The Final Club
jamewcollin
## ส่วนที่ 1 คลังภูมิปัญญา Brian Bank บทที่ 1

"โลกนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป จะมีคนส่วนหนึ่งหัวเราะ
คนอีกส่วนหนึ่งร้องไห้ และคนที่เหลืออยู่ในความเงียบ
เมื่อเราสร้างพระเจ้าและเจ้าหญิงขึ้นมา
เรากลายเป็นความตายเพื่อทำลายโลก"
วันจันทร์ที่ 20 ในเดือนสุดท้ายของปี
การท่องเที่ยวของความตาย การตื่นรับรุ่งอรุณที่มืดมน มีแต่คนน่าสงสาร เต็มไปด้วยคนที่เจ็บป่วย ราคาของการเป็นมนุษย์อยู่ที่การแก้ไขปัญหาที่ซับซ้อน ประวัติศาสตร์เคยบอกว่าสิ่งที่เคยเกิดขึ้นลำบากก่อนหน้านี้เกิดขึ้นมาก่อนอยู่แล้ว พลังที่เป็นบ่อกำเนิด สิ่งที่เลวร้ายที่สุดในตัวเราตอนนี้เป็นวันแรก
นักกีฬาในทีมจะอยู่เที่ยวญี่ปุ่นก่อน ลินใส่หูฟังไร้สายฟังเพลงสำหรับลินเพลงเป็นความหวังที่จะไม่ใช่ความผิดพลาดในชีวิต มันเป็นการออกกำลังกายทางเจตจำนง และฝึกเสรีของความคิดเพื่อเอกภาพของภาพรวมการมองย้อนกลับเข้าไปในตัวเอง เพื่อผลิตบริบทดอกผลของตัวตน
ที่นั่งตรงข้ามลินมีแค่ซูกับกระเป๋าใส่ไม้แร็กเกตของซู
"เธอทำแบบนั้นทำไม" ซูถามลิน
ลินนิ่งเงียบมองก้อนเมฆด้านนอกก่อนจะตอบ "อะไรเปลี่ยนไปเยอะ เป็นแบบนี้ดีกว่า" ผลลัพธ์การแข่งขันทั้งหมดเป็นเพียงเพราะลินไม่ได้ยิงลูกสุดท้ายจากสามลูกศรในรอบชนะเลิศ
"ทำไมถึงเลือกเหรียญเงิน"
"ไม่มีใครชอบความสมบูรณ์แบบ" ลินตอบขณะเบือนหน้าไปนอกหน้าต่าง เธอเริ่มเห็นอะไร ๆ ในมุมมองที่แตกต่างหลังเข้ามาอยู่คิปป์มาได้สองปี
"ถามจริง!" ซูสงสัย
ลินเริ่มสงสารพวกผู้หญิงที่เข้าสปา ดูดไขมัน พยายามปั้นหุ่นให้ได้อย่างวิคตอเรีย ซีเคร็ทโฆษณาชวนเชื่อ ลินมองโฆษณานางแบบในญี่ปุ่น
"ผู้หญิงต้องรูปร่างแบบนั้นเหรอ"
ซูหัวเราะแหบแห้งในลำคอ ขำกับสิ่งที่ลินสงสัย "พัฒนาตัวเองไปก็เหมือนสำเร็จความใคร่ แต่ทำลายตัวเองนี่สิ…" ซูรู้ว่าลินเริ่มไม่ไยดีกับโลกที่โรงเรียนและการแข่งขันในระบบเท่าไหร่
"ความจริงคือฉันรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวมานานมาก" ลินเว้นวรรคขณะมองออกไปทางนอกหน้าต่างอีกครั้ง "ทุกอย่างซับซ้อนแต่มีทางออกเสมอ" เธอพูดเพื่อเตือนสติตัวเองอย่างใจเย็น
"แต่แกก็ยังไม่ได้ทิ้งคิปป์ทีมนะ"
"เราทิ้งเด็กพวกนั้นไม่ได้ ทุกคนออกจากถ้ำของเพลโตแล้ว มาไกลเกินกว่าจะกลับไปเชื่อเรื่องเดิม ๆ" ลินคิดว่าอยู่ที่นั่นเรามีชีวิตชีวาขึ้นมา
"มันก็เป็นแค่คลาสเรียนไม่ใช่เหรอ"
"เดี๋ยวแกก็จะตามทัน" ลินตอบก่อนหันหน้าออกไปข้างนอก ฝนกำลังตกอยู่ด้านนอกของรถไฟ ในขณะที่ขบวนถอยหลัง
เวลาที่ถอยหลังและการทำบางอย่างได้ รู้ไหม มันเกิดขึ้นกับฉันเหมือนกัน เหมือนชีวิตฉันเลย เพราะลินโตมาอย่างยากลำบาก การทำบางอย่างมันสามารถเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ลินยอมรับทุกคนในคิปป์ทีมอย่างที่พวกเขาเป็นจริง ๆ โดยเริ่มที่ตัวฉันเอง เราจุดไฟ เป็นสิ่งที่พวกเราทำ สิ่งที่พวกเราเรียนในคิปป์ทีมคือ วิชาก่อไฟหนึ่งศูนย์หนึ่ง ทุกทฤษฎีที่เกิดขึ้นเป็นไม้ขีดไฟเพื่อความตื่นเต้นของความรู้ โต๊ะความคิดและจินตนาการเปิดทำงานตลอดเวลาในห้องทำงานความคิดของลิน คอร์เทกซ์และนีโอคอร์เทกซ์ คือประตูวิเศษที่จำแนกลำดับขั้นของความหมาย สู่การหมุนรูเล็ตต์ทางความรู้และสมมุติฐาน
ทริปการทัศนศึกษาของคิปป์ทีม ที่ภูเก็ต ใกล้สถานีปลาวาฬ สองชั่วโมงก่อนที่เครื่องบินที่มีลินเป็นผู้โดยสารจะลงจอด
"วัฒนธรรมที่เก่าแก่ที่สุดไม่ใช่มนุษย์ แต่มาจากมหาสมุทรต่างหาก สี่สิบล้านปีก่อน ก่อนที่มนุษย์จะเดินตัวตรง ก่อนที่เราจะค้นพบไฟ วาฬวิวัฒนาการเพื่อสร้างความสัมพันธ์ในที่มืด มีบทสนทนากับวาฬหลังค่อม มีคนศึกษาบทเพลงของวาฬหลังค่อมมา สี่สิบถึงปีแล้วแต่ตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้จริง ๆ ว่าทำไมพวกมันถึงร้องเพลง การศึกษานี้มีความเป็นไปได้สูงที่จะล้มเหลว มันยากมากที่จะแปลความหมายของภาษาในโลกแห่งธรรมชาติเพื่อฟังและทำความเข้าใจ ว่ามันพูดถึงอะไรกันนี่คือสัดส่วนเดียวกันกับการหันดาวเทียมของเราขึ้นฟ้าและคอยฟังสัญญาณจากนอกโลก" ศาสตราจารย์มัวร์พาทีมวิจัยมาให้ความรู้กับเด็กในคิปป์ที่ลินจัดตารางไว้ให้ของสัปดาห์นี้
เบน เอก โทนี่และพัฒน์ที่อายุเก้าขวบหลังจากที่ทุกคนได้ฟังเสียงเพลงของวาฬหลังค่อมพูดคุยในทะเลอันดามัน
"เจ๋งเนอะว่าไหม" เบนทักโทนี่
"เจ๋งทีเดียวเลย" โทนี่ยิ้มกริ่มประทับใจการค้นพบ
"พวกมันคุยตอบโต้กับคุณได้เหรอ" เอกแทรกถามคำถาม
"ใช่การศึกษาวัฒนธรรมของวาฬอาจจะช่วยให้เราเข้าใจตัวเองได้มากขึ้น วิธีที่เราเชื่อมโยงกันได้อย่างแตกต่าง" มัวร์อธิบาย
พัฒน์อยากรู้มากขึ้น กิจกรรมที่นี่ทำให้เขาหลับได้อย่างมีความสุข ความสุขของการได้เข้าใจระบบชีวิตของสัตว์อื่น ความเข้าใจชีวิตทำให้พัฒน์หลับตาลงได้วางความกังวลไว้ชั่วคราวแล้วกอดความเป็นจริง ในขณะที่โชฟังเสียงบทสนทนาวาฬอย่างตั้งใจ
ที่สนามบินหลังจาก ออกจากตัวเครื่อง ลินไม่ชอบการต้อนรับแบบนี้ เธอรีบกลับเพื่อจะได้ข้ามการต้อนรับและป้ายที่สนามบิน
"ทุกคนที่นี่น่าเศร้า" ลินบ่นพึมพำกับตัวเอง
ซูชายตามองลิน "ถ้ากังวลจริง ก็ย้ายประเทศสิ"
ลินเงียบตอบ
"อยู่ที่นี่ก็ตายอย่างช้า ๆ" ซูประชดประชัน
"ใช่ ช้ากินไป" ลินตอบ
ซูเห็นรองผู้อำนวยการเดินตรงเข้ามารับที่สนามบิน "ซวยแล้วเพลงมาแล้ว" ซูเรียกเพลงเป็นคนและเพลงนี้ซูก็ไม่ได้ชอบเพลงนี้เหมือนกัน
รองผู้อำนวยการรีบตรงเข้ามากอด เนื่องจากทีมชมรมยิงธนูได้เหรียญสูงสุดจำพวกกีฬาบก ที่เหลือตัวแทนจากภูเก็ตได้แค่เหรียญทองแดง อย่างว่าทั้งหมดขึ้นอยู่เงินสนับสนุนชมรมกีฬาเพื่อส่งเสริมตารางการซ้อม
"ทีมเธอเก่งนะ"
ลินถอนหายใจยิ้มเจื่อน ๆ "อาจารย์น่าจะเห็นอีกทีม" ลินพูดเบา ๆ ให้หลังจากที่อาจารย์สนใจอย่างอื่นไปแล้ว
อาจารย์เรียกไล่หลัง "เอ่อ วิทยานิพนธ์ก่อนจบลินยังไม่ได้ส่งนะ"
"หนูส่งไปแล้วสองเดือนที่แล้วนะคะ" ลินหันหน้ามาตอบ
"แต่ครูตรวจสอบดูแล้ว ไม่มีนะ"
มันทิ่มแทงหัวใจเธอ เธอกลืนน้ำลายเอื้อก ลินอยากให้ตัวเองจบจากการศึกษาระบบรัฐสักทีใบหน้าด้วยความสงสัย กับสิ่งที่ลินได้ทำรัวเป็นกลองชุดอย่างไร้ความหมาย ลินแค่ต้องกลับไปพิมพ์จากคอมพิวเตอร์ตัวเองมาส่งกระดาษเอกสาร
ลินหมกหมุ่นกับฟิสิกส์มามากพอแล้ว เอกสารแผ่นนั้นคือวิธีการเคลื่อนตัวรอบวงแหวนไฟ และการเคลื่อนตัวของดินที่มนุษย์สามารถสร้างได้ เราไม่ได้เฉลิมฉลองการเป็นมนุษย์อย่างไม่สิ้นสุดในเอกสารแผ่นนั้น
ถ้าตอนนี้มีคนบอกว่าใครคือผู้โชคร้ายที่สุด ลินคงยกชูแขนขึ้นสุดตัว แค่ลินไม่ได้ยกมือตอนนั้นก่อนเวลาจะผ่านไป
"ซูขอลูกเทนนิส" ลินเอ่ยขณะสังเกตบางอย่างอยู่ปลายขอบการสังเกตของภาพจากดวงตา
"เอาไปทำไร" ซูล้วงหยิบลูกเทนนิสยื่นให้ลิน
ลินเล็งจากจุดที่ตัวเองยืนอยู่ไปยี่สิบเมตร แล้ว เขวี้ยงลูกด้วยการสะบัดของหัวไหล่ ลูกบอลกลมสีเขียวแหวกว่ายอากาศกระทบดูกสะบักไหล่ ชายที่เหงื่อออกล้มลง กระเป๋าเสื้อที่เก็บกระเป๋าเงินหลายใบสะดุดออกมาลงบนพื้น
ลินเดินเข้าไปหยิบกระเป๋าเงินของครู มาคืนครูในขณะที่ครูยังไม่รู้ว่าของตัวเองหายลินก็หากลับมาเจอเจ้าของได้เรียบร้อยแล้ว จริง ๆ ลินเห็นตั้งแต่วันเครื่องเดินทางไปญี่ปุ่น แต่ตอนนั้นลินอยู่ที่ทางขึ้นแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าโจรที่นี่อยู่ในสนามบิน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาหิ้วปีกชายที่ล้มลงจากลูกเทนนิสของซูที่ลินขว้าง ลินไม่ชอบเสียเวลาอธิบายกับทุกอย่าง แต่ส่วนของฟิสิกส์รอบตัวที่ลินมองนั้นวุ่นวายกว่าที่คิด การคำนวณไม่เคยเป็นแค่เรื่องของตัวเลขอย่างเดียว เมื่อเราไม่รู้จะใช้คำใดเราหันไปใช้ตัวเลขมาอธิบายสิ่งที่พูดออกมาไม่ได้
โน๊ตไดอารี่วัยเด็กของลิน
"เมื่อแต่ละวันจบลง เท้าเราควรสกปรก
ผมยุ่งเหยิง และดวงตาส่องประกาย"
ซูขึ้นเครื่องไปทางสิงคโปร์ ลินจะออกประตูเพื่อนั่งรถยนต์รับจ้างเดินทางกลับบ้าน อาจารย์ของเธอแยกกันหลังทักทายเสร็จ ลินนั่งอยู่เบาะด้านหลังล้อหมุนไปข้าง รถยนต์กำลังเคลื่อนตัวไปยังจุดหมาย แสงในเมืองระยะห่างระหว่างความคิดถึงกับสายสัมพันธ์ถูกกั้นด้วยแสงและความสามารถในการมองเห็นของมนุษย์ เพียงชั่วขณะของความสบายใจ ในสนามบิน ทันใดนั้นตำรวจสองนายตรงมาจากประตูสนามบินนานาชาติภูเก็ต ทั้งสองเข้ามาหาลินแจ้งเหตุบางอย่างไม่มีที่มาแน่ชัด ให้ลินไปกับรถตำรวจความเร่งด่วนกับการรับรู้ภาษากายของชุดสีกากี
ในรถยนต์ที่มีผนังกั้น เสียงแต่ละหยดน้ำกระทบกระจกด้านหน้าและด้านข้าง แนวการเสียดทานของน้ำรอบรถยนต์ ไม่สามารถหยุดความเร่งรีบ ลินมองออกไปนอกกระจก เมืองสีดำ ไม่ค่อยมีแสงออกมาจากตัวอาคารความหวังที่ริบหรี่ เบาจนลินได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง วิญญาณของลินเองเลื่อนลอยและไม่คิดจะแตกสลาย
"กำลังจะพาไปไหน"
"ในความปลอดภัย เราไม่สามารถบอกคุณตอนนี้ได้"
ลินนิ่งคิดครู่ก่อนตอบ "ฉันต้องเรียกทนายมั้ย"
"ไม่ครับ ไม่จำเป็นในตอนนี้"
"งั้นให้ฉันลงตรงนี้" ความรู้สึกกลายเป็นแผ่นน้ำไร้ที่สิ้นสุดลินต้องการคำตอบในตอนนี้
บุรุษที่นั่งด้านหน้าทั้งสองนายไม่บอกคำตอบ แต่จากระยะทางเธอรู้ว่ารถยนต์คันนี้ไม่ได้ตรงไปยังที่บ้านของเธอพริบตาเดียวหลังจากที่ลินตัดสินใจ เธอเปิดประตูด้านข้างและทิ้งตัวลงจากรถยนต์เธอกลิ้งลงบนถนน
"อะไรวะนั้น!!" เสียงตำรวจตกใจในรถยนต์ พวงมาลัยกำหนดทิศทางหักเลี้ยวเบรกกะทันหัน
ลินลุกขึ้นยืนโบกรถยนต์รับจ้างด้านหลังให้ตรงไปที่บ้าน แววตาอันท้าทาย และเสียงจากโลกภายนอกปลูกฝังความเชื่องมงาย การหลอกลวงมาพร้อมกับฝน เธอต้องการคำตอบมากกว่าสิ่งใด รถแท็กซี่รับลินเป็นผู้โดยสารด้วยความสงสัย แต่ตำรวจไม่ได้เปิดไซเรน ความเร่งด่วนของการควบคุมตัวลินไม่ได้สูงขนาดนั้น เธอบอกผู้ขับให้แล่นไปด้วยความเร็วเพื่อคำตอบ ถนนในเมืองคละคลุ้งไปด้วยความสำราญชั่วคราวในวันฝนตก คนร้ายแผงตัวราวกับเป็นงู ลินอยู่ในเรื่องราวจของเมืองนั้นด้วย
เมื่อรถยนต์มาถึงปลายทางเป็นจุดรวมผู้อยากรู้และผู้รับรู้ รถยนต์ผู้สื่อข่าวและรถตำรวจจอดมากมายหน้าบ้านลิน เธอคาดเดาสถานการณ์ได้ เรื่องพวกนี้เธอรู้ตัวว่าสิ่งนี้วันใดวันหนึ่งก็จะเกิดขึ้น พ่อเคยบอกไว้แล้วว่ามันเกิดขึ้นได้ เพียงแค่มันเกิดขึ้น ตอนนี้เธอเป็นวิญญาณดวงเดียวที่ลูซิเฟอร์จะมารับจากนรก โลกนี้กลายเป็นสวนสนุกของปีศาจ ครอบครัวคือที่พักร้อนและเหยื่อของชีวิต หอกแห่งลิขิตที่ทิ่มแทงได้ชี้ลงมาที่แห่งนี้ ที่มีพระบิดาของลินสิ้นลมหายใจภายใต้เทปกาวสีเทา ภายใต้อาชีพและข้อจำกัดของชีวิต ความจริงอันเรียบง่ายประเดประดังเข้ามาในพื้นที่ความคิด
ลินเดินตรงเข้ามาในเขตพื้นที่ห้ามเข้า ปลายนิ้วจับเทปสีเหลืองขึ้นตัวลอดเข้าพื้นที่ นักข่าวและกล้องถ่ายทอดสดที่รุมถามอยู่ด้านนอก ตำรวจที่ยืนอยู่ลานหน้าบ้านและตำรวจควบคุมฝูงชนด้านนอกมองลิน เธอเดินเข้าไปในบ้านด้วยการยอมรับและความหวั่นใจ เป้าหมายแห่งความสงสัยที่เปล่งประกายฉายภาพความอัปยศในการกระทำของมนุษย์ ความชั่วร้ายขยายผลกลืนกินบ้านหลังนี้ด้วยสิ่งดำมืด
เมื่อลินเข้ามาในตัวบ้านภาพตรงหน้าคือ ภาพของบิดาตัวเองนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทั้งศีรษะถูกพันด้วยเทปหนังสีเทา การเห็นร่างกายตรงหน้าสูญชีพจรทำให้น้ำลายที่กลืนลงคอตัวเองเปรี้ยวเข้มแสบคอ ลมหายใจร้อนผ่าวทั่วไปหน้ายีนระยะห่างสองเมตรจากร่างไม่มีลมหายใจ ทุกสายตาที่เป็นเจ้าหน้าที่มองลินอย่างไม่เต็มใจ ลูกของผู้เกี่ยวข้องโดยตรงกับเหยื่ออาจจะทำลายรูปแบบของสถานที่อาชญากรรม อาจจะทำลายหลักฐานสภาพแวดล้อม ต่อให้สถานการณ์จะยังไม่สามารถตัดสินได้ว่าเป็นการุณยฆาตหรือเหตุฆาตกรรม การคาดเดาของลินแค่สรุปได้คร่าว ๆ ลินเคยทำจิตอาสาเพื่อเป็นชั่วโมงกิจกรรมโรงเรียนที่สถานีตำรวจ เหตุการณ์ที่สามารถเชื่อมโยงกับการสูญเสียชนิดนี้ ต้องหาหลักฐานที่มาและแรงจูงใจของผู้กระทำ ซึ่งเหยื่อเองสามารถเป็นผู้กระทำได้ด้วยเหมือนกัน ลินยืนอยู่ด้านหลังของคนที่ถ่ายรูปหลักฐานรอบ ๆ
