ศิษย์เอ๋ย ลงเขาไปหาพี่ศิษย์ของเจ้าเถิด
เข็มขัดหนังจระเข้
## บทที่ 1 หนีไม่พ้น

"จิ๊ จิ๊ จิ๊ ต้องเป็นพี่สาวคนที่สามนี่แหละ กลมกลึงดั่งหยกงาม แข็งแกร่งสง่างาม!" ฉู่ยี่นั่งยองๆ อยู่ในพุ่มหญ้า ใช้มือไล่แมลงวันที่บินวนอยู่ข้างหู จดจ่ออยู่กับดินสอวาดภาพในมือ ภาพสาวงามรูปร่างอวบอิ่มปรากฏขึ้นบนกระดาษในพริบตา
ฉู่ยี่ลุกขึ้นยืน ยืดเส้นยืดสาย ไกลออกไปเป็นภูเขาสูงต่ำสลับซับซ้อน เขียวชอุ่มชุ่มฉ่ำ ท่ามกลางขุนเขาที่โอบล้อมมีสระน้ำใสแจ๋ว ในสระมีหญิงสาวผิวขาวรูปร่างอวบอิ่มหลายคนกำลังเล่นน้ำสนุกสนาน ภาพนี้ช่างทำให้จิตใจสดชื่นเบิกบาน
ที่นี่คือภูเขาชิงชาง สถานที่ศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋า
ฉู่ยี่สะบัดผมสั้นของตัวเองอย่างสง่างาม เตรียมจะนั่งลงวาดภาพอีกรูป
ในตอนนั้น เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างหู
"ช่วงนี้ฝีมือวาดรูปดีขึ้นนะ คงแอบฝึกมาไม่น้อยสินะ"
ฉู่ยี่ไม่ได้ใส่ใจ ตอบอย่างลอยๆ "ก็พอใช้ได้นะ อันดับหนึ่งบนภูเขาชิงชางเลยล่ะ"
ขณะที่ฉู่ยี่ก้มหน้าจะวาดภาพต่อ รองเท้าฝึกยุทธ์คู่คุ้นตาก็ปรากฏในสายตา เขาถึงได้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
"อา...อาจารย์...ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันครับ?"
ฉู่ยี่รีบเก็บกระดาษวาดรูปและดินสอไว้ข้างๆ อย่างลนลาน รีบลุกขึ้นคำนับอาจารย์
หลินชิงหยิ่งไม่ได้ใส่ใจ ถือสายไหมขาวฟูในมือ เลียอย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าขาวผ่องเชิดขึ้น "ฉันจะมาตอนไหนต้องรายงานเธอด้วยหรือ?"
"ไม่กล้า...ไม่กล้าครับ"
สายลมพัดผ่าน ผ้าโปร่งสีขาวบนไหล่ของหลินชิงหยิ่งพลิ้วไหว แก้มขาวเรื่อเป็นสีชมพูอ่อน รูปร่างอ้อนแอ้นก็ปรากฏให้เห็น
ฉู่ยี่ก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง แต่สายตากลับมองสำรวจรอบๆ เตรียมหาทางหนีที่ดี แต่ไม้ปัดฝุ่นในมืออาจารย์นั้น...
ตราบใดที่ไม้ปัดฝุ่นยังอยู่ในมืออาจารย์ เขาก็ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
ไม้ปัดฝุ่นนั้นเมื่อฟาดลงมาไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ครั้งที่แล้วพี่สาวฝ่าฝืนคำสั่งอาจารย์ ไม้ปัดฝุ่นฟาดลงบนตัวพี่สาว แม้พี่สาวจะฝึกยุทธ์มาหลายปี แต่ร่างกายก็ยังทนไม่ไหว ต้องนอนพักฟื้นหลายวันถึงหายดี
"อยากดูก็ลงไปดูตรงๆ สิ! มีอะไรต้องอาย" หลินชิงหยิ่งพูดขึ้นทันที
ได้ยินอาจารย์พูดแบบนั้น แก้มของฉู่ยี่ก็แดงร้อนผ่าว "อาจารย์พูดอะไรครับ ต่อหน้าพี่สาวทั้งหลาย ผมไม่อยากจะทำตัวก้าวร้าวเกินไป"
เห็นฉู่ยี่ทำท่าเขินอายเหมือนเมียน้อย หลินชิงหยิ่งก็หลุดขำพรืด "เธอนี่ทำเขินได้ด้วย ไม่อยากทำตัวก้าวร้าวใช่ไหม? งั้นให้ฉันก้าวร้าวแทนไหม?"
ฉู่ยี่รู้นิสัยอาจารย์ดี คำพูดแบบนี้ของอาจารย์ไม่ใช่การล้อเล่นแน่นอน เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ไม่พอใจแล้ว
ตึง! ฉู่ยี่คุกเข่าลงกับพื้น
"อาจารย์ ศิษย์ไม่กล้าทำอะไรตามใจอีกแล้ว ขอให้อาจารย์โปรดให้อภัยด้วย!"
พูดจบ หลินชิงหยิ่งก็ใช้มือข้างหนึ่งถือสายไหม อีกมือขาวเรียวพุ่งเข้าใส่หน้าอกของฉู่ยี่
อย่าดูถูกฝ่ามือเบาๆ ของหลินชิงหยิ่ง ฉู่ยี่ลอยละลิ่วขึ้นในอากาศทันที ทั้งตัวลอยจากหน้าผาสูงลงไป โชคดีที่ฉู่ยี่ฝึกยุทธ์มาแกร่งแล้ว ถ้าเป็นคนทั่วไปกระโดดจากหน้าผาสูงขนาดนี้ อย่าว่าแต่ชีวิตเลย กระดูกก็คงแหลกละเอียด
ได้ยินเสียงตูม...
น้ำกระเซ็นเป็นวงใหญ่กลางสระ
ฉู่ยี่โผล่หัวขึ้นจากน้ำ ล้างหน้า พี่สาวทั้งหลายรอบข้างก็กรีดร้องตกใจ หน้าตาซีดเผือด ผิวขาวดั่งหยกถูกฉู่ยี่เห็นเต็มตา ฉู่ยี่รู้สึกสะใจ
ที่แท้อาจารย์ก็รักเขาที่สุด ให้ของขวัญดีๆ แบบนี้ จิ๊ จิ๊ จิ๊... ฉู่ยี่รู้สึกมีความสุขจนบอกไม่ถูก
"ไอ้เด็กบ้า มาอีกแล้วนะ คราวที่แล้วโดนพี่สาวต่อยยังไม่พอใช่ไหม!"
"นั่นสิ! ระวังพวกเราจะไปฟ้องอาจารย์นะ ตอนนั้นแกจะได้รู้สึก"
พี่สาวทั้งหลายยืนอยู่ริมฝั่ง ชี้นิ้วด่าฉู่ยี่ที่อยู่ในน้ำ ผ้าบางที่เปียกน้ำแนบติดกับร่างกาย รูปร่างงดงามปรากฏให้ฉู่ยี่เห็นอย่างชัดเจน
"ยังจะแอบดูอีก! อยากโดนตีหรือไง!"
พี่ศิษย์หญิงเก็บก้อนหินเล็กๆ ริมฝั่งขว้างลงน้ำ ฉู่ยี่รีบยกมือป้องหัว "พอแล้วๆ พี่ศิษย์ทั้งหลาย อย่าตีผมเลย เป็นอาจารย์ต่างหาก อาจารย์ตบผมตกน้ำมานะ!"
เมื่อได้ยินฉู่ยี่พูดเช่นนั้น พี่ศิษย์หญิงก็หยุดทันที
"เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นอาจารย์! อย่าหลอกพวกเรา!"
ในตอนนั้นเอง มีเสียงกระแอมดังมา อากาศรอบข้างแข็งค้างไปชั่วขณะ เป็นอาจารย์จริงๆ!
"คารวะอาจารย์..."
พี่ศิษย์หญิงทั้งหลายพากันคุกเข่าคำนับ ฉู่ยี่ก็ขึ้นจากน้ำ ยืนเปียกปอนอยู่ตรงหน้าหลินชิงหยิ่ง
"สนุกแล้วหรือ?"
ฉู่ยี่พึมพำ "ไม่กล้าครับอาจารย์ ศิษย์ผิดไปแล้ว"
"นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว มองพี่ศิษย์ของเจ้าให้จุใจเถอะ หลังจากนี้คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว" พูดจบ หลินชิงหยิ่งก็โบกนิ้ว ไม้เสียบสายไหมก็พุ่งปักเข้าไปในหิน
"อาจารย์ หมายความว่าอย่างไรครับ?" ฉู่ยี่เกาหัว รู้สึกแปลกๆ กับคำพูดนั้น
"ถึงเวลาที่เจ้าต้องออกจากภูเขาแล้ว อาจารย์ให้เจ้าบ่มเพาะมานานพอแล้ว เจ้าก็ไม่อาจอยู่กินฟรีบนภูเขาตลอดไป กินจุขนาดนี้ เดี๋ยวก็เลี้ยงไม่ไหวแล้ว"
ฉู่ยี่ตกใจรีบตอบ "อาจารย์ ต่อไปศิษย์จะกินน้อยลง กินน้อยลงก็ได้นะครับ"
พี่ศิษย์หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินเขาพูดแบบนั้นก็หัวเราะพรืดออกมา
"ช่างโง่จริงๆ! เอานี่ไป" หลินชิงหยิ่งโยนห่อผ้าสีม่วงใบเล็กให้เขา
ฉู่ยี่งุนงง ค่อยๆ แกะห่อผ้าที่อาจารย์โยนมาให้ ข้างในมีโทรศัพท์มือถือเครื่องใหญ่ ตั๋วรถ และห่อผ้าสีแดงอีกใบ เมื่อแกะห่อผ้าสีแดงออกทีละชั้น ก็พบหยกสีขาวบริสุทธิ์ไร้ตำหนิอยู่ข้างใน
"ตั๋วรถคืนนี้ จะให้เจ้าไปปฏิบัติภารกิจ ที่กลุ่มบริษัทหาน ไม่ต้องให้ข้าอธิบายมากใช่ไหม"
ฉู่ยี่จึงค่อยๆ เข้าใจความหมายของอาจารย์
"แล้วหยกเล่าครับ?"
"นี่เป็นหยกที่แม่ของเจ้าทิ้งไว้ให้ก่อนตาย ข้าเก็บรักษาไว้มาตลอด ตอนนี้มอบให้เจ้า หลังจากลงเขาให้สวมติดตัวไว้ หากพบคนจากบนเขา พวกเขาจะจำเจ้าได้"
พี่ศิษย์หญิงไม่พูดอะไร แอบมองฉู่ยี่ด้วยหางตา ตัวฉู่ยี่เปียกชุ่ม น้ำหยดจากเส้นผม เห็นกล้ามเนื้อชัดเจน
"ยังไง ดูไม่พอหรือ? ไม่งั้นพวกเจ้าลงเขาไปกับเขาด้วยก็ได้นะ?" หลินชิงหยิ่งมองไปทางพวกนาง
พี่ศิษย์หญิงทั้งหลายก้มหน้า
ดูเหมือนฉู่ยี่จะอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง อาจารย์นำเสื้อผ้าสะอาดมาให้ เขาแอบไปเปลี่ยนหลังก้อนหินใหญ่ ค่อยๆ เปลี่ยนอย่างเชื่องช้า
"ยังไง ยังเปลี่ยนไม่เสร็จอีกหรือ? ถ้ายังไม่เสร็จ ข้าจะให้พี่ศิษย์ทั้งหลายไปดูเจ้าแล้วนะ?"
ฉู่ยี่จึงค่อยๆ เดินออกมาอย่างอืดอาด "อาจารย์ ศิษย์เติบโตที่นี่มาตั้งแต่เด็ก หลั่งเหงื่อหลั่งเลือดเพื่อภูเขานี้ อาจารย์และพี่ศิษย์มีพระคุณต่อศิษย์ ฉู่ยี่ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร"
พูดจบ ฉู่ยี่ก็ตัดผมตัวเองออกหนึ่งกระจุก วางไว้บนหินตรงหน้า "อาจารย์โปรดรักษาสุขภาพ ศิษย์ขอลา"
เมื่อเห็นฉู่ยี่เดินลงเขา ร่างกายค่อยๆ หายลับไปไกล พี่ศิษย์ทั้งหลายก็มีแววอาลัยในดวงตา
"อาจารย์คะ? น้องศิษย์จำเป็นต้องไปจริงๆ หรือ?"
หลินชิงหยิ่งไม่พูดอะไร ผ่านไปครู่หนึ่ง นางสะบัดไม้ปัดฝุ่น หันหลังกลับ "ชะตาของแต่ละคนถูกกำหนดไว้แล้ว หนีอย่างไรก็หนีไม่พ้น"


## บทที่ 2 โชคความรักพุ่งกระฉูด

ฉู่ยี่แบกกระเป๋าใบเล็กที่อาจารย์มอบให้ พลางส่ายหัวเดินลงจากภูเขา
เขาเดินไปพลางเทของในกระเป๋าออกมาดูไปพลาง "ช่างตระหนี่จริงๆ ให้เงินมาแค่นี้ มือถือก็เป็นเครื่องเก่าที่พวกเธอใช้แล้ว"
ฉู่ยี่พึมพำพลางลูบลายบนหยก หยกเม็ดนี้พิเศษมาก อย่างน้อยก็เป็นของใหม่ อีกด้านของหยกมีภาพสลักหญิงสาวสวมชุดบางสีเขียว ท่าทางของนางดูเบาหวิว รูปร่างอวบอิ่ม
ฉู่ยี่คลี่เชือกหยกออกแล้วผูกไว้ที่คอ ทันใดนั้นก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
เขาเดินลงเขาต่อไป หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องผ่านเขตท่องเที่ยว ค่อยๆ ได้ยินเสียงอึกทึกดังมา พอได้ยินเสียงนั้นก็รู้ว่าใกล้ถึงเมืองเล็กๆ แล้ว
เดินต่อไปอีกไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ก็ถึงเขตท่องเที่ยว ที่นี่ยังคงมีผู้คนพลุกพล่าน นักท่องเที่ยวมาเช็คอินถ่ายรูปไม่ขาดสาย ฉู่ยี่มองไปรอบๆ เห็นว่าสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะล้วนเปลี่ยนใหม่หมด ที่ต้องทาสีก็ทาสีใหม่ทั้งหมด
อ้าว นี่มีสวนสนุกเพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่? โรงแรมก็เพิ่มด้วย?
ขณะที่ฉู่ยี่กำลังรู้สึกตื่นเต้น ป้ายราคาที่เด่นสะดุดตาเขียนว่า "บัตรผ่านผู้ใหญ่ 599 หยวน"
ฉู่ยี่เห็นแล้วรู้สึกหดหู่ เพราะเงินที่มีติดตัวยังไม่พอแม้แต่จะซื้อตั๋วเข้าสวนสนุก
บันไดหินที่ทอดลงไปนำไปสู่ลานจอดรถของเมืองเล็กๆ ฉู่ยี่เดินมาครึ่งทาง จู่ๆ ก็มีสาวน้อยผิวขาวสวยสองคนโผล่มา ล้อมเขาไว้ทั้งซ้ายและขวา
"พี่ฉู่ มาถึงเมื่อไหร่คะ? ทำไมไม่บอกกันก่อนล่ะ..."
ใช่ค่ะ ถ้าบอกก่อน พวกเราจะได้เตรียมตัวต้อนรับพี่อย่างดี~
เมื่อได้ยินเสียงสาวน้อยทั้งสอง ฉู่ยี่รู้สึกอ่อนยวบไปทั้งตัว แต่ก็พยายามรักษาความสงบตอบไปว่า "อ๋อ ผมลงมาธุระนิดหน่อย อาจารย์สั่งงานกะทันหัน ไม่ทันได้บอกพวกเธอ"
สาวน้อยทั้งสองตัวหอมกรุ่น นุ่มนิ่ม เกาะแขนฉู่ยี่ทั้งซ้ายขวา ฉู่ยี่คิดในใจว่า นี่มันสุขกว่าอยู่บนเขามองพี่สาวตั้งเยอะ แต่พอนึกถึงภาพอาจารย์ถือไม้ปัดฝุ่น เขาก็รีบระงับความคิดนั้นทันที
ผมมีภารกิจต้องไปบินไห่ เดี๋ยวจะขึ้นรถบัสของพวกเธอ...
พอได้ยินว่าฉู่ยี่จะจากไป ปากของสาวน้อยทั้งสองก็เบะเป็นวงกลมเล็กๆ ทันที
"ทำไมรีบจังเลยคะ? อยู่ต่ออีกคืนไม่ได้เหรอ?"
"คำสั่งอาจารย์ฝ่าฝืนยาก! คราวหน้าจะแก้ตัวแน่นอน..."
แม้ในใจฉู่ยี่จะอยากรับปาก แต่เพราะคำสั่งอาจารย์ฝ่าฝืนยาก สุดท้ายเขาก็จำใจปฏิเสธ
สาวๆ ในลานจอดรถพากันรุมล้อมเข้ามา แม้พวกเธอจะไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกับฉู่ยี่ แต่พอพูดถึงเขา ใครจะไม่นึกถึงกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและรูปร่างที่น่าหลงใหลของเขาล่ะ?
สาวน้อยทั้งหลายทำหน้าน้อยใจ น้ำตาคลอ
"พี่ฉู่คะ กลับมาเร็วๆ นะคะ พวกเรารอพี่อยู่ที่นี่" สาวน้อยจับชายเสื้อฉู่ยี่พลางพูดอย่างอาลัย
ฉู่ยี่รับปากทันที "ได้ สัญญากันแล้วนะ พอกลับมาจะรีบมาหาพวกเธอเป็นอันดับแรก!"
สาวน้อยทั้งหลายมองตามฉู่ยี่ขึ้นรถบัส หลังพูดประโยคนั้นจบเขาก็ขึ้นรถไป
คนขับรถสนิทกับฉู่ยี่ พอเห็นฉู่ยี่ขึ้นรถมาพร้อมห่อของก็ถามว่า "คราวนี้ออกเดินทางคนเดียวเหรอ?"
ฉู่ยี่พยักหน้า "ใช่ครับ ไปบินไห่กันเถอะ"
ระหว่างทาง คนขับรถบัสคุยกับฉู่ยี่ถึงความเปลี่ยนแปลงล่าสุดของภูเขาชิงชาง ไม่ทันรู้ตัว รถบัสก็มาถึงสถานีรถไฟแล้ว
"ขอบคุณพี่หวังสำหรับการต้อนรับที่อบอุ่น! คราวหน้ามาอีกทีต้องเลี้ยงเหล้าพี่ให้ได้!"
ฉู่ยี่โบกมือลาพี่หวังคนขับรถบัสด้วยท่าทางเป็นกันเอง
หลังจากลงจากรถ เขาเห็นป้าย "สถานีรถไฟภูเขาชิงชาง" ตรงหน้า ฉู่ยี่กวาดตามองผู้คนรอบข้างแล้วสำรวจตัวเองอย่างรวดเร็ว ดูเหมือน...ดูเหมือนการแต่งตัวของเขาจะแปลกไปหน่อย
เสื้อผ้าที่เขาใส่ดูเหมือนกำลังคอสเพลย์มากกว่า
โชคดีที่เขาพกเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์มาด้วย ไม่งั้นวันนี้เขาคงกลายเป็นจุดสนใจของฝูงชนแน่
ฉู่ยี่เดินเข้าไปในสถานีแล้วมุ่งหน้าไปที่ห้องพัก เขาหาห้องน้ำเจอ รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียวก็ดูเหมือนคนละคน ตอนนี้เขาดูอ่อนกว่าเดิมอย่างน้อยสิบปี
ฉู่ยี่พอใจกับการแต่งตัวของตัวเอง แต่...รองเท้าผ้าที่ใส่อยู่ดูไม่เข้ากับชุดเอาเสียเลย เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ ทันใดนั้นก็สว่างวาบขึ้นมาในหัว เมื่อเห็นร้านรองเท้าอยู่ไม่ไกล!
ฉู่ยี่รีบเดินเข้าไปในร้านรองเท้า ตรงไปที่ชั้นวางของแล้วเลือกรองเท้ากีฬาคู่ใหม่ จากนั้นก็ถอดรองเท้าเก่าแล้วสวมรองเท้าใหม่ เดินออกจากร้านด้วยความพึงพอใจ
ใกล้เวลาตรวจตั๋วแล้ว ฉู่ยี่รีบเข้าไปในฝูงชน ตามกระแสคนไหลไปข้างหน้า ค่อยๆ เข้าใกล้จุดตรวจตั๋ว ตอนนั้นเองเขาเห็นสาวสวยในชุดสูทสีเทา ผมหยักศกของเธอ ขายาวในถุงน่องสีดำ แสดงถึงความเป็นหญิงทำงานมืออาชีพ
มันทำให้ตาเบิกกว้างยิ่งกว่าดูความงามของพี่สาวทั้งหลายเสียอีก
เนื่องจากที่จุดตรวจตั๋วมีคนแน่นมาก หญิงสาวคนนั้นยืนไม่มั่นคง จู่ๆ ก็เซไปทางฉู่ยี่ ทั้งตัวแนบชิดกับเขา
กลิ่นน้ำหอมดอกลิลลี่ของเธอโชยมา ผมหยักศกยาวๆ ของเธอห้อยลงมาบนตัวฉู่ยี่
หญิงสาวหันมาพูดว่า "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจชน" ใบหน้าเธอสวยงามอ่อนหวาน เสียงก็นุ่มนวลน่าฟัง
ฉู่ยี่รีบโบกมือบอกว่า "ไม่เป็นไรครับ ที่นี่แออัดมาก มายืนข้างผมนี่ดีกว่า"
ขอบคุณค่ะ ฉันชื่อกู้ซิน แล้วคุณชื่อ...
ก่อนที่เธอจะพูดจบ ฉู่ยี่ก็ยื่นมือออกไป "ผมชื่อฉู่ยี่ครับ"
มือของกู้ซินนุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูก พอจับมือกัน ฉู่ยี่รู้สึกหวั่นไหวในใจ รีบชักมือกลับ
สาวสวยคนนี้กำลังเข้าแถวรอตรวจตั๋ว มีผู้ชายหลายคนจ้องมองเธอ หวังจะฉวยโอกาสตอนแออัดเบียดเข้าไปใกล้และทำอะไรไม่เหมาะสม
ฉู่ยี่สังเกตเห็นเจตนาร้ายของพวกเขา จึงรีบหลบไปยืนข้างกู้ซิน พวกผู้ชายเห็นว่าทำอะไรไม่ได้ก็จ้องฉู่ยี่อย่างโกรธแค้น แต่เพราะฉู่ยี่ตัวสูงใหญ่ พวกเขาไม่กล้าทำอะไร ได้แต่ยืนห่างๆ
รถไฟขบวนนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ นี่เป็นครั้งแรกที่คุณนั่งใช่ไหม?
กู้ซินพยักหน้าเบาๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรีบกลับบินไห่...
พูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีคนผลักในฝูงชน ทำให้ฉู่ยี่เสียหลักล้มทับกู้ซินนอนอยู่บนตัวเธอ
นอนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ฉู่ยี่พยายามอย่างมากที่จะจับราวจับเพื่อพยุงตัวลุกขึ้น แต่ว่า...รู้สึกนุ่มๆ ยืดหยุ่น นี่มัน...
ฉู่ยี่ก้มมอง ทันใดนั้นก็รู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม หน้าแดงก่ำ
กู้ซินถามเสียงเรียบๆ ว่า "คุณยังมองอะไรอยู่? ทำไมไม่รีบลุกไป?"


