นจากค่าความสัมพันธ์และจดหมายแจ้งเตือนอยู่เสมอ
หลังจากหยางเทียนตงและโจวฝานถูกลัทธิอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ป้องพิรุณจับตัวไป ตบะกลับเลื่อนขั้น
หลายปีที่ผ่านมาก็ไม่ได้ถูกโจมตีจากลัทธิอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ป้องพิรุณ ดูเหมือนว่าจะยอมอ่อนข้อให้แล้ว
แต่ว่าฐานะของพวกเขาก็ไม่ได้กลายเป็นศิษย์ลัทธิอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ป้องพิรุณ หานเจวี๋ยเดาว่า พวกเขาเพียงแค่ตบตายอมศิโรราบให้
กลับเป็นหลี่ชิงจื่อที่มักจะถูกโจมตีจากลัทธิอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ป้องพิรุณอยู่บ่อยครั้ง อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บสาหัส
เจ้าสำนักผู้นี้ช่างลำบากเสียจริง
ต้องวิ่งเต้นไปทั่วเพื่อบรรดาศิษย์ทั้งหลาย จนได้รับบาดเจ็บมาโดยตลอด เจ็บแล้วเจ็บอีกวนเวียนอยู่เช่นนี้
นอกจากนี้ กวนโยวกังก็ไม่เคยโผล่หน้ามาหาหานเจวี๋ยเลย
หานเจวี๋ยก็พอจะเข้าใจ
แม้แต่หวงจี๋เฮ่ายังเอาชนะไม่ได้ เจ้านี่จะกล้ามาท้าประลองกับเขาได้อย่างไร
สิ่งที่คุ้มค่าอย่างหนึ่งคือในระยะนี้ไก่คุกรัตติกาลเติบโตอย่างรวดเร็ว ความสามารถเทียบเท่าผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณขั้นแปด
ไม่ต้องกล่าวถึงไก่หนึ่งตัว หากเปลี่ยนเป็นผู้บำเพ็ญเอง ผู้ที่สามารถทะลวงขั้นด้วยความเร็วเช่นนี้ก็มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
เมื่อสติปัญญายิ่งมากขึ้น ไก่คุกรัตติกาลก็เริ่มอยากรู้อยากเห็นโลกภายนอกมากขึ้น
หานเจวี๋ยถึงกับต้องล้างสมองของมัน
ข้างนอกอันตรายมาก!
คนมากมายคิดอยากจะกินเจ้า!
เจ้าต้องแกร่งจนไร้ศัตรูถึงจะออกไปได้ มิเช่นนั้นำได้ตายอย่างไม่ต้องสงสัย นายท่านอย่างข้าก็ไม่กล้าออกไปเช่นกัน!
นานวันเข้าไก่คุกรัตติกาลก็ไม่กล้าคิดที่จะออกไปอีกแล้ว เพียงแค่อยากตั้งใจฝึกฝนเท่านั้น
วันนี้เอง
หลี่ชิงจื่อมาเยี่ยมเยือนอีกครั้ง
หานเจวี๋ยสัมผัสได้ถึงพลังปราณที่อ่อนแรงของเขา สีหน้าของเขาก็ไม่สู้ดีนัก ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะได้รับบาดเจ็บหนักพอควร
หลี่ชิงจื่อกัดฟันเอ่ย “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว หุบเขาเฟิง (ต้นเมเปิล) ถูกลัทธิอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ป้องพิรุณทำลาย เป็นไปได้มากที่เป้าหมายต่อไปของลัทธิอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ป้องพิรุณจะเป็นสำนักหยกพิสุทธิ์ของเรา ก่อนที่เจ้าหุบเขาเฟิงจะสิ้นใจได้ส่งสารมาให้ข้า กล่าวว่าในลัทธิอาภรณ์ศักดิ์สิทธิ์ป้องพิรุณมีระดับเปลี่ยนวิญญาณสิบคน มากพอที่จะกวาดล้างทั้งแดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยนได้!”
เมื่อหานเจวี๋ยได้ยินเช่นนั้นจึงถามขึ้น “เช่นนั้นยังไม่รีบหนีอีกหรือ”
หลี่ชิงจื่อตะลึงงัน
……………………………………………………..


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 45 มรรคจิตฟ้าประทาน ความสนใจจากจอมมาร
‘ยังไม่รีบหนีอีก?
นี่ใช่คำพูดมนุษย์หรือ!’
หลี่ชิงจื่อตะคอกในใจ
เหตุผลที่เขามาหาหานเจวี๋ยก็เพื่อจะบอกความจริงให้หานเจวี๋ยรับรู้ ให้เตรียมตัวให้พร้อม
นึกไม่ถึงว่าหานเจวี๋ยกลับคิดอยากจะหนี!
หลี่ชิงจื่อเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม “ถึงหนีจะหนีไปได้ไกลสักเท่าไรกัน ลูกศิษย์มากมายเช่นนี้ ถึงจะหนีไปก็ต้องหนีออกไปจากแดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยน หากจะไปที่แดนบำเพ็ญพรตอื่น สำนักเหล่านั้นคงไม่ยอมให้เราลงหลักปักฐานโดยง่าย รังแต่จะยึดเอาพวกเราเข้าเป็นพวก สำนักหยกพิสุทธิ์ก็คงสูญสิ้น”
หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว
เขาอยากจะบอกยิ่งนักว่า สำนักหยกพิสุทธิ์จะดับสูญไม่เป็นไร ตราบใดที่คนยังอยู่ก็นับว่าดีแล้ว!
[สำนักหยกพิสุทธิ์เผชิญหน้ากับความเสี่ยงที่จะสูญสิ้น ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง รีบหนีไปทันที ถูกลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณไล่สังหาร เร่ร่อนสุดขอบฟ้า จะได้รับอาวุธเวทหนึ่งชิ้น]
[สอง ปกป้องรักษาสำนัก หนึ่งชีวิตของคนเราไม่ควรเอาแต่ถอย หลังจากโจมตีจนลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณล่าถอย จะได้รับสมบัติวิญญาณหนึ่งชิ้น เคล็ดวิชามรรคกระบี่หนึ่งเล่ม ไข่สัตว์เทพนำโชคหนึ่งใบ]
หานเจวี๋ยไม่ได้ตัดสินใจในทันที กลับไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน
หากเลือกหนี จะหนีไปที่ใด
หลังทำลายสำนักหยกพิสุทธิ์ แน่นอนว่าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะต้องลงมือต่อ กวาดล้างแดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยน นอกเสียจากจะเข้าร่วมลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณด้วย
สู้ไม่ไหวก็เข้าร่วม?
นี่ไม่ใช่ไม่สนใจ แต่เป็นหวาดกลัว!
ไม่เช่นนั้นก็รอดูไปก่อน หากสู้ไม่ไหวค่อยเลือกหนี!
เขาสวมอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง ครอบครองระฆังเพลิงอัคคีไว้ในมือ เพิ่มวิชาเทพวายุเข้าไปอีก หากคิดหนีจะหนีไม่พ้นเชียวหรือ
หานเจวี๋ยเอ่ยถาม “ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะล้อมตีพวกเราเมื่อใด”
“อย่างมากสุดก็สิบปีกระมัง พวกเขาจัดการกวาดล้างหุบเขาเฟิงก็ต้องใช้เวลา” หลี่ชิงจื่อตอบ
หานเจวี๋ยถอนหายใจเฮือก “ท่านเจ้าสำนัก เหตุใดสำนักหยกพิสุทธิ์ของเราถึงตกเป็นเป้าหมายไม่หยุดหย่อน ก่อนหน้านี้ข้ายังนึกว่าสำนักหยกพิสุทธิ์แกร่งมากเสียอีก”
หลี่ชิงจื่อกระอักกระอ่วน สีหน้าพลันแดงก่ำอย่างละอาย
เขากัดฟันกล่าว “สำนักหยกพิสุทธิ์เก่งกาจจริง เพียงแต่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดนั้น…ก็คือบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสำนักที่ออกไปตามหาเทพเซียนพสุธา ผ่านไปห้าร้อยปีก็ไร้ข่าวคราว หากว่าเขายังอยู่ ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณไหนเลยจะกล้าลงมือกับเราได้ เมื่อหนึ่งพันปีก่อนหน้านี้บรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักเป็นผู้นำทัพต่อสู้กับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ”
หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว เอ่ยว่า “กล่าวคือลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณตามมาแก้แค้นเราอย่างนั้นหรือ”
หลี่ชิงจื่อพยักหน้าอย่างจนใจ
สำหรับมนุษย์ธรรมดา หนึ่งพันปีนับว่ายาวนาน แต่ในแดนบำเพ็ญพรตแล้วไม่ยาวนานเช่นนั้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับหนึ่งสำนัก หลี่ชิงจื่อเพิ่งจะขึ้นเป็นเจ้าสำนักรุ่นที่สามของสำนักหยกพิสุทธิ์ และผู้อาวุโสสูงสุดอาจารย์ของเขาก็คือรุ่นแรก
“อาจารย์ปู่ทิ้งสมบัติเอาไว้เพื่อติดต่อกับเขา ข้าและผู้อาวุโสสูงสุดใช้ไปแล้ว ไม่รู้ว่าอาจารย์ปู่จะสัมผัสถึงมันได้หรือไม่ หากว่าเขากลับมาได้ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณอีก ถึงเวลานั้นสำนักหยกพิสุทธิ์จะกลายเป็นสำนักที่ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งที่สุดในแดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยน ผู้อาวุโสหาน ในครั้งนี้พวกเราจำเป็นจะต้องกัดฟันเข้าสู้ ขอเพียงผ่านพ้นไปได้ หากผ่านพ้นไปแล้วหลังจากนี้จะไม่มีภัยคุกคามอีก ท่านก็จะเก็บตัวฝึกบำเพ็ญได้อย่างสบายใจ ไม่แน่ว่าอาจารย์ปู่อาจจะถ่ายทอดวิชาบำเพ็ญเทพเซียนพสุธาให้ท่านด้วย!”
หลี่ชิงจื่อจับมือหานเจวี๋ยพร้อมกล่าวอย่างจริงจัง
หานเจวี๋ยเกือบจะขนลุกชันขึ้นมาแล้ว เขารีบดึงมือของตนกลับมา ถอนหายใจบอกว่า “เอาเถิด ข้าจะเผชิญหน้ากับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณร่วมกับท่าน แต่กล่าวไว้ก่อน หากว่าสู้ไม่ไหวข้าทำได้เพียงแค่หนีไปเท่านั้น”
หลี่ชิงจื่อพยักหน้าอย่างจริงจัง “หากว่าเอาชนะไม่ได้จริงๆ ข้าก็ไม่อาจให้ท่านตายไปพร้อมกับพวกเรา!”
ทั้งสองคนสนทนากันอีกสักครู่ หลี่ชิงจื่อก็จากไป
เดิมทีหานเจวี๋ยคิดอยากให้หลี่ชิงจื่อนำโอสถจำนวนหนึ่งมาให้เพื่อช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตบะของเขา แต่หลี่ชิงจื่อกลับบอกอย่างกระอักกระอ่วนว่า ในสำนักหยกพิสุทธิ์ไม่มีโอสถที่เหมาะกับการฝึกฝนระดับปราณก่อกำเนิด
สำนักหยกพิสุทธิ์ขาดแคลนนักหลอมโอสถยิ่งนัก!
หานเจวี๋ยหันไปมองไก่คุกรัตติกาลพลางเอ่ย “เห็นหรือยัง อันตรายมากจริงๆ แม้พวกเราไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว แต่ก็ยังมีศัตรูที่จ้องจะสังหารพวกเรา”
ไก่คุกรัตติกาลพยักหน้ารัวๆ ราวกับไก่จิกข้าวสาร
“นายท่าน ท่านมั่นใจหรือไม่”
“ไม่”
“หา! ไม่เช่นนั้น พวกเราลอบหนีไปกันเถิด”
“หืม? ใช้ได้นี่ เจ้าก็ได้รับอิทธิพลจากข้าแล้ว!”
“จะหนีจริงหรือ”
“รออีกหน่อย”
……
วันนั้น หานเจวี๋ยเข้ามาในเมืองของสำนักฝ่ายใน และซื้อถุงควบคุมสัตว์หนึ่งชิ้น จะได้พาไก่คุกรัตติกาลหนีได้อย่างสะดวก
หลังจากเดินออกมาจากหอ เขากำลังเตรียมจะกลับไป ทันใดนั้นก็มีตัวอักษรปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ตรวจสอบพบผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิด จะตรวจสอบที่มาหรือไม่]
ผู้มีดวงชะตาแต่กำเนิดอีกแล้ว?
สำนักหยกพิสุทธิ์เป็นสำนักที่มีโชคจริงๆ!