วิวคือคนที่ถ่ายภาพหลักฐานในจุดต่าง ๆ อยู่ ทั้งรอยเลือด อาวุธที่ใช้ทุบศีรษะเป็นเกียงเหล็ก เปื้อนเลือดกระเด็นอยู่ไกลจากผู้เสียชีวิต น่าจะเกิดจากการกระหน่ำทุบศีรษะของผู้กระทำจนหลุดมือ ส่วนใหญ่ผู้ที่ก่อเหตุมักจะมีรอยแผลที่มือเวลาที่อุปกรณ์ในการลงมือลื่นและกะแรงไม่ได้ ตอนทำร้ายคนอื่นอะดรีนาลีนคุกคามพื้นที่กล้ามเนื้อตื่นเต้นจนหลงลืมความเหนื่อยหอบและการออกแรง หลักฐานหลายอย่างในห้องนี้จะถูกบันทึกไว้เป็นหลักฐานแบบรูปภาพ เราไม่ได้เห็นสิ่งนี้เกิดขึ้นไม่ได้แปลว่ามันไม่เกิดขึ้นกรวยของแสงทำให้เราเห็นเรื่องเล่าแค่ของชีวิตตัวเอง ของคนอื่นและการกระทำของคนอื่นเป็นเพียงแค่การคาดเดาว่าใครเป็นคนผลักโดมิโน่ของพฤติกรรมเหล่านั้น ถ้าคุณอยู่ในห้องนั้นการเดินเข้าไปในห้องนี้จะเป็นความเจ็บปวดและความผิดหวังขนาดใหญ่ในการเกิดเป็นมนุษย์
รอยเลือดเป็นทะเลสาปแอ่งขนาดเล็กบนพื้นไม้ หลังจากที่วิวถ่ายรูปและรับรู้ว่าคนที่อยู่ด้านหลังทำให้บรรยากาศของพนักงานสีกากีแผนกนิติเวช มองไปด้านหลังวิว วิวรู้ทันทีว่าข้างหลังเธอเป็นคนคุ้นเคยที่ระบบไม่เคยชอบ วิวละมือซ้ายจากการประคองกล้องดิจิตอลใช้มือซ้ายกลัดเข็มขัดปลอกแขนทีมงานเก็บพยานหลักฐานให้ลิน ลินรับผ้าชิ้นนั้นสอดเข้ากับแขนเสื้อด้านขวา เธอรู้ว่าอะไรควรทำและจะทำให้ตัวเองกลมกลืนกับสถานการณ์อย่างไร ต่อให้เป็นผู้เกี่ยวข้องลินก็ยังอยากรับรู้ความจริงมากที่สุดในเหตุการณ์ครั้งนี้
"ขอบใจ" เธอพูดกับวิว ขณะที่วิวลุกขึ้นยืนข้างลิน ตรงหน้าเป็นข้อมูลการเสียชีวิตที่ยังเป็นปริศนา
มีผู้กำกับสน.คนหนึ่งเดินเข้ามา ชายคนนั้นคุมคดีสน.วันนี้ ทั้งลินและวิวรู้ว่าควรจะตอบอะไรและอะไรเป็นอะไร
"คิดว่านี่เป็นสนามเด็กเล่นเหรอ เข้าได้เฉพาะตำรวจ"
"เธอมากับฉัน คุณผู้กำกับ เธอมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าเกิดอะไรกับพ่อของเธอตราบใดที่ไม่ทำลายหลักฐาน" วิวหันไปตอบผู้กำกับ พร้อมกับลินที่หันหน้าไปรับฟังการตักเตือน
"ตราบใดเท่าที่ไม่ทำลายหลักฐาน" ผู้กำกับทวนคำตอบขณะที่มองหน้าลินท้ายสุดขณะที่มองหน้าผู้กำกับ
สายตาลินยังไม่ละจากผู้กำกับ แววตาลินกำลังจะบอกว่านี่เป็นเรื่องของเธอ และฉันคือสถานะที่ต่อรอง
"ถูกตีด้วยของแข็ง หลายครั้งและตีแรงเข้าที่หน้า" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดขึ้น
"เลือดทั้งหมดเกิดจากรอยแผลเหรอ" วิวถามเจ้าหน้าที่ตรวจสอบหลักฐาน ลินกำลังดูตามทุกจุดที่มีหมายเลขวางไว้
"เปล่า ฆาตกรอาจจะเก็บเป็นรางวัล"
"เอ็มอยู่ไหน เธอปลอดภัยรึเปล่า" ลินหันไปถามวิว ขณะที่ลินดูรอบ ๆ ตัวผู้ตาย ทั้งโต๊ะทำงานและชั้นวางหนังสือ ดูเหมือนว่าพ่อพึ่งจะกลับมาบ้านกำลังตามข่าวการเลือกตั้งผู้ว่าของเมืองภูเก็ต
ลินหันหน้าไปยังวิวรอคำตอบ วิวตอบด้วยความเงียบกับแววตา ไม่ได้มีท่าทางอะไรพิเศษนอกจากหยิบเอารูปมาให้ดู เป็นรูปใบหน้าเอ็มถูกถ่ายด้วยราวกับเป็นปัจจุบัน
"นี่ถูกส่งมาที่สถานีตำรวจ หลังจากนั้นก็ติดต่อพ่อของเธอไม่ได้" วิวอธิบาย
ข้อความในจดหมาย
'ในท้ายที่สุดไม่ใช่ว่าเธออายุเท่าไหร่ แต่มันคือเธอได้ใช้ชีวิตอย่างมีความหมายกี่ปีในช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ เธอเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ จากใคร เพื่อนลับ ๆ ของเธอ'
เป็นจดหมายที่แนบมาพร้อมผ้าเช็ดหน้าของพ่อลินที่เปื้อนเลือด
"เรามาถึงที่นี่น้องเธอก็ไม่อยู่แล้ว ไม่พบร่องรอยการต่อสู้" วิวอธิบาย
"หมายความว่าอาจจะหนีไปได้" ลินพยายามสังเกตดูจุดต่าง ๆ ตั้งแต่รอยเลือดและอาวุธที่ใช้
"ที่โรงเรียนบอกว่าเธอนั่งแท็กซี่กลับบ้าน นั้นเป็นที่สุดท้ายที่มีบันทึกภาพไว้ เรากำลังตามทะเบียนเลขแท็กซี่คันนั้นอยู่"
ลินถอนหายใจ บางส่วนในตัวเธอรู้แล้วว่าคาดหวังกับเรื่องเหล่านี้ไม่ได้ ไม่แน่ชัดเลยว่าเอ็มหายตัวไปตอนไหน ในหัวลินกำลังตะโกนต้องการคำตอบอยู่ คำตอบของเรื่องนี้เป็นปัญหาในเวลานี้ เสียงกรีดร้องโหยหวนต้องการความช่วยเหลือไม่สามารถออกมาจากรูปภาพได้ รูปภาพนี้เป็นหมึกของแสงที่ตวัดด้วยน้ำท่วมพู่กันอย่างล้นปรี่บนกระดาษ พระเจ้าลงโทษลินเยี่ยงคนบาปผู้ศักดิ์สิทธิ์และเป็นเหล่าโฉมงามของความตาย ลินกลืนน้ำลาย รับรู้ความจริงที่ไม่อยากรู้ ถ้าตอนนี้ลินเจอน้องที่ซ้อนตัวอยู่คงอยากถามว่า 'มีที่อยู่มั้ย ที่ที่พวกเขาไปอยู่โดยไม่มีใครตามไปได้ ที่อยู่ในตัวตนของพวกเขาเองที่ไม่มีใครเข้าไปหาได้ ที่ที่ดูเหมือนไม่มีใครอยู่เลยสักคน ฉันจะถามเขาว่ามีทะเลหรือต้นไม้มั้ย มันอยู่ไหนและเธอจะไปไหน เธอจะไปไหนเวลาเธออยากไปที่อื่น' เพราะเป็นอะไรที่พิเศษมากมีไม่กี่คนที่ทำอะไรแบบนั้นได้ ตอนนี้ลินอยากหนีออกจากตรงนี้ ของวันนี้และเวลานี้ พ่อหนีไปได้อย่างสำเร็จแล้ว สิ่งที่ลินกลัวนอกจากการไม่มีใครฟังลินจริง ๆ คือการทำให้พ่อผิดหวัง แต่ตอนนี้ลินไม่ได้ต้องกังวลถึงความผิดหวังนั้นอีกแล้ว ไม่มีการผิดหวังจากการคาดหวังของสายตาจากพ่อถ้ามีใครคนใดคนหนึ่งจากไปก่อนความคาดหวังและการตัดสินจะยุติลง
เหมือนเรื่องเหล่าเป็นตัวบันทึกความรู้สึกในตัวลินเอง โดยมีความกลัวเป็นเครื่องมือ ข่าวของทีวีในบ้านคือที่มาและจุดเริ่มต้นของความกลัว
"ของพวกนี้มีความหมายอะไรกับเธอมั้ย" วิวหยิบจดหมายชุดอื่นที่ถูกทิ้งไว้ในบ้าน
จดหมายฉบับที่สอง
'เธอจะช่วยฉันให้น้องของเราปลอดภัย อย่าทิ้งใครไว้ข้างหลังอีก จากเพื่อนลึกลับ'
ข้อความกำลังประมวลอยู่ในหัวลิน มันย้ำเตือนถึงการไม่สามารถอยู่ทุกที่ได้ นี่ไม่ใช่ข้อความเรียกหรือบอกให้ลินรอ แต่มันกระตุ้นความกลัว เรียกร้องและขอเพิ่มราวกับขี้ยาต้องการสารเสพติดเพิ่ม
"เกิดอะไรขึ้น!!" ผู้บังคับการคดีทักวิว
"ฉันให้เธอเข้ามา" วิวตอบผู้บังคับการคดี
"เธอมีเอี่ยวด้วยเหรอ" วินัยหันไปคุยกับวิว
"ไม่ เธอไม่เกี่ยว" วิวเถียง
"เธอรู้ได้ไงล่ะ" วินัยถามซ้ำ
"ให้ตายเถอะ ฉันไม่แคร์ว่าเป็นลูกของท่านวิศุทธิ์ หรือแค่เด็กมีปัญหา นักข่าวมารออยู่ข้างนอกเต็มไปหมด เอาเด็กนี่ออกไปจากที่เกิดเหตุ"
"ฉันแค่พยายามจะหาความเชื่อมโยง" วิวพูดฐานะเป็นตำรวจเก็บหลักฐานที่รู้จักทั้งวิศุทธิ์และลิน
"สุนทรพจน์ของลินคอล์น จากเกตตีสเบิร์ก" ลิน แทรกตอบ
"อะไรนะ" ผู้บังคับการคดีวินัยถามซ้ำพร้อมความสงสัย
"ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความหมายกี่ปีในช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่ ประโยคของลินคอล์น มันแปลว่านี่คือจุดเริ่มต้นขึ้น" ลินย้ำกับสิ่งที่นึกออก ความสามารถในการอ้างอิงถึงหนังสือและวรรณกรรมต่าง ๆ ในระหว่างบรรทัดของสิ่งที่จำเป็นต้องพูด
"ชอบที่จะทำตัวฉลาดสินะ สุขสันต์วันคริสต์มาส" วินัยประชดไปทางลิน
"ขอโทษครับท่านผู้บังคับการ นักข่าวรอท่านข้างนอก" ตำรวจยศเล็กท่านหนึ่งแทรกบทสนทนาเตือนวินัย
"เอาเธอออกไปจากที่นี่ เดี๋ยวนี้" วินัยตะคอกเตือนครั้งสุดท้ายไปยังวิว
ลินที่กำลังยืนตัวตรงจ้องศพพ่อตัวเอง
"มาเถอะ" วิวพูดเบา ๆ อย่างใจเย็นกับลิน
ตั้งแต่เกิดการระเบิดเตาปฏิกรณ์นักข่าวชอบพวกเรา แต่ตำรวจเกลียดพวกเรา ข้าราชการไม่ชอบพูดถึงปัญหา ตอนนี้การคลังของประเทศเป็นหนี้ สูงสุดในรอบหลายปีจากนโยบายของนักการเมือง วิศุทธิ์เข้ามาในการเมืองจากการสำเร็จในธุรกิจส่วนตัวจะหาทางลัดเพื่อแก้ไขปัญหา แต่เมืองท่องเที่ยวที่นี่มันเน่าเฟะเกินไปทุกที่เต็มไปด้วยยาเสพติด ระเบิดและเพื้นที่ปกครอง การประท้วงถูกจัดให้อยู่ในที่ผ่อนปรน แต่มันไม่เคยมีการฟังเสียงผู้เดือดร้อนที่แท้จริงขยะเต็มเมือง ที่นี่กำลังกินตัวเองอย่างสวาปาม
ลินออกมาคุยกับวิวเป็นการส่วนตัว พื้นที่บริเวณบ้านถูกสำรวจโดยรอบ บางสิ่งที่ไม่สามารถแปลออกมาเป็นภาษาได้ไม่ได้แปลว่ามันไม่สำคัญหลังจากนี้ลินไม่จำเป็นต้องดูดซับความเครียดจากพ่ออีกต่อไปแล้ว ความเครียดจากพ่อแม่ที่แปลงมาเป็นความเจ็บปวดของลิน แม่จากไปก่อนหน้านี้สองปี ความอัปยศที่ลินรู้สึกตอนนี้ไม่ใช่ความรู้สึกที่มาจากตัวเธอ แต่มาจากภาพทั้งหมดที่ลินเห็นในบ้านของตัวเอง อารมณ์กลายเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ความว่างเปล่ากลายเป็นระบบตกทอดทางระบบประสาท
ความเป็นผู้หญิงครอบครองตัวลินมาตลอดเวลา ภาพลักษณ์และการปฏิสัมพันธ์ตัวตนที่ครอบครองลินถูกตีกรอบตามบุพบททางสังคม สิ่งที่ผู้ชายต้องการนั้นน่าเบื่อ ธรรมดามาก ไม่สร้างสรรค์ ร่างกายบุคลิก วิญญาณของตัวลินเกินจากการซ้อนทับด้วยความหลอกลวงนับล้านซ้อนทับตัวลินอยู่ถึงแม้จะเห็นลินยืนอยู่นอกบ้านนั้น ท่ามกลางฝน แต่ตรงนั้นเป็นเพียงจุดวิพากษ์วิจารณ์ทางสังคมในการสร้างบุคลิกขึ้นมา เรารู้สึกหลงทางทั้ง ๆ ที่ยังยืนอยู่และรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ ความเป็นผู้หญิงลอยหายไปและเอื้อมไม่ถึง เธอแค่อยากเป็นเหมือนมหาสมุทร ที่ไม่อยากจะยืนนิ่ง ๆ แค่พยายามมีชีวิตอยู่ ปัญหาเดียวก็คือเรามักจะเสียคนที่เรารักไประหว่างทางตลอด คิดว่าตัวเองทำพลาดตลอด ตื่นตระหนกและเป็นชีวิตที่ยากจริง ๆ ลินคิดจะทำลายตัวตนตัวเองตลอดเวลาแต่ระหว่างคิดทำร้ายตัวเองกับการเป็นอิสระอาจจะอยู่ได้ในทิศทางที่น่ากลัวทั้งสอง ลินอยากหนีไปจากตรงนี้ ตอนนี้ลินไม่รู้ว่าตัวเองร้องไห้ทำไม เพราะความเจ็บปวดหรือแค่รู้สึกว่าชีวิตจริงน่าผิดหวัง ความจริงคือไม่มีอะไรของจริงเลย ทั้งหมดราวกับเป็นเรื่องเพ้อฝัน การมีชีวิตอยู่หลังจากนี้เต็มไปด้วยการถูกไล่ตามด้วยเงาของความตาย ลินทุรนทุรายภายในขณะเดินออกทางหลังบ้านมาพร้อมกับวิว
"ฉันรู้จักเธอ" วิวทักก่อนลินจะกลับ
"เหรอ"
"ฉันรู้เวลาที่เธอกำลังจมดิ่ง"
"ฉันไม่อยากเข้าใจที่นี่อีก ฉันเบื่อที่จะมีคนมาบอกว่า ฉันยินดีที่จะสูญเสีย ฉันแค่จะช่วยทำสิ่งที่ถูกต้อง ๆ"
"เธออยากจับตัวคนร้ายจนตัวสั่นเลยเหรอ ยิ่งเธอกลัว เราจะยิ่งทำเรื่องนี้ไม่สำเร็จ" วิวเตือน
"ฉันไม่ได้กลัว ฉันโมโห" ลินถูกพาเดินออกจากที่เกิดเหตุ กลับบ้านที่ตำรวจเตรียมไว้ให้สำหรับการคุ้มครองพยาน สำหรับลินความกลัวเป็นจุดเริ่มต้นของความตาย เธอกลัวที่จะตายที่นี่ และมันเป็นเรื่องน่ากลัวที่จะยิ่งกระโดดลงไปในความจริง เพราะโลกความจริงช่วงชิงความสุขและการทำสิ่งดี ๆ ในชีวิตไปแล้ว ทุกอย่างที่ลินต้องทำหลังจากกลับไปที่พัก แค่ปิดระบบไฟฟ้าทุกอย่าง ปิดไฟทุกดวงแล้วก็หลับตาและไม่คิดถึงใครทั้งสิ้น ไม่มีใครในความคิดทำร้ายจิตใจเราได้ มันช่างปลอดภัย คิดว่าชีวิตไม่มีความหมายจะอยู่ไปเพื่ออะไร พ่อตายและน้องสาวก็อาจจะตาย ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านั้นแล้ว แต่ยังไงก็ตามมันมีสิ่งที่อยากทำตอนนี้ถ้าตัดสินใจจะมีชีวิตอยู่ต่อก็ต้องฝืนเดินหน้า นั่งให้สบายเตรียมพร้อมกับเรื่องต่าง ๆ ได้เวลากลับบ้านแล้วนี่คือสิ่งที่ลินบอกตัวเอง นี่คือขบวนรถไฟความคิดสุดท้ายของวัน
"วันนี้จบลงด้วยดวงตาไร้แววพระเจ้าที่ทอดทิ้งและบาปที่ก่อตัวของทุกคน เป็นเนินทรายดูดลุ่มหลงต่อความพ่ายแพ้ของชีวิต"
เดือนกุมภาพันธ์ ปี 2548 คิมยองซูตอบคำถามเกี่ยวกับลิน ตำรวจนักสืบคดีถามเกี่ยวกับคิปป์ทีม
"แล้วเธอจัดเป็นนักเรียนประเภทไหน"
"โอ้ หนูก็เป็นพวกทั่ว ๆ ไปนั่นแหละ ผมหยิกเหมือนคนทั่วไป และเล่นกีฬาหลังจากเดินได้" ซูพูดพร้อมเคี้ยวขนมกับยิ้มซ่อนฟัน
"ทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวไป มันขึ้นอยู่กับวิธีการใช้ความรู้ของพวกเขาด้วย เพราะมันมักจะมีภาระอยู่ในความรู้ ภาระในการระแวดระวัง ก็แบบภาระของผู้เป็นแม่ ผู้ไถ่บาปและเป็นบาปในเพศ ทั้งหมดนั้นอาจจะมากไปสำหรับคนบางคน คนที่ฉลาดที่มีความมั่นคงนั้นหายาก ส่วนฉันนั้นค่อนข้างโอเค ดีกว่าคนบางคนแต่รู้อะไรมั้ย เพียงแค่ฉันรู้วิธีพูดคุยกับผู้คนแค่นั้นก็ทำให้ฉันผ่านเรื่องต่าง ๆ มาได้แล้ว กีฬาที่ลินเล่นธนูสากล เธอเตรียมการซ้อมตั้งสี่ปี เธอจัดการมันได้หมดหรือไม่ก็คิดภาพในหัวไว้หมดแล้ว เธอคิดหลายอย่างตลอดเวลา และคงไม่ได้รบกวนความคิดหรือจัดระบบความคิดมา ลินไม่ได้คิดเป็นเส้นตรงถึงมีส่วนทำให้เธอเป็นอัจฉริยะแต่ก็มีส่วนที่ทำให้น่าอึดอัดด้วยเหมือนกันถ้าต้องพยายามบีบให้เธออยู่ในระบบที่ต้องคิดเป็นเส้นตรงอย่างระบบกฎหมาย  ที่หนูรู้คือเธอไม่ใช่คนที่ชอบคุยนัก ยกเว้นตอนที่คุณอยากให้เธอหุบปากนั่นแหละแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ฉลาด ใช่แล้วในหกเดือนที่เราทำงานด้วยกันในที่สุดฉันก็ไปที่บ้านลิน พอเห็นแล้วทำให้หนูรู้เลยว่าคนที่เตรียมการกับทุกอย่างเป็นยังไง" การควบคุมเป็นภาพลวงตาและมโนภาพก็เป็นความหมายให้กับเพื่อแยกความจริงและหลีกหนีความจริง เป็นการรักษาตัวเองและปิดบังตัวเองไปพร้อม ๆ กัน นี่เป็นวิธีในการเยียวยาตัวเองของคิม ยองซู


