ดาบพิฆาตสลับนภา
DaoistT9wDGc
## บทที่1 อวี้เหวิน

ณ เมืองเทียนฟูแห่งแคว้นตงชิง เมืองเล็ก ๆ อันเงียบสงบทางตอนใต้ของแคว้น ในเรือนหลังคามุงฟางที่เรียบง่าย มีเด็กชายผู้หนึ่งใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาดำขลับใต้ตาขวามีไฝเม็ดหนึ่ง อายุประมาณสิบสี่ปี กำลังช่วยมารดาจัดเตรียมอาหารมื้อเย็น
"เหวินเออร์ ซุปสุกรึยัง?" เสียงอ่อนโยนของมารดาดังขึ้น ปลุกให้เด็กหนุ่มที่กำลังสะลึมสะลือลืมตาขึ้นกะพริบสองสามครั้ง ก่อนรีบตอบเสียงติดขัด "ข..ขอรับ ท่านแม่ สุกแล้วขอรับ"
เมื่อเห็นสภาพอันง่วงงุนของบุตรชาย นางอดมิได้ที่จะส่ายศีรษะพลางทอดถอนใจ "เห้อ… เจ้าสองพ่อลูกนี้ช่างเหมือนกันเสียจริง" ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "ท่านพี่… อีกไม่นานท่านก็จะกลับมาแล้ว ในที่สุดครอบครัวของเราจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาอีกครั้ง"
สามีของนางจำต้องเดินทางไปทำงานยังต่างเมือง ปีหนึ่งได้กลับบ้านเพียงสองครั้ง และบัดนี้ก็ใกล้ถึงเวลานั้นอีกครา หัวใจของนางเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความคิดถึง
ค่ำคืนหนึ่ง ฝนโปรยปรายจากฟากฟ้าดั่งบทเพลงกล่อมให้สองแม่ลูกจมอยู่กับความรู้สึกเหงาแต่ก็อบอุ่นในคราวเดียวกัน
ชีวิตของครอบครัวเล็ก ๆ นี้ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย มารดาดูแลบ้าน บุตรชายเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมอันสงบ เรียนรู้วิธีล่าสัตว์และหาของป่าเพื่อเลี้ยงปากท้องไปวัน ๆ แม้จะมิได้สมบูรณ์พูนสุขแต่ก็ไม่มีปัญหาใดให้ต้องกังวล
เช้าตรู่วันถัดมา อวี้เหวินตื่นขึ้นทำกิจวัตรประจำวัน ฝึกฝนร่างกายและเตรียมตัวออกไปหาของป่าบนภูเขาใกล้เมือง
ภูเขาลูกนี้แผ่กว้างกินอาณาบริเวณหลายเมือง อวี้เหวินรู้ดีว่าเขาสามารถหาของได้เพียงรอบนอกของภูเขาเท่านั้น ส่วนลึกเข้าไปมีอสูรดุร้ายชุกชุม เป็นเขตแดนอันตรายที่มีเพียงผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้นจะกล้าก้าวล่วง
ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ มีผู้ฝึกยุทธ์ไม่มากนัก ระดับที่แข็งแกร่งที่สุดก็เพียงแค่ขอบเขตกำเนิดกายขั้นต้นเท่านั้น เมื่อเปรียบเทียบกับแคว้นตงชิงแล้ว ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว เพราะในแคว้นนี้มีผู้บ่มเพาะมากมายถึงสิบล้านคน ลำดับขั้นพลังมีตั้งแต่ ก่อตั้งรากฐาน กำเนิดกาย หลอมรวมกายา พลังปราณ ก่อกำเนิด สำนึกฟ้า ผสานนภา และเขตแดนสวรรค์ ซึ่งระดับนี้กล่าวกันว่ามีเพียงห้ายักษ์ใหญ่แห่งแคว้นเท่านั้นที่อาจเอื้อมถึง
แคว้นตงชิงเป็นเพียงแคว้นเล็ก ๆ ในทวีปหวินซางอันกว้างใหญ่ ห้ายักษ์ใหญ่ผู้ปกครองแคว้นได้แก่ พรรคมารสวรรค์แห่งแดนประจิม สำนักกระบี่เหินฟ้าแห่งแดนบูรพา วังหิมะเก้าชั้นฟ้าแห่งทิศอุดร สุสานดาบทลายสวรรค์แห่งทิศทักษิณ และตระกูลเฉินแห่งดินแดนภาคกลาง
"เจ้าจะไปแล้วหรือ เหวินเออร์?" มารดากล่าวขณะเห็นบุตรชายเตรียมเครื่องมือ
"ขอรับ ท่านแม่ ข้าตั้งใจจะออกไปแต่เช้าตรู่ เพื่อจะหาเนื้อและผักมาให้ได้มาก ๆ เตรียมไว้รอท่านพ่อกลับมาในอีกหนึ่งวัน"
ใบหน้าของเขาเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน นางมองด้วยความเอ็นดูและปลื้มใจ "รีบกลับมาให้ทันมื้อเย็นนะ แม่จะรอ" นางโบกมือส่งเขาด้วยสายตาอบอุ่น
อวี้เหวินคล่องแคล่วในพื้นที่นี้เป็นอย่างดี ด้วยเคยออกล่าสัตว์มาเนิ่นนาน วันนั้นเขาออกหาอาหารจนกระทั่งใกล้พลบค่ำ ก่อนเดินกลับเข้ามาในเมืองพร้อมเนื้อกวาง กระต่าย และผักมากมาย ทว่าทันทีที่เข้าใกล้เรือนของตน เขากลับเห็นกลุ่มคนยืนล้อมหน้าล้อมหลังบ้านของตนอยู่
"ซีเยว่… เจ้าหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่เอง!" เสียงหนึ่งดังก้องมาแต่ไกล เป็นเสียงของชายวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ คิ้วหนาดุดัน นัยน์ตาแฝงด้วยความเย้ยหยัน "ข้าตามหาเจ้ามาสิบสี่ปี ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมาซุกตัวในรูหนูเล็ก ๆ เช่นนี้… ผ่านมานานปานนี้ เจ้าก็ยังงามดั่งเดิม จับตัวนางซะ!"
อวี้เหวินชะงักงันเมื่อเห็นชายฉกรรจ์สองคนพุ่งตรงไปหามารดา เฉินซีเยว่พยายามดิ้นรนขัดขืน "ปล่อยข้านะ! ข้าไม่กลับไปทั้งนั้น!"
ชายผู้เป็นหัวหน้าหัวเราะเย็นชา "เป็นถึงธิดาศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเฉิน พรสวรรค์เลิศล้ำเหนือผู้ใด กลับลดตัวลงมาคบกับชายบ้านนอกต่ำต้อย น่าอับอายสิ้นดี! ส่งตัวนางกลับตระกูล ท่านประมุขต้องปลาบปลื้มเป็นแน่!"
"เฉินเทียนซิง…!" นางขบกรามแน่น ตวาดเสียงกร้าว
"หยุดนะ! ปล่อยท่านแม่ข้าเดี๋ยวนี้!" อวี้เหวินคำรามพลางถลันเข้าใส่
เฉินเทียนซิงปรายตามองเขาแล้วหัวเราะเยาะ "หึ ไอ้เด็กเหลือขอ เจ้าเป็นลูกของมันงั้นหรือ? ดูท่าจะไร้ค่าไม่ต่างจากบิดา โตป่านนี้แล้ว ยังมิอาจก้าวข้ามระดับก่อตั้งรากฐาน ช่างเป็นขยะโดยแท้!"
"เจ้าว่าใครเป็นขยะ? หุบปากเสีย! อย่ามาดูถูกบิดาข้า!" อวี้เหวินกัดฟันตวาด
ชายหนุ่มแค่นเสียงเยาะ "บังอาจ! สั่งสอนมันเสีย!"
ทว่ายังไม่ทันที่สมุนของมันจะลงมือ ซีเยว่กลับกรีดร้องออกมา "อย่าแตะต้องลูกข้า! ข้ายอมแล้ว! อย่าทำร้ายเขา ข้าจะกลับไปกับเจ้า… เฉินเทียนซิง!"
ดวงตาของมันเปล่งประกายพึงใจ "หึ ๆ ข้ารอคำนี้มานานแล้ว ซีเยว่"
"ท่านแม่! อย่าไป!" อวี้เหวินพุ่งเข้าใส่แต่ถูกซัดจนร่วงลงสลบไป
ซีเยว่กัดริมฝีปากแน่น น้ำตาไหลรินเป็นสาย 'เหวินเออร์… แม่ขอโทษ…'


## บทที่2 ลมเงียบสงัด เพลิงแค้นก่อเกิด ตระกูลใหญ่เบื้องหลัง

ในค่ำคืนที่ลมพัดผ่านอย่างเงียบเชียบ ราวกับทุกสิ่งทุกอย่างถูกหยุดนิ่งกลางอากาศ ช่วงเวลาที่ทุกเสียงสูญหายไป กลายเป็นความเงียบสงัดราวกับสภาวะที่หยุดนิ่งในอดีต ไม่มีเสียงของสัตว์ป่า หรือแม้แต่ลมหายใจของมนุษย์
"เหวินเออร์! เกิดอะไรขึ้น?" เสียงดังขึ้นใกล้หูของอวี้เหวิน พร้อมกับแรงเขย่าของร่างกายที่ทำให้เขาตื่นจากห้วงฝัน
"ท่านแม่!" อวี้เหวินสะดุ้งตื่นขึ้นทันที ใจเต้นรัวเหมือนถูกดึงกลับจากห้วงความฝัน เขากระพริบตาหลายครั้งจนเริ่มเห็นภาพที่ยังคงพร่าเบลอ ก่อนที่จะค่อยๆ จับจ้องไปที่ชายกลางคนผู้หนึ่ง ใบหน้าหมายตาดีแต่มีริ้วรอยแห่งวัยกำลังยืนอยู่ข้างเขา
"ท่าน...พ่อ? เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่?" อวี้เหวินถามด้วยความงุนงง
"ข้าเสร็จจากภารกิจเร็วกว่าที่คาดไว้ จึงกลับมาถึงเร็วขึ้น" อวี้หลานตอบด้วยน้ำเสียงสงบ และถามต่อ "แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น? แม่ของเจ้าล่ะ?"
"ท่านแม่..." อวี้เหวินเอ่ยเสียงเบา สายตาแฝงไปด้วยความเศร้าและความเกลียดชัง "ท่านแม่ถูกพวกชั่วกลุ่มหนึ่งจับตัวไป"
"ใคร!" อวี้หลานถามด้วยเสียงสั่น เงื้อมมือทำของที่ถืออยู่ตกกระทบพื้นเสียงดัง
"มันเรียกตัวเองว่าเฉินเทียนซิง!" อวี้เหวินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
"เฉินเทียนซิง!" อวี้หลานกล่าวชื่อด้วยเสียงทุ้มต่ำ ซึ่งแฝงไปด้วยความเกลียดชัง
"ท่านพ่อรู้จักมันหรือ?"
"เฉินเทียนซิง..." อวี้หลานพึมพำในลำคอ หลับตาและถอนหายใจยาว ครู่หนึ่งเขานิ่งไป ก่อนที่จะเอ่ยเสียงเบา "เข้าบ้านกันเถอะ"
ภายในบ้านที่มีบรรยากาศเงียบสงบ มุมห้องนั้นมีโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมขนาดพอเหมาะตั้งอยู่ พร้อมเก้าอี้ไม้เรียบง่ายที่ล้อมรอบ โต๊ะในห้องที่เต็มไปด้วยความสงบระหว่างพ่อลูกที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน
"ท่านพ่อ... ลูกอยากรู้จริงๆ ว่าครอบครัวของเราเป็นใครกันแน่?" อวี้เหวินถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มเย็นลง
"เจ้าต้องการรู้จริงๆ หรือ?" อวี้หลานถามกลับ สายตาของเขาจับจ้องไปยังบุตรชายตนเอง
อวี้เหวินพยักหน้า "ขอรับ... ลูกอยากรู้จริงๆ"
อวี้หลานลุกขึ้นยืน ท่าทางสง่างามเมื่อมือไขว้หลังและหันหลังให้กับบุตรชาย "เจ้าโตแล้ว ถึงเวลาที่เจ้าจะได้รู้ในสิ่งที่ควรรู้"
"แม่ของเจ้าคือ เฉินซีเยว่ บุตรีคนเล็กของ เฉินเหลียน ผู้เป็นประมุขตระกูลเฉินแห่งดินแดนภาคกลาง ซีเยว่คือธิดาศักดิ์สิทธิ์ของตระกูล มีพรสวรรค์สูงล้ำเหนือใครในรอบร้อยปี ทุกคนในตระกูลคาดหวังในตัวนาง และมีผู้คนมากมายหมายปอง แต่นางกลับเลือกที่จะพบกับข้า... อวี้หลาน"
"วันนั้น ข้าเป็นเพียงนักฝึกยุทธ์พเนจร เดินทางไปทั่วดินแดนจนได้พบกับแม่ของเจ้าที่ขุมทรัพย์แห่งหนึ่งในภาคกลาง ในการผจญภัยครั้งนั้น นางมีนิสัยที่มักทำทุกสิ่งด้วยตนเอง และไม่ยอมให้ใครติดตาม จนเกือบโดนสัตว์อสูรทำร้าย โชคดีที่ข้าอยู่ใกล้และช่วยชีวิตนางไว้ได้ทัน"
"นี่เป็นการพบพานครั้งแรกของพวกเรา นับแต่นั้นมา บิดาและมารดาของเจ้าก็ได้มีโอกาสติดต่อกันมากขึ้น จากคนแปลกหน้ากลายเป็นผู้มีใจให้แก่กัน ทว่าความสุขมักไม่ยืนยาว เมื่อตระกูลเฉินล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์นี้ พวกเขาหาหนทางขัดขวางและกีดกันสารพัด ตั้งแต่การเจรจาเสนอผลประโยชน์ ไปจนถึงใช้กำลังบีบบังคับ แต่ถึงกระนั้น พวกเขาก็มิอาจแยกข้าและมารดาเจ้าจากกันได้"
"จนกระทั่งถึงวันนั้น วันที่เส้นด้ายบาง ๆ ระหว่างพวกเรากับตระกูลเฉินขาดสะบั้น ตระกูลเฉินปรารถนาจะจับคู่เฉินเทียนซิงให้แต่งกับซีเยว่ เพื่อเสริมฐานอำนาจและเปิดทางให้เฉินเทียนซิงได้ก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูล ทว่าซีเยว่กลับไม่ยอมรับนางใช้ทุกวิถีทางเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการนี้"
"ทว่า... นางเป็นเพียงสตรีเยาว์วัย จะทานทนแรงกดดันอันมหาศาลจากบรรดาผู้อาวุโสจอมเจ้าเล่ห์ได้อย่างไร ในที่สุด นางจึงจำต้องใช้ไม้ตายสุดท้าย ประกาศออกไปว่านางตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว คาดมิถึง ข่าวนี้กลับกลายเป็นไฟโหมกระพือให้บิดาของนางโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม ประกอบกับการยุยงของเฉินเทียนซิง ทำให้เขาสั่งกักตัวนางไว้ ทว่ามารดาเจ้าหาใช่สตรีอ่อนแอ นางสามารถหลบหนีออกมาได้และมาพบกับข้า พวกเราจึงพากันหนีเตลิดไปสุดหล้าฟ้าเขียว นานนับเดือน"
"แต่สี่มือย่อมมิอาจสู้สี่กร สุดท้าย ตระกูลเฉินก็ตามเจอเรา พวกมันระดมยอดฝีมือมาหลายสิบคนเพื่อสังหารเรา แม้ข้ากับมารดาเจ้าจะมีฝีมือ แต่ก็มิอาจต่อกรกับจำนวนที่มหาศาล สุดท้าย พวกเราถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส"
"เฉินเทียนซิงซึ่งเป็นหัวหน้ากองกำลังไล่ล่ามองเห็นว่าข้าอาการย่ำแย่ จึงคิดสังหารข้าเสีย ใช้อาวุธวิเศษประจำตระกูลจู่โจม ข้าจึงต้องรีดเค้นพลังเผาผลาญโลหิตตนเพื่อปกป้องมารดาเจ้า ทว่าก็มิอาจป้องกันได้หมด พลังที่เล็ดลอดกลับกระแทกใส่นางเต็มแรง"
"ด้วยร่างกายที่อ่อนแอจากการตั้งครรภ์เดิมทีนางก็ไม่อาจต่อสู้ได้อยู่แล้ว เมื่อถูกพลังสะท้อนกลับ นางจึงต้องเผาผลาญพลังยุทธ์ทั้งหมดในร่างเพื่อปกป้องลูกในครรภ์ ส่งผลให้เส้นชีพจรพลังยุทธ์ของนางขาดสะบั้น มิอาจฝึกปรือวรยุทธ์ได้อีกตลอดชีวิต สำหรับชาวยุทธ์แล้ว นี่หาใช่ความพิการธรรมดาไม่ แต่เป็นโทษทัณฑ์อันโหดร้ายที่สุด!"
เขาพลันกล่าวด้วยความโกรธแค้น น้ำเสียงของอวี้หลานเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ สายตาลุกโชนด้วยเพลิงแค้น
" ทว่าห้วงแห่งความสิ้นหวังกลับเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น"
"พระเจ้ายังมีเมตตาแก่พวกเรา ในห้วงเวลาที่คิดว่าเราจะสิ้นชีพลง ณ ที่นั้น พลันปรากฏยอดยุทธ์ลึกลับท่านหนึ่ง พาเราหลบหนีไปด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด ทำให้เรารอดพ้นจากเงื้อมมืออสูรเหล่านั้น" เขากล่าวด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง
อวี้เหวินซึ่งนั่งนิ่งฟัง พลันเอ่ยปากถามด้วยความสงสัย "ท่านพ่อ... ยอดยุทธ์ท่านนั้นคือผู้ใดหรือ?"
เขาถอนหายใจ "เวลานั้น พวกเรามัวแต่เร่งรีบหนีตาย ผู้อาวุโสท่านนั้นได้พาเรามายังสถานที่ปลอดภัย หลังจากอาการพวกเราทุเลา ก็ปรารถนาจะทูลถามนามของท่านเพื่อทดแทนบุญคุณ ทว่า...ท่านกลับจากไปแล้วโดยไม่ทิ้งร่องรอยใด นี่เป็นความเสียใจที่สุดประการหนึ่งในชีวิตของข้า"
เขามองบุตรชายด้วยสายตาจริงจัง ก่อนจะกล่าวเสียงหนักแน่น "เหวินเออร์ หากในวันหน้า เจ้าพบชายชราผมขาว นุ่งชุดแดงสลับดำยาวสลวย มักพกกิ่งไม้อยู่ด้านหลัง จงให้ความเคารพและปฏิบัติต่อท่านอย่างดี หากข้ากับมารดาเจ้ามิอาจทดแทนบุญคุณท่านนั้นได้ จงเป็นเจ้าที่สืบทอดคำมั่นนี้แทน"
อวี้เหวินลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาแน่วแน่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น "ท่านพ่อ เรื่องของท่านก็คือเรื่องของข้า หากผู้ใดมีบุญคุณ ข้าย่อมตอบแทนร้อยเท่า หากผู้ใดทำร้ายครอบครัวข้า ข้าจักให้มันชดใช้พันเท่า!"
"ดี!" อวี้หลานพยักหน้ารับ ดวงตาฉายแววหนักแน่นมั่นคง
"หนทางแห่งยุทธ์มิอาจเดินด้วยสองมือเปล่า พลังที่แท้จริงมิได้มาจากเพียงความเคียดแค้น แต่ต้องเป็นพลังที่เจ้าหลอมรวมขึ้นด้วยตนเอง!"
เขาถอนหายใจยาว ก่อนกล่าวต่อ "หากเจ้าปรารถนาจะช่วยมารดา เจ้าต้องฝึกปรือพลังให้แข็งแกร่ง ข้าจะให้เวลาเพียงสามเดือน หากเจ้าสามารถบรรลุระดับก่อตั้งรากฐานขั้นกลาง ข้าจะพาเจ้าเข้าสู่ตำหนักเจ้าเมือง"
"ตำหนักเจ้าเมือง?" อวี้เหวินเอ่ยถาม นัยน์ตาเปล่งประกายด้วยความสงสัยปะปนกับความหวัง
"ถูกต้อง" อวี้หลานกล่าวเสียงหนักแน่น "ตำหนักเจ้าเมืองเป็นหนึ่งในสี่สำนักชั้นยอดของแดนใต้ เป็นรองเพียงสุสานดาบทลายสวรรค์ หาใช่สถานที่สำหรับคนสามัญไม่ หากเจ้าสามารถเข้าสู่ตำหนักได้ หนทางของเจ้าจะเปิดกว้าง มิใช่เพียงเพื่อทวงคืนความเป็นธรรม แต่เพื่อสร้างพลังที่แท้จริงของเจ้าเอง!"
อวี้เหวินพยักหน้ารับ คุกเข่าลงกับพื้น น้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมด้วยมุ่งมั่น "ข้าจะทำให้ได้! ข้าจักไม่ทำให้ท่านพ่อและท่านแม่ต้องผิดหวัง!"
"เจ้าคือลูกที่ข้าภูมิใจ เหวินเออร์" อวี้หลานกล่าวพร้อมวางมือลงบนบ่าของบุตรชาย "แต่จงจำไว้ ความสำเร็จนั้นมิใช่สิ่งที่ได้มาง่ายดาย ทุกการฝึกฝน ทุกการเสียสละ ล้วนเป็นบททดสอบที่พระเจ้าส่งมา เจ้าจงเตรียมใจรับให้ดี"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อีกประการหนึ่ง แม่ของเจ้าเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลเฉิน แม้ว่านางจะถูกกักขัง แต่ตระกูลเฉินยังมิอาจทำอันใดแก่นางโดยพลการ จงวางใจ นางยังปลอดภัย"
อวี้เหวินกำหมัดแน่น แม้ความกังวลในใจจะลดลง แต่เปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่นกลับยิ่งโหมแรง "ท่านพ่อ ข้าจักมิหยุดฝึกฝน! สิ่งที่พวกมันทำไว้ ข้าจะให้พวกมันชดใช้เป็นพันเท่า!"
"ดี! ดีมาก!" อวี้หลานหัวเราะเสียงต่ำด้วยความพึงพอใจ เขาลุกขึ้นยืน วางมือหนักแน่นลงบนบ่าของอวี้เหวิน "เจ้ามีหัวใจแห่งนักสู้ หากเจ้าไม่ละทิ้งหนทางนี้ วันหนึ่งเจ้าจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน!"
"ขอบคุณท่านพ่อ ข้าจะปฏิบัติตามคำของท่าน" อวี้เหวินกล่าวหนักแน่น
"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป จงฝึกฝนให้หนัก ในสามเดือนนี้ หากเจ้าฝ่าฟันจนบรรลุระดับก่อตั้งรากฐานขั้นกลาง ข้าจะนำพาเจ้าเข้าสู่ตำหนักเจ้าเมือง ที่นั่น จะเป็นบันไดให้เจ้าก้าวไปสู่จุดสูงสุด!"
เมื่อกล่าวจบ อวี้หลานมองบุตรชายด้วยแววตาภาคภูมิ ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรี ดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือเวหา ราวกับส่องแสงนำทางให้แก่ผู้ที่หมายจะก้าวข้ามชะตากรรมของตนเอง!


## บทที่3 รัตติกาลโลหิต ดาราดับสูญ อสูรผงาดฟ้า

ณ ดินแดนอันไกลโพ้น ภายใต้ผืนฟ้ายามรัตติกาล ดาวนับล้านเปล่งแสงระยิบระยับดั่งอัญมณีต้องแสงจันทร์ ประหนึ่งต้องการประชันแสงกับความอยุติธรรมที่กำลังปกคลุมไปทั่วหล้า สายลมหนาวเหน็บพัดโบกเอื่อยเฉื่อย นำพากลิ่นอายแห่งความมืดมนและคาวโลหิตเจือปนไปในบรรยากาศ
ที่กลางเวหานั้น เงาร่างหนึ่งกำลังโซซัดโซเซทะยานไปด้วยความยากลำบาก โลหิตสีชาดไหลซึมจากบาดแผลเป็นสาย ชโลมอาภรณ์จนเปียกชุ่ม ความเจ็บปวดกัดกินร่างกายทุกอณู แต่เจ้าของร่างนั้นยังคงกัดฟันฝืนตนให้ก้าวต่อไป มิอาจยอมแพ้ได้
เบื้องหลัง ห่างออกไปประมาณสิบลี้ เงาทมิฬของเหล่าผู้ไล่ล่ากำลังพุ่งทะยานมาอย่างรวดเร็ว นำทัพโดยชายลึกลับสามคน ผู้ซึ่งเปี่ยมด้วยอำนาจและเจตนาสังหารอันเกรี้ยวกราด
"เร่งมือเข้าไป! อย่าให้มันหลุดรอดไปได้!" เสียงทรงพลังของชายหนุ่มร่างกำยำผู้หนึ่งดังขึ้น มือขวาของเขากุมขวานยักษ์แน่น ประหนึ่งพร้อมจะสับเป้าหมายให้ขาดสะบั้นทุกเมื่อ ดวงตาทอประกายกร้าว แน่วแน่ในภารกิจสังหาร
"นายน้อยเจิน อย่าได้เร่งร้อนนัก" ชายหนุ่มอีกผู้หนึ่งเอื้อนเอ่ย น้ำเสียงราบเรียบแฝงความมั่นใจ เขาสวมอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ รูปโฉมสง่างามประหนึ่งคุณชายจากตระกูลสูงศักดิ์ "ในเมื่อมันบาดเจ็บหนักเพียงนี้ สุดท้ายก็มิอาจหนีเงื้อมมือของพวกเราไปได้หรอก"
เขาเหยียดยิ้มบางเบา ก่อนหันไปสบตาชายหนุ่มอีกผู้หนึ่ง ผู้ซึ่งยืนอยู่เคียงข้าง "หากมิได้น้องซ่งคอยชี้เบาะแสให้ เราคงมิอาจลงมือได้สะดวกเช่นคืนนี้"
ชายหนุ่มแซ่ซ่งยกมือขึ้นประสานเป็นเชิงถ่อมตน "พี่เหลียนกล่าวเกินไปแล้ว ข้าเพียงบังเอิญล่วงรู้ว่า ซ่งเหยียนเฟยเข้าไปยังถ้ำโบราณของยอดฝีมือเผ่าทมิฬที่เพิ่งถูกค้นพบ เพียงลำพังเพื่อเสาะหาสมบัติเท่านั้น หาได้มีความดีความชอบอันใดไม่"
ทว่านัยน์ตาของเขากลับฉายแววเย็นเยียบ มิอาจปิดบังความลำพองในใจได้ ‘ซ่งเหยียนเฟย คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายของเจ้า! ใครใช้ให้เจ้ามาขวางทางข้าในทุกสิ่งเล่า?’ เขานึกในใจ พลางแสยะยิ้มเย้ยหยัน
ชายแซ่เหลียนพยักหน้าเล็กน้อย "น้องซ่งวางใจเถิด สัญญาที่ข้าให้ไว้ ข้าย่อมมิผิดคำพูด"
ซ่งหนุ่มหัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวอย่างอ่อนน้อม "ขอบคุณท่านพี่เหลียนที่เมตตา ข้ารบกวนท่านแล้ว"
นายน้อยเจินที่เงียบฟังอยู่นาน พลันขมวดคิ้วถาม "แล้วสมบัติที่มันได้มาเล่า? หากมันเข้าไปในสถานที่แห่งนั้น คงมิใช่ได้มาเพียงเล็กน้อยเป็นแน่ พวกเราจะจัดสรรกันอย่างไร?"
ชายหนุ่มแซ่เหลียนปรายตามองไปยังเงาดำที่กำลังพยายามดิ้นรนหนีอยู่ไกลลิบ ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ "ค่อยหารือกันภายหลังเถิด ประการแรก...เราต้องสังหารมันให้ได้เสียก่อน"
เขากระตุกยิ้มเย็น แล้วสะบัดชายแขนเสื้อส่งสัญญาณ "ออกล่า!"
ในบัดดล เงาร่างของเหล่านักฆ่าทั้งกลุ่มก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าดุจเหยี่ยวปีกกล้า มุ่งตรงไปยังเหยื่อผู้บาดเจ็บที่กำลังรอรับชะตากรรมเบื้องหน้า...
เสียงไอแหบพร่า ดังขึ้นท่ามกลางสายลมอันเย็นเยียบ
“แค่ก... แค่ก...”
ซ่งเหยียนเฟยกระอักโลหิตออกมาเป็นหยดเล็ก ๆ ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความอิดโรยและเจ็บปวด เขาทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้น ร่างสั่นสะท้านด้วยความอ่อนล้า มือที่เปรอะเปื้อนโลหิตสั่นระริกขณะหยิบเม็ดยาสีขาวขึ้นมาถือไว้ก่อนจะกลืนลงคอไปในทันที
เมื่อโอสถศักดิ์สิทธิ์แผ่พลังเข้าสู่ร่างกาย เขารีบเดินลมปราณเพื่อฟื้นฟูบาดแผล พลังอันบรรเจิดไหลเวียนไปตามชีพจรฝึกยุทธ์ของเขา ไม่นานใบหน้าที่เคยซีดขาวเริ่มกลับมามีสีเลือด ลมหายใจที่ขาดห้วงก็เริ่มมั่นคงขึ้น ทว่าความเสียหายที่ได้รับรุนแรงเกินไป แม้โอสถล้ำค่าจะช่วยบรรเทา แต่ก็มิอาจเยียวยาได้ในพริบตา อาการบาดเจ็บยังคงหนักหนาอยู่
'พวกมันรู้ที่ซ่อนของข้าได้อย่างไร? การเดินทางมายังที่แห่งนี้ มีเพียงท่านพ่อและคนสนิทของข้าเท่านั้นที่ล่วงรู้...'
แววตาของเขาทอประกายเย็นเยียบขณะครุ่นคิด หัวใจพลันเต้นแรงขึ้น เมื่อสำนึกได้ถึงความเป็นไปได้หนึ่ง
'หรือว่า... จะมีไส้ศึกแฝงตัวอยู่ใกล้ข้า?'
ริมฝีปากของซ่งเหยียนเฟยเม้มแน่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่คุกรุ่นอยู่ภายใน
'ไม่ผิดแน่! คนผู้นั้นต้องเป็นสมุนของซ่งเหว่ยนาน! แต่เป็นผู้ใดกันเล่า?'
เขากำหมัดแน่นด้วยแรงข่มกลั้น หัวใจเต็มไปด้วยความคับแค้น แต่ยามนี้ยังมิใช่เวลามาคิดถึงเรื่องนั้น สิ่งสำคัญคือการเอาตัวรอด
'เฮ้อ... ไว้ข้าสืบเรื่องนี้ทีหลังเถอะ ตอนนี้ข้าถูกลอบโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส หากมิใช่เพราะสมบัติวิเศษที่ท่านพ่อมอบให้ ข้าคงสิ้นชีพไปแล้ว'
แววตาของเขาแน่วแน่ ขณะตัดสินใจได้แล้วว่าต้องทำสิ่งใด
'ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าต้องหนีไปตั้งหลักก่อน! พวกมันมากันเป็นกลุ่ม อีกทั้งยังมีเหลียนตงเยว่และเจินเหยียน สองนายน้อยแห่งตระกูลเหลียนและตระกูลเจิน รวมถึงตัวต้นเหตุของเรื่องนี้... ซ่งเหว่ยนาน!'
เปลวเพลิงแห่งโทสะลุกโชนในแววตาของเขา แต่ในยามนี้ มิอาจทำสิ่งใดได้มากนัก นอกจากเอาชีวิตรอดไปก่อน
เพียงพริบตาที่เขากำลังจะเร่งความเร็วในการหลบหนี เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นจากเบื้องหน้า
“จะรีบร้อนไปที่ใดหรือ พี่ซ่ง?”
เสียงเรียบเนิบที่แฝงด้วยความเป็นมิตรดังขึ้น ทว่ากลับทำให้หัวใจของซ่งเหยียนเฟยเย็นเยียบ
เหลียนตงเยว่เผยรอยยิ้มบางเบา ขณะที่เงาร่างจำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นโดยรอบ ไม่ช้าเขาก็ถูกล้อมไว้ด้วยยอดฝีมือกว่าสิบคน
“ส่งสมบัติออกมาเสียเถิด” เจินเหยียนกล่าวพลางยกขวานขึ้นพาดบ่า แววตาเหยียดหยาม “บางทีพวกข้าอาจจะใจดี ปล่อยให้เจ้าจากไปโดยไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน”
ซ่งเหยียนเฟยกวาดตามองเหล่าศัตรูโดยรอบ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่บุรุษผู้หนึ่งซึ่งยืนเด่นเป็นสง่า... ซ่งเหว่ยนาน
“เจ้าไม่มีทางหนีรอดหรอก ซ่งเหยียนเฟย” ชายหนุ่มผู้มีนามสกุลเดียวกันกล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ยอมแพ้เสียตอนนี้ บางทีข้าอาจจะเมตตาให้เจ้าตายโดยไม่ทรมาน”
ซ่งเหยียนเฟยจ้องบุรุษตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด “ซ่งเหว่ยนาน! เจ้ายังมีความละอายใจอยู่หรือไม่!? คิดจะแทงข้างหลังคนในตระกูลเดียวกัน คบค้าศัตรูเพื่อล้างบางเครือญาติของตนเอง!”
ซ่งเหว่ยนานแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “หึ! ผู้ใดใช้ให้เจ้ามาขวางทางข้า? สิ่งที่ควรเป็นของข้า เหตุใดเจ้าถึงได้มันไป? เจ้าทำลายอนาคตของข้า แย่งทุกสิ่งที่ควรเป็นของข้าไป!”
ซ่งเหยียนเฟยหัวเราะเยาะเย้ย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสมเพช “ซ่งเหว่ยนาน เจ้าช่างโง่เขลานัก! เจ้าถูกชักจูงราวกับวัวที่ถูกดึงจมูกให้เดินตามศัตรู! หากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้า เจ้าคิดหรือว่าจะยังมีชีวิตรอด!?”
ซ่งเหว่ยนานทำท่าจะกล่าววาจาบางอย่าง แต่กลับถูกขัดจังหวะโดยชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลเหลียน
"ใจเย็นก่อนเถิดน้องซ่ง อย่าได้ปล่อยให้มันปั่นป่วนจิตใจเจ้า ไม่ว่าอย่างไรเสีย วันนี้มันต้องม้วยมรณาเป็นแน่แท้!" เหลียนตงเยว่เอ่ยขึ้น ดวงตาทอประกายเย็นเยียบ ราวกับผู้ตัดสินชะตาชีวิต
"ซ่งเหยียนเฟย เจ้าอย่าได้คิดถ่วงเวลาพวกเราอีกเลย เคราะห์กรรมของเจ้ามาถึงแล้ว! ต่อให้เจ้ามีปีกโบยบิน ก็มิอาจหลีกหนีชะตากรรม! พวกเรา—จงจับกุมมันเสีย! ริบสมบัติมาให้หมด ก่อนจะปลิดชีพมัน!" คำสั่งของเหลียนตงเยว่ดังสะท้อนก้อง ราวเสียงฟ้าผ่าท่ามกลางพายุคลั่ง
"รับบัญชา นายน้อย!" เหล่าผู้ติดตามกว่า 10 ชีวิตขานรับพร้อมเพรียง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาซ่งเหยียนเฟย ประหนึ่งฝูงอสรพิษที่หิวกระหายโลหิต
ซ่งเหยียนเฟยยืนนิ่งสง่าดั่งขุนเขา แม้ศัตรูนับสิบจะแผ่พลังคุกคาม แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่ดุจหินผา "มาสู้กันอย่างยุติธรรมสิ หากพวกเจ้าคิดว่าตนเก่งกาจจริง! เช่นนั้นก็เข้ามาเถิด! ข้าจะตัดสินพวกเจ้าด้วยคมดาบนี้เอง!" น้ำเสียงดังก้องไปทั่ว พลังปราณอันลึกล้ำแผ่ซ่านออกมา ก่อให้เกิดสายลมหมุนวนรอบกายเขา
เหลียนตงเยว่หัวเราะเย้ยหยัน "เจ้าคิดจะใช้วาจาหลอกล่อข้ากระนั้นหรือ? ฝันไปเถิด! ทุกคน—ลงมือ!"
เสียงฝีเท้าดังกระหึ่ม ประหนึ่งเสียงอัสนี ซ่งเหยียนเฟยแค่นเสียงเย้ย ก่อนจะตวัดดาบในมือ "พวกมดปลวกเช่นพวกเจ้า... ยังกล้ามาขวางทางข้าอีกหรือ?" ดวงตาเปล่งประกายเยียบเย็น คมดาบสะบัดออกเป็นประกาย
พริบตานั้นเอง เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วบริเวณ คมดาบของเขาสะบั้นศัตรูราวใบไม้ร่วง เลือดสีแดงฉานพวยพุ่งสู่ฟากฟ้า ร่างผู้โชคร้ายแหลกสลาย บ้างถูกตัดขาดเป็นสองท่อน บ้างสิ้นชีพในเสี้ยวพริบตา จากผู้ล้อมกรอบที่เคยอวดโอ่ บัดนี้เหลือเพียงไม่กี่ชีวิต ดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ไร้ค่า! พวกขยะเช่นนี้ ยังคิดจะสังหารมันอีกหรือ!?" เหลียนตงเยว่แค่นเสียงอย่างเดือดดาล ดวงตาลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะ "เราสามคนร่วมมือกัน—สังหารมันเสีย!"
ทันใดนั้น ทั้งสามทะยานเข้าหาซ่งเหยียนเฟยพร้อมกัน! หนึ่งดาบ หนึ่งกระบี่ หนึ่งขวาน ซัดเข้าปะทะประหนึ่งพายุอสนีบาต!
เสียงอาวุธกระทบกันดังกัมปนาท แรงปะทะสะท้านสะเทือนพื้นปฐพี ผืนดินแตกเป็นรอยร้าว ต้นไม้โค่นล้มเป็นแนวยาว ภูเขาถูกพลังสะบั้นจนป่นปี้ เศษหินกระเด็นปลิวราวสายฝน ภาพของการต่อสู้ดุเดือดปานสงครามเทพอุบัติขึ้นต่อหน้าทุกผู้คน
ซ่งเหยียนเฟยสบโอกาส กระโจนขึ้นสู่เวหา พลังอำนาจแห่งอสนีสะท้อนอยู่ในดวงตาของเขา "ดาบฟ้าผ่าทลายโลกา!"
พลันนั้น พลังสายฟ้าสีแดงฉานพวยพุ่งจากฟากฟ้า หลอมรวมเข้ากับดาบของเขา แปรเปลี่ยนเป็นคมอัสนีมหึมา เปล่งประกายดุจเทพแห่งอสนี ดาบยักษ์นั้นฟาดลงมาจากสวรรค์ ประหนึ่งเทพพิโรธลงมาพิพากษาโลกมนุษย์!
เสียงอสนีบาตดังกึกก้อง พสุธาสะท้านสะเทือน ปานวาระวันสิ้นโลกกำลังมาเยือน ดาบอัสนีอันทรงพลังพุ่งลงมาหมายปลิดชีพทั้งสาม
ซ่งเหว่ยนานมองภาพนั้น ดวงตาสั่นไหวไปด้วยความริษยา "ดาบทลายฟ้า...!"
เหลียนตงเยว่กัดฟันแน่น ประจักษ์ถึงพลังทำลายล้างที่อาจบดขยี้ทุกสรรพสิ่งให้แหลกลาญ เขาตะโกนก้อง "ทุกคน ป้องกันไว้! มิฉะนั้น พวกเราจะพินาศ!"
ทั้งสามต่างปลดปล่อยสมบัติป้องกันของตนออกมา แสงอาคมเรืองรองระเบิดประกายเจิดจ้า พลังปราณอันแข็งแกร่งถูกหลั่งไหลเข้าสู่สมบัติเหล่านั้น บังเกิดเป็นม่านพลังมหาศาลที่ปกคลุมทั่วร่างของพวกเขา
ตูมมมมมม!!
เสียงปะทะสะท้านฟ้า ดาบของซ่งเหยียนเฟยฟาดลงมา ประกายดาบพุ่งทะลวงเข้าใส่เกราะพลังของทั้งสาม เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว หากมีมนุษย์ธรรมดาผู้ใดตกอยู่ในรัศมีห้าพันลี้ คงไร้หนทางเอาชีวิตรอด พลังทำลายมหาศาลกวาดล้างทุกสรรพสิ่งโดยรอบ ภูเขาสูงถูกฟันขาดเป็นสองท่อน ต้นไม้ใหญ่นับพันปลิวว่อนดั่งใบไม้ต้องพายุ ราวกับสรรพสิ่งถูกฉีกขาดออกจากกัน
แม้ทั้งสามจะสามารถสกัดพลังดาบไว้ได้ส่วนใหญ่ แต่แรงกระแทกที่เล็ดลอดผ่านม่านพลังยังคงส่งผลให้พวกเขากระอักโลหิตและได้รับบาดเจ็บหนัก
“แฮ่ก...แฮ่ก... คาดไม่ถึง... พวกเจ้าสามคนจะสามารถต้านรับดาบของข้าได้” ซ่งเหยียนเฟยกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความกดดันราวกับยอดเขาที่ตั้งตระหง่าน
เหลียนตงเยว่เช็ดโลหิตที่มุมปาก ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยแววตาคมกริบ “พวกข้าก็คาดไม่ถึงเช่นกัน ไม่คิดว่าข่าวลือจะเป็นความจริง... เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับนั้นแล้ว หากมิใช่เช่นนั้น เพียงแค่เจ้าเพียงคนเดียว ย่อมไม่มีทางมีพลังกล้าแข็งถึงเพียงนี้ และคงมิอาจรับมือพวกเราสามคนได้อย่างแน่นอน”
ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในแววตาของซ่งเหยียนเฟย ดั่งจะมองทะลุทุกสิ่งภายในจิตใจของอีกฝ่าย
ซ่งเหว่ยนานที่ยืนอยู่ด้านข้าง หรี่ตาลงพร้อมเอ่ยเสียงขุ่น “ซ่งเหยียนเฟย เจ้านี่มันรอบคอบยิ่งนัก แม้แต่ข้าเองก็ยังมิอาจล่วงรู้” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความอิจฉาและโทสะอันยากจะปิดบัง
ซ่งเหยียนเฟยปรายตามองเขาเพียงชั่วครู่ก่อนกล่าว “หากเจ้าซ่งเหว่ยนานสามารถรู้ทุกสิ่ง ข้าคงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงวันนี้”
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความจริงแท้ หากความลับนี้แพร่งพรายออกไป ย่อมมีผู้คนมากมายหมายเอาชีวิตเขา เนื่องจากเขาเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในรอบหมื่นปีของตระกูลซ่ง เป็นผู้ที่ถูกวางความหวังว่าจะนำพาตระกูลสู่ความรุ่งเรือง หากเขาเติบโตขึ้นมา ผู้ที่หวาดกลัวอำนาจของเขาย่อมไม่ปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไป
ซ่งเหยียนเฟยสูดลมหายใจลึก ก่อนจะกล่าวเสียงทรงอำนาจ “ซ่งเหว่ยนาน เจ้าคิดให้รอบคอบ เจ้ากำลังร่วมมือกับศัตรูเพื่อสังหารสายเลือดเดียวกัน ถึงแม้เราจะเกิดจากมารดาคนละคน แต่เราก็มีบิดาคนเดียวกัน เจ้าควรเลือกข้างให้ถูกต้อง หากเจ้าหันมาช่วยข้าป้องกันศัตรู ย่อมเป็นทางเลือกที่สมควรกว่า”
ซ่งเหว่ยนานชะงักไป ดวงตาของเขาฉายแววลังเล ริมฝีปากเม้มแน่น ความคิดปั่นป่วนประดังเข้ามาในจิตใจ
‘ชั่วดีอย่างไรเขาก็เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกันกับข้า... เช่นนี้ถูกต้องแล้วหรือ? หรือว่าข้าได้ทำสิ่งที่ไม่อาจย้อนคืน?’
หัวใจของเขากระวนกระวาย ด้านหนึ่งคือความแค้นที่สุมอก อีกด้านคือสายสัมพันธ์แห่งโลหิตที่มิอาจตัดขาด
เขาจะเลือกทางใด? หนทางแห่งโทสะ หรือเส้นทางแห่งสายสัมพันธ์?
เหลียนตงเยว่จ้องมองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยดวงตาล้ำลึก ในใจคุกรุ่นไปด้วยความคิดอันแน่วแน่
'มิได้! ข้าไม่อาจปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินไปตามอำเภอใจได้ มิเช่นนั้นภายภาคหน้าคงเกิดเรื่องใหญ่แน่ ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ซ่งเฟยเหยียนต้องจบชีวิตลงที่นี่!'
เมื่อคิดเช่นนั้น เขาจึงกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงเร้นด้วยเล่ห์เหลี่ยม ปลุกซ่งเหว่ยนานให้ตื่นจากภวังค์
"น้องซ่ง เจ้าอย่าได้หลงกลวาจาของมัน! สิ่งที่มันกล่าวก็เพื่อถ่วงเวลาให้เราลังเลเท่านั้น เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่ามันช่วงชิงสิ่งใดไปจากเจ้าบ้าง? ทั้งชื่อเสียง ศักดิ์ศรี ตำแหน่ง เกียรติยศ ล้วนถูกมันพรากไปจนสิ้น! ข้ารู้ว่าเจ้ามีน้ำใจ คิดกับมันเป็นพี่น้อง แต่เจ้าลองตรึกตรองดูเถิด! มันเคยคิดกับเจ้าเช่นนั้นหรือไม่? หากมันมีใจจริง เหตุใดจึงปล่อยให้เจ้าตกต่ำอับจนเป็นหมาหัวเน่าเช่นนี้!"
ซ่งเหว่ยนานเมื่อได้ฟัง ดวงตาก็ลุกวาวด้วยเพลิงแห่งโทสะ เลือดลมเดือดพล่าน จิตใจพลันมืดบอด ลืมเลือนสติที่เคยมีสิ้น! เขากำหมัดแน่น ประกายเย็นเยียบวาบขึ้นในดวงตา เอ่ยวาจาออกมาด้วยเสียงเย็นชา
"ซ่งเฟยเหยียน! เจ้ากับข้ามิเคยเป็นพี่น้องกัน! ทุกสิ่งที่ข้าสู้อุตส่าห์สร้างมาต้องพังทลายเพราะเจ้า! วันนี้... ข้าจะเป็นผู้ชำระแค้นด้วยมือของข้าเอง!"
ชายหนุ่มแซ่เจินที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ เห็นฉากนี้แล้ว พลันเกิดความคิดในใจ
'เหลียนตงเยว่... บุรุษผู้นี้ ภายนอกดูสำรวมสงบเสงี่ยม ราวคุณชายผู้สูงศักดิ์ ทว่าภายในกลับล้ำลึกราวเหวสมุทร อำมหิตเยี่ยงอสูร ร้อยเล่ห์เพทุบายสามารถชักนำผู้คนให้ตกอยู่ภายใต้อำนาจแห่งวาจาได้โดยง่าย นับเป็นบุคคลอันตรายอย่างแท้จริง! ในภายภาคหน้า หากไม่มีความจำเป็น ข้าคงต้องหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขาแล้ว'
ซ่งเฟยเหยียนที่เผชิญหน้ากับคำกล่าวหา ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ก่อนเอ่ยออกมาด้วยแววตาเย็นเยียบ เสียงเต็มไปด้วยความผิดหวัง
"เจ้า... ไยจึงโง่เขลาเช่นนี้! ถูกสั่นคลอนด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ก็มิอาจแยกแยะถูกผิดได้แล้วหรือ?!"
เหลียนตงเยว่เห็นว่าสถานการณ์กำลังเป็นไปตามที่ตนต้องการ จึงก้าวขึ้นมาข้างหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"พวกเราในสภาพเช่นนี้ ไม่อาจรับมือซ่งเฟยเหยียนได้โดยตรง ทว่า... ข้ามีสิ่งหนึ่งที่จะสามารถควบคุมเขาได้! ค่ายกลพฤกษาวารี ท่านพ่อของข้าได้มันมาจากแดนไกล"
นายน้อยเจินเมื่อได้ยินถึงกับเบิกตากว้าง เอ่ยออกมาด้วยความตกตะลึง
"ค่ายกลพฤกษาวารีแห่งเผ่าพฤกษาในตำนานหรือ?! ข้าเคยได้ยินมาว่า ค่ายกลนี้สามารถกักขังยอดฝีมือระดับหัวหน้าตระกูลหรือเจ้าสำนักได้โดยง่าย เจ้ามีมันจริงๆ หรือ?!"
เหลียนตงเยว่หัวเราะเบาๆ ก่อนกล่าว
"หามิได้ นี่เป็นเพียงของลอกเลียนแบบเท่านั้น อีกทั้งยังเสียหายไปมากแล้ว ทว่าก็เพียงพอจะใช้สยบซ่งเฟยเหยียน!"
เขาส่งสายตาคมกริบมองไปยังสองสหาย กล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ค่ายกลนี้ต้องใช้พลังจากผู้บรรลุระดับเขตแดนสวรรค์ถึงสามคนในการเปิดใช้งาน พวกเราต้องร่วมกันถ่ายพลังปราณเข้าไปเพื่อควบคุมมัน!"
กล่าวจบ เขาก็หยิบเอาค่ายกลเก่าแก่ที่ดูคล้ายใบไม้ออกจากกระเป๋ามิติ จากนั้นประสานมือ บรรจงวาดอักขระลึกลับกลางอากาศ คลื่นพลังโบราณแผ่กระจายออกมาเบาบาง
"น้องซ่ง นายน้อยเจิน! ถึงเวลาแล้ว!" เหลียนตงเยว่หันไปพยักหน้าให้ทั้งสองคน
ทั้งสามและเหล่าผู้รอดชีวิตต่างเร่งเร้าพลังปราณส่งเข้าสู่ค่ายกลป้องกันอันวิจิตร ทันใดนั้น เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้น "เอี๊ยด" ราวกับประตูโบราณกำลังถูกผลักออก แสงสีเขียวอมฟ้าพวยพุ่งออกมาราวกับสายธารแห่งพลัง เส้นสายของอักขระค่ายกลเริ่มปรากฏเป็นรัศมี ก่อนจะกลายเป็นเถาวัลย์มหึมานับพัน พวกมันแผ่ขยายออกไปดุจงูใหญ่ แผ่ไอพลังที่เย็นยะเยือกและแฝงไปด้วยกลิ่นอายพิษร้ายกาจ หนามสีฟ้าหม่นดั่งน้ำแข็งแหลมคมปกคลุมทั่วลำต้น พร้อมจะปลิดชีพผู้กล้าทั้งหลายที่ขวางทาง
เถาวัลย์อสรพิษนับพันพุ่งทะยานหมายสังหารซ่งเหยียนเฟย ประหนึ่งคลื่นพายุที่ไร้ซึ่งปรานี ทว่าชายหนุ่มหาได้ครั่นคร้ามไม่ เขากระชับกระบี่ในมือ ก่อนจะสะบั้นลงอย่างเฉียบขาด เถาวัลย์ที่พุ่งเข้าหาถูกฟาดฟันจนขาดสะบั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทว่าความพิศวงของมันคือ ยิ่งถูกทำลาย พวกมันกลับเพิ่มจำนวนมากขึ้น ราวกับมีชีวิตที่ไม่มีวันสิ้นสุด ขนาดของมันขยายใหญ่ขึ้น ความเร็วเพิ่มขึ้นราวกับพายุที่บ้าคลั่ง
ซ่งเหยียนเฟยแม้เป็นอัจฉริยะผู้เยี่ยมยุทธ์ ทว่าบาดแผลจากศึกก่อนหน้ายังคงกัดกร่อนเรี่ยวแรงของเขา ยิ่งใช้พลังต่อกรกับเถาวัลย์ปีศาจ ยิ่งทำให้พลังชีวิตของเขาร่อยหรอลงทุกขณะ ลมหายใจหนักหน่วง แรงกำลังถดถอย แต่จิตวิญญาณแห่งนักสู้ยังคงลุกโชนไม่ยอมพ่ายแพ้
‘หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ข้าคงต้องดับดิ้นเป็นแน่ เถาวัลย์เหล่านี้ราวกับปีศาจ ยิ่งตัดมันก็ยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้นเท่าตัว! มีวิธีใดเล่าที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ได้?’
นัยน์ตาคมกริบของเขาฉายแววไม่ยินยอม ดวงจิตแห่งอัจฉริยะไม่อาจยอมรับความตายที่ไร้ความหมายได้ ‘ซ่งเหยียนเฟย ข้าครองชื่อเสียงเลื่องลือมานับยี่สิบปี ต้องมาจบชีวิตเพียงเท่านี้อย่างนั้นหรือ?’
ขณะที่สิ้นหวัง เสี้ยวหนึ่งของความทรงจำพลันแวบผ่านเข้ามาในห้วงคิดของเขา ดวงตาเปล่งประกาย ก่อนจะจ้องไปยังบางสิ่งในอกเสื้อ
‘จริงสิ! สมบัติที่ข้าได้จากสถานที่นั้น! มันมีลักษณะคล้ายค่ายกลมิติเคลื่อนย้าย…’
ซ่งเหยียนเฟยเคยอ่านจากตำราพิสดาร แม้ไม่รู้ว่าค่ายกลนี้จะส่งตนไปยังแห่งหนใด แต่หากยังคงรั้งอยู่ที่นี่ ความตายย่อมเป็นสิ่งแน่นอน ไม่มีทางเลือกอื่นใดอีกแล้ว
‘หากภูเขายังคงตั้งตระหง่าน ย่อมมีไม้ให้จุดไฟเสมอ’
เขาตัดสินใจในฉับพลัน ไม่มีสิ่งใดให้ต้องลังเลอีกต่อไป มือเรียวแกร่งควักสมบัติล้ำค่าออกมา ก่อนจะเร่งเร้าพลังปราณสู่มัน แสงเจิดจ้าเปล่งประกายราวอาทิตย์กลางเวหา เสียงของค่ายกลเคลื่อนย้ายเริ่มทำงาน ท่ามกลางวงล้อมของเถาวัลย์มฤตยู
ซ่งเหว่ยนานขมวดคิ้วแน่น ดวงตาฉายแววฉงน "เขานำสิ่งใดออกมา?"
นายน้อยเจินเพ่งมองสิ่งนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ของชิ้นนี้... ช่างละม้ายคล้ายกับค่ายกลมิติเคลื่อนย้ายโบราณ!"
เหลียนตงเยว่หน้าถอดสี ร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อยราวกับตระหนักถึงภัยอันใหญ่หลวง "ใช่แน่นอน! แย่แล้ว! เขาคิดจะใช้มันเพื่อหลบหนี! ทุกคน เร่งมือให้ไว! เติมพลังปราณให้ถึงขีดสุด!"
ทันใดนั้น คลื่นพลังปราณจากยอดฝีมือทั้งหลายก็ระเบิดออกมาราวกับสึนามิที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง พลังเหล่านั้นหลั่งไหลเข้าสู่ค่ายกลเบื้องหน้าโดยไม่อาจห้ามได้ ค่ายกลเริ่มส่องประกายเจิดจ้า ประกายอักขระเรืองรองยิ่งทวีความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เถาวัลย์จำนวนมหาศาลงอกเงยขึ้นจากพื้น เพิ่มขึ้นถึงห้าเท่าจากเดิม! พวกมันหนาขึ้น ยาวขึ้น ราวกับมังกรพันปีที่มีชีวิต หลากหลายเส้นแผ่ขยายพุ่งเข้าโจมตีซ่งเหยียนเฟยราวกับอสรพิษที่หิวกระหาย
ซ่งเหยียนเฟยจ้องมองทุกสิ่งเบื้องหน้าด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนที่เสียงคำรามต่ำจะลอดออกมาจากลำคอ "สารเลว! ในเมื่อพวกเจ้าบีบให้ข้าจนตรอกนัก!"
สิ้นคำ ดวงตาของเขาก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทดุจเหวลึกแห่งความมืดมิด พลังอันน่าสะพรึงเริ่มพลุ่งพล่านออกจากร่างของเขา มวลพลังอันลึกลับปะทุออกมาเป็นระลอกคลื่น สั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ อัสนีสีแดงโลหิตแล่นพล่านทั่วร่างของเขา ก่อเกิดเป็นอสนีบาตอันเกรี้ยวกราดรอบตัว
ร่างของเขาเริ่มเปลี่ยนแปลง ค่อยๆ บีบอัดแน่นจนกลายเป็นสีดำสนิทราวกับเงามัจจุราช พลังมหาศาลปะทุออกมาจากร่างของเขา บิดเบี้ยวอากาศโดยรอบ เถาวัลย์อันแข็งแกร่งที่เคยเป็นดั่งกำแพงเหล็กถูกแรงกดดันของเขาทำลายเป็นเสี่ยงๆ พวกมันแตกออก ราวกับเต้าหู้ที่ถูกสับด้วยกระบี่อันแหลมคมที่สุดในใต้หล้า
เหลียนตงเยว่เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะตะโกนขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ "บัดซบ! เขากำลังจะระเบิดตัวเอง!"
“ทุกคน ป้องกันตัวเองให้ดี! หนีออกไปให้ไกลที่สุด!”
เสียงตะโกนของเขาทำให้เหล่ายอดฝีมือรีบลงมือ พวกเขาต่างชักนำอาวุธวิเศษและยันต์ป้องกันออกมา เร่งเร้าพลังปราณของตนเพื่อเสริมเกราะป้องกัน พร้อมกันนั้นก็เร่งรุดหลบหนีด้วยความเร็วสูงสุด ทุกคนต่างตระหนักได้ว่า หากถูกพลังระเบิดของซ่งเหยียนเฟยซัดกระแทกเข้าไปโดยตรง มีแต่ต้องม้วยมรณาเท่านั้น!
บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบงัน อากาศเย็นเฉียบราวกับถูกแช่แข็ง กาลเวลาเหมือนหยุดชะงัก ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับกลายเป็นความว่างเปล่าในห้วงมิติแห่งความตาย...
ณ วินาทีนี้เอง พายุทำลายล้างกำลังจะถือกำเนิดขึ้น!
ตู้มมมมม!!
เสียงกัมปนาทสะท้านฟ้าสะเทือนดิน แรงระเบิดอันเกรี้ยวกราดทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าให้มลายสิ้น สายฟ้าสีชาดสาดประกายเจิดจ้า ผสานกับความมืดที่ก่อตัวขึ้นราวกับเป็นเงามรณะ พลังทำลายของมันกวาดล้างทุกสรรพสิ่งในรัศมีหนึ่งหมื่นลี้จนสิ้นซาก ภูเขาสูงตระหง่านแปรเป็นผุยผง ต้นไม้ใหญ่ลอยคว้างก่อนจะถูกแรงลมกรรโชกกระจายไปตามสายอัสนี แผ่นดินแตกร้าวเป็นปริฉาก แม่น้ำพลันเหือดแห้งประหนึ่งถูกฉีกขาดจากห้วงมิติ ความรุนแรงครั้งนี้มิใช่เพียงแค่แผ่นดินไหวสะเทือน แต่ราวกับเป็นจุดสิ้นสุดของโลกใบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกบดขยี้ให้กลับคืนสู่วัฏจักรดั่งเดิม แม้แต่ห้วงมิติเองยังมิอาจต้านทาน พลังอันมหาศาลนี้ได้ฉีกเปิดช่องว่างแห่งกาลเวลา เผยให้เห็นรอยร้าวแห่งจักรวาล
สำหรับผู้ที่มิอาจหลบหนีได้ทัน—
ซ่า! ซ่า!
ละอองเลือดสาดกระเซ็นดุจสายฝน อณูชิ้นเนื้อกระจัดกระจายปลิวว่อนไปตามสายลม บ้างสูญสลายไปโดยสิ้นไร้ซาก ความคาวคลุ้งของโลหิตแผ่กำจายไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ เติมแต่งทัศนียภาพให้กลายเป็นสีแดงฉาน ดินแดนที่เคยอุดมสมบูรณ์ บัดนี้กลับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ทุกอย่างตกอยู่ในห้วงอ้างว้างเงียบงัน ไร้ซึ่งร่องรอยของผู้คน มิอาจล่วงรู้ได้เลยว่า ณ ที่แห่งนี้เคยมีการต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้น ทุกสรรพสิ่งอันตรธานหายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าอันเป็นนิรันดร์
ห่างออกไปจากจุดศูนย์กลางของแรงระเบิด บุคคลสามคนกำลังเคลื่อนที่อย่างทุลักทุเล ร่างกายอาบโชกไปด้วยโลหิต สภาพของพวกเขาเสมือนวิญญาณที่เพิ่งหลบหนีจากเงื้อมมือมัจจุราชได้อย่างหวุดหวิด ผิวกายเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ เสื้อผ้าขาดวิ่น มองดูแล้วไม่น่าอภิรมย์เลยแม้แต่น้อย แม้ทั้งสามจะสามารถเอาชีวิตรอดจากมหันตภัยครั้งนี้ได้ ทว่าพลังทำลายล้างจากการระเบิดของซ่งเหยียนเฟยนั้นรุนแรงเกินกว่าที่จะต้านทาน รวดเร็วเกินกว่าที่จะหลบหลีก แม้ว่าพวกเขาจะใช้ค่ายกลพฤกษาวารีเป็นเกราะกำบัง ทว่ามันก็เป็นเพียงของลอกเลียนแบบที่บอบบาง อีกทั้งพลังปราณที่ใช้ควบคุมค่ายกลก็มีน้อยเกินไป ไม่อาจหยุดยั้งคลื่นทำลายล้างได้โดยสมบูรณ์
สุดท้าย แม้จะหลบพ้นจากเงื้อมมือแห่งความตายมาได้ ทว่าพวกเขากลับต้องแลกมาด้วยความสูญเสียมหาศาล ความมุ่งหมายที่ตั้งใจไว้กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตา ประหนึ่งคำกล่าวที่ว่า 'จับไก่ยังไม่ได้ ยังต้องเสียข้าวสารไปอีกหนึ่งกำมือ'
ท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและซากศพ ฝุ่นควันจากการปะทะยังคงลอยอ้อยอิ่งไม่จางหาย เศษซากของพลังปราณและพลังทำลายล้างยังคงสั่นสะเทือนอยู่ในอากาศ หนุ่มแซ่เจิน แม้ร่างกายโชกเลือด แต่ยังคงยืนหยัดอย่างองอาจ ท่าทางของเขาแม้จะบาดเจ็บหนัก ทว่าสายตากลับแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
เขาประสานมือคารวะอย่างอ่อนแรงก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น "ทุกท่าน ข้าขอตัวไปรักษาตัวเองก่อน"
กล่าวจบ ร่างของเขาก็เคลื่อนจากไป แม้ฝีเท้าจะอ่อนแรง แต่ก็ยังทรงอำนาจดุจอสูรที่บาดเจ็บ ยังคงสง่างามดุจราชสีห์ผู้ไม่ยอมล้มลงง่าย ๆ
เหลียนตงเยว่ทอดสายตามองตาม ก่อนจะหันไปกล่าวกับซ่งเหว่ยนาน "น้องซ่ง เจอกันใหม่ ลาก่อน"
ซ่งเหว่ยนานกำมือแน่น ดวงตาฉายแววครุ่นคิดก่อนกล่าวขึ้น "พี่เหลียน ข้าคิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่ เขามีสายเลือดเผ่าทมิฬ..."
เหลียนตงเยว่พลันแค่นเสียงเบา ๆ คล้ายยิ้มเย้ยหยัน ทว่าแววตากลับฉายประกายลึกล้ำ เขาเงยหน้ามองไปยังจุดที่การระเบิดรุนแรงที่สุดก่อนกล่าวเสียงขรึม "แม้เขาจะมีสายเลือดเผ่าทมิฬไหลเวียนอยู่ในร่าง แต่มิอาจปฏิเสธได้ว่าการระเบิดครั้งนี้รุนแรงเกินไป อีกทั้งก่อนหน้านี้ เขาก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว โอกาสรอดของเขาคงไม่เกินสามส่วน... ต่อให้รอดมาได้ ก็คงเป็นได้เพียงคนพิการเท่านั้น ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะโชคดีถึงเพียงนั้น"
สายตาของเขายังคงทอดมองไปยังเถ้าถ่านที่ฟุ้งกระจายในอากาศ คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยคล้ายต้องการย้ำเตือนตนเองให้เชื่อในคำพูดนั้น ทว่าในส่วนลึกของใจกลับรู้สึกแปลกประหลาด...
ซ่งเหว่ยนานพยักหน้าช้า ๆ "ได้ยินท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็เบาใจลง หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น... เจอกันใหม่ พี่เหลียน"
"เจอกันใหม่ น้องซ่ง" เหลียนตงเยว่ประสานมืออย่างสง่างาม
ทั้งสองต่างพยุงร่างโชกเลือดของตนออกจากพื้นที่แห่งการสังหาร ซ่งเหว่ยนานที่มีพลังอ่อนแอที่สุดยิ่งเดินได้อย่างยากลำบาก ทุกย่างก้าวของเขาทิ้งรอยโลหิตไว้เบื้องหลัง ทว่าภายในแววตายังคงสะท้อนถึงจิตวิญญาณที่ไม่ยอมแพ้
เมื่อร่างของทั้งสองลับสายตา ความเงียบสงัดก็ค่อย ๆ โรยตัวลงบนสนามรบอีกครั้ง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่าน ปัดเป่าคราบเลือดและเศษซากของศึกครั้งใหญ่ ทว่ากลิ่นแห่งความเป็นตายยังคงค้างอยู่ในอากาศไม่จางหาย...