## บทที่ 3 วีรบุรุษช่วยสาวงาม

"ขอโทษครับ...ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ..." ฉู่ยี่พูดติดอ่าง
ไม่ได้ตั้งใจ? ใครจะเชื่อล่ะ ในทันใดนั้น กู้ซินก็หมดความรู้สึกดีๆ ต่อเขา
เมื่อกี้เห็นเขาใจดีมาก นึกว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ ไม่คิดว่าจะลามกแบบนี้ ตอนนี้ดูแล้วเขาก็ไม่ต่างอะไรกับพวกนักเลงเกเรเลย
กู้ซินหันหลังให้ ไม่ยอมเผชิญหน้ากับเขาอีก จนกระทั่งผ่านจุดตรวจตั๋วไปแล้ว จึงทิ้งระยะห่างจากฉู่ยี่
รถไฟจอดเพียงสิบนาที ฉู่ยี่ยังคงสุภาพ พยายามให้คนแก่และเด็กเดินนำหน้าตัวเอง
หลังจากนั้นไม่กี่นาที ฉู่ยี่ขึ้นรถ โดยบังเอิญ ที่นั่งของกู้ซินอยู่ตรงข้ามกับที่นั่งของเขาพอดี
ฉู่ยี่ทักทายกู้ซินด้วยความดีใจ อาจเป็นเพราะเหตุการณ์ไม่สบอารมณ์ที่จุดตรวจตั๋วเมื่อครู่ กู้ซินเพียงแค่พยักหน้าให้เขาอย่างสุภาพ
ในตอนนั้น มีสาวสองคนถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เดินมา ชั้นวางของเต็มหมดแล้ว จะวางกระเป๋าได้ต้องยกขึ้นที่สูง ทั้งสองคนทำหน้าลำบากใจ
"ผมช่วยนะครับ" ฉู่ยี่เสนอตัวช่วยอย่างใจกว้าง
หนุ่มหน้าตาดี มีกล้ามท้องนิดๆ แบบนี้ ใครจะไม่หลงรักล่ะ? สาวทั้งสองมองฉู่ยี่ ดวงตาเป็นประกายทันที
"ขอบคุณค่ะ~" สาวคนหนึ่งพูดเสียงอ่อนหวาน
หลังจากช่วยจัดการกระเป๋าให้สาวทั้งสองเรียบร้อย ฉู่ยี่ถอนหายใจแล้วนั่งลง ตอนนี้สังเกตเห็นว่ากู้ซินพิงหน้าต่างรถ ใส่หูฟังและหลับตา
รถไฟค่อยๆ เคลื่อนตัว ในตู้รถไฟกลับเงียบสงบอีกครั้ง ฉู่ยี่ก็หลับตาลงเบาๆ
ไม่นานนัก ฉู่ยี่รู้สึกว่ามีคนแตะแขนเขา ลืมตาขึ้นมาดู เป็นสาวสองคนเมื่อกี้นี่เอง
สาวคนนั้นขยิบตาให้ฉู่ยี่ บอกให้ดูข้างหน้า
ชายคนหนึ่งที่มีหนวดดก กำลังถือมีดคมในมือ ค่อยๆ กรีดกระเป๋าของกู้ซิน ทำให้เกิดรอยยาว
"หยุดนะ! ทำอะไรน่ะ!"
เสียงตะโกนของฉู่ยี่ ทำให้ทุกคนในตู้รถไฟหันมามอง
ชายหนวดดกก็ตกใจ "ไอ้เวร อย่ายุ่ง!"
ไม่คิดว่าฉู่ยี่จะลุกขึ้นยืนทันที เดินตรงไปหาชายคนนั้น คว้าคอเสื้อดึงขึ้นมา
"มึงอยากมีเรื่องใช่ไหม?" ชายคนนั้นตะคอก
กู้ซินที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังไม่รู้ตัวว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว ยังคงหลับตาฟังเพลง
"ถ้ารู้งี้ก็วางมีดลง ไม่งั้นกูจะทำให้มึงจำไปจนวันตาย!" ฉู่ยี่ไม่กลัวเลยสักนิด
ดูเหมือนไอ้หนุ่มคนนี้จะสู้กับตัวเองจนถึงที่สุด ชายคนนั้นก็เลยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ยกมีดขึ้นสูง ทำท่าจะแทงฉู่ยี่
ฉู่ยี่หลบทัน ทำให้เขาพลาด ชายคนนั้นหันมายกมีดขึ้นอีกครั้ง หมายจะแทงฉู่ยี่ต่อ
ไม่คิดว่าฉู่ยี่จะคาดการณ์ทุกการเคลื่อนไหวของชายคนนี้ได้ล่วงหน้า เขายกขาสูง ไม่เพียงแต่หลบมีดได้ ยังเตะหน้าอีกฝ่ายอย่างแรง
ชายคนนั้นโดนเตะจนหน้าช้ำ โกรธจัด จึงคว้าผมของกู้ซิน ดึงเธอเข้ามา
กู้ซินงงไปหมด รู้สึกเจ็บปวด มีดเย็นเฉียบคมกริบจ่อที่คอเธอแล้ว
เธอตะโกนด้วยความตกใจ "ช่วยด้วย! ช่วยฉันที..."
"ถอยไปให้หมด ถอยให้ไกลๆ! ไม่งั้นกูจะฆ่ายัยนี่วันนี้!"
ผู้โดยสารรอบข้างตกใจกลัวจนหลีกทางให้ กู้ซินถูกเขาจับคอไว้แน่น ค่อยๆ เคลื่อนไปที่ประตูตู้รถไฟ
ค่อยๆ รถไฟก็ชะลอความเร็วลง เห็นได้ชัดว่าใกล้จะถึงที่หมายแล้ว กู้ซินถูกข่มขู่จนขยับไม่ได้ แม้แต่ฉู่ยี่ที่อยากช่วยเธอก็ทำอะไรไม่ถนัด
ในที่สุด...รถไฟก็หยุดลง
แต่ชายคนนั้นก็ยังไม่ยอมปล่อยกู้ซิน เขากระชากผมของเธอ มีดสั้นจ่อที่คอ จนเกิดรอยแดงขึ้นมาแล้ว
"ออกมาแล้วนะ...ปล่อยฉันได้แล้วใช่ไหม?" กู้ซินพูดด้วยเสียงสั่น
"ปล่อยเธอ? อีหนู อย่ามาเล่นลูกไม้ คิดว่าฉันโง่รึไง?" ชายคนนั้นตอบอย่างดุดัน
ในตอนนั้นเอง มีเสียงดังมาจากที่ไหนสักแห่ง "มีตำรวจรถไฟ! จับตัวเขาไว้!"
ชายคนนั้นรีบหันไปมองด้วยความตกใจ แต่รอบๆ ไม่มีตำรวจรถไฟที่ไหน มีแค่พนักงานรถไฟในชุดเครื่องแบบสองคนเท่านั้น
"เชี่ย! กล้าหลอกกู อยากตายใช่ไหม?"
ฉู่ยี่ฉวยโอกาสทองนี้ เตะมีดในมือเขาออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วดึงตัวกู้ซินเข้ามาหาตัวเอง
"เร็ว! จับตัวเขาไว้ อย่าให้หนีไป!"
"เร็ว! ขวางเขาไว้..."
ตำรวจสถานีรถไฟออกปฏิบัติการ ไล่ตามจับตัวเขาได้ในไม่กี่ก้าว
กู้ซินถูกฉู่ยี่โอบไว้ในอ้อมแขน เธอตกใจจนหมดแรง เหงื่อท่วมตัว ใบหน้าของเธอแนบชิดอกของเขา แม้จะอยากรักษาระยะห่าง แต่เธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้ว
"ช่วย...ช่วยพาฉันไปนั่งตรงไหนสักที่ได้ไหม..." กู้ซินพูดด้วยเสียงอ่อนแรง
ฉู่ยี่พยักหน้ารับ กำลังจะพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้บนชานชาลา ตอนนั้นเองกู้ซินก็ร้อง "อ๊า!" ออกมาดังลั่น
"เป็นอะไร ไม่สบายตรงไหนหรือ?" ฉู่ยี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"เท้า เท้าฉันแพลง..."
"อย่าขยับ ให้ฉันดูหน่อย" ฉู่ยี่อุ้มเธอขึ้นมาทันทีโดยไม่ลังเล แล้วพาไปนั่งที่ม้านั่งยาว
"มา ให้ฉันดูหน่อย ตรงนี้ใช่ไหม?" ฉู่ยี่ประคองเท้าของเธอ ถามด้วยความใส่ใจ
กู้ซินส่งเสียงซี้ดด้วยความเจ็บปวด ดูท่าจะแพลงจริงๆ
"ฉันเคยเรียนนวดจุด ผ่อนคลายหน่อย ให้ฉันลองดู"
น่องเรียวสวยวางพาดอยู่บนขาของฉู่ยี่ เขาพยายามทำท่าสงบนิ่ง ค่อยๆ หาจุดนวดให้เธออย่างระมัดระวัง แล้วกดลงไปอย่างแรง
"เป็นไง รู้สึกดีขึ้นไหม?"
กู้ซินพยักหน้าอย่างเขินอาย "อืม...ดีขึ้นกว่าเมื่อกี้แล้ว"
ฉู่ยี่ละสายตาจากเท้าของเธอ แล้วพบว่ากระโปรงรัดรูปของกู้ซินเผยให้เห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น!
ความงามที่ไม่ตั้งใจเผย...นี่...ฉู่ยี่ไม่ได้ตั้งใจมอง ใบหน้าของเขาแดงก่ำและร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
กู้ซินสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา เมื่อพบว่าเขากำลังจ้องมองใต้ต้นขาของเธอ เธอกำลังจะดึงขากลับ แต่...
ไม่ว่าเธอจะขยับอย่างไร มือของฉู่ยี่ก็เหมือนคีมที่แข็งแรง จับเธอไว้แน่น ทำให้เธอขยับไม่ได้
"คุณทำอะไร! ได้ยินไหม ปล่อย ปล่อยสิ!" กู้ซินตะโกน
"ตอนนี้เธอขยับไม่ได้ ฉันยังนวดไม่เสร็จ รอแป๊บนึง..." ฉู่ยี่พูดอย่างจริงจัง
"ไม่ต้องแล้ว ฉันทำเองได้ ปล่อยฉัน!"
"ช่วยแล้วต้องช่วยให้ถึงที่สุด อย่าขยับนะ!" พูดจบ ฉู่ยี่ก็กดลงไปแรงๆ อีกครั้ง