หานเจวี่ยรีบเปิดดูทันที
[เซวียนฉิงจวิน:  ระดับสร้างฐานขั้นสาม ฐานะแท้จริงคือจอมมารในคราบมนุษย์ มรรคจิตฟ้าประทาน พรสวรรค์เป็นเลิศ เมื่อแปดร้อยปีก่อน จอมมารปรารถนาจะสำเร็จมรรคขึ้นสวรรค์ จึงสร้างร่างมนุษย์ขึ้นมา ผนึกตนเองไว้ในส่วนลึกของจิตดั้งเดิม ร่างมนุษย์ท่องไปทั่วทุกที่ สัมผัสประสบการณ์ชีวิตหลายหลาก เสริมสร้างมรรคจิต เก้าวันสิบที่ มีรอยเท้าของนางไปทั่วทุกหนแห่ง สามปีก่อนนางเข้าร่วมสำนักหยกพิสุทธิ์ และจำศีลมาโดยตลอด]
จอมมาร…
นี่มันเยี่ยมยอดไปเลย!
มรรคจิตฟ้าประทาน แต่กลับมาจากมารหรือ
รูปแบบที่กลับกันเช่นนี้คืออะไรกัน
หานเจวี๋ยหมดคำพูด
เขามองไปตามที่ระบบแนะนำ จนมองเห็นเซวียนฉิงจวิน
สตรีนางนี้สวมอาภรณ์ของสำนักหยกพิสุทธิ์ รูปร่างธรรมดา มองจากด้านหลังก็ไม่ได้งามน่าหลงใหล ยามที่นางหันหน้ามา หานเจวี๋ยก็มองประเมินเล็กน้อย
รูปโฉมหน้าตาก็ธรรมดา เป็นศิษย์หญิงที่ดาษดื่นมากนางหนึ่ง หากกวาดตามองไปรอบๆ อาจมองข้ามนางไปอย่างง่ายดาย
เซวียนฉิงจวินหยุดเดินยืนอยู่ริมทาง กำลังมองดูคนทะเลาะกัน
ศิษย์ชายทั้งสองคนทะเลาะกันจนโมโหหน้าดำหน้าแดงเพื่อศิษย์สตรีงดงามผู้หนึ่ง
‘จะสมคบคิดกับจอมมารหรือไม่ นางกำลังจะสำเร็จมรรคผลขึ้นสวรรค์ อย่างต่ำที่สุดก็เป็นผู้บำเพ็ญระดับมหายาน’
หานเจวี๋ยคิดในใจ ก่อนจะส่ายหน้าทันที
ช่างเถอะ หลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดปัญหา
หานเจวี๋ยหมุนตัวจากไป
หลังจากที่หันกลับไปแล้ว เขาไม่ได้สังเกตเซวียนฉิงจวินที่ชำเลืองมองเขาด้วยหางตา
[เซวียนฉิงจวินเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]
ฝีเท้าของหานเจวี๋ยหยุดชะงัก ใบหน้าเต็มไปด้วยคำถาม
อะไรกันเนี่ย
เขาหันไปมองโดยไม่รู้ตัว สายตาประสานเข้ากับเซวียนฉิงจวินพอดี
แย่แล้ว!
จอมมารสนใจในตัวเขา!
หานเจวี๋ยตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ จึงยิ้มให้เซวียนฉิงจวินไปตามมารยาท
[ความประทับใจที่เซวียนฉิงจวินมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 2 ดาว]
หานเจวี๋ยรีบร้อนจากไป
เซวียนฉิงจวินหมุนตัวตามเขามา
หลังออกจากเมืองของสำนักฝ่ายใน หานเจวี๋ยรีบใช้วิชาเทพวายุกลับไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อกลับมาถึงในถ้ำเทวาฟ้าประทาน หานเจวี๋ยนั่งลงบนตั่งไม้ ตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก
‘หวังว่านางจะแค่คิดว่าข้าดูดี อย่าได้ชอบพอข้าเข้าจริงๆ เลย’
หานเจวี๋ยคิดในใจ
เขาไม่ได้โง่
แม้ว่าเซวียนฉิงจวินจะชอบพอเขา แต่เขาก็ไม่ดีใจจนถึงขั้นตัวลอยขนาดนั้น
อย่างไรเสียนางก็เป็นจอมมาร เทียวไปเทียวมาในโลกมนุษย์มาตั้งกี่ปีแล้ว นางจะรักคนผู้หนึ่งตั้งแต่แรกพบ ทั้งยังมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้อย่างไร
หากหานเจวี๋ยประจบเอาใจนาง มีเพียงชะตากรรมเดียวเท่านั้น!
ข้ารับใช้!
…
เซวียนฉิงจวินมาถึงหน้าถ้ำเทวาฟ้าประทาน เห็นตัวอักษรที่อยู่บนผนัง
อดทนเพื่อทะเลกว้างฟ้ากระจ่าง!
นางอดหัวเราะไม่ได้
เจ้าหนูนี่น่าสนใจจริงๆ
เซวียนฉิงจวินที่กำลังยิ้ม จู่ๆ สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา
‘อักษรพวกนี้แฝงไว้ด้วยหลักการอยู่…’
เซวียนฉิงจวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังจากไป
รอจนนางจากไปแล้ว หานเจวี๋ยจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“หวังว่านางจะเลิกปรารถนาในตัวข้า”
หานเจวี๋ยพึมพำกับตัวเอง
ไก่คุกรัตติกาลถามขึ้น “ปรารถนาคือสิ่งใด”
หานเจวี๋ยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าอยากกินเจ้า นั่นก็คือความปรารถนา!”
“หา! สตรีเมื่อครู่นี้อยากจะกินนายท่านหรือ” ไก่คุกรัตติกาลตระหนกตกใจ
หมายความว่าสตรีผู้นั้นแกร่งกว่าหานเจวี๋ยอีก?
สีหน้าของหานเจวี๋ยแปลกประหลาด เขาเอ่ยว่า “จะเข้าใจเช่นนั้นก็ได้”
…………………………………………………………..


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 46 กลายเป็นคู่บำเพ็ญเพียร พลังวิเศษเมฆตีลังกา
เพราะความกดดันจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ หานเจวี๋ยจำต้องมุมานะฝึกบำเพ็ญมากกว่าเดิม
ไก่คุกรัตติกาลรู้สึกทุกข์ระทมอย่างไม่อาจเอ่ย
ด้วยหานเจวี๋ยเริ่มดูดซับปราณอย่างสุดกำลัง ทำให้พลังวิญญาณภายในถ้ำเทวาพุ่งเข้าร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง ความเร็วในการดูดซับปราณของไก่คุกรัตติกาลถูกยับยั้ง
เจ็ดปีต่อมา
ในที่สุดหานเจวี๋ยก็บรรลุระดับปราณก่อกำเนิดขั้นแปด!
เขายังคงรู้สึกว่าเวลาเริ่มกระชันเข้ามาแล้ว
หากสามารถทะลวงถึงระดับเปลี่ยนวิญญาณก่อนลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมาโจมตี เช่นนั้นเขาก็จะมีความมั่นใจมากยิ่งขึ้น
หานเจวี๋ยดูดซับปราณไปพลางเปิดดูความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล
[โจวฝานสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ] x87
[หยางเทียนตงศิษย์ของท่านเผชิญกับการโจมตีจากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ] x87
[โม่จู๋สหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากศิษย์ร่วมสำนัก]
[หลี่ชิงจื่อสหายของท่านเผชิญกับการโจมตีจากสหายร่วมสำนัก ได้รับบาดเจ็บสาหัส]
……
หืม? หลี่ชิงจื่อเผชิญกับการโจมตีของคนสำนักได้อย่างไร
หานเจวี๋ยนิ่งอึ้ง
หรือว่าจะมีจารชนอีก?
เขารีบตรวจสอบสำนักหยกพิสุทธิ์ทันที
ผู้บำเพ็ญระดับปราณก่อกำเนิดต่างก็ไม่ใช่จารชน
ช้าก่อน หรือว่าจะเป็นกวนโยวกัง?
หานเจวี๋ยคิดไว้ไม่มีผิด เป็นกวนโยวกังจริงๆ
กวนโยวกังไม่กล้าท้าประลองกับผู้อาวุโสสังหารเทพ จึงละทิ้งความคิดที่จะเป็นเจ้าสำนัก แต่เขายังไม่ละทิ้งความโกรธ จึงขอเรียนรู้กับหลี่ชิงจื่อ ก่อนจะถือโอกาสชำระแค้น
เพราะเรื่องนี้ ผู้อาวุโสในสำนักหยกพิสุทธิ์จึงไม่พอใจเขาเป็นอย่างมาก
สำนักหยกพิสุทธิ์กำลังตกอยู่ในวิกฤต แต่เจ้ากลับสร้างเรื่อง แล้วยังคิดจะเป็นเจ้าสำนักอีกหรือ
หลังจากกวนโยวกังถูกด่าท่อ เขาก็โมโหจนต้องปิดด่าน ไม่โผล่หน้าออกมาอีก
ทว่าเขาไม่ได้ไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์ เห็นได้ชัดว่าในใจเขายังมีสำนักหยกพิสุทธิ์อยู่
ทั้งหมดนี้ หานเจวี๋ยไม่กระจ่าง เขาเปิดอ่านจดหมายต่อไป
เซียนซีเสวียน ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ สิงหงเสวียนไม่มีเรื่องอันตรายอะไร ส่วนสหายคนอื่นๆ นั้นต่างมีการต่อสู้กับคนอื่นประราย
รวมถึงเซวียนฉิงจวินด้วย
ตบะของเซวียนฉิงจวินยังคงอยู่ที่ระดับสร้างฐานขั้นสาม หานเจวี๋ยสงสัยว่านางไม่ฝึกบำเพ็ญเลยแม้แต่น้อย เอาแต่สังเกตการณ์ผู้อื่น
ยามที่หานเจวี๋ยแอบค่อนแคะอยู่นั้น
เขาพลันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่าง
เซวียนฉิงจวิน!
นางผู้นี้มาอีกแล้ว!
“สหายเต๋าอยู่หรือไม่ ข้าขอมาเยี่ยมเยียนท่านสักหน่อยได้หรือไม่”
ได้ฟังน้ำเสียงของเซวียนฉิงจวิน หานเจวี๋ยก็รู้สึกเคร่งเครียดขึ้นมา
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายต้องรู้แน่ว่าเขาอยู่ที่นี่ หากแกล้งตาย ไม่แน่ว่าระดับความประทับใจคงหายไป
แต่อีกฝ่ายเป็นถึงจอมมาร ความประทับใจย่อมดีกว่าความอาฆาตแค้นอย่างแน่นอน!
เมื่อคิดแล้วหานเจวี๋ยจึงเปิดประตูถ้ำเทวา
เซวียนฉิงจวินเดินเข้ามาอย่าวสบายอารมณ์
เมื่อเห็นหานเจวี๋ย นางก็เผยยิ้มออกมาน้อยๆ อย่างอดไม่ได้
หานเจวี๋ยจนใจ
ไก่คุกรัตติกาลจำกลิ่นอายของเซวียนฉิงจวินได้
มันตะโกนร้องขึ้นอย่างหวาดผวา “ขอร้องเจ้าล่ะ! อย่ากินนายท่านของข้าเลย!”
เซวียนฉิงจวินสีหน้างุนงง
หานเจวี๋ยรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง
เขาถลึงตามองไก่คุกรัตติกาลเพียงครั้งจนมันตกใจจนไม่กล้าเอ่ยวาจาอะไรออกมาอีก
เซวียนฉิงจวินเดินมาตรงหน้าหานเจวี๋ย ยิ้มกล่าว “ข้าคือเซวียนฉิงจวิน ศิษย์ของยอดเขาไผ่หยก เมื่อหลายปีก่อนได้พบเจอกับศิษย์พี่ในสำนักฝ่ายใน รู้สึกตกตะลึงในตัวท่านเป็นอย่างมาก นับแต่นั้นในใจของข้าก็แอบมีท่านมาโดยตลอด ครั้งนี้มาเยี่ยมเยียนท่านโดยไม่ได้ตั้งตัว หวังว่าศิษย์พี่จะไม่ถือโทษ”
ตรงยิ่งนัก!
หานเจวี๋ยไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี
“ความงามของศิษย์พี่พบเจอได้น้อยนักในใต้หล้า โดดเด่นไร้ผู้ใดเปรียบ ศิษย์น้องยินดีมอบสมบัติให้หนึ่งชิ้น หวังว่าท่านจะไม่ปฏิเสธ”
เซวียนฉิงจวินกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม เมื่อพลิกฝ่ามือ แผ่นหยกชิ้นหนึ่งก็ปรากฏบนฝ่ามือ
หานเจวี๋ยเอ่ยถามด้วยความสงสัย “นี่คือสิ่งใดกัน”
“สิ่งนี้คือป้ายจวนเซียนสวรรค์ จวนเซียนสวรรค์เป็นแดนฝึกบำเพ็ญศักดิ์สิทธิ์ของแดนบำเพ็ญพรต ต้องมีป้ายจวนเซียนสวรรค์ถึงจะสามารถเข้าไปได้ หากออกมาจากที่นั่น ต่อให้จะมีคุณสมบัติแย่เพียงใดก็สำเร็จระดับปราณก่อกำเนิดได้”
เซวียนฉิงจวินอธิบายด้วยรอยยิ้ม
นางค่อนแคะอยู่ในใจ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะไม่หวั่นไหว
เจ้าเด็กน้อย ร่างกายอันงดงามของเจ้า ข้าจะเอามาให้ได้!
