ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด
Thap_Thevapat
## อารัมภาบท

ตอน กรรมบันดาล
...ปีเก่าผ่านพ้นไปล่วงเข้าสู่ปีศกใหม่ ชายหนุ่มผู้กำลังมีความหวังกับการสร้างตัวใหม่อีกครั้ง กับการงานใหม่ที่ได้ทำ การงานค่อนข้างดูดีแม้จะวุ่นวายอยู่ซักหน่อยกับระบบงาน ชีวิตหน้าที่การงานที่เขามุ่งหวังถึงการเจริญก้าวหน้าในงาน แต่เขาหารู้ไม่ว่างานที่เขากำลังทำอยู่นี้จะทำให้เขาเสียใจเสียความรู้สึกในวันข้างหน้า...
เทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ได้ผ่านพ้นไป ชีวิตเขาดำเนินเดินไปตามปกติ เช้าทำงานเลิกงานก็กลับห้องเช่า วันไหนที่เลิกงานใกล้เคียงกับคนรัก เขาก็จะไปรอรับคนรักของเขาที่ทำงานประจำ..
... วันหนึ่งในช่วงราวกลางเดือนมกราคมได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น ชายหนุ่มได้เลิกงานไวและเขาตัดสินใจไปรอรับคนรักที่หน้าบริษัทที่เธอนั้นทำงาน เขาได้ไปนั่งรอคนรักอยู่ตรงซอยข้างที่ทำงานของเธอ เวลาราวๆ ห้าโมงครึ่งจะเข้าหกโมงเย็น เขาเห็นชายคนนึงแต่งตัวภูมิฐานเดินออกมาจากตึกที่คนรักทำงานอยู่ ชายคนนั้นเดินมาในซอยที่เขานั่งรอคนรัก ซักครู่ก็มีชายฉกรรจ์สองสามคนเดินตามชายคนนั้นมา เขาได้นั่งมองดูก็เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นวิ่งเข้าไปฉุกฉุดกระชากชายที่แต่งตัวภูมิฐานคนนั้น เหมือนการแย่งชิงอะไรซักอย่างจากชายคนนั้น ชายหนุ่มเห็นเหตุการณ์จึงลุกวิ่งเข้าไปหา เพื่อหวังช่วยเหลือผู้ชายคนนั้นให้พ้นจากการถูกทำร้ายของกลุ่มชายฉกรรจ์ เขาได้เข้าช่วยเหลือแต่ในขณะที่ชุลมุนนั่นเอง หนึ่งในสามชายฉกรรจ์ได้ใช้มีดปลายแหลมแทงมาที่ตรงท้องของชายหนุ่มชายหนุ่มได้ถีบชายที่แทงมีดมากระเด็นไป และในหูได้ยินเสียงร้องของคนที่ปากซอยร้องว่า "ช่วยด้วยมีการปล้น" เมื่อเสียงนั้นจบลงชายหนุ่มก็ล้มลง ด้วยอาการเจ็บจุกจากบาดแผลที่โดนแทง เขาเสียเลือดมากจนหมดสติไป มารู้สึกตัวอีกทีก็ที่โรงพยาบาล เขานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลราวๆ สิบวัน และเหตุการณ์นี้ทำให้เขาต้องออกจากงานที่เดิม กลายเป็นคนตกงาน ผลของการคิดดี ทำดี ช่วยคน มันทำให้เขาถึงกับต้องตกงาน มันใช่หรือ?? ทำไมชะตาถึงแกล้งเขาแบบนี้!!??
" ...มันคือ คำถามที่เขาถามตัวเองเสมอ..!!
และเขาจะทำอะไรต่อไปในวันหน้า.."
คอยติดตามได้ใน " ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด" ' ตอน..กรรมบันดาล'
ผู้แต่ง...ทัพ เทวภัทร


## ตอน กรรมบันดาล1

ตอน กรรมบันดาล1
...ปีเก่าผ่านพ้นไปล่วงเข้าสู่ปีศกใหม่ ชายหนุ่มผู้กำลังมีความหวังกับการสร้างตัวใหม่อีกครั้ง กับการงานใหม่ที่ได้ทำ การงานค่อนข้างดูดีแม้จะวุ่นวายอยู่ซักหน่อยกับระบบงาน ชีวิตหน้าที่การงานที่เขามุ่งหวัง  ถึงการเจริญก้าวหน้าในงาน
แต่เขาหารู้ไม่ว่างานที่เขากำลังทำอยู่นี้จะทำให้เขาเสียใจเสียความรู้สึกในวันข้างหน้า...
เทศกาลส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ได้ผ่านพ้นไป ชีวิตเขาดำเนินเดินไปตามปกติ เช้าทำงานเลิกงานก็กลับห้องเช่า วันไหนที่เลิกงานใกล้เคียงกับคนรัก เขาก็จะไปรอรับคนรักของเขาที่ทำงานประจำ..
... วันหนึ่งในช่วงราวกลางเดือนมกราคมได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น ชายหนุ่มได้เลิกงานไวและเขาตัดสินใจไปรอรับคนรักที่หน้าบริษัทที่เธอนั้นทำงาน เขาได้ไปนั่งรอคนรักอยู่ตรงซอยข้างที่ทำงานของเธอ เวลาราวๆ ห้าโมงครึ่งจะเข้าหกโมงเย็น เขาเห็นชายคนนึงแต่งตัวภูมิฐานเดินออกมาจากตึกที่คนรักทำงานอยู่ ชายคนนั้นเดินมาในซอยที่เขานั่งรอคนรัก ซักครู่ก็มีชายฉกรรจ์สองสามคนเดินตามชายคนนั้นมา เขาได้นั่งมองดูก็เห็นชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นวิ่งเข้าไปฉุกฉุดกระชากชายที่แต่งตัวภูมิฐานคนนั้น เหมือนการแย่งชิงอะไรซักอย่างจากชายคนนั้น
ชายหนุ่มเห็นเหตุการณ์จึงลุกวิ่งเข้าไปหา เพื่อหวังช่วยเหลือผู้ชายคนนั้นให้พ้นจากการถูกทำร้ายของกลุ่มชายฉกรรจ์ เขาได้เข้าช่วยเหลือแต่ในขณะที่ชุลมุนนั่นเอง
หนึ่งในสามชายฉกรรจ์ได้ใช้มีดปลายแหลมแทงมาที่ตรงท้องของชายหนุ่ม  ชายหนุ่มได้ถีบชายที่แทงมีดมากระเด็นไป และในหูได้ยินเสียงร้องของคนที่ปากซอยร้องว่า "ช่วยด้วยมีการปล้น"
เมื่อเสียงนั้นจบลงชายหนุ่มก็ล้มลง ด้วยอาการเจ็บจุกจากบาดแผลที่โดนแทง เขาเสียเลือดมากจนหมดสติไป
มารู้สึกตัวอีกทีก็ที่โรงพยาบาล เขานอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลราวๆ สิบวัน และเหตุการณ์นี้ทำให้เขาต้องออกจากงานที่เดิม กลายเป็นคนตกงาน ผลของการคิดดี ทำดี ช่วยคน "มันทำให้เขาถึงกับต้องตกงาน มันใช่หรือ?? ทำไมชะตาถึงแกล้งเขาแบบนี้!!??"
" ...มันคือ คำถามที่เขาถามตัวเองเสมอ..!!
และเขาจะทำอะไรต่อไปในวันหน้า.."
คอยติดตามได้ใน " ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด" ' ตอน..กรรมบันดาล'
ผู้แต่ง...ทัพ เทวภัทร


## ตอน กรรมบันดาล2

ตอน กรรมบันดาล 2
.. ทิวาได้รับรู้ถึงเหตุแห่งการเลิกลากับแฟนคนที่สอง ในวันนั้นจะเป็นวันที่ชี้ชัดว่า ทุกสิ่งที่ทิวาเองนั้นได้เห็นได้รับรู้จากนิมิตสมาธินั้น มันจะเกิดขึ้นจริงๆรึไม่...
ทิวาได้คบหากับแฟนคนที่สองมาจนจะครบสองปี  ทั้งคู่ก็ต่างมีเรื่องกระทบกระทั่งกันมาตลอด แต่ก็ยังไม่ถึงกลับต้องเลิกลากัน..
สิ่งที่ทิวาเองนั้นได้เห็นในวันที่ดขาจะเลิกลากับแฟนคนที่สอง "วันนั้นคือวันที่แฟนของทิวา ได้ว่าขู่จะฆ่าตัวตาย"  "และภาพต่างๆก็ได้ทยอยเข้ามาเรื่อยๆ ว่าแฟนของทิวานั้นได้ใช้เชือกผูกคอตนเองแต่ไม่สำเร็จ จึงเปลี่ยนมาใช้มีดกรีดแขนตัวเอง"
"ภาพเหตุการณ์ที่ทิวาได้เห็นนั้น มันเป็นช่วงที่ทิวาได้กลับมาจากทำงานมาถึงที่พัก ก็ได้พบเพียงร่างที่สิ้นลมของเธอ มันทำให้ตัวทิวาเองนั้นถือว่ามันเป็นตราบาปของตนเอง"
"เมื่อสิ่งที่เห็นมันได้บอกเตือนแบบนั้น ทิวาก็ได้พยายามเพื่อที่จะแก้ไขไม่ให้มันเกิดขึ้นมาตามที่ตัวเองได้รับรู้และเห็นในนิมิตสมาธิ..."
.." ชีวิตของคนเราก็มีเพียงแค่นี้ ทิวาคิด.."
หลังจากวันนั้นทิวาก็ใช้ชีวิตปกติ เช้าออกไปทำงาน เย็นกลับห้องพัก และรับตรวจชะตาให้ลูกดวงในตอนเย็นทุกๆของทุกวัน..
จนมาถึงคืนหนึ่ง ที่ทิวาได้เห็นตนเองเลิกงานกลับมาตอนค่ำๆ และได้เกิดเหตุการณ์รถกันชนตรงสี่แยกไฟแดง...
"นั่นคือภาพที่ทิวาเห็นเหตุการณ์ที่ตนเองนั้นประสบอุบัติเหตุ..."
เช้าวันใหม่...ทิวาก็ตื่นไปทำงานเหมือนเดิม แต่วันนี้ช่วงบ่ายๆ ทิวาได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนทางไกลโทรมาปรึกษา ถึงการหาทางช่วยเด็กคนหนึ่ง ที่ได้เข้าโรงพยาบาลโดยไม่รู้สาเหตุ ทิวาได้บอกให้เพื่อนแจ้งชื่อแม่ของเด็กและวันเดือนปีเกิดมาให้เพื่อจะได้ตรวจดู หลังจากตรวจดูแล้ว ทิวาก็ได้บอกกับเพื่อนว่า
"ตัวแม่ของเด็กนั้นได้มีการลบหลู่สิ่งที่มองไม่เห็น จนเด็กต้องมารับเคราะห์แทน เพราะเป็นการสั่งสอน" ทิวาได้บอกกับเพื่อนไปอีกว่า
"ให้ญาติๆ ของเด็กคนนั้นไปจุดธูป16ดอก พร้อมกับสวดมนต์บทชุมนุมเทวดาตรงศาลพระภูมิที่โรงพยาบาล เพื่อเป็นการขอร้องให้พระภูมิเจ้าที่ในโรงพยาบาลนั้นช่วย และให้กรวดน้ำตรงโคนศาล"
หลังจากที่ทิวาบอกไปและแจ้งข้อแม้ว่า "หากเด็กคนนั้นได้ออกจากโรงพยาบาล ก็ให้แม่ของเด็กไปบวชชี3-7วัน"  นั่นคือสิ่งที่ทิวาแนะนำไป
พอเวลาได้ผ่านมา3วัน นับจากที่ทิวาได้ตรวจชะตาของเด็กคนนั้นและบอกวิธีแก้วิธีทำไป..
อาการของเด็กคนนั้นได้ดีขึ้น และได้ออกจากโรงพยาบาลไป แต่เหตุการณ์กลับเงียบหาย ทางญาติของเด็กคนนั้นไม่ส่งข่าวกับมา ว่าได้ทำตามที่ทิวาบอกไปหรือไม่
พอเรื่องราวผ่านมาได้ประมาณ3วัน ในวันที่3นั่นเอง..!! "คือวันที่เกิดเหตุตามที่ตนเองได้เคยเห็น"
" ทิวาทำงานและได้เลิกงานมาในตอนดึก ทิวาได้ขับรถมอเตอร์ไซค์มาถึงตรงบริเวณสี่แยกไฟแดงใกล้ๆ กับที่พักของทิวา ซึ่งเวลานั้นก็ประมาณ3ทุ่มได้ ทิวาจอดรถติดไฟแดง พอไฟเขียวทิวาก็ได้บิดคันเร่งออกตัวไป และมีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง ได้ขับฝ่าไฟแดงมาชนเข้าที่ข้างตัวรถของทิวาอย่างจัง รถทั้งสองคันเกี่ยวกันไปยาวเกือบ5เมตร และรถคันที่มาชนรถของทิวา จึงหลุดจากการเกี่ยวกันออกไป"
"ทิวาเองก็พยายามประคองตัวรถที่ตนเองขับไม่ให้ล้มอย่างที่ตนเองเคยเห็นภาพมาก่อนหน้านั้น" " ทิวาประคองรถไปได้ประมาณ5เมตรก็จอดรถตรงกลางถนน หันกลับไปมองรถคันที่มาชนตน ก็เห็นรถคันนั้นล้มคว่ำอยู่กลางถนน ส่วนตัวทิวาเองก็มีอาการเจ็บที่ข้อเท้าขวาจากการชน ทิวาได้เดินเขยกๆ ไปดูรถคู่กรณีที่ล้ม"
จากนั้นจึงเดินกลับมาเข็นรถตนเองหลบเข้าข้างทาง เพื่อรอเคลียเหตุการณ์ ทิวารอจนรถมูลนิธิมาถึงก็ได้พากันไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจรักษา ส่วนรถที่เกิดเหตุก็จอดเอาไว้ตรงนั้น ทิวาเองว่าจะไม่ไปโรงพยาบาลด้วยซ้ำ เพราะคิดว่าตนเองไม่ได้เจ็บอะไรมากแค่เท้าแพลง แต่ก็ไม่อาจจะขัดเจ้าหน้าที่มูลนิธิได้ จึงยอมไปโรงพยาบาล ในขณะที่นอนบนเปลพยาบาลในรถไปนั้น ทิวาก็ได้ยินเสียงในหูบอกมาว่า "เหตุครั้งนี้คือเคราะห์กรรมที่เจ้าเข้าไปยุ่งมา" แต่ทิวาก็ไม่ได้สนใจ ในเสียงพูดที่ได้ยินนั้น จึงนอนพักตัวไปบนรถพยาบาล เพราะเริ่มปวดที่ข้อเท้ามากขึ้น
พอไปถึงโรงพยาบาลในขณะที่รอการตรวจรักษาจากหมอ ทิวาได้แชทไปบอกแฟนให้ไปเอารถที่สี่แยกที่เกิดเหตุกลับห้องพักด้วย "แต่การกลับเปลี่ยนเพราะแฟนของทิวาเอง คิดว่าทิวานั้นทิ้งรถเอาไว้แล้วทิ้งเธอไป แถมเธอเองยังด่าทอต่อว่าทิวามาอีกด้วย" จนทิวาทนไม่ได้จึงต้องบอกไปว่า "ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาลเพราะรถชนกัน"  ทิวาไม่ได้เป็นห่วงตัวเองเลยในการบาดเจ็บครั้งนี้ แต่ห่วงรถเพราะกลัวว่ารถจะหายไปมากกว่า เพราะที่เกิดเหตุนั้น ไม่มีเจ้าหน้าที่เฝ้าแล้ว เพราะตามที่ทิวาเห็นหลังจากออกจากโรงพยาบาลและกลับมาดูรถ รถได้หายไปเพราะถูกขโมย ทิวาจึงได้ให้แฟนไปนำรถกลับห้องก่อน แต่กลับมาถูกด่าว่าเสียๆ หายๆ แถมมีแช่งให้เจ็บหนักน่าจะตายไปเสียด้วยซ้ำ"
ทิวาเองก็ได้แต่อดทนไม่ตอแยกลับ จนการรักษาของหมอจบลงทำการเอ๊กซเลย์แล้ว ผลออกมาว่า"ข้อเท้ากระดูกไม่แตก" หมอก็ได้พันผ้าก๊อตให้ ทิวานั่งรถเข็นออกมารอรับยา พอได้ยาก็ออกมานั่งแท็กซี่กลับห้องพัก
กลับมาถึงห้องพักก็ถูกแฟนต่อว่าต่างๆ นาๆ และยังแช่งให้ทิวาว่า "น่าจะหัวน๊อคพื้นเป็นอัมพฤกษ์ไปเลยจะดี" แต่ทิวาก็ไม่ได้สนใจ...
นี่ล่ะชะตาหรือว่าฟ้าลิขิตทิวานึกคิดในใจ... (รอตอนต่อไป..)
********************************
"#กรรมลิขิตเราแก้ได้เมื่อรู้ในสิ่งที่จะเกิดในวันหน้า"


