ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก
หลิวล่างเตอะหาหมา (流浪的蛤蟆)
## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ภาค 1 ส่วนที่ 1 เจ้าจิ้งจอกเที่ยวท่อง
ตอนที่ 1 บันทึกประจำวันของปีศาจจิ้งจอก (1)
วันที่ 4 เดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1919 ท้องฟ้าแจ่มใส ข้างนอกไฟกำลังไหม้บ้านหลังหนึ่ง
ช่างบังเอิญนัก! นี่เป็นบันทึกเล่มที่เจ็ดหมื่นของข้า ข้ายืนหยัดทำกิจวัตรอันน่าเบื่อนี้มาสองร้อยปีเต็มแล้ว
วันนี้แสงตะวันเจิดจ้า สายลมพัดเอื่อย นอกหน้าต่างมีคนหนุ่มสาวเลือดร้อนกำลังพยายามเปลี่ยนแปลงประเทศแห่งนี้ ชวนให้ข้าหวนนึกถึงชีวิตที่ค่อนข้างยาวนานของตัวเอง
ข้าเป็นจิ้งจอกอายุเจ็ดแปดร้อยปีตัวหนึ่ง...พูดถึงในแง่ชีววิทยาน่ะนะ
สมัยเป็นลูกจิ้งจอก ข้าเกิดมาหน้าตาน่ารักจึงถูกเซียนผู้หนึ่งเก็บไปเลี้ยง นายท่านป้อนโอสถวิเศษให้ข้ากินจำนวนไม่น้อย แล้วสั่งสอนให้ข้าฝึกวิชาบำเพ็ญเพียร ดังนั้นตอนข้าอายุราวๆ สิบหกสิบเจ็ดปีจึงฝึกบำเพ็ญจนบรรลุเป็นปีศาจจิ้งจอกตัวหนึ่ง
ข้ายังจำวันที่ตนเองกลายร่างสำเร็จได้ วันนั้นข้าแปลงกายเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา แต่นายท่านกลับบอกว่า “หน้าแก่เกินไปหน่อยนะ” จากนั้นก็บังคับให้ข้ากินโอสถหวนวัย ทำให้ข้ากลายเป็นเด็กน้อยหน้าซื่ออายุประมาณสิบเอ็ดสิบสองปี
แต่แล้วคืนวันนั้น นายท่านก็นึกเสียใจอีกหน คิดว่าหน้าตาเช่นนี้โง่เง่าเกินไป จึงใช้มหาวิชาผลัดเอ็นหลอมกระดูก เร่งให้ร่างกายของข้าเติบโตขึ้นอีกครั้งจนรูปลักษณ์ภายนอกกลายเป็นคุณชายผู้สง่างาม อายุประมาณยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี
นายท่านหลงใหลเคลิบเคลิ้มกับรูปโฉมของข้าอยู่ทั้งคืน แต่พอวันต่อมากลับรู้สึกว่าข้าดูอ่อนเยาว์ไม่พอ...
ข้าเป็นจิ้งจอกอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี ว่าตามวิถีชีวิตปกติของจิ้งจอก ข้าสมควรเป็นท่านตาทวดที่มีลูกมีหลานเป็นโขยงแล้ว ยังจะเอาตรงไหนมาอ่อนเยาว์อีกเล่า
ข้าเคยเปลี่ยนรูปโฉมมากที่สุดเจ็ดแปดหนในหนึ่งวัน
หลังจากนายท่านเล่นสนุกอยู่เกือบครึ่งเดือนก็สอนวิชาให้ข้าวิชาหนึ่งด้วยความแค้นใจ บอกว่าหากฝึกสำเร็จแล้ว ข้าจะเปลี่ยนรูปลักษณ์ได้ตามใจชอบ ไม่ต้องให้นางเปลืองพลังอาคมอีก ข้าจะเป็นปีศาจตัวโปรดที่จัดการเปลี่ยนโฉมตัวเองได้!
ข้าไม่ใช่คนที่อยากเปลี่ยนโฉมไปมาสักหน่อย ปกติหลังจากปีศาจกลายร่าง จะอีกร้อยปีพันปี รูปลักษณ์ภายนอกก็ไม่เปลี่ยนอยู่แล้ว!
ถึงอย่างนั้นตอนนั้นข้าก็ดีใจมากเพราะปีศาจที่รู้วิชาแปลงกายล้วนแต่เป็นปีศาจชั้นสูง ข้าคิดว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นปีศาจที่เก่งกาจเหนือผู้ใด
ทว่าเมื่อข้าตรากตรำเล่าเรียนวิชาที่ว่านี้จนสำเร็จ เวลาก็ล่วงเลยไปสองร้อยกว่าปีแล้ว...
ข้าไปหานายท่านอย่างดีอกดีใจ อยากจะแสดงวิชาแปลงกายมายาสวรรค์ให้นางดู แต่นายท่านกลับบอกว่านางกำลังจะสำเร็จวิชาขึ้นไปยังแดนสวรรค์แล้ว ทั้งยังจะทิ้งสมบัติและตำราวิชาเซียนทั้งหมด รวมถึงถ้ำเซียนไว้ให้ข้าอีกด้วย
หลังจากนั้นนายท่านก็ทนรับเคราะห์อสนีบาตสายแล้วสายเล่า ก่อนจะฉีกมิติจากไปอย่างสง่างาม แล้วไม่หวนกลับมาอีก
ปีนั้นข้าอายุสองร้อยเจ็ดสิบห้าปี ข้าเพิ่งเข้าใจเป็นครั้งแรกว่าสิ่งใดคือความโศกเศร้า
ข้าไม่เคยออกจากถ้ำของนายท่านอีกเลยเป็นเวลาร้อยกว่าปี แน่นอนว่าถ้ำขดหอยกลายเป็นถ้ำของข้าแล้วเพราะนายท่านมอบมันให้ข้า หากไม่เกิดเรื่องไม่คาดฝันประการใดขึ้น ข้าก็คงอาศัยอยู่ในถ้ำขดหอยจนกว่าจะถึงวันที่ข้าละจากโลกขึ้นไปยังแดนสวรรค์
ปีที่ข้าอายุสี่ร้อยปี โลกทั้งใบเริ่มผิดปกติ ปราณวิญญาณทั่วใต้หล้าเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ ในขณะที่ปราณแปลกปลอมกลับเพิ่มมากขึ้นทุกที ฝึกบำเพ็ญสิบกว่าวันยังได้ผลไม่เท่าครึ่งวันของแต่ก่อน
สถานการณ์เช่นนี้ข้ายังพอทนได้ แต่แล้วสถานการณ์กลับเลวร้ายลงรวดเร็วยิ่งนัก มันไม่ใช่ปัญหาเรื่องฝึกบำเพ็ญได้ผลน้อยอีกต่อไป แม้แต่พลังปราณของข้าก็เริ่มถดถอย ยิ่งเพียรพยายามฝึกบำเพ็ญเท่าใด พลังปราณก็ยิ่งถดถอยลงมากเท่านั้น
พลังปราณถดถอยยังไม่ใช่ปัญหาใหญ่ที่สุด สิ่งที่เป็นปัญหามากกว่าก็คือปราณแปลกปลอมนานาชนิดในใต้หล้าที่หนาแน่นขึ้นทุกวัน พวกมันไม่เพียงไร้ประโยชน์ต่อการฝึกบำเพ็ญ แต่ยังทำให้กายเนื้อเกิดความผิดปกติสารพัดอย่างอีกด้วย
ข้าอดทนอยู่หลายสิบปีจนในที่สุดข้าก็ทนต่อไปไม่ไหว ต้องลงจากภูเขาเพราะอยากจะค้นหาสาเหตุที่โลกเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
หลังจากที่ข้าลงมาจากภูเขา ข้าก็พบว่าโลกใบนี้เปลี่ยนไปอย่างไม่น่าเชื่อ แม้แต่เดิมจะมีการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์อยู่บ้าง จากราชวงศ์ถังเปลี่ยนมาเป็นราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์ซ่งเปลี่ยนมาสู่ราชวงศ์หมิง ต่อให้ข้าไม่เคยเห็นราชวงศ์ถังเพราะข้าไม่ได้อยู่มานานขนาดนั้น แต่ทุกคนก็ยังมีวิถีชีวิตเหมือนๆ เดิม ไม่มีสิ่งใดแตกต่างกันมากนัก
แต่แล้วจู่ๆ โลกใบนี้ก็เริ่มมีสิ่งที่เรียกว่าการปฏิวัติอุตสาหกรรมเกิดขึ้นมา
มนุษย์เริ่มสร้าง ‘ของวิเศษ’ ขึ้นมาเอง
ของวิเศษบางพวกทอผ้าเองได้ ของวิเศษบางพวกทำให้เครื่องจักรกลขยับเคลื่อนไหว ของวิเศษบางพวกถ่ายทอดคำพูดได้ไกลหมื่นลี้ ของวิเศษบางพวกยิงเปลวเพลิงออกมาจากปากกระบอกเรียวเล็ก แล้วยังมีของวิเศษบางพวกแหงนขึ้นฟ้าส่องเห็นถึงสวรรค์ ก้มลงดินส่องเห็นสิ่งมีชีวิตเล็กจิ๋วอีก...ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
ข้าปะปนเข้ามาอยู่ในหมู่มนุษย์แล้วศึกษาความรู้ของพวกเขา ข้าเคยลองเป็นเถ้าแก่โรงงาน เคยซื้อเรือบรรทุกสินค้า เคยบุกเบิกที่ดินทำไร่ไถนา...
ใช้เวลาหลายสิบปี ในที่สุดข้าก็เข้าใจเทคโนโลยีของมนุษย์ แล้วก็เข้าใจว่าความเปลี่ยนแปลงของมนุษย์ชาติเป็นเพียงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นเมื่ออารยธรรมสั่งสมจนถึงจุดหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้ก่อกวนปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินแต่อย่างใด
ความเปลี่ยนแปลงของปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินไม่ใช่สิ่งที่ก่อให้เกิดความก้าวหน้าทางอารยธรรมของมนุษย์ เฉกเช่นเดียวกันกับการปฏิวัติอุตสาหกรรมของมนุษย์ไม่ได้ทำให้ปราณวิญญาณเสื่อมถอย ระหว่างทั้งสองสิ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด
แต่เดิมข้าคิดว่าตัวเองคงไม่อาจตามหาความจริงพบ ข้าเสียใจอยู่พักหนึ่งก็ยอมรับชะตากรรม ในฐานะจิ้งจอกตัวหนึ่ง ข้ามีชีวิตอยู่มานานมากพอแล้ว
ทว่า...ในเวลานั้น ข้าก็ได้พบพวกเขา
พวกเขาเรียกตัวเองว่าสามปราชญ์แห่งสันติ เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเช่นเดียวกับข้า
สามปราชญ์ประกาศว่าพวกเขาค้นพบความจริงเบื้องหลังการเปลี่ยนแปลงของปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินแล้ว
เจ้าสามคนนี้คิดว่าปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินเป็นเหมือนกระแสน้ำขึ้นน้ำลง เปลี่ยนแปลงเป็นวัฏจักรทุกหนึ่งพันปี หากยึดติดอยู่กับวิชาฝึกบำเพ็ญเพียรแบบเก่าย่อมถูกกำจัดทิ้ง จำต้องสร้างสรรค์วิชาฝึกบำเพ็ญใหม่ขึ้นมาจึงจะครอบครองพลังเหนือธรรมดาต่อไปได้
ข้าทดลองวิชาสวรรค์วิวัฒน์ที่สามนักปราชญ์แห่งสันติสร้างขึ้นมา มันมีส่วนที่เยี่ยมยอดไม่ธรรมดาอยู่จริงๆ ดังนั้นข้าจึงเข้าร่วมกับพวกเขา ทั้งยังช่วยพวกเขาสามคนก่อตั้งกองทัพสวรรค์แห่งสันติ กลายเป็นหนึ่งในสิบสามผู้ก่อตั้งกองทัพสวรรค์
กองทัพสวรรค์แห่งสันติรับสมาชิกเข้ามามากมาย มีทั้งมนุษย์ มีทั้งปีศาจ บางคนเป็นคนที่ได้รับความสามารถอันน่ามหัศจรรย์มาอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว บางคนเป็นพวกกระจอกงอกง่อยที่ใช้วิชาอันชั่วร้าย อำนาจของกองทัพแผ่ขยายไปทั่วห้าทวีป
แม้สมาชิกจำนวนมากเห็นพ้องว่าจำเป็นต้องสร้างวิชาใหม่ แต่พวกเขาไม่ยอมรับวิชาสวรรค์วิวัฒน์ที่สามนักปราชญ์แห่งสันติสร้าง พวกเขามีความคิดของตนเองเกี่ยวกับหนทางสายใหม่
ในช่วงเวลานั้น การศึกษาค้นคว้าวิชาฝึกบำเพ็ญแบบใหม่เฟื่องฟูถึงขีดสุด ความคิดเลิศล้ำพิสดารนับไม่ถ้วนถูกหยิบยกขึ้นมา ทั่วทั้งโลกมีวิชาฝึกบำเพ็ญแบบใหม่ถูกรังสรรค์ขึ้นมาอย่างน้อยที่สุดหนึ่งร้อยสี่สิบกว่าวิชา
นั่นเป็นช่วงเวลาที่กองทัพสวรรค์แห่งสันติเติบโตเร็วที่สุด แล้วก็เป็นช่วงเวลาที่ข้ามีชีวิตชีวาที่สุด ข้ามีส่วนร่วมในการสร้างวิชาใหม่เกือบทุกวิชา ต่อให้เป็นวิชาที่ข้าเห็นว่าไม่ค่อยเข้าท่า ข้าก็ยังมอบทุนทรัพย์ช่วยเหลือ ข้าเสียสมบัติที่สะสมมาตั้งแต่ลงจากภูเขาไปกับการสนับสนุนวิชาใหม่จนเกือบหมด
กระแสการพัฒนาวิชาใหม่หนนี้ดำเนินอยู่เป็นเวลาหนึ่งร้อยกว่าปี จากนั้นมันก็ค่อยๆ ปิดม่านลง
วิชาใหม่เก้าสิบกว่าวิชาถูกพิสูจน์แล้วว่าใช้การไม่ได้อย่างสิ้นเชิง วิชาใหม่สามสิบกว่าวิชาถูกพิสูจน์แล้วว่ามีผลร้ายอย่างร้ายกาจ บางวิชาก็มีศักยภาพไม่สูงนัก มีวิชาใหม่เพียงสิบสองวิชาที่ครอบครองศักยภาพอันไร้ขีดจำกัด
ในคัมภีร์ ‘สิบสองนวศาสตร์’ มีเจ็ดวิชาที่ข้าร่วมคิดค้น ส่วนอีกห้าวิชา ข้าก็ล้วนเคยลองฝึกบำเพ็ญมาก่อน
การฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ทำให้ข้าเริ่มคลางแคลงในทฤษฎีของกองทัพสวรรค์
ข้าสัมผัสได้ว่าฟ้าดินยังคงเป็นเฉกเช่นเดิม ปราณกำเนิดก็ไม่ได้เวียนวนเป็นกระแสน้ำขึ้นลงอันใดทั้งสิ้น ทว่ามีบางสิ่งที่ผิดแปลกแต่แข็งแกร่งอย่างยิ่งอุดกั้นแหล่งกำเนิดปราณไว้ ทำให้ปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินปนเปื้อน
ข้าเคยสัมผัสถึงบางสิ่งนั่นได้เลือนราง
มันใหญ่โตยิ่งกว่าดวงตะวัน บางทีอาจมโหฬารยิ่งกว่าทางช้างเผือก ร่างจริงของมันซ่อนอยู่ในมิติระดับสูง ในมิติสักแห่งหนึ่งที่อยู่สูงกว่าโลกไม่รู้กี่ชั้น
บางทีมันอาจแค่ผ่านทางมา บางทีมันอาจแค่ขยับร่างกายเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจแต่บังเอิญไปขวางเส้นทางอันลึกลับบางเส้นเข้าพอดี จนทำให้ปราณวิญญาณที่แต่เดิมไหลบ่าทะลักออกมาถูกตัดขาดไปแปดเก้าในสิบส่วน
สิ่งที่กล่าวมาข้างต้นเป็นเพียงการคาดเดา แต่มีจุดหนึ่งที่ข้ามั่นใจอย่างยิ่ง
โลกไม่เคยให้กำเนิดปราณวิญญาณใดๆ ปราณวิญญาณทั้งหมดในโลกล้วนมาจากมิติอื่น
นี่ไม่ใช่ความคิดเห็นของข้า
นายท่านของข้าเคยบอกข้าว่ามิติแห่งนั้นมีนามว่าแดนสวรรค์นภมณฑล มันคือดินแดนที่ผู้ฝึกบำเพ็ญทุกคนจะมุ่งไปเมื่อบำเพ็ญเพียรถึงจุดสูงสุดแล้ว
หากข้าคาดเดาความจริงของโลกได้ถูกต้อง ถ้าเช่นนั้นนายท่านผู้ขึ้นไปยังแดนสวรรค์ก็อาจกำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างยิ่ง


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 1 บันทึกประจำวันของปีศาจจิ้งจอก (2)
วันที่ 24 เดือนมกราคม ปี ค.ศ. 1949 ท้องฟ้าแจ่มใส ไฟสงครามร้อนระอุ สมควรแก่การซื้อบ้าน!
เนื่องจากประเทศแห่งนี้กำลังจะเกิดการปฏิวัติทางสังคมครั้งใหญ่ บ้านและที่ดินจึงถูกคนเทขายจนมีมากมายยิ่งกว่าปลาไนในแม่น้ำ ราคาถูกจนสู้อ่างล้างเท้ายังไม่ได้ ข้าซื้อบ้านกับที่ดินในเป่ยผิง[footnoteRef:1]และเซี่ยงไฮ้ไว้หลายร้อยแห่ง [1: เป่ยผิง ชื่อเก่าของนครปักกิ่ง ปัจจุบันนครปักกิ่งเป็นเมืองหลวงของสาธารณรัฐประชาชนจีน]
ข้าคาดการณ์ว่าประเทศแห่งนี้กำลังจะเกิดการปฏิรูปครั้งใหญ่ ทรัพย์สินส่วนตัวอาจมลายหายไปได้ ดังนั้นข้าจึงไม่ซื้อในนามบุคคล แต่ก่อตั้งองค์กรภาคประชาชนจำนวนหนึ่งขึ้นมาเพื่อการนี้ ตัวอย่างเช่น ชมรมวิจัยประเพณีพื้นบ้านเกี่ยวกับปีศาจกบแห่งเมืองเป่ยผิง สมาคมปลูกผักและเลี้ยงไก่ประจำเขตเหยียนชิ่ง[footnoteRef:2] สมาคมผลไม้เขตมี่อวิ๋น[footnoteRef:3] สมาคมวิจัยประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเซี่ยงไฮ้ สมาคมคนรักกล้วยหอมแห่งจิงฮู่[footnoteRef:4] เป็นต้น พวกนี้ล้วนเป็น ‘ตัวตน’ ที่ค่อนข้างปลอดภัยในการซื้อบ้านและที่ดิน [2: เขตเหยียนชิ่ง เขตหนึ่งของกรุงปักกิ่ง ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมือง]  [3: เขตมี่อวิ๋น เขตหนึ่งของกรุงปักกิ่ง ตั้งอยู่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง]  [4: จิงฮู่ เป็นคำเรียกรวมหมายถึงกรุงปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้ จิงเป็นคำย่อของกรุงปักกิ่ง ส่วนฮู่เป็นคำย่อของเซี่ยงไฮ้]
สรุปก็คือช่วงเวลานี้บ้านราคาถูกถึงขนาดที่ว่าให้การลงทุนหนนี้ขาดทุนจนหมดก็เป็นเงินเพียงไม่เท่าไรเท่านั้น
สามสิบปีก่อนกองทัพสวรรค์เกิดความวุ่นวายภายใน คนล้มตายมากมายนัก สหายเก่ามากมายกลายเป็นศัตรู ทุกคนเริ่มระวังกันเอง แต่ละคนเริ่มเรียนรู้ที่จะเก็บซ่อนตัวและปิดบังร่องรอย ข้าไม่ได้พบคนของกองทัพสวรรค์มานานนักแล้ว
ความวุ่นวายภายในเกิดจากหลายสาเหตุ...แต่ต้นตอแรกสุดก็คือคัมภีร์ ‘สิบสองนวศาสตร์’
การฝึกบำเพ็ญวิถีโบราณแบ่งออกเป็นสี่ขั้นใหญ่ ได้แก่ ขั้นกายสังขาร ขั้นลมปราณ ขั้นฟ้าดินและขั้นเทพฤทธิ์
ส่วนการฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่แบ่งออกเป็นสิบขั้น ขั้นศูนย์เท่ากับขั้นกายสังขาร ขั้นหนึ่งถึงสามเท่ากับขั้นลมปราณ ขั้นสี่ถึงหกเท่ากับขั้นฟ้าดิน และขั้นเจ็ดถึงเก้าเท่ากับขั้นเทพฤทธิ์
เพราะการเสื่อมถอยของปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินและการปนเปื้อนของปราณแปลกปลอม ตั้งแต่ห้าสิบปีก่อนจึงไม่มีผู้ฝึกบำเพ็ญด้วยวิถีโบราณคนใดรักษาตบะขั้นฟ้าดินและขั้นสูงกว่านั้นได้อีก ตบะที่บำเพ็ญด้วยวิถีโบราณของข้าก็ถดถอยลงมาถึงขั้นลมปราณตั้งนานแล้วเช่นกัน
ตบะขั้นลมปราณไม่พอจะใช้ยืดอายุขัยอีกต่อไป
ส่วนการฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ก็ใช่ว่าจะฝึกจนบรรลุกันได้ง่ายๆ
ผู้ก่อตั้งทั้งสิบสามของกองทัพสวรรค์แห่งสันติ รวมทั้งสามนักปราชญ์แห่งสันติและตัวข้าเอง ไปจนถึงยอดคนรุ่นหลังที่ได้รับการเรียกขานว่าอัจฉริยะเหล่านั้น อย่างมากที่สุดก็ฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่จนได้ตบะเหยียบเข้าขั้นสองเท่านั้น
พูดอีกอย่างก็คือ บนโลกไม่มีผู้ใดคงความเยาว์วัยเป็นอมตะได้อีกต่อไปแล้ว แต่เดิมเรื่องนี้ก็ไม่เห็นมีอะไร ไม่ใช่แค่อายุไม่ยืนเท่านั้นหรือ ทุกคนอายุไม่ยืนเหมือนๆ กันก็ยุติธรรมยิ่งนัก
ทว่าแม้ตบะขั้นลมปราณตามวิถีโบราณจะยืดอายุขัยไม่ได้แล้ว ส่วนตบะจากการฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ที่ต่ำกว่าขั้นสี่ก็ส่งผลต่ออายุขัยน้อยนัก แต่ในสิบสองนวศาสตร์กลับมีวิชาหนึ่งที่ช่วยต่อชีวิตได้ วิชานั้นมีนามว่าวิชายมเทพ
ใช่แล้ว ‘ต่อชีวิต’ ไม่ใช่การมีอายุขัยยืนยาว แต่การต่อชีวิตกับการมีอายุขัยยืนยาวไม่มีสิ่งใดแตกต่างกันสำหรับคนมากมาย สิ่งนี้ก็เท่ากับการมีอายุขัยยืนยาวแล้ว
วิชายมเทพต้องสังเวยผู้ฝึกบำเพ็ญขั้นลมปราณ หรือผู้ฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ขั้นสองขึ้นไปสองคนจึงจะบังเกิดผล...
เริ่มแรก พวกเราเป็นฝ่ายล่าผู้อื่น พวกเราล่าผู้มีพลังแข็งแกร่งทั้งหลายที่ไม่ยินยอมเข้าร่วมกองทัพสวรรค์แห่งสันติเพราะสาเหตุนานาประการ ต่อมามันก็ลุกลามกลายเป็นความวุ่นวายภายใน...นั่นเป็นประวัติศาสตร์อันน่าสังเวชใจช่วงหนึ่ง
กาลเวลาผันผ่าน โลกหล้าเปลี่ยนผัน สรรพสิ่งยังคงเดิม แต่คนมิอยู่แล้ว!
สิ่งโบราณ สิ่งคร่ำครึทั้งหลายทั้งปวงล้วนสมควรถูกกวาดลงบ่อขยะ
โลกใบนี้ ประเทศนี้ จะเปลี่ยนผ่านสู่วันใหม่
...
วันที่ 24 เดือนมกราคม ปี ค.ศ.1975 ท้องฟ้าแจ่มใส สมควรแก่งานมงคลสมรส!
ข้ามาร่วมงานแต่งงานของสหายเก่าสองคน
ความจริงแล้วต้องบอกว่างานแต่งงานของสหายเก่าคนหนึ่ง มีแต่เจ้าสาวที่เป็นสหายเก่าของข้า ส่วนฝ่ายเจ้าบ่าว ข้าพอรู้จักแต่ไม่นับว่าสนิทกัน ก็คงพอนับว่าเขาเป็นสหายคนหนึ่งได้กระมัง
ทั้งสองคนรวมอายุเข้าด้วยกันก็เกือบห้าร้อยปีแล้ว ตอนอายุยังน้อยไม่รู้จักถนอมอีกฝ่าย ทะเลาะกันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ยามนี้แต่ละคนแก่ชราจนหน้าตาดูไม่ได้แล้ว ถึงตัดสินใจอยู่ด้วยกันในที่สุด
สหายเก่าที่มาร่วมงาน นับรวมข้าด้วยก็มีทั้งหมดห้าคน พวกเราต่างไม่ได้พบหน้ากันมาสามสี่สิบปีแล้ว
ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย
...
วันที่ 5 เดือนพฤษภาคม ปี ค.ศ. 1978 ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่เหมาะกับการออกจากบ้าน ไม่เหมาะกับการเยี่ยนเยียนสหาย!
วันนี้ได้รับข่าวร้ายของสหายเก่าสองคน...
สามปีก่อนเพิ่งไปร่วมงานแต่งงานของพวกเขาทั้งสองคนอยู่หลัดๆ ข้าเศร้าใจเล็กน้อย แต่เพราะร่างกายไม่อำนวยจึงไม่ได้ไปร่วมพิธีศพ
ความจริงข้ากำลังกังวลว่าพวกเขาสองสามีภรรยาอาจจะเอาข้าไปฝึกวิชายมเทพ
สหายเก่าผู้กำลังจะหมดอายุขัยทั้งหลายบ้าคลั่งขึ้นทุกทีแล้วสินะ
...
วันที่ 10 เดือนกรกฎาคม ปี ค.ศ. 1978 ท้องฟ้าแจ่มใส ไม่เหมาะแก่การเยี่ยนเยียนสหาย!
จดหมายฉบับที่ข้าส่งไปไม่ได้รับการตอบกลับ ข่าวคราวของสหายคนสุดท้ายบนโลกใบนี้ขาดหายไปเสียแล้ว
แน่นอน ข้าเชื่อว่าบนโลกยังมีเผ่าพันธุ์เดียวกันเหลืออยู่
ขณะที่คนรุ่นก่อนกำลังล่วงลับจากจร ผู้ฝึกบำเพ็ญรุ่นใหม่ย่อมกำลังถือกำเนิด
ประเทศแห่งนี้มีสิ่งที่เรียกว่าการสำรวจสำมะโนประชากร ทุกครั้งที่มีการสำรวจสำมะโนประชากรจะมีคนชราอายุร้อยปีกลุ่มหนึ่งหายไป มีความเห็นทางวิชาการแง่หนึ่งมองว่า ระบบทะเบียนราษฎร์ที่ไม่ถี่ถ้วนมากพอทำให้ข้อมูลของผู้เฒ่าผู้แก่อายุเกินหนึ่งร้อยปีจำนวนมากกลายเป็นข้อมูลเท็จ
ข้าเชื่อว่าหากผู้เฒ่าอายุร้อยปีเหล่านั้นถูก ‘พบ’ เข้าคงไม่ใช่เรื่องดีอันใดนัก เพราะในนั้นมี ‘พวกต่างเผ่าพันธุ์’ ปะปนอยู่ไม่รู้เท่าไร
ก่อนหน้านี้ไม่นาน ประเทศแห่งนี้ประกาศว่าจะเริ่มสำรวจสำมะโนประชากรครั้งที่สี่ บางทีปีนี้หรือไม่ก็ปีหน้าคงเกิดกระแสเรื่องคนชราอายุร้อยปีหายไปอีกหน
เพราะนโยบายประการนี้กับระบบทะเบียนราษฎร์ที่แพร่หลาย ทำให้ทุกช่วงเวลาหนึ่งข้าต้องเปลี่ยนตัวตน
ตัวตนเดิมของข้าใช้ต่อไม่ได้แล้ว กายเนื้อของข้าก็ใช้การต่อไม่ได้แล้ว ถึงกระนั้นข้าก็เลือกตัวตนใหม่เอาไว้เรียบร้อย
เขาเป็นเด็กหนุ่มที่สอบวัดผลการศึกษาระดับมัธยมต้นได้คะแนนวิชาคณิตศาสตร์เพียง 31 คะแนน แต่กลับตั้งปณิธานว่าจะกอบโกยเงินมหาศาล ร่ำรวยเป็นเศรษฐี แล้วให้ลูกจ้างทั่วทั้งใต้หล้าก้าวสู่ชีวิตพนักงานเข้างานเก้าโมงเช้า เลิกงานสามทุ่ม ทำงานสัปดาห์ละหกวันอันแสนสุข
เหมือนเด็กคนนั้นจะแซ่หม่า!
...
วันที่ 6 เดือนมกราคม ปี ค.ศ. 1980 เมฆครึ้ม ลมกระโชกแรง ตอนบ่ายอาจมีพายุฝนคะนอง ไม่เหมาะกับการเกิดใหม่
การเกิดใหม่มีปัญหาแล้ว
ข้าคงสติได้เพียงชั่วครู่ จู่ๆ ปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินของโลกใบนี้ก็กลับมาท่วมท้นอีกหน ทว่าปราณแปลกปลอมไม่ได้ลดน้อยถอยลง พวกมันกลับเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย...
การเพิ่มขึ้นของปราณแปลกปลอมเร็วกว่าปราณกำเนิดแห่งฟ้าดินอย่างน้อยห้าสิบเท่า
มีคนที่ตื่นรู้พลังเหนือมนุษย์ขึ้นมาได้เองทั้งที่ไม่เคยผ่านการฝึกบำเพ็ญแต่อย่างใด นี่มันช่างไร้เหตุผลเหลือเกิน ในยุคโบราณไม่มีคนประเภทนี้
อืม แต่ในยุคบรรพกาลพอจะมีตัวตนประเภทนี้อยู่บ้าง เทพเซียนที่ถือกำเนิดขึ้นมาเองรวมถึงสัตว์วิเศษอันหายากนานาชนิดต่างไม่จำเป็นต้องฝึกบำเพ็ญก็มีพลังอันยิ่งใหญ่และน่าอัศจรรย์นานาชนิดโดยธรรมชาติ
ข้าไม่เคยใช้ชีวิตในยุคสมัยเช่นนั้น ข้าเพิ่งอายุไม่กี่ร้อยปี ส่วนนั่นเป็นเรื่องเมื่อหลายหมื่นปีก่อน
ข้าใช้วิชาอาคมสมัยโบราณได้บางส่วนแล้ว การฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ก็มีวิชาสองสายที่พลังทะลุไปถึงขั้นสาม
ความก้าวหน้าเพียงเท่านี้ไม่เพียงพอให้ยืดอายุขัยได้ อย่างไรก็ต้องเกิดใหม่อยู่ดี...
...
วันที่ 25 เดือนธันวาคม ปี ค.ศ. 1980 พายุฝนยังคงโหมกระหน่ำ สมควรแก่การเกิดใหม่
การเกิดใหม่หนที่สองประสบความสำเร็จ
หลังจากการเกิดใหม่หนก่อนล้มเหลว ข้าก็ทบทวนบทเรียนอันเจ็บปวดครั้งก่อนแล้วเปลี่ยนวิธีการเกิดใหม่เสีย หนนี้เริ่มตั้งแต่เป็นตัวอ่อนในครรภ์
การเกิดใหม่ทำให้สูญเสียพลังมากเกินไป ข้าจำต้องเข้าสู่ห้วงภวังค์หลับลึก ในช่วงสิบปีแรกของชีวิตคงไม่อาจฟื้นความทรงจำกลับมาได้ ข้าคงเป็นได้เพียงเด็กน้อยธรรมดาคนหนึ่ง
ข้ามั่นใจมากว่าปราณวิญญาณบนโลกฟื้นกลับมาแล้ว
ปราณแปลกปลอม...ก็เข้มข้นจนถึงขั้นน่ากลัว
สหายเก่ามากมายก็น่าจะหวนกลับมาเหมือนกันกระมัง
ตอนนี้คงไม่มีบันทึกไปอีกสักระยะ
□□□□□□□□□□□□□□□
หูฮวนหิ้วถุงขยะเดินออกมาจากประตูบ้าน เขาไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เพียงสะบัดมือเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจหนึ่งที ถุงขยะก็ลอยละลิ่วไปยังถังขยะฝั่งตรงข้ามถนน
ถุงขยะแยกออกจากกันกลางอากาศ ถุงขยะเปียกกับขยะแห้งลอยแยกกันแล้วร่วงลงในถังขยะคนละใบ แม่นยำจนทำให้คนต้องจุปากชม เรี่ยวแรงที่ใช้ก็พอเหมาะพอดี ทำตาม ‘กฎหมายจัดการขยะจากการดำรงชีพ’ ที่เพิ่งประกาศใช้เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ปีนี้คือปี ค.ศ. 1993 หูฮวนอายุสิบสองปี เขาเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งของโรงเรียนสาธิตมัธยมแห่งมหาวิทยาลัยป่าไม้ตงหนาน
นอกจากชอบเก็บตัวอยู่บ้านมากสักหน่อย เขาก็ไม่แตกต่างจากคนรุ่นเดียวกันแต่อย่างใด
หากจะให้พูดว่ามีสิ่งใดแตกต่าง ก็คงเป็นการที่เขามักจะถูกเศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ผุดขึ้นมาในสมองอย่างไม่บอกกล่าวก่อกวนเป็นประจำ
ในความทรงจำอันกระจัดกระจายเหล่านี้ เขาเป็นจิ้งจอกตัวหนึ่ง...จิ้งจอกตัวผู้ตัวกระจิ๋วหลิวตัวหนึ่ง!
เป็นจิ้งจอกตัวกระจิ๋วก็แล้วไปเถอะ แต่ในความทรงจำเขายังถูกคนลูบขนอยู่บ่อยครั้งอีกด้วย สภาพดูแปลกพิลึกยิ่งนัก จิ้งจอกไม่ใช่แมวสักหน่อย
ถูกลูบขนก็ยังไม่เท่าไร แต่เขายังถูกบังคับให้สวมบทบาทคอสเพลย์อยู่บ่อยๆ อีกต่างหาก ตั้งแต่บัณฑิตคงแก่เรียน เด็กรับใช้ผู้หล่อเหลา กวีนักรัก ไปจนถึงประธานบริษัทที่ปรึกษาด้านการลงทุน ผู้จัดการแผนก ครูสอนภาษาอังกฤษไปจรดมหาเศรษฐีใจบุญ...เขาเป็นมาแล้วทุกบทบาท
แม่งเอ๊ย นี่มันน่าเหลือเชื่อมาก
โคตรน่าเหลือเชื่อสุดๆ


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 2 วันสิ้นโลกมาเร็วกว่ากำหนด
ปีนี้คือปี ค.ศ. 1993 วันที่ 1 เดือนมกราคมของปีนี้ มีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย
ประเทศเชโกสโลวาเกียแบ่งออกเป็นประเทศเช็กเกียและประเทศสโลวาเกียอย่างเป็นทางการ
‘กฎหมายประมวลรัษฎากรแห่งประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน’ ประกาศใช้อย่างเป็นทางการ
บริษัทสตาร์ เรคคอร์ด[footnoteRef:1]ก่อตั้งขึ้นในฮ่องกง [1: บริษัทสตาร์ เรคคอร์ด (星光唱片公司) ค่ายเพลงของฮ่องกงที่ก่อตั้งในปี 1993 และเลิกออกผลงานในปี 1996 เคยมีนักร้องผู้โด่งดังจำนวนไม่น้อยอยู่ในสังกัด ตัวอย่างเช่น หลี่เค่อฉิน (Hacken Lee) เจ้าของเพลง Look Back (回首) และ House of Cards (纸牌屋)]
สถานีโทรทัศน์เจ้อเจียง[footnoteRef:2]ออกอากาศช่องโทรทัศน์เฉียนเจียงอย่างเป็นทางการ [2: สถานีโทรทัศน์เจ้อเจียง สถานีโทรทัศน์สังกัดมณฑลเจ้อเจียง ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ประกอบกิจการออกอากาศสัญญาณโทรทัศน์และผู้ผลิตรายการโทรทัศน์และสื่อบันเทิง ติดอันดับ 500 แบรนด์ที่มีมูลค่าสูงสุดของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน]
ช่อง CCTV-2 ถูกกำหนดให้เป็น ‘ช่องข่าวทั่วไปที่มีข่าวเกี่ยวกับเศรษฐกิจเป็นหลัก’ ชื่อช่องถูกระบุว่า ‘ช่องข่าวเศรษฐกิจและข่าวสารทั่วไป’
เมืองเซินเจิ้นสลายอำเภอเป่าอาน ตั้งเป็นเขตเป่าอานกับเขตหลงกั่ง...
แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่เกี่ยวข้องกับหูฮวนผู้เป็นเด็กนักเรียนมัธยมต้นคนนี้
เรื่องที่เขากลัดกลุ้มที่สุดในตอนนี้ก็คือสงสัยว่าตนเองป่วย แถมยังป่วยเป็นโรคจิตเภทขั้นร้ายแรงเสียด้วย ปกติแล้วโรคอย่างโรคจิตเภทพอเป็นขึ้นมาก็มักจะรักษาไม่หาย นี่จึงเป็นเรื่องที่ชวนให้คนว้าวุ่นใจอย่างยิ่ง
นอกจากจะมีเศษชิ้นส่วนความทรงจำอันน่าเหลือเชื่อสารพัดเรื่องโผล่ขึ้นมาในสมองอยู่บ่อยครั้งแล้ว ระยะนี้หูฮวนก็มักจะสัมผัสได้ว่ามีบางคน...หรือบางสิ่งกำลังเรียกหาตนเองอยู่
ความรู้สึกคล้ายกับว่าเขามีคู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่เด็กที่พลัดพรากจากกันไปนานหลายปีทำนองนั้นเลยทีเดียว
หูฮวนทิ้งขยะเสร็จก็ซุกมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงแล้วยืนเหม่อลอย
พ่อของเขาเป็นผีพนัน แถมยังเป็นผีพนันประเภทที่เปิดบ่อนอีกต่างหาก
ส่วนแม่เป็นอันธพาลสาวฝีมือไม่ธรรมดา สมัยเป็นวัยรุ่นเคยถือปังตอไปฉะเดี่ยวกับผู้ชายตัวหนาล่ำบึ้กสองคน ทั้งยังเป็นฝ่ายฟันฝ่ายตรงข้ามจนเลือดท่วม ไล่อีกฝ่ายจนหนีเตลิดตั้งแต่หัวซอยจดท้ายซอย
เด็กคนไหนเกิดมาในครอบครัวที่เละเทะเช่นนี้ย่อมเป็นโศกนาฏกรรมอย่างแท้จริง ดูสิ เขาเพิ่งเป็น เด็กหนุ่มอายุสิบสองก็สงสัยว่าตัวเองเป็นโรคจิตเภทแล้ว!
แล้วชีวิตในอนาคตจะทำอย่างไรดี
ยุคนี้อินเตอร์เน็ตยังไม่แพร่หลายในประเทศจีน ร้านอินเตอร์เน็ตยังไม่โผล่มาให้เห็น เกมเซ็นเตอร์ต่างหากที่ผู้คนนิยมพาลูกหลานไปเล่นสนุก แต่ครอบครัวไม่มีแม้แต่เศษเงินเท่านี้จะมอบให้เขา
หูฮวนไม่มีเงินไปเกมเซ็นเตอร์ แต่เขาก็ไม่อยากกลับบ้าน
“นี่ฮวนฮวนไม่ใช่เหรอ”
“เป็นไงบ้างพวก!”
“ไปหาอะไรสนุกๆ ทำด้วยกันไหม”
ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีที่แต่งตัวบอกยี่ห้ออันธพาลสามคนเห็นหูฮวนปุ๊บก็เข้ามาทักทายอย่างเป็นมิตร
หูฮวนหักเลี้ยวเดินจากไปทันที เขาไม่อยากข้องแวะกับคนพวกนี้มากนัก
ชายหนุ่มสามคนนี้มักโผล่มาที่บ่อนของบ้านเขาอยู่เสมอ พวกเขาเป็นแบบฉบับของคนไม่ดีอย่างชัดเจน
ชายหนุ่มที่เป็นลูกพี่เห็นหูฮวนไม่อยากจะสนใจพวกตนก็ผิวปากเสียงดัง ทำท่าทางลำพองนิดๆ เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองลำพองใจเรื่องอะไร แต่เขารู้สึกว่าการทำให้หูฮวนหันหน้าหนีได้เป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจมากทีเดียว
“ฮวนฮวน อย่าเพิ่งไปสิ!”
“นั่นสิ มาเล่นกับพวกพี่ชายก่อน”
“เดี๋ยวพี่ชายจะพานายไปลองทำเรื่องสนุกๆ เอง”
พอชายหนุ่มทั้งสามคนเย้าแหย่ หูฮวนก็สับขาเดินเร็วขึ้นกว่าเดิม เขาเกลียดชื่อเล่น ‘ฮวนฮวน’ นี่มากที่สุด คงไม่มีใครชอบถูกเรียกด้วยชื่อเล่นที่เหมือนสุนัขอย่างแน่นอน
ทว่าเขาเพิ่งเดินหนีมาได้ไม่ไกล นักเรียนมัธยมปลายเจ็ดแปดคนก็ปราดเข้ามาขวางทาง คนที่เป็นหัวโจกรูปร่างทั้งสูงทั้งใหญ่ โหนกแก้มปูดนูน เขายิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วถามว่า “พี่เต้าหลินพูดกับแกอยู่นะ ทำไมแกไม่รู้จักมารยาทซะบ้าง”
ชายหนุ่มทั้งสามคนหน้าเปลี่ยนสีเหมือนถังย้อมสีพร้อมกันในทันใด คนที่เป็นลูกพี่ตะโกนเสียงดัง “ไอ้ลูกกระต่าย อย่าให้มันมากเกินไปนัก!”
เด็กนักเรียนมัธยมปลายรูปร่างสูงใหญ่โหนกแก้มนูนคนนั้นคิดว่าประโยคนี้เป็นคำพูดสนับสนุนการกระทำของตนเอง จึงยิ้มอย่างลำพอง เอ่ยขึ้นมาว่า “พี่เต้าหลินคงโกรธ...”
ทว่ายังไม่ทันพูดจบประโยคดี เขาก็ได้ยินเสียงหนักๆ เสียงหนึ่ง ปั้ก! จู่ๆ ร่างกายกำยำของตนก็ลอยขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะหมดสติ ในหัวเขามีความคิดเพียงอย่างเดียว พี่เต้าหลินถีบผมทำไม
ชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่าพี่เต้าหลินถีบเด็กมัธยมที่มาขวางทางจนปลิวไปแล้ว เหงื่อเย็นก็ไหลชุ่มศีรษะก่นด่าว่า “พวกแกเป็นลูกกระต่ายจากบ้านไหนถึงกล้ามาขวางทางพี่ฮวน ไม่รู้เหรอว่าครึ่งหนึ่งของเมืองนี้เป็นของบ้านพี่ฮวน”
แก๊งเด็กนักเรียนมัธยมปลายถูกด่าก็สับสนมึนงง พวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่าหูฮวนเป็นใคร คิดไม่ถึงว่าพวกตนประจบเอาใจพี่เต้าหลินตามหัวหน้าของตัวเองอยู่ดีๆ ดันกลายเป็นประจบเจอตีนเสียได้
หูฮวนไม่สนใจคนพวกนี้ เขาเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นอีก หลังจากนั้นไม่กี่นาที เขาก็พบว่าตนเองเผลอเข้ามาในเขตของโรงงานที่ถูกทิ้งร้าง โรงงานแห่งนี้อยู่ใกล้กับสนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง ตอนยังเล็กหูฮวนมักจะมาเล่นที่นี่ สมัยนั้นโรงงานแห่งนี้ยังมีผู้คนคึกคัก
ทันใดนั้นความทรงจำประหลาดนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาในสมองของหูฮวนอย่างไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า ภาพที่ไม่ปะติดปะต่อกันมากมายถูกยัดเข้ามาในรวดเดียว ราวกับชีวิตของมนุษย์คนหนึ่งถูกทุบจนแตกกระจายเป็นเศษเสี้ยวนับล้านแล้วถูกสุ่มยัดเข้ามาในหัว ความรู้สึกนี้ย่ำแย่อย่างยิ่ง
สมองของหูฮวนเหมือนถูกเข็มเหล็กที่เผาจนแดงทิ่มแทงสามพันหกร้อยหน เจ็บปวดจนต้องคู้ตัวนั่งกับพื้น
เศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ผุดพรายในสมองเหมือนจะเกี่ยวข้องกับองค์กรลับบางแห่ง ในองค์กรแห่งนั้นมีผู้คนแปลกประหลาดสารพัดแบบ สัตว์ประหลาดชนิดใดก็มีทั้งสิ้น บ้าบอคอแตกอย่างยิ่ง น่าเหลือเชื่ออย่างที่สุด
“บ้าไปแล้ว! ไอ้โรคนี้มันชักจะกำเริบบ่อยขึ้นทุกที คงต้องไปหาหมอจริงๆ แล้ว กลับไปขอเงินแม่สักหน่อยก็แล้วกัน”
ความเจ็บปวดนี้มาเยือนรวดเร็วนัก แต่ก็จากไปอย่างรวดเร็วนักเช่นกัน เพียงไม่กี่นาทีมันก็หายไป
หูฮวนอดทนต่อ ‘อาการโรคกำเริบ’ เขาหอบหายใจพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นยืนก็ถูกของสิ่งหนึ่งบนพื้นดึงดูดสายตา มันจมอยู่ในดินโคลนมาไม่รู้เนิ่นนานเท่าใดแล้ว โผล่ออกมาเพียงเปลือกนอกสีอำพัน
หูฮวนเกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาชั่วขณะ เขาหากิ่งไม้กิ่งหนึ่งจากด้านข้าง ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ขุดสิ่งนั้นออกมาได้สำเร็จ
มันเป็นเปลือกหอยที่มีลักษณะขดเป็นเกลียวขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่ง แต่หูฮวนไม่เคยเห็นเปลือกหอยที่งดงามเท่านี้มาก่อน เปลือกด้านนอกของมันมีลายเส้นสีทองมากมายดูคล้ายงานฝีมือ ไม่เหมือนของธรรมชาติแม้แต่น้อย
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในสมองของหูฮวน เจ้านี่จะขายได้ไหมนะ
แต่จากนั้นเขาก็ล้มเลิกความคิดนี้ทันที เขารู้สึกคุ้นเคยกับเปลือกหอยชิ้นนี้อย่างน่าประหลาด ราวกับว่ามันเป็นสิ่งของที่เขาใช้มาเนิ่นนานจนเกิดความผูกพัน
ช่างเถอะ อย่าหมกมุ่นคิดแต่จะขายของหาเงินนักเลย เปลือกหอยที่สวยขนาดนี้ เก็บไว้เล่นเองก็แล้วกัน หูฮวนยัดเปลือกหอยเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ ขณะที่กำลังคิดจะหาสถานที่สักแห่งฆ่าเวลาจนกว่าจะถึงเวลาอาหารเย็นค่อยกลับบ้าน จู่ๆ ท้องฟ้าบริเวณใกล้ๆ ก็มืดลงอย่างกะทันหัน
คล้ายกับว่ามีใครบางคนหมุนเวลาให้เร็วขึ้นหลายสิบเท่า จนท้องฟ้าที่แต่เดิมสมควรมืดลงช้าๆ กลับถูกรัตติกาลอันเงียบเชียบบุกเข้ายึดครองด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เพียงชั่วพริบตาความมืดก็แผ่ปกคลุมโรงงานร้างทั้งหมด
แรกเริ่มหมอกสีดำหนาทึบยังเบาบางประดุจสายหมอก ทว่าต่อมามันก็โอบคลุมฟ้าดินจนมิด
สถานการณ์นี้ไม่ปกติอย่างแน่นอน
ตัวโรงงานร้างที่ถูกความมืดโอบล้อมดูทรุดโทรมกว่าเดิมสิบเท่า เด็กน้อยสองสามคนที่เล่นอยู่ในเขตโรงงานร้างหายไปแล้ว สภาพตอนนี้ราวกับวันสิ้นโลกมาเยือน
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย กลางวันแสกๆ อยู่ดีๆ วันสิ้นโลกจะมาเยือนได้ยังไง คัมภีร์ไม่ได้บอกว่าปี 1999 ถึงจะมาหรอกเหรอ”
เขาใช้เวลาก้มลงเก็บเปลือกหอยเพียงไม่กี่นาที โลกทั้งใบก็มืดสนิทราวกับน้ำหมึก แยกแยะทิศทางไม่ออกอีกต่อไปแล้ว
หูฮวนกำเปลือกหอยในมือแล้วเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อตามสัญชาตญาณ เขาลองยื่นเท้ากวาดไปบนพื้น แต่กลับไม่เจอกิ่งไม้เมื่อครู่แล้ว
เขาลังเลครู่หนึ่งก็เลิกลองแล้วค้อมตัวให้ต่ำเล็กน้อย นี่เป็นท่าเตรียมตัวต่อสู้ในความมืดที่มารดาบังเกิดเกล้าที่บ้านสอนมา
“นี่มันเกิดแผ่นดินไหวหรือพายุ หรือว่าพายุไต้ฝุ่น...
...คงไม่ใช่ว่าพวกจักรวรรดินิยมอเมริกาใช้ระเบิดนิวเคลียร์ หรือว่าทิ้งอาวุธเคมีลงมาหรอกใช่ไหม”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 3 ท่านราชาวานร
ในตำราเรียนสมัยยุคเก้าศูนย์มีสอนความรู้พื้นฐานว่าควรจะช่วยเหลือตนเองอย่างไรยามเผชิญหน้ากับระเบิดนิวเคลียร์กับอาวุธเคมีอยู่จริงๆ ขอเพียงเป็นคนที่พอจะรู้หลักวิทยาศาสตร์อยู่บ้างย่อมทราบว่าความรู้เหล่านี้ล้วนไร้ประโยชน์หากเผชิญกับการโจมตีรุนแรงระดับนั้นเข้าจริงๆ
ความรู้สึกกดดันที่มาพร้อมกับความมืดมิดทำให้ร่างกายของหูฮวนเครียดเกร็งราวกับสายธนู เขาตั้งท่าคอยระวังภัย โลกสีดำสนิทนำมาซึ่งความกดดันที่หาถ้อยคำมาพรรณนาไม่ได้ มันทำให้รู้สึกเหมือนกับถูกโลกทั้งใบทรยศหักหลัก ทำให้มนุษย์รับรู้ถึงความต้อยต่ำและเล็กจ้อยของตัวเอง
หูฮวนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองกำลังเต้น หัวใจที่เต้นรัวกว่าปกติเล็กน้อยบ่งบอกว่าภายในใจของเขาหวาดกลัวมากเพียงใด
ทว่าทันใดนั้นก็เกิดคลื่นกระเพื่อมแผ่วเบาไกลออกไปทางฝั่งขวามือของหูฮวน จุดสีเทาอ่อนจุดหนึ่งปรากฏขึ้น จุดสีเทาอ่อนจุดนี้คล้ายกับกดถูกสวิตช์อะไรบางอย่าง ฉับพลันทันใดโลกก็เริ่มถูกย้อมด้วยสีขาวกับสีดำ ผ่านไปไม่นานนักโลกทั้งใบก็กลายเป็นสีขาวดำ
รอบตัวกลายเป็นทะเลทรายรกร้างหน้าตาประหลาด ต่อจากนั้นไม่นานพืชสีแดงคล้ำก็งอกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง มีทั้งเถาวัลย์ ต้นไม้ พุ่มหญ้ารกและดอกไม้รูปร่างแปลกพิกล
เถาวัลย์เส้นหนึ่งทะลุดินโผล่ขึ้นมาตรงเท้าของหูฮวน ลำต้นบิดม้วนของมันงอกขึ้นมาด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ จากนั้นก็เลื้อยขึ้นมาพันเกี่ยวร่างของเขาอย่างว่องไว
เถาวัลย์เส้นนี้ราวกับมีชีวิต เส้นเถาวัลย์มันลื่นของมันไต่ขึ้นมาบนร่างของหูฮวน จากนั้นหนวดเล็กๆ ที่งอกอยู่บนนั้นก็ทิ่มแทงในผิวของเขาแล้วเริ่มสูบเลือดอย่างบ้าคลั่ง ความเจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่นั่นคงไม่มีผู้ใดทานทนไหว
หูฮวนขนหัวลุก เขาเอื้อมมือออกมาคว้าเถาวัลย์แล้วกระชากออกอย่างแรง แต่เถาวัลย์เส้นนี้กลับบิดตัวขัดขืนไม่หยุดพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องร้องสยองขวัญ
“ทำไมดึงไม่ขาดล่ะเนี่ย”
หูฮวนออกแรงเพิ่ม ฝ่ามือขูดกับเถาวัลย์จนเลือดซิบ เขาคิดแต่อยากจะดึงพืชหน้าตาน่ากลัวต้นนี้ออกไปจากร่างของตนเอง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ดึงไม่ขาดเสียที เถาวัลย์เส้นนี้เหนียวกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้
ระหว่างที่เถาวัลย์กรีดร้องเสียงแหลมน่ากลัว ลำต้นของมันก็ยิ่งบีบรัดแน่นขึ้น เส้นเถาวัลย์ทะลวงขึ้นมาจากพื้นดินไม่หยุด มันงอกเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนรัดร่างกายท่อนล่างของหูฮวนไว้เกือบมิด จากนั้นก็เลื้อยขึ้นมาเหนือเอวอย่างบ้าคลั่ง
นี่ฉันจะตายแล้วเหรอ หูฮวนเสียเลือดมากขึ้นทุกที เรี่ยวแรงที่ดิ้นรนเบาลงเรื่อยๆ ในตอนที่เขาสิ้นหวังนั่นเอง แสงสีทองก็ฉายวาบออกมาจากด้านในกระเป๋าเสื้อ
ทันทีที่เถาวัลย์ถูกแสงสีทองห้อมล้อม มันก็กรีดร้องเสียงแหลมและบิดดิ้นไม่หยุด มันเลิกสูบเลือดหูฮวนแล้วคลายตัวออก คิดจะหนีกลับลงไปใต้ดิน แต่กลับถูกพละกำลังสายหนึ่งลากมันออกมาจากพื้นดินทีละนิ้วๆ
เมื่อมันถูกลากออกมาจากพื้นจนหมด หูฮวนก็ตกตะลึงนิ่งอึ้ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าเถาวัลย์เส้นหนึ่งจะยาวได้ถึงหลายร้อยเมตร แล้วยังแตกกิ่งออกมาได้มากมายนับไม่ถ้วน
เถาวัลย์ประหลาดเส้นนี้ขยับไปมาอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางแสงสีทอง มันดูเหมือนสัตว์ประหลาดตัวเป็นๆ ที่มาจากอวกาศ
แสงสีทองลากเถาวัลย์ออกมาจนหมดก่อนจะค่อยๆ หดขนาดลงล้อมเถาวัลย์ปีศาจเอาไว้ สุดท้ายมันก็ส่งเสียงดังฟึบแล้วหดกลับไปในกระเป๋าเสื้อ
หูฮวนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้สึกโชคดีแต่ก็รู้สึกหวาดกลัวตามหลังอยู่เล็กน้อย เมื่อครู่เขาอยู่ห่างจากความตายเพียงเส้นคั่นอย่างแท้จริง เขาเกือบจะถูกเถาวัลย์ดูดเลือดหน้าตาประหลาด ‘กิน’ เข้าไปแล้ว
เขาเอื้อมมือมาลูบกระเป๋าเสื้อ เปลือกหอยที่เพิ่งเก็บมาได้นอนนิ่งอยู่ด้านใน มันช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ด้วยการจับเถาวัลย์ดูดเลือดประหลาดเข้าไป
เปลือกหอยค่อยๆ กลับมานิ่งสงบ หลังจากแสงสว่างหดกลับเข้าไป มันก็ดูเหมือนไม่มีสิ่งใดพิเศษแม้แต่น้อย แต่หูฮวนรู้ว่าเจ้าสิ่งนี้จะต้องมีความเป็นมาไม่ธรรมดาแน่นอน
เปลือกหอยชิ้นนี้...เป็นของวิเศษในตำนานหรือเปล่า เขาไม่เข้าใจอย่างสิ้นเชิงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมตัวเขาอยู่ที่โรงงานร้างอยู่ดีๆ กลับมาโผล่ที่ทุ่งรกร้างแปลกประหลาดน่าหวาดกลัวแห่งนี้ แล้วยังมีพืชปีศาจหน้าตาประหลาดนั่นอีก
“ที่นี่มันที่ไหนกันแน่”
หูฮวนลองขยับร่างกาย พอแน่ใจว่าแม้จะเสียเลือดไปไม่น้อยแต่ร่างกายไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็พรูลมหายใจออกมาเงียบๆ
ทว่าหูฮวนยังไม่ทันปรับลมหายใจให้กลับมาสม่ำเสมอ จู่ๆ วานรหน้าตาดุร้าย ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามมีขนสีเหลืองทั่วตัวก็วิ่งสี่เท้าออกมาจากความว่างเปล่าพร้อมกับลมหายใจสีดำที่พ่นออกมาจากจมูก
หูฮวนไม่เคยเห็นลิงตัวใหญ่เท่านี้มาก่อน
วานรยักษ์ขนสีเหลืองตัวนี้สูงมากกว่าห้าเมตร อีกทั้งนั่นยังเป็นความสูงที่วัดยามอุ้งเท้าทั้งสี่ของมันแตะอยู่บนพื้น
ภาพยนตร์คิงคองฉบับเก่าออกฉายในโรงเมื่อปี ค.ศ. 1933 ภายในประเทศจีนไม่มีการนำภาพยนตร์เรื่องนี้เข้ามาฉาย ต่อให้นำเข้ามา หูฮวนก็คงไม่มีโอกาสได้ไปดูเพราะช่วงเวลานั้นเขายังไม่เกิด
ส่วนฉบับปี ค.ศ. 2005 เขาต้องโตกว่านี้อีกแปดปีถึงจะมีโอกาสได้ดู ดังนั้นหูฮวนจึงไม่ได้หลุดปากเรียกชื่อตัวละครอันโด่งดังอย่าง ‘คิงคอง’ ออกมา แต่สิ่งที่ผุดขึ้นมาในสมองของเขาคือ ‘นี่มันราชาวานรซุนหงอคงหรือไงกัน’
ช่วยไม่ได้จริงๆ วัยรุ่นในยุคสมัยของเขาก็รู้จักแต่ลิงตัวนี้เพียงตัวเดียวเท่านั้น ไม่มีลิงตัวอื่นใดมาแย่งตำแหน่งของมันได้
แม้หูฮวนจะเป็นคนใจกล้า แต่เมื่อเผชิญหน้ากับลิงยักษ์ท่าทางดุร้ายเช่นนี้ เขาก็ยังต้องกลืนน้ำลายอย่างห้ามไม่ได้ เขาพยายามเค้นรอยยิ้ม เปิดปากชวนคุยด้วยเจตนาตีซี้อย่างเห็นได้ชัด “ท่านราชาวานร! กินข้าวหรือยังขอรับ”
วานรหน้าตาดุร้ายเหี้ยมโหดตัวนี้ไม่สนใจคำพูดหยอกล้อของหูฮวน มันกระโจนเหินลอยมาทั้งตัว ดูแล้วเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ กำลังถล่มลงมาทับ
หูฮวนกระโดดหลบไปด้านข้างสุดชีวิตตามสัญชาตญาณ วานรยักษ์ขนเหลืองตะครุบโดนแต่อากาศ ทว่ากระแสลมที่พัดออกมาจากตัวมันกลับโถมเข้าใส่ใบหน้าราวกับคมดาบ รุนแรงกว่าเถาวัลย์ดูดเลือดมากนัก
“หอยวิเศษ หอยวิเศษ! รีบจับสัตว์ประหลาดตัวนี้เข้าไปด้วยเร็ว”
หูฮวนชูเปลือกหอยชิ้นนั้นขึ้นมา แต่ไม่รู้ว่าเมื่อครู่มันกินอิ่มแล้วหรือเปล่า มันจึงไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
หูฮวนกับวานรยักษ์ขนเหลืองสบตากัน ภายในดวงตาของสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้มีแต่ความดุร้ายและความหิวโหยที่เผยออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
ชั่วขณะนั้น อารมณ์ของหูฮวนจมดิ่งสู่ก้นบึ้งหุบเหวแห่งความสิ้นหวัง
เขาเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้นธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น จะหนีรอดจากสัตว์ประหลาดแบบนี้ได้อย่างไร
...
ชายสวมชุดสูทจงซาน[footnoteRef:1]ท่าทางเหมือนข้าราชการสองคนนั่งดื่มชาอย่างเอ้อระเหยลอยชายอยู่ในห้องทำงาน คนหนึ่งหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน ส่วนอีกคนถือถ้วยชาเหม่อลอยเหมือนครุ่นคิดบางอย่าง [1: ชุดสูทจงซาน ชุดสูทแบบจีนที่ออกแบบโดยนำรูปแบบของสูทตะวันตกมาผสมผสานกับจุดเด่นของเสื้อผ้าแบบจีน เป็นชุดสูทเสื้อแขนยาว คอปกพับ มีกระเป๋าเสื้อแบบมีฝากระเป๋าสี่ใบอยู่ด้านหน้าของเสื้อ ตั้งชื่อตามซุนจงซานหรือซุนยัตเซ็นผู้บุกเบิกการปฏิวัติเปลี่ยนประเทศจีนเป็นระบอบประชาธิปไตย]
ทันใดนั้นเอง ทั้งสองคนก็ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกันแล้วหันไปมองทางโรงงานร้าง บนใบหน้ามีแต่สีหน้าตกตะลึง
คนหนึ่งในนั้นตะโกนโวยวายขึ้นมา “มีคนบุกเข้าไปในเขตผนึก!”
“ให้เสี่ยวซีไปดูหน่อยซิ ที่นั่นผนึกราชาวานรไว้ จะปล่อยให้เกิดเรื่องวุ่นวายไม่ได้”
คนหนึ่งในนั้นเอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์ทันที
ในยุคนี้ยังไม่ต้องพูดถึงโทรศัพท์มือถือ แม้แต่เพจเจอร์ก็ยังไม่แพร่หลาย โทรศัพท์ยังเป็นโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแป้นหมุนตัวเลขแบบโบราณ
เขาตะโกนใส่หูโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เขตโรงงานเคมีประเภทที่สอง[footnoteRef:2]เก่ามีสถานการณ์เกิดขึ้น รีบให้เสี่ยวซีไปดูเร็วเข้า เอา XF 125[footnoteRef:3] คันนั้นให้เธอขับ สถานการณ์เร่งด่วน ไม่ต้องนั่งรถเมล์แล้ว” [2: โรงงานเคมีประเภทที่สอง คือโรงงานที่มีการเก็บวัสดุจำพวกก๊าซด้วยความดันสูง]  [3: XF 125 หรือ ซิ่งฝู (幸福) 125 คือรถจักรยานยนต์ที่บริษัทผลิตรถจักรยานยนต์ของจีนชื่อ Shanghai Yichu Motor Company (上海易初摩托车有限公司) ผลิตในช่วงปลายยุคแปดศูนย์ โดยมีต้นแบบมาจากรถจักรยานยนต์ฮอนด้า CG125 ของญี่ปุ่น และกลายเป็นรูปแบบรถจักรยานยนต์ที่เป็นที่นิยมอยู่ในประเทศจีนหลายสิบปี]
พอวางหูโทรศัพท์ คนที่รูปลักษณ์เหมือนข้าราชการคนนี้ก็จับจ้องสถานที่ซึ่งอยู่ไกลออกไป แล้วบอกกับเพื่อนร่วมงานว่า “หรือจะมีผู้ปลุกพลังคนใหม่ปรากฏตัวขึ้นอีกแล้ว”
เพื่อนร่วมงานของเขากระซิบเสียงเบา “ผู้ปลุกพลังเป็นขุมกำลังอันล้ำค่าที่ประเทศต้องการอย่างยิ่ง ต่อให้มีเพิ่มมาเพียงคนเดียวก็เป็นเรื่องสำคัญมาก ถ้ามีผู้ปลุกพลังคนใหม่ก็ต้องรับเข้ามาในหน่วยให้เร็วที่สุด”
“ก็หวังแต่ว่าเขาจะไม่ถูกราชาวานรเล่นงานจนตายซะก่อน”
หูฮวนวิ่งหนีวานรยักษ์ขนเหลืองวนรอบทุ่งร้างสิบกว่ารอบแล้ว แต่ละวินาทีมีแต่ความสิ้นหวัง ทุกเสี้ยววินาทีล้วนเดินอยู่ระหว่างความเป็นกับความตาย
ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น ในใจรู้สึกยินดียิ่งนัก จึงทุ่มสุดแรงวิ่งเต็มฝีเท้าไปยังทิศทางที่เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอย่างไม่ลังเลทันที