## บทที่ 4 เธอก็จะไปบริษัทหานเหมือนกันหรือ?

กู้ซินร้องออกมาเสียงดัง
อาจเป็นเพราะเธอรู้ตัวว่าเสียงดังเกินไป รีบเอามือปิดปากโดยอัตโนมัติ
แต่หลังจากที่ฉู่ยี่กดแรงๆ แบบนั้น ความเจ็บปวดก่อนหน้านี้หายไปหมด เท้าข้างที่พลิกเมื่อกี้ตอนนี้รู้สึกคล่องแคล่วขึ้นมาก
หรือว่าเด็กคนนี้เคยไปเรียนมาจากที่ไหน มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ
แม้ว่าเธอจะรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองเสียกิริยาไป แต่ตอนที่ฉู่ยี่นวดเท้าให้เธอ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่จุดฝังเข็มตลอด ไม่ได้มองส่งเดช
แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว กู้ซินก็ไม่ได้รังเกียจเขามากนัก
"เรียบร้อยแล้ว กลับไปต้องพักผ่อนให้ดีนะ อาทิตย์นี้อย่าเพิ่งออกกำลังกายหนักๆ" ฉู่ยี่กำชับ
กู้ซินค่อยๆ วางเท้าลง รู้สึกได้ชัดว่าสบายกว่าเมื่อกี้มาก
สาวน้อยสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองฉู่ยี่ด้วยสายตาชื่นชม แต่สายตาก็เหลือบมองมาที่กู้ซิน จ้องมองทั้งคู่อย่างมีความหมาย ราวกับเข้าใจบางอย่าง
ฉู่ยี่ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม มองสาวน้อยสองคนด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ "เป็นไงล่ะ ฉันเก่งใช่ไหม?"
สาวน้อยสองคนและคนอื่นๆ ที่ยืนดูอยู่รอบๆ ต่างชูนิ้วโป้งให้เขา ส่งสายตาชื่นชม
"คุณหนุ่มที่ช่วยเหลือคนเมื่อกี้ กับคุณสาวที่โดนขโมยของ เชิญมาบนรถเพื่อบันทึกปากคำหน่อยครับ" ตำรวจรถไฟเดินเข้ามาพูดกับฉู่ยี่และกู้ซิน
จากนั้นฉู่ยี่ก็พยุงเธอไปให้ปากคำ
กู้ซินค่อยๆ รู้สึกว่า ฉู่ยี่คนนี้ อาจจะไม่ได้ลามกอย่างที่เธอคิดตอนแรก หลังจากให้ปากคำเสร็จ ก็คุยกับเขาเรื่อยเปื่อยอีกสองสามประโยค
เวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน ชั่วพริบตาเดียว ก็มาถึงสถานีปินไห่แล้ว ตอนนี้เป็นเวลาเช้ามืด
กู้ซินและฉู่ยี่ลงจากรถไฟด้วยกัน
เพื่อแสดงความขอบคุณ กู้ซินหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา "นี่เบอร์โทรฉัน คุณคงมาปินไห่เป็นครั้งแรกใช่ไหม ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไร โทรหาฉันได้เลยนะ"
ฉู่ยี่พูดขอบคุณพลางยิ้มแป้น แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าออกมา
"ไม่จริงน่า คุณยังใช้โทรศัพท์แบบนี้อยู่อีกเหรอ?" กู้ซินถามด้วยความประหลาดใจ
ไม่น่าเชื่อเลย ศตวรรษที่ 21 แล้ว ยังมีคนใช้โทรศัพท์รุ่นเก่าแบบนี้อยู่อีก เหมือนไม่ได้อยู่บนโลกใบเดียวกันเลย
ฉู่ยี่เกาหัวอย่างเขินๆ จนแทบจะเอานิ้วเท้าขุดพื้น
ก็อาจารย์ยึดหลัก "เลี้ยงลูกชายต้องให้จน" มาตลอด พี่สาวๆ เปลี่ยนมือถือกันทีละเครื่องๆ ส่วนเขาได้ใช้แต่ของเหลือจากพวกเธอ
"เออใช่ ดึกขนาดนี้แล้ว คืนนี้คุณจะไปนอนที่ไหนล่ะ?" กู้ซินถามด้วยความห่วงใย
"อืม... หาที่ไหนนอนสักคืนก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้พอฟ้าสาง ผมจะไปที่กลุ่มบริษัทหาน"
พอได้ยินฉู่ยี่บอกว่าจะไปกลุ่มบริษัทหาน ตาของกู้ซินก็เป็นประกาย อะไรนะ? เธอไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม? เขาจะไปกลุ่มบริษัทหาน?
"คุณจะไปกลุ่มบริษัทหาน? ไปทำไมเหรอ?"
ฉู่ยี่เกาหัว "ไม่มีอะไรหรอก ไปดูๆ มีเพื่อนอยู่แถวนั้น ทำไมเหรอ?"
กู้ซินพูดอย่างตื่นเต้น "ฉันทำงานที่กลุ่มบริษัทหานนี่!"
"จริงเหรอ บังเอิญขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ใช่แล้ว เป็นที่ทำงานของฉันเอง ไม่นึกเลยว่าคุณก็จะไปที่นั่นด้วย" กู้ซินดูภาคภูมิใจมาก
"งั้น... กลุ่มบริษัทหานทำธุรกิจอะไรเหรอ?" ฉู่ยี่จ้องมองเธอด้วยความสงสัย หวังจะได้ข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มบริษัทหานจากเธอ
"กลุ่มบริษัทหานมีธุรกิจเยอะแยะเลยนะ การค้าทางทะเล, การสื่อสาร, พลังงาน ล้วนเป็นธุรกิจหลักของกลุ่มบริษัทหาน แค่ปีที่แล้วปีเดียว กำไรก็ถึงแปดพันกว่าล้านแล้ว เป็นไง เก่งใช่ไหมล่ะ?"
กู้ซินพูดด้วยความภาคภูมิใจ
"เก่งจริงๆ เก่งจริงๆ..." ฉู่ยี่ชูนิ้วโป้งขึ้นมา
"แล้วคุณเดาออกไหมว่าฉันทำงานอะไรที่กลุ่มบริษัทหาน?" กู้ซินเงยหน้าขึ้นมองเขา
ฉู่ยี่เดาไม่ออก จึงส่ายหัว
"ดูฉันมีท่าทางเป็นผู้บริหารไหม?" พูดพลางล้วงนามบัตรจากกระเป๋าส่งให้เขา
"ว้าว ผู้จัดการอายุน้อยขนาดนี้เลยเหรอ?" ฉู่ยี่ไม่คาดคิดว่ากู้ซินที่อายุยังน้อยและดูบอบบางแบบนี้จะได้เป็นผู้จัดการแผนกแล้ว
"ยังไง ไม่เหมือนใช่ไหม? อ้อใช่ ถ้าคืนนี้คุณไม่มีที่พัก ให้ฉันจองโรงแรมให้ไหม ดึกป่านนี้แล้ว คุณไปนอนเอาตัวรอดข้างนอกก็ไม่ใช่เรื่อง ถือว่าเป็นการขอบคุณคุณแล้วกัน"
ฉู่ยี่ยิ้มพลางเกาหัว จำต้องตกลง
กู้ซินช่วยจองโรงแรมให้เขาทางออนไลน์ แล้วโบกแท็กซี่ที่ผ่านมา
"คุณคนขับคะ พาเราไปโรงแรมเมย์จูค่ะ"
ส่งฉู่ยี่ถึงโรงแรมแล้ว กู้ซินถึงได้โล่งใจ
"เป็นไง? โรงแรมโอเคไหม? ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ"
ฉู่ยี่รู้สึกขอบคุณมาก แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี คิดอยู่นาน สุดท้ายก็พูดได้แค่คำว่า "ขอบคุณ"
กู้ซินรีบลงจากตึก กำลังจะหยิบมือถือออกมาเรียกแท็กซี่ แต่กลับพบว่ามือถือหายไป
เธอรีบค้นกระเป๋าอย่างร้อนรน แต่ก็ยังไม่เจอ...
ลืมไว้ในห้องฉู่ยี่! กู้ซินตบหน้าผากตัวเอง นึกขึ้นได้
จากนั้นเธอก็รีบกลับไปที่โรงแรม เมื่อไปถึงหน้าห้องฉู่ยี่ พบว่าประตูห้องปิดไม่สนิท "แย่จริง เขาไม่รู้จักปิดประตูให้ดีด้วย"
กู้ซินผลักประตูเข้าไปในห้อง
แต่ภาพตรงหน้าทำให้เธอช็อกไปเลย
มือถือของเธอ...อยู่ในมือฉู่ยี่!
"เฮ้! คืนมือถือมานะ! ทำไมคุณถึงดูมือถือฉัน!" กู้ซินโกรธจัด
ฉู่ยี่จ้องหน้าจออย่างสนใจ กำมือถือแน่น
"เอามานี่เร็ว!" กู้ซินตะโกน
"ดูเสร็จแล้ว ดูเสร็จแล้ว กำลังจะดูจบแล้ว!" ฉู่ยี่ตอบ
กู้ซินเห็นรูปเซลฟี่ของตัวเองบนหน้าจอ หน้าแดงก่ำ เป็นรูปที่เธอใส่ถุงน่องดำและขาวถ่ายขาเรียวยาว
"รีบคืนมือถือมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!" กู้ซินร้อนใจ พุ่งเข้าไปแย่งมือถือ
"ดูเสร็จแล้ว ดูเสร็จแล้ว คืนให้ก็ได้" พูดจบ ฉู่ยี่ก็ดูรูปสุดท้ายจนพอใจ
"หึ ผู้ชายก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ!" กู้ซินเบ้ปาก แก้มยังร้อนผ่าว
"พูดตามตรงนะ รูปที่คุณถ่ายสวยมากเลย มุมก็เลือกได้ดีมาก" ฉู่ยี่วิจารณ์อย่างจริงจัง
"คุณว่าอะไรนะ?"
"ผมจะพูดอะไรได้ล่ะ ก็พูดถึงรูปของคุณไง ผมว่ามุมถ่ายสวยมากเลย ดูรูปนี้สิ" พูดพลางฉู่ยี่เข้าใกล้กู้ซิน ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึง 20 เซนติเมตร ฉู่ยี่เปิดรูปนั้นชี้ให้กู้ซินดู
ทันใดนั้น กู้ซินรู้สึกว่ามีบางอย่างแตะที่ท้องน้อยของเธอ เมื่อก้มลงมอง ใบหน้าของทั้งคู่ก็แดงก่ำ
"เอ่อ...ขอโทษครับ" ฉู่ยี่แสดงท่าทางเขินอาย


## บทที่ 5 ห้ามพาแฟนมาที่ทำงานในเวลางาน

กู้ซินแย่งโทรศัพท์มือถือของเธอคืนมาจากมือของเขา ปิดประตูดังปัง แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ที่จริงเธอควรจะโกรธ แต่ตอนนี้กู้ซินกลับรู้สึกอาย เธอรู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าว
หลังจากกู้ซินจากไป ฉู่ยี่นอนอยู่บนเตียง ความเหนื่อยล้าเข้าครอบงำ แต่เมื่อนึกถึงท่าทางเขินอายของกู้ซินเมื่อครู่ เขาก็อดยิ้มด้วยความพึงพอใจไม่ได้
ติ๊ง...
ฉู่ยี่ได้รับข้อความหนึ่ง แม้จะเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่เพียงแค่ดูเนื้อหาข้อความ เขาก็รู้ว่าเป็นข้อความจากกู้ซิน
"ฉันถึงบ้านแล้ว พรุ่งนี้เช้าจะมารับ"
คิดว่าคืนนี้เธอโกรธ แต่ดูจากข้อความตอนนี้ ไม่เหมือนโกรธเลย ฉู่ยี่คาดเดา
เช้าวันรุ่งขึ้น เจ็ดโมง ในขณะที่ฉู่ยี่ยังคงงัวเงีย โทรศัพท์ข้างหมอนก็ดังขึ้น
"ลงมาข้างล่าง ฉันมาถึงแล้ว" เสียงจากปลายสายเย็นชาอย่างยิ่ง เมื่อเทียบกับเมื่อวาน ราวกับเป็นคนละคน
"นี่...เช้าจังเลย รอฉันแป๊บนึงนะ ใส่เสื้อผ้าแล้วจะลงไป" ฉู่ยี่รีบลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันอย่างลนลาน
เมื่อฉู่ยี่แต่งตัวเสร็จและลงมาข้างล่าง เขาก็เห็นรถไมบัคสีแดงจอดอยู่หน้าโรงแรมทันที กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลง กู้ซินสวมแว่นกันแดด แต่ฉู่ยี่ก็จำเธอได้ทันที
"ไม่นึกเลยนะ ผู้จัดการกู้ มีฐานะขนาดนี้" ฉู่ยี่เดินวนรอบรถของเธอหนึ่งรอบ มองด้วยสายตาชื่นชม
"รีบขึ้นรถ พาไปกินข้าว" น้ำเสียงของกู้ซินเย็นชา แฝงไปด้วยบุคลิกที่ทำให้คนปฏิเสธไม่ได้
เพื่อทำลายบรรยากาศที่เคร่งเครียด ฉู่ยี่ถามอย่างร่าเริง "เมื่อวานถ่ายรูปใหม่รึเปล่า? ส่งมาให้ฉันช่วยดูหน่อยสิ"
กู้ซินเงียบไปสองสามวินาที จากนั้นก็พูดราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "อยากกินอะไร?"
"อะไรก็ได้ ฉันไม่คุ้นที่นี่ แล้วแต่คุณเลย"
หลังจากเลี้ยวผ่านสี่แยกไปหลายแห่ง รถก็จอดที่หน้าร้านอาหารจานด่วนแห่งหนึ่ง
กู้ซินสั่งอาหารชุดสองที่ที่เคาน์เตอร์อย่างคล่องแคล่ว ไม่นานน้ำเต้าหู้ร้อนๆ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ ขณะที่กู้ซินกำลังจะยกขึ้นดื่ม โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้จัดการพานโทรมา หึๆ ต้องไม่มีเรื่องดีแน่
"กู้ซิน เธออยู่ไหน?" เสียงหยาบกระด้างดังมาจากปลายสาย
"ผู้จัดการพาน ฉันกำลังกินอาหารเช้า เดี๋ยวจะรีบไปบริษัท" กู้ซินยังคงตอบอย่างสุภาพ
"กินอาหารเช้า? ยังมีอารมณ์กินอาหารเช้าอีกเหรอ ยังอยากทำงานที่นี่ต่อไหม ยอดขายที่เมืองชิงซานที่เธอทำได้แค่สองในสามของราคาที่กำหนด มันเกิดอะไรขึ้น?"
กู้ซินที่อยู่ปลายสายนี้ยังคงสงบนิ่ง ฉู่ยี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ มองด้วยความตกตะลึง สาวเก่งจริงๆ เป็นสาวเก่งจริงๆ หัวหน้าโกรธขนาดนี้ เธอยังนิ่งได้ขนาดนี้ ฉู่ยี่ชูนิ้วโป้งให้เธอในใจ
กู้ซินยังไม่ทันได้อธิบาย ปลายสายก็ส่งเสียงตู๊ดๆ วางสายไปแล้ว
กู้ซินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ ถอนหายใจลึกๆ
"เป็นไง? เมื่อกี้เป็นหัวหน้าเหรอ?" ฉู่ยี่ถาม
"อืม ก่อนหน้านี้ฉันรับผิดชอบโปรเจกต์หนึ่งที่หัวหน้ามอบให้ เขาบอกว่าเป็นโอกาสให้ฉันได้ฝึกฝน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นกับดัก ยอดออเดอร์ไม่ต่ำหรอก แต่คุณภาพกลับไม่เป็นไปตามที่คาดหวังเลย ตอนนี้ความผิดทั้งหมดตกมาที่ฉัน"
เห็นได้ชัดว่าฉู่ยี่ฟังแล้วงงๆ กู้ซินจึงเสริมอีกประโยคว่า "แค่เธอเข้าใจว่าหัวหน้าคนนี้ไม่ใช่คนดีก็พอแล้ว"
ฉู่ยี่พยักหน้าอย่างมีความหมายราวกับเข้าใจแล้ว
โชคดีที่ถนนไปบริษัทไม่ติดมาก กลุ่มบริษัทหานตั้งอยู่ในย่าน CBD ของเมืองนี้ มองออกไปนอกหน้าต่างรถเห็นความเจริญรุ่งเรืองไปทั่ว มีตึกสำนักงานของบริษัทใหญ่ๆ และห้างสรรพสินค้าอยู่ทุกหนแห่ง
ก่อนเข้าตึก กู้ซินรูดบัตร พนักงานรักษาความปลอดภัยที่หน้าประตูคุ้นเคยกับเธอดี เห็นเธอพาคนอื่นมาด้วยก็ไม่ได้ถามอะไร
กู้ซินสวมรองเท้าส้นสูง เดินอย่างคล่องแคล่วไปที่ลิฟต์ในล็อบบี้ กดชั้น 10 เพื่อนร่วมงานที่กำลังรอลิฟต์เห็นกู้ซินต่างทักทายอย่างสุภาพ "สวัสดีค่ะผู้จัดการกู้"
ฉู่ยี่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ไม่พูดอะไรมาก
หลังออกจากลิฟต์ ฉู่ยี่ได้ยินเสียงสาวๆ ซุบซิบกันอยู่ข้างหลัง
"ไม่จริงใช่ไหม ผู้จัดการกู้มีแฟนแล้วเหรอ?"
"ว้าว หล่อด้วยนะ ไม่นึกเลยว่าสาวเก่งแบบนี้จะมีเวลาคบหาดูใจด้วย"
ในตอนนั้น ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยคนหนึ่งเดินเข้ามา โยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะอย่างแรง "ปัง!"
สาวๆ ที่กำลังซุบซิบกันอยู่รีบกลับไปที่โต๊ะของตัวเองทันที
"เวลางานมานั่งนินทาอะไรกัน? ถ้าไม่อยากทำงานก็ออกไป อย่ามานั่งจองที่เฉยๆ!"
กู้ซินเอียงหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูฉู่ยี่ "พันกั๋วเซิง นี่แหละผู้จัดการที่โทรมาหาฉันเมื่อกี้ เป็นไง? ได้เจอตัวจริงแล้ว"
ฉู่ยี่ทำหน้าเบ้ ผู้จัดการพานคนนี้ดูน่ารังเกียจสุดๆ ทำตัวขึงขังมาก
ตอนนั้นเอง พันกั๋วเซิงก็สังเกตเห็นฉู่ยี่ที่ยืนอยู่ข้างกู้ซิน มองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
"ยังไง? เสียวกู้ พาแฟนมาทำงานด้วยเหรอ?"
กู้ซินพูดไม่ออก กำลังจะแก้ตัวอธิบาย แต่ไม่ทันที่จะได้พูด พันกั๋วเซิงก็เริ่มอีกแล้ว "งานของตัวเองก็ทำได้แย่ขนาดนี้ เพิ่งทำผิดพลาดครั้งใหญ่ ผู้บริหารยังไม่รู้จะจัดการกับเธอยังไงเลย นี่ก็ยังกล้าพาแฟนมาอวดที่ทำงาน ไม่เหมาะสมนะ"
กู้ซินเห็นได้ชัดว่าเขาจงใจหาเรื่อง จึงตอบโต้กลับไปดังๆ "มีกฎข้อไหนของบริษัทเขียนไว้ว่าห้ามพาแฟนมาที่ทำงาน? ผู้จัดการพาน ในโปรเจกต์เราก็มีความร่วมมือกันบ้าง คุณก็เป็นที่ปรึกษาให้ฉันครั้งนี้ แต่นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉัน ดูเหมือนจะไม่อยู่ในขอบเขตความร่วมมือของเรานะคะ?"
เมื่อเผชิญหน้ากับชายพุงพลุ้ยที่น่ารังเกียจคนนี้ กู้ซินไม่แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เพื่อนร่วมงานในแผนกที่ได้ยินต่างก็แอบเชียร์เธอในใจ
"ดี กู้ซิน จำคำที่เธอพูดวันนี้ไว้ให้ดี ไม่ยอมดีๆ อยากดื้อ รอดูสิว่าจะเป็นยังไง" พันกั๋วเซิงพูดอย่างดุดัน
จริงๆ แล้วกู้ซินรู้ดี ก็แค่ตอนแรกเธอปฏิเสธคำเชิญของไอ้ลามกคนนี้อย่างเด็ดขาด ทำให้เขาเสียหน้า หลังจากนั้นในเรื่องงาน เขาก็จงใจหาเรื่องเธอเท่านั้นเอง
"รปภ.! รปภ.อยู่ไหน? มานี่ จับคนนี้ลากออกไป คนที่ไม่ใช่พนักงานบริษัท ห้ามบุกรุกเข้ามาเด็ดขาด!" พันกั๋วเซิงเห็นว่าสู้กู้ซินไม่ได้ จึงหันไปเล็งเป้าหมายใหม่ที่ฉู่ยี่แทน
พันกั๋วเซิงด่าพึมพำ "สมัยนี้มีไอ้หนุ่มหน้าหวานเยอะเหลือเกิน อยากกินบุญคุณผู้หญิงก็เยอะ ฉันเห็นมาเยอะแล้ว จะกินบุญคุณใครฉันไม่ยุ่ง แต่บุกรุกเข้ามาในบริษัทโดยไม่ได้รับอนุญาต ฉันยังมีวิธีทำให้แกกลิ้งออกไปได้" พันกั๋วเซิงมองฉู่ยี่อย่างภาคภูมิใจ
ไม่คาดคิดว่ากู้ซินจะพูดขึ้นมาทันทีว่า "ฮึ เป็นหนุ่มหน้าหวานก็ยังดีกว่าพวกที่มีแต่ไขมันในสมอง คิดแต่เรื่องสกปรกตลอดเวลา!"


