วังมารพันธการรัก
DaoistDBm84z
## บทนำ

เมืองไป๋ฮวาเฉิง เมืองหลวงอันรุ่งเรืองแห่งภาคกลาง เป็นแผ่นดินของตระกูล ลู่ ซึ่งเป็นหนึ่งในห้าตระกูลใหญ่ผู้ปกครองแว่นแคว้นของมนุษย์ มีขื่อมีแปมากว่าห้าร้อยปี
ค่ำคืนหนึ่ง ฟ้าหม่นไร้ดวงจันทรา ลมหนาวพัดรุนแรงดั่งเสียงร่ำไห้ของวิญญาณ
"เปิดประตู! นี่คือคำสั่งจากใต้หล้า!"
เสียงทหารเวรเฝ้ากำแพงเมืองร้องขึ้นลั่น เมื่อเห็นเงาร่างดำทะมึนยืนเรียงรายนอกเขตกำแพง
ทว่า...เสียงเหล่านั้นพลันเงียบหายในพริบตาเดียว
"อ๊ากกก!"
"มัน...มันเป็นปีศาจ!"
เปลวไฟสีดำปะทุขึ้นจากพื้น แผ่ซ่านลามไปทั่วทางเดินหิน เสียงกรีดร้องเริ่มต้นขึ้นราวถูกลากไปสู่ขุมนรก
เงาร่างหนึ่งก้าวผ่านหมู่เพลิงอย่างไม่สะทกสะท้าน เสื้อคลุมสีดำปักลายอสรพิษสะบัดตามแรงลม ดวงเนตรสีทองอำพันวาววับไร้ความเมตตา
อวิ๋นเหวินอี้ จอมมารผู้เป็นโอรสคนสุดท้ายแห่งเผ่ามาร
เขาเงยหน้าขึ้นมองตำหนักสูงกลางเมือง ดวงตาไร้แววสะท้อนเปลวไฟ
"ลู่เสียนจวิน เจ้าคงลืมไปแล้ว...ว่าเมื่อสิบปีก่อน เจ้าแลกชีวิตเผ่าข้าเพียงเพื่อเกียรติของมนุษย์"
เขาก้าวช้า ๆ ขึ้นบันไดตำหนักที่เคยงามสง่า บัดนี้เต็มไปด้วยศพและเลือด
"ประมุขลู่! รีบหนีเถิด!"
เสียงขันทีร้องลั่น
"ไร้สาระ" เสียงทุ้มเย็นเยียบของอวิ๋นเหวินอี้แทรกขึ้นแทน "ข้าไม่มาหยอกเล่น เจ้าจะหนีไปได้อย่างไร?"
ประตูตำหนักเปิดออก ประมุขลู่ยืนประจันหน้า มือจับกระบี่ ดวงหน้าเคร่งขรึม
"อวิ๋นเหวินอี้...ในที่สุดเจ้าก็มา"
"เจ้าควรเรียกข้าว่า จอมมาร...เพราะเจ้านั่นแล...เป็นคนปั้นข้าขึ้นมา"
"เรื่องเมื่อก่อน...เจ้าก็รู้ว่าจำเป็น"
ผัวะ!
เสียงฝ่ามือตบอากาศ กระบี่ในมือประมุขลู่พลันแตกละเอียด
"จำเป็น? เจ้าหมายถึงการหลอกข้าให้ไว้ใจ แล้วส่งแผนผังเผ่าข้าให้วังหลวง? ทำให้พ่อข้าถูกแช่แข็งวิญญาณต่อหน้าต่อตา?"
ประมุขลู่เม้มปากแน่น
"หากตอนนั้นข้าไม่ทำ เผ่ามารจักบุกทำลายแผ่นดินมนุษย์!"
"หึ..."
อวิ๋นเหวินอี้ยิ้มเย็น "และเจ้าไม่คิดบ้างหรือ ว่าหากเจ้าปล่อยให้เรารวมเผ่าทั้งสี่เผ่าตามสัญญา เราคงไม่ลุกขึ้นทำสงคราม"
เขาเดินเข้าใกล้ ชี้ดาบสีดำมืดตรงหัวใจอีกฝ่าย
"สิ่งที่ข้าจะทำวันนี้...ข้าเคยบอกไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน"
เสียงประมุขลู่ขัดขึ้น "ไม่! อย่างน้อย...ชิงหลัน...ปล่อยนางไปเถอะ นางไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง...!"
"ไม่มี?" ดวงตาของเขาวาวโรจน์
"นางคือลูกของเจ้า! ผู้สืบสายโลหิตของคนทรยศ!"
เขายกมือขึ้น...