## ตอน กรรมบันดาล3

ตอน กรรมบันดาล3
..หลังจากที่ออกจากโรงพยาบาลมา ทิวาเองก็ได้หยุดงานพักรักษาตนเองอยู่ที่ห้องสองวัน พอวันที่สามอาการดีขึ้น  พอที่จะกลับไปทำงาน จึงตัดสินใจกลับเข้าไปทำงานในเช้าวันที่สาม   วันนั้นที่ทำงานก็ไม่มีงานอะไรมาก ถือว่าสบายๆได้ออกแรงไม่มาก แต่ทิวาเองก็ยังคงเจ็บระบมที่ข้อเท้าอยู่ หลังจากอาการที่ข้อเท้าดีขึ้นผ่านมาได้ห้าวัน วันนั้นเป็นวันหยุดพักของทิวา
แต่เหตุกับไม่ใช่วันที่ได้พักสะงั้นมันกลับเป็นวันที่ต้องสะสางเรื่องต่างๆให้มันจบลง เช้าวันนั้นทิวาตื่นขึ้นมาก็เดินเข้าห้องน้ำ ไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมา ทิวาเห็นแฟนของตนค้นดูโทรศัพท์จึงได้ถามเธอว่า"ทำอะไร?" แต่ว่าคำตอบกลับของเธอหาใช่ไม่ กับมีการด่าทอจนเกิดมีปากเสียงกันขึ้นขั้นรุนแรงและเธอก็ได้ไล่ทิวาให้ออกไปจากห้อง ทิวาได้ตอบกลับไปว่า "คับ..ผมไปแน่ไม่ต้องไล่"
..ทิวาจัดการจัดเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋า "เพื่อจะได้ไปจากเธอให้มันสมใจเธอที่ไล่ตน"
.. ทิวาวางกระเป๋าเสื้อผ้าเอาไว้แล้วเดินออกจากห้อง พร้อมบอกกับแฟนว่า "กระเป๋าเดี๋ยวผมกลับขึ้นมาเอาฝากไว้เอาก่อน" จากนั้นทิวาจึงลงมาจากห้องตรงไปที่รถ เพื่อไปวิ่งหาห้องเช่าใหม่ ในความคิดของทิวา "ทิวาคิดว่ามันคงถึงจุดของมันแล้วสินะ"
จากนั้นจึงออกตระเวนหาห้องพักไปเรื่อย จนได้ที่พักใหม่ทำการเซ็นสัญญาการเช่าเรียบร้อย ทิวาก็กลับมาที่ห้องเเฟนเพื่อจะเอาเสื้อผ้าตนไปยังห้องพักใหม่ แต่พอกลับมาถึงห้องเหตุการณ์กลับเปลี่ยนแฟนไม่ยอมเปิดประตูให้ทิวา แถมเธอขู่จะฆ่าตัวตาย
ภาพที่เคยเห็นได้ย้อนกลับมาในหัวของทิวา ทิวายืนอยู่หน้าห้อง เพื่อกล่อมให้แฟนนั้นมีสติยอมเปิดประตูออกมาคุยกัน แต่เธอกลับเอาแต่ร้องไห้ไม่ยอมเปิดประตู ทิวามองผ่านหน้าต่างห้องเข้าไปเห็นแฟนกำลังใช้สายเคเบิ้ลทำเป็นบ่วง เพื่อจะผูกคอตนเอง
ทิวาก็ตะโกนบอกให้เธอใจเย็นๆ แต่เธอกลับไม่ยอมรับฟัง เธอเอาบ่วงคล้องที่คอแล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ โชคดีที่สายเคเบิ้ลหมุดที่ยึดไว้หลุดขาดเธอจึงตกลงมาที่พื้นห้องไม่เป็นอะไร พอการผูกคอไม่เป็นผล เธอก็ร้องไห้เดินไปทั่วห้อง และแล้วเธอก็หยิบเอามีด เดินไปที่ระเบียงห้อง ทิวามองเห็นเธอใช้มีดกรีดแขนตัวเองแต่ดีที่มีดไม่คมจึงไม่เข้าเนื้อ
ทิวาพยายามร้องกล่อมให้เธอหยุดให้มีสติ แต่เธอกลับเอาแต่ร้องไห้และเดินไปมา เธอเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาใบมีดโกนติดมือมาและมายืนตรงระเบียง
ทิวาพยายามร้องบอกให้เธอหยุดทำ หยุดคิดสั้นแต่เธอก็ไม่ยอมรับฟัง เธอใช้ใบมีดโกนกรีดลงที่แขนแล้วเอานิ้วแตะเลือดที่แขนตรงบาดแผลมาเขียนที่พื้น ทิวาเห็นอย่างนั้นก็ทนดูไม่ได้จึงคิดพังประตูเข้าไป เพื่อจะได้หยุดการกระทำของเธอ...
********************************
" #กรรมคือการกระทำเมื่อรู้เห็นจะคิดแก้เช่นไร..."


## ตอน กรรมบันดาล4

ตอน กรรมบันดาล4
...ทิวาตัดสินใจใช้ไหล่กระแทกประตูเพื่อที่จะให้ประตูนั้นพัง และจะได้เข้าไปห้ามเธอได้ ทิวาใช้ทั้งเท้าถีบและไหล่กระแทกอยู่อย่างนั้นหลายครั้ง จนประตูห้องเปิดออก ทิวาเดินเป็นวิ่งเข้าไปกระชากแขนของแฟน จับมือที่ถือใบมีดโกนแล้วบิดนิดนึงให้เธอปล่อยมีดทิ้ง พอเธอปล่อยมีดหลุดจากมือ ทิวาก็ดึงเธอเข้ามาในห้องโดยมือนึงจับเเขนเอาไว้ ส่วนอีกมือนึงก็เปิดลิ้นชักตู้เสื้อผ้า ค้นหาผ้าพันแผล เอามาพันแขนของแฟนเอาไว้เพื่อห้ามเลือดในเบื้องต้น พอทำแผลให้แฟนเสร็จ
ทิวาก็มองเห็นที่พื้นห้องมีเลือดเต็มไปหมด รอยเลือดที่อยู่ตามพื้น มองเห็นเป็นรอยเท้า ทิวาจึงมองไปดูที่แฟนก็ไม่เห็นแผล จากนั้นจึงก้มลงมองที่เท้าตนเอง เพราะเริ่มรู้สึกแสบๆที่ฝ่าเท้า จึงได้รู้ว่ารอยเลือดพวกนั้นเป็นของตนเองนั่นเอง เมื่อรู้ว่าตนเองได้แผลจากการถีบประตูจนเท้าแตก ทิวาก็ไม่สนใจที่จะทำแผลของตนเอง เพราะมองดูแล้วแผลที่เปิดนั้น เลือดได้หยุดไหล แล้ว
ทิวาหันมาว่าให้แฟนและถามว่า "คิดฆ่าตัวตายเพื่ออะไร? มันใช่หรอ? ทำไมถึงทำเป็นคนสิ้นคิดเเบบนี้..! แล้วลูกของคุณจะอยู่ยังไง? แม่และญาติๆคุณล่ะจะว่ายังไง?"
.. ทิวาว่าให้แฟนไปหลายอย่างตามอารมณ์ที่มีในตอนนั้น หากเป็นลูกเป็นเต้า ทิวาคงตีให้หลังแอ่นไปแล้ว จากนั้นทิวาจึงเดินไปเข้าห้องน้ำ เปิดก๊อกน้ำล้างแผลตนเองแล้วกลับออกมาใช้ผ้าเช็ดเท้าให้แห้ง แล้วจึงตรวจดูแผลตนเองอีกที จากนั้นจึงเปิดลิ้นชักเอายาเหลืองมาทาที่แผล "เท้าเริ่มปวดเพราะเท้าแพลงยังไม่หายดี ก็มาเพิ่มของใหม่ซ้ำไปอีก"
" การฆ่าตัวตายมันไม่ใช่ผลดี " ทิวาว่าแฟน และไม่ต้องมาคิดทำอย่างนี้อีก "ครั้งนี้ถือว่าผมได้ห้ามและแก้ไขมันแล้ว หากคุณคิดจะฆ่าตัวตายอีก ครั้งหน้าผมไม่ถือว่ามันคือตราบาปของผม" ทิวาบอกเธอ จากนั้นทิวาจึงถามเธอว่า "ฆ่าตัวตายทำไม??"
แฟนตอบมาว่า "เหตุเพราะทิวาเองจะทิ้งเธอๆจึงจะฆ่าตัวตาย..."
ทิวาจึงตอบกลับไปว่า "แล้วที่ๆคุณไล่ผมให้ผมไปจากคุณล่ะ!! ในเมื่อคุณไล่ผมแล้ว ผมจะอยู่เพื่อ??!" ทิวาตอบกลับ...
ส่วนแฟนก็เอาแต่ร้องไห้ขอร้องไม่ให้ทิวาย้ายไป ทิวาจึงตอบไปว่า
"ก็ได้ผมจะยังไม่ไป แต่ถ้ามีครั้งหน้าอีกครั้ง เราจบขาดกันไปเลย"
"ครั้งหน้าคุณจะเป็นจะตายยังไงมันก็จะไม่เกี่ยวกับผม"
ทิวาบอกเธอ ถึงเหตุผลและให้โอกาสเธออีกครั้ง...
...หลังจากเหตุการณ์ได้ผ่านไป ทิวาได้ลาหยุดงานอีกครั้ง เหตุเพราะเจ็บเท้าที่ใช้พังประตู หยุดงานวันที่สองทิวาก็ออกบ้านไปที่วัดเพื่อทำบุญถวายสังฆทานอุทิศให้เจ้ากรรมนายเวรต่างๆ ส่วนห้องที่ทิวาไปทำสัญญาเช่าเอาไว้ก็ปล่อยไว้อย่างนั้นโดยยังไม่ไปอยู่
ครั้งนี้ทิวาหยุดงานไปอีก3วันกับเหตุการณ์ที่แฟนคิดฆ่าตัวตายและตนเองเจ็บซ้ำ...
หลังจากหยุดงานไป3วัน ทิวาก็กลับไปทำงานเหมือนเดิม ทั้งๆที่เท้าก็ยังไม่หายเจ็บดี แต่ก็ทนเอา..และทนอยู่กลับแฟนต่อไป
หลายวันผ่านทิวาหายเจ็บเท้าดีแล้ว และวันนั้นเป็นวันหยุดของตนที่จะได้พักซึ่งวันหยุดของทิวาไม่ได้ตรงกับเสาร์อาทิตย์ ทิวาจึงอยู่ที่ห้องคนเดียวและมีเวลาได้คิดทบทวนอะไรต่างๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นจริงๆกับสิ่งที่เขาเคยได้เห็น" แตกต่างบ้างบางจุดแต่ก็ใกล้เคียง และคิดว่าจุดที่แตกต่างนั้นคงเพราะ "ฟ้าคงลิขิตมันเพื่อให้เขาได้แก้ไขไม่ให้เกิดเหตุการณ์อย่างที่เขาเห็น "
มันจะได้ไม่เป็นตราบาปติดตัวเขานั่นเอง....
หลังจากคิดทบทวนอะไรต่างๆจนเที่ยงวัน ทิวาก็ทำใจให้นิ่งและนั่งทำสมาธิเพื่อปรับสภาพจิตใจตนเองจะได้ไม่เศร้าหมอง ในขณะทำสมาธินั้น ก็ได้มีภาพเกิดขึ้นมาในสมาธิของทิวา "ภาพในสมาธิที่ทิวานั้น เห็นว่าตนเองได้แยกทางกับแฟนและย้ายออกไปอยู่คนเดียว และในภาพนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งที่ทิวารู้จัก เป็นเพื่อนและพัฒนาหันมาคบหากัน เธอได้มาขอให้ช่วยตรวจชะตาของพี่เขยเธอ ว่าเป็นอะไรบ้าง เพราะว่าการล้มป่วยหลังจากกลับจากไปเที่ยว ในภาพมีชายคนหนึ่งตัวโตอ้วนกลมนอนในเปลพยาบาล ให้น้ำเกลืออยู่ใบหน้าซีดขาว ภาพต่างๆค่อยๆทยอยเข้ามาในสมาธิของทิวา"
" ทิวาเห็นตนเองแนะนำให้ย้ายผู้ชายคนนั้นออกจากโรงพยาบาลเดิมเพื่อไปรักษาที่ใหม่ แล้วภาพก็ตัดมาที่ชายคนนั้นกำลังทำการย้ายโดยรถพยาบาล แต่ระหว่างทางที่ทำการเคลื่อนย้าย ชายที่ป่วยนั้นเกิดอาการช๊อคในรถแล้วพยาบาลก็พยายามช่วยปั้มหัวใจกระตุ้นจนอาการกลับคืนมา และรถก็มาถึงโรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง โดยหมอรีบนำส่งตัวเข้าห้องไอซียูเพื่อรักษา ทิวาที่ยืนรอฟังอาการ อยู่กับญาติๆของชายคนนั้น จนหมอได้ออกมา พวกญาติๆก็รุมเข้าไปถามหมอ หมอก็บอกมาว่า คนไข้มีโอกาสรอด แต่อาจเป็นอัมพฤกษ์ญาติๆต้องทำใจนะครับหมอตอบ" "และบอกเหตุที่เป็นแบบนี้เพราะว่าตอนย้ายคนป่วยมานั้นอาการคนป่วยหนักมาก น่าจะทำการย้ายมาให้ไวกว่านี้ และอีกอย่างตอนเคลื่อนย้ายมา คนไข้เกิดอาการช๊อคเลือดไปเลี้ยงสมองไม่ทัน" พอหมอแยกตัวออกไป ทิวาได้เดินตามหมอไปและเรียกหมอเอาไว้เพื่อสอบถามอีกครั้งนึง "คุณหมอคับคนป่วยจะรอดไหมคับ" ทิวาถามหมอ
หมอตอบกลับมาว่า
"มีโอกาส30%ที่จะรอด" หากคนไข้ย้ายมาก่อนหน้านี้นั้น มีโอกาสรอดเต็มร้อย%" ทิวาได้ฟังก็ถามหมออีกทีว่า "คุณหมอช่วยบอกผมแบบกระจ่างแจ้งกว่านี้ได้ไหมคับ?" หมอก็เลยหันหน้าหันหลัง เพื่อมองรอบๆตัวเห็นว่าปลอดคน หมอก็ได้ตอบทิวา ว่า "ที่โรงพยาบาลเดิมนั้น เค้าได้ใช้คนป่วยทดลองยา ทางญาติไม่น่าจะเอาคนไข้ไปรักษาที่นั่นเลย แต่หมอจะพยายามรักษาคนไข้ให้เต็มกำลัง ทางญาติก็ต้องทำใจเอาไว้ด้วยนะครับ"
"ภาพก็ตัดมาอีกจุดเป็นภาพในวันสุดท้าย คือวันที่คนป่วยนั้นเสีย แล้วทางญาติแม่ของคนป่วยไม่ได้เตรียมอะไรเลย ธูปเทียนก็ไม่มี" ในภาพเป็นทิวากับเเฟน ที่ออกไปจัดหามา แต่วันนั้นก็ไม่ได้นำศพกลับบ้านได้ฝากศพเอาไว้ที่โรงพยาบาลเพราะว่ามันมืดแล้ว"
"ภาพตัดมาตอนขากลับจากโรงพยาบาล ญาติๆของแฟนพากันนั่งรถยนต์กลับ ส่วนทิวานั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์มากับหลานเขยของแฟน รถแล่นมาจนใกล้จะถึงทางแยก อยู่ๆก็เกิดอุบัติเหตุรถล้ม ตัวทิวาเองไม่เป็นอะไร ส่วนหลานเขยของแฟนที่เป็นคนขับ ได้รับบาดเจ็บ มีแผลเลือดออกเพราะรถล้ม" "ภาพตัดมาอีกครั้งเป็นเหตุการณ์ในงานศพ วันแรกของคืนสวดพระอภิธรรมก็มีเหตุการณ์ไม่กินเส้นกันของญาติทั้งสองฝ่าย..."
"ภาพต่างๆ ค่อยๆฉายมาในสมาธิของทิวา จนมาถึงวันที่สามตอนเช้าที่เกิดเรื่องร่าง ศพบวมฝาโลงเปิด..."
"ภาพตัดมาอีกจุด เป็นขณะมัดตราสังฆ์ สัปเหรอได้ใช้ผ้าดิบผูกมันร่างกายเอาไว้ แล้วทำปากขมุบขมิบเหมือนท่องมนต์ผูกร่างศพเอาไว้ และภาพก็ค่อยๆทยอยมาเรื่อยๆจนเสร็จพิธีงานศพ ทางญาติแม่ของคนตายนั้นไม่ยอมออกค่าใช้จ่ายอะไร ให้แต่ทางลูกสะใภ้ออกค่าใช้จ่ายต่างๆในงาน แถมเงินที่ได้จากการจัดงานศพและเงินกองทุนต่างๆ ก็เป็นแม่ของคนตายที่เก็บเอาไว้หมด จากนั้นภาพในนิมิตสมาธิของทิวาก็หายไป" ทิวาก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมาและค่อยๆขยับตัวขยับขา เพราะขาได้เป็นเหน็บซึ่งเป็นเพราะการนั่งสมาธินานๆ
ซักพักทิวาก็มานั่งสูบบุหรี่ตรงระเบียง เพื่อคิดทบทวนกับภาพในสมาธิที่ตนเห็น ในหัวทิวาคิดว่า "สิ่งที่ตนได้เห็นนี้ มันจะเกิดขึ้นจริงๆหรอ เพราะตนเองกับผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ได้คบกัน เพียงรู้จักกันและเป็นเพียงเพื่อนเท่านั้น" " อืมอะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด เพราะขนาดเหตุการณ์ที่แฟนคนปัจจุบัน จะฆ่าตัวตายมันก็ยังเกิดขึ้นจริงๆเลย...."
(รอติดตามกันต่อนะคับ)
******************************
"#กรรมคือการกระทำเเต่เหตุที่รู้เห็นอาจเพื่อการแก้ไข....."


## ตอน กรรมบันดาล5

ตอน กรรมบันดาล5
หลังจากเหตุการณ์นั้นผ่านไปได้อาทิตย์หนึ่ง  ทิวาก็ยังคงดำเนินชีวิตไปตามปกติ โดยในเช้าตื่นไปทำงานเย็นเลิกงานก็กลับมาห้อง
ข้างส่วนแฟนของทิวานั้น ก็ดูจะสงบขึ้นมาบ้าง จวบจนเวลาผ่านเข้ามาอาทิตย์ที่สอง ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นอีกครั้ง..
" นิด " แฟนของทิวา ก็เริ่มกลับมาเป็นแบบเดิม คอยพูดเหน็บพูดเสียดแทงทิวาเสมอๆ ส่วนตัวทิวาเองนั้น ก็กลับเคร่งขรึมขึ้นไม่พูดไม่จากับนิดซักเท่าไร มันก็เหมือนอารมณ์ที่ตายด้าน จนกลายมาเป็นความเย็นชา กับเรื่องราวต่างๆ ที่นิดนั้น ขนมาพูดมาว่าให้
จนสิ้นเดือนผ่านไปเข้าสู่เดือนใหม่ นิดได้ทักข้อความมาหาทิวา ในข้อความนั้นบอกว่า "ให้ทิวาเก็บข้าวของเสื้อผ้าย้ายออกไปเสียในวันนั้น "
ทิวาเมื่อเห็นข้อความของนิด ก็ตอบกลับไปว่า "ได้คับ หากสิ่งที่คุณว่ามานั้น คุณพร้อมและสบายใจ ผมจะเก็บของไปจากชีวิตคุณให้ แต่เป็นตอนเย็นๆ นี้นะคับ เพราะตอนนี้ผมยังติดการทำงานอยู่ คุณคงไม่ว่าอะไรนะ"  นั่นคือข้อความที่ทิวาส่งกลับไปหานิด
จากนั้นนิดก็ส่งข้อความด่าทอต่อว่าส่งมาให้ทิวาต่างๆนานา จนทิวาจำเป็นต้องตัดความลำคาญ ทิวาจึงได้บล๊อคข้อความไป
หลังจากข้อความทางแชท นิดส่งมาด่าไม่ได้ เธอก็โทรมาทางเบอร์มือถือ เป็นอยู่อย่างนั้นเกือบทั้งวัน ทิวาจึงบล๊อคเบอร์โทรอีกทางนึง เพื่อตัดปัญหา ทิวากลับมาทำงานโดยไม่สนใจเธอ จวบจนค่ำได้เวลาเลิกงาน ทิวาจึงกลับพอไปถึงห้องพัก
ทิวามองดูระเบียงหน้า ยังเห็นไฟในห้องเปิดอยู่ จึงใช้โทรศัพท์โทรไปหานิด ให้ลงมาเปิดประตูให้จะได้เก็บของออกไป ตามที่เธอต้องการ
นิดลงจากห้องมาก็เดินมาที่ตรงทิวาจอดรถนั่งรอ มาถึงเธอก็ด่าว่าทิวาอีกครั้ง หาว่าทิวาอยากไปอยู่กับชู้ วันนั้นตอนนั้นอารมณ์ที่เก็บกดดันจนควบคุมเอาไว้ไม่อยู่ ทิวาได้พลั้งเตะเข้าไปที่หน้าแข้งของนิด จนเธอสะดุ้งเจ็บ แล้วร้องไห้ออกมา
ทิวาบอกเธอว่า "อย่ามาพูดแบบนี้อีก ผมไปไม่ใช่เพราะมีชู้ " "แล้วคุณหัดมองตัวเองบ้างนะนิด ว่าเพราะอะไร!!"
ทิวากำลังจะเดินไปที่ประตู แต่นิดรีบวิ่งไปปิดประตูแล้วเดินหนีไป ทิวาตะโกนตามหลังนิดไปว่า "นิด..!มาเปิดประตูให้ผม ผมจะได้เก็บเอาของและย้ายไปจากชีวิตคุณ ตามที่คุณต้องการ"
นิดหันมาตอบว่า "เดี๋ยวฉันจะเก็บแล้วเอาลงมาให้ ขอให้ทคุณรออยู่ข้างล่างตรงนี้ อย่าตามขึ้นไป ฉันกลัวว่าคุณ จะทำร้ายฉันอีก"
ทิวาได้ตอบกลับไปว่า "ผมไม่ทำร้ายคุณอีกหรอก ที่ทำไปเมื่อกี้เพราะอยากให้รู้ว่า ความอดทนของคนมันมีขีดจำกัด"
หลังจากที่นิดเดินเข้าห้องไป ทิวาก็กลับมานั่งรอที่รถ เป็นเวลาเกือบชั่วโมง ก็มีโทรศัพท์เข้ามา เป็นสายของพี่ชายที่ทิวานั้นเคารพนับถือมากโทรมาสอบถาม "ว่าไงเรา...เกิดอะไรกันขึ้น และได้ไปเตะนิดจริงๆ หรือป่าว?"
ทิวาได้ตอบกลับพี่ชายไปว่า "คับพี่ ผมเตะไปทีนึงตรงหน้าขา เพราะอดไม่ไหว"
จากนั้นก็คุยกันอีกพักนึง ก็วางสายไป ส่วนทิวาก็โทรขึ้นไปหานิดเพื่อถามว่า "นิดเก็บของเสร็จรึยัง ถ้าเสร็จแล้ว ให้เอาลงมาส่งให้ผมเสียทีจะได้ไปๆตามที่คุณต้องการ"
นิดตอบกลับมาว่า "ฉันยังไม่ได้เก็บ เพราะเดินไม่ไหวเจ็บข้อเท้า"  และเธอยังหาว่าทิวานั้น ทำร้ายผู้หญิง..
ทิวาตอบกลับไปว่า "ซวยไปคับคุณ ที่ถูกทำร้าย เพราะผมไม่เคยทำร้ายผู้หญิงมาก่อน ถือว่าคุณนั้นโคตรซวยไป."
...จากนั้นทิวาก็ถามนิดว่า "แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง ห้องก็เข้าไม่ได้เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้เก็บ"
นิดไม่ตอบเอาแต่ร้องไห้ ทิวาดูเวลาที่โทรศัพท์ก็ดึกพอสมควร และคิดว่าตนจะเอาไงดี "เสื้อผ้าก็ไม่มีจะเปลี่ยน"
ทิวาได้แต่นั่งคิดอยู่ที่รถ จนเวลาผ่านมาถึงเที่ยงคืน นิดจึงลงมาเปิดประตูให้ทิวาเข้าห้องไป เมื่อเข้าไปในห้องทิวาก็จัดการเอากระเป๋าออกมาจัดเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋า เสร็จแล้วจึงขอไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จออกมาและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เตรียมจะขนของออกไป
นิดเห็นทิวาจะหิ้วกระเป๋าออกจากห้อง เธอก็วิ่งเข้ามาขวางประตูและดึงกระเป๋าแย่งจากทิวาไป  ยื้อแย่งกันอยู่อย่างนั้นจนกระเป๋าขาด ทิวาจึงผลักนิดแรงๆ เธอเซไปหัวชนกำแพง นิดร้องไห้ แล้วเดินมาหยิบมีดขู่ว่า "หากคุณออกไป ฉันจะแทงคุณด้วยมีดเล่มนี้"
ทิวาไม่สนใจในคำพูดของเธอ ขยับจะเดินไปที่ประตู นิดก็ใช้มีดปลายแหลมแทงตรงมาที่ทิวา ทิวาเบี่ยงตัวหลบ พร้อมกับปัดด้วยมือที่ถือกระเป๋า มืออีกข้างคว้าจับข้อมือนิดที่ถือมีดเอาไว้ พร้อมกับบิดเล็กน้อย เพื่อให้นิดปล่อยมีดในมือ
หลังจากมีดหลุดมือ นิดก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเอาใบมีดโกนออกมาขู่ทิวาอีกรอบว่า "หากจะเดินออกไปจริงๆ นิดจะฆ่าตัวตายอีกรอบตรงนี้"
ทิวาได้ตอบกลับไปว่า " อยากตายก็เชิญคับ ตายไปเลย ครั้งนี้ผมจะไม่ห้ามอีก ถือว่าครั้งที่แล้วที่ห้ามผมได้แก้ไขตราบาปที่มีไปแล้ว และหากจะมาขู่ฆ่าตัวเองอีก ครั้งนี้ก็ไร้ประโยชน์ อยากตายตายไปเลย หรือจะให้ผมสงเคราะห์ให้ล่ะ..!"  ทิวาว่าให้นิด...
พอทิวาหันหลังจะเดินออกไป หางตาของทิวาแลเห็นนิด กำลังจะกรีดแขนตนเองด้วยใบมีดโกน ทิวาวางกระเป๋า แล้วกระโจนตัวไปจับแขนนิดเอาไว้ พร้อมกลับมือข้างซ้ายของทิวา "ได้เผลอยกขึ้นตบใบหน้าของนิดไป3ครั้ง"  แล้วทิวาก็แย่งเอาใบมีดโกนในมือของนิดมาได้ พร้อมกับพูดว่า...
" มาถ้าหากอยากตายนัก ผมจะสงเคราะห์ให้ " ทิวาพูดพร้อมกับแววตาที่ดูทะมึนดุ ยกใบมีดโกนในมือขึ้นมาแล้วพูดว่า..
"มา..'จะช่วยให้เอามั้ย จะได้ตายสมใจ' ไล่ผมไปแล้ว แล้วคุณจะมาอ้อนวอนอะไรอีก...!!! "
ทิวาทั้งขู่แกรมปลอบเพื่อให้นิดได้คืนสติ...
จนรุ่งเช้า  'สรุปคืนนั้นทั้งคืนไม่ต้องนอนกันเลย' ทิวาได้จัดเก็บเอามีดต่างๆ ไปทิ้งขยะ แล้วกลับมาอาบน้ำอีกครั้ง เพื่อที่ได้จะออกไปทำงาน แต่งตัวเสร็จ ทิวาก็เดินออกจากห้องพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า แล้วบอกนิดไปว่า " ของที่เหลือฝากเอาไว้ก่อน ตอนเย็นเลิกงานผมจะมาเอาไป"
ทิวาเดินลงมาจากห้อง พร้อมกับเสื้อผ้าในกระเป๋าแล้วขับรถออกไป..
.............
"ชีวิตนั้นมีค่าควรใคร่อย่าคิดสั้นยามสิ้นหวัง..."


## ตอน กรรมบันดาล6

ตอน กรรมบันดาล6
หลังจากที่ทิวาได้เลิกลากับนิดมาได้สองอาทิตย์  ทิวาก็ยังทำตัวเป็นปกติ  เช้าออกไปทำงานตกเย็น เลิกงานกลับห้องพักไม่สนใจใคร..อะไร..ยังไง..!
แต่นิดเองกลับยังตามด่าว่าทิวาอยู่เสมอๆ แถมพวกญาติๆของเธอ ก็ยัมีทักข้อความมาต่อว่าทิวาไม่ขาด
ทิวาบอกกลับนิดไปว่า "ต่อให้คุณและใครๆ จะมองว่าผมไม่ดี ผมก็ไม่สนใจหรอก เพราะผมไม่ได้ขอเงินพวกเขาเหล่านั้นมาใช้จ่าย" "จะดีจะร้าย มันก็ตัวของผมเอง"
นิดเองก็ยังตามตอแยไม่เลิก หาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาว่าทิวาตลอดเวลา
แต่ก็แค่นั้น จนมาถึงเรื่องรถที่ทิวาใช้ แต่รถนั้นออกในนามของนิด นิดเร่งให้ทิวาเปลี่ยนชื่อคนซื้อรถ
"วันหนึ่งนิดโทรเข้าไปที่บริษัทรถ บอกทางนั้นว่าจะคืนรถ แล้วทางร้านรถก็ได้โทรมาหาทิวา เพื่อสอบถามว่าจะยังใช้รถต่อหรือไม่ และหากจะใช้รถต่อก็ให้นำเงินมาจ่ายค่าทวงถาม  ค่าติดตาม เป็นเงินสี่พันบาทกับยอดที่ค้าง"
ทิวาจัดการเคลียชดใช้ค่าเสียหาย ตามที่ทางร้านรถทวงมาทั้งหมด
"เหตุผลเพราะทิวายังหารถคันใหม่ไม่ได้ และนี่คือเหตุผลเดียว ที่ทิวายังต้องจำทนกับการที่ถูกนิดคอยกดดัน"
หลังจากผ่านเรื่องราวต่างๆ มาได้เดือนหนึ่งกับการใช้ชีวิตลำพัง ในวันที่ทิวาหยุดงานวันหนึ่ง
วันนั้นทิวาได้ไปทำบุญที่วัดใกล้ๆ ที่พัก แล้วกลับมาที่ห้อง หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะอาการร้อนแล้ว ทิวาก็คิดว่าวันนี้จะรองทำสมาธิดูเพื่อให้จิตใจได้สงบไม่คิดฟุ้งซ่านกับปัญหาต่างๆ ที่รุมเร้าเข้ามาในช่วงนี้
ทิวานั่งทำสมาธิได้ประมาณห้านาทีจิตก็เริ่มสงบ เมื่อจิตสงบก็เกิดภาพในนิมิตสมาธิ "ภาพนั้นเป็นภาพที่ทิวาได้ไปส่งคนรัก กับแม่ของคนรักกลับต่างจังหวัด โดยการนั่งรถทัวร์โดยสารกลับ หลังจากที่ส่งคนรักกับแม่ขึ้นรถแล้ว ทิวาก็ออกจากสถานีขนส่งกลับมาที่ห้องพัก"
"ภาพสลับมาอีกภาพเป็นภาพของคนรักที่กลับไปต่างจังหวัด มีชายคนนึงนั่งรอเธอ เพื่อรอพูดคุยตกลงกัน" ภาพที่ทิวาเห็นเปลี่ยนมาอีกมุมนึงของบ้าน "ชายคนนั้นเดินเข้ามากอดเอวของเธอ แล้วขยับมือมาจับที่ไหล่ทั้งสองของเธอเอาไว้"
ทิวาได้แต่มองภาพนั้น ทิวามองด้วยใบหน้าที่เศร้าๆ "จิรปรียาเองก็เหมือนไม่ได้ขัดขืนอะไรชายคนนั้นมากนัก"
"ทิวาไม่ได้ยินเสียงที่ชายคนนั้นพูดกับจิรปรียาว่าพูดอะไรกัน ได้แต่มองดูภาพตรงหน้า"
"ภาพสลับไปมาอีกครั้ง เป็นภาพในห้องนอน จิรปรียานอนหลับอยู่บนเตียง ชายคนนั้นเดินเข้าไปหอมแก้มของจิรปรียา แล้วถอยออกมานั่งที่เก้าอี้ ชายคนนั้นนั่งมองเธอเป็นนานสองนาน"  ทิวาเองก็ได้แต่มองดูอยู่ห่างๆ
สักพักภาพก็เปลี่ยนไป "เป็นภาพของทิวาเดินเข้าในออฟฟิศ" ในมือมีถุงสีดำใส่รองเท้าหนังเอาไว้ ทิวาวางถุงนั้นเอาไว้ที่ข้างตู้ ตรงชั้นวางของแล้วเปลี่ยนชุดทำงาน  หลังจากที่เปลี่ยนชุดทำงานเสร็จ ทิวาก็ขึ้นไปประจำจุดทำงานที่ชั้นสี่"
สายๆราวสิบโมงเช้า ทิวาได้รับโทรศัพท์จากจิรปรียา เธอนัดให้ทิวาออกไปหา ทิวาบอกกับจิรปรียาว่าขอเป็นช่วงเที่ยงนะจะออกไปพบ..
จิรปรียาก็ตอบตกลง และยังบอกทิวาว่านัดพบกันใกล้ๆ ที่ทำงานของทิวานั่นหล่ะ เพื่อจะได้สะดวกต่อทิวาเอง เพราะทิวานั้นทำงาน
ทิวาจึงบอกไปว่า"ถ้างั้นตอนเที่ยงเจอกันที่สะพานลอยแถวแยกอโศก"
เมื่อได้เวลา11:30นาฬิกา ทิวากลับลงมาออฟฟิศ ถอดเสื้อกั๊กกับเนคไททำงานเอาไว้ แล้วออกไปพบกับจิรปรียา
ทิวาเดินมาถึงสะพานลอยที่นัดกับจิรปรียาไว้ แต่ยังไม่เห็นเธอมา จึงยืนรออยู่ตรงนั้น ตรงกลางสะพานลอย ทิวามองผู้คนที่เดินไปมา และรถราที่วิ่งไปบนถนน จนมองเห็นจิรปรียาเดินมา
"เมื่อเจอกันทั้งทิวาและจิรปรียาก็ต่างเข้าไปกอดกัน โดยไม่อายใครที่เดินผ่านไปมา ยืนกอดกันอยู่ครู่นึง แล้วก็คลายจากกอด เปลี่ยนมายืนคุยกัน"
จิรปรีพูดขึ้นมาก่อนว่า "วันนี้ที่น้องนัดพี่ออกมาพบ ก็เพื่อน้องจะบอกกับพี่ว่า 'น้องขอโทษ' น้องขอให้พี่ลืมน้องเสีย น้องสงสารคนเก่า น้องจึงให้โอกาสเค้า เพื่อให้เขาได้แก้ไขตัวเอง พี่คงไม่ว่าไม่เคืองโกรธน้องนะ"
ทิวาได้ฟังก็อึ้ง กล้ำกลืนความผิดหวังเสียใจเอาไว้ พร้อมกลับตอบจิรปรียาไปเพียงสั้นๆ ว่า
" คับ พี่ไม่โกรธ พี่มาในเวลาที่ไม่ใช่ พี่ขอให้น้องมีความสุข กับสิ่งที่น้องได้เลือก "  ทิวาบอกกล่าวด้วยใบหน้าที่เศร้า
จิรปรียาบอกกับทิวาว่า "เรายังพูดคุยกันเหมือนเดิมได้นะคะ ในฐานะพี่น้องหรือเพื่อน?"
ทิวาก็ตอบไปเพียง "คับ "
"ภาพสลับมาที่จิรปรียาเดินหันหลังลงบันได ไปด้วยน้ำตาที่ไหลคลอตา เธอกลั้นสะอื้นเอาไว้"
ทิวายืนมองเธอเดินลงบันไดไปจนขั้นสุดท้าย จึงหันหลังกลับ "ขณะที่ทิวากำลังจะก้าวเท้าเดินไปนั้น!! ภาพตรงหน้ามีชายสองคนแต่งตัวแฮ๊ปวี่ ใส่หมวกเดินเข้ามาใกล้ อยู่ๆ ชายคนหนึ่ง ที่เดินเข้ามาใกล้ๆทิวา ก็ใช้มีดสปริงแทงสวนตรงมาที่ท้องของทิวาสองที..!
ทิวาทำได้แต่เอามือกุมท้องเอาไว้ แล้วค่อยๆย่อตัวลง พยายามไม่ให้ล้ม ส่วนชายสองคนที่แทง ก็กลับหลังหันพากันวิ่งหนีไป...
ทิวาพยายามหันกลับไปมอง ทางเชิงบันไดหูแว่วได้ยินเสียงคนร้องว่า "ช่วยด้วย..!!! มีคนโดนแทง "
ก่อนที่สติของทิวาจะดับ ทิวาได้มองเห็นหญิงสาวคนหนึ่ง วิ่งเข้ามาประคองร่างตน พร้อมกับร้องไห้ หยดน้ำตาของเธอหยดลงที่ใบหน้าของทิวา...
"ทิวาพยายามเพ่งมอง มือหนึ่งกุมท้องเอาไว้ อีกมือที่ว่างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบแหวนเงินมาวงนึง สวมให้กับหญิงสาวตรงหน้า" แล้วสติของทิวาก็ดับวูบไป....
*****************************
" ชีวิตมีดีแค่ไหนสุขทุกข์ปะปนเคล้าคลอกันไป สิ่งไหนที่มีความสุขจงทำมันเสีย..! "
******************************


## ตอน กรรมบันดาล7

ตอน กรรมบันดาล 7
...สติของทิวาได้มืดดับลง.....
สักพักก็ทิวาค่อยๆลืมตาขึ้นมาและมีอาการเจ็บที่ช่วงท้อง จึงเอามือมาเปิดชายเสื้อและแตะดู แล้วความคิด ก็เหมือนการตีวนเข้ามาในหัว
ภาพที่ทิวามองเห็นร่างตนเอง โดนแทง ความคิดสับสนวนเวียน "มันเกิดขึ้นจริงๆ หรอเรื่องนี้..!!"
หลังจากที่ออกจากกานนั่งสมาธิ ทิวาก็ได้เปิดดูที่ช่วงท้องตนเอง ข้างขวาที่มีรอยแผลเป็น "ตรงนั้นมีสีแดงช้ำเกิดขึ้น"
"ทิวานั่งคิดทวนรอยแผลนี้ของเรา มันก็มีมานานแล้วนี่นะ แต่วันนี้ทำไม? มันกลับมีสีออกแดงช้ำขึ้นมาได้สะงั้น?"
นั่งคิดไปอยู่อย่างนั้นครู่นึง ทิวาจึงเลิกสนใจ
"อะไรจะเกิดถึงเวลามันก็คงต้องเกิด"  เมื่อคิดได้อย่างนั้น ทิวาจึงไม่นำกลับมาคิดอีก
จากนั้นจึงไปทำธุระส่วนตัวต่างๆ แล้วก็ดูเวลา "นี่เรา..นั่งสมาธิไปแค่1ชั่วโมงเองหรอ ทำไมมันถึงได้ดูนานซะเหลือเกิน กับภาพและเรื่องราวที่ได้เห็นเหล่านั้น"
พร้อมกับคิดในใจ "เรานี่..มันก็แปลกดีนะ ที่มาเห็นว่าอะไรจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า เหมือนกับเหตุการณ์ตอนที่จะเลิกกับนิด สิ่งที่เคยเห็นมันก็เกิดขึ้นจริงๆ"
"แล้วเรื่องราวเหล่านี้ล่ะ มันจะเกิดขึ้นมั้ยนะ? หรือว่ามันได้เคยเกิดมาแล้วกันนะ?"  นั่นคือสิ่งที่ทิวา นั่งครุ่นคิดจวบจนเย็น จึงออกไปเดินตลาดเพื่อหาอะไรกิน
ทิวายังใช้ชีวิตเรียบง่าย ทำงานกลับห้องพัก เวลาช่วงนั้นดูเหมือนจะผ่านไปช้ามากสำหรับทิวา ยามว่างจากงานวันหยุด ทิวาก็ไม่ออกไปไหนเอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้อง ไม่ค่อยสนใจที่จะสุงสิงกับใคร เพื่อนมิตรสหายเหมือนการตัดขาดออกไปเลย
จวบจนเข้าเดือนที่สามสิ่งต่างๆ ที่เคยเห็นในสมาธิ ก็เริ่มได้ย้อนกลับเข้ามาในหัวของทิวาอีกครั้ง....
25สิงหาคม ซึ่งเป็นวันที่จิรปรียาได้ติดต่อกลับมา หลังจากห่างหายกันไปพักหนึ่ง
จิรปรียาทักข้อความมาบอกว่า  "ขอให้ตรวจดวงชะตาพี่เขยให้หน่อย ว่าเป็นเพราะอะไร? ถึงได้มีอาการปวดท้องอย่างหนัก จนเข้าโรงพยาบาล หลังจากกลับจากไปเที่ยวที่เมืองกาญฯพร้อมครอบครัวมา"
ทิวาได้ขอวันเดือนปีเกิด ของพี่เขยเธอ และทำการตรวจดูชะตาให้
หลังจากได้ตรวจดูแล้ว ทิวาจึงบอกกับจิรปรียาว่า "เหตุที่ปวดท้องนั้น เป็นเพราะสิ่งที่มองไม่เห็น แต่ทางการแพทย์นั้น ไม่สามารถที่จะยืนยันได้ ทำให้เกิดการเจ็บป่วยขึ้นซึ่งมันจะไม่ใช่แค่เพียงกับพี่เขย ของจิรปรียาคนเดียวเท่านั้น แต่จะเกิดกับหลานของจิรปรียาอีกด้วย"
หลังจากที่บอกเธอไปได้สามวัน จิรปรียาก็ทักมาบอกอีกครั้งว่า "หลานทั้งสองคนก็ปวดท้องเช่นกัน"
ทิวาได้บอกแนะวิธีแก้ ให้ช่วยหลานทั้งสองไปแก่จิรปรียา ให้จิรปรียาทำตามที่บอก แล้วหลานจะดีขึ้น"
ช่วงเวลานี้เอง ที่ทั้งทิวาและจิรปรียาได้กลับมา พูดคุยกันบ่อยขึ้น จนทิวาตัดสินใจบอกความจริงว่ารู้สึกยังไงต่อจิรปรียา "และขอคบกับจิรปรียาแบบเป็นแฟน"
โดยในความคิดตอนนั้น ทิวาเองก็ไม่มีใครและก็ได้เลิกลากับนิดแฟนคนเก่ามาแล้วก็นานพอควร หากจะขอคบกับจิรปรียา ก็คงไม่แปลกหรือว่าผิดอะไร และช่วงเวลานี้ก็เหมือนเป็นการดูใจ พิสูจน์ความรักว่าจริงจังต่อกันขนาดไหน.....
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
"คุณค่าของชีวิต คุณความดีของคนเรา จะวัดกันได้ที่ไหน เวลาช่วงเวลา หรือว่าเงินทองกันแน่เทียว"
"...ใจวัดใจอาจใช้ได้สำหรับบางคน มนุษย์ในทุกวันนี้ วัดความดีกัน ที่ฐานะเงินทองหาใช่ความจริงใจที่แสดงออกไม่.."
*****************************
"...ค่าของคน อย่าตัดสินในสิ่งที่คนอื่นพูด หากว่าเราไม่ได้เห็นและคลุกคลี..."


## ตอน กรรมบันดาล8

ตอน กรรมบันดาล 8
หลังจากที่ทิวาแนะนำให้จิรปรียาทำตาม อาการของหลานสองคนก็อาการดีขึ้น หายปวดท้องและไปโรงเรียนได้ตามปกติ
แต่ด้วยดวงจิตที่จิรปรียานั้น ยังห่วงใยในหลานและพี่เขย เธอก็ได้นั่งสมาธิกำหนดถอดดวงจิตตนเอง เพื่อไปยังที่ๆทำให้เกิดเหตุการณ์นี้
ดวงจิตของจิรปรียาได้ไปถึงทิวเขากลางเขื่อนในเมืองกาญฯ และได้พูดคุยตกลงกับนางไม้ที่นั่น ทั้งสองฝ่ายยินยอมตกลงกันด้วยดี แต่ก็หาได้รู้ไม่ว่า ยังมีบริวาลที่ยังไม่ยอมถอยยอมลาด้วยแรงอาฆาต..
ตอนนี้เด็กๆปลอดภัยดี ก็ถือว่าสำเร็จไปขั้นหนึ่ง จะเหลือก็เพียงพี่เขยของเธอที่อาการยังทรงตัวไม่ดีขึ้น พี่เขยของจิรปรียาได้เข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลแถวบ้าน จากนั้นทางโรงพยาบาลได้จัดส่งไปรักษาตัวอีกแห่งหนึ่ง ที่เป็นโรงพยาบาลของรัฐ
แต่ได้หารู้กันไม่ว่าที่โรงพยาบาลแห่งนี้ จะเป็นที่สิ้นสุดของพี่เขยตน หลังจากย้ายที่มารักษาที่นี่ ได้เพียงสองวันอาการของพี่เขยจิรปรียาก็ทรุดตัวลง จิรปรียาได้ทักมาปรึกษากับทิวาอีกครั้ง
ทิวาเองก็ได้บอกกับจิรปรียาไปว่า "ให้ทำการย้ายคนป่วยอีกครั้ง ไม่อย่างงั้นคนป่วยจะแย่"
เธอก็ได้แจ้งต่อพี่สาวและญาติๆ ทางพี่เขย แต่ทุกคนก็หาได้สนใจไม่
จนมาถึงวันที่2ตุลาคม  ทิวาทำธุระของตนเองเสร็จก็ตัดสินใจไปพบจิรปรียาที่บ้านพี่สาวเธอ ในตอนบ่าย และก็มาเยี่ยมคนป่วยพร้อมกัน ในตอนเย็น
หลังจากถึงเวลาได้เข้าเยี่ยม ทิวาได้เข้าไปเยี่ยมพี่เขยพร้อมจิรปรียา ทิวาได้เห็นใบหน้าของพี่เขยจิรปรียาชัด ก็ได้เกิดภาพขึ้นมาในหัว มันเป็นภาพที่เค้าเคยเห็นและครั้งนี้มันเด่นชัดมาก
ในขณะที่เข้าเยี่ยมกันอยู่นั้น จิรปรียาก็ทำการนวดที่ท้องข้อมือข้อเท้าของพี่เขยเธอ ทิวาได้แต่ยืนมองและนึกคิดตามภาพที่ตนเห็น เมื่อคิดได้และตัดสินใจ ทิวาจึงได้จับมือของพี่เขยจิรปรียาขึ้นมา โดยกำหนดจิตให้เป็นสมาธิแล้วใช้ดวงจิตตนผูกกับร่างของพี่เขยจิรปรียาเอาไว้
โดยทิวานั้นได้เขียนตัวยันต์ผูกดวงจิตของตนและร่างของพี่เขยจิรปรียาเอาไว้ เพื่อคอยช่วยพะยุงอาการของพี่เขยเธอ หลังจากที่ได้ทำเช่นนั้นเสร็จ ทิวาก็เดินออกมาข้างนอกห้องผู้ป่วย และมานั่งรอจิรปรียาที่ม้านั้งตรงระเบียง
สักพักจิรปรียาก็ตามออกมานั่งลงข้างๆทิวา และพี่สาวของจิรปรียากับญาติๆก็เดินมานั่งใกล้ๆกัน
ทิวาตัดสินใจพูดในสิ่งที่ตนรู้ แม้ว่ามันจะเป็นการฝืนชะตาของเค้าก็ตาม ทิวาได้บอกกับจิรปรียาโดยพูดเสียงดังพอประมาณ เพื่อให้ทุกคนได้ยินและได้คิดตัดสินใจกันเอา
ทิวาได้บอกว่า "ให้ทำการย้ายคนป่วยเสียซะตอนนี้ หากอยากให้คนป่วยรอดและมีชีวิตต่อไป" ทิวาบอกไปเพียงแค่นั้น
แต่ทางญาติๆของพี่เขยจิรปรียากลับไม่สนใจฟังกัน
เมื่อทิวาเห็นอย่างนั้น ก็เลยเงียบไม่พูดอะไรอีก ซักพักพี่สาวของจิรปรียาก็หันมาถามทิวาว่า..
"ทิวา..แฟนพี่ที่ป่วยจะหายไหม??"
ทิวาสองจิตสองใจ ว่าจะตอบดีหรือไม่ตอบดี แต่ก็ตัดสินใจพูดไปว่า "อีกไม่เกิน10วัน..คับ.! คนป่วยได้ออกจากโรงพยาบาลนี้แน่...!!"
"แต่....!!" ทิวาพูดไม่ออกได้แต่กล้ำกลืนเอาไว้
"จะให้ดี..ให้พากันทำเรื่องย้ายคนป่วยเสียนะคับ เพราะที่นี่ทางโรงพยาบาลเหมือนเค้าจะรองยาคนป่วย"
ทิวาพูดได้แค่นั้น ก็เหมือนมีอะไรมาจุกที่คอทำให้พูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้
วันนี้คือวันแรกที่ทิวาและจิรปรียาได้พบหน้ากัน หลังจากที่รู้จักกันมาเป็นปี  พอหลังจากหมดเวลาเยี่ยมทั้งหมดก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน
ทิวากลับมาที่บ้านพี่สาวของจิรปรียา ก็ได้นั่งพูดคุยกันต่อจนได้เวลาสี่ทุ่ม ทิวาจึงตัดสินใจขอตัวกลับที่พัก เพราะว่าตอนเช้ามีงานที่โรงแรม ตัวทิวาเองต้องเข้างานเช้า เพื่อไปเตรียมงานต่างๆ
ก่อนที่จะกลับ ทิวายังย้ำกับจิรปรียาว่า"ให้ย้ายคนป่วยโดยเร็ว"
จิรปรียาเองก็รับคำ "ค่ะ..ฉันจะพยายามพูดให้พี่สาวนั้น ทำเรื่องย้าย"
จากนั้นทิวาจึงขี่รถเครื่องกลับที่พักตนเอง....
******************************
"ชะตาแม้นเราจักรู้และ แนะวิธีแก้ไข แต่หากเมื่อคนที่ฟังไม่เชื่อ..!คนเราก็ไม่สมควร อย่าฝืนในชะตาคนอื่น"
"ศรัทธาก่อเกิดปาฏิหาริ หากไร้ซึ่งศรัทธาที่แท้จริง ปาฏิหาริก็หาได้เกิดไม่"