## บทที่4 มังกรเพลิงพิโรธ คลื่นความแค้นสะท้านปฐพี

ณ ห้วงเวลาที่ร่างของซ่งเหยียนเฟยกำลังแตกสลายประหนึ่งบุปผาต้องวายุพัด ร่างหนึ่งพลันปรากฏกายดุจเทพเซียนเหินลงจากสรวงสวรรค์ ท่ามกลางกระแสพลังที่บิดเบี้ยว ร่างนั้นทิ้งกายลงสู่ใจกลางค่ายกล หากพิจารณาด้วยสายตาถี่ถ้วน จะประจักษ์ชัดว่ารูปโฉมนั้นละม้ายคล้ายคลึงซ่งเหยียนเฟยมิมีผิดเพี้ยน เว้นแต่เพียงสัดส่วนที่ย่อลงราวกับถอดแบบมาในขนาดเล็ก หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง นี่คือซ่งเหยียนเฟยในร่างจำลองอันน่าพิศวง
จากเดิมที่ซ่งเหยียนเฟยเป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม ดวงหน้าหวานล้ำประดุจสตรีแรกแย้ม เมื่อกลับกลายร่างเป็นขนาดจิ๋ว กลับดูน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตาแก้วเจียระไนก็มิปาน ผิวพรรณผุดผ่องดุจหิมะแรกต้องแสงจันทร์ นัยน์ตากลมโตเปล่งประกายราวดวงดาราบนฟากฟ้า จมูกโด่งเล็กรับกับริมฝีปากบางราวกลีบดอกเหมย
รอบกายของร่างน้อยนั้นเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประหนึ่งมีหลุมดำอมฤตย์ขนาดยักษ์กำลังอ้าปากกลืนกินสรรพสิ่งในห้วงมิติ พลังงานอันมหาศาลหมุนวนรอบตัวเขา ก่อเกิดเป็นกระแสลมที่พัดโหมกระหน่ำราวพายุคลั่ง แสงสีม่วงครามสาดส่องเจิดจ้าจนแสบตา
"พรึ่บ!" ทันใดนั้น สรรพสิ่งก็กลับคืนสู่ความสงบเงียบ ราวกับมิเคยมีสิ่งใดปรากฏ ณ ที่แห่งนี้มาก่อน ร่องรอยแห่งการต่อสู้และพลังทำลายล้างเมื่อครู่พลันเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย คงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่าอันเวิ้งว้าง
ทางฝั่งซ่งเหยียนเฟย ร่างกายที่บอบช้ำจากการปะทะและพิษร้าย ส่งผลให้สติสัมปชัญญะเลือนราง เขาผล็อยหลับใหลไปภายใต้กระแสพลังแห่งการข้ามมิติของค่ายกล ประหนึ่งดวงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในห้วงแห่งความฝันอันไร้จุดหมาย โดยมิอาจรับรู้ได้เลยว่าตนเองกำลังถูกนำพาไปยังดินแดนอันไกลโพ้น สุดจะหยั่งถึง
---
ตระกูลซ่ง นามนี้ก้องกังวานดุจสายฟ้าฟาด เป็นหนึ่งในสี่เสาหลักค้ำจุนแผ่นดินอันไพศาลแห่งนี้ อาณาเขตนับร้อยแคว้นล้วนสยบภายใต้อำนาจแห่งตระกูลซ่ง แม้สายเลือดมังกรในกายมิได้บริสุทธิ์ดุจราชันย์แห่งท้องนที แต่พวกเขาก็ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์มังกรผู้ทรงพลังอำนาจ ความแข็งแกร่งของพวกเขาล้ำเลิศเกินกว่าจินตนาการจะหยั่งถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งพละกำลังทางกายภาพนั้นแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า
พวกเขาจึงได้รับการเคารพยำเกรงจากผู้คนทั่วทุกสารทิศ ผู้นำแห่งตระกูลซ่ง นามว่า ซ่งไป่ฟ่าน บิดาผู้ให้กำเนิดแก่ ซ่งเหยียนเฟย และ ซ่งเหว่ยนาน ความแข็งแกร่งและเกียรติยศของเขาสร้างความหวั่นไหวให้แก่ผู้คนยิ่งนัก ข่าวลือเล่าขานว่าเขายืนอยู่ ณ จุดสูงสุดแห่งความแข็งแกร่งในบรรดาผู้นำตระกูลชั้นนำทั้งสี่ ความน่าเกรงขามของเขานั้นแผ่ซ่านจนผู้คนแทบกลั้นหายใจ
สำหรับบุคลิกนั้น ซ่งไป่ฟ่านเป็นบุรุษผู้เด็ดเดี่ยวเฉียบขาด โหดเหี้ยมอำมหิตต่อศัตรูราวกับพญามัจจุราช แต่สำหรับบุตรและคนในครอบครัวแล้ว เขากลับเป็นบิดาผู้แสนธรรมดา เปี่ยมด้วยความเมตตาและใจดีอย่างหาที่เปรียบมิได้
ยามราตรีอันเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องลอดบานหน้าต่างลงสู่ห้องโถงใหญ่โอ่อ่า ภายในห้องนั้น ชายวัยกลางคนผู้มีเส้นผมสีแดงเพลิงราวกับเปลวสุริยัน กำลังนั่งหลับตาอยู่บนเก้าอี้ทองคำอร่าม ณ ใจกลางห้องโถงอันศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลซ่ง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงภารกิจอันสำคัญ เก้าอี้ทองคำนี้ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า โดยมีเก้าอี้อื่นๆ เรียงรายเป็นแถวยาวขนาบสองข้าง ด้านละเก้าตัว ซึ่งเป็นที่นั่งของบรรดาผู้อาวุโสผู้ทรงภูมิแห่งตระกูล
เบื้องหลังเก้าอี้ทองคำนั้น ปรากฏรูปสลักมังกรเพลิงสีแดงฉาน ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายดุจดวงดารา หากผู้ใดที่มีจิตใจอ่อนแอ เมื่อได้ยลรูปสลักนี้ ย่อมมิอาจรักษาความสงบในจิตใจไว้ได้เป็นแน่แท้ ด้วยความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมานั้น ราวกับว่ามีพญามังกรเพลิงขนาดมหึมากำลังกางปีกปกคลุมผืนฟ้า จ้องมองลงมาด้วยสายตาที่กดดัน สะกดข่มผู้ที่มองให้หวาดหวั่นพรั่นพรึง บรรยากาศภายในห้องโถงในยามนี้เงียบเชียบสนิท ไร้ซึ่งสุรเสียงใดๆ รบกวนความสงบอันน่าสะพรึงกลัว
ในห้วงแห่งความเงียบสงัดนั้น พลันบังเกิดเสียงหนึ่งดังมาจากทิศทางของประตูใหญ่
"เรียนท่านประมุข มีเรื่องเร่งด่วนขอรับ!"
ชายผมแดงซึ่งนั่งประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำ ได้ยินดังนั้นจึงเอ่ยเสียงต่ำ
"เข้ามา"
"เอี๊ยด..." บานประตูไม้เนื้อดีค่อยๆ เปิดออก พร้อมกับการปรากฏกายของบุรุษร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิท ผ้าคลุมศีรษะปกปิดใบหน้ามิดชิด เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม คุกเข่าลงเบื้องหน้าบัลลังก์ ประสานมือคารวะ
"มีเรื่องอันใดบังเกิด?" ซ่งไป่ฟ่านเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ
"ทูลเรียนท่านประมุข ประมุขน้อย...ได้หายตัวไปแล้วขอรับ!" ชายชุดดำก้มหน้าตอบ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
ฉับพลัน! เปลือกตาของซ่งไป่ฟ่านพลันเปิดขึ้น แสงสีแดงฉานดุจโลหิตฉายประกายเจิดจ้า อุณหภูมิในห้องโถงพลันสูงขึ้นราวกับมีดวงสุริยันเพลิงลอยเด่นอยู่เบื้องหน้า เพียงแค่เอื้อมมือก็สัมผัสได้ถึงไอความร้อนแผดเผา มิติรอบข้างราวกับจะบิดเบี้ยวแตกสลายภายใต้แรงกดดันอันมหาศาล นัยน์ตาสีเพลิงคู่นั้นจ้องมองไปยังร่างในชุดดำราวกับจะทะลุปรุโปร่ง จากนั้นจิตสัมผัสอันแข็งแกร่งดุจสายฟ้าฟาดก็แผ่ขยายออกไปในพริบตาเดียว ครอบคลุมพื้นที่นับแสนลี้ เพียงแค่ความคิดวูบหนึ่ง จิตของเขาก็สามารถหยั่งรู้ทุกสรรพสิ่งในรัศมีนั้น นี่คือพลังอำนาจที่แท้จริงของผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดแห่งยุทธภพ
"หึ!" เสียงคำรามต่ำลึกดังก้องกังวานราวกับ
อสนีบาตฟาดผ่าลงกลางใจของทุกคนในตระกูลซ่งที่อยู่ในบริเวณนั้น "พรึ่บ!" ร่างสูงสง่าพลันหายวับไปจากเก้าอี้ทองคำราวกับไม่เคยมีอยู่ ทุกผู้คนในตระกูลซ่งต่างตื่นตระหนกตกใจ ต่างสงสัยว่าเกิดเหตุอันใดขึ้นกันแน่ พวกเขาไม่เคยเห็นประมุขของตนเองกริ้วโกรธถึงเพียงนี้มาก่อน เสียงซุบซิบนินทาจึงเริ่มดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้
ชายผู้หนึ่งกำลังประคองถ้วยชาหอมกรุ่น เป่าไล่ความร้อนพลางเตรียมยกขึ้นจิบ ทว่าเมื่อได้ยินเสียงกึกก้องแห่งความกริ้วโกรธของประมุขตระกูลซ่ง มือที่ถือถ้วยชาพลันสั่นเทิ้ม จนเผลอปล่อยถ้วยร่วงลงพื้นแตกกระจาย สร้างความตกตะลึงและอับอายให้แก่เขายิ่งนัก
"ไอหยา! เจ้าว่าท่านประมุขพบเจอสิ่งใดเข้า ถึงได้กริ้วเกรี้ยวถึงเพียงนี้?"
"เพ่ย! ข้าเองก็นั่งอยู่กับเจ้าตลอดเวลา จะไปล่วงรู้ได้อย่างไรเล่า!"
ชายชราสองคนซึ่งเป็นผู้อาวุโสของตระกูล กำลังนั่งจิบชาสนทนาสัพเพเหระอยู่ในสวนหลังเรือนอันเงียบสงบ พลันได้ยินเสียงคำรามก้องกังวานด้วยความโกรธเกรี้ยวของประมุข จึงอดที่จะเอ่ยถามด้วยความสงสัยมิได้
"หรือว่าเรื่องนี้...อาจเกี่ยวข้องกับประมุขน้อย?" ชายชราผู้หนึ่งกลอกนัยน์ตาเล็กน้อย พลางเอ่ยขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความน่าอับอายที่ตนเองเพิ่งก่อ แต่ถึงกระนั้น เขาก็อดคิดมิได้ว่าเรื่องนี้อาจเป็นความจริง เพราะในใจของพวกเขาแล้ว ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปยิ่งกว่าครอบครัวและวงศ์ตระกูล ซึ่งเป็นสิ่งที่ทุกคนในตระกูลซ่งต่างตระหนักดี
"ข้าเองก็มิอาจคาดเดา รอท่านประมุขกลับมาแจ้งด้วยตนเองเถิด" อีกผู้หนึ่งตอบพลางมองหน้าสหายด้วยรอยยิ้มที่แฝงไว้ด้วยความขบขัน
จากนั้นชายชราทั้งสองก็นั่งขมวดคิ้วครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานา ยิ่งคิดถึงผลที่จะตามมาในภายภาคหน้า ก็ยิ่งรู้สึกหนักใจและกังวลเป็นทวีคูณ
---
"เรียกขุนพลหน่วยมังกรคำรามทั้งหมดตามข้ามา บัดนี้จงมุ่งหน้าสู่ทิศตะวันออก สามหมื่นลี้!"
เสียงทรงอำนาจดังก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของชายชุดดำ ราวกับราชโองการจากสวรรค์
"น้อมรับบัญชา ท่านประมุข!" เขาตอบรับด้วยความเคารพสูงสุด รีบลุกขึ้นจากพื้นดินแล้วก้าวเท้าออกจากห้องโถงไปในทันที ดุจพยัคฆ์ร้ายที่ได้รับคำสั่งจากนายเหนือหัว
ภายหลังจากที่ อวี้เหวิน ได้รับรู้ถึงเรื่องราวความทุกข์ยากที่มารดาต้องเผชิญ หัวใจของเขาก็ลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่น เขาตั้งสัจจะกับตนเองว่าจะต้องฝึกฝนตนเองให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น เพื่อช่วยเหลือมารดาอันเป็นที่รักให้พ้นจากห้วงทุกข์ทรมาน ภายหลังเสร็จสิ้นภารกิจในค่ำคืนอันมืดมิดนั้น สองพ่อลูกก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหนื่อยอ่อนที่ถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นทะเล
สิบวันล่วงเลยผ่านไปดุจสายน้ำไหล อวี้เหวินได้เริ่มการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง พลังกายของเขาพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับปีกที่โบยบินสู่ท้องฟ้า เป็นผลมาจากความพากเพียรพยายามอย่างไม่ย่อท้อ ผนวกกับจิตใจที่เข้มแข็งดุจขุนเขา หลังจากสิ้นสุดการฝึกฝนในวันนี้ เขาจึงทิ้งกายลงบนเตียงเพื่อนอนหลับพักผ่อน เพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรง เนื่องจากในรุ่งอรุณของวันพรุ่งนี้ เขามีภารกิจสำคัญที่จะต้องขึ้นไปยังขุนเขาเพื่อหาเสบียงอาหารอีกครั้ง
ท้องนภาเหนือเมืองที่อวี้เหวินอาศัย แม้จะล่วงเลยมาถึงสิบค่ำคืนแล้วก็ตาม กลับยังคงมืดมิดสนิท ไร้ซึ่งแสงแห่งดวงดารา แม้แต่แสงนวลของจันทราก็ถูกเมฆดำทะมึนบดบังจนสิ้น มีเพียงกลุ่มเมฆสีดำมืดที่เคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้า ปล่อยให้ผู้คนที่แหงนมองต่างรู้สึกเหงาเศร้าจับใจ ราวกับท้องฟ้ากำลังกลั้นน้ำตาไว้มิให้ไหลริน
ฟิ้ววว... ท่ามกลางความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ปรากฏดวงไฟสีแดงฉานดวงหนึ่ง เคลื่อนที่ด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด ผ่าข้ามท้องฟ้าอันมืดมิด ก่อนจะพุ่งตกลงไปยังทิวเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่ใกล้กับเมือง ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่เงียบสงัด ปราศจากผู้คนสัญจรไปมา จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นแสงเพลิงประหลาดดวงนี้ แม้จะมีผู้พบเห็น ก็คงคิดว่าเป็นเพียงอุกกาบาตที่ตกลงมาจากฟากฟ้า มิได้มีความพิเศษอันใดให้ต้องใส่ใจ
ก่อนที่ดวงไฟจะสัมผัสพื้นดิน ความเร็วของมันพลันลดลงอย่างรวดเร็วจนหยุดนิ่ง "พลั่ก!" สิ่งหนึ่งตกลงมากระแทกพื้นเบาๆ หากมิได้พิจารณาถึงสีหน้าซีดเซียว ริมฝีปากแห้งผาก การหายใจที่แผ่วเบา และร่องรอยบาดแผลตามร่างกายแล้ว จะพบว่านี่คือตุ๊กตามนุษย์ย่อส่วนตัวหนึ่งเท่านั้น บัดนี้ ซ่งเหยียนเฟย ยังคงสลบไม่ได้สติอยู่ ณ ที่แห่งนั้น
"กรร..." เสียงขู่คำรามต่ำลึกดังมาจากเหล่าหมาป่าอสูรที่อาศัยอยู่ในบริเวณนั้น เมื่อพวกมันสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของสิ่งแปลกประหลาดที่ตกลงมาจากฟากฟ้า พวกมันต่างย่างเท้าด้วยความระมัดระวัง ขนบนหลังลุกชัน เพ่งพิศดวงตาสีเขียวเรืองรองเพื่อพิจารณาว่าสิ่งนั้นคือสิ่งใด ทว่าเมื่อพวกมันพบว่าสิ่งที่ตกลงมานั้นเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ ธรรมดาๆ ตื่นหนึ่ง พวกมันจึงคลายความตึงเครียดลง พร้อมกับแสยะเขี้ยวด้วยความยินดี น้ำลายสีขุ่นไหลย้อยลงสู่พื้นดินเป็นทาง "ติ๋งๆๆ"
หมาป่าอสูรเป็นเพียงอสูรชั้นต่ำต้อย สิ่งที่พวกมันสามารถล่าได้โดยง่ายดายนั้นเป็นเพียงสัตว์โลกธรรมดา หรือไม่ก็มนุษย์ผู้โชคร้ายที่พลัดหลงเข้ามาในอาณาเขตของพวกมันเท่านั้น สติปัญญาของพวกมันมิได้เฉลียวฉลาดนัก บางครั้งยังตกเป็นเหยื่อของผู้ที่แข็งแกร่งกว่า หรือแม้แต่มนุษย์เองก็ยังล่าพวกมันเพื่อนำหัวใจไปขาย เนื่องจากหัวใจของหมาป่าอสูรนั้นมีสรรพคุณในการฟื้นฟูพละกำลังและรักษาบาดแผลเล็กน้อยได้อย่างดี
ในบริเวณรอบนอกของขุนเขาอันเป็นเขตแดนของเหล่าสัตว์อสูรนั้น มีหมาป่าอสูรอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก บัดนี้ เมื่อมีเหยื่อตกลงมาจากสวรรค์ ราวกับมีผู้ป้อนเนื้อชั้นดีถึงปาก จะไม่ให้พวกมันปิติยินดีได้อย่างไร ขณะนั้นเอง หมาป่าอสูรตัวหนึ่งก็ไม่อาจอดกลั้นความหิวโหยได้อีกต่อไป มันกระโจนเข้าใส่ร่างเล็กนั้นอย่างรวดเร็ว อ้าปากกว้างเผยเขี้ยวแหลมคม หมายจะกลืนกินมนุษย์ย่อส่วนทั้งร่างในคำเดียว
"ฉึก!" เสียงคมกริบดังขึ้นพร้อมกับเศษเนื้อสีคล้ำกระจัดกระจาย เลือดสีแดงฉานราวกับหยาดทับทิมลอยคว้างอยู่กลางอากาศ หมาป่าอสูรตัวนั้นถูกสังหารในชั่วพริบตาเดียว เศษเนื้อและเลือดราวกับถูกดูดเข้าไปในห้วงมิติอันดำมืด "วูบบ..." ก่อนที่จะหายเข้าไปในปากของมังกรน้อยทมิฬตนหนึ่ง
นี่คือกลไกป้องกันตนเองโดยสัญชาตญาณของซ่งเหยียนเฟย เมื่อร่างกายของเขารับรู้ถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา แม้จิตสำนึกจะหลับใหล แต่กลไกป้องกันตัวจะทำงานโดยอัตโนมัติ แปรเปลี่ยนร่างกลับคืนสู่รูปเดิมของตน กำจัดภัยคุกคามต่างๆ ที่เข้ามา มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งถึงระดับหนึ่งเท่านั้นที่จะมีกลไกป้องกันตนเองเช่นนี้
ฝูงหมาป่าอสูรที่เหลือเห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ต่างหวาดผวาจนขนลุกชัน พวกมันส่งเสียงเห่าหอนด้วยความตื่นตระหนก เตรียมที่จะหันหลังหลบหนี ทว่ามังกรน้อยทมิฬกลับมิปล่อยให้ความปรารถนาของพวกมันเป็นจริง "ฉึก! สวบบ..." เสียงคมมีดกรีดเฉือนเนื้อดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เหล่าหมาป่าอสูรถูกสังหารในพริบตาเดียว กลายเป็นอาหารอันโอชะให้แก่มังกรน้อยดูดกลืนเข้าไป เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างสงบลง มังกรน้อยไม่รู้สึกถึงภัยคุกคามอีกต่อไป อีกทั้งยังได้รับพลังบำรุงร่างกายที่อ่อนแอของมัน จึงทำให้มันทิ้งตัวลงนอนหลับใหลอีกครั้ง
บรรยากาศกลับคืนสู่ความเงียบสงบราวกับว่าก่อนหน้านี้มิเคยมีการต่อสู้เกิดขึ้น บริเวณโดยรอบไร้ซึ่งสัตว์อสูรตนใดกล้าเข้าใกล้ ผลจากการสังหารหมู่หมาป่าอสูรอย่างง่ายดายนั้น ได้สร้างความหวาดกลัวฝังลึกเข้าไปในจิตใจของเหล่าสัตว์อสูรที่พบเห็นเป็นอย่างมาก นี่จึงทำให้พวกมันไม่กล้าที่จะย่างกรายเข้าใกล้บริเวณนี้แม้เพียงครึ่งก้าว
---
ณ ที่ราบรกร้างอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ผืนดินแตกระแหงราวผิวหนังของสัตว์ร้ายโบราณ ไอร้อนระอุจากพื้นทรายแห้งผากแผ่ซ่านขึ้นมา ปราศจากร่มเงาของพฤกษา ไม่มีแม้แต่เสียงกระซิบของสายลมที่พัดผ่าน มีเพียงความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมทั่วบริเวณ แสงตะวันยามกลางวันสาดส่องลงมาอย่างแรงกล้า สะท้อนกับพื้นดินที่แห้งแล้งจนแสบตา ทุกสรรพสิ่งล้วนปราศจากสีสันแห่งชีวิต เหลือเพียงความว่างเปล่าที่กัดกินจิตใจของผู้มาเยือน
ท่ามกลางความเวิ้งว้างนั้น ชายในอาภรณ์สีแดงเพลิงยืนตระหง่านดุจเทพเพลิงลงมาจุติ เส้นผมสีแดงสดราวกับเปลวสุริยันต้องลมพัดพลิ้วไหว ดวงตาสีโลหิตจับจ้องไปยังผืนดินเบื้องหน้าอย่างไม่วางตา แววตาของเขาคมกริบดุจใบมีดที่พร้อมจะฟาดฟันทุกสิ่ง กลุ่มเงาในชุดดำสนิทกว่าสิบชีวิต ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหลังเขาอย่างเป็นระเบียบ ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวของสถานที่แห่งนี้
"ร่องรอยการต่อสู้...ยังคงจางๆ ปรากฏอยู่บนผืนทราย" ซ่งไป่ฟ่านเอ่ยขึ้นเสียงต่ำ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ "พลังปราณที่นี่ปั่นป่วนรุนแรง บ่งบอกถึงการปะทะกันของผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง อย่างน้อยต้องเป็นผู้ที่บรรลุถึงขั้น 'ผสานนภา' ขึ้นไปอย่างแน่นอน"
สายตาคมกริบของเขาไล่สำรวจไปทั่วบริเวณ ราวกับต้องการจะอ่านเรื่องราวที่ถูกทิ้งไว้บนผืนดิน
"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังปราณสองสายที่คุ้นเคย...เป็นของตระกูลเหลียนและตระกูลเจิน...และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น...ยังมีร่องรอยพลังปราณอีกสองสาย...เป็นของตระกูลซ่ง" เมื่อเอ่ยถึงตระกูลตนเอง น้ำเสียงของซ่งไป่ฟ่านก็หนักแน่นขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธที่ยากจะดับมอด
จากนั้นเอง ซ่งไป่ฟ่านก็สังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อยบนพื้นทราย เขาเคลื่อนกายอย่างรวดเร็วราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ เข้าไปตรวจสอบร่องรอยนั้นอย่างละเอียด มือแกร่งยกขึ้นวาดวงเป็นรูปประหลาดในอากาศ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวแตะลงบนจุดนั้นเบาๆ ทันใดนั้น เปลวเพลิงสีแดงชาดก็ลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว ส่องสว่างให้เห็นร่องรอยพลังปราณที่ซับซ้อนและบิดเบี้ยว ราวกับภาพมายาที่ถูกเปิดเผย
'เหยียนเออร์...ร่องรอยพลังปราณของเขาจางหายไป ณ จุดนี้...ก่อนที่จะหายไปอย่างสมบูรณ์ เขาระเบิดพลังตนเอง...ใครกัน...ผู้ใดกันที่บังคับให้บุตรชายข้าต้องกระทำการเช่นนี้!' คิ้วเข้มของซ่งไป่ฟ่านขมวดเข้าหากันแน่น ความกังวลและความโกรธเกรี้ยวถาโถมเข้าสู่จิตใจของเขา
'แต่ยังนับว่าโชคยังเข้าข้าง...ร่องรอยพลังชีวิตของเขายังคงหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อยก่อนที่จะหายไป...ลักษณะเช่นนี้...คล้ายคลึงกับร่องรอยของค่ายกลมิติเคลื่อนย้าย...เพียงแต่...ปลายทางของค่ายกลนั้น...จะนำพาเขาไปสู่ที่ใดกันเล่า?' ซ่งไป่ฟ่านถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าคมสัน
เขาพยายามปรับสีหน้าให้กลับมาสงบนิ่งดังเดิม ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเหล่าบุรุษชุดดำ แววตาของเขายังคงแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและอำนาจ
"พวกเจ้าจงสืบสวนต่อไป...จงค้นหาทุกรายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์นี้...ไม่ว่าจะเป็นร่องรอยเล็กน้อยเพียงใด...จงนำมาแจ้งแก่ข้าโดยเร็วที่สุด" น้ำเสียงของซ่งไป่ฟ่านเฉียบขาดดุจคมดาบ
"พรึ่บ!" ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีแดงเพลิงพลันหายวับไปจากสถานที่แห่งนั้นในพริบตาเดียว ไร้ร่องรอย ไร้สุ้มเสียง ราวกับไม่เคยมีผู้ใดปรากฏ ณ ที่แห่งนี้มาก่อน
"น้อมรับบัญชา!!" เหล่าบุรุษชุดดำกล่าวพร้อมเพรียงกัน เสียงหนักแน่นดังก้องกังวานในความเงียบ จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปปฏิบัติภารกิจที่ได้รับมอบหมายอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ ดุจพญาเหยี่ยวที่โผบินออกจากรัง
ภายในจวนตระกูลซ่งอันโอ่อ่าในยามนี้ เต็มไปด้วยความวุ่นวายอลหม่าน เสียงซุบซิบนินทาดังระงมไปทั่วทุกสารทิศ ผู้คนต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บ้างก็คาดเดาถึงสาเหตุและผลลัพธ์ บ้างก็นั่งรอคอยข่าวสารด้วยความกระวนกระวายใจ บ้างก็แสดงความกังวลอย่างเปิดเผย สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความไม่สบายใจและความสงสัย
ณ ห้วงอากาศเบื้องบนจวนตระกูลซ่ง ปรากฏร่องรอยการบิดเบี้ยวของมิติอย่างฉับพลัน ก่อนที่ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีแดงเพลิงจะก้าวออกมาจากรอยแยกนั้น ร่างนั้นคือซ่งไป่ฟ่านนั่นเอง เขาลดตัวลงสู่พื้นดินอย่างเงียบเชียบ ก้าวเดินไปยังเบื้องหน้าห้องพักขนาดกลางห้องหนึ่ง ประตูไม้สีเข้มแกะสลักลวดลายมังกรดูสง่างาม เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตู มองไปยังบานประตูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาแล้วส่ายศีรษะเล็กน้อย จากนั้นจึงยกมือขึ้นเคาะประตูเบาๆ
"ก๊อกๆๆ" เสียงเคาะประตูแผ่วเบาดังขึ้นในความเงียบ "ข้าเอง...ฮูหยิน"
"ท่านกลับมาแล้วหรือ...เซี่ยงกง" เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความกังวลตอบกลับมาจากด้านใน พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้ประตูไม้ นางเป็นสตรีวัยกลางคน ผิวพรรณยังคงผุดผ่องดุจหิมะแรกต้องแสงจันทร์ ดวงหน้างดงามราวกับภาพวาด แม้ในอาภรณ์ผ้าเนื้อเรียบง่ายสีอ่อนที่นางสวมใส่ ก็มิอาจบดบังรัศมีแห่งความสง่างามและอ่อนโยนของนางได้ กลับขับเน้นความงามที่เรียบง่ายนั้นให้โดดเด่นยิ่งขึ้น สร้างความสบายตาและความอบอุ่นใจแก่ผู้ที่ได้พบเห็น
"แกร๊ก..." บานประตูไม้ค่อยๆ ถูกเปิดออก ทั้งสองสบตากัน ซ่งไป่ฟ่านเห็นถึงความกังวลและความเศร้าหมองในดวงตาคู่สวยของภรรยา ก่อนที่นางจะก้มหน้าลงเล็กน้อย หันหลังเดินนำเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ ท่วงท่าของนางยังคงสง่างามและนุ่มนวล แม้ในยามที่หัวใจกำลังทุกข์ทน
"เกี่ยวข้องกับเหยียนเออร์...ใช่หรือไม่?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดที่พยายามปกปิด
"เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่...เหยียนเออร์...เขาระเบิดพลังตนเองเพื่อหลีกหนีไปได้...เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าเขาถูกส่งไปยังที่ใด...โชคยังดีที่ข้ายังสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่อ่อนแรงของเขา..." ใบหน้าคมสันของซ่งไป่ฟ่านดำคล้ำลง ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธ กล่าวด้วยน้ำเสียงกระอักกระอ่วน
เมื่อได้ยินข่าวร้ายเกี่ยวกับบุตรชาย นางก็พลันรู้สึกราวกับว่าร่างกายไร้เรี่ยวแรง มือไม้สั่นเทา หัวใจบีบรัดด้วยความเจ็บปวด น้ำตาคลอหน่วย
"ฮูหยิน!!!" ซ่งไป่ฟ่านร้องเรียกด้วยความตกใจ รีบก้าวเข้าไปประคองร่างของนางไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่ร่างบอบบางนั้นจะทรุดฮวบลงสู่พื้น
จากนั้น เขาก็อุ้มนางขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม พาไปยังเตียงนอนที่ปูลาดด้วยผ้าไหมเนื้อดีอย่างเบามือ ดึงผ้าห่มผืนบางลวดลายวิจิตรมาคลุมกายให้ นางหลับตาพริ้ม ใบหน้าซีดเซียว ซ่งไป่ฟ่านนั่งลงข้างเตียง จ้องมองใบหน้าของนางด้วยความรักใคร่และสงสาร จับมือเรียวเล็กที่เย็นเฉียบของนางไว้แน่น
"ฮูหยิน...ข้ารู้ว่าเจ้าเสียใจเพียงใด...ข้าเองก็เช่นกัน...ข้าขอสัญญา...ข้าจะให้พวกมันชดใช้...ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามที่กล้าทำร้ายลูกของเรา! เจ้าอย่าได้กังวลเลย...ข้าจะทำทุกวิถีทาง...ทุกวิถีทางเพื่อนำลูกของเรากลับมาสู่อ้อมอกของเราให้ได้" เขายกมืออีกข้างขึ้นลูบเส้นผมสีดำขลับยาวสลวยของนางอย่างอ่อนโยน จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้น มองไปยังจุดหนึ่งในอากาศที่ว่างเปล่า ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและมุ่งมั่น
ณ อีกฟากฝั่งของตระกูลอันมั่งคั่งแห่งสกุลซ่ง ราตรีกาลได้ย่างเข้าสู่ความมืดมิด เงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องนวลตาลงมายังหมู่แมกไม้และเรือนพักอย่างแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงัดนั้น ปรากฏร่างสูงโปร่งของบุรุษหนุ่มในอาภรณ์เนื้อดีที่บัดนี้
กลับเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดและคราบโลหิต เขาก้าวเท้าเข้ามาในเขตเรือนด้วยท่าทางโซเซ ราวกับต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งไว้บนบ่า ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก ราวกับมีโซ่ตรวนหนักอึ้งรั้งข้อเท้าไว้ เมื่อร่างนั้นใกล้ถึงประตูห้องพักส่วนตัว เสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยความตกใจก็ดังขึ้น
"เหว่ยเออร์! นั่นเจ้า...เกิดอันใดขึ้นกับเจ้ากันแน่!"
ร่างของหญิงวัยกลางคนในชุดผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีแดงสด ปรากฏขึ้นที่หน้าประตูห้อง นางมีใบหน้างดงาม แม้จะมีร่องรอยแห่งวัยปรากฏอยู่บ้าง แต่ดวงตากลับฉายแววเฉลียวฉลาดและอำนาจ นางจ้องมองบุตรชายด้วยความตกตะลึงและเป็นห่วงอย่างยิ่ง
"ท่านแม่..." เสียงของซ่งเหว่ยนานแหบแห้ง ราวกับคนขาดน้ำมานาน ดวงตาคมกริบที่เคยเปล่งประกายกลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด "ข้า...ข้าถูกสัตว์อสูรโจมตี...หากมิได้บุญเก่าคงมิอาจกลับมาถึงที่นี่ได้..." น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดและความหวาดหวั่น
"ว่ากระไรนะ!! สัตว์อสูร!? เหตุใดเจ้าจึงบาดเจ็บสาหัสเพียงนี้! แล้วผู้คุ้มกันของเจ้าเล่า? พวกเขาหายไปไหนหมด!" น้ำเสียงของนางแปรเปลี่ยนเป็นความกริ้วโกรธอย่างฉับพลัน ใบหน้างดงามนั้นบัดนี้กลับถมึงทึง ดวงตาฉายแววพิฆาต ราวกับพร้อมจะบดขยี้ผู้ที่กล้าทำร้ายบุตรชายของตน
"แค่กๆ...โอ้ก..." ซ่งเหว่ยนานไอออกมาอย่างรุนแรง พร้อมกับกระอักโลหิตสีแดงสดออกมาคำใหญ่ หยดโลหิตนั้นเปรอะเปื้อนอาภรณ์ยิ่งมายิ่งขึ้น สร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้เป็นมารดาจนแทบสิ้นสติ
"เหว่ยเออร์! เจ้าอย่าได้พูดสิ่งใดอีกเลย! รีบนั่งลงเสียก่อน!" นางรีบประคองร่างบุตรชายอย่างทุลักทุเล พาเขาไปยังเตียงนอนที่ตั้งอยู่ภายในห้อง แล้วค่อยๆ วางร่างที่อ่อนแรงนั้นลงอย่างเบามือ "แม่จะไปนำยามาให้เจ้าเดี๋ยวนี้!" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรน
เมื่อซ่งเหว่ยนานได้ดื่มยาขนานเอกที่มารดานำมาให้ พิษร้ายในร่างค่อยๆ ทุเลาลง ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าเริ่มจางหายไป ดวงตาเริ่มกลับมามีประกายแห่งชีวิตอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าบุตรชายอยู่ในสภาพที่พอจะพูดคุยได้แล้ว นางจึงนั่งลงข้างเตียง มองบุตรชายด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ
"เหว่ยเออร์...เจ้าบอกแม่มาตามตรงเถิด เกิดอันใดขึ้นกันแน่? เหตุใดเจ้าจึงอยู่ในสภาพสาหัสเช่นนี้ได้?" น้ำเสียงของนางอ่อนโยนลง แต่ยังคงแฝงไว้ด้วยความกังวล
ซ่งเหว่ยนานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวที่เขาได้เผชิญมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาฉายแววหวาดกลัวเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "ตอนนั้นพวกเราออกไปล่าสัตว์อสูรตามปกติ ทุกอย่างเป็นไปด้วยความราบรื่น ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ จนกระทั่ง..." เขาเว้นคำพูดไปครู่หนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับซีดเผือดลงราวกับเห็นภูตผีปีศาจ
"เจ้าจะบอกว่า...ที่เจ้าประสบเคราะห์ร้ายถึงเพียงนี้ เป็นเพราะเผชิญหน้ากับวานรอัสนีโลหิต ระดับบ่มเพาะสูงส่งเกินกว่าเจ้าจะต้านทานได้ และผู้คุ้มกันที่ติดตามเจ้า...ล้วนถูกสังหารจนสิ้น?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ซึ่งความกังวลระคนสะท้านใจ
"เป็นดังท่านแม่กล่าวทุกประการ..." ซ่งเหว่ยนานก้มหน้าลง ดวงตาฉายแววเศร้าสร้อยอย่างสุดจะทานทน "แต่ลูกยังคงมีวาสนา...ผู้คุ้มกันเหล่านั้นต่างสละชีพตน ปกป้องให้ลูกหนีรอดมาได้...พวกเขา...พวกเขาตายหมดแล้ว..." น้ำเสียงของเขาขาดห้วง ราวกับหัวใจถูกบีบรัดด้วยความเจ็บปวด
มารดาของซ่งเหว่ยนานได้ยินดังนั้น ความโกรธในดวงตาค่อยๆ จางลง แปรเปลี่ยนเป็นความเห็นใจ นางลูบศีรษะบุตรชายเบาๆ อย่างปลอบประโลม
"ไม่เป็นไรแล้วลูกรัก...แม่รู้ว่าเจ้าเป็นคนจิตใจดีงาม เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม เจ้ามิต้องกังวลไป แม่จะมอบทรัพย์สินเงินทองจำนวนมิใช่น้อย และส่งคนไปดูแลครอบครัวของพวกเขาเหล่านั้นอย่างดีที่สุด สมกับความเสียสละของพวกเขา"
นางเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ยามนี้เจ้ายังมิหายดี จงพักรักษาตัวอยู่ในเรือน อย่าได้ออกไปเที่ยวเล่นที่ใดอีก เข้าใจหรือไม่?"
"ขอรับ ท่านแม่...ลูกจะน้อมรับคำสอนของท่านแต่โดยดี ลูกรักท่านแม่ที่สุด..." เขากล่าวพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ให้ผู้เป็นมารดา
นางมองบุตรชายด้วยความเอ็นดู ความสุขเอ่อล้นในอกเมื่อได้ยินคำรักจากปากบุตร "แม่ก็รักเจ้าเช่นกันจ้ะ เช่นนั้นแม่ขอตัวก่อน เจ้าจงนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอเถิด" นางกล่าวด้วยความอ่อนโยน
หลังจากมารดาของซ่งเหว่ยนานจากไปแล้ว ร่างสูงโปร่งนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ดวงตาคมกริบค่อยๆ ปิดลง แต่ภายในห้วงความคิดกลับปรากฏภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น ราวกับม้วนฟิล์มที่ฉายซ้ำ โดยเฉพาะภาพสุดท้ายของการระเบิดตนเองของซ่งเหยียนเฟย ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจของเขา
"ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง...วันที่ข้าจะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างจากเจ้า...ซ่งเหยียนเฟย!! ข้ารอคอยวันนี้มานานแสนนาน เจ้าจงไปเสวยสุขในปรโลกเสียเถิด...ท่านแม่...ต่อจากนี้ไป สองแม่ลูกของเราจะได้อยู่อย่างมีเกียรติ มีหน้ามีตา ให้ผู้คนทั้งหลายสรรเสริญเยินยอเสียที ข้าได้กำจัดอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราไปแล้ว ต่อจากนี้ ข้าจะดูแลท่านเองท่านแม่ ไม่มีผู้ใดกล้าขวางทางเราได้อีกต่อไป..."
มุมปากของซ่งเหว่ยนานยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาฉายประกายแห่งความพึงพอใจอันลึกล้ำ...


## บทที่5 กระบืออ้วนกลมนำทาง สู่ดินแดนอสูรพิศวง

ยามอรุณรุ่งเรืองรอง แสงสุริยันแรกผุดพ้นขอบฟ้า สาดส่องสีทองทาบทาทั่วผืนแผ่นดิน ลอดผ่านร่องรอยปริแตกเพียงเล็กน้อยของบานหน้าต่างไม้ ต้องใบหน้าคมสันของอวี้เหวิน เป็นสัญญาณแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ ท้องนภาสีครามสดใส ไร้ซึ่งเมฆามาบดบัง หมู่สกุณาน้อยใหญ่ต่างขับขานเสียงเพลงอันไพเราะ ดังก้องกังวานไปทั่วพฤกษานานา ระหว่างที่พวกมันโผบินออกหาอาหารในยามเช้า
อวี้เหวินค่อยๆ ลืมตาตื่นจากนิทรา ปฏิบัติกิจวัตรประจำวันตามวิถีแห่งผู้ฝึกตน ก่อนที่แสงตะวันจะทอเต็มฟ้า เขาจะฝึกฝนร่างกายเสริมสร้างความแข็งแกร่ง เพื่อเป็นรากฐานอันมั่นคงในการบ่มเพาะพลังปราณในภายภาคหน้า วันนี้ก็เช่นเคย ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม "ฟึ่บ! ฟึ่บ!" เสียงหมัดหนักแน่นผสานกับการเคลื่อนไหวที่ว่องไว ราวกับสายลมที่พัดผ่าน นี่เป็นช่วงท้ายของการฝึกกายา เหงื่อที่ไหลรินชุ่มโชกอาภรณ์เนื้อหยาบที่สวมใส่ เป็นดั่งเครื่องยืนยันถึงความมานะพากเพียรในการขับพิษและสิ่งสกปรกออกจากร่างกาย
เมื่อสุริยเทพเพิ่งจะฉายรัศมีเจิดจ้า อวี้เหวินหลังจากรับประทานอาหารเช้าที่เรียบง่ายแต่เพียงพอต่อการบำรุงกำลังเสร็จสิ้น จึงเตรียมตัวออกเดินทางสู่พงไพรบนยอดเขา เขาจัดเตรียมธนู คันศร และมีดล่าสัตว์ต่างๆ ใส่ลงในย่ามหนังที่สะพายอยู่ด้านหลัง ขณะที่เขากำลังตรวจตราความพร้อมของสัมภาระ เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยความห่วงใยก็ดังขึ้น
"เหวินเออร์ เจ้าจะไปแล้วหรือ?"
อวี้เหวินหันกายไปยังทิศทางของเสียงนั้น ปรากฏร่างของผู้เป็นบิดา ผู้มีใบหน้าคมคายแต่ยังคงปรากฏร่องรอยแห่งความเหนื่อยล้า ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความเมตตาและห่วงใย
"ขอรับท่านพ่อ แสงอรุณเพิ่งจะจับขอบฟ้า ลูกเกรงว่าการเดินทางอาจยาวนาน จึงใคร่ขอออกเดินทางแต่เนิ่นๆ เพื่อมิให้พลบค่ำเสียก่อน"
"ดี...เจ้าจงไปเถิด แต่จงจำไว้ อย่าได้ประมาทหรือใจร้อน หากพบพานสิ่งใดผิดปกติ จงรีบถอยกลับมาโดยเร็ว ชีวิตของเจ้าสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด" สายตาของผู้เป็นบิดามองไปยังบุตรชายด้วยความเป็นกังวลอย่างลึกซึ้ง ขุนเขาลูกนี้เป็นที่เลื่องลือถึงความอันตราย เคยกลืนกินชีวิตของผู้คนมามากมาย ตั้งแต่ยุคโบราณ แม้บริเวณตีนเขาจะมิปรากฏสัตว์อสูรร้ายกาจ แต่ใครเล่าจะหยั่งรู้ถึงภัยซ่อนเร้นที่อาจแฝงตัวอยู่ การระมัดระวังไว้ก่อนย่อมประเสริฐกว่าการแก้ไขเมื่อภัยมาถึง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งที่เกี่ยวข้องกับชีวิตของตนเอง
"ขอรับ ข้าจักจดจำคำสั่งสอนของท่านไว้ในใจ ข้าจะไม่ประมาทและจะไม่ทำให้ท่านต้องเป็นห่วง ท่านพ่อโปรดวางใจเถิด" อวี้เหวินรับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่แน่วแน่
เพียงชั่วครู่หลังจากนั้น อวี้เหวินจึงก้าวพ้นธรณีประตูเรือนไป แสงสุริยันยามเช้าสาดส่องอบอุ่นลงบนแผ่นหลังของเขา เท้าทั้งสองเหยียบย่ำบนพื้นดินลูกรังที่ขรุขระ มีทั้งส่วนที่เป็นดินแข็งกระด้าง บ้างก็เป็นแอ่งน้ำเล็กๆ ที่ยังคงมีน้ำค้างหลงเหลืออยู่ บ้างก็มีก้อนหินน้อยใหญ่โผล่พ้นพื้นดิน
ทุกย่างก้าวของอวี้เหวินเต็มไปด้วยความระมัดระวัง หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว... "กุบกับ...กุบกับ..." เสียงล้อรถม้าไม้เก่าคร่ำคร่า บดเบียดกับพื้นถนนดังสนั่น วิ่งสวนทางกับอวี้เหวินไปด้วยความเร่งรีบ ม้าเทียมสองตัวส่งเสียงฮี้เบาๆ พลางสะบัดแผงคอ ฝุ่นดินสีน้ำตาลฟุ้งกระจายขึ้นสูง ล่องลอยไปตามกระแสลมยามเช้า
"แค่ก...แค่ก..." อวี้เหวินยกแขนเสื้อขึ้นปิดปากพลางไอออกมา ใบหน้าคมสันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลดมือลงแล้วโบกสะบัดไล่ฝุ่นในอากาศ เขาสั่นศีรษะเบาๆ อย่างระอาใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินต่อไป
เมืองที่เขาอาศัยอยู่มิได้โอ่อ่าใหญ่โตนัก แต่กลับมีชีวิตชีวาและคลาคล่ำไปด้วยผู้คนหลากหลาย บ้างเร่งรีบเดินขวักไขว่เพื่อหาที่พักพิง บ้างจับจองพื้นที่ริมทางเท้า ตั้งแผงนำสินค้าพื้นเมืองนานาชนิดออกมาวางขาย บ้างเป็นพ่อค้าเร่ที่ใช้เส้นทางนี้เพื่อเดินทางไปยังเมืองอื่นที่อยู่ไกลออกไป เสียงพูดคุยต่อรองราคาสินค้าดังเซ็งแซ่ ปะปนกับเสียงร้องขายของของพ่อค้าแม่ค้า
"เจ้าหนุ่ม...เข้ามาดูก่อนเถิด" เสียงแหบพร่าของชายชราดังขึ้นจากแผงลอยเล็กๆ ริมทาง อวี้เหวินชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย มองไปยังชายชราผมขาวโพลนทั้งศีรษะ ผิวหนังเหี่ยวย่นราวเปลือกไม้ที่นั่งอยู่หลังแผงที่วางสินค้ากระจุกกระจิก
"ข้าเดาว่าเจ้ากำลังจะออกไปล่าสัตว์ นี่คือขนของเสืออัคคี" ชายชรายกแผ่นหนังสีส้มลายดำขึ้นมาโชว์ ดวงตาขุ่นมัวเป็นประกาย "กลิ่นสาปของมันจะช่วยเจ้าได้มากทีเดียว เจอกับเจ้าในวันนี้ถือเป็นวาสนา ข้าจะลดราคาให้เจ้าพิเศษ เหลือเพียงห้าร้อยเหรียญทองแดงเท่านั้น" ชายชรากล่าวพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันหน้าที่เหลืออยู่เพียงสองซี่ที่ดูคลอนแคลนอย่างจริงใจ
"ขอบคุณท่านมากขอรับ แต่ข้าเกรงว่าจะมิใคร่จำเป็น ท่านเก็บไว้ขายให้ผู้อื่นเถิด" อวี้เหวินประสานมือคารวะเล็กน้อย พร้อมกับส่ายศีรษะและส่งยิ้มสุภาพตอบกลับไป
ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองแผ่นหนังในมือชายชราอย่างพิจารณา เสืออัคคี แม้เขาจะยังไม่เคยพบเห็นด้วยตาตนเอง แต่ก็เคยได้ยินเรื่องราวจากนักล่าคนอื่นๆ มาบ้าง ในฐานะนักล่าสัตว์ป่าผู้ช่ำชอง มันเป็นอสูรระดับต่ำเฉกเช่นหมาป่าอสูร สิ่งล้ำค่าที่สุดของมันคือเขี้ยวยาวทั้งสองข้าง ซึ่งมีราคาสูงถึงสิบเหรียญเงินในตลาด ขนของมันแม้มิได้มีค่าเท่าเขี้ยว แต่ก็ถือเป็นของจากสัตว์อสูร หากสิ่งที่ชายชราผู้นี้กล่าวเป็นความจริง เหตุใดราคาจึงต่ำถึงเพียงนี้ สุดท้ายคงเป็นเพียงอุบายหลอกลวงเพื่อหวังรีดไถเงินจากเด็กหนุ่มเท่านั้น
"จะไม่รับไว้จริงๆ หรือพ่อหนุ่มเอ๋ย" ชายชราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองอวี้เหวินด้วยสายตาที่แฝงไว้ด้วยความสงสัยระคนผิดหวัง
"ของดีหายากเช่นนี้ ต่อให้เจ้าใช้เวลาทั้งชีวิตตามหา ก็มิอาจพบเจอโอกาสดีเช่นนี้อีกแล้ว หรือว่ายังแพงไป? เช่นนั้นพ่อหนุ่ม ข้าจะลดให้เจ้าพิเศษสุดๆ เหลือเพียงสามร้อยเหรียญทองแดงเท่านั้น จะเอารึไม่?" ชายชราโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นคะยั้นคะยอแกมข่มขู่เล็กน้อย เมื่อเห็นว่าอวี้เหวินมิได้แสดงความสนใจในสินค้าของตนแม้แต่น้อย
แต่อวี้เหวินก็ยังคงก้าวเดินต่อไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน สายตามองตรงไปข้างหน้า โดยมิได้หันกลับไปสนใจเสียงของชายชราผู้นั้นแม้แต่คำเดียว ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด
"หึ...เด็กสมัยนี้ช่างเฉลียวฉลาดนัก ผิดกับข้าเมื่อเยาว์วัยราวฟ้ากับดิน" ชายชรามองตามแผ่นหลังของอวี้เหวินที่เดินห่างออกไป ถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางสบถในใจและหวนรำลึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อครั้งยังเป็นเด็กหนุ่ม นึกถึงเรื่องที่ตนเองเคยถูกหลอกลวงด้วยอุบายเช่นนี้ ใบหน้าของเขาก็พลันปรากฏร่องรอยแห่งความละอายใจ เขาจึงรีบสงบจิตใจ ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม ครู่นึง เขาก็เริ่มกล่าวเชิญชวนผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้มาซื้อสินค้าของตนอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นกว่าเดิม
ในแคว้นตงชิงอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ เงินตราที่ใช้ในการแลกเปลี่ยนนั้นมีอยู่สี่สกุลหลัก เรียงตามลำดับค่าจากน้อยไปมาก ได้แก่ เหรียญทองแดงอันเป็นหน่วยต่ำสุด เหรียญเงินที่สูงค่าขึ้นมา เหรียญทองอันล้ำค่า และเหรียญเพชรซึ่งเป็นดั่งอัญมณีแห่งความมั่งคั่ง โดยมีอัตราส่วนในการแลกเปลี่ยนอันเป็นที่เข้าใจโดยทั่วกันคือ หนึ่งเหรียญเงินมีค่าเท่ากับหนึ่งพันเหรียญทองแดง หนึ่งเหรียญทองมีค่าเท่ากับหนึ่งพันเหรียญเงิน หรือเทียบเท่าหนึ่งล้านเหรียญทองแดง และหนึ่งเหรียญเพชรนั้นเลอค่าถึงหนึ่งพันเหรียญทอง หรือคิดเป็นจำนวนมหาศาลถึงหนึ่งพันล้านเหรียญทองแดง
ด้วยอัตราส่วนดังกล่าว หากขนของเสืออัคคีแท้ๆ มีราคาสูงล้ำถึงหนึ่งเหรียญเงิน นั่นย่อมหมายถึงมูลค่าหนึ่งพันเหรียญทองแดง การที่ชายชราผู้นั้นเสนอขายในราคาเพียงสามร้อยเหรียญทองแดง มิใช่เป็นการลดทอนคุณค่าจนน่าขัน ทั้งยังส่อเจตนาอันไม่สุจริตอีกด้วย คงมิมีผู้ใดที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดคิดกระทำการอันไร้เหตุผลเช่นนั้นเป็นแน่
เมื่ออวี้เหวินเหยียบย่างเข้าสู่ตีนเขา ไออุ่นจากผืนดินและกลิ่นหอมของใบไม้ใบหญ้าก็โชยมาแตะต้องประสาทสัมผัส เขาทอดถอนลมหายใจยาว คลายความตึงเครียดจากบรรยากาศในเมืองลงเล็กน้อย ทว่าในขณะเดียวกัน สัญชาตญาณแห่งการเอาตัวรอดก็ทำงานอย่างเข้มข้นขึ้น ทุกท่วงท่าจึงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
พลันสายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาก็จับจ้องไปยังพุ่มไม้รกทึบเบื้องหน้า เห็นกระต่ายป่าตัวหนึ่งกำลังนั่งแทะเล็มหญ้าอ่อนอย่างเพลิดเพลิน ใกล้กับโคนต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านร่มรื่น อวี้เหวินย่างก้าวเข้าไปอย่างเชื่องช้า แผ่วเบาราวกับวิญญาณที่ล่องลอยในสายลม เพื่อป้องกันมิให้กระต่ายตื่นตระหนกและหลบหนี เมื่อเข้าสู่ระยะที่มั่นใจ เขาก็หยิบหน้าไม้ออกมาจากย่ามหนังที่สะพายอยู่ด้านหลังอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแข็งแรงแต่คล่องแคล่วดึงสายหน้าไม้ให้ขึ้นลำอย่างเงียบเชียบ จากนั้นวางลูกศรที่เหลาจากไม้เนื้อดีอย่างประณีตบรรจงตรงกลางราง อวี้เหวินใช้สายตาอันเฉียบคมดุจอินทรีเล็งไปยังกระต่ายตัวนั้น ลมหายใจถูกกลั้นไว้ชั่วขณะ ราวกับเวลาหยุดนิ่ง
"ฉึก!" เสียงลูกศรแหวกอากาศดังแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบ พุ่งตรงเข้าปักที่ลำคอของกระต่ายตัวนั้นอย่างแม่นยำราวกับจับวาง เมื่อแน่ใจว่าเหยื่อสิ้นลมแล้ว เขาก็เดินเข้าไปจับที่หูยาวนุ่มของมันแล้วดึงขึ้นมาใส่ในย่ามด้วยท่าทางคล่องแคล่ว เขาทำเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่พบพานสัตว์ที่สามารถนำมากินและล่าได้ โดยมิได้เสียเวลาแม้แต่น้อย
เมื่อถึงยามเที่ยงวัน แสงสุริยาส่องตรงลงมายังกลางศีรษะ อวี้เหวินจึงหยุดพักใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาให้ความร่มเย็น สายลมพัดโชยมาเบาๆ พัดพาเอาความเหนื่อยล้าให้จางหายไป เขานั่งลงบนพื้นหญ้านุ่ม หยิบเอาอาหารแห้งและน้ำสะอาดที่เตรียมมาออกมาเติมพลังให้กับร่างกาย
หลังจากการพักผ่อนอันสั้นๆ ที่ช่วยให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้น สิ้นสุดลง เขาก็เริ่มออกล่าสัตว์และหาของป่าอีกครั้ง ตระเวนไปทั่วบริเวณรอบนอกของขุนเขาได้พักใหญ่ ท่ามกลางแมกไม้เขียวขจีและเสียงนกร้องขับขาน จึงพบเข้ากับกระบือป่ารูปร่างอ้วนพีตัวหนึ่ง กำลังเล็มหญ้าอยู่อย่างสบายอารมณ์
เพียงแค่เห็นรูปร่างที่สมบูรณ์และแข็งแรงนั้น ในความคิดของอวี้เหวินก็พลันปรากฏภาพรสชาติอันโอชะของเนื้อกระบือย่างหอมกรุ่น อีกทั้งเดิมทีเขาตั้งใจจะหาสัตว์ใหญ่สักตัวเพื่อนำกลับไปเป็นอาหารให้กับบิดาผู้เป็นที่รัก เขาจึงย่องตามกระบือตัวนั้นไปอย่างเงียบเชียบ ระมัดระวังทุกฝีก้าว มิให้ส่งเสียงใดๆ รบกวน
กระบือตัวนี้กลับมีความประหลาดอย่างยิ่ง แม้รูปร่างของมันจะอ้วนกลมและท่าทางการเคลื่อนไหวจะดูเนิบนาบเชื่องช้า ราวกับมิมีพิษสง แต่ไม่ว่าอวี้เหวินจะเร่งฝีเท้าวิ่ง หรือย่องตามอย่างระมัดระวังเพียงใด มันก็สามารถหลุดรอดจากการจับกุมของเขาไปได้ทุกครั้ง สร้างความฉงนสนเท่ห์ให้กับอวี้เหวินเป็นอย่างมาก ราวกับกระบือตัวนี้มีญาณวิเศษ หรือมีผู้ใดคอยชี้แนะแนวทางให้มันหลบหนีก็มิปาน
"กระบือป่าตัวนี้น่าประหลาดพิกล ด้วยทรวดทรงอ้วนพีกลมกลึงราวกับโอ่งดินเผา เหตุใดจึงสามารถเคลื่อนกายได้อย่างว่องไวดุจสายลมเล่า! ช่างเป็นเรื่องน่าโมโหจนเกินทน ข้ายิ่งทุ่มเทกำลังติดตาม มันกลับยิ่งทิ้งช่วงห่างออกไปราวกับเยาะเย้ย!" อวี้เหวินคำรามในลำคอด้วยความขุ่นเคือง โลหิตในกายสูบฉีดแรงขึ้นจนรู้สึกได้ เขาฝืนเร่งฝีเท้า หมายจะย่นระยะห่างให้ใกล้เคียง
เวลาล่วงเลยไปอีกพักใหญ่ แสงสุริยาเริ่มทอประกายสีส้มทอง บ่งบอกถึงยามบ่ายคล้อย อวี้เหวินรู้สึกถึงลมหายใจที่เริ่มหอบกระชั้นถี่รัว ราวกับปอดจะฉีกขาดด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการไล่ล่ากระบือน้อยตัวนั้นจนต้องหยุดยืนพักชั่วครู่ หยาดเหงื่อไหลรินอาบแก้มคมสัน ทว่าเจ้ากระบือน้อยกลับยังคงโลดแล่นวิ่งเต้นไปมาอย่างสบายอารมณ์ มันชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย หันศีรษะมาทางอวี้เหวิน ดวงตากลมโตสีดำขลับดูราวกับกำลังท้าทายและเยาะเย้ยในความไร้สามารถของเขา พลางกระดิกหางสั้นๆ ไปมาอย่างยียวนกวนโทสะ
"ฮึ่ม! เจ้ากระบือน้อย เจ้ามีสิ่งใดให้ข้าต้องอับอายขายหน้ากัน!" อวี้เหวินกำมือแน่น เข้าใจในท่าทีที่ยั่วยุของมัน จึงรู้สึกราวกับถูกดูแคลนเหยียดหยาม เขาจึงกัดฟันกรอด รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด ออกวิ่งไล่ตามมันอีกครั้ง
ฝ่ายเจ้ากระบือน้อย บางคราก็หยุดฝีเท้าลงเล็มหญ้าอ่อนอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับมิได้มีสิ่งใดน่ากังวล บางคราก็ส่ายบั้นท้ายกลมกลึงไปมาอย่างยั่วเย้า บางคราก็จงใจรอให้อวี้เหวินใกล้เข้ามาจนแทบจะคว้าถึง แล้วจึงออกวิ่งนำไปอีกครั้ง ทว่ายิ่งอวี้เหวินทุ่มเทกำลังไล่ตาม เขากลับยิ่งรู้สึกเหมือนระยะห่างระหว่างเขากับมันนั้นถ่างกว้างออกไปเรื่อยๆ พลังกายที่สะสมมาเริ่มจางหาย ลมหายใจถี่กระชั้นราวกับจะขาดห้วง ความฉงนสนเท่ห์ในใจก็ยิ่งทวีคูณจนแทบคลั่ง
'ข้าไล่ตามมันมาตลอดเส้นทาง กลับมิได้พบพานสัตว์อื่นแม้แต่เงาของมัน เหตุใดป่าแห่งนี้จึงเงียบสงัดผิดปกติเช่นนี้?' อวี้เหวินขมวดคิ้วมุ่นเป็นปม คิดอย่างหนักหน่วง เขาพลันชะลอฝีเท้าลงอีกครั้ง แล้วหันไปสำรวจป่าโดยรอบอย่างละเอียด
ต้นไม้แต่ละต้นสูงเสียดฟ้า ลำต้นใหญ่โตจนต้องใช้คนหลายคนโอบ ใบไม้สีเขียวเข้มหนาทึบจนแสงสุริยาแทบส่องลอดลงมาไม่ถึง พื้นป่าเต็มไปด้วยพุ่มไม้รกครึ้มและเถาวัลย์พันเกี่ยว ราวกับเป็นป่าดึกดำบรรพ์ที่มิเคยมีผู้ใดรุกล้ำ ความหนาแน่นของพืชพรรณนั้นแตกต่างจากป่าโปร่งที่เขาเดินผ่านมาเมื่อตอนเช้าอย่างสิ้นเชิง ป่าแห่งนี้ดูแปลกตาและไม่คุ้นเคยสำหรับเขาแม้แต่น้อย ราวกับเขาหลงเข้ามาในอีกโลกหนึ่ง
'ชิบหายแล้ว! หรือว่า...' ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งแล่นปราดเข้ามาในสมองของอวี้เหวิน ทำให้โลหิตในกายเย็นเยียบไปจนถึงกระดูกสันหลัง เส้นผมทั่วศีรษะลุกชันขึ้นมาทันที
'ทุกสิ่งทุกอย่างดูผิดแผกแตกต่างไปจากเดิม ขนาดใหญ่โตเกินกว่าปกติ สภาพแวดล้อมอุดมสมบูรณ์จนน่าประหลาดพิกล ข้าได้ย่างก้าวล่วงล้ำเข้ามาในดินแดนของสัตว์อสูรแล้วหรือนี่!' เขาหยุดวิ่งโดยพลัน ยืนตระหง่านอยู่กับที่ ราวกับถูกตรึงด้วยมนต์สะกด เร่งความคิดอย่างหนักหน่วงเพื่อหาทางออกจากสถานที่แห่งนี้ หากสิ่งที่เขาสันนิษฐานเป็นความจริง การเข้ามาในเขตแดนของสัตว์อสูรเช่นนี้ ย่อมกล่าวได้ว่าหายนะอันยิ่งใหญ่ได้มาเยือนแล้ว เพราะเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาผู้หนึ่ง แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอสูรชั้นต่ำที่สุด ก็มีเพียงความตายเท่านั้นที่รอคอยเขาอยู่เบื้องหน้า ความหวาดหวั่นกัดกินหัวใจของเขาจนแทบจะแหลกสลาย
ทางด้านเจ้ากระบือน้อย เมื่อทัศนาเห็นอวี้เหวินหยุดยั้งการไล่ล่าลงโดยฉับพลัน ใบหน้าเล็กๆ ที่เคยตื่นตระหนกกลับปรากฏร่องรอยแห่งความพึงพอใจปนเยาะหยัน ราวกับจะส่งภาษาใจว่า 'สมน้ำหน้าแล้ว คิกๆๆ' พร้อมกับกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง หายลับเข้าไปในดงพุ่มไม้หนาทึบที่อยู่เบื้องหน้าในชั่วพริบตา ทิ้งไว้เพียงร่องรอยการเคลื่อนไหวบนพื้นดิน
อวี้เหวินที่กำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดอันหนักอึ้ง ใบหน้าคมสันปรากฏร่องรอยแห่งความเคร่งเครียด ดวงตาเข้มดุจเหยี่ยวจับจ้องไปยังผืนดินเบื้องหน้า ราวกับกำลังคำนวณหาทางออก จึงมิได้ใส่ใจต่อการกระทำอันแสนยียวนของเจ้ากระบือน้อย
"มีเพียงต้องหันหลังกลับ และมุ่งหน้าไปยังทิศทางเดิมที่ข้าจากมาเท่านั้น" เขากล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ราวกับเป็นการให้สัตย์ปฏิญาณแก่ตนเอง พร้อมกับค่อยๆ หมุนกายกลับไปอย่างช้าๆ ทว่าในเสี้ยววินาทีที่สายตาของเขาปะทะเข้ากับทิวทัศน์เบื้องหลัง แสงสว่างเรืองรองผิดปกติพลันวาบเข้ามาในม่านตาของเขา...


## บทที่6 บุรุษงามพิศวง หินทมิฬสะท้านวิญญาณ

ขณะที่อวี้เหวินหันกายกลับไป ร่างหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในห้วงสายตาของเขา ราวกับบุปผาต้องลมที่ร่วงหล่นลงบนผืนดินอันแข็งกระด้าง
'ผู้ใดกันเล่า เหตุใดจึงมานอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่กลางป่าลึกอันเปลี่ยวร้างเช่นนี้?' เขาครุ่นคิดในใจ พลางย่างเท้าเข้าไปหาร่างนั้นด้วยความระมัดระวัง ราวกับเกรงว่าเสียงฝีเท้าจะรบกวนการพักผ่อนอันแสนเงียบสงบ ร่างมนุษย์บอบบางร่างหนึ่งที่กำลังหลับใหลไม่ได้สติ ค่อยๆ ปรากฏรูปร่างชัดเจนขึ้นในม่านสายตาของอวี้เหวิน
'ช่างงดงามเสียจริง...สตรีเช่นนั้นหรือ?' อวี้เหวินจ้องมองไปยังร่างนั้นอย่างตะลึงงัน ราวกับต้องมนต์สะกด ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะแรกต้องแสงจันทร์ ใบหน้างดงามหมดจดราวกับเทพธิดาที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ลงมายังโลกมนุษย์ เส้นผมสีแดงเพลิงยาวสลวยราวกับสายไหม ทว่า...บนชุดผ้าเนื้อดีที่นางสวมใส่นั้น ปรากฏร่องรอยแห่งการฉีกขาดและคราบโลหิตแห้งกรัง บ่งบอกถึงการเผชิญเคราะห์ร้ายมามิใช่น้อย
'ดูท่าทางนางจะได้รับบาดเจ็บสาหัสยิ่งนัก ข้าควรยื่นมือเข้าช่วยเหลือตามวิสัยบุรุษหรือไม่?' ความลังเลฉายชัดในดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขา
"ตุบ!" เสียงฝ่ามือหนาหนักกระทบลงบนศีรษะตนเองเบาๆ "เจ้ามันคนใจหินไปแล้วหรืออวี้เหวิน! เห็นสตรีที่กำลังจะสิ้นชีวาอยู่ตรงหน้า กลับมิคิดที่จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือเยี่ยงบุรุษผู้มีคุณธรรม เจ้ายังคงความเป็นคนอยู่หรือไม่!" เขาตำหนิตนเองในใจอย่างรุนแรง รู้สึกละอายแก่ใจที่เคยมีความคิดลังเลแม้เพียงชั่วครู่
เขาค่อยๆ ย่อกายลงอย่างนอบน้อม ประคองร่างบอบบางนั้นขึ้นมาด้วยความทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าลมหายใจของตนจะพัดพานางให้บอบช้ำแม้เพียงเล็กน้อย แล้วจึงนำกลับไปยังบ้านอันแสนอบอุ่นของตนด้วยความรวดเร็ว "ฟึ่บ!" อวี้เหวินอุ้มร่างนั้นแนบอก สัมผัสได้ถึงความเบาหวิวราวขนนก ทว่าในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่มิได้เบาบางดังที่เห็น 'ตัวเล็กเพียงเท่านี้ ทว่าน้ำหนักกลับมิได้เบาบางดังที่เห็น' หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นตามไรผมของเขา บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มก่อตัว
ยามนี้เป็นเวลาโพล้เพล้ แสงสุรียันได้ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่เริ่มปกคลุมไปทั่วผืนป่า อวี้เหวินเดินลัดเลาะไปตามทางในป่าอย่างทุลักทุเล หลงทิศหลงทางไปหลายครา ท่ามกลางความมืดมิดและเงาตะคุ่มของหมู่แมกไม้ กว่าจะสามารถออกจากขุนเขาอันกว้างใหญ่นี้ได้ก็กินเวลาไปนานโข เวลานี้ ความมืดมิดได้ปกคลุมไปทั่วทุกสารทิศ พระจันทร์เสี้ยวสีเงินยวงและดวงดารานับร้อยนับพันถูกแขวนประดับอยู่บนท้องนภาสีดำสนิท ส่องแสงนวลตาลงมา ราวกับตะเกียงน้อยใหญ่ที่ส่องนำทางให้แก่คนทั้งสอง นี่เป็นสัญญาณบ่งบอกว่ายามรัตติกาลอันเงียบสงัดได้มาเยือนแล้ว
ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่ว หนึ่งบุรุษอุ้มร่างสตรีบอบบาง เริ่มปรากฏขึ้นช้าๆ อวี้เหวินก้าวเดินอย่างเนิบนาบ มิได้เร่งรีบ แม้ว่า "ฟึด...ฟัด..." เสียงลมหายใจของเขาจะเริ่มหอบกระชั้นถี่รัว บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าที่เริ่มถาโถมเข้ามา มิเพียงแต่วันนี้เขาต้องออกล่าสัตว์เพื่อนำกลับไปเป็นอาหาร ยังต้องแบกรับร่างจิ๋วนี้กลับมาด้วย ระยะทางที่ยาวไกลและสภาพถนนที่ขรุขระมิได้ราบเรียบ ยิ่งสร้างความยากลำบากให้แก่เขาเป็นทวีคูณ ราวกับมีภาระหนักอึ้งเพิ่มขึ้นบนบ่า
แต่ถึงแม้ร่างกายจะอ่อนล้าเพียงใด จิตใจของอวี้เหวินกลับยังคงแน่วแน่ดุจขุนเขา เขาขบกรามแน่น กัดฟันฝืนทน พาร่างไร้เรี่ยวแรงของตนเองและสตรีในอ้อมแขน มุ่งหน้าไปยังบ้านที่อยู่ไกลออกไปให้จงได้ นี่แสดงให้เห็นถึงพลังใจอันแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าและความเมตตาที่ซ่อนลึกอยู่ในจิตใจของเขาได้อย่างชัดเจน ราวกับแสงดาวที่ส่องนำทางในความมืดมิด
"ตึกๆๆ" เสียงย่ำเท้าที่หนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีกาล อวี้เหวินใกล้จะถึงเรือนพักอันเป็นที่รักของตนแล้ว แสงจันทร์สาดส่องนวลตาลงมายังหลังคาเรือนไม้ที่คุ้นเคย ราวกับโอบอุ้มด้วยความอ่อนโยน พลันสายตาคมกริบของเขาก็เหลือบไปเห็นแสงไฟสีส้มนวลสว่างลอดออกมาจากบานหน้าต่างไม้ที่คุ้นเคย แสงนั้นอบอุ่นและเป็นดั่งสัญญาณแห่งความหวัง
ปรากฏร่างสูงโปร่งของผู้หนึ่งยืนรอคอยอยู่หน้าประตูเรือน ท่ามกลางความมืดมิด ร่างนั้นดูโดดเด่นราวกับประทีปที่ส่องนำทาง อวี้เหวินเห็นภาพนั้นในใจก็พลันรู้สึกตื้นตันจนมิอาจเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูดได้ หยาดน้ำตาใสคลอหน่วยที่เบ้าตาอย่างมิอาจหักห้าม นี่คือความยินดีที่มิอาจประเมินค่าได้ แม้จะเหนื่อยอ่อนจากการผจญภัยภายนอกมาเพียงใด ทว่าเมื่อย่างกรายกลับมายังร่มเงาแห่งเรือนอันเป็นที่พักพิง ก็ยังมีผู้เป็นที่รักเฝ้ารออยู่ด้วยความห่วงใยอาทร
"เหตุใดจึงกลับมาช้านักเล่า เหวินเออร์ ยามนี้ราตรีล่วงลึกเสียแล้ว" เสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไว้ด้วยความกังวลระคนห่วงใยดังขึ้นในโสตประสาทของอวี้เหวิน
"ท่านพ่อ...ท่านดูนี่" อวี้เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า พลางค่อยๆ ชูร่างบอบบางที่อยู่ในอ้อมแขนให้ผู้เป็นบิดาได้ยล
"นั่นผู้ใดกัน! เกิดเรื่องราวอันใดขึ้นกันแน่?" อวี้หลานเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกและฉงนใจ เมื่อเห็นร่างของสตรีในอ้อมแขนของบุตรชาย แสงตะเกียงในมือสั่นไหวเล็กน้อย
"ข้าเหนื่อยอ่อนเกินจะกล่าว ท่านพ่อ...เราเข้าไปในเรือนอันอบอุ่นกันก่อนดีกว่า ข้าจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านฟังอย่างละเอียด" อวี้เหวินตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
หลังจากอวี้เหวินจัดการภารกิจส่วนตัวจนเสร็จสิ้น สองพ่อลูกจึงนั่งลง ณ โต๊ะอาหารไม้เนื้อดีภายในเรือน แสงตะเกียงเปลวไหวส่องสว่างใบหน้าของทั้งสอง แสงนั้นอบอุ่นและสร้างบรรยากาศแห่งความสงบ อวี้เหวินจึงเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ตนได้ประสบพบเจอในวันนี้ให้บิดาฟังอย่างละเอียด ตั้งแต่การพบพานชายชราที่พยายามหลอกลวงขายขนเสืออัคคี การไล่ตามกระบือป่ารูปร่างอ้วนพีที่เต็มไปด้วยความลึกลับและความว่องไวเหนือธรรมชาติ ไปจนกระทั่งการพบเจอกับสตรีร่างเล็กผู้นี้ที่หมดสติอยู่ในป่าลึกอันเปลี่ยวร้าง
"เจ้ากล่าวว่า...เจ้าพบนางในอาณาเขตอสูรเยี่ยงนั้นจริงหรือ!" อวี้หลานอุทานเสียงสูง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน จ้องมองไปยังร่างเล็กบอบบางที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
"ขอรับ ท่านพ่อ" อวี้เหวินตอบเสียงหนักแน่น ทว่าในห้วงความคิดกลับพลุ่งพล่านด้วยโทสะเมื่อหวนรำลึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา 'หากมิใช่เพราะเจ้ากระบือทึ่มตัวนั้นบังอาจขวางทาง...' ความโกรธก็แล่นริ้วเข้าสู่จิตใจอีกครา
"อันตรายยิ่งนัก! อันตรายจนแทบมิอาจบรรยาย! นับว่าพระเจ้ายังทรงเมตตาที่เจ้ามิได้รับบาดเจ็บ ทั้งยังนำพาสตรีผู้นี้กลับมาถึงเรือน หากนางมิใช่มนุษย์ หากนางคืออสูรร้ายที่แปลงกายมา พวกเราคงมิมีโอกาสได้ยืนอยู่ตรงนี้เป็นแน่" อวี้หลานถอนหายใจยาว ใบหน้ายังคงซีดเผือดราวกับคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง
"สัตว์อสูร...ท่านพ่อ สัตว์อสูรสามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ด้วยหรือขอรับ?" อวี้เหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลงสงสัย ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างเล็กอย่างพิจารณา
"ย่อมได้ หากอสูรตนใดสั่งสมพลังบ่มเพาะจนถึงขั้นสูงส่ง ยากจะหยั่งถึง ก็ย่อมสามารถแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นมนุษย์ได้ดุจเนรมิต หากแม่นางน้อยผู้นี้เป็นอสูรจริง พลังอำนาจของนางคงเหนือกว่าจินตนาการใดๆ ที่เราเคยสัมผัสมา" อวี้หลานตอบพลางลูบเคราอย่างครุ่นคิด ดวงตาฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"เมื่อได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือแล้ว ย่อมต้องประคับประคองให้ถึงที่สุด มิใช่หรือท่านพ่อ? นี่คือคำสอนที่ท่านเคยสั่งสอนข้าเมื่อครั้งยังเยาว์วัย โปรดวางใจในตัวข้าเถิด สัญชาตญาณในใจข้าล้วนร่ำร้องว่านางมิได้มีพิษภัยต่อพวกเราอย่างแน่นอน แม้นางจะเป็นอสูรร้ายที่แปลงกายมา นางก็มิได้มีเจตนาที่จะทำร้ายพวกเรา" อวี้เหวินกล่าวอ้อนวอนบิดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง ดวงตาฉายแวววิงวอนอย่างเปิดเผย
"เจ้าช่างไร้เดียงสานัก...เฮ้อ ด้านที่ดื้อรั้นและเชื่อมั่นในสัญชาตญาณของเจ้านี่ ช่างถอดแบบมาจากมารดาเจ้ามิมีผิดเพี้ยน เอาเถิด ข้าหวังเพียงว่าจะเป็นเช่นที่เจ้ากล่าวมานั้นเถิด" อวี้หลานถอนหายใจอีกครา ดวงตาคู่คมทอดมองไปยังบุตรชายด้วยความเอ็นดูระคนห่วงใย
"ขอบคุณท่านพ่อขอรับ!" อวี้เหวินคลี่ยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาราในยามค่ำคืน แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกประหลาดใจกับคำพูดที่พลั้งเอ่ยออกไป ราวกับมีกระแสเสียงลึกลับบางอย่างมากระซิบสั่งการในห้วงสำนึก เขาจึงหันไปทอดสายตามองไปยังร่างเล็กที่ยังคงหลับใหลอย่างสงบอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลายวิจิตร
กาลเวลาผันผ่านไปดุจสายลมที่พัดโชยมากระทบผิวกาย กว่าสิบคืนวันนับแต่เหตุการณ์ครั้งนั้น บัดนี้ล่วงเลยเข้าสู่เดือนที่สองแล้ว ทว่าร่างเล็กบอบบางของเด็กหญิงผู้นั้นยังคงหลับใหลมิได้สติ หาได้ลืมตาตื่นขึ้นมาสัมผัสแสงอรุณยามเช้าไม่
แต่ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในห้อง กลับบังเกิดข่าวดีอันน่าปิติยินดีราวกับสายฝนชโลมใจ หลังจากความเพียรพยายามอย่างหนักหน่วงตลอดเกือบหนึ่งเดือนเต็ม อวี้เหวินก็สามารถก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบ่มเพาะพลังอย่างเต็มภาคภูมิ เขาทะลวงผ่านขีดจำกัดของตนเอง ก้าวสู่ระดับก่อตั้งรากฐานขั้นต้นได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ ภายในระยะเวลาอันสั้น
ซึ่งแม้แต่อัจฉริยะผู้ได้รับการขนานนามว่าเก่งกาจที่สุดแห่งแคว้นตงชิงยังต้องใช้เวลานานถึงสองเดือนเต็มจึงจะบรรลุถึงขั้นนี้ได้ และกระทั่งคุณชายน้อยแห่งตระกูลเฉิน ผู้ได้รับการยกย่องจากเหล่าอัจฉริยะว่าเป็นอัจฉริยะเหนือผู้ใด ยังต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนครึ่งกว่าจะสามารถทะลวงสู่ระดับก่อตั้งรากฐานได้สำเร็จ
ความสำเร็จอันน่าทึ่งนี้ สร้างความปลาบปลื้มยินดีให้แก่บิดาของอวี้เหวินเป็นอย่างยิ่ง ใบหน้าของอวี้หลานปรากฏรอยยิ้มกว้าง ดวงตาคู่คมเปล่งประกายแห่งความภาคภูมิใจอย่างมิอาจซ่อนเร้น นี่คือเครื่องพิสูจน์ถึงพรสวรรค์อันล้ำเลิศ เกินกว่าผู้ใดจะเทียบเคียงได้ อวี้เหวินมิได้เป็นเพียงอัจฉริยะ แต่เขาคืออัจฉริยะที่โดดเด่นเหนือผู้ใดในหมู่ผู้มีพรสวรรค์!
"ด้วยความก้าวหน้าในการบ่มเพาะพลังของเจ้าที่รวดเร็วปานสายลม ก่อนที่พ่อจะนำเจ้าไปคารวะท่านเจ้าเมือง บางทีเจ้าอาจทะลวงสู่ระดับก่อตั้งรากฐานขั้นกลางได้เสียด้วยซ้ำ" อวี้หลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ มองบุตรชายด้วยสายตาชื่นชม
"ท่านพ่อโปรดวางใจ ข้าจะมุ่งมั่นทำให้สำเร็จดังที่ท่านหวังอย่างแน่นอน" อวี้เหวินตอบกลับด้วยแววตาแน่วแน่และเปี่ยมด้วยความมั่นใจ
ห้าวันต่อมา...
ยามรุ่งอรุณ แสงตะวันสีทองสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เข้ามาในห้องพักอันคับแคบและเรียบง่าย ร่างหนึ่งที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงไม้เก่าคร่ำคร่าค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นอย่างเชื่องช้า แสงแรกของวันกระทบกับดวงตาคู่นั้นที่ค่อยๆ เผยให้เห็นความงดงามราวกับดวงดาราต้องแสงอรุณ
"แกร๊ก..." เสียงประตูไม้ถูกเปิดออกเบาๆ พร้อมกับการปรากฏร่างสูงโปร่งของผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางงัวเงีย ดวงตาปรือเล็กน้อยบ่งบอกถึงความง่วงงุน ผู้นั้นมิใช่ใครอื่น หากแต่เป็นอวี้เหวินนั่นเอง
ทันทีที่สายตาของร่างบนเตียงจับจ้องไปยังอวี้เหวิน ราวกับมีกระแสความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้อง อุณหภูมิรอบกายพลันลดต่ำลงจนอวี้เหวินรู้สึกขนลุกชัน ร่างกายของเขาเริ่มสั่นสะท้านเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้
"ข้าหิว..." เสียงแหบพร่าเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบสงัด
เมื่อได้ยินเสียงนั้น อวี้เหวินถึงกับสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดราวกับเผชิญหน้ากับภูตผีปีศาจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นชี้ไปยังร่างบนเตียงด้วยอาการตกตะลึง
"เจ้... เจ้า! เจ้าฟื้นแล้วหรือนี่!" เขาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ติดขัด
ร่างบนเตียงขมวดคิ้วเล็กน้อย แสดงสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงอย่างเกียจคร้าน
"ข้ามิใช่ภูตผี ข้ายังมีลมหายใจอยู่เต็มปอด มีสิ่งใดให้ข้าประทังความหิวได้บ้างหรือไม่?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
อวี้เหวินยืนตะลึงงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหินอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะรวบรวมสติกลับคืนมาได้ "อ... เอ่อ มีๆ ข้าจะไปนำมาให้เดี๋ยวนี้" เขาพูดพลางรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปด้วยความงุนงงสงสัย
ผ่านไปชั่วครู่ อวี้เหวินก็กลับมาพร้อมกับถาดไม้ในมือ บนถาดมีอาหารที่จัดวางไว้อย่างเรียบร้อย เขาเดินเข้าไปวางถาดอาหารลงตรงหน้ามนุษย์ร่างเล็กผู้นั้นอย่างนอบน้อม
"เชิญท่านตามสบาย นี่คืออาหารที่ข้าหามาได้จากเชิงเขา ซึ่งเป็นสถานที่ที่ข้าได้พบเจอท่าน" อวี้เหวินกล่าวด้วยความเกรงใจ
นางมองไปยังอาหารที่วางเรียงรายอยู่ในถาดด้วยสายตาเย็นชา พลางแสดงสีหน้าเหยียดหยามราวกับเห็นสิ่งสกปรก "ขยะทั้งสิ้น! เจ้ากล้านำขยะเหล่านี้มาให้ข้ากินได้อย่างไรกัน?"
"เพ่ย! ขยะอันใดกันเล่า! นี่คืออาหารชั้นเลิศที่ข้าอุตส่าห์ล่ามาด้วยความยากลำบาก เจ้ามิรู้หรือว่าข้าต้องเสียหยาดเหงื่อแรงกายไปเท่าใดกว่าจะได้มา!" อวี้เหวินขมวดคิ้ว ใบหน้าแสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
"นี่หรืออาหารชั้นเลิศของเจ้า? มองอย่างไรก็เห็นแต่ของต่ำทราม เจ้าไม่มีสิ่งที่ดีกว่านี้อีกแล้วหรือ?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
"ไม่มีอีกแล้ว! หากท่านไม่ต้องการ งั้นข้าจะนำกลับไปเก็บเดี๋ยวนี้" อวี้เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้นเล็กน้อย พลางยื่นมือไปหยิบถาดอาหารกลับคืน
เมื่อมนุษย์ร่างเล็กเห็นดังนั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนทน ดวงตาจ้องเขม็งไปยังอาหารในถาดราวกับถูกสะกด "ช่างเถิด เห็นแก่ที่เจ้ามีน้ำใจหาอาหารมาให้ข้า ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าต้องเสียใจ ข้าจะกินมันเอง" ว่าแล้วก็รีบดึงถาดอาหารกลับมา
นางมองไปยังอาหารในถาดที่ถูกจัดใส่ถ้วยไว้อย่างประณีต หยิบตะเกียบไม้ขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนจะคีบชิ้นเนื้อชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วค่อยๆ นำเข้าปากอย่างระมัดระวัง
อวี้เหวินสังเกตเห็นสีหน้าขยะแขยงและท่าทางราวกับฝืนทนของนาง ยิ่งเป็นการจุดประกายความไม่พอใจในใจของเขาให้ลุกโชนขึ้น ราวกับเปลวเพลิงที่กำลังโหมกระหน่ำ
"งับ..." เสียงเนื้อถูกเคี้ยวในปากดังแว่วมาเบาๆ ทว่าทันใดนั้นเอง รสชาติอันโอชะราวกับกระแสธาราแห่งความสุขก็ไหลบ่าไปทั่วทั้งลิ้นและกระพุ้งแก้มของมนุษย์ร่างเล็กผู้นั้น เนื้อนุ่มละมุนลิ้นแทบจะละลายหายไปในพริบตา ปลุกเร้าให้เขาต้องรีบตักชิ้นเนื้อเข้าปากซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้เบื่อ จนกระทั่งอาหารทุกอย่างในถาดเกลี้ยงเกลาไม่มีเหลือแม้แต่เศษผัก
เมื่อความอิ่มเอมแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เขาก็พลันรู้สึกตัวและเกิดความขวยเขินขึ้นมาเล็กน้อย ดวงตาเหลือบมองไปยังอวี้เหวินอย่างประหม่า ราวกับไม่กล้าที่จะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่กำลังฉีกยิ้มเยาะมาให้
"มี... มีอีกหรือไม่?" มนุษย์ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบกระซาบ ราวกับเกรงว่าผู้ใดจะได้ยินถ้อยคำของตน
"เจ้ามิกลัวว่าอาหารที่เจ้าเพิ่งกินเข้าไปจะเป็นเพียงขยะหรือ?" อวี้เหวินเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"เจ้า!!" มนุษย์ร่างเล็กราวกับถูกปิดปาก คำพูดมากมายจุกอยู่ที่ลำคอจนมิอาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้ ใบหน้าเริ่มแดงก่ำด้วยความขุ่นเคือง
"เอาเถิดๆ ข้าจะไปนำมาให้เจ้าอีก" อวี้เหวินหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี เขากระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ ก่อนจะถือถาดเปล่าเดินออกจากห้องไปอย่างร่าเริง
เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้นของอวี้เหวิน มนุษย์ร่างเล็กถึงกับกัดฟันแน่น เสียงบดเคี้ยวฟันดัง "กรอด!"
หลังจากที่ควบคุมอารมณ์ขุ่นเคืองได้ เขาก็เริ่มครุ่นคิดถึงสถานการณ์ของตนเอง 'แม้ว่าตอนนี้ข้าจะสามารถขยับเคลื่อนไหวร่างกายได้คล่องแคล่วขึ้นมาก ทว่าอาการบาดเจ็บภายในยังคงอยู่มิคลาย แถมฐานพลังบ่มเพาะยังลดต่ำลงจนเหลือเพียงแค่ขั้นก่อกำเนิดเท่านั้น' ดวงตาของเขาฉายแววทั้งความแค้นเคืองและความเสียใจอย่างปิดไม่มิด
'ช่างน่าโมโหสิ้นดี! หากข้าผู้นี้มิได้มีกายภายในอันเป็นเอกลักษณ์พิเศษของเผ่าทมิฬ คงมิอาจรอดชีวิตมาได้ถึงเพียงนี้ แม้จะมีค่ายกลมิติเคลื่อนย้ายก็ตาม เหลียนตงเยว่ เจินเหยียน ซ่งเหว่ยนาน พวกเจ้าจะต้องชดใช้อย่างสาสม! รอให้ข้ากลับไปยังดินแดนของตน ข้าจะสังหารพวกเจ้าด้วยมือของข้าเอง!' เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ สายตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน
จากนั้น อวี้เหวินก็นำอาหารอีกสำรับมาให้ ซ่งเหยียนเฟยซัดอาหารเหล่านั้นราวกับพายุโหมกระหน่ำ เมื่อท้องอิ่มแปล้ ทั้งสองจึงเริ่มเปิดปากสนทนากัน
"เจ้ามีนามว่ากระไร มาจากที่ใดกัน? เหตุใดถึงไปนอนสลบไสลอยู่ในป่าอสูรนั่น?" อวี้เหวินเร่งเร้าถาม ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น
"ข้า... ซ่งเหยียนเฟย! ส่วนคำถามอื่นของเจ้า ข้ามิใคร่จะตอบ!" ซ่งเหยียนเฟยตอกกลับเสียงแข็งกร้าว แววตาวาวโรจน์ดุดัน "แล้วเจ้าล่ะ เจ้าหนุ่มน้อย มีนามว่าอะไร?"
อวี้เหวินขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าฉายแววขุ่นเคือง "ข้ามีนามว่า อวี้เหวิน! เหตุใดนามของเจ้าจึงฟังดูห้าวหาญเยี่ยงบุรุษชาตรีนัก?
"แล้วผู้ใดบอกเจ้าว่าข้าเป็นสตรีกันเล่า!" ซ่งเหยียนเฟยเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กลอกนัยน์ตาอย่างไม่ยี่หระ
"เจ้... เจ้ามิใช่สตรีหรอกหรือ?! เหตุใดรูปโฉมถึงได้งดงามล่มเมืองปานนี้!" อวี้เหวินอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นสิ่งอัศจรรย์ มองสำรวจร่างตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
"งดงามอันใดกัน! ร่างกายข้าสูงสง่ากำยำเยี่ยงนี้ จะเป็นสตรีไปได้อย่างไรกัน!" ซ่งเหยียนเฟยตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล พลางยกมือขึ้นทุบไปที่กล้ามเนื้อแขนของตนอย่างแรง
อวี้เหวิน "... (จุกจนพูดไม่ออก)"
"เหตุใดเจ้าจึงตัวเล็กกระจ้อยร่อยเยี่ยงนี้? หรือว่าเจ้าเป็นสัตว์อสูรที่แปลงกายมาหลอกลวงกัน?" อวี้เหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลงสงสัย
"หึ! เจ้าบังอาจนำข้าไปเปรียบเทียบกับพวกชั้นต่ำทรามเช่นนั้นได้อย่างไร?! นายน้อยผู้นี้ แม้แต่หงส์สวรรค์ยังเคยถูกข้าจับถอนขนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน! แล้วจะนับประสาอะไรกับพวกสวะสัตว์อสูรเหล่านั้น!" ซ่งเหยียนเฟยแค่นเสียงเย็นชา ดวงตาฉายแววหยิ่งผยองดูถูกเหยียดหยามอย่างร้ายกาจ
อวี้เหวินถึงกับอ้าปากค้าง 'คนผู้นี้... เพียงแค่เปล่งวาจา ก็สามารถดูถูกเหยียดหยามผู้อื่นได้อย่างไม่ไว้หน้า! ที่บ้านคงเลี้ยงดูตามใจจนเสียผู้เสียคน หรือว่าสมองของเขามีสิ่งใดผิดปกติกันแน่!' อวี้เหวินได้แต่เก็บความขุ่นเคืองและความสงสัยไว้ในอก
"ที่นี่คือที่ใดกัน? มีนามเรียกว่าอะไร?" ซ่งเหยียนเฟยเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"เมืองที่เราอาศัยอยู่มีนามว่า เทียนฟู ตั้งอยู่ทางใต้ของแคว้นตงชิง ท่านมิได้มาจากแคว้นตงชิงหรอกหรือ?" อวี้เหวินถามกลับด้วยความแปลกใจ 'หากเขาเป็นคนของแคว้นตงชิง เหตุใดจึงเอ่ยถามถึงชื่อแคว้นเล่า? หรือว่าเขามาจากดินแดนอื่นกันแน่?' อวี้เหวินครุ่นคิดในใจ
ซ่งเหยียนเฟยเมื่อได้ยินคำตอบก็หลับตาลง ราวกับกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง โดยมิได้ใส่ใจต่อคำถามของอวี้เหวินแม้แต่น้อย 'ตงชิง... ตงชิง... ข้ากลับไม่มีความทรงจำหรือความรู้ใดๆ เกี่ยวกับแคว้นแห่งนี้เลย การจะหาทางกลับไปยังตระกูลคงต้องใช้เวลาอีกนาน ระหว่างที่ฟื้นฟูพลัง ก็ถือโอกาสสืบหาข้อมูลไปด้วยก็แล้วกัน'
เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง "นี่ เจ้าหนุ่มน้อย..." เขายังไม่ทันกล่าวจบประโยค สายตาก็พลันเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งที่ห้อยอยู่บนคอของอวี้เหวิน สิ่งนั้นกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว "ตึกตัก... ตึกตัก..." ราวกับมีเสียงกระซิบก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิด เรียกหาให้เขาเข้าไปใกล้มัน
อวี้เหวินสังเกตเห็นสายตาของซ่งเหยียนเฟยที่จ้องมองมายังบริเวณลำคอของตน จึงก้มหน้าลงมองตาม บริเวณลำคอของอวี้เหวินมีสร้อยคอเส้นหนึ่งห้อยอยู่ ที่ปลายสร้อยคอมีหินรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสสีดำมืดสนิทเม็ดหนึ่ง หากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน จะพบว่ามีอักษรโบราณสลักเสลาอยู่บนผิวหน้าตัดของมัน ทว่าด้วยกาลเวลาที่ผันผ่านและกัดกร่อนมานานนับไม่ถ้วน ตัวอักษรจึงดูเลือนรางจางหายไป แต่หากผู้ใดมีความพยายามสักหน่อย ก็มิใช่เรื่องยากที่จะล่วงรู้ว่าคำที่สลักอยู่บนหินก้อนนั้นคือคำว่า "ทมิฬ"
ซ่งเหยียนเฟยราวกับถูกมนต์สะกด จิตใจตกอยู่ในภวังค์แห่งความลึกลับ ก่อนจะสะบัดศีรษะเล็กน้อยเพื่อเรียกสติกลับคืนมา 'สิ่งนี้มันคืออะไรกัน? ราวกับมีบางสิ่งในนั้นกำลังร่ำร้องเรียกหาข้า กลืนกินสติของข้าไปจนหมดสิ้น' เขาครุ่นคิดด้วยความสับสน
"เจ้าหนุ่มน้อย... ขอข้าได้ดูสิ่งนั้นหน่อยได้หรือไม่?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พร้อมกับชี้ไปยังหินสีดำเม็ดนั้นที่ห้อยอยู่บนคอของอวี้เหวิน
"มีสิ่งใดหรือ? เหตุใดเจ้าจึงจ้องมองมาแต่แรกแล้ว? นี่คือของสำคัญที่ท่านแม่ข้ามอบให้ไว้เป็นที่ระลึก" อวี้เหวินเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ ดวงตาจับจ้องไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างพิจารณา พลางปลดสร้อยคอออกจากลำคออย่างทะนุถนอม แล้วยื่นส่งให้กับซ่งเหยียนเฟยด้วยความระมัดระวัง
ครั้นปลายนิ้วของซ่งเหยียนเฟยสัมผัสกับหินสีดำสนิทก้อนนั้น พลันบังเกิดกระแสพลังอันไพศาลราวกับพายุคลั่งโหมกระหน่ำเข้าปะทะร่างของเขาอย่างรุนแรง "ตึง!" ร่างเล็กจิ๋วของซ่งเหยียนเฟยทรุดฮวบลงสู่พื้นห้องในทันที หมดสติสัมปชัญญะไปในชั่วพริบตา ทว่ามือข้างขวายังคงกำหินดำก้อนนั้นไว้แน่นราวกับยึดมั่นในชีวิต
"เจ้า! นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นอีกแล้วกันนี่!" อวี้เหวินอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นเหตุการณ์อันน่าประหลาดประหลาด
เขาเดินเข้าไปหาร่างที่นอนแน่นิ่งของซ่งเหยียนเฟย พร้อมกับเขย่าร่างนั้นเบาๆ "สลบไปอีกคราแล้วหรือนี่?" พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นมือของซ่งเหยียนเฟยที่กำหินสีดำไว้แน่นราวกับฝังรากลึก
'หรือว่าเหตุการณ์นี้จะเกี่ยวข้องกับสิ่งนี้?' เขาพยายามดึงหินก้อนนั้นออกมาจากมือของอีกฝ่าย แต่ไม่ว่าจะออกแรงมากเพียงใด ราวกับหินก้อนนั้นถูกเชื่อมติดกับฝ่ามือ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย
"ช่างเถิด รอให้เขาฟื้นคืนสติเสียก่อน ค่อยสอบถามถึงเรื่องราวก็แล้วกัน" อวี้เหวินส่ายศีรษะอย่างจนใจ
หากมีผู้ทรงพลังในระดับที่สามารถหยั่งรู้ถึงพลังงานแห่งฟ้าดินสถิตอยู่ ณ ที่แห่งนี้ คงจะสังเกตเห็นกระแสพลังสีดำมืดสายหนึ่ง ราวกับหมึกที่ค่อยๆ ซึมซาบลงในผืนผ้า กำลังไหลเวียนเข้าสู่ร่างของซ่งเหยียนเฟยอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นและต่อเนื่อง...


## บทที่7 เตาอัสนีวิบัติหลอมกายา ปฐมบทแห่งการแปรเปลี่ยน

ในห้วงสำนึกของซ่งเหยียนเฟย
'เหตุใดข้าจึงมิอาจขยับเขยื้อนกายได้?' ความรู้สึกอึดอัดประดุจถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทว่าท่ามกลางความอึดอัดนั้น กลับมีกระแสไออุ่นอันแสนสบายราวกับแสงตะวันยามเช้าค่อยๆ แทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย
'สิ่งนี้คืออันใดกัน? ข้ารู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างประหลาด ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เป็นแขนขาที่ข้าเคยใช้มานับครั้งไม่ถ้วน' ดวงจิตในห้วงสำนึกจับจ้องไปยังอวัยวะภายในที่ถูกห่อหุ้มด้วยม่านพลังสีดำมืดสนิท ราวกับราตรีที่ไร้ซึ่งดวงดาว
"อ๊ากกก!" ฉับพลันทันใดนั้นเอง กระแสพลังแห่งความมืดที่เคยอ่อนโยนกลับแปรเปลี่ยนเป็นคมมีดนับพันเล่ม กรีดแทงลึกลงไปในส่วนที่สึกหรอ บาดแผล และความอ่อนแอภายในร่างกายของเขา สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสราวกับถูกฉีกทึ้งวิญญาณ ทว่าเมื่อห้วงเวลาแห่งความทรมานนั้นค่อยๆ ผ่านพ้นไป อาการบาดเจ็บภายในที่เคยร้าวรานกลับค่อยๆ สมานตัวดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับได้รับการชุบชีวิตใหม่ ทันใดนั้นเอง ความทรงจำและองค์ความรู้บางอย่างก็ไหลบ่าเข้ามาในห้วงสำนึกของเขา
'หรือว่า...จะเป็นพลังทมิฬ? พลังแห่งความมืดมิดที่บริสุทธิ์ สีดำสนิทดุจห้วงอวกาศ คุณสมบัติในการฟื้นฟูและซ่อมแซมที่ทรงพลังถึงเพียงนี้ แถมข้ายังรู้สึกคุ้นเคยกับมันอย่างลึกซึ้ง ต้องใช่แน่ๆ!' ดวงจิตของเขารู้สึกปิติยินดีราวกับได้พบเจอขุมทรัพย์อันล้ำค่าในยามยากลำบาก
"ฮ่าๆ! ช่างเป็นเรื่องที่คาดไม่ถึง! ข้าตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้าย ถูกศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าไล่ล่าสังหารจนแทบสิ้นชีวิต แต่พระเจ้ายังคงเมตตา ประทานโอกาสให้ข้าได้พบพานกับสมบัติล้ำค่าที่จะช่วยให้ข้ากลับมาแข็งแกร่งได้อีกครั้ง!" เขาหัวเราะออกมาด้วยความสุขที่เอ่อล้นในอก ทว่าความสุขนั้นมักจะอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ก่อนที่...
"อ๊ากกก!" ความรู้สึกเจ็บปวดแสนสาหัสก็หวนกลับมาอีกครั้ง ราวกับคลื่นที่ซัดเข้าหาฝั่งอย่างไม่หยุดหย่อน วนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งถึงขีดจำกัดที่ซ่งเหยียนเฟยมิอาจทนทานต่อความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะได้อีกต่อไป พลันสติสัมปชัญญะก็ดับวูบลงสู่ห้วงนิทราอันมืดมิด เพราะยิ่งพลังทมิฬทำการซ่อมแซมบาดแผลภายในมากเท่าใด ความเจ็บปวดก็จะยิ่งทวีคูณขึ้นเป็นเงาตามตัว หากเป็นผู้ฝึกตนทั่วไปที่ไม่เคยผ่านการบ่มเพาะร่างกายมาอย่างเข้มงวด คงจะสิ้นใจตายไปตั้งแต่การซ่อมแซมเพียงไม่กี่ครั้งแรกแล้ว
วันเวลาล่วงเลยผ่านไปดุจสายน้ำที่ไหลริน เช้าวันใหม่ก็มาเยือน อวี้เหวินออกมาฝึกฝนร่างกายแต่เช้ามืด ณ ลานฝึกเล็กๆ หลังเรือน แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมาต้องร่างของเขาที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างขะมักเขม้น เหงื่อเม็ดโตผุดพรายไหลรินอาบไปทั่วใบหน้าและแผ่นหลังจากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เขากำลังฝึกฝนร่างกายด้วยท่าทางพื้นฐาน เริ่มจากการดันพื้นอย่างตั้งใจ สลับกับการกระโดดตบเบาๆ จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นการฝึกชกมวย ปล่อยหมัดซ้ายขวาเข้าเป้าที่แขวนไว้ด้วยความมุ่งมั่น แม้ท่าทางจะยังไม่คล่องแคล่วมากนัก แต่ทุกการเคลื่อนไหวก็แสดงให้เห็นถึงความพยายามที่จะเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของตนเอง
"เจ้าหนุ่มน้อย ปีนี้เจ้ามีอายุเท่าใดแล้วหรือ?" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากทางด้านหลัง ราวกับสายลมที่พัดมากระทบผิวกาย ขณะอวี้เหวินกำลังยกมือขึ้นปาดหยาดเหงื่อที่ไหลรินอาบแก้มลงสู่คาง
อวี้เหวินหันขวับกลับไปมองยังต้นเสียงนั้น "เจ้าฟื้นคืนสติแล้วหรือ... อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ข้าก็จะอายุสิบห้าปีเต็ม" เขาตอบกลับด้วยความยินดีที่เห็นดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
"อายุสิบห้าปีแล้ว แต่พลังบ่มเพาะยังคงวนเวียนอยู่ที่ขั้นก่อตั้งรากฐาน ช่างเป็นความเชื่องช้าที่น่าสมเพชยิ่งนัก นี่มิแตกต่างอันใดจากเศษขยะที่ไร้ค่า!" ซ่งเหยียนเฟยส่ายศีรษะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมกริบฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง
"เจ้า!!" อวี้เหวินกำหมัดแน่น ความขุ่นเคืองแล่นริ้วไปทั่วร่างที่ถูกดูแคลนอย่างไร้ปราณี โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากผู้ที่มีรูปลักษณ์ภายนอกยังเยาว์วัยราวกับเด็กน้อย "เช่นนั้นแล้ว ผู้ที่มิใช่เศษขยะเช่นเจ้า ใช้เวลาเนิ่นนานเพียงใดในการทะลวงสู่ขั้นแรกแห่งการบ่มเพาะ?"
"ฮ่าๆ! เจ้าบังอาจถามนายน้อยผู้นี้เชียวหรือ? ข้าใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนจันทร์ดับเท่านั้นในการก้าวเข้าสู่ขั้นแรกแห่งการบ่มเพาะพลัง และในตอนนั้นข้ามีอายุเพียงแปดขวบปี!" ซ่งเหยียนเฟยยกยิ้มหยันที่มุมปาก มองไปยังอวี้เหวินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่าราวกับมองมดปลวก
'คนผู้นี้ แม้จะโอ้อวดราวกับเป็นสันดาน ทว่าคำกล่าวนี้กลับมิได้เสแสร้งแกล้งทำ เนื่องจากความภาคภูมิใจที่เปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ในน้ำเสียงและแววตาของเขา' อวี้เหวินพิจารณาซ่งเหยียนเฟยอย่างลึกซึ้ง พลางครุ่นคิดถึงความแตกต่างระหว่างตนเองและอีกฝ่าย
เมื่อซ่งเหยียนเฟยสังเกตเห็นความเงียบงันของอวี้เหวิน จึงคาดเดาว่าคำพูดของตนอาจจะกระทบกระเทือนจิตใจของอีกฝ่ายก็เป็นได้
"แต่ก็ใช่ว่าเจ้าจะมิอาจก้าวหน้าอย่างรวดเร็วได้ หากว่าเจ้ามีเคล็ดวิชาชั้นสูงให้ฝึกฝนอย่างถูกครรลองคลองธรรม" เขาจึงกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงเล็กน้อย
"เคล็ดวิชาชั้นสูง? ฮ่าๆ! ช่างเป็นเรื่องที่น่าหัวร่อสิ้นดี ข้าเป็นเพียงแค่บุตรชาวบ้านธรรมดา มิมีอาจารย์ผู้ทรงภูมิชี้นำ ไม่มีสำนักอันเกรียงไกรให้ร่ำเรียน จะมีโอกาสได้สัมผัสเคล็ดวิชาล้ำค่าเช่นนั้นได้อย่างไร? นี่เป็นเพียงแค่มวยพื้นฐานที่ท่านพ่อข้าสั่งสอนไว้เท่านั้น" อวี้เหวินส่ายศีรษะอย่างจนหนทาง
"เช่นนั้นแล้ว หากว่าข้ามีเล่า?" เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยเลศนัย ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังอวี้เหวินอย่างมีความหมาย
อวี้เหวินพลันเงยหน้าขึ้น สบสายตากับซ่งเหยียนเฟยอย่างตรงไปตรงมา ดวงตาของเขาเปล่งประกายแห่งความหวัง
"เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่ ถึงได้มากล่าวถึงเรื่องนี้กับข้า?" สำหรับอวี้เหวินแล้ว เคล็ดวิชาชั้นสูงเปรียบเสมือนแสงนำทางในความมืดมิด เป็นสิ่งที่เขาปรารถนาอย่างยิ่งในยามนี้ เขาต้องการพลังอำนาจที่แข็งแกร่งเหนือผู้ใด ต้องการความก้าวหน้าที่รวดเร็วที่สุด เพื่อที่จะนำมารดาของเขากลับคืนสู่ครอบครัวอีกครั้ง
"สร้อยเส้นนี้... ข้าขอได้หรือไม่?" ซ่งเหยียนเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความกระวนกระวายใจอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจับจ้องไปยังสร้อยคอสีดำในมืออย่างไม่ละสายตา "แล้วข้าจะมอบเคล็ดวิชาทุกอย่างที่เจ้าปรารถนาให้แก่เจ้าเป็นการตอบแทน" พลางยกมือที่กำสร้อยคอเส้นนั้นขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับเป็นการยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้
อวี้เหวินทอดสายตามองไปยังสร้อยคอเส้นนั้นอย่างชั่งใจ ความคิดมากมายไหลวนอยู่ในห้วงสมองของเขา ด้านหนึ่งคือความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อช่วยเหลือมารดา อีกด้านหนึ่งคือความผูกพันและความทรงจำอันล้ำค่าที่สร้อยเส้นนี้เป็นตัวแทน
"มิได้!" อวี้เหวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แม้ภายในใจจะรู้สึกหวั่นไหวอยู่บ้าง
"ข้ามิอาจยกสร้อยเส้นนี้ให้แก่เจ้าได้ มันเป็นของที่ท่านแม่ข้ามอบให้ไว้ด้วยมือของนางเอง ในวันที่ข้ายังเป็นเพียงเด็กน้อย ท่านแม่กล่าวว่ามันเป็นสมบัติป้องกันภัยอันล้ำค่าที่จะคอยคุ้มครองข้าจากอันตรายทั้งปวง อีกทั้งยังเป็นของแทนใจที่ข้าจะไม่มีวันลืมเลือนตราบชั่วชีวิต" น้ำเสียงของเขาแสดงออกถึงความรักและความผูกพันอันลึกซึ้งต่อมารดา
"เจ้า!" ซ่งเหยียนเฟยขบฟันแน่น ดวงตาฉายแววร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด "เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่ จงบอกข้ามาเถิด ข้าจะสรรหามาให้เจ้าจนได้ ไม่ว่าจะเป็นสมบัติ ยาหายาก หรือแม้แต่อาวุธวิเศษ ข้าก็จะหามาประเคนให้เจ้า!" น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนใจและต้องการที่จะได้สร้อยเส้นนั้นมาครอบครอง
"ข้ากล่าวแล้วว่ามิได้ ก็คือมิได้!" อวี้เหวินย้ำคำเดิมอย่างหนักแน่น ใบหน้าคมสันแสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยว "สิ่งนี้มิได้อยู่ที่มูลค่าหรือความวิเศษใดๆ ของตัวมัน แต่มันสำคัญที่จิตใจและความทรงจำอันล้ำค่าที่ข้ามีต่อท่านแม่ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจในความรู้สึกของข้า" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและจริงจัง
ซ่งเหยียนเฟยมีสีหน้าเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ไหล่ทั้งสองข้างตกลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมหม่นแสงลงราวกับสูญสิ้นความหวัง
"สิ่งนี้จำเป็นต่อข้าอย่างยิ่งจริงๆ ถือเป็นสิ่งที่จะช่วยชีวิตข้าไว้ได้ในยามคับขัน เป็นสิ่งที่มีประโยชน์ต่อการฟื้นฟูพลังที่สูญเสียไปของข้าอย่างมหาศาล"
ก่อนที่เขาจะโอดครวญต่อไป ราวกับนึกคิดบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ แววตาของเขาก็เปล่งประกายความหวังขึ้นอีกครั้ง
"เช่นนั้นแล้ว ให้ข้ายืมใช้สักระยะหนึ่งได้หรือไม่? ในช่วงเวลานี้ ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าตลอดเวลาดุจเงาตามตัว เจ้าต้องการทวงคืนเมื่อใดก็ได้ ข้าจะยินดีคืนให้โดยไม่มีข้อแม้ แถมข้ายังจะมอบเคล็ดวิชาล้ำค่า สมบัติหายาก อาวุธวิเศษที่ข้ามีให้แก่เจ้าเป็นการตอบแทนด้วย หากเจ้าประสบอันตรายใดๆ ข้าจะออกหน้าช่วยเหลือเจ้าอย่างสุดกำลัง อีกประการหนึ่ง สิ่งนี้มีประโยชน์ต่อตัวข้ามากกว่าเจ้าในยามนี้ เมื่อภารกิจของข้าสำเร็จลุล่วง ข้าจะส่งคืนให้เจ้าอย่างแน่นอน" เขาอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงใจและวิงวอน ราวกับเด็กน้อยที่กำลังขอของเล่นชิ้นโปรด
อวี้เหวินได้ยินดังนั้นก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปครู่หนึ่ง ความคิดมากมายสับสนวุ่นวายอยู่ในหัวของเขา เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ราวกับกำลังตัดสินใจในเรื่องที่ยากลำบาก
"ตกลง ตามที่เจ้ากล่าวมา ข้าหวังว่าบุรุษผู้มีเกียรติจะไม่คืนคำ ข้าจะให้เจ้ายืม" ด้วยเหตุผลที่ว่าเคล็ดพลังยุทธ์ เคล็ดวิชาการต่อสู้ และอาวุธต่างๆ นั้นเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับเขาในตอนนี้ เพื่อใช้ในการเพิ่มพูนฐานพลังบ่มเพาะและเสริมสร้างพลังการต่อสู้ให้แข็งแกร่งขึ้น เพื่อให้บรรลุเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ในการช่วยเหลือมารดาของเขาได้อย่างรวดเร็ว อีกทั้งข้อตกลงนี้ก็มิได้มีสิ่งใดเป็นผลเสียต่อเขาเลย ตรงกันข้ามกลับเป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าอย่างยิ่ง ไม่มีเหตุผลใดที่เขาจะต้องปฏิเสธข้อเสนอนี้
"แน่นอน! แน่นอนที่สุด! นายน้อยผู้นี้เป็นผู้รักษาคำพูดดียิ่งนัก เจ้าจงวางใจได้เลย" ซ่งเหยียนเฟยรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจอย่างออกนอกหน้า เกรงว่าอวี้เหวินจะเปลี่ยนใจในภายหลัง พลางคลี่ยิ้มกว้างอย่างโล่งอก ราวกับยกภูเขาออกจากอก
"ฮ่าๆ! สัญญาย่อมเป็นสัญญา ในเมื่อเจ้ามีน้ำใจให้ข้ายืมแล้ว ดังนั้นข้าก็จะมอบเคล็ดวิชาให้แก่เจ้าตามที่ได้ลั่นวาจาไว้" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริง พลางยกนิ้วชี้ขึ้น กดลงบนหน้าผากของอวี้เหวินเบาๆ
"จิ๊ด!" ทันใดนั้นเอง ข้อมูลมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ห้วงสมองของอวี้เหวินราวกับกระแสน้ำป่าที่ไหลเชี่ยวกราก ความรู้สึกเจ็บปวดราวกับศีรษะกำลังจะระเบิดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสมอง ทว่าอวี้เหวินกัดฟันแน่น ข่มความเจ็บปวดนั้นไว้ด้วยความอดทน ชั่วครู่หนึ่งกระแสข้อมูลที่ไหลบ่าเข้ามาก็ค่อยๆ ชะลอตัวลงจนกระทั่งหยุดสนิท
อวี้เหวินจึงทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ ตั้งจิตสงบเพื่อปรับแต่งและเรียบเรียงความรู้ที่ได้รับมา ผ่านไปชั่วก้านธูป เขาก็ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ
ซ่งเหยียนเฟยเห็นดังนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
"เคล็ดวิชากายที่ข้ามอบให้เจ้าในครั้งนี้ ถือว่าเหมาะสมที่สุดสำหรับเจ้าในยามนี้ สำหรับผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งการบ่มเพาะในระดับก่อตั้งรากฐาน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการสร้างรากฐานร่างกายที่แข็งแกร่งจากภายใน ดังนั้น เคล็ดวิชา 'เตาอัสนีวิบัติ' จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด"
จากนั้นอวี้เหวินจึงทบทวนเนื้อหาของเคล็ดวิชานั้นในความทรงจำของตนเองอย่างละเอียด
'เคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัตินี้ แบ่งออกเป็นสามระดับใหญ่ ขั้นแรกคือการใช้เพลิงปราณหล่อหลอมร่างกายตนเองดุจดั่งดาบที่ถูกตีขึ้นจากเตาหลอม ขจัดสิ่งสกปรกและมลทินออกจากร่างกาย สร้างความบริสุทธิ์ให้แก่ทุกส่วน หากฝึกฝนในสถานที่ที่มีความร้อนระอุ เช่นบริเวณภูเขาไฟ ก็จะสามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น การฝึกฝนในขั้นแรกนี้จะเทียบเท่ากับพลังของผู้ที่อยู่ในขั้นก่อตั้งรากฐาน
ขั้นที่สองคือการทุบตีและขัดเกลาดาบ เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งและความหนาแน่นของร่างกายให้มากยิ่งขึ้น การฝึกฝนในขั้นนี้จำเป็นต้องผ่านการต่อสู้จริงเท่านั้น ยิ่งร่างกายได้รับการโจมตีที่รุนแรงมากเท่าไหร่ ความแข็งแกร่งก็จะยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นเท่านั้น ขั้นนี้จะเทียบเท่ากับผู้ที่อยู่ในขั้นกำเนิดกาย และขั้นสุดท้าย
ขั้นที่สามคือการใช้อัสนีบาตหล่อหลอมร่างกายให้แข็งแกร่งถึงขีดสุด ทนทานราวกับดาบเทพที่มิมีสิ่งใดทำลายได้ ความแข็งแกร่งในขั้นนี้จะเทียบเท่ากับผู้ที่อยู่ในขั้นหลอมรวมกายา และในแต่ละระดับใหญ่ก็จะแบ่งออกเป็นสามขั้นย่อย ได้แก่ ขั้นแรกเริ่ม ขั้นกลาง และขั้นสูงสุด'
ดังนั้น หากอวี้เหวินสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชานี้จนสำเร็จ เขาก็จะมีความแข็งแกร่งเหนือกว่าผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันอย่างน้อยสองเท่าเลยทีเดียว
'หากข้าปรารถนาจะบรรลุเคล็ดวิชาขั้นแรกอย่างรวดเร็ว จำเป็นต้องเสาะหาสถานที่ที่เหมาะสมที่สุด ข่าวลือที่เล่าขานในหมู่บ้านนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก กล่าวว่าลึกเข้าไปในเทือกเขานี้ มีถ้ำลึกดำมืดแห่งหนึ่ง ที่ความแห้งแล้งแผดเผาร้อนระอุถึงขีดสุด พื้นดินเดือดพล่านราวกับหม้อโลหะที่ถูกไฟเผา หากแม้แต่มนุษย์ผู้แข็งแกร่งยังมิอาจทนทานอยู่ได้เกินครึ่งชั่วยาม ร่างกายก็จะถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าธุลี นี่คือดินแดนต้องห้ามที่เต็มไปด้วยอันตรายถึงชีวิต ทว่าในถ้ำนั้นกลับเป็นรังของพยัคฆ์หางแมงป่อง สัตว์อสูรชั้นต่ำก็จริง แต่ด้วยพิษร้ายและพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัว มันยังคงเป็นภัยคุกคามร้ายแรงสำหรับข้าในยามนี้' อวี้เหวินครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง ดวงตาคมกริบฉายแววแน่วแน่ปนความกังวล ก่อนจะหันไปมองร่างเล็กจิ๋วของซ่งเหยียนเฟยที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง
'ฮ่าๆ! ข้ามีผู้คุ้มกันที่แข็งแกร่งดุจเทพเซียนอยู่เคียงข้างกายแล้วนี่นา ช่างเป็นโชคชะตาที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก เอาเป็นว่าค่อยไปสำรวจถ้ำนั้นในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน' เขายิ้มให้กับความคิดอันชาญฉลาดของตนเองอย่างพึงพอใจ
หลังจากอวี้เหวินเสร็จสิ้นการฝึกฝนร่างกายอันเหนื่อยล้าประจำวัน ซ่งเหยียนเฟยก็ขอตัวเข้าไปฟื้นฟูพลังในห้องพักอันเงียบสงัด โดยมีหินดำลึกลับเม็ดนั้นเป็นสื่อนำพลัง
กาลเวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว ราตรีอันมืดมิดได้ปกคลุมไปทั่วผืนฟ้า แสงจันทร์สีเงินสาดส่องลอดหน้าต่างไม้เข้ามาในห้องพักอันคับแคบ ภายในหินดำลึกลับที่วางอยู่บนเตียงนั้นเอง
"ฮ่าๆ! ในที่สุด ข้าก็สามารถเข้ามาได้จนได้ ช่างเป็นการตัดสินใจที่ไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อย หินลึกลับเม็ดนี้ซ่อนมิติอันพิสดารไว้ภายในจริงๆ ด้วย!" ซ่งเหยียนเฟยหัวเราะก้องกังวานด้วยความยินดี ราวกับนักโทษที่เพิ่งถูกปลดปล่อย
เขากวาดสายตามองไปโดยรอบ มิติภายในหินดำถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดอันไร้ขอบเขต ราวกับห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและน่าหวาดหวั่นอย่างประหลาด ยิ่งเขาเหยียบย่างลึกลงไป หมอกปราณสีทมิฬก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นจนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยาดน้ำค้าง สัมผัสเย็นเยียบของหมอกปราณกลับทำให้ซ่งเหยียนเฟยรู้สึกกระปรี้กระเปร่าและสบายกายอย่างยิ่ง
ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขากลับมาเฉียบคมราวกับใบมีด พลังปราณทมิฬอันบริสุทธิ์และเข้มข้นถูกดูดซับผ่านทางรูขุมขนทั่วทั้งร่าง ไหลเวียนเข้าสู่ตันเถียนอย่างรวดเร็วและทรงพลัง พวกมันไหลเวียนไปทั่วทุกส่วนของร่างกายที่บอบช้ำ ทำการซ่อมแซมแก่นชีพจรที่แตกสลายของซ่งเหยียนเฟย ช่วยสมานบาดแผลฉกรรจ์และรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเขาอย่างช้าๆ ทว่ามั่นคงราวกับสายน้ำที่ไม่เคยหยุดไหล
เขาจึงทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นดินที่เย็นเยียบและมืดมิด ดูดซับพลังปราณทมิฬอันมหาศาลเพื่อฟื้นฟูร่างกายและจิตวิญญาณของตนเองในมิติแห่งนี้เป็นเวลายาวนาน จนกระทั่งค่ำคืนอันเงียบสงัดได้ล่วงเลยผ่านพ้นไปสู่รุ่งอรุณของวันใหม่
ยามรุ่งอรุณ อวี้เหวินตื่นขึ้นด้วยความกระปรี้กระเปร่า เตรียมตัวที่จะมุ่งหน้าสู่เทือกเขาอีกครั้ง ทว่าครานี้มิใช่เพื่อล่าสัตว์ป่าอันใด หากแต่เป็นการเดินทางเพื่อฝึกฝนพลังบ่มเพาะ
เช้านี้เขาได้ปรึกษาหารือกับซ่งเหยียนเฟย สังเกตเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายดูสดใสขึ้นกว่าเดิมมาก นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า หินดำลึกลับเม็ดนั้นมีคุณูปการต่อซ่งเหยียนเฟยอย่างแท้จริง มิได้เป็นเพียงคำกล่าวอ้างที่ไร้สาระ
"วันนี้ข้าจะขึ้นเขาไปฝึกฝนเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติ มีสถานที่แห่งหนึ่งเหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับการฝึกฝนในขั้นแรก แต่สถานที่แห่งนั้นสำหรับข้าในตอนนี้ยังคงเต็มไปด้วยอันตราย" อวี้เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ดังนั้นเจ้าจึงต้องการให้นายน้อยผู้นี้ติดตามเจ้าไป เพื่อคุ้มกันภัยให้เจ้ากระนั้นหรือ เจ้าหนู?" ซ่งเหยียนเฟยเอ่ยด้วยท่าทางเบื่อหน่าย ราวกับอ่านความคิดของอวี้เหวินได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
"ใช่ ตามข้อตกลงของเรา หนึ่งในนั้นคือเจ้าต้องเป็นผู้คุ้มกันภัยให้แก่ข้า" อวี้เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตากลับฉายความมุ่งมั่น
"ก็ได้ๆ ตกลง เราจะออกเดินทางกันเลยหรือไม่?" ซ่งเหยียนเฟยรับคำอย่างเสียมิได้ ท่าทางยังคงแฝงไว้ด้วยความขี้เกียจ
"อีกครึ่งชั่วยาม เราจะออกเดินทาง ข้าขอเวลาเตรียมตัวสักครู่" อวี้เหวินกล่าว พลางลุกขึ้นไปจัดเตรียมสัมภาระที่จำเป็น
เมื่อถึงเวลาออกเดินทาง ซ่งเหยียนเฟยก็ได้กลับเข้าไปสู่มิติภายในหินดำลึกลับ สร้อยคอเส้นนั้นจึงกลับมาคล้องอยู่บนลำคอของเจ้าของเดิม อวี้เหวิน ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าออกจากเรือน
"เหวินเออร์ จำไว้ว่าความปลอดภัยของเจ้าสำคัญที่สุด และอย่ารอจนตะวันลับฟ้าจึงค่อยกลับมา" เสียงทุ้มนุ่มของอวี้หลานดังขึ้นจากด้านใน
อวี้เหวินได้แจ้งแก่บิดาของเขาตั้งแต่ยามเย็นถึงแผนการที่จะขึ้นไปฝึกฝนบนเทือกเขาเพื่อเพิ่มพูนความแข็งแกร่งอย่างรวดเร็ว เพียงแต่เขาเกรงว่าบิดาจะเป็นห่วงและห้ามปรามมิให้เขาไป เขาจึงกล่าวเพียงว่าจะไปฝึกฝนบริเวณรอบนอกของภูเขาที่ปราศจากสัตว์อสูร
"ลูกจะจดจำไว้ในใจขอรับ" อวี้เหวินรับคำด้วยความเคารพ
"สาวน้อยที่เจ้าช่วยเหลือนำกลับบ้านมา นางอยู่แห่งหนใด? เหตุใดข้าจึงมิได้พบนางเลย?" อวี้หลานกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนอย่างละเอียด ราวกับกำลังค้นหาใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่
"เจ้าหนู เจ้ามิควรให้บิดาของเจ้ารู้ว่าข้ายังคงอยู่กับเจ้าในเวลานี้ เขายังคงหวาดระแวงข้าอยู่ ควรต้องรอเวลาอีกสักพัก" เสียงกระซิบแผ่วเบาของซ่งเหยียนเฟยดังขึ้นในห้วงความคิดของอวี้เหวิน ราวกับเสียงกระซิบจากอีกมิติ
"นาง... นางได้ขอตัวกลับไปยังถิ่นฐานของนางแล้วขอรับ ท่านพ่อ นางรู้สึกซาบซึ้งในความเมตตาของข้าเป็นอย่างยิ่ง จึงได้มอบเคล็ดวิชาอันล้ำค่าพร้อมทั้งอาวุธวิเศษป้องกันตัวแก่ข้าเป็นการตอบแทน และนางยังกล่าวอีกว่า สักวันนางจะกลับมาตอบแทนบุญคุณที่ได้ช่วยเหลือชีวิตนางในครั้งนี้ให้จงได้" อวี้เหวินก้มศีรษะเล็กน้อยพร้อมกับแย้มรอยยิ้มจางๆ
พลางหยิบอาวุธวิเศษที่ได้รับจากซ่งเหยียนเฟยออกมาให้อวี้หลานได้ชม แสงสีเงินยวงสะท้อนกับแสงตะวันยามเช้า ดูงดงามพิสดาร
"ข้าบอกเจ้าแล้วอย่างไร ข้ามิใช่สตรี ข้าเป็นบุรุษอกสามศอกโดยแท้!" ซ่งเหยียนเฟยพ่นลมหายใจออกมาด้วยความขุ่นเคือง ราวกับถูกหยามเกียรติ
"เป็นเช่นนั้นเองหรือ ดีแล้วๆ ดีจริงๆ" อวี้หลานถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก คลี่ยิ้มกว้างอย่างยินดีให้กับอวี้เหวิน ความกังวลในดวงตาลดเลือนลงไป
"เจ้าจงไปเถิด เวลามักไม่คอยท่า จงรีบไปรีบกลับ" อวี้หลานกล่าวด้วยความห่วงใย มองตามหลังบุตรชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก
"ขอรับ ท่านพ่อ ข้าจักรีบกลับมามิให้ทันยามสนธยา" อวี้เหวินรับคำด้วยความเคารพ ก่อนจะคำนับลา แล้วก้าวเท้าออกจากเรือน มุ่งหน้าสู่เส้นทางบนภูเขาอันท้าทาย
จากนั้นเขาก็ก้าวเท้าออกเดินอย่างมุ่งมั่น แรงใจอันแน่วแน่ผลักดันให้เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ สายตาคมกริบจับจ้องไปยังเป้าหมายที่อยู่เบื้องหน้า เขตแดนของสัตว์อสูร พยัคฆ์หางแมงป่อง
ถิ่นฐานของพยัคฆ์หางแมงป่องท่ามกลางขุนเขาอันกว้างใหญ่แห่งนี้เป็นเพียงจุดเล็กๆ บนแผนที่เท่านั้น หากวัดระยะทางจากบ้านของอวี้เหวินแล้ว จะมีระยะทางที่ไกลกว่าเขตของหมาป่าอสูรถึงสิบลี้ เนื่องจากการสังหารหมาป่าอสูรของซ่งเหยียนเฟยเมื่อหลายวันก่อน ทำให้บริเวณนั้นยังคงไร้วี่แววของสัตว์อสูร แม้เวลาจะล่วงเลยมาพอสมควรแล้วก็ตาม จึงอำนวยความสะดวกให้อวี้เหวินในการเดินทางในช่วงแรกนี้ยิ่งขึ้น
ทั้งสองร่วมเดินทางด้วยกันเป็นเวลานานหลายชั่วยาม โดยมีเพียงอวี้เหวินเท่านั้นที่ต้องออกแรงก้าวเดินไปตามเส้นทางที่คดเคี้ยวและลาดชัน ผ่านป่าเขาลำเนาไพร สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย ราวกับกำลังก้าวเข้าสู่โลกอีกใบ จากป่าโปร่งที่แสงตะวันสาดส่องถึงพื้นดิน สู่ป่าทึบที่ร่มเงาปกคลุมจนมืดครึ้ม มีความร้อนชื้นอบอ้าวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
รอบข้างเต็มไปด้วยพงไพรหนาแน่น ต้นไม้สูงตระหง่านเสียดฟ้า รากไม้ใหญ่พันเกี่ยวกันยุ่งเหยิง สัตว์เล็กสัตว์น้อยวิ่งเล่นซุกซนไปมาอย่างสนุกสนาน ทว่าอย่าได้ดูแคลนขนาดและรูปลักษณ์ที่น่ารักของพวกมัน ไม่มีสัตว์ตัวใดในเขตอสูรแห่งนี้ที่เป็นเพียงสัตว์ธรรมดา หากไม่ระมัดระวังตัวแม้เพียงชั่วครู่ อวี้เหวินก็อาจจะพบเจอกับงูพิษสีสันฉูดฉาดที่เป็นสัตว์อสูรเลื้อยพันอยู่บนกิ่งไม้สูง หรือสัตว์ใหญ่เช่นหมูป่าปฐพีที่มีเขี้ยวแหลมคมอาจจะพุ่งเข้าจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อเดินผ่านแหล่งน้ำใสเย็น หากประมาทแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจถูกจระเข้ทองคำตัวใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้น้ำโผล่ขึ้นมางับด้วยกรามอันแข็งแกร่ง
แต่ทั้งหมดทั้งมวลเหล่านี้ อวี้เหวินได้รับการบอกกล่าวให้หลีกเลี่ยงและป้องกันจากซ่งเหยียนเฟยที่คอยชี้นำทางอยู่ภายในหินดำลึกลับตลอดเวลา ราวกับมีดวงตานับพันคู่คอยสอดส่องทุกการเคลื่อนไหวของเขา ทำให้การเดินทางในครั้งนี้เต็มไปด้วยความระมัดระวังและตื่นเต้นระทึกใจไปพร้อมๆ กัน
บัดนี้ สภาพแวดล้อมโดยรอบกายของอวี้เหวินเริ่มแปรเปลี่ยนไป ต้นไม้ใหญ่และใบหญ้าเขียวขจีเริ่มลดน้อยถอยลง อุณหภูมิเริ่มสูงขึ้นอย่างรู้สึกได้ ไอความร้อนระอุแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ รอบข้างเริ่มปรากฏความแห้งแล้งและหินผามากขึ้น
"อีกสามสิบจั้งทางทิศเหนือ มีตะขาบเพลิงซ่อนตัวอยู่ เจ้าระวังตัวด้วย จงเบี่ยงไปทางทิศตะวันออก รอมันปรากฏตัว ข้าจะสังหารมันเอง" เสียงของซ่งเหยียนเฟยดังขึ้นในห้วงความคิดของอวี้เหวิน เตือนภัยล่วงหน้า
อวี้เหวินเมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันเคร่งขรึมลง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบทิศ แผ่ประสาทสัมผัสออกไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตื่นตัว เมื่อเขาก้าวเข้าสู่ระยะที่ตะขาบอัคคีซุ่มซ่อนอยู่ เขาก็เพิ่มความระมัดระวังถึงขีดสุด ราวกับกำลังเดินอยู่บนคมดาบ
พรึ่บ! ทันใดนั้นเอง ตะขาบเพลิงตัวยาวกว่าสามจั้งก็กระโดดโผล่ขึ้นมาจากพื้นดินที่แตกระแหงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า มันอ้าปากกว้างเผยให้เห็นเขี้ยวยาวแหลมคมคู่หนึ่ง ส่งกลิ่นเหม็นคาวคลุ้งออกมา พร้อมทั้งทำท่าจะเขมือบอวี้เหวินเข้าไปทั้งร่าง
ทว่าในชั่วพริบตา ราวกับมีใบมีดที่มองไม่เห็นผ่าอากาศลงมา ฟาดฟันร่างของตะขาบยักษ์ขาดเป็นสองท่อนอย่างรวดเร็วปานแสงแลบ เลือดสีม่วงเข้มข้นพุ่งกระฉูดออกมาดุจน้ำตก ซ่งเหยียนเฟยแผ่พลังสร้างม่านกั้นโปร่งใสออกมาปกป้องอวี้เหวินจากพิษร้าย
เมื่อเลือดของตะขาบสัมผัสกับม่านกั้น ก็เกิดเสียง "ฉ่า~" ดังขึ้น พร้อมกับควันสีขาวจางๆ ที่ลอยขึ้นมา บ่งบอกถึงฤทธิ์กรดอันรุนแรงของพิษ
"หากข้าโดนพิษร้ายกาจนี้เข้าไป มิใช่ว่าชีวิตข้าจะดับสิ้นไปจากโลกนี้ในทันทีหรอกหรือ?" อวี้เหวินเห็นภาพอันน่าสะพรึงกลัวนั้น ถึงกับรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ความตายอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม
"เจอเพียงเท่านี้ ใจเจ้าก็ห่อเหี่ยวเสียแล้วหรือ เจ้าหนู?" ซ่งเหยียนเฟยหัวเราะเบาๆ อย่างขบขัน
"หามิได้!" ดวงตาของอวี้เหวินกลับมาเฉียบคมดังเดิม แววตาแสดงถึงความมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ "ไปกันเถอะ" เขากล่าวพร้อมกับก้าวเท้าเดินต่อไปอย่างไม่ลังเล
เมื่ออวี้เหวินก้าวเดินมาได้สักพัก สภาพแวดล้อมโดยรอบกายก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ต้นไม้และพุ่มไม้เขียวขจีได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น คงเหลือไว้เพียงผืนดินที่แตกระแหง แห้งผากราวกับขาดน้ำมานานนับปี อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นจนแทบจะแผดเผา
เริ่มปรากฏร่างของแมงป่องอสูรตัวน้อยใหญ่คลานออกมาจากรอยแตกของพื้นดิน อากาศร้อนระอุจนอวี้เหวินรู้สึกคอแห้งผาก ต้องยกขวดน้ำที่เตรียมมาขึ้นจิบอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งย่างก้าวลึกเข้าไป อุณหภูมิก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น เหงื่อเม็ดโตเริ่มไหลซึมออกมาจากรูขุมขนทั่วทั้งร่างกาย
อาการเหนื่อยล้าอ่อนเพลียเริ่มถาโถมเข้ามาราวกับคลื่นที่ซัดกระหน่ำ จนกระทั่งอวี้เหวินรู้สึกว่าเรี่ยวแรงที่มีอยู่เริ่มจวนเจียนจะหมดสิ้น เขาจึงตัดสินใจมองหาโขดหินใหญ่เพื่อหลบพักจากไอแดดที่แผดเผา
"ด้วยระดับพลังของเจ้าในตอนนี้ เจ้ามิอาจก้าวล่วงเข้าไปลึกกว่านี้ได้อย่างแน่นอน เจ้าควรเริ่มต้นฝึกฝนจากบริเวณนี้เสียก่อน แล้วจึงค่อยเข้าไปด้านในเมื่อพลังบ่มเพาะแข็งแกร่งขึ้น" เสียงของซ่งเหยียนเฟยดังขึ้นในห้วงความคิดของอวี้เหวิน เตือนสติด้วยความเป็นห่วง
"ตกลง ข้าจะทำตามที่เจ้าว่า" อวี้เหวินพยักหน้าตอบรับ เขาทรุดตัวลงนั่งพักเพื่อฟื้นฟูพลังกายที่อ่อนล้า ทว่าในฉับพลันนั้นเอง ดวงตาของเขาก็พลันดับวูบลงสู่ความมืดมิด ร่างกายทรุดฮวบลงกับพื้นดินหมดสติในทันที
"อวี้เหวิน! อวี้เหวิน..." เสียงเรียกชื่อของอวี้เหวินด้วยความตกใจดังขึ้นในห้วงความคิดของเขา...
(1 จั้ง = 3.33 เมตร)
(1 ลี้ = 500 เมตร)


## บทที่8 มังกรบรรจบเมฆาคล้อย: ปฐมบทนครเฉิน

ครู่กาลล่วงเลย เปลือกตาคู่หนึ่งจึงค่อยๆ ปรือเปิดจากห้วงนิทรา ความพร่าเลือนในม่านตาค่อยๆ จางหาย แปรเปลี่ยนเป็นความคมชัด อวี้เหวินขยับศีรษะเพียงเล็กน้อย หันไปยังทิศเบื้องขวา จึงปรากฏแก่สายตาซึ่งร่างของอสูรแมงมุมพิศดารตัวหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่
เมื่อพิเคราะห์ดูอย่างละเอียดละออ จะเห็นได้ว่าใบหน้าของมันละม้ายคล้ายคลึงกับสุนัขอย่างน่าประหลาด มันถูกพิฆาตจนร่างแหลกเหลวออกเป็นสองส่วน ชิ้นส่วนอวัยวะกระจัดกระจาย เลือดสีม่วงเข้มข้นไหลนองผืนปฐพี ส่งกลิ่นคาวคลุ้งรุนแรงท่ามกลางไอแดดที่แผดเผาราวกับเปลวเพลิง
"เจ้าตื่นแล้วหรือ?" เสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มิได้แสดงความตื่นตระหนกต่อภาพที่ปรากฏ
เสียงนั้นปลุกอวี้เหวินให้หลุดพ้นจากภวังค์แห่งความงุนงง
เขาสังเกตเห็นว่าอาภรณ์ของตนเปรอะเปื้อนไปด้วยของเหลวสีม่วงเหนียวข้น ซึ่งบัดนี้ได้แห้งกรังติดอยู่กับเนื้อผ้า "มัน... มันเกิดอันใดขึ้นกัน?" อวี้เหวินพึมพำด้วยความสับสนงุนงาย
"เจ้าถูกอสูรแมงมุมพิษหน้าสุนัขเล่นงานเข้าแล้ว" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวพลางชี้ไปยังซากอสูรที่นอนตายอยู่มิไกล
"เจ้าอาจถูกพิษของมันขณะที่ยึดเหนี่ยวโขดหินนั่น จึงเป็นเหตุให้เจ้ารู้สึกหนักอึ้งราวกับถูกมนต์สะกด จนกระทั่งสลบเหมือดไป โชคดีที่ข้าไหวตัวทัน จึงรีบติดตามหามันจนพบ แล้วสังหารมันเพื่อสกัดเอาส่วนที่เป็นยาถอนพิษในกายมันมาให้เจ้าดื่ม เพื่อขับพิษร้ายกาจนั้นออกจากร่าง มิฉะนั้น ป่านนี้เจ้าคงมิอาจลืมตาขึ้นมาได้อีกแล้ว" ซ่งเหยียนเฟยอธิบายให้อวี้เหวินฟังอย่างละเอียด
"แต่อสูรแมงมุมตัวนี้ช่างพิกลพิการ หากข้ามิได้เพ่งสมาธิจับจ้องมันอย่างถี่ถ้วน ข้าแทบไม่อาจตรวจจับร่องรอยการดำรงอยู่ของมันได้เลย มิเช่นนั้นเจ้าคงมิถูกพิษของมันได้โดยง่ายเช่นนี้" เขาพูดพลางดีดวัตถุสิ่งหนึ่งออกมาจากปลายนิ้ว วัตถุนั้นกลิ้งไปหยุดอยู่ตรงหน้าอวี้เหวินที่ยังคงนอนอยู่บนพื้น
วัตถุนั้นมีลักษณะเป็นทรงกลมสีดำขลับ มันวาวราวกับหยกดำเม็ดงาม มองเผินๆ อาจมิได้บ่งบอกถึงความพิเศษอันใด ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเพียงครู่ วัตถุสีดำกลมเกลี้ยงนั้นกลับเริ่มเลือนราง จางหายไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบ ราวกับกลืนกินแสงและสีสันจนมิอาจสังเกตเห็นได้อีกต่อไป สิ่งนี้สร้างความตื่นตะลึงพรึงเพริดให้กับอวี้เหวินเป็นอย่างยิ่ง
"นี่... นี่มันมีสิ่งเช่นนี้ดำรงอยู่ในโลกหล้าด้วยหรือนี่?" เขาเบิกดวงตากว้าง มองไปยังวัตถุลึกลับที่ค่อยๆ เลือนหายไปด้วยความฉงนสนเท่ห์
ซ่งเหยียนเฟยเห็นดังนั้นจึงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่เล็กฉายแววภูมิใจ "สิ่งนี้เรียกว่า 'แก่นวายุอำพราง' ซึ่งเป็นหัวใจที่ถูกกลั่นกรองออกมาจากซากศพของพญาจิ้งจกมายา คาดว่าอสูรแมงมุมตัวนี้โชคดีได้รับสิ่งนี้มาโดยบังเอิญจากพญาจิ้งจกมายาที่สิ้นชีพไปแล้ว เพราะด้วยพละกำลังของตัวมันเอง มิอาจจะทำอันตรายพญาจิ้งจกมายาได้แม้แต่รอยขีดข่วนอย่างแน่นอน" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวอวดอ้างความรู้ของตนเอง พลางดึงลูกแก้วเม็ดนั้นกลับมาไว้ในอุ้งมือน้อยๆ ของเขา มันจึงกลับคืนสู่สีดำขลับดังเดิมอีกครั้งหนึ่ง
"เป็นเช่นนี้นี่เอง" อวี้เหวินพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ตุบ!" เสียงวัตถุทรงกลมถูกโยนมาหยุดอยู่ตรงหน้าอวี้เหวินอีกครา
"ข้าให้เจ้า สิ่งนี้จำเป็นอย่างยิ่งสำหรับเจ้า มันจะช่วยเจ้าในการอำพรางซ่อนเร้นกาย และป้องกันภัยจากผู้ที่มีระดับพลังต่ำกว่าขั้นก่อกำเนิดได้ทุกคน" ร่างเล็กๆ ตรงหน้าเขากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
อวี้เหวินคว้าแก่นวายุอำพรางขึ้นมา สัมผัสผิวมันวาวเย็นเยียบเพียงครู่ ก่อนจะเก็บซ่อนไว้ในสาบเสื้ออย่างมิดชิด
'สิ่งนี้เก็บไว้ภายหลังกลับถึงเรือนค่อยให้เขาถ่ายทอดวิชาการใช้ก็แล้วกัน ตอนนี้สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือการฟื้นฟูเรี่ยวแรงและพลังปราณที่สูญเสียไปให้กลับคืนมาโดยเร็วพลัน'
เขาจึงลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิในทันที หลับตาลงอย่างสงบ เพื่อรวบรวมสมาธิอันแน่วแน่และฟื้นฟูพลังปราณที่เหือดแห้งให้กลับคืนสู่สภาพเดิม
ครึ่งชั่วยามล่วงผ่าน พลังเรี่ยวแรงในกายของเขาก็ค่อยๆ ฟื้นคืนมาทีละน้อย ทว่าวันนี้เขาตระหนักดีว่าไม่อาจเดินทางลึกเข้าไปในเขตอสูรได้ไกลกว่านี้อีกแล้ว บริเวณนี้คือขีดจำกัดแห่งความสามารถของเขาในยามนี้ เขาจึงส่ายศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มทบทวนเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติที่เพิ่งได้รับมาในห้วงมโนสำนึก ข้อมูลต่างๆ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขาอย่างแจ่มชัด
'เคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติขั้นปฐม เริ่มต้นจากการนำพาไอความร้อนจากภายนอกเข้าสู่ภายในร่างกาย ขั้นแรกนี้เปรียบประดุจการเผาหลอมโลหะให้กล้าแกร่ง ขจัดสิ่งสกปรกและมลทินที่เจือปนอยู่ออกไป เพื่อให้เนื้อโลหะบริสุทธิ์พร้อมสำหรับการตีแผ่และเจียระไนให้งดงาม เป็นการนำพาไอความร้อนจากภายนอกเข้าสู่ภายใน ดูดซับและแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานเพลิง เผาผลาญอวัยวะภายในทีละส่วน เพื่อขับไล่สิ่งสกปรกและกระตุ้นการสร้างใหม่ของเนื้อเยื่อให้แข็งแกร่งและทนทานยิ่งขึ้น'
อวี้เหวินเริ่มสูดซับพลังไอความร้อนที่แผ่กระจายอยู่โดยรอบกายอย่างเชื่องช้า ไอความร้อนเหล่านั้นค่อยๆ แทรกซึมผ่านผิวหนัง ราวกับสายฝนที่ค่อยๆ ซึมซาบลงสู่ผืนดิน เข้าสู่ตันเถียนของเขา แปรเปลี่ยนเป็นพลังงานสีแดงเพลิงไหลเวียนไปทั่วสรรพางค์กาย พลังสีแดงค่อยๆ แทรกซึมลึกเข้าไปในอวัยวะภายใน ซึมซาบสู่เนื้อเยื่อ เซลล์ และเริ่มกระบวนการเผาไหม้ แปรเปลี่ยนโครงสร้างให้แข็งแกร่งและคงทนยิ่งกว่าเดิม
มันเผาผลาญลงลึกถึงระดับที่เล็กที่สุดดุจธุลี ก่อให้เกิดกระบวนการสร้างใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าในระดับโมเลกุล ขยายตัวขึ้นสู่ระดับเซลล์ ระดับเนื้อเยื่อ และหยั่งลึกลงไปถึงอวัยวะภายใน ซึ่งกระบวนการอันซับซ้อนนี้ได้สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสให้กับอวี้เหวินอย่างยิ่ง ราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผาทั้งเป็น เนื่องจากมันเป็นการเปลี่ยนแปลงจากจุดที่เล็กที่สุดไปสู่จุดที่ใหญ่ที่สุด ค่อยๆ กัดกร่อน เผาไหม้ทุกตารางนิ้วของเนื้อหนังของเขาอย่างเชื่องช้า สร้างความทรมานที่เกินกว่าจะทานทน
"กรอด..." เสียงกัดฟันของอวี้เหวินดังลอดไรฟันออกมา บ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่เขากำลังเผชิญ ขณะนี้ทั่วทั้งร่างของเขาชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อเม็ดโต ยิ่งเวลาล่วงเลยผ่านไป ใบหน้าคมสันของเขาก็ยิ่งแสดงออกถึงความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าจนแทบจะหมดเรี่ยวแรง ทว่าด้วยจิตใจที่มุ่งมั่นและแข็งแกร่งดุจเพชร เขาจึงยังคงยืนหยัดอยู่ได้โดยมิได้ล้มลง กระบวนการสร้างใหม่ยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้า
หากสามารถมองทะลุเข้าไปในร่างของเขาได้ จะพบว่าอวัยวะภายในของเขานั้นบัดนี้เต็มไปด้วยสีแดงฉานราวกับถูกเพลิงบรรลัยกัลป์เผาไหม้ มิใช่สีแดงจากโลหิต แต่เป็นสีแดงของพลังงานความร้อนอันบริสุทธิ์ ร่างกายของอวี้เหวินเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ สิ่งสกปรกต่างๆ ถูกขับออกมาจากรูขุมขนมากมาย กล้ามเนื้อเริ่มมีความแข็งแกร่ง กระชับ และยืดหยุ่นมากยิ่งขึ้น
เขาทำกระบวนการนี้อย่างต่อเนื่องจนกระทั่งดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงจากขอบฟ้า เขาจึงหยุดการฝึกฝน และทรุดกายลงกับพื้นดินอย่างหมดเรี่ยวแรง "ตึง!" ด้วยความเหนื่อยอ่อนและความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ร่างกายของเขามีสีแดงก่ำไปทั่วทุกส่วน น้ำที่เขาเตรียมมาด้วยนั้นเหือดแห้งไปจนไม่เหลือแม้แต่หยาดเดียว
"ฮ่าๆ! เพียงเท่านี้ก็ถึงกับทรุดกายเสียแล้วหรือ เจ้าหนู?" เสียงของซ่งเหยียนเฟยดังขึ้นเมื่อเห็นอวี้เหวินล้มลงกับพื้นดินอย่างหมดสภาพ
อวี้เหวินที่กำลังหอบหายใจถี่กระชั้นด้วยความเหนื่อยอ่อนมิได้ใส่ใจต่อคำเยาะเย้ยนั้นแม้แต่น้อย เขากำลังตั้งสติและปรับสภาพร่างกายให้กลับคืนสู่ภาวะปกติ เมื่อทุกสิ่งเริ่มเข้าที่เข้าทาง พวกเขาทั้งสองจึงเริ่มออกเดินทางกลับสู่เรือน จบสิ้นการฝึกฝนอันแสนทรหดในวันนี้
---
สามวันให้หลังจากการพักผ่อนและปรับสภาพร่างกายให้คุ้นชินกับการฝึกฝนอันหนักหน่วง อวี้เหวินก็ออกเดินทางสู่เทือกเขาอีกครั้ง คราวนี้เขาสามารถก้าวล่วงเข้าไปได้ลึกกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด สองเท้าเหยียบย่ำไปบนผืนดินที่แห้งแล้งและแตกระแหง ไอแดดร้อนระอุแผดเผาผิวกายราวกับเปลวเพลิง
เขายังคงดำเนินกระบวนการฝึกฝนเช่นเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า หล่อหลอมร่างกายของตนให้แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าที่ผ่านการตีแผ่และเผาหลอมมานับครั้งไม่ถ้วน ผ่านพ้นไปหลายราตรีที่ดวงจันทร์ทอแสงสีเงิน บัดนี้อวี้เหวินเข้าใกล้ถิ่นฐานของพยัคฆ์หางแมงป่องเกินกว่าครึ่งทางแล้ว
ขณะที่เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนลานหินทราย ดูดซับพลังไอความร้อนที่แผ่กระจายอยู่โดยรอบกาย ราวกับมีเสียงเดือดปุดๆ ดังมาจากภายในร่างของเขา คล้ายน้ำที่ถูกต้มจนถึงจุดเดือด ปุๆ ควันสีขาวจางๆ เริ่มเคลื่อนออกจากรูขุมขนทั่วทั้งร่างกาย ราวกับไอน้ำที่ระเหยขึ้นจากผิวดิน ฉ่า~ พรึ่บ! เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนขึ้นจากภายในร่างของเขา เผาไหม้เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่จนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา
ตึง! เสียงดังก้องกังวานมาจากภายในร่างของอวี้เหวิน ราวกับมีกุญแจที่ปิดผนึกพลังเอาไว้ถูกปลดปล่อย พลังอันมหาศาลไหลเวียนไปทั่วทุกส่วนของร่างกายดุจกระแสธาราที่เชี่ยวกราก กล้ามเนื้อและอวัยวะต่างๆ แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ผิวหนังเปล่งประกายสีทองแดงเรืองรอง ราวกับโลหะที่ถูกขัดเงาจนขึ้นวาว
บึ้ม! เขาปลดปล่อยพลังที่สะสมไว้ออกมาด้วยการออกหมัดขวาโจมตีโขดหินที่อยู่ข้างกาย แรงปะทะมหาศาลราวกับภูเขาถล่ม ทำให้โขดหินแกรนิตขนาดใหญ่ระเบิดแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงและเศษหินปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ
"ในที่สุดข้าก็สำเร็จสู่ระดับแรกเริ่มของขั้นแรกแห่งวิชาเตาอัสนีวิบัติแล้ว! แถมยังโชคดีทะลวงสู่ขั้นกลางของระดับก่อตั้งรากฐานได้อีกด้วย ฮ่าๆ!"
เขาเปล่งเสียงหัวเราะก้องกังวานด้วยความปิติยินดีอย่างสุดจะกล่าว ราวกับนักรบผู้พิชิตที่ได้รับชัยชนะในสนามรบ
'เจ้าหนุ่มผู้นี้ ผ่านมาเพียงไม่กี่วันก็สามารถสำเร็จสู่ขั้นแรกของวิชาได้ แถมยังทะลวงสู่ระดับก่อตั้งรากฐานขั้นกลางได้อีก ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก คงมิอาจประมาทเขาได้เสียแล้ว หึ!' ซ่งเหยียนเฟยซึ่งเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ครุ่นคิดในใจด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม
"เป็นอย่างไรบ้าง? ข้าเก่งกาจใช่หรือไม่เล่า? ฮ่าๆ!" อวี้เหวินกล่าวขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ เมื่อเห็นซ่งเหยียนเฟยกำลังจับจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
"หึ! สำเร็จเพียงเท่านี้ก็ทำเป็นคุยโว หากเจ้าสามารถสำเร็จสู่ขั้นแรกระดับสูงสุดได้ภายในหนึ่งเดือนค่อยมากล่าวคำโอ้อวดกับข้า" ซ่งเหยียนเฟยเบือนหน้าหนีเล็กน้อย ทำท่าทางไม่สบอารมณ์ แต่ในดวงตากลับแฝงไว้ด้วยความพึงพอใจ
"เจ้าคอยดูเถิด ภายในหนึ่งเดือน ข้าจะต้องทำให้สำเร็จได้อย่างแน่นอน!" เขาพูดด้วยสายตาที่มุ่งมั่นและเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น พร้อมกับหัวเราะเบาๆ ในใจที่เขาสามารถยั่วโทสะซ่งเหยียนเฟยได้บ้างแล้ว
"พวกเราเดินทางกันต่อเถอะ..." อวี้เหวินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น พร้อมกับก้าวเท้าเข้าใกล้ถิ่นที่อยู่ของพยัคฆ์หางแมงป่องมากยิ่งขึ้น ท่ามกลางไอแดดที่แผดเผาและผืนดินที่แห้งแล้ง
---
ณ ดินแดนภาคกลางของแคว้นตงชิง ที่แห่งนี้เป็นผืนพสุธาอันกว้างใหญ่ซึ่งทอดตัวเป็นที่ราบต่ำ ดุจแผ่นกระจกเรียบล้อรับแสงตะวัน แม้นมิได้สูงตระหง่านดังขุนเขาแห่งแดนเหนือ ทว่าโดยรอบยังมีเทือกเขาน้อยใหญ่ขนาบข้าง ราวเป็นกำแพงธรรมชาติที่ล้อมรอบคุ้มกัน มองดูแล้วเปี่ยมด้วยอำนาจและความเกรียงไกร สายลมพัดพาความเย็นชื้นของแผ่นดินผสานกับกลิ่นอายแห่งป่าเขา ชวนให้ผู้มาเยือนได้สัมผัสถึงความยิ่งใหญ่และลี้ลับของสถานที่แห่งนี้
ณ ใจกลางของดินแดนภาคกลาง มีเมืองหนึ่งตั้งตระหง่านโดดเด่นอยู่ภายใต้ร่มเงาแห่งขุนเขา เมืองนั้นมีนามว่า "เมืองเฉิน" อันเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจและความรุ่งเรือง ตระกูลเฉิน ซึ่งเป็นเชื้อสายที่สืบทอดกันมายาวนานได้ปกครองที่แห่งนี้มาหลายชั่วอายุคน ทั่วทั้งแผ่นดินต่างยำเกรงและสรรเสริญในอำนาจของพวกเขา เทือกเขาที่โอบล้อมเมืองเฉิน ราวกับมังกรโบราณที่ขดตัวปกปักษ์คุ้มครอง สายหมอกจาง ๆ ลอยเรี่ยอยู่เบื้องบน เติมเต็มบรรยากาศให้ลี้ลับและน่าครั่นคร้ามแก่ผู้มาเยือน
เมืองเฉินมีอาณาเขตปกครองอันกว้างขวางสุดลูกหูลูกตา รัศมีการปกครองขยายออกไปไกลถึงหนึ่งล้านลี้ หากมิใช่บุคคลที่ได้รับอนุญาตหรือมิได้มีธุระจำเป็น ย่อมมิอาจก้าวเท้าเข้าสู่เขตปกครองของเมืองได้โดยง่าย ประตูทางเข้าเมืองเฉินมีเพียงแห่งเดียว นั่นคือประตูใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้า ก่อสร้างขึ้นจากศิลาอันแข็งแกร่ง สูงใหญ่เสียจนหากมนุษย์ยืนอยู่เบื้องหน้าก็ไม่ต่างจากมดปลายตีนช้าง ใต้ซุ้มประตูนั้นมียามสองนายยืนเฝ้าอยู่ตลอดเวลา ดวงตาคมปลาบจับจ้องผู้คนที่เข้าออกทุกขณะ ไม่มีสิ่งใดเล็ดลอดสายตาไปได้โดยง่าย
ชายทั้งสองเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับ "หลอมรวมกายา" อันเป็นระดับชั้นที่ยังมิมีลมปราณ ทว่ามีกายาอันแข็งแกร่งเหนือมนุษย์ทั่วไป พวกเขาหาใช่เพียงยามเฝ้าประตูธรรมดา หากแต่เป็นยอดฝีมือที่สามารถข่มขวัญศัตรูได้เพียงแค่ยืนอยู่เฉย ๆ แม้มิได้แผ่ลมปราณออกมา ทว่ารัศมีแห่งพลังอันหนักแน่นยังคงแผ่ซ่านออกจากร่างกาย สร้างความกดดันให้แก่ผู้คนที่ผ่านเข้าออกโดยมิอาจหลีกเลี่ยง เมืองเฉินนั้นหาใช่สถานที่ที่ผู้ใดจะมากระทำการอุกอาจได้โดยง่าย ทุกคนต่างรู้ดีว่า หากผู้ใดล่วงเกินตระกูลเฉิน ย่อมเป็นการรนหาที่ตายอย่างแท้จริง
ด้วยเหตุนี้ คู่กรณีมากมายที่หนีหัวซุกหัวซุนจากการไล่ล่า มักจะมุ่งหน้าสู่เมืองเฉิน เพราะแม้แต่ศัตรูที่โหดเหี้ยมเพียงใด ก็ยังมิกล้าก่อเรื่องในสถานที่แห่งนี้ กระนั้น ความสงบสุขที่ได้รับก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ เท่านั้น เมื่อถึงคราวที่ต้องออกจากเมือง วันนั้นอาจเป็นวันสุดท้ายของชีวิตที่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับคู่แค้น เมืองเฉินจึงได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่ปลอดภัยที่สุดของแคว้นตงชิง ทว่าก็มิใช่ทุกผู้คนจะสามารถพำนักอยู่ได้นาน ผู้ที่มิใช่ประชาชนของเมือง หากมิได้เป็นพ่อค้าหรือมีหนังสือรับรองจากทางราชการ ก็จะได้รับอนุญาตให้อาศัยอยู่เพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น ครั้นพ้นกำหนด ย่อมต้องออกไปโดยไม่มีข้อยกเว้น
ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศหลั่งไหลเข้าสู่เมืองเฉิน บ้างมาลำพัง บ้างมากันเป็นหมู่คณะ คาราวานสินค้าขบวนใหญ่เดินทางมาพร้อมเสียงกุบกับของเกือกม้าที่กระทบพื้นดิน ผู้บ่มเพาะพลังจากทั่วแคว้นต่างมุ่งหน้ามายังที่แห่งนี้ หาใช่เพียงเพื่อซื้อหาสิ่งของล้ำค่าหรือวัตถุดิบหายากที่หามิได้จากที่อื่นเท่านั้น แต่ยังมีผู้มากมายที่ใฝ่ฝันจะได้รับใช้ตระกูลเฉิน แม้เพียงได้เป็นยามเฝ้าประตู ก็นับเป็นเกียรติแห่งชีวิตอันเพียงพอให้ตระกูลของตนภาคภูมิสืบไปอีกนับร้อยรุ่น
เหนือท้องนภาของเมืองเฉิน มักปรากฏเงาของผู้บ่มเพาะระดับสูงควบขี่พาหนะวิถีเซียน บ้างเหยียบบนกระบี่บิน บ้างขี่สัตว์อสูรเทพ สายเลือดมังกรและหงส์ บ้างแม้แต่ขี่อสูรในตำนานที่ไม่เคยมีผู้ใดรู้จักมาก่อน สัตว์อสูรแปลกประหลาดปรากฏให้เห็นทั่วท้องฟ้า ดั่งภาพฝันเหนือโลกมนุษย์ ทว่ากฎของเมืองเฉินย่อมเป็นกฎ ไม่ว่าผู้ใดปรากฏตัว ณ ประตูเมือง ไม่ว่ายิ่งใหญ่เพียงใด ต้องปล่อยพาหนะของตนไว้ด้านนอกแล้วเดินเท้าเข้าเมืองอย่างสงบเสงี่ยม มิมีข้อยกเว้นให้แก่ผู้ใด
ณ เมืองเฉิน ผังเมืองถูกออกแบบอย่างวิจิตรบรรจง ดั่งต้องการสะท้อนความรุ่งเรืองของตระกูลเฉิน ถนนทุกสายเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สะท้อนถึงความปราณีตและการวางแผนที่รอบคอบ สิ่งปลูกสร้างทั้งหลายตั้งตระหง่านอย่างสง่างาม ถูกจัดวางอย่างลงตัว ไร้ซึ่งความยุ่งเหยิงแม้เพียงเล็กน้อย ถนนหลักของเมืองปูด้วยหินแกรนิตชั้นเลิศ มีความแข็งแกร่งยากจะหาใดเทียบ แม้รถม้านับสิบจะวิ่งเรียงกัน ก็ยังเหลือพื้นที่กว้างขวางให้ผู้คนสัญจรไปมาได้อย่างสะดวกสบาย
หากแหงนมองสู่ฟากฟ้า จะพบว่าบรรดาตำหนักสูงตระหง่านและหอคอยงดงามลอยล่องเหนือขุนเขาขนาดย่อม ราวกับแผ่นดินเบื้องบนเต็มไปด้วยความพิศวง ม่านหมอกบางเบาลอยเอื่อยอยู่ทั่วทั้งเมือง น้ำตกไหลรินลงมาตามหน้าผา เสียงน้ำกระทบโขดหินดังคลอเคลียไปกับเสียงนกที่ขับขานแข่งกันอย่างไพเราะ ผู้ใดก็ตามที่ได้มาเยือนล้วนรู้สึกราวกับย่างกรายเข้าสู่แดนสวรรค์ บรรยากาศทั่วทั้งเมืองเฉินอบอวลไปด้วยพลังปราณอันบริสุทธิ์ ก่อให้เกิดการไหลเวียนของพลังฟ้าดินอย่างหนาแน่น เป็นดั่งสวรรค์สำหรับผู้บ่มเพาะ แม้แต่ผู้คนธรรมดายังได้รับประโยชน์จากพลังปราณนี้ ส่งผลให้ร่างกายแข็งแกร่งและอายุยืนยาวกว่าผู้คนทั่วไป
ความอัศจรรย์นี้หาใช่เรื่องบังเอิญ หากแต่เป็นผลลัพธ์ของค่ายกลนภาแปดทิศ ค่ายกลศักดิ์สิทธิ์ที่โอบล้อมปกป้องเมืองเฉินไว้เสมือนกำแพงอันมองไม่เห็น นอกจากเป็นเกราะป้องกันแล้ว ยังสามารถปรับสมดุลพลังแห่งฟ้าดิน เสริมสร้างสภาพแวดล้อมภายในเมืองให้เปี่ยมด้วยพลังเซียนอย่างหาใดเปรียบ เป็นหนึ่งในมรดกอันล้ำค่าของตระกูลเฉินที่สืบทอดกันมาเนิ่นนาน
ใจกลางของเมืองเฉิน คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลเฉิน ประตูขนาดมหึมาและกำแพงสูงเสียดฟ้ากั้นขอบเขตไว้อย่างแน่นหนา เผยให้เห็นถึงอำนาจและเกียรติยศที่มิอาจมีผู้ใดล่วงละเมิด หน้าประตูหลัก มียามเฝ้าเวรยืนตระหง่าน ดวงตาคมกริบเปี่ยมไปด้วยไอสังหาร พวกเขาเป็นยอดฝีมือระดับปราณขั้นสูง สวมชุดเกราะเต็มยศ มือขวากุมดาบยาวไว้แน่น แผ่รังสีอันเย็นเยียบให้ผู้พบเห็นต้องสะท้านเกรงกลัว
ภายในเขตตระกูลเฉินถูกแบ่งออกเป็นขุนเขาหลายแห่ง แต่ละขุนเขาล้วนเป็นที่พำนักของเหล่าผู้อาวุโสและบุคคลสำคัญ โดยเฉพาะขุนเขาที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเป็นที่ประทับของประมุขตระกูล ที่แห่งนี้สง่างามดั่งแดนสวรรค์ ลอยตัวสูงเหนือผืนดิน รายล้อมไปด้วยแม่น้ำใสสะอาด น้ำตกที่ไหลลงมาจากหน้าผาสูงชันส่งเสียงก้องกังวานไปทั่วปฐพี เหล่าภูตพฤกษาและสัตว์วิหคสยายปีกลอยล่องไปในสายลม เผยถึงความอุดมสมบูรณ์เกินกว่าคำบรรยาย
ย่างก้าวเข้าสู่เขตของตระกูลเฉิน ราวกับหลุดเข้าไปยังอีกโลกหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยความลึกลับ อำนาจ และความยิ่งใหญ่จนผู้มาเยือนอดมิได้ที่จะเกิดความหวั่นเกรง ภูมิทัศน์ทุกสิ่งทุกอย่างสะท้อนถึงความรุ่งเรืองแห่งยุทธภพ และความแข็งแกร่งของตระกูลเฉินที่ไม่มีวันสั่นคลอน!
ภายในตำหนักสูงสุดของยอดเขาประมุขตระกูลเฉิน เปลวไฟจากตะเกียงทองเหลืองส่องแสงวูบไหว ทอประกายสีอำพันทอดเงาทาบลงบนผนังไม้แกะสลักลวดลายวิจิตร ราตรีบนขุนเขาเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านและเสียงใบไม้เสียดสีเป็นจังหวะ
หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง นางสวมอาภรณ์ไหมพรมชั้นเลิศสีเขียวมรกต ท่วงท่าสง่างาม แม้กาลเวลาจะทิ้งร่องรอยไว้บนใบหน้า ทว่าความงดงามในวันวานยังคงสะท้อนออกมาอย่างเด่นชัด นางทอดสายตาผ่านบานหน้าต่างไปยังผืนฟ้ากว้าง พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เซี่ยงกง ท่านไม่เห็นว่าท่านเข้มงวดกับเยว่เออร์เกินไปหรือ นางถูกกักให้อยู่แต่ในห้องเช่นนี้ จะไม่อึดอัดจนทนไม่ได้หรือ”
ชายชราในอาภรณ์สีแดงเข้มขลิบทองยืนสงบนิ่ง ดวงตาของเขาคมปลาบราวกับดาบโบราณสะท้อนแสงจันทร์ ผมขาวโพลนดุจหิมะบนยอดเขาสูง สัญลักษณ์ดาบทองอันเป็นเครื่องหมายแห่งประมุขตระกูลเฉินเด่นชัดบนแผ่นหลังอันทรงอำนาจ
“หึ เจ้าหมายถึงนางหรือ? เจ้าจะปล่อยให้นางหลบหนีออกไปอีกครั้งรึ?” น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบ ทว่าภายใต้ความเคร่งขรึม กลับแฝงไว้ด้วยความผิดหวังที่ไม่อาจระงับ
หญิงงามถอนหายใจ นางหันกลับมาประจันหน้ากับสามี ดวงตาสะท้อนความกังวลลึกซึ้ง
“เวลาผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ท่านยังไม่อาจให้อภัยนางได้หรือ”
ประมุขเฉินขมวดคิ้ว เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่ใช่เพราะนางหรือที่ทำให้พวกเราเป็นตัวตลกในหมู่ผู้บ่มเพาะทั่วแคว้น นางมีพรสวรรค์สูงส่ง แต่กลับ...”
เขากำมือแน่น ทว่าหลังจากนั้นกลับสะบัดแขนเสื้อคล้ายต้องการสลัดความไม่พอใจออกไป
“ช่างเถิด! หากเจ้ากังวลนัก เช่นนั้นข้าจะยอมให้นางออกมาเดินเล่นบ้าง แต่ต้องจำกัดอยู่แค่บนภูเขานี้เท่านั้น และให้ผู้คนจับตาดูนางอย่างใกล้ชิด มิให้นางคิดหลบหนีอีก” กล่าวจบเขาหันหลังเดินออกจากห้องไป
หญิงงามยืนมองแผ่นหลังของสามีที่ห่างออกไปทุกที นางระบายลมหายใจแผ่วเบา ริมฝีปากขยับพึมพำเบา ๆ
“เซี่ยงกง ต่อให้เยว่เออร์ทำผิดเพียงใด ท่านก็ไม่มีวันลงโทษนางอย่างแท้จริงได้อยู่ดี...เพราะสุดท้ายนางก็คือลูกสาวของท่าน”
แสงแดดยามสายยังคงสาดส่องลงมายังลานกว้างเบื้องล่าง ลมอุ่นเอื่อยพัดพากลีบดอกเหมยให้ร่วงหล่น ลอยลิ่วตามสายลมราวกับบอกเล่าถึงชะตากรรมที่ยังไม่อาจคาดเดาได้ของสตรีนางหนึ่ง นางทอดสายตาไปยังฟากฟ้าไกล ก่อนจะก้าวออกจากห้องอย่างเงียบงัน
---
ณ ขุนเขาอันยิ่งใหญ่ตระหง่านฟ้า กินอาณาเขตกว้างไกลสุดลูกหูลูกตานับร้อยลี้ ผืนป่าดกครึ้มแผ่ปกคลุมไปทั่ว ทุกมวลสรรพชีวิตล้วนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ บนภูผาอันอุดมสมบูรณ์แห่งนี้ ปรากฏสิ่งปลูกสร้างมากมาย หลากหลายล้วนสะท้อนถึงรากเหง้าของวัฒนธรรมอันรุ่งเรือง
ท่ามกลางแนวไม้สูงตระหง่าน มีบ้านไม้หลังหนึ่งตั้งอยู่โดดเด่น งดงามดั่งสรวงสวรรค์ต้องมนต์ บ้านหลังนี้ถูกออกแบบตามสถาปัตยกรรมจีนโบราณ หลังคาทรงโค้งล้อไปกับสายนภา เสาไม้แกะสลักลวดลายงามวิจิตร รายล้อมด้วยสวนไผ่เขียวขจี ที่เบื้องล่างของเรือนงามแห่งนี้ ธารน้ำตกสายใหญ่ไหลรินไม่ขาดสาย น้ำใสกระเซ็นเป็นฟองขาวดั่งเกล็ดหิมะต้องแสงจันทร์ เบื้องล่างของน้ำตกเป็นวังน้ำลึกกว้าง ฝูงปลาหลากสีสันพากันว่ายเวียนกระโจนขึ้นลงดั่งร่ายรำ รื่นรมย์ยิ่งนัก
หน้าประตูไม้แกะลวดลายสลักทอง บุรุษร่างสูงใหญ่ ยืนตระหง่านเป็นสง่า รูปร่างของเขากำยำดั่งขุนเขา กล้ามเนื้อแน่นหนันประหนึ่งเหล็กกล้า แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ สอดส่องทั่วบริเวณโดยรอบมิให้คลาดสายตา เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ ท่วงท่ายืนองอาจเผยถึงวรยุทธ์อันแข็งแกร่ง ไม่มีสิ่งใดสามารถหลุดรอดจากการจับตามองของเขาไปได้
ภายในตัวเรือน เมื่อก้าวผ่านบานประตูเข้าไป จะพบกับห้องหับมากมายถูกจัดวางอย่างมีระเบียบ ขณะนี้ในห้องหนึ่ง หญิงสาววัยกลางคนรูปโฉมงดงามประหนึ่งเทพธิดากำลังนั่งทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง นางสวมชุดยาวสีขาวบริสุทธิ์ อาภรณ์พลิ้วไหวไปตามสายลมอ่อน นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ใบหน้างามหมดจดของนางฉายแววโศกเศร้า บรรยากาศรอบข้างเงียบงัน มีเพียงเสียงธารน้ำไหลรินและเสียงลมกระซิบผ่านไผ่
ใต้เบื้องบัลลังก์ไม้ สาวใช้ผู้หนึ่งคุกเข่านั่งอย่างนอบน้อม เฝ้ารอคำสั่งจากนายหญิงโดยมิกล้าเปล่งวาจาใดๆ นางเพียงเงยหน้ามองเจ้านายของตนด้วยสายตาเคารพ
นางทอดถอนใจแผ่วเบา สายตามองฝูงนกที่บินเป็นแนวแถบไกลสุดขอบฟ้า เฝ้าดูฝูงปลากระโดดโลดเต้นอยู่ในวังน้ำ เสียงสายลมพัดแผ่ว เสียงน้ำตกดังเป็นจังหวะดุจดนตรีจากสรวงสวรรค์ หากแต่จิตใจของนางกลับมิอาจสงบลงได้
'เหวินเอ๋อร์... ท่านพี่... เวลานี้พวกท่านเป็นเช่นไรบ้าง?'
เสียงรำพึงแผ่วเบาราวกระซิบ นางขบเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาเจือแววโศกเศร้า 'แม้ว่าบัดนี้ข้าจะได้กลับมาอยู่ ณ บ้านเกิดแห่งนี้ ที่ซึ่งข้าได้ลืมตาดูโลก เติบใหญ่และเจริญวัยมา หากแต่เหตุใดเล่า ความอบอุ่นในใจจึงมิอาจหวนคืน…'
หยาดน้ำตาใสค่อยๆ เอ่อคลอที่ขอบตาคู่งาม หัวใจของนางปวดร้าวดุจคมมีดกรีดเฉือน
'ข้าคิดถึงพวกเจ้าจับใจ หวังว่าพวกเจ้าจะสุขสบาย ไร้ทุกข์โศก หวังว่าเหวินเอ๋อร์จะเติบโตเป็นเด็กดี ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์ธรรมดาทั่วไป… อย่าได้เกี่ยวข้องกับโลกแห่งผู้บ่มเพาะอีกเลย'
เมื่อความคิดดำดิ่งลึกลงไป น้ำตาก็เริ่มพร่างพราย สายตาของนางพร่ามัวลง ทว่าท่ามกลางความเศร้าโศกนั้น กำปั้นเล็กของนางกลับค่อยๆ กำแน่นขึ้น
'ข้าจะหาโอกาสกลับไปหาพวกเจ้าให้จงได้…'
นางเช็ดหยาดน้ำตาบนแก้ม ขับไล่ความอ่อนแอออกจากใจ แววตาที่สั่นไหวพลันแปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ ดุจอัคคีที่ถูกโหมไฟให้ลุกโชน นางมิอาจรอชะตากำหนดอีกต่อไป…
*1ลี้=0.5กม.


## บทที่9 ราตรีลึก ณ เหมยเหว่ย เงาอำนาจและหมากในกระดาน

ท่ามกลางเมืองเฉินอันคึกคัก มีร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ในย่านเก่าแก่ของเมือง แม้ขนาดของมันจะมิได้ใหญ่โตโอฬาร ทว่ากลับแฝงไปด้วยร่องรอยของกาลเวลาที่สั่งสมมาเนิ่นนาน ร้านอาหารแห่งนี้มีชื่อว่า "美味" (Měiwèi, ของกินเลิศรส) ซึ่งนับเป็นร้านอาหารที่มีเกียรติและได้รับการยอมรับสูงสุดในเมืองเฉิน
เมื่อย่างกรายเข้ามาเบื้องหน้าร้าน ผู้อาจหาญทั้งหลายย่อมต้องหยุดสายตาลงยังป้ายไม้เก่าแก่ที่แขวนอยู่เหนือประตู ป้ายไม้แผ่นนี้ถูกสลักด้วยลายมือวิจิตรงดงาม บ่งบอกถึงชื่อร้านที่สืบทอดมาแต่โบราณ ด้านข้างของร้าน อักษรสลักบนผนังทั้งสองฝั่งยิ่งเสริมความหนักแน่นให้แก่สถานที่แห่งนี้ ทางขวาคือคำว่า "张进鸿" (เตียจิงฮ้ง, เจริญก้าวหน้าเกริกก้องเกรียงไกร) และทางซ้ายคือ "荣耀" (Róngyào, มีเกียรติอันประเสริฐรุ่งโรจน์)
หากบุคคลทั่วไปได้พบเห็น คงเข้าใจว่านี่เป็นเพียงคำอวยพรเพื่อเสริมสิริมงคล ทว่าผู้ที่ล่วงรู้เบื้องลึกแห่งร้านเหมยเหว่ยย่อมตระหนักดีว่า นี่มิใช่เพียงถ้อยคำมงคล หากแต่เป็นปณิธานอันหนักแน่นของสถานที่แห่งนี้
อักษรด้านขวาถูกจารึกขึ้นเพื่อเป็นขวัญกำลังใจแก่ผู้คนที่แวะเวียนมารับประทานอาหาร ณ ที่แห่งนี้ โดยเฉพาะบรรดาวีรบุรุษผู้กล้าทั้งหลาย ซึ่งครั้งหนึ่งอาจเคยเป็นเพียงสามัญชนที่ได้รับอาหารและที่พักพิงจากร้านนี้ กระทั่งสามารถยืนหยัดฝ่าฟันอุปสรรคจนได้กลายเป็นผู้กอบกู้บ้านเมืองและปวงประชา
ส่วนอักษรด้านซ้าย ที่หมายถึง 'เกียรติอันประเสริฐ' ก็คือสัญลักษณ์แห่งความภาคภูมิใจที่ร้านเหมยเหว่ยมีต่อการอุทิศตน นับแต่อดีตกาล ร้านแห่งนี้มิใช่เพียงแค่สถานที่เลี้ยงดูผู้คน แต่ยังเป็นแหล่งสนับสนุนเสบียงให้แก่เหล่าผู้กล้าและกองทัพที่เคยออกศึกเพื่อปกป้องเมืองเฉิน บ่อยครั้งที่ข้าวปลาอาหารจากร้านนี้ได้เป็นแรงขับเคลื่อนให้แก่กองทัพจนสามารถนำพาชัยชนะกลับมา
ด้วยเหตุนี้เอง ร้านเหมยเหว่ยจึงมิใช่เพียงแค่ร้านอาหาร แต่เป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศและความเสียสละ เป็นสถานที่ที่ได้รับการยกย่องจากเหล่าผู้กล้าและประชาชนทุกผู้ทุกนาม ผู้ที่ก้าวเข้ามาที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นบุคคลธรรมดาหรือยอดฝีมือ ล้วนได้รับการต้อนรับด้วยอาหารรสเลิศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งประวัติศาสตร์ และเป็นพยานให้แก่เรื่องราวแห่งคุณธรรมและวีรกรรมที่ดำรงอยู่คู่เมืองเฉินมาเนิ่นนาน
ใต้หลังคาไม้เก่าแก่และโคมไฟส่องสว่าง รสชาติอันเลิศล้ำของเหมยเหว่ยยังคงฝากร่องรอยไว้ในใจของผู้คนตราบจนทุกวันนี้
ดวงจันทราเจิดจรัสเหนือผืนฟ้ายามราตรี สาดแสงนวลอาบไล้ทั่วเมืองเฉิน ความมืดเริ่มแผ่ปกคลุม ซุกซ่อนทุกสิ่งไว้ใต้เงาราตรี ทว่าที่หน้าร้านเหมยเหว่ย โคมไฟกระดาษสีขาวถูกจุดขึ้น แสงอ่อนโยนส่องสว่าง พลิ้วไหวยามต้องสายลมยามค่ำคืน สร้างบรรยากาศอบอุ่นให้แก่ผู้ที่สัญจรผ่านมา
ร้านเหมยเหว่ยเป็นอาคารสามชั้น แต่ละชั้นมีความสำคัญแตกต่างกัน ชั้นแรกคือสถานที่รับรองแขกทั่วไป บรรยากาศคึกคักอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารรสเลิศและเสียงพูดคุยของเหล่าผู้มาเยือน ชั้นที่สองสงบเงียบกว่ามาก เป็นห้องรับรองพิเศษสำหรับผู้ที่ต้องการความเป็นส่วนตัว ผู้ที่ขึ้นมาถึงที่นี่ได้ล้วนเป็นผู้มีฐานะและมีความสำคัญไม่น้อย ส่วนชั้นที่สาม... สถานที่อันสูงส่งซึ่งเปิดรับเพียงผู้มีเกียรติเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสจากตระกูลใหญ่ ปรมาจารย์แห่งยุทธภพ หรือบุคคลที่มีบุญคุณต่อร้านและเมืองเฉิน ล้วนต้องมีคุณสมบัติเพียบพร้อมจึงจะได้ก้าวเข้าสู่สถานที่อันทรงเกียรตินี้ นานนักกว่าจะมีใครสักคนได้รับเกียรตินั้น
แต่ค่ำคืนนี้... บนชั้นสามแห่งเหมยเหว่ย หนึ่งในห้องอันโอ่อ่าได้ถูกจุดโคม แสงสว่างนวลกระทบผนังไม้ขัดมันและเพดานสลักลวดลายโบราณ บ่งบอกว่ามีแขกคนสำคัญพำนักอยู่
ภายในห้อง บรรยากาศสงบลึกล้ำ การตกแต่งเรียบง่ายแต่เปี่ยมไปด้วยรสนิยม บ่งบอกถึงกาลเวลาที่ร้านนี้ผ่านพ้นมา โต๊ะไม้เนื้อดีตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง มีเก้าอี้สองตัวจัดวางอย่างเป็นระเบียบ เบื้องหน้าของโต๊ะ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งนิ่งเงียบ คิ้วดกหนา ดวงตาปิดสนิท ราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดลึกซึ้ง โหนกจมูกเด่นชัดทำให้ใบหน้าของเขาดูทรงอำนาจ ในอิริยาบถสงบเคร่งขรึมของเขา กลับแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ไม่อาจประเมินได้
ข้างกายของเขา ชายชราผมขาวโพลนยืนอยู่เงียบๆ แม้เรือนกายจะดูชราภาพ แต่ดวงตานั้นกลับล้ำลึกดุจมหาสมุทร องค์ประกอบของเขาให้ความรู้สึกถึงคนที่ผ่านโลกมามากมาย มือข้างหนึ่งถือกาน้ำชาเคลือบเงา รินน้ำชาอุ่นกรุ่นลงถ้วยกระเบื้องเนื้อดีโดยปราศจากเสียงแม้เพียงนิดเดียว ทุกการเคลื่อนไหวของเขาสง่างาม แม้แต่สายลมที่ลอดผ่านหน้าต่าง ยังมิอาจรบกวนบรรยากาศเคร่งขรึมภายในห้องนี้ได้
ชายหนุ่มผู้มีคิ้วหนาผู้นั้นเอื้อมมือไปจับมือชายชราผู้ถือกาน้ำชาไว้ ก่อนที่จะกล่าวเสียงอ่อนโยน "ท่านลุงหลี่ ท่านอย่าได้ลำบากเช่นนี้เลย ให้ข้าทำเองเถิด" เสียงของเขาฉายแววห่วงใยและความเคารพต่อบุคคลที่เคยช่วยเหลือเขามาตั้งแต่เยาว์วัย
ชายชราผู้มีผมขาวโพลนและร่างกายที่อิดโรยคล้ายผู้ที่ฝ่าฟันมามากมายกว่าครึ่งชีวิต ก้มลงต่ำ ก่อนที่จะตอบด้วยเสียงที่นุ่มนวลและเต็มไปด้วยความนอบน้อม "นายน้อย...ให้บ่าวทำเถิด ท่านไม่ให้สาวใช้เข้ามาในห้องนี้ หน้าที่นี้จึงตกเป็นของบ่าว ข้าทำได้เพียงนี้เท่านั้น" เขายังคงแสดงความเคารพและความภักดีต่อนายน้อยผู้เป็นที่รักและเคารพในตัวเขา
ชายหนุ่มคิ้วหนากล่าวตอบโดยไม่อาจยับยั้งความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจ "ท่านช่วยเหลือข้ามามากมายตั้งแต่ข้ายังเยาว์วัย ตอนนี้ท่านอายุเยอะแล้ว ท่านไม่จำเป็นต้องลำบากมาคุ้มกันข้าแล้ว ท่านควรพักผ่อนกายาอยู่ที่บ้านย่อมดีกว่า"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชรากลับรู้สึกเศร้าหมองในใจ สายตาของเขามองไปยังชายหนุ่มด้วยความอ่อนล้าและน้อยใจ "หรือว่าข้าแก่แล้ว ร่างกายชรามากแล้ว นายน้อยจึงไม่ต้องการข้าแล้ว?" เสียงที่ถามออกมาหม่นหมองเหมือนน้ำฝนที่ตกลงในบ่อน้ำลึก
ชายหนุ่มคิ้วหนารับคำด้วยความรีบร้อน "มิใช่ๆ ไยท่านถึงได้คิดเหลวไหลเช่นนี้? ท่านดูสิ...เวลาผ่านมานานแค่ไหน ความผูกพันของเรามากมายมหาศาล ข้าย่อมไม่ไล่ท่านไปอย่างแน่นอน เพียงแต่ข้าเป็นห่วงถึงสุขภาพของท่าน...ไม่อยากให้ท่านมาลำบาก..." เขาหยุดพูด แล้วถอนหายใจด้วยความอ่อนใจ "เฮ้อ...เอาเถิด หากท่านต้องการติดตามข้าต่อไป ข้าอนุญาต...เพียงแต่ท่านต้องดูแลรักษาตัวเองให้ดีนะ" น้ำเสียงของเขาหม่นเศร้าแต่เต็มไปด้วยความรักและห่วงใย
ชายชราผู้มีดวงตาล้ำลึกที่เต็มไปด้วยประสบการณ์และความภาคภูมิใจ คล้ายว่ามีชีวิตใหม่ได้ถูกเติมเต็มเมื่อได้ยินคำพูดจากนายน้อย เขายิ้มอย่างดีใจ ก่อนที่จะกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความซาบซึ้ง "ขอบคุณนายน้อยขอรับๆ ที่ยังเห็นค่าในตาแก่คนนี้" เขาประสานมือและก้มตัวลงต่ำ
ชายหนุ่มคิ้วหนารีบยกมือขึ้นรับและดันตัวชายชราด้วยความอ่อนโยน ไม่ให้เขาก้มลงมากไปกว่าเดิม "เข้าใจแล้วๆ ท่านอย่าได้ทำเช่นนี้อีกเลย ลุงหลี่..." น้ำเสียงของเขานุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความมั่นคงและความเคารพอย่างลึกซึ้ง
บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบ เสียงลมหายใจของทั้งสองคนดังสอดประสานกับแสงไฟนวลที่ส่องลงบนผนังไม้เก่าแก่ ช่วงเวลาอันล้ำค่าของความผูกพันระหว่างนายและบ่าวกำลังบรรจบกันที่นี่ในค่ำคืนแห่งความเงียบสงบนี้
ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ
ก็อก ๆ !
"นายท่าน มีผู้มาเยือนขอรับ" เสียงรายงานดังขึ้นจากหน้าประตู
ชายคิ้วหนาและชายชราใบหน้าตอบลึกต่างปรับสีหน้าให้สงบนิ่ง ราวกับไม่เคยมีเรื่องราวใดเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ พวกเขากลับสู่ท่วงท่าเดิมอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับนักแสดงผู้ชำนาญที่พร้อมขึ้นเวทีอีกครั้ง
"ให้เข้ามาได้" ใต้เท้าเฉินกล่าว น้ำเสียงของเขาทรงอำนาจและเยือกเย็น
แกร๊ก!
บานประตูไม้ถูกเปิดออกกว้าง ชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วม ศีรษะโล้นเป็นมันวาว ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าลุกลี้ลุกลน แววตาสาดประกายยินดีอย่างเห็นได้ชัด เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใต้เท้าเฉินที่นั่งอยู่บนอาสน์หลัก ความยินดีของเขาก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น เขารีบยกมือขึ้นประสานคารวะด้วยสีหน้าจริงจัง
"คารวะใต้เท้าเฉิน!"
ใต้เท้าเฉินพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง "เชิญนั่งเถิด"
ชายศีรษะโล้นรีบลากเก้าอี้เข้ามานั่งอย่างนอบน้อม ท่าทางของเขาประหนึ่งสุนัขรับใช้ที่ภักดีต่อเจ้านายสูงสุดของตน
"ข้าต้องขอบคุณท่านยิ่งนัก หากไม่มีท่าน พวกข้าคงตกอยู่ในความมืดมน หาหนทางมิพบ" ใต้เท้าเฉินเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ
"มิกล้า มิกล้า! ข้าพเจ้าเพียงกระทำในสิ่งที่สมควรทำ และปฏิบัติตามครรลองของความถูกต้องเท่านั้น หากไม่ได้ใต้เท้าเฉินชี้แนะ ตัวข้ายังคงเป็นคนเขลา ไม่รู้ผิดชอบชั่วดีต่อไปอีกนาน ใครจะคาดคิดว่า บุรุษผู้มีภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อย มีคุณธรรม กลับเป็นอสูรร้ายในคราบมนุษย์ กล้าลักพาตัวบุตรสาวประมุขตระกูลเฉินผู้ยิ่งใหญ่! ข้าพเจ้าช่างมองคนผิดไปโดยแท้ ต้องขอบคุณใต้เท้าเฉินที่เตือนสติ!"
เขากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง และบางคราก็แสดงท่าทางเดือดดาลราวกับจะขจัดความอยุติธรรมให้สิ้นไปจากโลกนี้ หากแต่ทุกถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ย ล้วนเป็นเพียงการประจบประแจงเพื่อเอาใจบุรุษเบื้องหน้าเท่านั้น
ใต้เท้าเฉินมองชายผู้นี้ด้วยสายตาลึกล้ำ รอยยิ้มประดับอยู่ที่มุมปาก ทว่ามิอาจคาดเดาความคิดภายในได้
"ฮ่า ๆ กล่าวได้ดี กล่าวได้ดี! เชิญ!" เขาหัวเราะเบา ๆ พลางยกถ้วยชาในมือขึ้นเป็นเชิงเชื้อเชิญ
ชายศีรษะโล้นรีบคว้าถ้วยชาของตนขึ้นมาดื่มด้วยท่าทีระมัดระวัง สายตาของเขาลอบเหลือบมองใต้เท้าเฉินเป็นระยะ เมื่อชาหมดถ้วย เขาค่อย ๆ วางมันลงอย่างแช่มช้า ก่อนจะถูมือไปมาเล็กน้อย
"เอ่อ... มิทราบว่าใต้เท้าเฉินมีบัญชาอันใดให้ข้าพเจ้ารับใช้หรือไม่ขอรับ?"
ขณะที่ใต้เท้าเฉินวางถ้วยน้ำชาลงอย่างแผ่วเบา สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังชายศีรษะโล้นผู้นั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง
"ไม่มีอันใดหรอก คืนนี้ท่านดื่มกินได้เต็มที่ มิจำเป็นต้องเกรงใจข้า" น้ำเสียงของเขาเรียบง่าย ทว่ารอยยิ้มกลับแฝงด้วยความลึกล้ำยากคาดเดา
ชายศีรษะโล้นรีบประสานมือโค้งคำนับ "ขอบพระคุณใต้เท้าเฉินยิ่งนัก! หากมีสิ่งใดให้ข้าพเจ้ารับใช้ เชิญท่านสั่งมาได้เลย ข้าพร้อมปฏิบัติตามทันที!" เขากล่าวอย่างกระตือรือร้น ดวงตาส่องประกายด้วยความจงรักภักดี
แกร๊ก!
เสียงบานประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง ดึงดูดความสนใจของทุกผู้คน หญิงสาวร่างอรชรนางหนึ่งก้าวเข้ามา นางสวมอาภรณ์สีแดงสดแนบเนื้อ ขับเน้นเรือนร่างอ้อนแอ้นโค้งเว้าได้อย่างเย้ายวน โดยเฉพาะเนินอกอวบอิ่มที่ยิ่งเผยให้เห็นเด่นชัดเมื่อยามก้าวเดิน สะกดสายตาของบุรุษทั้งหลายให้จับจ้องโดยมิอาจละสายตา
ในมือเรียวของนางถือสำรับอาหารสองชุด เดินพลิ้วเข้ามาด้วยกิริยานุ่มนวล เมื่อถึงโต๊ะของใต้เท้าเฉิน นางค่อย ๆ วางสำรับลงด้วยท่าทางอ่อนช้อย ทุกการเคลื่อนไหวช่างละเมียดละไมราวกับการร่ายรำ พอเริ่มแจกแจงสำรับอาหาร ท่วงท่าการก้มตัวของนางกลับยิ่งเผยให้เห็นความงามยวนตาของทรวงอวบอิ่ม กระตุ้นจิตใจบุรุษให้หวั่นไหว
ชายศีรษะโล้นลอบกลืนน้ำลาย รีบยกมือขึ้นเช็ดมุมปากของตนโดยไม่รู้ตัว ดวงตาหยาดเยิ้มของเขาจับจ้องไปที่หญิงสาวไม่วางตา กระทั่งนางเดินจากไปแล้ว เขาก็ยังคงหันไปมองตามราวกับต้องมนตร์สะกด ต่างจากใต้เท้าเฉินที่ยังคงนั่งยิ้มบาง ๆ อย่างสงบ ราวกับภาพเบื้องหน้าเป็นเพียงสายลมพัดผ่านเท่านั้น ส่วนชายชราผู้ยืนเคียงข้างใต้เท้าเฉินกลับดูเย็นชาไร้อารมณ์ ดวงตาของเขามองผ่านหญิงสาวไปดุจมองโครงกระดูกไร้วิญญาณ
"เชิญ"
น้ำเสียงเรียบนิ่งของใต้เท้าเฉินดังขึ้น ปลุกชายศีรษะโล้นให้หลุดออกจากภวังค์ เขาสะดุ้งเล็กน้อย รีบปรับสีหน้ากลัวว่าตนเองจะเสียมารยาทต่อหน้าใต้เท้าเฉิน ร่างอวบของเขาผุดลุกขึ้นอย่างร้อนรน เตรียมจะกล่าวขออภัย แต่ใต้เท้าเฉินเพียงส่ายศีรษะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นห้าม
"มิจำเป็นต้องทำเช่นนี้"
ชายศีรษะโล้นชะงัก รีบทรุดตัวลงนั่งอย่างละอายใจ เขาก้มหน้าต่ำ มิกล้าเอ่ยคำใดอีก ความกระดากอายในใจทำให้เขามิกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้สูงศักดิ์เบื้องหน้าได้อีกเลย
"เถ้าแก่ฟ่าน ท่านมิต้องกังวลไป เรื่องนี้หาใช่เรื่องใหญ่ไม่ บุรุษล้วนย่อมมีใจนิยมชมชอบในสตรีงามเป็นธรรมดา หากท่านพึงใจเสี่ยวเจี่ยนางนี้ ข้าสามารถกล่าวกับเจ้าของร้านให้ได้" น้ำเสียงของใต้เท้าเฉินราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความหมายลึกซึ้ง
กล่าวจบ เขาจึงยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง ท่วงท่าสง่างามดุจขุนเขามั่นคง
เถ้าแก่ฟ่านที่เดิมทีเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน บัดนี้เมื่อได้รับถ้อยคำอันแสนผ่อนปรนของใต้เท้าเฉิน ความตึงเครียดในใจของเขาก็ค่อย ๆ คลายลง ทว่าเหงื่อเย็นกลับซึมออกมาชุ่มแผ่นหลังโดยมิอาจควบคุม
เขาปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางคิดในใจ
"ข้าพึ่งรอดพ้นจากเงื้อมมือพญายมแล้วกระมัง? หากมิใช่ใต้เท้าเฉินมีเมตตา หากเป็นคนอื่นในตระกูลเฉิน ข้าอาจมิได้กลับไปโดยยังมีลมหายใจ!"
ความหวาดหวั่นยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ แม้ใต้เท้าเฉินจะดูเป็นมิตร แต่ชื่อเสียงของตระกูลเฉินที่เลื่องลือเรื่องความโหดเหี้ยมก็มิใช่เรื่องล้อเล่น เถ้าแก่ฟ่านจึงมิกล้าประมาทอีกต่อไป เขาก้มหน้าลงก่อนจะเริ่มลงมือรับประทานอาหารเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบและเชื่อฟัง
แต่แท้จริงแล้ว เถ้าแก่ฟ่านผู้นี้หาใช่เพียงพ่อค้าเล็ก ๆ ธรรมดาไม่ เขาคือเจ้าของขบวนคาราวานสินค้าจากดินแดนภาคใต้ ตระกูลเฉินใช้เวลาหลายปีในการกระจายกำลังคนออกสืบเสาะเบาะแสเกี่ยวกับพวกอวี้เหวิน พวกเขาสืบค้นไปทั่วแคว้นตงชิง กระทั่งพบข้อมูลบางอย่าง
ว่ากันว่ามีพ่อค้าใจบุญผู้หนึ่ง มักยื่นมือช่วยเหลือคนยากไร้ ไร้บ้าน และยังจัดหางานให้แก่พวกเขา การกระทำอันแสนเมตตานี้ทำให้ชื่อเสียงของเขาขจรขจายไปทั่ว
ตระกูลเฉินหาได้คาดหวังกับเบาะแสนี้มากนัก ทว่ายามที่เริ่มสืบถามลึกลงไปเกี่ยวกับคนที่ได้รับความช่วยเหลือ รายละเอียดต่าง ๆ กลับสอดคล้องกับเป้าหมายที่พวกเขากำลังตามหา และในที่สุดก็สามารถชี้ชัดลงได้ว่า บุคคลที่ต้องการค้นหานั้นอยู่กับเถ้าแก่ฟ่านผู้นี้เอง!
และแท้จริงแล้ว เถ้าแก่ฟ่านนั้นหาใช่ผู้ใจบุญที่แท้จริงไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่กระทำ ล้วนเป็นเพียงฉากหน้าที่สร้างขึ้นเพื่อเสริมสร้างชื่อเสียงให้แก่ตนเอง การเป็นพ่อค้าที่ได้รับการยกย่องว่าสูงส่งมีคุณธรรม ย่อมทำให้การค้าขายเป็นไปได้โดยสะดวกมากยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง!
เมื่อไม่กี่วันก่อน เถ้าแก่ฟ่านได้นำกองคาราวานสินค้าจากดินแดนทางใต้เข้าสู่เมืองเฉิน หลังจากพำนักอยู่ในเมืองได้เพียงสองวัน เขาก็ได้รับเทียบเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงที่ร้านอาหารเหมยเว่ยในค่ำคืนนี้
ยามแรกที่ได้รับเทียบเชิญ หัวใจของเถ้าแก่ฟ่านถึงกับเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่น เขาไม่อาจคาดเดาได้ว่าด้วยเหตุอันใดบุคคลจากตระกูลเฉิน—ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งแคว้นตงชิง—จึงให้ความสนใจในตัวเขา ทว่าเมื่อได้อ่านเนื้อความในเทียบเชิญที่ระบุเพียงว่าเป็นงานเลี้ยงตอบแทนสำหรับการให้ข้อมูลสำคัญซึ่งนำไปสู่การพาคนสำคัญของตระกูลกลับมา เขาจึงค่อยเบาใจลง และตัดสินใจมาเข้าร่วมในค่ำคืนนี้
"ขอบคุณใต้เท้าเฉินเป็นอย่างยิ่ง ที่เมตตาเลี้ยงอาหารผู้น้อยในค่ำคืนนี้" เถ้าแก่ฟ่านกล่าวพลางโค้งตัวคารวะ สีหน้าประจบประแจงอย่างเห็นได้ชัด
"มิจำเป็นต้องมากพิธี เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น" ใต้เท้าเฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ แฝงแววเมตตาอยู่ในที
เถ้าแก่ฟ่านหัวเราะแห้ง ๆ พลางลูบศีรษะอันเกลี้ยงเกลา ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ท่าทางของเขาอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ คล้ายอยากกล่าวบางสิ่ง แต่กลับลังเลใจ จนบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
ใต้เท้าเฉินเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก "มีสิ่งใดในใจท่านหรือไม่? หากมีเรื่องใดต้องการกล่าวก็พูดออกมาเถิด มิจำเป็นต้องลังเล"
เถ้าแก่ฟ่านขยับมือถูไปมาอย่างลุกลี้ลุกลน ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกัก "เอ่อ...เอ่อ... ใต้เท้าเฉิน หากมิได้มีเรื่องอันใดแล้ว ผู้น้อยขอตัวกลับก่อนจะได้หรือไม่ขอรับ? ผู้น้อยยังมีธุระรัดตัว มิต้องการละเลยกิจการค้าขาย... แต่...แต่หากใต้เท้าประสงค์ให้ผู้น้อยอยู่ต่อ ผู้น้อยก็ยินดีอยู่กับท่านทั้งคืน!" กล่าวจบ เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล ในใจลอบภาวนาให้ได้รับอนุญาตให้จากไป เพราะการอยู่ ณ ที่นี้เป็นเวลานานเกินไป ทำให้เขารู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง
ใต้เท้าเฉินเห็นท่าทีร้อนรนของเถ้าแก่ฟ่านก็หัวเราะออกมาเบา ๆ "ฮ่า ฮ่า ๆ เรื่องเพียงเท่านี้เอง มิต้องกังวล หากท่านมีธุระเร่งด่วนก็กลับไปก่อนเถิด"
เถ้าแก่ฟ่านได้ยินเช่นนั้นถึงกับลุกพรวดขึ้นมาทันที ราวกับถูกปลดโซ่ตรวนที่พันธนาการ เขารีบประสานมือโค้งตัวคารวะ "ขอบคุณใต้เท้าเฉินที่เข้าใจ งั้นผู้น้อยขอตัวลา หากใต้เท้ามีสิ่งใดให้รับใช้ โปรดเอ่ยปากได้ทุกเมื่อ ผู้น้อยพร้อมรับใช้เสมอ!"
ใต้เท้าเฉินเพียงพยักหน้ารับ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "เปิดประตู ให้เถ้าแก่ฟ่านออกไป"
บานประตูถูกเปิดออกอีกครั้ง เถ้าแก่ฟ่านก้าวเดินออกไปอย่างสำรวม ทว่าทันทีที่พ้นขอบประตู เขาก็เร่งฝีเท้าออกจากที่แห่งนี้อย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าใต้เท้าเฉินจะเปลี่ยนใจแล้วเรียกตัวกลับมาอีกครั้ง!
ชายชราผู้ยืนเฝ้าอยู่ข้างใต้เท้าเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า แววตาเต็มไปด้วยความลึกซึ้ง
"เขาหวาดกลัวพวกเรา"
ใต้เท้าเฉินวางถ้วยน้ำชาลงอย่างแช่มช้า ก่อนจะเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคมกริบฉายแววครุ่นคิดล้ำลึก "เขายังมีประโยชน์กับพวกเรา"
ชายชราผงกศีรษะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าหนักแน่น "นายน้อยต้องการใช้เขาจัดการสองพ่อลูกคู่นั้นแทนสินะขอรับ"
ใต้เท้าเฉินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะวางถ้วยชาในมือลง รอยยิ้มเจือเลศนัยเผยขึ้นที่มุมปาก "ก็ยังคงเป็นท่านที่รู้ใจข้าที่สุด"
ชายชรายิ้มรับ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความชื่นชม "ผลงานอันยิ่งใหญ่ของนายน้อยที่นำสตรีศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลกลับมาได้ ประกอบกับมิมีผู้ใดในตระกูลรุ่นนี้สามารถเทียบเคียงกับนายน้อยได้อีก เช่นนี้แล้ว... ตำแหน่งประมุขย่อมตกเป็นของท่านอย่างแน่นอน"
ใต้เท้าเฉินเมื่อได้ยินคำนี้ แววตาเปล่งประกายเป็นประกาย เขาแน่ใจในสิ่งที่ชายชรากล่าวโดยมิจำเป็นต้องปฏิเสธ ผู้ใดกันจะสามารถแย่งชิงตำแหน่งนี้ไปจากเขาได้? อีกทั้งเถ้าแก่ฟ่านก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น เมื่อต้องการกำจัดก็เพียงใช้เขาจัดการอวี้เหวินและบิดาแทนตนเอง แล้วจึงปล่อยให้เถ้าแก่ฟ่านเผชิญกับเคราะห์กรรมภายหลัง
ไร้ซึ่งหลักฐานเอาผิด ไร้ซึ่งผู้ใดสืบสาวไปถึงเขา ต่อให้มีผู้ล่วงรู้เบื้องหลังเรื่องนี้ ก็ทำอันใดมิได้อยู่ดี
ใต้เท้าเฉินลุกขึ้นยืน แววตาสงบนิ่งราวสายน้ำไร้ระลอก ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ท่านลุงหลี่... รบกวนท่านบอกเถ้าแก่หยางเกี่ยวกับเสี่ยวเจี่ยนางนั้นด้วย"
ชายชราประสานมือคารวะ "ขอรับ นายน้อย ท่านคิดซื้อใจเขาจริง ๆ หรือ?"
"ถึงอย่างไร หากเราต้องการใช้งานเขา เราก็ต้องทำให้เขาไว้ใจ เชื่อใจ และมองเห็นผลประโยชน์เสียก่อน" ใต้เท้าเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบงัน ทว่าทุกย่างก้าวของเขากลับหนักแน่น และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ยากจะต่อต้าน...
---
ณ ยามนี้ ภายหลังจากการฝึกปรือบนยอดเขาสูง อวี้เหวินนั่งสงบนิ่งอยู่บนเตียงกว้าง ภายในห้องพักที่ดูเรียบง่ายแต่สะอาดตา รัตติกาลอันเงียบสงัดได้มาเยือน แสงจันทร์นวลผ่องสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างไม้ บรรยากาศภายในห้องพักเงียบสงบและเย็นเยียบ
ในมือของเขาปรากฏลูกแก้วสีดำสนิท ไร้ซึ่งลวดลายใดๆ อวี้เหวินใช้นิ้วเขี่ยเล่นเบาๆ ปล่อยให้มันหมุนวนบนฝ่ามืออย่างเพลิดเพลิน
หึ่ม... ผ่านพ้นการบ่มเพาะมาช่วงหนึ่งแล้ว ชักใคร่อยากจะทดลองอานุภาพของสิ่งนี้ดูเสียหน่อย อวี้เหวินรำพึงในใจ พลางทอดสายตาไปยังร่างเล็กจิ๋วที่ยืนอยู่สง่าบนโต๊ะข้างเตียง
ร่างนั้นสูงเพียงศอกเศษ สวมอาภรณ์สีแดงเพลิงปักลายเมฆมงคลดูงดงามยิ่งนัก ใบหน้าเล็กๆ ทว่ากลับฉายแววเฉลียวฉลาดและทะนงตนอย่างชัดเจน นั่นคือคู่หูของเขา ซ่งเหยียนเฟย
อวี้เหวินยิ้มกริ่ม ยกมือคารวะอย่างไม่ใคร่ใส่ใจนักไปยังร่างจิ๋ว "นายน้อยซ่ง ข้าผู้นี้เพิ่งจะเริ่มฝึกฝน ยังคงต้องอาศัยคำชี้แนะจากท่านผู้เจนจัดเสียแล้ว" น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความขี้เล่นตามประสา
เมื่อเห็นท่าทีของอวี้เหวิน ซ่งเหยียนเฟยในร่างจิ๋วถึงกับถอนหายใจเบาๆ เฮ้อ... เจ้าเด็กนี่มันมิเคยสำรวมตนเสียที เขาคิดอย่างระอาใจ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
"หึ ในที่สุดเจ้าก็ยอมเอ่ยคำที่สมควรเสียที ว่ายังต้องพึ่งพาปัญญาของข้า" ซ่งเหยียนเฟยในร่างจิ๋วยืนกอดอกเล็กๆ มองอวี้เหวินด้วยสายตาที่ตำหนิ
"ช่างเป็นเจ้าเสียจริง สิ่งที่เจ้าถือครองอยู่นั่นคือ แก่นวายุอำพราง อานุภาพของมันมิอาจประเมินได้ สามารถซ่อนเร้นกายของเจ้าจากเหล่าศัตรูที่ด้อยกว่าขอบเขต ก่อกำเนิด ได้โดยง่ายดาย แม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกัน หากมิได้เพ่งพินิจด้วยญาณทิพย์อันแก่กล้า ก็ยากที่จะล่วงรู้ถึงการดำรงอยู่ของเจ้า"
ซ่งเหยียนเฟยร่างเล็กชี้มือจ้อยๆ ไปยังลูกแก้วในมืออวี้เหวิน "อนึ่ง มันยังสามารถมอบความเร็วที่น่าตื่นตะลึงให้แก่เจ้าได้ ความเร็วสูงสุดนั้นเทียบเคียงได้กับผู้ฝึกตนใน ขั้นพลังปราณ เพียงแต่เจ้าจักต้องใช้พลังปราณของตนเองให้สอดคล้อง และทำความเข้าใจกับแก่นวายุนี้อย่างถ่องแท้ จึงจะสามารถปลดปล่อยพลังที่แท้จริงของมันออกมาได้ จงจำใส่ใจไว้!"
อวี้เหวินทอดสายตามองลูกแก้วสีดำสนิทในฝ่ามือ แสงจันทร์ส่องกระทบผิวมันวาว ราวกับต้องมนต์สะกด
"แล้วข้าจะสามารถใช้อานุภาพของมันได้อย่างไรเล่า?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ซ่งเหยียนเฟยในร่างจิ๋วประสานมือเล็กๆ ไขว้หลัง กล่าวด้วยท่าทีราวผู้เจนโลก "เรื่องนี้มิได้ยากเย็นอันใด เพียงแค่เจ้าสละโลหิตแห่งตนสักหยดลงบนแก่นวายุนี้ แล้วใช้จิตญาณสัมผัสถึงพลังที่สถิตอยู่ภายใน ส่งกระแสจิตของเจ้าเข้าไปเชื่อมโยงกับแก่นแท้ของมันให้จงได้ เพียงเท่านี้ เจ้าก็จะสามารถควบคุมและใช้อานุภาพของมันได้ตามปรารถนา"
"ง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" อวี้เหวินพึมพำกับตนเอง ดวงตาคมกริบเปล่งประกายครุ่นคิด จากนั้นจึงลงมือกระทำตามคำชี้แนะของคู่หู เขารวบนิ้วชี้ข้างขวา จรดลงบนปลายนิ้วก้อยข้างซ้าย เค้นหยาดโลหิตสีแดงสดหยดหนึ่งลงบนผิวดำขลับของแก่นวายุ
ฉับพลัน! ลูกแก้วก็เปล่งประกายแสงสีดำเข้มออกมา วูบวาบ สะท้อนเข้าสู่ดวงตาของอวี้เหวิน พร้อมกับดูดซับหยาดโลหิตนั้นเข้าไปในพริบตา จากนั้นอวี้เหวินจึงค่อยๆ ใช้จิตสัมผัสไปยังลูกแก้วที่วางอยู่บนฝ่ามือของตน เขาค่อยๆ แผ่ขยายกระแสจิตเข้าไปภายในแก่นวายุ ราวกับกำลังคลำหาทางในความมืดมิด ยิ่งจิตของเขาแทรกซึมลึกลงไป ความมืดมิดก็ยิ่งปกคลุมหนาแน่น หาหนทางที่ถูกต้องมิได้ ทว่าเขากลับสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจอันลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ภายใน
เมื่อกระแสจิตขยายลึกล้ำยิ่งขึ้น จิตใจของอวี้เหวินก็เริ่มร้อนรุ่ม กระวนกระวาย เขารับรู้ถึงพลังและทิศทางของมัน ทว่ากลับไม่อาจจับต้องหรือควบคุมมันได้ ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความขัดใจ กระทั่งเสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นในห้วงความคิด
"จงสงบจิตใจ มิต้องเร่งร้อน จงส่งกระแสจิตแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณู ซึมซับหยาดโลหิตที่สถิตอยู่ในแก่นวายุ ค่อยๆ ปล่อยให้เป็นไปตามวิถีแห่งพลังของมัน"
อวี้เหวินได้ยินดังนั้นจึงขจัดความรู้สึกว้าวุ่นทั้งปวงออกไป เริ่มตั้งสติใหม่ ปรับลมหายใจให้แผ่วเบา ผ่อนคลายความตึงเครียด มิเร่งรีบร้อน กระแสจิตค่อยๆ แผ่ซ่านออกไปทุกซอกทุกมุมของลูกแก้วดำมิดเม็ดนั้น รับรู้ถึงทุกการสัมผัสที่กวาดผ่านไป หยาดโลหิตที่ถูกดูดซับไปเริ่มสำแดงอานุภาพ นำทางกระแสจิตของอวี้เหวินไปสู่แก่นแท้แห่งพลังที่ซ่อนอยู่ภายในลูกแก้วสีดำมันวาว
กระแสจิตเคลื่อนไหวไปอย่างเชื่องช้า ทว่าเมื่อเข้าใกล้แก่นแท้ของมัน พลันบังเกิดความรู้สึกราวกับถูกกระแสน้ำวนอันเชี่ยวกรากดูดกลืน กระแสจิตของอวี้เหวินถูกพลังอันมหาศาลนั้นดูดซับเข้าไปอย่างรวดเร็วและรุนแรง!
พรึ่บ! ร่างกายของอวี้เหวินเริ่มเลือนราง จางหายไปทีละน้อย ราวกับกำลังหลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมภายในห้องของตนเอง ผ่านไปเพียงชั่วกระพริบตา ณ ที่แห่งนั้นกลับไร้ร่องรอยของอวี้เหวินหลงเหลืออยู่ ทุกสิ่งเงียบสงบ ราวกับมิเคยมีผู้ใดดำรงอยู่ ณ สถานที่แห่งนี้มาก่อน
"เจ้าจักต้องฝึกฝนการปรับใช้พลังของมันให้เชี่ยวชาญ มิเช่นนั้นเจ้าจะมิอาจกลับคืนสู่สภาพเดิมได้" เสียงของซ่งเหยียนเฟยดังขึ้นแว่วมาในห้วงความคิดของอวี้เหวิน ราวกับเสียงกระซิบจากห้วงอวกาศอันไกลโพ้น


## บทที่10.1 ข้าไม่ได้ตั้งใจ!!

อวี้เหวินจึงรวบรวมสมาธิทั้งหมด จดจ่ออยู่กับการเรียนรู้พลังอำนาจแห่งแก่นวายุอำพรางอย่างเชื่องช้า เขาค่อยๆ ทำความเข้าใจถึงวิธีการควบคุมลูกแก้ว และหลักการทำงานอันลึกลับของมัน ราวกับกำลังทำความคุ้นเคยกับอวัยวะใหม่ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นในร่างกาย
ขณะนั้นเอง ณ จุดกึ่งกลางห้องบรรทม ร่างหนึ่งเริ่มปรากฏกายขึ้นทีละส่วน เริ่มจากศีรษะ คอ บ่า ไหล่ แขน และมือ สุดท้ายจึงปรากฏช่วงขาและเท้าอย่างสมบูรณ์
พรึ่บ! อวี้เหวินปรากฏร่างขึ้นอีกครั้ง สภาพของเขามิแตกต่างจากลูกสุนัขตกน้ำ ขนเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่ไหลซึมออกมา
"แฮ่กๆ... เวลาล่วงเลยไปนานเพียงใดแล้ว?" อวี้เหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย
"นับแต่เจ้าตั้งจิตมุ่งมั่นในการเปิดใช้งานแก่นวายุอำพราง ก็ล่วงเลยมาห้าชั่วยามแล้ว" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นเต้น
"ว่ากระไรนะ!! ห้าชั่วยามเลยรึ!" อวี้เหวินอุทานด้วยความตกใจ พลางหันขวับไปมองสหายร่างจิ๋วด้วยดวงตาเบิกกว้าง
ซ่งเหยียนเฟยมองตอบกลับมา พลางพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการยืนยันความจริง
"ข้ามิคาดคิดว่าจะต้องใช้เวลานานถึงเพียงนี้" อวี้เหวินถอนหายใจยาวด้วยความอ่อนล้า จากนั้นทั้งสองจึงแยกย้ายกันพักผ่อน เพื่อฟื้นฟูพลังกายและพลังจิต และแล้วค่ำคืนอันเงียบสงัดก็ค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับการมาเยือนของรุ่งอรุณ...
ยามอรุณรุ่ง แสงสุริยาอ่อนละมุนค่อยๆ ทอดลำแสงสีทองผ่านช่องหน้าต่าง สาดส่องลงบนศีรษะของอวี้เหวินที่โผล่พ้นผืนผ้าห่ม ไออุ่นจากรังสีแห่งทิวากระทบกับใบหน้าคมสันของเขา ปลุกให้เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้นด้วยความงัวเงีย เขาขยี้ดวงตาครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้เนื้อดี เช้านี้ก็เช่นเคย เขาเริ่มจัดเตรียมสัมภาระเพื่อออกเดินทางไปยังถิ่นพำนักของพยัคฆ์หางแมงป่องอีกครา
ด้วยความคุ้นเคยกับสภาพอากาศอันร้อนระอุที่อวี้เหวินต้องเผชิญในทุกวัน ผนวกกับร่างกายที่แข็งแกร่งขึ้นและเริ่มปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมเช่นนี้ได้ดียิ่งขึ้น
วันนี้เขาจึงสามารถร่นระยะทางเข้าใกล้ที่อยู่อาศัยของพยัคฆ์หางแมงป่องได้มากขึ้น และจากการเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรนานัปการในทุกวัน อวี้เหวินเริ่มตระหนักถึงความสำคัญและความจำเป็นของการฝึกฝนเคล็ดวิชาต่อสู้
เขาไม่อาจมุ่งเน้นเพียงแค่การบ่มเพาะพลังและเสริมสร้างร่างกายแต่เพียงอย่างเดียวได้อีกต่อไป เพราะเขาไม่อาจคาดหวังให้ผู้อื่นยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือได้ทุกเมื่อ และแม้ตนเองจะมีพละกำลังมหาศาล หากปราศจากวิธีการใช้ออกไปอย่างมีประสิทธิภาพ ก็ย่อมไร้ค่า
ดังนั้นเขาจึงเอ่ยขอคำชี้แนะด้านเคล็ดวิชาต่อสู้จากซ่งเหยียนเฟย
"เจ้าหนู ในยามนี้เจ้าอยู่ในขั้นก่อตั้งรากฐาน โดยเน้นหนักไปที่การเสริมสร้างพลังกาย นับว่าเหมาะสมแล้วที่เจ้าจะเริ่มฝึกฝนวิชาต่อสู้ที่มิใช้อาวุธ" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม
"วิชาที่เหมาะสมกับเจ้าที่สุดในขณะที่เจ้ากำลังฝึกฝนวิชาเตาหลอมอัสนีวิบัติขั้นต้น ซึ่งมีเพลิงเป็นแก่นหลักนั้น คือ วิชาฝ่ามือพิฆาตอัคคี วิชากรงเล็บเพลิงพยัคฆ์ และ วิชาหมัดอัคนีสังหาร"
"สำหรับ วิชาฝ่ามือพิฆาตอัคคี นั้น จะเน้นการฝึกฝ่ามือเป็นหลัก เป็นการรวบรวมความร้อนอันรุนแรงและปลดปล่อยออกมาจากฝ่ามือดุจเปลวเพลิงที่ปะทุ ถือเป็นกระบวนท่าทำลายล้างในระยะกว้างกว่าวิชาอื่นๆ ส่วน วิชากรงเล็บเพลิงพยัคฆ์ นั้น ผู้คิดค้นได้เลียนแบบท่วงท่าการโจมตีด้วยขาอันทรงพลังของพยัคฆ์หางแมงป่อง โดยผสานเข้ากับเพลิงอัคคีอันร้อนแรง และวิชาสุดท้าย วิชาหมัดอัคนีสังหาร เป็นวิชาที่ถูกคิดค้นขึ้นเพื่อการสังหารโดยเฉพาะ เน้นการฝึกฝนหมัดให้แข็งแกร่ง ว่องไว เฉียบคม ดุจเปลวเพลิงที่ลุกโชน และมีความร้อนสูง แต่ละกระบวนท่ารวดเร็วปานสายฟ้าแลบ สามารถปลิดชีพศัตรูได้ในชั่วพริบตา"
"เจ้าจะเลือกวิชาใด ย่อมสุดแล้วแต่เจ้าจะพิจารณา" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวจบ พร้อมกับทอดสายตามองไปยังอวี้เหวิน
อวี้เหวินหลับตาลงชั่วครู่ สายลมร้อนระอุพัดผ่านเปลือกตาของเขา พลัน! เขาก็ลืมตาขึ้น แววในดวงตาคมกริบราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชน "ข้าเลือก วิชาหมัดอัคนีสังหาร" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มั่นคง ไร้ซึ่งความลังเล
เมื่อซ่งเหยียนเฟยทอดสายตามองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ก็บังเกิดรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง
"ฮ่าๆๆ ช่างเป็นการตัดสินใจที่เฉียบคมยิ่ง!" พลางใช้นิ้วเรียวจิ้มลงบนหน้าผากของอวี้เหวินเบาๆ
ตึง! ราวกับมีคลื่นพายุโหมกระหน่ำซัดเข้าสู่ห้วงสมองของอวี้เหวิน หากแต่ด้วยประสบการณ์ที่เคยประสบมาแล้วครั้งหนึ่ง ครานี้เขาจึงสามารถควบคุมและจัดเรียงข้อมูลอันมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาได้อย่างรวดเร็วและเป็นระบบ
เวลาล่วงเลยไปครู่ใหญ่ อวี้เหวินที่นั่งสงบนิ่ง หลับตาลงเพื่อย่อยข้อมูลและความรู้ใหม่ที่ได้รับมา จึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น... ในดวงตาคู่นั้นปรากฏประกายแห่งความมุ่งมั่นและกระหายในการฝึกฝนอย่างแรงกล้า
"ช่างเป็นเคล็ดวิชาที่ลึกล้ำเกินหยั่งถึง!" อวี้เหวินอุทานด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกายราวกับค้นพบขุมทรัพย์ล้ำค่า เขาทอดสายตามองไปยังห้วงความคิด พลางหวนรำลึกถึงเนื้อหาของเคล็ดวิชาอีกครา
'เคล็ดวิชาหมัดอัคนีสังหารนั้น แบ่งออกเป็นสามขอบเขตใหญ่ อันได้แก่ ปฐพี อัคคี และวารี แต่ละขอบเขตยังแบ่งย่อยออกเป็นสามระดับ คือ เเรกเริ่ม กลาง และสูงสุด
ในขอบเขตปฐพีนั้น เป็นการวางรากฐานแห่งกระบวนท่าของหมัดอัคนีสังหาร พลังอำนาจแห่งหมัดในระดับเริ่มต้นอยู่ที่สามร้อยจิน ระดับกลางอยู่ที่หกร้อยจิน และระดับสูงสุดอยู่ที่เก้าร้อยจิน'
ภาพกระบวนท่าอันสลับซับซ้อนเริ่มฉายชัดในมโนสำนึกของอวี้เหวิน ราวกับมีผู้มาสาธิตอยู่ตรงหน้า เขาสังเกตทุกการเคลื่อนไหว จดจำทุกรายละเอียด เมื่อเริ่มเข้าใจในแก่นแห่งวิชาแล้ว อวี้เหวินจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เริ่มต้นร่ายรำตามภาพที่ปรากฏในห้วงนิมิต
ฝ่ามือและหมัดถูกส่งออกไปในอากาศอย่างหนักแน่น สลับหมุนเวียนราวกับพายุโหมกระหน่ำ เท้าก้าวไปตามจังหวะ ท่วงท่าการยืนมั่นคงดุจขุนเขา ทุกอิริยาบถที่แสดงออกมาล้วนสง่างามและหนักแน่นราวกับผืนปฐพีอันกว้างใหญ่
ในระหว่างที่ฝึกฝนเพลงหมัด อวี้เหวินมิได้ละเลยการบ่มเพาะร่างกาย ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่ร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง ทั้งสองสิ่งต่างเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน หมุนเวียนเสริมส่งพลังอำนาจ ก่อกำเนิดเป็นความน่าสะพรึงกลัวและความหนักแน่นให้แก่เพลงหมัดของอวี้เหวินยิ่งขึ้น
เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วยาม จากท่าทีที่ดูขัดเขินในยามแรกเริ่ม บัดนี้ทุกการเคลื่อนไหวของอวี้เหวินกลับกลายเป็นความต่อเนื่องและลื่นไหล พลังปราณภายในร่างกายหมุนเวียนเป็นหนึ่งเดียวกับท่วงท่า
ทำให้พลังทำลายล้างและความแม่นยำเพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ เขารู้สึกราวกับว่าการเคลื่อนไหวทุกครั้งเป็นไปอย่างง่ายดาย ราวกับร่างกายและจิตใจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทุกกระบวนท่าดำเนินไปตามวิถีแห่งตนอย่างแม่นยำ
ความกระจ่างแจ้งในศาสตร์แห่งหมัดปรากฏขึ้นในจิตวิญญาณของเขาอย่างชัดเจน จนกระทั่งเขาสามารถควบคุมพลังทั้งหมดและปล่อยหมัดตรงคู่ไปยังก้อนหินขนาดไม่ใหญ่นักที่วางอยู่เบื้องหน้า
"บึ้ม!" เสียงกึกก้องดังก้องกังวาน บนผิวก้อนหินปรากฏรอยร้าวเป็นใยแมงมุม ก่อนที่มันจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยเสียง "แกร๊ก!" อันน่าสะพรึงกลัว
"ทรงพลัง... ช่างทรงพลังยิ่งนัก! ด้วยพละกำลังเพียงเท่านี้ ข้าถึงกับมีพลังอำนาจมากมายเพียงนี้เชียวหรือ?" อวี้เหวินพึมพำด้วยความตื่นเต้นระคนประหลาดใจ พลางก้มลงมองฝ่ามือทั้งสองข้างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นผงดินทราย
"เจ้าหนู... เพียงชั่วก้านธูปเจ้าก็สามารถทะลวงสู่ขอบเขตเริ่มต้นของขั้นปฐพีได้แล้ว นับว่ามิได้ทำให้ข้าน้อยผู้นี้ต้องอับอายขายหน้า" ซ่งเหยียนเฟยเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับมิได้ใส่ใจนัก
อวี้เหวินมิได้แยแสคำกล่าวของซ่งเหยียนเฟยแม้แต่น้อย เขายังคงมุ่งมั่นฝึกฝนต่อไป เมื่อซ่งเหยียนเฟยเห็นว่าอวี้เหวินไม่สนใจตน ใบหน้าหล่อเหลาจึงปรากฏร่องรอยขุ่นเคืองเล็กน้อย พลางแค่นเสียงเบาๆ ในลำคอ รอบกายนั้นร้อนระอุราวกับอยู่ในเตาหลอม มิปรากฏแม้แต่เงาของปักษาบินผ่านนภาในบริเวณนี้
หลายราตรีผ่านพ้นไป บัดนี้อวี้เหวินสามารถล่วงเข้าสู่เขตแดนหน้าด่านของพยัคฆ์หางแมงป่องได้แล้ว บริเวณนี้แห้งแล้งและทุรกันดารยิ่งนัก ผืนดินแตกระแหงเป็นริ้วรอยลึก สรรพสัตว์มีพิษต่างพากันคลานออกจากรอยแยกของพื้นดินอย่างเงียบเชียบ
ณ ที่แห่งนี้ไร้ซึ่งร่มเงาของพฤกษาแม้เพียงต้นเดียว บรรยากาศโดยรอบยังคงร้อนระอุ มิมีแม้แต่สุ้มเสียงของวิหคให้ได้ยิน ชุดสีขาวบริสุทธิ์ของอวี้เหวินในยามนี้ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งภายใต้เนื้อผ้าอย่างรางๆ ร่างกายของเขาในยามนี้มีความทรหดอดทนเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติที่เขาฝึกฝนมาถึงคอขวดเสียแล้ว เหลือเพียงอีกก้าวเดียวเท่านั้นก็จะสามารถทะลวงสู่ขั้นต่อไปได้
อวี้เหวินยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลรินบนใบหน้าคมสัน พลางทอดสายตาสำรวจไปยังเบื้องหน้า ณ ที่นั้นปรากฏภูเขาสูงตระหง่านลูกหนึ่ง ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่เบื้องหน้า ตรงกลางของภูเขามีช่องโพรงขนาดไม่ใหญ่นัก พอให้บุรุษสี่ห้าคนเดินเข้าไปพร้อมกันได้โดยมิยากเย็น
ภูเขาลูกนี้เมื่อมองจากภายนอกกลับเต็มไปด้วยไอความร้อนที่แผ่พุ่งออกมา ราวกับเป็นต้นกำเนิดแห่งเพลิงทั้งหมดในโลกหล้า บนภูเขาลูกนี้มิมีแม้แต่ใบหญ้าสักต้นให้เห็น ได้ยินเพียงเสียงคำรามแผ่วเบา "กรร..." ดังมาจากส่วนลึกภายในภูเขา ราวกับสัตว์ร้ายกำลังซุ่มซ่อนกายอยู่ภายใน
'ในที่สุดข้าก็มาถึงยังภูเขาพยัคฆ์หางแมงป่องจนได้' อวี้เหวินรำพึงกับตนเองในห้วงความคิด พลางละสายตาจากขุนเขาเพลิงเบื้องหน้า ซึ่งไอความร้อนยังคงแผ่พุ่งออกมาจนอากาศโดยรอบบิดเบี้ยวคล้ายภาพลวงตา
เขาหันไปสำรวจตรวจตราสภาพแวดล้อมโดยรอบ บริเวณนี้เต็มไปด้วยความแห้งแล้งและเงียบสงัด พื้นดินแตกระแหงเป็นร่องลึกราวกับรอยแผลเป็นบนผิวโลก กรวดทรายสีน้ำตาลแดงกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป บ่งบอกถึงความทรุกันดารอย่างแท้จริง
เมื่อพบพานสถานที่อันเหมาะสมแก่การฝึกฝน ซึ่งเป็นลานหินกว้างที่ถูกล้อมรอบด้วยโขดหินสูงต่ำลดหลั่นกันไป อวี้เหวินก็สาวเท้าเดินไปยังที่แห่งนั้น มิไกลจากขุนเขานัก ปรากฏโขดหินน้อยใหญ่ รูปร่างแปลกตาคล้ายสัตว์ร้ายกำลังหมอบคลาน ตั้งเรียงรายอยู่เป็นระยะ
อวี้เหวินเลือกนั่งลงบนโขดหินที่มีพื้นผิวเรียบ รวบรวมสมาธิ จิตใจสงบนิ่งดุจห้วงน้ำลึก ปราศจากความว้าวุ่น เตรียมพร้อมสำหรับการฝึกฝนอีกครา
อวี้เหวินสูดรับไอความร้อนอันรุนแรงที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วบริเวณเข้าสู่ร่างกายอย่างช้าๆ ลึกซึ้ง ราวกับต้องการดูดซับทุกอณูแห่งพลังเพลิง ปล่อยให้พลังงานแห่งเพลิงแทรกซึมไปทั่วทุกอณูของเซลล์ กระดูก เส้นเอ็น และโลหิต เริ่มต้นกระบวนการหลอมเหล็กทมิฬ เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับร่างกายอีกครั้ง คลื่นความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีเปลวเพลิงนับพันกำลังลุกโชนอยู่ภายใน
เซลล์ทุกเซลล์สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เริ่มหลอมละลายและแปรเปลี่ยนสภาพ กลายเป็นความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ สิ่งสกปรกและมลทินที่เจือปนภายในร่างกายค่อยๆ ถูกขับดันออกมาตามรูขุมขนทีละน้อย หยาดเหงื่อสีดำข้นไหลรินลงมาตามผิวกาย
ในยามนี้ร่างของอวี้เหวินราวกับเป็นหม้อหลอมโลหะขนาดใหญ่ที่กำลังแผดเผา ผิวหนังของเขากลายเป็นสีแดงก่ำราวกับเหล็กกล้าที่ถูกเผาจนร้อนจัด ไอควันสีขาวจางๆ เริ่มกระจายตัวออกมาจากร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง พร้อมด้วยกลิ่นคาวของโลหะเจือจาง กระบวนการหล่อหลอมดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนถึงขีดสุด!
"ตึง!" เสียงกระดูกลั่นเบาๆ ดังขึ้นทั่วร่าง ราวกับมีบางสิ่งแตกหักและก่อกำเนิดใหม่ สีแดงบนผิวกายของอวี้เหวินค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นผิวกายขาวผ่องดุจหยกเนื้อดี ที่เปล่งประกายเรืองรองเล็กน้อย สิ่งสกปรกที่ถูกขับออกจากร่างกายส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ราวกับซากสัตว์เน่าเปื่อย
'ในที่สุดก็ทะลวงสู่ขั้นกลางของวิชาเตาอัสนีวิบัติจนได้' อวี้เหวินผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ ลึกซึ้ง ราวกับปลดปล่อยภาระหนักอึ้ง เขาปรับลมปราณที่ยังคงไหลเวียนอย่างรวดเร็วให้สงบลงเล็กน้อย พลางเงยหน้าขึ้นสังเกตเห็นว่าดวงตะวันกำลังคล้อยต่ำลง สาดแสงสีส้มทองอร่ามไปทั่วท้องฟ้า บ่งบอกว่ายามเย็นใกล้เข้ามาแล้ว
เขาจึงลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม จัดเก็บสัมภาระที่วางอยู่บนพื้นดิน เตรียมตัวเดินทางกลับสู่เรือนตน หลังจากจัดการทุกสิ่งเรียบร้อย อวี้เหวินจึงมุ่งหน้ากลับไปตามเส้นทางเดิมที่เขาจากมาอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของการฝึกฝนและกลิ่นเหม็นจางๆ ของสิ่งสกปรกที่ถูกขับออกจากร่างกาย
หลังจากเดินทางลัดเลาะผ่านพุ่มไม้และโขดเขามาได้พักใหญ่ พลันบังเกิดเสียงทุ้มนุ่มดังก้องกังวานขึ้นในมโนสำนึกของอวี้เหวิน ราวกับเสียงกระซิบจากเทพบนสรวงสวรรค์
"เจ้าหนู กลิ่นกายของเจ้าในยามนี้ราวกับสัตว์ป่าที่เพิ่งคลุกฝุ่น ควรชำระล้างมลทินเสียก่อนที่จะเดินทางต่อไป อีกเพียงสองลี้ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ จะปรากฏธารน้ำใสบริสุทธิ์ ไหลลดหลั่นจากผาสูง สามารถชำระกายาให้สะอาดหมดจดได้ บริเวณนั้นเป็นเขตอันสงบสุข ปราศจากซึ่งร่องรอยของสัตว์อสูรร้ายให้ต้องกังวล" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความรังเกียจเล็กน้อย ราวกับต้องทนดมกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์
อวี้เหวินเมื่อได้ยินดังนั้น จึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สัมผัสได้ถึงไอความร้อนและกลิ่นดินที่ยังคงติดตรึงอยู่บนผิวกาย พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยอย่างไม่ลังเล "คำแนะนำของเจ้าสมเหตุสมผลยิ่งนัก" จากนั้นเขาจึงเบี่ยงทิศทาง มุ่งหน้าไปยังธารน้ำที่ซ่งเหยียนเฟยได้ชี้แนะไว้ในห้วงความคิด
เมื่อย่างเข้าใกล้ธารน้ำในระยะทางอีกเพียงยี่สิบจั้งเบื้องหน้า สายตาของอวี้เหวินก็พลันจับจ้องไปยังทัศนียภาพโดยรอบ สองข้างทางเต็มไปด้วยหมู่มวลพฤกษาหลากชนิด สูงตระหง่านเสียดฟ้า ใบไม้สีเขียวสดพลิ้วไหวตามสายลม แสงสุริยาอ่อนยามเย็นสาดส่องลอดผ่านเรือนยอดลงมากระทบพื้นดิน ก่อเกิดเป็นเงาที่ทาบทับกันอย่างงดงาม
เสียงสายน้ำไหลรินลดหลั่นจากโขดหินน้อยใหญ่ กระทบกับผืนน้ำเบื้องล่างดัง "ซ่า...ซ่า..." อย่างต่อเนื่อง ก้องกังวานในโสตประสาทของอวี้เหวิน ราวกับบทเพลงแห่งธรรมชาติที่ขับกล่อมให้จิตใจสงบเยือกเย็น เขาจึงเข้าใจได้ในทันทีว่าจุดหมายอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
เมื่อทอดสายตามองไปยังเบื้องหน้า ก็ปรากฏภาพของน้ำตกขนาดย่อมแห่งหนึ่ง สายน้ำสีขาวราวกับแพรไหม ไหลลดหลั่นลงมาจากหน้าผาหินแกรนิตเตี้ยๆ กระทบกับแอ่งน้ำสีเขียวมรกตเบื้องล่าง ก่อให้เกิดละอองน้ำเย็นชื่นใจที่ลอยละลิ่วในอากาศ
เมื่ออวี้เหวินเดินเข้าไปใกล้ได้ระยะหนึ่ง พลันเสียงกระซิบแว่วเบาเสียงหนึ่งก็แทรกเข้ามาในหูของเขา ราวกับเสียงกระซิบของภูตไพร ทำให้ร่างของอวี้เหวินหยุดชะงักลงในทันที เท้าที่กำลังก้าวไปข้างหน้าพลันหยุดนิ่ง ราวกับถูกตรึงด้วยมนต์สะกด
'มีผู้คนอยู่ในบริเวณนี้หรือ? เป็นผู้ใดกันที่กล้าล่วงล้ำเข้ามาในป่าลึกอันเงียบสงบแห่งนี้ได้?' เขาครุ่นคิดในใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบด้านอย่างระมัดระวัง พลางเพิ่มความตื่นตัวและระแวดระวังมากยิ่งขึ้น ทุกย่างก้าวที่กำลังจะเกิดขึ้นเต็มไปด้วยความเงียบเชียบและระมัดระวัง ราวกับนักล่าที่กำลังซุ่มซ่อนกายรอคอยเหยื่ออย่างใจเย็น
เขาย่องกรายเข้าไปหาต้นเสียงอย่างช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว ราวกับกลัวว่าเสียงฝีเท้าจะดังรบกวนความเงียบสงัด ก่อนที่ความคิดจะเลยเถิดไปไกลกว่านี้ พลันความคิดอันชาญฉลาดและเฉลียวฉลาดก็ผุดขึ้นมาในห้วงสมองของเขา ราวกับแสงสว่างที่ส่องนำทางในความมืดมิด
'จริงสิ! ข้ายังมีเเก่นวายุอำพรางอยู่' เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้ออย่างแช่มช้า สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของลูกแก้วสีดำสนิทที่วางอยู่บนผิวหนัง หยิบเอาลูกแก้วทรงกลมขนาดเท่าลูกปิงปองออกมาอย่างระมัดระวัง
แสงจันทร์ยามเย็นสาดส่องลงมาต้องกับผิวมันวาวของลูกแก้ว สะท้อนประกายสีดำลึกลับออกมา เพียงแต่ว่าหลังจากที่เขาสามารถควบคุมพลังอำนาจของมันได้แล้ว เขายังไม่เคยใช้ประโยชน์จากมันเลยสักครั้ง นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาคิดจะนำมันมาใช้ และเป็นการใช้มันในสถานการณ์จริงที่อาจมีอันตรายเสียด้วย
"ช่างเถิด ข้าไม่ควรวิตกกังวลจนเกินไป ถึงอย่างไรข้าก็เคยควบคุมพลังของมันได้มาก่อน" เขาพึมพำกับตนเองเบาๆ ราวกับต้องการให้ความมั่นใจแก่จิตใจที่กำลังสั่นคลอน
จากนั้นจึงรวบรวมสมาธิทั้งหมด ส่งกระแสจิตอันแข็งแกร่งเชื่อมต่อกับลูกแก้วสีดำสนิท วูบ! ร่างกายของอวี้เหวินค่อยๆ เลือนรางลง ราวกับหยดหมึกที่ละลายลงในน้ำใส กลืนกลืนไปกับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างรวดเร็ว ต้นไม้ ใบหญ้า โขดหิน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวราวกับหลอมรวมเข้ากับร่างของเขาอย่างน่าอัศจรรย์
ทว่านี่เป็นเพียงครั้งที่สองที่เขาควบคุมลูกแก้วสีดำลูกนี้ พลังอำนาจที่เขาสามารถใช้ได้ในยามนี้มีเพียงการปกปิดร่างของตนเองเท่านั้น ยังไม่สามารถใช้มันเพื่อเพิ่มความรวดเร็วในการเคลื่อนที่ หรือย่างก้าวอย่างแผ่วเบาไร้ร่องรอย เขาจึงจำเป็นต้องย่องเดินก้าวเข้าไปหาต้นเสียงอย่างช้าๆ เช่นเดิม ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าจะมีผู้ใดล่วงรู้ถึงการมาของตน แม้เพียงเสียงกิ่งไม้เล็กๆ ที่อาจถูกเหยียบย่ำ ก็อาจนำมาซึ่งภัยอันคาดไม่ถึง
ในขณะที่อวี้เหวินกำลังย่องกรายเข้าไปใกล้ต้นเสียงอย่างระมัดระวังดุจแมวป่าที่กำลังซุ่มจับเหยื่อ
บริเวณธารน้ำตกขนาดเล็กที่ไหลลดหลั่นลงมาจากผาสูงชันนั้น ปรากฏร่างอรชรของอิสตรีสองนางกำลังนั่งพักผ่อนบนโขดหินริมธาร และสนทนากันด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความสนิทสนมแนบแน่น ราวกับพี่น้องร่วมอุทร
อิสตรีทั้งสองสวมใส่ชุดผ้าไหมเนื้อดีสีเขียวอ่อนราวกับสีของใบไม้ผลิ ลักษณะคล้ายคลึงกัน หากผู้เจนจัดในยุทธภพได้ทัศนา คงจะทราบได้ในทันทีว่านี่คือเครื่องแบบอันเป็นเอกลักษณ์ของสำนักที่มีชื่อเสียงแห่งใดแห่งหนึ่ง และอิสตรีทั้งสองก็คือศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของสำนักนั้นเอง
"หากมิใช่เพราะเจ้ากระบือซุกซนตัวนั้นบังอาจมาป่วนเปี้ยนในยามที่เรากำลังเดินทาง หลอกล่อพวกเราด้วยท่าทางอันแสนจะไร้เดียงสา จนกระทั่งพวกเราพลัดตกลงไปในวังวนแห่งโคลนดูด คงมิเสียเวลาอันมีค่ามานั่งชำระล้างกายาให้สะอาดหมดจดเช่นนี้!" สาวน้อยใบหน้างดงามหมดจดราวกับดอกเหมยแรกแย้ม แต่ทว่าในดวงตากลับฉายแววความดื้อรั้นและซุกซน กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย พร้อมกับกระทืบเท้าเล็กๆ ที่สวมรองเท้าผ้าไหมปักลายดอกไม้ลงบนพื้นหินเย็นเยียบเบาๆ จุกผมสองข้างที่ถูกมัดไว้อย่างประณีตด้วยริบบิ้นสีชมพูอ่อนบนศีรษะกลมมนของนาง ยิ่งขับเน้นความดื้อรั้นและเอาแต่ใจออกมาให้ผู้ที่ได้พบเห็นต้องอมยิ้มในความน่ารักราวกับเด็กน้อย
"ซินซิน เจ้าจงใจเย็นลงเสียก่อนเถิด ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่าเจ้ากระบือตัวนั้นจะมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวถึงเพียงนี้" หญิงสาวอีกนางหนึ่งส่ายศีรษะอย่างอ่อนโยน ใบหน้าสวยหวานราวกับจันทร์กระจ่างในคืนแรมประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่แสนจะเมตตา "อย่างไรก็ตาม เรื่องราวก็ผ่านมาแล้วดุจสายลม ไม่อาจหวนคืนหรือแก้ไขสิ่งใดได้อีก พวกเราชำระล้างกายาให้สะอาดเสียก่อนเถิด แล้วจึงค่อยเดินทางกันต่อ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและเยือกเย็น ราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อยรินลงมาจากผาสูง สัมผัสแล้วให้ความรู้สึกสงบและผ่อนคลาย
หญิงสาวผู้นี้มีใบหน้างดงามราวกับเทพธิดาจำแลงลงมาจุติ แม้จะมิได้งดงามล่มเมืองจนทำให้เหล่าบุรุษต้องลุ่มหลงดังเช่นบรรดาธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนสวรรค์ ทว่าความงามของนางนั้นเป็นความงามที่เรียบง่ายแต่ทว่าลึกซึ้ง ราวกับดอกบัวขาวที่ผุดพ้นน้ำขึ้นมาท่ามกลางความบริสุทธิ์ ชวนให้ผู้คนที่ได้พบเห็นรู้สึกสบายใจและผ่อนคลาย ราวกับสายลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านกายาในฤดูวสันต์ นำมาซึ่งความร่มรื่นและสดชื่น
"เจ้าค่ะ ท่านพี่" สาวน้อยนามซินซินย่นริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตากลมโตยังคงฉายแววไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าอ่อนโยนของผู้เป็นพี่ นางก็มิได้ขัดขืนคำกล่าวแต่ประการใด เพียงแต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเสียมิได้
ในขณะที่ทั้งสองกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์เนื้อดีสีเขียวอ่อนออกจากร่างอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวขาวผ่องดุจหิมะแรกตก เพื่อลงไปชำระล้างกายาในธารน้ำใสที่เย็นฉ่ำ หญิงสาวผู้เป็นพี่พลันชะงักการกระทำ มือเรียวที่กำลังจะปลดปมผ้าหยุดชะงัก ดวงตาคู่สวยราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าในยามค่ำคืนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับเพ่งสายตามองไปยังทิศทางหนึ่งในป่าลึกที่เงียบสงัด คิ้วเรียวสวยดุจคันศรขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับสัมผัสได้ถึงกระแสพลังงานบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากบริเวณนั้น
สาวน้อยซินซินเห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตจับจ้องไปยังใบหน้าของผู้เป็นพี่อย่างใคร่รู้
"มีสิ่งใดผิดปกติหรือเจ้าคะ ท่านพี่ ?"
คิ้วที่ขมวดมุ่นของเจี่ยเจียค่อยๆ คลายลงจนกลับคืนสู่ความงดงามดังเดิม นางส่ายศีรษะเบาๆ พลางแย้มรอยยิ้มบางๆ ที่แสนจะอ่อนโยนและปลอบโยน ราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของสายลม "มิมีสิ่งใดหรอกน้องหญิง ข้าคงคิดมากไปเองกระมัง บางทีอาจจะเป็นเพียงเสียงของสัตว์ป่า หรือลมที่พัดผ่านใบไม้ก็เป็นได้"
ในห้วงเวลานั้นที่อิสตรีทั้งสองกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์เนื้อละเอียดดุจใยไหมลงสู่ธารน้ำใสเย็นเยียบ เพื่อชำระล้างมลทิน
อีกฟากฝั่งหนึ่งของพุ่มไม้หนาทึบที่ขึ้นเรียงรายริมธาร ราวกับผ้าม่านสีเขียวมรกตที่ธรรมชาติสรรค์สร้าง มีร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งกำลังย่องกรายเข้ามาอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ ราวกับเงาที่เคลื่อนไหวไปตามพื้นดิน จนกระทั่งทัศนียภาพของป่าเขาลำเนาไพรที่เขาลัดเลาะมาค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาคมกริบของเขา ปรากฏเป็นภาพของธารน้ำตกขนาดเล็กที่ไหลลดหลั่นลงมาจากผาสูงชัน ราวกับสายสร้อยแก้วที่ประดับประดาอยู่กลางผืนป่าเขียวขจีแทนที่
อวี้เหวินทอดสายตามองไปยังภาพเบื้องหน้า ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง ราวกับผู้หลงทางในป่าลึกได้พบพานดินแดนสุขาวดี
"ช่างคุ้มค่ากับการเสี่ยงภัยล่วงล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามแห่งนี้โดยแท้! ธารน้ำตกที่งดงามถึงเพียงนี้ สายน้ำใสกระจ่างราวกับผลึกแก้ว เหตุใดข้าจึงไม่เคยล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมันมาก่อนเล่า"
แต่แล้วสติที่กำลังล่องลอยไปตามความงามของธรรมชาติ ก็พลันถูกกระชากกลับคืนมา เมื่อตระหนักได้ว่ามิได้มีเพียงตนเองที่อยู่ในสถานที่อันเงียบสงบแห่งนี้ จากนั้นเขาจึงหันหน้าขวับไปยังทิศทางด้านซ้ายอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกกระแสลมเย็นยะเยือกพัดผ่านด้วยความตกใจ
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของอวี้เหวินในยามนี้ ทำเอาโลหิตในกายหนุ่มแทบจะหยุดไหลเวียน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก หญิงสาวสองนางกำลังปลดเปลื้องอาภรณ์เนื้อละเอียดออกจากร่างอย่างมิมีพิธีรีตอง
ท่ามกลางแสงสนธยาที่สาดส่องลงมาเป็นสีทอง หญิงสาวที่ดูมีอายุมากกว่ากำลังหันแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดราวกับหยกเนื้อดีที่ไร้ตำหนิมาทางด้านที่อวี้เหวินยืนซุ่มอยู่ เอวคอดกิ่วราวกับเอวของนางพญาผึ้ง ภายใต้ร่มผ้าที่นางกำลังปลดออก เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอันเย้ายวนเพียงเล็กน้อย ราวกับบุปผาแรกแย้มที่กำลังเบ่งบาน ก็สามารถก่อให้เกิดความร้อนรุ่มในหัวใจของบุรุษผู้ใดก็ตามที่ได้พบเห็นจนแทบจะลืมหายใจ
อีกฝั่งหนึ่งเป็นสาวน้อยวัยแรกแย้ม ผิวพรรณเปล่งปลั่งราวกับกลีบดอกท้อในยามเช้า กำลังจะดึงผ้าเนื้อบางเบาที่ปกปิดทรวงอกลงต่ำ เผยให้เห็นร่องรอยแห่งเนินเนื้อสีขาวอมชมพูระเรื่อที่กำลังผลิบานตามวัย ราวกับผลท้ออ่อนสองผลที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งการเก็บเกี่ยว รอคอยผู้มาสัมผัส
"ส...สตรี... ถึงสองนาง!" อวี้เหวินอุทานออกมาด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงราวกับเห็นภาพมายา ใบหน้าของเขาแดงก่ำขึ้นราวกับผลตำลึงสุกที่ต้องแสงตะวัน ก่อนที่เท้าข้างหนึ่งของเขาจะพลั้งก้าวถอยหลังไปโดยมิได้ตั้งใจ ราวกับถูกแรงดึงดูดอันลึกลับ
"แกร๊ก!" เสียงกิ่งไม้แห้งเล็กๆ ที่ถูกเหยียบหักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของป่า ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่ทำลายความเงียบลงในพริบตา
"ผู้ใด!!" สาวน้อยนามซินซินร้องตะโกนขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจปนความโกรธเคือง พลางยกมือเรียวเล็กขึ้นปิดบังทรวงอกอวบอิ่มที่เพิ่งจะเผยให้เห็นเพียงเล็กน้อยของตน นางเบิกตากลมโตดุจดวงดาว จับจ้องไปยังทิศทางของต้นเสียงอย่างระมัดระวัง ราวกับลูกแมวที่กำลังขู่ฟ่อ
วูบ! ร่างกายที่กำลังเลือนหายไปราวกับหมอกควันยามเช้าของอวี้เหวิน พลันปรากฏร่างขึ้นมากลางอากาศอย่างฉับพลัน ราวกับภาพลวงตาที่จู่ๆ ก็กลับกลายเป็นความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง
"บัดซบ! เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ไปได้!" อวี้เหวินสบถออกมาด้วยเสียงต่ำอย่างหัวเสีย ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขาพยายามรวบรวมสมาธิทั้งหมด ส่งกระแสจิตอันแรงกล้าเข้าไปควบคุมลูกแก้วสีดำสนิทอีกครั้ง แต่ทว่าส่งไปเท่าไรก็ไร้ผล ราวกับลูกแก้วนั้นดื้อรั้นไม่ยอมตอบสนองต่อคำสั่งของเขา
เป็นเพียงว่าขีดจำกัดในการใช้ลูกแก้ววิเศษเม็ดนี้ของเขายังมีอยู่มากนัก อีกทั้งครั้งนี้ถือเป็นครั้งแรกที่เขาใช้มันอย่างจริงจังในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ ไหนเลยจะล่วงรู้ได้ว่าจะสามารถควบคุมมันไว้ได้นานเพียงใด ผลลัพธ์จึงเป็นอย่างที่เห็น ร่างของเขาปรากฏขึ้นต่อหน้าสตรีทั้งสองอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้ ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ราวกับเวลาได้หยุดนิ่งลงในชั่วขณะนั้นเอง


## บทที่10.2  ข้าไม่ได้ตั้งใจ!!

เมื่ออวี้เหวินตระหนักว่าเงาร่างของตนปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนต่อหน้าสตรีทั้งสอง ไร้ซึ่งหนทางที่จะซ่อนเร้นอีกต่อไป
ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในห้วงสมองคือการสลัดหลุดจากสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนี้ให้เร็วที่สุด ราวกับปลาที่ติดร่างแหย่อมดิ้นรนสุดกำลังเพื่อกลับคืนสู่อิสรภาพในสายน้ำ
ทางด้านสองสาวพี่น้อง เมื่อเห็นว่าอวี้เหวินมิได้มีทีท่าจะขออภัย แต่กลับเหินร่างเตรียมหลบหนี จึงรีบคว้าอาภรณ์เนื้อดีที่วางอยู่ริมธารมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ท่าทางคล่องแคล่วราวกับสายลมวสันต์ที่พัดผ่านแมกไม้
"หยุดนะ! เจ้าโจรลามก! บังอาจมาล่วงเกินร่างกายอันบริสุทธิ์ของผู้อื่น อย่าคิดว่าจะหนีรอดจากเงื้อมมือของข้าไปได้! หึ่ม!" สาวน้อยนามซินซินตวาดลั่นด้วยความโกรธเคือง ดวงตากลมโตเบิกโพลงราวกับจะพ่นไฟออกมา จ้องมองไปยังร่างของอวี้เหวินที่กำลังจะลับหายไปในหมู่แมกไม้
จากนั้นจึงเหยียดร่างเพรียวบาง พุ่งทะยานตามไปอย่างรวดเร็ว ดุจศรที่ถูกโก่งออกจากแล่งด้วยแรงโทสะ
จากนั้นสองพี่น้องจึงเร่งรุดตามอวี้เหวินไปติดๆ เงาร่างสามสายพุ่งทะยานผ่านผืนป่าเขียวขจี ราวกับดาวตกที่กำลังเคลื่อนที่ อวี้เหวินเมื่อสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่แผ่ซ่านมาจากเบื้องหลัง ราวกับคมดาบที่จ่ออยู่บนต้นคอ และทราบดีว่าสตรีทั้งสองกำลังไล่ตามมาอย่างไม่ลดละ
เขาจึงเค้นพลังกายทั้งหมดที่มี เร่งความเร็วของฝีเท้าจนถึงขีดสุดของร่างกายตนเอง สายลมหวีดหวิวปะทะใบหน้า ราวกับคมมีดที่กรีดผ่าน แม้ว่าสองพี่น้องคู่นี้จะมีระดับการบ่มเพาะที่สูงส่งกว่าอวี้เหวินหลายขั้น ทว่าอวี้เหวินที่ฝึกฝนเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติขั้นที่หนึ่ง ระดับกลาง ได้สำเร็จนั้น ได้เสริมสร้างสมรรถภาพทางร่างกายของเขาให้แข็งแกร่งเหนือกว่าผู้ฝึกตนในระดับเดียวกันไปมากนัก กล้ามเนื้อทุกส่วนทำงานประสานกันอย่างลงตัว ปลดปล่อยพลังออกมาอย่างเต็มที่
ดังนั้นต่อให้สองพี่น้องคู่นี้จะเร่งตามมาด้วยความเร็วสูงสุด ก็ยังยากที่จะตามทันเงาร่างที่ว่องไวดุจสายลมที่พัดผ่านยอดไม้ของเขา
ทางด้านของหญิงสาวผู้เป็นพี่ ดวงตาคู่สวยราวกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วง จับจ้องไปยังร่างที่กำลังเคลื่อนที่ไปอย่างรวดเร็วเบื้องหน้าอย่างไม่กะพริบ นางสังเกตเห็นถึงความผิดปกติในท่วงท่าและพลังกายของอีกฝ่าย คนผู้นี้มิได้มีพลังต่ำต้อยดังเช่นคนธรรมดา หากแต่ต้องเป็นผู้บ่มเพาะที่มีระดับขั้นใกล้เคียงกับตนอย่างแน่นอน เพียงแต่ยังเยาว์วัยและอาจจะยังไม่เชี่ยวชาญในการควบคุมพลังเท่าที่ควร
'คนผู้นี้ช่างรวดเร็วยิ่งนัก! ความแข็งแกร่งของร่างกายก็มิได้ด้อยไปกว่าข้ามากนัก หากประมาทผลีผลามเข้าโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว อาจจะเสียทีให้แก่ความเร็วของเขาก็เป็นได้' นางครุ่นคิดในใจด้วยความระมัดระวังและรอบคอบ
"ซินซิน พี่สาวขอเหินร่างล่วงหน้าไปดักรอชายผู้นี้ที่บริเวณหน้าผาด้านหน้าก่อน จากนั้นเจ้าจึงตามมาสมทบ เข้าใจหรือไม่? จงระวังตัวให้ดี อย่าได้ประมาทพลังของเขา" สาวผู้พี่หันไปมองน้องสาวของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและวางแผนอย่างรวดเร็ว
"เจ้าค่ะ ท่านพี่ ข้าเข้าใจแล้ว ท่านพี่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าจะตามไปสมทบอย่างรวดเร็วที่สุด" สาวน้อยซินซินรับคำอย่างหนักแน่น พลางพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธบัดนี้กลับฉายแววแห่งความมุ่งมั่นและเชื่อมั่นในตัวพี่สาวของตน
ทันใดนั้นเอง หญิงสาวผู้เป็นพี่ก็หยิบยาเม็ดสีฟ้าใสราวกับน้ำทะเลลึกที่สะท้อนแสงจันทร์ออกมาหนึ่งเม็ด บรรจงใส่เข้าไปในริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อราวกับกลีบดอกท้อของนาง พลันบังเกิดลมปราณอันเร้นลับหมุนวนรอบกาย ราวกับพายุที่กำลังก่อตัว
ฟึ่บ! ร่างอรชรของนางก็พลันทวีความเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน ราวกับสายลมที่พัดกระโชกผ่านหุบเขา พุ่งทะยานไปข้างหน้า แซงหน้าน้องสาวของตนไปอย่างรวดเร็วปานแสงอิสตรีที่กำลังร่วงหล่นจากฟากฟ้าในยามราตรี
ทางด้านของอวี้เหวิน เมื่อเห็นว่าตนเองสามารถรักษาระยะห่างจากผู้ที่ตามมาได้พอสมควร จึงผ่อนคลายความตึงเครียดลงเล็กน้อย เพียงเสี้ยววินาทีแห่งความประมาทนั้นเอง ที่สายลมสีเขียวสายหนึ่งกำลังเคลื่อนที่มาทางเขาด้วยความเร็วที่น่าสะพรึงกลัว ราวกับอสนีบาตที่ฟาดผ่าลงมาจากฟากฟ้า
หนึ่งกระพริบตา สองกระพริบตา สามกระพริบตา
ฟึ่บ! ร่างงดงามในชุดสีเขียวอ่อนราวกับใบไม้ผลิที่ต้องแสงตะวัน ก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของอวี้เหวินอย่างมิคาดฝัน ราวกับเทพธิดาที่เหาะลงมาจากสรวงสวรรค์
อวี้เหวินเมื่อเห็นเงาร่างที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ราวกับเห็นภูตผีปีศาจที่ออกมาจากนรกานต์ เขาเตรียมที่จะหันหลังกลับ เหินร่างหลบหนีไปยังทิศทางอื่น แต่ทว่าความตั้งใจนั้นไม่อาจสำเร็จได้ เมื่อร่างของสาวน้อยนามซินซินได้เหยียบย่างเข้ามาประชิดด้านหลังของเขาในชั่วพริบตาเสียแล้ว ราวกับเงาที่ติดตามร่าง
"เจ้าโจรลามก!! วันนี้ต่อให้เจ้ามีปีกบินดุจวิหคสวรรค์ ก็มิอาจหนีรอดเงื้อมมือข้าไปได้อีก!" ซินซินกล่าวออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุกที่ต้องแสงตะวัน อันเนื่องมาจากความโกรธที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกราวกับเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชน
ทางด้านอวี้เหวิน เมื่อตกอยู่ในสภาพที่ถูกล้อมหน้าล้อมหลังเช่นนี้ เขารู้สึกจนหนทางราวกับนกน้อยที่ติดอยู่ในกรงทอง จึงตัดสินใจเอ่ยกล่าวความจริงออกไป หวังจะขอความเห็นใจจากสตรีทั้งสองผู้มีใบหน้างดงามราวกับเทพธิดา เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังดวงหน้างดงามราวกับจันทร์เพ็ญที่ส่องสว่างในคืนมืดมิดของหญิงสาวในชุดสีเขียว
"แม่นาง... ข้ามิได้มีเจตนาที่จะล่วงเกินท่านทั้งสองจริงๆ ข้ามิได้คาดคิดว่าพวกท่านจะเป็นสตรีผู้สูงศักดิ์ ข้าเพียงแต่รู้สึกตัวเหนียวเหนอะหนะจากการฝึกฝนอันหนักหน่วง จึงได้ก้าวเดินตามเสียงธารน้ำใสมาเพื่อหวังจะชำระล้างกายาตนเองให้สะอาดบริสุทธิ์ แต่บังเอิญข้าได้ยินเสียงของมนุษย์ ทว่ามิอาจแยกแยะได้ว่าเป็นบุรุษหรือสตรี จึงได้ซ่อนตัวเพื่อป้องกันตนเอง มิได้มีเจตนาอื่นใดแอบแฝงเลยแม้แต่น้อย ขอท่านโปรดเมตตาข้าด้วยเถิด" เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงขมขื่นและจริงใจ แววตาคมกริบกลับฉายแววแห่งความสำนึกผิดและขอความเห็นใจ
"ท่านพี่ ท่านอย่าได้เชื่อวาจาเสแสร้งของบุรุษผู้นี้! ท่านแม่เคยกล่าวไว้ว่าวาจาของบุรุษนั้นล้วนเชื่อถือมิได้ คำพูดของพวกเขามีแต่คำโกหกหลอกลวง..." สาวน้อยซินซินกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง ดวงตากลมโตจ้องมองอวี้เหวินอย่างไม่ไว้วางใจ ราวกับกำลังจ้องมองอสรพิษร้ายที่ซ่อนพิษสงอยู่ แต่ก่อนที่นางจะกล่าวจบประโยค
อวี้เหวินที่ยืนหันหลังให้นางอยู่ พลันหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว ด้วยหวังจะโต้แย้งและอธิบายความบริสุทธิ์ใจของตนเองให้สาวน้อยผู้นี้ได้เข้าใจ
ทางด้านซินซิน เมื่อได้เห็นใบหน้าอันหล่อเหลางดงามราวกับเทพบุตรจุติจากสรวงสวรรค์ของอวี้เหวิน แสงจันทร์ยามเย็นที่สาดส่องลงมากระทบใบหน้าคมสันราวกับรูปสลัก ทำให้เห็นโครงหน้าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ดวงตาคมกริบราวกับดวงดาวที่ส่องประกายเจิดจ้าในยามค่ำคืน จมูกโด่งเป็นสันราวกับคมดาบ ริมฝีปากหยักได้รูปราวกับดอกท้อแรกแย้มที่ต้องหยาดน้ำค้าง
คำพูดที่กำลังจะกล่าวออกมาพลันถูกกลืนลงคอไปในทันใด ความคิดมากมายที่จะตำหนิและเอาผิดอวี้เหวินล้วนอันตรธานหายไปในเสี้ยววินาทีนั้น ราวกับเวลาได้หยุดเคลื่อนไหว นางนิ่งค้าง จ้องมองไปยังใบหน้าของอวี้เหวินอยู่สองอึดใจ ราวกับต้องมนต์สะกดจากเทพเซียน
'มีบุรุษรูปงามปานเทพสวรรค์ถึงเพียงนี้อยู่ในโลกมนุษย์ด้วยหรือ? หรือว่าเขาจะเป็นเทพเซียนที่แปลงกายลงมาบนโลกมนุษย์กัน?' ความคิดของนางเลื่อนลอยออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมที่พัดพาเมฆหมอกสีขาวบริสุทธิ์ไปในท้องฟ้ากว้างใหญ่ไพศาล
"แม่นาง! ใบหน้าของข้ามีสิ่งใดผิดปกติไปหรือ? เหตุใดดวงตาของท่านจึงจ้องมองข้าด้วยความสงสัยเช่นนั้น" อวี้เหวินยกมือขึ้นแตะใบหน้าของตนเองอย่างงุนงง พลางหันไปมองสาวน้อยนามซินซินด้วยความสงสัยใคร่รู้
คำถามนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ ปลุกซินซินให้หลุดพ้นจากภวังค์แห่งความตะลึงงัน กลับคืนสู่โลกแห่งความเป็นจริงที่นางยืนอยู่ริมธารน้ำตกอันเงียบสงบ
"อ่...มิได้...มิได้มีสิ่งใดผิดปกติ" นางตอบกลับด้วยอาการประหม่า ใบหน้าแดงก่ำราวกับดอกท้อในยามเช้าที่ต้องหยาดน้ำค้าง ดวงตากลมโตดุจดวงดาวหลุกหลิกไม่กล้าสบตาอวี้เหวิน ในขณะนั้น สมองน้อยๆ ของนางก็เริ่มประมวลเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว พลางคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ เกี่ยวกับเด็กหนุ่มรูปงามราวกับเทพบุตรที่ยืนอยู่ตรงหน้านาง
"เจ้า...เจ้าชื่นชอบข้ารึ?" ทันใดนั้น นางก็พลันเอ่ยถามคำถามที่แม้แต่ตัวนางเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ ว่าเหตุใดจึงหลุดปากถามออกไปเช่นนั้น หากภายหลังนางได้กลับมาทบทวนสิ่งที่ตนเองได้พูดออกไปในวันนี้ นางคงแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปให้พ้นจากความอับอายขายหน้า
อวี้เหวินเมื่อได้รับคำถามที่แปลกประหลาดและไม่คาดฝันในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ถึงกับงงงวยไปชั่วขณะ ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางศีรษะ แม้แต่พี่สาวของสาวน้อยซินซินเองก็ยังแสดงสีหน้าตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเห็นเรื่องเหลือเชื่อ กับคำถามที่น้องสาวนางเอ่ยออกมาอย่างฉับพลัน
ก่อนที่อวี้เหวินจะได้ทันกล่าวตอบกลับมา สาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาก็รีบพูดขึ้นมาก่อนด้วยความเขินอายจนลามไปถึงใบหู "มิใช่ๆๆ เหตุใดเจ้าจึงบังอาจแอบดูพวกเราสองพี่น้อง?" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำยิ่งกว่าเดิมราวกับผลทับทิมสุก
"ข้าได้กล่าวไปแล้วว่าข้ามิได้มีเจตนาแม้แต่น้อยที่จะแอบดูพวกท่าน ข้าเพียงแต่ต้องการป้องกันตนเองจากอันตรายที่อาจเกิดขึ้น และเกิดความสงสัยว่าผู้ใดกันที่มาอยู่ในสถานที่อันตรายท่ามกลางป่าอสูรเช่นนี้" อวี้เหวินส่ายศีรษะอย่างจนใจ กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจัง แววตาคมกริบกลับฉายแววแห่งความบริสุทธิ์ใจ
"เป็นเช่นนั้น... งั้นเจ้าคิดจะชดใช้ความผิดนี้ให้แก่พวกเราอย่างไร? หรือว่า..." แต่ก่อนที่นางจะกล่าวคำต่อไปออกมา พี่สาวของนางราวกับล่วงรู้ถึงสิ่งที่น้องสาวกำลังจะพูด นางจึงส่ายศีรษะเล็กน้อยอย่างมีท่าที และเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและน่าเชื่อถือ
"สหายจอมยุทธ์ ข้าเชื่อมั่นในคำกล่าวของท่าน" แม้ว่าสถานการณ์ภายนอกจะดูเหมือนว่าอวี้เหวินจงใจแอบดูพวกนาง ทว่านางได้สังเกตเห็นถึงท่าทางที่บริสุทธิ์ใจ และคำพูดที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจของเขา ซึ่งมิใช่วิสัยของคนโกหกปลิ้นปล้อนแต่อย่างใด เพียงแต่เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเท่านั้นเอง ดวงตาคู่สวยราวกับดวงจันทร์ในคืนเพ็ญของนางจ้องมองอวี้เหวินอย่างพิจารณา ราวกับต้องการอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ในใจของเขาให้ทะลุปรุโปร่ง
"ขอบคุณแม่นางที่เข้าใจในความบริสุทธิ์ใจของข้า พวกท่านมิจำเป็นต้องกังวลใจไป ข้าผู้นี้แซ่อวี้ นามเหวิน ขอให้คำมั่นสัญญาด้วยเกียรติของข้า ว่าวันหนึ่งข้างหน้า หากข้ามีโอกาส จักต้องตอบแทนความเมตตาของพวกท่านในวันนี้และชดเชยในสิ่งที่ข้าได้ล่วงเกินไปโดยมิได้ตั้งใจ จึงใคร่ขอเรียนถามนามของแม่นางทั้งสอง เพื่อจะได้จดจำไว้ในใจ" อวี้เหวินกล่าวด้วยความเคารพอย่างแท้จริง ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววสำนึกผิดอย่างชัดเจน พร้อมกับประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม ท่าทางสง่าผ่าเผยแม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วน
"ข้า เเซ่กู้ มีนามว่า เจียอี้ ส่วนน้องสาวข้าผู้นี้คือกู้ซินซิน ยินดีที่ได้รู้จักสหายอวี้" นางตอบกลับด้วยรอยยิ้มละไมราวกับดอกไม้ในยามเช้า ดวงตาคู่สวยของนางจับจ้องไปยังอวี้เหวินด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเมตตา นางทำมือประสานคารวะตอบเช่นกัน
"ยินดีที่ได้รู้จักแม่นางกู้ทั้งสอง ข้าน้อมรับความผิดที่ได้ล่วงเกินพวกท่านไปโดยมิได้เจตนา บัดนี้ข้ามิมีสิ่งล้ำค่าใดติดตัวมากมาย มีเพียงดาบเหล็กเก่าๆ เล่มนี้เท่านั้น" อวี้เหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น ดวงตาของเขาแสดงความจริงใจอย่างเต็มเปี่ยม
"ข้ารู้ดีว่ามันอาจมิอาจทดแทนสิ่งที่ข้าได้มอบให้แก่พวกท่านได้ แต่ข้าเพียงแค่อยากมอบสิ่งนี้ไว้เป็นประกันแห่งสัญญาของข้า ว่าในวันหนึ่งข้างหน้า ข้าจักต้องกลับมาชดใช้ให้แก่พวกท่านอย่างแน่นอน" อวี้เหวินกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น พร้อมกับดึงดาบเหล็กที่เก็บไว้ในสัมภาระของเขาออกมาอย่างระมัดระวัง ดาบเหล็กเล่มนี้ดูเก่าคร่ำคร่า แต่ก็ยังคงความคมกล้าเอาไว้ เป็นอาวุธธรรมดาที่ซ่งเหยียนเฟยมอบให้เขาในยามที่เขาเริ่มฝึกฝนวิชา
"ดา...ดาบขั้นนภา!!" กู้ซินซินอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มองไปยังดาบเหล็กในมือของอวี้เหวินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา นางถึงกับยกมือขึ้นปิดปากด้วยความประหลาดใจ ราวกับได้เห็นสิ่งที่ไม่คาดฝัน
อวี้เหวินทำหน้างุนงงเล็กน้อย เอามือข้างหนึ่งเกาศีรษะแกรกๆ ด้วยความสงสัยว่าเหตุใดสาวน้อยผู้นี้ถึงได้แสดงอาการตกอกตกใจกับอาวุธที่ดูซอมซ่อและธรรมดาในสายตาของเขานัก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดดาบเหล็กเล่มนี้จึงทำให้เด็กสาวผู้นี้ถึงกับแตกตื่นได้ถึงเพียงนี้
"ท่าน...ท่านไม่ทราบหรือว่าดาบเล่มนี้มีระดับขั้นถึงนภา?" กู้เจียอี้ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่สวยของนางจับจ้องไปยังดาบในมือของอวี้เหวินอย่างละเอียดถี่ถ้วน ราวกับต้องการจะค้นหาความลับที่ซ่อนอยู่ในดาบเล่มนั้น นางขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย
"ข้าไม่เคยทราบเลยว่าดาบเองก็มีระดับขั้นเช่นกัน" อวี้เหวินหัวเราะแหะๆ ด้วยความขำขันให้กับความไม่รู้ของตนเอง พลางส่ายศีรษะอย่างเอือมระอาตัวเองเล็กน้อย
"ในแคว้นตงชิงอันกว้างใหญ่นี้ อาวุธวิเศษนั้นแบ่งออกเป็นห้าระดับชั้น ขั้นต่ำสุดคือปฐพี เปรียบเสมือนดินที่รองรับทุกสรรพสิ่ง ขั้นที่สองคือ นภา ดุจท้องฟ้าอันไร้ขอบเขต และขั้นที่สาม สี่ ห้า คือ โลก สวรรค์ ตำนาน ตามลำดับ เพียงแต่ระดับตำนานนั้นเลือนรางดุจเทพนิยาย มิเคยมีผู้ใดได้พบเห็นเป็นประจักษ์มาก่อน ดาบที่อยู่ในมือของท่านนั้นเป็นถึงอาวุธขั้นนภา แม้ว่าจะอยู่ในระดับที่สอง แต่กระนั้นภายในดินแดนภาคใต้ หรือแม้แต่ในแคว้นตงชิงแห่งนี้เอง ก็ยังถือว่าเป็นของหายากยิ่งนัก มีเพียงไม่กี่ตระกูลใหญ่ หรือบุคคลผู้มีวาสนาเท่านั้นที่จะได้ครอบครองมัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในหมู่คนรุ่นเยาว์เช่นพวกเรา อย่างดีที่สุดที่พอจะหามาได้ก็เพียงอาวุธขั้นปฐพี มีน้อยคนนักที่จะมีบุญวาสนาได้ครอบครองดาบขั้นนภา ท่านช่างโชคดีนักที่มีมัน ท่านเก็บรักษาเอาไว้เถิด" กู้เจียอี้กล่าวอธิบายแก่อวี้เหวินด้วยน้ำเสียงสุภาพและจริงใจ ดวงตาคู่สวยของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่ดาบในมือของเขาอย่างชื่นชม
"สิ่งที่นางกล่าวมานั้นเป็นความจริง แต่ในโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้แล้ว ยังมีระดับของอาวุธที่สูงส่งยิ่งกว่านั้นอีกมากมายนัก" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวขึ้นในห้วงความคิดของอวี้เหวินหลังจากที่เงียบหายไปนาน ราวกับพึ่งจะตื่นจากการหลับใหล
ทางด้านอวี้เหวินเมื่อได้ยินคำพูดของซ่งเหยียนเฟย ที่ดังขึ้นในมโนสำนึกของตนเอง จึงนึกขึ้นได้ว่ายังมีเงาของบุรุษผู้นี้ติดตามตนอยู่
'เจ้านี่ช่างเป็นสหายที่น่าขันนัก ยามเมื่อข้าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก กลับนิ่งเฉยไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ ออกมาช่วยเหลือ แต่เมื่อข้ารอดพ้นจากอันตรายมาได้แล้ว จึงค่อยเปิดปากพูดจาออกมา' อวี้เหวินรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในใจเล็กน้อย แต่ก็มิได้แสดงออกทางสีหน้า
"รับไปเถิดแม่นางกู้ หากข้าเพียงคิดจะทวงคืนดาบเล่มนี้ในภายหน้า เพียงเพราะล่วงรู้ถึงคุณค่าอันประมาณมิได้ของมัน ข้าก็คงเป็นเพียงคนกลับกลอกไร้สัจจะ พวกท่านทั้งสองจงรับไว้เถิด" เขากล่าวขึ้นด้วยสีหน้าแน่วแน่และจริงใจ ดวงตาคมกริบของเขาหันไปมองกู้ซินซินในช่วงท้ายประโยค ราวกับต้องการยืนยันความจริงใจของตน
"เช่นนั้นพวกเราก็ขอรับน้ำใจของท่านไว้ ณ ที่นี้แล้วกัน" กู้เจียอี้ยื่นมือเรียวงามราวกับกิ่งไผ่ไปจับดาบเหล็กที่อวี้เหวินยื่นมอบให้ด้วยความเต็มใจ
ทันทีที่มือของนางสัมผัสกับด้ามดาบ ก็บังเกิดประกายแสงสีฟ้าอ่อนจางๆ วูบหนึ่ง ก่อนที่นางจะเก็บดาบเล่มนั้นใส่ลงไปในแหวนมิติที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย ติ้ง! อวี้เหวินเห็นภาพเหตุการณ์นั้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ราวกับได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน
"หากข้ามีสิ่งนี้ คงจะสะดวกสบายไม่น้อยเลยทีเดียว" เขาละสายตาจากแหวนวงนั้นด้วยความใคร่อยากได้
"ขอบคุณแม่นางที่เข้าใจในความบริสุทธิ์ใจของข้า พวกท่านมิจำเป็นต้องกังวลใจไป ผู้เเซ่อวี้ ขอให้คำมั่นสัญญาด้วยเกียรติของตนเอง ว่าวันหน้า หากมีวาสนาต่อกัน ข้าจักได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยือนพวกท่านถึงที่อย่างแน่นอน" อวี้เหวินกล่าวด้วยความเคารพอย่างแท้จริง ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววสำนึกผิดอย่างชัดเจน พร้อมกับประสานมือคารวะให้แก่สองพี่น้องแซ่กู่อย่างนอบน้อม
"ลาก่อน สหายอวี้" กู้เจียอี้ประสานมือตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ยังคงแฝงไว้ด้วยความสงสัยใคร่รู้ในตัวเด็กหนุ่มผู้นี้
เมื่อเห็นว่าอวี้เหวินกำลังจะหันหลังเดินจากไป กู้ซินซินที่ก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความขวยเขิน พลันเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว นางยื่นมือออกมาเล็กน้อย ทำท่าจะเอ่ยบางสิ่งบางอย่าง แต่เหมือนมีถ้อยคำมากมายจุกอยู่ที่ลำคอ ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้
"พวก...พวกเรา...เราพำนักอยู่ที่เมืองลั่วเฉิน!!" กู้ซินซินรวบรวมความกล้าและพลังทั้งหมดที่มี ตะโกนออกไปด้วยเสียงอันดังก้องกังวาน ขณะที่อวี้เหวินก้าวเดินจากไปโดยมิได้หันหลังกลับ
อวี้เหวินยกมือขวาชูขึ้นเหนือศีรษะ เป็นสัญลักษณ์บอกว่าเขารับทราบถึงถ้อยคำนั้นแล้ว จากนั้นจึงก้าวเดินจากไปจนลับสายตาของสองแม่นางแห่งตระกูลกู้ ทั้งสองหารู้ไม่ว่าทั่วทั้งร่างของอวี้เหวินในยามนี้นั้นเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบที่ไหลรินลงมา เขายกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผากของตนเองอย่างโล่งอก
"ในที่สุดก็รอดพ้นออกมาจากสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนั้นได้เสียที" เขาพึมพำกับตนเองเบาๆ พร้อมกับเร่งฝีเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
"ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงห้ามข้ามิให้กล่าวสิ่งใดออกไปอีก?" กู้ซินซินถามขึ้นด้วยใบหน้าเศร้าหมอง ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวังเล็กน้อย
นางส่ายศีรษะอย่างอ่อนโยน พร้อมกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยเหตุผล "ซินซิน พวกเรายังมิรู้จักภูมิหลังความเป็นมาของเขา ทั้งนิสัยใจคอก็ยังมิอาจหยั่งถึง การพบพานเพียงครั้งมิควรผลีผลามกล่าวสิ่งใดให้มากความ อีกทั้งเจ้าเป็นสตรี การเอ่ยเช่นนั้นออกไปอาจมิงามนัก อย่างไรก็ตาม คำกล่าวของเขาดูมิได้เสแสร้ง หากมีวาสนาคงได้พบพานกันอีก การที่เขารับปากจะชดเชยให้แก่พวกเราก็ถือว่าเพียงพอแล้ว" นางหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดูน้องสาว
"แล้วข้าจะได้พบเจอเขาอีกหรือไม่ ท่านพี่?" นางพูดด้วยน้ำเสียงซึมๆ ใบหน้าสวยหวานนั้นเศร้าสร้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
"หากมีวาสนาย่อมได้พบกันอีก ดูจากท่าทีของเขาแล้ว เป็นผู้ที่ยึดมั่นในคำสัญญา มิมีทางที่จะผิดคำพูดอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นคงมิยอมมอบดาบขั้นนภาอันล้ำค่าให้แก่พวกเราโดยมิอาลัยอาวรณ์ จริงหรือไม่?" กู้เจียอีตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเมตตา พร้อมกับยกมือเรียวลูบศีรษะน้องสาวของตนด้วยความอ่อนโยน
"อื้ม... แล้วข้าจะรอ" เมื่อได้รับคำตอบที่เต็มไปด้วยความหวังจากผู้เป็นพี่ จิตใจที่ห่อเหี่ยวของนางจึงกลับมาเบิกบานขึ้นอีกครั้ง
*1จิน เท่ากับ 0.5กิโล
*1จั้ง เท่ากับ 3.33เมตร
*1ลี้ เท่ากับ 0.5กิโล


## บทที่11 "สองบุรุษ" หนึ่งหิน...วุ่นวายยกใหญ่!

ยามเมื่อสุริยันเยื้องย่างลงจากนภา โลกธาตุพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มชาด แสงสุดท้ายสาดส่องทาบทาทิวเมฆราวกับผ้าไหมปักลาย เด็กหนุ่มนามว่าอวี้เหวินก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ทอดฝีเท้าหนักแน่นแต่มิได้เร่งรีบ จุดหมายปลายทางคือบ้านหลังน้อย แสงไฟสลัวริบหรี่ลอดออกมาจากบานหน้าต่างไม้ในอีกไม่กี่ก้าวเบื้องหน้า
ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักตลอดวันเกาะกุมหัวใจ ทว่าเมื่อย่างเท้าเข้าสู่เรือน ได้รับการต้อนรับอันอบอุ่นและการดูแลเอาใจใส่จากผู้เป็นบิดา ความอ่อนล้าทั้งมวลก็มลายหายสิ้นดุจไอหมอกยามรุ่งอรุณ
หลังจากอวี้เหวินและบิดาได้ร่วมโต๊ะทานอาหารค่ำ พูดคุยสารทุกข์สุกดิบจนกระทั่งราตรีเริ่มย่างเข้าสู่ยามดึกสงัด อวี้เหวินจึงนั่งลงขัดสมาธิ สงบจิตใจปรับลมปราณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้มตัวลงนอน
ณ ห้วงความมืดมิดภายในเม็ดหินอัญมณีสีดำสนิทที่ห้อยอยู่บนคอของอวี้เหวิน ปรากฏร่างหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวอย่างอ้อยอิ่ง
“สามสิบสี่… สามสิบห้า… เวลาล่วงเลยมาเกือบเดือน ข้ากลับเคลื่อนกายมาได้เพียงสามสิบห้าก้าวเท่านั้น เบื้องหน้าจักมีสิ่งใดซ่อนอยู่อีกเล่า?” ซ่งเหยียนรำพึงรำพันกับตนเอง พลางหายใจหอบถี่ราวกับคนจมน้ำ
เขานั่งลง หลับตาลงเพื่อสัมผัสถึงสภาพแวดล้อมโดยรอบ อาการบาดเจ็บภายในร่างดีขึ้นเพียงเล็กน้อย ยังไม่ถึงสองในสิบส่วน จัดว่ามิได้รวดเร็วนัก ทว่าก็มิได้เชื่องช้าจนเกินไป พลังทมิฬสายหนึ่งไหลวนเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็ว
“ยิ่งก้าวลึกเข้าไป พลังทมิฬยิ่งหนาแน่นเข้มข้น นับว่าช่วยเสริมกำลังให้ข้าได้มากโข”
“ผู้ใดกัน… เป็นเจ้าของหินวิเศษเม็ดนี้ หรือว่าจะเป็นผู้อาวุโสท่านใดแห่งเผ่าทมิฬ?” คิ้วของซ่งเหยียนขมวดเข้าหากัน ดวงตาฉายแววครุ่นคิด พลางกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ครู่ต่อมาจึงสั่นศีรษะเบาๆ ใบหน้ากลับมาเคร่งขรึมขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะสูดซับไอพลังสีดำเข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง
ยามล่วงเลยไปดุจสายธารเนิ่นนาน ในความมืดมิดอันไร้ซึ่งแสงใด สองดวงเนตรดุจดาราพร่างพรายค่อยๆ เปิดเปลือกขึ้นอย่างเชื่องช้า
"หึๆ ด้วยเร็วดั่งสายลมพัดผ่าน อีกมิช้านานบาดแผลของข้าคงจักสมานหาย หากมีซึ่งโอสถทิพย์และสภาพแวดล้อมอันเหมาะสม ข้าจักต้องคืนสู่สภาพเดิมได้อย่างแน่นอน" ซ่งเหยียนเฟยรำพึงในใจด้วยความยินดี ดวงตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างของตนเองที่เริ่มกลับมามีเรี่ยวแรง
ร่างนั้นค่อยๆ พยุงตนลุกขึ้นจากหินประหลาดอันเย็นเยียบ ทันทีที่ก้าวพ้นออกมา แสงอรุณยามเช้าที่สาดส่องลอดรอยร้าวของผนังห้องเข้ามา ราวกับคมกระบี่แทงทะลวงนัยน์ตา จนซ่งเหยียนเฟยต้องยกมือขึ้นป้องปัดความเจิดจ้าแห่งแสงนั้น
เมื่อหันกายไปทางขวา พลันปรากฏร่างหนึ่งนอนหลับใหลมิได้สติ ดุจดั่งตายไปแล้วก็มิปาน มิรับรู้ถึงความเคลื่อนไหวใดๆ ในโลกภายนอก
"เจ้านี่... สุริยันฉายแสงขึ้นสู่ขอบฟ้าแล้ว เหตุใดจึงยังมิรีบลุกขึ้นมาอีกเล่า?" ซ่งเหยียนเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความไม่ใส่ใจ ก่อนจะเหวี่ยงเท้าเตะไปยังร่างนั้นอย่างมิลังเล
ตูม! เสียงกึกก้องดังก้องกังวาน ราวกับอสนีบาตฟาดผ่า ร่างหนึ่งกระเด็นออกมาจากกองตู้เสื้อผ้าที่ล้มระเนระนาดอย่างทุลักทุเล มือสั่นเทายื่นออกไปชี้ยังเตียงนอนของตนเอง
"เ..เจ้า!" ก่อนที่สติจะดับวูบลงไปอีกครั้ง ทางด้านซ่งเหยียนเฟยที่ยืนอยู่บนเตียงสูงเบื้องบน มองลงไปยังภาพเบื้องหน้าด้วยอาการตกตะลึงจนมิอาจหุบปากลงได้ ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างราวกับจะถลนออกมา ความคิดในสมองว่างเปล่า ราวกับสิ่งที่เห็นมิใช่เรื่องจริง หากแต่เป็นเพียงภาพมายาที่ลวงตาเท่านั้น
ครู่ใหญ่ ซ่งเหยียนเฟยจึงค่อยเรียกสติกลับคืนมา ทว่าในขณะที่ริมฝีปากกำลังจะขยับเปล่งวาจา เสียงหนึ่งพลันดังสนั่น
"เหวินเออร์! เกิดสิ่งใดขึ้น?" พร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง พุ่งทะยานเข้ามาในห้องด้วยความรวดเร็วประดุจสายลม
ซ่งเหยียนเฟยเห็นดังนั้น จึงรีบเร้นกายกลับเข้าไปในหินลึกลับอีกครา
โครม! เสียงประตูถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ชายวัยกลางคนผู้นั้นก้าวเท้าเข้ามาในห้อง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือร่างของบุตรชายนอนจมกองซากตู้เสื้อผ้าที่แตกหักยับเยิน
ใบหน้าของเขาบัดนี้เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและตกใจระคนกัน มือทั้งสองข้างยกขึ้นราวกับคนทำสิ่งใดไม่ถูก ทว่าเพียงชั่วพริบตา เขาก็พุ่งตัวเข้าไปราวกับลูกธนู ปัดป่ายเศษไม้ที่ทับถมร่างของอวี้เหวินออกอย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มร่างบุตรชายออกมาวางลงบนเตียงไม้ มือแกร่งคว้าข้อมือของอวี้เหวินขึ้นมาตรวจชีพจร
เมื่อสัมผัสได้ถึงความอ่อนแรงแต่ยังคงมีชีวิตอยู่ ทั้งยังไร้ร่องรอยบาดแผลภายนอก ชายวัยกลางคนจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ภายในหินลึกลับ ซ่งเหยียนเฟยยังคงมีสีหน้าประหลาดใจมิคลาย เขาครุ่นคิดในใจอย่างสับสน
"เกิดอันใดขึ้นกันแน่? ข้าเพียงแค่เตะเขาเบาๆ เท่านั้น เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้?" เขาพยายามรวบรวมสติอีกครั้ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปยังร่างกายของตนเอง สัมผัสถึงพลังภายในที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง เขาทำเช่นนี้อยู่สามอึดใจ ก่อนจะตระหนักถึงความผิดปกติบางอย่าง
"นี่มัน... ร่างกายของข้าฟื้นฟูได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เพียงชั่วข้ามคืน อาการบาดเจ็บก็กลับมาดีขึ้นถึงสามส่วน มิหนำซ้ำพลังบ่มเพาะยังฟื้นคืนกลับมาอีก เพียงก้าวเดียวก็เข้าสู่ช่วงกลางของขอบเขตก่อกำเนิดแล้ว!" ใบหน้าของซ่งเหยียนเฟยปรากฏความตะลึงงันกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ก่อนจะค่อยๆ เข้าใจถึงเหตุผลว่าเหตุใดเพียงแค่เขาเตะอวี้เหวินเบาๆ กลับทำให้บาดเจ็บได้ถึงเพียงนี้
หลังจากนั้น เขาจึงส่งกระแสจิตไปตรวจสอบร่างกายของอวี้เหวินอย่างละเอียดถี่ถ้วน พบว่าอวี้เหวินเพียงแค่สลบไปเนื่องจากแรงปะทะที่รุนแรงเกินไปเท่านั้น ภายในร่างกายมีเพียงรอยฟกช้ำเล็กน้อย มิได้บาดเจ็บร้ายแรงอันใด สีหน้าของซ่งเหยียนเฟยจึงค่อยๆ คลายความกังวลลง
ยามสุริยันเคลื่อนคล้อยสู่กึ่งกลางนภา แสงทองส่องจ้าลงมายังพื้นพิภพ บ่งบอกถึงเวลาเที่ยงวัน ร่างที่นอนสงบนิ่งดุจหลับใหลในห้วงนิทราอันแสนหวาน พลันปรากฏร่องรอยแห่งการเคลื่อนไหว เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างช้าๆ ชายวัยกลางคนที่กำลังงีบหลับด้วยอาการศีรษะผงกขึ้นลงอยู่เป็นระยะ พลันรู้สึกตัวขึ้น ดวงตาที่ปรืออยู่เมื่อครู่กลับมาสว่างใสในทันที
"เจ้าตื่นแล้วหรือ เหวินเออร์? มีอาการบาดเจ็บที่ใดหรือไม่?" ชายวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย
ร่างที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ขยับกายไปมาด้วยความยากลำบาก
"แค่กๆๆ โอ๊ย... ปวดร้าวไปทั่วทั้งร่าง ท่านพ่อ" อวี้เหวินนิ่วหน้าแสดงความเจ็บปวดออกมา
"เจ้าอย่าได้รีบร้อน เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? ข้าพิเคราะห์ดูแล้ว มิปรากฏร่องรอยว่าจะมีผู้ใดบุกรุกเข้ามาทำร้ายในเรือนของเรา"
"เอ่อ..." อวี้เหวินหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ความขุ่นเคืองพลันก่อตัวขึ้นในใจ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ "เป็นเพราะความประมาทของข้าเอง ท่านพ่อ ข้าได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาใหม่ เพียงแต่ใจร้อนอยากจะเห็นผลลัพธ์ในทันที จึงเกิดการปะทะกันของพลังภายใน พลังทั้งหมดจึงถาโถมเข้าใส่ร่างของข้า จนเป็นดังที่เห็น" เขาเค้นเสียงกล่าวออกมาพร้อมกับกัดฟันแน่น
ชายวัยกลางคนถอนหายใจยาวเหยียด พร้อมกับส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจ
"เหวินเออร์ การบ่มเพาะพลังมิอาจเร่งรัด หากรากฐานมิได้มั่นคงแล้วไซร้ จะก้าวไปสู่จุดสูงสุดได้อย่างไร ทุกสิ่งล้วนต้องเป็นไปตามลำดับขั้นตอน ค่อยเป็นค่อยไปจึงจะเกิดผลดีในระยะยาว"
อวี้เหวินยกมือขึ้นประสานคารวะ "ขอรับ ท่านพ่อ ลูกเข้าใจแล้ว"
ชายวัยกลางคนพยักหน้าเล็กน้อย
"เจ้านอนพักผ่อนเถิด ยังดีที่มิได้เป็นอันใดมากนัก คราหน้าอย่าได้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก"
อวี้เหวินน้อมรับคำสั่ง หลังจากที่บิดาเดินออกจากห้องไปแล้ว เขาก็เริ่มตรวจสอบสภาพร่างกายของตนเอง เมื่อพบว่ามีเพียงรอยฟกช้ำเล็กน้อยสองสามแห่ง ซึ่งคงจะหายดีได้ภายในสองสามวัน หากได้พักผ่อนอย่างเพียงพอ เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
ทว่าเมื่อตระหนักว่าตนเองบาดเจ็บเช่นนี้ คงมิสามารถขึ้นไปฝึกฝนวิชาบนยอดเขาได้ ความเศร้าสร้อยจึงบังเกิดขึ้นในใจ ทว่าอวี้เหวินมิปล่อยให้ความคิดด้านลบล่องลอยอยู่ในห้วงสมองนานนัก
'ผู้ฝึกตนย่อมต้องมีช่วงเวลาพักผ่อนบ้าง การหักโหมเกินไปย่อมมิเป็นผลดีต่อรากฐาน' เขาคิดปลอบประโลมตนเอง พลางพยักหน้าเล็กน้อยอย่างเห็นด้วยกับความคิดของตน
จากนั้นดวงตาคมกริบก็จับจ้องไปยังหินลึกลับที่ห้อยอยู่บนคอ พร้อมกับเอ่ยนามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตั้งใจ "ซ่งเหยียนเฟย!!!"
ฉับพลัน! ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้า พร้อมกับยกมือขึ้นเกาศีรษะของตนเองขึ้นลงซ้ำๆ ด้วยท่าทางกระอักกระอ่วน
"แฮะๆๆ ข้าขออภัย ข้ามิได้ตั้งใจจริงๆ ข้าคาดมิถึงว่ามันจะรุนแรงถึงเพียงนั้น ข้าเพิ่งจะรู้สึกได้ถึงพลังที่เริ่มฟื้นคืนกลับมาพอสมควรก็ตอนที่เตะเจ้าไปนั่นแหละ" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
"เช่นนั้นเจ้าก็มิคิดจะชดใช้ให้ข้าเลยหรือ?" อวี้เหวินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย
"มิใช่ๆ ชดใช้ๆ แน่นอน เจ้าปรารถนาสิ่งใดหรือ?" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวด้วยท่าทางเอาอกเอาใจอย่างยิ่ง
อวี้เหวินเห็นสีหน้าประจบประแจงของซ่งเหยียนเฟยแล้ว ก็แอบยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ด้วยนานทีปีหนจึงจะได้เห็นท่าทางเช่นนี้จากอีกฝ่าย
"ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก หากคิดออกแล้ว ข้าจะบอกเจ้าก็แล้วกัน" อวี้เหวินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยดุจสายลม
"ย่อมได้ สุดแต่ท่านจะประสงค์ คุณชายอวี้" ซ่งเหยียนเฟยพยักหน้าขึ้นลงถี่ๆ ยิ้มแย้มยอมรับแต่โดยดี ทว่าภายในจิตใจกลับขุ่นเคืองเล็กน้อยกับท่าทางโอ้อวดของอวี้เหวิน จนต้องกัดฟันเน้นย้ำคำสุดท้ายออกมาอย่างแฝงความไม่พอใจ
---
ภายในห้องโถงอันโอ่อ่าตระการตา ชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังคุกเข่าลงเบื้องหน้าบุรุษผู้หนึ่ง ซึ่งมีเส้นผมสีแดงเพลิงราวกับเปลวสุริยาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้
"เรียนนายท่าน พวกเราได้สืบสวนตามบัญชาแล้วขอรับ" ชายชุดดำประสานมือคารวะ กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
"ว่ามา" บุรุษผมแดงที่ประทับนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงสง่าดุจบัลลังก์แห่งจักรพรรดิ กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบไร้ซึ่งความรู้สึกใด
"ผู้ที่ลงมือต่อท่านประมุขน้อย เป็นไปตามที่ท่านคาดการณ์ไว้มิมีผิดเพี้ยน สองคนมาจากตระกูลเหลียนและเจิน ส่วนอีกหนึ่งเป็นคนจากตระกูล...ซ่ง ขอรับ รายละเอียดอื่นๆ ก็เป็นไปตามที่ท่านได้ล่วงรู้แล้วเช่นกันขอรับ"
เมื่อได้ยินคำรายงาน บุรุษผมแดงจึงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น ในดวงเนตรสีชาดคู่นั้นราวกับห้วงอเวจีเพลิงที่พร้อมจะกลืนกินและเผาผลาญทุกสิ่งที่มองเห็น แววตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองไปยังชายชุดดำ
"มันเป็นผู้ใด?!"
"จากตระกูลเหลียน น่าจะเป็นนายน้อยแห่งตระกูลเหลียน เหลียนตงเยว่ ส่วนจากตระกูลเจิน คือนายน้อยแห่งตระกูลเจิน เจินเหยียนขอรับ นายท่าน" ชายชุดดำก้มหน้าลงรายงานสิ่งที่ตนได้สืบมา
"หึ เหลียนคุน กับ เจินหมิง มิคิดจะควบคุมดูแลบุตรชายของตนเองเลยรึอย่างไร จึงปล่อยให้เที่ยวอาละวาดได้ถึงเพียงนี้"
เปรี้ยง! บุรุษผมแดงทุบลงบนที่พักแขนของเก้าอี้อย่างรุนแรง พลังอำนาจแผ่กระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง แม้มิได้ตั้งใจจะทำลาย เพียงแต่ระบายโทสะออกมาตามอารมณ์ ทว่าด้วยระดับการบ่มเพาะที่สูงส่ง แม้เพียงเล็กน้อย ผลลัพธ์ที่ตามมากลับมิได้น้อยตามไปด้วย เกร็ก! รอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบริเวณที่ถูกทุบ แม้ว่าเก้าอี้ตัวนี้จะถูกสร้างขึ้นจากวัสดุล้ำค่าในตำนานมากมาย ก็ไม่อาจทานทนต่อพลังของบุรุษผมแดงผู้นี้ได้
"อีกคนเล่า?" บุรุษผมแดงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจดุดัน
"คือ...คือว่า..." ชายชุดดำเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก อ้ำอึ้งมิกล้าที่จะเปล่งวาจาออกมาโดยง่าย
"มีสิ่งใดกัน? เหตุใดจึงไม่กล่าวออกมาให้กระจ่าง ข้าสั่งสอนเจ้าให้เป็นคนเช่นนี้รึ?" บุรุษผมแดงจ้องมองไปยังชายชุดดำด้วยสายตาที่แฝงไว้ด้วยความกริ้วโกรธ
"มิใช่ๆ ขอรับ ท่านมิได้สั่งสอนข้าเยี่ยงนั้น" เขาลอบเงยหน้าขึ้นมองบุรุษผมแดงเพียงแวบเดียว ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำ หลับตาแน่น
"อีกผู้หนึ่งที่ร่วมลงมือทำร้ายท่านประมุขน้อยคือ... นายน้อยซ่ง...ซ่งเหว่ยหนานขอรับ" เขาตัดสินใจกล่าวออกมาด้วยเสียงดังฟังชัด ราวกับได้ปลดปล่อยภาระหนักอึ้งที่กดทับอยู่ในอกจนหมดสิ้น
ทางด้านบุรุษผมแดง ร่างกายของเขาพลันหยุดนิ่งราวกับต้องมนต์กาล ชื่อนั้นดังก้องอยู่ในห้วงความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประหนึ่งตอกย้ำให้แน่ใจว่าสิ่งที่ตนได้ยินเมื่อครู่มิได้ผิดเพี้ยนไปแม้แต่น้อย
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ บุรุษผมแดงจึงเริ่มขยับกายอีกครั้ง
"เป็นความจริงหรือ?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกระซิบ
"เป็นความจริงขอรับ ท่านประมุข พวกเราได้สืบสวนและตรวจสอบซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครา แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงชี้ชัดไปในทิศทางเดียวกันว่าเป็นนายน้อยซ่งเหว่ยหนานขอรับ"
"บัดนี้เขาอยู่ที่ใด?" บุรุษผมแดงเอ่ยถามอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงแฝงไว้ด้วยความกดดัน
"จากการสืบสวน ทราบว่านายน้อยซ่งได้ออกจากจวนไปเมื่อสองราตรีที่แล้ว โดยมีจุดประสงค์เพื่อล่าสัตว์อสูรขอรับ" ชายชุดดำก้มหน้าตอบตามความเป็นจริง
"อืม เจ้าไปได้" บุรุษผมแดงโบกมือเป็นสัญญาณให้ชายชุดดำถอยออกไป
"น้อมรับบัญชา นายท่าน" ชายชุดดำประสานมือคารวะ ก่อนจะลุกขึ้นและก้าวถอยหลังออกไปจากห้องโถงอย่างเงียบเชียบ
หลังจากที่ชายชุดดำลับหายไปจากสายตา
บุรุษผมแดงผู้นั้นจึงค่อยๆ หลับเปลือกตาลงอีกครั้ง ปล่อยให้ห้วงความคิดจมดิ่งสู่เรื่องราวที่เพิ่งได้รับรู้ ในบางห้วงขณะ ใบหน้าคมสันของเขากลับปรากฏร่องรอยแห่งความเจ็บปวดระคนความเสียใจ ความตกตะลึง และความผิดหวังฉายชัดออกมาอย่างมิอาจปิดบังได้...


## บทที่12 ขบวนสินค้าตระกูลหวัง

เปลือกตาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วค่อยๆ เปิดขึ้น เผยให้เห็นดวงตาที่ยังคงพร่าเลือนและง่วงงุน ร่างกายที่อ่อนล้าประหนึ่งถูกบั่นทอนเรี่ยวแรงของอวี้เหวินค่อยๆ ขยับเขยื้อนอย่างเชื่องช้า ก่อนจะพยุงกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงไม้เนื้อดี มือเรียวลูบไล้ใบหน้าของตนเองเบาๆ เพื่อขับไล่ความง่วงงุนให้จางหายไป
หลังจากเหตุการณ์พลิกผันเมื่อสามราตรีล่วงผ่าน อาการบาดเจ็บของอวี้เหวินก็สมานหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รุ่งอรุณแห่งวันนี้ เขาตื่นขึ้นด้วยความสดชื่น เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไปฝึกฝนวิชาอีกครั้ง อวี้เหวินเริ่มบริหารร่างกายด้วยท่วงท่าที่คุ้นเคยเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม ก่อนจะจัดเตรียมสัมภาระต่างๆ สำหรับการเดินทาง ในขณะที่เขากำลังตรวจตราสิ่งของภายในห่อผ้าอยู่นั้น เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในห้วงความคิด
"วันนี้เป็นวันที่จะต้องบุกเข้าไปในเขตแดนของพยัคฆ์หางแมงป่อง ซึ่งด้วยพละกำลังของเจ้าในยามนี้ ยังมิอาจบุกเข้าไปโดยลำพังได้ จำเป็นต้องมีสิ่งป้องกันไอความร้อนอันร้อนระอุจากรังของพวกมัน"
อวี้เหวินแสดงสีหน้าเข้าใจ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"อย่าว่าแต่สิ่งใดใช้ป้องกันเลย แม้แต่ชื่อของมัน ข้ายังไม่เคยได้ยินมาก่อน ของหายากเช่นนี้ เราจะหามาจากที่ใดกัน?"
"มิต้องกังวลไป ฮ่าๆ มีนายน้อยผู้นี้อยู่ทั้งคน สิ่งวิเศษป้องกันความร้อนมีอยู่มากมายในโลกหล้า ทว่าสิ่งของเหล่านั้นกลับหาได้ยากยิ่งในดินแดนทุรกันดารเช่นนี้ แต่ถึงกระนั้น เจ้ากลับมีโชคอยู่บ้าง"
"ในเขตแดนของพยัคฆ์หางแมงป่อง กลับมีพืชชนิดหนึ่งเติบโตอยู่ พืชชนิดนี้มีนามว่า กระบองเพชรลิ้นอสรพิษ!! น้ำค้างที่เกาะกุมบนกลีบของมันสามารถนำมาใช้ป้องกันไอความร้อนที่สูงเกินบรรยายได้" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นใจ
"เป็นเช่นนั้น... พืชพรรณสามารถเติบโตบนผืนดินที่ร้อนระอุเช่นนั้นได้จริงหรือ?" อวี้เหวินพึมพำกับตนเองเบาๆ ใบหน้าของเขาปรากฏความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
"ฮ่าๆ เจ้าหนู ธรรมชาติย่อมมีความสมดุลในตัวของมันเอง ไม่มีสิ่งใดที่จะอยู่เหนือกว่าสิ่งใดได้อย่างแท้จริง ทุกสรรพสิ่งต่างค้ำจุนและคานอำนาจซึ่งกันและกัน ท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ กลับมีโอเอซิสอันชุ่มฉ่ำ มีพืชพรรณที่ช่วยคลายความร้อนจากไอแดดอันแผดเผา ท่ามกลางดินแดนน้ำแข็งอันหนาวเหน็บ กลับมีต้นเหมยเพลิงเหมันต์ ซึ่งเป็นพืชธาตุร้อนชนิดหนึ่งเติบโตอยู่" ซ่งเหยียนเฟยแสดงสีหน้าภาคภูมิใจในความรู้ของตนขณะกล่าวอธิบาย
อวี้เหวินผงกศีรษะเล็กน้อย แสดงความเข้าใจในสิ่งที่ซ่งเหยียนเฟยกล่าว นั่นทำให้เขาเข้าใจถึงความลี้ลับและความสมดุลของโลกใบนี้มากยิ่งขึ้น
หลังจากที่จัดการความคิดทั้งหมดในหัวของตนเองเรียบร้อยแล้ว เขาก็ตรวจตราสัมภาระอีกครั้ง ก่อนจะสะพายห่อผ้าและออกเดินทางในทันที
เมื่ออวี้เหวินก้าวพ้นธรณีประตูเรือน ก็เอ่ยคำลาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ท่านพ่อ ลูกขอลาไปก่อน"
"อืม ดูแลตนเองให้ดี จงแคล้วคลาดปลอดภัย" เสียงทุ้มนุ่มของชายวัยกลางคนดังแว่วออกมาจากเรือนไม้หลังน้อยของอวี้เหวิน
อวี้เหวินหันกลับไปมองบิดา พลางผงกศีรษะเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเดินออกจากประตูเรือนไปอย่างเด็ดเดี่ยว
ชายวัยกลางคนภายในเรือน
เมื่อเห็นบุตรชายลับสายตาไปแล้ว จึงทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าคร่ำคร่า พร้อมกับถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ทว่าบนใบหน้ากลับปรากฏรอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจ
"หนทางเบื้องหน้าเต็มไปด้วยอุปสรรคและภยันตราย หากแต่พ่อเห็นเจ้ามีความมุ่งมั่นอันแรงกล้า ไม่ย่อท้อต่อความยากลำบาก ทั้งยังเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นในตนเอง เพียงเท่านี้พ่อก็เป็นสุขแล้ว" เขาพึมพำกับตนเอง ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง หวนรำลึกถึงเรื่องราวต่างๆ มากมายที่เกิดขึ้นในปีนี้
ทว่าครู่ต่อมา ใบหน้าของเขากลับฉายแววโศกเศร้า เสียใจ และความเคียดแค้นออกมาอย่างมิอาจปกปิด
"ตระกูลเฉิน!! พวกเจ้าจะต้องได้รับผลกรรมในสิ่งที่พวกเจ้าได้กระทำลงไปอย่างแน่นอน..."
ขณะที่อวี้เหวินกำลังก้าวเท้าไปตามทางเดินดินลูกรังภายในหมู่บ้านเล็กๆ สองข้างทางเรียงรายไปด้วยบ้านไม้หลังคามุงจาก บางหลังมีดอกไม้เล็กๆ บานสะพรั่งอยู่ริมรั้ว แสงแดดยามเช้าส่องลอดใบไม้ลงมาเป็นเงาพาดผ่านพื้นดิน
กุบกับๆๆ เสียงเกือกม้าดังก้องกังวานมาจากทางโค้งเบื้องหน้า ขบวนรถม้าที่ยาวเหยียดค่อยๆ ปรากฏสู่สายตา แวดล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย ทั้งที่นั่งอยู่ภายในเกวียนที่ตกแต่งอย่างดี และบางส่วนเดินเท้าเคียงข้างขบวน เบื้องหน้าสุดของขบวน มีบุรุษวัยกลางคนร่างสูงใหญ่ ผิวสีแทนจากการตากแดด สวมเสื้อผ้าหนังสีน้ำตาลเข้มดูทะมัดทะแมง กำลังนั่งหลังตรงอยู่บนหลังอาชาตัวมหึมา มันมีขนสีขาวราวกับปุยเมฆลอยล่องในท้องฟ้า ยามเมื่อก้าวเดินแต่ละครั้งก็ดูราวกับเหาะเหินไปบนพื้นดินด้วยความเร็วที่น่าทึ่ง
"หรือว่าจะเป็น... อาชาเมฆา...?" อวี้เหวินพึมพำกับตนเองอย่างแผ่วเบา ดวงตาจับจ้องไปยังลักษณะอันสง่างามและพลังที่แผ่ออกมาจากม้าตัวนั้นอย่างไม่ละสายตา
อาชาเมฆาเป็นสัตว์อสูรที่มีชื่อเสียงในด้านความเร็วเหนือใคร มักถูกนำมาใช้เป็นพาหนะสำหรับผู้ฝึกตนและขบวนสินค้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการเดินทางระยะไกล เนื่องจากมันมีพละกำลังแข็งแกร่ง วิ่งได้ทนทาน และยังสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมต่างๆ ได้ดี ทว่าอาชาเมฆากลับเป็นสัตว์หายาก และยังมีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับผู้ฝึกตนในขอบเขตหลอมรวมกายชั้นต้น ด้วยเหตุนี้ จึงมีเพียงตระกูลใหญ่ หรือสำนักที่มีอำนาจเท่านั้น ที่สามารถครอบครองอาชาเมฆาไว้ในครอบครองได้เป็นจำนวนมาก
"เจ้าหนุ่มเบื้องหน้า หากยังอยากมีชีวิตอยู่ จงหลีกทางไปเสีย!" บุรุษวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนหลังอาชาเมฆาตัวหน้าสุด ตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ ดวงตาคมกริบมองลงมายังอวี้เหวินด้วยท่าทางไม่ใส่ใจนัก
ในขณะที่อวี้เหวินกำลังครุ่นคิดถึงที่มาและพลังของม้าตัวนั้น เสียงตะโกนที่ดังขึ้นก็กระชากความคิดของเขากลับมาสู่ปัจจุบัน ทำให้ตระหนักได้ว่าตนเองกำลังยืนขวางอยู่กลางทาง เขาจึงรีบก้าวเท้าหลีกทางให้กับขบวนอย่างรวดเร็ว ใบหน้ายังคงฉายแววครุ่นคิดถึงสิ่งที่เพิ่งได้เห็น
ฮึ่ม! เมื่อเห็นว่าอวี้เหวินหลีกทางให้แต่โดยดีแล้ว ชายผู้นั้นก็แค่นเสียงออกมาจากลำคอเบาๆ พร้อมกับกระตุกบังเหียนให้อาชาเมฆาทะยานต่อไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นคลุ้งเล็กน้อยบนทางเดิน
บรรดาชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในละแวกนั้นต่างพากันออกมาจากเรือน มองดูขบวนเกวียนขนาดมหึมาด้วยความตื่นตาตื่นใจ และเริ่มซุบซิบนินทากันเบาๆ
"หมู่บ้านอันเงียบสงบของเรา เหตุใดจึงมีขบวนใหญ่โตเช่นนี้เข้ามาได้เล่า?" ชาวบ้านผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย
"พวกเจ้ารู้หรือไม่ ว่าเป็นขบวนของตระกูลใด หรือเป็นของผู้ใดกัน?" ชายอีกคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความอยากรู้
"ข้าเองก็สงสัยเช่นเดียวกับท่าน ข้าไม่เคยเห็นขบวนใหญ่เช่นนี้มาก่อนเลย แม้เมื่อห้าปีก่อนที่ข้าเคยเดินทางไปยังเมืองใหญ่" ชายอีกผู้หนึ่งส่ายศีรษะด้วยความฉงน
"นี่คงจะเป็นขบวนสินค้ากระมัง..." ชายชราผู้หนึ่งกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก
หลังจากเวลาผ่านไปเพียงครู่ ขบวนเกวียนยาวเหยียดก็ค่อยๆ หยุดลง พร้อมกับรถม้าอีกหลายสิบคันจอดเรียงราย
"ขบวนสินค้าของตระกูลหวังได้มาถึงแล้ว พวกเราจะหยุดพักอยู่ที่นี่เป็นเวลาห้าวัน ก่อนจะเดินทางไปยังเมืองต่อไป ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านสามารถเข้ามาเลือกชมและเลือกซื้อสินค้าได้ตามอัธยาศัยนับแต่บัดนี้เป็นต้นไป" เสียงก้องกังวานดังขึ้นมาจากกลางขบวน ก่อนที่จะปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวลงมาจากรถม้าคันหรู
ชายผู้นี้สวมใส่เสื้อผ้าไหมสีฟ้าอ่อน เนื้อผ้าละเอียดประณีต รูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวผ่อง ใบหน้าคมคายแต่ดูอ่อนเยาว์ ดวงตามีประกายสดใส บ่งบอกถึงความเป็นทายาทของตระกูลร่ำรวย แม้จะยังเยาว์วัยเพียงยี่สิบต้นๆ แต่กลับมีท่าทางสง่างามเกินวัย เขาก้าวลงมาจากรถม้าอย่างนุ่มนวล พร้อมกับยกมือขึ้นประสานคารวะต่อผู้คนที่ยืนอยู่โดยรอบ
"ข้าน้อยหวังหยวน เป็นผู้นำและหัวหน้าขบวนสินค้าในครั้งนี้ หากท่านใดมีข้อสงสัยหรือประสงค์สิ่งใดเกี่ยวกับสินค้า การซื้อขาย หรือเรื่องราวอื่นๆ ท่านสามารถแจ้งแก่ข้าน้อยได้ทุกเมื่อ" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน พร้อมกับฉีกยิ้มอย่างจริงใจ แสดงถึงความเป็นมิตรและพร้อมให้ความช่วยเหลือ
"ตระกูลหวัง... ช่างเป็นชื่อที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน" เด็กหนุ่มคนหนึ่งในกลุ่มชาวบ้านเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้ ดวงตาเป็นประกายวาววับ
"กบในกะลาครอบที่ไม่เคยได้ออกไปสัมผัสโลกภายนอกกว้างใหญ่เช่นเจ้า จะรู้จักตระกูลหวังได้อย่างไร? ตระกูลหวังเป็นหนึ่งในสี่ขั้วอำนาจที่แข็งแกร่งที่สุดในแคว้นทางใต้แห่งนี้ รองลงมาจากสุสานกระบี่ทลายสวรรค์ พวกเขาโดดเด่นเป็นอย่างยิ่งในด้านการค้า ขบวนสินค้าของพวกเขามีชื่อเสียงขจรขจายในเรื่องของความซื่อตรงสุจริต สินค้าก็มีหลากหลายครบครัน ทั้งยังมีบริการที่เป็นเลิศ" ชายศีรษะโล้น รูปร่างสูงใหญ่กำยำราวกับหมีป่า กล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย ดวงตาเล็กเรียวเหลือบมองเด็กหนุ่มด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม
"เจ้า..." เด็กหนุ่มหน้าแดงก่ำ โพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่เมื่อเหลือบไปเห็นรูปร่างที่ใหญ่โตและดุดันของชายศีรษะโล้นผู้นั้น คำพูดทั้งหมดที่เตรียมจะกล่าวก็พลันจุกอยู่ที่ลำคอ เขาได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง
ทางด้านชายศีรษะโล้น เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มยังคงอดกลั้นมิได้แสดงอาการโต้ตอบออกมา ก็ปรากฏร่องรอยแห่งความเสียดายเล็กน้อยบนใบหน้าเหี้ยมเกรียมของเขา เขาจึงแค่นเสียงออกมาเบาๆ
"หึ" หากเด็กหนุ่มมิได้ลงมือก่อน เขาก็ไม่อาจหาเรื่องได้โดยง่าย มิเช่นนั้นคงถูกตราหน้าว่ารังแกเด็กและผู้อ่อนแอกว่า แต่หากเด็กหนุ่มเป็นฝ่ายเริ่มก่อน เขาก็จะมีข้ออ้างกับผู้คนได้ว่า 'ข้าเพียงแค่ป้องกันตนเองเท่านั้น'
ในขณะนั้นเอง กลุ่มคนกลุ่มหนึ่งก็เร่งรีบเดินตรงเข้ามายังขบวนสินค้า มุ่งหน้าไปยังนายน้อยหวังด้วยท่าทางกระตือรือร้น ผู้นำของกลุ่มคือชายชราผมขาวโพลนผู้หนึ่ง ร่างกายซูบผอมแต่ยังคงมีแววตาที่กระตือรือร้น เขารีบเร่งฝีเท้าเข้ามาเพื่อคารวะนายน้อยหวัง
เมื่อเข้ามาใกล้ถึงระยะหนึ่ง องครักษ์สองนายที่ยืนอยู่ข้างกายนายน้อยหวังก็ก้าวออกมาขวางหน้ากลุ่มคนเหล่านั้น พร้อมกับมือที่แตะไปยังด้ามกระบี่ที่เหน็บอยู่ข้างเอว
ชายชราเห็นดังนั้นจึงรีบกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
"ข้าน้อยหลิวเหวินหง เป็นผู้ดูแลหมู่บ้านแห่งนี้ ขอคารวะนายน้อยหวัง" เขายกมือขึ้นประสานคารวะอย่างนอบน้อม พร้อมกับกลุ่มคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็ทำตาม
เมื่อได้ยินคำกล่าวของชายชรา นายน้อยหวังจึงก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย พร้อมกับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้องครักษ์และผู้ติดตามถอยกลับไป
องครักษ์ทั้งสองมีสีหน้าเรียบเฉย เก็บกระบี่เข้าฝักแล้วเดินถอยกลับไปยังตำแหน่งเดิมอย่างเป็นระเบียบ
"คารวะท่านผู้อาวุโสหลิว พวกเราจะหยุดพักและทำการค้าขายที่นี่เป็นเวลาห้าวัน รบกวนท่านผู้อาวุโสแล้ว" นายน้อยหวังเดินเข้าหาชายชราพร้อมกับประสานมือคารวะตอบด้วยความสุภาพและมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า
"มิกล้าๆ เป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับพวกเราที่ได้ต้อนรับขบวนสินค้าอันยิ่งใหญ่ของนายน้อยหวังหยวน หากท่านมีสิ่งใดที่ต้องการ หรือประสงค์ความช่วยเหลือประการใด โปรดแจ้งแก่ข้าน้อยได้ทันที ข้าน้อยยินดีจัดหาให้ท่านโดยเร็วที่สุด" ชายชราแซ่หลิวรีบส่ายหน้าปฏิเสธคำกล่าว ก่อนจะประสานมือคารวะพร้อมกับโค้งกายลงเล็กน้อยแสดงความเคารพต่อนายน้อยหวัง
จากนั้นเขาก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเอาใจ
"นายน้อยเดินทางมาไกล ย่อมต้องมีความเหนื่อยล้าเป็นธรรมดา ข้าน้อยได้จัดเตรียมที่พัก อาหาร และเครื่องดื่มไว้พร้อมสรรพแล้ว บางที..." เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ เขาก็ชะเง้อศีรษะมองนายน้อยหวังหยวนเล็กน้อยอย่างมีความหมาย
นายน้อยหวังหยวนเดินทางรอนแรมไปทั่วแคว้นใต้ พบปะผู้คนมามากมาย ย่อมเจนจัดต่อการประจบสอพลอเอาใจ ไม่ว่าจะเยือนเมืองใด แคว้นใด ย่อมมีผู้คนเข้ามาตีสนิท หวังผูกมิตรกับหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล และเป็นพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดรายหนึ่งของแคว้นใต้ ผลประโยชน์ที่ได้รับนั้นมากมายมหาศาล ยากที่จะมีผู้ใดปล่อยให้โอกาสทองเช่นนี้หลุดลอยไป
และหวังหยวนผู้นี้ก็มิได้โง่เขลา เขาย่อมล่วงรู้ถึงความปรารถนาเหล่านั้นเป็นอย่างดี จึงยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเข้าใจ
"รบกวนท่านผู้อาวุโสหลิวแล้ว"
ชายชราเมื่อได้ยินคำตอบนั้น ใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มแห่งความสุขอย่างปิดไม่มิด
"เป็นเกียรติแก่ข้าน้อยยิ่งนัก นายน้อยหวัง เชิญทางนี้" เขากล่าวพร้อมกับผายมือไปยังทิศทางหนึ่งด้วยความนอบน้อม
ในโลกแห่งการค้า ผลประโยชน์ย่อมมาเป็นอันดับแรก ทุกผู้คนล้วนคำนึงถึงสิ่งนี้ ต่างเข้าหากันด้วยผลประโยชน์เป็นที่ตั้ง 'หากท่านมีผลประโยชน์ ข้าก็จะยื่นมือเข้าช่วยเหลือท่าน' น้อยนักที่จะมีการช่วยเหลือกันด้วยใจบริสุทธิ์ในแวดวงนี้ นายน้อยหวังหยวนค้าขายมาหลายปี แม้ประสบการณ์อาจจะยังไม่เจนจัดเท่าผู้เฒ่าผู้แก่ แต่เขาก็เข้าใจถึงหลักการสำคัญข้อนี้เป็นอย่างดี
นายน้อยหวังหยวนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินนำไปในทิศทางที่ชายชราชี้ พร้อมด้วยผู้ติดตามของตนเอง จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบดังเดิม
"ในที่สุดตาเฒ่าผู้นั้นก็ยอมออกมาเสียที นานนับร้อยพันราตรี ข้ามิเคยเห็นเงาของเขาเลยด้วยซ้ำ"
เสียงกระซิบกระซาบพลันดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนที่ยืนมองขบวนสินค้า
"เฮ้ย! เจ้าจงระวังวาจา หากเจ้ามิใคร่มีชีวิตอยู่ ก็อย่าได้ลากผู้อื่นไปสู่ความตายด้วยกัน" เสียงอีกผู้หนึ่งตอบกลับมาด้วยความหวาดหวั่น
"ใช่ๆๆ ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านของเราอยู่ดี" เสียงพูดคุยของชาวบ้านเริ่มดังกระหึ่มขึ้น
"พวกเจ้าควรจะหุบปากเสีย มิเช่นนั้นเกรงว่าศีรษะของพวกเจ้าจะหลุดออกจากบ่าโดยมิรู้ตัว"
"............"
เมื่อประโยคสุดท้ายนี้ถูกกล่าวขึ้น ความเงียบงันก็กลับคืนมาอีกครั้ง หลังจากเสียงซุบซิบนินทาได้เริ่มต้นขึ้นเพียงครู่
เป็นที่รู้กันว่าชายชราแซ่หลิวผู้นี้คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้ ทว่าเขากลับเป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง แม้จะอ้างตนว่าเป็นผู้นำหมู่บ้าน แต่เขากลับมิเคยกระทำสิ่งใดที่เป็นประโยชน์ หรือสร้างคุณงามความดีให้กับชาวบ้านหรือหมู่บ้านแห่งนี้เลย เขามักจะเก็บตัวอยู่แต่ในเรือน มิเคยสนใจความเป็นตายของผู้ใด ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม แต่เมื่อใดที่มีผู้มีอำนาจจากตระกูลใหญ่ หรือมีเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ส่วนตน ชายชราผู้นี้จะรีบปรากฏตัวออกมาเป็นคนแรกเสมอไป
เมืองเทียนฟูแห่งนี้มีขนาดเล็กเสียจนแทบมิอาจเรียกว่าเมืองได้ การขนานนามว่าเป็นหมู่บ้านก็คงมิผิดอันใดนัก สำหรับชายชราผู้นั้น การเรียกว่าผู้นำหมู่บ้านนั้นดูจะสูงส่งเกินไปนัก หากจะกล่าวให้ถูกถ่อง คงต้องเรียกว่าเป็นอันธพาลครองถิ่นแห่งหมู่บ้านกระมัง มีเพียงพละกำลังและความเหี้ยมหาญ มิเคยคิดกระทำการใดเพื่อประโยชน์สุขของชาวบ้านแม้แต่น้อย
หมู่บ้านแห่งนี้ แม้จะมีขนาดเล็กกระจ้อยร่อย ทว่ากลับมีลักษณะบางประการที่คล้ายคลึงกับเมืองใหญ่ในแคว้นอย่างน่าประหลาด สิ่งที่คล้ายกันนั้นมิใช่ความเจริญรุ่งเรืองทางเศรษฐกิจ หรือความเป็นอยู่ของประชาชนที่สะดวกสบาย หากแต่เป็นความสัมพันธ์ของผู้คนที่จืดจางและเหินห่างกันอย่างยิ่ง ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาม มุ่งสนใจแต่เรื่องราวของตนเองเพียงเท่านั้น สิ่งนี้ประจักษ์ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคราที่มารดาของอวี้เหวินถูกคนจากตระกูลเฉินจับตัวไป แม้จะมีผู้คนมายืนมุงดูมากมาย แต่กลับไม่มีผู้ใดยื่นมือเข้าให้ความช่วยเหลือแม้แต่ผู้เดียว...
"ขบวนสินค้า..." อวี้เหวินทอดสายตามองไปยังขบวนเกวียนยาวเหยียด พลางพึมพำกับตนเองเบาๆ
"นับแต่ข้าจำความได้ มิเคยปรากฏขบวนสินค้าเข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้มาก่อน เหตุใดวันนี้จึงมี..." อวี้เหวินรู้สึกประหลาดใจระคนสงสัย
"เฮ้อ ต่อให้มีขบวนสินค้ามาแล้วอย่างไร ต่อให้มีสิ่งของที่ข้าปรารถนา แล้วข้าจะเอาเงินทองจากที่ใดมาจับจ่ายซื้อหา" เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงท้อแท้ ดวงตาฉายแววเศร้าสร้อยเล็กน้อย ก่อนจะหันกายกลับ เตรียมเดินผ่านฝูงชน มุ่งหน้าไปยังจุดหมายที่ตั้งใจไว้ต่อไป
"อันที่จริงเรื่องนี้ย่อมมีทางออก ข้าสังเกตเห็นว่าเจ้ามีกลิ่นอายของผู้ฝึกตน น้องชาย หากเจ้าต้องการเงินทอง เพียงเจ้าออกล่าสัตว์อสูร หรือเก็บเกี่ยวพืชสมุนไพรที่มีคุณค่าต่อการบ่มเพาะ นำมาขายให้แก่ข้า ข้าจะให้ราคาที่เจ้าพึงพอใจอย่างแน่นอน" เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้นข้างกายอวี้เหวิน พร้อมกับรอยยิ้มที่แสนเป็นมิตร ในขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านกลุ่มผู้คนไป
อวี้เหวินพลันสะดุ้งตกใจ หัวใจเต้นระรัวด้วยความประหลาดใจ ที่มิรู้ว่าผู้ใดมาปรากฏกายอยู่ข้างกายเขาโดยที่เขาไม่ทันรู้สึกตัว เขาจึงรีบหันขวับไปยังทิศทางของเสียงนั้น
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือชายหนุ่มวัยราวยี่สิบปี สวมชุดยาวสีเขียวอ่อน เนื้อผ้าลื่นไหล กำลังจ้องมองมาที่เขาอยู่ ชายหนุ่มผู้นี้มีใบหน้าหมดจดราวกับสตรีถึงห้าส่วน ทำให้หวี้เหวินรู้สึกขนลุกซู่เล็กน้อยเมื่อถูกจ้องมองด้วยสายตาที่อ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยความลึกลับ
"ท่าน...ท่านคือ?" อวี้เหวินเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนระแวง
ชายหนุ่มผู้นั้นแย้มยิ้มบางๆ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ข้าหวังหลิน เป็นเจ้าของร้านที่รับซื้อและจำหน่ายของดีจากสัตว์อสูรและสมุนไพรต่างๆ ของขบวนสินค้าแห่งนี้ ดังนั้นน้องชาย หากเจ้ามีสิ่งใดที่ต้องการขายและแลกเปลี่ยนเป็นเงินตรา สามารถมาพบข้าได้ทุกเมื่อ" เขากล่าวพร้อมกับประสานมือคารวะอย่างสุภาพ
อวี้เหวินจึงรีบประสานมือตอบด้วยความเคารพ
"เป็นเช่นนั้นเอง... พี่ชายหวัง ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของท่าน ซึ่งทำให้ข้ามองเห็นทางออก ข้ากำลังจะออกไปล่าสัตว์อยู่พอดี หากมีสิ่งใดที่สามารถนำมาขายได้ ข้าจะมาหาท่านในทันที" เขาแสดงสีหน้าเข้าใจพร้อมกับกล่าวรับคำด้วยความยินดี
"ฮ่าๆ น้องชาย เจ้ามิต้องเกรงใจ มาหาข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะให้ราคาแก่เจ้าอย่างงามแน่นอน" ชายหนุ่มหวังหลินโบกมือเบาๆ แสดงออกถึงความไม่ถือสา
"ขอบคุณท่าน ข้าจำเป็นต้องไปแล้ว พี่ชายหวัง แล้วพบกันใหม่" อวี้เหวินประสานมือคารวะอีกครั้ง
"โอ้ ข้ารบกวนเวลาของเจ้าเสียแล้ว ขออภัยน้องชาย ไว้พบกันใหม่" เขาประสานมือตอบกลับด้วยรอยยิ้ม หลังจากทั้งสองกล่าวลาซึ่งกันและกันเรียบร้อยแล้ว อวี้เหวินจึงรีบก้าวเท้าเดินผ่านฝูงชน มุ่งหน้าไปยังทิวเขานอกเมืองโดยมิรอช้า...


