เฉินซีเหยาแม่ค้าข้ามภพ
DaoistzJS6GM
## จุดเริ่มต้น

จุดเริ่มต้น
ณ ท้องถนนกลางกรุงสายหนึ่ง รถ 4 คัน วิ่งไล่กวดกันมา เป้าหมายคือรถคันที่ เฉินซีเหยา นักธุรกิจสาวนั่งมาทุกคันสาดกระสุนใส่รถเป้าหมาย ทำให้กระสุนโดนล้อรถ รถพลิกคว่ำไป 3 ตลบทุกคนบาดเจ็บรุนแรง มีเพียง เฉินซีเหยา เพียงคนเดียวที่ เสียชีวิตคาที่ และเธอกำลังดูตัวเองอยู่
ใช่!!! เธอกำลังมองดูร่างของตนเองกระตุกเป็นครั้งสุดท้าย
"นังหนูไปกันเถอะ"เสียงแหบๆดังขึ้นข้างๆตัว
"ไปใหนคะ...แล้วคุณตาเป็นใครคะ"เฉินซีเหยาถามงงๆ
"ไปเข้าร่างใหม่ เร็วเข้าเถอะอีก 2 ชั่วยามเท่านั้นเร็วๆหน่อย"
และแล้วทั้ง 2 ก็ไปปรากฏตัวที่จวนตระกูลหลี่ใน ยามเหม่า(05.00-06.59)
"เด็กคนนี้เป็นอะไรเจ้าคะคุณตา"เฉินซีเหยาถาม
"เด็กคนนี้โดนวางยาตั้งแต่อยู่ในครรภ์จึงอ่อนแอตั้งแต่เล็ก"เทพชะตาเฒ่าอธิบาย
เฉินซีเหยาเธอสงสารเด็กน้อยอายุแค่นี้ก็ต้องมาเจอทั้งพิษและมารดาเลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดากลั่นแกล้งยามที่ บิดาและพี่ชายไม่อยู่
"เอาล่ะเตรียมตัวให้ดีเจ้าขอพรข้าได้ 3 ข้อ เร็วๆ"
"งั้นข้อที่ 1 ขอความทรงจำของโลกก่อน
ข้อที่ 2 ขอห้างสรรพสินค้าและร้านเคมีภัณฑ์
ข้อที่ 3 ขอความสามารถในการมองหาสมุนไพรและรู้สรรพคุณของมัน"
"ได้ ตกลงตามนี้ เมื่อเจ้าเข้าร่างแล้วข้าจะมอบมิติและพลังให้เจ้า เอาล่ะเตรียมตัวให้ดีต้องรีบเข้าร่างแล้ว"
ซักพักดวงวิญญาณเด็กสาวก็มาปรากฏตรงหน้าหญิงสาวเธอเดินเข้าไปกอดเด็กสาวแล้วกระซิบบอกเด็กสาวทำให้เด็กสาวยิ้มออกมาบางๆ
"ไม่ต้องห่วงพี่สาวจะแก้แค้นให้เอง"
ยามเฉิน(07.00-08.59)
"นี่จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนลุกขึ้นมาทำงานได้แล้ว"เสียงแม่เลี้ยงตัวร้ายตวาดดังลั่นห้อง
ร่างเล็กลืมตาขึ้นมองไปยังแม่เลี้ยง
"แล้วทำไมข้าต้องทำในเมื่อข้าเป็นนายของจวนนี้งานพวกนี้ ขี้ข้าอย่างเจ้าสองแม่ลูกต่างหากที่ต้องทำ"เอ่ยเสียงเย็นแฝงไอสังหาร
"นี่เจ้ากล้าดียังไง!!!!!"
"กล้าดีหรือ หึ ทำไมข้าจะไม่กล้าในเมื่อข้าเป็นบุตรที่เกิดจากฮูหยินเอกเพียงหนึ่งเดียว ไม่เหมือนลูกเจ้าที่เกิดจากแม่ชั้นต่ำปีนเตียงเจ้านายเพื่อให้ตนเองสุขสบาย"หลี่เถียนเถียนตวาดกว้าว ระเบิดปราณขั้น 10 ออกมาทำให้แม่เลี้ยงตัวร้ายกระอักเลือดออกมาจนหมดสติไป
"ใครอยู่ข้างนอกเข้ามานี่หน่อย"
ไม่นานก็มีสาวใช้เข้ามา 3 คน
"เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะคุณหนู"
"ลากนางไปโยนไว้หน้าจวนท่านผู้ว่า บอกว่านางพยายามฆ่าคุณหนูตระกูลหลี่ หลี่เถียนเถียน ด้วยยาพิษ"
"เจ้าค่ะคุณหนู แล้วลูกสาวนางเล่าเจ้าคะ"
"ข้าจะจัดการเอง ชิงชิง เจ้าเข้ามาช่วยข้าอาบน้ำแต่งตัว"
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงพูดขึ้นด้วยความเต็มอกเต็มใจ


## ประกาศศักดา

ประกาศศักดา
ศาลาหกเหลี่ยมกลางน้ำ
หลี่ถิงถิงกำลังพูดคุยกับสหายของตนอย่างออกรสออกชาติสหายของนางแต่ละคนล้วนแล้วแต่เป็นผู้ลากมากดี นางบอกใครต่อใครว่ามารดาของนางคือฮูหยินเอกคนไหม่และนางคือคุณหนูใหญ่
"ฮูหยินใหญ่ไปใหนเสียเล่า"สหายคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ท่านแม่ไปดูของว่างให้พวกเจ้าอยู่น่ะ"
"แต่มันนานแล้วนะ"
"นั่นซิ...เอ๊ะ นั่นใครน่ะ"
หลี่ถิงถิงหันไปดูแววตาวาวโรจน์
"นังคนชั้นต่ำเจ้ากล้าดียังไงเอาชุดข้ามาใส่"
"ชุดเจ้างั้นรึ"เถียนเถียนแค่นเสียงหัวเราะ
"นี่เจ้าเป็นคนใช้ที่ไม่เจียมตนเลยนะ"
"นั่นซิ แถมยังเอาชุดคุณหนูใหญ่มาใส่อีกด้วย"สหายหลี่ถิงถิงคนหนึ่งพูดเหยียดหยาม
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า คุณหนูใหญ่งั้นเรอะ พวกเจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง ถูกหลอกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก"
"พูดบ้าอะไรของเจ้า พวกเจ้าอย่าไปฟังนังนี่มันเป็นบ้า อย่าไปถือสามันเลย"
"ฮึ...มีใครอยู่แถวนี้บ้าง ออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้"เถียนเถียนตะโกนเรียกคนงาน
"ขอรับคุณหนูใหญ่"
สหายของหลี่ถิงถิงถึงกับอึ้ง
"ลากนังถิงถิงไปโบยข้อหาแอบอ้างเป็นคุณหนูใหญ่ แห่งจวนแม่ทัพหลี่"
"พ่อบ้านหลี่เจ้ากล้ารวมหัวกับนางกลั่นแกล้งข้ารึ"หลี่ถิงถิงโกรธจนตัวสั่น
"กลั่นแกล้งเจ้างั้นรึ"เสียงหวานใสเอ่ยขึ้น
ทุกคนหันไปมองพบว่าเป็นคุณหนูฟ่าน ฟ่านเหม่ยฮวา
"นางเป็นคุณหนูใหญ่เป็นบุตรีที่ถูกต้องไม่ใช่บุตรีที่มีมารดาปีนเตียงบุรุษเพื่อความสุขสบายเช่นเจ้า"
"คุณหนูฟ่าน ฟ่านเหม่ยฮวา"
"หืมม....บุตรีตระกูลคหบดีที่กำลังโด่งดังอยู่ในตอนนี้น่ะเหรอ"สหายอีกคนถามด้วยความแปลกใจ
"งั้นที่คุณหนูฟ่านก็เป็นเรื่องจริงน่ะซิแต่แม่ของนางเป็นฮูหยินเอกคนใหม่ไม่ใช่เหรอ"
"ฮูหยินเอกมีเพียงท่านแม่ของข้าเท่านั้น"
หลี่ถิงถิงที่ถูกฉีกหน้าก็โกรธหากแต่โกรธมารดาที่ทำตัวต่ำทราม
หลังจากจบเรื่องวุ่นๆ เถียนเถียนก็เตรียมตัวเพื่อเข้าพิธีปักปิ่นในอีก 1เดือน ข้างหน้า
เถียนเถียนสั่งให้ชิงชิง เอาสมบัติทั้งหมดของตนออกมาดูแล้วก็พบว่ามีบางส่วนหายไปจึงให้คนไปค้นเรือนของ จินหวั่นหนิงและเรือนหลี่ถิงถิงจึงได้กลับมาครบแต่ชิงชิงก็เอาของของพวกมันมาด้วยเพื่อเป็นดอกเบี้ยให้คุณหนูของตน
และแล้วจากความทรงจำของร่างเดิมก็พบว่าได้เงินไปฝากไว้ที่ร้านฝากเงินจำนวนมาก จึงชวนชิงชิงไปตรวจสอบดูว่าตอนนี้มีจำนวนเท่าไหร่
ร้านรับฝากเงิน
หญิงสาวส่งป้ายหยกให้กับหลงจู๊พร้อมบอกจุดประสงค์
"มาแล้วขอรับคุณหนู นี่เป็นจำนวนเงินของคุณหนูขอรับ"
"โอ้โฮ้!!!!! 30 ล้านตำลึงทอง สุดยอดมาก ขอบคุณหลงจู๊มากเจ้าค่ะ"พูดจบแล้วก็เดินออกจากร้านรับฝากเงิน
"ชิงชิง ไปจวนท่านผู้ว่ากัน"
"ไปทำไมกันเจ้าคะคุณหนู"
"ไปหาซื้อที่ดินไว้ทำไร่"เถียนเถียนเอ่ยอย่างร่าเริง
ชิงชิงที่เห็นคุณหนูร่าเริงก็ยิ้มตาม
บนชั้นสองของร้านรับฝากเงินมีสายตา สองคู่จ้องมองพวกนางอยู่
"คุนหมิงเจ้าห้ามมองนางนะข้าจองนางไว้เป็นชายาของข้า"
"ฮึ...ฝันไปเถอะพะย่ะค่ะองค์ชาย"
"นี่เจ้าจะแย่งนางกับข้าหรือ"
"บุรุษที่ไม่มีความชัดเจนไม่เอาแน่เอานอนอย่างองค์ชายไม่คู่ควรกับน้องสาวกระหม่อมพะย่ะค่ะ"บุรุษอีกคนเอ่ยเสียงเหี้ยม
"น้องสาวเจ้าหรือคนใหนล่ะ"
"กระหม่อมไม่นับนังเด็กอัปรีย์นั่นเป็นน้องพะย่ะค่ะ"ตอบกลับเสียงเหี้ยม
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
สาเหตุที่น้องมีเงินมากขนาดนั้นเพราะน้องแอบเอาทรัพย์สินของมารดาไปฝากเอาไว้และพ่อน้องส่งเงิไปไว้ให้ที่ร้านรับฝากเงินประกอบกับท่านตาท่านยายส่งเงินทองมาให้หลานสาวใช้เพราเกลัวว่าหลานจะลำบาก
"ฉลาดมาก!!!!!"


## ซื้อที่ทำไร่

ซื้อที่ทำไร่
เถียนเถียนกับชิงชิง มาถึงจวนท่านผู้ว่าก็ได้รับการต้อนรับอย่างดี
"มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ขอรับคุณหนูหลี่"เสมียนเอ่ยทักผู้มาเยือนอย่างสุภาพ
"ข้ามาซื้อที่ดินเปล่าเจ้าค่ะท่านลุง"
"คุณหนูจะเอาเท่าไหร่แล้วเป็นที่ใหนหรือขอรับ"
"ข้าขอดูก่อนนะเจ้าคะ มีของต่างอำเภอหรือไม่เจ้าคะ"
"มีขอรับรอซักครู่"
ผ่านไป 2 เค่อ
"นี่ขอรับคุณหนู เมืองเฉาหมิง 3 แปลง"
"แปลงละเท่าไหร่เจ้าคะท่านลุง"
"แปลงแรก 6000 ตำลึงทอง แปลงต่อมา 10000 ตำลึงทองและแปลงสุดท้าย 20000 ตำลึงทอง ขอรับคุณหนู"
"ข้าเอาทั้งหมดเจ้าค่ะ มีเมืองกุ้ยถัง ด้วย 4 แปลงนี่ แปลงละเท่าไหร่เจ้าคะ"
"5000 ตำลึงทอง 8000 ตำลึงทองและ 15000 ตำลึงทอง ขอรับคุณหนู"
"ข้าเอาพวกนี้ด้วยเจ้าค่ะ"
โดยรวมแล้ววันนี้ เถียนเถียนใช้เงินำไป 38,800 ตำลึงทอง
"ท่านลุงให้คนพาข้าไปดูที่แต่ละแห่งได้หรือไม่เจ้าคะ"
"ได้ซิ แต่เจ้าจะไปได้อย่างไรเจ้ายังไม่ออกเรือนเลยนะ"
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นเจ้าค่ะ ข้าจะปลอมเป็นบุรุษไปเจ้าค่ะ"
"อ้อ...เช่นนั้นก็แล้วไปแล้วเจ้าจะไปเมื่อไหร่ล่ะ "
"หลังจากพิธีปักปิ่นของข้าเสร็จเจ้าค่ะท่านลุง"
เมื่อนัดแนะกันเสร็จแล้ว หญิงสาวก็ชวนชิงชิงกับจวน
"พี่ใหญ่ท่านกลับมาแล้ว"เถียนเถียนเห็นพี่ชายยืนอยู่หน้าจวนก็โผเข้าเข้ากอดทันที
"เป็นอย่างไรบ้างเถียนเถียน สบายดีรึสบายดีรึไม่"
"ความจริงก็ไม่ค่อยสบายเลยเจ้าค่ะ สองแม่ลูกนั่นคอยกลั่นแกล้งข้าอยู่เรื่อย"ฟ้องอย่างแง่งอน
"หึ!! งั้นรึ ชิงชิง เจ้าไปตามนังถิงถิงมาพบข้า"
"เจ้าค่ะคุณชาย"ชิงชิงทำความเคารพคุณชายใหญ่ก่อนออกไป
ครู่ใหญ่บ่าวชายในจวนก็ลากถิงถิงมาโยนไว้ต่อหน้าคุณชายใหญ่
"ไง นังน้องนอกคอก ไม่ใช่ซิ เจ้าลูกนังแพศยา นังโคมเขียว ที่พ่อข้าไม่ต้องการมากกว่านะ"
"พี่ใหญ่ มันจะมากเกินไปแล้วนะ"
"เกินไปงั้นรึ แล้วแม่เจ้าที่วางยาพ่อข้าจนมีเจ้าขึ้นมา ทำให้แม่ข้าต้องตาย มันเกินไปหรือไม่ หนำซ้ำเจ้ายังวางยาน้องสาวข้าจนเกือบตายด้วยซ้ำ เพื่อให้ตัวเองกลายเป็นคุณหนูใหญ่"
"นางก็ไม่ได้ตายซะหน่อย"
​​​​​​"ใครว่าว่านางไม่ตาย นางตายแล้วต่างหาก"
เถียนเถียน เจ้าพูดอะไร"ผู้เป็นพี่ชายถามงงๆ
"เถียนเถียนตายไปแล้วเจ้าค่ะพี่ใหญ่ แต่ข้าคือดวงวิญญาณที่มาอาศัยอยู่เจ้าค่ะ"
"มันเป็นไปไม่ได้หรอกน้องพี่อย่า พูดเลย"ชายหนุ่มขำน้องสสว
"เฮ้อ!!!!ข้ารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่มีนก็เป็นไปแล้วเจ้าค่ะ ข้ามาจากอนาคต นับจากนี้เป็น พันๆปีเลยเจ้าค่ะ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้ามันเป็นบ้าไปแล้ว เถียนเถียน เจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งคุณหนูใหญ่เลยแม้แต่นิดเดียว"ถิงถิงหัวเราะลั่น
"หึ!!!"แค่นเสียงหยันๆ ก่อนปลดปล่อย ปราณขั้น10 ออกมา ทำให้ถิงถิงกระอักเลือด
"ไม่.....จริง.....เจ้าฝึกยุทธ์ไม่ได้นี่
"งานนี้ข้าคงต้องขอบคุณท่านเทพผู้เฒ่าผู้นั้นนอกจาจะ ถอนพิษให้ข้าแล้วยังช่วยให้ข้าฝึกยุทธ์ได้แบบก้าวกระโดดอีกด้วย"เฉลยยิ้มๆก่อนจะนั่งลงจิบชา
"เป็นความจริงใช่มั้ย"
"เจ้าค่ะเป็นความจริงและข้าก็ได้แก้แค้นให้เถียยเถียนไปบ้างแล้วเจ้าค่ะ"


## แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

แนะนำตัวอย่างเป็นทางการ
คุณชายใหญ่ยังคงสับสนว่าเรื่องใหนจริงเรื่องใหนคือเรื่องล้อเล่น จึงขอให้นางเล่ามาอย่างละเอียด เมื่อรู้ความจริงจึงระบายโทสะกับถิงถิง
ถิงถิงเห็นพี่ชายกำมือจนเส้นเลือดปูดโปนไม่นานนางก็โดนซ้อมปางตาย คุณชายใหญ่สั่งให้จับนางตีตรวนล่ามนางไว้ให้กลางแดดกลางฝนอยู่เป็นเวลา 1 เดือน จนป่วยหนัก
คุณชายใหญ่ขอให้ เถียนเถียนคนใหม่เล่าให้ฟังว่าน้องสาวตนจากไปทรมานหรือเปล่า และบอกคำสัญญาที่ให้ไว้กับน้องสาวเขาเอาไว้ว่าจะแก้แค้นให้ ทำให้น้องสาวของเขามีความสุขมากก่อนจากไป
ถิงถิงหลังจากป่วยหนักก็ไม่มีใครมาดูแลเพราะมีแต่คนรังเกียจ เพราะแม่ของตนทำให้นายหญิงของพวกเขาตาย ทำให้ตระหนักถึงบาปกรรมจึงตั้งจิตอธิษฐานเอาไว้ว่าถ้ารอดตายตนจะเป็นทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของพี่สาวคนนี้ไปจนวันตาย เพราะ ผู้หญิงคนนั้นได้ใช้ร่างของพี่สาวแก้แค้นนางกับแม่ จนแม่ติดคุกรอวันประหาร และตั้งใจว่านับจากนี้ตนจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ไม่อิจฉา ริษยา ใคร
เฒ่าชะตาเห็นว่าเด็กสาวคนนี้ยังไม่ถึงเวลาตายจึงมาช่วยให้นางรอด
"นังหนู เจ้าพร้อมที่จะเปลี่ยนเป็นคนดีแล้วหรือยัง"เสียงแห็บๆเอ่ยขึ้น
"ท่านเป็นใครเจ้าคะ"
"พี่สาวเจ้ารู้จักข้าดี"
ถิงถิงอึ้ง
"ข้าพร้อมเจ้าค่ะ"นางเอ่ยทั้งน้ำตาที่มาพร้อมกับรอยยิ้ม
"นังหนูเอ้ย!!!! พี่สาวเจ้าคนนี้มีวาสนาจะได้ช่วยแผ่นดินเจ้าจงเป็นกำลังให้กับนางในวันข้างหน้า เมื่อเจ้าคิดดีทำดีเจ้าย่อมได้สิ่งที่ดีๆ จงจำคำข้าไว้นะนังหนู"ว่าจบก็วางมือลงบนศีรษะของนาง
"เจ้าค่ะ"ตอบรับเสร็จนางก็หลับไป
วันต่อมา ยามอิ๋น (03.00-04.59)
ถิงถิงตื่นนอนแล้วอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้าไปทำงานในครัวตามคำสั่งของพี่ใหญ่ พี่ใหญ่พูดถูก เมื่อแม่เป็นคนใช้ลูกก็ต้องเป็นคนใช้จะใช้ชีวิตสุขสบายดังเช่นพี่สาวของตนไม่ได้
วันนี้ทั้งวันถิงถิงทำงานอย่างหนักไม่มีบ่นช่วยพ่อครัวแม่ครัวปรุงอาหารแต่ละจานและนางก็ยังอาศัยครูพักลักจำสูตรอาหารไว้ทำให้พวกพี่ๆของตนได้ทานอีกด้วย
คุณชายใหญ่ขอให้เถียนเถียนเล่าให้ฟังว่านางมาจากที่ใดและชื่อว่าอะไร
"ข้าชื่อเฉินซีเหยา อายุ 30 ปี เป็นนักธุรกิจ ทำกิจการโรงแรม ที่พัก ร้านอาหาร โรงเหล้า-ไวน์ และข้าก็ทำบ้านจัดสรรด้วยเจ้าค่ะ"
"โอ้โห้!!!!! เจ้านี่เก่งจังเลยนะ"ชายหนุ่มเอ่ยออกมาแบบทึ่งๆ
"ว่าแต่เราต้องเก็บเป็นความลับนะเจ้าคะ"
"เก็บเป็นความลับแต่เจ้าก็เล่นประกาศต่อหน้านังถิงถิงกับชิงชิงไปแล้วนะ"
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกเจ้าค่ะพี่ใหญ่ข้าไม่บอกใครแน่นอนเจ้าค่ะ"ถิงถิงที่นำน้ำชามาให้เอ่ยคำสัตย์"อ้อ!!! ข้าเจอคนที่ช่วยพี่สาวไว้ด้วยนะเจ้าคะ"
"ห๊ะ!!! เจ้านี่นะเจอท่านเทพชะตา"
"เจ้าค่ะ"เอ่ยยิ้มๆ"งั้นข้าขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ"
1 เดือน ต่อมา
พิธีปักปิ่นของคุณหนูใหญ่ หลี่เถียนเถียน
ร่างเล็กเดินเข้ามาหาผู้เป็นพ่อ หลี่ต้าเฉิง แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจ้าว หยิบปิ่นหยกเนื้อดีขึ้นมาเตรียมไว้
เมื่เถียนเถียนมาถึงก็คุกเข่าลงตรงหน้าบิดา เมื่อบิดาปักปิ่นลงบนศีรษะของนางก็เสร็จสิ้น
หลี่ต้าเฉิง ดึงลูกสาวเข้ามากอด
งานเลี้ยง
ในงานเลี้ยง หลี่ถิงถิงได้รับอนุญาตให้มาร่วมโต๊ะกับทุกคน ซึ่งเด็กสาวดีใจไม่น้อย แม้จะเป็นการตอกย้ำว่าตนต่ำกว่าพี่สาวก็ตาม หลังจบมื้ออาหาร เถียนเถียน ก็เอ่ยขออนุญาตบิดาไปดูที่ดินที่ซื้อเอาไว้ แต่บิดาก็อนุญาตเพียงแต่ต้องมีคนไปด้วย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มี หลี่ถิงถิง อยู่ด้วย
หลี่ถิงถิง แม้รู้ว่าบิดาจงใจให้ตนไปรับใช้พี่สาว แต่หญิงสาวก็เต็มใจทำ
ยามอยู่(11.00-12.59)
เถียนเถียนเริ่มเก็บของเตรียมตัวไปตรวจดูที่และถือโอกาสไปเที่ยวด้วย
ห้องหลี่ถิงถิง
หญิงสาวเก็บของลงหีบเรียบร้อยหญิงสาวเก็บเงินใส่ลงหีบก่อนจะเอาเสื้อผ้าทับเอาไว้ เอาหนังสือใส่อีกหีบเอาไว้ ข้าวของของนางมีเพียง 2 หีบเท่านั้น ก่อนจะเก็บไว้ในแหวนมิติ
ห้องคุณชายใหญ่
หลี่คุนหมิงกำลังเก็บของทั้งหมดใส่ในแหวนมิติ
ยามอุ้ย(13.00-14.59)
เถียนเถียนออกไปหาซื้อสเบียงที่ใช้ในการเดินทาง
"ชิงชิง เราไปซื้อ เนื้อมาทำเนื้อแดดเดียวกันดีกว่า"
"เจ้าค่ะ คุณหนูอย่าลืมซื้อยาด้วยนะเจ้าคะ"
"อืมมม....ก็ดีเหมือนกัน"เถียนเถียนตอบรับ
เมื่อซื้อของครบแล้วจึงกลับจวน


## เนื้อแดดเดียวแสนอร่อยและชาติกำเนิดถิงถิง

เนื้อแดดเดียวแสนอร่อยและชาติกำเนิด ถิงถิง
เมื่อกลับถึงจวน เถียนเถียน สั่งให้บ่าวในจวนช่วยกันแหล่เนื้อออกให้เป็นชิ้นเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยเท่าๆกัน แล้วนำมาให้นางปรุงด้วยตนเอง หญิงสาวใช้เครื่องปรุงจำพวก เกลือ กระเทียม พริกไทย น้ำตาล งา หญิงสาวสั่งบ่าวให้นำครกหินมาให้นาง
"ท่านพ่อบ้านให้คนเอาครกหินหรือไม่ก็โม่หินมาให้ข้า ข้าจะโขลก กระเทียมกับพริกไทย"เถียนเถียนสั่งพ่อบ้าน
"ขอรับคุณหนู"
ผ่านไป สองเค่อ จึงได้ครกหินมา หญิงสาวเริ่มทันที
"โขลกพริกไทยก่อนนะ"เถียนเถียนสั่ง
"เจ้าค่ะคุณหนู"ทุกคนรับคำ
เมื่อโขลกพริกไทยเสร็จ หญิงสาวจึงให้โขลกกระเทียมต่อทันที เมื่อได้เครื่องปรุงครบหญิงสาวก็เริ่มปรุงทันที เอาทุกอย่างผสมกัน คลุกเคล้าให้เข้ากันแล้วหมักไว้ 2 เค่อ
เมื่อหมักเนื้อเสร็จก็สั่งให้บ่าวเตรียมทำที่ตากเนื้อทันทีผ่านไป 3 เค่อจึงได้ที่ตากเนื้อ ทุกคนจึงช่วยกันนำเนื้อมาตากบนตะแกรงที่ทำจากริ้วไม้ไผ่สานขัดกันเป็นตะแกรงตากแห้ง
ตากเนื้อผ่านไป 3 ชั่วยามจึงช่วยกันพลิกกลับเนื้อให้แห้งเท่าๆกัน
ยามอิ่ว(17.00-18.00)
ทุกคนช่วยกันเก็บเนื้อตากแห้งเสร็จ หญิงสาวลองทอดให้ทุกคนชิม ทุกคนที่ได้ชิมดวงตาเป็นประกาย นึกไม่ถึงว่าคุณหนูจะสามารถทำเนื้อตากแห้งได้อร่อยถึงเพียงนี้
"อร่อยมากเลยขอรับคุณหนู เค็มๆหวานๆ กลมกล่อมกำลังดีเลยขอรับ"พ่อบ้านหลี่ ชื่นชอบเนื้อตากแห้งของคุณหนูมาก
"จริงด้วยขอรับ/เจ้าค่ะ"ทุกคนต่างตอบเป็นเสียงเดียวกัน
"ทอดขึ้นโต๊ะเย็นนี้ ที่เหลือทอดแบ่งกันกินก็แล้วกัน"
"ขอบคุณขอรับคุณหนู"พ่อบ้านหลี่ตอบแทนทุกๆคน
แม่ครัวรีบทำอาหารทันทีและรีบสั่งการให้แต่ละคนทำงานทันที
"เจ้าหุงข้าว"สั่งผู้ช่วย 1
"เจ้าทำน้ำแกง"สั่งผู้ช่วย 2
"เจ้าผัดผัก"สั่งผู้ช่วย 3 จากนั้นหันมาสั่งผู้ช่วยคนที่ 4
"ส่วนเจ้าไปทอดเนื้อแห้ง"
"เจ้าค่ะ"ทุกคนขานรับ
ผ่านไป 2 เค่อ อาหารทุกอย่างก็เสร็จสิ้นจึงรีบตั้งโต๊ะให้เจ้านายทันที พวกที่ไปรับใช้เจ้านายก็ไปทำหน้าที่ ส่วนที่เหลือก็ทำอาหารกินกัน ผ่านไป 2 เค่อ พวกที่ไปรับใช้เจ้านายก็กลับมากินข้าว
ยาม(ซวี(19.00-20.59)
เจ้านายทุกคนเข้านอนแต่พวกบ่าวไพร่ในเรือนยังทำงานอยู่ พวกเขารีบทำงานให้เสร็จ เพื่อจะได้ไม่มีงานค้างในวันต่อไป
"เอาละเสร็จแล้วก็รีบไปนอนกันได้แล้ว"พ่อบ้านหลี่บอกทุกคน
"ขอรับ/เจ้าค่ะ"ทุกคนรับคำ
ยามเหม่า(05.00-06.59)
บ่าวไพร่ทุกคนรีบลุกขึ้นมาทำงาน แม่ครัวรีบหุงข้าวทำอาหาร คนที่มีหน้าที่ ปัด กวาด เช็ด ถู ก็รีบทำให้เสร็จ ผ่านไปจนยามเฉิน(07.00-08.59) ทุกอย่างก็เสร็จสิ้น
เรือนเถียนเถียน
เถียนเถียนลืมตาขึ้นก่อนจะลุกขึ้นเตรียมไปอาบน้ำ ชิงชิงก็เดินเข้ามาพอดี
คุณหนูตื่นแล้ว ชิงชิง เตรียมน้ำไว้ให้คุณหนูอาบแล้วเจ้าค่ะ"
"อืมม....ไปทำอย่างอื่นเถอะเดี๋ยวข้าอาบเอง"
"เจ้าค่ะคุณหนู"พูดจบก็เดินออกไป
พออยู่คนเดียวเถียนเถียนก็รีบอาบน้ำแต่งตัวใหม่ให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปร่วมรับมื้อเช้ากับครอบครัวพอไปถึงก็พบพี่ชายนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"มาแล้วหรือเถียนเถียน รอท่านพ่อซักประเดี๋ยวเดียว"คนเป็นพี่ชายเอ่ยทัก
"เจ้าค่ะพี่ใหญ่"
รอไม่นานบิดาก็เดินเข้ามาในห้องกินข้าว
"ท่านพ่อมาแล้ว"เถียนเถียนเดินเข้าไปกอดแขนบิดาเอาแก้มถูต้นแขนบิดาอย่างออดอ้อนจนบิดายิ้มออกมา
"ลูกสาวพ่อนี่ช่างอ้อนนักนะ"ผู้เป็นบิดาลูบผมบุตรสาวด้วยความเอ็นดู
"รีบมากินข้าวเถอะขอรับท่านพ่อ"คุนหมิงรีบชวนทุกคนกินข้าว
ท่านแม่ทัพกับเถียนเถียนสบตากันยิ้มๆ เพราะรู้ว่าคนตรงหน้านั้นกำลังน้อยใจที่เถียนเถียนไม่ออดอ้อนตนเช่นนั้นบ้าง
เช้านี้ถิงถิงกินข้าวที่เรือนของตนกับข้าววันนี้มี ข้าวต้ม 1 ถ้วย ผักดอง 1 ถ้วย ผัดผัก 1 จานเล็ก แม้กับข้าวไม่ได้ดีเท่าบิดาและพี่ชาย พี่สาว แต่ก็ดีแล้วสำหรับวันนี้
"เฮ้อออ!!!! ดีกว่าไม่ได้กินละนะ จำเอาไว้ ถิงถิง เจ้าต้องชดใช้กรรมให้ทุกคน"พูดจบก็ลงมือกินข้าว
"อืมมม....ก็ไม่ได้แย่นะ อร่อยดีด้วย"พูดไปกินไปอย่างมีความสุข
หลังกินข้าวเสร็จ ถิงถิง ก็เก็บเอาถ้วยชามไปล้างเก็บจนเรียบร้อย หลังเก็บเรียบร้อย พ่อบ้านก็มาตามไปพบท่านแม่ทัพหลี่
"อยู่นี่เอง ท่านแม่ทัพต้องการพบเจ้า"
"ท่านพ่อต้องการพบข้าเรื่องอะไรหรือ"ถิงถิงตอบรับอย่างสุภาพ
"ไปถึงก็จะรู้เอง"
"ได้ข้าจะรีบตามไป"
ยามซื่อ(0900-10.59)
ถิงถิงเดินมาถึงห้องหนังสือบ่าวหน้าห้องเข้าไปรายงานท่านแม่ทัพ
"ท่านแม่ทัพ นางมาแล้วขอรับ"
"ให้นางเข้ามา"
หลังจากบ่าวเดินออกไปแม่ทัพหลี่ก็ผละจากหน้าต่างมานั่งตรงโต๊ะทำงาน
ถิงถิงเดินเข้ามาด้านใน
"ถิงถิงคารวะ ท่านพ่อเจ้าค่ะ"เด็กสาวทำความเคารพบิดา
"อืมม  นั่งซิ"
"เจ้าค่ะ"พลางนั่งลง"ท่านพ่อให้ท่านพ่อบ้านตามลูกมาพบเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ"
"เรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของเจ้า"
เมื่อบิดาเอ่ยปากทำให้เด็กสาวงุนงง
"ชาติกำเนิดของข้าหรือเจ้าคะ"
"ใช่! เจ้าไม่ใช่ลูกของข้า"
"เจ้าคะ"เด็กสาวงุนงง"ท่านพ่อว่าอะไรนะเจ้าคะ"
"เจ้าเป็นลูกพลทหารในกองทัพคนหนึ่ง แม่เจ้าเป็นเมียของเขามาก่อนจะปีนเตียงข้า
"แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใดเจ้าคะ"
"อยู่ที่หมู่บ้านอู๋หมิง อยู่ทางใต้ ถ้าเจ้าอยากพบเขาข้าจะให้คนพาเจ้าไปพบเขาในเมื่อเจ้าต้องไปทางใต้กับเถียนเอ๋ออยู่แล้ว"
"เจ้าค่ะ ข้าจะไปพบเขา แต่ข้าขอกลับมารับใช้พี่สาวต่อนะเจ้าคะ"
"ทำไมเจ้าไม่ไปอยู่กับพ่อเจ้าล่ะ"
"แม่ข้าทำความผิดเอาไว้ ข้าจึงคิดจะชดใช้ความผิดแทนนางด้วยการอยู่รับใช้พี่สาวเจ้าค่ะ"
"สุดแล้วแต่ใจเจ้าเถิด"
"แต่เมื่อท่านไม่ใช่บิดาของข้าดังนั้น ข้าจึงไม่ควรเรียกท่านว่าท่านพ่ออีก ข้าจะเรียกท่านว่านายท่านนะเจ้าคะ"
"ตามใจเจ้าเถิด"
"งั้นข้าขอตัวไปทำงานก่อนนะเจ้าคะ"ถิงถิงยอบตัวทำความเคารพนายท่าน ก่อนออกไปทำงานของตน
เมื่อก้าวพ้นออกมาจากประตูห้องหนังสือ เด็กสาวก็แหงนหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะเอ่ยออกมา
"คงเป็นกรรมเก่าของข้าเอง แต่ข้าจะไม่โทษใคร กรรมใดใครก่อ ผู้นั้นก็ต้องรับผลกรรมนั้นเป็นธรรมดาอยู่แล้ว"
มื้อเที่ยง นั้นถิงถิงช่วยโรงครัวทำงานจนเสร็จสิ้นก่อนจะกลับเรือนไปอ่านหนังสือในยามอุ้ย(13.00-14.59)
ยามอิ๋ว(17.00-18.56)
ทุกคนเตรียมทำมื้อเย็น เร่งให้เสร็จทันยามซวี(19.00-20.59)หลังทุกคนกินข้าวเสร็จก็รีบกลับห้องไปตรวจดูข้าวของว่าครบหรือไม่ในวันเดินทางจะได้ไม่ลืมของอันใด
ห้องเถียนเถียน
เถียนเถียนกำลังดูว่าตนลืมสิ่งใดหรือไม่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเรียกตนเองดังขึ้นใกล้ๆ
"นายหญิงขอรับ"
"ใครน่ะ!!!!"หญิงสาวถาม
"นายหญิงได้ยินข้าน้อยแล้ว"
"แล้วเจ้าเป็นใคร แล้วเจ้าอยู่ที่ไหน"
"ข้าน้อย อยู่ในมิติของนายหญิงขอรับ"
"มิติ!!!!"หญิงสาวตกใจ"แล้วข้าจะเข้าไปได้อย่างไร"
"แค่นายหญิงตั้งจิตก็เข้าได้แล้วขอรับ"
หญิงสาวจึงลองดูปรากฏว่าตนสามารถเข้าได้ ก่อนจะลืมตามองดูถึงกับตกใจ
"กว้างมาก"มีทั้งสมุนไพรหายาก ทั้งน้ำทิพย์
"ขอต้อนรับกลับขอรับนายหญิง"
"ขอต้อนรับกลับหรือ"
"ขอรับ"จิ้งจอกเก้าหางตัวน้อยยิ้มแฉ่ง"เดิมทีท่านเป็นเจ้าของมิตินี้ก่อนตายในชาติก่อนหน้านั้นขอรับ"
"ห๊ะ!!!"หญิงสาวตกใจ"หมายความว่ายังไง"
"ยังไม่ถึงเวลาที่นายหญิงจะต้องรู้ในตอนนี้ขอรับ"
"....."
"ว่าแต่ทำไมพลังนายหญิงถึงได้อ่อนขนาดนี้เนี่ยขอรับ"จิ้งจอกเก้าหางตัวน้อยตกใจ
"ก็พลังของข้าพึ่งตื่นจะเอาอะไรมากมายล่ะ"หญิงสาวตอบเสียงเนือยๆ
"แหะ แหะ แหะ ขอโทษขอรับข้าน้อยก็ลืมคิดไป"จิ้งจอกเก้าหางตัวน้อย หัวเราะเสียงแห้งๆ
"เจ้าชื่ออะไรหรือ"
"ข้าน้อยชื่อ หวงหลง ขอรับ"หวงหลงตอบยิ้มๆ
"เอาละ ข้าจะออกไปแล้ว"
"ข้าน้อยออกไปด้วยนะขอรับ นายหญิง"หวงหลงเข้าไปเอาหัวถูขาของเถียนเถียนอย่างออดอ้อน
"เจ้าจะออกไปได้อย่างไร เดี๋ยวคนเขาก็ตกใจหรอก"
"ข้าแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ขอรับนายหญิง"หวงหลงพูดพลางแปลงกายเป็นหนุ่มน้อยวัย 7 หนาว
"หืมมม.....แล้วข้าจะบอกทุกคนว่าอย่างไรเล่า"
"ลองไปปรึกษาบิดาของนายหญิงดูซิขอรับ"
"เฮ้อออ....ข้าจะลองดูก็แล้วกัน"หญิงสาวถอนหายใจ
หน้าห้องหนังสือ
"ท่านพ่ออยู่ในห้องหนังสือหรือไม่"เถียนเถียนถามบ่าวหน้าห้อง
"อยู่ขอรับคุณหนู"เปิดประตูเข้าไปในห้องไปรายงานท่านแม่ทัพ
"ท่านแม่ทัพขอรับ คุณหนูมาขอพบขอรับ"
"ให้นางเข้ามา"
เมื่อบ่าวออกมาบอกกล่าวเถียนเถียนจึงเดินเข้าไปหาบิดา
"คารวะท่านพ่อ"เถียนเถียนทำความเคารพบิดา
"ว่าอย่างไรลูกพ่อ มีอะไรหรือลูก"
"ท่านพ่อเจ้าขา ข้ามีคนมาแนะนำให้ท่านพ่อรู้จักเจ้าค่ะ"เข้าไปออดอ้อน
"ใครหรือลูก"ผู้เป็นบิดาขมวดคิ้ว
หญิงสาวผละออกจากบิดา
"ออกมาได้"
เพียงครู่เดียวก็ปรากฏเด็กชายวัย 7 หนาว ออกมาก
"คารวะท่านลุงขอรับ"หวงหลงทำความเคารพท่านแม่ทัพหลี่อย่างนอบน้อม
"ใครหรือลูก"ท่านแม่ทัพพอใจในตัวเด็กน้อยมิใช่น้อย
"เขาชื่อ หวงหลง เจ้าค่ะท่านพ่อเขาเป็นจิ้งจอกเก้าหาง เจ้าค่ะ"
"จิ้งจอกอก้าหาง"ท่านแม่ทัพตกใจ"มันจะเป็นไปได้อย่างไรเล่าลูกรัก"
หญิงสาวเข้าใจว่าบิดาคิดเช่นไรจึงหันไปหา หวงหลง
"หวงหลง"
"ขอรับนายหญิง"หวงหลงจึงแปลงกายให้ท่านแม่ทัพหลี่ได้เห็น
"โอ้!!!!! จริงหรือนี่"พูดพลางลุกขึ้นเดินเข้าไปกอดรัด หวงหลง ด้วยความเอ็นดูพร้อมหอมมันด้วยความหมั่นเขี้ยว
"ว่าแต่จะบอกทุกคนว่าอย่างไร"
"ข้ากำลังจะปรึกษาท่านพ่อพอดีเจ้าค่ะ
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ถิงถิง นั้นนางร้ายไม่สุดเพราะมีนางสำนึกได้ และพร้อมแก้ไขและชดใช้ความผิดแทนผู้เป็นมารดา เมื่อรู้ว่าตนไม่ใช่ลูกท่านแม่ทัพก็ไม่โวยวายก้มหน้าชดใช้ความผิดแทนมารดา