เปลวเพลิงดำแผดเผาทั่วตำหนักอย่างโหดเหี้ยม โดยไม่ปล่อยให้ใครรอด
ในเงาควันนั้น เด็กสาวผู้หนึ่งยืนตัวสั่น หน้าซีดเผือด สวมชุดผ้าไหมขาวเปรอะเลือด
"ท่าน...ท่านฆ่าทุกคนหมดแล้ว…"
เสียงของ ลู่ชิงหลัน เบาราวสายลม เธอเงยหน้ามองชายเบื้องหน้า ราวไม่อยากเชื่อ
"ใช่" อวิ๋นเหวินอี้เอ่ยนิ่ง "และเจ้า...คือของขวัญที่ข้าจะเก็บไว้ เพื่อดูว่า 'ลูกของคนทรยศ'...จะมีค่าแค่ไหน"
เธอถอยหลัง
"ข้าไม่ใช่ของเจ้า! ข้าไม่"
เขาคว้าคางเธอไว้ กดใบหน้าเข้ามาใกล้
"แต่เจ้าคือเชลยของข้า...จนกว่าข้าจะพอใจ หรือ...จนกว่าเจ้าจะทรยศข้าอีกคนหนึ่ง"
เสียงเปลวไฟยังลุกโชติช่วงข้างหลัง เมื่อเงาของจอมมารลากตัวบุตรสาวศัตรูหายลับไปในม่านหมอกแห่งการล้างแค้น


## บทที่ 1 บุปผาในกรงเหล็ก

เขตแดนลี้ลับในม่านหมอกซึ่งไม่มีมนุษย์ผู้ใดกล้าย่างกราย ที่แห่งนี้คือแหล่งกบดานของเผ่ามารในยุคใหม่ ที่ซึ่งผู้คนร่ำลือว่าเป็น "แดนต้องห้าม"
ลู่ชิงหลันถูกโยนลงจากหลังอาชาอย่างไร้เยื่อใย ร่างบางกลิ้งไปตามพื้นดินแข็งเย็น รู้สึกชาไปทั้งตัว
"นางยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่" เสียงของชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเบื้องหลัง
อวิ๋นเหวินอี้ปรายตามอง ไม่เอ่ยคำ
"เงียบเกินไปแล้ว...ปลุกนางขึ้นมา ข้ารังเกียจคนอ่อนแอ"
ทันใดนั้น ร่างลู่ชิงหลันถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนสะดุ้งเฮือก
"เจ้าทำบ้าอะไร!?" นางเงยหน้าขึ้น ตะโกนเสียงแหบ
อวิ๋นเหวินอี้ยืนมองนางจากเบื้องบน เสียงหัวเราะต่ำดังขึ้น
"ในเมื่อเจ้าคือเลือดเนื้อของศัตรูข้า ก็ไม่มีค่าพอให้ข้าอ่อนโยน"
ลู่ชิงหลันกัดฟันแน่น
"หากเจ้าจะฆ่า ก็ฆ่าเสียเถิด! ข้าไม่กลัวตาย!"
ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าใกล้ ย่อตัวลงกระชากคางนางให้เงยขึ้นรับสายตา
"เจ้ากลัวหรือไม่...มิใช่สิ่งที่ข้าสนใจ"
"แต่สิ่งที่ข้าต้องการคือเห็นเจ้าทรมาน…เหมือนที่พ่อเจ้าทำกับข้า!"
เขากระซิบชิดใบหูนาง น้ำเสียงกรีดลึกถึงกระดูก
"ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า...การเป็นเชลยของมาร ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคิดว่าพอใจจะตายหนีแล้วจบ"
มือหนึ่งคว้าชุดของนางไว้ อีกมือชักมีดสั้นพกติดเอวขึ้น
ลู่ชิงหลันเบิกตากว้าง "จะ...จะทำอะไร…"
อวิ๋นเหวินอี้เพียงกรีดผ้าตรงบ่าของนางออก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนใต้แสงจันทร์ เขาใช้ปลายมีดขีดเป็นรอยบาง ๆ บนเนื้อหนัง
"นี่คือตราประทับ...เพื่อให้พวกข้าเห็นว่าเจ้า 'ไม่ใช่' หนึ่งในพวกมนุษย์อีกต่อไป"