## ตอน กรรมบันดาล9

ตอน กรรมบันดาล 9
นับตั้งแต่วันนั้นมา ทิวาก็ได้เทียวมาเทียวไป ระหว่างบ้านพี่สาวของจิรปรียา กับที่ทำงานตนเองและโรงพยาบาลเรื่อยมา ทำให้ความสนิทสนมเพิ่มขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง
ในวันที่8ของการรักษาตัว วันนั้นทิวามาทำงานปกติ ในช่วงเช้างานยุ่งๆจนมาถึงในช่วงบ่ายที่ว่างงาน
ทิวาได้จับเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็เห็นมีข้อความทักมา  ทิวาจึงเปิดดู เป็นข้อความ ขอความช่วยเหลือของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ทักมาขอคำแนะนำกับการแก้ไขต่างๆ
แรกๆทิวาคิดเพียงว่า แค่จะอ่านแล้วผ่านไป แต่ก็คงเพราะด้วยสำนึกในจิตตนว่า "ผู้คนที่เดือดร้อนหรือร้อนอกร้อนใจมาหาที่พึ่ง แล้วตนจะไม่ช่วยมันก็ไม่ใช่ ด้วยในฐานะที่ตนก็เป็นหมอดูผู้ทำนายชะตาคนนึง"
ทิวาจึงตัดสินใจทักกลับไปถึงผู้หญิงคนนั้น หลังจากที่เธอได้ตอบกลับมา ทิวาก็ได้เห็นภาพในหัวของตนเอง "ในภาพผู้หญิงคนนั้น มีความทุกข์ใจในเรื่องงาน ที่กำลังจะถูกยกเลิกชิ้นงานจากผู้จ้างวาน"
"ทิวายังได้เห็นภาพต่อไปอีกว่างานของเธอนั้น จะได้รับการตอบรับจากผู้จ้างวาน เพราะว่าเจ้านายของเธอนั้น ลงมาติดตามเรื่องงานเอง"
"หลังจากที่ภาพเหล่านั้น หายไปจากในหัวของทิวา"
เธอ..หญิงคนนั้นก็ได้ทักมาคุยสอบถาม และบอกเหตุผลต่างๆ ให้ทิวารับฟัง "ทิวาคิดในใจหากว่าตนบอกเธอไปแล้ว การที่จะฝืนชะตาโดยที่ตนเองจะรับแทนก็คงไม่ดี"
ทิวาจึงบอกกับเธอว่า "การที่จะให้ผมช่วยแบบนี้ มันเป็นการฝืนชะตา หากว่าจะให้ผมช่วย มันต้องมีค่าครูคับ"
เธอหญิงธิดา..ได้ตอบกลับมาว่า "ฉันยอมจ่ายในเรื่องค่าครูค่ะ ขอแค่เพียงงานชิ้นนี้ ผ่านไปได้ด้วยดีก็พอ"
"และตัวเธอกับแฟนจะได้ไปบวชแก้บนแบบสบายใจ"
"ทิวาจึงตัดสินใจช่วย และแนะนำเธอไปก่อน แม้ว่าจะยังไม่ได้ค่าครู ในการช่วยเหลือในครั้งนี้ เพราะเวลาของเธอนั้น มันเร่งด่วนจริงๆ เหลือเวลาในการตัดสินใจ เพียงแค่ชั่วโมงครึ่งเท่านั้นเอง"
ทิวาได้บอก"ให้หญิงสาวไปจุดธูป16ดอกกลางแจ้ง แล้วสวดชุมนุมเทวดา อธิฐานขอให้งานชิ้นนี้ผ่านไปได้ด้วยดี"  และทิวายังบอกเธอต่อไปอีกว่า "ในขณะที่ตั้งจิตอธิฐานนั้น ให้ระลึกนึกถึงองค์เจ้าปู่ศรีสุทโธ และตัวของทิวาให้แน่วแน่..!"
"ธิดาเองเธอก็ได้รีบบอกให้แฟนของเธอ ไปทำตามที่ทิวาบอกไป"
หลังจากนั้น ทิวาก็ขอตัวไปทำงานต่อ จนเวลาได้ล่วงมาถึงห้าโมงครึ่ง ธิดาเธอได้ทักมาบอกว่า
"ตอนนี้กำลังรอคำตอบของการเจรจา ว่างานจะผ่านไหม"
ทิวาได้บอกแกเธอว่า "งานนั้นผ่านคับ..!! แต่พวกคุณ ก็จะถูกตำหนิจากเจ้านายบ้าง เพราะเจ้านายพวกคุณนั้น ลงมาติดตามงานเอง"
และทิวายังได้บอกเธอไปอีกว่า "ไม่ต้องห่วงนะคับ งานครั้งนี้นั้น ผ่านชัวร์..!!"
"คนที่บวชจะได้สบายใจ ให้รอคำตอบไปนะคับ"  เมื่อตอบและบอกเธอไปแล้ว ทิวาก็ขอตัวไปทำงานต่อ
เพราะวันนี้มีงานรอบดึกด้วย  จนเวลาได้ล่วงมาเกือบสองทุ่ม หญิงสาวเธอก็ได้ทักมาบอกว่า "งานผ่านจริงๆตามที่คุณทิวาบอกเลยค่ะ"
และเธอก็ได้เอ่ยขอบคุณที่ทิวาช่วย "ธิดาขอบคุณที่ช่วยในครั้งนี้มากๆนะคะ"
ทิวาก็ได้แต่บอกว่า "มันเป็นหน้าที่คับ ที่ผมต้องทำและช่วย ในฐานะหมอดูคนนึง"
"และอีกอย่างคุณกับแฟนจะได้บวชชีพราห์มโดยสบายใจ"
หลังจากที่พูดคุยกันจบ ซักพัก ธิดาก็ทักข้อความมา "พร้อมส่งสลิปการโอนเงินค่าครูในครั้งนี้มาด้วย"
ทิวาก็ได้แต่ขอบคุณและโมทนาบุญในการบวชพราห์มของทั้งสองไป
(ใครกันเล่าจะรู้ ว่าเหตุใดถึงต้องรับช่วยเธอ นอกจากตัวของทิวาเอง และเค้าก็ไม่ได้บอกเธอว่าเพราะอะไร)
ทิวาคิดและนึกไปตามภาพ ที่เคยเห็นในหัว และพูดกับตนเองนี้หรือคือ "ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด!!" "กับภาพในหัวในอดีตที่เกี่ยวพันธ์กัน"
"แล้วทิวาจะพูดมันออกไปได้เชียวหรือ หากพูดไปแล้วใครกันจะเชื่อตน..."
"...หลังจากวันนั้น ทิวาก็ไม่ได้เอ่ยบอกอะไรไปมากกว่านั้น แม้บางสิ่งบางอย่าง ที่เธอถามทิวาก็เลี่ยงที่จะตอบเธอ"
ทิวาได้แค่บอกกับเธอว่า "พวกเธอรวมทั้งแฟนเธอ จะต้องขออภัยขออโหสิกรรมกับใครคนนึง" "เมื่อวันนั้นมาถึง พวกคุณจะได้รู้เองว่าคือใคร"
หลังจากวันนั้นมาธิดาก็ได้ไปบวชเพื่อแก้บน ในช่วงที่เธอบวชนั่นเอง ที่ได้ห่างกัน
"ส่วนทิวาก็ยังเทียวมาเทียวไประหว่างที่ทำงาน กับบ้านจิรปรียาประจำ"
จนวันเวลาผ่านมาได้10วัน กับการรักษาตัวของพี่เขยจิรปรียา วันนี้เป็นวันหยุดว่างจากงาน ทิวาจึงตัดสินใจไปหาจิรปรียาคนรักตน "ที่เริ่มคบกันแบบเป็นทางการ"
ไปถึงบ้าน จิรปรียาได้บอกกับทิวาว่า "วันนี้แม่จะขึ้นมาจากใต้ค่ะ"
ทิวาได้ยินก็อึ้งไปนิดนึง คิดในหัว"แม่เธอจะขึ้นมา นั่น.!! ก็คือวันสุดท้ายของพี่เขยเธอนะสิ จะทำไงดี"
ทิวาได้อยู่บ้านพูดคุยกันกับจิรปรียา เพื่อรอเวลาที่จะไปเยี่ยมพี่เขยเธอในตอนเย็น จนเวลาได้บ่ายโมงครึ่ง "ทิวามีอาการเพลียๆ จึงขอนอนหนุนตักของจิรปรียา ตรงแคร่หน้าบ้าน อาการแน่นหน้าอก ได้เกิดขึ้นจนทิวาแทบทนไม่ไหว เหมือนคนที่กำลังจะหมดลมหายใจ ไปซะตรงนั้น"
จิรปรียาเอง ก็ได้เห็นอาการที่ทิวาเป็น เธอก็เป็นห่วงในตัวทิวา สักพักพี่สาวของจิรปรียาก็โทรมาจากโรงพยาบาล "แจ้งว่าหมอบอกว่า พี่เขยเธอคงไม่รอดให้ทางญาติทำใจ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น จิรปรียาก็รู้ว่าอาการที่ทิวาเป็นนั้นเพราะอะไร
เพราะเธอนั้นคะยั้นคะยอถามจากทิวามาก่อนหน้านั้น เธอจึงบอกและขอให้ทิวานั้น "ถอนการผูกจิตตรึงร่างพี่เขยเธอเสีย" เธอพูดทั้งน้ำตาคลอ
ทิวาเองก็เพลียร่างมาก เพราะมันก็เกินกำลังตน ที่จะฝืนเอาไว้ได้
"ทิวาได้ทำการตั้งจิตถอดถอน ในเวลาขณะนั้น ก็ใกล้จะบ่ายสองโมงแล้ว"
หลังจากที่ทิวาได้ถอดถอนจิต ที่ผูกกับร่างของพี่เขยเธอได้เพียงไม่นาน ประมาณสิบห้านาที พี่สาวของจิรปรียาก็ได้โทรมาบอกว่า "พี่เขยเธอได้เสียแล้ว"
เธอฟังโทรศัพท์ไป พร้อมร้องไห้ไป ส่วนตัวทิวาเองก็นอนหนุนตักเธออยู่อย่างนั้น เพื่อทำสมาธิเรียกคืนกำลังตนให้ดีขึ้น
บ่ายสองครึ่งทั้งทิวา จิรปรียาและหลานก็ได้เดินทางไปที่โรงพยาบาลเพื่อให้เด็กๆได้เห็นหน้าพ่อครั้งสุดท้าย
"ชะตาหรือว่าเวรกรรม ที่ก่อสร้างกันมา"
ทิวาคิดไปตลอดทาง และร่างของทิวาเองก็ยังไม่ได้ฟื้นคืนเต็มที่ เพราะการถอนจิตนั้น ยังไม่สมบูรณ์
ส่วนร่างของพี่เขยจิรปรียา ก็ยังหายใจรวยริน เพราะอ๊อกซิเจนอยู่
พอมาถึงโรงพยาบาล ทิวาก็ให้จิรปรียาพาหลานๆขึ้นไปก่อน ส่วนตัวเองขอตัวไปห้องน้ำก่อน พอจิรปรียาแยกห่างไป "ทิวาได้ก้าวเดินมาที่โต๊ะนั่งแถวๆนั้น นั่งลงพร้อมเอามือกุมกดท้อง ที่ยังปวดอยู่โดยจิรปรียาเธอไม่รู้"
"พอเธอแยกไปเท่านั้นล่ะ อาการของทิวาก็เริ่มทรุดลง ปวดท้องอย่างแรงแถมอาการหายใจขัดๆ  ทิวาค่อยๆปรับจิตสมาธิของตน เพื่อปรับธาตุในกาย เร่งไฟธาตุให้ธาตุในกายนั้นสมดุลขึ้น"
พออาการดีขึ้นมานิดนึง ทิวาจึงลุกขึ้นเดิน ค่อยๆเกาะกำแพงผนังโรงพยาบาลไปเข้าห้องน้ำ เสร็จจากทำธุระแล้ว ก็ค่อยๆขยับพิงอิงผนังมาเรื่อยๆ
จนมาเจอกับจิรปรียา ที่เธอลงมาเพื่อตามหา เพราะเห็นว่าทิวานั้นหายไปนาน....
............
"อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิดชะตาทุกคนล้วนมีกรรมเป็นตัวกำหนด"


## ตอน กรรมบันดาล10

ตอน กรรมบันดาล 10
หลังจากที่ออกจากห้องน้ำมา ทิวาได้เจอจิรปรียาเดินมาตาม จึงทำทีเป็นแข็งแรง ไม่ให้ออกอาการใดๆ
ทั้งสองยืนคุยกันอยู่ครู่นึง จึงพากันเดินขึ้นไปที่ห้องไอซียู ขณะเดินขึ้นมาที่ชั้นสามนั่นเอง จิรปรียาได้เกิดอาการหน้ามืด ปวดหัวจนทิวาต้องประครองเอาไว้ กันไม่ให้เธอล้ม และค่อยๆ พากันเดินขึ้นบันไดมาจนถึงหน้าห้องไอซียู
พอมาถึงก็เจอกับแม่ของจิรปรียานั่งอยู่ที่หน้าห้อง จิรปรียาได้แนะนำให้ทิวารู้จักกับแม่เธอ "พี่ทิวา นี่แม่ของน้องค่ะ"
ทิวาได้ยกมือไหว้แม่ของจิรปรียา และได้พูดคุยทักทายกับแม่ครู่นึง แม่ก็บอกให้ทิวา และจิรปรียาเข้าไปดูพี่เขยของเธอ ทิวาได้เดินเข้าไปก่อน และได้จับที่ร่างของพี่เขยเธอ เพื่อทำการถอนให้สมบูรณ์
ทิวาได้ยืนกำหนดจิต ถอนการผูกจิตกับร่างอยู่พักนึง หลังจากที่ทำการถอนเสร็จ ร่างและชีพจรของพี่เขยจิรปรียา ก็ค่อยๆ นิ่งสงบลง ทิวายืนฟังญาติๆ ของจิรปรียาคุยกันครู่นึง ก็เดินออกมา ไม่ได้เอ่ยอะไรกับคนเหล่านั้น
จนมาถึงจิรปรียา ทิวาก็บอกกับเธอว่า "พี่ถอนโดยสมบูรณ์แล้วนะ"
เธอก็ได้แค่พยักหน้ารับรู้ ซักครู่พี่สาวของจิรปรียาก็เดินออกมา และเข้าไปในห้องใหม่พร้อมกับแม่ของจิรปรียา
แม่ได้เดินออกมาและบอกกับจิรปรียาว่า "ให้ไปหาซื้อธูป เพื่อมาจุดตามธรรมเนียมหน่อย"
จิรปรียาก็ได้ไปหาซื้อของกับทิวา หลังจากได้ของตามที่แม่บอก ทิวาและจิรปรียาก็กลับเข้าโรงพยาบาลไป
ก็พอดีเจอกับแม่ที่ลงมาจะเข้าห้องน้ำพอดี ทิวาจึงบอกจิรปรียาพาแม่ไปห้องน้ำ ส่วนทิวาก็นั่งรอที่ม้านั่ง
หลังจากนั้นแม่ก็มานั่งที่ม้านั่ง เพื่อพักเหนื่อย ทิวาจึงเดินออกมาที่เซเว่น เพื่อหาซื้อน้ำไปให้แม่กิน
หลังจากนั้นแม่ของจิรปรียา ก็บ่นกับจิรปรียาว่า "ทางญาติๆ จะไม่เอาศพไปคืนนี้ แต่จะฝากเอาไว้ที่โรงพยาบาลก่อน"
หลังจากทำเรื่องฝากศพเอาไว้แล้ว ทุกคนก็พากันแยกย้ายกลับบ้านกัน มาถึงบ้าน ทิวาก็พาจิรปรียาไปหาซื้ออะไรมาให้แม่ทาน
จากนั้นก็นั่งคุยกันเรื่อยๆ จนได้เวลา4ทุ่ม ทิวาได้บอกกับจิรปรียาว่า
"พี่จะกลับนะ พรุ่งนี้พี่มีงานเช้า"
แม่และจิรปรียาบอกไม่ให้กลับ ให้ค้างที่นั่น สรุปก็เป็นอันตกลงทิวาค้างที่บ้านจิรปรียาในคืนนั้น
รุ่งเช้าทิวาตื่นมาตี4  เพื่อมาเตรียมตัวไปทำงาน เพราะคำนวนเวลาไว้แล้วว่า การเดินทางจากที่นั่นมาที่ทำงาน ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง หลังจากอาบน้ำแต่งตัว ทิวาก็มานั่งหน้าบ้าน ส่วนจิรปรียาก็ได้ชงกาแฟมาให้ทิวากินก่อนไปทำงาน
ในความรู้สึกลึกๆ ของทิวานั้นรู้สึกมีความสุขกับการต้อนรับของแม่และจิรปรียาที่มีต่อตน เหมือนตนเป็นคนๆนึงในครอบครัว หลังจากได้เวลาและเสร็จจากกินกาแฟแล้ว ทิวาก็บอกจิรปรียาว่า "พี่จะไปทำงานแล้วนะ"
หลังจากนั้นทิวาจึงเปิดประตูจูงรถออกมา และขับไปทำงาน เช้าๆในที่ชนบทแบบนั้น บรรยากาศก็ดูเปลี่ยวๆ ทิวาขับรถออกม่จากหมู่บ้านได้สักครู่หนึ่ง มาถึงตรงทางแยก อยู่ๆก็มีหมาดำตัวใหญ่ ตัวเท่าลูกวัววิ่งออกมาตัดหน้ารถของทิวา ทิวาจะเบรคหักหลบก็กะไร ทิวาจึงตัดสินใจขับชนร่างนั้น แล้วรถก็เสียหลักล้มลง
ยังดีหน่อยที่ทิวาไม่เป็นอะไรมากลุกมายกรถขึ้นและขับไปทำงานต่อ
สายของวันนั้นเป็นวันที่ไปรับศพมาตั้งที่วัด จิรปรียาได้โทรมาบอกและถามว่า
"พี่ทิวา พี่จะมาฟังสวดไหมคืนนี้?"
ทิวาก็ได้ตอบไปว่า "วันนี้เลิกงานค่ำไปคงไม่ทันฟังสวดคับ คงไม่ได้ไป"
แต่จิรปรียาได้บอกกับทิวาว่า
"แม่อยากให้มาค่ะ แม้ไม่ทันฟังสวดก็ช่าง ขอแค่ให้มา"
ทิวาจึงตอบจิรปรียาว่า
"ได้คับ เลิกงานจะไป"
และได้บอกเธอต่อว่า "เมื่อตอนเช้าที่ออกมาจากบ้าน พี่ถูกหมาดำวิ่งตัดหน้ารถจนล้ม ดีไม่เป็นอะไรมาก"
งานฟังสวดศพคืนแรกผ่านไป จนวันสุดท้ายที่จะเผา ทิวาได้บอกกับจิรปรียาว่า  "วันเผาพี่คงไม่ได้มานะ เพราะพี่ติดงาน"
เธอก็บอกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ น้องและแม่เข้าใจในตัวพี่ทิวา"
หลังจากเลิกงาน ทิวาก็ขับรถมุ่งตรงไปที่บ้านของจิรปรียา เพราะได้ตกลงกันกับเธอแล้ว ว่าจะไปตอนเลิกงาน และมีเรื่องจะคุยกับแม่และพี่สาวของเธอ
มาถึงบ้านก็ดึก จึงไม่ได้คุยอะไรกับแม่ และทิวาก็ค้างที่นั่น จนเช้าวันใหม่หลังจากตื่นนอน ซึ่งวันนี้วันหยุดของทิวาด้วย ทิวาตื่นมาอาบน้ำและเเต่งตัวออกมานั่งที่หน้าบ้าน จิรปรียาก็ชงกาแฟออกมาให้ทาน
เธอดูแลเขาอย่างดี เหมือนกับว่าทิวานั้นเป็นสามีเธอ ทั้งสองก็นั่งกินกาแฟและคุยกันที่หน้าบ้าน จนช่วงสายแม่กินข้าวเสร็จและนั่งพัก ทิวาก็ตัดสินใจเข้าไปบอก ขอขมาต่อแม่ของจิรปรียา ถึงเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้น
และทิวาได้บอกกับแม่ว่า "เขานั้นรักจิรปรียาด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรแอบแฝง แม่จะว่าอะไรก็ได้"
หลังจากที่ทิวาคุยกับแม่แล้ว ทิวาได้บอกกับแม่อีกว่า "ช่วงปีใหม่นี้ ผมจะลงไปที่ใต้ เพื่อขอจิรปรียาอย่างเป็นทางการคับ"
เป็นการให้คำมั่นสัจจะของทิวาต่อแม่ของเธอ และช่วงบ่ายวันนั้น ทิวาได้บอกกับแม่ และพี่สาวของจิรปรียาอีกว่า "พี่คับ..แม่คับ ตัวของพี่กับแม่จะโกรธ จะเกลียดผมก็ตามใจ แต่สิ่งที่ผมจะบอกต่อไปนี้ คือสิ่งที่ผมเองได้เห็นมา"
ทิวาบอกกับแม่และพี่สาวของจิรปรียาว่า "พี่สาวจะโดนโกง จากญาติทางฝ่ายสามี เงินทุกบาทที่ได้จากงานศพที่ผ่านไปเมื่อวานนี้ พี่สาวนั้นจะไม่ได้ซักแดงเดียว และอาจจะถูกบีบให้ทนอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่ได้อีก จนต้องย้ายไปจากบ้านหลังนี้"
แม่ได้ฟังก็เพียงอึ้งนิดๆ ส่วนพี่สาวของจิรปรียา ทำหน้าเหมือนจะเกลียดในตัวทิวา  แต่ทิวาก็หาได้สนใจไม่ เพราะเขาถือว่า นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เค้าเห็นในทางสมาธิ ส่วนใครจะเชื่อ ไม่เชื่อก็ตามนั้น
ใครจะเกลียดหรือไม่เกลียดก็ตามใจ เพราะทิวาถือว่าตนทำดีที่สุดแล้ว กับชะตากรรมในครั้งนี้
หลังจากงานศพผ่านไปได้ไม่นานเรื่องราวต่างๆ ที่ทิวาเคยบอกกับพี่สาวของจิรปรียา ก็ค่อยๆเกิดขึ้นตามที่ทิวาได้เคยบอกกล่าวไว้
ทิวาได้รับทราบจากจิรปรียา ก็ได้แต่ทำใจ แม้จะสงสารในตัวพี่สาวของจิรปรียาก็ตาม จึงได้แต่บอกจิรปรียาไปเพียงว่า " ทุกคนล้วนมีชะตากรรมเป็นของตนเอง อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด และนี่หล่ะคือ "ชะตากรรม "
............
"ชะตาหรือว่าฟ้ากำหนด"
*****************************


## ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ

เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ1
....ในยุคอันศรีวิไลย์ ที่ผู้คนต่างพากันเรียกร้องหา..
"อันว่าความศิวิไลย์นั้น คืออันใดกันหรือ? ทำไมมันช่างเป็นเหมือนสิ่งที่ไร้ประโยชน์ ไร้ค่าเสียนี่กระไร ในความนึกคิด โลกที่ไร้พรหมแดน ชีวิตในสังคมก้มหน้า กับผู้คนที่ไร้ซึ่งศีลธรรม...!! "
โลกที่ผู้คนเรียกขานว่า "มันเป็นโลกแห่งโลกาภิวัฒิน์    โลกแห่งเทคโนโลยี"
"อันเป็นการสร้างชักจูง ให้ผู้คนไร้ซึ่งศีลธรรมจรรยา โลกแห่งความเสื่อมเสีย เช่นนี้หน่ะหรอที่เรียกกันว่าโลกแห่งวิวัฒนาการ โลกแห่งความอันศรีวิไลย์ มันใช่จริงหรือ? ..."
"มนุษย์ผู้สร้างแต่ความแตกแยกจนก่อให้เกิดเป็นยุคที่ข้นเเค้น ยุคแห่งการชิงดีชิงเด่น นี่หรือยุคอันศรีวิไลย์"
"มันไม่น่าจะใช่ซะมากกว่า น่าจะเรียกมันว่า ' ยุคแดงโลกแห่งโลกาอันวิบัติ ' อันเป็นโลกภาวะของความเสื่อมต่ำทราม ทั้งจิตใจและสันดานของคนทั้งโลกเสียซะมากกว่า!!...''
ทิวา ' นั่งเหม่อมองวิวของตึกรามที่สูงตระหง่าน ที่ถยอยๆผุดขึ้นยังกับดอกเห็ด' และเหม่อคิดไปต่างๆนานา กับเรื่องราวของผู้คนและโลก ที่เปลี่ยนแปลงไปมากมาย...
จนไม่อาจจะฉุดดึงคืนมาได้!! ชีวิตของการต่อสู้ เพื่อให้ตนเองอยู่รอดในเมืองใหญ่ ที่ผู้คนต่างนิยม และเรียกขานว่า "เมืองฟ้าอมร เมืองหลวงแห่งแดนดินอันศรีวิไลย์...."
........
"กรุงเทพมหานครในปี2561 ซึ่งเป็นปีที่มีการปกครองของระบบปฏิวัติ การยึดครองอำนาจมาจากประชาชน ข้าราชการที่มาบริหารประเทศในระบบประชาธิปไตย"
"สาเหตุในการปฏิวัติในครั้งนั้น มาจากความแตกแยกของผู้คน ที่ต่างพากัน สร้างความสูญเสียให้ต่อประเทศชาติ อันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขปกครองประเทศ"
"การแบ่งพักแบ่งฝ่ายของผู้บริหาร จนก่อให้เกิดเป็นสงครามภายในประเทศ การเดินขบวนประท้วง และยังก่อให้เกิดการล้มตายมากมาย สถานที่ราชการในทุกส่วนภาคถูกเผาวอดวาย ผู้คนที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง"
"ก็ต่างพากันคล้อยตามข่าวสารที่ทางรัฐบาลในม.21ออกข่าว ว่าเป็นเพราะเหตุของชนเสื้อแดงและเสื้อเหลืองที่ปะทะกัน!!"
"แล้วในความจริงนั้นเล่าใครจะรู้ ว่าเหตุการณ์ต่างๆนั้น ผู้ใดผิดผู้ใดถูก ต่างพากันโทษฝ่ายตรงข้ามยัดเยียดความผิดให้ประชาชน โดยไม่มองในอีกมุมหนึ่งประเด็นหนึ่ง ว่าอาจจะมีมือที่สามกระทำการบ้างเชียวหรือ!!..."
"....หลังจากเหตุการณ์ประท้วงได้สงบลง เพราะฝ่ายทหารทั้งม.21 และม.11 ได้ทำการปฏิวัติ เข้ายึดครองอำนาจ จากผู้บริหารประเทศ และทำการปกครองในระบอบฝ่ายปฏิวัติ"
"ปกครองอำนาจบริหารในระบบของทหาร เพื่อเป็นการป้องกันและสร้างความสงบให้แก่ประเทศชาติ"
"ประชาชนในส่วนภูมิภาคต่างๆ จึงพากันสงบ อยู่ภายใต้กฏหมายและภายใต้รัฐธรรมนูญ'ฉบับปี2560' อันเป็นรัฐธรรมนูญที่เขียนขึ้นใหม่เพื่อมาบังคับใช้ในยุคนั้น...."
........
"....ทิวา นั่งคิดทบทวนวกวนไปเรื่อยๆ ในช่วงเวลาที่ว่างจากการงาน คิดมองย้อนไปถึงสิ่งต่างๆ ถึงวิถีชีวิตถึงการปกครองของผู้นำ และยังคิดวกวนเวียนมาจนถึงอำนาจทางศาสนา"
"ที่ผู้คนนั้นกำลังทำให้มันเสื่อม เหล่าผู้นำในศาสนาต่างๆ ที่มีทั้งคริสต์ กรีกโรมัน พุทธ พราห์มฮินดู และรวมทั้งอิสลามมุสลิมและศาสนาเต๋า อันเป็นลัทธิใหม่ที่มาในนามลัทธิบัวขาว (อนุตตรธรรม)" ซึ่งเป็นทุกศาสนาที่มีในประเทศไทย
"ทิวานั่งมองผู้คน ที่ตระเวณชักจูงชาวบ้าน ให้เข้าร่วมในศาสนาที่ตนนับถือ โดยมีศาสนะจักรขององค์เยซูคริสต์ ที่มีการเคลื่อนไหวมากที่สุดกับการชักจูงผู้คนให้เข้าร่วมในคริสตจักร"
"โดยการส่งออกผู้นำผู้สอนศาสนาเข้ามามากมายในประเทศไทย..."
"ศาสนาที่2 ที่มีการเคลื่อนไหวมาก รองจากคริสตจักรก็คือ ศาสนาเซียนเต๋า โดยมาในนามอนุตตรธรรม อันเป็นลัทธิใหม่ ที่มีการก่อตั้งมาในยุคราชวงศ์ชิง ในประเทศจีน"
"แรกเริ่มเดิมทีลัทธิอนุตตรธรรมนี้ ครั้งที่ก่อตั้งในยุคราชวงศ์ชิง ก่อตั้งในนามของ 'ลัทธิบัวขาว' ซึ่งในยุคนั้น'ลัทธิบัวขาว'ได้ถูกเพ่งเลงจากราชวงศ์ กลัวว่าจะเป็นลัทธิที่ปลูกฝังให้ชาวเมืองแข็งข้อก่อการกบฏ"
"ทางราชสำนักราชวงศ์ชิง จึงทำการกวาดล้าง ขับไล่ชาวบ้านที่เข้าในลัทธิและผู้นำ ด้วยการอ้างว่าผู้นำในลัทธิบัวขาวนั้น คิดคดทรยศก่อการกบฏ จึงให้ทหารออกขับไล่กวาดล้างให้สิ้นซาก.."
..เป็นเวลาหลายสิบปีกับการกวาดล้างลัทธิบัวขาวในยุคราชวงศ์ชิง...ฯ
(เอาไว้ติดตามอ่านกันต่อนะครับ กับตอน "เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ)
******************************


## ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ1

เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ1
"...หลังจากที่ว่างทิวานั่งคิดอะไรต่างๆนานา ทั้งการเมืองการปกครองบริหารประเทศ จนมาถึงเรื่องศาสนาและศีลธรรมของผู้คนในปัจจุบัน "
ในมุมมองความคิดของทิวาเองนั้น "เขาคิดว่าการที่ศาสนานั้นเสื่อมถอย มันไม่ได้เสื่อมเพราะตัวของศาสนาคำสอนเลย"
"ความคิดของเขามาถึงจุดหนึ่ง ที่มันจุกในอก กับชีวิตของผู้คนและศาสนา"
"ผู้คนที่หลงผิด และผู้นำศาสนาที่ต่ำทราม การเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งศีลธรรม"
"นำเอาคำสอนมาเผยแพร่ ในแบบที่ผิด และยังเป็นมนุษย์อีกนั่นแหล่ะ ที่ทำให้ความเสื่อมต่ำของพระธรรม มันโจ่งแจ้งออกมาให้เห็น"
"ร่างทรงที่เกิดแตกตอ แตกกอออกมายังกับดอกเห็ด นำคำสอนมาเผยแพร่แบบผิดๆ จนผู้คนหลงลืมคำสอนของพระพุทธเจ้า"
"ศีลธรรมถูกบิดเบือน เผยแผ่กันในรูปแบบพิธีกรรม การชักจูงชักชวน ผู้คนที่หลงตามให้กระทำตามตนผู้ตั้งตนเป็นอาจารย์ เป็นร่างทรง โดยพากันไม่ใช้สติ คิดตรองจึงหลงตามเขาไป"
"บางคนหลงงมจนหมดตัว ทำให้ชีวิตที่เคยดีนั้นต่ำลง นี่แหล่ะนะชีวิตของผู้คนในยุคศรีวิไลย์"
"ยุคของความต่ำทราม แกร่งแยกชิงดี เหมือนคำทำนายของบุพพาจารย์ ในยุคก่อนที่ได้ทำนายเอาไว้ว่า...
" อันผู้คนในยุคศรีวิไลย์
จักเกลือกกลั้วมัวหมองให้ส่องเห็น
จักเห็นกาขาวเป็นกาดำ
จักเห็นสิ่งต่ำเป็นสิ่งสูง
นายจะกลายข้า ข้าจะกลายเป็นนาย "
คิดๆไปกับคำทำนายที่มีนั้น มันไม่ได้ต่างจากคำทำนายของบุพพาจารย์ท่านเลย....
.....
"...คิดอะไรเพลินๆในความนึกคิด อยู่ๆก็วกมาที่ชีวิตของตนเอง  กับเรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านเข้ามามีทั้งความสุข และความทุกข์ ที่ผ่านเข้ามาให้พบเจอ ในวันข้างหน้าอะไรจะเกิดขึ้นกับตนอีก..."
...
"หนึ่งปีล่วงผ่านมา ชีวิตในช่วงนั้น เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น มันไม่ได้แตกต่างไปจากที่ตนเองได้เคยเห็นในสมาธิเลย"
"ตัวเองก็หาใช่ว่าคนที่ดีอะไร แต่ทำไมถึงได้มองเห็น ซึ่งเรื่องราวในอดีต และอนาคตที่จะเกิดของตนเองได้กันนะ!!"
"แม้แต่เรื่องราวของตนเอง กับคนรักที่พบเจอ และต่อสู้มาด้วยกัน จนผูกใจรักกันมั่นและได้มาใช้ชีวิตร่วมกัน"
"จนเข้าสู่ปี2562 รวมระยะเวลาได้5เดือน ที่ทิวาและคนรักได้ลองใช้ชีวิตคู่ร่วมกันมา ก็ต่างมีเรื่องราวเข้ามาให้ได้แก้ไขเรื่อยๆ"
"พบเจอทั้งความสุขและความทุกข์ ที่บางครั้งก็เกิดขึ้น เพราะเหตุแห่งความไม่เข้าใจกัน อันเป็นเรื่องปกติของชีวิตคู่ ที่ต้องมีปากเสียกันบ้าง เพราะคนเรานั้นความนึกคิด ไม่อาจจะตรงกันได้เสมอไป!!"
"มันทำให้ทิวาได้มองเห็นถึงสัจจะธรรมของชีวิต ขึ้นมาอีกมากมาย กับสิ่งที่พบเจอมาในแต่ละวัน เห็นเพื่อนบางคนที่มีคู่ ก็เกิดเลิกลากันไป มันมาจากความไม่เข้าใจกันทั้งนั้น!!"
"ชีวิตของคนเรามันนั้นแสนสั้นนัก อันความสุขของเราเองนั้นก็แสนสั้น เราจะทำยังไงให้ชีวิตเรานั้นมีสุขได้นานๆ ความสุขของชีวิตคืออะไร?"
"อันเป็นความถามที่เกิดขึ้นในความนึกคิด!!.."
"ความรวยหรอ?!! ถึงจะก่อให้เกิดความสุข..!!  ลาภยศเงินทอง สมบัติ กระนั้นหรอ..!!"
"ความมีหน้ามีตาในสังคมนั้นหรือ!!?"
"ผู้คนที่วิ่งหาวิ่งตามลาภยศ หรือเงินทอง เขามีความสุขจริงหรอ?!"
"คำถามต่างๆ เกิดขึ้นมาในหัวในความนึกคิด!"
"แล้วคำตอบมันจะออกมาแนวไหน กับคำว่า ความสุขคืออะไร?!!"
"มันหาความสุขได้จริงหรอ กับชีวิตในยุคสังคมสมัยนี้!!  ยุคศรีวิไลย์!!  ยุคแห่งเทคโนโลยี!  ยุคของสังคมก้มหน้า!!  ยุคของผู้คนที่ไม่คุยกัน!!????"
"ยุคของผู้คนที่ต้องต่อสู้กัน ทางเทคโนโลยี!! แล้วความสุขมันจะมาจากไหน????"
ทิวาเอาแต่เฝ้าคิดเฝ้าถามตนเอง แต่ก็ไม่สามารถที่จะตอบ คำถามต่างๆได้....
*****************************


## ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ2

เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ2
"...ทิวาได้แต่ทอดถอนหายใจ กับเรื่องราวต่างๆ ที่มันวิ่งเข้ามาในหัว กับความนึกคิด ชีวิตนี้คนเราดิ้นรนแสวงหาอะไรกัน!!.."
แล้วความนึกคิดหนึ่ง ก็ได้วิ่งเข้ามาในหัวอีกรอบ กับชะตาชีวิตและเรื่องราวของตนเอง
"สิ่งที่ผ่านมาในปีที่แล้ว มันช่างเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่า เรื่องราวที่เขานั้นรู้มาจากฝัน และในขณะที่นั่งฝึกสมาธินั้น"
"มันคือเรื่องจริงและได้เกิดขึ้นมาแล้วในปลายปีที่แล้ว" เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น มันตรงกับที่เขารับรู้และเคยพูดกับแฟนคนรักบ่อยๆ"
"ในเรื่องราวต่างๆ แม้ว่ามันจะเกิดขึ้นแบบไม่รุนแรงในบางเหตุการณ์"
"แต่มันก็เป็นเรื่องที่ใช้ยืนยันได้ว่าเขานั้นไม่ได้มโนไปเอง และเขาไม่ได้บ้า!! แล้วอะไรจะเกิดขึ้นกับเขาอีกเนี้ยในปี2562...!! "
............
ทิวา นั่งนึกทบทวนกับเรื่องราวที่เขาได้พบเห็นทั้งในฝัน และในขณะฝึกนั่งสมาธิ อยู่ๆความคิดคำนึง ก็ได้แว๊ปเข้ามาในหัว
"มันเป็นเรื่องราวของการทำงานในชีวิตประจำวันของเขา ซึ่งเขาเห็นเป็นภาพในหัว ในขณะที่กำลังทำงานในโรงแรมฝ่ายบริการงานจัดเลี้ยง ได้มีคณะครูอาจารย์คณะหนึ่ง มาใช้บริการที่โรงแรมเพื่อจัดงานสัมมนาอบรมเด็ก ใน 'โครงการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมนานาชาติ' มาใช้บริการ
โดยตัวของทิวาเองนั้น เป็นผู้คอยบริการดูแล ในเรื่องอาหารเครื่องดื่มในเวลาพักเบรคของคณะครูแลพเด็กๆที่มาสัมมนานั้น ตลอดเวลาสามวัน ที่ทิวาประจำงานในจุดบริการนี้ ถือว่าดีและได้รับคำชมจากคณะอาจารย์ที่มาอบรมในชุดนี้
ตัวทิวาเองได้รับรู้ในชะตาของอาจารย์ท่านหนึ่งในคณะ "รับรู้ว่าอาจารย์ผู้หญิงท่านนี้ จะมีเคราะห์กรรมหนัก จะเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ขึ้น หลังจากจบงานสัมมนาไปแล้วราวๆเดือนนึง"
"ทำให้อาจารย์'เอ๋' นั้น พลาดโอกาสจากการไปร่วมงานที่ต่างประเทศ และทิวายังเห็นไปอีกว่า อาจารย์เอ๋นั้น "จะถูกรถชนประสานงา" "จนบาดเจ็บหนักอาจถึงขั้นพิการหรือกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไป ในวันสุดท้ายของงานอบรมสัมมนา"
"ขณะที่ทิวานำบิลเอกสาร แจ้งบัญชีรายจ่ายค่าอบรมไปให้ อาจารย์เอ๋เซ็นรับทราบกับรายจ่ายทั้งหมด"
"พร้อมกับแนบใบติชมของการบริการไปด้วย พร้อมใบกระดาษเล็กๆ ที่ทิวาเขียนชื่อตัวเองเอาไว้ เพื่อให้คณะอบรมระบุชื่อพนักงานบริการลงในใบตริตรองติชมพิจารณาการบริการ ของทางโรงแรม"
ในใบกระดาษแผ่นเล็กๆนั้น ทิวาได้เขียนโน๊ตด้านหลังกระดาษเอาไว้ว่า
" อาจารย์คับ อาจารย์พี่เอ๋ขอให้ใจเย็นๆ อย่าขับรถไวนะคับ ผมไม่อยากให้พี่เอ๋เกิดอุบัติเหตุจนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา "  และลงชื่อแนบท้ายในวงเล็บเอาไว้อีกขึ้นว่า (ทิวา)
หลังจากที่อาจารย์เอ๋ ได้เซ็นเอกสารการเงิน และเขียนใบติชมเรียบร้อย อาจารย์พี่เอ๋ก็ส่งเอกสารที่เซ็นให้กับทิวา หลังจากรับเอกสารบัญชีเรียบร้อย ทิวาก็เดินเอาเอกสารไปส่งคืนออฟฟิต เพื่อส่งต่อไปให้กับฝ่ายบัญชีได้ลงบัญชีเอาไว้
จากนั้นทิวาจึงกลับมาทำหน้าที่จัดเก็บของช่วยคณะอาจารย์ต่อไป จนเก็บของเสร็จเรียบร้อย อาจารย์พี่เอ๋ก็เรียกทิวาเอาไว้ก่อน พร้อมกับทักสอบถามทิวาว่า
" เธอเป็นหมอดูหรอ ถึงได้รู้ว่าพี่ขับรถไวและเร็ว "
" ป่าวคับ ผมไม่ได้เป็นหมอดู มันเป็นเพียงแค่ความรู้สึกและมีภาพเข้าให้เห็นในหัวคับ "  ทิวาตอบอาจารย์เอ๋ไปแค่นั้น
แล้วทิวายังได้บอกไปอีกว่า "พี่คับ...ให้ระวังอีกเรื่องหนึ่ง เกี่ยวกับอุปกรณ์การแสดง ที่ทางช่างทำส่งให้นั้น ช้าจนอาจจะมีปัญหาในการไปแสดงที่ต่างประเทศ และการแสดงครั้งนี้จะมีเด็กคนหนึ่งไม่สบายที่นู้นด้วย!! จนอาจจะอดร่วมงานแสดง...!"
"ส่วนงานในครั้งหน้ารอบหน้าตัวอาจารย์พี่เอ๋จะไม่ได้รับผิดชอบ แต่จะเป็นพี่อาจารย์ผู้หญิงอีกท่านนึง ที่ได้รับมอบให้รับผิดชอบงานนี้ต่อ...."
พูดจบ ทิวาทำทีจะปลีกตัวหนี แต่คณะอาจารย์ได้เรียกเอาไว้ พี่เอ๋และอาจารย์ที่อยู่ด้วย ได้สอบถามถึงทางแก้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุต่อตนเอง
ทิวาจึงบอกให้อาจารย์พี่เอ๋ "ไปปล่อยปลาหน้าเขียง5-9ตัว และถวายสังฆทาน พร้อมจัดชุดดอกไม้ธูปเทียนไปไหว้พ่อพญายมราช"
บอกเสร็จทิวาก็เดินไปที่รถเข็นอุปกรณ์ เพื่อเตรียมนำไปส่งคณะอาจารย์ที่รถ...
ภาพในหัวก็ตัดมาเป็นอีกช่วงวาระหนึ่ง...
"เหล่าคณะครูอาจารย์คณะนี้ ได้กลับมาเปิดใช้บริการที่โรงแรมอีกครั้ง เป็นงานจัดเลี้ยงสังสรรค์ โดยมีคณะอาจารย์และเด็กๆ มาร่วมกันหมดทุกคน ยกเว้นอาจารย์พี่เอ๋คนเดียว ที่ไม่ได้มาร่วมในงานครั้งนี้"
และภาพก็เปลี่ยนมาที่อาจารย์ผู้หญิงคนนึง อายุราว43-45ปี แกเดินตรงเข้ามาหาทิวา พร้อมกับทักทายทิวาว่า
" น้องคะ จำพี่ได้ไหมคะ?  พี่มาร่วมงานอบรมครั้งก่อนไง และน้องก็ทักพี่ว่า พี่จะได้รับช่วงงานต่อ.."
"และครั้งนี้ที่พี่พาคณะอาจารย์ และเด็กๆมาจัดเลี้ยงสังสรรค์ที่นี่ นั่นเพราะพี่คิดถึงน้องคำพูดของน้อง"
"และจะมาขอบคุณกับคำเตือน ที่น้องได้บอกกับพวกพี่ในครั้งก่อน และจะทำการขอบคุณน้องอย่างเป็นทางการ ต่อแขกที่มาร่วมงาน และท่านประทานในพิธี มีของจะมอบให้เธอด้วยนะ..."
" ทิวา ได้แต่ฟังที่อาจารย์ผู้หญิงคนนั้นพูด เพราะไม่เข้าใจที่แกพูดถึงเรื่องราวเหล่านั้น จึงได้แค่รับฟัง "
จนมีเพื่อนที่ร่วมงานได้เข้ามาคุยกับพี่ผู้หญิงคนนั้น แล้วบอกแกว่า "ตัวทิวานั้นจำอะไรไม่ได้ครับ เพราะพึ่งจะออกมาจากโรงพยาบาล เหตุเพราะว่าเกิดเหตุรถเก๋งมาชนมอเตอร์ไซค์ของทิวา จนความจำเสื่อม!!...."
คำๆนี้มันดังก้องอยู่ในหัวของทิวา
" ความจำเสื่อม "
******************************


## ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ3

ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ3
"...ทิวาได้ถอนจิตของความระลึกออกจากความนึกคิด และนั่งคิดทวนไปว่า 'ไอ้สิ่งที่มันมาในหัวให้รู้ให้เห็นเหล่านี้เพื่ออะไร?' "
" แล้วทำไมเราจึงต้องรับรู้มัน "
" เราเอง มันก็แค่คนธรรมดา แล้วไอ้สิ่งที่รู้เห็นนี่ มันจะเกิดขึ้นจริงงั้นหรือ? "  คิดวกไปวนมา..
" แต่ถ้าหากจะว่า มันไม่ใช่เรื่องจริง แล้วเรื่องราวที่เราเห็น และผ่านมันมานั่นล่ะ คืออะไร? "
" ทุกเรื่องราวมันเกิดขึ้นมาจริงๆ นี่!!  เรื่องราวที่เราเห็นรอบนี้มันจะเกิดอีกรึป่าวนะ!? ..."
ทิวาดึงความคิดมาในปัจจุบัน เมื่อหูแว่วได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา และหันไปมอง ก็เห็นจิรปรียาคนรักเดินเข้าห้องมา ทิวายิ้มให้เธอ และเอ่ยถาม "กลับมาแล้วหรอครับ "
"จิรปรียายิ้มมาให้ แค่ได้มองเห็นรอยยิ้มของเธอ ทิวาก็มีความสุขในใจมากล้น นี่ซินะความสุขที่หลายๆ คนมักมองข้ามมัน ความสุขเล็กที่มีให้แก่กันในทุกๆ วัน แล้วคนอื่นๆ ล่ะ 'ความสุขเค้าคืออะไร?' ..."
ทั้งสองตั้งแต่คบกันมา ก็มีบ้างที่มีอารมณ์ที่ไม่เข้าใจกัน  แต่ก็ต้องยอมรับ เพราะการงานที่ทำและเรื่องราวต่างๆ ที่เข้าให้เผชิญในทุกวันนี้
"ซึ่งบ้างครั้งความคิดอาจต่างกันบ้าง ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของคนสองคน...."
..............
เวลาย่างเข้าเดือนมีนาคมปี2562 ซึ่งเป็นเดือนที่5 ของทั้งคู่ในการใช้ชีวิตร่วมกัน ในเดือนมีนาคมนี่เอง  ที่เป็นเดือนแห่งวาระผลักดัน กับการโอนถ่ายอำนาจของรัฐบาล กลับคืนสู่ประชาชน..
รัฐบาลได้จัดให้มีการเลือกตั้งขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อให้ประชาชนได้ใช้สิทธิของตน ในการเลือกเฟ้นผู้ที่จะเข้ามาบริหารประเทศ ภายใต้การปกครองในรัชสมัยแห่งพระมหากษัตริย์รัชกาลที่10 ของเมืองสยามประเทศ อันเป็นยุคศรีวิไลย์ตามคำทำนายไว้ ขององค์ครูบาศรีวิชัยเจ้า..
"การคัดสรรเลือกตั้งในครั้งนี้ ใช้งบประมาณในการจัดการเลือกตั้ง ไปร่วมห้าพันล้านบาท ซึ่งเป็นงบประมาณที่มากเป็นประวัติการ ในการเลือกตั้ง การบริหารงานของประเทศ และรัฐบาลชุดใหม่ จะเป็นเช่นใด"
"ประเทศไทยจะเกิดความวุ่นวายอีกหรือไม่? มันยากที่จะคาดเดาได้"
ทิวาในฐานะประชาชนคนนึง  ก็ไม่อยากจะเห็นประเทศชาติ ต้องเกิดความวุ่นวายเหมือนที่ผ่านมา
"ประชาชนตาสียายสา จะได้พากันตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินกันต่อไป เพื่อปากท้องของตนเองและครอบครัว..."
ในเดือนมีนาคมนี่เอง  ที่เหตุการณ์มันได้หวนวนมาในหัว ในความนึกคิดของทิวาอีกครั้ง
กับเรื่องราวของคณะครูอาจารย์ที่ทิวาเคยเห็นและรับรู้มา..
"ในช่วงปลายเดือนวันที่26มีนา เหล่าคณะครูอาจารย์ ได้มาจัดการอบรมที่โรงแรมที่ทิวาทำงาน อยู่ในย่านสุขุมวิท ซึ่งเป็นโรงแรมในระดับสามดาว"
หลังจากที่ทิวาและเพื่อนๆ ในแผนกได้จัดเตรียมห้องอบรมสัมมนาเรียบร้อย และจัดการวางตัวพนักงานเฝ้าประจำจุดต่างๆ
" ทิวาถูกคัดเลือกให้มาประจำจุดคอยบริการคณะครูอาจารย์และเด็กๆ ที่มารับอบรม..."
"ในเช้าวันนั้นคณะครูและเด็กๆ ที่ทยอยมาเพื่อเข้าอบรม ทิวาถึงกลับตะลึง กับคณะครูอาจารย์ชุดนี้ นั่นคือ " คณะของครูอาจารย์และเด็กๆ ที่ทิวาเคยเห็นนั่นเอง "
"เอาแล้วสิ.! เหตุการณ์ต่างๆ ทำไมมันถึงเป็นจริงมาได้ มันใช่จริงๆ หรือ!!.."
"ทิวาในวันแรกทั้งวัน เอาแต่คิดทวน กับสิ่งที่ตนเคยเห็นวกไปวนมา จนใจลอยไปกับสิ่งที่ได้เผชิญ"
การคอยบริการคณะครูวันแรกผ่านพ้นไปเรียบร้อยด้วยดี พอเลิกงานในเวลาสามทุ่ม..
" ทิวาได้จัดเก็บห้องและจัดวางอุปกรณ์อะไรต่างๆ จน เรียบร้อย"  ก็เลิกงานกลับห้องพัก เพื่อจะได้พักผ่อนเอาแรง ไว้เผชิญกับงานในวันรุ่งขึ้น
ทิวามาถึงห้องพักก็จัดการอาบน้ำเตรียมตัวจะนอนพักผ่อน แต่พอล้มนอนลงบนที่นอน "ทิวากลับนอนไม่หลับเอาซะงั้น ความนึกคิดตีทวนวนหวนมาในหัวอีกรอบ"
พร้อมกับภาพต่างๆ ของเรื่องราวในจุดนี้มันเด่นชัดขึ้นมา...
ราวๆเที่ยงคืนครึ่งเห็นจะได้ ทิวาก็สลัดความคิดทั้งหมดทิ้งไป และคิดตัดสินใจว่า "อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด เราจะมากังวลกับมันทำไมกัน"
เมื่อคิดได้ดังนั้น ทิวาก็หลับตานอน พร้อมกับแขนที่กอดประคองคนรักเอาไว้จนหลับไป...
******************************


## ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ4

ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ4
...ในเช้าวันใหม่ ทิวาตื่นขึ้นมาในเวลาตี5ครึ่ง  ก็นั่งทำหน้ามุ่ยคิดทวนถึงเรื่องราวที่ได้ฝันเห็นเมื่อคืนนี้
"มันอะไรกันอีกนี่!!? ทำไมเราต้องฝันแบบนี้ด้วย.! "
ความสดชื่นในเช้าวันนี้ ดูจะจางหายไป ทิวานั่งนิ่งคิดไปต่างๆ จนจิรปรียาออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินผ่านหน้าทิวาตรงไปที่โต๊ะกาน้ำร้อน และทำการชงกาแฟ มาส่งให้แก่ทิวา
"กาแฟค่ะ" จิรปรียาว่าพลางวางแก้วกาแฟเอาไว้ "จะอาบน้ำก่อนหรือทานกาแฟก่อนดีคะ!?"
ทิวาตอบ.. " ขอทานกาแฟก่อนละกันคับ จะได้สดชื่นแล้วค่อยอาบน้ำ "  กล่าวต่อคนรักพร้อมรอยยิ้ม
จิรปรียาหันกลับไปชงของเธออีกแก้วหนึ่ง แล้วยกมาวางข้างๆ แก้วของทิวา จากนั้นเธอจึงเดินไปที่ตู้กระจกแต่งหน้า เพื่อทาครีมและโลชั่นต่างๆ ตามสไตล์ของเธอ
ทิวาก็ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม เมื่อกาแฟหมด จึงวางแก้วเอาไว้ จิรปรียาก็เดินมาเอาแก้วไปกดน้ำร้อน มาวางให้แก่ทิวา
ทิวายิ้มให้คนรักจะมีอะไรมากไปกว่านี้ กับชีวิตของชายคนนึง
"ที่ฐานะถือว่ายากจน แต่คนที่เขารักและรักเขาไม่คิดรังเกียจ"
หลังจากยกแก้วน้ำอุ่นขึ้นมาจิบ แล้ววางเอาไว้ที่เดิม ทิวาก็ลุกเดินมาที่หัวเตียง หยิบเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ จากนั้นจึงเดินออกจากห้อง มาที่ระเบียง ทิวานั่งสูบบุหรี่พร้อมกับคิดถึงเรื่องราวในฝันอีกครั้ง...
"...ในฝันมันเป็นเรื่องราวของคณะครูอาจารย์ กับเหตุการณ์เดิมๆ ที่เคยเห็น แต่เรื่องราวที่เข้ามาเสริมเพิ่มเติมต่อนี่สิ ที่ทำให้ทิวาเองเกิดความกังวล กลัวว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ"
" เหตุการณ์ในฝันมีว่า หลังจากที่ทิวา จบจากงานการบริการคณะครูอาจารย์เเล้ว ทิวาเองมาทำงานต่อส่วนตัวคนรักนั้นหยุด และในวันที่คนรักหยุดนั่นเอง ภาพในฝัน ทิวาเห็นคนรักออกจากที่พักไป"
"เธอไปตระเวนหาห้องพักใหม่ พอได้เธอก็กลับมาที่ห้องพร้อมเก็บของ แยกออกไปอยู่ส่วนตัวเธอในที่พักอื่น"
ภาพมาถึงตรงนี้ทำให้ทิวากลัดกลุ้มกังวลในใจ หลังจากสูบบุหรี่หมด ทิวาจึงตัดสินใจหยิบผ้าขนหนู และเดินก็เข้าห้องน้ำไป
เสร็จจากอาบน้ำ ทิวาเดินเข้าห้องมา ก็เห็นจิรปรียานั่งทานกาแฟอยู่ เขาส่งยิ้มให้เธอ เธอยิ้มตอบพร้อมกับเร่งให้ทิวาแต่งตัว เพื่อไปทำงาน
ทิวาก็รีบแต่งตัว และเมื่อมองดูนาฬิกาข้างผนัง ก็เป็นเวลา06:00 น. ทิวาแต่งตัวเสร็จ ก็ชวนจิรปรียาออกไปทำงานทิวาเป็นคนขับ ส่วนจิรปรียานั้นนั่งซ้อนท้ายรถออกไป
ทิวาขับรถไปเรื่อยๆ โดยใช้เร็วรถที่40-60กิโลเมตรต่อชั่วโมง ทั้งสองก็พูดคุยกันไปเรื่อยๆ ตลอดทางเย้าแหย่กันไปเป็นปกติเหมือนทุกวัน โดยไม่คิดอะไร
ทิวาขับรถมาเรื่อยจนถึงที่ทำงานนำรถเข้าจอดและเดินคู่กันไปตอกบัตร ลงเวลาทำงานพร้อมคนรักเป็นปกติ หลังจากตอกบัตรเสร็จ ทิวาและจิรปรียาก็เดินไปที่ห้องพักพนักงาน ในส่วนเฉพาะของแต่ละแผนก
เมื่อถึงจิรปรียาก็แยกไปที่ห้องแต่งตัวในส่วนของเธอ ทิวาเองก็เดินมาเข้าห้องพัก ออฟฟิตในส่วนของเขา
หลังจากวางกระเป๋าแล้ว ทิวาก็เดินออกจากห้อง เพื่อไปตระเตรียมงาน เตรียมสถานที่ในรอบเช้าก่อนที่คณะอบรมจะมาใช้ห้อง ที่จัดทำการอบรมต่อไป
เมื่อจัดเตรียมแก้วน้ำถังน้ำอะไรต่างๆ เรียบร้อย ทิวาก็กลับเข้าห้องพักพนักงานอีกครั้ง เพื่อทำการเปลี่ยนชุดพนักงานบริการ เตรียมตัวประจำจุดที่ได้รับมอบหมาย
08:00 ทิวาได้ออกจากออฟฟิศ มาเฝ้าประจำจุดบริการ ที่หน้าห้องอบรม ซึ่งเหล่าคณะครูอาจารย์กำลังพาเด็กๆขึ้นมาพอดี
วันนี้เป็นวันสบายๆหนึ่งวัน กับการทำหน้าที่ของทิวา
จนเวลา17:00 เหล่าคณะครูที่มาอบรมได้เลิกประชุมสัมมนา ทิวาก็เข้าจัดเก็บห้องและจัดวางอุปกรณ์ต่างๆเสร็จเรียบร้อย ทิวาก็ลงมายังออฟฟิศและผลัดเปลี่ยนชุด เพื่อจะเลิกงานกลับห้องพัก
****************************


## ตอน เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ5(ตอนจบ)

เมื่อความทรงจำของฉันดับสูญ6
นับตั้งแต่ที่คณะครูอาจารย์ ที่มาจองห้องใช้จัดอบรมสัมมนา จนเวลาล่วงเข้าวันที่สาม อันเป็นวันสิ้นสุดของการสัมมนาอบรม
เด็กๆ ที่จะส่งไปเป็นตัวแทนแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมที่ประเทศญี่ปุ่น เหตุการณ์ต่างๆ ในแต่ละวันนั้น  มันไม่ได้แตกต่างไปจากเหตุการณ์ที่ทิวาเคยเห็นในนิมิตเลย
มันยิ่งเหมือนเป็นการตอกย้ำว่า ทุกสิ่งทุกอย่างนั้น มันจะเกิดขึ้นจริงๆ และทิวาเอง ก็ตัดสินใจกระทำตามที่เคยได้เห็นมา
"ในช่วงเที่ยง ของวันสุดท้าย วันที่29มีนาคม หลังจากที่คณะครูเสร็จสิ้นจากการอบรม โดยมีพิธีปิดการอบรมเสร็จลงแล้ว ก็แยกย้ายลงไปรับประทานอาหาร ที่ห้องอาหารชั้นล่างของโรงแรม ทิวากลับลงมาที่ชั้นสอง ซึ่งเป็นออฟฟิศของแผนกและเข้าไปจัดเตรียมเอกสาร ใบบิลแจ้งยอดรายจ่ายของคณะอบรม เพื่อนำขึ้นไปให้อาจารย์ เจ้าหน้าที่จัดงาน ได้เซ็นรับทราบ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดในการอบรมสัมมนาครั้งนี้
หลังจากจัดเตรียมเอกสารเสร็จ ทิวาก็กลับขึ้นมาที่ห้องสัมมนา เพื่อรอให้คณะอาจารย์ ขึ้นมาจากห้องอาหาร และจะได้เซ็นรับทราบรายจ่ายในครั้งนี้ ทิวานั่งรอและชั่งใจตนว่าจะทำอย่างที่เห็นหรือไม่ คิดไปคิดมาจึงตัดสินใจ เขียนโน๊ตแนบไปกับเอกสารการเงิน และใบตริตรองการบริการของแผนก
โดยด้านหน้าทิวาได้เขียนชื่อสกุลตน ส่วนด้านหลังทิวาได้เขียนเอาไว้ว่า " อาจารย์พี่เอ๋คับ ขับรถช้าๆ หน่อยนะคับ น้องเป็นห่วงกลัวพี่จะเกิดอุบัติเหตุ จนกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา (ทิวา) "
เขียนเสร็จทิวาก็แป๊ะเทปติดเอาไว้กับเอกสาร เพื่อรอคณะอาจารย์กลับขึ้นมาเก็บของ บ่ายโมงคณะอาจารย์กลับขึ้นมาจากห้องอาหารเพื่อจะเก็บสัมภาระและอุปกรณ์ในการอบรม ทิวาหยิบแฟ้มเอกสารมายื่นส่งให้อาจารย์พี่เอ๋ เพื่อให้แกได้เซ็นรับทราบ
หลังจากที่แกเซ็นเอกสารแล้ว แกก็ขอให้ทิวามาช่วยยกสัมภาระ เพื่อเอาลงไปส่งที่รถ
ทิวาขอตัวเอาเอกสารลงไปเก็บก่อน แล้วจะนำรถเบลขึ้นมาใส่ของให้ ทิวาเปิดดูแฟ้มเอกสารเพื่อตรวจดูว่าเรียบร้อยหรือป่าว หลังจากตรวจดูว่าเรียบร้อยดี ทิวาก็แลเห็นกระดาษโน๊ตที่ตนเขียนเอาไว้
อาจารย์พี่เอ๋แกคงไม่ได้ดู พอจะเดินออกมา อาจารย์พี่เอ๋ก็เรียกให้รอ
พอแกเดินเข้ามาใกล้ แกก็บอก "ขอให้ช่วยตามเบลมาขนของลงไปให้หน่อย? "
ทิวาตอบกลับไปว่า " เดี๋ยวอาจารย์รอสักครู่นะคับ เดี๋ยวผมมาขนของลงไปส่งให้ ผมขอเอาเอกสารลงไปเก็บแป๊บนึง "
ว่าพร้อมกับยื่นโน๊ตแผ่นนั้นให้แกพร้อมกับพูดว่า "อันนี้ของพี่คับ ชอบขับรถเร็วเกิน "  พูดจบทิวาก็เดินห่างไป
อาจารย์พี่เอ๋อ่านจบก็ตะโกนเรียกตามหลัง พร้อมถามว่า
" น้อง..ทิวานี่ คือใครหรอคะ? "
ทิวาหันกลับไป แล้วชี้นิ้วมาที่หน้าอกตัวเอง จากนั้นจึงหันหลังเดินไปที่ออฟฟิศด้านล่าง  เพื่อเก็บเอกสารและลงไปที่ล๊อบบี้ เพื่อเอารถเบลขึ้นมาขนของ
ราวสามนาทีทิวาก็กลับขึ้นมาที่ห้องสัมมะนาพร้อมรถเบลขนของหนึ่งคัน ทิวาก็ถามคณะอาจารย์ว่า "จะเอาสิ่งไหนบ้างคับ"
คณะอาจารย์ก็บอกว่า "เอาพวกเครื่องปริ้นและกล่องเอกสารค่ะ ส่วนกระเป๋าพวกพี่จะพากันถือเอง"
"ทิวาก็ยกเครื่องปริ้นเอกสาร และกล่องต่างๆใส่รถเบลจนเรียบร้อย"
พอเสร็จก่อนจะนำลงไปส่งอาจารย์พี่เอ๋ก็เรียกเอาไว้อีกครั้ง พร้อมกับถามทิวาว่า ' เธอเป็นหมอดูหรอ ทำไมถึงรู้ว่าพี่ขับรถไว? '
ทิวาตอบกลับไปว่า "ป่าวคับ ผมไม่ได้เป็นหมอดู ผมแค่รู้สึกหน่ะคับ"
และทิวาก็บอกต่อไปอีกว่า "ในวันเดินทาง หรือก่อนวันเดินทางไปงานนั้น ทางทีมช่างงาน ร้านที่รับทำอุปกรณ์การแสดง อาจจะทำส่งให้ไม่ทันหรืออาจมีปัญหาให้ล่าช้า และเมื่อไปถึงที่นั่น จะมีเด็กคนนึงไม่สบายจนอาจร่วมแสดงไม่ได้.."
อาจารย์พี่เอ๋กับเพื่อนๆ ก็ถามอีกว่า "เด็กคนนั้นเป็นใครผู้หญิงหรือผู้ชายค่ะ"
ทิวาอึกอักว่า จะตอบไปตามที่เห็นดีหรือไม่ หากไม่บอกก็กลัวพวกอาจารย์จะเข้าใจผิด หาว่าตนนั้นพูดเกินจริง ทิวาจึงตอบว่า
"เป็นเด็กผู้หญิงคับ น้องเค้าจะมีปัญหาไม่สบาย เพราะอาการป่วยที่ถุงลมช่องคอ"
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ พี่อาจารย์ผู้ชายก็ถามว่าบอกได้ไหมว่า "น้องคนนั้นเป็นใคร "
ทิวาช่างใจนิดนึงจึงตอบไปว่า
" น้องแพรวคับ! "
อาจารย์ผู้หญิงอีกท่านนึง ที่ดูอาวุโสกว่าใคร ก็พูดขึ้นเมื่อได้ยินชื่อที่ทิวาว่ามา..
"อืม...น้องแพรวมีปัญหาที่ช่องลมที่คอจริงๆ ครั้งก่อนที่เคยไปแสดงก็มีปัญหาที่ปากบวม เพราะก่อนมาร่วมอบรมแม่น้องแพรวเล่าให้ฟัง อาจารย์แม่ว่า.. "
จากนั้นทิวาก็บอกไปตามที่เคยเห็นทั้งหมดว่า..
"คณะอบรมจะกลับมาจัดงานเลี้ยงอีกครั้งที่นี่ และจะมีพี่อาจารย์อีกคน ทำหน้าที่รับผิดชอบในครั้งหน้า "
คณะอาจารย์ก็พากันถามว่า..
"ใครหรอคะ? "
ทิวาบอกว่า " พี่อาจารย์คนที่ติดต่อช่าง เรื่องการสั่งทำอุปกรณ์การแสดงคนนั้นคับ แต่ในงานวันนั้นผมไม่เห็นอาจารย์พี่เอ๋คนเดียว คับ "
ทิวาว่าไปตามที่ตนคยได้เห็น...
อาจารย์พี่เอ๋และอาจารย์แม่ก็ถามทิวาว่า..
"จะทำอย่างไรเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์นั้นกลับตน"
ทิวาก็บอกอาจารย์พี่เอ๋ไปว่า
"สิ่งที่ผมเห็นนั้น วันนั้นพี่เอ๋ขับรถเร่งรีบ เหมือนจะรีบไปทำอะไร ที่ไหนสักแห่งนึง พอขับรถไปได้ราวครึ่งทาง ข้างหน้าจะเป็นสี่แยกหรือสามแยกนี่ล่ะคับ รถของพี่เอ๋จะเกิดอุบัติเหตุตรงนั้น โดนรถพุ่งมาชน"
เล่าจบทิวาก็บอกไปตามที่มาในหัวเวลานั้นว่า..
"พี่เอ๋คับ ให้พี่ไปถวายสังฆทานและเติมน้ำมันตะเกียง ปล่อยปลาหน้าเขียง5-9ตัว และหาดอกไม้ธูปเทียนชุดนึงเอาไปไหว้องค์ยมราช..."
พี่เอ๋และอาจารย์แม่ ก็ถามกลับมาว่า "ทำแล้วเหตุการณ์นั้นจะไม่เกิดใช่ไหม? "
ทิวาก็ตอบกลับไปว่า "เหตุนั้นยังไงก็ต้องเกิดคับ แต่ว่ามันอาจจะเป็นเพียงเล็กน้อย การเจ็บตัวของพี่เอ๋จากเจ็บหนักก็อาจจะเจ็บน้อยได้...! "
และทิวาก็พูดต่อไปว่า
"กรรม..มันแก้ไม่ได้คับ เราทำได้ก็เพียงแค่บรรเทาให้หนักนั้น เป็นเบาได้แค่นั้น สิ่งที่จะแก้ได้ดี คือตัวเราเมื่อรู้ว่าเราขับเร็วขับไว ก็ให้ลดความเร็วลงไม่ประมาทคับ"
...หลังจากพูดคุยกันจบลง ทุกคนก็เตรียมตัวกลับบ้าน ทิวาก็เดินไปที่รถเบลขนของ ก่อนแยกย้ายอาจารย์พี่เอ๋ก็ได้เอ่ยขอเบอร์โทรของทิวาเอาไว้
" น้องทิวา พี่เอ๋ขอเบอร์ติดต่อน้องได้มั้ยคะ? "
ทิวาก็จดเบอร์โทรของตน ส่งให้อาจารย์พี่เอ๋ไป จากนั้นทิวาก็เข็ญรถเบลมาที่ลิฟ และลงไปยังชั้นล่าง เพื่อส่งคณะอาจารย์ขึ้นรถ
เมื่อพี่เอ๋เอารถมาจอด ที่หน้าโรงแรม ทิวาก็ช่วยยกสัมภาระขึ้นบนรถ เสร็จแล้วคณะอาจารย์ก็เอ่ยขอบคุณ และยื่นซองสีขาวมาให้ทิวา
พี่เอ๋บอกว่าให้รับไว้ "รับไว้นะคะ"
ทิวายกมือไหว้พร้อมรับซองนั้นมา คณะอาจารย์ขึ้นรถเรียบร้อย ก็ขับออกไป
ส่วนตัวทิวาก็นำรถเบลไปเก็บและกลับเข้าออฟฟิศแผนกไป...
..............
ทิวาเปลี่ยนชุดเครื่องแต่งตัวออก แล้วผลัดมาใส่ชุดธรรมดา เสร็จแล้ว ทิวาก็เปิดซองดู..
ในนั้นมีเงินจำนวน500บาท ทิวาก็เก็บเอาไว้ พอหัวหน้าแผนกเข้ามาในออฟฟิศ ทิวาก็ส่งซองนั้นให้หัวหน้าเก็บเอาไว้ เพื่อแบ่งให้กับทุกคนในแผนก
หลังจากทำการจัดเก็บโต๊ะและจัดตรียมห้องใหม่ เพื่องานในวันพรุ่งนี้ กับคณะใหม่ที่จะมาใช้ห้องอบรมสัมมนาเสร็จ
ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ออฟฟิศ พี่หัวหน้าแผนก ก็ได้นำเงินค่าบริการงานอบรมที่ได้รับมาจากจุดต่างๆ มารวมกัน และจัดสรรแบ่งให้แก่ทุกคน
เพื่อนร่วมงานในแผนกทั้งหมดแปดคน หัวหน้าก็จัดการแบ่งบันให้ทุกคน ตกแล้วก็ได้รับเงินกันไปคนละ350บาท
จากนั้นก็พากันแยกย้ายพักผ่อนตามสบาย เพื่อรอเวลาเลิกงานกลับบ้านกันต่อไป.....
******************************
"สินน้ำใจหาได้ จากตรงไหน
ค่าของคนวัดกันที่สิ่งใด
อันเพื่อนดีเพื่อนแท้แม้นห่างไกล
ก็ไม่เท่าเพื่อนที่ร่วมสามัคคี..."
*****************************
ขอขอบพระคุณมิตรรักนักอ่านทุกท่านที่เข้ามาติดตามอ่านนะครับ กับนิยายกับนิยายที่ผู้เขียนได้นำมาเผยแผ่ ทุกท่านสามารถแนะนำติเตียนกันเข้ามาได้นะครับ เพื่อตัวนักเขียนจะได้นำไปพัฒนาในงานเขียนต่อไป
...ขอบคุณครับผู้แต่ง.. ทัพ เทวภัทร...