## หวงหลง

หวงหลง
หวงหลงได้แต่นั่งฟัง 2 พ่อลูกคุยกันอย่างเรียบร้อยซักพักก็ได้ข้อสรุป
"เอาเป็นว่าข้าจะบอกว่าหวงหลงเป็นญาติมาจากทางเหนือที่ไม่ได้ติดต่อกันนาน ซึ่งทางครอบครัวได้นำมาฝากไว้ก่อนออกเดินทางเพราะกลัวบุตรชายจะเหงา"
"ตกลงเจ้าค่ะ"เถียนเถียนตกลงแล้วหันไปหาหวงหลงพร้อมบอกให้กลายร่างเป็นมนุษย์ได้แล้ว
"นี่ก็ได้เวลามื้อเย็นแล้วเราไปกินข้าวกันดีกว่า ปะ หลงหลงไปกินข้าวกัน"พูดพลางเดินไปจับจูงเด็กน้อยเดินไปห้องอาหาร
"ขอรับท่านลุง"
"เฮ้อออ!!!!! ได้หลานชายคนใหม่ลืมลูกเลยนะเจ้าคะท่านพ่อ"หญิงสาวแสร้งถอนหายใจ
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ก็หวงหลงน่ารักนี่ลูก"ท่านแม่ทัพพูดยิ้มๆรู้ว่าลูกสาวแกล้งพูด
"ฮึ ฮึ ฮึ ว่าแต่หวงหลงอยู่ต่อหน้าทุกคนเจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาวเข้าใจหรือไม่"
"ขอรับ พี่สาว"
"ดีมากจ๊ะเด็กดี"
ห้องอาหาร
บ่าวไพร่ได้แต่สงสัยว่าคุณชายน้อยรูปงามคนนี้เป็นใคร เมื่อสิ้นสุดมื้ออาหารท่านแม่ทัพประกาศให้ทุกคนทราบ
"นี่คือ หวงหลง บุตรชายญาติห่างๆ ที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานของข้าเขาเอาบุตรชายมาฝากเอาข้าเอาไว้ และอีกไม่นานเขาก็จะตามเถียนเถียนไปท่องเที่ยวด้วย"
หวงหลงลุกขึ้นยืน
"ข้าหวงหลงฝากเนื้อฝากตัวกับทุกๆคนด้วยนะขอรับ"พูดพลางส่งรอยยิ้มน่ารักๆให้ทุกคน
เมื่อทุกคนได้เห็นรอยยิ้มก็ใจละลายทันทีในใจทุกคนนั้นมีเพียง
' โอ๊ย ข้าอยากฟัดแก้มน่ารักๆนั่นจริงๆเล้ยยย '
' น่าร๊ากก '
' ถ้าไม่เกรงใจท่านแม่ทัพข้าจะเข้าไป กอดไปฟัดแล้วทำไมถึงได้น่ารักอะไรอย่างนี้ คุณชายน้อย '
ฝ่ายหวงหลงได้รับรู้ความคิดของทุกคนก็ยินดีเพราะว่ามีแต่คนดีๆทั้งนั้น
ด้านถิงถิงที่ยกน้ำชามาวางให้ทุกคนก็สงสัยว่าเด็กคนนี้เป็นใคร
' เด็กคนนี้ใครกันไม่เคยเห็นหน้าเลย ' ถิงถิงคิดในใจ ' แต่ชั่งเถอะจะเป็นใครก็ช่างทำงานของเราดีกว่า '
หวงหลงได้ยินความคิดของถิงถิงก็ยิ้มให้
ยามซวี(19.00-20.59)
เถียนเถียนกำลังอาบน้ำเตรียมเข้านอนส่วนหวงหลงก็กลับเข้าไปอยู่ในมิติแล้ว เมื่ออาบน้ำออกมาเตรียมจะเข้านอน พลันก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งจ้องมองแต่หญิงสาวก็ไม่สนใจเมื่อไม่มาทำให้ตนเดือดร้อนก็ถือว่าอีกฝ่ายมาเฝ้ายามให้ก็แล้วกัน หญิงสาวยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะหลับไป
ฝ่ายยามจำเป็นจ้องมองหญิงสาวจากบนหลังคาเรือนตรงข้ามเรือนของหญิงสาว จ้องมองทุกอิริยาบถ นั่งจิบชา มองนางในดวงใจนอนหลับพักผ่อนยามค่ำคืน จนหญิงสาวหลับสนิทจึงค่อยกลับไปในยามอิ๋น(03.00-04.59)
ตำหนักคุนหนิง
ฮองเฮากำลังฟังองครักษ์เงารายงานเรื่ององค์ชายจ้าวหนานกงไปเฝ้าลูกสาวแม่ทัพหลี่ถึงในจวน
"บุตรชายข้าถึงกับไปแอบเฝ้าแอบมองสาวเชียวหรือนี่"ฮองเฮาหัวเราะจนน้ำตาไหล
"เห็นทีคราวนี้องค์ชายคงจะมีพระชายาเสียทีนะเพคะ ฮองเฮา"นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้น
"ฮึ ฮึ ฮึ ไม่รู้ว่านางจะสนใจองค์ชายหรือไม่ น่ะสิ"ฮองเฮาพูดยิ้มๆ
"แล้วจะทำอย่างไรดีเพคะ"นางกำนัลคนสนิทกลัวองค์ชายไม่สมหวังในรัก
"แต่มันก็ต้องดูด้วยว่าบุตรชายข้าจะหน้าด้านแค่ไหนนะ"ฮองเฮาพูดนัยตาพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์
"งั้นองค์ชายต้องเพิ่มเติมความตอแหลเข้าไปด้วยเพคะ"นางกำนัลคนสนิทเริ่มคิดตามฮองเฮาทัน ก่อนสบตากับฮองเฮาแล้วยิ้มออกมา
ฝ่ายฮองเฮาเมื่อได้ฟังนางกำนัลคนสนิทพูดก็สบตากับนางกำนัลคนสนิทยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสั่งงานองครักษ์เงา
"อาฉาง เจ้าไปจับตาดูองค์ชายเอาไว้ดูว่าองค์ชายทำอะไร คอยรายงานข้าเป็นระยะ"
"พะย่ะค่ะ"อาฉางรับพระบัญชาก่อนเร้นกายหายไปในเงามืด
ตำหนัก องค์ชายจ้าวหนานกง
องค์ชายกำลังบรรทมหลับอยู่บนแท่นบรรทมเพื่อเอาแรงไปเฝ้านางในดวงใจ หลังสั่งงานองครักษ์ให้ไปทำงานให้ ก่อนไปเฝ้านางในดวงใจในเวลาค่ำคืน ' เฝ้านางแต่งานต้องไม่เสีย '
ในเงามืดเงาทั้ง 6 คุยกัน
"พวกเจ้าว่าองค์ชายจะพิชิตใจคุณหนูหลี่ได้หรือไม่"องครักษ์ 1
"ก็ไม่แน่หรอก บางทีองค์ชายอาจจะใช้วิธีหน้าด้านหน้าทน ตอแหล เข้าช่วย ไม่งั้นคงไม่สำเร็จหรอก"องครักษ์2
"หวังว่าพวกเราจะได้คุณหนูหลี่มาเป็นนายของพวกเรา เป็นพระชายาเอกขององค์ชายนะ"องครักษ์3
"ข้าต้องการคนนี้เท่านั้น คนอื่น ไม่เอา"องครักษ์4
"ข้าหวังว่าองค์ชายจะมีคุณหนูหลี่เป็นชายาเพียงคนเดียวนะ มีเยอะวุ่นวาย"องครักษ์5"เจ้าว่าไง"หันไปถามเพื่อนอีกคน
"อืมม....ต้องดูว่าองค์ชายจะตอแหลได้ดีแค่ใหน"องครักษ์6 พูด"ดูเหมือนว่าต่อไปองค์ชายคงมีงานให้เราทำแน่ๆ"
ฝ่ายคนที่ตกอยู่ในหัวข้อสนทนา ลืมตาตื่นขึ้นในยามเซิน(15.00-16.59)หลังจากหลับไปในยามอู(11.00-12.59)ก่อนจะลุกขึ้นไปอ่านรายงานที่ค้างอยู่ให้เสร็จก่อนจะไปเฝ้านางในดวงใจในยามค่ำคืน
จวนแม่ทัพหลี่
ยามซวี(19.00-20.59) หลังจากทุกคนกินข้าวเรียบร้อยแล้วก็รีบอาบน้ำเข้านอน
ห้องท่านแม่ทัพ
ท่านแม่ทัพกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องนอนก่อนจะเข้านอนในยามไฮ่(21.00-22.59)
ห้องหลี่คุนหมิง
ชายหนุ่มกำลังฝึกพลังอยู่ ก่อนจะหยุดการฝึกในยามไฮ่(21.00-22.59)
ห้องหลี่ถิงถิง
หญิงสาวกำลังนั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู่ก่อนจะเสร็จในยามไฮ่(21.00-22.59)เช่นกัน
ห้องหลี่เถียนเถียน
เถียนเถียนอาบน้ำเสร็จแล้วก็รีบเข้านอนซึ่งหวงหลงก็ออกมานอนอยู่บนเตียงกับหญิงสาวด้วย
"หวงหลงมานอนได้แล้วมา"หญิงสาวเรียกหวงหลงให้มานอน
"ขอรับ"หวงหลงกระโดดขึ้นเตียงก่อนจะล้มตัวลงนอน
ซึ่งทุกอย่างอยู่ในสายตาขององค์ชายทั้งหมด องค์ชายกำมือแน่นด้วยความโกรธ ที่มีผู้ชายเข้าไปนอนบนเตียงของหญิงสาว แม้ว่าจะเป็นเด็กวัยเพียง 7-8 หนาวเท่านั้น ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกๆคนต่างรีบตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันของตนเองให้เสร็จ


## ออกเดินทาง

ออกเดินทาง
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนมาส่งเถียนเถียน ขึ้นรถม้าไปดูที่
"คุนหมิงเจ้าดูแลน้องดีๆนะ อย่าให้ผู้ชายคนใหนเข้าใกล้น้องเด็ดขาด"
"ขอรับ ท่านพ่อ"คุนหมิงรับคำบิดา"เอ่ออ...ท่านพ่อถ้าเป็นเอ่ออ.."
อะไรหรือ"ผู้เป็นพ่อสงสัย
"เอ่ออ.....ถ้าเป็นองค์ชายจ้าวหนานกง ท่านพ่อยอมให้เข้าใกล้น้องหรือไม่ขอรับ"คุนหมิงกระซิบกระซาบกับบิดา
ผู้เป็นพ่อเมื่อได้ฟังก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ก่อนจะตำหนิบุตรชายออกไป
"องค์ชายจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร เจ้าอย่าเอาไปพูดมั่วๆนะ องค์ชายไม่เคยเจอน้องเจ้า จะมาตอแยน้องเจ้าได้อย่างไร"
"ใครว่าล่ะขอรับท่านพ่อ น้องไม่เคยเจอองค์ชาย แต่องค์ชายเคยเจอน้องนะขอรับ"
"จริงหรือ"
"องค์ชายคิดจะจีบน้องนะขอรับท่านพ่อ ขอข้าจีบน้องแบบหน้าด้านๆเลยนะขอรับ"
ผู้เป็นพ่อเมื่อได้ฟังถึงกับไปไม่เป็น
"เอ่อ....ถ้างั้นก็ไม่ต้องห้ามแต่เจ้าต้องอยู่กับน้องตลอดเวลา แล้วเวลานอนเจ้าต้องนอนอยู่ห้องข้างๆน้อง อย่าอยู่ห่างน้อง เดี๋ยวองค์ชายจะแอบมากินเต้าหู้น้องเจ้า"สั่งโดยแทบไม่ได้หายใจกันเลยทีเดียว
"คุยอะไรกันอยู่เจ้าคะ ท่านลุง"เหม่ยฮวาเดินเข้ามาทักทายยิ้มแย้ม
"เหม่ยฮวา เจ้าก็ไปด้วยหรือ"ท่านแม่ทัพหลี่ถามสาวน้อยที่เอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน
"เจ้าค่ะ ท่านลุงเถียนเถียน นางชวนข้าไปด้วยเจ้าค่ะ"
"อืม เดินทางกันดีๆล่ะ"
ทุกคนรีบขึ้นรถม้า เพื่อออกเดินทาง
คันแรกเป็น ผู้นำทางและคุนหมิงกับหวงหลง
คันที่ 2 เป็นของเถียนเถียน ถิงถิงและชิงชิง นั่งมาด้วยกัน
คันที่ 3 เป็นสัมภาระของทุกคน
บนรถคันที่ 2
เถียนเถียน กำลังเขียนหนังสืออยู่นางกำลังเรียบเรียงสิ่งที่จะทำว่าจะทำอะไรบ้าง
ส่วนถิงถิง นางนั่งปักผ้าอยู่ นางปักเป็นรูปหงษ์สยายปีก
สำหรับชิงชิงนั้นนางกำลังมองหาดอกไม้จากข้างทางเผื่อว่าจะได้เอาดอกไม้ไปทำน้ำหอมให้คุณหนูใช้
รถม้าวิ่งไปหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในยามเซิน(15.00-16.59)ทุกคนลงจากรถม้าเข้าพักในโรงเตี๊ยม
"คุณชายเจ้าคะ เราจะพักอยู่ที่นี่กี่วันเจ้าคะ"ชิงชิงถามคุนหมิง
"หืม....ทำไมหรือ"คุนหมิงแปลกใจ
"ข้าอยากหาดอกไม้หอมๆ มาทำน้ำหอมให้คุณหนูเจ้าค่ะ"
"อืมมม... เดี๋ยวข้าให้คนไปหามาให้ เอาเยอะหรือไม่เล่า
"เก็บมาหมดป่าได้ยิ่งดีเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบยิ้มๆ
คุนหมิงอมยิ้มขบขัน
"เจ้านี่อะไรก็เถียนเถียนเนอะ"คุนหมิงสัพยอกสาวใช้ตัวน้อย
"ก็บ่าวรักคุณหนูนี่เจ้าคะ"ชิงชิงงอนแก้มพองลม
ถิงถิงที่ยืนฟังอยู่ก็เอ่ยขึ้น
"เจ้าทำน้ำหอมได้ด้วยหรือ ชิงชิง"
"ข้าทำให้คุณหนูใช้ประจำอยู่แล้ว"ชิงชิงยืดอกพูดด้วยความภาคภูมิใจ
"งั้นเจ้าช่วยสอนข้าทำบ้างได้หรือไม่"ถิงถิงถาม
"อืม...ได้สิถ้าเจ้าอยากทำ"ชิงชิงรับปาก
คุนหมิงที่ปลีกตัวไปสั่งลูกน้องไปเก็บดอกไม้ที่มีกลิ่นหอมมาให้ชิงชิงก็เดินกลับเข้ามาสมทบ
"ข้าให้คนไปเก็บมาให้เจ้าแล้ว พวกเขาแยกกันไปเก็บตามป่าตามเขาให้เจ้าแล้ว เดี๋ยวก็ได้"
"ขอบคุณเจ้าค่ะคุณชาย"ชิงชิงกล่าวขอบคุณ"ไปกันเถอะถิงถิง"หันกลับมาพูดกับถิงถิง
"อืมม์...ไปกัน"ถิงถิงเดินตามชิงชิงไปเรียนรู้การทำน้ำหอม
ชิงชิงสอนถิงถิงให้รู้เรื่องดอกไม้ที่ต้องทำน้ำหอม ต้องแยกแต่ละกลิ่นให้ชัดเจน เพื่อไม่ให้กลิ่นตีกัน
เถียนเถียนกับหวงหลงเดินเข้าห้อง สำหรับสัมภาระนั้นถิงถิงกับชิงชิงเก็บให้เรียบร้อยแล้ว หวงหลงปีนขึ้นเตียงนอนหลับไปแล้ว เถียนเถียนจึงเข้ามิติเพื่อฝึกฝน
ด้านเหม่ยฮวา เมื่อเข้าห้องไปอาบน้ำ แล้วลงไปสั่งอาหารเอาไว้ก่อนจะไปเรียกหวงหลงมากินข้าว เพราะรู้อยู่แล้วว่าเถียนเถียนจะเข้าไปฝึกในมิติ
ย้อนไปเมื่อ 2 วันก่อน
เถียนเถียนตัดสินใจบอกเรื่องนี้ให้เหม่ยฮวารู้ แต่ไม่ทั้งหมดเรื่องที่เถียนเถียนได้ตายไปแล้ว นางไม่ได้บอกออกไป แต่บอกว่าได้ไปในยุคที่เจริญมากๆ
"เฮ้อ!  เถียนเถียน เจ้านี่มัน ในความโชคร้าย เจ้ายังมีความโชคดีอยู่นะ"เหม่ยฮวาพูด
"อืมม์...คงจะอย่างนั้น หลังจากนั้นข้าก็แข็งแรงขึ้น และท่านก็บอกว่าจะให้ร้านขายพวกอุปกรณ์ทำเครื่องประทินผิวให้แก่ข้าด้วย"
"อืมม์ ถ้าเจ้าจะทำกิจการอันใด ข้าขอร่วมหุ้นด้วยได้หรือไม่"
"อืมม์....ได้ซิ"เถียนเถียนรับปาก
วันนั้นพวกนางอยู่คุยกันจนเย็นโดยไม่ต้องรีบร้อนเพราะจวนอยู่ติดกัน
กลับมาปัจจุบัน
เหม่ยฮวาไปเคาะประตูเรียกหวงหลงออกมากินข้าวเด็กน้อยสะลึมสะลือมาเปิดประตู
"ห้าวว....พี่เหม่ยฮวา มีอะไรหรือขอรับ"หวงหลงอ้าปากหาว
"ไปกินข้าวก่อนแล้วค่อยมานอน ป่ะ"พูดจบก็คว้ามือเด็กน้อยจูงเดินออกไปจากห้อง
เมื่อวมาถึงด้านล่างก็เจอ ถิงถิงและชิงชิง ก็เลยชวนไปกินข้าวด้วยกัน ซึ่งทุกคนก็ไม่อิดออด เมื่อทุกคนมาถึงโต๊ะก็สั่งอาหารง่ายๆกินกัน
เหม่ยฮวาสั่งข้าวสวย ต้มกระดูกหมู ผัดผักสามสหาย มากินกับหวงหลง
ชิงชิง สั่งข้าวสวย ต้มผักกาดดอง
ถิงถิงสั่งบะหมี่หมูตุ๋น ข้าวผัดหมูมากิน
หลังกินเสร็จทุกคนก็ไปทำธุระของตนให้เสร็จ เพราะคุณชายใหญ่ได้สั่งให้คนมาบอกว่าจะอยู่ที่นี่ 2-3 วันเพื่อเก็บดอกไม้ให้ชิงชิงทำน้ำหอมให้เถียนเถียนใช้ ซึ่งเหม่ยฮวาขอให้ชิงชิงสอนนางด้วยอีกคน ซึ่งชิงชิงก็ยินดีสอนให้ทั้ง 2
เช้าวันต่อมา
พวกทหารที่ตามมาคุ้มกันก็พากันไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิง ซึ่งชิงชิงก็ขอตามไปด้วย เมื่อเถียนเถียนรู้ว่าชิงชิงตามทหารไปเก็บดอกไม้ป่าก็ชวน ถิงถิง และ เหม่ยฮวาตามไปด้วย เผื่อจะเจอสมุนไพรมาเก็บไว้ทำยา
ทุกคนเดินทางมา 1 ชั่วยาม ทุกคนพบกับดงเหมยกุ้ย(กุหลาบ)ทุกคนช่วยกันเก็บดอกที่บานและเริ่มบานเล็กน้อย จนหมดดง ชิงชิงรีบเก็บเข้าแหวนมิติของตน เพื่อเก็บกลิ่นและความสดก่อนจะเดินไปอีก 1 ชั่วยามก็พบกับหลันฮวา(กล้วยไม้ป่า)จำนวนมาก ทุกคนช่วยกันเก็บจนหมด พวกที่แยกไปอีกทางก่อนออกเดินทางเข้าป่าก็ไปเจอกับ โม่ลี่ฮวา(มะลิ)ก็ช่วยกันเก็บมาจนหมดและยังช่วยกันขุดเอาต้นไปเก็บไว้ในแหวนมิติก่อนจะเอาไปให้ชิงชิงปลูก ซึ่งเถียนเถียนก็ขุดเอาเหมยกุ้ย และหลันฮวาไปปลูกในมิติของตนด้วย
"เฮ้อ!!!! เดินมาตั้งนานยังไม่เจอสมุนไพรซักต้นเลย"เถียนเถียนบ่นเสียงอ่อยๆ