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 4 นักบิดสาวผู้มาพร้อมกับมอเตอร์ไซค์ XF 125
มอเตอร์ไซค์ XF 125 สีขาวแดงคันหนึ่งแล่นเข้ามาพร้อมเสียงดังกระหึ่ม บนตัวรถคือนักบิดสาวสวมแจ็คเก็ตหนังแขนสั้นแต่งตัวเท่ระเบิด เธอมีต้นขาเรียวยาวสองข้างที่ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ต้องอิจฉา
หูฮวนแค่อยากมีชีวิตรอด แต่เขาไม่ชั่วช้าถึงขนาดอยากจะลากคนอื่นให้มาซวยไปด้วย ดังนั้นเขาจึงตะโกนลั่นตั้งแต่ไกล “ข้างหลังผมมีสัตว์ประหลาดอยู่ อย่าขับมาทางนี้!”
พอพูดจบประโยคนี้ เขาถึงรู้สึกตัว ไม่ถูกสิ หากอีกฝ่ายเลี้ยวรถหนีไป ตนเองไม่ใช่ว่าหมดทางรอดแล้วหรือ เขาจึงรีบเสริมอีกประโยคว่า “ช่วยผมด้วย!”
เยี่ยนเสี่ยวซีสัมผัสคลื่นพลังวิญญาณอันน่าหวาดหวั่นจากตัววานรยักษ์ขนเหลืองได้ตั้งแต่ไกล เธอยื่นมือออกมาคว้าตรงแถวคอเสื้อเบาๆ แล้วดึงหอกยาวเล่มหนึ่งออกมา
หอกเล่มนี้ยาวมากกว่าสามเมตร มันไม่ได้มีแต่หัวหอกอันแหลมคมเท่านั้น แต่ยังมีคมด้านข้างอันคมกริบอีกด้วย คมหอกวาววับดุจหิมะสลักลายดวงตาแปลกประหลาดอยู่ดวงหนึ่ง พู่หอกเป็นสีขาวอย่างที่หาได้ยาก ไม่รู้ว่าเสื้อแจ็คเก็ตสั้นที่แนบชิดผิวหนังตัวนั้นซ่อนอาวุธยาวขนาดนี้ไว้ได้อย่างไร
นิ้วมือเรียวกำด้ามหอก เพียงสะบัดเบาๆ หนึ่งหน ตัวหอกก็คล้ายมีแสงอสนีบาตแผ่ออกมา
เยี่ยนเสี่ยวซียกเท้าขึ้นถีบเบาะนั่งของรถมอเตอร์ไซค์ ร่างกายเหินไปกลางอากาศ หอกยาวชี้ลงด้านล่าง ช่างเป็นภาพที่งดงามชวนตะลึง แต่ขณะเดียวกันก็ชวนให้รู้สึกหนาวสะท้าน!
เธอกำลังจะลงมือช่วยคน
วานรขนเหลืองคำรามลั่น มันกระโจนตามขึ้นมากลางอากาศ แต่ดูเหมือนว่ามันจะต่อสู้ตามสัญชาตญาณเป็นเพียงอย่างเดียวจึงไม่มีชั้นเชิงและการพลิกแพลงใดๆ ทั้งสิ้น
มันไม่หลบหอกเจตจิตอสนีบาตเล่มนี้ของเยี่ยนเสี่ยวซีแม้แต่น้อยจึงรับหอกไปอย่างจัง ถูกหอกเสียบเข้ากลางหัว
ชั่วพริบตาที่หอกยาวสีขาวแทงถูกวานรยักษ์ขนเหลือง ดวงตาประหลาดบนคมหอกแวววาวดุจหิมะดวงนั้นก็ลืมตาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า พลังประหลาดสายหนึ่งหลั่งไหลออกมาบนคมหอก ระเบิดกะโหลกของวานรยักษ์ขนเหลืองตัวนั้นเข้าเต็มๆ
หูฮวนดีใจเหลือจะกล่าว แต่เยี่ยนเสี่ยวซีกลับพรูลมหายใจออกมา แล้วพึมพำกับตนเองอย่างรู้สึกโชคดี “ไม่ใช่ราชาวานร แค่ปีศาจธรรมดาตัวหนึ่ง”
เด็กคนนี้โชคดีไม่เลว ไม่อย่างนั้นฉันคงทำได้แต่หนีเอาตัวรอดเหมือนกัน...
เยี่ยนเสี่ยวซีเหินลงมายืนบนพื้น เธอเก็บหอกยาวสีขาวพิสุทธิ์กลับเข้าไปที่คอเสื้ออีกครั้ง จากนั้นมือข้างหนึ่งก็คว้าตัวหูฮวน พร้อมกับที่มืออีกข้างคว้าจับมอเตอร์ไซค์ XF 125 ที่ยังคงแล่นตรงเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่ลดลงสักนิด พอบิดมือเพียงเบาๆ รถก็ดริฟต์เป็นวงโค้งอยู่กับที่
หูฮวนยังไม่ทันเข้าใจอะไรทั้งสิ้นก็มานั่งแหมะอยู่บนเบาะด้านหลังของมอเตอร์ไซค์ XF 125 แล้ว
เยี่ยนเสี่ยวซีเตือนเบาๆ “จับให้แน่น!”
หูฮวนกอดเอวบางของนักบิดสาวสุดเท่คนนี้ตามสัญชาตญาณทันที พร้อมกันนั้นเขาก็หันหลังกลับไปมองแวบหนึ่ง
เขาเพิ่งจะถอนหายใจโล่งอกได้ยังไม่ทันถึงครึ่งเฮือก ก็เห็นวานรขนเหลืองไร้หัววิ่งปรี่ทะลุออกมาจากความมืด ควันดำบนร่างมันหนาทึบมากกว่าเดิม วานรยักษ์ขนเหลืองที่ไม่มีหัวน่าขนพองสยองเกล้ายิ่งกว่าตอนที่ยังมีหัวมากถึงมากที่สุด
บริษัทแคปคอมของประเทศญี่ปุ่นจะออกเกมประเภทผู้เล่นคนเดียวอันโด่งดังนามว่าเรสซิเดนท์ อีวิลออกมาในปี ค.ศ. 1996
ในปี ค.ศ. 1993 ซอมบี้ยังไม่ใช่แนวภาพยนตร์ที่มีอิทธิพลไปทั่วโลก
พลังจินตนาการของหูฮวนมีไม่มากพอให้เขานิยามคำว่าวานรซอมบี้ออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นในใจเขาก็ยังหวาดผวา เขากอดเอวบางของเยี่ยนเสี่ยวซีแน่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
วานรยักษ์ขนเหลืองไร้หัวดุร้ายเหลือเกิน ต่อให้มันโดนระเบิดหัวไปแล้วก็ดูเหมือนจะไม่ส่งผลกับมันแม้แต่น้อย อุ้งเท้าทั้งสี่ของมันตะกุยพื้นดินรวดเร็วราวกับบิน มันไล่ตามหลัง XF 125 มาติดๆ
เจ้าตัวนี้ไม่มีหัวแล้วแท้ๆ ทำไมยังตามพวกเรามาได้อีก ไม่ต้องพูดถึงการมองเห็น ต่อให้เป็นการได้ยินหรือการรับกลิ่นก็น่าจะหายไปหมดแล้วสิ! หรือว่ามันสัมผัสอากาศได้จากขนลิงหรือยังไงกัน
ไม่ว่าอย่างไรหูฮวนก็คิดไม่ออกว่าลิงตายตัวนี้ หัวขาดไปแล้วแท้ๆ เหตุใดยังดุร้ายเยี่ยงมังกรเยี่ยงพยัคฆ์ แล้วยัง ‘ตาคมหูไว’ ได้อยู่อีก
เยี่ยนเสี่ยวซีตวาดเบาๆ “พวกเราจะออกไปแล้ว”
หูฮวนยังไม่ทันเข้าใจคำพูดประโยคนี้ วินาทีต่อมาเขาก็สัมผัสได้ถึงแสงตะวันของอาทิตย์อัสดงยามพลบค่ำที่สาดลงมาตกต้องใบหน้าของตน
โลกสีขาวดำค่อยๆ มีสีสัน เสียงเจี๊ยวจ๊าวกลับมาดังอึงอลอยู่ริมหู ถนนอันคึกคักกับตึกสูงของเมืองเข้ามาแทนที่ทุ่งรกร้างแปลกประหลาด คนเดินถนนกับรถราสัญจรขวักไขว่
กลับมาโลกมนุษย์แล้ว!
พวกเขาโผล่มาอยู่บนถนนด้านนอกโรงงาน หูฮวนนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ XF 125  สองมือยังคงกอดเอวบางนุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูกของนักบิดสาวผู้ช่วยชีวิตตนเองเอาไว้แน่น
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ นี่ฉันเจอผีหลอกหรือยังไงกัน
ตอนนี้เอง เสียงดังกระหึ่มของเครื่องยนต์ก็พลันเงียบหายไป
เยี่ยนเสี่ยวซีคลายมือออกจากคันเร่ง เท้าข้างหนึ่งวางหยัดพื้น เธอจอดรถแล้วเปิดหน้ากากหมวกกันน็อคออก ถามขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “ผู้ปลุกพลังคนใหม่ใช่หรือเปล่า”
“ผู้ปลุกพลังคืออะไร”
“เดี๋ยวก็มีคนมาอธิบายให้นายฟัง นายยังเป็นนักเรียนประถมอยู่ใช่ไหม”
“ม. 1 ต่างหาก!”
หูฮวนยืดอกนิดๆ อย่างไม่รู้ตัว เยี่ยนเสี่ยวซีหัวเราะเบาๆ แล้วปิดหน้ากากลง จากนั้นก็ติดเครื่องมอเตอร์ไซค์อีกหน
หูฮวนนั่งนิ่งอย่างทึ่มทื่อ แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเขารู้สึกว่าพี่สาวคนนี้สวยเกินไปจนลืมถามว่าจะพาตนเองไปไหน
เขาแค่...อยากจะรู้ให้ชัดเจนเท่านั้นว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เห็นชัดว่านักบิดสาวคนนี้รู้อะไรบางอย่าง
เยี่ยนเสี่ยวซีบิดมอเตอร์ไซค์เต็มสูบตลอดทาง เธอพูดเบาๆ ว่า “นายโชคดีมากจริงๆ โชคดีตัวที่พวกเราเจอเป็นปีศาจธรรมดา พลังไม่ถึงหนึ่งในร้อยส่วนของราชาวานร ไม่อย่างนั้นนายจบเห่แน่”
“ราชาวานรคืออะไร...หมายถึงลิงยักษ์ขนสีเหลืองตัวนั้นเหรอครับ”
“ไม่ใช่เจ้านั่น ราชาวานรยังหลับใหลอยู่!”
นักบิดสาวไม่สนใจกฎจราจรสักนิด เธอฝ่าไฟแดงติดกันเจ็ดแยก ก่อนจะขับเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูเก่าแก่หลังหนึ่ง
ภายในคฤหาสน์มีพลทหารถือปืนจริงลูกกระสุนจริงตั้งแถวอยู่อย่างเคร่งขรึม เมื่อเห็นนักบิดสาวพาหูฮวนกลับมา ผู้ชายสองคนที่สวมสูทจงซานรูปลักษณ์เหมือนข้าราชการก็เผยสีหน้าดีใจออกมา คนหนึ่งในนั้นตะโกนถามว่า “ราชาวานรยังไม่ตื่นใช่ไหม”
นักบิดสาวถอดหมวกกันน็อคออก เส้นผมยาวปลิวสยาย ตอบอย่างเท่สุดๆ “ไม่!”
“มีเด็กคนหนึ่งพลังตื่นแล้วพลัดเข้าไปในเงาแห่งสรรพสิ่ง ฉันเลยพาคนออกมา”
หูฮวนนั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์ ถามอย่างงงงัน “อะไรคือเงาแห่งสรรพสิ่ง”
ผู้ชายที่รูปลักษณ์เหมือนข้าราชการคนหนึ่งหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ตรงนี้เล่ารายละเอียดไม่สะดวก ตามพวกเราไปห้องประชุมเล็กแล้วเราจะอธิบายให้เธอฟัง”
หูฮวนสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วพลิกตัวลงจากรถมอเตอร์ไซค์
นักบิดสาวโยนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ให้พลทหารนายหนึ่งค่อยจูงมือหูฮวนบอกว่า “นายไม่ต้องกลัว พวกเราเป็นหน่วยงานสังกัดรัฐบาล”
“นายชื่ออะไร”
“หูฮวน”
“ฉันชื่อเยี่ยนเสี่ยวซี! หลังจากนี้นายเรียกฉันว่าพี่เสี่ยวซีก็ได้”
“พี่เสี่ยวซี หลังจากนี้พวกเรา...ต้องพบกันบ่อยๆ เหรอครับ”
“ใช่แล้ว! หลังจากนี้นายก็จะเป็นสหายของพวกเราแล้ว”
“สหาย? สหายอะไรครับ”
“สหายก็คือสหาย товарищ (สหาย)”
“ยังไงนะ”
หูฮวนถูกเยี่ยนเสี่ยวซีพาเดินมาถึงอาคารสำนักงานหลังหนึ่งที่อยู่ด้านในคฤหาสน์ขนาดใหญ่หลังนี้ จากนั้นพวกเขาก็เดินขึ้นไปยังห้องประชุมบนชั้นสอง เขานั่งลงบนโซฟาหนังที่พบเห็นได้ยากอย่างยิ่งในยุคสมัยนี้ แล้วรับถ้วยน้ำชามาถือโดยที่ยังคงงุนงงอยู่เล็กน้อย
ผู้ชายสวมชุดสูทจงซานท่าทางเหมือนข้าราชการสองคนนั้นหัวเราะฮ่าๆ เดินตามเข้ามา คนหนึ่งในนั้นแนะนำตัวว่า “สหายหูฮวนไม่ต้องเคร่งเครียดไป ผมแซ่หลี่ ชื่อว่าหลี่เหยียนจง เป็นคนรับผิดชอบที่นี่...หน่วยงานของพวกเราเป็นหน่วยงานพิเศษที่รับผิดชอบดูแลเขตผนึกกับผู้ปลุกพลังโดยเฉพาะ”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 5 เงาแห่งสรรพสิ่ง
หูฮวนฟังจบก็ยังสับสนมึนงง เขาไม่คิดว่าตัวเองจะเกี่ยวข้องอะไรกับกับหน่วยงานพิเศษที่ว่านี้
เขาวางถ้วยน้ำชาลง แขนเผลอสัมผัสถูกเปลือกหอยในกระเป๋าเสื้ออย่างไม่ได้ตั้งใจ ทันใดนั้นอารมณ์ของเขาก็สงบนิ่งลงอย่างไม่รู้สาเหตุ เขาพูดเสียงเบา “อธิบายให้ผมฟังตั้งแต่ต้นได้ไหมครับ ตอนนี้ผมงงสุดๆ”
หลี่เหยียนจงหัวเราะแล้วบอกว่า “เรื่องนี้ต้องเล่ากันยาว ฉันจะเล่าให้เธอฟังตั้งแต่ต้น แต่เธออายุยังน้อย ฟังไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร หลังจากนี้พวกเราจะค่อยๆ สอนเธอเอง”
หูฮวนยิ่งฉงนงงวย ไม่ว่าจะเป็นเยี่ยนเสี่ยวซีหรือหลี่เหยียนจง ถ้อยคำของพวกเขาต่างมีความหมายในเชิงว่าหลังจากนี้เขาจะต้องติดต่อข้องเกี่ยวกับคนเหล่านี้บ่อยๆ
นี่จะเป็นไปได้อย่างไร เขายังเป็นนักเรียนคนหนึ่งอยู่เลย แล้วยังเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นอีกด้วย
หลี่เหยียนจงกระแอมทีหนึ่ง แล้วเริ่มร่ายให้ฟัง “โลกปกติของพวกเรายังมีโลกอีกใบหนึ่งซ้อนทับอยู่ พวกเราเรียกมันว่าเงาแห่งสรรพสิ่ง ระหว่างโลกใบนั้นกับโลกแห่งความเป็นจริงมีทางเชื่อมโยงใยถึงกันอยู่นับไม่ถ้วน เพียงแต่ว่าพวกมันคดเคี้ยวเลี้ยวลดและประหลาดพิสดารอย่างยิ่ง...
...ตึกสูงใหญ่ในโลกแห่งความเป็นจริงอาจเป็นเพียงทรายเม็ดหนึ่งในเงาแห่งสรรพสิ่ง มนุษย์ในโลกแห่งความเป็นจริงอาจเป็นเพียงมดตัวหนึ่งในเงาแห่งสรรพสิ่ง มหาสมุทรในโลกแห่งความเป็นจริงอาจเป็นเพียงบึงน้ำแห่งหนึ่งในเงาแห่งสรรพสิ่ง ขุนเขาสูงใหญ่สายน้ำกว้างในโลกแห่งความเป็นจริงอาจเป็นเพียงเนินเขาไม่สะดุดตาสักลูกในเงาแห่งสรรพสิ่ง สนามหญ้าน้อยแห่งหนึ่งในเมืองของโลกแห่งความเป็นจริง อาจเป็นป่าทึบดึกดำบรรพ์ผืนหนึ่งในเงาแห่งสรรพสิ่ง ทุกสิ่งบนโลกแห่งความเป็นจริงจะถูกบิดเบือนในโลกแห่งนั้นจนไม่อาจแยกแยะได้อีกต่อไป...
...เงาแห่งสรรพสิ่งอันตรายอย่างยิ่ง คนธรรมดาไม่อาจสัมผัสถึงมันได้และไม่มีวิธีการทางวิทยาศาสตร์อะไรที่จะสำรวจมันได้ มีเพียงผู้ปลุกพลังเท่านั้นที่จะสัมผัสถึงการดำรงอยู่ของเงาแห่งสรรพสิ่งและเข้าออกได้อย่างอิสระ”
“ผู้ปลุกพลังคืออะไรครับ”
“ผู้ปลุกพลังก็เหมือนอย่างเธอ เป็นคนที่จู่ๆ ก็ได้รับพลังมหัศจรรย์บางอย่าง”
“ดูเหมือนผมจะไม่มีพลังอะไรนะ”
หลี่เหยียนจงยิ้มแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไร อีกเดี๋ยวพวกเราจะให้เธอทำการทดสอบอย่างหนึ่ง แล้วสอนเธอว่าจะต้องใช้พลังของผู้ปลุกพลังอย่างไร นี่เป็นหนึ่งในหน้าที่ของหน่วยงานของเรา”
เขาหันไปส่งสายตาให้เยี่ยนเสี่ยวซี หญิงสาวผมยาวคนนี้เดินออกจากห้องประชุม ผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็เข็น ‘โทรทัศน์’ เครื่องหนึ่งเข้ามา
จะบอกว่าเป็นโทรทัศน์ก็ดูจะไม่ถูกต้องนัก ของสิ่งนี้นอกจากหน้าจอที่เหมือนกับโทรทัศน์ก็ยังมีอุปกรณ์ที่ซับซ้อนอีกนับไม่ถ้วน สายไฟระโยงรยางยุ่งเหยิงอย่างยิ่ง
ปี ค.ศ. 1993 บริษัทอินเทล[footnoteRef:1] ออกชิปรุ่นเพนเทียม[footnoteRef:2]มาแล้ว แต่เด็กชาวจีนส่วนใหญ่ในยุคนี้ยังไม่รู้จักว่าคอมพิวเตอร์คืออะไร [1: อินเทล (Intel) เป็นบริษัทสัญชาติอเมริกันผู้ผลิตรายใหญ่ที่ผลิตชิปซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญในคอมพิวเตอร์ รวมถึงผลิตอุปกรณ์อื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์และการสื่อสาร]  [2: เพนเทียมชิปคือไมโครโปรเซสเซอร์รุ่นที่ 5 ของบริษัทอินเทล เปิดตัวครั้งแรกในปี ค.ศ. 1993 ]
ยุคนี้แม้แต่กลุ่มคนทันสมัยที่พอรู้จักคอมพิวเตอร์อยู่บ้างก็ยังแยกไม่ค่อยออกนักว่าตัวเครื่องกับจอแสดงผล ส่วนไหนกันแน่ที่เป็นส่วนทำหน้าที่คำนวณ เมื่อเป็นเช่นนี้ย่อมไม่ต้องพูดถึงคนส่วนใหญ่
แน่นอนว่าคอมพิวเตอร์ที่ทำหน้าที่ทดสอบเครื่องนี้ไม่ใช่รุ่นใหม่ล่าสุด ตัวซีพียูยังเป็นไมโครโปรเซสเซอร์รุ่น 8088 ที่ผลิตออกมาเมื่อสิบกว่าปีก่อน เก่าจนชวนให้คนโมโหผมตั้ง
เยี่ยนเสี่ยวซีเสียบปลั๊กต่อไฟให้อุปกรณ์เครื่องนี้แล้วทำท่าบอกให้หูฮวนผ่อนคลาย จากนั้นจึงรัดสายรัดที่คล้ายกับเครื่องวัดความดันไว้บนข้อมือ ข้อเท้ากับลำคอของเขา ต่อจากนั้นก็สวมที่ครอบศีรษะอันหนึ่งไว้บนศีรษะของเขาด้วย
หูฮวนไม่ได้ขัดขืน เขาเองก็สงสัยใคร่รู้มากอย่างยิ่งเช่นกันว่าคนพวกนี้คิดจะทำอะไรกันแน่
หลี่เหยียนจงกับคนที่ไม่ปริปากพูดมาตลอดอีกคนหนึ่งจ้องหน้าจออย่างเคร่งเครียด ผ่านไปครู่หนึ่ง บนหน้าจอก็ปรากฏข้อมูลนับไม่ถ้วน
หลี่เหยียนจงร้องออกมาอย่างตื่นเต้น “ค่าพลังจิตปกติ ภายในร่างกายไม่พบอวัยวะพิเศษ มวลกล้ามเนื้อมากกว่าคนปกติหนึ่งจุดสามเท่า พลังที่ตื่นขึ้นมาคือด้านร่างกาย ค่าปลุกพลังสิบสองจุดแปดเปอร์เซ็นต์ ดีจริงๆ! พวกเราต้องการผู้ปลุกพลังสายนักรบแบบนี้อยู่พอดี”
อีกคนหนึ่งตอบกลับมาเบาๆ ว่า “พวกเราต้องรายงานหน่วยงาน ดูซิว่าเบื้องบนมีความเห็นว่าอย่างไร”
หลี่เหยียนจงกับเขาปรึกษากันสั้นๆ ประโยคสองประโยคก็ยิ้มร่าบอกหูฮวนว่า “เธอเรียนอยู่โรงเรียนไหน อีกสองสามวันฉันจะช่วยเธอย้ายโรงเรียน นับจากวันนี้เป็นต้นไปเธอจะได้เรียนในโรงเรียนพิเศษแล้ว”
“แผนกมัธยมต้นของโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยป่าไม้ตงหนาน! แต่ผมไม่อยากออกจากโรงเรียน แล้วก็ไม่อยากไปโรงเรียนพิเศษด้วย”
หูฮวนอ่อนไหวกับคำว่าโรงเรียนพิเศษมาก เพราะแม่ของเขาเกือบจะเคยได้ไปเรียนแล้ว ที่นั่นมีชื่อเรียกว่าโรงเรียนดัดสันดาน
หลี่เหยียนจงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ไม่เป็นไร เธอจะอยู่โรงเรียนเดิมก็ได้ แต่โรงเรียนใหม่ไม่เพียงจะสอนความรู้ให้พวกเธอ แต่ยังจะฝึกฝนพวกเธอให้ควบคุมพลังที่อยู่ภายในตัวอีกด้วย เธอก็ถือซะว่าเป็นชั้นเรียนเพิ่มเติมวิชาหนึ่งก็แล้วกัน...
...โรงเรียนมัธยมต้นสังกัดหน่วยงานของพวกเราไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียน ตอนยื่นสอบเข้ามัธยมปลายยังมีคะแนนพิเศษเพิ่มให้อีกสามสิบคำแนน แล้วยังมีทางลัดให้เข้าเรียนมหาวิยาลัยรัฐอีกหลายสิบแห่ง ไม่ต้องสอบก็เข้ามหาวิทยาลัยได้เลย”
หูฮวนหวั่นไหวทันที เขาลังเลครู่หนึ่งก็ถามเสียงเบาหวิว “สอบมหาวิทยาลัยไหนได้บ้างเหรอครับ”
หลี่เหยียนจงตอบเสียงอ่อนโยน “มหาวิทยาลัยทหารกับตำรวจทุกแห่งต่างร่วมมือกับหน่วยงานของพวกเรา มหาวิทยาลัยของรัฐบาลกลางส่วนหนึ่งก็มีโควตาพิเศษให้เหมือนกัน เธอไม่จำเป็นต้องกังวลกับเส้นทางในอนาคต”
หลี่เหยียนจงมีประสบการณ์ในการจัดการเรื่องนี้อย่างโชกโชน
หูฮวนเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้นธรรมดาๆ คนหนึ่ง ความปรารถนาเล็กๆ ในใจของเขาย่อมหนีไม่พ้นจิ้งจอกเฒ่าอย่างหลี่เหยียนจงคนนี้ เพียงพูดแค่สองสามประโยคก็จัดการความกังวลในหัวใจของหนุ่มน้อยได้จนหมด
หลี่เหยียนจงส่งสายตาให้เยี่ยนเสี่ยวซี เยี่ยนเสี่ยวซีก็ยิ้มตาหยีบอกว่า “นายน่าจะยังไม่ได้กินข้าวเย็นสินะ พี่สาวจะพานายไปโรงอาหารของพวกเรา เย็นวันนี้มีขาหมูตุ๋นด้วยนะ”
หูฮวนได้ยินคำว่าขาหมูตุ๋นก็ตามไปอย่างไม่ลังเลทันที เขากลับบ้านไปก็มีแต่ข้าวเย็นชืด เพราะแม่ของเขาทำกับข้าวไม่เป็นสักนิด อาหารสามมื้อในหนึ่งวันมีแต่ผัดนู่นนี่มั่วซั่ว เคยลุกมาทำขาหมูตุ๋นให้เขาเสียที่ไหน อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย บ้านของเขาน่ะแม้แต่ขาหมูดิบก็ไม่มีให้แทะ
หลังจากหูฮวนเดินออกไปแล้ว หลี่เหยียนจงก็พูดกับเพื่อนร่วมงานว่า “เด็กคนนี้เป็นคนซื่อ ทุ่มทรัพยากรเลี้ยงดูได้”
ชายอีกคนหนึ่งถอนหายใจ พูดขึ้นมาว่า “เด็กน้อยตัวเท่านี้ก็ต้องเผชิญกับการต่อสู้อันโหดร้าย ลำบากเขาแล้ว”
หลี่เหยียนจงเงียบไปครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ “ช่วยไม่ได้! ทุกสิ่งล้วนเพื่อประเทศชาติ เพื่อประชาชน วีรชนผู้สละชีพในอดีตทั้งหลายตอนอายุเท่านี้ก็สละเลือดพลีชีพเพื่ออุดมการณ์เหมือนกัน...”
โรงอาหารของหน่วยงานประหลาดแห่งนี้มีขาหมูจริงๆ แม้จะเป็นกับข้าวสี่อย่างน้ำแกงหนึ่งอย่างแบบธรรมดาสามัญ แต่ก็มีกับข้าวเนื้อถึงสองอย่าง ส่วนกับข้าวผักอีกสองอย่างก็เป็นอาหารที่ปกติหูฮวนไม่มีโอกาสได้กิน
ถึงพวกมันจะไม่ได้ราคาแพงมากมายนัก แต่ก็อย่างที่ว่า...แม่ของเขาทำไม่เป็น
กับข้าวอย่างหนึ่งคือมะเขือม่วงผัดซอส ส่วนอีกอย่างหนึ่งคือผัดผักสามสหาย
หูฮวนไม่เคยใช้ถาดหลุมเหล็กของโรงอาหารในหน่วยงานแบบนี้ ถาดหลุมเหล็กแบ่งออกเป็นหลุมหลายหลุม เขาตักขาหมูตุ๋นจนเต็มหลุมก่อนเป็นอย่างแรก จากนั้นก็ตักเนื้อน้ำแดงมันเยิ้มที่เป็นกับข้าวเนื้ออีกอย่าง ต่อมาจึงตักมะเขือม่วงหนึ่งทัพพีกับผัดผักสามสหายหนึ่งทัพพีโปะลงบนข้าวสวย
ส่วนน้ำแกงไชเท้าฝอยนั่น หูฮวนไม่ตัก เขาไม่ชอบอาหารจำพวกหัวอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นหัวไชเท้า หัวผักกาดเขียว หัวผักกาดแดงหรือแครอท...เขาก็ไม่ชอบทั้งนั้น
เยี่ยนเสี่ยวซีมองอาหารที่พูนเป็นภูเขาลูกย่อมๆ ตรงหน้าหูฮวน ริมฝีปากเม้มเป็นรอยยิ้มบางอย่างอดไม่ได้ เธอไม่ได้ตักอาหารมามากมาย นอกจากผักสองอย่างที่ตักมาอย่างละหนึ่งทัพพีก็ตักน้ำแกงมาอีกถ้วยเดียว ไม่ได้ตักเมนูเนื้อมาด้วย อาหารของเธอไม่ถึงหนึ่งส่วนห้าของที่หูฮวนตักมา
ทั้งสองคนเพิ่งจะนั่งลงก็มีเด็กผู้ชายที่ดูเป็นคนสบายๆ หน้าตาอายุมากกว่าหูฮวนอย่างมากที่สุดแค่ปีสองปีคนหนึ่งเดินเข้ามาในโรงอาหาร เขาเห็นคนหน้าไม่คุ้นอย่างหูฮวนก็ประหลาดใจเล็กน้อย แล้วหันมาถามเยี่ยนเสี่ยวซีว่า “คนใหม่เหรอ”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 6 แผนผังขั้นสายอาชีพ
หูฮวนกำลังเคี้ยวแก้มตุ่ย ในปากเต็มไปด้วยอาหาร ไม่มีเวลาสนใจคนอื่นอย่างสิ้นเชิง
เห็นชัดว่าเยี่ยนเสี่ยวซีคุ้นเคยกับเขาอย่างยิ่ง เธอพยักหน้าตอบว่า “ผู้ปลุกพลังที่ฉันพากลับมาจากเขตโรงงานเคมีประเภทสองเก่า เด็กกว่านายหนึ่งปี เพิ่งขึ้นม. 1”
เด็กชายวัยรุ่นมองสำรวจอย่างสนใจ แล้วถามเสียงเบาว่า “ทดสอบหรือยัง”
เยี่ยนเสี่ยวซีตอบว่า “ทดสอบแล้ว ค่าพลังจิตปกติ ภายในร่างกายไม่พบอวัยวะพิเศษ มวลกล้ามเนื้อมากกว่าคนปกติหนึ่งจุดสามเท่า พลังที่ตื่นขึ้นมาคือด้านร่างกาย ค่าปลุกพลังสิบสองจุดแปดเปอร์เซ็นต์”
เด็กหนุ่มดวงตาเป็นประกายทันที หลุดปากโพล่งออกมาว่า “ถ้างั้นก็เกิดมาเพื่อเป็นโร้ก[footnoteRef:1]สิเนี่ย” [1: โร้ก (Rogue暴徒อันธพาล) หนึ่งในอาชีพของผู้ถือครองพลัง อาชีพขั้นหนึ่งของสายนักรบ ความสามารถคือสมรรถภาพของร่างกายเพิ่มขึ้น ไม่ว่าจะเป็นพลังชีวิต พลังกาย ความเร็ว ความทนทาน ความว่องไวไปจนถึงการตอบสนองร่วมกันของร่างกายจะเพิ่มมากขึ้นกว่าคนธรรมดาเกินห้าเท่า]
เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะขยับเข้ามาตีสนิทหูฮวน “ฉันชื่อหวังซง ว่าที่แมพเปอร์[footnoteRef:2]! ถ้ามีเวลาว่างพวกเราพี่น้องค่อยออกไปทำภารกิจด้วยกัน” [2: แมพเปอร์ (Mapper 地图师นักเขียนแผนที่) หนึ่งในอาชีพของผู้ถือครองพลัง อาชีพขั้นหนึ่งของสายธรรมชาติ ความสามารถคือเปิดทางเข้าออกเงาแห่งสรรพสิ่งได้ตามต้องการ]
“นายอาจจะยังไม่รู้ว่าแมพเปอร์ในหน่วยได้เปรียบชาวบ้านขนาดไหน นอกจากจะเก็บของที่ได้จากการต่อสู้กลับมาเต็มๆ แบบสบายๆ ยังหลบเลี่ยงอันตรายส่วนใหญ่ได้อีกด้วย ตอนหนีเอาชีวิตรอดก็มีประโยชน์สุดๆ”
เยี่ยนเสี่ยวซีอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ เธอแทรกขึ้นมาหนึ่งประโยค “ประโยคสุดท้ายเป็นความจริง ส่วนเรื่องอื่น หูฮวน นายอย่าไปเชื่อ”
หวังซงโต้อย่างเก้อเขิน “รอผมเลื่อนขั้นเป็นแมพเปอร์อย่างเป็นทางการ การเข้าออกเงาแห่งสรรพสิ่งคงง่ายขึ้นไม่รู้เท่าไร มีแต่ผมที่หาทางเข้าออกเงาแห่งสรรพสิ่งได้ตลอดเวลา”
พอหูฮวนนึกถึงโลกประหลาดแห่งนั้น หัวใจของเขาก็ยังคงหวาดผวา เขาตั้งอกตั้งใจกลืนของที่อยู่ในปากลงคอแล้วถามว่า “เงาแห่งสรรพสิ่งมีทางเข้าทางออกด้วยเหรอ”
หวังซงยัดเนื้อน้ำแดงที่มีไขมันแทรกอยู่ในเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก เขาเคี้ยวอย่างสบายอารมณ์พลางตอบเสียงอู้อี้ “แน่นอน!”
“อัตราการซ้อนทับระหว่างเงาแห่งสรรพสิ่งกับโลกแห่งความเป็นจริงไม่สูงมากนัก สถานที่ส่วนใหญ่ล้วนปลอดภัยมาก มีสถานที่น้อยมากๆ ที่เงาแห่งสรรพสิ่งจะรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงมากเป็นพิเศษ พวกเราเรียกสถานที่แบบนั้นว่าเขตผนึก ตัวอย่างเช่นเขตโรงงานเคมีประเภทสองเก่า...”
เยี่ยนเสี่ยวซียื่นขาออกมาเตะหน้าแข้งของหวังซง เจ้าหมอนี่เพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้จึงไม่กล้าพูดต่อ หันกลับไปตั้งหน้าตั้งตาจัดการข้าวของตัวเอง
หูฮวนกัดขาหมูตุ๋นคำโตแล้วทำสีหน้าครุ่นคิด ดูท่าคงมีเรื่องมากมายที่เป็นความลับไม่สะดวกบอกคนนอกอย่างฉัน โชคดีที่...ฉันก็ไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเหมือนกัน
ปกติแล้วปริมาณอาหารที่หูฮวนกินก็อยู่ในระดับเดียวกับคนธรรมดาในวัยเดียวกัน แต่วันนี้เขากลับกินอาหารบนถาดหลุมจนหมดเกลี้ยง ปริมาณอาหารมากกว่าปกติถึงห้าเท่า ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่ากินไม่อิ่ม
เขามองถาดหลุมว่างเปล่าอย่างนิ่งอึ้งครู่หนึ่ง หลังจากเข้าไปในเงาแห่งสรรพสิ่งอะไรนั่น พอออกมาร่างกายก็ดูจะไม่เหมือนเดิม แม้แต่ปริมาณอาหารที่กินก็ยังมากขึ้นขนาดนี้ นี่ฉันจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดหรือเปล่า
เมื่อครู่หูฮวนยังกินอย่างเบิกบานใจอยู่แท้ๆ ผ่านไปเดี๋ยวเดียวเขากลับกลัดกลุ้มกังวล
หวังซงเองก็ไม่ใช่คนกินช้า เขาตักอาหารมาไม่มากเท่าหูฮวน ดังนั้นตอนนี้จึงกินเกือบหมดแล้ว
หวังซงเห็นหูฮวนนิ่งอึ้งก็ขำอย่างห้ามตนเองไม่ได้ “อาหารในโรงอาหารของหน่วยตักได้ไม่จำกัด ไม่ต้องเกรงใจประเทศชาติหรอก นี่เป็นสิทธิพิเศษที่พวกเราขายชีวิตแลกมา”
หูฮวนตอบอย่างหวั่นๆ “ฉันไม่ได้เกรงใจ แต่กลัวว่าจะกินจนจุกตาย ดูเหมือนจะกินมากเกินไปหน่อย”
เยี่ยนเสี่ยวซีขำคำพูดนี้ของเขาจนพ่นน้ำแกงหัวไชเท้าออกมาเปียกโชกเต็มหน้าเต็มหัวของหวังซง
หวังซงหาผ้าผืนหนึ่งมาเช็ดหน้าของตนเองอย่างจนปัญญาแล้วตอบว่า “นายเป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกายนะ! คนอย่างพวกนายก็กินเยอะขนาดนี้กันอยู่แล้ว! กินๆ เข้าไปเถอะ ไม่ต้องกลัว!”
“ผู้ปลุกพลังด้านร่างกายคืออะไร แล้วนายบอกว่าตัวเองเป็นแมพเปอร์ แมพเปอร์คืออะไร เหมือนนายช่างขั้นอะไรๆ ในโรงงานหรือเปล่า”
หูฮวนเก็บความสงสัยหลายข้อมานานแล้ว ตอนนี้จึงถือโอกาสถาม
เยี่ยนเสี่ยวซีเกือบจะพ่นน้ำแกงใส่หน้าหวังซงอีกรอบ เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะกลั้นหัวเราะ ดวงตามีแต่แววตาหยอกล้อ
หวังซงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “คนอย่างพวกเรา แต่เดิมเรียกกันว่าสหายร่วมอุดมการณ์ ตอนนี้เปลี่ยนมาเรียกเหมือนกับต่างประเทศ เรียกกันว่าผู้ปลุกพลัง หรือบางทีก็เรียกว่าผู้ถือครองพลัง[footnoteRef:3]... [3: ผู้ถือครองพลัง คำเรียกผู้ปลุกพลังที่ค่าพลังเพิ่มถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์และได้รับอาชีพแล้ว อาชีพของผู้ถือครองพลังก็เหมือนกับประเภทพลังพิเศษของผู้ถือครองพลังแต่ละคนที่ใช้คำศัพท์เกี่ยวกับอาชีพมาตั้งเป็นคำเรียก]
...ผู้ปลุกพลังเท่ากับขั้นศูนย์ นับว่าเป็นทหารกองหนุน ยังไม่ใช่ผู้ถือครองพลังอย่างเป็นทางการ ผู้ถือครองพลังมีตั้งแต่ขั้นหนึ่งถึงขั้นหก ยิ่งขั้นสูงพลังยิ่งแข็งแกร่ง เพียงแต่ยังไม่เคยได้ยินว่าประเทศไหนมีผู้ถือครองพลังขั้นหกมาก่อน ทั่วทั้งโลกมีขั้นห้าเพียงสามคนเท่านั้น...
...ได้ยินพวกข้างบนบอกว่าต่างประเทศทำแผนผังขั้นสายอาชีพของผู้ถือครองพลังออกมาสำเร็จแล้ว พวกเขาสรุปอาชีพของผู้ถือครองพลังทั้งหมดไว้ในนั้น แบ่งออกเป็นเจ็ดขั้น สิบห้าสายพลัง ปัจจุบันมีผู้ถือครองพลังทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบเจ็ดอาชีพ ผลการวิจัยระดับสูงแบบนี้ พวกฝรั่งเมืองนอกพวกนั้นหวงแหนเสมือนเป็นสมบัติล้ำค่า พวกเรายังเอามาไม่ได้ เลยได้แต่วิจัยด้วยตัวเอง...
...ตอนนี้กองพลมังกรเร้นของพวกเราเพิ่งเข้าใจสายพลังของผู้ถือครองพลังอย่างสมบูรณ์เพียงสามสาย ดังนั้นหากไม่ใช่ว่าพลังที่ตื่นขึ้นมาไม่เข้าพวกจริงๆ ก็เลือกได้เพียงสามทางนี้เท่านั้น ค่าพลังจิตของนายปกติ ภายในร่างกายไม่พบอวัยวะพิเศษ เลยเป็นผู้ถือครองพลังสายธรรมชาติกับสายปัญจธาตุไม่ได้...
...มวลกล้ามเนื้อของนายมากกว่าคนธรรมหนึ่งจุดสามเท่า พลังที่ตื่นขึ้นมาคือด้านร่างกาย ถ้าอยู่ที่ประเทศตะวันตกอาจจะเลือกสายยักษ์ได้ แต่ในกองพลมังกรเร้นเลือกได้แต่สายนักรบ โร้กก็คืออาชีพขั้นหนึ่งของสายนักรบ!”
“แผนผังขั้นสายอาชีพ? เจ็ดขั้น สิบห้าสาย หนึ่งร้อยสิบเจ็ดอาชีพ พวกนี้คืออะไรอีก”
หูฮวนยิ่งมึนงงสับสน เขากำลังจะจี้ถามต่อก็ได้ยินเสียงเย็นๆ เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง “หวังซง! เด็กคนนี้ยังไม่ได้เข้าร่วมหน่วยของพวกเรา นายปากมากขนาดนี้ ตามข้อบัญญัติรักษาความลับสมควรไปอยู่ห้องขังเดี่ยว”
หูฮวนหันขวับกลับไปด้านหลัง เขาไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าด้านหลังมีคนมา
เด็กสาวสวมเครื่องแบบทหารเก่าคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่ทราบ เธอมีเรือนร่างอ้อนแอ้นอรชร แม้แต่เครื่องแบบทหารเก่าตัวหลวมก็ยังปกปิดสัดส่วนโค้งเว้าอันงดงามไว้ไม่อยู่
เด็กสาวคนนี้ถักเปียสองข้าง บนใบหน้าสวมแว่นตากรอบสีดำ แต่งตัวเชยอย่างยิ่ง แต่ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเรียบเฉยไร้อารมณ์นั่นสวยมากจริงๆ
เยี่ยนเสี่ยวซีเป็นคนสวยอย่างที่พบเจอได้ยากยิ่งแล้ว แต่เด็กสาวคนนี้สวยกว่าเยี่ยนเสี่ยวซีอยู่หลายส่วน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง บรรยากาศเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวยิ่งขับเน้นให้เธอดูเหมือนเทพเซียนผู้ไม่กินดื่มเยี่ยงปุถุชน แม้แต่เครื่องแบบทหารเก่าบนร่างก็ปิดบังกลิ่นอายเทพเซียนที่ยากจะพรรณนานั่นไม่ได้
หวังซงหุบปากฉับทันที เขาส่งสายตาให้หูฮวน
เยี่ยนเสี่ยวซีเอ่ยปากไกล่เกลี่ย บอกกับเด็กสาวผู้มาใหม่ว่า “เขาชื่อหูฮวน เป็นผู้ปลุกพลังคนใหม่ที่ฉันพากลับมาจากเขตโรงงานเคมีประเภทสองเก่า เมื่อครู่ทดสอบแล้ว ค่าพลังจิตปกติ ภายในร่างกายไม่พบอวัยวะพิเศษ มวลกล้ามเนื้อมากกว่าคนธรรมดาหนึ่งจุดสามเท่า พลังที่ตื่นขึ้นมาคือด้านร่างกาย ค่าปลุกพลังสิบสองจุดแปดเปอร์เซ็นต์!”
“คนนี้คือลู่อวิ๋นอวิ๋น! ผู้ถือครองพลังสายชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของพวกเรา ขั้นสอง อาชีพดาร์กกูร์เมต์[footnoteRef:4]!” [4: ดาร์กกูร์เมต์ (Dark Gourmet黑暗美食家นักชิมอาหารพิสดาร) หนึ่งในอาชีพของผู้ถือครองพลัง อาชีพขั้นสองของสายชีวิต พลังพิเศษยังไม่ปรากฏ]
ลู่อวิ๋นอวิ๋นดันกรอบแว่นสีดำเบาๆ แล้วถามเสียงเบาว่า “ผู้ปลุกพลังสายนักรบเหรอ”
เยี่ยนเสี่ยวซีตอบว่า “ใช่แล้ว!”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นจ้องเขม็งอยู่ประเดี๋ยวหนึ่ง ก็บอกหูฮวนว่า “นายมีศักยภาพมาก!”
พูดประโยคนี้จบ เธอก็เดินจากไปหยิบถาดหลุม
หูฮวนก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ‘มีศักยภาพมาก’ ที่เธอพูดนั่นเป็นคำชมหรือคำเสียดสีกันแน่


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 7 พี่เลี้ยงของเด็กใหม่
ลู่อวิ๋นอวิ๋นมีบรรยากาศรอบตัวแบบที่ไม่ยอมให้คนเข้าใกล้ หูฮวนจึงคร้านจะเข้าไปทำความรู้จักให้โดนเมินกลับมา เขากระซิบบอกเยี่ยนเสี่ยวซีเบาๆ “ผมอยากกลับบ้านแล้ว”
เยี่ยนเสี่ยวซีคิดครู่หนึ่งก็บอกว่า “ฉันจะเรียกคนไปส่งนายกลับ แล้วจะได้บอกพ่อกับแม่ของนายด้วย”
หูฮวนกำลังจะบอกว่าไม่ต้อง ก็เห็นหลี่เหยียนจงผลุนผลันเดินเข้ามา ด้านหลังมีผู้ชายวัยกลางคนร่างท้วมคนหนึ่งเดินตามมาพลางเช็ดเหงื่อไม่หยุด เขาตะโกนเรียก “หัวหน้าหลี่ รอผมก่อน”
หลี่เหยียนจงยกมือชี้หูฮวน แล้วบอกผู้ชายวัยกลางคนร่างอ้วนท้วนคนนั้นว่า “วันพรุ่งนี้ย้ายโรงเรียน แล้วก็ย้ายทะเบียนบ้านของเขามาด้วย”
หูฮวนแย้งว่า “คุณบอกว่าผมเรียนที่เดิมได้ไม่ใช่หรือครับ”
หูฮวนเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้น เขาเจอผู้ใหญ่มากมายขนาดนี้ก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่นิดๆ ความจริงเขาอยากจะปฏิเสธเรื่องนี้มากกว่า แต่ก้นบึ้งหัวใจของเด็กหนุ่มเหมือนจะเข้าใจดีว่าตนน่าจะปฏิเสธไม่ได้
หลี่เหยียนจงยิ้มจนตาหยีบอกว่า “ถ้าอย่างนั้นให้ชื่อเขาอยู่ที่โรงเรียนเดิมก็ได้ แต่ทะเบียนบ้านต้องย้าย...”
หลี่เหยียนจงยิ้มตาหยีบอกหูฮวนว่า “เธอไม่ต้องกังวลใจเรื่องพวกนี้ พวกเราจะช่วยเธอจัดการให้เรียบร้อยเอง”
ชายอ้วนวัยกลางคนปาดเหงื่อ ก่อนหน้านี้เขาหาจังหวะพูดแทรกไม่ได้เลย ตอนนี้ในที่สุดก็หาโอกาสได้แล้ว เขาเรียกเสียงเบา “หัวหน้าหลี่! ผมสืบภูมิหลังครอบครัวของเด็กคนนี้มาแล้ว พ่อของเขาเปิดบ่อนเถื่อน ส่วนแม่เป็นคนไม่ทำงานทำ...”
เขาเหลือบมองหูฮวนแวบหนึ่ง แล้วเปลี่ยนเป็นคำที่เบาลงมาหน่อย “เป็นคนว่างงานคนหนึ่ง!”
หลี่เหยียนจงเข้าใจทันที เขาใคร่ครวญครู่หนึ่งก็บอกเสียงเบาว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องให้หูฮวนกลับไปแล้ว เรื่องติดต่อครอบครัวของเขาให้สถานีตำรวจในท้องถิ่นออกหน้าก็แล้วกัน”
“ส่วนเรื่องโรงเรียนกับทะเบียนบ้าน คงต้องรบกวนหัวหน้าเฉิน”
ชายอ้วนวัยกลางคนเช็ดเหงื่อที่ท่วมใบหน้าพลางยิ้มกระอักกระอ่วน “ไม่รบกวนๆ วันพรุ่งนี้ผมจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยตั้งแต่เช้า”
หูฮวนได้ยินก็ร้อนใจ ตะโกนว่า “ผมอยากกลับบ้าน! ให้ผมกลับบ้าน”
หลี่เหยียนจงยิ้มน้อยๆ ตอบกลับมาว่า “ถ้าเธอไม่กลับบ้าน ฉันมีสิทธิ์ตัดสินใจยกเครื่องเล่นเกมให้เธอเครื่องหนึ่ง”
“เครื่องเล่นเกม? ...ถ้าอย่างนั้นผมไม่มีปัญหาแล้ว”
หลี่เหยียนจงยิ้ม หันไปบอกเยี่ยนเสี่ยวซี “พาหูฮวนไปหอพัก จัดห้องให้อยู่ข้างห้องเธอก็แล้วกัน”
หูฮวนประหม่าเล็กน้อย ถามเสียงเบาว่า “หลังจากนี้ผมจะกลับบ้านไม่ได้แล้วเหรอ”
หลี่เหยียนจงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ไม่มีใครจำกัดอิสระของเธอหรอก พวกเราเพียงแต่ป้องกันเอาไว้ก่อนก็เท่านั้น พวกเราไม่อยากจะมีเรื่องขัดแย้งกับครอบครัวของเธอ”
เยี่ยนเสี่ยวซีวางมือบนบ่าหูฮวน แล้วบอกเบาๆ ว่า “พวกเราไปรับเครื่องเกมกันก่อน”
ประโยคนี้ได้ผลยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด หูฮวนโยนความสงสัยมากมายทิ้งออกจากสมอง เขาถูกเยี่ยนเสี่ยวซีดันไหล่เบาๆ ก่อนจะเดินตามเธอออกจากโรงอาหารไปด้วยกัน
หลี่เหยียนจงนวดหว่างคิ้ว ถามหัวหน้าเฉินคนนั้นอีกสองสามประโยคก็พรูลมหายใจเอ่ยขึ้นว่า “คิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้เกิดมาในครอบครัวแบบนี้แล้วยังขยันเรียนได้อีก ไม่ง่ายเลยจริงๆ”
หัวหน้าเฉินไม่กล้าพูดมาก ทำได้แต่ยิ้มกระอักกระอ่วนพร้อมพยักหน้าตาม ตอบว่า “เด็กคนนี้ใช้ชีวิตมาไม่ง่ายจริงๆ ดูเป็นเด็กมีแววน่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คนหนึ่ง”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นยกถาดอาหารเดินเข้ามาบอกหลี่เหยียนจงว่า “หัวหน้าหลี่ ฉันอยากดูแลเด็กคนนี้”
หลี่เหยียนจงประหลาดใจเล็กน้อย ถามขึ้นมาว่า “ทำไมจู่ๆ เธอถึงอยากจะเป็นพี่เลี้ยงของเด็กใหม่ล่ะ แต่ก็ดี กูร์เมต์กับโร้กเป็นคู่ที่เข้ากันที่สุด ถ้าอย่างนั้นก็ยกหูฮวนให้เธอแล้วกัน เดี๋ยวฉันจะกลับไปบอกเสี่ยวซี เธอน่าจะไม่มีความเห็นอะไร”
แม้ในปี 93 เกมเพลย์สเตชั่นรุ่นแรกจะวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการแล้ว แต่ในตลาดภายในประเทศยังหาซื้อไม่ได้ สิ่งที่หูฮวนได้รับคือเครื่องเกมซูเปอร์แฟมิคอม[footnoteRef:1]ที่บริษัทนินเท็นโดผลิตหนึ่งเครื่องพร้อมกับแผ่นเกมสิบกว่าแผ่น [1: เครื่องเกมซูเปอร์แฟมิคอม (Super Famicom) (SFC) หรือมีอีกชื่อหนึ่งในตลาดยุโรปอมริกาว่าซุปเปอร์ นินเท็นโด เอ็นเตอร์เทนเมนท์ ซิสเต็ม  (Super Nintendo Entertainment System) (SNES) เป็นเครื่องเกมรุ่นที่สองของนินเท็นโดและเป็นเครื่องเกมคอนโซลที่ขายดีที่สุดในยุคไมโครคอมพิวเตอร์แบบ 16 บิต หรือช่วงประมาณต้นยุค 80]
หวังซงที่เดินตามมาเงียบๆ ทำหน้าอิจฉา “นี่มันเครื่องเกมซูเปอร์แฟมิคอมรุ่นใหม่ล่าสุดนี่! เครื่องที่ฉันได้เป็นของอาตาริ[footnoteRef:2]ที่ออกมาเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว เกมไม่สนุกสักนิด” [2: บริษัทอาตาริ (Atari Inc.) ป็นบริษัทผลิตเครื่องเล่นวิดีโอเกมของสหรัฐอเมริกา ที่มียอดขายหลายล้านเครื่องในช่วงปลายทศวรรษ 1970]
เยี่ยนเสี่ยวซีหันกลับมาสวนว่า “นายก็ยังเล่นอยู่วันละอย่างน้อยสิบกว่าชั่วโมงไม่ใช่หรือไง”
หวังซงเถียง “ใช่ที่ไหน อย่างมากที่สุดผมก็เล่นเจ็ดแปดชั่วโมงเท่านั้น แต่ละวันยังต้องฝึกซ้อมอีก”
ตอนนี้หูฮวนคิดแต่อยากจะหาสถานที่สักแห่งเล่นเกมให้สาแก่ใจ ปกติเขาไม่มีโอกาสได้แตะเครื่องใช้ไฟฟ้า ‘ชั้นสูง’ แบบนี้แม้แต่น้อย
เด็กหนุ่มในวัยนี้ทุกคนล้วนคลั่งไคล้เครื่องเล่นเกมอย่างไม่ธรรมดา
แม้กระทั่งอีกหลายสิบปีให้หลัง ในร้านอินเตอร์เน็ตร้านหนึ่งก็ยังมีผู้หญิงตั้งคำถามอย่างฉงนว่า “ทำไมในสายตาแฟน เวลาอยู่กับเกมถึงสนุกกว่าอยู่กับฉัน”
เยี่ยนเสี่ยวซีไม่สนใจหวังซงอีก เธอพาหูฮวนมาถึงอาคารเจ็ดชั้นที่อยู่ด้านหลังสุดของคฤหาสน์แห่งนี้
อาคารหลังนี้ดูเหมือนป้อมปืนมากกว่าอาคารธรรมดา โครงสร้างทำจากเหล็กกับคอนกรีต ไม่มีการทาสีผนัง หน้าต่างเล็กจิ๋วเป็นหน้าต่างบานน้อยรูปวงกลมทั้งหมด
“ที่นี่เหมือนคุกไหมล่ะ” หวังซงทำหน้าลึกลับพูดขึ้นมาหนึ่งประโยค
หูฮวนพยักหน้าตอบ “เหมือนมาก!”
หูฮวนรู้สึกจริงๆ ว่าอาคารเก่าหลังนี้ดูเหมือนคุกอยู่นิดๆ ถึงแม้เขาจะไม่เคยเห็นว่าคุกเป็นอย่างไรก็ตาม
เยี่ยนเสี่ยวซีเอ็ดทันที “อย่ามาพูดเหลวไหล ด้านในนี้คือหอพักของพวกเรา นับรวมนายด้วย ตอนนี้ก็มีคนอาศัยอยู่เจ็ดคน หลังจากนี้พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมทีมกันแล้ว มีเรื่องอะไรก็มาหาฉันได้ หรือจะไปหาพี่ลู่ก็ได้! หวังซง นายอย่าสอนเสี่ยวหูให้นิสัยเสีย ถ้าพูดจาเหลวไหลอีก ฉันจะรายงานเบื้องบนให้ขังนายในห้องขังเดี่ยวสักสองสามวันจริงๆ”
หวังซงหัวเราะหึๆ ไม่สนใจคำขู่ของเธอแม้แต่น้อย
เห็นชัดว่าเยี่ยนเสี่ยวซีไม่คิดจะไปรายงานอะไรจริงๆ เธอพาหูฮวนเข้าไปในอาคารหลังใหญ่หน้าตามีเอกลักษณ์หลังนี้
หอพักหลังนี้เป็นทรงสี่เหลี่ยม ห้องด้านในเรียงวนรอบตัวอาคาร ตรงกลางอาคารเป็นที่ว่างทะลุไปถึงช่องแสงบนหลังคา บนหลังคามีแผ่นกระจกใสปิดอยู่ แสงดีกว่าด้านนอกอยู่มาก
เยี่ยนเสี่ยวซีแนะนำว่า “ชั้นหนึ่งของที่นี่คือลานฝึก นอกจากพี่อวิ๋นอวิ๋น พวกเราล้วนพักกันอยู่ที่ชั้นสอง นายก็เลือกสักห้องที่ชั้นสองเถอะ!”
หูฮวนรู้สึกว่าตรงไหนผิดปกติสักอย่าง จึงกระซิบถามเบาๆ “ผมต้องเลือกจริงเหรอ ผมต้องอาศัยอยู่ที่นี่จริงๆ ใช่ไหม”
เยี่ยนเสี่ยวซีถอนหายใจ บอกว่า “ผู้ปลุกพลังทุกคนต้องถูกรัฐบาลรับเข้ามาดูแล ไม่เข้าร่วมกับกองพลมังกรเร้น ก็ต้องถูกศูนย์วิจัยคุนหลุนเรียกตัวไป แต่สวัสดิการของที่โน่นจะซับซ้อนอยู่สักหน่อย ผู้ปลุกพลังส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นตัวทดลอง”
หวังซงอดไม่ไหว เอ่ยแทรกขึ้นมา “คนที่เชื่อฟังเข้ากองพลมังกรเร้นทำงานให้ประเทศชาติ ส่วนตัวปัญหาที่ไม่เชื่อฟังถูกส่งไปศูนย์วิจัยคุนหลุนถวายตัวเองเพื่อการวิจัย พูดแบบนี้นายเข้าใจหรือยังล่ะ”
หายากที่เยี่ยนเสี่ยวซีจะไม่ขัดเจ้าหมอนี่ เห็นชัดว่าเธอไม่คิดจะแย้งคำพูดหนนี้ของหวังซง
“คนที่ไม่เชื่อฟังจะถูกหั่นเป็นชิ้นๆ เอาไปวิจัยเหรอ”
ในยุคนี้กระแสนิยมเรื่องเอเลี่ยนกับกำลังภายในเพิ่งจะผ่านพ้นไปไม่นาน ยังพอมีกลิ่นอายของช่วงปลายเทรนด์อยู่ คำพูดทำนองว่าจับหั่นเป็นชิ้นๆ ไปวิจัย แม้แต่เด็กนักเรียนมัธยมต้นอย่างหูฮวนก็เคยได้ยินมาอยู่เหมือนกัน
หัวใจเขาหวาดผวา ไม่กล้าพูดต่อแล้ว
ห้าห้องของฝั่งซ้ายบนชั้นสองมีป้ายชื่อแขวนเอาไว้ นอกจากเยี่ยนเสี่ยวซี หวังซงแล้วก็ยังมีอีกสามชื่อ วั่นหย่ง สวีเช่อ กงเสวี่ย
หูฮวนลังเลครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ “ผมอยากเปลี่ยนชั้น!”
เยี่ยนเสี่ยวซีประหลาดใจเล็กน้อย เธอเกลี้ยกล่อมว่า “ถ้าทุกคนอยู่ชั้นเดียวกันจะได้ดูแลกันได้สะดวกหน่อยไงล่ะ”
หวังซงแทรกขึ้นมาอีกประโยค “นั่นสิ ทั้งชั้นมีนายอยู่คนเดียวเหงาตายชัก!”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 8 นักเล่นเกมมือใหม่
หวังซงเพิ่งพูดจบ ก็ได้ยินเสียงใสเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้น น้ำเสียงนุ่มละมุนแต่เด็ดขาดไม่ยอมให้ตั้งคำถามเอ่ยขึ้นว่า “หลังจากนี้หูฮวนจะพักอยู่ที่ชั้นห้าด้วยกันกับฉัน ฉันขอหัวหน้าหลี่แล้ว หลังจากวันนี้ไปฉันจะเป็นพี่เลี้ยงของเขา”
“พี่อวิ๋นอวิ๋น!”
เยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงต่างประหลาดใจอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าลู่อวิ๋นอวิ๋นที่เกลียดการเสวนากับผู้คน และมักจะไปไหนมาไหนคนเดียวตลอดจะเป็นฝ่ายขอรับผิดชอบเป็นพี่เลี้ยงเด็กใหม่ให้หูฮวนด้วยตัวเอง
หูฮวนยังคงสัมผัสถึงการปรากฏตัวของลู่อวิ๋นอวิ๋นไม่ได้เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงรู้สึกหวาดกลัวเด็กสาวสะสวยผู้ถักเปียสองข้าง สวมแว่นตากรอบดำและแต่งตัวเฉิ่มเชยคนนี้อยู่นิดๆ
เป็นความกลัวเหมือนเวลาพบเจอศัตรูตามธรรมชาติ
เขาเถียงเสียงเบา “ผมคิดว่าชั้นสามก็ออกจะดีนะ”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นเอื้อมมือออกมาคว้าแขนหูฮวน แล้วเอ่ยบอกอย่างไม่ยอมให้เถียง “อยู่ห้องตรงข้ามฉันนั่นแหละ!”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นลากหูฮวนอย่างสบายๆ ทีเดียว ร่างกายของเขาก็ไม่ฟังคำสั่งเจ้าของ เซถลาถูกลากขึ้นไปชั้นบน
เยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงสบตากัน ทั้งสองคนรู้จักดูสถานการณ์จึงไม่ตามขึ้นไป แต่ละคนแยกย้ายกันไปทำธุระของตัวเอง
หอพักประหลาดหลังนี้สร้างมาเป็นเวลาไม่น้อยแล้ว มันจึงไม่มีของอย่างเช่นลิฟต์แม้แต่ตัวเดียว ทั้งสองคนต้องปีนบันไดชั้นแล้วชั้นเล่าจนไปถึงชั้นที่ห้า
ชั้นหนึ่งเป็นลานฝึก ชั้นสองมีคนพักอยู่ห้าคน ชั้นสามกับชั้นสี่ว่างทั้งหมด แต่กลับยังคงสะอาดเรียบร้อย เห็นชัดว่ามีคนปัดกวาดทุกวัน
ชั้นหกกับชั้นเจ็ดก็ว่างเปล่าไม่มีใครอยู่เช่นเดียวกัน ลู่อวิ๋นอวิ๋นพักอยู่บนชั้นห้าเพียงคนเดียว เรื่องนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก
หูฮวนแอบลอบมองใบหน้าสะสวยไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มแต่ผิวใสนวลเนียน เครื่องหน้างดงามได้รูปหาที่ติไม่พบของลู่อวิ๋นอวิ๋น แล้วจู่ๆ เขาก็รู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ
พี่อวิ๋นอวิ๋นดูแล้วก็ไม่เป็นพิษเป็นภัยต่อคนและสัตว์ ทำไมฉันต้องกลัวเธอขนาดนี้ด้วย ดูเหมือนคนอื่นก็กลัวเธอยู่นิดๆ เหมือนกัน
“ห้องตรงมุมสี่มุมจะใหญ่ที่สุด ถ้านายชอบอยู่ห้องที่กว้างขวางสักหน่อยก็เลือกห้องตรงมุม ห้องที่เหลือเหมือนกันหมด ไม่มีอะไรต่างกัน”
หูฮวนถูกลู่อวิ๋นอวิ๋นลากไปถึงชั้นห้าก็เห็นว่าห้องที่มุมตะวันออกเฉียงใต้แขวนป้ายชื่อของลู่อวิ๋นอวิ๋นไว้ เขาชี้มุมตะวันตกเฉียงเหนืออย่างไม่ลังเล แล้วบอกว่า “ผมเลือกห้องนั้น”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นจับแขนของหูฮวนไว้แน่น พาเขาไปถึงห้องพักห้องนั้นที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือ จากนั้นก็ผลักประตูห้องเข้าไปเบาๆ ห้องนี้ไม่ได้ลงกลอนไว้
หอพักห้องนี้กว้างขวางมาก มันกว้างถึงหกเจ็ดสิบตารางเมตร มีห้องน้ำในตัว มีเตียงเดี่ยวทำจากไม้สนหนึ่งหลัง มีโต๊ะเขียนหนังสือแบบโบราณหนึ่งตัว มีเก้าอี้ห้าหกตัวกับโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวหนึ่ง แล้วยังมีตู้ไม้สนที่ให้ความรู้สึกว่าเก่าแก่มากหลังหนึ่งด้วย บนตู้มีโทรทัศน์สีขนาดยี่สิบเอ็ดนิ้วอยู่อีกเครื่องหนึ่ง
ครอบครัวธรรมดาในยุคนี้หากมีบ้านหลังเล็กๆ ขนาดยี่สิบกว่าตรารางเมตรได้ก็นับว่าเป็นครอบครัวที่ฐานะไม่เลวอย่างยิ่งแล้ว ถึงจะเป็นครอบครัวที่มีจำนวนสมาชิกมากหน่อยก็ไม่แน่ว่าจะมีบ้านกว้างถึงหกเจ็ดสิบตารางเมตร
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงห้องเพียงห้องเดียวที่กว้างหกเจ็ดสิบตารางเมตร นี่ไม่อาจใช้คำว่ากว้างมาพรรณนาได้ เรียกว่า ‘โอ่โถง’ ได้แล้ว
กำแพงที่อยู่ติดกับด้านนอกสองฝั่งมีหน้าต่างกลมอยู่เจ็ดแปดบาน ด้านที่ติดกับข้างในอาคารหอพักก็มีหน้าต่างบานน้อยอยู่บานหนึ่ง เพียงแต่หน้าต่างเหล่านี้ล้วนปิดตายเอาไว้ ไม่มีหน้าต่างสักบานที่เปิดออกไปได้
เป็นหน้าต่างแบบที่ตั้งแต่ตอนสร้างก็ติดตั้งปิดตาย ไม่ได้ออกแบบมาให้เปิดออกไป
หูฮวนสังเกตเห็นความประหลาดของหน้าต่างเหล่านี้ทันที เขาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างขึ้นมาบางเบา ทว่าเขาไม่มีเวลาขบคิดมากนักก็ถูกลู่อวิ๋นอวิ๋นขัดความคิดเสียก่อน
ลู่อวิ๋นอวิ๋นบอกเบาๆ ว่า “ในตู้มีฟูกกับผ้าห่มอยู่ หลายวันก่อนเพิ่งจะซักไป ค่อนข้างสะอาดพอสมควร วันนี้พักผ่อนก่อน วันพรุ่งนี้ฉันจะสอนความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับผู้ปลุกพลังให้นายฟัง”
หูฮวนพยักหน้าหงึกหงัก สายตาถูกโทรทัศน์ดึงไปตั้งนานแล้ว เขาวางเครื่องเกมในมือแล้วเริ่มแกะกล่องด้วยความตื่นเต้น
อีกราวยี่สิบกว่าปีหลังจากนี้ นักทำคลิปวีดีโอของช่องคลิปวีดีโอต่างๆ จะถ่ายทำคลิปการแกะกล่องสินค้านานาประเภท โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแกะกล่องสินค้าอิเล็กทรอนิคส์จนเป็นที่นิยมถึงขนาดมีแฟนคลับติดตามตั้งแต่หลายสิบ หลายแสนจนถึงหลายล้านคน แต่พวกเขาคงไม่มีโอกาสได้แกะกล่องเครื่องเกมซูเปอร์แฟมิคอมของบริษัทนินเท็นโดในปี 93
แม้ยุคสมัยจะยังไม่เดินทางไปถึงตอนนั้น แต่ความสุขของการแกะกล่องสิ่งของก็ไม่ลดทอนลงแม้แต่น้อย
หูฮวนแกะเครื่องเกมกับแผ่นเกมออกมาจากกล่องเสร็จก็วางไว้ในห้องจนเต็มพื้น จู่ๆ เขาก็มีความรู้สึกอิ่มเอมใจเป็นพิเศษ เป็นความสุขที่อิ่มเอิบไปทั้งตัวและหัวใจ
หูฮวนถูฝ่ามือ เดินวนดูโทรทัศน์อยู่หลายรอบ ตั้งใจว่าจะต่อเครื่องเกมที่เพิ่งได้รับมา แต่เขายังไม่ค่อยคุ้นเคยกับของเล่นชิ้นนี้นัก ใช้เวลาสิบกว่านาทีเต็มๆ ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แค่นั่งมองสายไฟต่างๆ นานา หัวก็เหมือนจะบวมเสียแล้ว
ตอนที่หูฮวนแกะกล่อง ลู่อวิ๋นอวิ๋นเอาแต่มองดูเขาวุ่นวายอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ เธอไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งตอนนี้ถึงเอ่ยเสียงเบาขึ้นว่า “ฉันสอนนายเอง...”
หากเธอเอ่ยปากเร็วกว่านี้สักหน่อย หูฮวนอาจจะไม่มีความอดทนมากพอที่จะฟัง แต่ตอนนี้เขาตั้งอกตั้งใจฟังเสียยิ่งกว่าอยู่ในห้องเรียนเสียอีก เขาค่อยๆ ต่อเครื่องเกมกับโทรทัศน์ช้าๆ ตามคำบอกของลู่อวิ๋นอวิ๋น
เมื่อเขาต่อโทรทัศน์และเครื่องเกมกับปลั๊กจ่ายไฟได้สำเร็จ เห็นหน้าจอให้เลือกเกมปรากฏขึ้นมา เขาก็เบิกบานใจเป็นที่สุด ร้องเสียงดังด้วยความดีใจ
ลู่อวิ๋นอวิ๋นยิ้มน้อยๆ ดูราวกับบุปผาหายากที่แย้มกลีบบาน งดงามจนอาจเอื้อมขันแข่งกับแสงตะวันยามรุ่งอรุณ ทว่าหูฮวนไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองสักหน ความสนใจทั้งหมดของเขาถูกหน้าจอเกมดึงดูดไปหมดแล้ว!
ตัวเธอเองก็ไม่สนใจ พอเห็นเด็กชายดีใจเริงร่าเริ่มเล่นเกม เธอก็ยกมือขึ้นมาปิดปากจิ้มลิ้มของตนเองแล้วถอยออกมาจากห้องอย่างเงียบๆ
หูฮวนไม่สนใจว่าจะได้กลับบ้านหรือไม่ เขากลับไปก็ไม่มีความหมายอะไร
พ่อไม่รู้ว่าไปสุมหัวทำอะไรไม่ดีอยู่ที่ไหน ส่วนแม่ก็คงออกไปเล่นไพ่นกกระจอกข้ามคืนกับคนอื่น ที่นี่มีเครื่องเกมให้เล่น นั่นย่อมเท่ากับเป็นสวรรค์บนโลกมนุษย์แล้ว
หูฮวนทำหน้าอิ่มอกอิ่มใจ เล่นเกมไปสองชั่วโมงกว่าเต็มๆ แม้ว่าเกมในยุคสมัยนี้ ภาพหน้าจอจะหยาบ แต่ความสนุกของตัวเกมไม่มีข้อให้ติ ทั่วทั้งโลกมีนักเล่นเกมไม่รู้เท่าไรหลงใหลในตัวพวกมันจนผลาญชีวิตวัยเยาว์ไปอย่างไม่รู้ตัว
ทันใดนั้นเองความเจ็บปวดรุนแรงก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างไม่มีลางบอก พร้อมกับภาพความทรงจำกระจัดกระจายนับไม่ถ้วนที่ผุดขึ้นมา ความทรงจำประหลาดพิสดารนานาประการหลั่งไหลเข้ามาในสมอง ความทรมานราวกับถูกใช้เครื่องลงทัณฑ์ทำให้คนเจ็บปวดจนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่
หูฮวนโยนจอยเครื่องเกมทิ้งแล้วฟุบตัวลงบนเตียง เขาซุกหน้าอยู่กับผ้านวมแล้วคำรามออกมาเบาๆ
ความเจ็บปวดรุนแรงหนนี้มาเยี่ยมเยือนอย่างรวดเร็ว เสร็จแล้วก็จากไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นสิบกว่าวินาที หูฮวนก็มีเหงื่อเย็นไหลชุ่มทั่วร่าง คล้ายกับเพิ่งถูกอุ้มตัวออกมาจากโอ่งน้ำ
หลังจากอดทนกับความเจ็บปวดสาหัสอันคุ้นเคยจนจบ หูฮวนก็หอบหายใจอยู่พักหนึ่ง เขาเอื้อมมือสั่นเทาไปหยิบเปลือกหอยแสนสวยชิ้นนั้นในกระเป๋าเสื้อออกมาประคองไว้แล้วเหม่อลอยนิ่งงัน
หนนี้ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาในสมองอย่างไร้เหตุผลก็ยังคงกระจัดกระจายเฉกเช่นเดิม มีเพียงส่วนเล็กๆ ส่วนเดียวที่ครบถ้วนสมบูรณ์ และมันเกี่ยวข้องกับของชิ้นน้อยชิ้นนี้ ความทรงจำนั่นก็คือ ‘มนตร์’ ลึกลับบทหนึ่ง
ตอนนี้เรียกว่ามนตร์ไปก่อนก็แล้วกัน!
หูฮวนถือเปลือกหอยที่ความเป็นมามหัศจรรย์พันลึกชิ้นนี้ขึ้นมา เขาอดทนต่อความสงสัยใคร่รู้ไม่ไหวจึงท่องมนตร์ออกมาเบาๆ
ถ้อยคำชุดนี้ออกเสียงประหลาด ผิดแผกจากหลักภาษาปกติยิ่งนัก ต่อให้เป็นผู้ประกาศข่าวจากสถานีวิทยุโทรทัศน์กลางแห่งประเทศจีนก็ไม่แน่ว่าจะอ่านออกมาได้คล่อง แต่เขากลับท่องมันออกมาได้อย่างลื่นไหลไม่ติดขัดแต่อย่างใด
วินาทีต่อมา ร่างกายของหูฮวนก็รู้สึกราวกับอยู่ในห้วงฝัน อยู่ในภาพลวงตา เสมือนกลายเป็นเงา เป็นหยาดน้ำค้าง เป็นสายอสนีบาต...สลายหายไปกลายเป็นความว่างเปล่า!


