ท่านอาจารย์อย่ารบกวนข้าเลย 师父，别打扰我
ManGu_Author
## 1-1 หวนคิดถึง 回忆

'ไป๋เหม่ยหลาน ศิษย์ทรยศ!'
น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเหล่าศิษยานุศิษย์ดังกึกก้อง แสงจัดจ้าของโซ่แห่งหยางรั้งตรึงข้อมือโชกชุ่มโลหิตของร่างผอมบางในอาภรณ์สง่า ถักทอด้วยลายปักท้องนทีสีคราม ใต้ผ้ารัดเอวห้อยหยกดาราเปล่งประกาย สัญลักษณ์เซียนสตรีผู้บำเพ็ญตน นางมิได้ขัดขืนการจับกุมเพื่อสำเร็จโทษ
'ไป๋เหม่ยหลาน' ขยับยิ้ม หวนคิดถึงความทรงจำเมื่อครั้งนางยังคงอยู่สำนักเซียวเหยา
ครั้งหนึ่งท่านอาจารย์สั่งสอนนางว่า 'เมื่อกระทำความดี ย่อมได้รับความเคารพนับถือ'
ทว่าหากประพฤติชั่ว เหล่าเซียนมิอาจละวางความรู้สึกชิงชัง พวกเขาต่อต้านความชั่วร้ายและจะรุมประณามนาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เรื่องการผิดประเวณี
ถึงแม้ว่าสหายผู้ยึดมั่นในความดีของไป๋เหม่ยหลาน ออกความเห็นว่าสมควรขับไล่นางไปสถานที่อันห่างไกล เพื่อเห็นแก่ความดีของนาง ในเมื่อนางเคยช่วยเหลือภพภูมิสวรรค์ นางรักษาความสงบสุขให้ผู้บำเพ็ญเพียรอยู่เสมอ ผู้นำสำนักเซียวเหยาไม่เพียงไม่เห็นด้วยเท่านั้น ความผิดอันใหญ่หลวงของนางมิได้รับการละเว้นโทษทัณฑ์ นางถูกทรมานในหุบเหว ให้มารร้ายกัดกินดวงวิญญาณ ตราบจนกว่าร่างทิพย์จะสูญสิ้น
ยามเซินในฤดูวสันต์ใบไม้หลากสีผลิบาน แตกต่างจากเมืองเทพซึ่งนางเคยขยับปลายเท้าวาดวิชากระบี่เคียงข้างท่านอาจารย์ ท่ามกลางพรรณพฤกษาหลากสีสะท้อนแสงระยิบระยับ วิจิตรตระการตา ต้นไม้ทิพย์ไม่มีวันสิ้นสลายหากไม่ถูกทำลาย พวกมันล้วนเป็นวัตถุมีชีวิตอันถาวรนานบนเทวโลก
ใบหน้างดงามอ่อนหวานเศร้าหมอง เฝ้ามองการเจริญเติบโตของผลส้มงอกเงยเต็มสวนผ่านหน้าต่างไม้เปิดอ้ากว้าง ร่างผอมบางในชุดฮั่นฝู [1] งดงามถีบทะยานขึ้นสู่ยอดไม้สูงใหญ่ สะบัดมือเก็บผลส้มลงตะกร้าในอ้อมแขน
"ไยเจ้าออกตัวแทนพวกเขาอีกแล้ว ลูกสาวข้า..."
บิดาเงยหน้าขึ้นถาม ขณะปลายเท้าของบุตรสาวเหยียบย่างลงบนพสุธาด้วยท่วงท่าสง่างาม
"ระวังเถิด พวกชาวนาชาวไร่จะเคยตัว"
ไป๋เหม่ยหลานยกมือประสานกันอย่างนอบน้อม "ขออภัยท่านพ่อ ข้าเป็นผู้มีเมตตาธรรมสม่ำเสมอ เกรงว่าข้าจะไม่ทำให้พวกเขาแค่เคยตัว ป่านนี้ชาวนาชาวไร่คงยกย่องข้าเป็นเทพธิดา"
"อืม... ลูกสาวข้างดงามปานเทพธิดา จิตใจเปี่ยมด้วยคุณธรรม วิทยายุทธล้ำเลิศไม่เป็นรองใคร สำหรับข้าฉางผิง ลูกสาวเป็นหนึ่งในใต้หล้า"
"ท่านพ่อเยินยอข้ามากไป จะอย่างไรก็ดี ข้าขอน้อมรับไว้" เสียงหวานเอ่ยสุภาพ รอยยิ้มบนใบหน้าปรากฏขึ้น กระทั่งในดวงตาเรียวรี
ผู้คนรอบกายไป๋เหม่ยหลานมองว่าใบหน้าขาวผ่องงามหมดจดของนางแลดูเศร้าหมอง บางครั้งนางก็หาได้แสดงอารมณ์ใด ๆ นางเป็นผู้สุขุมเยือกเย็น เฉลียวฉลาดมีความรู้ราวบัณฑิต ผิดจากบุตรสาวผู้สูงศักดิ์คนอื่น
คืนวานนี้เกิดเรื่องราวที่ยังไม่ได้สืบสวนเรื่องราวให้แน่ชัด หากคาดเดาว่าเป็นการทะเลาะวิวาทอันเนื่องมาจากชายพเนจรขี้เมามารบกวนสวนส้ม ไป๋เหม่ยหลานออกตัวรับผิดแทนชาวสวนว่าพวกเขาไม่เกี่ยวข้อง ราวกับสองตาเห็นด้วยตน นางไม่ยอมให้ใครถูกเจ้าของที่นาลงโทษแม้สักคนหนึ่ง
"แม่เฒ่าอาวุโสกล่าวกับข้าว่าคำเชยชมของบิดามารดาเปรียบดังสารประกาศิต พวกท่านเอ่ยอย่างไร บุตรมักเป็นเช่นนั้น"
"จริงอย่างเจ้าว่า ข้าถึงได้ชื่นชมบุตรสาวคนเก่งทุกวัน เจ้าจะได้เป็นไปตามคำของบิดา"
"ขอบคุณท่านพ่อ"
บิดาลูบศีรษะน้อยด้วยแววตาเอ็นดู มิได้เอ่ยว่าบุตรสาวเรื่องการรับผิดชอบแทนผู้อื่น
ธรรมดานางเป็นผู้ชอบทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ชอบออกตัวรับผิดแทนผู้น้อยกว่า แถมพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องให้บิดาหันมาสนใจความพูดของนางได้
'ฉางผิงโหว' เคยเอ็ดว่าไป๋เหม่ยหลานไยชอบพูดจาเหลวไหล กระทั่งวันหนึ่งจึงตระหนักได้ว่าบุตรสาวตนอาจเป็นเซียนผู้หวนคืนสู่วัฏสงสาร เมื่อนางมักเล่าเรื่องประหลาด ๆ เกี่ยวกับเทวโลก คติธรรม ไม่มีผู้ใดเคยได้ยิน นางเข้าใจในคำสอนในลัทธิขงจื่อ สามารถอธิบายให้ผู้ใหญ่ฟังได้ว่าคืออะไร ทว่าสตรีไม่มีโอกาสได้เล่าเรียนปรัชญา แม้กระทั่งวันที่นางสูญเสียมารดาไป เด็กหญิงวัยห้าขวบจะมีความรู้เรื่องโรคร้ายได้อย่างไร
ในวัยเด็กของไป๋เหม่ยหลาน มีสติปัญญาฉลาดเฉลียวเกินเด็ก นางสุขุมเยือกเย็น กิริยาสง่างามดังผู้บำเพ็ญตน นางไม่มีนิสัยซุกซนเหมือนเด็กทั่วไป
"ข้ามีเรื่องพูดคุยกับเจ้ามากมายทีเดียว ข้าจะเข้าเมืองหลวงไปทำธุระเสียก่อน ค่อยกลับมาพูดคุยกับเจ้าทีหลัง"
"เดินทางปลอดภัยท่านพ่อ มีเรื่องใดให้ข้าช่วยเหลือ ขอให้บอกข้าจะตามไปคุ้มกันท่านพ่อ"
"ข้าไปไม่ไกล อีกเดี๋ยวก็กลับ เจ้าควรใช้เวลาพักผ่อนของเจ้า ลูกสาว"
เสียงหัวเราะเริงร่าของบิดาในวัยสี่สิบลับหายไป พร้อมคำว่าไม่เป็นไร ๆ ลูกสาวไม่ต้องตามมา
[1] ฮั่นฝู 漢服 เป็นคำที่เรียกเครื่องแต่งกายของชาวฮั่นในประเทศจีน เครื่องแต่งกายแบบฮั่นฝูแบ่งได้หลายแบบ