## ห้างสรรพสินค้าและเคมีภัณฑ์

ห้างสรรพสินค้าและเคมีภัณฑ์
เมื่อได้ดอกไม้มา ชิงชิง ก็เริ่มสอนทุกคนทำน้ำหอมทันที ซึ่งเถียนเถียนก็เข้ามาเรียนด้วย เพื่อเป็นความรู้
ชิงชิงใช้หม้อกลั่นขนาดกลางในการกลั่นน้ำหอม กลั่นเสร็จ ชิงชิงนำไปใส่ขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กเอาไว้ ชิงชิงแบ่งให้ทุกคน กลิ่นละ 1 ขวด เมื่อทุกคนลองดมก็ชอบในความหอม
"อืมม์...หอมมากเลย ชิงชิง"เถียนเถียนพูดขึ้น
"นั่นสิ หอมมาก เจ้าเก่งมากชิงชิง"เหม่ยฮวากล่าวชม
"เจ้าน่าจะทำขายนะ ชิงชิง"ถิงถิงยุให้ชิงชิงทำขาย
"บ่าวไม่ได้คิดถึงขั้นนั้นหรอกเจ้าค่ะ"ชิงชิงพูดขึ้น
"ไม่คิดก็คิดซะ"เถียนเถียนพูดขึ้น"เจ้าทำเถอะชิงชิงข้าจะหุ้นด้วย"
"ข้าด้วย"เหม่ยฮวาสนับสนุน
"ข้าก็ด้วย"ถิงถิงช่วยพูดอีกแรง
"เออ.....บ่าวจะเอาไปคิดดูเจ้าค่ะ"ชิงชิงแบ่งรับแบ่งสู้
"ดี"ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน
ชิงชิงดีใจที่ทุกคนปรารถนาดีต่อตน แม้แต่ถิงถิงเมื่อแรกนางไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่เมื่อมีพฤติกรรมที่ดีขึ้นนางก็จะให้โอกาส
ยามห้าย(21.00-22.59)
ทุกคนเข้าห้องอาบน้ำเข้านอน วันนี้หวงหลงเข้าไปนอนในมิติพร้อมกับเถียนเถียน
เมื่อเถียนเถียนเข้าไปในมิติก็ตกตะลึง
โอ้วว้าว สวรรค์!!!!! นี่มันห้างสรรพสินค้า
แต่เมื่อหันไปอีกด้านก็ยิ้มกว้าง
เยสส!!!! ร้านเคมีภัณฑ์
โอ้วว เงิน เงิน เงิน
เมื่อเดินเข้ามาในห้างก็พบกับสินค้าในโลกก่อนทุกอย่าง มีแม้กระทั่งอาวุธจำพวก ปืน ธนู
เมื่อเดินมาแผนกชุดชั้นในสตรี
ห้างสรรพสินค้าและเคมีภัณฑ์
เมื่อได้ดอกไม้มา ชิงชิง ก็เริ่มสอนทุกคนทำน้ำหอมทันที ซึ่งเถียนเถียนก็เข้ามาเรียนด้วย เพื่อเป็นความรู้
ชิงชิงใช้หม้อกลั่นขนาดกลางในการกลั่นน้ำหอม กลั่นเสร็จ ชิงชิงนำไปใส่ขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กเอาไว้ ชิงชิงแบ่งให้ทุกคน กลิ่นละ 1 ขวด เมื่อทุกคนลองดมก็ชอบในความหอม
"อืมม์...หอมมากเลย ชิงชิง"เถียนเถียนพูดขึ้น
"นั่นสิ หอมมาก เจ้าเก่งมากชิงชิง"เหม่ยฮวากล่าวชม
"เจ้าน่าจะทำขายนะ ชิงชิง"ถิงถิงยุให้ชิงชิงทำขาย
"บ่าวไม่ได้คิดถึงขั้นนั้นหรอกเจ้าค่ะ"ชิงชิงพูดขึ้น
"ไม่คิดก็คิดซะ"เถียนเถียนพูดขึ้น"เจ้าทำเถอะชิงชิงข้าจะหุ้นด้วย"
"ข้าด้วย"เหม่ยฮวาสนับสนุน
"ข้าก็ด้วย"ถิงถิงช่วยพูดอีกแรง
"เออ.....บ่าวจะเอาไปคิดดูเจ้าค่ะ"ชิงชิงแบ่งรับแบ่งสู้
"ดี"ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกัน
ชิงชิงดีใจที่ทุกคนปรารถนาดีต่อตน แม้แต่ถิงถิงเมื่อแรกนางไม่ชอบใจเท่าไหร่แต่เมื่อมีพฤติกรรมที่ดีขึ้นนางก็จะให้โอกาส
ยามห้าย (21.00-22.59)
ทุกคนเข้าห้องอาบน้ำเข้านอน วันนี้หวงหลงเข้าไปนอนในมิติพร้อมกับเถียนเถียน
เมื่อเถียนเถียนเข้าไปในมิติก็ตกตะลึง
โอ้วว้าว สวรรค์!!!!! นี่มันห้างสรรพสินค้า
แต่เมื่อหันไปอีกด้านก็ยิ้มกว้าง
เยสส!!!! ร้านเคมีภัณฑ์
โอ้วว เงิน เงิน เงิน
เมื่อเดินเข้ามาในห้างก็พบกับสินค้าในโลกก่อนทุกอย่าง มีแม้กระทั่งอาวุธจำพวก ปืน ธนู
เมื่อเดินมาแผนกชุดชั้นในสตรียิ่งุถูกใจรีบหยิบไป 2-3 ชุด ก่อนจะไปหยิบผ้าอนามัยมา 2-3 ห่อ
เดินมาดูแผนกเครื่องสำอางก็รีบหยิบเอาพวก แป้ง ลิปสติก ชุดเซ็ทเครื่องสำอางมาจำนวนหนึ่งก็รีบออกจากมิติ ออกมานอนพักผ่อน
ส่วนร้านเคมีภัณฑ์นั้นเถียนเถียนตั้งใจเอาไว้ว่าจะสำรวจในวันพรุ่งนี้
ปลายยามเหม่า (05.00-06.59)
ทุกคนก็ตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันของตนเอง ก่อนจะกระจายตัวออกไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิงทำน้ำหอม และนำต้นพันธุ์มาให้ชิงชิงนำไปปลูก เพื่อเก็บไว้ขยายพันธุ์
ชิงชิงนำต้นพันธุ์ที่พวกทหารที่ตามมาคุ้มครองเก็บมาให้เข้าไว้ในแหวนมิติ
เมื่อเก็บดอกไม้จนหมดป่าทั้งหมดก็ออกเดินทางต่อทันที ไม่ว่าผ่านไปกี่ป่า ทุกคนก็เก็บดอกไม้หอมๆมาเก็บไว้ทำน้ำหอม บางครั้งก็เจอสมุนไพรดีๆ
เถียนเถียนยังไม่มีเวลาเข้าไปดูร้านเคมีภัณฑ์เลย
ชาวบ้านก็พากันสงสัยว่าพวกเขาเอาดอกไม้ไปทำอะไร
เมื่อมาถึงป่าแห่งหนึ่ง เถียนเถียนก็เจอสมุนไพรหลายอย่างวันนี้ก็เช่นกัน
"ชิงชิง เราไปหาสมุนไพรกัน"เถียนเถียนชวชิงชิงไปหาสมุนไพร
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงพูด"เราชวนถิงถิงไปด้วยนะเจ้าคะ"
"อืมม์...งั้นข้าจะไปชวนเหม่ยฮวานะ"เถียนเถียนตกลง
ทั้งคณะเดินเข้าไปในป่าทุกคนตั้งใจจะเดินเข้าไปในป่าชั้นใน เดินมาสักพัก เถียนเถียนก็หันไปเจอต้นไม้ผุๆ ก็รีบเดินเข้าไปดูก็พบเข้ากับเห็ดหลินจือแดงจึงชวนทุกคนมาช่วยกันเก็บ เก็บตอนี้เสร็จหันไปอีกด้านก็เจอ 2 ท่อน ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นจึงรีบเดินไปเก็บ
เดินเข้าไปอีกก็เจอดงโสม จึงลองขุดขึ้นมาดู เมื่อหัวโสมพ้นดินก็ตกตะลึง
"หัวใหญ่มาก!!!! ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโสมร้อยปีก็เป็นได้นะเจ้าคะ" ถิงถิงได้สติก่อนใครเอ่ยขึ้น
"ของข้าก็พอๆกับของคุณหนูเลย"ชิงชิงถึงกับอึ้ง
"....."เหม่ยฮวาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อของตนได้พ้นดินขึ้นมาแล้ว
เพราะว่ามัน!!!!!!
หัวใหญ่กว่าเพื่อนเล็กน้อย
ฝั่งถิงถิงก็เช่นกัน
"หัวพอๆกันเลย"เถียนเถียนรำพึง"รีบขุดเถอะ"
"อืมม์"ทุกคนพูดพร้อมกัน
ทั้ง 4 คนเก็บสมุนไพรจนหมดแล้วจึงนั่งพักกินอาหารกลางวัน
"เถียนเถียน เจ้าจะทำอย่างไรกับสมุนไพรพวกนี้หรือ" เหม่ยฮวาเอ่ยถาม
เถียนเถียนยิ้มน้อยๆก่อนจะถามกลับไปว่า
"พวกเจ้ารู้จักโรงประมูลหรือไม่เล่า"
" โรงประมูล!!!!!" ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ
"ใช่! ข้าจะเก็บไว้ก่อน ค่อยนำไปประมูล กับโรงประมูล"เถียนเถียนอธิบาย
"อ๋อ....ข้าเข้าใจแล้ว"ถิงถิงพูดขึ้น"พี่สาวท่านไม่ต้องการเอาไปขายให้กับร้านขายยาเพราะว่ามันได้น้อยกว่าการนำไปประมูลใช่หรือไม่"
"ถูกต้อง"เถียนเถียนชมถิงถิงที่เข้าใจทะลุปรุโปร่ง
"การที่เราเอาเข้าไปร่วมประมูล เราย่อมต้องได้เยอะกว่าร้านขายยา เราอาจจะได้มากว่าพันตำลึงทอง เป็นไปได้" ชิงชิงเสริม"ใช่หรือไม่เจ้าคะคุณหนู"
"ใช่! ชิงชิงเจ้ารอบรู้นัก เจ้าเป็นสาวใช้แน่หรือ" เถียนเถียนถาม
" เอ่อ...บ่าวก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ตอนฮูหยินพบบ่าว บ่าวก็จำอะไรไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"จำไม่ได้งั้นหรือ"เถียนเถียนครุ่นคิดก่อนจะถามต่อไป"ชิงชิง ตอนท่านแม่เจอเจ้า เจ้ามีสิ่งใดติดตัวมาด้วยหรือไม่"
"มีเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"อะไรหรือ"เหม่ยฮวาถาม
"เป็นป้ายหยกอะไรสักอย่างเจ้าค่ะ"
"เอามาให้ข้าดูหน่อย"เถียนเถียนขอดูป้ายหยกของชิงชิง
"เจ้าค่ะ"ชิงชิงส่งป้ายหยกให้เถียนเถียนดู
"หืมมม....หลินหรือ"เถียนเถียนเจออักษรที่สลักอยู่บนป้ายหยก"เจ้าใช้แซ่หลินหรือ ชิงชิง"
"เจ้าค่ะ ฮูหยิน ท่านให้ชิงชิงใช้แซ่ตามป้ายหยกเจ้าค่ะ"ชิงชิงอธิบาย
"ถ้าเจ้าจำอะไรได้ก็ควรไปหาญาติพี่น้องของเจ้านะ ชิงชิง หากเจ้าอยากรับใช้ข้าต่อ ข้าก็ไม่ห้าม"
" เจ้าค่ะคุณหนู ชิงชิงจะไปเยี่ยมพวกเขาบ้างเท่านั้นเจ้าค่ะ"
"เอ่อ....ข้าว่าเรากลับกันก่อนดีมั้ย ก่อนที่มันจะมืด"ถิงถิงบอกทุกคน
"จริงด้วย คุยกันเพลินไปเลย" เหม่ยฮวาพูดขึ้น
"อืมม์ งั้นก็กลับกันเถอะ"เถียนเถียนรีบชวนทุกคนกลับ
ยามซวี (19.00-20.59)
เถียนเถียนเข้ามิติเพื่อมาดูร้านเคมีภัณฑ์ว่ามีอะไรบ้าง เดินดูสักพักก็หยิบอุปกรณ์ทำสบู่ แชมพู ยาสีฟัน ออกมาพร้อมกับเตาแก๊สขนาดเล็กมุ่งหน้าสู่บ้านหลังน้อยในมิติ เตรียมทำสบู่ก่อนเป็นอันดับแรก เถียนเถียนทำสบู่ออกมาจำนวนมากทั้งสบู่ก้อน สบู่เหลว เถียนเถียนใส่น้ำหอมที่ชิงชิงทำผสมลงไปในสบู่ด้วย กลิ่นที่ได้จึงหอมฟุ้ง กระจายไปทั่ว ก่อนจะทำแชมพูและยาสีฟัน ตามลำดับจนเสร็จก่อนจะออกไปนอนในห้องนอกมิติ
ยามเหม่า (05.00-06.59)
เถียนเถียนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว โดยมีชิงชิงคอยดูแลเสื้อผ้าให้รอคุณหนูอายน้ำเสร็จ สักพักชิงชิงก็ได้กลิ่นหอมๆ ลอยออกมาจากห้องอาบน้ำ
"หืมมม...กลิ่นอะไรหอมเหมือนน้ำหอมของข้าเลย แต่ข้าทำให้คุณหนูไว้แตะแต้มตามร่างกายเท่านั้นนี่นา"ชิงชิงรำพึงพลางเดินเข้าไปในส่วนห้องอาบน้ำก่อนจะตกตะลึง
มันมีฟองอยู่เต็มอ่างอาบน้ำของคุณหนูของตน
"คุณหนู!!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"ชิงชิงสนใจฟองที่เต็มอ่างไปหมด
" แล้วนี่ทำไมกลิ่นมันเหมือน กลิ่นน้ำหอมที่บ่าวทำมากเลยนะเจ้าคะ" ชิงชิงถาม
"ก็กลิ่นน้ำหอมของเจ้าไงชิงชิง ข้าทำสบู่ไว้อาบน้ำ ข้าก็เลยลองเอาน้ำหอมของเจ้ามาผสมดู ห๊อม หอม" เถียนเถียนอธิบาย
"มันทำแบบนี้ได้ด้วยหรือเจ้าคะ"ชิงชิงแปลกใจ
"ได้สิ"เถียนเถียนตอบ"อ้อ...เจ้าช่วยทำน้ำหอมให้ข้าเพิ่มด้วยนะชิงชิง ข้าว่าจะทำสบู่ขาย"
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงตาเป็นประกาย
"เดี๋ยวข้าจะเอาให้เจ้ากับทุกคนเอาไปทดลองใช้กันก่อนนะ บอกทุกคนให้ข้าด้วยว่าข้ามีอะไรใหม่ๆมาให้ลอง"
"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้"ชิงชิงรีบไปบอกทุกคน
ยามเฉิน (07.00-08.59)
ทุกคนมารอเถียนเถียนอยู่ด้านล่างของโรงเตี๊ยม
"ชิงชิง เถียนเอ๋อ นางบอกหรือไม่ว่านางจะเอาอะไรมาให้เราลอง"คุนหมิงถามชิงชิง
" เดี๋ยวทุกคนก็รู้เจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบยิ้มๆ
ผ่านไป 1 เค่อ เถียนเถียนก็ลงมาจากห้อง ทุกคนได้กลิ่นหอมลอยมาก่อนเถียนเถียนจะมาปรากฏกายอยู่หน้าห้องโถงของโรงเตี๊ยม
ทุกคนที่ได้กลิ่นก็เคลิบเคลื้มไปกับกลิ่นหอมนั้น
" กลิ่นอะไรหอมจัง" แขกที่มาพักในโรงเตี๊ยมที่นั่งกินอาหารอยู่ด้านล่างได้กลิ่นต่างตามหาว่ากลิ่นหอมๆนี้ลอยมาจากที่ใด
เถียนเถียนเมื่อได้เจอปฏิกิริยาของทุกๆคนก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ
" เอาละ เจ้าค่ะข้ามีสินค้าใหม่ๆมาเสนอให้ทุกท่านลองใช้เจ้าค่ะ"เถียนเถียนเรียกร้องความสนใจจากทุกคนในโรงเตี๊ยมได้เป็นอย่างดี
" อะไรหรือเถียนเอ๋อ" คุนหมิงถามน้องสาว
เถียนเถียนไม่ตอบเอาแต่ยิ้มแล้วยื่นมือไปแตะแหวนมิติเอา สบู่ แชมพู ออกมาวางไว้บนโต๊ะจำนวนมาก
"อะไรหรือแม่นาง กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นที่ตัวเจ้าเลย"ชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยถาม
นี่เรียกว่าสบู่เจ้าค่ะ"เถียนเถียนผายมือไปยังสบู่ก่อนจะผายมือไปยังอีกฟากโต๊ะ"นี่เรียกว่าแชมพูเจ้าค่ะ"
"สบู่ แชมพู คืออะไรงั้นหรือแม่หนู"หญิงชราถามเถียนเถียน
"สบู่ใช้ทำความสะอาดผิวหน้าและผิวกายให้สะอาดปราศจากสิ่งสกปรกเจ้าค่ะ ส่วนแชมพูทำความสะอาดเส้นผมให้สะอาดและบำรุงเส้นผมให้แข็งแรงเจ้าค่ะ"
"เจ้าเอามาขายหรือแม่หนู"หญิงชราคนเดิมถาม
"วันนี้ข้าเอามาแจกให้ทุกคนลองใช้ก่อนเจ้าค่ะ ท่านยาย" เถียนเถียนอธิบาย
"แจกหรือแม่หนู ดี ดี ถ้าข้าใช้แล้วมีกลิ่นหอมเหมือนเจ้าข้าจะมาซื้อของเจ้าแน่นอนแม่หนู ฮ่า ฮ่า ฮ่า" หญิงชราหัวเราะชอบใจ
เถียนเถียนแจกสบู่กับแชมพูกันไปคนละชุดหลังจากทุกคนได้ชุดสบู่กับแชมพูแล้วก็รีบนำไปลองใช้ ซึ่งไม่นานก็มีคำสั่งซื้อจำนวนมาก จึงชวนทุกคนมาทำสบู่กับแชมพูเอาไว้ขาย โดยเถียนเถียนขายเป็นชุด แต่ละชุดประกอบด้วยไหแชมพู+ สบู่ก้อน
ชุดเล็ก ชุดละ 5 ตำลึงทอง (ขายเป็นไห) แชมพู 1 ไห + สบู่ 12 ก้อน
ชุดกลาง ชุดละ 10 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห+สบู่ 12 ก้อน
ชุดใหญ่ ชุดละ 15 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห +สบู่ 12 ก้อน
ซึ่งชุดใหญ่ขายดีที่สุดเพราะทุกบ้านมีคนเยอะจึงสั่งชุดใหญ่ไว้ให้คนที่บ้านใช้บรรดาขุนนางก็มาซื้อไปให้ฮูหยินที่จวนใช้ โดยรวมแล้วเถียนเถียนฟันเงินไป 15,000 ตำลึงทอง เมื่อเอามาแบ่งกันก็ได้ไปคนละ 3,750 ตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็ชอบ โดยให้เงินพวกทหารที่ไปช่วยเก็บดอกไม้มาให้คนละ 5 ตำลึงทอง จ่ายทหารไปรวม 150 ตำลึงทอง ซึ่งเถียนเถียนขอเป็นคนจ่ายพวกเขาเอง ซึ่งเถียนเถียนก็จะเหลือเงิน 3,600 ตำลึงทอง ซึ่งก็ยังได้กำไรอยู่
ซึ่งบ้านขนาดเล็ก มีคนอยู่ 2-3 คนก็พากันซื้อชุดเล็กบ้าง ชุดกลางบ้าง ซึ่งฟันกำไรเนาะๆกว่าจะออกจากเมืองได้ ทุกคนก็ได้เงินไปหลายพันตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็สนุกมาก เถียนเถียน ตัดสินใจแล้วว่าจะตั้งโรงงานทำสบู่ แชมพู และยาสีฟัน ที่เมืองเฉาหมิงทันทีที่ไปถึง เถียนเถียน ก็รีบออกแบบโรงงานทันที เมื่อไปดูที่แล้วก่อนตัดสินใจ ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ก่อนออกจากเมืองเถียนเถียนก็ซื้อร้านค้ามาเพื่อวางสินค้าของตนในอนาคตก่อนจะออกแบบการจัดวางในร้านอย่างเรียบร้อย ซึ่งชิงชิงกับเหม่ยฮวาก็ไม่พลาดที่จะร่วมหุ้นด้วยทันที
เมื่อทุกอย่างลงตัวเถียนเถียนก็คิดถึงครอบครัวเก่าขึ้นมา
" ม๊า ป๊า อากวาน กับทุกๆคนจะเป็นยังไงบ้างนะ"เฉินซีเหยาพึมพำเสียงแผ่วหญิงสาวเหม่อมองท้องฟ้าสักพักจึงตัดสินใจเข้านอน
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸
ยิ่งุถูใจรีบหยิบไป 2-3 ชุด ก่อนจะไปหยิบผ้าอนามัยมา 2-3 ห่อ
เดินมาดูแผนกเครื่องสำอางก็รีบหยิบเอาพวก แป้ง ลิปสติก ชุดเซ็ทเครื่องสำอางมาจำนวนหนึ่งก็รีบออกจากมิติ ออกมานอนพักผ่อน
ส่วนร้านเคมีภัณฑ์นั้นเถียนเถียนตั้งใจเอาไว้ว่าจะสำรวจในวันพรุ่งนี้
ปลายยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนก็ตื่นขึ้นมาทำกิจวัตรประจำวันของตนเอง ก่อนจะกระจายตัวออกไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิงทำน้ำหอม และนำต้นพันธุ์มาให้ชิงชิงนำไปปลูก เพื่อเก็บไว้ขยายพันธุ์
ชิงชิงนำต้นพันธุ์ที่พวกทหารที่ตามมาคุ้มครองเก็บมาให้เข้าไว้ในแหวนมิติ
เมื่อเก็บดอกไม้จนหมดป่าทั้งหมดก็ออกเดินทางต่อทันที ไม่ว่าผ่านไปกี่ป่า ทุกคนก็เก็บดอกไม้หอมๆมาเก็บไว้ทำน้ำหอม บางครั้งก็เจอสมุนไพรดีๆ
เถียนเถียนยังไม่มีเวลาเข้าไปดูร้านเคมีภัณฑ์เลย
ชาวบ้านก็พากันสงสัยว่าพวกเขาเอาดอกไม้ไปทำอะไร
เมื่อมาถึงป่าแห่งหนึ่ง เถียนเถียนก็เจอสมุนไพรหลายอย่างวันนี้ก็เช่นกัน
"ชิงชิง เราไปหาสมุนไพรกัน"เถียนเถียนชวชิงชิงไปหาสมุนไพร
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงพูด"เราชวนถิงถิงไปด้วยนะเจ้าคะ"
"อืมม์...งั้นข้าจะไปชวนเหม่ยฮวานะ"เถียนเถียนตกลง
ทั้งคณะเดินเข้าไปในป่าทุกคนตั้งใจจะเดินเข้าไปในป่าชั้นใน เดินมาสักพัก เถียนเถียนก็หันไปเจอต้นไม้ผุๆ ก็รีบเดินเข้าไปดูก็พบเข้ากับเห็ดหลินจือแดงจึงชวนทุกคนมาช่วยกันเก็บ เก็บตอนี้เสร็จหันไปอีกด้านก็เจอ 2 ท่อน ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นจึงรีบเดินไปเก็บ
เดินเข้าไปอีกก็เจอดงโสม จึงลองขุดขึ้นมาดู เมื่อหัวโสมพ้นดินก็ตกตะลึง
"หัวใหญ่มาก!!!! ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นโสมร้อยปีก็เป็นได้นะเจ้าคะ" ถิงถิงได้สติก่อนใครเอ่ยขึ้น
"ของข้าก็พอๆกับของคุณหนูเลย"ชิงชิงถึงกับอึ้ง
"....."เหม่ยฮวาถึงกับพูดไม่ออกเมื่อของตนได้พ้นดินขึ้นมาแล้ว
เพราะว่ามัน!!!!!!
หัวใหญ่กว่าเพื่อนเล็กน้อย
ฝั่งถิงถิงก็เช่นกัน
"หัวพอๆกันเลย"เถียนเถียนรำพึง"รีบขุดเถอะ"
"อืมม์"ทุกคนพูดพร้อมกัน
ทั้ง 4 คนเก็บสมุนไพรจนหมดแล้วจึงนั่งพักกินอาหารกลางวัน
"เถียนเถียน เจ้าจะทำอย่างไรกับสมุนไพรพวกนี้หรือ" เหม่ยฮวาเอ่ยถาม
เถียนเถียนยิ้มน้อยๆก่อนจะถามกลับไปว่า
"พวกเจ้ารู้จักโรงประมูลหรือไม่เล่า"
" โรงประมูล!!!!!" ทุกคนพูดขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ
"ใช่! ข้าจะเก็บไว้ก่อน ค่อยนำไปประมูล กับโรงประมูล"เถียนเถียนอธิบาย
"อ๋อ....ข้าเข้าใจแล้ว"ถิงถิงพูดขึ้น"พี่สาวท่านไม่ต้องการเอาไปขายให้กับร้านขายยาเพราะว่ามันได้น้อยกว่าการนำไปประมูลใช่หรือไม่"
"ถูกต้อง"เถียนเถียนชมถิงถิงที่เข้าใจทะลุปรุโปร่ง
"การที่เราเอาเข้าไปร่วมประมูล เราย่อมต้องได้เยอะกว่าร้านขายยา เราอาจจะได้มากว่าพันตำลึงทอง เป็นไปได้" ชิงชิงเสริม"ใช่หรือไม่เจ้าคะคุณหนู"
"ใช่! ชิงชิงเจ้ารอบรู้นัก เจ้าเป็นสาวใช้แน่หรือ" เถียนเถียนถาม
" เอ่อ...บ่าวก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ตอนฮูหยินพบบ่าว บ่าวก็จำอะไรไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"จำไม่ได้งั้นหรือ"เถียนเถียนครุ่นคิดก่อนจะถามต่อไป"ชิงชิง ตอนท่านแม่เจอเจ้า เจ้ามีสิ่งใดติดตัวมาด้วยหรือไม่"
"มีเจ้าค่ะ"ชิงชิงตอบ
"อะไรหรือ"เหม่ยฮวาถาม
"เป็นป้ายหยกอะไรสักอย่างเจ้าค่ะ"
"เอามาให้ข้าดูหน่อย"เถียนเถียนขอดูป้ายหยกของชิงชิง
"เจ้าค่ะ"ชิงชิงส่งป้ายหยกให้เถียนเถียนดู
"หืมมม....หลินหรือ"เถียนเถียนเจออักษรที่สลักอยู่บนป้ายหยก"เจ้าใช้แซ่หลินหรือ ชิงชิง"
"เจ้าค่ะ ฮูหยิน ท่านให้ชิงชิงใช้แซ่ตามป้ายหยกเจ้าค่ะ"ชิงชิงอธิบาย
"ถ้าเจ้าจำอะไรได้ก็ควรไปหาญาติพี่น้องของเจ้านะ ชิงชิง หากเจ้าอยากรับใช้ข้าต่อ ข้าก็ไม่ห้าม"
" เจ้าค่ะคุณหนู ชิงชิงจะไปเยี่ยมพวกเขาบ้างเท่านั้นเจ้าค่ะ"
"เอ่อ....ข้าว่าเรากลับกันก่อนดีมั้ย ก่อนที่มันจะมืด"ถิงถิงบอกทุกคน
"จริงด้วย คุยกันเพลินไปเลย" เหม่ยฮวาพูดขึ้น
"อืมม์ งั้นก็กลับกันเถอะ"เถียนเถียนรีบชวนทุกคนกลับ
ยามซวี(19.00-20.59)
เถียนเถียนเข้ามิติเพื่อมาดูร้านเคมีภัณฑ์ว่ามีอะไรบ้าง เดินดูสักพักก็หยิบอุปกรณ์ทำสบู่ แชมพู ยาสีฟัน ออกมาพร้อมกับเตาแก๊สขนาดเล็กมุ่งหน้าสู่บ้านหลังน้อยในมิติ เตรียมทำสบู่ก่อนเป็นอันดับแรก เถียนเถียนทำสบู่ออกมาจำนวนมากทั้งสบู่ก้อน สบู่เหลว เถียนเถียนใส่น้ำหอมที่ชิงชิงทำผสมลงไปในสบู่ด้วย กลิ่นที่ได้จึงหอมฟุ้ง กระจายไปทั่ว ก่อนจะทำแชมพูและยาสีฟัน ตามลำดับจนเสร็จก่อนจะออกไปนอนในห้องนอกมิติ
ยามเหม่า(05.00-06.59)
เถียนเถียนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัว โดยมีชิงชิงคอยดูแลเสื้อผ้าให้รอคุณหนูอายน้ำเสร็จ สักพักชิงชิงก็ได้กลิ่นหอมๆ ลอยออกมาจากห้องอาบน้ำ
"หืมมม...กลิ่นอะไรหอมเหมือนน้ำหอมของข้าเลย แต่ข้าทำให้คุณหนูไว้แตะแต้มตามร่างกายเท่านั้นนี่นา"ชิงชิงรำพึงพลางเดินเข้าไปในส่วนห้องอาบน้ำก่อนจะตกตะลึง
มันมีฟองอยู่เต็มอ่างอาบน้ำของคุณหนูของตน
"คุณหนู!!!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ"ชิงชิงสนใจฟองที่เต็มอ่างไปหมด
" แล้วนี่ทำไมกลิ่นมันเหมือน กลิ่นน้ำหอมที่บ่าวทำมากเลยนะเจ้าคะ" ชิงชิงถาม
"ก็กลิ่นน้ำหอมของเจ้าไงชิงชิง ข้าทำสบู่ไว้อาบน้ำ ข้าก็เลยลองเอาน้ำหอมของเจ้ามาผสมดู ห๊อม หอม" เถียนเถียนอธิบาย
"มันทำแบบนี้ได้ด้วยหรือเจ้าคะ"ชิงชิงแปลกใจ
"ได้สิ"เถียนเถียนตอบ"อ้อ...เจ้าช่วยทำน้ำหอมให้ข้าเพิ่มด้วยนะชิงชิง ข้าว่าจะทำสบู่ขาย"
"เจ้าค่ะคุณหนู"ชิงชิงตาเป็นประกาย
"เดี๋ยวข้าจะเอาให้เจ้ากับทุกคนเอาไปทดลองใช้กันก่อนนะ บอกทุกคนให้ข้าด้วยว่าข้ามีอะไรใหม่ๆมาให้ลอง"
"เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้"ชิงชิงรีบไปบอกทุกคน
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนมารอเถียนเถียนอยู่ด้านล่างของโรงเตี๊ยม
"ชิงชิง เถียนเอ๋อ นางบอกหรือไม่ว่านางจะเอาอะไรมาให้เราลอง"คุนหมิงถามชิงชิง
" เดี๋ยวทุกคนก็รู้เจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบยิ้มๆ
ผ่านไป 1 เค่อ เถียนเถียนก็ลงมาจากห้อง ทุกคนได้กลิ่นหอมลอยมาก่อนเถียนเถียนจะมาปรากฏกายอยู่หน้าห้องโถงของโรงเตี๊ยม
ทุกคนที่ได้กลิ่นก็เคลิบเคลื้มไปกับกลิ่นหอมนั้น
" กลิ่นอะไรหอมจัง" แขกที่มาพักในโรงเตี๊ยมที่นั่งกินอาหารอยู่ด้านล่างได้กลิ่นต่างตามหาว่ากลิ่นหอมๆนี้ลอยมาจากที่ใด
เถียนเถียนเมื่อได้เจอปฏิกิริยาของทุกๆคนก็ยิ้มด้วยความพึงพอใจ
" เอาละ เจ้าค่ะข้ามีสินค้าใหม่ๆมาเสนอให้ทุกท่านลองใช้เจ้าค่ะ"เถียนเถียนเรียกร้องความสนใจจากทุกคนในโรงเตี๊ยมได้เป็นอย่างดี
" อะไรหรือเถียนเอ๋อ" คุนหมิงถามน้องสาว
เถียนเถียนไม่ตอบเอาแต่ยิ้มแล้วยื่นมือไปแตะแหวนมิติเอา สบู่ แชมพู ออกมาวางไว้บนโต๊ะจำนวนมาก
"อะไรหรือแม่นาง กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นที่ตัวเจ้าเลย"ชายวัยฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยถาม
นี่เรียกว่าสบู่เจ้าค่ะ"เถียนเถียนผายมือไปยังสบู่ก่อนจะผายมือไปยังอีกฟากโต๊ะ"นี่เรียกว่าแชมพูเจ้าค่ะ"
"สบู่ แชมพู คืออะไรงั้นหรือแม่หนู"หญิงชราถามเถียนเถียน
"สบู่ใช้ทำความสะอาดผิวหน้าและผิวกายให้สะอาดปราศจากสิ่งสกปรกเจ้าค่ะ ส่วนแชมพูทำความสะอาดเส้นผมให้สะอาดและบำรุงเส้นผมให้แข็งแรงเจ้าค่ะ"
"เจ้าเอามาขายหรือแม่หนู"หญิงชราคนเดิมถาม
"วันนี้ข้าเอามาแจกให้ทุกคนลองใช้ก่อนเจ้าค่ะ ท่านยาย" เถียนเถียนอธิบาย
"แจกหรือแม่หนู ดี ดี ถ้าข้าใช้แล้วมีกลิ่นหอมเหมือนเจ้าข้าจะมาซื้อของเจ้าแน่นอนแม่หนู ฮ่า ฮ่า ฮ่า" หญิงชราหัวเราะชอบใจ
เถียนเถียนแจกสบู่กับแชมพูกันไปคนละชุดหลังจากทุกคนได้ชุดสบู่กับแชมพูแล้วก็รีบนำไปลองใช้ ซึ่งไม่นานก็มีคำสั่งซื้อจำนวนมาก จึงชวนทุกคนมาทำสบู่กับแชมพูเอาไว้ขาย โดยเถียนเถียนขายเป็นชุด แต่ละชุดประกอบด้วยไหแชมพู+ สบู่ก้อน
ชุดเล็ก ชุดละ 5 ตำลึงทอง(ขายเป็นไห) แชมพู 1 ไห + สบู่ 12 ก้อน
ชุดกลาง ชุดละ 10 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห+สบู่ 12 ก้อน
ชุดใหญ่ ชุดละ 15 ตำลึงทอง แชมพู 1 ไห +สบู่ 12 ก้อน
ซึ่งชุดใหญ่ขายดีที่สุดเพราะทุกบ้านมีคนเยอะจึงสั่งชุดใหญ่ไว้ให้คนที่บ้านใช้บรรดาขุนนางก็มาซื้อไปให้ฮูหยินที่จวนใช้ โดยรวมแล้วเถียนเถียนฟันเงินไป 15,000 ตำลึงทอง เมื่อเอามาแบ่งกันก็ได้ไปคนละ 3,750 ตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็ชอบ โดยให้เงินพวกทหารที่ไปช่วยเก็บดอกไม้มาให้คนละ 5 ตำลึงทอง จ่ายทหารไปรวม 150 ตำลึงทอง ซึ่งเถียนเถียนขอเป็นคนจ่ายพวกเขาเอง ซึ่งเถียนเถียนก็จะเหลือเงิน 3,600 ตำลึงทอง ซึ่งก็ยังได้กำไรอยู่
ซึ่งบ้านขนาดเล็ก มีคนอยู่ 2-3 คนก็พากันซื้อชุดเล็กบ้าง ชุดกลางบ้าง ซึ่งฟันกำไรเนาะๆกว่าจะออกจากเมืองได้ ทุกคนก็ได้เงินไปหลายพันตำลึงทอง ซึ่งทุกคนก็สนุกมาก เถียนเถียน ตัดสินใจแล้วว่าจะตั้งโรงงานทำสบู่ แชมพู และยาสีฟัน ที่เมืองเฉาหมิงทันทีที่ไปถึง เถียนเถียน ก็รีบออกแบบโรงงานทันที เมื่อไปดูที่แล้วก่อนตัดสินใจ ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ก่อนออกจากเมืองเถียนเถียนก็ซื้อร้านค้ามาเพื่อวางสินค้าของตนในอนาคตก่อนจะออกแบบการจัดวางในร้านอย่างเรียบร้อย ซึ่งชิงชิงกับเหม่ยฮวาก็ไม่พลาดที่จะร่วมหุ้นด้วยทันที
เมื่อทุกอย่างลงตัวเถียนเถียนก็คิดถึงครอบครัวเก่าขึ้นมา
" ม๊า ป๊า อากวาน กับทุกๆคนจะเป็นยังไงบ้างนะ"เฉินซีเหยาพึมพำเสียงแผ่วหญิงสาวเหม่อมองท้องฟ้าสักพักจึงตัดสินใจเข้านอน
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸


## ได้พบกับครอบครัวอีกครั้ง

ได้พบกับครอบครัวอีกครั้ง
ยามห้าย(21.00-22.59)
ทุกคนเข้านอนกันหมดแล้วเพราะความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทางกว่าจะมาถึงเมืองเฉาหมิงได้ค่อนข้างจะนาน เพราะเอาแต่จอดแวะค้นหาดอกไม้กับสมุนไพรในป่าทุกป่า
ห้อง เถียนเถียน
เถียนเถียนนอนหลับไปสักพักก็ได้ยินเสียงเรียกตนก็ลืมตาขึ้น แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เจอเข้ากับแม่และน้องชาย
" ม๊า.....อากวาน" เฉินซีเหยา ตกใจที่ได้พบแม่กับน้อง
" อาเหยาลูกแม่ เป็นยังไงบ้างลูก ลูกสบายดีใช่มั๊ยลูก" ม๊า เข้ามาลูบหน้าลูบตาของตน
เฉินซีเหยา น้ำตาไหลรินเป็นสาย
" ม๊าหนูคิดถึงม๊า คิดถึงอากวาน"
" เจ้ไม่ต้องห่วงม๊านะ ผมจะดูแลม๊าแทนเจ้เอง"4 เฉินซีกวานเอ่ยบอกกับพี่สาวด้วยความหนักแน่น
" อากวาน แกต้องดูแลทุกคนแทนเจ้นะอากวาน" เฉินซีเหยาสั่งเสียน้องชาย
" ครับเจ้ เจ้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไรแล้วนะ ผมดูแลบริษัทและทุกๆอย่างแทนเจ้แล้ว แต่เจ้ต้องสัญญากับผมนะครับว่าเจ้จะมีความสุขไม่ทุกข์ เพราะเรื่องนี้อีก" คนเป็นน้องเอ่ยบอกพี่สาว
" คนที่ตามฆ่าหนูเขาได้ชดใช้กรรมของเขาแล้วนะลูก" เฉินเหลียนฮวาบอกกับลูกสาว
" ค่ะ ต่อไปนี้หนูจะมีความสุขไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหนูจะกับมันด้วยรอยยิ้มค่ะ" เธอบอกให้ทั้ง 2 คนสบายใจ
ทั้ง 2 คนก็ยิ้มให้ คนเป็นแม่วางมือลงบนหัวของลูกสาวอย่างอ่อนโยน
" ป๊าเป็นยังไงบ้างคะม๊า" เฉินซีเหยาถามคนเป็นแม่
" ป๊า เราเขาก็ทำงานหนักเหมือนเดิมนั่นแหละลูก" คนเป็นแม่เอ่ยยิ้มๆ
" ม๊าก็คงจะช่วยงานป๊าอีกเหมือนเดิมละสิ ใช่ม๊า" เฉินซีเหยาเหย้าผู้เป็นแม่
" แน่ล่ะเจ้ ป๊าละไม่ยอมให้ม๊าห่างตัวเลยล่ะ" เฉินซีกวานเอ่ยยิ้มๆ
" เฮ้อ!!!! อยากเจอป๊าจัง"
มุมหนึ่งมีชายวัยกลางคนยืนมองทั้ง 3 คนคุยกันอยู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมา
" อาเหยา... ลูกป๊า!!!!!"
เฉินซีเหยาหันไปมอง
" ป๊า!!!! " เฉินซีเหยาตกตะลึง
" ลูกป๊า ป๊าคิดถึงหนูมากนะลูก" เฉินต้าเว่ยเข้ามากอดลูกสาวที่ถูกความตายมาพรากจาก เอาไว้แน่น ก่อนที่ภรรยาและลูกชายจะเข้ามากอดด้วย
ทั้งหมดนั่งคุยกันว่าเป็นอย่างไรบ้างทำอะไรอยู่ส่วนใหญ่ทุกคนขอให้เธอเล่าให้ฟังว่าเธอเป็นอย่างไรบ้างทำอะไรอยู่ โดยเธอบอกว่าจะทำสินค้าออกขาย ทั้งหมดคุยกันอยู่นาน
ทางด้านเลขาส่วนตัวของเฉินซีเหยาเข้านอนไปได้สักพักก็ได้ไปปรากฏตัวอยู่ในที่แห่งหนึ่ง มีหมอกบางๆรายล้อมตัวเอาไว้
" ที่นี่ ที่ไหน "ชายหนุ่มงงงัน" นี่มันไม่ใช่ห้องฉันนี่"
" จางหมิ่น" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง เมื่อหันกลับไปดูก็ต้องน้ำตาคลอ
" นาย" เสียงเข้มทุ้มสั่นเครือก่อนจะวิ่งเข้าไปทรุดตัวลงไปกอดช่วงเอวของเธอ
" ฮือ ฮึก ฮือ...นายยังไม่ตายใช่มั๊ยครับนาย" ร้องไห้สะอึกสะอื้น
" ฉันตายไปแล้ว" หญิงสาวบอกเลขาชายใจสาวของตน" เธอช่วยไปเอาพินัยกรรมที่ฉันซ่อนไว้ในกรอบรูปที่ห้องทำงานไปให้พ่อฉันหน่อยนะ"
" ครับนาย พวกเราคิดถึงนายนะครับ" ชายหนุ่มบอกหญิงสาวผู้เป็นเจ้านายที่เป็นที่รักของลูกน้องทุกคน
" วันเปิดพินัยกรรมพวกเธอทุกคนต้องมาฟังด้วยนะ" หญิงสาวสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเลือนหายไป
" นายครับนาย" ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเวลา 04.59 น. เมื่อทบทวนความฝันเขาก็รีบลุกอาบน้ำแต่งตัวไปที่บริษัททันที เพื่อไปเอาพินัยกรรมให้เจ้านายอันเป็นที่รัก
06.50 น.
หยางจางหมิ่นเปิดประตูเข้าไปดูกรอบรูปและแกะมันออกทันที ก่อนจะพบกับซองขนาดพอๆกับกระดาษเอ 4
" อะไร หรือจะเป็นพินัยกรรมจริงๆ เปิดดูก่อนดีกว่า"
และเมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นพินัยกรรมจริงๆ
" แกเข้ามาทำอะไรในนี้ จางหมิ่น" เสียงเลขาของเฉินซีกวานถาม
" แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ" หยางจางหมิ่นถามเพื่อน
" นานแล้ว แล้วนี่แกทำอะไร"
" นายให้ฉันมาเอาพินัยกรรมไปให้คุณต้าเว่ย"
" นายตายไปแล้วจะมาสั่งอะไรมึงล่ะไอ้เวร" เพื่อนสนิทดุอีกฝ่าย
" ก็เข้าฝันไงล่ะไอ้โง่" ตะคอกเพื่อน" แล้วก็ดูนี่ซะนี่ลายมือนาย" พูดจบก็ส่งเอกสารให้เพื่อนดู
" เป็นไปไม่ได้" คนเป็นเพื่อนขนลุกซู่
" รีบไปหาคุณต้าเว่ยกันดีกว่า" ว่าพลางดึงเอกสารในมือเพื่อนมาถือไว้
ห้องทำงาน เฉินต้าเว่ย
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
" เชิญ" เสียงราบเรียบเอ่ยอนุญาต
ทั้ง 2 คน เดินเข้ามาในห้อง แล้วล็อคประตู
" มีอะไร"
" คือ...แฮ่มม นายให้ผมเอาพินัยกรรมมาให้คุณท่านครับ" พูดพลางเลื่อนเอกสารให้
" นายใคร!!!! ลูกสาวฉันใช่มั๊ย" เฉินต้าเว่ยลุกพรวดพราดขึ้นด้วยความตกใจ
" คุณท่านรู้ได้ยังไงครับ" จางหมิ่นสงสัย
" เมื่อคืนลูกสาวฉันมาเข้าฝันฉันน่ะสิ" ต้าเว่ยอธิบาย
ฝ่าย ปีเตอร์ เจียง เลขาของเฉินซีกวานต้องขนลุกซู่เป็นรอบที่ 2 ของวัน
" ฮู้ย!!!! ขนลุกอะ!!!! ไม่ต้องมาเข้าฝันผมก็ได้นะครับนาย" ปีเตอร์ เจียงยกมือไหว้ไปรอบๆ
" หึ หึ หึ ระวังคืนนี้นายอาจจะไปเข้าฝันแกก็ได้นะ ปีเตอร์" จางหมิ่นขู่เพื่อน
" ไอ้บ้า!!!! กูยิ่งกลัวผีอยู่"
" กูไม่เห็นกลัวเลย ในฝันกูยังได้กอดนายด้วยนะ รู้สึกอบอุ่นไม่เปลี่ยน" จางหมิ่นน้ำตาคลอ เมื่อพูดถึงเจ้านายอันเป็นที่รัก
วันเปิดพินัยกรรม
เฉินซีเหยายกทุกอย่างให้น้องชายและแบ่งให้หยางจางหมิ่นและปีเตอร์ เจียงไปคนละ 25 ล้านเหรียญฮ่องกง และบางส่วนให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
" เอ่อ.....นี่มันไม่เยอะไปหรอครับ คุณท่าน" หยางจางหมิ่นถามนายท่าน
" เฮ้อ!!!! เธอก็รับมันไปเถอะน่า เค้าให้เธอเป็นโบนัสน่ะ" เฉินต้าเว่ยพูด
ที่มุมห้องมีร่างโปร่งแสงยืนฟังอยู่ นั่นก็คือ เฉินซีเหยา นั่นเอง
" ฉันหวังว่าทุกคนจะมีความสุขกับชีวิตนะ" พูดจบก็เลือนหายไป
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ชิงชิงเมื่อเห็นว่าคุณหนูตื่นสายผิดปกติจึงเข้าไปเรียก
" คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"
" ชิงชิงเหรอ" ตอบสาวใช้เสียงงัวเงีย" ยามไหนแล้ว"
" ยามเฉินแล้วเจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบ
" หืมมม.....นี่ข้าหลับหรือซ้อมตายเนี่ย" พึมพำเสียงแผ่ว
" คุณหนูไม่พูดแบบนี้นะเจ้าคะ" ชิงชิงดุ
" ไปเจ้าค่ะไปอาบน้ำได้แล้วเจ้าค่ะคุณหนู เราจะออกเดินทางกันแล้วเจ้าค่ะ"
เถียนเถียนลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ส่วนข้าวของ ของตนนั้นอยู่ในมิติทั้งหมด
ทุกคนออกเดินทางในยามซื่อ(09.00-10.59)