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 9 ถ้ำขดหอย
“ที่นี่มันที่ไหนกัน”
หูฮวนนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาโบราณที่น่าจะอายุอย่างน้อยหลายร้อยปีซึ่งตั้งอยู่ตรงนั้นอย่างสง่างามเสมือนว่ามันตั้งอยู่ที่นี่มาโดยตลอด เบื้องหน้าคือโต๊ะหนังสือไม้โอ๊คหน้าตาโบราณอย่างยิ่งที่มีลิ้นชักอยู่หลายสิบลิ้นชักตัวหนึ่ง
บนโต๊ะหนังสือตัวนี้วางข้าวของไว้หลายสิ่ง ซิการ์ที่สูบไปแล้วครึ่งหนึ่ง ปลอกบนตัวซิการ์มีลายเส้นรูปช้างอันวิจิตงดงามสองสามตัว แล้วยังมีแก้วคริสตัลเจียระไนที่รินเหล้าสีเหลืองอ่อนไว้จนเต็มกับนิยายที่พิมพ์ชื่อตัวเบ้อเริ่มพร้อมกับภาพประกอบสะดุดตาอีกหลายเล่ม นิยาย ‘สาวนักขนยา[footnoteRef:1]’ ‘บอสหญิง[footnoteRef:2]’ ‘หัวหน้าเผ่าหญิง[footnoteRef:3]’ ‘ตำรวจสาวแห่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษ[footnoteRef:4]’ ชื่อนักเขียนของทุกเล่มคือเสวี่ยหมี่ลี่[footnoteRef:5] [1: สาวนักขนยา นิยายโรแมนติกทริลเลอร์ที่เล่าเรื่องโลกมืดในยุค 80 ของเสวี่ยหมี่ลี่ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์หวาเซี่ยเมื่อปี 1987 เนื้อเรื่องเกี่ยวกับภารกิจส่งแฟนสาวของนายตำรวจสองคนปลอมตัวเข้าไปแทนนักท่องเที่ยวหญิงสองคนที่กำลังจะถูกแก๊งมาเฟียใช้เป็นคนขนยาเสพติดเพื่อจับกุมแก๊งมาเฟียชั่ว]  [2: บอสหญิง นิยายโรแมนติกดราม่าที่เล่าเรื่องการต่อสู้อันดุเดือดของวงการแฟชั่นยุค 80 ของเสวี่ยหมี่ลี่ ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์หวาเซี่ยเมื่อปี 1988 เนื้อเรื่องเกี่ยวกับโมเดลสาวที่ถูกเจ้าของแบรนด์ย่ำยี เธอจึงตั้งมั่นว่าจะแก้แค้น โดยอาศัยอำนาจของเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้าจากอิตาลี สร้างแบรนด์เสื้อผ้าขึ้นมาจนทำให้ศัตรูคู่แค้นล้มละลายที่สุด แต่ความรักของเธอกลับไม่สมหวัง]  [3: หัวหน้าเผ่าหญิง ผลงานนิยายของเสวี่ยหมี่ลี่]  [4: ตำรวจสาวแห่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ผลงานนิยายของเสวี่ยหมี่ลี่ในปี 1989 ตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ถวนเจี๋ย นิยายโรแมนติกทริลเลอร์เกี่ยวกับการต่อสู้ระหว่าง 3 ตำรวจสาวแห่งหน่วยปฏิบัติการพิเศษกับแก๊งมาเฟียโฉดชั่วแห่งฮ่องกงในยุค 80]  [5:  เสวี่ยหมี่ลี่ (雪米莉) หนึ่งในนามปากกาของถานลี่ (谭力) นักเขียนจีนผู้ประสบความสำเร็จคนหนึ่ง เข้าสู่วงการนักเขียนเมื่อปี 1981 เริ่มเส้นทางชีวิตนักเขียนด้วยการเขียนนิยายเรื่องยาว ก่อนที่จะเปลี่ยนเส้นทางมาสู่การเขียนบทภาพยนตร์และบทละครโทรทัศน์ บทละครโทรทัศน์ที่เป็นผลงานของเขาเช่นเรื่อง The Three Heroes and Five Gallants (2016)]
จุดที่เด่นสะดุดตาที่สุดบนบนโต๊ะหนังสือคือมีการ์ดวางอยู่สองใบ
ใบหนึ่งวาดภาพเถาวัลย์ประหลาดที่ดูแล้วคุ้นตายิ่งนัก ส่วนอีกใบหนึ่งวาดภาพหัวลิงหน้าตาดุร้ายหัวหนึ่งที่ดูแล้วก็คุ้นตายิ่งนักเหมือนกัน
หูฮวนไม่มีวันลืมสัตว์ประหลาดทั้งสองตัวที่เคยเกือบจะเอาชีวิตตัวเองไปอย่างแน่นอน
เขาหยิบการ์ดใบหนึ่งในนั้นขึ้นมาพลิกดู ด้านหลังการ์ดมีตัวอักษรเขียนไว้หลายบรรทัด
[เถาวัลย์ดูดเลือด (ระดับนอร์มอล)]
พลังโจมตี (D)
พลังป้องกัน (D)
พลังชีวิต (A)
พละกำลัง (C)
ความเร็ว (C)
พลังพิเศษ (1. วิชาสูบโลหิต สูบเอาพลังชีวิตมาถ่ายทอดให้แก่เจ้านาย 2. วิชาดำดิน มุดลงไปเคลื่อนไหวใต้ดิน ความเร็วสูงสุดเจ็ดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง)
หูฮวนหยิบการ์ดอีกใบหนึ่งขึ้นมาพลิกดู ด้านหลังของการ์ดลิงหน้าตาดุร้ายก็มีตัวอักษรอยู่หลายบรรทัดเหมือนกัน
[วานรยักษ์หัวขาด (ระดับนอร์มอล)]
พลังโจมตี (C)
พลังป้องกัน (D)
พลังชีวิต (D)
พละกำลัง (C)
ความเร็ว (D)
พลังพิเศษ (ไม่มี)
หูฮวนลูบการ์ดทั้งสองใบเบาๆ ในสมองพลันปรากฏเศษชิ้นส่วนความทรงจำกลุ่มหนึ่ง เศษชิ้นส่วนความทรงจำเหล่านี้ปะติดปะต่อกันจนเป็นม้วนภาพที่มีรอยเว้าแหว่งม้วนหนึ่ง ชื่อว่า ‘วิชาเทววัตถุ’
การ์ดสองใบนี้ก็คือการ์ดเทววัตถุที่ใช้วิชาเทววัตถุสร้างขึ้นมา หรือมีชื่อเรียกอีกอย่างว่าตราพันธะวัตถุเทพฤทธิ์!
แม้วิชาเทววัตถุในความทรงจำจะขาดๆ หายๆ แต่ก็อธิบายความเป็นมากับวิธีทำงานของมันได้
“หนึ่งในสิบสองนวศาสตร์ของกองทัพสวรรค์แห่งสันติ ผนึกปีศาจแปรเปลี่ยนเป็นพลัง...”
ควาทรงจำที่โถมเข้ามาในสมองอย่างไม่หยุดหย่อนทำให้ความรู้สึกของหูฮวนเหมือนรถที่แล่นข้ามภูเขา เลี้ยวไปเลี้ยวมาเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง ไม่อาจสงบใจได้เลย
เขาหยิบแก้วคริสตัลเจียระไนบนโต๊ะหนังสือขึ้นมาจิบเหล้าในแก้วหนึ่งคำเล็กๆ โดยไม่คิด เรื่องราวในอดีตไกลโพ้นที่ข้ามผ่านเวลามาเนิ่นนานทยอยปราฏขึ้นในห้วงความคิดทีละเรื่อง
หูฮวนเหลือบมองซิการ์ครึ่งมวนนั้นแล้วก็โยนมันลงไปในถังขยะด้านข้างพร้อมกันกับนิยายขายดีสมัยปีมะโว้พวกนั้น
ข้างๆ ซิการ์ครึ่งมวนมีซิการ์ที่เพิ่งเปิดซีลกล่องอยู่เต็มๆ หนึ่งกล่อง ดังนั้นไม่จำเป็นต้องประหยัด ส่วนนิยายขายดีสมัยปีมะโว้พวกนั้น...ไม่เข้ากับอารมณ์ในตอนนี้ของเขาเอาเสียเลย เพราะฉะนั้นจึงโยนทิ้งไปเสียให้หมด
หูฮวนวางแก้วเหล้าลงแล้วสำรวจรอบด้านอย่างละเอียด
ที่แห่งนี้เป็นห้องขนาดใหญ่โตห้องหนึ่ง ผนังเป็นก้อนหินเขียววางซ้อนกันสูงมากกว่ายี่สิบเมตร ขนาดราวหกเจ็ดร้อยตารางเมตร ห้องแห่งนี้ไม่มีทางเข้าทางออก มันปิดตายสนิท
นอกจากโซฟาที่หูฮวนนั่งอยู่กับโต๊หนังสือตรงหน้า ภายในห้องก็มีแต่ชั้นหนังสือเรียงรายแน่นขนัด ผนังหินฝั่งหนึ่งมีหีบไม้สีดำเก่าคร่ำคร่าอยู่หกใบ หีบแต่ละใบล้วนมีแม่กุญแจทองเหลืองที่ดูเก่าแก่อย่างยิ่งล็อคไว้
ด้านข้างโต๊ะหนังสือมีพื้นที่พักผ่อนอยู่หย่อมหนึ่ง มันมีเตียงสี่เสาเหมือนในพระราชวังยุโรปโบราณอยู่หนึ่งหลังกับโซฟาหนังวัวสไตล์ยุคกลางอีกหนึ่งตัว แล้วก็เก้าอี้อ่านหนังสืออันงดงามวิจิตรอีกหลายตัว
มุมหนึ่งที่ถูกกั้นด้วยชั้นหนังสือกับบริเวณพักผ่อนหย่อนใจมีโต๊ะกลมขนาดใหญ่มหึมาอย่างยิ่งตัวหนึ่งตั้งอยู่ โต๊ะกลมตัวนี้กับโต๊ะหนังสือใช้ไม้ชนิดเดียวกัน แม้แต่สไตล์การออกแบบก็คล้ายคลึงกันอย่างยิ่ง พวกมันล้วนแฝงกลิ่นอายโบราณเรียบง่าย
หูฮวนทดลองเล็กน้อยก็พบว่าตัวเขาเดินไปมาได้แต่บริเวณโต๊ะหนังสือเท่านั้น พอออกห่างจากโต๊ะหนังสือหน่อยก็ถูกพลังล่องหนสายหนึ่งขัดขวาง ทำให้ออกห่างจากโต๊ะหนังสือไม่ได้จึงไม่อาจแตะต้องข้าวของสิ่งอื่นในถ้ำได้อีก
ที่นี่...ให้ความรู้สึกคุ้นเคยมากจริงๆ
หากเด็กวัยรุ่นในยุคหลังที่ได้อาบยาพิษของนิยายอินเตอร์เน็ตมาแล้วโผล่มาอยู่ในที่แห่งนี้ พวกเขาจะต้องนึกถึงมิติส่วนตัว ถ้ำเซียนพกพา คลังเก็บสมบัติอะไรทำนองนั้นในทันที แต่ตอนนี้ยังอยู่ในปีค.ศ. 1993 ต้องรออีกสี่ปี นิยายอินเตอร์เน็ตรุ่นบุกเบิกเรื่อง ‘ตำนานยอดบุรุษ’ ที่เขียนขึ้นก่อนเปิดให้อ่านครั้งแรกเป็นเวลาหนึ่งปีถึงจะได้รับการเผยแพร่สู่สาธารณะในปีค.ศ. 1997
เพราะขาดสภาพแวดล้อมที่เกื้อหนุน สมองของหูฮวนจึงนึกคำนิยามล้ำสมัยเหล่านั้นออกมาไม่ได้
เขาอุทานอย่างตกตะลึง แต่หลังจากอุทานตกตะลึงจบ สมองก็ว่างเปล่าไปหมด
หูฮวนไม่กล้าเอ้อระเหยอยู่ในสถานที่แห่งนี้นาน เขานั่งอยู่เพียงครู่เดียวก็ท่อง ‘มนตร์’ ลึกลับประโยคนั้นอีกหน วินาทีต่อมาเขาก็กลับมาอยู่ในหอพักอีกครั้ง
หากไม่ใช่ว่าในปากของหูฮวนยังมีรสเหล้าอยู่ ส่วนในมือก็ยังมีการ์ดประหลาดสองใบนั้น เขาคงไม่เชื่อประสบการณ์มหัศจรรย์เมื่อครู่อย่างแน่นอน
หูฮวนเอื้อมมือไปลูบกระเป๋าเสื้อ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เปลือกหอยชิ้นนั้นหายไปแล้ว
เขาหาทั่วตัว หาบนเตียง หาใต้เตียงจนครบทุกที่ก็ยังไม่เห็นร่องรอยของเปลือกหอยประหลาด
เด็กหนุ่มกำลังคิดว่าจะค้นอย่างละเอียดอีกสักรอบ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงลู่อวิ๋นอวิ๋นดังขึ้นด้านนอก “หิวหรือยัง”
หูฮวนขานตอบคำหนึ่งก็รีบร้อนยัดการ์ดสองใบในมือไว้ใต้ผ้าห่ม จากนั้นเปิดประตูพร้อมกับหัวใจที่เต้นตึกตัก
ลู่อวิ๋นอวิ๋นยืนอยู่ด้านนอก เห็นหูฮวนเปิดประตูออกมาก็ส่งยิ้มให้ ตอนใบหน้าของเธอราบเรียบไร้อารมณ์ดูเสมือนหนึ่งเทพธิดาผู้มิใช่มนุษย์เดินดิน ทว่าเวลานี้เมื่อคลี่ยิ้มบาง กลับเหมือนหมู่มวลผกาหลากหลายสีแย้มกลีบท่ามกลางอากาศอบอุ่นยามวสันต์ หูฮวนราวกับถูกแสงตะวันยามเที่ยงวันสาดแสงเข้าใส่จนตาพร่า
“อันนี้ให้นาย!”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นหยิบซาลาเปาเนื้อกลิ่นหอมฟุ้ง ร้อนควันฉุยห้าลูกออกมาจากด้านหลังราวกับเล่นมายากลก่อนจะส่งให้หูฮวน ยังไม่ทันรอหูฮวนเรียกสติกลับมาได้ ลู่อวิ๋นอวิ๋นก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างว่องไว ไม่พูดอะไรพร่ำเพรื่อแม้แต่ครึ่งประโยค
หูฮวนยัดซาลาเปาลูกหนึ่งเข้าปากทั้งที่ยังเหม่อลอยอยู่นิดๆ กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อกับน้ำซอสชุ่มฉ่ำระเบิดรสชาติใส่ต่อมรับรสในปากภายในชั่วพริบตา
“อร่อย! มีซาลาเปาเนื้อที่หอมขนาดนี้เชียว! ซาลาเปามากมายที่เคยกินก่อนหน้านี้กินเข้าไปเสียเปล่าแล้วจริงๆ!”
หูฮวนเขมือบซาลาเปาเนื้ออย่างตะกรุมตะกราม น้ำซอสหยดหนึ่งบังเอิญหยดลงบนปกเสื้อ เขายกมือขึ้นมาเช็ด จังหวะที่ก้มหน้าลงมาก็มองเห็นเส้นสีทองจางๆ วงหนึ่งอยู่บนหน้าอก
หูฮวนยกมือลูบหน้าอก ทันใดนั้นเปลือกหอยขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา
หูฮวนเข้าใจอย่างชัดเจนว่าเขาเรียกเจ้าของชิ้นน้อยชิ้นนี้ออกมาจาก ‘ในร่างกาย’ ของตนเอง
พอเขาคลายมือออกเบาๆ เปลือยหอกใหญ่เท่าฝ่ามือชิ้นนี้ก็ผสานเข้าไปในหน้าอกอย่างเงียบเชียบ ทุกสิ่งเป็นไปอย่างเป็นธรรมชาติไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้แม้แต่น้อย
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
หูฮวนในตอนนี้ยังไม่รู้จักกระบวนการทำให้ ‘สมบัติยอมรับเจ้านาย’ เพราะว่าตอนนี้นักเขียนที่สร้างสรรค์องค์ประกอบคลาสสิคนี้ขึ้นมายังไม่ทันได้สร้างสรรค์นิยายเผยแพร่บนอินเตอร์เน็ต
แม้หูฮวนจะไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้นและตัวเขาก็ไม่มีพลังจินตนาการมากพอจะคิดอะไรออก แต่จิตใจเขาก็มีแต่ความเบิกบานขณะที่ยัดซาลาเปาลูกที่สองเข้าปาก
เปลือกหอยขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นนี้ดูเหมือนสมบัติในตำนานยิ่งนัก เขาไม่อยากทำมันหายไปหรอก
ไม่ถึงสองสามนาที ซาลาเปาเนื้อห้าลูกก็ถูกกินจนเกลี้ยง ในท้องของหูฮวนอุ่นร้อน ร่างกายของเด็กหนุ่มอัดแน่นด้วยพละกำลัง เขาหยิบการ์ดสองใบออกมาวางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือแบบโบราณแล้วพินิจพิจารณาอย่างละเอียด


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 10 เสาหลักของประเทศชาติ
“วิชาเทววัตถุ! การ์ดเทววัตถุ! ตราพันธะวัตถุเทพฤทธิ์...เจ้าของพวกนี้...จะพึ่งได้ไหมนะ...”
หูฮวนพึมพำกับตัวเอง ไม่มีผู้ใดตอบคำถามของเขาได้ เขาอยากจะตามหาใครสักคนมาถามดูยิ่งนัก แต่...ถึงแม้จะกินซาลาเปาของผู้อื่นไปแล้ว แต่หูฮวนก็ยังกลัวลู่อวิ๋นอวิ๋นอยู่นิดหน่อย
ความหวาดกลัวนี้ไร้เหตุผลอย่างยิ่ง มันทำให้เขาตัดสินใจเลือกอีกทางหนึ่ง
หูฮวนเอื้อมมือไปวางบนการ์ดเทววัตถุ...วานรยักษ์หัวขาด!
จากนั้นเขาก็เคลื่อนพลังวิญญาณในร่างปลุกการ์ดใบนี้ตามวิชาเทววัตถุที่อยู่ในความทรงจำ ทว่าผ่านไปเนิ่นนานแล้วก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทั้งสิ้น การ์ดที่อยู่ใต้ฝ่ามือยังคงไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
หูฮวนยอมแพ้อย่างหดหู่ ก่อนจะทิ้งตัวนอนบนเตียง พึมพำกับตนเองว่า “ก็กลายเป็นผู้ปลุกพลังแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าฉันจะไม่มีพลังวิญญาณ เจ้าพลังวิญญาณนี่ มันคืออะไรกันแน่นะ”
เขาถูกวานรยักษ์ขนเหลืองไล่ฆ่าในเงาแห่งสรรพสิ่ง ต่อมาก็เล่นเกมอีกหลายชั่วโมง จากนั้นยังเข้าไปในถ้ำเซียนลึกลับแห่งนั้นอีก กำลังกายถูกผลาญไปมากมายอย่างยิ่ง เวลานี้ความง่วงงุนจึงมาเยือน เพียงชั่วพริบตาก็หลับสนิท
รุ่งเช้า หูฮวนสะลึมสะลือรู้สึกตัว ยังไม่ทันตื่นดีก็ได้ยินเสียงแตรทหาร
เสียงนี่ดังกึกก้องเหลือเกิน มันดังจนหูฮวนตื่นเต็มตาในทันที เขาพลิกตัวลุกขึ้นมานั่ง
“ไปเร็ว! การฝึกรอบเช้าของทุกวัน ไม่ว่าใครก็ห้ามขาดทั้งนั้น”
หูฮวนคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพอเขาลืมตาขึ้นมาก็เห็นลู่อวิ๋นอวิ๋น เขาดึงผ้านวมขึ้นยอดอกบนหน้าอกของตัวเองอย่างไม่ทันรู้ตัว
“คุณออกไปก่อนได้ไหมครับ”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นส่งซาลาเปาเนื้อสองสามลูกให้เขาอย่างเงียบๆ เสียงนุ่มละมุนแผ่วเบาพูดขึ้นมาว่า “นายไม่ได้ถอดเสื้อผ้าสักหน่อย”
หูฮวนเพิ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองยังใส่เสื้อผ้าอยู่ครบชุด เมื่อวานตอนทิ้งตัวนอนบนเตียง เขาก็หลับลืมวันลืมคืนจนข้ามขั้นตอนไปขั้นตอนหนึ่ง
ลู่อวิ๋นอวิ๋นหมุนตัวเดินออกไปเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยเร่งเขาต่อ หูฮวนรีบร้อนลงจากเตียงแล้วเดินออกจากห้อง
เมื่อเขาถลาออกมาจากหอพัก ในลานก็มีคนยืนเรียงอยู่สองแถวมากมายหลายสิบคน ลู่อวิ๋นอวิ๋น เยี่ยนเสี่ยวซี หวังซงต่างยืนอยู่แถวแรก พวกเขายืนตัวตรงแน่วเหมือนพลทหาร
คนอื่นๆ ในแถว แต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยไอสังหาร ใบหน้าเฉยชาไร้อารมณ์เหมือนต้นสนหรือต้นไผ่ที่ยืนต้นตรงแน่วอย่างหยิ่งทะนงต้นแล้วต้นเล่า
หูฮวนไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อนจริงๆ เขาลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจแอบเข้าไปด้านหลังของแถว ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นเรียบๆ “หูฮวน!”
“มาครับ!”
“นับตั้งแต่วันนี้นายได้เข้าร่วมหน่วยเป็นพลทหารของกองพลมังกรเร้นของพวกเราอย่างเป็นทางการแล้ว วันนี้เรื่องที่มาฝึกรอบเช้าสาย ฉันจะไม่เอาเรื่อง แต่ถ้าวันพรุ่งนี้นายมาสายอีก จะต้องวิ่งรอบลานกว้างยี่สิบรอบ”
“แต่ผมยังไม่ได้ตกลงจะเข้าหน่วยสักหน่อย!”
หูฮวนร้อนใจแล้ว หลี่เหยียนจงบอกว่าต้องย้ายโรงเรียนก็จริง แต่เขาไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุใดจึงกลับกลายเป็นการเข้าหน่วยไปได้! เรื่องนี้มาได้อย่างไรกัน
“ถ้าไม่อยากจะเข้าหน่วยก็มีแต่ต้องส่งนายไปศูนย์วิจัยคุนหลุน”
อากาศสั่นไหวเบาๆ ทันใดนั้นชายฉกรรจ์ตัวหนาราวกับบานประตูคนหนึ่งก็โผล่มาตรงหน้าทุกคนอย่างไม่มีสัญญาณบอกใดๆ ทั้งสิ้น
ชายร่างหนาดุจบานประตูคนนั้นสวมเครื่องแบบทหารแบบเก่า รอบตัวแผ่บรรยากาศเย็นชาเหมือนไม่ยอมให้คนเข้าใกล้
หูฮวนนิ่งงัน ผู้ชายตัวหนาคนนี้โผล่ออกมาเหมือนภูตผีเทพเซียน
เขาห้ามตัวเองไม่ได้ ถามขึ้นมาว่า “คุณโผล่มาได้ยังไง”
ชายร่างหนาเหมือนบานประตูแค่นเสียงดังเหอะ ตอบว่า “วันหลังนายก็จะรู้เอง ตอนนี้ไปเข้าแถว!”
ผู้ปลุกพลังอะไร โร้ก แมพเปอร์ ดาร์กกูร์เมต์อะไร เจ็ดขั้นสิบห้าสายอะไร หูฮวน...
ไม่เห็นจะเข้าใจอะไรเลย!
เขาคิดมาตลอดว่ามันเป็นคำเรียก ‘อาชีพ’ บางอย่าง เหมือนกับช่างเชื่อม ช่างซ่อมบำรุง คนขับเครนของโรงงานอะไรทำนองนั้น
ในยุคนี้ยังไม่มีนิยายอินเตอร์เน็ตจริงๆ จังๆ แม้แต่การ์ตูนญี่ปุ่นก็เพิ่งจะเริ่มเข้ามาไม่นาน
หูฮวนจึงยังไม่มีโอกาสได้อ่านผลงานที่เต็มไปด้วยจินตนาการเหล่านั้น เขาจึงไม่มีพลังจิตนาการอันพลุ่งพล่านที่งอกเงยดุจต้นวัชพืชพอที่จะหาคำอธิบายเรื่องนี้
ในสมองของเขามีเพียงความคิดเดียวที่ผุดขึ้นมา...คนคนนี้ใช้วิชาอาคมหรือว่าวิชาเร้นกาย!
หวังซงวิ่งออกจากแถวมาลากหูฮวนเข้าไปในแถว แล้วกระซิบบอกว่า “อย่าไปหาเรื่องตาเฒ่าหลัว เขามันคนใจดำอำมหิต นายจะกรีดหัวใจเขาแนวตั้งแนวนอนหรือแนวทะแยงก็มีแต่เลือดสีดำไหลออกมา”
หูฮวนไม่ขัดขืนมากมายนัก เขาเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นธรรมดาๆ คนหนึ่ง ในใจจึงหวาดกลัวการไปศูนย์วิจัยคุนหลุนอะไรนั่นอย่างยิ่ง
ชายร่างหนาเท่าบานประตูเองก็ไม่ได้สร้างปัญหาให้หูฮวนต่อ เขากวาดสายตาผ่านคนเหล่านี้แล้วตวาดเสียงดังว่า “วันนี้มีคนใหม่เข้ามาร่วมหน่วยอีกแล้ว ฉันจะแนะนำตัวอีกรอบ”
“ฉันคือหลัวซื่อไห่! ครูฝึกของพวกนาย ฉันรับผิดชอบฝึกฝนทักษะการต่อสู้และทักษะการยิงปืนให้พวกนาย เพื่อให้พวกนายแต่ละคนกลายเป็นพลทหารที่มีคุณสมบัติผ่านเกณฑ์ หูฮวน! ออกมาจากแถว บอกเพื่อนร่วมรบของนายหน่อยสิว่านายมีความสามารถอะไรบ้าง!”
หูฮวนเดินออกมาจากแถวแล้วเกาศีรษะ ตอบว่า “รักการเรียน ชอบทำงานนับไหมครับ”
“ไม่นับ!”
“ถ้าอย่างนั้นเล่นโปกเกอร์เป็น?”
“พูดเหลวไหล!”
“ผมไม่อยากเข้ากองทัพ ผมยังเป็นนักเรียนม.ต้นอยู่เลย ให้ผมกลับบ้านเถอะ”
คำพูดของหูฮวนเรียกเสียงหัวเราะลั่นดังประสานทั่วทั้งโถงกว้าง
ลู่อวิ๋นอวิ๋นขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอก้าวอกมาจากแถวแล้วบอกว่า “เมื่อวานหูฮวนเพิ่งจะกลายเป็นผู้ปลุกพลัง เขายังไม่เข้าใจเกี่ยวกับกองพลมังกรเร้น ดิฉันเป็นพี่เลี้ยงของเขา ขอครูฝึกให้เวลาเขาทำความคุ้นเคยกับสถานการณ์สามวันค่ะ”
“เขาเป็นผู้ปลุกพลังตามธรรมชาติเหรอ”
“นี่หายากนี่นา!”
“มิน่าเจ้าหนูนี่ถึงทำหน้าเอ๋ออยู่ตลอด ที่แท้ก็ไม่ใช่ทหารที่คัดเลือกมาจากกองทัพแต่ละแห่งนี่เอง”
พลทหารทั้งหลายต่างกระซิบกระซาบ หลัวซื่อไห่เองก็ประหลาดใจเล็กน้อยเหมือนกัน เขาพยักหน้าตอบว่า “ฉันอนุญาต เธอสอนเขาสักหน่อยก่อน”
แววตาที่หลัวซื่อไห่เหลือบมองหูฮวนเหมือนพบเจอของหายาก เขาไม่ปล่อยให้เสียเวลา ตะโกนเสียงดังพาคนหลายสิบคนตรงนี้เริ่มรายการแรกของการฝึกยามเช้าประจำวัน นั่นก็คือการวิ่งรอบลานกว้างอบอุ่นร่างกาย!
วิ่งได้ห้ารอบ หูฮวนก็ยังวิ่งตามกลุ่มไดสบายๆ ไม่หอบหายใจสักแฮ่ก หลัวซื่อไห่หันมามองหลายหนอย่างประหลาดใจมาก
“เจ้าหนูคนนี้เพิ่งปลุกพลัง พลังกายก็แข็งแกร่งขนาดนี้แล้วหรือ”
หลัวซื่อไห่สั่งให้คนทั้งกลุ่มฝึกรายการที่สองเสร็จก็เรียกลู่อวิ๋นอวิ๋นมาถามเรื่องหูฮวน
ลู่อวิ๋นอวิ๋นยังคงสีหน้าเรียบเฉย สีหน้าเย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็ง เธอตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หัวหน้าหลี่ทดสอบแล้ว ค่าพลังจิตของหูฮวนเป็นปกติ ภายในร่างกายไม่พบอวัยวะพิเศษ มวลกล้ามเนื้อมากกว่าคนปกติหนึ่งจุดสามเท่า พลังที่ตื่นขึ้นมาคือด้านร่างกาย ค่าปลุกพลังสิบสองจุดแปดเปอร์เซ็นต์ค่ะ”
“ผู้ปลุกพลังด้านร่างกายหรือ ถ้าอย่างนั้นก็อนาคตโร้กน่ะสิ! เจ้าหนูนี่เป็นสมบัติชัดๆ!”
หลัวซื่อไห่ถูฝ่ามืออย่างตื่นเต้น เขาพึมพำกระซิบกับตัวเอง “พอสถานการณ์ระหว่างประเทศเปลี่ยนไป ผู้ถือครองพลังชั้นสูงย่อมกลายเป็นเสาหลักสำคัญของประเทศชาติ...
...พวกเรายังวิจัยแผนผังขั้นสายอาชีพฉบับสมบูรณ์ไม่สำเร็จ เพิ่งเข้าใจเคล็ดวิชาฝึกฝนของพลังสามสายเท่านั้น บ่มเพาะผู้ถือครองพลังสายอื่นไม่ได้ ผู้ปลุกพลังที่เหมาะกับสามสายพลังหลักทุกคนอาจจะกลายเป็นเสาหลักของประเทศชาติ คิดไม่ถึงว่าในมือฉันจะมีอันธพาลเพิ่มมาอีกหนึ่งคน!”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 11 พลังของอาชีพ
หลัวซื่อไห่ถามอีกสองสามคำ เมื่อเขาทราบว่าหูฮวนถูกพบในเขตโรงงานเคมีประเภทสองเก่า เขาก็อดจุปากด้วยความประหลาดใจไม่ได้ เอ่ยขึ้นมาว่า “เจ้าหนูคนนี้ดวงมันเฮงจริงๆ การฝึกฝนร่างกายแบบธรรมดาทั่วไปเป็นได้แค่อาหารเรียกน้ำย่อยสำหรับผู้ปลุกพลังด้านร่างกายเท่านั้น ฉันคงต้องเพิ่มจำนวนให้เขาสักหน่อย คืนนี้ลองทำพิธีกรรมให้เจ้าหนูคนนี้สักรอบก่อน ดูสิว่าจะเพิ่มค่าปลุกพลังได้เท่าไร”
หลัวซื่อไห่โบกมือให้ลู่อวิ๋นอวิ๋นไปฝึกซ้อม เขาอดรนทนไม่ไหวอยากจะไปหาหลี่เหยียนจงถามเรื่องหูฮวนดูสักหน่อย แต่เมื่อคิดได้ว่าตนเองยังมีหน้าที่ต้องฝึกซ้อม สุดท้ายจึงยังไม่ได้ออกไปจากลานฝึก
โทรศัพท์เคลื่อนที่ยังไม่แพร่หลายในยุคนี้ การส่งข่าวสารต้องพึ่งพาโทรศัพท์มีสายเป็นหลัก ถึงขนาดที่ในพื้นที่ค่อนข้างห่างไกล การส่งข่าวสารผ่านระยะทางไกลมากๆ ยังต้องพึ่งโทรเลขอยู่ การส่งต่อข่าวสารยังไม่ว่องไวเท่าในยุคหลัง
หลัวซื่อไห่ยังไม่ได้รับแจ้งข่าวจึงไม่ทราบว่าเบื้องบนจัดการเรื่องหูฮวนอย่างไร ตัวเขาเองอดใจรอไม่ไหวอยากจะเปิด ‘เตา’ เจียระไน ‘อัญมณี’ เม็ดนี้แล้ว
การฝึกซ้อมตลอดทั้งเช้าทำให้หูฮวนเหนื่อยเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง ตอนกินอาหารกลางวัน ขนาดนิ้วมือยังสั่นระริก
แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ทำให้หวังซงนับถืออย่างยิ่ง พลังที่ตื่นขึ้นมาของหวังซงคือด้านพลังจิต แล้วยังมีอวัยวะใหม่เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งอย่าง พลังกายของเขาจึงมากกว่าคนปกติอยู่ไม่เท่าไร
หูฮวนซัดหมั่นโถวไปสามลูกกับเนื้อน้ำแดงหนึ่งชาม จากนั้นจึงดื่มน้ำเปล่าตามไปอีกหนึ่งเหยือกใหญ่ กว่าจะรู้สึกว่าตัวเองกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
เขากวาดสายตามองพลทหารที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ในโรงอาหารแล้วอดไม่ได้ถามขึ้นมาว่า “นายไม่ได้บอกว่าพวกเรามีแค่เจ็ดคนหรอกเหรอ แล้วคนยี่สิบสามสิบคนนี่มาจากไหนล่ะ”
หวังซงกับเยี่ยนเสี่ยวซีอึ้งไปวูบหนึ่ง หวังซงยกมือขึ้นมาเท้าคางแล้วถอนหายใจ “ยังไม่มีใครเล่าเรื่องกองพลมังกรเร้นให้เขาฟังอีกเหรอ”
เยี่ยนเสี่ยวซีปักช้อนลงในข้าวแล้วบอกว่า “ผู้ปลุกพลังมีเพียงพวกเราไม่กี่คน แต่กองพลมังกรเร้นไม่ได้มีแค่พวกเราเท่านั้น...
...ฝั่งคุนหลุนวิจัยจนได้ข้อพิสูจน์แล้วว่าขอเพียงคนธรรมดาฝึกฝนอย่างเข้มงวดพอก็มีโอกาสประมาณหนึ่งที่จะกลายเป็นผู้ปลุกพลัง ด้วยเหตุนี้เบื้องบนจึงเลือกพลทหารชั้นยอดจากกองทัพแต่ละกองมาก่อตั้งกองพลมังกรเร้นขึ้นมา...
...กองพลมังกรเร้นมีสมาชิกทั้งหมดหนึ่งหมื่นหนึ่งพันกว่าคน มีผู้ปลุกพลังตามธรรมชาติน้อยนิดมาก หากไม่เกิดสงครามจนจำเป็นต้องเรียกใช้ แต่ละหน่วยก็จะกระจายกันอยู่ตามที่ต่างๆ ทั่วประเทศ จำนวนคนของมณฑลเราค่อนข้างน้อย มีขนาดแค่หนึ่งกองร้อยเท่านั้น”
หูฮวนเหลือบมองพลทหารที่ฝึกซ้อมด้วยกันกับเขามาตลอดทั้งเช้าเหล่านั้นแล้วถามต่อว่า “ถ้าพวกเขาฝึกฝนจนกลายเป็นผู้ปลุกพลังได้ แล้วยังจะเอาพวกเรามาทำอะไรอีกล่ะ พูดถึงการทำสงคราม พวกเราต้องสู้ทหารอาชีพพวกนี้ไม่ได้อยู่แล้วสิ!”
หวังซงยัดข้าวเข้าปากแล้วตอบอู้อี้ “สมาชิกหนึ่งหมื่นหนึ่งพันกว่าคนของกองพลมังกรเร้นของเราล้วนแต่เป็นยอดคนที่เลือกมาจากหนึ่งในหมื่นลี้ พวกเขาเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ แต่คนที่กลายเป็นผู้ปลุกพลังหลังจากผ่านการฝึกอันเข้มงวดมีทั้งหมดแค่สิบกว่าคน เรียกได้ว่าหนึ่งในพันอย่างแท้จริง”
หูฮวนถามอย่างประหลาดใจ “คนที่ฝึกฝนจนกลายเป็นผู้ปลุกพลังสำเร็จน้อยขนาดนี้เชียวหรือ”
หวังซงหัวเราะหึๆ แล้วบอกว่า “ก็เพราะอย่างนั้นน่ะสิ! พวกเราที่เป็นผู้ปลุกพลังตามธรรมชาติถึงเป็นกำลังหลักของกองพลมังกรเร้น”
จู่ๆ หูฮวนก็ครางออกมาเบาๆ เศษชิ้นส่วนความทรงจำเกี่ยวกับผู้ถือครองพลังจำนวนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาเขาเจ็บปวดจนต้องเอื้อมมือมากดหว่างคิ้วอย่างห้ามตนเองไม่ได้ ในสมองปรากฏตารางรูปพัดที่มีช่องเว้าแหว่งตารางหนึ่ง จากด้านในจรดด้านนอกมีเส้นโค้งแบ่งออกเป็นสี่ชั้น
แกนกลางของรูปพัดมีรูปห้าเหลี่ยมด้านไม่เท่าอยู่ ห้ามุมของรูปห้าเหลี่ยมแบ่งออกเป็นห้าสี
เศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ปรากฏขึ้นมาในสมองทำให้หูฮวนรู้ว่ารูปห้าเหลี่ยมตรงใจกลางหมายถึงระดับของการปลุกพลัง รวมถึงสายพลังของการปลุกพลังทั้งห้าสาย ได้แก่ ร่างกาย วิญญาณ ปราณต้นกำเนิด พลังพิเศษกับอวัยวะพิเศษ
วงโค้งวงแรกที่อยู่ถัดออกมายังไม่สมบูรณ์ มันแบ่งออกเป็นห้าช่อง หมายถึงอาชีพห้าประเภท ทุกช่องยังไม่เปิดใช้งาน พวกมันยังเป็นสีเทา จิ้มเลือกไม่ได้
วงโค้งชั้นที่สอง สาม สี่ก็ไม่สมบูรณ์เช่นกัน หากอยู่ในสภาพสมบูรณ์ พวกมันควรจะเหมือนวงโค้งวงแรกที่เป็นรูปวงแหวน วงโค้งสามชั้นนี้เลือนรางมาก หาข้อมูลอะไรจากมันไม่ได้อย่างสิ้นเชิง
พริบตาต่อมา ตารางรูปพัดที่เว้าแหว่งตารางนี้ก็หายไปอีกหน
ไม่ว่าหวังซงหรือเยี่ยนเสี่ยวซีก็ไม่ทันสังเกตเห็นท่าทางผิดปกติของเขา หวังซงกระซิบเสียงเบา “จะบอกความลับนายเรื่องหนึ่ง! ครูฝึกหลัวของพวกเราก็เป็นหนึ่งในสิบกว่าคนที่กลายเป็นผู้ปลุกพลังหลังจากการผ่านการฝึกโหด ถึงเขาจะเป็นผู้ฝึกหัดสายธรรมชาติขั้นหนึ่งเหมือนกับฉัน แต่พี่อวิ๋นอวิ๋นกับพี่เสี่ยวซีที่เป็นขั้นสองก็ยังสู้แพ้เขา”
หูฮวนถามเสียงเบา “ผู้ถือครองพลังหมายถึงอะไรกันแน่”
หวังซงกลืนข้าวในปากลงไปแล้วตอบว่า “นายจะเข้าใจว่าเป็นคนที่มีพลังพิเศษก็ได้!”
หูฮวนยังคงเข้าใจครึ่งไม่เข้าใจครึ่ง แต่ในที่สุดก็พอเข้าใจบ้างแล้ว
เขาถามต่ออีกคำถาม “แล้วพลังของสายนักรบคืออะไร”
หวังซงหันไปส่งสายตาให้เยี่ยนเสี่ยวซี เยี่ยนเสี่ยวซีกระแอมเบาๆ ตอบว่า “โร้กเป็นอาชีพขั้นหนึ่งของสายนักรบ โร้กส่วนมากไม่มีพลังพิเศษอะไร แต่คุณสมบัติร่างกายจะเพิ่มขึ้นมาก ตั้งแต่พลังชีวิต พลังกาย ความเร็ว ความทนทาน ความว่องไว ไปจนถึงการตอบสนองร่วมกันของร่างกาย ทุกด้านจะมีความสามารถเพิ่มขึ้นมากกว่าคนธรรมดาเกินห้าเท่า...
...ส่วนอาชีพขั้นสองของสายนักรบ ตอนนี้พวกเรารู้จักอยู่เพียงสองอย่าง อย่างที่หนึ่งคือโซลเยอร์[footnoteRef:1]  ฉันเป็นโซลเยอร์ขั้นสอง อีกประเภทหนึ่งก็คือเซอร์เจนท์[footnoteRef:2] อวิ๋นสี่เหอเลขาของหัวหน้าหลี่ของพวกเราเป็นเซอร์เจนท์ขั้นสอง... [1: โซลเยอร์ (soldier士兵พลทหาร) หนึ่งในอาชีพของผู้ถือครองพลัง อาชีพขั้นสองของสายนักรบ พลังพิเศษคือชำนาญการใช้อาวุธและการขับยานพาหนะต่างๆ]  [2: เซอร์เจนท์ (sergeant警长นายตำรวจ) หนึ่งในอาชีพของผู้ถือครองพลัง อาชีพขั้นสองของสายนักรบ พลังพิเศษคือทักษะการคิดและการสังเกตที่เหนือกว่าคนธรรมดา]
...ความสามารถของโซลเยอร์คือชำนาญการใช้อาวุธ เข้าใจการใช้อาวุธเย็นและปืน รวมไปถึงการขับขี่ยวดยานพาหนะต่างๆ ได้เร็วกว่าคนธรรมดาทั่วไปมาก ความสามารถของเซอร์เจนท์คือความคิดที่ละเอียดอ่อนมากขึ้น สังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อยที่คนธรรมดาส่วนใหญ่ไม่ทันสังเกต”
หูฮวนผิดหวังเล็กน้อย พึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “โร้กมีแค่คุณสมบัติร่างกายเพิ่มขึ้นหลายเท่าเองเหรอ ฟังแล้วไม่เห็นเท่สักนิด”
เยี่ยนเสี่ยวซีหัวเราะ กำลังจะอธิบาย ลู่อวิ๋นอวิ๋นก็หิ้วกล่องอาหารเดินเข้ามา เอ่ยแทรกว่า “โร้กก็เหมือนกับรถถัง! ในสนามรบ หน่วยที่มีรถถังจะกวาดหน่วยที่ไม่มีรถถังสิบหน่วยจนราบ นอกจากนั้นกองพลมังกรเร้นเพิ่งรู้จักอาชีพแต่ละขั้นของสายพลังอย่างสมบูรณ์เพียงสามสายได้แก่ สายนักรบ สายปัญจธาตุและสายธรรมชาติเท่านั้น...
...ได้ยินว่าเบื้องบนสั่งสมทรัพยากรไว้ไม่น้อย ตอนที่พวกเธอเปลี่ยนขั้นคงจะง่ายกว่าฉันมาก”
เปลี่ยนขั้นคืออะไรอีก
หูฮวนกำลังอยากจะถามถึงสิ่งที่เพิ่งได้ยินมาใหม่นี้ แต่ลู่อวิ๋นอวิ๋นเดินจากไปแล้ว
ช่างเถอะ! เดี๋ยวเรื่องพวกนี้ ฉันก็คงค่อยๆ ได้รู้เอง ไม่ต้องรีบร้อนจะรู้ตอนนี้เดี๋ยวนี้
หูฮวนลูบหน้าท้องแล้วบอกเยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงว่า “ฉันจะกลับไปหอพักสักเดี๋ยว เจอกันที่ลานฝึกตอนบ่าย”
หวังซงหัวเราะ ตอบว่า “ตอนบ่ายเป็นคาบเรียนวัฒนธรรม ทุกคนต้องแยกย้ายกันไปเข้าชั้นเรียน ไม่มีการฝึกแล้ว”
“เข้าชั้นเรียนเหรอ”
“ใช่แล้ว พวกเราก็ยังต้องเรียนหนังสือนะ”
หูฮวนถูกเปลี่ยนสถานะจากนักเรียนมัธยมต้นธรรมดาๆ กลายมาเป็นสมาชิกหน่วยพิเศษอย่างปุบปับ มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ค่อยเข้าใจและไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว เขาจึงรู้สึกหวั่นใจอยู่มาก
เขาถอนหายใจเงียบๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากโรงอาหาร คิดว่าจะหลบไปอยู่เงียบๆ คนเดียวสักพักหนึ่ง
“เจ็บ! เจ็บโว้ย! ทำไมมาอีกแล้วเนี่ย”
หูฮวนนอนลงบนเตียง เพลิดเพลินกับการงีบกลางวันได้ไม่ทันไร หัวของวานรยักษ์ขนเหลืองก็โผล่ออกมาจากร่างกายของเขาแล้วร้องคำรามอย่างไร้เสียง ท่าทางเจ็บปวดอย่างยิ่ง
มันพยายามจะลืมตาทั้งสองข้างอยู่หลายครั้ง เปลือกตาสั่นระริกอย่างรุนแรงอยู่สองสามหน แต่สุดท้ายก็นิ่งไป


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 12 พิธีกรรม
หูฮวนพลิกตัวลงมาจากเตียง เขาทรุดคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้นแล้วยกมือขึ้นกุมหัว พริบตาเดียวกันนั้น หัววานรขนเหลืองอันใหญ่โตก็หายไปด้วย
“ทำไมหนนี้ไม่มีความทรงจำอะไรโผล่มาเลย”
หัวใจของหูฮวนหวาดหวั่น แต่ก็มีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาเลือนรางด้วย
คาบเรียนตอนบ่ายไม่ค่อยน่าตื่นเต้นหวาดเสียวเท่าไรนัก
หูฮวนถูกจัดให้มาเรียนในชั้นเรียนที่มีนักนักศึกษามหาวิทยาลัยจบใหม่เป็นอาจารย์ เขาสอนวิชาเรียนของชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งตามหลักสูตรการเรียนการสอน แม้อาจารย์คนนี้จะมีประสบการณ์ไม่มาก แต่ก็ตั้งใจอย่างยิ่ง คาบเรียนตอนบ่ายทำให้คนเหน็ดเหนื่อยเสียยิ่งกว่าการฝึกตอนเช้าเสียอีก
หูฮวนลำบากมากกว่าจะอดทนจนถึงเวลามื้อเย็น เขารู้สึกตัวเบาโหวงเหมือนหลุดพ้นมาจากขุมนรก
อาจารย์หนุ่มเลิกชั้นเรียนช้าเล็กน้อย ตอนที่หูฮวนวิ่งไปถึง โรงอาหารก็เหลือเขาเพียงคนเดียว ยังดีที่ยังมีข้าวเหลืออยู่ เขาไม่เลือกกินจึงตักอาหารมาพูนถาดแล้วค่อยนั่งกินคนเดียวอย่างเบิกบานใจ
หูฮวนกินอิ่มแล้วก็ออกจากโรงอาหาร ตอนนั้นเอง เขาก็บังเอิญเห็นครูฝึกหลัวซื่อไห่พอดี
ร่างกายบึกบึนเหมือนบานประตูของหลัวซื่อไห่ดูเหมือนกำแพงผืนหนึ่งเวลาอยู่ท่ามกลางม่านราตรี
“ตามฉันมา อีกเดี๋ยวนายไม่ต้องกลัว อยู่นิ่งๆ ก็พอ กระบวนการทั้งหมดรวดเร็วมาก ครึ่งชั่วโมงก็จบแล้ว”
หูฮวนอยากถามสักประโยคว่า แล้วจะให้ผมไปทำอะไรกันแน่ล่ะเนี่ย
แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ถามออกมา
หลัวซื่อไห่พาหูฮวนมาถึงห้องใต้ดินห้องหนึ่ง ตรงกลางห้องมีสายไฟนับไม่ถ้วนพาดโยงเป็นวงเวท ห้องใต้ดินไม่ได้มีเพียงพวกเขาสองคน แต่ยังมีคนที่สวมเสื้อกาวน์ตัวยาวสีขาวกลุ่มหนึ่งเดินวุ่นวายอยู่ด้วย
หูฮวนไม่เคยเห็นของเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกว่าสายไฟเหล่านั้นดูซับซ้อนยิ่งนัก มันเหมือนมีพลังกลืนกินความกล้าของผู้คน
หลัวซื่อไห่ให้หูฮวนเดินเข้าไปใจกลางของวงเวทแล้วนั่งขัดสมาธิบนพื้น จากนั้นเริ่มออกคำสั่งกับคนใส่ชุดกาวน์เหล่านั้น เตรียมพร้อมอยู่นานหนึ่งชั่วโมงกว่าก็ยังปรับค่าให้เป็นระดับที่พอใจไม่ได้
หลัวซื่อไห่ใช้เวลาที่ว่างมาบอกข้อมูลให้หูฮวนฟัง “พิธีกรรมนี้เป็นหนึ่งในผลการวิจัยชิ้นสำคัญที่สุดของคุนหลุน มันทำให้คนธรรมดากลายเป็นผู้ปลุกพลังได้”
“เยี่ยมยอดขนาดนั้นเชียวเหรอครับ”
“ก็ไม่เยี่ยมยอดอย่างที่นายจินตนาการขนาดนั้นหรอก คนที่ผ่านพิธีกรรมนี้แล้วกลายเป็นผู้ปลุกพลังสำเร็จมีเปอร์เซ็นต์ต่ำมาก ประมาณเจ็ดในหนึ่งหมื่น”
หูฮวนจุปาก “ต่ำเกินไปแล้ว”
“นี่ไม่เลวแล้วนะ!”
หลัวซื่อไห่เหมือนจะอารมณ์ดีอย่างยิ่ง เขาอธิบายอย่างอดทน “พิธีกรรมนี้ยังใช้กับคนทั่วไปไม่ได้ ร่างกายของพวกเขาทนไม่ไหว ต้องเป็นร่างกายระดับนักกีฬาถึงจะทนได้ ปัจจุบันพิธีกรรมปลุกพลังเช่นนี้ เปิดให้กองพลมังกรเร้นใช้เท่านั้น เพราะมันสิ้นเปลืองพลังงานมากเหลือเกิน แต่ละคนมีโอกาสสามหน หากกลายเป็นผู้ปลุกพลังไม่ได้ก็ต้องถูกคัดออก”
หูฮวนลังเลเล็กน้อย ถามขึ้นว่า “ผมเป็นผู้ปลุกพลังอยู่แล้ว ยังจะให้ผมใช้พิธีกรรมนี้ทำอะไรอีกหรือครับ”
หลัวซื่อไห่หัวเราะหึๆ ตอบว่า “พิธีกรรมปลุกพลังนี้ นอกจากทำให้คนธรรมดากลายเป็นผู้ปลุกพลังแล้ว ยังช่วยเพิ่มค่าปลุกพลังได้อีกด้วย”
หูฮวนถามอย่างตกตะลึง “พิธีกรรมนี้เพิ่มค่าปลุกพลังได้ด้วยหรือครับ”
หลัวซื่อไห่ตอบว่า “ผู้ปลุกพลังส่วนใหญ่จะครอบครองพลังวิญญาณเพียงเบาบางจนแทบไม่มีพลังพิเศษอะไร ต่อให้บังเอิญเป็นข้อยกเว้น พลังที่ได้รับมาก็ไม่เสถียรนัก ผู้ปลุกพลังต้องมีค่าปลุกพลังถึงหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์และได้รับอาชีพกลายเป็นผู้ถือครองพลังอย่างแท้จริง จึงจะครอบครองพลังที่เป็นของตนเองอย่างแท้จริงได้...
...หากต้องการค่าปลุกพลัง ไม่ฝึกเคล็ดวิชาลับก็ต้องใช้พิธีกรรม นอกจากนั้นก็มียาที่มีความเสี่ยงบางจำพวก แต่ของพวกนั้นหามายากเกินไป แล้วก็อันตรายอย่างยิ่ง จึงไม่แนะนำให้ใช้นัก ถึงเธอจะเป็นผู้ปลุกพลังแล้ว แต่โอกาสสามหนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องปล่อยทิ้งให้เสียเปล่า”
ครูฝึกหลัวซื่อไห่อธิบายมาเป็นวรรคเป็นเวร แต่หูฮวนก็ฟังไม่เข้าใจ จุดเดียวที่เขาพอจะมั่นใจก็คือพิธีกรรมนี้ไม่มีอันตรายอะไร
“เรียบร้อย!”
“ทุกอย่างพร้อมแล้ว!”
ในที่สุดเหล่าคนในชุดกาวน์ก็ส่งสัญญาณบอกว่าไม่มีปัญหา พร้อมเริ่มตลอดเวลา
หลัวซื่อไห่หันไปกำชับหูฮวนอีกหนึ่งรอบ “อีกเดี๋ยวนายไม่ต้องกลัว อยู่นิ่งๆ ก็ใช้ได้แล้ว กระบวนการทั้งหมดเร็วมาก ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จ”
หูฮวนสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่งแล้วหลับตาลง เขาไม่กลัวหรอกว่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น
ทันใดนั้นกระแสไฟฟ้าสายหนึ่งก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง
กระแสไฟฟ้าระเบิดดังเปรี๊ยะๆ เส้นผมของหูฮวนถูกกระแสไฟช็อกจนลุกตั้ง เขาถึงขั้นรู้สึกว่าร่างกายของตนเองกำลังจะ ‘สุก’ จริงๆ แล้ว
ภายในใจเขามีเสียงคำรามกู่ก้องอย่างไร้เสียง หัวของวานรยักษ์ขนเหลืองโผล่ขึ้นมาเหนือหัวเด็กหนุ่มเลือนราง
กระแสไฟฟ้านับไม่ถ้วนแล่นผ่านเส้นทางอันซับซ้อน กลายเป็นพลังงานอันน่ามหัศจรรย์ แต่พลังงานแปดเก้าส่วนกลับไหลไปหาหัวของวานรยักษ์ขนเหลืองไม่ขาดสาย
หลังจากผ่านหัวของวานรยักษ์ขนเหลืองแล้ว พลังงานที่ไหลมายังร่างของหูฮวนก็แปรเปลี่ยนจากรุนแรงเป็นอ่อนโยน บริสุทธิ์ขึ้นมาไม่รู้กี่เท่า
หูฮวนไม่รู้ว่าค่าปลุกพลังของตนเองกำลัง ‘สุกงอม’ ไปด้วยหรือไม่ แต่เขาสัมผัสได้ว่าร่างกายกำลัง ‘บวมพอง’ ไม่ใช่การบวมพองอย่างที่เห็นได้ด้วยตา แต่เป็นพลังในร่างกายที่กำลังขยายตัวขึ้น
หลัวซื่อไห่กำลังสนใจข้อมูลบนเครื่องมือ ทันใดนั้นหัวคิ้วก็กระตุกเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองหูฮวน
ดูเหมือนว่าเขาจะมองไม่เห็นควันสีดำบนร่างของหูฮวน หรือหัวของวานรยักษ์ขนเหลืองทั้งสิ้น ครูฝึกผู้นี้จึงหันไปสนใจข้อมูลบนเครื่องมืออีกหน
สำหรับเขาแล้ว ข้อมูลเหล่านี้เป็นสิ่งที่เห็นได้อย่างตรงไปตรงมามากกว่า แสดงสภาพที่แท้จริงของหูฮวนได้มากกว่า เครื่องมือพึ่งพาได้มากกว่าตาเปล่าของมนุษย์ในหลายๆ ด้าน
“ค่าปลุกพลังของเขาเพิ่มขึ้นเร็วมาก!”
“ขึ้นไปสามจุดแล้ว”
“ความเร็วขนาดนี้ ต่อให้เทียบกับผู้ปลุกพลังทั่วประเทศก็อยู่ในสองร้อยอันดับแรก”
“ไม่ บางทีอาจจะอยู่ในหนึ่งร้อยห้าสิบลำดับแรก”
คนใส่ชุดกาวน์สีขาวคนหนึ่งด้านข้างเอ่ยเตือน “ครูฝึกหลัว! ใกล้ได้เวลาแล้ว”
หลัวซื่อไห่ไม่ลังเลแม้แต่น้อยสั่งว่า “ให้เจ้าหนูคนนี้ใช้โอกาสหนที่สองไปเลย”
คนใส่ชุดกาวน์สีขาวถามอย่างตกตะลึง “นี่จะเหมาะหรือครับ”
หลัวซื่อไห่หัวเราะหึๆ ตอบว่า “ค่าปลุกพลังของเขากำลังเพิ่มขึ้นอย่างเสถียร ถึงอย่างไรก็เป็นการเพิ่มค่าปลุกพลังอยู่แล้ว แบ่งเป็นสามหนหรือรวมเป็นหนเดียวแล้วจะมีอะไรแตกต่างกันเล่า”
คนสวมชุดกาวน์ขาวครุ่นคิดครู่หนึ่งก็ตอบว่า “ร่างกายของเขาไม่แน่ว่าจะรับไหว”
หลัวซื่อไห่โบกมือใหญ่ของตัวเอง ค้านว่า “เขาเป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกาย ว่าที่อาชีพโร้ก แค่ทำพิธีกรรมนานขึ้นหน่อย ไม่มีปัญหาแน่นอน ไม่ใช่พวกผู้ปลุกพลังด้านพลังจิตที่มีโอกาสจิตใจแตกสลายสักหน่อย”
คนชุดกาวน์ขาวลังเลครู่หนึ่งก็ไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ เขาส่งสัญญาณมือให้เพื่อนร่วมงาน ส่งกระแสไฟฟ้าเข้าไปเพิ่มต่อ
หูฮวนไม่รู้สักนิดว่าผ่านช่วงเวลาของพิธีกรรมปกติไปตั้งนานแล้ว
พลังงานบริสุทธิ์ที่ไหลผ่านร่างของวานรยักษ์ขนเหลืองไหลตามกันมาไม่ขาดสาย จนในช่วงเวลาอันมหัศจรรย์จังหวะหนึ่งเหมือนมันจะทะลุข้ามเส้นแบ่งไร้ชื่อเส้นหนึ่ง ทำให้กายเนื้อของเขาหลุดพ้นจากโซ่ตรวนเส้นใหญ่
หูฮวนรู้สึกว่าทั่วทั้งร่างเบาหวิวอย่างฉับพลัน แต่แล้วก็หนักอึ้งในทันทีทันใด เป็นเช่นนี้กลับไปกลับมาหลายหน จนภายในร่างกายเกิดกระแสพลังอันใสสะอาดและเย็นฉ่ำสายหนึ่งอย่างเป็นธรรมชาติ
พอกระแสพลังสายนี้ถือกำเนิด มันก็แล่นไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกลืนกินพลังทั้งหมดที่ไหลเข้ามาจากพิธีกรรมเอาไปบำรุงตัวเองให้แข็งแกร่งและขยายใหญ่
ดวงตาของหลัวซื่อไห่เบิกค้างในทันใด ข้อมูลที่สำคัญอย่างยิ่งตัวหนึ่งจู่ๆ ก็ดีดพรวด แล้วเริ่มเพิ่มขึ้นไม่หยุดด้วยความเร็วอันบ้าคลั่ง...