## 1-2 หวนคิดถึง 回忆

บิดาจากไร่ส้มไปสักเค่อหนึ่งกับทหารองครักษ์สามนาย ไป๋เหม่ยหลานยังคงนั่งอยู่บนยอดไม้ต้นที่สูงที่สุด เอนแผ่นหลังพิงพฤกษาพรรณสูงตระหง่าน หลังขจัดความฟุ้งซ่านจากนิมิตในวันวานด้วยการนั่งกินผลส้ม
ชาวนาชาวไร่ไม่ได้รับความเป็นอยู่ที่ดีเช่นนาง บุตรสาวท่านโหวผู้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ชั้น 'โหว [1] '
ชาวนาส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นเจ้าของที่นา พวกเขารับจ้างทำนา นำเงินไปจุนเจือครอบครัว ด้วยความเป็นชนชั้นล่างของสังคมที่ยากจนข้นแค้น ถึงแม้ว่าจะมีฮ่องเต้รวบรวมดินแดนแว่นแคว้นให้กลายเป็นหนึ่งแผ่นดิน ชนชั้นแรงงานกลับมีความเป็นอยู่ย่ำแย่กว่าขุนนางและเหล่าชนชั้นสูงหลายเท่า
แม้ในยามที่บ้านเมืองแบ่งแยกอีกครั้งหนึ่ง ก็ยังไม่ต่างไปจากเดิม นางได้ยินว่าชาวบ้านที่อดอยากยากจนต่างพากันหนีลงใต้ หลังจากที่ฮ่องเต้ทำการอวยยศให้แม่ทัพผู้ร่วมกันก่อตั้งราชวงศ์ ให้ครองแคว้นรอบนอกเรียกท่าน 'อ๋อง [2] '
โชคดีของไป๋เหม่ยหลานได้เกิดเป็นสตรีสูงศักดิ์ ถึงนางจำต้องอยู่เงียบ ๆ ในเรือนบิดา ไม่ทำตัวโดดเด่น นางเก็บตัวพอสมควรไม่เข้าสังคมกับบุตรสาวขุนนางทั้งหลาย นางแทบไม่เดินทางไปที่ไหนไกลจากไร่ส้ม อย่างมากนางก็ไปซื้อของในตลาดบ้าง เพราะถึงนางไม่คบหาใครมากนักนางชื่นชอบหลงใหลในความงาม นางสวมผ้าแพรต่วน [3] ซึ่งสวยงามเป็นอย่างมาก หญิงสาวผู้ดีมีเงินต่างสวมใส่มัน นางดูแลคนงานของบิดา ไม่เช่นนั้นก็อยู่แต่ในเรือนบิดา
"ไป๋เหม่ยหลาน ๆ ข้ามีของมาฝากเจ้า!" เสียงตะโกนปลุกร่างบางในชุดฮั่นฝูถักด้วยลวดลายนภาสีคราม ไป๋เหม่ยหลานสะดุ้ง มองตามปีกสีขาวสะอาดโผลงมา ยื่นมือออกไปรับหยกเปล่งแสงจากจะงอยปากนกนางนวล
"ขอบใจเจ้าสำหรับของฝาก อี้เจ๋อ ถึงข้าจะไม่ต้องการมันอีกก็ตาม"
ปักษาส่งเสียงหัวเราะร่าเริง "โธ่ ๆ ไป๋เหม่ยหลาน รับของเจ้าคืนไปเถิด เผื่อเจ้าจะนึกถึงความงดงามของเทวโลก"
"ยามนี้ข้าเป็นเพียงมนุษย์เดินดิน บุตรสาวท่านโหว เจ้าของไร่ส้มไร่นา ปลูกข้าว ทำเกษตร"
"ท่านพ่อของเจ้าเป็นต่างหาก"
"ข้าก็เป็นผู้ดูแลที่ดินทั้งหมดนี้"
"เพราะบารมีจากข้าต่างหากเล่า ถ้าหากว่าข้าไม่ให้ความช่วยเหลือเจ้า คงได้ไปเกิดเป็นโสเภณีในสนามรบตามโทษแห่งกามารมณ์ของเจ้า"
ปักษาพูดจาเจื้อยแจ้วเกาะอยู่บนเรียวแขนซึ่งปกปิดด้วยผ้าแพรนุ่มลื่น แถมชาญฉลาดเลือกที่จะไม่วางกรงเล็บแหลมคมบนไหล่ของนางให้นางรู้สึกเจ็บ
อี้เจ๋อทวงบุญคุณนางวันที่เขาไปสลับเปลี่ยนดวงวิญญาณแหลกสลายถึงหุบเหวมาร ให้เหล่าผู้อาวุโสสำนักเซียวเหยาเข้าใจผิดว่าเป็นนางเพื่อที่จะนำพานางไปรับโทษทัณฑ์ในภพชาติต่อไป แท้จริงแล้วนางถูกนำพาดวงวิญญาณไปโยนลงไปในบ่อแห่งการจุติอีกแห่งหนึ่ง วาสนานำพานางจึงได้มาเป็นบุตรสาวของบิดาผู้รักใคร่นางปานฉะนี้ ฉางผิงโหวเลี้ยงดูฟูมฟักนางเป็นอย่างดี
ด้วยความเป็นมิตรสหายมาเนิ่นนานนับหลายหมื่นปี ปักษาตนนี้มาพบไป๋เหม่ยหลานเมื่อไร มักมีเรื่องราวข่าวสารในเทวโลกมาแจ้งแก่นาง
"พวกเขารู้เรื่องเจ้าแล้ว"
"อ้อ... งั้นหรือ? คงรู้สึกผิดบ้างกระมัง"
"หยาดน้ำตาของท่านอาจารย์ท่วมสวรรค์ เพราะเจ้า…"
"สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม"
"ข้ามิใช่สัตว์โลก ท่านอาจารย์มิใช่สัตว์โลก เอ๊ะ… เจ้าหมายถึงใครรึ?"
มุกตลกขบขันบนใบหน้าป้ำเป๋อของนกน้อยช่างน่ารัก นกนางนวลเอียงคอส่งเสียงโวยวาย ทำไป๋เหม่ยหลานหัวเราะ เคาะหัวอี้เจ๋อเบา ๆ อย่างเอ็นดู
"เดิมทีเจ้าเป็นเทพปักษามิใช่หรือ ข้าจะไปหมายถึงเจ้าได้ยังไงกัน เจ้าใช่นกหน้าตาโง่เง่าอย่างนกทั่วไปที่ไหน เจ้าสำเร็จเป็นเซียน" นางพูดจบ นางก้มลงมองหยกเปล่งแสงในมือ ด้วยความรู้สึกเศร้าหมอง นางไม่มีโอกาสได้บำเพ็ญตนบนเทวโลกอีกต่อไป นางถูกทรมานจนตายอย่างน่าอนาถในฐานะศิษย์ทรยศ ต่างจากอี้เจ๋อ ขณะปีกสีขาวของนกนางนวลทำให้หวนคิดถึงอดีต
"ท่านอาจารย์ยินเฟิงรักษาพิษเหมันต์จนหายดีแล้ว ท่านแตกหักกับสำนักเซียวเหยา ไปเข้าฝ่ายมารสักระยะ... พวกอสรพิษ…"
"เจ้าพูดจาเหลวไหล ท่านเกลียดชังปีศาจยังกับอะไรดี"
"ข่าวลือจากแดนจิ้งจอกว่ามีเซียนระดับปรมาจารย์เดินทางไปฝึกวิชามาร เขากลืนลูกแก้วปีศาจอสรพิษเข้าไปจนร่างเซียนสลาย กลายเป็นมารครึ่งหนึ่ง"
"…จึงได้เรียกว่าข่าวลือ"
"ท่านเรียกเจ้าภรรยา เรียกเจ้าไป่ไป๋ของท่าน..."
"ยิ่งฟังดูไม่เข้าท่า มีสัมพันธ์กันเพียงครั้งเดียว ข้าก็เมา ท่านก็เมาพิษปีศาจ จะเป็นสามีภรรยาไปได้อย่างไร?"
ไป๋เหม่ยหลานมาจุติบนโลกมนุษย์แม้เพียงสิบแปดปี เทียบเท่าระยะเวลาร่วมเก้าพันปีในเทวโลก นางหรือจะรู้ร้อนรู้หนาว นางลืมเลือนเรื่องราวระหว่างนางและท่านอาจารย์ไปเสียหมด ถึงระลึกขึ้นมาได้โดยบังเอิญและในความฝันมากมายของนาง ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่านางจะลืมมันให้ได้อีกครั้ง
"การรับโทษทัณฑ์เพราะผิดประเวณีบนเทวโลก นับว่าถูกต้องสมควร ผู้บำเพ็ญตนล้วนมิใช่มนุษย์ เมื่อมีสัมพันธ์ลึกซึ้งแล้วจึงต้องแต่งงาน"
"ไป๋เหม่ยหลาน อันที่จริงเจ้าจะโกรธแค้นพวกเขาบ้างก็ได้ ในเมื่อเจ้าไม่ได้กระทำผิด"
"ไยต้องโกรธเคืองกัน ข้าตัดสินใจไปแล้ว สิ่งที่ข้าต้องทำ เพียงเดินไปข้างหน้า" ใบหน้าสดสวยแลดูผ่อนคลาย นางปิดตาลงนอน นางคงไม่ใส่ใจไยดีผู้ใดหรอกนอกเสียจากชาวนาชาวไร่
"เรื่องก็ผ่านมาเนิ่นนาน ข้าไม่อยากจดจำ"
แล้วนางก็ห้อยหยกไว้เหนือผ้ารัดเอวไว้กับชุดฮั่นฝูสีคราม สะบัดมือร่ายเวทให้มันกลายเป็นหยกธรรมดา
[1] บรรดาศักดิ์ชั้น 'โหว' 侯 ได้รับยศจากการสืบสกุล หรือได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ เนื่องจากมีความดีความชอบ
[2] อ๋อง (จีน: 王; พินอิน: wáng หวัง หรือ หวาง) [1] เป็นพระราชอิสริยยศสูงสุดของจีนตั้งแต่สมัยราชวงศ์เซี่ยจนถึงราชวงศ์โจว ซึ่งสมัยนั้นจีนยังไม่รวมเป็นจักรวรรดิที่เป็นปึกแผ่น แต่ละแคว้นจะมีอ๋องเป็นเจ้าผู้ครองแคว้น
[3] ในยุคที่ผ้าถักทอได้รับความนิยม คนมีเงินจะสวมใส่ผ้าแพรต่วน


## 2-1 บุตรสาวผู้ดี 贵族女儿

'เป็นรางวัลความขยันมุมานะของเจ้า ศิษย์ไป๋...'
'เก่งมาก เจ้าไป่ไป๋'
ทั้งน้ำเสียงทุ้มละมุนหู แววตาเปี่ยมไปด้วยเมตตาของท่านอาจารย์ยังคงอยู่ในห้วงคะนึงของไป๋เหม่ยหลาน นางเฝ้าโหยหาอาลัยนับตั้งแต่จำความได้ตอนอายุสักห้าขวบ ความทรงจำมากมายหลั่งไหลเข้ามาราวสายน้ำที่มิอาจหวนคืน นางจดจำทุกสิ่งได้ทีละเล็กละน้อยจนเติบใหญ่
นัยน์ตาคู่สวยเอ่อคลอจ้องมองหยกสลักลายบุปผา เปล่งประกายแสงระยิบระยับ ปรากฏชื่อ 白 อันหมายถึงสีขาว ความบริสุทธิ์ 慧 หมายถึงฉลาดปราดเปรื่อง นางเคยได้รับสมญานามจากการฝึกฝนเวทวิชาหลายแขนง ท่านอาจารย์เชยชมนางว่าฉลาดหัวไว เก่งฉกาจกว่าศิษย์คนไหน
ถึงบางวันนางอาจทำตัวเปล่าประโยชน์ หากนางเหน็ดเหนื่อยกับการฝึกฝนปานร่างจะแตกเป็นเสี่ยง นางมักนอนนิ่ง ๆ บนฟูกนอนในห้องพัก อาจารย์ยินเฟิงมาปลุกเรียกไปไป๋ ลุกขึ้นมาฝึกวิชาของเจ้าซะ อย่าเป็นเซียนที่เกียจคร้านไม่สู้งาน ไม่อดทนบากบั่นต่ออุปสรรค ความเกียจคร้าน
'ท่านอาจารย์... ขอให้ข้าพักสักหน่อย'
'ไม่ เจ้าลุกขึ้นมา'
'ข้าเหนื่อยนะ เกิดข้าดับสลายไปเพราะลมปราณแตกซ่าน ธาตุไฟเข้าแทรก ท่านจะอยู่กับใคร'
'ไป๋เหม่ยหลาน!'
แล้วนางก็ถูกโยนออกจากฟูกนอน เมื่อสำนักเซียวเหยาไม่ต้อนรับเซียนผู้เกียจคร้าน ไหนจะร่างทิพย์ในเมืองเทพล้วนอิ่มสมบูรณ์ ไม่จำเป็นต้องหลับนอนก็มีชีวิตอยู่ได้ การกินอาหารหรือหลับใหลในบางครั้งเป็นเพราะร่างทิพย์อ่อนพลังลงเท่านั้น ซึ่งนางแทบไม่ได้ทำเรื่องเหน็ดเหนื่อย ท่านอาจารย์ยินเฟิงให้นางฝึกฝนเฉพาะวิชาที่เหมาะสมกับพลังกายของนาง
ดวงตาสีนิลสนิทเหม่อมองกระจกบานสูงใหญ่ ภายใต้รูปลักษณ์อันงดงาม นางมิใช่เซียนอีกต่อไป นางไม่มีร่างทิพย์ รังแต่จะโรยราไปตามวัย
ในห้องนอนกว้างขวางในเรือนไม้ซึ่งนางอาศัยกับบิดาตามลำพัง ยามนี้ไม่มีใคร สาวใช้ออกไปเสียหมด หลังจากที่เข้ามาช่วยเหลือนางเกล้าผมดำขลับยาวพ้นสะโพก หวีผมให้นาง ประดับใบหน้าขาวผ่องและปิ่นหยกงดงาม หยิบชุดฮั่นฝูสีสันสดใสราวสีของดอกบ๊วย นางห้อยหยกไว้ใต้ผ้าคาดอก ปัดมือเบา ๆ ให้มันกลายเป็นหยกสลักลายดอกโบตั๋นธรรมดา
เศษหินจากดวงดาราทำให้ตราเทพนี้พิเศษกว่าเซียนอื่นในสำนักเซียวเหยา ไป๋เหม่ยหลานได้รับความเอ็นดูจากอาจารย์ยินเฟิง ผู้สอนวิชาเวทให้นางกว่าหมื่นปี อยู่มาวันหนึ่งนางก็ได้รับตราเทพจากท่านผู้ยิ่งใหญ่ อาจารย์ยินเฟิงถือโอกาสทำให้มันเป็นเครื่องรางวิเศษ เพื่อจะได้รู้ว่าเป็นตราหยกของนาง
'ไป่ไป๋...'
นางได้ยินเสียงท่านอาจารย์อีกแล้ว...
เปลือกตาร้อนผ่าวปิดลง ส่ายหน้าไปมาแรง ๆ หากยังไม่ห่างหายจากสัมผัสอ่อนหวานราวปุยเมฆของบุรุษเทพ สายตาแสนเอ็นดูราวกับว่านางเป็นหญิงสาวที่น่ารักใคร่ นางหรือจะลืมเลือน กระทั่งค่ำคืนพลาดพลั้งติดกับเวทมาร น้ำเสียงแหบพร่าและแววตาหลงใหลใต้แสงดาราก็ไม่ได้ต่างไป
ทว่านางไม่เคยเสียใจที่ยอมรับความผิดเพื่อรักษาเกียรติของท่านอาจารย์ ปกป้องศักดิ์ศรีท่านโดยไม่สนว่าใครจะมองนางด้วยสายตารังเกียจชิงชัง แม้นท่านอาจารย์ประกาศกร้าวต่อทั่วเทวโลกว่าไป๋เหม่ยหลานมิใช่ศิษย์สำนักเซียวเหยา มิใช่ศิษย์ของหลิวยินเฟิงอีกต่อไป นางเป็นหญิงสกปรกคิดทรยศต่ออาจารย์ นางใช้พิษกามารมณ์ของปีศาจอสรพิษหยดใส่ชาเพื่อมอมเมาอาจารย์ยินเฟิงให้สานสัมพันธ์สวาทกับนาง
"เจ้าจะไปหรือยัง? ข้ารอนานแล้วนะ เจ้าสางผมจนจะหมดหัวของเจ้าแล้ว"
ไป๋เหม่ยหลานไม่ได้สางผมแต่ยืนมองกระจกด้วยแววตาเหม่อลอยจนอี้เจ๋อบินเข้ามาทางหน้าต่าง
"วันนี้ข้าเป็นหญิงโสด หน้าตาสะสวย บิดาร่ำรวย มีอำนาจและเงินทอง ข้าจะซื้อของทั้งตลาด ย่อมไม่ใช่ปัญหา เงินบิดาเปรียบเหมือนเงินข้า"
ไป๋เหม่ยหลานแสร้งทำเป็นไม่สนใจอี้เจ๋อ นางเดินนำหน้าไป ถุงกำมะหยี่สีแดงในกระเป๋าผ้าห้อยอยู่บนเรียวแขน สวมชุดเปิดอกนวลเนียนตามยุคสมัย เกล้าผมด้วยปิ่นสีทอง ดูอย่างไรก็เป็นเศรษฐินี อี้เจ๋อเตรียมหีบเวทใบเล็กมาใส่ของในตลาดด้วย แม้เป็นเซียนก็ยังชื่นชมงานฝีมือของมวลมนุษย์
"ถ้าหากว่าข้าไม่ช่วยเจ้า คงได้ไปเกิดเป็นนางบำเรอในสนามรบตามโทษแห่งกามารมณ์ของเจ้า"
"เจ้าทวงบุญคุณข้ารอบที่ล้านได้ อี้เจ๋อ..."
"เผื่อว่าข้าจะได้อะไรตอบแทน"
"เอาสิ เจ้าอยากได้อะไร?"
"ของเล็กน้อย ไม่มาก แล้วก็สุรา..."
"ข้าผู้มีจิตใจดีจะมอบของขวัญให้เจ้าเท่าที่เจ้าต้องการ เจ้าอยากได้อะไรให้ส่งสัญญาณบอกข้า"
"ดีล่ะ ข้าจะนำของเหล่านี้ไปฝากสหาย เพื่อมิตรภาพอันแน่นแฟ้นเนิ่นนาน"
ปีกสีขาวโผบินมาเกาะเมื่อนางผายมือออกต้อนรับอี้เจ๋อ เล็บแหลมคมบนอุ้งมือนกนางนวลทำให้เสื้อผ้าของนางเป็นรอยเล็กน้อย นางมิได้เอ่ยว่าอี้เจ๋อ ขณะสองเท้าก้าวเดินผ่านระเบียงเรือนกว้าง นางพูดจากับนกนางนวลซึ่งไม่มีใครได้ยินเสียงของเทพ เพียงได้ยินเสียงนางพร่ำพูดลำพัง
"หากมีของฝากไปให้ท่านอาจารย์ด้วย... คงจะดี"
"น่าเสียดาย ไม่มีใครพบท่านอีกเลย มีแต่ข่าวลืออย่างเจ้าว่า ข้าไม่กล้าไปเที่ยวเล่นในนรกภูมิตามลำพังด้วย ที่นั่นสถานการณ์ไม่สงบสุขแม้สักวัน"
"ช่างเถอะ..."
"ใช่... ข้ารู้ว่าเจ้ารู้สึกผิดที่ต้องโกหก เจ้าคิดถึงท่านอาจารย์อยู่เสมอ ช่างเถิด"
อี้เจ๋อปลอบใจนางทั้งในร่างนกนางนวล เขาเลือกที่จะไม่ปรากฏตัวเป็นบุรุษเทพให้เป็นที่สงสัย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้างามเศร้าหมองลง ด้วยใจเวทนานางนัก หากเมื่อใดนางเกิดคิดถึงอาจารย์ยินเฟิงขึ้นมา


## 2-2 บุตรสาวผู้ดี 贵族女儿

บ่าวรับใช้ผู้ดูแลบุตรสาวท่านโหวรู้ดีกว่านางมีเมตตาต่อสรรพสัตว์ เช่นตัวที่มาเกาะแกะบ่อยที่สุดเป็นนกนางนวลที่มีขนสีขาวสะอาดเป็นเงามัน พุงเล็กกลมของมันแลดูน่ากอด เห็นจะชื่ออี้เจ๋อ
นกนางนวลนี้เริ่มชินชากับการลูบจับหัวของมนุษย์ ดีกว่าพวกเด็กตัวเล็ก ๆ ชอบนำหินขว้างปาหรือเข้ามากลั่นแกล้ง ด้วยนิสัยของเด็ก อี้เจ๋อปล่อยให้ทุกคนเข้าใจว่าตนเป็นนกนางแอ่นที่น่ารัก ได้รับการฝึกฝนจากไป๋เหม่ยหลานจนเชื่อง เมื่อใดนางยื่นอาหารให้เขาใช้จะงอยปากจิกกิน แถมแสร้งกินอย่างเอร็ดอร่อย
คราวนี้อี้เจ๋อไม่อยู่บนโลกมนุษย์นาน การเดินทางข้ามภพภูมินั้นกินเวลามาก เขารวบรวมของกระจุกกระจิกเท่าที่จะนำไปได้ ไม่ให้เป็นการรบกวนไป๋เหม่ยหลานมากนัก
"อี้เจ๋อล่ะ เขาไปแล้วหรือ? ลูกสาว"
บิดาเรียกหาบุตรสาวทว่าชะโงกคอมองหานกนางนวล ไป๋เหม่ยหลานส่งของให้บ่าวรับใช้นำไปเก็บในห้องพัก ปิดประตูห้องรับรองมิดชิดเพื่อพูดคุยกับบิดาตามลำพัง
"ไปแล้วเจ้าค่ะ เขาว่าเดินทางไกล ใช้เวลาพอสมควร"
"ข้าก็อยากติดสินบนเทพบ้าง เผื่อจะได้รับคำอวยพร มีเหล่าเทพปกปักรักษาคุ้มกันภัย"
มีเพียงบิดาผู้รู้เรื่องราวจากบุตรสาวซึ่งเคยพูดมันเมื่อนานมาแล้ว ในทีแรกเขาไม่เก็บมาใส่ใจ กระทั่งนางอายุสิบขวบได้ เหล่าขุนนางและผู้สูงศักดิ์เริ่มหันมาบูชาเทพ ตัวเขาได้พบเทพปักษาอี้เจ๋อกลับคืนร่างบุรุษรูปงาม ปกป้องบุตรสาวของเขาจากรถเกวียนให้ตกใจครั้งหนึ่งก่อนจากไปสักพักใหญ่ ๆ
บุตรสาวเล่าให้ฟังว่าสี่สิบปีเทวโลกอาจผ่านพ้นไปเพียงหนึ่งเดือนในโลกมนุษย์ ฉางผิงโหวตั้งใจฟัง ก่อนจะนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ บ่าวรับใช้นำชาเข้ามาวางไว้ให้และออกไป ไม่มีใครคิดอยากรู้ความลับของเจ้านาย
"ข้าว่าจะคุยกับเจ้าเรื่องชายหนุ่มผู้จะมาสู่ขอเจ้า"
"เจ้าค่ะท่านพ่อ ท่านเลี้ยงดูข้ามาเป็นอย่างดี ข้ามิให้ท่านเดือดร้อนเป็นอันขาด" นางตอบรับบิดาด้วยใจยินดี รู้หน้าที่ตนในฐานะบุตรผู้มีคุณธรรม เป็นหญิงก็ต้องมีสามีแต่งงานเมื่ออายุสิบห้าปีแล้วด้วยซ้ำ ถึงกระนั้นก็ตาม ด้วยความงามของนางมีผู้มาทาบทามให้ไปคัดเลือกนางสนม เป็นเพราะบารมีของบิดา นางจึงได้อยู่ติดเรือนทำตัวเปล่าประโยชน์ไปวัน ๆ
"... ข้าไม่อาจมีข้อโต้แย้งเรื่องออกเรือน หากท่านพ่อเห็นสมควร ข้าเชื่อใจท่าน ย่อมเลือกชายที่ดีที่สุดให้ลูกสาว แต่ข้าขอเสียมารยาทถามหน่อยเถิด เหตุใดเจ้าบ่าวข้าถึงได้รีบร้อนมาสู่ขอ ข้าเคยพบหน้าเขามาก่อนหรือไม่เจ้าคะ?"
"ท่านอ๋องกลัวจะพลาดฤกษ์งามยามดี สมควรจัดการตบแต่งให้เร็วที่สุด ท่านโหราในราชสำนักทำนายว่าเป็นปีมังกรทอง ฤกษ์งามยามดี แต่งงานมีบุตรได้ในปีนี้ ก็ยิ่งดี"
ถึงอยู่แต่ในเรือน ไป๋เหม่ยหลานได้ยินเรื่องการตบแต่งของผู้ดีในระยะนี้ บ่าวรับใช้กระซิบนินทากันว่าบุตรสาวบ้านไหนจะตบแต่งกับใคร ถึงนางไม่รู้จักใคร ก็อาศัยลอบฟังเอา นางรู้ตนว่าอายุครบสิบแปดปี ล่วงเลยเวลาแต่งงานมามาก นางควรแต่งงานตั้งแต่อายุสิบห้าปี นางลุกขึ้นไปรินชาใส่ลงในถ้วยให้บิดาอย่างกุลสตรี ด้วยกิริยาเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่แสดงท่าทีไม่พอใจแม้แต่น้อย
"ข้าจะทำหน้าที่ลูกสาวท่านฉางผิงโหวเป็นอย่างดี งานบ้านเรือนมิให้ขาดตกบกพร่องให้ใครมาต่อว่าได้ ท่านพ่ออย่าได้เป็นกังวล"
"เจ้าเป็นเด็กดี ลูกสาว" นัยน์ตาคู่คมเอ่อคลอหยาดน้ำใส เพียงคิดว่าจะต้องลาจากบุตรสาว ยอมให้นางไปอยู่กับชายหนุ่มผู้ซึ่งเขาไว้วางใจเป็นอย่างมาก
"ข้าคงคิดถึงเจ้า..."
"ข้าจะมาเยี่ยมเยียนท่านพ่อบ่อย ๆ หากเป็นไปได้ข้าก็... ขอให้ได้อยู่เรือนใกล้เคียงกัน"
"ไม่ไกล เดินเท้าก็ได้ รถม้าก็รวดเร็ว เจ้ามาหาข้าได้ทุกวันหากว่าเจ้าพอมีเวลาจากการดูแลงานบ้านงานเรือน งานดูแลสามี"
ฉางผิงโหวเอื้อมมือไปลูบศีรษะน้อยอย่างเอ็นดู พอตระหนักได้ว่าบุตรสาวจะต้องจากอกตนไปก็อดเศร้าหมองใจมิได้
จะว่าเศร้าก็แสนเศร้านัก แม้นไม่รู้ด้วยเหตุใด อยู่ดี ๆ เขากลับหัวเราะออกมา
"บุตรสาวผู้ดี ล้วนอยากตบแต่งกับเฉียนฟานอ๋อง ท่านมีสติปัญญาฉลาดเฉลียว เก่งฉกาจเรื่องงานรบอย่างชายชาตรี วิชากระบี่ไม่เป็นรองผู้ใด ผู้คนต่างเล่าขานกันว่าเจ้าผู้ครองแคว้นนี้รูปงามหล่อเหลาปานหยักสลัก"
'ท่านอ๋องผู้นี้ อยู่ดี ๆ ก็ปลูกเรือนหอไม่บอกกล่าว แถมใกล้เรือนท่านพ่อเสียด้วย บทจะมาสู่ขอ กลับไม่เคยพบหน้าค่าตา ไม่มาพูดจากันเสียหน่อย ประหลาดนัก'
นางคิดในใจ มิได้โตแย้งบิดาที่ยกย่องสรรเสริญท่านอ๋องอย่างออกหน้าออกตา ราวกับว่าอ๋องผู้นี้เป็นเทพบุตรกลับชาติมาเกิด เรื่องราวต่าง ๆ จากปากบิดาล้วนมีแต่เรื่องดี นางสิกำลังคิดว่าท่านอ๋องจะมาสู่ขอนางไปเป็นภรรยาเพื่ออะไร ไปเลือกบุตรสาวผู้อื่นไม่ดีกว่าหรือ แล้วพ่อม่ายอย่างฉางผิงโหวรึจะไม่หวงบุตรสาว เขาเลี้ยงดูนางมาลำพัง ทะนุถนอมเสียยิ่งกว่าไข่ในหิน อะไรทำให้บิดาเข้าข้างชายแปลกหน้าถึงเพียงนี้ หรือจะเป็นเรื่องการเมือง
"แล้วท่านอ๋องจะเมตตาข้าเท่ากับท่านพ่อไหมเจ้าคะ? เขาจะเฆี่ยนตีข้าหรือไม่ หากข้ากระทำความผิด"
"ดีสิ... ดี ต้องดีแน่..."
"ท่านอ๋องจะรับอนุไหม?"
"ท่านอ๋องชื่นชมเจ้ามาก เขารับปากกับข้าว่าจะไม่ทำให้เจ้าต้องเสียใจเป็นอันขาด"
บิดาเบี่ยงประเด็น หัวเราะร่าเริงแล้วเดินจากไป บุตรสาวเก็บความสงสัยนั้นไว้ ตั้งใจจะไปถามบ่าวรับใช้ดีกว่าถามจากบิดาในเมื่อเขาไม่ยอมบอกนาง จึงเข้าไปในห้องครัว ถือโอกาสตระเตรียมอาหารเย็นให้บิดาและคนอื่น ๆ นึกขึ้นได้ว่าอาจไม่ได้ไปคุมงานชาวไร่ชาวนาอีก นางบอกให้แม่ครัวห่ออาหารสำรับใหญ่สำหรับทั้งครอบครัวไปให้พวกเขาด้วย ถือเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกเขาจะมีกินกันมื้อใหญ่ อิ่มท้องกันทั้งบ้าน
"ลูกสาวคนเดียวได้ออกเรือนกับท่านอ๋องรูปงาม มีหน้ามีตาในราชสำนัก ท่านโหวเลยหัวเราะร่าเริง ท่านอารมณ์ดีทุกวันเลยนะเจ้าคะ คุณหนู..." สาวใช้พูดจาเอาใจนาง ยังตามมารับใช้นางด้วย ไป๋เหม่ยหลานหยิบอาหารใส่ปิ่นโตเรียบร้อย ส่งให้สาวใช้ทั้งสองคนละตะกร้าให้ครอบครัวของพวกนาง ก่อนจะตัดสินใจถามบ่าวรับใช้ทางด้านซ้ายมือนาง
"ตกลงว่า... ท่านอ๋องเขาเป็นคนอย่างไร ข้ามิได้ติดตามข่าวสารบ้านเมืองเลย"
"ท่านอ๋อง..."
"จางลี่!" เสียงตะคอกพร้อมการปรากฏตัวของบิดา มองไปทางบ่าวรับใช้เป็นนัยว่าห้ามพูด! สาวทั้งสองยกมือป้องปากตน ถอยหลังเดินไปไม่อยู่ให้รกสายตาท่านโหว มองพวกนางปานจะกินเลือดเนื้อ ก่อนหันไปพูดกับบุตรสาว
"ข้าว่าเจ้ารอพบเขาด้วยตัวของเจ้าเองจะดีกว่าลูกสาว อย่าได้ฟังความจากใครทั้งสิ้น จะเกิดเข้าใจผิดกัน อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องแต่งกับท่านอ๋อง"


## 3-1 เยื่อใย 牵连

เก้าพันปีที่แล้ว...
'นางเป็นกระดูกไปแล้ว เหลือเพียงซากกระดูก... ฮ่า ๆ'
เสียงแหลมเล็กของนางมารหัวเราะเหยียดหยันฝ่าไอหยิน ปีศาจอสรพิษลอยไปมาผ่านไอวิญญาณสีดำสนิทนับล้านตนในหุบเหว
แท้จริงแล้วเป็นแผนการของเผ่าปีศาจ ตั้งใจมาแย่งชิงหินศิลาซึ่งซุกซ่อนอยู่ในสำนักเซียวเหยา จึงเฝ้ารอการตัดสินโทษของอาจารย์ยินเฟิง เพื่อขจัดเสี้ยนหนามตัวฉกาจให้พ้นทางไปเสียก่อน ค่อยกลับมานำของสำคัญในภายหลังเมื่อไม่มีผู้ขัดขวาง
แผนการชั่วร้ายของปีศาจไม่อาจสำเร็จลุล่วง เมื่อไป๋เหม่ยหลานทรยศสำนักเซียวเหยาด้วยคำสารภาพของนาง ทำให้ท่านอาจารย์เป็นผู้บริสุทธิ์ รอดพ้นทุกข้อกล่าวหา
หากไป๋เหม่ยหลานไม่ยอมรับผิดเพียงฝ่ายเดียว เหล่าเซียนอาวุโสขอให้มีการไต่สวนความจริง นางและอาจารย์ยินเฟิงจะถูกขังในห้องใต้ดินเป็นอันดับแรก
ด้วยร่างกายของยินเฟิงซึ่งถูกพิษเหมันต์ ตอนรับหน้าที่จากผู้อาวุโส ให้ไปนำของวิเศษจากปีศาจราตรีกลับคืนเทวโลก นับว่าหนักหนาสาหัสในสถานที่คุมขัง เขาจำเป็นต้องอยู่ใกล้เตาไฟ ขจัดลมปราณเย็นออกจากร่างกายทุกเช้าค่า เมื่อใดไร้ความอบอุ่น เขาจะต้องทนทุกข์ทรมานสาหัส ความหนาวเย็นกัดกินผิวกาย แม้ในกระแสโลหิตก็เต็มไปด้วยละอองเหมันต์
ไป๋เหม่ยหลาประกาศตนว่านางคิดกับท่านอาจารย์เกินศิษย์ มิได้มีปีศาจบุกรุกเข้ามาแต่อย่างใด นางวางแผนทุกอย่างและลงมือด้วยตัวของนางเอง
ถึงแม้ว่าหลังจากนั้นไม่นาน สมบัติสำคัญได้ถูกสลับเปลี่ยนเป็นของลอกเลียน ปีศาจตกเป็นผู้ต้องสงสัยเท่ากับอาจารย์ยินเฟิงผู้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หลังวันตัดสินโทษไป๋เหม่ยหลาน ไม่มีผู้ใดพบเห็นอาจารย์ยินเฟิง
จะมีได้อย่างไร?
ยินเฟิงจะไปที่ไหนไกล
ร่างผ่ายผอมในอาภรณ์ขาดวิ่น ชุดขาวสะอาดบัดนี้เปรอะเปื้อนดิน โลหิตและเศษเนื้อ แก้มซูบตอบ เบ้าตากลวงลึก สภาพใกล้เคียงโครงกระดูกในอ้อมแขน ความเข้มแข็งของร่างกายค่อย ๆ หายไปเมื่ออยู่ในสถานที่รกร้างเต็มไปด้วยกลิ่นอายอาฆาตแค้นของปีศาจนับล้านตนนานยิ่งขึ้น
ลำแสงสีนิลสนิทคอยกัดกินเนื้อหนังซึ่งสามารถฟื้นฟูได้แม้บาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยตบะที่บำเพ็ญเพียรมาเนิ่นนานนับแสนปีเทวโลก
เซียนระดับปรมาจารย์อาจรอดพ้นจากหุบเหวมารหรือไม่ แม้กระทั่งตัวของเขาเอง มิอาจล่วงรู้ชะตา
ยินเฟิงจำต้องเลือกสักทางหนึ่ง ในที่สุดเขาจึงตัดสินใจเมื่อมองเห็นบุรุษเทพผู้หนึ่งฝ่าฝูงปีศาจลงมาครึ่งหุบเหว แต่ไม่อาจลงมาลึกกว่า อี้เจ๋อกลับกลายเป็นเทพปักษา ในร่างนกนางนวลพยายามอ้าปากร้องขอบางสิ่ง
'ดวงวิญญาณของไป๋เหม่ยหลาน!'
การสกัดวิญญาณสักดวงให้ออกจากร่างทิพย์ไม่ใช่เรื่องง่ายดาย แถมจากร่างโครงกระดูกยิ่งเป็นไปได้ยาก ยินเฟิงอยู่ในหุบเหวแห่งมารร้ายมาเนิ่นนาน พละกำลังถดถอยไปมาก ร่างผ่ายผอมสั่นสะท้านด้วยความหนาวจากพิษบาดแผลเดิม ทั่วทั้งใบหน้าหล่อเหลารู้สึกเพียงความหนาวเย็นของเหมันต์
อะไรทำให้เขายืนหยัดอยู่ได้ หากมิใช่เยื่อใยที่มีต่อนาง
กระทั่งน้ำเสียงแหบพร่าอ่อนโยนพร่ำเรียกหานาง วนเวียนอยู่เช่นนั้น "ไป่ไป๋..."
"ไป๋เหม่ยหลาน"
"ภรรยา"
นึกถึงตอนที่ลั่นวาจาว่านางมิใช่ศิษย์อีกต่อไป เขาไม่ได้โกหกนาง
ไป๋เหม่ยหลานมิได้เป็นเพียงศิษย์คนโปรด เขาไม่เคยมองนางเป็นศิษย์แม้สักครั้งหนึ่ง
แม้นนัยน์ตาคู่สวยเศร้าหมอง มองกลับมาอย่างตัดพ้อต่อว่าเขาใจร้ายกับนางนัก เขาสมควรตบปากตัวเอง รึจะตายตามนางไป สิ่งเหล่านั้นล้วนไร้ค่าไร้ความหมาย
'ท่านอาจารย์ ได้โปรดเร่งมือ ผู้อาวุโสสำนักเซียวเหยากำลังมา พวกเขารู้เรื่องท่านแล้ว'
ไป๋เหม่ยหลานไม่อาจรอดพ้นจากหุบเหว นางอาจไม่เหลือแม้ดวงวิญญาณด้วยซ้ำ ทว่าเหล่าเซียนสำนักเซียวเหยาล่วงรู้ว่าเขาพยายามสกัดดวงวิญญาณของนางจากร่างโครงกระดูกได้อย่างไร ไม่ใช่เวลามาถกเถียง
ยินเฟิงสกัดวิญญาณสีขาวสะอาดได้ในที่สุด ท่ามกลางปีศาจผู้หิวโหย กัดกินได้ทุกสิ่งแม้กระทั่งไอหยางสีขาวบริสุทธิ์ มันพร้อมทำลายจนไม่เหลือซาก
ครู่นั้นดวงวิญญาณสีขาวสะอาดลอยไปถึงมือเทพปักษา ก่อนที่เหล่าเซียนจะมาถึง อี้เจ๋อใช้จะงอยปากคาบลูกแก้ว โผปีกบินไปจากหุบเหวร้าง
'หนึ่งเกล็ดอสรพิษ ข้าแบ่งให้... แลกกับชีวิตท่านดีไหม? ท่านอาจารย์'
ยินเฟิงรับข้อเสนอปีศาจอสรพิษ ในวันที่ลมหายใจรวยรินกอดร่างโครงกระดูกในอ้อมแขน ริมฝีปากกลบด้วยโลหิตเฝ้าเรียกหานาง ไป่ไป๋...
ร่างบาดเจ็บสาหัสอยู่ในหุบเหวมาร มองไม่เห็นเป็นบุรุษเทพอีกต่อไป
เมื่อเขารอดพ้นจากความตาย จำต้องรักษาสัญญา กลับมาสำนักเหยียนเก๋อ เก็บตัวเงียบเชียบบนหุบเขาลึกลับ ที่พำนักอาศัยของเหล่าศิษย์ปีศาจ
"คารวะท่านอาจารย์" สตรีร่างบอบบางในอาภรณ์สีนิลก้มศีรษะทำความเคารพ เหลือบตามองบุรุษร่างกำยำ อาภรณ์งดงามนั้นถักทอด้วยด้ายทองคำราวผู้สูงศักดิ์บนเมืองมนุษย์ ทว่านัยน์ตาสีชาดและน้ำเสียงก้าวร้าวต่อว่า
"เจ้ามาช้าไป..."
"ขออภัยที่ให้ท่านต้องรอ ท่านอาจารย์ พวกข้าพบบุรุษเทพแปลกหน้าระหว่างการเดินทาง เขาผู้นั้นมีฝีมือร้ายกาจมาก"
"ของที่ข้าให้ไป ใช้ไม่ได้หรือ?"
"ไม่ได้ผลดีนัก..."
งานอดิเรกของยินเฟิงคือการเสกสร้างสรรพาวุธ เขาสามารถทำได้แม้การผสมยาพิษใส่ไว้ในลูกแก้วเล็กกลมเพื่อใช้จัดการกับเทพที่ชอบเข้ามาขวางทาง
ใช่แล้ว... เทพ... เซียนผู้บำเพ็ญตนช่างลวงโลก โสมม คลั่งระเบียบวินัย พวกนั้นทำร้ายไป๋เหม่ยหลาน เท่ากับเป็นศัตรูของยินเฟิง!


## 3-2 เยื่อใย 牵连

นานแล้วเคยฝักใฝ่เหล่าเทพ ศิษย์ผู้บำเพ็ญตน มุ่งสู่การเป็นเซียนในแดนสวรรค์ หากไม่ค้นพบว่าสถานที่แห่งนี้ช่างเหมาะสมกับเขามากกว่า
ใบหน้าเคร่งขรึมมองเศษซากลูกแก้วกลมที่ศิษย์สตรีส่งกลับคืนให้เขาไปจัดการมันต่อ มันแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยว
"ข้าจะสกัดมันขึ้นใหม่ เจ้าไปนำสมุนไพรมาตามที่ข้าบอก ไปตามฉางฟู่มาพบข้าด้วย"
"รับทราบ ท่านอาจารย์" ศิษย์สตรีกำลังจะเดินเลี่ยงออกไปจากเรือนกว้างขวางซึ่งรายล้อมด้วยท้องนทีสีนิลสนิท ไม่ทันได้ออกไปพ้นประตู
"เดี๋ยวก่อน เมื่อครู่นี้เจ้าพูดถึงเทพ... เป็นเผ่าไหน?"
"เทพมังกรเจ้าค่ะ ข้ามองเห็นอุ้งเท้าสีนิล เขามีเกล็ดสินิล" ดวงตาชั่วร้ายและเคียดแค้นกล่าวกับท่านอาจารย์ พลันตะคอกนางด้วยสีหน้าก้าวร้าว
"โง่เง่า! ปีศาจชั้นต่ำอย่างเจ้า คราวหน้าคราวหลังพบเห็นเพียงเท้ามังกร จำเอาไว้ เอาชีวิตตนให้รอดพ้นเป็นอันดับแรก เผ่ามังกรควบคุมได้ดีทั้งหยินและหยาง โดยเฉพาะปีศาจราตรีอย่างเจ้า เป็นอาหารชั้นดีของมังกร"
"ข้าจะจำใส่สมองน้อย ๆ ของข้า ลู่จูใจร้อนวู่วาม ไม่เจียมตน เกือบเอาชีวิตไม่รอด ท่านอาจารย์เมตตาพวกข้าทั้งหลาย ศิษย์ไม่มีวันลืมบุญคุณ"
"เจ้ารีบไป อย่าชักช้า"
ศิษย์ปีศาจพลันหายไป เหลือเพียงกลุ่มไอหยินลอยละล่อง เสียงเรียกดังด้านนอกเรือน 'ฉางฟู่' ปีศาจหนุ่มปรากฏกายขึ้นกลางเรือน ในห้องพักของอาจารย์ยินเฟิง ถัดจากโต๊ะไม้สีน้ำตาล มีกระดาษจารึกอักษรแห่งเมืองปีศาจ
"ปั้นดินขอรับ... ท่านอาจารย์..."
ฉางฟู่เป็นผู้นำของวิเศษมาให้อาจารย์ยินเฟิงมากกว่าศิษย์คนอื่น ๆ เขาเป็นที่ริษยาไม่น้อยในบรรดาศิษย์นับร้อยพัน เมื่อเขาส่งปั้นดินให้อาจารย์ยินเฟิง มีสีหน้าพึงพอใจ ชื่นชมเขาไม่น้อย
"ดีมากฉางฟู่ เห็นจะมีเพียงเจ้าสามารถนำปั้นดินก้อนกลมบนเทือกเขาหลังบ้านเจ้ามาให้อาจารย์ยินเฟิงได้"
ดินก็คือดิน... มิอาจแปรเปลี่ยน ต่อให้เป็นปั้นดินในเมืองปีศาจ ล้วนสูญสลายไปตามกาลเวลา
ดวงตาปีศาจมากมายหลายคู่ ลักลอบดูเซียนยินเฟิงร่ายเวทสีขาวเปล่งประกาย ขณะซ่อนเร้นกายในความมืดทั้งในท้องนทีและป่าไพร
เวทบริสุทธิ์ปะปนไปกับพลังปีศาจซึ่งมาจากปั้นดิน ยินเฟิงหมุนข้อมือเป็นวงกลมเพื่อปั้นดินให้เป็นรูปร่าง ปรากฏร่างอรชรในอาภรณ์งดงาม
สตรีเทพผู้ถูกปั้นแต่งด้วยมือของปรมาจารย์ผู้หลงใหลในตัวนาง ถูกเสกสรรขึ้นด้วยเวทเซียนสวรรค์
ร่างบางในอาภรณ์สีขาวสะอาด ยกมือทำความเคารพ ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม
"คารวะท่านอาจารย์"
"ไปไป๋..."
มุมปากหนาหยักได้รูปโค้งละไมเป็นรอยยิ้ม แสนปลาบปลื้มใจ ทันทีที่พบใบหน้าสวยหวาน เขาเลื่อนมือไปลูบเรือนผมนุ่มสลวยที่มีเพียงกลิ่นดิน
นางอาจเดินไปมาในเรือนปีศาจให้ยินเฟิงอารมณ์ดีไปอีกสามสิบราตรี ให้เขาได้กอดจูบนาง เข้านอนเคียงข้างกายนาง แล้วนางก็จะกลับกลายเป็นเศษดิน
ฉางฟู่ ศิษย์คนสำคัญได้ดูวิธีการปั้นดินอย่างใกล้ชิด เบื้องหน้ายินเฟิง ปรากฏเทพธิดาผู้มีใบหน้างดงาม ประหนึ่งภาพวาดในแดนเทวโลกชั้นฟ้า แม้นางไม่มีความคิดไม่มีชีวิตหรือหัวใจ นางเพียงยิ้มได้ พูดได้คำเดียว 'คารวะท่านอาจารย์'
ฉางฟู่นึกเวทนาอาจารย์ยินเฟิงนัก ตัดสินใจกล่าวด้วยความประสงค์ดี
"ข้าอาจ... นำสตรีมาสนองตัณหาท่านได้ในบางโอกาส เพื่อความเพลิดเพลินใจของท่านอาจารย์ ศิษย์ยินดี เรื่องกามารมณ์เป็นเรื่องธรรมชาติ"
"ใช่ งานประจบสอพลอ เป็นกมลสันดานของพวกเจ้า..."
"ศิษย์เสียมารยาท ผิดไปแล้วท่านอาจารย์!" ศิษย์คนโปรดนั่งลงฟุบหน้ากับพื้น ขอโทษอาจารย์เป็นใหญ่โต มิใช่กลัวจะถูกทำโทษ แต่กลัวว่าอาจารย์จะอารมณ์ไม่ดี พาลไม่สอนวิชาพวกเขาไปสักอาทิตย์สองอาทิตย์ต่างหาก
ยินเฟิงหันไปทางศิษย์ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ "รู้มากไป ก็ไม่ดี ปากมากเกินไป น่าจะลองใช้ปั้นดินอุดปากเจ้าเสีย"
"โธ่... ข้าก็เป็นเช่นนี้ ท่านอาจารย์ยังไม่ชินอีกหรือ ท่านอย่าถือโทษโกรธเคืองข้าเลย" ฉางฟู่ทำหน้าตาน่าสงสาร กลับร่างเป็นสุนัขปีศาจเขี้ยวแหลมคมกลิ้งไปมาแลดูน่าเอ็นดู ก่อนคืนร่างบุรุษ ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แลดูเป็นผู้ชั่วร้าย "หากท่านอารมณ์ไม่ดี จะทำโทษข้าก็ได้..."
"ทำโทษเจ้า?" ยินเฟิงเลิกคิ้วขึ้นถาม พูดด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "พวกเจ้ามีแต่จะยิ่งได้ใจ เฆี่ยนตีเท่าไรก็ยิ่งชอบ โดยเฉพาะเจ้าผู้โปรดปรานหลงใหลความเจ็บปวด ฉางฟู่ เจ้าไปให้ปีศาจสตรีเฆี่ยนเจ้าแล้วกัน ข้าเบื่อจะตีเจ้า..."
ในเทือกเขาลับแลนี้มีเรื่องประหลาด ๆ อีกมาก นอกเสียจากศิษย์บางคนโปรดปรานให้เฆี่ยนตี ยิ่งเจ็บปวดทรมานมากเท่าไรพวกเขายิ่งมีความสุข ยินเฟิงมาอยู่เทือกเขาแห่งวิถีมารใหม่ ๆ เห็นศิษย์ถูกตีถูกเผาด้วยไฟร้อน พวกเขาดิ้นทุรนทุรายอย่างเจ็บปวด พอหายจากพิษไฟก็เฝ้าร้องขอให้อาจารย์ทำร้ายพวกเขาอีก
ใช่เพียงเท่านั้น ทั้งอาจารย์และศิษย์ปีศาจทุกผู้ตนต่างไร้จรรยาบรรณ ไม่สนใจเรื่องศีลธรรม หลงใหลในกามารมณ์ ใช้หวายเฆี่ยนตีกัน สานสัมพันธ์สวาทไม่สนใจใครเป็นใคร ต่างล้วนทำตามใจจนกลายเป็นกิจวัตร
ยินเฟิงรู้แก่ใจดีว่าศิษย์คนโปรดมักสอดแนมเรื่องส่วนตัวของเขา ฉางฟู่เป็นพวกยุ่มย่ามไม่เข้าเรื่องเสมอ ทุกเรื่องของทุกคนรอบกาย ทั้งที่มีเรื่องวุ่นวายในแต่ละวัน ทั้งการฝึกฝนวิชาปีศาจ หมกมุ่นในราคะกับปีศาจสตรี แลกเปลี่ยนพลังปีศาจ หาเรื่องทะเลาะวิวาทกับเทพหากว่าได้พบปะกันในเทวโลก
"ท่านอาจารย์ คือข้ามีข่าวสำคัญมาแจ้งท่าน..." ฉางฟู่ทำอึก ๆ อัก ๆ จนมองเห็นสายตาดุดันสั่งให้เขาพูด
"มีอะไร?"
"ข้าแอบตามเทพปักษาไปพบนาง... แม่นางไป๋"
"เจ้าพูดอะไร? เจ้าพบใคร..."
"หญิงสาวใบหน้าสะสวย เหมือนปั้นดินเผาท่าน นางเป็นบุตรสาวท่านโหว นางค่อนข้างเก็บตัว จึงไม่มีผู้ใดพบนาง ไม่มีใครรู้ว่าเป็นแม่นางไป๋..."
"แล้วเจ้าแน่ใจได้ยังไงว่าเป็นนาง?"
"ข้าพบเซียนปักษาโดยบังเอิญ ระหว่างข้ามภพภูมิไปนำศิลาไข่มุก ข้าถือโอกาสลอบตามอี้เจ๋อไป..."
ฉางฟู่ได้ยินนางเรียกอี้เจ๋อ ๆ หัวเราะร่าเริงเดินซื้อของกันในตลาด เขาตามทั้งสองอยู่ห่าง ๆ จนแน่ใจ ได้ยินนางพูดถึงท่านอาจารย์ยินเฟิง คิดว่าน่าจะเป็นอาจารย์ท่านเดียวกัน
ยินเฟิงเป็นเซียนผู้เดียวที่แปรพักตร์มา เหล่าปีศาจรู้เรื่องนี้ดี ถึงแม้ว่าว่าเขาไม่ใส่ใจใครมากนัก เพราะทำตามจุดประสงค์ของตนเท่านั้น
อาจารย์หัวเราะร่าเริง หลังได้รับข่าวดีจากศิษย์คนโปรด แทนที่เขาจะว่าฉางฟู่ยุ่งไม่เข้าเรื่องอีก กลับเอ่ยคำเชยชม "เก่งมากฉางฟู่ เจ้าทำดีมาก เจ้าสอดรู้จนได้เรื่อง ดีล่ะ ข้ารับปากว่าจะตกรางวัลให้เจ้าในภายหลัง"


