การผงาดของตระกูลเศรษฐี: สาวนักธุรกิจเกิดใหม่ในรั้วโรงเรียน
Su Nuanse
## บทที่ 1 กระโดดลงสู่ทะเล

ห่างจากฝั่งทะเล เรือยอชท์หรูกำลังแล่นไปอย่างช้าๆ
ในตอนนี้ทะเลเป็นเหมือนเสือร้ายที่คำราม ปั่นป่วนและมีคลื่นลมแรง เช่นเดียวกับจิตใจของถังไอหนิงในตอนนี้ที่กระวนกระวายไม่ต่างจากเสือร้าย
ถังไอหนิงสวมเสื้อยืดสีขาวแบบลำลองกับกางเกงยีนส์ ตอนนี้เธอยืนอยู่ที่ขอบนอกสุดของดาดฟ้าเรือยอชท์ เพียงถอยไปอีกก้าวเดียวก็จะตกลงไปในทะเลลึก
อย่างไรก็ตาม นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือตอนนี้ไหล่ขวาและต้นขาซ้ายของเธอถูกยิง เลือดไหลไม่หยุด ทำให้ร่างกายของเธอสั่นไปทั้งตัว โงนเงนเหมือนจะล้ม แต่ก็ยังพยายามทรงตัวไว้ไม่ให้ล้มลง
คุณสามารถจินตนาการได้ว่าต้องใช้ความกล้าหาญและความมั่นคงมากแค่ไหน!
แน่นอนว่าถ้าเป็นเพียงเพราะถูกยิงสองนัดนี้ สำหรับถังไอหนิงแล้ว คงไม่ถึงกับทำให้ร่างกายสั่นและโงนเงนขนาดนั้น แต่เป็นเพราะก่อนหน้านี้เธอถูกวางยา ทำให้สูญเสียพละกำลังไปมาก
มิฉะนั้นแล้ว เธอจะถูกจับตัวได้ง่ายๆ อย่างไร!
ตรงหน้าถังไอหนิง ผู้ที่กำลังเผชิญหน้ากับเธออยู่ มีชายหญิงคู่หนึ่งเป็นผู้นำ
ผู้หญิงสวมชุดราตรีสั้นสีขาวแบบเกาะอก ผมหยักศกสีแดงเข้มยาว แต่งหน้าจัด ดูเย้ายวนสุดๆ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ส่วนผู้ชาย สวมสูทสีขาวทั้งชุด อายุประมาณ 30 ปี หน้าตาหล่อเหลาอย่างยิ่ง
ทั้งสองยืนชิดติดกัน ท่าทางสนิทสนม ยังมีกลิ่นอายของความเสเพลอีกด้วย
ด้านหลังคู่ชายหญิงนี้ มีผู้ชายแต่งกายด้วยสูทสีดำทั้งตัวประมาณ 7-8 คน ดูเหมือนเป็นบอดี้การ์ด
อย่างไรก็ตาม ชายที่สวมสูทสีขาวคนนั้นแผ่รังสีความเย็นชาออกมาทั่วร่าง ดวงตาลึกล้ำเหมือนนกอินทรีจ้องมองถังไอหนิงที่อยู่ตรงหน้าอย่างแน่วแน่ มือที่ยกขึ้นถือปืนจ่อเธออยู่ ไกปืนพร้อมจะถูกเหนี่ยว
และกระสุนนัดที่ถังไอหนิงโดนยิงนั้น ก็เป็นเขาที่ยิงเช่นกัน
"ทำไม?" เสียงที่แทบจะดังออกมาจากซอกฟัน ดวงตาของถังไอหนิงที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด ความเสียใจ และความไม่ยอมรับอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จ้องมองชายหญิงที่ยืนท่าทางสนิทสนมอยู่ตรงหน้า
"ทำไมงั้นเหรอ? ฮ่าๆ..." ผู้หญิงคนนั้น ก็คือถังเหยาซิน เหมือนได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง หัวเราะเยาะว่า "ถังไอหนิง โอ้ ถังไอหนิง แม้แต่ตอนนี้เธอก็ยังมองไม่เห็นความจริงอีกหรือ? จริงๆ แล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่จื่อเยว่รักก็คือฉัน การอยู่กับเธอก็แค่ใช้ประโยชน์เท่านั้น ไม่อย่างนั้นเธอคิดว่าทำไมเธออยู่กับจื่อเยว่มาสองปี จื่อเยว่ถึงไม่แตะต้องเธอล่ะ!"
"พวกเธอ..." ถังไอหนิงโกรธจนพูดไม่ออก ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ ถังเหยาซินและไจ่ซื่อเยว่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคงแตกเป็นผุยผงไปแล้ว
ถังเหยาซิน น้องสาวต่างมารดาของถังไอหนิง อายุน้อยกว่าถังไอหนิงสองปี
สิบปีก่อน การปรากฏตัวของแม่ของถังเหยาซิน ทำให้แม่ของเธอโกรธจนจิตใจล่มสลาย เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ กลายเป็นคนเหมือนผัก และถังเหยาซินกับแม่ที่เป็นเมียน้อยก็ได้เข้ามาอยู่ในบ้านอย่างถูกต้อง
ส่วนตัวเธอเอง ถูกพ่อของเธอส่งไปฝึกในองค์กรมือปืนที่มืดมน แล้วแอบทำเรื่องที่ไม่อาจเปิดเผยให้กับตระกูลถัง
เธอไม่เต็มใจแน่นอน แต่ช่วยไม่ได้เพราะแม่ของเธออยู่ในมือของพ่อ ถ้าเธอไม่ยอมทำ แม่ของเธอก็จะถูกฆ่า
ไจ่ซื่อเยว่ เป็นชายที่มีภูมิหลังธรรมดาแต่มีความสามารถโดดเด่น น่าเสียดายที่ถังไอหนิงซึ่งฉลาดมาตลอดชีวิตกลับตกหลุมพรางของชายที่มีสองหน้าคนนี้
ถังเหยาซินไม่สนใจความโกรธของถังไอหนิงเลย และพูดต่อไปว่า "พ่อรู้ว่าถ้าแม่ของเธอตายไป ก็จะไม่สามารถควบคุมเธอได้อีก ดังนั้นจึงจัดการให้ผู้ชายมาตามจีบเธอ ทำให้เธอตกหลุมรัก และยินดีทำงานให้เขาด้วยความเต็มใจ แต่ผู้ชายมากมายเหล่านั้นเธอกลับไม่สนใจ แต่กลับเกิดชอบผู้ชายของฉันเพราะอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง เพื่อตระกูลถัง ฉันจึงต้องอดทนให้ผู้ชายของฉันมาแสดงละครกับเธอ!"
ขณะที่พูด ถังเหยาซินก็แสดงท่าทางน่าสงสาร แม้จะเป็นการแสดงแต่ก็ทำให้คนมองดูน่าเวทนา ไจ่ซื่อเยว่ที่อยู่ข้างๆ ก็ปลอบโยนอย่างเหมาะสมว่า "ที่รัก อย่ากังวลไปเลย ตั้งแต่นี้ต่อไปผมจะอยู่ข้างๆ คุณตลอดเวลา จะไม่ให้คุณรู้สึกเหงาในยามดึกอีก"
"แน่นอน คุณเป็นของฉันคนเดียว ทั้งร่างกายและหัวใจของคุณ" ถังเหยาซินพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน นิ้วมือวาดวนอยู่บนอกของไจ่ซื่อเยว่ ในท่าทางยั่วยวน ทำให้ไจ่ซื่อเยว่รู้สึกหวั่นไหวและเคลิบเคลิ้ม
หากไม่ใช่เพราะยังมีธุระสำคัญต้องจัดการ เขาอยากจะกดถังเหยาซินลงบนเตียงและรุกเร้าอย่างรุนแรง
"น่าขยะแขยง" ภาพนี้ทำร้ายจิตใจของถังไอหนิง แต่สิ่งที่เธอรู้สึกมากกว่าคือความรู้สึกขยะแขยง
หากไม่ใช่เพราะเธอกำลังถูกจ่อปืน เธอคงไม่ยอมให้คนพวกนี้มาทำตัวน่ารังเกียจต่อหน้าเธอแน่
"เธอ..." คำพูดของถังไอหนิงทำให้สีหน้าของถังเหยาซินเปลี่ยนไป เธอกำลังจะโต้ตอบ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา ก็ถูกไจ่ซื่อเยว่ขัดจังหวะ "ที่รัก อย่าโกรธเลย เธอแค่คนที่กำลังจะตาย ปล่อยให้เธอพูดตามใจอีกสักหน่อยจะเป็นไรไป"
เมื่อได้ยินไจ่ซื่อเยว่พูดแบบนั้น สีหน้าของถังเหยาซินก็ดีขึ้น "ก็จริง ที่จริงฉันยังไม่อยากจัดการเธอเร็วขนาดนี้ แต่ใครใช้ให้เธอรู้เรื่องที่แม่ของเธอตายล่ะ! ต้องบอกว่าแม่ลูกคู่นี้รักกันลึกซึ้งจริงๆ ถึงกับยอมทะเลาะกับตระกูลถังเพื่อแม่ของเธอ แถมยังไม่ยอมฟังคุณอีก"
หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ถังไอหนิง เพื่อเป็นการตอบแทนที่เธอทำประโยชน์ให้กับตระกูลถังมามาก ตอนนี้ฉันให้ทางเลือกเธอสองทาง หนึ่ง คือกระโดดลงไปเอง ส่วนทางที่สอง..." พูดพลางถังเหยาซินก็ยิ้มอย่างมีความหมาย "ทางที่สอง คือมาเล่นกับลูกน้องของฉันสักหน่อย ก่อนตายจะได้รู้สึกถึงการเปลี่ยนจากเด็กสาวเป็นผู้หญิง เป็นไงล่ะ?"
ถังไอหนิงกำมือแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด
อย่างไรก็ตาม เมื่อทุกอย่างสิ้นหวังแล้ว เธอก็ไม่พูดอะไรอีก
แม้ว่าก่อนตายเธอจะสามารถทำร้ายถังเหยาซินได้ แต่เธอก็รู้ว่าหากถูกจับได้ เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานจากการย่ำยีของผู้ชายพวกนี้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอทนไม่ได้
ดังนั้น...
ถังไอหนิงยิ้มเย็นชาให้กับถังเหยาซินและไจ่ซื่อเยว่ แล้วพูดเสียงเย็นว่า "ถ้าฉันไม่ตาย ฉันจะทำให้พวกแกตายอย่างทรมานแน่"
คำพูดของถังไอหนิงเหมือนคำสาปที่ทำให้ถังเหยาซินและไจ่ซื่อเยว่รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัวทันที ราวกับว่าคำสาปนี้จะเป็นจริง แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตอบสนอง ถังไอหนิงก็กระโดดลงสู่ทะเลอันเชี่ยวกราดทันที
ร่างของถังไอหนิงจมลงไปเรื่อยๆ สติสัมปชัญญะก็เลือนรางลงทุกที แต่ในความพร่าเลือน เธอเห็นจี้หยกที่อกของเธอเปล่งแสงสีแดงวูบหนึ่ง แล้วเธอก็หมดสติไป
...
เมือง F เมืองขนาดกลางของฮัวเซีย
ในห้องพักผู้ป่วยธรรมดาห้องหนึ่งของโรงพยาบาลใจกลางเมือง ห้องนี้มีเตียงผู้ป่วยสี่เตียง แต่มีคนนอนอยู่แค่เตียงริมผนังทางขวาสุดเท่านั้น
บนเตียง มีหญิงสาวอายุราว 17-18 ปีนอนพิงหัวเตียงอยู่ ศีรษะพันผ้าพันแผล ใบหน้าดูงดงาม นับว่าเป็นสาวสวย แต่ตอนนี้เธอมีสีหน้าเคร่งขรึม กำลังจ้องมองข่าวกลางที่กำลังออกอากาศทางโทรทัศน์


## บทที่ 2 นักเรียนหญิงเกิดใหม่

ข่าวรายงานว่าเมื่อบ่ายวานนี้ ในบริเวณทะเลแถวเมืองไฮซี มีการพบศพหญิงสาวอายุราว 25-26 ปี จากการสืบสวนพบว่าหญิงสาวคนนี้คือมือสังหารและสายลับทางธุรกิจที่ตำรวจกำลังไล่ล่าอยู่ในวันนี้
เมื่อเห็นข่าวนี้ สีหน้าของหญิงสาวยังคงหนักอึ้งอย่างมาก
ไม่มีใครรู้ว่าในร่างของหญิงสาวในตอนนี้ วิญญาณได้ถูกเปลี่ยนไปแล้ว และบังเอิญเสียจริงๆ ที่เป็นวิญญาณของศพหญิงสาวในข่าวเมื่อครู่นี้
ใช่แล้ว ถังไอหนิงได้กลับชาติมาเกิดใหม่
มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อใช่ไหม? แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว แม้แต่ถังไอหนิงที่มีความสามารถในการปรับตัวสูง ก็ต้องใช้เวลาทั้งช่วงเช้าในการย่อยและยอมรับเรื่องนี้
เมื่อสวรรค์ให้โอกาสเธอเกิดใหม่ เธอย่อมไม่อาจทรยศต่อคำสาบานก่อนตายในชาติก่อน หากมีชีวิตอยู่ เธอจะต้องทำให้ไจ่ซื่อเยว่และถังเหยาซินตายอย่างไม่สวยงาม
ดังนั้น ไจ่ซื่อเยว่ ถังเหยาซิน รอเธอมาแก้แค้นเถอะ! รวมถึงพวกคนในตระกูลตั๋งที่ฆ่าแม่ของเธอและใช้ประโยชน์จากเธอมาหลายปี
ร่างกายที่ถังไอหนิงกลับมาเกิดใหม่นี้ มีชื่อว่ากู่หนิง อายุ 18 ปี เกิดในครอบครัวเลี้ยงเดี่ยวธรรมดา และแม่ของเธอก็ตั้งท้องโดยไม่ได้แต่งงาน
ด้วยเหตุนี้ ตลอดมาแม่ลูกทั้งสองจึงต้องเผชิญกับสายตาเย็นชาและการดูถูกจากญาติพี่น้อง กู่หนิงยังต้องแบกรับคำด่าว่าเป็นลูกนอกสมรสอีกด้วย
ไม่เพียงเท่านั้น ที่โรงเรียน กู่หนิงยังถูกเพื่อนรังเกียจ แบ่งแยก และรังแก ส่งผลให้กู่หนิงมีนิสัยขี้อาย เก็บตัว ขลาดกลัว อ่อนแอ และไม่เก่งการพูดจาตั้งแต่เด็ก
แม่ของกู่หนิง กู่หม่าน เป็นเพียงคนทำงานรับเงินเดือน เนื่องจากไม่มีวุฒิการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย จึงทำงานได้เพียงในโรงงานแห่งหนึ่ง มีรายได้เพียงเดือนละสามสี่พันหยวนเท่านั้น ชีวิตความเป็นอยู่ค่อนข้างฝืดเคือง
กู่หนิงตอนนี้เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ที่โรงเรียนมัธยมปลายที่สามในเมือง F อีกเทอมกว่าๆ ก็จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
แต่ผลการเรียนของกู่หนิงไม่ดีนัก การจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ก็ยังค่อนข้างยากอยู่
ด้วยเหตุนี้ ญาติๆ จึงเยาะเย้ยไม่น้อย แถมยังแกล้งทำเป็นหวังดีแนะนำให้กู่หนิงแต่งงานซะหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะได้ไม่เป็นภาระของกู่หม่าน
อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงสาเหตุที่กู่หนิงต้องเข้าโรงพยาบาล สีหน้าของถังไอหนิงก็ค่อยๆ เย็นชาลง ในดวงตายังแฝงความโกรธไว้
บางที อาจเป็นเพราะรู้สึกเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมที่คล้ายคลึงกันก็ได้!
ก่อนหน้านี้ กู่หนิงมีแฟนหนุ่มที่คบกันมาสองเดือน เป็นนักเรียนเรียนเก่งชั้นหัวกะทิ ชื่อชิงเจิ้ง
ชิงเจิ้งหน้าตาดี สดใส เรียนเก่งติดอันดับต้นๆ ของห้อง ฐานะก็ดี พ่อเป็นหัวหน้าสำนักงานการท่องเที่ยว แม่เป็นหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาล นับว่าเป็นลูกข้าราชการชั้นผู้ใหญ่
กู่หนิงไม่เคยคิดฝันเลยว่า ผู้ชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้จะมาจีบเธอ ที่สำคัญที่สุดคือ ชิงเจิ้งเป็นผู้ชายที่กู่หนิงแอบชอบมาเป็นปีแล้ว แม้จะรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร แต่ก็ไม่อยากปฏิเสธ หลังจากลังเลอยู่หลายวัน ในที่สุดก็ตอบตกลง
แต่เมื่อวานนี้เอง ทุกอย่างก็จบลงแล้ว
เมื่อวานเป็นวันศุกร์ ตอนเลิกเรียนช่วงบ่าย ชิงเจิ้งนัดเจอกู่หนิง กู่หนิงคิดว่าเป็นการนัดเดท แต่ไม่คาดคิดว่า ชิงเจิ้งจะมาพร้อมกับกู่เซียวเซียว และพอเจอกันก็บอกเลิกกับกู่หนิงทันที
กู่เซียวเซียวเป็นลูกสาวของลุงใหญ่ของกู่หนิง อายุมากกว่ากู่หนิงครึ่งปี เพราะตั้งแต่เด็กถูกพ่อแม่ปลูกฝังความคิดว่ากู่หนิงเป็นลูกนอกสมรส อีกทั้งกู่หนิงยังสวยกว่า ดังนั้นตั้งแต่เด็กจนโต กู่เซียวเซียวจึงชอบแกล้งกู่หนิงเป็นที่สนุก
"กู่หนิง ที่จริงแล้วชิงเจิ้งไม่ได้ชอบเธอหรอก ที่เขามาคบกับเธอ ก็เพราะพนันกับฉันเท่านั้นแหละ ถ้าเขาจีบเธอติด แล้วคบกันได้สองเดือนแล้วเลิกกัน ฉันก็จะยอมคบกับเขา ดังนั้น ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ชิงเจิ้งก็เป็นแฟนของฉันกู่เซียวเซียวแล้วนะ" กู่เซียวเซียวพูดกับกู่หนิงอย่างหยิ่งยโส
กู่หนิงได้ยินแล้วก็ตกตะลึงจนอึ้งไปพักใหญ่ถึงได้สติ จึงถามชิงเจิ้งว่า "เธอพูดความจริงหรือเปล่า?"
ชิงเจิ้งมองเธอด้วยสายตาดูแคลน และน้ำเสียงก็เต็มไปด้วยความรังเกียจ "แน่นอนสิ กู่หนิง เธอคงไม่ได้คิดจริงๆ หรอกนะว่าฉันชิงเจิ้งจะชอบเด็กสาวจนๆ ที่ไม่มีภูมิหลังอะไรแบบเธอ! ถ้าไม่ใช่เพื่อจะจีบเซียวเซียว ฉันแทบจะไม่อยากมองเธอด้วยซ้ำ น่าขยะแขยง"
เมื่อได้ยินดังนั้น กู่หนิงแทบจะยืนไม่อยู่
ที่แท้ก็คิดว่าตัวเองเป็นซินเดอเรลล่าที่ได้พบเจ้าชายขี่ม้าขาว แต่ไม่นึกว่าสุดท้ายมันก็แค่เรื่องตลกน่าขัน
กู่หนิงยอมรับความจริงนี้ไม่ได้ จึงวิ่งหนีอย่างสับสน แต่เพราะไม่ได้ระวังมองทาง จึงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ได้รับบาดเจ็บที่ศีรษะอย่างรุนแรง เลือดไหลไม่หยุด หมดสติไปทันที ส่วนคนขับรถที่ก่อเหตุก็หลบหนีไป
เมื่อตื่นขึ้นมา เธอก็กลายเป็นถังไอหนิงไปแล้ว
ในตอนนั้นเอง ความคิดของถังไอหนิงก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงผู้หญิงสองคนที่ดังแผ่วเบามาจากนอกประตู
"น้องสี่ นี่เป็นเงินสามหมื่นหยวน เป็นเงินเก็บทั้งหมดของพี่กับพี่เขย แต่สามหมื่นหยวนนี้ก็ยังไม่พอให้หนิงหนิงผ่าตัดได้" นี่เป็นเสียงของป้าสาวคนที่สองของกู่หนิง กู่ชิง น้ำเสียงกังวลไม่ได้เสแสร้งแต่อย่างใด เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า "หรือว่า เธอลองไปยืมพี่ใหญ่ดูไหม?"
แม้ว่ากู่ชิงจะเสนอแนะอย่างนั้น แต่ในใจก็ไม่ได้หวังอะไรมากนัก
"หนูโทรหาพี่ใหญ่ไปแล้วค่ะ แต่พี่ใหญ่บอกว่าเงินทั้งหมดพี่สะใภ้เป็นคนดูแล เขาก็ไม่มีเงินแล้ว พี่สะใภ้คนนั้นพี่ก็รู้นี่คะว่าเป็นคนยังไง เงินคือชีวิตของเขา การจะยืมเงินจากมือเขาก็เหมือนกับจะเอาชีวิตเขาไปเลยค่ะ"
กู่หม่านรู้สึกหมดหนทาง ในบรรดาพี่น้องหลายคน พี่ใหญ่กู่ชิ่งเซียงรวยที่สุด แต่ก็ขี้เหนียวที่สุดด้วย บอกว่าพี่สะใภ้เป็นคนดูแลเงิน เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่านี่เป็นแค่ข้ออ้าง!
"ก็ใช่ แล้วน้องชายคนที่สามล่ะ"
"พี่ชายคนที่สามบอกว่าเพิ่งซื้อบ้านใหม่ เงินเก็บหมดแล้ว ก็เลย...ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ที่ทำให้หนิงหนิงต้องมาลำบากเพราะฉัน ถ้าหนิงหนิงเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว" กู่หม่านเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง
แม้ว่าตอนนี้ถังไอหนิงจะไม่ใช่ถังไอหนิงคนเดิมอีกต่อไป แต่ความเป็นมืออาชีพของเธอยังคงอยู่ ดังนั้นแม้ว่าเสียงจากนอกประตูจะเบามาก กู่หนิงที่อยู่ในห้องก็ยังสามารถได้ยินชัดเจน
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ถังไอหนิงรู้สึกสะเทือนใจ
เพราะตอนที่ตื่นขึ้นมาเมื่อเช้านี้ เธอกำลังพยายามทำความเข้าใจกับความจริงที่ว่าเธอได้เกิดใหม่ จึงไม่ได้บอกให้กู่หม่านรู้ว่าเธอตื่นแล้ว ทำให้เธอเป็นห่วง ถังไอหนิงรู้สึกผิดเล็กน้อยในใจ
"เอี๊ยด" เสียงประตูถูกเปิดออก มีผู้หญิงวัยกลางคนสองคนที่มีอายุใกล้เคียงกันเดินเข้ามา ทั้งคู่แต่งตัวธรรมดา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเสื้อผ้าราคาไม่กี่สิบหยวนจากตลาดนัด และยังเก่ามากด้วย แต่กลับสะอาดและเรียบร้อยมาก
เนื่องจากสภาพความเป็นอยู่ไม่ดี พวกเธอไม่ได้ดูแลตัวเองมาหลายปี ทำให้หน้าตาดูแก่กว่าอายุจริงหลายปี ถ้าบอกว่าพวกเธออายุห้าสิบก็คงไม่มีใครสงสัย
"แม่ ป้าคนที่สอง"
ถังไอหนิงเอ่ยปากก่อน เธอไม่รู้สึกอึดอัดเลย เพราะเธอยอมรับความจริงที่ว่าเธอได้เกิดใหม่อย่างสมบูรณ์แล้ว
ที่เธอสามารถยอมรับกู่หม่านเป็นแม่ได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ นอกจากเป็นเพราะเธอได้รับความทรงจำของกู่หนิง ทำให้ความรักของแม่ที่ฝังแน่นอยู่ในใจแล้ว ยังเป็นเพราะความปรารถนาและความเสียใจที่มีต่อแม่ของเธอเอง
เมื่อเห็นกู่หม่าน ก็ทำให้เธอนึกถึงแม่ของเธอในชาติก่อน ทั้งคู่เป็นผู้หญิงที่มีชะตากรรมอันแสนลำบากที่ถูกผู้ชายทอดทิ้ง เพียงแต่กู่หม่านโชคดีกว่าแม่ของถังไอหนิงเล็กน้อย
แม้จะมีชีวิตที่ลำบาก แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างดี