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 13 ต้นกำเนิดพลังวิญญาณ
ตัวเลขที่ดีดสูงขึ้นไม่หยุดทำให้กลุ่มคนใส่ชุดกาวน์ต่างตกตะลึงจนนิ่งอึ้ง คนที่รับผิดชอบพิธีกรรมพึมพำเบาๆ “ทำไมค่าปลุกพลังถึงเพิ่มขึ้นเร็วขนาดนี้ เกิดปัญหาขึ้นหรือเปล่า”
หลัวซื่อไห่เหลือบมองหูฮวนก่อนจะหันกลับมาจ้องเครื่องมือ แล้วกัดฟันบอกว่า “ไม่มีปัญหา ยืดเวลาอีกหน ใช้โอกาสหนที่สามของเจ้าหนูคนนี้เลย”
คนชุดกาวน์สีขาวเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง  แต่หลัวซื่อไห่กลับก้าวพรวดเข้าไปทำหน้าที่แทน หลัวซื่อไห่ผลักเจ้าหน้าที่คนหนึ่งออกแล้วบังคับเครื่องมือด้วยตัวเอง
บนหน้าจออันหนึ่ง ตัวเลขแสดงค่าปลุกพลังที่เดิมทีขึ้นไปแตะสิบแปดเปอร์เซ็นต์หลังจากสิ้นสุดพิธีกรรมรอบที่หนึ่ง ตอนนี้มันทะลุสามสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์แล้ว
พิธีกรรมหนแรก จากสิบสองจุดแปดเปอร์เซ็นต์เพิ่มขึ้นไปเป็นสิบแปดเปอร์เซ็นต์ก็เป็นสถิติที่ยอดเยี่ยมอย่างที่สุดแล้ว
พิธีกรรมหนที่สอง จากสิบแปดเปอร์เซ็นต์เพิ่มขึ้นเป็นสามสิบเจ็ดเปอร์เซ็นต์ นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก ผู้ปลุกพลังที่มีพรสวรรค์ระดับนี้ทั่วทั้งประเทศมีไม่เกินแปดสิบคน
พิธีกรรมหนที่สามเริ่มต้น ตัวเลขกระโดดสูงขึ้นยิ่งกว่าที่หลัวซื่อไห่กับกลุ่มคนชุดกาวน์สีขาวจินตนาการไว้
“เกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แล้ว...”
“จะไม่มีปัญหาจริงๆ หรือ”
“น่าเหลือเชื่อสุดๆ! ประเทศจีนของพวกเรามีผู้ปลุกพลังที่มีพรสวรรค์ระดับนี้ด้วยเหรอ”
“มีสิ ฝั่งเมืองหลวงมีอัจฉริยะที่ผ่านพิธีกรรมหนแรกก็ปลุกพลังสำเร็จ แล้วค่าปลุกพลังยังทะลุสามสิบห้าเปอร์เซ็นต์ไม่ใช่หรือไง!”
“จริงด้วย สถิติของฝั่งคุนหลุนจัดอันดับผู้ปลุกพลังสิบอันดับแรกเอาไว้ พวกเขาต่างเป็นบุคคลากรอันเยี่ยมยอดที่ค่าปลุกพลังเกินเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์หลังจากผ่านพิธีกรรมทั้งสามหน”
“ยังเพิ่มอยู่เลย!”
“เกินห้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์ แล้ว”
“เกือบจะหกสิบเปอร์เซ็นต์ ...”
“พวกเราจะมีผู้ปลุกพลังที่ติดอันดับสิบคนแรกหรือเปล่า...”
“ไม่มีทาง ความเร็วระดับนี้จบพิธีกรรมหนที่สามไม่มีทางเกินหกสิบเปอร์เซ็นต์...”
“เฮ้ย! ดีดขึ้นมาอีกแล้ว!”
ชั่วพริบตาก่อนที่พิธีกรรมหนที่สามจะสิ้นสุด ตัวเลขบนหน้าจอก็ดีดพรวดขึ้นมาอีกหน จนมาหยุดที่ หกสิบห้าจุดเจ็ดเปอร์เซ็นต์
แม้แต่หลัวซื่อไห่ผู้เคยผ่านลมผ่านฝนมานับครั้งไม่ถ้วนก็ยังเลิกคิ้วอย่างห้ามตนเองไม่ได้ พึมพำเสียงเบาว่า “ช่างเป็นเจ้าหนูที่ศักยภาพไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ”
หูฮวนไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ กระแสปราณอันใสสะอาดและเย็นฉ่ำในร่างขยายใหญ่ขึ้นเจ็ดแปดเท่า เคลื่อนไปเคลื่อนมาในร่างกายตามคำสั่งการเสมือนหนึ่งแขนขา ช่างเชื่อฟังอย่างยิ่ง
ยุคนี้นิยายจอมยุทธ์กำลังแพร่หลาย ในสมองเขาจึงมีแต่ความคิดว่า นี่ฉันฝึกกำลังภายในสำร็จแล้วหรือ ต้องบอกครูฝึกหรือเปล่า
อืม! เอาเป็นว่าตอนนี้อย่าเพิ่งเลย ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยปกตินัก
แต่แบบนี้...ฉันก็ฝึกวิชาเทววัตถุได้แล้วสิ! พลังสายนี้จะต้องเป็นพลังวิญญาณแน่นอน
กระแสไฟฟ้าที่ไหลเข้ามาค่อยๆ อ่อนแรงลง หัวของวานรยักษ์ขนเหลืองที่ลอยอยู่นอกร่างหูฮวนค่อยๆ จางหายไปอย่างเงียบงัน เขาลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาก็เห็นใบหน้ามีอายุที่ตื่นเต้นจนถึงขีดสุด
หลัวซื่อไห่ตบบ่าหูฮวนอย่างแรงหนึ่งที แต่เขากลับเป็นฝ่ายที่มือสะท้านจนข้อมือชา แม้เขาจะมีร่างกายกำยำ แต่ก็เป็นผู้ถือครองพลังสายธรรมชาติ เขามีพลังพิเศษเพียงอย่างเดียวก็คือวิชากระจกวารีอำพรางซึ่งเอาไว้ใช้สร้างภาพลวงตากลางอากาศและซ่อนเร้นตนเอง ร่างกายของเขาอยู่ในระดับจุดสูงสุดของมนุษย์ธรรมดา ได้มาจากการฝึกฝนร่างกายเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ไหนเลยจะเทียบกับผู้ปลุกพลังด้านร่างกายอย่างหูฮวนได้
แม้ข้อมือจะชา แต่หลัวซื่อไห่กลับเบิกบานใจยิ่งนัก เอ่ยปากถามเบาๆ “ผลการทดสอบออกมาหรือยัง”
“ค่าพลังจิตปกติ แต่สูงกว่าค่าทั่วไปอยู่เล็กน้อย ภายในร่างกายไม่พบอวัยวะพิเศษ จุดตันเถียนมีพลังวิญญาณรวมตัวอยู่เล็กน้อย มวลกล้ามเนื้อเป็นหนึ่งจุดห้าเท่าของคนธรรมดา ค่าปลุกพลังหกสิบห้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์...”
“หลังจากพิธีกรรมจบลง ค่าปลุกพลังของเขายังเพิ่มขึ้นมาอีกศูนย์จุดสองเปอร์เซ็นต์”
“อะไรนะ!”
“ใช่แล้วครับ! จุดตันเถียนของเขามีปฏิกิริยา ภายในร่างกายมีคลื่นพลังวิญญาณแล้ว”
“อะไรนะ มีคลื่นพลังวิญญาณแล้ว”
“เขาน่าจะได้ ‘ต้นกำเนิดพลังวิญญาณ’ พลังที่พบบ่อยที่สุดในหมู่ผู้ปลุกพลังมาไว้ในมือแล้ว!”
“ถึงพลังนี้จะนับว่าพบได้บ่อย แต่จากผู้ปลุกพลังหลายพันคนทั่วประเทศ คนที่มีต้นกำเนิดพลังวิญญาณก็มีไม่เกินหนึ่งร้อยคน”
“จากข้อมูลที่คุนหลุนให้มา ผู้ปลุกพลังที่ครอบครองต้นกำเนิดพลังวิญญาณเกือบทั้งหมดจะกลายเป็นผู้ถือครองพลังอย่างเป็นทางการภายในห้าปี”
“พรสวรรค์ของเจ้าหนูคนนี้ต้องอยู่ในห้าสิบอันดับแรกในหมู่ผู้ปลุกพลังอย่างแน่นอน”
“อาจจะเป็นสามสิบอันดับแรกได้ด้วยซ้ำ”
“พวกเราเก็บอัญมณีล้ำค่ามาได้แล้ว!”
กลุ่มคนในชุดกาวน์ขาวสนทนากันอย่างตื่นเต้นดีใจ แม้แต่หลัวซื่อไห่ก็ถูกพวกเขาลืมไปแล้ว
หูฮวนนั่งอยู่ในวงเวทสักพักหนึ่งก็ถามขึ้นมาอย่างขลาดๆ “ผมออกไปได้หรือยังครับ”
หลัวซื่อไห่หัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ได้แล้ว!”
“พวกเราไปหาสถานที่สักแห่งทดสอบสักหน่อย”
“ถึงอย่างไรข้อมูลที่เป็นตัวเลขก็เห็นไม่ชัดเท่าไร”
“ทดสอบยังไงครับ”
“ต่อยกันสักยก!”
หลัวซื่อไห่ขยับไปหาโทรศัพท์ด้านข้างอย่างกระตือรือร้นแล้วหมุนตัวเลข จากนั้นก็คำรามดังลั่น “ฝึกซ้อมรอบดึก ทุกคนมารวมตัว คนที่มาไม่ทันภายในสามนาที วันพรุ่งนี้ต้องฝึกซ้อมเพิ่มหนึ่งเท่า”
อีกฝั่งหนึ่งของโทรศัพท์มีเสียงโหยหวนดังออกมาทันที “ครูฝึกหลัวบ้าไปแล้ว ทุกคนรวมตัว ทุกคนรวมตัว...”
หลัวซื่อไห่หัวเราะชั่วร้ายแล้วบอกหูฮวนว่า “เจ้าลูกวัวพวกนี้ต่างเป็นสมบัติของกองทัพแต่ละเขต ถึงนายจะเป็นผู้ปลุกพลังก็อย่าได้ประมาทเชียว”
หูฮวนงงอยู่ครู่หนึ่งก็ร้องว่า “ครูฝึก ผมสู้ไม่เป็นสักหน่อย”
หลัวซื่อไห่หัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ใครเกิดมาแล้วสู้เป็นเลยบ้างล่ะ แน่นอนว่าทุกคนต่อยไปต่อยมาเดี๋ยวก็สู้เป็นเอง นายเป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกาย เรื่องต่อยตีไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”
หูฮวนตั้งใจจะบอกปฏิเสธ แต่หลัวซื่อไห่กลับยื่นมือใหญ่โตมาหิ้วคอเสื้อเขาเสียก่อน
ถึงมวลกล้ามเนื้อจะเพิ่มขึ้น แต่น้ำหนักตัวไม่ได้เพิ่มมากมายนัก หูฮวนยังคงมีรูปร่างเหมือนเด็กมัธยมต้นธรรมดา แล้วก็มีน้ำหนักเท่ากับนักเรียนมัธยมต้นธรรมดาด้วย
หลัวซื่อไห่หิ้วเขาเหมือนกับหิ้วลูกไก่ สาวเท้ายาวออกไปจากห้องใต้ดิน
พลทหารกองพลมังกรเร้นที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของหลัวซื่อไห่มีจำนวนสามสิบกว่าคน เป็นกำลังพลหนึ่งหมวดตามแบบมาตรฐาน
กำลังพลอีกสองหมวดที่เหลือประจำอยู่ฐานแห่งอื่น กองร้อยที่ประกอบด้วยกำลังพลสามหมวดนี้คือกำลังหลักของกองพลมังกรเร้นประจำหนึ่งมณฑล แต่ละฐานมีภารกิจฝึกฝนและสู้รบของตัวเอง
หูฮวนถูกหิ้วมาถึงลานฝึกก็เห็น ‘สหายร่วมรบ’ ทั้งหลายยืนเรียงแถวอย่างพร้อมเพรียงเป็นระเบียบ เขาคิดจะทักทายสักคำเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศลงสักนิด ทว่าทันใดนั้นก็ได้ยินหลัวซื่อไห่บอกว่า “อัดเจ้าหนูในมือฉันให้เละเป็นเนื้อบด ถ้าสู้เจ้าหนูคนนี้ไม่ได้ วันพรุ่งนี้พวกนายเตรียมตัวลำบากได้เลย”
พลทหารของกองพลมังกรเร้นจำหูฮวนที่ฝึกด้วยกันกับพวกเขามาหนึ่งวันได้อยู่แล้ว พวกเขาต่างทราบว่าเด็กคนนี้เป็นผู้ปลุกพลังตามธรรมชาติ แต่ใช่ว่าพวกเขาจะมองหูฮวนเป็น ‘ศัตรูตัวฉกาจ’
พลทหารนายหนึ่งพูดขึ้นมาเบาๆ “ครูฝึก! คุณจะฆ่าเจ้าหนูคนนี้หรือครับ เรื่องนี้ผิดกฎนะครับ”
“ผู้ปลุกพลังล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าของประเทศ จะสิ้นเปลืองแบบนี้ไม่ได้นะครับ”
หลัวซื่อไห่โมโหจนหัวเราะ ตวาดด่า “เหลวไหลไร้สาระ!”
เขาใช้สองมือโยนหูฮวนไปหาพลทหารใต้บังคับบัญชา
พลทหารที่แสดงความเห็นโต้เถียงกับหลัวซื่อไห่คนนั้น มือไม้ว่องไวขยับถลามาข้างหน้าหนึ่งก้าวยื่นมือออกมามารับหูฮวน
หูฮวนหมุนติ้วกลางอากาศจนหัวหมุนสมองมึนงง พอถูกคนรับตัวเอาไว้ก็เอ่ยขอบคุณออกมาคำหนึ่งด้วยสัญชาตญาณ แต่คำว่าขอบคุณเพิ่งหลุดออกจากปากก็ได้ยินพลทหารคนนี้หัวเราะเบาๆ ตอบว่า “ไม่ต้องเกรงใจ!”
หลังจากนั้นร่างของเด็กหนุ่มก็ราวกับขี่เมฆล่องหมอก ถูกพลหทารนายนี้จับเหวี่ยงทุ่มลงลงบนพื้นอย่างรุนแรง
ดินแข็งของลานฝึกถูกกระแทกจนสั่นไหวอยู่ชั่วครู่ พลทหารด้านหลังที่ยังไม่ได้ลงมือต่างมีแววตาเห็นใจ กระซิบกระซาบพึมพำว่า “เจ้าหนูคนนี้ช่างโชคร้ายจริงเชียว”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 14 หนึ่งหมัดต่อยคลื่นลมปราณ หนึ่งเท้าเตะทลายห้วงธารา
“ได้ยินว่าผู้หมู่เจ็ดเพิ่งถูกแฟนทิ้ง หงุดหงิดไม่มีที่ระบายอยู่พอดี เจ้าหนูคนนี้ต้องเข้าห้องพยาบาลแน่”
“ไม่เป็นไร ดีเลวก็เป็นผู้ปลุกพลัง คงไม่ตาย ไม่พิการ”
“อ่อนแอขนาดนี้ ยังต้องให้พวกเราทั้งกลุ่มรุมอัดเขาอีกเหรอ”
“ผู้หมู่เจ็ดคนเดียวก็จัดการเขาหมดสภาพได้แล้ว”
“ยังเป็นเด็กคนหนึ่งอยู่เลย พวกนายต้องโหดร้ายขนาดนั้นด้วยเหรอ”
หูฮวนเจ็บไปหมดทั้งตัว เมื่อครู่ตอนเขาถูกเหวี่ยงลงมาบนพื้น หัวของวานรยักษ์ขนเหลืองก็ปรากฏออกมาเป็นเงาเลือนรางนอกร่าง ช่วยเขาลดแรงปะทะไปเจ็ดถึงแปดส่วน
แต่ถึงเม้จะเป็นเช่นนี้ หูฮวนก็เกือบจะลุกไม่ขึ้น
“ทุ่มผมทำไมเนี่ย”
“นี่เป็นคำสั่ง พวกเราเป็นทหาร! คำสั่งทหารหนักแน่นเท่าขุนเขา เข้าใจก็ต้องทำตาม ไม่เข้าใจก็ต้องทำตาม เจ้าหนู! เตรียมตัวพร้อมถูกอัดจนเป็นเนื้อบดแล้วหรือยัง”
ผู้หมู่เจ็ดกางขาสองข้างออกย่อตัวลงเล็กน้อย กลิ่นอายดุดันคล้ายพยัคฆ์ร้ายระเบิดออกมาจากร่าง
ชั่วพริบตานั้นหูฮวนรู้สึกเหมือนตนเองอยู่ในพงไพรบนภูเขารกร้างแล้วกำลังเผชิญหน้ากับเสือโคร่งไซบีเรียที่โตมาในป่า
หูฮวนเข้าใจแทบจะในพริบตาว่าผู้หมู่เจ็ดคนนี้กะจะเล่นงานเอาให้ถึงตายจริงๆ เขาดีดตัวลุกขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ จากนั้นตัดสินใจว่าลงมือก่อนได้เปรียบ
ผู้หมู่เจ็ดเห็นหูฮวนพุ่งเข้ามาก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ เขาเปิดปากพูดท่าทางสบายๆ “เหมือนจะเคยฝึกมาอยู่บ้างสินะ! ถ้าอย่างนั้นฉันจะได้วางใจ หนนี้ไม่ออมมือแล้ว”
ผู้หมู่เจ็ดใช้กระบวนท่าธรรมดาๆ เพียงหนึ่งกระบวนท่าไหลไปตามแรง ทันใดนั้นหูฮวนก็รู้สึกว่าเรี่ยวแรงทั้งตัวที่ใส่เข้าไปพลันสลายหายไปหมดสิ้น กระบวนท่าที่ทุ่มออกมาสุดกำลังเบี่ยงออกด้านข้างอย่างไม่รู้สาเหตุ ทั้งร่างจึงกลิ้งออกไปอย่างยั้งไม่อยู่ สภาพน่าอเนจอนาถยิ่งนัก
หูฮวนพลิกตัวกระโดดลุกขึ้นยืน แต่เขาไม่กล้าวู่วามลงมืออีก
ผู้หมู่เจ็ดไพล่สองมือไว้ด้านหลัง ยิ้มน้อยๆ บอกว่า “คิดว่าตัวเองเป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกาย มีพละกำลังมากมายมหาศาลแล้วจะทำให้ฉันเสียท่าตรงๆ ได้อย่างนั้นสินะ”
หูฮวนพยักหน้าอย่างซื่อๆ เขาคิดอย่างนั้นจริงๆ ค่าปลุกพลังหกสิบห้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ พละกำลังย่อมเพิ่มพรวดขึ้นมากเช่นกัน เขาคิดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิงว่าผู้อื่นจะใช้กระบวนท่าไหลตามแรงอันเรียบง่ายกระบวนท่าเดียวตอบโต้ ต่อให้ตัวเองมีพละกำลังก็ยากจะใช้ให้เกิดผล จนถูกอีกฝ่ายหยอกเล่นเหมือนเด็กน้อย
ผู้หมู่เจ็ดไม่ให้โอกาสเขาคิดนานนัก เอ่ยเรียบๆ ขึ้นมาว่า “ครูฝึกไม่ได้ให้พวกเราสู้ทีละคน ทุกคนลุยพร้อมกันเลยเถอะ”
พลทหารสามสิบกว่านายมองกันไปมองกันมา จากนั้นก็โห่ร้องพร้อมกันแล้วเข้ากลุ้มรุม
พลทหารแห่งกองพลมังกรเร้นตะโกนโหวกเหวกไม่หยุด “เจ้าหนูนี่ร่างกายแข็งมาก ทุกคนเล่นงานตรงจุดสำคัญ จุดอื่นต่อยตีไม่กระเทือน”
“ร่วมมือกัน ร่วมมือกัน! พวกเราจะสู้มั่วซั่วไม่ได้”
“พยายามเข้า พยายามอีกหน่อย!”
ต่อให้หูฮวนมีมืออยู่รอบตัวก็ป้องกันพลทหารชั้นยอดจำนวนมากขนาดนี้ไม่ไหว ชั่วขณะหนึ่งทั่วทั้งตัวเขาต้องรับหมัดเท้าไม่รู้เท่าไรต่อเท่าไร จมูกเขียวหน้าบวมในพริบตา
หลัวซื่อไห่เดินเอื่อยเฉื่อยมาจนถึงข้างตัวผู้หมู่เจ็ดแล้วถามเสียงเบาว่า “มือรู้สึกเป็นยังไงบ้าง”
ผู้หมู่เจ็ดตอบเสียงสั่นเล็กน้อย “พละกำลังเยอะมากทีเดียว สองแขนผมชาไปหมดแล้ว อาการคงไม่ทุเลาในเวลาสั้นๆ”
หลัวซื่อไห่ยิ้ม “รู้อยู่แล้วเชียวว่านายไม่ลงมือ ต้องเป็นเพราะมีปัญหาแน่ ไม่อย่างนั้นจะให้โอกาสเจ้าพวกนี้ได้ยังไงกัน!”
ผู้หมู่เจ็ดตอบเสียงเบา “วรยุทธ์ที่ผมฝึกฝนมา ถึงจะพูดไม่ได้ว่าเก่งกาจถึงขนาดสู้กับเสือร้ายได้ แต่ก็ล้มควายอายุสิบกว่าปีที่บ้านได้ เมื่อครู่โชคดีที่ผมใช้วิชาฝ่ามือปัดป้อง หากรับเข้าไปตรงๆ ตอนนี้น่ากลัวว่ากระดูกคงหักไปแล้ว พละกำลังของเด็กหนุ่มคนนี้มากมายไม่ธรรมดา ไม่ใช่พละกำลังในระดับที่ร่างกายของมนุษย์ธรรมดาจะใช้ออกมาได้เลย”
หลัวซื่อไห่ยิ้มน้อยๆ ตอบว่า “ก็เป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกายนี่นะ!”
ผู้หมู่เจ็ดถอนหายใจหนหนึ่งแล้วพูดขึ้นมาว่า “ผมใช้โอกาสสามหนไปหมดแล้ว ปีหน้าก็คงต้องย้ายกลับบ้าน”
หลัวซื่อไห่ไม่ตอบอะไร แม้เขาจะไม่เห็นด้วยกับกฎที่ว่า ‘พลทหารกองพลมังกรเร้นที่ปลุกพลังไม่สำเร็จจะต้องย้ายหน่วยประจำการ’ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ลอบถอนใจ คนพวกนี้เป็นหัวกะทิทั้งนั้นเชียวนะ! ปล่อยให้ย้ายหน่วยประจำการกลับไปที่อื่น ทำงานแบบคนธรรมดาๆ คนหนึ่ง น่าเสียดายเกินไปแล้วจริงๆ
ทั้งสองคนยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ชมการต่อสู้ หลัวซื่อไห่ดูไปพักหนึ่งก็เผยรอยยิ้มประหลาด ผู้หมู่เจ็ดอดไม่ได้พูดขึ้นมาว่า “เจ้าเด็กพวกนั้นก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติแล้ว”
หูฮวนถูกซ้อมจนสภาพอนาถอย่างยิ่ง เขาโซเซอยู่ท่ามกลางวงล้อมของพลทหารระดับหัวกะทิแห่งกองพลมังกรเร้นสามสิบกว่าคน แต่กลับไม่ยอมล้มลง ผิดจากที่ผู้คนคาดยิ่งนัก
พลทหารดวงตาสีดำสนิท รูปร่างกลางๆ คนหนึ่งจู่ๆ ก็สูดลมหายใจลึกหนึ่งเฮือก หน้าอกพองขึ้นกว่าเดิมเกือบจะหนึ่งเท่า จากนั้นหุบแขนตั้งการ์ดใช้ลำตัวกระแทกร่างของหูฮวน
แม้แต่ผู้หมู่เจ็ดก็อุทานออกมาอย่างห้ามตนเองไม่ได้ “กระบวนท่าภูผาเหล็กของเหล่าจาง ทรงพลังขึ้นอีกแล้ว”
หูฮวนถูกชนจนเซถลา ในที่สุดก็หยัดยืนต่อไม่ไหว ฟุบลงไปบนพื้น
พลทหารหลายสิบคนโถมเข้าใส่พร้อมกัน หมัดต่อยเท้าเตะ หูฮวนรับการโจมตีมากมายถึงขนาดนี้ เขาถูกเล่นงานจนสมองมึนงงตั้งนานแล้ว ตอนนั้นเอง กระแสปราณอันใสสะอาดและเย็นฉ่ำในร่างก็ระเบิดออกมา
ทันใดนั้นหัวของวานรยักษ์ขนเหลืองก็ปรากฏขึ้น พลังมหาศาลทะลักออกมาจากร่างของเขาดีดพลทหารเจ็ดแปดนายจนกระเด็นออกไป
หูฮวนลุกขื้นยืนโซเซแล้วคำรามออกมาเบาๆ เสียงที่ดังออกมาไม่เหมือนเสียงคนแต่เหมือนเสียงสัตว์ป่า
หลัวซื่อไห่เองก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ เขามีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาทันที ตวาดว่า “หยุด!”
พลทหารของกองพลมังกรเร้นได้ยินคำสั่งก็ถอยออกมาทันที ผู้หมู่เจ็ดเห็นท่าไม่ดีจึงก้าวเท้าออกมาข้างหน้า กระโดดเตะยางล้อรถที่ใช้ในการฝึกซ้อมบนลานฝึกลอยขึ้นมา
หูฮวนพลิกฝ่ามือตบล้อรถที่ลอยเข้ามาอย่าจัง ปึ้ก! เสียงทึบหนักดังขึ้นหนึ่งหน เขาส่งยางล้อรถที่หนักหลายสิบกิโลกกรัมลอยห่างออกไปยี่สิบสามสิบเมตร
พลทหารแห่งกองพลมังกรเร้นทั้งหลายที่ประจักษ์ภาพนี้ต่างตกตะลึง
ยังดีที่ทุกคนล้วนเป็นพลทหารที่ฝึกฝนมาอย่างเคร่งครัด พวกเขาแยกออกไปสี่ฝั่ง ทำให้ชั่วขณะนั้นหูฮวนหาคนมาระบายโทสะไม่ได้
เขาโคลงหัว สะบัดตัวแล้วส่งเสียงคำรามต่ำ
หลัวซื่อไห่ทราบว่าผิดปติแล้ว เขาก้าวออกมาก้าวหนึ่ง ทันใดนั้นทั้งร่างก็หายวับไป
เพียงพริบตาเดียว หลัวซื่อไห่ก็ปราฏตัวด้านหลังหูฮวนแล้วเอื้อมมือออกมาจับ ตั้งใจจะหยุดเด็กหนุ่มคนนี้
ทว่ามือของเขาเพิ่งจะแตะถูกเอวของหูฮวน จู่ๆ ก็สัมผัสได้ว่าพละกำลังสายหนึ่งกำลังพุ่งโถมเข้ามาใส่ เขารีบร้อนชักมือกลับมาแล้วเหวี่ยงตัวหลบ จากนั้นก็หายตัวไปอีกหน
กำปั้นข้างหนึ่งต่อยถูกความว่างเปล่า แต่กลับเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น
ผู้หมู่เจ็ดร้องตะโกนอย่างห้ามตนเองไม่ได้ “เจ้าเด็กนี่สุดยอด! เขาใช้ ‘คลื่นลมปราณ’ ได้แล้ว”
หนึ่งหมัดต่อยคลื่นลมปราณ หนึ่งเท้าเตะทลายห้วงธารา!
หากเป็นยุคก่อนหน้าก่อตั้งสาธารณรัฐ ผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกฝนจนมี ‘คลื่นลมปราณ’ ย่อมเป็นระดับปรมาจารย์แห่งยุคที่มีจำนวนเพียงน้อยนิด ต่อให้อยู่ในกองทัพขนาดใหญ่กองใดก็ล้วนถูกแต่งตั้งเป็นคนยศสูง
สิ่งนี้ลี้ลับยิ่งนัก หากถูกผู้ฝึกยุทธ์ใช้คลื่นลมปราณโจมตีอย่างจังๆ ไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บ อาจถึงขั้นร่างกายทะลุเป็นรู แต่หากพูดถึงประโยชน์ในการสู้รบจริงกลับไม่เห็นประโยชน์สักเท่าไร เพราะอย่างไรศัตรูย่อมไม่ใช่หุ่นไม้ที่เปิดโอกาสให้อัดคลื่นลมปราณใส่ได้
หลัวซื่อไห่ปรากฏตัวอีกครั้งห่างไปหลายสิบเมตร ใบหน้าเขาเป็นสีเขียวคล้ำ ตวาดเสียงดังว่า “ไปเอาปืนยาสลบมา!”
ผู้หมู่เจ็ดกับ ‘เหล่าจาง’ ที่เพิ่งโจมตีหูฮวนจนล้มเมื่อครู่คำรามเตือนพลทหารใต้สังกัดบ้าง “อย่าปล่อยให้เจ้าหนูคนนี้เข้าประชิดตัว”
“เขาเป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกาย ห้ามให้เขาเข้าใกล้เด็ดขาด”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 15 แพรหนึ่งชุ่นหนึ่งตำลึงทอง
หลังจากหูฮวนฟาดล้อรถจนกระเด็น แล้วต่อยหนึ่งหมัดที่เกือบจะทำครูฝึกหลัวซื่อไห่สิ้นชื่อ หน้าอกของเขาก็อุ่นร้อนขึ้นมานิดๆ เปลือกหอยลึกลับชิ้นนั้นเปล่งแสงออกมา เส้นสีทองจางๆ ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าในที่ซึ่งคนอื่นมองไม่เห็น
เมื่อได้เปลือกหอยลึกลับเรียกสติ สมองของหูฮวนก็พลันกลับมาแจ่มชัด เขาหันซ้ายมองขวาแวบหนึ่ง จากนั้นก็เริ่มสบถด่า “ครูฝึกหลัว คุณต้องไม่ได้ตายดี”
“คุณดูสิว่าพวกเขาซ้อมผมจนตกอยู่ในสภาพแบบไหน”
“ผมเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นเองนะ คุณให้คนหลายสิบคนซ้อมผม คุณยังมีความเป็นมนุษย์อยู่สักนิดบ้างไหม”
“ผมขอให้ทั้งครอบครัวของคุณถูกลา...”
ทุกคนรวมทั้งผู้หมู่เจ็ดที่ได้ยินหูฮวนด่าคนกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุดก็คือการที่ผู้ปลุกพลังคลุ้มคลั่ง หูฮวนได้สติกลับมาได้ นั่นย่อมหมายความว่าไม่เป็นอะไรแล้ว
หลัวซื่อไห่ถูกด่าจนเลือดไหลซิบ แต่กลับเผยรอยยิ้มโล่งใจ เขาเดินเข้าไปตบไหล่หูฮวนแล้วบอกว่า “นายอาจจะยังไม่รู้ ถ้าเข้ากองพลมังกรเร้น ความจริงจะมีเบี้ยเลี้ยงด้วย”
หูฮวนชะงักไปทันใด ผ่านไปครู่หนึ่งก็เปิดปากถาม “แล้วเดือนหนึ่งได้เบี้ยเลี้ยงเท่าไร”
“คิดตามเบี้ยเลี้ยงของพลทหาร หนึ่งเดือนได้เบี้ยเลี้ยงยี่สิบหกหยวน”
หูหวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงนักเรียนมัธยมคนหนึ่ง ในสมองย่อมคิดเทียบมันกับค่าขนมโดยอัตโนมัติ ไม่ใช่เทียบกับเงินเดือนปกติ เขารู้สึกว่าไม่เลวทีเดียว
ผู้หมู่เจ็ดขยับเข้ามาถามอย่างสงสัยใคร่รู้ “วิชาฝ่ามือของนายไปเรียนมาจากใคร ฝึกมามีแต่ข้อผิดพลาดเต็มไปหมด!”
หูฮวนหน้าแดงก่ำ ตอบเสียงเบา “สืบทอดมาจากตระกูล แต่ผู้ใหญ่ในตระกูลไม่ฝึกกันแล้ว ผมเลยทำได้แต่ฝึกมาแบบมั่วๆ”
ผู้หมู่เจ็ดหัวเราะหึๆ บอกกับหลัวซื่อไห่ว่า “ผมชอบเจ้าหนูคนนี้ ยกเขาให้ผมเถอะ!”
หลัวซื่อไห่ตอบว่า “ลู่อวิ๋นอวิ๋นอาสาเป็นพี่เลี้ยงของเขาแล้ว”
ผู้หมู่เจ็ดบอกอย่างไม่ใส่ใจ “ผมไม่ได้ต้องการตำแหน่งพี่เลี้ยงนั่นสักหน่อย ผมแค่ชอบเจ้าหนูคนนี้ เลยตั้งใจจะสั่งสอนวิชาหมัดให้เขาสักสองสามกระบวนท่าก็เท่านั้น”
หลัวซื่อไห่ลังเลครู่หนึ่งก็ตอบเสียงเบาว่า “ได้ ระวังหน่อยก็แล้วกัน!”
ผู้หมู่เจ็ดพยักหน้า พวกเขาต่างรู้ว่าความจริงผู้ปลุกพลังต่างมีสภาพที่ไม่ค่อยจะมั่นคงนัก ดูอย่างเมื่อครู่หูฮวนเองก็เกือบจะคลุ้มคลั่งแล้ว หากไม่ใช่เพราะหูฮวนได้สติกลับมาไว พวกเขาก็คงต้องใช้ปืนยาสลบ ของสิ่งนั้นเป็นของที่เตรียมไว้สำหรับผู้ปลุกพลังโดยเฉพาะ ปรมาณยาที่อยู่ข้างในอยู่ในระดับที่ล้มช้างได้
โดนเข้าไปดอกเดียว อาการที่ตามมาก็รุนแรงอย่างยิ่ง
ตอนนั้นเอง หูฮวนก็ครางออกมาอย่างห้ามตนเองไม่ได้ เขาเจ็บไปหมดทั่วทั้งตัว ขยับเพียงนิดเดียวก็เจ็บเหมือนจะเป็นจะตาย
ผู้หมู่เจ็ดหัวเราะ บอกว่า “อดทนหน่อย ฉันจะช่วยกระตุ้นเลือดของนาย!”
หูฮวนกำลังอยากจะถามว่ากระตุ้นเลือดอะไร ฝ่ามือที่ร้อนจนหมือนเหล็กถูกเผาแดงก่ำคู่หนึ่งก็วางนาบลงบนหัวไหล่ของเขา แม้มือสองข้างนี้จะร้อนลวก แต่ความเจ็บปวดตรงจุดที่มันวางลงมากลับลดทอนลงมากอย่างฉับพลัน
เขานั่งนิ่งอย่างว่าว่าย ปล่อยให้ผู้หมู่เจ็ดทำไป
ผู้หมู่เจ็ดช่วยกระตุ้นเลือดทั่วร่างของหูฮวนให้ไหลเวียนเสร็จก็เหงื่อโชก
หูฮวนรู้สึกว่าเส้นเอ็นกับกระดูกสบายขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังเจ็บไปทั้งตัว แต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก เขาเอ่ยขอบคุณผู้หมู่เจ็ด
หลัวซื่อไห่ดูอยู่ด้านข้างตลอด เขากังวลมากว่าหูฮวนจะคลุ้มคลั่ง ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ จึงบอกนายทหารคนอื่นว่า “แยกย้ายได้แล้ว!”
เหล่าจางผู้มีสีผิวดำคล้ำหัวเราะหึๆ บอกว่า “นี่ถ้าเหล่าเซียวไม่ชิงพูดขึ้นมาก่อน ผมเองก็อยากสั่งสอนวรยุทธ์ให้เจ้าหนูคนนี้สักหน่อยเหมือนกัน”
เขาตะโกนเสียงดัง “ไปได้แล้ว กลับไปนอน วันพรุ่งนี้ยังต้องฝึกกันอีก”
หลัวซื่อไห่ขยับร่างกายวูบหนึ่งก็หายตัวไปทันที เขาจากไปโดยไม่พูดสักคำ พลทหารที่เหลือทยอยกันจากไป ไม่นานบนลานฝึกก็เหลือเพียงหูฮวนกับผู้หมู่เจ็ด
ผู้หมู่เจ็ดหัวเราะแล้วแนะนำตัวว่า “เซียวเจี้ยนเซิง! ผู้บังคับหมู่ของหมู่เจ็ด ยศจ่าสิบตรี! บรรพบุรุษเป็นทายาทของวัดเส้าหลินใต้ สืบทอดวิชาหมัดอรหันต์จากในตระกูล”
“สองสามวันนี้คุณจะสอนวรยุทธ์ให้ผมเหรอครับ”
“วิชาหมัดของนายมีปัญหาเยอะมาก น่าจะไม่เคยมีคนรู้จริงชี้แนะ แม้จะเป็นผู้ปลุกพลัง เกิดมาร่างกายแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดา แต่มีวิชาติดตัวเพิ่มมาอีกหนึ่งก็มีประโยช์กับการรักษาชีวิตมากขึ้น”
หูฮวนไม่ต่อต้านการที่ผู้หมู่เจ็ดจะสอนวรยุทธ์ให้เขา จังหวะที่เขาโถมเข้าใส่เต็มกำลัง แต่ผู้หมู่เจ็ดคนนี้กลับสลายกระบวนท่าของเขาได้อย่างง่ายดาย นั่นทำให้เขาประทับใจอย่างที่สุด
เขาตอบทันที “ผมอยากเรียนวรยุทธ์จากคุณครับ”
เซียวเจี้ยนเซิงตบหัวไหล่ของหูฮวนแล้วหัวเราะฮ่าๆ บอกว่า “วันนี้นายน่าจะเหนื่อยแล้ว กลับไปนอนเถอะ! พรุ่งนี้เช้าฉันจะสอนนายแบบตัวต่อตัว”
วันนี้ทั้งวันหูฮวนไม่ได้พักเลยจริงๆ
ตอนเช้าฝึกซ้อม ตอนบ่ายเรียนคาบวัฒนธรรม ตกกลางคืนถูกเรียกออกมาทำพิธีกรรม ต่อจากนั้นก็ถูกซ้อมจนน่วมอีกหนึ่งยก
เขาฉีกยิ้มพยักหน้าแล้วเดินไปทางหอพัก
ผู้หมู่เจ็ดเซียวเจี้ยนเซิงมองเงาแผ่นหลังของเขาแล้วถอนหายใจอย่างหม่นหมอง พึมพำกับตัวเองเสียงเบาว่า “ไหนๆ ก็จะถูกปลดจากกองพลแล้ว! ก็ต้องทิ้งอะไรไว้ให้กองพลสักหน่อย ส่งต่อวิชาหมัดไว้ให้ก็เท่ากับทิ้งบางสิ่งไว้เป็นที่ระลึก”
เขาหมุนตัวเดินไปยังหอพักของตัวเอง ร่างกายตั้งตรงดั่งหอก ทว่าใต้แสงอาทิตย์อัสดง เงาร่างของเขากลับอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก
หูฮวนกลับมาถึงหอพัก หัวถึงหมอนก็หลับทันที เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีโทรศัพท์อย่างน้อยที่สุดสิบสายที่โทรจากเมืองแห่งนี้ไปยังนครหลวงเพราะเรื่องของตนเอง
เช้าวันรุ่งขึ้น หูฮวนถูกเซียวเจี้ยนเซิงเรียกออกไป ทั้งยังพาเขาไปยังอีกสถานที่หนึ่งของคฤหาสน์ เป็นลานฝึกที่ห่างไกลอย่างยิ่ง
หูฮวนแปลกใจมาก เซียวเจี้ยนเซิงจะสอนวิชาหมัดอะไรให้เขากันแน่
เซียวเจี้ยนเซิงถอดเครื่องแบบทหารบนร่างออกมาพาดไว้กับโครงแป้นบาสที่อยู่ด้านข้าง เขายิ้มบอกว่า “นักวิจัยของฝั่งคุนหลุนพวกนั้นคิดว่าบางทีเรื่องเล่าอันน่ามหัศจรรย์ทั้งหลายเกี่ยวกับวิชาหมัดโบราณอาจจะไม่ใช่เรื่องลวงโลกของคนโบราณ คนธรรมดาฝึกฝนไม่สำเร็จ แต่ผู้ปลุกพลังด้านร่างกายผู้มีร่างกายที่น่าตกตะลึงตั้งแต่เกิดจนเรียกได้ว่าเป็นยอดอัจฉริยะแห่งการฝึกยุทธ์ ไม่แน่อาจจะฝึกสำเร็จก็เป็นได้”
“เพียงแต่กองพลมังกรเร้นของพวกเรามีคนหนึ่งหมื่นกว่าคน นับรวมทั้งผู้ปลุกพลังที่พลังตื่นขึ้นมาตามธรรมชาติกับคนที่ฝึกฝนจนได้พลังมา ผู้ปลุกพลังด้านร่างกายก็มีอยู่เพียงไม่กี่สิบคนเท่านั้น พวกเขาล้วนเป็นสมบัติของแต่ละหน่วย ไม่มีใครยอมปล่อยให้ทางคุนหลุนโยกย้ายยืมตัวไป นักวิจัยทั้งหลายที่เสนอทฤษฏีนี้ขึ้นมาจึงไม่มีหนทางพิสูจน์...
...ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ดีกว่า ฉันจะสอนเพลงหมัดที่สืบทอดมาในตระกูลให้นาย ดูซิว่านายฝึกเพลงหมัดแล้วจะมีอะไรแตกต่างจากพวกเราคนธรรมดาเหล่านี้หรือเปล่า”
หูฮวนทำท่าทางแบบต่างๆ ตามเซียวเจี้ยนเซิงพร้อมกับประสานลมหายใจเข้าออก เขาฝึกอยู่เพียงเจ็ดแปดนาทีก็รู้สึกเหนื่อยจนลิ้นห้อย ผลาญพลังกายไปมากมายกว่าการฝึกซ้อมยามเช้าของเมื่อวานเสียอีก
มือข้างหนึ่งของเขาชี้ขึ้นฟ้า ส่วนมืออีกข้างหนึ่งอ้อมต้นขาไปจับปลายเท้า พร้อมกับหายใจยาวสามหนสั้นหนึ่งหน เขาคงท่าไว้เพียงครู่เดียวก็ทนไม่ไหว ร้องว่า “พี่ใหญ่เซียว! ท่านี้มีประโยชน์จริงเหรอ”
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะฮ่าๆ บอกว่า “วิชาหมัดอรหันต์ทั้งหมดมีเจ็ดชุด มีทั้งวิชาฝึกกำลังภายใน กระบวนท่าการออกหมัด วิธีการต่อสู้และการใช้อาวุธ เป็นเพลงหมัดที่สมบูรณ์แบบชุดหนึ่ง...
...กระบวนท่านี้ที่ฉันสอนนายชื่อว่าแพรสิบพับ! เป็นแก่นหลักของวิชาฝึกกำลังภายในของเพลงหมัดอรหันต์ ในคัมภีร์ที่ได้จากบรรพบุรุษมีเคล็ดวิชาเขียนไว้ว่า ‘หนอนไหมสวรรค์ทอรังเป็นพัสตราภรณ์ แพรหนึ่งชุ่นหนึ่งตำลึงทองสู่คลื่นลมปราณอันลี้ลับ!’...
...แพรหนึ่งชุ่นหนึ่งตำลึงทองเป็นการใช้คำพ้องเสียง มันหมายถึงแพรหนึ่งชุ่นหนึ่งคลื่นลมปราณ! ได้ยินมาว่าหากฝึกกระบวนท่าแพรสิบพับท่านี้สำเร็จ คลื่นลมปราณที่ส่งออกมาจากหมัดจะส่งออกไปได้ไกลถึงสิบชุ่น ทำร้ายคนได้โดยที่ไม่มีใครมองเห็น”
หูฮวนอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “วิชาหมัดที่มหัศจรรย์ถึงขนาดนั้นจะฝึกฝนสำเร็จได้จริงเหรอ”
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะฮ่าๆ อีกหนแล้วตอบว่า “ไม่ต้องพูดถึงการซัดคลื่นลมปราณออกมาสิบชุ่นหรอก แม้แต่แผ่คลื่นลมปราณออกมาครึ่งชุ่น บรรพบุรุษของพวกเราก็ไม่เคยมีใครฝึกสำเร็จ”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 16 หูโหย่วเหยียน
หูฮวนพองขน โวยวายทันที “ถ้างั้นคุณให้ผมฝึกท่านี้เพื่อ”
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ไม่มีใครฝึกจนซัดลมปราณออกไประยะไกลสำเร็จ แต่การแผ่ลมปราณออกมาไม่ใช่เรื่องโกหก”
เขาต่อยหมัดซ้ายออกมาจากข้างเอว แม้ต่อยอากาศแต่กลับเกิดเสียงระเบิดดังกังวาน หูฮวนมองตาเป็นประกาย
หมัดนี้ช่างเหมือนจอมยุทธ์สุดๆ นักแสดงในภาพยนตร์ก็ยังต่อยได้ไม่สวยเท่านี้
เซียวเจี้ยนเซิงเห็นว่าหลอกเด็กน้อยคนนี้ได้แล้วก็หัวเราะร่า สั่งสอนหูฮวนให้ฝึกหมัดต่อ
ช่วงเช้า ผู้หมู่เจ็ดคนนี้ถ่ายทอดวิชาฝึกกำลังภายในแพรสิบพับของวิชาหมัดอรหันต์ทั้งหมดยี่สิบแปดกระบวนท่าของตระกูลให้แก่หูฮวนจนหมดสิ้น
วิชาฝึกกำลังภายในวิชานี้ฝึกฝนจิตวิญญาณ บ่มเพาะกายเนื้อ ให้ผลลัพธ์ดีอย่างไม่ธรรมดา แต่ก็กินเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างที่สุดเช่นกัน
แม้แต่หูฮวนผู้มีค่าปลุกพลังหกสิบห้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ แต่ระหว่างที่รับประทานอาหารกลางวันก็ยังตัวสั่นไปหมด อาการหนักหนาเสียยิ่งกว่าเมื่อวาน
ตอนบ่ายยังคงเป็นคาบเรียนวัฒนธรรม...
หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ หูฮวนก็ไปรวมตัวกับหวังซงและเยี่ยนเสี่ยวซี
เยี่ยนเสี่ยวซีช่วยเขาออกมาจากเงาแห่งสรรพสิ่ง ส่วนหวังซงอายุใกล้เคียงกับเขา ดังนั้นหูฮวนจึงชอบอยู่กับพวกเขา นอกจากนั้น หวังซงก็เป็นคนพูดมาก นั่นทำให้เขามักจะได้ยินเรื่องแปลกๆ ใหม่ๆ อยู่เสมอ
สองวันนี้หูฮวนใช้ชีวิตราวกับอยู่ในกลุ่มเมฆหมอก บางครั้งเขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ วันนี้หลังจากกินข้าวอย่างเร็วๆ เสร็จ เขาก็กำลังจะเดินกลับหอพักด้วยกันกับเยี่ยนเสี่ยวซีและหวังซง แต่ถูกลู่อวิ๋นอวิ๋นขวางไว้ ดวงหน้างดงามของเธอยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ เธอบอกหูฮวนว่า “นายมากับฉัน”
เยี่ยนเสี่ยวซีตบหัวไหล่เขาเบาๆ แล้วเดินตัวปลิวจากไป
หวังซงทำตัวเป็นเพื่อนที่ดี เอ่ยปลอบประโยคหนึ่งว่า “ไม่ต้องกลัว พี่อวิ๋นอวิ๋นไม่กินนายหรอก”
ทุกครั้งที่หูฮวนเผชิญหน้ากับลู่อวิ๋นอวิ่น แม้ว่าเด็กสาวคนนี้จะหน้าตาสะสวยอย่างยิ่งและทำดีกับเขาพอสมควร แต่เขาก็มักจะหวาดกลัวอยู่นิดๆ เสมอ เมื่อทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง ความรู้สึกหวาดหวั่นกังวลของเขาก็ยิ่งหนักหนาขึ้นอีก
ทันใดนั้น ช็อกโกแลตแท่งหนึ่งก็โผล่มาอยู่ในมือของลู่อวิ๋นอวิ๋นราวกับเล่นมายากล จากนั้นเธอก็ยัดมันใส่มือหูฮวน
ในยุคสมัยนี้ครอบครัวที่กินช็อกโกแลตได้มีไม่มากนัก หูฮวนกำช็อกโกแลต จู่ๆ ก็รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างไร้สาเหตุ เขาถามเสียงเบา “พี่อวิ๋นอวิ๋น พี่มีอะไรเหรอครับ”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นไม่พูดอะไร แต่จับมือเขาเดินอ้อมคฤหาสน์หลังใหญ่จนไปถึงประตูคฤหาสน์ เธอยื่นมือชี้นอกคฤหาสน์แล้วบอกว่า “มีคนมาหานายน่ะ”
ชายวัยกลางคนแต่งตัวค่อนข้างเนี้ยบคนหนึ่งคาบบุหรี่เดินวนเวียนอยู่นอกประตูฐานทัพ แม้จะดูเหมือนท่าทางผ่อนคลาย แต่หูฮวนกลับดูออกว่าเขาต้องร้อนใจมากแน่
นี่ไม่ใช่เพราะเขามีความสามารถพิเศษอ่านใจคนได้หรืออะไร แต่เพราะเขาค่อนข้างคุ้นเคยกับคนคนนี้ดี
ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเนี้ยบ สวมเสื้อผ้าเหมือนคนแต่การกระทำเหมือนสุนัขคนนี้ก็คือบิดาบังเกิดเกล้าตัวจริงเสียงจริงของเขา หูโหย่วเหยียน ผู้บริหารบ่อนใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดในเมืองแห่งนี้ มีฉายาว่าหูมือหนึ่ง!
หูโหย่วเหยียน[footnoteRef:1]คนสมดั่งชื่อ รูปร่างหน้าตานับว่าไปวัดไปวากับคนอื่นได้ หากไม่ใช่ว่าหลงเดินทางผิดทำงานไม่ถูกไม่ควร อาศัยเพียงใบหน้านี้ก็คงเป็นไอดอล หาข้าวกินประทังชีวิตได้แล้ว [1: โหย่วเหยียน คำว่าโหย่ว (有) แปลว่า มี ส่วนคำว่าเหยียน (颜) แปลว่า รูปโฉม รวมกันแล้วแปลว่าผู้พร้อมด้วยรูปโฉม]
พอเห็นลูกชาย ดวงตาหูโหย่วเหยียนพลันเป็นประกาย สาวเท้าเดินเข้ามาหาทันที แต่กลับถูกพลทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ขวางเอาไว้
เขาผ่านโลกมาพอสมควรแล้วจึงทราบว่าสถานที่ซึ่งมีพลทหารยืนเฝ้าอยู่จะใช้วิธีการที่ตนเองเคยชินไม่ได้เป็นอันขาด ไม่เช่นนั้นจุดจบคงอนาถยิ่งนัก
ดังนั้นแม้แต่หูโหย่วเหยียน บุคคลผู้ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งบนท้องถนนของเมืองแห่งนี้ก็ยังต้องฉีกยิ้มกระอักกระอ่วน ไม่ดันทุรังฝ่าด่านเข้าไป เขาตะโกนทักลูกชาย “ฮวนฮวน! เมื่อวานผู้บังคับการของกองบัญชาการตำรวจกับสหายหลายคนจากสถานีตำรวจแถวบ้านเรามาหา พวกเขาบอกว่าแกมีพรสวรรค์พิเศษเลยถูกรับเข้ากองทัพไปแล้ว พ่อว่าจะมาดูสักหน่อย ถ้าแก...”
หูโหย่วเหยียนส่งสายตาให้ลูกชาย แม้เขาจะเป็นพ่อที่ล้มเหลว แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็นับว่าทำตัวสมกับหน้าที่ หากลูกชายถูกบังคับ เขาก็จะลองหาหนทางดู ไม่ว่าจะต้องใช้หนทางสะอาด หรือทางสกปรก เขาก็ต้องพาลูกชายออกมาให้ได้
“ผมสบายดีฮะ! ก็แค่ฝึกหนักนิดหน่อย แล้วก็ต้องเรียนหนังสือ...”
อารมณ์ของหูฮวนซับซ้อนอย่างยิ่ง ความจริงแล้วในหนึ่งปีเขาได้พบหน้าบิดาแท้ๆ ของตนเพียงไม่กี่หน หากไม่นับวันที่เขายอมไปเยือนบ่อน หูโหย่วเหยียนมักจะอยู่ในบ่อนของตัวเองแทบทุกวัน ไม่ได้กลับบ้านเท่าไรนัก
ที่หูโหย่วเหยียนพยายามส่งสัญญาณทางสายตาให้เมื่อครู่ เขาก็พอเข้าใจอยู่ แต่เขาไม่คิดว่าบิดาบังเกิดเกล้าผู้นี้จะมีความสามารถพอที่จะพาเขาออกไปจากหน่วยลึกลับนี่ได้
ไม่ว่าจะยุคสมัยไหน อันธพาลข้างถนนก็เอาชนะกองทัพไม่ได้ นับประสาอะไรกับเมื่อเขาอยู่ที่นี่แล้วรู้สึกว่าสบายไม่เลวทีเดียว ของกินก็ดีกว่าที่บ้าน แล้วยังมีเครื่องเกม นอกจากฝึกซ้อมเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย เรียนหนักอยู่บ้างก็ไม่มีสิ่งใดให้ติอีก
เมื่อเทียบกับครอบครัวที่เละเทะวุ่นวาย เขาชอบที่นี่มากกว่าจริงๆ
หูฮวนเดินออกมาจากคฤหาสน์หลังใหญ่ ไม่มีใครขวางเขา พลทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ในตำแหน่งคอยห้ามไม่ให้หูโหย่วเหยียนเข้ามาเท่านั้น แต่ไม่ได้ห้ามหูฮวนออกไป
หูโหย่วเหยียนดึงลูกชายไปด้านข้างแล้วกดเสียงเบาบอกว่า “แม่ของแกอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ พ่อหารถมาแล้วคันหนึ่ง ถ้าแกรู้สึกว่าที่นี่ผิดปกติ พ่อจะลอบส่งสัญญาณ อย่างมากที่สุดนาทีเดียว แม่ของแกก็จะขับรถมารับพวกเราพ่อลูก แต่พอออกจากที่นี่คงอยู่ในเมืองนี้ต่อไม่ได้แล้ว พ่อมีเพื่อนคนหนึ่งแซ่เฉา อยู่ที่จือปั๋ว พวกเราไปหลบที่บ้านอาเฉาก่อนสักสองสามวันได้”
หูฮวนถอนหายใจ บอกว่า “ผมไม่เป็นอะไรจริงๆ หน่วยงานนี้แค่ลึกลับสักหน่อยเลยมีเรื่องมากมายที่เล่าให้ฟังไม่สะดวกก็เท่านั้น”
เขารู้จักเพื่อนแซ่เฉาของพ่อคนนี้ ในเมื่อคบหาเป็นเพื่อนตายกับหูมือหนึ่งนักพนันผู้เลื่องชื่อในยุทธภพได้ คุณอาแซ่เฉาแห่งเมืองจือปั๋วคนนี้ย่อมไม่ใช่คนดีเหมือนกัน
ได้ยินว่าบ้านของเขาทำธุรกิจ ‘ขนส่งสินค้า’...
ส่วนความจริงแล้วของที่ส่งคืออะไร เรื่องนั้นมีแต่ภูตผีที่รู้ อย่างไรก็ตาม หูฮวนไม่อยากรู้
หูโหย่วเหยียนลูบหัวลูกชาย ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ถามเสียงเบาว่า “ทำไมแผลเยอะขนาดนี้ล่ะ”
หูฮวนเองก็ไม่ทันสังเกต พอพักมาหนึ่งคืน แผลของเขาดีขึ้นไม่น้อยแล้ว ความจริงตอนพลทหารพวกนั้นลงมือ พวกเขาก็รู้จักความสมควรอยู่ ใช่ว่าจะซ้อมแบบเอาให้ถึงตายจริงๆ เสียที่ไหนกัน
“แผลที่ได้จากการฝึกน่ะฮะ ไม่เป็นอะไรจริงๆ”
หูโหย่วเหยียนจับดูตรงนั้นตรงนี้วุ่นวายอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ปล่อยมือ หัวเราะหึๆ บอกเสียงเบาว่า “ไม่เป็นอะไรจริงๆ ซะด้วย”
หูฮวนประหลาดใจเล็กน้อย หูโหย่วเหยียนจึงพยักเพยิดคาง บอกเสียงเบา “แม่หนูคนนั้นมาเฝ้าจับตาดูแกล่ะสิ...แต่บนตัวเธอไม่ได้พกอาวุธ”
หูฮวนคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพ่อของตนจะสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กน้อยแบบนั้นด้วย เขากำลังจะอธิบายแทนลู่อวิ๋นอวิ๋นสักสองสามประโยค แต่หูโหย่วเหยียนก็ตบไหล่ของเขาก่อน แล้วบอกว่า “พ่อของแกมีคดีติดตัว ตามปกติแล้วแกไม่มีทางเข้ากองทัพได้แน่ นี่เป็นโชคของแกแล้ว หลังจากนี้อยู่ในกองทัพก็ทำให้ดีๆ จะได้ใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผยแบบคนอื่นเขา...เงินนี่ให้แกไว้ วันหลังถ้ามีเวลาว่าง พ่อจะแวะมาหาแกบ่อยๆ”
หูโหย่วเหยียนยัดซองจดหมายซองหนึ่งใส่มือของหูฮวน แล้วก็ทำท่าจะเดินอาดๆ จากไปทั้งแบบนั้น
หูฮวนกำซองจดหมายในมือ เขามั่นใจมากว่าในซองจดหมายคือธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนที่มีจำนวนอย่างน้อยหนึ่งหมื่นกับอีกสามสี่พันหยวน ในปี 93 มีธนบัตรเงินหยวนรุ่นที่สี่ใช้กันอย่างแพร่หลายแล้ว
แม้หูฮวนจะไม่ชอบการพนัน แต่สมัยยังเล็ก หูโหย่วเหยียนก็เคยใช้เทคนิคการเล่นพนันมาเล่นกับเขาอยู่บ่อยๆ แม้เขาจะทำไม่ได้เหมือนพ่อ แต่เวลาของสิ่งไหนผ่านมือก็พอจะรู้ว่าเป็นอะไร
การจะรู้ว่ามีเงินเท่าไรอยู่ในซองจดหมาย นั่นเป็นเรื่องง่ายดายเหมือนยกฝ่ามือ


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 17 แสงสีเงิน
“ผมไม่เชื่อหรอกว่าพ่อจะมาหาผมบ่อยๆ!”
หูหวนพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง หูโหย่วเหยียนหัวเราะเขินๆ เขาไม่ใช่คนใส่ใจครอบครัวประเภทนั้นจริงๆ
เมื่อแน่ใจแล้วว่าลูกชายไม่เป็นอะไร หูโหย่วเหยียนก็ขี้เกียจอยู่ต่อแล้ว เขาตบไหล่ลูกชายแล้วเดินจากไปอย่างสบายใจ
หูฮวนกำลังจะเดินกลับเข้าไปก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโบกมือให้เขาอยู่ไม่ไกล ยังไม่ทันมองเห็นหน้าคนชัด อีกฝ่ายก็ยัดตัวเองเข้าไปในรถยนต์โปโลเนซ[footnoteRef:1]คันหนึ่ง จากนั้นรถยนต์ก็ออกตัวอย่างรวดเร็ว มันพ่นควันดำออกมาเป็นสาย บนหลังคารถของรถยนต์กลางเก่ากลางใหม่คันนี้มีป้ายไฟคำว่ารถแท็กซี่ติดเอาไว้ [1: โปโลเนซ (Polonez) รถยนต์รุ่นหนึ่งที่บริษัท Fabryka Samochodów Osobowych (FSO) ผลิตร่วมกับบริษัทเฟียต (Fiat) ผลิตในโปแลนด์ ระหว่างปีค.ศ. 1978-2002 ]
“ช่างเถอะ!”
หูฮวนย่อมรู้ว่าแม่บังเกิดเกล้าของเขาพึ่งไม่ได้ขนาดไหน
หูโหย่วเหยียนดีเลวก็ยังเข้ามาคุยกับเขาสักสองสามประโยค แต่แม่ของเขาพอเห็นว่าลูกชายไม่เป็นอะไรก็ขับรถจากไปทันที แม้แต่ครึ่งประโยคก็ไม่ยอมพูดด้วยให้เสียเวลา
หูฮวนยืนอยู่ที่ประตูคฤหาสน์หลังใหญ่พักหนึ่ง จู่ๆ เขาก็นึกได้ว่าตนเองหวังอยากจะหลุดพ้นจากครอบครัวมาตลอด ตอนนี้เรื่องนี้กลับถูกจัดการอย่างง่ายดายถึงขนาดนี้
หลังจากนี้ตนไม่จำเป็นต้องกลุ้มใจกับพ่อที่ไม่อยู่บ้าน แม่ที่พึ่งไม่ได้ กับสภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตที่เละเทะอีกต่อไปแล้ว
“พ่อแม่ของนายใจกว้างดีนะ!”
ตอนนี้หูฮวนเริ่มชินกับการที่ลู่อวิ๋นอวิ๋นโผล่มาด้านหลังอย่างเงียบเชียบแล้ว เขาตอบอย่างจนปัญญา “เรียกว่าเป็นคนแปลกๆ จะตรงกว่าหน่อย”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นยกมือขึ้นมาจัดปกเสื้อให้หูฮวนเล็กน้อยแล้วกระซิบเสียงเบา “หลังจากนี้พี่อวิ๋นอวิ๋นจะดูแลนายเอง”
ก้นบึ้งหัวใจของหูฮวนอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าลู่อวิ๋นอวิ๋นเหมือนจะไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น ความรู้สึกหวาดกลัวราวกับศัตรูตามธรรมชาตินั่นเบาบางลงไม่น้อยเพราะประโยคนี้
ลู่อวิ๋นอวิ๋นจูงมือหูฮวนเหมือนกับจูงมือน้องชายตัวน้อยกลับเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอบอกเสียงเบา “ก่อนก่อตั้งสาธารณรัฐ พวกเรามีหน่วยงานแห่งหนึ่งชื่อว่าหน่วยข่าวกรอง รับผิดชอบรวบรวมบุคลากรที่มีความสามารถพิเศษโดยเฉพาะ พวกเขาสร้างคุณงามความชอบในการปฏิวัติมานับไม่ถ้วน...
...หลังจากก่อตั้งสาธารณรัฐแล้ว หน่วยข่าวกรองก็ไม่มีประโยชน์มากนักจึงไม่มีการรวบรวมคนใหม่ๆ มาอีก พอคนเก่าคนแก่อายุร่วงโรย มันก็ตกอยู่ในสถานะพร้อมถูกยุบได้ตลอดเวลา...
...ราวยี่สิบสามสิบปีก่อน ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด โลกใบนี้จึงเกิดความเปลี่ยนแปลงอันน่ามหัศจรรย์ ไม่เพียงมีผู้ปลุกพลังปรากฏตัวขึ้นมา แต่ยังเกิดกรณีที่เงาแห่งสรรพสิ่งรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงอยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่เงาแห่งสรรพสิ่งรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงล้วนทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก ดังนั้นเบื้องบนจึงเปลี่ยนหน้าที่ของหน่วยข่าวกรอง ดึงตัวหัวกะทิจำนวนมากมาจากกองทัพแต่ละแห่ง แล้วก่อตั้งกองพลมังกรเร้นขึ้นมาพร้อมกับสร้างเขตผนึกทั้งหลาย...
...พวกเราไม่ได้มีแค่หน้าที่ฝึกฝน แต่ยังมีภารกิจสู้รบด้วย ทุกครั้งที่เขตผนึกเกิดความผิดปกติ พวกเราต้องไปต่อสู้กับปีศาจ...
...ปีศาจที่ว่านี้ก็คือสัตว์ประหลาดเหมือนกับวานรยักษ์ตัวนั้นที่นายกับเสี่ยวซีเคยเจอ พวกมันมีมากมายหลากหลายประเภท แปลกประหลาดพิสดาร ไร้ความเป็นมนุษย์ เคียดแค้นสิ่งมีชีวิตทุกอย่างเป็นที่สุด”
จู่ๆ หูฮวนก็นึกถึงวิชาเทววัตถุขึ้นมา เขาอดคิดในใจไม่ได้ว่า วิชาเทววัตถุผนึกปีศาจเปลี่ยนเป็นพลังเทพฤทธิ์ได้ ช่างเป็นวิชาที่เหมาะกับสถานการณ์เช่นนี้เสียจริง!
เขาลูบกระเป๋าเสื้อ พอพบว่าการ์ดเทววัตถุทั้งสองใบยังอยู่ก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไร้สาเหตุ
ลู่อวิ๋นอวิ๋นกุมมือของหูฮวนแน่นขึ้นเล็กน้อยแล้วบอกเสียงเบา “นายไม่ต้องกลัว นายเพิ่งจะเข้าร่วมหน่วย ตอนนี้ยังไม่มีภารกิจสู้รบ”
หูฮวนพยักหน้าหงึกๆ ความจริงในสมองของเขาสับสนไปหมดแล้ว จึงไม่รู้ว่าสมควรจะมีปฏิกิริยาอย่างไรดี
ลู่อวิ๋นอวิ๋นพาหูฮวนกลับมาถึงหอพักเสร็จก็เดินไปที่ลานฝึกชั้นหนึ่ง เธอไม่ได้ให้หูฮวนตามไปด้วย หูฮวนไม่รู้ว่าตัวเองไปทำอะไรได้บ้างจึงกลับไปห้องของตัวเอง คิดจะเล่นเกมสักพัก
เขาอยู่ในห้องเพียงคนเดียว เปิดเครื่องเกมเล่นเกมออร์คแบทเทิลผ่านไปสิบกว่าด่าน
นี่เป็นเกมตะลุยด่านสำหรับเครื่องเล่นเกมซูเปอร์มิคอมที่บริษัทเควสท์ของประเทศญี่ปุ่นเปิดตัวมาปีที่แล้ว ผู้เล่นต้องรวมตัวละครต่างอาชีพต่างเผ่าพันธุ์เป็นกลุ่มนักรบแล้วออกตะลุยตามแผนที่สงครามอันกว้างใหญ่ไพศาล
แม้ด้วยลักษณะของเกมคอนโซลและเทคนิคการสร้างเกมในยุคเก้าศูนย์จะทำให้เกมนี้ค่อนข้างเรียบง่าย แต่ในยุคสมัยนี้ มันก็ถือว่าเป็นเกมใหม่ล่าสุดที่เรียกว่าท้วมท้นไปด้วยความสร้างสรรค์แล้ว
หลังจากเล่นเกมแพ้ตาหนึ่ง จู่ๆ หูฮวนก็รู้สึกหมดสนุกเล็กน้อย เขาโยนจอยเกมทิ้งแล้วหงายหลังลงไปนอนบนพื้นห้อง
เขารู้สึกว่านั่งเล่นเกมบนเก้าอี้มันออกจะถูกจำกัดการขยับตัวไปสักหน่อยจึงลงมานั่งเล่นบนพื้น
หูฮวนครุ่นคิดเรื่องราวในใจครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ท่อง ‘มนตร์’ ลึกลับท่อนนั้นในใจ ก่อนจะหายตัวไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
เขาเอื้อมมือขึ้นมาถูใบหน้าแล้วสลัดความรู้สึกไม่สบายใจออก จากนั้นก็ล้วงการ์ดเทววัตถุสองใบออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางมือซ้ายกับมือขวาไว้บนการ์ดแต่ละใบตามวิชาที่เห็นในความทรงจำ
หนนี้เด็กหนุ่มเคลื่อนปราณวิญญาณในร่างได้อย่างง่ายดาย
การ์ดทั้งสองใบเปล่งแสงสีเงินจางๆ ก่อนจะเลือนหายไป
ภายในร่างของหูฮวนมีพลังประหลาดสองสายเพิ่มขึ้นมา เขาทดลองเคลื่อนพลังสายหนึ่งในนั้น ทันใดนั้นกล้ามเนื้อก็นูนขึ้นมานิดๆ
“หัวของวานรยักษ์คอขาดเพิ่มพละกำลังได้เล็กน้อยเท่านี้เองหรือ...เหมือนจะเป็นการ์ดขยะที่ไร้ประโยชน์นะ!”
หูฮวนทดลองครู่หนึ่ง ดูเหมือนตนเองจะใช้พลังของการ์ดทั้งสองใบพร้อมกันไม่ได้ เขาจึงสลับไปใช้การ์ดอีกใบหนึ่ง
การ์ดอีกใบก็ต่างจากหัววานรยักษ์คอขาดไม่มาก เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อโตขึ้นมาเล็กน้อย พละกำลังเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย
“การ์ดใบนี้มีวิชาสูบโลหิตกับวิชาดำดินไม่ใช่หรือ...ทำไมจึงใช้ไม่ได้ล่ะ...ต้องใช้ยังไงกันแน่”
หูฮวนลองอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผล
ความทรงจำในสมองของเขาตกหล่นไม่ครบถ้วน คัมภีร์วิชาเทววัตถุที่เขาเห็นมีส่วนที่ขาดหายไปบางส่วน จุดที่เป็นเนื้อหาสำคัญหายไปเป็นจำนวนมาก
สุดท้ายหูฮวนก็หาวิธีใช้วิชาสูบโลหิตกับวิชาดำดินไม่พบ จึงได้แต่ยอมแพ้อย่างแค้นใจ เขาวางสองมือลงบนโต๊ะหนังสือไม้โอ๊ค แสงสีเงินลอดออกมาจากซอกนิ้วไม่หยุด
เมื่อหูฮวนยกมือสองข้างขึ้น การ์ดเทววัตถุสองใบก็ปรากฏนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะหนังสืออีกหน
เจ้าของสิ่งนี้...จะเอาไปขายได้หรือเปล่านะ จู่ๆ ในสมองของหูฮวนก็มีความคิดที่แม้แต่ตัวเขาเองก็คิดไม่ถึงผุดขึ้นมา
ช่างเถอะ ของแบบนี้จะไปขายใครได้เล่า หูฮวนครุ่นคิดครู่หนึ่งก็มั่นใจว่าตัวเองคงจะหาคนที่อยากซื้อของสิ่งนี้ไม่ได้แน่
เขานั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะหนังสือครู่หนึ่ง แล้วเขาก็นึกถึงเงินห่อนั้นที่พ่อให้มา เขาล้วงมันออกมาโยนไว้บนโต๊ะหนังสือ
มีแต่ภูตผีเท่านั้นที่รู้ว่าพ่อของเขาหาเงินก้อนนี้มาได้อย่างไร ได้มาอย่างสุจริตหรือไม่ นิสัยอย่างหูโหย่วเหยียน มีสิบให้สิบ เงินก้อนนี้ต้องได้มาด้วยวิธีที่มีปัญหาแน่นอน ต่อให้เป็นวิธีที่สะอาดที่สุดก็คงเป็นเงินพนันสักก้อน
หูฮวนไม่คิดจะใช้เงินก้อนนี้ แต่จะเก็บไว้กับตัวก็ไม่สะดวกนัก เขาโยนมันทิ้งไว้ที่นี่ได้พอดี
หูฮวนกำลังเตรียมตัวจะออกไป แต่ทันใดนั้นในใจก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ เขาลุกขึ้นเดินสองก้าว ปรากฏว่าเขาออกห่างจากโต๊ะหนังสือไม้โอ๊คมากกว่าหนก่อนสองก้าวแล้ว เหลืออีกสองสามเมตรก็จะสัมผัสชั้นหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุดได้
“เพราะค่าปลุกพลังของฉันสูงขึ้น ควบคุมพลังวิญญาณได้แล้ว ถึงออกห่างจากโต๊ะหนังสือได้ไกลขึ้นหน่อยอย่างนั้นหรือ”
เขามองสำรวจครู่หนึ่ง แม้จะเพ่งสายตาดูชั้นหนังสือใกล้ที่สุดจนสุดความสามารถแล้ว แต่เขาก็ยังมองไม่ชัดอยู่ดีว่าบนชั้นหนังสือมีหนังสืออะไรวางอยู่บ้าง มองออกเพียงเลือนรางเท่านั้นว่าบนชั้นหนังสือไม่ได้มีเฉพาะหนังสือ แต่ยังมีของชิ้นเล็กๆ จำนวนหนึ่งอยู่ด้วย
หูฮวนลังเลครู่หนึ่งก็กลับออกไปข้างนอกอย่างเงียบๆ เมื่อเด็กหนุ่มกลับมาปรากฏตัวที่หอพักอีกหน ในใจก็เกิดความคิดประการหนึ่งขึ้นมา พอฉันกลายเป็นผู้ถือครองพลังอย่างเป็นทางการแล้วก็น่าจะอ่านสิ่งที่อยู่บนชั้นหนังสือได้สินะ