## รับอุปการะเด็กกำพร้า

รับอุปการะเด็กกำพร้า
เมื่อเดินทางออกมาจากโรงเตี๊ยม คืนนี้พวกเราจะค้างคืนกลางป่า
" ทุกคนคืนนี้พวกเราต้องค้างคืนกลางป่า เดินทางในตอนกลางคืนมันอันตราย"
ยามเซิน(15.00-16.59)
บรรดาสาวๆพากันออกสำรวจป่าหาวัตถุดิบในการผลิตสินค้า
เถียนเถียนเดินมาสักพักก็เจอดง เฉาเหม่ย(สตอเบอรี่)จึงรีบเรียกทุกคนมาช่วยกันเก็บ
" มันคืออะไรเจ้าคะ" ถิงถิงถาม
" นั่นสิเจ้าคะคุณหนู" ชิงชิงสงสัย
" เฉาเหม่ย(สตอเบอรี่) มันกินได้นะ" ว่าพลางเด็ดชิมให้ดูต่อหน้า
เมื่อลิ้นสัมผัสรสชาติ หวานอมเปรี้ยว ก็ยิ้มหวานเคลิ้บเคลิ้มไปกับรสชาติอันคุ้นเคย
เมื่อทุกคนเห็นดังนั้นต่างพากันเด็ดมาลิ้มลองทันใด
" หืมมม.....หวาน เปรี้ยว ลงตัวสุดๆ" เหม่ยฮวา
" อร่อยมากก" ถิงถิงน้ำตาซึม
" ต้องเอาไปปลูก" ชิงชิงเพ้อ
" แน่นอน" เถียนเถียนเอ่ยขึ้น
จากนั้นทุกคนก็ขุดต้นเฉาเหม่ยเข้าไปปลูกในมิติของเถียนเถียนทันที
บริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ มีเด็กชายคนหนึ่งแอบมองทุกคนอยู่อย่างเงียบๆและแอบตามไปห่างๆหมายจะไปขโมยอาหาร โดยไม่รู้ว่าถูกจับได้ตั้งนานแล้วแต่ทุกคนก็ไม่ใส่ใจ เมื่อไม่ได้ทำอันใดผิดก็ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว
ด้าน องค์รัชทายาท
หลังจากรู้ว่านางในดวงใจออกเดินทางไปท่องเที่ยวก็รีบสะสางงานทั้งหมดแล้วรีบออกเดินทางทันที
เท้าที่กำลังจะก้าวออกจากตำหนักต้องหยุดชะงัก
" คุณหนูไป๋ขอเข้าเฝ้าพะยะค่ะ" ฉีกงกงเข้ามากราบทูล
" ไปบอกนางว่าเปิ่นหวางไม่ว่าง" สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา
พอสั่งความเสร็จก็เดินออกไปขึ้นรถม้า แต่ก็ไม่วายโดนดักรอ
" ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ" ไป๋จิ่วอิง ยอบกายน้อยๆชม้อยชม้ายชายตามององค์รัชทายาท แต่องค์รัชทายาทไม่สนใจขึ้นรถม้าไป
" เอ่อ...องค์รัชทายาทจะเสด็จไปใหนหรือเพคะ ขอหม่อมฉันไปด้วยได้หรือไม่" เอ่ยอย่างมีความหวัง
" เจ้าเป็นสตรี จะรอนแรมไปกับเปิ่นหวางได้เยี่ยงไร" เอ่ยตอบน้ำเสียงเย็นชา
" แต่ จางหลิ่งหยู ทำไมนางจึงเดินทางไปกับพระองค์ได้เพคะ"
" เปิ่นหวางจะให้ใครไปกับเปิ่นหวางแล้วเจ้ามายุ่งอันใด" องค์รัชทายาทเริ่มไม่พอใจ
" ในเมื่อนางไปกับพระองค์ได้หม่อมฉันก็ต้องไปได้เพคะ" เถียงข้างๆคูๆ
" คุณหนูไป๋ ท่านจะไปกับองค์ชายในฐานะใดรึ" จางหลิ่งหยูถามไป๋จิ่วอิง
ไป๋จิ่วอิงมององค์ชายเล็กน้อยก่อนจะตอบ
" ข้าจะไปกับพระองค์ในฐานะใดแล้วมันเกี่ยวอันใดกับเจ้า"
" เกี่ยวซิ เพราะข้าไปในฐานะน้องสาว แล้วเจ้าเล่าไปในฐานะใดรึ" จางหลิ่งหยูเหยียดยิ้มเยาะเย้ย' หึ สตรีเช่นเจ้าข้าไม่ยอมให้พี่ชายที่แสนดีของข้า เป็นสามีเจ้าเด็ดขาด' จางหลิ่งหยูคิดในใจอย่างขบขัน
ไป๋จิ่วอิง ตอบอย่างมั่นใจ
" ฐานะ ว่าที่พระชายาอย่างไรเล่า"
" บังอาจ!!!! เปิ่นหวางไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะชั่วช้าถึงเพียงนี้ หวังให้เปิ่นหวางรับรักเจ้าต่อหน้าชาวบ้านงั้นรึ ฝันไปเถอะ ตำแหน่งฮองเฮาในอนาคตของเปิ่นหวางไม่มีวันที่จะเป็นเจ้า" องค์รัชทายาทตวาด ไป๋จิ่วอิง
" องค์รัชทายาท ไยท่านจึงกล่าวเช่นนี้ ข้ารักท่านถึงเพียงนี้ไยไม่เห็นใจข้าบ้าง ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวท่านนอกจากข้า" ไป๋จิ่วอิงไม่ยอมแพ้
เมื่อไป๋จิ่วอิงพูดออกไปชาวบ้านต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่ว
" ตายแล้วองค์รัชทายาทไล่ขนาดนี้ยังหน้าด้านขู่พระองค์อีก" ชาวบ้าน 1
" นั่นสิ คนเช่นนี้หากได้เป็นฮองเฮาแผ่นดินคงลุกเป็นไฟ" ชาวบ้าน 2
องค์รัชทายาทเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็โกรธมาก
" สตรีเช่นเจ้าเปิ่นหวางไม่กินให้เสาะท้องหรอกนะ" องค์รัชทายาทเอ่ยหยันๆ
" ก็ลองดูซิเพคะถ้าพระองค์ ไม่เลือกหม่อมฉัน หม่อมฉันจะจัดการอย่างไรกับคนที่พระองค์เลือก ก็รอดูได้เลย"
" ทหาร!!!!! ตบปากนางฐานกำเริบเสิบสานไม่ให้เกียรติเปิ่นหวาง"
" พะย่ะค่ะ"
เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ยะ
เมื่อไป๋จิ่วอิงที่โดนตบเลือดกลบปาก แต่ไม่วายส่งสายตาอาฆาตมาให้
" ทำไมโกรธหรือ เจ้าจะใช้อำนาจของพ่อเจ้ามาข่มขู่เปิ่นหวางละซิ หึ!!! คิดว่าพ่อเจ้าจะช่วยเจ้าหรือไม่เล่า ไป๋จิ่วอิง" องค์รัชทายาทกล่าวเสียงเหี้ยม เนื่องด้วยรู้มาว่าไป๋หลิวไท่ บิดาของนางนั้นเป็นคนยุติธรรมพอสมควร
ไป๋จิ่วอิงสะท้านในอก เมื่อนึกถึงบิดา ที่ไม่เคยสนใจไยดีมารดา เพราะบิดานั้นรักกับฮูหยินรองอยู่ก่อนที่จะมาแต่งกับมารดาของตน แต่นางถูกฮูหยินรองกับลูกๆกลั่นแกล้งมาโดยตลอด แต่บิดาก็ไม่เคยให้ความเป็นธรรมกับตนและมารดา แม้แต่ครั้งเดียว
เมื่อองค์รัชทายาทกล่าวจบก็ขึ้นรถม้าจากไปปล่อยให้ไป๋จิ่วอิงนั่งอยู่ตรงนั้น
ตัดมาที่เถียนเถียน
ทุกคนวางแผนแปรรูปเฉาเหม่ยที่ได้มา
" ชิงชิง ตัดขั้วออกล้างน้ำเอาฝุ่นผงออกให้สะอาด อย่าแช่น้ำนานนะรีบเอาขึ้นจากน้ำให้สะเด็ดน้ำนะ" เถียนเถียนเริ่มสั่งงานทันที
" ข้าเล่าเจ้าคะ" ถิงถิงรีบถามทันที
" เจ้าไปหาหม้อใบใหญ่ๆมา ไปตามพี่ใหญ่มาหาข้าด้วย" เถียนเถียนสั่ง
" เจ้าค่ะ" ถิงถิงรีบวิ่งออกไปอย่างร่าเริง
เถียนเถียนส่ายหน้ายิ้มๆ
คุนหมิงหลังจากพวกเถียนเถียนไปหาเก็บผลไม้ป่ากันก็พาพวกทหารไปล่าสัตว์ก็ได้หมูป่ามาเป็นอาหารเย็นก็สั่งให้ชำแหละหมูเตรียมย่างทันที
เสียงเรียกเขามาแต่ไกลทำให้เขาหันกลับไปมอง
" พี่ใหญ่เจ้าคะ" ถิงถิงเรียกมาแต่ไกล" พี่สาวให้มาตามเจ้าค่ะ"
" เบาๆหน่อย คุณสมบัติของกุลสตรีหายไปไหนหมด" คุนหมิงดุเบาๆ
" ก็ข้ามีความสุขนี่เจ้าคะ" ถิงถิงทำปากยื่นงอนๆ
" เฮ้อ!!!! ชั่งเถอะ" คุนหมิงเอ่ยเสียงหน่าย" ทำตัวเป็นลิงเป็นค่างแบบนี้จะมีชายใดมาสู่ขอเจ้าล่ะทีนี้"
" เฮอะ!!!! ไม่มีก็ชั่งซิเจ้าคะ" ถิงถิงแค่นเสียง" รีบไปเถอะเจ้าค่ะ พี่สาวรออยู่" พูดพลางดันหลังคนเป็นพี่ไปหาพี่สาว
เมื่อพี่ชายไปแล้วถิงถิงจึงไปเอาหม้อไปให้พี่สาว
ฝ่ายคุนหมิง เมื่อมาถึงก็โดนน้องสาวใช้งานตั้งแต่ ก่อไฟ ยันไปตักน้ำมาให้ เมื่อถิงถิงเอาหม้อมาให้นางก็ให้คุนหมิงเทน้ำใส่หม้อตั้งไฟทันที เมื่อน้ำเดือดก็ใส่เฉาเหม่ยต้มจนเนื้อเฉาเหม่ยเปื่อยยุ่ยก็กวนไปเรื่อยๆค่อยๆใส่น้ำตาลไปที่ละน้อย เมื่อกวนเสร็จก็เก็บใส่ไหใบเล็กๆเก็บไว้ในมิติ
ด้านเด็กชายผู้เฝ้าแอบมองความเป็นไปของทุกคนอยู่อย่างเงียบๆ เมื่อทุกคนเข้านอนหมดแล้ว ก็ค่อยๆย่องออกมาตรงไปค้นตามหม้อตามไหหาเศษอาหารทันใด
ด้านองครักษ์เงา เมื่อเห็นเป้าหมายเดินเข้ามาในจุดที่ต้องการแล้วก็ไปปิดล้อมเอาไว้ทุกด้าน ก่อนที่ทุกคนจะแสดงตัว
" เจ้าเป็นใคร" คุนหมิงถามเสียงเย็น
เด็กชายสะดุ้ง ตัวสั่นหวาดกลัว
" ว่าอย่างไรเล่า" เสียงหวงหลงกล่าวออกมาก่อนจะปรากฏตัวตรงหน้าเด็กชาย
เมื่อเด็กชายเห็นดังนั้นก็ตกใจกล่าวออกไปอย่างหวาดกลัว
" ข้ากลัวแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าแค่ต้องการอาหารไปให้น้องๆของข้ากินเท่านั้น"
" แล้วน้องๆของเจ้าเล่า" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ
" อยู่ในป่าท้ายหมู่บ้านขอรับ" เด็กน้อยร้องไห้สะอึกสะอื้น
" งั้นไปหาน้องๆของเจ้ากัน" เถียนเถียนพูดกับเด็กน้อยพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้
" หยุดร้องไห้ได้แล้ว ลูกผู้ชายเขาไม่ร้องไห้ ให้ใครเห็นง่ายๆหรอกนะ" คุนหมิงปลอบ
ทุกคนตัดสินใจไปที่บ้านของเด็กน้อย เมื่อไปถึงทุกคนต้องน้ำตาซึม
บ้านหรือ!!!!!
' กระท่อมโสโครกนี่พวกเขาอยู่กันได้อย่างไร' ในใจของทุกคนต่างคิดเช่นเดียวกัน
ภายในกระท่อมเมื่อได้ยินเสียงจากด้านนอกก็ค่อยๆแง้มประตูออกดูอย่างหวาดๆ
" ทุกคนพี่กลับมาแล้ว" เด็กชายเรียกน้องๆ
เมื่อคนในกระท่อมออกมาทุกคนต้องตกตะลึง  เพราะพวกเขาผอมมาก
" พี่ใหญ่ ได้อาหารมาหรือไม่เจ้าคะ" น้องเล็กเป็นคนเอ่ยถาม
คนเป็นพี่ส่ายหน้า
" พวกเจ้าหิวมากหรือไม่" เถียนเถียนเอ่ยถามเด็กๆ
" หิวขอรับ พี่สาว" น้องคนที่2 เอ่ยถาม
" รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวก็ได้กินกันแล้ว" เหมยฮวาปลอบเด็กๆ
ส่วนถิงถิงกับชิงชิง นั้นไปเตรียมอาหารให้เด็กๆกินทำอาหารไปก็ร้องไห้กันไป เพราะสงสารเด็กๆ
ผ่านไป 2 เค่อข้าวต้มหมูก็เสร็จ ทั้ง 2 คนรีบตักให้เด็กๆกินก่อนกำชับให้ระวังร้อน
เมื่อได้กินอาหารทุกคนก็ดีใจจนน้ำตาไหลพวกเขาไม่ได้กินอะไรมาเกือบ สัปดาห์แล้ว
" อร่อยมั้ยเด็กๆ" ถิงถิงถามเด็กๆนางคอยดูแลเด็กๆคอยเติมข้าวต้มให้
" อร่อยขอรับ/เจ้าค่ะพี่สาว"
" อร่อยก็กินเยอะๆนะ" ถิงถิงเอ็นดูเด็กๆ
เถียนเถียนที่เห็นเด็กๆกินข้าวกันอิ่มแล้ว ก็ถามเด็กชายผู้เป็นพี่
" ทำไม พวกเจ้าไม่มีอาหารล่ะ ในเมื่อในป่ามีแต่ของกินทั้งนั้นเลยนะ"
" ข้าไม่รู้ว่าสิ่งใหนกินได้สิ่งกินไม่ได้ขอรับ" เด็กชายตอบเสียงเศร้าๆ
" แล้วพ่อแม่ของพวกเจ้าล่ะ"
" พวกท่านเสียหมดแล้วขอรับ"
" แล้วพวกเจ้าไม่มี ญาติพี่น้องที่ใหนอีกหรือ" คุนหมิงถาม
" ยังมีท่านปู่ท่านย่าขอรับ"
" แล้วทำไมพวกเจ้าไม่ไปอยู่กับเขาล่ะ"
" พวกเขาไล่พวกข้าออกจากตระกูลขอรับ เพราะท่านพ่อแต่งกับท่านแม่ที่เป็นแค่ชาวบ้านจนๆ ไม่ร่ำรวยเท่าสตรีที่ต้องการให้ท่านพ่อแต่งงานด้วยขอรับ"
" จริงซิ พวกข้าลืมถามชื่อพวกเจ้าไปเสียสนิท" คุนหมิงเอ่ยขึ้น
" ข้า จางหย่งชุนขอรับ เป็นพี่ใหญ่ขอรับ"
" ข้าจางหย่งหมิงขอรับ เป็นพี่รองขอรับ"
" ข้าจางหย่งฉีขอรับ เป็นพี่คนที่ 3 ขอรับ"
" ข้าจางเหม่ยเหมยเจ้าค่ะเป็นน้องเล็กเจ้าค่ะ"
" แล้วพวกเจ้าอายุเท่าไหร่รึ" ชิงชิงถาม
" ข้า 13 หนาว ขอรับ" จางหย่งชุนตอบ
" ข้า 11 หนาว ขอรับ" จางหย่งหมิงตอบ
" ข้า 8 หนาว ขอรับ" จางหย่งฉีตอบ
" ข้า 5 หนาว เจ้าค่ะ" จางเหม่ยเหมยตอบ
" เอาล่ะไปนอนพักผ่อนกันเสียพรุ่งนี้ข้าจะพวกเจ้าไปเก็บผลไม้ป่ากัน ข้าจะสอนให้พวกเจ้าเรียนรู้เรื่องสมุนไพรด้วย" เถียนเถียนบอกกับเด็กๆ
" ขอรับ/เจ้าค่ะ"เด็กๆพูดพร้อมกัน
เมื่อเด็กๆไปนอนแล้ว คุนหมิงถามน้องสาวทันที
" เจ้าจะพาพวกเขาไปด้วยหรือเถียนเถียน"
" ใช่เจ้าค่ะ ข้าจะสอนพวกเขาทำการค้า ส่วนคนใหนอยากรับราชการข้าก็จะส่งเสริมเจ้าค่ะ" คนเป็นน้องตอบยิ้มๆ
" ดียิ่ง เจ้าค่ะพี่สาว ข้ากับชิงชิงก็จะช่วยดูแลพวกเขาด้วยเจ้าค่ะ" ถิงถิงสนับสนุนพี่สาว
" ใช่เจ้าค่ะคุณหนู ข้าก็จะช่วยคุณหนูสอนพวกเขาด้วยเจ้าค่ะ" ชิงชิงเต็มใจช่วยพวกเขาพี่น้อง
ฝ่ายองค์รัชทายาท ก็เร่งเดินทางมาจนถึงจุดที่นางในดวงอยู่แล้ว แต่แปลกใจเมื่อเห็นทหารอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น
" ทุกคนไปใหนกันหมด" องค์รัชทายาทถามเสียงเย็น
ทหารมองตากันไปมา
" แล้วท่านเป็นใคร ทำไมเราต้องตอบด้วย" ทหารไม่ยอมตอบกลัวว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ไม่ประสงค์ดีต่อนายของตน
" หลี่คุนหมิงอยู่ที่ใด ไปตามเขามาพบข้าเดี๋ยวนี้" องค์รัชทายาทสั่งเสียงเรียบ
" เจ้า....." ยังไม่ทันได้โต้ตอบก็มีมือของเพื่อนทหารเอื้อมมาปิดปากเสียก่อน
" ขอประทานอภัยพะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท" ทหารนายหนึ่งจำองค์รัชทายาทได้ก็รีบปิดปากเพื่อนแล้วเอ่ยปากขออภัยโทษทันที
ทุกคนตกใจ
" เจ้าว่าอย่างไรนะ" เพื่อนที่โดนปิดปากถามเสียงสั่นๆ
" ก็นี่ องค์รัชทายาทจ้าวหนานกง สหายของคุณชายอย่างไรเล่า"
เมื่อได้ฟังทหารคนนั้นคุกเข่าลงทันใด
" ขออภัย พะย่ะค่ะองค์รัชทายาท" เอ่ยขออภัยเสียงสั่นๆ
" เหตุใดเจ้าไม่บอกข้าว่าหลี่คุนหมิงอยู่ที่ใด"
" กระหม่อมกลัวว่าพระองค์จะเป็นคนร้ายมาทำร้ายคุณชายกับคุณหนูพะย่ะค่ะ"
" ดียิ่ง เจ้าทำงานได้ดี" องค์รัชทายาทกล่าวชม" ลุกขึ้นเถอะข้าไม่โกรธเจ้าหรอก"
" ขอบพระทัยพะย่ะค่ะ"
เมื่อจางหลิ่งหยูอยู่ภายในรถม้ามานานมากแล้วก็ตัดสินใจลงจากรถม้าเข้ามาถามองค์รัชทายาท
" พี่ชาย เมื่อไหร่ข้าจะได้พบว่าที่พี่สะใภ้เล่าเจ้าคะ"
" รอซักประเดี๋ยวเถิด"
เมื่อสอบถามได้ความเป็นที่เรียบร้อย ทุกคนก็เก็บของตามไปทันที
ด้านหลี่คุนหมิงเห็นขบวนรถม้าก็แปลกใจ เมื่อเห็นรถม้าคุ้นตาขับเข้ามายังชายป่าท้ายหมู่บ้าน
องค์รัชทายาทลงมาจากรถม้าก็เดินตรงมาหาสหายรักทันทีพร้อมมองไปรอบๆหานางในดวงใจ
" ถวายพระพรองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ"
" ว่าที่พระชายาเปิ่นหวางเล่า คุนหมิง" องค์รัชทายาทเอ่ยถามสหายรักทันที
ฝ่ายสหายรักก็คิ้วกระตุกทันควัน 'นี่ วางน้องสาวของเขาไว้ในตำแหน่งว่าที่พระชายาเชียวหรือ ไม่ได้การคืนนี้ต้องไปนอนใกล้ๆน้องสาวแล้ว' คุนหมิงคิดในใจอย่างเพลียๆกับสหายหน้ามึน
" น้องสาวกระหม่อมนอนแล้วพะย่ะค่ะ เอาไว้พรุ่งนี้องค์รัชทายาทค่อยพบนางได้หรือไม่" คุนหมิงต่อรอง
" เอาอย่างไรก็เอาเถิดเจ้าค่ะ" จางหลิ่งหยูเอ่ยขัดทั้ง 2 ขึ้น
" หืมม.....หยูเอ๋อเจ้าก็มาด้วยหรือ"
" เจ้าค่ะ ข้าจะมาดูหน้าว่าที่พี่สะใภ้เจ้าค่ะ" คำตอบของจางหลิ่งหยูทำเอาคุนหมิงใบหน้ามืดครึ้มลงทันควัน