หานเจวี๋ยส่ายหน้ากล่าว “ขอบใจในความปรารถนาดีของศิษย์น้อง แต่ข้าไม่อยากไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์ ตั้งใจจะฝึกบำเพ็ญอยู่ในสำนักหยกพิสุทธิ์ตลอดชีวิต”
ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเซวียนฉิงจวินก็แข็งค้างทันที
นางเปลี่ยนของล้ำค่าชิ้นใหม่ เอ่ยว่า “สิ่งนี้คือกระบี่วิญญาณพสุธา สามารถสังหารยอดฝีมือระดับรวมแก่นปราณได้ในพริบตา”
“เอ่อ…”
“ไม่พอหรือ ข้าจะมอบโอสถทะลวงระดับรวมแก่นปราณให้เจ้าอีกหนึ่งขวด!”
“คือ…”
“ข้าจะมอบวิชายุทธ์หลอมกายาให้เจ้าอีกเล่ม! ทั้งเพิ่มเคล็ดวิชาเวทอีกสามเล่มให้ด้วย!”
อะไรจะ…
ใจกว้างเช่นนี้
หากเป็นเมื่อร้อยปีก่อน หานเจวี๋ยจะต้องต้านทานไม่ไหวแน่ ไม่อยากจะพยายามแล้วจริงๆ
หานเจวี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “อันที่จริงข้าก็บรรลุตบะดับปราณก่อกำเนิดแล้ว”
เขาไม่ปิดบังตบะอีก แสดงตบะระดับปราณก่อกำเนิดขั้นแปดออกมา จากนั้นถึงเก็บซ่อนไว้อีกครั้ง
เซวียนฉิงจวินตกตะลึง
นางพลัดคาดเดาความจริงได้ในทันใด “ท่าน…คือผู้อาวุโสสังหารเทพ?”
หานเจวี๋ยพยักหน้า
อีกฝ่ายเป็นจอมมาร ในเมื่อจ้องจับเขา จะต้องไม่ยอมเลิกราอย่างแน่นอน
เซวียนฉิงจวินยิ่งดีใจมากกว่าเดิม คิดไม่ถึงว่าสายตาของนางจะดีถึงเพียงนี้ พลันคว้าผู้อาวุโสสังหารเทพที่แข็งแกร่งและลึกลับมากที่สุดของสำนักหยกพิสุทธิ์ไว้ในทันที
[ความประทับใจที่เซวียนฉิงจวินมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 4 ดาว]
นางควักขวดโอสถออกจากแขนเสื้ออีกครั้ง “นี่เป็นโอสถปราณก่อกำเนิด สามารถช่วยเพิ่มพูนตบะของท่านได้อย่างรวดเร็ว”
“ขวดเดียวพอหรือไม่ หากไม่พอ ข้าจะให้เพิ่มอีกขวด!”
ระหว่างที่พูดนางก็ควักโอสถปราณก่อกำเนิดออกมาอีกหนึ่งขวด
ครั้งนี้หานเจวี๋ยไม่อาจต้านทานได้แล้วจริงๆ
เขาถามอย่างระแวดระวัง “ศิษย์น้อง เจ้ามีที่มาอย่างไรกันแน่”
ตอนนี้เซวียนฉิงจวินถึงได้รู้ตัวว่าตัวตนของตนเองถูกเปิดเผยออกมาแล้ว
แต่ว่าไม่สำคัญ เปิดเผยก็เปิดเผยสิ
“สถานะของข้าไม่สำคัญ ศิษย์น้องอยากเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับศิษย์พี่ ไม่ทราบว่าศิษย์พี่ยินดีหรือไม่” เซวียนฉิงจวินถามด้วยรอยยิ้ม
หานเจวี๋ยเลิกคิ้วถาม “เจ้าสามารถนำของล้ำค่าออกมาได้มากมายเพียงนี้ แน่นอนว่าคงไม่ธรรมดา เช่นนั้นเจ้าจะสามารถช่วยพวกเรารับมือกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณได้หรือไม่”
หากได้จอมมารลงมือ เช่นนั้นก็มั่นใจได้แล้ว!
เซวียนฉิงจวินส่ายหน้ากล่าว “ไม่ได้ ข้าสนใจเพียงท่าน ไม่สนใจสำนักหยกพิสุทธิ์ หรือว่าศิษย์พี่ฝึกบำเพ็ญเพื่อสำนักหยกพิสุทธิ์?”
หานเจวี๋ยนิ่งเงียบ
เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ
คิดจะบงการจอมมารไม่ได้ง่ายดายเพียงนั้น
แต่โอสถปราณก่อกำเนิดสองขวดนี้ก็ช่างหอมยิ่งนัก เขายากจะปฏิเสธได้ลง
“หากข้าตอบรับเจ้า ข้าต้องจ่ายสิ่งใดเป็นค่าตอบแทน” หานเจวี๋ยถามอย่างระมัดระวัง
เซวียนฉิงจวินยกมุมปากขึ้นยิ้ม เอ่ยว่า “ข้าก็ไม่ได้จะกินท่านจริงๆ สักหน่อย แน่นอนว่าเป็นการฝึกบำเพ็ญร่วมกัน ท่านเพียงจะต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่าตอนนี้! นี่ก็เป็นเรื่องที่ดีมากเลยนะ!”
[เซวียนฉิงจวินต้องการผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับท่าน ท่านมีตัวเลือกดังต่อไปนี้]
[หนึ่ง ปฏิเสธ เป็นบุรุษผู้บำเพ็ญไหนเลยจะถูกสตรีใช้อำนาจคุกคาม จะได้รับความอาฆาตแค้นจากจอมมาร และได้สืบทอดพลังวิเศษมรรคกระบี่หนึ่งครั้ง]
[สอง ตอบรับ ทั้งสองผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียร แปดเปื้อนผลกรรมของกันและกัน จะได้รับความประทับใจจากจอมมาร และสืบทอดพลังวิเศษหนึ่งครั้ง]
ปฏิเสธเซวียนฉิงจวินจะมีจุดจบเช่นไร
จอมมารจะกระโดดออกมาหรือ
นั่นคือลูกพี่ที่เกือบจะทะยานขึ้นสวรรค์เชียวนะ!
หานเจวี๋ยแอบทอดถอนใจ ก่อนเอ่ยปากกล่าว “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็จะผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับศิษย์น้อง”
[ท่านผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียรกับเซวียนฉิงจวินสำเร็จ ได้รับการสืบทอดพลังวิเศษหนึ่งครั้ง]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับพลังวิเศษ--เมฆตีลังกา]
[เมฆตีลังกา: พลังวิเศษในการเคลื่อนย้าย ตีลังกาหนึ่งครั้งสามารถเคลื่อนที่ได้หนึ่งแสนแปดพันลี้]
[ความประทับใจที่เซวียนฉิงจวินมีต่อท่านเพิ่มขึ้น ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 4.5 ดาว]
เมฆตีลังกา?
ร้ายกาจจริงๆ!
หานเจวี๋ยตาเป็นประกาย
ของเล่นชิ้นนี้ล้วนเป็นวิชาเทพที่ใช้ในการหลบหนีนี่นา!
ฮ่าๆ พอถึงเวลานั้นหากจอมมารสร้างความวุ่นวาย เขาตีลังกาหนึ่งครั้งก็หนีไปได้ไกลหนึ่งแสนแปดพันลี้แล้ว
เซวียนฉิงจวินยิ้มน้อยๆ นางวางโอสถปราณก่อกำเนิดทั้งสองขวดลง ยิ้มเอ่ยว่า “นับจากนี้ท่านก็คือคู่บำเพ็ญเพียรของข้า ท่านตั้งใจฝึกบำเพ็ญให้ดีๆ หลังจากนี้หากข้าต้องการท่านก็จะมาหาเอง”
กล่าวจบนางก็หมุนตัวจากไป
หานเจวี๋ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “นอกจากข้าแล้ว เจ้ายังมีคู่บำเพ็ญเพียรอื่นหรือไม่”
ฝีเท้าของเซวียนฉิงจวินพลันชะงัก แค่นเสียงกล่าว “จะเป็นไปได้อย่างไร! ข้าไม่เห็นมนุษย์อยู่ในสายตา หากไม่ใช่ข้าต้องการคู่บำเพ็ญเพียรเพื่อร่วมฝึกบำเพ็ญ และท่านก็รูปงามเป็นยิ่งนัก ข้าคงไม่เลือกท่านแน่!”
นางจากไปอย่างรวดเร็ว
หานเจวี๋ยมองดูโอสถปราณก่อกำเนิดสองขวดที่วางอยู่ข้างเตียง ไม่กล่าววาจาอยู่นาน
ไก่คุกรัตติกาลถามอย่างระมัดระวัง “นายท่าน นางยังจะกินท่านอีกหรือไม่”
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 47 สำเร็จระดับเปลี่ยนวิญญาณ พลังเทพหมื่นกระบี่
หลังจากเซวียนฉิงจวินจากไป หานเจวี๋ยก็เปิดขวดโอสถออกดู ทั้งสองขวดต่างก็มีโอสถบรรจุอยู่ด้านในสิบสองเม็ด
เขาใช้พลังวิญญาณหกสายตรวจสอบอยู่พักหนึ่ง หลังจากแน่ใจว่าไม่ใช่โอสถพิษ ถึงเริ่มกินเข้าไป
เพียงไม่นานเขาก็ประหลาดใจที่พบว่า ผลลัพธ์ของโอสถนี้แข็งแกร่งมาก!
แข็งแกร่งกว่าโอสถของเย่ซานหลางมากกว่าเท่าตัว
สมกับเป็นจอมมารจริงๆ ลงมือทียิ่งใหญ่มาก!
หานเจวี๋ยพยายามระงับความตื่นเต้นดีใจ และเริ่มทำการฝึกบำเพ็ญ
……
ภายในวังใต้ดินอันมืดสลัวแห่งหนึ่ง
เพียะ! เพียะ! เพียะ…
เสียงแส้กระทบร่างดังเข้ามาไม่ขาดหู
พบเพียงหยางเทียนตงและโจวฝานถูกมัดขึงอยู่บนเสาไม้ คนในชุดคลุมกันฝนสองคนกำลังโบกสะบัดแส้ยาวหวดพวกเขา โลหิตสดๆ สาดกระจายเต็มพื้น
ห่างออกไปนั้นผู้บำเพ็ญจำนวนมากที่กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกบำเพ็ญอยู่มองดูจนไม่กล้ามองตรงๆ
“เฮ้อ คนสำนักหยกพิสุทธิ์สองคนนี่ช่างดื้อด้านจริงๆ!”
“นั่นน่ะสิ คิดจะหนีทุกปี สุดท้ายโดนตีกลับมาก็ยังไม่ยอมแพ้”
“น่าสงสารจริงๆ!”
“เหตุใดลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณถึงไม่ฆ่าพวกเขาเล่า”
“หากฆ่าพวกเขาแล้ว ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะดึงเสียงสนับสนุนจากผู้คนมาได้อย่างไร”
“ความจริงติดตามลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณก็ไม่เลว”
บรรดาผู้บำเพ็ญต่างก็พากันวิพากษ์วิจารณ์
เมื่อโบยไปสักพัก หยางเทียนตงและโจวฝานถึงได้ถูกปล่อยตัวลงมา
ผู้หนึ่งแฝงไปด้วยสายเลือดเทพปีศาจ!
ผู้หนึ่งเป็นผู้บำเพ็ญระดับมหายานกลับชาติมาเกิด!
ยามนี้ ทั้งสองถูกโบยจนลมหายใจรวยริน
แส้ของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณไม่ใช่แส้ทั่วไป แต่ทำมาจากเอ็นของสัตว์ปีศาจชนิดหนึ่ง ยามที่ฟาดลงบนร่าง จะรู้สึกราวกับเนื้อถูกฉีกทิ้ง เจ็บปวดทรมานเป็นอย่างยิ่ง
หยางเทียนตงหมอบอยู่บนพื้น กัดฟันเอ่ยว่า “นี่ก็คือแผนของเจ้าหรือ ยังไม่ทันได้ออกไปก็ถูกจับเสียแล้ว!”
โจวฝานรู้สึกอัดอั้นเป็นอย่างมาก น้ำตาคลอเบ้า
กี่ปีแล้ว!