## บทที่ 6 คุณนั่งในตำแหน่งนี้นานเกินไปแล้ว

"กู้ซิน เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไร อะไรที่ว่าฉันมีแต่ความคิดสกปรก พูดให้ชัดๆ มาซิ" พันกั๋วเซิงตบโต๊ะอย่างแรง
กู้ซินกลับตอบอย่างใจเย็น "ฉันหมายความว่าอะไร คุณไม่เข้าใจเหรอ จะให้ฉันเอาเรื่องน่าอายที่คุณทำมาแฉให้ทุกคนดูไหมล่ะ"
เมื่อได้ยินกู้ซินพูดแบบนั้น พันกั๋วเซิงเริ่มรู้สึกหวาดกลัว รีบเปลี่ยนเรื่อง "ดี ดี ดี เอาเถอะ ตอนนี้เธอก็มีปีกแข็งแล้ว ฉันคุมเธอไม่ได้แล้ว เพื่อไอ้หนุ่มหน้าหวานคนนี้..."
"หยุด หยุด หยุด เมื่อกี้คุณเรียกใครว่าหนุ่มหน้าหวาน"
"ก็พูดถึงนายไง นายมันไอ้หนุ่มหน้าหวานที่กินแรงผู้หญิง!" พันกั๋วเซิงชี้หน้าด่า
แต่ฉู่ยี่กลับไม่โกรธ ยิ้มหน้าระรื่นพูดว่า "โอ้โห ไม่นึกเลย ไอ้ปลาต้มเปรี้ยวคนนี้ ถึงจะทั้งเปรี้ยว ทั้งห่วย ทั้งเกินเยอะ แต่ก็มองออกว่าฉันเป็นหนุ่มหน้าหวานได้เลย เก่งๆ..."
พันกั๋วเซิงเจอแบบนี้เป็นครั้งแรก มีคนอยากเป็นหนุ่มหน้าหวานซะอีก
"ทุกคนฟังให้ดีนะ เขายอมรับเองว่าเป็นหนุ่มหน้าหวาน"
ฉู่ยี่มือหนึ่งยันโต๊ะ อีกมือล้วงกระเป๋า ท่าทางเท่แบบนักเลง "ฮึๆ อยากเป็นหนุ่มหน้าหวานน่ะ อันดับแรกหน้าตาต้องดูได้ก่อน แล้วก็รูปร่างต้องได้มาตรฐานด้วย ดูตัวเองสิ ทั้งอ้วนทั้งมันเยิ้ม สมองก็คิดแต่เรื่องล่วงละเมิด ฉันว่าคุณเป็นหนุ่มหน้าหวานไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่หมูจอมพลัง!"
พอฉู่ยี่พูดจบ พนักงานรอบๆ ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่
กู้ซินก็หลุดขำพรืดออกมา เธอไม่คิดว่าฉู่ยี่จะเก่งเรื่องแขวะคนขนาดนี้
พันกั๋วเซิงโกรธจัด "หัวเราะอะไรกัน ไปทำงานกันให้หมด! แก แก แก... แกรอดูนะ ฉันจะไปตามรปภ.มาจัดการแก"
พันกั๋วเซิงเดินจากไปด้วยความโกรธ เหลือแค่ฉู่ยี่กับกู้ซินสองคน
"ไม่นึกว่าคุณจะแขวะคนเก่งขนาดนี้" กู้ซินพูด
"แน่นอนอยู่แล้ว เพื่อนร่วมงานของคุณดูเหมือนจะคิดว่าผมเป็นแฟนคุณจริงๆ นะ..." ฉู่ยี่จงใจเข้าใกล้เธอ กระซิบข้างหูเบาๆ
"คุณคงไม่เคยทำงานในองค์กรสินะ ในที่ทำงานมีข่าวลือเยอะแยะ แค่ลมพัดผ่านหู ฟังแล้วก็แล้วไป" กู้ซินทำเป็นไม่สนใจ
ฉู่ยี่ขยับเข้าไปอีกนิดจนใบหน้าแทบจะแนบชิดกัน อากาศรอบตัวเหมือนหยุดนิ่ง ฉู่ยี่ได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้นชัดเจน
"งั้นที่คุณพูดแปลว่ายอมรับว่าผมเป็นแฟนคุณแล้วใช่ไหม"
สายตาของเขาไม่ละจากริมฝีปากอิ่มที่เหมือนดอกไม้ตูม ตอนที่เขาเกือบจะจูบเธอ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดันดังขึ้นมาพอดี!
บ้าเอ๊ย จะโทรมาตอนไหนก็ได้ ดันมาตอนนี้ ฉู่ยี่แช่งในใจเบาๆ
กู้ซินก็สะดุ้งได้สติ ผลักเขาออกทันที "ฉันมีธุระ ขอตัวไปทำงานก่อนนะ"
เมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์แสดงว่าเป็นสายจากอาจารย์ หัวใจของฉู่ยี่ก็กระตุก
หลังจากสงบสติอารมณ์สองวินาที ฉู่ยี่ก็รับสายอาจารย์
"อาจารย์ครับ มีอะไรจะสั่งหรือครับ"
"ยังถามอีกว่ามีอะไรจะสั่ง? ฉันให้แกไปทำอะไร แล้วตัวแกอยู่ไหน ตอนนี้หายตายไปไหน?"
ฟังออกว่าอาจารย์กำลังหงุดหงิด ยังดีที่อาจารย์ไม่ได้อยู่ข้างๆ ไม่งั้นคงต้องโดนไม้ปัดฝุ่นเฆี่ยนอีกแล้ว
"หนูอยู่ที่กลุ่มบริษัทหานค่ะอาจารย์ รถติด เพิ่งมาถึง"
"ให้เวลาเธอห้านาที รีบขึ้นไปเดี๋ยวนี้ คนที่จะสัมภาษณ์กำลังรอเธออยู่ ถ้ามีอะไรผิดพลาด แม่จะลงเขามาจับตัวเธอเอง!"
คำพูดของอาจารย์ไม่ใช่แค่พูดเล่นๆ ฉู่ยี่รีบเดินไปทางลิฟต์ทันที
ในตอนนั้นเอง พันกั๋วเซิงพาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในชุดยูนิฟอร์มเดินอาดๆ เข้ามา
"ไอ้หน้าหล่อ คราวนี้จะเดินออกไปเอง หรือจะให้ฉันเชิญออกไปดี?" พันกั๋วเซิงพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
"หลบไป ฉันต้องรีบขึ้นไปข้างบน ฉันมีธุระ" ฉู่ยี่ผลักเขาออกไป เตรียมจะกดลิฟต์ขึ้นไป
พันกั๋วเซิงยื่นมือบังปุ่มกดลิฟต์ "ยังจะขึ้นไปอีกเหรอ? แกคิดว่ากลุ่มบริษัทหานเป็นบ้านแกหรือไง? จะไปไหนก็ได้? ดูตัวเองหน่อยสิว่าคู่ควรที่จะเข้าตึกนี้รึเปล่า?"
จากนั้นพันกั๋วเซิงก็ส่งสัญญาณตาให้ยามรักษาความปลอดภัย พวกเขารีบล้อมฉู่ยี่ไว้
ในตอนนั้น ได้ยินเสียงดิ๋ง... ประตูลิฟต์เปิดออก
ผู้หญิงในชุดสูทดำเดินออกมาจากลิฟต์ เธอเห็นฉู่ยี่ในทันที แล้วก็มองดูยามรักษาความปลอดภัยรอบๆ
"ขอโทษค่ะ คุณคือคุณฉู่ยี่ใช่ไหมคะ?"
พันกั๋วเซิงตกใจ รีบส่งสัญญาณตาให้ยามรักษาความปลอดภัยถอยไป
ฉู่ยี่พยักหน้าอย่างสุภาพ เดินไปจับมือกับเธอ
ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา เธอคือหลิวอวี้ ผู้จัดการทั่วไปประจำเขตบินไห่ของกลุ่มบริษัทหาน เป็นหัวหน้าโดยตรงของพันกั๋วเซิง
"เหนื่อยกับการเดินทางไหมคะ? ประธานกรรมการของเรารออยู่ชั้นบนแล้วค่ะ เชิญค่ะ" หลิวอวี้เดินตามหลังฉู่ยี่ ทุกคำพูดและการกระทำล้วนสุภาพเรียบร้อย
พันกั๋วเซิงมองจนตาค้าง นี่...
ไอ้หน้าหล่อนี่ไม่ใช่แฟนกู้ซินหรอกเหรอ? ทำไม... ทำไมถึงรู้จักผู้จัดการทั่วไปด้วย แถมที่แย่ที่สุดคือ ประธานกรรมการจะพบเขาด้วยตัวเอง?!
ไอ้หมอนี่มีที่มาที่ไปยังไงกันแน่ พันกั๋วเซิงงงไปหมดแล้ว
หลิวอวี้ยิ้มต้อนรับและช่วยกดลิฟต์ให้เขา คอยส่งเขาเข้าไปจนถึงที่
จากนั้นหลิวอวี้หันมาด้วยสีหน้าเย็นชา "คุณพัน อะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ คุณเป็นพนักงานเก่าของบริษัท ฉันคิดว่าคุณน่าจะรู้ดีกว่าใครๆ ฉันว่าคุณนั่งตำแหน่งนี้นานพอแล้ว เปลี่ยนคนดีกว่า"
พันกั๋วเซิงตกตะลึง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พูดติดอ่างจนพูดอะไรไม่ออก
มองเวลาบนหน้าจอมือถือ พอดี สี่นาที ฉู่ยี่ถอนหายใจ ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้นามสกุลพันคนนั้นมาก่อเรื่องที่ชั้นล่าง เขาก็คงขึ้นมาถึงนานแล้ว


## บทที่ 6 คุณนั่งในตำแหน่งนี้นานเกินไปแล้ว_2

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขาได้พบกับหญิงสาวในชุดสูทสีดำ เธอมีรูปร่างอวบอิ่มกำลังดี ใบหน้าไม่ถึงกับสวย แต่ก็ดูน่ารักสดใส ขายาวเรียวยืนตระหง่านอย่างสง่างาม
ที่สำคัญที่สุดคือ กระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอดูตึงจนเกือบจะระเบิด ฉู่ยี่อดไม่ได้ที่จะแอบมองหลายครั้ง
"สวัสดีค่ะ คุณฉู่ยี่ใช่ไหมคะ ประธานของเรารอคุณมานานแล้ว เชิญทางนี้ค่ะ"
ฉู่ยี่มองสำรวจการตกแต่งของชั้นนี้ โคมไฟคริสตัลสองชั้น พรมแดงใหม่เอี่ยม และการตกแต่งผนังแบบโบราณ เห็นได้ชัดว่าแตกต่างจากสำนักงานชั้นล่างโดยสิ้นเชิง สิทธิพิเศษของประธานนี่ช่างแตกต่างจริงๆ...
ในห้องโถงนี้ยังมีกลิ่นที่คุ้นเคยมาก ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นธูป
ตอนอยู่บนเขา เขาได้กลิ่นไม้จันทน์นี้มามากพอแล้ว อาจารย์จุดธูปทั้งวัน จนเขาแทบจะอาเจียนเมื่อได้กลิ่น
"ห้องทำงานของประธานอยู่ข้างหน้านี้แล้วค่ะ เชิญค่ะ"
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...
ฉู่ยี่เคาะประตูไม้หวงฮวาหลี่อย่างสุภาพ
"เข้ามาได้"
เสียงทุ้มนุ่มของชายวัยกลางคนดังมาจากในห้อง
บทที่ 7 ลองดูฝีมือกันหน่อย?
ฉู่ยี่จัดปกเสื้อให้เรียบร้อยเป็นพิเศษ ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานด้วยความตื่นเต้นปนประหม่า
พอเข้าไปในห้องทำงาน เขาเห็นโซฟากว้างตั้งอยู่ตรงหน้า บนโซฟามีผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ ใบหน้าเย็นชาดุดัน สายตาของพวกเธอมองเขาราวกับจะกินเขาเข้าไปทั้งตัว
ในตอนนั้น ชายวัยกลางคนในชุดจงซานหันมา "คุณฉู่ยี่ใช่ไหม? นั่งสิ นั่งก่อน"
ฉู่ยี่เดินไปข้างหน้าอย่างสุภาพ มองชายวัยกลางคนที่ดูใจดีคนนี้ ในหัวของเขาผุดข้อมูลเกี่ยวกับสถานะและตำแหน่งของชายคนนี้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หานลี่กั๋ว ประธานกลุ่มบริษัทหาน นักธุรกิจชื่อดัง บุคคลที่การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยก็สามารถสั่นสะเทือนวงการธุรกิจทั้งหมดได้
หานลี่กั๋วยกน้ำชาร้อนมาให้เขาด้วยตัวเอง ทำเอาฉู่ยี่รู้สึกเก้อเขินไปหมด
"ขอบคุณครับท่านประธาน"
"เสี่ยวชู ไม่ต้องตื่นเต้นนะ ทำตัวสบายๆ เหมือนอยู่บ้านตัวเองก็พอ แล้วก็ไม่ต้องเรียกผมว่าท่านประธาน เรียกลุงฮันก็พอ"
หานลี่กั๋วเป็นคนพูดตรงๆ เขาถามขึ้นมาทันที "เสี่ยวชู รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอมาที่นี่?"
ฉู่ยี่ส่ายหน้า "ผมไม่ค่อยแน่ใจครับ อาจารย์รีบให้ผมลงจากเขา ผมก็เลยต้องทำตามคำสั่งอาจารย์ รีบมาทันที"
หานลี่กั๋วได้ยินแล้วก็หัวเราะ "นิสัยรีบร้อนแบบนี้ เหมือนอาจารย์ของเธอเลย"
"ท่านประ... เอ่อ ลุงฮัน ลุงรู้จักอาจารย์ผมดีเหรอครับ?"
หานลี่กั๋วยกน้ำชาตรงหน้าขึ้นจิบ "เธอคิดว่าไง? ไม่งั้นศาลาและอาคารบนเขาพวกนั้นมาจากไหนล่ะ?"
ฉู่ยี่ถึงบางอ้อ "อ๋อ ที่แท้ลุงก็คือผู้สนับสนุนนี่เอง!"
หานลี่กั๋วได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น "แค่เงินเล็กน้อยเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงหรอก"
"อ้อใช่ ลุงฮัน ที่ลุงเรียกผมมาครั้งนี้ ผมจะช่วยอะไรลุงได้บ้างครับ?" ฉู่ยี่ถาม
เมื่อได้ยินคำถามนี้ น้ำเสียงของลุงฮันก็เปลี่ยนไป "เสี่ยวชู อาจารย์ของเธอชมว่าฝีมือเธอไม่เลว เธอคิดว่ายังไง?"
ฉู่ยี่รู้สึกเขินๆ เกาหัวแกรกๆ "ตอนอยู่บนเขา พี่สาวทั้งหลายสู้ผมไม่ได้ แต่ก็ไม่เคยออกมาประลองข้างนอก สรุปก็คือโดนอาจารย์ตีกระเด็นประจำนั่นแหละครับ"
"ฮ่าๆ คนแบบอาจารย์ของเธอน่ะ หาได้ไม่กี่คนในโลก ที่เธอบอกว่าโดนอาจารย์ตีกระเด็น ฉันเชื่อ" หานลี่กั๋วพูด
ฉู่ยี่งงๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมหานลี่กั๋วถึงถามเรื่องนี้
"งั้นแบบนี้ดีไหม วันนี้ฉันเชิญยอดฝีมือสองคนมา ลองประลองกับพวกเธอดูหน่อยไหม?"
ตอนนี้เอง สาวขายาวสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นยืน
ฉู่ยี่ตกตะลึง อะไรนะ? ให้เขาประลองกับสาวขายาวสวยสองคนนี้เหรอ? ถ้าเขาพลาดไปถูกเนื้อต้องตัวพวกเธอเข้าจะทำยังไง?!
"เป็นไงบ้างล่ะ เสี่ยวชู?"
ฉู่ยี่รีบได้สติกลับมา "ไม่มีปัญหาครับลุงฮัน ลองประลองกันก็ได้"
จากนั้นหานลี่กั๋วก็เปิดพื้นที่ให้พวกเธอ สาวขายาวทั้งสองคนค้อมคำนับให้ฉู่ยี่ตามธรรมเนียมของนักศิลปะการต่อสู้ ฉู่ยี่ก็ค้อมคำนับตอบ
"มาเลย โจมตีมาได้!"
สาวสวยทั้งสองคนที่อยู่ตรงหน้ามีผิวสีแทน เห็นกล้ามเนื้อชัดเจน มือมีหนังด้านจากการฝึกฝน ดูออกว่าเป็นนักศิลปะการต่อสู้
สาวคนนั้นพุ่งเข้ามาดั่งเสือดาว สายตาคมกริบราวกับมีด จ้องมองการเคลื่อนไหวทุกอย่างของฉู่ยี่ เริ่มต้นด้วยการโจมตีส่วนบนทันที
ฉู่ยี่รู้ดีว่าพวกเธอจะทำอะไรต่อไป ก็แค่ใช้กลยุทธ์ล่อเสือออกจากถ้ำ รอจังหวะที่เขาไม่ทันระวังแล้วโจมตีส่วนล่าง เขารู้กลเม็ดนี้ดี
พวกเธอโจมตีส่วนบนของเขา แต่เขาไม่ยอมเล่นด้วย ทั้งป้องกันและโต้กลับส่วนล่างของฝ่ายตรงข้าม ทำให้อีกฝ่ายไม่มีโอกาสตั้งรับ
"เปลี่ยนท่าช้าไป ลองใหม่!" ฉู่ยี่ต่อสู้กับพวกเธอพลางสอนเหมือนอาจารย์
สาวขายาวคนหนึ่งเปลี่ยนสีหน้า ส่งสัญญาณตาให้อีกคน จากนั้นสาวขายาวอีกคนก็เตะกวาดขาฉู่ยี่ ส่วนสาวคนแรกชกเข้าที่จุดอ่อน
ฉู่ยี่คุ้นเคยกับกลยุทธ์ของพวกเธอดี นี่เป็นสิ่งที่เขาเคยเล่นกับพี่สาวบนเขามาแล้ว เขายิ้มมุมปาก ไม่ตื่นตระหนก จับหมัดทั้งสองคนแล้วกระชากแรงๆ
"โครม!"
สาวทั้งสองชนกันเองแล้วล้มลงตรงหน้าฉู่ยี่
"พอได้แล้ว!" หานลี่กั๋วพยักหน้าพอใจ ดูเหมือนเขาจะพอใจในฝีมือของฉู่ยี่
"พวกเธอสองคนพักได้แล้ว"
จากนั้นสาวทั้งสองก็นั่งลงบนโซฟาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
แม้ว่าสาวทั้งสองคนจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แต่หลังจากต่อสู้กันสักพัก ฉู่ยี่ก็เหงื่อท่วมตัว
"ลุงฮัน ตอนนี้บอกได้หรือยังครับว่าให้ผมมาทำอะไร?"
หานลี่กั๋วยื่นผ้าขนหนูให้เขา บอกให้เช็ดเหงื่อก่อน แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ฝีมือเธอไม่เลว ให้เธอมาคุ้มครองลูกสาวฉัน ฉันก็วางใจได้"
ลูกตาฉู่ยี่แทบจะหลุดออกมา ที่แท้ก็ให้เขามาเป็นบอดี้การ์ดให้ลูกสาวนี่เอง
"ผม...เป็นบอดี้การ์ดเหรอครับ?" ฉู่ยี่แปลกใจ
"ใช่ ดูนี่สิ นี่เป็นข้อมูลของลูกสาวฉัน" หานลี่กั๋วยื่นสมุดเล่มหนึ่งให้เขา
ฉู่ยี่เปิดสมุด สิ่งแรกที่เห็นคือรูปถ่าย ในภาพเป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก ผมหางม้า ยิ้มให้กล้องอย่างสดใส เต็มไปด้วยความสดชื่นของวัยรุ่น
ใต้รูปมีข้อมูลส่วนตัวของเธอ อายุเพียง 20 ปี กำลังเรียนปี 2 ที่มหาวิทยาลัยปินไห่ ด้านหลังยังมีข้อมูลของเพื่อนร่วมชั้นเรียนอีกมากมาย
"สถานการณ์ก็ประมาณนี้ งานที่ฉันจัดการให้เธอคือคุ้มครองลูกสาวฉัน ดูแลความปลอดภัยของเธอ ข้อมูลเพื่อนและเพื่อนร่วมชั้นพวกนี้เธอควรจะรู้ไว้ด้วย เพราะฉันจะส่งคนจัดการให้เธอเข้าไปเรียนในโรงเรียน พอเข้าไปแล้ว เธอก็จะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ"
ฉู่ยี่พยักหน้า โลกของคนรวยเขาไม่เข้าใจจริงๆ เพื่อความปลอดภัยของลูก ถึงกับจ้างบอดี้การ์ดไปเรียนหนังสือ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยิน
"รหัสบัตรนี้คือเลขศูนย์หกตัว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกเดือนฉันจะให้คนโอนเงินเข้าบัตรนี้หนึ่งล้าน เป็นค่าตอบแทนของเธอ เธอว่าไง?"
ฉู่ยี่ตกตะลึง หนึ่งล้าน?! เขาฝันไปหรือเปล่า?
"ได้...ครับ ลุงฮัน" ฉู่ยี่พูดติดอ่าง
เมื่อกี้ต่อสู้กับสาวขายาวสองคนยังไม่เห็นมือสั่น แต่พอรับบัตรธนาคารใบนี้กลับมือสั่น
"วางใจได้ครับลุงฮัน ผมจะทุ่มเทสุดความสามารถ..."
พูดยังไม่ทันจบ สาวสวยที่ต้อนรับเขาตอนแรกก็ชักมีดแหลมออกมาจากแขนเสื้อ กำลังจะแทงคอของหานลี่กั๋ว!
เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน ไม่มีใครทันตั้งตัว ตอนนี้สาวสวยสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็รีบลุกขึ้น ในชั่วพริบตานั้น ฉู่ยี่ไวเหมือนสายลม คว้าข้อมือของหญิงสาวไว้แน่น แล้วบิดกลับ


## บทที่ 7 ฝีมือของเธอเป็นอย่างไร

เมื่อมาถึงชั้นบนสุด ฉู่ยี่เพิ่งก้าวออกจากลิฟต์ ก็มีเสียงใสๆ ดังขึ้นข้างๆ
"คุณคือคุณฉู่ยี่ใช่ไหมคะ?"
ฉู่ยี่มองไป ตาเป็นประกายทันที
หน้าตาเจ็ดสิบ รูปร่างเก้าสิบ!
แม้ว่าสาวคนนี้จะใส่ชุดสูทเรียบร้อย ไม่เห็นขาเลย แต่หน้าอกกลับดูเหมือนจะทะลักออกมา จนเสื้อเชิ้ตขาวตึงแน่น
ถ้ามีลูกคงไม่ต้องกลัวอดนมแน่ๆ
เก็บสายตาชื่นชมกลับมา ฉู่ยี่พยักหน้า: "ใช่"
"เชิญตามฉันมาค่ะ"
สาวคนนั้นทำเหมือนไม่เห็นสายตาของฉู่ยี่ เดินนำหน้าไป
ฉู่ยี่เดินตามไปติดๆ มาถึงหน้าประตูไม้แกะสลักลายดอกไม้ที่เปิดแง้มไว้
"ประธาน คุณฉู่มาถึงแล้วค่ะ"
"เข้ามา!"
เสียงทุ้มดังมาจากด้านใน
ฉู่ยี่ก้าวเข้าไป มองไปรอบๆ
ภายในห้องทำงานมีพื้นที่กว่าสองร้อยตารางเมตร ดูมีกลิ่นอายโบราณ ส่วนใหญ่ทำจากไม้ มีกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศ ทำให้รู้สึกสงบจิตใจ คล้ายกับผลของหยกหอมที่อาจารย์ทำไว้
มีผู้หญิงสองคนที่มีบุคลิกเฉียบคมนั่งอยู่บนโซฟา มองฉู่ยี่อย่างเงียบๆ
ส่วนหลังโต๊ะทำงาน ชายวัยกลางคนใส่ชุดจีนที่ดูมีการศึกษาลุกขึ้น ยกมือขวาชี้ไปที่เก้าอี้ตรงหน้า
"ฉู่ยี่ใช่ไหม? เชิญนั่ง"
ฉู่ยี่พยักหน้าเบาๆ ขณะเดินไป ในหัวก็นึกถึงข้อมูลของชายวัยกลางคนคนนี้
ประธานคนปัจจุบันของกลุ่มบริษัทหาน หานลี่กั๋ว! นักธุรกิจชื่อดัง เป็นบุคคลระดับที่แค่กระทืบเท้าก็สั่นสะเทือนทั้งประเทศ
"ดื่มชา"
หานลี่กั๋วรินชาให้ฉู่ยี่เอง แล้วจึงนั่งลง พูดเรื่องสำคัญ
"ฉู่ยี่ ฉันจะไม่พูดอ้อมค้อม เธอรู้ไหมว่าทำไมฉันเชิญเธอมา?"
ฉู่ยี่ส่ายหน้า: "ไม่ทราบครับ อาจารย์แค่เตะผมลงจากเขา ไม่ได้บอกอะไรเลย"
หานลี่กั๋วหัวเราะ: "นั่นก็เป็นสไตล์ของเธอนะ"
"ประธาน ท่านสนิทกับอาจารย์ของผมหรือครับ?"
"อย่าเรียกฉันว่าประธานเลย ถ้าไม่รังเกียจก็เรียกฉันว่าลุงฮันก็พอ" หานลี่กั๋วโบกมือ แล้วพูดต่อ: "ส่วนเรื่องที่ว่าฉันสนิทกับอาจารย์ของเธอแค่ไหน... เธอคิดว่าศาลาและอาคารบนเขาของพวกเธอมาจากไหนล่ะ?"
ฉู่ยี่ลุกขึ้นทันที ก้มตัวคว้ามือหานลี่กั๋วอย่างกระตือรือร้น
"ลุงฮัน ที่แท้ก็เป็นเงินของท่านนี่เอง! ขอประทานโทษที่ไม่รู้มาก่อน!"
หานลี่กั๋วหัวเราะ: "แค่เงินเล็กน้อยเท่านั้นเอง"
"ไม่! ไม่ใช่แค่เรื่องเงิน!"
ฉู่ยี่พูดอย่างจริงจัง
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนที่คนตรงหน้านี้ออกเงินสร้าง ไม่ได้สร้างห้องน้ำชาย ห้องอาบน้ำชาย เขาจะมีความสุขมากมายขนาดนี้ได้ยังไง
"ลุงฮัน บอกมาเถอะครับว่าเรียกผมมาทำไม? ผมพร้อมลุยไฟบุกน้ำ ไม่มีอะไรที่ไม่กล้าทำ!"
หานลี่กั๋วถึงกับตกใจกับความกระตือรือร้นของฉู่ยี่
หลินชิงหยิ่งไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม? ลูกศิษย์ของเธอคนนี้เป็นยอดฝีมือจริงๆ หรือ?
"เสี่ยวชู เธออย่าเพิ่งร้อนใจ นั่งลงก่อน เราค่อยๆ คุยกัน"
พอทำให้ฉู่ยี่ใจเย็นลงได้แล้ว หานลี่กั๋วก็ถามตรงๆ: "เสี่ยวชู ฝีมือเธอเป็นยังไงบ้าง?"
ฉู่ยี่เกาหัว: "ไม่ค่อยแน่ใจครับ แค่รู้ว่าพี่ๆ สู้ผมไม่ได้ แต่อาจารย์ตีผมกระเด็นได้"
หานลี่กั๋วเลิกคิ้ว ยิ้มพูด: "ก็ปกติ ในฮวากั๋ว คนที่สู้กับอาจารย์ของเธอได้ก็มีไม่กี่คน"
"งั้นแสดงว่าผมก็เก่งพอตัวสิครับ?"
ฉู่ยี่แปลกใจ
โตมาบนเขา เขาแทบไม่เคยต่อสู้กับคนนอก จึงไม่มีความคิดชัดเจนเกี่ยวกับฝีมือตัวเอง
"ลองดูก็รู้ไม่ใช่หรือ?"
หานลี่กั๋วส่งสายตา ผู้หญิงสองคนบนโซฟาก็ลุกขึ้นทันที
"ให้ผมสู้กับพวกเธอหรือ?"
ฉู่ยี่ลังเลเล็กน้อย
หานลี่กั๋วปลอบ: "ไม่ต้องกลัว พวกเธอจะไม่ลงมือหนัก"
"เอ่อ... งั้นก็ได้ครับ"
ฉู่ยี่ลุกขึ้น ในใจเตือนตัวเองซ้ำๆ
พวกเธอไม่ใช่พี่ ที่ไม่ควรแตะก็อย่าไปแตะ!
สามคนเดินไปยังที่โล่งแจ้ง หญิงสาวทั้งสองคนนั้นค้อมตัวคำนับให้ฉู่ยี่
"เชิญ!"
ฉู่ยี่ตอบด้วยการคำนับกลับ แล้วมองพวกเธออย่างพินิจพิเคราะห์
อายุมากกว่าเขาไม่กี่ปี ผิวสีแทน รูปร่างคล่องแคล่ว มือหยาบกร้านเต็มไปด้วยหนังด้าน ดูก็รู้ว่าเป็นนักศิลปะการต่อสู้
แต่รูปร่างของพวกเธอนั้นเซ็กซี่มาก เสื้อผ้าที่รัดรูปขับเน้นเส้นสายที่น่าตื่นตา
ช่างดูป่าเถื่อนจริงๆ
หญิงสาวทั้งสองขมวดคิ้วน้อยๆ ไม่พอใจสายตาของฉู่ยี่
ไอ้ลามก!
ทันใดนั้น ทั้งสองก็เคลื่อนไหวพร้อมกัน กระโดดพุ่งเข้ามาราวกับเสือดาว ยื่นมือจับไหล่ฉู่ยี่
ในตอนที่ดูเหมือนจะสำเร็จ ฉู่ยี่ก็เบี่ยงตัวหลบ หลีกพ้นมือทั้งสองได้อย่างเฉียดฉิว
จากนั้นเขาก็ยกเท้าสะกิด พร้อมกับยื่นมือตบเบาๆ
หญิงสาวด้านซ้ายเสียการทรงตัวทันที ล้มคะมำไปข้างหน้า แต่เธอใช้มือยันพื้นแล้วม้วนตัวกลับเพื่อผ่อนแรง
"การตอบสนองของพวกเธอช้าไปหน่อย การเปลี่ยนท่าไม่คล่องตัว"
ฉู่ยี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ
หญิงสาวทั้งสองไม่โต้แย้ง เห็นได้ชัดจากการปะทะกันในชั่วพริบตานั้น พวกเธอก็รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดา
"เธอทางซ้าย ฉันทางขวา!"
พูดจบ ทั้งสองก็แยกกันโจมตีจากสองด้าน
ฉู่ยี่กวาดตามอง ในจังหวะที่หมัดทั้งสองใกล้เข้ามา เขาก็ยกมือขึ้นทันที
ปัก! ปัก!
เขาคว้าหมัดทั้งสองไว้ได้
หญิงสาวทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไป ทันใดนั้นคนหนึ่งก็เตะถีบเข้าที่ขาฉู่ยี่ อีกคนชกเข้าที่ชายโครงของเขา
ฉู่ยี่ยิ้มมุมปาก ไม่ตื่นตระหนก กำหมัดทั้งสองไว้แล้วกระชากแรงๆ
โครม!
ทั้งสองล้มคะมำไปข้างหน้า ชนกันเองตรงหน้าฉู่ยี่
"พอได้แล้ว!"
หานลี่กั๋วเอ่ยปาก พยักหน้าให้หญิงสาวทั้งสอง "ขอบใจมาก"
หญิงสาวทั้งสองดูไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ยอมฟังคำสั่งของหานลี่กั๋ว เงียบๆ กลับไปนั่งที่โซฟา
"นี่ถือว่าผ่านแล้วใช่ไหม?"
"แน่นอน!"
หานลี่กั๋วพยักหน้าอย่างพอใจ
"งั้นบอกได้หรือยังว่าเรียกผมมาทำอะไร?"
"อืม จริงๆ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่ให้คุณคุ้มครองลูกสาวผม"
ฉู่ยี่ชะงัก "ให้ผมเป็นบอดี้การ์ดเหรอ?"
"ถูกต้อง!"
หานลี่กั๋วหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากลิ้นชัก ส่งให้ฉู่ยี่
ฉู่ยี่เปิดดู สิ่งแรกที่เห็นคือรูปถ่าย
ในภาพเป็นหญิงสาวหน้าตาน่ารัก ผมหางม้า ยิ้มให้กล้องอย่างสดใส เปี่ยมไปด้วยความสดชื่นของวัยรุ่น
น่าเสียดายที่ภาพถ่ายแค่ถึงไหล่ ดูไม่ออกว่ารูปร่างเป็นยังไง
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ทำให้ฉู่ยี่ตาเป็นประกาย
"หาน หลิงเยว่ อายุ 20 ปี กำลังศึกษาที่มหาวิทยาลัยปินไห่..."
ในแฟ้มนอกจากข้อมูลพื้นฐานของหาน หลิงเยว่แล้ว ยังมีข้อมูลของเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนสนิทที่ติดต่อด้วยบ่อยๆ
หลังจากฉู่ยี่อ่านจบ หานลี่กั๋วก็เคาะโต๊ะพลางถาม "จำได้หมดแล้วใช่ไหม?"
"ครับ"
"ถ้างั้นต่อไปคุณต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของลูกสาวผม รวมถึงช่วงที่อยู่ในโรงเรียนด้วย ส่วนเรื่องสถานะ ทางโรงเรียนจะถือว่าคุณเป็นนักเรียน คุณไม่ต้องกังวล"
ฉู่ยี่เข้าใจ ต้องจ่ายเงินแน่ๆ
"นอกจากนี้ บัตรนี้คุณเก็บไว้ รหัสศูนย์หกตัว ผมจะโอนเงินเข้าให้เดือนละหนึ่งล้าน มีคำถามอะไรอีกไหม?"
มือฉู่ยี่สั่น
หนึ่งล้าน?!
"วางใจได้ลุงหาน! ผมอยู่ตรงนี้ รับรอง..."
ในขณะที่ฉู่ยี่กำลังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ จู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
หญิงสาวอกอึ๋มที่อยู่ข้างหานลี่กั๋ว กลับชักมีดพกออกมาจากแขนเสื้อ แทงเข้าที่คอของหานลี่กั๋ว!


## บทที่ 8 การเริ่มต้นที่ไม่คาดคิด

มือของหญิงสาวอ่อนแรงลงในทันที มีดที่อยู่ในมือเลื่อนหลุดจากนิ้วก้อยของเธอ
ฉู่ยี่คว้ามีดไว้ในมือได้อย่างรวดเร็วราวสายฟ้า เมื่อได้เปรียบแล้วเขาก็ลงมือทันที ปลายมีดแทงไปที่ลำคอของหญิงสาว
เห็นได้ชัดว่าปลายมีดได้แทงทะลุผิวหนังที่คอของเธอ เลือดค่อยๆ ไหลซึม ในตอนนั้นหานลี่กั๋วก็รีบวิ่งเข้ามา "พอแล้วๆ เสี่ยวชู นี่เป็นแค่การทดสอบที่ฉันจัดให้เธอ วางมีดลงเถอะ"
ฉู่ยี่ตกตะลึง มองดูหานลี่กั๋วดึงแผ่นทองคำเปลวออกจากคอของตัวเอง เขางงไปหมด
มีดในมือของฉู่ยี่ตกลงบนพื้น บนใบมีดมีคราบเลือดติดอยู่
สาวสวยที่เมื่อครู่ถือมีดอยู่ร่างกายอ่อนระทวยลงทันที ฉู่ยี่รีบเข้าไปประคอง อุ้มเธอไปวางบนเก้าอี้
รูปร่างแบบนี้ หน้าตาแบบนี้ วันนี้ตัวเองได้กำไรใหญ่แล้ว... ฉู่ยี่คิด
"เสี่ยวชู อย่าโกรธฉันนะ ที่ฉันทำแบบนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของลูกสาวฉัน"
ฉู่ยี่เกาท้ายทอย "ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ลุงฮัน"
"ถ้าอย่างนั้น ต่อไปนี้ฉันจะฝากความปลอดภัยของลูกสาวไว้กับเธอ ถ้าเธอตัดสินใจได้แล้ว กลับไปโทรหาฉันด้วย"
หลังจากนั้น พอฉู่ยี่เพิ่งออกจากห้องทำงานไป หานลี่กั๋วก็นั่งลงถาม "เซิ่งหนาน เซิ่งจวิน พวกเธอคิดว่าฝีมือเขาเป็นยังไงบ้าง?"
สาวสวยทั้งสองคนดูเหมือนจะละอายใจเล็กน้อย "อืม... ฝีมือดีจริงๆ นานแล้วที่ไม่ได้เจอคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ แต่... ถ้าพวกเราตั้งใจสู้จริงๆ ต้องเอาชนะเขาได้แน่!"
หานลี่กั๋วยิ้มเบาๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ
"ท่านประธาน เมื่อกี้ตอนที่เขาแย่งมีด ดูเหมือนจะบาดเจ็บนะคะ" หญิงสาวที่เมื่อครู่อ่อนระทวยได้สติกลับมา
"หืม? งั้นเธอรีบตามเขาไป พาเขาไปทำแผลเร็ว"
จากนั้นเยว่เหยาก็วิ่งตามออกไป
ในตอนนี้ ฉู่ยี่อยู่ในลิฟต์ เห็นเขากดจุดสำคัญบนข้อมือของตัวเอง น่าอัศจรรย์ที่เลือดหยุดไหลทันที
ไม่ได้พกผ้าพันแผลมา จำเป็นต้องใช้เสื้อผ้าในห่อของตัวเอง ฉู่ยี่ฉีกเสื้อที่ใส่ลงจากเขาเป็นเส้นๆ พันที่บาดแผล
"ฮึ ยากจริงๆ คราวหน้าตายก็ไม่จับของมีคมด้วยมือเปล่าอีกแล้ว!" ฉู่ยี่บ่นพึมพำ
ในตอนนั้นเอง หยกที่ห่อไว้ในเสื้อของเขาก็ตกลงมากระทบพื้นดังเคล้ง
ฉู่ยี่นึกถึงตอนที่ลงจากเขา อาจารย์สั่งไว้ว่านี่เป็นของที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย ห้ามทำหาย เขาจึงรีบก้มลงเก็บอย่างลนลาน
ในตอนที่เลือดที่ติดอยู่บนมือสัมผัสกับหยก ฉู่ยี่รู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต ทั้งตัวชาไปหมด
"แววตาสวรรค์ หูทิพย์ ลับรู้ใจ ชะตา ลับเทพพนม ลับรู้หมดสิ้น..."
"แววตาสวรรค์: การมองทะลุ การมองภายใน การมองจุลภาค การมองระยะไกล..."
"ตาทะลุ เปิด!"
ในชั่วพริบตา สมองของฉู่ยี่ถูกเติมเต็มด้วยข้อมูลมากมายนับไม่ถ้วน ในความมึนงงนี้ เขาแยกไม่ออกระหว่างความจริงกับจินตนาการ
เมื่อได้สติกลับมา กลับรู้สึกเหมือนฝันไป ลืมเลือนไปเกือบหมด
"ฉัน... ฉันเป็นอะไรไป?" ฉู่ยี่พิงลิฟต์ รู้สึกงุนงง ความรู้สึกนี้เหมือน... ยิ่งกว่าตอนที่เห็นอาจารย์เดินบนยอดไม้เสียอีก
หรือว่าตัวเองเปิดตาทะลุได้แล้ว? ฉู่ยี่ครุ่นคิด
ในตอนนั้นเอง ประตูลิฟต์เปิดออก ฉู่ยี่เตรียมจะเดินออกจากตึก
แต่ตอนนี้เยว่เหยายืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ มองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณชู ทำไมคุณกลับมาอีกล่ะคะ?"
ฉู่ยี่ก็งงเช่นกัน ฉันไม่ได้ลงมาชั้นหนึ่งแล้วหรอ? ทำไมกลับมาอีก?
ฉู่ยี่กำหยกในมือแน่นโดยไม่รู้ตัว แต่ความรู้สึกสดชื่นแจ่มใสในตอนแรกนั้นหายไปหมดแล้ว
"คุณชู คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าคะ?"
ฉู่ยี่ส่ายหน้า ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไม่เป็นไรๆ ผมแค่กดลิฟต์ใหม่ก็พอ"
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่ๆ ตัวเองกดลิฟต์ไปชั้นหนึ่งชัดๆ มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว
หรือว่าตัวเองจะมีพลังตาทะลุทะลวงจริงๆ? ทุกอย่างนี่เป็นเรื่องจริง?
ฉู่ยี่สงสัยในพลังที่ตัวเองได้มาอย่างกะทันหัน จึงหันหลังไป
"ตาทะลุ เปิด!"
ทันทีที่พูดจบ ราวกับมีลมเย็นพัดผ่านหน้าผากของฉู่ยี่ ทุกอย่างตรงหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา
ทุกสิ่งไม่อาจหลบพ้นสายตาของเขา เห็นทุกอย่างชัดเจน ทั้งสายเคเบิลเหนือห้องลิฟต์ และพนักงานออฟฟิศที่ยืนรออยู่นอกประตูลิฟต์
"คุณชู เมื่อกี้มือคุณบาดเจ็บนี่ ให้ดิฉันไปทำแผลด้วยกันไหมคะ?" เยว่เหยาถาม
ฉู่ยี่มองไปที่เยว่เหยาโดยไม่รู้ตัว จ้องที่หน้าอกเธอไม่กะพริบตา
"ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ..."
"คุณชูคะ?" เยว่เหยาเรียกเขาอีกครั้ง
เยว่เหยาสังเกตเห็นสายตาของฉู่ยี่ที่ไม่ละจากหน้าอกของเธอ พอลองคิดทบทวนคำพูดของเขา รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ใบหน้าจึงแดงก่ำขึ้นมาทันที
"คุณชู กรุณารักษามารยาทด้วยค่ะ!" เยว่เหยาพูดอย่างช้าๆ ทีละคำ
ฉู่ยี่เพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่ตัวเองทำเกินไปหน่อย แต่เมื่อเจอรูปร่างแบบนี้ ใครจะไม่ใจเต้นล่ะ?
"ขอโทษครับ อดใจไม่ไหวน่ะ"
เยว่เหยารู้สึกน้อยใจนับพันทวี ทำไมมาทำงานทั้งที เกือบเสียชีวิตแล้วยังต้องมาโดนลวนลามอีก
แต่พอนึกถึงประธานฮัน นึกถึงงานที่ได้มาอย่างยากลำบาก เยว่เหยาก็สงบสติอารมณ์ลง พูดเสียงเรียบว่า "คุณฉู่ยี่คะ มือของคุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?"
ฉู่ยี่เพิ่งนึกถึงมือที่บาดเจ็บของตัวเอง ก้มลงดู
"ไม่เป็นไร แค่ผิวหนังกับกล้ามเนื้อฉีกขาด เส้นเลือดฝอยขาดไปนิดหน่อย ห่างจากกระดูกอีก 0.7 เซนติเมตร..."
เยว่เหยาชะงัก "คุณชู คุณ...แม่นยำเกินไปแล้วนะคะ"
ฉู่ยี่เกาหัวแล้วหัวเราะ พลังตาทะลุนี่ก็ใช้ได้ไม่เลวเลย
ติ๊ง...
ลิฟต์หยุดที่ชั้นสอง เยว่เหยาพูดอย่างสุภาพว่า "คุณชูคะ ดิฉันว่าแผลของคุณอันตรายอยู่นะคะ เราไปห้องพยาบาลทำแผลกันดีไหมคะ ไม่นานหรอกค่ะ"
ได้ยินเยว่เหยาพูดแบบนั้น ฉู่ยี่ก็ตกลง
ห้องพยาบาลของกลุ่มบริษัทหานใหญ่เท่ากับโรงพยาบาลเลย ฉู่ยี่อดชื่นชมไม่ได้
ฉู่ยี่เดินตามเยว่เหยาเข้าห้องตรวจ
"พี่เวินคะ มีเพื่อนร่วมแผนกโดนมีดบาดมือค่ะ ช่วยทำแผลให้หน่อยได้ไหมคะ?"
ตอนนั้นเอง มีสาวเอวบางในชุดกาวน์ขาวเดินเข้ามา "เยว่เหยา ไม่ได้เจอกันนานเลย ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่เหรอ?"
ทั้งสองคนคุยหยอกล้อกันสองสามประโยค ลืมไปเลยว่ามีฉู่ยี่ยืนอยู่ข้างๆ
"อ๊ะ ขอโทษค่ะคุณชู มา ทำความสะอาดแผลให้ก่อน"
ฉู่ยี่ทำหน้าไม่แยแส คิดในใจว่า ฮึ รอคุณห้ามเลือดทำแผลให้ แผลผมก็คงหายแล้วล่ะ
แต่หมอคนนี้ก็น่าสนใจอยู่นะ
ใต้เสื้อกาวน์ขาว เธอใส่เสื้อตาข่ายสีดำเปิดสะดือ กับกางเกงยีนส์ขาสั้น


## บทที่ 9 พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว

ฉู่ยี่จ้องมองจนตาเหลือก พลางภาวนาในใจ "เอ็กซ์เรย์ เปิด!"
ฉู่ยี่ตาพร่าไปหมด แต่เขาสังเกตเห็นว่าเลือดที่หยุดไหลบนมือเขาเมื่อครู่ กลับไหลออกมาอีกครั้ง
แปลกจัง ไม่ใช่ว่าเลือดหยุดไหลแล้วหรอกเหรอ? ทำไมถึงไหลอีกล่ะ?
หญิงสาวในชุดกาวน์ขาวดูไม่ตื่นตระหนกแต่อย่างใด "บาดแผลนี้เป็นยังไงถึงได้เป็นแบบนี้?"
ก่อนที่ฉู่ยี่จะทันได้พูดอะไร เยว่เหยาก็ชี้ไปที่มือของเขาพลางร้องตกใจ "พี่เวิน ดูสิคะ! เขาเลือดออกอีกแล้ว!"
เวิน ยาเหลือบมองอย่างเรียบเฉย ราวกับว่าเธอคุ้นชินกับสถานการณ์แบบนี้มานานแล้ว
เห็นฉู่ยี่จ้องมองหน้าอกของเธอไม่วางตา เวิน ยาจึงจ้องกลับ "สวยไหม?"
"สวยครับ!"
ฉู่ยี่ตอบออกไปโดยไม่ทันคิด
พอได้สติ เขาเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเวิน ยากำลังยิ้มแย้มแต่ไม่ถึงดวงตา "หนุ่มหล่อ รู้ไหมว่านี่ที่ไหน? กล้าดีนักนะ"
"ขอโทษครับ อดใจไม่ไหว"
เวิน ยาแค่นเสียงหึในลำคอ ลากเก้าอี้มานั่งตรงหน้าฉู่ยี่ เปิดกล่องปฐมพยาบาล หยิบคีมคีบสำลีมาทำความสะอาดแผลให้เขา
ขณะที่เวิน ยากำลังทำความสะอาดแผล เธอก็สังเกตเขาไปด้วย สายตาของฉู่ยี่ไม่ละจากตัวเยว่เหยาเลย เธอรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้น่าสนใจขึ้นมาเรื่อยๆ เมื่อกี้จ้องเธอ ตอนนี้จ้องเยว่เหยา ชัดเจนว่าไม่ได้มีเจตนาดี
เยว่เหยาดูอึดอัดใจ แต่เวิน ยากลับตบแขนเธอเบาๆ ปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอกเหยาเหยา เขาแค่มีใจแต่ไม่กล้าทำอะไรหรอก แค่เห็นก็พอใจแล้ว — ผ้าพันแผล"
เยว่เหยาคิดในใจ ถ้าประธานตัดสินใจจ้างเขาจริงๆ เธอก็ต้องเจอหน้าเขาทุกวันสิ...
แต่ก็แค่รักษาระยะห่างก็พอ
เวิน ยาทายาให้เขาอย่างรวดเร็ว มองดูแผลของเขาแล้วพูด "อืม... จริงๆ ไม่จำเป็นต้องเย็บหรอก"
"หา? แผลแยกขนาดนี้ ไม่ต้องเย็บเหรอครับ?"
เวิน ยาเหลือบตามองเขา
"แค่สายตาคุณไม่อยู่กับร่องกับรอย ฉันยอมพันแผลให้ก็ดีแล้ว"
คำพูดนั้นทำให้ฉู่ยี่รู้สึกเขินขึ้นมา เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนพูด "งั้น... เย็บให้หน่อยได้ไหมครับ?"
"แน่ใจเหรอ? ฉันไม่มียาชานะ" เวิน ยายิ้ม
ฉู่ยี่พยักหน้า
ตอนนี้ เวิน ยาสังเกตเห็นว่าสายตาของฉู่ยี่ยังไม่ละจากหน้าอกของเธอ คราวนี้เธอไม่โกรธ กลับพูดเล่นๆ ว่า "ยังไง ยังดูไม่พอเหรอ? ได้คืบจะเอาศอกแล้วสิ?"
"ได้คืบแล้ว ยังจะขาดศอกอีกเหรอครับ? การได้คืบเอาศอกก็เป็นแรงขับเคลื่อนของความก้าวหน้านะครับ"
ฉู่ยี่แกล้งแหย่เธอ คราวนี้เวิน ยากลับหลุดขำออกมา
เห็นเธอไม่โกรธ ฉู่ยี่ก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาก
"บางคนนี่นะ เป็นไอ้ตาหื่นก็ยอมรับไปเถอะ ดันมาหาข้ออ้างมากมาย น่าเบื่อจริง"
เวิน ยาพูดไปพลางค่อยๆ แกะผ้าพันแผลออก
"เหยาเหยา ช่วยหยิบเข็มด้ายให้พี่หน่อย"
เยว่เหยาเพิ่งได้สติ ใบหน้าของเธอแดงจัดจนผิดปกติ
ไม่จริงใช่ไหม? ทำไมพี่เวินถึงได้เปิดเผยขนาดนี้... อายจะแย่แล้ว
"พี่เวินคะ ในกล่องไม่มีแล้ว หนูจะไปหาอันใหม่นะคะ"
อาจเป็นเพราะนั่งยองๆ นานเกินไป พอเยว่เหยาลุกขึ้น เธอเสียหลักเล็กน้อย พอขยับตัว ก็ร้อง "อ๊า!" แล้วเอนหลังไป
ได้ยินเสียง เวิน ยาก็ไม่สนใจเย็บแผลแล้ว รีบไปช่วยพยุงเธอ แต่เพราะเวิน ยาเองก็ไม่มีแรงมาก พอเยว่เหยาล้มเข้าหาตัวเธอ เธอรับน้ำหนักไม่ไหว ก็เซถลาหลังไปด้วย
ท่ามกลางเสียงร้องตกใจ ฉู่ยี่พุ่งเข้าไปช่วยทันที
คราวนี้ก็ดีแล้ว!
เสียงดังปัง! ทั้งสามคนล้มลงพร้อมกัน สาวสองคนล้มทับลงบนตัวฉู่ยี่
เสียงดังทึบ เขาล้มลงหงายหลัง ส่วนสาวทั้งสองก็ทับอยู่บนตัวเขา
และโชคไม่ดี มือของฉู่ยี่ดันไปวางทาบอยู่บนหน้าอกของสาวทั้งสองพอดี
ในขณะที่ฉู่ยี่กำลังปลื้มปริ่มกับสถานการณ์
เสียงเอี๊ยดดัง —
ประตูห้องพยาบาลเปิดออก
"พี่เวิน ยาที่หนูเอาไปครั้งก่อนยังมีไหมคะ ประจำเดือนหนู..."
กู้ซินเปิดประตูเข้ามาพลางกุมท้องน้อย แต่กลับเห็นภาพตรงหน้าเช่นนี้
เมื่อกู้ซินเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นฉู่ยี่... สีหน้าเธอก็หม่นลงทันที
"ดูเหมือนฉันจะมาผิดเวลา..."
ฉู่ยี่รีบลุกขึ้นยืน จัดปกเสื้อตัวเองเล็กน้อย "ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ กู้ซิน ไม่สบายตรงไหนเหรอ?"
กู้ซินยิ้มเยาะ "นี่มันที่ทำงานฉัน ทำไมฉันจะมาไม่ได้"
เวิน ยาลุกขึ้นยืนในตอนนั้น "พวกคุณ... รู้จักกันด้วยเหรอ"
พูดถึงกู้ซิน ผู้จัดการสาวที่เย็นชาและดุดันคนนี้ ในกลุ่มบริษัทหานแทบไม่มีพนักงานชายคนไหนกล้าเข้าใกล้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจีบ เวิน ยารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
กู้ซินปฏิเสธทันที "ใครจะไปรู้จักไอ้ลามกคนนี้!"
"ผู้จัดการกู้ของเรานี่ เป็นผู้หญิงเก่งที่มีเหตุผลเสมอ แต่ถ้าคุณไม่รู้จักเขา แล้วทำไมถึงรู้ว่าเขาเป็นคนลามกล่ะ?"
กู้ซินนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนรถไฟกับฉู่ยี่ ใบหน้าเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
"จับได้แล้วนะ บอกมาตามตรง พวกคุณมีความสัมพันธ์อะไรกัน?"
เวิน ยาถามพลางยิ้ม
ตอนนี้ทั้งกู้ซินและฉู่ยี่ต่างหันหน้าหนีไป ไม่พูดอะไร
"ไอ้หนู เก่งนี่ ผู้จัดการกู้ของเราไม่ใช่ผู้หญิงที่ใครก็ได้จะได้ครอบครอง นายยังจะไปจีบสาวที่อื่นอีก?"
ฉู่ยี่ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี "เฮ้อ... ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิดหรอก"
"ฉันคิดอะไรล่ะ? บอกให้รู้ไว้นะ ที่ไม่เอาเรื่องก็เพราะเห็นแก่กู้ซิน ถ้ามีครั้งหน้า... ป้าเคยทำหมันกระต่ายมาไม่ต่ำกว่าแปดสิบตัว"
กู้ซินรีบทำให้ตัวเองใจเย็นลง หยุดครู่หนึ่งแล้วพูด "พี่เวิน พวกเราไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิด แค่เพิ่งรู้จักกันตอนมาบริษัท พี่เข้าใจผิดแล้ว"
ฉู่ยี่รู้สึกอึดอัดเช่นกัน อยากเปลี่ยนเรื่อง จึงยกมือที่มีเลือดไหลขึ้นมา "ช่วยดูมือผมหน่อยได้ไหม... เลือดยังไหลอยู่เลย!"
เวิน ยาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้พันผ้าพันแผลให้เขาได้แค่ครึ่งเดียว
"นายบาดเจ็บเหรอ? เป็นอะไรมา?" กู้ซินถาม
"แค่แผลนิดหน่อย ไม่เป็นไร"
เยว่เหยาที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร แค่สบตากับเวิน ยาแล้วยิ้มเท่านั้น
เวิน ยาแกะผ้าพันแผลที่พันไว้ออก เตรียมจะเอาเข็มและด้ายมาเย็บแผลให้ ต่อหน้ากู้ซิน เขาจำเป็นต้องระวังตัวหน่อย
แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามควบคุมตัวเองแค่ไหน หน้าอกของเวิน ยาก็อยู่ตรงหน้าเขา เขาอยากจะเบนสายตาไปที่อื่นแต่ก็ทำไม่ได้
ตอนนั้นเอง... ความเจ็บแปลบวาบขึ้นมาจากฝ่ามือไปถึงประสาทสมอง
เวิน ยาเงยหน้าขึ้นมายิ้ม "ขอโทษนะคะ มือสั่นไปหน่อย"
ไม่นาน สายตาของฉู่ยี่ก็เริ่มเหลือบมองไปที่หน้าอกของเวิน ยาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
จนกระทั่งกู้ซินพูดออกมาด้วยความโกรธ "ยังไม่พออีกเหรอ"
ฉู่ยี่รีบละสายตาจากร่างของเธอ แล้วหันไปมองกู้ซินแทน


## บทที่ 10 เช่าบ้าน

ตาทะลุของเขาช่างน่าทึ่งจริงๆ แถมยังเป็นหมีขาวการ์ตูนด้วย จิ๊จ๊ะ ไม่แพ้พี่เวินเลยนะ
อาจเป็นเพราะรู้สึกได้ว่าฉู่ยี่กำลังจ้องมองตัวเองอยู่ กู้ซินรู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว จึงรีบหาเรื่องคุย
"เอาล่ะ เอาโทรศัพท์ของนายออกมา" เธอพูดอย่างไม่เกรงใจ
"โทรศัพท์เหรอ? จะเอาไปทำไม?"
"บอกให้เอาออกมาก็เอาออกมาสิ พูดมากทำไม"
ฉู่ยี่เอี้ยวตัวไปค้นห่อผ้าของตัวเอง ในที่สุดก็หยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าออกมาได้
กู้ซินมองโทรศัพท์ของเขาแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้อีกครั้ง
"โทรศัพท์ของนายเก่าเกินไปแล้วนะ ดูเหมือนของคนยุคศตวรรษที่แล้วเลย"
ฉู่ยี่แอบสาปแช่งในใจ ก็อาจารย์บอกว่าต้องเลี้ยงลูกชายแบบขัดสน ของดีๆ บนเขาทั้งหมดเอาไปเลี้ยงพี่สาวร่วมสำนัก แล้วจะมีของดีอะไรมาถึงตัวเองล่ะ แม้แต่เสื้อผ้าขาดๆ ที่ใส่อยู่นี่ก็ใส่มาหลายปีแล้ว
กู้ซินหยิบโทรศัพท์เก่าของฉู่ยี่มาเล่นสักพัก แกล้งทำเป็นยังไม่สนิทกัน โทรไปที่โทรศัพท์ของตัวเอง
"รอโทรศัพท์ฉันนะ ตอนนี้ฉันยังยุ่งอยู่ ไม่มีเวลามาเถียงกับนาย" พูดจบ กู้ซินก็ไม่รอช้า หมุนตัวเดินจากไปทันที
เยว่เหยาก็ฉวยโอกาสเดินตามกู้ซินออกไป ในห้องพยาบาลเหลือเพียงฉู่ยี่กับเวิน ยา
เวิน ยาช่วยเย็บแผลให้เขาเสร็จ แล้วพันผ้าพันแผลที่มือใหม่
"ฉันว่านะ ผู้จัดการกู้ของเราไม่เคยแสดงอารมณ์แบบนี้กับใครมาก่อนเลย นายเป็นคนแรกที่ฉันเห็นเลยนะ พวกนายเพิ่งรู้จักกันจริงๆ เหรอ?"
ฉู่ยี่พยักหน้า
"เก่งจริงๆ เลย พยายามต่อไปนะหนุ่มน้อย อ้อ แล้วก็อย่าโดนน้ำตอนกลับไปด้วย"
จากนั้นเวิน ยาก็ลุกขึ้นยืน เริ่มเก็บของ
ตอนที่ฉู่ยี่เดินมาถึงประตู เวิน ยาก็นึกขึ้นได้ "เออใช่ นายอยู่แผนกไหนนะ?"
ฉู่ยี่คิดสักครู่ "ผมอยู่แผนกรักษาความปลอดภัยครับ"
ใช่แล้ว ไม่ผิด งานที่ประธานมอบหมายให้ผม ก็คืองานรักษาความปลอดภัยนี่แหละ
"สู้ๆ นะ ถ้ามีอะไรก็มาหาฉันได้ตลอด ฉันต้องไปนอนแล้วล่ะ เมื่อคืนเต้นในผับถึงตี 3"
ฉู่ยี่กำลังจะเดิน พอได้ยินคำว่าเต้นในผับ ก็สนใจขึ้นมาทันที
"เต้นในผับ? ไปเต้นที่ไหนเหรอ?"
เวิน ยายิ้ม "ยังไง สนใจด้วยเหรอ? คราวหน้าไปจะโทรชวนนะ"
ดวงตาของฉู่ยี่เป็นประกายวาววับ "งั้นขอบคุณพี่เวินล่วงหน้าเลยครับ"
ฉู่ยี่เดินลงบันได ออกจากประตูใหญ่ของกลุ่มบริษัทหาน มองถนนที่คึกคักและตึกใหญ่โตรอบๆ มันแตกต่างจากบนเขาโดยสิ้นเชิง เมืองใหญ่ทำให้เขารู้สึกปรับตัวไม่ทัน
"ไม่ต้องคิดอะไรมากตอนนี้ หาที่พักก่อนดีกว่า"
ดังนั้นฉู่ยี่จึงเรียกแท็กซี่ตรงไปที่บริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์
บริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์แห่งนี้ดูเหมือนจะเป็นบริษัทใหญ่ แต่ในกระเป๋าเขามีบัตรเงินสด 1 ล้านหยวน ทำให้มั่นใจตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉู่ยี่จึงเดินเข้าไปเลย
พอเข้าประตูมา ก็มีผู้หญิงใส่เสื้อเชิ้ตขาวกับกระโปรงรัดรูปเดินเข้ามา ฉู่ยี่ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทันที
"สวัสดีค่ะคุณลูกค้า คุณต้องการซื้อบ้านหรือเช่าคะ?"
ฉู่ยี่เห็นป้ายชื่อที่หน้าอกเธอเขียนว่า "จางหยวี้หยู"
"เช่าครับ"
"ค่ะ แล้วคุณมีความต้องการอะไรเป็นพิเศษเกี่ยวกับที่พักไหมคะ? เช่น อยากได้ใกล้โรงเรียน? หรือใกล้สถานีรถไฟฟ้า?" หญิงสาวถามด้วยความใจเย็น
ฉู่ยี่คิดสักครู่ "อยากได้ที่พร้อมเข้าอยู่ได้เลย ใกล้เมืองมหาวิทยาลัยปินไห่หน่อย ค่าเช่าไม่มีปัญหา และถ้าเป็นไปได้อยากเข้าอยู่ได้เลยตอนนี้"
เมื่อได้ยินว่าเจอลูกค้ารายใหญ่ที่ไม่สนใจเรื่องค่าเช่า ดวงตาของจางหยวี้หยูก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
"เชิญทางนี้ค่ะคุณ ดิฉันจะพาไปดูห้องค่ะ"
จากนั้น ฉู่ยี่ก็เดินตามเธอไปที่โต๊ะทำงานของเธอ
จางหยวี้หยูเชิญให้ฉู่ยี่นั่งลงอย่างสุภาพ แล้วเธอก็เปิดคอมพิวเตอร์หาห้องให้เขาดู
"คุณคะ ห้องนี้เป็นยังไงบ้าง? ห้องนี้ตรงตามความต้องการของคุณ แต่อาจจะเล็กไปนิดนึงนะคะ"
ฉู่ยี่เหลือบไปเห็นร่องอกที่โผล่จากคอเสื้อของจางหยวี้หยูโดยบังเอิญ
ช่างใหญ่กว่ากันทุกคน...
ในทันใดนั้น เลือดฉู่ยี่ก็สูบฉีดแรงขึ้น เขาอดไม่ได้ที่จะไอสองที
เมื่อได้ยินฉู่ยี่ไอ จางหยวี้หยูรีบยื่นน้ำให้เขา พร้อมกับลูบหลังเขาเบาๆ "คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? ดื่มน้ำหน่อยนะคะ"
ฉู่ยี่รับน้ำมาดื่มอึกหนึ่ง "ไม่เป็นไรๆ"
"ผมว่าห้องนี้ไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่ มีห้องที่ใหญ่กว่านี้ไหมครับ?"
จางหยวี้หยูยิ้ม "มีค่ะคุณ แต่ราคาอาจจะสูงขึ้นนิดหน่อย คุณรับได้ไหมคะ?"
ฉู่ยี่พูดอย่างมั่นใจ "เรื่องราคาไม่ใช่ปัญหา คุณแนะนำมาได้เลย"
จากนั้นจางหยวี้หยูก็หาห้องอีกห้องให้เขาดู "คุณคะ ห้องนี้เป็นไงบ้าง? ห้องนี้อยู่ห่างจากมหาวิทยาลัยปินไห่แค่ถนนกั้น มีห้างใหญ่และสวนสาธารณะอยู่ใกล้ๆ สะดวกสบายมากค่ะ"
ฉู่ยี่ไม่ได้สนใจฟังที่เธอพูด เขาจ้องแต่ร่องอกที่โผล่มาให้เห็น
"คุณคะ เป็นไงบ้างคะ?"
ฉู่ยี่เพิ่งได้สติ "ดีๆ เอาห้องนี้แหละครับ"
เมื่อเห็นว่าลูกค้าตัดสินใจเร็วขนาดนี้ นานๆ ทีจะได้เจอลูกค้าใจป้ำแบบนี้ จางหยวี้หยูจึงรีบเสนอว่าจะเอากุญแจพาไปดูห้อง
ไม่นาน จางหยวี้หยูก็จอดรถบีเอ็มดับเบิลยูสีแดงไว้หน้าร้าน
"คุณฉู่คะ เชิญขึ้นรถค่ะ ดิฉันจะพาไปดูห้อง"
ฉู่ยี่คิดในใจ นายหน้าอสังหาฯ พวกนี้รวยกันขนาดนี้เลยเหรอ? ขับบีเอ็ม?
ระหว่างทาง จางหยวี้หยูคุยกับเขาอย่างสนุกสนาน ทำให้ฉู่ยี่รู้สึกมีความสุขมาก
ไม่นาน ก็มาถึงสวนดอกไม้อันไท่ ตอนขึ้นบันได จางหยวี้หยูคอยประคองแขนฉู่ยี่อย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวพอเหมาะพอดี
"ห้องนี้อยู่ตึก 1 บันได 1 ห้อง 301 ค่ะคุณ ดูสิคะ อุปกรณ์ในห้องครบครันมาก ถ้าคุณต้องการ เราเซ็นสัญญากันวันนี้เลยก็ได้ ดิฉันจะให้แม่บ้านมาทำความสะอาดให้ค่ะ"
ฉู่ยี่มองไปรอบๆ ห้องดูใหญ่และหรูหรา โดยเฉพาะที่นอนก็นุ่มมาก เขาพอใจมาก จึงพยักหน้าตกลงเซ็นสัญญาทันที
จางหยวี้หยูทำงานอย่างรวดเร็ว รีบหยิบสัญญาเช่าออกมาจากกระเป๋าเอกสารด้วยความดีใจ
ฉู่ยี่ถูกเธอทำให้หัวใจหวั่นไหวไปหมดแล้ว รู้สึกได้ชัดว่าเลือดที่แผลกำลังไหลเวียน จางหยวี้หยูพูดแค่ไม่กี่ประโยค ก็ทำให้เขายอมเซ็นชื่อและประทับคาถามือ
"ดีค่ะ คุณฉู่ สัญญาของเราจะมีผลตั้งแต่วันนี้ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันค่ะ"
จางหยวี้หยูยื่นมือมาจับมือกับเขา ฉู่ยี่จับมือนุ่มนิ่มของเธอไว้ อยากจะจับไว้นานๆ แต่อีกฝ่ายรีบดึงมือออกไปอย่างรวดเร็ว และถอยห่างจากเขาทันที
"คุณฉู่คะ ห้องนี้เช่าเป็นรายปี ต้องวางเงินประกัน 2 เดือน ดิฉันคิดค่าเช่าเดือนละ 1,200 ยกเว้นค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดให้ คุณต้องจ่ายทั้งหมด 548,800 จะจ่ายเป็นเงินสดหรือบัตรเครดิตคะ?"


## บทที่ 11 โครงกระดูกของหญิงงาม

"รูดบัตร"
ฉู่ยี่ไม่ค่อยรู้เรื่องราคาตลาดในละแวกนี้เท่าไหร่ แค่ห้าแสนกว่าบาทเอง ในกระเป๋ามีพอจ่าย
จางหยวี้หยูชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องต่อรองราคา หรือแม้แต่ยกเลิกการซื้อขาย แต่ใครจะคิดว่าคนคนนี้ตกลงซื้อทันทีโดยไม่ขอลดแม้แต่บาทเดียว
ตอนนี้กลับกลายเป็นเธอที่ลังเลแทน
เขาเป็นคนบ้าหรือเปล่านะ?
จนกระทั่งชำระเงินเสร็จ เธอถึงได้โล่งอก
แต่เมื่อเห็นฉู่ยี่กำลังสำรวจบ้านอย่างตื่นเต้น เธอก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
"หนุ่มหล่อ ให้ฉันคืนเงินให้บ้างไหม การหาเงินไม่ใช่เรื่องง่าย"
ฉู่ยี่โบกมือ "ไม่เป็นไร คุณหาเงินยากกว่าผมอีก"
พอได้ยินคำพูดนี้ จางหยวี้หยูถึงกับช็อก
เพราะฉันหาเงินยากกว่าเขา...
เขาถึงได้ตกลงง่ายๆ แบบนี้สินะ?
โดยไม่รู้ตัว น้ำตาก็คลอเบ้าตาจางหยวี้หยู
เธอทุ่มเททุกอย่างเพื่อหาเงิน แม้กระทั่งใช้ร่างกายของตัวเอง เธอคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งพอ แต่กลับพังทลายด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวของฉู่ยี่
"ทำไมคุณร้องไห้ล่ะ?"
ฉู่ยี่กลับมาจากระเบียง เห็นจางหยวี้หยูร้องไห้สะอึกสะอื้น รู้สึกงุนงง
"แค่นึกถึงเรื่องบางอย่าง" จางหยวี้หยูเช็ดน้ำตา พลางติดกระดุมคอเสื้อ ฝืนยิ้มพูดว่า "คุณทานข้าวหรือยัง? ฉันเลี้ยงข้าวคุณนะ"
"ได้สิ"
เห็นเธอร้องไห้ขนาดนี้ ฉู่ยี่ก็เลยไม่ปฏิเสธ ตามเธอออกมานอกหมู่บ้าน
ห่างจากมหาวิทยาลัยแค่ถนนกั้น แน่นอนว่าแถวนี้มีร้านอาหารเต็มไปหมด
เลือกร้านกุ้งมังกร สั่งกุ้งรสเผ็ดและรสกระเทียม พร้อมกับกับข้าวอีกสองอย่าง
ระหว่างรออาหาร เธอถามว่า "คุณชู คุณอายุเท่าไหร่คะ?"
"ยี่สิบสี่"
"หนุ่มจังเลยนะ"
"คุณก็ไม่แก่นี่"
จางหยวี้หยูหัวเราะคิก "ไม่แก่ได้ไง? สามสิบแล้ว"
"นั่นแหละดีแล้ว พ้นจากความเขินอายวัยรุ่น แต่ก็ยังไม่แก่เฒ่า กำลังอยู่ในช่วงที่มีเสน่ห์ที่สุด"
นี่ไม่ใช่การประจบประแจงของฉู่ยี่ แต่เป็นข้อสรุปที่ได้จากการเปรียบเทียบหลายครั้ง
จางหยวี้หยูหน้าแดงเมื่อได้ยินคำพูดของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกเขินอายขึ้นมา
พอรู้ตัว เธอก็ตกใจ
เดินในวงการเจียงหูมาหลายปี ไม่นึกว่าตัวเองจะยังมีความรู้สึกแบบนี้อยู่
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง จางหยวี้หยูก็ค้นกระเป๋า หยิบม้ามณีมรกตขนาดเท่าหัวแม่มือออกมา
เรียบลื่น มันวาว ดูออกว่าถูกลูบไล้มานาน
"คุณชู อันนี้ให้คุณค่ะ"
ฉู่ยี่ส่ายหน้าทันที
จางหยวี้หยูยัดใส่มือเขา พูดว่า "รับไว้เถอะ ถือว่าเป็นของขอโทษ พูดตามตรง สัญญาครั้งนี้ฉันได้กำไรเยอะ"
ผมก็ได้กำไรไม่น้อยเหมือนกันนะ
ฉู่ยี่เหลือบมองก้อนผ้าที่วางอยู่บนโต๊ะ กระแอมเบาๆ พูดว่า "ได้ครับ ผมรับไว้"
พูดจบ เขาก็กำม้ามณีมรกตจะเอาใส่กระเป๋า
แต่ในตอนนั้นเอง ม้ามณีมรกตไปสัมผัสกับคราบเลือดบนผ้าพันแผล
อื้อ!
สมองของฉู่ยี่สั่นสะเทือนทันที เหมือนมีคนตีระฆังอยู่ข้างใน
ความรู้สึกเย็นเยือกพุ่งออกมาจากม้ามณีมรกต ไหลเข้าสู่ดวงตาของเขา
ทียานทำงานโดยอัตโนมัติ จางหยวี้หยูตรงหน้าก็กลายเป็นร่างเปลือยทันที
แต่ก่อนที่ฉู่ยี่จะรู้สึกตื่นเต้น จางหยวี้หยูก็หายไป!
พูดให้ถูกต้องคือ ผิวหนังของจางหยวี้หยูหายไป
ในสายตาของฉู่ยี่ เริ่มจากกล้ามเนื้อใต้ผิวหนัง ตามด้วยอวัยวะภายใน เส้นเลือด เอ็น...
เมื่อเห็นโครงกระดูกที่ปากเปิดปิด มุมปากของฉู่ยี่ก็กระตุก
"ถ้าการเป็นคนเจ้าชู้เป็นความผิด ทำไมไม่ให้ตำรวจมาจับฉัน แต่กลับให้ฉันเห็นแบบนี้?!"
ความคิดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้นครอบงำสมอง ความคิดเรื่องเซ็กซี่ทั้งหมดหายไป
"คุณชู? ฉู่ยี่! เป็นอะไรไปหรือเปล่า?"
ค่อยๆ ได้ยินเสียงเรียกของจางหยวี้หยูดังขึ้นข้างหู
ฉู่ยี่สะดุ้งตื่น ปิดทียาน จางหยวี้หยูที่มีเลือดเนื้อและหน้าอกใหญ่กลับมาปรากฏตรงหน้าเขาอีกครั้ง
"เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ฉู่ยี่ฝืนยิ้ม: "ไม่เป็นไร"
ในตอนนี้ กุ้งถูกยกมาเสิร์ฟ ภายใต้การเชื้อเชิญของจางหยวี้หยู ฉู่ยี่เริ่มกินอย่างเหม่อลอย
ม้ามณีมรกตในกระเป๋ากลายเป็นผงละเอียดไปแล้ว พลังงานบางอย่างในนั้นทำให้ความสามารถในการมองทะลุของทียานพัฒนาขึ้นอีกระดับ
แต่เดิมฉู่ยี่สามารถมองทะลุได้แค่ครึ่งฝ่ามือ แต่ตอนนี้ เขาสามารถมองทะลุฝ่ามือ ผ่านตัวจางหยวี้หยูและเคาน์เตอร์ด้านหลังเธอ เห็นพนักงานเก็บเงินที่กำลังดูละครอยู่
"พลังงานในม้ามณีมรกตคืออะไรกันแน่?"
ฉู่ยี่มีแต่คำถามนี้อยู่ในหัว แม้แต่ตอนที่บอกลาจางหยวี้หยูและกลับไปที่บ้านเช่าใหม่ ก็ยังคิดไม่ออก
ในขณะที่เขากำลังคิดอย่างหนัก แม้กระทั่งคิดจะโทรถามอาจารย์ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที
เวิน ยาตะโกนอย่างตื่นเต้นจากปลายสาย: "ฉู่ยี่ ฉันเลิกงานแล้ว! นายอยู่ไหน?"
"อยู่บ้าน"
"บอกที่อยู่มา ฉันจะไปหา"
หลังจากบอกที่อยู่ไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงเคาะประตูบ้านของฉู่ยี่
หลังจากเปิดประตู เวิน ยาถือถุง 4 ใบเดินเข้ามาเอง
"บ้านดีนี่ เช่าหรือซื้อ?"
"เช่า"
ฉู่ยี่ปิดประตู สายตาตกลงบนแผ่นหลังของเวิน ยา อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ผลข้างเคียงจากการมองเห็นโครงกระดูกด้วยทียานหายไปในพริบตา
เอวบางเปิดโล่ง เส้นสายสีขาวนวลที่ยั่วยวนนั้น ชวนให้อยากทำผิดจริงๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง ยิ่งทำให้ทรมานใจ
ในขณะที่ฉู่ยี่กำลังเหม่อลอย เวิน ยาก็ก้มตัวลงข้างโซฟา เส้นสายโค้งเว้ายิ่งดึงดูดสายตา
แต่สิ่งที่ทำให้ฉู่ยี่ประหลาดใจยิ่งกว่าคือ เธอหยิบเสื้อผ้าบางอย่างออกมาจากถุง
กางเกงขาสั้น เสื้อสายเดี่ยว เสื้อยืด ถุงน่อง... แค่นี้ก็พอแล้ว แต่กลับมีชุดชั้นในด้วย!
ฉู่ยี่ตกตะลึง: "นี่มันอะไรกัน?!"
"จะเปลี่ยนเสื้อผ้าไง" เวิน ยาพูดอย่างเป็นเรื่องปกติ: "อ้อ นี่อาบน้ำได้ใช่ไหม?"
"น่าจะ... ได้นะ?"
"งั้นก็ดี"
พูดจบ เวิน ยาก็หยิบชุดชั้นในชุดหนึ่ง เดินไปที่ห้องน้ำพลางถอดเสื้อเอวลอย โยนทิ้งไว้บนพื้น
เห็นแผ่นหลังที่มีแค่สายผูกเดินเข้าห้องน้ำไป แผลที่มือของฉู่ยี่ก็เลือดออก...
เธอหมายความว่าไง? กำลังส่งสัญญาณให้ฉันหรือ?
ต้องใช่แน่ๆ! ไม่งั้นสาวสวยวัยใสคนหนึ่ง ทำไมจะมาอาบน้ำที่บ้านผู้ชายโสด?
แถมยังถอดเสื้อผ้าต่อหน้าฉัน ไม่ได้ถือว่าฉันเป็นคนนอกเลย!
ตอนนี้ เสียงน้ำดังขึ้น ทำให้ฉู่ยี่ยิ่งคิดไปไกล
ไม่นาน เสียงของเวิน ยาก็ดังมาจากห้องน้ำ: "ฉู่ยี่ ทำไมนายไม่มีครีมอาบน้ำล่ะ... ช่างเถอะ ในถุงฉันมี เอามาให้หน่อยสิ"
ตึกตัก!
หัวใจของฉู่ยี่เต้นแรงขึ้นทันที เร็วกว่าตอนอยู่บนรถเมล์เสียอีก
เมื่อเทียบกัน ต่างกันตั้งหลายชิ้นเลย!
"เร็วๆ สิ หาเจอหรือยัง?"
เสียงเร่งของเวิน ยาดังมา ฉู่ยี่รีบวิ่งไปที่ข้างโซฟา หลังจากเปิดถุง ก็หาครีมอาบน้ำขนาดฝ่ามือเจอในกองชุดชั้นใน
เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้องน้ำ ความคิดมากมายก็ผุดขึ้นในใจเขา
สุดท้ายรวมเป็นประโยคเดียว
การสืบทอดวงศ์ตระกูล อยู่ที่วันนี้!
โครม!
ฉู่ยี่พุ่งชนประตูห้องน้ำอย่างห้าวหาญ


## บทที่ 12 เอาขาออกก่อน

อาจารย์! สำนักของเราจะมีผู้สืบทอดแล้ว!
ฉู่ยี่มีรอยยิ้มเต็มใบหน้า จ้องมองเข้าไปในห้องน้ำ
ในไอน้ำที่ลอยอวล ร่างอันงดงามของเวิน ยาปรากฏขึ้นเลือนราง
"การอาบน้ำของเธอ...เฮ้ย!"
ฉู่ยี่พูดยังไม่ทันจบ ผ้าเช็ดตัวชุ่มน้ำก็พุ่งมาเหมือนแส้
เขารีบหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ ได้ยินเสียงดังแปะที่ข้างหู
จากนั้นผ้าเช็ดตัวก็พุ่งกลับเข้าไปในไอน้ำ กางออกในทันที ห่อหุ้มร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ
"ใครอนุญาตให้เข้ามา!"
เวิน ยาเดินออกมา ผมเปียกชื้นปรกลงบนกระดูกไหปลาร้าอันงดงาม หยดน้ำไหลลงตามผิวกาย ดูยั่วยวนอย่างบอกไม่ถูก
แต่ใบหน้าเธอกลับไร้อารมณ์ มีความกดดันบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ แตกต่างจากก่อนหน้านี้ราวกับเป็นคนละคน
"เอ่อ...ฉันมาส่งเจลอาบน้ำให้น่ะ"
ฉู่ยี่พยายามละสายตาจากขาของเธอ พูดอย่างเก้อเขิน
"แค่ส่งเจลอาบน้ำ จำเป็นต้องบุกเข้ามาด้วยเหรอ?"
"ก็แค่อยากให้เธอเดินน้อยลงน่ะ"
พอพูดจบ บรรยากาศก็เงียบกริบ เหลือแค่เสียงน้ำจากฝักบัว
แย่แล้ว ที่แท้ไม่ใช่การส่งสัญญาณเหรอ!
น่าอายจัง แบบนี้มันดูเหมือนฉันมีเจตนาไม่ดีชัดๆ เลย
ถึงจะมีเจตนาแอบแฝงจริงๆ แต่แบบนี้มันดูรีบร้อนเกินไป ใจเย็นๆ หน่อยสิ!
"เอ่อ...เธออาบต่อเถอะ ฉันออกไปก่อน"
หลังจากผ่านไปสองสามลมหายใจ ฉู่ยี่ทำลายความเงียบ วางเจลอาบน้ำแล้วหมุนตัวจะเดิน
แต่...
"จะเอาเปรียบแล้วหนีเหรอ?"
เวิน ยาตวาดเสียงเย็น กำปั้นพุ่งเข้าใส่ ท่าทางไม่เหมือนคนธรรมดา!
ฉู่ยี่เพิ่งนึกได้ว่าทั้งการใช้ผ้าเช็ดตัวฟาดเมื่อครู่ และการพันผ้าเช็ดตัวอย่างรวดเร็วนั้น มันผิดปกติ
ถ้าเป็นสาวทั่วไปโดนบุกเข้ามาตอนอาบน้ำ น่าจะกรีดร้องแล้วย่อตัวปิดร่างกาย หรือไม่ก็เอามือปิดหน้าสิ
ตูม!
ยกมือรับหมัดที่พุ่งมา ฉู่ยี่สีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยเสียงทุ้ม "เคยฝึกมาสินะ เธอเป็นใครกัน? เข้าใกล้ฉันมีจุดประสงค์อะไร?"
"พูดมาก!"
เวิน ยาแค่นเสียง อีกหมัดพุ่งเข้าใส่ลำคอเขา
"จะฆ่าฉันเหรอ?"
สายตาฉู่ยี่เย็นชาขึ้น มือที่จับกำปั้นเวิน ยาบิดลง ทำให้ท่าทางเธอเสียจังหวะ จากนั้นเขาปัดหมัดที่พุ่งมาออก ศอกพุ่งขึ้นอย่างไม่ปรานี กระแทกเข้าที่คางของเวิน ยา
ศีรษะเวิน ยาเงยขึ้นทันที หน้าอกสั่นไหวรุนแรง ผ้าเช็ดตัวหลุดลงครึ่งหนึ่ง
แต่ฉู่ยี่กลับไม่แม้แต่จะมอง คว้าแปรงสีฟันใช้แล้วทิ้งบนอ่างล้างหน้า ใช้นิ้วโป้งกดลง หักออกทันที
จากนั้นก้าวไปข้างหน้า พริบตาเดียวก็อ้อมไปด้านหลังเวิน ยา มือหนึ่งรัดคอเธอ อีกมือถือแปรงสีฟัน ปลายแหลมจ่อที่เส้นเลือดใหญ่
เสียงทุ้มดังขึ้น "ฉันถาม เธอตอบ เป็นของฝ่ายไหน? ใครว่าจ้าง? แฝงตัวในฮันซิกจีกลุ่มมานานแค่ไหน? มีพรรคพวกอีกไหม?"
พูดพลางกดปลายแปรงสีฟันลงบนคอเวิน ยาจนเป็นรอยบุ๋ม
เวิน ยาเงียบไปสองวินาที รู้สึกตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของฉู่ยี่
ก่อนหน้านี้ชัดๆ ก็แค่คนตัณหากำเริบ ทำไมตอนนี้เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน?
"เบาๆ หน่อย ฉันเจ็บ"
ปกติฉู่ยี่ได้ยินคำพูดแบบนี้คงคิดไปไกลแล้ว
แต่ตอนนี้ เขากลับยิ่งกดปลายแปรงสีฟันแรงขึ้น จนทะลุผิวหนังของเวิน ยา เลือดซึมออกมาเป็นจุดๆ
"ถ้าไม่ยอมพูด ก็ไม่ใช่แค่เจ็บธรรมดาแล้วนะ"
เวิน ยาขมวดคิ้ว สีหน้าประหลาดใจ
ชัดเจนว่าปฏิกิริยาของฉู่ยี่เกินความคาดหมายของเธอ
แต่แล้วมุมปากเธอก็ยกขึ้นเล็กน้อย
"คิดว่าชนะแน่แล้วเหรอ?"
พูดไม่ทันขาดคำ เธอก็ศอกกระแทกเอวฉู่ยี่ ฉวยจังหวะที่แขนเขาคลายออกเล็กน้อย งัดนิ้วมือข้างที่บาดเจ็บของเขา แย่งแปรงสีฟันไป
ฉู่ยี่ชะงัก
ไม่ควรใช้มือที่บาดเจ็บถือของมีคมเลย
ช่างเถอะ ในเมื่อไม่ยอมพูด ก็จัดการซะเลยแล้วกัน
คิดแล้วเขาก็เตะเข่าเวิน ยา เตรียมจะบิดคอเธอตอนที่ร่างกำลังทรุด
ในตอนนั้นเอง เวิน ยาก็ยกแขนทั้งสองข้างโอบรอบคอของฉู่ยี่ทันที ร่างกายของเธอโค้งงอเป็นรูปทรงที่น่าตกใจ ใช้เข่ากระแทกเข้าที่หน้าผากของฉู่ยี่อย่างแรง
โป้ง!
ฉู่ยี่รู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ แขนเขาอ่อนแรงลงโดยไม่รู้ตัว เวิน ยาฉวยโอกาสนี้หลุดพ้นจากการเกาะกุม จากนั้นใช้ขาทั้งสองรัดคอเขาไว้ มือทั้งสองจับแขนเขาแน่น
ตุ้บ!
ฉู่ยี่เสียการทรงตัว ทั้งสองล้มลงในท่าที่ดูน่าเกรงใจอย่างยิ่ง
น้ำจากฝักบัวราดรดตัวฉู่ยี่ทั่วร่าง แต่เขากลับนิ่งงันไปชั่วขณะ
แขนถูกเวิน ยากอดไว้แน่นที่หน้าอกจนขยับไม่ได้ ส่วนคอของเขา...
ฉู่ยี่ชำเลืองมองลงไป เกือบจะเลือดกำเดาไหล
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ผ้าขนหนูนั้น...
"ยอมแพ้หรือยัง?"
เวิน ยาดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตสถานการณ์แปลกๆ ตอนนี้ ถึงกับเอ่ยปากถาม
แต่พอพูดจบ เธอก็เห็นความผิดปกติในสายตาของเขา
จากนั้น เสียงของฉู่ยี่ก็ดังขึ้น: "ไม่ยอม ถ้ามีฝีมือก็ทำต่อสิ!"
ใบหน้าของเวิน ยาแดงก่ำขึ้นมาทันที
ในตอนนั้นเอง กริ่งประตูก็ดังขึ้น
"สวัสดีครับ เดลิเวอรี่ครับ!"
เวิน ยาได้ยินแล้วรีบพูดทันที: "ไปเปิดประตูสิ!"
"งั้นเอาขาออกก่อนสิ"
เวิน ยาเม้มปาก หน้าแดงเป็นเลือด ทันใดนั้น เธอก็ดึงผ้าขนหนูออกมาคลุมหัวเขา
"ห้ามถอดนะ! ออกไปแบบนี้แหละ!"
พูดจบ เธอก็ปล่อยขา
มาถึงตอนนี้ ฉู่ยี่ก็เข้าใจแล้วว่าเธอคงไม่ใช่มือสังหาร
ถ้าเป็นอย่างนั้น...
"ทียาน เปิด!"
ผ้าขนหนูกลายเป็นโปร่งใสทันที ฉู่ยี่ตาเป็นประกาย จ้องมองเวิน ยาลุกขึ้น
ในเมื่อหัวถูกคลุมไว้แบบนี้ ถ้าจะคลำทางเดินออกไปก็สมเหตุสมผลใช่ไหมล่ะ?
ฉู่ยี่หัวเราะคิกคัก แกล้งยกมือขึ้น
เสียงกรีดร้องดังขึ้น
เมื่อกริ่งดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ฉู่ยี่ก็เปิดประตูในสภาพเปียกโชก
พนักงานส่งอาหารตกใจ: "พี่ครับ ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ไม่เป็นไร"
"จมูกพี่เลือดไหลนะครับ!"
"นี่คือราคาของความสุข"
"หา?"
พนักงานส่งอาหารทำหน้างง แล้วก็เห็นฉู่ยี่ยิ้มแย้มปิดประตู
"ของเยอะเลยนะ"
วางถุงอาหารสองถุงลงบนโต๊ะกาแฟ ฉู่ยี่พูดพลางส่ายหน้า
กุ้งเผาน้ำจิ้มแซ่บ, ปลาหมึกผัดเผ็ด, ปูนึ่ง, หอยนางรมซอสกระเทียม... และเบียร์หนึ่งลัง
ตอนนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออก
เวิน ยาพยายามทำสีหน้าปกติ สวมชุดชั้นในเดินออกมา หยิบเสื้อผ้าใหม่จากถุง แล้วจะกลับเข้าห้องน้ำไปใส่
แต่พอเห็นสายตาเหม่อลอยของฉู่ยี่ เธอก็ตัดสินใจนั่งลงที่โซฟาแล้วใส่เลย
ในเมื่อเห็นไปแล้ว...
เสื้อสายเดี่ยวสีดำ กางเกงยีนส์ขาสั้นแบบขาด
พอเธอนั่งขัดสมาธิบนพื้นแล้วแกะตะเกียบ ฉู่ยี่ก็พูดขึ้นทันที: "เธอไม่ได้มองว่าฉันเป็นคนนอกจริงๆ เลยนะ"
"พูดน้อยๆ หน่อย จะกินไหม?"
ฉู่ยี่นั่งลงทันที สายตาเหลือบมองอย่างไม่ตั้งใจ นึกถึงความรู้สึกที่ยังจำได้ไม่ลืม...
"ไม่ใช่จะไปผับหรอ? ทำไมยังซื้อของมากินอีก?"
"ยังไม่เปิดหรอก ไปเร็วไปก็ไม่สนุก"
"อ้อ" ฉู่ยี่พยักหน้า หยิบตะเกียบขึ้นมา ขณะแกะออก เขาก็พูดออกมาโดยไม่ทันคิด
"ต่อไปมาอาบน้ำที่บ้านฉันบ่อยๆ นะ"
ศิษย์เอ๋ย ลงเขาไปหาพี่ศิษย์ของเจ้าเถิด ให้นางสอนเจ้าเรื่องวิชาหมอกระดูก เพื่อเผยแพร่วิชชาทางเดิน ฉู่ยี่ได้สมปรารถนา น้องสาว! ข้ามาแล้ว! แต่ว่า...

ศิษย์เอ๋ย ลงเขาไปก่อกวนพี่ศิษย์ของเจ้าเถิด