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 18 ภารกิจสู้รบครั้งแรก
หูฮวนค่อยๆ กลมกลืนเข้ากับหน่วยพิเศษที่มีวิถีชีวิตเป็นเอกลักษณ์แห่งนี้
ทุกวันเขาได้รับการสั่งสอนวิชาหมัดจากเซียวเจี้ยนเซิง บางครั้งก็ฝึกซ้อมกับทุกคน แต่ส่วนที่ยากจะทนมากที่สุดกลับเป็นคาบเรียนวัฒนธรรมตอนบ่าย
เขาถูกอาจารย์ซุนผู้สอนทรมานอยู่นานมาก ครั้งหนึ่งเขาเคยนึกสงสัยว่าสติปัญญาของตนเองมีปัญหา จนกระทั่งมีวันหนึ่งบังเอิญคุยเล่นกับอาจารย์ซุนถึงได้สืบรู้ว่า บัณฑิตจบใหม่คนนี้เรียนจบจากมหาวิทยาลัยชิงหวา[footnoteRef:1] วิชาที่เขาเรียนจบมาคือวิศวกรรมเครื่องกล เขาจึงสอนวิชาโดย ‘ลดมาตรฐาน คาดหวังต่ำลง’ ตามมาตรฐานของ ‘เด็กโง่’ ในความเข้าใจของเขาเอง [1: มหาวิทยาลัยชิงหวา มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งด้านสายวิทย์ของจีน]
แม่โว้ย เข้าใจผิดแล้วเฟ้ย!
หากอิงตามนิยามในหัวของอาจารย์ซุนคนนี้ ตำแหน่งจริงๆ ของหูฮวนคงไม่ใช่เด็กโง่ แต่เป็น ‘เด็กโคตรโง่’
โชคยังดีที่อาจารย์ซุนคนนี้เป็นคนรับฟังเหตุผล หลังจากสองฝั่งเจรจากันด้วยดี เขาก็ปรับระดับความยากของการสอนร่วงลงมาราวรูด ในที่สุดหูฮวนจึงรู้สึกว่าตัวเองพอมีสติปัญญาอยู่บ้าง
วันนี้หูฮวนเพิ่งทำภารกิจฝึกซ้อมกับเรียนหนังสือประจำวันเสร็จก็ถูกสวีเช่อกับกงเสวี่ยรีบร้อนมาดักรอ
เมื่อเทียบกับวั่นหย่ง สวีเช่อและกงเสวี่ย เขาค่อนข้างสนิทกับเยี่ยนเสี่ยวซี ลู่อวิ๋นอวิ๋นกับหวังซงมากกว่า แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ฝึกซ้อมเรียนหนังสือด้วยกันทุกวัน จะให้ไม่คุ้นเคยกันเลยก็คงยาก
หูฮวนถามอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “พวกพี่มาหาผมมีเรื่องอะไรเหรอครับ”
สวีเช่อตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดมีแรงสั่นไหว เลขาอวิ๋นให้พวกเราออกไปทำภารกิจ”
หูฮวนรู้ว่าเลขาอวิ๋นหมายถึงอวิ๋นสี่เหอ หรือก็คือผู้ช่วยของหลี่เหยียนจง หนึ่งในชายวัยกลางคนสองคนที่มารับเขาเมื่อครั้งแรก ตอนที่หลี่เหยียนจงไม่อยู่ อวิ๋นสี่เหอก็คือหัวหน้าสูงสุดของหน่วยงานนี้
คำสั่งของเขาถือว่ามีลำดับสูงกว่าหลัวซื่อไห่ หลัวซื่อไห่เป็นเพียงครูฝึก ไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาโดยตรง เขารับผิดชอบภารกิจฝึกซ้อมเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์สั่งเคลื่อนทหารของกองพลมังกรเร้น มีแต่หลี่เหยียนจงกับอวิ๋นสี่เหอที่มีอำนาจนี้
ยามปกติอวิ๋นสี่เหอมักจะอยู่อย่างสงบเสงี่ยม เขาแทบจะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในกองพลนี้โดยตรง คอยช่วยงานอยู่เบื้องหลังเงียบๆ เท่านั้น
แต่ในเมื่อเขาออกคำสั่งมาแล้วย่อมไม่มีใครปฏิเสธได้
หูฮวนเป็นลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือจึงไม่ขลาดกลัวแต่อย่างใด เพียงถามประโยคหนึ่งว่า “มีปีศาจโผล่มาเหรอ”
สวีเช่อหัวเราะเบาๆ ตอบว่า “ไม่ใช่! ถ้าเป็นภารกิจอันตรายขนาดนั้นจะให้เด็กใหม่อย่างนายไปได้ยังไงกัน นี่เป็นภารกิจตรวจตราธรรมดาๆ เท่านั้น ถ้าเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดเกิดเรื่องขึ้นจริง พวกเราต้องขอกำลังเสริมจากกองบัญชาการทันที ห้ามฝืนต่อสู้”
หูฮวนหัวเราะแหะๆ จากนั้นเดินเรียงหน้ากระดานไปข้างสวีเช่อกับกงเสวี่ย ทั้งสองคนพาหูฮวนไปถึงลานจอดรถแห่งหนึ่ง รถบรรทุกเจี่ยฟั่ง CA15 คันเก่าติดเครื่องยนต์แล้ว บนรถมีพลทหารอยู่อีกสิบนาย
แม้เจ้าสิ่งนี้จะเลิกผลิตตั้งแต่เดือนกันยายนปี ค.ศ. 1986 แล้ว แต่มันก็ยังเป็นพาหนะหลักที่กองทัพใช้กัน ยังอีกนานกว่ามันจะถูกโละทิ้งอย่างสมบูรณ์
ก่อนที่ธนบัตรหนึ่งสตางค์จะเลิกใช้ รถบรรทุกยี่ห้อเก่าแก่รุ่นนี้เรียกได้ว่าทั่วทั้งแผ่นดินไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก ไม่มีผู้ใดไม่คุ้นเคย หูฮวนเองก็ได้ยินชื่อมันมาบ่อยครั้ง แต่เขาไม่เคยนั่งบนเจ้ารถคันนี้มาก่อน
สวีเช่อขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับ แล้วหันมาบอกหูฮวน “นายกับกงเสวี่ยไปนั่งข้างคนขับ”
รถเก่ารุ่นนี้แตกต่างกับรถยนต์ในสมัยหลังที่เบาะนั่งแถวหน้ามีสองที่นั่ง มันยังมีที่นั่งสามที่นั่งอยู่ เมื่อหูฮวนขึ้นไปบนรถก็รู้สึกว่าตรงไหนๆ ก็แปลกตาไปหมด เขาหันซ้ายหันขวา ไม่รู้ว่าสมควรมองอะไรดี
กงเสวี่ยเป็นผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง เธออายุมากกว่าเยี่ยนเสี่ยวซีกับลู่อวิ๋นอวิ๋น นับว่ามีฐานะเป็นเหมือนพี่สาวคนโตในหน่วย เพียงแต่พลังของเธอด้อยกว่าเยี่ยนเสี่ยวซีกับลู่อวิ๋นอวิ๋นอยู่มาก เธอเป็นเพียงผู้ฝึกหัดสายธรรมชาติขั้นหนึ่ง จึงไม่มีบารมีอะไรในหน่วยนัก
แต่หูฮวนอายุน้อยเกินไปจริงๆ ดังนั้นกงเสวี่ยจึงยังต้องคอยดูแลเขาอยู่เป็นบางครั้ง ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนจึงนับว่าไม่เลว
กงเสวี่ยเห็นหูฮวนหันไปหันมาก็ขำออกมาเบาๆ แล้วส่งปืนพกกระบอกหนึ่งให้เขา บอกเสียงเบาว่า “ถ้าไม่มีอันตรายจริงๆ ห้ามยิงล่ะ”
หูฮวนยังไม่เคยฝึกยิงปืน ปกติเวลาคนอื่นฝึกยิงเป้า เขาจะทำได้แต่ยืนมองอยู่ด้านข้าง เขาอิจฉาแทบแย่มาตั้งนานแล้ว จู่ๆ ได้มาจับปืนจริงๆ ความตื่นเต้นในใจก็กดทับความหวาดหวั่นที่ต้องออกไปทำภารกิจสู้รบครั้งแรกจนหมด
สวีเช่อกำชับเสียงเบา “อย่ายิงมั่วเด็ดขาด พอภารกิจเสร็จสิ้น ต้องคืนปืนพกให้เบื้องบน กระสุนทุกนัดต้องมีรายงานข้อมูล หากเกิดปัญหาขึ้นมา เขียนรายงานทบทวนความผิดฉบับเดียวก็ไม่จบ”
หูฮวนพยักหน้าหงึกๆ เขาไม่ได้อยากลองสัมผัสความตื่นเต้นของการยิงปืนจริงๆ หรอก  แค่ได้จับปืนกระบอกจริงก็ตื่นเต้นจะแย่แล้ว
เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอยู่ชานเมืองนอกตัวเมือง แผนผังเมืองของสมัยยุคเก้าศูนย์ทำให้ไม่ต้องเดินทางนานนัก รถบรรทุกเจี่ยฟั่ง CA15 คันเก่าแล่นเข้าไปในหอพักคนงานแห่งหนึ่ง
ที่แห่งนี้เดิมทีเป็นหอพักคนงานของโรงงานอะไรก็ไม่ทราบสักแห่งหนึ่ง แต่เวลานี้มันว่างเปล่า ไม่มีคนอาศัยอยู่นานแล้ว พวกเขาคงอพยพกันไปหมดแล้วปล่อยหมู่ตึกให้ถูกทิ้งร้าง
สถานที่เช่นนี้มีอยู่ทุกหนทุกแห่งทั่วประเทศ เพียงแต่ส่วนใหญ่ไม่มีผู้ใดรู้จัก ต่อให้เป็นคนที่แต่เดิมเคยอาศัอยู่ที่นี่ก็ไม่คิดจะกลับมารำลึกถึงมัน
หูฮวนไม่เคยสัมผัสชีวิตของคนงานในโรงงานใหญ่แบบนี้จึงไม่รู้สึกสะทกสะท้อนใจอะไรมากมายนัก ในใจมีแต่ความกังวลที่ควบคุมไม่ได้
ตอนพวกเขาออกเดินทางก็คือช่วงมื้อเย็นแล้ว ขับรถมาอีกราวหนึ่งถึงสองชั่วโมง ท้องฟ้าจึงมืดสลัวนานแล้ว เมื่ออยู่ในหมู่ตึกร้างเช่นนี้อีก บรรยากาศก็ชวนเขย่าขวัญโดยธรรมชาติ
หูฮวนไม่คิดจะพึ่งพาปืนพกที่กงเสวี่ยให้มามากนัก เขารู้ทักษะการยิงปืนของตนเองดี เขาจึงกำการ์ดทั้งสองใบไว้ในมือเงียบๆ แทน
เขาใช้วิชาเทววัตถุ ฝ่ามือเปล่งแสงสีเงินจางๆ ออกมา ก่อนจะกลืนการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดกับการ์ดวานรยักษ์หัวขาดเข้าไปในร่างกาย
เขาทราบจากความทรงจำเกี่ยวกับตำราวิชาเทววัตถุที่ขาดแหว่งไปบางส่วนว่าการ์ดเทววัตถุสร้างภาระให้ร่างกายหนักหนาอย่างยิ่ง หากไม่ใช่ตอนที่ต้องต่อสู้ก็ไม่แนะนำให้ผสานเข้ากับร่างกายเป็นเวลานาน
ถึงหูฮวนจะไม่รู้สึกอะไรนัก แต่เขาก็ยังยอมเชื่อความทรงจำของตัวเอง ดังนั้นปกติแล้วเขาจึงไม่ผสานการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดกับการ์ดวานรยักษ์หัวขาดเข้ากับร่างกาย แต่มักจะปล่อยมันทิ้งไว้ในมิติด้านในเปลือกหอยลึกลับ
พลังสองสายไหลเข้ามาในร่าง แม้มันจะเพิ่มพละกำลังให้เขาไม่มากนัก แต่หูฮวนก็มีกำลังใจดีขึ้นเล็กน้อย แม้แต่ความกลัวที่มีต่อสภาพแวดล้อมรอบด้านก็ลดลงไปหลายส่วนด้วย
สวีเช่อตะโกนสั่งเบาๆ “ทุกคนกระจายตัวตรวจสอบจุดสำคัญแต่ละจุด หากเขตผนึกมีความผิดปกติประการใด ให้ยิงกระสุนสัญญาณทันที”
พลทหารบนรถบรรทุกเจี่ยฟั่ง CA15 คันเก่าทยอยกระโดดลงมาจากกระบะท้ายรถแล้วแยกย้ายไปไปตามที่ต่างๆ พวกเขาล้วนเป็นหัวกะทิในหมู่หัวกะทิ ไม่ว่าจะอยู่ในกองพลใดล้วนเป็นยอดพลทหารผู้เป็นระดับหัวหน้าของกองพล ไม่ต้องให้ใครมาชี้นิ้วสั่งก็เลือกรูปแบบการรบที่เหมาะสมที่สุดได้
หลังจากพลทหารทั้งสิบนายหายไปท่ามกลางความมืด หัวใจของหูฮวนก็หวาดหวั่นขึ้นมาอีกหน เขาเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้นธรรมดาคนหนึ่ง มีประสบการณ์การต่อสู้อะไรเสียที่ไหนเล่า
ประสบการณ์หนก่อนในเงาแห่งสรรพสิ่งมีแต่ทิ้งปมในใจไว้ให้เขา ไม่มีความรู้สึกว่าครั้งแรกไม่คุ้น ครั้งที่สองเดี๋ยวก็ชินเลยสักนิดเดียว
เขาถามอย่างหวาดวิตก “แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง”
สวีเช่อยิ้มให้แล้วบอกเสียงเบา “นายอยู่บนรถ เฝ้าวิทยุสื่อสารเอาไว้ให้ดี ถ้ามีคนยิงกระสุนสัญญาณ นายก็ขอกำลังเสริมจากกองบัญชาการทันที ฉันจะให้กงเสวี่ยอยู่กับนาย นายไม่ต้องกังวลมากไป”
พูดประโยคนี้จบ สวีเช่อก็กระโดดลงจากที่นั่งคนขับแล้วหายตัวไปท่ามกลางความมืดของเขตหอพักร้าง


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 19 การต่อสู้
ทันทีที่สวีเช่อผละออกไป เริ่มแรกหูฮวนยังไม่รู้สึกอะไร แต่ไม่นานเขาก็เริ่มหวาดหวั่น เขาแอบเหลือบมองกงเสวี่ยที่อยู่ด้านข้าง
กงเสวี่ยวางปืนสั้นสองกระบอกไว้บนหัวเข่า ดวงตาเฝ้าจับตาหกทาง หูคอยเงี่ยฟังเสียงแปดทิศ พร้อมจะเข้าสู่การต่อสู้ตลอดเวลา เธอก็เป็นทหารที่ผ่านการฝึกฝนในกองทัพมาอย่างเข้มงวดคนหนึ่ง หากพูดถึงการต่อสู้มือเปล่า ผู้ชายธรรมดาแปดคนสิบคนก็ไม่แน่ว่าจะสู้เธอได้ ฝีมือการยิงปืนยิ่งเรียกได้ว่าชั้นหนึ่ง
สิ่งเหล่านี้ยังไม่พอทำให้หูฮวนวางใจ
กงเสวี่ยเป็นผู้ฝึกหัดสายธรรมชาติ สายพลังเดียวกับหลัวซื่อไห่กับหวังซง แล้วก็เป็นผู้ถือครองพลังขั้นหนึ่งเหมือนกันด้วย
หลัวซื่อไห่เชี่ยวชาญวิชากระจกวารีอำพราง หวังซงเชี่ยวชาญวิชาดวงเนตรอินทรี นับว่าพิเศษอย่างยิ่งและเป็นพลังพิเศษที่มีประโยชน์อย่างยิ่ง
ส่วนพลังพิเศษของกงเสวี่ยคือธรรมชาติสื่อฝัน เธอสัมผัสความรู้สึกของสัตว์และพืชได้อย่างคร่าวๆ ในการต่อสู้ พลังพิเศษเช่นนี้แทบจะใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้ หากปีศาจปรากฏตัว หูฮวนเชื่อว่าพี่สาวกงเสวี่ยคนนี้คงมีประโยชน์ในการต่อสู้น้อยกว่าตนเองเสียอีก
ดีเลวเขาก็เป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกาย แม้จะยังไม่ ‘ได้รับอาชีพ’ จนกลายเป็นผู้ถือครองพลังที่แท้จริง แต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาก็ไม่ได้ร่ำเรียนวิชาหมัดมาเสียเปล่า
อีกอย่าง พักนี้หลังจากลองทดสอบดูหลายครั้ง หูฮวนก็เริ่มรู้จักพลังกาย ความเร็ว ความทนทาน ความว่องไวและความสามารถในการการตอบสนองร่วมกันของร่างกายตนเองชัดเจน คุณสมบัติต่างๆ ของร่างกายเขาล้วนเหนือกว่าคนทั่วไปสองถึงสามเท่า อาจถึงขั้นเหนือกว่านักกีฬาตัวท็อประดับชาติจำนวนหนึ่งอีก
แม้พลังชีวิตจะทดสอบไม่ได้ แต่จากการตรวจเลือดรายการต่างๆ ก็พิสูนจ์ว่าความแข็งแรงของร่างกายเขา มากพอให้มีชีวิตอยู่มากกว่าอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์ถึงสิบกว่าปี
อีกเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกก็คือมาตรฐานของคนทั่วไปที่พูดถึงไม่ใช่ ‘คนปกติธรรมดา’ จริงๆ แต่หมายถึงมาตรฐานที่อิงตามข้อมูลสมรรถภาพร่างกายของทหารชั้นยอดจากหน่วยพิเศษสิบอันดับแรกของโลกที่ประเทศตะวันตกหลายแห่งร่วมมือกันรวบรวมมา
เมื่อมีการ์ดเทววัตถุอีกสองใบ หูฮวนก็เชื่อว่าต่อให้เป็นผู้หมู่เจ็ดเซียวเจี้ยนเซิงก็ไม่แน่ว่าจะสู้ตัวต่อตัวกับเขาได้
ถ้าเจออันตรายเข้า...ฉันต้องคอยปกป้องพี่กงเสวี่ย!
หูฮวนทนความเงียบสงัดอันน่ากดดันนี่ไม่ไหวจริงๆ จึงถามเสียงเบาอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ “พี่กงเสวี่ย พวกเรามีภารกิจแบบนี้อยู่บ่อยๆ เหรอครับ”
พอได้ยินหูฮวนถาม กงเสวี่ยก็ตอบเสียงเบา “ภารกิจประเภทนี้แต่ละเดือนก็มีอยู่แปดครั้งสิบครั้ง ส่วนใหญ่เป็นแค่การตื่นตระหนกไปเอง กองพลมังกรเร้นในมณฑลของพวกเรามีทั้งหมดสามหมวด เมืองของพวกเราเป็นเมืองเอกของมณฑลถึงมีกำลังพลประจำอยู่มากถึงหนึ่งหมวด กำลังพลอีกสองหมวดที่เหลือต่างกระจายกันอยู่ตามเมืองต่างๆ เพื่อรับมือกับสถานการณ์แบบนี้...
...แต่ตอนทำภารกิจ พยายามพูดให้น้อยเข้าไว้จะดีกว่า เพราะจะได้ไม่เปิดเผยตำแหน่ง ตามหลักแล้วนายสมควรซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ ให้ฉันอยู่บนรถคนเดียว เพื่อจะได้ไม่ถูกคนลอบโจมตี แต่นายออกมาทำภารกิจสู้รบเป็นครั้งแรก แล้วภารกิจครั้งนี้ก็ยังเป็นภารกิจระดับธรรมดาเลยไม่ต้องเคร่งครัดกับขั้นตอนปฏิบัติขนาดนั้น หนหน้าน่าจะมีคนสอนเรื่องพวกนี้ให้นายเอง”
หูฮวนพยักหน้า ไม่กล้าพูดมากอีกต่อไป
กงเสวี่ยนิสัยค่อนข้างอ่อนโยน หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ไม่แน่ว่าคงตวาดด่าเขาไปยกหนึ่งแล้ว
หูฮวนเพิ่งเข้ามาอยู่ในกองพลมังกรเร้นได้ไม่นานเท่าไร จึงยังไม่มีใครเคยสอนข้อปฏิบัติเหล่านี้ให้เขา
หลังจากถูกกงเสวี่ยสั่งสอนสองสามประโยค หูฮวนก็ไม่สะดวกจะเอ่ยปากถามอะไรแล้ว เขาก้มหน้ามองจมูก เพ่งสมาธิไปที่จมูกกับปาก ทำจิตใจให้นิ่งสงบแล้วสูดลมหายใจฝึกกำลังภายในตามเคล็ดวิชาแพรสิบพับ ควบคุมลมหายใจให้สม่ำเสมออยู่เงียบๆ ผ่านไปพักหนึ่งก็สงบอารมณ์ลงได้
ทว่าทันใดนั้นเอง คิ้วของหูฮวนก็ดีดขึ้นสูง ความรู้สึกแบบนี้เขาเคยรู้สึกถึงมันมาก่อน
หูฮวนลืมตาโพลงชะโงกไปนอกหน้าต่างรถทันที แสงดาวที่เดิมทีสว่างเลือนราง เวลานี้ดับหายไปหมดสิ้น โลกหล้าตกอยู่ในความมืดที่ผิดไปจากปกติ
เขาสูดลมหายใจเข้าเบาๆ เฮือกหนึ่ง กงเสวี่ยมีปฏิกิริยาตอบสนองช้ากว่าเขาเล็กน้อย แต่เธอก็สัมผัสความผิดปกติได้ทันทีเช่นกัน เธอร้องอย่างตกใจ “เงาแห่งสรรพสิ่งรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว”
เธอรีบเปิดวิทยุสื่อสาร แต่มีเพียงคลื่นสัญญาณรบกวน ติดต่อใครไม่ได้อีกแล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง จุดสีเทาอ่อนก็ปรากฏขึ้น เพียงพริบตาเดียวโลกทั้งใบก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โลกที่มีแต่สีดำกับสีขาวผสานกันปราฏขึ้นอีกครั้ง
บนหน้าของหูฮวนมีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ เพราะว่า...
วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มสูงห้าเมตรกว่าที่มีไอดำลอยล้อมอยู่รอบตัวตัวหนึ่งกำลังก้าวออกมาจากความมืดอย่างเชื่องช้า วานรยักษ์ตัวนี้ดูจะกำยำมากกว่า ดุร้ายมากกว่าตัวที่หูฮวนเจอเมื่อครั้งก่อนเสียอีก
“พี่กงเสวี่ย พวกเราลำบากแล้ว”
กงเสวี่ยเสียบปืนสั้นกลับเข้าไปที่ซองปืนข้างเอว พร้อมกันนั้นก็ออกรถพลางตะโกนบอกว่า “จับให้แน่น!”
แม้ในยุคนี้การขับรถให้เป็นยังต้องอาศัยทักษะอยู่ แต่ในฐานะผู้ถือครองพลังที่ถูกอบรมมาในกองทัพ กงเสวี่ยจึงได้รับการฝึกแบบเดียวกับพลทหารหัวกะทิที่มีความสามารถรอบด้านมาตลอด เธอจึงขับเจ้าแก่เจี่ยฟั่งคันนี้ได้
ล้อของรถบรรรทุกเจี่ยฟั่ง CA15 คันเก่าทิ้งรอยโค้งสองเส้นไว้บนพื้น
แม้กงเสวี่ยจะมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วพอตัว แต่วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มกลับเร็วยิ่งกว่า แขนขาสี่ข้างของมันออกแรงถีบตัวขึ้นไปกลางอากาศ มือทั้งสองข้างกุมประสานกันแล้วทุบลงมาบนหลังคารถของเจ้าแก่เจี่ยฟั่ง
ตัวรถของรถบรรทุกเจี่ยฟั่ง CA15 ที่อายุมากแล้วสั่นไหวอย่างรุนแรง รถทั้งคันพลิกคว่ำหงายข้าง
ช่วยไม่ได้จริงๆ ช้างแอฟริกันที่ตัวใหญ่ที่สุดบนบกก็หายากที่จะสูงเกินสี่เมตรห้าสิบเซนติเมตร แต่วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มตัวนี้กลับสูงมากกว่าห้าเมตร ความเร็วของมันยิ่งไม่ใช่สิ่งที่ช้างแอฟริกันจะเทียบได้
สิ่งมีชีวิตขนาดมโหฬารเช่นนี้พุ่งเข้าชนด้วยความเร็วย่อมเพียงพอจะส่งรถบรรทุกรุ่นโบราณคันนี้ให้พลิกคว่ำ
กงเสวี่ยมีปฏิกิริยาตอบสนองเร็วยิ่งนัก ขาเรียวยาวของเธอยกขึ้นถีบเปิดประตูรถแล้วกระโจนออกมา สองมือยกปืนสั้นยิงออกไปสองนัด พลางตะโกนบอกว่า “ฉันจะดึงมันไว้! นายรีบหนีไปเร็ว”
หูฮวนก็ไม่คิดจะเล่นบทฮีโร่เหมือนกัน เขาพลิกตัวมุดออกมาจากห้องโดยสาร ขณะที่กำลังจะสับเท้าวิ่งหนีนั่นเอง เขาก็ได้ยินเสียงครางหนักๆ ดังขึ้น กงเสวี่ยถูกกำปั้นยักษ์ของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มต่อยจนลอยไปทั้งตัว
กงเสวี่ยร่วงกระแทกพื้น ปืนสั้นไม่รู้กระเด็นหายไปไหน เธอกลั้นเลือดที่เกือบจะกระอักออกมาจากปากไว้ จากนั้นคลำข้างเอวชักมีดสั้นขึ้นมาเล่มหนึ่ง
พลทหารหญิงคนนี้กลัวว่าหูฮวนจะมาตายไปด้วย เธอจึงคำรามบอกอีกหน “หนีไปเร็ว!” จากนั้นเธอก็ถลาเข้าไปหาวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มอีกรอบ
หูฮวนยกเท้าออกวิ่งอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันจะวิ่งได้กี่ก้าว เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น กงเสวี่ยถูกอุ้งมือของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มจับข้อเท้าไว้แล้วเหวี่ยงอย่างรุนแรง
หูฮวนสูดลมหายใจลึกเข้าปอด เสี้ยววินาทีนั้นเขาตัดสินใจหมุนตัวกลับมา เขาชักปืนสั้นที่กงเสวี่ยให้เขาไว้ ขายืนท่านั่งม้า[footnoteRef:1]อย่างมั่นคง แล้วลั่นไกปืนใส่วานรยักษ์ขนสีเทาเข้ม [1: ท่านั่งม้า ท่ายืนพื้นฐานในการฝึกศิลปะการต่อสู้ แยกขาออกขนานกันเท่ากับหัวไหล่หรือกว้างกว่าหัวไหล่เล็กน้อย แล้วหย่อนก้นลงคล้ายกำลังนั่ง]
ปีศาจตนนี้มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อหูฮวนมากกว่ากงเสวี่ยอย่างเห็นได้ชัด มันโยนกงเสวี่ยทิ้งอย่างไม่สนใจ แล้วใช้สี่ขาวิ่งเข้ามาหาหูฮวน
หูฮวนยิงกระสุนในกระบอกปืนจนหมดแม็กซ์ แต่กระสุนอันกระจิ๋วหลิวที่ฝังลงไปในร่างของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มเหมือนจะไม่สร้างความเสียหายให้มันแม้แต่น้อย
พอเขาเห็นปีศาจตัวนี้พุ่งเข้ามาใกล้ เขาจึงหันหลังกลับวิ่งหนีอย่างไม่ลังเลสักนิด
กงเสวี่ยฝืนพลิกร่างกายได้หนหนึ่ง แต่ตอนนี้เธอลุกขึ้นยืนไม่ไหวแล้ว เมื่อเธอเห็นว่าหูฮวนไม่ยอมหนีไปเพราะจะช่วยเธอ ก้นบึ้งหัวใจก็อบอุ่นขึ้นมาเลือนราง แต่ความเป็นห่วงที่มีต่อเด็กหนุ่มคนนี้มีมากกว่า
ทำไมเขาไม่หนีไปนะ ถ้าเขาหนีไป พวกเราสองคนก็ยังมีโอกาสรอดไปได้คนหนึ่ง ตอนนี้เขาถูกปีศาจตนนี้ไล่ตามไปติดๆ น่ากลัวว่าพวกเราสองคนคงไม่รอดจนกำลังเสริมมาถึงแล้ว
หูฮวนใช้วิชาเดิมซ้ำอีกครั้ง เขาวิ่งวนเป็นวงกลมหนีวานรยักษ์ขนสีเทาเข้ม หนก่อนแม้เขาจะหวุดหวิดพบอันตรายอยู่หลายหนแต่ก็ยังรอดจนกระทั่งเยี่ยนเสี่ยวซีมาช่วย


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 20 การเสียสละ
หนนี้หูฮวนมั่นใจยิ่งกว่าหนที่แล้วว่าเขาจะหนีรอดได้นานกว่าเดิม เพราะสมรรถภาพร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าหนก่อนมากแล้ว
หูฮวนราวกับล้อเล่นกับความตาย เขาวิ่งเร็วที่สุดในชีวิต แต่ก็ยังคงถูกวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มไล่ตามเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ มีหลายครั้งที่อุ้งมือใหญ่โตขนปุกปุยของสัตว์ประหลาดตัวนี้พลาดจากตัวเขาไปเพียงนิดเดียว เกือบจะคว้าตัวเขาได้อยู่แล้ว
“แม่งเอ๊ย! วิชาสูบโลหิต วิชาดำดินอะไรก็ได้ ให้ฉันใช้หน่อยสิโว้ย! เพิ่มสมรรถภาพร่างกายขึ้นมานิดเดียวมีประโยชน์อะไร”
หูฮวนสลับการ์ดเทววัตถุทั้งสองใบไม่หยุด แต่จนปัญญาที่การ์ดทั้งสองใบไม่ค่อยมีประสิทธิภาพนัก แต่พอเปรียบบเทียบแล้ว ดูเหมือนเถาวัลย์ดูดเลือดจะดีกว่าอยู่บ้างเพราะความเร็วของมันมากกว่าวานรยักษ์อยู่เล็กน้อย ยิ่งไปกว่านั้น การ์ดเทววัตถุใบนี้ยังเพิ่มค่าพลังชีวิตให้ด้วย แม้หูฮวนจะไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไรได้ก็ตาม แต่ก็ทำให้วางใจได้มากกว่าการ์ดวานรยักษ์หัวขาดหน่อยหนึ่ง
เขาทดลองอยู่สองสามครั้ง จากนั้นก็เลิกสลับการ์ดส่งเดช ใช้แต่พลังของเถาวัลย์ดูดเลือดเท่านั้น
กงเสวี่ยเดิมทีเป็นห่วงเด็กหนุ่มที่ไร้ประสบการณ์การต่อสู้คนนี้อย่างมาก ถึงอย่างไรหูฮวนก็เป็นเด็กใหม่ ก่อนสวีเช่อจะผละออกไป เขาบอกให้เธอคอยดูแลหูฮวน หากหูฮวนตายไปต่อหน้าต่อตาเธอเช่นนี้ กงเสวี่ยคงทำใจยอมรับไม่ได้ เธอคงไม่อาจให้อภัยตนเองไปอีกนาน
แต่ระหว่างที่เธอฟุบอยู่บนพื้น มองดูอยู่พักหนึ่ง เธอก็พบว่าหูฮวนฝีเท้าว่องไว ปฏิกิริยาฉับไว มีสติแจ่มชัดเหนือกว่าที่เธอคาดไว้อย่างสิ้นเชิง
วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มไล่ฆ่าหูฮวนอยู่สิบกว่านาที แต่มันก็ยังจับหูฮวนไม่ได้แม้แต่ปลายเส้นขน แม้จะดูอันตรายอย่างยิ่ง แต่เด็กหนุ่มคนนี้กลับเดินอยู่บนอันตรายได้ราวกับกำลังเดินเล่น
มิน่าหนก่อนเขาถึงทนจนกระทั่งเสี่ยวซีไปช่วยคนกลับมาได้ สมรรถภาพร่างกายของโร้กช่างเยี่ยมยอดจริงๆ ความสามารถในการต่อสู้ของพวกเราสายธรรมชาติด้อยกว่ามากนัก
กงเสวี่ยเริ่มวางใจ เธอรู้ว่าเมื่อเขตผนึกเกิดความผิดปกติ กองบัญชาการจะต้องส่งคนมาช่วยทันที ขอเพียงทนไปได้ระยะหนึ่งก็จะปลอดภัยแล้ว
หูฮวนกำลังทุ่มสุดชีวิตวิ่งเต็มฝีเท้าเพื่อชีวิตน้อยๆ ของตัวเอง แต่ทันใดนั้นเท้าของเขาก็ลื่นพรืด เถาวัลย์เส้นหนึ่งรัดข้อเท้าของเขาไว้
เขาหันไปมองวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มที่กระโดดลอยขึ้นไปกลางอากาศแล้วกำลังจะร่วงมาทับเขา หัวใจหวาดผวาถึงขีดสุด
บ้าเอ๊ย! เถาวัลย์ประหลาดนี่อีกแล้ว
เถาวัลย์ใต้เท้าเขาหน้าตาเหมือนเถาวัลย์ดูดเลือดที่เขาพบหนก่อนทุกประการ มันใช้หนวดลื่นเหนียวเลื้อยขึ้นมาบนร่างหูฮวนราวกับสิ่งมีชีวิต หนวดเส้นเล็กงอกออกมาทิ่มแทงเข้าไปในผิวหนังแล้วเริ่มสูบเลือด
หูฮวนใช้วิชาเทววัตถุออกมาตามสัญชาตญาณ เขาเอื้อมมือออกมาวางตรงหน้าอก แสงสีทองจางๆ เปล่งแสงออกมาเชื่อมตัวเขากับเถาวัลย์ดูดเลือดเส้นนี้เข้าด้วยกัน ความรู้สึกประหลาดแล่นเข้าจู่โจม เด็กหนุ่มย่อตัวลงด้านล่างตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นชั่วพริบตาที่กำปั้นของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มกำลังจะทุบลงมาถึงศีรษะ ทั้งร่างของเขาก็ผลุบหายลงไปใต้ดิน
วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มทุบผืนดินจนกลายเป็นหลุมยักษ์ แต่กลับจับสิ่งใดไม่ได้ทั้งสิ้น มันเดินวนบริเวณเป็นวงนั้นอย่างเกรี้ยวกราด สองกำปั้นทุบผืนดินอย่างดุร้ายเป็นระยะ
หูฮวนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินเหนือศีรษะ แต่เขากลับโล่งอกอย่างมาก แสงสีทองที่เปล่งออกมาจากเปลือกหอยลึกลับบนตัวเขากำลังลากเถาวัลย์ดูดเลือดเข้ามาหาไม่หยุด
เถาวัลย์ปีศาจที่พันขาของหูฮวนเส้นนี้บิดดิ้นอยู่ใต้ดินอย่างบ้าคลั่งแต่ขัดขืนอะไรไม่ได้ มันถูกแสงสีทองกลืนกินไปทีละนิด สุดท้ายก็เป็นเหมือนเถาวัลย์ดูดเลือดเส้นก่อน ถูกเปลือกหอยกลืนเข้าไปจนหมด
หูฮวนกลืนเถาวัลย์ดูดเลือดเส้นนี้เสร็จ จู่ๆ ก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้ ร้องในใจว่า ฉันจะสับตีนแตกวิ่งหนีเจ้าลิงตัวเหม็นตัวนี้ทำไมกัน ฉันน่าจะหลบเข้าไปในเปลือกหอยสิ!
เขาเป็นเพียงนักเรียนมัธยมต้นธรรมดาๆ ไม่เคยมีประสบการณ์การต่อสู้แบบนี้ เมื่อถึงช่วงเวลาเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมือเท้าไม่อ่อนยวบไร้เรี่ยวแรงก็นับว่ากล้าหาญเกินคนแล้ว เขายังไม่มีความเยือกเย็นพอที่จะนึกออกว่าความจริงตนเองมีกระบวนท่าไม้ตายเก็บเอาไว้อยู่
ระหว่างที่หูฮวนด่าว่าตัวเองที่โง่เง่า เขาก็ท่องมนตร์ประหลาดท่อนนั้น เพียงชั่วพริบตาเขาก็หายไปจากใต้ดิน มานั่งอยู่บนโซฟาเก่าตัวนั้นอีกหน
หูฮวนมองเห็นการ์ดใบหนึ่งบนโต๊ะตั้งแต่แวบแรก การ์ดที่...วาดรูปเถาวัลย์ประหลาดที่แลดูคุ้นตาอย่างยิ่ง
“การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดใบที่สอง!...นี่ถ้าฉันเข้ามาหลายๆ ครั้งหน่อยจะสะสมได้เป็นกองเลยไหม”
หูฮวนหยิบการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดใบนี้ขึ้นมาแล้วพลิกดูด้านหลัง นอกจากพลังชีวิตที่อยู่ระดับ B ทุกอย่างก็เหมือนกับการ์ดใบเดิมไม่แตกต่างกันแต่ประการใด
มีวิชาสูบโลหิตกับวิชาดำดินเหมือนกัน
หูฮวนเพิ่งจะสำเร็จวิชาดำดินมาแบบเฉียดความตายเพียงเส้นคั่น เขาพอเข้าใจแล้วว่าควรจะเรียกใช้งานตราพันธะวัตถุเทพฤทธิ์อย่างไร
หูฮวนผ่านการต่อสู้มายกหนึ่งก็รู้สึกกระหายน้ำอยู่บ้าง เขาจึงยกแก้วคริสตัลเจียระไนขึ้นมากระดกเหล้าคำใหญ่
เขาดื่มเหล้าในแก้วหมดในคำเดียวแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะหนังสือ เสร็จแล้วเขาก็กัดฟันออกไปจากที่แห่งนี้อีกครั้ง
หูฮวนรู้ว่าหากตนเองอยู่ในนั้น เขาจะปลอดภัย แต่ข้างนอกยังมีกงเสวี่ยอยู่ แม้เขาจะไม่ใช่วีรบุรุษอะไร แต่ก็ทำใจปล่อยให้กงเสวี่ยถูกวานรยัก์ขนสีเทาเข้มฆ่าตายไม่ได้
หูฮวนใช้วิชาดำดิน พลังวิญญาณเบาบางภายในร่างกายถูกผลาญไปมากกว่าสามส่วนแทบจะในชั่วพริบตา เขาไม่กล้าดำดินต่อแล้วเพราะกลัวว่าจะติดอยู่ใต้ดินจึงรีบกระโจนขึ้นมาบนพื้น พอก้าวเท้าได้ก็วิ่งจี๋ไปหากงเสวี่ยทันที
วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มประสาทสัมผัสฉับไวยิ่งนัก สมกับที่ยังมีหัวอยู่บนบ่า มันหันร่างมาวิ่งไล่หูฮวนตามมาติดๆ ทันที
หูฮวนพุ่งไปถึงข้างตัวกงเสวี่ยแล้ว เขากำลังจะใช้วิชาดำดินพากงเสวี่ยลงไปใต้ดิน ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงตวาดหวานดังขึ้น หอกยาวสีขาวพิสุทธิ์เล่มหนึ่งพุ่งผ่านอากาศเข้าไปหาร่างวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มที่ไล่ตามอยู่ด้านหลัง
กงเสวี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก บอกเสียงเบาว่า “เสี่ยวซีมาพาพวกเราออกไปแล้ว นายรออย่างสบายใจอีกเดี๋ยวก็พอ”
หูฮวนถามเสียงเบาๆ อย่างทนต่อความสงสัยใคร่รู้ไม่ไหว “พี่กงสวี่ยออกจากเงาแห่งสรรพสิ่งเองไม่ได้เหรอครับ”
กงเสวี่ยหัวเราะฝืดเฝื่อนจนกระอักเลือดคำเล็กๆ ออกมา เธออธิบายว่า “พลังของฉันไม่มากพอ บางทีถ้าเลื่อนเป็นขั้นสองแล้วอาจจะอาศัยพลังของตัวเองออกไปได้...ความจริงเสี่ยวซีก็อาศัยกำลังลุ่นๆ ฝืนเข้าออกเหมือนกัน คนที่ถนัดเรื่องพวกนี้ที่สุดคือแมพเปอร์ ถ้ามีแมพเปอร์สักคน พวกเราก็ออกไปได้ตลอดเวลา ไม่ต้องกลัวปีศาจพวกนี้อีกแล้ว น่าเสียดาย หวังซงยังห่างจากการเลื่อนขั้นอีกนาน”
เยี่ยนเสี่ยวซีไม่ได้สู้ติดพัน หลังจากพุ่งหอกไปยังหัวใจของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้ม ดวงตาประหลาดดวงนั้นบนคมหอกสีขาวดุจหิมะก็ลืมตาขึ้นช้าๆ
วานรยักษ์ขนสีเทาดำมีทักษะการต่อสู้ดีกว่าตัวก่อนอยู่มาก มันเบี่ยงตัวหลบเพียงเล็กน้อย หอกยาวสีขาวจึงเสียบปักแค่ที่หัวไหล่
พลังงานประหลาดสายหนึ่งไหลมายังคมหอก บดขยี้ร่างกายครึ่งหนึ่งของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มจนแหลกเละ
เยี่ยนเสี่ยวซีหันหลังกลับแล้วหนีทันที หูฮวนก็นับว่าว่องไวยิ่งนัก เขาเห็นกงเสวี่ยขยับไม่สะดวกจึงแบกเธอขึ้นหลังวิ่งจี๋ตามเยี่ยนเสี่ยวซีไปทันใด
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น วานรยักษ์ขนสีเทาดำก็ฟื้นฟูร่างกายมากกว่าครึ่งกลับมาได้ ขาดแต่แขนข้างหนึ่ง มันยังคงดุร้ายโหดเหี้ยม ไล่ตามทั้งสามคนอย่างบ้าคลั่งมาตลอดทาง
หูฮวนใช้เรี่ยวแรงที่สั่งสมมาตั้งแต่กินนมแม่ไปจนหมดแล้วจริงๆ เขาวิ่งตามหลังเยี่ยนเสี่ยวซีไปติดๆ ชั่วพริบตาที่กำลัจะถูกไล่ตามทันนั่นเอง จู่ๆ ร่างกายก็หยุดนิ่ง สีสันหลากหลายพร่างพรายอยู่เบื้องหน้า ขณะที่ทั้งสามคนพุ่งตามกันออกมาจากเงาแห่งสรรพสิ่ง
หูฮวนไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น เขาคุกเข่าลงบนพื้นหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั่วทั้งร่างเหงื่อออกจนเปียกชุ่ม หนนี้สุ่มเสี่ยงอันตรายมากกว่าหนก่อนอยู่หลายส่วน
กงเสวี่ยพยายามลุกขึ้นยืนแล้วถามว่า “คนอื่นๆ ล่ะ”
เยี่ยนเสี่ยวซีบอกเสียงเบา “สวีเช่อไม่เป็นอะไร แต่พลทหารตายไปสองนาย พวกเขาพบปีศาจอีกตัวหนึ่ง”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 21 วิชาใหม่เมื่อร้อยปีก่อน สุญตากับเทววัตถุ
หัวใจของหูฮวนบีบรัด ลมหายใจหอบเหนื่อยยังไม่ทันกลับเป็นปกติก็ถามว่า “ใครสละชีวิต”
เยี่ยนเสี่ยวซีหันมามองเขาแวบหนึ่งแล้วบอกเสียงเบา “อย่าถามเลย!”
ผ่านไปไม่นาน รถบรรทุกเจี่ยฟั่งอีกคันก็แล่นเข้ามา พร้อมกับรถพยาบาลสีขาวอีกคันหนึ่ง เครื่องหมายบวกสีแดงบนตัวรถสะดุดตายิ่งนัก
สวีเช่อกับพลทหารอีกแปดนายที่เหลือต่างขึ้นไปบรถแล้ว หลัวซื่อไห่ก็อยู่ด้วย
ครูฝึกหลัวซื่อไห่ชะโงกร่างครึ่งหนึ่งออกมาจากหน้าต่างของเจ้าแก่เจี่ยฟั่ง ถามขึ้นประโยคหนึ่งด้วยสีหน้าเขียวคล้ำว่า “ยืนยันตำแหน่งที่หวังเสียงกับหลี่อี้กู่สละชีพแล้วหรือยัง”
เยี่ยนเสี่ยวซีตอบเสียงเบา “ยืนยันแล้วค่ะ!”
“พวกเราสองคนกับสวีเช่อจะไปพาคนกลับมา จะปล่อยให้พวกเขาถูกทิ้งอยู่ในเขตผนึกไม่ได้”
หลัวซื่อไห่ลงจากรถบรรทุกเจี่ยฟั่งแล้วพูดกับกงเสวี่ยว่า “เธอรับผิดชอบดูแลที่นี่ก่อน คอยเฝ้าเขตผนึกไว้ การสั่นไหวของเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดหนนี้แปลกๆ”
กงเสวี่ยพยักหน้า เธอถูกวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มโจมตีอย่างจังสองหน ทั่วร่างไม่รู้ว่ามีกระดูกหักกี่ท่อน แต่ตอนนี้ทำได้แค่อดทนเอาไว้เท่านั้น ต้องรอให้พวกหลัวซื่อไห่กลับมาถึงจะไปรักษาที่โรงพยาบาลได้
หัวไหล่ของหูฮวนสั่นไหวเบาๆ เขาเพิ่งจะลุกขึ้นยืนเพราะอยากเข้าไปด้วยกันกับพวกหลัวซื่อไห่ สวีเช่อและเยี่ยนเสี่ยวซีด้วย แต่แล้วหัวไหล่ก็รู้สึกหนักๆ เพราะถูกผู้หมู่เจ็ดเซียวเจี้ยนเซิงกดไว้
“อย่าวู่วาม!...พวกเราเป็นทหาร การปฏิบัติตามคำสั่งคือหน้าที่ เอาแต่ใจไม่ได้!”
หูฮวนก้มหน้าลง ร่างกายของเด็กหนุ่มสั่นเทาไม่หยุด
การพบเจอปีศาจดุร้ายอีกหนไม่ทำให้หูฮวนรู้สึกหวาดกลัวมากเท่าใดนัก แต่เมื่อคิดว่าพลทหารที่อยู่ด้วยกันทุกเมื่อเชื่อวันสองคนต้องสละชีพ เขาก็เกิดความรู้สึกอันซับซ้อนที่ผสมปนเประหว่างความหวาดกลัว ความโกรธแค้น ความรู้สึกไร้กำลังและความแค้นใจโถมคลั่งอยู่ในใจ
แม้จะได้อยู่ด้วยกันเพียงไม่กี่วัน แต่ใบหน้ายิ้มแย้มและเสียงหัวเราะของทหารเหล่านี้สลักอยู่ในความทรงจำของหูฮวนตั้งนานแล้ว เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกับคนเหล่านี้อีกนานแสนนาน
สิบกว่านาทีหลังจากนั้น หลัวซื่อไห่กับสวีเช่อก็แบกร่างคนออกมาคนละร่าง คนที่อยู่บนหลังของพวกเขาแน่นิ่งไม่ขยับ หมดลมหายใจไปนานแล้ว
ผู้คนบนรถบรรทุกเจี่ยฟั่งล้วนเศร้าสลดอย่างถึงที่สุด ไม่มีใครพูดอะไรออกมาทั้งสิ้น บรรยากาศหนักอึ้งอย่างยิ่ง
หลัวซื่อไห่กวาดมองคนที่อยู่บนรถแล้วสั่งเสียงดัง “แบ่งออกมาสองคนพาหวังเสียงกับหลี่อี้กู่ แล้วก็กงเสวี่ยกลับไป คนที่เหลือตามฉันมา”
มีพลทหารสองนายกระโดดลงไปจากรถ พวกเขาอุ้มศพของสหายร่วมรบไปส่งที่รถพยาบาล กงเสวี่ยบาดเจ็บหนักเกินไปจริงๆ ตอนนี้เธอทนไม่ไหวถูกพาไปขึ้นรถพยาบาลแล้ว
หลัวซื่อไห่ขึ้นไปนั่งบนรถบรรทุกเจี่ยฟั่งแล้วบังคับพวงมาลัยขับเข้าไปในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอีกหน
เยี่ยนเสี่ยวซีห้อยตัวอยู่ตรงประตูรถ สวีเช่อปีนขึ้นไปอยู่บนหลังคา พลทหารที่เหลือต่างอยู่บนกระบะท้าย พวกเขาต่างปลดเซฟตี้ปืนกลมือ
การเข้ามาในเงาแห่งสรรพสิ่งอีกหนทำให้ทั้งร่างของหูฮวนสั่นสะท้านมากกว่าเดิม จู่ๆ ในสมองก็มีเศษชิ้นส่วนความทรงจำนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมา น่าแปลกที่หนนี้ไม่มีอาการปวดหัวราวกับหัวจะปริแยกมาด้วย
หญิงสาวผู้มีมือนุ่มนิ่มดุจใบอ่อน ผิวขาวผ่องดั่งก้อนไข ลำคออิ่มนวลคล้ายหนอนด้วง ฟันละม้ายเมล็ดน้ำเต้า หน้าผากจักจั่นคิ้วโค้งคล้ายหนวดผีเสื้อ รอยยิ้มชวนลุ่มหลวง ดวงเนตรงามดำขลับ นางกำลังลูบกระหม่อมของเขาเบาๆ
หญิงสาวผู้งดงามจนดูไม่เหมือนปุถุชนบนโลกมนุษย์คนนี้เอ่ยเสียงอ่อนโยน “สมัยบรรพกาลก่อนโลกถือกำเนิด มีคำกล่าวว่า ‘ฝืนหลักเกณฑ์สวรรค์ ขัดหลักแห่งมนุษย์ สวรรค์มิยอมให้บรรลุ’...หากเจ้าปรารถนาจะฝึกฝนวิชาแปลงกายมายาสวรรค์ให้สำเร็จ...”
คำพูดต่อจากนั้นแผ่วเบาเลือนราง คล้ายห่างไกลจนจับคำไม่ได้ หูฮวนได้ยินไม่ชัดแม้แต่คำเดียว
จากนั้นภาพก็แปรเปลี่ยน คนหนุ่มสาวท่าทางไม่ธรรมดากลุ่มหนึ่งกำลังอภิปรายเกี่ยวกับวิถีการฝึกบำเพ็ญ ตัวเขากำลังพูดเป็นต่อยหอยบรรยายายวิชาใหม่ที่สร้างสรรค์ขึ้นมาจากการเอาแก่นของวิชาแปลงกายมายาสวรรค์ผสานเข้ากับการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินให้ทุกคนฟัง มีคนตั้งคำถามไม่หยุด แล้วก็มีคนเสริมความคิดเห็นนานาประการด้วย
ภาพเช่นนี้ไม่ได้ปรากฏขึ้นมาเพียงภาพเดียว แต่ตามต่อกันมาเป็นสาย ร้อยเรียงเศษชิ้นส่วนความทรงจำที่เกี่ยวเนื่องกันทั้งหมดไว้ ความทรงจำนับไม่ถ้วนเกี่ยวกับการประชุมอภิปรายวิชาใหม่ทำนองนี้ รวมถึงการทดสอบฝึกบำเพ็ญของแต่ละคน ไปจนถึงความคิดที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับวิชาใหม่ทั้งหลายทยอยทับถมลงมา
เศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ตามมาหลังจากนั้นมีคนลึกลับคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาเสนอวิชาฝึกบำเพ็ญสายเทวมารขึ้นมา นั่นนำไปสู่การสร้างสรรค์วิชาฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ที่แยกออกเป็นสองสาย ก้าวเดินไปบนเส้นทางที่แตกต่างกันสองทาง
ทางหนึ่งยังคงใช้พื้นฐานจากวิชาแปลงกายมายาสวรรค์ ชื่อว่าวิถีสุญตา!
ทางหนึ่งใช้ศาสตร์แห่งเทวมารอันลี้ลับเป็นรากฐาน ชื่อว่าวิชาเทววัตถุ!
วิชาทั้งสองสายต่างรวบรวมภูมิปัญญาของผู้ฝึกบำเพ็ญรุ่นเยาว์หลายสิบคนเอาไว้ ทั้งสองวิชาต่างยอมรับส่วนหนึ่งของกันและกัน ยึดโยงเกี่ยวพันกันอย่างซับซ้อน ในวิถีสุญตามีศาสตร์แห่งเทวมาร ในวิชาเทววัตถุก็มีร่องรอยของวิชาแปลงกายมายาสวรรค์
หูฮวนต้องการจะดูหน้าคนลึกลับที่เสนอวิชาฝึกบำเพ็ญสายเทวมารคนนั้นให้ชัด ทว่าทันใดนั้นเองสมองของเขาก็กลับว่างเปล่า หลุดออกมาจากสภาวะอันน่าอัศจรรย์
เมื่อครู่ฉัน...ทำไมกลายเป็นสัตว์เลี้ยงอะไรสักตัว แล้วยังถูกผู้หญิงที่สวยจนไม่เหมือนมนุษย์เดินดินคนนั้นลูบหัวลูบหางด้วย...
...มีความทรงจำอัปยศขนาดนั้นแท้ๆ แต่ฉันยังทำท่าเหมือนคุ้นเคยมากแล้วยังมีความสุขกับการถูกทำแบบนั้นอีก
สิ่งที่หูฮวนสังเกตเป็นอย่างแรกไม่ใช่กระบวนการสร้างสรรค์วิชาใหม่ที่ผุดขึ้นมาทีหลัง แต่เป็นภาพแรกสุดที่ตัวเองถูกคนอื่นลูบหัว
ตอนนี้รถบรรทุกเจี่ยฟั่งเก่าแล่นลึกเข้ามาในเงาแห่งสรรพสิ่งแล้ว เยี่ยนเสี่ยวซีเปลี่ยนมาใช้ดาบปลายปืนสามคมเล่มหนึ่ง ส่วนหลัวซื่อไห่กับสวีเช่อจดจ่อสมาธิเฝ้าระวังอันตรายที่อาจปรากฏขึ้นได้ทุกเวลา
พลทหารทั้งหลายบนรถก็เข้าสู่สภาพพร้อมรบแล้ว
หูฮวนเอื้อมมือไปคลำ ปืนพกกระบอกนั้นของเขาหล่นหายไปไหนไม่รู้ตั้งนานแล้ว เขาคิดในใจอย่างกังวลเล็กน้อย ปืนหายไปแล้ว กลับไปจะอธิบายอย่างไรดี
ความคิดนี้คงอยู่เพียงชั่วครู่ จากนั้นหูฮวนก็นึกถึงคนลึกลับที่เสนอวิชาฝึกบำเพ็ญของสายเทวมารคนนั้น คนผู้นี้ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยมาก เขามั่นใจมากว่าตัวเองจะต้องเคยพบคนผู้นี้อย่างแน่นอน แต่เหตุใดจึงนึกข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับเขาไม่ออกเลยสักนิด
ช่างเถอะ ช้าเร็วย่อมมีเศษชิ้นส่วนความทรงจำเพิ่มขึ้นมาอีก ฉันต้องนึกออกแน่ว่าคนคนนี้คือใคร
หูฮวนถอนหายใจ แล้วขดตัวอยู่ในมุมของกระบะหลังของรถเจี่ยฟั่งคันเก่าพลางพลิกฝ่ามือเงียบๆ กลางฝ่ามือมีการ์ดใบหนึ่งโผล่ออกมา
การ์ดวานรยักษ์หัวขาดใบเดิมเปลี่ยนเป็นการ์ดใบใหม่แล้ว ด้านหน้าของมันคือรูปหัววานรยักษ์ขนเหลืองหนึ่งหัวกับแขนที่มีขนสีเทาเข้มหนึ่งข้าง ด้านหลังกลายเป็น...
[ฝูงวานรพิการ (ระดับนอร์มอล)]
พลังโจมตี (C)
พลังป้องกัน (D)
พลังชีวิต (D)
พละกำลัง (C)
ความเร็ว (D)
พลังพิเศษ (1. รวมพลวานร)
นอกจากมีพลังพิเศษรวมพลวานรเพิ่มขึ้นมาก็แทบไม่เปลี่ยนไปจากการ์ดวานรยักษ์หัวขาดของเดิมแต่อย่างใด
หูฮวนผสานการ์ดใหม่เอี่ยมใบนี้เข้าไปในร่าง เมื่อครู่เขาทดลองผสานการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดทั้งสองใบแล้ว แต่กลับล้มเหลว
หูฮวนรู้สึกลางๆ ว่าคงเป็นเพราะระดับของเถาวัลย์ดูดเลือดต่ำเกินไป พวกมันจึงไม่มีช่องทางให้เพิ่มระดับ ดังนั้นพวกมันจึงไม่อาจรวมเป็นใบเดียวได้
เส้นทางที่รถบรรทุกเจี่ยฟั่งแล่นไปมีระบบอย่างยิ่ง หลัวซื่อไห่คุมพวงมาลัยลาดตระเวนอยู่ยี่สิบนาที จากนั้นก็แล่นออกมาจากเงาแห่งสรรพสิ่งอีกหน เขาให้ทุกคนพักผ่อนอยู่ที่เดิม เห็นชัดว่าพวกเขายังต้องค้นหาต่อ ไม่ล่าถอยกลับไปง่ายๆ เช่นนี้
หูฮวนลังเลครู่หนึ่งก็ไปหาหลัวซื่อไห่แล้วสารภาพอย่างอับอาย “ครูฝึก ผมไม่ได้ปกป้องพี่กงเสวี่ยให้ดี แล้วยังทำปืนหายไปด้วย”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 22 สายพลังเทวมาร
หลัวซื่อไห่บอกอย่างอ่อนโยน “ทำภารกิจสู้รบหนแรก นายทำผลงานได้ไม่เลวแล้ว ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดมากเกินไป เรื่องทำปืนหายทำรายงานสักฉบับก็พอ อาวุธสำหรับต่อสู้ที่ทำหายในเงาแห่งสรรพสิ่งไม่มีบทลงโทษ”
หูฮวนลังเลครู่หนึ่งก็ถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ที่นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่หรือครับ”
หลัวซื่อไห่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก็ตอบว่า “ตอนนี้ยังไม่รู้ สถานการณ์ตอนนี้ทำได้แต่ลองสืบหาในอาณาเขตที่ขยายใหญ่ขึ้นของเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดเท่านั้น ปกติแล้วสถานการณ์แบบนี้จะหมายถึงที่แห่งนี้กำลังจะมีปีศาจที่แข็งแกร่งสักตัวถือกำเนิด พวกเราจัดการเคสแบบนี้ไม่ได้ จำเป็นต้องรายงานเบื้องบน รอให้กองทัพส่งกำลังเสริมที่แข็งแกร่งกว่ามา...
...ก่อนหน้านั้นพวกเราต้องพยายามตรวจสอบสถานการณ์ให้กระจ่างมากที่สุด เพื่อที่หน่วยรบที่มารับช่วงต่อสู้ทีหลังจะได้ทำงานสะดวก ลดความสูญเสียที่เกิดขึ้นเพราะไม่รู้สถานการณ์”
หูฮวนเงียบไปครู่หนึ่ง เหตุที่เขามาหาหลัวซื่อไห่ย่อมไม่ใช่เพราะเรื่องพวกนี้ เขารวบรวมความกล้าที่มีอยู่น้อยนิดถามคำถามที่กังวลใจออกมา “ครูฝึก ผมได้ของบางอย่างมาจากด้านในเงาแห่งสรรพสิ่ง ต้องมอบให้เบื้องบน หรือต้องจัดการยังไงครับ”
หลัวซื่อไห่ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายศีรษะช้าๆ ตอบว่า “เบื้องบนตั้งกฎไว้ว่าของที่ได้มาจากในเงาแห่งสรรพสิ่งนับเป็นของรางวัลจากการต่อสู้ ถือว่าเป็นกรรมสิทธิ์ของแต่ละคน...
...เว้นเสียแต่ว่าของชิ้นนั้นจะส่งผลต่อความปลอดภัยของประเทศชาติและประชาชน ถ้าไม่ใช่กรณีนั้นก็ไม่จำเป็นต้องจัดการเป็นพิเศษ”
หลัวซื่อไห่คิดครู่หนึ่งก็เสริมอีกว่า “กฎข้อนี้ใช้กับสิ่งของเท่านั้น ไม่รวมถึงสิ่งมีชีวิต ถ้านายอยากเลี้ยงปีศาจสักตัวนั่นไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน ปีศาจตัวนั้นจำเป็นต้องส่งมอบให้เบื้องบนส่งต่อไปวิจัยที่คุนหลุน”
หูฮวนถอนหายใจอย่างโล่งอก หลัวซื่อไห่ประหลาดใจเล็กน้อย ถามมาขึ้นว่า “เจ้าหนู นายได้ของแปลกๆ อะไรมาจริงเหรอ เอาออกมาให้ฉันดูหน่อยสิ”
หูฮวนลังเลครู่หนึ่งก็หยิบ...การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือด การ์ดเทววัตถุที่ได้มาใหม่ให้หลัวซื่อไห่พลางบอกเสียงเบา “ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากยกให้ผู้หมู่เจ็ด...ผมรู้ว่าเขาไม่อยากไปจากกองพลมังกรเร้น”
หลัวซื่อไห่รับการ์ดมา ในใจตกตะลึงเล็กน้อย จริงอยู่ที่หลังจากสังหารปีศาจในเงาแห่งสรรพสิ่งแล้วอาจมีโอกาสน้อยนิดที่จะได้ ‘แก่นพลัง’ ที่รวมตัวเป็นวัตถุแข็งอยู่ในร่างของปีศาจ
แต่ปกติแล้วพวกมันล้วนเป็นวัตถุดิบที่ต้องผ่านการจัดการถึงจะสร้างเป็นอาวุธ หรือเป็นของที่ใช้ประโยชน์พิเศษได้ แบบที่ก่อตัวเป็นรูปร่างการ์ดโดยตรงแบบนี้ เขาก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
เขาพลิกไปพลิกมาดูอยู่พักหนึ่งก็พูดขึ้นมาเบาๆ ว่า “นี่มันการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมาร!”
หูฮวนถามขึ้นมาหนึ่งประโยค “สายพลังเทวมารจากในเจ็ดขั้นสิบห้าสายพลังหรือครับ”
หลัวซื่อไห่ถอนหายใจ ตอบเบาๆ ว่า “ใช่แล้ว!”
“สายพลังเทวมารถูกพบในแดนตะวันออก คนที่ค้นพบตอนแรกยังเคยร่วมมือกับพวกเราอยู่ แต่ต่อมาเขากลับออกเดินทางไกลไปยังโพ้นทะเล ทำให้กองพลมังกรเร้นของพวกเราไม่อาจเข้าใจเคล็ดลับของการฝึกบำเพ็ญของสายพลังนี้ได้”
หลัวซื่อไห่ดีดการ์ดใบนี้แล้วบอกว่า “นายยังใช้งานมันไม่เป็น ถึงไม่รู้ความล้ำค่าของมัน การ์ดใบนี้ทำให้นายกลายเป็นผู้ถือครองพลังได้ทันที มันมีพลังพิเศษมากถึงสองอย่าง นายแน่ใจนะว่าจะทิ้งมัน”
หูฮวนพยักหน้า ตอบว่า “ผมเป็นนักรบ! ไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอกครับ”
หลัวซื่อไห่คิดไม่ถึงเล็กน้อย เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เก็บการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดไปแล้วบอกเสียงเบาว่า “ของที่เพิ่มจำนวนผู้ถือครองพลังได้หนึ่งคนแบบนี้ ถ้าฉันรายงานหน่วยงาน มีโอกาสมากที่พวกเขาจะมอบตราเกียรติยศขั้นสามให้นาย”
เขาตบหัวไหล่หูฮวนแล้วหมุนตัวเดินไปหาผู้หมู่เจ็ด
เซียวเจี้ยนเซิงกำลังพักเอาแรงอยู่ พลทหารระดับเขาย่อมทราบถึงความสำคัญของการพักผ่อน การสู้รบมักจะดำเนินต่อเนื่องยาวนาน พลทหารที่รู้จักเก็บออมพละกำลัง พักสั่งสมเรี่ยวแรงถึงจะมีโอกาสยืนหยัดอยู่จนถึงสุดท้าย
หลัวซื่อไห่ในฐานะครูฝึกย่อมลำเอียงรักทหารในสังกัดของตนเองมากกว่าอยู่บ้าง
หูฮวนไม่รู้ แต่เขารู้แก่ใจดี หากการ์ดใบนี้ถูกส่งมอบให้เบื้องบน หน่วยงานย่อมทำไปตามกระบวนการและจัดสรรมันให้แก่คนที่ต้องการ ไม่แน่ว่ามันจะตกมาถึงมือเซียวเจี้ยนเซิง
การจัดสรรของหน่วยงานย่อมไม่มีใครกล้าบอกว่าไม่ยุติธรรม
แต่หากเขามอบให้เซียวเจี้ยนเซิงตอนนี้แล้วค่อยรายงาน ทุกสิ่งก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว เพราะไม่ว่าอย่างไรการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ก็เป็น ‘ของใช้แล้วทิ้ง’
หลัวซื่อไห่ไม่รู้ว่าหูฮวนไม่เพียงผสานการ์ดเทววัตถุเข้าไปในร่างกายได้ แต่ยังดึงออกมาได้ตามใจอีกด้วย หากเขารู้คงตกใจจนคางร่วงลงมาแล้ว
ในข้อมูลของแต่ละประเทศตอนนี้ ผู้ถือครองพลังสายเทวมารเป็นตัวตนที่ลึกลับที่สุดในหมู่ผู้ถือครองพลังสายต่างๆ ไม่เคยมีคนนอกล่วงรู้กระบวนการสร้างวัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมาร วิธีการนั้นถ่ายทอดสืบต่อกันในสมาคมและองค์กรอย่างลับๆ เท่านั้น
หลัวซื่อไห่เคยได้ยินมาว่ากลุ่มของผู้ถือครองพลังสายเทวมารมีผู้นำอยู่สองคน คนหนึ่งแซ่ซุน คนหนึ่งแซ่หู ประวัติความเป็นมาของพวกเขาทั้งคู่ลึกลับอย่างยิ่ง คนหนึ่งในนั้นได้ยินมาว่าสิ้นอายุขัย ตายจากไปนานแล้ว ส่วนอีกคนหนึ่งกลับมีชีวิตอยู่มาได้ถึงหนึ่งร้อยกว่าปี
แน่นอนว่าหนึ่งร้อยกว่าปีที่ว่านี้ไม่ใช่ตัวเลขที่แม่นยำนัก มันบอกได้เพียงว่าช่วงเวลาที่คนผู้นี้ปรากฏตัวออกมาให้ถูกบันทึกยาวนานเพียงหนึ่งร้อยกว่าปีเท่านั้น ส่วนตัวเขาจะมีอายุขัยมานานเท่าใดแล้ว เรื่องนั้นไม่มีผู้ใดล่วงรู้
หลัวซื่อไห่ตบหลังเซียวเจี้ยนเซิง เซียวเจี้ยนเซิงพลันรู้สึกกลางหลังเย็นวูบ พลังประหลาดสายหนึ่งกำลังกัดกินเข้ามา เขาตกตะลึง กำลังจะผลักไสมันออกไปตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของหลัวซื่อไห่บอกว่า “นี่เป็นของขวัญที่หูฮวนมอบให้นาย ถือเสียว่าเป็นค่าครูที่นายสอนวิชาหมัดให้เขา”
เซียวเจี้ยนเซิงยิ้มอย่างคิดไม่ถึง ตอบว่า “ผมจะออกจากกองพลอยู่แล้ว เหลือวิชาหมัดไว้ให้คนในกองพลเป็นความปรารถนาประการหนึ่งของผม ต้องมีค่าครูอะไรเล่า...สิ่งนี้คืออะไร”
“การ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมาร”
“อะไรนะ”
“อย่าให้อารมณ์ปั่นป่วน ลองผสานมันเข้ากับร่างกายดู ถ้านายล้มเหลว ฉันคงต้องถูกลงโทษ”
แบ่งสันของที่ได้จากการต่อสู้ที่ต้องมอบให้เบื้องบนโดยพลการ หากผู้หมู่เจ็ดเซียวเจี้ยนเซิงกลายเป็นผู้ปลุกพลังสำเร็จ เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป หากเขาได้ดียิ่งกว่านั้น ได้พลังพิเศษสองชนิดมาครอบครอง หลัวซื่อไห่ยังอาจจะได้รางวัลอีกด้วย
แต่หากเสียเปล่าไปเช่นนี้ เขาย่อมต้องรับผิดชอบ...
เซียวเจี้ยนเซิงไม่กล้าชักช้า เขาใช้เคล็ดวิชาหายใจของวิชาหมัดรวบรวมสมาธิ พยายามบังคับพลังประหลาดสายนั้นในร่างกาย
หลัวซื่อไห่เองก็ฝ่ามือชื้นเหงื่อเช่นกัน เขาเคยเห็นข้อมูลการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมารแต่ในรายงานของหน่วยเท่านั้น ได้ยินว่าการจะสร้างการ์ดสักใบลำบากมากอย่างยิ่ง แต่ละปีทั่วทั้งโลกมีการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ถูกสร้างออกมาเพียงหลักหน่วยเท่านั้น ส่วนใหญ่มักจะถูกรัฐบาลของประเทศต่างๆ หรือไม่ก็กลุ่มบริษัทข้ามชาติซื้อไปในราคาสูง ใช้ฝึกฝนผู้ถือครองพลังของพวกเขาเอง
รัฐบาลของประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนก็เคยลองพยายามไปประมูลการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ที่ต่างประเทศ แต่ก็ล้มเหลวกลับมาแทบทุกครั้งเพราะเงินทุนไม่พอ
ของสิ่งนี้เป็นสิ่งมหัศจรรย์ที่สร้างผู้ถือครองพลังได้ง่ายดายที่สุด
เซียวเจี้ยนเซิงเกิดมาในตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ อีกทั้งยังเป็นหัวกะทิในกองทัพ หลังจากผ่านการทำพิธีกรรมสามหน เขาก็อยู่ห่างจากการปลุกพลังอีกเพียงเส้นบางๆ เท่านั้น
แต่เพราะกฎของกองพลมังกรเร้น เขาจึงไม่มีโอกาสพยายามต่อ อีกทั้งเบื้องบนก็ไม่มอบทรัพยากรมากกว่านี้ให้เขาแล้ว ผู้หมู่เจ็ดคนนี้จึงได้แต่ฝืนทนอยู่ต่อจนถึงกำหนดเวลาแล้วออกจากกองพลไปอย่างเงียบๆ
หนนี้ เขาทราบว่าโอกาสได้มายากยิ่ง เขาจึงกดปัญหาทั้งหมดลงไปไว้ในก้นบึ้งหัวใจ
ทหารของกองพลมังกรเร้นล้วนผ่านการฝึกฝนมาสารพัดรูปแบบ พวกเขารู้ว่าควรใช้วัตถุพิเศษ ยา หรือพิธีกรรมอย่างไร เพียงแต่ทุกคนใช่ว่าจะมีโอกาสได้ลองใช้ก็เท่านั้น