## บทที่ 3 การปรากฏของพลังพิเศษ

เมื่อกู่หนิงเอ่ยปาก มันทำให้กู่หม่านและกู่ชิงตกใจมาก พวกเธอมองดูกู่หนิงที่ตื่นขึ้นมาแล้วและพิงอยู่ที่หัวเตียง พวกเธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
หมอบอกว่ากู่หนิงมีเลือดคั่งในสมอง จำเป็นต้องผ่าตัดเอาออกถึงจะฟื้น แต่ตอนนี้เธอกลับฟื้นขึ้นมาแล้ว
"หนิง หนิงหนิง เธอ เธอตื่นแล้วเหรอ..." แม้จะตกใจ แต่กู่หม่านก็รีบตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว น้ำตาไหลพรากทันที เธอรีบวิ่งไปที่ข้างเตียง อยากจะกอดกู่หนิง แต่ก็กลัวจะทำให้บาดแผลตามตัวเจ็บ จึงงุนงงไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนดี
"หนิงหนิง เธอตื่นแล้ว เธอตื่นจริงๆ..."
กู่ชิงก็รีบวิ่งเข้ามาเช่นกัน ยังคงไม่อยากเชื่อ แต่ส่วนใหญ่เป็นความดีใจและตื่นเต้น
"แม่ ป้า หนูตื่นแล้วค่ะ" กู่หนิงพูดพลางรีบจับมือของกู่หม่านทั้งสองข้าง เพื่อให้รู้สึกถึงความจริง
"ฮือๆ.... ตื่นแล้วก็ดี ตื่นแล้วก็ดี..." กู่หม่านดีใจจนร้องไห้ออกมา จับมือของกู่หนิงแน่น ราวกับกลัวว่าถ้าไม่จับไว้ กู่หนิงจะหายไป
กู่ชิงก็ดีใจจนน้ำตาไหล ความเศร้าและความสุขที่มาอย่างรวดเร็วแบบนี้ ช่างทดสอบหัวใจคนจริงๆ
"เอาล่ะ ฉันจะไปตามหมอมา" กู่ชิงนึกขึ้นได้ทันที พูดจบก็วิ่งออกไปทันที
ไม่นาน หมอก็มาถึง เขาก็ประหลาดใจมากที่กู่หนิงฟื้นขึ้นมา มันเป็นปาฏิหาริย์จริงๆ!
แต่ก็ยังต้องจัดการตรวจร่างกายอย่างละเอียดอีกครั้ง เพื่อยืนยันผลก่อนถึงจะแน่ใจได้
ดังนั้น หมอจึงรีบจัดการตรวจร่างกายให้กู่หนิงทันที
หลังจากตรวจเสร็จ กู่ชิงก็รีบไปซื้อของกินให้กู่หนิง ส่วนกู่หม่านก็อยู่เฝ้าข้างกายกู่หนิงไม่ห่าง คอยดูแลอย่างใกล้ชิด
จากกู่หม่าน กู่หนิงรู้สึกถึงความรักของแม่อย่างเต็มเปี่ยม
นับตั้งแต่แม่กลายเป็นคนกึ่งพืช นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับการดูแลเอาใจใส่เช่นนี้
แม้ว่าตอนอยู่กับไจ่ซื่อเยว่ก็ได้ยินคำหวานหูมากมาย แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงการแสดงละครเท่านั้น
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ กู่ชิงต้องไปทำงานในช่วงบ่ายจึงลากลับไป ส่วนกู่หม่านได้ลาหยุดสามวันที่เหลือของเดือนนี้ติดต่อกันตั้งแต่เมื่อวานที่กู่หนิงเกิดเรื่อง วันนี้และพรุ่งนี้จึงไม่ต้องไปทำงาน
กู่หม่านพูดคุยกับกู่หนิงสักครู่ แล้วบอกให้เธอพักผ่อนให้ดี
กู่หนิงรู้ว่ากู่หม่านไม่ได้หลับตาเลยตั้งแต่บ่ายเมื่อวานจนถึงตอนนี้ จึงบอกให้เธอไปนอนที่เตียงว่างข้างๆ
แม้ว่าตอนนี้กู่หนิงจะตื่นแล้ว และกู่หม่านก็วางใจลงไปได้มาก แต่เพราะยังไม่รู้ผลสุดท้าย เธอจึงยังไม่อยากพักผ่อน
แต่กู่หนิงบอกว่าถ้าเธอไม่พักผ่อน ตัวเองก็จะไม่พักผ่อนเช่นกัน กู่หม่านจึงจำใจต้องยอม
กู่หม่านเหนื่อยจริงๆ แม้ว่าตั้งใจจะแค่นอนลงเพื่อให้กู่หนิงสบายใจ แต่ไม่นานก็หลับสนิทไป
ส่วนกู่หนิงกลับไม่มีอาการง่วงเลย เธอจ้องมองเพดานเหม่อลอย นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ในชาติก่อนโดยไม่รู้ตัว...
ทันใดนั้น เธอเห็นเท้าคู่หนึ่งเดินผ่านเหนือศีรษะของเธอไป ทำให้กู่หนิงตกใจสะดุ้งกลับมาสู่ความเป็นจริง นอกจากเพดานสีขาวโพลนแล้ว ก็ไม่มีอะไรอยู่เลย
เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงเห็นเท้าคู่หนึ่งเดินผ่านเหนือศีรษะของเธอ หรือว่าเธอจะเห็นภาพหลอน?
กู่หนิงไม่มองเพดานอีกต่อไป แต่พลิกตัวหันไปมองเตียงข้างๆ ที่กู่หม่านนอนหลับตะแคงหันหน้ามาทางเธอ ผิวของเธอซีดเหลืองมากและหย่อนคล้อย รอบดวงตามีริ้วรอยเหี่ยวย่น หน้าผากก็มีรอยย่นเช่นกัน
กู่หม่านใช้ชีวิตลำบากมาตลอด ไม่เคยยอมซื้อครีมบำรุงหรือเครื่องสำอางให้ตัวเอง ไม่เคยยอมกินของดีๆ ไม่เคยยอมซื้อเสื้อผ้าดีๆ ให้ตัวเอง
แต่สำหรับกู่หนิง เธอใจกว้างกว่าตัวเองมากมายนัก ตราบใดที่ยังพอมีกำลังจ่าย เธอก็จะพยายามตอบสนองให้ได้มากที่สุด
กู่หนิงเป็นคนรู้จักกาลเทศะมาตั้งแต่เด็ก แม้จะมีปมด้อยและเก็บตัว แต่ก็รู้ดีถึงฐานะของครอบครัวตัวเอง จึงไม่เคยเปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่น
เมื่อตอนนี้เธอได้กลายเป็นกู่หนิง เธอย่อมไม่ปล่อยให้ชีวิตของตัวเองและกู่หม่านคงสภาพเดิมอีกต่อไป และเพราะเธอต้องการแก้แค้น จึงไม่อาจปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอเช่นนี้อีก
เธอมีความทะเยอทะยาน เมื่อต้องการเอาชนะตระกูลถัง เธอจำเป็นต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งยิ่งกว่าตระกูลถัง
ตระกูลถัง แม้จะเป็นเพียงตระกูลใหญ่ชั้นสามในเมืองหลวง แต่ก็มีฐานะมั่นคงมาก มีทรัพย์สินหลายพันล้านถึงหมื่นล้าน หากอยู่ในเมืองระดับสาม ก็ถือเป็นตระกูลอันดับหนึ่งได้เลย
แน่นอนว่า ความรุ่งเรืองของตระกูลถังย่อมขาดความดีความชอบของถังไอหนิงไม่ได้
เพื่อตระกูลถัง ถังไอหนิงเคยฆ่าคู่แข่งของตระกูลถัง ขโมยเอกสารลับของคู่แข่งตระกูลถัง และก่ออาชญากรรมมากมายนับไม่ถ้วน
เนื่องจากชาติก่อนถังไอหนิงกลัวจะทิ้งหลักฐานไว้และขุดหลุมฝังตัวเอง จึงทำลายหลักฐานทั้งหมด ตอนนี้แม้อยากใช้หลักฐานเหล่านั้นมากล่าวหาตระกูลถัง ก็หาไม่ได้แล้ว
ขณะคิด กู่หนิงเหม่อลอยอีกครั้ง จู่ๆ ก็เห็นคนเดินผ่านไปไม่ไกล ทำให้กู่หนิงตกใจ รีบตั้งสติทันที
แต่ตรงหน้าไม่มีคนเดินผ่านเลย มีแต่ผนังสีขาวโพลน นี่เธอเกิดภาพหลอนขึ้นมาจริงๆ หรือ?
ไม่ใช่ นอกจากเห็นคนเดินผ่าน เมื่อครู่เธอยังเห็นประตูบานหนึ่งที่คุ้นตา บนประตูมีป้ายตัวเลขแขวนอยู่ ตัวเลขคือ 106
ประตูห้อง 106 นั่นไม่ใช่ห้องตรงข้ามห้องพยาบาลของเธอหรอกหรือ?
แต่ทำไมเธอถึงเห็นประตูบานนั้นได้ล่ะ?
ไม่รู้ทำไม เธอกลับไม่รู้สึกว่านี่เป็นภาพหลอน แต่เป็นความรู้สึกว่าได้เห็นจริงๆ
ราวกับมีอำนาจลึกลับบังคับ กู่หนิงมองไปที่ผนังอีกครั้ง สมาธิจดจ่อ
ต่อมา ผนังตรงหน้าค่อยๆ กลายเป็นโปร่งใส เธอมองเห็นประตูห้องผู้ป่วยหมายเลข 106 ทางเดิน และผู้ป่วย แพทย์ พยาบาลที่เดินไปมา
ทันใดนั้น ความเป็นไปได้ที่แปลกประหลาดและไม่น่าเชื่อถือก็ผุดขึ้นมาในหัวของกู่หนิง
นี่มันคือ... การมองทะลุ?
ความคิดนี้ทำให้กู่หนิงตกตะลึงจนงงงัน เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างแรง
เพื่อให้แน่ใจว่าเป็นการมองทะลุจริงๆ กู่หนิงรีบมองไปยังผนังอีกด้านหนึ่งทันที จากนั้นผนังค่อยๆ กลายเป็นโปร่งใส เธอเห็นภาพในห้อง เตียงผู้ป่วย คนไข้ และเครื่องมือต่างๆ
ตอนนี้เธอแน่ใจแล้ว นี่คือการมองทะลุ
แต่กู่หนิงก็ยังรู้สึกไม่เป็นความจริงอยู่บ้าง อยากได้การยืนยันเพิ่มเติม จึงมองไปยังที่ต่างๆ อย่างต่อเนื่อง
ทันใดนั้น กู่หนิงรู้สึกเจ็บแปลบที่ตา แล้วก็หมดสติไป
ในความฝัน กู่หนิงฝันว่าตัวเองตกทะเล ร่างกายจมลงเรื่อยๆ เห็นหยกแดงที่หน้าอกส่องแสงสีแดง
จากนั้น ก็ได้ยินเสียงอันไกลโพ้นและศักดิ์สิทธิ์ เสียงชราภาพดังมาว่า "สมัยโบราณมีหยก ชื่อว่าหยกเลือดฟีนิกซ์ เกิดจากเลือดของฟีนิกซ์ มีระดับพลังวิญญาณโกลาหล หยกวิญญาณรวมร่าง ระดับการกลับชาติมาเกิด ตาหยกเปิด พื้นที่ว่างเปิด ดูดซับหยกวิญญาณ ได้อายุยืน และฟื้นความเยาว์วัย"
ทันใดนั้น เธอตื่นขึ้นมาจากความฝันด้วยความตกใจ
นี่ มันเรื่องอะไรกัน?
ขณะที่กู่หนิงกำลังสงสัย ก็มีข้อมูลหลั่งไหลเข้ามาในสมอง
หลังจากจัดระเบียบแล้ว กู่หนิงก็พอจะเข้าใจแล้ว
หยกเลือดฟีนิกซ์ เกิดจากเลือดของฟีนิกซ์ เนื่องจากเป็นของโบราณ จึงมีระดับพลังวิญญาณโกลาหล มีความสามารถในการสื่อสารกับวิญญาณ ส่วนที่เธอได้กลับชาติมาเกิดนั้น ก็เป็นเพราะหยกเลือดฟีนิกซ์ชิ้นนี้


## บทที่ 4 หมอพกปืน

สมัยก่อน เธอเก็บจี้หยกสีแดงรูปฟีนิกซ์ได้โดยบังเอิญ
แม้ว่าเธอไม่รู้ว่าหยกชิ้นนี้เป็นของจริงหรือของปลอม แต่มันถูกใจเธอมาก ดังนั้นกู่หนิงจึงเก็บมันไว้
ไม่คาดคิดว่า นี่เป็นของวิเศษที่ทำให้เธอได้เกิดใหม่
และไม่เพียงเท่านั้น เพราะในชาติก่อนตอนที่เธอตาย หยกเลือดฟีนิกซ์ได้หลอมรวมเข้ากับวิญญาณของเธอ สืบทอดแก่นสารของหยกวิญญาณ และเปิดตาหยก
ตาหยกคือดวงตาที่เชื่อมต่อกับวิญญาณ สิ่งที่ตาหยกมองเห็นจะไม่มีอะไรซ่อนเร้นได้
เช่น การมองทะลุ สิ่งที่มีพลังงานวิเศษ และการจดจำทุกอย่างที่เห็น
พลังงานวิเศษ หมายถึงพลังงานบริสุทธิ์ที่มีอยู่ในสวรรค์และโลก ในสรรพสิ่งของจักรวาล คล้ายกับหยาดสาระแห่งดวงอาทิตย์และเดือน
ยังมีพื้นที่ปรุงตาหยก ซึ่งเป็นพื้นที่เก็บของที่หยุดนิ่ง สามารถใช้จิตนำสิ่งของ (สิ่งไม่มีชีวิต) เข้าไปในพื้นที่ปรุงตาหยกได้
แน่นอนว่า สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องอาศัยพลังงานวิเศษสนับสนุน เพราะทุกครั้งที่ใช้ตาหยกจะสิ้นเปลืองพลังงานวิเศษ
มีพลังงานวิเศษแล้วยังช่วยให้อายุยืน และยังสามารถใช้พลังงานวิเศษในการรักษาอาการบาดเจ็บและโรคภัยได้
ยิ่งมีพลังงานวิเศษมาก พื้นที่ปรุงตาหยกก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น บรรจุสิ่งของได้มากขึ้น
เนื่องจากหยกเลือดฟีนิกซ์เป็นหยก ดังนั้นพลังงานวิเศษที่หยกเลือดฟีนิกซ์ต้องการคือพลังงานวิเศษของหยก
หยกแบ่งเป็นหยกอ่อนและหยกแข็ง
หยกอ่อน หมายถึงหยกฮัตถียน รวมถึงหยกซุย หยกเซี้ยวเหยา หยกหนานหยาง คริสตัล แก้วอเกต อำพัน ปะการัง ทองคำหยก ละไพร และหยกอื่นๆ ตามประเพณี
หยกแข็ง ก็คือหยกนั่นเอง
แน่นอนว่า พลังงานวิเศษของหยกทุกประเภทสามารถใช้ได้
และหยก ไม่ว่าจะเป็นสมัยโบราณหรือปัจจุบัน ก็เป็นที่นิยมและแพร่หลายมาก
ดังนั้น สำหรับกู่หนิงแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร
แน่นอนว่า นี่ไม่ใช่เรื่องที่หยกหนึ่งหรือสองชิ้นจะเพียงพอ แต่ต้องเป็นหยกจำนวนมาก มากจนกู่หนิงเองก็ไม่สามารถคำนวณได้
ดังนั้น วิธีเดียวที่จะสามารถตอบสนองความต้องการพลังงานวิเศษของตาหยกของกู่หนิงได้ ก็คือการเดิมพันหินอัญมณี
ตอนนี้เธอมีตาหยกที่สามารถมองทะลุได้ ดังนั้น การเดิมพันหินอัญมณีสำหรับเธอจึงเป็นเรื่องง่ายดายมาก
มีเพียงการเดิมพันหินอัญมณีเท่านั้นที่จะทำให้เธอได้รับหยกและหยกมรกตมากขึ้น และดูดซับพลังงานวิเศษของหยกที่บริสุทธิ์และเข้มข้นมากขึ้น
ในขณะเดียวกัน เธอก็สามารถใช้การเดิมพันหินอัญมณีเพื่อหาเงินได้
แน่นอนว่า หากต้องการหาเงิน ตาหยกยังสามารถใช้กับสิ่งอื่นๆ ได้
เช่น การพนัน: เล่นถ้วยลูกเต๋า ใช้การมองทะลุ ก็จะชนะได้ทุกครั้ง
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่แผนระยะยาว เพราะบ่อนการพนันมีกฎของตัวเอง การชนะเงินมีข้อจำกัด ชนะมากเกินไปอาจถูกขึ้นบัญชีดำ หรืออาจนำไปสู่อันตรายถึงชีวิต
ดังนั้น หากมีวิธีอื่นในการหาเงิน กู่หนิงจะไม่เล่นการพนัน แน่นอนว่าการเดิมพันหินอัญมณีไม่นับรวม
ยังมีของโบราณ เพราะของโบราณมีประวัติยาวนาน ดูดซับหยาดสาระแห่งดวงอาทิตย์และเดือน จึงมีพลังงานวิเศษ มีพลังงานวิเศษแสดงว่าเป็นสินค้าแท้ และยิ่งพลังงานวิเศษเข้มข้นมากเท่าไหร่ ก็แสดงว่าสิ่งของนั้นมีอายุยาวนานมากขึ้นเท่านั้น
การเดิมพันหินอัญมณี หนึ่งทีจน หนึ่งทีรวย; ของโบราณก็เช่นเดียวกัน หากจับพลาดก็จะรวยชั่วข้ามคืน หากประเมินผิดพลาด ก็อาจจะสูญเสียทุนหรือหมดตัว
แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับกู่หนิงที่มีความสามารถพิเศษอันทรงพลังในปัจจุบัน
คิดถึงตรงนี้ กู่หนิงก็รู้สึกตื่นเต้นจนมึนงง ความสามารถพิเศษนี้ช่างไม่ธรรมดาเลย!
หากมีตาหยกนี้แล้ว เธอยังไม่สามารถสร้างชื่อเสียงได้ เธอก็สมควรตายจริงๆ
คิดถึงเงิน ความตกใจของกู่หนิงก็เปลี่ยนเป็นความตื่นเต้น และตาหยกก็กลายเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ง่ายขึ้น
"หนิงหนิง หนิงหนิง เป็นอะไรไปลูก?" เมื่อได้ยินเสียงกังวลของกู่หม่านดังมาข้างหู กู่หนิงก็รีบตอบสนองทันที เมื่อเห็นสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลของกู่หม่าน เธอก็เรียก "แม่ ตื่นแล้วเหรอ"
เมื่อเห็นกู่หนิงตอบสนอง กู่หม่านถึงได้ถอนหายใจโล่งอก แต่ก็ยังคงตกใจอยู่บ้าง "แม่ตื่นมานานแล้ว แต่เห็นลูกนั่งเหม่อลอยอยู่ เรียกหลายครั้งก็ไม่ตอบ นึกว่าสมองจะมีปัญหาอีกแล้ว ทำเอาแม่ตกใจแทบแย่"
อืม!
เมื่อกู่หม่านพูดแบบนี้ กู่หนิงก็รู้สึกเกรงใจจึงอธิบายว่า "เอ่อ เมื่อกี้กำลังคิดอะไรอยู่ เลยเผลอเหม่อไป"
กู่หม่านก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ขอแค่กู่หนิงไม่เป็นอะไรก็พอ
"ตื่นแล้วก็ดี ใกล้หกโมงแล้ว อยากกินอะไร แม่จะไปซื้อมาให้" กู่หม่านถาม
"หนูกินอะไรก็ได้ ไม่เลือกหรอก" กู่หนิงตอบ
"..." กู่หม่านอ้าปากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เพราะเธอรู้ว่ากู่หนิงเป็นเด็กดี ถึงให้บอกว่าอยากกินอะไร เธอก็ไม่มีทางเลือกของดีๆ แน่ ถ้าเป็นอย่างนั้น เธอยังไม่ตัดสินใจเองแล้วไปซื้อของอร่อยๆ มาให้ดีกว่า
หลังจากกู่หม่านจากไป กู่หนิงรู้สึกว่าแขนขาของตัวเองเมื่อยๆ จึงลงจากเตียงเพื่อขยับตัวและเดินออกไปเดินเล่น
แต่เพิ่งออกจากห้องพักได้ไม่กี่ก้าว ก็ชนเข้ากับหมอที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวและใส่หน้ากากอนามัยที่กำลังรีบเดินมาตรงหน้าพอดี กู่หนิงเซไปนิดหน่อย เกือบจะล้ม ถ้าเธอไม่ได้รีบยึดผนังไว้
แม้ว่ากู่หนิงจะรู้สึกไม่พอใจ แต่คิดว่าอีกฝ่ายอาจจะรีบและห้ามตัวเองไม่ทัน ไม่ได้ตั้งใจ กู่หนิงจึงไม่ถือสาอะไร
แต่ไม่คิดว่า คนที่ชนเธอไม่เพียงแต่ไม่ขอโทษ แถมยังจ้องเธอด้วยสายตาดุร้ายก่อนจะรีบจากไป
กู่หนิงตกใจ แต่ไม่ใช่เพราะเขาไม่ขอโทษและจ้องเธอ แต่เป็นเพราะเธอเห็นความเกลียดชังที่คลั่งคลุ้มในดวงตาของเขา แต่ไม่ได้เป็นความเกลียดชังที่มีต่อเธอ
กู่หนิงอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง สายตาหรี่ลง คนคนนี้ ดูแปลกๆ
ทันใดนั้น สายตาของกู่หนิงมองทะลุเสื้อกาวน์สีขาวไปเห็นที่เอวของชายคนนั้น ซึ่งซุกซ่อนปืนไว้อยู่
กู่หนิงสีหน้าเคร่งขรึม คิดในใจว่าทำไมหมอคนหนึ่งจะมีปืนได้
ดูจากสายตาของอีกฝ่าย ไม่เหมือนตำรวจปลอมตัวมาปฏิบัติภารกิจ แต่กลับเหมือนมาล้างแค้นมากกว่า
แม้ว่าไม่ว่าอีกฝ่ายจะมาทำอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเธอ แต่เมื่อเธอบังเอิญมาพบเห็นเรื่องนี้เข้า ก็ไม่อาจนิ่งดูดายได้
ถ้าอีกฝ่ายมาล้างแค้นจริงๆ หากลงมือยิง เกรงว่าจะมีผู้บริสุทธิ์ได้รับผลกระทบไปด้วย
คิดถึงว่าอาจมีผู้บริสุทธิ์ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต กู่หนิงก็ไม่อาจนั่งดูเฉยๆ ได้
เธอไม่ใช่ผู้ช่วยให้รอด ไม่ใช่เซิ้งหมูเปี้ยว แต่ก็ไม่ใช่คนเลือดเย็นไร้ความรู้สึก ในขอบเขตความสามารถของเธอ ถ้าช่วยได้ เธอก็จะช่วย
ดังนั้น กู่หนิงจึงแอบตามไปทันที
กู่หนิงตามผู้ต้องสงสัยมาถึงหน้าห้องทำงานห้องหนึ่ง ขณะที่กำลังจะเข้าไป มีหมอสาวสวมเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่งเดินออกมา แต่ถูกผู้ต้องสงสัยขวางไว้
กู่หนิงจับตาดูการเคลื่อนไหวของผู้ต้องสงสัยตลอด เมื่อผู้ต้องสงสัยเห็นหมอสาวคนนั้น ก็รีบชักปืนออกมาจ่อเธอทันที
เนื่องจากปืนถูกเสื้อกาวน์บังไว้ จึงไม่เห็นชัดเจนนัก
หมอสาวคนนั้นสีหน้าซีดเผือดทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
จากนั้นไม่รู้ว่าผู้ต้องสงสัยพูดอะไร หมอสาวคนนั้นจึงจำใจเดินไปกับผู้ต้องสงสัยอย่างไม่เต็มใจ
กู่หนิงเห็นเหตุการณ์แล้วจึงรีบตามไปทันที
พวกเขาขึ้นบันได เนื่องจากคนส่วนใหญ่ขึ้นลงโดยใช้ลิฟต์ จึงไม่ค่อยมีคนในบันได แม้จะมีบ้าง ก็ไม่เห็นว่าพวกเขามีอะไรผิดปกติ
จนกระทั่งถึงชั้นบนสุด ขึ้นไปบนดาดฟ้า
บนดาดฟ้าไม่มีคนอื่น มีเพียงผู้ต้องสงสัยกับหมอสาว และแน่นอน ยังมีกู่หนิงที่แอบซุ่มอยู่ด้วย


## บทที่ 5 ช่วยชีวิต เช็ค 500,000 หยวน

กู่หนิงไม่ได้ลงมือทันที แต่เลือกที่จะสังเกตการณ์และรอจังหวะที่เหมาะสม
เนื่องจากผู้ต้องสงสัยยังคงชี้ปืนไปที่หมอสาวในระยะใกล้ หากเธอไม่สามารถจับกุมผู้ต้องสงสัยได้ในครั้งเดียว อาจทำให้เขาตกใจและลั่นไกได้ ซึ่งจะเป็นเรื่องไม่ดีแน่
กู่หนิงกวาดตามองรอบๆ ดาดฟ้า ทางขวาของทางออกมีกองสัมภาระอยู่พอดี สามารถใช้บังตัวกู่หนิงและช่วยให้เธอเข้าใกล้อีกฝ่ายได้มากขึ้น
"หยางฮ่าว คุณ...คุณต้องการอะไรกันแน่?" หมอสาวที่ถูกจ่อปืนถามด้วยความกลัวจนตัวสั่น
"หึ! ฉันต้องการอะไรงั้นเหรอ?" ผู้ต้องสงสัยที่ก็คือหยางฮ่าวแค่นเสียงพูด จากนั้นดวงตาก็เผยความดุร้าย พูดด้วยความโกรธว่า "อันเฉียน ฉันตกอยู่ในสภาพแบบนี้ก็เพราะเธอนะ! เธอว่าฉันควรทำยังไง? ฉันถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล เมียฉันก็ไปอยู่กับคนอื่น ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ เพราะเธอทั้งนั้น..."
พอได้ยินแบบนั้น อันเฉียนก็รู้สึกว่าตัวเองถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม จึงโต้แย้งโดยอัตโนมัติว่า "นั่นเป็นเพราะคุณประพฤติตัวไม่ดีเอง ทั้งที่เป็นหมอแต่กลับไร้จรรยาบรรณ เห็นแก่ตัวรับซองแดงจากญาติคนไข้ ไม่สนใจชีวิตคน ฉันแค่ช่วยคนไว้เท่านั้นเอง"
"หุบปาก นั่นเป็นเรื่องของฉัน เธอไม่มีสิทธิ์มายุ่ง" หยางฮ่าวตวาดเสียงดัง มือที่ถือปืนกำแน่น พูดเสียงเย็นว่า "ตอนนี้ ให้คนโอนเงินห้าล้านหยวนเข้าบัญชีฉันทันที ไม่งั้นอย่าโทษว่าฉันไม่ปรานี"
อันเฉียนกลัวจนตัวสั่น กลืนน้ำลายอึกใหญ่ พูดด้วยเสียงสั่นเครือว่า "ฉัน...ฉันไม่มีเงินตั้งห้าล้านหยวนหรอก แต่ฉันหาให้ได้สองล้านหยวน"
"ไม่ได้ ฉันต้องการห้าล้านหยวน ผู้หญิงคนนั้น เธอทิ้งฉันไปเพราะมีคนให้เงินเธอห้าล้านหยวน ฉันก็ต้องใช้เงินห้าล้านหยวนเพื่อแย่งเธอกลับมาเหมือนกัน" หยางฮ่าวพูดด้วยอารมณ์ที่เดือดดาล มือที่ถือปืนเริ่มขยับไปมา
ตอนนั้นกู่หนิงพอดีได้อาศัยกองสัมภาระบังตัว มาอยู่ด้านหลังของหยางฮ่าวในระยะสองเมตร เห็นท่าทางของหยางฮ่าวแล้วทำให้เธอตกใจ กลัวว่าเขาจะพลั้งมือยิงปืนออกมา
จิตใจของหยางฮ่าวได้รับความกระทบกระเทือน ทำให้เกิดความคิดที่ไม่ปกติ
ไม่ต้องพูดถึงการที่หยางฮ่าวทำเรื่องแบบนี้ในวันนี้ ซึ่งถือว่าผิดกฎหมายอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะได้เงินห้าล้านหยวนมา สิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือการลงโทษตามกฎหมาย เขาไม่มีโอกาสที่จะไปแย่งภรรยากลับมาได้อีกแล้ว
แม้จะมีโอกาส ภรรยาของเขาก็คงไม่ยอมกลับไปอยู่กับเขาแน่
อย่าว่าแต่ฝ่ายนั้นสามารถให้เงินเธอห้าล้านหยวนได้ ซึ่งแสดงว่าเขาต้องร่ำรวยมากแน่นอน ถ้าภรรยาของเขาจะไปอยู่กับคนอื่นเพราะโลภเงิน แล้วทำไมเธอจะทิ้งแตงโมไปเอาเมล็ดงาล่ะ!
แม้ว่าภรรยาของหยางฮ่าวจะไม่สนใจแตงโม แต่เพียงแค่หยางฮ่าวตอนนี้เป็นผู้ต้องสงสัยในคดีอาชญากรรม ไม่ช้าก็เร็วเขาก็ต้องถูกจับ ถ้าภรรยาของหยางฮ่าวยังคงอยู่กับเขา นอกจากจะไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้แล้ว เงินห้าล้านหยวนนั้นก็จะสูญเปล่าด้วย
กู่หนิงกังวลว่าอันเฉียนจะพูดผิดทำให้หยางฮ่าวโกรธ หากเขาเกิดอารมณ์พลุ่งพล่านแล้วยิงปืน เธอจะไม่มีโอกาสช่วยคนเลย
แต่โชคดีที่อันเฉียนเป็นคนฉลาด เมื่อเห็นว่าหยางฮ่าวอารมณ์รุนแรง เธอก็รีบเปลี่ยนท่าทีทันที ปลอบโยนว่า "ได้ๆๆๆ ห้าล้านหยวน ห้าล้านหยวน แต่ว่าในบัญชีฉันมีแค่สองล้านหยวน ถ้าจะเอาห้าล้านหยวน ต้องโทรให้คนทางบ้านโอนมาให้"
ขอแค่รอดพ้นวิกฤตนี้ไปได้ ถึงแม้จะต้องเสียห้าล้านหยวน เธอก็ยอม
เธอไม่เชื่อว่าหลังจากนี้หยางฮ่าวจะหนีพ้นการไล่ล่าของตำรวจได้
แต่กู่หนิงไม่คิดว่าถ้าอันเฉียนให้เงินห้าล้านหยวนแก่หยางฮ่าว เขาจะปล่อยอันเฉียนไป เพราะหยางฮ่าวไม่โง่ ถ้าปล่อยอันเฉียนไป เธอจะต้องรีบไปแจ้งความทันทีแน่นอน
ถ้าเป็นอย่างนั้น แม้หยางฮ่าวจะได้เงินไป ก็หนีไม่พ้นแน่
เมื่อได้ยินว่าอันเฉียนยอม อารมณ์ของหยางฮ่าวก็สงบลงบ้าง "ได้ แต่ต้องเปิดลำโพงโทรศัพท์ด้วย"
"ได้" อันเฉียนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มือสั่นไม่หยุด
มือของหยางฮ่าวที่ถือปืนดูเหมือนจะเมื่อยแล้ว เขาจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลานั้นเอง โอกาสก็มาถึง กู่หนิงพุ่งเข้าชนหยางฮ่าวอย่างแรง หยางฮ่าวไม่ทันตั้งตัวจึงถูกชนเต็มๆ รับน้ำหนักไม่ไหวจนล้มลงไปกับพื้น ปืนในมือที่จับไว้ไม่แน่นก็หลุดกระเด็นไปตกอยู่ห่างออกไปหลายเมตร
เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน อันเฉียนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก โทรศัพท์มือถือตกลงพื้นโดยไม่รู้ตัว
แต่เรื่องยังไม่จบ หยางฮ่าวที่ไม่มีปืนแล้วไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกู่หนิง ยังไม่ทันได้ต่อสู้ก็ถูกกู่หนิงฟาดจนสลบไป
เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมา กู่หนิงรีบหาเชือกมามัดหยางฮ่าวไว้ แล้วใช้ผ้าอุดปากเขา
"รีบโทรแจ้งตำรวจสิ" กู่หนิงมองไปทางอันเฉียนที่ยืนตะลึง พูดขึ้น
"อ๊ะ! โอ้ โอ้!" เมื่อได้ยินเช่นนั้น อันเฉียนจึงรู้สึกตัว เห็นว่าโทรศัพท์ในมือหายไป ก็งงไปชั่วขณะ แล้วจึงพบว่าโทรศัพท์ตกลงพื้น จึงรีบก้มลงเก็บขึ้นมาทันที
แต่ยังไม่ทันได้กดโทร โทรศัพท์ก็ดังขึ้น ทำให้อันเฉียนสะดุ้ง
เห็นชื่อผู้โทรเข้าแล้วรีบรับสาย: "ฮัลโหล พ่อคะ"
"เฉียนเฉียน ลูกอยู่ไหน?"
"หนูอยู่ที่ดาดฟ้าตึกผู้ป่วยใน..." อันเฉียนเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง แล้วถามว่า "พ่อคะ เรื่องนี้ควรแจ้งตำรวจเลยหรือจะแก้ไขยังไงดีคะ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู่หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าอันเฉียนหมายความว่าอย่างไร ไม่แจ้งตำรวจแล้วจะแก้ไขยังไงล่ะ!
"อะไรนะ? เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเหรอ? ลูกไม่เป็นอะไรใช่ไหม!" คุณพ่ออันได้ยินแล้วตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น
"พ่อ ตอนนี้หนูไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ" อันเฉียนตอบ
"ลูกรอพ่อนะ พ่อจะรีบไปเดี๋ยวนี้ แล้วก็ ยังไม่ต้องแจ้งตำรวจก่อน" คุณพ่ออันพูด อันเฉียนตอบรับว่า "ค่ะ" แล้วก็วางสาย
กู่หนิงหูดี จึงได้ยินสิ่งที่คุณพ่ออันพูด หลังจากอันเฉียนวางสายแล้ว กู่หนิงจึงถามอย่างงุนงง: "ทำไมไม่แจ้งตำรวจล่ะ?"
"เพราะว่าถ้าแจ้งตำรวจ ทั้งโรงพยาบาลก็จะรู้ว่าเกิดเหตุการณ์ขึ้น แบบนี้จะทำให้คนตื่นตระหนก ส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์" อันเฉียนอธิบาย
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู่หนิงก็เห็นด้วย จึงไม่พูดอะไรอีก
อันเฉียนพูดต่อ: "แต่ยังไงเราก็จะส่งหยางฮ่าวไปให้ตำรวจแน่นอน แค่ส่งไปอย่างลับๆ เท่านั้นเอง บทสนทนากับหยางฮ่าวเมื่อกี้ฉันได้บันทึกเสียงเอาไว้แล้ว และรอยนิ้วมือของเขาบนปืนก็จะเป็นหลักฐานด้วย"
บันทึกเสียงเอาไว้เหรอ?
กู่หนิงมองอันเฉียนด้วยสายตาชื่นชม ในสถานการณ์อันตรายแบบนั้น เธอยังรู้จักบันทึกเสียงเอาไว้
"น้องสาว ขอบคุณนะคะ ถ้าไม่มีเธอ ฉันคงหนีไม่พ้นแน่" อันเฉียนกล่าวขอบคุณกู่หนิงอย่างจริงใจ แล้วหยิบเช็คและปากกาออกมาจากเสื้อ เขียนอะไรบางอย่างแล้วยื่นให้กู่หนิง: "น้องสาว ฉันไม่รู้จะตอบแทนเธอยังไงดี นี่เป็นเช็คมูลค่า 500,000 หยวน หวังว่าเธอจะรับไว้นะ"
กู่หนิงมองเช็คใบนั้นแล้วขมวดคิ้ว แม้ว่าเธอจะขัดสนเงินทองมาก แต่เธอก็ไม่อยากรับเช็คใบนั้น
เธอมีหลักการของตัวเอง เมื่อเธอช่วยเหลือคนด้วยความสมัครใจ เธอก็จะไม่รับค่าตอบแทนจากอีกฝ่าย ดังนั้นเธอจึงพูดอย่างไม่ลังเลว่า: "ฉันช่วยคนไม่ได้หวังค่าตอบแทน ดังนั้นเงิน 500,000 นี้คุณเก็บไว้เถอะค่ะ!"
อันเฉียนชะงัก รู้สึกประหลาดใจมาก
แต่เธอไม่ได้สงสัยว่าอีกฝ่ายรู้สึกว่าเงิน 500,000 นี้น้อยเกินไปจึงไม่รับ แต่รู้สึกได้ถึงความปรารถนาดีของเธออย่างแท้จริง


## บทที่ 6 การเยี่ยมเยียน

กลัวว่าถ้าจะมอบเช็คให้เธอต่อไป อาจทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าเป็นการดูถูก ดังนั้น อันเฉียนจึงไม่ยืนกราน
อย่างไรก็ตาม อีกฝ่ายได้ช่วยชีวิตเธอไว้ หากเธอไม่ทำอะไรเลย เธอก็คงจะรู้สึกไม่สบายใจ
ดังนั้น หลังจากเก็บเช็คไว้ อันเฉียนจึงหยิบนามบัตรออกมายื่นให้กู่หนิง: "เมื่อคุณไม่รับเช็ค งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่า! นี่คือนามบัตรของฉัน ถ้ามีอะไรที่ต้องการความช่วยเหลือจากฉัน ก็มาหาฉันได้เลย ตราบใดที่อยู่ในขอบเขตที่ฉันทำได้ ฉันจะไม่ปฏิเสธแน่นอน"
ความสัมพันธ์ระหว่างคนนั้นมีค่ามากกว่าเงินทอง แต่กู่หนิงก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ไม่ใช่เพราะเธอโลภ แต่เพราะอีกฝ่ายบอกว่าให้เป็นเพื่อนกัน หากเธอไม่ยอมรับก็จะดูเหมือนดูถูกอีกฝ่าย
ยิ่งไปกว่านั้น เธอต้องการเพื่อน ต้องการเครือข่าย เธอไม่คิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมากจนไม่ต้องการความช่วยเหลือจากผู้อื่น
แน่นอนว่า เธอก็ไม่เคยบังคับใคร จะช่วยหรือไม่ช่วยก็ขึ้นอยู่กับความต้องการและความสามารถของแต่ละคน
"ได้ครับ งั้นผมขอรับไว้นะครับ" กู่หนิงรับนามบัตรอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นกู่หนิงรับไว้ อันเฉียนก็ยื่นมือออกไปทักทายอย่างเป็นมิตรทันที พร้อมยิ้มกล่าวว่า: "สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออันเฉียน"
กู่หนิงก็จับมืออันเฉียนอย่างเป็นมิตรเช่นกัน: "สวัสดีครับ ผมชื่อกู่หนิง"
นี่ถือเป็นการรู้จักกันอย่างเป็นทางการ
"ผมขอตัวก่อนนะครับ ไม่งั้นแม่ผมจะหาไม่เจอแล้วเป็นห่วง ตอนแจ้งความอย่าเปิดเผยเรื่องของผมนะครับ ผมไม่อยากมีเรื่องยุ่งยาก" พูดจบ โดยไม่รอให้อันเฉียนตอบ กู่หนิงก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
"เอ๊ะ..." อันเฉียนอยากเรียกกู่หนิงไว้ เธอยังไม่ได้ขอช่องทางติดต่อเลย!
แต่น่าเสียดายที่กู่หนิงเดินเร็วเกินไป พอ อันเฉียนไล่ตามไปถึงบันได ก็ไม่เห็นตัวแล้ว
และหยางฮ่าวก็ยังอยู่ที่นี่ เธอจึงไม่สามารถจากไปได้ จำต้องล้มเลิกความตั้งใจ
กู่หนิงออกไปไม่กี่นาที คนก็มาถึงดาดฟ้าแล้ว นำโดยชายวัยกลางคนอายุราว 50 ปีสวมเสื้อกาวน์สีขาว ตามด้วยหมอหนุ่มสองคนอายุราว 30 กว่าปี
"เฉียนเฉียน เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม!" ทันทีที่ปรากฏตัว ชายวัยกลางคนที่นำหน้าก็รีบวิ่งไปหาอันเฉียน ถามด้วยความเป็นห่วง
"พ่อ หนูไม่เป็นอะไรค่ะ" อันเฉียนตอบ
"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว" หลังจากได้เห็นกับตาว่าอันเฉียนไม่เป็นอะไร คุณพ่ออันถึงได้โล่งอกอย่างสิ้นเชิง
แต่เมื่อกวาดตามองดาดฟ้า นอกจากอันเฉียนก็มีแค่หยางฮ่าวที่ถูกมัดอยู่กับพื้นและหมดสติไป ไม่มีคนอื่นอีก คุณพ่ออันจึงถามว่า "แล้วเด็กสาวที่ช่วยเธอล่ะ!"
"อ๋อ! เธอกลับไปแล้วค่ะ กลัวว่าแม่ของเธอจะหาไม่เจอแล้วจะเป็นห่วง เธอบอกว่าตอนแจ้งความอย่าเปิดเผยเรื่องของเธอ เธอไม่อยากมีเรื่องยุ่งยาก" อันเฉียนถ่ายทอดความต้องการของกู่หนิงให้คุณพ่ออันฟัง
"แล้วลูกตอบแทนเขาหรือยัง?" คุณพ่ออันถามอีก
"หนูให้เช็คห้าล้านหยวนกับเธอ แต่เธอไม่รับ หลังจากนั้นหนูก็ให้นามบัตรของหนูกับเธอ บอกว่าให้เป็นเพื่อนกัน ถ้ามีอะไรสามารถหาหนูได้ เธอถึงได้รับไว้" อันเฉียนตอบ
เมื่อได้ยินดังนั้น คุณพ่ออันก็แปลกใจ ในใจรู้สึกขอบคุณกู่หนิงพร้อมกับรู้สึกชอบเธอมากขึ้นไปอีก
แน่นอนว่าถ้ากู่หนิงรับค่าตอบแทนจริงๆ พวกเขาก็จะไม่รู้สึกไม่ดีกับเธอเลย เพราะเธอช่วยชีวิตอันเฉียนไว้ เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
อันเจียของพวกเขาไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณ ถ้าเธอขอสองล้านหยวน พวกเขาก็จะให้อย่างเต็มใจเช่นกัน
กู่หม่านกลับมาถึงห้องพักก่อนกู่หนิง เมื่อไม่เห็นกู่หนิง ก็รีบวางถุงแอปเปิ้ลลงแล้วจะออกไปตาม แต่พอออกมาก็เห็นกู่หนิงกลับมาพอดี จึงโล่งอกไป
กู่หม่านรู้ว่าตัวเองเป็นห่วงมากเกินไป จึงไม่ได้พูดอะไรกับกู่หนิง
คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น เช้าวันรุ่งขึ้น ผลการตรวจของกู่หนิงออกมาแล้ว แสดงว่าไม่มีปัญหาอะไร สามารถออกจากโรงพยาบาลได้
เมื่อได้รับผลแบบนี้ กู่หม่านถึงได้โล่งอกอย่างสิ้นเชิง รีบเก็บของเตรียมกลับบ้านทันที
"กู่หนิง ฉันมาเยี่ยมเธอแล้ว" ในตอนนั้นเอง มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นจากนอกประตู
กู่หนิงเหลือบมอง เป็นอันเฉียน
กู่หนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่แปลกใจ เพราะหลังจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ การที่เธอจะมาเยี่ยมเธอก็เป็นเรื่องปกติ
ส่วนเรื่องที่อันเฉียนรู้ว่าเธออยู่ที่นี่ อันเฉียนก็ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล ถามนิดหน่อยก็รู้แล้ว
ใช่แล้ว หลังจากกู่หนิงจากไปเมื่อวานนี้ อันเฉียนถึงนึกขึ้นได้ว่า กู่หนิงอยู่ในโรงพยาบาล อาจจะป่วยเข้าพักรักษาตัว หรือไม่ก็แม่ของเธอ เพราะเมื่อวานเธอได้พูดถึงแม่ของเธอ
แน่นอน อาจจะเป็นเพราะเมื่อวานเธอกับแม่ของเธอมาเยี่ยมญาติก็ได้
ถ้าเป็นกู่หนิง เธอถามที่เคาน์เตอร์บริการก็รู้แล้ว
แต่ถ้าเป็นแม่ของกู่หนิง เธอก็ไม่รู้จะถามอย่างไร เพราะเธอไม่รู้ว่าแม่ของกู่หนิงชื่ออะไร
ถ้าเป็นญาติคนอื่น ก็ไม่สามารถถามได้ และก็ไม่จำเป็นต้องถามแล้ว
แต่ตอนที่เดินผ่านเคาน์เตอร์บริการกลับบ้าน อันเฉียนก็ถามลอง ๆ ว่ามีคนไข้ชื่อกู่หนิงหรือไม่
ตอนแรกไม่ได้หวังอะไร แต่กลับถามได้จริง ๆ ดังนั้นเช้านี้เธอจึงมาเยี่ยม
"คุณอัน คุณมาแล้วหรือ" กู่หนิงลุกขึ้นทักทาย
"คนนี้คือแม่ของคุณใช่ไหม" อันเฉียนมองไปทางกู่หม่านและถาม
"ใช่ครับ" กู่หนิงตอบ
"สวัสดีค่ะคุณแม่ของกู่หนิง ฉันชื่ออันเฉียน เป็นเพื่อนของกู่หนิงค่ะ" อันเฉียนทักทายกู่หม่านอย่างเป็นมิตร
จริง ๆ แล้ว เรื่องการเรียกกู่หม่าน อันเฉียนรู้สึกลำบากใจ
อีกฝ่ายอายุไม่เกิน 40 ปี ส่วนเธอ อายุ 27 ปี ดังนั้นอีกฝ่ายแก่กว่าเธอแค่สิบกว่าปีเท่านั้น ถ้าเรียกป้าก็ดูเหมือนเรียกอีกฝ่ายแก่เกินไป
เรียกพี่ก็ไม่ได้ เพราะเธอบอกว่าเป็นเพื่อนกับกู่หนิง ถ้าเรียกพี่ก็จะทำให้ลำดับญาติสับสน
กู่หนิงอายุ 18 ปี อ่อนกว่าเธอ 10 ปี ให้เธอเรียกป้า ไม่ต้องพูดถึงว่าอีกฝ่ายจะยินดีหรือไม่ แม้ว่าจะยินดี เธอก็ไม่อยากเรียก!
เพราะถ้าเรียกป้า ก็จะทำให้เธอดูแก่
นี่เป็นอายุที่น่าอึดอัดจริง ๆ! ทำไมตอนนี้เธอไม่ใช่อายุยี่สิบต้น ๆ ล่ะ!
ถ้าตอนนี้เธออายุยี่สิบต้น ๆ ก็ยังเป็นสาวน้อย ไม่ต้องถูกครอบครัวเร่งให้แต่งงานทุกวัน
แต่เธอยังไม่มีแฟนเลย จะแต่งงานได้ยังไง! และเธอยังอยากใช้ชีวิตอย่างอิสระอีกสักพัก ไม่อยากแต่งงานเร็วขนาดนี้!
โอเค! เรื่องมันเลยไปไกลแล้ว
แม้ว่าเธอกับกู่หนิงจะอายุห่างกัน 10 ปี แต่กู่หนิงกลับไม่ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กสาวอายุ 18 แต่กลับเหมือนสาวใหญ่ที่มีอายุใกล้เคียงกับเธอ
หรือบางที นี่อาจจะเป็นความเป็นผู้ใหญ่ก่อนวัย!
"สวัสดีค่ะคุณอัน" กู่หม่านก็ทักทายอันเฉียนอย่างเป็นมิตรเช่นกัน แม้ว่าในใจจะสงสัยว่าทำไมกู่หนิงถึงรู้จักเพื่อนที่อายุห่างกันมากขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก
เธอไม่เคยจำกัดสิทธิ์และอิสรภาพในการคบเพื่อนของกู่หนิง เพียงแต่หวังว่าเธอจะรู้จักพอเหมาะพอควรเท่านั้น
"นี่เป็นของบำรุงสำหรับกู่หนิง หวังว่ากู่หนิงจะหายเร็ว ๆ" อันเฉียนยื่นของให้กู่หม่าน
"คุณอันมาก็พอแล้ว ยังเอาอะไรมาอีก ทำให้ฉันรู้สึกเกรงใจเลย" กู่หม่านรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย เพราะเธอเห็นว่าของเหล่านี้ไม่ใช่ของราคาถูก ๆ
แต่เธอก็รับของไว้ นี่เป็นน้ำใจของเขา ถ้าปฏิเสธ ก็เท่ากับดูถูกเขาไม่ใช่หรือ? เธอไม่ใช่คนแบบนั้น
"เป็นแค่น้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นค่ะ" อันเฉียนยิ้มพูด


## บทที่ 7 ออกจากบ้าน

กู่หม่านวางของลงบนตู้ข้างเตียงแล้วเอาน้ำมาให้อันเฉียน
"ขอบคุณคุณแม่กู่หนิงค่ะ" อันเฉียนรับน้ำแล้วขอบคุณอย่างสุภาพ
"กู่หนิง อาการเป็นยังไงบ้างลูก?" อันเฉียนถาม
"หายดีแล้วค่ะ ตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว" กู่หนิงตอบ
"จริงเหรอ?" อันเฉียนดีใจแทนกู่หนิง "ยินดีด้วยนะ!"
"ขอบคุณค่ะ" กู่หนิงกล่าวขอบคุณ
นั่งคุยกันอยู่พักหนึ่ง อันเฉียนก็ส่งแม่ลูกกู่ออกจากโรงพยาบาล
รู้ว่าอันเฉียนทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ กลัวจะรบกวนเวลาทำงาน กู่หม่านจึงปฏิเสธ
แต่อันเฉียนยืนกรานจะส่ง กู่หม่านก็ไม่กล้าขัด
ระหว่างทางออกมา อันเฉียนช่วยเรียกรถให้แม่ลูกกู่ผ่านแอพ ทำให้กู่หม่านรู้สึกเกรงใจมาก แต่ห้ามไม่ได้จึงได้แต่ขอบคุณ
ส่วนกู่หนิงดูเหมือนจะรับไว้อย่างไม่รู้สึกอะไร แต่ด้วยมารยาท กู่หนิงก็ขอบคุณอันเฉียน
พอออกจากโรงพยาบาล กู่หนิงก็รู้สึกโล่งตัว
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองก็กลับถึงบ้าน
แม่ลูกกู่อาศัยอยู่ในตรอกเก่าในเขตเมืองเก่า ซึ่งเก่ามากจนใกล้จะถูกรื้อถอน แต่ก็อยู่ในแผนการรื้อถอนแล้ว เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นในไม่ช้า
ดังนั้น แม่ลูกกู่คงอยู่ที่นี่ไม่ได้นานแล้ว
ที่นี่เป็นบ้านของคุณตาคุณยายของกู่หนิง แต่หลังจากคุณตาเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน คุณยายก็ย้ายไปอยู่กับลูกชายคนโตกู่ชิ่งเซียง
ดังนั้น บ้านหลังนี้ก็ปล่อยทิ้งไว้ จึงให้แม่ลูกกู่หม่านอยู่ชั่วคราว
แน่นอนว่าไม่ได้อยู่ฟรี ต้องจ่ายค่าเช่า
แต่เพราะเป็นญาติกัน บ้านที่ควรเช่าพันหยวน ก็เก็บแค่ห้าร้อยหยวน
เพราะที่นี่เก่ามาก แม้จะอยู่ในเขตเมืองเก่า แต่บริเวณโดยรอบก็แทบไม่มีคนอยู่แล้ว ค่อนข้างห่างไกล ค่าเช่าจึงถูกมาก
นี่เป็นบ้านสองชั้น แต่ละชั้นมีพื้นที่แค่ 40 ตารางเมตร ชั้นล่างเป็นห้องนั่งเล่น ครัว และห้องน้ำ ชั้นบนมีสามห้องนอน
เมื่อก่อนตอนที่ครอบครัวกู่อยู่ที่นี่ คุณตาคุณยายของกู่หนิงอยู่ห้องหนึ่ง ลุงใหญ่กู่ชิ่งเซียงกับลุงสามกู่ชิงหยางอยู่อีกห้อง กู่ชิงกับกู่หม่านอยู่อีกห้อง ทั้งครอบครัวอยู่กันอย่างแออัด
แต่ต่อมากู่ชิ่งเซียงประสบความสำเร็จ ซื้อบ้านข้างนอกได้ กู่ชิงหยางก็ได้งานราชการมั่นคง มีบ้านพักจากที่ทำงาน ชีวิตจึงค่อยๆ ดีขึ้น
แต่ในบ้านเก่านี้มีแค่เฟอร์นิเจอร์พื้นฐาน อย่าหวังว่าจะมีทีวี ตู้เย็น เครื่องซักผ้า หรือเครื่องใช้ไฟฟ้าอื่นๆ
ยากจนถึงขนาดนี้ กู่หนิงก็ได้แต่อึ้ง
แม้แต่ชาติก่อนตอนที่ถังไอหนิงตกอับที่สุด ก็ยังดีกว่านี้มากนัก พูดได้ว่าเทียบกันไม่ได้เลย
แต่กู่หนิงไม่ได้รู้สึกรังเกียจหรือปฏิเสธ กลับรู้สึกอบอุ่น เพราะที่นี่เต็มไปด้วยความรักของแม่ มีความอบอุ่นที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เธอต้องรีบหาเงิน ให้กู่หม่านได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
หลังจากหาเงินได้ สิ่งแรกที่เธอจะทำคือซื้อบ้านหลังใหญ่ ซื้อเสื้อผ้าดีๆให้กู่หม่าน แล้วก็ทำบัตรสปาให้ เพื่อดูแลตัวเองให้ดี
กู่หม่านอายุไม่มาก แค่ 39 ปีเท่านั้น ยังมีเส้นทางชีวิตอีกยาวไกล
18 ปีแล้วที่กู่หม่านเป็นโสด
กู่หม่านหน้าตาดี มีคนมาจีบไม่น้อย แต่กู่หม่านกลัวว่าการแต่งงานใหม่จะทำให้กู่หนิงลำบากใจ จึงไม่เคยตอบตกลง
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้กู่หนิงโตแล้ว และคิดว่ากู่หม่านควรมีคู่ครอง ดังนั้นเขาจึงวางแผนว่าเมื่อสถานการณ์ดีขึ้น จะต้องให้กู่หม่านหาผู้ชายที่รักเธอและใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุข
ส่วนเรื่องพ่อแท้ๆ ของกู่หนิง กู่หม่านไม่เคยพูดถึงเลย แม้แต่คนในตระกูลกู่ก็ไม่รู้รายละเอียด
กู่หนิงรู้เพียงว่า กู่หม่านตั้งครรภ์ตอนอายุ 19 ปี ตอนนั้นเธอกำลังเรียนเทอมที่สองของปีหนึ่ง หลังจากตั้งครรภ์ กู่หม่านก็เลิกเรียนและกลับบ้าน
ตอนนั้น เมื่อคนในตระกูลกู่รู้เรื่องนี้ ต่างก็ตกตะลึง ไม่มีใครคิดว่ากู่หม่านที่เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายที่สุดในบ้านจะทำเรื่องแบบนี้
สำหรับตระกูลกู่แล้ว นี่เป็นเรื่องน่าอับอายอย่างยิ่ง ดังนั้นคนในตระกูลกู่จึงบังคับให้กู่หม่านทำแท้ง
กู่หม่านไม่ยอม เพื่อรักษาลูกไว้ เธอจึงหนีออกจากบ้านไปทำงานและเช่าบ้านอยู่เอง
ช่วงนั้นลำบากมาก เพราะตั้งครรภ์ ไม่มีใครรับเข้าทำงาน ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากกู่ชิง
เพราะตอนนั้นคุณปู่ของกู่หนิงยังไม่เสียชีวิต และเขารักลูกสาวคนเล็กมาตั้งแต่เด็ก เขาจึงทนดูลูกสาวลำบากไม่ได้ จึงรับกลับบ้านในภายหลัง
ก่อนที่คุณปู่ของกู่หนิงจะเสียชีวิต เขาเป็นคนดูแลกู่หนิง ส่วนกู่หม่านก็ออกไปทำงานหาเงิน
เพราะอาศัยอยู่ในบ้านของพ่อแม่ เงินเดือนที่กู่หม่านได้รับจึงใช้เป็นค่าใช้จ่ายในบ้านทั้งหมด
เมื่อสิบปีก่อน คุณปู่ของกู่หนิงเสียชีวิต คุณยายกู่จึงย้ายไปอยู่บ้านของลูกชายคนโตกู่ชิงเซียง
เพราะกู่ชิงเซียงและกู่ชิงหยางทนไม่ได้ที่กู่หม่านซึ่งเป็นลูกสาวคนเดียวครอบครองบ้านของพ่อแม่ จึงยุให้คุณยายกู่เก็บค่าเช่าบ้าน
"หนิงหนิง ขึ้นไปนอนพักบนเตียงก่อนนะ แม่จะไปทำอาหาร เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย เดี๋ยวแม่จะซักให้" กู่หม่านพูด
"แม่ครับ แม่ทำอาหารเถอะ ผมจะซักผ้าเอง" เมื่อเห็นกู่หม่านที่ผอมบาง กู่หนิงรู้สึกสงสาร นึกถึงแม่ในชาติก่อน ทำให้กู่หนิงอยากทำอะไรให้เธอโดยไม่รู้ตัว
"ไม่ได้ เธอเป็นคนป่วย" กู่หม่านไม่ยอม
"ผมหายแล้วครับ" กู่หนิงพูดอย่างกลั้นหัวเราะไม่อยู่
"นั่นก็ไม่ได้" กู่หม่านแสร้งทำเป็นโกรธ ไม่ยอมประนีประนอม
"งั้น ก็ได้!" กู่หนิงก็ไม่ยืนกรานอีกต่อไป ได้แต่ยอมแพ้
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารก็ทำเสร็จแล้ว
เนื่องจากข้อจำกัดทางสภาพแวดล้อม อาหารของแม่ลูกกู่หม่านค่อนข้างเรียบง่าย ปกติแทบไม่มีมื้อไหนที่ได้กินเนื้อสัก แต่เพราะกู่หนิงเป็นคนป่วย กู่หม่านจึงซื้อเนื้อมาเป็นพิเศษในวันนี้
ตอนกินข้าว กู่หม่านคอยตักเนื้อให้กู่หนิงตลอด แต่ตัวเองกลับไม่ได้ตักเนื้อกินเลยสักชิ้น
กู่หนิงรู้สึกจมูกคันๆ จริงๆแล้วกู่หม่านต้องการสารอาหารมากกว่ากู่หนิงเสียอีก
"แม่ครับ เนื้อเยอะขนาดนี้ แม่กินเยอะๆหน่อยสิครับ อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าเหลือไว้ถึงตอนเย็นก็จะเน่าเสียนะครับ" กู่หนิงรีบตักเนื้อให้กู่หม่านหลายชิ้นทันที
กู่หม่านรู้ดีถึงความคิดของกู่หนิง ไม่อยากให้เธอเสียใจ จึงไม่ได้ปฏิเสธ
ในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของตัวเอง ที่ไม่สามารถให้ชีวิตที่ดีกว่านี้กับหนิงหนิงได้
หลังจากกินข้าวเสร็จ กู่หม่านก็รีบไล่ให้กู่หนิงกลับห้องไปพักผ่อนทันที แต่กู่หนิงกลับไม่อยากพักผ่อน เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ กู่หนิงอยากไปเดินเล่นที่ถนนของเก่า
ลองทดสอบตาหยกของเธอดู ว่าจะสามารถหาของมีค่าที่คนอื่นมองข้ามได้หรือไม่ เพื่อหาเงิน
กู่หนิงหยิบเงินเก็บส่วนตัวห้าร้อยหยวนที่มีอยู่และบัตรประชาชนออกมา แล้วบอกกู่หม่านว่า "แม่ครับ ผมออกไปเดินเล่นหน่อย เดี๋ยวก็กลับมาครับ"
แต่กู่หนิงเพิ่งออกจากโรงพยาบาล กู่หม่านจะวางใจได้อย่างไร "แต่ว่า ลูกเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ต้องพักผ่อนนะ"
"ไม่ต้องห่วงนะแม่ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว แล้วการออกไปเดินเล่น ขยับร่างกายบ้าง อาบแดดบ้าง ก็ดีต่อสุขภาพนะครับ!" กู่หนิงอ้อนวอน
"แต่ว่า..." กู่หม่านยังคงไม่วางใจ
"แม่ครับ ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ผมจะระวังตัวเอง แล้วก็ ผมพกโทรศัพท์ไปด้วย ถ้าแม่เป็นห่วง ก็โทรหาผมเป็นระยะๆได้นะครับ!" กู่หนิงพูด


## บทที่ 8 เหตุวุ่นวายในร้านอัญมณี

พูดถึงขนาดนี้แล้ว กู่หม่านก็ไม่มีทางเลือก จำเป็นต้องยอมตามน้ำ แต่ก็ยังกำชับว่า "เธอต้องระวังตัวให้ดีนะ ถ้ารู้สึกไม่สบายอะไรให้รีบโทรหาแม่ทันที"
"รู้แล้วค่ะ" กู่หนิงตอบรับ แล้วก็ออกจากบ้านไป
หลังออกจากบ้าน กู่หนิงมองดูโทรศัพท์ในมือตัวเอง รู้สึกเบื่อหน่ายอย่างเต็มที่ มันเป็นโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าสำหรับผู้สูงอายุราคาแค่หนึ่งสองร้อยหยวน
พูดตามตรง เธอเคยชินกับสมาร์ทโฟนมาก่อน ตอนนี้มาใช้โทรศัพท์แบบกดปุ่มแบบนี้ เธอกลับรู้สึกไม่คุ้นเคยเสียแล้ว
ต้องหาเงิน หาเงิน ซื้อสมาร์ทโฟนให้ตัวเองกับกู่หม่านสักเครื่อง
เนื่องจากที่ที่กู่หนิงอยู่ไม่มีรถเมล์ตรงไปตลาดของโบราณ ดังนั้นกู่หนิงจึงต้องนั่งรถไปที่ใจกลางเมืองก่อน พอถึงใจกลางเมืองแล้วค่อยต่อรถเมล์ที่ไปถึงตลาดของโบราณ
ไปถึงใจกลางเมือง เนื่องจากตอนนี้ไม่ใช่ช่วงเวลาเร่งด่วนของการเดินทางไปทำงาน ดังนั้นบนถนนจึงไม่ค่อยติดขัด ใช้เวลาเพียงยี่สิบกว่านาทีก็ถึงใจกลางเมืองแล้ว
ป้ายรถเมล์ที่กู่หนิงลงไม่มีรถเมล์ที่ไปตลาดของโบราณ ดังนั้นต้องเดินไปข้างหน้าอีกสามร้อยเมตร แล้วเลี้ยวขวาไปถนนนั้น เดินต่อไปอีกหนึ่งร้อยเมตรจึงจะมีป้ายรถเมล์ที่ไปตลาดของโบราณ
เนื่องจากเป็นใจกลางเมือง รอบ ๆ เป็นย่านธุรกิจ ร้านเครื่องประดับแบรนด์เนมมากมายรวมตัวกันอยู่ที่นี่
กวาดตามองไปรอบ ๆ เมื่อสายตาของกู่หนิงตกลงบนจี้หยกที่วางอยู่ในตู้โชว์ของร้านเครื่องประดับข้าง ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที นั่นคือเข้าไปดูหยกเหล่านั้น
แม้ว่าจะรู้วิธีดูดซับพลังงานวิเศษจากข้อมูลนั้น แต่ยังไม่เคยลงมือปฏิบัติจริง ๆ ดังนั้นจึงยังอยากรู้อยากเห็นความรู้สึกนั้นอยู่
แต่เพิ่งจะเข้าร้าน ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงแหลมคมดังมา "อ้าว! นี่มันกู่หนิงนี่นา ยังไงล่ะ? คนที่แม้แต่ข้าวยังกินไม่ไหว กลับมาเดินร้านเครื่องประดับได้ด้วยเหรอ!"
ใช่แล้ว กู่หนิงที่โรงเรียนเป็นคนที่แม้แต่ข้าวก็กินไม่ไหว
แม้ว่ากู่หม่านจะให้เงินค่าขนมเธอทุกวันและมีพอสำหรับซื้ออาหาร แต่กู่หนิงที่ประหยัดมักจะกินน้อย โดยทั่วไปแล้วเธอจะกินซาลาเปาเพียงลูกเดียวก็พอ
ไม่เช่นนั้น กู่หนิงจะประหยัดเงินได้ถึงห้าร้อยหยวนได้อย่างไรกัน!
สาวน้อยที่หาเรื่องกู่หนิงชื่อเฉาเฟยเฟย เป็นเพื่อนร่วมชั้นของกู่หนิง เป็นกรรมการฝ่ายวรรณกรรมและศิลปะของห้อง ในห้องเรียน เธอเป็นคนที่ไม่ถูกกับกู่หนิงมากที่สุด ไม่เพียงแต่ดูถูกเธอด้วยคำพูด ยังมักจะขว้างก้อนกระดาษใส่เธอ โยนขยะลงในลิ้นชักของเธอ ขีดเขียนในหนังสือเรียนของเธอ แกล้งเธอสารพัด
ที่เธอคอยจับผิดกู่หนิงแบบนี้ ไม่ใช่แค่เพราะฐานะของกู่หนิงไม่ดีเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอหน้าตาดี ซึ่งทำให้เฉาเฟยเฟยที่ได้รับการขนานนามว่าดอกไม้ประจำห้อง แต่ไม่ได้สวยที่สุด รู้สึกอิจฉาและไม่พอใจมาก
ลูกสาวครอบครัวยากจน มีสิทธิ์อะไรจะสวยกว่าฉันล่ะ!
คนที่อยู่กับเฉาเฟยเฟยเป็นนักเรียนหญิงชั้นปีเดียวกัน แต่กู่หนิงไม่รู้จัก
เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของเฉาเฟยเฟย ต่างหันมามองกู่หนิง คนที่มีการอบรมดีก็ไม่แสดงสีหน้าอะไร แต่คนที่คิดว่าตัวเองสูงส่งต่างแสดงสีหน้ารังเกียจออกมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นเสื้อผ้าเก่าๆ ที่เหลืองซีดของเธอ ไม่รู้ว่าใส่มากี่ปีแล้ว จึงยิ่งดูถูกเธอมากขึ้น รู้สึกว่ากู่หนิงคนจนมาปรากฏตัวในที่ที่พวกเขาอยู่ เป็นการลดระดับของพวกเขาลงเลยทีเดียว
กู่หนิงไม่สนใจสีหน้าของคนอื่น แต่สำหรับการดูถูกของเฉาเฟยเฟย เธอไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ จึงโต้กลับว่า: "ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอนะ ทำไมฉันถึงมาไม่ได้ล่ะ!"
"เธอมา แต่เธอซื้อได้หรือ?" เฉาเฟยเฟยเยาะเย้ย จากนั้นเธอก็ทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ แล้วพูดว่า: "อย่าบอกนะว่า เธอมาขโมย!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สายตาของทุกคนที่มองกู่หนิงก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง โดยเฉพาะพนักงาน มองกู่หนิงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความระแวง ชัดเจนว่าเชื่อคำพูดของเฉาเฟยเฟย
กู่หนิงโกรธ มองเฉาเฟยเฟยด้วยสายตาเย็นชา พูดเสียงเย็นว่า: "เฉาเฟยเฟย พูดจาส่งเดชโดยไม่มีหลักฐาน ฉันสามารถฟ้องเธอข้อหาหมิ่นประมาทได้นะ"
"เธอ..."
เฉาเฟยเฟยตกใจกับสายตาของกู่หนิง และเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ก็ยิ่งตกใจมากขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจมากกว่าคือ กู่หนิงกล้าโต้แย้งเธอ
ต้องรู้ว่า ก่อนหน้านี้ไม่ว่าเธอจะเย้ยหยันกู่หนิงอย่างไร กู่หนิงก็จะเงียบๆ แม้แต่หายใจแรงๆ ก็ไม่กล้า
"พี่สาว เรากลับกันเถอะ!" สาวที่ติดตามเฉาเฟยเฟยมีนิสัยขี้กลัว เมื่อได้ยินคำพูดของกู่หนิง กลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ จึงรีบเรียกให้เฉาเฟยเฟยกลับทันที
"กลับอะไรกัน ฉันอยากดูว่าเธอจะซื้ออะไรได้" แต่เฉาเฟยเฟยไม่สนใจ พูดได้ว่าไม่ได้เอากู่หนิงเข้าตาเลย แม้ว่าเมื่อครู่จะตกใจไปบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับกลัวกู่หนิงจริงๆ
ก็ใช่ กู่หนิงเป็นแค่นักเรียนยากจนที่ไม่มีอำนาจ ไม่มีอิทธิพล ไม่มีพื้นเพ จะมีความสามารถอะไรที่จะทำอะไรเธอได้
พูดจบ ยังมองกู่หนิงด้วยท่าทีท้าทาย เหมือนกำลังดูละคร
"ใครบอกว่าเข้ามาแล้วต้องซื้อล่ะ!" กู่หนิงรู้สึกหมดคำพูด
"ถ้าไม่ซื้อของแล้วเข้ามาทำไม?" เฉาเฟยเฟยรู้เหตุผลนี้ แต่ก็ยังคาดคั้นถาม
"เข้ามาดูไม่ได้เหรอ?" กู่หนิงย้อนถาม
"เธอ..." เฉาเฟยเฟยโมโห พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
กู่หนิงไม่สนใจเฉาเฟยเฟยอีก เดินผ่านเธอไปและเริ่มเดินดูของเอง
แม้ว่าทุกคนจะดูถูกคนจนอย่างกู่หนิง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
เพราะอย่างที่เธอพูด ไม่มีกฎว่าเข้ามาแล้วต้องซื้อ
อย่างไรก็ตาม เพราะคำพูดของเฉาเฟยเฟย พนักงานจึงคอยจับตาดูกู่หนิงอย่างระมัดระวัง กลัวว่าเธอจะขโมยจริงๆ
แต่พวกเธอลืมไปว่า ไม่ต้องพูดถึงว่าร้านนี้มีกล้องวงจรปิด เครื่องประดับพวกนี้ถูกล็อคไว้ในกระจกหนา แม้อยากขโมยก็ไม่ใช่เรื่องง่าย!
แม้ว่าการถูกสงสัยจะทำให้กู่หนิงรู้สึกไม่พอใจมาก แต่กู่หนิงก็ไม่สามารถพูดอะไรได้
กู่หนิงเดินมาถึงบริเวณเครื่องหยก ตั้งสมาธิมองดูเครื่องหยกเหล่านั้น ผ่านไปสิบกว่าวินาที ก็เห็นว่าบนพื้นผิวของเครื่องหยกมีหมอกสีขาวบางๆ และหมอกบางๆ นี้ก็คือพลังงานวิเศษนั่นเอง
แต่พลังงานวิเศษเหล่านี้เบาบางมาก แสดงว่าคุณภาพไม่ค่อยดี
กู่หนิงไม่ได้รังเกียจ แต่เพราะเครื่องหยกเหล่านี้มีกระจกกั้นอยู่ กู่หนิงจึงไม่สามารถดูดซับพลังงานวิเศษได้ ต้องอยู่ในสภาพที่ไม่มีสิ่งกีดขวางถึงจะดูดซับได้
ดังนั้น กู่หนิงจึงได้แต่มองอย่างเสียดาย อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเบาๆ
แต่การถอนหายใจครั้งนี้ของเธอ กลับเกิดเรื่องขึ้นอีก
"บางคนซื้อไม่ได้ก็ได้แต่ถอนหายใจ น่าสงสารจริงๆ" เสียงผู้หญิงเยาะเย้ยดังขึ้น
"ใช่ไหมล่ะ คนจนแบบนี้ ทั้งชีวิตก็ซื้อไม่ได้ ได้แต่มองเท่านั้น" ผู้หญิงอีกคนเห็นด้วย
กู่หนิงรู้สึกหมดคำพูด ตัวเองเป็นแม่เหล็กดูดความโชคร้ายชัดๆ แค่ถอนหายใจก็ถูกเยาะเย้ย น่าสงสารจริงๆ แม้แต่เธอเองก็อดสงสารตัวเองไม่ได้
พวกเธอรู้ได้ยังไงว่าเธอจะซื้อไม่ได้ตลอดชีวิต? ตอนนี้เธอจน ซื้อไม่ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าอนาคตจะซื้อไม่ได้นี่!
กู่หนิงมองไปที่ผู้หญิงสองคนนั้น อายุราวสี่สิบกว่า หน้าตาก็ไม่เลว แต่งตัวดูมีราคา แต่ดูเหมือนจะหรูหราเกินไป กลับทำให้ดูบ้านนอกไปเสียอีก
โดยเฉพาะผู้หญิงทางขวา ดูสิ นิ้วสองนิ้วนั้น ข้างหนึ่งใส่แหวนสามวง แหวนเพชร แหวนทอง แหวนหยก
ที่ข้อมือ ข้างหนึ่งใส่กำไลทอง อีกข้างใส่กำไลหยก


## บทที่ 9 ตลาดของโบราณ

บนคอ สร้อยคอทองคำขาว จี้หยกขนาดเท่าไข่นกกระทา
ตุ้มหูทองคำนั้นก็ไม่เล็กเลย มองปราดเดียวก็เหมือนคนรวยใหม่ เหมือนกลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเธอมีเงิน
แต่มองไปมองมา กู่หนิงก็อดไม่ได้ที่จะขำ อดไม่ได้ที่จะ "พรืด" หัวเราะออกมา
ผู้หญิงคนนั้นเห็นท่าทาง สีหน้าไม่ค่อยดี โกรธแล้วพูดว่า "เธอหัวเราะอะไร?"
"ฉันหัวเราะเธอน่ะสิ! เธอรวยขนาดนั้น ทำไมยังใส่กำไลหยกปลอมด้วยล่ะ! แล้วก็จี้หยกปลอมนั่นด้วย" กู่หนิงเปิดเผยอย่างไม่ไว้หน้า
ใช่แล้ว กำไลหยกบนข้อมือและจี้หยกบนคอของผู้หญิงคนนั้นเป็นของปลอม เดิมทีเธอต้องการดูดพลังงานวิเศษจากกำไลหยกและจี้หยกของอีกฝ่าย แต่กลับไม่คิดว่ามันจะเป็นของปลอม
ส่วนของทองคำ เธอไม่รู้ จึงไม่รู้ว่าของจริงหรือของปลอม แต่แหวนหยกในมือเธอนั้นเป็นของจริง
แม้ว่าเธอจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่รู้แน่ๆ ว่าของพวกนี้เป็นของปลอม แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางการเปิดเผยของเธอ เพื่อแก้แค้นการดูถูกเมื่อครู่
ผู้หญิงเนี่ย! ไม่มีใครไม่ขี้น้อยใจหรอก กู่หนิงยอมรับว่าตัวเองไม่ใจกว้าง ดังนั้นความโกรธที่ไม่อยากอดทน เธอก็จะไม่อดทนเด็ดขาด
"เธอพูดอะไรนะ?" ผู้หญิงคนนั้นได้ยินแล้วก็โกรธทันที ไม่ใช่เพราะความจริงถูกเปิดเผย แต่เพราะรู้สึกว่าอีกฝ่ายตั้งใจพูดว่าของเธอเป็นของปลอม ทำให้คนเข้าใจผิด ทำให้เธออับอาย
ของพวกนี้เป็นของที่สามีเธอซื้อให้ สามีเธอรวยขนาดนั้น จะซื้อของปลอมให้เธอได้ยังไงกัน!
แล้วอีกฝ่ายก็แค่เด็กจน รู้อะไรด้วย!
"ฮึ! ไม่รู้ก็อย่าพูดมั่ว ไอ้คนจนก็คือคนจน อิจฉาคนรวยก็ไม่มีประโยชน์"
ถูกด่าว่าคนจน กู่หนิงก็ไม่โกรธ ตอนนี้เธอก็เป็นคนจนจริงๆ นี่นา!
"อยากเชื่อก็เชื่อ ไม่เชื่อก็ช่าง แต่ทุกร้านมีผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินนะ ถ้าเธออยากรู้ ก็ไปให้เขาตรวจสอบดูสิ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ" กู่หนิงเตือนด้วยความหวังดี แล้วก็หันหลังเดินจากไป
"เธอ..." ผู้หญิงคนนั้นไม่อยากปล่อยกู่หนิงไปง่ายๆ ยังอยากหาเรื่อง แต่กลับถูกผู้หญิงข้างๆ เธอห้ามไว้ "เจินเจี้ย กับเด็กจนคนหนึ่งจะไปคิดมากทำไม ลดตัวเองลงเปล่าๆ"
คำพูดนี้ เตือนผู้หญิงที่ถูกเรียกว่าเจินเจี้ยทันที เธอที่มักคิดว่าตัวเองมีสถานะสูงส่งก็ให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ของสตรีผู้สูงศักดิ์พอสมควร
ทันใดนั้น เจินเจี้ยก็ทำท่าสูงส่งเหนือใคร มองเห็นเงาหลังของกู่หนิงที่เดินจากไปไกล พูดอย่างดูถูกว่า "ฮึ! ฉันไม่อยากคิดมากกับเธอหรอก!"
พูดจบ ก็กลับไปดูเครื่องหยกต่อ
แต่ไม่รู้ทำไม คำพูดของกู่หนิงเมื่อครู่กลับกดดันในใจเธอไม่ลง อยากจะไปตรวจสอบกำไลหยกและจี้หยกที่กู่หนิงบอกว่าเป็นของปลอม
ฝั่งนี้ เฉาเฟยเฟยยังคงยืนอยู่หน้าร้านไม่ไปไหน เพราะเธออยากดูว่ากู่หนิงจะทำอะไร และสถานการณ์ในร้านเธอก็เห็นหมดแล้ว
เห็นกู่หนิงออกมา เฉาเฟยเฟยก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยอีก "เฮอะ! บางคนซื้อไม่ได้ก็แล้วไป ยังกล้าอิจฉาคนรวยอีก ช่างเถอะ"
"เธอซื้อได้ งั้นเธอก็ซื้อสิ!" กู่หนิงพูดอย่างไม่แยแส
"เธอ..."
ไม่คิดว่า คำพูดนี้จะเหยียบจุดเจ็บปวดของเฉาเฟยเฟยเข้า ใบหน้าบูดบึ้งอย่างที่สุด
แม้ว่าเฉาเฟยเฟยจะเกิดในตระกูลธุรกิจร่ำรวย ทรัพย์สินในบ้านมีหลายล้าน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะซื้อได้นะ!
เครื่องประดับเหล่านี้ แต่ละชิ้นก็มีราคาเป็นเงินหลายหมื่นหยวนแล้ว เธอมีเงินค่าขนมเพียงแค่สองสามพันต่อเดือน และมีค่าใช้จ่ายมากมาย แล้วจะมีเงินซื้อได้อย่างไร!
แค่เพียงว่าใกล้ถึงวันเกิดของเธอแล้ว เธอจึงอยากดูว่ามีเครื่องประดับชิ้นไหนที่ชอบบ้าง เพื่อให้แม่ของเธอซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเท่านั้นเอง
กู่หนิงไม่สนใจเฉาเฟยเฟยอีกต่อไป และเดินจากไปเลย
แม้ว่าเฉาเฟยเฟยจะไม่ยอมแพ้ แต่ก็หาคำพูดมาโต้แย้งกู่หนิงไม่ได้
เฉาเสวี่ย น้องสาวของเฉาเฟยเฟย เห็นว่าเฉาเฟยเฟยกำลังโกรธอยู่ จึงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจดังๆ กลัวว่าจะกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของเธอ เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกหรือครั้งที่สองแล้ว
หากไม่ใช่เพราะว่าครอบครัวของเฉาเฟยเฟยมีฐานะดี และครอบครัวของเธอต้องพึ่งพาเฉาเฟยเฟยในหลายๆ ด้าน เธอก็คงไม่อยากจะประจบประแจงเธออย่างต่ำต้อยเช่นนี้หรอก!
หลังจากออกจากร้านเครื่องประดับแล้ว กู่หนิงก็ตรงไปยังตลาดของโบราณทันที
จากใจกลางเมืองไปยังตลาดของโบราณต้องนั่งรถเมล์ประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อไปถึงตลาดของโบราณก็เป็นเวลาประมาณบ่ายสามโมง
ตลาดของโบราณ หรือเรียกว่าตลาดของเก่า คำว่า "เก่า" ก็เหมือนกับคำว่า "โบราณ" เฉพาะสิ่งของที่เก่าแก่เท่านั้นถึงจะเรียกว่าของโบราณได้ ดังนั้นเวลาที่คนพูดถึงความจริงหรือปลอมของของโบราณ พวกเขาก็มักจะเรียกว่า "ของเก่า"
ของโบราณเป็นที่นิยมมาหลายปีแล้ว ดังนั้นถนนของโบราณจึงมีคนค่อนข้างเยอะ แต่ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายวัยกลางคนและคนแก่
คนหนุ่มสาวมีไม่มาก โดยเฉพาะนักเรียนอายุเท่ากู่หนิง และยิ่งเป็นผู้หญิงด้วยแล้วยิ่งน้อยลงไปอีก แม้จะน้อยแต่ก็ยังมีอยู่บ้าง เพียงแต่ว่าส่วนใหญ่จะมากับผู้ใหญ่ หรือไม่ก็มาดูเล่นเท่านั้น
ดังนั้นพ่อค้าแม่ค้าตามทางที่กู่หนิงเดินผ่านจึงไม่ได้ร้องเรียกเธอ
สองข้างทางมีแผงลอยมากกว่าร้านค้า แต่ในแผงลอยร้อยกว่าแผง สิ่งของหลายหมื่นชิ้น หากมีสินค้าแท้สักหนึ่งหรือสองชิ้นก็ถือว่าดีมากแล้ว และการที่จะหาสินค้าแท้หนึ่งหรือสองชิ้นท่ามกลางของปลอมมากมายเหล่านี้ สองคำ ยากมาก
ของโบราณและหยกเป็นการลงทุนที่มีความเสี่ยงสูง กฎของวงการนี้คือ 'ตลาดของโบราณไม่มีการจับโกง' ยึดหลัก 'จ่ายเงินแล้วรับของ' ซื้อแล้วไม่รับคืน
หากโชคดีได้ของดีราคาถูก ก็อาจรวยข้ามคืน แต่ถ้าซื้อผิดก็อาจหมดตัว บางคนถึงขั้นสิ้นเนื้อประดาตัวเพราะเรื่องนี้
กู่หนิงเดินช้าๆ เพราะเธอใช้ตาหยกได้ไม่นานก็เหนื่อย ต้องพักสักครู่จึงจะมองต่อได้
ตลอดทางที่เดินมา กู่หนิงไม่พบของแท้สักชิ้น รู้สึกผิดหวังมาก
ก็จริงนะ ธุรกิจของโบราณเฟื่องฟูมาหลายปีแล้ว ของดีๆ ส่วนใหญ่ถูกเก็บสะสมไปหมด จะมีอะไรเหลือให้เธอได้ซื้อของถูกล่ะ!
ดูเหมือนความคิดที่จะหาเงินจากของโบราณของเธอ จะไร้เดียงสาเกินไป
วัตถุดิบหยกมีเยอะ แต่แหล่งหลักและตลาดอยู่ที่ประเทศเมียนมาร์และจังหวัด Y เมืองอื่นๆ มีน้อยมาก แม้จะมี ส่วนใหญ่ก็คงเป็นของคัดทิ้งแล้ว โอกาสเจอหยกเขียวต่ำมาก
แน่นอน หยกที่แม้แต่เซียนยังยากที่จะรู้ผล ภายนอกไม่ดี ไม่ได้หมายความว่าข้างในจะไม่ดี
แต่ไม่พูดถึงว่าเมือง F อยู่ไกลจากประเทศเมียนมาร์มาก กู่หนิงไปไม่ได้ในตอนนี้ แม้ไม่กังวลเรื่องระยะทาง อยากไปก็ไม่มีค่าเดินทาง!
แม้ว่าตั๋วเครื่องบินจะมีราคาเพียงหลายพันหยวน แต่เงินหลายพันหยวนนี้สำหรับแม่ลูกกู่หม่านแล้ว เป็นเงินก้อนใหญ่ทีเดียว!
และเรื่องที่เธอมีพลังพิเศษเป็นสิ่งที่ห้ามเปิดเผยเด็ดขาด แม้แต่กับกู่หม่าน ดังนั้นแม้เธออยากไป ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไปได้
แม้กู่หนิงจะไม่หวังว่าจะมีวัตถุดิบหยกในเมือง F แต่เธอก็ยังจะถามดู มีก็ดี แม้ส่วนใหญ่จะเป็นของเสียหรือหยกและหยกมรกตเกรดต่ำ เนื้อยุงก็ยังเป็นเนื้อ! เธอก็ไม่รังเกียจ
ขณะที่กู่หนิงกำลังจะหันหลังกลับ สายตาของเธอถูกดึงดูดด้วยสิ่งของที่อยู่ตรงมุมที่ไม่สะดุดตาบนแผงขายของ
มันเป็นสร้อยข้อมือ ร้อยด้วยชิ้นเซรามิกขนาดเท่านิ้วเท้า 12 ชิ้น เต็มไปด้วยคราบสกปรก สีเทาหม่น และรูปลักษณ์ภายนอกไม่สวยงาม แต่กู่หนิงกลับเห็นเส้นหมอกสีขาวบางๆ ลอยออกมาจากมัน


## บทที่ 10 พบของมีค่าในราคาถูก

มีพลังงานวิเศษ นั่นหมายความว่าเป็นของแท้แล้ว กู่หนิงดีใจในใจ แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า
กู่หนิงเดินไปที่แผงขายของและนั่งยองๆ คนขายเห็นกู่หนิงแต่งตัวธรรมดาและเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ จึงคิดว่าเธอไม่มีเงิน จึงไม่สนใจที่จะต้อนรับ
แต่กู่หนิงก็ไม่สนใจ ชี้ไปที่สร้อยข้อมือเส้นนั้นและถามโดยตรง "พี่คะ สร้อยข้อมือเส้นนี้ราคาเท่าไหร่"
เมื่อคนขายเห็นสร้อยข้อมือเส้นนั้น เขาขมวดคิ้วแสดงท่าทางรังเกียจอย่างชัดเจน
ทำไมน่ะหรือ? เพราะในสายตาของเขา สร้อยข้อมือเส้นนี้เป็นของปลอม และเขาตั้งใจจะทิ้งมันแล้ว แต่ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงมาอยู่ตรงนี้อีก
อย่างไรก็ตาม เมื่อมีคนถาม ไม่ว่าอีกฝ่ายจะซื้อหรือไม่ เขาก็ต้องตอบ "ห้าสิบหยวน"
ห้าสิบหยวนไม่ใช่เงินมาก แต่สำหรับสภาพของบ้านกู่หนิงในตอนนี้ มันถือเป็นเงินก้อนใหญ่ทีเดียว แต่นี่เป็นการค้าที่กำไรแน่นอน กู่หนิงจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร!
กู่หนิงกลัวว่าถ้าเธอตกลงเร็วเกินไปอาจทำให้คนขายสงสัยและเปลี่ยนใจ ซึ่งจะไม่ดีเลย ดังนั้นเธอจึงแกล้งทำเป็นลำบากใจและพูดว่า "พี่คะ ลดราคาให้หนูหน่อยได้ไหมคะ? หนูเป็นแค่นักเรียน ไม่มีเงินมากหรอกค่ะ"
"งั้นสี่สิบก็แล้วกัน ลดให้ไม่ได้อีกแล้วนะ" เพราะเห็นว่ากู่หนิงไม่เหมือนคนมีเงิน คนขายจึงคิดว่าถ้าลดราคาได้ก็ลดให้หน่อย ยังไงสำหรับเขาก็เป็นกำไรอยู่ดี
กู่หนิงแกล้งลังเลสักครู่ก่อนจะพูดว่า "ตกลงค่ะ งั้นหนูซื้อนะคะ"
พูดจบเธอก็ล้วงเงินยี่สิบหยวนสองใบออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้คนขาย
คนขายรับเงินแล้วก็ส่งสร้อยข้อมือให้กู่หนิง
หลังจากรับสร้อยข้อมือมาแล้ว กู่หนิงก็หมุนตัวเดินจากไป ตรงไปที่ศูนย์ประเมินทันที
เธอไปที่ศูนย์ประเมินไม่ใช่เพื่อตรวจสอบว่าของจริงหรือปลอม แต่ตั้งใจจะขายเพื่อแลกเงิน เมื่อมีเงินแล้วถึงจะทำอะไรได้มากขึ้น
ตลาดของโบราณมีงานประมูลขนาดใหญ่ทุกเดือน มีคนมามากเป็นพิเศษ แต่ในวันธรรมดาก็มีคนไม่น้อย ก็มีการซื้อขายกัน เพียงแต่คนน้อยกว่า ราคาเลยไม่สูงเท่านั้นเอง
กู่หนิงมาถึงศูนย์ประเมิน มีคนกำลังประเมินของโบราณอยู่ แต่ก็มีคนมามุงดูไม่น้อย บางคนมาดูเฉยๆ บางคนรอดูผลเพื่อจะประมูลซื้อถ้าเป็นของแท้
ผู้เชี่ยวชาญในการประเมินล้วนเป็นมืออาชีพที่มีประสบการณ์สูง ศูนย์ประเมินก็มีกฎของตัวเอง หากผลการประเมินออกมาว่าเป็นของปลอม ก็จะไม่คิดค่าบริการใดๆ แต่ถ้าประเมินออกมาว่าเป็นของแท้ ก็จะคิดค่าบริการจำนวนหนึ่ง หากนำไปประมูลขายเลย ก็จะคิดค่าบริการเพิ่มขึ้นอีก
แต่เมื่อได้กำไรก้อนโต ค่าบริการเล็กน้อยนั้นก็ไม่มีใครสนใจ
กู่หนิงเดินเข้าไปที่โต๊ะประเมิน มองดูสิ่งที่ผู้เชี่ยวชาญกำลังประเมินอยู่ในมือ นั่นคือกระปุกยาเส้น ฝีมือการวาดละเอียดประณีต สีสันสดใส วัสดุงดงาม ดูแล้วเหมือนของแท้มาก
แต่กู่หนิงใช้ตาหยกดูแล้ว ไม่เห็นพลังงานวิเศษลอยออกมา ดังนั้นสิ่งนี้จึงเป็นของปลอม
"นี่คือของปลอม" ผู้เชี่ยวชาญใช้เวลาประมาณสิบนาทีก็ได้ผลออกมาแล้ว
"อะไรนะ? ของปลอม?" ในกลุ่มคน มีเสียงผู้ชายดังขึ้นอย่างตกใจ เห็นคนนั้นมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ "คุณดูผิดหรือเปล่า เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นของปลอม!"
"เธอสงสัยฉันหรือไง?" ผู้เชี่ยวชาญถูกคนสงสัย ก็ไม่พอใจ เคราสั่นไหว
ชายคนนั้นได้ยินดังนั้น ก็รีบอธิบายทันที "ไม่ใช่ ไม่ใช่ เพียงแต่นี่เป็นสมบัติประจำตระกูลของบ้านผม สืบทอดจากคุณปู่มาถึงพ่อ แล้วก็มาถึงผม ผมจึงยอมรับไม่ได้ว่ามันเป็นของปลอม"
เมื่อได้ยินคำอธิบายของชายคนนั้น ทุกคนก็แสดงความเข้าใจ
"พี่ชาย สมบัติประจำตระกูลก็ไม่จำเป็นต้องเป็นของแท้เสมอไปนะ!"
"ใช่แล้ว!"
"คงเป็นบรรพบุรุษของคุณดูผิดไป เรื่องแบบนี้มีเยอะแยะ"
"..."
ชายคนนั้นมีสีหน้าขมขื่น หยิบของเดินจากไปอย่างอับอาย เดิมคิดว่าของชิ้นนี้เป็นของแท้ เอามาขายเพื่อเอาเงิน แต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นของปลอม
ต่อมาอีกหลายชิ้นก็เป็นของปลอม แต่พวกนี้ล้วนเป็นของที่หาซื้อมาจากแผงลอย เสียเงินไม่มาก แม้จะผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้เสียใจมากนัก
"อาจารย์คะ ช่วยประเมินสร้อยข้อมือนี้ให้หนูหน่อยว่าของแท้หรือเปล่า" พอถึงคิวของกู่หนิง เธอก็เดินเข้าไปพร้อมกับสร้อยข้อมือที่เพิ่งซื้อมา
เมื่อคนอื่นๆ เห็นว่าเป็นสาวน้อยคนหนึ่ง และในมือถือสร้อยข้อมือที่ดูสกปรกและไม่สวยงาม พวกเขาก็รู้สึกไม่ดีทันที
"นี่มันขยะที่เก็บมาจากไหนกัน! ดูน่าเกลียดจริงๆ"
"เด็กคนนี้คงอยากรวยจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง! เอาของแบบนี้มาให้ประเมิน เห็นแค่แวบเดียวก็รู้ว่าของปลอม"
"..."
กู่หนิงไม่สนใจ เธอจะปล่อยให้ความจริงพูดแทนเธอเอง
แม้ว่าผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมินจะไม่คิดว่ามันจะเป็นของแท้ แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพ เขาจึงไม่ปฏิเสธการประเมินของโบราณทุกชิ้น
ผู้เชี่ยวชาญรับสร้อยข้อมือมาดู เมื่อเห็นสภาพที่สกปรก เขาก็รู้สึกรังเกียจอยู่ในใจ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาหยิบผ้าออกมาเช็ดคราบสกปรกบนสร้อยข้อมือ สร้อยข้อมือที่ดูสกปรกก็เผยสีออกมาทันที
มีทั้งสีขาวและสีน้ำเงิน เป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมไม่สม่ำเสมอร้อยต่อกัน แต่สิ่งนี้กลับเป็นเครื่องเคลือบ
ผู้เชี่ยวชาญขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดว่านี่เป็นเพียงงานฝีมือสมัยใหม่ ถ้าเป็นสมัยโบราณ ใครจะใช้เครื่องเคลือบมาทำเป็นสร้อยข้อมือกัน!
แต่เขาก็รับปากที่จะประเมินแล้ว ก็ต้องทำให้จบ
ดังนั้น ผู้เชี่ยวชาญจึงเช็ดสร้อยข้อมือต่อไป แต่เมื่อเช็ดไปได้ครึ่งหนึ่ง เขาก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง และอดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียง "อ้าว" ออกมา
ทุกคนได้ยินเสียงนั้น จึงรีบถามอย่างกระตือรือร้น
"เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"มันเป็นของแท้หรือเปล่า?"
ผู้เชี่ยวชาญไม่พูดอะไร เขาเช็ดสร้อยข้อมือต่อไป ไม่นานสร้อยข้อมือทั้งเส้นก็สะอาด
ทุกคนเห็นว่าวัสดุเป็นเครื่องเคลือบ ต่างขมวดคิ้วและรู้สึกผิดหวัง เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นหรือได้ยินว่าในสมัยโบราณมีคนใช้เครื่องเคลือบทำสร้อยข้อมือ ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่านี่ต้องเป็นงานฝีมือสมัยใหม่แน่นอน
แต่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของผู้เชี่ยวชาญ ตอนนี้สีหน้าของผู้เชี่ยวชาญไม่ได้ไม่สนใจอีกต่อไป แต่แสดงความประหลาดใจ แล้วก็ดีใจ
ทันใดนั้น ผู้เชี่ยวชาญก็พูดว่า "เครื่องเคลือบนี้ เป็นเครื่องเคลือบสีครามจากยุคหมิง-ชิง"
"อะไรนะ?"
"จริงหรือเปล่า?"
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างตกใจ
เครื่องเคลือบสีครามจากยุคหมิง-ชิง หมายความว่าของชิ้นนี้เป็นของแท้?
แม้ว่าเครื่องเคลือบสีครามจากยุคหมิง-ชิงจะไม่แพงเท่าเครื่องเคลือบสีครามยุคหยวนและยุคถัง แต่ก็ไม่ใช่ของถูกนะ!
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนที่มองกู่หนิงก็เต็มไปด้วยความอิจฉาและริษยา แต่กู่หนิงกลับดูสงบมาก ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนเธอรู้มาตั้งแต่แรกแล้ว
ความจริงแล้ว กู่หนิงไม่รู้หรอก เธอรู้แค่ว่านี่เป็นของแท้เท่านั้น
"ใช่ เป็นเครื่องเคลือบสีครามยุคหมิง-ชิงจริงๆ น่าจะเป็นชิ้นส่วนของเดิมที่แตก แล้วมีคนเอามาทำเป็นสร้อยข้อมือ" ไม่งั้น ใครจะเอาเครื่องเคลือบสีครามที่ยังดีๆ อยู่มาทำเป็นสร้อยข้อมือล่ะ!
"น้อง สร้อยข้อมือเครื่องเคลือบสีครามนี้ได้มาจากไหนเหรอ?" มีคนถาม
"ซื้อมาจากแผงลอยค่ะ" กู่หนิงไม่ได้ปิดบัง
"อะไรนะ? เจอของดีราคาถูก เด็กคนนี้โชคดีจริงๆ!"
ทุกคนต่างอิจฉาและทึ่ง
"น้อง สร้อยข้อมือเครื่องเคลือบสีครามนี้ขายไหม? พี่ให้สามหมื่นหยวน" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่สวมสูทและถือกระเป๋าเอกสาร เสนอราคาอย่างกระตือรือร้น


## บทที่ 11 เงินก้อนแรก

"สามหมื่น คุณหวง คุณกำลังล้อเล่นกับเด็กๆ อยู่หรือไง! น้องสาว ฉันให้ห้าหมื่น"
"ฉันให้หกหมื่น" มีคนหนึ่งยื่นราคาประมูลอย่างกระตือรือร้น
"เจ็ดหมื่น"
"แปดหมื่น"
······
"หนึ่งแสนสองหมื่น"
ผู้คนต่างพากันอุทานด้วยความตกใจ หนึ่งแสนสองหมื่น สร้อยข้อมือเครื่องเคลือบสีครามจากยุคหมิง-ชิงเพียงเส้นเดียวกลับขายได้ถึงหนึ่งแสนสองหมื่น
กู่หนิงก็ตกใจเช่นกัน เธอไม่เคยสัมผัสกับของโบราณและหยกมาก่อน รู้แต่เพียงว่าของโบราณและหยกทำเงินได้ แต่ไม่คิดว่าจะทำเงินได้มากขนาดนี้
เธอคิดว่าน่าจะได้สักสี่ห้าหมื่นก็พอแล้ว เพราะสร้อยข้อมือเส้นนี้มีพลังงานวิเศษอ่อนมาก แสดงว่าไม่ได้เก่าแก่มากนัก ดังนั้นจึงไม่ควรมีราคาสูงมาก
หนึ่งแสนสองหมื่น สำหรับเธอในชาติก่อนถือว่าน้อยมาก แต่สำหรับเธอที่ยากจนในตอนนี้ กลับเป็นเงินก้อนใหญ่มาก
ในที่สุด สร้อยข้อมือของกู่หนิงก็ถูกประมูลไปในราคาหนึ่งแสนสองหมื่นหยวน
แม้ว่าทุกคนจะรู้สึกตกใจกับราคาสูงถึงหนึ่งแสนสองหมื่นนี้ แต่ผู้เชี่ยวชาญในวงการกลับรู้ดีว่า เครื่องเคลือบสีครามจากยุคหมิง-ชิงชิ้นนี้หากนำออกสู่ตลาด ราคาจะไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนแปดหมื่นแน่นอน
แม้จะเป็นสร้อยข้อมือที่ทำจากเครื่องเคลือบสีครามยุคหมิง-ชิงที่แตกหัก แต่ราคาก็ยังไม่ต่ำ
ปัจจุบัน จานเครื่องเคลือบสีครามสมัยราชวงศ์หมิงและชิงเพียงใบเดียวก็สามารถประมูลได้ถึงหลายล้านหยวน ดังนั้นสร้อยข้อมือเครื่องเคลือบสีครามยุคหยวนเส้นนี้หากนำออกสู่ตลาด ก็น่าจะมีราคาอย่างน้อยประมาณสองแสนหยวน
ไม่ต้องพูดถึงว่ากู่หนิงไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ ไม่รู้ว่าราคาที่แท้จริงเป็นเท่าไหร่ แม้ว่าเธอจะรู้ว่าสร้อยข้อมือเครื่องเคลือบสีครามเส้นนี้หากนำออกสู่ตลาดจะขายได้เพิ่มอีกหนึ่งแสนกว่าหยวน เธอก็จะไม่เสียใจกับการซื้อขายในวันนี้
เพราะตอนนี้เธอต้องการเงิน ไม่มีเวลารอผู้ซื้อที่สามารถจ่ายราคาตลาดสำหรับสร้อยข้อมือเส้นนี้
และเธอก็ไม่มีช่องทางที่จะนำสร้อยข้อมือเส้นนี้เข้าสู่ตลาดด้วย
ในตลาดของโบราณมีธนาคารที่กำหนดไว้ เมื่อตกลงกันแล้วก็จะไปโอนเงินที่ธนาคารโดยตรง
กู่หนิงไม่มีบัตรธนาคาร แต่เธอพกบัตรประชาชนมาด้วย จึงทำบัตรใหม่ในทันที
หลังจากเงินเข้าบัญชีแล้ว กู่หนิงก็มอบสร้อยข้อมือเครื่องเคลือบสีครามยุคหยวนให้กับอีกฝ่าย แล้วโอนค่าบริการให้กับผู้เชี่ยวชาญด้านการประเมิน
ค่าบริการโดยทั่วไปจะอยู่ระหว่างหนึ่งพันถึงหลายหมื่นหยวน ขึ้นอยู่กับจำนวนเงินที่อีกฝ่ายได้รับ
เงินที่กู่หนิงได้รับครั้งนี้ในวงการของโบราณถือว่าเป็นเพียงเศษเนื้อติดฟัน ค่าบริการให้สองสามพันก็พอแล้ว
แต่กู่หนิงก็ไม่ได้ตระหนี่ เธอให้หนึ่งหมื่นหยวนเลย ดังนั้นกู่หนิงจึงเหลือเงินหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นหยวน
หลังจากออกจากธนาคาร กู่หนิงก็รู้สึกว่าตัวเองถูกจับตามอง
ก็เป็นธรรมดา ถนนของเก่านั้นวุ่นวายมาก มีคนทุกประเภท เธอเพิ่งได้เงินก้อนใหญ่มา ถ้าไม่ถูกจับตามองก็แปลกแล้ว
กู่หนิงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ได้อยู่ต่อ เดินออกจากถนนของเก่าทันที
และทันทีที่ออกจากถนนของเก่า ห่างจากฝูงชน คนกลุ่มนั้นที่ตามกู่หนิงมาตลอดก็พุ่งเข้าหาเธอ กลัวว่าช้าไปอีกก้าวเธอจะหนีไป
ชายวัยยี่สิบกว่าๆ สี่คนที่ดูเกเรล้อมรอบกู่หนิงไว้
คนรอบข้างเห็นเหตุการณ์ต่างตกใจวิ่งหนีกันไป ไม่มีใครกล้าหรืออยากช่วยกู่หนิง
"เอาเงินที่เธอเพิ่งได้มาทั้งหมดมาให้ฉัน ไม่งั้นอย่าโทษว่าพวกเราไม่สุภาพนะ" ชายผมย้อมสีเหลืองที่ยืนอยู่ตรงหน้ากู่หนิงขู่เสียงเย็น
"โอ้! ไม่สุภาพยังไงล่ะ?" กู่หนิงหรี่ตาลง ทำท่าเกียจคร้านและดูถูก
ไม่ได้เห็นว่าอีกฝ่ายแสดงสีหน้าหวาดกลัวหรือขอร้องแต่อย่างใด ทุกคนจึงตกตะลึง
พวกเขาสงสัยว่า เธอจริงๆ แล้วไม่กลัวพวกเขาหรือ? หรือเพียงแค่แกล้งทำเป็นใจเย็น? หรือคิดว่าจะมีคนช่วยเหลือเธอ?
อย่าตลก พวกเขาเป็นที่รู้จักกันดีแถวนี้ ใครกล้ามายุ่งกับพวกเขา!
"ฮึ! อย่าหวังว่าจะมีคนมาช่วยเธอ เพราะพวกเขาไม่กล้าหรอก ถ้ารู้จักประสาแล้วก็ส่งของมาเสียดีๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว" ไอ้ผมทองข่มขู่ต่อ
เมื่อเห็นท่าทางของคนรอบข้างที่หลบหนีไป เธอรู้ดีว่าจะไม่มีใครมาช่วยเธอแล้ว แต่เธอก็ไม่จำเป็นต้องให้ใครช่วย พวกนี้เธอสามารถจัดการได้ในพริบตา
"ถ้ามีฝีมือก็มาเอาเองสิ!" กู่หนิงท้าทาย
"เจ้า..." ถูกดูถูก คนพวกนั้นโกรธทันที
"ถ้าอย่างนั้น ก็อย่าโทษว่าพวกเราไม่สุภาพนะ จับตัวมัน!" ไอ้ผมทองสั่งอย่างดุร้าย
เมื่อได้ยินคำสั่ง มีสองคนเดินเข้ามาหากู่หนิง ตั้งใจจะจับตัวเธอ
แต่พอเข้าใกล้กู่หนิง เธอก็เตะลอยไปทันที ถูกท้องพอดี "อ๊าก" เสียงร้องดังขึ้น ชายคนนั้นล้มลงกับพื้นอย่างแรง
จากนั้น กู่หนิงก็กวาดขาใส่อีกคนหนึ่ง คนนั้นก็ล้มลงทันที ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
อีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังไม่ทันได้ลงมือ เห็นเหตุการณ์แล้วก็ตกใจ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนเดียวจะเก่งกาจขนาดนี้
ยังไม่ทันที่กู่หนิงจะออกมือ ก็เห็นมีชายคนหนึ่งวิ่งมาจากข้างๆ แล้วเตะใส่ไอ้ผมทองทันที ไอ้ผมทองร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด แล้วล้มไปอีกด้านทันที
อีกคนหนึ่งสะท้อนอัตโนมัติหันหลังวิ่งหนี แต่เพราะรีบเกินไป มองไม่เห็นทาง วิ่งไปได้แค่เมตรเดียวก็ชนเสาไฟฟ้าอย่างแรง แล้วกระเด็นล้มลงกับพื้น
"พรืด" เหตุการณ์ตลกขบขันนี้ทำให้กู่หนิงหัวเราะออกมา
ในตอนนั้นเอง ชายคนที่เตะไอ้ผมทองก็วิ่งมาหน้ากู่หนิง พูดด้วยความตื่นเต้นและชื่นชม: "กู่หนิง เป็นเธอจริงๆ ด้วย! เมื่อกี้ฉันคิดว่าตัวเองเห็นผิดไปเสียอีก! ไม่คิดว่าเธอจะเก่งขนาดนี้ จัดการผู้ชายตัวโตสองคนได้อย่างง่ายดาย"
ชายคนนี้กู่หนิงรู้จัก เป็นนักเรียนชั้นม.6/1 ห้องเรียนเด็กเก่ง ชื่อมู่เคอะ
มู่เคอะมีส่วนสูงเกือบ 180 เซนติเมตร หน้าตาหล่อเหลาสดใส
เธอไม่ได้เรียนห้องเดียวกับมู่เคอะ รู้จักเขาเพราะเขาเรียนห้องเดียวกับชิงเจิ้งและสนิทกัน รู้ความจริงเรื่องที่ชิงเจิ้งคบกับเธอ
แต่มู่เคอะแตกต่างจากชิงเจิ้งและเพื่อนๆ ของเขา เขามีจิตใจที่เที่ยงธรรม เคยเตือนเธอว่าชิงเจิ้งไม่ใช่คนที่เหมาะกับเธอ
แต่เพราะกู่หนิงในอดีตหลงรักชิงเจิ้งอย่างไม่ลืมหูลืมตา จึงไม่ยอมรับฟังคำแนะนำดีๆ ของคนอื่น
เมื่อคิดถึงตรงนี้ กู่หนิงก็รู้สึกดีกับมู่เคอะ
"เพื่อนมู่ ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อกี้นะ" กู่หนิงยิ้มให้มู่เคอะอย่างเป็นมิตร กล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ
แม้ว่าเธอไม่จำเป็นต้องให้ใครช่วยเหลือ แต่การที่มู่เคอะยื่นมือช่วยเธอเป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ดังนั้นบุญคุณนี้เธอจะจดจำไว้
กู่หนิงมีหน้าตาสวย เพียงแต่ปกติไม่มีโอกาสได้แต่งตัว จึงไม่ได้โดดเด่นเท่านั้นเอง
แม้จะเป็นเช่นนั้น รอยยิ้มของกู่หนิงก็ทำให้มู่เคอะตะลึงไปชั่วขณะ ตกตะลึงในความงาม แล้วใบหน้าก็แดงขึ้นมา
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก จริงๆ แล้วถึงผมไม่ช่วย พวกเขาก็ทำอะไรคุณไม่ได้หรอก" มู่เคอะเกาหัวอย่างเขินๆ กลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าเขายุ่งเรื่องชาวบ้าน
"แต่ไม่ว่าจะอย่างไรคุณก็ช่วยฉันนี่นา! ดังนั้นการขอบคุณจึงเป็นสิ่งที่สมควรทำ" กู่หนิงกล่าว
มู่เคอะยิ่งรู้สึกเขินมากขึ้น แต่จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ เขาหันไปมองกู่หนิงอย่างตกใจ: "จริงสิ ผมได้ยินพวกเขาพูดว่าชิงเจิ้งบอกเลิกคุณเมื่อวันศุกร์ แล้วหลังจากนั้นคุณก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เป็นยังไงบ้าง คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม!"
มู่เคอะไม่ได้ตั้งใจจะแทงใจดำกู่หนิง แต่เป็นความห่วงใยอย่างแท้จริง
เพราะวันนั้นมู่เคอะไม่ได้อยู่กับชิงเจิ้ง เรื่องของกู่หนิงเขาจึงได้ยินมาอีกที
เขารู้สึกว่าสิ่งที่ชิงเจิ้งทำนั้นโหดร้ายเกินไป ไร้ความเห็นใจ แต่นี่ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเขา เขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่าย


## บทที่ 12 ครอบครัวของกู่ชิง

พูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของกู่หนิงเย็นชาลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้มุ่งไปที่มู่เคอะ เธอรู้ว่ามู่เคอะเป็นห่วงเธอ
ดังนั้น กู่หนิงจึงถามกลับอย่างขบขัน "คุณเห็นฉันดูเหมือนมีปัญหาหรือ?"
เอ่อ!
มู่เคอะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ท่าทางของกู่หนิงดูไม่เหมือนมีปัญหาจริงๆ ไม่สิ ไม่มีปัญหาเลยด้วยซ้ำ ไม่งั้นเมื่อกี้เธอจะสามารถเอาชนะผู้ชายตัวใหญ่สองคนได้ในสองท่าได้อย่างไร!
"ดีแล้วที่ไม่มีอะไร ตอนนี้คุณก็เห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว ดังนั้น..." มู่เคอะอยากจะบอกให้กู่หนิงเลิกมีความหวังใดๆ กับชิงเจิ้ง แต่เขาก็รู้สึกว่าถ้าพูดแบบนี้จะดูเหมือนก้าวก่ายมากเกินไปหรือเปล่า! ดังนั้นจึงรู้สึกลำบากใจที่จะพูดออกมา
"ไม่มีแล้วล่ะ ฉันหมดหวังกับชิงเจิ้งโดยสิ้นเชิงแล้ว" กู่หนิงเห็นความคิดของมู่เคอะอย่างชัดเจน จึงไม่สนใจว่าเขาจะก้าวก่ายมากเกินไปหรือไม่
"ดีแล้วล่ะ" มู่เคอะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินคำตอบของกู่หนิง
ไม่ใช่ว่ามู่เคอะมีความคิดอะไรกับกู่หนิง เขาแค่ทนไม่ได้ที่ชิงเจิ้งรังแกคนแบบนั้นเท่านั้นเอง
"ดึกแล้ว ฉันขอกลับบ้านก่อนนะ" กู่หนิงพูด
"ได้ แล้วเจอกัน" มู่เคอะกล่าวลากู่หนิง
เนื่องจากวันนี้กู่หนิงทำเงินได้ เธอจึงนั่งแท็กซี่กลับบ้านเลย
แต่เดิมกู่หนิงคิดจะไปซื้อโทรศัพท์มือถือก่อน แต่เมื่อดูเวลาแล้วก็ไม่เช้าแล้ว ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว ถ้าไม่กลับบ้านตอนนี้ กู่หม่านจะเป็นห่วง ดังนั้นกู่หนิงจึงกลับบ้านตรงๆ
จริงๆ แล้ว เพิ่งถึงครึ่งทาง โทรศัพท์ของกู่หม่านก็โทรมา และกู่หนิงยังต้องใช้เวลาอีกยี่สิบนาทีกว่าจะถึง
เนื่องจากนั่งแท็กซี่ จึงไม่ต้องอ้อมเหมือนรถเมล์ และยังเร็วกว่า อีกทั้งยังใช้ทางด่วนรอบเมืองโดยตรง ดังนั้นใช้เวลาทั้งหมดประมาณสี่สิบนาทีก็ถึง
เมื่อเทียบกับการนั่งรถเมล์แล้วลดเวลาลงครึ่งหนึ่ง
เมื่อกู่หนิงกลับถึงบ้าน ใกล้หกโมงเย็นแล้ว กู่หม่านทำอาหารเสร็จแล้ว
แต่ในบ้านนอกจากกู่หม่านแล้ว ยังมีคนอื่นด้วย เป็นครอบครัวของกู่ชิง ทราบว่ากู่หนิงออกจากโรงพยาบาลแล้วจึงมาเยี่ยมเธอ
ลุงเจียงซือ และน้องสาวเจียงซินเยว่
"หนิงหนิงกลับมาแล้ว"
พอกู่หนิงกลับมา เจียงซือและกู่ชิงก็ทักทายทันที
"ป้าสอง ลุง ซินเยว่" กู่หนิงก็เรียกทักทายอย่างสุภาพ
"พี่สาว" เจียงซินเยว่ก็เรียกกู่หนิง ดูเขินอายมาก
เจียงซินเยว่อายุสิบห้าปี เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นปีที่สาม หน้าตาน่ารัก นิสัยเรียบร้อยขี้อาย ปกติไม่ค่อยพูดมาก แต่ดีกว่ากู่หนิงคนก่อนตรงที่เธอไม่มีปมด้อย ไม่เก็บตัว ผลการเรียนก็อยู่ในระดับกลางค่อนข้างดี และมีเพื่อนฝูงพอสมควร
ในบรรดาเด็กๆ ของตระกูลกู่ เจียงซินเยว่ยอมรับแค่กู่หนิงเป็นพี่สาวคนนี้เท่านั้น ส่วนคนอื่นๆ เธอมองทะลุปรุโปร่งแล้ว
เจียงซือมีอายุมากกว่ากู่ชิงแค่สองปีเท่านั้น เพิ่งอายุสี่สิบห้าปี แต่ดูแก่กว่าวัยมาก เพราะงานที่เขาทำต้องใช้แรงงานหนัก ขับรถบรรทุกในไซต์ก่อสร้าง
อย่างไรก็ตาม เงินเดือนของเจียงซือก็แค่สี่ห้าพันเท่านั้น รวมกับกู่ชิงแล้วก็มีเดือนละเจ็ดแปดพัน สถานะทางการเงินดีกว่าแม่ลูกกู่หม่านเล็กน้อย
แต่พวกเขาก็ยังคงใช้ชีวิตอย่างฝืดเคือง ยังซื้อบ้านไม่ได้ ยังคงต้องเช่าบ้านอยู่
แม้ว่าเมือง F จะเป็นเมืองระดับสาม แต่ราคาบ้านก็ไม่ได้ถูก แม้แต่ชานเมืองก็ยังราคาห้าหกพันต่อตารางเมตร ไม่ต้องพูดถึงใกล้ตัวเมือง นั่นต้องหลักหมื่นหรือหลายหมื่น
แม้แต่ในชานเมือง อพาร์ตเมนต์สองห้องนอนขนาด 60 ตารางเมตรก็ยังต้องใช้เงินหลายสิบล้าน
แม้ว่าเจียงซือจะเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ต้องเลี้ยงดู แต่ก็มีลูกต้องส่งเรียน ค่าเช่าบ้าน พวกเขาต้องใช้ชีวิต ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถเก็บเงินได้เลย
สำหรับพวกเขาแล้ว เงินหลายแสนหยวนนี้แทบจะเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงเลยทีเดียว
การได้กินอิ่ม นุ่งห่มอบอุ่น และส่งลูกเรียนหนังสือได้ ก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับพวกเขา
แม้ว่าชีวิตของพวกเขาจะไม่ได้ดีนัก แต่เมื่อกู่หม่านแม่ลูกมีปัญหาอะไร พวกเขาก็พยายามช่วยเหลือเต็มที่
เหมือนกับครั้งนี้ที่กู่หนิงเข้าโรงพยาบาล คนอื่นๆในครอบครัวกู่ไม่มีใครมาเยี่ยมเลยสักคน เมื่อกู่หม่านโทรไปขอยืมเงิน พวกเขายังหาข้ออ้างปฏิเสธ
มีเพียงกู่ชิงและเจียงซือที่มาเยี่ยมกู่หนิง ไม่เพียงแค่มาเยี่ยม เมื่อได้ยินว่าต้องผ่าตัดและต้องใช้เงินกว่าหนึ่งแสนหยวน กู่ชิงและเจียงซือยังเอาเงินเก็บสามหมื่นหยวนที่มีอยู่มาให้อีกด้วย
แต่โชคดีที่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ตอนนี้กู่หนิงยังไม่คิดจะบอกกู่หม่านเรื่องที่เธอหาเงินได้ เพราะเงินจำนวนนี้น้อยเกินไป ยังทำอะไรไม่ได้มาก เธอรอให้หาเงินได้มากพอที่จะซื้อบ้านและทำอย่างอื่นได้ก่อน แล้วค่อยบอกกู่หม่าน
แน่นอนว่า เมื่อกู่ชิงและสามีช่วยเหลือแม่ลูกกู่หม่านมากขนาดนี้ หากกู่หนิงร่ำรวยขึ้นมา เธอย่อมไม่ลืมพวกเขาแน่นอน และจะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องลำบากอีกต่อไป แน่นอน
คิดแล้ว กู่หนิงก็พูดขึ้นมาอย่างจริงจังว่า "แม่ ป้าสอง ลุง ถ้าหนูประสบความสำเร็จ หนูจะทำให้พวกท่านมีชีวิตที่ดีขึ้นแน่นอนค่ะ แน่นอน"
ทุกคนได้ยินแล้วต่างก็ตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าประหลาดใจที่กู่หนิงจู่ๆ ก็พูดแบบนี้ขึ้นมา
แต่ไม่ว่ากู่หนิงจะมีความสามารถขนาดไหน แค่เธอมีความคิดแบบนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขามีความสุขแล้ว
อีกอย่าง ตอนนี้กู่หนิงเพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ อนาคตยังอีกยาวไกล ไม่มีใครบอกได้ว่าในอนาคตเธอจะประสบความสำเร็จหรือไม่
"ดี ดี พวกเราจะรอให้หนูประสบความสำเร็จ แล้วทำให้พวกเรามีชีวิตที่ดีขึ้น หนิงหนิงของเราต้องประสบความสำเร็จใหญ่แน่นอน"
"ใช่ๆ พวกเราเชื่อมั่นในตัวหนิงหนิง"
กู่ชิงและเจียงซือพูดอย่างซาบซึ้งใจ พร้อมทั้งให้กำลังใจกู่หนิงไปด้วย
กู่หม่านเพิ่งสังเกตเห็นว่า กู่หนิงเปลี่ยนไป กลายเป็นคนร่าเริงมากขึ้นกว่าเดิม
เพราะมีความรักในครอบครัวที่แท้จริง ทำให้สองครอบครัวรับประทานอาหารมื้อนี้ด้วยความสุขและกลมเกลียว
ก่อนเข้านอนในตอนกลางคืน กู่หนิงหยิบสมุดบันทึกที่เคยจดไว้ก่อนหน้านี้ออกมาดู
แม้ว่าในชาติก่อน ผลการเรียนของกู่หนิงก็ไม่เลวเหมือนกัน แต่ก็แค่ไม่เลวเท่านั้น ไม่ได้โดดเด่นอะไร ตอนนี้ผลการเรียนของกู่หนิงยิ่งแย่กว่าเดิม การจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้นั้นยากมาก ดังนั้น กู่หนิงจำเป็นต้องทุ่มเทให้กับการเรียนมากขึ้น
กู่หนิงเปิดสมุดบันทึก อ่านอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เธออ่านผ่านตาไปแล้วถูกจารึกลึกลงในความทรงจำ
ต้องยอมรับว่า ตาหยกนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
·
วันที่สอง วันจันทร์มาถึง
เพราะตอนที่กู่หนิงเกิดเรื่อง กู่หม่านก็โทรศัพท์ไปลาหยุดกับครูประจำชั้นแล้ว แม้ว่าตอนนี้กู่หนิงจะไม่เป็นอะไรแล้ว แต่กู่หม่านก็ยังเป็นห่วง จึงตั้งใจจะให้กู่หนิงลาหยุดพักผ่อนที่บ้านสักสองสามวัน
แต่กู่หนิงกลับไม่รู้สึกว่าตัวเองต้องการพักผ่อน จึงยืนกรานจะไปโรงเรียน
พูดไม่ออกกับกู่หนิง กู่หม่านก็ต้องยอมตามใจ
แน่นอนว่า อีกเหตุผลหนึ่งก็เพราะเมื่อวานเฉาเฟยเฟยเพิ่งเห็นว่าเธอสบายดี ถ้าไม่ไป ครูประจำชั้นรู้เข้า อาจจะคิดว่าพวกเธอโกหกก็ได้!
กู่หนิงไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวเท่านั้นเอง
มัธยมปลายเริ่มอ่านหนังสือตอนเช้าตอน 6:50 น. จากบ้านของกู้หนิงไปโรงเรียนต้องนั่งรถเมล์ 20 นาที ดังนั้นกู่หนิงมักจะออกจากบ้านระหว่าง 6:00 น. ถึง 6:10 น.
กู่หม่านเข้างานตอน 8:30 น. เพราะโรงงานก็ไม่ได้ไกลมาก นั่งรถเมล์ครึ่งชั่วโมง ดังนั้นกู่หม่านมักจะออกจากบ้านตอน 7:40 น.
ดังนั้น เพื่อให้กู่หม่านได้นอนเพิ่มอีกสักหน่อย กู่หนิงจึงไม่เคยปลุกกู่หม่านให้ตื่นมาทำอาหารเช้า และกู่หม่านก็จะให้เงินค่าขนมกู่หนิงอย่างเพียงพอ ให้กินอาหารที่โรงเรียนทั้งสามมื้อ กลับบ้านก็ต่อเมื่อเลิกเรียนตอนเย็นเท่านั้น


## บทที่ 13 เอาหน้าไปลดมาตรฐานตัวเอง

กู่หนิงมีเงินค่าขนมสัปดาห์ละร้อยหยวน แม้จะดูไม่มาก แต่สำหรับครอบครัวแบบกู่หนิงก็ถือว่าดีแล้ว และร้อยหยวนนี้ก็เพียงพอสำหรับกู่หนิง
เมื่อกู่หนิงออกจากบ้าน กู่หม่านให้เงินเธอร้อยหยวน
แม้ว่ากู่หนิงจะมีเงิน แต่ตอนนี้ยังไม่สามารถเปิดเผยได้ จึงรับเงินค่าขนมที่กู่หม่านให้
กู่หนิงไม่ได้นั่งรถประจำทาง แต่วิ่งไปโดยตรง
เพราะสุขภาพของกู่หนิงอ่อนแอเกินไป จำเป็นต้องออกกำลังกายให้มากขึ้น ดังนั้นต่อไปทุกวัน ตราบใดที่ฝนไม่ตกและไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติ กู่หนิงจะวิ่งไปโรงเรียน
โรงเรียนมัธยมปลายที่สามของเมือง F เป็นโรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป
เมือง F มีโรงเรียนมัธยมปลายทั้งหมด 5 แห่ง ยกเว้นโรงเรียนมัธยมปลายที่หนึ่ง โรงเรียนอื่น ๆ ล้วนเป็นโรงเรียนมัธยมปลายทั่วไป
ระยะทางที่ต้องใช้เวลาเดินทางด้วยรถ 20 นาที กู่หนิงวิ่งใช้เวลาครึ่งชั่วโมง
สุขภาพของกู่หนิงแย่มาก ครึ่งชั่วโมงนี้ทำให้เธอเหนื่อยมาก ต้องพักหลายนาทีกว่าจะดีขึ้น
แม้ว่ากู่หนิงต้องการจะแข็งแกร่ง แต่เธอก็รู้ว่าใจร้อนกินถั่วเต้าหู้ร้อนไม่ได้ ดังนั้นกู่หนิงจึงไม่กดดันตัวเองมากเกินไป เมื่อถึงเวลาที่ต้องเข้มงวดก็จะเข้มงวด แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องผ่อนคลายก็ต้องผ่อนคลาย
เนื่องจากกู่หนิงออกจากบ้านเร็ว ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีก 20 นาทีก่อนจะเริ่มอ่านหนังสือตอนเช้า ดังนั้นกู่หนิงจึงไปกินอาหารเช้าก่อน
กู่หนิงซื้อซาลาเปาหนึ่งลูกและนมถั่วเหลืองหนึ่งแก้ว เดินไปพลางกินไป ยังไม่ถึงครึ่งทางก็กินเสร็จแล้ว
"กู่หนิง?"
กู่หนิงเพิ่งเข้าไปในโถงอาคารเรียน ก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเธอ เป็นเสียงผู้ชาย ฟังดูไม่แน่ใจ
กู่หนิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เนื่องจากได้รับความทรงจำของกู่หนิง เธอจึงรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้อย่างเลือนราง คิดสักครู่ก็เดาได้ว่าเป็นใคร ชิงเจิ้ง
มองไปตามเสียงเรียก เห็นว่าเป็นชิงเจิ้งจริง ๆ
ชิงเจิ้งสูงประมาณ 180 เซนติเมตร สวมเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ หน้าตาหล่อเหลา ทั้งตัวแผ่รังสีความสดใส เป็นที่ชื่นชอบของเด็กสาว
แต่พฤติกรรมที่เขาทำต่อกู่หนิง กลับน่ารังเกียจเหลือเกิน
"มีอะไร?" เสียงของกู่หนิงราบเรียบไร้อารมณ์ สีหน้าก็เรียบเฉยมาก ราวกับเป็นคนแปลกหน้าคนหนึ่ง
แต่ก็จริงอยู่ แม้ว่าเธอจะสืบทอดความทรงจำของกู่หนิง แต่เธอก็ยังคงเป็นถังไอหนิง นอกจากครอบครัวของกู่หม่านและกู่ชิงแล้ว คนอื่น ๆ สำหรับกู่หนิงแล้วล้วนเป็นคนแปลกหน้า
แม้แต่คนในครอบครัวกู่ เธอก็ไม่สนใจ
แม้ว่าการตายของกู่หนิงคนก่อนจะเป็นผลโดยตรงจากชิงเจิ้ง แต่เธอก็ไม่ใช่กู่หนิงคนเดิมแล้ว ในใจไม่มีความแค้นและความไม่พอใจมากมายเช่นนั้น ดังนั้นจึงไม่มีความตั้งใจที่จะสอบสวนและแก้แค้นพวกเขา
แน่นอน นั่นคือภายใต้เงื่อนไขที่พวกเขาไม่มาหาเรื่องเธออีก หากพวกเขาก่อกวนเธอเอง อย่าโทษว่าเธอใจร้ายเลือดเย็น
เมื่อเห็นว่าเป็นกู่หนิงจริง ๆ ชิงเจิ้งก็ตกใจมาก เธอไม่ได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หรอกหรือ? และยังค่อนข้างรุนแรงด้วย แต่ตอนนี้เธอกลับไม่มีอะไรผิดปกติเลย
เพราะความตกใจ จึงไม่ได้สังเกตถึงท่าทีของกู่หนิง ถามว่า "เธอ... ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม!"
แม้ว่าชิงเจิ้งจะไม่ชอบกู่หนิง แต่การที่กู่หนิงประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาก็มีส่วนรับผิดชอบ ดังนั้นในใจจึงยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง
"แล้วไง!" กู่หนิงถาม
"อืม?" ชิงเจิ้งไม่เข้าใจความหมายของกู่หนิง "หลังจากนั้นยังไงอีกล่ะ?"
"ฮึ" กู่หนิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ มองชิงเจิ้งเหมือนมองคนโง่ แล้วพูดเย้ยหยันอย่างไม่ไว้หน้าว่า "ฉันบอกว่า จ้าวชายฉิน ตาคุณไม่บอดใช่ไหมล่ะ! ถ้าไม่บอด คุณก็น่าจะเห็นว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้อย่างปกติดีนะ! ฉันดูเหมือนมีอะไรเหรอ? หรือว่า คุณไอคิวต่ำ! ไอคิวต่ำไม่น่ากลัวหรอก แต่ที่น่ากลัวคือไอคิวต่ำแล้วยังเปิดเผยออกมาอีก ถ้าคุณเบื่อชีวิตที่จำเจช่วงนี้ ก็ไม่จำเป็นต้องเอาหน้าไปลดมาตรฐานขนาดนั้นนะ! คุณจะทำก็ทำไป แต่อย่าลากฉันมาเกี่ยวข้องสิ!"
"เธอ..."
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของชิงเจิ้งก็หม่นลงทันที ในขณะที่โกรธเพราะถูกดูหมิ่น ก็รู้สึกประหลาดใจกับการเปลี่ยนแปลงของกู่หนิงด้วย ปากคมคายแบบนี้ แทบจะเป็นคนละคนกับกู่หนิงคนเดิมที่เคยขี้อายและไม่เก่งเรื่องพูด
หรือว่าอุบัติเหตุรถชนครั้งนั้น ทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยหรือ?
ใช่แล้ว เพราะจิตวิญญาณเปลี่ยนไป นิสัยก็เลยเปลี่ยนไปด้วย
"ฉันยังไง?" กู่หนิงแกล้งโง่ถามกลับ ไม่มีท่าทีรู้สึกผิดที่ด่าคนเลย
"เธอพูดดีมาก!" ในตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงที่ดังพอสมควรก็ดังขึ้น "บางคนก็ชอบเอาหน้าตัวเองไปลดมาตรฐาน เอาความสุขของตัวเองไปสร้างบนความทุกข์ของคนอื่น ทั้งที่น่าละอายแท้ๆ แต่กลับภูมิใจซะงั้น ช่างทำให้ตาคนอื่นแทบบอดไปเลยจริงๆ!"
ผู้หญิงที่พูดสวมชุดนักเรียน ผมตรงยาว หน้าตาประณีตมาก หน้ารูปไข่มาตรฐาน ตาโตกลมโต จมูกเล็กน่ารัก ริมฝีปากบางๆ ดูน่ารักๆ
แต่ว่า ลักษณะภายนอกของเธอกลับไม่สอดคล้องกับพฤติกรรมและกิริยาท่าทางเลย เดินโยกย้ายส่ายสะโพก พูดจาก็หยาบคายมาก ให้ความรู้สึกเหมือนเด็กสาวที่ไม่ดี
อีกสิบนาทีก็จะถึงเวลาอ่านหนังสือตอนเช้าแล้ว ตอนนี้จึงมีนักเรียนเข้ามาในอาคารเรียนไม่น้อย คำพูดของผู้หญิงคนนี้จึงดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมากทันที
ในชั้นม.6 มีคนรู้จักชิงเจิ้งไม่น้อย เพราะเขาไม่เพียงแต่หน้าตาดีสดใส เรียนก็เก่ง อยู่ในห้องเรียนคนเก่ง นิสัยภายนอกก็ยังดูดีอีกด้วย
แน่นอนว่า นี่ก็เป็นเพียงในสายตาคนนอกเท่านั้น เขาเป็นคนยังไง ก็มีแค่เพื่อนสนิทไม่กี่คนที่รู้ และก็มีกู่เซียวเซียวด้วย
ถ้าเขาเป็นคนดี เขาก็คงไม่ยอมรับเงื่อนไขที่ไม่มีศีลธรรมแบบนี้เพื่อไล่ตามกู่เซียวเซียว
แต่คนพวกนั้นล้วนเป็นคุณชายที่มีพื้นเพ มีนิสัยเสเพล ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้สึกว่าเรื่องของชิงเจิ้งกับกู่หนิงเป็นเรื่องผิดศีลธรรมอะไร กลับรู้สึกว่ามันน่าสนุก ทุกคนมีท่าทีเหมือนกำลังดูละคร
มีแค่มู่เคอะเท่านั้นที่จะเตือนกู่หนิง
นอกจากคนเหล่านี้แล้ว ก็ไม่มีใครรู้เรื่องที่เขาคบกับกู่หนิง เพราะชิงเจิ้งไม่อนุญาตให้กู่หนิงเปิดเผย เพราะมันเป็นเพียงเกมเท่านั้น
ถ้าให้คนรู้ว่าเขาชิงเจิ้งมีแฟนเป็นผู้หญิงที่ขี้อายเก็บตัว เรียนไม่เก่ง และมีฐานะไม่ดีอย่างกู่หนิง เขาก็คงจะขายหน้าอย่างมาก
"จู่เป่ยหาน เธอ..."
ถูกทำให้อับอายต่อหน้าธารกำนัล เห็นสายตาสงสัยของทุกคน ชิงเจิ้งก็โกรธจนหน้าแดง ใบหน้าดูไม่ดีอย่างยิ่ง
แต่อยากจะโต้แย้ง กลับไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไร
เพราะเขาก็รู้ว่าตัวเองทำเรื่องไม่ดี และก็ผิดจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินชื่อจู่เป่ยหาน กู่หนิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ชื่อนี้เธอเคยได้ยินมาก่อน และยังมีชื่อเสียงอยู่บ้างในโรงเรียน
แต่ชื่อเสียงนี้ไม่ใช่ชื่อเสียงที่ดี มาสาย หนีเรียน กลับก่อน ยังทะเลาะวิวาทอีก ได้รับการลงโทษมากมายจนนับไม่ถ้วน
ตามหลักการแล้ว นักเรียนแบบนี้ควรจะถูกไล่ออก แต่กลับกัน ผลการเรียนของเธอดีมาก ติดอันดับ 40 คนแรกของรุ่น
และยังมีข่าวลือว่าครอบครัวของเธอมีความสัมพันธ์กับผู้อำนวยการ ดังนั้นแม้จะถูกลงโทษมากแค่ไหน ก็จะไม่ถูกไล่ออก
"ฮึ ฉันก็ไม่ได้เอ่ยชื่อใคร ใครอยากจะเข้าข่ายก็ตามสบาย อย่ามาลงเอยกับฉันนะ" จู่เป่ยหานหัวเราะเยาะอย่างดูถูก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ


## บทที่ 14 อวี่มีซี

ท่าทีของจู่เป่ยหานทำให้ชิงเจิ้งโกรธมาก แต่คำพูดของเธอก็ทำให้เขาไม่มีอะไรจะพูดอีก ถ้าเขาพูดอะไรออกไปก็เท่ากับว่าเขารับสมอ้างนั่นเอง
ชิงเจิ้งรู้ว่าถ้ายังยืนเถียงต่อไปอีกจะส่งผลเสียต่อเขา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจจะไม่อยู่ต่อ
เขาแค่นเสียงดังอย่างเย็นชา จ้องมองจู่เป่ยหานอย่างโกรธแค้น แล้วมองกู่หนิงด้วยสีหน้าซับซ้อนก่อนจะเดินจากไปทันที
"หึ! นึกว่าจะเก่งกาจอะไรนักหนา ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ ช่างน่าเบื่อจริงๆ" เมื่อเห็นชิงเจิ้งจากไปง่ายๆ แบบนั้น จู่เป่ยหานก็แสดงท่าทีเบื่อหน่ายทันที
ชิงเจิ้งยังไม่ได้เดินไปไกลนัก และคำพูดของจู่เป่ยหานก็ชัดเจนว่าตั้งใจพูดให้ชิงเจิ้งได้ยิน เสียงของเธอจึงไม่เบานัก ชิงเจิ้งจึงได้ยินอย่างชัดเจน
ร่างของชิงเจิ้งชะงักเล็กน้อย โทสะพลุ่งพล่านในใจ แต่เขาก็อดทนเอาไว้ได้
แม้ว่าจู่เป่ยหานจะมีชื่อเสียงไม่ดี แต่กู่หนิงกลับไม่ได้ดูถูกเธอเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขากลับรู้สึกว่าเธอน่าสนใจ และมีความรู้สึกดีๆ ต่อเธอด้วย
อย่างน้อยเธอก็จริงใจ ไม่เสแสร้งแกล้งทำ
"เฮ้ย! เธอชอบผู้ชายแบบนี้เหรอ รสนิยมแย่จังเลยนะ!" จู่เป่ยหานเลิกคิ้วใส่กู่หนิง สายตาของเธอเผยความรังเกียจออกมาอย่างไม่ปิดบัง พร้อมกับพูดดูถูกอย่างไม่ไว้หน้า
ที่จู่เป่ยหานรู้เรื่องของชิงเจิ้งกับกู่หนิงก็เป็นเพราะบังเอิญ วันศุกร์ตอนบ่ายเธอบังเอิญได้เห็นฉากที่ชิงเจิ้งบอกเลิกกับกู่หนิงพอดี
แม้ว่าเธอจะรู้สึกรังเกียจและดูถูกการกระทำของชิงเจิ้ง แต่สุดท้ายแล้วมันก็เป็นเรื่องของคนอื่น เธอไม่สนใจที่จะยุ่งเรื่องของคนอื่น
ที่วันนี้เธอออกหน้าช่วย ก็เพราะคำพูดของกู่หนิงถูกใจเธอเท่านั้นเอง
"ใครบ้างล่ะที่ตอนเป็นวัยรุ่นไม่เคยเจอคนเลวๆ สักคนสองคน" กู่หนิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"อืม พูดแบบนี้ก็ถูกนะ" จู่เป่ยหานเห็นด้วยกับคำพูดนี้ จึงไม่ได้ว่ากู่หนิงอีก
"ใกล้ถึงเวลาแล้ว รีบไปห้องเรียนกันเถอะ!" กู่หนิงพูดพลางเดินนำหน้าไปโดยไม่สนใจจู่เป่ยหาน
จู่เป่ยหานรีบตามมาทันที พูดด้วยความสนใจว่า "เมื่อกี้คุณพูดประโยคที่ค่อนข้างคลาสสิกหลายประโยค ถูกใจฉันมาก ฉันจดไว้แล้ว ต่อไปนี้ฉันก็มีคำด่าเพิ่มอีกหนึ่งประโยค"
เมื่อได้ยินดังนั้น กู่หนิงอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปาก เธอชอบด่าคนขนาดนั้นเลยหรือ?
"ตามใจคุณ" กู่หนิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"คุณมีคำด่าคลาสสิกอื่นๆ อีกไหม?" จู่เป่ยหานถาม ท่าทางจริงจัง
กู่หนิงอดไม่ได้ที่จะกระตุกมุมปากอีกครั้ง อาชีพของเธอคือการด่าคนหรือไง?
"ไม่มีแล้ว" กู่หนิงตอบอย่างขอไปที เพราะเธอมีลางสังหรณ์ว่าหากตนเองมีประโยคด่าคนคลาสสิกอะไรจริงๆ คงถูกสาวคนนี้รบเร้าแน่
จู่เป่ยหานทำหน้าผิดหวัง แล้วไม่พูดอะไรอีก
จู่เป่ยหานอยู่ ม.6/2 กู่หนิงอยู่ ม.6/4 อยู่ชั้นเดียวกัน คือชั้น 3
ดังนั้น ทั้งสองคนพูดกันไม่กี่ประโยคก็มาถึงชั้น 3 แล้ว
ถึงห้องเรียนของจู่เป่ยหานก่อน ทั้งสองบอกลากันแล้วก็แยกจากกัน
ม.6/4
พอกู่หนิงเข้าห้องเรียน ก็รู้สึกได้ถึงสายตาดูถูกและรังเกียจจากคนส่วนใหญ่ แต่สายตาเหล่านี้ไม่ได้จ้องมองเธอตลอด แต่มีสายตาไม่เป็นมิตรอยู่ไม่กี่คู่ที่จ้องมองกู่หนิงตลอดเวลา
กู่หนิงมองไป พอดีเจอสายตาอาฆาตของเฉาเฟยเฟยที่มองมาที่ตน รวมถึงผู้หญิงที่นั่งโต๊ะเดียวกันและโต๊ะด้านหน้าของเฉาเฟยเฟย ก็แสดงสายตาอาฆาตเช่นกัน
เพื่อนร่วมโต๊ะของเฉาเฟยเฟยคือหยางอวี่หลู ส่วนโต๊ะด้านหน้าคืออู๋ชิงหยา ทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดกับเฉาเฟยเฟยในห้อง ไม่สิ ควรพูดว่าหยางอวี่หลูและอู๋ชิงหยาเป็นบริวารของเฉาเฟยเฟยจะเหมาะสมกว่า เพราะพวกเธอมักจะทำตามคำสั่งของเฉาเฟยเฟยเสมอ
เฉาเฟยเฟยไม่ชอบหน้ากู่หนิง พวกเธอก็จะรังแกกู่หนิงตามไปด้วย
แน่นอนว่า หยางอวี่หลูและอู๋ชิงหยายินดีที่จะเป็นสมุนของเฉาเฟยเฟย ก็เพราะมีจุดประสงค์
เนื่องจากเฉาเฟยเฟยเป็นลูกสาวตระกูลรวย ในขณะที่ครอบครัวของหยางอวี่หลูและอู๋ชิงหยามีฐานะธรรมดา ดังนั้นการติดตามเฉาเฟยเฟยก็จะทำให้พวกเธอได้กินดีอยู่ดี
ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอยังจะได้รู้จักกับคุณชายรวยๆ หากพวกเธอถูกใครสักคนที่มีเงินสนใจ พวกเธอก็จะได้เป็นนกน้อยที่บินขึ้นไปเกาะกิ่งไม้กลายเป็นหงส์
แม้ว่าครอบครัวของเฉาเฟยเฟยจะมีทรัพย์สินหลายสิบล้าน ร่ำรวยมาก แต่ในความหมายที่แท้จริงแล้วก็ยังเรียกไม่ได้ว่าเป็นตระกูลใหญ่
ตระกูลใหญ่ที่แท้จริง ต้องมีทรัพย์สินเกินร้อยล้านขึ้นไป
ดังนั้น โดยทั่วไปคนที่ไม่มีทรัพย์สินถึงร้อยล้าน ก็ไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็นตระกูลใหญ่
แต่ในสายตาของคนธรรมดา ครอบครัวของเฉาเฟยเฟยก็ถือว่าเป็นตระกูลใหญ่แล้ว
โรงเรียนมัธยมสามเป็นเพียงโรงเรียนมัธยมธรรมดา ในนั้นไม่มีลูกเศรษฐีหรือลูกขุนนางที่แท้จริงสักกี่คน ดังนั้นถึงได้ปล่อยให้พวกคนที่ไม่รู้จะจัดอยู่ตรงไหนพวกนี้มาทำตัวเป็นใหญ่
เห็นกู่หนิงมองมา เฉาเฟยเฟยและคนอื่นๆ ไม่ได้หลบเลี่ยง แต่กลับแสดงความเป็นปรปักษ์มากขึ้น
เฉาเฟยเฟยยังจำเรื่องเมื่อวานได้ แม้ว่าเธอจะรู้ว่ากู่หนิงไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะกลัวเขา
ก็นั่นแหละ เด็กผู้หญิงจนๆ ที่ไม่มีพื้นเพ เธอจะต้องกลัวทำไมล่ะ!
ส่วนหยางอวี่หลูและอู๋ชิงหยา ก็เพียงแค่ร่วมมือกับเฉาเฟยเฟยเกลียดศัตรูร่วมกัน ถึงแม้ว่ากู่หนิงจะไม่ได้ทำอะไรผิดเลยก็ตาม
กู่หนิงไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตของเฉาเฟยเฟยและคนอื่นๆ เลย พวกตัวตลกน่าสมเพชเท่านั้นเอง
กู่หนิงอาศัยความทรงจำหาที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งลง อยู่ที่โต๊ะที่สามจากท้ายในแถวที่สอง
"กู่หนิง เธอมาแล้วเหรอ เมื่อคืนเธอไม่มาเรียนตอนเย็น ฉันนึกว่าเธอเป็นอะไรไปซะอีก!" หลังจากกู่หนิงนั่งลง เพื่อนที่นั่งข้างๆ ก็เข้ามาใกล้ทันที พูดด้วยความเป็นห่วงเต็มที่
กู่หนิงเป็นคนขี้อายและเก็บตัว จึงไม่มีเพื่อนที่โรงเรียนมากนัก มีแค่อวี่มีซีเพื่อนนั่งโต๊ะเดียวกันที่สนิทกว่าคนอื่น
สถานะทางครอบครัวของอวี่มีซีก็ไม่ได้ดีไปกว่ากู่หนิงเท่าไหร่ แม่ของเธอป่วยติดเตียงมาหลายปี ครอบครัวต้องพึ่งพาร้านอาหารเช้าที่พ่อเป็นคนดูแล
แม้ว่าจะมีรายได้เดือนละเจ็ดแปดพันถึงหมื่นกว่าบาท แต่หลังจากหักค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำค่าไฟ และค่ายารักษาโรคของแม่อวี่มีซีแล้ว เงินที่เหลือก็แทบจะพอใช้จ่ายในชีวิตประจำวันและส่งอวี่มีซีเรียนหนังสือเท่านั้น
ครอบครัวของอวี่มีซีก็ถูกญาติๆ รังเกียจและกีดกัน ถูกเยาะเย้ยถากถาง ทำให้อวี่มีซีกลายเป็นคนขี้อายและเก็บตัว นอกจากกู่หนิงแล้วก็ไม่มีเพื่อนคนอื่นอีก
กู่หนิงรู้สึกอบอุ่นใจกับความห่วงใยของอวี่มีซี จึงอธิบายว่า "เมื่อวานฉันรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย เลยไม่ได้มาเรียน"
"อ๊ะ! แล้วตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม!" อวี่มีซีตกใจและถามด้วยความห่วงใย
"ไม่เป็นอะไรแล้ว" กู่หนิงตอบ
"ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว" อวี่มีซีถึงได้โล่งอก
กู่หนิงเห็นว่าโต๊ะเรียนของตัวเองวันนี้สะอาดมาก ก็รู้ว่าอวี่มีซีช่วยทำความสะอาดให้ ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
พอถึงเวลา 6:50 น. เสียงอ่านหนังสือก็ดังขึ้น กู่หนิงไม่ได้อ่านออกเสียง เพียงแต่มองดูเงียบๆ
ไม่นานครูประจำชั้นก็มาถึง
ครูประจำชั้นของห้อง 4 คือจางเชียวหัว เป็นผู้หญิงอายุราวๆ 40 ปี เพราะเป็นคนเคร่งครัดและเก่าแก่ จึงไม่เคยมองคนด้วยสายตาที่มีอคติ ไม่ว่าคุณจะเป็นลูกเศรษฐีหรือลูกข้าราชการ ถ้าทำผิดก็ต้องถูกลงโทษเหมือนกัน
กู่หนิงมีความประทับใจที่ดีต่อครูคนนี้
จางเชียวหัวยืนอยู่บนแท่นบรรยาย มองดูนักเรียนแต่ละคนว่าตั้งใจอ่านหนังสือดีหรือไม่
เมื่อมองมาที่กู่หนิง จางเชียวหัวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเรียก "กู่หนิง ออกมาข้างนอกหน่อย"
จากนั้นจางเชียวหัวก็เดินออกจากห้องเรียนไปก่อน
เธอเคยเป็นหุ่นเชิดของตระกูล เป็นสายลับทางธุรกิจและมือสังหารที่ตำรวจไล่ล่า แต่วันหนึ่งเธอถูกทรยศและจมลงสู่ทะเลลึก
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอกลายเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีที่ 3 ธรรมดาคนหนึ่ง ถูกญาติรังเกียจเพราะภูมิหลังที่ไม่น่าภูมิใจ และถูกเพื่อนร่วมชั้นรังแกเพราะนิสัยเก็บตัวและขี้อาย
ในชีวิตใหม่ เธอพลิกชีวิตอย่างเด็ดเดี่ยว ใครที่เคยรังแกเธอ เธอก็ตอบโต้กลับไป
ด้วยพลังพิเศษของดวงตาวิเศษ ในขณะที่คนอื่นต้องใช้ความสามารถเหนือธรรมชาติในการตัดสินหยก ใช้สายตาในการดูของโบราณ และใช้โชคในการพนัน แต่เธอสามารถมองทะลุปรุโปร่งได้ทุกอย่าง
เธอสร้างธุรกิจและก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด กลายเป็นตำนานในวงการธุรกิจ
คนที่เคยหัวเราะเยาะว่าเธอจน ตอนนี้ได้เห็นเธอมีทรัพย์สินนับพันล้าน กลายเป็นตระกูลมหาเศรษฐีระดับสูงโดยไม่ต้องอธิบาย
เมื่อญาติมาขอความช่วยเหลือ เธอปฏิเสธอย่างไม่ใยดี บอกว่าพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์กันแล้ว และให้กลับไปตามทางที่มา
ชีวิตของเธอเป็นไปอย่างราบรื่น แต่มีคนหนึ่งที่คอยอิจฉาริษยาเธออยู่เสมอ ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว แต่เธอไม่อยากอธิบายอะไร
[ตัวละครหลักทั้งชายและหญิงเข้มแข็ง บริสุทธิ์ทั้งกายใจ และเป็นคู่รักเดียว]