## หมักสุรา

หมักสุรา
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนต่างตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของตนเอง
ถิงถิงและชิงชิงตื่นมาเตรียมวัตถุดิบให้เถียนเถียนทำอาหาร เช้านี้เถียนเถียนทำข้าวต้มหมูสับให้ทุกคนกินเป็นอาหารเช้า
เมื่อทุกคนมากินข้าวสาวๆก็ได้พบองค์รัชทายาท แต่สาวๆไม่รู้จักรัชทายาท
แต่เมื่อคุนหมิงแนะนำให้รู้จักในฐานะเพื่อนสนิท
"คาราวะคุณชาย" สาวๆคารวะจ้าวหนานกง
" ตามสบายเถิด พวกเจ้าทำอะไรกินหรือ" องค์รัชทายาทถามสาวๆ
" ข้าวต้มหมูเจ้าค่ะ"เถียนเถียนตอบ
" ใครเป็นคนทำหรือ" องค์รัชทายาทมองเถียนเถียนแววตาหวานเชื่อม
" เอ่อ....คุณหนูเป็นคนทำเจ้าค่ะ" ชิงชิงตอบ
ชิงชิงกับถิงถิงมองตากัน ก่อนจะจูงกันไปคุยกัน
" เจ้าว่าคุณชายท่านนั้นมองพี่สาวแปลกๆมั๊ยชิงชิง" ถิงถิงถามชิงชิง
" ใช่....แววตามีแววหวาน แบบจ้องจะจับกินอย่างไรก็ไม่รู้" ชิงชิงตอบ
" ข้าว่าเราต้องไปนอนในห้องกับพี่สาวแล้วล่ะ ชิงชิง"
" ทำไมหรือ"ชิงชิงสงสัย
" ก็ป้องกันชื่อเสียงพี่สาวอย่างไรเล่า" ถิงถิงไขข้อสงสัย
เมื่อตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทั้ง 2 ก็ไปเรียกเด็กๆมากินข้าว
ด้านองค์รัชทายาท เมื่อเจอเด็กๆก็พบว่ามีแต่เด็กผู้ชาย แม้ว่าจะมีเด็กผู้หญิงอยู่ด้วยก็เถอะ แต่ทำไมทุกคนถึงได้ผอมกันนัก
เด็กๆมากินข้าว สาวๆคอยดูแลเด็กๆ ซึ่งเถียนเถียนก็คอยดูแลเด็กๆด้วยทำให้องค์รัชทายาท อิจฉาพวกเด็กๆที่ที่มีนางในดวงใจของเขาดูแลพวกเขา แต่ไม่มาดูแลเขา
หลังกินข้าวเช้าเสร็จเถียนเถียนพาเด็กๆไปหาของป่า
หลังจากเสร็จจากมื้ออาหารเหล่าองครักษ์เงาได้แต่ถอนหายใจ เพราะองค์รัชทายาทนั่งหน้าบึ้งหน้างอ เพราะอิจฉาเด็กๆที่ ว่าที่พระชายาไปดูแล แต่พวกเขาก็ชื่นชม ว่าที่พระชายาของพวกตนมาก
" ข้าจะเอาคนนี้เท่านั้น พระชายาต้องเป็นคนนี้" องครักษ์เงา 1 พูด
" ใช่!!!! พวกข้าเห็นด้วย"องครักษ์เงาที่เหลือพูดขึ้นพร้อมกัน
ด้านองค์รัชทายาทเมื่อได้ฟังที่มาของเด็กๆก็ให้เศร้าใจนัก แต่ไม่เป็นไรเขาจะพาพวกเขาไปฝึกทหาร ส่วนน้องสาวของพวกเขานั้นเขาจะพาไปทำงานเป็นนางกำนัลในวังของตน เมื่อเถียนเถียนแต่งกับตนแล้ว
ด้านสาวๆพาเด็กๆเข้ามาในป่า เพื่อเรียนรู้ว่าอะไรกินได้อะไรกินไม่ได้ เดินมาไม่นาน จางเหม่ยเหมยก็เห็นต้นไม้ออกลูกเต็มต้นจึงชี้มือให้ทุกคนดู
" นั่นมัน!!!! หมางกั่ว(มะม่วง) มีตั้ง 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 " เถียนเถียนนับต้นหมางกั่ว" 10 ต้น ดีเลยเด็กๆช่วยกันเก็บเร็วเข้า"
" มันกินได้หรือเถียนเอ๋อ" องค์รัชทายาทถาม
" กินได้เจ้าค่ะ หวานอร่อยมากเลยเจ้าค่ะ" เถียนเถียนตอบยิ้มๆ
องค์รัชทายาทได้แต่มองรอยยิ้มของเถียนเถียนอย่างโง่งม
ถิงถิงที่เห็นบุรุษผู้นี้เข้าใกล้พี่สาวก็ไม่พอใจจึงเดินเข้าไปชวนพี่สาว
" พี่สาวไปช่วยเด็กๆเก็บหมางกั่ว กันดีกว่าเจ้าค่ะ"
" อืมม....ไปซิ" เถียนเถียนตกลง
ด้านคุนหมิงกำลังกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดความสามารถ ที่เห็นสหายโดนถิงถิงขัดขวางพลางคิดว่าตนได้แนวร่วมแกล้ง เจ้าสหายหน้าด้านหน้าทนนี่แล้ว ยิ่งเห็นถิงถิงกับชิงชิงกระซิบกระซาบพลางหัวเราะแล้ว   ' โอ้!!!! ข้าได้แนวร่วมอีก 1 หึ หึ หึ เจ้าเสร็จข้าล่ะเจ้าสหายหน้าตาย ' พลางอมยิ้มอย่างมีชัย
ฝ่ายคนที่โดนหมายหัวยังคงไม่รู้ตัวได้แต่เดินตามเถียนเถียนต้อยๆคอยถามโน่นถามนี่ไม่หยุด จนทุกคนกรอกตามองบนด้วยความหน่ายใจ
" หมางกั่ว ทำอันใดได้บ้างขอรับพี่สาว" จางหย่งชุนถามเถียนเถียน
" ก็ ทำหมางกั่วแผ่น แยม สำหรับหมางกั่วสุกนะ ถ้าเป็นหมางกั่วดิบก็เอาไปดอง เอาไปแช่อิ่มนี่ล่ะ ถ้าจำไม่ผิดนะ" เถียนเถียนไขข้อข้องใจให้เด็กน้อย
องค์รัชทายาทเมื่อเห็นนางในดวงใจพูดกับเด็กชายก็ไม่พอใจ มองเด็กน้อยเขม็ง จนเด็กน้อยขมวดคิ้ว พอเถียนเถียนเดินไปช่วยคนอื่นๆเก็บหมางกั่วแล้วจึงถามคนตัวโตกว่า
" พี่ชายท่านมองข้าเช่นนี้มีอะไรหรือ"
" ข้าไม่ชอบที่มีบุรุษมาคุยกับนาง" องค์รัชทายาทบอกออกไปตรงๆ
เด็กชายขมวดคิ้ว จ้องอย่างสงสัยก่อนถามไปว่า
" พี่ชาย ท่านจิตไม่ปกติ ใช่หรือไม่"
คำถามนี้ทำเอาองครักษ์เงา สะดุ้ง
องค์รัชทายาทเลิกคิ้ว
" เจ้าหมายความว่าอย่างไร"
" ท่านชอบนางใช่หรือไม่" เด็กชายถามกลับ
องค์รัชทายาทอึ้งกับคำถามของเด็กน้อย ก่อนตอบออกไป
" ไม่...." องค์รัชทายาทบอกปัดทำให้คุนหมิงได้ยิน เริ่มไม่พอใจ
" ข้าไม่ได้ชอบนาง.....แต่ข้ารักนาง" องค์รัชทายาทตอบอย่างหนักแน่น
คำตอบขององค์รัชทายาททำให้ทุกคนพอใจในคำตอบ
" แล้วท่านไม่พอใจอันใดข้า หรือท่านคิดว่าข้าจะแย่งชิงนางกับท่าน งั้นหรือ"
"...." ทุกคนเงียบกริบ
" เฮอะ.....บ้าบอ นางอายุมากกว่าข้าและนางมีบุญคุณกับข้าและน้องๆข้าก็ต้องเรียนรู้งานจากนางเพื่อช่วยงานนางซิ" เด็กน้อยแค่นเสียง" ประสาท"
ทุกคนกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดกลั้น
องค์รัชทายาท อ้าปากค้างกับคำตำหนิของเจ้าเด็กน้อย
" เจ้าหนูนี่ ฝีปากไม่เบา" องครักษ์เงา 1 พูดขึ้น
ทุกคนก็เห็นด้วย
เด็กน้อยเดินไปไกลแล้ว องค์รัชทายาทถึงรู้สึกตัว
" เจ้าเด็กนี่ร้ายไม่เบา" องค์รัชทายาทเอ่ยยิ้มๆ รู้สึกอายตัวเองเหลือทนหึงได้แม้กระทั่งเด็ก
ด้านหวงหลงที่แอบฟังอยู่ ก็พอใจในคำพูดของเด็กน้อย
ตัดมาที่เถียนเถียนกับพวกเด็กๆ เมื่อเก็บหมางกั่วหมดแล้วจึงให้ทหารยกไปเก็บไว้ที่กระท่อม นางจึงชวนเด็กๆเดินต่อไปจนถึงจุดที่พวกนางเก็บเฉาเหม่ยเมื่อวานนี้ก็พบว่าบางลูกนั้นสุกแล้วจึงช่วยกันเก็บ โดยเฉพาะเด็กๆรีบเก็บทันทีที่ได้ลิ้มลองรสชาติของมันว่าเป็นอย่างไร
เมื่อเดินมาจนถึงบริเวณน้ำตกทุกคนพบกับต้นเถาจึ(ลูกท้อ)และต้นเหมย(บ๊วย)เถียนเถียนจึงให้ทุกคนเก็บให้หมดถัดมาอีกราวๆ 3 วา ก็พบกับผูเถาป่า(องุ่นป่า)ทำให้เถียนเถียนนึกอยากทำเหล้าขึ้นมาทันที จึงให้เด็กๆชิมรสชาติ ซึ่งเด็กๆก็ชอบมาก จึงช่วยกันเก็บจนหมด
ซึ่งเถียนเถียนก็แอบขุดเอาต้นอ่อนของแต่ละต้นเข้าไปปลูกในมิติด้วย วันนี้นางให้หวงหลงออกมาช่วยงานโดยให้ไปหาดูว่ามีสิ่งใดที่ช่วยทำเงินให้ได้บ้าง ถึงแม้ว่านางจะมีเงินทองอยู่มากมาย แต่ใช่ว่ามันจะไม่หมด ถ้าเอาแต่ใช้ไม่หาเพิ่มมันก็หมดได้เช่นกัน
ทางด้านจางหลิ่งหยู เมื่อได้พบหน้าและได้เห็นสิ่งที่ว่าที่พี่สะใภ้ทำอยู่ก็ถูกใจมากยิ่งได้ทำความรู้จัก ยิ่งอยากได้
" พี่ชาย ท่านต้องเอานางมาเป็นพี่สะใภ้ข้าให้ได้นะเจ้าคะ" จางหลิ่งหยูเอ่ยกับคนเป็นพี่" และต้องมีนางคนเดียวเท่านั้น"
" แน่นอนอยู่แล้วน้องรัก และเจ้าจะได้อุ้มหลานจากนางเท่านั้น"องค์รัชทายาทให้คำมั่น
" ข้าไปช่วยเด็กๆก่อนนะเจ้าคะ" จางหลิ่งหยูพูดจบก็วิ่งเข้าไปหาเด็กๆทันที
องค์รัชทายาทเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้า
" นี่ข้าตามใจนางมากเกินไปหรือไม่นะ นางถึงได้แก่นแก้วถึงเพียงนี้"
เมื่อเก็บผลไม้หมดพวกเขาก็เดินต่อไปอีกราวๆ 1 ชั่วยาม ก็พบต้นผิงกั่วป่า(แอปเปิ้ลป่า)ทุกคนก็เก็บเอาจนหมด ซึ่งเถียนเถียนก็ไม่พลาดที่จะเก็บเอาต้นอ่อนเข้าไปปลูกในมิติ
จางหลิ่งหยูที่เห็นว่าที่พี่สะใภ้เก็บต้นไม้เข้าไปในมิติโดยบังเอิญ ก็ตกตะลึง แต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบเข้าไปหาเพื่อช่วยงานว่าที่พี่สะใภ้
" พี่สาว ท่านมีมิติ" จางหลิ่งหยูกระซิบเบาๆ
เถียนเถียนตกใจ
" ไม่ต้องกลัวข้าไม่บอกใครหรอกเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าช่วย"
" อย่างไรหรือ" เถียนเถียนสงสัย
" ก็เวลาพี่สาวจะเก็บของเข้ามิติข้าจะช่วยบังและดูต้นทางให้อย่างไรเล่าเจ้าคะ"
เมื่อได้ยินดังนั้นเถียนเถียน ก็ยิ้มออกมา
" ขอบใจเจ้า"
" มิเป็นไรค่ะ แค่ได้กินอาหารอร่อยๆฝีมือพี่สาว หยูเอ๋อก็พอใจแล้วเจ้าค่ะ" จางหลิ่งหยูส่งยิ้มไร้เดียงสาให้เถียนเถียน
เถียนเถียนเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า
เดินมาอีกนิดทุกคนก็เจอเข้ากับต้นฝ้ายที่มีใยสีขาวๆ ให้เก็บได้แล้วทุกคนจึงช่วยกันเก็บตามที่เถียนเถียนสั่ง
ยามโหยว(17.00-18.59) ทุกคนกลับมาถึงกระท่อม ทุกคนช่วยกันล้างทุกอย่างที่ได้มาให้สะอาด แล้วผึ่งเอาไว้
" พี่ใหญ่เจ้าคะ" เถียนเถียนเอ่ยเรียกพี่ชาย
" ว่าอย่างไรหรือเถียนเถียน"
" ให้ทหารมาช่วยงานน้องซัก 2-3 คน หน่อยซิเจ้าคะ"
เจ้าจักทำอันใดรึ"
" น้องจะหมักสุราเจ้าค่ะ"
" หืมม....หมักสุรา" คุนหมิงสงสัย" แล้วน้องมีเหล้าแล้วหรือ"
" น้องมีครบทุกอย่างแล้วเจ้าค่ะ"
เย็นนั้นเถียนเถียนจะกวนแยมให้เสร็จก่อนแล้วค่อยไปหมักสุรา
นางชวนทุกคนกวนแยมเฉาเหม่ยก่อน แล้วค่อยกวนอย่างอื่นต่อไปไม่ว่าจะทำอะไรองค์รัชทายาทก็ตามติดนางเป็นเงาตามตัว
" ทุกคนผ่าเฉาเหม่ยออกเป็น 2 ส่วนก่อนนะเจ้าคะ"
ไม่ว่านางจะสั่งให้ทำอะไรทุกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
เมื่อผ่าผลเฉาเหม่ยเสร็จแล้วนางก็ให้ทุกคนทำผูเถาต่อทันที
" ผ่าเอาเมล็ดผูเถาออกมาก่อนนะเจ้าคะ อย่าเอาเมล็ดไปทิ้งนะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจะเอาไปเพาะต่อเจ้าค่ะ"
เมื่อเสร็จจากผูเถา ทุกคนก็หันไปปอกเปลือกผิงกั่วกันต่อหั่นและสับเล็กน้อย
เถียนเถียนสั่งให้กวนผลไม้ทุกอย่างพร้อมกัน เนื่องจากมีหม้ออยู่ถึง 3 ใบ
แม้แต่องค์รัชทายาทก็โดนใช้ให้กวนแยม องครักษ์เงาได้แต่อ้าปากค้างตกตะลึง เมื่อได้เห็นองค์รัชทายาททำตามที่ว่าที่พระชายาสั่งทุกประการ
คุนหมิงเหลือบสายตามองสหายหน้ามึนของตนอย่างขบขัน
' หึ หึ หึ สมน้ำหน้านักโดนน้องสาวข้าแกล้งซะ '
เมื่อกวนเสร็จทุกคนก็ได้ลิ้มลองแยมทั้ง 3 ชนิด
" เถียนเอ๋อ พี่ถูกใจแยมเฉาเหม่ยกับแยมผูเถาของเจ้สนักแล้วยังมีแยมผิงกั่วอีก เจ้าช่างทำได้เลิศรสนัก" องค์รัชทายาทชมออกมาจากใจ มองนางอย่างอ่อนโยน
" อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ อร่อยทุกอย่างเลย" จางหลิ่งหยูเอ่ยชมพร้อมกับกินไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย
" อร่อยมากเลยขอรับ/เจ้าค่ะ" เสียงเด็กๆพูดขึ้นพร้อมกัน
องครักษ์เงาได้แต่กลืนน้ำลายด้วยความอยากกิน แต่ก็ออกไปไม่ได้
หวงหลงที่นั่งกินแยมอยู่ก็รับรู้ว่าพวกเขาอยากกินจึงเอ่ยขึ้น
" ให้พวกเขาออกมากินด้วยดีกว่ามั๊ยขอรับ พี่ชาย"
" หืมม...ใครหรือ" องค์รัชทายาทถาม
" ก็...องครักษ์เงาของท่านอย่างไรเล่า ขอรับ"
องครักษ์เงาสะดุ้ง เมื่อถูกเด็กน้อยจับได้
องค์รัชทายาทอึ้ง
" เฮ้ออ.....ออกมาได้แล้ว" จบคำสั่งองครักษ์เงาจึงออกมาจากเงา
ทุกคนก็มองเด็กชายตัวน้อยอย่างอึ้งๆ ยกเว้นเถียนเถียน
ถิงถิงกับชิงชิงช่วยกันตักแยมให้เหล่าองครักษ์เงาได้ลิ้มลอง
เมื่อทุกคนกินเสร็จแล้วก็ได้เวลาหมักสุรา
เถียนเถียนเอาผลไม้เรียงใส่ไหสลับกับน้ำตาลกรวดให้เต็มแล้วเทเหล้าใส่ไหให้เต็ม ก่อนเอากระดาษปิดปากไหก่อนเอาผ้าปิดปากไห
" พี่สาว ทำไมท่านเอากระดาษปิดปากไห ก่อนปิดด้วยผ้าเล่าเจ้าคะ" ถิงถิงถาม
" ป้องกันน้ำลงไปสัมผัสกับเหล้าในไหอย่างไรเล่า" เถียนเถียนไขข้อสงสัย
" อ๋อ....เป็นเช่นนี้" ถิงถิงเข้าใจ
เมื่อเสร็จงานทุกอย่าง ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
ยามเหม่า (05.00-06.59)
ทุกคนตื่นขึ้นมาทำงานกันแต่เช้า เพราะเถียนเถียนจะพาเด็กๆไปขายของ นางเอาแยมผลไม้และผลไม้ที่เหลือไปขาย ทุกคนช่วยกันขนของขึ้นรถม้า เมื่อเรียบร้อยทุกคนก็ออกเดินทาง เมื่อมาถึงประตูเมืองจ่ายค่าผ่านทางเสร็จ
คุนหมิงให้คนไปเช่าแผงขายของในตลาด เมื่อได้แผงแล้วก็ช่วยกันจัดร้านเมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หวงหลงก็เป็นคนเรียกลูกค้า
" พ่อ แม่ พี่ ป้า น้า อา ทุกท่านวันนี้พวกเราเอาแยมรสเลิศและผลไม้อร่อยๆมาขาย ขอเชิญพวกท่านมาลิ้มลองก่อนตัดสินใจซื้อได้เลยขอรับ"
ทุกคนที่เห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก มาเรียกให้พวกตนลองกินแยม ทุกคนก็เอ็นดูเข้ามาลองชิมปรากฏว่าทุกคนแย่งกันซื้อ ทั้งแยมทั้งผลไม้เพราะมันอร่อยมากไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ขายหมด
นางจูซือซือ เมื่อได้ยินผู้คนในตลาดพูดกันว่าแยมและผลไม้อร่อยมากก็อยากได้ จึงเดินไปซื้อ แต่ก็ไม่ทัน แต่นางจูซือซือหันไปเห็นจางหย่งชุนอยู่ในกลุ่มที่เอาของมาขายก็โกรธเข้าไปทุบตีด่าทออย่างโกรธจัด
" ไอ้เด็กเหลือขอ แทนที่จะเอาไปให้พวกข้ากินดันเอามาขาย ไอ้เด็ก อกตัญญู"
" ปล่อยข้านะ" จางหย่งชุนตะคอกนางจูซือซือ
" ปล่อยเด็กเดี๋ยวนี้นะ" องค์รัชทายาทสั่งเสียงเย็นเยียบ
" ไม่เกี่ยวกับเจ้าอย่ามาแส่เรื่องของข้า" นางจูซือซือ ด่าโดยไม่ไว้หน้า
" เจ้าเป็นใครเหตุใดต้องตีเด็กด้วย" เถียนเถียนพูดขึ้นมา
" ข้าก็เป็นย่าของมันน่ะซิ" พูดจบก็จะตีเด็กน้อยอีกรอบ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีดาบมาพาดคอ
" เจ้ากล้าดีอย่างไรเอาดาบมาพาดคอข้า"
" ทำไมข้าจะไม่กล้า" องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงเย็น
นางจูโกรธจนไม่สนว่าใครจะตำหนิหรือว่าอันใดทั้งนั้น
" หึ หลานชายข้าเป็นถึงนายอำเภอ เจ้ากล้าทำกับข้าเช่นนี้หรือ" นางจูแค่นเสียงเยาะเย้ย
" หึ นายอำเภองั้นรึ" องค์รัชทายาทแค่นเสียง" ไปหาหลานของเจ้ากับข้าตอนนี้"
นางจูโดนทหารมาควบคุมตัวต่อจากองค์รัชทายาท
ฝ่ายนายอำเภอเมื่อมีทหารมาแจ้งว่าย่าของตนโดนจับกำลังจะมาที่ว่าการอำเภอ
ฝ่ายชาวบ้านที่อยากรู้ว่านางจูจะโดนอะไรบ้างก็พากันตามมาเป็นขบวน
เมื่อถึงที่ว่าการทหารสั่งให้นางจูคุกเข่า แต่นางจูไม่ยอมทำตามจึงโดนเตะให้คุกเข่า นางจูโวยวายจะเอาเรื่อง
" เจ้าเป็นทหารประสาอะไรไปฟังคำสั่งใครก็ไม่รู้ ข้าเป็นถึงท่านย่าของนายอำเภอเชียวนะ"
" ท่านย่า" เมื่อได้ฟังผู้เป็นย่าพูดเช่นนั้นก็อึ้ง
" ว่าอย่างไรนายอำเภอเจ้าจะลงโทษย่าของเจ้าหรือไม่" องค์รัชทายาทถาม
" แล้วจะให้ข้าลงโทษนางด้วยข้อหาอะไรเล่า" นายอำเภอโกรธเมื่อได้ฟัง
" ก็ข้อหาทำร้ายร่างกายอย่างไรเล่า" คุนหมิงตอบ
" ท่านย่าของข้าทำร้ายผู้ใด" นายอำเภอถามกลับ
" ก็เด็กคนนี้อย่างไรเล่า" เถียนเถียนจูงเด็กชายออกมา
นายอำเภออึ้ง พูดอะไรไม่ออก
" ย่าไม่ผิดนะ อาหยวน" นางจูพูดหน้าตาย
" เฮอะ  พยานมีมากมายเต็มตลาดเจ้ายังหน้าด้านบอกว่าตนเองไม่ผิดอีกรึนางจู" องค์รัชทายาทเอ่ยด้วยความสมเพช
" ไม่จริง เจ้าอย่าไปเชื่อมัน"
" รีบตัดสินซะ" องค์รัชทายาทเอ่ยอย่างรำคาญ
" เจ้าไม่ต้องมาสอนข้า" นายอำเภอตวาด
" หึ  เจ้าไม่ตัดสินใช่มั๊ย ดี" องค์รัชทายาทพูด" ดีมาก เป็นนายอำเภอแต่ปล่อยให้คนในบ้านมารังแกผู้อื่น เจ้าก็ไม่สมควรเป็นนายอำเภออีกต่อไป"
" เจ้าไม่มีสิทธิ์ อย่าเหิมเกริมให้มันมากนัก" นายอำเภอโมโห
" ได้ คุนหมิงให้คนไปตามท่านเจ้าเมืองมาดูซิว่าเขาจะทำเช่นไร"
" ได้" คุนหมิงไปตามท่านเจ้าเมืองด้วยตนเอง
ผ่านไป 1 ชั่วยาม
ท่านเจ้าเมืองเมื่อรู้ว่าลูกน้องตนทำงามหน้าจึงรีบมาทันที
เมื่อมาถึงท่านเจ้าเมืองรีบทำความเคารพองค์รัชทายาท
" เหอะ    แทนที่ทำความเคารพท่านเจ้าเมืองดันให้ท่านเจ้าเมืองทำความเคารพ ไร้มารยาทจริงๆ"
" บังอาจ" ท่านเจ้าเมืองตวาด" เจ้าพูดเช่นนี้ได้หรือ"
" ท่านเจ้าเมืองก็แค่คนไร้หัวนอนปลายเท้า ท่านจะตวาดหลานชายข้าทำไม"นางจูพูดแทรกขึ้นมา
" หึ เจ้านี่มัน ช่างไร้ยางอายจริงๆนางจู แค่หลานชายเป็นนายอำเภอเจ้าก็กำเริบเสิบสานถึงเพียงนี้ นี่ถ้าเป็นถึงเจ้าเมืองเจ้ามิเหยียบหัวชาวบ้านมากกว่านี้หรือ"
นายอำเภอโกรธที่ผู้เป็นนายตำหนิ แต่ไม่ทันได้พูดอะไร
" คุกเข่าลง" ท่านเจ้าเมืองสั่ง
" ทำไมข้าต้องคุกเข่า" นายอำเภอสงสัย
" เอาล่ะไม่จำเป็นต้องให้คุกเข่าหรอกท่านเจ้าเมือง หลังจากนี้ปลดเขาออกซะ"องค์รัชทายาทสั่งการ
" เจ้าไม่มีสิทธิ์มาปลดหลานชายข้า" นางจูไม่ยินยอม
" หรือเจ้าจะให้บิดาข้ามาปลดเขาออกเองเลยหรือไม่ ข้าไม่รับรองหรอกนะว่าพวกเจ้าจะไม่ถูกขายเป็นทาส" องค์รัชทายาทเอ่ยนิ่งๆ
" นี่เจ้า" นายอำเภอยังกร่างไม่เลิก
" องค์รัชทายาท กระหม่อมต้องขอประทานอภัยที่กระหม่อมสั่งสอนลูกน้องไม่ดีพะย่ะค่ะ"
ทุกคนเมื่อได้ยินก็ตกตะลึงรีบคุกเข่าลงทำความเคารพทันที
นายอำเภอเมื่อำเภอเมื่อได้ยินก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เมื่อได้ยิน
" เชื่อได้อย่างไรว่าเป็นตัวจริง หลอกชาวบ้านชัดๆ" นางจูยังคงไม่เชื่อ
" ทำไมจะไม่ใช่เล่านางจู ข้าหลี่คุนหมิงรองแม่ทัพเป็นพยานได้" คุนหมิงพูดขึ้นมา
" ใช่ ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่เคยเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทเสียเมื่อไหร่" ท่านเจ้าเมืองเอ่ยขึ้น
" เอาล่ะจูหยวน ต่อไปนี้เจ้าถูกปลดออกจากตำแหน่งนายอำเภอและลูกหลานของพวกเจ้าก็ไม่มีสิทธิ์สอบเข้าเป็นขุนนางอีกต่อไป" องค์รัชทายาทตัดสินทุกอย่าง
จูหยวนทรุดลงจบกันอนาคตในการรับราชการของตน
ด้านจูฮวน เมื่อรู้ว่าหลานชายโดนปลดจากตำแหน่งเพราะอะไรจึงเดินเข้ามาตบนางจู
" ข้าน่าจะเชื่อ อาโหย่วไม่ควรเอาเจ้าเข้ามาในตระกูลเลยจริงๆ"
เมื่อจูฮวนเห็นจางหย่งชุนก็รู้สึกผิด หันไปมองจูหยวนก็ให้โมโหนัก
จูฮุ่ยเหนียง เมื่อรู้ว่าบุตรชายถูกปลดก็ตกใจชวนสามีมาที่ว่าการทันทีเมื่อมาถึง จูจงหยวนเห็นจางหย่งชุนก็เข้าไปทุบตี แต่ก็โดนทหารเอาดาบพาดคอ
" เพราะเจ้า ไอ้เด็กเหลือขอ" จูจงหยวนยังคงด่าทอเด็กน้อย
" พอได้แล้ว" องค์รัชทายาทตวาด" จางหย่งชุน เจ้าจะว่าอย่างไรถ้าข้าจะสั่งประหารพวกเขา"
" ไม่เกี่ยวอันใดกับพวกเราอยู่แล้วขอรับเพราะพวกเขาตัดขาด พวกเราพี่น้องไปหมดแล้ว" เด็กน้อยเว้นวรรคก่อนจะกล่าวต่อ" ข้ากับพวกเขาคนละแซ่กัน ข้าแซ่จาง แต่พวกเขาแซ่จูขอรับ"
" สมน้ำหน้าบ้านจู กลั่นแกล้งลูกๆของจางโหย่งและจางหย่งเหมยดีนัก" ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้น
ชื่อที่ชาวบ้านพูดสะดุดหูของจางหลิ่งหยูเป็นอย่างมาก
" ท่านป้า จางหย่งเหมยใช่คนในรูปนี้หรือไม่เจ้าคะ" จางหลิ่งหยูเอารูปให้ชาวบ้านดู
" ใช่ๆ นางนี่แหละ เจ้าเป็นอะไรกับนางหรือ" ชาวบ้านถาม
" นางเป็นน้าของข้าเจ้าค่ะ" พูดจบนางก็ไปหาจางหย่งชุนแล้วเอารูปให้เขาดู
" นี่ใช่ แม่ของเจ้าหรือไม่"
จางหย่งชุนตะลึง
" ชะ...ชะ...ใช่ขอรับ"
เมื่อได้คำตอบจางหลิ่งหยูก็กอดเด็กชายเอาไว้แล้วหันไปหาองค์รัชทายาท
" พี่ชายท่านช่วยส่งคนไปบอกท่านตาได้หรือไม่ว่าข้าเจอท่านน้าแล้ว"
" ได้ซิ"
เมื่อทุกอย่างจบลงเถียนเถียนชวนทุกคนไปดูผ้ามาตัดเสื้อผ้า
เถียนเถียนเลือกผ้าทำกระเป๋า หญิงสาวเลือกซื้อผ้าไปเป็นจำนวนมากจนเถ้าแก่ยิ้มแก้มปริ
" ขอบคุณแม่นางที่อุดหนุนขอรับ"
หลังจากนั้นเถียนเถียนเดินเข้าร้านขายผ้าทุกร้าน ซึ่งทุกร้านก็ขายดีจนเกลี้ยงร้าน
จนมาถึงร้านผ้าร้านสุดท้าย
เถียนเถียนกำลังจะหยิบผ้าไหมเหมันต์ขึ้นมาก็มีมือมาดึงเอาผ้าออกไปจากมือของนาง
" นี่แม่นาง พวกเรากำลังดูผ้าชิ้นนี้อยู่นะ" เถียนเถียนเอ่ยเตือน
" เฮอะ   เป็นบุรุษจะซื้อผ้าไหมเหมันต์ไปตัดชุดได้อย่างไร"
" หืมม....เจ้าเอาอะไรทำตารึแม่นาง" เถียนเถียนขำ" เถ้าแก่ข้าเหมาผ้าในร้านของท่านทั้งหมดรวมทั้งผ้าไหมเหมันต์นี่ด้วย"
" ขอรับ" เถ้าแก่รีบไปจัดการให้
หญิงสาวผู้นั้นโกรธมากแต่เถียนเถียนไม่สนใจนาง
​​​​​​เถียนเถียนเดินดูผ้าในร้านก็หันไปเจอเข้ากับ ม้วนผ้าชนิดหนึ่งเข้า
" นี่มันเคมีกาวทำกระเป๋านี่" เถียนเถียนลูบคลำมันเหมือนมันเป็นสมบัติล้ำค่า
" คุณหนู อย่าไปสนใจผ้าม้วนนั้นเลยขอรับ มันทำอะไรไม่ได้หรอกขอรับ"
" ใครบอกท่านเล่า นี่น่ะของดีเชียวล่ะ" เถียนเถียนพูด" ท่านไปได้มันมาอย่างไรรึเถ้าแก่"
" บุตรชายข้าได้มาจากท่าเรือขอรับ"
" ท่าเรือหรือน่าสนใจ" เถียนเถียนกล่าว
" นี่!!!!!  พวกเจ้าจะคุยกันอีกนานมั๊ย" เสียงเด็กสาวตวาดขึ้นด้วยความโมโห
" เถ้าแก่ข้าต้องการผ้าไหมเหมันต์ไปตัดชุดให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้า" เด็กสาวพูด
" อ้อ...ต้องขออภัยแม่นางหยาง พอดีแม่นางหลี่เหมาผ้าในร้านข้าไปหมดแล้วขอรับ"
" ห๊ะ!!!!! แม่นางหลี่ นี่เจ้าเป็นผู้หญิงรึ" หยางเพ่ยเพ่ยอึ้ง
" ข้าถึงได้ถามไงว่าเจ้าใช้อะไรทำตา" เถียนเถียนเอ่ยยิ้มๆ
" แล้วเจ้าเหมาผ้าไปทำบ้าอะไรตั้งเยอะตั้งแยะ" หยางเพ่ยเพ่ยหน้าบึ้งไม่พอใจ"
"ทำกระเป๋า"
" ห๊ะ!!!! กระเป๋า" หยางเพ่ยเพ่ยทำหน้างง" เป็นอย่างไรรึ"
เถียนเถียนเอาแบบให้หยางเพ่ยเพ่ยดู
" โอ้โห!!!!! สวยจัง เจ้าจะทำขายรึ"
" ยังไม่ใช่เร็วๆนี้หรอก ข้าต้องทำให้ได้มากๆก่อน"
" ข้าขอเรียนกับเจ้าได้หรือไม่" หยางเพ่ยเพ่ยตื่นเต้น
" ได้ซ ว่าแต่เจ้าจะตัดเสื้อผ้าให้พ่อกับแม่เจ้าใส่ด้วยตนเองหรือ"
หยางเพ่ยเพ่ยส่ายหน้า
" ข้าตัดไม่เป็นหรอก"
" อืมม....เอาอย่างนี้ซิเดี๋ยวข้าจะสอนให้เจ้าเอง"
" ได้แล้วขอรับคุณหนู ทั้งหมด 3500 ตำลึงทองขอรับ"
เถียนเถียนกำลังจะจ่ายเงิน แต่มีมือหนึ่งส่งเงินให้เถ้าแก่ก่อนนาง นางจึงมองหน้าคนที่มาจ่ายเงินก่อนตน
" องค์รัชทายาทหม่อมฉันจ่ายเองได้เพคะ"
" เปิ่นหวางจะจ่ายให้ว่าที่พระชายาของเปิ่นหวาง ใครจะทำไมรึ" องค์รัชทายาทพูด
" หม่อมฉันเป็นว่าที่พระชายาของพระองค์ตั้งแต่เมื่อไหร่เพคะ" เถียนเถียนพูดด้วยความไม่พอใจ
" เมื่อแรกเจอ" องค์รัชทายาทกล่าวพร้อมมองด้วยแววตากรุ้มกริ่ม
เถียนเถียนโกรธจัด
หยางเพ่ยเพ่ยอ้าปากค้างกับความหน้าด้านขององค์รัชทายาท
" ไหนว่าองค์รัชทายาทเย็นชาไม่สนสตรีอย่างไรเล่านี่มันคืออะไรอ่ะ" หยางเพ่ยเพ่ยพูดขำๆ
ด้านองค์รัชทายาทยังคงตามตอแยเถียนเถียนไม่เลิก
ยามเซิน(15.00-16.59)
เถียนเถียนกลับมาจากตลาดก็สอนให้ทุกคนทำกระเป๋าทันที แบบกระเป๋าก็เอาดีไซน์จากโลกอนาคตมาใช้
ถิงถิงชอบขนาด 9 ชุ่น สูง 7 ชุ่น มีช่องทั้งหมดด้านหน้า 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง ช่องใหญ่ 1 ช่อง ช่องเล็กๆในช่องใหญ่อีก 2 ช่อง ถิงถิงเลือกใช้ผ้าไหมสีดำ
ชิงชิงเอาแบบเดียวกันกับถิงถิงแต่ใช้ผ้าไหมสีแดง
เหม่ยฮวาชอบกระเป๋าใบใหญ่ๆ นางเลือกขนาด 9 ชุ่น สูง 12 ชุ่นกว้าง 4 ชุ่นด้านหน้ามีช่อง 1 ช่อง ด้านหลัง 1 ช่อง ช่องใหญ่ 1 ช่องช่องเล็กๆในช่องใหญ่ 2 ช่อง
ส่วนเถียนเถียนนั้นเลือกแบบมี 2 ช่องแบบมีฝาปิดขนาด 9 ชุ่น สูง 8 ชุ่น กว้าง 4 ชุ่น
การทำกระเป๋าในครั้งนี้แม้แต่จางหลิ่งหยูก็มร่วมเรียนด้วยเช่นกัน โดยเด็กสาวเลือกกระเป๋าขนาดกระทัดรัดน่ารักๆขนาด 8 ชุ่น สูง 6 ชุ่น กว้าง 4 ชุ่น
การทำกระเป๋าในครั้งนี้เถียนเถียนได้เข้าไปดูในห้างสรรพสินค้าในมิติมาจึงได้เจอร้านอุปกรณ์ตัดเย็บทุกชนิด แม้กระทั่งอุปกรณ์ทำกระเป๋าจึงได้สายกระเป๋ามาให้ทุกคนได้ใช้
เถียนเถียนได้อยู่ที่เมืองนี้อีก 1 เดือนเพื่อสอนหยางเพ่ยเพ่ยตัดเย็บเสื้อผ้าซึ่งหยางเพ่ยเพ่ยก็ไม่ทำให้ผิดหวัง นางทำได้ดีและนางยังได้รับกระเป๋าจากเถียนเถียนอีก 3ใบ ซึ่งหยางเพ่ยเพ่ยก็ได้เรียนทำกระเป๋ากับเถียนเถียนด้วยเช่นกัน
​​​​​​
​​​​​​
​​​​
​​​​