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 23 ต้นตอของความผิดปกติ
หูฮวนเองก็คิดไม่ถึงว่าหลัวซื่อไห่จะตัดสินใจเด็ดขาดแบบนี้ เขายกการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดให้ผู้หมู่เจ็ดเซียวเจี้ยนเซิงตรงนั้นเลย
เขาตะลึงเล็กน้อย แต่เดี๋ยวเดียวก็เข้าใจ พวกเขายังทำภารกิจสู้รบอยู่ อาจต้องเผชิญกับสิ่งประหลาดในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอีกก็เป็นได้ หากทำให้ผู้หมู่เจ็ดเซียวเจี้ยนเซิงกลายเป็นผู้ถือครองพลังตอนนี้ พวกเขาก็อาจมีพลทหารรอดจากการต่อสู้ที่จะเกิดหลังจากนี้มากขึ้น
หากในเวลาเช่นนี้ยังจะขี้เหนียวอีกก็ต้องรู้สึกละอายใจกันบ้างแล้ว หลัวซื่อไห่จะขี้เหนียวได้อย่างไรเล่า
หากไม่ใช่ว่าตัวหูฮวนเองจำเป็นต้องใช้ เขาก็เกือบจะเอาการ์ดเทววัตถุสองใบที่เหลือออกมายกให้แล้ว
หวังว่า...การกระทำเล็กๆ นี่ของฉันจะทำให้ภารกิจหนนี้มีคนตายน้อยลงสักหลายๆ คน
หูฮวนไม่ได้ยกการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดให้ไปเพราะความรู้สึกชั่ววูบ แต่เขารู้สึกสะเทือนใจกับการสละชีพของทหารทั้งสองนายนั้นจากใจจริง
หากเขาไม่ทำอะไรบางอย่าง ไม่ว่าอย่างไรก็คงยากจะทำใจได้
เซียวเจี้ยนเซิงพรูลมหายใจแผ่วเบา กระดูกทั้งร่างของเขาราวกับกำลังขยับเคลื่อนหลุดจากกัน เสียงกึกๆ ดังกังวานต่อเนื่อง จากนั้นก็ประกอบเข้ากันใหม่เป็นร่างเดียวอีกหน เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย บนใบหน้ามีแต่รอยยิ้ม เอ่ยเสียงเบาว่า “ที่แท้ลมปราณหกประสานของตระกูลเซียวของผมก็ฝึกสำเร็จได้จริงๆ”
เขาเอื้อมมือลงไปที่พื้น ก้อนหินที่อยู่ห่างจากปลายนิ้วครึ่งชุ่นก้อนหนึ่งระเบิดกระจุยอย่างเงียบเชียบ
หลัวซื่อไห่เคร่งเครียดเสียยิ่งกว่าเขา เอ็ดเสียงดัง “ไม่ต้องโชว์เจ้านี่ให้ฉันดู นายปลุกพลังสำเร็จหรือเปล่า...ครอบครองพลังพิเศษของการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ได้ไหม”
เซียวเจี้ยนเซิงก้มหน้าสัมผัสดูครู่หนึ่งก็ยิ้มน้อยๆ ตอบว่า “ไม่นับว่าสำเร็จโดยสมบูรณ์ ผมได้วิชาดำดินมาเพียงอย่างเดียว วิชาสูบโลหิตหายไปแล้ว”
หลัวซื่อไห่ถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วหัวเราะพลางก่นด่า “รักษาพลังพิเศษไว้ได้อย่างหนึ่งก็นับว่านายทำสำเร็จครั้งใหญ่แล้ว นายยังคิดจะเหมาพลังพิเศษสองอย่างอีกเหรอ แม้แต่ฉันยังไม่มีพลังพิเศษอย่างที่สองเลย”
เซียวเจี้ยนเซิงยิ้มงดงาม ตอบว่า “ตอนนี้ผมเป็นถู่สิงซุน[footnoteRef:1]แล้ว คุณต้องเกรงใจผมสักหน่อย” [1: ถู่สิงซุน ตัวละครในนิยายสมัยราชวงศ์หมิงเรื่อง เฟิงเสินเหยี่ยนอี้ หรือชื่อไทยคือห้องสิน เขามีฝีมือสูงส่ง ใช้พลองเหล็กเป็นอาวุธ เชี่ยวชาญวิชาดำดิน หนึ่งวันดำดินเดินทางได้นับพันลี้]
หลัวซื่อไห่ยกเท้าขึ้นมาเตะเขา เซียวเจี้ยนเซิงโยกตัวหลบ
หากไม่ใช่เพราะว่าหลัวซื่อไห่เป็นผู้ถือครองพลัง เรื่องหมัดมวยเพียงอย่างเดียว เซียวเจี้ยนเซิงย่อมไม่กลัวครูฝึกคนนี้
ทั้งสองคนหัวเราะเสียงไม่ดังไม่เบา แต่เห็นชัดว่าค่อนข้างผ่อนคลาย
เซียวเจี้ยนเซิงเหลือบมองหูฮวนที่อยู่ไม่ไกลแล้วถามเสียงเบาว่า “เด็กคนนั้นมีการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ได้ยังไง”
หลัวซื่อไห่ส่ายหน้า ตอบว่า “แต่เดิมเงาแห่งสรรพสิ่งก็แปลกประหลาดอยู่แล้ว คนบางคนก็โชคดี ได้ของมหัศจรรย์บางอย่างมา เด็กคนนี้ก็น่าจะเป็นคนที่โชคดีไม่เลวคนหนึ่ง”
เซียวเจี้ยนเซิงรู้สึกว่าหลัวซื่อไห่พูดมีเหตุผล หูฮวนเป็นคนที่เยี่ยนเสี่ยวซีช่วยกลับมา แล้วยังได้เขาสั่งสอนวิชาหมัดมวยให้กับมือ แม้เพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน แต่เขาก็ถือว่าอีกฝ่ายเป็นลูกหลานรุ่นหลังของตนเองนานแล้ว อีกฝ่ายย่อมเชื่อถือได้
เซียวเจี้ยนเซิงยืดเหยียดร่างกาย กระซิบเสียงเบาว่า “ต้องขอบคุณเขา ไม่อย่างนั้นผมคงต้องออกจากกองพลแน่ กลับไปคุณก็ช่วยผมเขียนรายงานหน่อยแล้วกัน”
หลั่วซื่อไห่หัวเราะหึๆ ไม่ตอบเขา แต่ทั้งสองคนรู้ว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบ หลัวซื่อไห่ตะโกนบอกพลทหารที่พักผ่อนอยู่ “ลุกๆ เข้าไปในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอีกรอบ”
พลทหารทั้งหลายต่างทยอยขึ้นไปนั่งบนรถเจี่ยฟั่ง เหล่าจางผู้มีรูปร่างปานกลาง ขนคิ้วดวงตาดำขลับขยับเข้ามาใกล้ๆ เซียวเจี้ยนเซิงแล้วหัวเราะหึๆ พูดขึ้นมาว่า “นายนี่มันโชคดีจริง จู่ๆ ก็พบเรื่องดีๆ แบบนี้”
ตอนที่หลัวซื่อไห่ลงมือ เขาไม่ได้หลบซ่อน ทุกคนจึงเห็นอยู่กับตา แม้จะดีใจแทนเซียวเจี้ยนเซิง แต่หากจะบอกว่าไม่อิจฉา นั่นก็คงเป็นไปไม่ได้
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะหึๆ ตอบว่า “เหล่าจาง นายอิจฉาไปก็ไม่มีประโยชน์ พี่ชายคนนี้ก็โชคดีแบบนี้แหละ”
เหล่าจางก็เป็นผู้หมู่เหมือนกันกับเซียวเจี้ยนเซิง เขาชื่อว่าจางจวี้หวา เป็นผู้ฝึกวิชาหมัดสายหนึ่งของเส้าหลินเหมือนกัน เพียงแต่วิชาหมัดที่เขาร่ำเรียนมาแข็งกร้าวรุนแรงกว่า
แม้แต่หูฮวนที่ค่าปลุกพลังหกสิบห้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์ก็ยังถูกกระบวนท่าภูผาเหล็กของเขากระแทกจนล้มหน้าคว่ำ นี่บ่งบอกถึงความทรงพลังของวิชาหมัดของคนคนนี้
เขายังมีโอกาสผ่านพิธีกรรมอีกหน แต่เขากลับไม่มั่นใจเลยสักนิด อย่างไรเสียโอกาสปลุกพลังก็ต่ำเหลือเกิน มีโอกาสเพียงเจ็ดในหมื่นเท่านั้น
จางจวี้หวาอดอิจฉาตาร้อนไม่ได้ เขาเอี้ยวศีรษะไปพูดกับหูฮวน “หาการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์มาให้เหล่าจางคนนี้อีกสักใบสิ เดี๋ยวฉันจะสอนหกกระบวนท่าโค่นขุนเขาของถนัดให้นายเอง”
ยังไม่ทันที่หูฮวนจะตอบ เซียวเจี้ยนเซิงก็ว่าอย่างดูแคลน “นายพูดคำนี้ออกมาไม่อายบ้างเหรอ หกกระบวนท่าโค่นขุนเขาจะเอามาเทียบกับการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมารได้ยังไง”
หน้าแก่ๆ ของจางจวี้หวาแดงแปร๊ด เขาจะไม่รู้ได้อย่างไร ต่อให้วิชาหมัดของตนร้ายกาจอีกเท่าใดก็เทียบกับเจ้าสิ่งนี้ไม่ได้จริงๆ ขนาดประเทศทุ่มทุนมหาศาลยังประมูลมาไม่ได้สักใบ
เขาเอ่ยอย่างขัดเขิน “เป็นสหายร่วมรบกันไม่ใช่หรือไง จะมาคิดเล็กคิดน้อยกับเหล่าจางคนนี้เหรอ”
จางจวี้หวาเอื้อมมือไปตบไหล่หูฮวนแล้วบอกว่า “เอายังไง ตกลงหรือเปล่า”
หูฮวนกำลังคิดเพ้อเจ้อใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความทรงจำในสมองของเขาเหมือนจะนึกภาพขวดใบหนึ่งที่ใช้บ่มของดีบางอย่างขึ้นมาได้
ดังนั้นพอถูกจางจวี้หวาตบเข้าให้ทีหนึ่ง เขาจึงเกือบร่วงตกจากรถ แต่โชคยังดีพลทหารคนหนึ่งด้านข้างดึงเอาไว้จนกลับมาตั้งหลักได้
จางจวี้หวารู้สึกผิดนิดหน่อย จึงปลอบว่า “อยู่ในเงาแห่งสรรพสิ่งต้องระวังให้มากกว่านี้ ที่นั่นสถานการณ์เปลี่ยนแปลงได้สารพัด อาจเกิดเรื่องได้ตลอดเวลา”
เขาเพิ่งเอ่ยจบ เบื้องหน้าของทุกคนก็ดำมืด พวกเขาเข้ามาในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอีกหนแล้ว
เยี่ยนเสี่ยวซีตวาดเบาๆ “ทุกคนเลิกคุยกันได้แล้ว”
พลทหารเหล่านี้เงียบขรึมทันที ไม่มีผู้ใดพูดอะไรอีก
หนนี้รถบรรทุกเจี่ยฟั่งแล่นมาได้ไม่กี่กิโลเมตรก็ได้ยินเสียงกรีดร้องประหลาดดังขึ้นเบื้องหน้า หลังจากนั้นก็มีไอดำสายหนึ่งพุ่งขึ้นฟ้า
หลัวซื่อไห่ส่งสัญญาณมือ เยี่ยนเสี่ยวซีกับสวีเช่อกระโดดลงจากรถบรรทุกออกไปสำรวจด้านหน้า เห็นชัดว่าสมรรถภาพร่างกายของสวีเช่อสู้เยี่ยนเสี่ยวซีไม่ได้ ดังนั้นไม่นานเขาจึงถูกทิ้งห่างหลายสิบเมตร
หูฮวนลอบผสานการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดเข้ามาในร่างเงียบๆ ตอนนี้เขาไม่มีอาวุธ มองซ้ายมองขวาก็ได้แต่ยอมแพ้อย่างคับแค้นใจ บนรถมีอาวุธอยู่ทั่วทุกที่ แต่ทุกชิ้นมีเจ้าของแล้วทั้งนั้น เขาจึงเตรียมใจว่าจะต้องต่อสู้ด้วยมือเปล่ากับกำปั้น
เยี่ยนเสี่ยวซีสำรวจเส้นทางไปได้ระยะหนึ่งแล้ว หอกเจตจิตอสนีบาตเก็บอยู่ในคอเสื้อ เมื่อครู่เธอใช้มันแทงวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มไปหนึ่งหอก ใช้พลังวิญญาณของอาวุธวิเศษชิ้นนี้ไปหมดแล้ว เวลานี้จึงใช้อีกไม่ได้
เธอถอนหายใจแล้วได้แต่จับดาบปลายปืนในมือเอาไว้แน่น
เยี่ยนเสี่ยวซีวิ่งออกไปได้สิบกว่านาที ทันใดนั้นแววตาของเธอก็ตื่นตระหนก เธอเห็นแมลงสีดำหน้าตาประหลาดจำนวนนับไม่ถ้วนโบยบินอยู่เต็มท้องฟ้า พวกมันรวมตัวกันกลายเป็นเมฆแมลงสีดำทอดยาวต่อกันหลายกิโลเมตร
แม้เมฆแมลงที่ทอดยาวหลายกิโลเมตรนี่จะยังสู้ตั๊กแตนระบาดในโลกแห่งความเป็นจริงไม่ได้ แต่แมลงที่บินทอดยาวหลายสิบกิโลเมตร มีจำนวนชวนหวาดหวั่นนับสิบล้านตัวก็ยังคงดูยิ่งใหญ่อลังการอยู่ดี
ใต้เมฆแมลง ไอดำสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาไม่หยุด
ไม่ว่าจะหมู่เมฆแมลงหรือไอดำนั่นต่างแผ่คลื่นพลังวิญญาณที่น่าหวาดกลัวออกมามากกว่าวานรยักษ์ที่หูฮวนพบมาสองหนอย่างยิ่ง
เยี่ยนเสี่ยวซีไม่กล้าบุ่มบ่าม เธอรีบหยุดฝีเท้า สวีเช่อตามมาทันช้ากว่าเล็กน้อย เมื่อเห็นหมู่เมฆแมลงกับไอดำที่กำลังต่อสู้กันอยู่ไกลๆ เขาก็สูดลมหายใจเย็นยะเยือกเข้าปอดอย่างห้ามตัวเองไม่ได้แล้วพึมพำออกมาเบาๆ “นี่คือต้นเหตุของความผิดปกติในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดเหรอ”
เยี่ยนเสี่ยวซีตอบเสียงเบา “ยังไม่รู้ แต่ต้องมีความเกี่ยวข้องแน่นอน ความแข็งแกร่งของคลื่นพลังวิญญาณของเจ้าสองตัวนี้เกือบจะทัดเทียมกับราชาวานรแล้ว ราชาวานรหลับใหลมานานแล้ว แต่พวกมันกำลังตื่นอยู่...ถ้าพวกมันบุกเข้าไปในโลกแห่งความเป็นจริงล่ะก็ ไม่รู้ว่าจะมีคนตายสักกี่คน”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 24 นับแต่โบราณวีรบุรุษล้วนฉายแววแต่เยาว์วัย
สวีเช่อสีหน้าย่ำแย่ พูดขึ้นมาว่า “พวกเรารับมือไม่ไหวหรอก”
เยี่ยนเสี่ยวซีถอนหายใจ พลางพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดของสหายร่วมรบ คนที่แข็งแกร่งที่สุดในหน่วยกองพลมังกรเร้นประจำเมืองเอกมณฑลแห่งนี้ก็คือตัวเธอเอง ตอนนี้หอกเจตจิตเพิ่งจะใช้พลังวิญญาณหมด ความสามารถในการต่อสู้ของเธอไม่ได้อยู่ในจุดสูงสุด
ต่อให้ความสามารถของเธออยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ดี เยี่ยนเสี่ยวซีก็ไม่รู้ว่าสมควรจะรับมือกับกลุ่มเมฆแมลงประหลาดนี่อย่างไร ส่วนไอดำข้างใต้กลุ่มเมฆแมลง เธอยิ่งไม่อยากไปเผชิญหน้าสักนิด
“ฉันก็สู้ได้แค่ลิงธรรมดาเท่านั้น สถานการณ์แบบนี้คงได้แต่รอเบื้องบนส่งกำลังเสริมมาแล้ว”
ไม่นานหลัวซื่อไห่ก็ขับรถตามมาถึง เขากระโดดลงจากรถบรรทุกเจี่ยฟั่งแล้วทอดสายตามองครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ฉันจะเข้าไปสำรวจใกล้ๆ สักหน่อย พวกนายเฝ้าอยู่ตรงนี้”
หลัวซื่อไห่มีวิชากระจกวารีอำพราง เขาเหมาะกับบทบาททหารสอดแนมมากที่สุด
เยี่ยนเสี่ยวซีกับสวีเช่อถอยกลับไปที่รถบรรทุกเจี่ยฟั่ง พวกเขาเฝ้าอุปกรณ์สื่อสารทั้งสองชิ้นไว้ พวกเขาต่างไม่ใช่แมพเปอร์ เข้าออกเงาแห่งสรรพสิ่งตามใจไม่ได้ ทำได้เพียงใช้วิธีโง่เขลาที่สุดฝ่าทะลุเขตผนึก
ระยะห่างระหว่างเงาแห่งสรรพสิ่งกับโลกภายนอกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง บางทีโรงงานร้างธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง เมื่ออยู่ที่นี่อาจจะขยายใหญ่กลายเป็นหลายสิบกิโลเมตร หากไม่มีเครื่องมือสื่อสาร ความอันตรายก็จะเพิ่มมากขึ้นอย่างยิ่ง บางทีพวกเขาอาจจะหลงติดอยู่ในที่แห่งนี้
หูฮวนหลบอยู่ในกระบะท้ายรถ เขาคอยสังเกตอยู่เงียบๆ ในโลกที่แปลกประหลาดและพิสดารแห่งนี้ สรรพสิ่งล้วนเป็นสีขาวดำ พืชพันธุ์ประหลาดนับไม่ถ้วนงอกงามอยู่บนทุ่งรกร้าง บางครั้งก็มองเห็นพืชสองต้นพันรัดอยู่ด้วยกันและกำลังฉีกกระชากกันเอง
เงาแห่งสรรพสิ่งเป็นเงาสะท้อนของโลกแห่งความเป็นจริง ปัจจุบันยังไม่มีวิธีการใดจัดการปัญหาเงาแห่งสรรพสิ่งรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงได้อย่างสมบูรณ์ ทำได้แต่ใช้เขตผนึกขัดขวางการแผ่ขยายของเงาแห่งสรรพสิ่งที่กัดกินโลกเท่านั้น
เพื่อไม่ให้เขตผนึกเกิดปัญหา พื้นที่ในโลกความเป็นจริงที่ทับซ้อนกับเขตผนึกต่างต้องอพยพย้ายแทบทั้งสิ้น โรงงานต้องย้ายโรงงาน ชาวบ้านต้องย้ายบ้าน โรงเรียนก็ต้องย้าย...
ทั้งยังต้องคอยปฏิบัติภารกิจ ‘กำจัด’ ในสถานที่เหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา เพื่อพยายามไม่ให้ในสถานที่เหล่านี้มีแมลง สัตว์ตัวเล็กตัวน้อยต่างๆ หลงเข้ามา ไม่เช่นนั้นไม่แน่ว่าเงาสะท้อนของพวกมันในเงาแห่งสรรพสิ่งอาจจะเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าหวาดกลัวอย่างที่สุดบางอย่างก็เป็นได้
ก็เพราะเหตุนี้ เขตผนึกจึงมีสัตว์น้อยยิ่งนัก แต่เมื่อมีสัตว์โผล่ขึ้นมาทีก็มักจะเป็นปีศาจที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง
“เอ๋!”
ทันใดนั้นหูฮวนก็พบว่ามีจุดสีดำบินลอยมาจุดหนึ่ง เขาเพ่งสายตามองจึงเห็นว่ามันเป็นแมลงมีปีกตัวหนึ่ง เขาคิดในใจว่าแมลงที่อยู่ในโลกแห่งนี้ ต้องเป็นตัวประหลาดบางอย่างแน่
เขาแอบเอื้อมมือออกมากวักพร้อมกับใช้วิชาสูบโลหิต แมลงน้อยตัวนี้เหมือนชนถูกกำแพงล่องหน จู่ๆ มันก็ทิ้งหัวดิ่งลงเบื้องล่าง
หูฮวนไม่รู้สึกว่าตนเองดูดพลังชีวิตมาได้สักเท่าใดนัก เขาเดาว่าแมลงน้อยหนึ่งตัวคงมีพลังชีวิตน้อยเกินไป ดังนั้นมันจึงไม่มีผลอะไรมากนัก
หูฮวนจัดการแมลงน้อยตัวนี้เสร็จก็ใคร่ครวญว่าจะบอกทุกคนดีหรือไม่ ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงหลัวซื่อไห่ตะโกนดังลั่น “รีบถอยเร็ว!”
อากาศสั่นไหวเบาๆ ร่างกำยำหนาเหมือนบานประตูของหลัวซื่อไห่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าทุกคน
เขาคำรามเสียงดังอย่างตื่นตระหนกแล้วกระโดดขึ้นมาบนเจ้าแก่เจี่ยฟั่ง
สวีเช่อที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับตลอดเวลาออกรถอย่างไม่ลังเลสักนิด รถบรรทุกเจี่ยฟั่งเก่ากึกหันหัวกลับแล่นย้อนกลับไปตามทางที่วิ่งมา
เยี่ยนเสี่ยวซียังไม่ทันถามสักคำก็เห็นเมฆแมลงก้อนเล็กก้อนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ตามมาติดๆ อยู่ด้านหลัง
หลัวซื่อไห่คว้ามือจับประตูรถแล้วเหวี่ยงตัวขึ้นมาบนกระบะหลัง เขาตะโกนบอกพลทหารทุกนายว่า “ถอดเสื้อออก ถ้าเห็นมีแมลงไต่ขึ้นมาก็รีบปัดออกซะ อย่าให้แมลงพวกนี้ไต่ขึ้นมาบนตัว! แมลงพวกนี้มีพิษรุนแรงมาก ถ้าถูกกัดเข้า มีโอกาสแปดเก้าในสิบส่วนที่จะรักษาไม่ได้แล้ว”
เซียวเจี้ยนเซิงสังเกตเห็นความผิดปกติ เขาคว้าตัวหลัวซื่อไห่ทันที จากนั้นก็พบว่าสหายร่วมรบเฒ่าคนนี้ร้อนผ่าวไปทั้งร่างและตัวสั่นไม่หยุด เขาร้องอย่างตกใจ “คุณถูกกัดมาเหรอ”
หลัวซื่อไห่พยักหน้าอย่างยากลำบาก จากนั้นเขาก็ล้วงกล่องบุหรี่เหล็กกล่องหนึ่งออกมาส่งให้เซียวเจี้ยนเซิง บอกว่า “ฉันจับมาได้ตัวหนึ่ง นายช่วยเก็บไว้แทนฉันที กลับไปก็มอบให้เบื้องบน ดูซิว่าพวกคุนหลุนจะวิจัยอะไรออกมาได้บ้างหรือเปล่า”
เซียวเจี้ยนเซิงไม่พูดอะไร เขาเก็บกล่องบุหรี่เหล็กไว้อย่างดี ยุคนี้มีบุหรี่เพียงไม่กี่แบบเท่านั้น กล่องบุหรี่ก็มีแต่ทรงกระบอกกลมที่ทำจากเหล็ก บนตัวพวกเขาต่างก็พกกันมาคนละหลายกล่อง กล่องบุหรี่เหล็กประเภทนี้เป็นสิ่งที่เบื้องบนแจกจ่ายมาให้เพื่อให้พวกเขาใช้เก็บรวบรวมเป้าหมายที่น่าจะมีคุณค่าด้านในเงาแห่งสรรพสิ่งได้ตลอดเวลา
ตอนเพิ่งขึ้นมาบนรถสีหน้าของหลัวซื่อไห่ยังนับว่าปกติ แต่ไม่นานสีหน้าก็ซีดลงอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นสีเทา แม้เขาจะพยายามฝืน แต่ดูแล้วอาการย่ำแย่อย่างยิ่ง คงจะบัญชาการรบต่อไม่ได้แล้ว
เซียวเจี้ยนเซิงรับช่วงสั่งการต่อทันที เขาตะโกนบอก “ถอดเสื้อผ้า!”
พลทหารทั้งหลายถอดเสื้อผ้าทันที พวกเขาต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด ทุกคนไม่ได้เพิ่งเข้ามาในเงาแห่งสรรพสิ่งเป็นครั้งแรก พวกเขารู้ว่าความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยแต่ละอย่างในที่แห่งนี้ล้วนมีอันตรายซ่อนอยู่นับไม่ถ้วน ใครก็ไม่กล้าประมาททั้งนั้น
เซียวเจี้ยนเซิงถลันไปอยู่ท้ายรถ ในมือถือเครื่องแบบทหาร ท่าทางบอกชัดว่าจะเป็นโล่ชั้นแรกให้คนอื่น ด้านข้างของเขาคือจางจวี้หวา ทั้งสองคนเป็นคนที่มีวรยุทธ์ดีที่สุดในหมู่พลทหารที่ออกมาทำภารกิจครั้งนี้ พวกเขาย่อมต้องเป็นแม่ทัพนำอยู่หน้าเหล่าทหาร
แม้รถบรรทุกเจี่ยฟั่งจะถูกสร้างมาให้ทนทาน แต่ความสมดุลกลับแค่ดีพอใช้ ความเร็วของรถเองก็ไม่เร็วนัก อีกทั้งเจ้ารถคันนี้พอแล่นเร็วถึงหนึ่งร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง แม้แต่ก้อนมูลลาก็ยังถูกรถทำให้กระเด็นกระดอนปลิวขึ้นฟ้าไปได้
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น กลุ่มแมลงที่รวมตัวหนาทึบราวกับเมฆก้อนน้อยๆ กลุ่มนั้นก็ไล่ตามมาจนจี้ประชิด
หูฮวนสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะกระโดดพรวดลงจากรถบรรทุกพุ่งเข้าไปในฝูงแมลง
แม้เขาไม่รู้ว่าพิษของแมลงตัวน้อยเหล่านี้ร้ายกาจเท่าใด แต่ดูจากสภาพของหลัวซื่อไห่ก็พอจะรู้อยู่บ้าง หากฝูงแมลงกลุ่มนั้นบุกมาถึง พลทหารเหล่านี้คงมีไม่กี่คนที่รอดกลับไป
ใช้เครื่องแบบทหารปัดป้องจะรับประกันได้อย่างไรว่าไม่มีตัวไหนเล็ดลอดผ่านไป หากพลาดขึ้นมาเล่า
หากเขาไม่มีหนทางอะไรเลย หูฮวนคงไม่บุ่มบ่ามขนาดนี้ แต่เขามีหนทางอยู่ เมื่อครู่เขาลองดูแล้ว วิชาสูบโลหิตเอาชนะแมลงตัวน้อยเหล่านี้ได้
แม้ทำเช่นนี้จะเปิดเผยความลับบางอย่างของเขา แต่หูฮวนไม่คิดว่าความลับเล็กน้อยนั่นของตัวเขาจะสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของทหารเหล่านี้
เซียวเจี้ยนเซิงตะโกนอย่างตกใจ จางจวี้หวาก็ตะลึงงันเช่นกัน แต่เมื่อทั้งสองคนมองสบตากัน พวกเขาก็ได้แต่กัดฟันกรอดข่มเสียงไว้ หากตอนนี้ให้สวีเช่อเลี้ยวรถกลับไป ถึงพวกเขาสองคนไม่กลัวที่จะต้องสละชีวิต แต่พลทหารที่เหลือคงไม่รอดกลับไปสักคน การเสียสละของหูฮวนจะสูญเปล่า
“เจ้าเด็กนี่!”
“ช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”
“เขายังเป็นเด็กน้อยอยู่แท้ๆ กลับไปคงบอกกล่าวกับครอบครัวเขาลำบากแน่!”
พลทหารสิบกว่าคนบนท้ายรถต่างดวงตาแดงก่ำ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นสหายร่วมรบเสียสละชีพ แต่การเสียสละที่เสมือนกับเอาตัวเองเข้าไปขวางคมหอกเช่นนี้ พวกเขาเพิ่งจะพบเจอกับตัวเองเป็นครั้งแรกจริงๆ
หลัวซื่อไห่ที่ใกล้จะสลบ สวีเช่อที่ขับรถกับเยี่ยนเสี่ยวซีที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับยังไม่รู้เรื่องที่หูฮวนกระโดดลงไปจากรถ สวีเช่อท่าทางเหมือนนักขับรถผู้ชำนาญ เขาขับเจ้าแก่เจี่ยฟั่งได้ทั้งว่องไวทั้งนิ่ง
หูฮวนกลิ้งตัวไปกับพื้น จากนั้นก็กางสองแขนออกวิ่งเข้าใส่ฝูงแมลง แมลงน้อยนับไม่ถ้วนบินเข้ามาใกล้ ทันใดนั้นพวกมันก็ถูกวิชาสูบโลหิตดึงเอาพลังชีวิตไป พวกมันทยอยร่วงตกบนพื้นดินราวกับเม็ดฝน
วิชาสูบโลหิตไม่ใช่วิชาสายป้องกัน แม้หูฮวนจะใช้วิชาสูบโลหิตออกมาจากทั่วร่าง แต่ก็ยังป้องกันแมลงไม่ได้ทั้งหมด จู่ๆ เขาก็เจ็บแปลบที่น่องข้างซ้าย เขาถูกแมลงตัวหนึ่งกัดเข้าให้แล้ว


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 25 ฝูงแมลงกินปราณ (ระดับแรร์)
“บ้าเอ๊ย!”
หูฮวนเอื้อมมือไปจับ ตอนนั้นเองเขาก็ใช้วิชาเทววัตถุอย่างไม่รู้ตัว ปลายนิ้วมีการ์ดใบหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
[แมลงกินปราณ (ระดับนอร์มอล)]
พลังโจมตี (C)
พลังป้องกัน (E)
พลังชีวิต (F)
พละกำลัง (E)
ความเร็ว (B)
พลังพิเศษ (1. กินพลังปราณ กลืนกินปราณต้นกำเนิดชนิดต่างๆ 2. พิษโลหิตแดง สร้างขึ้นมาจากการดูดซับปราณต้นกำเนิดของราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่กินเข้าไป)
หูฮวนประหลาดใจเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีการ์ดเทววัตถุที่ระดับพลังย่ำแย่ขนาดนี้อยู่ด้วย นอกจากความเร็วกับพลังโจมตี พลังอย่างอื่นแม้แต่ระดับ D ก็ยังไม่ถึง
การ์ดที่แย่ขนาดนี้กลับมอบพลังพิเศษให้ถึงสองประการ...กินปราณกับพิษโลหิตแดง
พลังพิเศษกินปราณค่อนข้างจะพิเศษ มันกลืนกินปราณต้นกำเนิดได้ ทั้งยังทำให้ปราณต้นกำเนิดของตนเองกลืนเข้ากับมันได้อีกด้วย ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ
ส่วนพิษโลหิตแดง เห็นชัดว่าเป็นของปีศาจที่ต่อสู้กับฝูงแมลงกินปราณอยู่กลางกลุ่มเมฆแมลง ปราณต้นกำเนิดในร่างของ ‘ราชาอสรพิษปะการังโลหิต’
ปราณต้นกำเนิดนี้ถูกเรียกว่าพิษโลหิตแดง เห็นชัดว่ามันไม่ใช่สิ่งดีงามอะไร หลัวซื่อไห่เป็นผู้ถือครองพลังขั้นหนึ่งถูกแมลงกินปราณหนึ่งตัวกัดเข้าคำเดียวก็ยังไม่อาจต้านทานได้ เสียความสามารถในการต่อสู้ไปโดยสิ้นเชิง
ราชาอสรพิษปะการังโลหิตตัวนั้นจะต้องมีพิษรุนแรงมากกว่านี้เป็นแน่!
แม้พลังของตัวมันจะห่วยแตก แต่อาศัยพลังพิเศษสองชนิดนี้ แมลงกินปราณก็แข็งแกร่งกว่าวานรยักษ์หัวขาดมากแล้ว บางทีมันอาจเหนือกว่าเถาวัลย์ดูดเลือดนิดหน่อยก็เป็นได้
หูฮวนไม่มีเวลาใคร่ครวญมากนัก เขาโยนการ์ดใบนี้เข้าไปในเปลือกหอยลึกลับอย่างส่งเดชก่อนจะใช้วิชาสูบโลหิต ดูดกลืนพลังชีวิตของฝูงแมลงต่อ
หลังจากความเจ็บปวดมหาศาลผ่านพ้นไป น่องซ้ายก็เริ่มชา แต่ผ่านไปพักหนึ่งมันก็ไม่แย่ลงอีก เพียงคันประเดี๋ยวเดียวก็ไม่ค่อยรู้สึกอะไรแล้ว
หูฮวนก็ไม่รู้ว่าเพราะพลังชีวิตระดับ A ของเถาวัลย์ดูดเลือดกำลังแผลงฤทธิ์ฝืนต้านพิษโลหิตแดงเอาไว้หรือเปล่า!
ฝูงแมลงที่ไล่ตามโจมตีหลัวซื่อไห่ถูกหูฮวนล่อเข้ามา พวกมันบินโถมตามหลังกันมาไม่ขาดสาย แม้ว่าจะถูกวิชาสูบโลหิตกลืนกินพลังชีวิตก็ไม่มีความหวาดกลัวและไม่คิดจะถอยแม้แต่น้อย
ไม่นานฝูงแมลงก็บาดเจ็บล้มตายไปพอสมควร พวกมันเหลืออยู่เพียงไม่กี่สิบตัวบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะของหูฮวน
พลังวิญญาณของหูฮวนเหลือไม่มากแล้ว เขาขบคิดอย่างไวๆ แล้วใช้วิชาเทววัตถุคว้าบนอากาศ เพียงเดี๋ยวเดียวในมือก็มีการ์ดเพิ่มขึ้นมาหนึ่งกอง เป็นการ์ดแมลงกินปราณทั้งหมด!
เขาใช้วิชาเทววัตถุลองผสานการ์ดเหล่านี้เข้าด้วยกัน คิดไม่ถึงว่าจะง่ายดายอย่างยิ่ง การ์ดหลายสิบใบผสานกันกลายเป็นการ์ดใบเดียวอย่างไร้อุปสรรค กลายมาเป็นการ์ดฝูงแมลงกินปราณ
[ฝูงแมลงกินปราณ (ระดับแรร์)]
พลังโจมตี (C)
พลังป้องกัน (E)
พลังชีวิต (D)
พละกำลัง (E)
ความเร็ว (B)
พลังพิเศษ (1. กินพลังปราณ กลืนกินปราณต้นกำเนิดชนิดต่างๆ 2. พิษโลหิตแดง สร้างขึ้นมาจากการดูดซับปราณต้นกำเนิดของราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่กินเข้าไป)
นอกจากพลังชีวิตที่กระโดดเพิ่มมาสองระดับ การ์ดใบนี้ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปอีก แต่คำว่าระดับนอร์มอลด้านหลัง กลับเปลี่ยนเป็นระดับแรร์ จากระดับปกติธรรมดากลายเป็นของหายาก
หูฮวนทั้งตกตะลึงทั้งดีใจ เขาทดลองเล็กน้อยก็พบว่าการ์ดฝูงแมลงกินปราณที่ผสานเสร็จแล้วแยกออกจากกัน กลายเป็นการ์ดแมลงกินปราณแต่ละใบได้อีกหน
กลุ่มเมฆแมลงเต็มท้องฟ้าสลายหายไปหมดแล้ว พวกมันไม่ถูกวิชาสูบโลหิตกลืนกินพลังชีวิตไปก็ถูกวิชาเทววัตถุเปลี่ยนให้กลายเป็นการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์
หูฮวนลูบน่องของตนเอง เหมือนจะไม่เป็นอะไรมากแล้ว เขาขยับเล่นการ์ดเทววัตถุใบใหม่ในมืออยู่พักหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็เกิดความคิดใจกล้าบ้าบิ่นความคิดหนึ่งขึ้นมา
เขาทอดสายตามองออกไปไกลๆ แล้วคิดในใจ ฝูงแมลงตรงนั้นมากกว่ากลุ่มที่ไล่ตามมาโจมตีตั้งหลายพันหลายหมื่นเท่า ฝูงที่ไล่ตามโจมตีพวกเราน่าจะมีแมลงกินปราณราวหลายร้อยถึงหนึ่งพันตัว แต่แมลงกินปราณตรงนั้นน่าจะมีเป็นล้านเป็นสิบล้านหรืออาจจะถึงร้อยล้านตัว
ถ้าฉันเปลี่ยนฝูงแมลงกินปราณให้เป็นการ์ดเทววัตถุจนหมด เจ้าสิ่งนี้จะเปลี่ยนไปอีกหรือเปล่า  เถาวัลย์ดูดเลือด วานรยักษ์หัวขาด ฝูงวานรพิการ แมลงกินปราณตัวเดี่ยวๆ ล้วนแต่เป็นระดับนอร์มอล แต่ฝูงแมลงกินปราณเป็นระดับแรร์...ไม่รู้ว่าถ้าใช้วิชาจับแมลงกินปราณทั้งหมดมา จะได้การ์ดเทววัตถุแบบไหน
หูฮวนช่างขวัญกล้าเทียมฟ้า เขาผสานการ์ดฝูงแมลงกินปราณเข้าไปในร่าง สลับกับเถาวัลย์ดูดเลือด สิ่งที่ทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจก็คือทันใดนั้นการ์ดฝูงวานรพิการก็เด้งออกมาจากร่างของเขาด้วยตัวเอง
หูฮวนจึงเพิ่งรู้ว่าตนเองผสานการ์ดเข้ากับร่างกายได้พร้อมกันสองใบเท่านั้น และในสองใบนั้นเขาใช้พลังของการ์ดได้ใบเดียว
เขาไม่ได้ใส่ใจนัก เขาเก็บการ์ดฝูงวานรพิการแล้วสัมผัสถึงความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างมาก
การ์ดวานรยักษ์หัวขาดที่มีความเร็วระดับ D ทำให้หูฮวนวิ่งคงความเร็วได้มากกว่าห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดที่มีความเร็วระดับ C ทำให้หูฮวนวิ่งได้เร็วมากกว่าหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง เหนือกว่าม้าป่าและสัตว์จำพวกกวางจำนวนมากที่ถนัดในการวิ่งอย่างรวดเร็ว รวมไปถึงราชาแห่งความเร็วอย่างสปริงบ๊อก[footnoteRef:1] หรือพรองฮอร์น[footnoteRef:2] หากไม่นับเสือชีตาห์ บนบกก็ไม่มีสัตว์ตัวใดเร็วกว่าเขาอีกแล้ว [1: สปริงบ๊อก (Springbok) ชื่อวิทยาศาสตร์คือ Antidorcas marsupialis สัตว์กีบคู่สายเดียวกับแอนธิโลป อาศัยอยู่ในทวีปแอฟริกา ลักษณะคล้ายกวางแต่ไม่ใช่กวาง มีจุดเด่นคือผิวข้างลำตัวมีรอยพับคลุมด้วยขนสีขาวคล้ายกระเป๋าและสามารถกระโดดลอยตัวกลางอากาศได้สูงและไกลมาก และยังวิ่งระยะสั้นได้รวดเร็วมาก]  [2: พรองฮอร์น (pronghorn) หรืออีกชื่อหนึงคือ Antilocapra americana บางครั้งถูกเรียกว่าละมั่งอเมริกัน รูปร่างคล้ายกับละมั่งหรือแอนธิโลป แต่คนละสายพันธุ์ จุดเด่นคือตัวผู้ที่โตเต็มวัยจะมีปลายของเขาทั้งสองข้างแยกออกเป็นสองแฉก]
ความเร็วระดับ B หูฮวนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะอยู่ในระดับใด แต่เขาแน่ใจว่าจะต้องเร็วกว่ารถบรรทุกเจี่ยฟั่ง แล้วก็เร็วกว่ามอเตอร์ไซค์ XF 125 อย่างแน่นอน
หูฮวนวิ่งเร็วรี่มาตลอดทาง ไม่นานเขาก็เข้ามาใกล้จุดที่กลุ่มเมฆแมลงกับไอสีดำโรมรันกันอยู่
เมื่อเข้ามาใกล้ ในที่สุดหูฮวนก็มองเห็นชัด ข้างใต้ฝูงแมลงนับไม่ถ้วนคืองูประหลาดที่มีลายสีแดงสลับขาวทั่วร่างและเส้นสีชมพูแทรกอยู่เล็กน้อย ลำตัวของมันหนาเท่ากับถังน้ำ น่าจะมีความยาวประมาณหลายสิบเมตร
งูประหลาดตัวนี้พ่นไอพิษสีแดงก่ำออกมาล้อมรอบตัวมันไม่หยุด เพียงแต่ไอพิษหนาทึบเกินไปหน่อยจึงทำให้มองเห็นเป็นเหมือนสีดำสนิท
หูฮวนครุ่นคิดในใจ เจ้าตัวนี้ก็คือราชาอสรพิษปะการังโลหิตอะไรนั่นหรือ แมลงกินปราณพวกนี้ถูกไอพิษของงูประหลาดตัวนี้ดึงดูดมา เพราะอยากกลืนกินปราณต้นกำเนิดของมันเปลี่ยนมาเป็นพลังของตัวเองอย่างนั้นหรือ
เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าแมลงกินปราณมีความคิดละเอียดอ่อนระดับที่ใคร่ครวญปัญหาลึกระดับนั้นได้หรือไม่ หรือว่าพวกมันเพียงแต่อาศัยสัญชาตญาณจู่โจมราชาอสรพิษปะการังโลหิตตัวนี้
หูฮวนขยับเข้าใกล้สนามรบระหว่างฝูงแมลงกินปราณกับราชาอสรพิษปะการังโลหิต มีแมลงกินปราณกลุ่มหนึ่งสัมผัสถึงผู้บุกรุกได้ทันที พวกมันแบ่งแมลงฝูงหนึ่งบินออกมาหาเขา
หูฮวนโคจรปราณวิญญาณเบาบางในร่างของตนเองเล็กน้อย ต้นกำเนิดพลังวิญญาณในจุดตันเถียนของเขาถูกย้อมด้วยสีแดงอ่อนชั้นหนึ่งในทันที ปราณวิญญาณต่างชนิดสายหนึ่งกำลังไหลเวียนไปทั่วร่างของเขาก่อนจะแผ่ออกมาบางๆ
นี่คือพิษโลหิตแดงหรือ
แมลงกินปราณนับไม่ถ้วนบินลงมาที่ตัวของหูฮวน ซ่าๆ! พวกมันกลืนกินพิษโลหิตแดงบางๆ ที่อยู่รอบตัวเขาไม่หยุด
พิษโลหิตแดงที่อยู่รอบตัวหูฮวนชั้นนี้ อย่างมากก็ทนอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น แต่เขาไม่กลัว เขาค่อยๆ เอื้อมมือออกมาตะปบมั่วซั่ว ทันใดนั้นในมือก็มีการ์ดเพิ่มขึ้นมาอีกหลายสิบใบ
หูฮวนไม่คิดแม้แต่น้อย เขาผสานการ์ดพวกนี้ทั้งหมดเข้ากับการ์ดใบเดิม พิษโลหิตแดงภายในร่างเข้มข้นขึ้นอีกหลายส่วน
ปราณต้นกำเนิดพิษโลหิตแดงที่สูญเสียกับที่เพิ่มขึ้นมาแทบจะเท่าๆ กัน เวลานี้หูฮวนกำลังใช้การ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ฝูงแมลงกินปราณอยู่ เขาไม่มีพลังชีวิตระดับ A
เขาไม่รู้หรอกว่าหากตัวเองถูกกัดเข้าสักครั้ง จะตายวายชีวาโดยไม่มีเวลาได้สลับการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดออกมาหรือไม่
ฝูงแมลงหนาทึบค่อยๆ บังร่างของหูฮวนจนมิด แลดูคล้ายกับลูกบอลขนาดมหึมาใบหนึ่ง มีแมลงกินปราณหายไปไม่หยุดแต่ก็มีฝูงแมลงชุดใหม่โถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง น่าหวาดหวั่นอย่างที่สุด
ทันใดนั้นหัวใจของหูฮวนก็สั่นสะท้าน การ์ดฝูงแมลงกินปราณในร่างปฏิเสธไม่ยอมให้การ์ดแมลงกินปราณใบใหม่ผสานเข้ามาอีก แต่พิษโลหิตแดงกลับเพิ่มพรวดขึ้นหลายเท่าตัว
หูฮวนงุนงงสับสน เขาสำรวจดูแวบหนึ่งก็พบว่าการ์ดฝูงแมลงกินปราณที่ผสานอยู่ในร่างของตนใบนั้นได้เปลี่ยนสภาพไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 26 ระดับโกลด์แรร์ (การ์ดทองหายาก)
รอบร่างของราชาอสรพิษปะการังโลหิตมีแมลงกินปราณไม่รู้เท่าใดถูกพิษคร่าชีวิต ปีศาจตัวนี้กำลังกินแมลงปีศาจเหล่านี้เพื่อเพิ่มปราณกำเนิดให้ตัวมันเอง
ในเวลาเดียวกันก็มีแมลงกินปราณอีกไม่รู้เท่าใดกำลังกินปราณต้นกำเนิดของราชาอสรพิษปะการังโลหิต
สองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดูเดือด!
ทั้งตัวของหูฮวนถูกรายล้อมด้วยไอหมอกสีแดงคล้ำหนาทึบ คล้ายกับราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่ถูกกลุ่มเมฆแมลงล้อมอยู่ถึงแปดเก้าส่วน การ์ดฝูงแมลงกินปราณที่ผสานเข้าไปในร่างใบนั้น รอบตัวการ์ดมีขอบสีทองเพิ่มขึ้นมาหนึ่งชั้น!
[ฝูงแมลงกินปราณ (ระดับโกลด์แรร์)]
พลังโจมตี (A)
พลังป้องกัน (E)
พลังชีวิต (B)
พละกำลัง (E)
ความเร็ว (B)
พลังพิเศษ (1. กินพลังปราณ กลืนกินปราณต้นกำเนิดชนิดต่างๆ 2. พิษโลหิตแดง สร้างขึ้นมาจากการดูดซับปราณต้นกำเนิดของราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่กินเข้าไป)
ระดับของฝูงแมลงกินปราณเลื่อนขึ้นไปอยู่ในระดับโกลด์แรร์ พลังโจมตีเพิ่มพรวดไปอยู่ที่ระดับ A พลังชีวิตก็เพิ่มขึ้นไปถึงระดับ B แม้ว่าพลังด้านอื่นจะไม่เปลี่ยน แต่ก็ถือว่าพัฒนาก้าวกระโดดอย่างมาก เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ
หูฮวนสัมผัสได้ว่าพลังโจมตีที่เพิ่มขึ้นของฝูงแมลงกินปราณ หลักๆ น่าจะหมายถึงอำนาจที่เพิ่มขึ้นพรวดพราดของพิษโลหิตแดง
หากจะให้เปรียบเทียบก็คือ พลังวิญญาณดั้งเดิมของเขาใช้วิชาดำดินได้สามหน แต่ละหนดำดินได้ยี่สิบเมตร แต่หากใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณ เขาจะใช้วิชาได้มากกว่าห้าสิบครั้ง แต่ละครั้งดำดินได้ไกลกว่าร้อยเมตร
การ์ดเทววัตถุสามระดับ
ระดับนอร์มอล (ธรรมดา) น่าจะเทียบเท่ากับผู้ปลุกพลัง
ระดับแรร์ (หายาก) น่าจะเทียบเท่ากับผู้ถือครองพลัง
ระดับโกลด์แรร์ (การ์ดทองหายาก) น่าจะเทียบเท่ากับผู้ถือครองพลังขั้นสอง
ขีดจำกัดสูงสุดของฝูงแมลงกินปราณน่าจะเป็นระดับโกลด์แรร์ สูงกว่าระดับแรร์หนึ่งขั้น เลื่อนขั้นต่อไม่ได้อีกแล้ว
บางทีอาจจะมีระดับที่สูงกว่านี้ แต่ถ้าเจอปีศาจระดับนั้น มันน่าจะฆ่าฉัน ไม่ใช่ฉันเปลี่ยนมันเป็นการ์ดเทววัตถุสำเร็จ
หูฮวนรู้แก่ใจดีว่า แม้แต่การ์ดฝูงแมลงกินปราณนี่เขาก็ได้มันมาด้วยสถานการณ์พิเศษ บังเอิญว่าวิชาสูบโลหิตเอาชนะฝูงแมลงได้พอดี ตนเองจึงมีโอกาสเปลี่ยนแมลงกินปราณนับหมื่นตัวมาเป็นการ์ดระดับโกลด์แรร์ใบหนึ่งได้สำเร็จ
หากเป็นสถานการณ์ปกติ ตัวอย่างเช่นราชาอสรพิษปะการังโลหิตตัวนั้น หากเขาเข้าใกล้อีกนิด เขาคงถูกกลืนลงท้องทั้งเป็นแน่ๆ ต่อให้เป็นวานรยักษ์ที่ระดับต่ำกว่าพวกนั้น หูฮวนก็สู้ไม่ได้ ทำได้แต่ดูทิศทางลมแล้วหนีเอาชีวิตรอดเท่านั้น
ปราณต้นกำเนิดของพิษโลหิตแดงเพียงพอให้ต้านฝูงแมลงกินปราณสิบกว่านาที เทียบกับวิกฤติเส้นยาแดงผ่าแปดเมื่อครู่ สถานการณ์ตอนนี้นับว่าดีขึ้นไม่รู้กี่เท่าแล้ว
ในมือหูฮวนมีการ์ดแมลงกินปราณเพิ่มขึ้นมาใบแล้วใบเล่าไม่หยุดหย่อน เขาเก็บพวกมันเอาไว้ในเปลือกหอยลึกลับทั้งหมด
ถึงแม้ราชาอสรพิษปะการังโลหิตจะถูกฝูงแมลงกินปราณล้อมอยู่ แต่หูฮวนก็ตั้งใจจะเก็บการ์ดฝูงแมลงกินปราณระดับโกลด์แรร์ให้ได้อีกสักใบก็จะล่าถอยแล้ว
หลังจากใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณมาเป็นเวลานาน หูฮวนเริ่มสัมผัสได้ว่าการ์ดใบนี้แตกต่างจากการ์ดใบอื่น ภายในร่างกายของเขามีต้นกำเนิดพลังวิญญาณขนาดเล็กกระจิดริดจำนวนมากมายนับหมื่น แต่ละต้นกำเนิดพลังวิญญาณอ่อนแออย่างที่สุด แต่เมื่อจำนวนมากนับไม่ถ้วนรวมเข้าด้วยกัน มันกลับให้พลังวิญญาณพิเศษที่มากมายกว่าพลังของตัวเขาเองถึงยี่สิบเท่า
ถ้าฉันมีการ์ดฝูงแมลงกินปราณใบนี้แล้ว ฉันจะอยู่ระดับเดียวกับพี่เสี่ยวอวิ๋นกับพี่เสี่ยวซีหรือเปล่านะ
กองพลหมวดที่ประจำอยู่ในเมืองเอกของมณฑลกองนี้มีครูฝึกอยู่เพียงคนเดียว ไม่มีผู้หมวดอย่างเป็นทางการ หัวหน้าสายตรงก็คือหลี่เหยียนจง
ภายในกำลังพลมีผู้ถือครองพลังขั้นสองเพียงสามคน ดาร์กกูร์เมต์ลู่อวิ๋นอวิ๋น โชลเยอร์ขั้นสองเยี่ยนเสี่ยวซี แล้วก็เซอร์เจนท์อวิ๋นสี่เหอที่เป็นสายนับรบขั้นสองเหมือนกัน
อาศัยการ์ดฝูงแมลงกินปราณใบนี้ อย่างน้อยหูฮวนก็ระดับเทียบเท่าไล่ตามทันพวกพ้องสามคนนั้นแล้ว แต่ในด้านความสามาถในการต่อสู้จริง ตอนนี้นักเรียนเสี่ยวหูยังคงเป็นต้นอ่อนต้นหนึ่ง
หูฮวนทนมาได้ราวสิบนาที เขาไม่รู้ว่าตัวเองรวบรวมแมลงกินปราณได้มากเท่าไรแล้ว แต่ปราณต้นกำเนิดพิษโลหิตแดงในร่างเขาถูกผลาญไปจนเหลือไม่ถึงสามส่วน
เขากำลังคิดจะล่าถอย ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงคำรามอันคุ้นเคยอย่างยิ่งดังขึ้นไกลๆ
หูฮวนหันหลังกลับออกตัววิ่งอย่างไม่ลังเล เขาไม่ได้วิ่งไปยังทางที่พวกหลัวซื่อไห่ล่าถอยไป แต่เทพผีดลใจให้เขาอ้อมรอบใหญ่ วิ่งไปอีกทิศทางหนึ่ง
ไม่นานหูฮวนก็มองเห็นวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มตัวหนึ่งกำลังทุบหน้าอกกระทืบเท้า ตบแมลงกินปราณบนร่างอย่างบ้าคลั่ง
สถานการณ์ของมันแตกต่างจากราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับฝูงแมลงกินปราณสีดำทะมึนดุจหมู่เมฆอย่างมาก แมลงปีศาจสีดำหน้าตาประหลาดเกาะยุ่บยั่บอยู่เต็มตัวของมันจนเหมืองกับเกราะสีดำสนิทชั้นหนึ่ง...เป็นเกราะแมลงที่มีชีวิต!
หูฮวนคิดคำนวณครู่หนึ่งก็เค้นพลังมากกว่าเดิม ระเบิดปราณต้นกำเนิดพิษโลหิตแดงในร่างออกมาเป็นวง ซัดแมลงกินปราณที่บุกเข้ามาหาออกไป ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้เถาวัลย์ดูดเลือดมุดหายเข้าไปใต้ดินดังฟึบ
หลังจากมุดลงมาใต้ดินแล้ว เขาก็พบว่าเมื่อครู่สมองเขาท่าจะทำงานไม่ดี คำนวณพลาดไปเรื่องหนึ่ง
พอเขาใช้การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือด ย่อมใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณไม่ได้ แน่นอนว่าใช้พลังพิเศษของการ์ดฝูงแมลงกินปราณมาเสริมกำลังไม่ได้เช่นเดียวกัน เขาต้องใช้พลังวิญญาณอันน้อยนิดนั่นของตัวเองเท่านั้น
“สามครั้ง น่าจะพอแล้วมั้ง”
โชคยังดีที่หูฮวนอยู่ห่างจากวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มไม่ไกลนัก เขารีดเค้นพลังวิญญาณในร่างดำดินไปหลายสิบเมตร ระหว่างทางเขาโผล่หัวขึ้นมาสูดลมหายใจครั้งหนึ่ง ไม่ทันไรก็ถูกแมลงกินปราณหลายสิบตัวกัดเข้า เกือบจะถูกกัดจนกลายเป็นหมั่นโถวเนื้อมนุษย์แล้ว
หูฮวนดำดินลงไปอีกหน เขาแอบสัมผัสตำแหน่งของวานรยักษ์เหนือศีรษะ จากนั้นยื่นฝ่ามือออกมาอย่างเงียบเชียบแล้วตะปบใต้ฝ่าเท้าของวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มตัวนี้ เสร็จแล้วก็ใช้วิชาสูบโลหิต
ในสมองเขาปรากฏภาพความทรงจำขึ้นมา มันทำให้เขารู้ว่าหากต้องการจะใช้วิชาเทววัตถุจับปีศาจ ตัวเองต้องแข็งแกร่งกว่าปีศาจตนนั้นอย่างมาก หรือไม่ปีศาจตัวนั้นก็ต้องตกอยู่ในสภาพย่ำแย่ ถ้าอีกฝ่ายยังค่อนข้างจะแข็งแกร่งอยู่ก็จะใช้วิชาเทววัตถุไม่ได้
แม้วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มจะถูกแมลงกินปราณนับไม่ถ้วนรุมโจมตีอยู่ แต่มันหนังด้านเนื้อหนา ชั่วขณะหนึ่งจึงไม่อันตรายถึงชีวิต
หูฮวนคิดว่าตัวเองน่าจะช่วยร่วมมือกับแมลงกินปราณฝูงนี้ได้อีกแรง บางทีเขาอาจจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อะไรบางอย่างได้ก็เป็นได้
หูฮวนไม่รู้สึกตัวว่าเศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ทำให้นิสัยของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย ความตื่นเต้นยามได้เผชิญหน้ากับอันตรายเช่นนี้เป็นสิ่งที่ตัวเขาในสมัยก่อนไม่เคยมีอย่างแน่นอน เขามีแต่จะรีบหนีให้ห่าง เลือกหนทางที่ปลอดภัยที่สุด
ฝ่ามือทะลวงผืนดินออกมาจับเข้าที่ฝ่าเท้าของวานรยักษ์อย่างแม่นยำ จากนั้นใช้วิชาสูบโลหิต พลังชีวิตของวานรยักษ์ตัวนี้ดิ่งลงฮวบฮาบ
วารยักษ์ขนสีเทาเข้มคำรามอย่างบ้าคลั่ง มันไม่รู้ว่าใต้ดินมีสิ่งใดอยู่ แต่ประสบการณ์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในเงาแห่งสรรพสิ่งมานานหลายปีทำให้ปีศาจตนนี้กระทืบเท้าอย่างแรง หมายจะสังหารอันตรายข้างใต้พื้นเสีย
หูฮวนตอบสนองไม่ทันโดยสิ้นเชิง เขารับการโจมตีครั้งนี้ไปเต็มๆ เขารู้สึกว่าอวัยวะภายในเหมือนจะตีลังกา เหมือนกับถูกรถบรรทุกเจี่ยฟั่งชนโครมเข้าหนึ่งที หากไม่ได้พสุธาอันกว้างใหญ่ไพศาลช่วยแบ่งเบาพละกำลังส่วนใหญ่แทนเขา น่ากลัวว่าตอนนี้ชีวิตน้อยๆ ของหูฮวนคงจะไม่เหลืออยู่แล้ว
แม้ว่าจะกระอักเลือดออกมาอย่างทรมาน แต่หูฮวนไม่ตระหนกสักนิด พลังชีวิตของเถาวัลย์ดูดเลือดสูงมาก มันสำแดงฤทธิ์ได้ทันเวลาพอดี
ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที หูฮวนก็ฟื้นเรี่ยวแรงกลับมาได้ เขาคลำทางกลับมาใต้ตัววานรยักษ์แล้วใช้ลูกไม้เก่าอีกครั้ง
หนนี้เขาฉลาดขึ้นมาก หลังจากใช้วิชาสูบโลหิตก็ท่องมนตร์อย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย หลบเข้าไปในเปลือกหอยลึกลับ
บนทุ่งร้าง วานรขนสีเทาเข้มเต้นเร่าอย่างบ้าคลั่ง แขนขาสี่ข้างของมันปัดป่ายดึงทึ้งบนลำตัว เสียงคำรามดังก้องสะเทือนฟ้าดิน เสมือนหนึ่งระบำแห่งความตาย


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 27 แปลงกายเป็นลิงตัวหนึ่งแล้วมีประโยชน์อะไร
วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มร้องครวญครางอย่างเศร้าสลด ตอนที่ร่างกายของมันถูกแสงสีทองห้อมล้อม มันก็ไม่มีกำลังจะดิ้นรนสักเท่าใดแล้ว มันถูกแสงสีทองลากลงไปใต้ดินทั้งอย่างนั้น
แมลงกินปราณที่เกาะอยู่บนตัวของมันก็ถูกแสงสีทองล้อมไว้ด้วย มีเพียงส่วนน้อยที่โบยบินขึ้นไปก่อนหลบพ้นหายนะครั้งนี้ไปได้
ฝูงแมลงกินปราณฝูงน้อยฝูงนี้โบยบินเต็มฟ้าอยู่พักหนึ่ง เมื่อตามหาเป้าหมายไม่พบจริงๆ พวกมันจึงบินแยกย้ายกระจัดกระจายกันไป
หูฮวนนั่งอยู่บนโซฟาโบราณ เขาหอบเหมือนกับวัวแก่ๆ ที่เพิ่งไถนาเสร็จ พลังวิญญาณในร่างของเขาถูกใช้ไปจนไม่เหลือสักหยดแล้ว ทั้งร่างกายเหน็ดเหนื่อยจนแทบอยากตาย
บนโต๊ะหนังสือไม้โอ๊คมีการ์ดกองอยู่เต็มไปหมด แทบทุกใบล้วนเป็นการ์ดแมลงกินปราณ การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือด ส่วนการ์ดฝูงวานรพิการกับการ์ดวานรยักษขนเทาที่เพิ่งจับมาได้ ไม่รู้ว่าไปซ่อนอยู่ที่ใด หาไม่เจอสักนิด
“วานรยักษ์ที่ครบสมบูรณ์ทั้งตัว น่าจะไม่ใช่ระดับนอร์มอลแล้วมั้ง”
หูฮวนมองโต๊ะที่มีการ์ดกองพะเนิน แม้แต่บนพื้นก็มีการ์ดแมลงกินปราณกองเบ้อเริ่มแล้วก็ถอนหายใจ เขาตัดสินใจยอมแพ้ที่จะคุ้ยหา แล้วเลือกผสานการ์ดแมลงกินปราณเหล่านั้นก่อนเป็นอย่างแรก
ทำอย่างนี้คงมีประสิทธิภาพมากกว่า
เขาคุ้ยหยิบการ์ดแมลงกินปราณขึ้นมาสองสามใบแล้วก็พบว่าไม่ใช่การ์ดทุกใบจะมีพลังพิเศษกินปราณ แมลงกินปราณที่ไม่มีพลังพิเศษกินปราณย่อมไม่มีพลังพิเศษพิษโลหิตแดงด้วย
หูฮวนครุ่นคิด จากนั้นก็พอจะเข้าใจแล้ว หากแมลงกินปราณเหล่านี้มีพลังพิเศษกินปราณได้ทุกตัว พวกมันย่อมสร้างพิษโลหิตแดงขึ้นมาได้ พิษโลหิตแดงของตนย่อมทำร้ายพวกมันไม่ได้แล้ว
ถ้าอย่างนั้นต่อให้เป็นราชาอสรพิษปะการังโลหิตตัวนั้นก็คงต้านไม่ไหว หากมันประจันหน้ากับฝูงแมลงกินปราณที่ครอบครองพลังพิเศษกินปราณสักฝูงสองฝูง มันคงถูกกัดกินจนเหลือแต่กองกระดูกเป็นแน่แท้
นอกจากนี้เขายังค้นพบอีกว่าการ์ดแมลงกินปราณที่ไร้พลังพิเศษนำมาผสานรวมกันไม่ได้ เห็นชัดว่าแมลงปีศาจพวกนี้ก็มีการแบ่งระดับเหมือนกัน
หูฮวนใช้วิธีที่เร็วที่สุด เขาจับการ์ดฝูงแมลงกินปราณหลายสิบใบมาสับบนมือ ไม่นานบนมือของเขาก็มีการ์ดแมลงกินปราณที่มีพลังพิเศษสองอย่างอยู่สองใบ
การ์ดแมลงกินปราณบนโต๊ะไม้โอ๊คลดลงด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ หลังจากผสานการ์ดแมลงกินปราณราวหลายร้อยใบ หูฮวนก็พบกับการ์ดแมลงกินปราณที่มีพลังพิเศษใบที่สาม
เขาลังเลครู่หนึ่งก็วางมันไว้ด้านข้างแล้วเริ่มผสานการ์ดต่อ
หลังจากนั้นสิบกว่านาที ในมือของเขาก็มีการ์ดระดับโกลด์แรร์ใบที่สอง พร้อมกับที่สะสมการ์ดแมลงกินปราณที่มีพลังพิเศษได้ประมาณยี่สิบเจ็ดใบ
หูฮวนมองดู อย่างน้อยก็ยังมีการ์ดแมลงกินปราณเหลืออยู่อีกเกินครึ่ง เขารู้สึกใจสู้แต่กายไม่สู้อยู่เล็กน้อย
เขาดึงลิ้นชักอันหนึ่งออกมา ภายในลิ้นชักอันนี้มีกล่องไม้สีดำฝังลายเส้นสีเงินอยู่ใบหนึ่ง ไม่ใช่ลิ้นชักว่าง
โต๊ะไม้โอ๊คตัวนี้มีลิ้นชักอยู่หลายสิบอัน หูฮวนเพิ่งเปิดลิ้นชักอันหนึ่งในพวกมันออกมาเป็นครั้งแรก เขาเกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาหน่อยๆ
ลิ้นชักหลายสิบอันนี่ ใส่อะไรไว้ด้านในก็ไม่รู้...แต่วันนี้ไม่มีแรงแล้วจริงๆ หนหน้าค่อยมาเปิดดูก็แล้วกัน
หูฮวนเก็บการ์ดแมลงกินปราณยี่สิบเจ็ดใบลงไปในลิ้นชัก วางพวกมันไว้บนกล่องไม้สีดำฝังลายเส้นสีเงินใบนั้นก่อนจะปิดลิ้นชักเข้าไป จากนั้นเขาถึงมองเห็นการ์ดห้าใบที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊ค
สองใบในนั้นคือการ์ดฝูงแมลงกินปราณ!
ใบหนึ่งคือการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือด
ส่นอีกใบหนึ่งคือฝูงวานรพิการ แล้วก็อีกใบ...
หูฮวนยังไม่ทันได้มองมันก็ผสานเข้ากับการ์ดฝูงวานรพิการทันที
วานรยักษ์ขนสีเทาเข้มถูกเยี่ยนเสี่ยวซีแทงใส่หนึ่งหอกจนแขนขาดไปข้างหนึ่ง แต่เดิมก็อยู่ในสภาพพิลพิการ แต่ในตอนนี้เมื่อการ์ดเทววัตถุผสานรวมเข้าด้วยกัน แขนวานรขนสีเทาเข้มข้างนั้นบนการ์ดฝูงวานรพิการก็หายไป แล้วมีวานรยักษ์ขนสีเทาเข้ม หน้าตาดุร้ายที่มีร่างกายสมบูรณ์ตัวหนึ่งเพิ่มมาแทน
การ์ดเทววัตถุใบนี้เปลี่ยนไปแล้ว...
[ฝูงวานรจอมพลัง (ระดับแรร์)]
พลังโจมตี (C)
พลังป้องกัน (D)
พลังชีวิต (D)
พละกำลัง (B)
ความเร็ว (D)
พลังพิเศษ (1. รวมพลวานร 2. แปลงกาย แปลงร่างเป็นวานรยักษ์ได้)
ฉันแปลงร่างเป็นลิงตัวหนึ่งแล้วจะมีประโยชน์อะไร ฮะ
หูฮวนสิ้นหวังกับการ์ดใบนี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว เขาไม่อยากกลายเป็นลิงสักหน่อย แล้วยังเป็นลิงตัวใหญ่ขนาดนี้อีกด้วยนะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากเขาผ่านการเอาชีวิตรอดจากวานรยักษ์ดุร้ายตัวโตมโหฬารพันธุ์นี้มาสองหน
แม้เขารู้ดีว่าวานรยักษ์ชนิดนี้ร่างกายใหญ่โต พละกำลังก็ค่อนข้างมาก แต่ความเร็วค่อนข้างธรรมดา หากวานรยักษ์ชนิดนี้เร็วล่ะก็ ชีวิตเขาคงจบสิ้นไปแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ความว่องไวของวานรยักษ์ชนิดนี้ก็ย่ำแย่อย่างยิ่ง ความสามารถในการต่อสู้ไม่เยี่ยมยอดสักนิด เยี่ยนเสี่ยวซีลงมือสองครั้งล้วนโจมตีถูกมันในหนเดียว ตัวหนึ่งถูกแทงหัว ตัวหนึ่งถูกแทงแขน
ยามเผชิญหน้ากับวานรยักษ์ชนิดนี้ หูฮวนอาจรู้สึกตื่นตระหนกหวาดกลัว แต่เมื่อได้มาเป็นการ์ดเทววัตถุวานรยักษ์ เขากลับรู้สึกว่าเจ้าสิ่งนี้ธรรมดาอย่างยิ่ง
หูฮวนมองโต๊ะหนังสือไม้โอ๊คที่ทำความสะอาดเสร็จก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็หยิบการ์ดฝูงแมลงกินปราณกับการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดมาผสานเข้าไปในร่าง จากนั้นจึงท่องมนตร์ หายตัวไปจากห้องประหลาดแห่งนี้
หูฮวนสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งตามสัญชาตญาณจนเกือบสำลักดินตาย ตอนนี้เขาถึงเพิ่งได้สติ ใช้วิชาดำดินโผล่ขึ้นมาบนผิวดิน
หลังจากโผล่ออกมาจากผิวดิน เขาก็สับเปลี่ยนพลังของเถาวัลย์ดูดเลือดเป็นพลังของฝูงแมลงกินปราณ
หูฮวนใช้วิชาดำดินมาหลายครั้งจนพลังวิญญาณในร่างถูกใช้ไปหมดเกลี้ยงแล้ว แม้ว่าจะหลบอยู่ในเปลือกหอยลึกลับอยู่พักหนึ่ง แต่พลังวิญญาณก็ยังไม่ฟื้นคืนมาเท่าไรนัก
ตอนนี้เขาใช้การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือด แต่เขาแทบไม่เหลือพลังไว้ต่อสู้อะไรอีกแล้ว ไม่ว่าจะวิชาสูบโลหิต หรือวิชาดำดิน เขาใช้ออกมาไม่ได้แล้วทั้งนั้น เหลือแต่เพียงการเพิ่มสมรรถภาพพื้นฐาน
แต่การ์ดฝูงแมลงกินปราณกลับมอบปราณต้นกำเนิดพิษโลหิตแดงให้ ทำให้เขายังคงมีความสามารถในการต่อสู้ที่ค่อนข้างแข็งแกร่งอยู่
หูฮวนชะเง้อมองตำแหน่งที่ฝูงแมลงกินปราณกับราชาอสรพิษปะการังโลหิตต่อสู้กันแวบหนึ่ง แต่เขากลับมองไม่เห็นหมู่เมฆแมลงที่มืดฟ้ามัวดินทอดยาวหลายกิโลเมตรนั่นแล้ว แล้วเขาก็มองไม่เห็นราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่พ่นไอสีดำออกมาตัวนั้นด้วย เขาประหลาดใจเล็กน้อย
เขาสุ่มเลือกทิศทางมาทิศหนึ่งแล้วออกตัววิ่งเต็มฝีเท้า
สถานที่ซึ่งเงาแห่งสรรพสิ่งรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงได้มีน้อยยิ่งนัก แม้มันจะต่างจากโลกแห่งความจริงราวฟ้ากับเหว แต่มันก็ยังเป็นเงาสะท้อนของโลกแห่งความจริง ขอเพียงเลือกทิศทางใดทิศทางหนึ่งแล้วเดินไปเรื่อยๆ ย่อมออกจากเงาแห่งสรรพสิ่ง ออกไปจากเขตผนึกได้
ความรู้พื้นฐานข้อนี้ลู่อวิ๋นอวิ๋นบอกเขามานานแล้ว
ดังนั้นทุกครั้งที่ออกมาทำภารกิจล้วนต้องเตรียมอุปกรณ์สื่อสารมาด้วย ไม่เช่นนั้นหากระยะทางด้านในเงาแห่งสรรพสิ่งขยายยาวมากเกินไปขึ้นมาย่อมเดินทางออกมาไม่ง่าย
หูฮวนเองก็ไม่มีทางเลือกอื่น คนอื่นล่าถอยออกไปแล้ว เหลือเขาเพียงคนเดียว เขาจึงทำได้เพียงอาศัยสองเท้า วัดระยะทางของเงาแห่งสรรพสิ่งอันพิสดารอยากคาดเดาแห่งนี้
หูฮวนตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอยู่สิบกว่านาที ทันใดนั้นเบื้องหน้าก็พลันสว่างวาบ โลกแห่งสีสันที่มีสีสันมากมายพร่างพรายปราฏขึ้นตรงหน้าอีกหน เขาแหงนหน้ากู่ร้องกับท้องฟ้าอย่างห้ามใจไม่ไหว หนนี้ห่างจากความตายเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดอย่างแท้จริง เอาชีวิตรอดออกมาได้นับว่าไม่ง่ายเลยจริงๆ
ผ่านไปเพียงชั่วครู่ จู่ๆ สุนัขก็หอนต่อกันเป็นทอดๆ ตามมาด้วยเสียงก่นด่านับไม่ถ้วน “ไอ้สารเลวคนไหน กลางค่ำกลางคืนไม่หลับไม่นอน มาทำให้หมาหอนกันหมด”
หูฮวนมองสำรวจเล็กน้อย เขาพบว่าตัวเองมาโผล่ใกล้ๆ กับหมู่บ้านขนาดเล็กแห่งหนึ่ง เขากู่ร้องออกมาตอนดึกดื่นเที่ยงคืน เลยทำให้สุนัขในหมู่บ้านของผู้อื่นหอนตามกันไปด้วย
เขาหมุนตัวเผ่นแน่บอย่างว่องไว แม้จะไม่คุ้นเคยกับถนนบริเวณนี้แต่เขาก็กระดากใจเกินกว่าจะไปถามทางแล้ว
“นี่มันที่ไหนเนี่ย..ตามทฤษฎีแล้วน่าจะอยู่ใกล้ๆ หมู่ตึกหอพักของโรงงานอะไรนั่นสิ ฉันไม่น่าจะออกมาไกลจากเขตผนึกมากนักนะ”
แต่ว่า...นักเรียนเสี่ยวหูเหมือนจะจำทางไม่ค่อยได้แล้วสิ!