## บทที่13 คุณสมบัติของผู้ยิ่งใหญ่

"ฟ่อๆๆ!" เสียงขู่คำรามดุดันราวอสูรร้ายคำรามก้องกังวาน พร้อมกับร่างของอสรพิษลายพาดกลอนตัวเขื่อง พุ่งทะยานจากเงามืดแห่งโขดหินด้านหลัง หมายจะฉกกัดอวี้เหวินด้วยความเร็วราวสายฟ้าฟาด เขี้ยวแหลมคมสีเหลืองอำพันเผยให้เห็นถึงพิษร้ายที่พร้อมจะคร่าชีวิตในพริบตา
"ฉัวะ!" อวี้เหวินที่ประสาทสัมผัสว่องไวดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ พลิกกายหลบหลีกได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับเหวี่ยงมือขวาออกไปราวกับแส้เหล็ก ฟาดเข้าที่กลางลำตัวของอสรพิษอย่างแม่นยำ เสียงเนื้อแตกดังสนั่น ร่างกายของงูร้ายพลันแหลกเหลว เลือดสีแดงฉานกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วบริเวณ ราวกับพู่กันยักษ์สาดสีลงบนผืนดิน อวี้เหวินชักมือกลับ ดวงตาคมกริบจ้องมองซากอสรพิษด้วยความเหนื่อยล้า
"นี่ก็เป็นตัวที่สามสิบแล้วกระมัง มิหนำซ้ำพลังของพวกมันยังเพิ่มพูนขึ้นอีกด้วย" เขาเอ่ยพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลอาบแก้ม ดวงหน้าหล่อเหลาปรากฏร่องรอยความอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น
"เพียงเท่านี้เจ้าก็หอบเสียแล้วหรือ? แค่งูหางแมงป่องตัวเล็กกระจ้อยร่อยพวกนี้" เสียงทุ้มนุ่มของบุรุษผู้หนึ่งดังกระซิบข้างใบหูของอวี้เหวิน ราวกับภูตพรายปรากฏกายขึ้นจากความว่างเปล่า พร้อมกับร่างเล็กของซ่งเหยียนเฟยพลันปรากฏขึ้นข้างกายเขาอย่างน่าอัศจรรย์
อวี้เหวินหันไปมองบุรุษร่างเล็กสลับกับร่างยาวเหยียดกว่าห้าวาของอสรพิษร้าย ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังขา ราวกับจะถามว่า 'เจ้ามีสิทธิ์กล่าวคำนั้นได้อย่างไร?'
บุรุษร่างเล็กเห็นสีหน้าของอวี้เหวินก็ราวกับอ่านความคิดในใจออก จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจปนขบขันเล็กน้อย
"หึ แม้ร่างข้าจะเล็ก ทว่าข้าก็สามารถสังหารสัตว์เลื้อยคลานชั้นต่ำพวกนี้ได้เพียงแค่กระดิกนิ้วเท่านั้น" ว่าแล้วก็ชี้ปลายนิ้วไปยังพุ่มไม้รกทึบด้านหลังของอวี้เหวิน
อวี้เหวินพลันรู้สึกราวกับมีคมมีดที่มองไม่เห็น ทว่าคมกริบยิ่งกว่าศัสตราใดๆ ในโลก หลุดลอดผ่านศีรษะของเขาไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด เส้นผมบางส่วนปลิวร่วงลงสู่พื้นดินอย่างเชื่องช้า
ฟึ่บ! เสียงราวกับอากาศถูกฉีกกระชากด้วยคมดาบที่คมที่สุดในปฐพี ดังสนั่นท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุ ปรากฏร่างของงูหางแมงป่องกลุ่มใหญ่ ถูกคมมีดล่องหนนั้นตัดขาดเป็นท่อนๆ เลือดสีแดงฉานพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุโลหิต ไหลนองลงสู่พื้นดินที่แห้งแล้ง
เมื่ออวี้เหวินหันหลังกลับไปมอง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้เขาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เหล่างูร้ายเหล่านั้นราวกับถูกสุดยอดพ่อครัวแห่งภัตตาคารสวรรค์บรรจงแล่เนื้ออย่างเป็นระเบียบสวยงาม พร้อมนำไปปรุงแต่งเป็นอาหารทิพย์ก็มิปาน ภายในใจของอวี้เหวินพลันตื่นตระหนก หากมิได้บุรุษร่างเล็กผู้นี้ช่วยเหลือ เกรงว่าเขาคงต้องบาดเจ็บสาหัสเป็นแน่ พร้อมกันนั้นก็ทึ่งในความสามารถอันร้ายกาจที่เหนือจินตนาการของอีกฝ่ายถึงห้าส่วน
"ขอบคุณเจ้ามากนะ" อวี้เหวินประสานมือคารวะด้วยความเคารพและสำนึกในบุญคุณอย่างแท้จริง
"มิต้องมากพิธี เป็นหน้าที่ของข้าในการดูแลเด็กน้อยเช่นเจ้า" ซ่งเหยียนเฟยตอบพร้อมกับยกมือขึ้นกอดอกด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับมิได้กระทำเรื่องใหญ่โตอันใด พลางกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย
"ไปกันเถิด เบื้องหน้ายังมีงูหางแมงป่องอีกกลุ่มหนึ่ง ซึ่งน่าจะมีกระบองเพชรลิ้นอสรพิษที่เราต้องการอยู่"
อวี้เหวินพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะก้มลงเก็บวัตถุทรงกลมสีแดงสดใสคล้ายลูกแก้วที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นดิน เหล่านี้คือผลึกพลังงานอันเข้มข้นที่สกัดจากแก่นของงูหางแมงป่องนั่นเอง เขาบรรจงหยิบใส่ลงในถุงหนังวัวสีน้ำตาลเข้มที่เตรียมมาด้วยอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงก้าวเท้าเดินลึกเข้าไปในอุโมงค์ถ้ำเบื้องหน้า
จากภายนอกนั้นแลเห็นเพียงปากถ้ำขนาดกลาง มิได้ใหญ่โตนัก ทว่าเมื่อย่างกรายเข้ามาภายใน กลับพบว่าโพรงถ้ำขยายกว้างออกอย่างน่าประหลาด ยิ่งเดินลึกล้ำเข้าไป ราวกับได้ก้าวเข้าสู่โลกอีกมิติหนึ่ง โลกที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนอันแผดเผา โลกแห่งความแห้งแล้งและรกร้าง เป็นสภาพแวดล้อมที่มนุษย์ทั่วไปมิอาจดำรงอยู่ได้เกินสิบลมหายใจอย่างแน่นอน
เมื่ออวี้เหวินกวาดสายตามองไปโดยรอบภายในโลกที่ถูกตัดขาดจากภายนอกนี้ ต่างเต็มไปด้วยแท่งหินภูเขาไฟขนาดน้อยใหญ่ เรียงรายสลับซับซ้อนราวกับมังกรเพลิงบรรพกาลที่กำลังขดตัวหลับใหลอยู่เบื้องหน้า สายตาของเขาพลันจับจ้องไปยังพืชชนิดหนึ่ง ลำต้นทรงกระบอก ปกคลุมด้วยหนามแหลมคม ขึ้นอยู่ประปรายบนพื้นดินที่แตกระแหงเบื้องหน้า
"หวีดด..." เสียงลมที่หอบไอความร้อนรุนแรงปะทะเข้าสู่ใบหน้าหล่อเหลาของอวี้เหวิน ความรู้สึกราวกับถูกเปลวเพลิงอันร้อนระอุโหมกระหน่ำเข้าสู่ผิวหนังโดยตรง จนเขาต้องรีบยกมือขึ้นป้องปัดความร้อนนั้น พร้อมกับใบหน้าที่แสดงออกถึงความไม่สบายอย่างชัดเจน
"ยิ่งข้าเดินลึกเข้ามาเท่าใด ไอความร้อนก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเท่านั้น บัดนี้ข้าเริ่มทานทนมิไหวแล้ว" เขาบ่นพึมพำกับตนเองด้วยความยากลำบาก
"เช่นนั้นเจ้าจงเร่งกำจัดศัตรูเบื้องหน้าเสีย แล้วเก็บเกี่ยวกระบองเพชรลิ้นอสรพิษมา มันจะช่วยบรรเทาความร้อนให้เจ้าได้เป็นแน่ และสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เหมาะสมยิ่งนักกับการฝึกฝนเคล็ดวิชาของเจ้า" เสียงของบุรุษร่างเล็กที่อยู่ด้านหลังอวี้เหวินกล่าวเตือน
แน่นอนว่าอวี้เหวินย่อมเข้าใจในคำกล่าวของซ่งเหยียนเฟย สภาพแวดล้อมที่ร้อนระอุเช่นนี้ หากเขาใช้ขัดเกลาตน จะช่วยเสริมสร้างพลังและยกระดับร่างกายและวิชาของเขาได้อย่างรวดเร็ว มิรอช้า เขาจึงหลับตาลงและเริ่มเดินพลังตามเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติในทันที
"วูบบ..." ราวกับเกิดหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า อวี้เหวินกำลังดูดซับไอความร้อนอันรุนแรงบริเวณนั้นเข้ามาสู่ภายในร่างกายของตนเอง ไอความร้อนเหล่านั้นแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกายของอวี้เหวิน ทำให้ผิวหนังของเขาแดงก่ำราวกับเหล็กกล้าที่กำลังถูกหลอมในเตาเผา ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมานจากการถูกเผาไหม้อย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าภายในร่างกาย ทุกเซลล์และเนื้อเยื่อในร่างกายของอวี้เหวินถูกเผาผลาญและสร้างขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยการช่วยเหลือจากเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติที่ช่วยเร่งปฏิกิริยา ร่างกายของอวี้เหวินจึงเริ่มทนทานต่อความร้อนมากยิ่งขึ้น แข็งแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเจน
ทางด้านเหล่าอสรพิษหางแมงป่อง เมื่อสัมผัสได้ถึงผู้บุกรุกที่ย่างกรายเข้ามาในอาณาเขตของตน ต่างก็เลื้อยเคลื่อนกายอันใหญ่โตเข้าหาอวี้เหวินด้วยความคลั่งแค้น พวกมันมิได้หวาดหวั่นต่อการตายของสหายแม้แต่น้อย กลับยิ่งทวีความดุร้าย โถมเข้าใส่อวี้เหวินจากทุกทิศทางราวกับคลื่นเพลิงสีแดงฉาน
พวกมันทยอยเลื้อยคืบคลานกันออกมาจากซอกหินและเงามืด พร้อมส่งเสียงขู่คำราม "ฟ่อๆๆ" ก้องกังวานไปทั่วโพรงถ้ำ งูแต่ละตัวมีลำตัวอวบอ้วนราวกับทารกแรกเกิด และมีความยาวเหยียดกว่าห้าวา ผิวหนังของมันเป็นสีแดงเพลิงสดใสราวกับเปลวไฟที่กำลังลุกโชน และที่ปลายหางมีลักษณะคล้ายกับหางของแมงป่อง อันเป็นที่มาของชื่ออสรพิษร้ายนี้
อวี้เหวินสัมผัสได้ถึงไอสังหารที่โถมกระหน่ำเข้ามา เขาพลันเบิกดวงตาขึ้น แวววาวดุจดวงดาวในยามรัตติกาล พร้อมกับปล่อยพลังปราณจากเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติแผ่ออกมารอบกายราวกับเกราะเพลิง เขาขยับร่างอย่างรวดเร็ว หลบหลีกการโจมตีของอสรพิษที่พุ่งเข้ามาจากด้านหน้า พร้อมกับเหวี่ยงหมัดขวาที่ห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีชาด เข้าปะทะกับศีรษะของอสรพิษอีกตัวที่พยายามฉกกัด
"เพล้ง!" ศีรษะของอสรพิษตัวนั้นพลันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เลือดและชิ้นเนื้อกระจัดกระจาย ราวกับดอกไม้ไฟสีแดงฉานที่บานสะพรั่งกลางอากาศ ตกลงสู่พื้นดินนอนแน่นิ่งไร้ซึ่งลมหายใจ
ในระหว่างนั้นเอง อสรพิษอีกสองตัวก็เลื้อยอ้อมไปทางด้านข้างและด้านหลังของอวี้เหวินอย่างรวดเร็ว หมายจะบดขยี้ร่างของเขาด้วยลำตัวอันแข็งแกร่งและรัดรึง อวี้เหวินสัมผัสได้ถึงภัยที่คืบคลานเข้ามา เขาบิดตัวหลบการโจมตีจากด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด พร้อมกับเท้าซ้ายที่กระทืบลงบนพื้นดินอย่างหนักหน่วง ส่งร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ หลีกพ้นการโจมตีจากด้านหลังได้อย่างฉิวเฉียด
"ระวังหางของมัน!" เสียงกระซิบเตือนดังขึ้นข้างหูของอวี้เหวิน
ทันทีที่ได้ยินเสียงเตือน อวี้เหวินก็หมุนกายกลางอากาศ พร้อมกับปล่อยหมัดขวาที่อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งเตาอัสนีวิบัติ เข้าปะทะกับส่วนหางของอสรพิษที่กำลังเงื้อขึ้นหมายจะต่อยราวกับเข็มพิษ
"ตูมม!"
ทันใดนั้นเอง
ส่วนหางของอสรพิษพลันแหลกละเอียดเป็นผุยผง พลังทำลายล้างจากหมัดของอวี้เหวินมิได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น มันยังคงทะลวงเข้าไปในร่างของอสรพิษอย่างรวดเร็ว ปรากฏรูขนาดใหญ่ที่ท้องของมัน เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาดั่งทำนบแตก จากนั้นร่างของอสรพิษก็ค่อยๆ บิดเบี้ยวและหลอมละลาย กลายเป็นของเหลวสีแดงฉานอย่างรวดเร็ว
นี่คืออานุภาพอันน่าสะพรึงกลัวของเคล็ดวิชาหมัดของอวี้เหวิน แม้ว่าอสรพิษหางแมงป่องจะมีร่างกายที่ทนทานต่อสภาพแวดล้อมที่ร้อนระอุได้เป็นอย่างดี แต่ก็ไม่อาจทานทนต่อความรุนแรงของหมัดที่อวี้เหวินปลดปล่อยออกมาได้เลย
จากนั้น เหล่าอสรพิษที่เหลืออยู่ต่างก็โถมเข้าใส่อวี้เหวินด้วยความเกรี้ยวกราดมากยิ่งขึ้น ดวงตาสีแดงก่ำของพวกมันฉายแววเคียดแค้น หมายจะสังหารผู้บุกรุกให้ตายตกไปตามกัน เมื่อเห็นพวกพ้องของตนเองถูกสังหารไปต่อหน้าต่อตา พวกมันจึงมิคิดที่จะถอยหนีแม้แต่น้อย กลับยิ่งระดมการโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
"ฟ่อๆๆ!" คลื่นอสรพิษสีแดงเพลิงยังคงถาโถมเข้าใส่อวี้เหวินราวกับสายน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้ง จำนวนของพวกมันมิได้ลดน้อยลง กลับยิ่งทวีความหนาแน่นขึ้นจนแทบจะไม่มีช่องว่างให้หลบหลีก แม้อวี้เหวินจะปลิดชีพพวกมันไปแล้วนับร้อย แต่คลื่นอสรพิษก็ยังคงไหลบ่าเข้ามาดุจทะเลโลหิตที่บ้าคลั่ง จากสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นพัน บัดนี้ทั่วทั้งโพรงถ้ำเบื้องหน้าอวี้เหวินเต็มไปด้วยร่างของอสรพิษหางแมงป่องที่เลื้อยพันกันยั้วเยี้ย หมายจะขย้ำร่างของเขาให้แหลกละเอียด
อวี้เหวินเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง หมัดขวาซัดออกไปพร้อมเปลวเพลิงสีชาดจากเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติ กระแทกเข้ากับศีรษะของอสรพิษจนระเบิดคามือ เลือดและเศษเนื้อกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ เท้าซ้ายตวัดต่ำ เตะตัดลำตัวของอีกตัวจนกระดูกหักดังกร็อบ ร่างของมันบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดก่อนจะแน่นิ่งไป ทั่วร่างของอวี้เหวินเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงฉาน ทั้งของตนเองที่ถูกคมเขี้ยวและหางพิษเฉี่ยวไปมา และของอสรพิษร้ายที่ถูกสังหารในการต่อสู้อันดุเดือด
แม้จะสังหารพวกมันไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่คลื่นอสรพิษหางแมงป่องก็เหมือนจะทะลักเข้ามาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ยิ่งเวลาผ่านไป ร่างกายก็เริ่มอ่อนล้า เรี่ยวแรงถดถอย บาดแผลเริ่มปรากฏให้เห็นมากขึ้น แม้ว่าอวี้เหวินจะพยายามระวังพิษร้ายที่ปลายหางของพวกมันอยู่ตลอดเวลา แต่ด้วยจำนวนที่มากมายมหาศาลและความแข็งแกร่งทางกายภาพของพวกมัน ก็ยังคงโจมตีจนอวี้เหวินได้รับบาดเจ็บจนได้
เมื่อเวลาล่วงเลยไปจนยามใกล้ค่ำ อาการต่างๆ ก็เริ่มประดังประเดเข้ามา บนใบหน้าหล่อเหลาของอวี้เหวินปรากฏร่องรอยแห่งความเหนื่อยอ่อนและเจ็บปวดอย่างชัดเจน เหงื่อไหลซึมจนชุ่มเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น มีรอยฟกช้ำและรอยเขี้ยวจากการถูกกัดอยู่ทั่วร่างกาย เลือดไหลซึมจากบาดแผลเล็กใหญ่ สร้างความเจ็บปวดรวดร้าวไปทั่วสรรพางค์
และแม้อวี้เหวินจะคงไว้ซึ่งการไหลเวียนของพลังปราณจากเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติ เพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งและต้านทานความร้อน แต่ร่างกายของเขาก็เริ่มทานทนต่อสภาพแวดล้อมอันร้อนจัดแห่งนี้มิไหวแล้ว ความร้อนที่แผดเผาแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย ราวกับจะเผาผลาญเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่าน
ความเหนื่อยล้าจากสภาพแวดล้อมและการต่อสู้อย่างต่อเนื่อง อาการเจ็บปวดจากบาดแผลที่ได้รับ และจำนวนอสรพิษหางแมงป่องอันมหาศาลที่ดาหน้าเข้ามา ความกังวลจึงเริ่มกัดกร่อนจิตใจของอวี้เหวินอย่างรุนแรง ภายในใจเริ่มมีความรู้สึกหวาดหวั่นและสิ้นหวังเกิดขึ้น ถึงอย่างไรอวี้เหวินก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่โลกของผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น แม้เขาจะเคยผ่านการต่อสู้และสังหารสัตว์อสูรมาบ้าง
แต่นี่นับว่าเป็นครั้งแรกที่เขาต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่อันตรายถึงชีวิตเช่นนี้ ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม ความรู้สึกหวาดกลัวจึงเริ่มกัดกินจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว
'เหตุใดพวกงูมันถึงมากมายเพียงนี้ ในไม่ช้าข้าคงต้องสิ้นชีพเป็นแน่ หรือว่าข้าควรจะถอยกลับไปตั้งหลักเสียก่อนดี?' ในห้วงความคิดของอวี้เหวินเต็มไปด้วยความสับสนและลังเล ขณะที่มือทั้งสองข้างยังคงปลดปล่อยหมัดเพลิงออกไปอย่างต่อเนื่องด้วยความเหนื่อยล้า
'ไม่สิ ข้ายังมีเขาอยู่...' อวี้เหวินเกิดความลังเลขึ้นเพียงชั่วครู่ เมื่อนึกถึงผู้ช่วยที่อยู่เคียงข้างเขา แม้จะมองไม่เห็นตัวตน แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่าย และความหวังอันริบหรี่ก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ก่อนที่จะมีภาพและความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาในห้วงสำนึกของเขา ราวกับแสงสว่างที่ส่องนำทางในความมืดมิด
"เหวินเออร์... แม่เชื่อมั่นในตัวเจ้า เจ้าทำได้แน่นอน เจ้าเป็นคนที่ไม่ยอมพ่ายแพ้ ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคใดๆ ง่ายดาย เจ้าฝึกฝนอย่างหนักหน่วง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยืนหยัดต่อสู้ทุกครั้ง แม้จะล้มลงสักกี่ครา ไม่ว่ามันจะยากเย็นเพียงใด เจ้าก็อดทนทำจนสำเร็จ ไม่มีสิ่งใดที่เจ้าต้องหวาดหวั่น จงก้าวออกไป คว้าชัยชนะมา แม่จะรอฟังข่าวดีจากเจ้านะ"
ภาพสตรีผู้มีใบหน้างดงามราวเทพธิดา กำลังส่งยิ้มอบอุ่นมายังเขา พร้อมกับยกมือขึ้นเป็นสัญลักษณ์ให้กำลังใจแก่อวี้เหวินในวัยเยาว์ ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด ราวกับแสงสว่างแห่งความหวังที่ส่องนำทางในความมืดมิด
ในครั้งนั้นเป็นช่วงเวลาที่เขากำลังจะเข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์ของหมู่บ้าน แต่ภายในใจกลับเต็มไปด้วยความกังวล เฉินซีเยว่ผู้เป็นมารดา สังเกตเห็นความไม่สบายใจของบุตรชาย จึงได้กล่าวให้กำลังใจด้วยความรักใคร่
"ท่านแม่..." อวี้เหวินพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยเสียงที่สั่นเครือ หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้า เมื่อตั้งสติได้ ดวงตาที่เคยสั่นไหวก็กลับกลายเป็นแน่วแน่มั่นคงดุจหินผา ความทรงจำอันงดงามนั้นได้ปลุกเร้าจิตวิญญาณนักสู้ในตัวเขาให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
'หากมิได้ท่านแม่เตือนสติ ป่านนี้ข้าคงหลงลืมไปหมดแล้วว่าข้ากำลังกระทำสิ่งใดอยู่ น่าละอายยิ่งนัก เจ้ากำลังทำอันใดอยู่ อวี้เหวิน? ไหนเจ้าเคยให้สัญญาสัตย์ว่าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อช่วยเหลือแม่ของเจ้า แต่เจ้ากลับหวังพึ่งพาผู้อื่น เช่นนี้มิใช่เป้าหมายของเจ้าคงเป็นเพียงถ้อยคำลมๆ แล้งๆ ไร้ค่าไปเท่านั้นหรือ?' เขาตวาดตนเองในใจด้วยความสำนึกผิด เลือดในกายสูบฉีดด้วยความมุ่งมั่นอีกครั้ง
แต่ในขณะที่เขากำลังรวบรวมสติ ตั้งใจจะต่อสู้อย่างสุดกำลัง อสรพิษร้ายตัวหนึ่งก็สะบัดหางอันแข็งแกร่งดุจท่อนเหล็ก ฟาดเข้าที่กลางลำตัวของอวี้เหวินอย่างรุนแรงราวกับค้อนทุบ อวี้เหวินที่กำลังจดจ่ออยู่กับความคิดของตนเอง มิได้ทันสังเกตถึงอันตรายที่คืบคลานเข้ามา จึงมิอาจป้องกันตนเองได้ทันท่วงที
"ปัง!" ร่างของอวี้เหวินลอยละลิ่วขึ้นจากพื้น กระเด็นห่างจากจุดเดิมไปไกลถึงสามจั้ง ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรงราวกับว่าวที่ถูกลมพายุพัดกระหน่ำ ร่างกายกลิ้งไปตามพื้นดินด้วยความบอบช้ำสาหัส โลหิตไหลซึมออกมาจากบาดแผลทั่วร่าง ขณะที่อวี้เหวินพยายามประคองตนเองลุกขึ้นนั่ง เขาก็รู้สึกราวกับมีบางสิ่งบางอย่างฉีกกระชากภายในช่องท้องอย่างรุนแรง
"พะอืด!" ของเหลวสีแดงฉานข้นคลั่กถูกอวี้เหวินสำรอกออกมาบนพื้นทรายเบื้องหน้า เป็นสัญญาณแห่งความเสียหายภายในที่ยากจะเยียวยา เขาหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า อาการเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับถูกเข็มนับพันทิ่มแทง ทั่วทั้งตัวของเขาในขณะนี้เต็มไปด้วยรอยแผลและรอยฟกช้ำระบมไปทั่วสรรพางค์ อวี้เหวินเริ่มรู้สึกว่าตนเองกำลังจะทานทนมิไหว เรี่ยวแรงถดถอยจนแทบจะหมดสิ้น ความมืดมิดเริ่มปกคลุมดวงตา
แต่...ภายในจิตใจของเขายังคงสว่างไสวและมุ่งมั่น เขาฝืนลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พร้อมกับใช้มือสั่นเทาปาดโลหิตที่ไหลอาบใบหน้าออกอย่างเชื่องช้า และแสยะยิ้มออกมาอย่างท้าทายดุจราชสีห์ที่บาดเจ็บ เขาสังเกตเห็นเหล่าอสรพิษร้ายนับร้อยนับพันกำลังเลื้อยคลานเข้ามาหาเขาอย่างบ้าคลั่ง เมื่อพวกมันเห็นว่าเหยื่อของมันยังไม่ตาย พวกมันจึงพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสุดกำลัง ราวกับฝูงปีศาจร้ายที่กระหายเลือด
อวี้เหวินในขณะนี้จิตใจแน่วแน่ ปราศจากความหวาดกลัวใดๆ อีกต่อไป ดวงตาของเขาแข็งกร้าวราวกับเหล็กกล้า แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เขาก็กัดฟันแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก พุ่งทะยานเข้าหาเหล่าอสรพิษร้ายเหล่านั้นด้วยความเร็วที่เหนือกว่าขีดจำกัด ราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากแล่ง พร้อมกับง้างหมัดขวา ปลดปล่อยพลังแห่งเตาอัสนีวิบัติที่สะสมไว้ทั้งหมดออกมาอย่างเต็มกำลังสุดชีวิต!
"เข้ามา!! ข้าจะใช้ซากพวกเจ้าเป็นสะพานเหยียบ ย่ำ สู่หนทางแห่งความแข็งแกร่ง!" อวี้เหวินคำรามก้องกังวาน เสียงกึกก้องสะท้อนไปทั่วโพรงถ้ำที่อบอวลไปด้วยไอความร้อนและกลิ่นคาวเลือด
ตูมม! บึ้ม! เสียงระเบิดดังกึกก้องสนั่นหวั่นไหวอย่างต่อเนื่อง โลหิตสีแดงฉานและเศษเนื้อของอสรพิษร้ายกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณราวกับพายุโลหิต อวี้เหวินในสภาพที่สะบักสะบอมไปด้วยบาดแผล ยังคงคลั่งคล่ำหมุนเวียนพลังปราณจากเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติ
ร่างกายของเขาเปล่งประกายสีแดงเพลิงจ้า ราวกับเทพแห่งเพลิงสงครามที่ลงมาจุติ หมัดและเท้าของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าฟาด ฟาดฟันสังหารอสรพิษร้ายที่ดาหน้าเข้ามาอย่างไม่ยั้งมือ ในขณะที่เขาปลดปล่อยหมัดขวาออกไปอีกครั้ง พลังปราณภายในร่างก็พลันปั่นป่วนอย่างรุนแรง กระแสความร้อนที่เคยควบคุมได้เริ่มแผ่ซ่านออกไปอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนจะรวมตัวกันที่หมัดขวาของเขาอย่างฉับพลัน เปลวเพลิงสีชาดที่เคยลุกโชนธรรมดา บัดนี้กลับทวีความเข้มข้นและมีประกายสีทองเจือปนอยู่ ตึ้ง! พลังแห่งเคล็ดวิชาหมัดอัคนีสังหารได้ทะลวงสู่ขั้นกลางแล้ว!
เหล่าอสรพิษที่เหลืออยู่ แม้จะหวาดกลัวต่อพลังที่เปลี่ยนแปลงไปของอวี้เหวิน แต่ด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อน พวกมันยังคงโถมเข้าใส่ด้วยความดุดันหมายจะปลิดชีพผู้บุกรุกให้ได้ เสียงขู่คำราม "ฟ่อๆๆ!" ดังระงมไปทั่วทั้งถ้ำ ทว่าทุกครั้งที่หมัดเพลิงสีทองของอวี้เหวินสัมผัสร่างของพวกมัน ร่างกายของอสรพิษก็พลันแหลกสลาย กลายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา ราวกับถูกเผาไหม้ด้วยไฟบรรลัยกัลป์ พลังทำลายล้างที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ทำให้การต่อสู้ที่เคยยากลำบาก กลับกลายเป็นเรื่องง่ายดาย อสรพิษร้ายร่วงหล่นลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อต้าน
ขณะที่อวี้เหวินปลดปล่อยพลังที่เพิ่งได้รับมาใหม่ เขาก็ยิ่งฮึกเหิมและมุ่งมั่นที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองให้ได้ ไม่ว่าร่างกายจะบาดเจ็บเพียงใด เขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้ มีเพียงจิตวิญญาณที่ไม่ย่อท้อ และความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเอาชนะเท่านั้นที่ขับเคลื่อนเขาไปข้างหน้า เขาคำรามก้องในลำคอ กัดฟันแน่น และปลดปล่อยพลังทั้งหมดที่มีออกมาอย่างไม่ยั้ง
การกระทำของอวี้เหวินในยามนี้ ช่างเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญถึงขีดสุด เขาเผชิญหน้ากับความตายโดยไม่หวั่นเกรง แม้ร่างกายจะใกล้ถึงขีดจำกัด แต่จิตใจของเขากลับลุกโชนด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะ เขาไม่คิดที่จะหลบหนี ไม่คิดที่จะขอความช่วยเหลือจากผู้ใด มีเพียงเป้าหมายเดียวที่สลักลึกลงอยู่ในหัวใจ นั่นคือการทำลายศัตรูเบื้องหน้า และก้าวไปสู่จุดที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
จากสภาพแวดล้อมที่เคยเต็มไปด้วยคลื่นอสรพิษหางแมงป่อง บัดนี้เมื่อพวกมันถูกอวี้เหวินสังหารไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงซากศพและร่องรอยแห่งการต่อสู้อันดุเดือด เขาจึงเริ่มมองเห็นเบื้องหน้าของตนเองอย่างชัดเจน ปรากฏพืชประหลาดตรงหน้า
พืชเหล่านั้นมีลักษณะประหลาด ลำต้นทรงกระบอกสีแดงก่ำ ปกคลุมด้วยหนามแหลมคมราวเข็มเงิน และที่ส่วนปลายของลำต้นนั้น มีส่วนที่ยื่นออกมาเป็นสองแฉก คล้ายคลึงกับลิ้นของอสรพิษร้าย จึงเป็นที่มาของนาม 'กระบองเพชรลิ้นอสรพิษ'
อวี้เหวินพยายามลากสังขารอันบอบช้ำจนแทบมิอาจทนทานของตนเอง มุ่งหน้าไปยังบริเวณที่ปรากฏกระบองเพชรลิ้นอสรพิษอย่างยากลำบาก ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอ่อนล้า เมื่อไปถึงเป้าหมาย เขาก็เปิดริมฝีปากที่แห้งผาก เอ่ยคำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ในที่สุด..." เสียงแหบแห้งของเด็กหนุ่มพึมพำออกมา ราวกับเสียงกระซิบจากห้วงเหวลึก
ก่อนที่ภาพตรงหน้าของเขาจะเริ่มเลือนราง สติสัมปชัญญะค่อยๆ ดับวูบลงสู่ความมืดมิด
ฟุบ! อวี้เหวินสลบลงกลางอากาศ ร่างกายร่วงหล่นลงสู่พื้นอย่างหมดสภาพด้วยอาการบาดเจ็บสาหัสและความเหนื่อยล้าเกินทน ทว่าก่อนที่ร่างของเขาจะสัมผัสพื้นดิน พลันปรากฏกระแสพลังปราณสายหนึ่งโอบอุ้มร่างของเขาไว้ สภาพของอวี้เหวินในยามนี้ ช่างน่าเวทนายิ่งนัก เต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์ เสื้อผ้าฉีกขาดเป็นริ้วรอย คราบโลหิตแห้งกรังเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งร่าง ดูมิได้แตกต่างจากศพที่ไร้ลมหายใจ
"ฮ่าๆ เจ้าหนู นับว่าเจ้ามีคุณสมบัติของผู้ยิ่งใหญ่อยู่ในตัวนะนี่ มิเสียแรงที่ข้าทุ่มเทสั่งสอน" เสียงทุ้มนุ่มของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้นในห้วงอากาศ พร้อมกับการปรากฏกายของชายร่างเล็กผู้หนึ่งกลางเวหา ราวกับเทพเซียนจุติ
แท้จริงแล้ว ซ่งเหยียนเฟยได้เฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นอยู่เบื้องหลัง และเขาได้เตรียมพร้อมที่จะออกไปช่วยเหลืออวี้เหวินตั้งแต่สถานการณ์เริ่มเข้าขั้นวิกฤต เพราะคิดว่าอย่างไรเสียอวี้เหวินก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกแห่งการฝึกยุทธ์เท่านั้นเอง แต่เขาคาดมิถึงว่ามิเพียงแต่เด็กหนุ่มผู้นี้จะไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากเขา แม้แต่แววตาแห่งความหวาดกลัวก็มิได้ปรากฏให้เห็น กลับแสดงออกถึงความกล้าหาญบ้าบิ่น ไม่หวาดหวั่นต่อความตาย มุ่งมั่นที่จะจัดการศัตรูด้วยตนเองอย่างเด็ดเดี่ยว
จนแม้แต่ตัวเขาเอง ผู้ซึ่งยากจะเอ่ยคำชื่นชมผู้อื่น กลับอดมิได้ที่จะต้องกล่าวชมอวี้เหวินออกมาจากใจจริง ด้วยความประทับใจในความเด็ดเดี่ยวและจิตใจที่แข็งแกร่งเกินวัยของเด็กหนุ่มผู้นี้
ซ่งเหยียนเฟยทอดสายตามองไปยังต้นกระบองเพชรลิ้นอสรพิษเบื้องหน้า ก่อนจะยกมือขึ้น รวบรวมพลังปราณดึงเอามันขึ้นมาจำนวนหนึ่งจากพื้นดินอย่างนุ่มนวล จากนั้นจึงบรรจงรูดเอาน้ำค้างที่เกาะกุมอยู่บนกลีบของมันออกมาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะส่งไปยังร่างที่ไร้สติของอวี้เหวิน
หยาดน้ำค้างจากกระบองเพชรลิ้นอสรพิษค่อยๆ ซึมซาบปกคลุมไปทั่วร่างที่บอบช้ำของอวี้เหวิน ราวกับน้ำทิพย์ชโลมลงบนบาดแผล มันกำลังขับไล่ไอความร้อนที่แผดเผาอยู่ภายในผิวหนังของเขา ก่อนจะค่อยๆ แทรกซึมลึกลงไปภายใน ซ่า~ เสียงซ่าเบาๆ ดังออกมาจากร่างของอวี้เหวิน เมื่อความเย็นจากน้ำค้างปะทะกับความร้อนระอุภายใน นับว่าน้ำค้างของมันมีสรรพคุณล้ำเลิศ มิเพียงแต่ช่วยปรับสมดุลอุณหภูมิของร่างกายเท่านั้น หากแต่ยังช่วยสมานบาดแผลต่างๆ ได้อย่างน่าอัศจรรย์ บริเวณรอยแผลและรอยฟกช้ำบนร่างของเด็กหนุ่มเริ่มได้รับการฟื้นฟูอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง
"กระบองเพชรลิ้นอสรพิษมิได้มีดีเพียงน้ำค้างของมันเท่านั้น" ซ่งเหยียนเฟยกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่เขาจะใช้พลังบดขยี้ลำต้นของกระบองเพชรลิ้นอสรพิษให้กลายเป็นผุยผงละเอียด จากนั้นจึงรวบรวมพวกมันเข้าด้วยกัน ก่อนจะส่งเข้าไปในปากของอวี้เหวินในทันที
เมื่อมองไปยังอวี้เหวินในยามนี้ บาดแผลต่างๆ บนร่างกายของเขาเริ่มฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ชัด สีหน้าของเขาดูสงบขึ้นมากจากทีแรก ซ่งเหยียนเฟยเห็นดังนั้นจึงละสายตากลับมา เขากวาดสายตามองสำรวจไปรอบๆ ถ้ำแห่งนี้ด้วยความสนใจใคร่รู้ ถ้ำของพยัคฆ์หางแมงป่องแห่งนี้ เมื่อตนเองได้เข้ามาอยู่ภายใน กลับให้ความรู้สึกราวกับเป็นอีกโลกหนึ่งที่ถูกตัดขาดออกจากโลกภายนอก ดูแปลกประหลาดและลึกลับยิ่งนักสำหรับสถานที่แห่งนี้
"ถ้ำแห่งนี้..." เขาเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะส่ายศีรษะเล็กน้อยพร้อมกับยกยิ้มบางๆ "ข้าคงกังวลมากเกินไปกระมัง"
แต่ก่อนที่เขาจะได้กระทำการใดต่อไป ทันใดนั้น ซ่งเหยียนเฟยพลันเบิกตากว้าง เพ่งสายตาไปยังจุดหนึ่งด้านหลังเนินหินขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากเขาไปประมาณสองร้อยจั้ง ก่อนที่จะปรากฏรูปร่างเงาทะมึนดำสนิทตัวหนึ่ง ค่อยๆ เผยตนเองออกมาให้ประจักษ์แก่สายตาของซ่งเหยียนเฟยอย่างช้าๆ...


## บทที่14 พยัคฆ์หางเเมงป่อง

ตึง! เงาร่างนั้นโผล่ออกมาท่ามกลางอากาศอันร้อนระอุ มันเป็นเงาร่างใหญ่ทะมึน แผ่กลิ่นอายอันร้อนแรงทั่วบริเวณ ขนทั่วกายแดงฉานดั่งเปลวเพลิง รูปร่างเป็นพยัคฆ์ล่ำสัน ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงยิ่งกว่ากลับเป็นหางแหลมคมที่คล้ายหางแมงป่อง สั่นไหวอยู่เบื้องหลัง เพียงแค่จ้องมอง ก็ทำให้ผู้พบเห็นต้องหวาดหวั่นจนหัวใจสั่นสะท้าน
ทันทีที่มันเห็นซ่งเหยียนเฟยอยู่เบื้องหน้า ดวงตาแดงฉานพลันฉายแววดุร้าย มันอ้าปากกว้างส่งเสียงคำรามก้อง  'กรรร!' เสียงสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ราวกับประกาศถึงความโกรธเกรี้ยวของมัน ดวงตาอำมหิตจับจ้องบุรุษร่างเล็กเบื้องหน้าอย่างไม่ลดละ มันเห็นเขาเป็นผู้บุกรุกที่ล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตของมัน โดยไม่รอช้า มันยกอุ้งเท้าตบลงหนักๆ หนึ่งครั้งก่อนกระโจนเข้าใส่ซ่งเหยียนเฟยอย่างดุดัน!
ซ่งเหยียนเฟยมองเห็นร่างอสูรตรงหน้า นัยน์ตาพลันทอประกายเย็นเยียบ เขาจ้องมันเขม็งก่อนกล่าวเสียงเรียบแต่หนักแน่น "พยัคฆ์หางแมงป่อง!"
ไม่รอช้า มือข้างหนึ่งพลันยื่นออก ก่อนสะบัดเบาๆ ทว่ากลับทรงพลัง แสงสีแดงเลือดพลันปรากฏขึ้น วาบผ่านอากาศด้วยความเร็วเหนือคาด เพียงพริบตาเดียว แสงนั้นก็ทะลุผ่านร่างอสูร ราวกับคมมีดอันเฉียบคมแล่เต้าหู้เป็นชิ้นบางนับร้อย
เนื้อหนังของพยัคฆ์หางแมงป่องถูกผ่าออกโดยไร้ซึ่งความต้านทาน เศษชิ้นเนื้อแตกกระจายเป็นเสี่ยง ก่อนที่แสงสีแดงจะส่องสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แล้วระเบิดทำลายซากทุกส่วนจนแหลกละเอียด โลหิตพุ่งกระจาย สาดไปทั่วอากาศและพื้นดินอันร้อนระอุ
กระบวนท่าอันน่าตื่นตะลึงนี้ เกิดขึ้นในช่วงเวลาเพียงหนึ่งลมหายใจเท่านั้น!
ซ่งเหยียนเฟยมองไปยังพื้นดินที่เปื้อนเลือดของพยัคฆ์หางแมงป่องตัวนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาปล่อยคำสบถออกมา "แค่สิ่งมีชีวิตระดับมดปลวกขั้นกำเนิดกาย ยังกล้ามาโจมตีข้าได้เช่นไร?"
เสียงคำพูดนั้นแฝงไปด้วยความไม่พอใจและความเหยียดหยาม เขารู้สึกคับข้องใจที่แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่ด้อยกว่าก็ยังกล้าท้าทายเขา ราวกับความเย่อหยิ่งของมันทำให้เขารำคาญจนไม่สามารถปล่อยผ่านไปได้
หลังจากที่ปล่อยคำสบถออกมา ซ่งเหยียนเฟยยังคงยืนมองซากของพยัคฆ์หางแมงป่องในท่ามกลางเลือดที่กระจายไปทั่วพื้นดิน ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด บางสิ่งบางอย่างในใจเขาเริ่มบีบคั้นให้ต้องหาคำตอบ
'หรือว่า...ความวุ่นวายที่เจ้าหนูนี้ก่อขึ้น จะเป็นต้นเหตุให้พยัคฆ์หางแมงป่องเริ่มปรากฏตัว?' เขาหันไปมองหนุ่มน้อยที่นอนสลบอยู่ข้างกาย ดวงตาฉายแววครุ่นคิด
'พาเจ้าหนูนี่ออกไปจากที่นี่ก่อนจะดีกว่า เเม้พยัคฆ์หางแมงป่องจะเป็นเพียงมดปลวกในสายตาข้า แต่ข้าก็ยังต้องปกป้องเจ้าหนูนี่อยู่ดี ดั่งคำที่ว่า แม้นฝูงมดจะตัวเล็ก แต่หากรวมกันเป็นล้าน ก็สามารถกัดกินเสือได้"
เขาคิดได้ดังนั้น จึงยื่นมือขวาออกไปพร้อมกับปลดปล่อยพลังจากภายในร่าง สะท้านผ่านอากาศไปพยุงร่างของหนุ่มน้อยให้ลอยขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพุ่งออกไปยังทางเข้าถ้ำด้วยความรวดเร็ว ดั่งเสือที่แล่นผ่านป่า ก่อนที่ฝูงพยัคฆ์หางแมงป่องจะออกมา
...ในถ้ำลึก ภายในที่ที่อากาศร้อนระอุราวกับเปลวไฟลุกท่วมไม่หยุด บรรยากาศน่าหวาดกลัวรอบๆ เต็มไปด้วยกลิ่นคละคลุ้งของลาวาเดือดที่กำลังร้อนแรงและไอระเหยที่ขึ้นมาจากบ่อน้ำสีแดงฉาน ไม่เพียงแค่ความร้อนเท่านั้นที่ทำให้สถานที่แห่งนี้น่าเกรงขาม แต่ยังมีพืชพันธุ์แปลกประหลาดนานาชนิดที่เติบโตอยู่ในที่แห่งนี้ สร้างความรู้สึกที่ดึงดูดสายตาของผู้ที่ไม่ระวังให้เข้ามายืนที่นี่ด้วยความตื่นตระหนก
ไม่ไกลจากบ่อน้ำที่เดือดมีบัลลังก์หินขนาดใหญ่ตั้งอยู่ บัลลังก์นี้ถูกแกะสลักอย่างประณีต ลักษณะของมันมีความสูงสง่าและเย็นชา เป็นสิ่งที่สะท้อนถึงอำนาจที่ยิ่งใหญ่ มีรูปร่างสวยงาม แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นเยียบและน่าเกรงขามเหมือนกัน
บนบัลลังก์หินนั้นเอง มีพยัคฆ์หางแมงป่องตัวใหญ่โตตัวหนึ่งนอนทอดกายอยู่ พวกมันเป็นสัตว์อสูรที่ไม่เพียงแต่มีรูปร่างน่าหวาดกลัว แต่ยังมีพลังลึกลับที่ไม่สามารถคาดเดาได้ สายตาของมันดุจเหมือนกับการจับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งที่ขัดขวาง
ในที่แห่งนี้ ราวกับมีมนต์สะกดที่ดึงดูดผู้คนเข้ามา แต่ก็ขับไล่ด้วยความอันตรายของโลกที่ซ่อนอยู่ลึกลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ
ทันใดนั้น พยัคฆ์หางแมงป่องตัวใหญ่พลันสะดุดตาและจ้องมองออกไปยังบางสิ่งที่ไม่อาจมองเห็นได้ชัดเจน ราวกับมีใครมาทำร้ายบุตรของมันจนมันโกรธจนแทบจะบ้าคลั่ง ใบหน้ามันบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธจนเกือบจะเป็นรูปปั้นของความโหดเหี้ยม เสียงคำรามที่ดังออกมาจากมัน เสียงนั้นไม่ใช่แค่เสียงคำรามธรรมดา แต่เป็นคลื่นเสียงอันรุนแรงที่สามารถทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือน ห้องโถงที่กว้างขวางนี้ถึงกับสั่นคลอน ราวกับว่าทุกสิ่งรอบตัวจะพังทลายลงในไม่ช้า
เสียงคำรามของมันดังกึกก้องไปทั่วทั้งถ้ำ บริวารอสูรที่หมอบอยู่ใต้บัลลังก์หินต่างกลัวจนตัวสั่น พวกมันไม่มีใครกล้าที่จะยกสายตาขึ้นมองไปยังบัลลังก์หินอันยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า ความหวาดกลัวลึกลงในจิตใจพวกมันราวกับว่าผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์นั้นมีอำนาจที่เกินกว่าที่พวกมันจะทนทานได้
บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด ทุกคนล้วนอยู่ในสภาพที่พร้อมจะถูกกลืนกินไปภายใต้การควบคุมของอสูรยักษ์ตัวนี้ ซึ่งเหมือนจะควบคุมทุกสิ่งภายในถ้ำที่ร้อนระอุแห่งนี้
---------------------------------------------------------------------
...ขณะยามพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ สายลมเย็นพัดพาดผ่านต้นไม้สูงใหญ่ ร่มเงาของป่าลึกค่อยๆ เข้าปกคลุม เหมือนกับเวลาที่เคลื่อนคล้อยเข้าสู่ความมืดค่ำ ฝูงนกบางตัวยังส่งเสียงเรียกหาคู่รัก ก่อนที่พวกมันจะหวนกลับรัง เสียงแมลงและสัตว์ต่างๆ ในป่าก็ค่อยๆ ดังขึ้นมาให้ได้ยินชัดเจน นานไปข้างกายเด็กหนุ่ม เสียงน้ำตกที่ไหลรินจากข้างล่างคล้ายดังขึ้นในหูเขา
ทันใดนั้น เปลือกตาของเด็กหนุ่มก็ค่อยๆ กระตุก ขยับจนเปิดออกด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง เมื่อเขาตื่นจากภวังค์ ภาพที่เห็นในยามนี้ทำให้เขาตกใจจนต้องรีบกระโดดลุกขึ้นนั่ง ลมหายใจถี่ขึ้นเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าเขามีชีวิตอยู่ แต่เมื่อมองไปรอบกาย ก็พบว่าโลกทั้งใบเปลี่ยนไป ความมืดเริ่มปกคลุมทุกสิ่ง ราวกับเวลาหยุดนิ่ง ความสงบที่ห่อหุ้มไว้เหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด
เขาหันมองไปทางขวามือ เห็นป่าลึกเต็มไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่หลากหลายพันธุ์ที่ดูคุ้นตา ส่วนน้ำตกที่อยู่ตรงหน้า ก็ยังคงเดิมเหมือนในความทรงจำ แต่ไม่ใช่แค่เพียงน้ำตกเท่านั้นที่ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย... มันคือภาพแห่งการพบเจอกับพี่น้องสาวงามที่พึ่งจะผ่านพ้นไปไม่นาน
เด็กหนุ่มหลับตาลง ทบทวนความทรงจำในยามนั้น เขานึกถึงเหตุการณ์สุดท้ายที่จำได้ ช่วงเวลาที่เขาล้มฟุบสลบในถ้ำอันร้อนระอุของพยัคฆ์หางแมงป่อง ก่อนจะลืมตาขึ้นและพบว่าตนเองกลับมาอยู่ที่นี่ ในที่แห่งนี้ เด็กหนุ่มยังคงครุ่นคิดในใจ ไม่เข้าใจว่าตนเองมาอยู่ ณ ที่นี้ได้อย่างไร และผู้ใดกันเล่าที่เป็นผู้พามา
แต่ก่อนที่ความคิดของเขากำลังจะล่องลอยไปไกล จู่ๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าเบื้องหน้าดุจดั่งวิญญาณที่มิอาจจับต้องได้
"เฮ้อ เจ้าหนู หลังจากผ่านไปหลายชั่วยาม ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นคืนแล้วรึ?" บุรุษร่างน้อยเบื้องหน้าถามด้วยน้ำเสียงแฝงความขบขัน
"ที่แท้...เป็นเจ้านั้นเอง" เด็กหนุ่มกล่าวออกมา ดุจดังจิ๊กซอว์ที่หายไปถูกนำกลับมาเติมเต็มในหัวใจ คำถามที่ค้างคาใจพลันกระจ่างชัด ความสับสนมลายหายไป กลับกลายเป็นความเข้าใจ
"ขอบคุณเจ้า" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาเสียงแผ่วเบา สีหน้าของเขาแฝงไปด้วยความสำนึกในบุญคุณ
"เจ้าพูดจาอันใดกัน? เมื่อเจ้าฟื้นแล้ว ก็รีบกลับกันเถิด ข้าหิวจนท้องร้องแล้ว" บุรุษร่างน้อยกล่าวพลางทำสีหน้าหิวโหย ราวกับต้องการอาหารทันที
เด็กหนุ่มพลันเผยรอยยิ้มออกมา เมื่อทอดสายตาไปยังสภาพของบุรุษร่างน้อยเบื้องหน้า เเละเอ่ยขึ้นว่า "ตกลง งั้นเรากลับบ้านกันเถิด" พร้อมกับเริ่มขยับกายเพื่อจะลุกขึ้นยืน และเมื่อเขาลุกขึ้นได้อย่างง่ายดาย ความรู้สึกที่อ่อนแอที่คิดกลับหายไปสิ้น เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ยามก่อนสลบร่างกายของเขาอ่อนแอจนแทบจะไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ บาดแผลทั่วกายแหลกเละ แต่ตอนนี้กลับไร้ร่องรอยของบาดแผล ร่างกายฟื้นฟูจนหายเป็นปกติ และยังแข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่าก่อน พลังกำลังเต็มเปี่ยมในตัวเขา ดุจพลังใหม่ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน เมื่อครุ่นคิดได้ดังนี้ เขาจึงหันไปมองบุรุษร่างน้อยเบื้องหน้า อ้าปากจะถาม แต่คำพูดของบุรุษนั้นกลับขัดจังหวะเสียก่อน
"เจ้าอย่าพร่ำถามเลย ข้าใช้สรรพคุณของต้นกระบองเพชรลิ้นงูรักษาเจ้า มันมิใช่เรื่องใหญ่อันใด ในเมื่อข้ารับปากว่าจะดูแลเจ้าแล้ว ก็ย่อมต้องดูแลจนถึงที่สุด ไปกันเถิด" บุรุษร่างเล็กเอ่ยออกมาเสียงเรียบๆ พร้อมกับมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นและไม่ประสงค์ให้มีคำถามใดๆ เกิดขึ้นอีก
อวี้เหวินเห็นดังนั้น จึงมิเอื้อนเอ่ยวาจาอันใดอีก เพียงแค่ทอดสายตาและแสดงสีหน้าที่สื่อถึงความขอบคุณแทนคำกล่าว ราวกับให้อารมณ์เป็นตัวแทนวาจา
เมื่ออวี้เหวินปรับเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย จึงเก็บข้าวของและออกเดินทางกลับบ้านพร้อมกับซ่งเหยียนเฟยทันที เขาหยิบตะเกียงจากกระเป๋าแล้วจุดไฟให้มันลุกโชน เนื่องจากในยามนี้รอบข้างเริ่มมืดสนิท ทำให้เขาจำเป็นต้องเร่งฝีเท้าไปพร้อมกับตะเกียงในมือ
เมื่อเข้าเขตหมู่บ้าน แสงสว่างเริ่มส่องประกายขึ้น คืนนี้หมู่บ้านที่เคยเงียบเหงากลับเต็มไปด้วยผู้คน แสงสีอันหลากหลายจากตะเกียงและโคมไฟทำให้บรรยากาศครึกครื้นยิ่งนัก ร้านค้าทั้งสองข้างทางคับคั่งไปด้วยสินค้าจากขบวนของตระกูลหวังที่เข้ามาสู่หมู่บ้านในวันนี้ เสียงพ่อค้าแม่ขายคอยโฆษณาสรรพคุณสินค้าของตนอย่างครึกโครม จนสร้างความคึกคักและเสียงร่ำลือไปทั่วหมู่บ้าน ทั้งผู้คนที่เดินผ่านไปมาล้วนจับจ้องด้วยความสนใจ
.."ขอเชิญท่านผู้มีเกียรติ! หายากนักที่จะพบกับ ยาแก้บาดแผลชนิดนี้ ที่ทุกการผ่าตัดยากๆ ก็ สามารถใช้ได้! ไม่เพียงแค่บาดแผลภายนอก แต่มันยังสามารถรักษาบาดแผลภายในได้ ด้วย! ท่านผู้ใดที่ได้รับบาดเจ็บหรือเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ขอย้ำ! ยานี้จะ ช่วยให้ท่านฟื้นฟูจากความอ่อนแอภายในเวลา เพียงคืนเดียว! อย่าพลาดโอกาสทองนี้!"..
.."ท่านผู้มีเกียรติ! เสื้อผ้าของเราผลิตจากผ้า ไหมชั้นเยี่ยมที่ผ่านการทอด้วยมือจากช่าง ฝีมือดี! ท่านใดที่ต้องการเสื้อผ้าที่ทั้งหรูหรา และแข็งแรง ท่านมาถูกที่แล้ว! ไม่เพียงแค่ ความสวยงาม แต่ยังทนทานต่อการต่อสู้หนักๆ แถมยังมีการเสริมพลังจากสัญลักษณ์ที่จอมยุทธขั้นก่อกำเนิดทอไว้ในเนื้อผ้าจะช่วยปกป้องท่านจากอันตรายต่างๆ!"..
.."มาถึงร้านของข้าแล้วหรือ? ข้าไม่ขายเพียง แค่ของทั่วไป แต่เป็นของที่สามารถช่วยให้ท่านก้าวสู่ความเป็นจอมยุทธผู้ยิ่งใหญ่! ข้าเสนอของวิเศษที่เสริมพลังฝีมือ ทั้งกระบี่ วิญญาณที่สร้างจากโลหะดึกดำบรรพ์, โล่ปฐพีที่สามารถช่วยป้องกันการโจมตีจากภายนอก, และยาหลอมพลังที่สามารถฟื้นฟูพลังภายในได้ในทันที! ท่านใดที่ต้องการพลังพิเศษในการต่อสู้, มาที่ร้านของข้าเถิด ข้าพร้อมที่จะเสนอสิ่งที่ท่านไม่เคยพบที่ไหนมาก่อน!"..
.."ลิ้มรสความอร่อยไม่เหมือนใคร! ข้าวหน้าเนื้อรส เด็ด ที่ปรุงจากสูตรลับของตระกูลข้า! พิเศษ! พวกเรายังมีน้ำซุปที่ใช้สมุนไพรจากภูเขาเหิงจิ้น ซดแล้วร่างกายสดชื่น กระปรี้กระเปร่า เหมือนเพิ่งได้รับการฟื้นฟูจากผู้เชี่ยวชาญ! ท่านใดที่เหนื่อยจากการเดินทาง มาเติมพลังที่ ร้านข้าเถิด ข้ารับรองว่าไม่ผิดหวัง!"..
อวี้เหวินสาวเท้าผ่านเหล่าร้านรวงน้อยใหญ่ เสียงร้องเรียกลูกค้าของพ่อค้าแม่ค้าดังก้องทั่วถนนหนทาง คล้ายเสียงธาราไหลผ่านโสตประสาท พลันทำให้เขาหวนระลึกถึงบุรุษผู้หนึ่งที่ได้พบพานก่อนออกเดินทางจากหมู่บ้านในยามอรุณ ชายผู้นั้นมีนามว่าหวังหลิน เป็นพ่อค้าที่รับซื้อสมุนไพรล้ำค่าและชิ้นส่วนอสูรอันหายาก
เมื่อคิดได้ดังนี้ อวี้เหวินเหลือบมองยังกระเป๋าหนังวัวสีน้ำตาลที่แนบอยู่ข้างกาย ภายในบรรจุแก่นพลังของอสรพิษหางแมงป่องอันล้ำค่า สายตาฉายแววครุ่นคิด
“มิรู้ว่าสิ่งนี้จะแลกเปลี่ยนเป็นเงินตราได้เท่าใด… ร้านของเขาคงยังมิได้ปิดเป็นแน่”
อวี้เหวินพึมพำพลางตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทาง ก้าวเท้าไปยังร้านค้าของหวังหลินโดยพลัน
เมื่ออวี้เหวินย่างเท้าถึงหน้าร้านของหวังหลิน พลันสายตาสอดส่องไปยังเบื้องหน้า พบว่าร้านค้าแห่งนี้ถูกประดับประดาด้วยโคมไฟส่องสว่าง รัศมีสีอำพันทอดเงาพาดผ่านทิวไม้และถนนหนทาง ยามรัตติกาลชวนให้บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสงบเงียบ
ภายในร้านนั้นจัดวางพืชสมุนไพร ของหายาก และชิ้นส่วนอสูรนานาชนิดไว้อย่างเป็นระเบียบ แบ่งแยกตามหมวดหมู่ ชวนให้ผู้มาเยือนเลือกหาได้โดยง่าย
ทันใดนั้น บุรุษผู้หนึ่งก็ก้าวออกจากร้าน ใบหน้าฉายรอยยิ้มบาง ดวงตาฉายแววคุ้นเคย
"โอ้ น้องชาย! เจ้ากลับมาแล้วรึ? มีสิ่งใดนำมานำเสนอแก่ข้าหรือไม่?"
เขากล่าวพลางยกมือขึ้นทำสัญลักษณ์เชื้อเชิญ สีหน้าผ่อนคลาย แฝงแววสนใจในสิ่งที่อวี้เหวินนำมาโดยมิอาจปิดบัง
เมื่อชายผู้นั้นเชื้อเชิญ อวี้เหวินจึงทรุดกายนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ ในขณะที่เจ้าของร้านนั่งลงตรงกันข้ามอย่างเป็นระเบียบ บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ มีเพียงแสงโคมไฟไหวระริกส่องประกายอบอุ่น
เขายกกาน้ำชาขึ้นมา บรรจงรินชาอันหอมกรุ่นในถ้วยแล้วส่งให้แก่อวี้เหวิน พร้อมทั้งรินถ้วยชาให้ตนเองด้วย ก่อนจะตั้งใจยกถ้วยขึ้นดื่มช้า ๆ เพื่อนำเสนอความจริงใจอย่างไม่ปิดบัง อวี้เหวินทอดสายตามองไปยังถ้วยชาในมือ แล้วจึงยกถ้วยขึ้นดื่มตาม ด้วยท่าทีสงบเสงี่ยม แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความนึกคิด
อวี้เหวินมิกล่าววาจาอันใด เพียงแต่หยิบกระเป๋าหนังวัวสีน้ำตาลขึ้นมา ก่อนจะเปิดออก เผยให้เห็นลูกแก้วสีแดงสดใส เปล่งประกายคล้ายเปลวเพลิงลุกไหวอยู่ภายใน จำนวนหลายสิบเม็ด
ชายตรงหน้าพลันเบิกตากว้าง ดวงตาฉายประกายวูบไหว สายตาสำรวจสิ่งของเบื้องหน้าอย่างละเอียด ลึกลงไปในใจเขานั้นเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
'เด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางวรยุทธแท้ ๆ… กลับสามารถล่าของเช่นนี้มาได้ด้วยตนเอง ช่างมิใช่บุคคลธรรมดาจริง ๆ!'
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"แก่นพลังของอสรพิษหางแมงป่อง… น้องชาย เจ้าคิดจะขายทั้งหมดนี้เลยหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น ข้ายินดีให้ราคาสูงเป็นพิเศษ!"
สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังแก่นพลังเหล่านั้น ความสนใจฉายชัดโดยมิอาจปกปิด
อวี้เหวินเห็นท่าทางของชายตรงหน้าที่แสดงความต้องการอย่างชัดเจน จึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ของสิ่งนี้มีค่าถึงเพียงนั้นเลยหรือ?"
ชายตรงหน้าเพียงเผยรอยยิ้มบาง ๆ พลางกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"น้องชาย ของสิ่งนี้แม้ว่าการล่ามันจะมิใช่เรื่องยากเย็นนัก ทว่ากลับหาได้ยากยิ่ง เพราะอสรพิษหางแมงป่องนั้นอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่มีอากาศร้อนระอุถึงขีดสุด ผู้ฝึกยุทธธรรมดาอาจทนอยู่ได้ไม่เกินสามลมหายใจ ในแคว้นตงชิงแห่งนี้ มีเพียงเขตแดนตะวันตกเท่านั้นที่มีพื้นที่ลักษณะเช่นนี้ คาดไม่ถึงเลยว่าภูเขาลูกนี้จะมีดินแดนเช่นนั้นซ่อนเร้นอยู่"
ชายหนุ่มเว้นวรรคเล็กน้อย ก่อนเอื้อนเอ่ยต่อไป
"ยิ่งไปกว่านั้น แก่นพลังของอสรพิษหางแมงป่องเหมาะยิ่งนักสำหรับการกลั่นโอสถและสร้างอาวุธที่เกี่ยวข้องกับธาตุไฟ อีกทั้งยังช่วยเพิ่มพูนพลังวรยุทธและพลังทำลายของผู้ที่ฝึกปรือวิชาธาตุไฟให้ก้าวหน้าไปอีกขั้น อีกทั้งยังเสริมสร้างความทนทานต่อความร้อนให้กับผู้ครอบครองได้อีกด้วย"
เมื่อกล่าวจบ เขาก็หรี่ตาลงเล็กน้อยพลางยิ้มมุมปาก ก่อนกล่าวข้อเสนอ
"ราคาปกติของแก่นพลังหนึ่งเม็ดอยู่ที่หนึ่งเหรียญเงิน ทว่ากับเจ้า ข้ายินดีให้ราคาสองเหรียญเงินต่อเม็ด… เจ้าว่าอย่างไร?"
ชายตรงหน้าจ้องมองอวี้เหวินด้วยแววตาเจือความสนใจ รอคอยคำตอบจากเขา
อวี้เหวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาครุ่นคิดพลางเหลือบมองแก่นพลังสีแดงสดในมือ แววตาสะท้อนความลังเลอยู่ชั่วขณะ
ชั่วขณะนั้นเอง ขณะที่อวี้เหวินกำลังจะตอบรับ ข้อเสนอของหวังหลิน เสียงหนึ่งพลันดังก้อง ขึ้นในจิตใจของเขา
"เจ้าหนู... สิ่งนี้มีมูลค่ามากกว่าที่เจ้าคิด" อวี้เหวินพลันชะงักไปชั่วครู่ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง "แก่นพลังเหล่านี้ มิใช่ของธรรมดา... มิใช่เพียงอสรพิษหางแมงป่องทั่วไป ทว่าคือเผ่าพันธุ์กลายพันธุ์ที่เกิดขึ้นเฉพาะในพื้นที่อันร้อนแรงที่สุด เท่านั้น"
อวี้เหวินนิ่งงัน แววตาครุ่นคิด
"สองเหรียญเงินต่อเม็ด... นับว่าเป็นราคาที่ไม่น้อย" เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับชายตรงหน้า "แต่พี่หวัง ข้าเชื่อว่าแก่นพลังนี้คงมีค่ามากกว่าที่ท่านกล่าวมาเป็นแน่ ใช่หรือไม่?"
หวังหลินหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายศีรษะ
"น้องชาย ช่างมีสายตาเฉียบคมนัก" เขาหยิบแก่นพลังขึ้นมาพิจารณาภายใต้แสงโคมไฟ แววตาครุ่นคิดก่อนกล่าวต่อ "หากเป็นแก่นพลังทั่วไป ราคานี้ก็นับว่าเหมาะสมแล้ว แต่ของเจ้ามีประกายเพลิงภายในเด่นชัดถึงเพียงนี้ สมควรเป็นของที่เกิดจากอสูรที่ทรงพลังไม่น้อย"
อวี้เหวินได้ฟังดังนั้น แววตาพลันฉายแววคาดเดาไม่ผิด
"เช่นนั้น ข้าเชื่อว่าราคาของมันควรสูงกว่านี้อีกหน่อย"
หวังหลินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเผยรอยยิ้มบาง
"น้องชาย เจ้าช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ เช่นนั้นข้าจะเสนอให้สามเหรียญเงินต่อเม็ดเป็นอย่างไร? แลกเปลี่ยนด้วยมิตรภาพที่ดีระหว่างเรา"
อวี้เหวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "สามเหรียญเงินก็นับว่าสมเหตุสมผล...ข้าตกลง"
หวังหลินเผยรอยยิ้มกว้างขึ้น พลางหยิบถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะนับเหรียญเงินออกมาอย่างรวดเร็ว เสียงกระทบกันของเหรียญดังเป็นจังหวะภายใต้ความเงียบชั่วขณะ
"นี่คือเงินของเจ้า นับดูให้แน่ใจ" เขากล่าวพลางเลื่อนถุงเงินไปตรงหน้าอวี้เหวิน
อวี้เหวินรับถุงเงินมา เปิดดูเพียงแวบเดียวก่อนพยักหน้า "ข้าขอบคุณพี่หวังที่ให้ราคายุติธรรม หวังว่าพวกเราจะมีโอกาสแลกเปลี่ยนกันอีก"
หวังหลินหัวเราะเบา ๆ "แน่นอน หากเจ้ามีของดีมาอีก อย่าลืมมาหาข้า"
อวี้เหวินเก็บถุงเงินเข้าไปในแขนเสื้อ ก่อนจะยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย วางมันลงเบา ๆ แล้วลุกขึ้นยืน
"เช่นนั้น ข้าคงต้องขอตัวก่อน พี่หวัง" เขาประสานมือคารวะ
หวังหลินพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ "เดินทางปลอดภัย น้องชาย"
อวี้เหวินพยักหน้ารับ ก่อนหันหลังเดินออกจากร้านค้าเเห่งนี้ แสงโคมไฟริมถนนทอดเงาของเขายาวเหยียดไปบนพื้นหิน เสียงฝีเท้าดังขึ้นเป็นจังหวะบนทางเดินที่แออัด ไปด้วยผู้คนหลากหลายร่างกาย ต่างเดินไปใน เส้นทางแห่งชีวิตท่ามกลางสายลมที่พัดผ่าน
เขตเมืองนอกเขตค้าขายยามราตรีเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลง กลางคืนร้องระงม อวี้เหวินเดินผ่านตรอกแคบ และสะพานเล็กอย่างคุ้นชิน สายตากวาดมอง รอบตัวโดยไม่ลดความระมัดระวังแม้แต่น้อย
เมื่อเดินมาถึงหน้าบ้าน เขาผลักประตูเปิด เข้าไปอย่างแผ่วเบา ภายในบ้านมีเพียงแสง ตะเกียงสลัว ๆ กับความเงียบสงบ
"ท่านพ่อคงหลับไปแล้ว..." เขาพึมพำกับตัวเอง
อวี้เหวินปิดประตูตามหลัง ก่อนเดินตรงไปยัง ห้องของตน วางถุงเงินลงบนโต๊ะแล้วทิ้งตัวลงนั่ง
"อีกค่ำคืนที่ผ่านพ้นไป…" เขาพึมพำกับตัวเอง สายตามองออกไปยังท้องฟ้ายามราตรี พลางครุ่นคิดถึงวันข้างหน้าที่อาจเต็มไปด้วยโอกาสและอันตรายเช่นเดียวกัน โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าในขณะนี้ เขาได้สร้างความแค้นอันยิ่งใหญ่ให้กับสัตว์อสูรตัวหนึ่งจนยากจะหวนกลับ..


## บทที่15 เเหวนมิติ

ยามรุ่งอรุณสาดส่องแสงทองอ่อนๆ ลงบนพื้นดิน พร้อมกับเสียงนกร้องเบาๆ ในยามเช้า อวี้เหวินรับประทานอาหารเช้าร่วมกับบิดาเสร็จสิ้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแรงปรารถนาในการเดินทาง ครั้งนี้เขาตั้งใจเร่งมุ่งหน้าไปยังร้านค้าของชายหนุ่มนามหวังหลิน
ล้วนเกิดจากที่อวี้เหวินเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของภาระที่ต้องพกพาไว้กับตัวเสมอ กระเป๋าที่เก็บของส่วนตัวกลายเป็นอุปสรรคในชีวิตประจำวัน เขาต้องพกพาสิ่งของมากมายไม่ว่าจะเป็นเเก่นพลังของอสูร สมุนไพร หรืออุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับการฝึกฝน และทุกครั้งที่ต้องออกเดินทาง การบรรทุกสิ่งเหล่านั้นไปด้วยก็ย่อมสร้างความลำบากให้แก่เขา ความหนักหน่วงของสัมภาระทำให้เขาหยุดคิดและตระหนักถึงความจำเป็นของการมีที่เก็บของที่สะดวกและปลอดภัย จึงเป็นเหตุให้เขาเริ่มค้นหาวิธีการที่จะทำให้การเดินทางของเขาสะดวกสบายยิ่งขึ้น จึงได้ไปปรึกษาซ่งเหยียนเฟย ผู้ซึ่งเคยมีประสบการณ์ในวงการปราณยุทธ์ จนได้รู้จักกับสิ่งมหัศจรรย์หนึ่ง ซึ่งเป็นที่เก็บของที่ไม่ธรรมดา มันคือ "แหวนมิติ" ที่สามารถบรรจุสิ่งของไว้ได้ในช่องว่างของมิติ เหมือนกับการมีห้องส่วนตัวอยู่ท่ามกลางอากาศโดยที่ไม่ต้องพึ่งพาสถานที่หรือที่เก็บอื่นใด
แหวนมิตินั้น เป็นของที่เหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลายใช้กันอย่างแพร่หลาย แต่มันกลับหายากและมีมูลค่าสูงยิ่งนัก จนมีแต่ตระกูลใหญ่หรือผู้ที่มีพลังฝีมือสูงล้ำถึงจะสามารถครอบครองได้ ถึงแม้อวี้เหวินจะมิได้คาดหวังว่าจะพบมันในการเดินทางไปยังร้านค้าครั้งนี้ แต่เขาก็ยังคงหวังว่าอย่างน้อย เขาจะรับข่าวสารเกี่ยวกับมัน
เมื่ออวี้เหวินเดินเข้าไปในร้านค้าของหวังหลิน ความเงียบสงบของร้านก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของสมุนไพรและสิ่งของที่มีค่ามากมาย ว่ากันว่าหวังหลินเป็นผู้มีความรู้ในด้านสมุนไพรและสิ่งของล้ำค่า จึงไม่แปลกที่ร้านนี้จะเต็มไปด้วยบรรยากาศลึกลับและบ่งบอกถึงความมั่งคั่ง
หวังหลินนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ตรงกลางร้าน มือกำลังพลิกสมุนไพรบางชนิดไปมาด้วยท่าทางสงบ เมื่อเห็นอวี้เหวินเดินเข้ามา เขาก็เงยหน้าขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่เหมือนจะรู้จักกันดี
"น้องชาย... มีอะไรให้ข้าช่วยหรือ?" หวังหลินกล่าวถามด้วยเสียงที่นุ่มนวล แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่แหลมคมไม่เหมือนใคร
อวี้เหวินยิ้มตอบ ก่อนจะเริ่มเข้าเรื่องที่เขาหวังจะได้ข้อมูลจากหวังหลิน "ข้ามีเรื่องที่อยากถามท่าน... เรื่องแหวนมิติ" เขาพูดอย่างระมัดระวัง
หวังหลินยิ้มขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะรู้ว่าอวี้เหวินจะถามถึงสิ่งนี้ เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาไพล่หลังแล้วพูดอย่างมีน้ำหนัก "แหวนมิติ... มันเป็นของที่มีค่าไม่ใช่เพียงแค่ในเรื่องของการใช้ประโยชน์ แต่มันยังเป็นของที่หายากยิ่งนัก จอมยุทธ์หลายคนที่มีพลังสูงก็ต้องการมัน แต่ราคานั้นไม่ใช่ราคาที่ใครก็จะสามารถจ่ายได้"
อวี้เหวินพยักหน้า เขาเข้าใจดีว่าแหวนมิติเป็นสิ่งที่มีมูลค่าสูง แม้จะรู้ว่าเป็นเรื่องยากที่จะหามัน แต่ก็ยังคงหวังว่าในร้านนี้อาจจะมีแหวนมิติที่หวังหลินจะเสนอให้
"ท่านคิดว่าราคาของมันจะเป็นอย่างไร?" อวี้เหวินถามอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
หวังหลินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบด้วยเสียงที่อ่อนโยนแต่มากด้วยความหมาย "ราคามันจะสูงกว่าของที่เจ้าเคยเจอแน่นอน... แต่มันก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของเจ้าหากเจ้าต้องการแหวนมิติที่สมบูรณ์และใช้งานได้ดี ราคาของมันจะไม่ต่ำกว่า1เหรียญทอง หรือมากกว่านั้น ขึ้นอยู่กับสภาพของแหวนด้วย"
**1เหรียญทอง=1000เหรียญเงินเเละมีค่า 1,000,000เหรียญทองเเดง**
อวี้เหวินรู้สึกถึงความยากลำบากในการเจรจาเรื่องนี้ แม้ว่าเขาจะแลกเเก่นพลังของอสรพิษหางแมงป่องไปจนหมดสิ้น แต่ก็ยังมีอีกมากมายที่ต้องสะสมกว่าจะถึงหนึ่งพันเหรียญเงิน แต่ก็ไม่ย่อท้อ เขาตัดสินใจแล้วว่าถึงแม้มันจะมีราคาสูง เขาก็ต้องได้มันมา
"ข้าพร้อมจะต่อรองราคา หากท่านมีสิ่งที่ดีที่สุด" อวี้เหวินกล่าวอย่างมั่นใจ
หวังหลินพยักหน้า ก่อนจะยิ้มบางๆ "ในโลกนี้ ทุกสิ่งล้วนมีราคา น้องชาย ข้าจะนำแหวนมิติที่เจ้าต้องการมาให้ดู แต่เจ้าต้องพร้อมสำหรับราคาที่มันจะต้องจ่าย"
การเจรจานี้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และอวี้เหวินรู้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ความต้องการที่จะได้แหวนมิตินั้นยิ่งใหญ่เกินกว่าจะถอยหลังกลับ
หวังหลินลุกขึ้นจากโต๊ะไม้ แล้วเดินไปที่หิ้งไม้สลักลวดลายซับซ้อนที่ตั้งอยู่ในมุมห้อง หลังจากที่เขาเปิดตู้เก็บของที่ถูกล้อมรอบด้วยเกราะโลหะบุกัดกร่อนด้วยเวลา มือเขาจับแหวนมิติที่ส่องประกายวับแวมและดูเหมือนมีความลับซ่อนอยู่ภายใน มันเป็นแหวนที่มีเส้นสายลายละเอียดอย่างประณีต และที่สำคัญคือภายในแหวนสามารถเก็บของได้มากมายเหมือนกับการเปิดมิติส่วนตัว
หวังหลินหยิบแหวนมิติขึ้นมาและกลับมานั่งที่โต๊ะ เขาวางแหวนไว้กลางโต๊ะก่อนจะมองไปยังอวี้เหวินด้วยสายตาที่เยือกเย็น
"นี่คือแหวนมิติที่ข้าพูดถึง มันสามารถเก็บของได้มากมาย แต่ก็ต้องแลกมาด้วยสิ่งที่มีค่า หากเจ้าต้องการมัน เจ้าต้องมีกำลังพอสมควรในการแลกเปลี่ยน" หวังหลินกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลึกลับ
อวี้เหวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะถามออกไป "ท่านพูดถึงการแลกเปลี่ยน... ข้าเข้าใจว่าราคาของมันสูง แต่หากข้าใช้เม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องเป็นการแลกเปลี่ยน ท่านคิดว่ามันจะเพียงพอหรือไม่?"
หวังหลินยิ้มเล็กน้อย ค่อยๆ ส่ายหัว "เม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องเป็นสิ่งที่มีค่าในหมู่ผู้ฝึกปราณ แต่การจะแลกกับแหวนมิติอันนี้ จำเป็นต้องมีจำนวนที่ไม่น้อยเลย เจ้าต้องมีเม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องอย่างน้อย 300 เม็ด"
"300 เม็ด?" อวี้เหวินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทาย ในใจของอวี้เหวินยามนี้คล้ายกับเสียงดั่งฟ้าผ่าฝ่ากลางใจของเขา ภาพของถ้ำ ลึกลับที่เต็มไปด้วยพยัคฆ์หางแมงป่องปรากฏขึ้น เขาครุ่นคิดอยู่ภายในใจว่าจะมีจำนวนถึงสามร้อยตัวจริงหรือไม่ แต่แม้ว่าจะมีพยัคฆ์หาง แมงป่องมากมายเพียงใด ความแข็งแกร่งของพวกมันก็ไม่อาจวัดได้จากเพียงแค่สภาพภายนอก
หวังหลินมองเขาด้วยสายตาที่นิ่งสงบ ก่อนจะกล่าวว่า "การเจรจาไม่ใช่เรื่องง่าย น้องชาย หากเจ้าต้องการสิ่งที่มีค่ามากมาย เจ้าต้องพร้อมที่จะสูญเสียบางสิ่งไป แต่ถ้าเจ้ามีความตั้งใจจริง ข้าจะพิจารณาการต่อรอง"
อวี้เหวินหยุดคิดไปชั่วขณะ ใจของเขาครุ่นคิดถึงทางเลือกต่างๆ ที่มีอยู่ แต่ความปรารถนาในการได้แหวนมิตินั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะทนทานต่อการลังเล เขารู้ดีว่าไม่สามารถปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไปได้
"ข้ารับปาก" อวี้เหวินกล่าวเสียงแข็งแต่มั่นใจ ดวงตาของเขาส่องประกายวาววับ "ข้าจะนำเม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องจำนวน 300 เม็ดมาแลกเปลี่ยน ก่อนที่ขบวนสินค้าของท่านจะออกไปยังที่อื่น ข้าจะกลับมาหาท่านแน่นอน"
หวังหลินพยักหน้าช้าๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบแหวนมิติมาวางตรงหน้าของอวี้เหวิน "ข้าหวังว่าคำมั่นนี้ของเจ้าจะเป็นจริง อย่าลืมว่าเวลาไม่คอยท่า การต่อรองย่อมมีทั้งโอกาสและความเสี่ยง"
อวี้เหวินไม่ตอบอะไร เขาหยิบแหวนมิติขึ้นมาอย่างระมัดระวัง รู้สึกถึงพลังบางอย่างที่หล่อหลอมและซ่อนเร้นภายในแหวน เขารู้ว่าการเดินทางครั้งนี้จะไม่ง่าย แต่ก็เป็นโอกาสที่เขาจะไม่ยอมปล่อยผ่านไป
"ขอบคุณพี่ชายหวัง ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง" เขากล่าวด้วยเสียงมั่นคงก่อนที่จะเดินออกจากห้องนั้นไป ทิ้งไว้แต่เพียงความลึกลับและความเงียบที่ลอยค้างในอากาศ
...............................................................................
อวี้เหวินเดินทางลึกเข้าไปในถ้ำพยัคฆ์หางแมงป่อง ท่ามกลางอุณหภูมิที่ร้อนระอุและลมร้อนที่พัดหอบเขาไปข้างหน้า เสียงกรอบแกรบของพื้นหินทำให้เขารู้สึกถึงความเงียบสงัดอันแปลกประหลาดในความมืดสลัวภายในถ้ำ เพียงแค่การเคลื่อนไหวของเขา ทำให้หินและทรายรอบตัวส่งเสียงดังก้องไปทั่ว
ในวันนี้ ต่างจากเมื่อวานที่อสรพิษหางแมงป่องตายไปจนหมด ปากถ้ำจึงผ่านไปได้อย่างราบรื่น ไม่ต้องพบเจอกับอันตรายใดๆ และในที่สุดเขาก็ได้พบกับพยัคฆ์หางแมงป่องตัวใหญ่ มันยืนนิ่งอยู่ในเงามืด มองมาที่อวี้เหวินด้วยดวงตาที่เปล่งประกายราวกับมีไฟในตัว
อวี้เหวินยืนจ้องมันไม่หลบสายตา ร่างของเขากลายเป็นภาพเงาดำขนาดยักษ์ในความมืด หน้าตาของเขาไม่แสดงความกลัวแม้แต่น้อย เสียงของเขาดังก้องไปทั่วถ้ำ "พยัคฆ์หางแมงป่อง! วันนี้เจ้าจะต้องตายที่นี่"
คำพูดของเขาหมุนไปในอากาศร้อนแรง ก่อนที่พยัคฆ์หางแมงป่องจะสะบัดหางสูงขึ้น สะท้อนแสงมืดผ่านทางพลังอันลึกลับของมัน เสียงฟึ่บฟับของหางแหลมคมทำให้การต่อสู้เริ่มขึ้นทันที
"ฮึ!" อวี้เหวินคำรามออกมา ข้อมือขวาของเขากระตุก สายตาจดจ่อไปที่พยัคฆ์หางแมงป่องข้างหน้า ร่างของเขาพุ่งเข้าหามันอย่างรวดเร็ว เขาไม่ต้องพึ่งพาอาวุธหรือสิ่งใดที่สะดวกสบาย เขาเพียงแค่ใช้หมัดอัคนีสังหารที่พึ่งเลื่อนขั้นขึ้นไปเป็นขั้นกลางเมื่อไม่นานมานี้
ร่างของอวี้เหวินปลดปล่อยพลังแห่งอัคนี ท่ามกลางความร้อนที่ระอุเหมือนภูเขาไฟที่ระเบิด มือขวาของเขาลุกโชนไปด้วยเปลวไฟที่ลุกท่วม มือข้างนี้พุ่งไปข้างหน้า โดยมีพลังรุนแรงแผ่ออกมาอย่างไม่มีหยุดยั้ง
"หมัดอัคนีสังหาร!" เสียงอัดแน่นของหมัดพุ่งตรงไปที่ร่างของพยัคฆ์หางแมงป่อง
พยัคฆ์หางแมงป่องหันหางไปป้องกัน แต่ไม่ทันเวลา พลังไฟของหมัดอัคนีแตกกระจายออกมาทำให้ร่างของมันสั่นสะเทือน แรงระเบิดที่แผ่ออกมาเปลวไฟอย่างรุนแรง ทำให้พยัคฆ์หางแมงป่องถูกโจมตีจนร่างขาดกระจาย กลายเป็นแค่เศษซาก
อวี้เหวินถอนหายใจยาว ๆ เห็นแสงไฟจากมือขวาของเขาค่อยๆ สลายไปตามลม มือของเขาที่มีพลังแกร่งกล้าก็ค่อยๆ กลับสู่สภาพปกติ
“แค่เพียงชั่วพริบตา… ก็เสร็จสิ้น” อวี้เหวินกล่าวในใจ ก่อนที่จะเดินเข้าไปเก็บเม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องที่ตกอยู่บนพื้นหิน
เขารู้ว่าเวลาของเขาไม่มากนัก ต้องรีบเก็บเม็ดแก่นพลังให้ครบ 300 เม็ด ก่อนที่ขบวนสินค้าจะออกไปยังที่อื่น เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะไม่พลาดโอกาสนี้ แม้ว่าการเดินทางจะเต็มไปด้วยอันตรายและความลึกลับมากมาย
อวี้เหวินเก็บเม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเปล่งประกายเย็นเยียบ เขาไม่ได้หยุดพักแม้แต่น้อย เพราะรู้ดีว่ายิ่งลึกเข้าไป อันตรายย่อมเพิ่มมากขึ้น
เขาก้าวเดินเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ ความร้อนเริ่มแผ่ซ่านออกมาจากผนังหิน ลมหายใจของเขาหนักขึ้น อากาศร้อนระอุจนเหมือนจะเผาไหม้ทุกสรรพสิ่ง แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือความกว้างใหญ่ที่เปิดออกตรงหน้า
"นี่มัน... โลกอีกใบงั้นหรือ?" อวี้เหวินพึมพำ ดวงตาจับจ้องไปเบื้องหน้า
ภายในถ้ำที่ควรจะมืดมิดกลับมีแสงสีแดงส่องสว่าง มันคือแสงจากธารลาวาที่ไหลรินอยู่ใต้แผ่นดิน เปลวเพลิงลุกโชติช่วงราวกับทะเลเพลิงแห่งอสูร บรรยากาศร้อนแรงจนเงื่อนผมของเขาแทบลุกไหม้ ทุกย่างก้าวที่เขาเดินไปเหมือนถูกโบกด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เสียงเคลื่อนไหวดังขึ้นรอบทิศ ก่อนที่เงาทะมึนจำนวนมากจะปรากฏออกมา พยัคฆ์หางแมงป่องกลุ่มใหม่เผยร่างออกจากซอกหิน พวกมันไม่ได้มีเพียงหนึ่งหรือสองตัว แต่กลับมีนับสิบ นับร้อย!
ดวงตาของพวกมันเป็นสีแดงฉาน แผ่จิตสังหารอันดุร้าย ร่างกายของมันใหญ่ขึ้นกว่าเดิม หนามปลายหางแหลมคมเป็นประกายราวกับอาวุธเทพอสูร อากาศรอบตัวสั่นสะเทือนด้วยกลิ่นอายของสัตว์อสูรระดับสูง
"ฮึ! พวกเจ้าคิดว่าข้าจะถอยงั้นหรือ?" อวี้เหวินกล่าวเสียงเย็นชา
แทนที่เขาจะหวาดกลัว เขากลับรู้สึกโลหิตเดือดพล่านขึ้นมาแทน ความรู้สึกกระหายการต่อสู้เริ่มปะทุขึ้นจากภายในร่าง ราวกับสัตว์ป่าที่ถูกปลดปล่อยจากพันธนาการ!
พยัคฆ์หางแมงป่องตัวหนึ่งกระโจนเข้าใส่ ร่างมันพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หางพิษฟาดลงมาหมายสังหาร!
ปัง!
อวี้เหวินใช้กำปั้นขวาอัดใส่หางของมันโดยตรง หมัดอัคนีสังหารระเบิดพลังออกมา เผาไหม้หางพิษจนแหลกสลาย พยัคฆ์หางแมงป่องกรีดร้องก่อนจะล้มลง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้หยุดพัก พยัคฆ์ตัวอื่นก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน!
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
อวี้เหวินเคลื่อนกายอย่างรวดเร็ว ใช้หมัดอัคนีโจมตีต่อเนื่อง หมัดของเขารวดเร็วจนเหลือเพียงเงาพลิ้วไหว เปลวเพลิงกระจายออกทุกครั้งที่หมัดกระทบ ร่างของพยัคฆ์หางแมงป่องถูกทำลายลงทีละตัว ทีละตัว
แต่ศัตรูก็ยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ!
ยิ่งต่อสู้ ความแข็งแกร่งของพวกมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น อวี้เหวินเริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงจากรอบทิศ ทางเดียวที่จะรอดคือต้องทะลวงฝ่าไปข้างหน้า!
"ถ้าหากมัวแต่ตั้งรับ ข้าคงได้เป็นศพอยู่ที่นี่แน่!"
เขากัดฟันแน่น เปลี่ยนรูปแบบการต่อสู้จากการตั้งรับเป็นการจู่โจมดุดัน! ร่างของเขาพุ่งเข้าไปกลางฝูงศัตรู ปลดปล่อยพลังอย่างบ้าคลั่ง หมัดของเขาหนักหน่วงขึ้น แรงทำลายล้างเพิ่มขึ้นทุกขณะ
หมัดอัคนีสังหารที่เคยเพียงแค่เผาไหม้ ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงอสูรที่สามารถระเบิดได้ในพริบตา!
เสียงคำรามของพยัคฆ์หางแมงป่องดังกึกก้อง บรรยากาศภายในถ้ำสั่นสะเทือน พื้นหินแตกร้าวไปทั่ว แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาหยุด เขากลับรู้สึกว่าความดิบเถื่อนของตนเองเริ่มก่อตัวขึ้นทีละน้อย
มือที่เคยว่องไว กลับกลายเป็นมือสังหารที่เปื้อนโลหิต เปลวไฟในดวงตาของเขาลุกโชนขึ้นทุกขณะ!
"มาอีก! ข้ายังไม่พอ!"
เสียงของอวี้เหวินดังก้องไปทั่วถ้ำ การต่อสู้อันดุเดือดเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
ในขณะที่อวี้เหวินกำลังต่อสู้จนเปลวเพลิงปกคลุมไปทั่วถ้ำพยัคฆ์หางแมงป่อง
ณ ห้องรับรองแขก ภายในหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ตีนเขา ไอชาหอมระเหยจากน้ำชาชั้นดีลอยอ้อยอิ่งไปทั่วห้อง เครื่องเรือนล้วนทำจากไม้หอมเนื้อดี จัดวางอย่างประณีต ประดับด้วยภาพวาดขุนเขาตระหง่านและสายน้ำทอดยาวราวมังกรเลื้อย สรรพสิ่งภายในห้องล้วนให้บรรยากาศสงบนิ่ง ประหนึ่งอยู่ท่ามกลางธรรมชาติอันลึกล้ำ
กลางห้องนั้น ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงสวมอาภรณ์สีฟ้าจางๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลัก เขามีโครงหน้าธรรมดาแต่แฝงด้วยความลึกลับ แววตาล้ำลึกราวกับสามารถมองทะลุทุกสิ่ง สองนิ้วของเขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา หมุนไปรอบๆ อย่างเชื่องช้า ท่าทีของเขาสงบนิ่ง แต่ในความนิ่งนั้นกลับแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมที่ยากจะหยั่งถึง
เบื้องหน้าของเขา ชายวัยกลางคนร่างกำยำ สวมเกราะอ่อนสีดำหมอบคุกเข่าลงต่ำ ดวงตาของเขาแฝงด้วยความนอบน้อมและความเคารพอย่างยิ่ง
"นายท่าน ต้องการให้ข้าลงมือเมื่อใด?" องครักษ์กล่าวด้วยน้ำเสียงเบา แต่แฝงไปด้วยความเคร่งขรึม
ชายหนุ่มวางถ้วยชาลงกับโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบของถ้วยกับโต๊ะไม้ดังแผ่วเบา ทว่าสร้างความกดดันอย่างประหลาดไปทั่วห้อง
"คืนนี้" เขากล่าวเรียบๆ น้ำเสียงมั่นคง "เจ้าจงนำคนของเราไปยังภูเขาด้านทิศตะวันออก ตรวจสอบสิ่งที่เราต้องการให้แน่ชัด"
"รับทราบ นายท่านต้องการให้ข้านำคนไปกี่คน?"
ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิด
"ห้าคนก็เพียงพอ อย่าให้เป็นที่สะดุดตา"
"ห้าคน?" องครักษ์ชะงักไปเล็กน้อย "นายท่าน ที่นั่นขึ้นชื่อว่ามีสัตว์อสูรดุร้าย หากเราพบเจอสิ่งไม่คาดคิด อาจทำให้แผนการล่าช้าได้"
ชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้าจางหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาอีกครั้ง ลิ้มรสช้าๆ ก่อนกล่าวขึ้น
"หากเจ้าพบสิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ แล้วจะพบว่าสัตว์อสูรพวกนั้น... ก็หาใช่ปัญหาไม่"
องครักษ์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ารับคำสั่ง "ข้าจะทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด นายท่านโปรดวางใจ"
ชายหนุ่มผู้นั้นมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงจันทร์เริ่มทอประกายเหนือขุนเขา เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ดังแผ่วเบา บรรยากาศรอบข้างเงียบงัน แต่ในความเงียบนั้นกลับเหมือนซ่อนเร้นพายุร้ายที่กำลังจะปะทุ
"อย่าทำให้ข้าผิดหวัง" น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่ามันแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่ทำให้ผู้ฟังรู้สึกสะท้านไปถึงกระดูก
องครักษ์ก้มศีรษะต่ำลง "ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง"
จากนั้นเงาร่างของเขาก็เลือนหายไปในความมืด เหลือไว้เพียงชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้าจาง ที่ยังคงนั่งจิบชาเงียบๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า แต่ดวงตากลับลึกซึ้งดั่งมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง...
..................................................................................
ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน บ่งบอกว่าตะวันกำลังลอยต่ำลงสู่ขอบฟ้า กลางถ้ำพยัคฆ์หางแมงป่อง กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่ว อวี้เหวินยืนหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลลึกและตื้น เสื้อผ้าขาดวิ่นราวกับเศษผ้าขี้ริ้ว แต่ดวงตายังคงลุกโชนด้วยเปลวไฟแห่งการต่อสู้
ซากศพของพยัคฆ์หางแมงป่องกองระเกะระกะ เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้อยู่รอบกาย แต่มันไม่อาจข่มขวัญเหล่าสัตว์อสูรที่เหลืออยู่ได้ ตอนนี้ พยัคฆ์หางแมงป่องที่ยังยืนหยัดต่อสู้นั้น ต่างเป็นตัวที่แข็งแกร่งที่สุดในฝูง ระดับขอบเขตกำเนิดกาย ซึ่งเหนือกว่าอวี้เหวินถึงหนึ่งขั้น พวกมันมีเกราะหนา แววตาเย็นเยียบและเจตนาฆ่าฟันที่ไม่ลดละ
แว่วเสียงคำรามต่ำจากเงามืดลึกเข้าไปในถ้ำ อวี้เหวินกวาดตามอง รู้สึกถึงจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัว สัตว์อสูรที่อยู่ในระดับหลอมกายากำลังซุ่มมอง ไม่รีบเร่งลงมือประหนึ่งผู้ล่าเฝ้ารอให้เหยื่ออ่อนแรงลงจนไม่อาจขัดขืน
“หึ... ข้าเองก็ใกล้ถึงขีดจำกัดแล้วสินะ” อวี้เหวินพึมพำเบาๆ เขาแนบฝ่ามือลงบนบาดแผลที่อกข้างซ้าย ความเจ็บแปลบซึมลึกเข้าไปถึงกระดูก เลือดที่ไหลซึมออกมาเปื้อนเต็มฝ่ามือ
พยัคฆ์หางแมงป่องสามตัวที่อยู่ในขอบเขตกำเนิดกายโถมเข้ามาพร้อมกัน เขารู้ดีว่าไม่อาจต้านรับพลังของพวกมันได้โดยตรง จึงใช้ฝีเท้าอันรวดเร็ว กระโดดลอยตัวไปด้านหลัง ร่างพลิ้วไหวราวกับเงาเคลื่อนผ่าน เปลวเพลิงที่ปกคลุมร่างยังลุกโชติช่วง ประหนึ่งเทพอัคคีที่กำลังโลดแล่นอยู่ท่ามกลางสมรภูมิ
กำปั้นของอวี้เหวินเปรอะไปด้วยโลหิตแดงฉาน เขากระชับหมัดแน่นก่อนพุ่งทะลวงไปข้างหน้า ท่วงท่ารวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด หมัดอัคนีสังหารแหวกผ่านอากาศ ประทับลงบนเกราะของพยัคฆ์หางแมงป่องตัวหนึ่ง แรงระเบิดจากพลังอัคคีพุ่งทะลวงทำให้เกราะแข็งแกร่งแตกกระจาย เลือดสีดำสาดกระเซ็น มันคำรามก้องก่อนร่างจะทรุดฮวบลงกับพื้น
แต่ในชั่วพริบตานั้น พยัคฆ์หางแมงป่องอีกตัวฉวยโอกาสฟาดหางแหลมคมเข้าใส่ ชั่วขณะหนึ่ง อวี้เหวินบังคับร่างให้เบี่ยงหลบ แต่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ทั้งหมด ปลายหางกรีดผ่านไหล่ขวาของเขา เสื้อผ้าขาดวิ่นอีกครั้ง เลือดสดๆ สาดกระจายไปทั่วอากาศ
อวี้เหวินกัดฟันกรอด เขาเริ่มรู้สึกถึงความชาที่แผ่ซ่านจากบาดแผล นี่คงเป็นพิษของพยัคฆ์หางแมงป่อง แม้มันจะไม่รุนแรงพอจะสังหารเขาในทันที แต่ก็ค่อยๆ บั่นทอนพลังของเขาลงเรื่อยๆ
“ต้องรีบจัดการก่อนที่พิษจะเล่นงานข้ามากกว่านี้” เขาคิดพลางเริ่มหมุนเวียนวิชาเตาอัสนีวิบัติ พลังอันร้อนแรงเริ่มปะทุขึ้นภายในร่าง เปลวเพลิงรอบตัวถูกดูดซับเข้ามา หลอมรวมเข้ากับกล้ามเนื้อ เพิ่มพละกำลัง ขจัดของเสีย และเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายอย่างมหาศาล
แสงสีแดงทองเรืองรองจากร่างของอวี้เหวิน เปลวเพลิงพลุ่งพล่านรอบกาย ประหนึ่งมังกรเพลิงที่ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา เขาเร่งฝีเท้า พุ่งเข้าใส่พยัคฆ์หางแมงป่องที่เหลืออยู่อย่างไม่ลังเล ราวกับต้องการปิดฉากการต่อสู้นี้ให้จบสิ้นลงโดยเร็วที่สุด
แต่ในขณะที่เขากำลังจะฟาดฟันหมัดลงไป เสียงคำรามหนักแน่นก็ดังขึ้นจากส่วนลึกของถ้ำ เงาทะมึนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น ทั่วทั้งถ้ำสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันมหาศาล อวี้เหวินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาหรี่ลงด้วยความระแวดระวัง
สัตว์อสูรระดับหลอมกายาที่เฝ้ารอดูสถานการณ์มาโดยตลอด บัดนี้... ได้ตัดสินใจลงมือแล้ว!