ทุกครั้งที่หนีล้วนล้มเหลว!
บัดซบ!
หากวันหน้าข้าสำเร็จมรรค จะต้องสังหารลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณของพวกเจ้า แม้แต่ไก่และหมาก็ไม่เว้น!
“พวกเราอย่าได้ดิ้นรนเลย รออาจารย์ข้ามาเถอะ” หยางเทียนตงถอดทอนใจกล่าว
อาจารย์นะอาจารย์!
เหตุใดท่านถึงยังไม่มา
สิบปีก่อน หลี่ชิงจื่อเคยมาที่นี่ คิดจะช่วยพวกเขาแต่ก็ล้มเหลว ทว่าก่อนไปหลี่ชิงจื่อแอบถ่ายทอดเสียงบอกเขาว่า ช้าเร็วหานเจวี๋ยจะต้องมาแน่ ให้พวกเขาช่วยทำให้จิตใจของศิษย์คนอื่นมั่นคงด้วย
และเป็นเพราะคำพูดนี้ ทำให้หยางเทียนตงถึงยืนหยัดมาโดยตลอด
โจวฝานกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “อาจารย์เจ้าใจเสาะขนาดนั้น ไม่มีทางมาหรอก!”
เขารู้แล้วว่าหานเจวี๋ยก็คือผู้อาวุโสสังหารเทพ แม้จะรู้สึกตกตะลึง แต่เขาก็เข้าใจนิสัยของหานเจวี๋ย
พรสวรรค์ของคนผู้นี้น่าตกใจจริงๆ แต่เขากลัวตายนี่!
คนที่กลัวตาย ไม่มีทางที่จะมาช่วยพวกเขา!
หากจะมาก็มาเสียนานแล้ว!
หยางเทียนตงกัดฟันเอ่ย “วางใจเถอะ อาจารย์ข้าต้องมาแน่ ไม่แน่เขาอาจจะลอบสังเกตพวกเราอยู่ก็ได้ เพื่ออยากจะเห็นว่าข้าสามารถทนความลำบากและจิตใจมั่นคงพอหรือไม่!”
โจวฝานกรอกตา เขารู้สึกว่าเจ้าหนูนี่ถูกธาตุไฟและจิตมารเข้าแทรกแล้ว
เฮ้อ อย่าว่าแต่เขาเลย โจวฝานเองก็ใกล้จะทนไม่ไหวเต็มที
……
สองปีต่อมา
หานเจวี๋ยบุกทะลวงถึงระดับปราณก่อกำเนิดขั้นเก้า
จำต้องเอ่ยว่าโอสถของจอมมารนั้นมีผลเป็นอย่างมาก
หลังจากนี้จะต้องหาวิธีเอามาให้มากหน่อย
เดิมทีหานเจวี๋ยยังกังวลว่าเซวียนฉิงจวินจะมาหาเขาอยู่บ่อยๆ แต่ผลกลับเป็นเขาเองที่คิดมากไป
ดูท่าเซวียนฉิงจวินจะไม่ได้หลงใหลในกายเนื้อของเขา เหตุที่ผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญเพียร คาดว่าก็เพื่อจะใช้ในขณะถือกำเนิดฐานะเดิมในภายหลัง
หานเจวี๋ยไม่กล้าเชื่อใจนางเด็ดขาด ก่อนที่จะถึงเวลานั้นเขาต้องพยายามแข็งแกร่งให้มากที่สุด หากถึงเวลานั้นเซวียนฉิงจวินอยากจะเค้นเขาจนแห้งเล่าจะทำอย่างไร
ระดับความประทับใจ 4.5 ดาวไม่ได้หมายความว่าเซวียนฉิงจวินจะไม่ทำร้ายเขา
มีกี่การสังหารแล้วที่เกิดขึ้นเพราะความรัก?
ภาพยนตร์ต่างประเทศในชาติก่อนมักจะถ่ายทอดอารมณ์เช่นนี้ โดยเฉพาะภาพยนตร์ซูเปอร์ฮีโร่เหล่านั้น
หานเจวี๋ยเริ่มสืบทอดพลังวิเศษเมฆตีลังกา
เมฆตีลังกา ระยะที่เคลื่อนย้ายนั้นสัมพันธ์กับพลังวิญญาณที่ถ่ายเทเข้าไปในร่าง ไม่ใช่สามารถกระโดดได้แค่หนึ่งแสนแปดพันลี้
หลังจากสืบทอดสำเร็จ เขาก็ตรวจสอบดูผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักหยกพิสุทธิ์อีกครั้ง
ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือกวนโยวกัง ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นสอง
หานเจวี๋ยค้นหาผู้บำเพ็ญระดับปราณก่อกำเนิดต่อ เมื่อไม่เจอคนของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ เขาก็รู้สึกโล่งใจทันที
ยังมีเวลา!
ทำการฝึกบำเพ็ญต่อ ทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณให้เร็วที่สุด
หานเจวี๋ยตั้งสติรวมจิตใจ ใช้พลังทั้งหมดดูดซับปราณ
หนึ่งเดือนต่อมา
หลี่ชิงจื่อมาหาหานเจวี๋ย
หานเจวี๋ยเลิกคิ้วถาม “ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมาแล้วหรือ”
เขาเข้าใกล้ระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว เหตุใดศัตรูต้องมาในช่วงเวลานี้เล่า?
ซวยจริง!
“เปล่า หวงจี๋เฮ่าจากสำนักกระบี่วิหคชาดโจมตีลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ สุดท้ายถูกลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจับตัว สำนักกระบี่วิหคชาดโกรธเป็นอย่างมาก เตรียมร่วมมือกับพวกเราโจมตีลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ สถานการณ์พลิกกลับ!” หลี่ชิงจื่อยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น
เขาล่ะชอบหวงจี๋เฮ่าจริงๆ!
หาเรื่องเก่งนัก ทั้งครั้งนี้ยังหาเรื่องได้ถูกคนด้วย!
หานเจวี๋ยเลิกคิ้ว
ใช้ได้นี่ เจ้าหวงน้อย!
“เช่นนั้นพวกท่านไปเถิด เรียกผู้อาวุโสกวนไปด้วย ข้าจะรักษาการณ์อยู่ในสำนักหยกพิสุทธิ์เอง หรือท่านจะนำผู้แข็งแกร่งระดับปราณก่อกำเนิดทั้งหมดไปด้วยได้ มีข้าคนเดียวก็เพียงพอแล้ว” หานเจวี๋ยกล่าวจริงจัง
ใบหน้าของหลี่ชิงจื่อกระตุก
ท่านนี่มันจริงๆ…
เก่งเอาตัวรอดจริงๆ!
หานเจวี๋ยเอ่ยเสียงเบา “ข้ากำลังจะทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณ ต้องการเวลา”
พอได้ยินเช่นนี้ หลี่ชิงจื่อก็สะดุ้งไปทั้งตัว สีหน้าดีใจเป็นล้นพ้น
ตอนหานเจี๋ยอยู่ในระดับปราณก่อกำเนิดสามารถสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณได้ รอจนเขาบรรลุระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว นั่นไม่เท่ากับว่า…
เขาไม่กล้าคิด!
หลี่ชิงจื่อกล่าวอย่างตื่นเต้น “ตกลง! ท่านอยู่ทะลวงระดับอย่างวางใจเถิด เรื่องนี้มอบให้พวกข้าก็แล้วกัน นอกจากสำนักกระบี่วิหคชาดแล้ว คงยังมีสำนักอื่นๆ สามารถร่วมมือกับพวกเราได้”
“เช่นนั้นก็ขอให้ราบรื่น!”
ทั้งสองพูดคุยกันไม่นาน หลี่ชิงจื่อก็จากไปด้วยความตื่นเต้น
ก่อนจากไป เขายังหยอกล้อไก่คุกรัตติกาลด้วย
ไก่คุกรัตติกาลรู้สึกรำคาญยิ่งนัก ฉวยโอกาสที่เขาหันหลังกลับไป จิกก้นของเขาไปหนึ่งที
หลี่ชิงจื่อโมโห แต่รับรู้ได้ถึงสายตาของหานเจวี๋ย เขาจึงรีบจากไปโดยเร็ว
หานเจวี๋ยอดส่ายหน้ายิ้มไม่ได้ “เจ้าแมลงสาบนี่ทำตัวอย่างกับเด็ก”
แมลงสาบคือฉายาที่เขาตั้งให้กับหลี่ชิงจื่อ
ก็เขาตีไม่ตายไง!
……
ครึ่งปีต่อมา หลี่ชิงจื่อ กวนโยวกังพาผู้อาวุโสปราณก่อกำเนิดจำนวนสิบกว่าคน รวมทั้งศิษย์แกนหลัก และศิษย์อัจฉริยะไปจากสำนักหยกพิสุทธิ์
เรื่องนี้ทำเป็นที่ฮือฮาในสำนักฝ่ายในเป็นอย่างมาก ไม่ว่าผู้ใดก็รู้ดีว่าจะเกิดเรื่องใหญ่กับแดนบำเพ็ญพรต!
อีกด้านหนึ่ง
หานเจวี๋ยมาถึงหอสัตว์เลี้ยงปีศาจ เขาแสดงป้ายผู้อาวุโสและเข้าไปในแดนหมื่นปีศาจ
เขาเตรียมฝ่าด่านเคราะห์ในแดนหมื่นปีศาจ
การเคลื่อนไหวของด่านเคราะห์ระดับเปลี่ยนวิญญาณมันยิ่งใหญ่เกินไป สามารถทำให้ภูเขาลูกหนึ่งราบเป็นหน้ากลองได้ เขาไม่อยากทำลายถ้ำเทวาแต่กำเนิดของตัวเอง ดังนั้นจึงนึกถึงแดนหมื่นปีศาจขึ้นมา
ก่อนมา เขาได้สอบถามเซียนซีเสวียนมาแล้ว เซียนซีเสวียนยังแนะนำให้เขามาที่แดนหมื่นปีศาจ
หากไปฝ่าด่านในสถานที่อื่นของสำนักหยกพิสุทธิ์ และพบเจอกับศัตรูเข้า เช่นนั้นย่อมเกิดปัญหาใหญ่แล้ว
หลังจากเข้าไปในแดนหมื่นปีศาจ หานเจวี๋ยหาพื้นที่ราบนั่งสมาธิ เขาหยิบโอสถปราณก่อกำเนิดชั้นหนึ่งออกมารับประทานอีก
ผ่านไปอีกราวๆ ครึ่งปี
หานเจวี๋ยอาศัยโอสถจนเข้าสู่สถานะที่กำลังจะทะลวงอย่างรวดเร็ว
เขาหายใจลึกๆ เพียงครั้ง
ก่อนฝ่าด่านเคราะห์ เขาเปิดดูค่าความสัมพันธ์
หลี่ชิงจื่อและคนอื่นๆ ยังมีชีวิตอยู่
เช่นนั้นก็ยังดีหน่อย!
แต่ดูเหมือนว่าผู้อาวุโสบางคนจะไร้ชีวิตแล้ว
ส่วนเป็นใครนั้น หานเจวี๋ยเองก็จำไม่ได้
หลังจากสังหารต้วนทงเทียน ผู้อาวุโสที่เกิดความประทับใจในตัวเขาก็มีไม่น้อย
จากเท่าที่ดู ตอนนี้ก็ยังไม่มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้น
สามารถทะลวงได้!
หานเจวี๋ยรีบตั้งจิตรวมพลัง เตรียมจะทะลวงระดับ
ขณะที่พลังวิญญาณฟ้าดินพุ่งเข้าร่างเขาอย่างบ้าคลั่ง เมฆอัสนีอันพวยพุ่งก็เริ่มรวมตัวกัน สัตว์ปีศาจทั้งหลายในแดนหมื่นปีศาจต่างก็อยู่ไม่เป็นสุข
พลานุภาพอันน่าหวาดกลัวปกคลุมไปทั่วพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้
อาศัยอาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง และวิชาวัฏจักรหกวิถี ทำให้การฝ่าด่านเคราะห์ของหานเจวี๋ยย่อมไม่ใช่เรื่องยากอะไร
จำต้องกล่าวว่า ความแข็งแกร่งของเคราะห์สรรค์ระดับเปลี่ยนวิญญาณนั้นห่างชั้นกับระดับปราณก่อกำเนิดมาก
ดีที่วิชาวัฏจักรหกวิถีแข็งแกร่งพอ!
หานเจวี๋ยกลับไม่ได้ใช้ระฆังเพลิงอัคคี เขาอยากฝ่าด่านเคราะห์ด้วยพลังของตนเอง
ผู้บำเพ็ญส่วนมากล้วนเสียชีวิตในระหว่างฝ่าด่านเคราะห์
คุณสมบัติและวิชายุทธ์ของหานเจวี๋ยย่อมไม่ทำให้เขาล้มเหลวกลางคัน
หลายวันต่อมา
หานเจวี๋ยทะลวงระดับสำเร็จ!
ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่ง!
[ท่านทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณสำเร็จ ได้รับการสืบทอดพลังวิเศษสายกระบี่หนึ่งครั้ง]
[ยินดีด้วย ท่านได้รับพลังวิเศษ--พลังเทพหมื่นกระบี่]
[พลังเทพหมื่นกระบี่: อาศัยปราณกระบี่ของตัวเองเรียกเงากระบี่โบราณในสายธารแห่งประวัติศาสตร์อันยาวนาน จำนวนในการเรียกสัมพันธ์กับพลังวิญญาณของตนเอง]
หานเจวี๋ยเบิกตาโพลง พลังวิญญาณหกสายภายในร่างเริ่มปั่นป่วนในทันใด
ราวกับลำธารเล็กๆ กลายเป็นมหานที ก่อนจะกลายเป็นมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง!
พริบตานั้น เงาแสงลำหนึ่งพุ่งขึ้นเหนือศีรษะของเขา ลักษณะก็เหมือนเขาไม่มีผิด
จิตดั้งเดิมออกจากร่าง!
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 48 ของขวัญจากจอมมาร
[ชื่อ: หานเจวี๋ย]
[อายุขัย: 158/3007]
[เผ่าพันธุ์: มนุษย์]
[ตบะ: ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่ง]
[วิชายุทธ์: วิชาวัฏจักรหกวิถี (สามารถสืบทอดได้)]
[วิชาเวท: ดรรชนีกระบี่เทพ ย่างก้าวลวงตาเจ็ดชั้น สามกระบี่แยกเงา (ที่สุดแห่งยุค) ตราประทับเก้ามังกรขจัดมาร มหาวายุอัสนี วิชาเทพวายุ]
[พลังวิเศษ: พลังดูดวิญญาณหกสาย กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจ ค้ำฟ้าเสมือนพสุธา เมฆตีลังกา พลังเทพหมื่นกระบี่ (สามารถสืบทอดได้)]
[อาวุเวท: อาภรณ์เทพทมิฬจักจั่นทอง (สมบัติวิญญาณระดับเจ็ด) เข็มขัดเก็บสมบัติ กระบี่กิเลน เชือกพันธนาการปีศาจ ระฆังเพลิงอัคคี (สมบัติวิญญาณระดับหก)]
[คุณสมบัติรากวิญญาณ: ร่างวิญญาณหกสาย ประกอบไปด้วยรากวิญญาณวายุ อัคคี วารี พสุธา พฤกษา และอัสนี เสริมดวงชะตาอีกหนึ่งขั้น]
[ดวงชะตาแต่กำเนิดมีดังนี้]
[ไม่เป็นสองรองใคร: คุณสมบัติเซียน มหาเสน่ห์ขั้นสูงสุด]
[ชะตาเซียนกระบี่: มรรคกระบี่ขั้นสูงสุด ความเข้าใจมรรคกระบี่ขั้นสูงสุด]
[ความไวของท่าร่าง: คุณสมบัติท่าร่างขั้นสูงสุด]
[ทายาทจักรพรรดิเซียน: ได้รับวิชายุทธ์บำเพ็ญเซียนชั้นเลิศหนึ่งชุด หินวิญญาณชั้นสูงหนึ่งพันก้อน]
[ตรวจสอบค่าความสัมพันธ์]
……
ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่ง!
อายุขัยสามพันปี!
หานเจวี๋ยประหลาดใจเป็นอย่างมาก
ระดับปราณก่อกำเนิดยังแค่หนึ่งพันต้นๆ ระดับเปลี่ยนวิญญาณกลับพุ่งไปถึงสามเท่า!
ดีใจยิ่งนัก!
ทันใดนั้น หานเจวี๋ยก็นำระฆังเพลิงอัคคีออกมาคลุมตนเอง หลังจากนั้นรวมตบะต่อ
สองวันต่อมา
หานเจวี๋ยเริ่มสืบทอดพลังเทพหมื่นกระบี่
พลังเทพหมื่นกระบี่เป็นพลังวิเศษประเภทสังหารในวงกว้าง กระบี่ฟ้าสังหารเทพปีศาจจะเป็นการสังหารไปแนวเส้นตรงมากกว่า ทั้งสองต่างก็มีจุดเด่นของตนเอง
อาศัยคุณสมบัติและความเข้าใจมรรคกระบี่ขั้นสูงสุด หานเจวี๋ยใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวัน ก็เข้าใจพลังเทพหมื่นกระบี่แล้ว
เขาลุกขึ้นเดินจากไป
เขามาถึงหน้าค่ายกลส่งตัว ศิษย์ที่ดูแลค่ายกลแห่งนี้มองมาที่เขาด้วยสายตาเคารพเลื่อมใส
การเคลื่อนไหวของการฝ่าด่านเคราะห์ก่อนหน้านี้ช่างน่ากลัวจริงๆ ทำให้ศิษย์ผู้นี้พลันนึกถึงผู้อาวุโสสังหารเทพขึ้นมา
เวลาไม่นาน
หานเจวี๋ยกลับมาถึงถ้ำเทวาฟ้าประทาน
พอเห็นเขากลับมา ไก่คุกรัตติกาลก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที พุ่งเข้ามาเอ่ยว่า “นายท่าน ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว ข้านึกว่าท่านถูกสตรีผู้นั้นกินไปแล้วเสียอีก!”
หันเจวี๋ยถลึงตามองมัน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ “สมองไก่ของเจ้านี่วันๆ เอาแต่คิดอะไรอยู่”
“นายท่าน ข้าไม่ใช่หงส์หรอกหรือ”
“แต่ตอนนี้เจ้าเป็นแค่ไก่ ต้องตั้งใจฝึกฝนถึงจะกลายเป็นหงส์ได้”
“ตกลง”
ไก่คุกรัตติกาลหน้าม่อยคอตกทันที
ตั้งใจฝึกฝน ต้องฝึกฝนถึงเมื่อไรกัน
หานเจวี๋ยนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่ง ตั้งใจฝึกฝนต่อ
ขณะที่เขาทำการดูดซับปราณก็เปิดฟังก์ชันจำลองการทดสอบไปด้วย
เขาตั้งค่าตบะของหวงจี๋เฮ่าให้อยู่ที่ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นเก้า
สังหารได้ภายในหนึ่งวินาที!
หานเจวี๋ยพอใจเป็นอย่างมาก
มั่นใจแล้ว!
รอลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณมาโจมตี เมื่อถึงเวลานั้นจะสั่งสอนความเป็นคนให้กับพวกเขา!
หานเจวี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตั้งค่าตบะของหวงจี๋เฮ่าเป็นระดับสุญตาขั้นหนึ่ง
ใช้เวลาห้านาทีเต็มๆ หานเจวี๋ยถึงสังหารเขาได้
เขาขมวดคิ้วขึ้นมาทันที
ไม่ได้!
ใช้เวลานานเกินไป!
ยังต้องมุมานะฝึกฝนอีก!
ความรู้สึกภาคภูมิใจของหานเจวี๋ยสลายไปหมดสิ้น กลับแทนที่ด้วยความรู้สึกถึงวิกฤตอันหนักหน่วง
หากไม่สามารถสังหารศัตรูได้ภายในพริบตา ศัตรูก็จะมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้!
……
ภายในวังใต้ดินอันมืดสลัว
โจวฝาน หยางเทียนตงกำลังนั่งขัดสมาธิตรงมุมหนึ่ง
โจวฝานกำลังสังเกตดูผู้บำเพ็ญของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ เขากล่าวเสียงเบาว่า “เหตุใดคนของพวกเขาถึงหายไปกว่าครึ่ง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยางเทียนตงก็ลืมตา เอ่ยพึมพำว่า “อาจจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกระมัง”
เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
หรือว่าอาจารย์จะมาช่วยข้าแล้ว?
โจวฝานหรี่ตาลงอย่างอดไม่ได้ กล่าวเสียงเบา “น้องชาย จะหนีอีกครั้งหรือไม่”
ร่างของหยางเทียนตงสั่นสะท้าน กล่าวอย่างหวาดผวา “ศิษย์พี่ ช่างมันเถิด พวกเราก็สงบใจรอทางสำนักมาช่วยดีกว่า”
“ไม่มีทาง!”
“แต่ข้าไม่อยากโดนตีอีกแล้ว…”
“ความเจ็บปวดแค่นี้ยังกลัว เจ้าจะบรรลุมรรคได้อย่างไร จะแสวงหาเส้นทางแห่งเซียนได้อย่างไร”
“เหตุผลข้าล้วนเข้าใจ แต่ว่ามันเจ็บปวดจริงๆ…”
สีหน้าของหยางเทียนตงราวกับสวมหน้ากากแห่งความทุกข์ทรมานไว้ เมื่อหวนนึกถึงการถูกทรมาณที่ผ่านมา เขาก็ไม่อาจควบคุมแม้กระทั่งร่างที่สั่นสะท้าน
โจวฝานรู้สึกรำคาญใจ รู้สึกว่าหยางเทียนตงไร้ประโยชน์เป็นอย่างมาก
เสียงโครมดังขึ้น!
วังใต้ดินเกิดความสั่นไหวอย่างรุนแรง
หลังจากนั้นเสียงของหลี่ชิงจื่อดังขึ้นมา “เหล่าศิษย์ของสำนักหยกพิสุทธิ์เตรียมตัวต่อต้าน สังหารให้หมด ร่วมกันทลายลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณให้ย่อยยับ!”
โจวฟานกับหยางเทียนตงดีใจขึ้นมาโดยพลัน
มาแล้วจริงๆ!
……
หลังจากทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว เพียงพริบตา เวลาก็ล่วงเลยผ่านไปหนึ่งปี
หานเจวี๋ยยังคงอยู่ในช่วงปิดด่านฝึกฝน
เขาเปิดดูจดหมายเป็นครั้งคราว ดูจากสถานการณ์โดยรวมแล้ว สำนักหยกพิสุทธิ์ได้เปิดศึกกับลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณแล้ว
กวนโยวกัง หลี่ชิงจื่อได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง ช่างน่าอนาถยิ่งนัก
หยางเทียนตงศิษย์ของเขาก็ถูกลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณโจมตีตลอด ดูท่าใกล้จะเข้ารวมกับกองทัพใหญ่ได้แล้ว เช่นนั้นถึงยังสามารถต่อสู้ได้อยู่ตลอด
หานเจวี๋ยได้แต่ส่งกำลังใจให้เท่านั้น
เขามีความรับผิดชอบที่สำคัญกว่านั้น นั่นคือการปกป้องสำนักหยกพิสุทธิ์
ตอนนี้หานเจวี๋ยไม่กังวลว่าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะลอบเข้ามาโจมตีเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขากังวลคือศัตรูที่อยู่ไกลกว่านั้น
ที่น่าพูดถึงก็คือ ตบะของไก่คุกรัตติกาลได้เทียบเท่ากับผู้บำเพ็ญระดับสร้างฐานแล้ว ระดับการฝึกฝนรวดเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้มันนอนหมอบอยู่ในมุมราวกับช้างตัวหนึ่ง ขนบนกายงดงามเป็นอย่างมาก แม้ว่าจะเป็นไก่ แต่กลับมีลีลาของไก่เทพ
ขณะที่หานเจวี๋ยมองประเมินไก่คุกรัตติกาลด้วยความพอใจนั้น จู่ๆ เซวียนฉิงจวินก็พลันมาเยี่ยมเยียน
ได้พบเจอกับนางอีกครั้ง สีหน้าของหานเจวี๋ยดูไม่เป็นธรรมชาติเป็นอย่างมาก
แม้เซวียนฉิงจวินจะมีตบะแค่ระดับสร้างฐาน แต่ในส่วนลึกของวิญญาณซ่อนจอมมารระดับมหายานไว้ตนหนึ่ง ไม่อาจล่วงเกินได้
“ได้ยินมาว่าผู้อาวุโสสังหารเทพของพวกเราทะลวงระดับในแดนหมื่นปีศาจแล้วรึ” เซวียนฉิงจวินนั่งลงข้างๆ หานเจวี๋ย และถามด้วยรอยยิ้ม
หนึ่งปีนี้เล่าลือกันว่ามีผู้ทรงพลังฝ่าด่านเคราะห์ในแดนหมื่นปีศาจ แม้กระทั่งผู้อาวุโสระดับปราณก่อกำเนิดก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้ บรรดาศิษย์ต่างก็คาดเดาได้ว่าเป็นผู้อาวุโสสังหารเทพที่ดูลึกลับผู้นั้น
หานเจวี๋ยไม่เป็นตัวของตัวเอง ร่างของเขาแข็งทื่ออยู่บ้าง แต่แสร้งทำเป็นเอ่ยถามอย่างสงบ “เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องอันใดหรือ”
คงจะไม่ได้เริ่มอันนั้นหรอกนะ…
ร่างกายที่ยังไม่รู้ประสาของข้า…
หานเจวี๋ยรู้สึกลนลานเป็นยิ่งนัก
“ข้าจะไปแล้ว จึงมาบอกลาท่านสักหน่อย” เซวียนฉิงจวินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
หานเจวี๋ยนิ่งอึ้ง
ไปไหน
เซวียนฉิงจวินถาม “ก่อนไปท่านอยากได้สิ่งใด ข้าจะพยายามทำให้ท่านสมปรารถนา พบเจอกันคราวหน้าไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกกี่ปี”
หานเจวี๋ยถามด้วยความประหลาดใจ “เจ้าจะไปเช่นนี้หรือ ไม่…กับข้า”
เซวียนฉิงจวินกรอกตามองเขา แค่นเสียงเอ่ย “ท่านกลับรีบร้อนนัก ฝันไปเถิด ข้าต้องการท่านแต่ว่ายังไม่ใช่ตอนนี้ อย่าคิดว่าข้าจะขลุกอยู่กับท่านทุกวัน โอกาสยังมาไม่ถึง”
เช่นนั้นก็ดี!