## 4-1 มิลืมเลือน 不忘

รองเท้าแต่งงานปักทอด้วยด้ายทองลวดลายหงส์ขยับอย่างระมัดระวัง ชายกระโปรงเจ้าสาวที่ลากยาวบนพื้นไม้เป็นเงามันทำให้นางก้าวขาเดินไม่สะดวกนัก ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวยังค่อนข้างหนากว่าผ้าคลุมทั่วไป ทำให้ทัศนียภาพพร่าเลือนจนมองเห็นทุกสิ่งกลายเป็นสีชาดไปเสียหมด
"ท่านอ๋องเจ้าคะ..."
ไป๋เหม่ยหลานหันไปเรียกเจ้าบ่าวในชุดสีชาดข้างกายนาง ชายร่างสูงสง่าหันมาให้ความช่วยเหลือ ให้นางวางฝ่ามือบนท่อนแขน นำพานางก้าวเดินในเรือนไม้กว้างขวางเพื่อตรงไปยังห้องหอ
ขนาดว่าสายตาของนางมองสิ่งใดไม่ชัดเจน เห็นจะสมคำเล่าลือว่าอ๋องผู้นี้รูปงามปานหยกสลัก เป็นไปได้ว่าเขาอาจเป็นเทวดาเดินดิน ทั้งเค้าโครงของปลายจมูกโด่งเป็นสันคม คิ้วเข้มหนาที่โดดเด่นเหนือดวงตาเรียวรี ขณะสัมผัสถึงรอยยิ้มอบอุ่นผ่านใบหน้าหล่อเหลาแลดูคุ้นตานางเป็นอย่างมาก
ทุกสิ่งเป็นธรรมเนียมบนโลกมนุษย์ บุตรสาวที่ดี กตัญญูและเชื่อฟังบิดามารดาจำต้องก้าวผ่าน
ไป๋เหม่ยหลานเฝ้าปลอบใจตน นางนั่งลงบนฟูกนอนด้วยหัวใจตื่นเต้นสั่นไหว เมื่อถึงเวลาของเจ้าบ่าวจะใช้คันชั่งเปิดผ้าคลุมหน้า เพื่อส่งให้กับมารดาเจ้าสาว ในความหมายว่าทางเจ้าสาวเองและผู้ใหญ่มีใจที่ตรงกัน
ท่านอ๋องแลเห็นว่าเจ้าสาวมิได้มีมารดาเหมือนผู้อื่น นางมีเพียงบิดาจึงกล่าวอำลาผู้ใหญ่ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบสุขุม
"ไม่ต้องมากพิธี... รักษาน้ำใจนางเถิดท่านพ่อ ข้าเองก็มิได้มีท่านแม่เช่นเดียวกับนาง"
บิดายิ้มรับและจากไปในแววตาอาลัย จำต้องส่งบุตรสาวให้กับสามีของนางแล้ว เรือนหลังนี้ก็กำลังจะกลายเป็นบ้านหลังใหม่ของบุตรสาว
เจ้าสาวในชุดสีชาดปักเย็บอย่างประณีต เพียงนั่งนิ่งงัน นางกำมือเยียบเย็น หลังได้ยินเสียงทุ้มนุ่มละมุนหู ไม่มีสักวันหนึ่งที่นางจะลืมเลือนสักเศษเสี้ยวของความทรงจำ
"แม่นางไป๋"
มือเรียวสะบัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออก ไม่รอให้เจ้าบ่าวเปิดผ้าคลุมหน้านางแม้รู้ดีว่าไม่ควรกระทำ
นัยน์ตาคู่สวยสั่นไหวสบประสานแววตาน่าหลงใหล นางตกใจจนมือสั่นปากสั่น
"ทะ... ท่านอาจารย์..."
"เรียกข้าสามี..." ในน้ำเสียงประกาศิต ยินเฟิงตัดสินใจเปิดเผยตัวตนกับนาง มือหนาโบกไปมาในอากาศ นัยน์ตาลุ่มลึกอย่างมนุษย์พลันกลับกลายเป็นสีชาด
กาลเวลาผ่านไปเนิ่นนานถึงเพียงนี้ ในเทวโลกคงมากกว่าเก้าพันปี ไป๋เหม่ยหลานหาได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านอาจารย์ เหตุใดเขาไม่เคยตามหานาง ทำไมดวงตาของเขาเป็นเช่นเดียวกับพวกปีศาจ ใบหน้าหล่อเหลาแลดูดุดัน มิใช่บุรุษเทพผู้เปรียบเสมือนแสงตะวัน นางเคยพบแสงสว่างปรากฏรอบกายท่านอาจารย์เสมอ บัดนี้ตัวเขากลับปกคลุมด้วยความมืดมนหม่นหมอง
"ท่านหายจากพิษเหมันต์แล้วหรือ ทำไมท่านเพิ่งมาพบข้า?"
"หายดี ราวกับได้ชีวิตใหม่"
ได้ยินเท่านั้น ไปเหม่ยหลานปล่อยให้หยาดน้ำตามากมายรินไหลผ่านกระบอกตาร้อนผ่าว นางยกมือป้องปากอย่างไม่เชื่อสายตาตน
นางตัดขาดจากชายผู้นี้ไปแล้วแท้ ๆ เหตุใดเขากลับมาปรากฏตัวต่อหน้านาง
"ทำไมเจ้ามัวแต่คร่ำครวญ เจ้าแต่งงานมาเพื่อทำหน้าที่ของเจ้าหรือไม่... ไปไป๋..."
"เจ้าค่ะ..." ในน้ำเสียงสั่นเครือ ไป๋เหม่ยหลานไม่รีรอ โผเข้าหาอ้อมแขนแข็งแรงที่โอบรัดเอวของนางแน่นแฟ้น
ราตรีกาลแสนเร่าร้อนอ่อนหวานอบอวลด้วยกลิ่นราคะปีศาจ หากร่างกายรุ่มร้อนดั่งไฟ สามารถดับลงได้ด้วยโอบกอดและจุมพิตเสน่หา
ค่ำคืนแห่งไฟมารรุมเร้า ประตูไม้หน้าเรือนปิดแน่นหนาด้วยเวทหยิน ปีศาจทั้งสามกักขังศิษย์และอาจารย์ที่มีใจต่อกันไว้ด้วยไอพิษมหาศาล นางและเขาทำได้เพียงสานสัมพันธ์แห่งเยื่อใยรัก จวบจนรุ่งฟ้าสาง
ค่ำคืนนั้นนอกเสียจากว่าไป๋เหม่ยหลานจะช่วยชีวิตท่านอาจารย์จากไอพิษของปีศาจ มิให้เขาต้องทนทรมานลำพังบนฟูกที่กลายเป็นน้ำแข็งด้วยพิษเหมันต์ นางมิอาจลืมเลือนท่านอาจารย์แม้สักวัน เขากอดจูบลูบไล้ไปทั่วเรือนกายนาง น้ำเสียงอ่อนหวานเรียกขาน 'ไปไป๋' 'ไป่เหม่ยหลาน'
บัดนี้อาจารย์ยินเฟิงในชุดแต่งงาน เป็นสามีนางโดยถูกต้องตามธรรมเนียม เตียงสีชาดโรยด้วยดอกเหมยกุ้ยฮวา ต้อนรับบ่าวสาว เปลวเทียนวูบไหวส่องสว่างใบหน้าหล่อเหลาคมคาย แลดูดุดันก้าวร้าวผิดเป็นคนละคน มิใช่ท่านอาจารย์ผู้มีเมตตาธรรม ผู้เคยพลาดพลั้งต่อปีศาจและหัวใจตน
ไป๋เหม่ยหลานประหลาดใจในตัวท่านอ๋อง ในคราบของอาจารย์ยินเฟิง ด้วยจิตเดิมของนางเคยเป็นผู้บำเพ็ญตน นางจ้องมองนัยน์ตาสีชาด รอบกายกำยำนั้นสัมผัสได้ถึงอารมณ์มากมาย มิใช่บุรุษเทพผู้นิ่งขรึมสง่างาม
"ท่านอาจารย์... ทำไมท่านมีกลิ่นปีศาจ?"
"ทำไมล่ะ เจ้ากลัวข้าหรือ?" สิ้นคำ ฝ่ามือหนาสะบัดอีกครั้งหนึ่ง เพื่อปลดอาภรณ์และเกล้าผมนางด้วยเวทสีดำสนิท นางเหลือเพียงเรือนกายเปลือยเปล่าขาวสะอาด ผมนุ่มหอมทิ้งตัวลงส่งกลิ่นอบอวล ทว่าแววตาประกายมาดมั่นเปลี่ยนไปเป็นสั่นไหว สองมือยกขึ้นกอดกุมทรวงอกงาม
"กลัวรึไม่กลัว ท่านพ่อมอบเจ้าให้เป็นภรรยาข้าแล้ว ย่อมต้องทำหน้าที่ภรรยา"
ไป๋เหม่ยหลานถูกลบหลู่ดูหมิ่นด้วยเกียรติยศเต็มบ่า ซึ่งนางแบกมากับชุดสีชาด สองมือสั่นเทาจึงเลื่อนขึ้นปลดผ้ารัดเอวและอาภรณ์บุรุษร่างกำยำ