## บทที่16 ดาบทลายฟ้าปรากฎตัว!

ทันใดนั้น เสียงทุ้มลึกลับดังก้องขึ้นในห้วงสำนึกของเขา เป็นเสียงของซ่งเหยียนเฟยที่อยู่ในสร้อยคอ
“อวี้เหวิน เจ้าสังเกตหรือไม่? พยัคฆ์หางแมงป่องพวกนี้ผิดแผกจากธรรมชาติเดิมของมัน สติปัญญาของพวกมันสูงกว่าที่ควรเป็น อีกทั้งสถานที่แห่งนี้ราวกับถูกแยกออกจากโลกภายนอก… บางที ราชันของพวกมัน อาจมิได้อ่อนแอเช่นที่เจ้าคิด”
อวี้เหวินขมวดคิ้วแน่น ในใจพลันรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล แต่ยังไม่ทันได้ขบคิดมากกว่านี้ ซ่งเหยียนเฟยก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เจ้าบาดเจ็บหนัก ข้าจะช่วยจัดการพวกมันเอง”
ทันใดนั้น ปราณสีแดงฉานดุจโลหิตพลุ่งพล่านออกมาจากสร้อยคอ มันแผ่กระจายไปทั่วถ้ำ ประหนึ่งดาบเทพสังหารที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกสิ่งให้แหลกสลาย พริบตาเดียว ปราณคมกริบดั่งคมมีดนับพันเส้นพุ่งออกไป เสียงแหวกอากาศดังสนั่น
ฉัวะ!
ร่างของพยัคฆ์หางแมงป่องระดับหลอมกายาที่ซุ่มมองอยู่ถูกปราณดาบสีโลหิตเฉือนขาดสะบั้น แขนขาขาดกระเด็น เลือดดำพุ่งกระจายราวกับสายฝนที่โรยตัวลงสู่พื้น เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องทั่วถ้ำ ก่อนร่างมหึมาจะระเบิดออกเป็นเศษเนื้อกระจายไปทั่วบริเวณ กลิ่นคาวคลุ้งไปทั่ว อวี้เหวินเพ่งมองภาพนั้น พลันรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนแห่งความหวาดกลัวที่ไหลเวียนไปทั่วทั้งถ้ำ
ทว่า ขณะนั้นเอง ถ้ำทั้งถ้ำพลันสั่นสะเทือน อย่างรุนแรง ลมพัดกรรโชก แผ่ไอความร้อน ประหนึ่งเปลวเพลิงแผดเผา เงาร่างขนาดมหึมาค่อยๆปรากฏขึ้นในสายตา มันคือพยัคฆ์หางแมงป่องที่ใหญ่โตเกินกว่าจินตนาการ ดวงตาสี ทองแดงจ้องมองอวี่เหวินอย่างเย็นชา สายตาของมันลึกล้ำ ราวกับสามารถสั่นสะท้านถึงขั้วหัวใจ
เสียงกระแสจิตอันเกรี้ยวกราดดังขึ้นในห้วง สำนึกของอวี่เหวิน
“เป็นเจ้าใช่หรือไม่ ที่สังหารบุตรชายข้า!”
อวี้เหวินเบิกตากว้าง ดวงใจพลันสะท้านเฮือก ไม่เพียงเพราะสัตว์อสูรตรงหน้าสามารถเปล่งวาจาผ่านกระแสจิตได้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงยิ่งกว่าคือ มันสามารถระบุได้ว่าผู้ที่สิ้นชีพไปเมื่อครู่เป็นบุตรของมัน!
‘ข้าฆ่าบุตรมันงั้นหรือ? มิใช่สิ! พยัคฆ์หางแมงป่องพวกนั้นมีมากมาย จะรู้ได้อย่างไรว่าตัวไหนเป็นบุตรของมัน!’ เขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ริมฝีปากจะทันได้เอื้อนเอ่ย คำพูดหนึ่งพลันดังขึ้น พร้อมกับอากาศที่เบื้องหน้าพลันสั่นสะท้าน เผยให้เห็นร่างของบุรุษร่างเล็กผู้หนึ่ง เขาสวมอาภรณ์สีแดงฉาน ประหนึ่งเปลวเพลิงลุกโชน สายตาเย็นเยียบประดุจน้ำแข็งที่กรีดแทงลงสู่จิตวิญญาณ
“ข้าเองที่สังหารบุตรชายเจ้า” ซ่งเหยียนเฟยเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงอำนาจ ราวกับมิได้หวาดหวั่นแม้แต่น้อยต่อแรงกดดันอันมหาศาลของราชันอสูรเบื้องหน้า
ขณะเดียวกัน เสียงกระแสจิตของเขาก็ดังก้องในห้วงสำนึกของอวี้เหวิน “ใช่อย่างที่ข้าคาด เจ้าอสูรตนนี้อีกเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวข้ามสู่ระดับก่อกำเนิดแล้ว หากปล่อยให้มันทะลวงผ่านไปได้ มันจักกลายเป็นหายนะที่มิอาจควบคุม”
คำกล่าวของซ่งเหยียนเฟยทำให้อวี้เหวินรู้สึกสะท้านในใจ สัตว์อสูรระดับหลอมกายาก็ร้ายกาจอยู่แล้ว หากมันก้าวข้ามสู่ระดับก่อกำเนิด พลังอำนาจของมันจะสูงส่งเพียงใดกัน!
พยัคฆ์หางแมงป่องมหึมาส่งเสียงคำรามสะเทือนเลื่อนลั่น แรงลมอันเกรี้ยวกราดพวยพุ่งออกมาจากร่างของมัน เศษหินรอบข้างปลิวกระจัดกระจาย ไอพิษสีม่วงแผ่กระจายออกจากปลายหางขนาดมหึมา สายตาของมันทอประกายโทสะอันลึกล้ำ ดั่งเปลวไฟแห่งความเคียดแค้นที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุณ
“มนุษย์ต่ำช้า! บุตรข้าสิ้นชีพไปแล้ว ข้าจะสังหารพวกเจ้า เพื่อให้เจ้ารับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้นบ้าง!” กระแสจิตแห่งโทสะดังก้อง ก่อนที่ร่างมหึมาของมันจะพุ่งเข้าหาซ่งเหยียนเฟยอย่างเกรี้ยวกราด
อวี้เหวินรู้สึกถึงลมปราณมหาศาลที่กดทับร่างจนแทบหายใจไม่ออก แต่ซ่งเหยียนเฟยหาได้สะทกสะท้านไม่ เขายกมือขึ้นเบื้องหน้า พลังปราณสีแดงโลหิตพลุ่งพล่าน แผ่ซ่านออกไปทั่วอากาศ รัศมีแห่งการสังหารคละคลุ้ง ราวกับเทพสงครามที่ยืนอยู่ท่ามกลางสมรภูมิเลือด!
“มาดูกันเถอะ ว่าผู้ใดจักเป็นผู้กำหนดชะตากรรมในศึกนี้!” ซ่งเหยียนเฟยกล่าวเสียงเย็นชา ก่อนที่มือขวาจะสะบัดออก กระบี่ไร้สภาพก่อเกิดจากปราณโลหิต แสงกระบี่สีแดงฉานพุ่งออกไปพร้อมกับเสียงแหวกอากาศดังกึกก้อง!!
สายลมอันกราดเกรี้ยวพวยพุ่ง แรงปะทะจากพลังของทั้งสองฝ่ายทำให้ถ้ำทั้งหลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวแผ่ขยายออกไปทั่วโถง ราวกับมังกรดินกำลังตื่นจากนิทรา ซ่งเหยียนเฟยยืนหยัดประดุจขุนเขา ม่านพลังสีแดงโลหิตปกคลุมร่างอวี้เหวินเอาไว้ มิให้โดนแรงกระแทกจากการปะทะของพยัคฆ์หางแมงป่องมหึมา
เสียงคำรามของราชันอสูรดังกึกก้อง มันโถมเข้าใส่ซ่งเหยียนเฟยด้วยกรงเล็บอันทรงพลัง ทว่าชายหนุ่มเพียงเบี่ยงกายหลบ พริบตานั้น แสงกระบี่สีแดงฉานฟาดลง ปราณกระบี่แหวกผ่านอากาศ ทิ้งรอยแผลลึกบนร่างของสัตว์อสูร
“มนุษย์ชั่วช้า! เจ้ากล้าดีอย่างไร!” พยัคฆ์หางแมงป่องคำราม กระแสจิตแห่งโทสะกระจายออกมา มันแกว่งหางที่ปกคลุมด้วยไอพิษสีม่วงเข้าหา ทว่าสิ่งที่พบกลับเป็นเพียงเงาหลอกลวง ซ่งเหยียนเฟยพลันปรากฏขึ้นด้านข้าง ฝ่ามือหนึ่งฟาดออกพร้อมกับพลังปราณมหาศาล พยัคฆ์หางแมงป่องถูกซัดกระเด็นไปชนผนังถ้ำอย่างรุนแรง
ดวงตาคมกล้าของซ่งเหยียนเฟยมองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ‘พลังปราณของมันถึงขีดสุดแล้ว อีกเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวข้ามไปสู่ระดับก่อกำเนิด... จึงไม่แปลกที่อาณาเขตของมันเริ่มแปรเปลี่ยน หากมันสามารถหลอมรวมอาณาเขตแยกมิติได้สมบูรณ์เมื่อใด มันจักก้าวพ้นขีดจำกัดแห่งสัตว์อสูร ไปเป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งกว่า’
อาณาเขตของพยัคฆ์หางแมงป่องเริ่มขยายตัว ความผิดเพี้ยนแห่งมิติเกิดขึ้นโดยรอบ พื้นดินบิดเบี้ยว ประหนึ่งโลกภายนอกกำลังแยกออกจากกัน นี่คือจุดเริ่มต้นของการก้าวข้ามระดับก่อกำเนิด!
ซ่งเหยียนเฟยหัวเราะเย็น “น่าเสียดาย เจ้าคงไม่มีโอกาสนั้น!”
เขากระโจนขึ้นกลางอากาศ พลังปราณแดงฉานปกคลุมทั่วร่าง กระบี่ไร้สภาพแปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างสาดประกายไปทั่วถ้ำ จากนั้นพุ่งลงมาราวกับสายฟ้า พยัคฆ์หางแมงป่องคำรามกึกก้อง มันสะบัดหางหมายต้านทาน ทว่ากลับสายเกินไป แสงกระบี่ฟาดฟันลงพร้อมเสียงคำรามสะเทือนฟ้า ร่างมหึมาถูกฟันเป็นแนวยาว โลหิตพุ่งกระฉูด ไอพิษที่คละคลุ้งในอากาศกลับถูกเผาผลาญจนจางหายไป
ผนังถ้ำด้านบนพังทลาย ซากหินถล่มลงมาราวกับสายฝน ทว่าซ่งเหยียนเฟยสะบัดแขนเสื้อพลังปราณแผ่ซ่าน ขับไล่ซากหินที่กำลังร่วงหล่นมิให้แตะต้องร่างของอวี้เหวิน
“พยัคฆ์หางแมงป่อง เจ้าถึงวาระสุดท้ายแล้ว” ซ่งเหยียนเฟยยืนนิ่ง ร่างของเขายังคงไร้รอยขีดข่วน
พยัคฆ์หางแมงป่องหอบหายใจโลหิตอาบร่าง สายตาที่เคยเปี่ยมด้วยโทสะบัดนี้เริ่มแฝงแววหวาดหวั่น ทว่าแม้มันจะเจ็บปวดเพียงใด ก็ยังแสยะเขี้ยวคำรามไม่ยอมศิโรราบ
ทันใดนั้น พยัคฆ์หางแมงป่องกลับนำสิ่งหนึ่งออกมานำเข้าปาก มันคือผลพืชบางอย่างที่แผ่กลิ่นอายประหลาด พลังของมันพลันเปลี่ยนไป ความดุดันดิบเถื่อนพวยพุ่ง พลังปราณเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว!
ซ่งเหยียนเฟยเบิกตากว้าง “มิใช่ว่า...นี่คือผลจันทราทมิฬงั้นหรือ?!” เขาตะโกนลั่น “มิได้การ! หากให้มันหลอมรวมสำเร็จ ขึ้นเป็นขั้นก่อกำเนิด การจะสังหารมันก็ยิ่งยากขึ้นเท่าตัว!” ดวงตาเขาฉายแววกังวล สภาพปัจจุบันของตนเองคงมิใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือ เขารีบโคจรพลัง พุ่งเข้าโจมตีหมายขัดขวางการหลอมรวมพลังของพยัคฆ์หางแมงป่องทันที
ขณะเดียวกัน อีกฟากของภูเขาสูงตระหง่าน ป่ารกครึ้มปกคลุมไปด้วยเงามืด ภายใต้ราตรีมีกลุ่มบุรุษลึกลับห้าคนกำลังเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ราวกับกำลังเสาะหาสิ่งใดบางอย่าง
พลัน เสียงระเบิดดังก้องมาจากอีกฟากของภูเขา ทั้งหมดชะงักกึก หันมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่หัวหน้ากลุ่มจะกล่าวเสียงหนักแน่น “ไปดูสิ่งที่เกิดขึ้น!”
เมื่อพวกเขาใกล้ถึงจุดเกิดเหตุ แรงกดดันมหาศาลก็แผ่ซ่านออกมา จนทำให้พวกเขาต้องหยุดชะงัก ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มองเห็นเพียงร่างของพยัคฆ์มหึมาและชายผู้หนึ่งที่ปกคลุมด้วยฝุ่นควัน รัศมีของทั้งสองเต็มไปด้วยความลึกลับเกินหยั่งถึง
“นี่...เป็นศึกของยอดฝีมือระดับสูงเกินไป” หนึ่งในพวกเขากระซิบเสียงแผ่ว หัวหน้ากลุ่มเพียงพยักหน้า ไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหวต่อ
ตัดกลับมาที่สนามรบ ซ่งเหยียนเฟยกำลังปลดปล่อยพลังเพื่อขัดขวางการหลอมรวมพลังของพยัคฆ์หางแมงป่อง พลันเขาสังเกตเห็นความมุ่งมั่นอันโหดเหี้ยมของมัน มันถึงขั้นเผาผลาญลมปราณและชีวิตตนเองเพื่อเร่งให้การหลอมรวมเสร็จสมบูรณ์!
แม้แต่ซ่งเหยียนเฟยเองก็อดไม่ได้ที่จะเผยความเคร่งเครียดออกมาสองส่วน!
เสียงคำรามกึกก้องของพยัคฆ์หางแมงป่องสะท้อนก้องไปทั่วขุนเขา มันยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงโลหิตที่โหมกระหน่ำ ร่างกายของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ลวดลายอัคคีโลหิตเรืองแสงวาบทั่วกาย ดวงตากลายเป็นสีแดงฉานดังโลหิตเดือดพล่าน พลังปราณที่แผ่ออกมารุนแรงเกินกว่าจะประเมินได้ เพียงแค่ยืนอยู่ในรัศมีของมัน ผืนดินก็ยังสั่นสะเทือนอย่างมิอาจหยุดยั้ง
ซ่งเหยียนเฟยมองภาพนั้นพลางพึมพำ "สุดท้ายก็ไม่ทันเสียแล้ว…" แม้คำพูดจะแฝงความเสียดาย ทว่าดวงตาของเขายังคงแน่วแน่ไร้ความหวาดหวั่น ใบหน้านิ่งสงบประหนึ่งผืนน้ำไร้คลื่น "แต่แล้วอย่างไรเล่า? ไม่ว่ามันจะบรรลุระดับก่อกำเนิดหรือไม่ การสังหารมันก็เป็นสิ่งที่ข้าตั้งใจไว้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว!"
พยัคฆ์หางแมงป่องที่บัดนี้กลายเป็นอสูรโลหิตสมบูรณ์แบบ คำรามลั่นสร้างคลื่นลมอันรุนแรงโหมกระหน่ำไปทั่ว พื้นที่โดยรอบปั่นป่วนระส่ำระสาย แม้แต่กลุ่มชายลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่ยังต้องรีบรวมพลังต้านทาน ทว่าแม้จะร่วมมือกัน พวกเขาก็ยังถูกแรงลมอันดุดันซัดกระเด็นไปหลายก้าว ดวงหน้าฉายแววตระหนก ผู้หนึ่งกล่าวขึ้นเสียงสั่น "พลังระดับนี้… หากพวกเราเข้าไปใกล้กว่านี้ คงมีเพียงความตายเป็นแน่แท้!"
ซ่งเหยียนเฟยมองอสูรตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น "ดูท่าข้าจะต้องออกแรงเสียแล้ว" กล่าวจบ มือขวาของเขาสะบัดเบาๆ พลันปรากฏดาบยาวเล่มหนึ่งที่ดูราวกับหลอมจากแสงดาว ดาบทลายฟ้า!
เมื่อดาบเล่มนี้ปรากฏ กาลอากาศพลันสั่นสะเทือน สายลมบ้าคลั่งพัดกรรโชก ท้องฟ้าสีดำมืดราวพายุคลั่ง เมฆดำลอยตัวต่ำดุจพร้อมจะทลายลงมา ฟ้าร้องคำรามก้องสะท้าน พื้นแผ่นดินแตกร้าวเป็นรอยลึก เศษหินลอยขึ้นสู่ท้องนภาดุจไร้แรงโน้มถ่วง
แรงกดดันอันมหาศาลแผ่ขยายไปไกลสุดขอบฟ้า ไม่เพียงแต่บริเวณภูเขานี้เท่านั้น แม้แต่หมู่บ้านรอบขุนเขายังรู้สึกได้ถึงความอึดอัดราวถูกภูผาทับร่าง ผู้คนต่างทรุดตัวลง หอบหายใจหนัก บางคนถึงกับหมดสติไปด้วยซ้ำ!
ภายในคฤหาสน์หลังหนึ่ง นายน้อยหวังผู้สวมอาภรณ์ฟ้าจางถึงกับเซถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้าง "นี่มัน… พลังอันใดกัน!?" เสียงของเขาสั่นเครือ เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ณ ดินแดนอันห่างไกล สำนักใหญ่ทั้งห้าต่างสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนนี้
ภายในพรรคมารสวรรค์แห่งแดนประจิม ผู้อาวุโสสูงสุดเงยหน้าขึ้นจากสมาธิ ดวงตาเรืองรองด้วยความตื่นตระหนก "พลังนี้…มาจากทิศใต้! ใครกันที่ปลดปล่อยพลังนี้ออกมา!?"
ที่สำนักกระบี่เหินฟ้าแห่งแดนบูรพา เจ้าสำนักกำลังประลองกระบี่กับศิษย์เอก ทันทีที่พลังมหาศาลนี้แผ่ขยายมา เขากลับต้องชะงัก ดวงตาจับจ้องไปยังทิศใต้ "เป็นไปไม่ได้… จะมีผู้ใดมีพลังระดับนี้ได้?"
ณ วังหิมะเก้าชั้นฟ้าแห่งทิศอุดร สตรีนางหนึ่งในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ยืนบนยอดหิมะ พลางขมวดคิ้ว "นี่มัน… น่าหวาดหวั่นนัก ข้าไม่เคยสัมผัสถึงพลังเช่นนี้มาก่อน"
ที่สุสานดาบทลายสวรรค์แห่งแดนใต้ ผู้อาวุโสสูงสุดลืมตาขึ้นช้าๆ จากสมาธิ เสียงของเขาแฝงแววลึกล้ำ "พลังนี้… มิใช่ของโลกนี้กระมัง?"
สุดท้าย ณ ตระกูลเฉินแห่งภาคกลาง เฉินเหลียนประมุขตระกูล กำลังสนทนาอยู่กับเหล่าผู้อาวุโส ทว่าทุกคนพลันเงียบงันไปชั่วขณะหนึ่งก่อนที่เฉินเหลียนจะกล่าวเสียงหนัก "ดินแดนภาคใต้… ที่แท้เกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่?"
ทั่วทั้งแผ่นดินล้วนตกอยู่ในความสั่นสะเทือน มิอาจมีผู้ใดล่วงรู้ว่าพลังนี้เป็นของผู้ใด หรือจะนำพาสิ่งใดมาให้โลกใบนี้!


## บทที่17 เลื่อนระดับอีกครั้ง!

เมื่อดาบทลายฟ้าปรากฏขึ้น อำนาจอันลี้ลับราวสวรรค์สั่นสะเทือนดุจพายุคลั่ง แรงกดดันอันมหาศาลปกคลุมไปทั่วทั้งผืนพสุธา เงาดาบสะท้อนอยู่ในดวงเนตรแห่งพยัคฆ์หางแมงป่อง อสูรยักษ์ที่ครองพงไพรมายาวนานกลับเผยอาการหวาดหวั่นออกมาอย่างมิอาจปิดบัง มันตระหนักในบัดดลว่า สิ่งที่อยู่เบื้องหน้านี้มิใช่อาวุธธรรมดา หากแต่เป็นอาญาสิทธิ์แห่งสวรรค์ อันสามารถดับลมหายใจของมันได้เพียงชั่วพริบตา
ทว่า แม้ความหวาดกลัวจะแล่นพล่านไปทั่วกาย พยัคฆ์หางแมงป่องหาได้ยอมศิโรราบไม่ มันคำรามก้องสะท้อนสะท้านฟ้า พลันพุ่งทะยานเข้าหาซ่งเหยียนเฟยด้วยพลังเฮือกสุดท้าย ปราณอสูรพวยพุ่งออกมาราวกับทะเลเพลิง เปลวไฟสีดำสนิทลุกโชนทั่วร่าง กลิ่นกำมะถันแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ราวกับจะเผาผลาญทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้ มันแผดเสียงกึกก้อง ก่อนสะบัดกรงเล็บอันแหลมคม พุ่งทะลวงเข้าหาชายหนุ่มเบื้องหน้า
ซ่งเหยียนเฟยก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างสงบนิ่ง คมดาบในมือสะท้อนประกายแห่งความตาย เขาหลุบตาลงเล็กน้อยก่อนกล่าวเสียงเย็นเยียบ “เจ้ากล้าหือกับข้าทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าสิ่งใดอยู่ในมือข้า?”
พยัคฆ์หางแมงป่องแยกเขี้ยว คำรามสะท้านสะเทือนปฐพี “เพียงเพราะดาบเล่มเดียว เจ้าคิดว่าข้าจะหวาดหวั่นรึ? อสูรเช่นข้าย่อมมิอาจศิโรราบต่อศาสตราของมนุษย์!”
ซ่งเหยียนเฟยหัวเราะเบา ๆ ทว่าฝ่ามือที่กำด้ามดาบกลับแน่นขึ้น “เจ้าช่างโง่เขลานัก นี่มิใช่เพียงอาวุธของมนุษย์ หากแต่เป็นอานุภาพแห่งเผ่ามังกร ศาสตราอันเป็นศักดิ์ศรีแห่งยุคสมัย!”
สิ้นคำ ดาบทลายฟ้าสะบัดผ่านอากาศ พลังดาบอันเกรี้ยวกราดพุ่งออกไปเป็นลำแสงสีทองแดงฉาน เสียดแทงผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวราวเสียงคร่ำครวญแห่งสวรรค์และปฐพี แรงกดดันมหาศาลทำให้พื้นดินแตกร้าว รอยแยกกระจายออกเป็นใยแมงมุม
พยัคฆ์หางแมงป่องรับรู้ถึงภัยคุกคามอย่างแจ่มชัด มันแผดเสียงกึกก้อง ก่อนสะบัดหางอันแหลมคมเคลือบพิษสีม่วงเข้มหวังทะลวงร่างศัตรูให้ดับดิ้น ซ่งเหยียนเฟยมิได้แสดงความหวาดหวั่นใด ๆ เขาสะบัดดาบตวัดเป็นวงกลม ต้านรับการโจมตีด้วยปราณที่หนาแน่น ดาบและหางอสูรปะทะกันเสียงดังสนั่น เกิดประกายไฟพวยพุ่งกลางอากาศ พายุปราณระเบิดออกไปโดยรอบ กวาดเศษหินและซากต้นไม้ปลิวกระจัดกระจาย
พยัคฆ์หางแมงป่องฉวยโอกาสนี้ใช้กรงเล็บมหึมาสะบัดฟาดลงจากด้านบนอย่างสุดแรงหวังฉีกกระชากร่างของซ่งเหยียนเฟยให้แหลกเป็นชิ้น ๆ ทว่าเพียงพริบตาเดียว ร่างของซ่งเหยียนเฟยกลับเลือนหายไปดุจมายา ก่อนปรากฏอีกครั้งเบื้องหลังของมัน ดาบในมือของเขาเปล่งประกายราวดาวตกที่กำลังจะสังหารมารภูติ
“ดาบทลายฟ้า มิใช่สิ่งที่เจ้าจะต่อต้านได้” เขากล่าวเบา ๆ
สิ้นคำ ดาบตวัดลง เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง พื้นดินเบื้องล่างถูกกรีดจนเป็นร่องลึก พยัคฆ์หางแมงป่องร้องคำราม ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง เพียงพลังแค่ปลายคมดาบ กลับทำให้มันได้รับบาดแผลสาหัสถึงเพียงนี้
ความสิ้นหวังสาดสะท้อนในดวงเนตรอสูร พลันตัดสินใจเผาผลาญปราณของตน จุดประกายพลังทำลายล้างหวังลากซ่งเหยียนเฟยไปสู่ห้วงนรกพร้อมกัน
“หากข้าจะตาย เจ้าก็มิอาจรอดไปได้!” มันคำรามสุดเสียง
ซ่งเหยียนเฟยมิอาจปล่อยให้เป็นเช่นนั้น เขาสูดลมหายใจลึก กระชับดาบมั่น กล่าวเสียงเย็นชา “เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เช่นนั้นรึ?”
เงียบงัน...
ประหนึ่งสรรพสิ่งหยุดนิ่ง กาลเวลาถูกแช่แข็ง ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา ทว่าดาบในมือซ่งเหยียนเฟยกลับแปรเปลี่ยนเป็นสายฟ้าฟาด ทะลวงผ่านร่างมหึมาแห่งอสูรดุจพายุที่สวรรค์ส่งลงมา
ร่างพยัคฆ์หางแมงป่องกระอักโลหิต กรีดร้องดังก้อง ก่อนร่างของมันจะถูกฉีกออกเป็นเสี่ยง ๆ พลังอสูรอันบ้าคลั่งที่กำลังจะระเบิดพลันถูกพลังปราณสีโลหิตของซ่งเหยียนเฟยกลืนกินจนหมดสิ้น ซากแห่งอสูรอันยิ่งใหญ่ลับหายไปจากโลกนี้ ราวกับไม่เคยดำรงอยู่
ซ่งเหยียนเฟยสะบัดดาบในมือเบา ๆ พลังปราณอันเกรี้ยวกราดที่ปะทุอยู่รอบกายค่อย ๆ หดหายกลับเข้าสู่ร่าง ประหนึ่งพายุร้ายที่พลันสงบลงฉับพลัน บรรยากาศโดยรอบซึ่งเคยปั่นป่วนกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง
เขาเหลือบมองไปยังอวี้เหวิน ซึ่งซ่อนกายอยู่ท่ามกลางม่านฝุ่นที่ยังไม่ทันจางหาย ก่อนสะบัดแขนเสื้อ ดึงร่างของอีกฝ่ายออกมาอย่างแผ่วเบา ดวงตาคมดุจศาสตราไร้ความผันผวน
“ยังมีเรื่องที่ต้องสะสางก่อน” เสียงของซ่งเหยียนเฟยเยียบเย็นดุจสายน้ำใต้ธารน้ำแข็ง เขาถ่ายทอดพลังปราณเข้าสู่สร้อยคอบนร่างอวี้เหวิน เพียงพริบตา สร้อยเส้นนั้นพลันเรืองแสงวูบวาบก่อนจะหายลับเข้าสู่มิติของมัน อวี้เหวินเปลี่ยนสวมชุดคลุมยาวสีดำสนิท ปิดบังรูปลักษณ์และตัวตนตามคำบอกกล่าวของซ่งเหยียนเฟย จากนั้นจึงขับเคลื่อนพลังที่อีกฝ่ายส่งมาให้ พุ่งทะยานด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ มุ่งตรงไปยังกลุ่มบุรุษลึกลับที่แอบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
บุรุษทั้งห้าต่างอยู่ในสภาพอเนจอนาถ สามคนหมดสติไปแล้ว ส่วนอีกสองคนที่เหลือแม้ยังพอมีสติสัมปชัญญะ ทว่าร่างกายกลับสั่นเทา มิอาจยืนหยัดได้เต็มที่ อวี้เหวินซึ่งยืนตระหง่านอยู่ภายใต้ชุดคลุมดำจ้องมองพวกมันด้วยแววตาเย็นชา ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก
“พวกเจ้าเป็นใคร? เหตุใดจึงมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้?”
หัวหน้ากลุ่มซึ่งยังเหลือสติถึงกับสะดุ้งเฮือก รีบก้าวออกมาค้อมกายต่ำลง สีหน้าฉายแววหวาดหวั่น ดวงตาเต็มไปด้วยความนบนอบ “ท่านผู้อาวุโส ข้าและสหายเพียงเดินทางผ่านมาโดยมิได้มีเจตนาแอบแฝงใด ๆ ขอสาบานต่อพระเจ้าว่า พวกเรามิได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับศึกเมื่อครู่ เพียงบังเอิญผ่านมาและพบเห็นเข้าเท่านั้น”
เขาก้มศีรษะลงต่ำ ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงสั่นเครือ “หากท่านไม่โปรดให้พวกเราอยู่ต่อ ข้าพร้อมจะนำสหายที่หมดสติออกจากที่นี่โดยพลัน ขอท่านได้โปรดเมตตา”
อวี้เหวินเหลือบมองอีกฝ่าย สายตาเยียบเย็นประดุจคมกระบี่ที่ส่องสะท้อนแสงจันทร์ กลิ่นอายอันกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างของเขา แม้มิได้เผยพลังใด ๆ ออกมาโดยตรง แต่แรงกดดันนั้นกลับหนักหน่วงราวขุนเขา
“จงจำไว้ให้ขึ้นใจ ที่แห่งนี้มิใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะมาเพ่นพ่านโดยพลการ หากวันนี้พวกเจ้ายังมีชีวิตรอด จงถือเสียว่าพระเจ้ายังเมตตา”
เขาสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ปราณอันลี้ลับแล่นแผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น บุรุษที่เหลือต่างรู้สึกได้ถึงพลังอันน่าสะพรึง หัวหน้ากลุ่มถึงกับตัวสั่นระริก ก่อนก้มค้อมลงต่ำกว่าเดิม
“ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสที่เมตตา พวกเราจะจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
อวี้เหวินมองตามแผ่นหลังของพวกมันที่ค่อย ๆ ลับหายไปในม่านรัตติกาล ก่อนจะหันกลับเข้าสู่ความมืดดำ มุ่งหน้าสู่จุดหมายต่อไปโดยไร้ร่องรอย ประหนึ่งเงาอันไร้ตัวตน ที่มีเพียงความว่างเปล่าเป็นสหายแห่งรัตติกาล
อวี้เหวินเคลื่อนกายฝ่าซากปรักหักพังของถ้ำอันพังทลาย สายตาคมกริบจับจ้องไปยังความมืดเบื้องหน้า ความเงียบงันครอบคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงลมหายใจที่สงบลึกของเขาก้องสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่า
เมื่อมาถึงที่พำนักของพยัคฆ์หางแมงป่อง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือบัลลังก์หินขนาดใหญ่ที่ถูกตัดแต่งอย่างวิจิตรตระการ สลักลวดลายเก่าแก่แฝงกลิ่นอายของพลังอสูรอันน่าหวั่นเกรง มิไกลจากบัลลังก์นั้น บ่อน้ำลาวาเรืองแสงสีแดงฉานเดือดพล่านราวอเวจีแห่งเปลวเพลิง รอบข้างล้อมรอบด้วยพืชวิเศษอันหาได้ยาก ดอกไม้เพลิงผลิบานด้วยสีสันเจิดจ้า รากพฤกษาลี้ลับแผ่กลิ่นอายร้อนระอุ บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยพลังปราณธาตุไฟอันเข้มข้น
อวี้เหวินกวาดตามองไปรอบบริเวณอย่างละเอียด ซากของอสูรยังหลงเหลือเถ้าถ่านของพลังปราณ บ่งบอกถึงความรุนแรงของศึกเมื่อครู่ หินรอบ ๆ มีรอยแตกร้าว ลาวาเดือดพล่านเป็นฟองปุด ๆ ราวกับยังไม่อาจสงบลงได้ กลิ่นของกำมะถันเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่ว อวี้เหวินรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้มิใช่พำนักของพยัคฆ์หางแมงป่องเท่านั้น แต่ยังเป็นเสมือนแหล่งพลังที่อสูรใช้ในการหล่อหลอมพลังของมัน
ขณะที่อวี้เหวินเพ่งพินิจพืชสมุนไพร พลันเสียงของซ่งเหยียนเฟยก็ดังก้องขึ้นในห้วงสำนึก
“ต้นเพลิงคราม กลีบของมันช่วยเสริมความแข็งแกร่งของร่างกาย เพิ่มพลังต้านทานเพลิงได้หลายเท่า
เถาวัลย์โลกันตร์ หากสกัดเป็นโอสถจะช่วยกระตุ้นเส้นปราณให้ดูดซับพลังไฟได้ดีขึ้น
ดอกเพลิงอมฤต เป็นยอดสมุนไพรที่ช่วยหลอมรวมพลังเพลิงเข้าสู่ร่างกายโดยไม่ทำลายชีพจร เพียงแต่ต้องใช้ด้วยความระมัดระวัง
และสุดท้าย หยกสุริยันผลึกเพลิง ก้อนแร่ธาตุพิเศษที่สามารถเร่งการฝึกฝนให้ก้าวหน้าขึ้นได้หากใช้ในบ่อน้ำลาวานี้”
อวี้เหวินพยักหน้ารับคำกล่าวของซ่งเหยียนเฟย ดวงตาเปล่งประกายความมุ่งมั่น ก่อนจะรวบรวมพืชสมุนไพรที่จำเป็น จากนั้นจึงก้าวเข้าไปยังริมขอบบ่อน้ำลาวา ลมร้อนระอุแผดเผาทั่วทั้งร่าง แต่เขาหาได้สะทกสะท้านไม่
“หากเจ้าต้องการพัฒนาเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติไปสู่จุดที่สูงขึ้น จงใช้พลังแห่งบ่อเพลิงนี้เป็นสื่อกลาง” เสียงของซ่งเหยียนเฟยดังขึ้นอีกครา
อวี้เหวินสูดลมหายใจลึก ดวงตาเปล่งประกายแน่วแน่ จากนั้นจึงพุ่งกายลงสู่บ่อน้ำลาวาโดยมิลังเล
ทันทีที่ร่างจมสู่ห้วงเพลิงอัคคี ความร้อนราวกับแผดเผาวิญญาณแล่นผ่านทั่วทั้งกาย ความเจ็บปวดแล่นลึกเข้าสู่กระดูกและเส้นปราณราวกับถูกเผาด้วยอัคคีสวรรค์ หากเป็นผู้ฝึกยุทธทั่วไปคงมอดไหม้ในพริบตา ทว่าอวี้เหวินมิใช่คนธรรมดา เขากัดฟันแน่น บีบเค้นพลังกายออกมาต้านทาน ขณะเดียวกันก็เริ่มเคลื่อนเคล็ดวิชาเตาอัสนีวิบัติ พลังเพลิงคุโชนหลั่งไหลผ่านเส้นลมปราณ เปลวอัคคีแปรเปลี่ยนเป็นคมศาสตรากำลังหลอมหล่อร่างกายของเขาให้บริสุทธิ์จากสิ่งสกปรกทั้งมวล
ท่ามกลางเปลวเพลิงที่ปะทุเดือดพล่าน อวี้เหวินฝืนร่างกายดำดิ่งลงสู่บ่อลาวา ความร้อนแผดเผาราวกับเปลวเพลิงจากนรก เขารู้สึกได้ถึงพลังเผาผลาญที่ซึมลึกเข้าสู่เส้นเลือด กระดูก และอวัยวะภายใน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ราวกับถูกคมดาบนับพันเฉือนลงทุกขณะ เหงื่อของเขาระเหยไปทันทีที่ไหลออกมา ผิวหนังแดงก่ำราวกับเหล็กที่ถูกเผาจนร้อนจัด แต่แม้ร่างกายจะร้องคร่ำครวญด้วยความทรมาน อวี้เหวินกลับกัดฟันแน่น ดวงตาฉายแววมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้
เขารวบรวมพลังปราณอัคคีจากบ่อลาวา หล่อหลอมร่างกายด้วยเปลวเพลิงดั่งการตีดาบ ปราณเพลิงจากลาวาหลั่งไหลเข้าไปในเส้นชีพจรทุกสาย ร่างกายของเขาราวกับจะฉีกขาดเป็นเสี่ยง ๆ แต่เขากลับแค่นเสียงคำราม ฝืนกล้ำกลืนต่อไป "ข้าย่อมต้องแข็งแกร่งขึ้น... จะต้องผ่านด่านนี้ไปให้ได้!" เขากระชับจิตมั่นคงแน่วแน่ ควบคุมลมหายใจให้สอดคล้องกับพลังลาวา อาศัยเพลิงอันร้อนแรงเผาผลาญสิ่งสกปรกในร่างกาย สร้างความบริสุทธิ์ให้แก่พลังลมปราณของตนเอง
ระลอกความเจ็บปวดพุ่งกระหน่ำเข้ามาไม่หยุดหย่อน แต่แล้วร่างของเขาก็ค่อย ๆ ปรับตัว ความร้อนที่เคยทรมานเริ่มหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจิตของเขา วิชาเตาอัสนีวิบัติของเขากำลังก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น...
---
ในขณะเดียวกัน ที่เรือนรับแขกของหมู่บ้านเชิงเขา ร่างขององครักษ์วัยกลางคนซึ่งเต็มไปด้วยบาดแผลก้าวเข้ามาในห้องอย่างยากลำบาก นายน้อยตระกูลหวังซึ่งนั่งอยู่ภายใน เหลือบมองเขาด้วยสายตาคมกริบก่อนเอ่ยขึ้น
“เกิดอันใดขึ้นกันแน่? เหตุใดเจ้าจึงมีสภาพเยี่ยงนี้?”
องครักษ์รีบค้อมกายต่ำก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ข้าและพรรคพวกได้รับคำสั่งจากท่านให้สืบหาสิ่งที่ต้องการ แต่พลันได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นจากทิศเหนือ เราจึงรีบรุดไปดู ก็พบกับการต่อสู้ที่เกินกว่าจินตนาการ...”
นายน้อยเลิกคิ้ว ดวงตาฉายแววสนใจ “การต่อสู้?”
“ใช่ขอรับ! มันมิใช่ศึกธรรมดา แต่เป็นการปะทะกันระหว่างอสูรพยัคฆ์หางแมงป่องกับบุคคลลึกลับที่ทรงพลังเกินหยั่งถึง” องครักษ์กลืนน้ำลายเล็กน้อย ราวกับยังรู้สึกถึงพลังสะท้านฟ้าที่ได้สัมผัส “พลังของผู้อาวุโสท่านนั้น... ข้าคาดคะเนว่าอาจอยู่ในระดับ ‘ก่อกำเนิด’ เป็นอย่างน้อย มิฉะนั้นคงมิอาจสังหารอสูรระดับนี้ลงได้โดยง่าย”
นายน้อยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าครุ่นคิด ก่อนเอ่ยช้า ๆ “เช่นนี้เองหรือ...”
องครักษ์สังเกตสีหน้าของนายน้อยก็พลันเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนของพลังเช่นกัน เขาจึงกล่าวต่อ “หลังการต่อสู้สิ้นสุด ข้ากับพรรคพวกคิดจะซ่อนตัวไม่ให้ถูกพบเห็น แต่สุดท้ายกลับไม่รอดพ้นจากสายตาของผู้อาวุโสท่านนั้น ทว่าด้วยความเมตตา ท่านผู้อาวุโสจึงปล่อยให้พวกเรารอดชีวิต ข้ามิกล้าพำนักอยู่ในที่แห่งนั้นอีกแม้เพียงลมหายใจเดียว จึงรีบกลับมารายงานท่านทันที”
นายน้อยพยักหน้า ดวงตาฉายแววลึกซึ้งราวกับกำลังขบคิดเรื่องราวบางอย่าง ก่อนจะกล่าวเสียงเรียบ “เจ้าไปพักรักษาตัวเถิด ข้าจะมีคำสั่งอีกครั้งในภายหลัง”
“ขอบพระคุณท่านนายน้อย” องครักษ์ค้อมกายคารวะก่อนถอยออกไป เหลือเพียงนายน้อยที่ยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นจนเห็นได้ชัด
---
หลายชั่วยามผ่านไป ท่ามกลางไอความร้อนที่คุกรุ่นจนบิดเบือนอากาศ อวี้เหวินยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่กลางบ่อลาวา เปลวเพลิงสีแดงฉานแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา คลื่นพลังลุกโชนดุจเปลวอัคคีที่กำลังเต้นระริกรอบตัว ร่างของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดที่กัดกินไปทุกอณู ราวกับร่างกายกำลังถูกหล่อหลอมใหม่โดยคมคีมแห่งสวรรค์และเปลวเพลิงแห่งนรก
ผิวหนังของเขาแต่ก่อนแดงฉานดั่งเหล็กเผา ทว่าบัดนี้เริ่มเปลี่ยนไป เผยให้เห็นความเงางามดุจหยกเนื้อดี ทว่ายามสัมผัสกลับแข็งแกร่งดังเหล็กกล้าชั้นเลิศ ทุกเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อของเขาถูกอัคคีชำระล้างให้บริสุทธิ์ พลังกำจายไปทั่วทุกขุมขน ราวกับร่างกายทั้งร่างกลายเป็นเตาหลอมโลหะที่เก็บงำเปลวเพลิงแห่งพลังเอาไว้ พร้อมจะระเบิดออกเพื่อบดขยี้ศัตรูทุกผู้ทุกนาม!
อวี้เหวินกัดฟันแน่น ฝืนความทรมานที่ราวกับร่างกายกำลังถูกเผาผลาญและฉีกกระชากเป็นเสี่ยง ๆ ลมหายใจของเขาหนักหน่วง แต่ดวงตากลับทอประกายแห่งความแน่วแน่ เขากระชับจิตมั่น ดำดิ่งเข้าสู่การบ่มเพาะพลังอย่างถึงที่สุด!
“ต้องก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ให้ได้!” เขาคำรามในใจ ก่อนเร่งเร้าพลังปราณอัคคีให้หมุนเวียนไปทั่วร่าง
ทันใดนั้นเอง คลื่นพลังมหาศาลก็ปะทุขึ้น! ลาวาโดยรอบปั่นป่วนเป็นเกลียวคลื่นราวกับถูกแรงบางอย่างดูดกลืนเข้าไป พลังอัคคีพรั่งพรูเข้าสู่ร่างของอวี้เหวินอย่างบ้าคลั่ง ราวกับพายุเพลิงกำลังก่อเกิดขึ้นในร่างของเขา
ในชั่วพริบตา เสียงดังกัมปนาทสะท้อนก้องไปทั่วถ้ำ!
เปรี้ยง!
ร่างของอวี้เหวินพุ่งทะยานขึ้นจากบ่อลาวา ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ เปลวเพลิงโหมกระหน่ำเป็นวงแหวนรอบกายของเขา เส้นผมพลิ้วไหวท่ามกลางไอร้อนมหาศาล ดวงตาฉายแววคมปลาบดุจอสนีบาต เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมหาศาล
“ก้าวข้ามขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นกลาง... สู่กำเนิดกายขั้นต้นแล้ว!” อวี้เหวินกระซิบเบา ๆ แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความปีติ วิชาเตาอัสนีวิบัติของเขาก็ทะยานสู่ขั้นแรกระดับสูงสุดแล้วเช่นกัน
นี่เป็นการเลื่อนระดับอันรวดเร็วถึงสามขอบเขตเล็กภายในพริบตาเดียว! เป็นสิ่งที่เหล่าผู้บ่มเพาะพลังต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะทำได้!
แม้แต่ซ่งเหยียนเฟยที่ซ่อนตัวเฝ้าดูอยู่จากเงามืดยังอดมิได้ที่จะพยักหน้าด้วยความชื่นชม "พรสวรรค์เหนือมนุษย์ ความกล้าหาญมิอาจเทียบเคียง... ช่างเป็นบุคคลที่น่าจับตามองจริง ๆ"
เมื่อทุกอย่างสงบลง อวี้เหวินสูดลมหายใจลึก ความกระหายในการทดสอบพลังพลันปะทุขึ้นในใจ เขาคลี่ยิ้มบางก่อนกำหมัดแน่น หมัดของเขาเปล่งประกายร้อนระอุ ราวกับหมัดแห่งเทพอัคคี!
“ลองดูสักหน่อยเถิด!” เขาแค่นเสียง ก่อนปล่อยพลังออกมาทันที!
ตูมมมมมม!!!
เสียงระเบิดดังก้องไปทั่วถ้ำ หมัดเดียวของอวี้เหวินทำให้ผนังถ้ำด้านหนึ่งพังทลาย รอยร้าวแผ่กระจายไปเป็นวงกว้าง ฝุ่นควันลอยคลุ้ง พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหวขนาดย่อม
อวี้เหวินจ้องมองผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น พลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ "เช่นนี้... ต่อให้ต้องประจันหน้ากับยอดฝีมือระดับหลอมรวมกาย ข้าก็ยังมิอาจพ่ายแพ้!"
สายลมอุ่นพัดแผ่วมา กระตุ้นให้อวี้เหวินตระหนักถึงความเงียบสงบของราตรี ดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือฟากฟ้า นั่นเอง เขาจึงรับรู้ว่าบัดนี้เป็นยามค่ำคืนแล้ว
“สมควรแก่เวลา... ควรกลับบ้านเสียที” เขากล่าวเบา ๆ ก่อนสะบัดชายอาภรณ์ หันหลังเดินออกจากถ้ำด้วยท่วงท่าสง่างาม ความก้าวหน้าครั้งนี้เปลี่ยนเขาไปตลอดกาล!
จากนี้ไป... อวี้เหวินจะมิใช่คนเดิมอีกต่อไป!


## บทที่18 ได้เเหวนมิติมาครอบครอง

ผ่านไปหลายชั่วยาม ท่ามกลางสายลมราตรีอันเงียบสงัด เงาหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือปากปล่องลาวา ลมวูบหนึ่งพัดไอร้อนให้กระจายออก เผยให้เห็นร่างของชายชราในอาภรณ์ดำหม่น เส้นผมสีเทาแซมขาวปล่อยยาวถึงกลางหลัง ดวงตาเรียวเล็กเป็นประกายเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มมุมปากฉายความเจ้าแผนการอันลึกล้ำ ชายชราผู้นี้ดูคล้ายเร่ร่อนไร้หลักแหล่ง แต่ทุกอากัปกิริยากลับเต็มไปด้วยพลังอันลึกล้ำ และแฝงกลิ่นอายของพรรคมารอย่างเด่นชัด
เขากวาดตามองร่องรอยพลังที่ยังคงหลงเหลืออยู่ บ่อลาวาที่ยังคงเดือดพล่าน และเศษซากของแรงระเบิด ก่อนจะยกมือขึ้นลูบเคราของตนพลางถอนหายใจเบา ๆ
“มาสายไปงั้นรึ?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียดาย ราวกับพลาดโอกาสสำคัญไปเสียแล้ว
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าแล้วเปลี่ยนสีหน้ากลับมาเป็นเรียบเฉย แต่ในดวงตากลับฉายแววครุ่นคิด คำนวณกลอุบายภายในใจ
“ภูเขาแห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านแห่งหนึ่ง… บางทีที่นั่นอาจมีเบาะแสที่ข้าต้องการ” เขาพึมพำกับตนเอง ก่อนจะกระตุกยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัย
แล้วในชั่วพริบตา ร่างของเขาก็พลันเลือนหายไปพร้อมกับสายลม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายแห่งความลึกลับ และแรงลมที่พัดกระพือรอบพื้นที่นั้น
---
ภายในหมู่บ้านเทียนฟู ยามรุ่งอรุณ อวี้เหวินทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ทาบทับพื้นดินไล่ความเย็นของราตรี ความคิดของเขาล่องลอยกลับไปสู่เหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา...
เมื่อคืน... หลังจากที่เขากลับมาถึงบ้าน ทั่วหมู่บ้านยังคงเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบถึงแรงสั่นสะเทือนและเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพียงแต่พวกเขารู้สึกได้ถึงพลังอันกดดันแปลกประหลาดที่แผ่ซ่านไปทั่ว
บิดาของเขา อวี้หลาน เต็มไปด้วยความกังวลเพราะรู้ว่าบุตรชายของตนเข้าภูเขาไปและยังไม่กลับมา แม้จะรู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นอวี้เหวินกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ความโกรธและความห่วงใยก็ปะปนกันจนอดมิได้ที่จะดุด่าบุตรชายไปยกใหญ่
อวี้เหวินพยายามเกลี้ยกล่อมบิดา ยืนยันว่าตัวเองไม่ได้รับอันตรายใด ๆ แถมยังแสดงให้เห็นถึงร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน ความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นจนสามารถแผ่ความกดดันออกมาได้ นั่นเองจึงทำให้บิดาของเขาค่อย ๆ ใจเย็นลงและเริ่มรู้สึกยินดีที่บุตรชายก้าวหน้าถึงเพียงนี้ ในที่สุด อวี้เหวินจึงรอดพ้นจากสถานการณ์นี้ไปได้อย่างหวุดหวิด...
---
อวี้เหวินพลิกฝ่ามือ เบื้องหน้าคือเถาวัลย์โลกันตร์ ดอกเพลิงอมฤต หยกสุริยันผลึกเพลิง และเม็ดแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องกว่า 100 เม็ด สมบัติล้ำค่าที่เขาได้มาจากถ้ำของอสูรพยัคฆ์หางแมงป่องเมื่อคืน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบอันหาได้ยากยิ่งและเต็มไปด้วยพลังอันบริสุทธิ์
“แหวนมิติ… หากมีแหวนมิติ ข้าก็จะสามารถเก็บสิ่งเหล่านี้ไว้โดยไม่ต้องกังวล” อวี้เหวินพึมพำเบา ๆ ความตั้งใจแน่วแน่พลันฉายชัดในแววตา
เขาลุกขึ้น ก่อนจะก้าวออกจากห้องไปยังร้านค้าของหวังหลิน สถานที่เดียวที่เขาคิดว่าสามารถแลกเปลี่ยนของล้ำค่าเหล่านี้เป็นแหวนมิติได้ เขายังจำได้ดีถึงคำสัญญาที่ให้ไว้กับหวังหลินเมื่อวานนี้ วันนี้เป็นเวลาที่เขาจะทำตามสัญญานั้น
เมื่ออวี้เหวินก้าวเข้าสู่ร้านค้าของหวังหลิน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรวิถีเซียนอบอวลอยู่ในอากาศ ภายในร้านตกแต่งเรียบง่าย ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของพลังปราณ บนชั้นไม้เก่าแก่เรียงรายไปด้วยขวดหยกและห่อสมุนไพรสีทอง บางชิ้นยังคงเปล่งแสงจาง ๆ ราวกับมีชีวิต
กลางห้อง หวังหลินกำลังตรวจสอบโอสถเม็ดหนึ่งอยู่ ทว่าทันทีที่เงาของอวี้เหวินปรากฏที่หน้าประตู รอยยิ้มบางเบาก็แต้มขึ้นบนริมฝีปากของเขา ดวงตาเปล่งประกายเจ้าเล่ห์ปนความสนใจ เขาวางโอสถลงอย่างแช่มช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"น้องอวี้... พร้อมแล้วหรือไม่?"
อวี้เหวินยิ้มบาง เดินเข้ามานั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้เชื้อเชิญ ดวงตาของเขาฉายแววแน่วแน่ก่อนจะกล่าวอย่างหนักแน่น
"พี่หวัง ข้าได้นำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนตามที่เราตกลงกันไว้เมื่อวานนี้... เพียงแต่ ข้าไม่มีแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องครบสามร้อยเม็ดตามที่ท่านเรียกร้อง ข้าหามาได้เพียงร้อยกว่าเม็ดเท่านั้น แต่... ข้ามีบางสิ่งที่อาจทำให้ท่านสนใจไม่น้อยไปกว่ากัน"
ดวงตาของหวังหลินฉายแววสนใจ มือข้างหนึ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความอยากรู้อยากเห็น "โอ้? เช่นนั้น เจ้าคิดจะเสนอสิ่งใดมาแลกเปลี่ยนกับแหวนมิติของข้า?"
อวี้เหวินยกมือขึ้น พลิกฝ่ามืออย่างแช่มช้า เบื้องหน้าเขาปรากฏเถาวัลย์โลกันตร์สีแดงฉาน ดอกเพลิงอมฤตที่แผ่กลิ่นหอมรัญจวน หยกสุริยันผลึกเพลิงที่เปล่งแสงราวอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ และแก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องร้อยกว่าเม็ด สิ่งเหล่านี้วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ราวกับเป็นขุมสมบัติที่เพิ่งขุดขึ้นมาจากแผ่นดินสวรรค์
ดวงตาของหวังหลินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย มือที่ถือถ้วยชาอยู่หยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะวางลงอย่างระมัดระวัง เขาโน้มตัวมาด้านหน้า สายตากวาดมองสมบัติตรงหน้าพลางพึมพำเบา ๆ
"เถาวัลย์โลกันตร์... ดอกเพลิงอมฤต... หยกสุริยันผลึกเพลิง... ของเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบชั้นยอดที่แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับสูงยังต้องแย่งชิงกัน นี่มัน... น้องชาย เจ้าไปเสาะหาสิ่งเหล่านี้มาจากที่ใดกัน?"
อวี้เหวินยิ้มบาง "เพียงโชคช่วยเท่านั้น ข้าพบมันในถ้ำของพยัคฆ์หางแมงป่องเมื่อคืน"
หวังหลินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาฉายแววจริงจัง "น้องชาย ของเหล่านี้มีค่ามากกว่าแหวนมิติของข้าเสียอีก ข้ายินดีจะแลกแหวนมิติให้เจ้าโดยไม่ต้องใช้แก่นพลังพยัคฆ์หางแมงป่องเลยแม้แต่เม็ดเดียว"
อวี้เหวินหัวเราะเบา ๆ "พี่หวัง ท่านคิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือ? ข้าอาจต้องการแหวนมิติ แต่ข้าย่อมรู้ถึงคุณค่าของสิ่งที่อยู่ตรงหน้าข้าเช่นกัน ข้าจะไม่มอบทั้งหมดให้ท่านแน่นอน"
หวังหลินหลุบตาลงครุ่นคิดก่อนจะยิ้มออกมา "เช่นนั้น เจ้าต้องการแลกเปลี่ยนอย่างไร?"
อวี้เหวินยกมือขึ้น หยิบหยกสุริยันผลึกเพลิงและดอกเพลิงอมฤตออกมาครึ่งหนึ่ง พร้อมกับเถาวัลย์โลกันตร์จำนวนหนึ่งก่อนจะกล่าว "ของเหล่านี้ควรเพียงพอสำหรับแหวนมิติของท่าน แต่ถ้าท่านยังคิดว่าไม่คุ้มค่า... ข้าอาจต้องนำของเหล่านี้ไปแลกเปลี่ยนกับร้านอื่นแทน"
หวังหลินหัวเราะออกมา "เจ้าช่างเจรจาได้แยบยลนักน้องชาย ดี! ข้าตกลงแลกเปลี่ยน แต่หากเจ้าได้สิ่งของเช่นนี้มาอีกในอนาคต จงมาหาข้าเป็นคนแรก ข้ายินดีจะให้ราคาสูงกว่าผู้อื่นเป็นแน่"
อวี้เหวินพยักหน้า "ตกลง ท่านส่งแหวนมิติให้ข้าได้แล้วหรือยัง?"
หวังหลินหยิบแหวนมิติออกมา วางลงบนโต๊ะเบื้องหน้า ก่อนจะคว้าสมบัติเหล่านั้นขึ้นมาพิจารณาอีกครั้ง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ และอวี้เหวินเองก็ลอบยิ้มอย่างพึงใจเช่นกัน การเจรจานี้... ถือเป็นผลลัพธ์ที่เขาต้องการโดยแท้
หวังหลินนิ่งไปชั่วขณะ แววตาที่ฉายประกายความคิดลึกล้ำฉายแววครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะผุดขึ้นบนริมฝีปากของเขา แฝงไปด้วยความล้ำลึกและความตระหนักรู้ เขาพลันเงยหน้าขึ้น มองอวี้เหวินด้วยแววตาแน่วแน่ น้ำเสียงหนักแน่นเปี่ยมอำนาจเอื้อนเอ่ยออกมา
"น้องอวี้ จงรอข้าสักครู่"
กล่าวจบ ร่างสูงสง่าภายใต้ชุดยาวสีเข้มสะบัดชายแขนเสื้อพริ้วไหว ก่อนจะหมุนกายเดินลึกเข้าไปยังห้องด้านในของร้าน ราวกับเงาแห่งสายลมที่เลือนหายไปในม่านหมอกปราณ ภายในห้องบรรยากาศนิ่งสงบ มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านหน้าต่าง ทำให้ม่านผ้าบางพลิ้วไหวไปมา อวี้เหวินนั่งรออยู่ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แม้ปากจะแย้มรอยยิ้มบาง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแผ่วเบาดังก้องขึ้นอีกครั้ง หวังหลินกลับออกมา ในมือของเขาถือกล่องไม้โบราณสลักลวดลายอักขระวิญญาณลึกลับ กล่องไม้ชิ้นนี้เป็นไม้หอมดำสนิท ราวกับกลั่นจากแก่นแท้ของพงไพรศักดิ์สิทธิ์ ลวดลายที่แกะสลักไว้เรืองรองระยับ แฝงกลิ่นอายแห่งกาลเวลาที่แสนยาวนาน ทั่วทั้งกล่องมีหมอกปราณจาง ๆ หลั่งไหลวนเวียนอยู่ไม่ขาดสาย ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามดั่งสมบัติล้ำค่าที่ซุกซ่อนความลี้ลับแห่งสวรรค์
หวังหลินก้าวมาถึงโต๊ะก่อนจะวางกล่องไม้นั้นลงเบื้องหน้าอวี้เหวิน ดวงตาของเขาทอดมองอีกฝ่ายด้วยความจริงจัง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความลึกล้ำ
"สิ่งที่เจ้ามอบให้ข้านั้นหาใช่ของธรรมดาไม่ หากข้ารับไปโดยมิได้ตอบแทนให้สมค่า เกรงว่าจิตใจของข้าคงมิอาจสงบนิ่งได้ ของสิ่งนี้...จงรับมันไป"
เขาค่อย ๆ ผลักกล่องไม้ไปตรงหน้าอวี้เหวิน ราวกับเป็นของศักดิ์สิทธิ์ที่มีเพียงผู้ถูกเลือกเท่านั้นจะมีวาสนาได้ครอบครอง
อวี้เหวินทอดมองกล่องไม้ตรงหน้าด้วยแววตาเคร่งขรึม ลมหายใจแผ่วเบาอย่างระมัดระวังขณะเอื้อมมือไปแตะลงบนฝากล่อง พื้นผิวไม้เรียบลื่นดุจหยกเย็น มือของเขาค่อย ๆ เปิดกล่องออกอย่างเชื่องช้า
ทันทีที่ฝากล่องแง้มออก แสงสีทองอ่อน ๆ พลันสาดส่องออกมาเป็นประกายอบอุ่น ลำแสงนั้นราวกับเป็นสุริยันที่ทอแสงทาบทอลงบนปุยเมฆในยามรุ่งอรุณ พร้อมกันนั้น กลิ่นหอมเย็นเยือกแต่เปี่ยมไปด้วยพลังลึกล้ำก็พลันแผ่กระจายออกมา ส่งผลให้พลังปราณโดยรอบพลันหวั่นไหว ดุจสรรพชีวิตต่างโค้งคำนับต่อความยิ่งใหญ่ของมัน
ภายในกล่อง บรรจุไข่มุกเม็ดหนึ่งซึ่งเปล่งแสงเรืองรอง มันคือไข่มุกสีทองที่งดงามยิ่งนัก ประกายเรืองรองราวกับเป็นหยาดหยดแห่งสุริยัน ถูกหลอมรวมและกลั่นออกมาจนกลายเป็นแก่นแท้แห่งแสงสว่างที่สมบูรณ์แบบ ลำแสงอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากไข่มุกนี้มิใช่เพียงแสงสว่างธรรมดา หากแต่เป็นพลังปราณที่บริสุทธิ์ ล้ำลึก และเปี่ยมด้วยพลังแห่งมหาสมุทรหยาง
หวังหลินเผยรอยยิ้มบาง ๆ ขณะกล่าวเสียงเนิบนาบ "นี่คือ 'ไข่มุกสวรรค์สุริยัน' หนึ่งในสมบัติแห่งตำนาน ว่ากันว่าถูกกลั่นขึ้นจากแก่นแท้แห่งดวงตะวัน สามารถดูดซับพลังจากแสงอาทิตย์และแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณบริสุทธิ์อันไร้ขอบเขต ไม่เพียงช่วยเสริมสร้างร่างกายและเพิ่มพลังบ่มเพาะ แต่หากเจ้าตกอยู่ในภาวะคับขัน เพียงกระตุ้นพลังของไข่มุกนี้ มันจะสร้างเกราะสุริยันคุ้มครองเจ้าจากอันตราย อาจเป็นเสี้ยววินาทีที่ชี้ชะตาความเป็นความตายของเจ้าได้เลยทีเดียว"
ดวงตาของอวี้เหวินสั่นไหวด้วยความตื่นตะลึง สมบัติระดับนี้...หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า แม้แต่ผู้บ่มเพาะระดับสูงก็ต้องหมายตา ความสำคัญของมันเทียบเท่ากับสมบัติวิเศษที่สามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของผู้ครอบครองได้โดยแท้
เขาค่อย ๆ ยกมือขึ้น สัมผัสไข่มุกสวรรค์สุริยัน พลังอันยิ่งใหญ่ที่ไหลเวียนอยู่ภายในมันทำให้เขารู้สึกถึงความสงบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจอันมหาศาลราวกับมหาสมุทรแห่งพลังหยางที่มิอาจหยั่งถึง
อวี้เหวินสูดหายใจลึก เงยหน้ามองหวังหลินด้วยแววตาขอบคุณ "พี่หวัง ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไปนัก ข้ามิอาจรับไว้โดยปราศจากสิ่งตอบแทน..."
หวังหลินหัวเราะเบา ๆ ยกมือขึ้นปราม "อย่ากังวลไป น้องชาย ของสิ่งนี้ข้าเก็บรักษาไว้เนิ่นนาน แต่ไม่เคยมีวาสนาใช้อย่างแท้จริง ข้าคิดว่าเจ้าคือผู้ที่เหมาะสมกับมันที่สุด หากเจ้าใช้มันได้เกิดประโยชน์สูงสุด นั่นย่อมดีกว่าปล่อยให้มันถูกเก็บไว้โดยไร้ค่า"
อวี้เหวินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ก้มศีรษะลงต่ำ เอ่ยเสียงหนักแน่น "เช่นนั้น ข้าขอรับไว้ด้วยใจซาบซึ้ง หากวันใดข้ามีโอกาส ข้าย่อมตอบแทนท่านเป็นแน่"
หวังหลินยิ้มบาง "ในอนาคต เส้นทางของผู้บ่มเพาะยังอีกยาวไกล ข้าเชื่อว่าเจ้าจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด และเมื่อวันนั้นมาถึง บางที...อาจเป็นข้าที่ต้องมาพึ่งพาเจ้าก็เป็นได้"
ทั้งสองสบตากัน ก่อนที่เสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้น บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเป็นมิตร แม้จะเป็นการแลกเปลี่ยนสมบัติ แต่แท้จริงแล้ว...สิ่งที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกันมากกว่านั้น คือมิตรภาพที่เกิดขึ้นบนเส้นทางอันยากลำบากของเหล่าผู้บ่มเพาะ
อวี้เหวินยืนสงบนิ่งเบื้องหน้าหวังหลิน ก่อนจะค่อย ๆ หยิบแหวนมิติขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ แสงเรืองรองจาง ๆ แผ่กระจายออกมาจากแหวน มันเป็นแหวนที่ดูธรรมดาหากมองเผิน ๆ แต่แท้จริงแล้ว ภายในกลับกักเก็บพื้นที่อันกว้างใหญ่เอาไว้ ราวกับจักรวาลที่ถูกบรรจุลงในสิ่งเล็กจ้อย
เขาล้วงเอากริชเล่มเล็กออกมา แล้วค่อย ๆ กรีดปลายนิ้วของตนเองให้หยดโลหิตหยดหนึ่งไหลรินลงบนผิวแหวน โลหิตซึมซาบเข้าสู่แหวนทันที ราวกับสายน้ำที่ถูกผืนดินดูดซับ และในชั่วพริบตา อักขระโบราณบางอย่างพลันปรากฏขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะจางหายไป แหวนมิติบัดนี้ได้กลายเป็นของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว
อวี้เหวินมิได้ลังเล เขาใช้พลังปราณกระตุ้นแหวนมิติ พลันสมบัติและวัตถุอันล้ำค่าทั้งหมดเบื้องหน้าก็ถูกดูดเข้าไปในแหวนอย่างรวดเร็ว ราวกับสายลมที่พัดพาใบไม้ร่วงไปตามแรงลม ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง
เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับหวังหลินด้วยสายตาแน่วแน่ ก่อนจะประสานมือคารวะ "พี่หวัง ข้ารู้ซึ้งถึงน้ำใจของท่านในครั้งนี้ยิ่งนัก มิว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร หากมีโอกาส ข้าย่อมตอบแทนท่านแน่นอน"
หวังหลินหัวเราะเบา ๆ พลางโบกมือ "มิจำเป็นต้องพูดเช่นนั้น เส้นทางแห่งการบ่มเพาะยังอีกยาวไกล เมื่อถึงวันนั้น บางทีข้าอาจต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าเสียเองก็เป็นได้"
อวี้เหวินยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากร้าน ฝีเท้าของเขาหนักแน่นมั่นคง ราวกับไร้ความลังเลแม้แต่น้อย
เมื่อก้าวออกมายังถนนใหญ่ ขบวนร้านค้าของตระกูลหวังยังคงคึกคัก ผู้คนสัญจรไปมา เสียงพ่อค้าเร่เรียกลูกค้าดังระงม ทว่าขณะที่เขากำลังเดินอยู่ท่ามกลางผู้คน จู่ ๆ ความรู้สึกเย็นเยียบพลันแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง ขนลุกชันโดยไม่ทราบสาเหตุ
สายตาของเขาเหลือบไปเห็นชายชราผู้หนึ่งเดินสวนผ่านมา
บุรุษผู้นี้สวมอาภรณ์สีดำหม่น เส้นผมสีเทาแซมขาวปล่อยยาวถึงกลางหลัง ดวงตาเรียวเล็กแฝงประกายเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาชวนให้รู้สึกประหลาดใจ ชายชราดูคล้ายกับนักเดินทางไร้หลักแหล่ง หากแต่ทุกอากัปกิริยากลับแฝงไปด้วยพลังอันลึกล้ำ กลิ่นอายที่แผ่ออกมาเต็มไปด้วยพลังมารที่เด่นชัด
ชายชราหันมามองอวี้เหวิน แววตาของเขาจับจ้องไปที่แหวนมิติบนมือของอวี้เหวิน ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมายังบริเวณลำคอของเขา แล้วจึงสบตากับอวี้เหวินโดยตรง แววตาคู่นั้นล้ำลึกราวกับห้วงเหวไร้ก้น รอยยิ้มประหลาดที่มุมปากของเขาดูราวกับว่าซ่อนแผนการบางอย่างเอาไว้
อวี้เหวินรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ชอบมาพากล ความรู้สึกไม่สบายใจคืบคลานเข้ามาโดยมิทราบสาเหตุ เขาสูดลมหายใจลึก พยายามรักษาความสงบของจิตใจ ทว่าภายในใจกลับคล้ายคลื่นใต้น้ำที่ปั่นป่วน
ขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในห้วงจิต
"คนผู้นี้ฝึกฝนวิชาสายมาร มิจำเป็นต้องกลัว หากเขากล้าทำร้ายเจ้า ข้าจะสังหารเขาแน่นอน"
อวี้เหวินรับรู้ได้ถึงกระแสพลังอันหนักแน่นที่ส่งผ่านมาจากสร้อยคอของเขา ซ่งเหยียนเฟย ผู้ที่อยู่ร่วมกับเขามาโดยตลอดกำลังกล่าววาจาอย่างมั่นใจ ราวกับเป็นโล่กำบังที่ปกป้องเขาจากเงามืดที่แฝงตัวอยู่
เขาเงยหน้ามองชายชราอีกครั้ง แต่ครานี้สายตาของเขาแน่วแน่ขึ้น ไม่หวั่นไหวเหมือนก่อนหน้า ชายชรายังคงแสยะยิ้ม ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่ชวนให้รู้สึกไม่วางใจ
อวี้เหวินเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพึมพำในใจ "ข้าเองก็อยากรู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่กำลังจ้องมองข้าอยู่..."
หลังจากยืนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็สะบัดแขนเสื้อแล้วออกเดินต่อไป ไม่นานนัก เขาก็เดินพ้นเขตหมู่บ้าน มุ่งหน้าสู่เทือกเขาเบื้องหน้า ทิ้งเรื่องราวเบื้องหลังไว้เบื้องหลังชั่วคราว แต่ลึกลงไปในใจ เขารู้ดีว่าภัยเงามืดยังคงติดตามมา และไม่ช้าก็เร็ว การเผชิญหน้าที่แท้จริงย่อมต้องมาถึงอย่างหลีกเลี่ยงมิได้