## หลังการจากลา  After You’re Gone   

"โครงสร้างระบบเป็นเหมือนเปเปอร์มาเช่ ทำจากกระดาษและจะละลายไปกับน้ำ"
วันอังคารที่ 21 วันที่ภาวะสมดุลทับซ้อนเกิดขึ้น วันที่สอง ในพลศาสตร์ท้องฟ้าและอวกาศ เราไม่ได้เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นสายรุ้งอย่างเดียว ข้างหลังนั้นเต็มไปด้วยระบบสุริยะ จักรวาลและหลุมดำ
หลังลืมตาเป็นการฟื้นคืนความสอดคล้องเป็นเพียงการเดินทางสู่ทะเลยามราตรี แผนที่จิตใจแหว่งวิ่นเมื่อปัญหาแล้วแท้จริงคือทางออก ลินกลับมาบ้านของตัวเองหลังถูกสอบปากคำ ความหนักอึ้งเหลือทนของการจดจำ ความทรงจำเริ่มมี เริ่มต้น กึ่งกลางและจุดจบและทำสำนวนพยาน ต่อสายจากคิมยองซู และอาจารย์ที่โรงเรียนว่าลินไม่ได้อยู่ในฐานะผู้ต้องหาหรือผู้กระทำความผิด เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกฟ้องและอยู่ในโครงการการคุ้มครองพยาน ลินรู้ดีว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวกับความจริง ใครสร้างความน่าเชื่อถือของหลักฐานได้มากกว่ากัน คนนั้นชนะคดี การผูกพันกับผู้อื่นกลายเป็นกระบวนการแบบแผนภาระทางชีวภาพ ทางเดียวที่จะเก็บสิ่งที่สูญเสียในความทรงจำคือการวาดมัน รูปภาพเป็นสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญา
เริ่มมีการประกาศเตือนและประกาศคนหายเพื่อตามหา ลินเข้าร่วมการตรวจสอบพื้นที่ ทั้งป่าโดยรอบ พื้นที่ที่คาดหวังที่น่าจะเจอชีวิตที่หายไปและผู้ลงมือกระทำได้ อาสาและคนจำนวนมาก พวกเราเดินหาหลักฐานความเป็นไปได้ที่ใกล้เคียงความรอดชีวิต ลินก้าวเท้าทีละก้าวเหยียบลงไป สายตายังคงสอดส่องไปที่พื้นแนวหน้ากระดานห่างกัน แค่ช่วงตัวทอดยาวไปแต่ละกลุ่มพื้นที่หนึ่งร้อยเมตรค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าหากพบบางอย่างจะมีเสียงยกหวีดเตือน พื้นที่ที่น่าจะมีความเป็นไปได้บางอย่างในทุกครั้งที่เหยียบไปข้างหน้า
"เธอไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ก็ได้" คิมยองซูเตือนลิน ตั้งแต่เมื่อวานที่ซูรู้ข่าวก็รีบกลับมาตอนเช้ามาเป็นหนึ่งในทีมอาสา
"ฉันไม่มีที่ไหนให้ไปแล้ว"
'ฉันเริ่มจำหน้าน้องไม่ได้แล้ว อาทิตย์ก่อนยังจำได้อยู่เลย ถ้าฉันไม่มีรูปภาพเป็นหลักฐาน ฉันคงลืมทุกอย่างไปแล้ว' ลินอยากพูดสิ่งนี้แต่ไม่ได้พูดออกไป น้องถูกเลี้ยงผ่านพ่อส่วนลินมีที่พักของตัวเองตั้งแต่ได้เงินมรดกแม่ที่เสียไป ส่วนพ่อเป็นคนจัดการเงินประกัน
ซูเงียบก่อนที่จะถาม "เธอจะจัดการเรื่องนี้ยังไงต่อ"
"ก็แค่จัดงานรวมตัว และพยายามเสียใจให้น้อยลง"
ทันใดนั้น "ปรี๊ดดด!!" เสียงนกหวีดกรีดร้องดังยาว นี่ไม่ใช่เสียงแรกของวัน ตรงจุดนั้นจะมีคนมุงอยู่บ้างในระยะเวลากระจัดสั้น แต่ลินจะเดินตามเสียงไปเพื่อไปดูพยานหลักฐานที่อาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องได้ ตอนนี้คนเริ่มมุงกันแล้วและมากกว่าปกติ นักข่าวที่ยืนบนขอบถนนกำลังกรูกันเข้ามา ลินเข้ามาดูว่าทั้งหมดจะมุงอะไรกันเธอคิดแบบนั้นขณะก้าวเท้าแทรกตัวระหว่างคน สิ่งที่เหลือและได้รับความสนใจตรงหน้ากำลังนอนนิ่ง
เป็นการหลับของเด็กผู้หญิงใส่ชุดสีขาวกระโปรงสีกรมนอนตะแคงหันหลังให้กับใบหน้าผู้สงสัย หัวใจลินรัวกลอง เซลล์ทุกเซลล์ต้องการคำตอบ เพื่อลั่นความทุกข์หรือเปล่งประกายความเหงา เข่าลินติดพื้น ผู้มุงดูหลีกทางให้กับสายสัมพันธ์ที่หลงเหลืออยู่ ลินพยายามยอมรับใบหน้าและทรงผมเข้าอย่างจัง ชุดทั้งหมดเป็นของเอ็มแต่ผู้เสียชีวิตรายนี้ไม่ใช่เอ็ม
คนที่ลินตามหาไม่ตอบรับ แต่เหตุการณ์ตรงหน้าก็ดูจะปรากฏเป็นคำตอบที่มากเกินไปสำหรับเธอ สถานการณ์ข่มขวัญความเป็นไปได้ แค่ชั่วพริบตาน้ำตาก็อาบแก้มก่อนที่จะเอามือเช็ด
"แชะ!" เสียงแฟลชวาบทั่วจุดรูเข็มแสงหันหน้าท่องเที่ยวบันทึกไปบนแผ่นฟิล์ม ทั้งร่างไร้การตื่นที่นอนอยู่และน้ำตาของผู้เคราะห์ร้าย ดูเป็นข่าวที่ดีสำหรับผู้สาดส่องเลนส์กล้อง ชายใส่แว่นวัยกลางคนรัวชัตเตอร์ "แชะ! แชะ! แชะ!"
ลินลุกขึ้นใช้มือขวาปัดกล้องตกพื้น เสียงเตือนภัยทางอารมณ์มาที่หลังความโกรธ ลินไม่สามารถเก็บความโกรธบนใบหน้าตัวเองได้ ความรู้สึกเสียใจถูกหักหลังแสดงออกเป็นความเอื้อมระอาไปยังตากล้องที่โวยวาย "ขอโทษนะครับ" ชายตากล้องตะโกน แชะ!! มีแสงแฟลชจากนักข่าวบางคนที่มาสำรวจด้วย คนนั้นใส่ชุดอาสาแต่พกกล้องฟิล์มมาด้วย เสียงชัตเตอร์และแสงแฟลชยังดังไม่หยุดเกินสามถึงสี่ครั้งแล้ว นักข่าวคนนั้นตกใจกึ่งสับสน
"บัดซบเอ๊ย!! นี่อาจจะเป็นที่เกิดเหตุ ออกไปซะ"
"ผมมีสิทธ์ที่จะอยู่ที่นี่ ผมช่างภาพข่าวไทยโพส"
"ไปให้พ้น!!" ลินตะโกนอีกทีจนชายคนนั้นเล่มถอยไป เขาเดินถอยหลังสะดุดล้ม
"ผมมีสิทธ์ที่จะอยู่ที่นี่" เสียงตะโกนจากชายที่หันแผ่นหลังที่ไกลออกจากลิน
"ไสหัวออกไปซะ ออกไปเลยไป" ลินตะโกนพร้อมปาหินแถวนั้นใส่ใกล้ ๆ ลินกะน้ำหนักหินได้ยากกว่า เธอได้แค่ปาไล่หลังการวิ่ง ชายคนนั้นวิ่งหนีออกจากบริเวรขอบป่ายางด้วยความทุลักทุเล ท่ามกลางการถอนหายใจของฝน เสียงดังกลบเสียงรอยเท้าออกไป
วิววื่งตามมาจากจุดสำรวจของตัวเอง "เธอมีปัญหาอีกแล้วเหรอ" วิวถามลิน
"ไม่ ไม่มีปัญหา ทำไมพวกนี้ถึงมาได้" ลินตอบพร้อมดูวัตถุพยานชิ้นนั้น
"ก็จ่ายเงินซื้อที่จากตำรวจไง จ่ายหนักซะด้วย"
"ฟังนะ ชั้นขอโทษคนพวกนี้น่ารำคาญ"
"ไม่เป็นไร น่าประทับใจที่แกแสดงอารมณ์" วิวตอบ
ลินรู้สึกผิดถึงแม้จะพบหลักฐานใหม่ กับเป็นเรื่องน่าหัวเสียด้วยความสับสนและการคาดคะเนว่าอาจจะมีชีวิตอยู่หรือไม่อยู่ดี นักมานุษยวิทยาภาษาศาสตร์คิดว่า ศาสนาคือไวรัสทางภาษา ไวรัสตายพร้อมคนที่พูดความแม่นยำนี้ทำให้มนุษย์วิเศษและไร้ตัวตน การมองโลกในแง่ร้าย ยิ่งทำให้ลินโดดเดี่ยวคนตรงหน้าผิวสบกับเม็ดฝน ร่างกายรับน้ำอย่างกับพระหัตน์ของพระเจ้า เป็นวาทยกรร่วมกับการขับร้องกับเหล่าเทวดาเป็นฝน พระเจ้ากำลังหลั่งเลือดเป็นคำโกหกของความเชื่อ ความจริงกำลังแยกกัน ยิ่งค้นพบความสามารถวิญญาณกำลังถูกกักบริเวณในร่างกายอันคับแคบ แปลกมากที่ทั้งหมดทำให้เกิดความรู้สึกส่วนตัวได้
มีจดหมายอยู่ในกระเป๋าเสื้อศพที่นอนอยู่ วิวหยิบถึงมือให้ลินใส่ถุงมือ แกะกระดาษที่พับอยู่ในมือคลี่ออกมา
จดหมายฉบับที่สาม
ห่างไกลจากความศิวิไลซ์ ผู้เจริญผายลมเพียงต้องการความพอใจ แล่เนื้อเถือหนังคนเป็นด้วยเหรียญและเงินตรา โดยคนที่เธอกำลังคิดถึงฉันแน่
อีกสามชั่วโมงถัดมา
ลินเดินตากฝน กระเปาะเม็ดกลมทักทายด้วยการกระทบทั้งตัว มีเพียงแขนที่ใช้แฟ้มพลาสติกกันฝนจากด้านเหนือหัว เสียงฟู่จากลมแรงกระทบหู เสื้อเปียกไปด้วยไอน้ำเท้าเหยียบพาตัวเองข้ามถนนไปสู่รถยนต์ของตัวเอง เป็นรถเก๋งเก่า ๆ เอื้อมมือหยิบที่เปิดสลักประตูเปิดออกพาตัวเองมุดเข้าที่ร่มเหล็กทรงกล่องความอัดอั้นของเรื่องราวเป็นบรรยากาศคละคลุ้งไปทั่วภายในรถ ลินมีขอบเขตความเป็นตัวเองที่น่าอึดอัดพร้อมเสื้อคลุมเลอะฝน ขณะเดียวกับที่ความโมโหดังลั่นทุกลมหายใจ ความเครียดสะสมกำลังดึงทุกอย่างให้ช้าและทุกทรมาน เธอตรวจสอบเอกสารด้วยความกระฟัดกระเฟียด และเขวี้ยงเอกนสารไปด้านหลังรถ ก่อนนั่งนิ่งเกร็ง ในความคิดลินเหมือนพวกเรากำลังเดินถอยหลังดวงจันทร์ ไกลจากจุดที่ตัวเองต้องการอยู่ตลอดเวลาถูกฉุดรั้งด้วยแรงโน้มถ่วงของการมุดตัวสีดำภายในใจ
ข้างนอกรถเสียงฝนกลบสิ่งที่ลินคิดไม่ให้ออกมา เสื้อเปียกฝนเหนอะหนะ เธอกางหนังสือที่เคยอ่านออกพร้อมกวาดสายตาผ่านตัวอักษร
"มันห่าอะไรนักหนาวะ" ลินปากระดาษใส่ที่เก็บของหน้าเบาะเก้าอี้ ก่อนฟาดด้วยความโมโหไปที่พวงมาลัย "โธ่เว้ย หอกเอ๊ย!!" เธอปวดหัวกับเรื่องพวกนี้ ลินรู้ว่าคำว่าเถือเนื้อหนังมาจากดันเต้ แวบเดียวเธอนึกถึงโปรเจคที่เคยเขียนซอฟต์แวร์กับบีแมน
**วิธีเพิ่มนักเรียนในคิปป์ทีม
เป็นข้อมูลการค้นหาประวัติการยืมคืนหนังสือในห้องสมุด ในคิปป์ทีมเรียกว่าดั้มบล็อก (dump block) เป็นคำที่มาจากอิฐที่ทับแกรไฟต์ไว้กดการเกิดปฏิกิริยาการปล่อยประจุพลังงานนิวเคลียร์ ที่จริงซอฟต์แวร์ทำงานง่าย ๆ คือใครที่อ่าน 'โมบี้ดิ๊ก' 'สัมฤทธิ์พิศวง (Outliner)' เขียนโดย มัลคอร์ม แกรดเวล และ 'เขียนไว้เมื่อเป็นไม้ใกล้ฝั่ง' บันทึกของไอน์สไตร์ ที่ห้องสมุดจังหวัด ลินจะเป็นคนติดต่อให้มาลองเรียนหลักสูตรของคิปป์ทีม แน่นอนเป็นวิธีที่โง่เง่าที่สุดแต่ฟามิเนะ ไดโตะ โชกับพอล ไมล์แล้วก็โทนี่ ยามาซากิก็มาจากวิธีนี้ ถ้าอยากรู้ว่าใครอ่าน 'เกตตีสเบิร์ก' 'อินเฟอร์โน' และ 'เพื่อนลึกลับ' เขียนโดยเอลิซาเบธ แลร์ดเธอต้องใช้ดั้มบล็อก โปรแกรมจะบอกเรา
ลินรีบกดโทรศัพท์โทรหาบีแมน พร้อมส่งข้อความชื่อหนังสือสามเล่นไปขณะรอสาย
"ดั๊มบล็อกยังใช้ได้อยู่มั้ย ฉันอยากให้นายช่วย"
บีแมนอึกอักก่อนตอบ "ฮาร์ดแวร์มันเสียไปแล้ว"
"งั้นก็ซ่อมสิ ฉันต้องการมันตอนนี้ ใช้เวลาซ่อมเท่าไหร่"
"สองสามวันได้"
"ไม่ได้มีเวลาขนาดนั้น"
"ขอร้องลินอย่าพูดว่าจักรวาลสร้างเร็วกว่านั้น"
"ฉันแค่ต้องการชื่อพวกนั้น"
บีแมนเงียบถอนหายใจ "ขอสามสิบสองชั่วโมง"
"ฉันส่งชื่อหนังสือให้แล้ว"
"ฉันเห็นแล้ว"
"ขอบคุ.."  ลินพูด บีแมนกดวางก่อนเธอจะพูดจบ บีแมนลูบหน้าตัวเองพร้อมเข้าใจและเห็นใจ ไม่อยากปฏิเสธในช่วงที่เพื่อนกำลังลำบากและลินก็ช่วยเรื่องหลักสูตรเยอะกว่าที่คิด บีแมนหยิบแว่นที่ใช้ทำงานหน้าคอมพิวเตอร์และเตรียมตัวช่วยลินต่อ เขารู้ว่ากว่าจะหาและซ่อมมันเจอเปลืองเวลามากกว่านั้น การหาคีย์โน๊ตสมการแล้วเขียน อัลกอริทึ่มทับต่ออาจจะเร็วกว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับเวลา และเวลากำลังไปข้างหน้าอย่างถอยหลังต่อหนึ่งชีวิต
วิทยุในรถลินนักข่าวอธิบาย "คดีฆาตกรรมลุกลามสู่เมืองภูเก็ต" โทรทัศน์ตามบ่ายและข่าวช่องหลักพูดถึงแต่เรื่องนี้ "ฆาตกรรมต่อเนื่องถูกอ้างอิงตั้งแต่เช้าวันจันทร์จากผู้ว่าท้องถิ่น ไปจนถึงเหยื่อเยาวชน ผู้เสียชีวิตเพศหญิงกลับจากโรงเรียน เรียนผู้ว่าท้องถิ่น" ข่าวออกภายในบ่าย "นี่มันไม่มีความขัดแย้งอะไรทั้งนั้น เราต้องได้ตัวคนร้ายในเร็ววันแน่" อัยการเขตประกาศกับนักข่าวที่รุมสัมภาษณ์ บริเวณชายป่า การเกิดและการกลัวที่แสนเจ็บปวดคนในเมืองคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ความกลัวใช้ได้กับที่นี่ ในรถของตัวเองที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น
ลินจบวันด้วยหัวใจที่หนักอึ้งตะโกนเสียงดังในรถ อาการนอนไม่หลับ ยิ่งทำให้เวลาสูญเปล่า ความโมโหทำให้เรื่องต่าง ๆ หนักขึ้นเรื่อย ๆ พาไปในจุดที่เคยคิดว่าปลอดภัยในวัยเด็กชีวิตลินกลายเป็นเกมคุณภาพต่ำ ราคาถูกที่ถูกทำอย่างหยาบ ๆ ทั้งพิกเซลน้อยและออฟไลน์ ที่เก็บของด้านในรถมีปืนพกอยู่ ตอนนี้ในมือเธอเป็นไอเทมเป็นกระสุนปืนกลิ้งอยู่ เธอตรวจสอบจำนวนพร้อมบรรจุก่อนที่จะลงจากรถยนต์ตัวเอง ลินก้าวเท้าลงพร้อมความรุนแรงในมือ เดินไปป่าใกล้ชายหาดความโกรธที่แสดงออกบนใบหน้ากลายเป็นเพียงแสงวาบพร้อมควันกลิ่นดินปืน
"ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!! ปัง!!" เขม่าควันและดินปืนคละคลุ้งไปทั่วใบหน้า พวกเราเห็นความโกรธเพียงเท่านั้น วูบวาบตามเสียงปืน เป็นเพียงแค่โอกาสที่แสงจะให้เราได้เห็น เสียงตะโกนสะท้อนทั่วลำคอ แข่งกับเสียงปืน ไม่มีอะไรเหมือนท้องฟ้าคืนนี้ ทั้งหมดของความจริงเป็นเพียงความปลิ้นปล้อนของพระเจ้า แสงเป็นอนุภาคหรือคลื่นกันแน่ทิ่มแทงคนถือกรวยแสงผู้มองปัจจุบันเสมอ ลินเริ่มลิ้มรสชาติของความรุนแรงและอำนาจจากสิ่งที่คร่าชีวิต นี่คือสิ่งที่ชีวิตต้องการมากขึ้นหลังจากที่ควบคุมความเสียใจไม่ได้ ตลอดมาสิ่งที่ลินฟุ่มเฟือยคือความเห็นต่อโลก เมืองนี้ได้ตายไปแล้วสำหรับเธอแล้วจะไม่ฟื้นกลับมา เมืองนี้เสียงดัง ดังจนนอนไม่หลับ
เดือนกุมภาพันธ์ ปี 2548 เจ้าหน้าที่สอบถามลินเพื่อชี้แจงการให้การ ตำรวจนักสืบคดีถามเกี่ยวกับคิปป์ทีม
"คุณอยู่ไหนบ้างในวันที่ 21 ธันวาคมและหลังจากนั้น"
"ฉันออกสำรวจไปกับทีมอาสา เจอศพที่สองในสัปดาห์นั้น แล้วก็กลับที่พักนอนรอคอยวันต่อไป" ลินโกหกกับเจ้าหน้าที่รัฐในการบันทึกข้อความ
"แล้วเหตุการณระเบิดเมื่อสามปีที่แล้วหล่ะเกี่ยวข้องมั้ย" ตำรวจถามเกี่ยวกับกิจกรรมในคิปป์ทีม
"นั้นเป็นโปรเจคพลังงานที่เราอยากทำให้โรงเรียนประจำจังหวัดในจังหวัดภูเก็ต…" ลินตอบเรื่องนี้ตรงไปตรงมาพร้อมสังเกตตำรวจตรงหน้าทั้งสองนายที่ผลัดกันถาม "คุณเคยรู้ที่มาเกี่ยวกับเอกภพมั้ย" ลินหยิบแก้วเปล่าที่กินน้ำหมดไปแล้วมาวางคว่ำตรงหน้า ใช้นิ้วชี้ก้นแก้วที่อยู่ด้านบน "นี่คือบิ๊กแบง พื้นที่ที่เหลือคือความว่างเปล่า" ในแก้วที่คว่ำอยู่ เธอเอาบุหรี่ที่ตัวเองสูบเกือบหมดบนโต๊ะ หายใจเข้าแรงและเป่าเข้าใต้แก้ว ภายในแก้วมีควันพร้อมกับครอบมดโชคร้ายที่บังเอิญอยู่บนโต๊ะ "มันเต็มไปด้วยอิเล็กตรอนและข้อมูลมหาศาล เราเป็นแค่มดในควันจำนวนมากตะเกียกตะกายหาอากาศอยากให้สิ่งต่าง ๆ ในชีวิตง่ายไปหมดผ่านเงิน แต่มันไม่ได้มีความหมายสิ่งมีชีวิตในแก้วจะตายทันทีมันจะทุรนทุราย ร้องขอความช่วยเหลือและสิ่งมีชีวิตที่มิติสูงกว่าอยู่เหนือกาลเวลาจะก้มลงมองเวลาและข้อมูลที่เป็นวงกลม มองเห็นความตายและการเกิดวนไปเรื่อย ๆ โดยไม่ต้องสนใจเรื่องเหล่านี้"
ตำรวจตั้งใจฟังอย่างสับสนในความเอาแน่เอานอนของลินไม่ได้ บุคลิกลินได้รับอิทธิพลนอกเหนือจากสิ่งที่ตำรวจทั้งคู่คิดไว้ ลินอยู่ในฐานะผู้ต้องสงสัยหลายเรื่อง ทวีเลือกที่จะมองไปที่ตำรวจคู่หู นี่มันแปลกเกินกว่าที่ข้าราชการทั้งสองจะเข้าใจ ทวีตัดสินใจพูด "เราพบว่ามีความเกี่ยวข้องทางความชอบและกิจกรรม หรือโครงการต่อพยานหลักฐาน" ลินเป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยหลังจากมีการเปิดแฟ้มคดีสืบอีกรอบ
ลินจ้องมองแววตาทั้งสองใจเย็น พร้อมกับดับบุหรี่ ไหล่ลินทิ้งเอนพิงพนักด้านหลังอย่างสบายใจ เธอมั่นใจว่าเธอไม่ได้เกี่ยวข้องทั้งหมด ทุกอย่างดูบังเอิญเกินไปสำหรับตำรวจพยานหลักฐานมีมาก พูดอะไรไปตอนนี้ก็อาจจะติดคุก
"ถ้าสงสัยเกี่ยวกับฉันก็ขอหมายศาล คุยกับทนาย แล้วค้นดูเอาเอง" ทั้งหมดเป็นเพียงการเสนอข้อกล่าวอ้างแต่ไม่มีหลักฐานยืนยันแม้แต่ข้อเดียว ลินลุกจากที่นั่งแล้วเดินออกจากโต๊ะนั้น ที่นี่ไม่มีสิทธิ์กุมตัวเธอ เธอรู้เรื่องนี้ดี ก้าวเท้าออกจากสถานีตำรวจด้วยความเจ็บปวดของข้อมูลเป็นประโยคคำตอบที่ดังในหัวลินอยู่ขณะนั้น 'พวกเราต่างเป็นมด' สำหรับลินทั้งหมดเป็นแบบนั้น