นางสั่นไปทั้งตัว น้ำตาร่วงทั้งที่พยายามอดกลั้น
"เจ้าชังข้ายิ่งนัก..." นางพึมพำ "แต่เหตุใดไม่ฆ่าเสียแต่แรก"
ชายหนุ่มชะงักไปครู่ ก่อนถอนหายใจ
"เพราะข้ายังจำได้...ดวงตาของเจ้าคล้ายมารดาของข้าในยามสุดท้าย…นางเองก็ถูกมนุษย์เหยียบย่ำ โดยไร้โอกาสแม้แต่จะร้องขอชีวิต"
นางเม้มปากแน่น ดวงตาแดงก่ำ แต่จ้องกลับเขาอย่างไม่ยอมแพ้
"หากเจ้าหวังจะให้ข้าคุกเข่า...เจ้าฆ่าข้าเสียยังจะง่ายกว่า"
"ข้าไม่ต้องการให้เจ้าคุกเข่า" เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ "ข้าแค่อยากเห็น...ว่าเจ้าในฐานะ 'ลูกของศัตรู' จะยอมทำลายตัวเองแค่ไหน เพื่อมีชีวิตอยู่ต่อไปในนรกที่ข้าสร้างขึ้น"
แล้วเขาก็ผละออก เดินหายไปในม่านหมอก
ลู่ชิงหลันทรุดตัวลง น้ำตาไหลเงียบ ๆ ในความมืด
เมืองของนางพังทลาย ครอบครัวสิ้นสิ้นไป…
และนับแต่นี้…นางคือ "เชลยแห่งเผ่ามาร" ผู้ไร้ซึ่งตัวตน
เสียงฝีเท้าที่ห่างไกลออกไปทิ้งความเงียบงันอันโหดเหี้ยมไว้เบื้องหลัง ลู่ชิงหลันยังคงนั่งทรุดอยู่ท่ามกลางผืนดินแข็งกร้าว อาภรณ์เปียกชุ่ม ลมหายใจหนักหน่วงแผ่วเบา เศษผ้าบนไหล่ขาดวิ่นจากคมมีดเมื่อครู่ กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความอัปยศที่เผ่ามารประทับให้
"อาเถียน…ท่านแม่…พี่รอง…" นางพึมพำชื่อตระกูลของตนในลำคอ น้ำตาไหลซึมออกโดยไร้เสียงสะอื้น
ภาพคืนนรกยังคงฝังแน่นในห้วงจิต...
เปลวเพลิงที่โหมลุกทั่วหอเจ้าเมือง ศพของผู้คนที่ล้มตายเรียงราย ร่างทหารเผ่ามารซึ่งบุกเข้ามาไม่เลือกหน้า ท่านพ่อที่พุ่งตัวมารับคมดาบแทนนาง ทั้งหมดเพียงในชั่วอึดใจ…
"อย่าร้อง…อย่าให้มันเห็นน้ำตาเจ้า…"
เสียงนั้นคือคำสั่งสุดท้ายของมารดาที่ถูกดึงออกไปกลางลานประหาร เบื้องหน้าพระเนตรของอวิ๋นเหวินอี้เอง
แต่สุดท้ายนางก็ยังคงร้องไห้...
มือบางกำเศษผ้าขาดไว้แน่น นางพึมพำผ่านไรฟัน "ข้าจะไม่ลืม…แม้แต่เพียงลมหายใจสุดท้าย"
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นข้างกาย
เป็นสาวใช้นางหนึ่งในเผ่ามาร ที่เดินเข้ามาด้วยถาดไม้เล็ก ๆ ภายในมีข้าวต้มเปล่าและน้ำดื่มเพียงถ้วย
"ข้าไม่กิน!" ลู่ชิงหลันหันไปตะคอกทันที
สาวใช้นั้นสะดุ้ง แต่ยังฝืนเอ่ยเสียงแผ่ว "แม่นาง…ท่านประมุขสั่งให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่อนุญาตให้ตายเพราะอดอาหาร"
"แล้วเหตุใดเขาไม่ฆ่าข้าให้สิ้นซาก!" น้ำเสียงของนางปริแตกด้วยความเจ็บแค้น "เขาเผาทั้งเมืองข้า! สังหารคนของข้าจนสิ้น! ยังจะมีหน้ามาบอกให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อ!?"