## บทที่19 เผชิญหน้าปีศาจชราเเห่งเงามาร

ภายในเรือนรับรองแขกแห่งหมู่บ้านเทียนฟู บรรยากาศในห้องเจรจาคลุ้งไปด้วยกลิ่นชาอ่อน ๆ ควันจางลอยขึ้นจากกาน้ำชาเคลือบเงา หวังหยวนนั่งอยู่ ณ ที่นั่งอันสูงศักดิ์ เบื้องหน้าคือหัวหน้าหมู่บ้านเทียนฟู ผู้มีท่าทางสุขุมแต่แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
"ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าได้ยินมาว่าเมื่อประมาณหนึ่งถึงสองเดือนก่อน มีแสงประหลาดดั่งดาวตกพุ่งลงมายังเขตเขาใกล้หมู่บ้านแห่งนี้ มิทราบว่ามีผู้ใดเห็นสิ่งนั้นอย่างชัดเจนบ้างหรือไม่" หวังหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความหมายล้ำลึก
หัวหน้าหมู่บ้านขยับกาน้ำชาช้า ๆ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ "เรื่องนี้... ข้าเองก็ได้ยินมาอยู่บ้าง มีชาวบ้านบางคนอ้างว่าเห็นประกายสีแดงฉาน ตกลงยังหุบเขา แต่...หลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปสำรวจด้วยตนเอง" เขาเว้นระยะไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเบา "ท่านเองก็มาที่นี่เพราะเหตุนี้ใช่หรือไม่?"
หวังหยวนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางจิบชาตรงหน้า สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่ภายในดวงตา ทอแววพินิจครุ่นคิดอยู่ลึก ๆ "ในเมื่อมีดาวตกปริศนา ตกลงในเขตนี้ แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปตรวจสอบเลยแม้แต่ผู้เดียว? หรือว่า... มีบางสิ่งที่มิอาจเปิดเผยต่อคนนอก?"
หัวหน้าหมู่บ้านจ้องมองหวังหยวนอยู่ชั่วขณะก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล "ท่านนายน้อยกล่าวถูกต้องแล้ว คนของเราต่างหวาดกลัวสิ่งที่ไม่รู้แจ้ง โดยเฉพาะเมื่อมีเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับภูตผีปีศาจในป่าเขาแห่งนี้มาแต่โบราณกาล อีกทั้ง... หลังจากที่ดาวตกดวงนั้นตกลงมา ดูเหมือนว่ามีบางสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในป่า ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ร้ายที่เริ่มหายไปโดยไร้ร่องรอย หรือเงาปริศนาที่บางคนอ้างว่าเห็นแวบผ่านไปในยามราตรี"
หวังหยวนรับฟังพลางใช้นิ้วเคาะเบา ๆ ลงบนโต๊ะไม้เคลือบเงาอย่างครุ่นคิด แต่ก่อนที่เขาจะกล่าวสิ่งใด เสียงฝีเท้าฉับไวพลันดังขึ้นนอกประตู ก่อนที่องครักษ์ส่วนตัวของเขาจะผลักบานประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว คุกเข่าลงพร้อมรายงาน "นายน้อย มีผู้หนึ่งมาขอพบ"
หวังหยวนหันขวับไปมอง สีหน้าเรียบเฉยของเขาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย "ผู้ใดกัน?"
องครักษ์สบตาเขาเพียงชั่วพริบตา ก่อนกล่าวออกมา "เป็น... ผู้อาวุโสไป๋แห่งสำนักมารเงาหมอก"
สิ้นคำกล่าว บรรยากาศในห้องเงียบงันไปชั่วขณะ ร่างของหวังหยวนชะงักไปเล็กน้อย แต่ภายในจิตใจกลับพลันตื่นตัวขึ้นทันที นามของผู้อาวุโสไป๋หาใช่ชื่อที่เขาจะละเลยได้
สำนักมารเงาหมอก... หนึ่งในสี่สำนักใหญ่แห่งแดนใต้ อำนาจของพวกเขาไม่ด้อยไปกว่าตระกูลหวังแม้แต่น้อย แต่ที่น่าหวาดหวั่นกว่านั้นคือชื่อเสียงของชายชราผู้นี้ เขาเป็นยอดฝีมือผู้เร่ร่อนไร้หลักแหล่ง โหดเหี้ยมอำมหิต ดั่งพญามัจจุราชในร่างมนุษย์
'เหตุใดเขาจึงมาที่นี่...' ความคิดนี้แล่นวาบขึ้นมาในใจของหวังหยวนทันที หรือว่าเขาเองก็มาที่นี่เพราะดาวตกดวงนั้น? หากเป็นเช่นนั้นจริง... สถานการณ์คงมิอาจเรียบง่ายดั่งที่เขาคิดไว้แต่แรก
หวังหยวนสูดลมหายใจลึกข่มความเคร่งเครียดภายในใจ ก่อนจะละสายตาจากองครักษ์ กลับไปแสดงสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม เขาลุกขึ้นยืนพลางจัดอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วพยักหน้าเล็กน้อย "ไปกันเถิด ไปรับผู้อาวุโสไป๋เข้ามา"
เขาก้าวออกจากห้องอย่างมั่นคง องครักษ์ก้าวตามหลังโดยมิอาจคาดเดาความคิดภายในของนายน้อยของตนได้ ภายนอก แม้หวังหยวนจะดูสงบนิ่ง แต่ภายในใจของเขากลับเต็มไปด้วยกระแสความคิดซับซ้อน การพบกันครั้งนี้... อาจเป็นมากกว่าการทักทายระหว่างยอดฝีมือแห่งสองสำนักใหญ่ก็เป็นได้
เมื่อหวังหยวนก้าวออกจากห้องรับรอง พลันสายตาของเขาสบเข้ากับร่างของชายชราผู้หนึ่งซึ่งยืนรออยู่ตรงลานด้านหน้า
ผู้อาวุโสไป๋  ชายชราในอาภรณ์ดำหม่น เส้นผมสีเทาแซมขาวปล่อยสยายอย่างไม่เป็นระเบียบ ใบหน้าลึกซึ้งประดับด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยากจะคาดเดา ดวงตาเรียวลึกเร้นแววเจ้าเล่ห์ แฝงกลิ่นอายแห่งประสบการณ์อันโชกโชน แม้ท่าทีดูผ่อนคลาย แต่ทุกอิริยาบถกลับเต็มไปด้วยอำนาจอันน่ากริ่งเกรง สายลมที่พัดผ่านทำให้ปลายอาภรณ์ของเขาสะบัดเล็กน้อย ราวกับเงาแห่งรัตติกาลที่ไร้หลักแหล่ง
หวังหยวนก้าวเข้าไปพลางประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “ผู้เยาว์หวังหยวน คารวะผู้อาวุโสไป๋ มิคาดว่าท่านจะกรุณามาเยือนถึงที่นี้ ขอเชิญด้านในเถิดขอรับ”
ชายชรามองสำรวจหวังหยวนเล็กน้อยก่อนหัวเราะแผ่วเบา “ฮ่าฮ่า... นายน้อยหวังมีมารยาทดีสมกับเป็นทายาทแห่งตระกูลหวัง ข้าก็มิใช่คนนอกอันใด คงไม่เป็นการรบกวนกระมัง?”
“มิได้เป็นการรบกวนเลยขอรับ ผู้เยาว์กลับรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ต้อนรับท่านด้วยซ้ำ เชิญท่านด้านในเถิด” หวังหยวนกล่าวพลางเอียงกายหลีกทางเชื้อเชิญ
หัวหน้าหมู่บ้านเทียนฟูที่เฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ พลันรู้สึกตัวว่าตนมิอาจอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีก นายน้อยหวังถึงกับออกมาต้อนรับด้วยตนเอง เช่นนั้นชายชราผู้นี้ย่อมมีสถานะมิใช่ธรรมดา เขาประสานมือคารวะ “นายน้อยหวัง แขกของท่านย่อมสำคัญ ข้าขอตัวลา หากมีสิ่งใดต้องการให้ข้ารับใช้ ขอเพียงส่งคนมาแจ้ง ข้าพร้อมช่วยเหลือเต็มกำลัง”
หวังหยวนพยักหน้ารับ “เช่นนั้นข้าคงมิได้รั้งท่านหัวหน้าหมู่บ้านไว้ ขออภัยที่มิอาจต้อนรับได้เต็มที่”
หัวหน้าหมู่บ้านรีบส่ายหน้า “มิได้ ๆ” พลางหันไปสบตากับชายชราผู้อาวุโสไป๋เพียงแวบหนึ่ง แต่กลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง กลิ่นอายที่ชายชราผู้นี้แผ่ออกมาแม้เพียงเล็กน้อย กลับทำให้ขนทั่วกายลุกชัน เขาก้มศีรษะรีบเร่งฝีเท้าจากไปทันที
หลังจากนั้น หวังหยวนพาผู้อาวุโสไป๋เข้าสู่ห้องรับรองรับแขกภายในเรือน บรรยากาศอบอวลด้วยกลิ่นชาหอมกรุ่น หญิงรับใช้เดินเข้ามาพร้อมถ้วยชาเนื้อดี วางลงเบื้องหน้าทั้งสองอย่างประณีต ก่อนถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
หวังหยวนยกถ้วยชาขึ้นพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง “ชานี้เป็นชาพันปีจากยอดเขาหมื่นบุปผา หวังว่าท่านผู้อาวุโสจะพอใจ”
ชายชรายกถ้วยชาขึ้นช้า ๆ จิบเพียงเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าด้วยแววตาลึกล้ำ “ชาดี ชาดี... แต่ข้ามิได้มาที่นี่เพื่อดื่มชาเพียงเท่านั้น”
หวังหยวนวางถ้วยชาในมือ ก่อนเอนกายเล็กน้อย “ขออภัยที่มิอาจหยั่งถึงเจตนาของท่านผู้อาวุโส ท่านมีสิ่งใดให้ผู้เยาว์รับใช้หรือขอรับ?”
ผู้อาวุโสไป๋เพ่งมองใบหน้าของหวังหยวน พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดัน “เมื่อคืน... ที่ภูเขาใกล้หมู่บ้านแห่งนี้ ดูเหมือนจะมีเรื่องราวน่าสนใจเกิดขึ้นใช่หรือไม่?”
หวังหยวนพลันรู้สึกโล่งใจ เรื่องที่ชายชราผู้นี้ถามมิใช่เรื่องที่เขากังวล เขายิ้มบาง ๆ พลางตอบด้วยน้ำเสียงเนิบช้า “หากท่านกล่าวถึงการต่อสู้เมื่อคืน ผู้เยาว์เองก็ได้รับข่าวมาเช่นกัน ดูเหมือนจะเป็นการปะทะกันระหว่างผู้อาวุโสระดับก่อกำเนิด กับราชันพยัคฆ์หางแมงป่องที่ครองเขาลูกนั้นมาเนิ่นนาน และเท่าที่ได้ยินมา ดูเหมือนว่าจะมีการใช้อาวุธอันทรงพลังเข้าจัดการมันด้วย”
“โอ้...” ผู้อาวุโสไป๋แค่นเสียงในลำคอ “เช่นนั้น นายน้อยหวังคิดว่าอาวุธนั้นเป็นของผู้ใด?”
หวังหยวนแย้มยิ้มบาง “เรื่องนั้น ผู้เยาว์เองก็มิอาจคาดเดาได้ขอรับ”
ทั้งสองสนทนากันต่อไปเรื่อย ๆ เรื่องราวที่กล่าวถึงล้วนแต่ดูเหมือนเป็นเพียงบทสนทนาไร้พิษสง แต่แท้จริงแล้ว ทุกคำที่กล่าวออกล้วนมีความหมายเร้นลับ ต่างฝ่ายต่างระมัดระวังคำพูด มิให้เปิดเผยสิ่งที่ตนต้องการปิดบัง
จนกระทั่ง ผู้อาวุโสไป๋เอ่ยขึ้นพลางหรี่ตาลง “ปกติ ขบวนสินค้าของตระกูลหวัง มิเคยผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ เช่นนี้ เหตุใดครั้งนี้จึงมาปรากฏอยู่ที่นี่ได้?”
หวังหยวนแย้มยิ้มเล็กน้อยก่อนกล่าวอย่างแยบยล “บังเอิญขอรับ เป็นเพียงเส้นทางที่เหมาะสมสำหรับขบวนสินค้าเท่านั้น หากท่านมิได้มาถามไถ่ เกรงว่าคงมิทราบว่าผู้เยาว์อยู่ที่นี่กระมัง?”
ผู้อาวุโสไป๋เพ่งมองหวังหยวนครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะแผ่วเบา “ฮ่าฮ่า... เช่นนั้นเองหรือ”
ในที่สุด หลังจากพูดคุยกันอยู่นาน ผู้อาวุโสไป๋จึงลุกขึ้นประสานมือคารวะ “ข้าคงมิรบกวนเจ้าต่อไปแล้ว นายน้อยหวัง”
หวังหยวนลุกขึ้นคารวะกลับ “ขอให้ท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ”
เมื่อร่างของชายชราจากไป หวังหยวนพลันถอนหายใจเบา ๆ ความกดดันที่อัดแน่นมาตลอดบทสนทนาเสมือนถูกปลดปล่อยออกไป เขายกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง พลางพึมพำกับตนเอง “เหนื่อยเสียยิ่งกว่าการต่อสู้เสียอีก...”
---
แสงสุริยันยามสายทอประกายอาบพื้นปฐพี รัศมีทองเรืองรองส่องลอดพฤกษานานาพันธุ์ พลิ้วไหวตามแรงลมดุจม่านไหมต้องปลายพู่กัน หมอกขาวบางเบาที่เคยลอยคลอขุนเขา มลายหาย ทิ้งไว้เพียงเวหาใสกระจ่างดั่งหยกน้ำหนึ่ง อากาศยามสายอบอุ่นปนเย็น ละอองไอแดดแผ่วเบาคล้ายแรงใจจากเทพสวรรค์ แว่วเสียงใบไม้ไหวสะท้อนความสงบแห่งธรรมชาติ หยาดน้ำค้างที่เคยพราวพร่างก็หลอมรวมสู่แผ่นดิน เฉกเช่นไข่มุกต้องแสงแล้วเลือนหายสู่ภวังค์
อวี้เหวินทะยานไปเบื้องหน้า ฝีเท้ากระแทกพื้นดินหนักแน่น ทิ้งรอยลึกเป็นหลุมตื้น ๆ ตามรายทาง ขณะร่างกำยำพุ่งขึ้นกิ่งไม้ ทว่ากิ่งไม้อันแข็งแกร่งยังมิอาจทานทนต่อแรงมหาศาลของเขา แหลกหักลงด้วยเสียงสะท้อนในพงไพร กายเนื้อของเขากลับแกร่งกล้าเหนือมนุษย์ทั่วไปหลายเท่า แม้ยังมิอาจสำแดงพลังปราณอันลึกล้ำเฉกเช่นยอดยุทธ์ แต่กำลังภายในอันมหาศาลของเขาก็เพียงพอจะสังหารสัตว์อสูรระดับต่ำกว่าขั้นหลอมรวมกายได้โดยง่ายดาย
สายลมแผ่วโบกสะบัด ใบไม้ปลิดปลิวเสมือนม่านหมุนวนแห่งธรรมชาติ กระนั้นความเงียบงันภายในป่าลึก กลับมิได้สงบเยี่ยงภาพลวงตา ดวงตาคมกริบของอวี้เหวินเหลือบมองเงาสีดำที่ซ่อนเร้นหลังแนวพฤกษ์  เงาร่างของอสูรร้าย!
ทันใดนั้น! คำรามสนั่นสะท้านป่า เงาทะมึนพุ่งทะยานออกจากแนวไม้ด้วยความเร็วปานพายุพิโรธ ร่างสูงใหญ่ล่ำสันเผยให้เห็น “เสือเขี้ยวเงิน” สัตว์อสูรดุร้ายเขี้ยววาววับดุจเหล็กกล้า พิษร้ายไหลซึมจากปลายเขี้ยวขบกระทบกันจนเกิดเสียงแหลมคมสะท้านโสต มันคำรามก้อง ก่อนแผ่รังสีสังหาร พุ่งทะยานเข้าจู่โจม!
อวี้เหวินหาได้หวั่นเกรงไม่ เขาตั้งหลักมั่นคง ดวงตาทอประกายแน่วแน่ กำหมัดแน่นขณะพลิกกายฉีกกระแสลมอันกราดเกรี้ยว
“หมัดอัคนีสังหาร!”
ตูม! เปลวเพลิงแดงฉานปะทุขึ้นจากกำปั้น ดั่งเปลวอัคคีที่สามารถเผาผลาญทุกสรรพสิ่งในคราเดียว กำปั้นที่อาบไปด้วยเพลิงพิโรธพุ่งกระแทกสีข้างของเสือเขี้ยวเงินเต็มแรง ร่างมหึมาของมันปลิดปลิวกระแทกต้นไม้ใหญ่ เปลือกไม้แตกร้าวสะท้อนเสียงสะเทือนขุนเขา เปลวไฟลุกท่วมทั่วลำตัว มันกระอักโลหิตออกมา ก่อนที่ดวงตาจะมืดดับลงชั่วนิรันดร์
อวี้เหวินสาวเท้าเข้าไป มือคว้ามีดสั้นออกมา แยกชิ้นส่วนอันล้ำค่า ดึงเอาแก่นพลังบริสุทธิ์ออกมา เก็บลงสู่แหวนมิติพลัน
ระหว่างที่เขาย่ำเดินต่อไปในหุบเขา อวี้เหวินครุ่นคิด ‘แม้ระดับพลังของข้าก้าวล้ำเกินกว่าที่บิดาคาดหวัง เดิมทีเขาหมายพาข้าเข้าสำนักที่ตำหนักเจ้าเมือง ทว่าข้ากลับสำเหนียกตนเสมอว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า หากมัวหลงระเริงอยู่กับความก้าวหน้าเพียงนี้ วันหนึ่งข้าย่อมตกเป็นเหยื่อแห่งผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ข้าต้องลับคมฝีมือให้คมกริบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน’
สายตาแกร่งกล้าทอดมองแนวไม้รกทึบเบื้องหน้า ประกายดวงตาส่องประกายดุจเพลิงอัคคี ‘หุบเขานี้เต็มไปด้วยทรัพยากรล้ำค่า ข้าต้องใช้โอกาสนี้เก็บเกี่ยวของวิเศษให้มากที่สุด ของเหล่านี้ล้วนจำเป็นต่อการบ่มเพาะ อีกทั้งยังสามารถนำไปแลกเปลี่ยนเป็นเงินตรา ก่อนที่ขบวนสินค้าตระกูลหวังจะออกจากหมู่บ้าน’
ขณะเขาก้าวเดินต่อ เสียงกระพือปีกดังขึ้นเหนือศีรษะ ดั่งเสียงกระพือปีกแห่งความตาย อวี้เหวินเงยหน้าขึ้นมอง  "อสรพิษปีกคราม" สัตว์อสูรพิษร้ายทะยานโฉบลงมา พิษสีเขียวเข้มไหลซึมจากเขี้ยว หยดลงสู่พื้นป่าจนเกิดเสียงฟองฟู่กัดกร่อน!
“เจ้าสัตว์อสูรไร้ปัญญา กล้าบังอาจขวางทางข้าหรือ?”
อวี้เหวินตวาดเสียงเย็น ร่างพุ่งทะยานขึ้นกลางเวหา สองมือกำหมัดแน่นเร่งเร้าพลังมหาศาล
"หมัดอัคนีสังหาร!"
ตูม! ตูม! ตูม! เปลวอัคคีพวยพุ่ง กำปั้นที่อาบไปด้วยเพลิงสีแดงฉานพุ่งกระแทกอสรพิษร้าย ร่างของพวกมันแหลกสลายเป็นเถ้าธุลี พิษสังหารมิอาจระคายเคืองผิวกายของเขาได้
หลังจากสะสางเสร็จสิ้น อวี้เหวินร่อนลงสู่พื้น เก็บหญ้าทมิฬพิรุณจากเงาพฤกษา สายตาทอดมองไปยังแนวเขาเบื้องหน้า เสียงของซ่งเหยียนเฟยดังก้องจากสร้อยคอหินดำที่เขาสวมใส่ “เจ้าใกล้เข้าไปยังจุดหนึ่ง... ข้าสัมผัสได้ถึงพลังอันแปลกประหลาด มันมิใช่สิ่งชั่วร้าย ทว่าให้ความรู้สึกน่าเกรงขามยิ่ง ข้าเองก็มิอาจแน่ใจว่ามันคือสิ่งใด แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัด  มันย่อมเป็นของล้ำค่าหาได้ยากยิ่ง”
อวี้เหวินแสยะยิ้ม มุมปากกระตุกเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายเจิดจรัส
“เช่นนั้นข้าคงต้องลองดูสักครั้ง!”
ว่าจบ ร่างของเขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ป่าใหญ่ทอดเงาลึกลับประหนึ่งห้วงพิภพต้องมนต์ดำ แต่กลับมิอาจขวางกั้นเส้นทางของอวี้เหวินได้ เพราะเบื้องหน้าของเขา  ยังมีอีกหลายสิ่งรอให้ค้นพบ!
กลางป่าลึกที่ถูกโอบล้อมด้วยเงาไม้สูงตระหง่าน อวี้เหวินยืนแน่วนิ่งเบื้องหน้าพืชสมุนไพรวิเศษล้ำค่าบางอย่างที่หาเจอได้ยากยิ่ง ใบของมันเปล่งแสงเรืองรองราวอัญมณีต้องแสงจันทร์ ลำต้นบิดเกลียวประหนึ่งถูกสวรรค์บรรจงสร้างขึ้นโดยเฉพาะ แสงสีทองบางเบาฉาบทาบลงบนผิวของมัน ราวกับอัญมณีจากแดนสวรรค์ที่ถูกปกปักรักษามาเนิ่นนาน
กลิ่นหอมหวนของมันอบอวลอยู่โดยรอบ คล้ายเป็นการกระจายพลังปราณเข้มข้นออกมาให้แก่ผู้บ่มเพาะเพียงแค่ได้สูดดม ทุกอณูกลิ่นนั้นแฝงไว้ด้วยความเย็นเยือกและศักดิ์สิทธิ์ ราวกับมันมิใช่พืชสมุนไพรธรรมดา แต่เป็นของล้ำค่าที่ถูกสรรค์สร้างจากพลังแห่งมหาเวท สมุนไพรนี้มิใช่เพียงช่วยกระตุ้นพลังลมปราณให้แก่ผู้บ่มเพาะ แต่ยังสามารถใช้เป็นส่วนผสมสำคัญในการหลอมโอสถวิเศษระดับสูงซึ่งหาได้ยากยิ่งในใต้หล้า!
ขณะที่อวี้เหวินก้าวเข้าไปใกล้ ทันใดนั้น เสียงของซ่งเหยียนเฟยพลันดังขึ้นในห้วงสำนึกของเขา
เสียงนั้นเจือด้วยความตื่นตัวและเคร่งขรึม
“เจ้าหนู ระวังตัวให้ดี... มีผู้แอบติดตามเจ้า!”
หัวใจของเขากระตุกวูบ สัญชาตญาณแห่งการต่อสู้พลันถูกจุดขึ้น สายตาคมกริบเหลือบมองโดยรอบ พลันเงาทะมึนแฝงเร้นอยู่ท่ามกลางร่มไม้ไหววูบ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวสายลมกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา
แล้วเสียงหัวเราะเยียบเย็นพลันดังขึ้นจากเบื้องหลัง!
“หึหึ มิคาดว่าการตามเจ้าเพียงเพราะความสนใจ จะพาข้ามาพบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้!”
อวี้เหวินพลันหันขวับไปเบื้องหลัง ดวงตาเปล่งประกายแห่งความระแวดระวัง สิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้น
ชายชราผู้หนึ่งก้าวออกมาจากเงาไม้ กิริยาท่าทางของเขาดูเชื่องช้า หากแต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจแฝงเร้น อาภรณ์ดำหม่นที่เขาสวมใส่ดูเก่าโทรม ทว่ากลับไม่มีสิ่งใดลดทอนบรรยากาศอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมา เส้นผมสีเทาแซมขาวปล่อยยาวจรดกลางหลังพลิ้วไหวตามสายลม ดวงตาเรียวเล็กเป็นประกายเจ้าเล่ห์ แฝงไว้ด้วยความลึกล้ำและคาดเดาได้ยาก รอยยิ้มที่ฉายอยู่บนมุมปากเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม หากไม่รู้ที่มา อาจหลงคิดว่าเขาเป็นเพียงชายชราผู้เร่ร่อนไร้หลักแหล่ง แต่แท้จริงแล้ว บรรยากาศที่โอบล้อมร่างของเขากลับเต็มไปด้วยพลังอันเร้นลับ แฝงกลิ่นอายของพรรคมารอย่างเด่นชัด!
‘ชายชราผู้นี้...!’ อวี้เหวินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะบีบมือแน่น เขาจำได้ว่าเคยพบชายชราผู้นี้มาก่อน ขณะเดินผ่านขบวนสินค้าก่อนเข้าหุบเขา ตอนนั้นทั้งสองเพียงเดินสวนกัน แต่สิ่งที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา คือดวงตาเจ้าเล่ห์ที่มองตรงมาพร้อมรอยยิ้มแสยะอันเย็นเยียบ ราวกับมองเหยื่อที่กำลังเดินเข้าสู่ข่าย
‘ไม่คิดเลยว่าข้าจะได้พบมันอีก... และมันกลับเป็นฝ่ายติดตามข้ามาด้วย!’ อวี้เหวินขบกรามแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความตึงเครียด คำถามมากมายแล่นวาบขึ้นในห้วงความคิด ‘เหตุใดมันถึงตามข้ามา? มันรู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่นี่? หรือแท้จริงแล้ว มันเล็งข้าไว้ตั้งแต่แรก!?’
ชายชรากวาดตามองอวี้เหวิน ก่อนจะแสยะยิ้มกว้างขึ้นอีก “เด็กน้อยเอ๋ย สมุนไพรนี้สมควรเป็นของผู้ที่คู่ควร เจ้าเองก็เข้าใจดีมิใช่หรือ?” เสียงของเขาเนิบช้า ทว่ากลับดังก้องสะท้อนในบรรยากาศโดยรอบ ราวกับสามารถกดทับพลังปราณของผู้ที่อ่อนแอกว่าให้สั่นคลอนได้
อวี้เหวินหรี่ตามอง ความตึงเครียดพวยพุ่งขึ้นทวีคูณ แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากชายชราแม้ดูไม่รุนแรงนัก แต่สำหรับเขาที่พึ่งอยู่ในระดับกำเนิดกายขั้นต้น ขณะที่อีกฝ่ายอยู่ระดับพลังปราณระดับกลาง ความแตกต่างของชั้นพลังนั้นเทียบได้กับเหวลึกที่ยากจะข้ามผ่าน
แต่ถึงกระนั้น อวี้เหวินหาได้หวั่นเกรงไม่! เขาสูดลมหายใจลึก กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเครียดราวกับพยัคฆ์ที่พร้อมจะตะปบเหยื่อ ทุกอณูพลังในร่างพลุ่งพล่านด้วยจิตต่อสู้!
นี่มิใช่เพียงเรื่องของสมุนไพรล้ำค่าอีกต่อไป แต่เป็นการเดิมพันระหว่างชีวิตและความตาย!
ชายชราหรี่ตา รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นราวกับอ่านความคิดของอวี้เหวินออก “โอ้? เจ้าคิดจะต่อต้านข้ากระนั้นหรือ? เด็กน้อย พลังของเจ้ายังห่างไกลนัก อย่าได้ทำสิ่งโง่เขลา!”
สิ้นคำ เงาร่างของชายชราก็พุ่งทะยานมาด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ มือข้างหนึ่งตวัดออก ประกายพลังสีดำสนิทแผ่ซ่านออกจากฝ่ามือ คล้ายเงามัจจุราชหมายปลิดชีพอวี้เหวินในพริบตา!
อวี้เหวินเบิกตากว้าง เขาตอบสนองแทบจะในทันที ร่างกายพลันกระโจนหลบออกไปด้านข้าง ฉับพลันแรงกดดันอันมหาศาลจากพลังฝ่ามือของชายชราก็กระแทกพื้นดินเกิดเป็นหลุมลึก รัศมีแรงทำลายล้างทำให้ต้นไม้โดยรอบสั่นสะท้าน ใบไม้ปลิดปลิวว่อนราวพายุคลุ้มคลั่ง
‘แข็งแกร่งนัก!’ อวี้เหวินกัดฟันแน่น แต่ถึงแม้จะแตกต่างกันถึงสองขั้นพลังใหญ่ เขาก็มิอาจยอมแพ้โดยง่าย!
เขาตั้งหลักมั่นคง เร่งเร้าพลังทั้งหมดที่มี กำหมัดแน่น แววตาทอประกายดุดัน ‘หากคิดจะปล้นข้า เจ้าต้องเตรียมใจแลกชีวิต!’
อวี้เหวินยืนประจันหน้ากับชายชราผู้นั้น สายตาของเขายังคงแน่วแน่ แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายแห่งอันตรายพลุ่งพล่านราวกับพายุหมุนที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสรรพสิ่ง
ชายชราผู้นั้นแสยะยิ้ม รอยยิ้มแฝงเร้นด้วยเล่ห์กล ดวงตาเรียวเล็กฉายแววเจ้าเล่ห์ ร่างของเขายืนนิ่ง แต่กลับให้ความรู้สึกคล้ายอสรพิษที่ซุ่มรอจังหวะจู่โจมเหยื่อ อวี้เหวินกำหมัดแน่น สัญชาตญาณเตือนเขาว่าการเผชิญหน้ากับศัตรูที่มีพลังเหนือกว่าถึงสองขั้นใหญ่เช่นนี้ มิใช่เรื่องง่ายดายแม้แต่น้อย
เพียงพริบตา ขณะที่ทั้งสองกำลังจะปะทะกัน พลันเกิดเสียงสวบสาบจากด้านข้างของสมุนไพรวิเศษ ต้นไม้โดยรอบสั่นสะเทือนเล็กน้อย ราวกับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้นเอง เงามหึมาสีดำทะมึนพุ่งทะยานขึ้นจากพงไพร ดวงตาสีทองคู่โตเป็นประกายเย็นเยียบ จ้องมองทั้งสองราวกับมองเหยื่อ
"อสูรเฝ้ารักษา!" ชายชราพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาของเขาหดแคบลงเล็กน้อย แววตาเปล่งประกายคาดไม่ถึง
อวี้เหวินเองก็ขมวดคิ้วแน่น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้า คืออสรพิษยักษ์เกล็ดสีดำสนิท เรือนกายของมันแผ่รัศมีแห่งพลังอันเกรี้ยวกราด ลำตัวใหญ่เทียบเท่าต้นไม้ใหญ่ ลำคอพองขึ้นอย่างน่าสะพรึง มันชูคอขึ้นสูงจนบดบังแสงอาทิตย์ที่เล็ดลอดผ่านแนวไม้ ขณะที่ลิ้นสองแฉกแลบออกมาสัมผัสอากาศ เสียงขู่คำรามแผ่วต่ำของมันก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ
เพียงเสี้ยววินาที มันพุ่งทะยานเข้าจู่โจมด้วยความเร็วเหนือคาดหมาย! เป้าหมายของมันมิใช่ใครอื่น นอกจากผู้ที่บังอาจเข้ามาล่วงล้ำอาณาเขตของมัน  อวี้เหวินและชายชรา!
"ชิ! เจ้าอสรพิษโง่เง่า!" ชายชรากระโดดถอยหลังหลบอย่างว่องไว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ
อวี้เหวินเองก็พลิกกายฉีกกระแสลม ก้าวเท้าหลบอย่างเฉียบพลัน หางของอสรพิษฟาดลงสู่พื้นป่า ก่อเกิดเสียงดังสนั่น ฝุ่นดินปลิวฟุ้ง เศษใบไม้กระจัดกระจาย อวี้เหวินพลันบิดตัวกลางอากาศก่อนลงสู่พื้นอย่างมั่นคง
ทั้งสองสบตากันโดยมิได้นัดหมาย เวลานี้ศัตรูตัวฉกาจมิใช่กันและกัน แต่เป็นอสูรยักษ์ที่กำลังอาละวาดอยู่เบื้องหน้า!
"เรายังมิได้สะสางกัน แต่ดูท่าคงต้องจัดการมันก่อน" ชายชราเอ่ยเสียงเย็น รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับใบหน้า แต่แววตากลับฉายประกายคมกริบราวกับใบมีด
อวี้เหวินมิได้ตอบคำ เพียงจ้องมองอสูรร้ายตรงหน้า ฝ่ามือของเขากำแน่น เปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ในดวงตาลุกโชน "หึ เช่นนั้นก็มิอาจเสียเวลา!"
สิ้นคำของอวี้เหวิน อสรพิษยักษ์ก็พุ่งทะยานเข้ามาอีกครา คราวนี้เร็วกว่าครั้งก่อนหลายเท่า พลังลมปราณแผ่ซ่านออกมาจากร่างมหึมาของมัน กระแสลมพายุหมุนวนรอบตัวราวกับมันคือจ้าวแห่งผืนป่า
การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับอสูรเริ่มต้นขึ้น!
อสรพิษยักษ์แผ่รังสีคุกคามไปทั่วบริเวณ ดวงตาสีทองเย็นเยียบฉายแววเฉียบคม สายตาของมันจับจ้องไปยังชายชราเป็นหลัก ราวกับตระหนักได้ว่าบุคคลตรงหน้าคือภัยอันใหญ่หลวงที่มิอาจปล่อยผ่านไปได้ ลำตัวมหึมาของมันโค้งขด หางขยับแผ่วเบาราวกับง้างศาสตราวุธที่พร้อมจะพุ่งทะลวงทุกสรรพสิ่ง
อวี้เหวินยืนประจันหน้ากับเหตุการณ์ตรงหน้า พลันหัวใจของเขาเต้นแรง สายตาของเขากวาดมองสถานการณ์อย่างเฉียบคม ก่อนจะสังเกตเห็นจังหวะสำคัญ  อสูรยักษ์จดจ้องชายชราเป็นเป้าหมายหลัก ส่วนเขากลับถูกมองข้ามไปชั่วขณะ!
‘โอกาสนี้ ข้าต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด!’
ชายชรากระตุกมุมปากเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงรังสีสังหารที่พุ่งตรงมายังตนเอง เขาหรี่ตาลง ดวงตาเรียวเล็กฉายแววเย็นเยียบ ขณะที่ลมหายใจของเขาเปลี่ยนเป็นมั่นคงขึ้น พลังปราณภายในถูกเร่งเร้าอย่างรวดเร็ว
“หึ! เจ้าสัตว์อสูรเขลานัก คิดจะเล่นงานข้าก่อนงั้นหรือ?” เสียงหัวเราะต่ำเยาะเย้ยดังขึ้นแผ่วเบา ทว่ามิทันให้ชายชราได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดเพิ่มเติม อสรพิษยักษ์พลันพุ่งทะยานด้วยความเร็วเหนือความคาดหมาย!
“ฉับพลันเกินไป!” ชายชราร้องในใจ ร่างของเขาถีบตัวหลบออกด้านข้างฉับพลัน เสียงอากาศแตกระเบิดดังสะท้อนไปทั่วเมื่อหัวของอสรพิษกระแทกลงบนพื้นหิน รอยร้าวแผ่ขยายราวใยแมงมุม เศษดินและก้อนหินปลิวกระจายไปทั่ว ทว่ามันหาได้ลดละการจู่โจมไม่ หางอันทรงพลังของมันกวาดฟาดกลับมาทางชายชราทันที
ชายชราตวัดฝ่ามือออกมา พลังปราณแปรเปลี่ยนเป็นแรงกระแทกปะทะเข้ากับหางของมันอย่างแรง เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของเขาถอยกรูดไปสองก้าว แม้จะสามารถรับการโจมตีได้ แต่ก็ยังรู้สึกถึงแรงสะท้อนอันมหาศาลที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกาย
อวี้เหวินที่อยู่ไม่ไกล จ้องมองฉากตรงหน้าอย่างเงียบงัน แววตาของเขาแฝงไปด้วยความเฉียบแหลม แม้จะไม่ได้เข้าต่อสู้โดยตรง แต่เขากลับสามารถรับรู้ได้ว่าทุกการเคลื่อนไหวของอสรพิษยักษ์นั้นรวดเร็วกว่าที่คาดไว้มากนัก หากชายชราประมาทแม้เพียงน้อย คงตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงเป็นแน่
‘มันแข็งแกร่งเกินไปสำหรับข้าในตอนนี้ หากให้ชายชราต่อสู้ไปเรื่อย ๆ ย่อมเป็นการรีดเค้นพลังของมันออกมาให้มากที่สุด’ อวี้เหวินขบคิดอย่างสุขุม นัยน์ตาทอประกายเจ้าเล่ห์ ร่างของเขาเคลื่อนตัวออกห่างเล็กน้อย แต่ยังคงอยู่ในระยะที่สามารถสังเกตสถานการณ์ได้อย่างชัดเจน
อสรพิษยักษ์ยังคงโจมตีต่อเนื่อง มันฉกกัดด้วยความเร็วสูง ฟันแหลมคมของมันเปล่งประกายเย็นเยียบ กลิ่นอายพิษร้ายแผ่ซ่านออกมาจากเขี้ยวทั้งสอง เสียงแหวกอากาศดังขึ้นทุกครั้งที่มันพุ่งเข้าจู่โจม
ชายชราหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิดหลายครั้ง พลังปราณของเขาระเบิดออกทุกคราเพื่อปัดป้องการโจมตี แต่ยิ่งเวลาผ่านไป อวี้เหวินก็สังเกตเห็นว่าท่าทางของชายชราเริ่มเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากที่เคยดูนิ่งสงบ เริ่มมีร่องรอยความไม่พอใจแฝงอยู่ในสีหน้า
‘ในที่สุดก็รู้ตัวแล้วสินะ’ อวี้เหวินหัวเราะเยาะในใจ
ชายชรากัดฟันแน่น เมื่อเริ่มตระหนักถึงสถานการณ์ เขาถูกอวี้เหวินใช้เป็นโล่กันภัยโดยไม่รู้ตัว! โทสะภายในอกปะทุขึ้นมาเป็นระลอก นัยน์ตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว คลื่นพลังปราณที่แผ่ออกมาทวีความรุนแรงขึ้นหลายส่วน
“เจ้าเด็กนั่น…กล้าดียังไง!” เขาคำรามในใจ พลันฝ่ามือของเขาสะบัดออก กระแสพลังมหาศาลพุ่งทะยานเข้าใส่อสรพิษยักษ์ด้วยความเร็วสูง รัศมีปราณแปรเปลี่ยนเป็นเงากรงเล็บสีดำที่พุ่งเข้าตะปบลำคอของมันเต็มแรง!
อสรพิษยักษ์ขดตัวในพริบตา ลำตัวอันแข็งแกร่งของมันสะบัดต้านพลังปราณนั้นอย่างไม่เกรงกลัว การปะทะกันของทั้งสองทำให้พลังงานสั่นสะเทือนรุนแรง รอยร้าวลุกลามไปทั่วพื้นหิน ต้นไม้โดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบไม้ปลิดปลิวว่อนดุจพายุโหมกระหน่ำ
อวี้เหวินมองดูการต่อสู้ที่ทวีความดุเดือดขึ้นทุกขณะ ดวงตาของเขาหรี่มองชายชราด้วยความสนใจ ‘เขาเริ่มจริงจังแล้ว… หึ ข้าจะรอดูว่าท่านจะทำได้ถึงเพียงใด!’
ทว่าอสรพิษยักษ์หาได้เป็นฝ่ายเพลี่ยงพล้ำง่ายดายไม่ มันแผ่พลังอสูรออกมาอย่างเต็มที่ ดวงตาสีทองของมันเปล่งประกายแห่งโทสะรุนแรง ร่างของมันขยายพองขึ้น ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าใส่ชายชราอีกครั้ง การต่อสู้ระหว่างมนุษย์กับอสูรยักษ์ยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด!


## บทที่20  บทเริ่มเเห่งเพลิงล้างเเค้น!

เสียงคำรามของอสรพิษยักษ์ดังสะท้อนไปทั่ว พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว ขณะที่ร่างมหึมาของมันเริ่มเปล่งแสงเรืองรอง กลิ่นอายแห่งพลังอสูรอันมหาศาลแผ่กระจายออกมา ก่อเกิดแรงกดดันราวกับหุบเขากำลังถล่มลงมา
ดวงตาสีทองของมันเปล่งประกายประหลาดก่อนที่อาคมอสูรจะสำแดงฤทธิ์ เงาพญางูมหึมาเผยตัวขึ้นด้านหลังของมัน พร้อมกับไอปราณสีดำที่หมุนวนรอบกาย พลังที่อัดแน่นราวกับสายฟ้าพร้อมจะกระหน่ำลงมาได้ทุกเมื่อ
ชายชราเบิกตากว้าง รู้ได้ทันทีว่าอสรพิษตนนี้มิใช่เพียงสัตว์อสูรสามัญ หากแต่เป็นอสูรที่ฝึกฝนวิชา! "เจ้ากล้าฝึกฝนวิชาปราณ?" เขาพึมพำเสียงแผ่ว ทว่านัยน์ตาฉายแววคมกริบราวกับดาบเล่มหนึ่งที่ถูกชักออกจากฝัก
อสรพิษยักษ์ไม่ตอบคำ มันแค่แยกเขี้ยวยิ้มเย็น ปากของมันเปล่งเสียงฟ่อแผ่วเบา ทันใดนั้นเงาของมันพลันแยกออกเป็นหลายสาย เงาอสรพิษนับสิบปรากฏขึ้นรอบกายชายชรา พวกมันแผ่กลิ่นอายมรณะราวกับทะเลหมอกแห่งหายนะ
อวี้เหวินที่ยืนอยู่ห่างออกไปมองฉากนี้ด้วยความตกตะลึง ‘แยกร่างได้? หรือเป็นเพียงมายาภาพของพลังปราณ?’ ดวงตาของเขาหรี่ลง ขณะที่สมองคิดคำนวณถึงความเป็นไปได้
ชายชราขยับมือช้าๆ ก่อนที่พลังปราณภายในจะโคจรถึงขีดสุด รัศมีพลังหมุนวนรอบกายเขาดั่งพายุคลั่ง "อสูรตนนี้ช่างประมาทนัก คิดว่ากระบวนท่าเพียงเท่านี้จะทำให้ข้าหวาดหวั่นได้รึ?" เขากล่าวเสียงเย็น ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังมหาศาลปะทุออกจากร่าง
บึ้มมม!
เงาอสรพิษหลายสายสลายกลายเป็นหมอกควัน ทว่าในเสี้ยวพริบตานั้น ร่างจริงของอสรพิษยักษ์พลันพุ่งทะยานออกจากเงามายา หัวของมันแผ่ปราณสีดำแฝงไอพิษร้ายแรง หมายทะลวงร่างของชายชราให้สิ้นซาก!
“หึ!” ชายชราแค่นเสียง ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า ปราณของเขาพุ่งออกจากปลายนิ้วเป็นเส้นแสงสีเงิน ทะลวงเข้าใส่เกล็ดแข็งของอสรพิษยักษ์ด้วยความเร็วเหนือสายฟ้า เสียงปะทะดังสนั่น ห้วงอากาศสั่นสะเทือนราวกับกำลังจะแตกกระจาย
อสรพิษยักษ์ถูกโจมตีเข้าที่ลำคอโดยตรง มันคำรามลั่น ร่างกายกระตุกสั่นก่อนจะพลิกกลับไปตั้งหลัก ดวงตาสีทองของมันทอประกายอาฆาตแรงกล้ายิ่งกว่าเดิม มันสูดหายใจลึก ก่อนที่ลำคอของมันจะพองโตขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ
ชายชราหรี่ตาลง ‘นี่มัน…วิชาพิษทำลายล้าง!’
อวี้เหวินที่ซ่อนตัวอยู่ไกลรู้สึกถึงลางร้าย สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที ‘ถ้ามันปล่อยพิษออกมา ไม่ว่าชายชราหรือข้า ล้วนต้องรับผลกระทบทั้งสิ้น!’
ทว่าในวินาทีนั้นเอง ชายชรากลับยิ้มเย็น มือข้างหนึ่งของเขาประกบเข้าหากัน ปราณมหาศาลแผ่ซ่านออกมาราวกับสายน้ำเชี่ยวกราก เงารูปเสี้ยวจันทร์ปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือของเขา ทว่าเงานั้นกลับไม่ได้เปล่งแสงสว่างบริสุทธิ์ หากแต่เป็นเงามืดลึกล้ำ คล้ายประกายจันทราที่ซ่อนความดำมืดอยู่ภายใน
“เจ้าคิดว่าเพียงพิษอสูรจะหยุดข้าได้รึ?” เสียงของเขาแฝงรังสีสังหาร พลังมารในกายปะทุออกมาพร้อมกับรัศมีดำทะมึน ก่อนที่เงาจันทร์จะพุ่งออกไปด้วยพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัว!
แสงสีดำฟาดฟันลงตรงกลางลำตัวของอสรพิษยักษ์ ร่างมหึมาของมันกระตุกเฮือก เลือดสีดำสาดกระเซ็นออกมาเป็นสาย ก่อนที่มันจะคำรามลั่น พื้นดินรอบบริเวณแตกร้าวกระจาย
ทว่ามันยังไม่พ่ายแพ้! แม้บาดเจ็บ แต่มันกลับแผ่รังสีสังหารรุนแรงขึ้นกว่าเดิม มันกวาดหางออกไปกว้าง ๆ พร้อมกับพลังอสูรที่ปะทุขึ้นอีกระดับ!
การต่อสู้ระหว่างสองยอดยุทธ์  มนุษย์ผู้ฝึกวิชามาร และอสูรผู้แข็งแกร่งเทียมเท่า  ยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด!
ชายชราสบถในใจ ‘ข้าจะไม่ปล่อยให้ศึกนี้ยืดเยื้อต่อไปอีก!’
เขาสะบัดแขนเสื้อ มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปหยิบของบางสิ่ง มันคือ “ยันต์มารสังหาร” อักขระโบราณที่สลักไว้ด้วยโลหิตของจอมยุทธ์ยุคบรรพกาล พลังมารเข้มข้นหมุนวนอยู่ภายใน พอปรากฏออกมาก็ส่งกลิ่นอายมรณะจนพืชพรรณรอบข้างเหี่ยวเฉาในพริบตา
ชายชรากระตุกยิ้มเย็น แรงกดดันจากพลังมารพลันทวีคูณ เขาโยนยันต์ออกไปกลางอากาศ ก่อนจะร่ายอาคมควบคุม มันเปล่งแสงสีดำสนิท ก่อนจะพุ่งทะลวงเข้าใส่อสรพิษยักษ์
“จงสลายไปซะ!” เขากล่าวเสียงก้อง
ยันต์มารสังหารพุ่งเข้าใส่ร่างของอสรพิษยักษ์โดยตรง พลังมหาศาลปะทุขึ้นเป็นระลอก เงามารมหึมาปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้า กดทับร่างของมันไว้แน่น ก่อนที่เส้นแสงสีดำจะฉีกกระชากพลังอสูรของมันจนแหลกสลาย
อสรพิษยักษ์กรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของมันจะค่อย ๆ แหลกสลายไปกับสายลม เหลือเพียงเถ้าถ่านสีดำล่องลอยอยู่กลางอากาศ
ชายชราหอบหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา เขาเก็บยันต์ที่เหลือกลับเข้าไป ก่อนจะปรายตามองอวี้เหวินที่ซุ่มอยู่ห่าง ๆ ‘เจ้าหนู ข้ารู้นะว่าเจ้าคิดอะไรอยู่…’
ชายชราจ้องมองซากของอสรพิษยักษ์ที่แน่นิ่งอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเขาทอประกายเย็นชา พลางก้มมองยันต์สีดำในมือซึ่งบัดนี้ได้สูญเสียพลังไปแล้ว รอยยับย่นบนใบหน้าขยับเล็กน้อย เผยให้เห็นแววเสียดายอยู่ลึก ๆ ในดวงตา
“เฮอะ! ของล้ำค่าถูกใช้ไปกับสัตว์อสูรเช่นนี้...ช่างไม่คุ้มค่าเลยจริง ๆ” เขาพึมพำกับตนเอง
แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นสมุนไพรวิเศษที่ยังคงไหวเอนอยู่เบื้องหน้า ความคิดเสียดายก็จางหายไปแทนที่ด้วยความโลภ หากเขาได้สมุนไพรวิเศษนี้มาครอบครอง มันย่อมทดแทนความสูญเสียของยันต์มารได้ ชายชราก้าวไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ดวงตาทอประกายมุ่งมั่น
ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอื้อมมือไปเก็บเกี่ยว ท่าทางของอวี้เหวินที่คอยจับตาดูอยู่ไม่ห่างก็สะดุดสายตาเขา เด็กหนุ่มผู้นี้คิดใช้เขาเป็นเครื่องมือในการรับมืออสรพิษยักษ์ และบัดนี้เมื่อทุกอย่างจบลงแล้ว คิดจะลอยตัวออกไปง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ? แววโทสะปรากฏขึ้นในแววตาของชายชรา เขาจะปล่อยให้เจ้าหนูผู้นี้รอดไปได้อย่างไร!
“อย่าคิดว่าข้าจะลืมเลือน...เจ้าเด็กเมื่อวานซืน!” เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างของชายชราพุ่งทะยานไปยังอวี้เหวิน ราวกับสายลมอสรพิษที่แฝงเร้นไปด้วยเจตนาสังหาร
อวี้เหวินเบิกตากว้าง รู้ได้ทันทีว่าตัวเองไม่มีทางปะทะกับชายชราโดยตรงได้ ด้วยระดับบ่มเพาะที่ห่างกันถึงสองขั้นใหญ่ การเผชิญหน้าโดยตรงย่อมเป็นหนทางสู่ความตาย หนทางเดียวที่เขามีคือหลบเลี่ยงเท่านั้น!
“บัดซบ!” เขาสบถในใจ ร่างกายพุ่งไหวราวกับเงาลวง วิ่งวกวนไปรอบ ๆ อย่างว่องไว สองเท้าเหยียบลงบนก้อนหินและกิ่งไม้ หลบหลีกการโจมตีของชายชราไปอย่างฉิวเฉียด
“เจ้าเด็กเวร! เจ้าคิดจะหนีไปได้หรือ!?” ชายชราขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน โทสะยิ่งปะทุขึ้นทุกขณะ เด็กหนูระดับกำเนิดกายกลับวิ่งหลบหลีกเขาได้อย่างต่อเนื่อง มันน่าขายหน้าเกินไปแล้ว!
แต่ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังสะท้อนก้องไปทั่วพื้นที่!
“เจ้ากล้ารึ?”
เสียงนั้นดังกระหึ่มราวกับสายฟ้าฟาด แทรกซึมเข้าสู่กลางใจของชายชราโดยตรง ความหนาวเย็นแล่นขึ้นจากฝ่าเท้าสู่ศีรษะโดยพลัน ร่างของเขาชะงัก ดวงตาสาดส่องไปโดยรอบอย่างตื่นตระหนก
“ใครกัน!?” เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่พบร่องรอยของผู้ใด นอกจากอวี้เหวินที่ยืนอยู่ไม่ไกล
ชายชราไม่กล้าประมาทอีกต่อไป เขาประสานมือโค้งคำนับไปในอากาศ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นไหว
“ผู้อาวุโส ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ จึงไปล่วงเกินลูกศิษย์ของท่าน ขอผู้อาวุโสโปรดอภัยและไว้ชีวิตน้อย ๆ ของข้าด้วย ข้าจะออกไปจากที่นี้ทันที และจะไม่แย่งชิงสิ่งของอีกต่อไป”
แม้ภายนอกจะนอบน้อม แต่ภายในใจของเขาคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว ‘ผู้อาวุโสผู้นี้ซ่อนตัวอยู่เนิ่นนานมิได้ปรากฏออกมา แต่ทันทีที่เด็กหนูนี้ตกอยู่ในอันตรายกลับส่งเสียงเตือนมา คงมิใช่ผู้ใดอื่น น่าจะเป็นอาจารย์หรือผู้คุ้มครองของมันแน่ ดูจากระดับพลังที่สามารถซ่อนตัวจากสายตาของข้าได้ย่อมสูงส่งยิ่งนัก มิควรเสี่ยงอีกต่อไป’
แต่ก่อนที่เขาจะได้ขยับตัวหลบหนีไป เสียงเย็นเยียบพลันดังขึ้นอีกครั้ง!
“เจ้าคิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไปได้รึ?”
ในชั่วพริบตา พลังปราณกระบี่สีแดงเพลิงพลันพุ่งออกมาจากอากาศ ตรงเข้าโจมตีชายชราอย่างรวดเร็ว เขาตกตะลึง รีบเร่งเร้าพลังปราณทั้งหมดเพื่อป้องกันตัว แต่กระนั้นก็ไม่อาจต้านทานได้ ร่างของเขาถูกซัดปลิวกระเด็นไปไกล เลือดพุ่งกระจายออกจากปาก อาการบาดเจ็บเริ่มปรากฏให้เห็นชัด
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตั้งตัว พลังปราณกระบี่ดาบที่รุนแรงยิ่งกว่าก็พุ่งออกมาอีกระลอก! แรงกดดันอันมหาศาลทำให้ชายชราตระหนักได้ทันทีว่าผู้อาวุโสผู้นี้มิได้คิดปล่อยให้เขารอดไปได้แน่นอน!
‘บัดซบ! ข้าต้องหนีให้ได้!’
ในช่วงเวลาเป็นตายนั้น ชายชราตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เขาหยิบของบางอย่างออกมาจากแหวนมิติ ก่อนจะปลดปล่อยพลังปราณสุดขีดลงไป มันเป็นค่ายกลเคลื่อนย้ายโบราณ! แม้จะต้องสูญเสียรากฐานพลังบ่มเพาะไปเพื่อใช้งานมัน แต่หากไม่ทำเช่นนี้ เขาคงต้องจบชีวิตลงที่นี่แน่!
แสงสว่างเจิดจ้าพลันแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา แต่ก่อนที่เขาจะหายตัวไป พลังปราณกระบี่สุดท้ายก็พุ่งเข้าปะทะร่างเขาอย่างจัง เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่ว ก่อนที่ทุกอย่างจะสงบลง และราวกับว่าชายชราผู้นั้นไม่เคยปรากฏตัวอยู่ในที่แห่งนี้มาก่อน...
ณ ภายในมิติของสร้อยคอ อวี้เหวิน ซ่งเหยียนเฟยมองดูฉากนี้อยู่ตลอด สายตาเขาทอประกายเย็นชา พลันกล่าวอุทานออกมา
“ไม่นึกว่าตาแก่ผู้นี้จะมีค่ายกลเคลื่อนย้ายด้วย...” เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “แต่ช่างเถอะ โดนปราณกระบี่ดาบของข้าไป ต่อให้รอดมาได้ ชีวิตของมันก็คงไม่ต่างจากขยะชิ้นหนึ่ง”
อวี้เหวินถอนหายใจอย่างโล่งอก ดวงตาสีดำขลับฉายแววซับซ้อน แม้เขาจะพยายามซ่อนมันไว้ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ในใจกลับรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่งผ่านพ้นไป หากไม่มีซ่งเหยียนเฟยช่วยเหลือ เกรงว่าเขาคงกลายเป็นศพไปแล้วเป็นแน่
เขาหันไปหาคู่หูของตน ก่อนจะประสานมือคำนับด้วยท่าทางเคารพ
“ซ่งเหยียนเฟย ขอบคุณเจ้ามาก หากมิใช่เพราะเจ้า ข้าคงไม่มีโอกาสยืนอยู่ตรงนี้อีกแล้ว”
ซ่งเหยียนเฟยมองเขาด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ในแววตาฉายประกายลึกซึ้ง เขาส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น
“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า พวกเราคือสหายกัน นี่เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว”
คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่ากลับเต็มไปด้วยความหนักแน่น อวี้เหวินพยักหน้ารับ รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่สายตาของเขาจะหันไปจับจ้องยังเป้าหมายที่อยู่ตรงหน้า… สมุนไพรวิเศษอันล้ำค่า
ต้นสมุนไพรตั้งตระหง่านอยู่กลางลานหิน รัศมีแห่งพลังปราณแผ่ออกมารอบกาย ใบของมันเปล่งแสงเรืองรองราวอัญมณีต้องแสงจันทร์ ลำต้นบิดเกลียวดั่งศิลปะแห่งสรวงสวรรค์ แสงสีทองบางเบาฉาบทาบลงบนพื้นผิวของมัน ราวกับสมบัติล้ำค่าที่ถูกทะนุถนอมมาเนิ่นนาน กลิ่นหอมหวนของมันแผ่ซ่านออกมาเป็นวงกว้าง ทุกอณูกลิ่นนั้นชวนให้จิตใจสงบนิ่ง ราวกับซึมซับพลังแห่งฟากฟ้าเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
อวี้เหวินเดินเข้าไปใกล้ ก่อนที่ซ่งเหยียนเฟยจะกล่าวขึ้นช้า ๆ
“สมุนไพรนี้คือ ‘หญ้าเทพจันทรา’ หนึ่งในวัตถุดิบหายากของใต้หล้า มันมีสรรพคุณเร่งการบ่มเพาะพลังปราณ ช่วยเสริมสร้างพื้นฐานรากวิญญาณ และยังสามารถใช้เป็นส่วนผสมสำคัญในการหลอมโอสถวิเศษระดับสูง” เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “แต่หากเจ้าต้องการใช้มันให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด สมควรให้ปรมาจารย์นักหลอมโอสถนำมันไปหลอมเป็นเม็ดยา หากเพียงนำมากลืนกินโดยตรง ย่อมไม่อาจดึงศักยภาพของมันออกมาได้อย่างสมบูรณ์”
อวี้เหวินพยักหน้ารับเข้าใจ ดวงตาฉายแววครุ่นคิด เขายังไม่รู้จักนักปรุงยาผู้ใด และตัวเขาเองก็ไม่มีความรู้เกี่ยวกับศาสตร์การหลอมโอสถเลยแม้แต่น้อย เช่นนั้นแล้ว ทางเลือกที่ดีที่สุดตอนนี้ก็คือ… เก็บมันไว้ก่อน
“ข้าจะเก็บมันไว้ในแหวนมิติ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ข้าจะหาวิธีใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุด” เขากล่าว ก่อนจะค่อย ๆ เก็บสมุนไพรลงไปอย่างระมัดระวัง
เมื่อเสร็จสิ้น เขาหันไปมองซากของอสรพิษยักษ์ที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางลานหิน ซากมหึมาของมันส่งกลิ่นคาวเลือดอบอวล ร่างกายที่เต็มไปด้วยเกล็ดแข็งสีดำขลับดูน่าหวาดหวั่นแม้มันจะสิ้นชีพไปแล้วก็ตาม
“ซากของมัน… ย่อมมีค่ามหาศาล” อวี้เหวินเอ่ยขึ้นช้า ๆ “หากเราชำแหละมัน และนำชิ้นส่วนสำคัญไปขาย ย่อมได้เงินตรามาไม่น้อย”
ซ่งเหยียนเฟยพยักหน้า “แน่นอน โดยเฉพาะแก่นพลังของมัน ซึ่งเป็นหัวใจหลักของอสูรอสรพิษระดับสูง หากขายให้กับนักบ่มเพาะหรือสำนักใหญ่อาจได้ราคามหาศาล”
แม้ว่าอวี้เหวินจะมีความสามารถไม่น้อย แต่ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ ยังไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนบนร่างของอสรพิษได้ด้วยซ้ำ แม้มันจะตายไปแล้วก็ตาม ดังนั้น ภารกิจชำแหละนี้จึงตกเป็นของซ่งเหยียนเฟย
ซ่งเหยียนเฟยจุดปราณกระบี่ดาบสีเเดงของตนออกมา พลังปราณสีเเดงฉานไหลเวียนผ่านปลายนิ้ว เผยให้เห็นประกายแสงร้อนแรง เขากวาดสายตาประเมินร่างอสรพิษครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มลงมือด้วยความชำนาญ
คมปราณกระบี่ดาบวาดผ่านเกล็ดดำแข็งของอสูรอสรพิษได้อย่างง่ายดาย เลือดสีม่วงเข้มไหลทะลักออกมาจากรอยแผล อวี้เหวินยืนมองอยู่ด้านข้าง สีหน้าของเขาสงบนิ่ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ‘สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้’
ซ่งเหยียนเฟยใช้เวลาไม่นานในการชำแหละร่างอสูร ส่วนสำคัญของมันถูกแยกออกมาทีละชิ้น หนังเกล็ดของมันสามารถนำไปทำเกราะวิญญาณได้ กระดูกของมันสามารถนำไปสร้างอาวุธ หรือบดเป็นผงทำโอสถ ส่วนที่มีค่าที่สุดคือแก่นพลังที่เรืองแสงอยู่ภายในอกของมัน
ซ่งเหยียนเฟยใช้ปลายนิ้วสัมผัสแก่นพลังเบา ๆ ก่อนจะส่งให้กับอวี้เหวิน “นี่คือแก่นพลังของมัน พลังปราณภายในยังคงสมบูรณ์ หากนำไปแลกเป็นเงินตราย่อมได้ราคาสูง หรือเจ้าจะเก็บไว้ใช้เองก็ได้”
อวี้เหวินรับแก่นพลังมา ดวงตาของเขาฉายแววลึกซึ้ง ก่อนจะกล่าวเสียงหนักแน่น “ตอนนี้ข้ายังใช้งานมันไม่ได้ แต่เมื่อถึงเวลาที่ข้าแข็งแกร่งขึ้น ข้าจะใช้มันเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง”
ซ่งเหยียนเฟยมองเขาด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนจะพยักหน้า “เช่นนั้นก็เป็นการตัดสินใจที่ดี”
หลังจากเก็บเกี่ยวสมบัติมีค่าเสร็จสิ้น อวี้เหวินหันมองไปรอบ ๆ ลานหินที่บัดนี้เต็มไปด้วยคราบเลือดและกลิ่นคาวคละคลุ้ง ศึกครั้งนี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่เส้นทางของเขายังอีกยาวไกล ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า
‘ข้ายังต้องเดินทางต่อไป... และต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!’
อวี้เหวินก้าวออกจากหุบเขาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ความเหน็ดเหนื่อยจากศึกที่ผ่านมาผสมปนเปกับความตื่นเต้นจากสมบัติล้ำค่าที่ได้รับมา แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่การเผชิญหน้ากับอสูรอสรพิษระดับสูงและการได้ครอบครองหญ้าเทพจันทรา ทำให้เขารู้ว่าหนทางแห่งการบ่มเพาะพลังปราณของตนนั้นยังอีกยาวไกล
สายลมเย็นพัดโชยผ่าน ปลายเสื้อของเขาโบกสะบัดเบา ๆ ภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส อวี้เหวินเเละซ่งเหยียนเฟยมุ่งหน้าไปยังหนึ่งในร้านค้าของขบวนสินค้าตระกูลหวัง ซึ่งกำลังตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็กแห่งนี้ในระหว่างการเดินทาง
ร้านค้านั้นเป็นเพิงขนาดย่อมแต่จัดวางอย่างเรียบร้อย ประดับด้วยผืนผ้าสีแดงทอง แสดงถึงความมั่งคั่งของตระกูลหวัง เจ้าของร้านคือหวังหลิน ชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ใบหน้าหล่อเหลาราวสตรีอยู่ห้าส่วน ดวงตาคมกริบแฝงประกายเจ้าเล่ห์ เขาเพิ่งรู้จักกับอวี้เหวินในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา แต่กลับรู้สึกถูกชะตาและสนิทสนมกันอย่างรวดเร็ว
เมื่อก้าวเข้าสู่ร้านค้า กลิ่นสมุนไพรหอมอบอวลลอยปะทะจมูก บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยวัตถุดิบหายากและของวิเศษมากมาย หวังหลินยิ้มกว้างเมื่อเห็นอวี้เหวินเดินเข้ามา
“ฮ่าฮ่าฮ่า! น้องชาย! เจ้ากลับมาแล้ว ดูท่าเจ้าจะได้ของดีมามากมายสินะ!”
อวี้เหวินเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบวัตถุดิบที่ตั้งใจจะขายออกมาจากแหวนมิติอย่างระมัดระวัง โดยไม่เผยให้เห็นหญ้าเทพจันทรา แก่นพลัง หรือของมีค่าอื่นที่เขาคิดว่าจะมีประโยชน์ในภายภาคหน้า
หวังหลินเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นขณะพิจารณาของตรงหน้า
“นี่มัน… หนังอสรพิษระดับสูง! กระดูกอสูรที่เปี่ยมพลังปราณ! ฮ่าฮ่าฮ่า! สมบัติล้ำค่าเช่นนี้หายากนัก!” เขาลูบคางอย่างพึงพอใจ “เจ้าต้องการขายทั้งหมดเลยหรือไม่?”
“เพียงของเหล่านี้เท่านั้น” อวี้เหวินตอบเรียบ ๆ โดยไม่ขยายความมากกว่านั้น
หวังหลินยิ้มกว้าง “ดี! ข้าจะให้ราคาที่เจ้าพึงพอใจ!”
หลังจากการเจรจาเสร็จสิ้น อวี้เหวินได้รับเงินตราจำนวนมหาศาล ซึ่งมากพอที่จะทำให้เขามั่งคั่งไม่น้อย เมื่อเขากล่าวขอบคุณและออกจากร้าน เงินเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เขาหลงระเริง มีเพียงเป้าหมายเดียวที่ยังคงชัดเจน  การแข็งแกร่งขึ้น!
---
ซ่งเหยียนเฟยมองดูอวี้เหวินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่พวกเขาพบกัน เขาเคยเป็นดั่งเจ้าชายผู้เย่อหยิ่ง หลงใหลในเกียรติยศและศักดิ์ศรีของตน ไม่เคยคิดว่าผู้ใดจะคู่ควรแก่การเป็นสหายแท้ของเขา แต่หลังจากที่ได้ร่วมทางกับอวี้เหวิน ผ่านความเป็นความตายร่วมกัน เขาได้เห็นถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่าย ไม่ใช่เพียงแค่พลังยุทธ์ แต่เป็นหัวใจที่แน่วแน่และจิตวิญญาณที่ไม่เคยยอมแพ้
‘อวี้เหวิน... เจ้ามิใช่คนธรรมดาเลยจริง ๆ’
จากเพียงแค่คนรู้จัก บัดนี้ซ่งเหยียนเฟยเริ่มนับเขาเป็นสหายแท้ หากในอนาคตพวกเขายังคงร่วมทางกันต่อไป ไม่แน่ว่าอาจสนิทกันราวกับพี่น้องร่วมสายเลือด
---
วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งวันสำคัญมาถึง—วันที่ขบวนสินค้าของตระกูลหวังจะออกจากหมู่บ้าน เสียงฝีเท้าม้าและรถม้าดังกึกก้องทั่วลานกว้าง พ่อค้าและนักเดินทางต่างพากันเตรียมตัวออกเดินทางสู่เมืองใหญ่
ภายในเรือนรับรองที่เงียบสงบหลังหนึ่ง บานหน้าต่างไม้ถูกเปิดไว้รับลมเช้าอ่อน ๆ แสงอาทิตย์แรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องลอดผ่านซี่ไม้โปร่ง ให้เงาไม้สะท้อนพลิ้วไหวอยู่บนพื้นหินแกร่ง
ชายหนุ่มในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนนั่งสงบนิ่งอยู่ข้างโต๊ะไม้หอม ใบหน้าเรียวยาวงดงามราวภาพวาด หวังหยวน  นายน้อยแห่งตระกูลหวัง และผู้นำขบวนค้าครั้งนี้  กำลังขบคิดเงียบ ๆ ดวงตาเรียวยาวทอดมองออกไปยังทิวเขาที่ทอดตัวยาวไกลสุดสายตา
"ผ่านมาแล้วห้าวัน..." เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง พลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู บนกระดาษคือภาพร่างวัตถุลึกลับที่ตกลงมาจากฟากฟ้าเมื่อหนึ่งถึงสองเดือนก่อน
จุดประสงค์แท้จริงของการเดินทางมายังหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้ ไม่ใช่เพียงการซื้อขายสินค้า หากแต่เป็นเพื่อสืบหาร่องรอยของสิ่งนั้น... วัตถุลึกลับซึ่งแหวกฟ้าตกลงมาจากเบื้องบน ทว่าน่าเสียดาย แม้เขาจะส่งคนออกตามหาอย่างเงียบเชียบตลอดห้าวันที่ผ่านมา ก็ยังไร้ซึ่งเบาะแสหรือคำบอกเล่าที่เป็นประโยชน์
“ใต้หล้ายิ่งใหญ่ ความลี้ลับย่อมดาษดื่น...” เขาถอนหายใจแผ่วเบา สายตาหม่นหมองไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยคำที่สะท้อนความในใจอย่างเรียบง่ายแต่ลุ่มลึก
“เหตุการณ์ในใต้หล้า มักมิเป็นดั่งใจคิด...”
เขาลุกขึ้นช้า ๆ จากเบาะรองนั่ง เส้นผมยาวสยายพริ้วพลิ้วตามแรงลมเมื่อประตูเรือนถูกเปิดออก กลิ่นไม้สนจาง ๆ ลอยมาแตะจมูกขณะเขาก้าวออกจากเรือน เดินมุ่งหน้าสู่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
ไม่นานหลังจากนั้น บริเวณลานหน้าบ้านไม้ที่เรียบง่าย หวังหยวนได้โค้งคำนับอย่างสุภาพต่อชายชราเจ้าของหมู่บ้าน พร้อมกล่าวคำอำลา น้ำเสียงของเขาสุขุม อ่อนน้อมแต่แฝงด้วยอำนาจ
“ขอบคุณท่านลุงที่ให้การต้อนรับเป็นอย่างดี หากในอนาคตขบวนสินค้าของตระกูลหวังมีโอกาสกลับมา ข้าหวังว่าจะได้รับไมตรีอันอบอุ่นเช่นนี้อีกครั้ง”
ชายชราแย้มยิ้มพยักหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพ “ขอให้นายน้อยเดินทางปลอดภัย โชคดีตลอดทาง”
---
ณ ลานกว้างใจกลางหมู่บ้าน ขบวนสินค้ากำลังเตรียมออกเดินทาง ม้าเทียมรถกำลังถูกควบคุมอย่างเป็นระเบียบ สินค้าถูกห่อหุ้มด้วยผ้าเนื้อหนา มัดแน่นด้วยเชือกเส้นใหญ่ ธงของตระกูลหวังสะบัดไหวตามสายลม ตราสัญลักษณ์อันสง่างามของหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งภาคใต้ปรากฏเด่นชัด
อวี้เหวินยืนอยู่หน้ารถม้าเล็กคันหนึ่ง สวมชุดเรียบง่ายสีเข้ม เขากำลังกล่าวอำลาหวังหลิน  ชายหนุ่มผู้มีใบหน้างดงามราวอิสตรี แต่เต็มไปด้วยความเฉลียวฉลาดและจิตใจโอบอ้อม
“เจ้าทำให้ข้าได้รับรู้หลายสิ่งในช่วงเวลาสั้น ๆ นี้ หวังหลิน” อวี้เหวินเอ่ย น้ำเสียงแม้จะเรียบเย็น แต่ดวงตากลับสื่อถึงความจริงใจ
หวังหลินยิ้มบาง ดวงตาทอประกาย “หากเจ้ามีโอกาส อย่าลืมไปเยี่ยมข้าที่ หุบเขาเมฆาอำพัน เขตการปกครองของตระกูลหวัง เมืองเมฆฟ้า ภาคใต้ เจ้าจะได้รับการต้อนรับสมเกียรติอย่างแน่นอน”
เขายื่นมือออกมาเบา ๆ ก่อนจะกล่าวบทกลอนด้วยน้ำเสียงรื่นหู
“หากสหายยังอยู่ ห้วงฟ้าดินย่อมมิเดียวดาย
หนึ่งรอยยิ้มแห่งมิตรภาพ ยิ่งใหญ่กว่าพันคำลา”
อวี้เหวินหัวเราะแผ่วเบา พลางจับมือเขาเบา ๆ “แม้ทางจะไกล หากใจเชื่อมถึงกัน สักวันย่อมได้พบ”
หวังหลินยิ้มกว้างขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้า ประจำตำแหน่งในขบวน
---
เสียงแตรไม้ถูกเป่าแผ่วเบา ดังก้องไปทั่วหมู่บ้าน ขบวนสินค้าของตระกูลหวังเริ่มเคลื่อนตัวออกจากลานกว้าง ช้า ๆ แต่มั่นคง
ม้าแข็งแรงฝ่าเมฆฝุ่นเบื้องล่าง ล้อรถม้าหมุนเอื่อยผ่านถนนหินกรวดที่ทอดยาวไกล แผ่นธงสีทองแดงสะบัดพลิ้วลับหายไปในม่านหมอกเช้า อวี้เหวินยืนมองขบวนไปจนสุดสายตา สายลมพัดผ่านใบหน้าของเขา ดวงตานิ่งสงบ ทว่าในใจกลับครุ่นคิดถึงหนทางข้างหน้า
‘โลกกว้างใหญ่ไพศาล นักบ่มเพาะนับไม่ถ้วน ข้ายังต้องเดินไปอีกไกล...’
ลมหายใจของเขาแน่นิ่ง ก่อนจะหมุนกายเดินจากไป
ปลายทางของเขา ยังคงเลือนราง... แต่ใจของเขา ไม่เคยหวั่นไหว
---
หลังขบวนสินค้าขนาดใหญ่ของตระกูลหวังเคลื่อนจากหมู่บ้านไปจนลับตา ท่ามกลางฝุ่นดินที่ลอยละอองอยู่ในอากาศอย่างแผ่วเบา บรรยากาศรอบกายก็กลับคืนสู่ความสงบเย็น เงียบงันจนน่าประหลาด
อวี้เหวินยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง ทอดสายตามองเส้นทางที่ขบวนสินค้าจากไป
ในแววตาที่งดงามดั่งสตรีแฝงแววครุ่นคิดและหมองเศร้า ราวกับมีม่านหมอกบางเบาปกคลุมอยู่ภายใน
ช่วงเวลาเพียงไม่กี่วันนับจากนี้ เขาจะต้องจากหมู่บ้านเล็ก ๆ นี้ไป...
เพื่อก้าวเข้าสู่โลกที่กว้างใหญ่และโหดร้ายกว่าที่เขาเคยพบเจอ
ลมสายยามบ่ายพัดไหวผ่านยอดไม้ เสียงใบไม้เสียดสีกันคล้ายเสียงกระซิบจากฟากฟ้า
เขาหลับตาชั่วครู่ สูดกลิ่นอายของป่าเขาเข้าเต็มปอด
ดั่งจะเก็บความสงบสุขสุดท้ายไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ก่อนจะเดินเข้าสู่โลกที่เปื้อนเลือดและไฟแค้น
เขารู้ดี  การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการทดสอบของโชคชะตาเท่านั้น
แต่คือบทเริ่มต้นของคำสาบานที่เขาให้ไว้กับตัวเอง... ตั้งแต่ยังเด็ก
“ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น...”
“แข็งแกร่งพอจะฝ่าเข้าไปในตระกูลเฉิน”
“พาตัวมารดาของข้ากลับมา และให้พวกมันทุกคน... ชดใช้!”
เพลิงแค้นที่เขาฝังไว้ในใจตลอดหลายปี… พวยพุ่งขึ้นอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อตระกูลนั้น
ตระกูลเฉิน  ตระกูลของมารดาเขาเอง
ตระกูลที่ทอดทิ้งนางราวกับไร้ค่า
ตระกูลที่เหยียบย่ำบิดาของเขา ทั้งคำดูแคลน ทั้งการกระทำไร้เมตตา... ล้วนฝากรอยแผลลึกไว้ในใจเขามิรู้ลืม
อวี้เหวินกำหมัดแน่น จนข้อมือขาวซีด
ริมฝีปากบางเม้มสนิท ความเยือกเย็นในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายแห่งคำมั่น
“ข้าไม่เพียงแต่จะเอาตัวนางกลับมา...”
เขาพึมพำเสียงแผ่ว
“แต่ข้าจะให้พวกมัน... เห็นกับตาว่า ลูกของคนที่พวกมันเหยียบย่ำ จะยืนอยู่เหนือพวกมันทั้งหมด!”
เสียงลมพลันแปรเปลี่ยนเป็นโหมแรง ฝุ่นปลิวลอยขึ้นกลางอากาศ
แสงอาทิตย์อ่อนส่องกระทบใบหน้าอวี้เหวิน เผยความแน่วแน่ที่แม้แต่กาลเวลาก็ไม่อาจกัดกร่อน
โลกกว้างใหญ่เบื้องหน้า... รอการมาถึงของเขา
---
ณ ห้องเก็บของหลังบ้าน อวี้หลานกำลังเตรียมสัมภาระอย่างเงียบงัน
เขาไม่ได้เอ่ยวาจามากนัก ทว่าทุกการเคลื่อนไหวของเขา ล้วนเต็มไปด้วยความรอบคอบและเอาใจใส่
แม้เขาจะมิใช่ผู้ฝึกตนอีกต่อไป แต่จิตใจที่เคยผ่านศึก เคยยืนท่ามกลางพายุ ก็ยังมั่นคงดั่งผืนเขา
เมื่อเห็นบุตรชายเดินเข้ามาในเงามืดของห้องเก็บของ เขาก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ยิ้มจาง ๆ ปรากฏบนริมฝีปาก
“พร้อมหรือยัง... เจ้าเตรียมใจแล้วหรือยัง?”
คำถามแผ่วเบาแต่จริงจังนัก
อวี้เหวินพยักหน้า แม้เสียงในใจยังสั่น
แต่แววตานั้น  แน่วแน่ยิ่งกว่าเหล็กกล้า
ครั้งหนึ่ง... อวี้เหวินเป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดา ดุจดั่งหยาดฝนต้องลม ชีวิตเรียบง่าย ไร้ซึ่งคลื่นลมโหมกระหน่ำ

ทว่า... โชคชะตา พลิกผันดั่งสายฟ้าฟาดกลางฤดูร้อน บีบบังคับให้เขาต้องก้าวเท้าเข้าสู่โลกอันโหดร้ายแห่งผู้ฝึกตน โลกที่ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง

ความแค้นอันลึกซึ้งจากการถูกพรากมารดาไป ก่อเกิดเป็นเปลวเพลิงแห่งการต่อสู้ในใจเด็กหนุ่ม เขาต้องลุกขึ้นยืนหยัด ทะยานสู่เส้นทางแห่งการฝึกฝน เพื่อนำความอบอุ่นแห่งอ้อมอกแม่กลับคืนมา

จากความแค้นครั้งนั้น... ใครเลยจะคาดคิด ว่ามันจะหล่อหลอมเด็กหนุ่มผู้อ่อนเยาว์ ให้กลายเป็นตำนานอันยิ่งใหญ่ไปตลอดกาล

จากปลาตัวน้อย แหวกว่ายในสระน้ำตื้นเขิน กลับกลายเป็นมังกรทะยานฟ้า ทะลุกำแพงแห่งขีดจำกัด ก้าวข้ามสู่จุดสูงสุด ชื่อเสียงของเขากระหึ่มก้อง สะท้านสะเทือนไปทั่วเก้าสวรรค์สิบพิภพ


นามของเขา... กลายเป็นตำนานที่ผู้คนกล่าวขาน จดจำไปชั่วกาลนาน



       "จักรพรรดินภา อวี้เหวิน"