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 28 พิธีรำลึกล่ม
“ถึงสหายหูฮวนจะอายุน้อย แต่ความกล้าหาญไม่ได้ขึ้นอยู่กับอายุ...เขาเสียสละชีวิตอันเยาว์วัยของตัวเองเพื่อบ้านเกิด เพื่อปวงประชา เพื่อสหายร่วมรบ! พวกเราจะยึดถือเขาเป็นแบบอย่าง”
“ครูฝึกหลัว!”
หลัวซื่อไห่กำลังจัดพิธีรำลึกให้แก่หูฮวน หัวใจเขาเจ็บปวดรวดร้าวยิ่งนัก พลทหารที่เข้าร่วมพิธีรำลึกแต่ละคนก็โศกเศร้าอย่างยิ่ง
หูโหย่วเหยียนสีหน้าซีดเผือด เขาหมุนผลวอลนัทคู่หนึ่งในมือไม่หยุดพลางพึมพำขึ้นมาว่า “แล้วฉันจะบอกแม่ของมันยังไง”
แต่แล้วบรรยากาศอันเคร่งเครียดนี้ก็ถูกพลทหารอายุน้อยที่พรวดพราดเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นเต้นดีใจขัดจังหวะ ไม่ต้องพูดถึงหลัวซื่อไห่ แม้แต่ผู้หมู่ทั้งสองคนอย่างเซียวเจี้ยนเซิงกับจางจวี้หวาก็ทนไม่ไหว
เซียวเจี้ยนเซิงตวาดอย่างโกรธเกรี้ยว “พลทหาร นายดีใจอะไรนักหนา เมียที่บ้านคลอดลูกชายหรือยังไง”
“ผู้หมู่เจ็ด ผมยังไม่มีภรรยานะครับ!..ไม่ใช่เรื่องที่บ้านของผม หูฮวนต่างหาก เขากลับมาแล้ว”
“อะไรนะ!”
“หูฮวนจะกลับมาได้ยังไง เขาตายอยู่ในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดแล้ว”
“อย่ามาพูดมาก ที่นี่ยังมีคนนอกอยู่”
“ฮวนเอ๋อร์”
พลทหารทั้งหลายกำลังถกเถียงกัน แต่หูโหย่วเหยียนปฏิกิริยาฉับไวยิ่งกว่าใครทั้งหมด เขาตะโกนเรียกคำเดียวก็วิ่งพรวดออกไป ความเร็วใช้ได้เลยทีเดียว
ตาเฒ่าหูบุกเบิกเปิดบ่อนใต้ดิน ความสามารถอย่างอื่นไม่มี แต่ความสามารถในเรื่องการวิ่งนี่ เขาไม่กล้าหย่อนยาน มีหลายครั้งที่เขาคงจะถูกคนฆ่าตายไปแล้วถ้าเท้าของเขาไม่ว่องไวพอ
หูโหย่วเหยียนพุ่งออกมาจากห้องโถงพิธีไว้ทุกข์ เขาวิ่งพรวดเดียวมาถึงประตูของคฤหาสน์หลังใหญ่ แล้วเขาก็เห็นลูกชายแท้ๆ ของตัวเองมีสภาพน่าอนาถใจราวกับลูกนอกสมรสของหงชีกง[footnoteRef:1] [1: หงชีกง (หรืออั้งฉิกกง) ตัวละครในนิยายเรื่องมังกรหยกของกิมย้ง ฉายายากจกอุดร ประมุขพรรคกระยาจกผู้รักความยุติธรรม ชอบการท่องเที่ยวและการกิน]
กว่าหูฮวนจะหาทางกลับมาได้ไม่ง่ายจริงๆ
เขายังเป็นแค่นักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่ง ปกติไม่เคยออกจากแถวบ้านมาไกลนัก แล้วก็ไม่เคยนั่งรถสาธารณะอะไรด้วย เขาอาศัยสองเท้าเพียงอย่างเดียว เดินหลงทางไปไม่รู้กี่รอบกว่าจะหาทางกลับมาที่ฐานได้
“เหล่าหู มีของกินไหม...ผมหิวจะตายแล้ว”
หูฮวนไม่มีอารมณ์จะแปลกใจแล้วว่าพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองมาที่นี่ได้อย่างไร ‘ถูกบังคับให้เข้าหน่วย’ เหมือนกับกับเขาหรือเปล่า ตอนนี้เขาอยากจะรีบกินข้าวสักคำจะแย่แล้ว
เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอยู่ที่ชานเมือง แล้วเขาเดินยังอ้อมผิดทางอีก ยิ่งเดินก็ยิ่งไปไกลกว่าเดิม ไม่เจอใครเลยสักคน แม้ว่าที่ตัวจะมีเงินอยู่ แต่ก็ไม่มีที่ให้ซื้อของกิน
หูโหย่วเหยียนตบบ่าลูกชายบอกอย่างใจป้ำ  “พ่อเลี้ยงอาหารเหลาแกเลย พวกเราพ่อลูกไปกัน”
แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง ทหารของกองพลมังกรเร้นที่ตามออกมาเห็นหูฮวนแล้ว พวกเขาต่างรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ
ลู่อวิ๋นอวิ๋นขยับเข้ามาใกล้สองพ่อลูกอย่างเงียบเชียบ มือน้อยยื่นออกมาส่งซาลาเปาเนื้อหลายลูกให้หูฮวน
ปีกจมูกของหูฮวนบานออก เขาสูดกลิ่นหอมของซาลาเปาเนื้อแล้วคว้าหมับแย่งมาทันที เขายัดซาลาเปาเนื้อทั้งลูกเข้าปาก ซาลาเปาเนื้อหลายลูกถูกเขากินคำละลูก เพียงครึ่งนาทีก็หายเกลี้ยงไปไม่เหลือ
หูฮวนกินซาลาเปาเข้าไปหลายลูกแล้วแต่ยังไม่อิ่ม เขามองลู่อวิ๋นอวิ๋นตาปริบๆ เด็กสาวผมเปียคู่คนนี้ดันแว่นตากรอบสีดำบนใบหน้านิดหนึ่ง แล้วบอกอย่างอ่อนโยน “ตอนนี้โรงอาหารเพิ่งทำอาหารพอดี เดิมทีจะจัดงานเลี้ยงพิธีไว้อาลัยให้นาย!”
หูฮวนได้ยินก็ตาลุกวาว เมินครึ่งประโยคหลังไปทันที เขาสนใจแต่ครึ่งประโยคแรกเท่านั้น ก่อนจะสับขาวิ่งปรี่ไปที่โรงอาหารทันที
หลัวซื่อไห่แต่เดิมยังหน้าเศร้าอยู่ ตอนนี้เขากลับกลั้นขำไม่ไหว ตะโกนว่า “รีบไปเก็บของที่ห้องโถง นี่กลายเป็นเรื่องตลกครั้งใหญ่แล้ว พวกเราคงเป็นกองพลมังกรเร้นกองเดียวที่จัดพิธีรำลึกให้สหายร่วมรบที่ยังมีชีวิตอยู่”
พลทหารทั้งหลายระเบิดเสียงหัวเราะดังครืน แม้หูฮวนจะเพิ่งเข้ามาในหน่วยได้ไม่นาน เป็นเวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น แต่ในช่วงเวลาอันตรายเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย เด็กคนนี้กระโจนลงจากรถเพื่อขวางแมลงกินปราณเพื่อทุกคน เรื่องนี้ซื้อใจของทุกคนได้หมดแล้วจริงๆ
หูฮวนกลับมาอย่างปลอดภัยได้ ทุกคนล้วนดีใจแทนเขา
ตอนนี้ไม่มีใครสนใจหูโหย่วเหยียนแล้ว แต่เดิมหลี่เหยียนจงยังออกหน้ามาปลอบครอบครัวของผู้กล้าที่เสียสละชีพคนนี้ด้วยตัวเอง แล้วยังถามอีกว่าเขาต้องการสิ่งใดหรือไม่
หลี่เหยียนจงถึงขนาดบอกเป็นนัยว่าหากเขาต้องการ เคลียร์คดีที่เคยมีก็จัดการให้ได้
หูโหย่วเหยียนเพิ่งเสียลูกชาย ไหนเลยจะมีกะจิตกะใจขบคิดถึงเรื่องผลประโยชน์อะไรอีก ตอนนี้ตาเฒ่าหูเรียกสติกลับมาได้ก็นึกเสียใจทันที เขากู่ร้องในใจ เมื่อกี้ฉันน่าจะพูดให้เต็มปากเต็มคำว่าขอให้กองทัพกวาดล้างเจ้าพวกปีศาจน้อยสารเลวอย่างพวกเว่ยเหล่าซาน จวินเตากับกวงโถวไปให้หมด เหตุผลไม่ต้องหา แค่บอกว่าเพื่อขจัดภัยร้ายให้ประชาชนก็พอ!
ถ้ากองทัพลงมือกำจัดไอ้พวกสารเลวก๊กนั้น ต่อจากนี้ เมืองเอกของมณฑลแห่งนี้ ไม่ใช่ฉันอยากกุมอำนาจเท่าไร ก็กุมอำนาจได้เท่านั้น ไม่มีใครเป็นศัตรูกับเหล่าหูคนนี้ได้อีกแล้วหรือ มัวแต่ว้าวุ่นใจเพราะไอ้ลูกตัวดีคนนี้จนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท ตอนนี้กองทัพคงไม่รับปากเรื่องสกปรกพวกนี้แล้วแน่
ถึงหูโหย่วเหยียนจะเสียดาย แต่เขาก็ยังดีใจอยู่ เขาเดินเข้าไปที่โรงอาหารพร้อมกันกับคนส่วนใหญ่
หูฮวนกินจนกระพุ้งแก้มป่อง ดูหมือนกระรอกน้อยตัวหนึ่ง
หลัวซื่อไห่อยากถามมากว่าเขากลับออกมาได้อย่างไร แต่พอเห็นสภาพนี้ของหูฮวนก็ถามไม่ลงแล้ว เขาทักทายคำเดียวก็ให้ทุกคนนั่งลงกินข้าวด้วยกัน
ถึงอย่างไรอาหารที่โรงอาหารเตรียมไว้ก็เป็นอาหารที่เอาไว้ให้ทุกคนกินหลังจากทำพิธีรำลึกถึงหูฮวน ถึงตอนนี้จะไม่ต้องรำลึกแล้ว แต่อาหารยังต้องกินเหมือนเดิม
หูโหย่วเหยียนเดินตามต้อยๆ มานั่งที่โต๊ะอาหารข้างหูฮวน เขาไม่สนใจเยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงที่อยู่ด้านข้างสักนิด หัวเราะฮ่าๆ ถามทันทีว่า “ลูกชาย! แกบอกพ่อมาตรงๆ อยากจะออกจากหน่วยไหม ถ้าแกไม่อยากอยู่แล้ว พวกเราก็กลับบ้านกัน พ่อจะไปคุยกับหัวหน้าเอง”
คำพูดเพิ่งหลุดออกจากปากเขา บรรยากาศก็เย็นยะเยือกทันที หลี่เหยียนจงหัวเราะตอบอย่างไม่รีบร้อน “ไม่ได้หรอกครับ! หน่วยของพวกเรามีกฎว่าคนที่หนีกองทัพต้องไปขึ้นศาลทหาร อีกอย่างรางวัลของหูฮวนก็ได้รับการอนุมัติแล้วด้วย ออกจากหน่วยตอนนี้น่าเสียดายแย่!”
หูโหย่วเหยียนเป็นคนเจนโลก ไหนเลยจะถูกหลอกได้ง่ายๆ แบบนี้
เขาตอบอย่างไม่อินังขังขอบ “ฮวนฮวนของบ้านเราเพิ่งจะจัดพิธีรำลึกไป นับว่าสละกายเพื่อชาติแล้ว ยังเกษียณกลับบ้านเกิดไม่ได้อีกหรือไง...ต้องให้พ่อแก่ๆ คนนี้ทนทุกข์กับการเสียลูกรัก ลิ้มรสชาติของคนหัวหงอกส่งคนหัวดำจริงๆ หรือยังไง”
พูดไปๆ หูโหย่วเหยียนก็ร้องไห้
แม้ทักษะการแสดงของเขาจะผ่านฉลุย แต่จนปัญญาที่เส้นผมทั้งหัวดำขลับวาววับ ไม่เข้ากับคำว่าคนหัวหงอกเลยจริงๆ
หลี่เหยียนจงยิ้มจนตาหยีเอ่ยขึ้นมาหนึ่งประโยค “พวกเราไปคุยกันสองคนหน่อย”
หูโหย่วเหยียนตาเป็นประกาย เดินตามหลี่เหยียนจงออกไปโดยไม่ปฏิเสธ
หูฮวนกินจนอิ่มสบายไปทั้งตัว เขาจัดการอาหารไปสามเท่าของเวลาปกติกว่าจะหยุดกิน
นักเรียนเสี่ยวหูลูบหน้าท้องกลมดิกแล้วเพิ่งรู้ว่าพ่อบังเกิดเกล้าของตัวเองหายไปอีกแล้ว เมื่อครู่เขาฟัดกับอาหารทั้งหลายอยู่จึงไม่ทันสังเกตสักนิดว่าหูโหย่วเหยียนเดินออกไปกับหลี่เหยียนจง
ตาแก่คนนี้พึ่งไม่ได้เลยจริงๆ! ช่างเขาเถอะ! ฝนจะตก พ่อจะไปหากิ๊ก ห้ามได้เสียที่ไหน! ปล่อยเขาไปเถอะ ฉันเป็นห่วงเขามากมายขนาดนั้นไม่ไหวหรอก
หูฮวนนับว่ามองขาดโดยแท้ พ่อของเขาคนนี้เป็นเช่นนี้มาเสมอ อนาคตก็ไม่มีวันเปลี่ยน ตัวเขาต้องใช้ชีวิตของเขาเอง พ่อบังเกิดเกล้าก็ต้องใช้ชีวิตของพ่อ ไม่ว่าใครก็ไปเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของอีกฝ่ายไม่ได้ทั้งนั้น
หูฮวนที่อยู่ตรงนี้กำลังปลงตก ส่วนหูโหย่วเหยียนยิ้มร่าเดินกลับมากับหลี่เหยียนจง แล้วรีบพูดว่า “หัวหน้าพูดได้ดี ผมเอาตามท่านว่าเลยครับ”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 29 ปราณแปลกปลอม  ปราณต้นกำเนิด พลังวิญญาณ
หูฮวนเห็นพ่อบังเกิดเกล้าของตนลอบงอนิ้วสามนิ้วทำสัญญาณมือที่มีแต่คนในครอบครัวของตัวเองที่จะเข้าใจส่งมาให้เขาอย่างเงียบๆ หูฮวนก็รู้ทันทีว่า หูโหย่วเหยียนขายลูกแท้ๆ ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว
เขาทั้งหงดหงิดทั้งโมโหเลยไม่พูดไม่จา
หลี่เหยียนจงเข้ามาปลอบใจสองสามคำก็พาอวิ๋นสี่เหอออกไป ยกที่นี่ให้หลัวซื่อไห่จัดการ เขาเป็นคนที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้ามาจนคุ้นเคยแล้ว เขารู้ว่าตอนนี้ให้ตนเองเป็นคนพูดกลับจะไม่ดีเท่าไรนัก
หลัวซื่อไห่ เซียวเจี้ยนเซิง จางจวี้หวาเคยต่อสู้เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับหูฮวนมาแล้ว ลู่อวิ๋นอวิ๋น เยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงก็เป็นผู้ถือครองพลังเหมือนกันกับเขา ความสัมพันธ์ย่อมใกล้ชิดกันโดยธรรมชาติ
หูโหย่วเหยียนเห็นหลี่เหยียนจงเดินจากไปแล้วก็หันมาบอกลูกชายว่า “ฉันต้องไปบอกแม่ของแกสักคำ เธอจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง ไปก่อนนะ”
หูโหย่วเหยียนยิ้มร่าก้าวจากไปอย่างว่องไว เห็นชัดว่าเมื่อครู่เขาคงได้ผลประโยชน์ก้อนโตมาแล้ว
หูฮวนไม่คาดหวังว่าเขาจะทำตัวยอดเยี่ยมอะไรอยู่แล้ว หลังจากหลี่เหยียนจง อวิ๋นสี่เหอกับหูโหย่วเหยียนเดินออกไปแล้ว เขาก็ถามอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ “พี่กงเสวี่ยเป็นยังไงบ้างครับ”
เขาต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับกงเสวี่ยมาหนึ่งหน ความสัมพันธ์จึงใกล้ชิดมากกว่าเดิมอยู่มาก กงเสวี่ยเกือบจะถูกวานรยักษ์ขนสีเทาเข้มจับเหวี่ยงทุ่มลงพื้น เธอบาดเจ็บไม่เบา เขาย่อมเป็นห่วงอยู่บ้าง
เยี่ยนเสี่ยวซีตอบอย่างเศร้าใจเล็กน้อย “พี่กงเสวี่ยไม่เป็นอะไร กระดูกหักอยู่หลายท่อน อวัยวะภายในก็กระทบกระเทือน ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล ต้องรักษาตัวอย่างน้อยเดือนสองเดือนถึงจะหายดี...โชคยังดีที่นายช่วยไว้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นหนนี้พี่กงเสวี่ยคงไม่ได้กลับมาแล้ว”
สวีเช่อที่อยู่ด้นข้างบอกเสียงเบา “ถ้าหูฮวนไม่ขวางฝูงแมลงไว้ พวกเราทั้งหมดคงไม่ได้กลับมาสักคน ทุกคนติดค้างชีวิตเสี่ยวหูแล้ว”
หลัวซื่อไห่หน้าซีดจนเป็นสีเทา สีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง เห็นชัดว่าพิษที่ได้รับมาตอนถูกแมลงกินปราณกัดยังไม่ถูกขจัดอย่างสมบูรณ์ เขาไอเบาๆ แล้วบอกว่า “อีกเดี๋ยวนายไปโรงพยาบาล แวะไปเยี่ยมกงเสวี่ยสักหน่อย ถ้าเธอรู้ว่านายปลอดภัยกลับมาต้องดีใจมากแน่”
หูฮวนตอบรับอย่างว่าง่าย “อีกเดี๋ยวผมจะไปเยี่ยมพี่กงเสวี่ยเลย ครูฝึก แล้วร่างกายของคุณเป็นยังไงบ้างครับ แก้พิษแล้วหรือยัง ทำไมไม่ไปโรงพยาบาลล่ะครับ”
หลัวซื่อไห่ตอบเพื่อให้เขาวางใจ “ฉันไม่เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ พักผ่อนสองสามวัน ให้น้ำเกลือขวดสองขวดก็หายแล้ว ไปโรงพยาบาลทำอะไร”
หูฮวนแอบครุ่นคิดในใจ พิษโลหิตแดงไม่ใช่วาจะขจัดให้หมดได้ง่ายดายแบบนั้น กลับไปฉันต้องแอบช่วยปรับพลังวิญญาณให้ครูฝึกสักหน่อยแล้ว
หูฮวนเคยถามเรื่องคำศัพท์ที่โผล่มาในเศษชิ้นส่วนความทรงจำกับลู่อวิ๋นอวิ๋น
พิษโลหิตแดงเป็นปราณต้นกำเนิดชนิดหนึ่ง หรือก็คือพลังวิญญาณพิเศษประเภทหนึ่ง ปราณต้นกำเนิดกับพลังวิญญาณเดิมทีแล้วเป็นสิ่งเดียวกัน เพียงแต่วิธีเรียกแตกต่างกันก็เท่านั้น
ลู่อวิ๋นอวิ๋นสอนความรู้พื้นฐานให้หูฮวนฟังแล้ว ปราณต้นกำเนิดเป็นวิธีเรียกของกลุ่มองค์กรเก่าสมัยก่อนก่อตั้งสาธารณรัฐกลุ่มหนึ่ง เพื่อให้มันแตกต่างจากลมปราณที่วิถีเต๋าฝึกบำเพ็ญกัน ก่อนหน้านั้นมันถูกเรียกว่าปราณแปลกปลอม ปราณชั่วร้าย แล้วยังมีชื่อเรียกอื่นอีกมากมาย ซ้ำยังถูกเข้าใจว่านำมาฝึกบำเพ็ญไม่ได้
ต่อมาประเทศต่างๆ จึงเปลี่ยนชื่อเรียกให้เป็นชื่อเดียวกัน เรียกว่าพลังวิญญาณ!
หูฮวนมีการ์ดเทววัตถุของฝูงแมลงกินปราณอยู่ เขากลืนกินปราณต้นกำเนิด หรือก็คือพลังวิญญาณได้ ดังนั้นเขาย่อมดูดพิษโลหิตแดงในร่างหลัวซื่อไห่ออกมาได้ หากเป็นเช่นนั้นย่อมเท่ากับว่าแก้พิษได้แล้ว
ความจริงแล้วหลายวันมานี้หลัวซื่อไห่ฝืนทนอยู่ตลอด ไม่ว่าอย่างไรภารกิจหนนี้ก็มีพลทหารพลีชีพสองนาย ผู้ปลุกพลังที่มีอนาคตไกลคนหนึ่งก็ ‘เสียชีวิตระหว่างการต่อสู้’ แล้วกงเสวี่ยกับตัวเขาเองยังบาดเจ็บหนักอีกด้วย
แม้จะเป็นเพราะปีศาจดุร้ายเกินไป ไม่ว่าจะฝูงแมลงกินปราณ หรือวานรยักษ์ขนเทาล้วนเป็นสิ่งที่หน่วยของพวกเขาต้านไม่ไหว แต่เขาก็ยังต้องเขียนรายงานและเขียนรายงานทบทวนความผิดของตัวเองอยู่ดี
การที่หูฮวนมีชีวิตรอดกลับมาช่วยลดแรงกดดันให้เขาอย่างมาก
โดยเฉพาะเมื่อหูฮวนยังนึกเป็นห่วงเรื่องที่เขาถูกพิษอีก สิ่งนี้ยิ่งทำให้ผู้กองแก่ๆ อย่างตาเฒ่าหลัวรู้สึกเหมือนเห็นลูกอกตัญญู จู่ๆก็เป็นห่วงสุขภาพของบิดาชรา
หลายวันนี้หลัวซื่อไห่วุ่นวายอยู่กับ ‘พิธีรำลึก’ ถึงหูฮวนจึงไม่ได้พักผ่อนดีๆ เท่าใดนัก ตอนนี้เขาจึงเริ่มรู้สึกเหนื่อยขึ้นมาแล้ว เขาให้กำลังใจหูฮวนอีกสองสามประโยคก็หมุนตัวเดินจากไป ตั้งท่าจะกลับไปพักสักหน่อย
หลัวซื่อไห่เพิ่งเดินออกไป หวังซงก็พรวดเข้ามา บอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นนิดๆ “พวกเราไปเยี่ยมพี่กงเสวี่ยกันเถอะ! ให้พี่อวิ๋นอวิ๋นเขียนรายงาน แล้วเอาเจ้าแก่รถจี๊ปเป่ยจิง 212[footnoteRef:1] คันนั้นออกมา ทุกคนไปด้วยกัน” [1: รถจี๊ปเป่ยจิง 212 (BJ 212) เป็นรถยนต์นั่งรุ่นแรกสุดของประเทศจีน ผลิตโดยบริษัท Beijing Automobile Works co.,Ltd. (BAW) ในชื่อเก่าสมัยเป็นโรงงาน ]
เยี่ยนเสี่ยวซีก็เห็นด้วยว่าเรื่องนี้ทำได้ จึงสนับสนุนอีกเสียง “หนนี้หวังซงพูดดี พี่อวิ๋นอวิ๋นไปยืมรถกันเถอะ! วันพรุ่งนี้พวกเรายังมีภารกิจสู้รบอีก มีแต่วันนี้ที่พอไปเยี่ยมพี่กงเสวี่ยได้”
หูฮวนตกใจสะดุ้งโหยง ถามขึ้นว่า “ยังมีภารกิจสู้รบอีกเหรอ”
หวังซงตอบอย่างปากไว “เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดกำลังขยายตัวอย่างช้าๆ พวกเราต้องจับตาดูเขตผนึกแห่งนี้ไว้ให้ดีก่อนที่กำลังเสริมจากเบื้องบนจะมาถึง แล้วก็ต้องอพยพผู้คนบริเวณใกล้ๆ ออกไปด้วย...แต่นายน่าจะไม่ต้องไปแล้ว พักผ่อนสักสองสามวัน ปรับสภาพจิตใจสักหน่อยก่อน จะได้ไม่เสียสติ”
เยี่ยนเสี่ยวซีพูดบ้างว่า “ถึงสายนักรบจะเป็นผู้ถือครองพลังที่เสียสติยากที่สุด แต่ตามกฎแล้ว นายยังเป็นเด็กใหม่ ผ่านการต่อสู้ระดับนี้มาก็จำเป็นต้องพักจริงๆ...พวกเราออกไปข้างนอก แวะไปเยี่ยมพี่กงเสวี่ยกันก่อนเถอะ เรื่องพวกนี้เอาไว้กลับมาค่อยคุยกัน”
หูฮวนรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว พอเขาคิดว่าตัวเองต้องออกไปทำภารกิจสู้รบอีก ทั่วทั้งร่างก็ไม่เหลือเรี่ยวแรง แต่เขาก็บอกไม่ถูกว่าเหตุใดลึกๆ ในใจเขายังมีความตื่นเต้นเล็กๆ ซ่อนอยู่ด้วย มันขัดกับปกติที่ใจเขาน่าจะหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนตัวเองคล้ายจะเป็นโรคบุคลิกภาพแตกแยก
ลู่อวิ๋นอวิ๋นยืมรถมาได้อย่างรวดเร็ว แต่สวีเช่อบอกว่าเขายังมีธุระ ส่วนวั่นหย่งตอนนี้เฝ้าเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอยู่จึงไม่ได้กลับมาร่วมพิธีรำลึกด้วย ดังนั้นจึงมีแต่หูฮวน ลู่อวิ๋นอวิ๋น เยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงสี่คนที่ออกไปข้างนอกด้วยกัน
รถจี๊ปเป่ยจิง 212 คันเก่านั่งสบายกว่ารถบรรทุกเจี่ยฟั่ง ไม่ว่าจะระบบลดแรงสั่นสะเทือน หรือเบาะฟองน้ำก็ดีกว่าไม่ใช่แค่ขั้นเดียว
หูฮวนเพิ่งจะเคยนั่งรถยนต์รุ่นเล็ก ‘ไฮโซ’ แบบนี้เป็นครั้งแรก ในใจเขาตื่นเต้นเล็กน้อย เขาแย่งขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ นั่งเกาะกระจกรถมองออกไปข้างนอกตลอดทาง
เมือง ถนนและสิ่งก่อสร้างต่างๆ ที่เดิมทีค่อนข้างคุ้นตา เมื่อนั่งอยู่ในรถจี๊ปเป่ยจิง 212 ทุกสิ่งก็ดูมีบรรยากาศไม่เหมือนเดิม
กงเสวี่ยถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยแพทย์ทหารที่หนึ่ง ที่นี่เป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดของทั้งมณฑล มันกินพื้นที่กว้างพอๆ กับมหาวิทยาลัยทั่วไป จากสุดปลายด้านหนึ่งของโรงพยาบาลเดินไปจนถึงสุดปลายอีกด้านหนึ่งต้องเดินอยู่นานประมาณสิบนาที
กงเสวี่ยถูกจัดให้อยู่ในห้องพักผู้ป่วยพิเศษ แยกต่างหากออกมาจากตึกใหญ่ที่ไว้ตรวจคนไข้ปกติ ตอนที่พวกหูฮวนสี่คนเปิดประตูห้องพักคนไข้ กงเสวี่ยกำลังรับประทานอาหารอยู่ จู่ๆ เห็นหูฮวนปรากฏตัวขึ้น เธอตกใจจนทำถาดอาหารคว่ำกระจาย
“เสี่ยวหู!”
“นายรอดกลับมาได้ยังไง ไม่ๆ พี่สาวพูดผิดแล้ว นายหนีออกมาจากเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดได้ยังไง ได้ยินว่านายล่อฝูงแมลงกินปราณออกไปแทนทุกคน นาย...ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
หูฮวนวิ่งเข้าไปหาฝูงแมลงกินปราณ แต่สุดท้ายกลับปลอดภัยไร้อันตราย สำหรับทุกคนแล้วเรื่องนี้มหัศจรรย์อย่างยิ่ง เพียงแต่เขาเพิ่งกลับมาอย่างปลอดภัยจึงไม่มีใครสะดวกใจจะบีบคั้นถามเขา
กงเสวี่ยตื่นเต้นเกินไป เธอจึงเผลอหลุดปากถามคำถามที่ทุกคนสนใจอย่างยิ่งออกมา
หูฮวนลังเลครู่หนึ่ง ก่อนที่ในสมองจะปรากฏเศษชิ้นส่วนความทรงจำนับไม่ถ้วน
หนนี้ก็ยังไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดทิ่มแทงเหมือนเดิม...


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 30 พลังวิญญาณกลายสภาพ
“ผมถูกแมลงประหลาดนับไม่ถ้วนโถมเข้ามาหาจนล้ม พวกมันกัดตามตัวผมไม่หยุด...”
หูฮวนทำหน้าเค้นสมองนึก เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดตนเองจึงไม่พูดความจริง แต่เริ่มแต่งเรื่องขึ้นตามคำพูดที่ความทรงจำมอบให้
“ตอนที่ผมฟื้นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองยังไม่ตาย ส่วนพลังวิญญาณในร่างก็เปลี่ยนไปจากเดิม...ผมจะแสดงให้พวกพี่ดู”
หูฮวนผสานการ์ดฝูงแมลงกินปราณเข้าไปในร่าง จากนั้นก็แสดงปราณต้นกำเนิดพิษโลหิตแดงออกมาครู่หนึ่ง อาจจะเรียกมันว่าพลังวิญญาณสีโลหิตก็ไม่ผิดนัก
กงเสวี่ย เยี่ยนเสี่ยวซี หวังซง เห็นแสงสีแดงจางๆ ที่ส่องสว่างขึ้นบนร่างหูฮวนก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก มีแต่ลู่อวิ๋นอวิ๋นที่ยังนับว่าเยือกเย็นอยู่ เธอพูดขึ้นมาเสียงเบา “พลังวิญญาณกลายสภาพ!”
กงเสวี่ย เยี่ยนเสี่ยวซีกับหวงซงอุทานอย่างตกตะลึงแล้วยอมรับคำอธิบายนี้แทบจะในพริบตา!
มีผู้ปลุกพลังจำนวนน้อยที่พลังวิญญาณของตัวเองจะเปลี่ยนสภาพอย่างฉับพลันเพราะปัจจัยที่คาดไม่ถึงบางอย่าง การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันเช่นนี้เรียกว่าพลังวิญญาณกลายสภาพ
ปัจจุบันแต่ละประเทศยังสรุปหลักการของมันออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงอาศัยข้อมูลที่เก็บสถิติไว้ สันนิษฐานว่าปรากฏการณ์พลังวิญญาณกลายสภาพต้องมีปัจจัยก่อนเกิดปรากฏการณ์อย่างน้อยหนึ่งอย่าง นั่นก็คือในช่วงที่เป็นผู้ปลุกพลัง พวกเขาได้รับพลังจากต้นกำเนิดพลังวิญญาณที่ต่างกับของตัวเอง
ผู้ปลุกพลังประเภทนี้หลังจากกลายเป็นผู้ถือครองพลังแล้ว พลังวิญญาณจะทำให้เกิดพลังพิเศษบางอย่างเพราะสภาพที่พิเศษอย่างยิ่งนี้ บางคนสร้างไฟกับน้ำได้ บางคนเสกอสนีบาตได้ บางคนทำให้คนฮึกเหิมถึงขีดสุด ทำให้อารมณ์อ่อนไหวแพร่ต่อกันเหมือนโรค แล้วก็ยังมีบางคนทำให้คนเกิดความรู้สึกด้านลบนานาประการได้อีกด้วย มีมากมายสารพัดแบบบอกเล่าไม่หมด
คนที่พลังวิญญาณกลายสภาพตั้งแต่อยู่ในช่วงการเป็นผู้ปลุกพลังเช่นหูฮวน แม้จะมีน้อยแสนน้อย น้อยจนแต่ละประเทศมีจำนวนเพียงหลักหน่วย แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี
หลังจากความตกตะลึงผ่านพ้นไป หวังซงก็บอกอย่างอิจฉา “หูฮวน นายมันโชคดีจริงๆ ปลุกพลังได้ตามธรรมชาติยังไม่พอ ยังปลุกต้นกำเนิดพลังวิญญาณสำเร็จ แล้วยังได้รับการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ มาหนนี้พลังวิญญาณยังกลายสภาพอีก...หลังจากนี้พวกเราต้องอยู่ด้วยกันให้มากหน่อย แบ่งโชคดีมาให้กันบ้าง”
กงเสวี่ยเก็บกล่องอาหารพลางบอกว่า “คนดีย่อมมีวาสนาดีจริงๆ พี่สาวคิดว่านายจะกลับมาไม่ได้แล้วเลยเศร้าอยู่พักใหญ่ นายกลับมาได้ช่างดีจริงๆ เรื่องพลังวิญญาณกลายสภาพให้อวิ๋นอวิ๋นช่วยรายงานเบื้องบนให้นายก็แล้วกัน!...น่าจะมีรางวัลอยู่นะ”
“เรื่องนี้ก็มีรางวัลด้วยเหรอครับ”
เยี่ยนเสี่ยวซีรับช่วงบอกต่อ “ต้องมีสิ ความก้าวหน้าแต่ละขั้นของพวกเราหมายความว่าจะทำงานให้ประเทศชาติได้เพิ่มมากขึ้นนี่นา หอกเจตจิตกับวิชาหอกอสนีบาตของฉันก็เป็นรางวัลที่เบื้องบนมอบให้เหมือนกัน...บางทีเบื้องบนอาจจะให้รางวัลนายเป็นอาวุธที่เหมาะกับพลังวิญญาณสักชิ้นก็ได้”
เยี่ยนเสี่ยวซีกับลู่อวิ๋นอวิ๋นช่วยกงเสวี่ยทำความสะอาดผ้าปูที่นอนจนสะอาดแล้วจึงเรียกพยาบาลมาเปลี่ยนผ้าผืนใหม่ ลู่อวิ๋นอวิ๋นยังช่วยกงเสวี่ยขออาหารชุดใหม่มาด้วย
หูฮวนไม่เคยมาเยี่ยมคนป่วย พอเขาเห็นลู่อวิ๋นอวิ๋น เยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงคุยกับกงเสวี่ยพลางหยิบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ของตนเองออกมาให้ จู่ๆ เขาก็กระอักกระอ่วน
เขามีของขวัญอะไรเสียที่ไหนเล่า ดีแค่ไหนแล้วที่เขาไม่แย่งข้าวคนป่วยของกงเสวี่ยเพราะเขากินที่โรงอาหารมาอิ่มแล้ว
กงเสวี่ยเห็นสีหน้าหูฮวนกระอักกระอ่วนก็ไม่พูดอะไร เพราะเธอกลัวว่าเขาจะกระอักกระอ่วนยิ่งกว่าเดิม เพียงชวนคุยเรื่องเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น
ความเปลี่ยนแปลงของเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดหนนี้ผิดจากที่ทุกคนคาดจริงๆ ไม่เพียงมีปีศาจอย่างฝูงแมลงกินปราณจำนวนมากมายดุจหมู่เมฆปรากฏตัวขึ้น แต่ยังมีตัวตนที่ระดับสูงกว่าขั้นสามอย่างราชาอสรพิษปะการังโลหิตที่มีโอกาสพบน้อยยิ่งนักโผล่มาอีก เมืองแห่งนี้ไม่เคยเกิดสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน
สาเหตุที่กองพลมังกรเร้นวางกำลังพลไว้แค่หนึ่งหมวดก็เพราะเมืองแห่งนี้ค่อนข้างสงบ ไม่เคยเกิดอันตรายใหญ่หลวงมาก่อน
แทบทุกคนต่างเดาได้ว่าเบื้องบนจะต้องส่งกำลังเสริมที่แข็งแกร่งมาแน่นอน เพียงแต่เดาไม่ออกว่าจะส่งใครมากันแน่เท่านั้น
หูฮวนฟังพวกเขาพูดคุยกันก็พอเข้าใจคร่าวๆ ปัจจุบันนี้ในประเทศไม่มีคนที่แข็งแกร่งขั้นห้า มีแต่ผู้ถือครองพลังขั้นสี่สามคนกับขั้นสามอีกสิบกว่าคน ถัดจากนั้นก็เป็นผู้ถือครองพลังระดับล่างอีกเกือบเจ็ดร้อยคนกับผู้ปลุกพลังอีกราวหลายพันคน รวมกับทหารระดับหัวกะทิที่ดึงออกมาจากแต่ละกองทัพ ก่อตั้งเป็นกองพลมังกรเร้น
ความจริงแล้วแต่ละที่ล้วนมีสถานการณ์ขาดแคลกำลังคนด้วยกันทั้งสิ้น พวกเขาทำได้แต่เฝ้าจับตาดูเขตผนึกเอาไว้ ไม่อาจกำจัดมันได้อย่างสมบูรณ์
ถึงอย่างไรกงเสวี่ยก็บาดเจ็บอยู่ พวกเขาจึงไม่ได้อยู่นานนัก บอกลาออกมาพร้อมกัน
พอออกจากโรงพยาบาลแล้ว หูฮวนก็กระซิบบอกลู่อวิ๋นอวิ๋นว่า “พี่อวิ๋นอวิ๋น ผมกลับบ้านไปเอาของสักครั้งได้ไหมครับ”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นตอบเบาๆ “รีบไปรีบมาล่ะ!”
เยี่ยนเสี่ยวซีกับหวังซงไม่ถามว่าหูฮวนจะกลับไปเอาอะไร หลังจากผ่านภารกิจสู้รบครั้งก่อน พวกเขาก็ค่อนข้างเชื่อใจหูฮวน ไม่ว่าอย่างไร สหายร่วมรบที่ช่วยเหลือกันระหว่างช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายย่อมมีมิตรภาพแน่นแฟ้นไม่ธรรมดา
หูฮวนแยกกับพวกลู่อวิ๋นอวิ๋น แต่เขาไม่ได้กลับบ้าน เขาเดินทางไปเขตโรงงานเคมีประเภทสองเก่า เขาจำได้ว่าที่นั่นมีวานรยักษ์ขนเหลืองตัวที่ไม่มีหัวอยู่
หูฮวนก็ไม่รู้ว่าหากตนเก็บวานรยักษ์ขนเหลืองตัวนี้มาได้แล้ว การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังจะเปลี่ยนโฉมใหม่หรือไม่ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องที่ลองทำดูได้
ตอนนี้เขาไม่กลัววานรยักษ์ขนเหลืองแล้ว อย่างมากเขาก็แปลงร่างเป็นวานรยักษ์ จัดงานพบปะระหว่างวานรสองตัวก็เท่านั้น!
ลิงต้องกลัวลิงด้วยหรือ
ฉันมีหัวมากกว่าแกตั้งหนึ่งหัว
หูฮวนเปลี่ยนรถเมล์สามหนก็กลับมาถึงแถวบ้านของตัวเอง เขาลงก่อนหนึ่งป้าย ลงรถที่โรงงานเคมีประเภทสองเก่า
เขาลังเลครู่หนึ่งก็ผสานการ์ดฝูงแมลงกินปราณกับการ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังเข้าไปในร่าง ไม่ใช้การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดที่คุ้นเคยมากกว่า
การ์ดฝูงแมลงกินปราณไม่เพียงระดับสูงกว่า แต่พลังโจมตีและความเร็วยังเหนือกว่าด้วย หูฮวนก็ไม่อยากต่อสู้ตรงๆ ซึ่งหน้ากับวานรยักษ์ขนเหลืองหัวขาดเหมือนกัน
หูฮวนเดินเข้ามาในเขตโรงานเคมีประเภทสองเก่า จากนั้นเอื้อมมือขึ้นกุมอก เปลือกหอยลึกลับเปล่งแสงสีทองออกมาเรืองๆ
เงาแห่งสรรพสิ่งไม่ได้พยายามจะรุกรานโลกแห่งความเป็นจริงอยู่ตลอดเวลา
คนธรรมดาย่อมไม่มีหนทางใดทำให้ตนเองพบเจอกับเงาแห่งสรรพสิ่งได้ แต่ผู้ปลุกพลังกับผู้ถือครองพลังต่างกระตุ้นพลังวิญญาณในร่างเพื่อล่อให้เงาแห่งสรรพสิ่งมาหาได้
แน่นอนว่าหากไม่ใช่แมพเปอร์ วิธีนี้จะใช้ได้เฉพาะในเขตผนึกเท่านั้น หากอยู่ในสภาพแวดล้อมทั่วไป ผู้ถือครองพลังระดับล่างก็ไร้หนทางจะเชื่อมต่อกับเงาแห่งสรรพสิ่งเช่นเดียวกัน
เพียงแต่ว่าทุกครั้งที่เงาแห่งสรรพสิ่งมาเยือน ต้องใช้เวลาหลายวันกว่ามันจะถอยกลับไป อีกทั้งการมาเยือนของเงาแห่งสรรพสิ่งในแต่ละครั้งล้วนกัดกินโลกแห่งความเป็นจริงเพิ่มขึ้นอีกก้าวหนึ่ง
ดังนั้นหากไม่ใช่สถานการณ์พิเศษก็ไม่มีผู้ปลุกพลังกับผู้ถือครองพลังคนใดเป็นฝ่ายเชื่อมต่อกับเงาแห่งสรรพสิ่ง ดึงให้เงาแห่งสรรพสิ่งเข้ามากัดกินโลกแห่งความเป็นจริงด้วยตัวเอง
แต่ว่า ประการแรก เป็นเพราะหูฮวนเพิ่งกลายเป็นผู้ปลุกพลังได้ไม่นานนักจึงไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับเขา ประการที่สอง เศษชิ้นส่วนความทรงจำที่ปรากฏในสมองของเขาไม่หยุด กำลังเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งไปทีละน้อย
ตัวเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปในอีกทิศทางหนึ่ง เพียงแต่เด็กหนุ่มแซ่หูยังไม่ทันตระหนักอย่างชัดเจน
โรงงานเคมีประเภทสองเก่าเดิมทีก็ถูกเงาแห่งสรรพสิ่งกัดกินไปหนหนึ่งแล้วเมื่อหลายวันก่อน มิติจึงไม่เสถียรอย่างยิ่ง เมื่อหูฮวนแผ่พลังวิญญาณออกมาไม่นานนัก ความมืดอันไร้ขอบเขตก็มาเยือน
เทียบกับครั้งแรกที่พบเจอเรื่องเช่นนี้ หูฮวนเริ่มคุ้นชินจนหายตระหนกอยู่บ้างแล้ว เขาไม่ได้ใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณ แต่เรียกใช้การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังก่อน
การ์ดใบนี้นอกจากทำให้แปลงกายเป็นวานรได้ ก็ยังมีพลังพิเศษอีกประการหนึ่ง นั่นก็คือ...รวมพลวานร!
หูฮวนต้องการล่อวานรยักษ์ขนเหลืองหัวขาดตัวนั้นให้มาหา


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 31 เมาลิง
เสียงคำรามแผ่วเบาดังขึ้นหนึ่งหน!
ต่อจากนั้นเสียงคำรามทุ้มต่ำเสียงหนึ่งก็แผดลั่นตอบ!
เสียงฝีเท้าหนักอึ้งเคลื่อนจากไกลเข้ามาใกล้ ประหนึ่งเหยียบย่ำเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจที่เต้นระทึก
หลังจากหูฮวนใช้พลังรวมพลวานรเสร็จ เขาก็เสียใจในทันใด เพราะตอนนี้วานรที่โผล่มาไม่ได้มีเพียงหนึ่งตัว แต่มีสามตัว สองตัวมีหัว อีกหนึ่งตัวไม่มี
ทั้งสามตัวต่างเป็นวานรยักษ์สูงมากกว่าห้าเมตร พวกมันปรากฏกายออกมาจากความมืด ดูกร้าวแกร่งเหี้ยมหาญ ทรงพลังน่าหวาดกลัว
“ไง! ทุกตัวกินข้าวกันหรือยัง ขอโทษด้วยนะ! พอดีฉันมาผิดทางน่ะ”
หูฮวนสลับการ์ดทันที เขาเปลี่ยนจากการ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังมาเป็นการ์ดฝูงแมลงกินปราณ พิษโลหิตแดงในร่างทะลักออกมาเบาบาง จากนั้นเขาก็เลือกทิศทางหนึ่งแล้วสับขาวิ่งสุดแรงเกิด
วานรยักษ์ขนเหลืองหัวขาดกับวานรยักษ์ที่รูปร่างคล้ายคลึงกันสองตัว ไหนเลยจะยอมปล่อยเจ้าตัวน้อยคนนี้ไป วานรยักษ์สามตัวต่างกางอุ้งเท้าสี่ข้างตะกุยดินวิ่งปรี่ตามมาอย่างดุร้ายไม่ยอมลดละ
ไม่อาจไม่กล่าวว่า ความเร็วระดับ B พึ่งพาได้มากกว่าระดับ D
หูฮวนวิ่งเร็วจี๋ไปตลอดทาง เขาทิ้งลิงสามตัวไว้ด้านหลังจนมองไม่เห็นแม้แต่เงา ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น เบื้องหน้าก็พลันสว่างวาบ ร่างกายกลับมาอยู่ใต้แสงตะวัน
หลังจากพุ่งออกมาจากเงาแห่งสรรพสิ่ง เขาก็เก็บพิษโลหิตแดงกลับเข้าไปในร่างแล้วเหลียวกลับไปมองด้านหลังทั้งที่หัวใจยังหวาดกลัว ทันใดนั้นเขาก็เกิดความรู้สึกประการหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมจู่ๆ ตัวเองถึงรู้สึก ‘เมาลิง’ ขึ้นมา
เมื่อก่อนเห็นลิงก็ไม่เห็นร่างกายจะไม่สบายตรงไหนนี่นา! ทำไมอยู่ดีๆ ก็ทนเห็นลิงไม่ได้ซะแล้วล่ะ
หูฮวนรู้ว่าตัวเองเกือบจะตายอนาถแล้ว หัวใจเขายังเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ ไม่หาย ผู้ปลุกพลังกับผู้ถือครองพลังทุกคนล้วนสัมผัสการมาเยือนของเงาแห่งสรรพสิ่งได้ เขากังวลมากว่าตัวเองจะก่อเรื่องจนถูกหัวหน้าจับไปสำเร็จโทษ
ตอนนี้หลี่เหยียนจงกับอวิ๋นสี่เหอก็กำลังสัมผัสความผิดปกติของโรงงานเคมีประเภทสองเก่าได้อยู่จริงๆ พวกเขาสองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มเจื่อนๆ เมื่อครู่เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดเกิดความผิดปกติ พวกลู่อวิ๋นอวิ๋นที่เพิ่งกลับมาจึงถูกส่งไปทำภารกิจข้างนอกแล้ว ไม่มีใครว่างออกไปจัดการสักคน
อวิ๋นสี่เหอจึงบอกเสียงเบาว่า “ผมไปเองก็แล้วกัน!”
หลี่เหยียนจงถอนหายใจ ตอบว่า “นายระวังตัวด้วย!”
“หนนี้ไม่รู้ว่าโรงงานเคมีประเภทสองเก่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น คงไม่ได้มีผู้ปลุกพลังปรากฏตัวออกมาอีกหรอกมั้ง”
ความจริงหลี่เหยียนจงคาดหวังอยู่เล็กน้อย ระยะนี้ในมือเขาขาดแคลนกำลังคนมากเหลือเกินจริงๆ หากได้ผู้ปลุกพลังหรือผู้ถือครองพลังมาเพิ่มอีกสักสองสามคนคงจะสบายขึ้นมาก
แต่เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้นัก
หูฮวนวิ่งอ้อมรอบใหญ่แล้วกลับมาถึงบ้านด้วยใจที่หวาดผวา เขาตักน้ำมาหนึ่งอ่างแล้วเช็ดตัวจนสะอาด บ้านของเขาไม่มีที่ให้อาบน้ำ บ้านเก่าในยุคเก้าศูนย์ มีห้องให้อาบน้ำเสียที่ไหนเล่า
หูฮวนเช็ดตัวเสร็จก็รื้อเสื้อผ้าออกมาหลายตัว เขาถอดเสื้อผ้าบนตัวออกแล้วจับพวกมันเผาทั้งตัวข้างนอกและข้างใน พอถึงตอนนี้ จิตใจของเขาจึงผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง
“ความจริงตอนนี้การ์ดฝูงวานรจอมพลังมีวานรอยู่แค่ตัวเดียว ส่วนอีกตัวหนึ่งมีแค่หัว ถ้าฉันจับมาเพิ่มได้อีกสักสองสามตัว ไม่แน่ว่ามันอาจจะเยี่ยมยอดยิ่งกว่าการ์ดฝูงแมลงกินปราณก็ได้ แต่ว่า...เจ้าลิงโชคร้ายพวกนี้ ทำไมจะต้องมาเป็นกลุ่มเป็นก้อนด้วยนะ โผล่มาทีละตัวๆ ไม่เป็นหรือยังไง”
หูฮวนพึมพำกับตัวเองสองสามประโยค จากนั้นจึงเริ่มเก็บเสื้อผ้าที่อยู่ในบ้านพร้อมกับของใช้อีกเล็กน้อย เขาสังหรณ์ว่าตัวเองอาจไม่ได้กลับบ้านอีกนาน เขาจึงจะขนข้าวของไปเพิ่มสักหน่อย หลังจากนี้จะได้ใช้ชีวิตอยู่สบายขึ้น
เดิมทีเขาคนเดียวคงขนข้าวของไปได้ไม่มากเท่าไร แต่ว่า...เขามีเปลือกหอยลึกลับอยู่ตรงนี้แล้วนี่
ตัวหูฮวนก็ไม่ได้มีสมบัติส่วนตัวมากมายนัก ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงเด็กนักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งเท่านั้น สิ่งที่มีค่าที่สุดของเขาก็คือหนังสือที่สะสมมากับเสื้อผ้าตัวเก่งอีกนิดหน่อย แล้วก็หนังสือเรียน นอกจากนั้นก็คือของเล่นกระจุกกระจิกที่ไม่มีราคามากมายนักแต่มีความหลังให้จดจำ
เขาเสียเวลาหนึ่งชั่วโมงกว่าก็เก็บข้าวของจนครบ เขาถอนหายใจฉีกกระดาษเขียนเรียงความออกมาหนึ่งแผ่น เตรียมจะทิ้งจดหมายไว้ให้พ่อแม่สักฉบับ
เขาครุ่นคิดถ้อยคำอยู่พักหนึ่งก็ถอนหายใจ ล้มเลิกการทำตัวมีอารยะธรรมอย่างการทิ้งจดหมายไว้
หูฮวนมั่นใจมากว่า พ่อแม่ของตัวเองไม่ใช่คนที่ชอบอ่านจดหมาย ต่อให้เขาทิ้งจดหมายไว้ ก็มีโอกาสมากที่ผ่านไปหลายปีแล้วยังไม่มีใครคิดจะอ่าน
สุดท้ายเขาก็ทิ้งโน้ตไว้สองประโยค ผมมาขนของไปนะ ที่บ้านไม่ได้ถูกโจรปล้น!
ไม่จำเป็นต้องทิ้งชื่อแซ่ไว้ พ่อแม่ของเขาไม่สงสัยหรอกว่าจะมีหัวขโมยปลอมตัวเป็นลูกชาย
หูฮวนล็อกประตูบ้านเรียบร้อยก็ก้าวเร็วไวเดินลงไปชั้นล่าง ขณะที่กำลังจะไปนั่งรถเมล์ก็นึกหวั่นใจขึ้นมา เขาจึงหันไปมองทางโรงงานเคมีประเภทสองอย่างหวาดๆ แล้วเขาก็หลุดปากโพล่งออกมาอย่างห้ามตัวเองไม่ทัน “เวรละ! มีคนเข้าไปอีกแล้ว”
หูฮวนยกเท้าสับขาวิ่งทันที เขาอาศัยสมรรถภาพร่างกายที่เหนือกว่าคนปกติวิ่งทะลุตรอกซอกซอยจนมาโผล่ที่เขตโรงงานร้างของโรงงานเคมีประเภทสองเก่าอีกหนอย่างรวดเร็ว
เงาแห่งสรรพสิ่งที่กำลังแผ่เข้ามาปกคลุมกับโลกแห่งความเป็นจริงแยกกันชัดเจนราวกับแม่น้ำสองสีที่กำลังไหลมารวมกัน
หูฮวนลังเลครู่หนึ่งก็กัดฟัน ตั้งท่าจะบุกเข้าไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเย็นชาใสกังวานตวาดว่า “นายจะไปรนหาที่ตายหรือไง!”
มือข้างหนึ่งคว้าคอเขาไว้ก่อนจะหิ้วนักเรียนเสี่ยวหูขึ้นมา
หูฮวนตกใจ ถึงตอนนี้เขาจะใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณอยู่จึงไม่นับว่ามีพละกำลังเพิ่มขึ้นมามากมายเท่าใดนัก แต่พละกำลังของตัวเขาเองก็ใช่ว่าจะน้อย เมื่อบวกกับพละกำลังที่เพิ่มมา ต่อให้ยังไม่ถึงระดับ ‘โร้ก’ แต่ก็ห่างกันไม่มากนักแล้ว
แต่คนคนนี้กลับเอื้อมมือออกมาหิ้วเขาได้อย่างสบายๆ พละกำลังของเขาจะน่าตกตะลึงเกินไปแล้ว
หูฮวนเอี้ยวศีรษะไปมอง แล้วเขาก็ได้เห็นเด็กหนุ่มที่สวยราวกับผู้หญิงคนหนึ่ง
สาเหตุที่หูฮวนมองออกว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กผู้ชาย เพราะว่าตัวของเด็กหนุ่มคนนี้มีกลิ่นอายอันคมกริบแฝงอยู่ คนที่มีบรรยากาศรอบตัวแบบนี้แทบดูไม่เหมือนเป็นมนุษย์แล้วด้วยซ้ำ ทั้งตัวเขาคมกริบราวกับยอดอาวุธเทพที่ถูกชักออกจากฝัก
“นายเป็นใคร...อีกเดี๋ยวฉันจะมาคุยกับนาย นายรออยู่ตรงนี้ ฉันจะไปช่วยคนก่อน”
เด็กหนุ่มโยนหูฮวนไว้บนพื้น จากนั้นจึงก้าวยาวเดินเข้าไปในเงาแห่งสรรพสิ่ง หูฮวนมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้สะสวยราวกับเด็กผู้หญิงคนนี้หายเข้าไปในความมืด จากนั้นเขาก็ยกนิ้วลูบปลายคางทำท่าครุ่นคิด แล้วส่งเสียงหัวเราะหึๆ หมุนตัวพุ่งตามเข้าไปในความมืดด้วย
หูฮวนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองตื่นเต้นอะไรนัก แต่ตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นเหมือนเพิ่งมีเพื่อนนักเรียนหญิงสักแปดคนสิบคนส่งจดหมายรักมาให้
หูฮวนบุกเข้ามาในเงาแห่งสรรพสิ่งได้ก็ทอดสายตามองผืนหญ้าอันรกร้างว่างเปล่า ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้จะทำอย่างไรดี แต่ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขาสลับมาใช้การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังแล้วเริ่มใช้พลัง ‘รวมพลวานร’!
หนนี้ไม่มีวานรยักษ์ปรากฏตัวขึ้น แต่กลับมีเสียงเรียกแผ่วเบาเสียงหนึ่งชักนำให้เขามุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง
หูฮวนประหลาดใจเล็กน้อย เขาครุ่นคิดในใจ หรือว่าเจ้าสิ่งนี้ไม่เพียงเรียกเผ่าพันธุ์เดียวกันให้มาหาได้ แต่ยังใช้กลับกัน ทำให้เผ่าพันธุ์เดียวกันเรียกฉันไปหาได้ด้วย
หูฮวนสลับมาใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณ จากนั้นใช้ความเร็วสูงสุดวิ่งเต็มฝีเท้า เขาวิ่งเร็วจี๋ไประยะหนึ่งก็สลับการ์ดอีกหนแล้วยืนยันทิศทางใหม่อีกครั้ง ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็มองเห็นการต่อสู้อันดุเดือดด้านหน้า
อวิ๋นสี่เหอกำลังคร่ำครวญในใจ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่าพอเขาเข้ามาในเขตโรงงานเคมีประเภทสองเก่าก็ประจันหน้ากับวานรยักษ์สามตัวทันที ปีศาจชนิดนี้นิสัยดุร้าย พละกำลังมหาศาล อีกทั้งบาดเจ็บหนักก็ไม่ตาย ต่อให้เหลือร่างกายครึ่งเดียวก็ยังสู้ต่อไม่เลิกรา ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ถูกระเบิดร่างกายแหลกเป็นชิ้นๆ ก็ยังฟื้นสภาพกลับมาได้ เป็นปีศาจที่ต่อสู้ด้วยยากที่สุด
สาเหตุที่สองครั้งก่อนเยี่ยนเสี่ยวซีลงมือแล้วผละหนีจากการต่อสู้ทันที นอกจากจะเป็นเพราะใช้พลังวิญญาณของหอกเจตจิตอสนีบาตไปจนหมดแล้ว ก็เป็นเพราะการต่อสู้กับพวกมันไม่มีประโยชน์
อวิ๋นสี่เหอต่อสู้ไปพลางก็ลอบครุ่นคิดในใจไปด้วย เขตผนึกแห่งนี้ก็น่าจะผิดปกติเหมือนกัน กลับไปต้องรายงานเหล่าหลี่ให้เขายื่นเอกสารขอกำลังเสริมมาอีกสักกองซะแล้ว