## 4-2 มิลืมเลือน 不忘

ยินเฟิงเฝ้ากอดจูบนางอย่างคนรักพลัดพราก ปลายจมูกซุกลงสูดดมกลิ่นอันน่าหลงใหลบนผิวกายขาวละเอียด เนินอกนุ่มเนียน หัวไหล่กลมกลึง ฝ่ามือสั่นเทาลากไล้ไปตามเรียวแขน ด้วยใจคะนึงหานางผู้นี้ยิ่งนัก
"เจ้าไม่มีกลิ่นดิน... ไม่ใช่ปั้นดิน เป็นเจ้าจริง ๆ"
เรือนผมนุ่มหอมที่ลอดปลายนิ้วผ่านในแต่ละเส้น ไม่มีกลิ่นดิน เรือนร่างงามไม่ละลายหายไปจากมือจนเหลือเพียงเถ้าธุลี ทั้งหมดเป็นกลิ่นของไป๋เหม่ยหลาน เขาไม่นึกเสียดายที่เผาปั้นดินนั้นทิ้งเสียแล้วตามฉางฟู่มาพบนาง วางแผนการละเอียดรอบคอบในช่วงเกิดกบฏ เพื่อให้ตนได้เป็นอ๋อง
"ปั้นดินอะไรเจ้าคะ?"
"..."
ใบหน้าหล่อเหลาเฝ้าซุกไซ้ลำคอเพรียวระหง ไป๋เหม่ยหลานยังคงอยู่ในอ้อมแขนอุ่นร้อนไร้อาภรณ์สักชิ้นหนึ่ง ตัดพ้อด้วยแววตาไร้เยื่อใย
"ในเมื่อภพชาตินี้ข้ามีชีวิตใหม่ที่ดี ท่านจึงไม่ควรมารบกวนข้า ข้าไม่ปรารถนาความเจ็บปวด สิ้นลมหายใจอย่างเดียวดายในสถานที่มืดมิด..."
"ข้ารู้..."
ยินเฟิงรู้ดีกว่านางเสียอีก นางสลายไปเพียงสองเค่อ ในขณะที่ปรมาจารย์เซียนสามารถฝืนทนในหุบเหวมารกว่าห้าร้อยปี
"ธรรมดาหุบเหวมารมิใช่ที่ที่เซียนจะไปเหยียบเยือน นับประสาอะไรกับศิษย์ผู้บำเพ็ญตนไม่กี่หมื่นปี เจ้าถูกพันธนาการด้วยโซ่แห่งหยาง ฉนวนล่อปีศาจชั้นดี ร่างทิพย์ถูกกัดกร่อนด้วยไอปีศาจ"
เบ้าตาแสบร้อนของยินเฟิงปรากฏความเคียดแค้นสาหัส ต่างจากนางผู้หวาดกลัว
ไป๋เหม่ยหลานไม่อยากนึกถึงฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนนางในทุกค่ำคืน ความเจ็บปวดทรมานสุดคณานับเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นในอดีตของนาง แม้ว่ากาลเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานสักเท่าไร นางรู้สึกว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
"ท่านอาจารย์... ข้ากลัว... ข้าเจ็บเหลือเกิน"
นางเริ่มร้องไห้คร่ำครวญ ร้องขอให้ชายร่างกำยำกอดปลอบนาง ริมฝีปากหนาหยักได้รูปจึงประทับจุมพิตโหยหาบนเรียวปากสีชาดที่สั่นระริก
ยินเฟิงมอบจุมพิตให้นางจนนางคลายหายจากความเศร้าหมอง ปลายลิ้นที่แทรกเข้าโพรงปากรสชาติหอมหวาน ตะกละตะกลาม กระหวัดลิ้นน้อยมาชื่นชม เขาสอนนางให้รู้จักรสจูบ ให้นางลืมเลือนเรื่องราวอันเลวร้ายสักชั่วครู่หนึ่ง เมื่อนางแสนอ่อนแอในร่างมนุษย์
กระนั้นไป๋เหม่ยหลานจดจำประสบการณ์ของนางและเขาได้เป็นอย่างดี แม้ในยามนี้ท่านอาจารย์ของนางทั้งอบอุ่นเร่าร้อน นัยน์ตาสีชาดที่จ้องมองนางด้วยสีหน้าประกาศเจตนารมณ์ชัดแจ้ง พาไรขนลุกชูชัน
มือเรียวลูบผ่านแผงอกกว้าง ปัดยอดปทุมถันชูชันของบุรุษ นางเพิ่งปลุกเร้าราคะจากเรือนกายชายแกร่งผู้ห่างเหินกามารมณ์มาเนิ่นนาน มิได้ล่วงรู้ว่ายินเฟิงคุ้นเคยวิถีในเมืองปีศาจ บุรุษสตรีสานสัมพันธ์ความใคร่ แลกเปลี่ยนพลังด้วยการสอดสวมร่างกายให้เป็นหนึ่ง ภาพเหล่านั้นทำให้เขาคิดถึงไป๋เหม่ยหลาน เขามักจะเดินหนีไปสงบจิตใจด้วยการกอดจูบปั้นดิน
เมื่อวงแขนเล็กตระกองกอดร่างกำยำแน่นแฟ้น ผิวกายเปลือยเปล่าสัมผัสกัน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงประทับจูบโหยหา นางไม่แม้จะกะพริบตา
อารมณ์อันมากล้นทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนไป ยินเฟิงอ่อนคล้อยตามนาง ในสีหน้าดุดันผ่อนคลายลง
ไป๋เหม่ยหลานมองเห็นเกล็ดสีขาวนวลบนท่อนแขนเป็นล่ำสัน ใกล้สายตาของนาง
'เกิดอะไรขึ้นกับท่านอาจารย์กันแน่?'
นางทำได้เพียงตั้งคำถามในใจ มือลูบไล้ร่างกายบุรุษตามใจปรารถนา นางสัมผัสเขาไม่ว่างเว้นสักที่หนึ่ง ไล่ตั้งแต่กรามแกร่งเป็นสันคมลงมา ตราบจนร่างกำยำหอบหายใจแรงจนแผงอกกระเพื่อมเคลื่อนไหว
นางมิได้รู้จักปีศาจอสรพิษแม้สักนิด ทั้งที่เคยได้ยินว่าปีศาจอสรพิษมีธาตุแห่งอัคคี เป็นปีศาจราคะ นางมองเห็นเขี้ยวขาวคมที่ยาวพ้นออกมาผิดไปจากท่านอาจารย์คนเดิม ใบหน้าหล่อเหลาที่นิ่งเฉยแลดูเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ
"ท่าน... หายจากพิษเหมันต์เพราะเกล็ดอสรพิษหรือ?"
ไปเหม่ยหลานระลึกได้ พิษเหมันต์ซึ่งซึบซาบเข้ากระแสโลหิต ให้ความรู้สึกหนาวเย็นถึงขั้วกระดูก พิษปีศาจราตรีเป็นธาตุตรงกันข้ามกับปีศาจอสรพิษ
"เจ้ายังฉลาดเฉลียวเช่นเดิม ศิษย์รักของข้า..."
มุมปากหนาแสยะยิ้มร้ายกาจ กายกำยำขยับขึ้นคร่อมทับ กดหัวเข่าลงบนฟูก เพื่อแหวกเรียวขาของนางให้อ้าออกกว้างอย่างใจร้อน เมื่อเขามิอาจหักห้ามใจรอ จิตราคะกำลังแผดเผาเรือนกายให้รุ่มร้อนดังไฟ เพียงสัมผัสร่างเปลือยเปล่าของสตรี
ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ลงบนซอกคอเพรียวงาม ก้มลงดื่มด่ำปทุมถันสีหวาน ทว่ากลับมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ นางมิได้มีอารมณ์ร่วมไปกับเขา
"ท่านมอบวิญญาณให้ปีศาจ ท่านอาจารย์มิใช่เซียนอีกต่อไป เพราะข้า... ข้าเป็นต้นเหตุใช่หรือไม่?"
ดวงหน้าแดงก่ำของไป๋เหม่ยหลานทำร้ายจิตใจเขาเป็นอย่างมาก ยินเฟิงก้มหน้ากอดจูบนาง ริมฝีปากหนาขบเม้มไปทั่วกายอรชร จนผิวกายขาวละเอียดปรากฏรอยจ้ำแดง พยายามจะให้นางอ่อนคล้อยตามเขาด้วยความดื้อรั้น กระทั่งปรากฏความจริงว่านางมิอาจสานงานหวามไหวต่อ ถึงแม้ว่านางจะยอมตามใจเขา หากยังร้องไห้ไม่หยุดหย่อน มือเรียวลูบเกล็ดอสรพิษด้วยท่าทีไม่รังเกียจ ราวกับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับนาง
ไป๋เหม่ยหลานทุกข์ตรมแสนสาหัส เมื่อนางเป็นต้นเหตุให้ท่านอาจารย์ยินเฟิงผู้เคยเป็นเซียนมอบจิตวิญญาณของเขาให้กับปีศาจ ยินเฟิงหยุดทุกสิ่งลง เพื่อกอดนาง กดริมฝีปากบนขมับเนียน ปลอบนางอย่างอ่อนโยน
"จิตใจเจ้าไม่มั่นคง ภรรยา ค่ำคืนมงดลก็คงต้องเลื่อนออกไปก่อน"


## 5-1 หายนะมาเยือน 灾难性的访问

บิดานึกโกรธเคืองในทีแรก เมื่อรับรู้ข่าวคราวบุตรสาวว่านางร้องไห้จนหมดสติไป จึงตั้งใจเดินทางมาไถ่ถามเอาความจากบุตรเขย หากไม่ทันได้ถามอะไร มาถึงก็พบสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว ไป๋เหม่ยหลานอยู่ในอ้อมกอดสามี กลางสวนรายล้อมด้วยพฤกษชาตินานาพรรณเหมาะสมกับฐานะของจวนอ๋อง บุตรสาวหน้าตาตื่นตระหนกยกมือทำความเคารพบิดา
"หมอจากราชสำนักเดินทางมาดูอาการเจ้าแต่ยามเฉิน ข้ารึเป็นกังวล จนได้ยินว่าลูกสาว..." รอยยิ้มมีลับลมคมในบ่งบอกว่าบิดาพึงพอใจกับสิ่งที่พบเห็น บุตรสาวทำก้มหน้าก้มตาเอียงอายสามี แม้ในยามนี้ดวงตาแดงช้ำของนาง หาได้รู้ว่าเกิดจากสาเหตุอันใด
"ฟื้นคืนสติก็โผเข้ากอดสามี เห็นทีว่าท่านพ่อของเจ้าคงไม่จำเป็นต้องเดินทางมา"
"ข้าขออภัยที่ทำให้ท่านเป็นกังวล ท่านพ่อ ข้าไม่เป็นอะไรมาก เพียงอ่อนเพลียเล็กน้อย"
ไป๋เหม่ยหลานเป็นบุตรสาวที่ดีเสมอ บิดาเข้ามาลูบศีรษะนาง สอนนางเรื่องการมีสามีไม่ควรให้เขาต้องเดือดเนื้อร้อนใจ ทั้งที่เป็นความผิดของนางเสียเมื่อไร หากไม่เป็นเพราะบ่าวรับใช้ปากพล่อยไปฟ้องบิดาว่าได้ยินเสียงร้องไห้ของนาง ตอนนำหีบผ้าและของใช้ของนางมาส่งถึงเรือนท่านอ๋อง
"ท่านพ่อไม่ต้องเป็นกังวล ภรรยาข้า ย่อมไม่ปล่อยให้นางไม่สบายตัวหรือป่วยไข้นาน"
"ลูกสาวข้าอาจเอาแต่ใจสักหน่อย อย่างไรเสียนางก็เป็นเด็กดี ข้าฝากท่านดูแลนางด้วย เฉียนฟานอ๋อง"
ฉางผิงโหวกล่าวกับบุตรเขย หันไปสั่งบ่าวให้นำยาสมุนไพรเพิ่มเติมจากหมอชรา หีบผ้าของบุตรสาวนั้นมากมาย วางอยู่ในจวนอ๋องกลางห้องรับรองแขก มีบ่าวรับใช้เดินมาหยิบสมบัติ เข้าไปเก็บในห้องให้นางเรียบร้อย
"ท่านพ่อรีบไปทำงานของท่านเถิดเจ้าค่ะ ข้าอยู่ได้ ข้าจะดูแลท่านอะ..." พอเผลอหลุดปากไป นางเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ "เฉียนฟานอ๋องเป็นอย่างดี ดูแลงานบ้านเรือนให้เรียบร้อย"
"ดี ๆ ตอนแต่งรึถามนู่นถามนั่น ได้แต่งแล้วไม่ยอมคลาดจากสามี เจ้านี่นะ อย่าให้ข้าได้ยินเรื่องอาจารย์ยินเฟิงอะไรของเจ้าอีก ข้าเลือกสามีที่ดีให้เจ้า ไม่ควรให้ข้าต้องผิดใจกับลูกเขยเพราะเจ้า เข้าใจหรือไม่? ลูกสาว"
"เจ้าค่ะ!" นางสะดุ้งตอบ ไม่คิดว่าบิดาจะพูดมันขึ้นมา ใบหน้าแดงซ่านมองซ้ายขวาด้วยท่าทีลนลาน พบว่าชายทั้งสองสบตากันประหลาด ๆ บิดาโบกมือลาจากไป บอกว่าจะเข้าเมืองหลวงไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้
อาจารย์ยินเฟิงในนามเฉียนฟานอ๋องลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ก้มหน้าลงมองแก้มแดงระเรื่อของหญิงสาวในชุดฮั่นฝู่ลวดลายดอกบ๊วยสีหวาน โดยมิได้รู้สึกหึงหวงนางแต่อย่างใด เขานึกตลกขบขันนาง แลเห็นว่านางแสนอับอายขายหน้า
"อืม... ได้ยินจากท่านพ่อว่าเจ้าคร่ำครวญหาท่านอาจารย์ยินเฟิงทุกวันเลยหรือ?"
"ขออภัยเจ้าค่ะ ต่อไปนี้ข้าจะระวังปากและความคิดภายในใจข้า ในเมื่อข้าแต่งงานมีสามีแล้ว ท่านเป็นเฉียนฟานอ๋อง" นางตอบรับด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม เหลือบตามองใบหน้าเคร่งขรึมของท่านอ๋องผู้อ่อนโยนกับนางเมื่อนางเสียน้ำตาให้ท่านอาจารย์ ยามนี้กลับทำเป็นไม่รู้ร้อนรู้หนาว ครั้นนางจะอ้าปากถามเขาว่าไปเป็นอ๋องตอนไหนอย่างไรก็ไม่กล้า
"ตั้งแต่เมื่อไรกัน?" ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงคาดคั้นนาง มีสีหน้าเรียบเฉย อยู่ดี ๆ ก็เอ่ยอย่างไร้เยื่อใย
"ไป๋เหม่ยหลานรับรองว่าไม่มีเรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่ขอเกี่ยวข้องกับท่านอาจารย์อีกยินเฟิงอีกเจ้าค่ะ"
"ใช่แล้วล่ะ หวังว่าข้าจะไม่ได้ยินชื่อชายอื่นนอกจากสามีของเจ้า"
"เจ้าค่ะ ท่านอ๋อง"
"สามี" เสียงเข้มสั่งนาง ก้มศีรษะประสานมือไว้ด้านหน้า ลมพัดเย็นสบายในสวน เสียงน้ำไหลจากโขดหินในบ่อน้ำพุ เสียงนกร้องอย่างสดชื่นแจ่มใส ยินเฟิงคงไม่สำราญใจเท่าการยืนฟังน้ำเสียงกัดฟันตัดพ้อของนาง
"ข้ายังไม่ชินปากเจ้าค่ะ เอาเป็นว่าข้าจะพยายาม ข้าขออภัยท่านด้วย หากว่าข้าเสียมารยาทต่อท่าน"
"เลิกขอโทษข้าเสียที ภรรยา"
นัยน์ตาลุ่มลึกสีนิลสนิทฉายประกายนุ่มนวล โอนอ่อนต่อนางผู้อ่อนน้อม ลึก ๆ ภายในใจไป๋เหม่ยหลานกลับเป็นม้าพยศ อาจแข็งข้อต่อเขาขึ้นมาก็ได้ ตราบใดที่นางเป็นศิษย์ดื้อรั้นคนเดิม ไม่เคยเปลี่ยนแปลงแม้ในภพชาติใหม่
'ชอบทำให้ข้าอับอายขายหน้านักนะท่านอาจารย์ คอยดูเถอะ ข้าจะเอาคืนแน่'
ถ้อยคำในใจ อีกฝ่ายมิอาจล่วงรู้ได้ ยินเฟิงเลื่อนมือไปลูบศีรษะนางด้วยท่าทางเอ็นดู โดยที่นางไม่ได้หลบเลี่ยงเขาให้รู้สึกเสียน้ำใจในฐานะสามีภรรยา ขณะดวงตาคู่สวยสั่นไหว อาจทำให้เขารับรู้ได้ว่านางมิเคยลืมเลือนอาจารย์ยินเฟิงของนางแม้สักวัน ถึงนางจะลั่นวาจาว่าไม่ขอเกี่ยวข้องกับเขาอีก
บรรยากาศในวันวานหวนคืนกลับ ประหนึ่งบุปผาที่แห่งเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลาได้ฟื้นคืน แม้อาจแตกต่างไปเมื่อเขาและนางไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกที่มีต่อกัน เขาจะกอดนางจูบนางเมื่อใดก็ได้ทั้งนั้น
ไป๋เหม่ยหลานไม่สามารถปฏิเสธหัวใจตน จำได้ว่าเมื่อก่อนนั้นนางมักหลบเลี่ยงสายตา เพื่อไม่ให้ผู้ใดรู้ความจริงว่านางคิดอย่างไรกับท่านอาจารย์