## เจอของดี

เจอของดี
วันนี้ทุกคนต้องออกเดินทางไปเมืองต่อไป หยางเพ่ยเพ่ย ก็ได้มาส่งนางด้วย
" เถียนเถียน เจ้าต้องส่งข่าวบอกข้าบ้างนะ ว่าเจ้าไปเมืองไหน เผื่อว่าข้าจะได้ตามเจ้าไปด้วย" หยางเพ่ยเพ่ยบอกสหายคนใหม่                                                                                               " ตามมาให้ได้จริงๆเถอะ" เถียนเถียน
สองสาวยิ้มให้กัน
ทุกคนเดินทางออกจากเมืองมาได้ 1000 ลี้ ก็พบเข้ากับป่าขนาดใหญ่ ทุกคนหันหน้ามามองตากัน คุนหมิงสั่งให้ทหารไปหาดอกไม้มาให้ชิงชิง
" พวกเจ้าไปหาดอกไม้มาให้ชิงชิง ให้ได้มากที่สุดดอกอะไรที่มีกลิ่นหอมๆเอามาให้หมด"
" ขอรับ" ทหารขานทหารขานรับพร้อมกัน
พวกทหารเดินออกไป องค์รัชทายาทก็เข้ามาถาม
" คุนหมิงเจ้าสั่งให้หยุดขบวนทำไมหรือ"
" ข้าให้ทหารไปเก็บดอกไม้มาให้ชิงชิงทำน้ำหอมให้เถียนเถียนน่ะ" คุนหมิงตอบ
องค์รัชทายาทพยักหน้าเข้าใจ
" พวกเจ้าไปช่วยทหารเก็บดอกไม้มาให้ได้มากๆ หน่อย เอาที่มีกลิ่นหอมๆนะ" องค์รัชทายาทสั่งองครักษ์ไปช่วยทหารในปกครองของคุนหมิง
" พวกเขาไปไหนกันหรือขอรับ" จางหย่งฉีถามคุนหมิง
" ทุกคนไปเก็บดอกไม้มาให้พี่สาวชิงชิงเขาทำน้ำหอมน่ะ" คุนหมิงตอบ
พวกเด็กๆเข้าไปช่วยทหารตั้งกระโจมหลังจากนั้นจางเหม่ยเหมยก็เข้าไปอ้อนให้เถียนเถียนสอนเย็บผ้า
" พี่สาวคนงามเจ้าขา สอนเหมยเอ๋อเย็บผ้าบ้างได้หรือไม่เจ้าคะ" เด็กน้อยทำตาปริบๆ ออดอ้อนอย่างน่ารัก
ทั้ง 5 สาวมองหน้ากันภายในใจนั้นคิดเช่นเดียวกัน
' ทำไมถึงอ้อนได้น่ารักอย่างนี้นะ'
" เอาซิ เหมยเอ๋อ อยากเรียนอะไรก่อนดีล่ะ" เถียนเถียนถาม
" เหมยเอ๋อ อยากเรียนตัดชุดเจ้าค่ะ เหมยเอ๋ออยากตัดชุดให้พี่ๆใส่เจ้าค่ะ" เด็กน้อยตอบฉะฉาน
องค์รัชทายาทมองดูเถียนเถียนพูดคุยกับเด็กน้อยก็ยิ้มพลางนึกว่าถ้าเป็นลูกๆของนางและพระองค์จะเป็นอย่างไร
" เฮ้อ!!!! นายหญิงคงจะหนีบุรุษผู้นี้ไม่พ้นแล้วล่ะ" หวงหลงคิดอย่างขำๆก่อนจะเดินไปนั่งอยู่ข้างๆเถียนเถียน
องค์รัชทายาทมองหวงหลงด้วยแววตาไม่พอใจ
หวงหลงเองก็รับรู้ความคิดขององค์รัชทายาทก็ยักคิ้วให้ด้วยแววตาเยาะเย้ยเล็กๆ
เหล่าองครักษ์ได้แต่กรอกตามองบนกับการเปิดศึกของทั้ง 2 คน
ยามอู่(11.00-12.59)
สาวๆช่วยกันทำอาหารกลางวันโดยมีองค์รัชทายาทคอยป่วนเถียนเถียนคอยหยิบโน่นจับนี่อยู่ข้างๆ ตลอด ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป จนสาวๆทั้ง 4 กรอกตามองบนด้วยความอ่อนอกอ่อนใจในความหน้าด้านขององค์รัชทายาท
เหล่าทหารและองครักษ์ทั้งหลาย กลั้นหัวเราะกันเต็มที่
" องค์รัชทายาทใช้วิธี หน้าด้านตอแหล จริงๆด้วย" องครักษ์เงาคนหนึ่งพูดขึ้น
พอทุกคนได้ฟังก็พูดขึ้นพร้อมกัน
" เออ จริง"
" หวังว่า พระชายาของพระองค์จะเป็นนางเพียงคนเดียวนะ" องครักษ์คนหนึ่งพูดขึ้น
ทางด้านทหารที่ไปเก็บดอกไม้ก็ไปเจอถ้ำขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง แต่ไม่มีใครสามารถเข้าไปได้
" ไปรายงาน องค์รัชทายาทกับรองแม่ทัพกันก่อน" ทหารคนหนึ่งชวนเพื่อน
" ได้ ถ้างั้นแบ่งคนเฝ้าถ้ำซัก 5-6 คนก็พอ"
เมื่อตกลงกันเรียบร้อยก็รีบดำเนินการทันที
ผ่านไป 1 ชั่วยาม ทหารก็มาถึงที่พัก ก่อนจะรีบเข้าไปรายงาน
องค์รัชทายาทและหลี่คุนหมิงกำลังนั่งเดินหมากกันอยู่ ทั้ง 2 กำลังดูเชิงกันอยู่สักพักก็มีองครักษ์เข้ามารายงาน
" ทหารที่ไปเก็บดอกไม้มาขอเข้าเฝ้าพะย่ะค่ะ"
" ให้เข้ามา" องค์รัชทายาทอนุญาต
" ถวายพระพรองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ" ทหารรีบทำความเคารพ
" มีอะไร"
" ทูลองค์รัชทายาท พวกกระหม่อมเจอถ้ำพะย่ะค่ะ"
" แล้วไง"
" พวกกระหม่อมไม่มีใครสามารถเข้าไปได้พะย่ะค่ะ"
" หืมม....." องค์รัชทายาทแปลกพระทัย" น่าสนใจ"
องค์รัชทายาทตัดสินใจที่จะไปดูถ้ำเมื่อคนอื่นๆรู้ก็ขอตามไปด้วย
ทางด้าน หวงหลงสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างจึงชวนเถียนเถียนไปดู
" นายหญิงขอรับ ข้าจับสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่คุ้นเคยขอรับ"
" พลังอะไรหรือ" เถียนเถียนถาม
" ยังไม่แน่ใจขอรับ ไปดูกันเถอะขอรับ" ว่าแล้วก็จูงมือนายหญิงของตนไปทันที
เดินมาได้สักพักก็พบเข้ากับกลุ่มขององค์รัชทายาท
" เถียนเอ๋อ เจ้าจะไปที่ใดรึ" องค์รัชทายาทถาม
" เอ่อ.....ถวาย...."
" ไม่ต้องมากพิธีกับพี่" องค์รัชทายาทพูดอย่างอ่อนโยน แววตามีแววหวาน
" เอ่อ.....": เถียนเถียนพูดอะไรไม่ออก
" องค์รัชทายาทจะเสด็จไปที่ใดหรือพะย่ะค่ะ" หวงหลงถาม
องค์รัชทายาทเหลือบมองเล็กน้อย
" เถียนเอ๋อ เจ้าจะไปดูถ้ำที่ทหารเจอใช่หรือไม่ ถ้าใช่ก็ไปกับพี่" องค์รัชทายาทเห็นโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดนางในดวงใจจึงรีบไขว่คว้าโอกาสทันที
หวงหลงที่เห็นองค์รัชทายาทไม่ตอบคำถามตนเอง แต่หันไปถามนายหญิงของตนแทน จึงกรอกตามองบน
" รีบไปกันเถิดขอรับช้ามากแล้ว" หวงหลงขัดคอองค์รัชทายาทด้วยความหมั่นไส้
องค์รัชทายาทปรายตามองหวงหลงอย่างเย็นชา ก่อนจะเอื้อมมือไปจับจูงเถียนเถียนออกเดินต่อไปยังถ้ำ
1 ชั่วยาม ผ่านไป
ทุกคนเดินมาถึงถ้ำที่มีปัญหา
ฝ่ายทหารที่เฝ้าถ้ำเมื่อเห็นทุกคนมากันแล้วก็รีบเข้ามาทำความเคารพ
" ถวายพระพรองค์รัชทายาท" ทหารทุกนายทำความเคารพ องค์รัชทายาท
" ลุกขึ้น"
" ขอบพระทัยพะย่ะค่ะเพราะ"
" เหตุใดถ้ำนี้พวกเจ้าจึงเข้าไปไม่ได้"
" พวกข้าก็ไม่ทราบพะย่ะค่ะ"
เมื่อได้คำตอบแล้วเถียนเถียนขอลองเข้าไปในถ้ำ แต่องค์รัช ทายาทไม่ยอมเพราะกลัวนางจะมีอันตราย
" ถ้าหม่อมฉันไม่เข้าแล้วใครจะเข้าเพคะ" เถียนเถียนเถียงองค์รัชทายาท
" พี่กลัวว่าเจ้าจะมีอันตรายนะเถียนเอ๋อ" องค์รัชทายาทกล่าวเสียงดุ
" ถ้าเช่นนั้น พระองค์ก็เข้าไปกับหม่อมฉันด้วยซิเพคะ" เถียนเถียนมององค์รัชทายาทอย่างท้าทาย
องค์รัชทายาท เมื่อโดนมองอย่างท้าทายก็อึ้ง!!!! ก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เมื่อคิดว่าจะได้อยู่กับนางในดวงใจนานอีกนิด แต่ก็ต้องตัดใจ เมื่อข้างในนั้นไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอันใดอยู่บ้าง
" ไม่ได้!!!!" องค์รัชทายาทปฏิเสธ
" เฮอะ.....ไม่ง้อหรอก" เถียนเถียนพูดจบก็ก้าวเท้าเข้าไปในถ้ำทันที
เมื่อทุกคนเห็นหญิงสาวก้าวเข้าไปในถ้ำได้ก็ตกตะลึง
เมื่อตั้งสติได้องค์รัชทายาทรีบวิ่งตามเข้าไปทันที
หวงหลงได้แต่กรอกตามองบน ก่อนจะเดินตามทั้ง 2 คนเข้าไปในถ้ำ
ด้าน เถียนเถียน เมื่อเดินเข้ามาในถ้ำก็บ่นองค์รัชทายาท
" อีตาองค์รัชทายาท บ้าเอ๊ย กลัวตายล่ะ"
" ไอ้คนบ้าเอ๊ย แกอายุ 18 แต่ฉัน 30 แล้วนะเว้ยไม่ใช่เด็ก 3 ขวบ นะเว๊ย"
" โว้ย ไอ้งี่เง่ารัชทายาทเอ้ย"
" ว๊ายย..." หญิงสาวตกใจเมื่อมีมือมาจับต้นแขน ก่อนจะวาดมือไปตบ
ฝ่ายองค์รัชทายาท เมื่อตามมาทันได้ยิน เถียนเถียนด่าตนก็อมยิ้มขบขัน จึงเอื้อมมือไปจับต้นแขนหญิงสาวเอาไว้
" ว๊ายย..."
เมื่อหญิงสาวหันกลับมาก็ต้องตกใจ เมื่อเห็นรอย 5 นิ้ว บนใบหน้าขององค์รัชทายาท
" เอ่อ....หม่อมฉันขออภัยเพคะ"
หวงหลงมาทันฉากตบพอดีก็ยกยิ้ม
" มิเป็นไรเถียนเอ๋อ เจ้าตบพี่ เพราะเจ้ารักพี่ใช่หรือไม่"
เมื่อได้ฟังจบ เถียนเถียนกับหวงหลงกรอกตามองบนทันใด
' มั่นหน้ามาก ' เถียนเถียนเอ่ยในใจ
ภายในถ้ำลึก
" ผู้ใดเข้ามาในถ้ำของข้า" เสียงคำรามของมังกรตนหนึ่งก่อนจะแผ่ไอเย็นออกมาจนน้ำแข็งเต็มถ้ำ
ด้านกลุ่มขององค์รัชทายาท
เมื่อสัมผัสกับอากาศหนาวเย็นฉับพลันก็รีบเข้าไปสวมกอดนางในดวงใจให้คลายความหนาวเย็น
เถียนเถียนที่โดนกอดถึงกับอึ้งไม่คาดคิดว่าจะโดนกอด
" เฮ้ย! " หวงหลงตกตะลึง
ด้านคุนหมิงที่ตามมาสมทบ เมื่อรู้เรื่องจากทหารก็รีบเข้าถ้ำไปตามน้องสาวทันทีก็มาเจอฉากเด็ด จึงได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่อย่างเงียบๆ
ฝ่ายมังกรตนนั้นได้เลื้อยออกมาจนมาเจอกับกลุ่มเถียนเถียน
" พวกเจ้าทำอะไร บัดสีที่สุด" มังกรตวาดพร้อมพ่นไฟออกมา
" เฮ้ย! " ทุกคนตกใจกับเปลวเพลิง ก่อนจะหลบไปกันคนละทาง
องค์รัชทายาทดึงเถียนเถียนหลบมากับพระองค์
" เถียนเอ๋อ เจ้าหลบออกไปก่อนเดี๋ยวพี่จะจัดการเจ้ามังกรตนนี้เอง"
" เฮอะ!!!! อวดดีนักนะเจ้ามนุษย์" มังกรไฟพูดด้วยความสมเพช
" หึ วันนี้ข้าจะย่างสดเจ้า โทษฐานทำว่าที่ชายาของข้าตกใจ" องค์รัชทายาทเอ่ยอาฆาต ก่อนจะทะยานเพื่อเข้าไปสู้กับมังกรไฟ
มังกรไฟเห็นดังนั้นก็พ่นไฟออกมาก่อนจะตวัดหางฟาดองค์รัชทายาทกระเด็นไปกระแทกผนังถ้ำ
องค์รัชทายาทลุกขึ้นทะยานเข้าไปหาอีกรอบ แต่รอบนี้ตั้งใจจะไปที่หางแทน                                                                                                                  มังกรไฟเมื่อเห็นดังนั้นก็พ่นไฟเข้าใส่องค์รัชทายาทพร้อมฟาดหางใส่
องค์รัชทายาทเมื่อมังกรพ่นไฟมาก็คอยระวังหางของมัน เมื่อหางฟาดมาจึงเอามีดสั้นปาไปปักเอาไว้ก่อนจะเอาคมกระบี่กรีดฝ่ามือแล้วสลัดเลือดไปโดนตางหน้าผากของมัน องค์รัชทายาทเปลี่ยนใจทำพันธะสัญญากับมังกรไฟ
พลันวงแหวนพันธะสัญญาก็ปรากฏ ก่อนจะหายไปใน 5 ลมหายใจ
" นายท่าน" เสียงมังกรไฟเอ่ยเรียกในร่างมนุษย์
"เจ้าเป็นใคร แล้วมังกรตนนั้นอยู่ที่ใด" องค์รัชทายาทถาม
" ข้าคือมังกรตนนั้นขอรับ"
" เจ้าทำพันธะสัญญากับข้าเยี่ยงนี้ แล้วเจ้าจะไปอยู่ที่ใดเล่า"
" ในมิติจิตของนายท่านขอรับ"
" ข้ามีมิติจิตด้วยหรือ"
" มีขอรับ แต่นายท่านเปิดเองไม่ได้ท่านต้องให้นายหญิงสอนขอรับ"
" หืมม...นางมีมิติจิตด้วยหรือ"
" มีขอรับ"
" อืมม...เดี๋ยวข้าจะไปหานาง" พูดพลางเหลียวหาเถียนเถียนไปด้วย
" ว่าที่ชายาข้าไปไหน"
" นายหญิงคงกำลังสู้กับมังกรเหมันต์อยู่ขอรับ"
" ว่าอย่างไรนะ"
" เอ่อ.....ใจเย็นๆขอรับนายท่าน มันเป็นบททดสอบขอรับ"
" บททดสอบรึ"
" จริงซิ เจ้าชื่ออะไรรึ"
' อะไรกันนี่พึ่งจะมาถามชื่อเนี่ยนะ' มังกรไฟคิดในใจ
" ข้าชื่อ เฟยหวง ขอรับ"
ตัดมาที่เถียนเถียน
เมื่อองค์รัชทายาทออกไปสู้กับมังกรไฟ เพื่อปกป้องเธอแล้ว ผ่านไปราวๆ 1 เค่อ ก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เริ่มเข้ามาใกล้ๆ ก่อนจะหลบไปได้อย่างหวุดหวิด เมื่อมังกรเหมันต์ พ่นหอกน้ำแข็งโจมตี
เมื่อหลบออกมาพ้นแล้วหญิงสาวใช้ธาตุไฟเข้าต้านรับหอกน้ำแข็งก่อนจะหายตัวไปอยู่ด้านหลังของมังกรเหมันต์ แต่มังกรเหมันต์รู้ตัวก่อนจึงตวัดหางฟาดหญิงสาวไปเต็มๆ
เถียนเถียนที่ถูกมังกรเหมันต์เอาหางฟาดจนจุกก็เกิดถูกใจ ตัดสินใจทำพันธะสัญญากับมันทันที คราวนี้มังกรเหมันต์ใช้ทั้งหอกน้ำแข็งและหางฟาด
แต่เถียนเถียนก็หายตัวไปบนหัวของมันพร้อมกรีดเลือดหยดลงบนหัวของมัน เมื่อมังกรเหมันต์ถูกทำพันธะสัญญาก็สงบนิ่ง
" คารวะนายหญิง" น้ำเสียงไพเราะเอ่ยทำความเคารพ
" เจ้าเป็นใคร แล้วมังกรเหมันต์ตนนั้น หายไปไหนเล่า" เถียนเถียนสงสัย
" ข้าน้อยคือมังกรเหมันต์ตนนั้นเจ้าค่ะ"
สักพักองค์รัชทายาทและเฟยหวงก็เดินเข้ามา
องค์รัชทายาทเข้าไปจับตัวนางหมุนไปหมุนมาหาบาดแผล ก่อนจะตีเนียนกอดเอาไว้
ด้านทหารหน้าถ้ำ
เมื่อปราการหน้าถ้ำหายไปทหารทุกนายจึงพากันเข้าไปในถ้ำ ด้วยความเป็นห่วงทุกคน
ด้านคุนหมิง
เมื่อเสียงการต่อสู้จบลงก็รีบมาดูน้องสาวตน
แต่เมื่อมาถึง ภาพที่เห็นทำเอาขมับปวดตุ๊บๆ เพราะเจ้าสหายหน้าตายตรงหน้ากอดน้องสาวตนอยู่
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าสหายหน้าตายส่งสายตาห้ามเอาไว้ เขาคงจะเข้าไปช่วยน้องสาวตนแล้ว แต่เมื่อได้เห็นฝีมือน้องสาวก็อึ้ง เพราะแม้แต่ตนก็ยังเทียบไม่ได้
เถียนเถียนที่ถูกกอดอยู่นั้นพยายามดิ้นรนให้องค์รัชทายาทปล่อย
" ปล่อยหม่อมฉันนะเพคะ"
" อย่าดื้อซิ พี่กำลังปลอบใจเจ้าอยู่นะ" พูดพลางเอามือกดศีรษะนางให้แนบกับอกกว้าง
" หม่อมฉันไม่ได้กลัวเพคะ" พูดพลางดิ้นอีกครั้ง
" งั้นเจ้าก็ปลอบใจพี่ เพราะพี่กลัวมากเลย"
" อะแฮ่มม.....ปล่อยน้องสาวข้าได้แล้วเจ้าสหายหน้ามึน" คุนหมิงเอ่ยเสียงเย็น
องค์รัชทายาทยังคงทำไม่รู้ไม่ชี้
" นี่.....จ้าวหนานกง เจ้าทำแบบนี้น้องสาวข้าเสื่อมเสียนะ"
องค์รัชทายาทเมื่อได้ยินดังนั้นก็จำยอมคลายอ้อมกอดออกอย่างเสียดาย เมื่อคิดถึงความเหมาะสม และความถูกต้องแล้วนางยังไม่ได้อภิเษกกับพระองค์ ดังนั้นนางจะเสื่อมเสียมิได้
แต่ใครจะรู้เมื่อทหารทุกนายได้มองไปที่ เฟยหวงและหวงเฟย อย่างตกตะลึงเพราะนอกจากจะ สง่างาม น่าเกรงขามแล้วยังงดงามราวกับไม่ใช่มนุษย์
ต้องกราบขออภัยที่เกิดความผิดพลาดบางประการมา ณ ที่นี้
ปัญหาเกิดจากโทรศัพท์มือถือของไรท์ มันรวนค่ะยังไม่มีตังค์ซื้อใหม่
ปัญหาคือ เราไม่ได้เผยแพร่แต่มันเผยแพร่เอง โดยไม่ได้ตั้งใจค่ะ ไรท์เซ็ง
​​​
​​​​​


## ไปเยือนโรงประมูล

ไปเยือนโรงประมูล
เมื่อทุกคนออกจากถ้ำก็เป็น ยามซวี(19.00-20.59)แล้ว
ถิงถิง ชิงชิง กับพวกเด็กๆเดินวนไปมา เพราะเป็นห่วงทุกคน คอยอุ่นอาหารเอาไว้เพื่อว่า เมื่อทุกคนกลับมาแล้วจะหิว
" เมื่อไหร่พวกพี่ๆจะกลับมาเจ้าคะ"จางเหม่ยเหมยถามขึ้น
" พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน" ถิงถิงตอบเด็กน้อย
" เฮ้อ!!!! เอาล่ะ เรามาอุ่นอาหารไว้รอพวกเขากันดีกว่า พวกเขากลับมาจะได้กินกันเลย" ชิงชิงถอนหายใจ
" ก็ดีเหมือนกัน" ถิงถิงเห็นด้วย
ใช้เวลาสักพักอาหารก็อุ่นเสร็จ ทุกคนก็กลับมาพอดี
" พวกพี่ๆ ไปเที่ยวทำไมไม่ชวนพวกเราไปด้วยล่ะเจ้าคะ" จางเหม่ยเหมย งอนอมแก้มพองลมอย่างน่ารัก
" โอ๋ๆ ....ไม่งอนนะเด็กดีพวกพี่ไม่ได้ไปเที่ยว แต่ไปทำงานน่ะ จึงไม่ได้ชวนเจ้าไปด้วย" เถียนเถียนรีบง้อเจ้าเด็กน้อยน่ารักทันที" คราวหน้าพี่จะชวนเจ้าดีหรือไม่"
" สัญญานะเจ้าคะ พี่สาว" เด็กหญิงทวงสัญญาทันที
" ได้จ้ะ ใหนมีอะไรกินบ้าง พี่สาวหิวแล้ว"
" พวกพี่ๆทำอาหารเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ แต่พวกพี่ๆ ไม่กลับมาเสียที พี่ๆก็เลยเอาไปอุ่นอยู่เจ้าค่ะ" เด็กหญิงอธิบาย
แต่เมื่อเด็กหญิงหันไปเห็นชายหญิงที่มากับพวกพี่ๆก็ถามพี่ๆทันที
" ใครหรือเจ้าคะพี่สาว" เด็กหญิงถาม
" อ้อ นี่คือพี่ หวงเฟย กับพี่เฟยหวง พวกเขาจะเดินทางไปกับพวกเราน่ะ" เถียนเถียนตอบ
" ใช่จ้ะ พี่ 2 คนจะไปเที่ยวกับเหม่ยเหมยด้วย ไม่รู้ว่าเหม่ยเหมยจะยอมให้พวกพี่ 2 คนไปด้วยหรือเปล่าน้า" หวงเฟยพูดคุยทำความรู้จักกับเด็กน้อยน่ารักตรงหน้า
" ดีเจ้าค่ะ เหม่ยเหมย จะได้มีพี่สาวพี่ชายเพิ่มเจ้าค่ะ เย้ เย้ เย้" เหม่ยเหมยกระโดดโลดเต้น ด้วยความดีใจ
เฟยหวงมองเด็กน้อยด้วยความเอ็นดูเด็กน้อยด้วยรอยยิ้มละไม
หลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อยก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนลุกขึ้นมาทำกิจวัตรของตนเองก่อนจะเร่งออกเดินทางไปให้ถึงเมืองถัดไป
7 วันต่อมา ทุกคนเดินทางมาถึงเมือง เฉาหมิง
ชาวบ้านที่เห็นรถม้าหรูหราขับเข้ามาในเมืองก็มองอย่างสนอกสนใจ
รถม้าไปหยุดอยู่หน้าโรงเตี๊ยม ทุกคนได้เห็นหญิงสาวนางหนึ่งลงมาจากรถม้าทุกคนตกตะลึงกับความงามของนาง
เหล่าบุรุษมองนางอย่างเคลิ้มเคลิ้บเคลิ้มหลงใหล
บรรดาสตรีต่างริษยาพวกนาง
องครักษ์นำป้ายห้องมาส่งให้องค์รัชทายาท
เมื่อได้รับป้ายห้องจึงพากันเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม เมื่อมาถึงโถงด้านในของโรงเตี๊ยม ก็มีชายผู้ไม่รู้จักรักตัวกลัวตายมาขวางหน้าพร้อมจ้องมอง เถียนเถียนด้วยสายตาหยาบโลน
" ส่งแม่นางคนงามผู้นี้มาให้บิดาเจ้าเสียแล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ชายหนุ่มผู้โชคร้ายเอ่ยขึ้นมา
" ไสหัวไปก่อนที่เจ้าจะไม่มีเงาหัว" องค์รัชทายาทกัดฟันพูด
" บังอาจ!!!! เจ้ากล้าดียังไง ถึงได้มาพูดจาโอหังกับคุณชาย" บ่าวข้างกายของชายผู้โชคร้ายตวาดขึ้น
" ใช่ ใช่....ก็แค่สตรีนางเดียว แบ่งๆกันเชยชมจะเป็นอันใดไป" ชายผู้โชคร้ายเอ่ยขึ้น
คำพูดของชายตรงหน้าทำให้องค์รัชทายาทกริ้วหนัก
" จับมันไว้ มัดมันตากแดดเอาไว้" องค์รัชทายาทสั่งองครักษ์เสียงเข้ม
" พะย่ะค่ะ"
ทหารกรู่เข้ามาจับชายผู้โชคร้ายทั้งสามไปจัดการ
" ปล่อยข้านะ เจ้าคนชั้นต่ำ ปล่อยบิดาผู้นี้เดี๋ยวนี้" ชายหนุ่มยังตะโกนไม่เลิก
" ข้าพึ่งรู้ว่าเจ้าเป็น ฮ่องเต้นะ" องค์รัชทายาทแค่นเสียงดูแคลน
ทุกคนที่ได้ยินถึงกับงงงวย แต่ก็มีคนผู้หนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า
" เดี๋ยวนะ คนกลุ่มนั้นขานรับชายผู้นี้ว่า ' พะย่ะค่ะ' หรือว่า...."
ว่าแล้วคนผู้นั้นก็คุกเข่าลง
" เจ้าเป็นอันใด เฒ่าหม่า" เพื่อนที่มาด้วยกับถามด้วยความตกใจ แต่เฒ่าหม่าหาได้สนใจเพื่อนไม่ แต่หันไปถามทหารที่บริเวณนั้นแทน
" หลานชาย ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นใครหรือ"
ทหารหันมามองชายชราเล็กน้อยก่อนตอบ
" เรียนท่านผู้เฒ่า นี่คือ องค์รัชทายาท จ้าวหนานกง ขอรับ"
ทุกคนที่ได้ยินถึงกับคุกเข่าลง
" เจ้าช่างบังอาจนักกล้าแอบอ้างเป็นองค์รัชทายาทเชียวหรือ" ชายหนุ่มผู้โชคร้ายแค่นเสียง" ถ้าเจ้าเป็นองค์รัชทายาท ข้าก็เป็นฮ่องเต้แล้ว เหอะ!!!"
องค์รัชทายาทเหยียดยิ้มเย้ยหยัน
" ไปสืบมา"
" พะย่ะค่ะ"
องค์รัชทายาทเดินเข้าไปหาเถียนเถียน ก่อนจะสั่งชิงชิง
" ชิงชิง พาคุณหนูเจ้าไปอาบน้ำ แล้วเอาชุดนี้ไปเผาทิ้งซะ"
" ทำไมพระองค์ต้องเอาชุดของหม่อมฉันไปเผาด้วยเพคะ"เถียนเถียนไม่สบอารมณ์
" ก็เพราะว่ามันมองเห็นดูร่างกายเจ้าอย่างไรเล่า" องค์รัชทายาทรับสั่งแบบหัวเสียสุดๆ
ทุกคนที่ได้ยินถึงกับอ้าปากค้างถึงขนาดเอาชุดไปเผานี่มันออกจะเกินไปหน่อย มั๊ย
" เหอะ!!!! เจ้าจะเผาชุดทำไมเจ้าหนุ่ม ควักลูกตาคนมองไม่ดีกว่าหรือ" ชายชราผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น
" เป็นความคิดที่ดี" องค์รัชทายาทเห็นด้วยพลางปรายตามองชายผู้โชคร้าย
ผ่านไป 1 ชั่วยาม ทหารองครักษ์ก็กลับมา
" ทูลองค์รัชทายาท ชายผู้นี้เป็นหลายชายคหบดีเหลียน พะย่ะค่ะ"
จากคำบอกเล่าขององครักษ์ชายผู้นี้ชื่อ เหลียนอี้ซิง เป็นหลานปู่ของเหลียนห่าวหราน ที่รักและตามใจหลานชายแบบสุดๆ แม้หลานสาวอย่างเหลียนชิงเหยียน จะคอยปรามผู้เป็นปู่ แต่ก็หาฟังไม่ แม้ว่านางจะบอกว่าเหลียนอี้ซิง จะนำพาตระกูลล่มสลายก็ไม่ยอมฟัง
เมื่อฟังองครักษ์รายงานจบก็สั่งให้ไปเชิญคหบดีเหลียนมาเข้าเฝ้าและให้ไปเชิญท่านเจ้าเมืองมาด้วย
1 ชั่วยามผ่านไป
คหบดีเหลียนเดินเข้ามาในโรงเตี๊ยม เมื่อเห็นสภาพหลานรักก็ตวาดขึ้น
" ไอ้ลูกสุนัขตัวใหน มันบังอาจทำร้ายหลานชายข้า"
" ท่านปู่ ท่านปู่ ช่วยข้าด้วยพวกมันจะฆ่าข้า" เหลียนอี้ซิงฟ้องผู้เป็นปู่
" ไม่ต้องห่วง ไม่ว่ามันจะเป็นใครปู่จะเอาเลือดของมันมาล้างเท้าเจ้าให้ได้"
ทุกคนได้ฟังที่คหบดีเหลียนพูดก็ได้แต่สมเพชตระกูลเหลียน
เหลียนชิงเหยียน เดินเข้ามาพร้อมกับเหลียนเยียนเจี๋ย ผู้เป็นน้องสาวได้ยินเข้าพอดี
" เจี๋ยเอ๋อร์ ไปตามท่านพ่อมาบอกว่าต้องแยกบ้านเป็นการด่วน หายนะของตระกูลเหลียนกำลังบังเกิด บอกคนอื่นๆที่อยู่ฝ่ายเราให้เตรียมตัว"
" เจ้าค่ะ พี่สาว" เหลียนเยียนเจี๋ยรับคำ
ฝ่ายท่านเจ้าเมืองมาทันได้ยินคำพูดของคหบดีเหลียนพอดีก็ได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ
" เหลียนห่าวหราน จะพูดจะจาอะไรก็ระวังปากเจ้าบ้าง" เฉินต้าตง เจ้าเมือง เฉาหมิงตำหนิคหบดีเหลียน
" ท่านจะมาตำหนิข้าได้อย่างไร ท่านดูสภาพหลานชายข้าแล้วเยี่ยงนี้จะให้ข้าระวังคำพูดคำจางั้นหรือ" คหบดีเหลียนขึ้นเสียงใส่ท่านเจ้าเมือง
" แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับความผิดของมัน" ท่านเจ้าเมืองตะคอกคหบดีเหลียน
" นี่ท่านเข้าข้างคนต่างถิ่นมากกว่าคนบ้านเดียวกันรึ" คหบดีเหลียนโยนความผิดให้กลุ่มคนเดินทาง
" พอซะทีเถอะท่านพ่อข้าต้องการแยกบ้านกับท่านตอนนี้เดี๋ยวนี้" เหลียนหยางจงเอ่ยขัดขึ้นมา เขารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
" เจ้ากล้าดียังไงมาแยกบ้าน เจ้าลูกอกตัญญู" คหบดีเหลียนตะคอกลูกชาย
" ที่พวกข้าต้องการแยกบ้านก็เพราะไม่ต้องการให้ตระกูลเหลียนพินาศไปกับคนชั่วช้าอย่างพวกท่านสองปู่หลาน" เหลียนชิงเหยียนเอ่ยขึ้น
" หุบปากนะนังเด็กปีศาจ!!!!" คหบดีเหลียนตวาดหลานสาวด้วยความโกรธ" เรื่องนี้เจ้ามาสอดปากได้หรือ"
" คนที่ต้องหุบปาก คือท่าน ท่านพ่อ" เหลียนหยางจงเอ่ยเสียงเข้ม" ท่านเอาแต่เข้าข้างเหลียนอี้ซิงจนไม่สนถูกผิด ล่วงเกินองค์รัชทายาทและว่าที่พระชายา อย่างไม่เกรงกฎหมายบ้านเมือง ท่านก็ต้องไปตายกับมันแค่สองคนอย่าลากเอาคนที่ไม่เกี่ยวข้องไปตายด้วย"
ทุกคนได้ยินที่เหลียนหยางจงพูดก็พยักหน้า
" ใช่ ใช่ คหบดีเหลียน ท่านถือหางหลานชายจนไม่สนถูกผิด หลานชายท่านฉุดคร่าลูกหลานชาวบ้านไปย่ำยี ท่านก็หาว่าพวกนางให้ท่าเรียกร้องตำแหน่งฮูหยินเอก ใครเขาจะอยากได้เศษสวะอย่างหลานชายท่านไปทำพันธุ์รึ"ชาวบ้านผู้หนึ่งพูด
" หึ! องค์รัชทายาทงั้นรึ เจ้าคิดว่าองค์รัชทายาทที่ใหนจะเดินดุ่มๆมาให้พวกเจ้าได้เห็นงั้นรึ" คหบดีเหลียนไม่เชื่อ
องค์รัชทายาทยิ้มเย็น
ท่านเจ้าเมืองเหลือบมององค์รัชทายาทเล็กน้อย ' เจ้าหลานหน้าตายเอ๊ย' ท่านเจ้าเมืองที่รู้เรื่องทั้งหมดจากองครักษ์ของหลานชายเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะถอนหายใจกับความเย็นชาของหลานชาย ก่อนจะหันไปมองว่าที่หลานสะใภ้
' เฮ้อ!!!! งดงามปานนี้มิน่าเล่า เหลียนอี้ซิงถึงอยากได้'
" นั่นสิ ท่านปู่แอบอ้างเป็นองค์รัชทายาทแบบนี้พวกเจ้าได้ถูกประหาร 7 ชั่วโคตรแน่" เหลียนอี้ซิงข่มขู่
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ใครหน้าไหนก็ไม่สามารถประหารตระกูลจ้าวได้หรอกนะ" องค์รัชทายาทหัวเราะเยาะเหลียนอี้ซิง
" นั่นสิ พะย่ะค่ะ แม้แต่กระหม่อมซึ่งเป็นพี่ชายเฉินฮองเฮาก็ยังไม่สามารถทำได้" ท่านเจ้าเมืองเสริม" ทำได้แค่ดุนิดหน่อยเวลาทำผิดไม่อาจลงไม้ลงมือได้"
" ท่านเจ้าเมืองมันเกี่ยวกับฮองเฮาตรงไหนกัน" คหบดีเหลียนยังไม่ยอมแพ้
" เกี่ยวสิ เขาผู้นี้คือองค์รัชทายาท จ้าวหนานกง พระโอรสองค์โตของเฉินฮองเฮาไงล่ะ" ท่านเจ้าเมืองยิ้มเยาะคหบดีเหลียน
" ไม่จริง!!!! " เหลียนอี้ซิงตวาดลั่น
" จริง" ลุกขึ้นยืนพร้อมยกป้ายทองในมือขึ้นมา
ทุกคนที่ได้เห็นป้ายทองก็คุกเข่าลง
" ถวายพระพร องค์รัชทายาทขอจงทรงพระเจริญ หมื่นปี ๆ "
" ลุกขึ้น"
" ขอบพระทัย พะย่ะค่ะ/ เพคะ"
หลังจากนั้นก็มีคำสั่งประหารคหบดีเหลียนและเหลียนอี้ซิง ละเว้นตระกูลเหลียนคนอื่นๆ อีก 7 วัน เป็นวันประหาร ส่วนทรัพย์สิน องค์รัชทายาทสั่งให้แบ่งให้ตระกูลเหลียนคนอื่นๆเท่าๆกันและให้นำเงินไปให้ผู้ที่ถูก เหลียนอี้ซิง ข่มขืน จำนวน 100 ตำลึงทอง ชาวบ้านต่างแซ่ซ้องสรรเสริญ องค์รัชทายาท เรื่องนี้เป็นที่กล่าวขานกันในโรงน้ำชาและงานเลี้ยงต่างๆ
7 วันต่อมา ยามอู(11.00-12.59)
ลานประหาร
เหลียนห่าวหรานอยู่บนลานประหารดวงตาเลื่อนลอยไม่พูดไม่จา ขณะที่เหลียนอี้ซิง เอาแต่ตะโกนโวยวายหาความยุติธรรม ชาวบ้านได้แต่สมเพช
เพชรฆาตเงื้อดาบขึ้นฟันคอ สองปู่หลานขาดกระเด็น ดวงตาทั้งสองเบิกโพลง
ยามเซิน(15.00-16.59)
เถียนเถียนชวนสาวๆไปเยือนโรงประมูล เพื่อเอาโสมไปประมูล เมื่อตกลงกันได้ จึงพากันไปเยือนโรงประมูล
โรงประมูล ชิงห่าว
5 สาวเดินมาหยุดอยู่หน้าป้ายโรงประมูล ผู้ดูแลเห็นทั้ง 5 สาวก็เข้ามาถาม
" คุณหนูไม่ทราบว่ามีอันใดให้โรงประมูล ชิงห่าว รับใช้ขอรับ"
" พวกข้ามีของมาประมูล ไม่ทราบว่าจะไปประเมินได้ที่ใด" เถียนเถียนเอ่ยอย่างมีมารยาทกับผู้ดูแล
" เดี๋ยวข้าจะตามผู้ประเมินมาให้ ขอเชิญแม่นางไปรอในห้องได้เลยขอรับ
" ขอบคุณเจ้าค่ะ" เอ่ยขอบคุณด้วยรอยยิ้ม
"อาเฉียน พาทุกท่านไปรอในห้องรับรอง"
" ขอรับ" อาเฉียนรีบพาทุกคนไปรอในห้อง" เชิญ ขอรับ"
ทุกคนเดินตาม อาเฉียนไป แต่ก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา โดยไม่มีใครคาดคิด หยกพกของ ชิงชิงและชายหนุ่มคนดังกล่าวก็ดึงดูดเข้าหากันไม่สามารถดึงออกจากกันได้
วิ้งงง!!!!
" โอ๊ะ...../ อ๊ะ...." ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมามองตากัน
หลินซีห่าวเห็นหยกเชื่อมติดกันก็สงสัยจึงเอ่ยถาม ชิงชิง
" แม่นาง ไม่ทราบว่าแม่นางได้หยกนี้มาได้อย่างไร"
" เอ่อออ.....มันทำไมหรือเจ้าคะ" ชิงชิงอึกอักไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
" ได้โปรดเถิดแม่นาง หยกชิ้นนี้สำคัญกับตระกูลหลินมาก"
" สำคัญ" ชิงชิงสงสัย
" มันเป็นหยกของพี่สาวฝาแฝดของข้าเองขอรับ"
" แล้วนางอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ" ชิงชิงถาม
" นางถูกขโมยออกไปจากจวนตอนอายุได้ 6 หนาว" ซีห่าวตอบเสียงเศร้า
" เอ่อ แล้วท่านจะให้ข้าเชื่อท่านได้อย่างไร" ชิงชิงยังไม่เชื่อ
" ข้าขอใช้ชื่อเสียงตระกูลหลินเป็นประกันได้เลยว่าข้าพูดความจริงทุกประการ"
" ข้าเชื่อท่าน" ชิงชิงกล่าว" ข้าจะเล่าให้ท่านฟังว่าหยกชิ้นนี้มาอยู่กับข้าได้อย่างไร"
หลังจากนั้นชิงชิงก็เล่าให้ซีห่าวฟังทุกอย่าง ซึ่งเขาก็มั่นใจว่าเป็นพี่สาวฝาแฝดของเขาแน่นอน
" ท่านคือพี่สาวฝาแฝดของข้าแน่ๆ เพราะเพราะหยกของพวกเรามันคือหยกมิติพวกเราหยดเลือดทำพันธะสัญญาเอาไว้ตอน 5 หนาว ก่อนท่านจะถูกลักพาตัวไป" ซีห่าวอธิบาย
" เจ้าจะเอาอย่างไรชิงชิง เจ้าจะกลับไปหาครอบครัวก็ได้นะ" เถียนเถียนเอ่ยบอกชิงชิง
" ไม่เจ้าค่ะ ฮูหยินเลี้ยงชิงชิงมา ชิงชิงจะอยู่ดูแลคุณหนูเจ้าค่ะ" ชิงชิงยืนยัน
" พี่ใหญ่ท่านจะไม่กลับไปหาท่านพ่อท่านแม่ก่อนหรือ" ซีห่าวเอ่ยถามพี่สาว
" ขอข้าตั้งหลักสักระยะก่อนเถอะนะ ข้าตั้งตัวไม่ทันจริงๆ" ชิงชิงขอเวลา
" เอางั้นก็ได้ แต่ข้าจะส่งข่าวไปบอกท่านพ่อท่านแม่นะ พวกท่านต้องดีใจมากแน่ๆ" ซีห่าวบอกชิงชิง
" เอาเถอะพวกเจ้าจะเอายังไงก็เอาเถอะ เมื่อไหร่ผู้ประเมินจะมาเสียที" เหม่ยฮวาเอ่ยขัดพวกเขา
" เอ๋.....พวกท่านเอาอะไรมาประมูลหรือขอรับ" ซีห่าวถาม
" ข้านำเห็ดหลินจือแดงและโสมร้อยปีมาประมูล" เถียนเถียนเอ่ยตอบ
หลินซีห่าวได้แต่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
สักพักผู้ประเมินเดินเข้ามาก็ได้เห็นซีห่าวนั่งนิ่งเป็นรูปปั้น จึงเดินไปสะกิด
" คุณชายใหญ่ขอรับคุณชายใหญ่" สะกิดก็แล้วเขย่าก็แล้ว ชายชราจึงสูดลมหายใจเข้าปอด ก่อนจะตะโกนใส่หูซีห่าว
" คุณชายใหญ่ขอรับบบบ"
เฮือก!!!!
ซีห่าวสะดุ้งตกใจ
" ท่านลุงเจียงข้าตกใจหมดขอรับ" ซีห่าวพูดกับผู้อาวุโสเจียงก่อนจะหันไปขอดูเห็ดหลินจือและโสมของพวกนาง
เมื่อพวกนางเอาออกมาสองหนุ่มต่างวัยก็เบิกตาโพลง
เพราะมันเยอะมาก!!!!!
เถียนเถียนเอา เห็ดหลินจือ 30 ดอก โสมร้อยปี 6 ต้น
เหม่ยฮวา เห็ดหลินจือ 32 ดอก โสมร้อยปี 4 ต้น
ถิงถิง เห็ดหลินจือ 20 ดอก โสมร้อยปี 5 ต้น
ชิงชิง เห็ดหลินจือ 35 ดอก โสมร้อยปี 7 ต้น
เมื่อนับรวมๆแล้วเห็ดหลินจือ มี 117 ดอก โสมร้อยปี 22 ต้น ผู้อาวุโสเจียงสั่งให้คนไปปล่อยข่าวเรื่องโสมร้อยปี 22 ต้น กับเห็ดหลินจือวิญญาณ 117 ดอก ให้ทั่ว
3 วันต่อมา
วันประมูล เถียนเถียนพาทุกคนมาด้วยเมื่อสาวๆปรากฏตัวบรรดาชายหนุ่มจ้องตาเป็นมัน ทำให้องค์รัชทายาทและหลี่คุนหมิงไม่พอใจเดินเข้าไปขนาบข้างคนของตนเองทันที
หลายคนที่รู้ว่าสตรีเหล่านี้เป็นใครก็รีบก้มหน้าหลบสายตาอำมหิตของทั้งสอง ไม่มีใครมองไม่ออกว่าคุนหมิงคิดเช่นใดกับสาวใช้ข้างกายน้องสาว
สองสาวได้แต่งุนงงว่าสองหนุ่มเป็นอะไร
บรรดาสตรีที่ยังมิได้ออกเรือนทั้งหลายมององค์รัชทายาทด้วยแววตาหยาดเยิ้มและมองเถียนเถียนด้วยแววตาริษยา
ทุกคนเดินเข้าไปในโรงประมูล หลินซีห่าวเชิญทุกคนขึ้นไปยังห้องพิเศษ ทุกคนได้แต่สงสัยว่าพวกเขาเป็นใครถึงขนาดที่คุณชายหลินซีห่าวออกมาต้อนรับด้วยตนเอง
เมื่อได้เวลาการประมูลจึงเริ่มขึ้น
หญิงสาวแต่งกายเย้ายวนเดินขึ้นมาบนเวที
" คารวะท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน วันนี้ข้าน้อย เสี่ยวอี๋รับหน้าที่ดำเนินการในการประมูลวันนี้ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ข้าน้อยขอเริ่มการประมูลด้วยอาวุธวิญญาณก่อนเจ้าค่ะ"
อาวุธวิญญาณถูกนำขึ้นมาบนเวที เมื่อเปิดผ้าออกก็พบกับกระบี่วิญญาณ
" กระบี่วิญญาน ระดับ 9 เริ่มประมูลที่ 10000 ตำลึงทอง"
" ข้าให้ 15000 ตำลึงทอง"
" ข้าให้ 20000 ตำลึงทอง"
" 25000 ตำลึงทอง"
" 30000 ตำลึงทอง"
กระบี่วิญญาณราคาประมูลทะยานขึ้นไปเรื่อยๆจนถึง 600000 ตำลึงทอง การประมูลดำเนินการมาเรื่อยๆจนมาถึงโสมร้อยปีโดยจะเริ่มทีละหัว
" เอาล่ะเจ้าค่ะมาถึงการประมูลหลักของวันนี้นั่นก็คือโสมร้อยปีแล้วเห็ดหลินจือวิญญาณ เริ่มที่โสมร้อยปีหัวที่ 1 เริ่มที่ 1000 ตำลึงทอง เริ่มได้เจ้าค่ะ"
" ข้าให้2000 ตำลึงทอง" ผู้ประมูลคือหมอหลวงมาเพื่อประมูลเอาสมุนไพรไปปรุงโอสถบำรุงพระวรกายฮ่องเต้และฮองเฮา
" ข้าให้ 3000 ตำลึงทอง" เจ้าสำนักเทพโอสถ
" 4000 ตำลึงทอง" หมอหลวง
" 5000 ตำลึงทอง" เจ้าสำนักเทพโอสถ
โสมร้อยปีหัวแรกได้มา 10000 ตำลึงทองหัวที่ 2 20000 ตำลึงทอง
จนถึงหัวสุดท้าย ได้ 30 ล้านตำลึงทอง
" ต่อไปเป็นเห็ดหลินจือวิญญาณนะเจ้าคะ"
ดอกแรกได้มาเนอะๆ 30000 ตำลึงทอง จนถึงดอกสุดท้าย 25 ล้านตำลึงทอง
โดยรวมแล้ววันนี้ทุกคนได้เงินกันไปไม่น้อยของเถียนเถียน
โสมร้อยปี 6 ต้น ได้ไป 7.5 ล้านตำลึงทองเห็ดหลินจือ 30 ดอก 6.25 ล้านตำลึงทอง
เหม่ยฮวา ถิงถิง และชิงชิงก็ได้ไม่ต่างกันมาก
ซีห่าวเตรียมแหวนมิติไว้ 4 วง แต่ละวงจะมีเงินจากการประมูลอยู่ในนั้นและซีห่าวไม่หักค่าประมูลสักตำลึงเดียว โดยให้เหตุผลว่าเป็นของขวัญพบหน้าสำหรับน้องสาวคนใหม่
สาวๆได้ยินก็กล่าวขอบคุณ
เมื่อออกมาจากโรงประมูลเถียนเถียนจึงชวนทุกคนไปหาอะไรกินเพื่อเป็นการฉลอง
" เมื่อเดินเข้ามาในเหลาอาหารเสี่ยวเอ้อร์รีบมาต้อนรับ
" ห้องส่วนตัวหรือโต๊ะริมระเบียงดีขอรับทุกท่าน"
" โต๊ะริมระเบียง" องค์รัชทายาทเป็นผู้ตอบ
เมื่อมาถึงโต๊ะองค์รัชทายาทก็เป็นคนสั่งอาหารให้เพื่อเอาใจเถียนเถียน หลังจากอาหารมาตั้งโต๊ะแล้ว องค์รัชทายาทคอยคีบโน่นคีบนี่ให้เถียนเถียน จนคนอื่นๆได้แต่หมั่นไส้
แต่แล้วก็มีสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามา
" ไม่ทราบว่าคุณชายจะรังเกียจมั๊ย ถ้าข้าน้อยจะขอร่วมโต๊ะด้วย" พูดพลางมองหน้าองค์รัชทายาทด้วยแววตาหยาดเยิ้ม และถือวิสาสะนั่งลงข้างองค์รัชทายาท
ทุกคนได้แต่อึ้ง