## การร่วงหล่นที่ใกล้เข้ามา  Down Will Come

ความทุกข์ของทุกคน
พวกเรารู้จักกันในคิปป์หมดเลยเป็นเรื่องลำบาก เพราะการเรียนรู้ทำให้นึกถึงการไม่หยุดหนิ่งของลำดับขั้นความรู้ต่างๆ เหตุผลและบทกวี จินตนาการและปัญญา สำหรับการเป็นเด็กในคิปป์ทีม ต้องเรียบเรียงกระบวนการคิดเพื่อรับมือกับเรื่องใหญ่ ๆ ของความรู้อย่างจักรวาล เช่นเดียวกับเรื่องใกล้ตัวอย่างเรื่องจิตวิญญาณ การพูดได้เกินสามภาษาหรือมากกว่าเป็นเรื่องปกติของที่นี่ เพราะการอ่านและการเรียนภาษาที่ตายไปแล้วหรือวัฒนธรรมที่ต่างกันมากเป็นเรื่องความสมมาตรภายในใจและความสนใจตามแต่ปัจเจกบุคคล เด็กเหล่านี้ไม่สามารถทำอย่างหนึ่งและไม่ทำอีกอย่างหนึ่งได้ เราไม่สามารถอยากเรียนวิทยาศาสตร์ได้ถ้าไม่ทึ่งและไม่รู้สึกอัศจรรย์ใจ เราไม่สามารถเชื่อการสร้างของพระเจ้าได้ ถ้าไม่เคยสัมผัสกับการสร้าง
วันที่พุธที่ 22 เป็นวันที่สามของสัปดาห์ โมเสกของจิตใจหายไป ไม่มีความหวังในการนำทางอารมณ์ถ้าอารมณ์ทั้งหมดถูกน้ำท่วมทับถมไปหมด การตะโกนและแสดงออกความรู้สึกกำลังสำลักน้ำเพราะพยายามพูดถึงสิ่งที่ตัวเองรู้สึก ลินหลับได้เพราะเสียงปืนที่ดังในหัวเมื่อวานแต่อาหารตรงหน้าในจานแบนเซรามิกสีขาวไม่ได้น่ากินขนาดนั้น ข่าวในโทรทัศน์ร้านอาหาร ยังพูดถึงฆาตกรรมและความเชื่อของคนแถวนี้อยู่ เริ่มมีการวางหุ่นหน้าบ้าน เพราะเชื่อว่าอาจจะเป็นบาปที่ลงมือฆ่า ลินเหนื่อยใจกับความคิดของคนอื่นและตัวเอง ทั้งยังไม่ชอบตัวเองที่เบื่ออาหารตรงหน้า     ลินนั่งอยู่ข้างวิวที่มากินอาหารเช้าเป็นเพื่อน
"ดูเหมือนมีแต่คนต้องการจะเชื่อในแบบของตัวเอง" วิวพูดพร้อมดูข่าว
ลินถอนหายใจ เธอวางเงินข้างจานพร้อมหยิบเบคอนแห้ง ๆ ไปกิน
"จะไปไหน" วิวถาม
"หาที่กินข้าวเช้า" เธอพูดพร้อมชูเบคอนกรอบน้ำมันแห้งเปื้อนปลายนิ้ว
"ลิน" วิวถามซ้ำ
"…ฉันไม่รู้" ลินต้องเขียนปราศรัยก่อนฝังศพพ่อตัวเอง ลินไม่อยากอยู่ร้านอาหารตอนนี้กับคนอื่น เธอโยนเบคอนทิ้งถังขยะก่อนออกจากร้าน ถอนหายใจและผลักประตูออกไป อีกชั่วโมงครึ่งเธอต้องพูดบางอย่างที่ทำให้ชีวิตพ่อมีค่าขึ้นมาแล้วทำให้คนร้องไห้ เพื่อให้สมกับที่เป็นงานศพ
สองชั่วโมงถัดมา สิบเอ็ดโมงเช้า ในงานศพเต็มไปด้วยบุคคลภายนอก ประชาชนทั่วไป และคนรู้จักไกล ๆ บางคนก็คุ้นหน้า บางคนลินพึ่งมารู้ที่หลังว่าเป็นญาติห่าง ลินเดินมาจากทางเข้าประตูโบสถ์ ตอนนี้มีแต่เจ้าภาพงานศพพูดก่อน แล้วคนสนิทก็มองดูใบหน้าครั้งสุดท้ายไปเรียบร้อยแล้ว ลินสังเกตทุกอย่างในงานเหมือนเกมจับผิดภาพ สอดส่องและเฝ้าระวังหลายจุดเท่าที่จะเห็นได้
คนที่มาที่นี่คือคนที่มีผลประโยชน์กับพ่อในสายสัมพันธ์ หรือเรื่องราวก่อนหน้านั้นทำให้พวกเขาต้องมาที่นี่ พิธีที่นี่เริ่มไปสักพักแล้ว ภายในใจลิน เธอวิ่งจนไม่รู้จะไปทางไหน รู้สึกบ้าคลั่งตลอดภายในสังคม เราทรมานที่ต้องโดดเดี่ยว
"เสียใจเรื่องพ่อด้วยนะ" เป็นประโยคที่ได้ยินเกินสิบครั้งในงานนี้ แค่เปลี่ยนฉันทะในประโยคแต่ใจความยังเท่าเดิม
ลินทำได้แค่ตอบว่า "ขอบคุณมากค่ะ" ไม่น่าเชื่อว่าประโยคที่ทุกคนบอกว่าเสียใจทำลินสับสนในภายหลังว่า 'ทุกคนเสียใจกับเรื่องไหนกันแน่' ที่เหลือบางคนก็จะมอบดอกไม้หรือพวงหรีดมาให้ ก็จะมีพนักงานคอยดูแลเรื่องนี้ทำหน้าที่อยู่
มีเสียงซุบซิบในงานศพหลังมีภาพเกี่ยวกับพ่อเผยแพร่ เป็นผู้หญิงที่ผับในพื้นที่ท่องเที่ยว พอพ่อเสียชีวิต ขายการรูปพวกนี้ยิ่งทำให้ข่าวนักการเมืองคนนั้นน่าสนใจ ลินได้ยินมาบ้างเพียงแค่ "เขาว่ามีลูกเยอะกว่าทีมฟุตบอล"
ลินทำได้แค่เพียงยอมรับความอึดอัดกับเสียงซุบซิบภายนอก น่ากังวลและที่เหลือก็แค่เงยหน้าเข้าไว้ ถึงแม้จะต้องทนกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเท่าไหร่ก็ตาม 'เงยหน้าเข้าไว้ เงยหน้าเข้าไว้' ลินพูดซ้ำ ๆ ในหัวของตัวเองก่อนจะก้าวเท้าไปอยู่หลังโพเดียมเพื่อพูดถึงพ่อเป็นครั้งสุดท้ายในฐานะคนในครอบครัว ลินเงยหน้ามองจุดเชื่อมชั้นที่สอง แสงที่ส่องเข้ามาทำให้คนข้างบนย้อนแสง ลินเห็นหน้าที่ก้มลงมาไม่ชัด เธอสังเกตและรับรู้และเริ่มพูดขึ้น
"พ่อฉันมีความหวังในการช่วยเหลือคนอื่น ไม่ใช่แม้แต่วันที่ดี แต่มันจะมีวันที่มืดหม่นอยู่ข้างหน้า วันที่รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว นั้นคือเวลาที่พ่อทำงานและทำให้ชาวเมืองภูเก็ตได้รับสิ่งที่ปรารถนา คุณต้องสัญญากับฉันว่าเราจะกอดความหวังไว้ให้แน่น เหมือนที่พ่อกอดฉัน เหมือนครอบครัวที่ช่วยเหลือกัน เหมือนคนสำคัญของชีวิต ให้ความจริงมีชีวิตอยู่ต่อ เราปวดร้าวเพื่อสิ่งที่คิดจะปกป้อง ความปรารถนาของฉันไม่ใช่แค่การให้ความหวังของพ่ออยู่ต่อ แต่ให้เพื่อนและคนรอบตัวที่รักเป็นความหวัง ผู้คนต้องการสิ่งนั้น เมื่อหันมองรอบตัววันนี้ ไม่ต้องการให้ลืมว่าพวกเราพามาได้ไกลแค่ไหน รู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะบอกลาเรา เต็มไปด้วยความกลัวที่จะนำสิ่งเล็ก ๆ และดีในแต่ละคนออกมา เราเสียคนที่จะมาบอกว่าเราเป็นได้แค่ไหน แต่เราจะยังคงจดจำและส่งต่อความหวังนี้ได้"
นั้นคือสิ่งที่ลินพูดในงานศพของพ่อตัวเอง เธอไม่พูดแม้แต่ชื่อและนามสกุลของพ่อ แต่ก็ได้รับเสียงตบมืออย่างปรี่ล้นผู้คนตีความว่าลินเศร้าเกินไปกว่าจะพูดถึงชื่อ แต่ด้วยสิ่งที่พ่อทิ้งไว้ให้ เราต่างอยากที่จะหลงลืมหลายเรื่องเกี่ยวกับคนที่เราเคยรักและตีความว่าแบบนั้น
ขณะที่คนเริ่มลุกเข้ามาดูหน้าครั้งสุดท้าย ทันใดนั้น มีชายคนหนึ่งลุกยืนขึ้นเป็นนักกฎหมายของพ่อ ที่เสื้อมีจดหมายถึงลินเขาลุกขึ้นขาเกร็งพร้อมตัวสั่นเหงื่อออกใน เสื้อคลุมหนาใส่หลายชั้นกับเสื้อกั๊ก เป็นเพียงผู้ใหญ่อีกหนึ่งคนในงาน แค่ตอนนี้ ในมือมีรีโมทตัวจุดระเบิด ลินเบี่ยงตาขึ้น คนเริ่มฮือฮาและกระจายออกจากคนที่ยืนขึ้น ที่ชั้นสองมีเสียงกรี๊ดและคนแยกออก ยกเว้นหนึ่งคนที่ยืนอยู่ก้มมองมาที่ลิน แต่นั่นมืดเกินไปกว่าจะเห็นหน้า ตำรวจรีบเคลียร์พื้นที่ให้คนออกภายในสิบวินาทีทันทีที่ประกาศ แต่เวลาที่ชุลมุนทั้งหมด การกดระเบิดเกิดขึ้นหกวินาทีเพียงหลัง มีเสียงกรี๊ดเกิดขึ้น
"ฉันขอโทษ"
จดหมายฉบับที่สี่
คิมหันต์เพลิงเหมันต์ร้นรนเผาจากภายใน จากเพื่อนแสนรัก
บรึ้มม!!!! ลินรีบดึงตัวเด็กที่นั่งด้านหน้าก้มหัวและปิดหูลง สติเรือนลางของลินเริ่มลุกขึ้นพร้อมควันที่ออกจากเสื้อ เสื้อผ้ารับความร้อนและไหม้ระเหยออกมา เธอรอดมาได้ งานศพกลายเป็นที่ที่มีความตายเพิ่มขึ้น งานศพเป็นอีกจุดเหตุการณ์หนึ่งที่คนลงมือต้องการ
ลินตื่นมาในโรงพยาบาล มีตำรวจมาเฝ้าหน้าห้องลิน เธอสลบไปตอนนี้ไม่ได้มีใครมาเยี่ยมเป็นพิเศษ ลินรีบเก็บของและดึงสายรอบตัวออก ตำรวจที่นี่ที่มาเฝ้า ลินสังเกตเห็นความต่างของคนที่มาเฝ้าได้ ที่นี่ไม่ใช่ตำรวจเพื่อเฝ้าแต่เป็นตำรวจสืบคดี ลินเดินออกไปออกจากหน้าประตูด้วยอาการดีแล้วค่อย ๆ ออกจากที่นี่หลังหนึ่งทุ่มของวัน
มีข้อความจากบีแมนเข้ามา ลินได้ที่อยู่จากห้องสมุดมาเรียบร้อยแล้ว ลินส่งที่อยู่ไปให้วิวหลังจากที่อยู่หน้าบ้านของผู้ต้องสงสัยแล้ว
เมื่อรถยนต์ของลินมาใกล้บริเวณบ้านที่อยู่ชานเมือง เป็นบ้านทั่วไปเรารู้ว่าตอนนี้ในบ้านอาจจะไม่มีคนอยู่ ลินตัดสินใจลงจากรถยนต์เพื่อเข้าไปทำความรู้จักกับสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ มันกลายเป็นไม่ใช่ความกล้า แต่เป็นความกลัวว่าน้องจะไม่มีชีวิตอยู่แล้ว ความอยากรู้คำตอบนั้นคือบ้านหลังนี้ บรรยากาศพาร่างกายหนัก ลินค่อย ๆ ปิดประตูรถลงจากรถพร้อมปืน
บ้านหลังนี้ไม่ได้ล็อก มีเพลงเปิดอยู่ข้างใน ไฟสีเหลืองจากโคมไฟห้องต่าง ๆ เปิดอยู่ เพลงเปิดด้วยแผ่นเสียงและเครื่องเสียง มือสั่นและลมหายใจเบา ๆ หัวใจรัวกลองเสียงดัง บ้านหลังนี้มีศพนอนอยู่กับพื้นหนึ่งคนที่ห้องรับแขก ลินกดโทรหาเบอร์วิวและเปิดเสียงไว้ ระหว่างที่วิวยังไม่รับการเดินสำรวจแต่ละห้องเป็นทั้งเพื่อการหาน้องตัวเอง และตรวจสอบความปลอดภัย ศพผู้ชายใส่ชุดสีดำนอนอยู่คราบเลือดแห้งที่พื้น ลินอาจมาที่นี่ช้าไปเพียง สองหรือสามชั่วโมง
ลินผายปืนไปจุดต่าง ๆ ของแต่ละห้องที่นี่อันตรายและมีคนตายเรียบร้อยแล้ว
ปัง! เสียงปืนลูกซองดังออกจากรังเพลิง กระสุนเข้าที่หัวไหล่ขวาของลิน ชายใส่หมวกกันน็อคชุดสีดำกางเกงสีดำใส่ถุงมือเจอลินก่อน เลือดกำลังซึมไปจุดต่าง ๆ ของเสื้อลิน
ลินนอนกับพื้น แนวเพลงโซลกับแซ็กโซโฟนกำลังขับกล่อมให้ลินหลับ หลังแตะพื้นมือตะกายเอื้อมหยิบปืน ปืนถูกเตะออกจากมือลิน ชายที่ยืนเหนือร่างใช้มือขวาชี้ลูกซองมายังบริเวณท้องลิน
ปัง! กระสุนเข้าที่ท้อง เธอจุกกับบาดแผล ภาพที่มองเห็นเบลอแล้วก็หลับไป
เลือดที่กำลังไหลออกจากตัว ร่างกายที่ไม่คิดจะตื่นการทำอะไรหลาย ๆ อย่างกำลังจะจบลง ถ้าฆ่าตัวตายเราต้องไปนรก แต่ถ้าชีวิตเป็นนรกอยู่แล้ว การตายแค่เปลี่ยนรอยแผลเท่านั้น จากแผลในจินตนาการเป็นเลือดที่กำลังไหลออกจากตัวกระจายเป็นวง ตอนนี้ลินได้เจอกับแม่ในบาร์เก่า ๆ ที่มีนักร้องขับร้องอยู่ปราศจากเครื่องดนตรีเป็นเพียงดนตรีที่บันทึกไว้ เป็นพื้นที่บางส่วนก่อนสมองกำลังจะตาย การไล่ลำดับเหตุการณ์จะเกิดขึ้นที่นี่ที่สุดท้าย เหมือนหนังยาวที่รวดเร็วลงท้ายด้วยหนังสั้นก่อนที่ภาพจะดับไป จิตใต้สำนึกสร้างเรื่องสั้นนี้ก่อนลมหายใจสุดท้าย
"นึกว่าแม่เลิกสูบบุหรี่ไปแล้ว"
"พระเจ้าไม่ชอบคนล้มเลิกอะไรง่าย ๆ" แม่ของเธอเงยหน้ามองตาลิน "แต่ชั้นไม่สูบบุหรี่ไฟฟ้าเหมือนเธอนะ"
"แม่รู้ด้วยเหรอ"
"ฉันเฝ้ามองแกอยู่ตลอดแหละ" แม่กำลังพ่นควันและใช้นิ้วโป้งดีดก้นบุหรี่เพื่อให้ส่วนที่ไหม้กระเด็นลงที่เขี่ยบุหรี่
ลินถอนหายใจ เฮอะในใจก่อนหันมามองแม่ตัวเองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"แต่หนูเลิกล่ะนะ"
"โกหก" แม่ลินพูดขึ้น "เหมือนเป่าปี่ให้หุ่นยนต์ใช่มั้ย" แม่พูดพร้อมกับจ้องตาราวกับว่ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับลิน
แม่ลินรู้สิ่งที่ลินคิด "เรามาอยู่ที่นี่ได้ไง" ลินถาม
"ที่นี่คือที่ที่แม่พบกับพ่อ… เธอเคยมากินข้าวที่นี่นะ บ่อย ๆ ตอนเด็ก ๆ" แม่ลินพูดพร้อมกับจ้องตาเธอ "แต่เธอต้องกลับไป" การเรียบเรียงบาดแผลเป็นการช่วยเหลือครั้งสุดท้ายจากพระเจ้า ลินหายใจเฮือกใหญ่ตื่นขึ้นมา
ตอนนี้เธอได้สติกลับคืนมาตอนนี้เธอนั่งอยู่หลังรถพยาบาล ตำรวจสำรวจพื้นที่บ้านเรียบแล้ว มีการเก็บหลักฐานและเก็บศพแล้ว
"โชคยังดีนะที่เป็นแค่กระสุนยาง" วิวพูดขณะที่ยืนเอียงข้างให้ลิน
ลินเงียบและไม่ได้คิดจะตอบอะไร
"ซี่โครงกว่าจะหายอีกสองสัปดาห์"
ลินพยักหน้าตอบ
"เราเอาชื่อเจ้าของบ้านไปตรวจสอบแล้ว เขามีที่พักอีกที่ ตอนนี้ตำรวจขอหมายศาลและไปที่พักที่สองตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้วแล้ว"
"ฉันหลับไปนานเท่าไหร่"
"สองหรือสามชั่วโมงได้"
"แล้วอีกที่เป็นยังไง"
"ไม่มีคนอยู่ ตอนนี้ตำรวจกำลังเก็บหลักฐาน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ แล้วก็เอ็ม เสียใจด้วย"
"ฉันเข้าไปได้เมื่อไหร่"
"อีกสามชั่วโมง"
ลินเงียบตอบ ยังไงเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับตัวเธอเองเรียบร้อยแล้ว เธอนั่งรถไปกับวิว ในใจลินล้วนมีแต่คำด่า คำพูดด้วยกระจกที่แตกสลาย วัฒนธรรมที่กำหนดโครงสร้างพฤติกรรมเริ่มเปราะบาง ตาชั่งในใจพัง ก่อนหน้านี้มีแค่ความมืด ถ้าภายในแสงสว่างในประวัติดาวเคราะห์สีฟ้ากลายเป็นดาวแห่งความตาย
"ชีวิตเป็นยังไงบ้าง" วิวถามเรื่องที่พยายามจะทั่วไป
"ไม่มีแฟน แค่เรียนแล้วก็กลับบ้าน" เธอลงเอยเป็นสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจไว้ลินพูดแบบนั้น หายไปหมดแล้วรอยยิ้มพิมพ์ใจบนใบหน้า
"ชีวิตแทบไม่นานพอจะเก่งอะไรสักอย่าง" วิวเสริม
"ชีวิตฉันมีแต่วัฏจักรแห่งความรุนแรง และเสื่อมเสียตราบเท่าที่จะจำได้ ตอนแม่ชั้นตั้งท้อง พ่อไล่แม่ให้ไปทำแท้ง แม่หนีจากพ่อมาได้ฉันถึงได้เกิดมา…"
วิวสังเกตสีหน้าที่เล่าอย่างเรียบเฉยและสงสัยทำไมลินถึงเล่า แต่ก็ตั้งใจฟังต่อ
"พ่อแค่ทำให้ชีวิตชั้นยากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฉันแทบไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบสิ่งที่พ่อทำทั้งหมด มันยากเกินไปที่จะใช้ชีวิตต่อจากพ่อที่ทิ้งเรื่องปริศนา หรือการลงโทษไว้ให้ พ่อเคยบอกว่าฉันเป็นความอัปยศของครอบครัว ไม่แม้แต่จะให้ใช้นามสกุล สรุปคือพ่อให้ฉันอยู่ในนรก ที่ไม่ได้มีใครไยดี" ทั้งครอบครัวของลินไม่เหลือแล้ว ทั้งหมดเป็นการเดินทางไปอนาคตที่ไม่สามารถลืมอดีตได้ เธอยากตื่นจากฝันร้ายนี้แล้ว
"ทำไมถึงเล่าให้ฉันฟัง" วิวสงสัย
"เพราะเธอคือพี่น้องคนเดียวที่เหลืออยู่ เท่าที่ฉันรู้จัก" ลินตอบทั้ง ๆ ที่มองไปด้านหน้าคำตอบของลินเป็นเรื่องที่รู้กันลับ ๆ ตั้งแต่เด็กของวิวและลินนั้นเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่วิวถึงยื่นมือเข้ามาช่วย ต่อให้สายสัมพันธ์จะบางแค่ไหน เกี่ยวข้องน้อยแค่ไหน นั้นก็เป็นหนึ่งช่วงชีวิตที่ได้ลงมือทำในสิ่งที่ตัววิวเองมองว่าควรจะต้องทำ รถยนต์ยังคงแล่นด้วยความรวดเร็วไปยังที่พักผู้ต้องสงสัย
ในปี 2545 เดือนพฤศจิกายน
ก่อนหน้านี้การทำคิปป์ทีมมีผลต่อโลกทัศน์ของชีวิต ลินเคยจัดการหลักสูตรค่ายเรียนเขียนโปรแกรม "Everyone Can Code" สำหรับลิน เธอคิดว่าถ้าหากต้องเลือกเรียน การเรียนเขียนโค้ดสำคัญกว่าภาษาต่างประเทศเสียอีก การเรียนเขียนโค้ดกลายเป็นภาษาระดับโลกไปแล้ว มันคือวิธีที่เราจะสามารถสื่อสารกับคนเจ็ดพันล้านคนได้ การเขียนโค้ดช่วยให้เรามีความสามารถในการเปลี่ยนโลกและจากมุมมองของลินมันคือภาษาที่สำคัญที่สุดอันดับสองและเป็นภาษาเดียวที่ใช้ได้ทั่วโลก
หน้าห้องวิจัยเตาปฏิกรณ์ พวกเราเช่าตึกสำนักงานและมันถูกสร้างในห้องเล็ก ๆ กำแพงไวท์บอร์ดรอบห้อง ไว้เขียนสมการและรูปทรงวิศวกรรม การผิดพลาดทำให้พวกเขาฉลาดขึ้น ห้องที่นี่เป็นเหมืองแร่ทางการวิจัยพลังงาน ทุกอย่างในห้องน่าหงุดหงิด แบตเตอรี่คือกุญแจสำคัญที่ส่งผลทางจิตวิทยาเบื้องหลังการผลิตพลังงานนี้ ทุกคนต่างเกรี้ยวกราดเมื่อผลลัพธ์หลังจากทำมาหกเดือนแล้วยังไม่ได้มีอะไรได้ดั่งใจ รากเหง้าของไอเดียเกินจริงและเราทุกคนต่างอยากเริ่มโปรเจคใหม่ ห้องนี้มีคนพักและวนเวียนที่นี่อยู่ตลอดเวลา คนที่เข้าต้องใช้คีย์การ์ดเข้า
พวกเราติดป้ายชื่อว่า ไฟท์คลับ (Fight Club) เพราะกฎข้อแรกในหนังสือคือ คุณไม่พูดถึงไฟท์คลับ และกฎข้อแรกของโครงการเตาปฏิกรณ์คือ เราจะไม่พูดถึงมันนอกประตูพวกนี้ หลังจากทำไปหนึ่งเดือนมันมีความเครียดมากอาจจะแย่ที่สุดสำหรับชีวิตพัฒน์ เบน โช ลินและบีแมน เพราะสร้างหม้อต้มแรงดันกับกลุ่มคนที่มีมันสมองสุดยอด ให้กำหนดการที่เป็นไปไม่ได้ ให้ทำงานที่เป็นไปไม่ได้ และอนาคตของคิปป์ทีมขึ้นอยู่กับโครงการนี้ ไม่มีใครได้นอนเต็มอิ่มตั้งแต่เริ่มโปรเจคนี้ เราจะไม่ได้เห็นการตื่นนอนบนโต๊ะแล้วบอกว่าวันนี้เป็นวันที่ดีมาก มีแต่คำว่าบรรลัยแล้ว ซวยแน่ทุกครั้งที่หันไปมุมมอื่นก็จะมีแต่อุปกรณ์ที่เป็นไปไม่ได้และยังหาวิธีแก้ไม่เสร็จ ส่วนพัฒน์จะชอบนอนฟังเพลงเทปที่คิมยองซูเอามาให้ เวลาที่ตื่นจะได้มองสิ่งที่เขียนบนกระดานกระจ่าง
ในคิปป์ทีมพวกเราทำโปรเจคลูนช็อต (Loon shot) บ่อยว่านั้นเพื่อบรรลุความล้มเหลว มีแค่เรื่องเกี่ยวกับเตาปฏิกรณ์ลงข่าว แต่จริง ๆ คิปป์ทีมล้มเหลวมากกว่านั้น เพราะทุกครั้งที่พวกเขามีเป้าหมายเขาจะเขียนเป้าหมายที่ (เกือบ) ทำไม่ได้ตลอด และที่ระเบิดเพราะจริง ๆ เราต้องการแบตเตอรี่ ที่มีโรงเรียนไหนมีแบตเตอรี่ที่สามารถเก็บพลังงานทั้งหมดได้ทันที ยิ่งล้มเหลวจะมอบทัศนะที่ไม่เพิ่มความเจ็บปวดต่อการตีความ
โครงการของคิปป์ทีมทุกอันทำจากงานที่ทำเสร็จ เรียกว่า Jit ย่อมาจาก (Just in Time) ไอเดียใหม่ไม่มีทางสมบูรณ์ ออกแบบอะไรใหม่และปรับปรุงให้ดีขึ้นแล้วนำเข้าสู่ตลาดอีกครั้ง บริษัทที่ทำกระบวนการนี้ได้เร็วที่สุดชนะ หลังจากนี้ก็จะเป็นสินค้าดิจิตอลในวงการซอฟต์แวร์ อย่างดั้มบล็อก และข้อมูลก็เป็นสารสนเทศมากขึ้นไม่ใช่สินค้าที่มีรูปลักษณ์ทางกายภาพ ลินเชื่อว่าสิ่งที่ทำในคิปป์ทีมจะเป็นการส่งต่อความสามารถสร้างสรรค์ในรุ่นถัดไป เป็นไปได้ว่า ณ ที่ไหนสักแห่ง อาจจะเป็นโรงรถ ในหอพัก หรือห้องทดลองหรือในการประชุมธุรกิจ เรื่องการเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องที่หนีไม่พ้นบางคนอาจจะรู้สึกเสียวสันหลัง แต่ลิน กลับเห็นเป็นแรงบันดาลใจ