สาวใช้นิ่งงัน หยุดคำใดไม่ได้
"ออกไป!" ลู่ชิงหลันปาแก้วน้ำใส่พื้น
เสียงแก้วแตกกระจายดังก้องในความเงียบ
เงาร่างสูงใหญ่ซึ่งยืนอยู่หลังม่านไม้ไผ่ได้ยินทุกถ้อยคำ อวิ๋นเหวินอี้ยืนพิงเสาค้ำด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก ดวงตาคู่นั้นแฝงแววเงียบสงบ…แต่ลึกลงไปในความนิ่งนั้น คือคลื่นกรุ่นของความแค้นที่ยังไม่จาง
เขายกมือขึ้นลูบสร้อยผ้าบาง ๆ ที่พกติดตัว
ผ้าผืนนั้นเคยเป็นของมารดา ผู้ถูกลู่หรงเทียนสังหารกลางลานประหารเมื่อสิบห้าปีก่อน พร้อมข้อกล่าวหาเท็จว่า "สายเลือดปีศาจปลอมปน"
"เจ้าร้องไห้ได้…แต่อย่าคิดว่าข้าจะอ่อนข้อ" เขาพึมพำกับตนเอง
ทันใดนั้น เขาสั่งเสียงเข้มผ่านม่าน
"เซียงอิ๋น หากนางไม่กิน…ใช้วิธีอะไรก็ได้ให้นางกิน"
สาวใช้รีบคุกเข่ารับคำ "พ่ะย่ะค่ะ"
อวิ๋นเหวินอี้เดินจากไป ดวงหน้าไร้อารมณ์ หากแต่เงาหลังของเขายังคงเต็มไปด้วยความอ้างว้าง
เขาเดินหายลับในความมืด...ทิ้งนางไว้ในเรือนเย็นไร้ชีวิต
แสงจันทร์รินรดผ่านช่องหน้าต่างไม้กระดานที่ผุพัง พาดเงาทาบใบหน้าซีดเผือดของลู่ชิงหลันที่นั่งกอดเข่าอยู่มุมห้อง ความหนาวเย็นของยามค่ำคืนมิอาจเทียบเคียงกับความเย็นชาของหัวใจนาง ณ บัดนี้
นางไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่น้ำหยดเดียวตั้งแต่เช้า…แต่นั่นไม่สำคัญ เทียบไม่ได้กับไฟแค้นที่สุมอยู่ในอก
"ข้าจะไม่ตายเช่นหมูในคอกของเจ้า อวิ๋นเหวินอี้…" เสียงแผ่วเบานั้นแทบกลืนหายไปกับสายลม
นางมองรอบเรือนแคบด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป มิใช่เพียงความสิ้นหวัง…แต่เป็นความเด็ดเดี่ยว หน้าต่างไม้แม้จะสูง แต่หากใช้เก้าอี้ในห้องวางซ้อนกัน…อาจพอปีนขึ้นได้ และหากรอจังหวะยามเปลี่ยนเวรนางอาจมีโอกาสหลุดจากพันธนาการ
"คืนนี้..." นางพึมพำ "หากข้าไม่ตาย ข้าจะออกไป"
เสียงฝีเท้าของสาวใช้ดังขึ้นจากด้านนอก นางรีบถอยกลับไปนั่งนิ่ง แสร้งทำเป็นหมดเรี่ยวแรงตามเคย
"แม่นาง…" เซียงอิ๋นเปิดประตูอย่างระวัง "ข้า...นำยามาให้"
ชิงหลันปรายตามอง ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "จะมัดข้าให้แน่นขึ้นหรืออย่างไร?"
สาวใช้ลังเล ก่อนยื่นถ้วยยาให้ "ท่านประมุขสั่งไว้…ให้เจ้าแข็งแรง"
นางรับมาช้า ๆ แล้วทำท่าจะยกซด แต่ทันใดนั้นกลับปัดถ้วยยาทิ้งต่อหน้า
เพล้ง!
เสียงถ้วยกระเบื้องแตกกระจายสะท้อนในความเงียบ
"บอกเขาไป…ว่าข้าจะไม่มีวันรับของทานจากคนที่ฆ่าครอบครัวข้า"
เซียงอิ๋นหน้าซีด รีบคุกเข่าก้มกราบ "แม่นาง! ขออย่าทำให้พวกข้าต้องเดือดร้อนเลย!"
เสียงหนึ่งแทรกเข้ามาจากเงามืดหน้าประตู
"เจ้าทำให้คนของข้าลำบาก…ช่างกล้าดีนัก ลู่ชิงหลัน"
เสียงนั้นเย็นเฉียบ ดั่งน้ำแข็งพันปี
ประตูไม้ถูกผลักเปิดช้า ๆ เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษในอาภรณ์ดำสนิท สายตาเรียบนิ่งของเขาสะท้อนจิตใจที่ไม่เคยสั่นไหวแม้ต่อความตาย
"อวิ๋นเหวินอี้…" นางกัดฟันแน่น
เขาก้าวเข้ามาเพียงสามก้าว ก็ทำให้นางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแคบลงอย่างบีบคั้น
"เจ้ายังกล้าขว้างของที่ข้าให้หรือ?" น้ำเสียงของเขาราบเรียบอย่างน่ากลัว
"แล้วเจ้ากล้าดีอย่างไร…ถึงทำกับตระกูลข้าเยี่ยงนั้น!" นางลุกพรวดขึ้นทั้งที่ร่างสั่นเทา "ท่านพ่อข้าเคยช่วยชีวิตเจ้า! เคยให้ที่พักพิง! แล้วเจ้าตอบแทนเขาเช่นนี้หรือ?!"
เขาชะงักไปชั่วครู่...
วูบหนึ่งในแววตาคู่นั้นคล้ายเจ็บลึก แต่แค่พริบตาเดียว ความเย็นชาเดิมก็หวนกลับ
"ข้าจำไม่ได้ว่าขอความเมตตาจากตระกูลลู่…สิ่งที่ข้าทำ คือทวงคืนสิ่งที่พวกเจ้าพรากไป"
"คำว่าพราก…หมายถึงสิ่งใดกันแน่?" น้ำเสียงนางสั่นพร่า "หรือเจ้าเพียงใช้คำว่าล้างแค้น เป็นข้ออ้างของปีศาจ…"
อวิ๋นเหวินอี้โน้มตัวลง เผชิญหน้ากับนางอย่างใกล้ชิด
"ถ้าเช่นนั้น…เจ้าก็จงเป็นนักโทษของปีศาจนี้ต่อไป" เขากระซิบเบา ริมฝีปากเฉียดแก้มนางไปเพียงนิดเดียว
ลู่ชิงหลันตัวสั่นสะท้าน
ทั้งหวาดกลัว ทั้งเดือดดาล
หากทว่าดวงตาของนางกลับฉายแววกร้าวไม่แพ้กัน


## บทที่ 2 เจ้าคือทาสรับใช้ข้า

เสียงลมหายใจหนัก ๆ ดังแผ่วอยู่ในความมืดของเรือนเงียบ ลู่ชิงหลันนั่งซ่อนตัวอยู่ในเงามุมสุดของห้อง หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มือที่กำดาบสั่นระริก ดาบเล่มนั้น…นางแอบขโมยออกมาจากห้องของเขา ขณะที่สาวใช้ออกไปล้างชาม…
ดาบสีดำสนิท เล่มบางคมกริบ เคยเป็นของพ่อของนาง แต่บัดนี้อยู่ในครอบครองของบุรุษที่ฆ่าตระกูลนาง
"หนึ่งฟัน...เพียงหนึ่งเดียว..." นางกระซิบ เสียงสั่นพร่า "ไม่ก็...แทงลงที่คอตัวเอง…จบเสียให้หมด…"
หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงบนคมดาบ กลืนกับเลือดในอกที่มิอาจไหลออกมา
นางสูดลมหายใจครั้งสุดท้าย…แล้วเงื้อดาบขึ้น
ทว่า—
พรึ่บ!
แรงมหาศาลบางอย่างสะกัดร่างนางไว้ทันที ราวกับถูกมัดด้วยโซ่ล่องหน แขนของนางแข็งค้าง ดวงตาเบิกโพลง ริมฝีปากสั่นระริกอย่างไม่เข้าใจ
"มะ…ไม่…! ขยับไม่ได้!"
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะเยียบเย็นก็ดังขึ้นด้านหลัง
"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าตายอย่างง่ายดายเช่นนั้นหรือ…ลู่ชิงหลัน?"
น้ำเสียงของเขา…ดั่งมีดน้ำแข็งกรีดกลางอก
นางหันขวับไป เห็นอวิ๋นเหวินอี้ยืนอยู่ในเงามืด ดวงตาสีดำลึกล้ำจ้องนางอย่างกับสัตว์ร้ายที่มองเหยื่อในเงื้อมมือ
"ข้า…เกลียดเจ้า…" นางพูดอย่างยากลำบาก
เขาเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ แล้วหยิบดาบจากมือที่ค้างอยู่ของนางอย่างไม่รีบร้อน ก่อนเหวี่ยงทิ้งไปไกล
"แต่เจ้าก็ตายไม่ได้ ถ้าไม่มีคำสั่งของข้า" เขากระซิบใกล้หู
"เจ้าทำอะไรข้า…?"
"ผนึกมาร" เขาตอบเรียบ ๆ "พันธะเลือด เจ้าเป็นของข้า—ร่างกายเจ้า สัมผัสเจ้า แม้แต่ความตาย…ก็ต้องได้รับอนุญาตจากข้าเท่านั้น"
นางแทบทรุดลงไปกอง แต่แรงสะกดร่างยังตรึงแน่น
"เจ้าไม่ใช่มนุษย์…"
"ข้าก็ไม่เคยบอกว่าเป็น" เขาตอบพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบ "มนุษย์ไม่มีวันแก้แค้นได้อย่างที่ข้าทำ"
เขาตวัดมือปลดผนึกลงช้า ๆ นางทรุดฮวบลงทันที หอบหายใจอย่างคนจะขาดใจ
แต่เขายังไม่ทันหันหลัง เสียงของเขาก็ดังขึ้นอีก
"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป—เจ้าจะทำหน้าที่รับใช้ข้า"
"ข้าไม่—!"
"หุบปาก" เขากระชากเสียง "แม้แค่หายใจ…เจ้าก็ต้องได้รับอนุญาตจากข้า"
ชิงหลันตัวสั่นเทิ้ม
"หากข้าหิว เจ้าต้องป้อน หากข้าสั่ง เจ้าต้องรับใช้ หากเจ้าไม่ทำ…ก็อย่าหวังจะได้กินข้าวสักเม็ด หรือแตะน้ำสักหยด"
"ทำไมเจ้าต้องทรมานข้าขนาดนี้…!?"
"เพราะข้าเกลียดเจ้า" เขาย่อตัวลง เผชิญหน้ากับนาง "และความทรมานของเจ้าคือความสุขของข้า"
ดวงตานางพร่ามัว น้ำตาไหลรินอย่างไร้เสียง
"เช็ดเท้าให้ข้า"
"…"
"ไม่ได้ยินหรือ?" น้ำเสียงเข้มขึ้น
นางกัดฟันแน่น ร่างกายสั่นสะท้าน แต่สุดท้ายก็คลานเข่าไปตรงหน้าเขา มือที่เคยจับดาบอย่างมุ่งมั่น บัดนี้สั่นระริกขณะเอื้อมไปจับชายรองเท้าเขา
เหวินอี้หลุบตามองนาง แล้วแค่นหัวเราะอย่างเย้ยหยัน
"จำไว้ลู่ชิงหลัน—นี่คือเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น"
กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ยังไม่ทันจางหายจากปลายจมูก ลู่ชิงหลันนั่งคุกเข่าแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบ ร่างบางของนางสั่นเทิ้ม มือทั้งสองที่เคยสะอาดเรียวงาม บัดนี้เปื้อนฝุ่นและบาดแผลจากการคลานไปตามพื้นตามคำสั่ง
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังก้องเข้ามาจากหน้าประตู พอร่างสูงสง่าของอวิ๋นเหวินอี้ยปรากฏขึ้น สาวใช้และทหารยามก็หลบทางราวกับลมแรงพัดผ่าน
"วันนี้เจ้าทำอะไรให้ข้าบ้าง?" เสียงเขาเย็นเฉียบ ขณะเดินเข้ามายืนเหนือร่างนาง
นางเงยหน้าช้า ๆ แววตายังมีหยาดน้ำตาเคลือบอยู่ "ข้า…ข้าทำความสะอาดเรือนเจ้า…ข้าเช็ดพื้น…ข้า…"
"พื้น?" เขาเอียงคอเล็กน้อย "งั้นเจ้าบอกข้ามาสิว่าตรงไหนที่เจ้าทำตกหล่น?"
ชิงหลันเม้มปากแน่น นางไม่ตอบ
เสียงฝ่ามือฟาดผิวเนื้อนางอย่างฉับพลัน
เพี๊ยะ!
"อย่ากล้าทำตัวสูงศักดิ์ต่อหน้าข้าอีก เจ้ามันแค่ทาส—ทาสที่ยังไม่สำนึกว่าเคยเกิดจากตระกูลโสมมเพียงใด!"
นางยกมือขึ้นลูบแก้มที่แดงเถือก น้ำตาไหลอาบแก้ม
"เหตุใด…เจ้าจึงไม่ฆ่าข้าให้ตายไปเสียแต่ต้น?"
"เพราะเจ้าตายง่ายเกินไป" เขาโน้มตัวลง จับคางนางให้เชิดขึ้นมองตา "เจ้าต้องอยู่…เพื่อทุกลมหายใจจะรู้สึกถึงความสูญเสีย…ความไร้ค่า…และความอัปยศ!"
เขาผละไปนั่งบนบัลลังก์ในเรือน หยิบถ้วยน้ำชามาจิบช้า ๆ แล้วตวัดสายตากลับมาที่นาง
"หิวหรือไม่?"
นางไม่ตอบ
"ข้าถามว่าเจ้า 'หิว' หรือไม่!?"
"…หิวเจ้าค่ะ" เสียงแผ่วราวลมหายใจ
เขาวางถ้วยชาลง แล้วดีดนิ้วเบา ๆ ทันใดนั้นสาวใช้นำถาดอาหารหอมกรุ่นเข้ามาวางบนพื้นเบื้องหน้าชิงหลัน
"กินเสียสิ" เขาเอ่ยเบา ๆ ดวงตาเรืองรองวาววับ
ชิงหลันลังเล แต่อดกลั้นต่อกลิ่นหอมไม่ไหว มือสั่น ๆ เอื้อมไปหยิบชิ้นขนมปังขึ้นมา ทว่า—
พลั่ก!
เขาถีบถาดอาหารกระเด็นหกเลอะเต็มพื้น
"ใครบอกให้เจ้าแตะก่อนที่ข้าจะอนุญาต?"