## 5-2 หายนะมาเยือน 灾难性的访问

นางกำลังปลาบปลื้มยินดีอยู่กับช่วงเวลาอันอบอุ่นใต้แสงอรุณในยามซื่อบนโลกมนุษย์ นางจ้องมองคิ้วเข้มหนาเหนือดวงตาเรียวรี รอยยิ้มบนมุมปากหนาหยักได้รูปที่แปรเปลี่ยน เขาแลดูนิ่งขรึมขึ้น กระทั่งมือหนาเลื่อนผ่านไปข้างหลัง เลยพ้นศีรษะของนางไป นัยน์ตาลุ่มลึกทอประกายสีชาด
"ไม่พบกันนาน เซียนปักษา"
ในน้ำเสียงเยียบเย็น มือที่จับหมับเข้าคอปักษาทำไป๋เหม่ยหลานลนลาน หวาดกลัว
"ท่านอย่าทำร้ายอี้เจ๋อ! เขาไม่ได้ทำอะไรผิด เขาช่วยเหลือข้า เขาช่วยชีวิตข้านะ"
"อ้อ... งั้นหรือ?"
ถึงแม้ว่ายินเฟิงเป็นผู้บอกกับเทพปักษาไม่ให้นางล่วงรู้เรื่องการสกัดดวงวิญญาณจากร่างโครงกระดูกนั้นเป็นฝีมือของเขา เพราะนางจะเสียใจเป็นอย่างมาก ภายในจิตใจกลับร้อนรุ่มดังไฟ เขารู้สึกเหมือนกับว่าตนถูกเอารัดเอาเปรียบจากเทพปักษาซึ่งเสวยสุขกับไป๋เหม่ยหลานแต่เพียงผู้เดียว
กลิ่นอายปีศาจไม่มีผู้ใดมองเห็นนอกเสียจากนางและชายตรงหน้า มือหนาจับคอเซียนปักษาเหมือนจับนกตัวเล็ก ๆ อี้เจ๋อถีบขาสั่นเทา
"ท่านอาจารย์ยินเฟิง! ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใจกับท่าน ข้าสาบานว่าข้าไม่ได้บอกอะไรนาง..."
"ก็ไม่ใช่เรื่องนั้นเสียหน่อย ข้ากำลังคิดว่า..." เขาเลื่อนสายตาจากนางไปทางนกน้อยในกำมือ "กาลเวลาเนิ่นนานแสนไร้ค่า อุตส่าห์ตามหาศิษย์รักของข้ามาเก้าพันปี เจ้ากลับมาหานางได้ทุกเมื่อ ตราบเท่าที่เจ้าต้องการ"
"ข้าน้อยผิดไปแล้ว... ขออภัยท่านอาจารย์ อย่าโกรธเคืองข้า..." อี้เจ๋อพร่ำเพ้อภาษาเทพหากผู้อื่นคงฟังเป็นภาษานก มันส่งเสียงร้องโวยวายกระพือปีกเมื่อถูกจับกุมตัว บ่าวรับใช้เดินผ่านไปเร็ว ๆ ด้วยความหวาดกลัว ส่วนเจ้าของมือหยาบจับคอนก อีกข้างหนึ่งเอาไพล่หลังเดินกลับเข้าเรือน ไป๋เหม่ยหลานจับกระโปรงของนางยกขึ้นให้พ้นปลายเท้า รีบตามสามีไป
ปลายเท้าหนาใต้อาภรณ์สง่างามสีนิลก้าวมาถึงห้องครัว ใกล้กับเตาไฟ อี้เจ๋อดิ้นไม่หลุดจากพันธนาการของท่านอาจารย์ผู้จับเขาด้วยไอปีศาจมหาศาล เทพในร่างนกคงไร้หนทางหนี
ยินเฟิงหันไปบอกแม่ครัวร่างท้วม นางกำลังต้มผักทำอาหารให้ทุกคนในเรือน
"ต้มนกนางนวล บำรุงร่างกายดี น้ำต้มกระดูกเทพปักษา ไม่แน่ใจว่าเป็นยาอายุวัฒนะหรือไม่?"
"ท่านนำสหายข้าไปต้มน้ำแกงไม่ได้นะ ไม่ได้เด็ดขาด!"
"เจ้าเอาไปถอนขนก่อน ค่อยเอาไปต้ม" เจ้าของบ้านยื่นนกให้หญิงร่างท้วม หาได้รู้ว่าทั้งสองพูดคุยอะไรกันเรื่องเทพปักษา แม่ครัวเพียงทำตามหน้าที่
"เจ้าค่ะท่านอ๋อง"
เฉียนฟานอ๋องเลือดเย็นถึงเพียงนี้! แม้ศิษย์ตนก็นำไปต้มทำน้ำแกงได้ ไป๋เหม่ยหลานไร้หนทางช่วยเหลือสหาย นั่งลงกับพื้นไม้ สองมือรวบกอดขาท่านอ๋อง ละล่ำละลักกล่าว
"ท่านอย่าทำร้ายอี้เจ๋อ! เขาช่วยเหลือข้าเอาไว้มาก ข้าไม่ต้องไปเกิดเป็นนางบำเรอในกองทัพ ข้าไม่ต้องไปเป็นโสเภณีก็เพราะอี้เจ๋อ ได้โปรดเถิดท่านอาจารย์ ไว้ชีวิตอี้เจ๋อด้วย ข้าขอร้องท่าน ได้โปรดเมตตาไป่ไป๋ อี้เจ๋อด้วย"
หัวใจยินเฟิงพาลเจ็บปวดไปด้วยกับนาง พยายามบีบน้ำตาเรียกร้องความเมตตาสงสาร ซึ่งมันก็ได้ผล ขณะแม่ครัวกำลังรอคำสั่งจากท่านอ๋อง มือหยิบมีดปังตอขึ้นมารอเชือดคอเจ้าอี้เจ๋อ เขาพลันคว้าคอมันกลับมา ก้มหน้าลงบอกใบหน้าหวานเว้าวอนของร่างงามที่กอดขาเขาแน่น
"เรียกข้าสามี... หรือเย็นนี้จะกินนกทอด?"
"สามี" ในน้ำเสียงอ่อนหวาน ไป๋เหม่ยหลานกะพริบกระบอกตาร้อนผ่าว เงยหน้าขึ้นมองเงื้อมมือมัจจุราช เมื่อเขายอมไว้ชีวิตสหายของนางด้วยแววตาเยือกเย็น หากไม่ยอมปล่อยมือที่เปี่ยมด้วยไอหยินปีศาจ
ส่วนเทพปักษายามนี้น่ะหรือ คอพับคออ่อน แสร้งเป็นนกหมดสติไปเสียแล้ว
'เราล้วนบำเพ็ญตนเพื่อบรรลุสัจธรรมแห่งชีวิต เจ้ารู้หรือไม่? แม้สิ่งเล็ก ๆ ก็นับว่ามีลมหายใจ เหล่าเซียนจึงมีเมตตาธรรมต่อพวกมันสม่ำเสมอ'
เหตุใดท่านอาจารย์ยินเฟิงผู้เปี่ยมไปด้วยเมตตาราวโพธิสัตว์เดินดิน ถึงได้กลายเป็นอ๋องใจดำ อี้เจ๋อก็เป็นหนึ่งในศิษย์ท่านอาจารย์ บำเพ็ญตนมาก่อนนาง เรียกว่าเป็นรุ่นพี่เซียนของนาง ท่านอาจารย์จะจับเขาไปถอนขนต้มน้ำแกง!
ไป๋เหม่ยหลานไม่เข้าใจการเปลี่ยนแปลงของอาจารย์ยินเฟิง ยามนี้หาได้มีรอยยิ้มให้นางแม้สักน้อย ทั้งที่ใจของเขาเฝ้าคิดถึงนางไม่น้อยไปกว่า
บางครั้งนางมองเห็นว่านัยน์ตาคู่คมแปรเป็นสีชาด เขาส่ายหน้าไปมา ชะโงกคอมองหานางด้วยสีหน้านิ่งเรียบไร้อารมณ์ เขาไม่ละวางตาไปจากนาง เหมือนกลัวว่านางอาจสลายไปในอากาศได้ทุกเมื่อ เขาจะคอยเรียกหานาง
"ภรรยา ข้าจะอาบน้ำ เจ้าให้บ่าวไปเตรียมน้ำแล้วตามข้ามา" ในน้ำเสียงอ่อนโยน มือขวาขยับวางพู่กันไม้ลงบนแท่นหยกอันเล็ก อีกข้างหนึ่งปล่อยจากการจับรั้งชายอาภรณ์ ด้วยความระมัดระวังไม่ให้ชายเสื้อเลอะเทอะจากการเขียนตัวอักษรด้วยหมึกพู่กัน
อาจารย์ยินเฟิงมีกิริยาสง่างาม เขาเหลือบตาขึ้นมองหานาง สังเกตเห็นว่าดวงตาคู่สวยใสจับจ้องเขาไม่เลิกรา
"เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ? ข้าจะอาบน้ำ"
"อ้อ... เจ้าค่ะ"
ร่างบางในชุดสีชมพูหวานก้าวเดินออกจากห้องไป หลังเอาแต่เฝ้ามองสามี นางเรียกบ่าวให้เตรียมน้ำอาบในถังไม้ให้เจ้าของจวน กว่าจะนึกขึ้นได้
"อาบน้ำ!"
นางโวยวาย มองหาสาวใช้อีกคนเพื่อที่นางจะไถ่ถามเอาความ นางไม่รู้ว่านางควรทำยังไง การปรนนิบัติสามีคือต้องให้นางอาบน้ำให้เขาด้วยหรือ นางจะทำเป็นไหมเล่า
เพื่อรักษาเกียรติท่านอาจารย์ ไป๋เหม่ยหลานยอมรับโทษทัณฑ์ของสำนักเซียวเหยา ถูกทรมานจนตาย ภพชาติใหม่นี้นางขอเป็นเพียงมนุษย์เดินดิน มิขอเกี่ยวข้องกับท่านอาจารย์อีก ไยท่านจึงกลับมาพัวพันวาสนาชะตาชีวิตนาง