The Elementalist 2 - มหาเวทจตุรธาตุ ภาค 2
Chosaku
## ตอนที่ 1: การเดินทางครั้งใหม่

[ เมือง ไมอา - วันที่ 11 เดือน 6 ปี 1990 ]
ณ สถานีรถไฟประจำเมืองไมอา เช้าของวันที่อากาศปลอดโปร่ง ผู้คนมากมายรวมตัวกันอยู่ที่ชานชาลาเพื่อส่งลูกหลานของพวกเขาไปยังจุดหมายปลายทางในอนาคตของแต่ละคน
"ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก กินอาหารให้ครบ 3 มื้อด้วยล่ะเข้าใจมั้ย?" หญิงสาวผู้เป็นแม่กล่าว
"ครับแม่ พ่อกับแม่ก็อย่าลืมฝึกเวทตามที่การ์ดบอกด้วยนะครับ ว่างตอนไหนก็ค่อยฝึกก็ได้" เด็กหนุ่มผู้มีผิวสีน้ำผึ้งและผมกับดวงตาสีดำตอบกลับไป
"โอเคจ้ะ ลูกไม่ต้องห่วงทางนี้นะ แล้วถ้ามีอะไรก็โทรมาหาแม่ได้ตลอดเลยนะจ๊ะ"
"คอยดูนะ ลูกกลับมาบ้านรอบหน้าพ่อจะเป็นผู้ใช้เวทระดับ 5 ให้ดู" พ่อของการ์ดกล่าวอย่างมั่นใจ
"แหม คุณคะ เราก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ จะมาฝึกเวทอะไรกันตอนนี้ฮึ?" หญิงสาวแซว
"ก็ลูกอุตส่าห์สอนเคล็ดลับการฝึกแบบที่ไม่เคยรู้มาก่อนให้นี่นา แล้วดูเพื่อนลูกแต่ละคนสิ ใช้เวทเก่งกว่าพวกเราแล้วเนี่ย เราจะน้อยหน้าเด็กๆ ได้ยังไง จริงมั้ย"
ภรรยาหัวเราะเล็กๆ ก่อนจะหันกลับไปหาบุตรชายของตน "เอาล่ะๆ อย่างที่เห็นน่ะลูก ไม่ต้องห่วงทางนี้นะ ยังไงพ่อก็อยู่กับแม่ทั้งคน อีกเดี๋ยวรถไฟก็คงใกล้ออกแล้วล่ะ ลูกรีบขึ้นไปเถอะจ้ะ"
"โอเคครับแม่" เด็กชายสวมกอดพ่อและแม่ของเขา "งั้นการ์ดไปก่อนนะครับ ไว้ว่างๆ การ์ดจะกลับมาให้บ่อยที่สุดเลย"
การ์ดขึ้นรถไฟไปพร้อมกับสัมภาระบางส่วน ไม่นานนักขบวนรถก็ออกจากชานชาลาไปอย่างช้าๆ
"ลูกเราโตขึ้นเยอะเลยนะคะ ผ่านไปแป๊บเดียวก็ต้องออกไปเรียนรู้นอกเมืองซะแล้ว ฉันยังจำตอนที่ลูกของเราเดินเตาะแตะได้อยู่เลยเนี่ย" หญิงสาวรำลึกถึงอดีต
"นั่นสิเนอะ ใครจะไปนึกว่าเด็กตัวน้อยในวันนั้นจะกลายเป็นสุดยอดอัจฉริยะผู้ใช้เวทในวันนี้กันล่ะ" สามีเสริม
"ตายจริง คุณจะไม่อวยลูกมากเกินไปใช่มั้ยเนี่ย"
"แหม เขาก็ลูกคุณเหมือนกันนั่นแหละหน่า เนี่ยเพราะมีแม่เก่งแบบนี้ไงลูกเราถึงได้สุดยอดขนาดนี้"
"คุณนี่ก็เวอร์ตลอด"
สองสามีภรรยาหยอกล้อกันตามประสาก่อนที่ทั้งคู่จะเดินทางกลับ
ทางด้านการ์ดซึ่งอยู่บนรถไฟ ภายในขบวนมีเตียงสองชั้นเรียงรายซ้ายขวาคั่นกลางด้วยทางเดิน นี่คือขบวนรถจักรไอน้ำสำหรับการเดินทางระยะไกลที่ผู้โดยสารสามารถนอนหลับพักผ่อนได้อย่างสบาย จุดหมายปลายทางของการ์ดคือเมืองโซลิส เมืองที่ขึ้นชื่อด้วยมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดและเป็นศูนย์รวมของสุดยอดผู้ใช้เวทมากมาย
"สุดท้ายก็เหลือแค่พวกเรา 4 คนสินะ" ไกด์ เด็กหนุ่มผู้มีรูปร่างละม้ายคล้ายการ์ดแต่มีใบหน้ายียวนกว่า บ่นพลางทิ้งตัวลงบนเตียงชั้นล่าง
"ทำไงได้ล่ะ ก็แต่ละคนมีที่ที่ตัวเองอยากไปไม่เหมือนกันนี่นา" เกรส เด็กหญิงเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มกล่าว เธอนั่งอยู่ที่เตียงตรงข้ามไกด์
"เอาหน่า อย่างน้อยทุกคนก็มีแนวทางที่ชัดเจนของตัวเอง อีกอย่างก็ไม่ใช่ว่าเราจะหายจากกันไปเลยซักหน่อยนี่ เดี๋ยวก็หาเวลาว่างกลับมาเจอกันได้อีกแหละน่า" การ์ดซึ่งนั่งอยู่ข้างเกรสพูดขึ้นมาบ้าง เจ้าแมวขาวการ์เดียนคู่ใจของเขานอนหมอบอยู่ข้างตัวอย่างสบายอารมณ์
นอกจากไกด์ เกรส และการ์ดแล้ว เพื่อนอีกคนหนึ่งที่ร่วมเดินทางไปยังจุดหมายเดียวกันในครั้งนี้ก็คือไนท์ เด็กหนุ่มผู้มีรูปร่างขาวสูงพร้อมกับเส้นผมและดวงตาสีดำม่วงเช่นเดียวกับเวทมนตร์ธาตุมืดที่เขาใช้
เด็กทั้งสี่คนตัดสินใจที่จะไปศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยโซลิสร่วมกันเพื่อพัฒนาฝีมือของตนเองให้สูงยิ่งขึ้น ก่อนที่จะเลือกอาชีพที่ตนเองสนใจทำในอนาคต
ไกด์เด้งตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิก่อนที่จะบ่นต่อ "เนี่ยนะ ถ้าไททั่นมันไม่ดื้อก็คงได้มาด้วยกันแล้วแท้ๆ"
"แต่ฉันเห็นด้วยกับที่หมอนั่นเลือกจะไปเรียนที่เมืองจูโน่นะ เพราะถ้าหมอนั่นอยากจะเอาดีในด้านการใช้โกเลมจริงๆ ไปที่มหาวิทยาลัยโซลิสคงไม่เข้าท่าเท่าไหร่ เพราะโกเลมมันเป็นเวทที่แบบ… ล้าสมัยมาก ที่โซลิสคงไม่มีใครใช้เวทนี้กันแล้วล่ะ" เกรสอธิบาย
"ก็ถูกของแก แต่พอไททั่นไปที่นู่น ลูมี่ก็เลยตามมันไปด้วยเลย... เออนี่ แกว่าลูมี่แอบชอบไททั่นปะ?" อยู่ๆ ไกด์ก็เปลี่ยนเรื่องคุย
"ฮะ? ทำไมแกคิดแบบนั้นล่ะ" การ์ดถาม
"ก็ลูมี่ดูสนิทกับไททั่นมาก แล้วก็ไปไหนมาไหนตามไททั่นตลอดเลยอะ"
"โอ๊ย ตาทึ่ม ไม่ใช่หรอกย่ะ ลูมี่น่ะเป็นห่วงความทึ่มของไททั่นเลยต้องตามไปด้วยต่างหากล่ะ ขืนปล่อยหมอนั่นไปเรียนที่นู่นคนเดียวนะ วุ่นวายตายชัก" เกรสปฏิเสธแทนเพื่อนของเธอ
"แล้วแกรู้ได้ไงล่ะว่าไม่ใช่เพราะลูมี่แอบชอบไททั่น" ไกด์ยังคงยึดมั่นในความคิดของตน
"ก็... เซนส์ของผู้หญิงละมั้ง"
"โห่ ไม่เห็นมีหลักการอะไรเลย"
"จะหาเรื่องกันหรือไงยะ"
ไกด์กับเกรสทำท่าจะตีกันตั้งแต่เริ่มเดินทาง ทำเอาการ์ดและไนท์หัวเราะกันยกใหญ่
เด็กหญิงเห็นเพื่อนทั้งสองหัวเราะก็รีบเปลี่ยนเรื่อง "ฉันเป็นห่วงเจลมากกว่าอีก ไปเรียนตัวต่อตัวคนเดียวแบบนั้นคงเหงาแย่เลย"
"ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าเจลเองก็คงอยากจะมั่นใจในตัวเองมากขึ้นเลยเลือกที่จะไปคนเดียวแบบนั้นน่ะ ใช่มั้ยไนท์" การ์ดหันไปถามความเห็นเพื่อนอีกคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขา
"อื้อ จริงๆ ฉันว่าเจลก็ไม่ได้อ่อนไปกว่าพวกเราเลยนะ เพียงแค่ขาดความมั่นใจอย่างที่การ์ดบอกนั่นแหละ แถมล่าสุดที่คุยกันเจลก็ดูแน่วแน่มากเลย ฉันว่าเจอกันรอบหน้าพวกเราอาจจะตกใจกับความเปลี่ยนแปลงของเจลไปเลยก็ได้" ไนท์ตอบกลับ
"นั่นสิเนอะ" เกรสกล่าว "งั้นพวกเราเองก็ต้องทำให้เต็มที่เหมือนกัน ฉันจะต้องเป็นหมอที่สุดยอดแบบครูเมดิสให้ได้!"
"ส่วนฉันจะต้องโค่นพ่อลงให้ได้!" ดูเหมือนจุดประสงค์ของไกด์จะประหลาดอยู่สักหน่อย
"นี่ในหัวนายมีแต่เรื่องต่อสู้หรือไงกันยะ!"
ไกด์กับเกรสทำให้เพื่อนอีกสองคนหัวเราะออกมาอีกครั้ง
'เราเองก็จะเก่งขึ้นให้มากกว่านี้อีก แล้วก็ใช้เวทให้ได้หลากหลายมากขึ้น เพื่อจะได้เข้าใกล้จุดสูงสุดของเวทมนตร์ให้มากขึ้น' การ์ดคิดในใจ
'แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้นน่ะ เจ้าต้องฝึกดึงพลังธาตุเข้ามาในตัวให้ได้คล่องกว่านี้ก่อนนะ' เจ้าการ์เดียนสุดเฮี้ยบ โอรอส บอกกับเด็กชาย
'โถ่ โอรอส ฉันก็ขยันฝึกอยู่ตลอดไม่ได้หยุดเลย นายก็เห็นนี่นา'
ตลอดช่วงหยุด 4 เดือนที่ผ่านมา การ์ดก็ไม่ได้อยู่เฉยๆ แต่อย่างใด เขาหมั่นฝึกฝนเวทมนตร์ตามคำแนะนำของเหล่าการ์เดียนของเขาอย่างเคร่งครัด เป้าหมายที่เหล่าการ์เดียนได้ตั้งไว้ให้กับเขาในตอนนี้คือให้เด็กชายสามารถดึงธาตุเข้ามาในตัวได้ตลอดเวลาที่ต้องการและคงมันไว้แบบนั้นให้ได้อย่างน้อย 1 ชั่วโมง
ถึงแม้ว่าเด็กชายจะเข้าใจหลักการของมันจนสามารถทำได้อย่างเชี่ยวชาญแล้ว แต่เมื่อต้องเจอสถานการณ์ที่กดดันหรือคับขันอย่างเช่นระหว่างการต่อสู้ เขาก็ไม่สามารถทำมันได้ดีเท่าไรนัก หลายๆ ครั้งที่เด็กหนุ่มล้มเหลวแต่โชคดีที่เหล่าการ์เดียนคอยป้องกันไม่ให้เกิดเหตุอันตรายต่อร่างกายของเขาเสมอ
'ข้าบอกแล้วว่ามันไม่ง่ายหรอก ยิ่งระดับเวทที่สูงขึ้น ความยากในการฝึกก็จะมากขึ้นตามไปด้วย แต่ไม่ต้องห่วง เมื่อเจ้าได้เรียนรู้เกี่ยวกับธาตุต่างๆ และเข้าใจมันมากขึ้น ความสามารถในการดึงธาตุเข้าสู่ร่างกายของเจ้าก็จะมากขึ้นไปด้วยโดยอัตโนมัติ เจ้าไม่ต้องใจร้อนไปหรอก' เจ้าแมวขาวกล่าว
'อื้อ แต่มันก็ยากกว่าที่คิดจริงๆ แหละ ถ้าต้องเอาไปใช้ในสถานการณ์จริง ตอนนี้ยังไงก็ทำไม่ได้แน่ๆ แต่ถ้ามีคนถ่วงเวลาให้ซักหน่อย ก็คงไม่มีปัญหาหรอกมั้ง' การ์ดนึกพลางมองไปยังการ์เดียนของเขา
'นี่เจ้าคิดว่าสถานการณ์แบบนั้นมันจะมีคนมาถ่วงเวลาให้ทุกครั้งหรือไงฮะ?' โอรอสยื่นเท้าข้างหนึ่งมาจิกขาการ์ด
'โอ๊ยๆ ก็แค่คิดเฉยๆ น่า โถ่ ใช้กำลังตลอดเลยนายเนี่ย'
'เด็กเนี่ยน้า'
ทั้งสี่คนต้องใช้เวลาอยู่บนขบวนรถไฟถึงสองวันเต็มกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง สัมภาระที่พวกเขาพกมานั้นมีเพียงเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวสำหรับระหว่างเดินทางเท่านั้น เพราะสัมภาระส่วนใหญ่ได้ถูกส่งผ่านบริษัทขนส่งที่พ่อการ์ดสังกัดอยู่ไปถึงหอพักของพวกเขาแล้ว
... สองวันต่อมา ...
ช่วงเวลาเช้าตรู่ภายในขบวนรถไฟ
"ตื่นได้แล้วไกด์ เราใกล้ถึงเมืองโซลิสกันแล้ว" การ์ดปลุกเพื่อนขี้เซาของตน
"ขออีก 5 นาที..." เด็กชายงัวเงียไม่ยอมลุกขึ้นมา ก่อนจะมีหมอนลอยจากที่สูงปะทะเข้ากับใบหน้าของเขาอย่างจัง "โอ๊ย! ใครน่ะ!"
"ฉันเองย่ะ ลุกได้แล้วตาทึ่ม เดี๋ยวก็เก็บของไม่ทันหรอก" เกรสซึ่งจัดกระเป๋าอยู่บนเตียงชั้นบนเหนือการ์ดกล่าว
"ก็ได้..." ไกด์ยอมจำนนแต่โดยดี เขาลุกขึ้นขยี้ตาเล็กน้อยและมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นวิวของเมืองขนาดใหญ่ยักษ์อยู่ที่สุดสายตา "โห! ใหญ่เป็นบ้า! นั่นคือเมืองโซลิสหรอ?"
"อื้อ ใช่แล้วล่ะ" การ์ดตอบ
"ถ้าเห็นแค่นี้ยังทึ่งนะ แกได้อ้าปากค้างตอนเข้าไปถึงมหาลัยแน่ๆ" เกรสเสริม "แต่ตอนนี้น่ะ เก็บกระเป๋าซะก่อน อีกไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะถึงกันแล้วนะ"
ไกด์รีบจับข้าวของยัดลงกระเป๋าอย่างลวกๆ ตามคำพูดของเกรส เด็กหญิงเห็นดังนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
… 2 ชั่วโมงถัดมา ...
รถจักรไอน้ำจอดเทียบ ณ ชานชาลาของเมืองโซลิส ที่นี่ดูใหญ่โตโอฬารกว่าชานชาลาของเมืองไมอาอยู่มากโข เมื่อเด็กทั้งสี่ก้าวขาลงมาพวกเขาก็ต้องตื่นตากับผู้คนที่พลุกพล่านไปทั่ว
เมืองโซลิสนั้นถ้าเทียบกับเมืองไมอาแล้วน่าจะมีขนาดที่ใหญ่กว่าเกิน 10 เท่าได้ เรียกว่าทำเอาเมืองไมอาดูเหมือนหมู่บ้านเล็กๆ หมู่บ้านหนึ่งไปเลย
"โอ้โห... ถึงจะเห็นขนาดเมืองจากในรถไฟแล้วก็เถอะ แต่นี่มันใหญ่มากเลยนะเนี่ย เราจะไม่หลงทางกันใช่ปะ..." การ์ดทึ่ง
"ไม่หรอกน่า ปกติเมืองใหญ่ๆ แบบนี้เขาก็จะมีแผนที่บอกทางเป็นระยะๆ อยู่แล้ว แถมพวกเราก็จ้างรถลากไปส่งที่หน้ามหาวิทยาลัยโซลิสอยู่แล้วด้วย" เกรสกล่าวพลางมองหาป้ายบอกทางไปยังจุดขึ้นรถ "นู่นไง ทางนู้น"
เด็กทั้งสี่เดินลัดผู้คนไปตามป้ายบอกทาง ผ่านตัวสถานีรถไฟของเมืองโซลิสไปจนพบจุดที่รวมรถลากสำหรับรับส่งผู้สัญจรไปมายังเมืองโซลิสแห่งนี้
พวกเขาใช้เวลาครู่หนึ่งในการตามหารถลากที่พวกเขาติดต่อไว้ เพราะวันนี้คือวันปฐมนิเทศของมหาวิทยาลัยโซลิสจึงทำให้จำนวนของรถลาก ณ สถานีนี้มีมากกว่าปกติ
ระหว่างทางที่พวกการ์ดนั่งรถลากไปนั้น พวกเขาก็ได้สัมผัสถึงความคึกคักของเมืองที่แสนใหญ่โตนี้ เมืองนี้แตกต่างจากเมืองมาเทียสที่พวกเขาเคยไปเมื่อตอนเข้าค่าย เมืองมาเทียสนั้นเป็นเมืองท่องเที่ยวที่ท้องถนนเต็มไปด้วยการ์เดียนและรถลากสำหรับการเดินทาง ในขณะที่เมืองโซลิสแห่งนี้แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่ใช้ชีวิตและประกอบกิจการอยู่ที่นี่ มีร้านรวงประเภทต่างๆ ให้เห็นโดยทั่วไปไม่ว่าจะเป็นร้านขายวัตถุดิบอาหาร ร้านขายของชำ ร้านขายต้นไม้ ร้านเสื้อผ้า ร้านตัดผม และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย
ประมาณครึ่งชั่วโมงให้หลังทั้งสี่คนก็มาถึงจุดหมายปลายทางของพวกเขา
"เข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมต้องจ้างรถมารับ" ไนท์กล่าวระหว่างที่ก้าวขาลงมา
"อือ ถ้าไม่จ้างสงสัยเดินกันขาลากแหงๆ" การ์ดเห็นด้วย
"แถมจะไปปฐมนิเทศไม่ทันด้วยน่ะสิ เรื่องของเรื่อง" เกรสที่ลงมาเป็นคนสุดท้ายกล่าวเสริม
"นี่มันอะไรวะเนี่ย…" ไกด์ที่ลงรถมาก่อนใครเพื่อนยืนอ้าปากค้างกับกำแพงสูงชันตรงหน้าเขา
"แกไม่ได้เห็นกำแพงนี่มาตั้งแต่ในรถไฟแล้วรึไง?" เด็กหญิงถาม
"คือมันก็เห็นแล้วล่ะ แต่ไม่นึกว่ามันจะสูงขนาดนี้…"
ที่ตรงหน้าของทุกคนตอนนี้คือกำแพงหินหนาที่สูงขึ้นไปราวอาคาร 4 ชั้น มันสูงเสียยิ่งกว่าอาคารของโรงเรียนไมอาที่พวกเขาเคยเรียนเสียอีก
"ถ้ากำแพงยังสูงขนาดนี้ ไอ้พวกตึกข้างในที่มันสูงเลยกำแพงมานี่มันจะสูงขนาดไหนกันนะ..." ไกด์ยังคงยืนอึ้งและพูดกับตัวเองอยู่
"เอ้าไกด์ จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยเนี่ย เดี๋ยวก็สายหรอก นี่เราต้องเดินเข้าไปที่หอประชุมตรงกลางมหาวิทยาลัยอีกนะ" เกรสเรียกสติเพื่อนสนิท เธอกับการ์ดและไนท์เดินนำไกด์มาจนจะถึงทางเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
"เฮ้ย รอฉันด้วย!" เด็กหนุ่มรีบวิ่งตามเพื่อนๆ ไปทันที
"ขอดูจดหมายรับรองด้วยครับ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยด้านหน้าประตูซึ่งแลดูอายุไม่มากนักเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเด็กทั้งสี่เดินเข้ามาหา
"นี่ครับ" การ์ดยื่นจดหมายรับรองให้กับเจ้าหน้าที่ ตามมาด้วย เกรส ไนท์ และไกด์ตามลำดับ
จดหมายนี้คือจดหมายที่ทางมหาวิทยาลัยโซลิสส่งให้กับนักศึกษาใหม่ที่จะเข้ามาเรียนในปีการศึกษานี้ หากไม่มีจดหมายดังกล่าวบุคคลภายนอกจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านในมหาวิทยาลัยโดยเด็ดขาด
"เชิญครับ" หลังจากที่ตรวจสอบจดหมายอย่างถี่ถ้วนแล้ว เจ้าหน้าที่ก็คืนจดหมายให้กับเด็กทั้งสี่และผายมือไปยังทางเดินที่มุ่งหน้าเข้าสู่ด้านในกำแพง
ทันทีที่พ้นกำแพงซึ่งกั้นระหว่างเมืองและมหาวิทยาลัยโซลิสเอาไว้ทุกคนก็ต้องอึ้งกับสิ่งที่เห็นอีกครั้ง เพราะภายในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้คือภาพที่พวกเขาไม่อาจคาดถึงได้เลย
มหาวิทยาลัยโซลิสแบ่งพื้นที่ออกเป็น 5 ส่วนด้วยกัน 4 ใน 5 ของพื้นที่มหาวิทยาลัย ถูกเนรมิตให้เป็นเมืองสำหรับธาตุแต่ละธาตุโดยเฉพาะ
ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือคือเมืองของธาตุไฟ เมืองที่ดูร้อนแรงด้วยหอคอยสีแดงเพลิงสูง 5 ชั้นเป็นอาคารหลักตั้งอยู่สุดขอบเมือง รายล้อมด้วยอาคารชั้นเดียวเต็มพื้นที่ นอกจากร้านค้าที่อยู่ติดกับถนนเส้นหลักซึ่งแบ่งพื้นที่แต่ละส่วนของมหาวิทยาลัยออกจากกันแล้ว อาคารหลังอื่นๆ ก็ดูไม่มีสีสันเท่าไรนัก
ที่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือเป็นเมืองสำหรับธาตุดิน ดูจากภายนอกแล้วเมืองฝั่งนี้ไม่ได้แตกต่างจากเมืองธาตุไฟมากนัก ร้านค้าติดถนนหลักเองก็ดูน้อยกว่าทางฝั่งธาตุไฟเสียด้วยซ้ำ แต่ที่เป็นแบบนั้นเพราะกิจการหลายอย่างของเมืองธาตุดินนั้นอยู่ภายในถ้ำขนาดใหญ่ที่อยู่ลึกลงไปด้านล่างนั่นเอง
เมืองธาตุน้ำอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เมืองนี้มีความแตกต่างจากอีกสามเมืองอย่างชัดเจน เพราะนี่เป็นเพียงเมืองเดียวที่นอกจากถนนสัญจรทางเท้าตามปกติแล้วยังมีทางน้ำสำหรับผู้ใช้เวทน้ำให้สามารถสัญจรร่วมกับการ์เดียนของพวกเขาได้ด้วย และที่สุดขอบเมืองนั้นก็มีอาคารทรงโดมขนาดใหญ่ที่สูงไม่แพ้กำแพงที่ล้อมรอบมหาวิทยาลัยเอาไว้เลยทีเดียว
สุดท้ายคือเมืองธาตุลมซึ่งอยู่ ณ ทิศตะวันตกเฉียงใต้ เมืองนี้เองก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป เพราะเมืองนี้ไม่ได้ดูหนาแน่นไปด้วยอาคารต่างๆ อย่างสามเมืองก่อนหน้า เมืองฝั่งนี้เต็มไปด้วยพื้นที่โล่งและอาคารขนาดเล็ก แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคงไม่พ้นภูเขาสูงใหญ่ที่สุดขอบเมือง ซึ่งสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนแม้มองจากด้านนอก ไม่เพียงเท่านั้นภายในพื้นที่ของเมืองธาตุลมยังมีผู้ใช้เวทและการ์เดียนของพวกเขาบินให้เห็นอยู่โดยทั่วไปอีกด้วย
และ ณ จุดศูนย์กลางของเมือง ก็คือพื้นที่ส่วนกลางซึ่งมีอาคารสำคัญต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหอประชุมใหญ่ ห้องสมุดกลาง ห้องพักคณะอาจารย์และเจ้าหน้าที่ รวมถึงหอพักนักเรียนและอาคารเรียนรวมต่างๆ ด้วย
"แย่แล้วทุกคน อีก 15 นาทีจะเริ่มปฐมนิเทศแล้ว!" เกรสกล่าวหลังจากที่ก้มดูเวลาในโทรศัพท์ของเธอ แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนชายทั้งสามจะยังอึ้งกับภาพของมหาวิทยาลัยแห่งนี้อยู่จนไม่ได้ยินเธอ "เอ้า! ยืนเหม่ออะไรกันอยู่เนี่ยทุกคน!"
"ฮะๆ อะไรนะ?" ไนท์ที่ได้สติคนแรกถามขึ้นมาอีกครั้ง
"จะได้เวลาปฐมนิเทศแล้ว!"
"ว่าไงนะ!?" การ์ดตกใจและก้มลงดูเวลาบ้าง "วิ่งกันเถอะทุกคน"
ด้วยความเร่งรีบการ์ดจึงใช้เวทลมช่วยให้ทุกคนตัวเบาขึ้นและเตรียมที่จะออกวิ่งแต่ดูเหมือนว่าไกด์จะยังไม่รู้สึกตัว
"เลิกเหม่อได้แล้วไกด์เราต้องไปกันแล้ว" เด็กหนุ่มคว้าแขนเพื่อนสนิทของเขาก่อนที่ทุกคนจะพากันวิ่งไปตามถนนเส้นหลักเพื่อมุ่งหน้าสู่หอประชุมที่อยู่ ณ ใจกลางมหาวิทยาลัยแห่งนี้


## ตอนที่ 2: ปฐมนิเทศ

[ เมือง โซลิส - วันที่ 13 เดือน 6 ปี 1990 ]
"สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่ทุกท่านเข้าสู่มหาวิทยาลัยโซลิสนะครับ" ชายซึ่งยืนอยู่กลางเวทีกล่าวต้อนรับเหล่านักศึกษาซึ่งมารวมตัวกันอยู่ภายในหอประชุมแห่งนี้
การ์ดและเพื่อนๆ มาถึงก่อนการปฐมนิเทศจะเริ่มได้อย่างฉิวเฉียด ทั้งสี่คนพยายามเดินอย่างเบาฝีเท้าที่สุดไปยังที่นั่งว่างด้านหลัง
"ไม่ว่าคุณจะใช้เวทมนตร์ธาตุใดก็ตาม การตามหาอาชีพที่เหมาะสมกับตัวเองให้ได้นั้นจะเป็นการช่วยให้อนาคตของพวกคุณมั่นคงขึ้น และนั่นน่าจะเป็นสาเหตุหลักที่หลายๆ คนเลือกที่จะมาศึกษาที่นี่ มหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้นับเป็นสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดแห่งหนึ่งสำหรับการตามหาเส้นทางเดินในชีวิตของพวกคุณ เพราะเรามีทั้งอาชีพที่หลากหลายให้ได้ทดลองและเรียนรู้ซึ่งพวกคุณน่าจะได้เห็นผ่านตากันมาบ้างระหว่างเดินทางมารวมตัวกันที่หอประชุมนี้ อีกทั้งเรายังมีผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้เวทมนตร์ลักษณะต่างๆ มากมายที่พร้อมถ่ายทอดความรู้ให้พวกคุณได้พัฒนาศักยภาพของตนเอง" ชายคนดังกล่าวอธิบายอย่างคล่องแคล่ว "ทั้งนี้ การจะทดลองทำงานต่างๆ ไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมายเลยก็ดูจะไม่ใช่เป้าหมายที่ดีนักสำหรับทุกคน เพราะฉะนั้น เหล่านักศึกษาทุกท่านที่มารวมตัวกัน ณ ที่นี้ พวกคุณทุกคนมีเวลาจำกัดที่จะใช้ในการเรียนที่นี่เพียงแค่ 4 ปีเท่านั้นครับ หากครบกำหนดการ 4 ปีนี้แล้วพวกคุณยังไม่สามารถจบการศึกษาจากที่นี่ได้ ก็จะถือว่าพวกคุณขาดคุณสมบัติที่คู่ควรจะได้รับการรับรองจากมหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้ เพราะฉะนั้นอย่าชะล่าใจไปนะครับ ถึงแม้ว่า 4 ปีจะดูเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน แต่ก็มีตัวอย่างให้เห็นอยู่มากที่เวลา 4 ปีนั้น ไม่เพียงพอที่จะทำให้คุณประสบความสำเร็จจากที่นี่ไปได้"
บรรยากาศในหอประชุมตึงเครียดขึ้นหลังจากคำพูดนั้น ผู้คนที่ได้โอกาสเข้ามาศึกษาที่มหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นผู้ใช้เวทที่มีความสามารถสูงในเมืองของตนเอง เกณฑ์ขั้นต่ำที่มหาวิทยาลัยโซลิสตั้งไว้สำหรับการรับนักศึกษาเข้ามานั้นคือบุคคลดังกล่าวต้องเป็นผู้ใช้เวทระดับ 4 เสียก่อน นอกจากนั้นยังมีการทดสอบความสามารถก่อนการรับเข้าอีกด้วย
"ต่อไปผมจะขออธิบายหลักการใช้ชีวิตภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้รวมถึงวิธีสำเร็จการศึกษาจากที่นี่นะครับ มหาวิทยาลัยโซลิสให้ความสำคัญกับการใช้ชีวิตจริงและการพึ่งพาตนเองครับ จากที่ทุกคนได้เห็นว่ามหาวิทยาลัยนี้มีสภาพเหมือนกับเมืองเมืองหนึ่งที่ประกอบไปด้วยกิจการต่างๆ มากมาย เพราะฉะนั้นตลอดระยะเวลาสี่ปีนี้พวกคุณจำเป็นจะต้องประกอบอาชีพนั้นๆ เพื่อดำรงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครับ ผมพูดมาถึงตรงนี้พวกคุณอาจจะยังไม่เห็นภาพเท่าไหร่ ขอให้ทุกท่านหยิบถุงผ้าซึ่งเจ้าหน้าที่ได้แจกไว้ตอนเข้าหอประชุมขึ้นมาครับ" ผู้พูดชูถุงผ้าสีเนื้อถุงเล็กๆ ขึ้นมา "ภายในถุงนี้จะมีหินแร่อยู่จำนวนหนึ่ง หินเหล่านี้คือหน่วยเงินที่พวกคุณจะใช้ในการดำรงชีวิตภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครับ"
ชายวัยกลางคนหยิบหินที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณหนึ่งข้อนิ้วขึ้นมาชูให้ทุกคนในหอประชุมดูทีละแบบเป็นตัวอย่าง
"หินระดับต่ำที่สุดคือหินทองแดง 1 ทองแดงนั้น สามารถใช้ซื้ออาหารทั่วไปรับประทานได้ 1 มื้อ ถัดมาเป็นหินเงิน ซึ่งมีมูลค่าเท่ากับ 10 ทองแดง และสุดท้ายคือหินทองคำ ซึ่งมีมูลค่าเท่ากับ 10 เงิน หรือ 100 ทองแดง ภายในถุงที่ทางมหาวิทยาลัยมอบให้กับทุกคนไปนั้นจะมีหินทองคำอยู่ทั้งหมด 40 ก้อนด้วยกันครับ"
เกิดเสียงพูดคุยดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อคำอธิบายมาถึงตรงนี้
"เอาล่ะครับ หลายๆ ท่านอาจจะสับสนที่ผมพูดเมื่อสักครู่ ว่ามหาวิทยาลัยอยากให้ทุกคนได้ประกอบอาชีพต่างๆ และหาเงินดำรงชีวิตด้วยตัวเอง แต่ทำไมถึงให้ทองคำไปเยอะขนาดนั้นถูกต้องไหมครับ?" เสียงพูดคุยเบาลงเป็นเชิงให้สัญญาณกับผู้พูดว่าเห็นด้วย "หินทองคำเหล่านี้เป็นส่วนที่ทางมหาวิทยาลัยให้ไว้เพื่อไม่ให้การสำเร็จการศึกษาจากที่นี่ยากเกินไปครับ เพราะนอกจากการดำรงชีวิตแล้วพวกคุณทุกคนก็น่าจะอยากสำเร็จการศึกษาจากที่นี่ด้วย และวิธีการที่จะสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโซลิสนั้นก็คือสิ่งนี้ครับ"
ชายคนดังกล่าวชูตราสัญลักษณ์ขนาดเท่าฝ่ามือขึ้นมา ตราสัญลักษณ์นี้มีรูปทรงสี่เหลี่ยมข้าวหลามตัดที่แต่ละด้านมีรูปของธาตุทั้งสี่อยู่ และตรงกลางของตราสัญลักษณ์นั้นมีตัวอักษร SL ตัวใหญ่สลักเอาไว้
"ที่ทุกคนเห็นอยู่นี้คือเหรียญโซลิสครับ เหรียญโซลิสนี้คือสิ่งที่ใช้แทนความสำเร็จของคุณในการประกอบวิชาชีพต่างๆ หรือการเรียนทักษะต่างๆ แต่วิธีการที่จะได้มันมานั้นขึ้นอยู่กับเจ้าของกิจการหรือครูผู้สอนในวิชานั้นๆ เท่านั้นครับ หรือพูดง่ายๆ ก็คือคุณจะได้รับมันเมื่อได้รับการยอมรับจากบุคลากรภายในมหาวิทยาลัยแห่งนี้นั่นเองครับ หรืออีกวิธีหนึ่งที่คุณจะสามารถรับเหรียญโซลิสนี้ได้ก็คือแลกมันด้วยหินทองคำจำนวน 10 ก้อนด้วยกันครับ"
"โห ใช้ตั้ง 10 ทอง เลยหรอ" เสียงอุทานดังขึ้นจากนักศึกษาใหม่คนหนึ่ง ทำให้ทุกสายตาจับจ้องไปที่เขาทันที เด็กหนุ่มเขินอายจนแทบจะมุดเก้าอี้หนี
ผู้พูดบนเวทีหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะกล่าวต่อ "ใช่ครับ ต้องใช้ถึง 10 ทองทีเดียวในการแลกเหรียญโซลิส 1 เหรียญ และพวกคุณจะจบการศึกษาได้ก็ต่อเมื่อพวกคุณมีเหรียญโซลิสทั้งหมด 10 เหรียญครับ"
สิ้นคำพูดนั้นผู้คนภายในหอประชุมก็อุทานกันออกมาด้วยความตกใจทันทีและพูดคุยกันเจื้อยแจ้วเป็นการใหญ่ จนชายบนเวทีต้องยิงเวทไฟขึ้นเหนือหัวเพื่อดึงความสนใจกลับมาอีกครั้งก่อนที่ทุกคนจะกลับเข้าสู่ความสงบ
"ทีนี้ทุกคนคงจะเข้าใจกันแล้วใช่มั้ยครับว่าทอง 40 ก้อนที่ทางมหาวิทยาลัยให้ไปนั้น ถือว่าน้อยมากเมื่อเทียบกับปริมาณเหรียญโซลิสที่พวกคุณต้องหามาเพื่อจบการศึกษา และอย่าลืมนะครับว่าตลอดระยะเวลา 4 ปีนี้ พวกคุณจำเป็นต้องดำรงชีวิตอยู่ด้วย เพราะฉะนั้นก็ไม่ต่างอะไรไปจากการที่พวกคุณต้องหาเหรียญโซลิสทั้งหมด 10 เหรียญเต็มๆ ทองเหล่านั้นเป็นเพียงตัวช่วยให้พวกคุณไม่อดตายตลอด 4 ปีนี้เท่านั้นเองครับ ต่อไป ผมจะอธิบายถึงเมืองธาตุต่างๆ และกิจการหลักภายในเมืองแบบคร่าวๆ ให้ทุกท่านได้ฟังกันนะครับ…"
"โหดไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย…" การ์ดพูดลอยๆ หลังจากได้ฟังวิธีการจบการศึกษาของที่นี่
"นั่นสิ... เราจะรอดกันใช่มั้ยเนี่ย" ไกด์เห็นด้วย
"อะไรกัน ยังไม่ทันไรก็ใจเสาะกันซะแล้วหรอ" เกรสขัดเพื่อนทั้งสอง
"แหม ก็ถ้าให้แบบไปสู้ชิงเหรียญมาอะไรแบบนี้ มันก็ไม่น่ายากเท่าไหร่นะ แต่นี่แบบ ต้องได้รับการยอมรับจากคนนู้นคนนี้ อะไรก็ไม่รู้ ยุ่งยากชะมัด แค่ฟังก็งงแล้วอะ" ไกด์บ่นยาว
"เขาก็อธิบายให้ฟังดูน่ากลัวไปงั้นแหละ สุดท้ายที่พวกเราต้องทำก็แค่ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงานไปก็เท่านั้นเอง ลองนึกดูนะ สมมุติปีนึงแกเรียน 2 วิชา แล้วก็ทำงาน 1 อย่าง ถ้าคนที่ดูแลยอมรับและให้เหรียญมา แค่นี้ก็ได้ปีละ 3 เหรียญแล้ว เห็นปะ?" เด็กหญิงอธิบาย
"ทำไมพอแกอธิบายแล้วมันฟังดูง่ายจังแฮะ" การ์ดรู้สึกคลายกังวลลงเล็กน้อยหลังจากได้ฟังเกรส
"ก็ถูกของเกรสนะ สุดท้ายพวกเราก็มาที่นี่กันเพื่อเรียนรู้และพัฒนาตัวเอง ขอแค่เราเต็มที่ในงานหรือวิชาที่เราเรียน เท่านั้นก็พอแล้วล่ะ เรื่องเหรียญตรานั่นเดี๋ยวพอถึงเวลามันก็คงมีมาให้พวกเราเองแหละ" ไนท์เสริมคำพูดของเด็กหญิง
"พูดดีมากไนท์!" เกรสยกนิ้วให้เพื่อน
"โห่ แล้วใครจะรับประกันได้ล่ะว่าทำงานปีเดียวแล้วเขาจะให้เหรียญมา" ไกด์พูดขัดขึ้นอีก
"แกนี่มันกวนโอ๊ยชะมัด" เด็กหญิงหยิกขาไกด์
"โอ๊ย เจ็บนะ"
"ก็แล้วใครบอกว่าให้ทำงานหรือเรียนแค่สามอย่างละยะ เมื่อกี๊ฉันก็แค่เปรียบเปรยให้พวกแกเห็นภาพเฉยๆ มั้ยล่ะ เรามีเวลาตั้งเยอะ พอถึงตอนเลือกจะเรียนหรือทำงานกันจริงๆ แกก็บริหารเวลาไปสิ จะทำอะไรแค่ไหนกี่วันกี่ชั่วโมงก็ว่าไป"
"เข้าใจแล้วค้าบแม่" เด็กหนุ่มลากเสียงยาว
"ใครแม่แกยะ" เกรสหยิกขาเพื่อนสนิทของเธออีกครั้ง ทำเอาการ์ดกับไนท์หลุดขำออกมาเลยทีเดียว การหยอกล้อของทั้งคู่ทำให้บรรยากาศตึงเครียดเมื่อสักครู่ผ่อนคลายลง
"…นั่นก็คือภาพรวมของเมืองธาตุต่างๆ นะครับ ถึงแม้ว่าทุกท่านจะได้รับฟังเกี่ยวกับเมืองต่างๆ ไปแล้ว แต่ผมก็แนะนำให้ทุกท่านได้เดินสำรวจเมืองที่ตรงกับธาตุของตัวเองอีกครั้งก่อนจะตัดสินใจเลือกวิชาหรือกิจการที่อยากทำอีกครั้งนะครับ และอย่าลืมว่าการเลือกกิจการที่เหมาะสมกับตัวเองนั้นจะช่วยเพิ่มโอกาสในการได้รับเหรียญโซลิสมากขึ้นด้วย และหากใครพบปัญหาหรือมีข้อสงสัยอะไรเพิ่มเติมหลังจากนี้ สามารถติดต่อที่อาคารด้านหลังหอประชุมนี้ได้ครับ สุดท้ายนี้ผมขอเชิญเจ้าหน้าที่อาวุโสจากทางสมาพันธ์เวทมนตร์มาให้คำแนะนำเพิ่มเติมแก่นักศึกษาใหม่ทุกท่านสักเล็กน้อยครับ"
พูดจบชายคนดังกล่าวก็หันไปด้านข้างและโค้งให้กับชายอีกคนหนึ่งซึ่งรออยู่ที่ข้างเวที ชายคนนี้มีรูปร่างสูงโปร่งผมสั้นสีเทาเข้มและดวงตาสีน้ำตาล จากรูปลักษณ์ภายนอกแล้วเขาดูอายุไม่ต่างจากชายคนเมื่อครู่เท่าไรนัก เขาเดินมาที่กลางเวทีอย่างเคร่งขรึม
"สวัสดีครับ ผมแซค คิดว่าหลายๆ ท่านน่าจะไม่รู้จักผมหรอกครับ" ชายวัยกลางคนพูดอย่างมีอารมณ์ขัน "ผมจะเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสหรืออะไรก็ไม่สำคัญหรอกครับ เพราะวันนี้ผมจะมาให้คำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ กับพวกคุณซึ่งจะเป็นอนาคตของโลกใบนี้ในภายภาคหน้าครับ พวกคุณนั่งฟังกันมานานคงจะเริ่มเบื่อเริ่มง่วงกันแล้วเพราะฉะนั้นผมจะพูดให้รวบรัดที่สุด อย่างแรกเลยอย่ากังวลเรื่องเหรียญโซลิสมากครับ พวกคุณมาที่นี่กันเพื่อศึกษาหาความรู้เพราะฉะนั้นให้ความสำคัญกับตรงนั้นครับ เดี๋ยวถ้าพวกคุณเก่งขึ้นแล้วการหาเหรียญโซลิสก็จะง่ายขึ้นตามไปด้วยเอง อีกอย่างนึงก็คือ อย่าลืมหาเวลาพักผ่อนให้ตัวเองกันด้วยนะครับ การพักผ่อนบางครั้งก็ถือเป็นส่วนสำคัญของชีวิตเช่นกัน ถ้าเครียดตลอดเวลาอาจจะทำให้ศักยภาพในการทำงานหรือการเรียนของพวกคุณลดลงก็ได้ นี่ก็คงเป็นสองเรื่องหลักๆ ที่ผมอยากจะแนะนำทุกคนครับ เพราะฉะนั้นแบ่งเวลาให้ดีและอย่าลืมจุดประสงค์ในการมาที่นี่ของแต่ละคนนะครับ หวังว่าทุกท่านจะได้รับประสบการณ์ที่ดีตลอดระยะเวลา 4 ปีในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ครับ"
สิ้นสุดคำพูดของแซค เสียงปรบมือเกรียวกราวก็ดังขึ้นภายในหอประชุม ถึงจะเป็นเพียงคำแนะนำสั้นๆ แต่นั่นก็ช่วยให้เหล่านักศึกษาใหม่รู้สึกมีกำลังใจและสบายใจขึ้นมาก
ผู้คนทยอยเดินออกจากหอประชุมอย่างครื้นเครงหลังสิ้นสุดการปฐมนิเทศ
"แล้วนี่เราจะไปไหนกันต่อดี" การ์ดถามเพื่อนๆ ของเขา
"ฉันว่าเราไปเก็บของที่ห้องกันก่อนดีกว่า แล้วค่อยลงมารวมกันหน้าหอ" เกรสเสนอ
"โห่ แต่ฉันหิวแล้วอะ ไปหาอะไรกินกันก่อนไม่ได้หรอ แถวหอก็ได้ ของกินออกจะเยอะแยะ" ไกด์โอดครวญ
"แหม ก็รีบขึ้นไปเก็บของแล้วก็รีบลงมาสิยะ"
"ก็ได้... งั้นฉันรีบไปเดี๋ยวนี้เลย!!" เด็กชายตัวแสบวิ่งหน้าตั้งนำทุกคนไปอย่างรวดเร็ว
"เฮ้ยเดี๋ยว... ไม่ทันแล้ว..." การ์ดไม่ทันจะเรียก ไกด์ก็วิ่งไปไกลแล้ว "แล้วไกด์มันจำได้ใช้มั้ยน่ะว่าห้องเราคือห้องไหน"
"ฉันว่าจำไม่ได้หรอก วิ่งไปแบบนั้นสุดท้ายก็คงไปรอพวกแกหน้าตึกอยู่ดี" เกรสตอบอย่างมั่นใจ
การ์ดกับไนท์หัวเราะกันเล็กน้อยก่อนที่การ์ดจะพูดต่อ "เราก็รีบตามไปกันเถอะ จริงๆ ฉันก็เริ่มหิวแล้วเหมือนกัน"
เด็กทั้งสามเดินตามไกด์ไปจนถึงหน้าตึก และเพื่อนตัวแสบก็ยืนรออยู่ด้านหน้าจริงๆ อย่างที่เกรสบอก หอพักของมหาวิทยาลัยโซลิสนั้นแยกออกเป็นสองตึกสำหรับนักศึกษาชายหญิงเพื่อความปลอดภัยและความสะดวกในการดูแล เกรสจึงแยกตัวออกไปยังหอหญิง ปล่อยให้เด็กชายทั้งสามขึ้นไปยังห้องของพวกเขาในหอชาย
"ถึงแล้ว!!" ไกด์ตะโกนลั่นทันทีที่เข้ามาภายในห้องพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หลายใบที่ถูกส่งมาหน้าห้องตั้งแต่ก่อนที่เด็กทั้งสามจะมาถึงแล้ว
"เบาๆ หน่อยสิไกด์ เดี๋ยวคนอื่นก็ว่าเอาหรอก" การ์ดเอ็ดพลางนำกระเป๋าของตัวเองเข้ามาเช่นกัน
ห้องพักในหอนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก เมื่อเปิดประตูห้องมาจะพบกับห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาสองที่นั่งกับโต๊ะขนาดเดียวกัน ในขณะที่ทางด้านซ้ายเป็นห้องน้ำและทางขวาเป็นห้องนอนสำหรับผู้อยู่อาศัยทั้งสี่คน
ภายในห้องนอนชิดกำแพงซ้ายขวาคือเตียงสองชั้นที่ดูแข็งแรงแต่ก็นุ่มน่านอนเช่นกัน ที่หลังห้องมีพื้นที่เล็กๆ พอให้ผู้อยู่อาศัยสามารถวางสัมภาระของพวกเขาได้โดยไม่ระเกะระกะ
"โอ๊ย นิดๆ หน่อยๆ เองน่า หืม..." ไกด์หันไปเห็นกระเป๋าเดินทางกองหนึ่งอยู่บริเวณหน้าห้องนอน บนกระเป๋ามีกระดาษแผ่นใหญ่แปะไว้พร้อมข้อความ
"สวัสดีเพื่อนร่วมห้อง พอดีเรามีธุระด่วนนิดหน่อยเลยไม่ได้รอเจอทุกคน ทุกคนเลือกเตียงที่ตัวเองอยากนอนกันได้เลยนะ เรานอนเตียงไหนก็ได้ แล้วไว้คืนนี้เราจะมาแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกทีนะ" ไนท์โน้มตัวลงอ่านกระดาษใบนั้นให้อีกสองคนฟัง "เขาว่างั้นแหนะ"
"เพื่อนร่วมห้องอีกคนของเราดูเป็นมิตรดีแฮะ" การ์ดอมยิ้ม
'ตอนแรกก็กังวลอยู่นิดหน่อยเหมือนกันว่าเพื่อนร่วมห้องอีกคนจะเป็นคนยังไง จะเข้ากับพวกเราได้มั้ย แต่ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนะ' เด็กหนุ่มคิดในใจ
"ช่างเขาเถอะ ตอนนี้หิวแล้ว ถ้าไม่มีใครเลือกเตียงของตัวเองงั้นฉันเลือกก่อนล่ะนะ" ไกด์กล่าวพร้อมกับโยนกระเป๋าใบเล็กขึ้นไปบนเตียงชั้นสองฝั่งซ้ายและโยนกระเป๋าที่เหลือไปด้านหลังห้องทันที "ฉันลงไปข้างล่างก่อนนะ!"
พูดจบไกด์ก็วิ่งออกจากห้องไปเพียงลำพังปล่อยให้เพื่อนอีกสองคนยืนส่ายหัวอยู่ในห้อง
"เรื่องของกินนี่ไม่ได้จริงๆ นะไกด์เนี่ย" การ์ดพูดพลางหัวเราะเบาๆ
"เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน" ไนท์เสริม "ว่าแต่นายอยากนอนเตียงไหนเป็นพิเศษมั้ยการ์ด? จะอยู่เตียงฝั่งเดียวกับไกด์มั้ย เดี๋ยวเราไปอยู่อีกฝั่งนึงก็ได้"
"อืม... ฉันว่านายไปนอนฝั่งเดียวกับไกด์ดีกว่า นายน่าจะไม่ชินกับการเจอคนแปลกหน้ามากกว่าฉันรึเปล่า…"
"เฮ้ย ไม่เป็นไร เราโอเค เรายังไงก็ได้"
"เราก็ยังไงก็ได้..."
"…"
"งั้นเอางี้ดีมั้ย..."
ด้วยความที่ทั้งสองเกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา สุดท้ายพวกเขาจึงใช้วิธีการเป่ายิงฉุบเป็นการตัดสินแทน และจากผลลัพธ์ไนท์ก็ได้นอนที่เตียงฝั่งซ้ายใต้เตียงของไกด์ในขณะที่การ์ดเลือกนอนที่เตียงชั้นล่างฝั่งขวา พวกเขาจัดข้าวของของตัวเองเข้าที่และช่วยกันจัดส่วนของไกด์เข้าที่ด้วยเพราะกลัวจะเกะกะเพื่อนร่วมห้องอีกคนหนึ่งที่จะมาในภายหลัง ก่อนที่จะพากันลงไปด้านล่างเพื่อรวมตัวกับเกรสและไกด์


## ตอนที่ 3: มหาวิทยาลัยโซลิส 1

"อ้าว ทำไมอยู่คนเดียวล่ะเกรส ไกด์หายไปไหนหรอ?" การ์ดและไนท์ซึ่งตามลงมาทีหลังพบเกรสอยู่ที่ด้านหน้าหอพักเพียงลำพัง
เด็กหญิงไม่ได้ตอบอะไรกลับไปนอกจากส่ายศีรษะและชี้ไปยังร้านอาหารร้านหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่มากนัก
เด็กชายทั้งสองหัวเราะเล็กน้อยก่อนที่พวกเขาจะพากันเดินไปหาเพื่อนตัวแสบ
"เอ้า อาอันแอ๊วอ๋ออุ๊กอน (มากันแล้วหรอทุกคน)" ไกด์พูดทั้งๆ ที่มีอาหารอยู่เต็มปาก
"กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูดมั้ยยะ" เกรสกุมขมับและหันไปคุยกับอีกสองคนแทน "พวกแกอยากกินอะไรกันเป็นพิเศษมั้ย?"
"อืม ไม่นะ"
"เราก็กินอะไรก็ได้เหมือนกัน"
การ์ดและไนท์ตอบกลับไป
"งั้นเอาใหม่ ฉันขอเปลี่ยนคำถาม เราจะหาร้านนั่งกินกันก่อน หรือเราจะหาอะไรที่เดินกินได้ดี" เด็กหญิงกล่าว
"ฉันว่าหาอะไรที่เดินกินได้ดีกว่าปะ ยังไงไกด์ก็ได้ของกินแล้วด้วย เราจะได้เดินไปด้วยแล้วก็สำรวจรอบๆ นี้ไปด้วยเลยไง" การ์ดออกความเห็น
"แบบนั้นก็ดีเหมือนกันนะ นายโอเคมั้ยไนท์?" เกรสหันไปถามเพื่อนอีกคน และเด็กหนุ่มก็พยักหน้าตอบรับกลับมา
"ว่าแต่... เราจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าตรงไหนมีอะไรบ้าง..."
"ฉันกะแล้วว่าจะต้องมีคนพูดแบบนี้ ฉันก็เลยเตรียมนี่ไว้ไงล่ะ!" เด็กหญิงกล่าวพลางชูแผ่นพับใบหนึ่งขึ้นมา เธอคลี่มันออกเผยให้เห็นแผนที่ของพื้นที่ส่วนกลางมหาวิทยาลัยโซลิสพร้อมกับข้อมูลเบื้องต้นของสถานที่บริเวณนั้น
"แกไปเอาไอ้นี่มาจากไหนเนี่ย?"
"แหะๆ จริงๆ ฉันก็พึ่งไปซื้อมาจากร้านแถวนี้ก่อนที่พวกนายจะลงมานั่นแหละ เขามีแผนที่ส่วนอื่นๆ ของมหาวิทยาลัยขายด้วยนะ ไว้พวกเราเดินดูแถวนี้กันเสร็จแล้วฉันพาพวกนายไปซื้ออีกทีก็ได้ เพราะยังไงพวกเราก็ต้องไปสำรวจส่วนอื่นๆ ของเมืองตามธาตุของตัวเองอยู่แล้วด้วย"
"อื้อ โอเค งั้นเราก็ไปหาของกินแล้วเดินดูรอบๆ กันเถอะ"
หลังจากที่ทุกคนซื้ออาหารติดไม้ติดมือกันมาเรียบร้อยแล้ว เด็กทั้งสี่ก็อาศัยแผนที่ของเกรสเดินสำรวจบริเวณพื้นที่ส่วนกลางโดยตั้งต้นจากหอพักของพวกเขาซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกไล่ทวนเข็มนาฬิกาไปเรื่อยๆ ตามถนนเส้นหลักซึ่งล้อมรอบพื้นที่ส่วนกลางนี้เอาไว้
ที่ทิศตะวันตกเฉียงใต้มีคลินิกขนาดกลางซึ่งมีผู้คนเข้าออกมากพอสมควร ด้วยเหตุที่เมืองของธาตุอื่นๆ นอกจากธาตุน้ำนั้นไม่มีคลินิกเป็นของตนเองเพราะผู้ที่ใช้เวทมนตร์ในการรักษาได้มีเพียงผู้ใช้เวทน้ำเพียงธาตุเดียว ทำให้คลินิกแห่งนี้เป็นจุดที่สะดวกที่สุดสำหรับเมืองเหล่านั้นในการมาใช้บริการ
ถัดมาทางด้านทิศใต้ใกล้กับหอประชุมคือโรงยิมซึ่งมีขนาดใกล้เคียงกับของโรงเรียนไมอาแต่มีรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสแทน และห่างออกมาอีกเล็กน้อยเป็นหอสมุดกลางซึ่งมีลักษณะเป็นอาคารทรงเก้าเหลี่ยมสามชั้น มันสูงและใหญ่โตแทบจะเทียบเท่าหอคอยเพลิงของเมืองธาตุไฟเลยทีเดียว แต่ที่นี่กลับไม่ได้มีคนพลุกพล่านมากนักด้วยความที่ผู้คนมักจะไปใช้ห้องสมุดประจำธาตุของตนเองในการค้นคว้าหาความรู้เสียมากกว่า
ทางทิศตะวันออกมีอาคารที่พักของบุคลากรมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะเป็นครูอาจารย์ หรือเจ้าหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยต่างๆ และที่ด้านหน้าของอาคารที่พักนั้นก็มีลานสาธารณะโล่งกว้างให้นักศึกษาหรือบุคคลที่ต้องการสามารถมาฝึกฝนหรือทำกิจกรรมต่างๆ ได้
ในกรณีที่บุคคลใดก็ตามต้องการพื้นที่ส่วนตัวในการฝึกซ้อม เหนือลานสาธารณะก็มีอาคารที่ถูกสร้างขึ้นมาเฉพาะเพื่อการนี้ โดยที่ภายในอาคารจะแบ่งออกเป็นห้องหลายๆ ขนาดขึ้นอยู่กับความต้องการของผู้ใช้ แต่แน่นอนว่าการจะเข้าไปใช้พื้นที่เหล่านี้ได้นั้นจำเป็นจะต้องเสียค่าใช้จ่ายตามขนาดของห้องและระยะเวลาที่จะใช้ห้องด้วย
และสุดท้ายทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือคืออาคารที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในพื้นที่ส่วนกลางแห่งนี้นั่นก็คือ โคลอสเซียม ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับการเรียนการสอนที่ต้องใช้พื้นที่มากเป็นพิเศษอย่างวิชาที่ต้องเรียนร่วมกับการ์เดียน หรือวิชาที่ต้องใช้เวทมนตร์ขนาดใหญ่เป็นต้น
เมื่อผ่านโคลอสเซียมมา เด็กทั้งสี่ก็กลับมาอยู่ที่ด้านหน้าหอพักของพวกเขาอีกครั้ง
"ครบรอบแล้ว!" ไกด์พูดประหนึ่งว่าพวกเขาวิ่งรอบสนามจนจบรอบ
"ทีนี้เราก็ต้องมาดูกันสินะว่ามีวิชาหรือกิจการอะไรที่น่าสนใจบ้าง" การ์ดพูดลอยๆ ขึ้นมา
"แน่นอนว่าต้องเป็นวิชาศิลปะป้องกันตัวกับวิชาออกกำลังกายอยู่แล้ว!"
"แกไม่เบื่อมั่งหรือไงไกด์ ตอน ม.ปลาย ก็เรียนพวกนั้นมา 3 ปีแล้วนะ" เกรสไม่เห็นด้วยเท่าไรนัก
"เฮ้ย มันไม่เหมือนกันน่า นี่มันระดับมหาวิทยาลัยแล้ว มันต้องมีเทคนิคอะไรที่เจ๋งขึ้นแน่นอน"
"จ้ะๆ ตามใจแก แต่ฉันขอผ่านนะวิชาพวกนั้นน่ะ ไม่ใช่ทางจริงๆ"
"ฉันว่าวิชาการต่อสู้ร่วมกับการ์เดียนนี่ควรจะลงเรียนกันนะ" การ์ดเสนอความเห็นของเขาบ้าง "เพราะเรายังไม่เคยเรียนการต่อสู้ร่วมกับการ์เดียนกันมาก่อนเลย อย่างน้อยเรียนไว้เผื่อป้องกันตัวก็ยังดี"
เพื่อนอีกสามคนต่างเห็นด้วยกับการ์ด
"จริงๆ เราอยากลงเรียนวิชาต่อสู้ด้วยอาวุธประเภทต่างๆ ด้วยนะ เผื่อว่าจะเอามาประยุกต์ใช้กับเวทมนตร์ของเราได้น่ะ" ไนท์กล่าว
"พวกวิชาสู้ๆ นี่นับฉันออกไปได้เลย ฉันน่าจะไปลงแต่พวกวิชารักษาตามที่วางแผนไว้แต่แรกน่ะ" เกรสปฏิเสธอีกครั้ง
"วิชาอาวุธนี่ฉันก็คงไม่ลงเหมือนกันอะ จะต่อสู้ทั้งทีมันก็ต้องใช้หมัดเซ่! ร่างกายเรานี่แหละคืออาวุธที่ดีที่สุดแล้ว!" คำพูดของไกด์ทำเอาทุกคนหัวเราะออกมาทันที
"โอเคๆ งั้นเราก็มีวิชาที่เรียนด้วยกันได้อยู่บ้าง แล้วนอกจากนั้นก็ต้องไปเรียนแยกตามเมืองธาตุของตัวเองสินะ" การ์ดสรุป
"อืม... การ์ด" อยู่ๆ เกรสก็เรียกเพื่อนของเธอ
"ว่าไงเกรส?"
"แกต้องเรียนวิชาของทุกธาตุอยู่แล้วใช่ปะ? ตอนที่แกไปเรียนวิชาธาตุน้ำอะ แกมาเรียนวิชารักษาเป็นเพื่อนเราหน่อยได้มั้ย?"
"ฮะ? วิชารักษาเนี่ยนะ...?"
"นะๆ อย่างน้อยแค่ขั้นพื้นฐานก็ได้ เอาไว้เผื่อปฐมพยาบาลยามฉุกเฉินไง" เด็กหญิงอ้อนสุดฤทธิ์
'เอาไงดีหว่า รู้สึกวิชารักษาไม่ค่อยใช่ทางสำหรับเราด้วยสิ' เด็กหนุ่มคิดในใจ
'ก็เรียนไปสิ ไม่เห็นเป็นไรเลย อย่างน้อยก็เอาไว้ปฐมพยาบาลอย่างที่แม่หนูนั่นว่ามาก็ดีเหมือนกัน' โอรอสเห็นด้วยกับคำพูดของเกรส
'เอางั้นหรอ...'
"ก็ได้…" การ์ดตอบรับไปอย่างลังเล
"เฮ้ย งั้นตอนที่แกเรียนเวทดินแกก็ต้องมาเรียนกับฉันด้วยนะการ์ด!" ไกด์ขอบ้าง
"อะไรของพวกแกเนี่ย ไม่ใช่ว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันเลยซักหน่อย" การ์ดรู้สึกฉงนกับท่าทีของเพื่อน
"ก็พวกเราไม่ได้มีวิชาเรียนรวมด้วยกันมากเหมือนสมัยมัธยมแล้วนี่นา อีกอย่างถ้าเราเรียนด้วยกันได้ ก็จะได้ปรึกษากันเวลาที่มีอะไรไม่เข้าใจไง ใช่มั้ยไกด์" เกรสอธิบายและไกด์ก็พยักหน้าเห็นด้วยเป็นการใหญ่
"โอเคๆ เข้าใจแล้ว งั้นเดี๋ยววิชาไหนที่เรียนด้วยกันได้ก็จะไปเรียนกับพวกแกด้วยหมดเลย โอเคมั้ย?"
"เยี่ยม!" เกรสและไกด์ดีใจกันอย่างออกนอกหน้า
การ์ดอมยิ้มและรู้สึกเอ็นดูเพื่อนทั้งสองอยู่ในใจ
"ว่าแต่เราจะเอาไงกันต่อดีตอนนี้ อีกตั้งนานกว่าจะมืด เรายังเหลือเวลากันอีกตั้งเยอะแหนะ" การ์ดถามเพื่อนๆ ของเขา
ทุกคนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ไนท์จะพูดขึ้นมา "เราว่าเราจะไปดูงานผู้ช่วยบรรณารักษ์ที่หอสมุดกลางหน่อยน่ะ"
"ผู้ช่วยบรรณารักษ์เนี่ยนะ? ทำไมล่ะ?"
"คือยังไงเราก็ไปลงเรียนหรือทำงานที่เมืองธาตุอื่นๆ ไม่ได้อยู่แล้ว แล้วเราก็คิดว่าหอสมุดของที่นี่น่าจะมีความรู้เกี่ยวกับเวทมนตร์ธาตุมืดให้เราได้ศึกษาเพิ่มเติมน่ะ อีกอย่างเมื่อกี้ที่พวกเราเดินผ่านกันมาก็ดูคนไม่เยอะมากด้วย ถ้าได้ทำงานที่นั่นเราก็น่าจะแบ่งเวลาไปอ่านหนังสือระหว่างทำงานได้ด้วย"
"ถ้านายว่าแบบนั้น มันก็ดูจะเหมาะกับนายจริงๆ แหละ" การ์ดเห็นด้วย "หรือว่าพวกเราจะแยกย้ายกันไปดูงานที่แต่ละคนจะทำกันเลยมั้ย ยังไงการมีงานทำที่นี่ก็สำคัญด้วย"
"ก็ดีเหมือนกันนะ อย่างไนท์ถ้าได้งานที่หอสมุดแล้วก็จะเหลือพวกเราสามคนล่ะ" เกรสกล่าว
"แกไม่ลองไปดูงานที่คลินิกกลางล่ะเกรส ตรงนั้นก็ดูเหมาะกับแกดีนะ ได้ฝึกเวทรักษาไปในตัวด้วยตามที่แกตั้งใจไว้ไง"
"อื้อ ฉันก็คิดไว้อยู่เหมือนกันว่าจะทำงานที่คลินิกแต่คงไม่ทำที่คลินิกกลางนี้อะ"
"อ้าว ทำไมล่ะ?"
"ก็มันดูวุ่นวาย แบบคนมาใช้บริการเยอะ แล้วฉันก็ยังไม่ได้เก่งหรือมีประสบการณ์ขนาดนั้น ฉันว่าจะลองไปเริ่มจากคลินิกเล็กๆ ดูก่อนน่ะ" เด็กหญิงอธิบาย
"ก็ถูกของแกนะ"
"แต่ก่อนอื่นเลย ฉันว่าฉันพาพวกแกไปซื้อแผนที่ของเมืองส่วนอื่นๆ ก่อนดีกว่า"
เด็กชายทั้งสามเห็นด้วยและพากันไปยังร้านที่เกรสซื้อแผนที่ส่วนกลางไปก่อนหน้านี้ ร้านนี้เป็นแผงเล็กๆ อยู่ด้านหน้าหอพัก มีพนักงานหญิงที่ดูอายุมากกว่าพวกการ์ดเพียงเล็กน้อยประจำอยู่
"สวัสดีครับ พอจะมีแผนที่ของทั้งมหาวิทยาลัยโซลิสมั้ยครับ?" การ์ดถามอย่างสุภาพ
"แผนที่ของทั้งมหาวิทยาลัยหรอ? ต้องอันนี้เลยจ้ะ ครอบคลุมข้อมูลของทุกเมืองรวมถึงพื้นที่ส่วนกลางอย่างครบถ้วน ใบนี้ใบเดียวครบจบทุกอย่างภายในราคา 2 เงินเท่านั้นจ้ะ" พนักงานสาวยื่นแผ่นพับที่มีขนาดใหญ่และหนาที่สุดให้กับเด็กหนุ่ม
"ฮะ? 2 เงินเลยหรอคะ? เมื่อกี๊หนูมาซื้อใบนี้ไปมันแค่ 2 ทองแดงเองนะ" เกรสชูแผนที่ของเธอขึ้นมา
"แหม ก็ใบนั้นมันมีแค่ข้อมูลของพื้นที่ส่วนกลางนี่จ๊ะ ถ้าเป็นแผนที่ของเมืองธาตุต่างๆ น่ะ มันก็ราคาเริ่มที่ 5 ทองแดงทั้งนั้นแหละจ้ะ เพราะงั้นแผนที่ใหญ่นี่ราคา 2 เงินก็ถือว่าถูกแล้วนะ เทียบกับเวลาที่พวกเธอต้องเสียไปถ้าต้องหาข้อมูลในเมืองเองน่ะ นี่ถือว่าคุ้มสุดๆ ไปเลย"
"แต่ถ้าต้องใช้ 2 เงินตั้งแต่วันแรกแบบนี้มันก็ดูฟุ่มเฟือยเกินไปอยู่ดีแฮะ" เด็กหญิงพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปเจอไนท์และคิดอะไรบางอย่างออก เธอกระซิบข้างๆ หูของเด็กชาย "ไนท์ๆ นายช่วยลองอ้อนให้เขาลดราคาให้หน่อยได้มั้ยอะ"
"ร... เราเนี่ยนะ?" ไนท์ไม่แน่ใจนักว่าเขาจะช่วยอะไรได้
"นะๆ เผื่อทุกคนจะได้ประหยัดเงินกัน"
"เอ่อ... โอเค เราจะลองดูนะ" เด็กหนุ่มรับคำก่อนจะเดินเข้าไปหาพนักงานร้าน "ขอโทษนะครับ คือพวกเรามีเงินกันไม่เยอะเท่าไหร่ พอจะลดราคาให้พวกเราได้มั้ยครับ?"
"ตายจริง รูปหล่อคนนี้มาจากไหนเนี่ย หน้าไม่คุ้นเลย นักศึกษาใหม่ของปีนี้หรอ?" พนักงานสาวมีท่าทีเปลี่ยนไปทันทีเมื่อพูดคุยกับไนท์
"ช... ใช่ครับ พวกผมพึ่งมาถึงที่นี่วันนี้วันแรกเลยครับ... เอ่อ... คือเรื่องแผนที่..."
"แหมๆ ใจร้อนจังเลยนะจ๊ะ พี่ไม่ลืมเรื่องแผนที่ของเธอหรอก แต่ถึงจะส่งคนหล่อมาอ้อนพี่ก็ลดให้ไม่ได้จริงๆ ของซื้อของขายนี่เนอะ"
"งั้นหรอครับ..." ไนท์ทำหน้าเศร้า
"…เอางี้แล้วกัน ถ้าพวกเธอซื้อแผนที่หลายอัน พี่จะลดราคาแผนที่อันใหญ่นี้ให้เหลือแค่ 1 เงินเท่านั้น อ๊ะ แต่แผนที่อันอื่นพี่จะยังคิดราคาเต็มอยู่นะ แล้วพวกเธอก็ห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกใครด้วย โอเคมั้ย?" หญิงสาวยื่นข้อเสนอ
ไนท์หันไปส่งสายตาถามเกรสซึ่งเธอพยักหน้าเบาๆ ให้เป็นการตอบตกลง
"โอเคครับ งั้นพวกผมขอดูแผนที่อันอื่นหน่อยได้มั้ยครับ?"
"นี่เลยจ้ะ"
พนักงานร้านนำแผนที่หลายแบบมากางแผ่บนแผงเพื่อให้พวกการ์ดได้เลือก
... ครู่ถัดมา ...
"ทั้งหมด 3 เงินถ้วนนะจ๊ะ อันนี้เงินทอนจ้ะ" หญิงสาวกล่าวหลังจากที่พวกการ์ดเลือกแผ่นที่เสร็จและชำระเงินเรียบร้อยแล้ว เธอจงใจใช้มือทั้งสองข้างกุมมือไนท์เอาไว้ตอนที่ทอนเงินและแอบลูบมือของเขาเล็กน้อย "ไว้กลับมาหาใหม่ได้นะจ๊ะ"
"ข... ขอบคุณครับ" ไนท์ยิ้มเจื่อนก่อนที่จะรีบเดินออกมาจากร้าน
"ขอโทษนะไนท์ เพราะฉันแท้ๆ แกเลยโดนแบบนั้นอะ" เกรสรีบขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่เพราะเธอเป็นคนคิดแผนนั้นขึ้นมา
"ไม่เป็นไรหรอกเกรส อย่างน้อยก็ช่วยให้ทุกคนประหยัดไปได้นิดนึงไง" เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ถึงอย่างนั้นก็เถอะ มันกลายเป็นว่าพวกเราต้องเสียเงินเยอะกว่าเดิมอีก จริงๆ เราซื้อแค่แผนที่ใหญ่อันนั้นอันเดียวแล้วมาแบ่งกันใช้ก็พอแล้วแท้ๆ"
"เอาหน่า อย่างน้อยตอนพวกเราแยกกันเดินจะได้มีแผนที่ไว้ดูกันด้วยไง" การ์ดปลอบใจเพื่อน "แล้วถ้ายังไงเราก็เก็บแผนที่พวกนี้เอาไว้ พอถึงปีหน้าเราก็เอามันมาขายคืนทุนให้กับนักศึกษาใหม่ในปีนั้นก็ได้"
"ก็ถูกของแก..."
"มาๆ เรามาดูแผนที่กันดีกว่า จะได้รู้ว่าจะเอาไงกันต่อ"
พวกการ์ดช่วยกันกางแผนที่ออก ไกด์และเกรสมุ่งความสนใจของพวกเขาไปที่เมืองธาตุของตนเอง ในขณะที่การ์ดและไนท์มองไปทั่วทั้งเมือง สำหรับการ์ดแล้วเขาจำเป็นจะต้องฝึกธาตุทั้งสี่ธาตุ ส่วนไนท์นั้นมองหาวิชาหรือกิจการที่ตัวเองอาจเข้าร่วมได้แม้ว่าตัวเองจะไม่ได้ใช้ธาตุเหมือนคนอื่นก็ตาม
หลังจากที่ปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่งทั้งสี่คนก็แยกย้ายกันไปยังจุดหมายของตนเอง
"แล้วกลับมาเจอกันที่นี่ตอนเย็นนะ" เกรสบอกกับทุกคน
"โอเค หรือถ้ามีอะไรก็โทรบอกกันได้นะ" การ์ดเสริมก่อนที่เขาจะมุ่งหน้าไปยังเมืองธาตุลมซึ่งเป็นจุดหมายแรกสำหรับเขา
'ถ้าฉันทำงานที่ใช้ธาตุลมก็น่าจะสะดวกที่สุดเนอะ เพราะถ้ามีอะไรขึ้นมาก็ให้นายช่วยได้ตลอด' เด็กหนุ่มคุยกับการ์เดียนในใจ
'เฮ้ๆ นี่มันงานของเจ้านะ เจ้าก็ต้องทำเองสิ' เจ้าแมวขาวปฏิเสธ
'โห่ ใจร้ายอะ จะให้ฉันทำทุกอย่างเองคนเดียวเลยหรอ'
'ฮ่าๆๆ ให้เจ้าทำเอง เจ้าจะได้ฝึกไปด้วยในตัวไง'
'แต่คนอื่นเขาก็ให้การ์เดียนช่วยกันหมดเลยนะ...' การ์ดอ้อนวอน
'อืม... ไว้ข้าดูก่อนแล้วกัน ถ้างานมันไม่ได้หนักหนามากนัก เจ้าก็ทำเองไป แต่ถ้ามันลำบากจริงๆ ข้าค่อยช่วย โอเคมั้ย?' โอรอสเสนอ
'ก็ได้...'
'แต่ตอนนี้น่ะ เจ้าหางานที่อยากทำให้ได้ก่อนเถอะ'
'นั่นสิเนอะ'


## ตอนที่ 4: มหาวิทยาลัยโซลิส 2

… 2 ชั่วโมงถัดมา ...
"เป็นไงบ้างเกรส เจองานที่อยากทำมั้ย" การ์ดคุยโทรศัพท์ขณะที่เขากำลังเดินไปยังเมืองธาตุน้ำ
"อื้อ ได้แล้วล่ะ ฉันลงชื่อไปแล้วด้วย เป็นคลินิกเล็กๆ ที่อยู่ทางตะวันออกของเมืองน่ะ คนไม่เยอะมากแล้วเจ้าของกิจการที่นี่ก็ใจดีมากด้วย ฉันก็เลยกะว่าจะทำงานที่นี่ตลอดทั้งปีเลย แล้วถ้ามีประสบการณ์มากขึ้นค่อยย้ายไปทำในโรงพยาบาลประจำเมืองน่ะ" เด็กหญิงเล่า "แล้วแกล่ะ เป็นไงบ้าง"
เด็กหนุ่มถอนหายใจ "ของฉันไม่ได้เรื่องเลยอะ งานที่ฝั่งธาตุลมนี่มีแต่งานที่ใช้เวลาเยอะและค่าตอบแทนน้อย แถมยังไม่ช่วยให้เราได้ฝึกอะไรเท่าไหร่ด้วย"
กิจการที่ฝั่งธาตุลมนั้นส่วนใหญ่จะเป็นกิจการขนส่ง ไม่ว่าจะเป็นขนส่งสิ่งของหรือผู้โดยสารก็ตาม นอกจากนั้นยังมีกิจการที่เกี่ยวข้องกับการทำไร่ทำสวนด้วย
"แกจะลองมาดูที่ฝั่งธาตุน้ำดูมั้ยล่ะ เผื่อมีงานที่ถูกใจ" เกรสเสนอ
"อื้อ นี่ก็กำลังเดินไปทางนั้นพอดี แต่เท่าที่ดูจากแผ่นพับนอกจากงานคลินิกแล้ว งานอื่นๆ ก็ดูไม่เหมาะกับฉันเท่าไหร่อยู่ดีอะ"
"ก็จริงแฮะ ถ้าแกบอกว่างานที่เมืองธาตุลมไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ งั้นกิจการขนส่งทางน้ำนี่ก็ตัดทิ้งไปได้เลย เพราะคงไม่ต่างกันมาก งานฟาร์มสัตว์น้ำก็น่าจะใช้เวลามากพอกัน... จริงด้วย แกลองไปดูงานของพวกรักษาความปลอดภัยดูมั้ย ที่ฉันเดินผ่านๆ มา เห็นมีพวกแบบกู้ภัย ดับเพลิง อะไรแบบนี้ด้วยนะ เผื่อแกจะสนใจ"
"ถ้างานแนวรักษาความปลอดภัยทางฝั่งเมืองลมก็มีเหมือนกันน่ะ ฉันลองไปถามดูแล้ว ถ้าจะทำงานพวกนี้ต้องประจำอยู่ที่เมืองนั้นตลอดทั้งสัปดาห์เลย กลายเป็นว่าเราจะไปเรียนหรือทำงานของธาตุอื่นไม่ได้เลยน่ะ"
"งั้นหรอ... แย่จังแฮะ แต่ฉันก็คิดอะไรไม่ออกแล้วด้วยสิ"
"ไม่เป็นไรเกรส เดี๋ยวฉันลองเดินดูรอบๆ ซักหน่อย แล้วถ้าไม่เวิร์คจริงๆ ฉันจะลองไปดูที่เมืองธาตุดินต่อ"
"อื้อ สู้ๆ นะการ์ด เดี๋ยวก็หางานที่อยากทำได้นะ" เกรสให้กำลังใจ
"ขอบใจมาก งั้นไว้เจอกันตอนเย็นนะ" การ์ดตอบรับก่อนจะวางสายไป
'ฟังจากที่เกรสพูดนี่ธาตุน้ำก็น่าจะไม่เข้าท่าเหมือนกันแฮะ' เด็กหนุ่มคิดในใจ
'แล้วถ้าเจ้าเดินหาทั้งเมืองแล้วไม่เจองานที่ชอบเลยเจ้าจะทำยังไงล่ะ?' การ์เดียนของเขาถามขึ้น
'อืม... ก็คงไปทำงานที่ง่ายแล้วก็ได้ฝึกตรงๆ ไปเลยอย่างพวกงานผลิตพลังงานล่ะมั้ง'
ที่มหาวิทยาลัยโซลิสแห่งนี้ เมืองของธาตุแต่ละธาตุมีวิธีการผลิตพลังงานสำหรับใช้ในเมืองแตกต่างกัน ธาตุไฟนั้นจะใช้การรวมธาตุจนเป็นก้อนพลังงานความร้อนลักษณะเดียวกันกับการสร้าง [แก่นน้ำแข็ง] ซึ่งก้อนพลังงานเหล่านี้จะถูกนำไปใส่ในเครื่องจักรเพื่อเปลี่ยนพลังงานความร้อนเป็นพลังงานไฟฟ้าอีกทีหนึ่ง
ในส่วนของเมืองน้ำและเมืองลม ทั้งสองที่นี้สร้างพลังงานด้วยกังหันโดยใช้ลมหรือน้ำในการพัดกังหันสร้างกระแสไฟฟ้าขึ้นมานั่นเอง
มีผู้ใช้เวทจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวที่ประกอบอาชีพในการผลิตพลังงานเหล่านี้ เพราะมันเป็นงานที่ไม่ซับซ้อนและเห็นผลเร็ว ถึงแม้ว่ารายได้จะไม่มากนักด้วยความง่ายของตัวงาน แต่มันก็เป็นอะไรที่ทุกคนสามารถทำได้โดยไม่ต้องอาศัยทักษะอะไรเป็นพิเศษ หรือพูดง่ายๆ ก็คือเป็นงานใช้แรงงานทั่วๆ ไปนั่นเอง
ในขณะที่เมืองไฟ น้ำ และลม มีวิธีผลิตพลังงานของตนเอง ทางเมืองธาตุดินนั้นไม่มีกิจการที่ใช้ผลิตพลังงานแต่อย่างใด เพราะเวทดินไม่เหมาะกับการผลิตพลังงานเลยแม้แต่น้อย แต่เมืองธาตุดินอาศัยอยู่ได้ด้วยการแลกเปลี่ยนพลังงานจากเมืองอื่นๆ กับการก่อสร้างและซ่อมแซมโครงสร้างและอาคารต่างๆ ให้กับเมืองที่เหลือนั่นเอง
การ์ดเดินดูสถานประกอบการในเมืองธาตุน้ำอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งและโทรหาไกด์ เพื่อนสนิทอีกคนซึ่งขณะนี้อยู่ที่เมืองธาตุดิน
"ว่าไงการ์ด!" เสียงตะโกนของไกด์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงบรรยากาศอึกทึกครึกโครมโดยรอบ
"น... นี่แกอยู่ไหนเนี่ย ทำไมเสียงมันดังขนาดนั้นล่ะ" การ์ดประหลาดใจ
"เราอยู่ในถ้ำน่ะ! ในนี้กว้างเป็นบ้าเลย แถมซับซ้อนไปหมด เหมือนได้เข้ามาผจญภัยเลย!" เด็กหนุ่มตอบกลับด้วยเสียงตื่นเต้น
"ฮะ? ถ้ำ? แกหมายถึง [ถ้ำหินผา] ที่เป็นอาคารหลักของเมืองธาตุดินน่ะนะ?"
"ใช่ๆ ถ้ำนั้นแหละ แกต้องลองมาดู มันสุดยอดมากเลย"
"เอ่อ โอเค... ว่าแต่แกได้งานทำรึยัง?"
"ได้แล้วๆ ก็ทำที่ถ้ำนี่แหละ"
"งานอะไรน่ะ?" การ์ดถาม
"ผลิตแร่!"
"ผลิตแร่?? มันไม่ได้ทำยากหรอ แบบต้องคุมเวทเก่งๆ แกโอเคหรอแบบนั้น?"
"ก็ไม่ได้ดีที่สุดหรอก แต่งานอื่นมันไม่เหมาะกับฉันยิ่งกว่าอีกอะ ก็เลยเอางานนี้แหละ อย่างน้อยแค่อัดๆ พลังเวทเข้าไปก็ยังพอได้แร่ทองแดงมาบ้าง ก็ยังพอทำเงินได้บ้างแหละนะ"
หินทองแดง หินเงิน และหินทองคำที่ใช้เป็นหน่วยเงินภายในมหาวิทยาลัยโซลิสนั้น เป็นหินที่ผ่านขั้นตอนการผลิตสองขั้นตอน โดยเริ่มแรกมาจากการที่ผู้ใช้เวทธาตุดินใช้เวทรวมธาตุเข้าด้วยกันภายใน [ถ้ำหินผา] ซึ่งเป็นสถานที่ที่มีธาตุดินหนาแน่นอยู่แล้ว จนกระทั่งแร่ธาตุภายในเริ่มทำปฏิกิริยาต่อกันจนเกิดเป็นแร่ชนิดต่างๆ
หลังจากที่ผ่านการแยกแร่ออกจากดินโดยผู้ใช้เวทดินแล้ว หินแร่เหล่านั้นจะถูกลำเลียงไปที่โรงหลอมในเมืองธาตุไฟเพื่อรวมแร่ให้เป็นก้อนใหญ่ขึ้นพร้อมนำไปใช้เป็นหน่วยเงินในมหาวิทยาลัยนั่นเอง
แน่นอนว่าหินแร่ที่นักศึกษาส่วนใหญ่สามารถผลิตได้นั้นจะเป็นหินแร่ทองแดง เพราะพวกเขามีความเข้าใจในธาตุดินที่น้อย นานๆ ครั้งพวกเขาก็ผลิตหินแร่เงินออกมาได้บ้างด้วยความบังเอิญ ในขณะที่หินแร่ทองคำมักจะเกิดจากการใช้เวทของผู้ดูแล [ถ้ำหินผา] นี้ซึ่งเป็นผู้ใช้เวทดินระดับ 6 ผลิตมันขึ้นมาโดยตรงเพื่อให้เพียงพอต่อการใช้งานภายในมหาวิทยาลัย
'นี่ไง งานนี้ก็น่าสนใจดีนะ เจ้ามีความรู้จากโลกเก่ามา น่าจะสร้างแร่ได้ไม่ยากนะ' โอรอสออกความเห็น
'มันไม่ง่ายขนาดนั้นน่ะสิโอรอส อีกอย่างฉันไม่เก่งวิชาเคมีด้วยอะ...' การ์ดตอบกลับไป
'เคมีคืออะไรน่ะ?'
'เอ่อ... ช่างมันเถอะ ไว้มีเวลาฉันค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน'
"การ์ด! แค่นี้ก่อนนะ เขาจะโชว์สร้างทองให้ดู ไว้เจอกันที่หอนะ!" ไกด์พูดและรีบกดวางสายไปทันที
การ์ดส่ายหัวและขำเล็กๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงไป
'ฉันว่าธาตุน้ำยังไม่ค่อยใช่อะ เราลองไปดูธาตุดินกันเลยแล้วกัน พวกงานสายผลิตเองก็อาจจะใช้ได้นะ' เด็กชายพูดกับการ์เดียนของเขา
'เจ้าว่าไงข้าก็ว่างั้นแหละการ์ด ยังไงคนทำงานก็เป็นเจ้านี่นา'
'ฮ่าๆๆ นั่นสิเนอะ น่าเสียดายอะ ถ้าเรียกการ์เดียนตนอื่นออกมาช่วยกันดูได้คงจะดีกว่านี้'
'แต่ถ้าทำแบบนั้นก็จะเตะตาคนอื่นใช่มั้ยล่ะ'
'อื้อ นั่นแหละ ก็เลยทำไม่ได้ จริงสิ... แล้วนี่อย่างนี้เราจะเรียกคนอื่นออกมาได้อีกทีเมื่อไหร่ละเนี่ย ตอนนี้เราต้องอยู่หอรวมแล้วด้วย ไม่ได้มีเวลาอยู่ลำพังเหมือนที่บ้านแล้วอะ' การ์ดรู้สึกกังวลขึ้นมา
'อืม... จริงด้วยนะ ไม่งั้นเจ้าอาจจะต้องขยันทำงานเยอะหน่อย แล้วแบ่งเงินไปเช่าห้องฝึกส่วนตัวอะไรนั่นน่ะ ถึงจะได้เรียกคนอื่นออกมา'
'โห... เปลืองเงินตายชักเลย'
'ไม่งั้นเจ้าจะทำยังไงล่ะ?'
'ไม่รู้สิ... ไว้ค่อยๆ ลองคิดดูอีกทีแล้วกัน ตอนนี้เอาเรื่องงานก่อน'
สักพักหนึ่งการ์ดก็เดินมาถึงบริเวณเมืองธาตุดิน เขาสำรวจสถานประกอบการต่างๆ ภายในเมืองและเริ่มเห็นกิจการที่พอจะเข้ากับตัวเขา นั่นก็คือการแยกแร่ออกจากดิน
'นี่ไง ถ้าสมมุติฉันทำงานนี้ใช่ปะ แล้วฉันก็รับงานต่อเป็นส่งแร่พวกนี้ไปที่ทางฝั่งธาตุไฟ แล้วก็ไปรับงานหลอมแร่ที่ธาตุไฟด้วย แบบนี้ก็ทำงานหลายอย่างได้ในต่อเดียวเลย' การ์ดนึกในใจ
'อื้อ ก็ฟังดูดีนะ ตัวงานเองก็อยู่ในระดับการฝึกที่เหมาะกับเจ้าด้วย ไม่ง่ายเกินไปหรือยากเกินไป' เจ้าแมวขาวเห็นด้วย
'เยี่ยม! งั้นเดี๋ยวเรารีบไปดูงานที่ฝั่งธาตุไฟกันก่อนจะมืดว่าเป็นยังไงบ้าง พรุ่งนี้จะได้ไม่เสียเวลา จะได้มีเวลาหาร้านหรือโรงงานที่ชอบเยอะๆ หน่อย'
หลังจากที่การ์ดเข้าใจเนื้องานของเมืองธาตุดินแล้ว เขาก็รีบมุ่งหน้าไปยังเมืองธาตุไฟทันทีเพื่อศึกษางานของฝั่งนั้น เพราะอีกไม่นานนักฟ้าก็จะเริ่มมืดแล้ว ซึ่งสถานประกอบการบางส่วนอาจจะเริ่มปิดทำการได้
สถานที่ที่การ์ดมุ่งหน้าไปคือโรงหลอมที่ใหญ่ที่สุดภายในเมืองไฟ ซึ่งอยู่ใกล้กับ [หอคอยเพลิง] อาคารหลักของเมืองไฟแห่งนี้ โรงหลอมนี้มีความสูงเท่ากับอาคารสองชั้นและภายในกว้างขวาง เต็มไปด้วยเตาหลอมโลหะและแร่ต่างๆ มากมาย มีผู้คนจำนวนมากทีเดียวที่ทำงานอยู่ที่นี่ เพราะกิจการนี้เป็นอีกกิจการหนึ่งที่ไม่ได้ใช้ทักษะมากนักแต่ต้องใช้พลังงานและจำนวนคนที่ค่อนข้างสูง ผู้ใช้เวทธาตุไฟจึงมักจะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาทำงานที่นี่
'นี่ขนาดฉันฝึกธาตุไฟมาจนถึงระดับ 5 แล้ว ยังรู้สึกว่าในนี้ร้อนเลยอะ' การ์ดบ่นเล็กน้อย
'แหงล่ะ ก็ในนี้มีแต่คนมาปล่อยพลังธาตุกันนี่นะ ธาตุในอากาศมันก็เลยหนาแน่นเป็นพิเศษ' โอรอสอธิบาย 'นี่ถ้ามาดาร์ได้มาอยู่ที่นี่คงจะอารมณ์ดีมากทีเดียว'
'จริงด้วยเนอะ'
การ์ดเข้าไปติดต่อกับคนที่ดูแลสถานประกอบการนี้เพื่อสอบถามรายละเอียดงาน เป็นเวลาเดียวกันกับที่สถานประกอบการต้องปิดทำการในวันนี้พอดี หลังจากที่การ์ดได้ฟังรายละเอียดต่างๆ ครบถ้วนด้านนอกสถานประกอบการก็มืดลงแล้ว ดวงไฟตามท้องถนนถูกจุดติดขึ้นให้แสงสว่างแก่ผู้คนที่สัญจรไปมาหลังเลิกงาน
'น่าเสียดายเนอะ ค่าตอบแทนแอบน้อยไปหน่อย แต่แบบนี้ก็ยังดูเข้าท่าที่สุดสำหรับฉันอยู่ดี' การ์ดกล่าว
'หรือเจ้าจะลองดูงานอื่นในเมืองนี้เพิ่มเติมก่อนมั้ยล่ะ?' โอรอสถาม
'โห ตอนนี้นอกจากร้านอาหารคงไม่มีอะไรเปิดแล้วล่ะ... เอ๊ะ?' ในขณะที่คุยกับการ์เดียนของตนอยู่ หางตาของการ์ดก็ไปสะดุดเข้ากับแสงไฟจากอาคารเล็กๆ อาคารหนึ่งซึ่งอยู่ลึกเข้าไปด้านหลังเมือง 'ที่นั่นยังเปิดอยู่อีกหรอ ทั้งๆ ที่ที่อื่นปิดหมดแล้วแท้ๆ'
"เฮ้ นายน่ะ" เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังการ์ด "อย่าคิดจะก้าวเข้าไปที่นั่นเลย ฉันเตือนในฐานะรุ่นพี่นะ เจ้าของที่นั่นน่ะ โคตรโหดเลย ถ้านายทำงานไม่ถูกใจเขานะ อย่าหวังเลยว่าจะได้เงินแม้แต่แดงเดียว หลายคนแล้วที่อยากจะไปท้าทายที่นั่นแล้วก็ต้องเสียเวลาเปล่ากันไปเป็นปีๆ โดยที่ไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมา แต่ถ้านายอยากจะลองของฉันก็คงห้ามอะไรไม่ได้น่ะนะ โชคดีแล้วกัน"
พูดจบชายคนดังกล่าวก็เดินจากไป
'แสดงว่าโหดจริงแฮะ ถึงขนาดว่ามีคนพูดออกมาแบบนี้' การ์ดคิดในใจก่อนที่จะเดินออกมา เขามีสถานประกอบการที่สามารถทำงานได้อยู่ในใจแล้ว และเขายังมีเวทที่ต้องฝึกอีกหลายธาตุจึงไม่มีความจำเป็นจะต้องเสียเวลากับสถานที่แบบนั้น 'อีกอย่างเราก็มีครูเก่งๆ อยู่กับตัวอยู่แล้วด้วย'
เมื่อเด็กหนุ่มเดินออกมาถึงถนนเส้นหลักบรรยากาศคึกคักก็กลับมาอีกครั้ง ร้านค้าต่างๆ บริเวณนี้ยังคงเปิดทำการอยู่ แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่การ์ดจะต้องกลับไปรวมกับเพื่อนของเขาแล้ว เด็กชายจึงไม่ได้เข้าไปดูสถานประกอบการไหนระหว่างทางอีก
ร้านค้าต่างๆ ซึ่งอยู่ริมถนนของมหาวิทยาลัยโซลิสนั้น มักจะเป็นร้านที่มีผลิตภัณฑ์เฉพาะทางของเวทมนตร์ประเภทนั้นๆ อยู่ อย่างธาตุไฟก็จะเป็นร้านจำหน่ายแก้ว เครื่องประดับ อัญมณีต่างๆ ที่ใช้ไฟในการช่วยหลอมและสร้างขึ้นมา รวมถึงงานโลหะต่างๆ ด้วย ในขณะที่ทางฝั่งธาตุลมก็จะเป็นพืชผักผลไม้ งานเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากไม้ และบริการรับส่งพัสดุ ที่เมืองธาตุดินจะมีร้านเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากหินเปิดอยู่หลายร้าน และสุดท้ายเมืองธาตุน้ำก็จะเต็มไปด้วยร้านขายปลาและร้านรับทำความสะอาดต่างๆ
แน่นอนว่าในทุกเมืองเองก็จะมีร้านอาหารอยู่จำนวนหนึ่งด้วย ซึ่งส่วนมากจะกระจุกตัวกันอยู่ใกล้กับพื้นที่ส่วนกลางซึ่งมีทั้งนักศึกษาและบุคลากรจำนวนมากอาศัยอยู่
"แกอยู่ไหนแล้วเนี่ยการ์ด ทุกคนรอกันนานแล้วนะ" ไกด์บ่นอุบผ่านสายโทรศัพท์ "ฉันหิวจะแย่แล้วเนี่ย"
"กำลังรีบกลับไปเดี๋ยวนี้แหละ อีกแป๊บก็จะถึงแล้ว" การ์ดตอบกลับพลางใช้เวทช่วยให้เขาเคลื่อนตัวเร็วขึ้น
"โอเคๆ เราอยู่กันหน้าหอนะ ที่เดิมก่อนที่จะแยกตัวกัน รีบมาล่ะ"
"โอเค"
ไม่นานนักเด็กหนุ่มก็มารวมตัวกับเพื่อนๆ ของเขา
"โทษทีๆ พอดีเราวนไปดูงานมาทุกเมืองเลย ก็เลยกลับมาช้าน่ะ" การ์ดรีบขอโทษเพื่อนเป็นการใหญ่
"ฮะ นี่แกใช้วันเดียวเดินรอบมหาวิทยาลัยเลยหรอ??" เกรสถามด้วยความตกใจ
"ก็ไม่ได้รอบขนาดนั้นหรอก ดูแค่เผินๆ น่ะ แบบเอาแค่ให้เข้าใจงานของเมืองแต่ละธาตุเฉยๆ"
"อ๋อ ตกใจหมด นึกว่าใช้วันเดียวเดินทั่วมหาวิทยาลัยได้"
"ฮ่าๆๆ ถ้าจะเดินให้ได้รอบขนาดนั้นก็คงต้องใช้สักสองสามวันละมั้ง ก็ที่นี่ใหญ่ซะขนาดนี้นี่นา แล้วนี่ทุกคนได้งานกันหมดแล้วใช่ปะ?"
"อื้อ ฉันก็ทำที่คลินิกอย่างที่บอกนั่นแหละ แล้วก็กะว่าอาจจะทำงานในร้านอาหารเพิ่มด้วย ฉันอยากฝึกทำอาหารน่ะ" เด็กหญิงกล่าว
"โห จะไม่เหนื่อยแย่หรอถ้าต้องทำสองงานแล้วก็เรียนไปด้วยเนี่ย"
"ไม่หรอก ฉันกะว่าร้านอาหารนี่จะแค่ทำเป็นงานเสริมน่ะ คงไม่ได้ทำทุกวันหรอก ก็ยึดคลินิกเป็นงานหลักก่อน แล้วมีตารางว่างตรงไหนค่อยไปทำร้านอาหาร แบบนั้นน่ะ"
"อ๋อ โอเค"
"ส่วนฉันคงผลิตแร่อย่างเดียวไปก่อน แล้วค่อยไปหาเงินเพิ่มด้วยวิธีอื่นอีกที" ไกด์พูดอย่างมีเลศนัย
"มีวิธีหาเงินวิธีอื่นนอกจากทำงานด้วยหรอ?" การ์ดสงสัย
"หมอนี่ไปรู้มาน่ะว่าที่นี่มีการแข่งต่อสู้แบบวางเดิมพันกันด้วย ผู้ชนะก็จะได้เงินทั้งหมดไป" เกรสอธิบาย
"ฮะ มีแบบนั้นด้วยหรอ ที่ไหนน่ะ"
"ที่โคลอสเซียมน่ะ ช่วงเย็นหลังจากที่สถานประกอบการส่วนใหญ่ปิดทำการแล้ว แต่ก็ไม่ได้มีทุกวันหรอกนะ ขึ้นอยู่กับว่ามีคนลงแข่งรึเปล่า แล้วยิ่งคนที่ลงแข่งเก่งเท่าไหร่ การวางเดิมพันก็จะสูงขึ้นเรื่อยๆ ไปด้วยแหละ" ไกด์รีบอธิบายเพิ่มเติมทันที "คอยดูนะ ฉันต้องเป็นนักสู้อันดับ 1 ของที่นี่ให้ได้เลย!"
"จ้าๆ พ่อคุณ ไหนตะกี้บ่นหิวอยู่เลยไง พอพูดเรื่องสู้นี่ลืมหิวเลยนะ" เกรสแซว
เสียงท้องร้องดังขึ้นจากตัวไกด์ "พอแกพูดแล้วก็หิวขึ้นมาเลยอะ"
เพื่อนอีกสามคนหัวเราะครืนทันที
"เอ้อ แล้วที่หอสมุดกลางเป็นยังไงบ้างไนท์?" การ์ดหันไปถามเพื่อนอีกคน
"ฉันลงชื่อทำงานไปแล้วล่ะ จริงๆ ฉันแวะไปดูหอสมุดของเมืองธาตุทั้งสี่เมืองมาด้วยนะ แต่เหมือนหอสมุดพวกนั้นจะมีแต่ข้อมูลเฉพาะทางของธาตุนั้นๆ เลย ฉันก็เลยกลับมาลงชื่อไว้ที่หอสมุดกลางนี่แหละ ที่สำคัญคือคนมาใช้บริการไม่ค่อยเยอะด้วยเพราะคนส่วนใหญ่ไปใช้ห้องสมุดประจำธาตุตัวเองกัน ฉันน่าจะมีเวลาว่างให้ศึกษาเวทของตัวเองระหว่างทำงานได้เยอะเลยล่ะ" ไนท์เล่าให้ทุกคนฟัง
"โห ดีเลย ทุกคนดูแบบมีทิศทางในการทำงานของตัวเองชัดเจนมากอะ"
"แล้วของนายล่ะการ์ด ได้งานที่อยากทำรึยัง?" เด็กหนุ่มถามกลับไป
"อืม ก็..."
"หยุดก่อน!" ไกด์ขัดขึ้นมา "ของการ์ดน่าจะยาว เราไปหาร้านอาหารนั่งกินไปด้วยมั้ย?"
"ฮ่าๆๆ ถูกของไกด์นะ เราไปหาร้านนั่งกินกันเถอะ แล้วเดี๋ยวฉันค่อยๆ เล่าให้ฟังว่าวันนี้ไปสำรวจแต่ละเมืองมาเป็นยังไงบ้าง"
"เยี่ยมมาก ฉันมีร้านเด็ดจะแนะนำด้วย ตามมาเลย!"
"เดี๋ยวนะ พึ่งมานี่ได้ไม่ถึงวันแกมีร้านเด็ดแล้วหรอ?" เกรสขัดขึ้นมาแต่ไกด์เดินนำไปแล้วโดยไม่สนใจคนอื่น "เดี๋ยวสิไกด์ รอพวกเราด้วย"
การ์ดและไนท์พากันหัวเราะและเดินตามไกด์กับเกรสไปยังร้านอาหารที่เปิดอยู่ท่ามกลางแสงไฟยามราตรีของมหาวิทยาลัยโซลิสในค่ำคืนแรกของพวกเขา


## ตอนที่ 5: เพื่อนใหม่

หลังจากทานอาหารเย็นกันเรียบร้อยแล้ว เด็กทั้งสี่ก็พากันกลับห้องของตนเอง การ์ด ไกด์ และไนท์เปิดประตูเข้ามาภายในห้องของพวกเขาแล้วก็ต้องตกใจที่ได้เห็นกระดาษลอยอยู่เต็มห้องไปหมด
"อ... อะไรเนี่ย" ไกด์ที่เข้าห้องมาเป็นคนแรกอุทานออกมา
"อ๊ะ ขอโทษทีๆ" ท่ามกลางกระดาษหลายสิบใบ เด็กชายผู้มีผมสั้นสีน้ำเงินและดวงตาสีเทากล่าวขึ้นพร้อมกับใช้เวทนำกระดาษทั้งหมดมารวมกันที่มือของเขา "พอดีเมื่อกี๊ไม่มีใครอยู่เราเลยใช้พื้นที่ทำงานนิดหน่อยน่ะ แหะๆ"
เด็กชายคนดังกล่าวนำกองกระดาษวางลงบนโต๊ะในขณะที่พวกการ์ดเดินเข้ามาภายในห้อง
"เอ่อ… นายคือ…?" การ์ดพอจะมีคำตอบของตัวเองอยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือใคร
"เออใช่ เรายังไม่ได้แนะนำตัวเลยนี่นา เราชื่อ เซฟิส เป็นนักศึกษาใหม่พึ่งเข้าเรียนที่นี่ปีนี้ แล้วก็เป็นเพื่อนร่วมห้องของพวกนายด้วย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ" เซฟิสกล่าวพลางโน้มตัวอย่างสุภาพ
"ร... เราชื่อการ์ด พึ่งมาเข้าเรียนปีนี้ปีแรกเหมือนกัน ยินดีที่ได้รู้จักนะ ส่วนสองคนนี้ก็อยู่ปีเดียวกับเราเหมือนกัน" การ์ดแนะนำตัวก่อนจะผายมือไปทางเพื่อนอีกสองคน
"เราไกด์"
"เอ่อ... เราชื่อไนท์ ฝากตัวด้วยเช่นกันนะ"
"เอ๊ะ ทำไมรู้สึกว่าชื่อพวกนายคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ..." เซฟิสกล่าวพลางครุ่นคิด "แต่นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินมาจากไหน"
พวกการ์ดเองก็ไม่รู้จะตอบกลับคำพูดนั้นของเซฟิสอย่างไรทำให้ทั้งห้องเงียบสงัดไป
"เอ้อ แล้วเมื่อกี๊นายทำอะไรอยู่หรอ?" การ์ดเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อจัดการกับบรรยากาศนั้น
"อ๋อ งานของเราน่ะ พอดีเราไปรับงานจัดเรียงเอกสารมาแล้วพอดีเอกสารมันปนกันอยู่เราก็เลยใช้เวทแยกมันออกจากกันเลย แล้วค่อยไล่เก็บทีละใบตามลำดับของมันน่ะ"
"ฮะ? มีงานแบบนั้นให้ทำที่นี่ด้วยหรอ"
"มีสิ ที่มหาวิทยาลัยนี้มีงานให้ทำแบบหลากหลายมากเลยนะ แต่ว่างานเล็กๆ แบบนี้มักจะไม่ค่อยมีใครอยากทำเพราะค่าตอบแทนน้อยแถมไม่ได้ช่วยส่งเสริมประสบการณ์หรือฝึกเวทมนตร์อะไรเท่าไหร่ คนเลยมักจะไม่ค่อยทำกันน่ะ แต่ข้อดีของมันก็คืองานพวกนี้ได้เหรียญโซลิสง่ายไงล่ะ" เซฟิสอธิบาย
"อย่างนี้นี่เอง นายเป็นคนที่นี่หรอ? นายดูรู้เรื่องรายละเอียดงานในนี้ดีมากเลยอะ"
"ป... เปล่าหรอก เราแค่มีผู้ใหญ่คอยแนะนำนู่นนี่ให้เฉยๆ ส่วนตัวเรามาจากเมืองแจนัสน่ะ พวกนายล่ะมาจากไหนกัน"
"พวกเรามาจากเมืองไมอาน่ะ" ไกด์ตอบกลับไป
"เมืองไมอา... อ๊ะ นึกออกแล้ว!" อยู่ๆ เซฟกิสก็ตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น "พวกนายคือเด็กอัจฉริยะจากเมืองไมอาใช่มั้ย!?"
"ฮะ? เด็กอัจฉริยะอะไร?" พวกการ์ดมีท่าทีสับสนกันอย่างมาก
"ก็นายคือไนท์ [จอมเวทรัตติกาล] ที่ใช้เวทมืดได้ถึงระดับ 5 ตั้งแต่อายุแค่ 17 ปี ส่วนนายก็คือการ์ดผู้ใช้เวทคนแรกในรอบหลายศตวรรษที่สามารถใช้เวทได้ทั้งสี่ธาตุ แล้วนายก็คือไกด์..." เด็กหนุ่มนิ่งเงียบไปเมื่อกำลังจะพูดถึงไกด์
"พอดีวันนั้นเราอาหารเป็นพิษนิดหน่อยน่ะเลยไม่ได้ลงแข่ง แต่เรากำลังจะสร้างชื่อให้กับตัวเองในฐานะนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในศตวรรษยังไงล่ะ!" ไกด์กล่าวพร้อมยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ
"โห สุดยอดไปเลย เราจะรอติดตามนะ!"
การ์ดกับไนท์รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เซฟิสบ้าจี้ตามคำพูดของไกด์ไปด้วย แต่นั่นก็ทำให้ทั้งคู่รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นกับการพบกันครั้งแรกของเพื่อนร่วมห้องคนนี้
"ว่าแต่เด็กอัจฉริยะที่นายพูดถึงคืออะไรน่ะ..." การ์ดยังคงสงสัยในคำพูดของเซฟิสก่อนหน้านี้อยู่ ไกด์และไนท์เองก็เช่นกัน
"ก็พวกนายไง พวกนายน่ะดังมากเลยนะ คนพูดถึงกันไปทั่วเลยว่าปีนี้จะมีเด็กอัจฉริยะจากเมืองไมอามาเรียนที่มหาวิทยาลัยโซลิสด้วย แล้วเราก็นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้มาอยู่ห้องเดียวกันกับพวกนายด้วย ตื่นเต้นเป็นบ้า"
"เฮ้ย นายก็พูดเกินไป พวกเราก็เป็นคนธรรมดาเหมือนนายนั่นแหละ ไม่ใช่อัจฉริยะอะไรหรอก" เด็กหนุ่มตอบกลับไปอย่างเขินอาย
"ไม่เกินไปหรอกน่า พวกนายไม่รู้หรอกว่าคนอื่นเขาพูดถึงพวกนายกันเยอะแยะขนาดไหน"
"ขนาดนั้นเลยหรอ…?" คำพูดของเซฟิสทำเอาพวกการ์ดทำตัวไม่ถูกกันสักเท่าไรนัก
"ขนาดนั้นเลยแหละ เอ้อ แต่นี่พึ่งกลับมาจากข้างนอกกัน เหนื่อยกันรึเปล่าเนี่ย ขอโทษทีนะ ชวนคุยไปเรื่อยรบกวนเวลาพักผ่อนพวกนายแย่เลย"
"เฮ้ย ไม่ๆ ยังไงเราก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกันแล้ว ได้คุยทำความรู้จักกันไว้ก็ดีแล้วล่ะ" ไกด์กล่าวพลางแตะมือลงบนไหล่ของเซฟิส
"ถ้ามีอะไรที่นายสามารถแนะนำเราเกี่ยวกับมหาวิทยาลัยนี้ได้ก็บอกเลยนะ" การ์ดเสริม ในขณะที่ไนท์พยักหน้าเห็นด้วย
"อื้อ! ถ้าพวกนายสงสัยอะไรก็ถามเราได้ตลอดเหมือนกันนะ ถ้าเรารู้เราจะบอกทุกอย่างเลย" เซฟิสยิ้มรับ "ยังไงเราให้พวกนายพักผ่อนกันก่อนดีกว่า เดี๋ยวเราเองก็จะรีบทำงานของวันนี้ให้เสร็จแล้วก็เข้านอนแล้วเหมือนกัน พรุ่งนี้ต้องไปลงชื่อเรียนพวกวิชานู่นนี่แต่เช้าอีก"
"โอเค สู้ๆ นะ"
พวกการ์ดพากันเข้าห้องนอนไปและปิดประตูลงเบาๆ
"เพื่อนร่วมห้องเรานี่ดูร่าเริงดีนะ" การ์ดพูดด้วยเสียงเบาเพราะกลัวว่าเซฟิสจะได้ยินเข้า
"แกจะกระซิบทำไมน่ะการ์ด" ไกด์ใช้เสียงปกติด้วยความซื่อบื้อ
การ์ดทำท่าทางบอกให้เพื่อนจอมทึ่มเบาเสียงลง
"ก็ฉันพูดถึงเซฟิสอยู่ แล้วเขาก็อยู่นอกห้องนี้เอง ถ้าเขาได้ยินอะไรเข้ามันจะไม่ดูเสียมารยาทรึไงเล่า"
"ก็ถูกของแกแฮะ…" ไกด์เบาเสียงตามที่การ์ดบอก "แต่หมอนั่นก็ดูเป็นคนดีนะ ไม่น่ามีพิษมีภัยอะไรหรอกน่า"
"ฉันก็ไม่ได้จะบอกว่าเขามีพิษมีภัยอะไร แค่พูดเฉยๆ ว่าดูเป็นคนร่าเริงดี แบบดูเป็นมิตร แล้วก็พูดเก่งสุดๆ ไปเลย"
"อื้อ ถ้าใช้เวลาซักหน่อยน่าจะสนิทกันได้มากขึ้นน่ะนะ" ไนท์กล่าว
"จริงสิ หมอนั่นบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะไปลงเรียนใช่ปะ เราไม่ลองชวนเขาไปกับพวกเราดูล่ะ จะได้สนิทกันไวขึ้นไง" ไกด์เสนอ
"น่าสนใจนะ นายโอเคมั้ยไนท์?" การ์ดหันไปถามความเห็นเพื่อนอีกคน
"เอาสิ เราไม่มีปัญหาอะไรนะ บางทีเซฟิสเขาอาจจะมีวิชาอะไรดีๆ แนะนำให้พวกเราด้วยก็ได้" ไนท์ตอบ
"โอเค! งั้นปล่อยเป็นหน้าที่ฉันเอง" ไกด์เดินออกจากห้องไปครู่หนึ่งก่อนที่จะยิ้มร่ากลับเข้ามา "เรียบร้อย!"
การ์ดหัวเราะเบาๆ ในบรรดาพวกเขาทั้งสามคน คนที่อัธยาศัยดีที่สุดคงไม่พ้นไกด์นี่แหละ ถ้าจะต้องสานสัมพันธ์กับใครสักคน การมีไกด์อยู่ในกลุ่มก็จะทำให้หลายๆ อย่างดำเนินไปได้อย่างราบรื่นมากขึ้น
หลังจากที่นั่งพักกันเล็กน้อย เด็กทั้งสามก็จัดการกิจวัตรประจำวันของตัวเองก่อนที่จะเข้านอน และไม่นานนักหลังจากนั้นเซฟิสก็เข้ามาพักผ่อนที่เตียงของเขาเองเช่นกัน
'เออนี่ โอรอส ฉันมีเรื่องอยากจะถามน่ะ' การ์ดคิดในใจขณะที่เขานอนอยู่
'อะไรรึ?' เจ้าแมวขาวซึ่งนอนอยู่ไม่ห่างกล่าว
'พวกนายทำได้แค่ยืดหดร่างหรอ? แปลงร่างเป็นอย่างอื่นได้รึเปล่า?'
'เจ้าหมายความว่ายังไง ข้าไม่เข้าใจ'
'เอ่อ ก็วันนี้เราเดินผ่านร้านเครื่องประดับกัน ฉันก็เลยสงสัยขึ้นมาน่ะว่าพวกนายแปลงร่างเป็นสิ่งของได้มั้ย หรือทำได้แค่สิ่งมีชีวิตเท่านั้น'
โอรอสเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ 'เอาตรงๆ ข้าไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย ข้าก็เลยให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ แต่สำหรับข้า ข้าคิดว่าข้าทำได้นะ แต่แค่มันอาจจะรู้สึกอึดอัดนิดหน่อยน่ะ ทำไมรึ?'
'จริงหรอ! ถ้าทำแบบนั้นได้จริงๆ งั้นฉันก็สามารถให้ทุกคนอยู่กับฉันได้ตลอดเวลาน่ะสิ'
'โฮ่ ถูกของเจ้านะ แต่เรื่องนี้ถ้าไม่ลองดูก็ยังแน่ใจไม่ได้หรอก'
'งั้นพรุ่งนี้หลังจากลงเรียนเสร็จแล้ว เราไปเช่าห้องส่วนตัวทดลองกันเถอะ!'
'เจ้าดูกระตือรือร้นจังนะ' เจ้าการ์เดียนหัวเราะเบาๆ
'แหม ก็ถ้าเราต้องทำงานแล้วก็เรียนเวทหลายๆ ธาตุในแต่ละวันโดยไม่มีทุกคนช่วยชี้นำมันก็ลำบากนี่นา มีทุกคนอยู่ด้วยยังไงมันก็อุ่นใจกว่า' การ์ดอธิบาย
'แล้วพวกข้าก็จะฝึกเจ้าได้ทุกที่ทุกเวลาด้วย'
'เอ๊ะ... นี่ฉันคิดถูกรึเปล่านะที่เสนอเรื่องนี้ขึ้นมา'
โอรอสหัวเราะชอบใจเป็นการใหญ่ 'จะมานึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะการ์ด'
'งานเข้าแล้วสิเรา…'
… เช้าถัดมา ...
การ์ด ไกด์ และไนท์ มารวมตัวกับเกรสที่ด้านหน้าหอพัก ทั้งสามคนได้พาเซฟิสมาด้วยตามที่พวกเขาคุยกันไว้เมื่อคืนนี้
"สวัสดี เราชื่อเซฟิส ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เด็กหนุ่มแนะนำตัวกับเกรส
"สวัสดี เราเกรส ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" เด็กหญิงตอบกลับไป
"จริงสิ แล้วนี่แกอยู่ห้องกับใครบ้างละเนี่ย?" การ์ดถามเกรส
"ฉันอยู่คนเดียวน่ะ"
"อ้าว ทำไมล่ะ ห้องนึงไม่ได้อยู่กันสี่คนหรอ?"
"เหมือนว่านักศึกษาหญิงเขาจะไม่ค่อยอยู่หอกันน่ะ ส่วนใหญ่ก็จะอยู่กับครอบครัวที่เมืองด้านนอกมหาวิทยาลัยมากกว่า ห้องมันก็เลยเหลือว่างเยอะฉันเลยต้องอยู่ห้องคนเดียว" เด็กหญิงอธิบาย
"โห น่าอิจฉาอะ สบายน่าดู" ไกด์บ่น
"สบายก็แย่แล้วย่ะ ห้องสำหรับสี่คนแต่อยู่คนเดียว นึกสภาพว่ามีเตียงสี่เตียงแล้วฉันนอนคนเดียวสิ หลอนจะแย่"
"งั้นเดี๋ยวฉันไปนอนเป็นเพื่อนเอาปะ?"
เกรสฟาดเข้าหลังไกด์ทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น "ไม่ต้องเลยย่ะ ถ้าให้แกมาอยู่ด้วยฉันขออยู่คนเดียวดีกว่า"
"ใจร้ายเป็นบ้า…" เด็กหนุ่มทำหน้าเศร้า
"นี่สองคนนี้เขาเล่นแรงกันแบบนี้ประจำเลยหรอ…" เซฟิสแอบกระซิบถามการ์ด
"ฮ่าๆๆ ใช่แล้วล่ะ สองคนนี้สนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว บ้านอยู่ติดกันด้วย เรียกว่าโตมาด้วยกันเลยก็ว่าได้น่ะ" การ์ดเล่า
"อ๋อ แบบนี้นี่เอง"
"แต่ไกด์เองก็เป็นคนที่แข็งแรงมากกว่าคนอื่นๆ ในรุ่นเดียวกันอยู่แล้วด้วย ก็เลยทนมือเกรสได้พอสมควร เกรสเองก็รู้ดีว่าต่อให้ใช้แรงเต็มที่กับไกด์หมอนั่นก็ไม่สะทกสะท้านอะไร ก็เลยเป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละ"
"เข้าใจแล้วๆ สนิทกันมากจนน่าอิจฉาเลยนะเนี่ย"
'อย่าไปอิจฉาเลย ไกด์น่ะน่าสงสารจะตาย เพราะเกรสไม่ยอมเปิดใจให้ซักที' การ์ดได้แต่คิดในใจและไม่ได้บอกเซฟิสออกไปเพราะเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวของเพื่อนสนิททั้งสอง
เด็กทั้งห้าคนใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการตระเวนลงเรียนวิชาต่างๆ ตามที่พวกเขาวางแผนไว้ ข้อมูลที่เซฟิสมีอยู่ช่วยทุ่นเวลาของทุกคนได้มาก เพราะในบางวิชานั้นมีเงื่อนไขเฉพาะจึงจะสามารถลงเรียนได้ อย่างเช่นวิชาการต่อสู้ด้วยอาวุธประเภทต่างๆ นั้น ต้องผ่านการเรียนวิชาศิลปะป้องกันตัวมาก่อน เป็นต้น ทำให้พวกการ์ดไม่ต้องเสียเวลาไปกับการเดินหาข้อมูลเหล่านี้
นอกจากวิชาที่พวกการ์ดวางแผนไว้ว่าจะเรียนตั้งแต่แรกคือวิชาศิลปะป้องกันตัว การต่อสู้ร่วมกับการ์เดียน และวิชาออกกำลังกายที่ไกด์อยากจะลงนั้น เซฟิสก็ได้แนะนำให้พวกเขาลงเรียนวิชาเวทมนตร์สำหรับป้องกันตัว และวิชาเวทมนตร์สำหรับรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินของแต่ละธาตุด้วย
หลังจากที่ลงเรียนที่พื้นที่ส่วนกลางเรียบร้อยแล้ว แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปตามเมืองธาตุของตนเองเพื่อลงเรียนวิชาเฉพาะธาตุนั้นๆ ต่อ
"จริงสิ แบบนี้ตอนเรียนวิชาของธาตุลมเราก็จะได้เรียนกับการ์ดด้วยใช่มั้ย?" เซฟิสซึ่งมาที่เมืองธาตุลมพร้อมกับการ์ดถามด้วยสายตาคาดหวัง
"อืม... ถ้านายลงเรียนวันเวลาเดียวกับเราก็ใช่แหละ" การ์ดตอบกลับไป
"แจ๋วเลย!"
"แต่เราคงไม่ได้ลงเรียนหลายอย่างนะ เพราะเราต้องแบ่งเวลาไปเรียนธาตุอื่นด้วยน่ะ"
"อื้อ แค่มีโอกาสได้เรียนร่วมกับการ์ดเราก็ดีใจแล้ว เราพึ่งใช้เวทได้แค่ระดับ 4 เอง การได้เรียนร่วมกับคนเก่งๆ มันก็เป็นประสบการณ์ที่ดีให้กับเรานะ เหมือนมีเป้าหมายให้ตามน่ะ" เซฟิสกล่าวอย่างร่าเริง
"พูดแบบนั้นเราก็เขินแย่สิ"
"ถ้าเราสงสัยอะไรเกี่ยวกับการใช้เวท เราขอปรึกษาการ์ดได้มั้ย?"
"ได้อยู่แล้วสิ! ก็เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา"
"เย่!"
ไม่นานนักการ์ดก็ขอแยกตัวออกมาเพื่อไปยังจุดหมายของเขา เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังอาคารฝึกซ้อมส่วนตัวในทันทีเพื่อทดลองสิ่งที่เขาคิดเมื่อคืนว่าสามารถทำได้จริงหรือไม่
การ์ดจ่ายเงิน 5 ทองแดงให้กับผู้ดูแลด้านหน้าอาคารเพื่อใช้ห้องที่มีขนาดเล็กสุดเป็นเวลา 1 ชั่วโมง
ทันทีที่เขาเข้ามาภายในห้อง เด็กชายก็เรียกการ์เดียนที่เหลืออีกสามตนออกมา เจ้านกไฟ มาดาร์ เต่าดิน เบก้า และมังกรน้ำ ซากัน ปรากฏตัวออกมาในร่างเล็กเช่นเดียวกับโอรอสเหมือนกับทุกครั้ง
'เป็นไงบ้างการ์ด ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย?' เจ้ามังกรซากันถามเด็กชาย
'อื้อ ทุกอย่างโอเค คิดว่าพรุ่งนี้ทุกคนก็น่าจะเริ่มเข้าเรียนแล้วก็ทำงานตามที่ต่างๆ ในมหาวิทยาลัยนี้แล้วล่ะ' การ์ดอธิบาย
'โฮ่ มหาวิทยาลัยนี้ให้ทำงานเลยหรอ เจ๋งดีแฮะ' เบก้ารู้สึกพึงพอใจ 'ว่าแต่วันนี้เจ้าเรียกพวกข้าออกมาทำไมฮึ หรือมีแผนจะฝึกเวทอะไร?'
'การ์ดคิดอะไรแปลกๆ ได้เมื่อคืนน่ะ ข้าก็เลยอยากจะยืนยันกับพวกเจ้าสักหน่อยว่าสิ่งที่การ์ดคิดมันเป็นไปได้รึเปล่า' เจ้าแมวขาวเกริ่น
'แล้วอะไรแปลกๆ ที่ว่านั่นคืออะไรล่ะ?'
'คือฉันอยากรู้ว่าพวกนายสามารถแปลงร่างเป็นสิ่งของได้รึเปล่าน่ะ พวกนายเคยแต่ยืดหดร่างให้ดู แต่ฉันก็ไม่เคยถามว่าข้อจำกัดของการแปลงร่างของพวกนายคืออะไรบ้าง' เด็กหนุ่มอธิบายรายละเอียด
'เป็นเรื่องที่น่าสนใจนะ' วิหคเพลิงกล่าว 'เจ้าพอจะยกตัวอย่างได้มั้ยว่าอยากให้พวกข้าแปลงเป็นอะไร เดี๋ยวข้าจะลองทำดู'
'อืม...' การ์ดครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไป 'ถ้าเป็นพวกเครื่องประดับที่สามารถใส่หรือติดตามตัวได้ก็น่าจะดีนะ แบบสร้อยหรือจี้อะไรแบบนี้น่ะ'
'จี้งั้นหรอ...' มาดาร์รับฟังความคิดของการ์ด ก่อนที่ร่างของมันจะถูกห่อหุ้มด้วยประกายแสงสีแดงของธาตุไฟ จากนกตัวน้อยในตอนแรกร่างของมันก็เล็กลงเรื่อยๆ และเมื่อประกายธาตุหายไปมาดาร์ก็กลายสภาพเป็นจี้รูปนกขนาดเล็กกว่าฝ่ามือ มันสวยงามด้วยสีแดงเข้มแวววาวลอยอยู่ในอากาศ
'สวยจัง...'
'ทำได้จริงๆ ด้วย' จี้รูปนกขยับไปมาเล็กน้อยขณะที่มันพูด 'แต่ถ้าจะไม่ให้ขยับตัวเลยนี่มันก็ยากเหมือนกันนะเนี่ย'
'แบบนั้นมันจะลำบากพวกนายเกินไปรึเปล่าน่ะ?' เด็กชายถามด้วยความเกรงใจ
'ว่ากันตามตรงก็ไม่ลำบากหรอกนะ พวกข้าก็มีชีวิตอยู่กันมาเป็นพันปีแล้ว บางทีพวกข้าก็ไม่ได้ขยับตัวกันเป็นปีก็มี แต่แค่นี่มันอยู่ในร่างที่ไม่คุ้นเคยเลยอาจจะต้องใช้เวลาซักหน่อยน่ะ'
'เยี่ยมเลย! แบบนี้ทุกคนก็อยู่กับเราได้ตลอดเวลาแล้วสิ'
'อ๋อ นี่เจ้าคิดเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะแบบนี้เองสินะ' เบก้ากล่าว
'แหะๆ ใช่แล้วล่ะ'
'ทำไมอยู่ดีๆ ถึงอยากให้พวกข้าอยู่ด้วยตลอดเวลาขึ้นมาล่ะฮึ?'
'เพราะการ์ดจะหาเวลาเรียกพวกเจ้าออกมาได้ยากขึ้นน่ะ' โอรอสตอบแทน 'หมอนี่ไม่ได้อยู่ลำพังคนเดียวเหมือนแต่ก่อน ก็เลยเกรงว่าเวลาเรียนหรือฝึกอะไรที่ใช้ธาตุอื่นจะลำบาก ส่วนข้าก็เห็นว่าถ้าพวกเราอยู่ด้วยตลอดเวลาได้ ก็จะช่วยกันฝึกการ์ดได้ตลอดเวลาด้วย ก็เป็นอะไรที่สะดวกดีเหมือนกัน'
'สะดวกกับเจ้าน่ะสิ ไม่ต้องอยู่นิ่งๆ เหมือนพวกข้า' เจ้าเต่าพูดแบบไม่จริงจัง
'ฮ่าๆๆ แต่เจ้าเองก็อยากอยู่กับการ์ดตลอดเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ?'
'ข้าเนี่ยนะอยากอยู่กับเจ้าหนูนี่ตลอดเวลา? ฝันไปเถอะ'
'อย่าไปฟังเบก้ามันมากนะการ์ด มันก็ปากแข็งไปงั้นแหละ' ซากันกล่าว
'เฮ้ย ข้าได้ยินนะ!'
'พอได้แล้วๆ ตีกันเก่งจริงๆ พวกเจ้านี่' มาดาร์แทรกบทสนทนาขึ้นมา 'ถ้าพวกเจ้าไม่รีบฝึกแปลงร่างกันเดี๋ยวจะไม่ชินเอานะ'
'รู้แล้วละน่า' เบก้าบ่นเล็กน้อยก่อนที่มันและซากันจะแปลงร่างเป็นเครื่องประดับบ้าง
ซากันแปลงเป็นสร้อยคอรูปมังกรสีน้ำเงินสลับเทาในขณะที่เบก้าแปลงเป็นแหวนสีน้ำตาลที่มีลวดลายสีดำคล้ายกระดองเต่าตลอดทั้งวง
หลังจากที่ได้ใช้เวลาปรับตัวอยู่สักครู่ การ์ดก็สวมการ์เดียนของเขาที่แปลงกายเป็นเครื่องประดับไว้บนตัว
'ยังไงเราก็ขอฝากตัวกับทุกคนอีกรอบด้วยนะ'


## ช่องทางการติดตาม

สามารถอ่านตอนที่เหลือของ The Elementalist ภาค 2 ได้ที่ readAwrite / Dek-D / Fictionlog
และสามารถซื้อ e-book The Elementalist ภาค 1 ได้ที่ mebmarket
ขอบคุณครับ
การเดินทางครั้งใหม่ของการ์ดกำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่เดี๋ยวนะ...? นี่คือมหาวิทยาลัยแน่หรอ? นี่มันเมืองชัดๆ! เมืองที่ถูกแปลงสภาพให้กลายเป็นแหล่งเรียนรู้เวทมนตร์