## เจอของล้ำค่า

เจอของล้ำค่า
" ไม่ทราบว่าคุณชายจะรังเกียจมั๊ย ถ้าข้าน้อยจะขอร่วมโต๊ะด้วย" พูดพลางมองหน้าองค์รัชทายาทด้วยแววตาหยาดเยิ้มและถือวิสาสะนั่งลงข้างองค์รัชทายาท
ทุกคนได้แต่อึ้ง
องค์รัชทายาทมองอย่างเหนื่อยหน่าย เพราะรู้จักหญิงสาวนางนี้ดี
หญิงสาวผู้มาใหม่มองเถียนเถียนเล็กน้อย
' งดงามแบบนี้ กิริยาสูงส่งแบบนี้ มิน่าเล่าเจ้าหน้าตายถึงได้รักได้หลงนัก ฮึ!!!! เจ้าน้องชายหน้าตายเอ๋ย พี่สาวผู้นี้ขอแกล้งเจ้าหน่อยเถิดและจะได้ทดสอบด้วยว่าหญิงสาวผู้นี้คิดอย่างไรกับน้องชายข้า'
เฉินหรงเหมยคิดในใจ พลางยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้องค์รัชทายาท ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบอาหารให้องค์รัชทายาท
" คุณชายลองทานเป็ดย่างนี่ดูซิเจ้าคะ อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ"
องค์รัชทายาทนั่งนิ่ง จนหญิงสาวหยิกและดึงมือมาเขียนบางอย่างลงไป องค์รัชทายาทจึงยอมคีบมากิน และเขียนบอกกับคนเป็นพี่
' ข้าเป็นฝ่ายตามตื้อนางและข้ากำลังเกี้ยวนางมาเป็นน้องสะใภ้ท่าน'
​​​​​' แล้วเป็นอย่างไร นางเริ่มหวั่นไหวกับเจ้าแล้วหรือยัง'
' ยัง'
' รีบๆ เข้าพี่ต้องได้คนนี้มาเป็นน้องสะใภ้'
" เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะคุณชาย"
" อืมม์.....ก็อร่อยดี แล้วเมื่อไหร่จะเลิกแกล้งข้าแบบนี้สักที" องค์รัชทายาทเอ่ยขึ้น
" ก็เมื่อไหร่ที่เจ้ายิ้มแย้มกับชาวบ้านชาวช่องเขานั่นแหละ" เฉินหรงเหมยหัวเราะเบาๆ
" เฮ้อ!!!!   เอ่อนี่เฉินหรงเหมยลูกสาวท่านเจ้าเมือง เฉินต้าตง พี่สาวข้าเอง" องค์รัชทายาทบอกกับทุกคนแล้วหันมาบอกกับพี่สาวว่า" นี่คือ หลี่เถียนเถียน ว่าที่พระชายาของข้า"
" เดี๋ยว เดี๋ยว นี่นางรับรักเจ้าแล้วหรือเจ้าน้องชายหน้าตาย" เฉินหรงเหมยเอ่ยขัดขึ้นมา
ทุกคนอมยิ้ม
องค์รัชทายาทเคืองผู้เป็นพี่สาวนักแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
" เอาล่ะ พี่ไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ พี่ไปก่อนเดี๋ยวสหายของพี่จะรอนาน" หรงเหมยเอ่ยบอกกับคนเป็นน้องก็หันมาลาทุกคน
" ทุกท่านวันนี้ข้าเฉินหรงเหมยต้องขอลาก่อนวันหน้าค่อยพบกันใหม่" ยอบกายน้อยๆเอ่ยลาอย่างมีมารยาท
" ลาก่อน" ทุกคนเอ่ยลา
หลังจากทานอาหารอิ่มแล้วทุกคนก็กลับไปพักผ่อนที่ห้องของตน
ด้านเฉินหรงเหมย
เมื่อกลับมาที่โต๊ะที่มีบรรดาสหายรออยู่ก็ถูกสหายถามทันที
" หรงเหมย บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน ช่างหล่อเหลาเหมาะสมกับข้ายิ่งนัก" หวังมู่หลิน
" เจ้าเอาอะไรมาวัดว่าเจ้าคู่ควรรึหวังมู่หลิน" ซูอันฮวาถามด้วยความไม่ชอบใจ
" นั่นน่ะสิ เห็นบุรุษหล่อเหลา หน่อยเป็นไม่ได้เชียวนะ" ถังลี่อิน เห็นด้วย
" นี่พวกเจ้า!!!!!! ทำไมในเมื่อข้างดงามออกปานนี้ บุรุษผู้บุรุษผู้นั้นต้องสนใจข้าสิ...ชิส์ อิจฉาละสิที่ไม่งดงามเหมือนข้า" หวังมู่หลินเชิดหน้ามองทุกคนอย่างรังเกียจ
" เขาเป็นใครรึ หรงเหมย" ซูอันฮวาถาม
" น้องชายข้าเอง" หรงเหมยตอบยิ้มๆ
" งั้นแนะนำให้ข้ารู้จักหน่อยสิ" หวังมู่หลินดวงตาเป็นประกายระยับ
" เสียใจด้วยนะ น้องชายข้ามีคนที่เขารักอยู่แล้ว และเขาก็ยังรังเกียจสตรีแบบเจ้าเป็นที่สุด" หรงเหมยตอบตามตรง
" อย่างข้ามันทำไม" หวังมู่หลิน ถามเสียงขุ่น
" เอาตรงๆเลยแล้วกันนะ" ปรายตามองหวังมู่หลิน เล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ" เจ้าน่ะมันชอบให้ท่าบุรุษไปทั่ว คิดว่าตัวเองสวยซะเต็มประดา พูดง่ายๆก็คือ เจ้าน่ะมัน ร่าน แพศยา ตอแหล ตลบตะแลง ไงล่ะ" หรงเหมยตอบตรงๆ
หวังมู่หลินอ้าปากค้าง เมื่อรู้ว่าสหายมองตนเป็นแบบนี้
" ถ้าไม่เชื่อเจ้าลองถามทุกคนได้เลยว่าทุกคนมองเจ้าเป็นอย่างไร" หรงเหมยตอกย้ำ
หวังมู่หลินหันไปถามสหายอีกคน
" อันฮวา ข้าเป็นแบบนั้นจริงๆหรือ"
" ใช่!!!! นั่นแหละเจ้าล่ะ" ซูอันฮวาตอบ
" อ้อ!!!! แล้วเจ้าก็อย่าได้คิดไปตอแยน้องชายข้าเด็ดขาดไม่งั้นหัวตระกูลหวังขาดสะบั้น ทั้ง 7 ชั่วโคตรแน่" หรงเหมยเอ่ยเตือนสหาย
" พูดอย่างกับว่าน้องชายเจ้าเป็นฮ่องเต้" หวังมู่หลินเอ่ยเยาะหยันเบาๆ
" ถ้าพูดให้ถูกก็ว่าที่ฮ่องเต้รัชกาลต่อไป" หรงเหมยเปิดเผยฐานะของน้องชายให้สหายได้รู้
" ห๊า!!!! ว่าที่ฮ่องเต้" หวังมู่หลิน/ ซูอันฮวา ตกใจ
ผ่านไปครึ่งเค่อ หวังมู่หลินได้สติก่อนใคร
" เป็นองค์รัชทายาทเชียวหรือ" หวังมู่หลินหน้าซีด แต่พลันคิดบางอย่างได้" ฮึ!!!! แต่ถ้าข้าได้เป็นพระชายาเอก ต่อไปข้าก็ต้องได้เป็นฮองเฮา"
แต่หรงเหมยก็ดับฝันทันควัน
" เลิกเพ้อฝันเถอะ น้องชายข้ามีว่าที่พระชายาในดวงใจอยู่แล้ว"
" ไม่จริงน่า" หวังมู่หลินโอดครวญ
" เจ้าเห็นสตรีที่นั่งอยู่ข้างๆน้องชายข้าหรือไม่ นั่นแหละคนที่น้องชายข้ารัก"
" นางเป็นใครหรือ" ซูอันฮวาถาม
" ลูกสาวของแม่ทัพหลี่ หลี่เถียนเถียน" หรงเหมยตอบ
" นางคู่ควรหรืออย่างไร" หวังมู่หลินเอ่ยอย่างสมเพช
" ทำไมหรือ" ซูอันฮวาสงสัย
" นางเป็นสวะไร้พลัง" หวังมู่หลินเอ่ยดูแคลน
" มันจะใช่หรือ ตอนข้าอยู่กับพวกเขาข้าสัมผัสถึงพลังบางอย่างของนางนะมันดู สูงส่ง งามสง่า และทรงอำนาจ" หรงเหมยสัมผัสได้ถึงพลังของเถียนเถียน
" จริงหรือ" ซูอันฮวาสงสัยเพราะหรงเหมยไม่เคยพลาดในการมองคน
" จะเท่าไหร่กันเชียว" หวังมู่หลินวาดฝันถึงตำแหน่งฮองเฮาพลางยกจอกชาขึ้นมาจิบ
" ข้าว่าอย่าลองดีเลยมู่หลิน ขนาดไป๋จิ่วอิงที่ว่างดงามนักงดงามหนาน้องชายข้าก็ยังไม่สนใจเลย ข้าขอเตือนเจ้าด้วยความหวังดี" หรงเหมยเอ่ยเตือนสหาย
" นั่นสิ มู่หลินเกิดองค์รัชทายาทไม่พอพระทัยขึ้นมาตระกูลหวังของเจ้าได้จบแห่แน่" ซูอันฮวาเห็นด้วย
หวังมู่หลินเมื่อถูกสหายเอ่ยเตือนก็เปลี่ยนใจ นางไม่กล้าเอาอนาคตของตระกูลหวัง ไปเสี่ยงเด็ดขาด
นับว่าหวังมู่หลินยังรู้จักรักตัวกลัวตายอยู่บ้าง
โรงเตี๊ยม
หลังจากพากันกลับมาจากเหลาอาหารแล้วทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน เพื่อเก็บแรงไว้ไปเดินป่าในวันพรุ่งนี้
แต่ในขณะที่ทุกคนพักผ่อน เถียนเถียน ก็เข้าไปทำเครื่องสำอางในมิติ
เถียนเถียน เดินไปเดินมาอยู่ในร้านเคมีภัณฑ์หาส่วนประกอบที่จะใช้ทำลิปสติกจนครบแล้วก็เริ่มทำทันที
เริ่มจากละลายขี้ผึ้ง บดกลีบดอกกุหลาบสีแดงคั้นกรองเอาแต่น้ำใส่ลงไปในขี้ผึ้งคนให้เข้ากัน ก่อนจะเทใส่ตลับเล็กๆพกพาง่าย ทำออกมาได้ราวๆ 500 ตลับ
เมื่อทำเสร็จก็ออกไปนอน
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทุกคนเตรียมตัวเข้าป่ากันแต่เช้า องค์รัชทายาทสั่งให้คนไปหาซื้อซาลาเปาไปให้มากๆหน่อย เผื่อว่าหาล่าสัตว์ไม่ได้
สาวๆคุยกันว่าจะหาอะไรบ้าง
เมื่อคณะเดินทางพร้อมทุกคนก็เข้าป่ากันทันที
ทุกคนต่างเดินไปกินซาลาเปาไปกันอย่างมีความสุข พอเข้ามาลึกสักหน่อยก็เจอกับดงขมิ้นจำนวนมาก เถียนเถียนขุดเอามาไว้ทำครีมขัดตัว
" พี่สาว มันคืออะไรหรือเจ้าคะ" ถิงถิงสงสัย
" อันนี้เรียกว่าขมิ้น มันใช้เป็นส่วนผสมในเครื่องสำอาง เสริมความงามน่ะ" เถียนเถียนอธิบาย
" พี่สาว จะทำขายจะทำขายใช่หรือไม่เจ้าคะ" ถิงถิงถาม
" ใช่" เถียนเถียนตอบ
หลังจากนั้นก็เกิดมหกรรมเก็บขมิ้น ใช้เวลาไม่นานขมิ้นก็หมด หลังจากนั้นก็เจอ มะกรูด มะขาม และน้ำผึ้ง เถียนเถียน ก็เอาผึ้งเข้าไปเลี้ยงในมิติด้วยในมิตินั้น นอกจากสมุนไพรก็ยังมีดอกไม้นานาชนิดอีกด้วย
ฝั่งบุรุษต่างพากันล่าสัตว์ เพื่อเอามาเป็นเสบียงระหว่างทาง
องค์รัชทายาทได้ หมูป่า 2 ตัว กวาง 1 ตัว
หลี่คุนหมิงได้ วัวกระทิง 1 ตัว(หลงฝูงมา) กระต่ายป่า 2 ตัว
ทหารติดตามได้ไก่ป่ามา รวมกันแล้ว 18 ตัว
เพียงเท่านี้ก็ได้เนื้อไปให้สาวๆทำเนื้อแดดเดียวไว้กินระหว่างทาง
ยามเซิน(15.00-16.59)
ทุกคนกลับออกมาจากป่า
เถียนเถียนขออนุญาตทางโรงเตี๊ยมใช้ลานด้านหลังของโรงเตี๊ยมเป็นสถานที่ชำแหละเนื้อสัตว์ เพื่อทำเนื้อแดดเดียวเอาไว้กินระหว่างทาง
ทางด้านหลงจู๊ที่เห็นวิธีการปรุงรสเนื้อก็สนใจจึงให้คนไปตามเถ้าแก่มาดู
เมื่อเถ้าแก่มาเห็นวิธีปรุงก็สนใจขอซื้อสูตรกับเถียนเถียนทันที เพราะเถ้าแก่ทำเหลาสุราเล็กๆอยู่
" แม่นาง เจ้าพอจะขายสูตรเนื้อแดดเดียวของเจ้าให้ข้าได้หรือไม่" เถ้าแก่ถาม
" เอ๋...ท่านผู้อาวุโสต้องการซื้อสูตรเนื้อแดดเดียวของข้าหรือเจ้าคะ" เถียนเถียนถามด้วยความแปลกใจ
ชายชราถูกใจเด็กสาวเช่นเถียนเถียนไม่น้อย เมื่อพูดคุยกันจึงตกลงซื้อขายกันได้ในที่สุด
เถียนเถียนขายสูตรให้เถ้าแก่ 1000 ตำลึงทอง และยังขายสุราผลไม้ของตนให้ไปอีก สุราผูเถาและสุราเฉ่าเหมย อย่างละ 500 ไห
เถ้าแก่เมื่อได้ชิมสุราทั้ง 2 ชนิด แล้วก็ขอซื้อทันที ดีที่นางมีอยู่มากจึงได้มาอย่างละ 500 ไห
" ขอบคุณ ท่านผู้อาวุโสเจ้าค่ะ ที่อุดหนุนข้าน้อยเจ้าค่ะ" เถียนเถียนคารวะเถ้าแก่ด้วยความจริงใจ
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้าเรียกข้าว่า ท่านปู่หวังเถอะ นังหนู"
" เจ้าค่ะท่านปู่หวัง" เถียนเถียนตอบ
ทางด้านกลุ่มคนที่ชำแหละเนื้อเสร็จก็ช่วยกันหมักเนื้อตามสูตรของเถียนเถียน จนเสร็จซึ่งเถียนเถียนก็ทิ้งไว้ 1 คืน ก่อนจะนำมาตากในตอนเช้า
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนช่วยกันตากเนื้อที่หมักเอาไว้ เมื่อตากเสร็จถิงถิงกับชิงชิงก็มาช่วยกันดูแลไม่ให้มีแมลงวันมาตอมเนื้อ
ยามเว่ย(13.00-14.59)
ถิงถิงกับชิงชิงช่วยกันกลับเนื้อทุก 1 ชั่วยามจึงแห้งเสมอกัน เนื่องจากแดดค่อนข้างแรงจึงแห้งเร็ว จึงรีบเก็บเนื้อทั้งหมดทันที
ยามโหย่ว(17.00-18.59)
เอาเนื้อแดดเดียว จำนวน 2 จิน มาทอดให้ทุกคนลองชิม เนื้อแดดเดียวทอด ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปถึงด้านนอกสร้างความโกลาหลให้โรงเตี๊ยมเพราะลูกค้าที่เข้ามานั่งทานอาหารได้กลิ่นหอมๆของเนื้อแดดเดียวทอดต่างกลืนน้ำลาย อยากลองกินจึงสั่งมาลองทันที
แต่เสี่ยวเอ้อ ต้องปฎิเสธลูกค้าไป
" ต้องขอโทษลูกค้าทุกท่านด้วยขอรับ อาหารนั้นเป็นของลูกค้าที่ทำกินกันเองขอรับ
ข้าไม่สามารถช่วยพวกท่านได้ ต้องขอโทษด้วยขอรับ" เสี่ยวเอ้อโค้งตัวลงเพื่อขออภัยลูกค้า
เมื่อทุกคนได้ยินก็ต้องเสียดายกันเป็นแถบ
ภายในครัวของโรงเตี๊ยม
2 สาวช่วยกันทำอาหารเสร็จก็เรียกองครักษ์มาเอาอาหารไปแบ่งกัน หลังจากนั้นก็ช่วยกันตั้งโต๊ะ 3 โต๊ะ สำหรับ องค์รัชทายาทและท่านรองแม่ทัพหลี่คุนหมิง และอีกโต๊ะสำหรับคุณหนูและพวกนางกับพวกเด็กๆ
บรรดาลูกค้ามองตามอาหารที่ถูกยกไปยังโต๊ะที่ถูกจับจองเอาไว้ด้วยสายตาละห้อยพลางกลืนน้ำลาย
" กลิ่นจะหอมยั่วยวนไปไหนเนี่ย!!!!"
นี่คือความในใจของทุกคน
เมื่อตั้งโต๊ะเสร็จไม่นานทุกคนก็ออกมาจากห้อง
" หืมม....อาหารพวกนี้พวกเจ้าทำเองหรือ" เถียนเถียนถามยิ้มๆ
" เจ้าค่ะ คุณหนู" ชิงชิงตอบ
เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อยก็ตักข้าวทันที
กินไปสักพักก็มีสตรีกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาที่โต๊ะที่เถียนเถียนและทุกคนกินข้าวอยู่
" นี่พวกเจ้า กล้าดีอย่างไรมานั่งโต๊ะประจำของข้า" สตรีนางหนึ่งเอ่ยเสียงเข้ม
เมื่อนางเห็นพวกเขาไม่สนใจนางแม้แต่น้อยยังคงนั่งกินต่อไป นางจึงปัดมือที่ถือตะเกียบคีบอาหารเตรียมเอาเข้าปากของเถียนเถียนทันที
เพี๊ยะ!!!!
ทุกคนมองเห็นดังนั้นจึงซุบซิบนินทาสตรีผู้นั้น
" นั่นมัน คุณหนู หานเฟยฮวา มิใช่หรือ"
" เฮ้อ!!!! นี่นางมาใช้อำนาจผิดที่เสียแล้ว"
" นั่นสิ โง่งมกว่านางคงไม่มีแล้วล่ะ"
ฯลฯ
หานเฟยฮวาได้ยินดังนั้นก็ตวาดทุกคนที่นินทาตน
" หุบปาก!!!! พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาตำหนิข้า ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง"
ทุกคนได้ยินก็โกรธ มองนางอย่างมาตรร้าย
แต่นางไม่สนใจหันมาเล่นงาน เถียนเถียน
ด้านเถียนเถียน เมื่อโดน หานเฟยฮวาตีที่มือที่กำลังคีบอาหารจนตะเกียบหลุดมือก็โกรธ แววตาอำมหิต
" ลุกไปจากที่ของข้าได้แล้ว"
เถียนเถียนลุกขึ้นยืนก่อนจะถีบยอดอก หานเฟยฮวาจนล้มกระเด็น
" ที่ของเจ้างั้นรึ" เถียนเถียนเอ่ยเสียงเย็น
บรรดาสหายของหานเฟยฮวาตกใจ
" นี่เจ้ากล้าดีอย่างไรมาทำร้ายคุณหนูของข้า"
เพี๊ยะ!!!!
เสียงฝ่ามือบางตบปากสาวใช้ผู้นั้นจนเลือดกลบปาก
" อย่ามาปากดีกับข้า" เถียนเถียนเอ่ยเสียงเหี้ยม
สาวใช้อีกคนเห็นดังนั้นก็รีบไปตามนายท่านทันที
สหายที่มาด้วยกันต่างตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
หานเฟยฮวาที่ถูกถีบก็โกรธแค้น
ผ่านไป 4 เค่อ
" ใครมันบังอาจทำร้ายหลานสาวข้า!!!!"
​​​​​​
​​​​​
​​


## จำหน่ายสินค้า 1

จำหน่ายสินค้า 1
" ใครมันบังอาจ ทำร้ายหลานสาวข้า!!!! "
เสียงตวาดดังก้อง
ชายที่เดินเข้ามา คือ เสนาบดีการ
หานเซี่ยเฉิง
องค์รัชทายาทมองเสนาบดีหาน แล้วยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
หานเฟยฮวา
" ท่านปู่ช่วยข้าด้วย พวกมันจะฆ่าข้า " นางพูดพลางปล่อยน้ำตาให้ไหลริน
เสนาบดีหาน เห็นน้ำตาหลานรัก ก็ให้ปวดใจ
" พูดให้ดีๆ นะใครจะฆ่าเจ้ากัน อย่ากลับดำให้เป็นขาวให้มันมากนัก" เถียนเถียนเอ่ยเตือน
" นั่นสิ เจ้าคะ นั่งกินข้าวกันอยู่ดีๆก็มีคนมาหาเรื่องเสียนี่ " ถิงถิงเบะปากมองบน
" โต๊ะประจำงั้นรึ ไม่ทราบว่าคุณหนูผู้นี้ได้จ่ายเงินซื้อโต๊ะนี้ไว้ กี่พันตำลึงทองรึเจ้าคะ ถึงได้มาไล่พวกข้า" ชิงชิงเอ่ยถาม
ทุกคนได้ฟังก็อมยิ้มกับคำถามของพวกนาง
เสนาบดีหานได้ฟัง ก็หาได้สนใจนางไม่
" พวกเจ้าก็แค่ลุกออกไปมันจะเป็นไรไป"
เถียนเถียนได้ฟัง ถึงกับควันออกหู
' หึตาแก่นี่เกินเยียวยาจริงๆ '
นางจึงหันไปสอนเด็กๆ
" เด็กๆ พวกเจ้าจำชายชราผู้นี้เอาไว้และจงจำไว้ว่า ไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง มิเช่นนั้นชีวิตพวกเจ้าจะมีแต่ความชิบหาย "
" ขอรับ/เจ้าค่ะ " เด็กๆตอบรับพร้อมกัน
เสนาบดีหานได้ยินดังนั้นก็โมโห
ทุกคนที่ได้ยินคำสอนที่นางสอนเด็กๆ ก็อมยิ้ม สอนต่อหน้าต่อตา
องค์รัชทายาทยกยิ้มบางๆมองเสนาบดีหานด้วยความสมเพช ทุกครั้งที่ได้ยินผู้คนเล่าลือว่า ท่านเสนาบดีหายให้ท้ายหลานสาวทำผิด แต่ชอบโยนความผิดให้ผู้อื่นไม่เคยมองความผิดของตนเอง เมื่อได้มาเห็นด้วยตา ก็รู้สึกผิดหวังในตัวเสนาบดีหานเป็นอย่างยิ่ง
" จะ .....เจ้า " เสนาบดีหานโกรธจัดจนพูดไม่ออก
องค์รัชทายาทลุกขึ้นเดินเข้ามาพร้อมกับรองแม่ทัพหลี่
" น้องสาวข้ามันทำไมรึ " หลี่คุนหมิงถามเสียงเย็น
เสนาบดีหาน หันไปตามเสียงก็ต้องสะดุ้ง พูดตะกุกตะกัก
" ทะ....ทะ.... ท่านรองแม่ทัพ"
เมื่อองค์รัชทายาทเดินมาสมทบก็ทำให้ เสนาบดีหานสั่นสะท้านยิ่งกว่าเดิมแต่ หานเฟยฮวากลับมององค์รัชทายาทด้วยการแววตาเคลิบเคลิ้ม หลงใหล
" อะ....อะ....องค์รัชทายาท" เสนาบดีหาน หลบสายตาองค์รัชทายาท
องค์รัชทายาทปรายตามอง เสนาบดีหาน เล็กน้อย
หานเฟยฮวาเดินมาดักหน้าองค์รัชทายาท
" ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ" หานเฟยฮวายอบกายอย่างอ่อนช้อยพลางส่งยิ้มที่คิดว่างดงามที่สุดให้องค์รัชทายาท
องค์รัชทายาท ปรายตามองอย่างเย็นชา ทำให้หานเฟยฮวายิ้มค้าง
เมื่อองค์รัชทายาทก้าวเข้าไปถึงตัวเถียนเถียนก็ฉวยมือข้างที่ถูกตีขึ้นมาดูก็พบว่ามันแดงมากพอสมควร
" ไปตามหมอมา" องค์รัชทายาทสั่งองครักษ์
เพียงเท่านั้นก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งออกไป
2 เค่อต่อมา องครักษ์ก็พาหมอมา เมื่อหมอมาถึงก็รีบตรวจมือของเถียนเถียนทันที เมื่อตรวจเสร็จก็ทายาให้เถียนเถียน
" ทูลองค์รัชทายาท มือของแม่นางหลี่มีอาการบวมแดง เพราะถูกตีโดนเส้นเอ็นพอดีพะย่ะค่ะ" ท่านหมอกราบทูลองค์รัชทายาท
องค์รัชทายาทปรายตามองหานเฟยฮวาด้วยประกายตาเย็นชา
" ดูเหมือนว่า คุณหนูหานจะเป็นคนชอบความรุนเเรงนะ" องค์รัชทายาทเย้ยหยัน
หานเฟยฮวาเถียงทันควัน
" ไม่ใช่ความผิดของหม่อมฉันนะเพคะ" หานเฟยฮวาปฎิเสธ
ทุกคนได้ยินก็สมเพช แต่ก็มีคนพูดขึ้นมา
" หานเฟยฮวา องค์รัชทายาทไม่ได้ตาบอด ต่อให้เจ้ากลับดำให้เป็นขาวอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์หรอก" ชาวบ้าน 1
" ใช่ๆ ไร้ยางอายจริงๆ" ชาวบ้าน 2
เมื่อมีคนหนึ่งพูดก็มีคนพูดต่อๆกัน
หานเฟยฮวาได้ยินก็อาละวาดด่าทอชาวบ้าน
" หุบปากนะเจ้าพวกชั้นต่ำ!!!!! " หานเฟยฮวาโกรธหน้าแดงกล่ำ " พวกเจ้ากล้าดีอย่างไรมาดูถูกข้า "
" เหอะ!!!! ทำผิดแต่ไม่ยอมรับผิด ข้าไม่คิดเลยว่า ท่านเสนาบดีหานจะสอนหลานสาวได้ต่ำตมสิ้นดี " องค์รัชทายาทเอ่ยเย้ยหยัน
เสนาบดีหานได้ยินก็คุกเข่าขออภัยโทษ
" องค์รัชทายาท ได้โปรดอภัยโทษให้นางสักครั้งเถิดพะย่ะค่ะ"
องค์รัชทายาทยืนอยู่ตรงหน้าเสนาบดีหานเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา
" ทำร้ายว่าที่พระชายาของข้าแล้วคิดว่าจะรอดไปได้ง่ายๆ งั้นรึ "
หานเฟยฮวาได้ยินดังนั้นก็ไม่ยินยอม
ฮองเฮาไม่มีทางยอมรับนางหรอกเพคะ" หานเฟยฮวายิ้มเยาะเถียนเถียน
" ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะสอดปากมายุ่งกับเรื่องของน้องชายข้า" เสียงเฉินหรงเหมยดังขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาถึงจุดที่ทุกคนยืนอยู่
หานเฟยฮวาไม่รู้จักเฉินหรงเหมยจึงด่านาง
" หุบปากนะเจ้าไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเรื่องนี้ อย่าเสนอหน้ามายุ่ง"
เฉินหรงเหมยแค่นหัวเราะ
" นางไม่คู่ควร แต่เจ้าคู่ควรงั้นรึ ตลก!!!! " เฉินหรงเหมยดูถูกหานเฟยฮวา
เสนาบดีหานจำเฉินหรงเหมยได้จึงได้พยายามห้ามปรามหลานสาว แต่หลานสาวก็หาได้สนใจไม่ยังคงเอ่ยวาจาไร้มารยาทกับเฉินหรงเหมย
" หึ.....เจ้าคงจะอยากเป็นพระชายาองค์รัชทายาทจนตัวสั่นอีกคนล่ะสิ" หานเฟยฮวาเชิดหน้าอย่างดูแคลน
เฉินหรงเหมยเห็นดังนั้นก็รู้สึกสมเพช
" ถ้าข้าจะเป็นก็เป็นได้ เพราะข้าแค่แก่เดือนหาได้แก่ปีไม่ แต่เพราะข้าและองค์รัชทายาทมองกันเป็นพี่น้องมาโดยตลอด แล้วข้าเองก็อยากได้น้องสะใภ้ที่น้องชายข้ารักเท่านั้น" เฉินหรงเหมยยิ้มเยาะ
" หน้าไม่อาย!!!! " หานเฟยฮวาโกรธจัด
แต่กระนั้นเฉินหรงเหมยก็ยิ้มแย้มอย่างดูถูกดูแคลน ก่อนจะตอกหน้าหานเฟยฮวาอย่างเจ็บแสบ
" และข้าขอประกาศตรงนี้เอาไว้เลยว่า ข้าไม่มีวันยอมรับคนเช่นเจ้าเข้าร่วมวงวานกับข้าเป็นอันขาด"
" นี่เจ้า..." หานเฟยฮวาโกรธจนพูดไม่ออก
แต่เฉินหรงเหมยหาได้สนใจไม่ แต่หันมาถามคนเป็นน้องชายแทน
" จริงสิ หนานกง พรุ่งนี้พี่จะไปเข้าเฝ้าเสด็จอาฮองเฮา เจ้ามีอะไรฝากพี่ไปหรือไม่"
องค์รัชทายาทยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
" งั้นฝากทูลเสด็จแม่ด้วยว่าไม่ต้องส่งคนมาตามข้า เดี๋ยวข้าจะส่งข่าวไปเอง" องค์รัชทายาทฝากความไปทูลพระมารดา
ฝ่ายเงาที่ถูกส่งมานั้น เมื่อได้ยินก็พลัดตกลงมาจากต้นไม้หน้าโรงเตี๊ยม
ตุ๊บ!!!!
ทุกคนหันไปตามเสียงก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น
องค์รัชทายาทยกยิ้มบางๆ
องครักษ์เงาที่นอนอยู่บนพื้นเมื่อตั้งสติได้ก็รีบเผ่นทันที
เหตุการณ์ในวันนี้จบลงโดยที่หานเฟยฮวาถูกโบย 20 ไม้ และหลังจากนั้นถูกสั่งให้คัดจรรยาสตรี 1000 จบ ในศาลบรรพชาทุกวันตลอด 3 ปี
ส่วนเสนาบดีหานถูกสั่งปลด ซึ่งราชโองการจะถูกส่งมาภายหลัง
จวนตระกูลหาน
เรือน เถาฮวา
หานเฟยฮวาถูกโบยจนหลังแตกนอนซมพิษไข้เอาแต่พร่ำเพ้อ ด่าทอ เถียนเถียน สาวใช้คอยเช็ดตัวลดไข้
บรรดาพี่น้องต่างมารดาต่างสมน้ำหน้า หานเฟยฮวากันถ้วนหน้าพากันจับกลุ่มนินทา หานเฟยฮวากันอย่างเผ็ดร้อน
ศาลากลางสวนดอกเหมย
บรรดาพี่น้อง หานเฟยฮวากำลังจิบชาพูดคุยกันอย่างมีความสุขสักพักมีเด็กสาวสวมชุดเก่าๆปะชุนไปทั้งตัวเดินเข้ามาร่วมโต๊ะทุกคนถอนหายใจมองเด็กสาวด้วยความระอา
" ทำไมเจ้าไม่สวมชุดที่พี่ซื้อให้เจ้า เยว่ซิน" พี่ชายคนโตถาม
เด็กสาวถอนหายใจเฮือก
" ก็ลองข้าเอามาใส่สิเจ้าคะ แม่ใหญ่ที่รักคงได้มายึดหาว่าข้าขโมยของลูกสาวนาง " หานเยว่ซินตอบ
ทุกคนที่ได้ฟังก็เห็นด้วยกับนางเพราะ แม่ของเด็กสาวเป็นคนที่บิดารักฮูหยินใหญ่และลูกๆจึงรังแกนางกับมารดา สำหรับพี่ชายท่านย่าเอาไปเลี้ยงตั้งแต่เล็ก มารดาหานเยว่ซินเป็นลูกสาวคหบดีทางใต้ บิดาหมายมั่นจะแต่งนางเป็นฮูหยินเอก แต่เกาอวี้หลินชิงทูลขอสมรสพระราชทานต่อฮ่องเต้ก่อนจึงทำให้นางได้แต่งเข้ามาเป็นอนุ เพราะบรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายไม่ยินยอมให้นางเป็นฮูหยินรอง หลังจากแต่งกับเกาอวี้หลินแล้วก็ไม่เคยเข้าหอกับนางเลย จนนางวางยา หานซีเจ๋อ ผู้เป็นสามีจนให้กำเนิด หานเฟยหยางและหานเฟยฮวา ออกมา
หานซีฮั่น พี่ใหญ่ของน้องๆเป็นพี่ชายแท้ๆแม่เดียวกันกับหานเยว่ซิน
หานเยว่ซินยกชาที่น้องสาวคนเล็กรินให้ดื่มแล้วหยิบขนมที่น้องสาวคนเล็กหยิบใส่จานให้กิน
หานหรงอี้น้องสาวคนเล็กผู้นี้เป็นลูกสาวใช้นางเดียวในจวนตระกูลหานน้องสาวผู้นี้เป็นคนดีคนหนึ่ง น้องสาวผู้นี้คอยแอบช่วย เยว่ซินกับมารดาเสมอมา หานหรงอี้ผู้นี้เป็นผลพ่วงของยาปลุกกำหนัดของเกาอวี้หลิน ที่วางยาหานซีเจ๋อเพื่อหวังจะตั้งครรภ์อีกครั้ง เมื่อมารดาของนางคลอดนางออกมา เกาอวี้หลินก็เข้าไปทำร้ายนางในวันที่สามีไม่อยู่บ้าน แต่หานซีเจ๋อก็วางองครักษ์เงาเอาไว้จึงทำให้พวกนางแม่ลูกรอดตายมาได้
ไม่เพียงหานหรงอี้ที่ช่วยเยว่ซิน เยว่ซินเองก็ช่วยหานหรงอี้ด้วยเช่นกัน พวกนางแอบเอาอาหารไปให้กันเมื่ออีกฝ่ายถูกเกาอวี้หลินหาเรื่องลงโทษ
1 เดือนต่อมา
ข่าวหอรัญจวนกำลังจะเปิดในเร็วๆนี้ ในวันเปิดหอรัญจวนจะมีตัวอย่างสบู่หอมแจกให้ทดลองใช้และมีสบู่หอมขายหลากหลายราคาตั้งแต่ 40 อีแปะต่อก้อน แต่ขายยกชุดจ่ายในราคา 150 อีแปะไปจนถึงก้อนละ 1 ตำลึงเงิน และมีกระเป๋ามาขายด้วย
หานเฟยฮวาเมื่อรู้ว่าในเมืองมีหอรัญจวนมาเปิดใหม่ขายพวกเครื่องประทินผิว ก็ให้โมโหยิ่งนัก เพราะการถูกลงโทษในครั้งนี้ทำให้นางเสียโอกาสที่จะได้ข่มสาวๆในเมือง เฉาหมิง หานเฟยฮวาชอบเป็นที่ 1 นางไม่ต้องการให้ใครมาอยู่เหนือนาง นางจึงให้องครักษ์เงาของท่านตาไปสืบว่าผู้ใดคือเจ้าของ หอรัญจวน
7 วันต่อมา
หานเฟยฮวานั่งฟังสิ่งที่องครักษ์เงารายงาน นางกำมือแน่นด้วยความชิงชัง
' นังเถียนเถียน มันเป็นเจ้าของหอรัญจวนงั้นหรือ'
นางยกยิ้มเย็น
เจ้าส่งคนไปทำลายหอรัญจวนนั่นซะ แล้วจับนังแพศยา หลี่เถียนเถียนไปขายหอนางโลมที่มีคนชอบความรุนแรงซะ "
ทุกคำพูดของนางถูกหวงหลงได้ยินหมดแล้ว
' หึ! คิดจะทำร้าย นายหญิงของข้า ฝันไปเถอะ'
หวงหลงยกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหายตัวไป
ก่อนหน้านั้น 3 วัน
เถียนเถียนเรียกหวงหลงให้ออกมาหา
' หวงหลงเจ้าไปจับตาดู หานเฟยฮวาให้ข้าที ข้าว่านางไม่มีทางจบแค่นี้หรอก" เถียนเถียนเอ่ยเสียงเครียด เพราะไม่อยากทำร้ายใครโดยไม่จำเป็น
" ขอรับนายหญิง" หวงหลงคารวะผู้เป็นนายก่อนจะหายตัวไป
เรือนเถาฮวา
ยามห้าย(21.00-22.59)
หานเฟยฮวาสั่งให้สาวใช้คัดจรรยาสตรีแทนตน แต่ตัวนางมานั่งจิบชาครุ่นคิดหาวิธีกำจัดเถียนเถียน เพื่อให้นางได้อภิเษกเป็นพระชายาองค์รัชทายาท นางต้องการเป็นที่ 1
หวงหลงที่อยู่ในเงามืดจับความคิดของนางได้
' ไร้ยางอาย' หวงหลงยิ้มเยาะด้วยความสมเพช
กลับมาปัจจุบัน
หวงหลงรายงานทุกอย่างให้นายหญิงฟังจนหมด
เถียนเถียนยกยิ้มอย่างเย็นชา
' หึ!!!! ก็ลองดูซิ'