## ตลาดมืด  Black Market

ตลาดมืดเป็นชีวิตหลังความตายของอุปกรณ์ชิ้นเอก ในตลาดซอฟต์แวร์ มีความเห็นอกเห็นใจมากเกินไปอยู่บนโลกนี้ไม่ได้ ต่อให้ทุกข์ทรมานมากแค่ไหนก็ต้องกัดฟันทน
เรื่องทั้งหมดทำให้ลินกำลังคิดถึงไวโอลินที่เคยเล่นในวัยเด็ก เธอแสดงท่าทางเศร้าสร้อย เธอเป็นคนเกลียดมนุษย์แต่ก็พยายามมีเมตตาเต็มที่ เป็นคนมีอารมณ์ไม่คงที่มากนัก และเป็นคนอุดมการณ์สูง ลินย่อยปรัชญาได้ดีกว่าย่อยอาหาร ผู้คนต่างหากที่ทนลินไม่ได้ ลินเป็นคนไม่เป็นมิตรกับผู้คนเมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ นอกกระจกรถยนต์ล้วนเป็นแต่สิ่งที่ไม่อยากเห็น
'ฉันขาดทุน' ชีวิตที่เกิดมาแบบนี้ ล้วนแล้วแต่ไม่ได้ผลกำไร ถ้าแสงสว่างเกิดจากความมืดที่นี่ไม่ได้มีตั้งแต่แรกจะไม่มีพระเจ้าถ้าไม่มีปีศาจ ความหวังก็ไม่ได้อยู่ในที่นี้ โดพามีนเป็นที่ต้องการมากเกินไปในชีวิตลิน เป้าหมายเป็นการเรียนรู้ให้แตกฉาน อพาร์ตเมนต์นี้เหมือนคนปกติแบบที่คนทั่วไปอยู่
เราต้องเห็นปีศาจเพื่อยืนยันความหวัง เราเกลียดสิ่งที่เราจะเป็น เราผิดพลาดที่เป็นตัวเองและเป็นตัวประหลาดจากเรื่องราวของตัวเองเสมอ ชีวิตบนโลกคือความผิดพลาดและเป็นแค่สถานีอวกาศด้วยกฎของนิวตัน เราพลาดที่จะเป็นตัวเองและเสียดายเวลาในชีวิตตลอด เพราะทั้งหมดแล้วโอกาสที่จะรอดชีวิตในอนาคตเหลือศูนย์ จิตใจของมนุษย์เป็นจิตใจที่ฟุ้งซ่านและจิตใจที่ฟุ้งซ่านเป็นจิตใจที่ไม่มีความสุข บนโลกนี้คับแคบเกินไปสำหรับทุกอย่าง เบื้องหลังความคิดของลินเกิดจากตัวค่าตามวิธีของเบส์ (Bayesian  estimators) และการเรียนรู้ด้วยตัวเองของคอมพิวเตอร์ (Machine learning) และการตัดสินใจโดยอาศัยความน่าจะเป็น จิตวิญญาณที่เราเกือบจะสูญเสียไปคือการรับรู้ตัวเองว่าจะรู้สึกกับเรื่องไหนมากเท่าไหน เราเข้าใกล้เบเกิลสีดำที่ดูดกลืนทุกอย่าง
มองเลยไปจากเรื่องความเสียใจของมนุษย์ทั้งหมดเกี่ยวกับสายสัมพันธ์ การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สามประการ ทั้งการผสมข้อมูลในโลกจริงกับโลกเสมือนเข้าด้วยกัน ปัญญาประดิษฐ์ และคอมพิวเตอร์ระบบควอนตัม หลังจากนั้นการเรียนรู้ของมนุษย์ระดับสูงสุดคือการเรียนรู้ที่จะเรียนรู้ ในวงการวิทยาศาสตร์และวิศวกรรม เราพยายามจะค้นหาสิ่งที่เรียกกันว่า "ค่าสูงสุดสัมบูรณ์ (global maxima)" ซึ่งเป็นศัพท์ทางคณิตศาสตร์สำหรับใช้เรียกจุดสูงสุดของฟังก์ชัน การไล่ตามสูงสุดของการเป็นมนุษย์ทำให้เกิดการคำนวณ ตัวเลข คุณค่าและการเข้ารหัส ลินไม่กล้าพูดออกไปถึงความคิดของตัวเองทั้งหมด แนวคิดต่อความหมายของ 'วัฒนธรรม' เป็นคำที่กว้างอธิบายไม่ชัดเจนไม่แน่นอน ราวกับว่าเป็นจิตไร้สำนึกทางสังคม
ที่นี่และแสงบนรถยนต์การขับเคลื่อนผ่านนิวตัน รูปแบบการเคลื่อนที่ความเร็วที่ไปข้างหน้า ภาพที่ย้อนหลัง ยิ่งเข้าใกล้ความเร็วมากเท่าไหร่ รอบ ๆ ตัวจะยิ่งช้าลงเท่านั้น รถยนต์กำลังเคลื่อนตัวไปในจุดที่ต้องการ เป็นทั้งความอึดอัดใจอีกห้วงเวลาของความจริง เป็นถ้อยความปักเข้ากลางอกซ้ำเข้าอีกแผล เราอยู่ในอนุรักษนิยมที่ต้องทำอะไรบางอย่างเสมอในเมืองท่องเที่ยว มันมีราคาของการอนุรักษ์อยู่ ทุกอย่างรอบ ๆ ที่นี่ ทำให้เกิดบุคลิกการแสดงอารมณ์ที่เป็นรูปแบบตามวัฒนธรรม เราสร้างบางสิ่งบางอย่างแล้วบอกว่าเป็นการอุ้มชูและเปิดรับ
บนรถหลังเที่ยงคืน
"มันเหมือนเธอไม่อยู่ตรงนี้อีกแล้ว เหมือนเธอเป็นผีไปแล้ว ฉันรู้สึกว่ามันมีบางอย่างผิดปกติ"
"ใช่ มันเปลี่ยนไป ผู้คนเปลี่ยนไป ฉันแค่เปลี่ยนไป และนั้นเป็นเรื่องปกติ"
"ใช่ ฉันเข้าใจ แต่เธอมัน"
"มันอะไร เธอต้องการจะสื่ออะไร ฉันสบายดี" ลินประชด
แนวคิดของลินเหมือนการบูชาซาตานสำหรับอนุรักษนิยม การบังคับให้คล้อยตามนั้นตะหากที่กำลังฆ่าเด็ก ทว่าเราพบแต่ความว่างเปล่าในโรงเรียน โรงเรียนกลายเป็นช่วงชีวิตที่แย่มี่สุดในชีวิต
"เธอไหวมั้ยเนี่ย" วิวถาม
"ฉันมันเกินเยียวยา โรงเรียนแม่งโคตรห่วยที่สุด" ลินรู้ว่าตัวเองรับไม่ได้กับการเป็นตัวเอง บ่นพึมพำกับตัวเอง เธอรู้ว่าการชอบตัวเองเป็นเรื่องไม่จำเป็นสำหรับชีวิต แม่เคยสอนว่าสนุกกับมันตราบที่ยังทำได้ การยอมรับความจริงทั้งหมดต่างหากที่ยากเรื่องนี้เกี่ยวกับความจริงของตัวเอง ที่ถูกเข้ามาเปลี่ยนไม้ผลัดกันบอกว่าชีวิตของใครเป็นยังไง เราแค่พยายามนั่งลงแล้วทำเป็นเหมือนใจเย็นแบบทุกครั้ง เรากลับกลายเป็นเพียงแค่สัตว์ร้ายที่อยู่ภายในทุกครั้ง แค่สวมเสื้อสัตว์ทางสังคมแบบโฮโมเซเปียนส์ เราเรียนทุกอย่างก่อนจะจากทุกสิ่งทุกอย่างไป
อพาร์ทเม้นท์ที่นี่เป็นความปกติที่น่าตกใจของสิ่งที่เกิดขึ้น ที่นี่ไม่มีรูปครอบครัว เวลาไม่คอยท่า ทั้งหมดดูธรรมดาเกินกว่าเป็นปกติ ที่นี่ดูปกติเกินไปเหมือนกล่องซีเมนต์สี่เหลี่ยมที่มีคนปกติทั่วไปอยู่ ดูเหมือนบรรณารักษ์ ที่นี่มีทั้งหนังสือที่ถูกเขียนและหนังสือที่ถูกอ่าน บางเล่มเป็นสารานุกรมเล่มหนา แผ่นกำแพงครึ่งหนึ่งเต็มไปด้วยข่าวของคิปป์ทีมรูปของสมาชิกทุกคนและคนในครอบครัวของลิน วิศุทธิ์เหมือนจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับห้องนี้ ทั้งแม่ลิน และภรรยาคนอื่น สิ่งที่ลินไม่รู้เกี่ยวกับพ่อที่ชวนอ้วกที่จะรับรู้เรื่องทั้งหมด ทั้งโครงการการขายที่ดินในประเทศเพื่อการลดหนี้ของประเทศ วิศุทธิ์ทำให้กฎหมายการซื้อที่ดินขาดผ่านคนที่ถือสัญชาติอื่นได้ 99 ปี พ่อเป็นหนึ่งในคนที่อนุมัติเรื่องพวกนี้ในสภา เขาเคยพูดในหนังสือพิมพ์ว่าเพื่อคนไทยห้องนี้เต็มไปด้วยบาปของพ่อลิน
ที่นี่เต็มไปด้วยตำรวจใส่ชุดกันฝนสีเหลืองจากข้างนอก เป็นพลาสติกที่เปียกน้ำคอยกันเครื่องแบบไม่ให้โดนน้ำฝนและเปื้อนสิ่งเหล่านี้ หลังจากนี้จะเป็นมากกว่าความบาปของพ่อ ทุกคนแบกรับความรู้สึกผิดแล้วก้าวต่อ ไม่มีอะไรที่ทำได้เมื่อหลายอย่างผ่านไปแล้ว การให้อภัยตัวเองเลยสำคัญมที่สุด มีเด็กห้องอื่นสนใจที่เกิดเหตุ ตั้งแต่ได้ยินเสียงรถตำรวจหลายคันเข้ามาจอดรอบอพาร์ทเม้นท์
เด็กผู้หญิงแอบดูแถวห้องของผู้ต้องสงสัย
"ใจเย็นแล้วอยู่แต่ในบ้าน" ตำรวจเตือนชายหนุ่มห้องข้าง ๆ
"นี่ออกมาไม่ได้นะ เข้าไปในบ้านซะ" ตำรวจเตือนเด็กคนนั้น เด็กที่สนใจถูกยุติตจ่อสิ่งเร้า เด็กหลายคนถูกห้ามออกจากบ้าน และให้อยู่แต่ในบ้านในช่วงที่เกิดเหตุ
ตีหนึ่งสิบห้านาที ลินเดินเข้ามาที่เกิดเหตุ เราถึงห้องที่อยู่ที่สองของผู้ต้องสงสัย แสงไฟและในห้องเต็มไปด้วยตำรวจเข้ามาเก็บหลักฐาน ตรวจทุกห้องของที่นี่ถูกจัดเป็นระเบียบ ยุ่งเหยิงแต่ไม่สกปรก ห้องแต่ละห้องมีกิจกรรมเป็นของตัวเอง มันดูเหมือนเป็นห้องทั่วไปที่คนอยู่มากกว่า เราคาดว่าคนที่ทำเรื่องพวกนี้ต้องเป็นปีศาจมันคงจะดี แต่ทุกครั้งที่เราค้นพบว่าเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น คนที่ทำเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป นั้นทำเราใจสลายอย่างแท้จริง ที่นี่ไม่มีร่องรอยแม้แต่รอยนิ้วมือ มีหลายวิธีที่คนเหล่านี้ทำได้ อย่างการตะไบรอยนิ้วมือหรือใช้กาวร้อนทาที่นิ้ว ให้ ลินรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในที่นี้ไม่ได้ขนาอนั้นถ้าความอยากรู้เรื่องน้องไม่ได้รั้งไว้อยู่ ลินเดินตรงผ่านห้องครัวห้องรับแขกมาถึงห้องน้ำโล่งกว้าง ด้านบนอ่างอาบน้ำเป็นรูปฟิล์มที่ถูกขยายเท่าขนาดเอสี่ ส่วนในอ่างอาบน้ำคือน้ำยาสร้างภาพหลังจากที่โฟตอนตะลอนไปทั่วฟิล์มแล้ว
ห้องน้ำมีหลอดไฟสีแดง รูปที่ถูกแขวนอยู่มีทั้งรูปลินที่อยู่ที่ป่าในตอนเจอร่างเด็กสาว
"เราเคยเจอเขาแล้ว" ลินตะโกนบอกวิวด้วยความโมโห
"พูดเรื่องอะไร"
"ช่างภาพที่ป่านั้น" ลินตะโกนอุทานไปหาวิว "ห่าเอ๊ย!!" วิวเดินมาก้มดูรูปภาพในอ่างอาบน้ำ "เราเจอเขาแล้วแต่ปล่อยเขาไป" ลินพูด
วิวสำรวจเอกสารที่เป็นสมุดบันทึก หนังสือที่นี่มีเกินห้าสิบเล่มที่เป็นบันทึกภาษาไทย มีทั้งภาษาอังกฤษ และตัวอักษรเข้ารหัส ถ้าให้ตำรวจเจ็ดคนอ่านทั้งหมดวันละร้อยหน้าอาจจะใช้เวลาสามเดือนกว่าจะอ่านหมด ถึงแม้จะรู้ว่าซ่อนเด็กไว้ที่ไหนถึงเวลานั้นอาจจะไม่ทันแล้ว ลินเดินมาเทียบข้างวิว
"แมวหลังงอสีฟ้า คำรามไปมาระหว่างทะเลกับดวงอาทิตย์"
"เรามาแล้วอับราฮัม มารับแล้วอีก 300,000 คนจากสายน้ำคดเคี้ยวแห่งมิสซิสซิปปี้ และชายฝั่งแห่งนิวอิงแลนด์สื่อได้ถึงน้ำตาเงียบงัน"
"นรกและความบาปถอยหลังก่อนสิบก้าวและวิ่งขึ้นหน้าสิบเอ็ดก้าว เสียงร้องจะโหยหวนและทุเลาด้วยร่องรอย" วิวอ่านประโยคตัวอย่างจากสามเล่ม มันปิดกั้นความหมายเกินไป
ลินสังเกตเห็นว่ามีบางคำอย่างคำว่าล้างบาปและเข้าพิธีเป็นจุดสังเกตหยิบมาอ่านจากมือวิว
"เราพึ่งเจอนักเขียนรางวัลซีไรต์ นี่อาจจะไม่ได้พาเราเชื่อมโยงไปสู่การลักพาตัว เสียเวลาเปล่า"
ลินเงียบพร้อมตั้งใจเปิดทีล่ะหน้า  แชะ! แชะ! แชะ! เสียงถ่ายฟิล์มตั้งใจถ่ายหลักฐานเสียงเหล่านี้รบกวนจิตใจ
"เราไม่เจออะไรเลย ทั้งสมุดนัด เงินเดือน เลขผู้เสียภาษี อย่างมากแค่ใบเสร็จ" ตำรวจคนหนึ่งเข้ามาบอกวิวพร้อมกับยื่นหลักฐานมาให้
"หาต่อไป" วิวบอกตำรวจนายนั้น
"มีอีกเรื่องหนึ่ง แกอาจจะไม่ชอบ เรายังไม่พบรอยนิ้วมือเขาเลย" วิวบอกลินหลังดูข้อมูลจากตำรวจอีกคน
"ใช่ ชั้นไม่ชอบ" ลินหยิบลูกแก้วหิมะที่ข้างในมีตุ๊กตาเด็กทารกและมีมดขึ้นบนตัวถืออยู่ในอุ้งมือ "บ้านนี้ไม่มีอะไรเพี้ยนเลย ปกติสุด ๆ" ลินประชด
เสียงกริ้งมือถือดัง มีตำรวจที่ใกล้โทรศัพท์ที่สุดรับ ตำรวจที่ทำหน้าที่แกะสัญญาณเรียบตรวจสอบผ่านคอมพิวเตอร์ส่วนตัวและมีการอัดเสียง ปลายสายต้องการคุยกับลิน ตำรวจที่ยืนข้างโทรศัพท์ที่ติดมุมเสายื่นโทรศัพท์ให้ลิน
เสียงสัญญาณไม่ค่อยชัด ลินพูดเริ่ม "ฮัลโหล"
"ฉันประทับใจในความพยายามของเธอ" เสียงแหบปลายสายตอบ
ลินตอบโดยการฟังก่อนที่จะถาม "ตอนนี้เอ็มอยู่ไหน แกคิดจะทำอะไร"
"ไม่ ไม่ ไม่ เราทำงานด้วยกัน แต่ฉันจะฆ่าอีก ฆ่าอีก และฆ่าอีก จนกว่าวันของการลงโทษ ฉันกำลังปกป้องเธออยู่"
"แกหมายความว่าอะไร…"
ตรู๊ด.. ตรู๊ด.. ตรู๊ด.. ปลายสายกดวางแล้ว
"ห่าเอ๋ยยย!!!" ลินอุทานพร้อมกระแทกโทรศัพท์ ขาดตอนและหงุดหงิด รากคุณค่าในตัวลินกำลังจะหายไป ที่แห่งนี้ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าความสิ้นหวัง
ลินมาห้องเก็บศพของโรงพยาบาลประจำจังหวัดภูเก็ต ห้องที่เย็นเงียบกลิ่นเหมือนตู้เย็นที่มีของใส่ตลอด ไฟที่นี่สีขาวแต่พอสะท้อนกลับโลหะและอลูมิเนียมพร้อมกับกลิ่นน้ำยาฟอร์มาลีน บางศพถูกชันสูตรแล้วเครื่องในจะอยู่ภายในถุงพลาสติกที่ทั้งหมดจะอยู่ในท้องและเย็บปิดเป็นรูปตัวอักษรวายใหญ่อยู่กลางหน้าอก
ลินเอกสารสาเหตุการตายและหลักฐานอันอื่นที่อยู่ข้างตัวศพ และสิ่งของที่อยู่ข้างในร่างกาย ลินเข้ามาตรวจสอบแผลที่ข้อมือและข้อมูลที่ปลายเตียง สิ่งที่ไม่รู้ช่างทรมานใจลิน เธอกลับมาดูศพที่สองวันนี้ลินจบวันด้วยความสงสัย ทั้งที่มาของบาดแผลทั้งหมดและสาเหตุการตาย รูปภาพโดปามีนผู้เป็นวาทยกรของวงออร์เคสตราลงจากเวทีของวัน คำถามผุดขึ้นมากมายในวันนี้แต่คำตอบของทุกอย่างยังคงว่างเปล่า ความว่างเปล่ากำลังดูดความรู้สึกให้ทั้งหมดที่เจอวันนี้เป็นเพียงหลุมของอารมณ์ ลินแค่พยายามทำนบอารมณ์เท่านั้น
หลังจากเหตุการณ์เดือนธันวาคม หนึ่งปี ครั้งที่สามของการบำบัดกลุ่ม
ลินสูบบุหรี่หน้าประตูทางเข้ากลุ่ม
"ว่าไงลิน" เกล็นคนนำกลุ่มบำบัดทัก
"ไง" ลินหันตัวกลับมาหลังจากจะเดินออก
"ไม่เจอกันนานนะ เป็นไงบ้าง"
"ก็ดีนะ"
"ดีนะ ดีแล้ว เราจะเริ่มกันแล้วนะ เข้ามามั้ย"
ลินเดินตามเข้าไป ตามผู้นำกลุ่มบำบัด
การพูดคุยเลยไปกว่าครึ่งของการตรวจสอบสถานะสุขภาพจิตของแต่ละคน
"ความจริงคือเราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ สิ่งที่ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป เราต้องยอมรับการกระทำของตัวเองด้วยการพิจารณาตัวเอง พิพากษา ตัดสินประหารตัวเอง แต่แบบนั้นมันไม่ถูก เพราะหลาย ๆ สิ่งที่ได้จากการตัดสินตัวเองก็แค่ทำให้เรามั่นใจว่าเราจะทำแบบเดิม จริงมั้ย ฉันมันเลว ไม่มีความหวังหรอกน่า จะทำเพื่ออะไร เสพยาดีกว่า" เกล็นพูดหลังจากฟังเรื่องหลาย ๆ คน "ลินช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้าง"
"ฉันกลับไปสูบบุหรี่อีกแล้ว" ลินพูดขึ้น
"แล้วตอนนี้หล่ะ"
"ไม่แล้ว สองสัปดาห์แล้ว"
"สองสัปดาห์คือสองสัปดาห์ ตอนนี้คุณมาแล้ว เธอยังทำงานเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์อยู่มั้ย"
"มันห่วยแตก" ลินพูด
"งั้นลินมีเรื่องอะไรจะเล่ามั้ย"
ลินก้มหน้ารู้สึกผิดกับเรื่องของตัวเอง
"ฉันรู้สึกผิดต่อการเป็นตัวเอง ฉันเสียใจกับสิ่งที่เป็น สิ่งที่เคยทำ การยอมรับว่าตัวเองเคยทำลำบาก" ลินพูดโดยมือซ้ายกดโคนนิ้วโป้ง
"ใช่กว่าเราจะเรียนรู้ด้วยตัวเองเราอาจจะมีปัญหาเป็นสิบปัญหา"
"แต่ฉันไม่พยายามฆ่าตัวตายอีกแล้ว"
ผู้นำกลุ่มบำบัดพยักหน้า "ขอบคุณที่เล่าให้ฟัง มันอาจจะเป็นเรื่องที่เจ็บปวด แต่สิ่งที่ผมเห็นคือเธออยู่ในระหว่างการเยียวยาตัวเอง"
"ฉันพยายามคิดว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของฉัน แต่การปฏิเสธเรื่องแบบนั้นฉันยังทำไม่ได้"
"มันโอเคที่จะยังทำไม่ได้ตอนนี้"
"ฉันไม่เจอเป้าหมายในความเศร้า แต่มันไม่เป็นไร บางทีฉันก็ยังอยู่ในความทรงจำ ที่ที่มีทุกคนอยู่ ที่ที่ฉันสามารถมีความสุขได้อยู่"
ลินเดินออกจากกลุ่มบำบัดนี้ออกไปหลังประตูด้วยลูกตาเคลือบแววน้ำตาและเหยียบที่ตัวเองเคยนั่งข้างนอกนั้น เราคิดว่าเรื่องทั้งหมดจบแล้วในสัปดาห์นั้น แต่มันยังมีชีวิตอยู่ภายในตัวลินเติบโตอย่างฉ้อฉล การได้พูดถึงสิ่งที่เคยเป็นในอดีตเหมือนงานคืนสู่เหย้า ที่โรงเรียนสามารถพิมพ์บางอย่างออกมาได้ มันมีหลายเรื่องที่ลินผ่านมาได้ แค่ทุกอย่างยังดูเคลื่อนไหวอยู่ในความทรงจำ


## สิ่งมีชีวิตอื่น  Other Lives   

วันที่ศุกร์สุดท้ายของปี นี่เป็นวันที่ยาวนานที่สุดของลิน
เรามักจะรอบางอย่างและมันจะทุกทรมานมากขึ้น ๆ และมากขึ้น เราเปลี่ยนจากเรื่องที่จะเล่าเป็นความจริงที่จะเห็น เราเลือกที่จะเห็นความจริงและความจริงยังมีอยู่หลายรูปแบบ วันนี้ศพที่ห้าอยู่ในผับกลางเมือง การเปลี่ยนแปลงภายในเป็นความต้องการที่ไม่มีใครอยากได้ มันทั้งทุกข์ทรมานและน่าเรียนรู้ การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงมีผลกับตัวตนมากกว่านั้น การหาเหตุผลในสิ่งที่ไม่ต้องการน่าห่ดหู่
เราเลือกที่จะมีความสุขขนาดนั้นไม่ได้ความทรงจำเหมือนฟ้าผ่าที่ฟันสองด้าน เราเสียความมั่นใจทั้งหมดไปกับความผิดหวังในตัวเองมันกลับกลอกทั้งความจริงและเป็นการผุพังพภายใน เราจะมีลมหายใจด้วยความเจ็บปวดมากขึ้นเท่าที่จะมากได้ การดำรงอยู่คือความเจ็บปวดถ้าในเมื่อชีวิตอาจจะไม่มีความหมาย ทำไมเราถึงต้องอยู่ต่อ ความจริงไม่ได้มีให้ค้นพบการสะท้อนตัวตนห่างหาย เจ็บปวดเกินเยียวยาต่อหลาย ๆ เรื่อง คณิตศาสตร์เป็นศิลปะไร้สี
โน๊ตเกี่ยวกับบีแมน
ลินเรียกเอกว่าบีแมน หลังจากบีแมนสอบติดยูซีแอลเอตอนมัธยมที่ห้าและสอบเทียบผ่าน บีแมนเอาเงินซื้อรถตู้คันเก่าที่บ้านครึ่งราคาและขับรถเที่ยวทุกจังหวัดในประเทศไทยหลังจากสอบติดตอนแรกมันเป็นแค่เป้าหมายส่วนตัวเล็ก ๆ แต่หลังจากที่ไปพบเจอคนที่หลากหลายทั้งบุคลิกภาพและชาติพันธุ์ บีแมนใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการสอนภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษให้กับโรงเรียนชายขอบ และเผ่าม้งในภาคเหนือ บีแมนคิดตลอดเวลาว่าการส่งต่อความรู้เพื่อคนอื่นไปพร้อมกับความเพลิดเพลินในการส่งต่อเมล็ดพันธุ์แห่งความหวังเป็นเรื่องที่ทำได้ก่อนไปต่างประเทศในอีกสามเดือน คลาสปลาวาฬเป็นคลาสก่อนจะเตรียมตัวไปต่างประเทศ
ลินมาดูผู้ต้องเหยื่อสสองคน เรื่องเกิดตั้งแต่เช้าในคลับ มีแจ้งความว่าเห็นชายถือของ แล้วข้อมูลนั้นก็มาแจ้งหน่วยฆาตกรรม เสียงในคลับดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงที่ตัวเองคิด
ลินตะโกนคุยพร้อมกับเสียงเพลงในคลับ
"เป็นไง" วิวพยายามถามเรื่องทั่วไป
"ห่วยแตก" ลินตอบตรงไปตรงมาจากที่นอนไม่หลับ
"หมอนี่มีแบบแผน พิถีพิถัน สุดท้ายคือความอดทน" วิวตะโกนบอกลิน
"มันจิตป่วย แค่มีบัตรห้องสมุดไม่ได้ทำให้เขาเป็นปรมาจารย์"
เสียงเพลงในคลับหยุดพอดี ตำรวจได้พาเจ้าของคลับกับคนที่พบอีกคนหนึ่งในการเจอพฤติกรรมใกล้เคียงกับคดีก่อนทั้งวิวทั้งลินมาเพราะมีบางอย่างใกล้เคียงกัน คือการพบศพและไม่พบศพ หมอนี่รอบคอบและทำทุกอย่างด้วยความตั้งใจ
ในห้องสัมภาษณ์คนที่หนึ่ง เจ้าของคลับ เลยมาครึ่งทางของคำถามว่าผู้หญิงที่โดนกระทำเชาเราในคลับหายตัวไปไหน มีพยานหลักฐานอยู่บ้างแต่นั้นไม่เพียงพอต่อการเข้าใจและสรุปคดี
"ชอบสิ่งที่เห็นมั้ยล่ะ"
"ไม่ คุณจะบอกฉันให้เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ แล้วใช้ชีวิตสันโดษโดยไม่ต้องยุ่งกับใคร แล้วมันจะโชคดีงั้นเหรอ"
"ผมจะไม่พูดแบบนั้น"
"ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฆาตกรรม"
"ฆาตกรรมใคร" ตำรวจสงสัย
"ฟังนะผมเป็นเจ้าของกิจการ แต่ลูกค้ามาทำอะไรที่นี่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน บอกให้อย่างนะ เธอเป็นใครไม่รู้แต่เธอเซ็กซี่มาก" เจ้าของคลับใช้มือดันรูปผู้หญิงกลับไป เหยื่อที่มีร่องรอยและหลักฐานแต่ไม่มีร่างอยู่ในที่เกิดเหตุ สำหรับคนพวนี้ไม่ได้มีใครให้สนใจอยู่ดี ยิ่งอยู่ในระบบยิ่งไม่จำเป็นต้องไยดีกับความรู้สึก
ในห้องสัมภาษณ์คนที่สอง เหยื่ออีกคน
"เธอนั่งอยู่บนเตียง เขาใช้ปืนกรรโชกจ่อหลังศรีษะเพื่อให้ผมยิงเธอ ผมไม่ได้อยากยิง ขอร้องหล่ะ ช่วยผมด้วย" เสียงสั่นต่อเนื่องตอบ
"ผู้หญิงนั้นอยู่ไหน" ตำรวจในห้องสอบปากคำถาม
"ใครนะ ใครกัน ผมเสียใจ"
"ศพอยู่ไหน" คำถามที่ทุกคนอยากรู้คำตอบ ต่อให้ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ไหนแล้วตอนนี้ คำตอบจะสร้างรูปแบบทางพฤติกรรมเพื่อทำให้เข้าใจพฤติกรรมของผู้ล่ามากขึ้น
ลินมองทะลุผ่านกระจกด้านเดียวไปในห้องสอบปากคำ
ลินรู้ว่าวิวอ่านเคสที่เกิดขึ้นในจังหวัดและในประเทศเป็นจำนวนมาก "เธอเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนมั้ย"
"ไม่เคย" วิวตอบ
ลินนิ่งคิดก่อนจะเดินออกไป "แกเป็นตำรวจที่ดี" ลินกลายเป็นคนบาปแห่งเยรูซาเลม เป็นจิตใจที่กำลังร่วงหล่น ลินต้องควบคุมและเก็บอาการทั้งหมด 'เรื่องนี้จบไม่สวยแน่' เป็นสิ่งที่ลินคิดแต่ไม่ได้พูดออกไป
"เธอรู้มั้ยเรามีอำนาจน้อยแค่ไหน" วิวบอกลิน
"รู้สิ" ลินรู้คำตอบดี
ห้าทุ่มของวัน ลินมาจัดเรียบเรียงหลักฐานเข้าทั้งหมดที่รถบ้านของตัวเอง รถบ้านจอดอยู่ในโกดังเช่าที่นี่มีทุกอย่างทั้งรูปแบบทรัพย์สินและความมั่งคั่งที่ลินสร้าง ลินคลั่งไคล้หลักฐานจนนอนไปไม่หลับอาการปวดหัวเริ่มอีกครั้งหลังจากพ่อตาย ทั้งศพของพ่อตัวเอง ศพของผู้หญิงที่พบในป่า ทั้งศพที่หายไปในคลับ และร่างกายของเอ็ม
'พายุกำลังมา' เป็นคำตอบของการเรียบเรียงความบาปทั้งหมด บาปที่เกิดจากพ่อ บาปที่เกิดจากความโดดเดี่ยว บาปที่เกิดจากการถูกทิ้ง บาปจากการไม่แยแส และบาปของความบันเทิงทางเพศ อีกไม่นานจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นหลังจากพรุ่งนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป


## ลิงชิมแปนซี  Third Chimpanzee

สำหรับผม ผมเรียนทุกอย่าง ถ้าเราถูกทิ้งหรือว่าทะเลาะอะไร ผิดหวังอะไร เราคิดว่าเรื่องที่อยู่ในมือถือสำคัญหมดทุกอย่าง เราเสพข่าวและข่าวก็สร้างว่าเราต้องมองเรื่องไหน เป็นยังไง ไม่ว่าเราจะทำผิดพลาดเรื่องเล็กแค่ไหน เราสามารถเรียนรู้ได้ทั้งหมด อ่านหนังสือ หรือเข้าคอร์สอบรมพัฒนาตัวเอง อาณาจักรของทุนนิยม เราต่างซื้อของที่เราไม่ต้องการ รู้เรื่องที่ไม่จำเป็นต้องรู้เพื่อคุยกับคนบางกลุ่มรู้เรื่อง นั้นมันนรกชัด ๆ ที่ออฟฟิศ ถามว่าผมโอเคกับทุกอย่างรอบตัวมั้ย มันค่อนข้างเป็นนรก ผมหายใจเร็วและอึดอัดที่จะพูดเรื่องตัวเอง ผมขอยากับจิตแพทย์ที่แผนกจิตเวช จากพยาธิสภาพผมไม่รู้ว่าอาการปวดหัวของโรคผมจะไปจบที่ไหน ผมนอนไม่หลับและแทบจะไม่ได้หลับมาหลายสัปดาห์ หมอให้แต่ยาแก้ปวด ทุกอย่างดูดื้อดึงและรุกเร้าต่อการเป็นตัวเอง มันหดหู่จนผมต้องไปเรียนโยคะ ต่อยมวย และว่ายน้ำ
"ชีวิตจะทำให้เราผิดหวังที่สุด ผิดหวังกับทุกอย่างที่เราอยากเป็น อยากได้ เราสวดมนต์โดยที่ไม่เชื่อเรื่องพระเจ้าเสียด้วยซ้ำ เราทำในสิ่งที่สังคมบอกให้ทำแต่เราไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรเลย เราจะน่าเบื่อและเจ็บปวดไปชั่วชีวิต ศาสนาที่เคยเป็นเสาหลักหรือองค์ประกอบของการรุ่งเรืองการเป็นมนุษย์ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ มนุษย์ชอบคำโกหก ชอบส่งที่ทำให้ตัวเองดี ชอบกอบโกยทุกอย่างมากกว่าที่มันเป็น เพื่อให้ตัวเองมั่นใจในความโกลาหลท่ามกลางพายุคนจำนวน หกพันล้านคนเหมือนมดท่ามกลางพายุเฮอริเคน เราชอบเรียนรู้จะควบคุมและจะควบคุมทุกอย่าง" ผมคิดเรื่องเหลือเชื่อพวกนี้ตอนนั่งอยู่ตรงข้ามจิตแพทย์ หัวขวดและเหลือเชื่อ สิ่งที่ผมเป็นอาจจะไม่มีทางแก้ไขได้
ผมเดินออกจากห้องสีขาว บนเขียวอ่อนด้วยการรับยาแก้ปวดหัวทั่วไป เราแค่พยายามหาทางแก้ในตัวเอง บางทีโรงพยาบาลอาจจะไม่มีคำตอบ ระหว่างรอยาวประมาณแปดสิบหกนาทีในโรงพยาบาลรัฐ ผมเดินไปตู้กดน้ำ ที่นี่มีบิลบอร์ดเต็มไปหมด ให้ความรู้ และกลุ่ม
สองอาทิตย์ก่อนตรงหน้าผมคือร่างกายเพื่อนที่ว่างเปล่าอยู่ในโรงเพื่อนที่สนิทที่สุดของผมตั้งแต่ประถมพึ่งตายจากอุบัติเหตรถยนต์ หลังจากนั้นผมค้นพบการกระทำที่มีความหมายคือความเจ็บปวดและทนทุกข์กับการนอนไม่หลับ
พรุ่งนี้ผมต้องไปทำงานเหมือนโพรงหนู เราอยู่ในถ้ำคับแคบที่เป็นตึกมีคอกงานกั้นเหมือนสัตว์ เราต้องทำงานและใช้เวลาเพิ่มกระดาษลงไปในระบบ ยิ่งเพิ่มกระดาษไปในระบบมากเท่าไหร่ คุณจะยิ่งได้กระดาษที่เป็นใบค่าการของการแลกเปลี่ยนได้ 'เงิน' สกุลเงินและค่างั้นที่เกิดจากโรงพิมพ์ กระดาษและแป้นพิมพ์เราทำงานคล้ายแบบนั้นในตึก เครื่องพิมพ์ซ้ำเหมือนกับโรงงานการคลังของประเทศทำซ้ำ ทำซ้ำ ทำซ้ำ เพื่อให้มีเงินเฟ้อ เงินฟืด เป็นวงจร มันเป็นเรื่องงี่เง่าวนไปวนมาเราแค่อยู่ในความงี่เง่านั้น ตัวเล็กและคิดจะเปลี่ยนแปลงบางคนไม่ได้พยายามเข้าใจเรื่องพวกนี้เลยเสียด้วยซ้ำว่า ถ้าแม่พิมพ์ธนบัตรโดนทำลายเมื่อไหร่ เซอร์ไพรซ์เงินที่เข้าไปในระบบจะเริ่มเฟ้อ ลองคิดดูว่าถ้าแม่พิมพ์ทั้งหมดถูกทำลาย ประเทศนี้จะกลับไปเหมือนยุคหินและพึ่งระบบเงินกู้กับทองคำ ธนบัตรประเทศอื่น แต่ถ้าเราเป็นเพียงโพรงหนูในระบบเราจะไม่ต้องรับผิดชอบเมื่อมันเกิดขึ้น เราจะกลับไปดูซิทคอมช่องเก้าแล้วช่วยตัวเองบนเตียงที่ภรรยานอนอยู่
และบางทีงานของผมก็ไปดูซากการหลงเหลือของมนุษย์ บางส่วนที่เหลืออยู่ในรถยนต์ที่ไฟไหม้ กลิ่นหนังติดเบาะ ถ้าคุณทำบริษัทประกันคุณจะได้เห็นการตายประหลาด ๆ และเป็นกรรมการว่าการตายนั้นสมควรได้เงินเท่าไหร่ ผมเฉลยเลยได้มั้ย ที่เหลือมันคือข้อตกลง ว่าชีวิตใครและคนกลุ่มไหนควรได้ราคาเท่าไหร่ จากคนที่อยู่และบริษัทที่ฟ้องร้อง คุณจะเห็นคนเป็นเพียงสลิปราคาที่เขาทำอะไรและจะมีค่าเท่าไหร่ทางเศรษฐกิจ เท่านั้นแหละ การเป็นมนุษย์มีเพียงคุณค่าในเศรษฐกิจของบริษัทนี้ ผมเพียงบอกได้เพียงอย่างเดียวว่าไม่ได้มีอะไรผิดปกติเกี่ยวกับคุณ เราแค่อยู่ในนรกที่ทุกคนบอกว่าโอเคเราจะตายอย่างช้า ๆ และมาอยู่เพื่อตัวเองกัน
ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในเครื่องบินริมหน้าต่าง กระจกกั้นผมจากสีครามและฝุ่นสีขาวที่อยู่ด้านนอก
'ผมมีปัญหากับการคุยคนแปลกหน้า ในการเริ่มต้นบทสนทนา จนต้องไปซื้อหนังสือ "วิธีการชวนคุยสัพเพเหระ" วิธีเริ่มต้นที่ดีคือออกจากอพาร์ตเมนต์ที่ห้อมล้อมไปด้วยเฟอร์นิเจอร์อิเกีย และภาพเขียนเลียนแบบมือสองจากที่ครอบครัวญาติเอามาให้ และมองหาใครสักคนที่พร้อมจะคุยกับคุณ โชคดีที่ภูเก็ตเต็มไปด้วยคนที่เป็นมิตรและนักท่องเที่ยว จึงไม่น่าเป็นเรื่องยาก หนึ่งในหน้าที่หลักของการพูดคุยสัพเพเหระคือการเติมเต็มช่องว่างด้วยบทสนทนาที่สุภาพ จนคุณกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง แค่นั้นเอง ดังนั้นจงพูดเฉพาะเรื่องในชีวิตประจำวัน ที่ใคร ๆ เข้าถึงได้และไม่ต้องจดจำอะไรเช่นพูดถึงว่าอากาศสภาพแวดล้อมเป็นยังไง แต่อย่าได้เอ่ยถึงภาวะโลกร้อนเป็นอันขาด โลกนี้มันเฮงซวยอย่างงั้นแหละ เรื่องในทีวีก็ต้องพูดได้แต่เรื่องดีเท่านั้น หรือพูดถึงต้นไม้ที่ปลูกไว้แต่ห้ามพูดถึงว่ามันช่วยเยียวยาจากสายสัมพันธ์เก่า และมันยังคงทำให้คุณร้องไห้ก่อนนอนไม่หลับ และคิดถึงสมัยที่ยังรักคุณอยู่ ทั้งที่ในตอนนั้นเขาบอกว่าใช้ปากให้เธอคนเดียว ที่ไหนได้ทำให้คุณติดโรคเริมจากปากเธอ สัตว์เลี้ยงก็เป็นอีกหนึ่งอันที่น่าพูดถึงและใช้เริ่มต้นบทสนทนาได้ ถ้าสัตว์พวกนั้นตายดีและแก่ตาย แต่ผมเลือกอาชีพผิด ผมอยากแก่ตายผมเคยพูดกับเพื่อนร่วมงานเขาบอกว่าผมเลือกผิดอาชีพแล้ว ยิ่งเราพูดกับใครมากขึ้นก็ยิ่งปิดบังตัวตนที่แท้จริงได้ยาก'
ในมือผมมีหนังสือชวนคุยพร้อมนั่งริมหน้าต่างเครื่องบิน
แอร์โฮสเตสกำลังเข็นรถเข็นเครื่องดื่มตรงมาที่ที่นั่งริมหน้าต่าง คนนั่งริมทางเดินเอื้อมแขนลงไปตรงทางเดินรอรับกระป๋องที่กลิ้งร่วงออกมาจากรถเข็น สาวนางฟ้าบนเครื่องบินมือใหม่เคอะเขินรวมกับความตื่นเต้นในรอบบินเช้าที่ไม่ได้นอนของตัวเอง
"ไม่เป็นไร ผมรับอันนี้ได้" ชายเสื้อแจ็กเกตสีส้มบิลลี่เก็บกระป๋องพร้อมพูดบอกแอร์โฮสเตสตรงทางเดิน เขายกกระป๋องขึ้นแสดงให้เห็นว่ากระป๋องที่ฟู่ ๆ โอเคสำหรับเขาผมได้แต่มองคนคนนั้น ถือกระป๋องอันนั้นโดยที่เรารู้ว่าเขาจะต้องตกใจกับน้ำที่ฟู่ใส่หน้าแน่ ๆ 'ถ้าคุณอยากคุยเรื่องสายสัมพันธ์เก่าให้ใครสักคนฟัง ขอให้คุยกับเพื่อนที่สนิทจริง ๆ ผมคิดเรื่องนี้และผมก็รู้ว่าผมชวนคุยได้' ผมคิดเรื่องพวกนี้ซ้อนกันระหว่างจะเตือนชายที่นั่งริมทางเดิน
"จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณทำกระป๋องน้ำอัดลมหล่นหรือเขย่ามัน ใช่มั้ยหล่ะ" บิลลี่หันมาหลังจากเห็นแซมสังเกต
"นี่ผมจะแสดงเคล็ดลับให้ดู" บิลลี่ใช้ปลายนิ้วจับด้านบนของกระป๋องค่อย ๆ หมุนมันจากด้านบน "อะไรบางอย่างเกี่ยวกับแรงหนีศูนย์กลางดึงฟองอากาศจากด้านในกระป๋อง และหยุดมันไม่ให้ระเบิด เราไม่อยากให้ตัวเองตกใจใช่มั้ย"
"ได้ผลมั้ยครับ" แซมถาม
บิลลี่ใช้ปลายนิ้วชี้เกี่ยวฝากระป๋องเปิดอย่างมั่นใจ และยกกระป๋องขึ้นดื่ม
แซมประทับใจในวิธีที่รอบคอบของบิลลี่ เขายิ้มอย่างยกย่องดีใจที่มีคนอธิบายบางอย่างฉลาดและเข้าใจง่าย "เยี่ยมเลย"
"รู้ไหมว่าใครสอนผม" บิลลี่ถามแซม
แซมตอบโดยการนิ่งเงียบสงสัย
บิลลี่ชี้นิ้วขึ้นไปด้านบนเขาหมายถึงพ่อที่เสียไปแล้ว "เขาชอบทำจนเป็นนิสัย ทุกครั้งที่เขาเปิดกระป๋อง แทบจะทำโดยไม่มีใครรู้ตัว ผมเคยถามเขาครั้งหนึ่ง มันเป็นวิธีของเขาในการเตรียมพร้อมรับเรื่องต่าง ๆ ฉลาดดีใช่มั้ยหล่ะ"
ไม่ว่าบังเอิญหรือไม่บังเอิญผมว่าการเจอบิลลี่เป็นเรื่องที่เจ๋งชะมัด แซมคิดแบบนั้น
"ผมขายน้ำตาลให้โรงงานคู่ค้า นายรู้ใช่มั้ยบริษัทน้ำตาลในไทยใหญ่ใหญ่มีห้าที่" บิลลี่ชูห้านิ้วกับยกแขนขวา "ถ้ามีเจ้าที่หกเข้ามาเมื่อไหร่ แล้วทำราคาโปรโมชั่นแก่บริษัทคู่ค้า ทั้งห้าที่จะฮั้วกันให้ราคาต่ำกว่ามาตรฐานจนกว่าบริษัทเปิดใหม่สู้หนี้กับกดราคาไปมากกว่านี้ไม่ไหวก็เจ๊งไปก่อน และผมคือหนึ่งในตัวแทนห้าเจ้านั้น" บิลลี่แนะนำตัว
แซมอึ้ง ถึงแม้เขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าที่นี่เป็นที่แห่งเส้นสายแต่บิลลี่รู้วิธีการทั้งหมด บางอย่างเราจะไม่รู้ว่าบทสนทนานี้จะพูดไปทำไมแต่บิลลี่คือคนคนนั้นที่เขาเจ๋ง ตั้งแต่พูดคำแรก
"เจ๋งใช่มั้ย เรารู้ว่าอะไรถูกและผิด แต่ถ้าคุณอยู่ในทุนนิยมก็รู้อยู่แล้วว่าการรวยไม่จำเป็นต้องมีความรู้สึกแบบที่อดัม สมิทบอกผมแค่ไปคุยให้อีกที่หนึ่งปิดตัวได้แล้ว เรารู้อยู่แล้วว่าวงล้อแห่งความยุติธรรมหมุนช้าใช่มั้ย ผมหวังว่าเรื่องนี้จะจบได้โดยเร็ว เพราะทางออกของพวกเราคือการประนีประนอม จะไม่ดีใจที่ต้องมีผม ผมพูดแบบนั้นตลอดเพราะทางออกที่ดีที่สุดคือการประนีประนอม คู่นอนผมบอกว่าการประนีประนอมไม่มีถูกไม่มีผิด ถ้าไขมันของเด็กและคนที่เป็นเบาหวานชนิดที่สองตอบได้อ่ะนะ… เมื่อเสียงสงครามกัมปนาทให้ได้ยิน จงสวมวิญญาณเพื่อวิ่งเข้าใส่"
""เชคสเปียร์"" เราทั้งสองพูดพร้อมกัน
"ในที่สุดก็เจอคนฉลาดบนเครื่องนี้ใช่มั้ย" บิลลี่พูดย้ำกับแซม
"มีคนโครเอเชียคนหนึ่งบอกความลับผมมา ว่าถ้าอยากแก้ปัญหาอะไรก็ตามต้องมองที่รากของปัญหา ดูคนเหล่านี้สิ พวกเขาไม่ได้อยากได้เครื่องบิน แล้วรับความเสี่ยงในการทำประกันเครื่องบินตกหรืออยากพุ่งชนตึกเพื่อเป้าหมายคนบางกลุ่ม คนพวกนี้อยากเคลื่อนที่ในพริบตา สมการความเร็วแสงยังไม่ถูกแก้ถ้าคุณแก้ได้ผมบอกให้คุณได้เงินเป็นตัน มนุษย์น่าเบื่อและทำเรื่องโง่เง่าจะตาย เหล้าที่มีทั้งหมดบนเครื่องไม่เพียงพอสำหรับจะเมาก่อนเครื่องบินพุ่งชนโลก พวกนี้ต้องการให้เราสับสน เจ็บปวดและโดยเราไม่รู้ตัว"
บิลลี่พูดถูก มีแค่วีไอพีเท่านั้นถึงจะได้กินเท่าไหร่ก็ได้ ใครกับอะไร ที่ไหนเมื่อไหร่ ทุกเรื่องมีคนได้ประโยชน์ทั้งหมด ชีวิตผมราวกับมดตัวหนึ่งในเศษเสี้ยวของจักรวาลที่เงียบงัน แซมคิดแบบนั้น เราแยกกันหลังเครื่องลงจดที่สนามบินในภูเก็ตนามบัตรของบิลลี่อยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็คของแซม ทุกคนทุกอย่างกำลังยุ่งกับการทำตัวให้เป็นปกติ แต่สำหรับบิลลี่นั้นไม่เลย
ปกติผมมีกำแพงที่จะรู้จักคนอื่นกับบิลลี่ผมรู้สึกว่าไม่เลย เหมือนคนที่เราคุยได้และรู้จักตั้งแต่เด็ก นานเท่าไหร่แล้วที่เราติดอยู่ในหลุมที่คิดว่าเราจะช่วยเหลือตัวเองได้มันไม่เคยได้ เหมือนถ้ายิ่งอ่านหนังสือเราจะยิ่งเข้าใกล้ความสมบูรณ์แต่ไม่เลย ยิ่งทำให้เราไกลออกจากความสมบูรณ์สู่การขาดและซื้อเพิ่มมากขึ้น เพื่อที่เราจะไม่ได้ห่อเหี่ยวตอนคนอื่นไม่ได้มีความสุข
เรามีความหมายต่อคำว่าสบายดีต่างกัน
แซมต้องมาดูเศษซากของการระเบิดรถยนต์เพื่อตีมูลค่าที่ต้องชดใช้ไปกับชีวิตบนคันรถ เรารู้อยู่แล้วว่าราคาของชีวิตมาจากข้อตกลงเพื่อนผมพึ่งฆ่าตัวตายไปนั้นอาจจะเป็นเหตุผลให้ผมมาเที่ยวในทริปบริษัท หลังจากเหตุการณ์เครื่องบินในวันนั้นได้ทำให้ผมระบายความในใจ ไม่งั้นมันจะสะสมไปเรื่อย ๆ หาทางระบายออกไปบ้าง เราจะได้กลับสู่การคุยสัพเพเหระอีกครั้ง ไม่เคร่งเครียดกับชีวิตในช่วงที่เรามีสายสัมพันธ์และคิดถึงอดีตมากเกินไป
ข้อตกลงของเพื่อนผมคนนั้นห่วยฉิบหายราวกับชีวิตเขาไร้ค่า ผมถึงกับเก็บตัวอยู่ในห้องอีกสองสัปดาห์โดยที่รู้ว่าทุกคนในภูเก็ตทุกคนต้องตาย รับรองว่าเราจะได้เห็นชีวิตบีบแตรเข้าใส่หูเข้าสักครั้งสองครั้ง คุณอาจจะไม่เข้าใจว่าชีวิตจะบีบแตรใส่หูคุณเมื่อไหร่ อาจจะเป็นตอนที่คุณโดนรถยนต์ชนแล้วหนีตัวคุณปลิวแล้วร้องไห้ตะโกนถึงวันในอดีต หรือตอนที่กินยาจิตเวชของเพื่อนแล้วใบหน้าเพื่อนวัยเด็กคุณหายไป หรือตอนเป็นเนื้องอกที่แผ่นหลังโดยที่คุณต้องมาลุ้นว่าเซลล์นั้นเป็นเนื้อดีหรือเป็นเนื้อร้าย ถ้าเป็นอย่างหลังผมขอเสียใจด้วย คุณอาจจะต้องทำคีโม และไว้ทรงผมแบบบรูซ วิลลิส
"ถ้าไม่ติดอะไรนอกจากนี้แล้วที่เหลือทุกคนซื้อโลงรอไว้ได้เลย"
ทุกอย่างหยุดนิ่ง
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาโลกของผมถูกแบ่งให้บิลลี่ อีกไม่กี่เดือนจะฮาโลวีน ผมไม่แน่ใจว่าผมจะถูกหลอกหลอนโดยคนบนถนนหรือจากตัวตนผมในอดีต ตั้งแต่ผมมีภาพยนตร์ไว้ดูที่ห้องผมก็ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับตัวเองในอดีต เราสามารถมองเรื่องเล่าคนอื่นได้โดยไม่มีอะไรมาเกะกะสายตา หน้าตาปกติของความทรงจำถูกบันทึกในรูปแบบบิตเป็นช่องสี่เหลี่ยมของสี และมนุษย์จะไล่อารมณ์รับรู้และถูกกระตุ้นความทรงจำความรู้สึกผ่านการเปลี่ยนสีแบบกะพริบตาของจอแอลอีดี เวลาที่เราจะดูเรื่องคนอื่นเราจะได้ถูกเป็นทริปที่เดียวที่เราจะได้ออกจากความหดหู่ของชีวิตตัวเอง ทุกคนในเมืองนี้รู้ว่าทุกอย่างเป็นของชั่วคราว แย่หน่อยที่เราต้องปรับตัวตามสภาพ
ใจผมสลายเลยนะ ที่ความรู้สึกและความสามารถโต้ตอบที่เราเคยมีตั้งแต่ยุคน้ำแข็งเหลือเพียงการขยับและเขียนตัวอักษรลงไปในโทรศัพท์ หนึ่งอาทิตย์ถัดมา ตลอดมื้อเย็นผมเลิกนึกถึงที่นั่งว่างเปล่าตรงข้ามในห้องตัวเองไม่ได้ พวกเราพยายามหากิจกรรมยามว่างอย่างเรียนล้างฟิล์ม และเขียนหนังสือมันไม่ได้ค่อยทำให้บาปของเราลดลงจากสิ่งที่เราเคยเป็น
ฮวนเป็นคนที่เราพึ่งเจอไม่นาน ตอนแรกเราเป็นเพื่อนกันจากการเจอกันที่สาธารณะ แต่ผมพึ่งรู้งานอดิเรกเขาว่าเขาชอบขโมยกระเป๋าเงินที่สนามบิน มันเริ่มมาจากการอยากดูคนบริเวณสนามบินจากลาและพบกัน หลังจากนั้นฮวนกลายเป็นความวุ่นวาย ปีนี้ฮวนไปสนามบินและโดนคนจับได้ก่อนเราจะเริ่มแผนการ ทำเอาที่เหลือยุ่งยากไปหมดกับการหาทนายมาช่วยฮวน
ไม่มีใครรอดพ้นสายตาของเขาไปได้ เขาคือพระสันตะปาปาแห่งสปริงเบรกและบัญชาของเขาถือเป็นคำขาด บิลลี่เป็นคนที่มองเห็นทุกอย่าง เรื่องเหล่านี้ เรามีกฎแปลก ๆ ในการอยู่ร่วมกัน หลังจากที่แซมย้ายมาอยู่กับบิลลี่ ประมาณหนึ่งปี ชีวิตผมเปลี่ยนหน้ามือไปเป็นหลังมือ
พวกเราทั้งผมและบิลลี่อ่านหนังสือกันเยอะมาก ๆ ชีวิตผมคือการเรียนรู้ที่จะเล่น ความผิดพลาดในบางครั้งมันอาจจะเป็นอันตราย ต่อผู้คนที่อยากปกป้องมัน ไม่ว่าที่ไหนมันก็อันตรายทั้งนั้น บางครั้งอันตรายก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เราต้องเลือกว่าอยากเสี่ยงอะไรๆ
ความสามารถในการจำทุกอย่างก็แย่ลงเรื่อย "วีธีการจดจำที่ดีขึ้น" เป็นหนังสือที่ผมซื้อหลังจากนั้น ช่วงเวลาที่ผมอยู่กับบิลลี่ผมเริ่มจดทุกอย่างมากขึ้น การจดเหมือนเครื่องกระโดดข้ามเวลา แต่น่าเสียดายที่สิ่งพวกนี้ไม่ใช่ความทรงจำแต่เป็นความพร่ามัวของการตีความ ผมแทบจำตัวเองไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใครหรือไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง และถ้าผมไม่ระวัง สักวันสิ่งที่ผมบันทึกเหล่านั้นก็จะกลายเป็นเถ้าถ่านเหมือนกระดูกและร่างกายผมสักวันหนึ่ง เรื่องตลกนี้ไม่เหมาะให้การกับเป็นพื้นที่ฝึกความทรงจำ เพราะยิ่งจำได้ดีเท่าไหร่ความสามารถในการไล่ลำดับเวลาในสมองจะทำให้เราไม่คุ้นชิน กับเกิดภาวะลักลั่นในตัวตน
วิธีการจำที่ดีขึ้นเรื่อย จากการแข่งขันของนักจำ ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ใช้เทคนิคที่เรียกว่า "จดจำสถานที่" ตัวอย่างเช่นถ้าคุณอยากท่องตารางธาตุตามลำดับได้ก็ให้สร้างสถานที่ในความทรงจำขึ้นมา อย่าง เอช ไฮโดรเจนก็อาจจะวางน้ำไว้บนเตียงเยอะ ๆ เตียงก็ทำจากน้ำส่วนขาโต๊ะก็ทำจากลูกโป่งเพื่อให้เราจำลูกโป่งฮีเลียมได้ แล้วไล่ไปตามรูปแบบที่เป็นลำดับ เราแค่ต้องหลับตาลงเดินผ่านสถานที่สักแห่งที่เรารู้จักเป็นอย่างดีและจัดวางสิ่งของที่เราอยากจดจำไว้ในใจ เราไม่มีทางปฏิเสธความทรงจำได้ จิตของเราถูกปิดทับความจริงไปโดยสิ้นเชิง
เสียงในหัวผมชนกันไปหมด การเชื่อมโยงของคำและระบบทางภาษา มันเป็นรูปแบบการทำงานพื้นฐานของความคิด เพื่อทำให้รูปแบบทางภาษากระจายตัวและทำงานกับข้อมูล เสียงในหัวเป็นทั้งการทดลองและการวางแผน ก่อนที่จะนำเสนอบางอย่างในหัว เกิดเสียงในหัวบางอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงในหัวช่วยเราพูดคุยภาษาที่ง่ายมากขึ้น เสียงในหัวช่วยเราเรียบเรียงเรื่องราวของชีวิต บางคนใช้เรื่องที่เล่าตัวเองในชีวิตบอกและให้กำลังตัวเองบางอย่างมันก่อรูปร่างของความเข้าใจแบบภาษาว่าผมเป็นใคร ทั้งหมดของบุคลิกที่ผมเป็น บางทีมันก็ช่วยผมมากๆ แต่บางทีมันก็ทำให้ผมจม มันทำให้เราแต่งเรื่องแย่เกี่ยวกับตัวเอง หลงผิด และแทนที่ความทรงจำด้วยความก้าวร้าว ในที่สุดเราก็จะรู้ว่าการเติมคำลงไปในบทสนทนาของความคิดมีผลต่อสุขภาพ ทำให้เกิดความเครียด จริงๆแล้วความเครียดมีรูปแบบต้องประสงค์ในความทรงจำ แต่ในความคิด ความเครียดกับเล่าเรื่องตัวเองซ้ำได้
เรามีเครื่องมือควบคุมความคิด เพื่อเกิดระยะทางสายสัมพันธ์ และสิ่งแวดล้อม สิ่งเหล่านั้นคือพิธีกรรม เราชอบที่จะถูกควบคุมเพราะถ้าทำแบบนั้นเราจะรู้สึกว่าความคิดควบคุมเราอยู่ แต่เราสามารถสร้างกฎของสิ่งแวดล้อมได้ รูปแบบของการกระทบต่อเนื่องทุกกิจกรรมในแต่ละระยะเวลา จะทำให้เรามีคำในหัวลดลงเมื่อเสียงในหัว สิ่งที่เราทำขณะออกกำลังกาย หรือเล่นกีฬาคือคุยกับเสียงในหัวของตัวเอง รูปแบบของพฤติกรรมที่จะเชื่อมโยงกับประสบการณ์ของเสียงในหัว
ที่ที่แย่ในความทรงจำจะสามารถใช้ความทรงจำเป็นอะไรก็ได้ ผมรู้สึกเศร้าที่ต้องออกจากความทรงจำทุกครั้ง  ผมอ่านบันทึกของผมอ่านจนมาถึงช่วงท้าย ตัวเองจนใกล้จบทำให้ผมหดหู่บ้าง ในท้ายของวันเราอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องผิดธรรมชาติที่เราพยายามจะรักษาบางอย่างไว้ให้คงอยู่เป็นอดีตในหัวของเรา อาจจะไม่เหมือนที่เราเคยจำและยังไงในท้ายของวันทุกอย่างย่อมบิดเบือนเสมอเพราะเมื่อเราเจอวันพรุ่งนี้อย่างน้อยเราจะได้คาดหวังว่ามันจะอยู่เพียงวันนี้ และมีพรุ่งนี้ที่ปลอดภัย เพ้อฝันต่ออีกเพื่อที่จะได้มีวันที่แย่แค่ในอดีต
แต่ที่แย่ที่สุดของเรื่องราวทั้งหมดคือ บิลลี่รู้วิธีทำไดนาไมท์จากน้ำตาลค่าพลังงานของน้ำตาลสูงอยู่แล้ว ที่เหลือคือวิธีการจุด และจะให้มันระเบิดที่ไหน เราปฏิวัติสิ่งที่เคยมีเพื่อปลดปล่อยคนเป็นอิสระจากบาป ไม่นานนักหลังจากที่พวกเราคิดและมีคนหลายคนเข้ามาช่วย ผ่านสังคมออนไลน์
ฮวนเสนอไอเดียหลังจากที่เขาไปทำงานเป็นภารโรง โรงเรียนประจำจังหวัดภูเก็ตและเจอรายงานเกี่ยวกับวงแหวนไฟตามแนวการเคลื่อนตัวของโลก เจ้าของโครงงานเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดในโรงเรียน ที่จริงฮวนอ่านทั้งหมด แต่การระเบิดวงแหวนไฟ จะกระตุ้นและเป็นผลผลักดันต่อการเลื่อนตัวของเปลือกโลกอาจจะทำให้แผ่นดินไหวได้ประมาณ ห้าถึงหกริกเตอร์และนั้นก็จะเกิดสึนามิ โคตรเจ๋ง เราจะได้เรียนรู้ภูมิศาสตร์ผ่านการทดลองจริง
การเริ่มต้นถอยหลังวันที่ 1 เริ่มนับจากวันที่ 19 ธันวาคมปี 2547 พวกเราต้องการเห็น การหนีเอาชีวิตรอดไม่เห็นจะน่าอายตรงไหน อย่าพยายามเป็นผู้กล้าเลย คนในกลุ่มมีคนสนใจและบางคนเป็นนักประดาน้ำ ไม่มีใครรู้ทั้งหมดว่าเราจะทำอะไร คนที่เหลือรู้เท่าที่รู้ก็พอแล้ว บิลลี่เป็นคนสั่งการ ที่เหลือแซมจะคอยตามเช็ดตามล้างทั้งหมด พระเจ้าคงบ้าไปแล้ว เขาไม่เคยได้ยินเสียงของเด็กเหล่านี้เลย
บิลลี่แอบไปถ่ายฟิล์มแถวป่าเกือบโดนจับได้ แต่ก็ได้แผลมา ทุกวันเรามีเรื่องน่าตื่นเต้น บางทีเราก็ซื้อปืนมาป้องกันตัวไว้
ภาพกำลังลอยอยู่ในน้ำยาคงสภาพ
"คุณเร่งกระบวนการไม่ได้หรอก" บิลลี่บอกผมในห้องล้างฟิล์มสีแดง
แซมพยักหน้ารับรู้ข้อมูล
"ไม่ต้องห่วงหรอก คุณรู้เท่าที่จำเป็นต้องรู้ก็พอแล้ว"
เป็นเรื่องที่บิลลี่พยายามบอกใบ้แซม
"นี่มันเป็นก้าวใหญ่ที่สำคัญมาก แต่วงล้อจะหมุนช้ามาก เราต้องกลับมาดูราโชมอนหรือปริศนาที่เราจดจำอยู่ตลอดว่าเราพลาดสิ่งไหน หรือสิ่งไหนสร้างเรา เรามีแนวโน้มที่อยากกลับไปหาอดีต ความเศร้าและความเสียใจมักรอเราอยู่ที่นั่นเพื่อลากเราลงไป ชีวิตผมกลายเป็นปริศนาของการรับรู้ โลกนี้ไม่มีอัจฉริยะ มีแต่คนด้นสดอัจฉริยะ เราต้องทำเรื่องพวกนี้ให้เสร็จ เวลาเราย้อนกลับมาและนี่คือสิ่งที่เราทำ เราต้องไม่จมดิ่งสู่ความซับซ้อน ทั้งหมดที่พูดต้องเรียบง่ายและละเอียดอ่อน ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่นายอยากทำก่อนลาโลก รายการของนาย รายการของเรา"
ทั้งหมดคือสิ่งที่บิลลี่บอกแซม แต่หลังจากที่แซมรู้ว่าเราจะระเบิดแนววงแหวนไฟ แซมอยากให้บิลลี่มอบตัว และเขาก็โทรแจ้งตำรวจ แต่ไม่มีตำรวจที่ไหนเชื่อ แซมต้องแจ้งหลักฐานเรื่องรอยแผลของการทำร้ายผู้หญิง จนตำรวจเรียกแซมไปคุย แต่คนในกลุ่มก็ห้ามแซมไป ถึงแม้คนในกลุ่มจะมีตำรวจอยู่ด้วย ต่อให้ไปโรงพักก็อาจจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้เป็นวันศุกร์แล้ว พรุ่งนี้เป็นเวลาที่บิลลี่ต้องการจะล้างหน้าตักของความผิดบาปของมนุษย์ทั้งหมด
สำหรับแซมทั้งหมดมันบ้าเกินไป ผมคิดว่าเวลาที่ใช้อยู่บนโลกนี้บ่งบอกตัวผม แต่เปล่าเลย มันกำลังดำเนินต่อไปโดยแทบไม่จำเป็นต้องมีผมเลยเสียด้วยซ้า ในที่สุดผมก็เกลียดหนังสือ มันทั้งสร้างตัวผมและทำลายตัวผม การกระทุ้งความทรงจำ ความเจ็บปวดและความทรมาน แซมเลือกที่จะเข้ามอบตัวตอนตีหนึ่งของวันเสาร์และพยายามอธิบายกับเจ้าหน้าที่


## เพชรฆาตอารยธรรม   The Murder Wall   

วันสุดท้าย 26 ธันวาคม 2547
ความจริงพร่ามัวไปหมดสำหรับลิน ในห้องสอบปากคำเวลาตีสี่ยี่สิบเจ็ดนาที ลินมีสิทธิ์เข้าไปทวงถามความจริงที่ตัวเองต้องการ เธอได้รับแจ้งว่าจำเลยเป็นโรคหลายบุคลิกซึ่งจะหักล้างกับทุกอย่างที่เธอเคยเรียนมา บรรยากาศที่นี่เหมือนกรงที่ถูกเขย่าทางอารมณ์ตลอดเวลา ชีวิตที่อยู่กับบาดแผลคือคนตรงหน้าลิน ลินมาหาแซมและการเจอแซมทำให้นึกถึงตัวเอง บางทีลินก็ใส่แว่นอันใหญ่และชายตรงหน้าก็ใส่แว่นอันใหญ่เหมือนกัน ที่กั้นเหล็กเลื่อนขึ้นเหมือนม่าน มีกระจกกันอยู่ของทั้งสองคนทุกคำพูดกึกก้องภายในผ่านไมโครโฟนระหว่างกระจก ตอนนี้กรงขังเปิดโล่งทั้งสองด้านสำหรับความคิด
"นายจะสารภาพมั้ยว่าทำทุกอย่างลงไป"
"ไม่ ไม่ ไม่ แน่นอนว่าไม่" เสียงจากแซมตอบ
พนักงานสอบสวนมารอข้างหน้า เวลาเยี่ยมใกล้หมดแล้วบอกว่าลินต้องไปแล้ว
"ผมมีเรื่องต้องบอกคุณ" แซมพูด
ลินหันหลังกำลังจะออกจากประตู
"อย่าพึ่งไป!" เสียงแหบเข้ามาประโยคหลัง
"บิลลี่เหรอ"
"สวัสดี ฉันบอกแล้วว่าเราจะเจอในนรก" บิลลี่ตอบ
"นายต้องการอะไรจากฉัน"
"ต้องการอะไรน่ะเหรอ ถ้าเธอรู้ว่าฉันรอคอยวันนี้มานานแค่ไหน เพื่อวินาทีนี้ ไม่เคยมีใครสนใจฉันเลย ตลอดชีวิต ฉันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกแล้วใช่มั้ย ตอนนี้พวกเขาจะจำฉัน พวกเขาจะจำเราทั้งสองคน"
"นานแค่ไหนแล้วที่รู้จักแซม" ลินนิ่งถามตัดบท
"ผมรู้จักเขามาทั้งชีวิต"
"นายคิดจะทำอะไรต่อ แล้วร่างน้องฉันอยู่ไหน นายรู้มั้ย"
"แน่นอนสิ" บิลลี่ตอบอย่างใจเย็นพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
"บิลลี่ฉันต้องคุยกับแซมอีกครั้ง" ลินรู้ว่าถ้าเป็นแซมอาจจะได้คำตอบที่เร็วกว่า
"ผมฆ่าหมอนี่ได้นะ ผมสั่งให้นายนี่กินยาได้ สั่งให้ผูกคอตายได้ ตอนนี้เราได้คุยกันแล้วสินะ นี่แหละคือสิ่งที่เราทำ ไถ่บาปและพูดความจริงกับเหล่าคนที่โป้ปด เธอเข้าใจเรื่องนี้ใช่มั้ย การปฏิวัติเริ่มขึ้นแล้ว คนเหล่านี้ช่วยตัวเองจากความตายที่ตัวเองก่อไม่ได้" บิลลี่กำลังพร่ำบ่นให้ลินเข้าใจนี่คือผู้ป่วยหลายบุคลิกที่ลินเจอเป็นครั้งแรก
ลินเงียบสับสนกับสิ่งที่บิลลี่พยายามบอก "นายต้องการอะไรจากฉัน" บิลลี่เดินส่ายหน้าไปมาในห้องอีกด้านหนึ่งของกระจก "ฉันไม่อยากยุ่งด้วย"
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ สำหรับพวกเขา เธอเป็นแค่ตัวประหลาดเหมือนฉัน ฉันต้องการเธอตอนนี้ แต่สำหรับคนพวกนี้ ตอนที่เขาไม่ต้องการเธอ เขาจะหางทางไล่เธอออก เหมือนโรคเรื้อน เธอเสียพ่อแม่ไป บางคนอาจจะสิ้นหวังเป็นทุกข์มีแค่หนึ่งในสิบเท่านั้นของคนแบบนี้ที่จะมีแรงฮึดขึ้นมาได้"
ลินไม่เข้าใจที่นี่หรือทั้งหมดที่เขาพูด และไม่อยากเข้าใจเรื่องเกี่ยวกับที่นี่ทั้งนั้น มันเป็นอย่างนี้มาตลอดแต่ลินไม่เคยยอมรับเหมือนกันลินอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับน้องจนตัวสั่น "พูดออกมาสิวะ!"
"เธอรู้จักโครงการแมนฮัตตันโปรเจคใช่มั้ย ขณะที่พวกเขาจะทดสอบระเบิดปรมาณูครั้งแรกออพเพนไฮเมอร์กังวลว่าการจุดระเบิดอาจจะสร้างปฏิกิริยาลูกโซ่ไปทั่วโลก คิดซะว่าเธอคือออพเพนไฮเมอรในยุคของเธอสิชำระหนี้ตามนี้ไซร้ เธอจึงจักเป็นไท ภูเก็ตจะเป็นทะเลเลือด นึกภาพดูสิระเบิดเก้าลูกเกิดแรงเฉือนกับธรณีขนาดนั้นคลื่นจะใหญ่เท่าไหนอาจจะสิบเมตรหรือสามสิบเมตรได้ มันจะฆ่าคนได้เยอะมาก ๆ ทุกคนได้เริ่มต้นใหม่คนเสียภาษีไม่ต้องรับเรื่องเหล่านี้และพูดความจริงใส่กันสักที ตอนนี้กระแสลมเปลี่ยนทิศทางแล้วฉันรอให้เธอมาตรงนี้เพื่อสังเกตดูเหล่าคนบาปด้วยกัน อย่าได้แม้แต่กะพริบตาเชียวหล่ะ ตรงนี้เห็นได้ชัดกับสิ่งที่พวกเรารอคอย" บิลลี่ใจเต้นรัวคึกคักภายในกำลังสั่งสอนลิน "ไม่ต้องห่วงฉันจะบอกเดี๋ยวนี้ นี่เป็นข่าวดีที่ห้ามพลาด แต่เธอต้องเลือกปลายหาดมุกจุดปักธงสีเขียว นี่เป็นราคาแสนแพงที่เราทุกคนต้องจ่ายให้กับความลับที่เก็บงำไว้ เราไม่มีผู้ใหญ่ให้พึ่งแม้เพียงผู้เดียว เด็กอย่างเราไม่มีแม้แต่ที่หลบภัย… มองไปรอบ ๆ สิ ลินประเทศนี้ไม่เหลืออะไรให้กับเด็กอย่างพวกเราอีกแล้ว วิธีทดสอบสิ่งที่ธรรมชาติสร้างขึ้นเอง จัดลำดับอย่างสมบูรณ์ขึ้นแต่เราสามารถล้างหน้าตักนั้นได้ทั้งหมด ทั้งแม่พิมพ์ธนบัตร มันถูกเก็บไว้ที่นี่นี่เป็นวิธีเดียวที่จะล้างบาปที่ผู้ใหญ่ก่อไว้ทั้งหมด"
บิลลี่อธิบายทุกอย่างทั้งหมด ทั้งการระเบิดที่เกิดบริเวณรอยแยกวงแหวนไฟ จนกระทั่งใช้เตาปฏิกรณ์ที่คิปป์ทีมเคยออกแบบปั่นไฟฟ้าไปในพื้นที่น้ำท่วม หลังจากนั้นคนที่อยู่ในน้ำก็จะถูกช็อตกล้ามเนื้อหัวใจเกร็งและเสียชีวิตในน้ำ มันสมบูรณ์แบบทั้งหมดเวลากำลังนับถอยหลังมั้งชีวิตของคนบนหาดและชีวิตของน้องสาวลิน
"การค้นพบว่าเราสามารถทำลายโลกได้แค่ไหน จะเปลี่ยนข้อจำกัดว่าเราเป็นใคร เราจะเปลี่ยนแปลง ใกล้ถึงเวลาสิ้นโลกแล้ว ติ๊ก ต๊อก ติ๊ก ต๊อก หนทางอันทุกข์ยากและยาวไกลเพื่อหลุดพ้นจากนรกสู่แสงสว่าง" บิลลี่พูดไปด้วยกับการเห็นลินวิ่งออกจากห้องไป