หานเจวี๋ยรู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
เกือบจะเสียความบริสุทธิ์แล้ว
เขาเอ่ยงึมงำ “มีโอสถเสริมตบะระดับเปลี่ยนวิญญาณหรือไม่”
เซวียนฉิงจวินควักโอสถสี่ขวดออกมาจากแขนเสื้อทันที “นี่คือโอสถเพิ่มพลังเปลี่ยนวิญญาณ ที่ข้ามีแค่สี่ขวดนี้ มอบให้ท่านทั้งหมด”
หานเจวี๋ยรีบกล่าวขอบคุณ
เซวียนฉิงจวินใช้ปลายนิ้วเชิดคางของเขาขึ้น ยิ้มกล่าว “หลังจากนี้จะไม่ได้เห็นใบหน้ารูปไข่ของท่านอีกหลายปี ข้ารู้สึกอาวรณ์อยู่บ้างจริงๆ แต่ข้าไม่สะดวกพาท่านไปด้วย ต่อไปท่านก็พยายามฝึกฝนอยู่ในสำนักหยกพิสุทธิ์ อย่าได้เดินเพ่นพ่าน แดนบำเพ็ญพรตอันตรายมาก แม้ว่าจะบรรลุระดับเปลี่ยนวิญญาณแล้ว แต่ใช่ว่าจะไร้คู่ต่อสู้”
หานเจวี๋ยพยักหน้าอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
เซวียนฉิงจวินพูดจายั่วเย้าเขาไม่กี่ประโยคแล้วจากไป
หานเจวี๋ยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
จอมมารสร้างความกดดันให้เขายิ่งนัก
ดูท่าจอมมารเพียงแค่ผ่านมาทางสำนักหยกพิสุทธิ์จริงๆ ไม่ได้ต้องการวางแผนอันใด คาดว่าหลังจากนี้คงไปทำความเข้าใจหลักสัจธรรมยังสถานที่อื่น สัมผัสกับทุกสรรพสิ่ง
เฮ้อ เสน่ห์อันหาที่เปรียบมิได้ของข้า แม้แต่จอมมารยังไม่อาจยับยั้งใจได้
แต่จะว่าไปแล้ว…
หอมยิ่งนัก!
หานเจวี๋ยมองโอสถโอสถเพิ่มพลังเปลี่ยนวิญญาณทั้งสี่ขวดข้างกาย ในใจเต็มไปด้วยความชื่นมื่น
หลังเซวียนฉิงจวินจากไปแล้ว ไก่คุกรัตติกาลก็เอ่ยด้วยความตื่นเต้น “ยินดีด้วยนายท่าน นายท่านไม่ต้องกลัวว่าจะถูกนางกินอีกแล้ว!”
หานเจวี๋ยคร้านที่จะสนใจมัน ทำการฝึกฝนต่อ
เขาอยากฝึกวิชาวัฏจักรหกวิถีขั้นห้าให้สำเร็จเสียก่อน จากนั้นค่อยรับประทานโอสถเพิ่มพูนตบะ
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 49 ความกังวลของเจ้าลัทธิ
ณ ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ
ภายในตำหนักของเจ้าลัทธิ
ผู้อาวุโสหลายท่านยืนเรียงราย แต่ละคนมีท่วงท่าไม่ธรรมดา สวมอาภรณ์สีดำทั้งชุด ดูราวกับปีศาจร้าย
ด้านหน้าของพวกเขา คือชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทองคำ
ชายผู้นี้สวมอาภรณ์สีขาว ผมยาวสยาย ผิวขาวเกลี้ยงเกลา ทว่าใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา เฒ่าชราอย่างเห็นได้ชัด
เขาคือหวงจุนเทียน เจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ!
หวงจุนเทียนขมวดคิ้ว เอ่ยปากขึ้น “สำนักกระบี่วิหคชาดต้องการปะทะกับพวกเราจริงหรือ”
เหล่าผู้อาวุโสรีบเอ่ยตอบ
“ไม่ผิด! รนหาที่ตายยิ่งนัก!”
“เสนอให้ฆ่าหวงจี๋เฮ่าเสีย ทำให้พวกมันรู้สึกกลัวเสียบ้าง!”
“หวงจี๋เฮ่าปากเหม็นนั่น ข้าเองก็คิดว่าฆ่าเขาเสียก็ดี สำนักกระบี่วิหคชาดเพียงแค่ต้องการช่วยเขาเท่านั้น”
“สำนักกระบี่วิหคชาดก็มีระดับเปลี่ยนวิญญาณเพียงสองคน สำนักหยกพิสุทธิ์ก็มีเพียงสอง หนึ่งในนั้นมีผู้หนึ่งไม่กล้ามา กำลังเพียงเท่านี้ให้พวกเขาโจมตีสักร้อยปี ก็ไม่อาจโจมตีเข้ามาในพื้นที่ของเราได้!”
“ใช่ๆ!”
……
ฟังวาจาของผู้อาวุโสเหล่านี้ หัวคิ้วของหวงจุนเทียนกลับไม่ได้ผ่อนคลายลง
เขาเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ “พวกเขาไม่กลัวเกรงเช่นนี้ หรือจะมีอิทธิพลใดหนุนอยู่เบื้องหลัง?”
ผู้อาวุโสรูปร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งกล่าวออกมาอย่างอดไม่ได้ “ท่านเจ้าลัทธิ! ท่านคิดมากเกินไปแล้ว พวกเราคือลัทธิที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยน! อย่าได้เป็นกังวลจนเกินไป มีความเชื่อมั่นหน่อยได้หรือไม่?”
หลังจากศึกใหญ่เมื่อพันปีก่อน หวงจุนเทียนก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ไม่ว่าเรื่องใดเขาก็มักจะคิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดเสมอ
เนื่องจากนิสัยของเขาแปรเปลี่ยน ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณถึงต้องซ่อนตัวถึงพันปี
ยามนี้ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณกลับมาแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง เหล่าผู้อาวุโสจึงบีบให้หวงจุนเทียนมีคำสั่ง รวบรวมแดนบำเพ็ญพรตต้าเยี่ยนเป็นหนึ่ง
ทว่าหวงจุนเทียนระแวดระวังเกินไป พูดได้แม้กระทั่งว่าขลาดกลัว ทำให้แผนเอกภาพต้องยืดเยื้อออกไป
หากหวงจุนเทียนมีคำสั่ง ศิษย์สำนักฝ่ายต่างๆ ที่ถูกจับมาเป็นเชลยเหล่านั้นคงตายไปเสียนานแล้ว
“ข้าขอเสนอ ให้ผู้อาวุโสสองท่านจากแต่ละพรรคไปโจมตีสำนักกระบี่วิหคชาดและสำนักหยกพิสุทธิ์ สำนักของพวกเขาจะต้องขาดกำลังต่อสู้อย่างแน่แท้ นี่เป็นโอกาสที่ดี” ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเสนอขึ้น
วาจาของเขาได้รับความเห็นพ้องต้องกันจากผู้อาวุโสท่านอื่นๆ
นี่เป็นโอกาสที่ดีจริงๆ!
หวงจุนเทียนขมวดคิ้ว ไม่ได้เอ่ยวาจาใด
สุดท้าย บรรดาผู้อาวุโสต่างก็มองไปที่เขา รอเขาตัดสินใจ
หวงจุนเทียนเอ่ยถามอย่างลังเล “จำเป็นต้องรบหรือ”
“จำเป็นต้องรบ!”
“เอาเถิด ถ้าอเช่นนั้นข้าจะลงมือเอง ข้าไม่วางใจพวกเจ้า ข้าจะไปที่สำนักกระบี่วิหคชาดและสำนักหยกพิสุทธิ์เอง เช่นนี้เป็นอย่างไร”
“เจ้าลัทธิปรีชา!”
เหล่าผู้อาวุโสกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มของพวกเขาล้วนดูฝืดฝืน
หากเจ้าลัทธิไป คาดว่าคงต้องยืดเวลาออกไปอีก
……
หลายเดือนผ่านไป
หานเจวี๋ยฝึกบำเพ็ญวิชาวัฏจักรหกวิถีขั้นห้าสำเร็จ เขาเข้าใจถึงพลังวิเศษอันใหม่แล้ว
หรือกล่าวให้ถูกต้องก็คือความก้าวหน้าของพลังดูดวิญญาณหกสาย
เขาสามารถดูดวิญญาณไว้ในส่วนลึกของจิตดั้งเดิม วิธีนี้ทั้งสามารถปกป้องวิญญาณ และยังสามารถกักขังวิญญาณได้
นอกจากนี้ เขายังสามารถสร้างตราประทับหกวิถีไว้บนวิญญาณได้
ตราประทับหกวิถีจะคงอยู่ตลอดไป ไม่ว่าฝ่ายอีกฝ่ายจะกลับชาติมาเกิดอีกกี่ครั้ง ตราประทับหกวิถีก็จะยังคงอยู่ เท่ากับว่าสามารถข้ามวัฏจักรไปหาอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำ
สิ่งนี้นับว่าไม่เลว
หากภายภาคหน้าคนที่เขาใส่ใจสิ้นชีวา เขาก็สามารถสร้างตราประทับหกวิถี พบพานกันใหม่ในภพหน้าได้
ระดับขั้นยิ่งสูง หานเจวี๋ยยิ่งค้นพบว่าพลังวิญญาณหกสายยิ่งร้ายกาจขึ้นเรื่อยๆ
เขาหยิบโอสถออกมาแล้วทำการฝึกบำเพ็ญต่อ
ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่งยังไม่พอ!
เขาต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้!
เป้าหมายต่อไป ระดับสุญตา
หานเจวี๋ยไม่เห็นเรื่องของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณอยู่ในสายตาอีกแล้ว ที่เขากังวลคือสำนักมารปีศาจ
เขายังไม่ลืมเซียวเอ้อร์ รูปของเจ้าหมอนี่ยังแปะในค่าความสัมพันธ์ไม่ได้หายไปไหน ยังคงอัปลักษณ์เช่นเดิม ระดับความอาฆาตแค้นยังคงสูง ไม่ตายไม่เลิกรา
ที่สำคัญคือเซียวเอ้อร์ผู้นี้ยังไม่ใช่เจ้าสำนัก นี่ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
กำลังที่แท้จริงของสำนักมารปีศาจแข็งแกร่งเพียงใดกัน?
ขณะที่หานเจวี๋ยกำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้น ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ก็มาเยี่ยมเยียน
กล่าวให้ถูกต้องก็คือเซียนซีเสวียนให้มาเชิญเขา
เป็นการยากนักที่เซียนซีเสวียนจะเชื้อเชิญ เขาย่อมต้องไว้หน้าเป็นธรรมดา
เขารีบไปทันที
พอมาถึงตำหนักหยกวิเวก ศิษย์ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ที่นั่น ศิษย์เอกหลิ่วซานซินได้สำเร็จการฝึกบำเพ็ญไปเป็นศิษย์แกนหลักแล้ว ศิษย์เอกในตอนนี้คือเมิ่งเหอที่เป็นศิษย์พี่เจ็ดในตอนนั้น
เมิ่งเหอได้พบเจอกับหานเจวี๋ยอีกครั้ง ยังคงมีความรู้สึกประดักประเดิดอยู่บ้าง ทว่าก็คารวะอย่างนอบน้อม
ภายใต้คำสั่งของเขา ศิษย์คนอื่นๆ พากันคารวะ
บรรดาศิษย์ทั้งหลายรู้สึกงุนงง แต่ไม่นานก็สามารถคาดเดาได้
มีข่าวลือเล็กๆ น้อยๆ ว่าผู้อาวุโสสังหารเทพมาจากยอดเขาหยกวิเวก รูปงามเป็นยิ่งนัก เป็นหนึ่งไม่มีสอง
หรือจะเป็นคนผู้นี้?
เมื่อลอบสังเกตดู พวกเขาก็ต้องตกตะลึงกับใบหน้าอันหล่อเหลาของหานเจวี๋ยอย่างอดไม่ได้
ช่างเป็นบุรุษที่รูปงามนัก!
เป็นเขาไม่ผิดแน่!
สายตาของศิษย์ทั้งหลายที่มองดูหานเจวี๋ยก็เต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส
ฉางเยวี่ยเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงหน้าหานเจวี๋ย รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ทั้งยังจงใจจะคล้องแขนหานเจวี๋ย แต่กลับถูกหานเจวี๋ยเบี่ยงหลบอย่างแนบเนียน
เมิ่งเหอกำชับศิษย์ทั้งหลายไม่ให้เปิดเผยสถานะของหานเจวี๋ย บรรดาศิษย์ต่างก็พากันรับคำ
ไม่นานเซียนซีเสวียนก็มาถึง เหล่าลูกศิษย์นั่งลง
หานเจวี๋ยยังคงนั่งอยู่หลังสุด
“ผู้อาวุโสหาน มานั่งข้างๆ ข้า”
เซียนซีเสวียนเอ่ยปากกล่าว ครั้นโบกมือขวา เบาะกลมๆ ก็ปรากฏด้านข้าง
หานเจวี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเดินเข้าไป
เมื่อนั่งลงข้างเซียนซีเสวียน เขาก็รู้สึกงุนงงในใจ
อาจารย์คิดจะทำอะไร
หรือจะมอบตำแหน่งให้ข้า?
นั่นไม่ได้เด็ดขาด!
ดูแลยอดเขาหยกวิเวกมันยุ่งยากเกินไป!
หานเจวี๋ยคิดด้วยความกังวล
“เจ้าสำนักส่งข่าวกลับมาแล้ว กล่าวว่าพวกเขาร่วมมือกับสำนักกระบี่วิหคชาด กำลังโจมตีลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ บรรดาศิษย์ที่ถูกคุมขังก็ช่วยออกมาเรียบร้อย แต่ท่านกังวลว่าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณจะมาโจมตีที่สำนักเรา เพราะผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณที่พวกเขาพบเจอมีเพียงห้าคน อีกห้าคนจะต้องถูกมอบหมายให้ทำงานอื่นแน่ ช่วงเวลานี้ข้าปรารถนาให้ทุกคนไม่ปิดด่านฝึกบำเพ็ญ ช่วยลาดตะเวนสำนักหยกพิสุทธิ์ทั้งฝ่ายในและฝ่ายนอก”
เซียนซีเสวียนกล่าวด้วยสีหน้าหนักอึ้ง
“ในบรรดาศิษย์ของยอดเขาทั้งสิบแปด มีเพียงยอดเขาหยกวิเวกของเราออกแรงน้อยสุด นอกจากคนของเราจะมีน้อยแล้ว ยังเป็นเพราะว่าเจ้าสำนักเอ็นดูพวกเรา เข้าใจหรือไม่”
น้ำเสียงของนางเบายิ่งนัก แต่กลับทำให้ศิษย์ทั้งหมดรับรู้ถึงพลัง
ทุกคนฮึกเหิมขึ้นมาทันที!
มุมานะฝึกบำเพ็ญมาหลายปี ได้เวลาชักกระบี่แล้ว!
หานเจวี๋ยพยักหน้าลงเล็กน้อย เขาไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนกับบรรดาศิษย์เหล่านั้น
เซียนซีเสวียนเหลือบมองหานเจวี๋ย เอ่ย “ผู้อาวุโสหาน ท่านมีความเชื่อมั่นในการรับมือกับผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณของลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณหรือไม่”
เหล่าศิษย์เงียบเสียงลงไปตามๆ กัน ทั้งหมดต่างจ้องมองหานเจวี๋ยอย่างคาดหวัง
สำหรับบรรดาศิษย์แล้ว พวกเขายังห่างไกลจากระดับเปลี่ยนวิญญาณมากนัก
หากให้พวกเขาไปต่อกรกับระดับเปลี่ยนวิญญาณจริงๆ เช่นนั้นก็ไม่เท่ากับส่งตนเองไปตายหรอกหรือ?
ต่อให้จะเป็นเซียนซีเสวียนที่เป็นอาจารย์ของพวกเขาก็เป็นไปไม่ได้!
หานเจวี๋ยเห็นสีหน้าของบรรดาศิษย์ ในที่สุดก็เข้าใจสาเหตุที่เซียนซีเสวียนเรียกเขามา
ที่แท้ก็มาเป็นยาสร้างความมั่นใจนั่นเอง
เฮ้อ ข้าเพียงอยากฝึกบำเพ็ญอย่างเงียบๆ แต่สำนักกลับถูกโจมตีตลอด
คิดแล้วหานเจวี๋ยก็เอ่ยปากกล่าว “รับมือกับระดับเปลี่ยนวิญญาณ ข้ายังพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง”
เขากล่าวอย่างถ่อมตัวยิ่งนัก ทว่าพอเข้าของบรรดาศิษย์กลับเป็นวาจาที่องอาจมาก!
ผู้อาวุโสตรงหน้าผู้นี้ก็เคยสังหารระดับเปลี่ยนวิญญาณมาก่อน!
กล่าวกันว่ายังสังหารได้ภายในกระบี่เดียว!
เหล่าศิษย์พากันเปล่งเสียงร้องด้วยความดีใจ สีหน้าที่ดูเคารพเลื่อมใสผ่อนคลายลง
“เอาละ พวกเจ้าไปเตรียมตัวเถอะ เรื่องนี้ให้ศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้าเป็นผู้จัดการ นอกจากนี้เรื่องเกี่ยวกับสถานะของผู้อาวุโสสังหารเทพ พวกเจ้าอย่าได้แพร่งพรายออกไป เรื่องนี้มีเพียงยอดเขาหยกวิเวกที่รู้”
เซียนซีเสวียนเอ่ยกำชับ เหล่าศิษย์จึงพากันคารวะแล้วถอยออกไป
ไม่นาน ตำหนักหยกวิเวกก็เหลือเพียงหานเจวี๋ยและเซียนซีเสวียน
เซียนซีเสวียนเอียงหน้ามองหานเจวี๋ย เอ่ยถามขึ้นเสียงเบา “ถึงขั้นใดแล้ว”
หานเจวี๋ยนิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ยถามอย่างงุนงง “ขั้นอะไรหรือ”
“ตบะ”
“อ้อ ขั้นหนึ่ง”
“เหตุใดถึงแค่ขั้นหนึ่ง?”
เซียนซีเสวียนขมวดคิ้ว ปิดด่านฝึกบำเพ็ญมานานหลายปีเพียงนี้ ด้วยคุณสมบัติของหานเจวี๋ยก็ยังไม่อาจก้าวหน้าได้อีกหรือ?
หานเจวี๋ยแสร้งกระแอมไอก่อนกล่าว “ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นหนึ่ง”
หลี่ชิงจื่อไม่ได้บอกกับนางหรือว่าเขาจะทะลวงระดับ?
เซียนซีเสวียนตะลึงงัน
……………………………………….


## ระบบสุ่มดวงชะตา ข้าจะเป็นอมตะ

บทที่ 50 ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณโจมตี ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นเก้า
เซียนซีเสวียนส่ายหน้าหลุดยิ้ม ไม่รู้ว่าควรสรรหาคำใดมาพูดกับหานเจวี๋ยดี
เจ้าเด็กนี่…
อุบเรื่องเก่งจริงๆ
“เหอะ! เห็นข้าตลกนักหรือ ดูแล้วเจ้าก็ไม่ได้เห็นข้าเป็นอาจารย์เลย ก็ถูกนะ เป็นอาจารย์แต่ข้าไม่เคยสอนอะไรเจ้าเลย” เซียนซีเสวียนแค่นเสียงกล่าว
หานเจวี๋ยยักไหล่เอ่ย “จู่ๆ ท่านก็เอ่ยถามเช่นนี้ ข้าตั้งตัวไม่ทัน อีกอย่างก่อนหน้านี้ข้าก็เคยถามท่านเกี่ยวกับสถานที่ที่เหมาะสำหรับการฝ่าด่านเคราะห์แล้วด้วย”
เซียนซีเสวียนส่ายหน้าอดยิ้มออกมาไม่ได้ ตอนนั้นนางจะคิดได้อย่างไรว่าหานเจวี๋ยทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณได้เร็วเพียงนี้ เขาเพิ่งทะลวงระดับปราณก่อกำเนิดไปเมื่อไม่กี่ปีก่อนเอง?
นางพลันถามต่อ “เจ้ามีความต้องการสิ่งใดหรือไม่ เอ่ยมาได้เลย เจ้ามีคุณูปการต่อสำนักหยกพิสุทธิ์มากกว่าที่สำนักหยกพิสุทธิ์บ่มเพาะเจ้า ไม่ต้องเกรงใจ”
ความต้องการหรือ
หานเจวี๋ยนึกอยู่ครู่หนึ่ง
“มีโอสถฝึกฝนเปลี่ยนวิญญาณหรือไม่”
“ไม่มี…”
“เช่นนั้นก็ช่วยข้าเพิ่มความแข็งแกร่งของพลังวิญญาณภายในถ้ำเทวาของข้าเถิด”
“อืม ข้าจะคิดหาวิธี”
หานเจวี๋ยมีวิชายุทธ์ วิชาเวทสืบทอดของตัวเอง ไม่ต้องการการถ่ายทอดของสำนักหยกพิสุทธิ์
ที่เขาอยู่สำนักหยกพิสุทธิ์มาโดยตลอด ก็เพราะไม่มีสถานที่อื่นที่ดีๆ ให้ไป หากจะให้ระหกระเหเร่ร่อนอย่างลำบากยากแค้น ก็ไม่สู้ฝึกฝนอยู่ที่นี่อย่างสบายใจดีกว่า
หลังจากสนทนาสบายๆ ไม่กี่ประโยค หานเจวี๋ยก็ลุกเดินจากไป
เซียนซีเสวียนมองตามหลังเขา จู่ๆ ก็เอ่ยถามออกไปประโยคหนึ่ง “เจ้าจะอยู่ที่สำนักหยกพิสุทธิ์ไปอีกนานเท่าไร”
หานเจวี๋ยชะงักฝีเท้า หันมองไปทางนาง เอ่ยถามขึ้น “เหตุใดถึงถามเช่นนี้ หากข้าอยากจะหนี ก็คงหนีไปเสียนานแล้ว”
เซียนซีเสวียนส่ายหน้ากล่าว “ข้าไม่ได้กลัวว่าเจ้าจะหนี แต่เจ้าเติบโตเร็วเกินไป พอถึงเวลานั้นวัดเล็กๆ ไม่อาจบรรจุพระพุทธรูปองค์ใหญ่เช่นเจ้าได้ ในดินแดนบำเพ็ญพรตนี้สำนักที่เก่งกาจกว่าสำนักหยกพิสุทธิ์มีมากมายยิ่งนัก คนต้องเดินสู่ที่สูง วารีไหลลงสู่ที่ต่ำ โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญที่มุมานะฝึกฝนเช่นเจ้า ในปีนั้นปรมาจารย์ที่เปิดสำนักก็ได้ไปจากต้าเยี่ยน เพื่อไปยังดินแดนที่สูงกว่า”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ นางก็ถอนหายใจอย่างอดไม่ได้
หานเจวี๋ยยิ้มเอ่ย “อาจจะกระมัง หากมีวันใดที่ข้าอยากจากไปจริงๆ ข้าจะบอกอาจารย์ก่อนอย่างแน่นอน”
กล่าวจบเขาก็หมุนตัวเดินจากไป
ไปสู่ดินแดนที่กว้างใหญ่กว่าเพื่อแสวงหามหามรรคาหรือ
พูดบ้าๆ!
ข้ายอมเป็นหัวไก่ แต่ไม่ยอมเป็นหางหงส์!
อย่างไรเสีย เขาก็มีคุณสมบัติขั้นสูงล้ำ ฝึกฝนอย่างวางใจก็จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เหตุใดต้องออกไประเหเร่ร่อนในโลกกว้างด้วย
……
กลับถึงถ้ำเทวาฟ้าประทาน หานเจวี๋ยก็เริ่มนั่งสมาธิ
ทันใดนั้นไก่คุกรัตติกาลก็เอ่ยปากพูดขึ้น “นายท่าน ก่อนหน้านั้นข้าได้ยินเสียงไก่ร้องมากจากตีนเขา พอได้ยินเสียงของพวกมัน ข้าก็รู้สึกใจวูบไหวอย่างบอกไม่ถูก อยากจะพุ่งออกไป นี่เป็นเพราะเหตุใดกัน หรือจะเป็นวิชาปีศาจที่ท่านพูดถึง?”
หานเจวี๋ยเลิกคิ้วตอบ “ใช่ เจ้าต้องควบคุมอารมณ์หุนหันพลันแล่นนี้ หากเจ้าตามมันไปก็จะตกอยู่ในสถานที่ที่ไม่อาจช่วยเหลือได้ตลอดกาล ยากที่จะกลายเป็นหงส์ได้ นี่คือสิ่งที่สวรรค์กำลังทดสอบเจ้า”
หรือฤดูผสมพันธุ์ของเจ้านี่จะมาถึงแล้ว
ได้ยินเสียงไก่ตัวเมียร้องก็เริ่มต้านทานไม่ไหวเสียแล้ว?
ไก่คุกรัตติกาลได้ยินเช่นนั้น ก็พลันรู้สึกตึงเครียดจนขนไก่ตั้งชันราวกับไก่ตัวผู้ที่กำลังจะสู้ศึก
“ขอบคุณนายท่านที่กล่าวเตือน ข้าเกือบหลงทางแล้ว หนทางแห่งการฝึกฝนช่างเต็มไปด้วยอันตรายจริงๆ!” ไก่คุกรัตติกาลเอ่ยทอดถอนใจ
หานเจวี๋ยแอบขำในใจ
ข้ายังเป็นเด็กอยู่เลย เจ้าเองก็อย่าคิดที่จะใช้ชีวิตเร็วเกินไป!
เจ้าก็เป็นลูก…ไก่แล้วกัน!
ไม่นาน หานเจวี๋ยกับไก่คุกรัตติกาลก็เข้าสู่การฝึกฝน
ยามว่างหานเจวี๋ยจะปลูกฝังความคิดของตัวเองให้กับไก่คุกรัตติกาล
ทุกสรรพสิ่งล้วนด้อยค่า มีเพียงการบำเพ็ญเท่านั้นที่สูงส่ง
ผู้บำเพ็ญล้วนเป็นคนเหนือคน!
ไก่บำเพ็ญ ก็เป็นไก่ที่เหนือกว่าไก่ทั้งปวง!
……
เพียงพริบตา เวลาก็ผ่านพ้นไปสองปี
หานเจวี๋ยยังไม่ทะลวงระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นสอง แต่อาศัยการรับประทานโอสถ จนตอนนี้เริ่มเข้าใกล้ขั้นสองแล้ว
เขาไม่หยุดพัก แต่ยังคงฝึกฝนต่อ ช่วงชิงเวลาทะลวงในเร็ววัน
วันนี้
ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณก็มาในที่สุด
ผู้ที่มาคือเจ้าลัทธิหวงจุนเทียนและผู้อาวุโสท่านหนึ่ง
ผู้อาวุโสท่านนี้มีฉายาทางเต๋าว่านักพรตเต๋าซั่นขุย มีตบะระดับเปลี่ยนวิญญาณเช่นกัน
หวงจุนเทียนหยุดลงบนยอดเขา มองไปทางยอดเขาทั้งสิบแปดของสำนักหยกพิสุทธิ์ที่อยู่ไกลๆ อย่างระแวดระวัง
นักพรตเต๋าซั่นขุยคลุมด้วยเสื้อกันฝนที่ทำมาจากหญ้าหนวดมังกร ดวงตาทั้งคู่ที่อยู่ใต้ปีกหมวกเยือกเย็นอย่างหาที่เปรียบมิได้ แฝงไปด้วยจิตสังหาร
“เจ้าสำนัก ลงมือเถอะ!”
นักพรตเต๋าซั่นขุยเอ่ยปากกล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเหยียดหยาม
นี่น่ะหรือสำนักหยกพิสุทธิ์
อ่อนแอยิ่งนัก!
กลิ่นอายระดับเปลี่ยนวิญญาณสักคนยังไม่มีเลย!
ผู้แข็งแกร่งระดับปราณก่อกำเนิดก็เหลือไม่ถึงสิบคน เดิมทีก็ไม่เพียงพอให้พวกเขาสังหาร!
หวงจุนเทียนกล่าวอย่างลังเล “อ่อนแอเกินไป จะเป็นหลุมพรางหรือไม่ หากเป็นข้า คงไม่กล้าไปโจมตีลัทธิศักดิ์สิทธิ์”
นักพรตเต๋าซั่นขุยจนวาจา กล่าวว่า “กลัวอะไร พวกเขาก็แค่ทุ่มกำลังต่อสู้ให้ถึงที่สุด ไม่เช่นนั้นช้าเร็วก็ถูกพวกเรากลืนกินอยู่ดี!”
หวงจุนเทียนนิ่งเงียบ
เห็นท่าทีขี้ขลาดของเขาเช่นนี้แล้ว นักพรตเต๋าซั่นขุยก็รู้สึกโมโหยิ่งนัก
หากไม่ใช่ว่าสู้ไม่ได้ เขาอยากจะช่วงชิงตำแหน่งเจ้าลัทธิจริงๆ
“ไม่ได้ ข้ารู้สึกไม่วางใจ มักจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่าง” หวงจุนเทียนขมวดคิ้วกล่าว
นักพรตเต๋าซั่นขุยรู้สึกโกรธจัด กล่าวอย่างเคร่งขรึม “เจ้าลัทธิ! โอกาสไม่อาจพลาด เวลาไม่อาจย้อนกลับ หากลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณถูกฝังเพราะน้ำมือพวกเรา แล้วจะเผชิญหน้ากับเจ้าลัทธิคนก่อนได้อย่างไร”
หัวคิ้วของหวงจุนเทียนเกือบจะผูกติดกันแล้ว
……
ภายในถ้ำเทวาฟ้าประทาน
[ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณกำลังจะบุกสำนักหยกพิสุทธิ์]
หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น รีบตรวจสอบผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักหยกพิสุทธิ์
[หวงจุนเทียน: ระดับเปลี่ยนวิญญาณขั้นเก้า เจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณ เป็นผู้ระมัดระวังตัวยิ่งนัก ไม่ชอบการเข่นฆ่าสังหาร]
เจ้าลัทธิมาแล้ว?
ระมัดระวังมาก?
ไม่ชอบการสังหาร?
หานเจวี๋ยกะพริบตา เขายังคิดว่าตัวเองอ่านผิดไป
ลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณไม่ใช่ลัทธิมารจริงๆ หรือ
หานเจวี๋ยไม่คิดอะไรมากอีก เขาเปิดฟังก์ชันจำลองการทดสอบอย่างระมัดระวัง ลองประมือกับหวงจุนเทียนเป็นอันดับแรก
ผ่านไปสามอึดใจ เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ค่อยๆ ลุกขึ้นเตรียมออกไปจากถ้ำเทวา
ไก่คุกรัตติกาลเป็นกังวลจนถึงที่สุด ร้องเรียกขึ้นว่า “นายท่าน ท่านจะหนีแล้วหรือ”
มันรีบร้อนลุกขึ้น เตรียมจะหนีไปพร้อมกัน
หานเจวี๋ยกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “สู้ไม่ได้ถึงจะหนี เจ้ารออยู่ที่นี่อย่างวางใจเถอะ!”
พอวาจาสิ้นสุดลง เขาก็กลายเป็นวายุพุ่งออกไปจากถ้ำ
เพียงไม่นาน เขาก็หาหวงจุนเทียนกับนักพรตเต๋าซั่นขุยพบ
ทั้งสองคนยังถกเถียงกันไปจบ
นักพรตเต๋าซั่นขุยพยายามโน้มน้าวด้วยความอดทน แต่หวงจุนเทียนก็รั้งเขาไว้ ไม่ให้เขาลงมือโดยง่าย
พอเห็นหานเจวี๋ยเหาะเข้ามา ทั้งสองก็พลันหยุดถกเถียง มองหันเจวี๋ยด้วยท่าทีระแวดระวัง
หานเจวี๋ยหยุดห่างจากพวกเขาไปไม่ถึงสิบจั้ง
เขามองดูรอบๆ ด้วยความแปลกใจ เอ่ยถามขึ้นว่า “แค่พวกเจ้าสองคนหรือ”
พอวาจานี้ออกจากปาก หัวใจของหวงจุนเทียนก็เต้นอย่างบ้าคลั่ง
วาจานี้…
มีแผนการอย่างที่คิดไว้จริงๆ!
นักพรตเต๋าซั่นขุยเห็นเขามีตบะเพียงระดับสร้างฐานขั้นเก้า แต่กลับอาจหาญพุ่งเข้ามาโดยตรง ทั้งยังกล่าววาจาเช่นนี้ คนผู้นี้จะต้องมีวิชาซ่อนตบะอย่างแน่นอน!
คำเล่าลือเกี่ยวกับผู้อาวุโสสังหารเทพ เขาย่อมเคยได้ยินมาก่อน
หรือคนผู้นี้จะเป็นผู้อาวุโสสังหารเทพของสำนักหยกพิสุทธิ์?
แต่ต้วนทงเทียนเพิ่งบรรลุระดับเปลี่ยนวิญญาณ ไม่อาจเทียบกับพวกเขาได้เลย
นักพรตเต๋าซั่นขุยกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “พวกเราสองคนยังไม่พออีกหรือ? สหายเต๋าเหิมเกริมจริงๆ เช่นนั้นข้าจะสอนพลังมรรคให้เจ้าเอง!”
หานเจวี๋ยเพิกเฉยต่อนักพรตเต๋าซั่นขุย กลับมองไปยังหวงจุนเทียน
ท่านผู้นี้ก็คือเจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์อาภรณ์ป้องพิรุณหรือ
ดูแล้วช่างทรงพลังจริงๆ!
เพียงแต่…
เหตุใดแววตาของเขาถึงหลุกหลิกอยู่บ้าง ราวกับว่าอ่อนแอเป็นยิ่งนัก
หานเจวี๋ยเอ่ยปากกล่าว “เจ้าลัทธิศักดิ์สิทธิ์ ได้ยินมาว่าท่านไม่ชอบการเข่นฆ่าสังหาร เหตุใดถึงได้พุ่งเป้ามายังสำนักหยกพิสุทธิ์ของเราเล่า”
หวงจุนเทียนอยากจะเอ่ยแจ่กลับหยุดลง
นักพรตเต๋าซั่นขุยตะคอกออกมาด้วยความโมโห “พูดจาไร้สาระให้น้อยๆ หน่อย!”
เขาลงมือทันใด กริชสีขาวเงินในมือพุ่งมาทางหานเจวี๋ยโดยฉับพลัน
แสงเย็นเยียบปรากฏออกมาในทันใด!
รวดเร็วนัก!
เคร้ง!
กริชสีขาวเงินกำลังจะโดนตัวหานเจวี๋ย แต่ก็ถูกดีดกระเด็นออกไปราวกับปะทะกับระฆังยักษ์ไร้ลักษณ์
รูม่านตาของนักพรตเต๋าซั่นขุยพลันขยาย กำลังร่ายคาถา เตรียมจะสำแดงวิชาต่อไป
หานเจวี๋ยยกมือขึ้นราวกับสายฟ้าแลบ สามกระบี่แยกเงารวมตัวกันกลางอากาศ พุ่งออกไปสังหารนักพรตเต๋าซั่นขุยทันใด
นักพรตเต๋าซั่นขุยหลบหลีกโดยไม่รู้ตัว แต่สามกระบี่แยกเงาก็รวดเร็วเกินไปนัก!
เร็วเสียจนผู้แข็งแกร่งระดับเปลี่ยนวิญญาณผู้นี้ยังหลบไม่ทัน
เกิดเสียงดังตู้ม!
นักพรตเต๋าซั่นขุยถูกสังหารทันใด กายเนื้อกลายเป็นหมอกโลหิต
หวงจุนเทียนเบิกตาโพลง สีหน้าตื่นตะลึงเป็นอย่างมาก
……………………………………….
เนื่องจากชาติก่อนเป็นโรครักษาไม่หาย ตายก่อนวัยอันควร

เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ในแดนบำเพ็ญเซียน เขาจึงมีเป้าหมายเดียว... ชีวิตอมตะ!

หานเจวี๋ยพบว่าตนเองมีระบบของเกมวิถีชีวิตอยู่กับตัว

หลังจากใช้เวลากว่าสิบเอ็ดปี ในที่สุดก็สุ่มได้ดวงชะตาและรากวิญญาณชั้นเลิศจากระบบ

ทำให้เขาสามารถเข้าสู่วิถีแห่งการบำเพ็ญเซียนได้อย่างมั่นใจ

เพื่อเป้าหมายการมีชีวิตเป็นอมตะ เขาตัดสินใจฝึกฝนเงียบๆ เก็บเนื้อเก็บตัว ไม่ให้เป็นจุดสนใจ

กระทั่งพันปีต่อมา แดนบำเพ็ญเซียนเปลี่ยนไปยุคแล้วยุคเล่า

เมื่อเทพเซียนจะชำระล้างโลกมนุษย์ หานเจวี๋ยไม่อาจไม่ลงมือ

ยามนั้นเขาจึงเพิ่งค้นพบว่า...

เทพเซียนมันก็แค่นี้เอง!