## จำหน่ายสินค้า 2

จำหน่ายสินค้า 2
และแล้วก็ถึงวันเปิดหอรัญจวน
วันนี้เถียนเถียนแต่งชุดสีแดงสด แต่งหน้าบางๆสไตล์เกาหลี ใบหน้าแลดูงดงาม ราวกับนางฟ้าตกสวรรค์ วันนี้ข้างกายเถียนเถียนมีหนึ่งสาวงามเดินเคียงข้างขึ้นรถม้าไปร่วมงานเปิดตัวหอรัญจวนกับนางด้วยรถม้าวิ่งมาเรื่อยๆจนถึงหอรัญจวนใช้เวลาเพียง 3 เค่อ
หน้าหอรัญจวน
รถม้าเคลื่อนมาจอดตรงทางเข้า หวงเฟย เปิดประตูรถม้าลงมาก่อนแล้วประคองเถียนเถียนลงจากรถม้า เมื่อลงมาจากรถม้าทั้งสองก็ตรงไปหาชิงชิงที่กำลังจัดเตรียมสินค้าอยู่ในร้านให้เรียบร้อยอีกครั้ง
ชิงชิงที่จัดระเบียบสินค้าอยู่เมื่อเห็นคุณหนูของตนมาถึงแล้วก็รีบเข้าไปคารวะ
" คุณหนู" ชิงชิงยอบกายคารวะเถียนเถียน
เถียนเถียนส่งยิ้มให้
" เรียบร้อยหรือไม่ ชิงชิง" เถียนเถียนถาม
" ทุกอย่างเรียบร้อยเจ้าค่ะ คุณหนู" ชิงชิงตอบยิ้มๆ
1 ชั่วยามต่อมาจึงได้เวลาเปิด หอรัญจวน วันนี้องค์รัชทายาทเป็นผู้เปิด หอรัญจวน ให้กับเถียนเถียนด้วยพระองค์เอง เพื่อเอาใจนางโดยเฉพาะและยังมอบหยกจักรพรรดิให้เถียนเถียน เป็นของขวัญอีกด้วย สร้างความอิจฉาให้กับบรรดาพ่อค้าแม่ค้า ยิ่งนัก แต่ก็ไม่มีใครริษยา
ระหว่างแขกเหรื่อเดินดูสินค้าในหอรัญจวนมีชายชุดดำทะยานเข้ามาในหอรัญจวนทำลายข้าวของและขับไล่ บรรดาแขกเหรื่อในหอรัญจวน
" ทำลายให้หมด อย่าให้เหลือ" เสียงชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าสั่งการ
บรรดาลูกน้องกรู่เข้าไปทำลายข้าวของ แต่ยังไม่ทันได้ลงมือก็โดนสกัดจาก บรรดาองครักษ์เงาเพียงแค่ 10 ลมหายใจ ชายชุดดำทั้งหลายก็โดนจัดการจาก 20 คน เหลือเพียง 5 คน หัวหน้าชายชุดดำเห็นท่าไม่ดีจึงพูดข่มขู่ออกไปด้วยความโกรธ
" บังอาจนัก!!!! พวกเจ้ากล้ามีเรื่องกับสำนักพฤกษาทมิฬงั้นหรือ"
" หึ!!!! สำนักพฤกษาทมิฬงั้นรึ"คุนหมิงเอ่ยเสียงเย็น" ก็แค่สำนักเล็กๆ"
หัวหน้าชายชุดดำได้ยินดังนั้นก็โกรธ
" นี่เจ้ากล้าดูถูกสำนักพฤกษาทมิฬงั้นหรือ!!!! " หัวหน้าชายชุดดำตวาด
" คิดว่าข้าจะกลัวพวกเจ้ารึ" คุนหมิงยิ้มเย็น" ขนาดเจ้าสำนักของพวกเจ้าข้ายังไม่กลัวเลย จริงหรือไม่เล่า เหวินหยาง" สิ้นคำพูดก็มีชายชุดขาวเดินออกมาจากในห้องหนึ่ง ชายผู้นี้คือญาติผู้น้องของคุนหมิงและเป็นญาติผู้พี่ของเถียนเถียน
" นั่นสิขอรับ พี่ใหญ่ประลองกันทีไรข้าก็แพ้พี่ใหญ่ทุกที" หลี่เหวินหยางเอ่ยตอบพี่ชายยิ้มๆ
ทางด้านหัวหน้าชายชุดดำเมื่อเห็น หลี่เหวินหยางก็ตกตะลึง
นี่มัน!!!!
" ท่านเจ้าสำนัก" หนึ่งในชายชุดดำเอ่ยขึ้นเสียงสั่นๆ
แต่เหวินหยางหาได้สนใจไม่
" ใครเป็นผู้จ้างวานพวกเจ้าให้มาทำลายกิจการของน้องสาวข้า!!!! " เหวินหยางเอ่ยถามเสียงเย็น
ชายชุดดำได้แต่อึกอักไม่ยอมตอบ
เหวินหยางยิ้มเย็น
" ไม่เป็นไร ถึงพวกเจ้าไม่บอกข้าก็รู้ว่า มันผู้นั้นเป็นใคร"
เหล่าชายชุดดำตาเหลือก เพราะความตกใจพวกมันทำงานสกปรกโดยที่ไม่มีใครจับได้ แต่คราวนี้พวกมันเจอตอเข้าให้แล้ว พวกมันไม่น่ารับงานนี้เลย
องค์รัชทายาทที่ฟังอยู่เงียบๆจึงสั่งการองครักษ์เงา
" ไปเอาตัวหานเฟยฮวามาที่นี่ หากนางขัดขืนก็ทำให้นางสลบไปเสีย"
สิ้นเสียงรับสั่งองค์รัชทายาททำให้ชาวบ้านอึ้ง
" นี่โดนลงโทษไปคราวก่อนยังไม่สำนึกอีกหรือนี่ๅ" ชาวบ้าน 1
" ร่านจริงๆ คนแม่ร่านขอสมรสพระราชทาน คนลูกร่านแย่งบุรุษผู้อื่น ตระกูลเกานี่บ่มเพาะบุตรหลานได้ร่านดีจริงๆ" ชาวบ้าน 2
ตระกูลหาน
เรือนเถาฮวา
หานเฟยฮวาโดนรมยาสลบ เหล่าองครักษ์เงาพากันแบกร่างนางกระโดดขึ้นหลังคามุ่งหน้าไปยัง หอรัญจวน
โรงครัวตระกูลหาน
สาวใช้เรือนเถาฮวาเตรียมสำรับไปให้นายตน
" ข้าเอาไปให้คุณหนูก่อนนะ" สาวใช้ร่างเล็กเอ่ยขึ้น
ทุกคนพยักหน้ารับ
สาวใช้ร่างเล็กยกถาดอาหารเดินเข้าเรือนมาก็พบว่าบรรดาบ่าวรับใช้ในเรือนนอนสลบอยู่บริเวณเรือน นางจึงรีบเข้าไปในเรือนจึงได้รู้ว่า หานเฟยฮวาถูกลักพาตัวไป นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจเปิดหีบเครื่องประดับของ หานเฟยฮวา จำได้ว่านางได้เครื่องประดับประเภทมิติมาแต่ยังไม่ได้หยดเลือดทำพันธสัญญาอยู่ถึง 3 ชิ้นด้วยกัน
เมื่อค้นเจอนางเลือกเอาแหวนมิติมาแล้วหยดเลือดลงไป เมื่อพันธสัญญาเสร็จสิ้น นางจึงกวาดเอาทรัพย์สินของ หานเฟยฮวาทั้งหมดลงไปในแหวน หลังจากนั้นก็แกะถุงหอมเอาแหวนมิติยัดลงไปแล้วผูกไว้ตามเดิม
" ถือเป็นการชดใช้ที่เจ้าทำให้ข้าแท้งลูกก็แล้วกันนะ หานเฟยฮวา" นางกล่าวเสียงเย็น
ใช่!!!! นางท้อง ท้องกับหานเฟยหยาง หนังสือสัญญาทาสอะไรนั่นนางหลอกให้ หานเฟยหยางทำลายมัน เพื่อไขว่ขว้าอิสระ นางตั้งใจว่าจะออกไปอยู่ข้างนอกเมื่อ หานเฟยหยางออกไปสอบที่เมืองหลวง เขาสอบตกมาถึง 3 ครั้งติดต่อกัน
แต่นางต้องมาแท้งเพราะ หานเฟยฮวา นางมากินอาหารช้าทำให้อาหารเย็นชืด กลับกล่าวโทษว่าเป็นความผิดของนางผลักนางชนเก้าอี้อย่างแรงทำให้นางแท้งลูก แต่เรื่องนี้นางสั่งคนปิดข่าว ทำให้ หานเฟยหยางไม่รู้ว่านางท้อง
หอรัญจวน
องครักษ์เงาเมื่อมาถึงก็โยนร่างหานเฟยฮวาลงบนพื้นอย่างไม่ทะนุถนอมใดๆ
ตุ๊บบ!!!!
เมื่อหมดหน้าที่องครักษ์เงาก็สลายตัวทันที
องค์รัชทายาทปรายตามอง
" เอาน้ำสาดนาง"
สิ้นรับสั่งองครักษ์เอาน้ำถูพื้นมาสาดนางทันที
หานเฟยฮวา เมื่อโดนน้ำสาดก็รู้สึกตัวและรู้ว่าไม่ได้อยู่ที่ตระกูลหาน จึงหันไปมองรอบๆอย่างงงงวย เมื่อสบตาองค์รัชทายาทนางก็รู้สึกเขินอาย
' นี่พระองค์มีใจให้ข้าใช่หรือไม่' หานเฟยฮวาคิดในใจ
หานเฟยฮวาส่งยิ้มหวานไปให้องค์รัชทายาท
" เอ่อ....ถ้าพระองค์ต้องการให้หม่อมฉันเข้าเฝ้าให้คนไปตามหม่อมฉันก็ได้เพคะ" หานเฟยฮวายิ้มหวานใบหน้าแดงเรื่อด้วยความเขินอาย
" พล่ามพอหรือยัง" องค์รัชทายาทถามเสียงเย็น" ถ้าพล่ามพอแล้วก็หุบปาก!!!! " องค์รัชทายาทตวาด
' นี่มันอะไรกันไม่ใช่ว่าเพราะพระองค์หลงรักนางหรอกหรือ' หานเฟยฮวาอึ้ง
แต่เมื่อเห็น หลี่เถียนเถียน นั่งอยู่ใกล้องค์รัชทายาทก็ยิ่งชิงชัง ยิ่งชิงชังเข้าไปอีกเมื่อองค์รัชทายาทรินชาให้นางด้วยพระองค์เองนางกำหมัดแน่น แต่เมื่อนางเห็นรอยเลือดนางก็ยกยิ้มร้ายกาจ
" หึ!!!! หลี่เถียนเถียน หอรัญจวนของเจ้าไม่มีทางเจริญรุ่งเรืองไปได้หรอก เปิดร้านวันแรกก็นองเลือดเช่นนี้ อัปมงคลยิ่ง" หานเฟยฮวาพูดอย่างย่ามใจ
ปัง!!!!
เถียนเถียนตบโต๊ะดังสนั่น
" งั้นรึ หึ! " เถียนเถียนแค่นหัวเราะ" มาดูกันว่ามันจะอัปมงคลจริงหรือไม่ หวงหลง เฟยหวง หวงเฟย กลับร่างเดิมของพวกเจ้าซะ!!!! "
" ขอรับ/ขอรับ/เจ้าค่ะ นายหญิง " ทั้ง 3 ขานรับ
ฉับพลันบรรยากาศก็เปลี่ยนไปมีความ กดดัน อึดอัด จนแทบหายใจไม่ออก
หวงหลง กลายร่างเป็นจิ้งจอกเก้าหางในตำนาน
เฟยหวง กลายร่างเป็นมังกรเพลิง
หวงเฟย กลายร่างเป็นมังกรเหมันต์
แขกเหรื่อในงานเห็นสัตว์เทพทั้ง 3 ก็รีบคารวะทันทีเพื่อความเป็นสิริมงคล
" โอ้!!!! พวกเราช่างมีวาสนาได้พบสัตว์เทพในตำนานในวันนี้ ข้าตายตาหลับแล้ว" ชายชรากล่าว
" ใช่ๆๆๆ" หลายเสียงสนับสนุนคำพูดของชายชรา
" ข้าว่าจวนตระกูลหานต่างหากที่อัปมงคล เพราะได้เกาอวี้หลิน มาจากเป็นสะใภ้ตัวอัปมงคลก็คลอดแต่ตัวอัปมงคล"
หานเฟยฮวาตกตะลึงเมื่อได้เห็นสัตว์เทพในตำนาน' นี่นางมีสัตว์เทพในตำนานเป็นสัตว์ในพันธสัญญาเชียวหรือ'
ทำไม...ทำไมไม่เป็นนางทำไมนางไม่ใช่คนที่องค์รัชทายาทรัก ทำไมนางไม่ใช่คนที่ครอบครองสัตว์เทพในตำนาน
' อยากรู้รึว่าทำไม' เสียงจิ้งจอกเก้าหางดังขึ้นในหัวนาง
หานเฟยฮวาสะดุ้ง
' เจ้าอยากรู้ไม่ใช่รึว่าทำไม เจ้าไม่ใช่คนที่องค์รัชทายาทรักนั่นก็เพราะเจ้าไม่ใช่ด้ายแดงของพระองค์ไงล่ะ' จิ้งจอกเก้าหางเย้ยหยันหานเฟยฮวา' และเจ้ามิใช่เจ้านายของข้าที่มาจากสวรรค์ 9 ชั้นฟ้า'
ด้านหน้ามีรถม้าพระประจำราชสำนักมาจอดอยู่ตรงหน้าหอคนงานเห็นดังนั้นก็เข้าไปสอบถาม
" คารวะนายท่านขอรับ ไม่ทราบว่านายท่านมีเทียบเชิญหรือไม่ขอรับ"
หยูกงกงเห็นดังนั้นก็ยกยิ้ม
" ข้าไม่ได้มางานเปิดตัวหอรัญจวนหรอก ข้ามาเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทน่ะ " หยูกงกงตอบยิ้มๆ
" อ๋อ.....ถ้าอย่างนั้นเชิญข้างในขอรับ ข้าขอเข้าไปรายงานให้คุณหนูทราบก่อน" คนงานกล่าวจบก็รีบเข้าไปรายงานทันที
เถียนเถียนที่นั่งอยู่ข้างๆองค์รัชทายาทเมื่อเมื่อคนงานมารายงานก็ให้ไปเชิญหยูกงกงเข้ามาทันที
" ถวายพระพรองค์รัชทายาทพะย่ะค่ะ" หยูกงกงคุกเข่าถวายพระพรองค์รัชทายาท
" ลุกขึ้น" องค์รัชทายาทรับสั่ง" ราชโองการล่ะ"
หยูกงกงยิ้มอ่อน
" เรียบร้อยพะย่ะค่ะ งานนี้ดิ้นไม่หลุด"
สองนายบ่าวทักทายกันพอหอมปากหอมคอ
" ให้คนไปตามคนตระกูลหานมาที่นี่ทุกคน" องค์รัชทายาทต้องการให้ตระกูลหานอับอายจนไม่มีหน้าจะออกจากจวนไปไหนมาไหน องค์รัชทายาทปรายตามอง หานเฟยฮวาที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น
จวนตระกูลหาน
เสนาบดีหานได้รับคำสั่งให้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาทโดยพาทุกคนในครอบครัวไปด้วย จึงรีบเรียกรวมตัวกันและรีบไปเข้าเฝ้าทันที
คล้อยหลังคนตระกูลหาน สาวใช้คนเดิมก็ย่องเข้าห้องเกาอวี้หลินกวาดเอาสินเดิมของนางมาเก็บซ่อนไว้ในแหวนมิติและหอบเอาสินเดิมของถางหยาซินเก็บเอาไว้ในแหวนมิติด้วย เพื่อเอาไปคืนให้หานเยว่ซิน เพราะนางดีกับตน คอยช่วยเหลือตนในยามลำบาก
หอรัญจวน
องครักษ์เงาเข้ามารายงาน
" ทูลองค์รัชทายาท ตระกูลหานมาถึงแล้วพะย่ะค่ะ"
องค์รัชทายาทพยักหน้ารับ
" อืมม์"
1 เค่อต่อมา
เสนาบดีหานก็เดินเข้ามาในโถงใหญ่
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ถวายพระพร ก็โดนเสียงเล็กแหลมขัดขึ้นก่อน
" เสนาบดีหาน หานเซี่ยเฉิง รับราชโองการ"
หานเซี่ยเฉิง จำใจต้องคุกเข่า
" หานเซี่ยเฉิง ไร้ความสามารถในการอบรมบุตรหลาน ให้ท้ายหลานสาวทำร้ายผู้อื่น เจิ้นขอปลดออกจากตำแหน่งลงไปเป็นสามัญชน บุตรหลานไม่มีสิทธิ์สอบเข้ารับราชการ 5  รัชกาลและให้ตัดลิ้น หานเฟยฮวา ส่งไปเป็นนางโลมชายแดน ปลดเกาอวี้หลินจากตำแหน่งฮูหยินเอกลงไปเป็นอนุ แต่งตั้ง ถางหยาซิน เป็นฮูหยินเอกเนื่องจากมีคุณธรรมสูงส่ง สั่งสอนบุตรดีเยี่ยม มอบทองคำ 5 หีบและผ้าไหมอย่างดีให้ถางหยาซิน เพื่อเพิ่มเป็นสินเดิมให้ หานเยว่ซิน จบราชโองการ "
หานเซี่ยเฉิงสั่นสะท้านไม่
​​​​​​ขยับตัวจนบุตรชายต้องสะกิด จึงหลุดออกจากภวังค์
"กระหม่อม หานเซี่ยเฉิง น้อมรับราชโองการพะย่ะค่ะ"
เมื่อรับราชโองการเรียบร้อย หานเซี่ยเฉิงก็มองตามร่างหลานสาวคนโปรดที่ถูกฉุดกระชากลากถูไปตัดลิ้นหน้าหอรัญจวน
อ๊ากกก!!!!!!
หานเฟยฮวาเอามือกุมปากเพื่อหยุดเลือดไม่ให้ไหล
ทุกคนมองนางด้วยความสมเพช
การถูกลงทัณฑ์ในครั้งนี้ทำให้ หานเฟยฮวา นึกถึงการทำร้ายคนอื่นๆที่ผ่านมาของตน
บุตรสาวนายอำเภอแห่งหนึ่งที่ถูกตน ทำให้เสียโฉม เพราะงามกว่าตน
บุตรสาวเถ้าแก่เหลาอาหาร วัย 4 หนาว ที่นางเดินชน แต่ใส่ร้ายว่านางชนตนเองจึงให้ จึงให้บ่าวตีนางจนขาหักเดินไม่ได้ตลอดชีวิต เพราะกระดูกแหลก
สาวใช้ในจวนที่ตั้งท้องแต่นางก็ผลักสาวใช้จนกระแทกเก้าอี้อย่างแรง
บุตรชายท่านแม่ทัพทักษิณ วัย 8 หนาว ซื้อเครื่องประดับไปให้มารดา แต่นางมาช้าเห็นเครื่องประดับในมือของเด็กชายก็เกิดชอบ จึงยื้อแย่งทั้งที่เด็กน้อยจ่ายเงินไปแล้ว ทั้งยังผลักร่างเล็กตกบันไดเสียชีวิต ท่านปู่ใช้เงินอุดปากชาวบ้านไม่ให้เป็นพยานให้ท่านแม่ทัพทักษิณ พร้อมทั้งข่มขู่เอาชีวิตครอบครัวของพวกเขาด้วย
พลันสติ หานเฟยฮวาก็เลือนลาง


## โจรเด็ดบุบผา

โจรเด็ดบุบผา
หลังจากเกิดเรื่อง หานเฟยฮวาถูกส่งไปหอนางโลมชายแดน ตระกูลหาน ปลดเกาอวี้หลินเป็นอนุ และแต่งตั้ง ถางหยาซินเป็นฮูหยินเอก สาวใช้ผู้นั้นก็แอบเอาสินเดิมของ ถางหยาซิน มาวางไว้ในห้องของนาง โดยที่ไม่มีใครรู้ หลักจากนั้นนางก็หนีไป
หานเฟยหยางเมื่อแม่ถูกปลดและไม่มีเงินจับจ่ายใช้สอยก็เริ่มออกลาย
ใช่!!!!
หานเฟยหยางไม่เคยไปเรียน ทุกครั้งที่ได้เงินมาก็เอาเงินไปเล่นการพนันจนหมด เริ่มคิดจะขโมยเงินในจวน แต่เมื่อไปค้นเรือนของมารดาก็ไม่พบสินเดิมของมารดาเจอแต่หีบเปล่าๆ และยังมีหีบสินเดิมของถางหยาซิน ที่มารดาแอบยักยอกเอามาเป็นของตนเอง เมื่อไม่ได้ก็ไม่รู้ว่าจะไปเอามาจากไหน แต่เมื่อคิดได้ว่าน้องสาวตนมีเครื่องประดับงามๆอยู่เยอะพอสมควรจึงมุ่งหน้าไปเรือน เถาฮวา ของน้องสาว
เรือนเถาฮวา
หานเฟยหยาง เปิดประตูเข้าไปในห้องเปิดหีบค้นจนทั่วก็ไม่เจออะไรจึงนั่งหวั่นวิตก
" แล้วนี่ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปใช้หนี้กัน" หานเฟยหยางเอาสองมือขยุ้มหัวเดินไปเดินมาอย่างคิดไม่ตก
หอรัญจวน
นับตั้งแต่สัตว์เทพในตำนานมาปรากฏตัวที่หอรัญจวนก็มีผู้คนเข้ามาเลือกซื้อสินค้าอย่างเนืองแน่นทุกวัน จุดประสงค์คือ เข้ามารับเอาความเป็นสิริมงคลเข้าตัว และสินค้าของทางหอรัญจวนก็ยังใช้ดี บรรดาฮูหยินและคุณหนูจวนต่างๆ ก็มาเลือกซื้อไปใช้ ต่างบอกกันปากต่อปากจนมีคนมาซื้อหากันเป็นจำนวนมาก
แม้แต่ เฉินหรงเหมยก็ยังมาซื้อเพื่อเป็นของฝากให้ท่านอาฮองเฮาของตนด้วย นางต้องการให้ฮองเฮารับรู้ถึงความสามารถของเถียนเถียน ในสายตานาง เถียนเถียน ถือเป็นสตรีมากความสามารถคนหนึ่ง ถ้าได้ขึ้นเป็นฮองเฮาของน้องชายในวันที่ขึ้นเป็นฮ่องเต้ ราษฎร์คงผาสุข เพราะเถียนเถียน สามารถช่วยงานน้องชายได้อย่างรอบด้าน แตกต่างจากสตรีคนอื่นๆที่มีดีแค่แต่งตัวสวยไปวันๆ ปักผ้า ดีดพิณ มันจะทำให้ทหารอิ่มท้องได้อย่างไร
ด้านบนหอรัญจวน
เถียนเถียน กำลังสอนหนังสือให้เด็กๆอยู่ นางสอนให้เด็กๆ นับเลข บวกลบคูณหาร และภาษาอังกฤษ และภาษาไทย ซึ่งเด็กๆก็เรียนรู้เร็วสอนแค่ไม่กี่วันก็จำได้
" อืมม์ ... ลายมือเริ่มเข้าที่มากขึ้นแล้ว ฝึกต่อไปอีกหน่อยก็สวยแล้วจ้ะ "เถียนเถียน เอ่ยชมเด็กๆ
" ขอรับ/เจ้าค่ะ" เด็กๆตอบรับ
ตั้งแต่เด็กๆมาอยู่ด้วย เถียนเถียนก็สอนหนังสือพวกเขามาโดยตลอด แต่เหม่ยเหมยได้เรียนเย็บปักกับถิงถิงและชิงชิงอีกด้วย นางตั้งใจศึกษาเล่าเรียนในสิ่งที่นางควรศึกษา จนตอนนี้นางสามารถตัดชุดให้พี่ๆของนางใส่ได้แล้ว
ยามห้าย (21.00-22.59)
เถียนเถียนกำลังแช่น้ำอยู่ในอ่างน้ำ นางขัดผิวเบาๆ พร้อมหยิบแชมพูมาสระผม
หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเถียนเถียนก็ออกมาแต่งตัวแล้วเข้ามิติไปใช้ไดร์เป่าผมให้แห้งแล้วออกมานอน
1 ชั่วยาม ต่อมา
องค์รัชทายาท แอบสะเดาะกลอนเข้าห้อง เถียนเถียนและย่องเข้าไปนอนกอดนางเอาไว้พร้อมหอมแก้มเบาๆ
" เถียนเอ๋อ ยอดรักของพี่ " องค์รัชทายาทเอ่ยเสียงอ่อนโยน
บรรดาสัตว์เทพในพันธะสัญญาต่างทำหน้าเหม็นเบื่อ
" เหอะ!!!! นายท่านช่างหน้าหนานัก" เฟยหวงบ่น
" หน้าด้านหน้าทนไม่มีใครเกิน" หวงเฟย กรอกตามองบน
" นายหญิงของข้าเสียหายหมด" หวงหลงหน้ามุ่ย
ห้องพักชิงชิง
ชิงชิงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วจึงดับตะเกียงเข้านอน
1 ชั่วยาม ต่อมา
หลี่คุนหมิงก็งัดหน้าต่างเข้ามาในห้อง เพื่อนอนกอดสาวใช้ของน้องสาวอย่างที่เคยทำเป็นประจำ
คุนหมิงขึ้นเตียง กอดและสูดดมความหอมจากกายสาวเบาๆ คุนหมิงยกมือลูบไล้ใบหน้าชิงชิงเบาๆ พร้อมกดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มเบาๆ
บรรดาองครักษ์เงาทั้งหลายต่างกรอกตามองบน องครักษ์เงาตระกูลหลินต่างอ้าปากค้าง
หัวหน้าองครักษ์เงาตระกูลหลินได้สติ
" ไปรายงานคุณชายเร็วเข้า" หัวหน้าองครักษ์เงาตระกูลหลินสั่งอย่างรวดเร็ว
ยามเหม่า(05.00-06.59)
ทั้งองค์รัชทายาทและคุนหมิงต่างก็รีบออกจากห้องของสองสาวไปแต่เช้า ก่อนที่ทั้ง 2 จะตื่นขึ้นมา แล้วมาเล่นงานพวกตน
หลังจากองค์รัชทายาทออกไปจากห้องได้ 3 เค่อ เถียนเถียนก็ตื่นขึ้นมา
3 เค่อต่อมา เถียนเถียนก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ
ห้องชิงชิง
หญิงสาวรีบตื่นไปอาบน้ำแต่งตัวรีบออกมาจัดสำรับรอทุกคน
ยามเฉิน(07.00-08.59)
ทุกคนนั่งทานอาหารอย่างพร้อมหน้า องค์รัชทายาทคอยคีบอาหารให้เถียนเถียน คุนหมิงคอยคีบอาหารให้ชิงชิงคอยเอาใจพวกนาง
ชิงชิงนั้นเมื่อแรกก็ปฎิเสธไม่ยอมร่วมโต๊ะกับเจ้านาย เพราะมันไม่เหมาะสม แต่ก็ถูกคะยั้นคะยอจนยอมนั่งร่วมโต๊ะกับทุกคน ถิงถิงเองก็ต้องนั่งร่วมโต๊ะกับพวกเขาด้วย
ระหว่างกินข้าว องค์รัชทายาทคอยคีบอาหารให้เถียนเถียนคอยเอาใจทุกอย่างมองด้วยแววตาหวานเชื่อม
คุนหมิงเองก็ไม่ได้แตกต่างจากสหายมากนัก ทั้งสองหนุ่มมองสองสาวตาหวานเชื่อม
ถิงถิงมองสายตาของทั้ง 2 หนุ่มแล้วรู้สึกขนลุก
' หวานจนขนลุก' ถิงถิงคิด
ยามซื่อ(09.00-10.59)
ทุกคนออกเดินทางไปยังเมืองชายแดนเพื่อเปิดกิจการแห่งใหม่
จวนตระกูลหาน
ตั้งแต่ ถังหยาซินขึ้นเป็นฮูหยินเอกเรื่องภายในจวนก็เป็นระเบียบขึ้นมาก หานเฟยหยางเป็นหนี้กว่า 1000 ตำลึงทอง ถังหยาซินช่วยจ่ายหนี้ให้ หานซีเจ๋อได้ตัดหานเฟยหยางออกจากตระกูล ทำให้หานเฟยหยางเปลี่ยนไปใช้แซ่เดิมของมารดา เกาอวี้หลินเองก็ถูกหย่าและถูกไล่ออกจากจวนตระกูลหานทั้งแม่ทั้งลูก หานซีเจ๋อมอบเงินให้ทั้งสองไปคนละ 100 ตำลึงทอง
เกาอวี้หลิน ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นก็สำนึกผิด นางผิดมาตั้งแต่ต้น นางยอมออกมาแต่โดยดี นางไม่สามารถกลับไปบ้านเดิมได้ผู้นำตระกูลตัดขาดนางไม่ให้ความช่วยเหลือ นางทำตัวเองล้วนๆไม่สามารถโทษใครได้ นอกจากตัวนางเอง
เฉินซีเหยา นักธุรกิจพันล้าน ถูกคู่แข่งตามฆ่า เพื่อให้บริษัท ของตนขึ้นเป็นที่ 1 แต่หญิงสาวต้องมาอาศัยอยู่ในร่าง เด็กสาววัย 14 หนาว เจ็บ อ๊อดๆแอ๊ดๆมาตั้งแต่เล็ก เพราะถูกพิษ มาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา