ยอดวิถีแห่งปีศาจ
กุ่นไค (滚开)
## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 1 หลักมรรคาไร้ปรานี
ลมเย็นยะเยือกดุจคมมีด หิมะโปรยปราย
ลู่เซิ่งลืมตาขึ้น เห็นตัวเองนั่งอยู่บนรถม้าสีเทาเหลืองคันหนึ่ง รถสั่นไหวอยู่เล็กน้อย มีเสียงพูดเบาๆ ของเด็กสาวอยู่ด้านข้างของเขา
แต่ด้านนอกตัวรถกลับเป็นเสียงคนดังจอแจ
มีเสียงเร่ขายของ เสียงตะโกน เสียงโวยวาย กระทั่งยังมีเสียงหัวเราะของเด็กๆ
ลู่เซิ่งสูดหายใจเข้าลึกๆ
เขารู้ว่าเขากลับไปไม่ได้แล้ว จากมือเก๋าที่ทำงานรอวันตายในรัฐวิสาหกิจ หลังจากดื่มเหล้าจนเมาก็ตื่นขึ้นมาบนโลกใบนี้ จนถึงตอนนี้ผ่านไปห้าวันแล้ว
เขาสูดจมูก ในอากาศมีกลิ่นของสุรา ขนมเปี๊ยะ และขนมทอดน้ำมันอยู่
“อา สุราดอกกุ้ยขาวของหอดอกกุ้ยยิ่งมายิ่งหอมแล้ว”
เสี่ยวเฉี่ยวหญิงรับใช้ประจำตัวในรถเอ่ยขึ้นด้วยเสียงเล็กเสียงน้อย
ปีนี้เสี่ยวเฉี่ยวเพิ่งจะอายุสิบสองขวบ หน้าตาดูเด็กตามธรรมชาติ ขนาดตัวก็เล็กจุ๋มจิ๋ม ดูไม่ต่างอะไรกับเด็กอายุสิบขวบ ใบหน้าดวงเล็กจ้ำม่ำ ผิวที่ขาวจัดยังทำให้มีสีแดงข้างใน นางใส่ชุดกระโปรงตัวเล็กสีเขียว มือน้อยๆ ยังเตรียมเชือกมัดผมสำหรับมัดผมให้แก่ลู่เซิ่งตอนลงจากรถ
เชือกมัดผมนี้ทำมาจากเปลือกไม้ชนิดหนึ่งซึ่งราคาแพงมาก กำจายกลิ่นหอมจางๆ โดยธรรมชาติ แต่ว่าสิ่งที่ไม่ดีเพียงอย่างเดียวคือจะแข็งตัวในตอนอากาศหนาวเย็น จำเป็นต้องใช้มือที่ร้อนๆ ถูให้คลายตัว
ลู่เซิ่งได้แต่เพียงยิ้มๆ ไม่ได้พูดอันใดออกมา
รถม้าหยุดลงอย่างรวดเร็ว
เขาเปิดม่านแล้วก้าวลงจากรถ พื้นถนนสีขาวอมเทาปูด้วยอิฐที่ทำจากหินปูนหลายก้อน ทุกก้อนต่างมีขนาดเท่าอ่างล้างหน้า
บนถนนยังมีรถม้าวิ่งขวักไขว่ แถมยังมีคนจูงม้าไปมาอีกด้วย
เหล่าพ่อค้า แม่ค้า และหญิงสาวที่ออกมาเที่ยวพร้อมกับหญิงรับใช้ที่ติดตามมา ต่างหัวเราะเสียงเจี้ยวแจ้วอยู่เป็นระยะ
ลู่เซิ่งเงยหน้ามองหอสุราที่อยู่ตรงหน้า
ป้ายสีขาวเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เขียนอักษรไว้สามคำว่า หอดอกกุ้ย ดูแล้วเหมือนมังกรทะยานหงส์เริงระบำ
“คุณชายใหญ่ลู่มาถึงแล้ว! เชิญด้านใน! เก็บห้องพิเศษ ไว้ให้ท่านแล้ว!” เด็กรับใช้ผู้หนึ่งต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้ม
ลู่เซิ่งพยักหน้า วางท่าดุจคุณชายผู้ร่ำรวย รับพัดกระดาษสีขาวขอบเงินมาจากมือของเสี่ยวเฉี่ยว สะบัดเบาๆ พัดกางออก ใบพัดวาดรูปขุนเขา ลำน้ำ ควันคลื่น ภูเขา สายน้ำ ตั้งสลับ มีเฉดสีสว่างและมืดทับซ้อนกัน ยังมีคำกลอนอยู่บนนั้นด้วย เห็นแล้วก็รู้ทันทีว่าเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่
เขาตามเด็กรับใช้เข้าไปในหอสุรา
หอสุราแบ่งออกเป็นสองชั้น ในโถงใหญ่ชั้นหนึ่งมีคนไม่น้อยกำลังนั่งฟังคนร้องเพลง
ดรุณีอาภรณ์เขียวนางหนึ่งยืนอยู่ตรงที่ว่าง กำลังร้องเพลงด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน ด้านข้างยังมีสตรีอีกนางหนึ่งดีดผีผาอยู่
เพลงที่ขับขานอยู่เป็นบทเพลงสามประสบ บทเพลงสามประสบบอกเล่าถึงความรัก สุข ทุกข์ระหว่างขุนศึกผู้กรีธาทัพไปห่างไกลและสตรีโดดเดี่ยวที่อยู่ในป่าเขา
น่าเสียดายแขกเหรื่อที่อยู่รอบๆ ต่างเป็นคนหยาบกร้านอยู่บ้าง มีแค่คุณชายไม่กี่คนยังนับว่าฟังออก คนที่เหลือเหมือนไม่เห็นหญิงสาวสองคนนั้นอยู่ การตบรางวัลจึงมีไม่มาก
ลู่เซิ่งหยุดฝีเท้าลง เมื่อเห็นโถงชั้นหนึ่งครึกครื้นขนาดนี้ เขาจึงหาที่ว่างแล้วนั่งลง
“ผู้ใดเป็นผู้ขอบทเพลงสามประสบ?” เขาถามเด็กรับใช้
ฐานะของเขาในหอดอกกุ้ยแห่งนี้แตกต่างออกไป ถ้าบอกว่าหอดอกกุ้ยนี้เทียบได้กับสถานบันเทิงระดับสูงของโลกปัจจุบัน เช่นนั้นเขาก็เป็นแขกวีไอพีผู้ทรงเกียรติ เป็นนายท่านที่ปีหนึ่งใช้จ่ายเงินอย่างน้อยหลายแสน
การใช้จ่ายเช่นนี้ นับว่าเป็นแขกชั้นเลิศในเมืองเล็กๆ ทางแดนเหนือแบบนี้อยู่แล้ว
“เป็นคุณชายโจว คุณชายโจวเซวี่ย ขอรับ” เด็กรับใช้ตอบเสียงเบา
ลู่เซิ่งไม่คิดสร้างความลำบากใจแก่เด็กรับใช้ จึงโบกมือปล่อยให้เขาไป
หลังจากเขาดึงเสี่ยวเฉี่ยวนั่งลง สายตาก็กวาดผ่านคนในโถงชั้นหนึ่งไปรอบหนึ่ง ไม่ทันไรก็เห็นคุณชายสวมชุดขาวอมโรคหน้าซีดขาวผู้หนึ่ง ในมือถือพัดพับขอบใบบัวสีทองที่ดูโอ้อวดคันหนึ่ง กำลังโบกเบาๆ
“คงจะมาเฝ้าดูดรุณีที่ร้องเพลงนางนั้นอีกแล้ว” ลู่เซิ่งส่ายหน้าเอ่ย
“คุณชายใหญ่เตือนเขาครั้งแล้วครั้งเล่า คนผู้นี้เป็นคนเลวจริงๆ!” เสี่ยวเฉี่ยวห่อปากกล่าวอย่างไม่พอใจ
ลู่เซิ่งยิ้มๆ ไม่พูดอะไรอีก เริ่มนั่งฟังเพลงอยู่เงียบๆ
ในไม่ช้า โต๊ะไม้สีแดงเข้มก็มีสุรากับข้าวเต็มโต๊ะ ลู่เซิ่งคีบเส้นเนื้อผัดผักกาดหอมใส่ปาก ดื่มสุราดอกกุ้ยขาวคำหนึ่ง สุรามีกลิ่นดอกไม้หอมหวานจางๆ ผสมอยู่ด้วย ไม่ต่างจากดื่มน้ำผลไม้มากนัก
‘มีเสื้อผ้าแพรสวมใส่ มีอาหารเลิศรสกิน ไร้กังวลไร้อันตราย ยังมีหญิงรับใช้คนสวยอุ่นเตียง ชีวิตเช่นนี้ช่างแหลกเหลวจริงๆ’ บางครั้งลู่เซิ่งก็คิดว่าตนเองควรใช้ชีวิตแบบนี้ดีหรือไม่ อย่างไรชีวิตอย่างตัวมอดชนิดนี้ก็เป็นสิ่งที่เขาถวิลหามาตลอด
กินข้าวคำหนึ่ง ดื่มสุราคำหนึ่ง
จากนั้นก็อ้าปากให้เสี่ยวเฉี่ยวป้อนกุ้งน้ำแข็งแช่น้ำเกลือที่แกะเปลือกแล้วตัวหนึ่ง
เมืองหิมะแดนเหนือแห่งนี้ มีกุ้งน้ำแข็งเป็นผลผลิตพิเศษของที่นี่ งมมาจากโพรงน้ำแข็งหนา สามารถงมกุ้งที่ตัวกึ่งโปร่งแสงจำนวนมากออกมาได้
นี่คือกุ้งน้ำแข็ง
กุ้งน้ำแข็งมีขนาดเท่ากุ้งทั่วไป แต่รสชาติโอชะสุดเปรียบปาน เนื้อกุ้งเข้าปากก็ละลายทันที รสชาติอร่อยอย่างแท้จริง
แน่นอนว่าราคาก็แพงสุดขีดเช่นกัน คนธรรมดาเดือนหนึ่งกินครั้งหนึ่งก็นับว่าหรูแล้ว ไหนเลยจะมีกินได้ทุกมื้อเหมือนอย่างเขา
ลู่เซิ่งกินอาหารโอชารส ดื่มสุราชั้นเลิศ รับฟังบทเพลงไพเราะ แต่ในใจกลับคิดถึงเรื่องอื่น
เขามาถึงโลกที่เหมือนกับจีนยุคโบราณแห่งนี้ได้หลายวันแล้ว แต่จากการสังเกต โลกใบนี้มีจุดพิลึกอยู่มากมาย
ตอนแรกเขานึกว่าตัวเองกลับมายังยุคโบราณ แต่ภายหลังเขากลับพบว่าไม่ใช่ ขนบธรรมเนียมประเพณี เทศกาลสภาพอากาศของที่นี่แตกต่างจากพื้นที่ในยุคสมัยใดๆ ที่เขารู้จัก
ขณะลู่เซิ่งกำลังคิดในใจ ประตูหอสุรากลับเปิดออกอีกครั้ง
มีกลุ่มชายฉกรรจ์สวมชุดรัดรูปทยอยเดินเข้ามา หาโต๊ะใกล้มุมตัวหนึ่งแล้วนั่งลง
ชายฉกรรจ์เหล่านี้เพียงมองดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนในพื้นที่ การแต่งกายของพวกเขาเหมือนกับมาจากจงหยวน[footnoteRef:1] ลักษณะไม่ได้เปิดเผยเหมือนคนในแดนเหนือ [1:  จงหยวน คำเรียกพื้นที่ภาคกลางในจีนยุคโบราณ]
“เฮ้อ”
ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้าเป็นคนหัวล้าน สวมตุ้มหูสำริด ใบหน้าดุร้าย แต่ตอนนี้กลับถอนใจ “วันนี้ไม่รอดแล้ว”
“พี่ใหญ่กังวลอันใด ในเมื่อหมู่บ้านตระกูลหลี่ไปไม่ได้ พวกเราไปเส้นทางที่สอง อ้อมจากทางหมู่บ้านตระกูลจางก็ได้เช่นกัน” ชายฉกรรจ์อีกคนขมวดคิ้วกล่าว
“เจ้าเข้าใจอันใด ตอนพวกเรารวมตัวกันมาจากทางหมู่บ้านตระกูลจาง สถานการณ์ไม่แตกต่างกับหมู่บ้านตระกูลหลี่นัก คนไม่น้อยตายไปแล้ว” เนื้อปูดโปนบนใบหน้าคนหัวล้านสั่นไหว สีหน้าเป็นทุกข์กว่าเดิม
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พี่ใหญ่ท่านบอกเล่าให้พวกเราพี่น้องฟังเถอะ ให้พวกเราเปิดหูเปิดตาด้วย” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเร่งเร้า
ชายฉกรรจ์หัวล้านถอนใจอีกครั้ง “รายละเอียดเป็นอย่างไรข้าเองก็ไม่แน่ใจ เพียงทราบว่าหมู่บ้านชาวประมงหลายแห่งริมทะเลสาบ ซุยหยางล้วนเกิดเรื่องแล้ว เหมือนจะมีผีน้ำอาละวาด”
“ผีน้ำรึ! มิใช่กระมัง”
โต๊ะของลู่เซิ่งอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ไกล ได้ยินการสนทนาที่ไม่ปิดบังของพวกเขา เดิมเขาเพียงฟังเอาสนุก คิดไม่ถึงว่าคนเหล่านี้ถึงกับพูดถึงสิ่งเร้นลับ
ตระกูลลู่ของเขาในโลกนี้นับเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่ในเขตหิมะแห่งแดนเหนือ กล่าวว่าสมบัติตระกูลมีถึงร้อยหมื่นก้วน[footnoteRef:2]ก็ยังน้อยไป ถ้าเทียบกับโลกปัจจุบัน เช่นนั้นอย่างน้อยก็เป็นคนรวยที่มีทรัพย์สินเป็นพันล้าน [2:  ก้วน หมายถึง หน่วยเงินของจีน เป็นการนำเงินมาร้อยไว้ด้วยกัน]
สองสามวันมานี้ตอนออกมาดื่มสุรา เขาได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับภูตผีปีศาจไม่น้อย แต่ส่วนใหญ่ต่างเป็นเรื่องเล่า ประสบการณ์ที่ได้เจอด้วยตัวเองอย่างคนเหล่านี้ในครั้งนี้กลับเป็นครั้งแรก
ดังนั้นลู่เซิ่งจึงหูตั้งแอบฟังอย่างละเอียด ดีที่คนเหล่านั้นมิได้ปิดบัง คุยเรื่องพิลึกของหมู่บ้านชาวประมงต่อ
“ผีน้ำตัวนั้น ข้าเห็นด้วยตาตัวเอง สูงหนึ่งจั้ง[footnoteRef:3]กว่าๆ หน้าเขียว เขี้ยวงอ ทั่วตัวคลุมด้วยตะไคร่น้ำ ฟังให้ดี ถ้ามิใช่ข้าที่เป็นพี่ใหญ่ของพวกเจ้าวิ่งเร็ว ตอนนี้พวกเจ้าอย่าได้คิดจะได้เจอข้าแล้ว” คนหัวล้านตอนนี้ก็ยังมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ [3:  จั้ง เป็นหน่วยวัดความสูง 1 จั้งมีความสูงประมาณ 2.5 เมตร]
“พี่ใหญ่ มีผีน้ำอยู่จริงๆ หรือ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งไม่เชื่อ
“คงมิใช่เรื่องที่พี่ใหญ่ท่านแต่งขึ้นมากระมัง?” อีกคนหนึ่งหัวเราะเหอะๆ
ลู่เซิ่งได้ยินถึงตรงนี้ก็รู้สึกขบขันเช่นกัน คาดว่าเป็นคนไม่ดูตาม้าตาเรือที่มาจากที่ไหนสักที่คุยโวเท่านั้น
คนแบบนี้ที่เขาเจอในช่วงนี้มีมากมายนัก
กินอาหาร ดื่มสุราเสร็จ เขาก็ให้เด็กรับใช้นำเนื้อเพลงของนักร้องหญิงมาอ่านดู
บทเพลงสามประสบแม้จะไม่เลว แต่ไม่เหมาะกับบรรยากาศ เขาคิดเปลี่ยนเป็นเพลงที่ร่าเริงกว่า
เปรี้ยง!
แต่ว่ายามนี้ ชายฉกรรจ์หัวล้านที่มีใบหน้าแดงคนนั้นพลันตบโต๊ะ
“คิดว่าข้า ลูกพี่หูคุยโวหรือ!? ดูซะ ดูว่านี่คืออะไร! กระดูกของไอ้ผีน้ำตัวนั้นที่ตกอยู่บนพื้น! นี่เป็นข้าแอบเก็บกลับมาหลังจากจบเรื่อง!” เขาหยิบศิลาสีเขียวที่เหมือนกับหยกศิลาชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้ออย่างระมัดระวัง แล้วตบใส่โต๊ะ
“นี่มิใช่หยกผสมหรือ!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งหัวเราะขึ้น
“หยกผสมรึ นี่เป็นหยกผสมหรือ?! ผายลมสุนัขมารดาเจ้า!”
ชายฉกรรจ์หัวล้านหน้าแดงก่ำ
“สหายท่านนี้ ขอข้าดูของเล่นชิ้นนี้ได้หรือไม่”
ทันใดนั้นมีเสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งแว่วมาจากด้านข้าง
ลู่เซิ่งมายืนอยู่ข้างโต๊ะของพวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม สายตากวาดผ่านหยกศิลาสีเขียวบนโต๊ะ
“ของสิ่งนี้ ท่านกล้าขอดูหรือ นี่เป็นสิ่งที่ผีน้ำเหลือทิ้งไว้” คนหัวล้านผู้นั้นกล่าวอย่างตกใจ เอานำออกมาแสดงในตอนนี้ คิดว่าอีกเดี๋ยวก็จะเอาทิ้งแล้ว ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ของเล่นที่คนทิ้งไว้ หากล่อผีน้ำมาหาเรื่องจริงๆ นั่นก็ได้ไม่คุ้มเสียแล้ว
“ไม่เป็นไร ขอข้าดูหน่อย” ลู่เซิ่งไม่เชื่อเรื่องผีน้ำอะไร เพียงเห็นว่าลักษณะของหยกศิลาไม่เลว ไม่เหมือนกับหยกศิลาทั่วไป
ควรรู้ว่าหยกผสมทั่วไป สามารถซื้อได้จากแผงเล็กๆ ในร้านค้าทุกแห่ง ฝนจากเศษหยกศิลา ราคาถูกที่สุด แต่ไม่ทราบว่าเพราะอะไร พอเขาเห็นหยกก้อนนี้ถึงรู้สึกไม่ถูกต้องอยู่บ้าง
ชายฉกรรจ์หัวล้านมองมาที่ลู่เซิ่ง เห็นเขามีบุคลิกไม่ธรรมดา สวมใส่เสื้อผ้าหรูหรา
อาภรณ์เขียวเสื้อหนังจิ้งจอกขาว สวมหมวกคหบดีสีเขียวหยก ที่สวมใส่อยู่เป็นรองเท้าพื้นดำปักลายเมฆดิ้นเงิน ราคาเครื่องแต่งกายเอาไว้ใช้จ่ายในหอดอกกุ้ยแห่งนี้ได้หลายเดือน ถึงขั้นมากให้คนทั่วไปใช้ได้ถึงหนึ่งปียังมีเหลือเก็บ
“ที่คุณชายต้องการ ก็ไม่ใช่ไม่ได้ เอ่อ...เงินหนึ่งตำลึง!” ชายฉกรรจ์ลังเลเล็กน้อย ลองเอ่ยถามดู
“ได้” ลู่เซิ่งให้เสี่ยวเฉี่ยวควักเศษแท่งเงินหนึ่งตำลึงออกมาวางบนโต๊ะ
“นี่เป็นของท่านแล้ว” คนหัวล้านหยิบหยกศิลาขึ้นมายัดใส่มือของลู่เซิ่ง พวกเขาส่งสายตาให้กัน ลุกขึ้นจากไป
ลู่เซิ่งเองก็ไม่พูดจา ใช้สายตาส่งพวกเขาจากไป แล้วหยิบหยกศิลาก้อนนั้นพร้อมกับยกขึ้นมาพินิจดู
‘เงินหนึ่งตำลึง หากเปลี่ยนเป็นโลกปัจจุบันเท่ากับหนึ่งพันหยวน ชีวิตนี้ร่ำรวยน่าเกรงขามขนาดนี้แล้ว’
เขาส่ายหน้า  เงินหนึ่งตำลึงไม่นับเป็นอันใดสำหรับเขา จากในความทรงจำของร่างนี้ ปกติการใช้จ่ายในหนึ่งเดือนของเขา อย่างต่ำสุดก็อยู่ที่ร้อยตำลึง บางครั้งบางคราวที่ใช้มาก อาจถึงพันตำลึง นั่นคือหนึ่งล้านเชียวนะ!
คิดถึงตรงนี้ เขาก็พูดในใจว่าช่างล้างผลาญเสียจริง ขณะที่ถือหยกศิลา เขาไม่สนใจสายตาแขกเหรื่อที่ชมความครึกครื้นอยู่รอบๆ หากแต่เรียกเสี่ยวเฉี่ยวออกมาจากหอสุรา เดินไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ด้านนอก
แต่ว่าเพิ่งออกมาจากหอสุรา เดินยังไม่ถึงครึ่งทาง เขาพลันงงงวย หยิบหยกศิลาขึ้นมาวางไว้กลางฝ่ามือ
หยกศิลาก้อนนั้นที่อยู่ในกลางฝ่ามือขวาของเขา  ดันหลอมละลายขึ้นมา
ศิลาที่เดิมทีแข็ง ในไม่กี่วินาทีสั้นๆ ก็กลับกลายเป็นของเหลวเหนียวเหนอะสีเขียวเข้มกลุ่มหนึ่ง แว่วเสียงหวีดร้องโหยหวนเลือนราง
ฟู่ว!
ของเหลวเหนียวเหนอะนั้นพลันแตกกระจายในทันใด กลายเป็นควันเขียว ลอยคลุ้งอยู่ตรงหน้าลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งยืนงงอยู่กับที่ เมื่อเหลือบตามองอีกที หยกศิลานั้นยังอยู่ในมือตน เพียงแต่สีเขียวด้านในไม่ทราบว่าหายไปเงียบๆ ตอนไหน
‘เมื่อกี้นั่นคือ...’ เขายืนงุนงง นึกทบทวนภาพก่อนหน้านั้นไม่หยุด
“คุณชาย? คุณชาย??” เสี่ยวเฉี่ยวที่อยู่ด้านข้างเรียกเขาไม่หยุด
ลู่เซิ่งได้สติ มองดูหยกศิลาในมืออีกครั้ง ตอนนี้มันกลายเป็นหินไข่ห่านทั่วไปก้อนหนึ่ง แม้แต่หยกศิลาก็ยังไม่ใช่
เขาขนลุกอยู่บ้าง แต่คล้ายเข้าใจอันใดแล้ว
“ไปเถอะ กลับจวน!”
เสี่ยวเฉี่ยวกะพริบตา ตั้งตัวไม่ทันเล็กน้อย “อ้อ...”
ทั้งสองคนขึ้นไปบนรถม้า สารถีหยิบแส้ขึ้นมาฟาดใส่อากาศสองสามครั้ง ม้าดำขนยาวสองตัวค่อยๆ เดินออกไป
ภายในตัวรถ ลู่เซิ่งไม่พูดสักคำเดียว มองดูหินไข่ห่านในมือไม่หยุด
ยามนี้ เสี่ยวเฉี่ยวก็พบกับความประหลาดของศิลาเช่นกัน
‘ติดกับอีกแล้ว!’ นางบ่นในใจ แต่ไม่พูดมาก ครั้งนี้คุณชายใหญ่ยังนับว่าโชคดีอยู่ การถูกหลอกครั้งหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดก่อนหน้า คือจ่ายเงินพันตำลึงเพื่อกาสุราโบราณ นายผู้เฒ่าโมโหแทบตาย
ครั้งนี้เพียงแค่หนึ่งตำลึง บางครั้งนายน้อยกินข้าวมื้อหนึ่งไม่ได้ใช้เงินแค่นี้
รถม้ามุงหน้ากลับคฤหาสถ์ ตอนผ่านประตูเมือง ลู่เซิ่งก็ได้ยินเสียงคนโวยวายอยู่ด้านนอก
“...ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าผีน้ำถูกกำจัดแล้ว! นักพรตพเนจรคนหนึ่งลงมือแก้ไขวิกฤติหมู่บ้านชาวประมงแล้ว!”
“ทางราชสำนักส่งคนมาหรือ”
“มานานแล้ว ได้ยินว่าแม้แต่หัวหน้ามือปราบโอวหยางแห่งที่ทำการข้าหลวงยังเกือบติดกับ ยังดีที่พบนักพรตพเนจรผู้หนึ่ง ได้ยินว่านักพรตผู้นั้นพอลงมือ มีแสงสีทองสาดขึ้น ผีน้ำตัวนั้นร้องโหยหวน กลายเป็นของเหลวเหนียวๆ สีเขียว จากนั้นจึงระเบิดกลายเป็นควันหนากระจายไป”
“มิใช่ยอดฝีมือของราชสำนักลงมือหรอกหรือ”
“ย่อมมิใช่!”
ลู่เซิ่งฟังออกว่านี่เป็นเสียงของนายทหารที่เฝ้าประตูเมืองกำลังสนทนากัน
เขามักจะจงใจผ่านประตูเมืองด้านนี้บ่อยๆ ข่าวสารของทหารรักษาการณ์ที่นี่รวดเร็ว ล้วนชอบนำเรื่องแปลกมาคุยโวพูดส่งเดช
‘นี่กลับบังเอิญไปแล้ว...’ ลู่เซิ่งไม่แสดงสีหน้า เขาหวนนึกถึงหยกศิลาก่อนหน้าก้อนนั้น จิตใจพลันหนักอึ้ง
รถม้าค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังถนนร้างรุ่งที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของเมือง
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 2 เครื่องมือโกง
ปลายสุดถนนร้างรุ่งเป็นย่านคนรวย
คฤหาสน์ตระกูลลู่ก็อยู่ที่นี่เช่นกัน เป็นหนึ่งในนี้
รถม้าควบขับสู่ปลายถนนร้างรุ่ง เข้าไปในพื้นที่ที่เหมือนสวนป่าบริเวณหนึ่ง
กำแพงหินสีขาวอมเทาห้อมล้อมบริเวณนี้ไว้กลายเป็นวงรีขนาดใหญ่
คฤหาสน์ตระกูลลู่อยู่ทางซ้ายของประตูทางเข้า
ประตูสีดำโคมไฟสีแดง กิเลนหินสองตัวตรงปากประตูมีหิมะขาวปกคลุม สะท้อนความสงบสุขของคฤหาสน์
รถม้าหยุดที่ประตูคฤหาสน์ ลู่เซิ่งลงจากรถม้า ที่ประตูคฤหาสน์มีคนรับใช้ได้ยินเสียงแต่แรก ประตูค่อยๆ เปิดออก มีคนรับใช้รอต้อนรับอยู่ที่ปากประตู
แต่พอลู่เซิ่งกับเสี่ยวเฉี่ยวก้าวเข้าประตู ก็เห็นหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่งามสง่ายืนอยู่บนสะพานหินในคฤหาสน์ทางขวา
บุรุษองอาจสง่างาม ใบหน้าดุจหยกงาม คิ้วรูปกระบี่ ดวงตาดั่งดารา มีลักษณะนักศึกษาที่แท้จริง
สตรีอ่อนโยนนุ่มนวล ยิ้มจางๆ คิ้วตาดุจภาพวาด เอวคอดขายาว ลักษณะเหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่
ความคิดของลู่เซิ่งหยุดลง พอเห็นสองคนนี้ อารมณ์จึงค่อนข้างดีขึ้น เดินเข้าไปทักทายด้วยตัวเอง
“พี่ใหญ่สวี น้องอีอี คิดถึงท่านตั้งหลายวัน ไฉนวันนี้ถึงเพิ่งมา” เขายิ้มพลางเดินขึ้นไปบนสะพานหิน
บุรุษคนนั้นหันมามองลู่เซิ่ง กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เป็นคุณชายเซิ่งนี่เอง ก่อนหน้าข้ารับภารกิจไปตรวจสอบคดีหนึ่ง เพิ่งแล้วเสร็จ จึงมาหาอีอี นี่อย่าได้โทษข้า คำสั่งของเบื้องบนผู้ใดก็ขัดไม่ได้”
“คดี? ไม่นานมานี้ในเมืองมีคดีใหญ่อันใด ต้องให้พี่ใหญ่สวีเคลื่อนไหวด้วยตัวเองหรือ” ลู่เซิ่งทราบว่าตำแหน่งของสวีเต้าหราน พี่ใหญ่สวีผู้นี้
เป็นรองนายอำเภอของอำเภอถงจื้อที่อยู่ภายใต้การปกครองของเมืองเก้าประสาน รับหน้าที่วางแผน ดูแลความปลอดภัยทุกอย่าง
ตำแหน่งรองนายอำเภออยู่ต่ำกว่าตำแหน่งนายอำเภอเท่านั้น เทียบได้ว่าเป็นหัวหน้าผู้ดูแลความปลอดภัยแห่งอำเภอถงจื้อ
“เป็นคดีหมู่บ้านชาวประมงเล็กๆ สองสามแห่ง แต่ตอนนี้จบลงแล้ว” สวีเต้าหรานเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “กลับเป็นเสี่ยวเซิ่ง เจ้าคิดจะมาช่วยพี่ตอนไหน ก่อนหน้านี้เจ้ารับปากว่าจะช่วยข้าดูแลการวางแผนรักษาความปลอดภัยทางถงจื้อนี่”
ลู่เซิ่งมีหรือจะจำได้ว่าก่อนหน้านี้ ร่างนี้ตอบรับอะไรไว้ รีบหัวเราะฮ่าๆ กลบเกลื่อนไป แล้วเปลี่ยนแปลงหัวข้อสนทนา
“หมู่บ้านชาวประมง หรือว่าเป็นข่าวลือที่ผีน้ำอาละวาดอะไรนั่น”
“มีผีน้ำที่ไหนกัน เป็นคนบ้าคนหนึ่งอาละวาดเพราะความแค้น วิปลาสโดยสิ้นเชิง ทำร้ายคนไปทั่ว ถูกข้าสังหารไปแล้ว” สวีเต้าหรานส่ายหน้าเอ่ยเรียบๆ “คดีจบแล้ว ไม่กล่าวถึงเรื่องน่าเบื่อเหล่านี้แล้ว เสี่ยวเซิ่งเจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าครั้งก่อนข้ารับปากอะไรอีอีไว้”
“ไปจุดธูป ไหว้พระวัดบัวแดง ถือโอกาสเดินเล่นใช่หรือไม่”
ลู่เซิ่งยิ้มตอบอย่างรวดเร็ว
“เรื่องไม่จริงจังเหล่านี้เจ้ากลับจำได้แม่น” สวีเต้าหรานเอ่ยอย่างจนปัญญา “เจ้าเองก็โตขึ้นมากไม่เด็กอีกแล้ว ปีนี้อายุสิบเก้าแล้วกระมัง สมควรหางานทำได้แล้ว คงใช้ชีวิตแบบนี้ตลอดไปไม่ได้ใช่ไหมเล่า”
เขาเป็นคนที่เฝ้ามองดูลู่เซิ่งเติบโต เป็นเพราะความสัมพันธ์ของคนรุ่นก่อนในสองตระกูล เขามองลู่เซิ่งเป็นน้องชายของตัวเองมาโดยตลอด
ตอนนี้จึงอดเอ่ยปากแนะนำไม่ได้
ลู่เซิ่งส่ายหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“พี่ใหญ่สวีท่านต้องการให้ข้ารับราชการหรือทำมาค้าขาย”
“ย่อมเป็นรับราชการ นี่เป็นความปรารถนาของบิดาเจ้าเช่นกัน น้าของเจ้าและลุงใหญ่ของเจ้า พวกเขาต่างหวังว่าเจ้าจะออกไปช่วยพวกเขาโดยเร็วที่สุด
“ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นบุตรคนโตของตระกูลลู่”
สวีเต้าหรานเกลี้ยกล่อม
“เรื่องนี้ไม่พูดถึง ไม่รีบๆ ข้ายังอายุน้อย ไหนเลยจะมีเหตุผลให้รีบผลักบุตรคนโตของตัวเองไปข้างนอกเช่นนี้”
ลู่เซิ่งไม่สนใจ กล่าวกลอกกลิ้งเรื่อยเปื่อย
สวีเต้าหรานกับลู่อีอีต่างไร้คำพูด ไม่โน้มน้าวเขาอีก
ลู่เซิ่งไม่คิดเข้าสู่หัวข้อรับราชการ จึงเปลี่ยนหัวข้อเอง พาเสี่ยวเฉี่ยวไปยังห้องของตัวเอง
พอกลับไปถึงห้อง เขาเปลี่ยนเสื้อ ไม่ได้ไปพบบิดาเฒ่า แต่ว่าถือหินไข่ห่านก้อนนั้น ไปยังสวนดอกไม้ด้านหลังเพียงคนเดียว
สวีเต้าหรานมาจากตระกูลสวี เหมือนกับตระกูลลู่ เป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งเมืองเก้าประสาน ตระกูลแตกกิ่งก้านสาขา ต่างมีคนรับราชการตำแหน่งต่างๆ ในเมือง
ลู่เซิ่งมีความรู้สึกไม่เลวต่อสวีเต้าหราน คนผู้นี้เป็นคนสัตย์ซื่อ ไร้เลศนัย ชมชอบอีอีจริงๆ
และยังสนิทสนมกับลู่เซิ่งเหมือนเป็นพี่ใหญ่
ลู่เซิ่งบีบหินไข่ห่าน พลางนึกถึงเหตุการณ์ที่ได้เห็นก่อนหน้าอีกครั้ง ยังมีการตายของผีน้ำที่ถูกฆ่าตนนั้นซึ่งบังเอิญได้ยินที่ประตูเมือง
‘โลกใบนี้ตกลงมีภูตผีหรือไม่ มีเซียนหรือไม่...’
เขามองสวนดอกไม้ที่มีหิมะโปรยปราย จิตใจมีความหงุดหงิดที่บอกไม่ถูก
‘บางทีอาจเหมือนที่พี่ใหญ่สวีพูด เป็นแค่เรื่องเล่าเข้าใจผิด’
เขาส่ายหน้า สุดท้ายในจิตใจเหลือเพียงความรู้สึกโชคดี
พลบค่ำ เขาก็กลับถึงห้องอาบน้ำเข้านอนแต่หัววันแล้ว
เรื่องราวในวันนี้ทำให้เขาสับสนมึนงงไปชั่วขณะ ในใจคิดถึงเรื่องราวมากมาย และคนก็เหน็ดเหนื่อยอย่างรวดเร็ว
เขานอนหลับถึงยามเช้าของวันที่สอง ฟ้าเริ่มสว่างรางๆ
ตึงๆๆๆ!
เสียงเคาะประตูเร่งร้อนดังมา
ลู่เซิ่งลืมตา ผุดลุกขึ้นบนเตียง มองไปนอกประตู
“ใคร!”
“คุณชายแย่แล้ว!” เป็นเสียงของเสี่ยวเฉี่ยว
ลู่เซิ่งรีบลงจากเตียงไปเปิดประตู พอเปิดประตูก็เห็นเสี่ยวเฉี่ยวสีหน้าซีดขาวจนน่าตกใจ ไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย
ใบหน้าจ้ำม่ำอยู่บ้างของดรุณีน้อยผู้นี้ ตอนนี้กำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง
“สวี...สวี...สวี...”
พอลู่เซิ่งเห็น จิตใจบังเกิดความรู้สึกอัปมงคลขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ค่อยๆ หายใจก่อน!”
เขายื่นมือออกไปตบหลังเสี่่ยวเฉี่ยว
ลมหายใจของเสี่ยวเฉี่ยวถึงได้ปลอดโปร่งขึ้น
กล่าวเสียงสะอื้นว่า
“ตระกูลสวี...คนตระกูลสวี จบสิ้นแล้ว!”
ลู่เซิ่งงุนงง
เสี่ยวเฉี่ยวสวมชุดคลุมให้ลู่เซิ่งอย่างรวดเร็ว คนทั้งสองไม่พูดพร่ำทำเพลง วิ่งออกไปด้านนอกคฤหาสน์
ประมุขตระกูลลู่ ลู่ฟ่างยืนเอามือไพล่หลัง สีหน้าอึมครึมและสั่นเทาน้อยๆ อยู่นอกคฤหาสน์ตระกูล
มีรถม้าคันใหญ่ขนาดสองที่นั่งสีดำจอดอยู่สามคัน
ลู่เซิ่งพร้อมกับลูกพี่ลูกน้องคนอื่นในคฤหาสน์คำนับลู่ฟางอย่างรวดเร็ว แล้วทุกคนก็พากันไปขึ้นรถม้า
ลู่ฟ่างกับลู่เซิ่งนั่งไปด้วยกัน สองพ่อลูกมองหน้ากันไม่พูดไม่จา ภายในรถไม่มีผู้ใดเอ่ยถ้อยคำ
ลู่ฟ่างอายุหกสิบกว่าๆ ไว้เคราขาว รูปร่างผอม ใบหน้าหล่อเหลา ดูเหมือนนักปราชญ์มากกว่า ไม่เหมือนกับพ่อค้า
ม้าเทียมรถม้าไม่หยุดฝีเท้า ไม่ทันไรก็ถึงด้านนอกประตูเมืองเก้าประสาน
ลู่เซิ่งเพิ่งลงจากรถ ก็ถูกฉากตรงหน้าสะกดเอาไว้
พื้นหิมะทางซ้ายของเส้นทางรถม้าด้านนอกประตูเมือง ยามนี้มีศพหลายสิบศพนอนอยู่อย่างเป็นระเบียบ
ตั้งแต่ชราถึงทารก ตั้งแต่บุรุษถึงสตรี
ถึงกับเป็นคนตระกูลสวีทั้งหมด!
พวกเขาสวมชุดคลุมที่ตระกูลสวีกำหนด สวีเต้าหรานนอนอยู่ระหว่างแถวที่สาม
เขามีสีหน้าเขียวคล้ำ ทั่วร่างแข็งทื่อ สองตาปิดแน่น สีหน้าปรากฏความเกรงกลัวเหลือประมาณ เหมือนพบเห็นเรื่องที่น่ากลัวถึงขีดสุดเรื่องหนึ่ง
ลู่เซิ่งมองมือปราบของทางการรักษาความเป็นระเบียบรอบๆ เห็นลู่ฟางบิดาของตนยืนอยู่ด้านหน้าศพชราศพหนึ่ง ไม่เปล่งวาจา กำหมัดแน่น
ยังมีขุนนางข้าหลวงที่มาเพราะได้รับข่าว
สีหน้านั้นซีดขาวเหมือนหิมะรอบๆ
ลู่เซิ่งสูดหายใจลึกๆ คำหนึ่ง ค่อยๆ เดินไปถึงข้างมือปราบคนหนึ่ง
“ตายอย่างไร”
มือปราบผู้นั้นก็รู้จักเขา ทราบสถานะของเขาดี ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“ทั้งหมดถูกตะไคร่น้ำแขวนไว้บนคานห้องในคฤหาสน์ของตระกูล ไม่ทราบเป็นตะไคร่น้ำจากที่ไหน...”
“อีอี! อีอี!”
ทันใดนั้นด้านหลังแว่วเสียงร้องตกใจดังมา ญาติผู้น้องอีอีหมดสติไปแล้ว
ลู่เซิ่งสูดหายใจลึกคำหนึ่ง คิดถึงคำพูดที่สวีเต้าหรานเพิ่งพูดกับเขาเมื่อวาน
เขาเพิ่งจบคดีที่หมู่บ้านชาวประมงกลับมา...
หมู่บ้านชาวประมง...
ผีน้ำ...
หินไข่ห่านประหลาดก้อนนั้น...
ชั่วขณะนี้ลู่เซิ่งคิดถึงเรื่องมากมาย
ความจริงเขามาถึงโลกนี้ได้ไม่กี่วัน ไม่มีความสัมพันธ์กับสวีเต้าหรานล้ำลึกนัก ดังนั้นตอนนี้เขาจึงมีแค่ความเสียดายและความสับสน ไม่มีความโศกเศร้าอย่างที่คนอื่นคาดเดา
เขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นคนตาย
แต่ไม่เคยเห็นคนตายมากขนาดนี้
“นักพรตชื่อหลิ่งของตระกูลสวีเล่า”
เขาได้ยินลู่ฟ่างถามหัวหน้ามือปราบ
“อยู่อีกด้านหนึ่ง ศพแยกเป็นหลายชิ้น ส่วนหนึ่งถูกสัตว์ป่ากินไปแล้ว...” หัวหน้ามือปราบตอบเสียงเบา
ทั้งลานต่างเงียบงัน
ไม่ว่าคนของตระกูลลู่หรือขุนนางข้าหลวง ยังมีชาวบ้านที่มุงดูตรงประตูเมืองด้วย
“นักพรตชื่อหลิ่งใช้กระบี่เร็ว ยังแกร่งกว่าอาจ้าวขั้นหนึ่ง...” ลู่ฟ่างเสียงค่อยๆ เบาลง
อาจ้าวเป็นครูสอนวรยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งตระกูลลู่เชิญตัวมา
นักพรตชื่อหลิ่งที่แข็งแกร่งกว่าอาจ้าว ถึงกับตายแล้ว
คดีนี้ไม่ใช่คดีสังหารโหดธรรมดาแล้ว แต่เป็นคดีใหญ่ที่มากพอจะสะเทือนขวัญทุกคนรอบๆ!
คนที่อยู่รอบๆ มีกี่คนกล้าพูดว่าตนแข็งแกร่งกว่าตระกูลสวี
รวมถึงพวกขุนนางข้าหลวง ทุกคนต่างไม่กล้าพูดแบบนี้
ลู่เซิ่งยืนนิ่งอยู่ข้างถนน เดิมทีเขาคิดว่าโลกนี้ปลอดภัยยิ่ง แต่ก็เป็นแค่เพียงรูปแบบหนึ่งของประเทศจีนยุคโบราณเท่านั้น
มีเรื่องประหลาดเล็กน้อยบางอย่าง ก็ไม่ใช่อุปสรรคใหญ่อะไร
แต่ตอนนี้ดูเหมือน...
เขาลูบหินไข่ห่านในแขนเสื้อ
ตอนนี้หินไข่ห่านนั้นกำลังลวกร้อนจนน่าตกใจ
เขาหยิบมันออกมา ลังเลเล็กน้อย แต่ยังคงเขวี้ยงมันทิ้งไป
สิ่งนี้อาจนำเภทภัยมาสู่ตัว
เหมือนกับตระกูลสวีซึ่งมีรากฐานแข็งแกร่งเท่าตระกูลลู่ แต่กลับถูกล้างตระกูลในคืนเดียว
นี่ทำให้ลู่เซิ่งร้อนใจถึงขีดสุด
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย พลันเดินไปข้างหินไข่ห่านแล้ว ก้มลงเก็บมันขึ้นมา
ฟุ่บ
ไม่รู้ว่านิ้วชี้ของเขาถูกหญ้าที่แทงออกมาจากพื้นหิมะบาดใส่ตอนไหน
หญ้าเป็นหญ้าใบดาบชนิดพิเศษ ขอบใบคมกริบเหมือนกับคมดาบ
จู่ๆ นิ้วลู่เซิ่งนิ้วถูกบาด หยดเลือดหลายหยดตกลงบนผิวหินไข่ห่าน
“คุณชาย?” เสี่ยวเฉี่ยวตามติดด้านหลังเขา เป็นกังวลอยู่บ้าง ใบหน้าเล็กๆ ของนางร้องไห้กระซิกๆ เห็นชัดว่าการตายของสวีเต้าหรานส่งผลกระทบต่อนางเช่นกัน
ลู่เซิ่งตัวแข็งอยู่กับที่
ในห้วงสมองของเขาพลันมีคำพูดที่พิเศษถึงขีดสุดโผล่มา
‘ยินดีต้อนรับสู่การใช้โปรแกรมโกงความสามารถดีปบลู’
สองตาของลู่เซิ่งพลันแข็งค้างแล้ว
ครู่ต่อมาถึงได้สติ
เขามองกรอบกึ่งโปร่งแสงสีน้ำเงินที่ลอยอยู่ตรงหน้า ด้านในถึงกับเป็นชื่อของเขาและความสามารถที่ครอบครอง
‘นี่ไม่ใช่...โปรแกรมโกงที่เราเขียนขึ้นในโทรศัพท์หรอกเหรอ!’
ลู่เซิ่งคิดว่าตนจะเป็นบ้าแล้ว เกิดภาพหลอนต่อเนื่องติดต่อกัน
เกิดใหม่ทะลุมิติกลายเป็นคุณชายบ้านรวยไร้เรี่ยวแรงฆ่าไก่ก็ช่างเถอะ
ตอนนี้ถึงกับเห็นภาพหลอน สารพัดแบบ!
ในชาติก่อน ตอนอยู่เบื่อๆ ก็เล่นเกมตำนานเหล่าวีรบุรุษกระบี่คลั่ง เป็นเพราะเกมยากเกินไป เขาจึงเขียนโปรแกรมโกงที่ใช้เปลี่ยนแปลงวรยุทธ์ในเกมอย่างง่ายๆ ขึ้น
ตั้งชื่อว่าโปรแกรมโกงดีปบลู จะว่าไปเสียงเมื่อครู่ก็เป็นเขาใช้เครื่องมือเปลี่ยนเสียงบันทึกไว้ด้วยตัวเอง
คิดไม่ถึง...
จากนั้นลู่เซิ่งก็สังเกตอินเตอร์เฟซในกรอบสี่เหลี่ยมอย่างแน่วแน่
อินเตอร์เฟซเรียบง่ายสุดขีด มีแค่ตารางเล็กๆ หลายตารางถี่ยิบ
เขียนไว้ว่า:
ลู่เซิ่ง
วรยุทธ์: ไม่มี
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 3 วิชาดาบพยัคฆ์ดำ (1)
‘เป็นอาการเห็นภาพหลอนหรือ หรือว่าไม่ใช่ภาพหลอน’
ลู่เซิ่งหยีตา ข่มความคิดในใจไว้
“ไม่เป็นไร” เขายืดเอวขึ้น ขานรับราบเรียบ
“คุณชาย...ใต้เท้าสวี คนดีๆ ขุนนางดีๆ เช่นพวกเขาไฉนจึง...”
เสี่ยวเฉี่ยวน้ำตาคลอหน่วย กำลังจะเริ่มร้องไห้อีกครั้ง
ลู่เซิ่งมองศพคนตระกูลสวีที่เรียงรายอยู่เต็มพื้นอย่างเงียบงัน
ศพล้วนเป็นสีเทาอมเขียว บนคอมีรอยรัดสายหนึ่ง
ขุนนางข้าหลวงตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พลันจากไป มอบอำนาจทั้งหมดให้แก่หัวหน้ามือปราบใหญ่จากห้องลงทัณฑ์ที่รับผิดชอบคดี
ที่เหลือยังมีขุนนางที่ทำหน้าที่ตรวจสอบคดีอีกสองสามคน สนทนารูปคดีกับหัวหน้ามือปราบใหญ่
“คุณชาย นายท่านผู้เฒ่าให้ท่านไปหา” บ่าวรับใช้คนหนึ่งวิ่งมาพูดกับลู่เซิ่งเบาๆ
ขณะพูด เขายังมองไปที่ศพของคนตระกูลสวีที่อยู่บนพื้นอย่างเสียใจ
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” ลู่เซิ่งมองบ่าวรับใช้ “เจ้าไม่กลัวหรือ”
“กลัวขอรับ” บ่าวรับใช้ผู้นี้อายุสิบแปดสิบเก้าปี แต่สีหน้าท่าทางกลับแฝงความเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่สมกับอายุอยู่
“แต่ข้าน้อยอพยพมาจากรัฐมหาเกียรติทางตะวันออก ที่นั่นตอนนี้กำลังเกิดความอดอยาก ทุกที่มีแต่ศพ ถึงขั้นมีคนไม่น้อยต้องกินลูกของตัวเอง สภาพโหดร้ายเช่นนี้เห็นมามากแล้ว...เฮ้อ...”
เขาถอนใจเฮือกหนึ่ง จากนั้นค่อยรู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายไม่ใช่สหายของตนที่สนทนากันทุกวัน จึงรีบก้มศีรษะลง
“เห็นมามาก? รัฐมหาเกียรติทางตะวันออกมีเรื่องแบบนี้มากหรือ”
ลู่เซิ่งถาม
บ่าวรับใช้ผู้นั้นเงียบไปชั่วครู่
“ไม่น้อยขอรับ”
จิตใจลู่เซิ่งตึงเครียดขึ้น
ในระหว่างพูดเขายังคงไม่หยุดเท้า ไม่ทันไรก็เดินมาถึงเบื้องหน้าลู่ฟ่างบิดาในชาตินี้ของตน
ลู่ฟ่าง ชื่อรองเฉวียนอัน ฉายาบุรุษทองคำ
ฐานะการเงินของลู่เฉวียนอันก็เป็นสิ่งมีชื่อเสียงในเมืองเก้าประสานเช่นกัน เรื่องที่ระหว่างตระกูลลู่กับตระกูลสวีใกล้จะดองกันก็แพร่สะพัดไปทั่วตั้งแต่แรก ถึงขั้นที่เมืองม่วงโชติซึ่งอยู่ติดทางตะวันตกก็มีคนส่งของขวัญอวยพรมาแล้ว
เรื่องใหญ่ครึกโครมเช่นนี้ตอนนี้กลายเป็นสภาพแบบนี้ไปแล้ว
สีหน้าในยามนี้ของลู่เฉวียนอันเหยเกเป็นอย่างยิ่ง ในดวงตาแฝงความอิดโรยและความกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าบอกเล่าเรื่องเมื่อวานกับหัวหน้ามือปราบจ้าวให้ดี”
เขาหลีกทาง ให้แก่ชายฉกรรจ์ไว้เคราข้างแก้มที่เดินเข้ามาคนหนึ่ง
ลู่เซิ่งนึกถึงคำพูดของสวีเต้าหรานที่พูดเมื่อวานมาโดยตลอด เขารู้สึกว่าคดีผีน้ำต้องมีความเกี่ยวข้องกับการตายของคนตระกูลสวีแน่นอน
ตอนนี้เขาจึงบอกเล่าเรื่องราวที่พูดกับสวีเต้าหรานเมื่อวานออกมา
ไม่มีอันใดปิดบังทั้งสิ้น
หัวหน้ามือปราบใหญ่ขมวดคิ้วมุ่น มองเงื่อนงำใดไม่ออก
ลู่เซิ่งเห็นว่าไม่มีคำถามอะไรอีกจึงเอ่ยลา
ก่อนไป คนของที่ว่าการก็เริ่มเก็บศพ
ลู่เซิ่งยืนมองดูอยู่ด้านข้างพักหนึ่ง เห็นตอนที่สวีเต้าหรานถูกยกขึ้นบนแคร่ เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เดินเข้าไปหามือปราบคนหนึ่ง ถามว่า
“สหายท่านนี้ ตระกูลสวียังเหลือใครอยู่หรือไม่”
เขานึกในใจว่า ถ้าตระกูลสวียังมีคนรอดชีวิตอยู่ เขาก็จะดูแลแทน ไม่แน่อาจได้บางสิ่งที่มีประโยชน์จากปากของอีกฝ่าย
“ไม่มีแล้ว...ล้วนตายหมดแล้ว แม้แต่คนชราและเด็กที่เป็นญาติฝ่ายนอกก็โดนไปด้วย บางทีทางเมืองม่วงโชติอาจยังมีญาติห่างๆ อีกสองสามคนกระมัง”
มือปราบผู้นี้ส่ายหน้าเอ่ยเบาๆ
ลู่เซิ่งยัดเศษเงินหนึ่งเจี่ยว[footnoteRef:1] ให้เขา ส่วนตนเองพาเสี่ยวเฉี่ยวไปขึ้นรถม้าพร้อมกับคนในตระกูล [1:  เจี่ยว เป็นหน่วยเงิน ปัจจุบันยังใช้อยู่]
รถม้าทยอยกลับบ้านแล้ว
แต่ว่าสภาพอันน่าอนาถของตระกูลสวียังตราตรึงในใจทุกคน
ลู่ฟ่าง ลู่เฉวียนอันในฐานะประมุขตระกูล เรียกรวมตัวเปิดการประชุมครอบครัว ประกาศว่างานหมั้นหมายกับตระกูลสวีจบลงเพียงเท่านี้ ให้พวกผู้หญิงปลอบใจอีอี จากนั้นก็กลับห้องไปพักผ่อนเงียบๆ คนเดียว
เหล่าคนหนุ่มในตระกูลลู่ ต่างพากันทยอยออกนอกบ้านไป ถ้าไม่ไปเหลาสุราในเมือง ก็ไปหอนางโลมหรือสถานเริงรมย์เพราะได้รับความสะเทือนใจ จึงล้วนต้องการมอมเมาตัวเองเช่นนี้
ส่วนพวกสตรีก็พากันออกจากบ้านไปจุดธูปไหว้พระที่วัดบัวแดงซึ่งอยู่ใกล้ๆ อธิษฐานขอให้ปลอดภัยพระคุ้มครอง
ให้ดีที่สุดคือสามารถขอยันต์วิเศษจากนักพรตในวัดบัวแดงแผ่นหนึ่ง เอามาป้องกันตัวจากสิ่งชั่วร้าย
ทั่วทั้งตระกูลลู่ต่างพากันหวาดกลัว
ทว่าลู่เซิ่งไม่ได้ออกไปมั่วสุมด้วย
เขาพาเสี่ยวเฉี่ยวมาถึงห้องหนังสือขนาดใหญ่ซึ่งเก็บหนังสือของตระกูลไว้
ในห้องหนังสือเงียบสงัด
เขาผลักประตูเข้าไป ด้านในมีสตรีร่างอ้วนคนหนึ่ง กำลังปัดเช็ดชั้นหนังสืออยู่
ชั้นหนังสือสีแดงชาด เครื่องเรือนยังมีเส้นแสงที่มืดมัวนอกหน้าต่างขับให้ที่นี่อึมครึมอยู่บ้าง
ลู่เซิ่งเดินเข้าไป อ้อมผ่านม่านไม้กันลม รูปบุปผาทวิชาติทรงกลมตรงประตู สูดดมกลิ่นหอมของไม้จางๆ ในห้องหนังสือ
“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะอ่านหนังสือพักผ่อนสักครู่”
เขาสั่ง
“เจ้าค่ะ”
เสี่ยวเฉี่ยวขานรับอย่างเชื่อฟัง จากนั้นจึงพาสตรีร่างอ้วนที่ทำความสะอาดนางนั้นออกจากประตูไป
ลู่เซิ่งยืนอยู่ในห้องหนังสือคนเดียว มองชั้นหนังสือหลายแถวเบื้องหน้า ถอนใจเบาๆ
เขาเริ่มค้นหาบนชั้นหนังสือทีละชั้น
และเขาเจอสมุดบันทึกเหตุการณ์ในท้องถิ่นอย่างรวดเร็ว
จากนั้นจึงย้ายสมุดเหล่านี้ออกมาทั้งหมด เริ่มพลิกอ่านทีละเล่ม
อาศัยแสงสลัวนอกหน้าต่าง เขาอ่านสมุดเล่มหนึ่งจบอย่างรวดเร็ว
‘รัชสมัยต้าซ่ง ปีที่เจ็ดสิบสอง ชานเมืองเก้าประสานปรากฏคนผู้หนึ่ง ถือมีดสังหารคนสิบสองคนด้วยความคลุ้มคลั่ง ถูกกลุ่มมือปราบล้อมจู่โจมถึงแก่ความตาย’
‘รัชสมัยต้าซ่ง ปีที่แปดสิบห้า ใจกลางเมืองเก้าประสาน บนถนนมีคนผู้หนึ่ง หัวหลุดออกจากร่างอย่างกะทันหัน สาเหตุการตายไม่แน่ชัด’
‘รัชสมัยต้าซ่ง ปีที่เก้าสิบเอ็ด วัดร้างนอกเมืองมีนักท่องเที่ยวหายสาบสูญสิบห้าคน มาจนถึงวันนี้คดียังไม่ถูกไข’
‘รัชสมัยต้าซ่ง ปีที่เก้าสิบห้า เจ้าของสถานเริงรมย์เมืองเก้าประสานหายตัวไป แขนขาถูกพบในสถานที่ที่แตกต่างกันสี่แห่งนอกเมือง เสียชีวิตเพียงสี่วัน ศพก็เน่าเปื่อยเป็นกระดูกขาว’
‘รัชสมัยต้าซ่ง ปีที่หนึ่งร้อยสิบหก กลางดึกปรากฏเสียงเด็กร้องไห้นอกประตูเมือง ผู้ไปตรวจสอบล้วนหายตัวไป เสียงร้องไห้ดำเนินอยู่สามวันก็หายไปเอง’
...
เมื่อได้อ่านบันทึกเรื่องราวคดีน้อยใหญ่
ลู่เซิ่งยิ่งอ่านยิ่งตกใจ ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกหวาดผวา
โลกเช่นนี้  โลกที่เรียกได้ว่ามีอันตรายทุกฝีก้าวเช่นนี้ คนที่อยู่ที่นี่ไม่พังทลายวิปลาส ยังมีชีวิตอยู่ดีได้ ไม่ง่ายดายจริงๆ
เขาพลิกอ่านสมุดอีกเล่ม
สมุดเล่มนี้อลังการกว่าเล่มก่อนหน้า
‘รัชสมัยต้าซ่ง ปีที่หนึ่งร้อยสิบเก้า เกิดพายุหิมะเก้าครั้งติดต่อกัน บางที่ล่ำลือกันว่าเจ้าพ่อราชามังกรแสดงอภินิหาร หิมะจะหยุดในสามวัน สามวันให้หลัง พายุหิมะที่ดำเนินติดต่อกันสิบวันค่อยหยุดลง’
‘รัชสมัยต้าซ่ง ปีที่หนึ่งร้อยยี่สิบแปด ถนนใหญ่ที่มุ่งไปยังเมืองม่วงโชติปรากฏหมอกหนา คนที่เข้าไปหลงทิศทาง ไปโผล่ขึ้นที่ริมหาดทะเลน้ำแข็งสีขาวที่อยู่ห่างไกลหลายสิบลี้อย่างน่าประหลาด สิบวันให้หลัง หมอกค่อยจางหายไป’
ลู่เซิ่งอ่านถึงตรงนี้ แทบยืนยันได้แล้วว่า โลกนี้มิได้รวบรัดเหมือนที่เขาคิด ปีศาจมารภูตผีเกรงว่าอาจจะมีอยู่จริงๆ
อย่างน้อยในที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็มองไม่ออกว่าโลกใบนี้มีวิธีการอะไรที่ส่งผลต่อสภาพอากาศได้
เขาย้ายเก้าอี้ หยิบชุดไฟขึ้นมาจุดเทียนบนโต๊ะ
แสงเทียนสีเหลืองสว่างไหววูบ สาดส่องใบหน้าของเขาเห็นไม่ชัดเจน
‘ถ้าโลกใบนี้อันตรายเหมือนที่เราคาดเดาจริงๆ อย่างนั้นเราก็จำเป็นต้องหาอะไรมาปกป้องตัวเองสินะ ถ้าอย่างนั้น จะใช้อะไรปกป้องตัวเองล่ะ’
เขาถามตนเองเช่นนี้
ครุ่นคิดข้างโต๊ะอยู่ครู่หนึ่ง
ลู่เซิ่งค่อยๆ ลุกขึ้น เป่าเทียนดับลง  เก็บสมุดบนโต๊ะกลับคืนสู่ที่เดิมทีละเล่ม
จากนั้นผลักประตูออกไป
“คุณชาย ท่านอ่านบันทึกจบแล้วหรือ”
เสี่ยวเฉี่ยวที่กำลังยืนสัปหงกอยู่หน้าประตู สะดุ้งตื่นเพราะลู่เซิ่งออกประตูมาอย่างกะทันหัน แต่ยังตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว
“อืม ตอนนี้ลุงจ้าวอยู่ไหน เจ้ารู้ไหม”
ลู่เซิ่งถาม
คนแซ่จ้าวและอายุมาก ในตระกูลลู่มีอยู่มากมาย แต่ผู้ที่ทุกคนเรียกว่าลุงจ้าวมีแค่คนเดียว
นั่นเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งตระกูลลู่ ที่ลู่ฟ่างเรียกว่าอาจ้าว จ้าวต้าหู่อาจารย์สอนวรยุทธ์ที่เก่งกาจที่สุด
“เอ่อ...ปกติตอนนี้ลุงจ้าวกำลังปรับเส้นเอ็น กระดูก และสั่งสอนข้ารับใช้ที่ลานฝึกวรยุทธ์” เสี่ยวเฉี่ยวมีความสัมพันธ์กับข้ารับใช้คนอื่นไม่เลว ข่าวสารนับว่ารวดเร็ว
“พวกเราไปหาเขากัน”
ลู่เซิ่งคิดอย่างละเอียดอยู่นาน รู้ว่าลุงจ้าวน่าจะเป็นเป็นกุญแจสำคัญที่ตัวเองสัมผัสได้ง่ายดายที่สุด สำหรับการทำให้ตนได้รับพลังเพื่อปกป้องตัวเองได้
เดินตามทางน้อยในคฤหาสน์ ลู่เซิ่งผ่านห้องพักสองแห่งจนมาถึงคฤหาสน์ด้านหลัง
บนลานฝึกใหญ่แห่งหนึ่ง ชายชราผมขาวโพลนกำลังนำข้ารับใช้สิบกว่าคนฝึกฝนการใช้หมัดและเท้า
แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่สาดลงมา ค่อยๆ ลดทอนเรื่องราวน่าสะพรึงกลัวที่ได้ยินในตอนเช้ามืด
จ้าวต้าหู่อาจารย์สอนวรยุทธ์สวมชุดเข้ารูปพอดีตัว เสื้อตัวบนสีดำ กางเกงขายาวสีเทา หลังแบกดาบใหญ่สันหนาที่ไม่เคยห่างตัวเล่มหนึ่ง
ลู่เซิ่งรอดูอยู่ด้านข้าง
เมื่อจ้าวต้าหู่ฝึกฝนเหล่าข้ารับใช้ได้สักพัก ก็ให้พวกเขาจับคู่ฝึกกันเอง
เขาเห็นลู่เซิ่งตั้งแต่แรกแล้ว จึงเดินเข้ามาหา
“คุณชายใหญ่ ไฉนวันนี้มีเวลามาลานฝึก มีเรื่องอันใดต้องการให้ตาเฒ่าอย่างข้าช่วยหรือ”
ตำแหน่งของจ้าวต้าหู่ในคฤหาสน์ไม่ต่างกับนายท่านผู้เฒ่ามากนัก
ที่เหลือยังมีอาจารย์สอนวรยุทธ์อีกหลายคน ต่างมีตำแหน่งไม่ต่ำต้อย เทียบได้กับคุณชายคุณหนูเช่นพวกเขาเหล่านี้ ดังนั้นส่วนใหญ่จึงสนทนาในระดับเดียวกัน
ลู่เซิ่งมองเหล่าข้ารับใช้ที่กำลังฝึกฝนท่าหมัดเท้าอยู่ไม่ไกล
“ลุงจ้าว ข้าอยากฝึกวรยุทธ์”
พอเขากล่าวประโยคนี้จบ รอยยิ้มบนใบหน้าจ้าวต้าหู่พลันค้างไป
“คุณชายเซิ่ง ท่านมิใช่มาล้อเล่นกับตาเฒ่าอย่างข้ากระมัง”
“ข้าไม่ได้ล้อเล่น” ลู่เซิ่งส่ายหน้า
เขาคิดอยู่นาน สถานที่เพียงแห่งเดียวที่สามารถฝึกฝนพลังป้องกันตัวเองได้ง่ายดายที่สุดในตอนนี้ ก็คือตามหาอาจารย์สอนวรยุทธ์ในตระกูลเพื่อฝึกวรยุทธ์
วิชาดาบของลุงจ้าว จ้าวต้าหู่ ผู้เป็นอาจารย์สอนวรยุทธ์ในตระกูล ในมืองเก้าเชื่อมนี้มีไม่กี่คนที่เหนือกว่าเขา
จ้าวต้าหู่มองลู่เซิ่งอย่างจริงจัง แล้วส่ายศีรษะ
“คุณชายเซิ่ง ถ้าคิดฝึกวรยุทธ์จริงๆ ด้วยความสามารถน้อยนิดของข้าผู้เฒ่า มิใช่ไม่อาจถ่ายทอดแก่ท่าน เพียงแต่...ตอนนี้ท่านอายุมากเกินไป โครงกระดูกเข้ารูปแล้ว มีการเคลื่อนไหวมากมายที่ไม่อาจฝึกจนชำนาญได้
“การเคลื่อนไหวนี้หากฝึกไม่ชำนาญ อานุภาพจะลดลงมาก...”
“ไม่เป็นไร ลุงจ้าวสอนข้าให้เต็มที่ก็พอ”
ลู่เซิ่งไม่เพียงแค่คิดหาพลังปกป้องตัวเอง ยังคิดจะทดลองเรื่องหนึ่งด้วย
จ้าวต้าหู่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
แต่แล้วก็ตอบรับอย่างผ่าเผย
“เอาเถอะ ข้าไม่มีทายาท อยู่ในตระกูลลู่มาหลายปี ได้รับความสะดวกสบายมาก นายท่านผู้เฒ่าปฏิบัติกับพวกเราไม่เลว” ตามกฎเกณฑ์แล้ว ท่านเรียนวิชาของข้า ต้องกราบข้าเป็นอาจารย์
“แต่ด้วยความสัมพันธ์ของข้ากับตระกูลลู่ ไม่ต้องกราบข้าเป็นอาจารย์แล้ว ขอแค่ท่านไม่เผยแพร่สู่ภายนอกก็พอ”
จ้าวต้าหู่โบกมือ
ลู่เซิ่งในฐานะคุณชายใหญ่ ไม่ช้าก็เร็วต้องรับสืบทอดกิจการของของตระกูลลู่
ในใจเขาจึงมีความคิดจะร่นระยะห่างกับอีกฝ่ายด้วย
“แต่ว่าคุณชายเซิ่ง มีคำพูดที่ข้าต้องกล่าวกับท่านให้ชัดเจนก่อน”
“ท่านบอกออกมา” ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างจริงจัง
จ้าวต้าหู่ลูบเคราใต้คาง กล่าวเสียงทุ้ม
“ข้ารู้ว่าท่านได้รับการกระทบกระเทือนจากคดีตระกูลสวีเมื่อเช้านี้ จึงคิดเรียนวรยุทธ์เพื่อป้องกันตัว
“แต่ข้าขอพูดกับท่านให้ชัดเจน ต่อให้เป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพที่แกร่งที่สุด ก็รับมือกับเรื่องเร้นลับพิสดารเหล่านั้นไม่ได้
“...ข้าเข้าใจแล้ว...”
ลู่เซิ่งพยักหน้า
“ในใจข้าเพียงไม่อยากยอมรับ อยากทำสิ่งที่ตัวเองทำได้ก็พอ”
“คุณชายเซิ่ง เข้าใจก็ดีแล้ว” จ้าวต้าหู่คิดเล็กน้อยก่อนหยิบคัมภีร์เล็กๆ เล่มหนึ่งออกมา คัมภีร์เล่มนั้นใช้ผ้าสีเหลืองหลายชั้นห่อเอาไว้
เขาค่อยๆ เปิดออก  นำคัมภีร์เล่มเล็กที่อยู่ด้านในสุดออกมา
ปกคัมภีร์เขียนตัวอักษรตัวใหญ่สองสามตัว
‘วิชาดาบพยัคฆ์ดำ’
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 4 วิชาดาบพยัคฆ์ดำ (2)
“นี่เป็นวิชาดาบตื้นเขินที่นักพรตพเนจรคนหนึ่งซึ่งข้าเคยเจอมานานแล้วถ่ายทอดให้ข้า ในยุทธภพตอนนี้ เรียกได้ว่าเป็นอันดับสาม
“แต่ว่าอย่าได้ดูถูกว่าเป็นแค่อันดับสาม ในนี้มีเคล็ดที่ไม่ธรรมดาอยู่ คัมภีร์ลับอันดับสามก็เพียงพอให้เข้าไปอยู่ในหอเก็บหนังสือของพรรคใหญ่แล้ว ท่านนำไปอ่านให้ดีก่อน ด้านในยังมีรูปท่วงท่าอย่างละเอียด ลองฝึกฝนด้วยตัวเองดู หลังจากท่านอ่านแล้วยังแน่ใจว่าจะฝึกอยู่ ค่อยมาหาข้า
“แต่ไม่ว่าท่านจะฝึกหรือไม่ฝึก จำไว้ด้วยว่า ท่านต้องคืนคัมภีร์เล่มนี้ให้แก่ข้าด้วย”
จ้าวต้าหู่ส่งคัมภีร์ให้ลู่เซิ่งอย่างระมัดระวัง
“เยี่ยม!”
ลู่เซิ่งรู้ว่านี่คงเป็นวิชาที่จ้าวต้าหู่เก็บไว้ก้นหีบแล้ว
เขามอบให้ตนอย่างง่ายดายขนาดนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าลู่เซิ่งจะอาศัยมันเรียนวิชาดาบนี้ได้
การฝึกฝนวรยุทธ์เป็นเรื่องละเอียดอ่อน จำเป็นต้องปรับแก้รายละเอียดมากมาย ไม่ใช่จะร่ำเรียนตามคัมภีร์ได้อย่างผ่อนคลาย
“ขอบคุณลุงจ้าวมาก!”
ลู่เซิ่งรับคัมภีร์มาอย่างระมัดระวัง
เขาพกคัมภีร์ดาบพยัคฆ์ดำกลับห้องของตัวเอง ปิดประตูห้อง แล้วจุดเทียนขึ้น พลิกอ่านเนื้อหาด้านในตามลำพัง
วิชาดาบพยัคฆ์ดำ อธิบายถึงวิชาดาบ ที่ความจริงมีแค่สามกระบวนท่า
ทั้งสามกระบวนท่าล้วนเป็นการโจมตี
ไม่มีตั้งรับ ไม่มีหลบหลีก มีแค่จู่โจม
กระบวนท่าแรก พยัคฆ์สังหาร
กระบวนท่าที่สอง บารมีพยัคฆ์
กระบวนท่าสาม พยัคฆ์คำราม
กระบวนท่าเรียบง่ายยิ่ง เป็นท่วงท่าการออกดาบที่แตกต่างกันสามแบบ แสดงอานุภาพ ให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน
ลู่เซิ่งลองอ่านดูก็พอทราบคร่าวๆ แต่ว่ากระบวนท่าเหล่านี้ บอกว่าง่ายดายก็ง่ายดายอยู่ ทว่าอานุภาพกลับอาศัยความคุ้นเคยชำนาญ ต้องอาศัยพละกำลังและความเร็ว
และสิ่งที่สำคัญของพละกำลังกับความเร็วก็คือการประสานสอดรับกันของร่างกาย
ดังนั้นในวิชาดาบสามกระบวนท่านี้ จึงยังมีวิชาฝึกจิตที่สอดคล้องกันชุดหนึ่งด้วย
สิ่งที่เรียกว่าวิชาฝึกจิตก็คือจะประสานความคิดสมาธิจิตใจในชีวิตประจำวันอย่างไร เพื่อแสดงวิชาดาบนี้ได้ถึงระดับที่ร้ายกาจที่สุด
วิชาฝึกจิต ความจริงเป็นวิธีการปรับแต่งจิตภายใน
กระบวนท่าดาบคือการปรับแต่งภายนอก วิชาฝึกจิตคือการปรับแต่งภายใน สองสิ่งสอดประสาน บรรลุถึงขั้นกาย ปราณ และจิตรวมเป็นหนึ่งเดียว
วิชาฝึกจิตพยัคฆ์ดำมีสามระดับ ทุกระดับไม่มีชื่อเรียกพิเศษอันใด เป็นระดับหนึ่ง ระดับสอง และระดับสาม
วิชาฝึกจิตหากฝึกสำเร็จ จะบรรลุระดับความชำนาญของกระบวนท่าภายนอกตามที่คัมภีร์บอก จึงจะนับว่าฝึกวิชาดาบนี้สำเร็จ
ลู่เซิ่งปิดคัมภีร์เล่มเล็กเบาๆ
นั่งเงียบๆ ข้างโต๊ะอยู่นาน จดจำจุดยากของกระบวนท่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำทั้งหมด ทบทวนครั้งแล้วครั้งเล่าในห้วงสมอง
จากนั้นเขาก็คิดขึ้นมาในใจ
‘ดีปบลู’
ทันใดนั้นอินเตอร์เฟซของเครื่องมือปรับเปลี่ยนความสามารถดีปบลูก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้าเขาในตอนนี้
ในกรอบสีน้ำเงิน เป็นตารางเล็กๆ จำนวนมากหลายตาราง
ในตารางแรก แถวแรกเวลานี้แสดงสถานะในตอนนี้ของเขา
‘ลู่เซิ่ง
วรยุทธ์ :
วิชาดาบพยัคฆ์ดำ : ยังไม่เริ่มฝึก’
การแสดงผลเรียบง่ายยิ่ง มีแค่วิชาดาบพยัคฆ์ดำที่เคยเพิ่งอ่านไปรอบเดียว
‘ไม่ใช่...ไม่ใช่ภาพหลอนจริงๆ ด้วย!’
ลู่เซิ่งร่างแข็งทื่อในทันใด
ไม่ใช่หวาดกลัว หากแต่เป็นความตื่นเต้น!
โลกใบนี้อันตรายเกินไปแล้ว
เดิมเขาคิดว่าตนเองเป็นตัวมอด เกิดอย่างมีความสุขตายอย่างมีความสุข แต่ตอนนี้รู้สึกเหมือนตกเข้ามาในรูงู รอบๆ ตัว คล้ายกับว่าอาจมีงูพิษจำนวนมากมุดออกมาได้ตลอดเวลา หากไม่ระวังโดนลูกหลงไป อาจกลายเป็นตัวประกอบในเรื่องภูตเล่าผีสักเรื่อง ตายจนไม่อาจตายได้อีก
‘แต่ตอนนี้ยังดี ยังไงก็มีความหวังเล็กน้อยแล้ว...ถ้าเครื่องมือปรับเปลี่ยนนี้ใช้ได้จริงๆ...’
ลู่เซิ่งสะกดความตื่นเต้นและความพลุ่งพล่านในใจ เริ่มหวนนึกถึงความสามารถของเครื่องมือโกงที่ตัวเองเขียนขึ้นในตอนนั้น
ประโยชน์เพียงหนึ่งเดียวของเครื่องมือปรับเปลี่ยนดีปบลูก็คือ ปรับเปลี่ยนความสามารถของวรยุทธ์ทั้งหมดที่ตัวละครหลักในเกมครอบครองไว้
มันปรับเปลี่ยนระดับวรยุทธ์ได้ สามารถเปลี่ยนกลายเป็นบรรลุระดับหรือสำเร็จขอบเขตระดับสุดยอดได้โดยตรง แต่ว่าสิ่งที่แตกต่างคือมันไม่อาจปรับเปลี่ยนระดับความชำนาญ ไม่อาจปรับปริมาณเลือดลม ไม่อาจปรับพละกำลัง ความเร็ว กำลังภายใน และสิ่งยิบย่อยมากมาย
สิ่งที่มันเปลี่ยนได้อย่างเดียวก็คือขอบเขตวรยุทธ์ที่ครอบครองอยู่!
‘ดูจากในตารางนี้ สิ่งที่สามารถเปลี่ยนได้มีแค่วิชาดาบพยัคฆ์ดำนี้ เช่นนั้นเราสมควรทำอย่างไรจึงจะเริ่มปรับเปลี่ยนได้’
ลู่เซิ่งเริ่มศึกษาคลำทาง
ตามลำพังคนเดียวอยู่ในห้อง มือพลิกคัมภีร์เล่มเล็กโดยไม่รู้ตัว ความสนใจล้วนรวมอยู่บนเครื่องมือปรับเปลี่ยนดีปบลูในหัว
เขาศึกษาเครื่องมือปรับเปลี่ยนทั้งหมดอย่างละเอียดหลายครั้ง ไม่นานเขาก็พบปุ่มกดที่เล็กมากๆ ปุ่มหนึ่งที่ส่วนล่างสุดของเครื่องมือปรับเปลี่ยน
ข้างบนปุ่มกดเขียนว่า : เริ่มปรับเปลี่ยน
‘มันนี่แหละ’
ความคิดของลู่เซิ่งขยับไหว จินตนาการว่ากดนิ้วบนลงบนปุ่มกดนี้โดยแรง
ฉับพลันนั้นเครื่องมือปรับเปลี่ยนดีปบลูก็กะพริบครั้งหนึ่ง
เขาพลันรู้สึกว่าตัวเองควบคุมทุกสิ่งบนเครื่องมือปรับเปลี่ยนได้ตามใจ
ความรู้สึกนี้พิเศษยิ่ง แต่ลู่เซิ่งไม่ได้สนใจมากเกินไป หากเพ่งความสนใจ ไปที่วิชาดาบพยัคฆ์ดำอย่างรวดเร็ว
สถานะด้านหลังของวิชาดาบพยัคฆ์ดำคือยังไม่เริ่มฝึก พริบตาที่เขาเพ่งสมาธิไปในนั้น สถานะก็พลันเด้งเปลี่ยน
กลายเป็นเริ่มฝึกฝน
ลู่เซิ่งยินดี รู้สึกสนุก เพ่งสมาธิจับจ้องวิชาดาบพยัคฆ์ดำต่อ
อย่างรวดเร็ว วิชาดาบพยัคฆ์ดำเด้งขึ้นมาอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นระดับหนึ่ง
จากนั้นเปลี่ยนเป็นระดับสอง ระดับสาม...
‘สำเร็จแล้ว!’ ลู่เซิ่งลิงโลด ดูเหมือนเครื่องมือปรับเปลี่ยนจะได้ผลจริงๆ
เขาเตรียมจะผ่อนคลายจิตใจ
ทันใดนั้นวิชาดาบพยัคฆ์ดำก็เด้งขึ้นมาอีก
‘ระดับสี่!’
วิชาดาบพยัคฆ์ดำกลายเป็นระดับสี่แล้ว!
ตูม!”
พริบตาที่วิชาดาบพยัคฆ์ดำเด้งถึงระดับสี่ ลู่เซิ่งรู้สึกว่าห้วงสมองระเบิดตูม
เขาปวดหัวแทบแตก ร่างเหมือนถูกฟ้าผ่า สั่นเทาอย่างรุนแรง
ลู่เซิ่งหมอบลงกับโต๊ะ ผ่อนลมหายใจนานยิ่งกว่าจะประคองศีรษะยกขึ้นมาได้อย่างลำบาก
ใต้จมูกเปียกชื้น เจือด้วยกลิ่นคาว
ลู่เซิ่งยื่นมือออกมาลูบเบาๆ พอมองเห็นก็เป็นเลือดสีแดงเข้ม
เขารู้สึกว่าสองตาของตนพร่ามัว ทั่วร่างไม่มีส่วนใดที่ไม่ปวด ร่างกายอ่อนระโหย ถึงขั้นแม้แต่จะลุกขึ้นยืนยังกินแรง
เขายกมือขึ้นมาดู ผิวบนหลังมือซีดขาว ถ่างตาไว้แทบไม่ไหว อยากนอนหลับยิ่ง
‘นี่เป็นร่องรอยที่เลือดลมเสียหายครั้งใหญ่!’ ลู่เซิ่งแม้ไม่เป็นวิชาแพทย์ แต่ว่าความรู้พื้นฐานก็ยังพอทราบอยู่บ้าง
ทราบแล้วว่าตนเองอาจจะเลือดลมเสียหายมากเกินไป
เขานั่งลงตรงขอบโต๊ะ ฝืนยันตัวขึ้น เก็บคัมภีร์เล่มเล็กไว้ นอนคว่ำพักผ่อนบนเตียง
“เฉี่ยวเอ๋อร์!”
“คุณชายหรือ มีคำสั่งอันใด”
เสี่ยวเฉี่ยวถามเบาๆ อยู่ด้านนอกประตู
“เจ้าไป...ทำโจ๊กพุทราแดงให้ข้าหน่อย ใส่โสมคนเล็กน้อย เอาที่แก่แล้ว”
ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างลำบาก
เป็นนายน้อยของบ้านรวยมีข้อดีตรงนี้เอง
คนทั่วไปอย่าว่าแต่มีโสมแก่ ต่อให้เป็นโสมธรรมดาก็ได้แต่ยึดถือเป็นยาช่วยชีวิต ไหนเลยนำมาทานบำรุงได้เหมือนลู่เซิ่ง
เสี่ยวเฉี่ยวขานรับ วิ่งไปที่ห้องครัวสั่งให้คนต้มโจ๊กอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งนอนหงายบนเตียง ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจยาวๆ ยังรู้สึกหน้ามืดอยู่ แขนขาก็ไร้เรี่ยวแรง
นอกจากความรู้สึกเหล่านี้ เขายื่นมือออกมาอย่างประหลาดใจ ความรู้สึกที่ชำนาญและช่ำชองเหมือนฝึกฝนวิชาดาบมาหลายปีชนิดหนึ่งไหลจากมือเข้าไปในห้วงสมอง
สามกระบวนท่าดาบกับวิชาฝึกจิตสามระดับของวิชาดาบพยัคฆ์ดำ ในใจเขาไม่ทราบว่าเปลี่ยนเป็นเหมือนแตงหล่นเพราะสุกงอม[footnoteRef:1]ตอนไหน [1:  แตงหล่นเพราะสุกงอม หมายถึง เจนจัดเชี่ยวชาญ]
กระบวนท่าสามท่านี้ เขาไม่เพียงเข้าใจเคล็ดวิชาที่ซ่อนอยู่ ในกระบวนท่าเหล่านี้ เขาล้วนทำความเข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว ถึงขั้นที่วิชาฝึกจิตจะประสานกระบวนท่าอย่างไร เข้าใจถึงวิชาหัตถ์ ขอบเขต วิธีใช้หลายชนิดที่สอดคล้องกัน
‘สำเร็จแล้วจริงๆ หรือ!?’ ลู่เซิ่งปิดตา ในใจเต็มไปด้วยความลิงโลด
การทดลองนี้สำเร็จแล้ว
ถึงแม้สิ่งที่สูญเสียไป คล้ายจะเป็นเลือดลม พลังกาย และจิตในร่างของเขา แต่แลกกับการสำเร็จวิชาดาบพยัคฆ์ดำก็คุ้มมากแล้ว
‘เพียงแต่ดาบพยัคฆ์ดำมีแค่สามระดับ ระดับสี่นี้มาจากไหน’
นี่เป็นเรื่องที่ทำให้ลู่เซิ่งไม่เข้าใจ
หนำซ้ำระดับที่สี่ของดาบพยัคฆ์ดำ ในความทรงจำของเขาในตอนนี้มอบความรู้สึกที่คุ้นเคยชนิดหนึ่งให้เขา
เหมือนกับ...เหมือนกับเป็นเขาสร้างขึ้นมาด้วยตัวเอง
หลักการและแนวคิดที่แฝงอยู่ด้านในไม่ใช่สิ่งที่คนที่อยู่บนโลกนี้จะคิดออกได้ แต่เหมือนเป็นการรวมแนวคิดพื้นฐานส่วนหนึ่งของของวิทยาศาสตร์และกลศาสตร์ในยุคปัจจุบัน
ตัวเขาถึงแม้จะเป็นแค่ข้าราชการคนหนึ่ง แต่อย่างไรก่อนหน้านี้ก็เคยเข้าชั้นเรียนในมหาวิทยาลัยประเภทกลศาสตร์วิศวกรรมกับชีวกลศาสตร์
ไม่รอให้เขาคิดมาก เสี่ยวเฉี่ยวก็ประคองชามโจ๊กเข้ามาแล้ว
“บัญเอิญต้มโจ๊กบำรุงเลือดให้คุณหนูสามพอดี ใช้พุทราแดงเป็นหลัก คุณหนูสามไม่อยากรับประทาน ข้าจึงเอามาให้คุณชายก่อน นี่เป็นน้ำแกงพุทราแดงใส่ดอกไป๋เหอ ช่วยสงบจิตใจบำรุงเลือด ข้าเติมโสมคนไว้ในนี้แล้ว คุณชายท่านต้องการหรือไม่”
เสี่ยวเฉี่ยวถามเบาๆ อยู่ด้านนอกประตู
“เจ้าเอาเข้ามา”
ลู่เซิ่งเอ่ยเบาๆ
เสี่ยวเฉี่ยวค่อยๆ ผลักประตูห้องเบาๆ เดินเข้าไปด้านใน แต่เพิ่งเข้ามา นางก็เห็นรอยเลือดจุดหนึ่งที่เปื้อนติดคอเสื้อของลู่เซิ่ง
“คุณ...คุณ...คุณ...คุณชายท่านเป็นอะไรไป!?” เสี่ยวเฉี่ยวตื่นตระหนก ชามโจ๊กบนมือเกือบตกลงพื้น
ลู่เซิ่งยิ้มขื่น
“ข้าไม่เป็นไร”
“ท่านยังบอกว่าไม่เป็นไรอีก! ถึงขั้นกระอักเลือดแล้ว!”
เสี่ยวเฉี่ยวตกใจหน้าซีดแล้ว
“ไม่เป็นไรจริงๆ...” ลู่เซิ่งกล่าวอย่างจนปัญญา
เสี่ยวเฉี่ยวรีบประคองชามโจ๊กในมือให้ลู่เซิ่ง
“มาเถอะคุณชาย กินโจ๊กร้อนๆ ก่อน”
ภายใต้การปรนนิบัติของนาง ลู่เซิ่งรับประทานโจ๊กชามนั้นทีละคำจนหมด
จิตใจจึงผ่อนคลายไปส่วนหนึ่ง
เขาเริ่มหวนนึกถึงข่าวสารกับประสบการณ์หลายอย่างเกี่ยวกับวิชาดาบพยัคฆ์ดำที่อยู่ๆ ก็โผล่ออกมาในห้วงสมอง
ประหลาดยิ่ง ของเหล่านี้เหมือนกับอยู่ในสมองของเขาตั้งแต่แรก ไม่ว่าจุดยากใดๆ เขาสามารถทำความเข้าใจได้อย่างง่ายดาย ทั้งยังรู้สึกว่าร่างกายทำได้ง่ายยิ่ง
ถ้าไม่ใช่ร่างกายตอนนี้ไม่อนุญาต เขายังคิดจะไปหาดาบที่ลานฝึกเพื่อลองฝึกฝนดูแล้ว
เสี่ยวเฉี่ยวเร่งฝีเท้าจากไป หลังจากเขารับประทานโจ๊กเสร็จแล้ว ไปตามหาหมอประจำของตระกูลลู่ที่ห้องยา เพราะนางยังเป็นห่วงร่างกายของลู่เซิ่งอยู่
คฤหาสน์ตระกูลลู่ มีหมอเฉพาะของตัวเอง เป็นชายชราร่างผอมไว้เคราแพะคนหนึ่ง
เขาแบกหีบยาขนาดใหญ่รีบรุดมาถึง
ท่านหมอนั่งคลำชีพจรอยู่ข้างเตียงลู่เซิ่ง จากนั้นหัวคิ้วของเขาก็คลายออก
“ไมมีปัญหาใหญ่อันใด เพียงแต่เลือดลมเสียหาย ใช้จิตใจมากเกินไป พักผ่อนบำรุงหลายวันก็พอแล้ว”
เขาดึงกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง เขียนเทียบยาบำรุงใบหนึ่ง
“นำไปห้องยา ให้คุณชายใหญ่กินสิบวัน วันละสองครั้ง จะหายดีเอง”
“ขอบคุณท่านหมอ”
ลู่เซิ่งโล่งใจ นี่ตรงกับสถานการณ์ที่ตัวเขาเองวินิจฉัยไว้
ไม่ทันไรลู่ฟ่าง ลู่เฉวียนอันก็มาแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?” เขาพามารดารองและมารดาสามของลู่เซิ่งมาด้วย
มารดาแท้ๆ ของลู่เซิ่งป่วยจากไปนานแล้ว
ตั้งแต่เล็กเป็นมารดารองดูแลเขามา
มารดารองหลิวชุ่ยอวี้มีนิสัยอ่อนโยน ดีกับคนอื่นถึงขีดสุด ปฏิบัติกับเขาไม่ต่างกับบุตรของตัวเอง
“ฝึกวรยุทธ์เลือดลมเสียหายเล็กน้อย ไม่เป็นไร” ลู่เซิ่งอธิบายคนในครอบครัว
เขาเป็นบุตรคนโตในตระกูล เป็นเสาค้ำยันที่จะรับสืบทอดสมบัติของตระกูลในอนาคต เกิดเรื่องอะไรขึ้นย่อมดึงดูดความสนใจทันที
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 5 วรยุทธ์อาจหาญ
“ฝึกวรยุทธ์หรือ”
ลู่เฉวียนอันขมวดคิ้ว
“เจ้าไฉนเริ่มฝึกฝนวรยุทธ์แล้ว” เขาคิดจะดุด่าสักหลายประโยค แต่พอคิดถึงเหล่านายน้อยที่ออกไปหาความสำราญเหล่านั้น เทียบกันแล้ว การกระทำของเด็กน้อยลู่เซิ่งยังดีกว่าคนเหล่านั้นมากนัก
พอคำดุด่ามาถึงมุมปาก เขาก็ถอนใจเฮือกหนึ่ง
“ฝึกวรยุทธ์ต้องไปเรียนกับลุงจ้าวของเจ้า อย่าได้ฝึกฝนส่งเดชคนเดียว จะเกิดเรื่องได้ง่าย”
เขาส่ายหน้า หมุนตัวเดินไปนอกประตู เดินไปถึงครึ่งทาง ก็หยุดนิ่งแล้วพูดอีกครั้ง
“ทางห้องยา หากเจ้าอยากได้ยาอันใดก็ไปขอได้เลย ข้าจะให้เงินเจ้าสองพันตำลึงต่อเดือน”
พอพูดจบก็สาวเท้าจากไปแล้ว
หลิวชุ่ยอวี้ มารดารองใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อให้ลู่เซิ่งเบาๆ
“บิดาเจ้าใจอ่อนแล้ว”
นางถอนใจยาว
“นายท่านผู้เฒ่าตระกูลสวีกับเขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน ตอนนี้เกิดเรื่องอย่างนี้ เขาก็เศร้าเสียใจยิ่งเช่นกัน
“เจ้าฝึกวรยุทธ์เป็นเรื่องดี เพียงแต่คนอื่นฝึกวรยุทธ์ล้วนเริ่มปรับรากฐานมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เจ้าอายุปูนนี้แล้ว สุดท้ายยังสายไปก้าวหนึ่ง...”
นางบ่นอันใดไป ลู่เซิ่งฟังไม่เข้าหูโดยสิ้นเชิง
ความสนใจของเขารวมอยู่บนวิชาดาบพยัคฆ์ดำที่ได้มาใหม่
‘อัศจรรย์จริงๆ...’
ลู่เซิ่งหยีตาเล็กน้อย เปลือกนอกคล้ายกำลังฟังคำพูดของมารดารอง ความจริงกลับกำลังสัมผัสกับสภาพร่างกายของตัวเอง
เขาเกร็งกล้ามเนื้อที่แขน
‘กล้ามเนื้อที่สองมือยังเหมือนเดิม แต่ว่าความรู้สึกคุ้นเคยนั้น ความชำนาญจากวิชาดาบที่เหมือนฝึกฝนมาหลายปีแล้วนั้น เป็น...’
เขาทดลองเกร็งกล้ามเนื้อขาสองข้างอีกรอบ
กล้ามเนื้อส่วนขาออกแรงได้ง่ายกว่าก่อนหน้าอย่างชัดเจน
เขาสัมผัสได้อย่างแจ่มแจ้งว่า พละกำลังของตัวเองไหลจากสองเท้าไปถึงส่วนเอว ไปถึงสองแขนอีกครั้ง
ความปลอดโปร่งของการส่งพละกำลังชนิดนี้ บรรยายไว้อย่างละเอียดยิ่งบนวิชาดาบพยัคฆ์ดำ
นี่เรียกพลังปลอดโปร่ง
‘ถ้ายึดตามที่วิชาดาบว่าไว้’ ผู้ที่ฝึกวรยุทธ์ทั่วไปล้วนมีวิธีการปรับพลังปราณส่วนใหญ่บนร่าง
สามารถปรับพลังปราณทั่วร่างได้ห้าส่วน นับว่าเป็นมือดีแล้ว ผู้ที่ปรับพลังปราณได้แปดส่วน สามารถเข้าสู่ขอบเขตที่เรียกว่าพลังปลอดโปร่ง’
ลู่เซิ่งไตร่ตรอง ตามความทรงจำส่วนหนึ่งในตอนแรกของร่างนี้ ในอดีตเขาเคยได้ยินลุงจ้าวกับอาจารย์สอนวรยุทธ์คนอื่นพูดถึงเรื่องนี้
ขอบเขตพลังปลอดโปร่ง ไม่ต่างจากยอดฝีมือระดับหนึ่ง ระดับสองในเมืองเก้าประสานมากนัก
สามารถรวมพลังปราณแล้วโจมตีออกไปได้ ขอบเขตเช่นนี้ ต่อให้เป็นแค่คนทั่วไป ฟันออกหนึ่งดาบ จะสามารถแสดงพละกำลังและความเร็วที่น่ากลัวเหนือคนธรรมดาได้เช่นกัน
‘ลุงจ้าว มีขอบเขตพลังปลอดโปร่งแล้วกระมัง...’
ลู่เซิ่งถอนใจ ผลของเครื่องมือปรับเปลี่ยนนี้ไม่ด้อยลงแม้แต่น้อย ทำให้ความกังวลในใจของเขาหายไปมาก
‘น่าเสียดายสิ่งที่เครื่องมือปรับเปลี่ยนเผาผลาญไป เป็นการรวมกันของพลังกาย ปราณ และจิต การเปลี่ยนครั้งนี้ยังมิใช่วิชาที่มีปราณกำลังภายในเหมือนในเรื่องเล่าเหล่านั้น เป็นแค่วิชาดาบกำลังภายนอกที่ธรรมดาวิชาหนึ่ง ถึงกับเกือบทำให้เราเสียเลือดลมจนต้องนอนติดเตียง’
ลู่เซิ่งเข้าใจคุณสมบัติของเครื่องมือปรับเปลี่ยนอย่างเลือนรางแล้ว
ของสิ่งนี้คล้ายเป็นเครื่องมือปรับสมดุล สามารถปรับประสบการณ์ ความทรงจำ ความสามารถ และวรยุทธ์บนร่างได้
แต่ว่าการปรับสมดุลนี้จำเป็นต้องใช้พลังงาน สิ่งที่สูญเสียไป คือพลังกาย ปราณ และจิตของเขา
มิหนำซ้ำการปรับสมดุลร่างกายและความทรงจำ ยังไม่ใช่สามารถกระทำได้ในคราเดียว
‘ร่างกายเหมือนวัสดุกองหนึ่ง เครื่องมือปรับเปลี่ยนสมควรใช้ประโยชน์จากกองวัสดุเหล่านี้ สร้างพื้นฐานใหม่บนพื้นฐานเดิม’
ไม่อาจเปลี่ยนแปลง สร้างความแข็งแกร่งของกายเนื้อและความแข็งแกร่งของโครงกระดูกขึ้นใหม่ โดยไม่ใช้อะไรเลย
นี่เป็นสิ่งที่ลู่เซิ่งคาดเดา
หลายวันต่อจากนั้น การเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายของเขา ก็ได้พิสูจน์การคาดเดานี้
ร่างของเขาค่อยๆ ฟื้นฟูตั้งแต่วันแรก ขณะเดียวกันแขน ขา ทรวงอกและกลางหลัง ล้วนมีกล้ามเนื้อเพิ่มมากขึ้น
นอกจากนี้ลู่เซิ่งยังรู้สึกได้ว่าความเจ็บปวดบนร่างกาย กลายเป็นอาการชาไปแล้ว บนฝ่ามือค่อยๆ เกิดผิวชั้นนอกที่หนาส่วนหนึ่งขึ้น
ความอยากอาหารของเขายิ่งมายิ่งมากขึ้นเช่นกัน
เพื่อไม่ให้ทุกคนประหลาดใจ ทุกๆ วันเขาจะแอบออกไปด้านนอก เพื่อรับประทานอาหารเพิ่มทุกวัน
วันหนึ่งรับประทานสี่มื้อ เช้ากลางวันเย็นสามมื้อ ด้านนอกเพิ่มมื้อดึกอีก
มื้อดึกด้านนอก เขายังกินปริมาณเท่าในบ้าน
เป็นเช่นนี้อยู่เจ็ดวัน ลู่เซิ่งเริ่มแข็งแรงขึ้น ร่างกายไม่ได้ผอมเหมือนก่อนแล้ว
คัมภีร์ลับวิชาดาบเล่มนั้น เขาคืนให้ลุงจ้าวอย่างสมบูรณ์แต่แรกแล้ว
ลุงจ้าวได้ยินเรื่องที่เขาป่วยบนเตียง ตอนรับคัมภีร์วิชาดาบกลับคืน นอกจากส่ายหน้าถอนใจแล้ว ก็ไม่มีการแสดงออกอื่นใด และไม่ถามไถ่เรื่องฝึกดาบเช่นกัน
ลู่เซิ่งคาดเดาว่า เขาคงนึกว่าตนเองทดลองฝึกดาบมั่วซั่ว ผลลัพธ์ทำร้ายตัวเองแล้ว
ลุงจ้าวมีความคิดแบบนี้จริงๆ
เดิมทีเขายังรอให้ลู่เซิ่งฝึกดาบไม่สำเร็จ แล้วค่อยไปถามข้อข้องใจกับเขา คิดไม่ถึงว่าพริบตาเดียวจะได้ยินเรื่องที่ลู่เซิ่งคุณชายใหญ่ได้รับบาดเจ็บถึงขั้นต้องนอนเตียง
ภายหลังยังมาคืนคัมภีร์ลับให้เขาอีก และไม่ถามเรื่องวิชาดาบพยัคฆ์ดำอีกเลย
เขาจึงนึกว่าลู่เซิ่งไม่สนใจอีกต่อไป ยอมแพ้เสียแล้ว
กับเรื่องนี้ ลุงจ้าวนอกจากถอนใจแล้ว ก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย
เรื่องทั้งหมด จึงกลับกลายไปเป็นเหมือนก่อนหน้านี้
ชีวิตในคฤหาสน์ตระกูลลู่เหมือนไม่ได้รับผลกระทบจากเรื่องของตระกูลสวีเกินไปนัก
พวกผู้เยาว์ที่เคยไปเดินเล่นก็ไปเดินเล่น ที่เคยออกไปดื่มสุราก็ออกไปดื่มสุรา บางคนออกไปฟังเพลง บางคนออกไปขี่ม้า ยังมีคนออกไปเข้าร่วมชุมนุมกาพย์กลอน ชุมนุมดอกไม้อันใดอีก ถึงเมืองเก้าประสานจะไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็ก เรื่องสำราญเหล่านี้ที่ควรมีล้วนมีทั้งสิ้น
เหล่าผู้อาวุโสเข้าร่วมการชุมนุมพวกนี้เป็นครั้งคราว บางครั้งก็ไปเข้าร่วมการปรึกษาหารือ ณ ที่ว่าการ
ลู่เฉวียนอันก็ทุ่มเทเวลากับการค้าและธุรกิจทั้งวัน
ทุกคนเหมือนจะลืมเลือนคดีสะเทือนขวัญของตระกูลสวี กลับมาใช้ชีวิตเหมือนเดิมอีกครั้ง
คนที่ใช้ชีวิตแตกต่างจากเดิมมีอยู่เพียงสองคน
คนแรกคือลู่อีอี นางที่ไม่ได้แต่งสามี นางที่ยังไม่มีคนในใจ ทุกๆ วันน้ำตานองหน้า ซูบโทรมมากขึ้น
อีกคนคือลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งชอบออกไปด้านนอกมากกว่าเดิม
เขาไม่ได้ไปหาความสำราญหรือไปฟังเพลง หากแต่ไปนอกเมืองเพื่อหาป่าน้อยที่ว่างแห่งหนึ่ง
เริ่มทดลองฝึกฝนวิชาดาบพยัคฆ์ดำด้วยตัวเอง
...
เขาลมทมิฬตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเก้าประสาน
ยามดึก เสียงลมหวีดหวิว
ลู่เซิ่งถือดาบด้ามยาวออกมาจากร้านตีเหล็ก กำลังเดินทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง
เขาไม่ได้คิดจะไปให้ถึงเขาลมทมิฬ เพียงคิดหาโอกาสทดลองดาบในระหว่างทาง
วิชาดาบพยัคฆ์ดำเป็นเขาได้มาจากการใช้เครื่องมือปรับเปลี่ยน เขาจึงยังไม่คิดแสดงออก นี่สามารถเป็นท่าไม้ตายท่าหนึ่งของเขาได้
คนภายนอกมองดูเขา ล้วนนึกว่าเขาเป็นคุณชายบ้านรวยผู้ไม่มีเรี่ยวแรงฆ่าไก่ทั่วไป
ภายใต้การรับรู้ที่เข้าใจผิดเช่นนี้ เกิดว่ามีอันตรายอันใดเกิดขึ้นกับเขา ความสามารถนี้จะกลายเป็นที่พึ่งพาสำหรับพลิกกระดานที่ดีที่สุดของเขา
แน่นอนว่าเงื่อนไขคือประสบการณ์ในการใช้วิชาดาบพยัคฆ์ดำนี้ให้ใช้ได้จริงๆ
ลู่เซิ่งไม่รู้ว่าเขาลมทมิฬอยู่ที่ไหน ห่างจากเมืองเก้าประสานไปเท่าไร
เมืองเก้าประสานไม่มีคำสั่งห้ามเข้าออกยามวิกาล ตอนกลางคืนประตูเมืองยังคงเปิดอยู่ ตัวเขาคนเดียวใส่ชุดหนากว้าง ก้มศีรษะอำพรางใบหน้า เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นแบบเรียบง่าย จากนั้นใช้แป้งน้ำของสตรีปรับเปลี่ยนหน้าตาเล็กน้อย
พลันเขาก็กลายเป็นนักท่องเที่ยวทั่วไป ที่ไม่มีคนรู้จัก
อาศัยยามวิกาลออกจากตัวเมือง ลู่เซิ่งทอดตามองไปไกล
มองเห็นป่าบนเขาร้างที่มืดสนิท เหมือนกับสัตว์ยักษ์ที่หลับลึก หมอบอยู่ใต้แสงจันทร์อย่างเงียบเชียบ
จิตใจเขาเต้นรัวอยู่บ้าง
แต่เพื่อปกปิดตัวเอง และเพื่อทดลองว่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำมีอานุภาพขนาดไหน
ยืนอยู่ที่ประตูเมืองครู่หนึ่ง เขาจึงปลุกปลอบความกล้า เดินไปยังเขาลมทมิฬ
ติ๊งๆๆ...
เสียงขบวนรถคณะพ่อค้าที่กลับมายามดึก กำลังเข้าเมืองจากถนนเส้นใหญ่
กระดิ่งที่แขวนบนรถม้าถูกลมเป่า จึงสั่นทำให้เกิดเสียงลอยไปไกลในสายลมยามวิกาล
ตำแหน่งที่ลู่เซิ่งออกจากเมืองคือประตูด้านข้าง
เมืองเก้าประสานประหลาดยิ่ง ไม่เพียงไม่ปิดประตูยามวิกาล แค่ประตูเมืองก็มีหลายบานแล้ว กำแพงเมืองมองดูสูงใหญ่แข็งแรง แต่ความจริงมีรูโหว่อยู่ทุกที่ ใช้ป้องกันเมืองไม่ได้
“วันนี้ก็กลับดึกอีกแล้วหรือ”
“ไหนเลยมิใช่...ตอนกลางคืนมืดสนิท ตอนเดินทางมายังทำล้อรถเสียหายอีก โชคร้ายจริงๆ...”
บนถนนใหญ่ที่ประตูหลัก เสียงสนทนาของหัวหน้าคณะพ่อค้ากับทหารรักษาเมืองลอยมาแต่ไกล
ที่ที่ลู่เซิ่งยืนอยู่เป็นเส้นทางเล็กๆ ทางตะวันตกเฉียงใต้ แคบกว่าถนนสำหรับรถที่ประตูหลักมาก
ประตูข้างสีดำทะมึน คบเพลิงสองอันบนกำแพงเมือง สาดแสงทึบทึมลงมา ทำให้เพียงมองเห็นวัตถุเรื่องราวห่างไปประมาณครึ่งหมี่ (เมตร) ตรงหน้าเท่านั้น
‘เป็นยุคโบราณจริงๆ...’ ลู่เซิ่งถอนใจ
เพ่งตามองออกไป สามทิศทางข้างหน้าล้วนมืดสนิท เหลือแค่เมืองเก้าประสานทางด้านหลังที่ยังมีแสงไฟอยู่
‘ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีแสงโคม นอกป่ายุคโบราณเป็นสวรรค์ของการล่าสัตว์ป่าจริงๆ ’
เขาลังเลอยู่บ้าง แต่ว่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำที่ไหลอยู่ในตัวเขาทำให้ความรู้สึกหวาดกลัวของเขามีไม่มากนัก
เป็นเพราะในวิชาฝึกจิตดาบพยัคฆ์ดำ เหมาะกับสภาพความมืดเช่นนี้
หรืออีกอย่างหนึ่ง พยัคฆ์ดำเดิมเป็นเจ้าในการล่าสัตว์ตอนกลางคืนอยู่แล้ว วิชาดาบพยัคฆ์ดำมีเงื่อนไขฟังลม แยกแยะตำแหน่งที่ไม่ต่ำทราม จึงไม่กลัวสภาพแวดล้อมแบบนี้
ลู่เซิ่งกระชับผ้ามัดเอว กำดาบด้ามยาวแน่น เร่งความเร็วเดินไปบนถนนที่มุ่งไปยังเขาลมทมิฬ
เดินไปตามทางน้อยได้หลายร้อยหมี่ เขาหยิบหินเหล็กไฟจากในถุงผ้าตรงหว่างเอวขึ้นมา แล้วหยิบคบเพลิงขนาดเล็กที่เตรียมไว้ที่กลางหลังออกมา
วางหินเหล็กไฟก้อนหนึ่งไว้ที่คบเพลิง แล้วถูหินสองก้อนเสียดสีกันรอบหนึ่ง
พรึ่บ
สะเก็ดไฟกระเด็นไปบนคบเพลิง
สะเก็ดไฟกระจายเป็นจุดๆ สีแดงในตอนแรก จากนั้นก็แผ่ขยายไปทั่วบนคบเพลิงอย่างรวดเร็ว
ในที่สุดก็มีแสงสว่างท่ามกลางความมืดแล้ว
ลู่เซิ่งหันหลังกลับไปมอง แสงไฟของเมืองเก้าประสานสลัวลงแล้ว
เขาชูคบเพลิงขึ้น ค่อยๆ เดินไปด้านหน้า
‘ตามที่นายพรานว่าไว้ ถนนเส้นนี้ตกดึก มักมีหมาป่าโผล่ออกมา ขึ้นอยู่กับโชคแล้ว’
เขายังไม่กล้าไปที่เขาลมทมิฬจริงๆ หลังรู้ว่าโลกนี้มีความเป็นไปได้ที่จะมีพวกภูตผี เขาจึงไม่กล้าออกจากเมืองมากเกินไป
ถ้าไม่ใช่เพราะว่า หาวิธีไปไม่น้อยแล้ว ล้วนไม่อาจลองขีดความสามารถของตัวเองในเมืองได้ เขาคงไม่ต้องมาเสี่ยงแบบนี้คนเดียว
เดินไปด้านหน้าอีกสักพัก เขาก็ค้นพบร่องรอยบนพื้นอย่างรวดเร็ว
เป็นร่องรอยของหมาป่าที่นายพรานผู้นั้นพูดถึง
มันเป็นมูลสัตว์ทรงไข่ลักษณะเหมือนดินเคลือบขาวหลายก้อน
ลู่เซิ่งเก็บหินขึ้นมาทุบมูลนั้นดู
มันถูกลมพัดจนแห้งแล้ว พอทุบจนแหลก ด้านในก็ปรากฏสิ่งที่เหมือนกับกรงเล็บส่วนหนึ่ง
‘สิ่งนี้นี่เอง...มูลก้อนนี้สมควรผ่านมาหลายวันแล้ว ตามคำพูดของนายพราน เมื่อวานเขาเห็นหมาป่าตัวนั้นที่นี่’ สมควรอยู่ใกล้ๆ แล้ว’
ลู่เซิ่งมือหนึ่งชูคบเพลิง มือหนึ่งค่อยๆ ชักดาบด้ามยาวออกมาจากเอวด้านหลัง
ดาบด้ามยาวเป็นดาบที่เกิดจากการผสมผสานกันของการใช้งานแบบทหารและใช้งานในการเกษตร ด้ามดาบยาวยิ่ง
ด้ามดาบของลู่เซิ่งเล่มนี้ยาวเท่าตัวดาบ ถ้าเอาตัวดาบออก สามารถใช้เป็นสากของเกษตรกรได้ คล้ายกับทวนที่หดเล็กลง
เขากำมันด้วยมือข้างหนึ่ง ยังรู้สึกกินแรงอยู่บ้าง
ถือโอกาสสอดคบเพลิงเข้าไปในร่องหินที่อยู่อีกด้าน
รอบๆ นี้ล้วนเป็นหินเกลื่อนกลาด มีแต่ศิลาประหลาดตะปุ่มตะป่ำ ไม่มีต้นไม้ จึงไม่กลัวจะติดไฟ
ลู่เซิ่งสอดคบเพลิงเสร็จแล้ว ก็หยิบห่อกระดาษห่อหนึ่งออกมาจากย่ามที่เอวอย่างระมัดระวัง ในห่อกระดาษวางเนื้อหมูสดใหม่ที่เขาเพิ่งเฉือนมาตอนบ่ายก้อนหนึ่ง
เขาแบกระดาษน้ำมันออกช้าๆ วางลงบนพื้น
ก้อนเนื้อยังมีเลือดติดอยู่ กลิ่นคาวกระจายไปตามลมอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งถือดาบหลบห่างออกมาเล็กน้อย หดตัวรออยู่ด้านหลังหินใหญ่ก้อนหนึ่ง
มีสายลมเย็นยะเยือกพัดมาอยู่บ้าง
ลู่เซิ่งเอียงตัว แนบตัวเข้ากับหินสีขาวที่สูงเท่าหนึ่งคนครึ่ง มองไปยังก้อนเนื้อ
เวลาค่อยๆ ผ่านไป
โฮก...
ทันใดนั้น ในสายลมมีเสียงหนึ่งลอยมาเลือนราง คล้ายกับเสียงลม และเหมือนกับเสียงร้องของสัตว์บางชนิด
ฟุ่บ!
เงาร่างสีดำสายหนึ่งโผล่ออกมาจากด้านข้างอย่างกะทันหัน คบเพลิงสะท้อนแสงดวงตาสีเขียวเลื่อมคู่หนึ่ง
เงาร่างสีดำนั้นมีความเร็วสูงสุด พริบตาเดียวก็พุ่งถึงตำแหน่งก้อนเนื้อ คาบก้อนเนื้อได้ก็ออกวิ่งไป
ลู่เซิ่งดีใจ กำลังจะเคลื่อนไหว
ทันใดนั้นหลังเขาพลันเกร็งขึ้นมา
กระแสลมเย็นสายหนึ่งพัดเข้าใส่กลางหลังของเขา
ลู่เซิ่งเบิกสองตาขึ้น ถือดาบด้ามยาวหมุนตัวฟันขวางออกไป
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 6 งานชุมนุมดำ
ดาบนี้ทั้งเร็วทั้งดุดัน เหมือนกับว่าได้ฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน
ลู่เซิ่งใช้สัญชาตญาณฟันออกไป
เขามองเห็นเงาดำกลุ่มหนึ่งทางด้านหลัง เงาดำที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาจึงโดนดาบที่ฟันออกไป
คมดาบสะท้อนความรู้สึกที่แข็งแกร่ง ดาบด้ามยาวอาศัยแรงกระแทกมหาศาล กวาดเงาดำที่ถลันเข้ามากระเด็นออกไป
เปรี้ยง!
เงาดำนั้นกระแทกกับพื้น พลิกกลิ้งหลายตลบพร้อมกับส่งเสียงร้องออกมา อาศัยแสงจากคบเพลิงมองดู ถึงกับเป็นหมาป่า! ลำตัวถูกมีดฟันเป็นรอยแผลขนาดใหญ่รอยหนึ่ง
ไม่ทันได้คิดอะไร ลู่เซิ่งก็เห็นหมาป่าอีกสองตัวอาศัยความมืดถลันเข้ามาจากสองฟาก
สัญชาตญาณร่างกายของเขาตอบสนองก่อนก้าวหนึ่ง
ยกดาบด้ามยาวกวาดไปยังด้านซ้าย ฟันหมาป่าไปตัวหนึ่ง จากนั้นหมุนตัวสะบัด กระแทกมันใส่หมาป่าอีกตัวหนึ่ง
เปรี้ยง
การใช้แรงสองครั้งนี้พลันทำให้พลังปราณของเขาไม่พอ
เพราะก่อนหน้านี้ไม่นาน เขายังเป็นคุณชายบ้านรวยผอมแห้งอ่อนแออยู่เลย
หมาป่าทั้งสองตัวได้รับบาดเจ็บพุ่งออกไป
ลู่เซิ่งหายใจหอบ ถือดาบตาแดงก่ำ ใช้ท่าพยัคฆ์สังหารฟันใส่หมาป่าตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้!
คมดาบฟันจากบนลงล่าง เฉียงเล็กน้อย ข้อมือสั่นอย่างรุนแรง สั่นสะเทือนตามความถี่ของวิชาฝึกจิต
โฮก!
ในสายลมเหมือนกับปรากฏเสียงคำรามของเสือร้ายขึ้นมา
หมาป่าทั้งสองตัวตกใจตัวสั่น เคลื่อนไหวช้าลงจังหวะหนึ่ง
ทันใดนั้นประกายดาบด้ามยาวกะพริบวูบ หมาป่าตัวหนึ่งถูกมีดฟันจนหัวขาด
อีกตัวหนึ่งถูกคมดาบเสียบคอ เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งรวบรวมพลังอีกครั้ง ใช้ออกอีกดาบหนึ่ง ครั้งนี้เป็นกระบวนท่าบารมีพยัคฆ์
แขนสั่นไหวสี่ครั้ง แยกกันส่งพลังที่แตกต่างกันสี่ทาง ประสานกับพลังปราณทั่วร่าง รวมไว้บนตัวดาบ
กระบวนท่าบารมีพยัคฆ์เร็วกว่ากระบวนท่าพยัคฆ์สังหาร พละกำลังจึงอ่อนโทรมลงส่วนหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าคออันอ่อนแอของหมาป่าจะทนทานได้
หมาป่าไม่ทันหลบ ถูกดาบด้ามยาวที่ความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันฟันโดนคอ
ตุบ
หัวหมาป่าร่วงตกพื้น
ลู่เซิ่งหอบหายใจเฮือกใหญ่
การเคลื่อนไหวที่ติดต่อกันนี้ ทำให้ใบหน้าของเขาซีดขาว มีเหงื่อผุดออกมาหลายสาย
กรรซ์...
ยังมีหมาป่าเหลืออีกตัวหนึ่ง เป็นตัวที่คาบเนื้อตรงหน้าไป
ตอนนี้มันอ้อมหินออกมา ตาสีเขียวสองข้างจ้องมองลู่เซิ่งอย่างดุร้าย
‘แรงกายยังอ่อนแอเกินไป...’
ลู่เซิ่งร้อนใจอยู่บ้าง
แต่ว่าสีหน้าไม่หวั่นไหว เขารู้ว่าตอนคุมเชิงกับสัตว์ป่า ไม่อาจถอยหลัง ไม่อาจแสดงความหวาดกลัวเด็ดขาด
“หือ!?”
เขาเบิกสองตา จ้องหมาป่าอย่างดุดัน
หมาป่าเพ่งตามองเขาสักพัก สุดท้ายจึงค่อยๆ ถอยไปด้านหลัง
จนกระทั่งหมาป่าตัวนั้นถอยเข้าไปในความมืดโดยสิ้นเชิง
ลู่เซิ่งจึงระบายลมหายใจออกมาโดยแรง
ความจริงกำลังของเขาหมดไปแล้ว สองแขนอ่อนล้า แม้แต่มือที่กำดาบยังสั่นอยู่บ้าง
ถ้าหากว่าหมาป่าตัวนั้นพุ่งเข้ามาจริงๆ ถึงเขาจะเชื่อมั่นว่าสามารถเอาตัวรอดได้ แต่ก็ต้องได้รับบาดเจ็บแน่
รอจนแน่ใจว่าหมาป่าจากไปแล้ว
ลู่เซิ่งจึงถอนคบเพลิงออกมา เร่งรุดเดินไปยังทิศทางเข้าเมืองเก้าประสาน
ครั้งนี้เขารู้ความสามารถของตัวเองแล้ว
หมาป่านอกเมืองเหมือนกับที่ลุงจ้าวเคยเล่าวีรกรรมของตัวเองให้ฟัง
ตอนที่เขายังเยาว์วัย เพิ่งสำเร็จวิชาดาบ หนึ่งคนหนึ่งดาบภายใต้การรุมล้อมของหมาป่าสามตัว ใช้แขนที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเป็นค่าตอบแทน ฟันหมาป่า สังหารไปทั้งสามตัวหมดสิ้น
นี่เป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมแล้ว
หมาป่าที่อยู่ที่นี่ อยู่บนโลกใบนี้ แตกต่างจากที่ลู่เซิ่งทราบ
พวกมันตัวใหญ่กว่า ทุกตัวล้วนตัวโตกว่าหมาป่าบนโลกมาก ทั้งยังแข็งแรงกว่า
แทบไม่ต่างจากสุนัขพันธุ์จินเหมา[footnoteRef:1]ขนาดใหญ่ที่เลี้ยงในบ้าน [1:  จินเหมา คือโกลเด้นรีทีฟเวอร์]
สิ่งที่หมาป่าของที่นี่แตกต่างจากหมาป่าบนโลกคือ พวกมันอยู่รวมกันสามถึงห้าตัว มีกลุ่มใหญ่อยู่น้อย
ลู่เซิ่งวิ่งเหยาะๆ กลับประตูเมือง
ตอนที่เห็นแสงคบเพลิงบนกำแพงเมือง เขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ม้วนเสื้อบนตัวขึ้น ซ่อนส่วนที่เปื้อนรอยเลือด จากนั้นเก็บดาบด้ามยาว หยิบหนังสือผ่านทาง สาวเท้าเดินเข้าไปยังกำแพงเมือง
...
“พี่เซิ่งๆ ท่านฟังข้าพูด เรื่องราวของวัตถุนี้มิใช่ธรรมดา เพิ่งมาถึงเมืองม่วงโชติ ข้าก็ให้คนนำมันกลับมา
ว่ากันว่านี่เป็นหินประหลาดก้อนแรกบนจงหยวน พ่อค้า คนมั่งมี ผู้มีอำนาจ ต่างแย่งกันซื้อ สุดท้ายเกิดอุบัติเหตุตกลงไปในแม่น้ำ ถูกคลื่นพัดไปถึงแม่น้ำม่วงโชติ จากนั้นก็ถูกชาวประมงในเมืองม่วงโชติเก็บขึ้นมาได้
“เรื่องราวพิสดารนี้ คำพูดเดียวยากกล่าวจนหมด ถ้ามิใช่...”
“เจ้ามองข้าเหมือนคนโง่หรือ?” ลู่เซิ่งส่ายพัดเบาๆ มองคนอ้วนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มจางๆ
คนอ้วนผู้นี้ชื่อเจิ้งเสี่ยนกุ้ย เป็นบุตรคนรองของเจ้าของร้านประมูลหมิงกุ้ยในเมืองเก้าประสาน
ขณะเดียวกันก็เป็นสหายสนิทของลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งกับเขาใส่กางเกงตัวเดียวกันตั้งแต่เด็กจนเติบใหญ่ ต่างฝ่ายเหมือนกลิ่นเหม็นที่ไปกันได้ดี[footnoteRef:2] มีเรื่องอันใดช่วยกันแบกรับ สนิทสนมกันมาก [2:  กลิ่นเหม็นไปกันได้ดี หมายถึง คนจำพวกเดียวกันเข้าขากัน]
เพียงแต่เจิ้งเสี่ยนกุ้ยผู้นี้มีข้อเสียที่ใหญ่ที่สุด
นั่นคือโลภมาก
ตามคำพูดของเขาก็คือ ถึงเป็นพี่น้องกันจริงๆ ก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน มิฉะนั้นไม่ช้าก็เร็วจะทำลายความผูกพันรักใคร่
ทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่ในห้องโบตั๋นบนเหลาสุรามัจฉาทอง ข้างกายคนอ้วนโอบรัดดรุณีสวมกระโปรงร่างสะโอดสะองผู้หนึ่ง
เด็กน้อยผู้นี้ตอนนี้มองลู่เซิ่งด้วยใบหน้าปวดใจ
“พี่เซิ่งนี่เป็นท่านทำไม่ถูกแล้ว ข้าอุตส่าห์ได้ของวิเศษหายากมาอย่างหนึ่ง ให้โอกาสท่านแย่งประมูลภายในก่อน ท่านไม่ทะนุถนอมก็แล้วกันไป ใยถึงกับปรักปรำข้า”
คนอ้วนชี้ไปที่ลู่เซิ่ง ทำท่าทางเจ็บปวดรวดร้าว
“พอแล้วๆ ไม่ต้องมาเล่นไม้นี้กับข้า คัมภีร์ลับวรยุทธ์ที่ข้าต้องการตามหา เจ้ามีข่าวคราวหรือไม่”
ลู่เซิ่งถามต่อ
เขาเรียกสหายวัยเด็กของตนผู้นี้มา เป้าหมายก็เพื่อรวบรวมคัมภีร์ลับวรยุทธ์ให้ได้มากกว่านี้
วิชาดาบพยัคฆ์ดำอย่างเดียวยังไม่พอ ยังขาดอีกตั้งเยอะ
เขาเข้าใจความสามารถในการปกป้องตัวเองในป่านอกเมืองของยอดฝีมืออย่างลุงจ้าวดี
มิน่าแต่ไหนแต่ไรไม่เคยได้ยินว่ามีคนออกเดินทางไกลคนเดียว ป่าเขตร้างนอกเมืองนี้มีสัตว์ดุร้ายมากมาย ออกเดินทางคนเดียว เป็นการรนหาที่ตาย
ลุงจ้าว จ้าวต้าหู่มีเชื่อเสียงโด่งดังในเมืองเก้าประสาน แต่ก็รับมือหมาป่าได้เพียงสามตัว ขีดจำกัดอาจเป็นแค่หมาป่าสี่ตัว ถ้าหากมีเยอะกว่านี้ ผู้ที่ถูกยกย่องว่าเป็นมือดีระดับสุดยอดแห่งเมืองเก้าประสานก็ต้องคุกเข่าเช่นกัน
“ของอย่างคัมภีร์ลับวรยุทธ์ จริงปลอมยากแยกแยะ ไม่ต้องเอ่ยถึง ข้างในยังมีหลุมพรางที่ซ่อนอยู่ อยู่ไม่น้อย ต่อให้เป็นของจริง วิธีฝึกฝนด้านใน แม้จะฝึกนานแล้ว ขอแค่กระทำผิดไปเพียงเล็กน้อย ยังเกิดอันตรายถึงพิการไปตลอดชีวิตได้
“พี่เซิ่งท่านจะเอามาทำอะไร ไม่มีอาจารย์คอยชี้นำ คัมภีร์ลับนี้ซื้อมาก็ไม่มีประโยชน์”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยถูแหวนหยกขาวที่สวมนิ้วโป้งบนมือ กล่าวอย่างฉงน
“เจ้ากลับเป็นคนที่เข้าใจถ่องแท้นัก” ลู่เซิ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าย่อมมีประโยชน์ของตัวเอง เจ้าไม่ต้องสงสัยมากปานนั้น หามาให้ข้าสักหลายเล่มก่อน”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยส่ายหัว
“มี ข้ามี ไม่นานมานี้มีลูกค้าเอามาฝากขาย มีคัมภีร์ลับวรยุทธ์อยู่สองเล่ม
“พวกเราหาอาจารย์ตรวจสอบแล้ว สมควรเป็นของจริง เพียงแต่ไม่มีอาจารย์ เลยไม่มีคนกล้าฝึก”
“ราคาเท่าไร”
ลู่เซิ่งถามตรงๆ
“ไอ้หยาๆ พี่เซิ่ง ระหว่างเราสองคน ยังเกรงใจขนาดนี้ทำไมกัน” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยยิ้มแฉ่ง
“เจ้าทำตัวดีๆ ได้หรือไม่?” ลู่เซิ่งหมดคำพูด “บอกราคามา เร็วหน่อย ข้ารีบอยู่”
“ได้แต่ขายให้ท่านเพียงเล่มเดียว อีกเล่มหนึ่งถูกลูกค้าอื่นจับจองแล้ว”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เล่มเดียวก็ได้ เจ้าเอามาด้วยหรือไม่” ลู่เซิ่งเลิกคิ้วถาม
“ยังเป็นพี่เซิ่งที่เข้าใจข้า ข้าคิดว่าท่านเร่งรีบ ข้าเลยนำมาด้วยแล้ว” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยหยิบสมุดเล็กๆ ห่อด้วยผ้าเทาเล่มบางเล่มหนึ่งออกมาจากตัว
“คัมภีร์ลับนี้ไม่มีกระบวนท่าอันใด เป็นทักษะการใช้พละกำลังแบบพิเศษชนิดหนึ่ง หนึ่งร้อยตำลึงขาดตัว!”
“ให้ข้าอ่านก่อน”
ลู่เซิ่งยื่นมือออกไป
หนึ่งร้อยตำลึงมีมูลค่าเท่ากับหนึ่งแสนหยวน เจ้าอ้วนผู้นี้ช่างกล้าเสนอราคาจริงๆ
เจ้าอ้วนหัวเราะเหอะๆ สองคำ แล้ววางสมุดเล่มเล็กลงบนมือของเขา
เมื่อได้คัมภีร์ลับมา ลู่เซิ่งก็พลิกอ่านอย่างละเอียด
คัมภีร์ลับนี้คล้ายเป็นส่วนเล็กๆ ที่ฉีกออกมาจากเล่มใหญ่ พอดีมีเนื้อหาที่ชี้แนะเรื่องพละกำลังนิดหน่อย
จากที่อ่านบันทึกเนื้อหาด้านใน การใช้พละกำลังที่ฝึกฝนออกมาได้นี้เรียกว่า พลังทำลายหยก
หากฝึกสำเร็จ จะสามารถรวมพละกำลังทั่วร่างได้ ตั้งแต่ช่วงแรกของการลงมือ หลังรวบรวมพละกำลังเสร็จแล้ว จะปล่อยออกมาอย่างรุนแรง สามารถยกระดับความเร็วและพลังการลงมือได้ขนานใหญ่
ลู่เซิ่งอ่านสักพัก วิชาหัตถ์คล้ายไม่สอดคล้องกับวิชาฝึกจิตดาบพยัคฆ์ดำ ทั้งที่ควรจะสอดคล้องกันได้
แต่สิ่งที่เขาต้องการมิใช่อันนี้
สิ่งที่เขาต้องการคือคัมภีร์ลับกำลังภายในที่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งแก่ร่างกาย สารจำเป็น ปราณ และจิตของตัวเองประเภทนั้น
จากสภาพน่าอนาถของตัวเองหลังจากใช้เครื่องมือปรับเปลี่ยนปรับเปลี่ยนไปครั้งหนึ่ง เขาก็สรุปว่าจะต้องคิดหาวิธีลดผลข้างเคียงตอนปรับเปลี่ยน ซึ่งจำเป็นต้องยกระดับร่างกาย
“มีคัมภีร์ลับกำลังภายในที่เล่าลือกันแบบ นั้นหรือไม่”
“คัมภีร์ลับกำลังภายใน”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยลูบคาง
“พี่เซิ่งท่านทำให้ข้าตอบไม่ถูกแล้ว ถ้าอยากได้สิ่งนี้ในตลาด ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเป็นของจริงหรือของปลอม แค่กะพริบตาก็อาจถูกแย่งไปแล้ว”
“เจ้าบอกเองว่า ของจริงของปลอมยากแยกแยะ ในโกดังของบ้านเจ้าสมควรมีหนังสือแบบนี้อยู่กระมัง”
ลู่เซิ่งเป็นคนรู้แจ่มแจ้ง  สถานที่อย่างสถานประมูลเมื่อประมูลขายของอย่างคัมภีร์ลับแบบนี้ พวกเขาล้วนคัดลอกเก็บไว้หนึ่งฉบับ
ตระกูลสวีเปิดสถานประมูลมาหลายปี ฉบับคัดลอกที่รวบรวมไว้ไม่มีทางน้อยเด็ดขาด
“ไอ้ของพวกนั้นน่ะ...พี่เซิ่ง แม้แต่ข้ายังไม่แน่ว่าจะแยกแยะได้ ว่ามีเล่มจริงอยู่หรือไม่
“ในร้อยเล่มอาจมีเล่มเดียวเป็นของจริงก็นับว่าไม่เลวแล้ว จนถึงวันนี้ยังไม่เคยมีใครฝึกปราณกำลังภายในได้ ท่านแน่ใจหรือว่าอยากได้”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกล่าวอย่างลังเล
“แต่สหายข้าขอเตือนท่านประโยคหนึ่ง ฉบับเก็บรักษาเหล่านั้นอย่าได้ไปเล่น ถ้าเกิดปัญหาขึ้นมา ร่างของตัวเองพังลงไป ไม่มีวิธีช่วยเหลือแล้ว
“เจ้ามีวิธีหาหรือไม่”
ลู่เซิ่งเลิกคิ้ว เขาคุ้นเคยกับสีหน้าของเจ้าอ้วน ทุกครั้งที่เขาแสดงสีหน้าเช่นนี้ ก็คือมีวิธีการอยู่ในใจ แต่ว่าลังเลไม่ทราบสมควรพูดหรือไม่
“วิธีหากลับมี...พี่เซิ่งคัมภีร์ลับชนิดที่ท่านต้องการ ครั้งนี้ในการประมูลกลับมีเล่มหนึ่งจริงๆ...”
บนใบหน้าเจิ้งเสี่ยนกุ้ยปรากฏสีหน้าลำบากใจ
“ทำไมเจ้าถึงไม่พูดตั้งแต่แรกเล่า” ลู่เซิ่งเลิกคิ้ว
“มิใช่ข้าไม่พูด แต่ของสิ่งนี้จะเปิดประมูลในงานชุมนุมดำ...” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกล่าวอย่างจนปัญญา
“งานชุมนุมดำ?”
ลู่เซิ่งพลันเข้าใจแล้ว
งานชุมนุมดำเป็นงานประมูลลับ แขกทุกคนล้วนไม่เผยใบหน้าชื่อแซ่ สิ่งที่ประมูลส่วนมากได้มาไม่ถูกต้อง ถึงขั้นบางชิ้้นยังเปื้อนกลิ่นคาวเลือด
ผู้ที่เข้าร่วมงานชุมนุมดำส่วนใหญ่เป็นโจร หรือไม่ก็เป็นชนชั้นชั่วร้าย
“จัดการให้ข้าเข้าร่วมได้หรือไม่”
ลู่เซิ่งคิดเข้าร่วมประมูลด้วยตัวเองแล้ว
โจรร้ายทั่วไปไม่มีใครกล้าหาเรื่องตระกูลลู่
ตระกูลแค่ชนชั้นยอดฝีมือก็มีสามสี่สิบคนแล้ว และยังมีกลุ่มผู้คุ้มกันยอดฝีมืออย่างลุงจ้าวอีกหลายคน
ลู่เฉวียนอัน นายท่านผู้เฒ่ากับที่ทำการจวนขุนนางยังมีความสัมพันธ์โยงใยกันไปหมด พบปัญหายังมีกองทหารช่วยเหลือ
คนใหญ่คนโตเช่นนี้ไม่กลัวโจรร้ายธรรมดาจริงๆ
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 7 สถานชุมนุม
“เรื่องจัดการนั้น จัดการได้แน่นอน เพียงแต่...”
เจ้าอ้วนลำบากใจอยู่บ้าง เพราะรู้ว่าในงานชุมนุมดำนั้น ผู้เข้าร่วมล้วนเป็นคนแบบไหน
ผู้ร้ายฆ่าคน โจรปล้นชิง โจรภูเขา ขโมย คนที่ความเป็นมาไม่ชัดเจนอันใดต่างล้วนเข้าไป ถ้าพี่เซิ่งไม่ระวังตัวเกิดความขัดแย้งกับคนอื่น บาดเจ็บขึ้นมา นั่นจึงไม่คุ้ม
“เพียงแค่ข้า ไม่ทำตัวเด่น ดีมั้ย” ลู่เซิ่งยิ้มๆ ทราบถึงความกังวลของอีกฝ่าย
เขาไม่เพียงเป็นตัวแทนของตัวเอง ยังเป็นตัวแทนตระกูลลู่ในเมืองเก้าประสาน หากเกิดได้รับอันตรายอันใด ตระกูลลู่จะต้องมาคิดบัญชีกับเจิ้งเสี่ยนกุ้ยแน่
“ทราบก็ดีแล้ว สถานะของพี่เซิ่งท่านแตกต่าง ถ้าเป็นคนอื่นๆ ข้าก็ไม่เป็นห่วงขนาดนั้น...” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกล่าวพลางถอนหายใจ
“รู้แล้ว เจ้าไปจัดการให้ข้าเถอะ สิ่งนี้ข้าจะต้องเอามาให้ได้” ลู่เซิ่งอดกำชับไม่ได้
“เฮ้อ...” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยจนปัญญา ได้แต่ตอบรับ
ลู่เซิ่งกับเขายืนยันเวลาเริ่มงานชุมนุมดำ จากนั้นเพียงรอเจิ้งเสี่ยนกุ้ยให้คนส่งเทียบเชิญแขกผู้มีเกียรติมาให้ใบหนึ่ง
เขาได้เทียบเชิญแล้ว ค่อยออกจากเหลาสุราไป
“แป้งน้ำสีชาดชั้นเลิศ คุณหนู คุณผู้หญิงรีบมาดูเร็ว”
“ของระดับหนึ่งชั้นเลิศ เป็นของจงหยวนที่เข้ามาจากเมืองม่วงโชติ!”
“สีชาดกลิ่นหอมดอกจื่อหยาง[footnoteRef:1] ร้านอื่นๆ ไม่มีเด็ดขาด!” [1:  ดอกจื่อหยาง คือ ดอกไฮเดรนเยีย]
บนถนนนอกเหลาสุรา คนหาบเร่ หลายคนเข็นรถไม้ขายแป้งน้ำ ค่อยๆ เลียบเลาะไปตามริมถนน
ลู่เซิ่งกวาดตามอง ถนนเส้นนี้มีไว้ขายแป้งน้ำสีชาดโดยเฉพาะ
สตรีจำนวนไม่น้อยต่างชมชอบมาเดินเล่นที่นี่
แสงอาทิตย์อุทัยสาดลงบนถนนที่ฝนเพิ่งตกปรอยๆ พื้นชื้นแฉะสะท้อนแสงเป็นสีแดงจางๆ ผืนหนึ่ง
ลู่เซิ่งพ่นลมหายใจออกมา ลมหายใจเพิ่งออกจากปาก ก็กลายเป็นไอสีขาวค่อยๆ กระจายตัวไป
เขาหันไปมองเหลาสุรามัจฉาทอง แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาทำให้เกิดเงาดำขนาดใหญ่
เหลาสุราขนาดใหญ่ที่สุดในเมืองเก้าประสานแห่งนี้ เวลานี้กำลังอยู่ในช่วงคึกคัก แขกที่ เข้าออกมารับประทานอาหารมีไม่ขาดสาย เสียงจึงดังจอแจเป็นพิเศษ
ลู่เซิ่งยืนอยู่ในเงาดำของเหลาสุรา มองไปยังสองฟากถนน
สถานที่อื่นๆ ที่อยู่ห่างจากประตูเหลาสุราล้วนเย็นฉ่ำอยู่บ้าง
คนหาบเร่หลายคนเข็นรถแป้งน้ำอย่างช้าๆ เคลื่อนไหวอยู่ในเงามืดไม่หยุด
ลู่เซิ่งมองไปมองมา คิดอยากซื้อของขวัญเล็กๆ กลับไปให้มารดารองกับอีอี แป้งน้ำเหล่านี้ราคาไม่แพง คุณภาพบางครั้งก็หาที่ดีได้ กลับเป็นของขวัญเล็กๆ ที่ไม่เลว
เขาเดินเลาะไปตามถนนหลายก้าว คิดดูว่าจะเลือกซื้อของจากคนหาบเร่คนไหน
เวลาเย็นเช่นนี้ บนถนนเย็นฉ่ำกว่าเดิม ร้านค้าหลายร้านปิดประตูแล้ว
คนที่เดินบนถนนทั้งสองข้างมีไม่มาก เห็นแค่ไม่กี่คน
สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจคือ  ทั้งๆ ที่เห็นว่ารอบๆ ไม่มีคน คนหาบเร่ที่ขายแป้งน้ำเหล่านั้น ยังพยายามตะโกนด้วยรอยยิ้ม
เสียงตะโกนดังสลับกัน สะท้อนไปมาบนถนนใหญ่ที่ว่างเปล่า
ลู่เซิ่งหยีตา ไม่รู้สึกแปลกใจเลย พูดในใจว่า นี่อาจเป็นปรากฏการณ์และกฎเกณฑ์พิเศษของโลกใบนี้
เขาเลือกดูทั้งซ้ายและขวา จนเจอรถเข็นที่ถูกทาเป็นสีแดงจางๆ คันหนึ่ง คนหาบเร่คนนี้ปักธงคันหนึ่งไว้บนรถเข็น ข้างบนเขียนว่า แป้งน้ำของที่ระลึกจากจงหยวน
คนหาบเร่ค่อยๆ เคลื่อนย้ายรถไป รอยยิ้มประดับบนใบหน้า ใส่เสื้อสีเทา สวมหมวกหนังรูปเปลือกแตงโมสีเทา
‘จำได้ว่าแป้งน้ำที่ระลึกเป็นเครื่องหมายการค้าเก่าแก่ที่ค่อนข้างได้ตามมาตรฐานของจงหยวน’
ลู่เซิ่งหวนนึกในความทรงจำ ค่อยๆ เดินไปหารถเข็นของคนหาบเร่คนนั้น คิดจะเลือกแป้งน้ำที่ดีให้มารดารองกับอีอี
คนหาบเร่ผู้นั้นค่อยๆ เดินไปด้านหน้า ด้านข้างมีเด็กๆ ที่กำลังกำลังเล่นไล่จับกันอยู่อย่างสนุกสนาน
เขาค่อยๆ เข็นรถผ่านเด็กๆ พวกนั้น จากนั้นก็เดินอ้อมไปยังตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งในร่มเงาข้างทาง
ลู่เซิ่งคิดว่าเขาคงกำลังจะเก็บรถแล้ว จึงเตรียมเร่งฝีเท้าตามให้ทัน
“เฮ้! พี่เซิ่ง!”
อยู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งเรียกเขามาจากด้านหลัง
เสียงคุ้นหูยิ่ง คล้ายเป็นคนรู้จัก
ลู่เซิ่งหันกลับไปมอง เห็นบัณฑิตร่างกำยำผิวสีดำคล้ำคนหนึ่ง
“หลูเซิงหรือ”
เขาลังเลเล็กน้อย จำสถานะอีกฝ่ายได้
หลูเซิง หลูจวี้อี้เป็นคุณชายบ้านรวยตามมาตรฐานในเมืองเก้าประสานเหมือนลู่เชิง แต่เขาต่างจากคนอื่นๆ คนผู้นี้เป็นคนมีผลงานและมีชื่อเสียง ก่อนหน้านี้ไม่นานเขาเพิ่งสอบซิ่วไฉ[footnoteRef:2]ได้ ว่ากันว่าความสามารถด้านวรรณกรรมของเขาไม่เลว [2:  ซิ่วไฉ เป็นคำเรียกผู้สอบผ่านระดับอำเภอ]
หลูจวี้อี้ความจริงมีความสัมพันธ์กับเขาธรรมดามาก เพียงแต่เป็นเพราะชื่อของเขาเหมือนผู้กล้าเขาเหลียงซานคนหนึ่ง ดังนั้นลู่เซิ่งได้ยินครั้งเดียวก็จำเขาได้แล้ว
“พี่เซิ่ง ยุทธภพต้องการความช่วยเหลือ!” หลูจวี้อี้เดินเข้าใกล้เขาอีกสองก้าว
ลู่เซิ่งพลันเข้าใจแล้วว่าคนผู้นี้มาตามหาเขาเพื่ออะไร ถึงแม้จะเป็นคุณชายบ้านรวย แต่ว่าหมอนี้ชมชอบเล่นพนันยิ่ง มักเล่นจนถุงย่ามอับอาย ยืมเงินชาวบ้านไปทั่ว
ตอนนี้คงจะเล่นพนันจนหมดตัวอีกแล้ว
เขายิ้มพลางหยิบแท่งเงินสิบตำลังจากในถุงข้างเอว ส่งไปให้
“วันนี้โชคเป็นอย่างไรบ้าง”
“ยังดีๆ ฮ่าๆๆ ยังเป็นพี่เซิ่งมีน้ำใจ”
หลูจวี้อี้หยิบแท่งเงินได้ ก็เดินจากไปอย่างเร่งรีบ
ลู่เซิ่งส่ายหน้า เงินทองล้วนเป็นเรื่องเล็ก ตรงกันข้ามตระกูลหลูมีทรัพย์สมบัติมากมาย แค่หันหลังกลับก็มีคนส่งเงินมาแล้ว
เขาหันหน้ากลับไปหาคนหาบเร่ที่ขายแป้งน้ำผู้นั้น
รถเข็นของคนหาบเร่เข้าไปในตรอกแล้ว เหลือเพียงครึ่งเล็กๆ โผล่ออกมาด้านนอก
เขาเพิ่มความเร็ว ก้าวเท้าจากสองก้าวเป็นสามก้าว เดินไปอย่างรวดเร็ว
อ้อมเข้าไปในตรอก
“เอ๋?”
ลู่เซิ่งหยุดฝีเท้าลงอย่างฉับพลัน
ตรอกนี้ถึงกับเป็นทางตัน!
ด้านในว่างเปล่า ไหนเลยจะมีรถเข็นอันใด แม้แต่เงาคนก็หายไปด้วย
เขาขยี้สองตา ร่างกายเตรียมระวังตัวเล็กน้อย
เขาตรวจสอบตรอกตันเส้นนี้อย่างละเอียดตั้งแต่ต้นถึงปลาย จากซ้ายไปขวารอบหนึ่ง
ตรอกที่ยาวแค่สิบกว่าหมี่เส้นนี้ สองข้างล้วนเป็นกำแพงของตัวบ้านสีดำอมเทา ปลายสุดของตรอกถูกกำแพงสีดำที่ดูเก่าแก่อยู่บ้างกั้นไว้ ด้านบนติดป้ายผนึกหลายใบ
ป้ายผนึกที่มีตัวอักษรสีแดง ภายใต้แสงอาทิตย์อัศดงดูมืดครึ้มอยู่บ้าง ยังมีมุมหนึ่งเลิกขึ้น คล้ายไม่มีความเหนียวแล้ว
‘บนกำแพงไม่มีประตูลับ เช่นนั้นรถเข็นไปไหนแล้ว...’
ลู่เซิ่งทบทวนความทรงจำ เขาจำได้อย่างชัดเจนว่ารถเข็นคันเล็กเข้ามาในตรอกนี้
เขาถอยออกไป เห็นเด็กหลายคนกำลังเล่นไล่จับกันอยู่
เด็กเหล่านี้เครื่องแต่งกายธรรมดา ดูท่าทางเป็นลูกหลานของคนทั่วไป
ลู่เซิ่งเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม ล้วงเงินทองแดงหลายแผ่นออกมาจากในกระเป๋าเสื้อ ลากเด็กหญิงคนหนึ่งที่กำลังวิ่งไล่จับกันอยู่ออกมา
“แม่นางน้อย ขอถามเจ้าเรื่องหนึ่งได้หรือไม่”
“พี่ชายท่านต้องการถามอะไร ”
แม่นางน้อยมัดผมแกะ อายุเก้าถึงสิบปี ใบหน้ารูปไข่แดงเรื่อ อาจเป็นเพราะมักเล่นบนท้องถนน จึงไม่กลัวคนแปลกหน้า ตอบอย่างปลอดโปร่ง
“พี่ชายอยากถามว่า เจ้าเห็นรถเข็นแป้งน้ำคันที่ผ่านทางนี้ไปเมื่อครู่ไหม ใช่เข้ามาในตรอกนี้หรือไม่”
ลู่เซิ่งยัดเงินทองแดงสองแผ่นใส่มือของแม่นางน้อย
เด็กคนนี้พลันยิ้มหน้าบาน
“ข้าไม่เห็นรถแป้งน้ำ พวกเราเล่นอยู่ที่นี่ทุกวัน รถแป้งน้ำปกติตอนเช้าถึงจะมาขาย ตอนบ่ายล้วนไปทางถนนโบราณแล้ว”
“มองไม่เห็นหรือ”
ลู่เซิ่งงุนงง รู้สึกว่าเด็กผู้หญิงนี้ตั้งใจโกหก
เมื่อเห็นสีหน้าของเขา แม่นางน้อยเบิ่งตาตอบอย่างจริงจัง
“ที่ข้าพูดเป็นความจริง บนถนนวันนี้ไม่มีรถสักคัน ไม่เชื่อท่านไปถามคนอื่นดู ถนนว่างเปล่าไม่มีอะไรสักอย่างเดียว”
เวลานี้เด็กที่เหลือต่างวิ่งมาสนับสนุนคำพูดของเธอ
“ใช่แล้วๆ มารดาของข้า ยังเตรียมจะมาซื้อของ แต่กลับไม่เห็นรถเข็นเหล่านั้นสักคัน น่าแปลกจริงๆ”
“พี่ชายคนนี้บอกว่าเขาเพิ่งเห็น รถแป้งน้ำที่ระลึกคันหนึ่ง” แม่นางน้อยชี้ไปที่ลู่เซิ่งพลางเอ่ย
“ที่ไหนหรือ ที่ไหน”
“ไม่เห็นมีเลย ถนนใหญ่ขนาดนี้”
“พี่ชายเห็นในฝันกระมัง คิกๆๆ...”
พวกเด็กๆ พูดไปพูดมาก็เริ่มหัวเราะขึ้นแล้ว
รอยยิ้มบนใบหน้าลู่เซิ่งค่อยๆ หายไปแล้ว
เขาหันไปมองเหลาสุรามัจฉาทอง
ใต้เงามืดของเหลาสุรา คนยังไปๆมาๆ การค้าคึกคัก
ทางนั้นคึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง  กลายเป็นการประชันความครึกครื้นกับความสงบของถนนด้านนี้
“เช่นนั้นพวกเจ้าเห็นหรือไม่ว่า...”
ลู่เซิ่งหันกลับมา เสียงของเขาพลันชะงัก
เด็กๆ ที่อยู่ด้านข้างของเขาเหล่านั้น ไม่ทราบว่าหายไปตั้งแต่ตอนไหน
มองไปบนถนนรอบๆ โล่งว่างเปล่า ไม่มีอะไรสักอย่าง
แม้แต่ผู้คนก็หายไปด้วย
เสียงเอะอะของเด็กๆ หายไปอย่างฉับพลัน กล่าวตามเหตุผลเด็กอายุเท่านี้ไม่อาจเงียบเสียงลงพร้อมกันได้หมดอย่างนี้
ลู่เซิ่งมั่นใจว่าตนอย่างไรก็เป็นคนที่ฝึกฝนดาบพยัคฆ์ดำ ฟังเสียงลม แยกแยะตำแหน่งได้ แม้แต่หมาป่ายังรู้สึกได้ ตอนนี้ถึงกับไม่พบเสียงที่ห่างออกไปของเด็กหลายคน
ขณะมองเส้นทางที่เปล่าเปลี่ยวเงียบสงัด เขาพลันตัวสั่นระริก รีบเร่งฝีเท้าเดินไปเหลาสุรามัจฉาทอง
ตุบๆๆ...
เสียงฝีเท้าแจ่มชัดผิดธรรมดา เขายิ่งเข้าใกล้เหลาสุรา ร่างกายยิ่งรู้สึกถึงความอบอุ่นสายหนึ่ง
ฟู่ม!
ทันใดนั้น เหมือนกับเขาโผล่พ้นจากผิวน้ำ ลู่เซิ่งพลันรู้สึกว่าทุกสิ่งรอบตัวสดใสขึ้นมา เต็มไปด้วยชีวิตชีวา
ลูกค้าที่มีร่างกายอบอุ่นหลายคนเดินผ่านตัวเขาไป มีคนที่ไม่ระวังชนเขาเข้า และยังรีบร้อนกล่าวขอโทษเขาด้วย
ยังมีสตรีที่ลงจากบนรถม้า ค่อยๆ เดินเข้าไปในเหลาสุราด้วยรอยยิ้ม เด็กรับใช้รีบต้อนรับเข้าไป
ยืนอยู่หน้าเหลาสุรา ลู่เซิ่งหันไปมองถนนที่ขายแป้งน้ำเส้นนั้น กลับไม่ทราบว่ามีคนเดินถนนส่วนหนึ่งเพิ่มขึ้นมาตอนไหน
เป็นคนละเรื่องกับความเย็นยะเยือกเมื่อก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
ลู่เซิ่งสูดหายใจอย่างหนาวเหน็บ เร่งฝีเท้าไปขวางรถม้าไว้คันหนึ่ง
“ไปคฤหาสน์ลู่”
“ได้ขอรับ ท่านนั่งดีๆ!”
คนขับรถฟาดแส้ม้าออกไป ม้าตัวผอมพลันเหยาะย่างอย่างเชื่องช้า
เมื่อนั่งบนรถม้า ลู่เซิ่งหวนนึกถึงเรื่องที่ได้เจอก่อนหน้านี้
คนหาบเร่คนนั้น เด็กกลุ่มนั้น ต่างไม่ธรรมดายิ่ง
เมื่อเขานึกทบทวนขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าคนหาบเร่ผู้นั้นคล้ายไม่ขยับเขยื้อน มอบความรู้สึกที่แปลกปลอมถึงขีดสุดอย่างหนึ่งให้แก่ผู้คน
เชื่อมโยงกับคดีสะเทือนขวัญของตระกูลสวี เขาพลันมีความรู้สึกฝนจะมาลมพัดห้องหอ[footnoteRef:3] [3:  ฝนจะมาลมพัดห้องหอ หมายถึง สัญญาณถึงสิ่งผิดธรรมดาที่กำลังจะมา]
“ในเมืองนี้อันตรายขึ้นเรื่อยๆ แล้ว...” เขาพึมพำ
รถม้ามาถึงประตูใหญ่คฤหาสน์ลู่อย่างรวดเร็ว
คนเฝ้าประตูเห็นลู่เซิ่งที่นั่งอยู่บนรถ รีบออกมาต้อนรับ
“คุณชายใหญ่ ท่านมาถึงแล้วหรือ”
คนเฝ้าประตูแซ่หวาง ในตระกูลจัดอยู่ลำดับแปด ทุกคนปกติต่างเรียกเขาว่าเสี่ยวปา(แปดน้อย) เป็นเด็กมีไหวพริบดี ปีนี้เพิ่งอายุสิบเจ็ดปี รับช่วงงานต่อจากบิดา มาเป็นคนเฝ้าประตูที่ตระกูลลู่
เสี่ยวปากับลู่เซิ่งคุ้นเคยกันดี ปกติจะเล่าเรื่องประหลาดน่าสนใจที่แพร่หลายอยู่นอกเมืองส่วนหนึ่งให้ลู่เซิ่งฟัง
นี่เป็นสิ่งที่ลู่เซิ่งชอบฟังเช่นกัน
“นายท่านผู้เฒ่าอยู่ไหม”
ลู่เซิ่งลงรถแล้วจ่ายเงิน แล้วเอ่ยปากถามขึ้น
“นายท่านผู้เฒ่าไปที่ทำการแล้ว ใต้เท้าข้าหลวงเรียกท่านไป ดูเหมือนกำลังหาอะไรอยู่”
เสี่ยวปาตอบด้วยรอยยิ้ม
“หาสิ่งใดหรือ”
ลู่เซิ่งหลายวันมานี้ยุ่งกับเรื่องของตัวเอง กลับไม่ได้สนใจเรื่องในคฤหาสน์
“สิ่งของอันใด”
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 8 สถานชุมนุม(2)
“ข้าไม่แน่ใจ เมื่อวานนายท่านผู้เฒ่าเรียกเหล่าพ่อค้าน้อยใหญ่จากชุมนุมการค้ามาที่คฤหาสน์แล้ว ตอนพวกเขากำลังคุยกันขณะมาถึง ข้าได้ยินว่านายท่านต้องการให้ทุกคนช่วยกันค้นหาอะไรบางอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นอะไรถึงกับต้องใช้ความสัมพันธ์ที่ใหญ่โตขนาดนี้”
เสี่ยวปาหัวเราะพลางรำพึงไปพลาง
ลู่เซิ่งได้ยินแล้วไม่พูดไม่จา เพียงแต่สีหน้าของเขาอึมครึมอยู่บ้าง
เขาเดินไปทางประตูหลัก เดินไปด้วย ถามไปด้วย
“ล่าสุดมีเรื่องประหลาดอะไรเกิดขึ้นหรือไม่”
“เอ่อ...คุณชาย ถึงข่าวของเสี่ยวปายังนับว่ารวดเร็วยิ่ง แต่เรื่องประหลาดไหนเลยจะเกิดขึ้นทุกวัน” เสี่ยวปายักไหล่พูดอย่างจนปัญญา
“กลับเป็นเหลาสุรามัจฉาทองที่ท่านไปบ่อยๆ ฟังว่าเมื่อคืนเกิดไฟไหม้ เผาถนนที่อยู่รอบๆ จนหมดไปครึ่งหนึ่ง เมื่อคืนพวกข้าน้อยอยู่ไกลขนาดนี้ยังเห็นแสงไฟนั้นชัดเจน จุ๊ๆ...”
“ไฟไหม้...”
ลู่เซิ่งจิตใจหนักอึ้งขึ้นอีก คาดเดาเรื่องราวได้รางๆ
“ที่เจ้าว่าไฟไหม้ เป็นถนนที่ปกติมักขายแป้งน้ำเส้นนั้นหรือไม่”
“ไหนเลยจะไม่ใช่ เป็นที่นั่นเอง!” เสี่ยวปาพยักหน้าแรงๆ “ฟังว่ามีคนตายไปไม่น้อย แม้กระทั่งผู้ใหญ่และเด็ก ทุกคนล้วนตายหมดแล้ว
“น่าอนาถแท้ๆ...ไม่รู้ว่าคนชั่วคนไหนเป็นคนจุดไฟ!”
ไฟไหม้...
ลู่เซิ่งไม่พูดอะไรแล้ว
เขาสะกดเรื่องนี้ไว้ที่ก้นบึ้งจิตใจ ไม่ไปคิดถึงมันอีก
เวลาที่จะจัดงานชุมนุมดำเป็นตอนกลางคืนของอีกสามวันให้หลัง ในชั้นใต้ดินแห่งหนึ่งนอกเมือง
เวลาสามวันนี้ ลู่เซิ่งทุกวันพักผ่อน รับประทานอาหารตามปกติ สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายแข็งแกร่งขึ้นอีกครั้ง คล้ายกับดาบพยัคฆ์ดำที่เครื่องมือปรับเปลี่ยนปรับปรุงให้ แม้แต่ร่างกายของเขาก็มีการยกระดับขึ้นเช่นกัน
สามวันนี้ เขาไปยังถนนใกล้ๆ เหลาสุรามัจฉาทองอีกครั้ง เห็นซากไฟไหม้ดำเกรียมทั้งแถบ คนไม่น้อยยังยุ่งกับการก่อสร้างอาคารใหม่
ลู่เซิ่งเดินเลียบถนนที่เขาเคยเดินอีกรอบ ยังพบลักษณะเหมือนกับที่เขาเห็นในวันนั้น
แม้แต่ตรอกตันเส้นนั้นก็เหมือนกัน
เขามั่นใจแล้ว แต่ก็ไม่ได้หวาดกลัว
ในเมื่อโลกนี้มีผีน้ำ ก็ย่อมมีอย่างอื่นได้อีก
ในเวลาสามวัน เขาคิดจะปรับเปลี่ยนพลังทำลายหยกจากคัมภีร์ที่ซื้อมาเล่มนั้นให้เป็นระดับเบื้องต้น
แต่เมื่อคิดถึงงานชุมนุมดำ ก็เลยหยุดไว้ก่อน เพราะเกรงว่าหากทำการปรับเปลี่ยนแล้วร่างกายจะกระอักเลือดได้รับบาดเจ็บ ถึงตอนนั้นก็เสียโอกาสไปแล้ว
เวลาผ่านไปรวดเร็วยิ่ง
พริบตาเดียวก็ถึงวันที่กำหนดไว้
ตอนกลางคืนประมาณหนึ่งถึงสองทุ่ม
ลู่เซิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดดำ ใส่หน้ากากเสือ นี่เป็นหน้ากากของเล่นเด็กใบหนึ่งที่ซื้อบนถนน หยาบเป็นอย่างยิ่ง
ที่ประตูคฤหาสน์ลู่มีรถม้าของตระกูลเจิ้งจอดรออยู่
เขาขึ้นไปบนรถม้า เห็นเจิ้งเสี่ยนกุ้ยนั่งรอในรถ สองมือถือขาไก่ต้มเกลือ กำลังกัดกินคำโต
เจ้าอ้วนคนนี้ใส่เสื้อดำ แต่ถึงเขาจะใส่หรือไม่ใส่ คนอื่นล้วนมองออกจากรูปร่างที่อลังการของเขาว่า เจ้าหมอนี้เป็นนายน้อยใหญ่ผู้ดูแลงานชุมนุมดำ
“มาแล้วๆ กำลังรอท่านอยู่เลย พี่เซิ่งรีบขึ้นรถ”
เมื่อทั้งสองคนนั่งเรียบร้อยแล้ว รถม้าก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป
ระหว่างทางเจิ้งเสี่ยนกุ้ยกำชับลู่เซิ่งว่า หลังจากเข้าไปในงานชุมนุมดำแล้วต้องทำอย่างไร ไม่อาจทำอะไรได้บ้าง
เรื่องราวที่ต้องให้ความสนใจแต่ละอย่างมีรายละเอียดมาก
ลู่เซิ่งจดจำไว้ทีละข้อ
ไม่ทันไรก็ออกเมืองแล้ว รถม้าออกจากทางใหญ่วกเข้าเส้นทางน้อย จากนั้นก็อ้อมไปอ้อมมาบนทางน้อยเป็นระยะทางไม่สั้น จนไปถึงชานเมือง
เดินทางต่อไป ออกนอกชานเมืองสักพัก รถม้าก็เข้าไปในหมู่บ้านที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง หยุดลงตรงหน้าห้องศิลาแห่งหนึ่งตรงกลางหมู่บ้าน
“ที่นี่แหละ” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกระโดดลงจากรถ ชายฉกรรจ์ชุดดำที่เฝ้าประตูห้องศิลาเข้ามาคำนับเขา
“คนล้วนมาครบแล้วหรือ”
“ล้วนมาครบแล้ว เริ่มแสดงของประมูลอันดับแรกแล้ว”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยพยักหน้า รีบเร่งรัด
“พวกเรารีบลงไป เริ่มกันแล้ว”
เขาลากลู่เซิ่งเข้าไปในห้องศิลา บนพื้นกลางห้องศิลามีประตูไม้เปิดอยู่ มีบันไดที่ทอดยาวลงไปใต้ดิน
ลู่เซิ่งลงบันไดกับเจิ้งเสี่ยนกุ้ยพร้อมผู้คุ้มกันอีกสองคน พบว่าด้านล่างเป็นถ้ำที่มีเนื้อที่ค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่ง
ภายในถ้ำถูกตกแต่งเป็นอย่างดี
ตรงกลางเป็นห้องโถงที่ใหญ่มาก บนกำแพงหินรอบๆ แบ่งเป็นห้องปีกกลุ่มหนึ่งรายรอบอยู่ มองดูเหมือนเป็นถุงที่แขวนอยู่บนกำแพง
คนส่วนหนึ่งนั่งกระจายอยู่ในห้องโถงใหญ่ ในห้องปีกรอบๆ ไม่มีแสงไฟ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใช้งาน
“สถานที่นี้ มีโครงสร้างใหญ่โตมาก” ลู่เซิ่งทอดถอนใจ เอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง
“เหอะๆ พวกเราก็ค้นพบสถานที่แห่งนี้โดยบังเอิญเช่นกัน” เจ้าอ้วนกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากด้านหลังห้องโถงใหญ่เขาพาลู่เซิ่งเข้าไปนั่งตำแหน่งแถวหน้าสุด
คนที่เข้าร่วมงานชุมนุมดำมีแค่สิบกว่าคน ล้วนแยกย้ายนั่งบนที่นั่งด้านหน้าสุดของห้องโถงใหญ่
บุรุษผอมสูงปิดบังหน้าตาคนหนึ่งยืนอยู่บนแท่น กำลังแนะนำคุณสมบัติสินค้าประมูลเสียงดัง
ด้านข้างเขายืนด้วยคนแคระสองคน ล้วนสวมชุดปักลายสีเขียวออกแดง ในมือถือจานสำริดใบหนึ่ง ด้านในวางกระบี่สั้นที่มีรอยสนิมเป็นจุดๆ เล่มหนึ่ง
“กระบี่สั้นโบราณที่กระจายออกมาจากรัฐมหาเกียรติ มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นอาวุธที่ท่านต้วนเฟิ้งจื่อสร้างขึ้นในสมัยโบราณ ด้านบนสลักอักขระโบราณของรัฐมหาเกียรติไว้ ต่อให้เป็น...โอ้! แขกหมายเลขสี่เสนอราคาหนึ่งพันตำลึง!
“ยังมีราคาสูงกว่านี้หรือไม่! มีราคาสูงกว่านี้หรือไม่!”
บุรุษบนแท่นตะโกนเสียงดัง ท่าทางกระตือรือร้นยิ่ง
ลู่เซิ่งกับเจิ้งเสี่ยนกุ้ยนั่งลงบนที่นั่งทางซ้าย
ที่นั่งที่นี่เรียงกันเป็นแถว ทำขึ้นจากหินสีขาว นั่งลงไปรู้สึกเย็นยะเยือก ไร้กลิ่นไอมนุษย์
เจ้าอ้วนที่นั่งอยู่ด้านข้างเขา ยื่นศีรษะเข้ามากระซิบ
“ของที่ท่านต้องการเป็นชิ้นที่ห้า เป็นชิ้นรองสุดท้าย”
ลู่เซิ่งพยักหน้า ไม่พูดอะไร
กระบี่สั้นบนแท่นเล่มนั้นคล้ายขุดออกจากดินมาได้ไม่นานเท่าไหร่ คาดว่าคงได้มาจากการขุดสุสาน
ต่อจากนั้น มีคนไม่น้อยแข่งราคากัน เวลาชั่วครู่เดียว ราคาประมูลกระบี่สั้นก็พุ่งไปที่หนึ่งพันแปดร้อยตำลึง
ลู่เซิ่งเมื่อได้ยิน หัวใจก็เต้นรัว นี่เท่ากับเกือบสองเท่าที่เขาใช้จ่ายในหนึ่งเดือนแล้ว
เขาไม่มองการแข่งประมูลราคาบนแท่นอีก แต่เพ่งความสนใจไปบนร่างกายแขกที่อยู่รอบๆ
แขกในงานชุมนุมดำส่วนใหญ่พกพาอาวุธกันทุกคน มีทั้งอาวุธสั้นและยาว
ส่วนใหญ่สวมอาภรณ์ดำทั้งหมด แต่มีข้อยกเว้นบางคน
ในแขกทั้งหมดสิบกว่าคน มีสามคนไม่อำพรางใดๆ
คนหนึ่งเป็นชายชราผมแดงแบกดาบใหญ่ ใส่เกราะสีเหลืองแนบตัว
อีกคนเป็นคนหนุ่มผอมแห้ง ปากแหลมแก้มลิง ต่ำเตี้ยยิ่งคนหนึ่ง เขามัดถุงหนังสีดำสองใบไว้ที่เอว ถุงหนังโป่งออกมา ไม่ทราบว่าบรรจุอะไรไว้
คนที่สาม เป็นคนที่ดึงดูดสายตาที่สุด
หรือจะกล่าวว่าเป็นคนคู่หนึ่ง
เป็นหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี
บุรุษคล้ายเป็นคนคุ้มกัน สวมชุดรัดรูปดิ้นเงิน พกกระบี่ยาวที่เอว สีหน้าราบเรียบ มีแค่ตอนมองไปยังสตรีเท่านั้น บนใบหน้าค่อยเผยความอบอุ่นสายหนึ่งออกมา
สตรีสวมกระโปรงดำทั้งตัว แตกต่างจากกระโปรงยาวของสตรีธรรมดาในยุคโบราณ
นางใส่กระโปรงแนบเนื้อ เหมือนชุดกระโปรงเข้ารูปบนโลกปัจจุบัน
ทั่วทั้งตัวจากบนถึงล่างมีแค่ชุดกระโปรงแนบเนื้อชุดเดียว
สตรีผู้นี้มีรูปร่างเย้ายวน ช่วงขาเรียวยาว เอวคอดกิ่ว
ลู่เซิ่งอดมองไปยังใบหน้าสตรีนางนี้ไม่ได้
สันจมูกโด่งยิ่ง สองตาอ่อนหวาน เป็นประกาย ชุ่มฉ่ำ ให้ความรู้สึกยิ้มอยู่ตลอดเวลา
ผมยาวประบ่า ดำนุ่มสลวย สะท้อนแสงเงางาม
‘ใช้ทักษะโฟโต้ช็อปแต่งรูปยังสู้ไม่ได้เลย’
ลู่เซิ่งกล่าวชมเชยในใจ
สตรีนางนี้เพียงมองดูก็รู้ว่าเป็นคนมีความเป็นมา งดงามเช่นนี้ยังกล้าเผยโฉมในงานชุมนุมดำ มีแค่คนที่เชื่อมั่นในตัวเองที่สุดถึงจะกล้าทำเช่นนี้
“คนผู้นั้นคือตวนมู่หว่าน” เจ้าอ้วนเห็นลู่เซิ่งสังเกตสตรีนางนั้น จึงเขยิบเข้ามาใกล้กระซิบแนะนำ
“แต่ข้าไม่แนะนำให้ท่าน ทำให้นางสนใจ สตรีนางนี้ดุร้ายยิ่ง!”
“ดุร้ายหรือ ดุร้ายอย่างไร”
ลู่เซิ่งประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่ได้มีความคิดอย่างใดเลย เพียงแค่อยู่ๆ อีกฝ่ายสะดุดตาไปหน่อย จึงมองพิจารณาอยู่นาน
เจ้าอ้วนยิ้มๆ มองสินค้าประมูลชิ้นที่สองที่เริ่มแล้วบนแท่น
“ตวนมู่หว่านเป็นคนที่เข้าเมืองเก้าประสานมาเมื่อสองเดือนก่อน ว่ากันว่าเป็นคนที่ติดตามคณะชุมนุมการค้ากลุ่มหนึ่งเข้ามา
“นายบ่าวสองคนเข้าร่วมชุมนุมการค้าตามลำพัง มาไกลขนาดนี้ ไม่รวบรัดเป็นอย่างยิ่ง”
“ไม่รวบรัดจริงๆ” ลู่เซิ่งพยักหน้า
“หนำซ้ำสตรีนางนี้เพราะหน้าตางดงาม พอมาถึงเมืองเก้าประสานก็เชยชมบุปผาเหยียบย่ำใบหญ้า คุณชายหล่อเหลาไม่น้อยล้วนถูกนางล่อลวง ผลลัพธ์ท่านทายดูว่าเป็นอย่างไร” เจ้าอ้วนส่ายหน้าถอนใจ
“เป็นอย่างไร”
ลู่เซิ่งตอนนี้ถูกสะกิดความสงสัย จึงถามไปตามน้ำ
“พวกคุณชายล้วนถูกหลอกจนหัวหมุน สุดท้ายก็ตีกันเอง มีคนไม่น้อยบาดเจ็บ ถึงตายไปก็หลายคน” เจ้าอ้วนจุ๊ปาก
“ต่อให้เป็นเช่นนี้ พวกที่ได้รับบาดและเจ็บพิการยังคงคิดถึงสิ่งดีๆ ของสตรีนางนี้ แต่พริบตาเดียวนางก็ลืมคนอื่นไปหมดสิ้น”
ลู่เซิ่งหยีตา จิตใจสั่นระริก เรื่องนี้เขาเคยได้ยินมา คิดไม่ถึงว่าเพราะสตรีนางนี้ คนเหล่านั้น บาดเจ็บพิการแล้วยังนึกถึงอีกฝ่าย นี่มิใช่แค่ใช้แค่คำว่างดงามจะอธิบายได้แล้ว
เขาพลันติดป้ายอันตรายระดับสูงสุดให้สตรีที่ชื่อตวนมู่หว่านนางนี้
สตรีที่สามารถหยอกล้อคนจำนวนมากจนหัวปั่นได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่มีความฉลาดทางอารมณ์สูงสุด ก็ต้องมีความสามารถพิเศษ ตัวละครเช่นนี้พยายามอยู่ให้ห่างเป็นดีที่สุด
เขาเพ่งความสนใจไปที่การประมูลบนแท่น
เวลานี้ถึงรอบประมูลสินค้าชิ้นที่สี่แล้ว
เป็นเกราะหนังครึ่งตัวสีเหลืองทอง ชิ้นหนึ่ง
“เกราะหนังชิ้นนี้ มีชื่อว่าเกราะหมาป่าน้ำแข็ง เอาหนังหมาป่าขาวที่ทุ่งน้ำแข็งหญ้าขาวมาซ้อนกันแล้วฟอกขึ้นมา จากหนังสิบเก้าชั้นหลังจากฟอกแล้วก็บางเท่ากับเหรียญทองแดง
“ระดับการป้องกันอาวุธไร้คม ดาบและกระบี่เหนือกว่าเกราะหนังทั่วไป แทบเทียบได้กับสวมเกราะที่ถักด้วยโซ่ชิ้นหนึ่ง”
คนชุดดำที่แนะนำสินค้า สาธยายคุณสมบัติเกราะหนังชิ้นนี้เสียงดัง
“ราคาเริ่มประมูล สองร้อยตำลึง!”
คนที่อยู่เบื้องล่างยังไม่มีใครเคลื่อนไหว
พิธีกรก็ไม่ว่าอะไร เริ่มให้คนแคระคนหนึ่งกางเกราะหนังออก ตนเองชักกระบี่สั้นเล่มหนึ่งออกมา แทงใส่ขอบเกราะหนังอย่างรุนแรง
ปึก
เสียงทึบดังขึ้น กระบี่สั้นไถลออก บนเกราะหนังมีแค่รอยถากเล็กๆ จุดหนึ่ง
“สามร้อยตำลึง!”
เมื่อเห็นดังนั้น เริ่มมีคนเปิดปากเสนอราคาทันที
“สี่ร้อยตำลึง!”
“หกร้อยตำลึง!”
ระดับราคาบนแท่นสูงขึ้นเรื่อยๆ ลู่เซิ่งเห็นเกราะหนังชิ้นนี้ ในใจหวั่นหวั่นอยู่บ้างเช่นกัน เกราะหนังแบบนี้เบาและคล่องตัว สะดวกสบายกว่าเกราะโลหะ ไม่ส่งผลต่อการเคลื่อนไหว ถ้าพลังป้องกันเหมือนกับที่แนะนำ เช่นนั้นก็เป็นของดีชิ้นหนึ่งอย่างแท้จริง
เขามีความคิดจะเสนอราคาประมูล แต่เห็นราคาพริบตาเดียวก็พุ่งถึงหนึ่งพันตำลึง จึงได้แต่อดกลั้นยอมแพ้ เป้าหมายที่แท้จริงของเขาเป็นคัมภีร์ลับที่อยู่ในรายการถัดไปเล่มนั้น
ไม่อาจเสียการใหญ่เพราะเรื่องเล็ก
เกราะหนัง สุดท้ายแล้วถูกชายฉกรรจ์ผมแดงที่แบกดาบผู้นั้นประมูลได้ไป
จากนั้น ก็เป็นของชิ้นรองสุดท้าย
คัมภีร์ลับกำลังภายใน
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 9 ตวนมู่หว่าน(1)
“ต่อจากนี้เป็นคัมภีร์ลับกำลังภายในในตำนานที่ทุกคนต่างรู้จัก แน่นอนว่าผ่านการตรวจสอบจากพวกเราแล้ว เป็นของจริงหรือของปลอมยังไม่ทราบแน่ชัด แต่ถึงอย่างไรกำลังภายในจำเป็นต้องมีการฝึกฝนและตัดสินในระยะเวลาอันยาวนาน ไม่อาจมองของจริงปลอมออกได้ในเวลาอันสั้น
“แต่ว่าการตรวจสอบวัสดุของคัมภีร์ตัดสินได้ว่า วัสดุผ้าที่ใช้บันทึกคัมภีร์ลับนี้มีอายุมากกว่าร้อยปีแล้ว!”
พิธีกรหัวเราะเหอะๆ สองคำ เมื่อเห็นคนด้านล่างถูกตนกระตุ้นบรรยากาศแล้ว และสายตาแต่ละคู่ต่างรวมกันบนตัวตนเอง
เขาจึงค่อยดำเนินการต่อไป
“คัมภีร์ลับนี้มีชื่อว่าวิชาทมิฬพิฆาต”
คนแคระสองคนค่อยๆ ยกจานรองสำริดสีเหลืองออกมา ค่อยๆ ขโยกเขยกขึ้นไปบนแท่น
บนจานรองสำริดวางด้วยคัมภีร์ผ้าฝ้ายสีดำสนิทเล่มหนึ่ง
“วิชาทมิฬพิฆาตนี้มีทั้งหมดสามสิบสองระดับ ตามการบันทึกข้างใน ทุกๆ ระดับที่ก้าวหน้าสามารถเสริมความแข็งแกร่งแก่ร่างกาย
“คัมภีร์ลับเล่มนี้เป็นระดับหนึ่งถึงระดับห้า”
“หึ ที่แท้เป็นคัมภีร์เล่มที่ไม่สมบูรณ์”
ด้านล่างพลันมีคนส่งเสียงดังขึ้นมา
“การเดิมลมปราณภายในฝึกฝนยากอยู่แล้ว เพราะเป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตน ทั้งยังเป็นเล่มที่ไม่สมบูรณ์ เอาออกมาผู้ใดจะกล้าฝึก เกิดว่าด้านในถูกคนแก้ไข ฝึกขึ้นมาก็รนหาที่ตายแล้ว!”
มีคนเยาะเย้ยถากถาง
“เช่นนั้นท่านไม่ซื้อก็ได้” มีเสียงกล่าวยิ้มเยาะเช่นกัน
“ทุกท่านโปรดเงียบก่อน” พิธีกรกดสองมือลง กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“วิชาทมิฬพิฆาตเล่มนี้ความจริงเป็นแขกคนหนึ่งฝากมาขายในงานประมูลของพวกเรา ความน่าเชื่อถือนั้น อันที่จริงแขกคนนั้นมอบให้พวกเราพิสูจน์ไปส่วนหนึ่งแล้ว
“อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง สามระดับแรกล้วนสามารถฝึกฝนได้”
เขากล่าวคำพูดนี้ ตอนแรกนึกว่าจะกระตุ้นความตื่นเต้นได้ แต่คนด้านล่างยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
ลู่เซิ่งส่ายหน้าน้อยๆ ในใจทราบว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไร
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยสงสัยขึ้นมา
“พี่เซิ่งเกิดอะไรขึ้น การตอบสนองนี้ไม่ถูกต้องกระมัง”
“ไม่ใช่ไม่ถูกต้อง นี่ปกติยิ่ง” ลู่เซิ่งกล่าวราบเรียบ
“เวลาที่ฝึกฝนของคัมภีร์กำลังภายใน เอะอะก็ใช้จำนวนปีเป็นหน่วยวัด มันยาวนานเกินไปจริงๆ ไม่ว่าจะมีคนแสดงให้ดูหรือไม่ ล้วนไม่มีใครกล้าเดิมพันกับความเป็นไปได้ที่จะล้มเหลว
“ยิ่งไปกว่านั้นข้าเคยได้ยินลุงจ้าวพูดว่า กำลังภายในไม่ใช่ร้ายกาจเหมือนคำเล่าลือ นอกเสียจากฝึกฝนถึงระดับสุดยอดแล้ว อานุภาพกำลังภายใน บางครั้งไม่สู้การโจมตีของยอดฝีมือกำลังภายนอกอย่างสุดกำลังในครั้งเดียว”
“นี่เป็นเพราะเหตุใด”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยสงสัยกว่าเดิม
“เรื่องนี้นายน้อยอาจยังไม่ทราบ” หัวหน้าคณะคุ้มกันคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขามาโดยตลอด ตอนนี้เอ่ยปากแล้ว
คนผู้นี้ชื่อเฉินอู่เต๋อ เป็นหนึ่งในหัวหน้าคณะคุ้มกันสองนายที่แข็งแกร่งที่สุดของสกุลเจิ้ง งานชุมนุมดำรอบนี้เพราะมีสำคัญมาก ดังนั้นจึงส่งเขามาคอยควบคุมความปลอดภัย
เขาก็เหมือนกับลุงจ้าว เป็นจอมยุทธ์กำลังภายนอก ที่ติดอันดับของเมือง
เฉินอู่เต๋อมองลู่เซิ่ง กล่าวต่อ
“กำลังภายนอกและกำลังภายใน ความจริงล้วนฝึกพละกำลังเหมือนกัน
“กำลังภายนอก ฝึกการตั้งรับและการโจมตีโดยใช้กล้ามเนื้อและกำลังภายนอก กระตุ้นร่างกายให้มีพละกำลังเพิ่มขึ้น แบบนี้ย่อมทำร้ายร่างกาย แต่จะเพิ่มพละกำลังให้เร็วสุดขีด
“กำลังภายในจะปรับเสริมความแข็งแกร่งแก่อวัยวะภายใน หล่อเลี้ยงเลือดลม ความเร็วเช่นนี้ช้ามาก เพิ่มพลังก็ช้า แต่ไม่ทำร้ายร่างกาย ทั้งยังยืดอายุขัย
“การแบ่งกำลังภายใน กำลังภายนอก เป็นความต่างกันดังนี้
“ซึ่งความจริงยอดฝีมือระดับสุดยอดฝ่ายกำลังภายนอก ไม่ต่างจากฝ่ายกำลังภายใน
“สิ่งที่ร้ายกาจจริงๆ คือฝึกทั้งกำลังภายในและกำลังภายนอก...”
“อย่างนี้นี่เอง...” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยเข้าใจกระจ่าง
ลู่เซิ่งพยักหน้า
“ข้าเคยได้ยินลุงจ้าวพูดแบบนี้เช่นกัน”
“เช่นนั้นเหตุใดทุคนจึงยังต้องการกำลังภายในขนาดนี้ ถึงอย่างไรพลังก็เพิ่มขึ้นไม่มาก” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยสงสัยขึ้นมา
“เพื่อยืดอายุขัย...ยอดฝีมือกำลังภายนอกแข็งแกร่งนั้นแข็งแกร่ง แต่พออายุสามสิบก็จะเริ่มทรุดโทรมแล้ว หากเกิดว่ามีกำลังภายใน สภาพสูงสุดยืดอายุได้ถึงห้าหกสิบปี ไม่อาจเทียบกันได้โดยสิ้นเชิง” เฉินอู่เต๋อรำพึง
ลู่เซิ่งเวลานี้ความสนใจเพ่งอยู่ที่คัมภีร์ลับบนแท่น ที่เริ่มประมูลแข่งราคากันแล้ว
พิธีกรชี้ไปที่คัมภีร์ลับผ้าดำในจานรอง
“ตอนนี้เริ่มแข่งราคา ราคาเริ่มประมูลหนึ่งร้อยตำลึง!”
“หนึ่งร้อยสามสิบตำลึง”
“หนึ่งร้อยห้าสิบ!”
“สองร้อย!”
“สามร้อย!”
“สามร้อยสามสิบตำลึง!”
ราคาประมูลสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ในนี้ถึงขั้นที่ มีคนที่ก่อนหน้านี้พูดจาถากถาง เริ่มเสนอราคาอยู่ด้วยเช่นกัน
เห็นได้ว่าทุกคนแม้ไม่ได้เชื่อถือคัมภีร์ลับ แต่ยังคงค่อนข้างเชื่อมั่นในระดับการตรวจสอบและชื่อเสียงของงานชุมนุมดำ
“มีคนจงใจปั่นราคา”
เจ้าอ้วนโอดเสียงเบา
ลู่เซิ่งหยีตาจ้องบนแท่น
“ห้าร้อยตำลึง!”
เขายกมือขึ้น ประมูลเสียงดัง
พริบตาเดียวราคาเพิ่มหนึ่งร้อยตำลึง รอบๆ ตัวค่อยๆ เงียบลง
ในยุคสมัยนี้ มูลค่าของเงินห้าร้อยตำลึงเทียบได้กับห้าแสนหยวน
เพื่อคัมภีร์ลับที่ยังไม่ทราบว่าจริงปลอม มีความผิดพลาดหรือไม่เล่มหนึ่ง
“ห้าร้อยห้าสิบตำลึง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีก
ลู่เซิ่งมองไป เป็นบุรุษผิวเหลืองขอบตาตกคนหนึ่ง
ใบหน้าที่สวมหน้ากากสีดำของเขาดูแห้งตอบ เหมือนไม่มีผิวเนื้ออันใด ตาสองคู่เป็นประกายตาดุร้ายอยู่บ้าง มองดูไม่เป็นมิตร
ลู่เซิ่งคาดเดาถึงสถานการณ์แบบนี้มาก่อนแล้ว ของอย่างคัมภีร์ลับกำลังภายในไหนเลยจะไม่มีคนมาแย่งชิง
เขาไม่สนใจ ยกมือต่อ
“หกร้อยตำลึง”
“เจ็ดร้อยตำลึง”
เป็นบุรุษคนนั้นอีกครั้ง ลู่เซิ่งเพิ่งเสนอราคาไป เขาก็เสนอราคาตามมาติดๆ ทันที
“แปดร้อยตำลึง!” ลู่เซิ่งกล่าวอย่างสงบนิ่ง เงินที่ลู่เฉวียนอันผู้เป็นบิดามอบให้เขาหนึ่งเดือนสองพันตำลึงต่อให้ใช้หมดสิ้น เขาก็ต้องประมูลคัมภีร์ลับเล่มนี้มาให้ได้
ถึงอย่างไรเขาก็มีเครื่องมือปรับเปลี่ยน ขอแค่มีความเป็นไปได้ที่จะเข้าสู่ระดับเบื้องต้นเพียงน้อยนิด เขาสามารถหาชื่อวรยุทธ์บนเครื่องมือปรับเปลี่ยน แล้วปรับเปลี่ยนถึงขีดจำกัดโดยตรงได้
“เก้าร้อยตำลึง!”
สายตาดุร้ายของคนผู้นั้นมองมายังลู่เซิ่ง
“หนึ่งพันตำลึง” ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างเฉื่อยชา
“...หนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึง!” อีกฝ่ายส่งเสียงฝืนๆ บ้างแล้ว “สหาย ข้าเป็นคนจากตระกูลจางหยกขาว ไว้หน้าด้วย”
ตระกูลจางหยกขาวหรือ
ลู่เซิ่งเริ่มมีสีหน้าหวั่นไหวแล้ว
ตระกูลจางไม่ใช่คนในเมืองเก้าประสาน แต่เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองม่วงโชติที่อยู่ใกล้ๆ เป็นตระกูลของจางซงข้าหลวงเมืองม่วงโชติ
“ตระกูลจางหยกขาว ถึงกับมาหาของที่เมืองเก้าประสานของข้า...” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยแสดงสีหน้าแตกตื่นอยู่ด้านข้าง
ตระกูลเจิ้งของเขารับผิดชอบงานชุมนุมดำ เพียงรับผิดชอบเฉพาะการประมูลขายของ ส่วนแขกมาจากไหนนั้นไม่เคยสนใจ
“หนึ่งพันสองร้อยตำลึง!”
ลู่เซิ่งชูมือขึ้นอีก
ในดวงตาของคนตระกูลจางพลันปรากฏแววโกรธขึ้งขึ้นมา บริเวณเมืองเก้าประสานและเมืองม่วงโชติ เขาไม่เคยเห็นคนที่ไม่ไว้หน้าตระกูลจางขนาดนี้
ตระกูลจางไม่ใช่มีแค่ข้าหลวงจางซงคนเดียว คนที่เป็นความภาคภูมิใจของพวกเขายังมีอีกคน เป็นจางซงซียอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งเมืองม่วงโชติ
ล้วนมีอำนาจทั้งดำทั้งขาว นี่จึงเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขามีอิทธิพลอยู่ด้านนอก
“ไม่ต้องสนใจเขา การงประมูลในงานชุมนุมดำ คนที่เสนอราคาสูงเป็นผู้ชนะ ต่อให้เป็นตระกูลจางก็ไม่กล้าแหกกฎง่ายๆ ไม่อย่างนั้นการค้าขายหยกศิลาของพวกเขา จะยังมีผู้ใดกล้าร่วมมือกับพวกเขา”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยสมน้ำหน้า
คนของตระกูลจางผู้นี้ชื่อจางจวิ้นตง เป็นคนที่ครั้งนี้มาเมืองเก้าประสานเพื่อรวบรวมคัมภีร์ลับกำลังภายในที่อาจโผล่มา
คัมภีร์ลับกำลังภายในทั้งหมดในตลาด ความจริงพวกเขาล้วนมีคนจับตาดูอยู่แล้ว ก่อนที่จะนำออกมาประมูลขาย ก็จะถูกพวกเขาชิงซื้อตัดหน้าไปก่อน
แต่ในเมืองเก้าประสาน มีคัมภีร์เล่มนี้ที่เป็นเป็นปลาหลุดรอดแห เป็นแขกที่มาอย่างกะทันหัน ฝากมาขายในงานชุมนุมดำ ไม่เป็นไปตามกฎระเบียบขั้นตอนปกติ เพื่อหลีกเลี่ยงการชิงซื้อตัดหน้า
“หนึ่งพันสามร้อยตำลึง!” จางจวิ้นตงกัดฟันยกมือ
“หนึ่งพันสี่ร้อย!” ลู่เซิ่งไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย
ยามนี้รอบๆ สถานชุมนุม มีแค่พวกเขาสองคนแข่งกัน คนอื่นๆ ล้วนไม่คิดสอดมือ
“หนึ่งพันห้าร้อยตำลึง!” จางจวิ้นตงมองลู่เซิ่งเขม็ง “สหายออกประตูไปด้านนอกมีเพื่อนเพิ่มมีเส้นทางเพิ่ม วันนี้ท่านปล่อยคัมภีร์ลับเล่มนี้ให้ข้า ตระกูลจางของข้าจะจดจำน้ำใจของท่านไว้”
ลู่เซิ่งยังคงมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
“หนึ่งพันหกร้อยตำลึง”
เขายกมือเสนอราคาอีกครั้ง
จางจวิ้นตงเกิดเพลิงโทสะขึ้นโดยสิ้นเชิงแล้ว เขาเดิมทีมาเพื่อคัมภีร์วิชาทมิฬพิฆาตนี้ คิดว่าเงินหนึ่งพันตำลึงก็เอามาได้แล้ว เงินที่เหลือยังสามารถยัดเข้ากระเป๋าตัวเองได้ คิดไม่ถึงกลางทางกลับมีคนประหลาดไม่กลัวตายออกมา แข่งราคากับตนจนถึงตอนนี้อย่างไม่เกรงใจ
“หนึ่งพันเจ็ดร้อยห้าสิบตำลึง!” เขาพลันลุกขึ้น ทุ่มเงินทั้งหมดของตัวเองลงไป
“หนึ่งพันแปดร้อย!”
ลู่เซิ่งยังคงมีใบหน้าไร้อารมณ์
จางจวิ้นตงหันหน้ามามองลู่เซิ่งอย่างดุดัน
“ประเสริฐ! ประเสริฐนัก!”
เขาไม่พูดมากอีก พิจารณาลู่เซิ่งอย่างละเอียดตั้งแต่บนถึงล่างอย่างดุดันรอบหนึ่ง เหมือนต้องการจดจำเขาไว้
ฟุ่บ จางจวิ้นตงผุดลุกขึ้น จากไปอย่างเดือดดาล
“ยินดีกับท่านด้วย” พิธีกรยิ้มหน้าบานบนแท่น คัมภีร์ลับกำลังภายในเล่มหนึ่งในสถานการณ์ที่ไม่สามารถแยกได้ว่าเป็นของจริงหรือของปลอมและอาจมีความผิดพลาด ถึงกับขายได้ราคาสูงขนาดนี้ ส่วนแบ่งของเขาจากการประมูลนี้อย่างน้อยก็เพิ่มเป็นเท่าตัวเทียบกับการประมูลปกติ
ได้คัมภีร์ลับมาแล้วพร้อมกับจ่ายตั๋วเงิน
ลู่เซิ่งไม่สนใจมองสินค้าประมูลชิ้นสุดท้าย บอกกับเจิ้งเสี่ยนกุ้ยแล้วปลีกตัวไปก่อน
ของได้มาแล้ว บนตัวเขาก็ไม่มีเงินเหลือแล้วเช่นกัน
เฉินอู่เต๋อติดตามเขาตลอด ยังนำผู้คุ้มกันอีกสองนายมาคอยคุ้มกัน เกรงว่าเขาจะเกิดเรื่อง
กลับทางเดิม ออกมาจากถ้ำ ลู่เซิ่งมองสีท้องฟ้าด้านนอก เป็นเวลากลางคืนแล้ว
รถม้าตระกูลเจิ้งรอเขาอยู่ด้านนอก
เฉินอู่เต๋อไม่สะดวกออกไปจากงาน จึงให้เหล่าผู้คุ้มกันเป็นเพื่อนลู่เซิ่งจากไป เขากลับไปเฝ้าเจิ้งเสี่ยนกุ้ยนายน้อยต่อ
พาผู้คุ้มกันสามคนไปด้วย ลู่เซิ่งเดินออกจากห้องศิลา คิดจะไปขึ้นรถ
ฟิ้ว
พลันแว่วเสียงลมกระโชกมาจากรอบๆ หมู่บ้าน
คนคุ้มกันสายตาระวังขึ้นมา มองดูรอบๆ แต่ไม่พบปัญหา
ฟึ่บ!
มีเสียงเสียดสีดังขึ้นเบาๆ เงาดำสายหนึ่งพลันอ้อมผ่านคนคุ้มกัน
ทะลวงตรงดิ่งฝ่าวงล้อมของคนหลายคน พุ่งเข้าหาลู่เซิ่งที่อยู่ด้านในสุด
เงาดำนั้นรวดเร็วมาก คนคุ้มกันหลายนายตอบสนองไม่ทันการ รูปขบวนคุ้มกันถูกเจาะทะลวง
เคร้ง เคร้ง เคร้ง!
เสียงสดใสสามเสียงดังขึ้น มีดสั้นในมือเงาดำนั้นฟันใส่มือคนคุ้มกันสามนายด้วยความเร็วสูงสุด
ทั้งสามคนครางหนักๆ  กุมข้อมือตนเอง ถอยหลังอย่างรวดเร็ว
พวกเขาก็เป็นแค่คนคุ้มกันที่ตระกูลเจิ้งจ่ายเงินจ้างมา ไม่ใช่ทหารเดนตาย ย่อมไม่คิดเสี่ยงตายเพื่อตระกูลเจิ้ง
เห็นเงาดำนั้นมีสภาวะที่ไม่อาจต้านทานได้ จึงถือโอกาสหลบ ถึงอย่างไรข้อมือก็ได้รับบาดเจ็บ นับว่ามีคำว่ากล่าวแล้ว
พอทั้งสามคนคิดแบบนี้ รูปขบวนคุ้มกันก็พลันสลายไป เผยให้เห็นลู่เซิ่งที่อยู่ด้านในออกมาโดยสิ้นเชิง
“ไปตายซะ!”
เสียงทุ้มแหบเสียงหนึ่งพลันดังออกมาจากปากเงาดำนั้น
มันยกมีดสั้นขึ้น ฟันใส่ทรวงอกลู่เซิ่งอย่างรุนแรง
แม้ว่าจะฟันคนสามคนติดต่อกันแล้ว พละกำลังและความเร็วของมันลดลงไปไม่น้อย แต่รับมือคุณชายบ้านรวยธรรมดา สำหรับมันแล้วยังเป็นเรื่องผ่อนคลายยิ่ง
ต่อให้อีกฝ่ายเป็นคนฝึกวรยุทธ์ มันก็ไม่แยแส ในเมืองเก้าประสานนอกจากคนไม่กี่คน ที่เหลือล้วนไม่ใช่ใช่คู่มือของมัน
จางจวิ้นตงก่อนลงมือได้ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว อีกฝ่ายไม่ใช่ข้อยกเว้นไม่กี่คนนั้น
ถูกแย่งชิงในงานประมูล มันแม้เป็นคนตระกูลจาง แต่ขณะเดียวกันยังมีสถานะอีกอย่างด้วย
นั่นก็คือเป็นหนึ่งในโจรร้ายที่มีชื่อเสียงฉ่าวโฉ่นอกเมืองม่วงโชติ
ในเมื่อล้มเหลวในการประมูลซื้อคัมภีร์ลับ เช่นนั้นก็ต้องแย่งชิงเอา อย่างไรมันก็ไม่ใช่ทำเรื่องนี้เป็นครั้งแรก งานชุมนุมดำไม่มีคนมอบความคุ้มครองอันปลอดภัยให้ผู้ประมูล
หลังจากฆ่าคนแย่งของมาได้ มันยังประหยัดเงินได้มากกว่าพันตำลึงให้ตัวเองได้ใช้เปล่าๆ ไหนเลยจะไม่ยินดีกระทำ
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 10 ตวนมู่หว่าน(2)
มีดสั้นพุ่งเข้าใกล้ทรวงอกของลู่เซิ่งอย่างรวดเร็ว คมมีดกรีดฟันอาภรณ์ตรงหน้าอกของเขาขาดไป
ใบหน้าที่สวมหน้ากากของลู่เซิ่งจ้องมองเขาโดยไม่กระพริบ เหมือนกับตะลึงงันไปแล้ว
จางจวิ้นตงยกมุมปากเป็นรอยยิ้มที่ดุดันสายหนึ่ง
“อย่าโทษข้า ต้องโทษเจ้า ที่ล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกิน!”
ปลายมีดกรีดอาภรณ์ลู่เซิ่งออกด้วยความเร็วสูง เกิดริ้วรอยสายหนึ่งบนผิวหนังเขา
ฟุ่บ!
ในตอนนี้เอง ลู่เซิ่งพลันเอนหลัง ชักอสรพิษดำตัวหนึ่งออกมาจากเอวด้านหลัง ถึงกับเป็นดาบด้ามยาวเล่มหนึ่ง
ดาบด้ามยาวกวาดออกจากด้านหลังของเขาอย่างรุนแรง คมดาบฟันใส่มีดสั้นในมือของจางจวิ้นตงอย่างดุร้าย ความเร็วของดาบไม่ใช่กระบวนท่ามีดสั้นของจางจวิ้นตง ซึ่งเป็นเกาทัณฑ์แรงปลายจะเปรียบเทียบได้
ฟันถูกมีดสั้น กระเด็นออกไป
ลู่เซิ่งพลิกคมดาบ ใช้ท่าพยัคฆ์สังหาร ฟันใส่ศีรษะจางจวิ้นตงทันที
ฟ้าว!
เสียงแหวกอากาศที่แทรกเสียงเสือคำรามดังเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว จางจวิ้นตงม่านตาหดตัว
ขนทั่วร่างเขาลุกตั้ง ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่ออกว่า คุณชายบ้านรวยที่มีคนคุ้มกันสามคนคอยคุ้มครองผู้นี้ ถึงกับระเบิดความสามารถที่น่ากลัวขนาดนี้ออกมาได้ในพริบตา
ปฏิกิริยาเช่นนี้ ความเร็วเช่นนี้!
แย่แล้ว!
เขาไม่ทันได้ขบคิด รีบตีลังกาไปด้านหลัง สองขาสะกิดพื้นติดต่อกันเจ็ดแปดก้าว หมุนตัวได้ หลบหนีทันที
สวบ!
คมดาบของดาบด้ามยาวเล่มหนึ่งทะลุออกมาจากอกของเขา
เลือดค่อยๆ ไหลออกมาตามบาดแผล
สวบ!
ลู่เซิ่งเดินเข้าไป ยื่นมือชักดาบด้ามยาวออกจากร่างเขา เช็ดตัวดาบบนศพ
“ไปเถอะ ส่งข้ากลับไป”
เขาเดินไปขึ้นรถม้าอย่างสงบ ปลดม่านรถลง เหลือคนคุ้มกันสามคนและยามเฝ้าประตูสองคนที่อยู่รอบๆ
คนห้าคนบวกกับสารถีอีกคนหนึ่งมองศพบนพื้น ไม่มีผู้ใดพูดจา
โดยเฉพาะคนคุ้มกันสามคนยามนี้มีสีหน้าซีดขาว ทั้งสามคนขึ้นรถม้าอย่างเงียบงัน ไม่พูดจาเลยสักคำ
“ฮ่าห์!
สารถีสะบัดแส้ม้า รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัว
ภายในรถม้า ได้ยินแค่เสียงล้อหมุน
คนคุ้มกันสามคนนั่งอยู่ตรงข้ามกับลู่เซิ่งได้สักพัก ก็ทนรับความเงียบงันไม่ได้ ต่างก็ประสานมือลงจากรถ ไปเดินอยู่ข้างตัวรถแทน
ภายในรถม้าจึงเหลือเพียงลู่เซิ่งแค่คนเดียว
เขานั่งอยู่บนเบาะกลมทำด้วยผ้าใบหนึ่ง ใบหน้าไร้อารมรณ์ สองตาปิดเล็กน้อย คล้ายกำลังงีบหลับ
แต่มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ว่า ตอนนี้ความความพลุ่งพล่านในใจของเขารุนแรงขนาดไหน
ฆ่าคนแล้ว...
เขาฆ่าคนแล้ว..
ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือว่าชาตินี้ เขาแม้แต่ทำร้ายคนอื่นก็ยังไม่เคยกระทำ
อย่าว่าแต่ฆ่าคนเลย
แต่ว่าพริบตาก่อนหน้านี้ เขาตอบโต้ตามสัญชาตญาณโดยสิ้นเชิง เห็นอีกฝ่ายจะหนี เขาก็ยกดาบด้ามยาวซัดไปด้านหน้าอย่างแน่วแน่
ความทรงจำอันเหี้ยมหาญของกล้ามเนื้อหลังถูกปรับเปลี่ยน ใช้วิชาหัตถ์ของท่าบารมีพยัคฆ์กระบวนท่าที่สองซัดมีดด้ามยาวออกไป
กลับถูกกลางหลังอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ
หลังจากนั้น เขาก็ตายแล้ว
ฉากแต่ละฉากเมื่อสักครู่ เล่นย้อนอยู่ในจิตใจของลู่เซิ่งอย่างต่อเนื่อง คนผู้นั้นต้องการให้เขาตายจริงๆ ไม่ใช่ล้อเล่น
เขาได้รับการกระตุ้น การตอบสนองโดยสัญชาตญาณคือต้องกำจัดการคุกคามทิ้งโดยสิ้นเชิง
ผลลัพธ์ถูกแก้ไขโดยสิ้นเชิงแล้วจริงๆ
แต่ว่าความสามารถบนร่างของเขาถูกเปิดเผยแล้ว
และยังฆ่าคนด้วย
‘ดีที่วิชาดาบพยัคฆ์ดำแสดงคุณลักษณะพิเศษชัดเจน ค่อยๆ ตรวจสอบก็จะทราบว่า ที่มาเป็นลุงจ้าว นี่ไม่มีอะไร เพียงแต่ภายหลังต้องระวังแล้ว...’
รถม้าค่อยๆ ขับเคลื่อน ออกจากหมู่บ้านไปได้ประมาณเจ็ดแปดนาที
ติ้งๆๆ..
ติ้งๆๆ..
ไม่ทราบเป็นเวลาใด ด้านนอกที่มืดสนิท ค่อยๆ แว่วเสียงกระดิ่งกระจ่างใสมาจากทางด้านหลัง
สารถีรถม้ามองไปด้านหลัง กลับเห็นรถม้าสีขาวคันหนึ่งกำลังไล่กวดตามมาจากทางด้านหลังด้วยความเร็วสูง อย่างน่าประหลาด
ดูท่าทางพวกเขาก็จะไปเมืองเก้าประสานจากเส้นทางนี้เช่นกัน
คนคุ้มกันทั้งสามคนก็เห็นรถม้าสีขาวด้านหลังแล้วเช่นกัน
ม้าใหญ่สีขาวปลอดสองตัว รถม้าก็สีขาววิจิตรสลักลวดลายสีเงินไปทั่ว รอบๆ รถม้าพัดกลิ่นหอมจางๆ มาเลือนราง
ทั้งสามคนสบตากัน ต่างค่อยๆ กดมือลงบนดาบข้างเอว ก่อนหน้านี้ไม่ได้คุ้มครองแขกผู้ทรงเกียรติดีพอ เกือบเกิดเรื่อง ตอนนี้ถ้าเกิดปัญหาขึ้นอีก ตระกูลเจิ้งไม่มีทางละเว้นพวกเขา
ข้อมือของพวกเขาก่อนหน้านี้ได้รับบาดเจ็บไม่มาก หลังทายารักษาแล้ว ยังใช้ความสามารถเจ็ดแปดส่วนได้
ทั้งสามคนล้วนเป็นทหารเก่าที่เคยเข้าร่วมกองทัพ ทั้งสามคนร่วมมือเป็นขบวนขนาดเล็ก ชายฉกรรจ์ธรรมดาเจ็ดแปดคนไม่ใช่คู่มือของพวกเขา
รถม้าสีขาวไม่นับว่าหายาก ต่อให้หรูหราไปหน่อยก็ไม่เป็นอันใด
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ผู้คนตึงเครียดผิดธรรมดาก็คือ รถม้าที่มาทีหลังนี้ถึงกับไม่จุดโคมม้า!
ในป่าร้างนอกเมือง อากาศคืนนี้ยังอึมครึมไร้แสงจันทร์ ไม่จุดโคม ถนนมืดสนิทไม่อาจขับไปด้านหน้าได้
รถม้านี้ถึงกับยังเร็วยิ่ง ยังเร็วกว่าพวกเขาที่จุดโคมอีก!
“น่าประหลาด”
หนึ่งในสามคนกล่าวเสียงต่ำ
ลู่เซิ่งยามนี้เลิกม่านขึ้น มองไปด้านหลัง เห็นรถม้าสีขาวที่ควบขับอยู่
สารถีบนรถม้าเป็นบุรุษ บุรุษที่หน้าตาอ่อนโยนองอาจ
เป็นคนที่ก่อนหน้าเห็นในงานชุมนุมดำ บุรุษใบหน้าอ่อนโยนที่อยู่ข้างสตรีผู้นั้น
รถม้าสีขาวไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย ไม่ทันไรก็ค่อยๆ แซงไปจากทางด้านข้างรถม้าของลู่เซิ่ง
“อาจิ่ว หยุดก่อนเถอะ”
มีเสียงสตรีที่ไพเราะละมุนเสียงหนึ่งดังมาจากข้างในรถม้าสีขาว
รถม้าสีขาวพลันผ่อนความเร็วลง เคลื่อนขนาบพวกลู่เซิ่ง
ม่านรถเปิดออกช้าๆ คิ้วขมวดน้อยๆ บนใบหน้าที่งามพริ้ง โผล่ออกมา ภายใต้การส่องแสงจากโคมม้า
เป็นสตรีก่อนหน้านี้ผู้นั้น ตวนมู่หว่าน
ลู่เซิ่งสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน มองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
“ถนนยามวิกาลมืดสนิท คุณชายท่านนี้ ขออาศัยโคมม้าของพวกท่านส่องทางได้หรือไม่ จะได้ช่วยเหลือกันด้วย”
ตวนมู่หว่านมองลู่เซิ่ง กล่าวยิ้มๆ กับเขา
“...ตามใจแม่นางตวนมู่หว่าน”
ลู่เซิ่งตอบอย่างไม่เค็มไม่จืด คิดจะปล่อยม่านรถลง
“คุณชาย ข้าน้อยยังมีคำขอไร้เหตุผลอีกข้อ”
ตวนมู่หว่านนั่นไม่รอให้เขากลับเข้าไปในตัวรถ ก็เอ่ยปากอีกครั้ง
“ข้าทำกาชาหกในรถม้าคันนี้ เบาะนั่งเปียกชุ่มไปหมด ข้าขอ...”
ลู่เซิ่งหยีตา ในใจบังเกิดความระวัง
ตวนมู่หว่านผู้นี้โผล่มาอย่างประหลาด นางบอกว่าในรถเปียกหมดแล้ว แต่จริงหรือไม่ผู้ใดทราบได้
แต่อีกฝ่ายไล่ตามมาในความมืด เหมือนยังมีเจตนาจะพูดคุยด้วย ต่อให้เขาปฏิเสธ ตวนมู่หว่านไม่แน่ว่าจะปล่อยเขาไป
“ถ้าแม่นางไม่ถือสาว่ารถม้าของข้าหยาบกระด้าง ขอเชิญขึ้นมาพักผ่อนสักครู่” เขาตอนนี้สำเร็จวิชาดาบพยัคฆ์ดำ ลงมือสองครั้งติดกัน ผลการลงมือล้วนไม่ธรรมดา ในใจค่อยๆ บังเกิดความเชื่อมั่น
ยอดฝีมือทั่วไป ต่อให้เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองเก้าประสานเหมือนอย่างลุงจ้าว สู้กันหนึ่งต่อหนึ่ง เขาก็มีความมั่นใจว่าจะตัดสินผลแพ้ชนะกับอีกฝ่ายได้
ถึงแม้ในด้านประสบการณ์การต่อสู้ของเขาจะมีไม่มาก แต่ว่าระดับสี่ของวิชาฝึกจิตในดาบพยัคฆ์ดำคล้ายทำให้เขามีพลังระเบิดอันเหี้ยมหาญยิ่งกว่าลุงจ้าว
ในเวลาอันสั้น ระหว่างพื้นที่เล็กๆ แห่งนี้ เขากับลุงจ้าวยังไม่กล้ากล่าวว่าผู้ใดจะชนะผู้ใดจะแพ้
ดังนั้นต่อให้ตวนมู่หว่านครอบครองทักษะล้ำเลิศ เขาก็มีพลังป้องกันตัว
“เช่นนั้นขอบคุณคุณชายมากแล้ว”
ลู่เซิ่งบอกให้คนขับรถม้าหยุดรถ ภายใต้แสงไฟของโคมม้าที่ส่ายไหว
รถม้าสีขาวค่อยๆ หยุดลงเช่นกัน
ประตูรถเปิดออก ตวนมู่หว่านยังคงใส่ชุดกระโปรงเข้ารูปสีดำเหมือนก่อนหน้า ค่อยๆ ก้าวลงมา
นางเงยหน้ายิ้มให้ลู่เซิ่งที่เปิดประตูรถให้  ใบหน้าที่งดงามขาวผ่อง มุมปากน้อยๆ ที่แดงเหมือนกับอิงเถา(เชอร์รี่) ยังมีลิ้นสีชมพูดที่ค่อยๆ ยื่นหดเข้าออกจากมุมปาก เห็นดังนั้นทำให้คนคุ้มกันและสารถีที่อยู่รอบๆ อดจิตใจสั่นไหวไม่ได้
นางเหยียบขึ้นรถจากด้านข้างลำตัวของลู่เซิ่งอย่างเชื่องช้า
ขายาวสีขาวเรียวเล็กกลมกลึง พริบตาที่ก้าวขึ้นรถม้า กระโปรงดำที่ปิดบังได้แต่ส่วนสะโพกอ้าออกเล็กน้อย
ภาพใต้กระโปรงโผล่ออกมาแวบเดียว บังเอิญลู่เซิ่งมองเห็นเล็กน้อย แต่มองไม่ชัด
“อ๊ะ”
อยู่ๆ ร่างของตวนมู่หว่านพลันเอียง เท้าลื่นลง คนร่วงลงมาหาลู่เซิ่ง
“ระวัง”
ลู่เซิ่งรีบยื่นมือไปประคอง
ในใจกลับระวังระไวกว่าเดิม  มารยาเช่นนี้ ความบังเอิญเช่นนี้ เขาหัวเราะเสียงเย็นในใจ ละครรักแต่ละเรื่องบนโลกถูกใช้มานับครั้งไม่ถ้วน
เขาระวังตวนมู่หว่าน แต่ก็ไม่จงใจเผยออกมา
เพียงแต่คิดรับมืออีกฝ่ายให้สอดคล้องกับหลักตรรกะตามปกติ
ตวนมู่หว่านล้มลงในอ้อมแขนของเขาอย่างอ่อนแอ
ไม่ทันระวังทรวงอกมหึมาเสียดสีกับแขนของลู่เซิ่ง
ตวนมู่หว่านพลันหน้าแดงก้มหัวลง ยืนตรงเหมือนถูกกระแสไฟฟ้า
ลู่เซิ่งหวั่นไหวเช่นกัน ออกแรงจับตัวนางไว้
“ขอบคุณคุณชาย...” ตวนมู่หว่านกล่าวอย่างอ่อนแอ
“ไม่ต้องเกรงใจ เชิญนั่ง”
ลู่เซิ่งประคองนางไปนั่งด้านข้างตัวรถ
รถม้าใหญ่ยิ่ง มีที่นั่งสี่ที่สองแถว วางอยู่ตรงกันข้ามกัน
ลู่เซิ่งกับตวนมู่หว่านนั่งหันหน้าเข้าหากัน
รถม้าเริ่มค่อยๆ เคลื่อนตัวอีกครั้ง
ตวนมู่หว่านนั่งหน้าแดง สองขาวางเอียง ปิดไว้มิดชิด ไม่มีช่องว่าง
เพียงแต่จากมุมมองของลู่เซิ่งที่อยู่ตรงข้าม สามารถเห็นเงาสีดำเล็กน้อยระหว่างกระโปรงและขาอ่อนของนาง ถ้าหากลู่เซิ่งต้องการ สามารถแอบมองใต้กระโปรงตามเงาดำได้
ถึงอย่างไรในตัวรถก็ไม่มีคนอื่น มีแค่พวกเขาสองคน อีกทั้งตวนมู่หว่านขณะนี้ยังก้มหน้าเพราะเขินอาย มองไม่เห็นเขา
ตึง
ทันใดนั้นรถม้าคล้ายทับใส่สิ่งใด กระดอนขึ้นเล็กน้อย
สองขาของตวนมู่หว่าน สั่นอ้าออกเป็นช่องว่างน้อยๆ
ครั้งนี้ภาพใต้กระโปรงของนางเปิดเป็นช่องเล็กๆ ลู่เซิ่งใช้หางตาของเขากวาดมอง เห็นเป็นผ้าสีขาวผืนหนึ่ง
“คุณชายไปเมืองเก้าประสานหรือ”
ตวนมู่หว่านคล้ายไม่สังเกตเห็นว่าตนเผยจุดซ่อนเร้นแล้ว ถามเสียงค่อย
“ใช่แล้ว แม่นางก็ไปเมืองเก้าประสานเช่นกันหรือ”
ลู่เซิ่งถามเหมือนไม่คิดอะไร
“อืม ไม่ปิดบังคุณชาย หว่านเอ๋อร์ตอนนี้พักที่โรงเตี๊ยมหมื่นโชคในเมือง ได้ยินว่าที่นี่มีงานชุมนุมดำ จึงพาคนคุ้มครองมาเปิดหูเปิดตา กลับคิดไม่ถึงว่าทุกคนล้วนสวมหน้ากาก น่าเบื่ออยู่บ้าง”
ตวนมู่หว่านกล่าวอย่างค่อนข้างไม่พอใจ
“แม่นางหว่านเอ๋อร์กับคนคุ้มครองประจำตัวสามารถเดินทางมาไกลขนาดนี้ได้ตามลำพัง เป็นยอดฝีมือที่กล้าหาญ”
ลู่เซิ่งเอ่ยเรียบๆ
“ยอดฝีมืออันใด เพียงแต่ระหว่างทางถูกคณะพ่อค้ากลุ่มหนึ่งช่วยไว้ จึงค่อยมาถึงเมืองเก้าประสาน ไม่อย่างนั้นระหว่างทางหว่านเอ๋อร์กับคนคุ้มครองไม่แน่ว่าจะหิวโหยและแข็งตายอยู่ที่ไหนสักมุมหนึ่ง”
หว่านเอ๋อร์อธิบาย
“จะว่าไป คุณชายที่ช่วยหว่านเอ๋อร์ผู้นั้นก็มีทักษะวรยุทธ์แข็งแกร่งอย่างท่านเช่นกัน”
ตวนมู่หว่านยิ้มบาง
“จริงหรือ”
ลู่เซิ่งพอได้ยิน ก็ทราบแล้วว่าอีกฝ่ายเห็นเหตุการณ์ที่่ตนลงมือก่อนหน้านี้แล้ว
“หว่านเอ๋อร์คล้ายเห็นคุณชายต้องการคัมภีร์ลับกำลังภายใน ในงานชุมนุมดำเป็นอย่างยิ่ง” ตวนมู่หว่านเอ่ยอีกครั้ง
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 11 ซุ่มฝึกฝีมือ (1)
“เป็นเช่นนี้จริงๆ” ลู่เซิ่งลูบหน้ากากเสือของตัวเอง ในใจเกิดความระวังตัวกว่าเดิม “หรือว่าหว่านเอ๋อร์มีวิธี”
“คัมภีร์ลับกำลังภายใน หว่านเอ๋อร์กลับมีลู่ทางหาส่วนหนึ่งมาให้คุณชาย เพียงไม่ทราบว่าคุณชายจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยน”
ตวนมู่หว่านกล่าวเสียงอ่อน
วาจาใหญ่โตนัก
หาส่วนหนึ่งมาให้หรือ ต่อให้เป็นขุนนางข้าหลวงในเมืองก็ไม่กล้าพูดแบบนี้
ลู่เซิ่งจิตใจระวังกว่าเดิม
“คุณหนูหว่านเอ๋อร์ต้องการของแลกเปลี่ยนอันใด แท่งเงิน ทองเหลืองได้หรือไม่”
“ราคาของวิชาทมิฬพิฆาตในวันนี้เป็นอย่างไร” ตวนมู่หว่านยิ้มกล่าว
“ถ้าคุณหนูหว่านเอ๋อร์หาคัมภีร์ลับได้จริงๆ ก็ได้”
ลู่เซิ่งกล่าวอย่างจริงจัง ขณะเดียวกันยังมองสตรีนางนี้อย่างล้ำลึก
ตวนมู่หว่านไม่ว่าอะไร ยิ้มเล็กน้อย
“คุณชายไม่ต้องกังวล หว่านเอ๋อร์เพียงเห็นคุณชายมีความสามารถ บุคลิกท่วงท่าไม่ธรรมดา คิดเอาใจท่านไว้ก่อนเท่านั้น”
ลู่เซิ่งเชื่อก็บ้าแล้ว
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนไปด้านหน้า ไม่นานนักก็เข้าเมือง จากนั้นก็ไปหยุดอยู่ที่ประตูโรงเตี๊ยมหมื่นโชคอย่างรวดเร็วยิ่ง
ตวนมู่หว่านกับบุรุษผู้คุ้มกันลงจากรถม้า เดินไปที่โรงเตี๊ยมภายใต้การต้อนรับอย่างกระตือรือร้นของเด็กรับใช้
ลู่เซิ่งนั่งบนรถม้ามองเงาหลังคนทั้งสองหายเข้าไปในโรงเตี๊ยม สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน ไม่ทราบว่าคิดอันใดในใจ
“ไปเถอะ กลับบ้านกันเถอะ”
เขาสั่ง
สารถีค่อยเหมือนตื่นจากฝัน เช็ดน้ำลายที่มุมปาก ตั้งสติเริ่มเดินทาง
แม้แต่คนคุ้มกันสามคนนั้นยังแสดงสีหน้าผิดหวังอย่างเลือนรางตอนห่างจากตวนมู่หว่าน
...
กลับมาถึงคฤหาสน์ ในเช้าวันต่อมา เจิ้งเสี่ยนกุ้ยมาเยี่ยมด้วยตัวเอง
เห็นได้ชัดว่ามาแสดงคำขอโทษเพราะเรื่องเมื่อวาน
ทั้งสองคนนั่งในสวนดอกไม้เล็กหลังลาน บนโต๊ะวางกาสุราใบเล็ก กับแกล้มมี ถั่วลิสงจานหนึ่ง ยำหัวไชเท้าดองจานหนึ่ง
อากาศร้อน รับประทานของเหล่านี้สดชื่นยิ่ง
“สุราจอกนี้ข้าต้องดื่ม!”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยประคองจอกสุรากล่าวอย่างจริงจัง
“เมื่อวานเป็นข้าดูแลไม่ทั่วถึง ตอนได้ยินข่าวข้าตกใจจนตับแทบหลุดออกมา ถ้าท่านมีอันเป็นไป ข้าเจิ้งเสี่ยนกุ้ยแม้จะทิ้งกายเนื้อไป ก็ขออภัยตระกูลลู่ไม่ได้”
ลู่เซิ่งส่ายหน้า
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า ข้ายืนกรานให้เจ้าจัดการเอง”
เขาว่า
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยดื่มรวดเดียวหมด วางจอกสุราลงบนโต๊ะอย่างหนักหน่วง
ก๊อก
จอกกระแทกกับโต๊ะ มีเสียงเบาๆ
“พี่เซิ่ง อย่างอื่นไม่พูดถึง ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกประหลาดใจ ไฉนอยู่ๆ ท่านจึงกล้าขนาดนี้ ถึงกับกล้าไปเสี่ยงซื้อของที่งานชุมนุมดำ
“คาดว่านี่เป็นท่านเก็บงำไว้ไม่เปิดเผย แต่ว่าเรื่องต่อสู้กับคนโดยตรงเช่นนี้ ภายหลังอย่าได้ทำแล้ว ต่อให้อีกฝ่ายเป็นตระกูลจาง ตระกูลลู่ของท่านเป็นอันดับหนึ่งแห่งเมืองเก้าประสาน ตระกูลจางยังยื่นมือมาที่นี่ได้หรือ เกิดท่านมีอันใดผิดพลาด...”
ลู่เซิ่งยิ้มๆ
“ข้าความจริงชมชอบฝึกวรยุทธ์ตั้งแต่เด็ก เพียงแต่ก่อนหน้านี้ฝึกฝนไม่ได้ความอันใด จึงไม่เคยพูด ตอนนี้มีความสำเร็จเล็กๆ จึงอดไม่ไหว ที่งานชุมนุมดำก็แค่ลองฝึกซ้อมดูเท่านั้น”
“มิใช่ฝึกซ้อมกระมัง แม้แต่คนก็ล้วนฆ่าตายแล้ว ยังว่าฝึกซ้อมอีก” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยหมดคำพูด “เรื่องนี้ท่านต้องบอกลุงลู่ เกิดตระกูลจางคาดโทษขึ้นมา เขาจะได้มีการเตรียมตัว”
“ข้อนี้ข้าทราบดี” ลู่เซิ่งพยักหน้า “จะว่าไปเจ้าทราบรายละเอียดของตวนมู่หว่านนั่นมากกว่านี้ไหม”
“ตวนมู่หว่าน...นี่ไม่แน่ใจจริงๆ ไม่อย่างนั้นข้าตรวจสอบให้ท่านดีหรือไม่”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกล่าวอย่างลังเล ตระกูลเจิ้งเพราะคนที่คบหามีมังกรงูผสมปนเปไป ข่าวจึงรวดเร็วปลอดโปร่งกว่าตระกูลลู่ เป็นข้อได้เปรียบ
“ก็ดี”
ลู่เซิ่งเทสุราจอกหนึ่งให้ตัวเอง ค่อยๆ จิบ
สุราของที่นี่เจือจางยิ่ง เจือจางจนไม่ต่างจากน้ำผลไม้
“เป็นไร ตวนมู่หว่านติดต่อกับท่านแล้วหรือ” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยถาม
ลู่เซิ่งกำลังจะตอบ
ทันใดนั้น ที่ซุ้มประตูสวนดอกไม้ก็แว่วเสียงฝีเท้าเร่งร้อน
ดรุณีวัยสาวสะพรั่งสวมเสื้อแขนกุดสีเหลืองคนหนึ่งเดินเร็วรี่เข้าประตูมา
ดรุณีมีใบหน้ารูปไข่ห่าน เอวอ่อนช้อยคอดกิ่ว เล็กจนเหมือนแค่ถูกมือจับเบาๆ ก็อาจหักได้
ส่วนอกอาภรณ์ของนางเป็นเสื้อติดกระดุม เผยซับในสีขาวด้านใน หุ้มส่วนหน้าอกอันอุดมสมบูรณ์ไว้แน่น
เป็นเพราะหน้าอกอุดมสมบูรณ์เกินไป ยามเดินจึงส่ายไปมา
“พี่ พี่เซิ่ง พวกท่านซ่อนอยู่ที่นี่จริงๆด้วย!”
นางมองเห็นลู่เซิ่งกับเจิ้งเสี่ยนกุ้ยสองคน ก็พุ่งเข้ามาอย่างโมโห มือหนึ่งดึงเจิ้งเสี่ยนกุ้ยให้ลุกขึ้น
“ไปได้แล้วท่านพี่บ้า ถึงกับกล้าผิดสัญญากับข้า ให้ข้ารออยู่ในบ้านถึงสองชั่วยาม![footnoteRef:1]” [1:  ชั่วยาม เป็นหน่วยเวลาจีน 1 ชั่วยามเท่ากับราวๆ 2 ชั่วโมง]
“อวี่เอ๋อร์ ไม่เจอกันนาน ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีนะ”
ลู่เซิ่งยิ้มน้อยๆ พลางทักทาย
“ยังไม่ใช่เพราะท่านพี่ บอกว่าจะพาข้าไปดูคณะงิ้วทางเหนือของเมือง ตอนบ่ายข้าจะออกเมืองแล้ว ถ้าไม่ไปอีกก็ไม่ทันแล้ว
“กลายเป็นข้ารออยู่นานไม่เห็นคนมา”
เจิ้งอวี่เอ๋อร์เป็นน้องสาวร่วมสายเลือดของเจิ้งเสี่ยนกุ้ย
ทั้งสองคนตั้งแต่เด็กสนิทสนมกันมาก เป็นเพราะความสัมพันธ์ของลู่เซิ่งกับเจิ้งเสี่ยนกุ้ย ดังนั้นเจิ้งอวี่เอ๋อร์กับลู่เซิ่งจึงใกล้ชิดกันด้วย
“อวี่เอ๋อร์เป็นความผิดของข้าเอง...”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยทำหน้าขื่นขมพร้อมรีบกล่าวขอโทษ
“ข้าจะชดเชยให้เจ้า! เจ้าอยากได้อะไร ข้าจะไปซื้อให้!”
ในฐานะบุตรคนรองที่ถือครองการค้าขายส่วนหนึ่งในตระกูล เงินทุนกับเงินค่าขนมสุดที่น้องสาวจะเทียบได้
“ข้าอยากได้พู่กันม่วง แท่งหมึกสามแท่ง ผงหอมจารึกจันทร์แดงสิบตลับ ห่อใส่แป้งวันละห้าห่อ ดอกพู่หมวกวันละดอก...”
เจิ้งอวี่เอ๋อร์เริ่มยกเงื่อนไขอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าตอนมาคิดไว้แต่แรกแล้ว
แต่เพิ่งกล่าวได้สองสามประโยค นางก็พลันคิดได้ว่ายังมีลู่เซิ่งอยู่ใกล้ๆ ใบหน้าน้อยๆ ก้มลงอย่างขวยเขิน
จากนั้นจึงกระทืบเท้าเจิ้งเสี่ยนกุ้ยอย่างแรง
โอ๊ย
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยร้องโอยคำหนึ่ง
“น้องสาวคนดีๆ! พวกเรากลับบ้าน! กลับบ้านค่อยว่ากัน!”
ไม่นานนัก
ลู่เซิ่งมองเจิ้งเสี่ยนกุ้ยถูกเจิ้งอวี่เอ๋อร์ดึงหูกลับบ้านไป
เขานั่งบนม้าหินอ่อน มองคนรับใช้กุลีกุจอเก็บกับแกล้ม
‘วิชาทมิฬพิฆาต...สามารถเพิ่มคุณสมบัติร่างกายของตัวเอง แต่ว่าวิชาไม่ครอบคลุม...ทั้งไม่สอดคล้องกับการฝึกฝนของเราเป็นพิเศษ น่าเสียดาย...ตอนนี้เราไม่มีตัวเลือก’
เขาหลับตา เริ่มใช้ความคิดจินตนาการว่ามีลมปราณสายหนึ่งลอยจากฝ่าเท้า จากนั้นเข้าสู่ท้องน้อย กระจายไปทั่วร่างตามเส้นทางที่บันทึกในวิชาทมิฬพิฆาต
นี่เป็นขั้นตอนวิธีการเริ่มฝึกฝนระดับที่หนึ่งของวิชาทมิฬพิฆาต
ง่ายดายยิ่ง แต่ก็เป็นส่วนที่ทดสอบคุณสมบัติ ตามที่กล่าวไว้ในคัมภีร์ จะเริ่มฝึกฝนอย่างน้อยจำเป็นต้องใช้เวลาหลายวันถึงหนึ่งเดือน จึงจะอาจรู้สึกถึงปราณ
นี่เป็นเวลาที่ไม่นับว่านานนัก
เขาต้องเริ่มฝึกฝนวิชาก่อน จากนั้นค่อยหาวิชาที่สอดคล้องกันบนเครื่องมือปรับเปลี่ยน จึงจะสามารถดำเนินการปรับเปลี่ยนได้
ดังนั้นขั้นตอนนี้ ลู่เซิ่งหลีกหนีไม่พ้น
“คุณชาย”
เสี่ยวเฉี่ยวเดินออกมาจากในห้อง เรียกอย่างระวัง
“เรื่องอันใด”
เสี่ยวเฉี่ยวมองลู่เซิ่ง มักรู้สึกว่าช่วงนี้คุณชายของตนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอยู่บ้าง ไม่ทราบว่าทำไม
“คุณชายมีเรื่องไม่พอใจอันใดหรือ” เสี่ยวเฉี่ยวที่แล้วมาเข้าใจจิตใจคน ถามอย่างระมัดระวัง
“อย่าได้เดามั่วซั่ว เป็นปัญหาของตัวข้าเอง”
ลู่เซิ่งนั่งบนม้าหินอ่อน หลับตาสองตาโยกตัวไปมาตัวเล็กน้อย
อินเตอร์เฟสเครื่องมือปรับเปลี่ยนสีน้ำเงินเข้มโผล่ออกมาในดวงตาของเขา
ลู่เซิ่งมองจากบนลงล่าง ในตารางแถวแรกบันทึกว่า : ดาบพยัคฆ์ดำระดับสี่
วิชาทมิฬพิฆาตตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา
คิดเงียบๆ อยู่ในใจ ลู่เซิ่งเก็บเครื่องมือปรับเปลี่ยน ลุกขึ้นยืนจากม้าหินอ่อน
ในเมื่อได้วิชาทมิฬพิฆาตมาแล้ว เขาก็ตั้งใจฝึกไปแบบนี้ก่อน ขอแค่มีความเป็นไปได้เพียงน้อยนิดที่จะขึ้นระดับเบื้องต้นได้ เขาก็ยินดีลำบากแบบนี้สักเที่ยว
หลายวันต่อจากนั้น
ลู่เซิ่งไม่ไปไหน อยู่ในคฤหาสน์ลู่อย่างว่าง่าย ตั้งใจฝึกฝนวิชา
วิชาดาบพยัคฆ์ดำ เขานับว่าเปิดเผยแล้ว จึงไม่ปกปิดอีก นี่ไม่ใช่ทักษะที่สุดยอดอะไรมากนัก
ลู่เซิ่งเริ่มถามเคล็ดลับทักษะ รวมถึงประสบการณ์สู้จริงส่วนหนึ่งจากลุงจ้าว หลักๆ คือจงใจเผยว่าตนเองเรียนวิชาดาบพยัคฆ์ดำส่วนหนึ่งได้เอง
วิชาดาบของเขาแม้ฝึกฝนสำเร็จ แต่การใช้ในความเป็นจริง จะออกดาบตอนไหน เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้อย่างไหน ควรใช้กระบวนท่าอะไร เหล่านี้ล้วนเป็นประสบการณ์ จำเป็นต้องได้รับการชี้แนะอย่างละเอียด
อาศัยโอกาสนี้ เขากระจายเรื่องที่ตนแอบเรียนวรยุทธ์ไปทั่วคฤหาสน์ลู่
...
สามวันให้หลัง
เคร้ง เคร้งเคร้งเคร้ง!
ลู่เซิ่งกับลุงจ้าวแยกกันถือดาบบนลานฝึก เคลื่อนไหวประมือกันด้วยความรวดเร็ว
ประกายดาบสองสายขณะพลิกตัวก็ปะทะกันตลอดเวลา
เหมือนกับลูกกลมเงินสองกลุ่ม
ลุงจ้าววูบไหวร่าง เอียงตัวหลบออกมาจากในประกายดาบ
เขามีสีหน้าเคร่งขรึม เคราพัดพลิ้ว พลันเบิกสองตา
“พยัคฆ์สังหาร!”
โฮก!
เสียงลมที่แทรกเสียงเสือคำรามดังมา ดาบยาวในมือลุงจ้าวเหมือนกับดาวตก ฟันใส่ข้อมือลู่เซิ่งอย่างดุดัน
“พยัคฆ์สังหาร!”
แทบจะเป็นเวลาเดียวกัน ลู่เซิ่งตวาดขึ้น ใช้ท่าพยัคฆ์สังหารลงมือพร้อมกัน
สองคนต่อสู้กันอยู่เนิ่นนาน ลู่เซิ่งจึงค่อยแสร้งตอบโต้ ‘ฝืน’ แก้ไข ใช้ท่าพยัคฆ์สังหารออกมา
จังหวะช้าลงไม่ต่ำกว่าหนึ่งขั้น
เคร้ง!
คมดาบสองเล่มปะทะกันอย่างรุนแรง
คนทั้งสองแยกออกจากกัน ต่างหายใจหอบ พลางจับจ้องอีกฝ่าย
ลู่เซิ่งก้มหน้า เห็นแขนเสื้อข้างขวาของตัวเองหายไปส่วนหนึ่ง พลันแสดงสีหน้าเลื่อมใส
“สมกับเป็นลุงจ้าว!”
เขาเก็บดาบยืนตัวตรงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ร้ายกาจมากแล้ว...ร้ายกาจมากแล้ว...เวลาอันสั้นแบบนี้สามารถใช้ท่าพยัคฆ์สังหารออกมา ต่อให้ก่อนหน้านี้คุณชายใหญ่แอบร่ำเรียนวรยุทธ์ แต่ท่านเพิ่งถือดาบได้นานเท่าไหร่เอง
“...ให้เวลาอีกหน่อย คุณชายใหญ่จะต้องเหนือกว่าตาเฒ่าเช่นข้าได้แน่ ถึงขั้นที่อาจนั่งอยู่บนห้าอันดับแรกในเมืองเก้าประสานทั้งเมือง”
ลุงจ้าวทอดถอนใจ
“น่าตลกจริงก่อนหน้านี้ข้านึกว่าคุณชายใหญ่ละทิ้งการฝึกดาบแล้ว คิดไม่ถึง...”
ลู่เซิ่งยิ้มๆ
“ลุงจ้าวล้อเล่นแล้ว ท่านเป็นถึงหนึ่งในสี่ยอดฝีมือแห่งเมืองเก้าประสาน ไหนเลยเป็นคนที่ข้าคิดแซงหน้าก็แซงได้”
“มิกล้ารับๆ อายุมากแล้ว ไม่เก่งกล้าเท่าวันวานแล้ว”
ลุงจ้าวโบกมือพร้อมกัน
“แต่พรสวรรค์ของคุณชายใหญ่เหนือคน สามารถฝึกฝนกระบวนท่าแรกของวิชาดาบพยัคฆ์ดำได้ในระยะเวลาอันสั้น สามารถพิจารณาร่ำเรียนความสามารถหลากหลายติดตัวได้แล้ว”
“ร่ำเรียนความสามารถหลากหลายหรือ ความหมายของลุงจ้าวก็คือ...?”
ลู่เซิ่งเลิกคิ้ว
ลุงจ้าวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ข้าเหล่าจ้าวนับว่ามีชื่อเสียงเล็กน้อยในเมืองเก้าประสาน ตระกูลลู่ของคุณชายใหญ่ท่านก็ค่อนข้างขึ้นชื่อเรื่องทรัพย์สมบัติ สองอย่างรวมกัน สมควรโน้มน้าวพวกตาเฒ่าให้ส่งวรยุทธ์ก้นหีบของพวกเขาแก่ท่านได้
“จะว่าไป วรยุทธ์ที่ว่าเหล่านี้ล้วนเป็นความสามารถที่จัดอยู่อันดับสามได้ทั้งสิ้น ส่วนใหญ่ไม่ต่ำกว่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำ
“ถ้าคุณชายใหญ่มีความต้องการ ข้ากลับแนะนำแทนได้”
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 12 ซุ่มฝึกฝีมือ (2)
ลู่เซิ่งได้ยิน ตาเป็นประกาย
เขาหาคัมภีร์ลับวรยุทธ์ที่สมบูรณ์ร้ายกาจอันใดไม่เจอ ในเมื่อหาของดีไม่เจอ อาจพยายามใช้ปริมาณชดเชยคุณภาพได้
ถึงอย่างไรก็มีเครื่องมือปรับเปลี่ยน ความเร็วในการฝึกฝนวรยุทธ์ของเขาน่าตระหนกสุดเปรียบปาน วิชาหนึ่งแค่แวบเดียวก็ฝึกฝนจนสำเร็จแล้ว
การฝึกฝนความสามารถหลากหลายเช่นนี้สมควรมีโอกาสบรรลุเป้าหมายได้
โลกใบนี้ภูตผีปีศาจล้วนอาจโผล่มา ถ้าไม่ไขว่คว้าเวลาและโอกาสเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว รอจนเจอวิกฤติการณ์จริงๆ เช่นนั้นจะเอาอะไรมาป้องกันตนเอง
คิดถึงตรงนี้ลู่เซิ่งดวงตาเป็นประกาย
เขาทราบความหมายของลุงจ้าว
ในเมืองเก้าประสานมีผู้เฒ่าที่ฝึกฝนวรยุทธ์อยู่ไม่น้อย อย่างเช่นจางสวินหัวหน้ามือปราบใหญ่แห่งที่ทำการก่อนหน้า ฝ่ามือทำลายใจ ร้ายกาจไม่ธรรมดา ตอนนี้อายุมากแล้ว ทั้งไร้บุตรธิดา ไม่มีคนรับสืบทอด
ทรัพย์สมบัติที่เขาเก็บไว้ก็มีไม่มาก ใช้ชีวิตอัตคัดขัดสน ชักหน้าไม่ถึงหลัง มักให้เหล่าสหายเก่าอย่างลุงจ้าวช่วยเหลือ
ถ้าหากใช้ทรัพย์สมบัติกับน้ำใจไปผูกความสัมพันธ์ คิดว่าสามารถได้การสืบทอด วิชาฝ่ามือทำลายใจ จากเขาอย่างง่ายดายยิ่ง
พึงทราบว่าตอนจางสวินยังหนุ่ม ได้ฉายาว่าเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งเมืองเก้าประสาน
ภายหลังแก่แล้ว จึงถูกคนหลายคนตามทัน เขาอายุมากกว่าลุงจ้าว ปีนี้แปดสิบหกปี ขาไม่ค่อยดีแล้ว
รอจนพวกลุงจ้าวมีชื่อเสียงส่วนหนึ่ง เขาก็หลบ ถอยออกไป มาหลายปีแล้ว
อดีตยอดฝีมือเช่นนี้ ในเมืองเก้าประสานมีไม่น้อย
ลู่เซิ่งกระตือรือร้นขึ้น ถ้าเขาล้วนได้ร่ำเรียนวิชาจากคนเหล่านี้ หากสั่งสมมากเข้า ต่อให้เป็นวรยุทธ์อันดับสามฝึกถึงระดับสูงสุดได้ ก็ร้ายกาจถึงขีดสุด
“เป็นอย่างไร คุณชายใหญ่ถ้าท่านมีความต้องการ ข้าสามารถติดต่อสหายเก่าที่เงื่อนไขเหมาะสมหลายคนให้ท่านได้”
ลุงจ้าวคงจะเพื่อช่วยดูแลสหายเก่า บางทีมิอาจทนดูความสามารถของสหายเก่าตกต่ำเมื่อวัยชราจนชีวิตลำเค็ญ
ลู่เซิ่งคิดอย่างละเอียด
“ลุงจ้าวพูดถูกที่สุด เพียงไม่ทราบว่าท่านสามารถติดต่อมือดีคนไหนได้บ้าง”
“ท่านอย่าสนใจว่าเป็นมือดีคนไหน โลภมากมิอาจเคี้ยวละเอียด ฝ่ามือทำลายใจ แปดสิบสี่ดาบนางแอ่นถลาลม ล้วนเป็นสิ่งที่ข้ารับประกันให้ท่านได้
“สหายเก่าสองคนของข้านี้ ทายาทถูกคู่แค้นทำร้ายไป ตอนนี้ไร้ที่พึ่งพา ใช้ชีวิตลำบาก มีความคิดหาศิษย์สืบทอดมานานแล้ว
“เพียงแต่จนบุ๋นรวยบู๊ เรื่องอย่างการฝึกวรยุทธ์หากไม่มีการหล่อเลี้ยงที่มากพอ ต่อให้ลำบากฝึกฝนก็เป็นการลดอายุขัย พวกเขาไม่อาจทำร้ายลูกศิษย์ ถ่ายทอดออกไป”
ลุงจ้าวทอดถอนใจ
“พอดีข้าเห็นหนูเซิ่งท่านพรสวรรค์ไม่สามัญ คุณสมบัติเกินคน แม้พวกเราเอาวรยุทธ์ระดับหนึ่งของสำนักพรรคใหญ่มาไม่ได้ แต่ว่าความสามารถสองอย่างนี้ถ้าท่านฝึกจนเก่งกาจ ก็เป็นทักษะวิชาที่สุดยอดได้เช่นกัน
ทั้งบรรลุความต้องการของหนูเซิ่งท่าน ทั้งดูแลเหล่าสหายได้ เรื่องนี้ดีทั้งคู่”
ลู่เซิ่งเห็นเขาเปิดเผยความคิด สีหน้าจึงจริงจังขึ้น
“ในเมื่อลุงจ้าวรับประกัน เช่นนั้นผู้อาวุโสสองท่านก็เป็นอาจารย์ของผู้เยาว์ ทุกเดือนทางจวนจะให้แท่งเงินยี่สิบตำลึงกับพวกเขา เป็นค่าครู”
ลุงจ้าวได้ยิน อดยิ้มออกมาไม่ได้
“หนูเซิ่งเป็นใจบุญสุนทานแท้...”
ความจริงเจ้าของที่สร้างสำนักฝึกยุทธ์ หากต้องการถ่ายทอดทักษะ ความสามารถและพรสวรรค์ที่แท้จริง ค่าใช้จ่ายที่จำเป็นสิบตำลึงก็มากพอแล้ว
แต่ลู่เซิ่งให้คนละยี่สิบตำลึง นี่ให้เกียรติเขาจ้าวต้าหู่แล้ว
หากพูดออกไป จ้าวต้าหู่จะมีหน้ามีตาในวงการและต่อหน้าสหายเก่าจำนวนมาก
“เช่นนั้นหนูเซิ่งฝึกต่อก่อน ข้าจะไปส่งข่าวให้แก่เหล่าสหาย”
ในเมื่อเรื่องราวตกลงกันแล้ว ลุงจ้าวก็ทนรอไม่ไหวอยู่บ้าง ต้องรีบไปหาจางสวินแจ้งเรื่องยินดีให้ทราบ
จางสวินก่อนหน้านี้ไม่นานต้องลมหนาว ชายฉกรรจ์ที่เดิมทีทรหด เป็นเพราะตอนหนุ่มแน่นอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นมากเกินไป ไม่รู้จักดูแลรักษา ตอนนี้เลือดลมเหือดแห้ง ไม่มีเงินบำรุง
ยารักษาโรคก่อนหน้านี้ยังเป็นเขาที่สำรองจ่ายให้
ถ้าไม่ใช่เช่นนี้ เขาก็คงไม่คิดแนะนำอาจารย์ให้ลู่เซิ่ง
เพราะ...ทนเห็นสหายสนิทตกต่ำอย่างน่าอนาถเช่นนี้ไม่ได้จริงๆ
“ลุงจ้าวตามสบาย”
ลู่เซิ่งถือดาบประสานมือ
ใช้สายตาส่งลุงจ้าวจากไปแล้ว ลู่เซิ่งยืนอยู่บนลานฝึกคนเดียว
ยกดาบยาวขึ้นฝึกวิชาดาบพยัคฆ์ดำหนึ่งชุด
พยัคฆ์สังหาร บารมีพยัคฆ์ และพยัคฆ์คำราม สามกระบวนท่าพอวิเคราะห์แล้ว เป็นวิชาดาบผสมผสานสามชุดที่มีสิบกว่ากระบวนท่า
สามกระบวนท่าใหญ่ถึงแม้ล้วนเป็นการแยกใช้กระบวนท่าเดี่ยวๆ แต่ความจริงทุกกระบวนท่าล้วนครอบคลุมกระบวนดาบเดี่ยวไม่น้อย
อย่างเช่นท่าพยัคฆ์สังหาร แบ่งเป็นกระบวนดาบที่รับมือด้านหน้า กระบวนดาบที่รับมือด้านหลัง รวมถึงกระบวนดาบที่รับมือซ้ายขวา ยังมีการรับมืออาวุธลับที่ลอบจู่โจม รับมืออาวุธประเภทด้ามยาว รับมืออาวุธหนัก...
การเปลี่ยนแปลงมีมากมาย
มิใช่มีแค่หนึ่งกระบวนท่าก็ฝึกฝนได้
ขณะที่กำลังฝึกดาบ อยู่ๆ ข้างลานฝึกก็มีเด็กรับใช้คนหนึ่งวิ่งมา ยืนอยู่ด้านข้างรอให้เขาฝึกจบ คล้ายมีวาจาคิดกล่าว
ลู่เซิ่งขมวดคิ้ว
เก็บดาบยืนนิ่งอย่างรวดเร็ว มองไปยังเด็กรับใช้คนนั้น
“เรื่องอันใด”
“เรียนคุณชายใหญ่ ด้านนอกมีรถม้ามาสองคัน คุณหนูคนหนึ่งที่เรียกตัวเองว่าแม่นางตวนมู่บอกว่านัดกับคุณชายใหญ่ไว้ มาเยี่ยมเยือน”
เด็กรับใช้ตอบอย่างนอบน้อม
‘ตวนมู่...ตวนมู่หว่านมาแล้ว...’
ลู่เซิ่งจิตใจตึงเครียด
พอเขาได้วิชาทมิฬพิฆาตมา ก็ฝึกฝนโดยตลอด จนถึงตอนนี้ยังไม่ถึงระดับเบื้องต้น
นี่ทำให้จิตใจเขามีความสงสัยอยู่บ้างว่าวิชากำลังภายในนี้เป็นของจริงหรือไม่ ตวนมู่หว่านผู้นี้ก่อนหน้าเคยพูดว่า นางสามารถหาคัมภีร์ลับกำลังภายใน ไม่ทราบว่าเป็นจริงหรือลวง
‘ช่างเถอะ เจอกันก่อนค่อยว่ากล่าว’
ถึงแม้อีกฝ่ายเป็นตัวละครที่ร้ายกาจ แต่เขาก็ไม่ใช่คุณชายในเมืองที่ไม่เคยเห็นโลกเหล่านั้น คิดจะล่อลวงให้เขากระทำผิด แค่กระบวนท่าระดับก่อนหน้านั้น หรือความสามารถที่ยอดเยี่ยมกว่านี้ก็ไม่สำเร็จ
“เชิญนางไปห้องรับแขกก่อน อีกเดี๋ยวข้าจะไป”
“ขอรับ”
เด็กรับใช้จากไปแล้ว
ลู่เซิ่งให้หญิงรับใช้เติมมาน้ำกะละมังหนึ่ง เช็ดเหงื่อบนร่าง เปลี่ยนเป็นชุดยาวสีขาว มุ่งหน้าไปยังโถงรับแขก
ข้ามลานฝึก เดินผ่านสวนดอกไม้ จากนั้นเดินทะลุระเบียงเส้นหนึ่ง ก็ถึงโถงรับแขกที่เอาไว้ต้อนรับแขกโดยเฉพาะ
ประตูห้องรับแขกเปิดอ้าออก ขวามือด้านในนั่งด้วยสตรีสวมชุดกระโปรงยาวสีม่วงนางหนึ่ง นางมีใบหน้างามพริ้ง ผิวขาวเหมือนหิมะ สวมต่างหูจันทร์เสี้ยวที่ทำจากมุก บุคลิกเรียบร้อยสง่างาม
เป็นตวนมู่หว่านที่เคยเห็นครั้งก่อน
ในโถงรับแขกยังมีน้องสามของลู่เซิ่ง ลู่เฉินซิน กำลังสร้างความใกล้ชิดกับตวนมู่หว่านอย่างกระตือรือร้น
ลู่เฉินซินส่งสายตาที่แสดงความรู้สึกขณะจับจ้องมองทรวงอกของตวนมู่หว่าน ทรวงอกสีขาวตรงนั้นเผยร่องลึกสายหนึ่งเลือนราง แทบดึงดูดดวงตาของเขาเข้าไปจนละสายตาไม่ได้
แค่กๆ
ลู่เซิ่งกระแอมเบาๆ สองคำ
ทั้งสองคนพลันรู้สึกตัว พากันหันหน้ามามองเขา
“พี่ใหญ่...”
ลู่เฉินซินหน้าแดง ลุกขึ้นอย่างลำบากใจอยู่บ้าง
“ในเมื่อพี่ใหญ่ท่านมาแล้ว...คุณหนูตวนมู่ท่านนี้ตั้งใจมาหาท่าน...”
เขาพูดจาติดอ่างอยู่บ้าง
“น้องสาม เจ้าไปเรียกห้องครัวส่งน้ำบ๊วยมาหน่อย ทางนี้ข้าต้อนรับเอง”
ในตระกูล ลู่เซิ่งค่อนข้างมีไหวพริบ เคยเจอเรื่องราวไม่น้อย เขาเองก็แสดงออกอย่างมีความรับผิดชอบ พี่น้องทั้งหมดจึงเชื่อฟัง
ไม่ได้เหลาะแหละเหมือนคุณชายรุ่นเดียวกันเหล่านั้น
เขามีน้องชายน้องสาวแท้ๆ สองคน น้องรองลู่ชิงชิง เดินทางไปฝึกฝนวรยุทธ์ยังไม่กลับ น้องสามยังทนอ่านตำราปราชญ์บัณฑิตในบ้าน วางแผนว่าวันหน้าจะไปสอบสร้างชื่อเสียง
ส่วนเขาลู่เซิ่งก่อนหน้านี้ควบคุมดูแลธุรกิจส่วนหนึ่งในตระกูล ความสามารถที่แสดงออกมาทำให้ลู่เฉวียนอันแน่ใจว่าคนที่จะสืบทอดธุรกิจก็คือเขา
เป็นเพราะว่า ลู่เซิ่งในอนาคตจะต้องควบคุมดูแลอำนาจการเงินในตระกูล ดังนั้นทั้งน้องชายน้องสาวทั้งสองคนและยังมีทุกคนในตระกูล หวังจะให้เขาดูแลในอนาคต
ปกติแล้วทุกคนล้วนปฏิบัติต่อเขาอย่างเคารพยำเกรง
“หนูเซิ่ง ข้าพอดีเอาน้ำบ๊วยมาให้แล้ว มอบให้พวกท่านก่อนเถอะ แช่น้ำแข็งมาแล้ว รสชาติดีมาก”
ด้านนอกโถงรับแขก มารดาห้าเดินยิ้มเข้ามา ในมือประคองน้ำบ๊วยไว้ถ้วยหนึ่ง
มารดาห้าเป็นภรรยาคนที่ห้า ซึ่งลู่เฉวียนอันประมุขตระกูลแต่งเข้ามา มิใช่ภรรยาหลวงหากเป็นอนุภรรยา
แตกต่างกับอนุภรรยาสามคนก่อนหน้า มารดาห้ายังให้กำเนิด ลู่อิ๋งอิ๋ง ลูกพี่ลูกน้องของเขา ภายหลังรอนายผู้เฒ่าลู่เฉวียนอันจากไปแล้ว ต่างหวังว่าลู่เซิ่งจะดูแล
ดังนั้นต่อให้นางเป็นมารดาห้าของลู่เซิ่งแต่เพียงในนาม แต่ว่าหลายๆ ครั้งนางกับลู่อิ๋งอิ๋งก็เอาใจลู่เซิ่งเช่นกัน
หากว่าลู่เฉวียนอันจากไป ลู่เซิ่งก็ไม่มีหน้าที่เลี้ยงพวกนางที่เป็นสตรีสองคน เพื่อภายหลังจะได้ไม่ถูกขับออกจากประตูบ้าน การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับประมุขตระกูลในอนาคตอย่างลู่เซิ่งเป็นสิ่งจำเป็น
“มารดาห้าท่านเกรงใจไปแล้ว” ลู่เซิ่งรีบรับน้ำบ๊วยมาวางลง “ที่นี่ให้ข้าต้อนรับก็พอ ท่านกลับไปก่อนเถอะ”
“เจ้าค่ะๆๆ หนูเซิ่งท่านต้อนรับแขกก่อน” มารดาห้ารีบจากไปด้วยรอยยิ้ม
ก่อนไปยังจับจ้องตวนมู่หว่านอย่างอิจฉา ปีนี้นางอายุสามสิบกว่าๆ แล้ว ถึงแม้จะบำรุงดูแลอย่างดี งดงามเกินใคร แต่ว่าเทียบกับตวนมู่หว่านกลับแตกต่างไม่น้อย
“ข้าไปก่อนเช่นกัน”
ลู่เฉินซินรีบฉวยโอกาสจากไป
ไม่ทันไรในโถงรับแขกก็มีแค่ลู่เซิ่งกับตวนมู่หว่านเพียงสองคน
“คุณชายยังต้องการคัมภีร์ลับหรือไม่”
ตวนมู่หว่านเห็นรอบๆ ไม่มีคน ก็ยิ้มอ่อนช้อยพร้อมกระซิบเบาๆ
“คุณหนูตวนมู่ร้ายกาจจริงๆ ข้าปิดบังสถานะรูปโฉม ท่านยังมาหาได้”
ลู่เซิ่งยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
“คุณชายลู่กล่าวล้อเล่นแล้ว ทั่วทั้งเมืองเก้าประสาน คุณชายที่มีความสัมพันธ์สนิทสนมกับนายน้อยเจิ้งเสี่ยนกุ้ยแห่งตระกูลเจิ้ง และมีทรัพย์สมบัติเป็นหมื่นก้วน เพียงเทียบขนาดร่างกาย จะหาตัวคุณชายไม่นับเป็นเรื่องยาก”
ตวนมู่หว่านเอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน
“นั่นสำหรับคุณหนูตวนมู่ล้วนไม่ยาก เอาล่ะไม่ต้องกล่าววาจาไร้สาระแล้ว ไม่ทราบว่าคุณหนูตวนมู่ครั้งนี้เอาคัมภีร์ลับอันใดมาให้ผู้แซ่ลู่ ขอกล่าวก่อนสักประโยค ที่ผู้แซ่ลู่ต้องการล้วนเป็นวิชากำลังภายใน”
ลู่เซิ่งพูดอย่างไม่เร็วไม่ช้า น้ำเสียงราบเรียบมั่นคง ไม่ได้สูญเสียความสงบเพราะสถานะถูกเปิดเผย
“ย่อมเป็นวิชากำลังภายใน”
ตวนมู่หว่านยื่นมือเรียวออกมา หยิบสมุดเล่มเล็กสามเล่มออกมาจากในแขนเสื้อ วางบนโต๊ะน้ำชาอย่างแผ่วเบา
สมุดเล่มเล็กสีเขียวอ่อนสามเล่มล้วนใช้ด้ายเย็บไว้ บนปกเขียนอักษะขนาดใหญ่ไว้อย่างชัดเจน
‘เคล็ดวิชาสนหนึ่งสำนึก’ ‘วิชากระเรียนหยก’ ‘วิชาโน้มนำหยินหยาง’
ลู่เซิ่งกวาดมอง สีหน้ายังคงเรียบเฉย
“คุณหนูตวนมู่กลับมีความสามารถยอดเยี่ยม เพียงแต่คัมภีร์เหล่านี้ จริงหรือปลอมสมควรตรวจสอบอย่างไร...”
“นี่ง่ายดายยิ่ง”
ตวนมู่หว่านหัวเราะเบาๆ
“วิชากำลังภายในสามวิชานี้ ล้วนเป็นวิชากำลังภายในที่เริ่มต้นง่ายดายที่สุด ฝึกฝนเพียงหนึ่งวันก็สามารถเกิดความรู้สึกถึงปราณ สามวิชานี้ล้วนเป็นประเภทที่เริ่มต้นง่ายดาย สำเร็จยากเย็น จริงหรือปลอมทราบได้ง่าย”
นางเปลี่ยนเรื่อง กล่าวอีกว่า
“ส่วนจะมีจุดผิดพลาดปรับแก้หรือไม่ นี่ขึ้นอยู่กับว่าคุณชายเชื่อหว่านเอ๋อร์หรือไม่แล้ว ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นคัมภีร์ลับของจริง วางอยู่ด้านหน้าคุณชาย เกรงว่าจะถูกเคลือบแคลงอยู่ดี”
“แม่นางหว่านเอ๋อร์กล่าวไม่ผิด” ลู่เซิ่งในใจยินดี ถ้าหากว่าเป็นตามที่อีกฝ่ายพูดจริงๆ คัมภีร์ลับทั้งสามเล่มเริ่มต้นง่ายสุด สามวิชานี้เหมาะกับเขายิ่งกว่าวิชาทมิฬพิฆาตเสียอีก
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 13 ซุ่มฝึกฝีมือ (3)
“เพียงแต่สิ่งที่ต้องเตือนคุณชายคือ กำลังภายในสามวิชานี้ต่างเป็นวิชาที่เน้นการหล่อเลี้ยงชีวิต ไม่มีอานุภาพในการประมือกับผู้คน ไม่เหมาะกับการต่อสู้ เหมาะกับการถ่ายทอดในตระกูล หลังจากฝึกสำเร็จสูงสุดมีแค่สองระดับ”
ตวนมู่หว่านเตือน
“วิชาหล่อเลี้ยงชีวิต ยังมีแค่สองระดับ...ไม่มีวิชากำลังภายในของยุทธภพที่แท้จริงหรือ”
ลู่เซิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย
“มี...เพียงแต่วิชากำลังภายในแบบนั้นส่วนใหญ่มีพรรคมีสำนัก...ต่อให้มอบกับคุณชาย คุณชายท่านกล้าฝึกหรือ”
ตวนมู่หว่านเลิกคิ้ว มองลู่เซิ่งด้วยรอยยิ้ม
ลู่เซิ่งเงียบงันครู่หนึ่ง ฝืนยิ้มออกมาแล้วเช่นกัน
“วิชากำลังภายในแบบนั้นข้าไม่กล้าฝึกจริงๆ เกิดวิชากำลังภายในพรรคสำนักพวกนั้นรั่วไหล เช่นนั้นก็เป็นบุญคุณความแค้น ไม่ตายไม่เลิกรา”
“คุณชายเข้าใจก็ดีแล้ว แน่นอนว่ายังมีคัมภีร์ลับกำลังภายในที่ไม่แพร่หลายส่วนหนึ่ง แต่เทียบกับสามเล่มนี้ คัมภีร์ลับเหล่านั้นใช้เวลานานยิ่ง อานุภาพยังไม่โดดเด่น มิสู้สามเล่มนี้รวมกัน”
ตวนมู่หว่านกลับประเมินการยอมรับทันทีของลู่เซิ่งสูง ต่อหน้าโฉมสะคราญเช่นนาง บุรุษแทบทั้งหมดจะเกิดความรู้สึกชอบเอาชนะขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่ว่าอย่างไรล้วนแสดงด้านแข็งแกร่งองอาจของตน
แต่ลู่เซิ่งกลับสามารถกล่าวคำว่า ‘ข้าไม่กล้า’ สามคำโดยสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปทำได้
“กำลังภายในสามวิชาของท่านนี้มิได้สอดคล้องกับความต้องการของข้านัก”
ลู่เซิ่งเอ่ยเสียงทุ้ม
“คุณชายลู่อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ พึงทราบว่าคัมภีร์ลับกำลังภายในนี้ไม่ใช่ผักกาดขาว อยากให้มีตอนไหนก็มาตอนนั้น”
ตวนมู่หว่านยิ้มอ่อนช้อยกล่าว
“ตอนนี้ข้ามีสามเล่มนี้ได้เป็นความบังเอิญ ภายหลังผ่านไปช่วงหนึ่ง ไม่แน่ว่าจะมีได้แล้ว...”
ลู่เซิ่งไม่เข้าใจความหมายของนาง
“คำภีร์ลับไม่ใช่คัดลอกไว้หลายเล่มก็สามารถขายซ้ำได้หรือ”
“แม้จะกล่าวเช่นนี้ แต่ที่นี่ล้วนขายเล่มเดียวคือเล่มต้นฉบับ” ตวนมู่หว่านเอ่ยอย่างมั่นใจ
“วาจานี้เป็นจริงหรือ” ลู่เซิ่งหวั่นไหว
“แน่นอนว่าจริง วิชาทมิฬพิฆาตเล่มนั้น คุณชายลู่อย่าฝึกดีกว่า เคล็ดวิชาไม่ครบยังพอว่า ยังเป็นเล่มที่ไม่สมบูรณ์แพร่หลายมาเมื่อหลายร้อยปีก่อน ต้องการหาส่วนที่เหลือทั้งหมดมาดำเนินการต่อ แทบเป็นไปไม่ได้”
ตวนมู่หว่านเกลี้ยกล่อม
ลู่เซิ่งไตร่ตรอง
“ไม่ทราบว่าในมือคุณหนูหว่านเอ๋อร์ยังมีคัมภีร์ลับเล่มอื่นหรือไม่ ไม่เอาต้นฉบับ แค่ฉบับคัดลอกก็ได้ เล่มละหนึ่งร้อยตำลึงเป็นอย่างไร”
ตวนมู่หว่านสีหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ
“คุณชายลู่ลุ่มหลงในวรยุทธ์เช่นนี้หรือ”
“ใช่แล้ว ข้าความจริงเป็นคนงมงายในวรยุทธ์คนหนึ่ง” ลู่เซิ่งตอบอย่างจริงจัง
ตวนมู่หว่านมองเขาอย่างสนอกสนใจ สบตากันแบบนี้อยู่พักหนึ่ง นางพลันหัวเราะพรวดออกมา
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น อย่างนั้นหนึ่งมือให้เงิน”
“หนึ่งมือให้ของ ข้าต้องการวิชากระเรียนหยก”
ลู่เซิ่งเลือกเล่มหนึ่งตามต้องการ เขาหยิบตั๋วเงินออกมาจากอกเสื้อ นี่เป็นเงินที่เหลือก้อนสุดท้ายของเขา ใช้หมดก็ไม่มีแล้ว
ตวนมู่หว่านรับตั๋วเงินมาโดยไม่เหลือบมองมอง ยัดเข้าไปในแขนเสื้อ วางคัมภีร์วิชากระเรียนหยกลง
“เช่นนั้นขออวยพรให้คุณชายสำเร็จวรยุทธ์โดยเร็ว”
“ขอบคุณท่านที่อวยพร”
ลู่เซิ่งลุกขึ้นไปส่งนาง
ส่งตวนมู่หว่านไปถึงประตูใหญ่ ใช้สายตาส่งนางขึ้นรถม้า ค่อยๆ จากไป ลู่เซิ่งค่อยผ่อนลมหายใจเล็กน้อย
ไม่ทราบเพราะอะไร ทุกครั้งต่อหน้าตวนมู่หว่านเขาจึงมีความระแวดระวังอยู่เสมอ
ทั้งๆ ที่อีกฝ่ายเป็นแค่สตรีอ่อนแอ ดูเหมือนไม่เป็นวรยุทธ์อันใด แต่เขารู้สึกว่าไม่ถูกต้อง
ขณะมองรถม้าค่อยๆ ควบขับออกไป จนกระทั่งออกจากถนนเส้นนี้ ก็ไม่มองต่ออีก
ลู่เซิ่งค่อยหันหลังกลับ
ในมือยังคงถือคัมภีร์วิชากระเรียนหยก ลู่เซิ่งลังเลเล็กน้อย ตัดสินใจอ่านวิชากำลังภายในนี้ดูก่อนค่อยว่ากัน
...
ที่ทำการข้าหลวงเมืองเก้าประสาน
ในโถงใหญ่ที่ทำการซึ่งเหมือนสี่เหลี่ยมจตุรัส ลานอยู่ตรงข้ามกับที่ทำการศาล บนพื้นปูด้วยอิฐขาวหลายก้อน แสงอาทิตย์สาดลงมาจากด้านบน แสงสะท้อนแยงตาเล็กน้อย
บนที่ทำการศาลด้านในของลาน มีเสาสีแดงชาดสิบต้นค้ำหลังคาสีแดงไว้
สองฟากด้านข้างของที่ทำการศาล วางไว้ด้วยไม้สยบโอหัง ซึ่งล้วนทาสีแดง
ซ่งตวนฉื่อ ข้าหลวงผู้เฒ่านั่งอยู่บนบัลลังก์ศาล หัวคิ้วขมวดมุ่น ด้านหลังเขาเป็นรูปอาทิตย์ขาวฟ้าครามขนาดใหญ่ กระเรียนเซียนตัวหนึ่งกระพือปีกโผบิน
สองข้างด้านล่างแต่ละฟากยืนด้วยคนสองคน ทั้งสองฟากมีทั้งหมดสี่คน
แยกเป็นประมุขตระกูลจ้าว หลี่ ลู่ เจิ้ง
สี่ตระกูลนี้เป็นตัวแทนขุมกำลังการค้าต่างๆ มากกว่าครึ่งของเมืองเก้าประสาน
ลู่เฉวียนอันเป็นหนึ่งในนี้
เขาสวมชุดขี่ม้าลายแท่งทอง ใส่หมวกเศรษฐีสีแดง ลูบเครางามใต้คางไม่หยุด ดวงตาจ้องมองข้าหลวงผู้เฒ่าที่นั่งบนบัลลังก์ศาลเขม็ง
รวมกับข้าหลวงแล้ว คนทั้งห้าล้วนไม่ส่งเสียง
ตระกูลจ้าว จ้าวชือเต๋อประมุขตระกูลเป็นชายชราหัวล้าน ตระกูลจ้าวของเขารวมกลุ่มเป็นผู้นำเหลาสุรา หอคณิกา สถานเริงรมย์ และลานพนันทั้งหมดในเมืองเก้าประสาน เป็นคนที่มีขุมกำลังแข็งแกร่งที่สุดในคนทั้งสี่
ตอนนี้เมื่อเห็นไม่มีคนส่งเสียง ใบหน้าเขากระตุก เอ่ยขึ้นก่อน
“นายผู้เฒ่าซ่ง ท่านขอให้พวกเราหาคนหาสิ่งของ พวกเราก็ส่งคนไปหาแล้ว เดิมนึกว่าเป็นแค่เรื่องเล็กเรื่องหนึ่ง
แต่ตอนนี้คนของพวกเราหายตัวไปติดๆกันสิบกว่าคนแล้ว นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันกับชีวิตคน
ถ้าหากรูปการณ์เป็นแบบนี้ ท่านยังไม่เอ่ยปาก เช่นนั้นอย่าโทษพวกเราไม่ยอมร่วมมือ”
ลู่เฉวียนอันตัดสินแล้วว่าจะปิดปากไม่พูดอะไร
อีกสองคนที่เหลือดูท่าทางมีความคิดเหมือนเขา
ข้าหลวง ซ่งตวนฉื่อ ขมวดคิ้วถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
“ของ คน เป็นคำสั่งที่เบื้องบนส่งลงมา ข้าก็ไม่มีวิธีการเช่นกัน
“มิหนำซ้ำหลายวันมานี้เกิดเรื่องประหลาดติดต่อกัน ทั้งนอกเมืองและในเมือง ข้าขอให้เจ้าอาวาสวัดบัวแดงทำพิธีแล้ว แต่ไม่มีประโยชน์
“จอมยุทธ์ท่องยุทธภพที่เชิญมา ไปแล้วก็ไม่กลับมา ไม่ทราบว่าหนีแล้วหรือไม่...คดีหมู่บ้านตระกูลหวังที่นอกเมืองจนถึงตอนนี้ยังเป็นปริศนา
เราผู้เป็นขุนนางเรียกพวกท่านทั้งสี่คนมาประชุม เพราะอยากรู้ว่าพวกท่านทั้งสี่คนมีวิธีการดีๆ หรือไม่
เมืองเก้าประสานแห่งนี้สุดท้ายแล้วเป็นเมืองเก้าประสานของพวกท่านเหล่าตระกูลใหญ่”
ลู่เฉวียนอันและอีกสามคนยังคงไม่กล่าววาจา
จ้าวซือเต๋อผู้นั้นกลับแค่นหัวเราะคำหนึ่งออกมา
“เรื่องหาคนยังไม่พูดถึง พวกเราหยุดไว้ก่อน
ส่วนเรื่องอื่น ในเมื่อนายท่านผู้เฒ่าไม่มีวิธี ข้าจึงเชิญยอดฝีมือที่ความสามารถไม่ธรรมดาคนหนึ่งมาตรวจสอบแล้ว เพียงแต่ค่าใช้จ่ายนี้แค่ข้าตระกูลเดียวจ่าย คงไม่ถูกต้องกระมัง”
“ในเมื่อเป็นยอดฝีมือ ถ้าไขคดีได้จริงๆ เราผู้เป็นขุนนางจะมอบรางวัลทั้งหมดให้เขา” ขุนนางข้าหลวงยืนยันขึ้นมาก่อน
“ตระกูลข้าร่วมด้วยหนึ่งพันตำลึง”
“ข้าก็เหมือนกัน”
ลู่เฉวียนอันส่งเสียงตามติดๆ
“ข้าก็ด้วย” ประมุขตระกูลคนสุดท้ายออกหนึ่งพันตำลึงตามคนส่วนใหญ่
“เอาล่ะ คดีตระกูลสวีนี้มีคนรับผิดชอบแล้วชั่วคราว แต่คดีหมู่บ้านตระกูลหวัง...” ข้าหลวงเริ่มลำบากใจอีกครั้ง
“หมู่บ้านตระกูลหวัง...เป็นคดีอนุน้อยนางนั้นกระโดดลงบ่อใช่หรือไม่ สรุปคดีตามกฎของต้าซ่งเลยไม่ดีกว่าหรือ”
ประมุขตระกูลหลี่กล่าวราบเรียบ
“ถ้าง่ายแบบนี้จริงๆ ก็ดี แต่ปัญหาคือ ตอนนี้แม้แต่ศพของอนุน้อยนางนั้นก็หาไม่เจอ ก้นบ่อไม่เห็นเลือดสักหยด
แต่ว่าในหมู่บ้านมีคนจำนวนมากต่างสบถสาบานว่าเห็นอนุน้อยนางนั้นกระโดดลงบ่อด้วยตาตัวเอง พวกเราหารอยเท้าจากทางบ่อน้ำไม่เจอจริงๆ...”
ข้าหลวงส่ายหน้าเอ่ยขึ้น
‘มีแต่เรื่องน่ากังวล...’ ลู่เฉวียนอันมองฉากนี้แล้วรำพึงในใจ
พอคิดถึงใบหน้าหวาดกลัวของสหายเก่าตระกูลสวีก่อนตาย จิตใจเขาพลันบิดเบี้ยว
...
ตระกูลลู่
ด้านในห้อง
ลู่เซิ่งนั่งขัดสมาธิบนเตียง รวบรวมสมาธิ เริ่มจินตนาการถึงกระเรียนเซียนที่กระพือปีกคิดจะบินตัวหนึ่งตรงกลางอกตามเคล็ดวิชากระเรียนหยก มันกระพือสองปีกและเพิ่มพลังอย่างต่อเนื่อง แต่กลับไม่บินขึ้นในทันที
ลู่เซิ่งหลังจากหลับตาโคจรลมปราณไปรอบหนึ่ง ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น หยิบคัมภีร์ลับวิชากระเรียนหยกเล่มนั้นขึ้นมาพลิกอ่านดู
บนหน้าแรกที่พลิกอ่าน วาดกระเรียนเซียนที่กระพือปีกต้องการโผบินตัวหนึ่งอย่างชัดเจน ท่วงท่าที่ต้องการโบยบินสู่ท้องฟ้านั้นให้ความรู้สึกกดดันเล็กน้อยแก่ผู้คน
ลู่เซิ่งเพ่งมองภาพนี้อีกสักครู่ ปิดตาลงทันที จินตนาการถึงกระเรียนเซียนกลางอกต่อ
ทำวนเช่นนี้อยู่สามครั้ง
เส้นแสงนอกหน้าตาค่อยๆ สลัวลง
เสี่ยวเฉี่ยวมาเรียกเขาไปรับประทานข้าวแล้วหลายครั้ง ลู่เซิ่งต่างปฏิเสธ ยังคงปิดประตูห้องแน่นหนา นั่งบนตั่งเตียงต่อ
กระเรียนที่เขาจินตนาการถึงยิ่งมายิ่งสมจริง ยิ่งมายิ่งเป็นจริง
รอจนฟากฟ้าพลบค่ำฟ้าดำมืด ลู่เซิ่งที่นั่งบนเตียงพลันลืมตาขึ้น
ฟู่ว...
ลมหายใจกลุ่มหนึ่งถูกเขาพ่นออกมาอย่างรุนแรง
เขาสูดหายใจลึกๆ คำหนึ่ง สัมผัสได้อย่างแจ่มชัดว่าทรวงอกตัวเองเพิ่มเส้นเล็กๆ ที่เหมือนมดสายหนึ่ง ค่อยๆ เคลื่อนไหวที่ทรวงอกอย่างช้าๆ เป็นวงรีที่เรียบง่ายวงหนึ่ง
วงรีนี้หมุนตามเข็มนาฬิกา ความเร็วเชื่องช้ายิ่ง ถ้าไม่สัมผัสดีๆ ไม่อาจแยกแยะออก
ลู่เซิ่งผ่อนคลายอย่างเหนื่อยล้า รีบนึกในใจ
‘ดีปบลู’
ทันใดนั้นตรงหน้าเขามีอินเตอร์เฟสเครื่องมือปรับเปลี่ยนลอยขึ้นมา
ในกรอบเครื่องมือปรับเปลี่ยนสีน้ำเงินเข้ม เพิ่มตัวอักษรเล็กๆ แถวหนึ่งด้านล่างวิชาดาบพยัคฆ์ดำ
‘วิชากระเรียนหยก : ยังไม่เริ่มต้น’
‘ต้องรีบแล้ว’
ลู่เซิ่งรีบเริ่มเพ่งสมาธิ กดปุ่มปรับเปลี่ยน ป้องกันไม่ให้ความรู้สึกถึงลมปราณหายไป
พร้อมกับที่กดปุ่มลงไป เครื่องมือปรับเปลี่ยนดีปบลูกะพริบทีหนึ่ง
ลู่เซิ่งรีบเพ่งความสนใจไปที่วิชากระเรียนหยก
‘เพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ!’ เขานึกเงียบๆ
สถานะของวิชากระเรียนหยกเด้งขึ้นอย่างฉับพลัน
จากไม่เริ่มต้น กลายเป็นระดับเบื้องต้นในชั่วพริบตา
ลู่เซิ่งหยุดนิ่ง รู้สึกว่าในร่างกายมีเส้นสายราวสายน้ำจางๆ สายหนึ่งเพิ่มขึ้นมา ค่อยๆ ไหลจากทรวงอกไปด้านล่าง
ระหว่างทรวงอกกับท้องน้อยกลายเป็นวงรีวงหนึ่ง เส้นสายลมปราณเย็นๆ หลายสายนั้นไหลระหว่างทรวงอกและท้องน้อยไม่หยุด
‘ระดับเบื้องต้นแล้ว...คล้ายว่าร่างกายจะรับภาระไม่หนักมาก’
ลู่เซิ่งครุ่นคิด เพ่งสมาธิต่อ จินตนาการว่าขอบเขตของวิชากระเรียนหยกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งระดับ
แค่กๆ!
ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าลำคอแห้งผาก ไอเสียงดัง
ความหงุดหงิดงุ่นง่านสายหนึ่งลอยขึ้นจากท้องน้อย พุ่งสู่จิตใจ ลู่เซิ่งพลันเปลี่ยนเป็นคอแห้งลิ้นแห้ง
‘ไม่ไหว ร่างกายสูญเสียหยินไปแล้ว! วิชากระเรียนหยกนี้เพิ่มระดับเร็วแล้วมีผลเสียต่อร่างกายเช่นกัน เพียงแต่ไม่รุนแรงเท่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำ’
ลู่เซิ่งผ่อนคลายจิตใจ ปล่อยให้เครื่องมือปรับเปลี่ยนค่อยๆ จางหายไป
‘นี่คือกำลังภายในหรือ’
เขายื่นสองขาออกมา ลงจากเตียงอย่างช้าๆ
สัมผัสอย่างละเอียดได้ถึงลมปราณภายในของวิชากระเรียนหยกที่โคจรไหลเวียนไม่หยุดระหว่างทรวงอก รู้สึกสงสัย
‘รู้สึกเหมือนในร่างมีเส้นสายลมปราณเส้นหนึ่งเพิ่มขึ้นมา’
ลู่เซิ่งลองควบคุมเส้นสายลมปราณเส้นนี้ พบว่าของเล่นชิ้นนี้คล้ายไม่อาจไหลไปยังสถานที่อื่น ได้แต่วนเป็นวงกลางทรวงอก
ในกระบวนการขณะที่ปราณภายในสายนี้วนเป็นวง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าการหายใจของตนผ่อนคลายลงไม่น้อย จิตใจคึกคักขึ้นส่วนหนึ่ง
‘ขอดูกำลังภายในเบื้องต้นหน่อย...’ ลู่เซิ่งพลิกคัมภีร์ลับมาอ่านการบันทึกด้านบน
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 14 ซุ่มฝึกฝีมือ (4)
บนสมุดเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า
‘วิชานี้สามารถยืดอายุขัย ทำให้ตัวเบา กระตุ้นโลหิต มีผลปรับห้าอวัยวะตัน[footnoteRef:1]ให้ลมปราณราบรื่น รักษาอาการบาดเจ็บภายใน ทักษะพลังยิ่งล้ำลึก ประสิทธิผลยิ่งเลิศล้ำ’ [1:  ห้าอวัยวะภายในตัน ได้แก่ ตับ หัวใจ ม้าม ปอด ไต ]
‘รักษาอาการบาดเจ็บภายในหรือ’
ลู่เซิ่งหวั่นไหว
“คุณชาย? สมควรกินข้าวแล้ว ถึงกลางจื่อแล้ว...’
เสียงของเสี่ยวเฉี่ยวดังมาจากนอกประตูห้อง
ลู่เซิ่งขยับแขนและไหล่ทั้งสองข้างของเขา
ผลักประตูออกไป เห็นเสี่ยวเฉี่ยวหาม้านั่งตัวหนึ่งมานั่งรออยู่นอกปะตู ไม่ทราบว่ารอตนมานานเท่าไรแล้ว
กลางจื่อก็คือยามจื่อ
ตามการคำนวณเวลาของต้าซ่ง ขุนนางเวลาแบ่งหนึ่งวันออกเป็นสิบสองชั่วยาม แต่ละชั่วยามแบ่งเป็นต้นกับกลาง เวลากลางจื่อก็คือช่วงกลางของยามจื่อ
เป็นช่วงเวลาตั้งแต่เที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง
‘ดึกขนาดนี้แล้วหรือ’ ลู่เซิ่งมองดูลานด้านนอก ลานแห่งอื่นที่เดิมทีส่งเสียงอึกทึกตอนนี้เงียบสงบแล้ว
ในสายลมรัตติกาลแว่วเสียงฆ้องที่ยามเคาะโมงยามตีตอนเดินผ่านมาทางด้านนอก
“ตอนนี้ยังมีอะไรกินอีกหรือ”
ลู่เซิ่งเดินไปยังห้องครัว
ห้องครัวของตระกูลลู่สร้างระหว่างลานหน้าและลานหลัง ต้องเดินผ่านลานหลังจึงจะไปถึง
“ข้าให้ห้องครัวเก็บกับข้าวไว้ส่วนหนึ่ง แต่ละอย่างพอเหลืออยู่บ้าง อุ่นเล็กน้อยก็ได้แล้ว” เสี่ยวเฉี่ยวกล่าวเบาๆ ตามติดลู่เซิ่ง
คนทั้งสองออกจากลานหลังตามทางระเบียง ไปยังลานเล็กของห้องครัว
ในลานของห้องครัววางโต๊ะเก้าอี้หลายตัวกระจัดกระจาย ให้เหล่าข้ารับใช้ที่เป็นพ่อครัวไว้กินอาหารโดยเฉพาะ
ทั้งสองคนเพิ่งเข้าลานเล็ก ก็เห็นคนผู้หนึ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะ กำลังกินอาหารที่เก็บไว้ให้ลู่เซิ่งบนโต๊ะคำโตๆ
“พี่ใหญ่ ไฉนดึกขนาดนี้ยังไม่นอน” คนที่กินข้าวเงยหน้าขึ้น ถึงกับเป็นใบหน้าของดรุณีที่บริสุทธิ์งดงาม
“ชิงชิงหรือ” ลู่เซิ่งเห็นดังนั้นก็งุนงง “เจ้ากลับมาตอนไหน”
เขานั่งลงตรงข้าม พิจารณาดูลู่ชิงชิงที่กำลังกินอย่างออกรส
น้องสาวที่มารดารองของเขาให้กำเนิดผู้นี้ เป็นพี่น้องต่างมารดากับเขา แต่มารดารองปฏิบัติกับเขาเหมือนบุตรแท้ๆ ยังดีกับเขายิ่งกว่าบุตรีของตัวเอง
ในความทรงจำเริ่มแรกของลู่เซิ่ง ความรู้สึกที่มีต่อมารดารองกับลู่ชิงชิงสุดที่พี่น้องคนอื่นจะเทียบได้
“นี่มิใช่เพิ่งมาถึงบ้านหรอกหรือ ท้องหิวจึงมาที่นี่แล้ว พบว่าบนโต๊ะวางกับข้าวไว้โต๊ะใหญ่ นึกว่าเตรียมไว้ให้ข้าเสียอีก”
ลู่ชิงชิงสะพายกระบี่ สวมชุดรัดรูปสีน้ำเงิน รัดทรวงอกไว้ ถ้ามิใช่ใบหน้างดงามจริงๆ คงแยกแยะไม่ออกว่านางเป็นสตรี
“เจ้าไม่ควรกลับมา...” ลู่เซิ่งถอนใจ
“เพราะอะไร”
ลู่ชิงชิงวางชามข้าวลง ใบหน้าพลันเย็นชา
“พี่ใหญ่สวีตายโดยไม่ทราบสาเหตุ บ้านลุงสวีไปทำอะไรมากันแน่ ภูตผีปีศาจเป็นเรื่องไร้สาระ ข้าไม่เชื่อเรื่องพรรค์นี้!”
“เจ้าหมายความว่าอะไร”
ลู่เซิ่งจ้องมองนาง
“ข้าครั้งนี้กลับมาก่อน ก็เพื่อจะตรวจสอบสาเหตุการตายที่แท้จริงของพี่ใหญ่สวี จับฆาตกรรับโทษตามกฎหมาย!”
ลู่ชิงชิงกล่าวอย่างจริงจัง รังสีสังหารสายหนึ่งแวบขึ้นในดวงตา
ลู่เซิ่งมองน้องรองผู้นี้ แล้วก็เงียบอยู่นาน
บนใบหน้าลู่ชิงชิงปรากฏความขุ่นเคืองขึ้น
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่สวีตายแล้ว ท่านหรือว่าไม่เคยคิดตรวจสอบความจริงแม้แต่น้อย!”
“ข้าตรวจสอบแล้ว ไม่มีเงื่อนงำ...” ลู่เซิ่งส่ายหน้า “ไม่เจอเบาะแสของฆาตกรใดๆ ร่องรอยอันใดก็ไม่มี คนหลายสิบคน ทั้งบนล่างของตระกูล ตายอย่างอนาถในคืนเดียว แม้แต่ข้อมูลสักเล็กน้อยก็ไม่มี”
“ข้าไม่เชื่อ!”
ลู่ชิงชิงลุกขึ้น
“ข้ากินอิ่มแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะเริ่มตรวจสอบ พี่ใหญ่ข้าไปพักผ่อนแล้ว”
นางพูดจบก็สาวเท้ายาวๆ ไปยังด้านนอกของลานเล็ก
“เสี่ยวเฉี่ยว เจ้าต้องการไปห้องข้าหรือไม่”
นางถือโอกาสทักทายเสี่ยวเฉี่ยว
เสี่ยวเฉี่ยวส่ายศีรษะด้วยสีหน้าอึมครึม เห็นได้ชัดว่าพอพูดถึงเรื่องของพี่ใหญ่สวีก็รู้สึกเศร้าสร้อย
สวีเต้าหรานที่แล้วมาดีกับพวกนางยิ่ง ทั้งอ่อนโยนมีมารยาท ไม่ว่าอย่างไรนางก็คิดไม่ถึงว่าคนดีๆ แบบนั้นอยู่ๆ ก็จากไปแล้ว
ลู่ชิงชิงจากไปแล้ว
ลู่เซิ่งนั่งลง ให้เสี่ยวเฉี่ยวอุ่นกับข้าวให้ กินของที่เหลือจนหมด
‘ชิงชิงออกไปกราบอาจารย์ร่ำเรียนวิชามาห้าปีแล้ว เถี่ยซังเต้าหยินเป็นยอดฝีมือเชิงกระบี่ที่โด่งดังใกล้ๆ เมืองเก้าโชติ แต่ตอนนี้ดูเหมือนนางก็ไม่ได้ฝึกกำลังภายในเช่นกัน’
คนที่ฝึกฝนกำลังภายใน ตามบันทึกในวิชากระเรียนหยก ต่างมีจุดเด่นที่สายตาคุกคามคน
กำลังภายในยิ่งล้ำลึก ประกายในดวงตายิ่งสว่างไสว
แต่ว่าน้องรองลู่ชิงชิง สายตามืดมัว ไม่ต่างอะไรกับคนธรรมดา เห็นได้ชัดว่ามิใช่ผู้ฝึกกำลังภายใน
‘จะว่าไปก็ถูกอยู่ คนที่มีกำลังภายในได้ ไฉนจะมีอยู่ทุกที่เหมือนผักกาดขาว เพียงแต่แบบนี้ดูเหมือนตวนมู่หว่านนั่นไม่ธรรมดาถึงขีดสุดแล้ว...’
ลู่เซิ่งใคร่ครวญเล็กน้อย สงบจิตใจเริ่มตั้งสมาธิกินข้าวต่อ
...
เช้าตรู่ของอีกวัน
ลู่เซิ่งไปบ้านจางสวินหัวหน้ามือปราบจางกับลุงจ้าวแต่เช้า
“ฝ่ามือทำลายใจของหัวหน้ามือปราบจางแม้เป็นวิชากำลังภายนอก แต่ว่ากันว่าสามารถเทียบเคียงกับฝ่ามือทรายเหล็กในตำนานได้
“ฝึกการทะลวงพลังเป็นหลัก สามารถแยกภูเขาสู้กระทิง โจมตีอวัยวะภายในของศัตรูได้โดยตรง ร้ายกาจเป็นอย่างยิ่ง”
ระหว่างทาง ลุงจ้าวกับลู่เซิ่งหนึ่งคนหนึ่งม้าขี่ไปยังบ้านจางสวินอย่างไม่รีบร้อน
บ้านของจางสวินอยู่ในย่านร้านตีเหล็กใกล้กำแพงเมืองเก้าประสาน
แถบนี่หลักๆ มีแต่คนยากจน ช่างฝีมือ ร้านตัดไม้ ร้านตีเหล็กอยู่
ลู่เซิ่งขณะมุ่งหน้ามา บริเวณรอบๆ ที่เห็นเป็นคนยากจนมีสีหน้าเหลืองตอบทั้งสิ้น คนเดินถนนส่วนใหญ่ใส่อาภรณ์เป็นรอยปุปะ
“ชื่อเสียงของฝ่ามือทำลายใจ ตอนเด็กบางครั้งข้าก็เคยได้ยิน เพียงแต่หัวหน้ามือปราบจางไฉนตกต่ำถึงขั้นนี้ ไม่ว่าเส้นสายหรือขีดความสามารถหรือประสบการณ์ ท่านผู้เฒ่าสามารถรับตำแหน่งขุนนางสอนวรยุทธ์ในที่ทำการได้ถมเถ”
ลู่เซิ่งถาม
ลุงจ้าวส่ายหน้า
“เพราะอะไรนะหรือ เป็นเพราะคดีสะเทือนขวัญคดีหนึ่งในอดีต เขาเพื่อแก้แค้น แม้สุดท้ายจะสังหารอีกฝ่ายด้วยตัวเองได้ ตนเองก็ตกสู่ขั้นอาการบาดเจ็บซ่อนเร้น รอเวลากำเริบ แค่ยาบำรุงแต่ละอย่างก็สิ้นเปลืองสมบัติของตระกูลแล้ว”
ขณะพูดคุยกัน คนทั้งสองก็มาถึงหน้าลานเล็กผุผังแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
ลุงจ้าวลงจากม้าไปเคาะปะตู
“ผู้ใด”
ไม่ทันไรคนหนุ่มผ่ายผอมคนหนึ่งก็มาเปิดประตู
“ลุงจ้าวรึ” เขามองจ้าวต้าหู่ตรงหน้าประตูอย่างแตกตื่นยินดี “เชิญเข้ามาๆ!”
ลู่เซิ่งเข้าประตูตามไป แวบแรกก็เห็นชายชราผมขาวที่นั่งตากแดดอยู่ในลาน
“คุณชายใหญ่ลู่หรือ”
ชายชรากล่าวเสียงดัง เหมือนคนขวานผ่าซาก
“ใช่แล้ว”
ลู่เซิ่งประสานมือ
“แท่งเงินที่ก่อนหน้าท่านส่งมาให้ ข้าผู้เฒ่าได้รับแล้ว วิธีการฝึกฝ่ามือทำลายใจ ข้าสามารถถ่ายทอดให้ท่านา เพียงแต่ข้าผู้เฒ่ามีคำขอร้องที่ไร้เหตุผลข้อหนึ่ง”
หัวหน้ามือปราบจางสวินเป็นชายชราที่เด็ดเดี่ยวแน่วแน่
“อาจารย์จางโปรดบอก”
ลู่เซิ่งสีหน้าเรียบเฉย
“ข้าผู้เฒ่า หวังว่าคุณชายใหญ่ลู่ จะหาคนสักหลายคนรับถ่ายทอดความสามารถนี้ ไม่ให้สิ่งที่ข้าพยายามสร้างขึ้นมาชั่วชีวิตเสียเปล่า” เสียงของจางสวินเต็มไปด้วยพลัง ยังคงมีสภาวะที่ยิ่งใหญ่
“อาจารย์จางวางใจ! ผู้เยาว์รับปาก!”
ลู่เซิ่งกล่าวอย่างแน่วแน่
“ดี! ใช้ดาบ ใช้ฝ่ามือ ต้องมีสภาวะพกดาบเดียวไปตามนัด[footnoteRef:2] ไม่มีสิ่งใดต้านทาน! หากไม่มีจิตวิญญาณ เช่นนี้ดาบที่ใช้ออกมาแกร่งอย่างไรก็เป็นแค่โครงเปราะบาง!” [2:  พกดาบเดียวไปตามนัด หมายถึง เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ไม่กลัวสิ่งใด มาจากสามก๊ก กวนอูพกดาบเดียวไปตามนัดของศัตรู]
จางสวินเสียงพลันขึงขัง
“ฝ่ามือทำลายใจกับวิชาดาบของข้ามีจุดร่วมกัน ออกฝ่ามือ ออกดาบจะต้องทุบหม้อทำลายเรือ จินตนาการว่าตัวเองอยู่ในสภาพจนตรอก แบบนี้จึงจะระเบิดพลังกับความเร็วที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาได้!
“ใจมีความลังเล! พลังไม่อาจบรรลุ!”
ลู่เซิ่งจิตใจสั่นไหว พลันคล้ายเข้าใจอันใด
“พลังกาย ปราณ จิต  ล้วนประสานกัน รวมอยู่ที่จุดหนึ่ง นี่เป็นเคล็ดลับวิชาดาบกับฝ่ามือทำลายใจของข้า!”
จางสวินเอ่ยเสียงจริงจัง
ลู่เซิ่งหลับตายืนตรง คล้ายเข้าใจอันใด มือกำดาบยาวที่หว่างเอว
เขาเพิ่งมาถึงลาน ก็ถูกอดีตยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองเก้าประสานผู้นี้สั่งสอนทันที
‘ใจมีความลังเล พลังไม่บรรลุ’
ประโยคนี้เหมือนสายฟ้าฟาด สะท้อนในใจเขาไม่หยุด
ตลอดมาเขามิใช่เพราะคิดมากเกินไปหรอกหรือ ดังนั้นวิชาดาบจึงรู้สึกติดชะงักเล็กน้อย
ตอนนี้คิดดูแล้ว สมควรขาดสภาวะจิตใจเล็กน้อยนั้น!
ขอบเขตของเขายังแข็งแกร่งกว่าลุงจ้าว แต่พอต่อสู้ในความเป็นจริง ก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะลุงจ้าวได้ เดิมนึกว่าตัวเองขาดประสบการณ์
ตอนนี้ดูแล้วขาดจิตใจเช่นนี้เอง
สักพักหนึ่ง
ลู่เซิ่งประสานมือคำนับจางสวิน
“ขอบคุณอาจารย์จาง!”
“ไม่เป็นไร ตอนนี้คนอื่นๆ ล้วนออกไป ข้าจะถ่ายทอดเคล็ดลับฝ่ามือทำลายใจให้แก่ท่าน!”
จางสวินพูดเสียงดังกังวาน
ลุงจ้าวกับคนหนุ่มผู้นั้นยิ้มหนักใจเล็กน้อย ต่างล่าถอยออกจากลาน
ตลอดทั้งวัน
ลู่เซิ่งอยู่กับจางสวิน จดจำเคล็ดลับและกระบวนท่าของฝ่ามือทำลายใจ
วิชาฝึกจิตกระบวนท่าผสานรวม จางสวินถ่ายทอดประสบการณ์สู้กับศัตรูในอดีตของตัวเองทีละอย่างๆ โดยไม่ปกปิดแม้แต่น้อย
กำลังภายในของลู่เซิ่งอยู่ในระดับเบื้องต้น พลังสมาธิคึกคัก ทั้งวันพักผ่อนสองครั้ง ระหว่างนี้ร่ำเรียนฝึกฝนตลอด
พอพลบคล่ำ เขาก็จดจำเคล็ดลับของฝ่ามือทำลายใจได้ทั้งหมด จากนั้นค่อยบอกลาจากไป
กลับมาถึงบ้าน เขากลับห้องตัวเองทันที นั่งขัดสมาธิลง
‘ดีปบลู!’
ใช้ความคิดในใจ อินเตอร์เฟซของเครื่องมือปรับเปลี่ยนโผล่ออกมาอีกครั้ง
หลังจากกดปุ่มปรับเปลี่ยน เครื่องมือปรับเปลี่ยนทั้งหมดก็กะพริบอย่างรุนแรง
ลู่เซิ่งเพ่งความสนใจไปที่วิชากระเรียนหยกเมื่อก่อนหน้า
‘ครั้งนี้สมควรไม่มีปัญหาแล้ว’
การปรับเปลี่ยนวรยุทธ์ชนิดหนึ่ง แบ่งเป็นการพัฒนาหลายครั้ง แบบนี้ไม่รุนแรงเกินไป ร่างกายรับภาระน้อยเช่นกัน
‘เพิ่มหนึ่งระดับ!’
ลู่เซิ่งมองวิชากระเรียนหยกเขม็ง
ไม่ทันไร ขอบเขตสถานะของวิชากระเรียนหยกก็เด้งจากเบื้องต้นไปสู่ระดับหนึ่ง
ลู่เซิ่งพลันรู้สึกว่าอวัยวะภายในล้วนเหมือนติดไฟ ปากคอแห้งผาก ใบหน้าแดงขึ้น
เขาอ่านคัมภีร์ลับมา ทราบว่านี่เป็นอาการปราณภายในมากเกินไป โน้มนำให้อัคคีใจโชติช่วงเกินควร
ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว หยิบชาสือหูกระถางหยกที่เตรียมไว้ดีแล้ว เริ่มจิบคำเล็กๆ
ชาสือหูถูกเรียกว่าเป็นหญ้าเซียนบำรุงหยิน ความสามารถในการบำรุงยอดเยี่ยม ในโลกปัจจุบันมีชาสือหูผิวเหล็กเป็นสุดยอดของชา แต่ที่นี่มีชาสือหูกระถางหยกเป็นสุดยอดของชา
เป็นของบำรุงล้ำค่าที่นำเข้ามาจากจงหยวน
ห้องยาในบ้านเก็บไว้ส่วนหนึ่ง พอดีเขาได้ใช้
ดื่มชาสือหูเข้มสามถ้วยติดกัน ลู่เซิ่งค่อยรู้สึกว่าทรวงอกเริ่มคลายร้อนรุ่ม
‘ถ้ายึดตามการบันทึกบนคัมภีร์ลับ วิชากระเรียนหยกนี้มีทั้งหมดสองระดับ ความรู้สึกถึงลมปราณหนึ่งวันก็เกิดได้
‘ส่วนระดับเบื้องต้นกลับใช้เวลาหนึ่งร้อยวัน ต้องเป็นคนมีคุณสมบัติถึงจะทำได้
‘ฝึกฝนระดับหนึ่งเสร็จ จำเป็นต้องใช้เวลาสองถึงสามปี ระดับที่สองนี้จำเป็นต้องใช้เวลาห้าถึงสิบปี”
เขาวางถ้วยชาลง  เทชาสือหูจากในกาชาออกมาโยนเข้าปากเคี้ยวแล้วกลืนลงไป
‘เราใช้เวลาพริบตาเดียว เท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักของคนอื่นเป็นเวลาสองถึงสามปี กลับไม่เลว’
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าลมปราณที่ทรวงอกของตัวเอง มีขนาดใหญ่กว่าก่อนหน้าไม่น้อย
หากก่อนหน้าเป็นแค่เส้นผม เช่นนั้นตอนนี้ก็มีขนาดเท่าตะเกียบแล้ว
ลู่เซิ่งมองไปที่วิชาอีกวิชา ฝ่ามือทำลายใจ
วิชานี้แสดงผลว่ายังไม่เริ่มต้น กำลังภายนอกกับกำลังภายในไม่เหมือนกัน ขอแค่จำกระบวนท่าวิชาฝึกจิต ก็จะแสดงผลบนเครื่องมือปรับเปลี่ยนได้
ส่วนกำลังภายในจำเป็นต้องเกิดความรู้สึกถึงลมปราณถึงจะปรับเปลี่ยนได้
ลู่เซิ่งคิดจะเร่งเพิ่มระดับวิชากระเรียนหยก ยกระดับของพลังกาย ปราณ และจิตก่อน ค่อยปรับเปลี่ยนวิชาอื่นๆ เมื่อเป็นแบบนี้ ร่างกายจะรับภาระได้ ทำให้ผ่อนคลายลงมาก
..............................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 15 ซุ่มฝึกฝีมือ (5)
ลู่เซิ่งเรียนกับหัวหน้ามือปราบจางสวินได้สามวัน ก็จดจำฝ่ามือทำลายใจได้โดยสมบูรณ์
จากนั้นก็ไปหาอาจารย์คนที่สอง
อาจารย์คนที่สองที่ลุงจ้าวแนะนำแซ่ตู้ชื่อเจิ้น เคยเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอดในที่ทำการข้าหลวง เป็นคนรุ่นเดียวกันกับหัวหน้ามือปราบจางสวิน
เก้าเก้าแปดสิบเอ็ดท่า ดาบนางแอ่นถลาลมเร็วเหมือนสายฟ้าแลบ
น่าเสียดาย...ภายหลังมือของเขาถูกแทงโดนเส้นเอ็น คนพิการแล้ว ไร้บุตรไร้ธิดาเหมือนกัน แต่เป็นเพราะเขาไม่ได้แต่งงาน เก็บตัวเงียบขรึม จึงไม่มีทายาท
ลู่เซิ่งเรียนกับคนผู้นี้สี่วัน
เก้าเก้าแปดสิบเอ็ดท่าดาบนางแอ่นถลาลม ตามความเป็นจริงในสายตาของเขายังอ่อนด้อยกว่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำขั้นหนึ่ง แต่มีทักษะวิชาวรยุทธ์เพิ่มขึ้นอย่างหนึ่งย่อมเป็นเรื่องดี
จากนั้นเขาขอให้ลุงจ้าวพาเขาไปหายอดฝีมือที่มีชื่อเสียงคนอื่นๆ ในเมืองเก้าประสาน โดยเฉพาะยอดฝีมือรุ่นอาวุโส
หลังจากได้รับอนุญาตจากลู่เฉวียนอันผู้เป็นบิดา จึงใช้เงินเบิกทางทีละแห่งๆ เขาได้เรียนท่าเท้าแปดสมบัติ กับดาบสองปลายจากยอดฝีมืออีกสองคน
ล้วนเป็นวรยุทธ์ที่ต่ำกว่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำขั้นหนึ่ง
เขาเข้าใจแล้วว่า วิชาดาบพยัคฆ์ดำนั้น ลุงจ้าวนับได้ว่าเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอดของเมืองเก้าประสานแล้ว คนอื่นๆ ไหนเลยจะบรรลุระดับเขาได้ง่ายดายขนาดนั้น
ใช้เวลาติดต่อกันสองเดือน ลู่เซิ่งฝึกฝนวรยุทธ์แต่ละชนิดอย่างมุ่งมั่น
ขณะเดียวกันก็บำรุงร่างกายอย่างต่อเนื่อง กินกินกินยาบำรุงหยิน เสริมโลหิตไปมากมาย
ค่าใช้จ่ายในตระกูลที่ใช้จ่ายไปในยาบำรุงก็ หลังจากเขาเริ่มฝึกวรยุทธ์เพิ่มขึ้น เดือนหนึ่งใช้มากกว่าพันตำลึง นี่เป็นค่าใช้จ่ายจำนวนมหาศาลสำหรับครอบครัวทั่วไป
ยังดีที่ได้รับการยอมรับจากลู่เฉวียนอันผู้เป็นบิดา ไม่อย่างนั้นการใช้เงินแบบเขา ต่อให้เป็นลูกหลานบ้านรวยอย่างไรก็ไม่อาจล้างผลาญได้ขนาดนี้
พริบตาเดียว หน้าร้อนผ่านไป ฤดูสารทเดือนเก้ามาเยือน
ลู่เซิ่งมาถึงโลกนี้ได้เกือบสามเดือนแล้ว
“คุณชายเซิ่งช่วงนี้ขยันจริงๆ”
ลุงจ้าวลูบเคราขณะมองดูลู่เซิ่งที่ตั้งใจฝึกฝนดาบนางแอ่นถลาลมบนลานฝึก
วิชาดาบชุดนี้ลู่เซิ่งไม่ได้ใช้เครื่องมือปรับเปลี่ยน ช่วงนี้เขาไม่ได้แตะต้องเครื่องมือปรับเปลี่ยนอีกเลย เพียงลองคลำทางด้วยตัวเอง
ที่ใช้เครื่องมือปรับเปลี่ยนครั้งสุดท้ายเป็นวิชากำลังภายใน เขาคิดจะทดลองดูว่า ระหว่างวรยุทธ์ที่ตนตั้งใจฝึกฝนกับวรยุทธ์ที่ปรับเปลี่ยนมามีข้อแตกต่างกันยังไง
พอดีที่วิชาดาบนางแอ่นถลาลมเรียนไม่ยาก กระบวนท่าเรียบง่าย เหมาะให้เขาค่อยๆ ฝึกฝน
ฉัวะ!
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!
เสียงกังวานดังติดต่อกันหลายครั้ง ต้นหญ้าตอไม้ที่อยู่รอไปบๆ ลู่เซิ่งถูกฟันทิ้งไป
ลู่เซิ่งมือถือดาบยาวกว่าหนึ่งหมี่ไว้ในมือ ค่อยๆ พลิกตัวดาบแนบกับแผ่นหลัง นับว่าจบกระบวนท่า
“เพราะฝึกยุทธ์ช้าเกินไป ไม่ขยันแล้วจะตามคนอื่นทันได้อย่างไร”
ลู่เซิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ช่วงนี้ต้องขอบคุณลุงจ้าวท่านอย่างยิ่ง”
ลุงจ้าวโบกมือ
“ข้าทราบว่าคุณชายเซิ่งท่านมีความคิดรวบรวมคัมภีร์ลับวรยุทธ์ เพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตระกูล เพียงแต่ว่าคนที่สามารถมอบวรยุทธ์ให้ได้ในเมืองเก้าประสานนี้มีไม่กี่คน ที่เหลือความเป็นไปได้ต่ำยิ่ง ต่อจากนี้ท่านมีแผนการอะไร”
ลู่เซิ่งไตร่ตรองเล็กน้อย ปล่อยให้เสี่ยวเฉี่ยวที่วิ่งเหยาะๆ เข้ามา นำผ้าขนหนูชุบน้ำมาให้ตัวเองเช็ดเหงื่อ
“ในเมื่อในเมืองเก้าประสาน...”
“แย่แล้ว! แย่แล้ว!” ทันใดนั้นคนรับใช้คนหนึ่งพลันวิ่งเข้ามาในลานฝึกอย่างเร่งรีบ สีหน้าซีดขาว ปากร้องตะโกนขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้น เอะอะโวยวายอะไรกัน!”
ผู้คุ้มกันในจวนคนหนึ่งเข้าไปตำหนิ ลากคนรับใช้ที่ร้องโวยวายคนนั้นไปอีกทาง สอบถามอย่างละเอียด
รอถามไถ่จนเข้าใจ ผู้คุ้มกันคนนั้นมีสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเช่นกัน รีบวิ่งมาทางพวกลู่เซิ่ง
“คุณชายใหญ่ คุณหนูสองมีเรื่องกับคนอื่นแล้ว ซ้ำตอนนี้ยังหาคนไม่เจอ!” ผู้คุ้มกันรายนี้รีบกล่าวรายงานเสียงดัง
“อะไรนะ!”
ลู่เซิ่งงุนงง
เขารู้ว่าลู่ชิงชิงกลับมาจะต้องเกิดเรื่อง แต่คิดไม่ถึงว่าจะก่อเรื่องไวขนาดนี้
“นางอยู่ที่ไหน มีเรื่องกับใคร”
ลุงจ้าวถามอย่างรวดเร็วจริงจัง
“ที่ถนนดอกหลิว กับผู้คุ้มกันคณะพ่อค้าที่ผ่านทางมาสองสามคน!”
“เรื่องนี้นายท่านผู้เฒ่าทราบไหม”
“ไม่แน่ใจ แต่ว่าเด็กรับใช้ผู้นั้นเพิ่งได้รับรายงานข่าว  เป็นหญิงรับใช้ที่ติดตามคุณหนูสองมาแจ้ง เขาจึงมาหาคุณชายใหญ่ท่านเป็นคนแรก”
ผู้คุ้มกันกล่าวอย่างเร่งรีบ
พวกเขาล้วนเป็นลูกกำพร้าที่ลู่เฉวียนอันรับมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ดูแลจนเติบใหญ่ มีความซื่อสัตย์ต่อตระกูลลู่สูงยิ่ง
“ทำได้ดี เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบรายงานท่านพ่อ ข้าจะไปดูก่อน”
ลู่เซิ่งเอ่ยเสียงทุ้ม
“คุณหนูสองกำลังตรวจสอบคดีของตระกูลสวี ไฉนจึงไปมีเรื่องกับผู้คุ้มกันของคณะพ่อค้าได้” ลุงจ้าวกล่าวอย่างสงสัย
“ไปดูก็รู้แล้ว”
ลู่เซิ่งมีสีหน้าเคร่งขรึม
เขารวบรวมคนรับใช้ในตระกูลอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ครบสิบคนแล้ว ก็มุ่งหน้าไปถนนกิ่งหลิว
ถนนกิ่งหลิวเป็นย่านหอคณิกาที่ขึ้นชื่อของเมืองเก้าประสาน ไม่ทราบว่าลู่ชิงชิงตรวจสอบมาถึงที่นี่ได้อย่างไร
เร่งรุดไปถึงโดยที่ไม่หยุดม้าเลย
พอลู่เซิ่งไปถึง บนถนนก็เละเทะระเนะระนาด คนตระกูลลู่ สองคนกับเจ้าของร้านค้าแถวนั้นกำลังนำคนเข้าไปช่วยเหลือพ่อค้าแม่ค้าที่อยู่รอบๆ
“ที่ควรชดเชยเงินทองก็ให้ชดเชยเงินทอง ที่ควรขอโทษก็ให้ขอโทษ อย่าให้คนอื่นดูถูกพวกเราตระกูลลู่ได้”
ลู่เซิ่งกำชับ
“ขอรับ!”
กำลังคนทั้งสิบคนที่ออกมาจากตระกูลลู่รีบตอบรับ
ทุกคนกระจายกันออกไปแก้ไขปัญหา
ลู่เซิ่งกับลุงจ้าวมาถึงบนขอบถนน มองสถานที่ที่มีร่องรอยการต่อสู้เหลืออยู่
“เพิ่งไปได้ไม่นาน ชิงชิงมีนิสัยใจร้อนมาแต่ไหนแต่ไร ถูกอันธพาลยั่วยุในที่แบบนี้ จะลงมือก็เป็นเรื่องปกติ” ลู่เซิ่งตรวจสอบคราบเลือดบนพื้นอย่างละเอียด
เลือดมีจำนวนไม่มาก เขาไม่กังวลว่าจะเป็นเลือดของชิงชิง ด้วยความสามารถของนางไม่ต้องพูดถึง รับมือกับผู้คุ้มกันคณะพ่อค้าสองสามคนได้
บนแผ่นหินสีขาวอมเทาเปื้อนรอยเลือดสีแดงคล้ำหย่อมหนึ่ง ค่อนข้างสะดุดตาภายใต้แสงอาทิตย์
ลู่เซิ่งย่อตัวลง ใช้มือแตะรอยเลือดเบาๆ จากนั้นยกขึ้นมาดม หัวคิ้วขมวดขึ้นมา
“เป็นไรแล้ว ค้นพบอันใด” ลุงจ้าวเดินเข้ามาใช้นิ้วแตะรอยเลือดมาดมดูเหมือนเขา
“เป็นเลือดคนทั่วไป ไม่มีความผิดปกติ”
“ที่ข้าสงสัยไม่ใช่เรื่องนี้...”
ลู่เซิ่งส่ายหน้า
“ที่ข้าสงสัยคือ มีปริมาณเลือดออกมากเกินไป ชิงชิงแม้ว่าจะใจร้อน แต่ลงมือก็รู้จักหนักเบา
“ลงมือมือหนักอย่างนี้ ปกตินางไม่บุ่มบางขนาดนี้”
ตอนนี้ผู้คุ้มกันที่ไปจัดการเรื่องราวรอบๆ กลับมาแล้ว
“คุณชายใหญ่มีข่าวแล้ว มีคนเห็นคุณหนูสองถือกระบี่สู้กับคนสองคน ไล่ตามออกไปนอกเมืองแล้ว! มีคนบอกว่าสองคนที่ถูกไล่ล่านั้นยังเป็นมือสังหารที่ที่ว่าการเมืองประกาศจับ ไม่ใช่ผู้คุ้มกันคณะพ่อค้าอันใด!”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้”
ลู่เซิ่งพยักหน้า
“ไป ไปดูที่กำแพงเมือง ประตูเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดเป็นประตูตะวันตก พวกเขาสมควรออกไปด้านนั้น”
ขบวนคนมุ่งหน้าไปยังประตูเมืองตะวันตกพร้อมกับลุงจ้าว
หลังจากนั้นราวๆ สิบกว่านาที ทุกคนก็มาถึงประตูตะวันตก ทหารเฝ้าเมืองเข้ามาทักทายกับผู้คุ้มกันคนหนึ่งในตระกูล เห็นได้ชัดว่ารู้จักกัน
“คุณหนูสองลู่ไล่ตามไป มุ่งหน้าไปยังเขาลมทมิฬแล้ว”
ทหารให้ข้อมูลสำคัญ
ลู่เซิ่งกำลังจะพาคนไปตามหา เพิ่งออกจากประตูเมืองเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นชิงชิงขี่ม้าลากคนสองคนที่ถูกมัดติดกันมายังประตูเมือง
พอเห็นลู่เซิ่ง ใบหน้าลู่ชิงชิงปรากฏความภาคภูมิใจ
“พี่ใหญ่ท่านรีบร้อนมาทำอะไร ก็แค่โจรกระจอกสองคนมิใช่หรือ หรือยังไม่เชื่อมั่นในความสามารถของข้า”
นางเปลี่ยนไปสวมชุดจอมยุทธ์หญิงสีขาว มือถือกระบี่ยาวฝักกระบี่สีเงิน รัดผ้ารัดเอวแถบเงินเส้นหนึ่งไว้บนเอว ผมยาวตั้งสูง ดูองอาจสง่างาม
ลู่เซิ่งยืนอยู่ตรงประตูเมือง รอชิงชิงขี่ม้ามาถึงเบื้องหน้า เห็นนางพลิกตัวลงจากหลังม้า เขาค่อยระบายลมหายใจออกมา
“ภายหลังอย่าได้วู่วามเช่นนี้”
ถึงแม้เขาไม่ใช่ลู่เซิ่งคนเดิมแล้ว แต่การดูแลของมารดารองต่อเขาในช่วงเวลานี้ก็ออกมาจากใจจริง เขามิใช่คนไร้น้ำใจ ย่อมมองออกว่าคนไหนเป็นคนจริงใจซื่อสัตย์ คนไหนเป็นคนหลอกลวงไร้น้ำใจ
เป็นเพราะมารดารอง เขาจึงมีความคิดอยากดูแลลู่ชิงชิงอยู่บ้าง
“วางใจเถอะ โจรกระจอกของเมืองเก้าประสานเหล่านี้ ข้ายังไม่เห็นอยู่ในสายตา!”
ลู่ชิงชิงเอ่ยอย่างไม่สนใจ
ลู่เซิ่งมองโจรสองคนที่ถูกเชือกมัดบนพื้น ทั้งสองคนมีสีหน้าซีดขาวอยู่บ้าง คล้ายกับเสียเลือดมากไป ตอนนี้สลบไปยังไม่ฟื้น ไม่ทราบว่าตายแล้วหรืออย่างไร
เพียงแต่สิ่งที่่ทำให้คนประหลาดใจคือ มุมปากของพวกเขาโค้งเล็กน้อย เหมือนกับ...กำลังยิ้ม
ลู่เซิ่งลอบจดจำไว้
เมื่อเห็นลู่ชิงชิงไม่เป็นไร เขาก็ไม่พูดอะไรมาก อาจบางทีเป็นตนเองตื่นตูมไปเอง
หลังจากตำหนิลู่ชิงชิงไปหลายประโยค เขากับลุงจ้าวก็พาคนกลับคฤหาสน์
วันเวลากลับคืนสู่ปกติเหมือนก่อนหน้านี้
ทุกวันเขาจะตื่นแต่เช้าตรู่ ใช้เวลาสามชั่วโมงฝึกวิชาดาบ ตอนบ่ายกินกินอาหาร แล้วเริ่มฝึกวิชาเท้าและฝ่ามือทำลายใจ
ตอนเย็นกลับห้องฝึกฝนวิชากระเรียนหยก
ส่วนวิชาทมิฬพิฆาตนั้น เขาหยุดไว้
วนเวียนอยู่เช่นนี้ ลุงจ้าวเห็นดังนั้น ก็เตือนให้เขามีสมาธิฝึกอย่างใดอย่างหนึ่งก่อน แต่ลู่เซิ่งมีแผนการของตัวเอง
หลังจากบันทึกวรยุทธ์ทั้งหมดไว้เป็นตัวเลือกบนเครื่องมือปรับเปลี่ยนแล้ว
เขาก็เริ่มยกระดับของวิชากระเรียนหยกอีกครั้ง
กลางดึก
ลู่เซิ่งนอนหงายบนเตียง สองตาค่อยๆ ลืมขึ้น
เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรง มองออกไปนอกหน้าต่างกระดาษ
แสงจันทร์จางๆ สะท้อนเข้ามาจากนอกหน้าต่าง เหลือรอยขาวกระจ่างกลุ่มหนึ่งไว้บนพื้นห้อง
ได้ยินเสียงผู้คุ้มกันที่เฝ้ายามกะกลางคืนอยู่ข้างนอกส่งเสียงกรน
ลมพัดแรง จนต้นไม้ในลานส่งเสียงดังซู่ซ่า
ลู่เซิ่งนั่งทำสมาธิอยู่บนเตียง
‘เวลานี้ใกล้เคียงแล้ว’
เขาฟังการเคลื่อนไหวรอบๆ อย่างละเอียด ไม่พบการรบกวนที่อาจมี
‘ฝึกหล่อเลี้ยงนานขนาดนี้ ร่างกาย ลมปราณ และจิตในร่างต่างถึงจุดสูงสุด เป็นเวลายกระดับวิชากระเรียนหยกขึ้นแล้ว’
หลายวันมานี้ ลู่ชิงชิงกลายเป็นจอมยุทธ์ผดุงคุณธรรมไปทั่ว ถ้าไม่ใช่ไปจับโจรฆ่าคน ก็ไปเล่นงานพวกโจรลักขโมย โจรวิตถาร ก่อการเคลื่อนไหวไปไม่น้อย
เพียงแต่ลู่เซิ่งที่เห็น ในใจมักเกิดความรู้สึกกังวลที่ไม่อาจบรรยาย โดยเฉพาะหลายวันก่อนหน้านี้ เขาได้ทราบจากอาจารย์จางสวินว่า ตอนเขาเป็นมือปราบ ได้เจอคดีประหลาดจำนวนหนึ่ง ภายหลังแม้จะเงียบไปโดยไม่มีคำตอบ แต่ว่าคดีเหล่านี้ต่างทำให้เขาสลักลึกในภาพความทรงจำ
สลัดความคิดอื่นออกไป ลู่เซิ่งนึกเงียบๆ ในใจ
‘ดีปบลู’
อินเตอร์เฟซสีน้ำเงินเข้มโผล่ขึ้นตรงหน้าเขาทันที
เขากดปุ่มปรับเปลี่ยนอย่างคุ้นเคย จากนั้นก็เพ่งสมาธิไปที่ตัวเลือกบนวิชากระเรียนหยก
‘เพิ่มหนึ่งระดับ!’
สถานะบนตัวเลือกพลันเด้งขึ้นมา เพิ่มจากระดับหนึ่งไปถึงระดับสองอย่างผ่อนคลาย
ความรู้สึกเบาโหวงชนิดหนึ่งพลันพรั่งพรู เหมือนกับได้ปลดปล่อยความต้องการหลายครั้งในเวลาที่สั้นที่สุด
รู้สึกตาลายหัวหมุนอยู่บ้าง ความรู้สึกร้อนรุ่มก่อนหน้านี้ทะลักออกมาแล้ว
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 16 เหตุเปลี่ยนแปลง
‘ยังไหวอยู่ ยังดีช่วงนี้เน้นการหล่อเลี้ยงหยิน ระดับสองนี้เป็นขอบเขตสูงสุดของวิชากระเรียนหยก คนทั่วไปต้องใช้เวลาห้าปี เราหดระยะเวลาห้าปีมาสั้นขนาดนี้ ย่อมรับภาระหนักกว่าตอนเริ่มต้นเมื่อก่อนหน้า’
เขาสัมผัสสภาพร่างกายอย่างละเอียด
ถึงจะอ่อนแอ แต่ดีกว่าก่อนหน้ามาก
ดูเหมือนการดูแลในช่วงนี้ของเขาจะมีผลจริงๆ
ฟู่ว...
พ่นลมหายใจยาวๆ ออกมาคำหนึ่ง
ลู่เซิ่งรู้สึกว่าปราณภายในกลุ่มหนึ่งระหว่างทรวงอกเปลี่ยนจากกระแสปลายสายหนึ่งขนาดเท่าตะเกียบเพิ่มเป็นเก้าสาย
กระแสปราณเก้าสายมารวมกัน หยาบกว่าก่อนหน้าไม่น้อย
วิชากระเรียนหยกบรรลุระดับสอง แสดงให้เห็นว่าต่างจากความรู้สึกก่อนหน้า
ลู่เซิ่งขณะหายใจ รู้สึกมีพลังสมาธิสิบส่วน ปฏิกิริยาก็เร็วกว่ายามปกติไม่น้อย
‘ตามบันทึกของวิชากระเรียนหยกระดับสอง สมควรมีผลยืดอายุขัย สามารถหยุดเลือดได้อย่างรวดเร็ว’
‘วันพรุ่งนี้จะทดลองผลของกำลังภายในดู ติดต่อตวนมู่หว่าน ดูว่าจะได้วิชากำลังภายในใหม่มาจากมือนางหรือไม่’
ในเมื่อวิชากระเรียนหยกเป็นของแท้ เช่นนั้นวิชากำลังภายในที่เหลือชนิดอื่นก็อาจเป็นของจริงเช่นกัน เขาคิดดูว่าเมื่อฝึกฝนวิชากำลังภายในหลายวิชาพร้อมกัน จะมีการตอบสนองอย่างไร
ตามเหตุผล วิชากำลังภายในขอแค่มิใช่ประเภทที่มีคุณสมบัติขัดแย้งกัน ต่างเป็นสิ่งที่หลอมรวมได้
คิดถึงตรงนี้ ลู่เซิ่งนอนพักผ่อนอีกครั้ง
เพียงแต่เพิ่งเอนตัวลง เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมาจากด้านนอกลานบ้าน เหมือนกับมีคนกำลังออกไป
ฟังจากจังหวะ เหมือนเป็นเสียงเดินของลู่ชิงชิงมาก
ลู่เซิ่งส่ายหน้า ไม่ไปสนใจ ช่วงนี้ลู่ชิงชิงไปเตร็ดเตร่กลางดึกทุกๆ สองสามวัน
ไม่ทราบว่าตรวจเจอเงื่อนงำอันใด
ตอนเริ่มแรกเขายังติดตามอย่างระมัดระวัง แต่พบว่าวิชาตัวเบาของเขาเทียบกับลู่ชิงชิงไม่ติด ไม่ทันไรก็คลาดกัน ภายหลังจึงไม่เปลืองลมปราณแล้ว
เช้าวันที่สอง ลู่เซิ่งนำตั๋วเงินที่เตรียมไว้แล้ว ไปยังโรงเตี๊ยมหมื่นโชคที่ตวนมู่หว่านพักอยู่
“อะไรนะ คืนห้องแล้วหรือ”
ลู่เซิ่งมองเจ้าของโรงเตี๊ยมพลางขมวดคิ้วถาม
“ตั้งแต่เมื่อใด”
“ราวๆ ครึ่งเดือนก่อน คุณหนูตวนมู่ได้รับคำเชิญจากคุณชายหลายคน ออกเมืองไปท่องเที่ยวที่วัดบัวแดง ภายหลังส่งคนมาบอกว่าคืนห้องแล้ว”
เจ้าของโรงเตี๊ยมสนใจตวนมู่หว่านมากเช่นกัน
ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็งดงาม บวกกับคุณชายที่มาติดพันก็มีมาก ตัวนางใช้จ่ายเงินมือเติบ ความประทับใจที่มอบให้เขาย่อมล้ำลึก
“วัดบัวแดง...”
ลู่เซิ่งขมวดคิ้ว
เขารู้สึกว่าตวนมู่หว่านไม่สมควรอยู่ที่วัดบัวแดง
การคืนห้องอย่างกระทันหันก็แค่ข้ออ้างเท่านั้น
“ช่างเถอะ”
เขาโบกพัดเดินออกจากโรงเตี๊ยม คนคุ้มกันสองคนเฝ้ารออยู่นอกประตู
“คุณชาย เป็นอย่างไร เจอคุณหนูตวนมู่หรือไม่” เสี่ยวซงผิงคนคุ้มกันที่ปกติใกล้ชิดกับลู่เซิ่งยิ่ง เขาเป็นคนที่ทำความสะอาดสถานที่ให้ตอนลู่เซิ่งฝึกวรยุทธ์ บางครั้งยังได้ฝึกคู่กัน ทักษะวรยุทธ์ใช้ได้
“ไม่เจอ นางไปแล้ว” ลู่เซิ่งส่ายหน้า
“งั้นตอนนี้พวกเราจะไปไหน”
“ไปไหนรึ กลับคฤหาสน์”
ลู่เซิ่งไม่มีวิธีหาคัมภีร์ลับแล้ว ไม่พอใจอยู่บ้าง
ทั้งสามคนขึ้นรถม้า รุดกลับบ้านตระลู่ รอจนถึงหน้าคฤหาสน์ กลับเห็นรถม้าสีเหลืองคันหนึ่งจอดอยู่หน้าประตูใหญ่
ด้านข้างรถม้าเขียนตัวอักษรไว้ใหญ่โต
‘ตระกูลจาง’
ลู่เซิ่งมีสีหน้าสั่นไหว คนตระกูลจางถูกสังหารมานาน ในที่สุดก็มาแล้ว
เขาไม่เกรงกลัว ให้พวกเสี่ยวซงจากไป ตนเดินเข้าประตูใหญ่คนเดียว
มองไปจากประตูใหญ่ เห็นบนโถงใหญ่ ลู่เฉวียนอันมีอาจารย์สอนวรยุทธ์คนหนึ่งเป็นเพื่อน กำลังต้อนรับคนที่มาจากตระกูลจางผู้นั้น
ตระกูลจางมาแล้วหนึ่งคน
คิ้วเข้มตาเล็ก เป็นบุรุษอายุราวๆ สามสิบปี
“...บุตรข้าไหนเลยทำเรื่องแบบนี้ ตระกูลจางต้องมองผิดแน่!” ลู่เฉวียนอันนั่งบนที่นั่งประธาน สีหน้าสงบนิ่ง
“ตอนนั้นมีคนไม่น้อยเห็นกับตา! นี่ยังมีผิดพลาดได้หรือ!”
บุรุษผู้นั้นโกรธจนอกแทบไหม้
“ข้าไม่สนใจว่าพวกท่านตระกูลจางจะร้ายกาจขนาดไหนในเมืองม่วงโชติ ที่นี่เมืองเก้าประสาน ไม่ใช่เมืองม่วงโชติของพวกท่าน!
“ถึงตระกูลจางของท่านจะร้ายกาจ แต่ตระกูลลู่ของข้าก็มิใช่พวกยอมใครเช่นกัน! หากยังปรักปรำบุตรของข้าอีก อย่าโทษข้าลู่เฉวียนอันไม่เกรงใจ!”
ลู่เฉวียนอันตวาดเสียงเย็น
บุรุษผู้นั้นโมโหจนตัวสั่น
ใช้นิ้วชี้ไปที่ลู่เฉวียนอันพูดอะไรไม่ออกอีก
“ประเสริฐ ประเสริฐ ประเสริฐ! ตระกูลลู่กล้าหาญนัก ข้าจะไปถ่ายทอดบอกให้ประมุขตระกูลซงซีรู้โดยไม่ให้ขาดตกบกพร่องสักคำเดียว! ขอลา!”
เขาหมุนตัวสาวเท้าเดินไปยังประตูใหญ่
ลู่เซิ่งเจอเขากลางทาง คนผู้นี้ไม่รู้จักลู่เซิ่ง ยังคงเดินไปด้านนอกด้วยความหงุดหงิด
ลู่เซิ่งไม่เหนือความคาดหมาย ปัจจุบันต้าซ่งอ่อนแอ แต่ละดินแดนแบ่งแยก อย่าว่าแต่ที่นี่เป็นแดนเหนือที่ห่างไกล เจ้าเมืองกับขุมกำลังในท้องถิ่นเป็นเหมือนราชา
ที่ดินแดนจงหยวน ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลลู่ส่วนใหญ่ต่างก็หน้าไหว้หลังหลอก ก่อเรื่องราวไม่น้อย
ตระกูลจางนี้นึกว่าตัวเองอยู่ที่เมืองเก้าโชติ ถึงกับพาคนมากล่าวโทษแล้ว
คนผู้นั้นเดินเฉียดผ่านด้านข้างลู่เซิ่ง ขึ้นรถม้าจากไปอย่างโมโห
ลู่เซิ่งเดินเข้าโถงใหญ่ เห็นบิดาลู่เฉวียนอันนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สีหน้างุนงง
“ท่านพ่อ เรื่องราวจัดการเรียบร้อยแล้ว”
เขากล่าวเสียงเบา บอกใบ้ให้ผู้คุ้มกันรอบๆ จากไป เขาจะคุยกับบิดาตามลำพัง
ลู่เฉวียนอันถอนหายใจ พอเห็นลู่เซิ่ง ใบหน้าก็อดปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาไม่ได้
“เสี่ยวเซิ่ง น้องสาวเจ้า เจ้าต้องดูแลให้มาก อย่าให้นางไปเพ่นพ่านในเมือง”
“ข้าดูแลนางไม่ไหว” ลู่เซิ่งส่ายหน้ายิ้มหนักใจ “ท่านพ่อ ของที่เบื้องบนต้องการให้เราหา หาเจอแล้วหรือยัง ตกลงเป็นหาของหรือหาคนกันแน่”
“อาจเป็นของ และอาจเป็นคน บอกไม่ได้!”
ลู่เฉวียนอันส่ายหน้า เบาเสียงลง
“ตอนนี้สิ่งที่ข้าหลวงปวดหัวก็คือคดีตระกูลสวี กับคดีโดดบ่อของหมู่บ้านตระกูลหวังด้านนอกเมือง โดยเฉพาะคดีโดดบ่อ มือปราบมากมายต่างหาเบาะแสไม่เจอ น้องสาวของเจ้าคนเดียวจะทำอะไรได้ อีกประเดี๋ยวให้นางอยู่บ้านดีๆ”
“นางไปตรวจสอบคดีหมู่บ้านตระกูลหวังแล้วหรือ” ลู่เซิ่งงุนงง
“เจ้าไม่รู้หรือ มือปราบของที่ทำการยังเคยเห็นเจ้าเด็กโง่ชิงชิงที่หมู่บ้านตระกูลจาง นางมักจับผู้ร้ายตามประกาศจับหรือไม่ก็โจรน่าสงสัยส่งไปที่ทำการทุกๆสาม คนในที่ทำการจะรู้จักนางทุกคนแล้ว”
ลู่เฉวียนอันกล่าวอย่างจนปัญญา
“เช่นนี้เอง...” ลู่เซิ่งขมวดคิ้ว “ช่วงนี้ข้ายุ่งกับการรวบรวมวรยุทธ์ จึงไม่ได้ดูแลนาง”
“รวบรวมวรยุทธ์...เจ้าจ่ายเงินไปเกือบห้าพันตำลึงแล้ว ผลลัพธ์เป็นอย่างไร” ลู่เฉวียนอันถือโอกาสถาม
“รวบรวมได้หลายวิชาแล้ว คัมภีร์ที่ได้ข้าล้วนจัดระเบียบ สร้างตึกเก็บคัมภีร์แห่งหนึ่งไว้ในบ้าน แบบนี้สะดวกให้ตระกูลลู่ของพวกเราบ่มเพาะมือดีขึ้นในภายหลัง”
ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างจริงจัง
“ความคิดของเจ้าข้าพอจะคาดเดาออกคร่าวๆ ตอนนี้อยู่ในกลียุค พวกเราลำพังอาศัยคนหลายสิบคนในบ้านยังไม่พอ” ยังต้องบ่มเพาะยอดฝีมือของตระกูลลู่เรามากกว่านี้ นี่เป็นสาเหตุที่ข้าสนับสนุนเต็มที่หลังจากได้ยินว่าเจ้าจะรวบรวมวรยุทธ์”
ลู่เฉวียนอันกล่าวขึงขัง
“ข้ารับใช้ผู้คุ้มกันทั้งหมดแปดสิบหกคนในตระกูลสามารถโยกย้ายได้ตลอดเวลา แต่เป็นเพราะต้องคุ้มกันคฤหาสน์ ดังนั้นที่เรียกไปด้านนอกได้อย่างแท้จริงมีแค่ราวๆ สี่สิบคน”
ลู่เซิ่งคำนวณ
“สี่สิบคนนี้ต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของหมู่บ้านสิบสามแห่ง ร้านขายของสิบหกแห่งของตระกูลลู่ที่อยู่ด้านนอก เดิมก็ไม่พอใช้อยู่แล้ว”
“ข้าย่อมรู้ เพียงแต่...คนที่เชื่อถือได้หายากมาก...” ลู่เฉวียนอันถอนใจ
“รับเลี้ยงเด็กกำพร้าเล่า นอกเมืองในเมืองล้วนมีเด็กข้างถนนไม่น้อยกระมัง” ลู่เซิ่งเสนอ
“เรื่องนี่...สุดท้ายต้องพิจารณาความคิดของตระกูลอื่นๆ ด้วย...”
ลู่เฉวียนอันเอ่ยอย่างลังเล
“คนของเราเดิมมีไม่พออยู่แล้ว ไฉนต้องกริ่งเกรงตระกูลอื่นอีก พัฒนาในที่ลับไม่ได้หรือ” ลู่เซิ่งแยกแยะ
“เรื่องนี้เป็นหัวข้อเปราะบาง ดึงขนเส้นเดียวสะเทือนทั้งร่าง เกิดถูกตระกูลอื่นพบเข้า จะต้องกล่าวโทษว่าพวกเราตระกูลลู่มีแผนการร้าย ดึงดูดสายตาเกินไป”
ลู่เฉวียนอันส่ายหน้าเล็กน้อย
ลู่เซิ่งเกลี้ยกล่อมอีกสองประโยค ก็ยังไม่สำเร็จ
ในใจทราบดีว่า ลู่เฉวียนอันไม่ได้ใจร้อนเหมือนตอนยังหนุ่มอีกแล้ว ตอนนั้นเขาไม่มีอะไรสักอย่างเดียว ไร้ความกังวลเบื้องหลัง ดังนั้นกระทำเรื่องราวใดจึงแน่วแน่กล้ารับผิดชอบ สร้างทรัพย์สมบัติมหาศาลของตระกูลลู่ขึ้นมา
แต่ตอนนี้...เขาห่วงหน้าพะวงหลัง ลังเลตัดสินใจไม่ได้
ลู่เซิ่งมองออกว่า ลู่เฉวียนอันสนับสนุนเขารวบรวมวรยุทธ์ เพราะมีความคิดให้ขยับขยาย
แต่พอจะเริ่มทำจริงๆ เขาก็โลเลสองจิตสองใจอีกแล้ว
พูดอีกหลายประโยค เขาก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีก เพียงพูดถึงเรื่องสุขภาพของคนในตระกูลเท่านั้น
ต่อมาก็บอกลา
ลู่เฉวียนอันยืนอยู่ที่โถงใหญ่คนเดียว หัวคิ้วขมวดมุ่น ยังคงลังเลอยู่
ลู่เซิ่งไม่คิดจะพึ่งพาบิดาผู้นี้อีกต่อไป
กลียุคแบบนี้ถ้าหากพลังของตัวเองไม่เพียงพอ จะช้าจะเร็วก็กลายเป็นเนื้อติดมันก้อนหนึ่งในสายตาคนอื่น
เขาออกจากโถงใหญ่ ไปฝึกวรยุทธ์ที่ลานฝึกต่อ
หลังจากเขาฝึกวิชากระเรียนหยกบรรลุจุดสูงสุดของระดับสอง แต่ละวันเขาเต็มไปด้วยกำลังวังชา ต่อให้ยุ่งตั้งแต่เช้าจรดเย็น ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยเกินไป
บางครั้งที่ง่วงก็จะนั่งลงพักผ่อนแค่ชั่วครู่ จากนั้นก็กลับมาคึกคักดั่งพยัคฆ์มังกร เคลื่อนไหวได้หลายชั่วยาม
ในลานฝึก เขาฝึกดาบจนถึงพลบค่ำ
ค่อยไปอาบน้ำด้วยร่างโชกเหงื่อ แล้วรุดไปกินอาหารเย็น
บนโต๊ะกินข้าว ลู่เฉวียนอัน มารดารอง ลู่เซิ่งนั่งโต๊ะหนึ่ง ญาติที่เหลือต่างแยกย้ายนั่งบนโต๊ะใหญ่อีกโต๊ะ
นี่เป็นกฎ
ลู่เฉวียนอันเป็นประมุขตระกูล ลู่เซิ่งเป็นประมุขตระกูลในอนาคต มารดารองแม้แต่ลู่เฉวียนอันที่เงียบขรึมกับลู่เซิ่งต่างมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับนางยิ่ง นางคอยดูแลเหล่าสาวรับใช้ที่หลังลานยามปกติ
สามคนนี้เป็นคนสามคนที่มีตำแหน่งสูงสุดในตระกูลลู่
ต่อจากนั้นจึงเป็นคนอื่นๆ ได้แก่มารดาสาม มารดาสี่ มารดาห้า ลู่ชิงชิง ลู่อิ๋งอิ๋ง ลู่เฉินซิน
แม้ตระกูลลู่จะถือเป็นเศรษฐีใหม่รุ่นหนึ่ง แต่ก็ยังเลียนแบบกฎของตระกูลใหญ่ๆ หลายที่
เช่นกินไม่พูด หลับไม่คุย เป็นหนึ่งข้อในนี้
คนบนโต๊ะใหญ่ทั้งสองโต๊ะ ยามกินอาหาร มีแค่เสียงตะเกียบกระทบกันเป็นบางครั้ง ที่เหลือไม่มีเสียงใดๆ เลย
“เสี่ยวเซิ่ง”
ลู่เฉวียนอันที่พูดคุยบนโต๊ะอาหารน้อยยิ่งพลันเอ่ยปาก
เขาพอเอ่ยปาก คนทั้งตระกูลค่อยๆ หยุดนิ่ง ฟังเขาพูด นี่เป็นธรรมเนียมเช่นกัน ถึงอย่างไรนอกจากเรื่องสำคัญพิเศษแล้ว ปกติเขาไม่พูดบนโต๊ะอาหาร
“ท่านพ่อ เป็นไรแล้ว”
ลู่เซิ่งวางตะเกียบลง มองไปยังลู่เฉวียนอัน
“เจ้าบอกว่าเมืองเก้าประสานรวบรวมวรยุทธ์ไม่ได้แล้ว ต้องการไปเมืองเลียบคีรีหรือไม่”
ลู่เฉวียนอันกล่าวขึงขัง
“เมืองเลียบคีรีหรือ”
ลู่เซิ่งงงงวย เขาคิดไม่ถึงว่าบิดาถึงกับต้องการให้เขาออกจากเมืองเก้าประสาน
“ถูกต้อง” ลู่เฉวียนอันพยักหน้า “ที่นั่นมีสหายเก่าของข้าคนหนึ่ง หลายวันก่อนเขาบอกในจดหมายว่า เมืองเลียบคีรีมียอดฝีมือจากจงหยวนมาเปิดสำนักถ่ายทอดวิชา ถ้าเจ้ามีความปรารถนา สามารถไปที่นั่นสักครั้ง ไม่แน่ว่าจะสามารถนำวรยุทธ์ที่ร้ายกาจของแท้จากจงหยวนกลับมาสักสองสามวิชา”
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 17 เหตุเปลี่ยนแปลง(2)
ลู่เซิ่งวางชามข้าวลง ไตร่ตรองดูครู่หนึ่ง
เขามีความรู้สึกว่าบิดาลู่เฉวียนอันคล้ายกำลังกังวลอันใด ดังนั้นจึงคิดให้เขาไปยังสถานที่ที่ห่างไกลออกไปเล็กน้อย เช่นนี้จะได้ปลอดภัย
เพียงแต่ถ้าตวนมู่หว่านไม่โผล่มาตลอดไปจริงๆ เมืองเก้าประสานก็ไม่มีพื้นที่ให้เขาพัฒนาได้อีกต่อไป สู้ไปยังเมืองเลียบคีรีที่เจริญกว่าเมืองเก้าประสานไม่แน่ว่าจะพัฒนาฝีมือได้
“ก็ดี อย่างนั้นข้าจะรีบไปรีบกลับ ถ้าหากได้ร่ำเรียนวิชาจากยอดฝีมือที่นั่นจริงๆ จะให้คนส่งจดหมายกลับมา”
ลู่เซิ่งใคร่ครวญเล็กน้อยแล้วตอบรับ
เมืองเลียบคีรีอยู่ห่างจากเมืองเก้าประสานไกลยิ่ง และยังไกลกว่าเมืองม่วงโชติอีกด้วย
เร่งม้าลงแส้ก็ต้องใช้เวลาสองวันหนึ่งคืนจึงจะถึง อย่าว่าแต่เดินทางด้วยรถม้า
ลู่เซิ่งตอบรับ
หลายวันให้หลัง ในทุกวันล้วนแอบซุ่มฝึกวรยุทธ์อยู่ในบ้าน หล่อเลี้ยงจิตใจสั่งสมความชำนาญ
ลู่ชิงชิงออกไปด้านนอกทุกวันอย่างเคยตัว มักได้ยินว่านางจับคนกลับมาอีกแล้ว
ลู่เซิ่งดูแลนางไม่ไหว ในคฤหาสน์เองก็ไม่มีคนดูแลนางได้ มารดารองตำหนินางไปหลายประโยคแต่ก็ไร้ประโยชน์ ได้แต่ปล่อยให้นางไป
หลังจากลู่เซิ่งฝึกฝนอยู่หลายวัน ก็เตรียมเริ่มยกระดับความสามารถที่ได้มาในภายหลัง
ในความสามารถเหล่านั้น ภายใต้เงื่อนไขที่เขามีพื้นฐานของวิชาดาบพยัคฆ์ดำกับวิชากระเรียนหยก ใช้เครื่องมือปรับเปลี่ยนครอบครองฝ่ามือทำลายใจ ทั้งยังปรับเปลี่ยนมันถึงจุดสูงสุดของความสำเร็จระดับที่สามได้อย่างง่ายดายยิ่ง
ความสามารถที่เหลือไม่ต้องไปแตะต้องชั่วคราว วางแผนว่ารอเลือดลมฟื้นฟูโดยสมบูรณ์ก่อน แล้วจึงค่อยปรับเปลี่ยน
ยังมีแปดสิบเอ็ดดาบนางแอ่นถลาลม เขาได้แต่ค่อยๆ ฝึก ดำเนินการเปรียบเทียบด้วยตัวเอง
วนเวียนอยู่เช่นนี้ พอใกล้จะถึงตอนที่เขาต้องออกเดินทาง ในเมืองก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้นอีกครั้ง
เหล่านายพรานที่อยู่ใกล้เมือง หายสาบสูญไปอย่างประหลาดในวันเทศกาลหมื่นขจี
หลายวันก่อนหน้านั้น ยังมีคนเห็นพวกเขานำของป่าอย่างเช่นขนจิ้งจอกเข้ามาขายในเมือง
ภายหลังกลับหายไปโดยไร้ร่องรอย
พวกเขาล้วนหายไปในเมืองเก้าประสาน รอจนคนในบ้านรายงานที่ว่าการ เรื่องนี้จึงค่อยเป็นที่รับรู้
ที่สำคัญคือ นายพรานรายหนึ่งในนี้ พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นมือปราบคนหนึ่งที่มีหน้าที่ในที่ว่าการ คดีนี้จึงมิได้ถูกละทิ้งส่งเดช
ไม่ตรวจสอบก็ไม่รู้ พอตรวจสอบ พลันพบจุดที่มีเลศนัย
นายพรานเหล่านั้นตั้งแต่ต้นทางถึงปลายทางต่างเดินบนถนนเส้นทางหนึ่ง สุดท้ายหายตัวไปบนถนนใกล้ๆ เหลาสุรามัจฉาทอง
มีคนเคยเห็นพวกเขาบนถนน
ดังนั้นพวกมือปราบจึงไปตรวจสอบที่ถนนใกล้ๆ เหลาสุรามัจฉาทองเส้นนั้น
แต่ว่าที่นั่นเพิ่งเกิดไฟไม้ จึงว่างเปล่ามีคนน้อย นายพรานเหล่านี้ไปขายของป่า ไฉนจึงไปยังสถานที่นั้น
ตอนที่ลู่เซิ่งเกิดความสงสัย เสี่ยวเฉี่ยวก็รีบวิ่งเข้ามา บอกเขาว่าลู่ชิงชิงที่ไปถนนใกล้ๆ เหลาสุรามัจฉาทองในตอนกลางดึกคนเดียว
พอถึงตอนเช้ายังไม่เห็นคนกลับมา
ลู่เซิ่งใจเต้นระทึก รู้ว่าเกิดเรื่องแล้ว
“ชิงชิงไปที่นั่นตอนไหน” เขารีบถาม
“ไม่แน่ใจ แต่ว่า แต่ว่าสมควรเป็นตอนยามโฉ่วกลางดึก ปกติแล้วคุณหนูรองล้วนกลับมาก่อนฟ้าสาง ครั้งนี้ไม่กลับมา เสี่ยวหงหญิงรับใช้ของนางบอกข้าว่า คุณหนูให้นางรออยู่ในห้องเพื่อเตรียมน้ำร้อนไว้ให้นางอาบ
“สุดท้ายนางรออยู่นานก็ไม่เห็นคุณหนูกลับมา จึงร้อนใจแล้ว! ” เสี่ยวเฉี่ยวตอบอย่างร้อนรน
ลู่เซิ่งกำลังพักผ่อนหย่อนใจในสวนดอกไม้ เป็นการผ่อนคลายก่อนการฝึกดาบ
ไม่คิดว่าอยู่ๆ จะเกิดเรื่องแบบนี้
“เจ้ารีบไปแจ้งลุงจ้าวกับประมุขตระกูล ข้าจะไปดูก่อน!”
“เสี่ยวปาพาคนไปตรวจสอบสถานการณ์ก่อนแล้ว เป็นเขาที่ส่งข่าวว่าคุณหนูหายไปกลับมา!”
เสี่ยวเฉี่ยวพูดอย่างร้อนใจ
“เสี่ยวปา...” ลู่เซิ่งหยีสองตา เขาจำผู้คุ้มกันในคฤหาสน์ผู้นั้นได้ “ข้าทราบแล้ว”
เขาสวมเสื้อนอกตัวหนึ่งอย่างรวดเร็ว นำดาบยาวมาตรฐานของตระกูลไปด้วย จูงม้าตัวหนึ่งออกมาจากคอกม้า แล้วรีบรุดไปยังเหลาสุรามัจฉาทอง
ทั่วทั้งคฤหาสน์ต่างปั่นป่วน ลู่เฉวียนอันถ่ายทอดคำสั่ง ให้ลุงจ้าวนำคนรุดไปเหลาสุรามัจฉาทอง นอกจากนี้ยังให้คนไปแจ้งมือปราบในที่ทำการข้าหลวงด้วย
คนจำนวนมากออกปฏิบัติการอย่างรวดเร็ว
ต้องยืนยันให้ได้ก่อนว่า ลู่ชิงชิงหายตัวไปจริงๆ หรือไม่ มิใช่หายไปชั่วคราว
“ฮ่าห์!
ลู่เซิ่งขี่ม้าควบตะบึงบนถนนที่เย็นเยียบด้วยความเร็วสูง เวลายังเช้าอยู่มาก บนถนนไม่มีคน เขาจึงเดินทางได้สะดวก
ควบขับม้าในตลาด ถ้าเป็นยามปกติ ต่อให้เป็นเขา ก็หลีกเลี่ยงชาวบ้านด่าไม่พ้น
ทว่าตอนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษ
เสี่ยวปาส่งข่าวกลับมา บอกว่าลู่ชิงชิงหายตัวไป นี่เป็นแค่ตัวกระตุ้นที่ทำให้ลู่เซิ่งเคร่งเครียดเท่านั้น สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกคับขันอย่างแท้จริง เป็นเรื่องประหลาดที่ก่อนหน้านี้เขาได้เจอบนถนนใกล้เหลาสุรามัจฉาทองเส้นนั้น
ม้าหวงเปียว[footnoteRef:1]ไปถึงปากประตูเหลาสุรามัจฉาทองอย่างรวดเร็ว [1:  ม้าหวงเปียว ม้าพันธุ์หนึ่ง มีขนสีเหลืองเกาลัด]
เหลาสุราปิดประตูอย่างแน่นหนา ตอนนี้ฟ้าเพิ่งขมุกขมัว ยังไม่สว่างโดยสิ้นเชิง
บนถนนด้านข้างของเหลาสุรายังเป็นสีดำเกรียมเละเทะ
เป็นเพราะไฟไม่เผาผลาญโดยสมบูรณ์ ตึกไม้หลายหลังเพียงพังลงครึ่งหนึ่ง ที่เหลืออีกครึ่งรวมกับซากอาคารที่กองอยู่บนพื้น ดูอ้างว้างผิดปกติ
ลู่เซิ่งพลิกตัวลงจากหลังม้า เดินเข้าสู่ถนนสีดำเส้นนี้
เพล้ง...
รองเท้าหนังเหยียบลงบนพื้น ไม่รู้ย่ำโดนเศษอันใด ส่งเสียงกังวาน
ลู่เซิ่งยื่นมือมากำด้ามดาบ เขามีประสบการณ์ในการต่อสู้มาแล้วสองครั้ง จิตใจจึงสงบมั่นคงไม่น้อย
ประกายตาทั้งสองข้างสาดไปสี่ทิศ ตรวจสอบรอบๆ ไม่หยุด
ไม่ทันไรเขาก็พบเงื่อนงำ
ในถนนสีดำที่ถูกเผาจนเกรียมเส้นนี้ บนเสาไม้ที่ปากประตูของบ้านหลังหนึ่งมีรอยกระบี่ลึกอยู่
บนพื้นมีรอยเท้าสับสน ยังเห็นพื้นดำสดใหม่ในรอยเท้าได้
ลู่เซิ่งยื่นมือออกไปลูบรอยกระบี่บนเสา ในเสาไม้ที่ผื้นผิวดำเกรียมยังเป็นสีเหลืองจางๆ ไม่ได้ถูกเผาทะลุ
รอยกระบี่สายนี้พอดีฟันเข้าไปในไม้สีเหลืองจากด้านในออกมาพอดี
‘สมควรเข้าใกล้ แล้ว’
เขาค่อยๆ ชักดาบออกมา เดินเข้าไปในบ้านไม้ที่อยู่ตรงหน้า
หลังคาบ้านถูกเผาจนทะลุ พอเดินเข้าประตูไป ด้านในเละเทะสับสน เครื่องเรือนที่ถูกเผาเกรียม ผืนผ้าที่โดนเผาจนม้วน ยังมีสิ่งของที่หลอมละลายจนไม่ทราบว่าเป็นของเล่นอะไร
เข้าบ้านมาได้ไม่กี่ก้าว ลู่เซิ่งพบร่องรอยที่สอง
โต๊ะที่โดนเผาในบ้าน ล้มอยู่บนพื้น ขอบมีรอยกระบี่ลึกสองสาย ยังมีเศษโลหะเป็นจุดๆ
‘พละกำลังเยอะจริงๆ’
ลู่เซิ่งหยิบเศษโลหะขึ้นมา เดาว่านี่สมควรเป็นเศษโลหะของกระบี่ยาวที่ลู่ชิงชิงน้องรองพกติดตัว
เขาก้มมองรอยเท้าบนพื้น เพิ่มความเร็วเดินไปยังลานหลังบ้าน
ออกจากห้องน้อย เข้าสู่ลานหลังบ้านของบ้านหลังนี้
ในช่องว่างบนกำแพงหลังลาน ชายฉกรรจ์ตาเดียวคนหนึ่งสวมเกราะหนังสีน้ำตาล ผมเผ้ายุ่งเหยิง ถือดาบหลังใหญ่กำลังแนบตัวบนกำแพงเมือง พลางสบถด่าทออยู่
“ผู้ใด!”
ลู่เซิ่งเพิ่งเข้าสู่ลานด้านหลัง คนผู้นี้ก็รู้สึกตัวทันที จ้องมองลู่เซิ่งด้วยสายตาดุร้าย
“ผู้ใด ข้าต่างหากอยากถามท่านว่าเป็นผู้ใด”
ลู่เซิ่งพิจารณาอีกฝ่ายเล็กน้อย
ชายฉกรรจ์ผู้นี้สูงประมาณหนึ่งหมี่แปดสิบเก้า หรือราวๆ แปดเชียะ
กล้ามเนื้อทั่วร่างพองขึ้นทุกที่เหมือนหนูตัวน้อย ในมือถือดาบตัดฟืนใหญ่สันหนาส่องประกายแสงสีเงิน ยังเหลือรอยเลือดติดอยู่ บนตัวมีสภาวะดุร้ายราวสัตว์ป่า
“ข้าหรือ” ชายฉกรรจ์หัวเราะเหอะๆ โยนกระดาษในมือทิ้ง
“ดูเหมือนเจ้าจะเป็นคนในครอบครัวของสาวน้อยนางนั้นแล้ว สาวน้อยนั่นถึงกับกล้าสังหารศิษย์ของข้าไปสองคน ข้ากับพี่ใหญ่จึงลงมือจับนาง น่าเสียดายเจ้ามาช้าไปก้าวหนึ่ง สาวน้อยนางนั้น พี่ใหญ่ของข้าส่งนางกลับขึ้นเขาไปก่อนแล้งจึงจะค่อยๆ เสพสุข”
“สาวน้อยหรือ”
สายตาลู่เซิ่งค่อยๆ อึมครึมขึ้น
“เห็นสภาพของท่าน สมควรมิใช่คนไร้ชื่อเสียงกระมัง ในเมืองเก้าประสานแห่งนี้คงจะเคยได้ยินชื่อเสียงของตระกูลลู่มาก่อน มิสู้ท่านบอกจำนวนมา ทุกคนมีวาจาค่อยๆ ปรึกษากัน”
“ผายลม ปรึกษาอะไรกัน! ตระกูลลู่มีเจ้ามาคนเดียวหรือ”
ชายฉกรรจ์ยิ้มเย็นชามองลู่เซิ่ง
“คนล้วนอยู่ด้านหลัง” ลู่เซิ่งไม่มีอะไรต้องปิดบัง อีกฝ่ายเป็นคนมีประสบการณ์ กล่าววาจาเหลวไหลออกมาคงไม่มีประโยชน์
มิสู้พูดความจริง
“มีแค่ตัวเจ้าคนเดียวถึงกับไล่ตามมา มีความกล้านัก!”
ชายฉกรรจ์หัวเราะเหอะๆ
“เจ้าสอง เจ้าสาม จับมันเอาไว้ อีกเดี๋ยวให้ตระกูลลู่ใช้เงินมาประกันตัวทีเดียว”
เสียงเขาเพิ่งขาดลง ในช่องว่างอีกด้านของลานด้านหลังมีชายฉกรรจ์สองคนกระโดดเข้ามา ต่างเป็นชายร่างบึกบึนสวมเกราะหนังสีเกาลัด คนหนึ่งถือขวานด้ามยาว คนหนึ่งถือกระบองเสมอคิ้ว
“เด็กน้อยเพียงคนเดียว ข้าคนเดียวก็จัดการได้แล้ว ท่านพ่อ ท่านเรียกพวกเราสองคนออกมาพร้อมกันทำไม” คนหนึ่งบ่น
“ใครจับมันได้ก่อนนับเป็นความชอบของผู้นั้น!”
ชายคนนั้นหัวเราะ
ชายฉกรรจ์ทั้งสองคนได้ยินต่างหัวเราะตาม สายตามองลู่เซิ่งโดยไร้เจตนาดี
“แหะแหะแหะ น้องชายหน้าตาหล่อเหลาเอากลับไปเสพสุขคู่กับเด็กสาวคนนั้น กลับไม่เลว”
ชายฉกรรจ์ที่ถูกเรียกว่าเจ้าสอง มองลู่เซิ่งด้วยสายตาลามก
“ผายลม เสพสุขอันใดกัน ต้องให้บิดาก่อน!”
เจ้าสามถ่มน้ำลายใส่กลางฝ่ามืออย่างย่ามใจ
“ตัดขาทั้งสองข้างของมันก่อน อย่าให้เลือดออกมากเกินไป หากพิการแล้วจะส่งผลต่อจิตใจของมัน คนล่าสุดถูกเจ้าใช้ขวานฟันมือขวาขาดไป เลือดพุ่งไปทั่ว จนคนหมดแรงแล้ว!”
“เรื่องของข้า! เจ้าเองก็ไม่ใช่ใช่ฟาดกระบองใส่หลังของคนผู้นั้นหรอกหรือ ถึงรอบของข้าคนก็เกือบหมดลมหายใจแล้ว!”
เจ้าสองตีฝีปาก
ทั้งสองคนนี้เป็นพี่น้องฝาแฝดกัน เกิดมาก็มีรูปร่างกำยำแล้ว ภายหลังกราบเป็นศิษย์ตระกูลหลินแห่งเขาลมทมิฬเมืองเก้าประสาน ฝึกวิชาดาบปีศาจและดาบหักเมืองเก้าประสาน
ดาบหักหลินหงสุ่ยคือชายฉกรรจ์ที่ถือดาบตัดฟืนใหญ่สันหนา
ดาบปีศาจหลินซวงหั่วกับดาบหักหลินหงสุ่ย สิบกว่าปีก่อนหน้านี้เคยก่ออาชญากรรมฆ่าคนในเมืองเก้าประสาน ตอนนั้นคนทั้งสองสังหารขบวนพ่อค้าสองขบวนในคืนเดียว ชิงแก้วแหวนเงินทองไม่น้อยหลบหนีไป
แต่ละคนมีวิชาเฉพาะตัว ใช้ดาบตัดฟืนที่น้ำหนักมากสองเล่ม กับการใช้กระบวนท่าวิชาดาบที่มีอานุภาพ เร็วราวกับลมกรดสองชุด
พี่ใหญ่ดาบปีศาจหลินซวงหั่ว เคยสร้างผลงานการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมผ่าคนคนหนึ่งเป็นสองท่อนในหนึ่งดาบระหว่างการไล่ล่าของเหล่ามือปราบ
ลู่เซิ่งเพิ่งจะประมือกับคนซึ่งๆหน้าเป็นครั้งแรก ทั้งยังลงมือกับคนสามคนในครั้งเดียวกัน
เขายกดาบยาวขึ้น มองไปที่เจ้าสองและเจ้าสามที่ค่อยๆ เดินเข้ามา
‘ฟันหนึ่งดาบออกไปก่อน พวกมันมีคนมาก สู้ไม่ไหวค่อยหาทางหนี’
เขากังวลใจเล็กน้อย อย่างไรตอนนี้ตนมีพลังอันใดก็ยังไม่แน่ใจ ไร้ตำแหน่งเปรียบเทียบ
ด้วยความคิดเช่นนี้
ลู่เซิ่งจึงไม่ได้ใช้วิชาดาบ็พยัคฆ์ดำ และไม่ใช้ฝ่ามือทำลายใจ
แต่ว่าจะใช้แปดสิบสี่ดาบนางแอ่นถลาลมที่ปกติตนฝึกฝน เพราะไม่ต้องการถูกคนมองเบาะแสออกตั้งแต่เริ่มต่อสู้
เขาถือดาบกึ่งแน่นกึ่งหลวม สายตามองไปยังเจ้าสอง
“มาเถอะ!” เจ้าสองฉีกยิ้ม ควงขวานยักษ์ ชี้ไปที่ศีรษะของตัวเองพลางกล่าว
“เด็กน้อย เข้าท่าเข้าทางอยู่บ้าง ฟันตรงนี้สิ! ตรงนี้!”
“ท่านปู่ของเจ้าจะยืนอยู่กับที่ให้เจ้าฟัน...”
ควับ!
พริบตานั้นมีสายฟ้าสีเงินสายหนึ่งแวบผ่าน
ดาบยาวในมือของลู่เซิ่งกลายเป็นนกนางแอ่นที่ปราดเปรียว ข้ามระยะห่างหลายหมี่อย่างฉับพลัน ฟันขวางผ่านไปบนร่างเจ้าสอง
ฉูด!
หนึ่งศีรษะพลันลอยขึ้นมา
เลือดสาดกระจายเต็มพื้น
ในตัวลานพลันเงียบงัน
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 18 เหตุเปลี่ยนแปลง(3)
เจ้าสามถือกระบองเสมอคิ้วตาค้าง
ดาบหักหลินหงสุ่ยอ้าปากกว้าง มองศีรษะที่กลิ้งอยู่บนพื้น แล้วมองลู่เซิ่งที่ยืนนิ่งอยู่กับที่
ลมสารทพัดซู่ เศษผงบนพื้นถูกเป่าจนลอยฟุ้งเล็กน้อย
ทั้งสามคนล้วนเงียบงันไปชั่วขณะ
เป็นสิ่งที่ลู่เซิ่งคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง อีกฝั่งดูเก่งกาจเทียมฟ้า แต่ว่าดาบที่เขาเพียงทดลองฟันออกไปก็หลบไม่พ้น
เจ้าสามตะลึงลาน สองขาตอนนี้เริ่มสั่น
หลินหงสุ่ยคิดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง ดาบเมื่อครู่นั้นถึงกับเป็นเด็กหนุ่มบนปากไร้หนวดเช่นลู่เซิ่งใช้ออกมา
“ประเสริฐ ประเสริฐ ประเสริฐ!”
เขาพลันหัวเราะ เพียงแต่รอยยิ้มนั้นแฝงความดุร้ายสายหนึ่ง
“เข้ามาเถอะ...”
ควับ!
ประกายดาบพุ่งผ่าน ครั้งนี้เป็นเจ้าสาม
เงาร่างของลู่เซิ่งตัดผ่านตรงหน้าเจ้าสาม เลือดสดๆ สาดกระจายลงมาอีกครั้ง
ศีรษะของเจ้าสามหายไปแล้วเช่นกัน กลิ้งอยู่บนพื้นหลายตลบ ไปชนใส่กองถ่านหินจึงหยุดลง
ลู่เซิ่งสะบัดเลือดบนดาบ
ในใจมีความรู้สึกรุ่มร้อนจากเลือดลมที่พลุ่งพล่าน
‘นี่คือการฆ่าคน นี่ก็คือมือดาบ! นี่ก็คือหนึ่งวาจาไม่ลงรอย ชักดาบเข้าห้ำหั่นกันตามที่เล่าขาน!’
เขากำดาบยาวแน่น ดาบยาวสีเงินที่ธรรมดา ดาบที่ยาวเท่าแขนในมือของเขาเล่มนี้ เหมือนกับสหายร่วมศึกที่ผูกพันธ์กันที่สุด
ความรู้สึกผิดปกติจางๆ ไหลออกมาจากส่วนลึกจิตใจของลู่เซิ่ง เขาพลันมีความรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในนิยายกำลังภายในหลายเรื่องที่เคยอ่านมาก่อน
ความพลุ่งพล่านซึ่งอธิบายไม่ถูกลุกไหม้ที่ก้นบึ้งจิตใจของเขา
“เข้ามา! ถ้าสังหารข้าไม่ได้ ก็จงเหมือนสวะสองตัวบนพื้น”
ลู่เซิ่งชอบความรู้สึกนี้ สองตาแดงก่ำ เลียริมฝีปากที่แห้งผาก เดินเข้าหาหลินหงสุ่ยทีละก้าว
“เด็กน้อย!”
หลินหงสุ่ยสีหน้ามีโทสะแล้ว
เขากำดาบตัดฟืนใหญ่สันหนาด้วยสองมือ สาวเท้าเดินเข้าหาลู่เซิ่ง
ควับ!
นางแอ่นสีเงินปรากฎขึ้นอย่างฉับพลัน ลู่เซิ่งฟันออกไปดาบหนึ่ง
ถึงแม้ดาบนางแอ่นถลาลมจะเป็นเพียงแค่ระดับเบื้องต้น แต่ว่าภายใต้การควบคุมวิถีดาบ อย่างชำนาญของวิชาดาบพยัคฆ์ดำ พลังจึงไม่ธรรมดา
เคร้ง!
แต่ว่าดาบนี้กลับถูกหลินหงสุ่ยยกดาบขึ้นรับไว้ได้
“ข้าจำกระบวนท่านี้ได้... นางแอ่นจิบน้ำ ดาบนางแอ่นถลาลมนี่เอง...” เขายิ้มอย่างดุร้าย “ครั้งกระโน้นข้าเกือบฟันเจ้าของเดิมของวิชาดาบชุดนี้ตายไป อย่าว่าแต่เด็กน้อยผายลมอย่างเจ้า!”
เขาออกแรง ปัดดาบยาวของลู่เซิ่งออกไป
ดาบตัดฟืนใหญ่พลันพลิกแพลง แฝงแรงอันแข็งแกร่งสุดขีดสายหนึ่ง เขี่ยเอียงๆ ขึ้นจากด้านล่าง
กระบวนท่าลมกรดในวิชาดาบลมกรดนี้เป็นท่าเริ่มต้นที่เขาใช้หลายครั้งไม่เคยผิดพลาด ทุกครั้งที่ออกกระบวนท่านี้ ถ้าอีกฝ่ายไม่หลบ ก็มิอาจไม่ถูกกดดันให้ปะทะตรงๆ กับเขา
ลู่เซิ่งเอียงร่างหลบดาบ ดาบยาวในมือใช้ท่าดาบนางแอ่นถลาลมต่อสู้กับอีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง
ทั้งสองคนประมือกันอย่างรุนแรงในลานด้านหลัง
สภาวะดาบของหลินหงสุ่ยหนาหนัก ดาบใหญ่ไม่ต่างกับลูกตุ้มขนาดใหญ่ พละกำลังมากมาย พอกระทบเข้าก็รู้สึกได้ว่าแขนชา
ส่วนสภาวะดาบของลู่เซิ่งมีความเร็วสูง ทนทานมากกว่า อาศัยความเร็วของวิชาดาบนางแอ่นถลาลมปัดป่ายการโจมตีของอีกฝ่าย ขณะที่อีกฝ่ายฟันดาบเข้ามา
ความจริงทั้งสองคนล้วนมีความเร็วสูงยิ่ง สูงกว่าเจ้าสองและเจ้าสามมาก
สำหรับคนทั้งสองความเร็วดาบเช่นนี้เป็นเพียงสภาพปกติ
ลู่เซิ่งใช้ดาบถลาลมออกมาหลายสิบกระบวนท่าอย่างสมบูรณ์รอบหนึ่ง ยังคงไม่ได้เปรียบ
ส่วนทางด้านหลินหงสุ่ยคึกคักราวมังกรพยัคฆ์ พละกำลังมากจนน่าตระหนก
เคร้งๆ!
ดาบทั้งสองเล่มปะทะกันอีกครั้ง
ลู่เซิ่งไม่ระวังเท้าเหยียบใส่แผ่นไม้แผ่นหนึ่ง ร่างจึงเอียงเสียสมดุล
หลินหงสุ่ยตาเป็นประกาย ดาบตัดฟืนใหญ่พลันฟันไปด้านหน้าอย่างสุดกำลัง
“ไปตายซะ!”
เขาต้องการผ่าเด็กน้อยน่ารังเกียจผู้นี้ออกเป็นสองท่อน! อีกฝ่ายถึงกับกล้าสังหารเจ้าสองเจ้าสามต่อหน้าเขา
หากแค้นนี้ไม่ชำระ ภายหลังผู้ใดจะกล้ามาเป็นศิษย์!
ดาบตัดฟืนใหญ่แฝงการสั่นสะเทือนอันประหลาด ฟันใส่ศีรษะลู่เซิ่งจากบนลงล่างอย่างดุดัน
หัวใจของแก่นวิชาดาบลมกรด คือสามารถทำให้พลังดาบใหญ่ที่ฟันออกไปเพิ่มขึ้นผ่านทักษะการใช้แรงที่พิเศษ
นี่ทำให้หลินหงสุ่ยที่เดิมทีมีพละกำลังที่น่าทึ่งอยู่แล้ว วิถีดาบบนดาบยิ่งน่าตกตะลึงกว่าเดิม
ดาบใหญ่ฟันลงใส่ลู่เซิ่ง
โฮก!
ในตอนนี้เอง ลู่เซิ่งตั้งตัวตรง ยืนมั่นในพริบตา ดาบยาวในมือเร่งความเร็วจนสั่นสะเทือนส่งเสียงคำรามอย่างเลือนรางออกมา
กรรซ์!
เป็นเสียงพยัคฆ์คำราม!
ลู่เซิ่งสองตาแดงก่ำ พลันใช้ท่าพยัคฆ์สังหารในวิชาดาบพยัคฆ์ดำ
คมดาบแฝงพลังสั่นสะเทือนและพลังระเบิดอันมหาศาล ฟันลงบนแขนทั้งสองข้างที่กำดาบของหลินหงสุ่ยอย่างดุดัน ความเร็วของดาบนี้รวดเร็วและรุนแรงมากกว่าดาบตัดฟืน!
“บังอาจ!” ทันใดนั้นมีเสียงตะโกนอย่างเดือดดาลสายหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านนอกช่องของตัวลาน
พริบตานั้นเงาดำกลุ่มหนึ่งพุ่งมาถึง กระแทกใส่ดาบของลู่เซิ่งอย่างดุดัน
เคร้ง!
นั่นเป็นก้อนหินสีขาวอมเทาก้อนหนึ่ง
มีชายฉกรรจ์ถือดาบตัดฟืนใหญ่สันหนาคนที่สองกระโดดเข้ามาในตัวลาน
ชายฉกรรจ์คนนี้ตั้งแต่หน้าผากจรดคาง มีแผลเป็นตัดไว้สองสาย มองไปดุร้ายผิดธรรมดา
“พี่ใหญ่!”
หลินหงสุ่ยเพิ่งถูกเสียงคำรามที่วิชาดาบพยัคฆ์ดำทำให้เกิดขึ้น กระแทกเขาจนตอบสนองช้าไปหนึ่งจังหวะ เกือบถูกลู่เซิ่งฟันสองแขนขาด
ยามนี้เขารีบฉวยโอกาสเก็บดาบ เหงื่อกาฬเม็ดใหญ่ไหลออกมาบนใบหน้า เห็นได้ชัดว่าตกใจเกือบสำลัก
“ที่เด็กน้อยนี้ใช้เป็นวิชาดาบพยัคฆ์ดำ รับมือยาก! มีคนรุดมาแล้ว รีบจัดการมันด้วยกัน!”
หลินซงหั่วมองศพสองศพบนพื้น กล่าวเสียงเคร่งเครียด
“ดี!”
สองพี่น้องแบ่งเป็นสองทาง พุ่งเข้าหาลู่เซิ่งพร้อมกัน
ลู่เซิ่งแตกตื่นแต่ไม่หวาดกลัว ใช้กระบวนท่าบารมีพยัคฆ์ของวิชาดาบพยัคฆ์ดำ สภาวะดาบดุดัน แข็งแกร่งกว่าดาบนางแอ่นถลาลมมาก
วิชาดาบพยัคฆ์ดำที่เขาฝึกสำเร็จมีอานุภาพเหนือทั้งสองคน ทุกๆ ดาบล้ำหน้าทั้งสองคนไปก้าวหนึ่ง ฟันใส่จุดสำคัญที่ไม่อาจไม่ป้องกันของอีกฝ่าย
ชั่วเวลาสั้นๆ กระบวนท่าบารมีพยัคฆ์ถูกเขาใช้ออก ติดต่อกันสิบเจ็ดครั้ง!
ฟุ่บๆๆ!
เสียงตวาดดังติดต่อกันในตัวลาน สองพี่น้องร่วมมือกัน ถึงกับเพียงสู้สูสีกับลู่เซิ่ง
กระบวนท่าดาบของพวกเขาไม่มีโอกาสปะทะตรงๆ กับลู่เซิ่ง ทุกครั้งใช้ออกไปครึ่งหนึ่งก็ถูกกดดันให้กลับไปป้องกันตัว
การต่อสู้ที่ดุเดือดนี้กินเวลาครึ่งก้านธูป หลินซงหั่วทนไม่ไหวแล้ว ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง อาศัยช่องว่างที่น้องชายกันไว้ชั่วคราว ยื่นมือหยิบห่อกระดาษห่อหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ แล้วโยนใส่ลู่เซิ่ง
“ตายซะ!”
ผุ่บ!
ห่อกระดาษถูกลู่เซิ่งฟันแหลกไปในหนึ่งดาบ ผงหินจำนวนมากกระจายออกมาจากด้านใน
เขาตกใจ จึงกลั้นลมหายใจและหลับตาลง
ไม่ทันคิดมาก สุดท้ายใช้กระบวนท่าพยัคฆ์คำรามออกไปอย่างบ้าคลั่ง
โฮก!
เป็นเสียงเสือคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
เคร้งๆ!
ครั้งนี้ดาบยาวในมือของลู่เซิ่งไม่อาจหลบเลี่ยง ปะทะตรงๆ กับดาบตัดฟืนทั้งสองเล่ม
เสียงแกร่กดังขึ้น ดาบยาวหักออก หมุนวนกระเด็นจากด้านข้างไปเสียบลงบนพื้นดิน
แต่กระบวนท่าพยัคฆ์คำรามในฐานะกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุดของวิชาดาบพยัคฆ์ดำ พละกำลังกับความเร็วไม่อาจดูแคลน
ดาบตัดฟืนในมือพวกหลินหงสุ่ยก็ถูกกระแทกจนวิถีพลังคลายตัว
“ดูว่าครั้งนี้เจ้าจะเอาอะไรมาป้องกันตัว! ไปตายซะ! ฮ่าฮ่าฮ่า!”
หลินซงหั่วหัวเราะ นักดาบที่ไร้ดาบก็เหมือนแพะรอถูกเชือด ขีดความสามารถแตกต่างกันมหาศาล
เขากำลังกำดาบจะจัดการลู่เซิ่ง
ผัวะๆ!
ในตอนนี้เอง เสียงฝ่ามือกระแทกสองเสียงพลันดังขึ้น
หลินซงหั่วลืมตาค้าง มองลู่เซิ่งที่ฉวยโอกาสเข้ามาใกล้ สองฝ่ามือสภาวะดุจสายฟ้าฟาด กระแทกเข้าที่หน้าอกของหลินหงสุ่ยน้องชายติดต่อกัน
ดาบตัดฟืนใหญ่ในมือของหลินหงสุ่ยหล่นเคร้งลงกับพื้น
เขาถอยหลังอย่างไม่กล้าเชื่อสองก้าว กุมหน้าอกพูดไม่ออก
“พี่... พี่ใหญ่... รีบ... หนี!”
ฟู่ว!
หลินหงสุ่ยกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง หงายหลังล้มลง
ลู่เซิ่งอยู่ในสภาพเลือดลมพลุ่งพล่านอย่างน่าประหลาด
หลังเขาฆ่าหลินหงสุ่ยแล้ว ก็วูบไหวร่าง ใช้ท่าเท้าของฝ่ามือทำลายใจ พุ่งเข้าใส่หลินซงหั่วที่อยู่ใกล้แค่คืบ
หลินซงหั่วเหมือนตื่นจากความฝัน ตะโกนอย่างเดือดดาล คิดจะใช้ดาบขวางเขาไว้
แต่ว่าสายไปเสียแล้ว
ความตายของน้องชายทำให้เขาชะงักไป พริบตาเดียวที่เสียเวลา ก็มากพอจะทำให้ลู่เซิ่งเข้าประชิดตัว
ผัวะผัวะผัวะ!
สามฝ่ามือติดต่อกัน สองมือลู่เซิ่งกระแทกใส่หน้าอกกับท้องน้อยของหลินซงหั่วเหมือนสายฟ้าฟาด
พลังอันพิสดารของฝ่ามือทำลายใจชำแรกผิวหนังกล้ามเนื้อ ทะลุถึงอวัยวะภายใน
หลินซงหั่วหน้าแดง ถอยหลังไปหลายก้าว ทรุดนั่งลงกับพื้น
เขามองลู่เซิ่งเขม็ง อ้าปากคิดกล่าวอันใด แต่ว่าปากมีเลือดที่ไหลออกมาตลอดเวลา ทำให้เขาส่งเสียงไม่ออก
ตุบ!
หลินซวงหั่วล้มหงายไปด้านหลัง ไม่มีลมหายใจอีกต่อไป
ลู่เซิ่งหัวเราะเหอะๆ สองคำ
‘สองยอดฝีมือระดับพลังปลอดโปร่งร่วมมือกัน... สมควรเป็นดาบปีศาจกับดาบหักที่ลุงจ้าวเคยไล่ล่าสมัยยังหนุ่ม คิดไม่ถึงวันนี้จะตายด้วยมือเรา’
เขามองสี่ศพบนพื้น ใจเต้นระทึก เลือดลมทั่วร่างพรั่งพรูชั่วขณะ
‘หรือว่านี่จะเป็นระดับสำนึกปลอดโปร่งของคนฝึกวรยุทธ์ที่ลุงจ้าวเคยพูดถึง และเป็นสำนึกจิตรวมเป็นหนึ่งซึ่งก่อนหน้าอาจารย์จางสวินเคยชี้แนะ’
หากบอกว่าพลังปลอดโปร่ง เป็นขอบเขตที่ควบคุมแรงทั้งหมดทั่วร่างได้
เช่นนั้นระดับสำนึกปลอดโปร่ง ก็เป็นการผสานสายตา จิตใจ เสียง ความสามารถหลากหลายในการโจมตีศัตรูจากหลายทิศทาง
ขณะเดียวกัน ในขอบเขตสำนึกปลอดโปร่ง การควบคุมพลังของตัวเองยังมากกว่าขอบเขตพลังปลอดโปร่ง
ร่างกายกล้ามเนื้อของคนไหนเลยสามารถควบคุมได้หมดอย่างง่ายดาย
ลู่เซิ่งยังจำได้ว่าที่โลกปัจจุบันเคยมีคนวิจัยมาก่อนว่า ถ้าหากรวบรวมพละกำลังทั้งหมดของกล้ามเนื้อทุกส่วนบนร่างไปที่จุดหนึ่ง
ต่อให้เป็นผู้ใหญ่ธรรมดาทั่วไป ก็สามารถแสดงพลังที่น่ากลัวหลายตันได้
นี่คือขีดจำกัดทางทฤษฎี
แต่ว่ากระดูกข้อต่อของคนไม่อนุญาตให้ใช้แรงขนาดนี้ได้
ดังนั้นจึงเป็นเพียงทฤษฎี
ส่วนการหลอมรวมปราณ สมควรใกล้เคียงกับการใช้กล้ามเนื้อระดับนี้ให้ถึงขีดสุด
ลู่เซิ่งยังยืนอยู่ในลาน ค้นดูเสื้อผ้าและถุงข้างเอวของพวกพี่น้องหลินซวงหั่ว
เจอตั๋วเงินปึกหนึ่งจากถุงข้างเอวของพวกเขา ล้วนเป็นตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึง ไม่มีจำนวนย่อย เขายัดเข้าถุงเอวตัวเองอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็ได้สมุดดำเล่มเล็กเก่าขาดเล่มหนึ่ง ไม่ทราบใช้หนังอะไรทำ สมุดเล็กๆ เล่มนี้ถูกหลินซวงหั่วพกไว้กับตัว แสดงว่าสำคัญมาก
สิ่งของไร้สาระอย่างอื่น ลู่เซิ่งไม่แตะต้อง เขายืนพักผ่อนเงียบๆ ในตัวลาน รอคนในตระกูลลู่มา
ก่อนหน้านี้ประมือกับคนบรรลุขอบเขตพลังปลอดโปร่งทั้งสองคน เขาความจริงได้รับบาดเจ็บเช่นกัน
หลินซวงหั่วกับหลินหงสุ่ยต่างมีพละกำลังมหาศาลมาแต่กำเนิด บวกกับวิชาดาบลมกรดก็ยิ่งเสริมแรง นี่ทำให้สภาวะดาบของคนทั้งสองหนักสุดขีด
ตอนปะทะตรงๆ ครั้งสุดท้าย
กล้ามเนื้อแขนขวาของลู่เซิ่งถูกกระแทกจนบาดเจ็บ ส้นเท้าปวดแปลบ สมควรเป็นการระเบิดที่แข็งแกร่งทำให้เอ็นเท้าได้รับบาดเจ็บเช่นกัน
ยังมีบ่าทั้งสองข้างเพราะออกแรงใช้ดาบอย่างสุดกำลังในระยะเวลาอันสั้น บวกกับการปะทะครั้งสุดท้าย ตอนนี้ส่งความเจ็บปวดมา ไม่ทราบว่ากระดูกเสียหายหรือไม่
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 19 เดินทาง (1)
‘ร่างกายยังอ่อนแอเกินไป... การฝึกฝนตลอดหลายเดือนยังไม่พอ’ ลู่เซิ่งพอหยุด พลันรู้สึกเจ็บปวดทั่วร่าง
ดีที่ลมปราณภายในของวิชากระเรียนหยกที่โคจรตลอด ยามนี้เหยียดยื่นออกมาหลายเส้นเหมือนกับใยแมงมุม เชื่อมกับจุดปวดทั้งหมดบนร่าง
พร้อมกับที่ลมปราณภายในที่ลำเลียงมาทำการบำรุงหล่อเลี้ยง จุดที่เดิมยังเจ็บปวดก็ส่งความคันยิบๆ ออกมา
‘ประสิทธิผลน่าทึ่งจริงๆ ความรู้สึกคันนี้สมควรเป็นความรู้สึกที่บาดแผลบนร่างสมานตัว’
ลู่เซิ่งคาดเดาในใจ
มองดูศพบนพื้น เขาเดินเข้าไปในช่องที่จ้าวซวงหั่วเข้ามา
อีกด้านหนึ่งของช่องเป็นลานหลังของบ้านอีกหลัง
เขาเดินเข้าไปในลานด้านหลัง ลู่เซิ่งกวาดมองรอยเท้าบนพื้น ตามรอยเท้าที่เดินเข้าไปในห้องของบ้านหลังนี้
เพิ่งเข้ามาในห้อง เขาก็มีสีหน้างงงัน มองสภาพในห้อง
สิ่งที่เข้าสู่คลองจักษุคือลู่ชิงชิงที่ถูกแขวนอยู่บนคานห้อง ทั่วร่างเพียงสวมเอี๊ยมสีขาวตัวเดียว
ดรุณีน้อยนางนี้สลบไสลไปแล้ว...
ถ้าไม่ใช่มีแผ่นผ้าปิดไว้ อีกนิดก็จะเห็น...
บนตัวมีเพียงแผ่นผ้าปิดไว้ มากกว่าครึ่งเปิดเปลือยต่อภายนอก
ดูท่าทางถ้าลู่เซิ่งมาช้ากว่านี้อีกหน่อย ลู่ชิงชิงคงจบสิ้นแน่แล้ว
‘ยังดีๆ...’
ลู่เซิ่งรีบถอดเสื้อนอกออก ห่อตัวลู่ชิงชิงไว้ แล้วนำนางลงมา
เรื่องนี้ไม่อาจให้คนอื่นรู้ ไม่เช่นนั้นชื่อเสียงของลู่ชิงชิงย่อยยับแน่
ลู่เซิ่งตัดสินใจปกปิดเรื่องที่ลู่ชิงชิงถูกชุดคร่า
สมัยนี้ถ้าหญิงสาวถูกคนทราบว่าเจอเรื่องแบบนี้ ผู้ใดกล้ารับประกันได้ว่าลู่ชิงชิงใช่ถูก...หรือไม่
ความบริสุทธิ์ของหญิงสาวในยุคนี้เป็นเรื่องสำคัญที่สุด
เด็กสาวที่หมดพรหมจรรย์ก่อนแต่งงาน ต้องถูกจับใส่กรงหมูแช่น้ำ[footnoteRef:1]ในตระกูล [1:  กรงหมูแช่น้ำ เป็นวิธีการลงโทษสมัยโบราณ สตรีทีที่มีเพศสัมพันธ์ก่อนแต่งงานจะถูกจับใส่กรงไม้ไผ่สาน แล้วโดนพาตัวไปแช่น้ำ]
ขณะที่กอดชิงชิง ลู่เซิ่งตบหน้าเด็กสาวเบาๆ ไปหลายที
ถ้าหากลมปราณภายในสามารถควบคุมได้โดยอิสระ เขายังคิดว่าตนอาจจะรวบรวมออกมาช่วยรักษาอาการบาดเจ็บในร่างคนอื่นๆ เหมือนเรื่องกำลังภายในที่เคยได้ยินมา
น่าเสียดายที่กำลังภายจากวิชากระเรียนหยกของเขาแตะต้องยังมิอาจแตะต้องได้
หลังจากตบไปหลายรอบ ลู่ชิงชิงค่อยฟื้นขึ้นมาอย่างอ่อนแรง
นางยังสะลึมสะลือ เพิ่งฟื้นตื่นจึงรู้สึกสับสนอยู่บ้าง
รู้สึกทั่วร่างเย็นวาบ ค่อยคิดออกว่า ตนเองถูกคนเลวเหล่านั้นทำร้าย ภายหลังถูกจับมัด
ตอนนี้สภาพผิดปกติบนร่างทำให้นางตัวสั่น หลังได้สติ ขณะที่มองลู่เซิ่ง ขอบตากลายเป็นสีแดงแล้ว...
น้ำตาคลอหน่วย พร้อมไหลออกมาทุกเวลา
“รีบๆ ใส่เสื้อผ้า! คนในตระกูลกำลังมาแล้ว”
ลู่เซิ่งเร่ง พวกลุงจ้าวสมควรใกล้มาถึงที่นี่แล้ว
ตั้งแต่เขาเข้ามา จนถึงตอนสู้กับพี่น้องดาบปีศาจ ความจริงเวลาผ่านไปแค่ช่วงสั้นๆ เพราะอย่างนี้ เวลาสงบสติอารมณ์ที่เหลือให้ลู่ชิงชิงจึงมีมากพอ
ลู่ชิงชิงสีหน้ายังสับสน แต่ก็เข้าใจอย่างรวดเร็วได้ว่าเป็นอันใด นางมิใช่คนโง่ ทราบว่าพี่ใหญ่หมายความว่าอย่างไร
พอได้ยินว่ายังมีความหวังแก้ไข นางก็ยันร่างอ่อนยวบขึ้นอย่างรวดเร็ว เก็บเสื้อผ้าของตนที่ถูกฉีกทิ้งไปทั่วห้องขึ้น เพียงแต่เสื้อผ้าบางส่วนเป็นเศษชิ้นส่วนไปแล้ว มิอาจสวมใส่ได้
ยามใส่เสื้อผ้าขณะที่ร่างเปลือยเปล่า นางก็ไม่มีเวลาสนใจ
ลู่เซิ่งหันหลังให้อย่างรู้ตัว
รอจนลู่ชิงชิงสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็หันหน้ามา
พอเห็นพี่ใหญ่เอาใจใส่แบบนี้ ลู่ชิงชิงก็ผ่อนลมหายใจ ใบหน้าแม้แดงอยู่บ้าง แต่ดีกว่าก่อนหน้ามากแล้ว
“พี่ใหญ่ คนเลวเหล่านั้นเล่า!”
บนใบหน้านางเผยสีหน้าเคียดแค้น
“ถูกข้าสังหารไปแล้ว”
ลู่เซิ่งกล่าวอย่างสงบนิ่ง
“เสี่ยวปาเล่า ไม่เห็นเขาเลย”
“ไม่แน่ใจ... ข้าก็ไม่เห็นเสี่ยวปามา”
ลู่ชิงชิงตอบ อยู่ๆ ก็รู้สึกตัว พลันสงสัย งงงัน
คนจำนวนมากขนาดนั้น ยอดฝีมือตั้งหลายคน ถึงกับโดนพี่ใหญ่คนเดียวฆ่าทิ้งแล้วหรือ
นางไม่เชื่ออยู่บ้าง
ในความทรงจำของนาง ลู่เซิ่งที่แล้วมามีภาพลักษณ์เป็นคุณชายสง่างาม แม้ช่วงนี้จะเริ่มฝึกฝนวรยุทธ์ แต่วรยุทธ์ของคนเหล่านั้นสูงส่ง แม้อาจารย์นางมาถึงก็ไม่แน่ว่าจะสู้ได้...
พี่ใหญ่คนเดียวไฉนจึงได้...
“อีกเดี๋ยวไปตามหาตัวเสี่ยวปา เก็บของเรียบร้อยแล้วรึ อีกสักพักบอกพวกเขาว่า ข้ากับเจ้าร่วมมือกันสังหารคนเหล่านั้น เข้าใจหรือไม่ ตอนข้ามาถึงเจ้ากำลังต่อสู้พัวพันกับลูกศิษย์พวกมันอยู่พอดี”
ลู่เซิ่งเตรียมข้ออ้างไว้
“อื้ม!”
ลู่ชิงชิงทราบผลลัพธ์ร้ายแรงของเรื่องราว ไม่ถามมาก พยักหน้าขานรับอย่างจริงจัง
แต่พอนึกถึงว่าตัวเองคงถูกพี่ชายเห็นหมดแล้ว จิตใจนางมีความรู้สึกเขินอายแปลกๆ อยู่
รู้สึกว่ายืนอยู่ตรงหน้าพี่ใหญ่เช่นนี้ เหมือนกับตนเองไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้า
คิดถึงตรงนี้นางหน้าแดงอีกแล้ว ก้มหัวอำพรางใบหน้าอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งเก็บกวาดร่องรอยสิ่งของในห้องอีกเล็กน้อย เก็บเชือกที่มัดคนม้วนนั้นขึ้นมา
รอจนเก็บเสร็จ พวกลุงจ้าวในที่สุดก็มาถึงแล้ว
เสียงฝีเท้าเร่งร้อนของฝูงชนเข้ามาในลานน้อยที่อยู่ใกล้เคียง
จากนั้นเป็นเสียงอุทาน
“เป็นพี่น้องดาบหักกับดาบปีศาจ!” ผู้คุ้มกันที่อายุมากหน่อยคนหนึ่งกล่าวเสียงดัง
ทุกคนปั่นป่วน จากนั้นก็เงียบเชียบ
เสียงของลุงจ้าวดังขึ้นอีก
“ตามหาพวกคุณชายใหญ่กับคุณหนูรอง”
“พวกเราไม่เป็นไร!”
ลู่เซิ่งพาลู่ชิงชิงกลับมายังลานเมื่อก่อนหน้า
ลุงจ้าวใส่ชุดรัดรูปสีดำ ในมือถือดาบคู่ ยืนอยู่กลางลาน
คนคุ้มกันที่เหลือกำลังแยกกันตรวจสอบศพกับร่องรอยในสวนน้อย
“หนูเซิ่ง! ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว!” ลุงจ้าวสองตาผ่อนคลาย สภาวะเหี้ยมหาญบนร่างลดลงอย่างรวดเร็ว
“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่พูดคุย กลับไปก่อนค่อยว่ากล่าวกัน”
พูดจบเขามองลู่ชิงชิงทางด้านหลัง สายตาคล้ายมีความคิดใด การอำพรางของคนทั้งสองแม้ปิดบังคนทั่วไปได้ แต่ปิดบังจอมยุทธ์เก่าอย่างเขาไม่ได้
ลู่เซิ่งพยักหน้า ทราบว่าในคฤหาสน์มีคนรายงานที่ว่าการไปแล้ว ทั้งสองคนพาลู่ชิงชิงกับเหล่าผู้คุ้มกันออกไปขึ้นรถม้าคันหนึ่ง
ทั้งสามคนนั่งรถ คนที่เหลือบ้างขี่ม้าบ้างวิ่ง กลับทางเดิมอย่างรวดเร็ว
ในตัวลานเหลือคนไม่กี่คนไว้รับผิดชอบพูดคุยกับคนจากที่ว่าการเมือง
พอกลับมาถึงคฤหาสน์
จากนั้นก็ปิดประตูใหญ่อย่างแน่นหนา
ลู่เฉวียนอันกับบรรดาญาติในบ้านเช่นมารดารอง มารอที่โถงใหญ่แล้ว
หลังจากลู่ชิงชิงผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็ถูกพาไปโถงใหญ่
ลู่เซิ่งไม่ได้ไปด้วย เขาถ่ายทอดสถานการณ์ทั้งหมดกับลุงจ้าวไปแล้วรอบหนึ่ง มีเพียงเปลี่ยนเรื่องของลู่ชิงชิง กลายเป็นตอนที่เขาไปถึง ลู่ชิงชิงยังสู้พัวพันกับศิษย์ของอีกฝ่าย
ภายหลังเขาก็อ้างว่าตนได้รับบาดเจ็บ กลับไปพักผ่อนก่อน
หมอจากห้องยาก็มาตรวจสอบอาการบาดเจ็บของเขาด้วย
กล้ามเนื้อหลายที่ฟกช้ำ กระดูกหักเล็กน้อย ยังมีเลือดออกภายในบ้าง กระดูกสะบักมีส่วนเคลื่อนอยู่บ้าง
ลู่เซิ่งรำคาญสภาพสามโถงไต่สวน[footnoteRef:2]แบบนี้ ท่านหนึ่งประโยคข้าหนึ่งประโยค เรื่องง่ายๆ ต้องใช้เวลาสักพักถึงจะพูดจบ [2:  สามโถงไต่สวน หมายถึง ถามตอบไปมา ไม่จบไม่สิ้น]
หลังจากอาบน้ำเสร็จ เสี่ยวเฉี่ยวก็ช่วยเขาถอดเสื้อนอก ขึ้นเตียงพักผ่อนด้วยน้ำตาคลอเบ้า
รอหมอไปแล้ว ลู่เซิ่งรู้สึกว่าในเวลานี้ อาการบาดเจ็บบนร่างฟื้นฟูมาไม่น้อย จิตใจคึกคัก เลือดลมเต็มเปี่ยม บนร่างไม่มีร่องรอยหลังศึกใหญ่แม้แต่จุดเดียว
หลังฝึกวิชากระเรียนหยกถึงระดับสูงสุด ความสามารถในการรักษาอาการบาดเจ็บนี้แข็งแกร่งจริงๆ
นอนหงายนอนบนเตียง ลู่เซิ่งลูบท้องที่เพิ่งดื่มน้ำแกงไก่โสมคนไปถ้วยหนึ่ง ร่างกายอบอุ่น ผ่อนคลายยิ่ง
‘ครั้งนี้ตื่นตูมไปเองแล้ว’
คิดไม่ถึงว่าเป็นน้องรองก่อเรื่องขึ้น ไม่ใช่ภูตผีปีศาจ แต่เป็นฆาตกร เป็นผู้ร้ายที่ถูกประกาศจับเมื่อหลายปีก่อน’
เขาเดิมทีกระวนกระวายใจ เป็นเพราะเขาเคยเจอเรื่องผิดปกติบนถนนเส้นนั้น
ดังนั้นทำอะไรจึงระวังเป็นพิเศษ
แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับคิดไม่ถึง ไม่ใช่ภูตผี หากแต่เป็นเรื่องที่คนทำ
เขานั่งบนเตียงนึกทบทวนการประมือในวันนี้ของตนอย่างละเอียด
‘ตั้งแต่ต้นจนจบ การลงมือของเราสมควรรวบรัดได้มากกว่านี้’ ถ้าหากว่าใช้ความรู้สึกชะงักที่เกิดจากเสียงเสือคำรามจากดาบพยัคฆ์ดำของคู่ต่อสู้ ให้เกิดประโยชน์ บางทีอาจหลบเลี่ยงการปะทะตรงๆ กับสองคนนั้นได้
เขาขมวดคิ้ว เริ่มตริตรอง
‘หากเจอคู่ต่อสู้ที่พละกำลังแข็งแกร่งกว่ารับมือยากจริงๆ ในฐานะนักดาบ พละกำลังไม่สมควรเป็นข้อเสียของเรา อาจเป็นเพราะเราเจอการฝึกฝนวิชากำลังภายนอกที่เพิ่มพละกำลังส่วนหนึ่งมาแล้ว’
เขาไม่เคยทดลองวิชากำลังภายนอกที่ใช้กำลังแข็งกร้าวเหล่านั้น ไม่ทราบว่าหลังจากเครื่องมือปรับเปลี่ยนปรับเปลี่ยนพลังแล้ว ความสามารถเหล่านั้นจะมีผลแบบไหน
...
ตึกใหญ่ตระกูลลู่
ลู่ฉวียนอันนั่งบนตำแหน่งประธาน มองลู่ชิงชิงด้านล่างด้วยสีหน้าอึมครึม
ด้านข้างเขานั่งไว้ด้วยพวกมารดารองและมารดาสาม
ทั้งบ้านมาชุมนุมกันเหมือนสามโถงไต่สวน
ลู่ชิงชิงกับลุงจ้าวยืนอยู่ด้านล่าง ยังมีผู้คุ้มกันหลายคนอยู่ด้วย
“... สถานการณ์คร่าวๆ เป็นเช่นนี้” ลุงจ้าวแก้ไขฉบับที่ลู่เซิ่งบอกต่อเขา เล่าออกมาให้ผู้คนฟัง
“คนจากที่ทำการ ข้าได้ติดต่อแล้ว คดีนี้เป็นผลงานของหนูเซิ่ง ผู้ใดก็แย่งไปไม่ได้” ลุงจ้าวพูดเรื่องนี้ พลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“หนูเซิ่งชมชอบฝึกวรยุทธ์ คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้ถึงกับสังหารดาบหักกับดาบปีศาจติดต่อกัน เห็นได้ว่าพลังของเขาไม่ธรรมดาแล้ว นี่เป็นพรสวรรค์เหนือคน เฉกเช่นการสร้างภาชนะใหญ่จึงเสร็จทีหลัง!”
“กับเสี่ยวเซิ่ง ข้าพอใจและวางใจยิ่ง”
ลู่เฉวียนอันสีหน้าอ่อนโยนลงเล็กน้อย อารมณ์โกรธขึ้งในตอนแรกผ่อนคลายลงมาก เพราะมีบุตรที่ขยันเช่นลู่เซิ่ง
ตอนนี้เขาหันมามองลู่ชิงชิงอีกครั้ง
“เสี่ยวชิง เจ้าดูพี่ใหญ่เจ้า แล้วดูตัวเจ้าเอง
“นอกจากก่อเรื่องให้ตระกูล ยังก่อเรื่องให้พี่ใหญ่เจ้า เจ้ากระทำเรื่องจริงจังให้ตระกูลบ้างได้หรือไม่”
ลู่เฉวียนอันกล่าวเสียงขึงขัง
“ข้าส่งเจ้าออกไปฝึกวรยุทธ์ ไม่ใช่ให้เจ้ากลับมาวุ่นวาย!”
“ท่านพ่อ...ลูกสำนึกผิดแล้ว” ลู่ชิงชิงเสียใจเช่นกัน ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่พี่ใหญ่ไปถึงทันเวลา ชีวิตทั้งชีวิตของนางอาจจบสิ้นแล้ว
“เจ้าสำนึกผิดแล้วรึ ครั้งไหนไม่พูดแบบนี้บ้าง ผลลัพธ์เล่า เป็นแบบนี้ทุกครั้ง”
ลู่เฉวียนอันยิ่งพูดยิ่งโมโห
“ครั้งนี้รักษาอาการบาดเจ็บหายดีแล้ว จะหาบ้านสามีให้เจ้า แต่งออกไปให้กำเนิดบุตรจะได้ทำให้เจ้าใจเย็นบ้าง”
“ไม่เอา!”
ลู่ชิงชิงได้ยินคำบ้านสามี พลันเหมือนแมวถูกเหยียบหาง เกือบกระโดดผลุงขึ้น
“ข้าไม่อยากแต่งงาน! ไม่อยาก! ท่านพ่อ ลูกผิดไปแล้ว ภายหลังจะช่วยจัดการเรื่องในตระกูลเอง! ไม่ไปก่อเรื่อง! ท่านโปรดวางใจ!
“จริงๆ! ครั้งนี้เป็นเรื่องจริงแน่!”
ลู่เฉวียนอันไม่สนใจนาง มองหมอที่เพิ่งเข้ามา
“อาการบาดเจ็บของเสี่ยวเซิ่งเป็นอย่างไรบ้าง”
หมอผู้นี้ความจริงเป็นญาติจากทางไกลของตระกูลลู่ เพียงแต่แยกกันทำงาน หลังจากตระกูลลู่รุ่งเรือง ก็เรียกพวกเขากลับมารวมตัวกัน
“ยังดี เพียงแค่ผิวหนังส่วนหนึ่งบาดเจ็บ ดูแลสิบวันครึ่งเดือนก็หายดีแล้ว”
หมอรีบตอบ
“เช่นนั้นก็ดี ถึงตอนนั้นค่อยถามเขา ว่าเขาจะไปร่ำเรียนวรยุทธ์ที่เมืองเลียบคีรีหรือไม่”
ลู่เฉวียนอันพอคิดถึงตรงนี้ ในใจมีความหงุดหงิดขึ้นส่วนหนึ่ง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 20 เดินทาง(2)
“คุณชายเซิ่งแอบเรียนวรยุทธ์ด้วยตัวเองตั้งแต่ยังเด็ก กระดูกยังนับว่าแข็งแรงอยู่”
ลุงจ้าวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ตอนแรกข้าก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าคุณชายเซิ่งจะร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้ คนเลวสองคนนั่นเป็นสองยอดฝีมือที่ข้าเคยไล่ล่าเมื่อสิบกว่าปีก่อน คิดไม่ถึงหลายปีให้หลังกลับมาตายด้วยฝีมือคุณชายเซิ่ง”
เขาได้เห็นบาดแผลแล้วแล้ว ทั้งสองคนตายด้วยฝ่ามือทำลายใจ
เพียงไม่ทราบว่าคุณชายเซิ่งฝึกฝนฝ่ามือทำลายใจสำเร็จตอนไหน และมีพลังมากขนาดไหน
สุดท้ายแล้ว ถึงอย่างไรฝีมือนี้ก็เป็นแค่เพียงพื้นผิว มองไม่เห็นเบาะแสอันใด”
“อย่างนี้ประเสริฐสุด” ลู่เฉวียนอันพยักหน้า “ไม่เป็นไร รักษาเขาให้ดี ให้เขาพักผ่อนให้มาก จะได้ไปฝึกฝนวรยุทธ์ที่เมืองเลียบคีรีต่อ”
“วิชาฝีมือของเสี่ยวเซิ่ง ไม่ใช่การฝึกฝนวรยุทธ์เป็นงานอดิเรกแล้ว ตอนนี้ถึงขั้นลุ่มหลง ไม่มีวิธีฝึกฝนได้เร็วและดีกว่าแล้วนี้ เช่นนี้ก็ดี เสี่ยวเซิ่งได้ยินก็คงยินดี”
มารดารองกล่าวเสียงอ่อนโยน
“เอาล่ะๆ ครั้งนี้ตื่นตูมไปเอง ทุกคนแยกย้ายได้แล้ว เสี่ยวชิงกลับไปสำนึกตัวให้ดี ช่วงนี้อย่าได้ออกไปเพ่นพ่าน อยู่แต่เพียงในบ้าน!” ลู่เฉวียนอันสั่งห้าม
“เจ้าค่ะ...” ลู่ชิงชิงครั้งนี้ตกใจไม่น้อย ถ้าหากพี่ใหญ่มาช้าไปก้าวหนึ่ง นางคงจบสิ้นจริงๆ แล้ว
นางจำเป็นต้องใช้เวลาฟื้นฟูจิตใจเช่นกัน
...
เรื่องของลู่ชิงชิงแพร่สะพัดไปทั่วคฤหาสน์ลู่ ถึงขั้นกระจายไปยังตระกูลอื่นๆ ในเมืองเก้าประสานด้วย
เรื่องที่ลู่เซิ่งลุ่มหลงในการฝึกวรยุทธ์ก็แพร่กระจายไปด้วยเช่นกัน
สมัยนี้ คนที่รู้จักพี่น้องดาบปีศาจมีน้อยยิ่ง แต่ผู้คนล้วนทราบว่า ลู่เซิ่งกับน้องสาวลงมือจับผู้ร้ายที่ร้ายกาจมากตามประกาศจับ ว่ากันว่ายังสังหารไปด้วยหลายคน
เรื่องนี้พอกระจายออกไป ชื่อเสียงของลู่เซิ่งก็โด่งดังขึ้นมา
สายตาที่มองลู่เซิ่งของคนในตระกูลต่างจากก่อนหน้านี้แล้ว
นี่คือคนที่ฆ่าผู้ร้ายที่ร้ายกาจตามประกาศจับ!
ทุกครั้งที่เห็นลู่เซิ่ง ทุกคนล้วนยำเกรงในใจ
ถึงอย่างไรคนที่ถูกประกาศจับแต่จับไม่ได้ ผู้ใดก็ไม่มีความสามารถไปจัดการได้
“นี่ปกติยิ่ง” ลู่ชิงชิงนั่งอยู่ในห้องของลู่เซิ่ง แกว่งสองขา มือถือผิงกั่ว(แอปเปิ้ล)พลางกัดกิน
เป็นเพราะผลกระทบที่เกือบเสียตัวก่อนหน้า ตอนนี้นางไม่วิ่งไปด้านนอกทั้งวันแล้ว
แต่ว่ามักมาที่ห้องของลู่เซิ่ง พยายามโน้มน้าวให้เขาไปตรวจสอบคดีตระกูลสวีด้วยกัน
“ในคฤหาสน์ลู่ตอนนี้ นอกจากพี่ใหญ่กับท่านอาจารย์สอนวรยุทธ์สองสามท่านอย่างเช่นลุงจ้าวกับผู้คุ้มกันบางคน คนอื่นๆในคฤหาสน์ช่างน่าสงสาร เกรงว่ามีน้อยคนมากที่จะเคยเห็นเลือด
คนเหล่านี้เมื่อก่อนก็มองข้าเป็นเช่นนี้”
นางยึดถือเป็นเรื่องปกติแล้ว
“จะว่าไป ถ้าหากว่าพวกอาจารย์กับศิษย์พี่รู้ว่าข้ามีพี่ใหญ่ที่เก่งกาจเช่นท่าน ไม่ทราบว่าจะมีสีหน้าแบบไหน คิดดูก็น่าสนุกแล้ว!”
ลู่ชิงชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ลู่เซิ่งถือพู่กัน กำลังฝึกฝนการคัดลายมืออยู่
“คดีของพี่ใหญ่สวีต้องตรวจสอบแน่ และจำเป็นต้องตรวจสอบ! เพียงแต่ไม่ใช่ตอนนี้”
เขากล่าวเสียงทุ้ม
“พี่ใหญ่สวี... ตายน่าอนาถยิ่ง!” พอคิดถึงเรื่องนี้ ขอบตาของลู่ชิงชิงก็แดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย
“วางใจ จะช้าหรือเร็ว ข้าจะตรวจสอบจนทำให้น้ำลดตอผุดให้ได้” ลู่เซิ่งวางพู่กัน มองอักษรคำว่าอดทนตัวใหญ่บนกระดาษ
การประมือกับยอดฝีมือระดับพลังปลอดโปร่งทั้งสองคนในครั้งนี้ ทำให้เขารู้ว่าขีดจำกัดของตนอยู่ที่ไหน
มือดีระดับพลังปลอดโปร่ง ทุกคนล้วนเป็นตัวละครที่เก่งกาจ มีทักษะความสามารถเฉพาะตัว เทียบกับผู้ฝึกฝนทั่วไปแล้วเก่งกว่าไม่น้อย
เขาแม้ว่าจะฝึกฝนวิชาดาบพยัคฆ์ดำกับฝ่ามือทำลายใจจนสำเร็จขั้นสูงสุดผ่านเครื่องมือปรับเปลี่ยนแล้ว แต่ไปสู้กับคนสองคนพร้อมกัน มิใช่การต่อสู้ที่ธรรมดา
ตอนที่ยอดฝีมือพลังปลอดโปร่งทั้งสองคนรุมโจมตีเขา สิ่งที่เกิดขึ้นกลายเป็นว่าหนึ่งบวกหนึ่งมีค่ามากกว่าสอง สมาธิต้องสิ้นเปลืองเป็นสองเท่าของการรับมือศัตรูคนเดียว
หากเพิ่มยอดฝีมือพลังปลอดโปร่งที่สอดประสานกันดีเข้ามาอีกคน เขาคงจบสิ้นแล้ว
ลู่เซิ่งคิดอ่านในใจ
ครั้งนี้เขาชนะ แต่ก็ชนะแบบหวุดหวิด สุดท้ายแม้แต่ดาบก็ถูกฟันหัก บนร่างยังได้รับบาดเจ็บหลายที่
‘ยังอ่อนแอเกินไป...ในคดีตระกูลสวี ยอดฝีมือระดับพลังปลอดโปร่งในกลุ่มผู้คุ้มกันก็มีสี่คนแล้ว! บวกกับข้ารับใช้อีกมากมายปานนั้น หากต้องสังหารคนทั้งหมดอย่างไร้สุ้มเสียงในคืนเดียว ความสามารถเช่นนี้... แค่คิดก็ทำให้คนรู้สึกหนาวแล้ว’
คิดถึงตรงนี้ ลู่เซิ่งก็รู้สึกว่าการเตรียมตัวที่ตนทำยังห่างไกล
เขาจำเป็นต้องมีพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้ วรยุทธ์ที่แข็งแกร่งกว่านี้!
“พี่ใหญ่ ท่านกำลังคิดอะไรอยู่ ให้ข้าไปเดินเล่นเป็นเพื่อนไหม”
ลู่ชิงชิงโบกมืออยู่หน้าลู่เซิ่ง ในดวงตามีแววคาดหวัง
นับตั้งแต่ถูกช่วยเมื่อครั้งก่อน นางก็คล้ายเปลี่ยนเป็นคนละคน ใจเย็นกว่าก่อนหน้านี้มาก อ่อนโยนลงไม่น้อย กลายเป็นกุลสตรีมากขึ้น
“ชิงชิง เจ้ารู้จักกำลังภายในไหม”
ลู่เซิ่งไม่ตอบนาง กลับถามแทน
“กำลังภายใน... ข้าเคยได้ยินอาจารย์พูดถึง” ลู่ชิงชิงพยักหน้า “ยอดฝีมือกำลังภายในแตกต่างกับพวกเราที่ฝึกกำลังภายนอก ใช้เวลามากกว่า ช้ากว่า ปกติไม่ต่ำกว่าสามปีห้าปี เมื่อนำออกมาใช้ก็ไม่ต่างกับคนทั่วไป
“พี่ใหญ่ท่านถามทำไม?”
“อาจารย์ของเจ้ารู้จักยอดฝีมือที่เป็นกำลังภายในหรือไม่” เมื่อหาตวนมู่หว่านไม่เจอ ลู่เซิ่งจึงวางแผนว่าจะหาจากปากของลู่ชิงชิง
“รู้จักกลับรู้จักอยู่ อาจารย์มีสหายสนิทสองคน ต่างเป็นนักพรตที่ฝึกฝนวิชาปราณหล่อเลี้ยงชีวิต” ลู่ชิงชิงตอบ
“วิชาปราณหล่อเลี้ยงชีวิต... มียอดฝีมือที่ใช้กำลังภายในมาสู้กับศัตรูโดยเฉพาะหรือไม่”
“นี่... ไม่เคยได้ยินมาก่อน”
คำตอบของลู่ชิงชิงทำให้ลู่เซิ่งผิดหวัง
แต่ก็อยู่ในความคาดหมาย
แม้แต่ตวนมู่หว่านที่ลึกลับก็นำวิชาปราณหล่อเลี้ยงชีวิตมาได้สองสามเล่ม อาจารย์ของลู่ชิงชิงเป็นแค่ยอดฝีมือกำลังภายนอกที่มีชื่อเสียงนิดหน่อย ความเป็นไปได้ที่จะรู้จักยอดฝีมือกำลังภายในมีไม่มากนัก
“เป็นไร พี่ใหญ่คิดฝึกกำลังภายในหรือ ฟังว่าสิ่งนั้นลี้ลับยิ่ง ทั้งใช้เวลายาวนาน กระบวนการฝึกฝนยังซับซ้อนอันตราย อานุภาพไม่มาก ไหนเลยจะเห็นผลเร็วและสู้ได้ดีเท่ากับกำลังภายนอก ฝึกไปทำอะไรได้” ลู่ชิงชิงไม่เข้าใจ
“ข้ามีความคิดของข้าเอง”
ลู่เซิ่งคำนวณในใจ
เขาคิดไปเมืองเลียบคีรีจริงๆ เพียงแต่ตอนนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เขายังไม่อาจออกห่างจากเมืองเก้าประสาน
ครอบครัวในโลกนี้ดีกับเขายิ่ง ท่านพ่อ มารดารอง ลุงจ้าว ยังมีคนอื่นๆ ล้วนไม่เลว
เขาไม่อยากให้เกิดเหตุ พอตัวเองไป ที่บ้านก็เกิดเรื่องขึ้น
หนำซ้ำยุคสมัยนี้ในโลกใบนี้ ถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ เขาคนเดียวจะหลบไปที่ใดได้
ลู่เซิ่งสัมผัสได้ว่า ลู่เฉวียนอันผู้เป็นบิดาให้เขาไปที่เมืองเลียบคีรี เพื่อที่จะหลบเลี่ยงอะไรบางอย่าง
‘ลมฝนตั้งเค้าแล้ว...’ เขาถอนใจยาว มองลู่ชิงชิงน้องรองที่ไม่รู้เรื่องอะไร จิตใจพลันหนักอึ้ง
‘ถ้าเราไปจริงๆ อาจหลบเลี่ยงได้ชั่วคราว แต่ภายหลังไม่อาจหลบได้ทุกครั้ง สุดท้ายก็ต้องเผชิญหน้า
ฉวยโอกาสที่ตอนนี้สภาพทางบ้านยังดีอยู่ ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินทอง รีบพัฒนาฝีมือขึ้น มีพลังป้องกันตัวจึงเป็นจุดมุ่งหมายหลัก’
มันไกลเกินไปที่จะไปเมืองเลียบคีรี ลู่เซิ่งมีความคิดอีกอย่างแล้ว
ฝึกฝนทั้งกำลังภายในและกำลังภายนอก ให้กำลังภายในและกำลังภายนอกรวมกันเป็นหนึ่ง นี่จึงเป็นทิศทางที่ร้ายกาจที่สุดซึ่งเขาคิดออกได้...
เขาพลันนึกถึงคัมภีร์วิชาทมิฬพิฆาต คัมภีร์ลับที่ก่อนหน้าตนใช้เงินจำนวนมากประมูลจนได้มา
‘ถึงจะเป็นเล่มไม่สมบูรณ์ แต่ตอนนี้ในมือมีแค่คัมภีร์ลับเล่มนี้ ที่ตอนแรกไม่สนใจแล้ว’
ทางหนึ่งฟังลู่ชิงชิงพูดพร่ำถึงเรื่องน่าสนใจตอนนางกราบอาจารย์ร่ำเรียนวิชาก่อนหน้านี้ ลู่เซิ่งทางหนึ่งเริ่มนึกย้อนเส้นทางโคจรลมปราณของของวิชาทมิฬพิฆาตอยู่เงียบๆ
ก่อนหน้านี้เขาเคยฝึกวิชาทมิฬพิฆาตมารอบหนึ่ง วิชาฝึกจิตเบื้องต้นชั้นแรกยังจดจำได้
เห็นลู่เซิ่งจิตใจไม่อยู่กับตัว ลู่ชิงชิงชิงพูดจาสักครู่ ก็จากไปอย่างผิดหวัง
เสี่ยวเฉี่ยวเข้ามาในภายหลัง เติมน้ำล้างหน้าให้แก่ลู่เซิ่ง จากนั้นจึงประคองถ้วยยาเข้ามาให้เขา
ระหว่างนี้ลู่เซิ่งไม่พูดจา ทางหนึ่งจัดการเรื่องราว ทางหนึ่งย้ายความสนใจทั้งหมดไปที่แนวทางของวิชาทมิฬพิฆาต
เขาคาดเดาว่าสาเหตุที่วิชาทมิฬพิฆาตยากที่จะฝึกสำเร็จ คงเหมือนกับวิชากระเรียนหยก สมควรต้องมีภาพการโคจรลมปราณขั้นแรกสุดภาพหนึ่งหรือไม่
ภาพโคจรลมปราณของวิชากระเรียนหยกเป็นภาพกระเรียนเซียนที่กระพือปีกเตรียมบินตัวหนึ่ง
งวิชาทมิฬพิฆาตสมควรมีภาพอย่างนี้อยู่
แต่ว่าบนคัมภีร์ลับกลับไม่มี
‘ภาพนี้เหมือนกับโครงสร้างหลักโครงหนึ่ง เป็นการปรับเปลี่ยนรวบรวมเส้นสายการโคจรของลมปราณภายในร่าง’
น่าเสียดายตำราในวิชากำลังภายใน ในมือของเขามีน้อยเกินไป ไม่อาจค้นคว้าอย่างเป็นระบบได้
จึงทำได้เพียงรวบรวมสมาธิฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาตเช่นนี้ พร้อมกับรักษาอาการบาดเจ็บไปด้วย
พริบตาเดียวก็ผ่านไปหลายวัน
ในเมืองเก้าประสานปรากฏเรื่องประหลาดขึ้นอีกครั้ง
มีคนพบรอยขีดเขียนที่เด็กน้อยวาดบนกำแพงรอบลานบ้านแห่งหนึ่งในบริเวณชานเมือง
เหมือนกับใช้ถ่านวาดอย่างสะเปะสะปะบนกำแพง แต่ผู้ที่ชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านก็ไปตั้งใจเฝ้าดูว่าเป็นเด็กบ้านใดที่มือบอนเช่นนี้
คิดไม่ถึงว่าในตอนกลางคืน บนกำแพงจะเพิ่มรอยขีดเขียนแสนประหลาดขึ้นโดยที่เทพไม่รู้ผีไม่เห็น
ไม่เห็นมีคนผ่านมาเลย
คดีล้างตระกูลของตระกูลสวี คดีโดดบ่อน้ำของหมู่บ้านตระกูลหวัง ยังมีคดีนายพรานที่หายสาบสูญ บวกกับรอยขีดเขียนที่โผล่มาอย่างน่าประหลาดนี้
เรื่องราวแบบนี้สร้างความหวาดกลัวให้แก่ผู้คนทั่วเมืองเก้าประสานไปชั่วขณะ
มีคนบอกว่าได้ยินเสียงร้องอันดุร้ายในตอนกลางคืนนอกเมือง มีคนที่กล้าไปดู บนพื้นเหมือนจะมีร่องรอยที่สัตว์ร้ายเหลือไว้หลังต่อสู้กัน แถมยังมีรอยเลือดหลงเหลืออยู่ด้วย
ทางที่ว่าการข้าหลวงส่งคำสั่งลงมาอีก ให้ยกเลิกคำร้องขอการช่วยเหลือตามหาคน
เช้าตรู่วันหนึ่ง ลู่เฉวียนอันกับประมุขตระกูลสามตระกูลที่เหลือถูกเรียกไปประชุมในที่ว่าการข้าหลวง
หลังจากกลับมา สีหน้าของเขาดูไม่ดียิ่ง
ลู่เซิ่งเข้าไปถาม เขาก็ไม่พูด เพียงบอกว่าเกิดความขัดแย้งกับข้าหลวง ทำให้อารมณ์ขุ่นมัว
ต่อจากนั้นลู่เฉวียนอันก็เชิญลู่อันผิง ลุงใหญ่ของลู่เซิ่ง ที่เป็นทหาร รับตำแหน่งรองผู้บัญชาการรักษาการณ์มาพบ
หลายปีมานี้ ที่ตระกูลลู่ยืนหยัดมั่นคง ย่อมมิใช่มีแค่ความเกี่ยวข้องของลู่เฉวียนอันเพียงคนเดียว ลุงใหญ่ลู่อันผิงก็เป็นเสาหลักเสาหนึ่งที่คอยประคับประคองขึ้นมาเช่นกัน
ทั้งสองคนปิดประตูอยู่ในห้องหนังสือเป็นเวลานาน ค่อยเปิดประตูออกมา
ภายหลังมีคนเห็นลุงใหญ่ออกจากคฤหาสลู่อย่างเร่งรีบ
ลู่เซิ่งที่พักผ่อนรักษาตัวภายในห้องของตัวเอง ได้ทราบสถานการณ์จากที่ว่าการข้าหลวงอย่างต่อเนื่องผ่านลู่ชิงชิงกับเสี่ยวเฉี่ยว และยังมีจากพวกมารดารอง มารดาห้า และพวกลู่อิงอิง ลุงจ้าว ที่มาเยี่ยมเขาบ่อยๆ อีกด้วย
เมืองเก้าประสานเมืองเก้าประสานนอกคฤหาสน์จวนลู่ ในยามนี้ มอบความรู้สึกยิ่งมายิ่งเหมือนวิมีกฤติการณ์ล้อมรอบอยู่ทั้งสี่ด้านให้แก่ลู่เซิ่ง
ลุงจ้าวส่งคนมาบอกว่าพบร่องรอยของเสี่ยวปาแล้ว เขาสิ้นสติอยู่ในห้องบนถนนเส้นหนึ่ง รอตอนคนไปพบเขา พบว่าเขาหิวโหยจนผ่ายผอมแล้ว
“เสี่ยวปาหรือ เขาได้บอกไหมว่าไปเจออะไร ไฉนคนคนหนึ่งถึงติดอยู่ในห้องนั้น”
ลู่เซิ่งถาม
ผู้ที่มาถ่ายทอดคำพูดเป็นผู้คุ้มกันคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกน้องของลุงจ้าว เขาส่ายหน้าตอบ
“เขาไม่ได้พูดอะไรเลย เอาแต่พูดซ้ำๆว่า วันนั้นเขาวิ่งหนีไปสุดชีวิต พอไปถึงถนนเส้นนั้น หลังจากเข้าไปได้ไม่นาน ก็พลันสลบล้มลงกับพื้น รอจนฟื้นขึ้นมา ก็เป็นตอนที่เห็นพวกเราแล้ว”
ลู่เซิ่งขมวดคิ้ว
“คำพูดนี้เป็นความจริงหรือ”
“เป็นความจริง ลุงจ้าวตรวจสอบหลายด้านแล้ว เหมือนที่เสี่ยวปาบอกมา”
“นี่แปลกประหลาดไปแล้ว...”
ลู่เซิ่งส่ายหน้า
“เจ้าออกไปก่อน”
“ขอรับ”
คนคุ้มกันออกไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งเดินกลับไปกลับมาในลานน้อยที่ปากประตูห้องหลายก้าว
อาการบาดเจ็บของเขาดีขึ้นมาพอประมาณแต่แรกแล้ว เพียงแต่พยายามฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาตอยู่ รอความรู้สึกรับรู้ถึงปราณมาโดยตลอด
ขอแค่ให้มีความรู้สึกถึงลมปราณสายหนึ่ง เขาจะเพิ่มระดับกำลังภายในได้อย่างรวดเร็ว จำเป็นต้องให้วิชาทมิฬพิฆาตกลายเป็นส่วนหนึ่งของพลังของตัวเองอย่างแท้จริง
ในตอนนี้เอง ลู่เฉวียนอันพลันรีบร้อนพาข้ารับใช้สองคนเข้ามาในตัวลาน
“เซิ่งเอ๋อร์ ใกล้ฟื้นตัวแล้ว วันนี้ออกเดินทางได้กระมัง”
ลู่เฉวียนอันมีสีหน้าอ่อนโยนสงบนิ่ง ในมือถือห่อผ้าแพรสีดำใบหนึ่ง แสดงว่าเป็นค่าเดินทางที่เตรียมไว่ให้ลู่เซิ่ง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 21 เดินทาง (3)
“รีบขนาดนี้เลยหรือ”
ลู่เซิ่งรับห่อผ้ามา เอ่ยขึ้นเบาๆ
“เรื่องราวไม่อาจชักช้า ไปเร็วหน่อยเถอะ ผ่านไปสักพักในเมืองอาจวุ่นวาย แต่อย่าได้เป็นห่วง ข้าเตรียมทุกอย่างไว้ดีแล้ว”
ลู่เฉวียนอันเผยรอยยิ้ม บอกให้ลู่เซิ่งวางใจ
ลู่เซิ่งพยักหน้า ไม่พร่ำพิไร จัดเก็บเสื้อผ้าหลายชิ้น พาเสี่ยวเฉี่ยวไปด้วย แล้วนั่งรถม้าจากด้านข้างออกไป
ขณะที่นั่งอยู่ในรถม้า ลู่เซิ่งมองคฤหาสน์ตระกูลลู่ที่ค่อยๆ ออกห่างไปผ่านช่องว่างของรถม้า
ในใจมีความหนักอึ้งยากบรรยายอยู่
“คุณชายใหญ่ ท่านต้องการไปเมืองเลียบคีรีจริงๆ หรือ ไปไกลถึงเพียงนั้น พวกเราจะกลับมาตอนไหน”
เสี่ยวเฉี่ยวถามอย่างเป็นห่วง
ลู่เซิ่งยิ้มๆ ไม่ตอบ
รถม้าคันนี้สีดำ ไม่ได้แตกต่างจากรถม้าคันอื่นบนถนนมากนัก ดูไปแล้วยังผุเก่า
บนตัวรถไม่มีสัญลักษณ์ของตระกูลลู่เลย
ออกจากย่านกลางเมือง รถม้าควบขับไปยังประตูใหญ่ ระหว่างทางรถม้ายังถูกขบวนคุ้มกันที่กำลังลาดตระเวนรั้งถามอยู่หลายครั้ง
ลู่เซิ่งเลิกม่านรถขึ้น มองเห็นกองทัพคุ้มกันเมืองอยู่ด้านนอก แต่ละกลุ่มแยกเป็นกลุ่มย่อยมากมาย มีทหารและชาวนาที่จับกลุ่มกันชั่วคราว ลาดตระเวนไปทั่วท้องถนน
เขากวาดตามองสิ่งก่อสร้างแหลมๆ ผ่านด้านนอกหน้าต่างแห่งหนึ่ง
ตุบ
ทันใดนั้นลู่เซิ่งยกมือขึ้นแล้วเสียงดังปรบมือ
รถม้าพลันหักเลี้ยวไปทางด้านซ้าย เข้าสู่เส้นทางน้อยที่ค่อนข้างคับแคบสายหนึ่ง
ความเร็วของรถลดลงไม่น้อย แล้วหยุดลงอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งเลิกม่านรถขึ้น ฉุดเสี่ยวเฉี่ยวเดินลงจากรถไป
“พี่เซิ่ง ข้ามารอท่านอยู่นานแล้ว”
ใบหน้าอวบอ้วนของเจิ้งเสี่ยนกุ้ยโผล่ขึ้นด้านหน้าคนทั้งสอง
“เอ๋!?”
เสี่ยวเฉี่ยวพลันร้องด้วยความประหลาดใจ
“ไปเถอะ ที่นี่ไม่ใช่ที่พูดคุยกัน ที่ที่ท่านต้องการ ข้าเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว”
เจิ้งเสียงกุ้ยลดเสียงกล่าว
รถม้าค่อยๆ ขับออกถนนสายน้อยนั้นอีกครั้ง
ลู่เซิ่งกับเสี่ยวเฉี่ยวเปลี่ยนรถม้าอีกคันบนถนนสายน้อยเส้นนี้ ค่อยๆ ขับออกไปนอกเมือง
ออกจากเมืองมา บนเส้นทางก่อนถึงเขาลมทมิฬไม่ไกล เป็นกองภูเขาหิน
มีป่าสีเขียวเล็กๆ แห่งหนึ่ง ด้านในยังมีเสียงน้ำไหล
รถม้าหยุดลงตรงด้านหน้าป่าเล็กๆ แห่งนี้
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยลงรถก่อน แล้วมองซ้ายมองขวา
“ที่นี่เอง ก่อนหน้านี้ตอนข้ายังเป็นเด็ก ข้าจ่ายเงินสร้างฐานที่มั่นลับไว้แห่งหนึ่ง มอบให้ท่านใช้ไปก่อนชั่วคราว”
ลู่เซิ่งพาเสี่ยวเฉี่ยวลงจากรถ
“ขอบคุณมากเจ้าอ้วน”
“พวกเราเป็นพี่น้องกัน พูดเรื่องเหล่านี้ทำไม”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกล่าวอย่างจริงจัง
“รอบบริเวณนี้ มีหลายที่ที่ไม่มีคนอยู่ ที่ที่อยู่ใกล้สุดเป็นหมู่บ้านแห่งหนึ่งของตระกูลเจิ้งข้า ข้าจัดการไว้แล้ว ทุกๆ วันจะส่งอาหารส่วนหนึ่งมาที่ป่าแห่งนี้ วางไว้บริเวณด้านนอกลานบ้าน พวกท่านต้องไปหยิบเอาเอง”
ลู่เซิ่งพยักหน้า
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยพูดอีก
“พวกท่านต้องระวังหน่อย ที่นี่อยู่ห่างจากเขาลมทมิฬไม่ไกล ถึงแม้ว่าจะมีกองทัพดูแลเส้นทาง ไม่มีปัญหาใหญ่ แต่บางครั้งอาจมีหมาป่าหรือแมวภูเขาแอบเข้ามา”
“วางใจเถอะ หากมีข่าวในเมือง เจ้าจำไว้ด้วยว่าให้แจ้งข้าทุกเวลา หรือจะแจ้งมาพร้อมอาหารก็ได้”
ลู่เซิ่งกำชับ
“ได้”
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในป่าน้อย หลังจากเดินลึกเข้าไปหลายสิบเมตร ก็เห็นลำธารเล็กๆ เหมือนแถบเงินสายหนึ่ง ไหลลงมาตามหน้าผาของภูเขาหิน
ธารน้อยมีสายน้ำงดงามที่กระจ่างเห็นก้นสายหนึ่ง อยูท่ามกลางพุ่มไม้และป่าหิน
ในป่ามีเสียงนกหลายชนิดอาศัยอยู บนต้นไม้ บนผืนหญ้า แทบไม่เห็นร่องรอยกิจกรรมของมนุษย์เลย
ลู่เซิ่งข้ามธารน้อยไป ก็เป็นส่วนลึกที่ติดหน้าผา ตรงนั้นมีบ้านไม้ขนาดเล็กงดงามหลังหนึ่ง
ตัวบ้านทำจากไม้สีขาวทีละชิ้น เป็นบ้านไม้สีขาวที่เปลือกนอกเรียบง่ายเหมือนกับตัวไม้
ข้างบ้านหลังน้อยยังมีสวนเล็กๆ แห่งหนึ่ง
“ข้าส่งพวกท่านถึงที่นี่แล้ว”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกล่าวเบาๆ
เขายังพาคนคุ้มกันติดตามมาด้วยสองคน เป็นพวกที่เขาชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก มีความซื่อสัตย์ ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะแพร่งพรายอะไรออกไป
“ครั้งนี้ลำบากเจ้าแล้ว เจ้ากลับไปทำงานต่อเถอะ”
ลู่เซิ่งพยักหน้า
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยรีบพาคนจากไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งเริ่มบอกให้เสี่ยวเฉี่ยวเก็บกวาดบ้านไม้หลังน้อย
ในบ้านไม้ มีอารหารพวกธัญพืชและเนื้อแห้ง นอกจากนี้ยังมีผัก ผลไม้สดใหม่ วางไว้ส่วนหนึ่ง แสดงว่าเป็นสิ่งที่เพิ่งนำมา
“คุณชาย พวกเราจะอยู่ที่ต่อไปใช่หรือไม่ ไม่ไปเมืองเลียบคีรีแล้วหรอ”
เสี่ยวเฉี่ยวถึงตอนนี้ยังมีความสงสัยอยู่บ้าง
“ไปสิ ยังต้องไป แต่ว่านั่นต้องเป็นในภายหลัง ตอนนี้อยู่ที่นี่ชั่วคราว”
ลู่เซิ่งตอบสองสามประโยค
ทั้งสองคนช่วยกันจัดเก็บห้องจนถึงตอนเย็น ท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว
เสี่ยวเฉี่ยวจุดตะเกียงน้ำมัน
แสงตะเกียงสีเหลืองมัวซัว ดูโดดเดี่ยวและสลัวในห้องที่ทำจากไม้สีดำ
ลู่เซิ่งยืนอยู่ในตัวลานบ้าน เงยหน้ามองท้องฟ้า
ท้องฟ้าอึมครึมมืดมิด ดวงจันทร์กับดวงดาวถูกบดบัง มองไม่เห็นแสงแม้แต่น้อย
แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันที่อยู่ในบ้านส่องแสงสีเหลืองสายหนึ่งออกมาสู่ลานบ้าน
ตัวลานบ้านกลายเป็นสถานที่ที่สว่างที่สุดในป่านี้
ลู่เซิ่งที่ยืนอยู่ในลานบ้าน มองผ่านรั้วลูกกรงไม้ออกไปด้านนอก
ในป่าที่มืดสนิท มีเสียงปริศนาดังขึ้น เหมือนมีสิ่งใดเคลื่อนไหวไปมาตลอดเวลา แวบเดียวก็หายไป
ลู่เซิ่งพลิกมือกำดาบที่แขวนอยู่ข้างเอว
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยต้องการจัดหาคนคุ้มกันมาให้เขา แต่ถูกเขาปฏิเสธไปแล้ว
เรื่องที่เขาอยู่ที่นี่ คนที่ทราบยิ่งน้อยยิ่งดี
มองไปที่ป่าด้านนอกตัวลานบ้าน มืดจนยื่นมือออกไปก็ไม่เห็นนิ้วทั้งห้า ลู่เซิ่งหมุนตัวไปปิดประตูและหน้าต่างบ้าน
หน้าต่างมีสองชั้น ด้านในเป็นกระดาษกาว ด้านนอกยังมีหน้าต่างไม้ที่หนาอีกชั้นหนึ่งเป็นเครื่องป้องกัน
ลู่เซิ่งปิดหน้าต่างไม้ชั้นนอก มีแสงสว่างเฉพาะด้านใน ซึ่งมองเห็นได้จากรอยแยกแต่ละร่อง
เขาผลักประตูเข้าไปในบ้าน
เสี่ยวเฉี่ยวกำลังปูเตียงอยู่
ในห้องมีเตียงเดียว ปูแผ่นไม้กับหญ้าฟางไว้ไม่น้อย จากนั้นค่อยปูเสื่อและผ้าฝ้ายไว้ด้านบน
“คุณชาย...”
เสี่ยวเฉี่ยวน้ำตาคลอเบ้า แก้มแดงเรื่อ
“ถ้าท่านต้องการพักผ่อน ก็ให้เสี่ยวเฉี่ยวเป็นเพื่อนอุ่นเตียงเถอะ”
ลู่เซิ่งหมดคำจะพูด “ด้านหลังยังมีเตียงเล็กอยู่ เจ้าก็ไปพักผ่อนเอง”
เสี่ยวเฉี่ยวดูไปไม่ต่างจากเด็กสาวอายุสิบสองสิบสามปี ทำให้เขามีความรู้สึกเหมือนก่ออาชญากรรมอย่างหนึ่ง
“ได้เจ้าค่ะ...” เสี่ยวเฉี่ยวพลันเขินอายแทบตาย
ชานเมืองที่เปลี่ยวร้างในป่า กลับมีแค่นางกับคุณชายอยู่ด้วยกันสองคน ทั้งยังอยู่ในบ้านไม้หลังเล็กๆ เช่นนี้
ไม่ว่าจะเป็นการอาบน้ำหรือเปลี่ยนเสื้อผ้า ล้วนหลบอีกฝ่ายไม่ได้
หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นจริงๆ ก็ปกติยิ่ง
น่าเสียดายคุณชายยังไม่มีความคิดเช่นนั้น
หลังจากต่างฝ่ายต่างแยกกันไปอาบน้ำ ภายใต้การเร่งรัดของลู่เซิ่ง เสี่ยวเฉี่ยวก็เข้านอนก่อน
เตียงเล็กที่ว่าความจริงอยู่ภายในบ้านไม้ มีแผ่นไม้กั้นขวางอีกชั้นหนึ่ง ระหว่างเตียงใหญ่กับเตียงเล็กกั้นด้วยกำแพงไม้ที่หยาบเท่าฝ่ามือ ตรงกลางอาศัยม่านผ้า ขวางทางเชื่อมที่เป็นประตูน้อยบานหนึ่ง
หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นจริงๆ ก็เกิดขึ้นได้เพียงชั่วขณะใช้ความคิดเท่านั้น
แต่ความคิดของลู่เซิ่งในตอนนี้กลับไม่ได้อยู่ด้านนั้น
เขาหลับแต่เนิ่นๆ หลังจากรวบรวมสมาธิฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาตพักหนึ่ง
เช้าวันที่สอง เสี่ยวเฉี่ยวออกไปเอากล่องอาหารที่ประตูลานบ้าน
พอกินอาหารเช้าเสร็จ ลู่เซิ่งก็ไปฝึกฝ่ามือทำลายใจชุดหนึ่ง แล้วฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาตต่อ
ช่วงเวลาตอนเช้า นอกจากเสี่ยวเฉี่ยวจะออกมาเดินเล่นในลานบ้านเป็นบางครั้งบางคราว ที่เหลือล้วนเงียบสงบ ลู่เซิ่งใช้เวลาทั้หมดไปกับการฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาต
ตอนกลางวันหลังจากกินข้าวเสร็จ ก็ฝึกวิชาดาบพยัคฆ์ดำ
ตอนกลางคืนก่อนฟ้ามืด ลู่เซิ่งมองกระดาษที่เสียบอยู่ในกล่องอาหาร ไม่มีข่าวพิเศษจริงๆ จึงหลับเร็วยิ่ง ก่อนนอนยังฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาตอีกสองชั่วโมง
วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาเช่นนี้
ลู่เซิ่งกับเสี่ยวเฉี่ยวอยู่ในป่าน้อยอย่างนี้ครึ่งเดือน
วิชาทมิฬพิฆาตกลับยังคงไม่มีความคืบหน้าแม้แต่น้อย
ตามเหตุผลและตามการบันทึกในคัมภีร์พร้อมกับสามัญสำนึกในการเรียนวรยุทธ์ ในความเป็นจริง เวลาครึ่งเดือนหากไม่มีความรู้สึกถึงลมปราณ คนทั่วไปล้วนยอมแพ้
ถ้ากำลังภายในเหมาะกับตัวเอง ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็สามารถเกิดความรู้สึกถึงลมปราณได้แล้ว
แต่ลู่เซิ่งทราบว่า วิชาทมิฬพิฆาตมีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเป็นกำลังภายในที่สาบสูญโดยไม่มีภาพโครงหลัก ตอนนั้นตวนมู่หว่านก็เคยพูดถึงเรื่องนี้
ดังนั้นเขาจึงยืนหยัดมานานขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่ายังไร้ความคืบหน้า
ในตอนที่ลู่เซิ่งกำลังจะยอมแพ้
ความรู้สึกถึงลมปราณที่แปลกประหลาดสายหนึ่ง ในที่สุดก็โผล่ขึ้นตอนฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาตครั้งหนึ่ง
...
ฟ้ามืดครึ้ม
ตอนเที่ยง ในอากาศมีความเย็นสายหนึ่งแทรกอยู่
ในป่าคงยังมืดสลัว เสียงนกร้องในยามปกติหายไป มีแค่บางครั้งจึงค่อยได้ยินเสียงร้องขึ้นเพียงสองสามเสียง
ลู่เซิ่งมือถือดาบยาว กำลังฝึกฝนดาบนางแอ่นถลาลมอยู่ในลานบ้าน
ความเร็วของเขาไม่สูงพอ จึงฝึกฝนเพียงความแม่นยำของกระบวนท่า
เปลือกนอกเขาคล้ายกำลังฝึกดาบ แต่ความจริงความสนใจหลักของลู่เซิ่งยังอยู่ที่วิชาทมิฬพิฆาต
ควับควับควับ!
หลังจากฟันเฉียงๆ ออกไปสามดับติดต่อกัน ลู่เซิ่งก็เก็บดาบ กำลังเตรียมจะทำเหมือนวันวาน เก็บของเข้าบ้านกินอาหาร
คิดไม่ถึงดาบสุดท้ายที่เพิ่งลงมือ
มีกระแสลมปราณที่ร้อนลวกสายหนึ่งเหมือนกับเส้นด้าย ปรากฏขึ้นที่ไตทั้งสองข้างแล้วหายไป
การเคลื่อนไหวของลู่เซิ่งหยุดลง ตั้งใจสัมผัสอย่างละเอียด
เขาค่อยๆ ทบทวนเส้นทางการโคจรวิชาทมิฬพิฆาต
ทันใดนั้นความรู้สึกร้อนลวกนั้นโผล่แวบขึ้นมาอีกครั้ง ตำแหน่งยังคงเป็นไตทั้งสองข้างของเขา
‘นี่เป็น... ความรู้สึกถึงปราณ!’
ลู่เซิ่งจิตใจลิงโลด
ลำบากฝึกฝนมาหลายวัน จนเขาชักสงสัยว่าวิชาทมิฬพิฆาตที่ตัวเองได้มา สุดท้ายเป็นวิชากำลังภายในของจริงหรือไม่
คิดไม่ถึงเมื่อความขมหมดไปความหวานก็โผล่มา ครั้งนี้ปราณภายในถูกกระตุ้น ในที่สุดก็ทำให้ความกังวลในใจของเขาหายไป
‘อาศัยจังหวะความรู้สึกถึงลมปราณยังอยู่ รีบยกระดับ!’
ลู่เซิ่งไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบตีเหล็กตอนยังร้อน
‘ดีปบลู’
เขานึกในใจ
กรอบเครื่องมือปรับเปลี่ยนดีปบลูโผล่ขึ้นมาด้านหน้าเขา
กดปุ่มปรับเปลี่ยน กรอบพลันกะพริบ
ครั้งนี้กรอบแตกต่างจากก่อนหน้าจริงๆ รอบนี้มีคำว่าวิชาทมิฬพิฆาตโผล่ขึ้นด้านล่างสุดของวรยุทธ์
‘วิชาทมิฬพิฆาต: ยังไม่เริ่มต้น’
ถึงแม้เป็นตัวหนังสือสั้นๆ ไม่กี่คำ แต่ว่าพอลู่เซิ่งเห็น ความยินดีในใจก็แทบสะกดไว้ไม่อยู่
ขณะที่เขาแทบไม่เจอวิธียกระดับฝีมือที่ดีกว่านี้ วิชาทมิฬพิฆาตแทบเป็นความหวังหนึ่งเดียวของเขา
ไม่อย่างนั้นเขาไม่ทราบจริงๆ ว่า สมควรจะเผชิญความผิดปกติกับการคุกคามที่ไม่รู้จักในโลกภายนอกอย่างไร
‘ปรับเปลี่ยนวิชาทมิฬพิฆาต เพิ่มหนึ่งระดับ’
ความคิดของลู่เซิ่งเพิ่งส่งออกไป
สถานะของวิชาทมิฬพิฆาต จากระดับยังไม่เริ่มต้น พลันเด้งขึ้นมา กลายเป็นสถานะระดับเบื้องต้น
ตูม!
เกือบจะเป็นในเวลาเดียวกัน ลู่เซิ่งพบว่าในพริบตาที่สถานะเปลี่ยนแปลง อวัยวะภายใน ในร่างของเขาร้อนขึ้นมาก
ไอร้อนขนาดมหึมาสายหนึ่งอยู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาในร่าง เริ่มเลื้อยไหลไปตามเส้นลมปราณหลายสิบเส้นอย่างรุนแรง
ไอร้อนที่ร้อนแรง เหมือนกับเปลวเพลิงสายหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในร่างของลู่เซิ่ง
เขายืนอยู่ที่เดิม สีหน้าแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว ผิวทั่วร่างแดงตามขึ้นมา เหมือนเปลือกกุ้งที่ถูกต้มจนสุก
เหงื่อไหลออกมาจากรูขุมขนทั่วร่างเป็นจำนวนมาก จากนั้นก็กลายเป็นควันขาวๆ ค่อยๆ ระเหยไป
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 22 เดินทาง (4)
ไอร้อนมาเร็ว ไปเร็วเช่นกัน
หลังจากหายใจเข้าออกหลายครั้ง ไอร้อนนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในร่างลู่เซิ่งอย่างรวดเร็วหลายรอบ ร่างกายค่อยๆ คุ้นชินขึ้นบ้าง
ถึงแม้อุณหภูมิร่างกายของลู่เซิ่งจะสูงขึ้นมาก แต่ไม่ได้ร้อนลวกเท่าก่อนหน้า
ปราณภายในของวิชากระเรียนหยกในร่างเขาเริ่มโคจรด้วยความเร็วสูง กระจายเส้นสายจำนวนมากออกมา ซ่อมแซมเส้นลมปราณกับอวัยวะภายในที่ได้รับความเสียหาย
ผ่านไปอีกพักหนึ่ง
สีผิวทั่วร่างของลู่เซิ่งค่อยๆ ถดถอย ฟื้นความข่าวผ่องในตอนแรกกลับมา
ฟู่ว...
ลมหายใจที่เขาพ่นออกมาก็ร้อนเช่นกัน
ทั่วทั้งร่างไม่มีจุดไหนไม่เจ็บปวด กล้ามเนื้อโครงกระดูกทั่วตัวล้วนเหมือนถูกเข็มแทง
ต่างจากสถานการณ์ตอนฝึกวิชากระเรียนหยกโดยสิ้นเชิง เขาในตอนนี้เหมือนถูกลูกตุ้มฟาดทั่วตัวครั้งแล้วครั้งเล่า
‘ดีที่ช่วงนี้วิชากระเรียนหยกสะสมลมปราณภายในไว้ไม่น้อย ตอนนี้ใช้รักษาอาการบาดเจ็บได้พอดี’
ลู่เซิ่งรู้สึกว่าวิชากระเรียนหยกในร่างเริ่มรักษาอวัยวะภายในแล้ว จึงผ่อนลมหายใจในใจ
‘คิดไม่ถึงว่าวิชาทมิฬพิฆาตเพียงระดับเบื้องต้นจะเกรี้ยวกราดถึงเพียงนี้ ถ้าภายหลังคืบหน้าถึงระดับสูง อานุภาพนั้น... สมควรจะแข็งแกร่งขนาดไหน’
เขาไม่กล้าคิดจินตนาการอยู่บ้าง
“เสี่ยวเฉี่ยว”
เขาตะโกนเรียกเสียงดัง
“มาแล้วคุณชาย!”
เสี่ยวเฉี่ยวรีบวิ่งมาจากด้านหลังบ้าน ในมือยังเปียกน้ำ คงกำลังล้างอะไรอยู่
“เอาชาโอสถมาให้ข้า”
ลู่เซิ่งกำชับ ตอนนี้ทั่วร่างของเขากำลังเจ็บปวด หนำซ้ำในร่างยังมีอัคคีแผดเผา ทำให้หยินพร่อง กระหายอย่างยิ่ง
เสี่ยวเฉี่ยวประคองชาโอสถที่จัดเตรียมไว้แล้วมาให้ ในชาโอสถนี้เติมยาหล่อเลี้ยงหยินไปไม่น้อย เช่นสือหูกระถางหยก กระดองเต่าหนานหมาน พุดซ้อนหิมะ เหมันต์หยิน... แต่ละอย่างเป็นยาแพงที่มีเฉพาะบนโลกใบนี้
ดื่มชาโอสถเข้าไปถ้วยหนึ่ง ลู่เซิ่งพลันรู้สึกว่าความเย็นสายหนึ่งไหลลงจากลำคอเข้าไปในกระเพาะ จากนั้นก็แผ่จากในกระเพาะไปยังทั่วร่าง
ความเย็นนี้ค่อยๆ แก้ไขอัคคีในร่าง
ลู่เซิ่งดื่มหมดทั้งกา
กาหนึ่งรินได้สี่ถ้วย
แม้แต่กากยาก็เคี้ยวกลืนลงไป ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ โดยที่ยังไม่สาแก่ใจ
นอนหงายพักผ่อนอยู่บนเตียงหลายชั่วยาม จนสีท้องฟ้ากำลังจะมืดลงแล้ว
ความเจ็บปวดทั่วร่างลู่เซึ่งค่อยๆบรรเทาลง
เสี่ยวเฉี่ยวไม่เข้าใจสาเหตุ เห็นลู่เซิ่งไม่มีความผิดปกติ นึกว่าเขาแค่อยู่ๆ ก็กระหายนึกอยากดื่มน้ำ จึงเก็บกาที่เขาดื่มหมดแล้วไป ค่อยไปซักเสื้อผ้าที่ริมลำธาร
ลู่เซิ่งพักผ่อนอีกพักหนึ่ง ตอนพลบคล่ำก็ถือดาบออกไปยังตัวลานบ้าน คิดจะทดลองอานุภาพของวิชาทมิฬพิฆาตอีกครั้ง
วิชาทมิฬพิฆาตมีปฏิกิริยารุนแรงกว่าวิชากระเรียนหยกขนาดนี้ นี่ทำให้เขาเกิดความสงสัยต่อตัวมันมากกว่าเดิมว่า วิชากำลังภายในนี้มีอานุภาพขนาดไหน
ลู่เซิ่งรู้สึกคันที่หัวใจ ความเจ็บปวดค่อยๆ ดีขึ้น จึงลงจากเตียงเตรียมฝึกฝนต่อ
ในป่าที่แสงมืดครึ้ม
ลู่เซิ่งถือดาบเดินออกจากตัวลาน ออกห่างจากบ้านไม้ หาที่ว่างเงียบสงบเล็กน้อยแห่งหนึ่ง
แล้วเริ่มทดลองปรับใช้ลมปราณภายในวิชาทมิฬพิฆาต
อาณาเขตการโคจรของลมปราณภายในวิชาทมิฬพิฆาต เริ่มตั้งแต่ไตถึงท้องน้อยเหมือนกับมัดผ้ามัดเอวไว้ระหว่างเอว แปลกประหลาดยิ่ง
ลมปราณภายในนี้เพิ่งอยู่ในระดับเบื้องต้นจึงหยาบเท่าตะเกียบ
ลู่เซิ่งใช้จิตใจควบคุม แตกต่างจากวิชากระเรียนหยกจริงๆ ยื่นมือไปเบาๆ ก็ควบคุมการเคลื่อนย้ายได้
เขาทดลองเคลื่อนลมปราณภายในสายหนึ่งจากท้องน้อยไปด้านบน ไหลถึงไหล่ขวา บ่าขวา มือขวาอย่างรวดเร็ว สุดท้ายจึงเป็นดาบยาว
พริบตาที่ลมปราณภายในสายนั้นไหลเข้าสู่คมดาบ
ลู่เซิ่งได้ยินเสียงลุกไหม้ดังซี่ๆ
แขนของเขาร้อนลวก จิตใจบังเกิดความคิดที่ควบคุมไม่ได้ สะบัดมืออย่างรุนแรง
ฉัวะ!
ดาบยาวพลันฟันออกไป โดนต้นไม้ที่อยู่ตรงหน้าลู่เซิ่ง
ซู่ม!
ต้นไม้ขนาดหนึ่งคนโอบ สั่นอย่างรุนแรง ใบไม้จำนวนมากหล่นลงมาเหมือนฝนตก
ดาบในมือลู่เซิ่งจมลึกเข้าไปในลำต้น
ขณะเดียวกันขอบรอยฟันบนลำต้นยังมีสีดำอ่อนที่ชัดเจน
“สีดำอ่อนหรือ”
ลู่เซิ่งชักดาบออกมา ขมวดคิ้ว ใช้มือจับไปที่จุดที่เป็นสีดำนี้
‘เหมือนถูกไฟเผา... เกิดจากอุณหภูมิสูงหรือ หรือว่าเกิดจากผลอื่นๆ’
เขาครุ่นคิด มองไปรอบๆ ซ้ายขวา จากนั้นก็วิ่งออกไปอย่างเร็ว ยื่นมือคว้าใส่พุ่มไม้แห่งหนึ่ง
กระต๊าก
ไก่ป่าหลากสีตัวหนึ่งถูกเขาจับคอได้ มันหลบอยู่ในพุ่มไม้นึกว่าลู่เซิ่งไม่เห็น คิดไม่ถึงยังถูกจับแล้ว
‘ทดลองดู ถ้าหากว่าเหมือนอย่างที่เราคิดจริงๆ’
ลู่เซิ่งกลับมาถึงหน้าลำต้นไม้อย่างระวังตัว ยื่นมือใช้นิ้วขูดผงจากขอบรอยดาบลงมา
ผงสีดำยังไม่ทันหล่นลงกลางฝ่ามือ ก็ถูกเขาป้อนให้ไก่ป่าอย่างระมัดระวัง
หลังจากไก่ป่ากินผงนั้นเข้าไปแล้ว ลู่เซิ่งรอสักพัก ก็เห็นไก่ป่าร้องโหยหวน คล้ายอิดโรยไร้พลัง
เขาขูดผงลงมาให้ไก่ฟ้ากินอีกครั้ง
ครั้งนี้รอไม่นาน หลังจากไก่ป่าตัวนั้นถูกปล่อยไป เดินออกไปไม่กี่ก้าวก็เอียงล้มลงบนพื้น
ลู่เซิ่งเดินเข้าไปลูบดู บนตัวไก่ป่าร้อนลวกแทบแย่ ยังมีลมหายใจ แต่ทั่วร่างอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง เหมือนกับเป็นไข้สูง
‘ใช่จริงๆ! นี่เป็นวิชาพิษ! หนำซ้ำสมควรเป็นวิชาพิษที่มีคุณสมบัติพิษอัคคี’
ลู่เซิ่งยืนยันคุณสมบัติวิชาทมิฬพิฆาตขั้นต้นในใจ
เขาพลิกดูคัมภีร์ลับที่พกติดตัวอีก ตรวจสอบบันทึกด้านบนอย่างละเอียด
... วิชาทมิฬพิฆาต ความร้อนแผดเผา รุนแรงแข็งแกร่ง ทั้งเป็นพิษร้าย ผู้โดนหากไร้ลมปราณภายในขั้วตรงข้ามลบล้างกัดกร่อน สามวันให้หลังเสียชีวิต’
เกี่ยวกับอานุภาพของวิชาทมิฬพิฆาต บนบันทึกเพียงมีแค่คำพูดที่เรียบง่ายยิ่ง
แต่ว่าลู่เซิ่งเห็นเงื่อนงำของวิชาทมิฬพิฆาตจากด้านบนนี้ได้แล้ว
เป็นวิชาพิษที่เขาครอบครองในตอนนี้จริงๆ
‘ร้ายกาจ’
ลู่เซิ่งทอดถอนใจ
วิชาทมิฬพิฆาตนี้ต่างจากวิชาหล่อเลี้ยงชีวิตเช่นวิชากระเรียนหยก เป็นวิชากำลังภายในที่บัญญัติขึ้นเพื่อเข่นฆ่าต่อสู้
ความแตกต่างของอานุภาพมากเกินไปจริงๆ
เขาตั้งใจสัมผัสลมปราณภายในวิชาทมิฬพิฆาตในร่างตัวเอง
เมื่อครู่ดาบที่เพิ่งฟันออกไป ภายใต้การกระตุ้นปราณภายใน ใช้ปริมาณสายหนึ่งด้านใน จากนั้นเปรียบกับจำนวนรวมของปราณภายในที่เหลืออยู่
‘ระดับเบื้องต้น เราควรทนได้ราวๆ สิบดาบ มากกว่านี้ปราณภายในไม่เหลือแล้ว ปราณภายในของวิชาทมิฬพิฆาตคล้ายยังมีผลเพิ่มพลังระเบิด มีประโยชน์จริงๆ’
หลังจากทดลองประสิทธิผลแล้ว ลู่เซิ่งก็วกกลับ นี่จึงเป็นอานุภาพระดับเบื้องต้น รอยกระดับสูงกว่านี้ ไม่ทราบจะบรรลุถึงขั้นอันใด
เขาคาดหวังและรอคอยอย่างยิ่ง
กลับมาถึงลานบ้านไม้หลังน้อย เห็นมีผู้คุ้มกันจากตระกูลเจิ้งสองคนมาส่งอาหารพอดี
ทั้งสองคนเมื่อเห็นลู่เซิ่ง ก็รีบเข้ามาทักทาย
“คุณชายเซิ่ง เรื่องส่วนหนึ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ วางไว้ในกล่องอาหารแล้ว ท่านค่อยๆ อ่านดู”
ทั้งสองคนเมื่อทักทายแล้ว ก็รีบจากออกจากป่าไป
ลู่เซิ่งรับกล่องอาหาร ยืนอยู่ตรงประตูลานน้อย เปิดดูกล่องอาหาร ด้านในวางซองจดหมายที่ผนึกด้วยไขจากเทียนไว้ฉบับหนึ่ง
เขาเดินเข้าไปในลาน ส่งกล่องอาหารให้เสี่ยวเฉี่ยวที่มารับ ฉีกซองจดหมาย หยิบกระดาษที่อยู่ด้านในออกมา
‘พี่เซิ่ง คดีตระกูลสวีในเมืองก่อนหน้าถูกไขแล้ว
เป็นยอดฝีมือที่เชิญมาจากที่ว่าการไขคดี มีการจับคนกลุ่มใหญ่ในมือง วันนี้ลงโทษตัดศีรษะสิบกว่าคนที่ตลาดผักในยามอู่’
ประโยคแรกของเจิ้งเสี่ยนกุ้ยทำให้ลู่เซิ่งงงงวย
เขาอ่านต่อไปอีก
ที่แท้คดีที่เกิดติดกันในช่วงนี้สร้างความหวาดกลัวแก่คนในเมือง หลายวันก่อนหน้าถึงขั้นปรากฏความวุ่นวาย มีพวกผู้อยู่อาศัยและชาวนารับจ้างในเมืองหนีไปด้านนอก มุ่งหน้าไปยังเมืองม่วงโชติ
ที่ว่าการขุนนางจับคนได้กลุ่มหนึ่ง หิ้วตัวพวกเขากลับมา
ภายหลังเพื่อทำให้ประชาชนใจเย็นลง ที่ว่าการจับคนหลายสิบคนรวดเดียว ทั้งหมดล้วนเป็นฆาตกรในหลายคดีก่อนหน้า
ผู้คนจึงค่อยสงบลง
อ่านจดหมายจบ มุมปากลู่เซิ่งปรากฏความเย็นชา
‘ดูเหมือนที่ทำการจะยันไว้ไม่อยู่แล้ว ฆาตกรหรือ ถ้าฆาตกรจับง่ายปานนี้ ไม่ถึงกับต้องลากถ่วงมาถึงตอนนี้
‘คงหาคนจำนวนหนึ่งมาให้ครบจำนวน’
ดีที่ในจดหมายกล่าวว่า ตอนนี้คฤหาสน์ลู่ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอันใด
เหล่าคุณชายเช่น ลู่เฉินซินที่เที่ยวเล่นก็เที่ยวเล่น คล้ายไม่ได้รับผลกระทบใดแม้แต่น้อย
ธุรกิจหอคณิกากับสถานเริงรมย์ในเมืองช่วงนี้เป็นที่นิยมยิ่ง
เห็นได้ชัดว่าภายใต้ความหวาดกลัวของผู้คน แรงกดดันมีมากเกินไป เกิดขึ้นเพราะไม่มีที่ระบาย
ลู่เซิ่งสูดหายใจลึกๆ คำหนึ่ง
‘วิธีนี้สามารถสร้างความสงบได้พักหนึ่ง เพียงแต่ว่า แบบนี้เหมือนดื่มยาพิษดับกระหาย คดียังไม่ถูกไขจริงๆ เกิดปรากฏคดีคล้ายๆ กันอีก...’
เขาเก็บจดหมาย สงบจิตใจ
ตอนนี้คฤหาสน์ลู่ในเมืองเก้าประสาน เมื่อเผชิญหน้ากับเรื่องประหลาดเหล่านั้น ไม่มีพลังต่อต้านอันใดเหมือนชาวบ้านร้านถิ่น
เกิดประสบเรื่องราวทำนองนี้จริงๆ ผลลัพธ์ไม่ต้องพูดก็เป็นที่เข้าใจ
ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้เพียงหนึ่งเดียวคือพยายามยกระดับตัวเอง ทำให้ตัวเองแข็งแกร่งกว่าเดิมอย่างเต็มที่
ค่อยมีความเป็นไปได้ในอนาคต ตอนที่ประสบเรื่องราวลี้ลับแบบนั้นจริงๆ จะได้มีพลังปกป้องตัวเอง!
เขาไม่ทราบว่าต้องแข็งแกร่งเท่าไร จึงจะรับมือเรื่องราวเหล่านั้นได้มากพอ ดังนั้นเขาได้แต่กระทำถึงระดับใหญ่สุดที่ตนไปถึงได้
หลังจากเก็บจดหมาย ลู่เซิ่งก็เริ่มกินตัวยาบำรุงราคาแพงที่นำออกมาด้วยจำนวนมาก
ทุกๆ วันหลังสามมื้ออาหาร ต่างให้เสี่ยวเฉี่ยวต้มน้ำแกงโอสถที่เข้มข้นให้เขา
ภายใต้การสนับสนุนจากฤทธิ์ยาที่ดี เพียงสามวัน ผลข้างเคียงจากการยกระดับวิชาทมิฬพิฆาตเป็นระดับเบื้องต้นก็หายไปเป็นส่วนใหญ่แล้ว
สี่วันให้หลัง...
‘เพิ่มระดับครั้งที่สอง!’
ลู่เซิ่งยืนอยู่หน้าลำต้นของต้นไม้ใหญ่เมื่อก่อนหน้านี้ต้นนั้น
รอยดาบเมื่อหลายวันก่อนมีระดับความลึกหนึ่งในห้าส่วนของลำต้น ยังเหลือรอยอยู่บนลำต้น ขอบแห้งกรังหล่นร่วงแล้ว
ต้นนี้เป็นหนึ่งในต้นไม้ที่หยาบสุดกลางป่าแห่งนี้ ตอนนี้ดูเหี่ยวแห้งไม่แข็งแรง
ลู่เซิ่งเลือกที่นี่เป็นสถานที่เลื่อนระดับครั้งที่สองของตัวเอง
เขานั่งพิงต้นไม้ ประคองน้ำแกงโอสถในกล่องอาหารออกมา จากนั้นนั่งขัดสมาธิ
ลมปราณภายในวิชาทมิฬพิฆาตไหลตามเส้นทางระหว่างท้องน้องกับไตทั้งสองข้างอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย
‘ดีปบลู’
ลู่เซิ่งนึกขึ้นในใจ
เครื่องมือปรับเปลี่ยนสีน้ำเงินโผล่ขึ้นด้านหน้าเขา ลู่เซิ่งมองกรอบของวิชาทมิฬพิฆาต
ความคิดกดปุ่มปรับเปลี่ยน
กรอบกะพริบ
ลู่เซิ่งสีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้นมา
‘เพิ่มวิชาทมิฬพิฆาตหนึ่งระดับ!’
เขานึกในใจ
ฟุ่บ
สถานะของวิชาทมิฬพิฆาตเดิมทีเป็นระดับเริ่มต้น ตอนนี้พร้อมกับที่ความคิดลู่เซิ่งเคลื่อนไหว คำว่าเบื้องต้นก็กะพริบทีหนึ่ง กลายเป็นคำว่าระดับหนึ่ง
ลู่เซิ่งยังไม่ทันมีสีหน้ายินดี ก็รู้สึกว่าไอร้อนที่เมื่อเทียบกับก่อนหน้าอ่อนลงเล็กน้อย ไหลไปทั่วร่างในพริบตา
ทั้งนอกทั้งในร่างกายของเขาเหมือนถูกเตาไฟอบ ซ้ำยังเป็นการอบระยะใกล้
เพียงแค่เวลาหายใจสั้นๆ ไม่กี่ครั้ง ลู่เซิ่งเหงื่อไหลออกมาเหมือนสายฝน ผิวทั่วตัวแดงขึ้นอีกครั้ง
ดีที่ครั้งนี้ร่างกายเคยชินขึ้นมาก ไม่ได้ลำบากเหมือนครั้งแรก
เพียงแค่ชั่วเวลาชาหายร้อยสั้นๆ หรือก็คือสิบกว่านาที
ลู่เซิ่งค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ
ถึงแม้ร่างกายยังเจ็บปวดมาก ทุกที่ล้วนปวดไปหมด เส้นลมปราณใหม่ส่วนหนึ่งถูกปราณภายในวิชาทมิฬพิฆาตพุ่งแหวกเข้าไป เริ่มเข้าไปในเส้นสายโคจร เส้นลมปราณที่ถูกพุ่งแหวกจำเป็นต้องฟื้นฟู การฟื้นฟูก็จำเป็นต้องใช้เวลา
แต่ความรู้สึกของเขาในตอนนี้
เหมือนกับทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยปราณ กำลังจะระเบิดแล้ว
‘ทดลองอีกรอบ!’
ลู่เซิ่งยืนขึ้น ชักดาบยาวจากด้านหลังเอว
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 23 เกิดเรื่อง (1)
ลู่เซิ่งภายใต้การเร่งความคิด ปราณภายในทมิฬพิฆาตสายหนึ่งเคลื่อนย้ายออกมาอย่างรวดเร็ว
ครั้งนี้เป็นปราณทมิฬพิฆาตระดับหนึ่ง
ระดับความร้อนมากกว่าก่อนหน้ามาก ลู่เซิ่งรู้สึกว่าตอนตัวเองเคลื่อนย้ายปราณภายใน กล้ามเนื้อ โครงกระดูก ผิวหนังระหว่างที่ปราณผ่านเหมือนกับกำลังลุกไหม้
ปราณทมิฬพิฆาตไหลออกจากไตทั้งสองข้างสู่แขนขวา จากนั้นเข้าสู่ฝ่ามือขวา ทะลุสู่ดาบยาวผ่านหลังเอว
ควับ!
คมดาบแหวกอากาศ ส่งเสียงทะลวงเหมือนฉีกกระดาษ
จากนั้นก็ฟันใส่ลำต้นตรงหน้าอย่างดุดัน
ดาบนี้ฟันลึกใส่ลำต้น จนจมเข้าไปครึ่งหนึ่งของต้นไม้ใหญ่ จึงค่อยติดอยู่กับที่
‘ดี!’
ลู่เซิ่งบังเกิดความยินดีในใจ
เขารู้ว่าตนพัฒนาไปก้าวใหญ่
ลู่เซิ่งลากร่างที่เจ็บปวด กลับห้องไปพักผ่อน
หลายวันต่อจากนั้น เขาไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงเคลื่อนไหวร่างกายเล็กน้อย ใช้เวลาส่วนใหญ่นอนหลับพักผ่อน
อย่างมากสุดก็เร่งความเร็วโคจรวิชากระเรียนหยก เพื่อทำให้ฟื้นฟูร่างกายของเขาให้เร็วยิ่งขึ้น
เขาจะต้องเตรียมตัวเพื่อเลื่อนระดับอีกสองระดับต่อจากนี้
คัมภีร์ที่ไม่สมบูรณ์ของวิชาทมิฬพิฆาตมีสามระดับให้ฝึกฝน!
...
เมืองเก้าประสาน คฤหาสน์ลู่
อวี๋เจี่ยกำลังถือตะกร้า ในตะกร้าวางไข่ไก่ต้มไว้หลายใบ มีขนมถั่วเหลืองส่วนหนึ่ง และยังมีเนื้อเค็มแห้งอีกสองชิ้น
นางเดินออกมาจากทางด้านข้างของคฤหาสน์ลู่อย่างคุ้นทาง ทักทายกับคนเฝ้าประตูคำหนึ่ง จากนั้นก็เดินออกไปตามทางที่เป็นตรอกเล็กๆ สายหนึ่ง
ปากตรอกมีเด็กน้อยมัดผมแกละหลายคนวิ่งผ่านไปเพื่อแย่งถังหูลู่[footnoteRef:1]ไม้หนึ่งในมือของเด็กน้อยอีกคนที่อยู่ด้านหน้า [1:  ถังหูลู่ เป็นผลไม้เคลือบน้ำตาล]
อวี๋เจี่ยเห็นดังนั้นก็ถอนใจ นางคิดขึ้นว่าตอนเด็กเสี่ยวปาน่าก็รักแบบนี้เช่นกัน มักวิ่งไปวิ่งมาด้านหน้าของนางเพื่อขอถังหูลู่
ตอนนั้นนางยังเด็ก เพิ่งสิบกว่าขวบ ทุกครั้งที่ทำงานในคฤหาสน์ลู่ บางคราวได้เงินรางวัลมาเล็กน้อย แต่ไม่ได้มอบให้บิดามารดา นับเป็นเงินค่าขนมที่เหลืออยู่ของตัวเอง
ใช้เงินนี้ซื้อขนมเล็กน้อยให้เสี่ยวปา ในตอนนั้นเสี่ยวปาเพิ่งอายุไม่กี่ขวบ
แต่ตอนนี้...
พอคิดถึงสภาพสีหน้าผิดปกติในยามนี้ของเสี่ยวปา อวี๋เจี่ยจิตใจรับไม่ได้จริงๆ
เดินไปตามทางใหญ่หน้าประตูคฤหาสน์ระยะหนึ่ง อวี๋เจี่ยกระทำเหมือนปกติ สงบจิตใจ คิดว่าจะเลือกของเล่นเล็กน้อยบนแผงลอยไปให้ลูกที่บ้าน
วันนี้เป็นเวลาหยุดงานที่หายาก เธอจึงจะกลับบ้านเพื่อพักผ่อน นางยังคิดจะมอบความประหลาดใจแก่สามีและบุตร
“ลูก ลูกของข้า!”
ทันใดนั้นนางเห็นที่มุมกำแพง มีสตรีผมเผ้ากระเซิงนางหนึ่งนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น บ่นพึมพำคนเดียว
ใบหน้าของสตรีนางนั้น นางรู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง คล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อน เพียงนึกไม่ออกชั่วขณะ
นางเพียงมองดูอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกสงสารอยู่บ้าง
จึงหยิบขนมเปี๊ยะอบชิ้นหนึ่งมาจากในตะกร้า วางไว้ตรงหน้าสตรีนางนั้น
“ท่านกินเถอะ โลกใบนี้... เฮ้อ”
นางยืดตัวขึ้น หมุนตัวไปเลือกของที่ตัวเองต้องการต่อ
หมับ
ทันใดนั้นนางรู้สึกว่ามือขวาของตัวเองถูกมือที่เย็นเยียบและเปียกชื้นจับอย่างแรง
“เจ้าเห็นลูกข้าแล้วหรือ”
เสียงหนึ่งกล่าว
อวี๋เจี่ยตกใจ หันกลับไปมอง เป็นสตรีที่ตอนแรกนั่งอยู่บนพื้นนางนั้น
นางมองดวงตาที่เต็มไปด้วยสายเลือดทั้งสองข้างของนางที่จับจ้องตัวเองเขม็ง เหมือนลูกตากำลังจะถลนออกมาจากเบ้าก็ไม่ปาน
“เจ้าทำอะไร ปล่อยนะ!”
อวี๋เจี่ยตกใจ รีบใช้แรงสลัดหลุดออกมา ถอยหลังไปสองก้าว
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!”
สตรีนางนั้นกลับเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงจ้องมองนาง
อวี๋เจียด่าในใจว่าโชคร้าย รีบก้มหน้าหมุนตัวจากไป ไม่คิดซื้อของแล้ว เพียงรู้สึกว่ามือข้างที่ถูกจับเมื่อครู่ปวดอยู่บ้าง
ทะลุถนนเส้นนี้ นางเลี้ยวเข้าตรอกเล็กสายหนึ่ง เป็นถนนที่จะกลับบ้าน
เดินบนถนนเส้นนี้แม้จะเย็นยะเยือกอยู่บ้าง แต่ก็ประหยัดเวลาไปไม่น้อย ไม่ต้องอ้อมทาง
ตรอกต้องเลี้ยวหลายโค้ง ระยะทางยาวยิ่ง สองข้างทางต่างเป็นบ้านที่สูงเพียงตัวคนที่มีอยู่ทั่วไป บนพื้นเต็มไปด้วยน้ำครำกับขยะที่ทิ้งเกลื่อน
อวี๋เจี่ยมองข้อมือของตัวเอง จุดที่ถูกจับเมื่อครู่แดงเล็กน้อย
“โชคร้าย! โชคร้ายจริงๆ เฮ้อ... กลับไปต้องซื้อยาแล้ว”
นางข้ามแอ่งน้ำครำแอ่งหนึ่ง แต่ว่ารองเท้าผ้าลายสีชมพูกลับเปื้อนน้ำไปเล็กน้อย จิตใจนางพลันย่ำแย่กว่าเดิม
ออกแรงกระทืบเท้า นางเดินไปข้างหน้าอีกหลายก้าว
โครม
ทันใดนั้นนางชนใส่ใครบางคน
เมื่อเงยหน้าขึ้นไปมอง
“เจ้าเห็นลูกข้าแล้วหรือ”
ถึงกับเป็นสตรีที่นางเห็นเมื่อครู่นางนั้น!
นางเพียงรู้สึกสะดุ้ง หัวใจแทบกระดอนออกมาจากทรวงอก
นางถอยหลังตุบๆ ไปหลายก้าว เท้าข้างหนึ่งย่ำลงไปในแอ่งน้ำครำโดยไม่รู้ตัว
“เจ้า เจ้า เจ้า!”
สตรีนางนี้สองตาแดงก่ำ มองอวี๋เจี่ยเขม็ง
“ลูก ลูกของข้า!”
อวี๋เจี่ยหมุนตัวคิดวิ่งหนี
หมับ
มือผอมแห้งข้างหนึ่งจับแขนนางอย่างแรง
“เจ้าเห็นลูกของข้าแล้วหรือ”
สตรีนางนั้นยังคงมีสีหน้าแข็งกระด้าง ทวนประโยคนี้ซ้ำ
“ช่วย...!”
เสียงครึ่งหนึ่งแว่วมาจากในตรอก จากนั้นก็เงียบไป ไม่มีเสียงอีก
...
สามวันให้หลัง คฤหาสน์ตระกูลลู่
มารดารองหลิวชุ่ยอวี้ นั่งอยู่บนเตียงไม้ ขมวดคิ้ว มองดูญาติของอวี๋เจี่ยที่มารายงานข่าวอยู่ตรงหน้า
“อวี๋เจี่ยยังไม่กลับไปหรือ นางขอลาหยุดกลับไปเยี่ยมญาติที่บ้านเมื่อสามวันที่แล้ว”
ชายฉกรรจ์ผู้เป็นญาติคนหนึ่ง บนร่างยังมีกลิ่นโคลนที่มีเฉพาะในผืนนา ยืนอยู่ในโถงข้างที่คับแคบไปบ้าง
“พี่ใหญ่ปกติจะกลับไปแต่เช้าตรงเวลา แต่ครั้งนี้คนในบ้านออกมารอซ้ายรอขวาก็ไม่เห็นคน จึงเป็นห่วงขึ้นมา พร้อมกับช่วงนี้ในเมืองเกิดเรื่องขึ้นมากมาย จึงให้ข้าน้อยมาถามดู...”
หลิวชุ่ยอวี้ส่ายหน้า
“นางออกไปนานแล้วจริงๆ ยังนำเนื้อแห้งกับขนมเปี๊ยะอบแห้งส่วนหนึ่งจากห้องครัวไปด้วย หลายวันขนาดนี้ นางไม่กลับไปบ้านจะยังไปที่ใดได้”
เริ่มเป็นห่วงบ้างแล้ว
“แย่แล้วๆ!”
ทันใดนั้นมีเสียงร้องแตกตื่นที่เร่งร้อนดังมาจากด้านนอกห้อง
หญิงรับใช้คนหนึ่งตกใจหน้าถอดสีวิ่งเข้ามา
“ฮูหยิน[footnoteRef:2]สอง! แย่แล้ว! อวี๋เจี่ยเกิดเรื่องแล้ว!” [2:  ฮูหยิน คำเรียกภรรยาของผู้อื่นด้วยความเคารพ]
“เกิดอะไรขึ้น” มารดารองหลิวชุ่ยอวี้พลันผุดกายลุกขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไป
ชายฉกรรจ์คนนั้นก็หน้าซีด มองไปทางหญิงรับใช้ที่ถลันเข้ามา
“ร่างของอวี๋เจี่ยถูกคนพบในตรอกเส้นหนึ่งกลางเมือง หมดลมหายใจมาหลายวันแล้ว!”
คำพูดของหญิงรับใช้นางนี้ทำให้มารดารองกับชายฉกรรจ์คนนั้นตกตะลึง
“หมดลมหายใจ... แล้วหรือ”
หลิวชุ่ยอวี้นั่งลงอีกครั้งอย่างสับสน
...
หลายวันให้หลัง...
ลู่เซิ่งสัมผัสความรู้สึกที่คมดาบในมืออย่างละเอียด
ปราณทมิฬพิฆาตไหลจากร่างเข้าสู่ตัวดาบ เหมือนกับไอร้อนสายหนึ่งค่อยๆ ทะลักออกจากในร่าง จากนั้นเจือจางลงกระจายลงบนดาบด้วยความเร็วสูง
อาการบาดเจ็บของร่างกายฟื้นฟูขึ้นมากแล้ว
เขากะว่าจะยกระดับวิชาทมิฬพิฆาตให้ถึงระดับสองในวันนี้
ตอนนี้ร่างกายยิ่งมายิ่งคุ้นเคยกับความรุนแรงของปรานทมิฬพิฆาต อาการบาดเจ็บที่เกิดจากการยกระดับสมควรผ่อนคลายกว่าก่อนหน้าถึงจะถูก
ควับ!
เขาเริ่มฝึกฝนวิชาดาบพยัคฆ์ดำ
วิชาดาบพยัคฆ์ดำมีทั้งสิ้นสามกระบวนท่า แต่สามารถแบ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงได้หลายสิบกระบวนท่า
เขารวบรวมกระบวนท่าตามความเข้าใจของตัวเองและส่วนหนึ่งที่ลุงจ้าวถ่ายทอดให้ เปลี่ยนแปลงและผสมผสานเข้าด้วยกัน กลายเป็นวิชาดาบที่ซับซ้อนมากชุดหนึ่ง
บนที่ว่างหน้าบ้าน ลู่เซิ่งมือถือดาบ ประกายดาบวิบวับ เสียงแหวกอากาศดังไม่หยุด
ประกายดาบสีเงินพลิกหมุนเป็นกลุ่มอยู่ด้านข้างของเขา แทบห่อหุ้มตัวเขาไว้
วิชาดาบพยัคฆ์ดำเน้นสภาวะ และกระบวนท่าพลิกแพลงมากมาย ดังนั้นพอฝึกจึงเกิดสำนึกดุร้ายสายหนึ่งขึ้น
ลู่เซิ่งใช้กระบวนท่าดาบทั้งสามท่าซ้ำไปซ้ำมาหลายสิบรอบ เลือดลมทั่วร่างพลุ่งพล่าน ปราณทมิฬพิฆาตถ่ายเข้าสู่ดาบยาวตลอดเวลา เพิ่มอานุภาพให้กระบวนท่า
อาศัยจังหวะที่เลือดลมเคลื่อนตัว เขาเก็บดาบอย่างรวดเร็ว นึกในใจ
‘ดีปบลู!’
อินเตอร์เฟซเครื่องมือปรับเปลี่ยนเด้งออกมา
ลู่เซิ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว กดปุ่มปรับเปลี่ยน จากนั้นเพ่งสมาธิไปที่กรอบวิชาทมิฬพิฆาต
‘เพิ่มระดับวิชาทมิฬพิฆาตหนึ่งระดับ!’
เขายืนยันความคิด
ฟุ่บ
ทันใดนั้นสถานะวิชาทมิฬพิฆาตเด้งจากระดับหนึ่งเป็นระดับสอง
เพียงแต่ความเร็วการเปลี่ยนแปลงในครั้งนี้ช้าไปบ้าง ไม่ได้เร็วเท่าก่อนหน้า
ลู่เซิ่งเพิ่งจะยืนยันการปรับเปลี่ยน
ก็รู้สึกว่าปราณทมิฬพิฆาตในร่างเพิ่มขึ้นอย่างรุนแรง ปราณทมิฬพิฆาตจำนวนมากเหมือนโผล่มาจากท่ามกลางความว่างเปล่า เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเป็นปราณสองกลุ่มขนาดเท่ากำปั้น แยกกันอยู่ที่ไตทั้งสองข้าง
‘ครั้งนี้ร่างกายคล้ายชินแล้ว หนำซ้ำระดับสองเป็นเพียงการเพิ่มปราณทมิฬพิฆาตอย่างเดียว น่าจะไร้ปัญหา’
ลู่เซิ่งเคยอ่านคัมภีร์ลับ รู้ว่าระดับสองเป็นระดับที่ปลอดภัยที่สุด ดังนั้นจึงกล้าเลื่อนระดับตอนฝึกดาบ
หลังเลื่อนสู่ระดับที่สองแล้ว ลู่เซิ่งรู้สึกว่าคลังเก็บข้อมูลในร่างเมื่อก่อนหน้าถูกใช้ไปจนว่างเปล่าอีกครั้ง
โดยเฉพาะการสั่งสมวิชากระเรียนหยก
วิชาปราณหล่อเลี้ยงชีวิตชนิดนี้เดิมภายใต้การฝึกฝนทุกวันของเขา ปราณเริ่มผนึกเป็นก้อนแล้ว รวมเป็นกลุ่มเป็นก้อนอยู่ตรงกลางหน้าอก
กลุ่มปราณนั้นเป็นสิ่งบ่งบอกว่าหลังจากปราณภายในมีขนาดถึงขีดจำกัด ก็จะเริ่มทำการกักเก็บโดยอัตโนมัติ
หากแต่ว่า วิชาทมิฬพิฆาตเมื่อเลื่อนระดับครั้งหนึ่ง ก็ใช้กลุ่มปราณวิชากระเรียนหยกกลุ่มนี้จนหมดสิ้น
ไม่แค่นั้น ยังลดขนาดของปราณภายในวิชากระเรียนหยกที่ตอนแรกหยาบใหญ่ให้เล็กจนเท่าเข็ม
หลังจากเลื่อนถึงระดับสอง ลู่เซิ่งจิตใจมั่นคง คำนวณเวลา ก็ถึงเวลากินอาหารกลางวันแล้ว
“คุณชาย จดหมายใหม่มาแล้ว!”
เสี่ยวเฉี่ยวถือกล่องอาหารเดินเข้ามาจากประตูลาน มือหนึ่งยังถือซองจดหมายสีเหลืองที่ผนึกด้วยไขเทียนสีแดง
“เอามาให้ข้าอ่าน”
ลู่เซิ่งเสียบดาบเข้าไปในฝักที่แขวนไว้ด้านข้าง
รับซองจดหมายที่เสี่ยวเฉี่ยวส่งมาให้
นำจดหมายออกมาเปิดอ่าน เขาอ่านรอบหนึ่ง สีหน้าค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น เก็บกระดาษจดหมายไว้
“เสี่ยวเฉี่ยว พวกเราควรกลับไปแล้ว”
เขากล่าวเสียงราบเรียบ
“กลับคฤหาสน์ลู่หรือ”
เสี่ยวเฉี่ยวงงงัน จากนั้นก็ยินดี
“ใช่แล้ว กลับบ้าน” ลู่เซิ่งพยักหน้า
ทั้งสองคนเก็บสัมภาระข้าวของ กินอาหารอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ทิ้งกระดาษใบหนึ่งไว้ที่ประตูลาน แล้วเร่งเดินทางไปเมืองเก้าประสาน
จากป่าน้อยที่บ้านไม้อยู่ถึงเมืองเก้าประสานมีระยะทางประมาณเจ็ดแปดลี้
ลู่เซิ่งแขวนดาบยาวไว้หลังเอว ตัวดาบสร้างจากโลหะธรรมดา ไม่ใช่อาวุธมีชื่ออันใด แต่ว่ายังดีที่หนาหนัก ไม่หักง่าย
พอทั้งสองคนกลับมาถึงเมืองเก้าประสาน เสียวเฉี่ยวก็เหนื่อยแทบแย่ กลางทางเป็นลู่เซิ่งที่อุ้มนางเดินทางมาระยะหนึ่งจึงทนไหว
ลู่เซิ่งตอนนี้ฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาต บวกกับวิชาดาบที่ฝึกฝนทุกวัน ร่างกายแข็งแรงกว่าก่อนหน้ามาก
โดยเฉพาะการกระตุ้นให้แข็งแกร่งขึ้นของวิชาทมิฬพิฆาต
ทุกครั้งที่โคจรปราณรอบหนึ่งในร่าง ก็รู้สึกเหมือนมีไอร้อนที่ร้อนจัดกลุ่มหนึ่งหล่อเลี้ยงกล้ามเนื้อกระดูกในกาย
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 24 เกิดเรื่อง (2)
แทบทุกวันที่ตื่นเช้ามา ลู่เซิ่งล้วนสัมผัสได้ว่ากล้ามเนื้อของตัวเองยิ่งมายิ่งแข็งแรง ร่างกายยิ่งมายิ่งหนัก
ราคาที่ต้องจ่ายก็คือ อาหารทุกมื้อของเขาอย่างน้อยต้องเป็นสองเท่าของก่อนหน้า หนำซ้ำยังเป็นปลาและเนื้อ และยังมีน้ำแกงโอสถที่แพงทุกๆวัน
แค่ค่าใช้จ่ายอาหารที่กินไปพวกนี้ก็มากพอจะทำให้บ้านทั่วไปล้มละลายแล้ว
ลู่เซิ่งไม่เสียเวลา พอเข้าเมือง ก็รีบมาถึงประตูคฤหาสน์ลู่อย่างคุ้นทาง
คนเฝ้าประตูที่อยู่ตรงประตูพอเห็นเขาก็รีบออกมาต้อนรับ
“คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!”
“อืม” ลู่เซิ่งขานรับ สาวเท้าเดินเข้าไปในคฤหาสน์
ในคฤหาสน์มีบรรยากาศที่แปลกประหลาดอยู่บ้าง
แต่ว่าเหล่าคนรับใช้ที่เดินผ่านมา พอเห็นเขากลับมาแล้ว ต่างพากันเข้ามาทักทาย
“คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!”
มีคนตะโกนขึ้น
“คุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว!”
“เป็นคุณชายใหญ่!”
เหล่าข้ารับใช้ชายหญิงแต่ละคนพากันวิ่งเข้ามา ใบหน้าปรากฏความประหลาดใจและยินดี เหมือนกับคนที่ขวัญหนีดีฝ่อพลันพานพบฟางช่วยชีวิต
“ท่านพ่อเล่า”
“ท่านประมุขตระกูลให้ท่านรีบไปหาทันที”
หญิงรับใช้นางหนึ่งที่วิ่งเข้ามารีบตอบ
“อืม”
ลู่เซิ่งปลดดาบมาแบกไว้บนหลัง
เดินเข้าไปยังลานด้านใน
ในลานด้านในเงียบสงบ เงียบสงบจนประหลาดอยู่บ้าง ถึงขั้นเย็นยะเยือก
หญิงรับใช้และข้ารับใช้ส่วนหนึ่งต่างมีสีหน้าไม่ดี คนที่อยู่ใกล้ก็ทักทายเขา
คนที่อยู่ไกลหน่อยมองไม่เห็น แต่ก็ยังสนทนากันโดยไม่สนใจรอบข้าง
มีเสียงลอยตามลมมาแต่ไกล
“เมื่อคืนในห้องอวี๋เจี่ยมีเสียงร่ำไห้ของสตรีอีกแล้ว...”
“ข้าก็ได้ยินเช่นกัน เหมือนดังมาจากสถานที่ที่ไกลยิ่ง มีข้ารับใช้ผ่านมา กลับไม่เห็นคนในห้อง แม้แต่เงาก็ไม่มี...”
“โอ๊ยอย่าได้พูดแล้ว น่ากลัวจริงๆ”
“หรือว่าจะเป็นผีสาวอันใด”
“อย่าได้กล่าวส่งเดช! ระวังจะถูกทุบตี”
ตอนลู่เซิ่งแบกดาบผ่านสะพานหิน ก็ได้ยินเสียงเหล่าข้ารับใช้ในบ้านคุยกัน
จากบทสนทนาของคนเหล่านั้น ห้องดอกบัวในลานหลังบ้านที่อวี๋เจี่ยอยู่กลายเป็นสถานที่หวงห้ามของคฤหาสน์ลู่ไปแล้ว
ไม่ต้องให้ใครเตือน ก็ไม่มีคนกล้าเข้าไปใกล้
เขาเงียบเสียงลงเล็กน้อย รวมกับเนื้อหาในจดหมาย จิตใจพลันหนักอึ้งกว่าเดิม
ในที่สุด เรื่องที่เขากังวลมาตลอดก็เกิดขึ้นแล้ว
โลกใบนี้เดิมทีเต็มไปด้วยวิกฤติการณ์ สำหรับเรื่องราวลี้ลับแต่ละอย่าง คนทั่วไปไร้พลังตอบโต้โดยสิ้นเชิง
แต่สิ่งที่เขาเป็นห่วงก็คือ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตระกูลสวี จะมาถึงตระกูลลู่ในสักวันหนึ่ง
ถึงตอนนั้น เขาจะเอาอะไรมาป้องกัน ใช้อะไรช่วยเหลือตัวเอง
ใช้อะไรช่วยครอบครัวในชาตินี้
‘ผีสาวหรือ ข้ากลับต้องการดูว่าผีสาวตนใดสามารถป้องกันดาบของข้าได้!’ ดวงตาสาดประกายดุร้าย ลู่เซิ่งจิตใจบังเกิดความอำมหิต สาวเท้าก้าวไปยังโถงใหญ่ที่ลานด้านใน
เขาฝึกปรือมานานขนาดนี้ มิใช่เพื่อวินาทีนี้หรอกหรือ
เดินเข้าไปในโถงใหญ่ที่ลานด้านใน แวบแรกลู่เซิ่งก็เห็นลู่เฉวียนอันที่มีสีหน้าซูบโทรมบนตำแหน่งประธาน ด้านข้างของเขายังมีพวกมารดารอง มารดาสามที่เร่งรีบมา
น้องชายน้องสาว ลูกพี่ลูกน้องที่เหลือล้วนอยู่ครบ
เป็นครั้งแรกที่ครอบครัวมารวมตัวกันครบแบบนี้ทั้งที่ไม่ใช่ช่วงเทศกาล
ทุกคนเห็นลู่เซิ่งที่ร่างกำยำ แบกดาบอยู่บนไหล่ เดินเข้าประตูมา
บนใบหน้าลู่เฉียนอันปรากฏความยินดี แต่ก็ยังฉายแววกังวล
“เสี่ยวเซิ่ง เจ้า... เฮ้อ เจ้าไม่สมควรกลับมา...”
“ท่านพ่อ บอกมาเถอะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น อวี๋เจี่ยตายแล้วหรือ”
ลู่เซิ่งไม่พูดพร่ำ ตัดตรงเข้าเรื่องหลัก
ช่วงนี้เขาฝึกดาบ บวกกับปราณทมิฬพิฆาตโคจรไหลเวียน บนร่างยังทิ้งกลิ่นอายดุร้ายสายหนึ่ง
ทุกคนเห็นดังนั้น จึงค่อยนึกออกว่าก่อนหน้านี้พี่เซิ่งสังหารผู้ร้ายตามประกาศจับที่น่ากลัวที่สุดไปสองคน นี่เป็นคนที่สามารถฆ่าโจรร้ายได้
พอคิดได้แบบนี้ จิตใจของทุกคนที่เดิมทีมีความหวาดหวั่น พลันค่อยๆ ได้รับการบรรเทาลง
“ให้ข้าเล่าให้เจ้าฟังเถอะ” มารดารองหลิวชุ่ยอวี้ถอนใจกล่าว
ลู่เซิ่งหาตำแหน่งนั่งลงทางด้านขวา
“มารดารองโปรดเล่า”
หลิวชุ่ยอวี้ใคร่ครวญ เรียบเรียงความคิด
“เรื่องนี้ต้องพูดถึงก่อนหน้านี้ที่อวี๋เจี่ยตายอย่างกะทันหัน”
นางถอนใจอีกรอบ
“วันนั้น มีคนในบ้านอวี๋เจี่ยมาบอกข้าว่า อวี๋เจี่ยสุดท้ายไม่ได้กลับบ้านไป แต่ข้าบอกว่ากลับไปนานแล้ว
“คนผู้นั้นบอกว่า ในบ้านไม่อาจรอคน จึงมาหาคนที่คฤหาสน์
“ข้าเองก็สงสัย กำลังจะส่งคนไปตรวจสอบ ก็ได้รับข่าวจากที่ว่าการส่งมาว่า อวี๋เจี่ยตายในตรอกแห่งหนึ่ง ผ่านมาหลายวัน ศพแข็งไปหมดแล้ว”
“ภายหลัง ข้าจึงให้เงินพวกเขาไป นับเป็นเงินช่วยทำศพอวี๋เจี่ย
แต่ว่าเรื่องนี้เพิ่งผ่านไปสองวัน ในคฤหาสน์ก็มีอีกคนหายไป ข้าส่งคนออกไปค้นหา พบเป็นศพอยู่ในแม่น้ำด้านนอกเมืองอีกแห่งหนึ่ง”
หลิวชุ่ยอวี้พอเล่าถึงตรงนี้ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความทุกข์
“ตั้งแต่วันนั้น ทุกวันในคฤหาสน์มีคนหายไปหนึ่งคน ตรวจสอบอย่างไรก็ตรวจสอบไม่ได้! ตอนนี้เป็นวันที่ห้าแล้ว
“ทุกวันพอตกดึก ห้องที่อวี๋เจี่ยเคยอยู่จะแว่วเสียงร้องไห้ของสตรี เหมือนมีเหมือนไม่มี เข้าไปค้นหาก็ไม่เจอคน
“ในบ้านนั้นเดิมมีคนอยู่ห้าคน ตอนนี้ห้าคนนี้หายไปแล้วสามคน...”
ลู่เซิ่งพอฟังถึงตรงนี้ สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
“คนของที่ว่าการว่าอย่างไร”
“จะว่าอย่างไรได้ พอไม่เจออะไร ก็หาข้ออ้างมาบอกปัด แล้วก็จากไป”
ลู่เฉินซินอดสอดปากไม่ได้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับข้อง
“ข้าให้ลุงใหญ่ของเจ้าส่งทหารมาเฝ้ายามแล้ว แต่ก็ยังคงไร้ประโยชน์ ตอนที่คนมากเสียงนั้นไม่โผล่มา รอจนคนน้อยแล้วจึงค่อยได้ยิน” ลู่เฉวียนอันส่ายหน้ากล่าว
“ชิงชิงเล่า” ลู่เซิ่งพลันพบว่าลู่ชิงชิงถึงกับไม่อยู่
“นางไปตระกูลเจิ้งเพียงคนเดียวแล้ว ทางตระกูลเจิ้งก็เกิดเรื่องเช่นกัน” ลู่เฉวียนอันกล่าวอย่างจนปัญญา
“ตระกูลเจิ้งก็เกิดเรื่องแล้วหรือ”
ลู่เซิ่งจิตใจตึงเครียด
“แต่ไม่ใช่เรื่องเหมือนพวกเรา พวกเขาเจอโจรปล้นชิง ปล้นขบวนพ่อค้าของพวกเขาระหว่างทาง เด็กน้อยชิงชิงไม่ทราบเอาเบาะแสมาจากไหน สงสัยว่าโจรมีความเกี่ยวข้องกับคดีตระกูลสวี เมื่อวานออกไปตรวจสอบ ถึงตอนนี้ยังไม่กลับมา”
มารดารอง หลิวชุ่ยอวี้ตอบ
ลู่เซิ่งแค่นเสียง
“เด็กน้อยผู้นี้ยิ่งมายิ่งไม่เชื่อฟังแล้ว
นอกจากนี้ ภายในคฤหาสน์ เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ผีสาวอันใด ยอดฝีมือมีความสามารถคนหนึ่งถ้ากำลังภายในดี ก็สามารถกระทำเรื่องทำนองนี้ได้!
“ลุงจ้าวเล่า เขาว่าอย่างไร”
“ลุงจ้าวกับท่านอาของเจ้าอีกหลายคนล้วนถูกเรียกตัวไปที่ว่าการ ไปช่วยเสริมทัพด้านนอก  ตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา” ลู่เฉวียนอันตอบ
“นี่หมายความว่า มีคนฉวยโอกาสที่พวกลุงจ้าวไม่อยู่ กล้ามาแสร้งเป็นเทพปลอมเป็นปีศาจที่คฤหาสน์อย่างนั้นหรือ”
ลู่เซิ่งพอเอ่ยปากก็มองเรื่องนี้ว่าเป็นการกระทำของมนุษย์ มิใช่ภูตผีปีศาจอันใด
ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องที่ภูตผีปีศาจกระทำขึ้นหรือไม่ แต่ก็สามาถเป็นการกระทำของคนได้เช่นกัน!
ไม่อย่างนั้นตระกูลลู่ที่ยิ่งใหญ่เกรงว่าจะระส่ำระส่าย
ลู่เฉวียนอันเข้าใจเหตุผลนี้ทันนี้ พยักหน้าตอบรับ
“พอพูดแบบนี้ ก็เหมือนการกระทำของคนจริงๆ...”
“ห้องของอวี๋เจี่ยในตอนกลางคนมีเสียงสตรีร้องไห้กระมัง คืนนี้ข้าจะไปอยู่ที่นั่น ดูว่าจะมีคนหายตัวอีกหรือไม่”
ลู่เซิ่งเอ่ยปากกำหนดแผนการ
“แต่ว่าเสี่ยวเซิ่ง...”
ลู่เฉวียนอันยังคิดจะพูดอะไร แต่ก็ถูกยกมือห้ามไว้
“ท่านพ่อวางใจ ในใจข้ามีแผนการ”
ลู่เซิ่งกล่าวอย่างสงบ
ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็นผีหรือเป็นคน แต่ในเมื่อมันกลัวคนจำนวนมาก เช่นนั้นก็หาวิธีแก้ไขได้
ถ้าหากว่าอุปสรรคเล็กๆ เช่นนี้ยังผ่านไปไม่ได้ เกิดว่าเจอตัวละครดุร้ายที่ล้างตระกูลได้ในหนึ่งคืนเพราะหนึ่งวาจาไม่ลงรอย ไหนเลยไม่ใช่ได้แต่ปล่อยให้คนเชือดเฉือน
“เสี่ยวเซิ่ง... ต้องระวังตัวนะ...”
หลิวชุ่ยอวี้เอ่ยอย่างเป็นห่วง
คนที่เหลือกลับมีสีหน้าดุจปลดภาระที่หนักอึ้ง
ในเมื่อพี่เซิ่งผู้สังหารผู้ร้ายตามประกาศจับ บอกว่าเป็นการกระทำของคน เช่นนั้นก็เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเป็นการกระทำของคนจริงๆ
มีพี่เซิ่งอยู่ เชื่อว่าคนเลวนั่นจะต้องถูกจับแน่
หลังจากพวกลู่เฉินซิน ลู่เทียนหยาง ลู่อิ๋งอิ๋งแยกย้ายกันไป ก็ส่งข่าวนี้ออกไปทันที
อย่างรวดเร็วก็ถึงตอนพลบค่ำ ทั่วทั้งคฤหาสน์ลู่ล้วนทราบแล้วว่าคุณชายใหญ่ลู่เซิ่งกลับมาแล้ว เขายังบอกว่าเรื่องราวนี้เป็นการกระทำของคน!
คืนนี้ยังตัดสินใจ จะไปเฝ้ายามที่ห้องดอกบัว
ข่าวนี้พอแพร่ออกไป ทั่วทั้งคฤหาสน์ต่างโล่งอก
หลายวันมานี้ทั่วทั้งคฤหาสน์ลู่เคร่งเครียดเกินไปแล้ว สายพิณที่ตึงเช่นนี้อาจจะขาดได้ตลอดเวลา
ชั่วขณะนั้นจิตใจของทุกคนรู้สึกปลอดภัยขึ้นไม่น้อย
ถึงแม้วิกฤติการณ์จะยังไม่แก้ไข แต่ว่าบรรยากาศหวาดกลัวก่อนหน้านี้ก็บรรเทาลงมาก
อย่างน้อยมีคุณชายใหญ่ลู่เซิ่งปกป้องอยู่ตรงหน้า ไปยังห้องดอกบัวด้วยตัวเอง เรื่องนี้ต้องมีคุณชายใหญ่ป้องกันอยู่ด้านหน้าก่อน
หลังจากถามไถ่ต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวอย่างละเอียดจนเข้าใจดีแล้ว ลู่เซิ่งก็ให้คนไปจัดข้าวของในห้องดอกบัว เช่นจำพวกเตียงและของประดับ ตนเองจะเข้าไปตอนกลางคืน
คนที่เหลือพากันเกลี้ยมกล่อมเขา เมื่อเห็นเขาไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ได้แต่ยอมแพ้
ลู่เซิ่งให้เสี่ยวเฉี่ยวกลับห้องเดิมของตัวเอง เขาคนเดียวถือดาบนำชาโอสถกาหนึ่งเดินเข้าไปในห้องดอกบัว
ห้องดอกบัว ห้องใบบัว ห้องรากบัวที่เบียดชิดติดกัน ทั้งสามห้องต่างเป็นสถานที่ที่ให้หญิงรับใช้ในคฤหาสน์พักอาศัย
ห้องดอกบัวตั้งอยู่ตรงกลาง
ลู่เซิ่งถือดาบมาถึงหน้าห้องดอกบัว ลานสองข้างต่างไร้ผู้คน เห็นได้ชัดว่าถูกเสียงร่ำไห้ยามกลางคืนขู่ขวัญจนหนีไปแล้ว
เขาผลักเปิดประตูเข้าไป ด้านในทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ผ้าปูเตียงถูกปูไว้อย่างดี
กล่องอาหารสำหรับกินวางอยู่บนโต๊ะหินในลานน้อย
นอกจากนี้ ด้านในไม่มีคนสักคน
โต๊ะหินสีขาวอมเทายังมีร่องรอยผงสีส่วนหนึ่งเหลือไว้คล้ายกับเป็นผงชาดที่สตรีใช้แล้วตกลงไป
ลู่เซิ่งเหลือบมองไปที่ห้องนอนห้องกับลานน้อยเหมือนกล่องสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่เชื่อมติดกันสองใบ ห้องแบ่งเป็นห้องเดี่ยวห้าห้อง จัดเรียงอยู่ด้วยกัน ปากประตูเป็นระเบียง นอกระเบียงเป็นลานน้อย ในลานมีบ่อน้ำบ่อหนึ่ง โต๊ะหินม้านั่งหินวางอยู่ข้างบ่อ
ลู่เซิ่งนั่งลงข้างบ่อเหมือนยอดอาชาดาบทองคำ เปิดกล่องอาหารสีแดงก่ำ หยิบกับข้าวด้านในแล้วยกออกมาวางไว้บนโต๊ะหิน
มีกับสามอย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่าง
บวกกับข้าวสวยที่ร้อนกรุ่น
ลู่เซิ่งถือตะเกียบคีบกินคำโต
ข้าวมื้อหนึ่งกินเกือบครึ่งชั่วยาม เขายกกับข้าวกวาดกินจนเกลี้ยง จึงค่อยหยุดลง เรอออกมาคำหนึ่ง
สีท้องฟ้าค่อยๆ มืดลงแล้ว ลู่เซิ่งจุดเทียนไข จุดกรงตะเกียง ให้ส่องสว่างทั่วลานน้อยและห้องของอวี๋เจี่ย
ห้องทั้งห้าห้องจัดเรียงตัวกัน ห้องของอวี๋เจี่ยอยู่ด้านในสุด แสงมืดยิ่ง เสียงด้านนอกแว่วมาทางนี้ก็เบายิ่ง
หลังจากลู่เซิ่งกินอาหารแล้ว ก็ถือดาบเดินผ่านระเบียงเข้าไปในห้อง
ในห้องจัดวางเตียงไม้สีดำเตียงหนึ่ง โต๊ะสี่เหลี่ยมหนึ่งตัว เก้าอี้สามตัว
นอกจากนี้ก็เป็นตู้เสื้อผ้าหลังหนึ่ง โต๊ะเครื่องแป้งตัวหนึ่ง
ด้านหลังโต๊ะเครื่องแป้งเป็นหน้าต่าง ตอนนี้หน้าต่างไม้บานนั้นเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นตรอกน้อยที่มืดสลัวด้านนอก
แสงเทียนไขส่องจากโต๊ะหนังสือทางขวามือของประตูลงมา ส่องห้องมากกว่าครึ่งให้สว่าง กลับขับเน้นหน้าต่างไม้ที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งนั้นให้มืดกว่าเดิม
ลู่เซิ่งเดินเข้าไป ยื่นหัวจากหน้าต่างออกไปมองดู
ตรอกที่อยู่นอกหน้าต่างไม้ พอดีอยู่ตรงข้ามประตูบานหนึ่งของคฤหาสน์ลู่
มองจากหน้าต่างไปด้านนอก เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีตรอกเล็กเส้นหนึ่งตรงดิ่งเชื่อมไปยังประตูสีขาวที่เปลี่ยวร้างอยู่บ้าง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 25 เฝ้ายาม (1)
แอ๊ด...
ลู่เซิ่งปิดหน้าต่างไม้ หันกลับไปมองภายในห้อง
เขาถอดเสื้อนอกออก วางไว้บนราวไม้ด้านหลังประตู
จากนั้นเปิดตู้เสื้อผ้าออกดู ด้านในเป็นเสื้อสตรีสีออกเทาๆ ที่อวี๋เจี่ยสวมใส่ ปิดตู้ลง ลู่เซิ่งมองไปที่โต๊ะเครื่องแป้งอีกครั้ง
เป็นโต๊ะเครื่องแป้งที่เรียบง่ายลวดลายอันใดก็ไม่มี มีคันฉ่องสำริดใบหนึ่งวางอยู่ตรงกลาง
คันฉ่องสำริดเปื้อนผงสีชมพูเป็นจุดๆ ลู่เซิ่งยื่นมือไปแตะ แล้วเอามาดม
‘เป็นผงหอมทั่วไปที่สตรีใช้’
ลู่เซิ่งพลันขมวดคิ้ว
‘อวี๋เจี่ยจำได้ว่านางไม่ใช่คนชอบใช้ผงหอม’
ฟู่ว...
ทันใดนั้นลมเย็นหอบหนึ่งพัดมา แสงเทียนส่ายไหวขึ้น
ลู่เซิ่งกำดาบอย่างรวดเร็ว กวาดมองทั้งห้องรอบหนึ่ง
ฟุ่บ
ตรงร่องแยกประตูที่ยังไม่ปิดสนิทมีชายเสื้อสีขาวผืนหนึ่งผ่านแวบไป
ลู่เซิ่งเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
‘จำได้ว่าหลังจากเข้ามา ปิดประตูไว้ดีแล้วนี่’
เขาลูบสลักไม้ ด้านบนยังมีกลอนแขวนที่อ้าอยู่
เขาเปิดประตูออก เดินไปถึงระเบียงด้านนอกแล้วมองดู
ระเบียงว่างเปล่า เย็นเยียบสุดเปรียบปาน
ความเย็นสายหนึ่งพัดมาทางนี้ไม่หยุด
ลู่เซิ่งกวาดมองอย่างใจเย็นรอบหนึ่ง ไม่พบปัญหาอันใด
กลับมาถึงห้อง
มีเสียงดังเอี๊ยดเมื่อประตูปิดลง
เขาเดินไปถึงข้างโต๊ะทรุดนั่งลง กดดาบลงบนผิวโต๊ะ ใช้มือกำไว้
เขานั่งอยู่เช่นนี้ รอคอยเสียงร้องไห้ของสตรีที่ว่ากันอย่างช้าๆ
แสงไฟตะเกียงดุจถั่วเหลือง
เวลาค่อยๆ ผ่านไป
ลู่เซิ่งมีวิชากระเรียนหยกช่วย จึงไม่รู้สึกง่วง นั่งอยู่ข้างโต๊ะ รอคอยเสียงร้องไห้ด้วยสติแจ่มใส
รอถึงตอนท้าย หากไม่มีเรื่องจริงๆ เขาก็ใช้ความคิดเร่งความเร็วการโคจรปราณวิชากระเรียนหยก
ตรงกันข้ามวิชาปราณหล่อเลี้ยงชีวิตนี้มั่นคงเกินไป ต่อให้เขาคิดจะสกัดกั้นปราณก็ทำไม่ได้
เวลาผ่านไปไม่น้อยอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
จนกระทั่งนอกหน้าต่างแว่วเสียงไก่ขันที่กระจ่างใสดังมา นอกหน้าต่างที่เดิมทีมืดสนิทค่อยๆ กลายเป็นสีขาวจางสายหนึ่ง
ลู่เซิ่งจึงได้รู้สึกตัวว่า ตนเองนั่งแบบนี้มาหนึ่งคืนแล้ว
‘เสียงสตรีร้องไห้เล่า ตอนกลางคืนไม่มีอะไรเลย’
เขาเห็นแสงสว่างยามฟ้าสางด้านนอกผ่านหน้าต่างเข้ามาได้แล้ว
ลู่เซิ่งถือดาบ ลุกขึ้นเคลื่อนไหวร่างกายเล็กน้อย
เปิดประตูเดินออกไป ทางระเบียงมีแสงส่วนหนึ่งลอดเข้ามา เขามาถึงลานห้องดอกบัว อาหารชามตะเกียบที่กินเมื่อวานยังวางอยู่ที่เดิม
ด้านนอกลานได้ยินเสียงคนสนทนากันเลือนราง
ลู่เซิ่งเดินไปออกแรงเปิดประตูใหญ่
บิดาลู่เฉวียนอัน ลู่อิ๋งอิ๋ง ลู่อีอี ยังมีญาติในบ้านทุกคน รอเขาอยู่ด้านนอกแต่แรกแล้ว
เมื่อเห็นประตูห้องเปิด ทุกคนพากันตกใจ ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
พอเห็นเป็นลู่เซิ่ง ลู่เฉวียนอันก็รีบเดินมาข้างหน้า
“เสี่ยวเซิ่ง! ไม่เป็นไรกระมัง!”
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
ลู่เซิ่งเห็นทุกคนในมือยังชูคบเพลิง ตอนที่คนคุ้มกันส่วนหนึ่งรีบรุดมาถึง ในมือยังถือดาบและกระบี่อยู่ในฝัก จิตใจเกิดความสงสัย
“เป็นไรแล้ว เกิดเรื่องอะไรขึ้น” เขาถามเสียงกังวาน
ลู่เฉวียนอันถอนใจยาว
“เมื่อคืนในบ้านหายไปอีกหนึ่งคน”
“หือ?”
ลู่เซิ่งพลันตาโต
มารดารองหลิวชุ่ยอวี้ค่อยเข้ามา บอกเล่าเรื่องราวรอบหนึ่ง
ที่แท้ตอนที่ลู่เซิ่งเฝ้ายาม คนที่เหลือรอบๆ ไม่ได้ยินเสียงสตรีร้องไห้อันใดอีกจริงๆ
ตอนที่ทุกอย่างเพิ่งเริ่มเป็นปกติ คนคุ้มกันที่ลานตระเวนอยู่ก็ลาดตระเวนไป คนไม่น้อยอยู่ที่ห้องของตัวเองในคฤหาสน์ บอกว่าจะพักผ่อน ความจริงส่วนใหญ่นอนไม่หลับ ล้วนรอคอยผลลัพธ์
แต่ว่าภายหลังก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว
“ปาจวิ้น  เขา... เขาบอกจะไปห้องห้องน้ำ คิดไม่ถึงว่าไปแล้วก็ไม่กลับมาอีก...”
สตรีร่างอวบคนหนึ่งถือผ้าเช็ดหน้ากล่าวสะอึกสะอื้น
สตรีนางนี้เป็นน้องสาวของของซุนเยี่ยนมารดาบังเกิดเกล้าของลู่เซิ่ง และเป็นน้าของเขา ซุนจื่อนิ่ง
คนที่หายไปในครั้งนี้ เป็นซุนปาจวิ้นลูกพี่ลูกน้องของลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งไม่สนิทกับซุนปาจวิ้น เด็กน้อยผู้นี้ชมชอบเล่นพนัน ทั้งเอาแต่กินเอาแต่นอน เขาทนดูไม่ได้ มักสั่งสอนตำหนิเขาหลายประโยค
เด็กน้อยนั่นจึงไม่ชอบเขาเพราะเรื่องนี้เช่นกัน ปกติเห็นหน้าล้วนเดินอ้อมหนีไป
คิดไม่ถึงคนที่หายไปในครั้งนี้ถึงกับเป็นเขา
ลู่เซิ่งหัวคิ้วขมวดมุ่น
“เมื่อคืนข้าไม่ได้นอน นั่งฟังการเคลื่อนไหวอยู่ในห้อง ไม่ได้ยินเสียงสตรีร้องไห้อันใด”
ทุกคนพอฟัง จิตใจเย็นเยียบอยู่บ้าง
“นี่ความจริงเป็นเรื่องอะไรกันแน่!”
ซุนจื่อนิ่งผู้เป็นน้าร้องไห้
“จื่อนิ่ง ใจเย็นก่อน ต้องมีวิธีจัดการ” มารดารองงดึงนางไปปลอบ
“ไปโถงใหญ่ก่อน ทุกคนไปปรึกษากันถึงมาตรการรับมือ”
ลู่เฉวียนอันถอนใจกล่าว
ภายใต้ความจนปัญญา ทุกคนได้แต่ออกจากที่นี่ไปก่อน
ลู่เฉวียนอันเรียกลู่เซิ่งกับญาติสายตรงไปไม่กี่คน ยังมีลุงใหญ่ก็มาด้วย
โถงใหญ่ปิดประตูแน่น แต่ละคนนั่งบนที่นั่ง บรรยากาศอึดอัด
ลุงใหญ่ลู่อันผิงเป็นบุรุษวัยกลางคน ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วหนาตาโต ดูเคร่งขรึม
เขาสวมเกราะเกล็ดเงินครึ่งตัวที่เห็นได้บ่อยในต้าซ่ง เอวพกดาบโค้งสำหรับประดับเล่มหนึ่ง นั่งอยู่ข้างลู่เฉวียนอัน สีหน้าเคร่งเครียด
“ปัญหาในตอนนี้สมควรให้กองกำลังของที่ว่าการเข้าร่วมหรือไม่” ลุงใหญ่เอ่ยปากแช่มช้า “ถ้าพวกเราหาต้นตอไม่เจอ เกรงว่าภายหลังไม่อาจไม่ยืมกำลังจากภายนอกมาช่วยเหลือแล้ว”
“เชิญเทพมาง่ายส่งเทพออกยาก[footnoteRef:1]...” ลู่เฉวียนอันถอนใจ วันหนึ่งๆ ไม่ทราบว่าเขาถอนใจกี่ครั้งแล้ว [1:  เชิญเทพมาง่ายส่งเทพออกยาก หมายถึง เชิญคนที่ไม่สมควรเข้ามายุ่งเกี่ยว กลายเป็นปัญหาในภายหลัง]
หลายวันมานี้พลังใจของเขาอ่อนล้า ชราลงอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งนั่งตำแหน่งรองประธาน เงียบขรึมไม่พูดจา
ลู่เฉวียนอันมองบุตรชายแวบหนึ่ง
“เสี่ยวเซิ่ง เจ้ามีอะไรจะพูดไหม เจ้าเป็นผู้คุมหางเสือในอนาคตของตระกูลลู่ ภายหลังทรัพย์สมบัติล้วนเป็นของเจ้า สภาพจนตรอกในตอนนี้สมควรแก้ไขอย่างไร เจ้ามีแผนการในใจหรือไม่”
ลู่เซิ่งหลับตาลง จากนั้นก็ลืมตาขึ้น ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากตอบคำ
“แย่แล้วๆ!”
อยู่ๆ นอกประตูก็แว่วเสียงร้องของเสี่ยวเฉี่ยว
“คุณชายใหญ่! พี่เซิ่ง! คนในคฤหาสน์คิดหนีแล้ว!”
ลู่เซิ่งลุกขึ้น ก้าวยาวๆ ไปเปิดประตู เห็นเสี่ยวเฉี่ยวรออยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“คุณชาย คนในคฤหาสน์หายไปอีกคน หัวหน้าผู้คุ้มกันหวังฉง ลอบพาคนหลายคนหนีแล้ว! ข้าได้ยินพี่น้องบอก จึงรีบวิ่งมาแจ้งท่าน”
“หนีแล้วหรือ”
ลู่เซิ่งเบิกสองตา
เขาคาดว่าอาจจะเกิดปรากฏการณ์หลบหนีขึ้นเพราะความหวาดกลัวแผ่ขยาย กลับคิดไม่ถึงว่าจะเกิดเร็วปานนี้
“ตอนนี้หวังฉงอยู่ไหน”
“ไม่ทราบ พวกเขาหนีไปแล้ว พวกเราค่อยพบ ตอนนี้พวกจ้าวฟางหู่ รวมตัวกันในลานใหญ่ ข้าเกรงว่าพวกเขาก็คิดหนีเหมือนกัน”
เสี่ยวเฉี่ยวกล่าวอย่างเร่งร้อน
จ้าวฟางหู่เป็นอีกคนที่เป็นหัวหน้าคนคุ้มกันในบ้าน
“พวกเขารวมตัวกันกี่คน”
ลู่เฉวียนอันถามอย่างรวดเร็ว
“ไม่แน่ใจ แต่ว่ามีหลายคน!” เสี่ยวเฉี่ยวรีบตอบ
“ข้าจะไปดู!”
ลู่เซิ่งสีหน้าเคร่งขรึม ก้าวยาวๆ ไปยังลานใหญ่
ลู่เฉวียนอันกับลุงใหญ่ลู่อันผิงก็ติดตามไปติดๆ ด้วยใบหน้าอึมครึม
พวกเขามาถึงลานใหญ่อย่างรวดเร็ว
คนยี่สิบกว่าคนรวมตัวกันอยู่ในลาน ส่วนใหญ่เป็นผู้คุ้มกันและข้ารับใช้ ยังมีหญิงรับใช้ด้วยอีกสองสามคน
บนใบหน้าพวกเขามีความหวาดหวั่นแผ่กระจาย
ในมือคนส่วนหนึ่งเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้ว เตรียมพร้อมไปจากคฤหาสน์ลู่ทุกเวลา
พอเห็นพวกลู่เซิ่งมาถึง บรรยากาศที่เดิมวุ่นวายก็ค่อยๆ สงบลง
“ผู้ใดคิดจะไป”
ลู่เซิ่งเดินไปถึงตรงหน้าผู้คน ถามด้วยสีหน้าเย็นชา
“พวกเราต่างคิดจะไป!”
บุรุษที่เป็นผู้คุ้มกันคนหนึ่งก้าวออกมา ถึงกับเป็นจ้าวฟางหู่ บนใบหน้าของเขายังมีแววหวาดกลัวอยู่
“คุณชายใหญ่ พวกเราก็เป็นคน มีชีวิตเหมือนกัน ความยุ่งยากในตอนนี้ของตระกูลลู่ไม่ใช่การกระทำของคนอันใด หากเป็นปีศาจสาว!”
เขาลืมตาโพลง ในแววตาล้วนเป็นความหวาดกลัว
“เหลวไหล!”
ลู่เซิ่งตัดบทเขา เสียงดุดัน
“ผู้ใดมอบความกล้าให้เจ้า ใช้เรื่องปีศาจมาล่อลวงคน!”
“แต่ข้าเห็นชัดเจน! เงาขาวนั่น! ตระกูลลู่ของพวกท่านอย่าได้คิดลากพวกเราคนส่วนใหญ่...”
ฉูด!
เลือดพลันกระจายเต็มพื้น
ศีรษะของผู้คุ้มกันพลันลอยขึ้นกลางอากาศ แล้วกลิ้งตกลงบนพื้น ชนใส่เท้าหญิงรับใช้ที่ถือห่อสัมภาระอยู่
“กล้าใช้วาจาปีศาจล่อลวงคน ตาย!”
ลู่เซิ่งกระชากเสียง ถือดาบจ้องมองคนที่กำลังหวาดกลัวตรงหน้ากลุ่มนี้
ตุบ
ตอนนี้ศพที่ไร้ศีรษะของผู้คุ้มกันคนนั้นค่อยล้มลงกับพื้น
กรี๊ด!
หญิงรับใช้คนนั้นกรีดร้อง
“หุบปาก!”
ลู่เซิ่งบนร่างแผ่รังสีอำมหิตสายหนึ่งออกมา ตากวาดมองไป พลันทำให้สตรีที่กำลังกรีดร้องตกใจ ต้องปิดปาก ร้องไห้เบาๆ
เหล่าข้ารับใช้และผู้คุ้มกันไหนเลยจะเคยเห็นภาพที่โหดร้ายคาวโลหิตเช่นนี้
ทุกคนต่างตกใจตัวสั่น ใบหน้าซีดขาว แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
“ทั้งหมดล้วนไสหัวกลับไป หากกล้าก่อเรื่องอีก ฆ่า!”
ลู่เซิ่งกล่าวเสียงดุดัน
ในดวงตาทุกคนปรากฏความหวั่นเกรงอย่างล้ำลึก
ถูกกดดันเพราะบารมีของลู่เซิ่ง พวกเขาถึงค่อยนึกออกว่า คุณชายใหญ่ผู้นี้สังหารตัวละครร้ายอย่างโจรตามประกาศจับไปหลายคนด้วยตัวคนเดียว
ทันใดนั้นผู้คนก็แยกย้ายสลายตัวไป เหมือนกับหลบหนีภัยพิบัติ
ศพผู้คุ้มกันที่ล้มอยู่บนพื้น มีผู้คุ้มกันที่ก่อนหน้าไม่ได้ก่อเรื่องมาเก็บไป
ผู้คุ้มกันและข้ารับใช้เหล่านี้ก่อนเข้าตระกูลลู่ ล้วนเขียนสัญญาขายตัว
คิดไปก็จะไป ยึดถือพวกเขาตระกูลลู่เป็นผู้ใจบุญ จิตใจมีเมตตามือไม้อ่อนหรือ
รอจนคนไปแล้ว ลู่เซิ่งหันกลับมา ลู่เฉวียนอันกับลุงใหญ่ลู่อันผิงต่างมองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจและซับซ้อน
“ใช้ความรุนแรงปราบความรุนแรง เป็นแค่แผนการชั่วคราว” ลุงใหญ่ส่ายหน้าเอ่ย
“ขอแค่สะกดไว้ได้ในระยะเวลาสั้นๆ ก็พอ ถ้าเรื่องนี้ไม่อาจจัดการได้ในระยะเวลาอันสั้น เช่นนั้นพวกเราตระกูลลู่ก็ต้องหนีเหมือนกัน”
ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างสงบ
“ดูเหมือนครั้งนี้ต้องไปขอความช่วยเหลือจากที่ว่าการแล้วจริงๆ...” ลู่เฉวียนอันถอนใจกล่าว “ยังดีที่ครั้งนี้มีเสี่ยวเซิ่งเจ้าอยู่ด้วย”
การจัดการอย่างเด็ดขาดของลู่เซิ่งทำให้เขาเห็นว่าบุตรชายมีความรับผิดชอบ มีด้านวางแผนการ จึงชื่นใจขึ้นมาก
ลู่เซิ่งเอ่ยเสียงทุ้ม
“คืนนี้ข้าจะเฝ้ายามอีกครั้ง ข้ากลับต้องการดูว่า เป็นของเล่นอันใดถึงกล้ามาทำชั่วในบ้านข้า!
“ท่านพ่อวางใจ เมื่อคืนข้าแม้ไม่พบอะไร แต่สัมผัสเงื่อนงำได้จุดหนึ่งแล้ว”
“วาจานี้เป็นจริงหรือ” ลู่เฉวียนอันคึกคักขึ้นมา
“พันจริงหมื่นแท้!”
“จำเป็นต้องให้ข้าเรียกทหารมาไหม”
ลุงใหญ่กล่าวอย่างจริงจัง
“ตอนนี้อย่าได้เคลื่อนไหววู่วาม ข้ากลัวว่า หากว่าคนมากกลับเป็นตัวถ่วง ผีสางเหล่านี้ ผู้ใดไม่รู้ว่ามีความสามารถอันใด คนมากอาจจะขวางทาง สามารถเรียกมาเฝ้านอกคฤหาสน์ได้”
ลู่เซิ่งส่ายหน้า
“ถูกต้อง เสี่ยวเซิ่ง ครั้งนี้ทั้งหมดขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว!” ลุงใหญ่พยักหน้า ยื่นมือมาตบบ่าลู่เซิ่ง
เขาแม้เป็นรองผู้บัญชาการ แต่ว่าไม่ใช่จอมยุทธ์ในยุทธภพ บวกกับขุนนางบู๊ของต้าซ่งไม่ได้สู้รบมาหลายปีแล้ว
ในความจริงกล่าวไปแล้ว ตำแหน่งขุนนางของเขาอาศัยการทดสอบกลยุทธ์ทางทหาร และทำข้อสอบได้มา ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับการต่อสู้
ต้าซ่งเน้นบุ๋นมองข้ามบู๊ เป็นธรรมเนียมที่ไม่ดีมาหลายปีแล้ว ดังนั้นตอนนี้เสาหลักของตระกูลต่างอยู่บนตัวลู่เซิ่ง
“ไม่ต้องห่วง” ลู่เซิ่งหวนนึกถึงชายเสื้อสีขาวที่ตนเห็น ในใจเกิดความเคลือบแคลง
ถ้าหากว่าจับเจ้าของชายเสื้อขาวนั้นได้ บางทีอาจจะจัดการคดีคนหายต่อเนื่องได้
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 26 เฝ้ายาม (2)
คืนที่สอง
ลู่เซิ่งเข้าไปในห้องดอกบัวอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาเข้าไปตั้งแต่กลางวัน
ถือดาบตรวจสอบห้องทั้งห้องรอบหนึ่งโดยไม่ส่งเสียงสักคำ
หลังจากจดจำภูมิประเทศ ตำแหน่ง จุดที่สิ่งของแต่ละอย่างอยู่จนหมดแล้ว เขาก็นั่งลงในห้องอีกครั้ง
รอคอยราตรีกาลมาถึงอย่างสงบ
คฤหาสน์ลู่ถูกเขาสะกดไว้แล้ว ผู้ใดก็ไม่กล้ามีความคิดจากไปอีก
อย่างไรเมืองเก้าประสานก็ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ นอกเสียจากหนีไปถึงเมืองม่วงโชติ แต่เพราะถูกคนควบคุมเคร่งครัด ผู้ใดก็ไม่กล้ามีความคิดจากไปทันที
ทุกคนต่างกลัวว่าคนอื่นจะแอบมารายงานคุณชายใหญ่
ภายหลังลู่เซิ่งยิ่งประกาศว่า ผู้ใดรายงานความผิดผู้หลบหนี รายงานหนึ่งคน ตบรางวัลหนึ่งร้อยตำลึง!
หนึ่งร้อยตำลึงเชียว! ถ้าหากรายงานสิบคน นั่นก็คือพันตำลึง!
คนจำนวนมากชั่วชีวิตยังไม่ได้เงินมากถึงขนาดนี้
คฤหาสน์ลู่สงบเรียบร้อยชั่วขณะ
ลุงใหญ่เรียกทหารจำนวนมากมาเฝ้าประตูเข้าออกหลายแห่งในคฤหาสน์ลู่ ไม่อนุญาตให้ออกไปตามใจ
คนที่หนีไปก่อนหน้านี้ เขาก็ออกคำสั่งให้จับกุม ทั้งหมดล้วนถูกจับกลับมา
วุ่นวายเช่นนี้รอบหนึ่ง สีท้องฟ้าค่อยๆ มืดสลัวลง
วิ้ว...
กระแสอากาศไหลไปมาในห้องไม่หยุด
ลู่เซิ่งนั่งอยู่ในห้องอวี๋เจี่ย มือถือดาบยาวที่ดึงออกจากฝักแล้ว กำลังหลับตาคล้ายงีบหลับ
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้หลับมาคืนหนึ่ง ตอนรออยู่ที่นี่ทั้งวันก็นั่งพักผ่อนเช่นนี้
วิชากระเรียนหยกร้ายกาจจริงๆ ต่อให้ไม่หลับหนึ่งคืน ตอนนี้เขายังกระปรี้กระเปร่า
แสงสว่างค่อยๆ มืดลงแล้ว
ลู่เซิ่งไม่จุดตะเกียง เขานั่งอยู่ในความมืดเช่นนี้ คิดเลียนแบบสภาพเดิมของห้องนี้ในยามปกติ
เส้นแสงยิ่งมายิ่งดำ ยิ่งมายิ่งมืด
ลู่เซิ่งเปลี่ยนไปใช้โสตประสาทและการรับรู้ต่อกระแสอากาศแทน ตรวจสอบรอบๆ อย่างแช่มช้า
เวลาไหลผ่านไปวินาทีต่อวินาที
ไม่ทันไร หลังจากอาทิตย์ลับยอดเขา ในห้องก็มืดสนิทเป็นแผ่นผืน ยื่นมือไม่เห็นห้านิ้ว
ลู่เซิ่งยังคงนั่งสงบนิ่งมั่นคง
พั่บ...
ทันใดนั้นปากประตูแว่วเสียงเสื้อผ้าเสียดสีดังมา
เป็นเสียงเบาๆ ที่เสื้อผ้าเสียดสีกับกำแพงและผิวไม้
ลู่เซิ่งลืมตาขึ้น เห็นเงาคนสีขาวรางเลือนสายหนึ่งในความมืด กำลังมุดเข้ามาจากประตูอย่างช้าๆ
เป็นเพราะมืดเกินไป เขาเห็นไม่ชัดว่าอีกฝ่ายมีรูปร่างอย่างไร ได้แต่มองเห็นว่าเป็นคน คนที่สวมอาภรณ์ขาว
คนผู้นี้เดินช้า ช้าอย่างยิ่ง
ในความมืด ลู่เซิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายคล้ายกำลังยิ้ม ทั้งๆ ที่เห็นหน้าไม่ชัด เขากลับสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มประหลาด
“ในที่สุดเจ้าก็กล้าออกมา”
ลู่เซิ่งลุกขึ้น สองตาบังเกิดความดุร้าย
วิชาทมิฬพิฆาตพลันไหลเวียนรอบตัว
อุณหภูมิเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วบนร่างเขา
ฟู่ว!
ทันใดนั้น เงาสีขาวนั้นพลันพุ่งเข้ามา
“ไปตายซะ!”
เงาดาบวูบไหวในมือลู่เซิ่ง
สะบัดดาบในท่าบารมีพยัคฆ์ของวิชาดาบพยัคฆ์ดำออกไปอย่างรุนแรง รับมือเงาสีขาวที่ถลันเข้ามาชั่วขณะ
พริบตาที่คมดาบปะทะกับเงาสีขาว ตรงหน้าเขาพลันพร่ามัว ข้างหูเงียบสงัดอย่างฉับพลัน ไม่ได้ยินเสียงใดอีก
ตอนนี้ด้านหน้าเขาว่างเปล่า ไม่มีอะไรสักอย่าง ดาบนี้ถึงกับฟันพลาดเป้า
‘เร็วมาก!’
ลู่เซิ่งคิดยังไม่คิด หมุนดาบยาวอีกครั้งหนึ่ง สะบัดไปรอบๆ ตัวอย่างบ้าคลั่ง
ฉัวะ!
ราวไม้ที่ขวางอยู่ถูกดาบฟันหัก ตกลงมาบนพื้น ยังมีพนักเก้าอี้ของเก้าอี้ตัวหนึ่งถูกดาบผ่าเป็นสองท่อนเช่นกัน
เขาแค่นเสียงหึ ออกมาคำหนึ่ง
กำลังจะเก็บดาบ สำรวจห้องอีกครั้ง
ทันใดนั้นหนังศีรษะด้านหลังเขาเย็นวาบ
ลู่เซิ่งหันไป เห็นคนสวมอาภรณ์ขาวผู้นั้นอยู่ด้านหลัง ใกล้เขาแค่คืบ โถมทั่วร่างเข้ามาทางเขา
“หาที่ตาย!”
เขากระตุ้นวิชาทมิฬพิฆาตด้วยพลังทั้งหมด เลือดลมพลุ่งพล่าน ดาบยาวพลันใช้ท่าพยัคฆ์คำรามกระบวนท่าที่สามของดาบพยัคฆ์ดำ
โฮก!
ภายใต้การกระตุ้นปราณทมิฬพิฆาตสุดกำลัง คมดาบถึงกับส่งเสียงเสือคำรามอันกระจ่างเสียงหนึ่ง สั่นสะเทือนจนแก้วหูแทบแตก
เสียงเสือคำรามสั่นสะเทือนจนสิ่งของในห้องกระเด้งกระดอน
เงาสีขาวนั้นพลันร้องโหยหวน ส่งเสียงกรีดร้องเหมือนเด็กผู้หนึ่ง พุ่งตัวอย่างรวดเร็วไปทางหน้าต่าง
ลู่เซิ่งไม่พูดพร่ำทำเพลง ปรับเลือดลมที่พลุ่งพล่านให้เบาลง รีบติดตามไป
เปรี้ยง!
เขาฟันหน้าต่างไม้ที่ขวางทางจนแหลก
คนเหมือนเสือออกจากถ้ำ พุ่งเข้าไปยังตรอกน้อยที่อยู่นอกหน้าต่าง
เงาสีขาวความเร็วสูงยิ่ง ครู่เดียวก็อ้อมไปอ้อมมา ทะลุผ่านสิ่งของส่วนหนึ่งที่วางกองอยู่ในตรอก
ลู่เซิ่งไล่ตามไม่ลดละ
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
สิ่งของสองกองที่ขวางทางอยู่ ถูกเขาฟันสองดาบระเบิดออก
“ด้านในมีการเคลื่อนไหวแล้ว! เป็นคุณชายใหญ่หรือ”
มีผู้คุ้มกันตะโกนอยู่ด้านนอก
ลู่เซิ่งจิตใจตึงเครียด
เห็นที่ประตูข้างเฝ้าไว้ด้วยผู้คุ้มกันที่เฝ้ายามสองสามคน
กำลังเพ่งตามองมา กำดาบด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน
ลู่เซิ่งไม่ทันพูดอะไร เห็นเงาสีขาวนั้นเร็วจนผิดปกติ แวบเดียวก็พุ่งเข้าไปหาผู้คุ้มกันรายหนึ่ง
“ถอยออกมาให้หมด!”
เขาตวาด ภายใต้เลือดลมพลุ่งพล่าน คมดาบในมือส่งเสียงคำรามเหมือนเสือใหญ่อีกครั้ง
โฮก!
ลู่เซิ่งถลันเข้าไป
ฟันกระบวนท่าพยัคฆ์สังหารออกไปหนึ่งดาบ!
เคร้ง!
ผู้คุ้มกันที่ถูกเงาสีขาวพุ่งเข้าใส่นั้น ผิวทั่วร่างปรากฏเส้นเลือดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขายกมือขึ้น
ถึงกับป้องกันดาบนี้ของลู่เซิ่งได้อย่างถนัดถนี่
ดาบสองเล่มปะทะกันอย่างรุนแรง ลู่เซิ่งพลันรู้สึกถึงพลังที่ไม่ด้อยกว่าตัวเขาเองขวางอยู่ตรงหน้า
มองดูคนคุ้มกันผู้นั้นอีกครั้ง บนใบหน้าสองตาเหลือกขาว ดวงตาไร้สีดำ เป็นสีขาว
‘สิงร่างหรือ’
ลู่เซิ่งฟันออกไปอีกหนึ่งดาบ มุ่งใส่ลำคอของผู้คุ้มกัน
เคร้ง!
ถูกกันไว้ได้อีก
ผู้คุ้มกันที่ถูกสิงร่างคนนั้นพลังเพิ่มขึ้นไม่น้อย ลู่เซิ่งถือดาบเข้าปะทะกับเขา
สองคนสองดาบส่งเสียงสับสน สู้กันเป็นพัลวัน เสียงโลหะปะทะกันสั่นสะเทือนแก้วหูแทบฉีก ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
ผู้คุ้มกันอีกสองคนที่ประตูข้างตกใจแทบตาย ปัสสาวะแทบราดเร่ง รีบหนีไปให้ห่าง
เสียงและความเคลื่อนไหวเรียกผู้คุ้มกันและข้ารับใช้จำนวนไม่น้อยมาถึง
ลู่เซิ่งภายใต้การกระตุ้นปราณทมิฬพิฆาต แรงและความเร็วเพิ่มขึ้นระดับหนึ่ง ประมือกับผู้คุ้มกันที่ถูกสิงได้หลายสิบครั้ง
อย่างค่อยเป็นค่อยไป พิษของวิชาทมิฬพิฆาตค่อยๆ ซึมถึงฝ่ามือของผู้คุ้มกัน
พลังของเขาค่อยๆ เริ่มอ่อนลงแล้ว
วิชาทมิฬพิฆาตระดับสอง อานุภาพเป็นพิษร้ายถึงขีดสุดเหมือนที่ลู่เซิ่งคาดไว้จริงๆ
“พูด ใครส่งเจ้ามา!” ลู่เซิ่งโจมตีอย่างรวดเร็วหนึ่งดาบ ฟันคมดาบใส่ผู้คุ้มกัน
แรงอันมหาศาลสั่นสะเทือนจนร่างผู้คุ้มกันที่ถูกสิงสั่นระริก ร่างกายชาด้านไปชั่วพริบตาหนึ่ง การเคลื่อนไหวช้าลงครึ่งจังหวะ
เปรี้ยง!
อีกมือหนึ่งของลู่เซิ่งกระแทกฝ่ามือทำลายใจออกไป ฉวยโอกาสประทับลงบนทรวงอกของผู้คุ้มกัน
ฝ่ามือทำลายใจนี้เป็นกระบวนท่าตามหลังที่เขาวางแผนไว้แต่แรกแล้ว
อ๊าก!
ผู้คุ้มกันผู้นี้ร้องโหยหวน ถูกฝ่ามือทำลายใจกระแทกใส่ทรวงอก พ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ร่างปลิวไปด้านหลัง แล้วหล่นลงบนพื้น
เงาสีขาวสายหนึ่งลอยออกจากางผู้คุ้มกันอีกครั้ง พุ่งไปหาคนคนหนึ่งที่อยู่ใกล้สุด เพราะได้ยินข่าวจึงรีบวิ่งมา
ครั้งนี้คนผู้นี้ถึงกับเป็นคนรับใช้หญิง
บางทีเป็นเพราะนางอยู่ใกล้ลู่เซิ่งมาก มันไม่มีทางเลือก ได้แต่เลือกสิงเข้าไปสักคนหนึ่ง
หญิงรับใช้นางนี้เพิ่งถูกสิงร่าง ผิวปรากฏสีแดงขึ้น ถูกลู่เซิ่งพุ่งเฉียดร่าง
พลิกฝ่ามือเป็นหนึ่งดาบ!
ฉัวะ!
หญิงรับใช้ถูกคมดาบฟันด้วยแรงมหาศาล ลอยออกไป เลือดกระจายเต็มพื้น
“ทุกคนวิ่งไปไกลๆ! อย่าเข้ามา!”
ลู่เซิ่งตะโกน
แต่ว่ายังช้าไปก้าวหนึ่ง มีผู้คุ้มกันอีกหลายคนถือดาบเร่งรุดมา
เงาสีขาวบินออกไป หายเข้าไปในร่างคนคนหนึ่งในคนพวกนี้
“ว้าก!” ลู่เซิ่งคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง โคจรวิชาดาบพยัคฆ์ดำถึงขีดสุดภายใต้การกระตุ้นของวิชาทมิฬพิฆาต
รอบๆ ตัวเขาปรากฏเสียงเสียงคำรามขึ้นอีกครั้ง
ดาบยาวสะบัดออกสุดแรง เหมือนกับหินยักษ์กดทับพื้น แทรกด้วยเสียงลมแรง
คนคุ้มกันที่ถูกสิงเลี้ยวไปถึงด้านนอกกำแพงประตูข้าง คล้ายกับคิดจะหนี
ตูม!
กำแพงประตูข้างถึงกับถูกลู่เซิ่งฟันถล่มในดาบเดียว
เขากำดาบพุ่งออกจากกำแพงที่ถล่ม หนึ่งดาบฟันถูกศีรษะคนคุ้มกันที่ถูกสิงเพราะป้องกันไม่ทัน
กรี๊ดๆๆ!
เสียงกรีดร้อมแหลมของสตรีดังขึ้น
ศีรษะคนคุ้มกันผู้นั้นถูกฟันเป็นสองท่อน สีขาวสีแดงกระจัดกระจาย เขาถึงกับยังยื่นมือออกมาปะทะฝ่ามือใส่ท้องน้อยของลู่เซิ่งได้
เปรี้ยง!
ลู่เซิ่งถอยหลังไปสามก้าว หายใจหอบราวกับกระทิง ทั่วร่างแผ่ความดุร้ายเข้มข้น สีแดงที่ผิดปกติแวบขึ้นบนหน้าเขา
รอยเลือดสายหนึ่งไหลออกมาจากมุมปาก
ลู่เซิ่งยกดาบขึ้นอีกครั้ง กลับได้ยินใบดาบส่งเสียงแกร่กๆ หักร่วงลงบนพื้น
เขาจึงทิ้งดาบ ถลันเข้าไปฟาดสองฝ่ามือออกไปติดต่อกัน
พริบตานั้น ฝ่ามือทะลวงใจที่เขาใช้ออกมา ภายใต้การกระตุ้นของวิชาทมิฬพิฆาต กลางฝ่ามือถึงกับปรากฏสีดำเลือนราง
ผัวะๆ!
หลังเสียงทึบๆ สองเสียง เงาสีขาวนั้นปลิวออกมาจากร่างผู้คุ้มกันใหม่
นางยังคิดหนี
แต่ถูกฝ่ามือที่ลู่เซิ่งโคจรวิชาทมิฬพิฆาตจับเสื้อผ้าไว้
ลู่เซิ่งเพียงรู้สึกว่าในมือตนเหมือนจับน้ำแข็งก้อนหนึ่ง
แต่ว่าเลือดลมที่พลุ่งพล่านทั่วร่างกับปราณทมิฬพิฆาตทำให้เขาไม่เกรงกลัวความหนาวแค่นี้โดยสิ้นเชิง
ปราณทมิฬพิฆาตระดับสองในร่างไหลผ่านเสื้อในมือไปหาเงาสีขาวด้วยความบ้าคลั่ง
“ตายซะ!”
ลู่เซิ่งใช้พลังทั้งหมดพุ่งฝ่ามือออกไปอย่างคลุ้มคลั่ง
ปราณทมิฬพิฆาตทั่วร่างคล้ายกำลังทะลักออกไปในฝ่ามือหนึ่ง
ตูม!
กรี๊ด!
เงาสีขาวสุดท้ายส่งเสียงร้องแหลมออกมาเพราะถูกกระแทกที่หน้าอก เงาร่างนางพลันบิดเบี้ยว จากนั้นก็มีเสียงแคว่กเหมือนอาภรณ์ฉีกขาว พริบตาเดียวก็ระเบิดสลายไป
ลู่เซิ่งใบหน้าเหี้ยมเกรียม ทรุดนั่งตุบลงกับพื้น
พลันกระอักเลือดสีดำออกมา
เขาสะบัดมือ เก็บดาบหักขึ้น ปักฉึกลงกับพื้น ประคองร่างตัวเองไว้
ปราณกระเรียนหยกกับปราณทมิฬพิฆาตต่างโคจรในร่างอย่างบ้าคลั่ง ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บที่ร่างกายได้รับ
แต่เป็นเพราะเมื่อครู่โดนไปหนึ่งฝ่ามือ บวกกับตนออกแรงมากเกินไป เส้นลมปราณทนไม่ได้ เกิดการฉีกขาด
อาการบาดเจ็บสองชั้นรวมกัน ลู่เซิ่งผ่อนเลือดลม ทนไม่ไหวบ้างแล้ว
รออีกสักพัก
พวกผู้คุ้มกันและข้ารับใช้ที่หนีออกไปห่างๆ เหล่านั้นจึงกล้าเข้ามาใกล้
ตอนนี้ลู่เฉวียนอันกับคนอื่นๆ มากันแล้ว
เห็นพื้นที่รอบๆ เละทะ ทุกคนก็ตกใจ
ลู่เซิ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น มุมปากเปื้อนเลือด บนพื้นมีเลือดนอง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งกระอักออกมา
ลู่เฉวียนอันรีบพุ่งเข้าไป
“เสี่ยวเซิ่ง! ไม่เป็นไรกระมัง รีบไปเรียกหมอมา!” เขามีสีหน้าแตกตื่นขึ้นมา ประคองลู่เซิ่งไว้ หันไปตะโกน
“มัวอึ้งทำอะไร! มาช่วยกันสิ!”
คนที่เหลือเหมือนตื่นจากฝัน รีบมาช่วยประคองลู่เซิ่ง
ลุงใหญ่ลู่อันผิงมองไปที่ดาบหักและศพบนพื้น ยังมีกำแพงที่ถูกชนจนทะลุ
ค่อยมองลู่เซิ่งที่ตอนนี้ร่างเต็มไปด้วยความดุร้าย หายใจเหมือนกระทิงคำราม จิตใจก็เย็นเยียบเล็กน้อย
สภาพนี้ไหนเลยเป็นสิ่งที่หลานชายอายุสิบกว่าปีจะกระทำออกมาได้ เทียบกับสัตว์ร้ายในป่าเขาเหล่านั้นไม่ด้อยไปกว่ากัน
เขาเคยเห็นหมีดำภูเขาตัวหนึ่งกลางป่า ตอนหมีดำตัวนั้นบุกเข้ามาในคฤหาสน์ สภาพที่ก่อขึ้นไม่ต่างอะไรจากตรงหน้า
“เรื่องราวในคืนนี้ ห้ามไม่ให้ใครแพร่งพรายออกไป! ไม่อย่างนั้น...” ลุงใหญ่ลู่อันผิงมองคนรอบๆ อย่างเย็นชารอบหนึ่ง
“ทหาร จัดการที่นี่ พยายามอย่าให้เหลือร่องรอยใดๆ ไว้”
ผู้คุ้มกันกับข้ารับใช้ที่อยู่รอบๆ ถูกเขามองจนตัวสั่น ตอนนี้ยังมีศพบนพื้นข่มขวัญอีก ชั่วขณะหนึ่งผู้ใดก็ไม่กล้าเอ่ยคำ
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 27 รับสมัคร(1)
ทุกคนช่วยกันหามลู่เซิ่งมาถึงห้อง เชิญหมอเฉพาะทางในคฤหาสน์ลู่มาตรวจ
หลังจากหมอเข้าห้องไป ไม่ทันไรก็ออกมา
“ไร้อุปสรรคใหญ่ เพียงแต่ใช้กำลังเกินตัวไป ผนวกกับท้องส่วนล่างถูกกระแทกอย่างแรง คุณชายใหญ่ร่างกายแข็งแกร่ง ไม่บาดเจ็บถึงอวัยวะภายใน ไม่นับเป็นอะไร”
ลู่เฉวียนอันค่อยโล่งอก
ลู่เซิ่งคราครั้งนี้ลงมือด้วยตัวเอง มุทะลุไปบ้างจริงๆ
เขาในฐานะคุณชายใหญ่ตระกูลลู่ หากเกิดมีอันเป็นไป ภายหลังควรทำอย่างไร
“เฉวียนอัน นี่เป็นเวลาจนปัญญา”
ลุงใหญ่ถอนใจกล่าว
“เรื่องของทางนี้ข้าวางแผนจะรายงานราชสำนักด้วยตัวเอง ข้ามข้าหลวงไปเลย ซ่งตวนฉือนั่นในฐานะขุนนางผู้ปกครองเมือง ก่อนหน้านี้บอกว่าจะรายงานต่อราชสำนัก แต่ถึงตอนนี้ยัง... ข้าในฐานะรองผู้บัญชาการ ก็ขอร้องให้ผู้บัญชาการ หยางต้วนรุ่ย รายงานหลายครั้ง ล้วนถูกเขาบอกปัด”
“มีลับลบคมในหรือไม่” ลู่เฉวียนอันถามเสียงขรึม
“ไม่แน่ใจ... ยังมีเด็กน้อยชิงชิง คนที่หายตัวไปเหล่านั้นถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าว” ลุงใหญ่ส่ายหน้า
ทั้งสองคนที่อยู่นอกประตู รู้สึกว่าตัวเองต้องทำอะไรบางอย่าง แต่ไม่ทราบว่าจะทำอะไรได้
เรื่องแบบนี้อยู่เหนือจินตนาการของพวกเขาไปแล้ว
ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะได้ยินเรื่องทำนองนี้มาจากสถานที่อื่น แต่ว่าตอนที่ครอบครัวของตัวเอง ประสบกับเรื่องนี้ ก็ไม่ทราบว่าสมควรทำอย่างไรแล้ว
“มิสู้...” ลู่เฉวียนอันเงียบเสียงลง “พวกเราติดประกาศให้รางวัล รับสมัครคนที่สามารถจัดการเรื่องเหนือธรรมชาติเหล่านี้ได้”
“ใต้ทองหนัก ต้องมีผู้กล้า อาจจะใช้ได้ ถึงอย่างไรตอนนี้เรื่องเหล่านี้ก็วุ่นวายสับสน ปิดเอาไว้ก็ปิดไม่อยู่”
ลุงใหญ่พยักหน้า
ทั้งสองคนปรึกษากันอย่างละเอียด กำหนดแผนการ
สักพักหนึ่งก็มีข้ารับใช้คฤหาสน์ลู่แยกกันนำกระดาษแดงหลายปึก ไปติดบนประตูใหญ่ตระกูลลู่ กับกำแพงสาธารณะใกล้ๆ
กระดาษแดงติดบนที่สถานที่สำคัญซึ่งมีคนชุกชมหลายแห่งอย่างรวดเร็ว
ดึงดูดคนผ่านทางจำนวนไม่น้อยเข้ามาดู
...
หลายวันให้หลัง
ประตูเมือง
คนเดินทางไปมาบนถนนที่รถลาพลุกพล่าน
ขบวนพ่อค้าที่ลากรถขนสินค้าสีเทาขบวนหนึ่งค่อยๆ หยุดลงนอกประตู หัวหน้าขบวนพ่อค้าเริ่มบอกให้ถ่ายสินค้าลง รอคนมาเคลื่อนย้าย
ขบวนพ่อค้านี้แค่ผ่านเมืองเก้าประสาน ถ่ายสินค้าลงเพียงส่วนหนึ่ง
ขณะที่หัวหน้าสั่ง ในรถม้าคันหนึ่งของขบวน ก็มีคนหนึ่งสูงหนึ่งเตี้ยกระโดดลงมา
ทั้งสองคนสวมเสื้อคลุมนักพรต คนตัวสูงเป็นบุรุษวัยกลางคนหน้าเหลี่ยมสีแดงเรื่อผู้หนึ่ง แบกกระบี่วิเศษบนหลัง สวมรองเท้าผ้าขาวพื้นดำ
อีกคนเป็นสตรี ก็สวมเสื้อคลุมนักพรตเช่นกัน แต่หน้าตาเพริศพริ้ง ถึงจะแฝงความอิดโรยเลือนราง แต่ยังคงเห็นการอบรมสั่งสอนอันดีที่ได้รับมา ในยุคสมัยเช่นนี้ มีแต่มาจากตระกูลใหญ่ จึงมีความเป็นไปได้ที่จะปรากฏภาพลักษณ์เช่นนี้
“พี่ใหญ่เหยียน ที่นี่เป็นเมืองเก้าประสานแล้ว”
สตรีเสียงกระจ่างยิ่ง เหมือนกับดรุณีอายุสิบเอ็ดสิบสองที่เริ่มเสียงแตก
“อืม สมควรเป็นเมืองเก้าประสานที่คนผู้นั้นพูดถึง พวกเรารีบมาตลอดทาง หรงหรงเจ้าเองก็ลำบากแล้ว”
นักพรตคนนั้นพยักหน้า มองซ้ายมองขวาดูรอบๆ
อย่างรวดเร็วเขาก็สังเกตเห็นกระดาษประกาศสีแดงใบหนึ่งที่ติดอยู่ตรงประตูเมือง
ประกาศนั้น ดึงดูดคนกลุ่มหนึ่งเข้าไปมุงดู ถึงขั้นที่ทหารเฝ้าเมืองสองคน ก็ต้องเขยิบเข้าไปพูดคุยกับคนอื่น
บนใบหน้าทุกคนฉายแววประหลาดใจและอิจฉา
“ร่วมทางกับพี่เหยียนไค ไม่รู้สึกลำบากแต่อย่างไร ประกาศทางด้านนั้นเหมือนประกาศให้รางวัล พวกเราไปดูก่อน ไม่แน่ว่าจะมีคนพบเจอความยุ่งยาก ติดประกาศขอความช่วยเหลือแล้ว”
หรงหรงติดตามเหยียนไคขึ้นเหนือลงใต้ มีประสบการณ์ไม่น้อยต่อเรื่องแบบนี้
เรื่องราวมากมายที่พวกเขาพานพบก่อนหน้า ก็เจอบ้านคนที่เกิดเรื่องในทันที ผ่านใบประกาศนี้เช่นกัน
เหยียนไคพยักหน้า
“ไป ไปดูกันเถอะ”
สองคนเดินเข้าประตูเมือง เบียดผู้คนเข้าหาป้ายประกาศอย่างรวดเร็ว
“... เป็นตระกูลลู่... ช่วงนี้ในเมืองไม่สงบจริงๆ แม้แต่ตระกูลลู่ก็เกิดเรื่องแล้ว”
“ตระกูลลู่ก่อนหน้านี้มีคนหนีออกมา ข้าเห็นกับตา ดูเหมือนเคยเป็นหัวหน้าผู้คุ้มกันตระกูลลู่ก่อนหน้านี้ คนในตระกูลหวาดกลัวยิ่ง”
“ไม่เห็นอวี๋เจี่ยออกมาซื้อของหลายวันแล้ว หรือว่าเกิดเรื่องแล้วจริงๆ”
บริเวณรอบๆ ท่านหนึ่งวาจาข้าหนึ่งวจี สนทนากันไม่ขาดตอน
เหยียนไคตั้งใจฟัง ทางหนึ่งเงยหน้ามองประกาศบนป้าย
‘ให้รางวัลห้าร้อยเหรียญทอง ขอความช่วยเหลือจากผู้มีความสามารถพิเศษ
‘ช่วงนี้ในเมืองเกิดเรื่องประหลาด มักมีคนหายตัวไป
‘ก่อนหน้านี้มีคดีตระกูลสวี คดีกระโดดบ่อหมู่บ้านตระกูลหวัง ตอนนี้มีเสียงสตรีร้องไห้กลางดึกของตระกูลลู่
‘เพื่อความปลอดภัยในบ้าน ให้รางวัลพิเศษเป็นทองห้าร้อยตำลึง หรือเป็นเงินห้าพันตำลึง เพื่อตรวจสอบเรื่องนี้ และตามหาผู้หายสาบสูญ’
ประกาศเขียนเรียบง่ายยิ่ง ความหมายกระจ่างแจ้งเช่นกัน
ด้านล่างติดประกาศเพิ่มเติมใบหนึ่ง เป็นรายละเอียดเรื่องที่ตระกูลลู่เจอเสียงร้องไห้กลางดึก
บรรยายคดีคนหายของตระกูลลู่ที่เกิดขึ้นตั้งแต่แรกถึงตอนนี้ออกมาจนหมดสิ้น
เหยียนไคอ่านอย่างละเอียดเที่ยวหนึ่ง หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย
“ที่นี่เอง พวกเราไปตระกูลลู่กัน”
หรงหรงที่อยู่ด้านข้างก็อ่านเนื้อหาประกาศจนจบเช่นกัน
“พวกเราก็ต้องการหาพวกปีศาจนี่พอดี ยังได้เงินค่าเดินทางนิดหน่อยอีกด้วย”
“พวกเราบำเพ็ญเต๋า ไม่ใช่ใช่เพราะเงินทอง” เหยียนไคกล่าวอย่างจริงจัง
“ถูก ถูก ถูก” หรงหรงแลบลิ้น รีบปิดปากตัวเอง นางรู้ว่าพี่เหยียนไคไม่ชอบเรื่องทวงบุญคุณที่สุด
เหยียนไคไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้าไปฉีกประกาศลงมา
ข้ารับใช้ของตระกูลลู่ที่เฝ้าอยู่ด้านข้างตาเป็นประกาย พลันคึกคักขึ้นมา
“ทั้งสองท่าน เชิญทางนี้!”
เหยียนไคพยักหน้า
พาหรงหรงติดตามข้ารับใช้ผู้นี้ไปตระกูลลู่
ก่อนหน้านี้รอบๆ ยังเห็นกลุ่มคนที่คึกครื้น อยู่ๆ ก็มีเสียงฮือฮาขึ้นบางส่วน มีคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจำนวนไม่น้อยติดตามไป
อยากดูว่าพวกเขาไปตระกูลลู่จริงๆ หรือไม่
ชายหญิงที่สวมชุดนักพรตสองนี้ ดูเหมือนมีความสามารถ
เหยียนไคไม่สนใจว่าด้านหลังมีคนติดตามมาหรือไม่ ยามเดินสีหน้าไม่แปรเปลี่ยนคล้ายมองไม่เห็น แสดงออกว่าชินกับการถูกคนมุงดูมานานแล้ว
หรงหรงพูดคุยกับข้ารับใช้ผู้นั้น ถามไถ่สถานการณ์ที่เกี่ยวกับคฤหาสน์ลู่ส่วนหนึ่ง
ครู่หนึ่ง สองคนก็ขึ้นรถม้าคันหนึ่งไป รถม้าพาวกซ้ายเลี้ยวขวา หลังควบขับไปสักพักก็หยุดลง
ทั้งสองคนลงจากรถ มีคนนำทาง เข้าไปในคฤหาสน์หลังหนึ่ง ด้านในมีภูเขาจำลอง ธารน้ำ สะพานน้อย สวนดอกไม้ นกร้อง บุปผาหอม การตกแต่งวิจิตรหรูหรางดงาม
เหยียนไคไม่ชำเลืองมอง นำหรงหรงเดินไปด้านหน้า พริบตาเดียวก็ถึงห้องรับแขกแห่งหนึ่ง
“ยินดีต้อนรับๆ”
บุรุษวัยกลางคนสีหน้าแฝงความกังวล ใบหน้าซีดขาวคนหนึ่งนั่งอยู่ในห้องรับแขก
เป็นบุรุษรูปร่างสมบูรณ์ สวมเสื้อคลุมสีขาวดุจดวงจันทร์ปักลายเงินสำริดขอบทอง เคราใต้คางหวีเรียบร้อยดูสะอาดสะอ้าน
เป็นลู่เฉวียนอันที่เพิ่งมาจากห้องลู่เซิ่ง
“เป็นสองท่านฉีกประกาศที่ประตูเมืองหรือ” ลู่เฉวียนอันพินิจมองสองคนตรงหน้าอย่างละเอียด
ทั้งสองคนล้วนเป็นนักพรต สีหน้าบุรุษแดงเรื่อมีประกาย หน้าผากอวบอิ่ม สายตาจริงจัง เอวตรงหลังยืด ถ้าหากเปลี่ยนไปใส่ชุดนักศึกษา ก็ดูคล้ายบัณฑิต
สตรีมีใบหน้างามพร้อม แฝงความสดใสไร้เดียงสา สายตาปราดเปรียว แอบมองไปรอบๆ เหมือนกับคุณหนูจากบ้านใดแอบปลอมตัวหนีออกมา
“ใช่แล้ว ข้าชื่อเหยียนไค เหยียนที่มาจากสีสัน ไคที่มาจากเริ่มต้น ฉายาเต๋าคือหวนหยางจื่อ”
เหยียนไคแนะนำตัวเอง
“นี่คือต้วนหรงหรงศิษย์น้องของข้า พวกเราสองคนมานี่ก็เพราะเรื่องคนหายบนประกาศของตระกูลลู่”
“ทั้งสองท่านเชิญนั่ง เชิญนั่ง”
ลู่เฉวียนอันผายมือเชื้อเชิญ
พวกเหยียนไคนั่งลง มีหญิงรับใช้เข้ามาบริการน้ำชาและของทานเล่นอย่างรวดเร็ว
“เรื่องราวที่เป็นรูปธรรม ข้าเขียนบนประกาศไว้ละเอียดยิ่งแล้ว หวนหยางจื่อเต้าจ่าง[footnoteRef:1]ถ้าหากคิดจะรับเงินรางวัลนี้ ยังต้องพบลู่เซิ่งบุตรชายของข้าก่อน [1:  เต้าจ่าง เป็นคำเรียกยกย่องนักพรต]
รางวัลในครั้งนี้ของตระกูลลู่ข้าให้เขาเป็นผู้ตรวจสอบ” ลู่เฉวียนอันตอบเสียงเบา “แน่นอน ถ้าหากว่าเต้าจ่างมีความสามารถจริงๆ ไม่ว่าตอนนี้สำเร็จหรือไม่ ภายหลังล้วนมีเงินหนึ่งร้อยตำลึงมอบให้”
คำพูดนี้หลังจากกล่าวออกไป เหยียนไคกับหรงหรงต่างก็เห็นด้วย
ลู่เฉวียนอันสอบถามความเป็นมาของพวกเหยียนไคต่ออีกเล็กน้อย อาทิเช่น เป็นคนที่ไหน อายุเท่าไหร่ ถิ่นเซียนอยู่ที่ใด
เหยียนไคตอบข้อซักถามทีละข้อ
หลังจากพักผ่อนสักครู่ ไม่ทันไรในห้องรับแขกก็มีคนฉีกประกาศมาอีกหลายคน
ในกลุ่มคนที่มาทีหลัง มีภิกษุจากวัดบัวแดงสองรูป อีกคนเป็นนักพรตเหมือนเหยียนไค
คนสุดท้ายเป็นจอมยุทธ์คนหนึ่ง เอวแขวนมีดอยู่คู่หนึ่ง ล้วนเป็นมีดสั้น ใบหน้าหล่อเหลา มองดูให้ดีถึงกับเป็นสตรีปลอมเป็นบุรุษ
รออีกสักพัก ลู่เฉวียนอันรอคนมาพอประมาณแล้ว ก็เชิญทุกคนลุกขึ้น เดินไปยังลานที่ลู่เซิ่งอยู่
ตระกูลลู่มีลานเยอะมาก พื้นที่ก็ใหญ่มากด้วย ตัวบ้านส่วนหนึ่งยื่นไปชิดกับกำแพงเมือง ยึดครองพื้นที่ที่รุ่งเรืองที่สุดในเมืองเก้าประสานไปถึงหนึ่งในสามส่วน แสดงให้เห็นถึงความร่ำรวย
ในตระกูลใหญ่ทั้งห้าตระกูลของเมือง ผู้ที่รวยที่สุดก็คือตระกูลลู่
ทุกคนเดินตามลู่เฉวียนอันไปยังลานกระเรียนเหลือง
ระหว่างทาง ทุกคนต่างเห็นว่าระหว่างลาน ทุกที่เฝ้าด้วยผู้คุ้มกันที่มีดาบกระบี่อยู่ในมือ
ผู้คุ้มกันเหล่านี้แต่ละคนเอวหนาบ่ากลม ร่างแกร่งแรงเยอะ ยืนตัวตรง เพียงมองก็ทราบว่าเป็นคนที่เคยรับการฝึกจากกองทัพ
เหยียนไคมองดูระหว่างทาง สีหน้าเคร่งขรึมเล็กน้อย
“ตระกูลลู่นี้ร้ายกาจอยู่บ้าง...”
ต้วนหรงหรงไม่เข้าใจ
“มีเงินมีอำนาจแล้วอย่างไรเล่า ใกล้เคียงกับตระกูลหลายตระกูลที่พวกเราได้เจอก่อนหน้า มีอันใดร้ายกาจกัน”
เหยียนไคส่ายหน้า
“ไม่ใช่แค่สิ่งเหล่านี้ ตระกูลลู่สมควรมีกองทัพอยู่เบื้องหลังง ไม่อย่างนั้นคนคุ้มกันของที่นี่ไม่มีท่วงท่าสภาวะเช่นนี้ กฎของกองทัพเข้มงวด มีแค่คนที่ได้รับการฝึกจากกองทัพบ่อยๆ เท่านั้น จึงจะรักษาสภาพอย่างนี้ได้ตลอด
“นี่ไม่ใช่ลักษณะที่ทหารเก่าปลดเกษียณไปแล้วเหล่านั้นจะมีได้”
“มีกองทัพอยู่เบื้องหลัง! ตระกูลแบบนี้ถึงกับต้องติดประกาศขอความช่วยเหลือ ดูเหมือนเรื่องที่เจอไม่เล็กเลย”
ต้วนหรงหรงฟังจบก็ตกตะลึง
ทุกคนเดินมากว่าร้อยก้าว เข้าไปในลานกระเรียนเหลืองอย่างรวดเร็ว
ลานกระเรียนเหลืองอยู่ติดกับลานฝึก ยังได้ยินเสียงสัญญาณบนลานฝึกที่มีคนคุ้มกันฝึกฝนอยู่
คุณชายใหญ่ลู่เซิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนตัวหนึ่ง ร่างกายกึ่งเอนกึ่งนอน ใบหน้าซีดขาว ร่างห่อผ้าห่มหนา ในอากาศได้กลิ่นยาที่เข้มข้น มองไปสีหน้าไม่สู้ดีนัก
เหยียนไคพิจารณลู่เซิ่งผู้นี้อย่างละเอียด มองแวบเดียว ก็เห็นพลังกาย ปราณ และจิตในดวงตาของอีกฝ่ายอ่อนแอ เหมือนเป็นคนป่วยที่ได้รับบาดเจ็บยังไม่หายดี
“คำนับผู้กล้าทุกท่าน”
ลู่เซิ่งกระแอมสองครั้ง คำนับทุกคน
“เหมือนอย่างที่ทุกท่านเห็น ข้าน้อยร่างกายไม่ดี อาการบาดเจ็บยังไม่หาย มิอาจลุกขึ้นต้อนรับทุกคนแล้ว”
“คุณชายลู่เกรงใจแล้ว”
ภิกษุวัดบัวแดง ฉายาพระอาจารย์เจินถาน (สระสัจจะ) ออกหน้าเอ่ยคำ
“ตระกูลลู่ที่แล้วมาเป็นหนึ่งในผู้ศรัทธา เคร่งศาสนาของวัดบัวแดงเรา ครั้งนี้เกิดเรื่อง เจ้าอาวาสกำชับพวกเราให้เดินทางมาโดยเฉพาะ ดูว่ามีส่วนไหนลงมือช่วยเหลือได้หรือไม่”
“ขอบพระคุณพระอาจารย์ ฝากขอบคุณเจ้าอาวาสวัดบัวแดงแทนข้าด้วย”
ลู่เซิ่งตอบด้วยรอยยิ้ม
นักพรตอีกคนเริ่มถามไถ่รูปคดี
ลู่เซิ่งตอบทีละข้อ
พวกเหยียนไคตั้งใจฟังอยู่ด้านข้าง ทางหนึ่งพิจารณาดูลู่เซิ่งผู้นี้
‘ถูกปราณหยินคุกคาม มิหนำซ้ำเป็นการบาดเจ็บที่ได้รับมาไม่นาน’
หลังเหยียนไคสำรวจอย่างละเอียด ก็มองสภาพผิดปกติบนร่างคุณชายใหญ่ลู่ผู้นี้ออก
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 28 รับสมัคร (2)
“หมายความว่า ที่นี่เป็นต้นตอของสิ่งของที่พวกเราต้องการหาอย่างนั้นหรือ” ต้วนหรงหรงกระซิบถาม
“ปราณหยินที่ระดับนี้และเข้มข้นแบบนี้... ไม่แน่” เหยียนไคส่ายหน้าเล็กน้อย
ตอนนี้ลู่เซิ่งเริ่มเชิญให้ผู้มีความสามารถทั้งหลาย ได้แสดงทักษะที่ตัวเองถนัด
นักพรตที่ก่อนหน้านี้พูดพร้อมกับหัวเราะเหอะๆ
“ความสามารถของข้าคือสิ่งนี้”
เขายื่นมือมาออกมากวักไปวูบหนึ่ง ไม่ทราบว่าได้ก้อนหินก้อนหนึ่งมาจากไหน พลันบีบมืออย่างดุดัน
กราว...
เศษหินเล็กละเอียดพลันร่วงออกมาจากร่องนิ้วของเขา ลอยไปตามลม
คนที่เหลือรอบๆ ซึ่งมาด้วยกัน มองเขาอย่างแตกตื่นและประหลาดใจ
เห็นได้ชัดว่าความสามารถแบบนี้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือหลายคนที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองเก้าประสานก็ไม่แน่ว่าจะทำได้
จอมยุทธ์ที่เป็นสตรีปลอมเป็นบุรุษ ทั้งสองตาเคร่งขรึมขณะมองนักพรตผู้นี้
แม้แต่เหยียนไคเองก็ให้ความสำคัญกับนักพรตคนนี้
พละกำลังระดับนี้ สามารถบีบหินจนเป็นผุยผง จำเป็นต้องมีวิชากำลังภายในที่แข็งแกร่งจึงจะทำได้ คิดไม่ถึงว่าจะได้เจอยอดฝีมือระดับนี้ที่นี่
ผู้คุ้มกันและหญิงรับใช้ที่อยู่รอบๆ มีคนอดส่งเสียงอุทานเบาๆ ออกมาไม่ได้
ลู่เซิ่งมองนักพรตคนนั้น ไม่พูดจา เพียงขมวดคิ้ว
นักพรตหัวเราะหึๆ
“เป็นอย่างไร คุณชายใหญ่ ฝีมือนี้ของข้าเข้าตาท่านหรือไม่”
ลู่เซิ่งค่อยๆ พ่นลมหายใจ
ฉับพลันประกายตาพลันกลายเป็นดุดัน
“นี่เป็นกลิ่นผงฮว่าฉือ (ฟอสซิล)! เป็นนักพรตหลอกลวงจากที่ใด กล้ามาหลอกข้า! จับมันเอาไว้!”
คนรอบๆ งงงัน
ยังไม่รอให้พวกเขาตอบสนอง ผู้คุ้มกันแข็งแกร่งสองคนก็พุ่งเข้าไปกดนักพรตผู้นั้นไว้กับพื้น
นักพรตตะโกนดิ้นรน แต่ตอนนี้ถูกคนสองคนกดไว้ ไหนเลยจะมีกำลังภายในที่แข็งกร้าว บีบหินให้เป็นผุยผงได้เหมือนเมื่อครู่
เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
ผู้คุ้มกันร่างใหญ่ที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงด่าอย่างหยาบคาย เมื่อคืนเขาเห็นคุณชายใหญ่สำแดงอภินิหาร กำจัดปีศาจสาวที่สิงหนึ่งในผู้คุ้มกันด้วยตาตัวเอง ตอนนี้กลายเป็นองครักษ์ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของคุณชายใหญ่ลู่เซิ่งโดยสมบูรณ์แล้ว
“คุณชายใหญ่ คนผู้นี้จัดการอย่างไร ต้องแจ้งคนของที่ว่าการหรือไม่”
ลู่เซิ่งมองนักพรตที่ดิ้นรนอยู่บนพื้นอย่างรังเกียจ
“ไม่ต้องส่งตัวให้พวกขุนนาง ลากออกไปตัดหัว”
“อย่านะ! คุณชายใหญ่ ข้าน้อยเพียงสมองเลอะเลือนไปชั่วขณะ คิดหาเงินประทังชีวิต! เพียงแค่ภูตผีดลใจเท่านั้น!”
นักพรตผู้นั้นได้ยินพลันตกใจ ร้องขอชีวิตเสียงดัง ทั่วร่างเขาสั่นเทิ้ม สีหน้าซีดขาว เหงื่อกาฬไหลหลั่งออกมา
“คุณชายใหญ่ ไว้ชีวิตด้วย!”
“ขอรับ!”
ผู้คุ้มกันร่างใหญ่ไม่สนใจ นำคนมาลากตัวนักพรตออกไปจากลาน
ด้านข้างของลานฝึกยังมีห้องลงทัณฑ์ที่เอาไว้ประหารคนโดยเฉพาะ
ตระกูลลู่ร่ำรวยมีอำนาจมาก ประหารคนไม่กี่คน ที่ว่าการจึงปิดตาข้างลืมตาข้าง
คนอื่นๆ เช่นพวกเหยียนไคจิตใจแตกตื่น มองนักพรตผู้นั้นที่ถูกลากออกไป ไม่ทันไรก็แว่วเสียงโหยหวนดังมาจากด้านนอก
“เอาล่ะ ทุกท่าน จัดการคนที่เอาตาปลามาหลอกเป็นมุกแล้ว ตอนนี้ขอให้ท่านต่อไปแสดงความสามารถของตัวเองออกมา”
ลู่เซิ่งแสดงรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนก่อนหน้าอีกครั้ง
คนที่เหลือเข้าใจนิสัยของคุณชายใหญ่ตระกูลลู่ผู้นี้ล้ำลึกกว่าเดิม
ดูเหมือนร่างกายอ่อนแอเป็นโรค แต่บอกพลิกหน้าก็พลิกหน้า กระทำการอย่างเด็ดขาด ลงมืออย่างอำมหิต เป็นคนร้ายกาจจริงๆ
เงียบเสียงไปครู่หนึ่ง คนที่สองก็เดินออกมา เป็นพระอาจารย์เจินถาน ภิกษุจากวัดบัวแดง พระอาจารย์ท่านนี้มือสั่นอยู่บ้าง แต่ยังคงกล้าเดินออกมา
“อาตมา... อาตมานึกขึ้นได้ว่า ในวัดยังมีเรื่องด่วนต้องจัดการ...”
ท่านออกมา ไม่ได้จะแสดงความสามารถ แต่เตรียมหนีแล้ว
พระอาจารย์เจินถานท่านนี้เผชิญหน้ากับลู่เซิ่ง ตอนพูดจา หน้าผากกลับมีเหงื่อไหลโชก
ภิกษุอายุยังน้อยที่อยู่ด้านหลังของท่าน ไม่ใช่แค่หน้าผากเหงื่อไหล สีหน้ายังซีดขาว สองขาสั่นไม่หยุด
“ในเมื่อพระอาจารย์มีเรื่องต้องจัดการ เช่นนั้นก็เชิญไปก่อนเถอะ”
ลู่เซิ่งยิ้มๆ ยังคงอบอุ่นมีมารยาท ไม่ได้สร้างความลำบากใจแก่คนทั้งสอง ให้หญิงรับใช้ส่งพวกพระอาจารย์เจินถานจากไป
ครู่เดียวจากไปแล้วสามคน
อีกสามคนที่เหลือ แบ่งเป็นจอมยุทธ์ผู้นั้น กับพวกเหยียนไคสองคน
“ต่อไป ให้ข้าแสดงก็แล้วกัน”
จอมยุทธ์ที่เป็นสตรีแต่งกายเป็นบุรุษผู้นั้นเดินออกมาด้านหน้า ชักมีดคู่ออกจากเอว
“ข้าถนัดวิชาตัวเบา การบุกจู่โจมระยะใกล้และระยะไกล สามารถสะกดรอยตรวจสอบ ต้องการหาผู้สูญหาย สมควรมีข้าคอยช่วยเหลือ”
“อ้อ? เช่นนั้น ไม่ทราบคุณหนูท่านนี้มีคำเรียกหาว่าอะไร”
ลู่เซิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“จวนเฟิง”
“ฉวนเฟิง?” ลู่เซิ่งงุนงง
จอมยุทธ์หญิงใช้มือขีดคำสองคำบนโต๊ะหินอย่างรวดเร็ว
ทุกคนค่อยกระจ่างว่าแซ่ของนางคือแซ่จวน
“เช่นนั้นแม่นางจวนเฟิง ไม่ทราบจะแสดงความสามารถท่านอย่างไร”
ลู่เซิ่งแสดงสีหน้าสงสัยเล็กน้อย
จวนเฟิงสูดจมูก นั่งยองๆลงตรวจสอบพื้นอย่างละเอียด จากนั้นใช้หูแนบไปกับพื้น
สักพักหนึ่งนางก็ยืนขึ้น
“ข้าตรวจสอบได้ว่า คุณชายใหญ่ลู่ กับพวกท่านหลายคนที่นี่ มาถึงลานแห่งนี้ ไม่เกินสองชั่วยาม
“ที่นี่ ด้านหน้าถึงด้านหลังมีหญิงรับใช้และคนคุ้มกันสองกลุ่มเข้าออก ทำความสะอาด จำนวนคนไม่เกินสิบคน เวลาสมควรเป็นหนึ่งชั่วยามก่อนหน้า
“จากนั้นคุณชายใหญ่ท่านค่อยมาถึง หนำซ้ำคุณชายใหญ่กับผู้คุ้มกันหลายคนรอบๆ ตัวท่าน ไม่มีสักคนเข้าไปในลาน
“แสดงให้เห็นว่าลานแห่งนี้เปิดชั่วคราวเพื่อใช้ทดสอบพวกเราโดยเฉพาะ แม้แต่พวกท่านก็ไม่ทันเข้ามา”
คำพูดนี้พอกล่าวออกไป
ลู่เซิ่งกับคนที่เหลือพลันลืมตาโต มิใช่แค่พวกเขา ผู้คุ้มกันกับหญิงรับใช้ที่เฝ้าอยู่รอบๆ ต่างมีสีหน้าเหมือนเห็นผี
เพียงแค่คลานบนพื้น มองดู ฟังเสียง ดมกลิ่น ก็ตรวจสอบเรื่องราวมากมายขนาดนี้ได้
คุณหนูจวนเฟิงผู้นี้เป็นคนมีความสามารถจริงๆ!
“ร้ายกาจ!”
ลู่เซิ่งปรบมือเบาๆ
“คุณหนูจวนเฟิง ไม่ว่าท่านตรวจสอบออกมาได้อย่างไร ท่านผ่านด่านแล้ว ต่อมา เป็นสองท่านนี้...”
เขามองไปยังพวกเหยียนไค
เหยียนไคยังดีอยู่ ต้วนหรงหรงกลับถูกคุณชายใหญ่ลู่ผู้นี้มองจนขนลุกไปทั้งตัว
คนที่เมื่อครู่ยังยิ้มแฉ่ง กล่าวพลิกหน้าก็พลิกหน้า ลากตัวนักพรตคนนั้นไปฟันศีรษะทิ้งทันที
คนแบบนี้ต่อให้เขายิ้มให้ท่าน ท่านล้วนไม่ทราบว่าเขาจะสังหารท่านในวินาทีถัดไปหรือไม่
ต้วนหรงหรงนิยามคุณชายลู่ผู้นี้เป็นบุคคลอันตรายในใจแล้ว
เหยียนไคกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง เดินหน้าขึ้นมาหนึ่งก้าว
“ถ้าข้าทายไม่ผิดล่ะก็”
เขามองลู่เซิ่งดวงตาเป็นประกาย
“อาการบาดเจ็บของคุณชายลู่ ได้รับบาดเจ็บเพราะถูกปราณหยินเล่นงานกระมัง”
“อ้อ?”
ลู่เซิ่งเลิกคิ้ว ครั้งนี้เขาสนใจจริงๆ แล้ว
คนตรงหน้าผู้นี้ถึงกับมองอันใดออกบ้างจริงๆ
“อาการบาดเจ็บสมควรอยู่ที่ท้องน้อย แต่ยังดีไม่บาดเจ็บถึงอวัยวะภายใน เพียงแต่ปราณหยินเข้าร่าง ไม่ดำเนินการขับไล่ สุดท้ายจะกระทบถึงปราณหยาง
“นี่เป็นน้ำคืนอาทิตย์เพียงเล็กน้อยที่ข้าทำขึ้นเอง ถ้าคุณชายใหญ่มีความกล้า โปรดทดลองกินดูได้”
เขาหยิบขวดกระเบื้องสีดำเล็กๆ ขวดหนึ่งจากในแขนเสื้อออกมา แล้วส่งไป
หญิงรับใช้ที่อยู่ด้านข้างรีบเข้ามารับ วางไว้บนถาดรอง ประคองถึงหน้าลู่เซิ่ง
“ดื่มเสร็จแล้ว คืนขวดให้ข้าด้วย” เหยียนไคพูดเสริมหนึ่งประโยค
ลู่เซิ่งมองขวดกระเบื้อง ถือมาถอดจุกไม้ออก ยื่นถึงจมูกดมๆ ดู
เพียงแค่ดมเช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่าปราณหยินในร่างถูกขับให้สลายไปไม่น้อย กลิ่นเผ็ดฉุนสายหนึ่งลอยจากขวดมุดเข้าสู่รูจมูก ทำให้ทั่วร่างของเขาร้อนขึ้น
เป็นเพราะก่อนหน้านี้ท้องน้อยของเขาถูกกระแทกหนึ่งฝ่ามือ หลังกลับห้องมาพักผ่อน ทั่วร่างก็เย็นขึ้นจริงๆ อาการบาดเจ็บบนร่างของเขาเป็นเรื่องรอง เรื่องหลักคือความเย็นสายนี้พัวพันอยู่ในร่างตลอด ไม่ว่าจะกินยาเสริมหยาง หรือว่าออกกำลังใต้แสงอาทิตย์ก็ไม่มีประโยชน์
หลังจากกินยาเสริมหยางหรือว่าหลังจากออกกำลังกาย มีผลให้ทั่วร่างอบอุ่นอยู่บ้าง แต่พอพักผ่อน ความรู้สึกเย็นเยือกในร่างก็จะกลับมาใหม่
ขณะมองขวดกระเบื้องตรงหน้า ลู่เซิ่งยิ้มเล็กน้อย ไม่มีลังเล ยกขึ้นแล้วเทเข้าปาก
รสชาติฝาดเฝื่อนจางๆ สายหนึ่งแผ่ไปทั่วปาก จากนั้นตามมาด้วยรสเผ็ดร้อน กระแสความร้อนสายหนึ่งไหลจากปากเข้าสู่ลำคอ
ลู่เซิ่งพ่นลมหายใจออกยาวๆ ทั่วร่างรู้สึกอบอุ่น เหมือนกับดวงอาทิตย์ตอนเก้าโมงสิบโมงในหน้าร้อนอาบอยู่บนร่าง รู้สึกอุ่นสบาย
ความเย็นเยือกก่อนหน้าเหมือนกับหิมะฤดูวสันต์หลอมละลายอย่างรวดเร็วภายใต้แสงอาทิตย์ ไม่ทันไรก็สัมผัสไม่ได้
“เต้าจ่างร้ายกาจจริงๆ” ครั้งนี้ลู่เซิ่งรู้ว่าตนได้พานพบยอดฝีมือแล้ว “น้ำคืนอาทิตย์ขวดนี้ ข้าน้อยจะคิดคำนวณเพิ่มไว้ในเงินรางวัล”
“เช่นนั้นนับว่าข้าผ่านด่านแล้วใช่หรือไม่”
เหยียนไคถาม
“แน่นอน! ทั้งสามท่านตามข้ามา”
ลู่เซิ่งค่อยๆ ยืนขึ้น ให้ผู้คุ้มกันประคอง นำทั้งสามคนเข้าไปในห้องด้านในลานกระเรียนเหลือง
เหล่าหญิงรับใช้พากันจากไป ผู้คุ้มกันเองก็ออกไปจนหมดสิ้น มีแต่ชายฉกรรจ์ร่างกำยำก่อนหน้าผู้นั้นรั้งอยู่ เฝ้าอยู่ข้างกายลู่เซิ่ง
แกร่ก
ประตูห้องปิดลง
ในห้องมีคนแค่ห้าคน
“เหตุการณ์ที่เป็นจริง คืออย่างนี้...”
ลู่เซิ่งเริ่มเล่าตั้งแต่เกิดเรื่องคนหายตัวเป็นครั้งแรกก่อนหน้า
พวกเหยียนไคทั้งสามต่างตั้งใจฟัง ถามไถ่รายละเอียดปัญหาส่วนหนึ่งตลอดเวลา
สิ่งที่ทราบลู่เซิ่งตอบทีละข้อๆ สิ่งที่ไม่ทราบ ยังมีชายฉกรรจ์ร่างกำยำด้านข้างเสริม
การสนทนาใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วยาม
หลังจากเหยียนไคเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว ก็ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง
สักพักเขาก็เงยหน้าขึ้น
“ปีศาจที่คุณชายเจอ ข้าเรียกมันว่าปีศาจล่อลวง”
“ปีศาจล่อลวงหรือ” นี่เป็นสิ่งใด”
ลู่เซิ่งถามกลับ เขานับว่าได้สัมผัสด้านลี้ลับของโลกใบนี้เป็นครั้งแรกอย่างแท้จริงแล้ว
“มันเดิมทีไม่ใช่เกิดขึ้นหลังจากคนตายแล้ว แต่เป็นปีศาจที่อารมณ์ต่างๆ เช่นความแค้น ความริษยา ความชิงชัง ความอัปยศ ดึงดูดพลังงานลี้ลับส่วนหนึ่งในสภาพแวดล้อมรอบๆ ผนึกตัวออกมา” เหยียนไคกล่าวอย่างเคร่งขรึม
“ปีศาจล่อลวงเพียงหนึ่งตัวหรือสองตัวยังจัดการได้ เกิดว่าเวลานานไป ปล่อยไว้ไม่จัดการ มันจะแผ่ขยายกระจายเชื้ออย่างต่อเนื่อง  ทำร้ายคนจนตายมากกว่าเดิม จากนั้นคนที่ตายก็จะเปลี่ยนเป็นปีศาจล่อลวงด้วย
ดูจากระดับความเข้มข้นของปราณหยินบนร่างของคุณชายใหญ่ ปีศาจล่อลวงตัวที่ท่านสัมผัส สมควรถูกปล่อยออกมาเป็นเวลาไม่น้อยแล้ว”
“ปล่อยออกมาระยะหนึ่งแล้วหรือ กล่าวแบบนี้ ในเมืองเก้าประสานไม่ทราบว่าจะมีปีศาจล่อลวงกี่ตัวกัน”
ลู่เซิ่งสีหน้าเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยเอ่ยขึ้น
“มีความเป็นไปได้ที่สุด” เหยียนไคพยักหน้า “เอาล่ะ เรื่องนี้ปล่อยให้ข้าจัดการ คุณชายรักษาอาการบาดเจ็บดีๆ ที่บ้านก็พอ ทว่าข้าเพียงรับผิดชอบจัดการปีศาจล่อลวง ส่วนเรื่องหาคน...”
“เรื่องหาคนให้ข้าจัดการเอง” จวนเฟิงส่งเสียง “เรื่องภูตผีเช่นนี้ ข้าเคยเจออยู่สองสามครั้ง มีประสบการณ์อยู่บ้าง”
ลู่เซิ่งพยักหน้าตอบรับ
“เช่นนั้นเต้าจ่าง ไม่ทราบว่าข้าทำอะไรให้พวกท่านได้บ้าง”
ตอนนี้เขาเชื่อแล้วว่าเหยียนไคเต้าจ่างตรงหน้าผู้นี้สมควรเป็นมืออาชีพในเรื่องเล่าขาน
“ภูตผีเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกท่านจะรับมือได้ ภารกิจเร่งด่วนคือเมื่อพวกท่านเจอเข้าแล้ว ทางที่ดีให้ย้ายออกจากเมืองเก้าประสาน หลีกเลี่ยงไม่ให้กลายเป็นอาหารหล่อเลี้ยงภูตผี”
เหยียนไคกล่าวเรียบๆ
“นอกจากนี้ที่พวกเรามาที่นี่ ยังต้องตรวจสอบต้นสายปลายเหตุเกี่ยวกับคดีล้างตระกูลสวีด้วย”
“ข้าน้อยอยากจะใช้ความสามารถอันน้อยนิดช่วยด้วยเหมือนกัน”
ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างจริงจัง
“ข้าบอกว่าไม่ต้องคือไม่ต้อง คนทั่วไปมีมากก็ไร้ประโยชน์ ต่อให้ท่านฝึกฝนวรยุทธ์มาเล็กน้อย มีแต่จะกลายเป็นตัวถ่วงพวกเรา
เก่งวรยุทธ์ไม่มีประโยชน์กับการปราบปีศาจ!”
เหยียนไคไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ขมวดคิ้วกล่าวตามตรง
ต้วนหรงหรงที่อยู่ด้านข้าง เมื่อได้ยินพลันเหงื่อกาฬไหลหลั่ง เกิดทำให้คุณชายใหญ่ลู่ตรงหน้าผู้นี้มีโทสะล่ะก็...
ลู่เซิ่งยังคิดจะพูดต่อ แต่ก็ถูกเหยียนไคตัดบท
“เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกท่านคนธรรมดาจะเข้ามายุ่งได้”
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 29 หาเจอ (1)
ได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเหยียนไค ลู่เซิ่งไม่โกรธ เพียงแค่ยิ้ม
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นข้าน้อยจะแจ้งสามลัทธิเก้ากระแส[footnoteRef:1]ในเมืองให้กับเต้าจ่างทั้งสอง ตอนต้องการความช่วยเหลือ สามารถไปยังร้ายขายเสื้อ ร้านยา ร้านตีเหล็กทั้งหมดในเมืองได้ ล้วนสามารถเสนอความสะดวกสบายแก่ทั้งสามท่าน” [1:  สามลัทธิเก้าแกระแส เป็นระดับคนในชั้นชั้นต่างๆ]
“เช่นนี้ก็ได้” เหยียนไคพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “อย่างนั้นเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราขอบอกลาก่อน ไปดูห้องดอกบัวอย่างละเอียดค่อยว่ากัน”
“เต้าจ่างตามสบาย” ลู่เซิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะไปด้วย”
จวนเฟิงจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นร่วมทาง
สายตาส่งพวกเหยียนไคจากไป ลู่เซิ่งออกคำสั่ง ให้พวกเขาเคลื่อนไหวในสกุลลู่ได้อิสระ ทุกคนล้วนไม่อาจขัดขวาง
“เสี่ยวเซิ่ง รู้สึกว่าสามคนนั้นมีประโยชน์ไหม” ลู่เฉวียนอันเดินเข้ามาจากนอกประตู บทสนทนาก่อนหน้านี้เขาก็ได้ยินแล้วเช่นกัน
“อย่าสนใจเลยว่ามีประโยชน์หรือไม่ สามารถมองออกว่าข้าได้รับบาดเจ็บ หนำซ้ำยังใช้น้ำโอสถขวดหนึ่งรักษาข้าได้ แค่ข้อนี้เงินที่พวกเราจ่ายก็คุ้มค่าแล้ว” ลู่เซิ่งกล่าวราบเรียบ
“เรื่องนี้ให้เจ้าจัดการด้วยอำนาจทั้งหมด ทุกคนในจวนรวมถึงข้า ฟังการจัดการจากเจ้า เจ้าจัดการได้เต็มที่!” ลู่เฉวียนอันกล่าวขึงขัง
“ขอบคุณท่านพ่อ” ลู่เซิ่งยิ้มเอ่ย
รอจนลู่เฉวียนอันจากไป ลู่เซิ่งกลับถึงห้องตัวเอง ให้เสี่ยวเฉี่ยวป้อนรังนกบำรุงให้ตนทีละช้อน
หลังจากเขาได้รับบาดเจ็บครั้งก่อน ก็ไม่ได้ยกระดับวรยุทธ์ในร่างตัวเองอย่างจริงๆ จังๆ มาโดยตลอด
ถึงอย่างไรร่างกายได้รับบาดเจ็บ ยังสิ้นเปลืองสารจำเป็น ปราณ จิตยกระดับวรยุทธ์ นั่นมิใช่แข็งแกร่งขึ้นหากแต่หาที่ตาย
แต่ครั้งนี้ปราณหยินในร่างถูกขับไล่ เขาเริ่มใคร่ครวญว่าสมควรกดหนดเส้นทางพัฒนาต่อจากนี้ของตนอย่างไร
ทางหนึ่งดื่มรังนก ลู่เซิ่งทางหนึ่งนั่งบนเก้าอี้หวายในลานเล็ก สองตาหยีเล็กน้อย เกียจคร้านไม่ขยับตัว
“คุณชาย คุณหนูชิงชิงไม่ได้กลับมาหลายวันแล้ว หรือว่าจะ...?” เสี่ยวเฉี่ยวใบหน้ามีความกังวล กระซิบถาม
“ไม่ต้องกังวล กังวลไปก็ไม่มีประโยชน์ เรื่องราวเฉพาะทางมอบให้มืออาชีพจัดการก็พอ พวกเราไปกลับไม่ช่วยอะไร” ลู่เซิ่งส่ายหน้า
“บ่าวทราบ เพียงแต่เห็นฮูหยินรองร้องไห้ตาบวมแดงทุกวัน เจ็บปวดใจแทนนาง”
เสี่ยวเฉี่ยวลดเสียงกล่าว
“คุณชาย ท่านว่าพวกเขาทำได้ไหม?”
“สมควรตรวจสอบอันใดได้ ส่วนจะมากหรือน้อย ไม่แน่ใจแล้ว” ลู่เซิ่งตอบขอไปที ในใจกลับกำลังคิดว่าสิ่งที่เหยียนไคพูดเป็นจริงหรือไม่
ตั้งใจอนุมาน อีกฝ่ายไม่มีความจำเป็นต้องหลอกเขา ถ้าหากว่าต้องการเงินจริงๆ น้ำคืนอาทิตย์ขวดเล็กก่อนหน้านี้ขวดนั้นก็มากพอจะทำให้อีกฝ่ายได้เงินเป็นถุงเป็นถังแล้ว
เรื่องนี้มีคนสามคนนั้นแบกรับชั่วคราว กลับไม่ต้องกังวล
ผีล่อลวงในจวนลู่ตัวนั้นจัดการไปแล้ว ในเวลาอันสั้นปลอดภัยแล้ว
เพียงแต่ฟังเหยียนไคพูด ในเมืองเก้าประสานคงมีผีล่อลวงไม่น้อย
ลู่เซิ่งใจเกิดความรู้สึกถึงวิกฤติการณ์ที่เข้มข้นสายหนึ่ง
ผีล่อลวงตัวก่อนหน้านี้ทำให้เขาทุ่มสุดกำลังถึงจะจัดการได้ ถ้ามาเพิ่มอีกหลายตัว...
“เจ้าออกไปก่อน ข้าขออยู่เงียบๆ พักผ่อนสักหน่อย” ลู่เซิ่งพลันเอ่ยปาก
เสี่ยวเฉี่ยวอื้มคำหนึ่ง ประคองเขาขึ้นเตียง ห่มผ้าแล้วถอยออกห้องด้วยตัวเอง
ตามด้วยเสียงปิดประตูแกร๊ก
ลู่เซิ่งค่อยๆ ผุดลุกจากเตียง ลงจากเตียง นำห่อกระดาษเล็กๆ สีดำใบหนึ่งออกมาจากในลิ้นชักชั้นหนังสือ
เปิดห่อผ้าออกเบาๆ ด้านในเป็นผงเล็กๆ สีขาวอมเทาส่วนหนึ่ง
นี่เป็นสิ่งที่เหลืออยู่หลังจากผีล่อลวงตัวนั้นตายแล้วทิ้งเอาไว้
ลู่เซิ่งไม่ทราบว่ามีประโยชน์หรือไม่ แต่ว่าสิ่งของเหนือธรรมชาติอย่างนี้ ของที่ทิ้งไว้ย่อมอาจมีประโยชน์ส่วนหนึ่ง เขาไม่ได้ทิ้งผงนี้ แต่เก็บอย่างระมัดระวัง
ถือผงกระจายไปบนพื้นโต๊ะ
‘ดูเหมือนถ้าต้องการรู้ประโยชน์ของของสิ่งนี้ ยังต้องหาจากตัวพวกเหยียนไคนั่น’
เขาคล้ายมีความคิดใด
เก็บผง ครั้งนี้เข้านอนบนเตียงอย่างสงบมั่นคง
พอตื่นขึ้นมา เป็นฟ้ามืดแล้ว
เสี่ยวเฉี่ยวกำลังจุดตะเกียง อายุสิบสองปี สะโพกน้อยที่สวมกระโปรงตัวเล็กสีขาวกระดกๆ อยู่ตรงข้ามลู่เซิ่ง มัวเมาคนยิ่ง
ชายกระโปรงเป็นกระโปรงใบบัวที่ปิดถึงเข่าประเภทนั้น หันกระดกขึ้นเช่นนี้ พอดีสะโพกเล็กๆ ที่งามงอนกลมละมุนนูนออกมา
“แฮ่มๆ...” ลู่เซิ่งกระแอมเบาๆ รู้สึกพอตื่นขึ้นมาแล้วทั่วร่างกระปรี้กระเปร่า
เสี่ยวเฉี่ยวพลันรู้สึกตัว รีบหันมา
“คุณชายท่านตื่นแล้ว! ในครัวยังมีน้ำแกงเห็ดหูหนูหม้อใหญ่ คุณชายต้องการสักชามไหม?”
“ตอนนี้เวลาใดแล้ว?”
“ใกล้ถึงยามไฮ่แล้ว” เสี่ยวเฉี่ยวรีบตอบ
ลู่เซิ่งคำนวณ ยามไฮ่เป็นช่วงสามทุ่มถึงสี่ทุ่ม
“ดึกขนาดนี้แล้ว สามคนที่ออกไปตอนเช้ามีข่าวส่งกลับมาไหม?”
“ท่านหมายถึงพวกเต้าจ่าง?” เสี่ยวเฉี่ยวถาม
“ถูกต้อง”
“พี่ใหญ่อวี๋ฮั่นรออยู่ด้านนอกมานแล้ว สมควรมีข่าว” เสี่ยวเฉี่ยวตอบ
“ให้อวี๋ฮั่นเข้ามาเถอะ”
ลู่เซิ่งนวดขมับ เริ่มลงเตียงใส่เสื้อ
รอจนเขาสวมชุดนอกเรียบร้อย อวี๋ฮั่นชายฉกรรจ์ร่างกำยำก่อนหน้าผู้นั้นก็เดินเข้ามา
“คุณชายใหญ่” เขาประสานมือคำนับ
“เหยียนไคเต้าจ่างผู้นั้นมีข่าวแล้ว?”
“ขอรับ เหยียนไคเต้าจ่างไปสกุลเจิ้ง ก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วยาม จัดการคดีคนหายตัวคล้ายๆ กันก่อนหน้านี้ของสกุลเจิ้งแล้ว ตอนนี้ไปที่อยู่เดิมของสกุลสวี” พูดถึงเหยียนไค อวี๋ฮั่นบนใบหน้าฉายแววเลื่อมใส
คนผู้นี้ถึงกับแก้ไขเรื่องลี้ลับนั่นได้เร็วขนาดนี้
พึงทราบว่าเขาเป็นคนที่เคยเห็นลักษณะของผีล่อลวงมก่อน สิงร่างได้ บินได้ ความเร็วสูง บนร่างปรากฏควันพิษที่เข้มข้นสุดขีด แม้แต่คุณชายใหญ่ก็สัมผัสไม่ได้ถูกกระบวนท่าเข้า
ตัวประหลาดเช่นนี้ เต้าจ่างผู้นี้ถึงกับจัดการได้อย่างผ่อนคลาย สมกับเป็นยอดฝีมือ
ลู่เซิ่งกลับไม่ประหลาดใจ
“เช่นนั้นทางคุณหนูจวนเฟิงเล่า?”
“ตรวจเจอเงื่อนงำส่วนหนึ่งแล้ว ข้าน้อยให้คนหลายคนติดตามคุณหนูจวนเฟิงออกเมืองแล้ว สมควรมีข่าวส่งกลับมาอย่างรวดเร็ว”
อวี๋ฮั่นตอบ
“สมเป็นมือาชีพ เรื่องเหล่านี้อยู่ในมือพวกเขา ไม่เกินวันก็มีเบาะแสเงื่อนงำแล้ว” ลู่เซิ่งทอดถอนใจคำหนึ่ง “ไปเถอะ เป็นเพื่อนข้ากินอาหาร หวังว่าน้องข้าจะไม่เป็นไร”
อวี๋ฮั่นกับเสี่ยวเฉี่ยวไม่กล้าขานรับ เรื่องแบบนี้ พวกเขาในฐานะข้ารับใช้ไม่ว่าตอบอย่างไร ล้วนเป็นเรื่องยุ่งยาก
ลู่เซิ่งพาคนสองคนออกจากห้อง ประตูยังเฝ้าด้วยผู้คุ้มกันสองคน ด้านนอกจัดเตรียมผักสุราอาหารโอชาโต๊ะหนึ่ง
หญิงรับใช้หลายคนเช็ดชามตะเกียบจอกสุราด้วยการเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว
ลู่เซิ่งนั่งลง หยิบตะเกียงขึ้นมาคีบกับคำหนึ่ง ยัดเข้าปากค่อยเริ่มกิน
“มีข่าวแล้ว! คุณชายใหญ่! มีข่าวแล้ว!”
ทันใดนั้นนอกตัวลานแว่วเสียงเรียกเร่งร้อน
ลู่เซิ่งยืนขึ้น เห็นที่ประตูลาน ข้ารับใช้ขโยกเขยถลันเข้ามา ทางหนึ่งหอบหายใจทางหนึ่งกล่าวเสียงดัง
“คุณหนูสอง มีข่าวของคุณหนูสองแล้ว! อยู่ที่อารามร้างนอกเมือง!”
นอกเมืองเก้าประสานมีอารามสามแห่ง แต่หากบอกว่าเป็นอารามร้าง ก็มีแค่แห่งเดียว
อยู่ที่ทางเหนือของเมืองเก้าประสาน ใกล้กับทะเลน้ำแข็งสีขาว เป็นเขาร้างทอดยาวลูกหนึ่ง บนเขามีอารามแห่งหนึ่ง ไม่ทราบว่าบูชาเทพเจ้าองค์ไหน ยิ่งไม่รู้ว่าสร้างขึ้นตอนไหน
ลู่เซิ่งรู้จักที่แห่งนั้น ยังเป็นตอนเดินเล่นวัยเด็ก ไปมาหลายครั้ง
เมื่อด้านนอกฝนตก พวกเขาไปหลบที่อารามร้างนั่น
“อารามที่ใกล้ทะเลสาบน้ำแข็งสีขาวนั่น?” ลู่เซิ่งสอบถาม
“เป็นที่นั่นจริงๆ” ข้ารับใช้ผู้นี้รีบตอบ “คุณหนูจวนเฟิงบอกว่า คนที่หายตัวเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะอยู่รวมในอารามแห่งนั้น ให้พวกเราไปตรวจสอบดูด้วยตัวเองได้”
“พวกเหยียนไคเต้าจ่างเล่า?”
“พวกเขามุ่งหน้าไปก่อนแล้ว!”
ลู่เซิ่งหยีตา ร่างกายเขาเพิ่งดี เดิมไม่สมควรรีบไปร่วมความคึกครื้นเช่นนี้
แต่ว่าโอกาสหายาก
เหยียนไคเต้าหยิน[footnoteRef:2]ผู้นี้ถ้าหากรั้งอยู่นี่นานยังดี แต่ว่าดูจากข้อมูลของอีกฝ่าย พวกเหยียนไคไม่เหมือนต้องการรั้งอยู่นี่นาน ยิ่งเหมือนกำลังตามตรวจสอบเบาะแสอันใด ผ่านทางมาที่นี่ [2:  เต้าหยิน คำเรียกนักพรต]
‘ดูเหมือนถ้าต้องการลอกเลียนวิชาลับขับไล่ผีหรือวิชาลึกล้ำอันใดจากนักพรตผู้นี้ ยังต้องคิดหาวิธีดีๆ’
แผนการในตอนแรกของลู่เซิ่งก็คือ เอาวิชาหทัยที่พวกผู้ฝึกฝนปราณผู้บำเพ็ญเป็นเซียนในตำนานส่วนหนึ่งใช้มาจากตัวเหยียนไค
ในเมื่อสิ่งของอย่างภูติผีมีแล้ว เช่นนั้นวิชาของผู้บำเพ็ญเป็นเซียนชนิดนั้นอาจจะมีเหมือนกัน
“เรียกคนสิบกว่าคนไปดูด้วยกัน”
คิดถึงตรงนี้ ลู่เซิ่งออกคำสั่ง
“ขอรับ!” อวี๋ฮั่นรีบขานรับ
...
ลมวิกาลส่งเสียงหวีดหวิว ความหนาวผิดปกติทิ่มแทงกระดูก
ระหว่างกลุ่มเขา เส้นสายยาวเหยียดที่เกิดเพราะคบเพลิงสีแดงรวมตัวกันเส้นหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วระหว่างเขา
คนที่นำหน้าเป็นลู่เซิ่งที่ขี่ม้า ทั่วร่างห่อเสื้อหนาตัวใหญ่หนา
ด้านหลังเขาเป็นอวี๋ฮั่น จากนั้นเป็นผู้คุ้มกันสิบกว่าคนที่เหลือ
กลุ่มคนเดินทางในราตรีหนึ่่งก้านธูป อย่างรวดเร็วก็ถึงเส้นทางที่เชื่อมไปยังอารามร้างที่ซึ่งจวนเฟิงบอก
ขบวนคนถือคบเพลิง บนร่างพกพาอาวุธจำพวกดาบกระบี่เกาทัณฑ์ สวมเสื้อหนังหมวกเกราะ ดูเหมือนไม่แตกต่างกับทหารตัวจริงเท่าไหร่นัก
ทุกคนเดินหน้าท่ามกลางลมหนาวหลายร้อยก้าว ในที่สุด ระหว่างป่าเขาแห่งหนึ่งตรงหน้าปรากฏอารามเก่าสีเหลืองเทาที่ผุพังเละเทะอารามหนึ่ง
ในอารามที่ตอนแรกมืดมิดสงบนิ่ง ตอนนี้ส่องแสงไฟกะพริบๆ ยังมีเสียงตะโกนของเงาคนที่เห็นรางๆ
ลมหนาวแรงเกินไป ลู่เซิ่งตั้งใจฟัง ข้างหูเพียงได้ยินเสียงลม กลบเสียงในอารามร้าง
ตอนห่างจากอารามยังมีอีกร้อยกว่า เขายกมือขึ้น บอกให้ขบวนคนหยุดลง
ขณะนี้อยู่ใกล้แล้ว ทุกคนต่างได้ยินเสียงตะโกนแว่วจากด้านในอาราม สมควรเป็นเหยียนไคเต้าจ่าง
“คุณชายใหญ่ พวกเราควรทำอย่างไร”
อวี๋ฮั่นตึงเครียดอยู่บ้าง หน้าผากมีเหงื่อผุดขึ้น
“ไม่รีบ” ลู่เซิ่งกระชับเสื้อขนจิ้งจอกบนร่าง ขนจิ้งจอกสีขาวหิมะนุ่มนิ่มห่อคอเขาไว้แน่น ดูแล้วรู้สึกอบอุ่นยิ่ง
“พวกเราไปตอนนี้ ได้แต่เป็นตัวถ่วงเต้าจ่าง ดังนั้นไม่อาจรีบ”
ลู่เซิ่งเอ่ยเสียงทุ้ม
ทุกคนรออีกสักพัก แสงไฟในอารามค่อยๆ ยิ่งมายิ่งเจิดจ้า เสียงตะโกนของเหยียนไคเต้าจ่างชัดเจนกระจ่างมากขึ้น
ลู่เซิ่งรออย่างสงบอยู่ด้านนอกพักหนึ่ง จนกระทั่งในอารามค่อยๆ ไม่มีเสียงตวาด เขาค่อยบอกให้ผู้คุ้มกันคนหนึ่งเอาคบเพลิงแท่งหนึ่งให้ตัวเอง
ตนถือคบเพลิงเข้าใกล้อาราม
อวี๋ฮั่นคิดห้ามปราม แต่พอนึกอีกครั้ง ก็กัดฟัน
“ติดตาม!” เขากล่าวเสียงดัง เดินตามลู่เซิ่งไปเป็นคนที่สอง
ข้ารับใช้ผู้คุ้มกันที่เหลือต่างก็ขนลุกอยู่บ้าง แต่ว่ากฎในจวนดุจภูผา มิอาจไม่ตามอวี๋ฮั่นไปด้านหน้า
ถึงแม้มีเหยียนไคขวางอยู่ด้านหน้า ยังมีคุณชายใหญ่อยู่ด้านหน้า แต่ว่าผู้คุ้มกันข้ารับใช้เหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นลูกเจี๊ยบ ไม่เคยเห็นเลือด ทนอยู่ในสภาพเช่นนี้โดยไม่หลบหนีก็ไม่เลวมากแล้ว
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 30 หาเจอ (2)
ลู่เซิ่งเดินเข้าใกล้อารามอย่างช้าๆ อยู่ห่างยี่สิบก้าวก็หยุดนิ่ง
มองไปยังทิศทางอารามอย่างละเอียด
มองผ่านประตูที่ถล่มเข้าไปด้านใน เห็นได้อย่างชัดเจนว่า เหยียนไคกำลังถือกระบี่เหล็ก กดดันเงาสีขาวที่พร่ามัวไม่ชัดเจนกลุ่มหนึ่งให้ถอยหลังไปติดต่อกัน
แค่เพียงไม่นาน เงาสีขาวนั้นก็ถูกแทงหนึ่งกระบี่อย่างดุดัน ส่งเสียงร้องโหยหวน เสียงนั้นเหมือนเสียงเด็กผู้หญิง
จากนั้นก็ล้มลงกับพื้น หายไปทันที
เหยียนไคมีสีหน้าอึมครึม ค่อยๆ เก็บดาบ ไอร้อนสีขาวค่อยๆ ระเหยขึ้นบนศีรษะ
บริเวณนี้อยู่ใกล้ทะเลน้ำแข็งทางเหนือ อีกทั้งยังอยู่ในส่วนลึกของภูเขา อากาศหนาวเย็นจนเป็นน้ำแข็ง แค่พ่นลมเล็กน้อยก็มีไอขาวออกมา ยิ่งอย่าว่าแต่หลังการต่อสู้ที่รุนแรงเช่นนี้
เหยียนไคเก็บกระบี่ มองเห็นพวกลู่เซิ่งที่รุดมา
“เป็นคุณชายตระกูลลู่นำคนมาแล้ว”
ต้วนหรงหรงก่อนหน้านี้หลบอยู่ในมุมหนึ่งมาโดยตลอด ตอนนี้เห็นปีศาจล่อลวงถูกจัดการทิ้งแล้ว ก็มุดออกมาอย่างเงียบๆ
“อันตรายจริงๆ ปีศาจล่อลวงที่แล้วมาไม่ได้เคลื่อนไหวเป็นกลุ่ม คิดไม่ถึงที่นี่ถึงกับเจอปีศาจล่อลวงตั้งสามตัว พวกเราเองก็โชคร้ายเกินไป”
นางนึกย้อนถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ตอนนี้อกสั่นขวัญแขวนอยู่บ้าง
“ไม่เป็นไร ต่างจัดการทิ้งแล้ว” เหยียนไคเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “ไปทักทายคุณชายเซิ่งกันเถอะ ทางใต้ดินของอารามแห่งนี้อาจมีความเกี่ยวข้องกับคนที่หายตัวไป”
“เรื่องนี้เมื่อจัดการเสร็จ คงมีค่าเดินทางไว้ใช้ในระยะยาวมากแล้ว” ต้วนหรงหรงพลันอุทานอย่างยินดีคำหนึ่ง ตบๆ ฝุ่นบนตัว เดินไปหาพวกลู่เซิ่ง
เหยียนไคส่ายหน้า ใบหน้าฉายแววระอา ติดตามไปอย่างจนปัญญา
ลู่เซิ่งบนใบหน้าปรากฏรอยยิ้ม เดินเข้าไปหาด้วยตัวเอง
“เต้าจ่าง...”
เขาเพิ่งกล่าววาจา ก็ได้ยินเสียงเหมือนผ้าฉีกขาดเสียงหนึ่ง
แคว่ก!
เงาสีขาวสายหนึ่งพุ่งมาจากมุมมืดด้านข้าง โถมเข้าใส่ลู่เซิ่งและพวกผู้คุ้มกันด้านหลัง
“แย่แล้ว! มันจะสิงร่าง!”
เหยียนไครู้ว่า ปีศาจล่อลวงนั้นรับมือยาก แตกต่างจากปีศาจตัวอื่น มันเข้าสิงร่างได้ หากเกิดมันสิงร่างได้แล้ว ความสามารถมากมายที่เขาเอาไว้สะกดปีศาจก็จะสิ้นประสิทธิภาพ ได้แต่อาศัยการจัดการแบบเผชิญหน้าเท่านั้น
และหลังจากปีศาจล่อลวงสิงร่างแล้ว จะยกระดับคุณสมบัติแต่ละด้านของคนที่ถูกสิงร่างขึ้นอย่างใหญ่หลวงในระยะเวลาสั้นๆ กระบวนท่านี้โหดเหี้ยมถึงขีดสุด
ถ้าเขาสภาพสมบูรณ์ดี ไม่เคยกลัว แต่ตอนนี้ลู่เซิ่งพาคนจำนวนมากขนาดนี้มา สำหรับปีศาจล่อลวง คนเหล่านี้เป็นเป้าหมายสิงร่างที่ดีที่สุด
ชายฉกรรจ์เลือดลมแข็งแกร่งเหล่านี้ พอดีมอบโอกาสสิงร่างอันสมบูรณ์แบบให้แก่ปีศาจล่อลวง
ตอนนี้เขาหมดแรง พลังทรุดโทรม ยันไม่ไหวอยู่บ้าง เกิดถูกปีศาจล่อลวงสิงร่างสำเร็จ เช่นนั้นสภาพการณ์จะอันตรายถึงขีดสุดแล้ว
“รีบหลบเร็ว!” เหยียนไคภายใต้เลือดลมที่พลุ่งพล่าน เร่งพุ่งตามเข้าไป
แต่ว่าต่อให้เขาเร็วกว่านี้ สุดท้ายก็ไม่ใช่คู่มือของปีศาจล่อลวง
ได้ยินเสียงดังฟิ้ว เงาสีขาวสายนั้นพุ่งเข้าหาลู่เซิ่งที่เลือดลมแข็งกล้าที่สุดเป็นอันดับแรก
เหยียนไคตื่นตระหนก คนอื่นๆ ยังดี ถ้าหากว่าลู่เซิ่งเกิดเรื่อง เช่นนั้นพวกเขาอยู่ในเมืองเก้าประสานแห่งนี้ คงมีความลำบากมากจริงๆ แล้ว
ถึงจะเป็นแค่เวลาหนึ่งวัน แต่ในหนึ่งวันสั้นๆ พวกเขาสัมผัสกับคนหลายระดับตั้งแต่บนถึงล่าง เข้าใจอย่างล้ำลึกว่า ตระกูลลู่มีตำแหน่งอะไรในเมืองเก้าประสานแห่งนี้
เท้าเขาขยับ ก้าวเท้าท่าประหลาด ความเร็วเพิ่มขึ้น หมายจะขัดขวางเงาสีขาวก่อนที่มันจะพุ่งไปถึงร่างของลู่เซิ่ง
เคร้ง!
พริบตานั้นเกิดประกายสีขาวสายหนึ่ง
ลู่เซิ่งเบิกสองตา
กระแสอากาศรอบๆ ตัวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงเสือคำรามสะท้านหู
เขาชักดาบยาวออกมาจากด้านหลังดุจสายฟ้าแลบ ฟันลงไปด้านหน้าเป็นเส้นตรง
ประกายดาบวูบวาบ พร้อมกับแว่วเสียงคำรามของเสือร้ายที่เหี้ยมหาญ
โฮก!
ฉูด!
เงาสีขาวนั้นถูกฟันไปดาบหนึ่ง กระเด็นออกไปเหมือนผ้าขาด พลิกกลิ้งกลางอากาศหลายตลบ จึงค่อยส่งเสียงซ่าแล้วหายไป
รอบๆ สงบลง ลู่เซิ่งค่อยๆ เก็บดาบ
กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาอยู่ในสภาพเส้นเลือดฝอยพองตัว ทั่วร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายดุร้ายหลายสาย เหมือนกับสัตว์ร้ายตัวหนึ่ง
เหยียนไคหยุดเท้าลงกะทันหัน ลืมตาโต มองไปบริเวณที่ปีศาจล่อลวงหายไป จากนั้นมองเลือดลมที่เต็มเปี่ยมพลุ่งพล่านทั่วร่างของลู่เซิ่ง กล่าววาจาไม่ออกชั่วขณะ
ต้วนหรงหรงจุ๊ปาก สองตาเป็นประกาย เดินไปถึงข้างกายเขา
“พี่เหยียนไค คุณชายเซิ่งผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย...”
ต้วนหรงหรงเพิ่งเข้าสู่วิถีนี้ ไม่เข้าใจความนัยที่แท้จริงของดาบเมื่อครู่
แต่เหยียนไคกลับไม่เหมือนกัน เขามองลู่เซิ่งอย่างงุนงง จนกระทั่งอีกฝ่ายเดินมาถึงตรงหน้าของเขา ก็ยังคงกล่าววาจาไม่ออก
“เต้าจ่างลำบากแล้ว ถ้าหากไม่ใช่ปีศาจล่อลวงตัวเมื่อครู่ถูกเต้าจ่างเล่นงานสาหัสก่อนหน้า ข้าน้อยไม่อาจจัดการได้ด้วยดาบเดียวเช่นกัน” ลู่เซิ่งกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“... คุณชายเซิ่ง... เกรงใจแล้ว”
เหยียนไคส่ายหน้ารู้สึกตัวขึ้น
“กล่าววาจาจากใจจริง ข้าเคยเห็นคนกำจัดวิญญาณเหมือนอย่างข้า และเคยเห็นความสามารถอื่นๆ จัดการปัญหาอย่างปีศาจล่อลวงมาก่อน
แต่อย่างคุณชาย ใช้ปราณภายในอันเหี้ยมหาญอย่างเดียว สามารถจัดการปีศาจล่อลวงได้ นี่ยังเป็นครั้งแรก...”
เขาพูดไปพูดมา นึกถึงคำพูดที่ตนกล่าวก่อนหน้า เป็นวาจาทำนองว่าวรยุทธ์ไม่มีผลต่อปีศาจล่อลวง
ตอนนี้อดยิ้มอย่างขื่นขมไม่ได้แล้ว
“อ้อ?” ลู่เซิ่งประหลาดใจอยู่บ้าง
เหยียนไคกล่าวด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้ไร้ความหงุดหงิดเล็กน้อยก่อนหน้าไปแล้ว จึงอธิบายอย่างละเอียด
“วรยุทธ์ความจริงไม่ใช่ไม่มีผล หากแต่ต้องมีแค่ปราณภายในที่เป็นหยางแกร่งสุดขีดหรือมีคุณสมบัติพิเศษเท่านั้นจึงจะสร้างความเสียหายส่วนหนึ่งต่อปีศาจได้
“แต่ความเสียหายอย่างนี้... ยกตัวอย่าง ถ้าใช้ความสามารถของเราออกแรงหนึ่งส่วน สามารถสังหารปีศาจล่อลวงได้หนึ่งตัว อย่างนั้นปราณภายในธาตุหยางจำเป็นต้องใช้ห้าสิบส่วน!”
พอพูดแบบนี้ ลู่เซิ่งก็กระจ่างแล้ว
และก็กระจ่างว่าทำไมเหยียนไคถึงดูถูกยอดฝีมือวรยุทธ์ที่ว่ากัน ความแตกต่างด้านประสิทธิภาพมากเกินไปแล้วจริงๆ
“แต่ดาบเมื่อครู่นั้น ด้านหนึ่งเป็นปีศาจล่อลวงถูกข้าทำร้ายไปก่อน อีกด้านหนึ่งเป็นปราณภายในที่คุณชายเซิ่งท่านใช้ออกมา มีธาตุที่กดข่มปีศาจล่อลวงอยู่บ้าง จึงเกิดผลหนึ่งดาบคร่าชีวิต”
เหยียนไคอธิบาย
อวี๋ฮั่นที่ติดตามลู่เซิ่งมา ยังมีผู้คุ้มกันในคฤหาสน์ที่เหลือ ต่างเห็นลู่เซิ่งฟันหนึ่งดาบโดนเงาสีขาวที่ล่องลอยนั้นด้วยตาตัวเอง
ฉับพลันพวกเขาที่ตอนแรกยังมีความหวาดกลัวอยู่บ้าง กลับมีความกล้าเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย
อีกทั้งแต่ละคนยังใช้สายที่ยำเกรงมองไปยังลู่เซิ่ง
ถึงแม้นักพรตผู้นั้นจะร้ายกาจ สามารถฆ่าเงาสีขาวที่เหมือนวิญญาณเหล่านั้นได้ง่ายดาย แต่คุณชายใหญ่ของตนก็ไม่ธรรมดาเช่นกัน
อวี๋ฮั่นก่อนหน้านี้ยังมีความเกรงกลัวอยู่บ้าง โดยเฉพาะตอนที่ปีศาจตัวนั้นพุ่งเข้ามา เขาตกใจจนเหงื่อกาฬไหลออกมาจากกลางหลัง
ยังดีที่ตอนนั้นไม่ได้สติ ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ได้ทำตัวเสียอาการ
แต่ว่าผู้คุ้มกันไม่น้อยด้านหลังเขา ตอนนั้นมีคนมากกว่าครึ่งหมุนตัวหนีกลับไป คบเพลิงกับดาบกระบี่ที่ได้รับความเสียหายล้วนโยนลงกับพื้น
ลู่เซิ่งหันกลับไปมองพวกผู้คุ้มกันด้านหลัง แล้วหันไปกล่าวกับอวี๋ฮั่น
“เจ้าจัดการที่นี่ ค้นหารอบๆ ดูว่ามีคนอื่นอีกหรือไม่ เต้าจ่างตอนนี้ที่นี่ปลอดภัยแล้วกระมัง”
เขาหันกลับมาถามเหยียนไค
ใบหน้าชราของเหยียนไคแดงก่ำ นึกถึงความประมาทของตนเมื่อครู่ พยักหน้าโดยแรง
“วางใจ ปลอดภัยแล้ว เมื่อครู่เป็นเพียงปลาหลุดลอดแห”
ต้วนหรงหรงลืมตาโตมองลู่เซิ่งอย่างฉงนอยู่ด้านข้าง
เหยียนไคกล่าวต่อ
“ด้านในมีทางใต้ดิน ตอนคุณหนูจวนเฟิงพบที่นี่ คิดว่าด้านในอาจซ่อนคนเป็นๆ อยู่”
“คุณหนูจวนเฟิงเล่า” ขณะลู่เซิ่งกำลังถาม ก็เห็นจวนเฟิงเดินออกมาจากด้านในอาราม
“ไปเถอะ เข้าไปดูกัน”
ลู่เซิ่งกำด้ามดาบแน่น เดินไปยังประตูอาราม
เหยียนไคกับต้วนหรงหรงติดตามไป เดินแซงหน้าลู่เซิ่งสองสามก้าว นำทางเข้าไปในประตูใหญ่
อารามเป็นสีเทาอมเหลือง มีทั้งหมดสามห้องด้วยกัน
โถงใหญ่ที่อยู่ตรงกลาง ประตูใหญ่หายไปแล้ว เพดานก็รั่วเป็นรูใหญ่รูหนึ่ง เผยให้เห็นเศษหญ้าและกองหินกระจัดกระจายอยู่ด้านใน
ลู่เซิ่งตามพวกเหยียนไคเข้าไปในโถงใหญ่ บนบานประตูที่อยู่ตรงข้ามวาดรูปไท่จี๋สีดำขาวรูปหนึ่ง
ด้านหน้ารูปไท่จี๋ตั้งด้วยเทวรูปหินองค์หนึ่ง เพียงแต่ส่วนหัวถูกคนฟันไปครึ่งหนึ่ง แยกแยะไม่ออกว่าเป็นเทพเจ้าองค์ใด
เหยียนไคเดินไปถึงด้านหน้าเทวรูป ใช้เท้าเขี่ยกองหญ้าบนพื้นรอบหนึ่ง
ตึง
มีเสียงกังวานดังขึ้นเสียงหนึ่ง พื้นถูกเปิดเป็นช่อง ด้านล่างมีทางใต้ดินรูปสี่เหลี่ยมจุตรัสที่กว้างเท่าคนหนึ่งคนเข้าไปได้
ในช่องยังได้ยินเสียงลมหวีดหวิว ยืนที่ช่องทางเข้า เหมือนกับได้ยินเสียงคนร้องไห้อยู่ด้านใน น่ากลัวยิ่ง
จวนเฟิงที่ยืนอยู่ทางเข้าใต้ดินกล่าวว่า
“ทางใต้ดินนี้ ก่อนหน้านี้ข้าเคยเข้าไปแล้วรอบหนึ่ง ด้านใน... มีศพคนตายอยู่ส่วนหนึ่ง และมีคนเป็นอยู่ส่วนหนึ่ง...”
นางพูดถึงตรงนี้ ใบหน้าฉายแววไม่น่าดู คล้ายไม่ทราบว่าจะบรรยายสภาพด้านในอย่างไร
ลู่เซิ่งมองไปยังเหยียนไคอีก
เต้าจ่างผู้นี้กลับส่ายหน้ายิ้มหนักใจ
“สถานที่แห่งนี้ข้าได้ยินคุณหนูจวนเฟิงบรรยายให้ฟังแล้ว ท่านได้แต่เข้าไปดูด้วยตังเองแล้ว ท่านวางใจ ด้านในไม่มีวิญญาณร้ายแล้ว ไม่มีอันตราย”
ลู่เซิ่งจิตใจเกิดมีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีชนิดหนึ่ง เขากำด้ามดาบแน่น ข่มความกระสับกระส่ายในใจลง ค่อยๆ เดินเข้าไปตามบันไดหินลงไปใต้ดิน
จวนเฟิงก็ตามเข้าไปด้วย
นอกจากทั้งสองคน คนที่เหลือต่างไม่ได้เข้าไป
ในทางใต้ดินตอนเพิ่งเริ่มแคบไปบ้าง เดินไปได้สิบกว่าก้าวเลี้ยวโค้งรอบหนึ่ง ก็เป็นประตูเหล็กสีดำบานหนึ่ง
ประตูอ้าอยู่ครึ่งหนึ่ง ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวเบาๆ จากด้านใน
ลู่เซิ่งเหลือบมองจวนเฟิงแวบหนึ่ง
“เป็นที่นี่ คนที่หายตัวไปสมควรอยู่ที่นี่หมด”
จวนเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง
ลู่เซิ่งค่อนข้างสนใจในตัวจวนเฟิงผู้นี้
มีความเป็นมาอย่างไรกันแน่ ถึงได้เปลี่ยนหญิงสาววัยแรกแย้มคนหนึ่งเป็นยอดฝีมือที่เรียบเฉย เหมือนกับพรานมืออาชีพเช่นนี้ได้
เหมือนกับการปรากฏของปีศาจล่อลวงก่อนหน้า หลังจากจวนเฟิงผู้นี้โผล่มา คล้ายมิได้แตกตื่นหวาดกลัว บางทีก่อนหน้าอาจเคยเห็นเหตุการณ์คล้ายๆ กัน
เขาเพ่งมองจวนเฟิงอย่างตั้งใจ
“คุณหนูจวนเฟิงสนใจเข้าร่วมตระกูลลู่ของข้า เพื่อให้กลายเป็นที่นับถือของผู้คนหรือไม่”
“ไม่” จวนเฟิงตอบอย่างเรียบง่าย
“เอาเถอะ” ลู่เซิ่งทราบว่าด้านตนนอกจากเงินแล้ว ก็ไม่มีทรัพยากรอันใดที่จะใช้ดึงดูดคนมีความสามารถเช่นนี้ได้ จึงไม่เอ่ยปากอีก
เขายื่นมือออกไปผลักประตูเหล็ก
จากนั้นมีเสียงเอี๊ยดๆ ดังขึ้นตอนประตูเหล็กถูกับพื้น ลู่เซิ่งก็ค่อยๆ มองเห็นภาพด้านหลังประตูชัดเจน
ในห้องศิลาที่กว้างยาวไม่เกินสิบก้าวห้องหนึ่ง มุมกำแพงกองเต็มไปด้วยศพคนตายที่เปล่าเปลือยกระจัดกระจายไปทั่ว
ในนี้มีทั้งบุรุษ สตรี มีทั้งชราและเด็ก
นอกจากศพคนตายแล้ว ในห้องลับยังเหลือคนเป็นอีกสามคน
ทั้งหมดเป็นสตรีสองคนบุรุษหนึ่งคน ดูเหมือนร่างกายเรียกได้ว่ากำยำแข็งแรง แสดงว่าเป็นประเภทที่ยามปกติมักออกกำลัง
สิ่งที่ทำให้ลู่เซิ่งจิตใจหนักอึ้งคือ สตรีคนหนึ่งในนี้คือลู่ชิงชิง
ลู่ชิงชิงร่างกายไร้เสื้อผ้า คุกเข่าหมอบอยู่บนพื้น ผมยาวสยายลงมา ใบหน้าออกขาวอมฟ้า
ได้ยินการเคลื่อนไหว นางเงยหน้าขึ้นอย่างซึมเซา ตาโตที่เดิมปราดเปรียว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นมืดสลัวไร้ประกาย
น้ำลายไหลลงมาตามมุมปากของนาง เป็นลักษณะคนเสียสติโดยสิ้นเชิง
“ชิงชิง!” ลู่เซิ่งขึ้นหน้าไปสองก้าว ถอดเสื้อตัวนอกออกไปคลุมนางไว้ “ชิงชิง ตื่นสิ! ตื่นสิ!”
เขายื่นมือตบหน้าลู่ชิงชิงสองรอบ
แต่ไร้ผล
ดวงตาของลู่ชิงชิงยังเป็นเหมือนเดิม
จวนเฟิงเห็นดังนั้น ดวงตาปรากฏความเศร้าสร้อยแวบหนึ่ง
“ไม่มีประโยชน์ นางฟั่นเฟือนแล้ว... ปราณหยินเข้าสู่สมอง ไม่มีปราณหยางสนับสนุน สมองอย่างน้อยมีครึ่งหนึ่งไร้พลังชีวิต ที่อยู่รอดมาได้ก็เป็นปาฏิหาริย์แล้ว นี่เป็นคำพูดที่เต้าจ่างท่านนั้นเอ่ย”
ลู่เซิ่งจิตใจร่วงหล่นสู่ก้นเหว
อุ้มลู่ชิงชิงลุกขึ้นยืน มองสองคนที่เหลือ
หนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีต่างหน้าตาหล่อเหลาสง่างาม ร่างกายเรียกได้ว่างดงาม แสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ที่ปีศาจล่อลวงที่อยู่ที่นี่ปล่อยไว้ไม่ทราบว่ามีประโยชน์อันใด
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 31 ระเบิด (1)
ขณะกอดที่ลู่ชิงชิง ลู่เซิ่งจิตใจซับซ้อนถึงขีดสุด
เขากับดรุณีนางนี้แม้เป็นพี่น้องกัน แต่ไม่มีความรู้สึกผูกพันกันมากเท่าใด
ข้อแรก ปกติลู่ชิงชิงมักฝึกฝนวรยุทธ์อยู่ด้านนอก ข้อสองเขาไม่ใช่ลู่เซิ่งคนเดิม
เพียงแต่เวลานี้ ในฐานะพี่ชาย เขาในที่สุดก็แสดงความเจ็บปวดออกมา
ลู่เซิ่งพาลู่ชิงชิงไปตรวจสอบห้องใต้ดินเล็กๆ แห่งนี้พร้อมกับจวนเฟิง นอกจากศพคนตายกับคนฟั่นเฟือนที่ซึมเซาสามคน ก็ไม่มีสิ่งของอย่างอื่นเหลืออยู่อีก
ทั้งสองนำคนฟั่นเฟือนทั้งสามออกมาจากห้องใต้ดิน เห็นเหยียนไคกับต้วนหรงหรงรออยู่ด้านนอก นักพรตกำลังนั่งขัดสมาธิ ใบหน้าแดงเรื่อ มุมปากเหลือคราบโลหิตสายหนึ่ง บนพื้นยังมีโลหิตสีดำที่เพิ่งกระอักออกมา
“ไม่ต้องห่วง เป็นเลือดคั่งเท่านั้น”
เหยียนไคกล่าวเสียงเรียบ
“คุณหนูลู่ชิงชิงได้รับบาดเจ็บเพราะปราณหยิน ที่รอดมาได้ก็โชคดีมากแล้ว”
“ข้า...”
ลู่เซิ่งอ้าปาก ยังไม่พูดอะไร
เขารู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองกำลังอยู่ในสภาพที่อันตรายยิ่ง
เมื่อครู่นี้ ขณะเขากอดลู่ชิงชิงออกมา พลันรู้สึกได้
ตัวละครที่เขาแสดงอยู่ในปัจจุบัน มิใช่ลูกหลานขุนน้ำขุนนางที่เป็นภาพเบื้องหลังในเรื่องภูตผีสมัยโบราณหรอกหรือ
สถานการณ์ในตอนนี้ก็ใช่
ผีล่อลวงซ่อนตัวในเมืองเก้าประสาน โดยไม่มีใครทราบร่องรอย
ตระกูลลู่ของเขาอาจเป็นบ่อปลาถูกลูกหลงได้ตลอดเวลา
ในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่ง สิ่งที่เขาพึ่งพาได้เพียงอย่างเดียว ก็คือเครื่องมือปรับเปลี่ยนและวรยุทธ์บนร่าง
ขาดความสามารถในการรับมือผีล่อลวง และเรื่องราวแปลกประหลาดเช่นนี้จริงๆ
ผีล่อลวงตัวหนึ่งทำให้ต้องต่อสู้สายตัวแทบขาด ถ้าหากมาสองตัว เช่นนั้นก็ยุ่งยากจริงๆ แล้ว
คิดถึงตรงนี้ ความเศร้าบนใบหน้าลู่เซิ่งค่อยๆ กลายเป็นความหนักอึ้ง
“น้องสาวข้าอยู่ในสภาพแบบนี้ ล้วนเป็นเพราะผีล่อลวง ไม่ทราบว่าเต้าจ่างบอกได้หรือไม่ว่า มีความสามารถอันใดสามารถทำให้พวกเราคนธรรมดา สามารถรับมือผีล่อลวงได้
หรือว่ายังมีสถานที่ใด มีใครที่ขอความช่วยเหลือได้”
คำพูดนี้ของเขาด้านหนึ่งไต่ถามความสามารถอื่นๆ ด้านหนึ่งเป็นการถามหยั่งเชิง ดูว่ามีกลุ่มที่รับมือสิ่งลี้ลับเช่นปผีล่อลวงได้หรือไม่
“นี่... ข้ารอบรู้จำกัด คนธรรมดายากจะต่อกรกับพวกภูตผี ข้อนี้ไม่ต้องสงสัย” เหยียนไคเรียบเรียงคำพูด มองลู่ชิงชิงด้วยความเสียดาย ก่อนจะกล่าวต่ออีก
“ส่วนกลุ่มช่วยเหลือที่เชิญได้... พวกเราคนกำจัดวิญญาณเป็นประเภทหนึ่ง แต่ส่วนหนึ่งร่องรอยไม่แน่นอน
แนะนำคุณชายลู่ติดป้ายรับสมัครป่าวประกาศต่อไป บางทีอาจโชคดี เจอคนปราบวิญญาณหลายคนมาช่วยเหลือ”
ลู่เซิ่งฟังจบ ไตร่ตรองเล็กน้อย ถามอีกว่า
“ไม่ทราบเต้าจ่างรับศิษย์หรือไม่”
เขาไม่คิดกราบอาจารย์เอง แต่วางแผนให้เด็กๆ ในตระกูลลู่เป็นศิษย์เหยียนไค เช่นนี้จะสามารถได้รับพลังป้องกันตัวในกลียุคที่มีวิกฤติการณ์รอบด้าน ทั้งได้กระชับความสัมพันธ์ไปด้วย
พูดถึงการรับศิษย์ เหยียนไคพลันแสดงสีหน้าลำบากใจ
“ไม่ปกปิดคุณชาย คนกำจัดวิญญาณ ความจริงส่วนใหญ่เป็นพรสวรรค์ นี่ไม่มีวิธีบำเพ็ญ วิชาฝึกจิตที่ข้าบำเพ็ญ ถ้าคนทั่วไปฝึกฝน กลับมีอันตราย
ดังนั้นจนถึงตอนนี้ จึงตามหาศิษย์คนที่สองที่จะมารับถ่ายทอดวรยุทธ์โดยตลอด น่าเสียดาย...”
“พรสวรรค์หรือ” ลู่เซิ่งใบหน้าปรากฏความผิดหวัง
“มิผิด ที่ข้าสะกดผีได้ สิ่งที่อาศัยเป็นหลักคือเลือดของตัวเอง
เลือดของข้าหลังจากผ่านการปรับแต่งด้วยทักษะอันแน่นอนแล้ว สามารถมีผลสะกดผีได้ นี่เป็นหนทางเพียงหนึ่งเดียว คนกำจัดวิญญาณจำนวนมากความจริงอาศัยเลือดของตัวเองทั้งนั้น”
เหยียนไคไม่ได้ปิดบังข้อนี้
“เลือด...” ลู่เซิ่งในที่สุดก็เข้าใจแล้ว
เหยียนไคคนผู้นี้ไม่มีเหตุผลหลอกลวงเขา พอเห็นต้วนหรงหรงที่อยู่ด้านข้างพยักหน้าเห็นด้วยตลอดเวลา ดูเหมือนคนกำจัดวิญญาณจะอาศัยเลือดสะกดผีจริงๆ
“หรือว่าไม่มีวิธีการอื่นแล้ว” ลู่เซิ่งถอนใจยาวคำหนึ่ง
เหยียนไคเห็นดังนั้น มองไปที่ลู่ชิงชิงในอ้อมอกลู่เซิ่ง ดวงตาในที่สุดปรากฏความยอมรับไม่ได้
“วิธี... ข้าไม่มีแล้ว ไม่มีคุณสมบัติก็ไม่ได้...
“แต่ว่าบนโลกใบนี้ คนธรรมดามีชีวิตอยู่มากขนาดนี้ ทั้งยังทวีจำนวนมากเรื่อยๆจะต้องมีขุมกำลังคอยปกป้องผู้คน ต่อสู้กับภูตผีในที่ลับแน่ๆ
“พวกเราคนกำจัดวิญญาณเป็นหนึ่งในนี้ คุณชายลู่ถ้าตั้งใจ สามารถสืบหาอย่างละเอียด บางทีอาจเจอเงื่อนงำบางส่วน”
ลู่เซิ่งพยักหน้า
“เฮ้อ.. ได้แต่ทำเช่นนี้แล้ว อย่างนั้นไม่ทราบว่าเต้าจ่างขายสิ่งที่เอาไว้สะกดผีส่วนหนึ่งให้แก่ข้าน้อยได้ไหม”
เหยียนไคส่ายหน้าเล็กน้อย
“ขออภัย มิใช่ข้าไม่ยินดี แต่ว่าสิ่งที่สร้างเลือดของข้า มีแค่ข้าที่ใช้ได้ มอบให้คนภายนอกจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง ไม่อย่างนั้นข้าไม่ต้องให้หรงหรงซ่อนตัวแล้ว”
ลู่เซิ่งเชื่อว่าเหยียนไคไม่หลอกเขา ไม่เช่นนั้นเขาไม่มีทางพูดเรื่องเลือดออกมาอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้ เกิดเจอคนเลววางยา มัดเขาใช้เป็นโคเลือด เจาะเลือดทุกวัน ไหนเลยไม่ใช่อันตรายสุดขีด
ถอนหายใจอีกครั้ง ลู่เซิ่งกอดลู่ชิงชิงในอกแน่น จากนั้นเดินออกจากอาราม ขึ้นม้าพร้อมกับพวกเหยียนไค
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เต้าจ่างพวกเรากลับไปพร้อมกันเป็นอย่างไร”
“ไม่ต้องแล้ว ข้ายังจะตรวจสอบที่นี่สักหน่อย บางทีอาจพบเบาะแสผีล่อลวงตัวแรกสุด ผีล่อลวงในเมืองเก้าประสานมีไม่น้อย จะต้องเจอต้นตอของตัวแรกสุดแน่ ไม่อย่างนั้นปล่อยเวลาผ่านไป พลังของผีล่อลวงตัวแรกสุดจะยิ่งมายิ่งแข็งแกร่ง”
เหยียนไคปฏิเสธ
“เช่นนั้นถ้าเต้าจ่างมีความต้องการใด มาตระกูลลู่ของข้าได้ตลอด ข้าลู่เซิ่งจะต้องลงแรงช่วยเหลือแน่นอน! ค่าตอบแทนอย่างอื่น ทั้งสามท่านโปรดไปเอาที่ตระกูลลู่”
ลู่เซิ่งมือหนึ่งถือบังเหียน บังคับม้า พาคนฟั่นเฟือนกับผู้คุ้มกันทั้งหมดรุดไปทางที่มาอย่างรวดเร็ว
“จริงด้วยคุณชายเซิ่ง เมื่อครู่ท่านสังหารผีล่อลวงไปตัวหนึ่ง บนร่างเหลือกลิ่นอายไม่น้อย ถ้าในเมืองมีผีล่อลวงตัวอื่นเข้ามาใกล้ จะต้องเลือกจู่โจมสังหารท่านก่อน ถึงขั้นเป็นไปได้ว่าจะปรากฏหัวหน้าผีล่อลวง โปรดระวังตัวด้วย ถ้ามีความจำเป็น พยายามหาคนแจ้งให้ข้ารู้”
เหยียนไคพลันกล่าวเสียงดังเป็นครั้งสุดท้าย
ลู่เซิ่งได้ยิน จิตใจตึงเครียด
“ขอบคุณเต้าจ่าง! ขอบคุณแม่นางจวนเฟิง”
เขาโบกมือไปด้านหลังแสดงความขอบคุณ
ทุกคนขี่ม้ากลับตามทางเดิม
ทางภูเขาคดเคี้ยว เขาจึงเปลี่ยนไปใช้ม้าเร็ว อวี๋ฮั่นอยู่ด้านข้างลู่เซิ่ง อารักขาตลอดเวลา
ผู้คุ้มกันคนอื่นๆ เพราะก่อนหน้านี้ตกใจ ตอนนี้จิตใจสับสน ยังไม่สงบในขบวนนอกจากเสียงฝีเท้าม้าและเสียงหายใจ ก็ไม่มีเสียงอย่างอื่นอีก
ลู่เซิ่งคิดอ่านในใจ
‘หัวหน้าผีล่อลวง! ผีล่อลวงตัวหนึ่งเราเกือบจัดการไม่ได้ หัวหน้าผีล่อลวง ฟังชื่อก็ทราบว่าแข็งแกร่งกว่าตัวก่อนหน้านี้แน่’
เขาเกิดความรู้สึกคับขันในใจอีกครั้ง
เดิมนึกว่าตนอย่างไรก็มีพลังป้องกันตัวเองเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าพอเหยียนไคพูดเช่นนี้ จึงค่อยทราบว่าตนเองยังอยู่ในสภาพที่อันตรายสุดขีด
‘การเคลื่อนไหวในเมืองเก้าประสานมีความแปลกอยู่บ้าง ก่อนหน้านี้้ให้ขุมกำลังทั้งเมืองหาคนหาสิ่งของอันใด ตอนนี้เกิดผีล่อลวงจำนวนมากถึงเพียงนี้ ถ้าหากบอกว่าสองเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกัน เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด’
ลู่เซิ่งขบคิด
‘ความสามารถที่สามารถยกระดับพลังได้ในตอนนี้ของเรา มีแค่วิชาทมิฬพิฆาตที่ยังสามารถเพิ่มขึ้นได้อีกหนึ่งระดับ ที่เหลือไม่มีวิธีค้นหาหนทางอันใด’
เขาขมวดคิ้วขึ้น
ลู่ชิงชิงที่ซึมเซาในอ้อมอกเห็นเขาขมวดคิ้ว ยื่นมือไปลูบขนคิ้วของเขาเงียบๆ ส่งเสียงหัวเราะออกมา
ลู่เซิ่งกดมือของลู่ชิงชิงไว้ ใคร่ครวญในใจ
สภาพที่เขาเผชิญในปัจจุบันอันตรายยิ่ง
ตระกูลลู่มีทรัพย์สมบัติมากมาย ในเมืองเก้าประสานเกี่ยวพันถึงหลายด้านและธุรกิจจำนวนมาก ไม้ใหญ่เรียกลม ในบ้านเกิดเรื่องอันใด จะแพร่กระจายไปทั่วเมืองอย่างรวดเร็วทันที
เรื่องที่มีเสียงร้องไห้กลางดึกถูกจัดการ สมควรแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็วยิ่ง
‘ในเมื่อมีคนรู้เรื่องผีล่อลวง อย่างนั้นเป้าหมายของคนระดับนั้นคืออะไร
พวกเหยียนไคมาได้ประจวบเหมาะเช่นนี้ ในบ้านเพิ่งติดประกาศไปไม่กี่วัน ก็เรียกมาหาได้แล้ว
บางทีเบื้องหลังอาจมีขุมกำลังหนึ่งกำลังแสดงความสามารถอยู่’
คุณสมบัติของเลือดที่เหยียนไคพูดถึง เขาเชื่อ พลังกำจัดภูตผีชนิดนั้นจะต้องมีเลือดพิเศษถึงจะใช้ได้ นี่อาจเป็นเงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการก้าวสู่ระดับชั้นที่สูงกว่าอีกขั้น
ระหว่างขี่ม้ากลับมา ลู่เซิ่งไต่ตรองตลอดทาง
พอเข้าเมือง กลับถึงคฤหาสน์ลู่ เขาค่อยสงบจิตใจ พลิกตัวลงจากหลังม้า
วาจาของเหยียนไคทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง
ไร้คุณสมบัติ
เขาเป็นเพียงคนธรรมดาในคำพูดของเหยียนไค
ถึงแม้ยึดตามคำพูดของเหยียนไค คนทั่วไปที่บรรลุถึงระดับเช่นเขาได้ ก็ร้ายกาจสุดขีดแล้ว
แต่ลู่เซิ่งรู้ว่า ความแตกต่างก็คือความแตกต่างอยู่ดี
คุณสมบัติกำหนดให้เขามี ช่องว่างอันมหึมาเส้นหนึ่งระหว่างระดับชั้นนั้น และกำหนดให้เขาอยู่ในสภาวะอ่อนแอตอนเผชิญกับภูตผีในอนาคต
ลงจากหลังม้า ลู่เซิ่งเห็นมารดารองติดตามอยู่ด้านหลังบิดาลู่เฉวียนอัน ทั้งก้าวเดินทั้งวิ่งเหยาะตามออกมา ตอนเห็นลู่ชิงชิงในอ้อมอกเขา มารดารองใบหน้าดั่งปลดภาระที่หนักอึ้งไว้
ลู่เซิ่งจิตใจเคร่งเครียด
“ส่งคนมา นำคุณหนูกลับไปอาบน้ำพักผ่อนที่ห้องก่อน”
เขาพูดเสียงดัง
เรียกหญิงรับใช้ที่แข็งแรงหลายคนมารับตัวลู่ชิงชิงไป
ลู่เซิ่งออกคำสั่งอีกหลายประโยค ให้คนนำคนฟั่นเฟือนสองคนนั้นเข้าไปอาบน้ำ จัดหาที่อยู่ให้เช่นกัน
ลู่เฉวียนอันและมารดารองหลิวชุ่ยอวี้ต่างมองความผิดปกติออก ไม่เพียงแต่เห็นคนฟั่นเฟือนที่ไม่รู้จักสองคน
สิ่งสำคัญคือ ลู่ชิงชิงสายตาแข็งค้าง ตอนเห็นพวกเขา ถึงกับไม่ส่งเสียง ยังหาวคำหนึ่ง เหมือนไม่รู้จัก
“เสี่ยวเซิ่ง? นี่... นี่คือ...?!” หลิวชุ่ยอวี้ใบหน้าซีดขาวโดยพลัน ถามเสียงสั่น
“เข้าไปพูดคุยกัน”
ลู่เซิ่งยกมือ บอกใบ้ผู้คุ้มกันด้านหลังให้แยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนคนที่ก่อนหน้าไม่ได้ถูกขู่ขวัญเหล่านั้น อวี๋ฮั่นจะดำเนินการจดบันทึกไว้
ทุกคนเข้าคฤหาสน์ ลู่เซิ่งให้คนเตรียมค่าตอบแทนให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว พร้อมเตรียมตั๋วเงินเพื่อมอบให้กับพวกเหยียนไคได้ตลอดเวลา
ส่วนตนเองพาคนในครอบครัวเช่นพวกลู่เฉวียนอันเข้าไปในโถงใหญ่ที่ลานใน
หลังจากไล่หญิงรับใช้กับผู้คุ้มกันออกไป ลู่เซิ่งนั่งลง บอกเล่าเรื่องที่ตนพบลู่ชิงชิงโดยละเอียด
เพิ่งกล่าวจบ เห็นมารดารองหลิวชุ่ยอวี้สองตาเหลือกขึ้น ร่างกายอ่อนยวบ สิ้นสติสมประดี
“มารดารอง!” ลู่เซิ่งรีบพุ่งเข้าไปประคองนาง พวกมารดาห้าก็รีบเข้ามานวดจุดเหรินจง[footnoteRef:1]ให้ [1:  จุดเหรินจง อยู่ระหว่างจมูกกับริมฝีปากบน กดแล้วสามารถช่วยให้ฟื้นสติ]
“ชิงชิง...” ลู่เฉวียนอันพริบตาเดียวเหมือนกับแก่ลงไปอีกหลายปี นั่งอ่อนแรงไม่ขยับเขยื้อน
“ช่วยไม่ได้แล้วจริงๆ หรือ”
เขามองลู่เซิ่งด้วยความหวังสุดท้าย
“พวกเราไปขอความช่วยเหลือจากเหยียนไคเต้าจ่างเถอะ บางทีเขา...”
ลู่เซิ่งหลับตา สีหน้าหนักอึ้ง ค่อยๆ ส่ายหน้า
“ข้าถามแล้ว...”
เขาพูดเสียงฝาด
“ข้าว่าพี่รองเป็นแบบนี้อาจดีกว่าเดิมก็ได้... จะได้ไม่ออกไปก่อเรื่องทั้งวัน...”
ลู่อิงอิงลูกสาวของมารดาห้ากระซิบกระซาบอยู่ด้านข้าง
คนอื่นๆ ไม่ได้ยิน แต่ลู่เซิ่งกลับเป็นเพราะฝึกวรยุทธ์ ตอนนี้ประสาทสัมผัสปราดเปรียว หูตากระจ่าง ได้ยินอย่างชัดเจน
เขาเงยหน้าขึ้น ถลึงตามองลู่อิงอิงอย่างดุดัน
ฝ่ายหลังตกใจตัวสั่น ไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 32 ระเบิด (2)
ลู่เซิ่งถอนหายใจในใจ ผู้ที่เขายังนับว่ามีความคิดที่จะปกป้องในบ้านหลังนี้คือบิดา ลู่เฉวียนอัน มารดารอง และเสี่ยวเฉี่ยว
คนที่เหลือล้วนไม่มีความผูกพันอันใด ลู่ชิงชิงจบสิ้นแล้ว ไม่เห็นพวกเขามีความเจ็บปวดมากเท่าใด ถึงขั้นที่ลู่อิงอิงในฐานะน้องสาวยังพูดวาจาแบบนี้ออกมาอีก เห็นถึงความความคับแคบของจิตใจ
ถึงแม้เขากับลู่ชิงชิงไม่มีความผูกพันอันใด แต่คิดถึงสถานการณ์ของมารดารอง บวกกับคำพูดที่เหยียนไคกล่าวก่อนหน้านี้
ทำให้ความคาดหวังในตอนแรกหล่นลงถึงก้นเหว ลู่เซิ่งรู้สึกผิดหวังมาก
ท้อถอยอยู่สักพัก เขาค่อยฟื้นฟูสติอารมณ์กลับคืนมา
เขาแม้เป็นคนธรรมดา แต่ก็มีเครื่องมือปรับเปลี่ยนอยู่ ต่อให้ไม่อาจฝึกฝนวิชาของคนกำจัดวิญญาณ แต่ไม่แน่ว่าจะย่ำแย่กว่าพวกเขา
เขาไม่เชื่อว่าอาศัยพลังของตัวเองจะรับมือภูตผีปีศาจอย่างผีล่อลวงไม่ได้
“เรื่องชิงชิงละวางไว้ก่อน ภายหลังพวกเรายังมีโอกาส หาหมอมารักษาได้
แต่อีกเรื่องหนึ่งกลับช้าไม่ได้แล้ว
“ข้าได้ทราบจากเหยียนไคเต้าจ่างว่า ในเมืองเก้าประสานยังมีภูตผีไม่น้อยหลบซ่อนอยู่ จำเป็นต้องป้องกันให้ดี” ลู่เซิ่งเอ่ยเสียงทุ้ม
“ยังมีอีกไม่น้อยหรือ” ลู่เฉวียนอันงงงัน คนที่เหลือก็ตกใจหน้าถอดสีเช่นกัน
ภูตผีที่เหมือนก่อนหน้า ไม่มีวิธีที่อาศัยคนมากมารับมือ ภูตผีเช่นนี้ถึงกับยังมีไม่น้อย!
“นี่มันอันตรายไปแล้ว!”
มารดาห้าพลันลุกขึ้นมากรีดร้อง
“หุบปาก!”
ลู่เฉวียนอันตบมือใส่ที่เท้าแขนเก้าอี้อย่างหนักหน่วง
มารดาห้าตกใจตัวสั่น นั่งลงไปใหม่
ลู่เซิ่งกวาดมองคนในบ้านทั้งหมด ต่างเหมือนมะเขือน้ำค้างแข็งเกาะ[footnoteRef:1] ไร้ความคึกคัก ในดวงตาล้วนเป็นความหวาดกลัวและรับมือไม่ถูก [1:  มะเขือน้ำค้างแข็งเกาะ เปรียบว่าหน้าตาห่อเหี่ยวเหมือนมะเขือที่ถูกน้ำค้างแข็งเกาะ]
“ดังนั้นคำแนะนำของข้าคือ ฉวยโอกาสตอนที่ยังปลอดภัย พวกเราตระกูลลลู่ย้ายออกจากเมืองเก้าประสานทันที”
ลู่เฉวียนอันส่ายหน้า
“ไม่ทันการณ์แล้ว เบื้องบนมีคำสั่งเด็ดขาด สี่ตระกูลใหญ่ผู้ใดก็ห้ามออกจากเมืองเก้าประสาน ก่อนหน้านี้ข้ายังไม่รู้ว่าคำสั่งนี้เป็นเรื่องอะไร ตอนนี้นึกถึง...”
ลู่เซิ่งจิตใจเย็นเยียบ
นี่เป็นคนจากราชสำนักเบื้องบนจงใจสอดประสานมาหรือ หรือว่าเป็นแค่ความบังเอิญ
“ถ้าแอบไปทีละน้อยเล่า” มารดาสี่กล่าวเสียงเบา “ไม่ใช่มีพี่ใหญ่อยู่หรือ...”
“ไม่ไหว” ลู่เฉวียนอันส่ายหน้า “ตอนข้าไปที่ประตูเมืองก่อนหน้านี้ พี่ใหญ่ไม่เจอข้า เพียงส่งคำพูดออกมา ตอนนี้แม้แต่ข้าหลวงก็ไม่อนุญาตให้ออกเมืองแล้ว”
ทันใดนั้นทุกคนเงียบกริบ ต่างก็มองไปยังลู่เซิ่ง
ก่อนหน้านี้ลู่เซิ่งเป็นคนเปลี่ยนแปลงกระแสน้ำ จัดการเรื่องเสียงร้องไห้ของผีสาวในคฤหาสน์
“ตอนนี้...” ลู่เซิ่งก้มหน้า กล่าวเสียงขรึม “ได้แต่อยู่ในคฤหาสน์แล้ว พยายามซื้อข้าว ธัญพืชและเนื้อมาตุนเอาไว้ เก็บไว้ทำอาหารได้ในระยะยาว
พวกเราต้องเตรียมถูกกักตัวอีกนาน”
“กล่าวถูกต้อง” ลู่เฉวียนอันยามนี้ค่อยๆ ฟื้นฟูสติกลับมา พยักหน้าเล็กน้อย
ในตอนนี้เอง พื้นดินพลันสั่นสะเทือน
ทางตะวันตกของเมืองแว่วเสียงระเบิดกึกก้องดังมา
ลู่เซิ่งสะดุ้ง กระโดดขึ้นมา พุ่งออกจากโถงใหญ่ มองไปยังฟากฟ้าด้านตะวันตก
ที่นั่นมีแสงเพลิงสีแดงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เห็นได้ว่าเป็นของบางอย่างระเบิด ก่อเกิดให้ไฟไหม้
แสงเพลิงสีแดงส่องสว่างบนฟากฟ้าครึ่งหนึ่งของเมืองเก้าประสาน
ไกลออกไปมีเสียงร้องไห้ เสียงตะโกน แทรกเสียงร้องขอให้ช่วยดับไฟ
“ข้าไปดูก่อน!”
ลู่เซิ่งไม่เห็นสถานการณ์ที่เป็นจริงจากในลาน จึงบอกกับบิดาลู่เฉวียนอันอย่างรวดเร็ว เร่งความเร็วโถมไปยังประตูใหญ่ของคฤหาสน์
เพิ่งมาถึงประตู ก็ให้คนรับใช้ไปจูงม้าออกมาให้
ลู่เซิ่งเห็นบนพื้นถนนหน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ลู่ มีคนไม่น้อยพกดาบ ถือกระบี่รีบเร่งไปยังทิศทางของเพลิงไหม้
คนเหล่านี้ต่างมีท่าเท้าที่ปราดเปรียว เหมือนกับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ สายตาที่มองไปยังเพลิงไหม้ ล้วนมิใช่ความประหลาดใจหรือหวาดกลัวในจินตนาการของลู่เซิ่ง หากเป็นความละโมบและปรารถนา
แค่ลู่เซิ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูสิบกว่าลมหายใจ ผู้ฝึกยุทธ์ที่ผ่านประตูคฤหาสน์ลู่ ก็เห็นมีสามกลุ่มแล้ว
พวกเขาบ้างขี่ม้าควบตะบึง บ้างกระโจนวิ่ง ด้านในมีทั้งบุรุษและสตรี มีทั้งชราและเยาว์วัย
แต่ว่าส่วนใหญ่ล้วนไม่ใช่คนในท้องที่ในเมืองเก้าประสาน
เครื่องแต่งกายบนตัวพวกเขาเทียบกับคนท้องที่แล้วประณีตละเอียดอ่อนมากกว่า ส่วนใหญ่ใส่ของตกแต่งประเภทเครื่องประดับชิ้นเล็กชิ้นน้อย มองดูก็แยกแยะออกว่าเป็นคนจงหยวน
รอจนคนรับใช้ที่ตกใจเช่นกันพยายามจูงม้ามาให้
เป็นม้าแกร่งตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนเพราะความตกใจ ลู่เซิ่งตบคอของมันเพื่อให้สงบ กำลังจะพลิกตัวขึ้นไป ก็เห็นในกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์ที่ผ่านบนถนนถึงกับมีใบหน้าคนคุ้นเคยสองคน
ตวนมู่หว่านกับผู้คุ้มกันชายที่อยู่ข้างกายนาง เป็นเงาที่อยู่ไม่ห่างนางมาโดยตลอด หนึ่งคนหนึ่งม้ากำลังควบไปยังทิศของเพลิงที่กำลังโหม
ตวนผู้หว่านใส่อาภรณ์โปร่งสีดำ สวมหมวกสานด้วยไม้ไผ่ ยังคงเห็นร่างอรชรของนางได้เล็กน้อยผ่านผ้าโปร่งนั้น
ตอนนางผ่านคฤหาสน์ลู่ ก็มองเห็นลู่เซิ่งเช่นกัน พลันร้องเอ๊ะขึ้นมา
“ท่านยังไม่ตายหรือ”
นางพลันกล่าวประโยคเช่นนี้ออกมา ม้าค่อยๆ ลดความเร็วลง มองลู่เซิ่งเหมือนกับเห็นตัวประหลาดอย่างไรอย่างนั้น
“คุณหนูตวนมู่วาจานี้หมายความว่าอย่างไร”
ลู่เซิ่งตาคิ้วเคร่งขรึม ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายความว่าอย่างไร
“น่าสนใจ” ตวนมู่หว่านหัวเราะ “ดูเหมือนพวกเรามีวาสนาต่อกันจริงๆ ภายหลังข้าจะมาหาท่านอีก”
ลู่เซิ่งยังคิดจะถามอีก กลับเห็นตวนมู่หว่านเร่งม้าพาผู้คุ้มกันชายคนนั้น เร่งความเร็วมุ่งไปยังทิศทางของเพลิงไหม้
ก่อนจากไป บุรุษผู้นั้นก็มองลู่เซิ่งอย่างประหลาดใจแวบหนึ่งเช่นกัน
สายตานั้นเหมือนกับว่า...
เหมือนกับว่าเห็นคนที่เดิมทีสมควรตายคนหนึ่ง แต่กลับยังมีชีวิตอยู่
ลู่เซิ่งขึ้นม้า คิดจะติดตามไป
แต่ทันใดนั้นพลันมีเสียงหนึ่งมาเรียกเขาไว้ เป็นเหยียนไคเอง
“คุณชายเซิ่ง ยังคงอย่าได้ไปร่วมความคึกครื้นดีกว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับท่าน”
เหยียนไคกับต้วนหรงหรง ยังมีจวนเฟิงร่วมทาง ต่างก็คิดจะรุดไปทางทิศที่มีไฟไหม้
ยามนี้เห็นลู่เซิ่งคิดจะตามไปด้วย เหยียนไคไม่อาจไม่ส่งเสียงเตือนไปหนึ่งประโยค
“เต้าจ่างวาจานี้มีความหมายใด”
ลู่เซิ่งเอ่ยถามกลับเสียงขรึม
“ไฟไหม้นี้ เป็นหัวหน้าผีล่อลวงกระทำขึ้น มิหนำซ้ำยังตั้งใจกระทำ ความแค้นด้านนั้นพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า คนทั่วไปขอแค่เข้าใกล้จะเสียสติ มีอันตรายถึงชีวิต!” เหยียนไคกล่าวอย่างจริงจัง “ต่อให้คุณชายเซิ่งวรยุทธ์เหนือคน ก็ไม่มีผลลัพธ์ที่สอง”
“แต่ก่อนหน้านี้ข้าเห็นคนไม่น้อยไป...” ลู่เซิ่งสงสัย
“คนเหล่านั้นรนหาที่ตายเอง ผู้ใดก็ช่วยไม่ได้ นอกจากนี้คล้ายมีคนตั้งใจเรียกพวกเขาไปด้วย” เหยียนไคกล่าวราบเรียบ
ลู่เซิ่งใคร่ครวญ
ได้แต่มองดูเรื่องใหญ่เกิดขึ้นใกล้บ้านตัวเอง ตัวเองกลับไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้จิตใจของเขาย่ำแย่ยิ่ง
นึกถึงว่าเหยียนไคเตือนเขาด้วยเจตนาดี เขาก็ประสานมือคำนับอีกฝ่าย
“ขอบคุณเต้าจ่างที่กล่าวเตือน”
เหยียนไคพยักหน้าให้เขา เตรียมที่จะพาต้วนหรงหรงและจวนเฟิงไปยังทิศทางที่ไฟไหม้
ลู่เซิ่งเห็นดังนั้นก็พลันเข้าใจทันทีว่า ต้วนหรงหรงกับจวนเฟิงอาจมีคุณสมบัติพิเศษ ไม่ใช่คนธรรมดา
หรือว่าพวกเขาเดิมทีมีเป้าหมายอื่นอยู่แล้ว จึงเดินทางมายังเมืองเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ๆ ทะเลน้ำแข็งแดนเหนืออย่างเมืองเก้าประสาน
พอคิดถึงตรงนี้ เขาพลิกตัวลงจากหลังม้า พูดกับเหยียนไค
“เต้าจ่าง แม่นางจวนเฟิง มิสู้ให้ข้าน้อยจัดม้าให้ จะไปได้เร็วกว่า!”
เหยียนไคงงงัน ตอบสนองฉับพลัน นี่เป็นลู่เซิ่งกำลังแสดงน้ำใจแก่เขา
เมื่อนึกถึงสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้นที่นี่ การประหยัดพลังสำคัญยิ่งกว่า
เขาจึงรีบพยักหน้าตกลง
“เช่นนั้นก็ขอรบกวนแล้ว!”
ลู่เซิ่งจะให้คนไปจูงม้ามา แต่ได้สติอย่างรวดเร็ว
“ไม่ ไม่ต้องไปจูงมาแล้ว คอกม้าอยู่ด้านข้าง ส่งคนมา! พาพวกเต้าจ่างไปเลือกม้าที่คอก ม้าตัวไหนก็ได้!”
ลู่เซิ่งกล่าวเสียงดัง
“คุณชายเซิ่งมีน้ำใจ!”
เหยียนไคประสานมือ ติดตามผู้คุ้มกัน เร่งไปยังคอกม้า
ลู่เซิ่งยืนอยู่ที่ประตูคฤหาสน์ลู่คนเดียว ด้านข้างมีผู้คุ้มกันที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวหลายคน
เขามองไปที่ทิศทางไฟไหม้แต่ไกล เงียบเสียงไปชั่วขณะหนึ่ง
เพลิงไหม้ที่ลุกโหม ไม่ทราบดำเนินอยู่นานเท่าไหร่ พลันค่อยๆ สลัวดับลง
ลู่เซิ่งก็ยืนอยู่ที่ประตูคฤหาสน์นานเช่นกัน
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีน้ำเงินสายหนึ่งวาดผ่านท้องฟ้า
ท้องฟ้า เมฆดำกระจายแน่น แยกแยะไม่ออกว่าเป็นควันหนาที่เพิ่งลอยขึ้นไปหรือว่าเป็นเมฆดำ
ไม่ทันไร ฝนก็ตกกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง
ลู่เฉวียนอันเดินออกมา ยืนอยู่ข้างกายลู่เซิ่ง มีข้ารับใช้กางร่มกันฝนให้ทั้งสองคนโดยเฉพาะ
หยดน้ำฝนกระทบพื้นดังซ่าๆ กระเด็นขึ้นมาเป็นหมอกน้ำขาวขมุกขมัวชั้นหนึ่ง
สีท้องฟ้าเริ่มสลัว ฟ้าสางแล้ว เวลาหนึ่งคืนผ่านไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเช่นนี้
ลู่เซิ่งยืนอยู่ที่ประตูใหญ่ ใจคล้ายมีความคิดใด
เขาสังหรณ์ใจว่า การระเบิดและเพลิงที่ไหม้โหมเมื่อคืนวาน มีเรื่องสำคัญยิ่งอันใดบังเกิดแล้ว
เกิดขึ้นที่ประตูบ้านของเขา
น่าเสียดายเขาพลังต่ำต้อย แม้แต่เข้าใกล้ยังไม่กล้า
เขามองออกว่าเหยียนไคไม่ได้หลอกเขา เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนคนธรรมดาไม่อาจเข้าใกล้ได้จริงๆ
‘ตอนนี้ไฟสมควรดับแล้ว เราได้ข้อมูลมาว่า เป็นดอกไม้ไฟที่กองรวมอยู่ไม่น้อยในร้านขายดอกไม้ไฟทางตะวันตกของเมือง ระเบิดขึ้น ไฟจึงลุกลาม มีคนตายไปไม่น้อย...’
ลู่เฉวียนอันถอนหายใจกล่าว
“ร้านดอกไม้ไฟ...” ลู่เซิ่งทวนรอบหนึ่ง มองไปยังเมืองด้านทิศตะวันตก
ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว ขอบฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินมีสีขาวแทรกแซม
ลู่เซิ่งกระชับดาบที่หว่างเอว เดินไปยังทิศทางไฟไหม้
“ท่านพ่อข้าจะไปดูทางด้านนั้น”
“ระวังตัวด้วย” ลู่เฉวียนอันไม่ทราบว่าไฟไหม้มีเลศนัย เพียงคิดว่าช่วงนี้เมืองเก้าประสานวุ่นวาย รีบกล่าวกำชับ
“ทราบแล้ว!”
ลู่เซิ่งออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันตกของเมือง
แรกเริ่มยังมองไม่เห็นอะไร แต่พอยิ่งเข้าใกล้จุดที่ไฟไหม้
บ้านเรือนถนนส่วนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏสีดำเทา มีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยกอดของอย่างห่อผ้าสัมภาระบนถนนใหญ่ ไร้บ้านให้กลับ
เสียงร้องไห้ เสียงคนตะโกน เสียงอึกทึกครึกโครม วุ่นวายไปทั่ว
ลู่เซิ่งเดินไปอีกระยะหนึ่ง
คนเริ่มยิ่งมายิ่งน้อย บ้านเรือนสองข้างทางกลายเป็นตอตะโกโดยสมบูรณ์ บ้านบางหลังถูกเผาถล่มลงมา บนหลังคามีรูขนาดใหญ่มากจำนวนมาก
บนพื้นก็เห็นร่างที่ถูกเผาเป็นตอตะโกส่วนหนึ่งตลอดเวลา คนตายเช่นนี้มีอยู่ทุกที่
ยิ่งเข้าใกล้ ลู่เซิ่งยิ่งตื่นตะลึง
ซากศพเหล่านี้มีจำนวนมากเกินไปแล้ว ไม่ทราบว่าเมื่อคืนมีคนเท่าไหร่ตายในการระเบิดและเพลิงไหม้รอบนี้
ไม่ทันไร ลู่เซิ่งก็เห็นสถานที่อันเป็นใจกลางของเพลิงผลาญและระเบิด
ไม่ใช่ร้านดอกไม้ไฟอันใด หากเป็นจวนอีกแห่งหนึ่งของข้าหลวงซ่งตวนฉื่อ จวนไข่มุก
จวนไข่มุกถล่มจนไม่เหลือสภาพ รอบบริเวณมีซากปรักหักพัง กองใหญ่กองเล็กโผล่ออกมาเรื่อยๆ เหมือนกับเนินหลุมฝังศพที่ใหญ่เล็กไม่เท่ากันหลายเนิน
ลู่เซิ่งยังเห็นว่าไม่ใช่แค่เขาที่มา มีคนในยุทธภพไม่น้อยที่พกอาวุธเช่นดาบกระบี่ เดินอยู่รอบๆ คล้ายกำลังค้นหาอะไร
คนในยุทธภพเหล่านี้ต่างก็รักษาระยะห่างจากกันและกัน ในแววตามีความระแวดระวัง บนร่างจะมากจะน้อยล้วนมีสภาวะส่วนหนึ่ง เห็นได้ว่าต่างไม่ใช่คนฝึกยุทธ์ในเมืองเก้าประสานเหล่านั้น
เขายังเห็นว่าคนในยุทธภพเหล่านี้พลิกหาของสักอย่างจากในเศษซาก แล้วเก็บเข้าไปในอกเสื้อตลอดเวลา
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 33 ไม่เหมือน (1)
ลู่เซิ่งครุ่นคิด เข้าไปใกล้คนในยุทธภพคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุด
“สหายท่านนี้” ในมือเขามีแท่งเงินแท่งหนึ่งเป็นประกาย
“อะไรหรือ” คนในยุทธภพผู้นั้นมองเขาอย่างระวังตัว
“ข้าขอถามว่า ที่นี่ไฉนมีคนมากมายขนาดนี้มาตามหาของอันใด”
ลู่เซิ่งแสดงสีหน้าสงสัย
“เจ้าไม่ทราบ แล้วมาทำอะไร หลีกไป!”
คนผู้นี้แสดงสีหน้าเหมือนมองคนโง่
ลู่เซิ่งเห็นเขาหมุนตัวคิดจากไป ก็ล้วงแท่งทองแท่งหนึ่งออกมาจากถุงเอว รวมกันส่งไปให้
แท่งทองนี้กลับทำให้คนผู้นั้นชะงักฝีเท้า เขาชั่งน้ำหนักแท่งทองดู แล้วมองการแต่งกายบนร่างของลู่เซิ่ง ดูไม่เหมือนคนที่จะมาแย่งอาหารกับเขา จึงกล่าว
“เจ้าไม่ทราบ แล้วยังมาร่วมความครึกครื้นอันใด
พวกเรามาที่นี่ ต่างได้ยินว่าเมื่อคืนมียอดฝีมือจำนวนมากมากำจัดวิญญาณ ผลก็คือสู้ไปได้ครึ่งทาง มีของวิเศษปรากฏขึ้น จากนั้นก็ปรากฏความสับสนแล้ว มียอดฝีมือนำของวิเศษหนีไป คนที่เหลือต่างติดตามไป ที่นี่จึงกลายเป็นเศษซาก
“พวกเราหลายคนต่างมาหาของที่เหลือ ค้นสมบัติของคนตาย”
“ค้นสมบัติคนของตายหรือ” ลู่เซิ่งเข้าใจแล้ว คนเหล่านี้มาปล้นสมบัติบนร่างศพโดยเฉพาะ
เขาไม่กระจ่างว่าเมื่อคืนเกิดเหตุอันใด แต่สามารถดึงดูดขุมกำลังจำนวนมากขนาดนี้มารวมตัวกันได้ จะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กแน่
‘คนเหล่านี้ต่างทราบเลศนัยส่วนหนึ่ง เหมือนตวนมู่หว่านและเหยียนไค เป้าหมายที่มาเมืองเก้าประสานไม่ชัดเจน พวกเขาอาจเป็นคนระดับเดียวกันกับผีล่อลวง’ ลู่เซิ่งขบคิด ปล่อยคนผู้นั้นไป วนไปทั่วอยู่หลายรอบ เห็นหลายแห่งมีวัตถุเป็นก้อนดำเหมือนเหล็กหลอมละลาย
เขาไม่ได้หยุดรั้งอยู่นาน กลับไปคฤหาสน์ลู่อย่างรวดเร็ว
พอมาถึงคฤหาสน์ลู่ เพิ่งจะเข้าประตูใหญ่ ก็มีเด็กรับใช้มารายงาน
“คุณชายใหญ่ แม่นางตวนมู่มาอีกแล้ว กำลังรอท่านในโถงรับแขก” เด็กรับใช้กล่าวเสียงเบา
ตวนมู่หว่านมาแล้วหรือ ลู่เซิ่งอดจิตใจตึงเครียดไม่ได้ นึกย้อนถึงประโยคที่นางพูดตอนเจอเขาเมื่อก่อนหน้า เขาจึงกระตือรือร้น รีบสาวเท้าเดินไปยังโถงรับแขก
พอเข้าโถงรับแขก ลู่เซิ่งก็เห็นการแต่งกายอันเป็นสัญลักษณ์ของตวนมู่หว่าน ในยุคสมัยนี้ สตรีที่กล้าแต่งตัวเหมือนตวนมู่หว่าน ต่อให้เป็นที่หอนางโลมตรอกคณิกาก็มีไม่มาก
นางนั่งบนเก้าอี้ไม้ มือประคองถ้วยชากระเบื้องขาว จิบชาเบาๆ วางหมวกไว้ด้านข้าง ปลดอาภรณ์โปร่งบนร่าง เผยให้เห็นชุดรัดรูปสีดำที่รัดเนื้ออยู่ด้านใน
เพียงแต่ชุดรัดรูปนั้นเพราะว่ารัดตัวมากเกินไป จึงขับเส้นโค้งทุกชุ่นบนร่างนางออกมา เหมือนกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง โดยเฉพาะหน้าอกกับตะโพก เหมือนไม่ได้ใส่เสื้อผ้า ไม่ต่างจากเปลือยกาย สตรีรับใช้และผู้คุ้มกันที่อยู่รอบๆ เห็นแล้วไม่กล้ามองตรงๆ หน้าแดงหูแดง
“แม่นางตวนมู่ไม่เจอกันนาน ไม่ทราบประโยคนั้นที่ท่านกล่าวก่อนหน้านี้ความหมายคืออะไรกันแน่” ลู่เซิ่งพอพบหน้าก็กล่าวอย่างขวานผ่าซากทันที เขาโบกมือให้คนที่ไม่มีหน้าที่รอบๆ ตัวต่างถอยออกไป ตนเองมองตวนมู่หว่านด้วยดวงตาสว่างไสว ไม่หลบเลี่ยงเครื่องแต่งกายยั่วยวนของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
ตวนมู่หว่านเงยหน้าขึ้นพิจารณาลู่เซิ่งด้วยความประหลาดใจ ยิ้มกล่าวว่า “คุณชายเซิ่งสบายดี สามารถรอดจากภัยพิบัติครั้งนี้ได้ น่าเฉลิมฉลองแท้ ตอนนี้ท่านไม่ต้องห่วง ทุกอย่างกลับมาปลอดภัยขึ้นมากแล้ว”
“แม่นางหมายความว่าอย่างไร” ลู่เซิ่งหยีตา เห็นได้ชัดว่าตวนมู่หว่านทราบเลศนัยไม่น้อย
“ไม่มีความหมายอะไร” ตวนมู่หว่านวางชาลง ปรบมือเบาๆ แล้วลุกขึ้น
ตวนมู่หว่านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ในเมื่อคนที่อยู่รอบๆ ล้วนไปแล้ว คุณชายไม่ตายในภัยพิบัติก่อนหน้า อย่างนั้นกลับมีคุณสมบัติที่จะทราบเบื้องหลังส่วนหนึ่ง”
“ขอให้แม่นางโปรดชี้แนะ” ลู่เซิ่งปลุกปลอบจิตใจ กลัวอีกฝ่ายไม่พูด
ตวนมู่หว่านมือหนึ่งเท้าคาง หัวเราะ “คุณชายเซิ่งในเมื่อไม่ตาย คงได้สัมผัสขุมกำลังของผีล่อลวงมาแล้ว สิ่งของที่สกปรกน่าหวาดกลัวเหล่านั้น ไม่ใช่รับมือได้ง่าย ไม่มีความสามารถพิเศษก็ไม่อาจรอดจากการไล่ล่าของพวกมัน”
“ผีล่อลวง... แม่นางพูดให้ละเอียดหน่อยได้หรือไม่ ผีล่อลวงเหล่านี้มาจากไหน พวกมันมีเป้าหมายอะไร” ลู่เซิ่งถามเสียงขรึม
“ไม่ต้องรีบร้อน...” ตวนมู่หว่านหัวเราะคำหนึ่ง ค่อยๆ อ้อมมาถึงด้านข้างของลู่เซิ่ง ยื่นมือข้างหนึ่งออกมาลูบแก้มเขาเบาๆ
การเคลื่อนไหวของนางนุ่มนวลและอ่อนโยนยิ่ง เหมือนกับผ้าบางปัดผ่าน ไม่สัมผัสอย่างละเอียดก็ไม่อาจรู้สึกตัว คันๆ นุ่มๆ เหมือนกับการหยอกล้อกันระหว่างคนรัก
“แม่นางตวนมู่ ท่านยังไม่พูดถึงเลศนัยเลย” ลู่เซิ่งถอยหลังก้าวหนึ่งเบาๆ หลบเลี่ยงการหยอกล้อของอีกฝ่าย “ถ้าหากมีสิ่งที่จำเป็นต้องปิดบัง ท่านคงไม่มาหาข้าถึงที่นี่ คาดว่าแม่นางคงมีเป้าหมายของตัวเองกระมัง”
ตวนมู่หว่านหัวเราะ กิ่งบุปผาพลันสะเทือน
พึ่บ!
“คุณชายเซิ่งไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ ข้าเห็นท่านครั้งแรกก็ชมชอบอยู่บ้าง
ตอนนั้นยังมีความคิดจะทดลองเดิมพันกับท่าน คิดไม่ถึงว่าคุณชายรอดมาได้จริงๆ นี่น่าประหลาดใจ... ท่านไม่ทราบ หลังจากท่านรอดมา ถึงแม้ตัวข้าต่อให้กำลังต่อสู้ระหว่างความเป็นความตาย ในใจยังจดจำท่านได้...” ตวนมู่หว่านกล่าวอย่างเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก น้ำเสียงเหมือนกับจะหลอมละลายบุรุษเหล็กให้กลายเป็นน้ำได้
ลู่เซิ่งข่มโทสะ ปล่อยให้นางแนบชิดตน ยังคงถามอย่างสงบ “หรือว่าแม่นางชมชอบข้าแล้ว”
“ผู้ใดทราบเล่า” ตวนมู่หว่านหัวเราะพลางถอยไปก้าวหนึ่ง หมุนตัวอย่างงดงามรอบหนึ่ง
“ข้าชมชอบคุณชายยิ่ง พอเห็นท่าน ก็คิดถึงท่านผู้นั้นที่ข้ารักที่สุด... น่าเสียดายเขาตายเร็วยิ่ง ความรักในอกของข้าไร้ที่ไป” พูดถึงตรงนี้ ดวงตารูปซิ่งจื่อ (แอพริค็อต) ของนางปรากฏความอ้างว้างและความละอายแก่ใจ
ลู่เซิ่งกล้ายืนยันว่าตัวเองไม่ได้มองผิด เป็นความละอายแก่ใจจริงๆ ความรู้สึกที่มีแต่คนซึ่งรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยพึงมี ถึงกับปรากฏบนร่างตวนมู่หว่านที่ลี้ลับตรงหน้าผู้นี้ เห็นได้ว่าคนผู้นั้นที่นางเอ่ยถึง มีสถานะ ความสามารถ และตำแหน่งไม่ธรรมดาเด็ดขาด
“ตอนนี้แม่นางตวนมู่ลองบอกดูว่า ผีล่อลวงที่แท้เป็นอะไร แล้วพวกท่านเป็นใคร”
ตวนมู่หว่านยิ้มๆ อ้อมมาถึงด้านหลังของลู่เซิ่งอย่างแผ่วเบา แนบชิดตัวเองกับแผ่นหลังของเขา
“พอเห็นคุณชายท่าน ก็อดนึกถึงเขาไม่ได้ เฮ้อ...” นางถอนใจยาว แฝงความรันทดเข้มข้น
“คุณชายทราบหรือไม่ว่าวิถีโลกในปัจจุบัน ปีศาจมารอาละวาด ภูตผีถือกำเนิด ไฉนชนชาวโลกยังมีชีวิตอยู่อย่างสงบมั่นคงเป็นส่วนใหญ่ เหมือนกับชีวิตราบเรียบสิบกว่าปีก่อนหน้าของคุณชายท่าน”
ลู่เซิ่งส่งสายตาคมกริบ “มีคนคอยปกป้องหรือ”
“ถูกต้อง... นับว่าปกป้องก็แล้วกัน... วิถีโลกนี้ลำบากเช่นนี้ ต้องมอบความหวังและการปลอบประโลมเล็กน้อยแก่ผู้คนถึงจะถูก
“ใต้หล้านี้ กล่าวได้ว่าเป็นใต้หล้าของสองขุมกำลัง”
“สองขุมกำลังไหน”
“มารปีศาจกับตระกูลขุนนาง” ตวนมู่หว่านชูนิ้วสองนิ้วขึ้นอย่างเรียบง่าย “มารปีศาจเป็นสัตว์ประหลาดเช่นผีล่อลวงที่คุณชายเคยเจอ ส่วนตระกูลขุนนางก็คือคนกำจัดวิญญาณที่บนร่างมีพลังตั้งแต่เกิดอย่างข้าและเหยียนไค”
“เกิดมาก็มีพลังหรือ ไม่ใช่ฝึกฝนได้มาหรือ” ลู่เซิ่งจิตใจตึงเครียด ยังมีความหวังเล็กน้อย
“ไม่...” ตวนมู่หว่านยิ้มขึ้น “ข้าทราบว่าคุณชายยังมีความหวังเล็กน้อย น่าเสียดาย โลกใบนี้ไม่มีวิชาฝึกฝนอันใดรับมือมารปีศาจได้ พวกเราตระกูลขุนนางไม่ต้องใช้วิธีการอันใด และไม่มีวิชาอันใด”
สิ่งที่พวกเราฝึกฝนเป็นเพียงการพัฒนาและการใช้พลังพิเศษในร่างที่มีตั้งแต่เกิด และใช้พลังนี้ไปรับมือมารปีศาจ ส่วนคนทั่วไปได้แต่เป็นคนทั่วไปตลอดกาลแล้ว...”
ลู่เซิ่งเงียบเสียง
ยังเป็นความจริงที่เขาไม่อยากได้ยินที่สุด
ตวนมู่หว่านกล่าวต่อ “ลำดับชั้นการปกครองของใต้หล้ามีสองอย่าง หนึ่งคือมารปีศาจ หนึ่งคือตระกูลขุนนาง พลังของพวกเรามีมาตั้งแต่เกิด เหนือคนธรรมดา ความแตกต่างนั้นยิ่งใหญ่มาก... พวกเราเกิดมาก็มีพลัง ต่อให้เป็นคนที่อ่อนแอที่สุด สำหรับคนทั่วไปก็เป็นความแข็งแกร่งที่ไม่อาจจินตนาการได้โดยเด็ดขาด”
“ข้าไม่เชื่อว่าคนทั่วไปไม่มีโอกาสแล้ว” ลู่เซิ่งส่ายหน้าช้าๆ
“คุณชายน่ารักจริงๆ...” ตวนมู่หว่านยิ้ม “ท่านต้องเข้าใจว่าบนโลกใบนี้ไม่มีปราณวิญญาณหรือปราณเซียนในนวนิยายอันใด ในอากาศที่พวกเราใช้ดำรงชีวิตก็ไม่มีเช่นกัน สิ่งที่พวกเราพึ่งพาได้เพียงอย่างเดียวคือตัวเอง
จอมยุทธ์ฝึกปราณภายใน สิ่งที่อาศัยเกิดจากการกินอาหาร พลังความสามารถที่พวกเราตระกูลขุนนางได้มาแต่เกิด ซ่อนลึกอยู่ในสายเลือด ความแตกต่างมีมาแต่กำเนิดแล้ว...”
นางค่อยๆ ปล่อยลู่เซิ่ง เดินมาถึงด้านหน้าของเขา มือเรียวลูบไล้ทรวงอกแกร่งของเขาแผ่วเบา
“ก่อนหน้านี้ในเมืองเก้าประสานมีสองขุมกำลังใหญ่ กำลังแย่งชิงของวิเศษชิ้นหนึ่ง ฝ่ายหนึ่งในสองขุมกำลังใหญ่นี้ เป็นขุมกำลังใหญ่ที่ควบคุมผีล่อลวง และเป็นขุมกำลังที่เลือกตระกูลสวีและตระลู่ของท่านเพื่อเซ่นสรวง”
“ขอบังอาจถามแม่นาง ชื่อของขุมกำลังนี้คืออะไร” ลู่เซิ่งพลันกระตือรือร้น ทราบว่านี่เป็นส่วนสำคัญ ย่อยข้อมูลที่ได้ยินมาก่อนหน้านี้ รีบถามไถ่
“จวนม้วนมนุษย์” ตวนมู่หว่านพิงศีรษะกับแขนของลู่เซิ่ง “ชื่อของพวกมันเรียกว่าจวนม้วนมนุษย์ เป็นขุมกำลังเก่าที่ยึดครองที่นี่ของพวกท่านมาหลายต่อหลายปีแล้ว
“ภูตผีที่พวกมันควบคุมมีอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้เลือกประมุขตระกูลลู่ของคุณชายเป็นเป้าหมายเซ่นสรวง พอของวิเศษเช่นนั้นปรากฏขึ้น จำเป็นต้องใช้เครื่องเซ่นสรวงมากมาย มากมายยิ่ง...”
“เช่นนั้น บิดาข้ายังไม่ตาย พวกเขาจะมาหาพวกเราอีกหรือไม่” ลู่เซิ่งถามกลับ
“คิกๆๆ... ถ้าหากพวกมันมาหาท่าน คุณชายก็มาหาหว่านเอ๋อร์แล้วกัน... ” ตวนมู่หว่านพลันกล่าวพลางหัวเราะ
“แม่นางตวนมู่ล้อเล่นแล้ว” ลู่เซิ่งสลัดการลูบไล้ของนาง หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับนาง “ไม่ทราบว่าแม่นางยังมีวิชาฝึกจิตกำลังภายในอย่างอื่นในมือหรือไม่ ที่ไม่ใช่วิชาหล่อเลี้ยงชีวิต”
เขาไม่ทราบว่าสิ่งที่ตวนมู่หว่านพูดเหล่านี้เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องเท็จ แต่ไม่ว่าจริงหรือเท็จ ขอแค่เอาวิชากำลังภายในวิชาใหม่ที่แกร่งกว่าเดิมจากสตรีนางนี้ได้ การพบเจอนางในครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว
“วิชาฝึกจิตกำลังภายในหรือ ของเล่นประเภทนั้น... มีประโยชน์หรือ” ตวนมู่หว่านสางผมงาม “วิชากำลังภายในมีอันใดน่าสนุก...”
“แม่นางหว่านเอ๋อร์ล้อเล่นแล้ว ข้าน้อยจำเป็นต้องใช้ค่าตอบแทนเท่าใดถึงจะเอาวิชาฝึกจิตกำลังภายในชนิดนั้นมาได้ ขอให้แม่นางบอกให้กระจ่าง” ลู่เซิ่งเอ่ยเสียงทุ้ม
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 34 ไม่เหมือน (2)
“ค่าตอบแทนกลับไม่ต้อง เงินข้าไม่ขาดอยู่แล้ว เพียงแต่ของสิ่งนั้นที่คุณชายต้องการ หว่านเอ๋อร์ก็ไม่มีในมือเช่นกัน วิชาวรยุทธ์ชนิดนั้นสำหรับหว่านเอ๋อร์ไม่มีประโยชน์เท่าวิชาหล่อเลี้ยงชีวิต สำหรับพวกเราแล้ว การยืดอายุขัยคุ้มค่ากว่าการฝึกสิ่งที่มีพลังทำลายอ่อนแอจนน่าสงสารเหล่านั้นมาก
ทว่า... หว่านเอ๋อร์กลับคิดถึงวิธีการดีๆ ได้วิธีหนึ่ง”
“วิธีการอันใด”
“ถ้าคุณชายคิดเรียนจริงๆ เบื้องล่างตระกูลขุนนางของพวกเราก็มีพรรคสำนักใหญ่ที่คนธรรมดาส่วนหนึ่งรวมกลุ่มกันสร้างขึ้นมาช่วยเหลือกัน ด้านในมีวิชาฝึกจิตกำลังภายในประเภทนี้ คุณชายสามารถเลือกเข้าร่วมตามใจชอบ หว่านเอ๋อร์แนะนำท่านได้ เป็นอย่างไร” ตวนมู่หว่านกล่าวเสียงอ่อนโยน
“นี่กลับไม่จำเป็น ถ้าหากแม่นางหว่านเอ๋อร์มอบข้อมูลข่าวสารของพรรคสำนักใกล้ๆ เพียงเล็กน้อยให้แก่ข้าได้ก็พอ” ลู่เซิ่งไม่เกรงใจ แม้ไม่ทราบว่าไฉนตวนมู่หว่านให้ความสำคัญกับตัวเองขนาดนี้ แต่หนึ่งเรื่องราวไม่ใช้สองคน เรื่องวิชาฝึกกำลังภายในเขาติดค้างน้ำใจนาง ในเมื่อติดค้างไม่น้อยแล้ว เช่นนั้นก็รบกวนอีกฝ่ายขึ้นอีกส่วนหนึ่ง
“นี่อีกเดี๋ยวหว่านเอ๋อร์ให้คนส่งมาให้ท่าน” ตวนมู่หว่านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม นางยื่นมือแผ่วเบา ดวงตาพร่ามัวอยู่บ้าง คิดจะล้วงเข้าไปในอาภรณ์ของลู่เซิ่ง
“แม่นางหว่านเอ๋อร์โปรดเคารพตัวเองด้วย!” ลู่เซิ่งจิตใจบังเกิดโทสะ โดยที่อธิบายสาเหตุไม่ได้ เขาไม่คิดสร้างความสัมพันธ์กับสตรีที่ความเป็นมาไม่ชัดเจนแบบนี้ หนำซ้ำยังเป็นในสถานการณ์ที่อีกฝ่ายยึดถือตัวเองเป็นสิ่งตอบแทนด้วย เกิดว่าวันหนึ่งสตรีนางนี้อยู่ๆ เป็นบ้าขึ้นมา ไม่คิดเล่นกับเขาแล้ว อย่างนั้นเขาไม่แน่ว่าจะน่าอนาถแล้ว
“เรียกข้าว่าหว่านเอ่อร์ก็พอแล้ว...” ตวนมู่หว่านตางามดุจไหม สองแก้มแดงดั่งลูกท้อ อุณหภูมิบนร่างร้อนราวเปลวเพลิง เห็นได้ว่าเกิดความหวั่นไหวจริงๆ
นางยื่นมือไปลูบคลำท้องน้อยของลู่เซิ่ง
“แม่นางหว่านเอ๋อร์” ลู่เซิ่งจับมือนางไว้ด้วยมือหนึ่ง “ถ้าหากท่านยึดถือข้าน้อยเป็นสิ่งตอบแทนอันใด นั่นไม่ใช่แค่ท่านข่มเหงคน ยังไม่เคารพต่อร่างกายตัวเองอีกด้วย”
“ไม่เคารพตัวเองอย่างนั้นหรือ” ตวนมู่หว่านงุนงง นางหลุบศีรษะลง เงียบเสียง
สักพักหนึ่ง...
นางพลันถอนใจยาวคำหนึ่ง
“ถูกต้อง... ก่อนหน้านี้หว่านเอ๋อร์ไม่ใช่เป็นคนแบบนี้...” นางประเดี๋ยวเดียวคล้ายเปลี่ยนเป็นหมดความสนใจเขาแล้ว
ลู่เซิ่งถอยหลังไปสองก้าว ไม่ได้พูดอะไร เพียงจ้องมองนาง
“ใกล้ๆ นี้มีพรรคที่ใหญ่ที่สุดเรียกพรรควาฬแดง ด้านในพรรคยังมีวิชาที่น่าสนใจอยู่บ้าง คุณชายถ้าสนใจไปดูก็ได้ แต่ว่าพรรคนี้เล็กเกินไป ภายหลังหว่านเอ่อร์มีโอกาสจะย้ายที่ให้คุณชาย ไปจงหยวน พรรคที่นั่นแข็งแกร่งกว่าพรรควาฬแดงมาก”
“ขอบคุณแม่นางหว่านเอ๋อร์แล้ว ข้าน้อยจะไปสืบดูก่อน ส่วนต่อจากนี้ ต่อจากนี้ค่อยว่ากล่าวกันเถอะ” ลู่เซิ่งลอบจดจำ ประสานมือเอ่ย
“ยังเรียกข้าแม่นางอีก จิตใจข้า ร่างกายข้าท่านไม่ใช่ล่วงรู้ความรู้สึก สัมผัสแล้วหรอกหรือ” ตวนมู่หว่านมองเขาอย่างน้อยใจ
ลู่เซิ่งสับสน กำลังคิดเอ่ยวาจา พลันเห็นนอกหน้าต่างโถงรับแขกที่ไม่ได้ปิด เสี่ยวเฉี่ยวกำลังมองดูด้านในนี้อยู่ไกล ลืมตากลมโต อ้าปากตาค้าง
ส่วนอิริยาบถยามนี้ของเขากับตวนมู่หว่าน เป็นสตรีนางนี้ยื่นมือมาตรงท้องน้อยของเขา ถูกเขาใช้มือจับไว้ สองคนแนบชิด อยู่ใกล้กัน คลุมเครือยิ่งนัก
“เอาล่ะ ข้าไม่หยอกล้อท่านแล้ว ข้ายังมีธุระ ไปก่อนก้าวหนึ่ง” ตวนมู่หว่านถอยหลังแผ่วเบาไปสองสามก้าว หุบรอยยิ้ม
“คุณชาย... กล่าวตามสัตย์ ท่านรู้สึกว่าหว่านเอ๋รอ์ใช่เป็นสตรีเลวทรามไร้ศักดิ์ศรีมากหรือไม่” นางมองลู่เซิ่งด้วยความคาดหวัง เป็นความคาดหวังที่อธิบายไม่ได้ คล้ายกำลังกำลังรอให้เขาพูดคำตอบที่แตกต่าง
ลู่เซิ่งลำบากใจแล้ว
นางช่วยเขาถึงสองครั้ง ยังบอกข้อมูลที่มีประโยชน์ขนาดนี้แก่เขาโดยให้เปล่า ต้องการให้เขาพูดว่านางไม่มีศักดิ์ศรี เป็นสตรีเลวทรามต่อหน้าอีกฝ่าย วาจาแบบนี้เขาพูดไม่ออก
เขาที่แล้วมาเป็นคนกินอ่อนไม่กินแข็ง[footnoteRef:1] ผู้ใดดีกับเขา เขาก็ดีกับผู้นั้น ตอนนี้ครั้งนี้กลับทำให้เขาลำบากใจแล้ว [1:  กินอ่อนไม่กินแข็ง หมายถึงเป็นคนจิตใจอ่อนโยนไม่แข็งกระด้าง]
ลู่เซิ่งเรียบเรียงคำพูด พิจารณาตวนมู่หว่านตรงหน้าอย่างละเอียด
ตวนมู่หว่านในตอนนี้ แม้จะสวมเสื้อผ้ายั่วยวน แต่ถึงกับมีความอ่อนโยนและความใสซื่อ เหมือนกับดรุณีน้อยข้างบ้านที่นิสัยดีกำลังถามเขาอย่างอายๆ ว่า ตนเองมีตรงไหนไม่ดีหรือ
“แม่นางหว่านเอ๋อร์ยังดีอยู่กระมัง ทุกคนต่างมีวิธีเข้าสังคมของตัวเอง แม่นางเพียงเปิดเผยไปเล็กน้อยก็เท่านั้น” ลู่เซิ่งกล่าววาจานี้เป็นวาจาตามสัตย์จริง ถึงอย่างไรโลกในชาติก่อนก็ยังเปิดเผยกว่าตวนมู่หว่านมากนัก แค่เปลือยร่างให้คนนับไม่ถ้วนดูในอินเทอร์เน็ตล้วนมากมี เพราะฉะนั้นสำหรับเขาแล้ว ตวนมู่หว่านแค่กระทำแปลกแยกไปเล็กน้อยเท่านั้น
ตอนที่ตวนมู่หว่านกำลังถาม ได้แต่มองลู่เซิ่งอย่างจริงจัง
นางค้นพบอย่างประหลาดใจว่า ลู่เซิ่งกล่าวคำพูดนี้จากใจจริง เป็นความคิดแท้จริงของเขา ไม่ใช่ปลอบใจนาง เขาคิดเช่นนี้ในใจจริงๆ ท่าทางมีเหตุผลเต็มเปี่ยมนั้น ท่าทีที่ไม่นำพาต่อคำถามนี้ แตกต่างกับคนจำนวนมากที่ก่อนหน้านี้นางเคยถามคำถามนี้โดยสิ้นเชิง
“ท่าน...”
ดวงตาตวนมู่หว่านปรากฏความซับซ้อน ในใจมีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้กำลังพรั่งพรู
“ถึงข้าไม่ทราบว่าคุณชายต้องการวิชาฝึกจิตกำลังภายในจำนวนมากเพียงนั้นไปทำอะไร แต่ว่าที่ข้ามีสองเล่ม ล้วนเอาให้ท่านทั้งหมดเถอะ” นางก้มหน้าลง เห็นใบหน้าไม่ชัด หยิบหนังสือเล่มเล็กสองเล่มจากบนร่างมาวางไว้บนโต๊ะ
“หว่านเอ๋อร์มีธุระไปก่อนแล้ว” เสียงเพิ่งขาดลง นางก็ผลุนผลันออกจากห้องไปแล้ว
ลู่เซิ่งเพิ่งได้สติ รีบติดตามออกไป เห็นในลานว่างเปล่า เวลาแค่กะพริบตาเช่นนี้ ตวนมู่หว่านถึงกับหายไปแล้ว
เขางุนงง ยืนอยู่ในลานไม่ได้สติชั่วขณะหนึ่ง
ผ่านไปสักพัก เขากลับไปถึงโถงรับแขก หยิบหนังสือเล่มเล็กสองเล่มบนโต๊ะขึ้นมา บนหนังสือทั้งสองเล่มเขียนไว้ว่า: โน้มนำหยินหยาง เคล็ดสนหนึ่งสำนึก
เป็นคัมภีร์ลับสองเล่มนั้นที่เขาไม่ได้เลือกตอนซื้อวิชากำลังภายในจากมือของตวนมู่หว่าน ดูเหมือนในมือตวนมู่หว่านจะมีแค่วิชากำลังภายในสามเล่มนี้ ตอนนั้นนำออกมา มีความคิดหยอกล้อเขาที่บอกไม่ถูก หรือว่ามีความคิดซับซ้อนอย่างอื่น
...
นอกเมืองเก้าประสาน
ตวนมู่หว่านร่างพลิ้วทะยาน ทิ้งตัวลงริมทะเลสาบซุยหยาง นิ่งและแผ่วเบา
แม่น้ำซุยหยาง น้ำนิ่งดุจกระจกที่ฝังหิมะสีขาวไว้บนขอบ
รอบๆ ทะเลสาบเป็นป่าไม้สีขาวผืนใหญ่ เพราะกิ่งใบล้วนถูกคลุมด้วยหิมะ เหมือนเงินคลุมขาวห่อ[footnoteRef:2] ดูคล้ายรูปสลักน้ำแข็ง [2:  เงินคลุมขาวห่อ เป็นการบรรยายถึงหิมะที่ปกคลุมสภาพแวดล้อมจนเป็นสีเงินขาว]
“วนมู่หว่านองค์หญิงสารทกระจ่างผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง มีใบหน้าถึงสามพันหน้า ถึงกับแปลงร่างเป็นดรุณีน้อยเช่นนี้ วันนี้มาตามนัดข้า คุ้มค่าแล้วจริงๆ” เสียงบุรุษทุ้มต่ำเจ้าเล่ห์เสียงหนึ่งสะท้อนมาจากรอบๆ
ตวนมู่หว่านกระชับผ้าโปร่งสีดำบนตัวแน่น ใบหน้างามเย็นชา “จางซินหยวน เดินทางหมื่นลี้มาทางเหนือ เพื่อดูเรื่องตลกของข้าหรือ ต้องการให้ข้าช่วยท่านควักลูกตาออกมาไหม ดูว่าท่านยังจะหัวเราะออกหรือไม่”
“เหอะๆ องค์หญิงโปรดระงับโทสะ ตระกูลเจินกำลังต่อสู้กับจวนม้วนมนุษย์ องค์หญิงสารทกระจ่างรู้จักกับเยี่ยหลิงม่อ ข้าน้อยมาเพราะคิดขอให้องค์หญิงช่วยแนะนำ” เสียงนั้นกล่าวสืบต่อ ทั้งซ้ายและขวา ไม่เห็นเงาคนอันใด ไม่สามารถแยกแยะตำแหน่งของเขาได้
“แนะนำหรือ เตรียมค่าตอบแทนดีแล้วหรือยัง” ตวนมู่หว่านสีหน้าพลันเปลี่ยนไป กลายเป็นใบหน้าที่อ่อนโยนงดงามทันใด
“ได้ยินกฎขององค์หญิงมานาน ผลประโยชน์ย่อมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” เสียงนั้นเอ่ยต่อ
ตวนมู่หว่านหัวเราะคำหนึ่ง ลูกต้ากลอกกลิ้ง “ไม่ลองพิจารณาอยู่เป็นเพื่อนข้าสักคืน ไม่แน่ถ้าทำให้ข้าพอใจ จะไม่เก็บค่าใช้จ่ายของท่าน”
“ยังคงแล้วไปเถอะ นามยิ่งใหญ่ขององค์หญิงสารทกระจ่างข้าน้อยได้ยินมานานแล้ว ข้าผู้เฒ่ายังคิดอยู่ต่ออีกหลายปี” เสียงนั้นหัวเราะแห้งสองคำ “ถ้าหากองค์หญิงมอบตำแหน่งของของวิเศษชิ้นนั้นให้ข้าได้ สุดท้ายผู้ใดได้ไป ข้าน้อยยังเพิ่มค่าตอบแทนได้อีกเท่าหนึ่ง!”
“ภัยพิบัติมังกรสีชาดนั่นยังอยู่ในมือของนักพรตวิกลจริต ผู้ใดก็เอามาไม่ได้ หลายวันก่อนหน้าจวนม้วนมนุษย์กับตระกูลเจินทำศึกใหญ่กันรอบหนึ่ง ระหว่างทางกระตุ้นการเซ่นสรวงภัยพิบัติมังกรสีชาด ก่อเกิดการระเบิด สามฝ่ายไม่ว่าฝั่งไหนต่างเสียหายสาหัส ถ้าพวกท่านคิดสอดมือ นี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดและเป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว
“เพราะมีคนตายมากเกินไป  ภัยพิบัติมังกรสีชาดจะทำการเซ่นสรวงสำเร็จแล้ว...” ตวนมู่หว่านกล่าวอย่างรวดเร็ว
“อย่างนั้นหรือ...” เสียงนั้นเงียบลงไป “ขอบคุณองค์หญิงที่ชี้แนะ ค่าตอบแทนจะมอบให้ผู้คุ้มกันตระกูลท่านโดยตรง ข้าน้อยขอลา” เสียงออกห่างไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรก็หายไปจากทะเลสาบซุยหยางโดยสิ้นเชิง
รอยยิ้มบนใบหน้าตวนมู่หว่านจางลงช้าๆ สองตามองทะเลสาบที่นิ่งดุจกระจกเขม็ง ไม่ทราบกำลังคิดอะไร
...
เรื่องที่เกิดในเมืองเก้าประสานกระตุ้นลู่เซิ่งอย่างล้ำลึก
หลังตวนมู่หว่านจากไป เขาก็กินอาหารกลางวัน แล้วกลับห้องเริ่มฝึกฝนวิชากำลังภายใน ยังสั่งห้องครัวให้ต้มยาบำรุงที่ทำมาจากไขมันสัตว์จำนวนมาก ส่งมาถึงในห้องเขา เตรียมใช้กินตลอดเวลา
ผ่านการปรับปรุงในช่วงเวลานี้ เขาคิดฝึกฝนวิชาปราณหล่อเลี้ยงชีวิตอีกสองวิชาที่เขาเพิ่งได้มา
จากวิชากระเรียนหยก ลู่เซิ่งมองออกว่า วิชาปราณหล่อเลี้ยงชีวิตสามารถนำมาใช้ยกระดับวิชาอื่นๆ ได้ ทดแทนการสิ้นเปลืองพลังกาย ปราณ และจิต สิ่งนี้เหมือนกับแบตเตอร์รี่สำรอง ปกติสะสมกักเก็บไว้ ถึงเวลาจำเป็นต้องใช้ ค่อยมีประโยชน์ใช้สอยอย่างใหญ่หลวง
ลู่เซิ่งปิดประตูห้องแน่น นั่งขัดสมาธิบนเตียง
เขาเปิดคัมภีร์เคล็ดสนหนึ่งสำนึกอย่างแผ่วเบา ตัวหนังสือหลายแถวด้านในล้วนใช้มือเขียน ดูเหมือนจะเป็นลายมือสตรีเขียน
‘ให้คนเลียนแบบต้นสน ลมพัดไม่ล้ม หนาวเหน็บไม่ตาย สภาพอันตรายดำรงชีพไม่วางวาย’ หน้าแรกของคัมภีร์มีแค่ตัวหนังสือแถวหนึ่ง
ลู่เซิ่งพลิกหน้าต่อไป หน้าที่สองเป็นรูปสนใหญ่ที่เหมือนวิชากระเรียนหยกในตอนนั้น
ต้นสนแก่สีดำต้นหนึ่งหยั่งรากพาดกิ่งบนหน้าผา งอกงามขวางออกมาในแนวนอน กิ่งใบหนาแน่นเขียวขจี  มีพลังชีวิตโชติช่วงคึกคักสุดขีด
สิ่งที่วิชาหล่อเลี้ยงชีวิตวิชานี้เน้นคือคำว่าสงบ รักษาปราณ รักษาจิต ร่างกายโคจรพลังชีวิตตามสัญชาตญาณที่เป็นธรรมชาติที่สุด ให้กำเนิดปราณภายในหล่อเลี้ยงชีวิตที่บริสุทธ์ที่สุดหลายสาย
ลู่เซิ่งเป็นเพราะมีรากฐานวิชากระเรียนหยก เริ่มเรียนวิชาหล่อเลี้ยงชีวิตประเภทนี้ได้รวดเร็วยิ่ง ไม่ทันไรก็คุ้นเคยแล้ว เริ่มนั่งสมาธิ การนั่งสมาธินี้มิใช่เพียงนั่งนิ่งๆ ยังจำเป็นต้องใช้การหายใจและอิริยาบถพิเศษโน้มนำอย่างฉับพลันในเวลาที่กำหนด
หลังจากฝึกฝนสักระยะตามวิชา ลู่เซิ่งลุกขึ้นกินยาบำรุงก้อนหนึ่ง กำลังจะกลับไปฝึกฝนต่อ ครั้งนี้เขาคิดฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาต ใช้ดีปบลูยกระดับวิชาทมิฬพิฆาตสู่ระดับสูงสุด
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“คุณชาย พวกเหยียนไคเต้าจ่างมาแล้ว” เสียงเขินอายของเสี่ยวเฉี่ยวดังมาจากนอกประตู
ลู่เซิ่งลืมตาขึ้นบนเตียง ลงมาอย่างรวดเร็ว สวมใส่เสื้อคลุมตัวนอกและสวมรองเท้า
“อีกเดี๋ยวข้าไป”
เขาออกจากประตูห้อง อย่างรวดเร็วก็เดินเข้าโถงรับแขก เห็นเหยียนไค ต้วนหรงหรง และยังมีจวนเฟิงยืนอยู่
“คุณชายเซิ่ง สบายดี ดูเหมือนท่านมีสีหน้าไม่เลวนี่” เหยียนไคประสานมือกล่าว น้ำเสียงผ่อนคลาย
“ทั้งสามท่านเชิญนั่ง” ลู่เซิ่งยิ้มๆ
รอจนหญิงรับใช้รินน้ำชาให้แล้วพากันล่าถอยออกไป ปิดประตูหน้าต่างดีแล้ว
เขาค่อยกล่าวต่อ “เต้าจ่าง เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ลู่เซิ่งถามหนึ่งประโยค
เหยียนไคก็ไม่ปิดบัง กล่าวคำพูดที่ตวนมู่หว่านเล่าก่อนหน้านี้ออกมา รอจนเขาพูดจบ ก็เป็นครึ่งชั่วยามให้หลังแล้ว
สิ่งที่เขาพูดในครั้งนี้ ยังละเอียดกว่าตวนมู่หว่าน อาจบางทีเพราะนึกถึงว่าทำให้ม้าสองสามตัวของลู่เซิ่งเสียหายจึงรู้สึกผิด เหยียนไคตอบคำถามส่วนหนึ่งของลู่เซิ่งอย่างจริงจัง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 35 จากไป (1)
“พูดแบบนี้ คนเหล่านั้นก่อนหน้านี้ที่รุดมา รวมถึงพวกเต้าจ่างทั้งสามคน ล้วนมาเพื่อของวิเศษที่อาจปรากฏขึ้นชิ้นนั้นหรือ” ลู่เซิ่งฟังเนื้อหาหลักจากคำบอกเล่าของเหยียนไคออกแล้ว
“สามารถกล่าวเช่นนี้ได้” เหยียนไคพยักหน้า “โลกใบนี้มารปีศาจอาละวาด พวกเราคนกำจัดวิญญาณรุดมาก็เพื่อคุ้มครองความสงบสุข”
ลู่เซิ่งยิ้มๆ วาจานี้มีความน่าเชื่อถือขนาดไหน เขาไม่ทราบ
เขาเรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่ง ถามอีกว่า “หมายความว่า เรื่องนี้จบเช่นนี้แล้วหรือ ภายหลังเมืองเก้าประสานไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่ จะไม่มีผีล่อลวง และจะไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมายอีก ยิ่งไม่มีคนตายโดยไร้สาเหตุอีกใช่หรือไม่”
เหยียนไคไม่ทราบว่าลู่เซิ่งถามเช่นนี้มีความหมายอะไร แต่เขาครุ่นคิด ตอบอย่างจริงจัง “เป็นเช่นนี้ ของวิเศษชิ้นนั้นถูกคนนำไปแล้ว ออกห่างจากเมืองเก้าประสานไปแล้ว อีกเดี๋ยวข้าก็จะไปด้วยเช่นกัน ดูว่ามีที่ไหนพอช่วยเหลือได้บ้าง ส่วนคนตาย.. เมื่อไม่มีพลังจากภายนอก คิดว่าเมืองเก้าประสานจะกลับคืนสู่สภาพดังเดิม”
ต้วนหรงหรงที่อยู่ด้านข้างอดสอดวาจาเข้ามาไม่ได้ “สิ่งนั้นตอนนี้มุ่งหน้าไปยังจงหยวนแล้ว ทุกคนล้วนติดตามไป เมืองเล็กๆ แบบนี้ ผู้ใดยินดีรั้งอยู่”
เหยียนไคยื่นมือรั้งตัวต้วนหรงหรงไว้ ให้นางกล่าววาจาให้น้อยลง เขาประสานมือแก่ลู่เซิ่ง
“คุณชายเซิ่ง การมาในเที่ยวนี้ ช่วยเหลือกลับไม่ได้ช่วยเหลือแต่อย่างไร เงินข้าไม่เอาแล้ว ภายหลังมีวาสนาค่อยพบกัน”
“นั่นจะได้อย่างไร เต้าจ่างจะทำให้ข้ากล่าววาจาไร้ความน่าเชื่อถือหรือ” ลู่เซิ่งมีสีหน้ากระด้าง กล่าวอย่างจริงจัง
เขาโบกมือ “พวกเจ้า ส่งตั๋วเงินมา!”
ไม่ทันไรก็มีหญิงรับใช้ที่เฝ้าอยู่ด้านนอกถือกล่องไม้ใบเล็กประณีตอันหนึ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งรับกล่อง วางลงบนโต๊ะด้านหน้าผู้คน แล้วเปิดออก ด้านในจัดวางตั๋วเงินหนาปึกหนึ่ง
“นี่เป็นค่าเหนื่อยของพวกเต้าจ่าง ครั้งนี้แม้ไม่เกิดเรื่องอะไร แต่มีเต้าจ่างกับคุณหนูจวนเฟิงอยู่ ช่วยตระกูลลู่ข้าตามหาคนที่หายสาบสูญกลับมา ผลงานนี้ควรค่าเอาเงินนี้ไป” ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างจริงจังอีกครั้ง
“เช่นนี้ก็ไม่เกรงใจแล้ว!” ต้วนหรงหรงไม่รอให้เหยียนไคปฏิเสธ ยื่นมือคว้าตั๋วเงินยัดเข้าปากถุงย่าม “พี่สาวจวนเฟิงอีกเดี๋ยวพวกเราออกไปแบ่งกัน!”
จวนเฟิงพลันแสดงสีหน้าอับจน แสดงออกว่าทั้งสามคนคุ้นเคยกันแล้ว
เหยียนไคเห็นดังนั้น ได้แต่ยิ้มหนักใจพร้อมกับประสานมือ
“คุณชายเซิ่งถ้าหากมีความคิดตามหาวิชาสะกดภูตผี สามารถมุ่งหน้าไปยังจงหยวนได้” เขาเว้นครู่หนึ่ง ลังเลเล็กน้อย แล้วกล่าวเสริม
“แต่ข้าขอเตือนท่านประโยคหนึ่ง ก่อนหน้านี้คุณชายเซิ่งฆ่าผีล่อลวงไปตัวหนึ่ง กลิ่นอายยังเหลืออยู่บนร่าง มีความเป็นไปได้ว่าจะดึงดูดเพทภัย ทางจวนม้วนมนุษย์ถ้าหากเจอคุณชาย มีความเป็นไปได้ว่าจะส่งผีล่อลวงมา คุณชายสามารถใช้เลือดสดใหม่ของแกะตัวผู้ที่ยังไม่เคยผสมพันธุ์มาอาบตัว เช่นนี้ผีล่อลวงจะนึกว่าท่านตายแล้ว ไม่สร้างความลำบากแก่ท่านอีก ถึงแม้วิธีการนี้จะจำกัดที่ผีล่อลวงทั่วไปก็ตาม”
ลู่เซิ่งได้ยิน พลันกระตือรือร้น ประสานมือเอ่ย “ขอบคุณเต้าจ่างที่ชี้แนะ!”
“มิได้ๆ เช่นนี้ ข้าก็ขอลาก่อนแล้ว” เหยียนไคลุกขึ้นประสานมือคำนับตอบ
“เต้าจ่างโชคดี!” ลู่เซิ่งไม่ได้รั้งเขาไว้เช่นกัน
ทั้งสามคนมีเหยียนไคเป็นผู้นำ หมุนตัวเดินออกจากโถงรับแขก ไปยังด้านนอกคฤหาสน์ลู่
ลู่เซิ่งยืนอยู่ด้านหลังมองเงาร่างของทั้งสามคนแต่ไกล ในใจไม่ทราบว่าเป็นอย่างไร มีความรู้สึกผิดหวังที่อธิบายไม่ได้ ความผิดหวังนี้เหมือนกับโลกที่ตนคิดสัมผัสกำลังออกห่างจากตนไป
จนกระทั่งพวกเหยียนไคจากไปแล้วครึ่งชั่วยามกว่าๆ เขายังคงยืนอยู่ในโถงรับแขก ไม่ขยับเขยื้อน
“คุณชาย” เสี่ยวเฉี่ยวเดินเข้ามาอย่างเหนียมอาย เรียกเขาคำหนึ่ง “สมควรกินข้าวแล้ว”
“อ้อ!” ลู่เซิ่งเหมือนตื่นจากฝัน เงยหน้าขึ้นมองสีท้องฟ้าด้านนอก
เขาจัดแจงเสื้อคลุมเล็กน้อย แล้วติดตามเสี่ยวเฉี่ยวไปยังห้องอาหาร
พอเข้าห้องอาหาร ด้านในมีคนไม่น้อยนั่งเต็มก่อนแล้ว
ลู่เฉวียนอันนั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ด้านข้างถึงกับนั่งไว้ด้วยลุงจ้าวที่ก่อนหน้านี้ไม่อยู่ ลู่เซิ่งกวาดมองแวบหนึ่ง เห็นอาจารย์สอนวรยุทธ์หลายคนที่ก่อนหน้านี้ไม่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันต่างกลับมาหมดแล้ว
“ลุงใหญ่ของเจ้าส่งข่าวมา การปิดเมืองเก้าประสานยกเลิกแล้ว ตอนนี้เข้าออกได้อย่างอิสระ” ลู่เฉวียนอันกล่าวเสียงเบา เพียงแต่ข่าวดีนี้ไม่ได้มอบความรู้สึกที่ดีให้แก่เขา เป็นเพราะที่นั่งด้านข้างเขา ลู่ชิงชิงกำลังนั่งตัวตรง ให้มารดารองหลิวชุ่ยอวี้ป้อนข้าวทีละคำๆ เหมือนกับเด็กน้อยที่ฟังคำ น้ำลายไหลตามมุมปากของนางตลอดเวลา ดูเหมือนไม่มีสภาพคนปกติโดยสิ้นเชิง
คนที่เหลือส่วนใหญ่ไม่มีกะใจกินข้าว การระเบิดครั้งใหญ่ก่อนหน้านี้ บวกกับคนในยุทธภพที่พกดาบพกกระบี่จำนวนมากขนาดนั้นผ่านคฤหาสน์ คนจำนวนมากขนาดนี้ เหตุการใหญ่แบบนี้ ผู้ใดไม่เห็น
ตอนนี้ทุกคนกำลังกังวลใจ
“ข้าวเย็นหมดแล้ว กินเถอะๆ” ลู่เฉวียนอันเห็นทุกคนไม่มีความคิดกิน ก็หยิบตะเกียบขึ้นมาเป็นคนแรก “ลุงจ้าวกลับมาแล้ว บ้านปลอดภัยแล้ว ทุกคน...” เขาพูดไปพูดมา ในใจท้อแท้ อดถอนใจคำหนึ่งไม่ได้
ลุงจ้าวพอเห็น ในใจก็ทั้งจนปัญญาทั้งเจ็บใจ เป็นที่นับถือในตระกูลลู่มาหลายปีเพียงนี้ ในห้วงเวลาที่สำคัญที่สุดตัวเองกลับไม่อยู่ ถึงแม้จะถูกที่ว่าการเรียกไปอย่างถูกต้อง แต่ว่าให้พวกเขาวนในภูเขาบริเวณใกล้ๆ ที่อยู่ติดทะเลน้ำแข็งทางเหนือรอบหนึ่งแล้วก็กลับ ไม่พบสิ่งใด เรื่องอันใดก็ไม่เกิดขึ้นเช่นกัน
นี่นับเป็นเรื่องราวอะไรกัน
“ในเมื่อการกักกันยกเลิกแล้ว ก็หมายความว่าทุกสิ่งล้วนจบสิ้นแล้ว” ลู่เซิ่งกล่าวประโยคหนึ่ง “ถึงแม้จะจบอย่างเร่งรัด และกะทันหันยิ่ง แต่ในเมื่อจบแล้ว ทุกคนต้องใช้ชีวิตต่อไป จากนี้ให้พวกผู้คุ้มกันป้องกันให้ดี จัดการลาดตระเวนมากๆ”
“พี่เซิ่งพูดถูกแล้ว รีบกินอาหารเถอะ เย็นหมดก็ไม่อร่อยแล้ว...” ลู่อิงอิงที่นั่งบนที่นั่งสนับสนุนเสียงเบาๆ ประโยคหนึ่ง
“พี่เซิ่งๆ อะไร ต้องเรียกพี่ใหญ่ กินกินกิน เจ้ารู้จักแต่กิน!” มารดาห้าที่อยู่ด้านข้างยื่นมือมาคิดตีนาง พอนึกถึงว่าตอนนี้กำลังอยู่บนโต๊ะอาหาร จึงรีบอดกลั้นไว้
ลู่อิงอิงหดคอ ไม่กล้าส่งเสียง
ทุกคนจึงค่อยเริ่มกินอย่างสงบ
กินอาหารเสร็จ ทุกคนไม่มีอะไรคุย ลู่เซิ่งกลับไปฝึกฝนปราณภายในต่อ
เขานั่งบนเตียงในห้อง ปรับลมหายใจหลายชั่วยาม ในที่สุดก็ทำให้พลังกาย ปราณ และจิตบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์พร้อมที่สุด
‘ดีปบลู!’ เขานึกในใจ
อินเตอร์เฟซเครื่องมือปรับเปลี่ยนปรากฏขึ้นอย่างฉับพลัน
ลู่เซิ่งมองด้านบนอย่างละเอียด กรอบวิชาทมิฬพิฆาตบนเครื่องมือปรับเปลี่ยนเป็นสถานะเป็นระดับที่สองแล้ว ขอแค่เพิ่มอีกระดับ ก็จะบรรลุถึงระดับที่สามซึ่งสูงที่สุด
สิ่งที่บันทึกบนคัมภีร์ลับวิชาวรยุทธ์ ระดับชั้นที่สามารถฝึกฝนได้ก็คือระดับสาม ถึงแม้ภายหลังยังมีอีกสองระดับ รวมทั้งหมดห้าระดับ แต่ว่าลู่เซิ่งเคยอ่านสองระดับนั้นมาแล้ว รู้สึกว่าไม่อาจเชื่อมโยงกับก่อนหน้าโดยสมบูรณ์ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะเป็นสิ่งที่คนภายนอกเสริมเข้าไป วิชาเช่นนี้ไม่ใช่ต้นฉบับ เขาเองก็ไม่กล้าฝึกฝนเช่นกัน
เวลานี้เขามองสถานะของวิชาทมิฬพิฆาตบนดีปบลู สงบลมหายใจ ใช้ความนึกคิดกดปุ่มปรับเปลี่ยนด้านล่างอินเตอร์เฟซ
ทันใดนั้นเครื่องมือปรับเปลี่ยนกะพริบ
‘วิชาทมิฬพิฆาตเพิ่มหนึ่งระดับ!’ ลู่เซิ่งคิดในใจ
ฟุ่บ
เสียงเพิ่งขาด เขาเห็นวิชาทมิฬพิฆาตค่อยๆ พร่ามัว รอตอนชัดขึ้นมาอีกครั้ง ก็กลายเป็นสถานะระดับสามแล้ว
“นี่ก็คือระดับสามหรือ” ลู่เซิ่งรออยู่สักพัก รู้สึกว่าภายในร่างไม่มีการเปลี่ยนแปลงอันใด
เขาศึกษาปราณทมิฬพิฆาตในร่างอย่างละเอียด จึงค่อยพบว่าปราณทมิฬพิฆาตกำลังเข้มขึ้นอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่เชื่องช้าสุดขีด
ถ้าหากว่าก่อนยกระดับเป็นหมอกสีดำ เช่นนั้นตอนนี้หมอกเหล่านี้ก็กำลังกลายเป็นหยดน้ำสีดำอย่างเชื่องช้า
“ดูเหมือนไม่มีสภาพสิ้นเปลืองมากอันใด” ลู่เซิ่งลืมตากล่าวอย่างสงสัย “เป็นเพราะตอนนี้เรา...”
พรู่ด!
ทันใดนั้นเขาก็กระอักเลือดสดออกมาคำหนึ่ง อกเสื้อเปื้อนเลือดเป็นสีแดงฉาน ประเดี๋ยวเดียวในห้องมีกลิ่นคาวคละคลุ้ง
รู้สึกว่าทั่วร่างร้อนรุ่มขึ้นมา เขาพลันหัวเราะขื่นขม
‘นึกว่าครั้งนี้ไม่มีปฏิกิริยาซะแล้ว คิดไม่ถึง...’
เขาส่ายหน้า เริ่มสัมผัสการเปลี่ยนแปลงของความรู้สึกภายในร่างกายอย่างละเอียด
วิชาทมิฬพิฆาตบรรลุถึงระดับสาม ทำให้ลู่เซิ่งต้องหล่อเลี้ยงร่างกายเกือบหนึ่งเดือนกว่าๆ อยู่ในบ้าน จึงพอฝืนใช้ชีวิตได้อิสระเหมือนก่อนหน้า วิชากระเรียนหยกในตอนแรกบนตัวเขาช่วงนี้แสดงผลใหญ่หลวง เร่งความเร็วในการรักษาอาการบาดเจ็บบนร่างเขาอย่างต่อเนื่อง
ตั้งแต่วันนี้ไป ในเมืองเก้าประสานไม่ได้ยินว่ามีเรื่องลี้ลับอันใดปรากฏขึ้นอีกจริงๆ หลังจากพวกเหยียนไคจากไป ในเมืองเก้าประสานที่อึกทึกกลับราบเรียบเหมือนเดิม ราวกับทุกอย่างเหมือนผันผ่าน
นอกจากลู่ชิงชิงที่ฟั่นเฟือนไปแล้ว
เวลานี้ลู่เฉวียนอันเสนอความคิดที่จะให้ลู่เซิ่งไปยังเมืองเลียบคีรีอีกครั้ง
“ข้าจัดการเรียบร้อยแล้ว ทางเมืองเลียบคีรีมีอาคารหลังหนึ่งของตระกูลลู่ เจ้าไปอยู่ที่นั่นก่อนได้ การทดสอบประจำปีของปีนี้กำลังจะเริ่มพอดี เสี่ยวเซิ่งเจ้าชอบฝึกวรยุทธ์ สามารถลองทดสอบทำเนียบนักบู๊ดูก็ได้ ภายหลังเป็นขุนนางจะได้สะดวกขึ้น” ลู่เฉวียนอันกล่าว
“ทำเนียบนักบู๊...”
“แน่นอนว่าทำเนียบบุ๋นย่อมดีกว่า ถึงเจ้าไปแล้วแต่ไม่คิดทำอะไรเลยก็ได้ แล้วแต่เจ้าจะจัดการเอง ตระกูลลู่ของเรามีร้านรวงร้านหนึ่งอยู่ที่นั่น เจ้าสามารถดูแลร้านได้ รายได้ทั้งหมดต่างเป็นค่าใช้ของเจ้าคนเดียว” ลู่เฉวียนอันแสดงออกว่าจัดการไว้ดีหมดแล้ว
“เมืองเก้าประสานยังเล็กเกินไป ข้าสมัครที่สถานศึกษาเขาบูรพาให้เจ้าแล้ว เจ้าไปเถอะ ไม่ว่าคิดจะเดินทางบุ๋นหรือทางบู๊ ตัวเจ้าจัดการเองเถอะ” เขาพูดจบ ตนเองก็อดถอนใจไม่ได้ ทุกสิ่งที่เกิดในเมืองเก้าประสานทำให้เขาหมดอาลัยตายอยาก มาตรว่ามีเงินขนาดไหน สิ่งที่สามารถพึ่งพาได้ในห้วงเวลาสำคัญก็มีแค่ตัวเอง
“สถานศึกษาเขาบูรพา...” ลู่เซิ่งเข้าใจความต้องการของบิดาคร่าวๆ แล้ว วิธีการส่งบุตรธิดาไปเล่าเรียนนี้ นับว่าเป็นการไปเรียนต่างประเทศกรายๆ ของที่นี่ มีแต่บ้านคหบดีเท่านั้นจึงจะมีคุณสมบัติกระทำเช่นนี้ได้
“เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกับน้องสาวของเขาก็จะไปเช่นกัน บ้านเรามีเจ้ากับอิงอิง อีอีกับเฉินซินไปยังสถานศึกษาอื่น” ลู่เฉวียนอันเอ่ยต่อ
ลู่เซิ่งไตร่ตรองเล็กน้อย ก็พยักหน้ารับคำ
สำหรับเขาแล้วเมืองเก้าประสานเล็กเกินไปจริงๆ เล็กจนตอนนี้แม้แต่วิชาที่แข็งแกร่งกว่าเดิมก็หาไม่เจอ ได้แต่ฝึกฝนวิชาดาบอันดับสามอย่างดาบพยัคฆ์ดำ เมืองเลียบคีรีแตกต่างออกไป ที่นั่นมีคนในยุทธภพที่เก่งกาจกว่า ถ้าหากว่าพรรควาฬแดงเป็นพรรคที่แข็งแกร่งที่สุดแถวนี้จริงๆ อย่างนั้นเมืองเลียบคีรีก็คือที่มั่นของพวกเขา
“เช่นนั้นข้าสมควรออกเดินทางตอนไหน” เขาถาม
ลู่เฉวียนอันคิดเล็กน้อย “เจ้าอยากเดินทางตอนไหนก็ตัดสินใจเองเถอะ ข้าขอให้ลุงใหญ่ หาคนไปส่งเจ้า”
“... ข้าขอไปดูในเมืองก่อนก็แล้วกัน...” ลู่เซิ่งถอนใจ
ในเมืองเขาร่ำเรียนความสามารถกับอาจารย์ไม่น้อย ออกเดินทางในครั้งนี้ พูดถึงมารยาทต้องไปเยี่ยมเยือนบอกกล่าว
ลู่เฉวียนอันพยักหน้าอนุญาต ให้ลู่เซิ่งจัดการ
ลู่เซิ่งพาร่างที่เพิ่งยกระดับปราณภายใน และบาดเจ็บยังไม่หายดีออกจากประตูในเช้าวันที่สอง นั่งรถม้าวนอยู่ในเมืองเก้าประสานรอบหนึ่ง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 36 จากไป (2)
ในเมืองทุกแห่งหนเป็นสตรี เด็ก และคนชราที่ส่งเสียงร่ำไห้ หลายๆ ที่แขวนผ้าขาว บ้านคนยากจนไม่มีเงินซื้อผ้าขาวมาตรฐาน จึงฉีกเอาผ้าขาวผืนหนึ่งมาแขวน นับว่าเป็นงานศพ
พื้นถนนและสถานที่ไม่น้อยเป็นหลุมเป็นบ่อ ไม่ทราบมีอะไรกระแทกใส่จึงเกิดสภาพเช่นนี้
ลู่เซิ่งมองดูระหว่างทางรอบหนึ่ง ตัวเมืองเก้าประสานพอผ่านเหตุการณ์ครั้งนี้ ก็เหลือเพียงครึ่งเดียว
หลังจากเขาดูในเมืองเสร็จ ก็ไปกราบเยี่ยมที่บ้านอาจารย์ซึ่งก่อนหน้านี้เคยฝึกวรยุทธ์ให้เขาทีละคน สิ่งที่ยังดีอยู่ก็คือ อาจารย์เหล่านี้ต่างเป็นคนมีไหวพริบ ปกป้องตัวเองได้ไม่เลว ไม่ประสบโศกนาฏกรรม หลังจากเยี่ยมอาจารย์เสร็จแล้ว เขาก็ส่งตั๋วเงินให้แต่ละคนไม่น้อย แล้วจึงไปตระกูลเจิ้ง
เพียะ
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยปรบมืออย่างหนักหน่วงครั้งหนึ่ง
“พี่เซิ่ง ข้าก็จะไปกับท่านเช่นกัน! ข้ากับอวี่เอ๋อร์ติดตามขบวนบ้านท่านไปด้วย ได้ไหม ท่านย่ามัน นี่เป็นขุนนางเดินทางทหารคุ้มครองส่ง เป็นการปฏิบัติต่อขุนนางระดับนายอำเภอเท่านั้นถึงจะมีได้!”
ลู่เซิ่งหมดคำจะพูด มองตระกูลเจิ้งที่ทั่วบริเวณอาคารมีสีดำสนิท เห็นได้ว่าที่นี่ก็เกิดความยุ่งยากขึ้นไม่น้อย
“แค่เจ้ากับอวี่เอ๋อร์หรือ” เขาถามอย่างไม่ใส่ใจ
“อืม เหมือนกับบ้านของท่าน คนอื่นๆ แยกย้ายกันไปเมืองอื่น ครั้งนี้บิดามองออกว่าเมืองเก้าประสานนี้เป็นสถานที่อันตราย ต่อให้ภายหลังไม่มีเรื่อง เกิดปรากฏเรื่องราวก่อนหน้าพรรค์นั้นอีก พวกเราอาจไม่โชคดีหลบเลี่ยงเช่นนี้ได้อีก ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่พี่เซิ่งท่านแนะนำหวนหยางจื่อเต้าจ่าง พวกเราตระกูลเจิ้งคงเสียหายสาหัส”
เขาเว้นเล็กน้อย ถอนใจคำหนึ่ง “น่าเสียดายน้องชิงชิง...”
ลู่เซิ่งไร้คำพูด
เงียบงันพักหนึ่ง เขาก็กล่าวต่ออีก “กล่าวแบบนี้ บ้านเจ้าก็ไม่เกิดอะไรเหมือนกันหรือ”
เจิ้งเสี่ยนกุ้ยโดนถามจนนิ่งอึ้ง ลดเสียงมองซ้ายมองเขา กระซิบ “พี่ใหญ่ข้าตายแล้ว...”
“เอาเถอะ... นี่เป็นเรื่องดีสำหรับเจ้าจริงๆ” ลู่เซิ่งหมดคำพูด “เช่นนั้นในเมื่อพวกเจ้าต้องการไปด้วยกันกับข้า ข้าเตรียมจะออกเดินทางพรุ่งนี้ หลังจากนี้เจ้ารีบเตรียมตัว แล้วบอกอวี่เอ๋อร์ด้วย”
“ได้!” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยพยักหน้า คนทั้งสองความจริงจิตใจต่างกระจ่างดี หลังจากเรื่องราวของเมืองเก้าประสานในครั้งนี้ ในใจคนของสองตระกูลมีแผนการย้ายที่อยู่จริงๆ ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเมืองใหญ่เมืองหนึ่ง คนในยุทธภพเหล่านั้นไม่กล้าเหิมเกริมปานนี้ เพลิงไหม้ครั้งนั้นไม่มีทางเกิดแบบนี้ได้
ออกจากตระกูลเจิ้ง ลู่เซิ่งเริ่มให้เสี่ยวเฉี่ยวเก็บข้าวของ ครั้งนี้เขาออกไปร่ำเรียน สถานศึกษาเขาบูรพาเป็นสถานศึกษาใหญ่ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเลียบคีรีและหลายๆ เมือง กฎระเบียบค่อนข้างเคร่งครัด นักเรียนทุกคนไม่อนุญาตให้นำหญิงรับใช้ไปด้วย ดังนั้นเสี่ยวเฉี่ยวได้แต่อยู่ในเมืองเก้าประสานไปก่อน
หลังจากเตรียมตัวอย่างฉุกละหุก ลู่เฉวียนอันก็ยัดตั๋วทองหนึ่งหมื่นตำลึงให้ลู่เซิ่งเก็บไว้ และให้เขากับขบวนขุนนางที่มีกองทหารคุ้มครอง ที่เตรียมออกเดินทางแล้ว ออกเมืองไปพร้อมกัน
เพียงแต่ก่อนที่ลู่เซิ่งจะไป ยังได้ยินคร่าวๆ ว่า ซ่งตวนฉื่อข้าหลวงเมืองเก้าประสานคล้ายกับเกิดโรคร้ายขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อน ป่วยลุกไม่ขึ้น ตอนนี้ใกล้สิ้นลมแล้ว
เขานึกเชื่อมโยงถึงก่อนหน้านี้จวนไข่มุกเกิดเหตุระเบิดครั้งใหญ่ ในใจเดาว่ามีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นบ่อปลาถูกลูกหลงของเรื่องนี้ ข้าหลวงซ่งผู้นี้ความจริงเป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง...
เวลาเดินทางเป็นเวลาเช้าตรู่ ท้องฟ้าเพิ่งเริ่มสาง...
ลู่เซิ่งยืนอยู่ในขบวน สีหน้าซีดขาว บนตัวห่มด้วยเสื้อขนจิ้งจอกตัวหนาสีขาว  อบอุ่นหรูหรายิ่ง แค่เสื้อขนจิ้งจอกผืนนี้ก็ต้องจ่ายเงินมากกว่าพันตำลึงแล้ว
เขามองเมืองเก้าประสานด้านหลังอย่างสงบ เมืองแห่งนี้ภายหลังเขาอาจไม่กลับมาแล้ว ก่อนจะไปบิดาลู่เฉวียนอันบอกเขาอย่างชัดเจนว่า ต้องการย้ายทั้งตระกูลไปยังเมืองใหญ่
“พี่เซิ่ง เป็นไรแล้ว” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยกับเจิ้งอวี่เอ๋อร์ที่แก้มแดงเรื่อยืนอยู่ด้านข้าง
“ไม่มีใด เพียงแต่สะท้อนใจอยู่บ้าง...แค่กๆ...” ลู่เซิ่งเริ่มไออีกแล้ว ครั้งนี้เขาฝืนฝึกวิชาทมิฬพิฆาต กระทบถึงปราณหยางในปอด บวกกับกินยาธาตุเย็นบำรุงหยินมากไปแล้ว จึงทนทานไม่ไหวอยู่บ้าง
“กลับขึ้นรถม้าก่อนเถอะ พวกเขาเตรียมออกเดินทางแล้ว คุณชายเซิ่ง” เหล่าหนิวหัวหน้าทหารที่นำขบวนขุนนางในเที่ยวนี้เดินเข้ามาบอก
ลู่เซิ่งพยักหน้า มองเมืองเก้าประสานเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหมุนตัวเดินนำขึ้นรถม้าคันหนึ่ง
“ไปเลยๆ! ทุกคนไปเลย!” เจิ้งเสี่ยนกุ้ยรีบตะโกน เขารอจนทนไม่ไหวมานานแล้ว
...
เมืองเลียบคีรี เดือนสอง
กลิ่นอายวสันต์เต็มเปี่ยม ป่าไม้ผืนใหญ่ในฤดูใบไม้ผลินอกเมืองเลียบคีรีค่อยๆ เปลี่ยนกลับกลายเป็นสีแดงราวเพลิงผลาญเมฆ ดอกไม้สีแดงนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลง ร่วงแล้วก็ผลิใหม่ กระจายตัวคลุมต้นไม้และบนพื้นให้กลายเป็นสีแดง
ริมแม่น้ำเล็กๆ แห่งหนึ่งทางเมืองทิศใต้ของเมือง ภายในศาลาแปดเหลี่ยมสีขาวแห่งหนึ่งกำลังนั่งด้วยนักศึกษาที่แต่งกายเรียบร้อยหลายคน
นักศึกษาเหล่านี้แต่ละคนสวมเสื้อคลุมสีขาวอมเทา ผมที่ยาวต่างใช้ผ้าดำมัดไว้ มือถือพัดที่มีลักษณะรูปแบบเหมือนกัน
“พี่ลู่ พี่ลู่”
เสียงกระตือรือร้นเล็กน้อยเสียงหนึ่ง ดึงให้ลู่เซิ่งกลับมาจากอาการเหม่อลอย
เขาหันหน้าไป ละสายตาที่มองดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิในป่าเขา หันมามองดูคนหลายคนในศาลาข้างๆ ตัว
คนที่เรียกเขาคนนั้นชื่อซ่งเจิ้นกั๋ว มาจากเมืองทางเหนือมาร่ำเรียนเหมือนกันกับเขา บ้านคนผู้นี้ร่ำรวย กินดื่มเล่นสนุกจนช่ำชองตั้งแต่เด็ก ขณะเดียวกันหน้าตาก็ค่อนข้างหล่อเหลา มักรวมกลุ่มกับคนที่มีอุดมการณ์เดียวกันออกมาเที่ยวแถวชานเมือง
ซ่งเจิ้นกั๋วเป็นคนที่เจิ้งเสี่ยนกุ้ยแนะนำให้ลู่เซิ่งรู้จัก คนที่กำลังนั่งอยู่ ส่วนใหญ่เป็นคนบ้านเดียวกันกับเขา เป็นนักศึกษาที่ออกมาจากเมืองทางเหนือ ครั้งนี้ออกเดินทางท่องเที่ยว ย่อมชุมนุมกันเป็นกลุ่มก้อน
“พี่ซ่ง ขออภัยๆ เหม่อไปชั่วขณะ” ลู่เซิ่งยิ้มๆ
นับตั้งแต่ส่งพวกเหยียนไคไปครั้งก่อน จนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปครึ่งปีแล้ว
ในครึ่งปีนี้ เขาจากเมืองเก้าประสานมายังเมืองเลียบคีรี เร่งรุดมาตลอดทาง ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายเดือนแล้ว ไม่เจอเรื่องผิดปกติใดๆ อีก
ความปลอดภัยของเมืองเลียบคีรีดียิ่งด มีกองทหารเฟยเหลียนผลัดเวรยามตรวจตราทุกสภาพอากาศ รัศมีสิบกว่าลี้ จนไม่ต้องปิดบ้านในยามวิกาล เทียบกับเมืองเก้าประสานแล้ว หนึ่งคือฟ้าหนึ่งคือดิน
ที่นี่ไม่มีเพทภัย ไม่มีผีล่อลวง แม้แต่คดีคนตายก็มีไม่มาก ในเมืองนอกเมืองประชาชนสวมใส่เสื้อผ้าสภาพสมบูรณ์ ไม่เหมือนในเมืองเก้าประสานที่ขาดรุ่งริ่ง
เขามาที่นี่ได้ไม่นาน ก็เจอสถานศึกษาเขาบูรพาพร้อมกับเจิ้งเสี่ยนกุ้ยสองพี่น้อง จัดการขั้นตอนเข้าเรียนเรียบร้อย จากนั้นเข้าเรียนถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสามเดือนแล้ว
ในสามเดือนนี้ ลู่เซิ่งฝืนฟื้นฟูอาการบาดเจ็บที่ได้รับจากการยกระดับวิชาทมิฬพิฆาตเมื่อก่อนหน้าอย่างยากลำบาก ร่างกายค่อยๆ ฟื้นฟู
ได้สติกลับมา ลู่เซิ่งมองคนหลายคนในศาลา
นักศึกษาเหล่านี้กำลังเล่นการละเล่นที่คล้ายๆ จอกสุราลอยไหล
เอาจอกสุรามาเติมสุราจนเต็ม ให้บ่าวรับใช้วางลงไปในลำธารต้นน้ำ จากนั้นนักศึกษาก็รออยู่ในศาลา มองดูจอกสุราถูกน้ำพัดมา หยุดอยู่หน้าผู้ใด ผู้นั้นจำเป็นต้องดื่มสุราจอกนี้ ทั้งต้องตอบคำถามส่วนตัวที่ทุกคนถามหนึ่งข้อ
ในศาลา นอกจากซ่งเจิ้นกั๋วแล้ว ยังมีนักศึกษาอีกห้าหกคน ต่างเป็นลูกหลานพ่อค้า อีกด้านหนึ่งมีสตรีสองนาง สวมกระโปรงขาวและกระโปรงน้ำเงิน นั่งมองทุกคนเล่นอยู่ด้านข้าง พอได้ยินสิ่งน่าสนใจ ก็ปิดปากหัวเราะเบาๆ ตลอดเวลา
ในสตรีทั้งสองมีคนหนึ่งเป็นคนบ้านเดียวกันกับพวกเขา หน้าตางามพริ้ง
สตรีอีกคนที่ลักษณะเหมือนหยกในตระกูลเล็ก ปากน้อยดั่งอิงเถาเรียกว่าเฉินอวิ๋นซี กลับเป็นคนท้องถิ่นในเมืองเลียบคีรี
เฉินอวิ๋นซีหน้าตาเรียกได้ว่าธรรมดา นางแม้ไม่มีใบหน้ารูปไข่งดงามอย่างนักศึกษาหญิงจำนวนไม่น้อยในสถานศึกษา แต่ผิวพรรณขาวผ่อง เป็นหนึ่งในสตรีที่มีรูปร่างดี ขายาวเอวคอดโดดเด่นเป็นพิเศษ
แต่เงื่อนไขเช่นนี้สำหรับคนในสังคมแบบนี้เพียงนับว่าธรรมดา มองจากมุมมองของลู่เซิ่ง โดยเฉพาะขายาวทั้งสองคู่ เรียกได้ว่ากระชับแน่น โครงสร้างสมบูรณ์แบบไม่สามัญ
น่าเสียดาย คนที่นี่ต่างไม่ชอบคนขายาว แต่ชอบประเภทร่างกายเล็กกระจุ๋มกระจิ๋ม โดยเฉพาะขาไม่อาจยาวเกินไป
ดังนั้นสตรีงามในสายตาของลู่เซิ่งอย่างเฉินอวิ๋นซี จึงกลายเป็นรูปโฉมกลางค่อนข้างต่ำ ที่คนที่นี่ไม่ได้ให้ความสนใจ
คิดถึงตรงนี้ ลู่เซิ่งสังเกตเห็นว่าสายตาของเฉินอวิ๋นซีมองอยู่บนร่างตนโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวอีกครั้ง เขาอดหัวเราะฝาดเฝื่อนในใจไม่ได้
เขาเพียงคุยเล่นกับอีกฝ่ายสองสามประโยค ยังเป็นเพราะมีการแนะนำของซ่งเจิ้นกั๋ว คิดไม่ถึงว่าเพียงคุยกัน ก็ถูกชะตากับสตรีนางนี้อย่างเหนือความคาดหมาย สองคนคุยกันหลายหัวข้อ ไม่ทันไรก็กลายเป็นสหายสนิทต่างเพศ น่าเสียดายทิวทัศน์งามอยู่ไม่นาน ไม่ทราบว่าเป็นไปได้อย่างไร สายตาที่เฉินอวิ๋นซีมองเขาค่อยๆ ไม่เหมือนเดิมแล้ว ในนี้ปรากฏรสชาติที่ไม่ถูกต้องส่วนหนึ่ง
สายตาของเฉินอวิ๋นซีอยู่บนร่างลู่เซิ่งตลอดเวลา ประกายในดวงตาของนางไม่ว่าใครล้วนมองออก
“พี่ลู่ สายตาของอวิ๋นซีอยู่บนตัวท่านตลอดเลยนา” นักศึกษาคนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างหยอกล้อ
“สาวงามชมชอบ ทุกท่านว่าสมควรปรับหนึ่งจอกหรือไม่!” อีกคนหนึ่งโห่
“แม่นางอวิ๋นซีคนสง่างามจิตใจดี สมบัติตระกูลหมื่นก้วน บิดาเป็นคหบดีของเมืองเลียบคีรีไปจนถึงสิบกว่าเมืองใกล้ๆ พี่ลู่ถ้าหากไม่รีบคว้าโอกาส เกรงว่าจะเสียโอกาสอันดีแล้ว!” ซ่งเจิ้นกั๋วกระซิบข้างหูลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งส่ายหน้า ภายใต้การโห่ของทุกคน หยิบสุราจอกหนึ่งจากในน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด
ดื่มเสร็จเขาก็แสดงก้นจอกให้ทุกคนดู
การเคลื่อนไหวของเขาสง่างาม หน้าตาไม่แย่ บวกกับแตกต่างจากนักศึกษาคนอื่นๆ ร่างกายเรียกได้ว่าแข็งแรงกำยำ เป็นเพราะวรยุทธ์แข็งแกร่ง ฝึกทั้งกำลังภายใน กำลังภายนอก ประกายในดวงตายิ่งกระจ่าง เพียงเห็นก็ทำให้คนตราตรึงในภาพทรงจำ
ดังนั้นถึงเขามาจากเมืองเล็กๆ ติดชายขอบอย่างเมืองเก้าประสาน ลำดับศักดิ์เทียบกับคหบดีในเมืองทางเหนือจำนวนมากไม่ได้ ท่วงท่าบุคลิกกลับเป็นคนหนึ่งที่โดดเด่นที่สุด
ภายใต้การโห่ร้องของทุกคน และด้วยการผลักคลื่นเสริมกระแสของซ่งเจิ้นกั๋ว ลู่เซิ่งก็ถูกจัดให้นั่งด้วยกันกับเฉินอวิ๋นซีอย่างรวดเร็ว
สตรีของสังคมแห่งนี้ส่วนใหญ่เปิดเผย ขอแค่ไม่ใช่เปิดเผยมากเกินไปเหมือนตวนมู่หว่าน ทุกคนไม่มีสายตาผิดปกติอันใด
เฉินอวิ๋นซีพูดกับสตรีที่เป็นเพื่อนสนิทเบาๆ สองสามประโยค ค่อยนั่งลงครู่หนึ่ง ไม่ทันไรก็ถูกคนยุยง โดน ‘ไล่’ ออกจากศาลาพร้อมกับลู่เซิ่ง
สองคนเดินเล่นอย่างช้าๆ บนพื้นหญ้าใกล้ๆ มีพื้นที่สำหรับอยู่ตามลำพังส่วนหนึ่ง
เวลาเช้าตรู่ วิหคร้อง บุปผาหอม ดอกไม้ต้อนรับวสันต์ทั่วป่าเขาย้อมทั้งเขาเป็นเมฆแดงงดงาม
“พวกเขา... มักชมชอบก่อกวนเช่นนี้” เฉินอวิ๋นซีใช้ตาโตทั้งสองข้างมองลู่เซิ่งโดยไม่อำพรางแม้แต่น้อย พวกเขาถูก ‘ไล่ออกมา’ เช่นนี้ ไม่ใช่ครั้งแรก
ทั้งสองทอดน่องบนพื้นหญ้าเขียวขจี ผ่านเนินเขาเล็กๆ แห่งหนึ่ง ปิดบังสายตาที่มองมาตลอดเวลาของผู้คน
ลู่เซิ่งมองเฉินอวิ๋นซีที่อยู่ข้างกาย นางสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่ง ชายกระโปรงเพียงปิดขาอ่อน เผยหัวเข่า ยังใช้รองเท้ายาวคู่หนึ่งอำพรางน่องขาวที่โผล่ออกมา เอวบาง หน้าอกตูม สองขาเรียวยาว ผมตกถึงเอว เพียงเห็นก็ทำให้เขานึกถึงคำศัพท์จำพวกจันทร์สารท กล้วยไม้ขาว และบริสุทธิ์
“พวกเขามีเจตนาดี” ลู่เซิ่งยิ้มๆ เขาไม่ใช่วิญญูชนจอมปลอม และไม่ใช่คนที่ตั้งมั่นไม่หวั่นไหว มีเด็กสาวงดงามตามจีบด้วยตัวเอง ทั้งตัวเองก็ยังไม่ได้แต่งงาน เขาเองก็ไม่ขัดจิตใจ มีความคิดปล่อยเป็นไปตามธรรมชาติ
โดยเฉพาะเด็กสาวตรงหน้าผู้นี้ทั้งๆ ที่ส่วนที่ดีที่สุดคือขายาว ในสายตาของคนที่นี่กลับกลายเป็นส่วนที่แย่ที่สุด คิดถึงตรงนี้เขาก็เสียดายอยู่บ้าง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 37 ล้อเล่นกับความรู้สึก (1)
“ท่านไฉนต้องสวมรองเท้ายาว ไม่ร้อนหรือ” ลู่เซิ่งถาม “ความจริงขาของท่านจึงเป็นส่วนที่น่าดูที่สุด”
เฉินอวิ๋นซีงงงัน ก้มหน้าลงเล็กน้อย แก้มแดงอยู่บ้าง
“ท่านไม่ชอบรองเท้าหรือ... เช่นนั้นทีหลัง ทีหลังข้าจะเปิดส่วนขา... ให้ท่านดูคนเดียว...”
ลู่เซิ่งเพียงพูดไปเรื่อยเปื่อยหนึ่งประโยค นึกไม่ถึง...
ทั้งสองคนบรรยากาศแปลกพิกลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ต่างไม่เอ่ยปากกล่าววาจาใดอีก เพียงเดินอยู่บนพื้นหญ้าอย่างช้าๆ
ลู่เซิ่งเหม่อไปครู่หนึ่ง
ครึ่งปีแล้ว
ในครึ่งปีที่รักษาอาการบาดเจ็บนี้ เขาไม่ได้พบเจอเรื่องราวที่เกี่ยวกับผีๆ สางๆ ใดๆ อีก และไม่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับตวนมู่หว่านและเหยียนไค เหมือนกับทุกสิ่งที่พานพบก่อนหน้านี้ เป็นเพียงความรู้สึกหลอน ทุกอย่างกลับคืนสู่ชีวิตประจำวันที่ราบเรียบผาสุก
ถ้าไม่ใช่ในร่างของเขายังมีปราณภายในที่ยิ่งใหญ่โคจรไม่ขาดสาย ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องมือปรับเปลี่ยนดีปบลูที่เขาเรียกออกมาดูได้ตลอดเวลา บางทีเขาอาจนึกจริงๆ ว่า ตัวเองใช้ชีวิตอยู่ในโลกอันสงบสุขซึ่งไม่มีภูตผีอันใด
“พี่ใหญ่ลู่...” เฉินอวิ๋นซีพลันเรียกเขาเสียงเบา ตัดความคิดของลู่เซิ่ง
“เป็นไรแล้ว” ลู่เซิ่งหยุดฝีเท้า
เฉินอวิ๋นซีก้มหน้า แก้มเป็นสีแดง ลดเสียงกล่าว “บิดาข้า.. คิดเชิญท่านไปเป็นแขกที่บ้านข้า กินอาหารด้วยกัน”
ลู่เซิ่งพลันงงงวย นี่นับว่าพบเจ้าบ้านแล้วหรือ แต่เขากับเฉินอวิ๋นซียังไม่นับว่าเป็นความสัมพันธ์ฉันคู่รัก นี่ใช่เร็วไปบ้างหรือไม่
“พี่ใหญ่ลู่ไม่ต้องการหรือ” เฉินอวิ๋นซีเห็นลู่เซิ่งไม่ตอบ บนใบหน้าปรากฏความผิดหวังเลือนราง “เพียงกินอาหารเท่านั้น บิดาข้า เขาอยากเห็นว่าท่านเป็นคนอย่างไร”
ลู่เซิ่งก็หมดคำพูด เขาเองก็มีความรู้สึกดีต่อเฉินอวิ๋นซีเช่นกัน แต่ยังไม่ถึงขั้นนั้น หนำซ้ำพัฒนาอย่างรวดเร็วกะทันหันปานนี้ ทำให้เขารับมือไม่ทันอยู่บ้าง
ใคร่ครวญครู่หนึ่ง ยังคงกล่าว “เหล่านักศึกษาก็อยากจะเห็นมากว่า นายผู้เฒ่าเฉินผู้ร่ำรวยมั่งมีเป็นคนแบบไหน”
เฉินอวิ๋นซีพอได้ยิน พลันเผยรอยยิ้ม “เช่นนั้นท่านต้องผิดหวังแล้ว บิดาข้าเป็นตาเฒ่าบ้าบอ ชอบทำหน้าบึ้ง แต่ในที่ส่วนตัวเป็นตาเฒ่าไม่รู้จักอาย!”
ลู่เซิ่งยิ้มตาม กลับมีความรู้สึกไม่เป็นจริงอย่างหนึ่ง หรือกล่าวว่า เป็นความรู้สึกเข้ากันไม่ได้อย่างหนึ่ง
ต่อจากนี้ถ้าบ้านอีกฝ่ายพอใจ อย่างนั้นเขาสมควรพาเฉินอวิ๋นซีไปพบบิดาและมารดารองของตนเช่นกัน จากนั้นก็เป็นสองตระกูลหมั้นหมาย เตรียมของขวัญวิวาห์ กำหนดฤกษ์ยามงามดี ภายหลังก็แต่งงานแล้ว
แน่นอนว่าถ้าทุกอย่างราบรื่น แต่กล่าวตามจริงในใจเขาไม่มีความคิดแต่งงานเร็วขนาดนี้
“การทดสอบประจำปีใกล้จะมาถึงแล้ว ถ้าหากว่าครั้งนี้สอบผ่าน ไม่ทราบว่าพี่ใหญ่ลู่คิดไปสถานศึกษาใดต่อ นี่เกี่ยวพันถึงทิศทางและระดับการเป็นขุนนางในภายหลังของพวกเรา
“โจทย์ของปีก่อน ทางข้าหาคนแก้ไขโดยเฉพาะแล้ว มีวิธีการแก้ไขไม่เหมือนกันห้าวิธี ถ้าหากว่าพี่ใหญ่ลู่ต้องการ อีกเดี๋ยวอวิ๋นซีให้คนส่งไปให้ท่านดีหรือไม่?” เฉินอวิ๋นซีถามเบาๆ “ทำโจทย์มากๆ ศึกษาความคิดของขุนนางที่จัดสอบปีนี้ ย่อมไม่พลาด”
“ข้า... เช่นนั้นขอบคุณอวิ๋นซีแล้ว” ลู่เซิ่งลังเลเล็กน้อย ยังคงรับไว้ ในใจกลับสับสนอยู่บ้าง
ถ้าหากว่าราบรื่นแบบนี้ ผ่านการทดสอบ ที่เป็นการทดสอบระดับฝู่[footnoteRef:1] ภายหลังเป็นการสอบใหญ่ระดับฮุ่ย จากนั้นเป็นการสอบระดับเตี้ยน ถ้าหากสามารถผ่านการสอบแต่ละรอบได้ สุดท้ายจะกลายเป็นขุนนาง หนำซ้ำไม่มีทางเป็นขุนนางเล็กๆ... วันหน้ารุ่งเรืองพุ่งทยาน ไม่ต้องกล่าวถึง [1:  การสอบเป็นขุนนางสมัยราชวงศ์หมิงถึงชิง แบ่งเป็น การทดสอบระดับถง (เด็ก) การทดสอบระดับฝู่ (จังหวัด) การทดสอบระดับฮุ่ย (ประเทศ) และการทดสอบระดับเตี้ยน (หน้าพระตำหนัก)]
แต่ว่า
แบบนั้นแล้วจะอย่างไรเล่า
เขาพลันคิดถึงเรื่องที่ตวนมู่หว่านบอกเขาเหล่านั้น ถ้าหากต่างเป็นความจริง เช่นนั้นหากเขาเข้าราชสำนักเป็นขุนนาง มีความหมายอันใด
“ถ้าผ่านการทดสอบได้ ก็มีบรรณาศักดิ์ในเมือง นับว่าเป็นบัณฑิต ไม่ต้องจ่ายภาษีอีก ต่อให้ทีหลังไม่ทำอะไรเลย ก็อาศัยที่นาพ่วงสังกัดคนนอก ใช้ชีวิตรุ่มรวย นี่เป็นเรื่องที่คนหลายคนเฝ้าฝันปรารถนา พี่ใหญ่ลู่คงจะมีไผ่สำเร็จในใจ[footnoteRef:2]อยู่แล้ว” เฉินอวิ๋นซีกล่าวเสียงค่อย [2:  ไผ่สำเร็จในใจ หมายถึง มีแผนการที่สมบูรณ์แบบอยู่แล้ว เหมือนกับนึกภาพต้นไผ่ที่สมบูรณ์แบบไว้แล้วก่อนจะวาดออกมา]
“บางทีกระมัง...” ลู่เซิ่งยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก
ไม่มีคนทราบว่าเขายังมีอีกสถานะหนึ่ง และไม่มีคนทราบว่าเขาเป็นยอดฝีมือที่ร้ายกาจ ฝึกทั้งกำลังภายในและกำลังภายนอก วิชาดาบเหี้ยมหาญจนรับมือผีล่อลวงได้ ต่อให้เป็นมือดีในยุทธภพระดับพลังปรุโปร่ง ใต้ฝ่ามือของเขาก็ทนได้ไม่เกินสิบกระบวนท่า เกิดว่าคลั่งขึ้นมา ก็เป็นมังกรคลั่งในร่างมนุษย์
เขาในตอนนี้ พลังเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตามปราณทมิฬพิฆาตที่ทวีขึ้นทั้งกลางวันกลางคืน
วิชาทมิฬพิฆาต วิชากระเรียนหยก สองวิชาสอดประสาน ส่งเสริมกันและกัน วิชาหนึ่งเสริมความแข็งแกร่งแก่กายเนื้อ วิชาหนึ่งรักษาฟื้นฟูกายเนื้อ กลายเป็นวัฏจักรที่สมบูรณ์แบบวัฏจักรหนึ่ง
ทว่าเขาในยามนี้ ในสายตาพวกเฉินอวิ๋นซีกับซ่งเจิ้นกั๋ว ยังคงเป็นเพียงนายน้อยใหญ่บ้านคหบดีเล็กๆ ที่ออกมาจากเมืองเก้าประสานคนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่แตกต่างจากลูกหลานบ้านอื่นคือ บนตัวลู่เซิ่งไม่มีกลิ่นอายบ้านนอก บุคลิกเหนือกว่าคนทั่วไปขั้นหนึ่ง แต่ก็เพียงเท่านี้
‘ทว่าในสภาพการดำรงชีวิตในปัจจุบันเช่นนี้ ต่อให้เราเป็นขุนนางคนหนึ่ง แล้วมีความหมายอันอะไร เกิดว่าจวนม้วนมนุษย์ ขุมกำลังที่ควบคุมผีล่อลวงนั้นไล่ล่ามา ยังคงไร้แผนการให้ใช้เหมือนเดิม ได้แต่พึ่งตัวเอง... ในสภาพการณ์แบบนี้ หรือว่าจะต้องไปสอบทำเนียบนักบู๊เหมือนอย่างที่ท่านพ่อว่าจริงๆ’ เขารู้สึกว่าตัวเองเข้ากับคนรอบๆ ตัวไม่ได้
แว่วเสียงหัวเราะดื่มสุราที่ดังมาจากศาลาแต่ไกล ลู่เซิ่งก็มีความรู้สึกโดดเดี่ยวที่ผิดแปลกอย่างหนึ่ง
“พี่ใหญ่ลู่ ฟังว่าลูกเกดอบแห้งทางถนนตะวันตกไม่เลว ที่นั่นยังมีร้านผลไม้ตากแห้งไม่น้อย ไม่อย่างนั้นพวกเราไปดูด้วยกันในคืนพรุ่งนี้” เฉินอวิ๋นซีแนะนำเบาๆ ด้านข้าง “พรุ่งนี้เป็นเทศกาลใหญ่ เทศการระบำมังกรที่ในอดีตล้วนครึกครื้น”
“ก็ได้...” ลู่เซิ่งอยู่ว่างไร้เรื่องราว กำลังรอข่าวอยู่ เขาให้คนรับใช้ไปสืบข้อมูลของพรรควาฬแดง จากนั้นก็จ่ายเงินซื้อยาราคาแพงไม่น้อย เงินจำนวนเล็กน้อยในมือเหลือไม่เท่าไหร่แต่แรกแล้ว
เมื่อไม่มีเงินทอง ความก้าวหน้าในการฝึกวรยุทธ์และดูแลร่างกายก็ช้าลง เขาจะต้องพยายามหาวิธีทำเงินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
เดินเล่นกับเฉินอวิ๋นซีอีกสักพัก สตรีนางนี้พูดถึงเรื่องน่าสนใจที่ตนเจอในสถานศึกษาไม่หยุด ยังเล่าถึงสหายคนอื่นๆ ที่เล่นด้วยกัน ดูท่าทางอารมณ์ดียิ่ง
ลู่เซิ่งเดินเป็นเพื่อนนางหลายก้าว สองคนกลับไปอย่างเชื่องช้า ผู้คนที่ดื่มกินในศาลาไปหลายจอก พากันบอกลา แยกย้ายกันกลับบ้าน
บอกลาเฉินอวิ๋นซี ยังมีพวกซ่งเจิ้นกั๋ว ลู่เซิ่งค่อยๆ เดิบบนเส้นทางกลับบ้าน
ตอนทะลุคูเมือง เห็นชาวบ้านสองสามคนที่หาบตะกร้าอยู่ ทางหนึ่งเดินเข้าเมือง ทางหนึ่งพูดคุยกัน
“แม่น้ำไม้สนใกล้จะปิดแล้วกระมัง”
“คงจะเป็นเวลานี้ บ้านข้าเตรียมแหไว้เรียบร้อยแล้ว รอช่วงห้ามจับปลาผ่านไป จะแวะไปงมสักหน่อย” ชาวบ้านชราคนหนึ่งยิ้มพูดขึ้น
“ถ้าน้ำไม่ท่วม ปีนี้สมควรได้ผลตอบแทนไม่เลว อย่างไรช่วงห้ามจับปลาก็นานขนาดนี้”
“พูดถูกแล้ว”
ชาวบ้านต่างหาบของป่าและพืชผักขโยกเขยกเข้าเมือง
ลู่เซิ่งที่ฟังอยู่ด้านข้าง ก็ยิ้มขึ้นมาเช่นกัน
‘ที่นี่สงบกว่าเมืองเก้าประสานมาก...’ เขารำพึงหนึ่งประโยค
กลับถึงที่พักอย่างรวดเร็ว ที่ที่ลู่เซิ่งพักอยู่ในตอนนี้เป็นอาคารเล็กในเมืองอยู่ติดประตูเมือง ชั้นล่างเปิดเป็นเหลาสุรา ชั้นบนเป็นทรัพย์สินของเขาตระกูลลู่ เป็นบ้านสามหลังติดกัน แต่บ้านทั้งหมดสามหลังทะลุถึงกัน จึงกลายเป็นอาคารเดียว
ลู่เซิ่งเพื่อความสะดวก ไม่ได้ทำกับข้าวในบ้าน กินอาหารในเหลาสุราที่อยู่ด้านล่าง ทุกๆ วันกำหนดเวลาไปกิน
กินข้าวเสร็จ กลับไปพักผ่อน เขาไม่ได้ฝึกกำลังภายใน หากแต่กินยาบำรุงเลือดลมส่วนหนึ่ง แล้วเข้านอนแต่หัววัน
เช้าตรู่วันที่สอง เขาเรียกรถม้าคันหนึ่ง ไปยังถนนตะวันตก
นั่งในรถม้า ลู่เซิ่งรู้สึกเหนื่อยอยู่บ้าง คาดว่าอาจเป็นเพราะร่างกายไม่แข็งแรง ยื่นมือไปลูบถุงย่ามข้างเอวที่พกติดตัว
ควานหาในถุงย่ามข้างเอวหลายรอบ เขาหยิบยาลูกกลอนสีแดงเม็ดหนึ่งออกมา ขณะกำลังกิน พลันรู้สึกว่าร่างกายไม่ถูกต้องอยู่บ้าง
ตรวจสอบขึ้นลงอย่างละเอียด อยู่ๆ เขาก็ล้วงเข้าไปในแขนเสื้อของตัวเองเบาๆ หยิบกระดาษแผ่นเล็กสีเหลืองจางแผ่นหนึ่งออกมา
กระดาษถูกม้วนเป็นทรงกระบอก ติดซ่อนอยู่ตรงชั้นในแขนเสื้อ เพียงแต่ว่าตอนเขาลูบถุงย่ามที่เอวด้านหลัง ได้ไปชนใส่เข้า จึงรู้สึกผิดปกติ
‘เอ๋?’
ลู่เซิ่งหยิบกระดาษออกมา ค่อยๆ คลี่กาง
บนกระดาษเขียนคำพูดอย่างเรียบง่ายชัดเจนไว้หลายส่วน ‘คุณชายวางใจได้ จวนม้วนมนุษย์ทดลองควบคุมภูตผีที่น่ากลัวตัวหนึ่ง ประสบหายนะครั้งใหญ่ ขุมกำลังถูกล้าง ไม่มีเวลาสนใจบุญคุณความแค้นเล็กๆ กับคุณชาย - หว่าน’
ลู่เซิ่งสีหน้าไร้อารมณ์ ม้วนกระดาษเก็บเข้าไปในถุงย่ามข้างเอว
‘ตวนมู่หว่านเดิมทีให้ความสนใจเรามาเสมอ...’
‘จวนม้วนมนุษย์เป็นศัตรูร้ายกาจที่เราเป็นห่วงมาโดยตลอด ขุมกำลังที่แข็งแกร่งซึ่งสามารถควบคุมผีล่อลวงได้ ด้วยระดับของเราในตอนนี้ ไม่มีทางรับมือได้เด็ดขาด คิดไม่ถึงบอกว่าถูกล้างก็ถูกล้าง...’ ลู่เซิ่งรู้สึกว่าโลกใบนี้อันตรายเกินไปอีกครั้ง
เก็บม้วนกระดาษ รออีกสักพัก รถม้าค่อยๆ หยุดลงตรงหน้าหอค้นอาทิตย์ซึ่งเขานัดกับพวกซ่งเจิ้นกั๋วและเฉินอวิ๋นซีไว้
ลู่เซิ่งลงจากรถ เห็นประตูทางเข้าหอค้นอาทิตย์มีแถวคนเบียดกันเข้าๆ ออกๆ
หอค้นอาทิตย์ทาสีแดงสูงสิบสองชั้น เหมือนกับเจดีย์สารีริกธาตุ เวลานี้ในแต่ละชั้นที่ต่ำกว่าชั้นสิบต่างแออัดไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่มาชมระบำมังกร
เสียงตะโกนของคนหาบเร่ที่ฉวยโอกาสเร่ขายของดังสับสนไม่ขาดหู
ลู่เซิ่งเบียดฝูงชนเข้าไปในตัวอาคารก่อน พอขึ้นไปถึงชั้นสิบ คนค่อยๆ น้อยลง ไม่ได้เบียดเสียดอีก
“ใช่คุณชายลู่หรือไม่” เพิ่งขึ้นไปถึงชั้นสิบ ก็มีหญิงรับใช้เข้ามาถาม
“ทางนี้ ทางนี้พี่ลู่!” พวกซ่งเจิ้นกั๋วโบกมือมายังด้านนี้
เฉินอวิ๋นซีอยู่ทางนั้น สวมชุดกระโปรงแนบตัวสีเขียวที่งดงาม ขับร่างกายอันบอบบางของหญิงสาวออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ ผมยาวสยายลงอย่างนุ่มนวล ใช้สายคาดสีเขียวมัดไว้ตรงปลาย
ลู่เซิ่งยิ้มพลางเดินเข้าไปหา
“ยังต้องขอบคุณพวกท่านที่แย่งชั้นที่ดีอย่างนี้ให้ข้า!”
ซ่งเจิ้นกั๋วโบกมือติดต่อกัน “นี่เป็นพวกเราอาศัยบารมีท่าน อวิ๋นซีใช้เส้นสายจัดงานเลี้ยงแก่คุณชายใหญ่ลู่โดยเฉพาะ”
“ใช่แล้วๆ ถ้าไม่ใช่ใช่แม่นางอวิ๋นซีลงมือ พวกเราเกรงว่าอย่างมากสุด ขึ้นได้ถึงชั้นเก้า ชั้นสิบแบบนี้ พวกเราขึ้นไม่ได้หรอก” นักศึกษาอีกคนกล่าวสมทบ คนผู้นี้แซ่หวังชื่อจื่อเฉวียน เป็นคนเมืองม่วงโชติและเป็นคนหล่อเหลาที่รูปร่างหน้าตาเทียบได้กับซ่งเจิ้นกั๋ว ยังมีความสัมพันธ์พอใช้ได้กับลู่เซิ่ง
“ไม่ใช่ เพียงแค่บังเอิญ... เจอคนรู้จักพอดี...” เฉินอวิ๋นซีโดนเยินยอจนเขินอาย แก้มงามแดงขึ้น ลอบมอบลู่เซิ่งแวบหนึ่ง
ลู่เซิ่งถอนหายใจในใจ ยิ้มให้แก่เฉินอวิ๋นซี แล้วเข้าไปนั่งที่นั่งตัวเอง
ทุกคนเริ่มดื่มสุราหยอกล้อกันอย่างคึกคัก บวกกับการเอื้อนโคลงกลอนตลกขบขันที่นึกไปเองว่าเฉียบแหลมชาญฉลาด บรรยากาศกลับอบอุ่น
ลู่เซิ่งถูกจัดให้นั่งด้วยกันกับเฉินอวิ๋นซี คนที่นั่งด้วยอีกยังมีสตรีอีกสองนาง คนหนึ่งใกล้ชิดซ่งเจิ้นกั๋ว คนหนึ่งใกล้ชิดกับนักศึกษาสีหน้าเยือกเย็นอีกคนหนึ่ง ดูแล้วเหมือนล้วนเป็นคู่ๆ
ตูม!
ดอกไม้ไฟสีทองระเบิดอย่างยิ่งใหญ่นอกหอค้นอาทิตย์ในทันใด ม่านวิกาลกลายเป็นโบตั๋นยักษ์ดอกหนึ่ง
“เริ่มแล้ว! เริ่มแล้ว!” ผู้คนพากันโห่ร้อง ลุกขึ้นพุ่งไปชมดูข้างอาคาร
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 38 ล้อเล่นกับความรู้สึก (2)
ด้านล่างหอ โคมไฟทรงกลมที่เขียนคำว่ามังกรไว้หลายร้อยใบเปล่งแสงทองสว่างไสว เกิดเป็นจุดแสงหลายร้อยดวง ห้อมล้อมมังกรยาวสีแดงตัวหนึ่งไว้ตรงกลาง
มังกรพุ่งซ้ายป่ายขวา หมายจะพุ่งออกจากวงล้อมของโคมไฟ โคมไฟกับมังกรยาวต่อสู้กันต่อเนื่อง เกิดเป็นชุมนุมมังกรอันตระการตา ไม่ธรรมดาจริงๆ
ดอกไม้ไฟสีทอง สีแดง สีเหลือง หลายกลุ่มพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าตลอดเวลา ขับทิวทัศน์ทั้งหมดจนเป็นสีทองอร่าม
ฉวยโอกาสตอนที่ยังคึกคัก ทุกคนดูระบำมังกรรอบหนึ่ง ก็กลับมาดื่มสุรากินอาหารที่โต๊ะ บนที่นั่งล้วนเป็นลูกหลานพ่อค้า ไม่มีชาติตระกูลสักคน พลันละนิสัยที่ได้จากการฝึกอบรบ ตอนนี้สนุกสนาน ล้วนไม่มีการเสแสร้งเป็นสุภาพมีมารยาทเหมือนก่อนหน้า ต่างคนต่างกำเริบเสิบสาน หัวเราะตบโต๊ะ
“ชั้นที่สิบนี้ไม่ว่าผู้ใดก็ปล่อยให้เข้ามาได้หรือ”
ทันใดนั้นเสียงหงุดหงิดเสียงหนึ่งดังมาจากโต๊ะข้างๆ
เสียงหัวเราะของทุกคนชะงัก มองไปอย่างรวดเร็ว
บนโต๊ะข้างๆ บัณฑิตอายุน้อยบุคลิกสุภาพสามคนกำลังมองมาทางนี้ด้วยสายตาเย็นชา
ผู้พูดเป็นบัณฑิตผิวขาวทรงหน้าผอมยาวคนหนึ่ง
“ที่เจริญแบบนี้ถึงกับให้คนหยาบคายเหล่านี้ขึ้นหอได้ ดูเหมือนหอค้นอาทิตย์แห่งนี้ยิ่งมายิ่งสู้ก่อนหน้าไม่ได้แล้ว” บัณฑิตผู้นั้นกล่าวเสียงเย็น
สิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายคือ ซ่งเจิ้นกั๋วซึ่งที่แล้วมาหากไม่มีเหตุผลก็จะไม่ยอมให้ใคร หลังเห็นผู้พูดชัดเจนแล้ว ถึงกับไม่ส่งเสียงออกมา อย่างหาได้ยากยิ่ง เพียงก้มหน้าดื่มสุราเงียบๆ ไม่เปล่งวาจาอีก
คนที่เหลือส่วนใหญ่ต่างก้มหน้าก้มตา ไม่พูดคุย เสียงเบาลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่เฉินอวิ๋นซีก็กัดริมฝีปาก ยังไม่ส่งเสียง ในคนกลุ่มนี้มีนางที่ฐานะดีที่สุด นางยังไม่กล้าตอบโต้ เห็นได้ว่าสามคนนั้นมีความเป็นมาไม่ธรรมดา
“นี่ไม่ใช่แม่นางเฉินอวิ๋นซีหรอกหรือ สมกับเป็นบุตรีพ่อค้า แม้แต่คนที่คบหายามปกติก็เป็นคนที่ไม่รู้จักมารยาทเหล่านี้
ครั้งก่อนพี่ชายของท่านกล่าววาจาดีต่อหน้าข้าไม่น้อย ยิ้มปะเหลาะบอกว่าจะให้ท่านหมั้นหมายเป็นอนุของข้า ตอนนั้นข้าหวั่นไหวอยู่บ้าง ดูจากตอนนี้ ที่ครั้งนั้นไม่ตอบรับทำถูกแล้วจริงๆ” คุณชายอีกคน เล่นประคำสายหนึ่งในมือ ส่ายหน้ากล่าวด้วยรอยยิ้ม
เฉินอวิ๋นซีได้ยินวาจานี้ มองลู่เซิ่งอย่างรวดเร็วเหมือนถูกไฟดูด รีบก้มหน้าลง ตั้งแต่หน้าถึงคอต่างแดงไปหมด ถึงขั้นกำลังตัวสั่น
แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ คนแปดเก้าคนทั้งโต๊ะถึงกับไม่กล้าส่งเสียงโต้ตอบ
ลู่เซิ่งส่ายหน้าในใจ จากนั้นมองซ่งเจิ้นกั๋วอีก เขากำหมัดแน่น บนคอเต็มไปด้วยเอ็นเขียวปูดโปน แสดงให้เห็นว่ากำลังเดือดดาล
“พวกขี้ขลาดฝูงหนึ่ง” บัณฑิตหน้าผอมผู้นั้นแค่นเสียงเบาๆ
“มารดาท่านไม่เคยสั่งสอนว่าอะไรเรียกว่ามารยาทหรือ หรือต้องให้ข้าสั่งสอนท่านว่าอะไรเรียกว่าการอบรมบ่มเพาะ”
ทันใดนั้นเสียงราบเรียบเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้างของเฉินอวิ๋นซี
บัณฑิตหน้าผอมผู้นั้นเดิมคร้านจะสนใจคนกลุ่มนี้ กำลังจะยกจอกสุราขึ้นดื่มต่อ คิดไม่ถึงกลับได้ยินคำพูดนี้ พลันถลึงตามองไปยังเฉินอวิ๋นซี
อีกสองคนที่เหลือบนโต๊ะตัวนั้นพากันแสดงสีหน้าประหลาดใจ มองเฉินอวิ๋นซี
ซ่งเจิ้นกั๋วคว้ามือลู่เซิ่งเอาไว้ รีบขยิบตาให้กับเขา ตัวเขาค่อยๆ ลุกขึ้น ประสานมือแก่ทั้งสามคนจะขออภัย
ลู่เซิ่งยิ้มๆ ลุกขึ้น “โวยวายรบกวนคนด้านข้างเป็นพวกเราไม่ถูก แต่ใช้วาจาชั่วร้ายโจมตีหญิงสาวคนหนึ่ง ทั้งเป็นหญิงสาวที่เพิ่งปักปิ่นอีก ดูเหมือนสามท่านก็มิใช่ตัวดีอันใด”
ปักปิ่น บ่งบอกว่าถึงวัยแต่งงาน สตรีวัยแต่งงานของที่นี่คืออายุสิบหกปี เฉินอวิ๋นซีเพิ่งอายุสิบหก น้อยกว่าลู่เซิ่งสามปี
“บังอาจ!” บัณฑิตหน้าผอมผู้นั้นลุกพรวด จ้องลู่เซิ่งด้วยสายตาเย็นชา “คิดไม่ถึงเมืองเลียบคีรีแห่งนี้ถึงกับ...”
“พอแล้วซูเต๋อ” คุณชายเพียงคนเดียวที่ไม่ได้เปล่งวาจาในสามคนตอนนี้เอ่ยอย่างเชื่องช้า
เขาพอเอ่ยปาก สองคนที่เหลือต่างข่มสีหน้าโกรธแค้นเต็มอก อาการที่แสดงบนใบหน้า เห็นได้ว่าผู้พูดมีความเป็นมาใหญ่โตกว่า
“เป็นแค่เรื่องเล็กเรื่องเดียว เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ได้เวลาแล้ว พวกเราสมควรไปแล้ว” คุณชายผู้นั้นองคาพยพหมดจด บุคลิกเปิดเผยหนักแน่น ขณะพูดแสดงสีหน้าผ่าเผยมั่นคงแก่ผู้คน คล้ายกับการต่อล้อต่อเถียงของคนทั้งหลายในสายตาเขาเหมือนกับการเล่นเป็นพ่อแม่ลูกของเด็กๆ
“ก็ได้... ในเมื่อคุณชายหรงเอ่ยปาก! หึ!” บัณฑิตหน้าผอมแค่นเสียงเย็นชาคำหนึ่ง ถลึงมองลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งมีความคิดจะลงมือสั่งสอนคนทั้งสามสักครั้ง สังเกตเห็นว่าด้านข้างคนทั้งสามไม่ไกลมีสายตาดุร้ายหลายสายมองมา แต่ล้วนเป็นแค่ระดับพลังปลอดโปร่ง สำหรับเขาแตกต่างกันแค่ใช้ฝ่ามือไม่เท่ากันเท่านั้น
ระดับพลังปลอดโปร่งก็มีการแบ่งสูงต่ำ อย่างจุดสูงสุดของพลังปลอดโปร่งเช่นลุงจ้าวที่บ้าน หนึ่งคนรับมือพลังปลอดโปร่งธรรมดาได้สองคน เหมือนกับการฝึกฝนวิชาวรยุทธ์ชุดหนึ่ง แต่ละคนเมื่อฝึกฝน ระดับความสามารถก็ไม่เท่ากัน
ยิ่งไปกว่านั้นตัวเขาลู่เซิ่งปัจจุบันเป็นยอดฝีมือกำลังภายในใน การฝึกปราณทมิฬพิฆาตมีอานุภาพต่อผีล่อลวง กระแทกใส่ร่างคนธรรมดา อานุภาพน่าสะพรึงกว่า
ถึงแม้ไม่เคยสู้จริงๆ แต่ว่ายอดฝีมือระดับพลังปลอดโปร่งสามสี่คน ในสายตาของเขาไม่นับเป็นอันใด ต่อให้เป็นระดับสำนึกปลอดโปร่งที่สูงกว่า อย่างมากสุดก็เทียบได้กับพลังปลอดโปร่งสามคน ไม่น่าเกรงกลัว
คนทั้งสามลุกขึ้นค่อยๆ จากไป ความขัดแย้งรอบนี้จบลงเช่นนี้ ซ่งเจิ้นกั๋วพ่นลมหายใจหนักหน่วง
คนทั้งสามพอจากไป เฉินอวิ๋นซีก็อยู่ต่อไม่ไหว น้ำตาคลอหน่วย ลุกขึ้นบอกลา ลู่เซิ่งจะไปส่ง แต่ถูกปฏิเสธ ก่อนจะผลุนผลันออกไป
คนที่เหลือก็ไม่มีความสนใจจะชมระบำมังกรต่อ ซ่งเจิ้นกั๋วส่งคู่ตัวเองไป แล้วลากลู่เซิ่งกับหวังจื่อเฉวียนไปยังแม่น้ำ
แม่น้ำไม้สนยามค่ำคืนลมสงบคลื่นนิ่ง เรือสำราญที่มีโคมแดงสว่างไสวหลายลำแล่นเอื่อยบนแม่น้ำ
ซ่งเจิ้นกั๋วลากทั้งสองคนไปขึ้นเรือสำราญที่ค่อนข้างใหญ่ลำหนึ่งอย่างคุ้นทาง เถ้าแก่เนี้ยเรือที่ยังมีเสน่ห์เข้ามาต้อนรับด้วยตัวเอง
“คุณชายซ่ง ไม่เจอกันนาน จวินเอ๋อร์มักรำพึงถึงท่านข้างหูบ่าวประจำ”
เถ้าแก่เนี้ยเรือพูดคุยกล่าววาจาไม่ให้ความรู้สึกของนางโลม กลับทำให้ลู่เซิ่งจุ๊ปากชมเชย
“ตอนนี้จวินเอ๋อร์ว่างอยู่กระมัง” ซ่งเจิ้นกั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางเดินนำเข้าไป
“ย่อมว่าง กำลังรอคุณชายซ่งมาอยู่ทีเดียว” เถ้าแก่เนี้ยเรือกล่าวด้วยรอยยิ้ม “คุณชายอีกสองท่านถ้าหากมีแม่นางในดวงใจ สามารถบอกบ่าวได้”
ทั้งสามคนถูกนำเข้าไปในห้องเล็กๆ เป็นส่วนตัวห้องหนึ่ง การตกแต่งประณีตไม่ธรรมดา
จากนั้นสตรีสวมเสื้อเบาบางราวสิบกว่านางแถวหนึ่งก็เดินเข้ามา ต่างมีรูปร่างอ่อนช้อย บุคลิกสง่า เหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ก็ไม่ปาน รูปโฉมแต่ละคนต่างมีความโดดเด่นของตัวเอง
“คำนับคุณชายทั้งสาม” เหล่าสตรีพากันคารวะ
“สหายทั้งสองท่านเลือกไปคนหนึ่งเถอะ วันนี้ข้าเลี้ยงเอง” ซ่งเจิ้นกั๋วดึงตัวสตรีที่เข้ามาด้านหลังคนหนึ่ง กล่าวประโยคหนึ่ง
หวังจื่อเฉวียนเวลานี้ตาค้าง หน้าแดงจนไม่ทราบสมควรเลือกคนไหนดี
ลู่เซิ่งกลับสีหน้าเฉื่อยชา ชี้คนที่ดูเรียบร้อยคนหนึ่ง ให้อีกฝ่ายนั่งข้างกาย
ทั้งสามคนเลือกเสร็จแล้ว ก็สั่งชาดอกไม้บำรุงที่ช่วยเสริมความคึกคักส่วนหนึ่งมา ทั้งมีหญิงสาวชุดกระโปรงยั่วยวนมาดีดบทเพลงเต้นระบำ
“เรื่องราวในวันนี้...จริงๆ เลย...” ซ่งเจิ้นกั๋วพอพูดถึงเรื่องบนหอค้นอาทิตย์ในวันนี้ก็หน้าแดง หงุดหงิดขึ้นมา
“พี่ซ่ง ทิวทัศน์งดงามมีสาวสวยอยู่ด้านข้าง กล่าววาจาน่าเบื่อเหล่านี้ทำอะไร มา ดื่มสุรา!” หวังจื่อเฉวียนเวลานี้มือเริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ลูบไล้ร่างหญิงสาวด้านข้างไปมา อดรนทนไม่ไหวบ้างแล้ว
หญิงสาวทั้งสามนางหัวเราะคิกคักพลางปลอบโยนซ่งเจิ้นกั๋ว ลู่เซิ่งก็ปลอบเขาด้วย ซ่งเจิ้นกั๋วอารามณ์ค่อยดีขึ้นเล็กน้อย
“ถ้าข้ามองไม่ผิด สามคนที่เยาะเย้ยพวกเราในวันนี้ คนหนึ่งในนั้นเป็นบุตรของรองผู้บัญชาการทหารเมืองเลียบคีรี หวังซุ่นหย่ง หากเป็นคนอื่นยังพอว่า แต่ว่าหวังซุ่นหย่งผู้นี้กลับแตกต่าง...”
“ยังมีคุณชายหรงผู้นั้น... ความเป็นมาจะต้องยิ่งใหญ่กว่าแน่” หวังจื่อเฉวียนกล่าวเสริมประโยคหนึ่ง
ลู่เซิ่งส่ายหน้าไม่พูดอะไร หลังจากเห็นโลกที่ใหญ่กว่ามา บุคคลเช่นคุณชายอันใดเหล่านี้ยากจะเข้าตาเขาอีก
“กล่าวเรื่องน่าเบื่อเหล่านี้ไปใย ดื่มต่อ! คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ!” หวังจื่อเฉวียนกล่าวเสียงดัง
ซ่งเจิ้นกั๋วสลัดความหงุดหงิดในใจ ดื่มอึกใหญ่
ลู่เซิ่งความจริงไม่ได้ชมชอบสถานที่แบบนี้มากนัก แต่เห็นซ่งเจิ้งกั๋วอารมณ์ไม่ดี จึงอยู่เป็นเพื่อนเขาดื่มถึงกลางดึก
เรือสำราญเพียงเป็นเพื่อนดื่มสุรา ขายทักษะ ไม่ขายตัว ตอนทั้งสามดื่มสุราเสร็จออกมา ก็เป็นเวลากลางโฉ่วตอนกลางคืนแล้ว หรือก็คือตีสองถึงตีสาม
ลู่เซิ่งหลังจากแยกย้ายกับพวกเขาก็รู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง คุณชายคุณหนูบ้านเศรษฐีอย่างซ่งเจิ้นกั๋ว เฉินอวิ๋นซี พอเจอลูกหลานขุนนาง แม้แต่วาจาสักประโยคก็ไม่กล้าตอบโต้ ดูเหมือนตำแหน่งพ่อค้าในโลกนี้ยังคงต่ำเตี้ย
เขาดื่มสุราไปมาก แม้ไม่เมา แต่สมองกระจ่างขึ้น ไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย ผละจากริมแม่น้ำไม้สนไปยังที่อยู่ของตัวเอง ระหว่างถูกรถม้าขวางทางอยู่หลายครั้ง ถนนแทบไม่มีที่ว่าง
เวลาดึกเกินไป แม้แต่สารถีรถม้าก็มีไม่มาก ส่วนใหญ่กลับไปพักผ่อนแล้ว จึงได้แต่เดินกลับไป
ถนนในเมืองกลางค่ำคืนเย็นยะเยือก มีแค่ผีสุราสองสามคนกล่าววาจาไร้สาระ
บ้านสองฟากทางมืดสนิท มีแค่โคมไฟหน้าบ้านคนบุญหนักศักดิ์ใหญ่บางหลังส่ายไปมาตามสายลม ส่องแสงสีแดงจางๆ
ลมพัดหวีดหวิว เย็นยะเยือกอยู่บ้าง
ลู่เซิ่งเร่งความเร็ว เดินมาถึงครึ่งทาง พลันค้นพบว่าถุงข้างเอวตัวเองไม่ทราบว่าหายไปตอนไหน
เขาลูบคลำทั่วทั้งตัว ไม่พบถุงข้างเอว
‘ต้องหล่นอยู่บนเรือสำราญแน่’ ลู่เซิ่งนึกถึงว่าในถุงย่ามข้างเอวมีกระดาษที่ตวนมู่หว่านมอบให้เขา ยังมีกุญแจบ้านอยู่ด้านใน ไม่อาจทำหาย จึงหมุนตัวกลับไปยังทิศทางของเรือสำราญ
เร่งรีบตลอดทาง ลู่เซิ่งกลับทางเดิมมาถึงริมแม่น้ำไม้สน ยามนี้เรือสำราญบนแม่น้ำส่วนใหญ่ต่างเก็บงานแล้ว ปลดแถบสีที่แขวนอยู่ สายลมริมแม่น้ำเย็นอยู่บ้าง
เขากลับมา ไม่ทันไรก็ถึงเรือสำราญที่มาถึงก่อนหน้าลำนั้น
เรือสำราญจอดชิดฝั่งแล้ว บนเรือเย็นเฉียบ ไม่เห็นใครสักคน โคมไฟสีเหลืองบนดาดฟ้าเรือส่ายตามลม
‘คงจะเลิกงานแล้ว เหล่าแม่นางต่างกลับบ้านพักผ่อน ตอนนี้สมควรเป็นเวลาทำความสะอาด’ ลู่เซิ่งคิดในใจ เดินตามท่าเรือไปขึ้นเรือสำราญ
“มีคนหรือไม่” เขาเรียกสองครั้ง เลาะดาดฟ้าเรือ เดินเข้าไปในเรือสำราญ
ในเรือสำราญว่างเปล่า พื้นสะอาดเป็นพิเศษ มีบนพื้นไม้ที่เก่าอยู่บ้าง ยังมีแสงสะท้อนน้ำมันขัดเงาเล็กๆ
ลู่เซิ่งเดินเข้าไปตามประตูทางเข้าท้องเรือ ด้านในเป็นเส้นทางคดเคี้ยวที่แคบอยู่บ้างสายหนึ่ง ออกจากเส้นทางก็เป็นโถงใหญ่ สองฟากของโถงใหญ่ล้วนเป็นห้องหลายแถวของเรือทั้งสามชั้น
ประตูห้องทุกบานต่างแขวนโคมไฟเล็กที่่ส่ายไหวใบหนึ่ง แสงสีแดงจางๆ สะท้อนออกมาจากในโคมไฟ สีของเพลิงสีแดงนี้กลางดึกยิ่งมายิ่งเย็นยะเยือก
“มีคนไหมหรือไม่” ลู่เซิ่งมองไป ถึงกับไม่เห็นใครในเรือทั้งลำ
‘จำได้ว่าตอนมาเมื่อครู่ ที่นี่ไม่มีโคมไฟแดงมากขนาดนี้...’ เขาหรี่ตา จิตใจตึงเครียดอยู่บ้าง
ในสามชั้นบนเรือ ทุกๆ ชั้นมีห้าห้อง ทั้งหมดสิบห้าห้อง ประตูแต่ละบานต่างแขวนโคมไฟแดง แสงสีแดงจางๆ ย้อมด้านในเรือทั้งลำเป็นสีแดง เงียบสงัดไปหมด
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 39 ล้อเล่นกับความรู้สึก (3)
ลู่เซิ่งเดินไปยังห้องที่เคยไปก่อนหน้าตามความทรงจำ
เข้าโถงใหญ่ ขึ้นด้านบนจากบันไดไม้ซ้ายมือ
เดินถึงประตูห้อง มองโคมไฟแดงด้านบน รู้สึกขนลุกเล็กน้อย
ฟิ้ว...
ทันใดนั้นลมเย็นหอบหนึ่งพัดผ่าน ลู่เซิ่งพลันหันหลังกลับ เหมือนสัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างลอยผ่านหลังตัวเองไป
‘จวนม้วนมนุษย์ในเมื่อพินาศแล้ว ตามเหตุผลไม่สมควรมีภูตผีมาตามหาเราอีก หรือว่าเป็นเราประสาทไปเอง’ ลู่เซิ่งไม่เห็นสิ่งใด จิตใจสงบลงเล็กน้อย หมุนตัวกลับมายื่นมือผลักประตูห้องด้านหน้า
เอี๊ยด
ประตูห้องค่อยๆ เปิด แสงสีแดงด้านในสว่างไสวเพราะด้านในแขวนโคมไฟแดงสองใบไว้
“มีคนหรือไม่” ลู่เซิ่งเรียกอีกครั้ง ค่อยๆ เดินเข้าไป...
“มี...”
ทันนั้นมีเสียงแหบแห้งเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังลู่เซิ่ง
เขาหมุนตัวกลับ เห็นหญิงชรานางหนึ่งถือโคมสีไฟขาวกำลังลืมตาโตยืนนิ่งอยู่ที่ประตูห้อง
รอยย่นบนใบหน้าของหญิงชราผู้นี้เหมือนกับเปลือกไม้แก่ ทับกันเป็นชั้นๆ ขณะที่ถือโคมไฟ ดวงตาชราฝ้าฟางของนางมองมาที่ลู่เซิ่ง
“น้องชาย ท่านไม่ควรขึ้นเรือมาเวลานี้”
“ข้าทำของหล่นไว้ที่นี่ เป็นถุงข้างเอว จึงกลับมาหา” ลู่เซิ่งฝืนยิ้ม
“แบบนี้เอง... งั้นท่านเข้ามาหาเถอะ หาดีๆ” หญิงชราใบหน้าไร้อารมณ์ หมุนตัวถือโคมไฟเดินไปยังห้องอื่นอย่างไร้สุ้มเสียง
ลู่เซิ่งมองส่งนางจากไป จนกระทั่งหญิงชราหายไปจากประตูห้อง ค่อยเดินไปปิดประตู
เขาหันกลับไปดูของตกแต่งภายในห้อง
โคมไฟแดงขนาดใหญ่สองใบที่ก่อนหน้านี้ไม่มี แขวนอยู่บนกำแพงด้านหนึ่งของห้อง แสงสว่างสีแดงเจิดจ้าย้อมห้องเป็นสีแดงสด
ลู่เซิ่งลองค้นหาตรงตำแหน่งที่ตนเคยนั่ง เจอถุงข้างเอวที่หล่นอยู่ตรงร่องแยกข้างเบาะนั่งจริงๆ
เขาเปิดถุงข้างเอวออกดู ในถุงหนังสีน้ำตาลเข้ม ตั๋วทอง ตั๋วเงิน และห่อกระดาษเล็กห่อผงที่ผีล่อลวงทิ้งไว้ล้วนอยู่ครบ
ปิดถุงข้างเอว มันไว้ที่เอวอีกครั้ง ก็ลุกขึ้นมามองดูในห้องอีกหน แสงในโคมไฟนั้นคล้ายแดงกว่าเดิมเล็กน้อย
ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอย่างหนึ่งพรั่งพรูออกมาจากส่วนลึกของจิตใจอย่างเงียบเชียบ
‘ต้องไปแล้ว’ ลู่เซิ่งสาวเท้าไปถึงประตู ยื่นมือไปดึงประตูห้องออก
แต่ประตูถึงกับไม่ขยับแม้แต่น้อย!
ลู่เซิ่งแตกตื่น เพิ่มแรงมือ ประตูห้องที่เดิมทีออกแรงเบาๆ ก็ดึงได้ ตอนนี้เหมือนมีของที่หนักมากบางอย่างขวางไว้ แม้เป็นแรงของลู่เซิ่งในตอนนี้ ได้แต่ค่อยๆ ฝืนดึงออกเป็นร่องแยกสายหนึ่ง
‘ไม่ถูกต้อง!’ กระดิ่งเตือนภัยดังขึ้นในใจของลู่เซิ่ง ภายใต้การโคจรปราณภายใน จึงออกแรงอย่างดุดัน
ปัง!
ประตูถูกดึงเปิดออกโดยแรง มือจับที่เป็นไม้ถูกดึงจนหักออก ลู่เซิ่งพุ่งออกมาดุจเกาทัณฑ์ วิ่งลงจากเรือไปตามระเบียงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก้าวเท้าสองสามก้าวถลันออกจากทางที่คดเคี้ยว
ฟิ้ว
เขาสะกิดปลายเท้า ยืมแรงจากเชือกป่านหลายม้วนที่ร้อยผ่านเรือสำราญ พุ่งตัวลงบนริมแม่น้ำ
ถึงเขาจะไม่เคยฝึกวิชาตัวเบามาก่อน แต่ว่าดาบพยัคฆ์ดำกับดาบนางแอ่นถลาลมต่างมีท่าเท้าอันเป็นพื้นฐาน จึงเร็วกว่าคนทั่วไปไม่น้อย
ลงจากเรือแล้ว ลู่เซิ่งหันกลับไปมองเรือสำราญอีกครั้ง
เรือสำราญยังเป็นเรือสำราญลำนั้น ด้านบนยังคงไร้ผู้คน แต่ว่ากระดิ่งเตือนภัยในใจของลู่เซิ่งกลับเหมือนลดธงหยุดกลอง[footnoteRef:1] แสดงว่าสัมผัสถึงการคุกคามไม่ได้แล้ว [1:  ลดธงหยุดกลอง หมายความว่าไม่มีแล้ว]
เขามองเรือสำราญอย่างล้ำลึก หมุนตัววิ่งตะบึงเข้าไปในเมือง
อึดใจเดียวก็กลับมาถึงบ้าน ลู่เซิ่งเปิดประตู พลิกมือลั่นดาล ในห้องมืดมิดเย็นเยียบ ไม่มีกลิ่นอายผู้คน
เขาค่อยๆ เดินไปถึงหน้าโต๊ะหนังสือ หยิบหินเหล็กไฟออกมาเคาะแกร่กๆ จนเกิดสะเก็ดไฟ จุดเทียนให้สว่าง
แสงเทียนเหลืองมัวซัวส่องใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขาจนอึมครึมไม่ชัดเจน
‘เรือสำราญลำนี้อาจมีความเกี่ยวข้องกับภูตผี คิดไม่ถึงจวนม้วนมนุษย์จากไปแล้ว จะเจอเรือสำราญแดงอีกลำหนึ่ง ตอนแรกนึกว่าจะพักผ่อนให้สบายๆ สักสองวัน ค่อยเริ่มฝึกกำลังภายในใหม่ ตอนนี้ดูแล้วไม่จำเป็นต้องรออีก ต้องเตรียมตัวทุกอย่างเท่าที่ทำได้ก่อน’
ลู่เซิ่งออกห่างโต๊ะหนังสือมาถึงเตียงภายในห้อง ลากหีบเหล็กที่หนักอึ้งใบหนึ่งออกมาจากใต้เตียง หีบเหล็กถูกยึดกับพื้นด้วยรางเหล็ก คนทั่วไปยากโยกย้าย
เขาหยิบกุญแจเล็กๆ ออกมาจากถุงข้างเอว เสียบเข้าตัวหีบแล้วบิด เสียงแกร่กดังขึ้นเมื่อเปิดมันออก
ภายในหีบวางหนังสือเล่มเล็กห่อด้วยผ้าสีน้ำตาลอ่อนสองเล่ม
ลู่เซิ่งหยิบออกมาถือไว้ในมือเล่มหนึ่ง แล้วปิดหีบลงสลักไว้
‘เคล็ดสนหนึ่งสำนึก’
บนหนังสือเขียนอักษรตัวใหญ่ดั่งมังกรเหิน หงส์เริงระบำอย่างชัดเจนไว้ห้าตัว
ลู่เซิ่งพลิกเปิดหน้าแรกเบาๆ หลังจากโครงหลักท่อนนั้นที่อ่านก่อนหน้านี้ ก็เป็นภาพต้นสนงอกบนหน้าผา
เขาเพ่งมองภาพนั้นอย่างละเอียดสักพักหนึ่ง ก็ปิดหนังสือเบาๆ ขึ้นเตียงนั่งขัดสมาธิ เริ่มตั้งสมาธิ
วิชาหล่อเลี้ยงชีวิตที่ฝึกฝนติดต่อกันมานานขนาดนี้ อาจเป็นเพราะวิชากำลังภายในที่เขาฝึกก่อนหน้ามีความขัดแย้งกัน ทุกๆ ครั้งที่รู้สึกว่าจะสร้างความรู้สึกถึงปราณออกมาได้ ก็จะถูกวิชากระเรียนหยกกลืนกินไปในพริบตา
ครั้งนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น ไม่ทันไรวิชากระเรียนหยกก็เร่งความเร็วการโคจรขึ้นมาทำลายสภาพของเคล็ดสนหนึ่งสำนึกทิ้งอย่างรวดเร็ว กระเรียนเซียนที่กระพือปีกกำลังบินเหมือนกับส่งเสียงร้องยาวในร่างกายเขา
“เฮ้อ...”  ลู่เซิ่งลืมตาขึ้น ‘วิชากำลังภายในขัดแย้งกัน หรือว่าจะติดขัดแบบนี้ ไม่อาจมีการพัฒนาใดๆ ได้อีก’
ภายใต้ความหงุดหงิดในใจ เขาคว้าถุงข้างเอวมาบีบเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว ตอนนิ้วบีบโดนห่อกระดาษที่ห่อผงใบนั้นก็พลันสับสนเล็กน้อย
‘ห่อกระดาษนี้... ที่ห่อไว้คือผงส่วนหนึ่งที่ผีล่อลวงตัวก่อนหน้าเหลือไว้กระมัง’
เขาเปิดห่อกระดาษใบนั้นออกเบาๆ ด้านในถึงกับเป็นผงสีดำหย่อมหนึ่ง แต่เขาคล้ายจำได้ว่าก่อนหน้านี้ไม่ใช่สีนี้
‘ตอนแรกที่เราเปิดความสามารถได้ มีความเกี่ยวข้องกับหินหรือหินไข่ห่านที่ผีน้ำเหลือไว้ก้อนนั้น ดูแล้ว หรือว่าเรา...’ ลู่เซิ่งมองผง ในใจเกิดความคิดแปลกใจสายหนึ่งเลือนราง
‘ดีปบลู!’
เขานึกเงียบๆ
ฟุ่บ!
กรอบสีน้ำเงินเข้มโผล่ขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที
ลู่เซิ่งมองกรอบเครื่องมือปรับเปลี่ยน ด้านในยังคงไม่มีตัวเลือกเคล็ดสนหนึ่งสำนึก ลังเลเล็กน้อย แล้วมองผงนั้นอีก
เขายื่นมือเอียงห่อกระดาษ เทผงด้านในไว้กลางฝ่ามือตัวเองจนหมด
ตั้งแต่ได้ผงนี้มา เขาก็ไม่กล้าให้มันสัมผัสผิวของตัวเองมาโดยตลอด เพื่อป้องกันคุณสมบัติกัดกร่อนหรือพิษอันใด แต่ตอนนี้ในเมื่อไร้แผนการให้ใช้ ทดลองสักหน่อยก็ไม่เป็นไร อย่างมากสุดเกิดเรื่องก็รีบเอามันไปทิ้ง
จากนั้นเขาก็กัดนิ้วชี้อีกข้างหนึ่งอย่าแรง ทำให้ปลายนิ้วเป็นแผล บีบเลือดหยดหนึ่งลงบนผงนั้น
ซี่...!
เป็นอย่างที่คาด หยดเลือดนั้นเพิ่งสัมผัสผง ก็มีควันขาวหลายสายลอยขึ้นมา ไม่ทันไร ผงสีดำก็กลายเป็นผงสีขาว เหมือนกับสีลอกออก
ลู่เซิ่งรู้สึกว่ามีลมปราณเย็นๆ หลายสายเริ่มไหลจากฝ่ามือเข้าไปในร่าง
‘จะมีผลทำให้การเรียนรู้วรยุทธ์ลดลงหรือไม่’
ทันใดนั้น แทบเป็นในเวลาเดียวกัน ลมปราณเย็นเยียบสายนั้นก็ถูกอะไรบางอย่างในร่างกายดูดจนหายไปในชั่วพริบตา บนเครื่องมือปรับเปลี่ยนปรากฏกรอบข้อความขึ้นมา
‘ว่าแล้ว!’ ลู่เซิ่งยินดี ความสามารถนี้ปรากฏขึ้นจริงๆ
ตอนพบว่าวิชาดาบพยัคฆ์ดำปรากฏระดับที่สี่ก่อนหน้านี้ ก็มีความสงสัยอยู่บางส่วนแล้ว เครื่องมือปรับเปลี่ยนนี้อาจเรียนรู้วิชาผ่านคลังความรู้ในสมองของเขา ดังนั้นจึงบังเกิดระดับที่สี่ของดาบพยัคฆ์ดำ
แต่ภายหลังไม่ว่าเขาเรียนวิชาใดๆ ก็ไม่เคยปรากฏสถานการณ์อย่างดาบพยัคฆ์ดำอีก จึงเคลือบแคลงอยู่ในใจ
ตอนนี้ดูแล้ว อาจเป็นเพราะขาดของเหลือจากภูตผี เขาจึงไม่มีวิธีเรียนรู้วรยุทธ์ไประดับที่สูงกว่า
‘ตอนแรกอาศัยหินไข่ห่านที่พบครั้งตระกูลสวีถูกล้างก้อนนั้นเปิดเครื่องมือปรับเปลี่ยน ครั้งนี้อาศัยผงที่ผีล่อลวงตายแล้วเหลือทิ้งไว้ ดูเหมือนความสามารถของเราจะแยกความเกี่ยวข้องกับภูตผีไม่ได้จริงๆ’ ลู่เซิ่งหัวเราะฝาดในใจ
ขณะมองดูกรอบข้อความที่โผล่ขึ้นด้านหน้าตัวเอง ลู่เซิ่งสงบใจ
‘ดำเนินการเรียนรู้วรยุทธ์หรือไม่’
‘ใช่’
หลังจากยืนยันตัวเลือก ลู่เซิ่งก็มีความรู้สึกอัศจรรย์อย่างรวดเร็ว เหมือนกับความสามารถที่ร่ำเรียนทั้งหมดในเครื่องมือปรับเปลี่ยนล้วนดำเนินการเรียนรู้และหลอมรวมได้
ความสามารถของวรยุทธ์เหล่านี้ต่างเป็นความรู้ที่เขาครอบครองเองสัมผัสเอง เหมือนกับการจัดคลังความรู้ในห้วงสมองของตัวเองให้เป็นระบบระเบียบ จากนั้นจึงเลือกแกนกลางที่แตกต่างกันมาสร้างวรยุทธ์ใหม่
เหมือนกับการใช้ไม้ก่อสร้างบ้าน เขามีตัวเลือกแบบบ้านที่แตกต่างกันหลายแบบ
ด้านหลังรายชื่อวรยุทธ์บนเครื่องมือปรับเปลี่ยนปรากฏปุ่มกดที่เลือกได้หลายปุ่ม
วิชาไหนเรียนรู้ได้ วิชาไหนไม่ได้ ชัดเจนยิ่ง
ลู่เซิ่งมองจากบนลงล่างอย่างละเอียด
‘ถ้าหากใช้วิชาทมิฬพิฆาตเป็นหลักคอยดูดซับระบบอื่นได้ นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุด... และสามารถใช้วิชากระเรียนหยกเป็นองค์ประกอบหลัก ยังใช้ดาบพยัคฆ์ดำเป็นหลักได้... ฝ่ามือทำลายใจก็ไม่เลวเช่นกัน’ ลู่เซิ่งลังเลอยู่บ้าง แต่ว่าไม่ทันไรก็จนปัญญาเล็กน้อย ‘น่าเสียดาย จำนวนผงนั่นน้อยไปแล้ว สิ่งที่เลือกได้มีแค่ไม่กี่ตัวเลือกนี้’
เขามองเครื่องมือปรับเปลี่ยน มีแค่วิชากระเรียนหยกกับวิชาดาบพยัคฆ์ดำที่เลือกปุ่มกดได้
‘ได้แต่เลือกสองวิชานี้หรือ...’
เขาใช้ความคิด กดลงบนปุ่มด้านหลังวิชากระเรียนหยก
‘วิชากำลังภายในจึงเป็นรากฐานที่สำคัญที่สุด’
หลังจากเลือกแล้ว ปุ่มทั้งหมดก็หายไป เครื่องมือปรับเปลี่ยนเริ่มค่อยๆ พร่ามัว ลู่เซิ่งรู้สึกว่าความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับวิชากระเรียนหยกจำนวนมากในห้วงสมองเคลื่อนไหวขึ้นมา ประสานกับเนื้อหาคัมภีร์ที่จดจำไว้ในความทรงจำ เริ่มเสียดสีกระแทกกันอย่างต่อเนื่อง พริบตาเดียวก็เกิดแรงบัลดาลใจใหม่ๆ ขึ้นมานับไม่ถ้วน
ช่วงเวลาสิบลมหายใจสั้นๆ
ลู่เซิ่งหลับตาลง แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาใหม่ สภาวะเย็นยะเยือกสายใหม่กระจายอยู่บนร่างของเขา
วิธีการใช้พลังของวิชากระเรียนหยกกับดาบพยัคฆ์ดำหลอมรวมกันโดยสมบูรณ์ เครื่องมือปรับเปลี่ยนใช้คลังความรู้ของลู่เซิ่ง กระทำการเรียนรู้วิชากระเรียนหยกในระดับที่สูงกว่า หลอมรวมทักษะการใช้พลังของดาบพยัคฆ์ดำเข้าไป กลายเป็นวิชากำลังภายในชนิดระเบิดที่แข็งแกร่งกว่าวิชากระเรียหยกในตอนแรก
วิชากำลังภายในใหม่นี้ ภายใต้การรักษาพลังความอึดและพลังฟื้นตัวอันเหี้ยมหาญในตอนแรก ยังเพิ่มพลังระเบิดที่มีพลังทำลายล้างมาด้วย
‘วิชากำลังภายในใหม่นี้เรียนรู้ทักษะการใช้พลังของดาบพยัคฆ์ดำ ถึงกับเรียนรู้วิชากำลังภายในหล่อเลี้ยงชีวิตจนกลายเป็นวิชากำลังภายในชนิดต่อสู้ที่มีคุณสมบัติทำลายล้าง...การเรียนรู้นี้ร้ายกาจจริงๆ!” ลู่เซิ่งสะท้อนใจ ‘ถ้ามีผงมากกว่านี้หน่อย หรือว่ามีหินไข่ห่านซึ่งผีน้ำเหลือไว้เหมือนครั้งก่อนมากหน่อย บางทีเรายังจะสามารถเรียนรู้วิชาที่ระดับสูงกว่าเดิมอย่างวิชาทมิฬพิฆาตได้’
สัมผัสวิชากำลังภายในใหม่ คล้ายกับความสามารถฟื้นฟูในตอนแรกของวิชากระเรียนหยกก็แข็งแกร่งมากขึ้นตามการเพิ่มขึ้นของพลังระเบิด
‘นี่ไม่นับว่าเป็นวิชากระเรียนหยกอีกแล้ว ในเมื่อหลอมรวมทักษะการควบคุมพลังของดาบพยัคฆ์ดำได้ ต่อจากนี้ให้ชื่อเป็นวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกก็แล้วกัน’
เขาคิดแบบนี้ในใจ ทันใดนั้นชื่อของวิชากระเรียนหยกที่แสดงบนเครื่องมือปรับเปลี่ยนก็ค่อยๆ กลายเป็นวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยก
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 40 ล้อเล่นกับความรู้สึก (4)
สิ่งที่วิชากำลังภายในใหม่มอบให้แก่ลู่เซิ่งไม่ใช่แค่การเลื่อนระดับกำลังภายในเท่านั้น วิชากระเรียนหยกกับวิชาทมิฬพิฆาตเดิมไม่ขัดแย้งกัน ตอนนี้ทวีความแข็งแกร่งขึ้น ลู่เซิ่งรู้สึกว่าพลังสมาธิในร่างพรั่งพรูออกมาอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย พลังกาย ปราณ จิตแข็งกล้ากว่าตอนแรกไม่น้อย
เขาลุกขึ้น อาศัยฝ่ามือต่างดาบฟันท่าพยัคฆ์สังหารออกไปด้านหน้า!
ควับ!
โฮก!
เสียงพยัคฆ์คำรามเสียงหนึ่งดังเลือนราง อากาศพลันเปลี่ยนเป็นร้อนขึ้นมา
นี่ยังเป็นผลที่ลู่เซิ่งใช้พลังไม่ถึงหนึ่งในสี่ส่วน ถ้าหากว่าพลังวิชาก่อนหน้าคิดจะบรรลุผลนี้ จำเป็นต้องใช้ปราณภายในอย่างน้อยครึ่งหนึ่งระเบิดพลัง
‘ประสิทธิผลปราณภายในอย่างน้อยก็เพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า!’ ลู่เซิ่งฮึกเหิม นึกย้อนถึงยอดฝีมือขอบเขตยุทธภพที่ลุงจ้าวเคยเล่าให้เขาฟัง
‘บนยุทธภพว่ากันว่าขอบเขตพลังปลอดโปร่งในจงหยวนเป็นเพียงยอดฝีมือทั่วไป แต่ภายหลังยังมีสำนึกปลอดโปร่ง และผนึกจิตสองขอบเขตใหญ่ คนมีชื่อคนโด่งดังเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นระดับผนึกจิต ฝึกกำลังภายนอกและกำลังภายในพร้อมกัน จิตผนึกตัว การเคลื่อนไหวสามารถแสดงวิถีหลัก แก่นแท้ของวรยุทธ์ที่ร่ำเรียน ด้วยเหตุนี้ปราณภายในเป็นอนันต์ พลังรบทวี ไม่ทราบว่าตอนนี้เราถึงระดับอะไร’
ลู่เซิ่งคาดคะเนตัวเอง
‘สำนึกปลอดโปร่งบรรลุอย่างไม่ได้ตั้งใจตอนอยู่เมืองเก้าประสานแล้ว ดาบพยัคฆ์ดำเป็นวรยุทธ์สำนึกปลอดโปร่งเพียงวิชาเดียวของเรา ระดับความหนาแน่นของปราณภายในของเราเหนือกว่ายอดฝีมือสำนึกปลอดโปร่งทั่วไปเช่นกัน
พอเจอผนึกจิต ถ้าสู้กันจริงๆ แพ้ชนะยังไม่แน่ ดังนั้นเราตอนนี้นับว่าเป็นยอดฝีมือผนึกจิตแล้ว ระดับเดียวกันกับคนมีชื่อเสียงแห่งจงหยวนเหล่านั้น’
เขาเชื่อมั่นว่าวิชากำลังภายในสองวิชาเช่นวิชาทมิฬพิฆาตกับวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยก ต่างถึงจุดยอดสุดของระดับที่สามแล้ว นี่ถ้าเป็นคนทั่วไปฝึกฝน ใช้เวลาไม่ถึงสี่ห้าสิบปี คิดก็อย่าได้คิด นี่ยังต้องอยู่ในเงื่อนไขที่มีคุณสมบัติร่างกายดีที่สุด และต้องกินยาบำรุงพร้อมการการแช่น้ำยาตลอดเวลาไม่ขาดตอน
‘ปีนี้เราเพิ่งอายุสิบเก้าก็มีรากฐานพลังฝึกปรือที่แน่นหนาเช่นนี้แล้ว ถ้าหากไม่มีภูตผี ใต้หล้านี้ไปที่ไหนก็ได้ น่าเสียดาย’ ลู่เซิ่งพอนึกถึงผีล่อลวงที่ได้เจอก่อนหน้านี้ก็สะท้อนใจ
ขณะที่กำลังคิดอยู่ ทันใดนั้นนอกหน้าต่างพลันแว่วเสียงไก่ขันดังมา
ลู่เซิ่งมองไปนอกหน้าต่าง ฟ้าเริ่มสางขมุกขมัว หนึ่งคืนผ่านไปเช่นนี้
เขาลงจากเตียง ออกประตูไปเติมน้ำมาอาบเสร็จแล้ว ก็สวมเสื้อคลุม สาวเท้าออกจากบ้าน
ไปยังเหลาสุราด้านข้างกินมื้อเช้าก่อน เป็นซาลาเปาเนื้อกับโจ๊กข้าวฟ่าง บวกกับผัดผักกวางตุ้งอีกจานหนึ่งเหมือนอย่างเคย รูปแบบแม้เรียบง่าย แต่ปริมาณกลับทำให้ลูกค้าที่มากินอาหารเหมือนกันรอบๆ จุ๊ปากชมเชย
ซาลาเปาเนื้อขนาดเท่าฝ่ามือผิวบางไส้มาก ลู่เซิ่งทานคำละชิ้น ไม่ลวกลิ้น หลังจากฝึกวิชาทมิฬพิฆาต พลังป้องกันต่อไฟก็ยกระดับขึ้นอย่างใหญ่หลวง วางมือบนเทียนในเวลาอันสั้นต้องผ่านไปห้าหกลมหายใจจึงค่อยรู้สึกร้อน
ซาลาเปาเข่งหนึ่งมีหกชิ้น ลู่เซิ่งกินรวดเดียวห้าเข่ง ซาลาเปาเนื้อสามสิบลูก ผัดผักกวางตุ้งจานหนึ่งเป็นของแก้เลี่ยนตบท้าย ถูกเขาใช้มือยกขึ้นเทใส่ปาก เคี้ยวสองคำแล้วกลืนลงไปอย่างขอไปที
เหมือนกับคนทั่วไป พอกินมื้อใหญ่เสร็จแล้วก็ดื่มน้ำ
โจ๊กข้าวฟ่างตักใส่กะละมังขนาดเท่าอ่างล้างหน้า ปริมาณมากพอสำหรับห้าหกคน ถูกลู่เซิ่งยกขึ้นมากินเพียงสามคำ
วางกะละมังลง โจ๊กหมดแล้ว
โอ้!
ลูกค้าที่อยู่รอบๆ พลันอุทานออกมา สำหรับพวกเขาชีวิตไร้ความตื่นเต้น พบเห็นเรื่องหายากเช่นนี้ครั้งเดียวก็มากพอจะพูดคุยกันไปสามวันแล้ว
ลู่เซิ่งสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน หลังกินเสร็จ ก็ใช้ผ้าเช็ดมุมปากอย่างสุภาพ ลุกขึ้นจากไป ความแตกต่างก่อนและหลังกิน ทำให้ลูกค้ากับเสี่ยวเอ้อร์ที่อยู่รอบๆ อ้าปากตาค้าง
ปราณภายในหลอมสารอาหารแปลงเป็นปราณ สารอาหารมาจากที่ใด มาจากอาหารที่กินเข้าไป
ร่างของเขารองรับวิชากำลังภายในสองวิชา วิชาทมิฬพิฆาตกับวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยก วิชาทมิฬพิฆาตความเป็นมาไม่ธรรมดา ถึงแม้จะไม่สมบูรณ์ แต่ประสิทธิผลไม่รวบรัด ถึงกับทำร้ายภูตผีได้ ส่วนวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกเป็นวิชาหล่อเลี้ยงชีวิต วิชาใหม่ที่เพิ่งเรียนรู้ได้ถึงระดับสูงสุด เดิมเอาไว้ใช้ดูแลการทำงานและการพักฟื้นของร่างกายเป็นหลัก
สองวิชาประสานรวม ทำให้ลู่เซิ่งกินได้มากกว่าเดิม
กินมื้อเช้าเสร็จ ลู่เซิ่งก็เรียกรถม้ามุ่งหน้าไปยังสถานศึกษาเขาบูรพา ตลอดทางม้าไม่หยุดฝีเท้า ไปถึงสถานศึกษาก็ทันเสียงเคาะระฆังเช้าพอดี
ลู่เซิ่งลงจากรถ พุ่งเข้าสถานศึกษาอย่างรวดเร็ว วิ่งไปทางห้องเรียนที่ตัวเองอยู่
สถานศึกษาเขาบูรพากินพื้นที่กว้างขวางมาก ตั้งอยู่ที่ตีนเขาด้านตะวันออกนอกเมือง ถึงแม้อยู่ใกล้เขตเมือง แต่ความจริงมิได้อยู่ในการดูแลของเมือง มีกองทหารส่วนตัวและระบการดูแลของตัวเอง หัวหน้าสถานศึกษาถูกเรียกว่าประมุขถ้ำ เป็นขุนนางระดับผิ่น[footnoteRef:1]ที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก เป็นสองโครงสร้างกับเมืองเลียบคีรี [1:  ระดับผิ่น เป็นตำแหน่งหนึ่งของขุนนาง]
ว่ากันว่าที่นี่เป็นสถานศึกษาที่ขุนนางผู้มีปัญญาคนหนึ่งกลับบ้านเกิดมาแล้วสร้างขึ้นสมัยเป็นบัณฑิต ภายหลังค่อยๆ พัฒนาแข็งแกร่งมากขึ้น หลายปีให้หลังจึงกลายเป็นสถานศึกษาเขาบูรพาในปัจจุบัน
ลู่เซิ่งเข้าไปในห้องเรียนที่ตัวเองอยู่อย่างคุ้นทาง ผู้ที่สอนหนังสือให้พวกเขาคือผู้เฒ่าหลู หลูเหราเป็นบัณฑิตผู้ที่สอบได้อันดับหนึ่งระดับเมือง
ผู้เฒ่าหลูตอนนี้ยืนอยู่บนแท่นบรรยายก่อนเวลา กำลังพลิกเปิดสมุดเรียกชื่อ
ลู่เซิ่งกับนักเรียนอีกสองสามคนเข้ามา โค้งตัวให้เขาเล็กน้อย แล้วหาที่นั่งตัวเองนั่งลงอย่างรวดเร็ว
ห้องเรียนเป็นห้องทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ด้านในมีนักเรียนสิบกว่าคนนั่งกระจายกัน นี่เป็นนักเรียนทั้งหมดที่ผู้เฒ่าหลูต้องรับผิดชอบ
ลู่เซิ่งนั่งอยู่ด้านข้างซ่งเจิ้นกั๋ว หลังจากเขานั่งลงก็จัดแจงเสื้อผ้าปรับท่านั่ง เริ่มหยิบหนังสือวรรณกรรมประวัติศาสตร์ที่ต้องเรียนในคาบนี้ออกมาจากตู้หนังสือ
ในห้องเรียนก่อนที่นักเรียนทุกคนจะมา ต่างมีคนทำหน้าที่เฉพาะวางหนังสือที่จะเรียนในวันนี้ไว้ในตู้หนังสือของพวกเขา ตู้หนังสือก็คือโต๊ะหนังสือ เพียงแต่เป็นเพราะทุกคนต่างนั่งขัดสมาธิ ดังนั้นนับว่าเป็นฉบับย่อส่วนของโต๊ะหนังสือ
“ตู้เจินซวี” “นักเรียนอยู่”
“หวังเต้า” “นักเรียนอยู่”
“จ้าวป้านเยว่” “นักเรียนอยู่”
“เหยียนซง” “นักเรียนอยู่”
ผู้เฒ่าหลูสีหน้าไร้อารมณ์ เรียกชื่อแต่ละชื่อ ไม่ทันไรก็ถึงทางด้านลู่เซิ่ง
“ลู่เซิ่ง” “นักเรียนอยู่”
“ซ่งเจิ้นกั๋ว” “นักเรียนอยู่”
“หวังจื่อเฉวียน
“หวังจื่อเฉวียน?”
ผู้เฒ่าหลูเงยหน้าขึ้น กวาดมองนักเรียนทุกคนบนที่นั่งอย่างดุดัน ด้วยความจำของเขานักเรียนสิบกว่าคนย่อมจดจำใบหน้าลักษณะพิเศษกับชื่อของทุกคนได้แต่แรกแล้ว ที่กวาดมองเช่นนี้ ก็เพื่อยืนยันว่าหวังจื่อเฉวียนไม่ได้มาเข้าเรียนจริงๆ
“หวังจื่อเฉวียนไม่มาหรือ” เขาถามอีกรอบ
ซ่งเจิ้นกั๋วมองที่นั่งหวังจื่อเฉวียนอย่างประหลาดใจ ไม่มีคนจริงๆ
“ที่บ้านอาจมีเรื่องด่วนอันใด หรือว่ากลับบ้านเก่าแล้ว” เขากระซิบเบาๆ
ลู่เซิ่งมองไปเช่นกัน หวังจื่อเฉวียนไม่มาจริงๆ ไม่ทราบว่าเพราะอะไร เขาพลันนึกถึงเรือสำราญอันประหลาดที่พบเจอเมื่อคืนลำนั้น
“อาจเป็นเพราะตื่นสายหรือไม่”
เขาพอพูดแบบนี้ ซ่งเจิ้นกั๋วพลันประหลาดใจ คิดอันใดได้ บนใบหน้าเผยรอยยิ้มพิกล
สองคนไม่พูดกันอีก ผู้เฒ่าหลูเห็นคนไม่อยู่จริงๆ แค่นเสียงหึคำหนึ่ง หยิบดินสอถ่านขีดบนชื่อหวังจื่อเฉวียน
“ตอนนี้เริ่มเนื้อหาของวันนี้ ครั้งก่อนสอนถึง ‘ชาวประชารักษาธรรมจึงถูกต้อง พ่อค้ารักษาสัตย์จึงรุ่งเรือง...’ ” ผู้เฒ่าหลูไม่สนใจอย่างอื่นอีก เริ่มตั้งใจสอนความนัยเนื้อหาวรรณกรรมประวัติศาสตร์
ลู่เซิ่งฟังได้สองสามประโยคก็มองไปยังที่นั่งของหวังจื่อเฉวียนอีก มีความรู้สึกว่าที่หวังจื่อเฉวียนไม่มาอาจเกี่ยวข้องกับเรือสำราญลำนั้น
ราวๆ หนึ่งชั่วยามให้หลัง เลิกเรียนแล้ว ผู้เฒ่าหลูกอดหนังสือเร่งรีบจากไป
ลู่เซิ่งกับซ่งเจิ้นกั๋วลุกจากที่นั่ง
“ดูเหมือนคุณชายเซิ่งจะมีไผ่สำเร็จในใจสำหรับการทดสอบประจำปีแล้ว” ซ่งเจิ้นกั๋วหัวเราะเหอะๆ เอ่ยกับลู่เซิ่งด้วยรอยยิ้ม “ข้าน้อยเห็นคุณชายเรียนได้อย่างราบรื่นไม่ติดขัดแม้แต่น้อย เห็นได้ว่าเข้าใจความลับของหลักการแต่แรก อันดับแรกของการทดสอบประจำปีนับวันรอคอยได้ทีเดียว!”
“พี่เจิ้นกั๋วน้อยๆ หน่อยเถอะ” ลู่เซิงหัวเราะ เขาชอบซ่งเจิ้นกั๋วคนผู้นี้ โอ่อ่าผ่าเผย แม้บ้านรวยก็ไม่ดูถูกนักเรียนที่เทียบตัวเองไม่ได้ สิ่งที่สำคัญก็คือมีน้ำใจ สหายมีเรื่องอันใดขอให้เขาช่วยเหลือ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ขอแค่ตัวเองทำได้จะ รับปากทันที
“เฉินอวิ๋นซีมาแล้ว เมื่อวานท่านออกหน้าให้สาวงาม ดูเหมือนนางตอนนี้ยึดมั่นในตัวท่านแล้ว ไปเถอะๆ” ซ่งเจิ้นกั๋วมองประตูห้องเรียน ยักคิ้วหลิ่วตาแก่ลู่เซิ่ง
ลู่เซิ่งหันไปเห็นเฉินอวิ๋นซียืนอย่างมีเสน่ห์อยู่ที่ประตู นางเปลี่ยนไปสวมเสื้อโปร่งกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ แขนเสื้อพลิ้วโปร่งขาวคลุมลง ปิดบางอย่างที่ถืออยู่ในมือ
นางมัดผมยาวเป็นมวย ใช้ปิ่นหยกขาวปักไว้ ผมดำปอยหนึ่งตกมาที่เนินขายาวเอวคอด ผิวพรรณดั่งหยก รูปร่างสูงชะลูด หน้าอกอวบอิ่ม
มองไปบริสุทธิ์ดุจเซียน ทำให้ลู่เซิ่งหวั่นไหวชั่วขณะ
“สตรีนางนี้เป็นใคร ขายาวถึงเพียงนี้ น่าเกลียดจริงๆ!” เสียงซุบซิบของนักศึกษาคนหนึ่งด้านข้างทำลายบรรยากาศในพริบตา
“มิผิดๆ ขายาวเกินไปไม่อาจทนมองได้จริงๆ ถ้าไม่ใช่เช่นนี้ ข้าคงคิดจีบสตรีนางนี้มานานแล้ว”
“เฉินอวิ๋นซีเอ๋ย ถ้าไม่ใช่นางขายาว ตระกูลร่ำรวยโด่งดังทั่วเมืองเลียบคีรีคงมีคนตามจีบนับไม่ถ้วนแต่แรก เสียดายๆ...”
“ขายาวหน้าเกลียด!”
“ถูกต้องๆ!”
“พวกท่านล้วนกล่าวน้อยให้ลงสักหลายประโยค รูปร่างเช่นนี้ไม่ใช่นางอยากได้ ร่างกายผมผิวเป็นสวรรค์ประทานบิดามารดามอบให้ ผู้ใดยินยอมเกิดมาก็มีร่างกายแบบนี้ พวกเราต่างเป็นสหายร่วมสถานศึกษา วิพากษ์วิจารณ์เพื่อนร่วมชั้นเรียนแบบนี้ ใช่ไร้มารยาทหรือไม่” นักเรียนหญิงนางหนึ่งทนไม่ได้ ส่งเสียงตักเตือน
เฮ้อ...
นักเรียนทุกคนโวยวายเสร็จก็แยกย้ายกันไป
ลู่เซิ่งมองขางามของเฉินอวิ๋นซีที่บำรุงสายตาที่สุด แล้วมองนักเรียนในห้องที่แสดงสีหน้าไม่อาจมองตรงๆ หลายคน ในใจหมดคำพูด
“รีบไปเถอะ เฉินอวิ๋นซีตั้งใจแต่งตัวแบบนี้เพื่อท่าน” ซ่งเจิ้นกั๋วทราบเรื่องราวส่วนหนึ่งระหว่างลู่เซิ่งกับเฉินอวิ๋นซี จึงผลักดันลู่เซิ่งติดต่อกัน
ลู่เซิ่งสาวเท้าเดินเข้าไป มือหนึ่งดึงมือเฉินอวิ๋นซีออกจากห้องเรียน เดินไปยังทางแท่นบูชาของสถานศึกษา
แท่นบูชาเป็นสถานที่ที่เชิญคนมีชื่อเสียงมาสอนในทุกๆ ช่วงเวลาของโรงเรียน ปกติคนบางตา กลายเป็นสถานที่ที่นักเรียนในสถานศึกษาไปพลอดรักกัน
ในโลกใบนี้ไม่ว่าชายหญิงต่างมีคุณสมบัติรับการศึกษา และต่างมีคุณสมบัติเป็นขุนนาง ตำแหน่งชายหญิงถึงแม้ไม่เท่าเทียมกันโดยสิ้นเชิง แต่เทียบกับประเทศจีนยุคโบราณ คล้ายราชวงศ์ถังในสายตาลู่เซิ่งอยู่บ้าง
ทั้งสองคนวิ่งเหยาะๆ ไปถึงกลางป่าแห่งหนึ่งข้างแท่นบูชา ป่าอยู่ใกล้ภูเขา เส้นแสงอึมครึม เย็นยะเยือกเล็กน้อย
ลู่เซิ่งค่อยหยุดฝีเท้า หมุนตัวไปมองเฉินอวิ๋นซี
“ท่านไฉนมาแล้ว เรื่องเมื่อวานนั้นไม่เป็นไรกระมัง”
เฉินอวิ๋นซียิ้มๆ ยื่นมืออีกข้างหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ ในมือถึงกับถือดอกโบตั๋นแดงที่งดงามหยดย้อยออกมาดอกหนึ่ง
“มอบให้ท่าน”
ลู่เซิ่งงงงัน รับดอกไม้มา ถึงแม้สังคมในโลกนี้สตรีจะเปิดเผยมาก แต่ว่าสตรีที่เป็นฝ่ายรุกด้วยตัวเองเหมือนเฉินอวิ๋นซียังมีน้อยยิ่ง
เฉินอวิ๋นซีกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ข้าก่อนหน้านี้ที่บ้านต้องการจัดการหมั้นหมายกับคนเมื่อวาน จึงให้พี่ใหญ่ไปขอร้องประจบประแจง ผลลัพธ์สุดท้ายยังคงไม่สำเร็จ เขาแม้แต่ให้ข้าเป็นอนุยังไม่ต้องการ”
ในรอยยิ้มนางมีความโศกเศร้ารางๆ
“ข้ารู้ว่าตัวเองรูปร่างไม่ดี ขายาวเกินไป... เขาไม่ชอบข้าก็ปกติยิ่ง ทุกครั้งได้ยินคนอื่นว่าข้าขายาว ข้าล้วนเสียใจ อดกลั้นไม่ไหวก็ก้มหน้าไม่อาจทนฟังอีก”
ลู่เซิ่งมุมปากกระตุก รู้สึกว่าคำพูดนี้มีตรงไหนสักแห่งไม่ถูกต้อง ความรู้สึกตะหงิดๆ เข้มข้นเกิดขึ้นในใจ ไม่ยอมสลายหายไป
“แต่ข้าทำอะไรไม่ได้ ใครให้ข้าขายาวมาแต่เกิดเล่า” เฉินอวิ๋นซีเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความเวทนา “ข้ารู้ว่าท่านอาจไม่ชมชอบข้า แต่ข้าชอบท่านมากจริงๆ...”
นางกัดฟันหยิบกระดาษที่มีตราสำริดม้วนหนึ่งออกมากางเบาๆ
“บิดาข้าบอกว่า ฟังว่าที่บ้านของพี่ใหญ่ลู่ท่านต้องการย้ายไปเมืองใหญ่ มิสู้ย้ายมาที่นี่ ขอแค่ท่านต้องการ นี่เป็นสัญญาการค้าของเหลาสุราสิบห้าแห่งในเมืองเลียบคีรี ล้วนเป็นของท่านทั้งหมด มากพอให้ตระกูลลู่ลงหลักปักฐาน”
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 41 ล้อเล่นกับความรู้สึก (5)
ลู่เซิ่งพลันงงงวย
เมืองเลียบคีรีเทียบกับเมืองเก้าประสานไม่ได้ เหลาสุราแห่งหนึ่งของเมืองเลียบคีรีไปอยู่ที่เมืองเก้าประสาน มูลค่าอย่างน้อยเท่ากับมีสิบแห่ง!
ที่นี่ถึงกับมีเหลาสุราสิบห้าแห่ง! นี่มิใช่จำนวนมากธรรมดา! แค่เหลาสุราสิบห้าแห่งนี้ ขนาดใช้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตระกูลลู่ซื้อ ก็ไม่แน่จะซื้อได้
เป็นเพราะนอกจากเงินทองเปลือกนอกแล้ว คิดจะเปิดเหลาสุราในสถานที่เหล่านี้ เบื้องหลังจำเป็นต้องออกแรงติดสินบนมากเกินไป บนๆ ล่างๆ อย่างน้อยต้องมีตั๋วเงินร้อยหมื่นตำลึง นี่ก็มากกว่าทรัพย์สินครึ่งหนึ่งของตระกูลลู่แล้ว
อันใดคือเศรษฐี! นี่เอง!
ลู่เซิ่งยามนี้เข้าใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า อะไรคือเอาเงินฟาดหัว อะไรคือขว้างทองหมื่นแท่ง! อะไรคือถูกเลี้ยงดู...
หนำซ้ำยังไม่พูดถึงเงินทอง แค่จำนวนเส้นสายเบื้องหลังนายผู้เฒ่าเฉิน เกิดเขารับปาก มิพักเอ่ยถึงเรื่องวัตถุดิบยาของบำรุงจะแก้ไขได้โดยสิ้นเชิง ยังมีการเสาะหาวรยุทธ์อีก คงจะง่ายดายเหลือเกิน
เมืองเลียบคีรีเทียบกับเมืองเก้าประสานไม่ได้ ที่นี่เป็นเมืองยุทธศาสตร์ส่วนกลาง ตั้งอยู่ที่จุดคอขวดระหว่างแดนเหนือกับจงหยวน การป้องกันเมืองกับระดับบนของราชสำนักล้วนมีความเกี่ยวข้องโดยตรง
สามารถลงหลักปักฐานที่นี่ กลายเป็นคหบดีอันดับหนึ่งได้ พื้นฐานของนายผู้เฒ่าเฉินจะต้องเหนือกว่าจินตนาการของลู่เซิ่งมากแน่ ย่อมไม่ใช่ทานทนไม่ได้ดั่งคำวิจารณ์ของคุณชายที่เจอเมื่อวาน
เฉินอวิ๋นซีที่อยู่ตรงข้ามสารภาพรัก ลู่เซิ่งรู้ว่าถ้าสตรีสารภาพ ต่อให้ที่นี่มีกระแสนิยมเปิดเผย ก็จำเป็นต้องใช้ความกล้ามากมาย เฉินอวิ๋นซีทำแบบนี้แล้ว
เขาสูดหายใจลึกๆ คำหนึ่ง มองเด็กสาวที่อยู่ใกล้แค่คืบตรงหน้า
“ท่านเก็บของไว้ก่อน”
เฉินอวิ๋นซีได้ยิน พินิจมองลู่เซิ่ง ค่อยมองสัญญาการค้าบนมือของตัวเอง กัดริมฝีปากเบาๆ พร้อมเก็บสัญญาการค้าไว้
“พี่ใหญ่ลู่ ท่าน...”
“ข้าไม่ใช่ไม่มีความรู้สึกดีต่อท่าน... สำหรับคนอื่น ขายาวๆ ของท่านเป็นข้อด้อย เป็นความพิการแต่กำเนิด แต่สำหรับข้า ขาท่านกลับเป็นส่วนที่งดงามที่สุดของท่าน” ลู่เซิ่งอดกล่าวคำพูดนี้ออกมาไม่ได้ เป็นไม่พูดอยู่ไม่สุขโดยแท้
เฉินอวิ๋นซีได้ยิน ยังนึกว่าลู่เซิ่งปลอบนาง แต่พินิดูลู่เซิ่งแล้ว นางเพียงเห็นความจริงใจจากด้านใน ทันใดนั้นนางรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดความจริง ลู่เซิ่งชอบขายาวๆ จริงๆ ไม่ใช่ชอบเด็กสาวตัวเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มเหล่านั้น
“แต่ว่า” ลู่เซิ่งเปลี่ยนน้ำเสียง “เฉินอวิ๋นซี ท่านแน่ใจหรือว่าท่านรู้จักข้าจริงๆ รู้ว่าข้าเป็นคนแบบไหนจริงๆ พวกเราพึ่งรู้จักกันได้ไม่กี่เดือน ส่วนที่ท่านเห็นข้าก็คือด้านที่อยู่ในสถานศึกษายามปกติ ท่านยังไม่ได้รู้จักข้าโดยสมบูรณ์จริงๆ ข้าก็ไม่ได้รู้จักด้านอื่นๆ ของท่านอย่างสมบูรณ์จริงๆ ข้าไม่หวังให้อีกครึ่งหนึ่งในอนาคตของท่านเสียใจเพราะการตัดสินใจที่ได้ทำลงไปตอนพบด้านอื่นๆ ของข้า”
เขากล่าวคำพูดนี้ ความจริงส่วนใหญ่คือไม่ต้องการดึงเฉินอวิ๋นซีเข้ามาในชีวิตตัวเอง
เขาที่มีเครื่องมือปรับเปลี่ยน เคยพบเจอการดำรงอยู่เช่นภูตผีปีศาจ ไม่เหมือนคนทั่วไปที่ยอมเป็นคนธรรมดา เขาคิดเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเอง ไม่ต้องการเหมือนคนทั่วไป เพียงอาศัยโชคกับความประมาทเลินเล่อของคนอื่นเพื่อให้อยู่รอด เขาต้องการควบคุมชะตาชีวิตของตัวเองในโลกที่ดำมืดอันตรายใบนี้!
นี่จึงเป็นสิ่งที่เขาต้องการ ชีวิตและการแสวงหาเช่นนี้เต็มไปด้วยอันตราย การสร้างครอบครัวเร็วเกินไป สำหรับเขารังแต่จะกลายเป็นจุดอ่อนที่คนอื่นคว้าไว้
เฉินอวิ๋นซีฟังคำพูดนี้ของลู่เซิ่งจบ กลับไม่เพียงไม่มีความผิดหวังอย่างผิดวิสัย พานสองตาสว่างไสวกว่าเดิม
“พี่ใหญ่ลู่มองเงินทองเหมือนปุ๋ยดิน อวิ๋นซีทราบว่าตัวเองไม่ได้มองคนผิด!” นางจ้องมองลู่เซิ่งด้วยดวงตาเป็นประกายแวววาว
“ในเมื่อพี่ลู่ยังไม่ยินดี อวิ๋นซีจะเชื่อฟังท่าน ภายหลังจะตั้งใจทำความรู้จักท่าน ทำความรู้จักทุกอย่างของท่าน รับทุกอย่างของท่าน!” นางพูดจบ สองมือกุมใบหน้าแดงก่ำ หมุนตัวหนีไปแล้ว
ลู่เซิ่งมองเงาหลังที่ห่างออกไปของนาง ในใจหมดคำพูด
‘นี่นับว่าให้ผลตรงกันข้ามหรือ?’
เขาส่ายหน้า กลับไปเรียนต่อที่ห้องเรียน
ไม่รู้เนื้อรู้ตัว เวลาหนึ่งวันผ่านไป ในวันนี้หวังจื่อเฉวียนยังไม่ปรากฏตัว ซ่งเจิ้นกั๋วหาเวลาว่างไปที่ห้องเช่าที่เขาอยู่ชั่วคราว ไม่มีคน ในใจกังวลอยู่บ้าง จึงนัดแนะกับลู่เซิ่งว่าถ้าวันที่สองหวังจื่อเฉซียนยังไม่มา จะไปตามหาเขาด้วยกัน
ผ่านไปอีกหนึ่งคืน วันที่สอง ลู่เซิ่งเข้าห้องเรียนทันเวลาตามเดิม ตอนผู้เฒ่าหลูเริ่มสอน หวังจื่อเฉวียนยังไม่มาอีก
ผู้เฒ่าหลูเรียกชื่อ ถามสถานการณ์ในบ้านของเขาหลายประโยค
“ห้องเช่าของข้าอยู่ใกล้กับหวังจื่อเฉวียน เมื่อวานไม่เห็นในห้องเขาจุดไฟ คล้ายกับออกไปด้านนอกแล้ว” นักศึกษาที่ร่างกายดูอ่อนแอมากคนหนึ่งลุกขึ้นตอบ
“กลับบ้านเก่าไปหรือไม่” ผู้เฒ่าหลูขมวดคิ้ว “กลับบ้านก็สมควรขอลาหยุดกับสถานศึกษาสิ ใช้ไม่ได้! เขาไม่อยากได้การแนะนำการทดสอบประจำปีของปีนี้แล้วกระมัง”
การทดสอบประจำปีจำเป็นต้องให้สถานศึกษาร่วมกันลงนามแนะนำขึ้นไป ต้องส่งรายชื่อขึ้นไป ไม่อย่างนั้นก็เข้าสอบไม่ได้ ถ้าหากว่าความประพฤติในสถานศึกษาย่ำแย่เกินไป ก็จะไม่ได้รับการแนะนำ แม้แต่คุณสมบัติเข้าร่วมการทดสอบประจำปีก็ไม่มี
“การทดสอบประจำปีกำลังจะมาถึง หวังจื่อเฉวียนไฉนจึงได้กระทำเลอะเลือนเช่นนี้” ซิ่งเจิ้นกั๋วกล่าวเบาๆ รีบลุกขึ้น “อาจารย์หลู อาจเป็นเพราะหวังจื่อเฉวียนประสบเรื่องด่วนอะไรชั่วคราว ข้ารู้จักลูกผู้น้องในเมืองของเขา อีกเดี๋ยวข้าจะไปถามสถานการณ์ดู”
“อืมไปเถอะ ระหว่างเพื่อนนักเรียนสมควรช่วยเหลือกันและกัน” ผู้เฒ่าหลูดวงตาฉายความชื่นชม
จากนั้นเรื่องนี้ก็ผ่านไป เริ่มสอนเนื้อหาต่อ
ลู่เซิ่งมองซ่งเจิ้นกั๋ว เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้ว คล้ายกำลังเป็นห่วงหวังจื่อเฉวียน เขาตั้งสมาธิ นึกถึงเรือสำราญกลางดึกที่เคยไปมาลำนั้น บางทีถ้าถามซ่งเจิ้นกั๋วอาจมีเบาะแสบางส่วน
จนกระทั่งเลิกเรียน เนื้อหาที่เรียนสำหรับลู่เซิ่งแล้วไม่มีความยากอันใด ใช้ความสามารถในการเรียนของอดีตนักศึกษาวิจัยมารับมือสิ่งเหล่านี้ การสอบผ่านง่ายดายเพียงยกมือ จึงไม่มีความลำบาก
แต่สำหรับซ่งเจิ้นกั๋วแล้ว สิ่งเหล่านี้เกิดว่าแบ่งสมาธิก็เรียนได้ลำบากแล้ว เรียนเสร็จเขายังต้องนั่งหมอบจัดเนื้อหาการบรรยายที่อาจารย์หลูสอนเมื่อก่อนหน้า จดมันใส่บันทึก
“พี่เจิ้นกั๋ว” ลู่เซิ่งเดินไป กล่าวเบาๆ “ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ถูกต้องอยู่บ้าง จื่อเฉวียนปกติระมัดระวังตัวยิ่ง กับงานของสถานศึกษาก็ให้ความสำคัญยิ่งกว่าพวกเราคนไหนๆ ไฉนจึงไม่มาเรียนติดกันสองวัน”
ซ่งเจิ้นกั๋วค่อยๆ ยกพู่กันขึ้น แสดงสีหน้าเคลือบแคลงเหมือนกัน
“ข้ากำลังคิดถึงตรงนี้พอดี ดังนั้นวางแผนไปจะถามสถานการณ์ดู”
“ไปด้วยกันเถอะ ข้าเป็นห่วงอยู่บ้างเหมือนกัน” ลู่เซิ่งเอ่ยอย่างจริงจัง
ซ่งเจิ้นกั๋วมองลู่เซิ่งอย่างประหลาดใจ ความจริงก่อนหน้านี้ระหว่างคาบเรียนเขาได้ถามเพื่อนนักเรียนที่ปกติเล่นด้วยกัน คนที่ทุกครั้งดูเหมือนสนิทกันยิ่ง ไม่ว่าหญิงชาย ต่างไม่มีใครยินยอมหาความยุ่งยากใส่ตัว ไปหาคนถามไถ่ พอฟังเรื่องนี้ ก็พากันหาข้ออ้างแต่ละอย่างมาบอกปัด นี่ทำให้เขาเห็นอย่างชัดเจนว่าสหายที่เรียกกันเหล่านี้สุดท้ายเป็นคนยังไง จึงไม่พอใจยิ่ง
กลับคิดไม่ถึงว่าลู่เซิ่งจะมาบอกด้วยตัวเองว่าจะไปกับเขา
“ก็ได้ พี่ลู่โปรดรอสักประเดี๋ยว ข้าขอเก็บของก่อน”
“ได้”
รอซ่งเจิ้นกั๋วเก็บของแล้ว คนทั้งสองก็ออกจากสถานศึกษาอย่างรวดเร็ว ขึ้นนั่งบนรถม้าที่จองไว้ก่อนหน้านี้ที่ประตู ตรงเข้าไปในเมือง
ระหว่างทางสองคนต่างเป็นกังวลเล็กน้อย นิสัยของหวังจื่อเฉวียนเห็นการทดสอบประจำปีของสถานศึกษาสำคัญกว่าสิ่งใด ไฉนอยู่ๆ ถึงกลายเป็นไม่มีข่าวคราว
ในร้านผงหอมร้านหนึ่งบนถนนกำเนิดทองเมืองเลียบคีรี ทั้งสองคนเดินหาเฉินหง ลูกผู้น้องของหวังจื่อเฉวียนเจออย่างรวดเร็ว เขาเป็นเถ้าแก่ของร้านนี้ อายุน้อยก็ควบคุมกิจการด้วยตัวเองแล้ว
“พี่จื่อเฉวียนหรือ ไม่มีนะ ถ้าจะกลับบ้าน ปกติเขาจะมาถามข้าทุกครั้ง ให้ข้าช่วยเขาย้ายของนำกลับไป พวกหนังสือเอย เสื้อผ้าเอย หีบเอย จะว่าไปข้าก็ไม่เห็นเขามาหลายวันแล้วเหมือนกัน ก่อนหน้านี้ท่านพี่มิใช่ว่าไปอยู่กับพวกพี่ใหญ่ซ่งท่านหรือ” เฉินหงลูกผู้น้องของหวังจื่อเฉวียนถามอย่างสงสัย
ซ่งเจิ้นกั๋วได้ยิน สีหน้ายิ่งเป็นกังวลกว่าเดิม ประสานสายตากับลู่เซิ่ง
“ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้อยู่ด้วยกันกับพวกข้าจริงๆ เพียงแต่สองวันนี้ไม่เจอตัวเขา จึงมาถามดู”
“อ้อ... จะว่าไปกลางดึกวันก่อนท่านพี่ก็มาที่นี่ครั้งหนึ่ง ขอถุงหอมกับแป้งน้ำชั้นดีหลายชิ้น” เฉินหงหัวเราะขึ้นมา “ข้าว่าสิบส่วนมีแปดส่วนคือมีความรักแล้ว! เหอะๆ ถุงหอมกับแป้งน้ำที่เอาไปล้วนเป็นแบบของเด็กสาววัยรุ่น จุ๊ๆๆ...”
“กลางดึกวันก่อนหรือ ยามไหน?” ลู่เซิ่งพลันเอ่ยถาม สีหน้าเปลี่ยนเป็นพิกลเล็กน้อย
“ราวๆ ยามโฉ่วกระมัง... ถึงอย่างไรก็ดึกมากแล้ว ข้าหลับไปแล้ว ถูกท่านพี่ปลุกให้ตื่น ให้ข้าลงมาเอาของให้เขา เฮ้อ เป็นเพราะถูกปลุกกลางดึก ตอนนี้ความทรงจำยังชัดเจน” เฉินหงลูบคางกล่าว “จะว่าไป มาเอาถุงหอมกับแป้งน้ำดึกปานนั้น... จุ๊ๆ...” บนใบหน้าเขาเผยรอยยิ้มที่บุรุษล้วนเข้าใจออกมา
ซ่งเจิ้นกั๋วสับสนอยู่บ้าง หัวคิ้วขมวดมุ่น ไม่เข้าใจว่าเป็นเรื่องใด
แต่ลู่เซิ่งกลับมีการคาดเดาบางส่วนในใจแล้ว จิตใจหนักอึ้งขึ้นมา
ซ่งเจิ้นกั๋วเห็นสีหน้าลู่เซิ่ง ก็ทราบว่าเขามีการคาดการณ์อันใดแล้ว รีบบอกลาเฉินหง
ออกจากร้าน เขาลากลู่เซิ่งเข้าไปในมุมหนึ่งข้างทาง
“เยวี่ยเซิง[footnoteRef:1] ท่านว่ามา นึกถึงเบาะแสอันใดออกแล้วใช่หรือไม่! จื่อเฉวียนแม้แต่ลูกผู้น้องตัวเองก็ไม่บอก ทั้งยังออกไปกลางดึกคืนวันก่อน แต่ว่าคืนวันก่อนเขาไม่ใช่ไปดื่มสุรากับเราที่เรือสำราญหรือ” เขามีสีหน้าเคร่งขรึม [1:  เยวี่ยเซิ่ง (月生) คำเรียกลู่เซิ่งอีกแบบ คำว่า เซิ่ง (胜) ในชื่อของลู่เซิ่ง ประกอบด้วยตัวอักษรเยวี่ย (月) และ เซิง (生)]
ลู่เซิ่งจ้องซ่งเจิ้นกั๋วอย่างจริงจัง
“เจิ้นกั๋ว ความจริงในคืนวันนั้น หลังข้าไปแล้ว ก็กลับไปเรือสำราญลำนั้นอีกรอบหนึ่ง”
ซิ่งเจิ้นกั๋วงุนงง “เยวี่ยเซิงท่านกลับไปทำอะไร ดึกขนาดนั้นแล้ว เรือสำราญคงจะหยุดการค้าแล้วใช่หรือไม่”
“หยุดการค้าแล้ว” ลู่เซิ่งกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ข้าไปเพราะลืมถุงเงินไว้บนเรือ จึงกลับไปหา คิดไม่ถึง...’
“คิดไม่ถึงอะไร” ซ่งเจิ้นกั๋วสีหน้าเคร่งเครียดตาม ได้รับผลกระทบจากน้ำเสียงในคำพูดของลู่เซิ่ง
“คิดไม่ถึง ในเรือสำราญไม่มีใครสักคน แขวนโคมไฟแดงเต็มไปหมด” ลู่เซิ่งหยีตา เล่าต่อ “ข้ารีบเข้าไปในห้องที่พวกเราอยู่ก่อนหน้า ด้านในยังแขวนโคมไฟใหญ่สองใบ แต่ก็ยังไม่มีใครเหมือนเดิม แม้แต่คนทำความสะอาดก็ไม่เห็น ภายหลังข้าเจอถุงเงิน จึงรีบวิ่งออกมาแล้ว”
“ไม่มีสักคนเดียว... หรือว่า...” ทันใดนั้นซ่งเจิ้นกั๋วคล้ายนึกอันใดได้แล้ว “หรือหมายถึง จื่อเฉวียนเพื่อส่งแป้งน้ำกับถุงหอมให้เด็กสาวบนเรือสำราญ จึงตั้งใจไปหาลูกผู้น้องกลางดึก แต่ในเมื่อท่านกลับไปเช่นกัน ไฉน...”
“มีความเป็นไปได้สูงยิ่ง!” ลู่เซิ่งนึกออกแล้ว “หยุดเดาเถอะ พวกเราไปถามที่เรือสำราญกัน”
ซ่งเจิ้นกั๋วได้ยินก็พยักหน้า
สองคนไม่พูดพร่ำทำเพลง เรียกรถม้าอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำไม้สน ยามนี้สีท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง เป็นเวลาเที่ยวเล่น ดื่มสุราบุปผชาติตอนเย็นพอดี
ซ่งเจิ้นกั๋วพาลู่เซิ่งไปถึงเรือสำราญที่พวกเขาเคยขึ้นก่อนหน้านี้ลำนั้นอย่างคุ้นชินทาง เรือลำนี้มีชื่อว่าเรือสำราญอิงอิง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 42 ล้อเล่นกับความรู้สึก (6)
เรือใหญ่จอดอยู่ในตำแหน่งที่ปกติมักเทียบท่า ทั้งสองติดตามอยู่ด้านหลังแขกเหรื่อหลายคนที่ขึ้นเรือเหมือนกัน ขึ้นไปบนดาดฟ้าเรืออย่างรวดเร็ว
“คุณชายซ่ง ไม่เจอกันหลายวัน ใบหน้าท่านแดงเรื่อขึ้นมากแล้ว” เถ้าแก่เนี้ยเรือเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “จวินเอ๋อร์กำลังแต่งหน้าแต่งตัวอยู่ ท่านจะนั่งฟังเพลงแก้อึดอัดก่อนหรือไม่ ทางเรามีนักร้องหญิงสองสามคนมาใหม่ พื้นฐานความชำนาญล้วนยอดเยี่ยม”
ซ่งเจิ้นกั๋วสีหน้าเคร่งขรึม ไม่มีใบหน้ายิ้มแย้มให้นาง
“ข้าอยากถามว่าสหายคนหนึ่งที่ข้าพามาคืนวันก่อน คุณชายที่ชื่อหวังจื่อเฉวียนผู้นั้น ฟังว่าภายหลังมาที่เรือสำราญอีกรอบ รบกวนท่านเรียกแม่นางที่เป็นเพื่อนเขาในคืนวันก่อนมา ข้ามีเรื่องสอบถาม” เขายัดเศษเงินสองสามตำลึงให้แก่เถ้าแก่เนี้ยเรือ
การให้อย่างนี้เท่ากลับโยนเงินทิ้งไปหลายพันหยวน ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลร่ำรวย ยังไม่กล้าใช้จ่ายมั่วซั่วเช่นนี้จริงๆ
“คนที่ท่านว่าคือเตี๋ยเอ๋อร์ อืม ข้าจะไปเรียกเตี๋ยเอ๋อร์มา คุณชายพักผ่อนรออยู่ที่ห้องด้านข้างก่อน” เถ้าแก่เนี้ยเรือเห็นซ่งเจิ้นกั๋วมีสีหน้าจริงจังก็ไม่กล้าเสียเวลา ในกลุ่มคุณชายเหล่านี้ แขกที่ใจกว้างเท่าซ่งเจิ้นกั๋วมีไม่มาก ลูกหลานขุนนางเหล่านั้นแม้มีฉากหลังใหญ่ เบื้องหลังแข็งแกร่ง แต่ลงมือยังไม่ใจป้ำเท่าซ่งเจิ้นกั๋ว
พวกลู่เซิ่งถูกชักนำไปถึงห้องห้องหนึ่ง พักผ่อนรอคอย ไม่ทันไรเตี๋ยเอ๋อร์ก็ถูกเรียกเข้ามา
เตี๋ยเอ๋อร์มองดูเหมือนอ่อนแอว่าง่าย น่าสงสาร สวมกระโปรงยาวเอวเล็กสีเขียวอ่อน มือถือขลุ่ยเลาหนึ่ง คล้ายกับเตรียมแสดงเป่าขลุ่ยให้แขกเหรื่อ เวลานี้ถูกเรียกมา มีสีหน้างุนงงเช่นกัน
“คุณชายซ่ง ขอเรียนถาม ท่านเรียกเตี๋ยเอ๋อร์มามีอะไรถามไถ่หรือ” นางถามขึ้นเบาๆ
“ข้าถามเจ้า เจ้าอาจทราบ ในคืนวันก่อน คุณชายหวังจื่อเฉวียนที่เจ้าเป็นเพื่อนผู้นั้นตอนนี้อยู่ที่ไหน” ซ่งเจิ้นกั๋วกล่าวเสียงทุ้ม
เตี๋ยเอ๋อร์ใบหน้าสับสน
“คุณชายหวังจื่อเฉวียนหรือ อ้อ... ข้านึกออกแล้ว ไม่ใช่กลับไปพร้อมกับพวกคุณชายท่านแล้วหรือ เตี๋ยเอ๋อร์ตอนนั้นเหนื่อยยิ่ง พอพวกคุณชายท่านไปก็ลงเรือกลับบ้านพักผ่อนแล้ว”
“กลับบ้านพักผ่อนแล้วหรือ” ซ่งเจิ้นกั๋วงงงวย
“ใช่แล้ว ตอนนั้นเตี๋ยเอ๋อร์รับแขกติดต่อกันสามครั้ง เหนื่อยแทบขาดใจ พอแสดงจบก็บอกกับเถ้าแก่เนี้ย ยังเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ลงเรือเร็วที่สุด” เตี๋ยเอ๋อร์ตอบเสียงเบา “เป็นไรแล้ว หรือว่าคุณชายจื่อเฉวียน... เกิดเรื่องอันใด” นางหวาดหวั่นกระวนกระวายอยู่บ้าง
ลู่เซิ่งจ้องนางเขม็ง สองตาดุดัน แต่อย่างไรก็มองร่องรอยที่เตี๋ยเอ๋อร์โกหกไม่ออก
“ข้าถามเจ้า เรือของพวกเจ้าเลิกการค้าหลังจากพวกเราไปเลยหรือไม่”
เตี๋ยเอ๋อร์รีบพยักหน้า ถูกลู่เซิ่งจ้องจนหวาดหวั่นอยู่บ้าง
“ใช่แล้วๆ พอคุณชายทั้งสามท่านไป เถ้าแก่เนี้ยเรือก็เลิกการค้าแล้ว”
“เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง! หลังเลิกการค้าแล้ว เรือลำนี้ปกติแขวนโคมไฟแดงหรือไม่” ลู่เซิ่งถามอีก
“โคมไฟแดงหรือ” เตี๋ยเอ๋อร์งุนงงแล้ว “โคมไฟแดงอันใด ทุกๆ วันหลังปิดร้าน เรือของพวกเราล้วนแล่นเข้าอู่ใกล้ๆ เพื่อตรวจสอบซ่อมแซม ตอนตรวจสอบซ่อมแซมไม่อนุญาตให้จุดไฟตะเกียงบนเรือ ได้แต่ให้คนที่ซ่อมเรือจุดตะเกียง เมื่อวานก็เหมือนกัน”
“เข้าเทียบอู่หรือ ไม่ใช่จอดที่นี่หรือ” ลู่เซิ่งจิตใจสั่นสะท้าน
“ไม่ใช่ พวกเรามีแค่ตอนทำการค้าค่อยออกเรือมาก่อนเวลา ที่นี่บางครั้งลมคลื่นก็แรงมาก จอดไว้ที่นี่ไม่ใช่ถูกลมพัดไปได้ง่ายมากหรอกหรือ” เตี๋ยเอ๋อร์มองลู่เซิ่งอย่างแปลกประหลาด
ลู่เซิ่งบังเกิดความกังวลส่วนหนึ่งในใจเลือนลาง หวังจื่อเฉวียนเกรงว่าเหมือนกับเขา ขึ้นเรือสำราญที่แขวนโคมไฟแดงเต็มไปหมดลำนั้นแล้ว
“พี่ลู่...” ซ่งเจิ้นกั๋วยิ่งฟังยิ่งแปลกใจอยู่ด้านข้าง ไม่ทราบว่าลู่เซิ่งถามคำถามเหล่านี้มีความหมายอันใด สำหรับเขาแล้ว เรือโคมไฟแดงลำนั้นสมควรเป็นลู่เซิ่งขึ้นผิดลำแล้ว แต่ตอนนี้ยังอดทนฟังอยู่
“หรือทางพวกเจ้าไม่มีเรือใหญ่ที่แขวนโคมไฟแดงจนเต็ม และบนเรือไม่มีใครสักคนหรือ รูปแบบเหมือนเรือของพวกเจ้าไม่มีผิด” ลู่เซิ่งไม่ยินยอม ไต่ถามต่ออีก
เตี๋ยเอ๋อร์กะพริบตา
“คุณชายท่านนี้ ท่านได้ยินว่ามีเรือใหญ่ที่แขวนโคมไฟแดงเต็มไปหมดมาจากที่ไหน ท่านทราบหรือไม่ว่าทางพวกเรามีแค่ในสถานการณ์แบบไหน ถึงค่อยแขวนโคมไฟแดง
“มีแต่แม่นางบนเรือลาจากโลกไปแล้ว จึงค่อยแขวนโคมไฟแดงสามใบไว้ตรงประตูและด้านในห้องของนาง
“หนึ่งใบที่ประตู หมายถึงนำทาง สองใบอยู่ในห้อง หมายถึงเซ่นไหว้และสู่สุขติ”
ลู่เซิ่งได้ยิน พลันสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัว
เขานึกถึงเรือสำราญที่ลี้ลับลำนั้น เรือที่ล้วนเป็นโคมไฟแดง ในห้องทุกห้อง หน้าห้องทุกห้อง ล้วนแขวนโคมไฟแดง!
วิธีการแขวนเป็นไปตามที่เตี๋ยเอ๋อร์พูด หน้าประตูแขวนหนึ่งใบ ในห้องแขวนสองใบ!
“โอย น่ากลัวจัง คุณชายท่านได้ยินเรื่องผีสางจากที่อื่น แล้วมาขู่ขวัญเตี๋ยเอ๋อร์กระมัง” เตี๋ยเอ๋อร์รู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างเช่นกัน ขนลุกขนชันไปทั้งตัว
“เยวี่ยเซิง... เกรงว่าท่านไม่ได้ฝันไปจริงๆ แล้วกระมัง” ซ่งเจิ้นกั๋วมองลู่เซิ่งอย่างเป็นห่วงเล็กน้อย คำว่าเซิ่งของลู่เซิ่ง แบ่งคำว่าเซิ่งออกมา เขาจึงเรียกอีกฝ่ายว่าเยวี่ยเซิง
ตอนอยู่ที่เมืองเก้าประสาน ลู่เซิ่งใช้คำนี้น้อยยิ่ง ทุกคนที่อยู่ที่นั่นล้วนเรียกเขาว่าคุณชายเซิ่ง พี่เซิ่ง แต่ว่าออกมาเรียนที่นี่ การใช้คำบ่งบอกความใกล้ชิด และเป็นทางการกว่าเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร... ข้าก็เพียง...” ลู่เซิ่งลังเลเล็กน้อย ยังคงไม่เล่าเรื่องที่ตนโดนลั่นดาลประตูในเรือแดง ต่อให้เล่าออกมา ซ่งเจิ้นกั๋วก็ไม่แน่ว่าจะเชื่อ ต่อให้เชื่อ ความจริงก็ไม่มีประโยชน์
“ในเมื่อจื่อเฉวียนไม่ได้มาเรือสำราญลำนี้ แล้วจะไปยังที่ใด” ซ่งเจิ้นกั๋วเอ่ยอย่างเป็นห่วง “นี่ใกล้จะถึงการทดสอบประจำปีแล้ว เกิดว่าทำผิดกฎสถานศึกษา ไม่ได้รับการรายงานชื่อ เช่นนั้นก็เป็นการทำลายอนาคตของตัวเองจริงๆ แล้ว!”
“ถ้าคุณชายทั้งสองท่านไม่มีเรื่องอันใด เตี๋ยเอ๋อร์จะไปบรรเลงเพลงขลุ่ยให้กับแขกแล้ว” เตี๋ยเอ๋อร์เอ่ยเสียงเบา
“ไม่มีแล้ว ขอบคุณเตี๋ยเอ๋อร์มาก นี่มอบแก่เจ้า” ซ่งเจิ้นกั๋วนำเศษเงินสองสามชิ้นออกมาให้นาง
เตี๋ยเอ๋อร์พลันยินดี นี่เป็นรายรับของตัวเองคนเดียวโดยแยกกับเรือสำราญ ใส่เศษเงินเข้าไปในถุงข้างเอวที่เป็นห่อใยบัวอย่างระวัง หมุนตัวเดินไปยังประตูอย่างแผ่วเบา เดินไปถึงครึ่งทาง นางพลันนึกอะไรได้ หันกลับมากล่าวว่า
“จริงด้วย คุณชายท่านนี้ เตี๋ยเอ๋อร์กลับได้ยินเรื่องผีสางเรื่องหนึ่ง เล่าลือกันระหว่างพวกแม่นางบนเรือ
“บอกว่าบนแม่น้ำไม้สนก่อนหน้านี้มีเรือแดงลำหนึ่งชื่อหอแดง ภายหลังเกิดเพลิงไหม้ แม่นางทุกคนบนเรือไม่เหลือสักคนเดียว ต่างหนีไม่รอด จากนั้นเรื่องเล่าของเรือแดงก็เล่าลือกันบนแม่น้ำไม้สนแห่งนี้... ว่ากันว่าเรือลำนั้นแขวนโคมไฟแดงไว้เต็มลำ คนที่ขึ้นเรือแดงไม่เคยมีใครลงมาได้สักคนเดียว”
ลู่เซิ่งกระตือรือร้นขึ้น รีบเรียกเตี๋ยเอ๋อร์
“แม่นางหยุดก่อน สามารถเล่าเรื่องเรือสำราญหอแดงนี้ให้พวกเราฟังได้หรือไม่”
“เอ่อ... เตี๋ยเอ๋อร์มาทำงานนี้ได้ไม่นาน ทราบไม่มาก แต่คุณชายซ่งไม่ใช่สนิทกับแม่นางจวินเอ๋อร์หรือ พี่จวินเอ๋อร์คิดถึงคุณชายซ่งทุกวัน นางอยู่บนเรือมานานมาก หากถามนาง นางสมควรทราบ” เตี๋ยเอ๋อร์บอกเสียงเบา
“เข้าใจแล้ว” ลู่เซิ่งพยักหน้า “เจ้าไปเถอะ”
เตี๋ยเอ๋อร์ออกจากห้องไป ลู่เซิ่งกับซ่งเจิ้นกั๋วล้วนไม่กล่าววาจา เพียงเงียบงัน ต่างฝ่ายต่างนึกถึงเรื่องของตัวเอง
สักพักหนึ่ง จวินเอ๋อร์ที่สวมกระโปรงสั้นสีขาวก็เดินเข้ามา พอเห็นซ่งเจิ้นกั๋ว ตางามพลันเปล่งประกาย
“คุณชายซ่ง!” ในดวงตานางปรากฏความผูกพันมากมายอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
“จวินเอ๋อร์!” ซ่งเจิ้นกั๋วเดินเข้าไปโอบจวินเอ๋อร์เบาๆ “ไม่เจอกันหลายวัน เจ้าสบายดีหรือ เงินที่ข้าให้หัวหน้าเรือมากพอ นอกจากข้า ไม่มีใครเลือกเจ้าได้”
จวินเอ๋อร์พยักหน้าเบาๆ ใบหน้ามีความสุข “จวินเอ๋อร์ทราบว่าคุณชายดีกับจวินเอ๋อร์...”
“ข้ารอมาตลอด รอว่าเมื่อไหร่จวินเอ๋อร์จะให้ข้าไถ่ตัว” ซ่งเจิ้นกั๋วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เอาล่ะ ครั้งนี้ที่มาเพราะอยากถามถึงเรื่องของคุณชายหวังจื่อเฉวียนที่มากับพวกเราวันก่อน
จวินเอ๋อร์รู้ไหมว่าคุณชายหวังผู้นั้น ในคืนนั้นหลังจากพวกเรากลับไป ได้กลับมาบนเรือลำนี้อีกหรือไม่”
“คุณชายหวังจื่อเฉวียนหรือ” จวินเอ๋อร์ทบทวนครู่หนึ่ง “คืนนั้นดึกมากแล้ว คุณชายหวังผู้นั้นไม่ใช่ลงเรือพร้อมกับพวกท่านหรอกหรือ เขาจะกลับมาทำไม”
“เจ้าแน่ใจหรือว่าเขาไม่ได้กลับมา” ลู่เซิ่งสอบถาม
จวินเอ๋อร์พยักหน้า “แน่ใจ เป็นเพราะว่าในคืนนั้นข้าต่อเวลาชั่วคราว พอดึกมากแล้วจึงค่อยลงเรือ คำนวณดู เป็นเวลาหนึ่งก้านธูปหลังจากพวกคุณชายท่านกลับไปแล้ว”
“งั้นหรือ... นี่แปลกประหลาดแล้ว...” ลู่เซิ่งไตร่ตรอง
ซ่งเจิ้นกั๋วถามต่ออีกหลายประโยค จวินเอ๋อร์ตอบทีละข้อๆ ไม่แตกต่างกับสิ่งที่เตี๋ยเอ๋อร์พูด ทั้งสองคนไม่เจอเบาะแส จึงลงจากเรือภายใต้ความจนปัญญา
“แผนการในวันนี้เกรงว่าได้แต่แจ้งทางการแล้ว” ซ่งเจิ้นกั๋วถอนใจกล่าว
ลู่เซิ่งส่ายหน้า “กลัวแต่ว่าแจ้งทางการก็ไม่มีประโยชน์...”
ซ่งเจิ้นกั๋วมองหน้าลู่เซิ่งแวบหนึ่ง ไม่เข้าใจสาเหตุ
“พี่ซ่งท่านกลับไปก่อนเถอะ วันนี้ถึงตรงนี้ ท้องฟ้ามืดแล้ว” ลู่เซิ่งเตือน “พรุ่งนี้ยังต้องเข้าร่วมการทดสอบย่อยอีก”
“งั้นก็ได้ ข้ากลับก่อน เยวี่ยเซิงท่านมีเบาะแสอันใดแล้วจะต้องบอกข้าด้วย” ซ่งเจิ้นกั๋วถอนใจอีกครั้ง แยกกับลู่เซิ่ง
มองซ่งเจิ้นกั๋วขึ้นรถม้า ค่อยๆ ห่างออกไป นึกถึงตอนที่สนทนากับเตี๋ยเอ๋อร์และจวินเอ๋อร์ การตอบโต้ของอีกฝ่ายล้วนไม่มีช่องโหว่แม้แต่น้อย
‘ดูเหมือนพวกนางไม่ได้โกหก แต่ถ้าหากเรือแดงลำนั้นไม่ใช่ลำที่พวกเรานั่งก่อนหน้า แล้วถุงเงินของเราตกไปอยู่ด้านบนได้ยังไง’ ลู่เซิ่งสงสัย
เขาสังหรณ์ว่าตัวเองถูกม้วนเข้ามาอยู่ในความยุ่งยากใหม่แล้ว
...
ซ่งเจิ้นกั๋วนั่งในรถม้า ถอนหายใจสั้นยาว
เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับน้ำใจ หวังจื่อเฉวียนเกิดเรื่องหลังจากอยู่กับเขา จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราว ไม่ว่าอย่างไร เขาต้องมอบคำว่ากล่าวให้กับตระกูลหวัง
ยิ่งไปกว่านั้น จื่อเฉวียนก็เป็นพี่น้อง เป็นสหายสนิทกับเขา บอกไม่เจอก็ไม่เจอแล้วหรือ คนเป็นๆ ตัวโตแบบนี้จะหายไปแถวแม่น้ำไม้สนได้อย่างไร
‘หรือว่าจะ...’ เขาพลันนึกถึงความเป็นไปได้หนึ่ง ‘หรือว่าจะก้าวพลาดพลัดตกน้ำ!’ พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็หนาวสั่นไปทั้งร่าง
‘ไม่ได้! อยู่ต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ! จื่อเฉวียนเป็นเราพาไป ถ้าหากเกิดเรื่องจริงๆ ก็เป็นความรับผิดชอบของเราซ่งเจิ้นกั๋ว!’ ซ่งเจิ้นกั๋วจิตใจพลันแน่วแน่ สงบสติ ‘ถ้าจื่อเฉวียนเกิดเรื่องจริงๆ เราจะไปแจ้งทางการ!’
เขาตัดสินใจแล้ว
‘แต่แบบนี้ จวินเอ๋อร์จะทำอย่างไร’ เขานึกอีกที คิดถึงจวินเอ๋อร์ที่ตนรักถนอม เดือนเดียวเขาใช้จ่ายตั๋วเงินกับเรื่องนี้ไปมากกว่าพันตำลึง ก็เพื่อปกป้องจวินเอ๋อร์อย่างสมบูรณ์ ไม่ให้คนอื่นเลือกนาง เพื่อเรื่องนี้ บิดาเฒ่าในตระกูลทะเลาะกับเขาไม่ต่ำกว่าสิบรอบ
พอคิดถึงเรื่องนี้ ซ่งเจิ้นกั๋วก็ปวดหัวขึ้นมาอีก
พอถึงบ้านแล้ว เขาลงจากรถจ่ายเงิน เข้าไปในลานบ้าน เดินผ่านไปยังห้องของตัวเอง ไม่อยากจะเจอใครในบ้านชั่วขณะ
ข้ารับใช้หลายคนมองเห็นเขา ขณะกำลังจะทักทายถามไถ่ พริบตาเดียวก็ไม่เห็นเงาเขาแล้ว
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 43 เงาอรชร (1)
แกร่ก
ปิดประตู ซ่งเจิ้นกั๋วเดินไปถึงริมหน้าต่าง พอดีเห็นนกพิราบดำตาสีชมพูตัวหนึ่งกำลังหมอบอยู่บนรั้วหน้าต่าง ไซ้ขนอยู่ไม่สนใจสิ่งใด
เขาเห็นดังนั้นก็กระตือรือร้นขึ้น เดินเข้าไปจับนกพิราบอย่างรวดเร็ว แล้วปลดม้วนกระดาษเล็กๆ ม้วนหนึ่งลงมาจากเท้ามันอย่างแผ่วเบา
คลี่ม้วนกระดาษออก ด้านบนเขียนตัวหนังสือเล็กๆ สวยงามแถวหนึ่ง ‘พี่ใหญ่ซ่ง เรื่องของคุณชายหวังผู้นั้น จวินเอ๋อร์จะช่วยท่านถามให้
นอกจากนี้ ผ่านไปสักพักจะเป็นเทศกาลภูษาควัน พี่ใหญ่ซ่งรับปากจวินเอ๋อร์ได้หรือไม่ เวลานั้นอย่าได้มาเรือสำราญเด็ดขาด อย่ามาเด็ดขาด!’
ซ่งเจิ้นกั๋วงงงัน อ่านต่อไป
‘วันนั้นพวกเถ้าแก่เนี้ยเรือจะใช้ชื่อของเหล่าแม่นางหลอกลวงผู้คนไปทั่ว ยังมีแผนการไม่ดีต่อพี่ใหญ่ซ่งด้วยส่วนหนึ่ง รับปากข้า หลังจวินเอ๋อร์จัดการทุกสิ่งเรียบร้อย เทศกาลภูษาควันครั้งนี้ผ่านพ้นไปแล้ว จวินเอ๋อร์รับปากพี่ใหญ่ซ่งจะกลับบ้าน...’
อ่านเนื้อหาหลังจากคลี่กางม้วนกระดาษเสร็จ ซ่งเจิ้นกั๋วใบหน้าปรากฏความยินดีอย่างเข้มข้น
‘พี่ใหญ่ซ่งรับปากเจ้า จะไม่มอบโอกาสให้แก่พวกเขา!’ เขาแม้กังขาเล็กน้อย อย่างไรเหตุผลตรงนี้ก็เหลือเชื่ออยู่บ้าง แต่เพราะความเชื่อมั่นที่มีต่อจวินเอ๋อร์ จึงไม่เคลือบแคลงอันใด
ซ่งเจิ้นกั๋วหากระดาษออกมาอย่างรวดเร็ว เขียนคำพูดที่ตัวเองคิดกล่าว จากนั้นก็ม้วนกระดาษเป็นทรงกระบอก มัดติดกับเท้านกพิราบดำ สองมือประคองนกพิราบดำขึ้นโยนไปด้านนอก ทันใดนั้นนกพิราบดำก็โผบินออกไป
นกพิราบกระพือปีก ออกจากลานใหญ่ตระกูลซ่ง บินเลียบผ่านระหว่างกระเบื้องหลังคาสีแดงชาดอย่างแผ่วเบา พุ่งผ่านถนนที่เหมือนก้อนเต้าหูหลายสาย ข้ามผ่านหลังคาสีดำของตึกที่สูงต่ำไม่เท่ากัน ไปถึงแม่น้ำไม้สนอย่างรวดเร็ว มุ่งไปยังเรือสำราญสีแดงลำหนึ่ง
นกพิราบดำกระพือปีก หยุดลงตรงหน้าต่างห้องห้องหนึ่งบนเรือสำราญ ถูกมือขาวเรียวยาวข้างหนึ่งประคองไว้
จวินเอ๋อร์ปลดม้วนกระดาษที่มัดบนเท้านกพิราบดำลงมาอย่างรวดเร็ว มองซ้ายมองขวา แล้วรีบปล่อยมันบินไป
“ไปเถอะ กลับรังไป” นางกล่าวเบาๆ
นกพิราบดำกระพือปีกบินออกไป ไม่ทันไรก็หายไปจากขอบหน้าต่าง
จวินเอ๋อร์ปิดหน้าต่าง คลี่ม้วนกระดาษออกอ่านอย่างแผ่วเบา บนใบหน้ามีความอ่อนโยนสายหนึ่ง ก่อนจะรีบเอากระดาษเผาบนไฟเทียน
นางถือไว้จนม้วนกระดาษโดนเผาเหลือแค่มุมมุมหนึ่ง จึงค่อยๆ แง้มร่องหน้าต่าง แล้วโยนออกไป ปล่อยให้มันลอยลงสู่แม่น้ำไม้สน
แกร่ก...
อยู่ๆ ประตูห้องก็เปิดออกเอง เหมือนกับมีคนผลักประตูจากด้านนอก จวินเอ๋อร์สะดุ้งหมุนตัวกลับไป กุมหน้าอกที่สะท้อนขึ้นลงด้วยความหวาดหวั่นพลางจ้องมองประตู
สงบสติอารมณ์สักครู่ นางเดินไป มองซ้ายมองขวา ไม่พบการเคลื่อนไหวของคนใดๆ จึงชะเง้อออกไปยังระเบียงด้านนอกเพื่อมองดู
ตรงนี้เป็นห้องแต่งหน้าด้านล่างของเรือ เป็นเพราะว่าซ่งเจิ้นกั๋ว ตอนนี้นางมีห้องแต่งหน้าส่วนตัวของตัวเอง รอบๆ ไม่มีคน พี่น้องคนอื่นๆ ต่างไปต้อนรับแขกแล้ว
บนระเวียงว่างเปล่า ไม่มีใครสักคนเดียว
จวินเอ๋อร์ระบายลมหายใจเบาๆ หันหน้ากลับเข้าห้อง ปิดงับประตู แล้วลงสลักเพิ่ม
นางนั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หยิบหวีขึ้นมาสางผมเบาๆ ทุกๆ ครั้งที่นางหวั่นไหว หวีมักทำให้นางค่อยๆ สงบลงได้
คิดไม่ถึงเพิ่งหยิบหวีขึ้นมา สีหน้าพลันเปลี่ยนแปลง
เห็นบนโต๊ะไม้ด้านล่างถึงกับถูกดินสอเขียนคิ้วสีดำเขียนเป็นตัวหนังสือแถวหนึ่ง
‘เทศกาลภูษาควันต้องลงมือ อย่าลืมสถานะของเจ้า’
จวินเอ๋อร์กัดริมฝีปาก ในดวงตาปรากฏแววดิ้นรน ลังเลสักพัก ค่อยใช้ดินสอเขียนคิ้วเขียนว่า ‘เจ้าค่ะ’ เบาๆ จากนั้นยื่นมือไปลบรอยตัวหนังสือนั้นทิ้งไป เหลือเพียงรอยเปื้อนสีดำกลุ่มหนึ่ง
เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าพร่ามัวของตัวเองในกระจก ซึมเซาอยู่ชั่วขณะ
นางรู้ว่านั่นเป็นคำเตือน เตือนว่านางอย่าได้ก่อเรื่องราวเพิ่มเติมอันใด แต่ยังดีที่เนื้อหาในม้วนกระดาษไม่ถูกพบ
‘น่าเสียดาย... ไม่อาจอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่ากับพี่ใหญ่ซ่งได้...’ ในดวงตางามนางปรากฏความเสียดายและความแน่วแน่
เจ้านายต้องการรวบรวมคนที่เกิดในยามเฉินหยิน[footnoteRef:1] ทั้งยังต้องเป็นคนปีหยินเดือนหยินยามหยิน ซ่งเจิ้นกั๋วเป็นหนึ่งในเป้าหมาย เพื่อจับคน การเตรียมการณ์สำหรับเรื่องเหนือความคาดหมายทุกอย่างล้วนจัดการไว้หมดแล้ว รอนางนัดเขามาในเทศกาลภูษาควัน [1:  ยามเฉินอิน เป็นการแบ่งเวลาในยุคโบราณโดยใช้หลักก้านฟ้ากิ่งดิน ]
แต่ว่านางกลับค่อยๆ ชมชอบซ่งเจิ้นกั๋วที่เปิดเผยตรงไปตรงมาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เทิดทูน รักชอบ คิดจะพึ่งพาอาศัย
‘พี่ใหญ่ซ่ง... จวินเอ๋อร์เหนื่อยเหลือเกิน... เหนื่อยเหลือเกิน...’ จวินเอ๋อร์ลูบแก้มตัวเองเบาๆ น้ำตาหยดหนึ่งไหลอย่างไร้เสียงลงตามหางตา
..
ในหุบเขาเล็กๆ แห่งหนึ่งนอกเมือง
เปรี้ยง!
ลู่เซิ่งหมุนตัวกระแทกหนึ่งฝ่ามือใส่หินหยาบใหญ่ด้านหลังจนกลายเป็นก้อนกรวด หินยาวเท่าแขนข้างหนึ่งถูกกระแทกแตกสลาย กระจัดกระจายบนพื้น
ผัวะผัวะผัวะ!
ลู่เซิ่งหมุนตัวอย่างรวดเร็ว ออกฝ่ามือติดต่อกัน กระแทกก้อนหินหลายก้อนที่แขวนอยู่รอบตัวจนกลายเป็นก้อนกรวด
ผงหินสีขาวอมเทาค่อยๆ ฟุ้งกระจาย ทำคนสำลักอยู่บ้าง
ลู่เซิ่งเก็บมือลงอย่างเชื่องช้า สองมือประสานห่าง ยืนนิ่งรวบรวมปราณสู่จุดตันเทียน
‘วิชาดาบและวิชาฝ่ามือของเราใช้ได้มากพอ สิ่งที่ขาดคือท่าเท้าวิชาตัวเบา ยังมีอาวุธลับระยะไกลจำเป็นต้องเสริม ไม่อย่างนั้นระยะทางเกิดห่างขึ้นมา เจอคู่ต่อสู้ประเภทลอยตัวได้เหมือนว่าวก็ลำบากแล้ว’ ลู่เซิ่งฟื้นฟูกำลังภายในอย่างเชื่องช้า พร้อมขบคิดในใจ
‘นอกจากนี้ วิชากระเรียนหยกดูดซับวิธีใช้พลังของดาบพยัคฆ์ดำ ได้รับการยกระดับและการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติ แต่สิ่งที่การยกระดับนี้พึ่งพาคือผงที่ภูตผีตัวนั้นเหลือไว้
‘กระบวนการและรายละเอียการหลอมรวมด้านใน หากแค่อาศัยตัวเรา ประสบการณ์และการคลำทางที่จำเป็นมีมากเกินไปจริงๆ นี่เป็นระดับความยากที่คล้ายการสร้างวรยุทธ์ ไม่อาจทำสำเร็จด้วยตัวคนเดียว’
ตัวเขาภายหลังทดลองเลื่อนระดับวิชากำลังภายใน และกำลังภายนอกวิชาอื่น เสียดายที่ทำไม่ได้ หลายๆ ครั้งเข้าล้วนทำให้ร่างกายเส้นลมปราณได้รับบาดเจ็บตอนจบ หนำซ้ำในการทดลองหลายครั้ง ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นแตกต่างกับการคาดการณ์ของเขาโดยสิ้นเชิง
‘ไม่มีประสบการณ์วรยุทธ์ที่มากพอ คิดจะทะลวงการจำกัดวิชาด้วยตัวเองเหมือนเป็นสิ่งที่ทำไม่ได้’ ลู่เซิ่งกระจ่างแจ้งในใจ ‘วิชากระเรียนหยกสามารถดูดซับทักษะการใช้พลังของดาบพยัคฆ์ดำ ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางคุณสมบัติที่ดี ดูเหมือนเรียบง่าย แต่ความจริงสมควรเป็นผลลัพธ์ที่จำลองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วนจนได้มาตอนสุดท้าย ถ้าเราคิดยกระดับวรยุทธ์ต่อ จำเป็นต้องตามหาของภูติผีที่เหลือไว้มากกว่านี้’
หลังจากหยุดฝึก ลู่เซิ่งเดินมาถึงด้านข้างลำต้นของต้นไม้ใหญ่ หยิบสิ่งของต่างๆ เช่นเสื้อนอกและผ้าขนหนูที่ตนแขวนไว้ลงมา ใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อบนร่าง
‘สมควรทดลองว่าอานุภาพของวิชาทมิฬพิฆาตระดับสามเป็นอย่างไร’ ที่แล้วมาเขาไม่ได้ใช้พลังทั้งหมดทดลองดูว่าวิชาทมิฬพิฆาตระดับสามแข็งแกร่งขนาดไหน ตอนนี้ร่างกายฟื้นฟูแล้ว ลองดูได้พอดี
มองต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า ลู่เซิ่งคึกคักขึ้น กระตุ้นปราณภายในสุดกำลัง เคลื่อนเข้าแขนขวา กระแทกหนึ่งฝ่ามือออกไปอย่างดุดัน
เปรี้ยง!
เสียงเหมือนกับก่อนหน้า พลังไม่ได้เยอะขึ้นเท่าไหร่ อย่างไรส่วนที่เพิ่มขึ้นมาของวิชาทมิฬพิฆาตไม่ใช่อยู่ที่พลังระเบิดเป็นหลัก
ลู่เซิ่งค่อยๆ ชักมือกลับ มองรอยฝ่ามือที่ดำสนิทราวหมึกรอยหนึ่งที่ประทับอย่างแจ่มชัดตรงกลางลำต้น
รอยมือลึกสิบกว่าหลีหมี่[footnoteRef:2] ปรากฏกลิ่นอายเผ็ดร้อนแสบจมูกหลายสาย [2:  หลีหมี่ หมายถึง เซนติเมตร (cm)]
ลู่เซิ่งยื่นมือไปแตะขอบรอยฝ่ามือสีดำ เปลือกไม้ชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งพลันร่วงหล่นลงมา ในเปลือกไม้เต็มไปด้วยลวดลายสีดำจำนวนมากเหมือนกับรอยเหี่ยวย่น
‘นี่เป็นแผลลวกเหมือนไฟเผา วิชาทมิฬพิฆาตดูเหมือนเมื่ออยู่ในวิชากำลังภายในธาตุหยางก็สมควรมีระดับไม่เลว น่าเสียดาย มีเพียงระดับชั้นไม่สมบูรณ์ หากเรียนรู้เสริมความแข็งแกร่งแก่วิชาทมิฬพิฆาตได้ บางทีการพัฒนากับการยกระดับในภายหลังจะยิ่งใหญ่กว่าเดิม!’
ตอนนี้เขามีพลังยุทธ์ล้ำลึกเท่ากับคนธรรมดาฝึกฝนสี่ห้าสิบปีแล้ว นี่ยังไม่นับคำนวณเวลาฝึกฝนวิชาดาบพยัคฆ์ดำกับวรยุทธ์อย่างอื่น
‘ต่อจากนี้สมควรฝึกท่าเท้าโดยเฉพาะวิชาหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นดาบพยัคฆ์ดำหรือวรยุทธ์อย่างอื่นต่างมีท้าเท่าประกอบการโจมตี ท่าเท้าที่ใช้เดินทาง ไล่ล่า วิ่งหนีอย่างแท้จริง เราไม่มีระบบที่สมบูรณ์สักท่า’
ลู่เซิ่งเริ่มพลิกหาท่าเท้าที่ตัวเองรวบรวมไว้ จนถึงปัจจุบัน เขาเพียงรวบรวมได้วิชาเดียว นั่นก็คือท่าเท้าแปดสมบัติที่ได้มาจากเมืองเก้าประสาน แต่ว่านี่เพียงเอาไว้ใช้หลบหลีกในการต่อสู้โดยเฉพาะเท่านั้น
‘ดีปบลู’ เขานึกในใจ
กรอบเครื่องมือปรับเปลี่ยนโผล่ออกมา ลอยอยู่ตรงหน้าเขา
ลู่เซิ่งนึกย้อนถึงท่าเท้าแปดสมบัติที่ตัวเองจดจำไว้ก่อนหน้า ระดับท่าเท้านี้ยังต่ำกว่าดาบถลาลมหนึ่งขั้น แม้แต่ภาพที่ชัดเจนก็ไม่มี เขาจึงจดจำมันเอาไว้
ทบทวนขั้นตอนแต่ละขั้นอย่างละเอียด ลู่เซิ่งค่อยๆ ก้าวเท้าซ้ายออก จากนั้นใช้กล้ามเนื้อขาออกแรงหมุนไปทางซ้าย ขาขวาแตะบนลำต้นไม้ด้านข้าง คนยืมแรงกระโจนไปด้านหน้า นี่เป็นก้าวแรกของท่าเท้าแปดสมบัติ ท่าเท้าท่านี้มีทั้งหมดแปดก้าว รวมสามระดับ ว่ากันว่าเป็นท่าเท้าที่เลียนแบบจั๊กจั่นพุ่งแปดก้าวที่เคยโด่งดังในจงหยวน
ลู่เซิ่งศึกษาสักพัก บวกกับบนร่างมีพื้นฐานท่าเท้า ไม่ทันไรก็คุ้นเคยการเคลื่อนไหวใช้แรง มองเห็นตัวเลือกท่าเท้าแปดสมบัติบนเครื่องมือปรับเปลี่ยน
เขาหยุดการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ใช้ความคิดกดปุ่มปรับเปลี่ยน
ทันใดนั้นกรอบเครื่องมือปรับเปลี่ยนพลันกะพริบ
“เพิ่มท่าเท้าแปดสมบัติหนึ่งระดับ” ลู่เซิ่งพูดต่อ
สถานะท่าเท้าแปดสมบัติในตัวเลือกบนเครื่องมือปรับเปลี่ยนพลันเปลี่ยนจากยังไม่เริ่มต้นกลายเป็นเบื้องต้นอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งตรวจสภาพร่างกายของตัวเอง นอกจากสองขาที่รู้สึกชาและคันอยู่บ้าง ปราณภายในของวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกน้อยลงนิดหน่อย อย่างอื่นไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
‘สั่งสมถึงขั้นนี้โดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวแล้ว... วรยุทธ์ชนิดนี้ ที่ไม่แพร่หลายบนยุทธภพ ไม่อาจทำให้เรารู้สึกรับภาระได้อีกแล้ว’ ลู่เซิ่งสะท้อนใจ มองกรอบเครื่องมือปรับเปลี่ยนต่อ
‘ท่าเท้าแปดสมบัติ: เบื้องต้น’
‘เพิ่มท่าเท้าแปดสมบัติถึงระดับสามสูงสุด’ ลู่เซิ่งใช้ความคิดต่อ
ฟุ่บ!
ท่าเท้าแปดสมบัติกะพริบ เปลี่ยนจากเบื้องต้นเป็นระดับหนึ่ง ลู่เซิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร
ฟุ่บ!
ระดับที่สอง ลู่เซิ่งรู้สึกว่าสองขาคันกว่าเดิมเล็กน้อย
เสียงฟุ่บสุดท้าย ท่าเท้าแปดสมบัติเด้งถึงระดับสาม ปราณภายในวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกสิ้นเปลืองถึงสี่ในห้าส่วน จำนวนนี้จำเป็นต้องให้เขาใช้เวลาอย่างน้อยสองวันถึงจะฟื้นฟูกลับมาได้
แต่ว่าท่าเท้านี้ ลู่เซิ่งรู้สึกถึงประสบการณ์ วิธีเดิน วิธีใช้ของท่าเท้าแปดสมบัตินับไม่ถ้วนในห้วงสมอง ทั้งหมดต่างหลอมรวมปรุโปร่ง สองขาเห็นได้ชัดเจนว่าปราดเปรียวมีพลังกว่าก่อนหน้าเล็กน้อย
‘ทดลองดู!’
ลู่เซิ่งมองเห็นนกกระจอกตัวหนึ่งด้านหน้า กำลังจะโผบินขึ้นจากพื้นหญ้า พุ่งไปที่ห่างไกล
เขาออกแรงที่เท้า พุ่งไปด้านหน้าอย่างฉับพลัน
ตุบๆๆ…
แปดก้าวตามติด นกน้อยตัวนั้นยังไม่ทันตอบสนองการหักเลี้ยว ก็ถูกลู่เซิ่งคว้าไว้ในมือได้
‘พลังระเบิดของเราแข็งแกร่ง ปราณภายในวิชาทมิฬพิฆาตกับวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกต่างก็ทวีความแข็งแกร่งแก่การระเบิด ทั้งยังเสริมสร้างกายเนื้อ ใช้ท่าเท้าแปดสมบัติออกภายใต้พื้นฐานนี้กลับมีผลไม่เลว นี่ควรมีผลของจั๊กจั่นพุ่งแปดก้าวกระมัง’ ลู่เซิ่งคลายมือออกอย่างพอใจ สิ่งที่เห็นกลับเป็นนกกระจอกน้อยที่ถูกเขาบีบกลายเป็นเลือดเนื้อเลอะเลือน
เขาพลันจนปัญญา
‘ท่าเท้าได้รับการแก้ไข สมควรไปหาวิชาแข็งกร้าวทดลองดู’ ลู่เซิ่งครุ่นคิด มาถึงเมืองเลียบคีรีได้สองสามเดือน เขาตรวจสอบในที่ลับถามไถ่สถานการณ์ในเมืองแห่งนี้อย่างเข้าใจ
เมืองเลียบคีรีมียอดฝีมือไม่มาก เป็นเพราะที่ทำว่าเมืองมีขุมกำลังที่แข็งแกร่ง มีจำนวนคนควบคุมคนในยุทธภพค่อนข้างมาก ดังนั้นยอดฝีมือของที่นี่กลับเป็นคนในที่ว่าการกับแม่ทัพนำทหารเป็นส่วนใหญ่
คนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในนี้ คือหนึ่งปราณกระบี่คมขจีหลู่เฉิงจง เทียบกับคนผู้นี้แล้ว คนอื่นๆ เป็นเพียงตัวประกอบ แต่ว่าหลู่เฉิงจงอายุแปดสิบเจ็ดแล้ว บุตรทั้งสามต่างเป็นขุนนางใหญ่ในเมือง ไม่อาจเข้าใกล้ขอคำชี้แนะได้
คนผู้นี้ถูกลู่เซิ่งตัดทิ้งไปก่อน
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 44 เงาอรชร (2)
‘เช่นนั้นก็เป็นสำนักฝึกยุทธ์ที่เปิดรับศิษย์ของจริงแล้ว ตัวเลือกที่สองก็คือยอดฝีมือดังๆ ที่มาจากจงหยวน ฝ่ามือสะบั้นวิญญาณหลี่หร่าน ลู่เซิ่งสืบข่าวคนผู้นี้อย่างละเอียด ถูกคู่แค้นทำลายเส้นลมปราณในจงหยวน โดนกดดันไร้หนทาง จึงนำภรรยามาเมืองเลียบคีรี นับว่าซ่อนแซ่ฝังชื่อหนีจากมาแล้ว
‘ถึงจะถูกทำร้ายบาดเจ็บมา ยังสร้างชื่อในเมืองเลียบคีรีได้ ความสามารถต้องไม่ธรรมดาแน่ หนำซ้ำวิชาฝ่ามือก็คล้ายกับเรา ลองไปดูได้’
‘นอกจากนี้ ในด้านวิชาแข็งกร้าวก็มีคนสองคน เฒ่าไม่ล้มเฉินเจีย กับเสาสำริดหยางฝูรุ่ย’ ลู่เซิ่งไปดูสำนักฝึกยุทธ์ที่สองคนนี้เปิดด้วยตัวเอง เฒ่าไม่ล้มอายุเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว สิ่งที่สอนเป็นเพียงความสามารถทั่วไป ส่วนเสาสำริดหยางฝูรุ่ยใจกว้างกว่ามาก ขอแค่จ่ายค่าเล่าเรียน ก็สามารถเรียนวิชาชุบเหล็กที่แข็งกร้าวอันเป็นพื้นฐานได้ ภายหลังดูการแสดงออก มีโอกาสถูกคัดเลือกเป็นนักเรียนข้างกายที่ได้รับการถ่ายทอดโดยตรง รับการถ่ายทอดวิชาเสาศิลา
‘เข้าสำนักฝึกยุทธ์เพื่อร่ำเรียนสำหรับเราช้าเกินไปแล้ว เราแค่ต้องการคัมภีร์ลับเท่านั้น ขอแค่เรียนรู้ได้ถึงระดับเบื้องต้นกับได้คัมภีร์ลับ...’ เขาครุ่นคิด ตัดสินใจหางานที่จัดประมูลในเมืองดูก่อน บางทีอาจเจอความสามารถอันร้ายกาจอย่างวิชาทมิฬพิฆาต
คิดถึงงานประมูล ลู่เซิ่งพลันลูบถุงเอว นิ้วแตะโดนตั๋วเงินกับทองใบบางๆ ไม่กี่แผ่นด้านใน ถอนใจยาวคำหนึ่ง
‘ต้องคิดวิธีหาเงินแล้ว’
ถ้าไม่ใช่เรื่องหวังจื่อเฉวียน ถ้าไม่ใช่เจอเรือสำราญหอแดง เขาคงไม่รีบเร่งยกระดับพลังขนาดนี้’
เก็บข้าวของและเสื้อผ้า ลู่เซิ่งวิ่งกลับเส้นทางหลักของเมืองเลียบคีรี เข้าเมืองตามถนนใหญ่ ตัดสินใจไปทำความรู้จักฝ่ามือสะบั้นวิญญาณหลี่หร่าน คนดังแห่งจงหยวนผู้นั้นเสียก่อน
เขาเรียกรถม้า ลู่เซิ่งให้รถม้าพาวนในเมืองชั่วหนึ่งถ้วยน้ำชา ก็ถึงถนนเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
สุดปลายถนนตั้งด้วยคฤหาสน์โบราณ แขวนป้ายไม้ท้อแห่งหนึ่ง นี่เป็นสำนักไม้เขียวที่เลื่องชื่อ และเป็นสำนักฝึกยุทธ์ของฝ่ามือสะบั้นวิญญาณหลี่หร่าน
พอดีประตูใหญ่เปิดอยู่ เป็นเวลาที่ปล่อยให้ผู้คนมาเยี่ยมชมสำนักในทุกวัน
ฝูงชนร้องตะโกน ลู่เซิ่งเบียดอยู่ตรงกลางตามเข้าไปในคฤหาสน์ เห็นด้านในจัดวางเวทีประลองสี่เหลี่ยมมีเสาสีแดงขนาดใหญ่แท่นหนึ่ง
บนเวทีมีบุรุษวัยกลางคนเคราขาวคนหนึ่งกำลังแสดงฝ่ามือห่วงสัมพันธ์ชุดหนึ่ง เกิดเสียงลมดังฟุ่บฟั่บ แว่วเสียงแหวกลมเลือนรางมาตลอดเวลา
“ยอดเยี่ยม!”
พอแสดงถึงส่วนน่าตื่นตาตื่นใจ ศีรษะคนเบียดเสียดเบื้องล่างพลันเคลื่อนไหว พากันส่งเสียงชื่นชม
ลู่เซิ่งเพ่งตามองไปบนแท่น
‘นี่คือระดับของผู้มีชื่อเสียงแห่งจงหยวนหรือ’
เขาไม่เชื่อตาตัวเองอยู่บ้าง วิชาฝ่ามือของบุรุษผู้นี้ยังไม่เลว ความเร็วความแม่นยำพอใช้ได้ จุดเชื่อมต่อกลับมีการชะงักมากมาย หนำซ้ำแสดงให้เห็นว่าพลังไม่พอ อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง เสียงแหวกลมนั้นก็เป็นลูกไม้ที่อาศัยทักษะเสริมขึ้น
สิ่งที่ทำให้เขาอึ้งก็คือ ลู่เซิ่งได้ยินด้านข้างมีคนพูดว่า
“เมื่อวานปรมาจารย์หลี่ตั้งเวทีประลอง ขอให้สหายร่วมเส้นทางบนยุทธภพทุกคนในเมืองเลียบคีรีขึ้นเวทีตัดสินแพ้ชนะ แม้แต่ผู้บัญชาการที่สองแห่งทัพเฟยเหลียนก็สนใจ มาประลองกับปรมาจารย์หลี่หลายกระบวนท่า พวกท่านทราบหรือไม่ว่า!
ไม่ถึงสามสิบกระบวนท่า ผู้บัญชาการที่สองคนนั้นก็ถูกหนึ่งฝ่ามือกระแทกใส่อก ถอยหลังติดกันไปหลายก้าว ประสานมือยอมแพ้ไป!”
“ร้ายกาจ! สมกับเป็นคนดังในจงหยวน! ไม่ธรรมดาจริงๆ!”
“นี่นับเป็นอันใด ก่อนหน้านี้ปรมาจารย์หลี่ยังเอาชนะเจ้าสำนึกเสาสำริด เจ้าสำนักวานรคลั่ง เจ้าสำนักวารีเมฆา เจ้าสำนักเฉียนคุนเก้าทบ...” อีกคนอดโอ้อวดไม่ได้ “ข้าชมการต่อสู้ทุกรอบ ไม่มีใครต้านทานปรมาจารย์หลี่ได้เกินห้าสิบกระบวนท่า!”
ทันใดนั้นรอบๆ เป็นเสียงถอนใจชมเชย
ลู่เซิ่งฟังออกว่ามิใช่การยกยอแบบขอไปที หากเป็นการทอดถอนใจชมเชยอย่างเลื่อมใสที่แท้จริง
เขาพิจารณาหลี่หร่านที่กำลังฝึกซ้อมบนเวทีอีกครั้ง รอบนี้มีคนขึ้นเวทีท้าประลองแล้ว อาจไม่สมควรเรียกการท้าประลอง แต่ควรเรียกว่าความพยายาม
เด็กน้อยบนเวทีผู้นั้นร่างกายกำยำ แต่ว่าเคารพหลี่หร่านยิ่ง พูดขึ้นว่าขอให้ปรมาจารย์หลี่ชี้แนะ
ทั้งสองคนประลองกันเกิดเสียงลมดังฟุ่บฟั่บ
ชมอยู่สักพัก ลู่เซิ่งก็เข้าใจว่าไฉนหลี่หร่านผู้นี้จึงได้รับความเคารพขนาดนี้
‘ที่แท้พลังกับความเร็วของหลี่หร่าน สำหรับคนทั่วไปก็ถือว่าสุดยอดแล้ว...’ พอเห็นท่าทางของเด็กน้อยที่มาทีหลังผู้นั้น ลู่เซิ่งตอนนี้ค่อยเข้าใจ เป็นเพราะเขาไม่ได้เข้าร่วมประลอง และไม่ได้ต่อสู้กับยอดฝีมือคนอื่นๆ เก็บงำความสามารถฝึกฝนเงียบๆ มาโดยตลอด จนแม้แต่พลังของตัวเองบรรลุถึงระดับอันใด ก็ได้แต่พึ่งพาการคาดเดา
‘ตอนนี้ดูเหมือน...หลี่หร่านผู้นี้ เราสามารถจัดการได้ภายในสามกระบวนท่า’ ลู่เซิ่งส่ายหน้าเล็กน้อย หมุนตัวเบียดฝูงชนออกไป ไม่ดูต่ออีก
‘ฝ่ามือสะบั้นวิญญาณนั้นแข็งแกร่งกว่าอานุภาพความสำเร็จของฝ่ามือทำลายใจ หากไม่ใช้ปราณภายในขับเคลื่อน บางทีเขาอาจต่อสู้กับเราได้ แต่ถ้าเกิดว่าใช้ปราณภายใน...’ ลู่เซิ่งใคร่ครวญ บางทีสามกระบวนท่านับว่าประเมินอีกฝ่ายไว้สูงเกินแล้ว
เขาสามารถจัดการคนผู้นี้ได้ภายในกระบวนท่าเดียว
การใช้ปราณภายในกับไม่ใช้ปราณภายใน ความแตกต่างนี้มีอานุภาพห่างกันหลายเท่าตัว
‘สิ่งที่เราต้องการหาไม่ใช่ยอดฝีมือแบบนี้’ ลู่เซิ่งออกจากสำนักไม้เขียว เดิมเขายังคิดจะไปสำนักเสาสำริด แต่ท้องฟ้ามืดแล้ว จึงกลับบ้านไปพักผ่อนก่อน
วันที่สอง ลู่เซิ่งไปสำนักเสาสำริด รวมถึงอีกสองสามสำนักด้วย
เขาเห็นการฝึกซ้อมวิชาแข็งกร้าวแล้ว สำนักเสาสำริดในข่าวลือ สามารถอาศัยคอทำให้ปลายหอกโค้งขึ้นได้ ดูเหมือนไม่เลวจริงๆ แต่ก่อนหน้านี้ลู่เซิ่งก็เคยเห็นวิชาแข็งกร้าวเช่นนี้ เป็นเพียงวิชาเกร็งปราณเท่านั้น ฝึกง่ายดายยิ่ง จำเป็นต้องทนลำบากและอดกลั้น
หนำซ้ำการฝึกฝนวิชาแข็งกร้าวเช่นสำนักเสาสำริด จำเป็นต้องใช้การอาบน้ำยาจำนวนมหาศาล ไม่อย่างนั้นจะเหลือผลคงค้างและอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นมากมาย สำนักวิชาแข็งกร้าวหลายแห่งใจกว้างกับวิชายุทธ์ยิ่ง เผยแพร่โดยตรง แต่ตำรับยาที่เอาไว้อาบกลับไม่พูดถึงเลยสักคำเดียว
ลู่เซิ่งใคร่ครวญ มีแต่เข้าร่วมสำนักจึงค่อยได้อาบน้ำยา
เขาผิดหวัง ที่ไม่มีตำรับยาสำหรับอาบ ต่อให้ฝึกไปก็รังแต่จะบาดเจ็บ ถึงแม้วิธีการฝึกของเครื่องมือปรับเปลี่ยนไม่แน่ว่าจะเหมือนกับวิธีฝึกของคนทั่วไป แต่เขาไม่อยากเสียเวลาทดลอง การเลื่อนเป็นระดับสามของวิชาทมิฬพิฆาต ทำให้เขาต้องรักษาอาการบาดเจ็บภายในครึ่งปี ถ้าเจออีกครั้ง เช่นนั้นเขาไม่ใช่ลงมือไม่ได้อีกหลายปีหรอกหรือ
ออกจากสำนักเหล่านั้น เวลาหนึ่งวันก็หายไปแล้วมากกว่าครึ่ง
ลู่เซิ่งไม่ได้ผลลัพธ์อันใด ภายใต้ความจนปัญญา จึงถือโอกาสไปยังถนนตลาดผีที่โด่งดังในเมือง
ตลาดผีของเมืองเลียบคีรีเป็นสถานที่ที่เอาไว้ขายของใส่หลุมศพ ของมือสองอ ของโจร หรือว่าของกลางและของยุ่งยากส่วนหนึ่ง
ลู่เซิ่งตรวจสอบทรัพย์สินทั้งหมดบนตัว ยังมีตั๋วเงินกับทองทั้งหมดมูลค่าสองพันตำลึง และส่วนแบ่งกำไรจากร้านค้าที่ขายสี่สมบัติห้องหนังสือ[footnoteRef:1]ในนามเขาร้านนั้น เดือนหนึ่งได้เพียงไม่กี่สิบตำลึง สำหรับเขาเหมือนกับน้ำที่ค่อย ๆ หยดลงถัง [1:  สี่สมบัติห้องหนังสือ ได้แก่ กระดาษ หมึก พู่กัน แท่นฝนหมึก]
‘คงได้มาเดินเล่นเป็นครั้งสุดท้าย ดูว่าจะหาของดีๆ อันใดเจอหรือไม่’ สาเหตุที่เขามาที่นี่ ก็คือมักได้ยินเจิ้งเสี่ยนกุ้ยบอกว่า ของดีๆ จำนวนไม่น้อยที่พวกเขาประมูลได้ ต่างก็มาจากตลาดผี
หลังจากนั้น เขาจึงมักจะมาเดินเล่นในตลาดผีของเมืองเลียบคีรีบ่อยๆ คิดแสวงโชค
ตลาดผีมีคนไม่มาก มีแผงลอยสิบกว่าแผง เบียดกันในตรอกแคบเล็กเส้นหนึ่ง
ลู่เซิ่งเดินไปตามตรอก นั่งยองๆ ลง ยื่นมือไปหยิบจับและลูบของบนแผงลอยอยู่บ่อยๆ
หลังจากเดินเล่นสักพัก เขายังคงไม่ได้ผลลัพธ์อันใด จึงคิดจะหมุนตัวกลับไปฝึกฝนปราณภายใน ทันใดนั้นอีกด้านหนึ่งของตรอกก็แว่วเสียงบุุรษที่ลังเลเล็กน้อยดังมา
“ท่านคือ... ลู่เซิ่ง... ลู่เยวี่ยเซิงใช่หรือไม่”
ลู่เซิ่งเงยหน้าขึ้นมอง คนตรงข้ามผู้นั้นเป็นคุณชายอายุเยาว์ สวมชุดเหลือง เอวพกหยกเหลือง ร่างกายสูงชะลูด ถึงแม้ไม่รู้จักอีกฝ่าย มองปราดเดียวกลับคาดเดาสถานะของคนผู้นี้ได้
“ท่านอ... พี่ชายของเฉินอวิ๋นซีใช่หรือไม่ เฉินเจียวหรงหรือ”
ใบหน้าหล่อเหลาของเฉินเจียวหรงนิ่งอึ้ง จากนั้นก็ยิ้มขึ้น
“พี่ลู่เนตรปัญญาดุจคบเพลิงจริงๆ”
“ไม่ใช่ข้าเนตรปัญญาดุจคบเพลิง แต่เป็นท่านกับน้องสาวของท่านหน้าตาเหมือนกันเกินไปแล้ว...” ลู่เซิ่งส่ายหน้าเอ่ย
หน้าตาของเฉินเจียวหรงเทียบกับเฉินอวิ๋นซีแล้ว เพียงออกไปทางบุรุษเล็กน้อยเท่านั้น มองไปเหมือนกันมากจริงๆ
“ในเมื่อเจอพี่ลู่ที่นี่ มิสู้ไปนั่งด้วยกันดีหรือไม่ เจิ้นกั๋วมักพูดถึงพี่ลู่เป็นประจำ” เฉินเจียวหรงยิ้มเสนอ
ลู่เซิ่งนิ่งไปครู่หนึ่ง ค่อยพยักหน้าตอบรับ
ทั้งสองคนออกจากตลาดผี หาเหลาสุราแห่งหนึ่งใกล้ๆ นั่งลงดื่มสุรากัน
ในโถงใหญ่คนขวักไขว่ เสียงเสี่ยวเอ้อร์ยกสุรา เสียงแขกเหรื่อพูดคุยหัวเราะดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย แต่ทั้งสองคนไม่ได้รับผลกระทบ เพียงนิ่งเงียบ
“ข้าได้ยินอวิ๋นซีเล่าแล้ว พี่ลู่จริยธรรมสูงส่งบริสุทธิ์ ก่อนหน้านี้ข้าดูถูกพี่ลู่ไปแล้ว” หลังจากเงียบเสียง เฉินเจียวหรงก็เอ่ยปากก่อน
เขาเว้นครู่หนึ่งก็กล่าวต่อ “เรื่องของหวังจื่อเฉวียน ที่ว่าการเข้าร่วมแล้ว ไม่ใช่เป็นคดีที่พี่เจิ้นกั๋วไปแจ้งหากแต่เป็นลูกผู้น้องกับครอบครัวของเขา”
ลู่เซิ่งประคองจอกสุรา จิบเล็กน้อย ปล่อยให้สุราบริสุทธิ์เผ็ดร้อนเล็กน้อยไหลช้าๆ ลงในช่องปาก
“เรื่องอวิ๋นซี ยังไม่ต้องพูดถึง ที่ว่าการว่าอย่างไรบ้าง”
เฉินเจียวหรงส่ายหน้า “เจิ้นกั๋ววานข้าไปสอบถามให้ พวกเขาสรุปว่าพลัดตกน้ำหายสาบสูญ เป็นบทสรุปที่มือปราบที่ไปตรวจสอบทุกที่ เห็นเป็นแบบนี้เช่นเดียวกัน ว่ากันว่ายังมีคนเห็นเขาตกแม่น้ำไม้สนกับตา พยานคนพยานวัตถุมีพร้อม”
ลู่เซิ่งไม่ส่งเสียง เงยหน้าดื่มสุราจนหมด
“เช่นนั้นเรื่องนี้ ก็สรุปเช่นนี้แล้วใช่หรือไม่”
“ใช่แล้ว จะทำอย่างไรได้” เฉินเจียวหรงกล่าวอย่างจนปัญญา “ความจริงคนที่หายตัวไปบนแม่น้ำไม้สนในแต่ละปีมีไม่น้อย คนอย่างหวังจื่อเฉวียนมีมากนัก ที่ว่าการต่างก็จัดการเหมือนๆ กัน หนำซ้ำยังไม่อนุญาตให้ป่าวประกาศออกไป ไม่อย่างนั้นจะถูกตัดสินให้เข้าคุก”
ยามนี้ลู่เซิ่งก็กระจ่างเช่นกันว่าชื่อเสียงการรักษาความปลอดภัยของเมืองเลียบคีรีได้มาอย่างไร
“น้องสาวของข้าบอกว่าสาเหตุที่ท่านไม่ยอมรับนาง เป็นเพราะต่างฝ่ายต่างไม่รู้จักกันดีพอ” เฉินเจียวหรงเปลี่ยนหัวข้อ
“เช่นนั้นเรื่องของหวังจื่อเฉวียนก็จบลงเช่นนี้แล้วหรือ” ลู่เซิ่งถามต่อ
“ใช่แล้ว จบลงเช่นนี้” เฉินเจียวหรงตอบ “แม่น้ำไม้สนกว้างใหญ่ หรือท่านยังต้องการให้คนดำน้ำตามหาศพที่อาจถูกปลากินหมดไปแล้วหรือ”
ลู่เซิ่งพ่นลมหายใจ นั่งตัวตรง ไม่พอใจอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นที่ว่าการของเมืองเก้าประสาน หรือว่าที่ว่าการของเมืองเลียบคีรี ต่างก็จงใจไม่สนใจเหมือนกัน นี่ทำให้เขาหงุดหงิด
“เช่นนั้นที่ว่าการนี้มีประโยชน์อันใด” เขาโพล่งออกหนึ่งประโยค
เฉินเจียวหรงพลันงงงวย ยื่นมือไปบีบหยกเหลืองตรงเอวโดยสัญชาตญาณ
“ใช่แล้ว... ที่ว่าการนี้มีประโยชน์ใดกันแน่”
ทั้งสองคนต่างก็หงุดหงิดกันอยู่ชั่วขณะ ต่างก็พากันคิดถึงเรื่องอื่น
เงียบงันกันอยู่สักพัก
สายตาของลู่เซิ่งอยู่บนหยกเหลืองในมือเฉินเจียวหรงโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว เอะใจเล็กน้อย
“พี่เฉิน เอาหยกของท่านให้ข้าดูได้หรือไม่”
เฉินเจียวหรงพยักหน้า ส่งหยกเหลืองให้ลู่เซิ่ง “นี่เป็นของขวัญที่สหายคนหนึ่งมอบให้ข้าเมื่อก่อนหน้านี้ เป็นหยกศิลาปรโลกคุณภาพดี”
ลู่เซิ่งรับมา เพิ่งแตะถูก ก็รู้สึกได้ว่าความเย็นสายหนึ่งในหยกศิลาไหลตามฝ่ามือเขาเข้ามาในร่าง
ลมปราณเย็นยะเยือกสายนั้นถึงกับให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่เขาดูดผงภูตนั้นก่อนหน้านี้
‘ปราณหยินเข้มข้นนัก!’ ลู่เซิ่งตกใจ เขาตั้งชื่อลมปราณนี้ว่าปราณหยิน และความเข้มข้นของปราณหยินในหยกศิลาก้อนนี้ ก็แข็งแกร่งยิ่งกว่าผงภูตที่เขาดูดไปก่อนหน้า จนเขาไม่ต้องใช้เลือดก็ดูดโดยอาศัยผิวสัมผัสได้เยอะยิ่ง
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 45 เงาอรชร (3)
“ขอถามพี่เฉิน สิ่งนี้เกรงว่าเป็นสิ่งที่ขุดมาจากหลุมศพกระมัง” ลู่เซิ่งแสร้งถามแบบไม่สนใจ
เฉินเจียวหรงพยักหน้า “เป็นของที่ขุดมาจากหลุมศพ ท่านยังไม่ได้ตอบข้า ตามที่น้องสาวข้าบอก ระดับไหนจึงนับว่ารู้จักกันและกัน” เขาเปลี่ยนหัวข้อมาอยู่ที่เรื่องแต่งงานของน้องสาวตัวเองอีกครั้ง
ลู่เซิ่งก่อนหน้านี้เลี่ยงไปรอบหนึ่ง ตอนนี้ถูกถามอีก พลันถอนใจ
“เรื่องแบบนี้มิอาจรีบ พี่เฉินภายหลังจะทราบเอง หนำซ้ำข้าเพิ่งรู้จักกับอวิ๋นซี เวลาสั้นขนาดนี้ บ้านท่านก็วางใจข้าเพียงนี้แล้วหรือ”
“ตอนที่ท่านกล่าวคำพูดอย่างนี้ออกมา เดิมทีข้าก็ไม่วางใจ ตอนนี้ค่อยวางใจจริงๆ แล้ว” เฉินเจียวหรงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ถ้าท่านตอบรับ พวกเราเพิ่มสินเดิมได้อีกหนึ่งเท่า!”
ลู่เซิ่งยิ้มอย่างหนักใจ
เขาทราบว่าด้านนี้เป็นเฉินอวิ๋นซีชมชอบตนจริงๆ อีกด้านความจริงตระกูลเฉินลำบากมาตลอดที่บุตรีของตนแต่งไม่ออก อุตส่าห์ได้เจอคนที่เหมาะสม เป็นตายก็ไม่ยอมปล่อยมือแล้ว
“เรื่องนี้ภายหน้าค่อยว่ากันเถอะ อย่างน้อยก็รอข้าสอบผ่านได้บรรดาศักดิ์ก่อนค่อยว่ากัน” ลู่เซิ่งยกการสอบมาเป็นโล่ห์บังเกาทัณฑ์
เฉินเจียวหรงได้ยิน ฉับพลันนั้นดวงตาของเขาฉายความนับถือกว่าเดิม นี่เป็นความยั่วยวนที่ขอเพียงตอบรับก็มีสมบัติหมื่นก้วนในพริบตา ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาที่อยู่ในสถานะเดียวกัน เจอสถานการณ์แบบนี้ เขาจะต้องรับปากแน่ ถึงอย่างไรหลังจากแต่งงาน ก็สามารถตบแต่งอนุ หาบ้านสามบ้านสี่บ้านห้าได้ แม้น้องสาวของเขาเฉินอวิ๋นซีจะมีขายาวเล็กน้อย ไม่แตกต่างจากคนที่ใบหน้าเสียโฉม ต่างมีจุดบกพร่องมาแต่กำเนิด แต่สุดท้ายก็มีด้านอื่นๆ ส่งเสริม
“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ รอหลังจากการทดสอบประจำปีของพี่ลู่ ค่อยตัดสินใจอีกครั้ง อวิ๋นซีเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็ก สมควรถึงวัยแต่งงานแล้ว หวังว่าพี่ลู่จะไม่ผัดผ่อน”
ลู่เซิ่งจนปัญญา ได้แต่พยักหน้า คนทั้งสองออกจากเหลาสุราก็แยกย้าย ลู่เซิ่งเห็นท้องฟ้ามืดแล้วก็หมุนตัวกลับบ้าน
พักผ่อนคืนหนึ่ง วันต่อมาเขาไปสถานศึกษา เพิ่งนั่งลงบนที่นั่ง ก็ได้ยินเสียงโวยวายดังมาจากด้านนอก
“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นหรือ” ลู่เซิ่งมองซ่งเจิ้นกั๋วที่กำลังจัดม้วนหนังสือ
ซ่งเจิ้นกั๋วสีหน้าอึมครึม ตอบอย่างเคร่งขรึม “คนที่บ้านหวังจื่อเฉวียนมาแล้ว”
ลู่เซิ่งเห็นคนไม่น้อยในห้องเรียนลุกขึ้นเดินไปมองที่หน้าต่างกับประตู ด้านนอกแว่วเสียงร้องไห้ของสตรีและเด็กเลือนราง
เขาลุกขึ้น ได้ยินเพื่อนนักเรียนหลายคนถอนใจ
“จื่อเฉวียนเหมือนหายสาบสูญไป ที่บ้านมีสตรีนางหนึ่งนำเด็กสองคนมา ฟังว่าบิดาของเขาเพื่อรายงานทางการให้ตามหาคน กลับถูกทำร้ายในที่ว่าการจวนขุนนางจนสาหัส กลับบ้านไปก็ป่วยจนลุกไม่ขึ้น เฮ้อ...”
“ที่ว่าการจวนขุนนางไฉนทุบตีคน”
“บิดาของเขาไม่เชื่อว่าบุตรชายของตัวเองจมน้ำตาย คุกเข่าที่ปากประตูที่ว่าการไม่ยอมลุก ผลก็คือข้าหลวงที่รับตำแหน่งใหม่เกิดโทสะ คนปลิ้นปล้อนเช่นนี้น่ารังเกียจนัก...”
“น่าสงสารบุตรกำพร้าหญิงม่ายนี้...”
“ใช่แล้ว น่าสงสาร... บิดาของเขาตอนนี้ก็ไม่ไหวแล้วเช่นกัน...”
ลู่เซิ่งยิ่งฟังยิ่งเอือมระอา หวังจื่อเฉวียนก่อนหน้านี้ที่บ้านเป็นพ่อค้า กิจการถึงแม้ไม่ใหญ่โต แต่ก็มีทรัพย์สมบัติบ้าง แต่ตอนนี้เกิดเรื่องจนบ้านแตกคนตาย
ซ่งเจิ้นกั๋วได้ยินเสียงสนทนารอบๆ ก็เบียดคนเดินออกมายืนกับลู่เซิ่ง
“เป็นความผิดของข้า ถ้าไม่ใช่วันนั้นข้าเรียกเขาออกไป...”
“อย่าคิดมากไป ไม่เกี่ยวข้องกับท่าน” ลู่เซิ่งตบบ่าเขา แต่ซ่งเจิ้นกั๋วยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่ได้ตอบ
สองคนหนึ่งหน้าหนึ่งหลังออกจากห้องเรียน เห็นสตรีงดงามผู้หนึ่ง อายุอานามราวสิบแปดสิบเก้าปี ก้มหน้านำเด็กน้อยอายุหนึ่งสองขวบคนหนึ่งคุกเข่าบนทางหลัก ซึ่งเป็นเส้นทางที่ต้องผ่านของสถานศึกษา สวมผ้าป่านไว้ทุกข์สีขาว
คนที่ชมดูรอบๆ มีหลายสิบคน ยังมีแนวโน้มยิ่งมายิ่งคึกครื้น
“ไปเถอะ ไปดูกัน” ลู่เซิ่งดึงซ่งเจิ้นกั๋ว เดินนำออกไปก่อน
“ไม่ต้อง! ข้าไปคนเดียวก็พอ นี่เป็นความผิดของข้า! ข้าไปเอง!” ซ่งเจิ้นกั๋วยื่นมือข้างหนึ่งมารั้งตัวเขาไว้ กล่าวเสียงทุ้ม
ลู่เซิ่งสับสน ยังไม่ทันได้สติ ก็เห็นซ่งเจิ้นกั๋วเดินออกไปสองสามก้าว ไปยืนอยู่ตรงหน้าหญิงสาวนางนั้น แล้วพูดกระซิบกับนาง
ในกลุ่มนักศึกษาที่อยู่รอบๆ มีอาจารย์สองคนเบียดเข้ามาถามไถ่สถานการณ์ ไม่ทันไรซ่งเจิ้นกั๋วก็ประคองสตรีกับเด็กขึ้นมา ออกจากสถานศึกษาไปอย่างรวดเร็ว
ลู่เซิ่งติดตามพวกเขาออกจากสถานศึกษาไปติดๆ
ไล่ตามไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เห็นขุนนางของที่ว่าการมุ่งหน้ามา กล่าวาจากับซ่งเจิ้นกั๋วรวมถึงหญิงสาวนางนั้น จากนั้นพวกเขาก็ขึ้นรถม้าคันหนึ่งจากไปอย่างรวดเร็ว
ก่อนไป ซ่งเจิ้นกั๋วทำสัญญาณมือให้ลู่เซิ่งไม่ต้องตามไป บอกให้เขากลับไปเรียน
“อย่าได้ทำให้การทดสอบประจำปีเสียการ กลับไปเถอะ! เรื่องนี้ข้าจัดการเอง!” ซ่งเจิ้นกั๋วตะโกนบอกลู่เซิ่งอยู่ไกลๆ แล้วขึ้นรถจากไป
ลู่เซิ่งมองตามรถม้าสีดำลายแดงคันนั้นจากไป ดูออกว่านั่นเป็นรูปแบบรถม้าที่ที่ว่าการจวนขุนนางใช้โดยเฉพาะ
เขายืนอยู่ตรงประตูสถานศึกษาสักพัก ก็หมุนตัวกลับไปเรียนต่อ
เรื่องครอบครัวของหวังจื่อเฉวียนกระจายไปทั่วสถานศึกษาอยู่พักหนึ่ง ก็ถูกหยุดไว้อย่างรวดเร็วยิ่ง ลู่เซิ่งเห็นคนของจวนขุนนางมาพูดคุยกับนักศึกษาในสถานศึกษาสองสามคนหลายครั้ง บางทีที่ข่าวถูกปรามไว้เป็นพวกเขากระทำ ส่วนครอบครัวของหวังจื่อเฉวียนก็ไม่ได้มาก่อเรื่องอีกแล้ว
หลังจากซ่งเจิ้นกั๋วไปด้วยในวันนั้น ใบหน้าผ่อนคลายสบายใจขึ้นหลายส่วน คาดว่าชดเชยอันใดให้ครอบครัวของหวังจื่อเฉวียนแล้ว
คดีคนหายสาบสูญนี้วุ่นวายอยู่พักหนึ่ง ก็สงบลงอย่างรวดเร็วยิ่ง หลังคลื่นลม สถานศึกษาก็ค่อยๆ กลับกลายเป็นเหมือนเดิม คล้ายเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
...
ตระกูลซ่ง
ซ่งเจิ้นกั๋วกินอาหารที่สตรีรับใช้ส่งมาให้อยู่เงียบๆ ไก่ เป็ด ปลา ห่าน วางอยู่เต็มโต๊ะ แต่เขาไม่อยากอาหาร มีบางอย่างติดค้างในใจ
ด้านนอกแว่วเสียงฝีเท้ากับเสียงสนทนาของบิดาที่เดินผ่านมาเลือนราง เขาไม่ได้ออกไปคำนับ เพียงนั่งระบายลมหายใจยาวๆ อยู่ในห้อง
พวกเขาก็เป็นผู้อพยพที่โยกย้ายมาถึงเมืองเลียบคีรีเช่นกัน กิจการของบิดาอยู่ในช่วงเริ่มต้น ยุ่งเป็นพิเศษ อารมณ์เดิมทีก็ไม่ดีอยู่แล้ว บวกกับเรื่องของเขาอีก ยิ่งน่าอึดอัดกว่าเดิม
‘แต่ทำไมท่านพ่อจึงไม่เข้าใจข้อดีของจวินเอ๋อร์ ถ้าเราแต่งนางเข้าบ้าน ภายหลังในบ้านปรองดอง กิจการสำเร็จ มีจวินเอ๋อร์คอยช่วยเหลือ ในบ้านสงบ การทดสอบประจำปีเราจะต้องมีส่วนสำเร็จแน่...’ ซ่งเจิ้นกั๋วโอดครวญ
พั่บๆ
ขณะกำลังทานขาว หน้าต่างพลันมีนกพิราบสีดำตัวหนึ่งบินมา เบิ่งตาสีชมพูจ้องเขา
คู คู
นกพิราบร้อง
ซ่งเจิ้นกั๋วพอเห็น บนใบหน้าฉายแววยินดี
เขาเดินไปสองสามก้าว รีบคว้านกพิราบไว้ ปลดม้วนกระดาษม้วนหนึ่งจากเท้าของมัน แล้วคลี่ออกอย่างรวดเร็ว
‘คำพูดของจวินเอ๋อร์ก่อนหน้านี้ไม่ต้องกังวลแล้ว จวินเอ๋อร์ใช้ความตายขมขู่ หัวหน้าเรือในที่สุดก็ตอบรับ คืนพรุ่งนี้อาศัยวันเทศกาล ขอแค่พี่ใหญ่ซ่งนำเงินหนึ่งหมื่นตำลึงมา ก็ไถ่ตัวจวินเอ๋อร์ได้ พี่ใหญ่ซ่งไม่ต้องกังวล หนึ่งหมื่นตำลึงแม้ว่ามาก แต่หลายปีมานี้จวินเอ๋อร์ก็สะสมเงินไว้ไม่น้อย อย่างน้อยก็สมทบได้มากกว่าครึ่ง
คืนพรุ่งนี้ พี่ใหญ่ซ่งต้องมาคนเดียว จวินเอ๋อร์จะมอบร่างกายตัวเองให้แก่พี่ใหญ่อย่างสมบูรณ์ ขอท่าน... สงสารเถิด...’
ซ่งเจิ้นกั๋วอ่านจบ เพียงรู้สึกลิงโลดยินดี ลุกขึ้นยืน ใบหน้าแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว ถือม้วนกระดาษเดินพล่านอยู่ในห้อง
‘จวินเอ๋อร์... จวินเอ๋อร์... เจ้าเป็นของข้า! ข้าจะต้องนำเจ้าออกจากเรือสำราญ พาเจ้าออกจากสถานที่ผีสางนั่น มอบสถานะแก่เจ้าให้ได้!’ เขากำหมัดแน่น พึมพำอย่างเคร่งขรึม กลับลืมคำเตือนที่เสี่ยวจวินบอกว่า อย่าได้ไปเรือสำราญในเทศกาลภูษาควันจนหมดสิ้น
หลังจากตื่นเต้นยินดีอยู่ในห้องสักพัก ซ่งเจิ้นกั๋วก็ค่อยๆ ใจเย็นลง
‘แต่ก่อนหน้านี้จวินเอ๋อร์บอกว่าอย่าได้ไปเรือสำราญในเทศกาลภูษาควันไม่ใช่หรือ กลัวว่าเราจะถูกหลอกหรือนี่’
เขาครุ่นคิด สีหน้าค่อยๆ เยือกเย็นลง ยืนลังเลอยู่ที่เดิมพักหนึ่ง
‘รอให้เจอจวินเอ๋อร์ ค่อยถามว่าก่อนหน้านี้ทำไมไม่ให้เราไปเรือสำราญในเทศกาลภูษาควัน บางทีนางมีเหตุผลพิเศษอันใด’
ซ่งเจิ้นกั๋วเริ่มเตรียมตั๋วเงินอย่างดีอกดีใจ หนึ่งหมื่นตำลึง สำหรับเขาเป็นจำนวนมหาศาล สมบัติส่วนหนึ่งที่เขาสั่งสมไว้ในหลายปีมานี้ ได้ใช้จ่ายกับจวินเอ๋อร์ในช่วงเวลานี้ ต้องรวบรวมหนึ่งหมื่นตำลึงอย่างฉุกละหุก มีความยากอยู่บ้าง ถึงแม้จวินเอ๋อร์บอกว่านางจะสมทบเพิ่มมากกว่าครึ่ง แต่เขาไหนเลยเป็นคนที่ให้สตรีของตัวเองรับผิดชอบเรื่องเหล่านี้
‘ไม่สนแล้ว ไปขอพี่สาวมาหมุนเวียนส่วนหนึ่งก่อน’ เขากินก็ไม่กินแล้ว รีบร้อนวิ่งไปถึงประตูกำลังจะออกไป ทันใดนั้นก็นึกอันใดได้ หยุดกึก
‘เรื่องดีแบบนี้ ถึงแม้จวินเอ๋อร์จะเขินอาย บอกให้เราไปคนเดียว แต่ว่าเรื่องน่ายินดีแบบนี้ อย่างไรก็ต้องให้สหายสนิทสองคนช่วยฉลองถึงจะถูก’ ซ่งเจิ้นกั๋วกลับไปนั่งหน้าโต๊ะหนังสืออย่างรวดเร็ว เทน้ำฝนหมึก เริ่มยกพู่กันขึ้น จะเขียนจดหมายส่งให้สหายสนิทสองคนที่ตนมีอยู่ในตอนนี้
แต่ขณะเริ่มเตรียมหมึกพู่กัน เขาก็ลังเลอีก วางพู่กันลง
‘ช่างเถอะ ยังคงไปคนเดียวดีกว่า หลีกเรื่องไม่ให้เกิดเหตุแทรกซ้อน เพิ่มตัวแปรเข้าไป รอเรื่องราวจบลงแล้ว ค่อยบอกคนอื่นๆ ก็ได้’
เขารีบไปหาพี่สาวตัวเอง ยืมตั๋วเงินหนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงจากที่นั่น บอกว่าจะใช้เงินทำธุรกิจ เตรียมทุกอย่างไว้อย่างรวดเร็ว
...
การทดสอบประจำปีใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทางครอบครัวของลู่เซิ่งก็ส่งเฉี่ยวเอ๋อร์มา ทั้งส่งตั๋วเงินมาหนึ่งพันตำลึง นับว่าเสริมค่าใช้จ่ายในช่วงนี้ของเขา
แต่ลู่เซิ่งก็เข้าใจว่า ในบ้านกำลังขายอาคารร้านค้าแปลงเป็นเงิน เตรียมจะเคลื่อนย้าย เป็นเพราะว่าการระเบิดในครั้งนั้นของเมืองเก้าประสาน คนที่ย้ายออกมีมากมาย ราคาในการขายอาคารร้านค้าต่ำค่าลงมาก ภายหลังในบ้านหากต้องการซื้อทรัพย์สินใหม่ จะต้องเก็บเงินไว้เป็นจำนวนมาก
ดังนั้นสามารถให้เงินเขาหนึ่งพันตำลึงได้ ก็เป็นค่าใช้จ่ายที่เจียดออกมาแล้ว ถึงอย่างไรตอนนี้ตระกูลลู่ก็ยังอยู่ในช่วงโอนเอนกลางลมฝน
ลมฝนสงบลงอย่างช้าๆ ลู่เซิ่งค่อยๆ สลัดเรื่องหวังจื่อเฉวียนทิ้ง เริ่มรวมรวมสมาธิยกระดับตัวเอง อีกทั้งยังเริ่มหาวิธีทำเงิน
“ในภูเขาทางเหนือมีน้ำพุใส! ในคูแดงไซร้มีสีเหลืองงาม! นอกเมืองนกกระจอกกองบนทรายขาว! ขมิ้นไหลบนแม่น้ำซินจาว”
“เมืองเลียบคีรีเอ๋ย! บ้านเกิดของเรา เมืองเลียบคีรีเอ๋ย! บ้านเกิดของเรา ลาล้าลาลา ลาล้าลาลา...”
“ลาล้าลา! ลาล้าลาลา!”
“ลาล้าลา! ลาล้าลาลา!”
ลู่เซิ่งยืนอยู่ข้างหน้าต่างด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ฟังเสียงบุรุษร้องเพลง ที่แหลมน่าหนวกหูดังมา
เขาสะดุ้งตื่นตอนตีสาม หรือก็คือโดนก่อกวนจนตื่นขึ้นในยามเหยี่ยน จากนั้นก็เห็นขบวนคนด้านนอกเหล่านี้ต่อแถวกันเรื่อยๆ บ้างเสียงแหลม บางเสียงหยาบ ผ่านไปบนถนนอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้ขบวนคนแถวยาว เป่าปี่ปากใหญ่ ร้องเพลงเสียงดัง สวมเสื้อสีแดงแซมน้ำเงิน ส่วนใหญ่เป็นคนมีอายุ ตีกลอง เคาะฆ้อง กำลังร้องเพลงพื้นบ้านอุ่นเครื่องก่อนเทศกาลภูษาควัน ค่อยๆ เดินไปยังใจกลางเมือง
สิ่งที่ทำให้ลู่เซิ่งหมดคำพูดยิ่งกว่าก็คือ คนที่ออกมาชมดูความคึกครื้นบนถนนรอบๆ ถึงกับไม่รู้สึกหนวกหูแม้แต่น้อย ติดตามขบวนคนด้วยความสนุกสนาน บางคนยังร้องเพลงตามไปด้วย ยังมีเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการ รักษาความเป็นระเบียบด้วย
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 46 เงาอรชร (4)
“คุณชาย...” เสี่ยวเฉี่ยวตาปรือผลักประตูเข้ามา ขยี้ตาพลางวางขนมเปี๊ยะนมเหลืองถาดหนึ่งลงบนโต๊ะ “อาหารเช้าของท่านมาแล้ว โจ๊กข้าวฟ่างยังต้มอยู่ วันนี้ไม่ได้ทำซาลาเปาหมั่นโถว มีแค่ขนมเปี๊ยะนมเหลืองที่กินได้”
“ขนมเปี๊ยะนมเหลืองเป็นขนมวันเทศกาลของที่นี้นี่” ลู่เซิ่งปิดหน้าต่างโดยแรง หมุนตัวหันมามองเสี่ยวเฉี่ยว
เด็กสาวผู้นี้ไม่เจอกันสองสามเดือน มีน้ำมีนวลขึ้น โดยเฉพาะหน้าอกขยายขึ้นมาก ชุดกระโปรงสีขาวที่ใส่เห็นชัดว่าไม่ใช่ชุดคอต่ำ ก็ถูกเด็กสาวผู้นี้ดันจนนูนขึ้น เหลือบมองลงไป เห็นได้อย่างชัดเจนถึงโครงสร้างสองกลุ่มกับร่องลึกหนึ่งสายที่ขาวผ่อง...
“อืม คุณชายมองอะไร” เสี่ยวเฉี่ยวห่อปากปิดหน้าอกของตัวเอง ‘”เสื้อผ้าที่นำมาด้วย เฉี่ยวเอ๋อร์พึ่งพบว่าเล็กไปแล้ว ไม่นานมานี้โตเร็วยิ่ง...”
ลู่เซิ่งยิ้มๆ “วันหลังข้าจะพาเจ้าไปซื้อเสื้อผ้า”
เสี่ยวเฉี่ยวใบหน้าน้อยพลันบึ้งตึง
“ยังคงไม่ต้องแล้ว ตอนนี้ในบ้านไม่เหมือนก่อน ค่าใช้จ่ายกินยาของคุณชายใกล้จะไม่พอแล้ว สถานที่ที่ใช้เงินมีเยอะยิ่ง...”
ลู่เซิ่งงงวย พลันรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ในบ้านไม่มีเงินจนแม้แต่เฉี่ยวเอ๋อร์ก็เข้าใจ รู้จักประหยัด ตัวเขากลับไม่ทราบโดยสิ้นเชิง
หลังจากเฉี่ยวเอ๋อร์มาถึง ก็อยู่ในห้องๆ หนึ่งของอาคารหลังนี้ ถึงอย่างไรก็เป็นเด็กสาวที่อยู่ข้างตัว เช้าเย็นต้องอยู่ร่วมห้องกัน ภายหลังถ้าลู่เซิ่งต้องการ ก็มอบสถานะอนุให้แก่นางได้ นี่นับว่าเกินฝันแล้ว
เสี่ยวเฉี่ยวชาติกำเนิดไม่ดี บิดาเป็นผีพนัน พอแพ้ก็คลุ้มคลั่ง พนันภรรยาและบุตรี ผลคือแพ้หมดตัว เสี่ยวเฉี่ยวกับมารดานางเกือบถูกขายไปยังหอคณิกา แต่มารดารองหลิวชุ่ยอวี้ที่จิตใจดีงามกลับจ่ายเงินซื้อมาและชดใช้หนี้สินให้นาง
แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ มารดาของเสี่ยวเฉี่ยวก็นอนซมลุกไม่ขึ้นเพราะความลำบากก่อนหน้า ไม่นานเท่าไรก็สิ้นชีวิต เหลือเสี่ยวเฉี่ยวคนเดียวไว้ในคฤหาสน์ลู่ ยึดถือคฤหาสน์ลู่เป็นบ้านของตัวเอง
‘ต้องคิดวิธีหาเงินแล้ว...’ ลู่เซิ่งเริ่มยึดถือเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่อย่างแท้จริง
เขาหันกลับมา เห็นเฉี่ยวเอ๋อร์หยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ
“เมื่อครู่มีผู้ส่งจดหมายมา” เฉี่ยวเอ๋อร์วางจดหมายไว้บนโต๊ะ
ลู่เซิ่งเดินไป ใช้ตะเกียบคีบขนมเปี๊ยะนมเหลืองสองชิ้นขึ้นกิน ก่อนหยิบจดหมายนั้นขึ้นมา ที่มาของสัญลักษณ์บนจดหมายคือตระกูลลู่
‘เป็นจดหมายจากที่บ้าน’ เขาฉีกผนึกออกแล้วเปิดจดหมายอ่านดู
ใจความหลักด้านในคือ ที่บ้านตัดสินใจย้ายมาเมืองเลียบคีรี บอกให้ลู่เซิ่งไม่ต้องกังวล ทางนั้นทุกอย่างราบรื่น ให้เขาตั้งสมาธิเตรียมการทดสอบประจำปีดีๆ
ลู่เซิ่งส่ายหน้า อ่านจดหมายจบก็เก็บไว้ในลิ้นชักโต๊ะหนังสือ
“ยาของวันนี้เตรียมแล้วหรือยัง” เขาถามเสี่ยวเฉี่ยว ขณะเดียวกันก็กินขนมเปี๊ยะนมเหลืองที่กองอยู่ในถาดอย่างรวดเร็ว ขนมเปี๊ยะนมเหลืองขนาดเท่าฝ่ามือยี่สิบกว่าชิ้นประเดี๋ยวเดียวก็ถูกเขากินไปมากกว่าครึ่ง
“เรียบร้อยแล้ว วางไว้ในกล่องยา คุณชายไปฝึกวิชาเถอะ รีบไปรีบมา” เสี่ยวเฉี่ยวรู้ว่าจะถึงเวลาฝึกวิชาประจำวันของลู่เซิ่งแล้ว จึงรีบบอก
“อืม”
ก๊อกก๊อกก๊อก
ทันใดนั้นประตูถูกคนเคาะเบาๆ
“ผู้ใด” เสี่ยวเฉี่ยวรีบลุกขึ้นไปเปิดประตู ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงนางสนทนากับคนนอกประตู จากนั้นเป็นเสียงปิดประตูเบาๆ
“ผู้ใด” ลู่เซิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ ก็ลุกขึ้นเตรียมผัดเปลี่ยนเสื้อผ้าไปฝึกฝนวิชา
“เป็นข้ารับใช้ตระกูลซ่งส่งจดหมายมา” เสี่ยวเฉี่ยวส่งจดหมายบนมือให้ลู่เซิ่ง “คุณชายท่านอ่านดู”
ลู่เซิ่งรับไว้ เห็นบนจดหมายเขียนว่าพี่ลู่เปิดด้วยตัวเอง ก็ทราบว่าเป็นของซ่งเจิ้นกั๋ว ในหมู่สหายของเขา คนแซ่ซ่งที่มีความสัมพันธ์ไม่เลว มีแค่ซ่งเจิ้นกั๋วคนเดียว
ฉีกจดหมายออก หลักใหญ่ใจความด้านในคือ พรุ่งนี้เป็นเทศกาลภูษาควัน เขาจะไปไถ่ตัวจวินเอ๋อร์จากเรือสำราญ ขอให้เขาไปเฉลิมฉลองเป็นพยานด้วยกัน ด้านหลังยังเน้นย้ำเป็นพิเศษว่าจะต้องมาให้ได้ เขาเลี้ยงเอง
“ไถ่ตัวหรือ” ลู่เซิ่งพึมพำ เขามองออกแต่แรกว่าจวินเอ๋อร์กับซ่งเจิ้นกั๋วมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา คิดไม่ถึงว่าเขาจะรักจริง ถึงกับคิดไถ่ตัวจวินเอ๋อร์
แต่ว่าซ่งเจิ้นกั๋วกับเขามีความสัมพันธ์ไม่เลว อย่างไรก็อยู่ว่างไร้เรื่องราว ไปก็หาเป็นไรไม่ หนำซ้ำยังมีคนเลี้ยงด้วย
เก็บจดหมาย ยัดใส่ลิ้นชักแล้วลั่นดาล ลู่เซิ่งยกดาบยาวขึ้นคิดออกประตูไป ตอนกลับมาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาเดินมาถึงหน้าคันฉ่องสำริดมองตัวเองในตอนนี้
ช่วงนี้เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าอานุภาพของวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกในร่างเขาค่อยๆ ปรากฏขึ้น วิชากำลังภายในหลังจากเปลี่ยนแปลงเชิงคุณสมบัติของวิชานี้ กำลังหล่อเลี้ยงวิญญาณและร่างกายของเขาทีละน้อย จนยิ่งมายิ่งแข็งแกร่ง
ประสานกับการกระตุ้นด้วยความร้อนสูงของวิชาทมิฬพิฆาต ลู่เซิ่งตอนนี้รู้สึกว่าอวัยวะภายในของตัวเองได้รับการฟื้นฟูจากสิ่งแปลกปลอมและสารพิษเหล่านี้อย่างต่อเนื่อง
การเปลี่ยนแปลงแบบนี้ทำให้บางครั้งเขารู้สึกว่า ต่อให้ตัวเองไม่ได้ฝึกฝนวิชาแข็งกร้าว ร่างกาย พลัง ความอดทน ไม่แน่ว่าจะแย่กว่ายอดฝีมือวิชาแข็งกร้าวเหล่านั้น
ถือดาบฟันออกไปตามใจ ภายใต้การโคจรวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกกับวิชาทมิฬพิฆาต ในอากาศพลันเกิดเสียงสั่นสะเทือนเล็กๆ ดังหวึ่งๆ ลู่เซิ่งยกแขนขวาที่กำดาบขึ้น บนแขนไม่ทราบว่าเริ่มกระจายด้วยเส้นเลือดแดงเอ็นเขียวจำนวนมากตั้งแต่เมื่อไหร่ บิดเบี้ยวน่ากลัว
ช่วงนี้เขาแข็งแกร่งขึ้นไม่น้อย ถ้าไม่ใช่ที่ใส่ส่วนใหญ่เป็นเสื้อคลุมยาว หากเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้ารัดตัว คนอื่นจะมองออกว่ากล้ามเนื้ออันแข็งแรงของเขาเมื่อเทียบกับนักศึกษาทั่วไป เรียกได้ว่างดงาม แขนข้างเดียวของเขาหยาบเท่าขาของคนที่ผอมกว่าเล็กน้อย
‘จำเป็นต้องมีดาบดีสักเล่ม’
ลู่เซิ่งยกดาบขึ้น ผิวดาบสะท้อนใบหน้าในตอนนี้ของเขา ทว่าขณะเดียวกันใบดาบก็มีรอยแตกไม่น้อย
‘ดาบเล่มนี้ใกล้จะพังแล้ว’
ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังมาจากประตู คล้ายมีผู้ใดคิดย่องเข้ามาในห้องของเขา มิหนำซ้ำจังหวะและเสียงฝีเท้านี้ยังแตกต่างกับเสี่ยวเฉี่ยวมาก
“เป็นผู้ใด!”
โฮก!
เสียงเสือคำรามดังขึ้น
ลู่เซิ่งหันหน้ามาเบิกสองตา ปราณภายในทะลักบนร่าง ปราณพิฆาตอันเหี้ยมหาญยิ่งใหญ่สายหนึ่งซัดออกมา อากาศถึงกับพลิกตัว เกิดเสียงเสือคำรามดังเกือบหูแตก
สตรีนางหนึ่งที่หน้าประตูถูกขู่ขวัญจนก้นจ้ำเบ้า ถึงกับเป็นเจิ้งอวี่เอ๋อร์
ใบหน้าน้อยๆ ของนางซีดขาว ตกใจไม่น้อย นั่งอยู่บนพื้นสองขาอ่อนยวบ ถึงกับลุกไม่ขึ้นชั่วขณะ
“ฮือๆๆ... พี่ลู่ท่านรังแกข้า...”
เจิ้งอวี่เอ๋อร์คิดทำให้ลู่เซิ่งประหลาดใจ นึกไม่ถึงกลับเป็นตนตกใจขวัญหาย ตอนนี้น้ำตาพรั่งพรูออกมา
“ฮือๆๆ...” เจิ้งอวี่เอ๋อร์ร้องให้ไม่หยุด ด้วยความจนปัญญา ลู่เซิ่งจึงค่อยไปประคองนางขึ้น ปลอบอยู่สองสามประโยค
“เมื่อครู่เหมือนเห็นเสือยักษ์สีดำตัวหนึ่งพุ่งใส่ อวี่เอ๋อร์ ตกใจแทบตายแล้ว!” เจิ้งอวี่เอ๋อร์ภายหลังใบหน้ายังบึ้งตึงซีดขาว
“วันหน้าอย่าได้แอบเข้ามาด้านหลังข้า อันตรายยิ่ง” ลู่เซิ่งยื่นมือลูบศีรษะเจิ้งอวี่เอ๋อร์ “เจ้ามาทำอะไร พี่ชายของเจ้าเล่า”
“เขายังอยู่ที่สถานศึกษา พรุ่งนี้เป็นเทศกาลภูษาควัน พี่ลู่มีแผนอะไรหรือไม่” เจิ้งอวี๋เอ๋อร์ครู่เดียวก็หายตกใจ นวดดวงตา ถามเสียงเบา
“มีสหายนัดดื่มสุรา”
“หา ช้าไปอีกแล้วหรือ!” เจิ้งอวี่เอ๋อร์พลันผิดหวัง ร้องขึ้น “เฮ้อ ก็ได้ๆ ข้าจะไปหาคนต่อไป อย่าได้ถูกจองตัวไว้ก่อนนะ... ข้าไปก่อนนะพี่ลู่!” นางคล้ายมีเป้าหมายอื่น รีบวิ่งเหยาะออกจากห้องไป มาเร็วไปเร็วเช่นกัน
เสี่ยวเฉี่ยวรอบนี้รีบวิ่งเข้ามา น้ำตาคลอหน่วย
“คุณหนูอวี่เอ๋อร์ไม่ให้ข้าบอกว่าเป็นนาง... คุณชาย... ข้า...”
“ภายหลังผู้ใดเข้าบ้าน ล้วนต้องแจ้งข้าก่อน” ลู่เซิ่งกำชับราบเรียบ
“เจ้าค่ะ... เจ้าค่ะ...” เฉี่ยวเอ๋อร์ถูกน้ำเสียงขึงขังของลู่เซิ่งขู่ขวัญ รีบก้มหน้าขานรับ
ลู่เซิ่งมองนางแวบหนึ่ง ถือดาบเดินออกจากห้อง
เขารู้สึกว่าช่วงนี้โหดร้ายขึ้นเรื่อยๆ หรือไม่ สภาพอันสงบนิ่งที่แล้วมาคล้ายไม่ดีต่อการฝึกฝนวิชาทมิฬพิฆาต เขาเกิดความรู้สึกคิดฆ่าคนอย่างทารุณ สังหารตามชอบใจ นี่บางทีคงเป็นผลข้างเคียงของวิชาทมิฬพิฆาต
...
วันที่สอง บนถนนล้วนเป็นขบวนคนร้องเพลงพื้นบ้านของเทศกาลภูษาควันที่เอะอะหนวกหู ยังมีคนเล่นกายกรรม คนโยนลูกหนังแพร คนสอนวานร คนขายทักษะในยุทธภพ
กิจกรรมแต่ละอย่างออกันอยู่บนถนน ยิ่งเข้าใกล้กลางเมืองก็ยิ่งแออัดคึกคัก
ลู่เซิ่งอ่านเนื้อหาในตำราและคัมภีร์ ฝึกฝนปราณภายใน ฝึกดาบ ฝึกฝ่ามือตามปกติ จนกระทั่งพลบค่ำ ค่อยไปสถานที่ที่ซ่งเจิ้นกั๋วนัดไว้
สถานที่นัดหมายอยู่ใต้ต้นหลิวแถวหนึ่งข้างแม่น้ำไม้สน
ซ่งเจิ้นกั๋วรออยู่ที่นั่นก่อนแล้ว ที่อยู่กับเขายังมีเฉินเจียวหรง
“พี่ลู่ พี่เยว่เซิง! สายแล้วๆ!” ซ่งเจิ้นกั๋วหัวเราะพร้อมเข้าไปตบบ่าลู่เซิ่ง “ข้ากับเจียวหรงรอท่านมานานแล้ว”
หลังจากเรื่องหวังจื่อเฉวียน เขาประจักษ์ชัดถึงโฉมหน้าที่แท้จริงของสหายที่เรียกขาน จึงทิ้งสหายสนิททั้งหมดที่รู้จักก่อนหน้าไป ไม่เข้าใกล้อีก ส่วนคนที่นับได้ว่าเป็นสหายสนิทของเขาจริงๆ มีแค่สองคน
คนหนึ่งคือเฉินเจียวหรง หรือก็คือพี่ชายของเฉินอวิ๋นซี
อีกคนก็คือลู่เซิ่ง
วันนี้เขาจะไถ่ตัวจวินเอ๋อร์ จึงเชิญลู่เซิ่งกับเฉินเจียวหรงมาเป็นพยานให้ตัวเอง ขณะเดียวกันก็นับเป็นการฉลองด้วย
เดิมทีเขาคิดไปคนเดียว แต่ว่านึกไปนึกมา เรื่องใหญ่แบบนี้ ถ้าไม่บอกสหายสองคนที่สนิทที่สุดเลย ก็จะรู้สึกผิด
ดังนั้นท้ายสุดเขาจึงเขียนจดหมายเชิญพวกเขามา
“วันนี้เป็นวันที่น่ายินดีของพี่ซ่ง พอตกค่ำก็มีโชคสิเน่หา สุขเกษมเปรมปรีด์ เหอะๆ ยังให้พวกเราสองคนคอยดู ไม่ยุติธรรมเลย” เฉินเจียวหรงชี้หน้าซ่งเจิ้นกั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“พี่ซ่งเพียงสนในความสุขของตัวเองแล้ว ไหนเลยยังจำสหายสนิทเช่นพวกเราได้” ลู่เซิ่งหัวเราะสัพยอกเช่นกัน
“วาจามากมายไม่เอ่ยถึง ไปเถอะๆ อย่าได้เสียเวลาแล้ว ขึ้นเรือก่อน!” ซ่งเจิ้นกั๋วหัวเราะ “คืนนี้ทุกคนต่างมีเรื่องให้กระทำ!”
เฉินเจียวหรงพลันตาเป็นประกาย ลากลู่เซิ่งไปด้วย สองคนไปยังเรือสำราญที่จอดนิ่งอยู่ข้างทะเลสาบไม่ไกล
เรือสำราญลอยลำเงียบๆ อยู่ที่หน้าท่าเรือ บนเรือคนขวักไขว่ แขกเหรื่อไม่น้อย คึกครื้นยิ่ง
หน้าต่างห้องห้องหนึ่งด้านข้างเรือ จวินเอ๋อร์นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง ดวงตาเหมือนผลบ๊วยมองพวกซ่งเจิ้นกั๋วเขม็ง
‘เป็นไปได้อย่างไร เป็นไปได้อย่างไร! พี่ใหญ่ซ่ง ทั้งๆ ที่รับปากข้าแล้วว่าวันนี้จะไม่มา!?’ จวินเอ๋อร์ใบหน้าซีดขาว เกาะมุมโต๊ะแน่น กัดริมฝีปากเป็นรอยเลือดสายหนึ่งโดยไม่รู้สึกตัว
‘เป็นแบบนี้ได้อย่างไร’ จวินเอ๋อร์สิ้นหวังอยู่ชั่วขณะหนึ่ง นางทราบว่าเป้าหมายของนายท่านคือพี่ใหญ่ซ่ง ซ่งเจิ้นกั๋ว ดังนั้นจึงเตือนพี่ใหญ่ซ่งอย่างเงียบๆ ก่อนว่าวันนี้อย่าได้มาเรือสำราญ แต่เหตุใดเขายังมา หนำซ้ำยังมาอย่างยินดีลิงโลดขนาดนั้น
จวินเอ๋อร์รู้สึกเพลีย ไม่อาจออกแรง นางต้องการพุ่งออกจากห้องไปหาซ่งเจิ้นกั๋ว ให้เขารีบหนี แต่นางทราบว่าตนเองทำไม่ได้
“คิกๆๆ...”
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะแหลมสูงของสตรีก็ดังมาจากอีกด้านของห้อง
จวินเอ๋อร์มองไป
บนเตียงในห้องของตัวเอง ไม่ทราบว่านั่งด้วยสตรีผมยาวสวมกระโปรงขาวตอนไหน
สตรีนางนี้ผมดำยาวสลวยดั่งน้ำตก ปิดบังศีรษะและใบหน้าทั้งหมดไว้ มองไม่เห็นใบหน้านั้นแม้แต่น้อย ร่างกายของนางบอบบางเหมือนแค่ลมหอบหนึ่งก็พัดล้มได้
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 47 เงาอรชร (5)
ผมที่ดำขลับดุจหมึกนั้นยาวถึงช่วงเอว ทั้งๆ ที่สตรีนางนั้นนั่งอยู่ตรงข้ามนาง ผมดำขลับยังคงปิดใบหน้าอีกฝ่ายไว้อย่างมิดชิด
“ข้าทำให้เขามาเอง...” สตรีนางนั้นยิ้ม ตอบข้อสงสัยของจวินเอ๋อร์
“ไม่... ท่านไม่อาจทำเช่นนี้...” จวินเอ๋อร์ทั้งตัวอ่อนเปลี้ย ความสิ้นหวังท้อแท้เติมเต็มหัวใจอย่างรวดเร็ว น้ำตาหยดหนึ่งไหลตามหางตานางออกมา
สตรีนางนั้นค่อยๆ ลุกขึ้น เดินมาหานาง
“คนแซ่ซ่งเป็นเหยื่อที่กำหนดไว้แต่แรก เจ้าคิดปล่อยเขาไปหรือ นี่เป็นการทำผิดกฎ
“ดังนั้น ข้าจึงใช้วิธีการของเจ้า ส่งจดหมายให้เขาไปแล้ว... นี่ปะไร เขาไม่เพียงมาแล้ว ยังนำของเซ่นสดใหม่มาส่งอีกสองคนด้วย... ไม่เลวจริงๆ...”
พวกเขาวางแผนกับคนที่เกิดในยามหยินอย่างซ่งเจิ้นกั๋วมานานเพียงนี้ ย่อมไม่ยอมปล่อยไปคนหนึ่ง ถึงอย่างไรคนเช่นนี้ก็เป็นของหายาก
จวินเอ๋อร์น้ำตาไหล ร่างกายสั่นระริก ปล่อยให้สตรีนางนั้นลูบไล้ใบหน้านาง จากนั้นมือข้างนั้นค่อยๆ หายเข้าไปในศีรษะนาง แทงจากขมับเข้าไปเหมือนทะลุผ่าน แล้วเริ่มใช้มือกวนเบาๆ
พร้อมกับการกวนของสตรีนางนั้น ดวงตาของจวินเอ๋อร์ค่อยๆ เปลี่ยนจากปราดเปรียวเป็นงดงามหยดย้อยอย่างช้าๆ จากนั้นผิวค่อยๆ เพิ่มความเปล่งปลั่งน่าลุ่มหลงขึ้นมาชั้นหนึ่ง ในอากาศถึงกับมีควันหอมหลายสายกระจายอยู่ เป็นควันหอมที่เย้ายวนถึงขีดสุด
แต่ว่าสตรีผมยาวกลับสังเกตเห็นว่า ในดวงตาจวินเอ๋อร์ยังคงมีความผิดหวังที่ทำให้คนปวดใจอยู่
“เจ้าไปอยู่คนเดียวตั้งสติก่อน คนแซ่ซ่งนั่นข้าจะให้คนอื่นไปจัดการ” นางพบความผิดปกติ ชักมือกลับอย่างรวดเร็ว แค่นเสียงเย็นชาคำหนึ่ง หายไปจากห้อง
เหลือเพียงจวินเอ๋อร์นั่งอยู่คนเดียวในห้อง น้ำตาพร่ามัว
...
ซ่งเจิ้นกั๋วพาเฉินเจียวหรงกับลู่เซิ่งขึ้นเรือสำราญ
“คุณชายซ่ง คุณชายเฉิน คุณชายลู่ วันนี้เป็นวันดี รายการของพวกท่านจัดการไว้เรียบร้อยแล้ว รอเพียงทั้งสามท่านมา” พอขึ้นเรือ เถ้าแก่เนี้ยเรือก็ต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
“จวินเอ๋อร์เล่า” ซ่งเจิ้นกั๋วยิ้มถาม
“ยังคงแต่งตัวประทินโฉมอยู่ คุณชายซ่งวันนี้ต้องเอ็นดูนางด้วย” เถ้าแก่เนี้ยเรือกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ
“กล่าวได้ดีๆ !” บนใบหน้าซ๋งเจิ้นกั๋วเป็นรอยยิ้มที่อดกลั้นไม่อยู่ นำลู่เซิ่งกับเฉินเจียวหรงเข้าไปในห้องที่เตรียมไว้แล้วห้องหนึ่ง
ทั้งสามคนนั่งลง ราตรีนอกหน้าต่างขมุกขมัว มีแสงจันทร์สาดลงบนขอบหน้าต่างดุจผ้าโปร่ง
เถ้าแก่เนี้ยเรือยังไม่จากไป หลังจากทั้งสามคนเข้าห้อง ก็ปรบมือ สตรีสวมผ้าคลุมหน้ากลุ่มหนึ่งทยอยกันเข้ามา
สตรีเหล่านี้ล้วนสวมเสื้่อตัวในแบบสามจุดที่แท้จริง ท่อนบนเป็นเกาะอกสีขาว ท่อนล่างเพียงใช้ผ้าบางผืนหนึ่งอำพรางระหว่างสองขาไว้ ผ้าบางนั้นยังเป็นลักษณะกึ่งโปร่งแสงสีเขียวจาง
สตรีทั้งหมดต่างมีร่างอ้อนแอ้น กล่าวได้ว่าต่อให้สวมผ้าคลุมหน้า ก็มองเห็นรูปโฉมงดงาม องคาพยพหมดจด
สตรีนางหนึ่งในนี้กอดผีผาค่อยๆ นั่งลงในห้อง มือขาวผ่องเริ่มดีดเบาๆ
เสียงเพลงไพเราะ ทั้งสามคนพลันตัวสั่นสะท้าน ร่างกายที่เดิมร้อนรุ่มเล็กน้อยเพราะการแต่งกายของสตรีเหล่านี้ ประเดี๋ยวเดียวเลือดลมสูบฉีดกว่าเดิม
เสียงผีผาเบายิ่ง เหมือนกับคนรักกระซิบเบาๆ ข้างหู เสียงดนตรีอันเสนาะโสตค่อยๆ ลอยมา ทั้งสามคนมีสีหน้าซึมเซา มัวเมาอยู่บ้าง
ไม่ทันไรสุราอาหารก็ถูกทยอยส่งมา เป็นอาหารหล่อเลี้ยงหยินเสริมหยางทั้งสิ้น
ซ่งเจิ้นกั๋วใบหน้าแดงเรื่อ หัวเราะพลางโน้มน้าวให้ลู่เซิ่งกับเฉินเจียวหรงกิน
ลู่เซิ่งกินเพียงสองคำก็ไม่คีบต่ออีก เพียงนั่งฟังเพลงเฉยๆ
อาหารมื้อหนึ่งกินเกือบหนึ่งชั่วยามกว่าๆ สตรีงามเปลี่ยนไปสามชุด ทั้งสามคนต่างดื่มจนเบื่อหน่ายแล้ว
“ว่าไปแล้ว เดิมทีเรือสำราญลำนี้ไม่ให้มีการใกล้ชิดทางกาย แต่ว่าวันนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อน หัวหน้าเรือรับปากข้า ขอแค่คืนนี้ข้าไถ่ตัวจวินเอ๋อร์กลับไป ในหญิงงามบนเรือที่ออกมาก่อนหน้า ให้พวกเราสามคนเลือกอยู่ร่วมยามราตรีได้” ซ่งเจิ้นกั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้มได้ใจอยู่บ้าง
“เป็นเรื่องจริงหรือ” เฉินเจียวหรงได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก “เรือสำราญลำนี้ไม่เคยแย่งชิงกิจการหอคณิกา” เขาแสดงสีหน้าประหลาดใจขณะกล่าว
“ดังนั้นข้าจึงยินดี หญิงงามของที่นี่ไม่ใช่คนธรรมดาจะแตะต้องได้ พี่น้องสองท่านไม่ต้องเกรงใจ ข้ามีเสี่ยวจวินแล้ว สตรีคนอื่นๆ ต่างไม่ต้องใจ พวกท่านกลับเลือกได้หนึ่งถึงสองคน” ซ่งเจิ้นกั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“นี่น่าแปลกใจยิ่ง” ลู่เซิ่งมองด้านนอก ท้องฟ้าค่อยๆ มืดแล้ว ไม่ทราบว่าบนเรือผ่านไปแล้วกี่ชั่วยาม แขกเหรื่อก่อนหน้านี้ที่เดินขวักไขว่อยู่ด้านนอกค่อยๆ น้อยลงเช่นกัน บนดาดฟ้าเรือก่อนหน้านี้ยังได้ยินเสียงสนทนาเล็กๆ น้อยๆ ตอนนี้แทบไม่มีแล้ว
“ไม่สู้พวกเรามาเล่นโยนลูกศรกัน วันนี้เป็นเทศกาลภูษาควัน ถ้าผลการโยนลูกศรไม่เลว ยังมีบริการเพิ่มเติม” ซ่งเจิ้นกั๋วใช้บริการเรือสำราญลำนี้มาโดยตลอด คุ้นเคยกับกฎส่วนหนึ่งดียิ่ง
ลู่เซิ่งไม่มีข้อโต้แย้ง เฉินเจียวหรงหัวเราะตอบรับ
ทั้งสามคนเริ่มให้สตรีบนเรือสำราญย้ายโถกับลูกศรไม้มา ซ่งเจิ้นกั๋วหยิบลูกศรโยนไปในโถเป็นคนแรก ลู่เซิ่งกับเฉินเจียวหรงชมอยู่ด้านข้าง
เมื่อโยนลูกศรลง หญิงสาวรอบๆ จะปรบมือโห่ร้องยินดี เฉินเจียวหรงดื่มจนเมาอยู่บ้าง โอบเด็กสาวที่ตัวเล็กที่สุดคนหนึ่งมากระซิบหยอกล้อ บรรยากาศคลุมเครือ
วิธีการโยนลูกศรคือใช้ลูกศรโยนไปยังโถที่เหมือนกับไห นับว่าเป็นการละเล่นซึ่งเป็นที่นิยม ไม่ว่าสุภาพชนมีการศึกษาหรือคนธรรมดาสามัญ ต่างก็แพร่หลายกว้างขวาง
ลู่เซิ่งคำนวณเวลา ถามเด็กสาวข้างตัว
“ที่นี่ดึกขนาดนี้แล้วยังไม่เทียบท่าหรือ”
“ใช่แล้ว ยังไม่เทียบท่า” หญิงสาวยิ้มมองเขา
ลู่เซิ่งมองรอยยิ้มของนาง รู้สึกว่าไม่ถูกต้องอยู่บ้าง แต่บอกไม่ถูกว่าเป็นที่ใดไม่ถูก คิดอยู่ครู่หนึ่งไม่เห็นเลศนัย จึงมองดูซ่งเจิ้นกั๋วต่อ
ทั้งสามคนเล่นกันสักพัก
“ดึกมากแล้ว พวกเราสมควรไปอาบน้ำ อีกเดี๋ยวจะมาอยู่เป็นเพื่อนพวกคุณชายอีก” หญิงงามนางรำที่เป็นหัวหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ไปเถอะๆ” ซ่งเจิ้นกั๋วโบกมือ
พวกหญิงสาวทยอยออกจากห้องไป คนสุดท้ายปิดประตูเบาๆ ในห้องสงบเงียบลง
ทั้งสามคนนั่งบนตั่งเตี้ย ตรงหน้าวางสุราอาหารกระจัดกระจาย ไหสุราวางอยู่ด้านข้างสองใบ
“คืนนี้ดื่มเยอะไปหน่อย” เฉินเจียวหรงส่ายหน้าเอ่ย
“อย่าได้เสียเรื่องหลัก” ซ่งเจิ้นกั๋วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อยากไปห้องน้ำหรือไม่”
“ข้าจะไปล้างหน้า”
ลู่เซิ่งสั่นศีรษะ ลุกออกจากห้อง
ด้านหน้ามืดครึ้ม นอกห้องโถงใหญ่กลางเรือสำราญ ห้องแต่ละห้องต่างปิดประตูแน่น ไม่เห็นแม่นางเข้าออก ลู่เซิ่งดื่มจนมึนหัวปวดศีรษะ เดินไปยังห้องน้ำ
ไปห้องน้ำล้างหน้าสดชื่นขึ้นมาก เขาเช็ดหน้าเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ก็พลันงุนงง
แสงตะเกียงในโถงใหญ่ด้านนอกลำหนึ่งส่องพื้นนอกห้องน้ำ เพียงแต่สีของแสงตะเกียงแตกต่างจากที่เขาจำได้เมื่อก่อนหน้าอยู่บ้าง
‘จำได้ว่าแสงก่อนหน้าเป็นสีเหลืองนี่’ ลู่เซิ่งหยีตา มองแสงสีแดงสด
ด้านนอกสงบเงียบ สงบเงียบจนถึงขั้นไม่มีเสียงสักเสียง แม้แต่เสียงคลื่นน้ำกระทบตัวเรือด้านนอกก็ไม่ได้ยิน
ลู่เซิ่งก้มหน้าพิจารณาแสงสีแดงใต้เท้า ยกขาขึ้นเบาๆ เดินออกจากห้องน้ำกลับไปโถงใหญ่
โถงใหญ่เงียบสงัด โคมไฟเหลืองที่แขวนไว้ก่อนหน้านี้ไม่ทราบเปลี่ยนเป็นโคมไฟแดงตั้งแต่ตอนไหน แสงสีแดงจางๆ ย้อมโถงใหญ่เป็นสีชนิดหนึ่ง
ลู่เซิ่งเดินถึงรั้วกั้นก้มมองด้านล่าง ชั้นที่เขาอยู่เป็นชั้นสอง ด้านล่างเป็นชั้นหนึ่ง ไม่เห็นคนอื่น ก่อนเข้าห้องน้ำเห็นแม่นางกับแขกหลายคน ตอนนี้ล้วนไม่เห็นแล้ว มีเพียงลมเย็นพัดผ่านหลายระลอก
ลู่เซิ่งนิ่วหน้าเล็กน้อย เร่งฝีเท้าเดินไปยังห้อง
พอเดินถึงห้องก็ผลักประตูเข้าไป เฉินเจียวหรงไม่อยู่ อาจจะไปห้องน้ำ ซ่งเจิ้นกั๋วไม่กลับมา อาจจะอยู่ที่ห้องน้ำ
เพิ่งผ่านหัวมุม พลันขมวดคิ้ว เห็นในห้องถึงกับแขวนโคมไฟแดงขนาดใหญ่สองใบ
โคมไฟแดงสองใบแขวนอยู่เหนือที่นั่งซึ่งเขาทานดื่ม ไม่ทราบว่าใครแขวนไว้
ประตูห้องที่อ้าอยู่มีเสียงลมพัดหวีดหวิว ในห้องเงียบสงัดไร้เสียง ลู่เซิ่งมองโคมไฟ จากนั้นกวาดมองรอบๆ
“พี่ซ่ง พี่เฉิน”
เขาลองเรียกดู แต่ไม่มีคนขาน
นึกถึงเรือหอแดงที่ลี้ลับซึ่งตนเคยเจอลำนั้น สายตาเคร่งขรึมลงในอึดใจ
นั่งบนที่นั่ง ยันสองมือไว้บนเข่า รอคอยซ่งเจิ้นกั๋วกับเฉินเจียวหรงกลับมาอย่างสงบ ถ้าพวกเขาไปห้องน้ำจริงๆ จะต้องกลับมาห้องนี้
รออยู่ครู่หนึ่ง ปากประตูแว่วเสียงฝีเท้าเบาๆ
เสียงฝีเท้านั้นเข้าใกล้มาอย่างเชื่องช้า ไม่ทันไรก็หยุดลงที่ประตูห้อง พอดีเป็นมุมโค้งที่ลู่เซิ่งมองไม่เห็น
“พี่ซ่ง” เขาค่อยๆ ลุกขึ้น ลองเรียกดู
คนผู้นั้นยืนอยู่ตรงมุมโค้ง ไม่ส่งเสียง
ลู่เซิ่งหยีตา กดด้ามดาบสั้นหลังเอว ดาบเล่มนี้เขาซื้อมาใช้ป้องกันตัวโดยเฉพาะ ขนาดเท่าปลายแขน เสียบอยู่ในเสื้อคลุมหลังเอว มองไม่เห็นเค้าโครง
เขาค่อยๆ เดินไปยังประตู ผ่อนฝีเท้าเบาๆ
แต่ตอนที่เขาเพิ่งลุก ด้านหลังค่อยๆ ปรากฏเงาร่างสีขาวสายหนึ่ง เงาคนสีขาวพร่ามัวสวมอาภรณ์ขาวตัวยาว โผล่ขึ้นด้านหลังลู่เซิ่ง ยื่นกรงเล็บเข้าหาท้ายทอยของเขาอย่างไร้สุ้มเสียง
ครืดๆ...
ทันใดนั้นลู่เซิ่งคว้าขอบกำแพงไม้ไว้ ถูรอยมือจางๆ รอยหนึ่งที่เหลืออยู่ด้านบน
คนเสื้อขาวนั้นตกใจเพราะเสียงเคลื่อนไหว รีบชักมือกลับ มองไปที่กำแพงไม้ พบว่าเป็นเพียงเสียงแทรกที่ดังขึ้นโดยไม่คาดคิด จึงหันกลับมายื่นนิ้วใส่กลางหลังลู่เซิ่งอีกครั้ง
เพียงแต่คราครั้งนี้ สิ่งที่มันเห็นกลับเป็นใบหน้าลู่เซิ่งที่หันมา ดวงตาสองข้างที่เปล่งประกายสบตากับมัน
“เจ้าทำอะไร” ลู่เซิ่งฉีกยิ้ม เผยฟันขาวที่ทำให้คนขนลุกขนพอง
คนเสื้อขาวตกใจ ลอยไปด้านหลัง หายเข้าไปในกำแพงเบื้องหลังอย่างรวดเร็ว
ตูม!
พริบตานั้น เงาคนสีดำสายหนึ่งชนใส่กำแพง ประกายดาบสีเงินฟันใส่กำแพงอย่างเหี้ยมหาญเหมือนน้ำตก
เป็นลู่เซิ่ง!
เขาถึงกับไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟันดาบออกมา พละกำลังกับพลังระเบิดอันมหาศาลทำให้ดาบนี้ของเขาฟันกำแพงแหลกเหมือนหั่นเต้าหู้ พุ่งตามคนเสื้อขาวไปติดๆ
คนเสื้อขาวตื่นตระหนก ลอยผ่านห้องข้างเคียง หายเข้าไปในกำแพงแผ่นที่สองต่อ
ตูม!
“ตาย!”
ในเสียงแหลกลาญของกำแพงอันกึกก้อง ถึงกับแทรกเสียงตะโกนดังสนั่น ลู่เซิ่งไล่ตามไม่ลดละ กระแทกดาบใส่กำแพงอีกครั้ง พุ่งเข้าหาคนเสื้อขาว
เส้นเลือดปูดโผล่ขึ้นมาบนผิวทั่วร่างเขา เลือดลมสูบฉีดในร่าง คนเหมือนกับขยายขนาดขึ้น ใหญ่กว่าขนาดร่างก่อนหน้านี้เกือบหนึ่งเท่า ราวคนยักษ์ย่อส่วน
ดาบที่เขาถือไว้เล่มนั้น เทียบกับขนาดร่างของเขา เหมือนกับกำกิ่งไม้ท่อนๆ เล็ก ตัวดาบหยาบเล็กไม่ถึงหนึ่งในสามส่วนของปลายแขน
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 48 เงาอรชร (6)
ดาบสั้นเล่มเล็กนี้ถึงกับฟันกำแพงไม้สองแผ่นจนแหลกติดต่อกัน ทั้งที่เป็นกำแพงไม้ที่ทำจากไม้ชนิดพิเศษ ดาบยังมีอานุภาพหลงเหลือ ฟันใส่ร่างคนเสื้อขาว
แควก!
เสียงที่เหมือนผ้าถูกฉีกขาดดังขึ้น ลู่เซิ่งสองตาเป็นสีแดง เต็มไปด้วยสายเลือด ผ่าคนเสื้อขาวออกเป็นสองท่อน
ตัวดาบหมุน เสียงโครมเมื่ออาศัยสะภาวะฟันโต๊ะไม้ด้านข้างออกเป็นสองส่วน
เขากวาดตามองห้องแวบหนึ่ง ลมปราณวิชาทมิฬพิฆาตทั่วร่างโคจรด้วยความเร็วสูง สำนึกดุร้ายบ้าคลั่งซัดสาดต่อเนื่องในทรวงอก กลับระบายไม่ออก
เปรี้ยง!
โต๊ะแปดเซียนที่ขวางทางถูกเขาถีบกระเด็น ชนใส่กำแพงจนพังลงมา แต่เขายังรู้สึกว่ามีคนแอบมอง
“หาที่ตาย!” ลู่เซิ่งกระชากเสียง ใช้วิชาดาบพยัคฆ์ดำในกระบวนท่าพยัคฆ์พิฆาตฟันออกไป
“ไสหัวออกมา!”
ประกายดาบกระแทกใส่กำแพงด้านหน้าเขาเหมือนสายฟ้าแลบ ในเสียงคำรามของพยัคฆ์ดำเกิดเสียงกัมปนาท
ตูม!
กำแพงครึ่งหนึ่งถูกลู่เซิ่งที่มีวิชาทมิฬพิฆาตเสริมกระแทกแหลกในกระบวนท่าเดียว กลายเป็นแผ่นไม้สีดำนับไม่ถ้วนกระเด็นออกไป
ด้านหลังกำแพงแผ่นที่สามซึ่งถูกกระแทกแหลกลง สตรีกระโปรงขาวผมยาวปิดหน้าโผล่ขึ้นมาด้านหน้าเขา
เงาร่างของซ่งเจิ้นกั๋วกับจวินเอ๋อร์ขดอยู่ที่มุม จ้องมองนางด้วยใบหน้าสิ้นหวังหวาดกลัว ตอนนี้กลับอึ้งไปเพราะลู่เซิ่งทะลวงเข้ามา
ทั้งสองคนงงงันก่อน รอจนจดจำลู่เซิ่งได้ พลันยินดี มองเขาที่คล้ายเทพจุติโถมจะตัวใส่สตรีกระโปรงขาว
ซ่งเจิ้นกั๋วกำลังจะลุกขึ้นเข้าไปใกล้ กลับถูกจวินเอ๋อร์ดึงตัวไว้
“ไม่ถูกต้อง! รอไปก่อน!” มุมปากจวินเอ๋อร์มีเลือดไหล ไม่ทราบว่าบาดเจ็บได้อย่างไร แต่ตางามขณะนี้จ้องมองลู่เซิ่ง รู้สึกได้ชัดเจนว่าสภาพของคนผู้นี้ผิดปกติ
“มีอันใดไม่ถูกต้อง นั่นเป็นพี่ลู่ เป็นพี่เยว่เซิง คิดไม่ถึงว่าเขาแข็งแกร่งร้ายกาจปานนี้ เขาจะต้องมาช่วยข้าแน่!” ซ่งเจิ้นกั๋วฮึกเหิม รีบอธิบาย
“ท่านดูดีๆ!” จวินเอ๋อร์ลดเสียงเตือน
ซ่งเจิ้นกั๋วงุนงง หันขวับไป จึงค่อยพบว่าสภาพของลู่เซิ่งไม่ถูกต้องอยู่บ้าง
“คิกๆๆ...” เงาร่างสตรีพลันลอยถอยหลัง เปลวเพลิงสีเขียวหลายกลุ่มพุ่งมาหาลู่เซิ่งจากสองฟากเหมือนกับเป็นศีรษะคน
เพลิงสีเขียวหลายสิบกลุ่มปกคลุมมุมที่หลบได้ของเขาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ
วิชาทมิฬพิฆาตถูกกระตุ้นสุดกำลัง ในใจลู่เซิ่งล้วนเป็นความบ้าคลั่งโหดเหี้ยม ดาบสั้นบนมือสั่นอย่างรุนแรง ปราณภายในจำนวนมากรวมกันไหลเข้าสู่แขนขวา สะบัดคมดาบไปเบื้องหน้า
โฮก!
เสียงเสือใหญ่คำราม
ประกายดาบสีเงินถึงกับกลายเป็นแสงสีเงินที่เหมือนกับขวานยักษ์ ปะทะซึ่งหน้าเข้ากับเพลิงสีเขียวที่ลอยเข้ามา
โป๊ะๆๆ...
เสียงที่เหมือนฟองอากาศถูกเจาะแตกดังติดต่อกัน เพลิงสีเขียวจำนวนมหาศาลถูกกระแทกกระจายออก ตกใส่รอบๆ ไม่ทันไรก็ไหม้โคมไฟแดงที่แขวนอยู่ ไฟลามไปตามพรมและผนัง ลุกลามออกมา
“ยอดฝีมือในยุทธภพหรือ ฝึกฝนทั้งกำลังภายใน กำลังภายนอกใช่หรือไม่ มีความสามารถดี” สตรีนางนั้นหัวเราะเสียงแหลม ร่างลอยพลิ้วแผ่ว สะบัดมือออกมา
ทันใดนั้นลูกกลมสีดำแถวหนึ่งก็ลอยเข้ามาจากด้านในรูใหญ่บนกำแพงของห้องที่ถูกทำลาย ลูกกลมหลายสิบก้อนฉวยโอกาสพุ่งใส่ตอนลู่เซิ่งรับมือไม่ทัน
“บารมีพยัคฆ์!” ลู่เซิ่งสองมือกำดาบ ร่างกายใหญ่โตกับดาบที่สั้นเล็กกลายเป็นขั้วตรงข้ามที่ชัดเจน แต่ว่าดาบสั้นเล่มนั้นกับสั่นด้วยความเร็วสูง ยิ่งมายิ่งสว่าง ยิ่งมายิ่งแยงตาพร้อมกับแสงสะท้อนของเปลวเพลิง
ฟู่ว!
กระแสลมราวเสือใหญ่พัดขึ้นมา ลู่เซิ่งโถมเข้าไป พลังระเบิดขึ้นในระยะเวลาสั้นๆ ถึงขั้นสูงกว่าความเร็วที่ก่อนหน้าไล่ฆ่าคนเสื้อขาวผู้นั้น
เงาร่างของเขาหลบหลีกติดต่อกัน ถึงกับหลบลูกกลมทั้งหมดได้โดยสมบูรณ์แบบ จากนั้นก็ฟันดาบหนึ่งใส่ลำคอสตรีนางนั้นราวฟ้าผ่าไม่ทันปิดหู
ฉูด!
ศีรษะลอยขึ้น ลู่เซิ่งพลิกมือฟันกลับอีกดาบ
ฉูด!
สตรีกระโปรงขาวถูกฟันเอียงกลายเป็นสองส่วน ส่งเสียงกรีดร้องแสบแก้วหู
ไฟยิ่งมายิ่งลุกโหม ไม่ทันไรคานห้องก็ถูกเผาหัก ถล่มลงมาโครมคราม
หลังลู่เซิ่งลงมือสุดกำลัง เรี่ยวแรงยังไม่กลับมา จึงโดนคานทับ ไฟรอบๆ ม้วนเข้าหาเขาเหมือนกับมีชีวิต พริบตาเดียวก็ไม่เห็นคนแล้ว
“ลู่เซิ่ง!”
ยามนี้ซ่งเจิ้นกั๋วกับจวินเอ๋อร์ค่อยพุ่งออกมาจากมุมห้อง หมายช่วยเหลือเขา แต่ไม่ทันแล้ว
คานตกลงมาโดนศีรษะลู่เซิ่งพอดี ไฟม้วนเขาเข้าไปในพริบตา ไม่เห็นเงาคนอีก
“รีบไป!” จวินเอ๋อร์จับซ่งเจิ้นกั๋วไว้แน่น
“เยว่เซิง! พี่ลู่!” ซ่งเจิ้นกั๋วตะโกน
“พวกท่านยังคงเป็นห่วงตัวเองดีกว่า”
สตรีอาภรณ์ขาวก่อนหน้านี้ถึงกับโผล่มาอีกครั้ง ร่างนางสมบูรณ์ไม่บุบสลาย ลอยพลิ้วอยู่ด้านบนเปลวเพลิงในห้อง ดวงตาใต้ผมจ้องมองคนทั้งสองอย่างชั่วร้าย
พวกซ่งเจิ้นกั๋วรีบวิ่งออกไปจากประตู ไม่กล้าหันมามอง
“เพราะข้า! ข้าทำร้ายพี่ลู่!” ซ่งเจิ้นกั๋วน้ำตาคลอ โศกเศร้าเหลือแสน
“หนีออกไปก่อนค่อยว่ากัน!” จวินเอ๋อร์กล่าวอย่างแน่วแน่
ฟิ้ว!
สตรีอาภรณ์ขาวเบื้องหลังลอยออกมาอย่างรวดเร็ว ไล่ตามทั้งสองไป
“คิดหนีหรือ!” นางร้องเสียงแหลม
โฮก!
ตอนนี้เอง ในเพลิงโหมด้านหลังสตรีแว่วเสียงคำรามดังมา เงาคนกำยำที่ยังลุกไหม้สายหนึ่งดันคานออก กระโจนออกมาจากเปลวเพลิง
ประกายไฟจำนวนมากกระจายออก มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้านางจากกองเพลิง
“เจ้า!?” สตรีอาภรณ์ขาวหันกลับอย่างตระหนก
กลับเห็นลู่เซิ่งพุ่งออกมา ประกายดาบม้วนเปลวเพลิง เหมือนกับพัดคลื่นบุปผาสีแดงขนาดยักษ์ ฟันจากศีรษะนางลงไป
ฉัวะ!
นางถูกแยกหนึ่งเป็นสอง โดนลู่เซิ่งผ่าเป็นสองส่วนอีกครั้ง
แต่ร่างกายของนางที่ถูกฟันเป็นสองส่วนถึงกับหลอมรวมกันอย่างรวดเร็ว กลับคืนเป็นปรกติกลางอากาศอีกด้านหนึ่ง
“แค่คนธรรมดา! กลับกล้า...” นางกรีดร้อง ผมดำพลิกบิดไปมา ซ้อนสองมือ ทำท่ามือประหลาด กระโปรงขาวรอบๆ พลันกลายเป็นผ้าสีขาวหลายผืนลอยม้วนหาลู่เซิ่ง
“ไปตายซะ!” ผ้าต่วนขาวหลายผืนพุ่งลงมา ทุกผืนต่างแหวกอากาศ ส่งเสียงหวีดหวิวแหลมคม
ลู่เซิ่งสองตาแดงฉาน เสื้อผ้าทั้งตัวติดไฟยังไม่ดับ บางที่ยังปรากฏควันขาว
วิชาทมิฬพิฆาตถูกใช้ติดต่อกัน ทำให้เขาฟื้นคืนสติส่วนหนึ่งได้
พอสัมผัสได้ว่าร่างกายตัวเองสั่งสมอาการบาดเจ็บอย่างใหญ่หลวง ลู่เซิ่งก็เร่งความเร็วโคจรวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกในร่าง วิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกที่ร้ายกาจขึ้นมีพลังฟื้นตัวแข็งแกร่งยิ่ง ไม่ทันไรก็รู้สึกได้ว่าความร้อนลวกในร่างกายเบาลงมาก
แต่ว่าพอเปลี่ยนปราณภายใน วิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกกับวิชาทมิฬพิฆาตก็โคจรด้วยความเร็วสูงพร้อมกัน ลู่เซิ่งพลันรู้สึกว่าในร่างเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ธรรมดาบางอย่าง
ไอร้อนสองสายหมุนวนในร่างพร้อมกัน สายหนึ่งบ้าคลั่ง สายหนึ่งสงบนิ่ง
เขาถือดาบจ้องมองสตรีกลางอากาศเขม็ง ในใจบังเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างหนึ่งในทันที
ปราณภายในสองสายแยกออกซ้ายขวา ไหลสู่แขนข้างซ้ายข้างขวา จากนั้นรวมตัวพันพัวบนดาบสั้นที่สองมือจับแน่น กลายเป็นพลังที่ยิ่งใหญ่และเหี้ยมเกรียม
ร่างกายของลู่เซิ่งยืดขึ้นเล็กน้อยตามพลังงานสายนี้
ภาพจินตนาการพยัคฆ์ดำกับกระเรียนเซียนหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเกิดขึ้นในห้วงสมองของเขาอย่างฉับพลัน หมุนวนพัวพันกัน
โชคมาถึงหัวสมองแล่นฉิว พริบตานั้นดาบสั้นในมือลู่เซิ่งสาดประกายแสงสีแดงกลุ่มหนึ่งออกมา
โฮก! แกว๊ก!
เหมือนกับเสียงร้องก้องสูงของเสือและกระเรียนซ้อนกันพุ่งขึ้นฟ้า
ขณะเสือคำรามกระเรียนร้อง ลู่เซิ่งกระโดดขึ้น ประกายดาบแทงใส่ร่างของสตรีผู้นั้น
“ตาย!”
เปรี้ยง!
ครั้งนี้พลังอันมหาศาลไม่ได้ทำให้สตรีผู้นั้นถูกฟันเป็นสองส่วน แต่ว่าร่างกายกลับระเบิดตูมกลายเป็นชิ้นส่วนมากมาย พอสะเก็ดไฟกระเด็นใส่ ชิ้นส่วนก็ลุกไหม้ ตกลงสู่กองเพลิง ไม่มีเสียงอีก
โครม!
ลู่เซิ่งตกลงพื้นอย่างหนักหน่วงจนเรือสำราญสั่นสะเทือน หอบหายใจอย่างรุนแรงพักหนึ่ง ก็ค่อยๆ ยืนขึ้น ก้มตัวเก็บปิ่นหยกม่วงแท่งหนึ่งขึ้นจากดาดฟ้าเรือ นี่เป็นสิ่งของเพียงหนึ่งเดียวที่เหลือจากสตรีนางนั้น
“พี่ซ่ง ดูเหมือนโชคสิเหน่หาของท่านไม่ตื้นเขิน ไม่เป็นอะไรสักนิดเดียว” ลู่เซิ่งเห็นพวกซ่งเจิ้นกั๋วบนดาดฟ้าเรือ ก็ฉีกยิ้มเผยฟันขาวราวหิมะ
“พี่... พี่ลู่หรือ...” ซ่งเจิ้นกั๋วเห็นภาพของศึกใหญ่เมื่อครู่ทั้งหมด สงสัยอยู่บ้างว่าพี่น้องสหายที่เพิ่งคบกันผู้นี้เป็นมนุษย์หรือไม่
“ไปหาพี่เฉินเถอะ พวกเราควรลงเรือได้แล้ว หากสายไปก็ไปไม่ได้แล้ว” ลู่เซิ่งยกมือขึ้น เห็นเสื้อบนร่างตัวเองถูกเผาเกรียมจนติดผิว ดีที่เป็นเพราะวิชาทมิฬพิฆาตเขาจึงกันไฟได้ดียิ่ง การเคลื่อนไหวตอนต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อก่อนหน้ารุนแรงและรวดเร็วเกินไป ไฟบนร่างไม่ได้ลุกไหม้ต่อเป็นวัฏจักรอันเลวร้าย ดังนั้นแผลไฟไหม้จึงมีไม่มาก
“ผี... ผีหญิงตนนั้นตายไปแล้วหรือ” ซ่งเจิ้นกั๋วถามอย่างงุนงง
“ไม่รู้ แต่สมควรตายแล้ว” ลู่เซิ่งสั่นศีรษะ มองไปยังเสี่ยวจวิน
เสี่ยวจวินยิ้มๆ เป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนและซาบซึ้ง
ทั้งสามคนช่วยกันหาเฉินเจียวหรงที่สิ้นสติเจอที่มุมหนึ่งของเรืออย่างรวดเร็ว ซ่งเจิ้นกั๋วแบกเขา ทั้งสี่คนลงไปบนท่าเรือ เพิ่งลงจากเรือ เรือสำราญด้านหลังพริบตาเดียวก็ถูกเผาเป็นเรือเพลิง เปลวไฟเห็นได้ชัดเจนบนแม่น้ำไม้สน
สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ ตอนนี้พวกเขาค่อยพบว่า สถานที่ที่ตัวเองอยู่ไม่ใช่บนแม่น้ำข้างเมืองเลียบคีรี หากเป็นริมแม่น้ำนอกชานเมืองแห่งหนึ่ง
ทั้งสี่คนขึ้นฝั่งมองดูรอบๆ ถึงกับไม่เห็นร่องรอยผู้คนอยู่อาศัยแม้แต่น้อย เห็นป่าที่พุ่มหญ้างอกเงยแห่งหนึ่ง
ลู่เซิ่งเจอเสื้อนอกของซ่งเจิ้นกั๋วก็เลยเปลี่ยนเสื้อ
หลังจากเสื้อผ้าบนตัวเขาฉีกขาด ผิวหนังส่วนหนึ่งเป็นแผลไฟไหม้ ส่วนใหญ่เพียงถูกลวกจนดำ ผมเผ้าหนวดเคราเส้นขนล้วนถูกเผาจนหมดสิ้น คนกลายเป็นไข่ไก่เกลี้ยงเกลา
มองดูเรือสำราญกลางเพลิงโหมค่อยๆ จมลงแม่น้ำ หายสาบสูญอย่างช้าๆ ลู่เซิ่งมองจวินเอ๋อร์ ซ่งเจิ้นกั๋วเวลานี้มองจวินเอ๋อร์เช่นกัน พวกเขาต่างต้องการคำอธิบาย คำอธิบายที่มีแต่เสี่ยวจวินที่รู้
ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องราวใดกันแน่
จวินเอ๋อร์เห็นสายตาของทั้งสอง ก็ก้มหน้าเม้มปากเงียบเสียง
“พวกท่านอย่ามองข้า เรื่องเรือสำราญข้าเองก็รู้ไม่มาก สิ่งที่ข้ารู้เพียงหนึ่งเดียวก็คือ พวกเราไม่ใช่เรือสำราญทั่วไป ด้านบนมีคนที่ลี้ลับร้ายกาจยิ่งคนหนึ่ง เรือสำราญบนแม่น้ำไม้สนส่วนใหญ่เป็นเขาควบคุม และเรือสำราญของพวกเราก็เป็นของเขาในนาม
สตรีนางนั้นเป็นหัวหน้าเรือที่ดูแลพวกเรามาโดยตลอด เพียงแต่ข้าไม่เคยทราบว่านาง... นางถึงกับ...” จวินเอ๋อร์ส่ายหน้าแผ่วเบา ถอนใจคำหนึ่ง
“กลับไปก่อนค่อยว่ากันเถอะ” ลู่เซิ่งมองแม่น้ำที่ว่างเปล่า “ใครทราบบ้างว่าที่นี่เป็นที่ไหน”
“ข้าน่าจะรู้” ซ่งเจิ้นกั๋วยิ้มขื่น “ถ้าข้าเดาไม่ผิด ที่นี่สมควรเป็นเส้นทางล่องแม่น้ำด้านใต้ของแม่น้ำไม้สนที่อยู่ด้านนอกเมืองเลียบคีรี ห่างจากเมืองเลียบคีรีสิบกว่าลี้ได้ พวกเราขอแค่เดินขึ้นไปตามแม่น้ำก็พอ”
เขามองลู่เซิ่งที่ทั่วร่างดำเกรียม ยื่นมือบังจวินเอ๋อร์ พลันโค้งตัวต่ำให้ลู่เซิ่ง
“ครั้งนี้ข้ากลับทำร้ายเยว่เซิงและเจียวหรง เพื่อเรื่องของข้ากับจวินเอ๋อร์ เกือบดึงพวกท่านสองคนเข้ามาด้วย”
“เรื่องนี้... เกรงว่าจะยังไม่จบ” ลู่เซิ่งกลับส่ายหน้าน้อยๆ ให้เขา
ซ่งเจิ้นกั๋วงุนงง พลันมองเห็นสายตาของลู่เซิ่งอยู่บนตัวจวินเอ๋อร์ข้างกายตัวเอง
เขารีบหันไปมองจวินเอ๋อร์ กลับพบอย่างตื่นตระหนกว่า ร่างกายที่เดิมคงอยู่ของนางกำลังกลายเป็นกึ่งโปร่งแสงอย่างช้าๆ
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 49 เรื่องราวจบสิ้น (1)
“จวินเอ๋อร์!” ซ่งเจิ้นกั๋วพลันตกใจ มือหนึ่งโอบจวินเอ๋อร์ไว้ ใบหน้าแตกตื่น “เจ้าเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้น!? นี่เป็นเรื่องอะไรกันแน่”
จวินเอ๋อร์ที่ถูกเขากอดไว้แน่น ยิ้มอย่างจนปัญญา
“พี่ใหญ่ซ่ง... ข้า... ข้า...”
ลู่เซิ่งอยู่ด้านข้าง ความจริงคาดเดาออกแต่แรกแล้วว่าจวินเอ๋อร์ไม่ใช่คน คิดไม่ถึงจะเป็นแบบนี้จริงๆ
แม่นางบนเรือลำนั้นบางทีล้วนไม่ใช่คน เป็นสตรีที่ตายไปนานแล้ว เพียงแต่ว่าถูกพลังงานพิเศษบางอย่างพันธนาการไว้บนเรือ ใช้ความงามเพื่อเป้าหมายบางอย่าง
เขาไม่ได้รบกวนทั้งสอง เดินห่างออกมาเงียบๆ เฝ้าเฉินเจียวหรงบนพื้นที่ว่างด้านข้าง ปรับลมหายใจฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของตัวเอง
ทุกครั้งที่โคจรวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกครบหนึ่งรอบ เขาจะรู้สึกได้ว่าอาการบาดเจ็บบนร่างเกิดความคันเพิ่มขึ้น นี่เป็นความรู้สึกที่เลือดเนื้อและพลังชีวิตฟื้นฟู
ผ่านไปราวๆ หนึ่งก้านธูป ซ่งเจิ้นกั๋วสองตาแดงเรื่อเดินเข้ามา จวินเอ๋อร์ไม่ทราบหายไปไหน
“ไปเถอะ พวกเรากลับได้แล้ว...” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม คอแหบแห้งอยู่บ้าง
ลู่เซิ่งทราบว่าจบแล้ว จวินเอ๋อร์นั่นจะต้องมีความเชื่อมโยงกับหอแดงซึ่งเป็นเรือผี เรือล่มคนก็ตาย ซ่งเจิ้นกั๋วบางทีเข้าใจเหตุผลแล้วเช่นกัน
ทั้งสองคนช่วยกันแบกเฉินเจียวหรงเดินไปยังเมืองเลียบคีรีเงียบๆ ระหว่างทางซ่งเจิ้นกั๋วไม่ได้พูดอะไร ลู่เซิ่งก็ไม่ส่งเสียงเช่นกัน จนกระทั่งใกล้ถึงประตูเมืองเลียบคีรี ซ่งเจิ้นกั๋วพลันเอ่ยถาม
“พี่ลู่ ข้าเรียนวรยุทธ์กับท่านได้หรือไม่” ดวงตาของเขาแฝงความวิงวอนและความเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าความตายของจวินเอ๋อร์ส่งผลกระทบกระเทือนต่อเขายิ่ง
ลู่เซิ่งหยุดฝีเท้า มองเขาพลางถอนใจคำหนึ่ง
“เบื้องหลังของจวินเอ๋อร์ต้องมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งแน่ ไม่อย่างนั้นที่ว่าการเมืองเลียบคีรีคงไม่ยอมให้เรือผีหอแดงทำร้ายคนบนแม่น้ำ ซึ่งความจริงพวกนางปกติก็ไม่ทำร้ายคนแต่อย่างไร บางทีเป็นแค่วิธีซ่อนเร้นอย่างหนึ่ง เพียงแต่จำเป็นต้องลงมือในบางครั้ง”
ซ่งเจิ้นกั๋วส่ายหน้ายิ้มเฝื่อน “ที่ท่านว่าข้าล้วนทราบ แค้นของจวินเอ๋อร์กล่าวถึงที่สุดเป็นเพราะผีหญิงกระโปรงขาวนั่น ถูกพี่ลู่ฆ่าทิ้งก็ไม่มีปัญหาอันใดแล้ว ข้าเพียงแต่... เพียงแต่ไม่อยากซ้ำรอยเดิมอีก...”
ลู่เซิ่งมองเขา เห็นความเหน็ดเหนื่อยและความเจ็บปวดอันล้ำลึกจากในดวงตา
“ท่านพึงทราบว่าวรยุทธ์บนโลก ชนิดทั่วไปแค่จ่ายเงินก็เรียนได้ แต่วรยุทธ์เฉพาะ ไม่อาจถ่ายทอดได้โดยง่าย”
ซ่งเจิ้นกั๋วสายตาแน่วแน่ “จำเป็นต้องใช้เงื่อนไขอะไร พี่ลู่จึงจะยอมสอนข้า ต้องกราบอาจารย์ไหม ข้าไม่มีปัญหา!”
“ไม่... ไม่ต้องรีบ ท่านมีคุณสมบัติเรียนวรยุทธ์หรือไม่ข้าไม่แน่ใจ ต้องทดสอบก่อนถึงจะทำได้” ลู่เซิ่งฝึกวิชาแบบไม่สมประกอบ ไม่มีวิธีการทดสอบของตัวเองในด้านคุณสมบัติ ได้แต่ให้เขาลองดูก่อน
ส่วนวรยุทธ์เฉพาะมิอาจถ่ายทอดง่ายๆ นี่เป็นกฎที่แพร่หลายของที่นี่ เขาไม่คิดแหกกฎนี้ กล่าวให้ชัดเจน วรยุทธ์เฉพาะส่วนใหญ่เกิดขึ้นเพราะผู้บัญญัติพยายามค้นคว้าทดสอบ ลงแรงลงใจมากมาย ถึงขั้นทดลองวรยุทธ์ที่ใช้ร่างกายของตัวเองจนบาดเจ็บพิการจึงบัญญัติออกมาได้
ผลลัพธ์เช่นนี้ปกติไม่มีเหตุผลสอนแก่คนภายนอก ผู้ใดยินยอมหรือ นี่เหมือนกับคหบดีนายวานิชใหญ่ลำบากลำบนสร้างทรัพย์สมบัติมากกว่าค่อนชีวิต จะให้มอบแก่คนนอกส่งเดช เป็นไปได้หรือ
นี่จึงเป็นความจริงของวิชายุทธ์ประจำตระกูลของยอดฝีมือจำนวนมาก ไม่ถ่ายทอดแก่คนนอก มีแค่ถ่ายทอดในตระกูล
ลู่เซิ่งเคยได้ยินมาก่อนว่ามีคนถ่ายทอดวรยุทธ์ให้แก่คนอื่นโดยไม่สนใจอะไร แบบนี้ส่วนใหญ่ได้วรยุทธ์มาง่ายเกินไป ไม่น่าทนุถนอม
แต่เขาไม่สนใจเรื่องนี้ มีเครื่องมือปรับเปลี่ยนอยู่ ไม่ว่าผู้ใด คิดจะเทียบความเร็วฝึกฝนกับเขาล้วนเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ วิชาวรยุทธ์ก็เหมือนกัน เขาสามารถบรรลุถึงจุดสูงสุดได้เร็วกว่าคนทั่วไปหลายเท่าตัว
ดังนั้นสิ่งที่ลู่เซิ่งเป็นห่วงจึงไม่ใช่เรื่องนี้ หากกังวลว่าจะเผยความสามารถออกไป เกิดคนนอกทราบว่าวรยุทธ์ของเขาใช้วิทยายุทธที่แตกต่างเรียนรู้แล้วสร้างขึ้นโดยอัตโนมัติ อาจจะโดดเด่นถึงขีดสุด
นี่ไม่สอดคล้องกับแผนการสร้างโอกาสเงียบๆ ซุ่มยกระดับของตัวเอง
“เอาแบบนี้ พวกเราทดสอบกันก่อน ข้าค่อยพิจารณาว่าจะถ่ายทอดวิทยายุทธแก่ท่านหรือไม่” ลู่เซิ่งคิดทดลองดูก่อน ถ้าซ่งเจิ้นกั๋วมีพรสวรรค์จริงๆ จะถ่ายทอดความสามารถพื้นฐานแก่เขา
“ได้!”
ซ่งเจิ้นกั๋วก็ทราบเหมือนกับว่าเวลาถ่ายทอดวิชาจะมีกระบวนการทดสอบ ในนวนิยายแนวประหลาดส่วนหนึ่ง เหล่าจอมยุทธ์ต่างก็ใช้กฎนี้
สองคนหนึ่งหน้าหนึ่งหลังพาเฉินเจียวหรงเข้าเมือง มีเถ้าแก่ร้านตัดเสื้อผ้าที่ประตูเมืองเห็นเฉินเจียวหรง จึงไปแจ้งข่าว
สภาพของลู่เซิ่งไม่อาจพบพานคน ให้ซ่งเจิ้นกั๋วพาเฉินเจียวหรงไปอธิบายที่ตระกูลเฉิน ตัวเขาผละกลับบ้านอย่างเงียบเชียบ
ขณะเดินบนถนน ทุกที่ล้วนมีคนใช้สายตาแปลกประหลาดมองเขา เด็กจำนวนไม่น้อยไล่ตามก้นเขาดูเรื่องสนุก
ลู่เซิ่งจนปัญญา ได้แต่เร่งความเร็ว รอจนถึงประตูบ้าน ลูบตัวดู กุญแจกับถุงเงินล้วนโดนเผาไม่เหลือแล้ว
‘ครั้งนี้ขาดทุนย่อยยับแล้ว... ตั๋วเงินทั้งหมดอยู่ด้านในด้วย...’ ลู่เซิ่งพลันนิ่งงัน รู้สึกโชคร้าย
ก๊อกก๊อกก๊อก
เขาได้แต่เคาะประตูอย่างจนปัญญา
“มาแล้วๆ!” เสี่ยวเฉี่ยววิ่งมาอย่างรวดเร็วด้วยเสียงฝีเท้าแผ่วเบา “ผู้ใด”
“เป็นข้า” ลู่เซิ่นขานตอบ “ทำกุญแจหาย เปิดประตูเถอะเสี่ยวเฉี่ยว”
ได้ยินเสียงของเขา เสี่ยวเฉี่ยวรีบเปิดประตู
ประตูค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าจุ๋มจิ๋มน่ารักของเสี่ยวเฉี่ยว นางเงยหน้ามองมาด้วยรอยยิ้ม
พอเห็นลู่เซิ่งแวบแรก สตรีนางนี้ก็นิ่งอึ้งก่อน จากนั้นก็เบิกสองตา
“ท่านๆๆ...!” นางตาเหลือก สลบไสลล้มลงกับพื้น
ลู่เซิ่งหมดคำพูด เห็นคนในร้านด้านล่างที่ถูกสะกิดความสนใจ จึงรีบเข้าห้อง อุ้มเสี่ยวเฉี่ยวขึ้นไปวางไว้บนเตียงด้านใน ตนไปต้มน้ำใส่อ่างไม้
วุ่นวายพักหนึ่ง ขัดคราบเขม่าบนตัว น้ำถูกย้อมกลายเป็นสีดำทั้งอ่าง ลุกขึ้นเติมน้ำอีกกะละมังหนึ่งเช็ดตัว ผ้าขนหนูเปื้อนเป็นสีดำเทา จึงนับว่าอาบสะอาด
เขาอาบน้ำเสร็จใส่เสื้อผ้า สักพักหนึ่งเสี่ยวเฉี่ยวก็ฟื้นขึ้นมา พอเห็นเขา นางก็เบิกตาโต แยกแยะอย่างละเอียด จึงค่อยจดจำออกว่าเขาเป็นนายน้อยใหญ่ลู่เซิ่งที่นางปรนนิบัติทุกวี่วัน
ลู่เซิ่งพยายามอธิบายรอบหนึ่ง เล่าว่าถูกไฟเผาเสื้อผ้า ยังดีไม่ได้รับบาดเจ็บหนัก เสี่ยวเฉี่ยวจึงรีบวิ่งไปตามหมอ ในบ้านนอกจากเงินบนตัวลู่เซิ่งแล้ว ยังเหลือสองสามตำลึงเงินให้เสี่ยวเฉี่ยวใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน เงินเรียกหมอกลับมีมากพอ
ขณะมองแผลไหม้บนตัวลู่เซิ่ง ให้หมอค่อยๆ พอกยาแก่ผู้เป็นนาย เฉี่ยวเอ๋อร์น้ำตาคลอ ทำท่าอยากยื่นมือไปลูบ แต่ก็กลัวว่าจะทำลู่เซิ่งเจ็บ
แผลไฟไหม้นี้หลังพอกยาแล้ว ลู่เซิ่งก็เริ่มพักผ่อนอยู่ในบ้าน แม้แต่ห้องเรียนก็ไม่ไปแล้ว
พักผ่อนอยู่ครึ่งเดือน อาการบาดเจ็บส่วนใหญ่ดีขึ้น เพียงแต่ผิวหนังมองไปไม่มีเส้นขนเหมือนก่อนหน้า
สิ่งที่ประหลาดก็คือ ผิวของเขาถึงกับไม่มีแผลเป็นจากแผลไฟไหม้ เพียงแค่เส้นขนถูกเผาจนหมด ไม่มีผม ไม่มีขนคิ้ว ถึงขั้นแม้แต่หนวดก็ไม่มี เกลี้ยงเกลาทั้งตัว
ขอลาหยุดอยู่บ้านระยะหนึ่ง ก็ใกล้เป็นเวลาทดสอบประจำปี
หลังจากซ่งเจิ้นกั๋วกลับไป ก็ไร้ข่าวคราวมาโดยตลอด ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ หลังจากเฉินเจียงหรงกลับไปก็ได้ทราบข่าว เขาเพียงส่งจดหมายมาขอบคุณลู่เซิ่งสำหรับบุญคุณช่วยชีวิต แต่ว่าในจดหมายไม่ได้พูดถึงเรื่องเรือผีหอแดงอันใด คาดว่าซ่งเจิ้นกั๋วไม่ได้เล่าให้เขาฟัง บางทีเล่าแล้วเขาอาจไม่เชื่อ
ในจดหมายบอกว่าเขาถูกกักบริเวณ การไปเรือสำราญเป็นการส่วนตัว แม้ไม่นับเป็นเรื่องเลวร้ายอันใด แต่สุดท้ายไม่ใช่เรื่องถูกต้อง เปิดเผยไม่ได้ หนำซ้ำครั้งนี้ลุกลามใหญ่โต เกือบถูกไฟคลอกตาย ทำให้บิดาที่บ้านโกรธอยู่พักใหญ่ สั่งห้ามไม่ให้เขาออกไปด้านนอก
เฉินอวิ๋นซีมาแสดงคำขอบคุณกับลู่เซิ่งด้วยตัวเอง ยังส่งกิเลนหยกขาวคู่หนึ่งเป็นของขวัญขอบคุณให้ด้วย อีกทั้งยังเป็นตัวแทนประมุขตระกูลเฉิน เชิญเขาไปเป็นแขก หากเขามีเวลาและรักษาบาดแผลหายแล้ว
เพียงแต่พอมาเห็นสภาพที่ลู่เซิ่งถูกเผาจนหัวล้าน เฉินอวิ๋นซีก็สะดุ้ง แต่ว่านางกลับรู้สึกสนใจ ปิดปากหัวเราะ ทั้งเป็นห่วง ทั้งขบขัน หยอกล้อลู่เซิ่งอยู่ครึ่งวัน ใกล้ค่ำแล้วจึงกลับไป
ลู่เซิ่งพักผ่อนอยู่ในบ้านระยะหนึ่ง รอจนร่างกายค่อยๆ ฟื้นฟู ก็คิดหาวิธีทดสอบสภาพพลังของตัวเองในตอนนี้ การระเบิดกระบวนท่าสุดท้ายบนเรือสำราญก่อนหน้านี้ทำให้เขาสนใจยิ่ง
แต่ว่าก่อนหน้านั้น คนที่อยู่เหนือความคาดหมายคนหนึ่งก็รบกวนแผนการของเขา
...
ข้างจวนทหารใหญ่เมืองเลียบคีรี โรงน้ำชามึนเมา
บนหอชาแดงยอดแหลมสามชั้น ลู่เซิ่งกับสตรีงดงามสวมชุดผ้าโปร่งสีดำนั่งตรงกันข้ามกันในห้องเดี่ยวชั้นสูงสุด
ของว่างจำพวกเม็ดแตง ตีนไก่ ผลไม้ และถั่ว วางอยู่ระหว่างคนทั้งสอง กาใหญ่สีแดงชาดใบหนึ่งวางนิ่งกลางโต๊ะ ปากกามีไอร้อนลอยขึ้น ถ้วยสองใบวางอยู่หน้า ด้านในกลับรินน้ำชาสีเขียวไว้ครึ่งหนึ่ง
ลู่เซิ่งยื่นมือหยิบผลไม้แห้งไร้เมล็ดชิ้นหนึ่งมาใส่ปากเคี้ยวเบาๆ ดวงตากลับมองสตรีด้านตรงข้ามอย่างสงบ
“พวกเราเจอกันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว”
ตวนมู่หว่านยิ้ม ใบหน้าอิดโรยอยู่บ้าง “บังเอิญผ่านมาทางนี้ มาเจอ... อืม... อาจนับเป็นสหายได้ คิดไม่ถึงจะเจอท่านบนถนน”
นางเห็นลู่เซิ่งออกมากินอาหารเช้าตอนขี่ม้าบนถนน หลังจากสองคนเจอกันลู่เซิ่งก็เสนอให้นั่งด้วยกัน ไม่ทราบว่าเป็นเพราะความปรารถนาอันใด นางตอบรับข้อเสนอมาดื่มชาที่โรงน้ำชาที่ลู่เซิ่งแนะนำ
“ก่อนหน้านี้แม่นางตวนมู่ไปหาของล้ำค่าชิ้นนั้นหรือ” ที่ลู่เซิ่งทราบเบื้องหลังเรื่องใหญ่ซึ่งเกิดในเมืองเก้าประสาน อาศัยตวนมู่หว่านบอกเล่า ดังนั้นเขาจึงหวังจะได้ทราบข้อมูลข่าวสารมากกว่าเดิมจากปากสตรีลึกลับนางนี้ โดยเฉพาะจากโลกที่นางอยู่
“ใช่แล้ว... คนที่ต้องการหาของชิ้นนั้น... มากมายยิ่ง” ตวนมู่หว่านดูเหนื่อยมากจริงๆ เครื่องแต่งกายบนตัวนางก็ใช้ผ้าโปร่งดำห่อหุ้มไว้ทั้งตัว บนราวแขวนเสื้อด้านข้างยังแขวนหมวกสีดำใบใหญ่ใบหนึ่งของนาง ตอนอยู่บนถนน ถ้ามิใช่ลู่เซิ่งเงยหน้ามองคงดูไม่ออกจริงๆ ว่านางคือตวนมู่หว่าน
ลู่เซิ่งมองมือของนาง มือสองคู่ที่เรียวเล็กขาวผ่อง แขนเสื้อและเสื้อส่วนปลายแขนต่างมีร่องรอยขาดวิ่นอยู่บ้าง ทั้งเปื้อนคราบเลือดซึ่งแห้งกรังแล้ว บนชายกระโปรงของนางยังเปื้อนเศษโคลนสีเหลืองเล็กๆ ส่วนหนึ่ง เห็นได้ชัดว่ากระเด็นโดนตอนเร่งรุดเดินทาง ยังมีขอบตาดำจางๆ ใต้ดวงตาบนใบหน้านาง แสดงให้เห็นว่านางพักผ่อนไม่ดี
“เหนื่อยมากจริงๆ กระมัง” ลู่เซิ่งทอดถอนใจ
ตวนมู่หว่านพยักหน้า ถอนใจคำหนึ่ง ไม่มีเค้าความงามตอนพบลู่เซิ่งเป็นครั้งแรกโดยสิ้นเชิง
“คนบางคนมักนึกว่าชัยชนะอยู่ในกำมือ คำพูดใดก็ฟังไม่เข้าหู เรื่องราวใดก็นึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก ไม่ว่าท่านหาหลักฐานมากน้อยเท่าใด บอกเขาว่านี่เป็นความผิดพลาด ล้วนไม่มีประโยชน์... ท่านว่าคนแบบนี้ใช่น่ารังเกียจมากหรือไม่”
ลู่เซิ่งเงียบเล็กน้อย
“น่ารังเกียจมาก”
.................................................


## ยอดวิถีแห่งปีศาจ

บทที่ 50 เรื่องราวจบสิ้น (2)
ตวนมู่หว่านยกมือม้วนผมงามหลายปอยที่ตกลงมา ขึ้นไปอย่างผิดหวัง มองทิวทัศน์ใต้หอนอกหน้าต่าง พลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ยังเป็นพวกท่านที่ดี ไม่รู้อะไรสักอย่าง และไม่จำเป็นต้องรู้ ขอแค่รับผลลัพธ์ก็พอ”
“บางทีกระมัง” ลู่เซิ่งยิ้มพลางส่ายหน้าน้อยๆ
“บางครั้งการรู้มากเกินไปกลับเหนื่อยกว่าเดิม หวาดกลัวกว่าเดิม” ตวนมู่หว่านลดเสียง
“แม้เป็นเช่นนี้ ข้าก็อยากรู้มากขึ้น อย่างน้อยให้เห็นความหวังในการควบคุมชะตาของตัวเอง” ลู่เซิ่งกล่าวราบเรียบ
“บางทีกระมัง” ครั้งนี้ถึงตาตวนมู่หว่านถอนใจแล้ว
ความจริงการพบเจอของคนทั้งสองก็เป็นเพียงความบังเอิญครั้งหนึ่ง
แต่ตอนเห็นลู่เซิ่ง ตวนมู่หว่านนึกถึงคนผู้นั้นโดยไม่รู้ตัว คนที่นางรัก หากไม่มีโอกาสชิดใกล้ได้อีก
ตั้งแต่เขาปรากฏตัว เบ่งบาน เดินถึงจุดสูงสุด จากนั้นก็ตกต่ำ ตั้งแต่เริ่มจนจบ นางได้แต่มองอีกฝ่ายอยู่ห่างๆ แม้แต่ความกล้าในการแสดงความรักของตัวเองก็ไม่มี
ตอนเห็นลู่เซิ่ง นางเห็นเงาของคนผู้นั้นบนร่างของเขาโดยไม่ผู้ตัว ดังนั้นนางจึงยอมดื่มชาด้วยกันกับเขา
ขณะมองลู่เซิ่งที่อยู่อีกฝั่ง ตวนมู่หว่านก็ยิ้มเฝื่อนในใจ ถ้าให้คนเหล่านั้นรู้ว่านางถึงกับจิบชากับคนธรรมดาคนหนึ่งที่โรงน้ำชาในเวลาคับขันขนาดนี้ ไม่ทราบว่าจะเยาะเย้ยถากถางแบบไหน
แต่นั่นแล้วอย่างไร
นางคือองค์หญิงสารทกระจ่าง! เป็นสาวงามมีพิษร้ายที่คนธรรมดาเกรงกลัวราวงูและแมงป่อง! ต่อให้พวกเขาเยาะเย้ยถากถางแล้วอย่างไร นางไม่สนใจโดยสิ้นเชิง
นางอยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีคนชี้นิ้วสั่งนางได้
“เตือนท่านหนึ่งประโยค ถ้าเห็นคนของตระกูลขุนนาง พยายามหลบเลี่ยง โดยเฉพาะการติดต่อโดยตรง เอาล่ะ ไม่พูดเรื่องเหล่านี้แล้ว ดื่ม” ตวนมู่หว่านยกถ้วยชาขึ้น ดื่มหมดเกลี้ยงเหมือนดื่มสุรา จากนั้นก็ไม่สนใจภาพลักษณ์อีก ยื่นมือไปหยิบขนมและของว่างมากิน
ลู่เซิ่งก็ไม่พูดอะไรแล้ว เป็นเพื่อนนางอยู่เช่นนี้ มองออกว่าตวนมู่หว่านอารมณ์เสียมาก
เขาไม่เข้าใจโลกของอีกฝ่าย โลกนั้นอยู่ห่างจากตัวเขาในตอนนี้มากเกินไป แต่นี่ไม่ขัดขวางให้เขามองออกว่าสิ่งที่ตวนมู่หว่านต้องการในตอนนี้คืออะไร
สิ่งที่นางต้องการก็แค่มีคนพักผ่อนเป็นเพื่อนนางสักพัก
ดังนั้นแม้เขามีคำถามเต็มอก คิดจะถามอีกฝ่าย ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบ กลับไม่ได้พูดสักประโยค เพียงดื่มชาเป็นเพื่อนตวนมู่หว่าน
กระทั่งถึงตอนเย็น บนถนนด้านนอกเริ่มวางแผงปิ้งย่างเคลื่อนที่ ตวนมู่หว่านค่อยลุกขึ้นจากไป
นางมาเร็วไปเร็ว เหมือนกับตอนที่นางเคยปรากฏตัว ลี้ลับยากหยั่งคาด
ลู่เซิ่งเดินออกจากโรงน้ำชา ทั่วถนนด้านนอกมีกลิ่นหอมของไม้เสียบเนื้อย่างลอยอยู่ บนท่อนไม้ที่ตั้งขึ้นมากมายแขวนตะเกียงน้ำมันกับธง ด้านบนเขียนชื่อแผงเล็กร้านน้อย กลุ่มคนจำนวนมากเคลื่อนตัวระหว่างแผงขายของ เดินๆ หยุดๆ ทั้งพูดทั้งหัวเราะ
ลู่เซิ่งไม่ทราบว่าโลกของตนกับตวนมู่หว่านห่างกันขนาดไหน และไม่สนใจว่าไกลแค่ไหน เขาเพียงอยากมีพลังในการควบคุมชะตาของตัวเองบนโลกอันสับสนเช่นนี้ แค่นี้เท่านั้น
วันที่สองหลังจากเจอตวนมู่หว่าน ลู่เซิ่งก็มาถึงหุบเขาเล็กๆ ที่ตนเองใช้ฝึกวิชาเป็นประจำ
เวลาเช้าตรู่ ป่าเพิ่งผ่านฝน เขียวชะอุ่ม ต้นไม้ใบหญ้ามีหยดน้ำจำนวนไม่น้อยเกาะอยู่
ลู่เซิ่งแขวนเสื้อนอก ยืนสงบบนที่ว่างปรับลมปราณโคจรวิชาทมิฬพิฆาตกับวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกพร้อมกัน
เป็นอย่างที่คาด พลังอันมหาศาลเหมือนคืนนั้นเริ่มพรั่งพรูสั่นไหวบนสองแขน
ลู่เซิ่งใช้เวลามากมาย จึงควบคุมการระเบิดของพลังสายนี้ได้อย่างลำบาก
เขาตรวจสอบผิวหนังบนสองแขนของตัวเองอย่างละเอียด กลับเห็นบนผิวกระจายด้วยลวดลายสีแดงดำหลายเส้น เหมือนรอยเลือดที่เกิดขึ้นเพราะรัดผ้าไว้ เป็นกลุ่มๆ ทั่วปลายแขน
ยืนควบคุมปราณภายในอยู่กับที่สักพัก สำเร็วราวสองส่วน ทำให้ขนาดร่างกายเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง นี่เป็นสภาพพิเศษที่ค่อยๆ เกิดขึ้นหลังวิชาทมิฬพิฆาตเลื่อนสู่ระดับสาม ใช้พลังทั้งหมด เส้นเลือดทั่วร่างโป่งพอง กลายเป็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่กล้ามเนื้อชัดเจน
ปรับการควบคุมภายในจนมั่นคง ลู่เซิ่งสะบัดดาบไปด้านหน้า
ควับ!
อากาศตรงหน้าถึงกับโดนกระแทกเป็นไอขาวกลุ่มหนึ่ง ถึงแม้จะเกิดขึ้นแวบเดียวก็หายไป แต่ก็บ่งบอกว่าความเร็วและพลังระเบิดในพริบตาบรรลุถึงขั้นที่เหี้ยมหาญสุดขีดแล้ว
‘กระบวนท่านี้มีอานุภาพยิ่งใหญ่ถึงขีดสุด แต่ว่าร่างกายของเราใช้ได้ไม่กี่ครั้ง’ ลู่เซิ่งรู้สึกสองแขนชาและหมดแรง คำนวณคร่าวๆ ในใจ
‘อย่างมากสุดในเวลาสั้นๆ ใช้ติดกันได้เพียงสามครั้ง ภายหลังต้องพัก ไม่อย่างนั้นจะบาดเจ็บถึงกระดูกเส้นเอ็น’
ครั้งที่สองลู่เซิ่งเปลี่ยนมือไปถือดาบ โคจรวิชาทมิฬพิฆาตกับวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกพร้อมกันอีกครั้ง
เปรี้ยง!
พยัคฆ์คำรามกระเรียนร้อง ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ถูกใช้ทดสอบโดนฟันลำต้นขาดไปมากกว่าครึ่ง
‘พลังหนึ่งส่วน จุ๊ๆ เทียบกับวิชาทมิฬพิฆาตอย่างเดียว พลังระเบิด แรง และความเร็วต่างมีการยกระดับไม่น้อย’ เขาลังเลเล็กน้อย ตัดสินใจตั้งชื่อดีๆ ให้แก่กระบวนท่านี้
‘เรียกดาบพยัคฆ์คำรามกระเรียนร้องก็แล้วกัน ถือเป็นไม้ตายก้นหีบ ยกระดับอานุภาพขึ้นเท่าหนึ่งในชั่วพริบตา ต้องทำให้ศัตรูรับมือไม่ทัน กำหนดชัยชนะได้แน่ แต่ว่าวิชานี้ใช้ได้ในระยะเวลาสั้นๆ หลังใช้ดาบ ร่างกายจะรับไม่ไหว สิ้นเปลืองปราณภายในมากกว่าครึ่ง” ลู่เซิ่งรับรู้ได้ว่าปราณภายในถึงกับถูกใช้ไปแล้วประมาณหกส่วน เห็นได้ว่ากระบวนท่านี้ท่าเดียวก็ร้ายกาจยิ่ง
ทดสอบอานุภาพกับความสิ้นเปลืองพลังของดาบพยัคฆ์คำรามกระเรียนร้องเสร็จ ลู่เซิ่งก็ศึกษาปิ่นหยกที่ได้มาจากเรือสำราญหอแดงเมื่อก่อนหน้า
หยิบปิ่นหยกออกมาจากในถุงข้างเอว ลู่เซิ่งรู้สึกว่ามีปราณหยินที่ซ่อนเร้นหลายสายไหลออกมาจากมัน
ปิ่นหยกเป็นม่วงอมสีดำ อยู่ในสภาพกึ่งโปร่งแสง สลักเป็นดอกบ๊วยอันประณีต ตรงปลายด้านหนึ่งมีจุดที่โปร่งแสงโดยสมบูรณ์
‘ปิ่นหยกนี้... งานฝีมือไม่เลวยิ่ง น่าเสียดายปราณหยินเข้มข้นเกินไป ไม่อย่างนั้นนำไปให้คนกลับไม่เลว ปิ่นหยกม่วงปกติมีมูลค่าสูงยิ่ง’ ลู่เซิ่งกำปิ่นหยกไว้ กัดนิ้วชี้อีกข้างหนึ่ง บีบเลือดหยดหนึ่งใส่ผิวปิ่น
ซี่...
พริบตาที่เลือดสัมผัสปิ่น พลันเกิดควันขาวขมุกขมัวชั้นหนึ่งลอยขึ้น
ลู่เซิ่งถือมันอยู่ห่างๆ เป่าควันขาวกระจาย รู้สึกได้ว่ามีไอเย็นที่เข้มข้นขนาดใหญ่สายหนึ่งไหลจากปิ่นเข้าสู่ฝ่ามือ จากนั้นไหลตามแขนเข้าไปในร่าง พริบตาก็เข้าสู่ลำตัว แวบเดียวก็หายสาบสูญไป
‘ดีปบลู!’ ลู่เซิ่งรีบเรียกเครื่องมือปรับเปลี่ยน
กรอบสีน้ำเงินเข้มโผล่ขึ้นตรงหน้าเขาทันที
มีกรอบข้อความเด้งขึ้นมาบนเครื่องมือปรับเปลี่ยน [ดำเนินการเรียนรู้วรยุทธ์หรือไม่]
‘ใช่’ ลู่เซิ่งเลือก
จากนั้นทั้งกรอบพลันกะพริบ ครั้งนี้ด้านหลังวรยุทธ์ทั้งหมดถึงกับมีปุ่มกดที่เลือกปรับเปลี่ยนได้ขึ้นมา
‘ใช่จริงๆ! จำนวนปราณหยินครั้งนี้มีมากพอ ใช้เรียนรู้วรยุทธ์ทั้งหมดได้!’ ลู่เซิ่งลิงโลด รีบมองไปที่วิชาทมิฬพิฆาต
‘พลังของเราส่วนใหญ่พึ่งพาวิชาทมิฬพิฆาต จำเป็นต้องยกระดับวิชาทมิฬพิฆาตจนสมบูรณ์ก่อน ยังมีผลข้างเคียงที่ส่งผลกระทบต่อจิตใจนั้นต้องกำจัดทิ้ง’
สายตาของเขาอยู่บนกรอบวิชาทมิฬพิฆาต
‘ไม่ทราบว่าด้วยการสั่งสมความรู้ของเราในตอนนี้ จะเรียนรู้วิทยายุทธต่อจากวิชาทมิฬพิฆาตได้ไหม’
เขาควบคุมความคิด ขณะกำลังจะกดปุ่มเรียนรู้เบื้องหลังวิชาทมิฬพิฆาต กลับพลันนึกอะไรได้ หยุดมองสภาพด้านบนอย่างละเอียดใหม่
‘วิชาทมิฬพิฆาต: ระดับสาม ผลพิเศษ : พิษอัคคี’
‘มีข้อความผลพิเศษเพิ่ม... ยังรีบไม่ได้ ตอนนี้เรายังไม่อาจเร่งยกระดับวิชาทมิฬพิฆาต ครั้งก่อนเพิ่มถึงระดับสาม จ่ายด้วยการรักษาครึ่งปี นี่หมายความว่าร่างกายของเราในตอนนี้ไม่อาจเสียการสั่งสมพลังที่วิชาทมิฬพิฆาตจำเป็นต้องใช้ตอนยกระดับได้แล้ว
‘ต้องการเพิ่มขอบเขตที่คนอื่นจำเป็นต้องใช้เวลาหลายสิบปีถึงจะไปถึงโดยตรงในพริบตาเดียว การสั่งสมพลังจำนวนมากที่ต้องใช้ระหว่างนี้จึงจะทำให้เงื่อนไขต่ำสุดสำเร็จได้ ตอนนี้เรารีบแบบนี้ไม่ได้...
ลู่เซิ่งคำนวณในใจ ฉุกใจขึ้น ปิดเครื่องมือปรับเปลี่ยนดีปบลู
ยืนบนที่ว่าง เขานึกย้อนถึงวิชากำลังภายในสองวิชาได้แก่โน้มนำหยินหยางและเคล็ดสนหนึ่งสำนึกที่จดจำไว้ก่อนหน้านี้
‘เคล็ดสนหนึ่งสำนึกคล้ายมีความขัดแย้งกับปราณภายใน ในตัวเรา ไม่อาจฝึกจนเกิดความรู้สึกถึงปราณ แม้แต่ระดับเบื้องต้นก็ไปไม่ถึง กลับทดลองโน้มนำหยินหยางได้’
เขาคึกคักขึ้น นั่งขัดสมาธิเริ่มตั้งจิตสงบปราณตามเคล็ดวิชาโน้มนำหยินหยาง ใช้ความคิดรวมลมปราณในร่าง
โน้มนำหยินหยาง หมายถึงการนำปราณหยินหยางที่มีอยู่แต่เดิมในตัว มาปรับแต่ง สร้างสมดุลในร่าง ถึงขั้นร้อยโรคไม่บังเกิด ยืดอายุขัย จากคำกล่าวที่บันทึกในคัมภีร์ ผู้บัญญัติสมควรเป็นหมอท่านหนึ่ง
แทนที่จะบอกว่าวิชากำลังภายในชนิดนี้เป็นวิชาปราณภายใน ไม่สู้บอกว่าเป็นความสามารถโน้มนำปราณมาหล่อเลี้ยงชีวิตวิชาหนึ่ง เป็นเพราะปราณภายในที่มันให้กำเนิดไม่ใช่รากฐานของปราณภายใน เป็นเพียงพลังชีวิตที่สั่งสมมา แล้วทำการเสริมความแข็งแกร่งด้วยตัวเองหลังจากปรับหยินหยางแล้ว  จึงไม่ใช่เป้าหมายหลักของวิชากำลังภายในชนิดนี้
ความยากของความสามารถนี้อยู่ที่จำเป็นต้องใช้ความคิดโน้มนำสองวัฏจักรพร้อมกัน เพื่อแบ่งกันควบคุมหยินหยางสองปราณ
ก่อนหน้านี้ลู่เซิ่งไม่ได้ฝึก ตอนนี้มีประสบการณ์ตอนที่วิชาทมิฬพิฆาตกับวิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยกระเบิดพร้อมกัน เขานั่งนิ่งจมดิ่งสู่สมาธิระดับตื้นอย่างรวดเร็ว
หยินหยางสองปราณในร่าง ความจริงอาศัยความคิดรับรู้ไม่ได้ นี่เป็นเพียงการบรรยายอย่างหนึ่ง วิธีพูดอย่างหนึ่ง สิ่งที่หยินหยางสองปราณเป็นตัวแทนคือ แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงของขั้วตรงข้ามกันสองชนิดและการดำรงอยู่ร่วมกัน
ร่างกายมนุษย์ด้านหนึ่งให้กำเนิดปราณหยินอย่างต่อเนื่อง ด้านหนึ่งก็ให้กำเนิดปราณหยางอย่างต่อเนื่อง สองสิ่งหักล้างทำลายกันและกัน รักษาสมดุลชนิดหนึ่ง
ลู่เซิ่งทบทวนหลักทฤษฎีบนคัมภีร์อย่างละเอียด ค่อยๆ จมดิ่งจากสมาธิระดับตื้นสู่สมาธิระดับลึก
เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น รอบๆ บางครั้งมีกระต่ายและกระรอกผ่านมามา แต่ไม่กล้าเข้าใกล้เขาในรัศมีสิบหมี่ เหมือนกับที่นี่มีงูพิษสัตว์ร้ายขดตัวอยู่
นับตั้งแต่วิชาทมิฬพิฆาตเลื่อนสู่ระดับสาม ปรากฏการณ์นี้ก็ปรากฏขึ้นบ่อยครั้ง เขาค้นพบความพิเศษของวิชาทมิฬพิฆาตมากกว่าเดิม
ไม่ทราบว่านั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหญ้านานขนาดไหน อย่างค่อยเป็นค่อยไป ลมปราณจางๆ สายหนึ่งกำเนิดขึ้นมาจากท้องน้อยของลู่เซิ่ง ก่อนค่อยๆ ไหลตามเส้นลมปราณหัวใจและเส้นลมปราณไตในตัวเขาขึ้นด้านบนอย่างช้าๆ
‘มาแล้ว!’ ลู่เซิ่งตื่นเต้น ทราบว่าอาจเป็นปราณภายในที่โผล่ขึ้นชั่วคราวในระยะเวลาสั้นๆ ภายหลังจะหายไป รีบใช้ความคิด
‘ดีปบลู!’
อินเตอร์เฟซเครื่องมือปรับเปลี่ยนโผล่มา ยังหยุดอยู่ในสถานะหลังจากดูดซับปราณหยินเมื่อครู่ ด้านหลังทุกความสามารถมีปุ่มกดที่เรียนรู้ได้ปุ่มหนึ่ง
ลู่เซิ่งข้ามวรยุทธ์อื่นๆ สายตาอยู่ที่วิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยก
‘วิชาพยัคฆ์ดำกระเรียนหยก: ระดับสามสูงสุด ผลพิเศษ: หยุดเลือดอย่างรวดเร็ว’
ด้านล่างเป็นโน้มนำหยินหยางที่โผล่มาใหม่
‘โน้มนำหยินหยาง: ยังไม่เริ่มต้น’
.................................................
ลู่เซิ่งพนักงานรัฐวิสาหกิจ พบว่าตัวเองมาอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย

กลายเป็นคุณชายร่ำรวยมีเงินทอง แต่ละวันมีกับข้าวสามมื้อ มีสาวใช้อุ่นเตียง

เดิมทีเขาคิดจะใช้ชีวิตสบายๆ แบบนี้ไปจนตาย

จนกระทั่งว่าที่น้องเขยของเขาตายอย่างลึกลับหลังจากตรวจสอบคดีประหลาด ทั้งยังถูกฆ่าล้างตระกูล!

ลู่เซิ่งถึงได้รู้ว่าโลกนี้ไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ตนเคยคิดไว้ เต็มไปด้วยภูตผีปีศาจที่น่ากลัวและเต็มไปด้วยอันตราย

ทั้งยังพบโดยบังเอิญว่าตัวเองมีความสามารถพิเศษ

มีเครื่องมือปรับเปลี่ยนซึ่งเป็นโปรแกรมที่ตนเคยเขียนไว้เพื่อใช้โกงเกมในโลกก่อนชื่อว่า 'ดีปบลู'

ดีปบลูสามารถปรับเปลี่ยนวรยุทธ์ทั้งหมดที่ครอบครองอยู่ได้ สามารถผสมวิชา เพิ่มระดับวิชา

แต่จะทำได้ก็ต่อเมื่อดูดปราณหยินจากภูตผีปีศาจ

ในเมื่อเขามีเครื่องมือสุดโกงติดตัว จึงตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ

เขาเริ่มหาพลังให้ตัวเองผ่านดีปบลู สั่งสมกำลังเพื่อปกป้องชีวิตตนเองและครอบครัว