"ข้า…ข้าได้ยินว่า…"
"เจ้าไม่ได้ฟังให้ครบ" เสียงเขานุ่มแต่เยือกเย็น "เจ้าต้องขอ 'ข้า' ด้วยคำสุภาพ วิงวอน และก้มกราบ จึงจะได้รับอนุญาต"
นางก้มลงกราบทันที แม้น้ำตาจะรินออกมาไม่ขาดสาย
"ขอ…ขออภัย…ข้าขอความกรุณานายท่าน…ได้โปรด…"
"ช้าไปเสียแล้ว" เขาหันหน้าหนี "เก็บเศษพวกนั้นแล้วกินให้หมด…แม้แต่ข้าวที่เปื้อนดิน"
ชิงหลันเม้มปาก ร่างสั่นระริก ก่อนจะค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบข้าวที่หกเกลื่อนใส่ปาก น้ำตาไหลพรากไม่หยุด
"น่าชังนัก…ตระกูลเจ้าเคยโอหังปานใด บัดนี้เหลือเพียงหมาตัวหนึ่งที่คลานกับพื้นเพื่อของเหลือ"
นางกัดข้าวเปื้อนฝุ่นกลืนลงคออย่างทรมาน หยาดน้ำตาร่วงปะปนลงบนมือของนาง
เขาลุกขึ้นมายืนใกล้ ๆ ก้มลงกระซิบข้างหู
"นี่หรือบุตรีประมุขเมืองไป่ฮวาเฉิง? ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่งเจ้าทะนงนัก ยืนอยู่เหนือชะตาคนทั้งเมือง…แต่ตอนนี้…"
เขาย่อตัวลงแล้วใช้ปลายนิ้วแตะปลายคางนางเบา ๆ ดึงขึ้นอย่างเหยียดหยาม
"แม้แต่แมวในวัง ยังมีศักดิ์ศรีกว่าตัวเจ้าหลายเท่า"
ชิงหลันสะอื้น
"เจ้าจะลงโทษข้าอย่างไรก็ได้…แต่ได้โปรดอย่าเหยียดหยามพ่อข้าอีกเลย…"
คำพูดนั้นเหมือนเหยียบลงตรงกลางใจเขา
แววตาเหวินอี้แข็งกร้าวขึ้นทันใด
"พ่อเจ้า? ผู้ที่เผาเมืองข้า? ผู้ที่ส่งคนไปสังหารมารดาข้ากลางงานอภิเษก!? ข้าควรทำลายชื่อของมันเสียทุกลมหายใจ!"
เขากระชากผมของนางให้แหงนหน้าขึ้น
"ฟังข้าให้ดี ลู่ชิงหลัน—ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ใต้หลังคาเรือนข้า เจ้ามีค่าเท่าเศษฝุ่นใต้เท้า!"
นางกัดริมฝีปาก สะกดความกลัวไว้ในอก แต่แววตาเริ่มมีประกายบางอย่างแฝงเร้น
เขามองนางอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวอย่างเย้ยหยัน
"อย่าคิดแม้แต่จะหนี ข้าฝังผนึกไว้ในร่างเจ้าแล้ว…แม้เจ้าจะข้ามแม่น้ำพันสาย ก็ไม่มีทางพ้นจากข้าไปได้"
เขาหันหลัง เดินจากไปพร้อมเสียงฝีเท้าหนัก
ในความเงียบงัน…นางเพียงทรุดตัวลงอย่างหมดเรี่ยวแรง กอดร่างตนเองไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่มิใช่จากลม แต่คือความเย็นชาที่ไหลเวียนในวังวนชีวิตของนาง บัดนี้…
สายลมยามค่ำพัดเย็นเฉียบ ลู่ชิงหลันนอนขดตัวอยู่มุมห้อง ข้าวเปื้อนดินเมื่อยามค่ำวานยังกลืนไม่หมด แรงเธอแทบจะหมดไปทุกอณู
ในความมืดที่เงียบงัน ประตูไม้หนักแง้มออกเบา ๆ
"คุณหนู…" เสียงกระซิบแผ่วเบาแทรกเข้ามา
ดวงตาชิงหลันปรือขึ้น พบสาวใช้ร่างเล็กในชุดเขียวขี้ม้า เซียงอิ๋น สาวใช้ผู้หนึ่งที่คอยหลบมุมมองนางอยู่เสมอ
"เจ้า…ทำไมมานี่…"
"ข้าเห็นเจ้าหิว ข้าเลย…เอาข้าวต้มมาให้เจ้าค่ะ รีบกินก่อนที่—"
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอก หญิงสาวหน้าซีดเผือดทันที
"แย่แล้ว…"
ประตูถูกกระชากออกอย่างแรง
อวิ๋นเหวินอี้ยยืนอยู่หน้าประตู ใบหน้าเยียบเย็น ร่างสูงสง่าปรากฏใต้แสงตะเกียงราวกับภูติในเงามืด
"ช่างน่าประทับใจจริง ๆ…" เสียงเขากดต่ำ "แม้แต่หมาก็ยังมีเพื่อนหมามาแบ่งอาหารให้สินะ?"
เซียงอิ๋นคุกเข่าลงทันที "ได้โปรด…โทษเป็นของข้า ข้าแค่ไม่อาจทนเห็นคุณหนูอดอยากได้อีก—"
"เงียบ!" เสียงเหวินอี้กระชากก้อง สายตาเขาหันไปมองชิงหลันอย่างเย้ยหยัน
"เจ้าวางแผนอะไรอีก? ใช้คนในวังลอบช่วย? หรือกำลังจะหนีอีกครั้ง?"
"ไม่…ไม่ใช่เจ้าค่ะ!" ชิงหลันรีบคลานมากั้นเซียงอิ๋นไว้ "ข้าเป็นคนขอให้หลินฮวาช่วย ข้าเป็นคนร้องขอ!"
"ขอ? เจ้ากล้าขอ?" เขาหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรืองแสงวาววับ
"ข้าจะลงโทษสาวใช้ผู้นี้ด้วยการโบยสิบที แล้วส่งไปล้างส้วมวังหลังทั้งเดือน—"
"ได้โปรด!" ชิงหลันร้องเสียงหลง "โทษข้าแทนเถิด…อย่าลงโทษนางเลย เซียงอิ๋นไม่ได้ทำผิดเพราะใจชั่ว แต่เพราะข้าหลอกล่อ…"
อวิ๋นเหวินอี้เดินเข้ามาใกล้ จับแขนชิงหลันยกร่างนางขึ้นราวกับหุ่นผ้า
"เจ้าจะรับโทษแทน?" เขายิ้มเย็น "ดี…ดีมาก เช่นนั้น—"
ผัวะ!
ฝ่ามือหนักตบเข้าที่หน้าเธอเต็มแรงจนร่างเธอล้มกระแทกพื้น เลือดไหลจากมุมปากทันที
"นี่คือหนึ่ง"
เขาเดินวนไปรอบตัวเธอเหมือนสัตว์นักล่า
"เจ้าต้องถูกโบย สิบทีแทนสาวใช้นั้น และห้ามร้อง ห้ามอ้อนวอนแม้แต่คำเดียว หากเจ้าร้องแม้เพียงครั้ง ข้าจะเพิ่มเป็นยี่สิบ"
เซียงอิ๋นร้องไห้สะอึกสะอื้น "ไม่นะเจ้าคะ! อย่าทำคุณหนูเลย ได้โปรด!"
"เงียบ!" เหวินอี้ตวาด "เจ้าถูกขับออกจากตำหนักนี้แล้ว อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก!"
เซียงอิ๋นถูกทหารพาออกไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงความเงียบอันเย็นเยียบ และเสียงหายใจสั่นเครือของชิงหลัน
เหวินอี้สั่งให้ทหารนำแส้มาวาง
"เจ้าจะยอมไหม หรือจะให้ข้าช่วยจับเจ้ามัดกับเสา?"
"ข้ายอม…" เสียงเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เขาพยักหน้า
นางก้มลงคุกเข่า แล้วเอามือวางบนพื้น พอร่างโน้มไปข้างหน้า ชุดที่เปรอะฝุ่นก็เผยให้เห็นแผ่นหลังเล็กที่เคยเปล่งปลั่ง แต่บัดนี้ซูบซีดและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากวันก่อนหน้า
ฟึ่บ!
เสียงหวดแส้กรีดอากาศ แล้วลงบนเนื้อนางเต็มแรง
เพี๊ยะ!!
"อึ่ก…"
เธอขบฟันแน่นไม่ส่งเสียงออกมา
เพี๊ยะ!
เพี๊ยะ!
ทีแล้วทีเล่า จนหลังเธอแตกยับ เลือดไหลเป็นสายหยดลงพื้น
เขายืนพิจารณาร่างนางอย่างเย้ยหยัน "เจ้าไม่ร้องเลย? เจ้าทนได้ขนาดนั้นเชียว?"
"เพราะข้า…ไม่อยากให้ผู้บริสุทธิ์ต้องเจ็บแทน…" น้ำเสียงเธอสั่น แต่หนักแน่น
เขาเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเดินเข้ามาใช้ผ้าเช็ดเลือดจากหลังนางช้า ๆ อย่างเย้ยหยัน
"เจ้าช่างโง่เขลาจนน่าสมเพช…"
เขาโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูนาง
"แต่ในเมื่อเจ้ารับโทษแทน…จงจำไว้ ว่าร่างนี้เป็นของข้า หัวใจเจ้า…แม้แต่ลมหายใจของเจ้า ก็ต้องขึ้นกับการอนุญาตของข้า!"
ชิงหลันไม่ตอบ เธอเพียงแน่นิ่ง แผ่นหลังเปียกโชกด้วยเลือดและเหงื่อ
เหวินอี้ผละจากนาง แล้วสั่งเสียงเย็น
"ห้ามทำแผล ห้ามให้ยาห้ามเลือด ถ้าไม่ตายภายในคืนนี้ พรุ่งนี้เจ้าต้องลุกมาเก็บใบไม้ทุกใบในลานหน้าตำหนักด้วยมือเปล่า"
เขาเดินจากไป ทิ้งนางไว้อย่างนั้น
ในความมืด ร่างเธอพยายามขยับ แต่ไร้เรี่ยวแรง
…และในใจเธอมีเพียงคำถามเดียว
"เหตุใดเขาจึงเกลียดข้าขนาดนี้…ทั้งที่ข้าไม่เคยทำสิ่งใดเลย…"