## ทะเลคลั่ง   Red Ocean

ระเบิดไปแล้วตั้งแต่ตีสี่ครึ่ง รอยเลื่อนถูกกระตุ้นเปลือกโลกเริ่มเคลื่อน แผ่นดินไหวเกินห้าริกเตอร์แมกนิจูดที่ 9.1 ถึง 9.3 ในมหาสมุทรอินเดียเป็นซึ่งเป็นแผ่นดินไหวขนาดเมกะทรัสต์ มีโมเมนต์แผ่นดินไหวกับแรงเฉือนสูงระดับศตวรรษ ชีวิตของลินกลายเป็นชีวิตที่แสงส่องถึง ชีวิตของบิลลี่คือเงาอีกโลกหนึ่งของเธอ ตัวตนของคนตรงหน้าลินคือความว่างเปล่าของการเลี้ยงดู คือสิ่งที่ลินไม่อยากให้เกิดขึ้นเมื่อมองในแววตาดำขลับดูดกลืนเป็นหลุมลึกของชีวิต
วิธีการสร้างภาษาจะยิ่งสร้างมุมมองต่อความทรงจำ การเรียนรู้ความสับสน และความสามารถในการจำทางเวลา สำหรับลินผู้ไม่มีโอกาสบอกลา เวลานี้เป็นเวลาแห่งการจดจำของบิลลี่ ลินรีบออกจากสถานที่จองจำ รีบวิ่งไปที่หาดรัวเท้าด้วยจุดมุ่งหมายแห่งชีวิต ความกลัวของลินที่จะไร้ความหมายพุ่งขึ้นสูงความเร็วในการก้าวเท้าเร็วข้น รอยเท้าของหญิงสาวผู้เร่งรีบทุกเซลล์ในร่างกายบอกให้ตรงไปที่นั่นวิ่งหาความว่างเปล่าก่อนที่จะว่างเปล่า ที่ที่เป็นคุณค่าเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตยังหลงเหลืออยู่เพื่อเติมเต็มความหมายคุณค่าในชีวิตและสายสัมพันธ์แห่งตัวเอง รอยเท้าของเธอเป็นการสั่งเสียครั้งสุดท้ายของการย่างก้าว ทะเลาะไปกับการโทษตัวเองในลมหายใจ เพราะเกิดมาแบบนี้เลยต้องทนทุกข์ขนาดนี้
ลินไปถึงบริเวณธงจุดที่บิลลี่บอกว่ายังเป็นร่องรอยของความหวังของเธอ ใช้มือขุดทรายที่เหลือวักด้วยความเร่งร้อนพร้อมเวลาของเกลียวคลื่นใต้ทะเลที่ยิ่งถอยหลัง เวลากำลังขดตัวในน้ำ ลินรีบกวาดตักทรายอย่างไม่ไยดีสิ่งที่บดบัง จนกระทั่งเจอกล่องพลาสติกใบใหญ่ลินใช้หินทุบล็อกของที่เปิด ภาพตรงหน้าคือเด็กหญิงที่ขดตัวในกล่องพร้อมกับใส่หน้ากากออกซิเจนกับถังออกซิเจนสองถังอยู่ภายใน เสียงลมหายใจของเอ็มเพราะเหลือเกินถึงแม้มันจะน้อยเท่าไหน ลินรู้สึกถึงความอุ่นตัวของร่างกายในตอนที่ดึงร่างกายของน้องขึ้นมากอดถึงแม้ร่างนั้นจะยังไม่ได้สติแต่ลินต้องอุ้มน้องตัวเองออกจากหาดทรายที่กำลังจะกลายเป็นความตายครั้งใหญ่ เวลาหดตัวน้อยลงเข้าไปทุกที การนับถอยหลังเร่งเร้ากระตุ้นให้ลินอุ้มน้องและวิ่งออกจากหาดทราย
ร่างกายกำลังพาเด็กที่อุ้มอยู่ขยับตัว ถ้ามองจากบนท้องฟ้าจุดเล็ก ๆ กำลังรีบเคลื่อนตัว ในสายตาของพระเนตรสองคนนั้นยังเป็นเด็กเสมอ เธอทั้งสองมีเวลาเหลือตราบใดที่พระเจ้าจะให้ เวลากลับกลอกตัวกลายเป็นคลื่นสูงใหญ่ ห่างไกลจากจุดที่ลินวิ่งหนีอยู่เพียงสี่ร้อยเมตรและถอยหลังอย่างรวดเร็ว กระแสน้ำที่ถอยตัวกันรวมเป็นคลื่นลูกโต ลินตะเกียกตะกายวิ่งให้ทัน ก่อนความเงียบงันจะมาเยือนร่างกาย การดิ้นรนและใฝ่หาชีวิตนี่เป็นประสบการณ์ที่บิลลี่อยากให้ลินพบเจอ วิ่งเพื่อขอโอกาสที่จะบอกลาน้องตัวเองแม้ตัวเองอาจจะไม่รอดก็ตาม ทุกลมหายใจคือการมีชีวิตเพื่อคนอื่น ลมหายใจแบบนี้ยากกว่าลมหายใจเพื่อตัวเองมาก ลินอุ้มเอ็มอยู่ด้านหน้าของร่างกายตัวเอง
เอ็มอาจจะมีความสุขตามอัตภาพ ความสุขขณะอยู่ในการหลับใหล อยู่บนเรือโยงในทะเลความทรงและการหลับของการรับรู้ เอ็มเป็นศิลปินในความทรงจำของตัวเอง ขณะที่ร่างกายโตงเตงสั่นทุกครั้งที่ลินวิ่งก้าวไปข้างหน้า ชีวิตไม่ใช่สิ่งที่เงินซื้อได้ทุกการเต้นรัวของหัวใจเพื่อโอกาสรอดจากภัยพิบัติของตัวเอง คลื่นกำลังไล่หลังมาเกลียวคลื่นยักษ์โหยหาและกลืนกินชีวิตที่สิ่งเหล่านี้ได้พบปะ ยิ่งขนาดใหญ่ยิ่งชวนเชื่อที่จะคร่าขนาดของลมหายใจของสิ่งมีชีวิต คลื่นเริ่มกลืนกินชีวิตด้านหลังลิน สิบคน ห้าสิบคน เจ็ดสิบคนและมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ลินวิ่งตรงเข้าเมือง พายุรุนแรงขึ้นเรื่อยแล้ว เวลาของลินและเอ็มเหลือน้อยเต็มที ที่ต้องเห็นทุกคนที่วิ่งผ่านไปเมื่อกี้เริ่มถูกกินด้วยน้ำไปก่อนเธอมันเป็นภาระทางจิตใจที่ใหญ่หลวง ถึงแม้เราจะรู้ว่าการเกิดมาต้องสูญเสียคนที่เรารักและอาจจะเป็นน้องตัวเองที่อุ้มอยู่ตอนนี้
มีทางไหนอีกที่จะได้รู้ว่าพวกเขาสำคัญกับเราแค่ไหน ความตายเป็นผู้คุ้นเคยมาเคาะเยือนประตูบ้านของชีวิตเรา การเข้าใจชีวิตล่ำลาเพื่อนเราคงจะไม่มีทางได้พบใครอีกมากมายที่กำลังจะหายไป เราจะสวดมนต์ถึงพวกเขาทุกคืนขณะนึกถึงพวกเขา ขณะร้องไห้ถึงคนเหล่านั้น ทะเลกำลังกลืนกินสิ่งที่เคยรู้จักและชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกปริมาณน้ำที่จะเข้าไปในร่างกาย ถ้าท่วมปอดเมื่อไหร่จะสามารถทำให้เราตายได้ในสิบวินาที ที่จริงร่างกายเหล่านี้จะถูกกระแทกก่อน ใครที่หมดสติและหายใจในน้ำต่ออาจจะไม่ได้ตื่นจะเป็นเพียงร่างกายที่ถูกพัดพาและค่อยหลับไหลเข้าสู่ความมืด สติและการหาอากาศเท่านั้นคือสิ่งที่ลินย้ำเตือนตัวเองทุกก้าวขณะที่คลื่นไล่เข้ามาและผลักรถยนต์กับอาคารที่อยู่ด้านหลัง ลินมุ่งมั่นมากที่จะโกงความตายที่เรียกหาจากด้านหลัง ความกดดันและน้ำหนักของสิ่งมีชีวิตที่อุ้มอยู่ เธอร้องไห้ขณะวิ่ง กระเตงน้ำหนักตัวเอ็มไปมาเพื่อตรงออกไปจากจุดรับคลื่นทะเล
บิลลี่ปลายตาของบิลลี่มองเห็นชายขอบทะเลจากตึกควบคุมประพฤติของนักโทษที่มีอาการจิตเภท
แสงพระอาทิตย์สะท้อนใบหน้า "ว้าว นั่นแหละ บิงโก" วันนี้ผมหลับในคืนล้างบาปและอยู่ในทะเลทราย บิลลี่เฝ้ามองม้วนน้ำที่กำลังตีเข้าฝั่ง แววตาเป็นประกายของบิลลี่ประทับใจวินาศภัยที่ตัวเองเป็นจุดเริ่มต้น
ลินอุ้มน้องวิ่งเลยมาจากหาด คลื่นม้วนตัวจากด้านหลังเริ่มกระทบฝั่ง ลินรีบเข้ามาในอาคารที่สูงมากพอ อาคารนี้อาจจะไม่แข็งแรงมากพอ แต่ดีกับกว่าการรับความเสี่ยงของการอยู่ในคลื่น ทุกคนที่อยู่ใกล้อาคารสูงรีบอพยพขึ้นในอาคาร
ลินต้องหารทางหยุดเตาปฏิกรณ์ให้ได้ แต่ดาดฟ้าอาคารที่อยู่ใกล้จำเป็นต้องลงไปที่น้ำแล้วเดินย้ำไป ลินฝากเอ็มไว้บนอาคาร และรีบย้ำน้ำจากน้ำท่วมระลอกแรก ไปที่อาคาร อีกอาคารห่างห้าร้อยเมตร ลินต้องรีบไปก่อนคลื่นระลอกที่สอง ลินรีบบอกทุกคนให้คนขึ้นบนอาคารใกล้เคียง
"ห่าเอ๊ย!!" ลินรีบหยิบโทรศัพท์หาบีแมน "เอกมีวิธีอะไรให้เตาปฏิกรณ์หยุดทำงานทันทีมั้ย"
บีแมนไม่ได้ตอบทันที กำลังปวดหัวกับคำถามที่ลินมาถามทุกครั้ง "ต้องทำให้เครื่องร้อนเกินไปและกระจายความร้อน"
"ระเบิดเหรอ"
"ใช่ เหมือนทุกครั้ง ถ้าตัวเก็บพลังงานไม่พอมันจะร้อนเกินไป"
ลินกดสายวางจากเอกและรีบวิ่งย้ำน้ำไปที่อาคารที่บิลลี่บอก ลินต้องการยุติเรื่องพวกนี้ ก่อนที่คนจะเสียชีวิตไปมากกว่านี้ ทุกก้าวที่ย้ำคือความเป็นไปได้ของการมีชีวิตที่มากขึ้น ลินกระโดดข้ามรถที่น้ำท่วมและเหยียบพลาดได้แผลขูดเหล็กที่ขาข้างซ้าย
ลินมาถึงหน้าอาคารที่อยู่ใกล้หาดมากที่สุด สายไฟที่นี่นยังไม่โดนตัดทุกคนที่อยู่รอบที่นี่มีความเสี่ยง ทั้งแปลหรือคนที่ลอยตัวอยู่ ลินรีบวิ่งขึ้นดาดฟ้าของอาคาร มีตัวสั่งการสัญญาณของเครื่องที่อยู่ภายในอาคาร
ตอนนี้ตรงหน้าลินเป็นคอมพิวเตอร์จัดการการถ่ายโอนพลังงาน ลินใช้พลังงานในการเทไปที่ตัวเครื่อง เพื่อให้เกิดการจัดการพลังงานที่ไม่สมดุลและให้เครื่องช็อตกับระเบิดก่อน
ทางทีมงานของบิลลี่มีคนที่อยู่ใกล้เครื่องและเจอที่มาการสั่งการไฟฟ้ามาจากดาดฟ้า ซึ่งที่นั่นมีลินอยู่ เวลาลินเหลือน้อยที่จะจัดการเรื่องทั้งหมด แผลทั่วตัวย้ำความเจ็บปวดทั้งซี่โครงและแผลที่ขา
สองคนที่เป็นกลุ่มของบิลลี่ขึ้นมาพร้อมปืน ลินรีบหลบจากกระสุนที่ยิงไล่ต้อนและทำลายแผงหน้าจอให้พลังงานในเครื่องล้นและไม่ถ่ายออกไปที่สายไฟข้างนอก เธอหนีได้แค่บนอาคารก่อนคลื่นลูกที่สองกำลังจะมา
ตำรวจที่รับข้อมูลเห็นการกระจายกระแสไฟฟ้าที่ยังไม่สามารถหยุดได้ เสียงปืนของตำรวจต้องการยุติการไล่ลินบนดาดฟ้า ลินทำให้เครื่องกระจายความร้อนและหยุดทำงานได้ก่อนที่จะกระจายพลังงานไปมากกว่านี้ การกระจายกระแสไฟฟ้าหยุดลงมีเรือสำรองเข้ามาช่วยลินก่อนคลื่นละรอกที่สอง แต่ลินจมน้ำและลงไปกลับคลื่นก่อนจะหาทางขึ้นอาคารและช่วยคนที่จมน้ำเท่าที่จะทำได้ เท่าที่จะเป็นความหวังได้สำหรับที่ที่อยากให้เป็นมันยากกว่าที่จะใช้สิ่งที่รู้ในทางที่ถูก หลังจากนั้นเธอกับน้องก็รอดชีวิต
เหตุการณ์สึนามิในปี 2547 มีผู้เสียชีวิตยืนยันรวมหนึ่งแสนแปดหมื่นสี่พันหนึ่งร้อยหกสิบเจ็ดคน ถึงสองแสนสามหมื่นสองร้อยเจ็ดสิบสามคน สูญหายกว่าสี่หมื่นเจ็ดร้อยห้าสิบสองและไร้ผู้อยู่อาศัยกว่าหนึ่งล้านหกแสนเก้าหมื่นคนรวมสิบห้าประเทศ อินโดนีเซีย ศรีลังกา อินเดีย ไทย โซมาเลีย พม่า มัลดีฟส์ มาเลเซีย แทนซาเนีย เซเชลส์ บังกลาเทศ แอฟริกาใต้ เยเมน เคนยา และมาดากัสการ์


## บทส่งท้าย  Epilogue   

วันที่ 8 มกราคม สำหรับแซม บิลลี่และฮวน หลังจากนี้เราแค่นับวันจนกว่าใครฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตายจากไป ผังอาคารในคุกเป็นเพียงแผนผังคุมขังของนรกดันเต้ในโลกของเขาตอนนี้เขายังอยู่ในนรกของความเศร้าโศก  'ตายละนี่ต้องอ่านอะไรมืด ๆ ไปอีกนานเลย' หนึ่งในความคิดที่หลุดลอดออกมา ห้องสมุดเรือนจำมีไว้แค่ขังตัวตน เรายังคงมีจิตวิญญาณโลดแล่นบนตัวอักษร หนังสือสองเล่มที่เป็นที่นิยมในห้องสมุดคุกคือ 'ตำราพิชัยสงคราม' และ 'ดิอาเธอร์ไซต์ออฟมิดไนต์' เหตุผลก็รู้กันอยู่แต่ถ้าอยากได้วิธีเอาตัวรอดที่นี่ 'เสียงเรียกจากพงไพร' เขียนโดยแจ็ค ลอนดอน เขียนถึงหมาและสอนทุกอย่างที่ต้องรู้ ที่นี่มีแต่หนังสือกับควันบุหรี่
ผ่านมาสองอาทิตย์หลังเกิดเหตุการณ์สึนามิ การสื่อสารภายในเป็นสติปัญญาของลิน ทุกคนรับภาระทางอารมณ์ในแต่ละวัยของตัวเองหลังเหตุการณ์การสูญเสียและการสูญหาย ในครอบครัวเบนและพัฒน์ปลอดภัยจากสถานการณ์วันเมื่อวาน ลินอยากตายเพื่อขอโทษทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ทุกอย่างและอยากให้ความรู้สึกที่มีทั้งหมดเกี่ยวกับตัวเองเป็นเพียงภาษาที่แปดเปื้อนน้ำหมึกวางตัวเองอยู่บนกระดาษ ตัวอักษรกลายเป็นความมืดมนก่อนรุ่งอรุณ ทุกความผิดหวัง ทุกการโดนปฏิเสธ พาลินมาอยู่ตรงนี้ สายลมและกลิ่นอายฝนสร้างตัวลิน นี่คือกลไกการรักษาบาดแผลในจิตใจของลินเพื่อให้เป็นที่ยอมรับของตัวเองนั้นคือการเปิดแผลมาดูให้ชัด ๆ
"รู้มั้ยเจ็บปวดแค่ไหนที่เป็นเธอ" เบนพูดเพราะนี่เป็นเรื่องหัวข้อที่คุยกับโทนี่เมื่อวานแต่ลินก็ไม่ได้ทักท้วงถึงการเป็นตัวเอง "เธอนี่ไม่เป็นห่วงตัวเองเลยจริงๆ"
"ฉันสมควรโดนแล้ว แกเปลี่ยนอะไรไม่ได้หรอก ไม่ว่าแบบไหนมันไม่ใช่ความผิดของใคร" ลินพยายามยอมรับตัวเองในการครอบครองผลลัพธ์ที่แย่ที่สุด ตลอดชีวิตลินตั้งแต่เด็กมีแต่ความตายเพราะฉะนั้นเลยมีทางออกเดียวเท่านั้น คนที่ยังอยู่ก็จะเฝ้าคิดถึงคนที่ตายไปไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง มันจะเป็นอย่างนั้นไปเรื่อย ๆ ไม่มีวันจบ
"ยากที่สุดสำหรับชีวิตนี้ คือการยอมรับว่าเราไม่สามารถช่วยได้ทุกคน" เบนพยายามเห็นใจลินถึงแม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ผล "สรุปพัฒน์เลือกแผนการเรียนชีวโอลิมปิก ฉันเห็นด้วยกับเธอเรื่องนี้นะ" เบนเปลี่ยนเรื่อง
"ใช่" ลินพยักหน้ารับ "พัฒน์ชอบคอมพิวเตอร์นี่"
เบนหันไปหยิบคอมพิวเตอร์พับและเปิดกางออกมา และเปิดโปรแกรมจำลองและขึ้นรูปทรงกระดูกโหนกแก้มลิน
"ขอเชิญพบกับการพิมพ์กระดูกแห่งอนาคต โปรแกรมสร้างต้นแบบเร่งด่วน ใส่แผ่นเอกซเรย์เข้าไป คอมพิวเตอร์เชื่อมโยงพื้นผิวแล้วก็เชื่อมต่อทีละจุดโดย ฟลิปหน้าอีกด้านแล้วก็พิมพ์ส่วนที่ไม่มีจุดทับกัน นี่คือกระดูกโหนกแก้มเธอที่พิมพ์จากหมึกชีวภาพไฮดรอกซีไฮปาไทต์ พัฒน์ทำอันนี้มาให้ มันคงยังไม่สายไปนะ"
ลินภูมิใจทั้งในตัวพัฒน์และเบน "ยังไม่สายนะที่จะเปลี่ยนวิชาเอก ฝากขอบคุณพัฒน์ด้วย" ลินส่ายหน้าพร้อมแกะกล่อง "นายได้อ่านหนังสือของมัลคอร์มมั้ย" ลินถามเบนขณะกำลังก้มหน้าดูชิ้นส่วน
"อื้อ"
"แล้วไง" เธอถาม
"ไม่รู้สิแบบว่ามันออกแนวอคติเกินไปหน่อย กับโกลาหลเกินไปหน่อย เหมือนเขาจะอีโก้จัด" เบนบ่นให้ลินฟัง
"นั้นเป็นเรื่องที่สองที่เราจะไม่เสียเวลาเถียงกัน"
"คิดว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง เธอเป็นคนจัดตารางได้ดีเลยนะ"
"ใคร ๆ ก็พูดแบบนั้น ฉันไม่ชอบความวุ่นวาย ฉันอยากเกษียณ"
เบนพยักหน้าเข้าใจมองดูลินระหว่างเก็บของ ความสงบน่าเบื่อจะตายสำหรับเบน "เธอว่าโลกที่เราอาศัยอยู่มันเป็นยังไง"
"การแสดงออกถึงศรัทธาคือกลไกของโลก ไม่ใช่ข้ออ้างที่จะไม่ทำอะไรเลย ช่วงเวลาของคิปป์ทีมมันจบไปแล้ว เธอรู้ฉันขายไปแล้ว" ลินตัดสินใจขายหลักสูตร คิปป์ความรู้คือพลังให้มหาลัยในแคลิฟอร์เนีย กับซานฟรานซิสโก ลินสังเกตหน้าสับสนของเบน "ไม่ชอบเรื่องชื่อเหรอ มีชื่อไหนไว้ในใจมั้ย"
"ฉันคุยกับพัฒน์ พัฒน์อยากทำเป็นชมรมมากกว่า" เบนพูดและเงียบสักพัก "มีชีวิตต่อไปกันเถอะลิน เราต้องมีชีวิตต่อไป" เบนตั้งใจพูดสิ่งนี้ออกมา การเขียนคือเครื่องมือแก้ปัญหาสำหรับการสื่อสารพัฒน์ในตอนนั้น เบนล้วงหยิบกระดาษในกระเป๋ากางเกงยื่นให้ลิน เป็นสิ่งที่พัฒน์ฝากมา ลินรับกระดาษแผ่นนั้นมา
ในที่สุดลินก็ตัดสินใจบอกเบนว่า "ฉันน่าจะฆ่าตัวตายสักหกเดือน" ลินตะโกนบอกเบนที่ออกจากห้องนั้นคือการลองไปเรียน ลินกำลังจะเขียนชีวิตบทใหม่ที่แคลเทคที่ แคลิฟอเนีย สหรัฐอเมริกาเนื่องจากได้รับเลือกแต่ลินยังไม่ตอบตกลงในตอนแรกเธออยากพาตัวเองให้ไปใช้เวลาในที่ที่ตัวเองรู้สึกโง่บัดซบและเป็นทางเดียวที่จะก้าวไปข้างหน้า ลินรักษาบาดแผลทางใจผ่านการเรียน เราต่างช้ำใจกดความทรงจำลงไป สมองเป็นช่างทำนาฬิกาทำให้เรื่องตรงหน้าไหลเร็วขึ้นและช้าลงและบางทีมันก็ว่างเปล่าเกินจะหยั่งถึง ลินสร้างที่ปลอดภัยขึ้นมาในใจเพื่อการฟื้นฟูอารมณ์และรับการชี้แนะจากตัวตนผู้เปี่ยมปัญญาทั้งที่ภายในรับรู้ตลอดด้วยความผิดหวัง ทั้งหมดจะแย่ลงอีกครั้งลินทำเพียงได้แต่เตรียมตัวให้ดีขึ้น เราทุกคนต้องหาเสียงตัวเอง ทั้งจังหวะ และการขยับร่างกาย หาภาษามาเพื่อกำกับทิศทางมากขึ้นเพื่อคุ้มค่ากับการได้เกิดเป็นมนุษย์ ลินเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่า เมื่ออพยพจากย้ายถิ่นเดิม เราจะเสียสิ่งค้ำจุนคอยสนับสนุน หลังจากนั้นต้องเริ่มจากสูญเพราะอดีตถูกลบไปในพริบตาเดียว ไม่มีใครสนใจว่าลินมาจากไหนหรือทำอะไรมาก่อน ลินไปเรียนที่แคลเทคหกเดือนและดรอปตัดสินใจไปสถานีจังโบโก ที่ทวีปแอนตาร์กติก้า ร่วมกับทีมนักวิทยาศาสตร์เกาหลีในการสำรวจอุกาบาตที่พุ่งตัวมายังโลก มันแค่เห็นได้ง่ายบนน้ำแข็ง สถานีนี้อยู่ที่ชายฝั่งแอนตาร์กติกตะวันออกที่มีคนอยู่เพียงแค่ห้าสิบคน ที่นี่พระอาทิตย์ขึ้นหกเดือนเราจะสำรวจและเดินไม่ต่ำกว่าสิบห้ากิโลในวันที่เดินตระเวนหา ที่นี่ใช้คำว่าเหงาสุดขั้วหัวใจได้ อำนาจควบคุมภายในจะเชื่อมโยงโครงสร้างอำนาจภายนอกสู่รางวัลของความเป็นจริง
ลินแกะข้อความที่พับไว้หลังจากย้ายไปที่สถานีจังโบโกหนึ่งสัปดาห์ โน๊ตในมือลินเขียนจากลายมือพัฒน์ไว้ว่า
"โครงการก้าวกระโดด / เดอะ ไฟนอลคลับ" เป็นความแปรผันอันเป็นผลจากการกระทำโดยตรงและโดยอ้อมของสภาพภายนอกสภาวะชีวิต โครงการความเป็นไปได้ ธรรมชาติไม่ก้าวกระโดด ธรรมชาติสร้างการผันแปรอย่างฟุ่มเฟือยแต่กลับขี้เหนียวในการสร้างสิ่งใหม่ ๆ อย่างที่เราเห็นแล้วดีเอ็นเอของมันเริ่มร้อยพันกันยาวนานก่อนหน้านั้น ความรู้เป็นทิศทางของรากและความยั่งยืนถาวรช่วงเวลาเป็นจุดสำคัญและนี่ก็เป็นเพียงจุดสำคัญที่พึ่งเริ่มต้นขึ้น
ลิน ลาพาธี เด็กสาววัย 17 ปี อาศัยอยู่ในภูเก็ตในช่วง 2 ปีของการดูแลคิปป์ทีม จนกระทั่งน้องสาววัย 10 ขวบถูกลักพาตัวและเหตุฆาตกรรม วิศุทธิ์ วัฒนภัทร พ่อของเธอ ความวิตกกังวลที่เริ่มก่อตัวจากนาทีเป็นชั่วโมง เมื่อตำรวจแทบไม่มีหลักฐานมัดตัวคนร้ายได้เลย มีแต่ข้อมูลตัวอักษรทิ้งไว้ตามสถานที่เกิดเหตุตำรวจทำได้เพียงเล่นตามเกมของฆาตกรอยู่ ลินจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสะสางเรื่องนี้ด้วยตัวเอง