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 32 สำนักปฏิบัติการกิจการพิเศษ
อวิ๋นสี่เหอก็เป็นผู้ถือครองพลังสายนักรบเช่นเดียวกัน แต่เขาไม่ใช่โซลเยอร์เหมือนเยี่ยนเสี่ยวซี แต่เป็นขั้นสอง อาชีพเซอร์เจนท์ ความสามารถในการต่อสู้ด้อยกว่าโซลเยอร์ อีกทั้งเขายังไม่ถนัดต่อสู้ตรงๆ พลังพิเศษของเซอร์เจนท์คือเพิ่มระดับความสามารถในการคิดวิเคราะห์ สังเกตเห็นรายละเอียดที่คนปกติทั่วไปจำนวนมากไม่ทันเห็น ไม่ใช่ด้านการต่อสู้
สภาพของอวิ๋นสี่เหอที่ถูกวานรยักษ์สามตัวรุมโจมตีจึงย่ำแย่มากกว่าหูฮวนเสียอีก หากเขาไม่ได้มีอาวุธพลังวิญญาณชิ้นหนึ่งอยู่ในมือ ตอนนี้เขาคงจบเห่ไปแล้ว
แม้หูฮวนจะไม่ค่อยสนิทกับอวิ๋นสี่เหอนักเพราะปกติเลขาของหลี่เหยียนจงคนนี้มักไม่ค่อยพูดค่อยจาเท่าไร อีกทั้งตัวตนของเขาก็มักจะเลือนรางอย่างยิ่ง แต่ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นคนรู้จักกัน หูฮวนไม่คิดจะนิ่งดูดาย
หูฮวนกำลังจะเข้าไปร่วมวงต่อสู้ แต่ทันใดนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงคำรามเบาๆ คล้ายเสียงมังกร เงาคนร่างหนึ่งเหินละลิ่วเข้ามา ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้วิชาอะไร แต่จู่ๆ วานรยักษ์ทั้งสามตัวก็ระเบิดกระจาย
หูฮวนเห็นอย่างชัดเจน คนที่ปรากฏตัวขึ้นมาก็คือเด็กหนุ่มที่เขาพบเมื่อครู่ เด็กหนุ่มผู้หน้าตาละม้ายคล้ายเด็กผู้หญิงมีสีหน้าเย็นชาเคร่งขรึม หลังจากโจมตีวานรยักษ์ทั้งสามตัวจนระเบิด เขาก็คว้าตัวอวิ๋นสี่เหอแล้วเลือกทิศทางหนึ่งผละถอยไปอย่างรวดเร็ว
อวิ๋นสี่เหอโล่งอก เขาเป็นเซอร์เจนท์ มีพลังคือสติปัญญาเฉียบคม จึง ‘ขบคิด’ ต้นสายปลายเหตุของเรื่องออกในทันที ที่แท้กำลังเสริมที่เบื้องบนส่งมาก็เข้ามาในเขตผนึกของโรงงานเคมีประเภทสองเก่า พวกเราก็คิดว่ามีผู้ปลุกพลังคนใหม่ปรากฏตัวขึ้นมาเสียอีก
เขาอดเตือนไม่ได้ว่า “ปีศาจที่ร้ายกาจที่สุดของที่แห่งนี้คือราชาวานร! วานรยักษ์พวกนี้เป็นเพียงปีศาจธรรมดาเท่านั้น”
เด็กหนุ่มตอบอย่างเย็นชา “ผมรู้แล้ว ผมถึงกำลังถอย ไม่กวาดล้างเขตผนึกแห่งนี้อยู่นี่ไง”
อวิ๋นสี่เหอไม่อยากจะพูดต่อแล้ว อีกฝ่ายเย็นชาและหยิ่งทะนงเกินไป คงจะคุยกันไม่รู้เรื่อง
หูฮวนมองการต่อสู้เมื่อครู่อย่างนิ่งอึ้ง ภาพที่เด็กหนุ่มหน้าสวยโจมตีทีเดียววานรยักษ์สามตัวก็ระเบิดกระจุยช่างน่าตกตะลึงเกินไปแล้ว
“เจ้าหมอนี่อย่างน้อยที่สุดก็คงเป็นระดับ B กระมัง ผู้ถือครองพลังแข็งแกร่งถึงขนาดนี้เชียวเหรอ ว้าว! เจ๋ง เจ๋งสุดๆ...”
หูฮวนชื่นชมครู่หนึ่งก็เรียกการ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังออกมาอย่างไม่คิดอะไร ปรากฏว่า...บนการ์ดมีภาพวานรสี่ตัวแล้ว
[ฝูงวานรยักษ์จอมพลัง (ระดับแรร์)]
พลังโจมตี (B)
พลังป้องกัน (D)
พลังชีวิต (D)
พละกำลัง (B)
ความเร็ว (D)
พลังพิเศษ (1. รวมพลวานร 2. แปลงกาย แปลงร่างเป็นวานรยักษ์ได้ 3.บัญชาฝูงวานร)
ระดับของการ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังยังคงเดิม มันยังเป็นการ์ดระดับแรร์ ไม่ได้เปลี่ยนเป็นการ์ดระดับโกลด์แรร์ นอกจากพลังโจมตีที่เพิ่มขึ้นมาถึงระดับ B ก็มีพลังพิเศษเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง นั่นก็คือบัญชาฝูงวานร!
หากเป็นก่อนหน้าที่เด็กหนุ่มคนเมื่อครู่จะออกโรงโจมตีหนเดียวระเบิดวานรสามตัวจนกระจุย ตอนนี้หูฮวนคงเบิกบานใจมาก แค่จินตนาการว่าเวลาตัวเองลงสนามต่อสู้แล้วมีวานรยักษ์สี่ตัวเป็นลูกน้อง คิดดูสิว่านั่นจะน่าข่มขวัญมากเพียงใด
เวลาต่อยตีไม่หมาหมู่ย่อมไม่เสียเปรียบ!
นี่เป็นคำพูดติดปากของหูโหย่วเหยียน ฝีมือต่อสู้ของตัวเขาเองไม่เอาไหน ดังนั้นเขาจึงเอาข้อเด่นมากลบข้อด้อย ตอนสั่งสอนลูกชาย เขาก็ถ่ายทอดประสบการณ์การต่อยตีอันล้ำค่าตลอดทั้งชีวิตให้อย่างครบถ้วนทุกสิ่งอัน
ต้องพาลูกน้องยกโขยงไปตีคนอื่นเขาสิ!
อย่าไปเอาอย่างแม่ของแก...
“ดูเหมือนว่าต่อให้มีวานรอีกสักกี่ตัว ถ้าต้องเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มคนเมื่อกี้ก็คงถูกระเบิดในกระบวนท่าเดียวอยู่ดี ฉันหาหนทางอื่นที่จะแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้สินะ”
หูฮวนพึมพำกับตัวเองหนึ่งประโยคเสร็จก็เลือกทิศทางหนึ่งแล้ววิ่งจี๋อย่างรวดเร็ว หนนี้เขาโชคดีมาก ไม่กี่นาทีก็ฝ่าออกมาจากเงาแห่งสรรพสิ่งแล้ว
ตอนที่เขาพุ่งออกมาจากเขตผนึกแล้วหันหลังกลับไปมองความมืดเบื้องหลัง เขาก็รู้สึกว่าหนนี้พื้นที่ที่ถูกเงาแห่งสรรพสิ่งปกคลุมเหมือนจะหดเล็กลงนิดหน่อย ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือไม่
ตัวหูฮวนเองก็ไม่มีอารมณ์ขบคิดเรื่องของเขตผนึก แล้วอีกอย่างสถานที่ตรงนี้ก็ไม่ใช่ที่ที่เขาสมควรเค้นสมองใคร่ครวญเรื่องราว
เขาเดินไกลออกมาครึ่งถนนแล้วโดยสารรถประจำทาง นั่งตุเลงตุเลงครึ่งชั่วโมงกลับมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่
กองพลมังกรเร้นอยู่ในสถานะพิเศษ ดังนั้นกำลังพลจึงไม่ได้ประจำการอยู่ที่เดียว แต่กระจายตัวอยู่ตามแต่ละมณฑลทั่วประเทศ พวกเขามีชื่ออย่างเป็นทางการที่เรียกกันข้างนอกว่า ‘สำนักปฏิบัติการกิจการพิเศษ’ บางครั้งก็ถูกเรียกว่า ‘สำนักกิจการพิเศษ’
สำนักงานใหญ่หรือกองบัญชาการใหญ่ของกองพลมังกรเร้นจึงนับได้ว่าห้อยป้ายตำแหน่งสองตำแหน่ง ส่วนกำลังพลย่อยในแต่ละมณฑลก็ได้รับแต่งตั้งให้เป็นสำนักงานสาขาของแต่ละท้องที่ตามระดับขั้นต่างๆ กันไป ตำแหน่งอย่างเป็นทางการของหลี่เหยียนจงก็คือผู้อำนวยการสำนักปฏิบัติการกิจการพิเศษระดับมณฑล
หูฮวนเข้ามาในคฤหาสน์ใหญ่ของสำนักกิจการพิเศษแล้วก็สังเกตเห็นทันทีว่าบางสิ่งแปลกไป ปกติเขามักจะเห็นพลทหารฝึกซ้อมอยู่เสมอ แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นสักคน ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ว่างเปล่า นอกจากพลทหารที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูก็ไม่มีเงาของใครสักคน
หูฮวนครุ่นคิดครู่หนึ่งก็เดาได้ว่าทุกคนคงจะมุ่งหน้าไปที่เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดแล้ว แต่เดิมเขาก็อยากจะตามไปสมทบ แต่เมื่อนึกถึงความสามารถในการต่อสู้ของเด็กหนุ่มหน้าสวยคนเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกว่าความจริงแล้วต่อให้ตัวเองไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
เขาเดินเอื่อยเฉื่อยกลับไปยังหอพัก หายากที่จะมีเวลาว่างสักวัน เขาจึงตัดสินใจจะใช้เวลาพักสบายๆ สักหน่อย
หูฮวนล้มตัวนอนบนเตียงแล้วงีบหลับไปสองชั่วโมงแล้วตื่นขึ้นมาพร้อมสมองอันปลอดโปร่ง เขาพบว่ายังไม่ถึงเวลาอาหารเย็น เขาเหลือบมองเครื่องเกมหนหนึ่ง หลังจากต่อสู้ทางความคิดอยู่สักพัก หูฮวนก็ตัดสินใจอย่างยากลำบาก
เขาท่องมนตร์ท่อนนั้นแล้วหายตัวไปจากห้อง
หูฮวนนั่งอยู่บนโซฟาโบราณ เขาหันไปมองข้าวของหลายสิ่งที่กองระเกะระกะจนแทบจะมองไม่เห็นโต๊ะหนังสือไม้โอ๊ก เขาถอนหายใจอย่างเศร้าๆ เฮือกหนึ่ง แต่แล้วทันใดนั้นเองดวงตาของเขาก็เบิกโต
หนก่อนตอนเขาออกไปยังมีการ์ดแมลงกินปราณอีกกองเบ้อเริ่มเทิ่มกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ไม่ได้จัดเก็บ แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นแล้ว
เขาเหลือบมองถังขยะแวบหนึ่งโดยสัญชาตญาณ นิยายปีมะโว้หลายเล่มนั้นก็หายไปแล้วเหมือนกัน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าที่แห่งนี้กินเจ้าพวกนั้นเข้าไปเหรอ”
หูฮวนหาบริเวณรอบๆ โต๊ะหนังสือไม้โอ๊กแล้วก็พบว่าสิ่งของที่ไม่ได้วางอยู่บนโต๊ะหนังสือไม้โอ๊กทั้งหมดหายไปอย่างไร้ร่องรอย ส่วนของที่อยู่บนโต๊ะหนังสือ รวมถึงการ์ดแมลงกินปราณใบหนึ่งที่ตกอยู่ตรงมุมโต๊ะปลอดภัยดีไม่เป็นอะไร
“ห้องนี้มีระบบจัดการขยะด้วยหรือยังไง”
ชั่วขณะนี้หูฮวนยังคิดถึงสิ่งอื่นไม่ออก เขาไม่ปวดใจกับการ์ดแมลงกินปราณที่เสียไปมากนัก ส่วนสิ่งของหลายอย่างที่ไม่ทันระวังทำตกอยู่บนพื้นแล้วหายไป เขาก็ไม่สนใจมากสักเท่าไร
แต่หากห้องนี้จะคอยกำจัดข้าวของจริงๆ หลังจากนี้เขาคงต้องระวังสักหน่อยแล้ว ก่อนออกไปจะทำของสำคัญหล่นไว้บนพื้นไม่ได้
หูฮวนดึงลิ้นชักเมื่อหนก่อนแล้วพบว่าการ์ดยี่สิบเจ็ดใบด้านในอยู่ครบถ้วนสมบูรณ์ดี
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วกลับไปนั่งบนโซฟาโบราณใหม่อีกหน ห้องนี้มีความลับมากมายเหลือเกิน น่าเสียดายที่ตอนนี้เขายังไม่มีความสามารถไปค้นหาให้ครบทุกอย่าง
หูฮวนเก็บข้าวของของตนเองเล็กน้อย ตอนนี้เขาทำได้แค่วางของไว้บนโต๊ะหนังสือ โชคยังดีที่บนโต๊ะหนังสือตัวนี้ไม่มีข้าวของอะไรมากมาย มีเพียงแก้วคริสตัลเจียระไนว่างเปล่าหนึ่งใบ ซิการ์ที่เพิ่งแกะหนึ่งกล่อง ที่เขี่ยบุหรี่หนึ่งชิ้นกับปากกาหมึกซึมที่อยู่บนแท่นวางปากกาอีกสองด้ามเท่านั้น! ดังนั้นมันจึงมีพื้นที่มากพอสำหรับข้าวของส่วนตัวน้อยนิดนั่นของเขา
หูฮวนเก็บข้าวของได้พอประมาณแล้วก็นั่งพักบนโซฟาโบราณครู่หนึ่ง เขามองชั้นหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุด ทันใดนั้นเขาก็เกิดความสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาเล็กน้อย อยากจะลองดูสักหน่อยว่าหนนี้ตนเองจะเดินไปได้ไกลเท่าไร
หนก่อนฉันยังไม่มีการ์ดฝูงแมลงกินปราณ ถ้าดูจากระดับความสูงต่ำของพลังวิญญาณ ตอนนี้ฉันก็น่าจะแตะต้องชั้นหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุดพวกนั้นได้แล้วนะ
หูฮวนลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเท้าไปยังชั้นหนังสือที่ใกล้ที่สุด เมื่อเขาเดินไปถึงขีดจำกัดของหนก่อน เขาก็ยกเท้าก้าวข้ามไป แล้วก็พบว่า...ไม่มีอุปสรรคแต่อย่างใด


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 33 ประวัติศาสตร์อันยาวนานเหล่านั้น
หูฮวนยกเท้าเดินไปหนึ่งก้าว แล้วก็เดินไปอีกก้าว...
เบื้องหน้าค่อยๆ สว่างขึ้นทีละน้อย สิ่งของบนชั้นหนังสือไม่พร่าเลือนอีกต่อไป จากที่เคยพร่ามัวกลายเป็นแจ่มชัด
บนชั้นหนังสือแถวที่ใกล้โต๊ะหนังสือที่สุดวางหนังสือปกแข็งไว้จนเต็ม สันหนังสือสีดำแลดูงดงามอย่างยิ่ง บนสันหนังสือเขียนชื่อผู้ประพันธ์รวมถึงหมายเลขลำดับเอาไว้ แต่กลับไม่มีชื่อหนังสือ
ดูจากชื่อผู้ประพันธ์ก็ทราบว่าหนังสือบนชั้นหนังสือแถวนี้เป็นของผู้ประพันธ์สามคน
หูฮวนดึงหนังสือเล่มหนึ่งในนั้นออกมาอย่างสงสัยใคร่รู้แล้วก็พบว่าเนื้อหาด้านในไม่ใช่การพิมพ์ แต่เป็นการเขียนด้วยลายมือ ตอนนี้เอง เขาถึงเข้าใจว่านี่ไม่ใช่ตำราอะไรบางอย่าง แต่เป็นบันทึกของใครคนหนึ่งต่างหาก
หูฮวนอ่านเนื้อหาในบันทึกเล่มนี้ไม่เข้าใจสักนิด  ด้านในเหมือนจะเป็นการวิจัยเทคโนโลยีสำคัญอะไรสักอย่างหนึ่ง มันเต็มไปด้วยคำศัพท์ชวนสับสนงงวยนับไม่ถ้วน แล้วยังสอดแทรกด้วยภาษาต่างประเทศของหลากหลายประเทศ รวมไปถึงแผนผังอันซับซ้อนที่ไม่อาจทำความเข้าใจได้อีกจำนวนหนึ่ง บางหน้าก็มีบันทึกประจำวันแทรกสลับไปกับการอภิปรายเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ สิ่งที่ตระหนักรู้เกี่ยวกับชีวิตหรือบันทึกการเดินทาง ตัวอย่างเช่น
ต้นคิมหันต์ท้องฟ้าแจ่มใส วันนี้เรียนภาษารัสเซียได้คืบหน้ามาก อนาสตาเซียสอนอย่างตั้งอกตั้งใจยิ่งนัก พวกเรายังได้ทำเรื่องสนุกด้วยกันอีกหลายอย่าง ข้ามอบเมล็ดพันธุ์จำนวนหนึ่งให้นาง
....
หูฮวนเจ้าสารเลวคนนั้น เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงมาคลางแคลงวิชาสวรรค์วิวัฒน์ สิ่งนี้เป็นผลผลิตจากหยาดเหงื่อแรงกายชั่วชีวิตของพวกเราสามคน คนที่ฝึกวิชานอกรีตเช่นเขาไฉนเลยจะเข้าใจ!
สิ่งที่หูฮวนพูดก็ดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่บ้าง วิถีสุญตากับวิชาเทววัตถุของเขาเป็นวิชาที่ยอดเยี่ยมจริงๆ
วิชาแรกยังพอว่า แต่วิชาเทววัตถุมีปัญหาอยู่มากนัก...
หูฮวนเห็นชื่อของตนเองก็ตกตะลึงอย่างยิ่งอยู่พักหนึ่ง ไม่รู้ว่าเหตุใดตนเองจึงถูก ‘คนโบราณ’ เขียนถึงอยู่ในบันทึกได้ เขาแน่ใจมากว่าบันทึกเล่มนี้อายุมากกว่าตนเอง
อีกฝ่ายยังพูดถึงวิถีสุญตากับวิชาเทววัตถุ แล้วบอกอีกว่าวิชาเทววัตถุมีปัญหา เขาอยากรู้มากว่า วิชาเทววัตถุมีปัญหาอย่างไรกันแน่ แต่ในเนื้อหาต่อจากนั้นของบันทึกเล่มนี้กลับไม่มีเขียนเอาไว้
หูฮวนหันไปมองชั้นหนังสือตัวนี้ แม้จะมีผู้ประพันธ์เพียงสามคน แต่บันทึกบนชั้นหนังสือตัวนี้อย่างน้อยก็มีพันกว่าเล่ม แต่ละเล่มหนาเหมือนพจนานุกรม หากอยากจะอ่านทั้งหมด เห็นชัดว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ต่อให้เขาอ่านวันละหนึ่งเล่มก็ต้องใช้เวลาสามถึงสี่ปีกว่าจะอ่านสิ่งที่อยู่บนชั้นหนังสือตัวนี้จบ
หูฮวนยัดบันทึกกลับที่แล้วเตรียมตัวจะเดินไปชั้นหนังสือตัวถัดไป แต่กลับพบว่าตัวเองเดินมาได้สุดที่ตรงนี้เท่านั้น พลังลึกลับนั่นขัดขวางเขาไม่ให้ออกสำรวจต่อแล้ว
หูฮวนไม่ได้เดินกลับไปที่โต๊ะหนังสือไม้โอ๊ก เขาลองเดินออกไปสองฝั่ง เขาเดินไปจนถึงหน้าหีบไม้สีดำใบเก่าทั้งหกใบข้างกำแพงหินได้ แล้วก็เดินไปถึงบริเวณพักผ่อนที่มีเตียงสี่เสาสไตล์พระราชวังยุโรปโบราณ โซฟาหนังวัวแบบยุคกลางกับเก้าอี้อ่านหนังสืออันวิจิตรประณีตหลายตัวนั่นได้ เขาถึงขั้นลงไปนอนบนเตียงหรือนั่งบนโซฟาหนังวัวกับเก้าอี้อ่านหนังสือได้ด้วย
หีบไม้สีดำข้างกำแพงหิน โต๊ะหนังสือไม้โอ๊กกับเขตพักผ่อนหย่อนใจเชื่อมต่อกันเป็นแนวยาว กินพื้นที่ฝั่งหนึ่งของห้องแห่งนี้
จากเตียงสี่เสาสไตล์พระราชวังยุโรปโบราณไปถึงผนังหินอีกฝั่งหนึ่งเหลือพื้นที่ว่างอีกไม่ถึงสามเมตร ระหว่างเตียงกับผนังหินว่างเปล่าไม่มีสิ่งใดวางอยู่ทั้งสิ้น
หูฮวนเดินกลับไปที่โต๊ะหนังสือไม้โอ๊กอีกครั้ง จากนั้นดึงลิ้นชักที่เก็บการ์ดแมลงกินปราณยี่สิบเจ็ดใบออกมา หนนี้เขาไม่สนใจการ์ดยี่สิบเจ็ดใบนั้น แต่หยิบกล่องไม้สีดำที่ฝังลายเส้นสีเงินออกมา
เขาสงสัยยิ่งนักว่าด้านในมีสิ่งใด
กล่องไม้สีดำไม่มีแม่กุญแจล็อก หูฮวนดันเบาๆ ฝากล่องก็เปิดออก ด้านในมีจดหมายอยู่ฉบับหนึ่งกับกุญแจเงินอีกหนึ่งดอก
บางทีอาจเป็นเพราะถูกพลังลึกลับบางอย่างผลักดัน หูฮวนจึงเปิดจดหมายฉบับนั้นออก ด้านในเป็นลายมือที่คุ้นตาอย่างยิ่ง แต่เขามั่นใจมากว่าตนเองไม่เคยเห็นลายมือแบบนี้มาก่อน
กุญแจดอกนี้ใช้เปิดหีบไม้สีดำใบที่หนึ่งริมผนัง แต่ข้าขอแนะนำเจ้าว่าหากยังไม่บรรลุตบะขั้นสามหรือฟื้นพลังกลับมาถึงขั้นลมปราณระดับสมบูรณ์ จงอย่าได้เปิดมันออกเด็ดขาด
จดหมายฉบับนี้สั้นมาก ทั้งยังไม่มีชื่อลงท้าย
ข้อความท่อนนี้ไม่มีต้นไม่มีปลาย แต่ความรู้สึกอันไร้ที่มาบอกหูฮวนว่าเขาควรจะเชื่อคำพูดบนนั้น
เขาหันไปมองหีบไม้สีดำเก่าคร่ำคร่าหกใบริมผนังหิน ทันใดนั้นลางสังหรณ์บางอย่างก็บอกเขาว่าตัวเขาใกล้จะได้รู้เรื่องราวของเปลือกหอยลึกลับชิ้นนี้แล้ว
หูฮวนนับเวลาดูก็พบว่าใกล้จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว เขาจึงท่องมนตร์แล้วหายตัวออกมาจากห้องลึกลับแห่งนี้กลับมายังหอพักของตนเอง
ตอนที่เขาไปโรงอาหารอย่างตรงเวลาเป๊ะ เขากลับไม่เห็นคนอื่นเลย พ่อครัวทั้งหลายในโรงอาหารก็ไม่ได้ตระเตรียมอาหารหลากหลายชนิดไว้เหมือนปกติ แต่วางกล่องข้าวสิบกว่ากล่องเอาไว้แทน
หูฮวนหยิบกล่องข้าวมาสองกล่องแล้วถือโอกาสถามว่า “ทำไมวันนี้คนน้อยแบบนี้ล่ะครับ พวกเขายังไม่กลับมาเหรอ”
พ่อครัววัยคุณปู่ประจำโรงอาหารยิ้มอย่างอ่อนโยน ตอบว่า “ยังไม่กลับมาเลย! วันนี้พวกเราเตรียมเอาไว้แต่ข้าวกล่อง นอกจากคนของพวกเราก็มีคนจากเมืองอื่นมาด้วย แล้วยังมีคนจากเมืองหลวงมาอีกหลายคน อย่างน้อยก็เจ็ดแปดสิบคนได้”
หูฮวนหาที่นั่งที่หนึ่งแล้วกินข้าวกล่องสองกล่องจนหมด แต่เขากลับรู้สึกว่ายังไม่อิ่มเท่าไรนัก เลยไปหยิบมาอีกสองกล่อง เขากินข้าวกล่องรวดเดียวแปดกล่องถึงรู้สึกว่ากินต่อไม่ไหวแล้ว
ข้าวกล่องที่โรงอาหารเตรียมไว้หนนี้ล้วนใช้กล่องข้าวอะลูมิเนียมขนาดใหญ่ ไม่ใช่กล่องข้าวโฟมที่มักจะเห็นอยู่เป็นประจำในยุคหลัง เมื่อรวมน้ำหนักของข้าวกับอาหารแล้ว พวกมันก็หนักถึงราวหนึ่งกิโลกรัม
หูฮวนเอากล่องข้าวไปเก็บแล้วเรอออกมา ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงเอะอะจากด้านนอก พลทหารสิบกว่าคนเดินเข้ามาในโรงอาหาร พวกเขาเห็นหูฮวนก็เอ่ยทักแล้วเดินไปหยิบกล่องข้าวมานั่งล้อมวงเป็นกลุ่มๆ เริ่มรับประทานอาหาร
หูฮวนเห็นสีหน้าเหนื่อยอ่อนของพวกเขาก็ไม่สะดวกใจจะไปกวน จึงลุกขึ้นเดินออกจากโรงอาหาร พอเดินไปถึงลานก็เดินเล่นตามใจอยู่ครู่หนึ่ง
คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เป็นสำนักงานสาขาประจำมณฑลของสำนักปฏิบัติการกิจการพิเศษครอบครองพื้นที่ไม่น้อย นอกจากหอพักของพวกหูฮวนก็ยังมีตึกสำนักงานอีกสองหลัง โกดังอีกหนึ่งหลัง หอพักพลทหารธรรมดาอีกหนึ่งหลัง แล้วก็มีโรงรถที่ค่อนข้างกว้างขวางอีกโรงหนึ่งด้วย
ได้ยินมาว่าด้านในอาคารสำนักงานหลังใหญ่ที่สุดยังมีห้องแล็บอยู่อีกห้องหนึ่ง พิธีกรรมที่ทำหนก่อนก็จัดที่ห้องใต้ดินข้างใต้ห้องแล็บที่ว่า
หูฮวนเดินเตร่อยู่ในลานว่างจนครบรอบก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม รถบรรทุกเจี่ยฟั่งรุ่นเก๋าคันแล้วคันเล่าแล่นเข้ามาในคฤหาสน์หลังใหญ่ แม้พลทหารทั้งหลายที่กระโดดลงมาจากหลังรถจะดูเหนื่อยล้าอย่างมาก แต่พวกเขาก็มีสีหน้าเปรมปรีดิ์
หูฮวนเห็นเซียวเจี้ยนเซิงกับจางจวี้หวาที่เขาค่อนข้างสนิท แล้วก็พวกลู่อวิ๋นอวิ๋น เยี่ยนเสี่ยวซี หวังซง วั่นหย่งกับสวีเช่ออยู่ด้วย
แม้แต่หลี่เหยียนจงก็มาปรากฏตัวเหมือนกัน เขายิ้มแย้มเดินคู่มากับเด็กหนุ่มที่หน้าสวยจนน่าเหลือเชื่อคนหนึ่ง อวิ๋นสี่เหอเดินตามหัวหน้าของตนต้อยๆ อย่างสงบเสงี่ยม
หลี่เหยียนจงเห็นหูฮวนตั้งแต่ไกลจึงกวักมือเรียก หูฮวนวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาแล้วถามว่า “เรื่องในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดจัดการเรียบร้ยแล้วเหรอครับ”
หลี่เหยียนจงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “จัดการเรียบร้อยแล้ว!”
“คนนี้คือหลิงหูอิน มาจากเมืองหลวง เขาเป็นพลทหารชั้นยอดในกองพลมังกรเร้นของพวกเรา ได้ฉายาว่าอันดับหนึ่งแห่งขั้นสาม เขาเป็นคนลงมือกำจัดปีศาจงูตัวนั้นแล้วขับไล่ฝูงแมลงมากกว่าครึ่งออกไป ทำให้เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดกลับมาสงบอีกหน แล้วร้อยเอกหลิงหูยังจัดการปัญหาเล็กน้อยทางฝั่งโรงงานเคมีประเภทสองเก่าให้ด้วย เขาช่วยพวกเราไว้ได้มากจริงๆ”
หูฮวนฟังคำแนะนำยาวเฟื้อยจบก็รู้สึกว่าในคำพูดของหลี่เหยียนจงมีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ เพียงแต่เขาฟังไม่ออกจริงๆ ว่าหัวหน้าคนนี้ต้องการจะสื่อว่าอะไรกันแน่


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 34 ปรบมือให้แก่สหายหลิงหูอิน
หลิงหูอินเหลือบมองหูฮวนแล้วถามขึ้นมาว่า “เด็กนี่คือผู้ปลุกพลังคนใหม่ที่พวกคุณหาพบหรือ”
หูฮวนกลับทักทายอย่างเป็นเด็กดี “ผมเองครับ คุณอา”
หลิงหูอินทำหน้าประหลาดทันที เขาตอบเสียงเบาว่า “ฉันเพิ่งจะม.1 เหมือนกัน”
หวังซงที่อยู่ในกลุ่มคนด้านหลังหัวเราะออกมาดังพรืด การหัวเราะของเขาทำให้บรรยากาศในที่นั้นกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที
เยี่ยนเสี่ยวซีเกือบต้องเอื้อมมือไปปิดปากหวังซงแล้ว
ยังดีที่หลี่เหยียนจงชำนาญการแก้สถานการณ์ เขาหัวเราะฮ่าๆ แล้วบอกว่า “ไปโรงอาหารกันก่อนเถอะ เติมท้องให้อิ่ม แล้วทุกคนค่อยไปประชุมกัน!”
“หูฮวน นายก็มาด้วยนะ”
หูฮวนตอบพร้อมกับสีหน้าประหลาดใจ “ผมกินข้าวแล้วนะครับ!”
หลี่เหยียนจงทำหน้าอ่อนใจ บอกเสียงเบาว่า “ฉันหมายถึงประชุมต่างหาก เธอก็มาประชุมด้วย เธอนี่รู้จักแต่กิน คิดไปไหนกัน”
“ครับ! ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
หูฮวนเป็นนักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่ง นอกจากการประชุมของห้องก็ไม่เคยเข้าร่วมการประชุมอะไรมาก่อน ในภาพจำของเขา เรื่องแบบนี้มีแต่ระดับหัวหน้าถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วม ในยุคเก้าศูนย์ คนงานธรรมดาไม่มีทางได้ไปเข้าร่วมประชุมอะไรหรอก อาชีพอย่างพนักงานบริษัทสมัยนี้ก็ยังไม่มีให้เห็นเป็นรูปเป็นร่างนัก
แม้เขาจะพยักหน้า แต่เขาก็ยังมึนๆ งงๆ อยู่นิดๆ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องสำคัญอย่างการประชุมอะไรนี่จะต้องเรียกเขาเข้าไปด้วย
หูฮวนกินข้าวแล้ว เขาจึงไม่ได้เดินไปที่โรงอาหาร แต่เดินไปที่ห้องประชุมตัวคนเดียว
สิบกว่านาทีให้หลัง ลู่อวิ๋นอวิ๋น เยี่ยนเสี่ยวซี หวังซง วั่นย่ง สวีเช่อ หลัวซื่อไห่กับเซียวเจี้ยนเซิงก็ทยอยกันเข้ามาในห้องประชุม
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง หลี่เหยียนจงก็เดินเข้ามาพร้อมกับหลิงหูอิน อวิ๋นสี่เหอยังคงตามมาด้านหลังอย่างสงบเสงี่ยมจนทุกคนมองข้ามตามเดิม
หูฮวนเพิ่งเข้าใจว่านี่เป็นการประชุมสำหรับผู้ปลุกพลังกับผู้ถือครองพลังโดยเฉพาะ ผู้เข้าร่วมล้วนมีแต่พวกเขา หูฮวนกดความสงสัยใคร่รู้ไว้ในใจแล้วหันไปมองหลี่เหยียนจงที่กำลังสนทนาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอยู่กับหลิงหูอิน เขากระแอมเบาๆ ทีหนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวเปิดประชุมอย่างเป็นทางการ
“เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดเกิดความผิดปกติหนนี้ ต้องขอบคุณร้อยเอกหลิงหูอินที่ไม่เกรงกลัวความยากลำบากเดินทางไกลหมื่นลี้มาสังหารปีศาจราชาอสรพิษปะการังโลหิต ขับไล่ฝูงแมลงมากกว่าครึ่งแทนพวกเรา เขาสร้างคุณงามความชอบครั้งใหญ่หลวงปกปักษ์ความปลอดภัยของพลเรือนในมณฑลแห่งนี้...พวกเราปรบมือให้สหายหลิงหูอิน!”
บนใบหน้าสะสวยเหมือนผู้หญิงของหลิงหูอินไม่มีอารมณ์อยู่สักนิด เห็นชัดว่าเขาผ่านเรื่องราวทำนองนี้มาบ่อยแล้วจึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ
หลี่เหยียนจงเปลี่ยนประเด็น กล่าวขึ้นว่า “การประชุมหนนี้ นอกจากเพื่อขอบคุณร้อยเอกหลิงหูอิน ก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่งต้องประกาศให้ทราบ เบื้องบนให้โควตาคนของพวกเราสองคนเดินทางไปสำนักงานใหญ่ที่เมืองหลวงเพื่อรับการฝึกอบรมเป็นเวลาสองเดือน พวกเราพิจารณากันอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงตัดสินใจว่าจะส่งสหายเซียวเจี้ยนเซิงกับสหายหูฮวนเดินทางไปฝึกอบรมที่เมืองหลวง ทุกคนปรบมือ!”
หูฮวนก็ปรบมือไปกับทุกคนด้วย แต่ความจริงในตอนนั้นเขาคิดไม่ออกสักนิดว่าเหตุใดตัวเองจึงต้องไปฝึกอบรมเพิ่มเติมที่เมืองหลวง
ฉันยังเป็นเด็กใหม่อยู่เลย โอกาสแบบนี้ไม่ใช่ว่าต้องไล่เรียงมาตามลำดับรุ่นหรือไง ไหงผลัดมาถึงฉันได้ล่ะ
ตอนนี้นิสัยดั้งเดิมของหูฮวนหวนกลับมาแล้ว เขาจึงคิดไม่ถึงสักนิดว่าในการประชุมอย่างเป็นทางการเช่นนี้ตนเองมีสิทธิ์ถามได้ เปิดปากพูดได้
ความจริงแล้วหลี่เหยียนจงไม่ใช่หัวหน้าที่ชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่อย่างไร้สาระ บางเรื่องอาจต้องมีขั้นตอนตามพิธีการที่ต้องทำบ้าง แต่เขาไม่เปิดประชุมมั่วซั่วอย่างไร้ความหมาย พอเขาแจ้งเรื่องต่างๆ ให้ทราบอย่างชัดเจนจบก็ปิดประชุมทันที ก่อนแยกย้าย เขาก็ส่งสายตาให้ลู่อวิ๋นอวิ๋น
ลู่อวิ๋นอวิ๋นเรียกหูฮวนให้อยู่ก่อน พอทุกคนทยอยกันออกไปแล้ว เธอจึงพูดกับหูฮวนว่า “หัวหน้ารู้ว่านายจะต้องมีคำถามแน่ เลยให้ฉันอธิบายให้นายฟังทีหลัง”
หูฮวนคิดในใจ ความจริงฉันก็ไม่ต้องการคำอธิบายอะไรหรอก ได้ไปเมืองหลวงยังไงก็เป็นเรื่องดี รู้หรือไม่รู้เหตุผลไม่สำคัญสักนิด!
แม้ในใจเขาจะคิดเช่นนี้ แต่ปากกลับตอบอย่างว่าง่าย “พี่อวิ๋นอวิ๋น เล่าให้ฟังหน่อยสิครับ!”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นเล่าเสียงอ่อนโยน “โอกาสที่ผู้ปลุกพลังจะกลายเป็นผู้ถือครองพลังมีเพียงราวหนึ่งในสิบ จากการจดสถิติของประเทศเรามีผู้ปลุกพลังอยู่หลายพันคน แต่ผู้ถือครองพลังมีทั้งหมดเพียงเจ็ดร้อยคนเท่านั้น ดังนั้นผู้ปลุกพลังทุกคนจึงมีโอกาสได้เข้าฝึกอบรมหนึ่งหรือสองครั้งเพื่อเรียนรู้ว่าจะกลายเป็นผู้ถือครองพลังได้อย่างไร ผู้ปลุกพลังในมณฑลของพวกเราเคยไปอบรบกันหมดแล้ว นายกับเซียวเจี้ยนเซิงเป็นผู้ปลุกพลังคนล่าสุด ดังนั้นพวกนายสองคนจึงได้โอกาสหนนี้ไป”
“ที่แท้ก็แบบนี้เอง!”
หูฮวนเข้าใจแล้วว่าเพราะอะไรตัวเองถึงได้โอกาสไปอบรมที่เมืองหลวง เขาถามคำถามที่สงสัยใคร่รู้ออกมาบ้าง “พอพวกเราไปถึงเมืองหลวงแล้วจะได้ฝึกอบรมอะไรบ้างเหรอครับ”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นทัดปอยผมแล้วบอกว่า “มีวิธีการมากมายหลายวิธีที่จะทำให้ผู้ปลุกพลังกลายเป็นผู้ถือครองพลัง หรือทำให้ผู้ถือครองพลังเลื่อนขั้นพลัง ตั้งแต่กินยาชนิดพิเศษ ทำพิธีกรรม ผสานของบางสิ่งเข้ามาในร่าง ไปจนถึงการกลืนกินแก่นพลังที่ออกมาจากตัวปีศาจ...
...แต่วิธีการที่ตรงไปตรงมาที่สุดก็คือฝึกบำเพ็ญด้วยเคล็ดวิชาลับของสายพลังของอาชีพนั้นๆ นี่เป็นวิธีการที่ใช้บ่อยที่สุด ควบคุมได้มากที่สุดและมั่นคงที่สุด...
...กองพลมังกรเร้นของพวกเรามีเคล็ดวิชาลับสำหรับเลื่อนขั้นของสายนักรบ สายปัญจธาตุกับสายธรรมชาติ สามสายพลังนี้เท่านั้น พอนายไปเมืองหลวงจะได้เคล็ดวิชาลับสำหรับฝึกบำเพ็ญมาหนึ่งหรือสองวิชา สิ่งนี้สำคัญอย่างยิ่งกับการเลื่อนขั้นเป็นโร้กของนายในวันข้างหน้า”
หูฮวนสัมผัสได้ว่าลู่อวิ๋นอวิ๋นอารมณ์ไม่ดีเท่าไรนัก เขาจึงไม่กล้าขัดอีก ปกติเขาก็มีนิสัยไม่ชอบรบกวนคนอื่นอยู่แล้ว จึงตอบออกมาคำหนึ่งว่า “ขอบคุณครับพี่อวิ๋นอวิ๋น”
ลู่อวิ๋นอวิ๋นจัดปอยสีดำขลับเบาๆ อีกหน แล้วจู่ๆ เธอก็ยิ้มน้อยๆ บอกว่า “ร้อยเอกหลิงหูอินดูอยากดึงตัวนายไปมาก ถ้านายอยากจะเลื่อนขั้นเร็วสักหน่อย ไม่ว่าจะเป็นทางด้านตำแหน่งการงานหรือเรื่องยศ ไปเมืองหลวงก็ล้วนเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”
หูฮวนคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเขาจะมีโอกาสย้ายออกจากบ้านเกิดเร็วขนาดนี้ เขาเคยจินตนาการมานับครั้งไม่ถ้วนว่าเขาจะต้องหนีไปจากครอบครัวที่พึ่งไม่ได้ของตัวเองให้จงได้ แต่เมื่อโอกาสมาถึงจริงๆ เขากลับเศร้าใจอยู่เล็กน้อย
ลู่อวิ๋นอวิ๋นเปิดประตูห้องประชุมแล้วเดินตัวปลิวจากไป หูฮวนไม่ได้รีบเดินออกไปนัก เขาขบคิดเรื่องต่างๆ อยู่ในห้องประชุมเพียงลำพังอยู่เนิ่นนาน
เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ปกติ นับตั้งแต่เศษชิ้นส่วนความทรงจำทยอยผุดขึ้นมาอย่างไม่หยุดหย่อน เขาก็เริ่มไม่ปกติแล้ว
ตั้งแต่พลัดหลงเข้าไปในโรงงานเคมีประเภทสองเก่าจนดึงให้เงาแห่งสรรพสิ่งเข้ามารุกราน หูฮวนก็มักจะรู้สึกอยู่เสมอว่ามีคนกำลังควบคุมทุกสิ่งอยู่ ไม่เช่นนั้นเขาจะได้เปลือกหอยลึกลับมาได้อย่างไรกัน
เจ้าของสิ่งนี้เหมือนมีคนตระเตรียมเอาไว้ให้เขาอย่างดี อีกฝ่ายรู้ว่าเขาจะไปเยือนจึงวางไว้ตรงนั้นให้ล่วงหน้า
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อครู่หลังจากเขาอ่านบันทึกที่มีเขียนถึงชื่อหูฮวน เขาเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่เขามั่นใจสิบเต็มสิบว่านั่นจะต้องไม่ใช่คนชื่อซ้ำอย่างแน่นอน
ฉันคือปีศาจเฒ่าที่สูญเสียความทรงจำใช่หรือเปล่า หรือว่าความจริงแล้วฉันเป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงและมีชาติกำเนิดอันอัศจรรย์พันลึก ต้องมีมือมืดที่อยู่เบื้องหลังคิดจะบงการฉันและควบคุมทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแน่ ไม่อย่างนั้นจะอธิบายเรื่องความทรงจำที่กระจัดกระจายเละเทะพวกนั้นกับเรื่องเปลือกหอยลึกลับที่จู่ๆ โผล่มาได้อย่างไร
แม้แต่การเข้าร่วมกองพลมังกรเร้น หรือการเดินทางไปฝึกอบรมที่เมืองหลวงก็เหมือนมีคนกำลังบงการทุกสิ่งอยู่ เขาทำให้ฉันเดินทีละก้าวเข้าไปใกล้จุดหมายบางอย่าง คนที่บงการทุกสิ่งอยู่เบื้องหลังคนนี้ต้องการจะทำอะไรกันแน่
ไม่ว่าอย่างไรหูฮวนก็ยังเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่ง เขาไม่เคยข้องเกี่ยวกับแผนร้ายอันสลับซับซ้อน ดังนั้นต่อให้เขาคิดหัวแทบแตกก็ยังคิดไม่ออกว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองในระยะนี้กำลังนำไปสู่สิ่งใดกันแน่


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 35 วันพรุ่งนี้ออกเดินทาง
หลิงหูอินลงมือสังหารราชาอสรพิษปะการังโลหิตต้นตอของความผิดปกติในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดและทำลายฝูงแมลงมากกว่าครึ่งไปแล้ว เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดจึงเริ่มหดตัวลง สถานการณ์กำลังดีขึ้น แต่ตามขั้นตอนแล้วยังต้องคอยเฝ้าจับตาดูอีกระยะ
หูฮวนเองก็ถูกส่งไปทำภารกิจสังเกตการณ์อยู่หลายหน แต่ภารกิจหลายหนนี้ล้วนปลอดภัยอย่างยิ่ง เขาเพียงต้องนั่งอยู่ในเขตปลอดภัย เฝ้าดูสถานการณ์การหดตัวของเงาแห่งสรรพสิ่งเท่านั้น
แม้เงาแห่งสรรพสิ่งในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดจะหดตัวช้ากว่าปกติอยู่บ้าง แต่มันก็ยังหดตัวอยู่ ตามการคาดคะเนของเบื้องบน ใช้เวลาอีกเพียงสิบกว่าวัน เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดก็คงกลับมาเป็นปกติ เงาแห่งสรรพสิ่งจะถอยกลับไป ทำให้พื้นที่บริเวณนี้กลับมาสงบอีกหน
ระยะนี้หูฮวนกำลังเตรียมตัวเดินทางไปเมืองหลวง ความจริงแล้วเขาไม่มีอะไรให้ต้องทำมากนัก เรื่องสำคัญก็คือหลี่เหยียนจงกับคนระดับหัวหน้าที่เขาไม่รู้จักคนอื่นต่างพากันมาสั่งสอนเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้กับเขา เรื่องที่สั่งสอนก็หนีไม่พ้น...
หนีไม่พ้น... ช่างมันเถอะ เขาจำไม่ได้สักอย่าง
สรุปในหนึ่งประโยคก็คือพอหูฮวนเดินทางไปเมืองหลวงแล้วต้องเป็นเด็กดี เชื่อฟังคำสั่ง แล้วก็อย่าก่อเรื่อง
วันนี้เขาเรียนวิชาหมัดกับจางจวี้หวาเสร็จก็ไปร่วมฝึกซ้อมกับคนอื่นอีกครึ่งวัน หลังจากนั้นก็ได้รับแจ้งว่าคาบเรียนวัฒนธรรมตอนบ่ายถูกยกเลิกแล้ว
หูฮวนถูกเรียกตัวมาที่ห้องทำงานแห่งหนึ่ง เขาเห็นหลี่เหยียนจง หลิงหูอิน อวิ๋นสี่เหอกับเซียวเจี้ยนเซิงอยู่ที่นั่นก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
หลี่เหยียนจงหัวเราะฮ่าๆ บอกว่า “วันพรุ่งนี้พวกเธอต้องออกเดินทาง แต่พวกเราซื้อตั๋วรถไฟไม่ทัน ดังนั้นพวกเธอจะได้นั่งเครื่องบินขนส่งของทหารเดินทางไปเมืองหลวง เสี่ยวหู เธอยังมีเรื่องอะไรจำเป็นต้องจัดการอีกไหม”
พอหูฮวนได้ยินว่าจะได้นั่งเครื่องบิน ความตื่นเต้นก็แล่นปราดไปทั่วร่าง ตอบว่า “ผมไม่มีธุระอะไรแล้ว ออกเดินทางได้ตลอดเวลาครับ”
เซียวเจี้ยนเซิงยิ้มจนตาหยี บอกว่า “เครื่องบินขนส่งไม่เหมือนเครื่องบินโดยสารหรอกนะ นายต้องเตรียมใจไว้สักหน่อย”
หูฮวนคิดในใจว่า ไม่ใช่แค่โคลงเคลงหรือไง ต้องเตรียมใจอะไรด้วยเหรอ
หลี่เหยียนจงเว้นวรรคไปนิดหนึ่งแล้วก็ยิ้มตาหยี บอกว่า “ยังมีเรื่องเล็กๆ อีกเรื่องหนึ่ง เบื้องบนกำหนดยศทหารให้เธอแล้ว เป็นจ่าสิบจัตวา[footnoteRef:1] ส่วนความกล้าหาญที่ช่วยเหลือสหายร่วมรบเมื่อครั้งก่อนก็รายงานให้เบื้องบนรับทราบแล้ว น่าจะมีรางวัลมอบให้... [1: จ่าสิบจัตวา ยศทหารชั้นจ่าสิบในอดีตของกองทัพบกประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน ต่ำกว่าจ่าสิบตรีหนึ่งขั้น ปัจจุบันถูกยกเลิกแล้ว]
...แต่การพิจารณาและอนุมัติต้องมีขั้นตอน น่าจะใช้เวลาอีกหลายเดือนกว่าจะได้ผลลัพธ์ เธอไม่ต้องร้อนใจ ไม่ช้าจนเสียงานแน่นอน”
หูฮวนคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าตนเองจะได้รางวัลอะไรกับเขาด้วย ส่วนความนัยที่ซ่อนอยู่ในถ้อยคำของหลี่เหยียนจง เขาฟังไม่ออกสักนิด อะไรคือไม่ช้าจนเสียงานแน่นอน...
เขามีงานอะไรต้องทำด้วยเหรอ
หลิงหูอินพูดต่อจากหลี่เหยียนจงด้วยน้ำเสียงเย็นชา “การฝึกอบรบหนนี้ ผมเป็นหัวหน้าชั้น! จะมีนักเรียนทั้งหมดราวหกสิบคนจากทั่วประเทศมาเข้าร่วมฝึกอบรมหนนี้ พวกคุณสองคนต้องออกเดินทางไปพร้อมกับผมวันพรุ่งนี้”
เขาเหลือบมองเซียวเจี้ยนเซิงแวบหนึ่งแล้วบอกว่า “พวกเราไม่มีเคล็ดวิชาสำหรับฝึกบำเพ็ญของสายเทวมาร แล้วก็ไม่มีการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ด้วย คุณคงได้แต่ต้องลองแนวทางของสายธรรมชาติหรือสายปัญจธาตุดู”
เซียวเจี้ยนเซิงยิ้มน้อยๆ ตอบว่า “กลายเป็นผู้ปลุกพลังสำเร็จ ผมก็พอใจมากแล้ว แล้วอีกอย่างตอนนี้ตัวผมยังพอมีศักยภาพอยู่บ้าง น่าจะอยู่ห่างจากการเป็นผู้ถือครองพลังขั้นหนึ่งไม่ไกลมาก วันหน้าไม่ว่าจะเป็นอย่างไรผมก็ไม่รู้สึกผิดกับชีวิตในชาตินี้แล้ว”
หลิงหูอินเงียบไปครู่หนึ่งก็พูดกับหูฮวนต่อว่า “นายต้องพยายามทำเวลา รีบเป็นเลื่อนขั้นเป็นโร้กระหว่างฝึกอบรมให้ได้ล่ะ!”
หูฮวนพยักหน้าหงึกๆ เกือบจะเรียกคุณอาออกไปอีกรอบแล้ว โชคดีที่เขาปฏิกิริยาว่องไว รีบเปลี่ยนคำได้ทัน ตอบว่า “หัวหน้าชั้นวางใจได้เลยครับ”
หลิงหูอินหยิบถาดสองใบจากด้านข้างส่งให้เซียวเจี้ยนเซิงกับหูฮวน บนนั้นคือเครื่องแบบทหารใหม่เอี่ยมครบชุดกับอินทรธนูประดับยศ
ตอนนี้เซียวเจี้ยนเซิงได้ยศเป็นจ่าสิบโทแล้ว ระหว่างปฏิบัติการครั้งก่อนเขากลายเป็นผู้ปลุกพลังสำเร็จ ทั้งยังเคยมีผลงานยอดเยี่ยมมาตลอด เบื้องบนจึงตกรางวัลให้เขา
หลี่เหยียนจงกับหลิงหูอินแจ้งเรื่องต่างๆ เสร็จก็ไม่มีอะไรแล้ว เซียวเจี้ยนเซิงกับหูฮวนจึงกล่าวขออนุญาตแล้วออกมาจากห้องประชุม
พวกเขาเพิ่งก้าวออกมาได้ก้าวเดียว อวิ๋นสี่เหอก็วิ่งตามออกมา เขาส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้ทั้งสองคนแล้วบอกเสียงเบาว่า “เบอร์โทรศัพท์ของสำนักงานมณฑลเราประจำเมืองหลวง ขอให้พวกเขาช่วยเหลือได้ตลอดเวลา”
อวิ๋นสี่เหอไม่ใช่คนพูดมาก แต่จัดการทุกอย่างได้รอบคอบยิ่งนัก
หูฮวนซาบซึ้งใจเล็กน้อยจึงตอบออกมาคำหนึ่งว่า “ขอบคุณครับอาอวิ๋น!”
อวิ๋นสี่เหอยิ้มละไมตบหัวไหล่เขาแล้วบอกว่า “เธออายุยังน้อย มีเรื่องอะไรก็ฟังผู้หมู่เซียว แล้วก็ผูกมิตรกับร้อยเอกหลิงหูไว้ให้มาก ถ้ามีเรื่องอะไรตัดสินใจไม่ได้ หรือมีปัญหายากลำบากอะไรก็จำไว้ว่าให้โทรมาหาอาอวิ๋น”
อวิ๋นสี่เหอพยักหน้าให้เซียวเจี้ยนเซิงแล้วกลับไปที่ห้องประชุม
เซียวเจี้ยนเซิงจิ๊ปาก บอกหูฮวนว่า “ปกติอวิ๋นสี่เหอไม่ใช่คนใส่ใจขนาดนี้หรอกนะ เขาปฏิบัติกับนายพิเศษจริงๆ”
หูฮวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า “พี่เซียว เมื่อก่อนพี่ก็ไม่ได้ทำดีกับคนอื่นแบบนี้เหมือนกันสินะ”
เซียวเจี้ยนเซิงชะงักวูบหนึ่ง แล้วทันใดนั้นก็หัวเราะ ตอบว่า “ก็จริง ก่อนหน้านี้ฉันคงไม่มีวันคิดจะถ่ายทอดวิชาหมัดที่สืบทอดกันในตระกูลให้คนแปลกหน้าคนหนึ่งจนหมดเปลือกแน่ จางจวี้หวาเองก็น่าจะเหมือนกัน เขาคงไม่เคยคิดหรอกว่าวันหนึ่งจะมาแย่งชิงกับฉันเพื่อสอนวิชาหมัดให้คนอื่น ปกติเขาน่ะนะ หมกเม็ดเก็บซ่อนวิชาอันน้อยนิดของเขาได้มิดชิดเป็นที่สุด”
พอพูดมาถึงตรงนี้ เซียวเจี้ยนเซิงก็หัวเราะอย่างอดไม่ได้ “น่าสงสารเหล่าจาง เขาอยากจะกลายเป็นผู้ปลุกพลังจริงๆ แต่การ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ใบหนึ่งหามาได้ง่ายๆ เสียที่ไหน”
ตอนเซียวเจี้ยนเซิงพูดคำนี้ เขาก็เหลือบมองหูฮวนแวบหนึ่ง ความจริงแม้เขากับจางจวี้หวาจะเป็นคู่แข่งกันอยู่กลายๆ ต่างฝ่ายต่างก็เห็นอีกฝ่ายขัดตา แต่ลึกๆ ในใจก็นับถือฝั่งตรงข้ามอยู่พอสมควร รู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นลูกผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง
แม้เขาจะรู้สึกว่าน่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่หากเป็นไปได้ขึ้นมาเล่า
เซียวเจี้ยนเซิงอยากจะลองซื้อโอกาสให้สหายร่วมรบที่คบหากันมานานคนนี้ดูสักหน อย่างไรเสียเขาก็ไม่ปรารถนาจะให้คนฝีมือดีอย่างจางจวี้หวาต้องออกจากหน่วยไปอย่างหดหู่แบบนั้น ไม่มีพื้นที่ให้แสดงฝีไม้ลายมือที่มีอีกต่อไป
นายทหารที่ออกจากหน่วยไปแล้วก็เท่ากับเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง ทุกสิ่งที่เรียนรู้มาจากในกองทัพ ความสามารถนานาประการที่สร้างหน้าตาและเกียรติยศให้ตนเอง ทั้งยังควรค่าให้ภาคภูมิใจเหล่านั้นล้วนได้แต่ต้องเก็บซ่อนไว้ให้มิดชิด
ชีวิตอันสงบสุขไม่ต้องการสิ่งเหล่านี้
หัวใจของหูฮวนหวั่นไหวเล็กน้อย เขามีการ์ดเทววัตถุอยู่ตั้งหนึ่งจริงๆ แม้เขาจำเป็นจะต้องใช้การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือด การ์ดฝูงแมลงกินปราณกับการ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังอยู่ แต่เขาก็ยังมีการ์ดแมลงกินปราณอีกตั้งหนึ่งที่ไม่ได้ใช้!
แต่ตัวหูฮวนรู้ว่าตอนนี้ไม่เหมาะจะให้คำสัญญา จึงได้แต่ฟังถ้อยคำพร่ำบ่นของเซียวเจี้ยนเซิงอยู่เงียบๆ ทั้งสองคนออกจากตึกสำนักงาน จากนั้นก็แยกย้ายกันไปคนละทาง
ทว่าเซียวเจี้ยนเซิงเพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็เลี้ยวกลับเดินตามหูฮวนมา หูฮวนได้ยินเสียงฝีเท้าด้านหลังก็หันหลังกลับไปมองแล้วถามขึ้นอย่างประหลาดใจเล็กน้อย “พี่เซียว! พี่ยังมีอะไรเหรอฮะ”
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะหึๆ ตอบว่า “ฉันย้ายหอพักแล้วนี่ ถึงพรุ่งนี้จะออกเดินทางแล้วก็เถอะ แต่คืนนี้ยังไงก็ต้องลองไปนอนดูสักคืนสิ เหล่าเซียวคนนี้จะลิ้มลองรสชาติตึกหอพักผู้ปลุกพลังของพวกนายสักหน่อย”
หูฮวนถึงเพิ่งนึกได้ว่าเซียวเจี้ยนเซิงกลายเป็นผู้ปลุกพลังแล้วจึงย้ายมาอยู่ด้วยกันกับพวกเขา หูฮวนดีใจ กระซิบถามว่า “ที่ห้องผมมีเครื่องเกมด้วย เล่นด้วยกันสักเกมไหมฮะ”
เซียวเจี้ยนเซิงตาลุกวาว ตอบว่า “เอาสิ! ฉันยังไม่เคยเล่นเกมพวกนั้นเลย ได้ยินมาว่าสนุกมาก น่าเสียดายพวกเราพลทหารธรรมดาไม่ได้รับสวัสดิการเหมือนพวกผู้ปลุกพลังอย่างพวกนาย คืนนี้พวกเราเล่นกันทั้งคืนไปเลย”
หูฮวนยิ้มแหย ถึงเขาจะชอบเล่นเกม แต่ให้อดหลับอดนอนเล่นทั้งคืนจริงๆ คงไม่ไหวหรอก


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 36 ฮวน
หูฮวนมองดูเซียวเจี้ยนเซิงผู้ยิ่งเล่นยิ่งติดลมแล้วอ้าปากหาว บอกว่า “พี่เซียว พี่เล่นต่อคนเดียวนะ ผมขอไปนอนห้องพี่หน่อย”
เซียวเจี้ยนเซิงโบกมือโดยไม่พูดอะไร แล้วหันไปสู้รบในโลกแห่งเกมต่อ
หูฮวนเปิดประตูห้อง เดินมาที่ห้องติดกัน เซียวเจี้ยนเซิงเลือกห้องที่ชั้นห้าเหมือนกัน ห้องของเขาอยู่ข้างห้องของหูฮวน ห้องของหูฮวนหมายเลขห้าศูนย์แปด ส่วนห้องของเขาหมายเลขห้าศูนย์เก้า
เฟอร์นิเจอร์ในหอพักล้วนเป็นมาตรฐานเดียวกัน พวกมันถูกตระเตรียมไว้เรียบร้อยอยู่ก่อนแล้ว ห้องนี้นอกจากขนาดเล็กกว่าห้องของหูฮวนเล็กน้อยก็ไม่มีสิ่งใดแตกต่าง
หูฮวนทิ้งตัวลงบนเตียง เขาคิดไม่ถึงว่าเซียวเจี้ยนเซิงจะติดเกมขนาดนี้ ติดมากกว่าเขาเสียอีก เขาเล่นเป็นเพื่อนเซียวเจี้ยนเซิงไม่กี่ชั่วโมง เขาก็ใช้พลังกายไปหมดแล้ว
ไม่ใช่ว่าใช้พลังกายไปหมดจริงๆ หรอก แต่ในทางจิตใจ...เขารู้สึกว่าใช้เรี่ยวแรงไปหมดแล้ว!
สรุปก็คือหูฮวนเพิ่งเคยประสบความรู้สึกเล่นเกมจนเอียนเป็นครั้งแรก ไม่ใช่ว่าเกมไม่สนุก แต่เพราะทุ่มเทเล่นมากเกินไปจนไม่เหลือเรี่ยวแรงให้ผลาญต่อแล้ว
บางทีอาจเพราะตื่นเต้นเกินไปหน่อย ถึงหูฮวนจะง่วง แต่พอล้มตัวลงบนเตียง เขากลับนอนไม่หลับ เขาพลิกไปพลิกมาอยู่พักหนึ่งก็ทนไม่ไหวท่องมนตร์ประโยคหนึ่งแล้วหายตัวไปจากบนเตียงทั้งแบบนั้น
เมื่อเขาโผล่มานั่งบนโซฟาโบราณอีกหน เขาก็รู้สึกหายง่วงขึ้นมาเล็กน้อย หูฮวนเอื้อมมือลูบบนโต๊ะ แต่ไม่แตะต้องการ์ดสี่ใบบนโต๊ะหนังสือไม้โอ๊ก
หูฮวนมองโต๊ะหนังสือตรงหน้า ทันใดนั้นเขาก็สงสัยใคร่รู้นิดหน่อย เขาเคยเข้ามาในนี้ไม่ใช่แค่หนเดียว แทบทุกครั้งเขามักจะถูกชั้นหนังสือขนาดมหึมาฝั่งตรงข้ามดึงดูดความสนใจเนื่องจากหลายๆ สาเหตุ แต่กลับเคยนึกอยากจะเปิดลิ้นชักของโต๊ะตัวนี้เพียงหนเดียวเท่านั้น
เรื่องนี้ไม่ปกติอย่างมาก
“ทำไมหนก่อนๆ ที่เข้ามา ฉันถึงไม่เคยคิดจะเปิดลิ้นชักออกมาดูเลยล่ะ”
“ตอนนั้นฉันออกห่างจากโต๊ะหนังสือไม่ได้ แต่กลับไม่เคยคิดจะค้นโต๊ะหนังสือที่อยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อย นี่มันเพราะอะไรกัน”
ในสมองหูฮวนเกิดความคิดมากมายนับไม่ถ้วน เขาอดใจไม่ไหวเอื้อมมือไปยังลิ้นชักอันหนึ่ง
โต๊ะหนังสือไม้โอ๊กตัวนี้ส่วนตรงกลางที่ตรงกับคนนั่งมีลิ้นชักอยู่สองอัน อันหนึ่งในนั้นมีกล่องไม้สีดำฝังลายเส้นสีเงินอยู่ด้านใน แล้วตอนนี้ก็มีการ์ดแมลงกินปราณยี่สิบเจ็ดใบอยู่ด้วย
ส่วนลิ้นชักสองแถวที่อยู่สองฝั่ง แต่ละด้านมีลิ้นชักสิบอัน โต๊ะหนังสือตัวนี้เป็นโต๊ะที่ออกแบบมาตามสมัยโบราณ หน้าตาไม่เหมือนกับโต๊ะท่านประธานหรือโต๊ะที่เถ้าแก่แบบตะวันตกนิยมกันอยู่ในสมัยนี้
หูฮวนดึงลิ้นชักเบาๆ ลิ้นชักหนึ่งในสองอันที่อยู่ตรงกับตำแหน่งคนนั่งถูกดึงออกมา สิ่งที่ทำให้หูฮวนผิดหวังก็คือ ด้านในไม่มีสมบัติอะไรทั้งสิ้น มีแต่จดหมายมากมายกองพะเนินยัดอยู่ด้านใน
ในลิ้นชักมีจดหมายอยู่ราวหนึ่งถึงสองร้อยฉบับ พวกมันซ้อนตั้งอย่างเป็นระเบียบ ดูเรียบร้อยยิ่งนัก
หูฮวนรื้อจดหมายดูครู่หนึ่งก็พบว่าจดหมายเหล่านี้แบ่งได้ออกเป็นสองพวก พวกหนึ่งส่งมาจากหลายๆ คน ส่วนอีกพวกหนึ่งส่งมาจากคนเพียงคนเดียว ดูจากชื่อที่ลงท้ายจดหมาย บ่งบอกว่าเจ้าของจดหมายกองนี้เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
หูฮวนสุ่มเปิดจดหมายมาเปิดอ่าน จดหมายฉบับนี้สั้นยิ่งนัก มีเนื้อหาเพียงหน้าเดียว จดหมายขึ้นต้นว่า
ฮวนที่รัก
ฉันได้ฟังคำแนะนำของคุณแล้ว การใช้วิชาวิปัสสนาแบบโบราณร่วมด้วยทำให้การทดลองสร้างมงกุฎอสรพิษเวทสำเร็จ ก้าวเข้าใกล้การสร้างสรรค์วิชาใหม่สำเร็จอีกก้าวใหญ่
หากมีสักวันหนึ่งฉันฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของลัทธิวิชาเวทมนตร์โบราณขึ้นมาได้ใหม่อีกหน ความดีความชอบย่อมเป็นของคุณครึ่งหนึ่ง
ไม่นานมานี้ฉันได้ช่องว่างแห่งกาลเวลามาแห่งหนึ่ง ฉันคิดจะสร้างโรงเรียนเวทมนตร์สักแห่งที่อยู่ห่างไกลจากโลกมนุษย์อันวุ่นวาย
ฮวน ฉันต้องการความช่วยเหลือของคุณ ฉันปรารถนาให้คุณมาอยู่เคียงข้างกายฉัน ลูบไล้เรือนกายของฉัน จุมพิตบนริมฝีปากของฉัน...
เนื้อหายาวเฟื้อยต่อจากนั้นเป็นถ้อยคำชวนสยิวที่ไม่อาจบอกกล่าวได้ เห็นชัดว่านี่เป็นจดหมายรักฉบับหนึ่ง ส่วนคนที่เขียนจดหมายรักฉบับนี้ก็เป็นแม่มดคนหนึ่ง
ท้ายจดหมายฉบับนี้ลงชื่อว่า เมลานี โลรองต์ อีกทั้งชื่อที่ลงท้ายยังใช้ภาษาฝรั่งเศสกับภาษาจีน เซ็นชื่อไว้อย่างละรอบ แน่นอนว่าจดหมายฉบับนี้เขียนด้วยตัวอักษรจีน ไม่อย่างนั้นระดับความรู้ของหูฮวนคงไม่มีทางอ่านออก
เขาไม่ใช่อัจฉริยะที่อ่านออกหลายภาษาสักหน่อย
“ฮวนคนนี้ช่าง...เป็นผู้ชายสวะจริงๆ เขาหลอกลวงแม่มดสาวฝรั่งเศสคนนี้อยู่ชัดๆ”
หูฮวนพึมพำ จากนั้นก็วางจดหมายฉบับนี้กลับเข้าไปในลิ้นชัก จากนั้นก็หยิบจดหมายอีกฉบับหนึ่งขึ้นมา เจ้าของจดหมายฉบับนี้ก็ยังเป็นเมลานี โลรองต์ ในจดหมายเขียนพร่ำพรรณนาไม่จบไม่สิ้นเช่นเดิม มีถ้อยคำสำคัญอยู่เพียงไม่กี่บรรทัดที่ดึงความสนใจของหูฮวน
ตรงท้ายจดหมาย แม่มดสาวคนนี้กล่าวเตือนด้วยความจริงใจประโยคหนึ่งว่า “ฉันไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงเชื่อใจคนคนนั้น แต่วิชาเทววัตถุที่เขาสร้างขึ้นมามีข้อด้อยที่ใหญ่หลวงมาก คุณอย่าได้ลุ่มหลงไปกับมันเป็นอันขาด...
...ถ้าคุณต้องการ ฉันจะถ่ายทอดวิชาเวทมนตร์โบราณทุกอย่างให้แก่คุณ ด้วยสติปัญญาของคุณกับฉันสองคน พวกเราจะปลุกชีวิตให้วิชาเวทโบราณ ทำให้มันกลายเป็นวิชาที่โดดเด่นที่สุดบนโลกใบนี้ ครองตำแหน่งสูงสุดเหนือพลังทั้งมวลได้อย่างแน่นอน”
หนนี้ท้ายจดหมายลงชื่อไว้ว่าสาวน้อยโลรองต์ผู้รักคุณ แล้วมีรอยประทับริมฝีปากสีแดงสดส่งกลิ่นหอมอยู่อีกหนึ่งรอย แม้เวลาจะผ่านมาไม่รู้นานเท่าไรแล้ว แต่บนจดหมายก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยอวลอยู่
หูฮวนเหมือนกำลังอ่านนิยายอินเตอร์เน็ตที่เปิดเรื่องอย่างเจ๋งแต่จบอย่างห่วยของนักเขียนที่ทำงานควบสองงานสักคน ตอนเปิดของนิยายเขียนได้เยี่ยมยอดจนต้องยกนิ้วให้ เขาต้องอ่านจดหมายฉบับแล้วฉบับเล่าต่อไปเรื่อยๆ อย่างวางไม่ลง ยิ่งอ่านก็ยิ่งเพลิน
เพียงแต่ยิ่งอ่านไปถึงตอนท้าย หูฮวนกลับยิ่งอกสั่นขวัญแขวน ดูท่าผู้หญิงชื่อเมลานี โลรองต์คนนี้จะไม่ใช่ลูกแกะน้อยแสนเชื่องเสียแล้ว ดูจากข้อมูลที่เผยออกมาในจดหมาย เธอเป็นผู้มีอิทธิพลที่เรียกลมเรียกฝนได้ในแถบยุโรป มีอำนาจอย่างไม่น่าเชื่อ
โรงเรียนเวทมนตร์ที่เธอสร้างขึ้นผลิตบุคลากรที่โดดเด่นออกมามากมาย แล้วยังต่อสู้กับองค์กรลึกลับในความทรงจำของเขาอย่างดุเดือดจนแทบจะถล่มฟ้าทลายปฐพี
จดหมายฉบับสุดท้ายของผู้หญิงคนนี้ส่งมาเมื่อเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1978 ในนั้นมีถ้อยคำสั้นๆ เขียนอยู่เพียงสองบรรทัด
ลาก่อนชั่วนิรันดร์!
ฮวน
ชื่อที่ลงท้ายยังเขียนด้วยภาษาฝรั่งเศสคู่กับภาษาจีนเหมือนเดิม ภาษาจีนเขียนว่ากุหลาบน้อยผู้ปรารถนาจะอยู่ในอ้อมแขนของคุณ ส่วนภาษาฝรั่งเศส...
ช่างมันเถอะ!
หูฮวนไม่รู้ภาษาฝรั่งเศส เขาย่อมไม่รู้ว่าตัวอักษรยาวเป็นพรวนแถวนั้นหมายความว่าอะไร
แม้เขาจะเห็นแต่จดหมายที่ส่งมาจากฝั่งหญิงฝ่ายเดียว แต่เขาก็เหมือนจะสัมผัสความรู้สึกของคู่รักที่ชีวิตเต็มไปด้วยอุปสรรคขวากหนามจนไม่อาจอยู่ด้วยกันได้
แม้ฮวนคนนั้นดูแล้วเหมือนจะเป็น ‘ผู้ชายสวะนิสัยแปลก’ แต่เขาในฐานะผู้ชมก็ยังหวังว่าสุดท้ายทั้งสองอาจจะได้อยู่ครองคู่กัน
แน่นอนว่าหลังจากเห็นจดหมายฉบับสุดท้าย เขาก็เหมือนกำลังอ่านนิยายอินเตอร์เน็ตที่เปิดเรื่องอย่างเจ๋งแต่จบอย่างห่วยของนักเขียนที่ทำงานควบสองงานสักคน ฉากจบสุดเฮงซวยลบล้างความสนุกของช่วงต้นเรื่องที่เนื้อเรื่องยอดเยี่ยมอลังการไปจนหมด
“ถ้ามีโอกาส ฉันจะเดินทางไปประเทศฝรั่งเศสดูสักหน ไปเยี่ยมผู้หญิงคนนี้แล้วมอบจดหมายเหล่านี้ให้เธอ แต่ช่างมันเถิด! ยุคนี้การเดินทางออกนอกประเทศไม่ใช่เรื่องที่คนจากครอบครัวฐานะแบบฉันจะทำได้สักหน่อย”
หูฮวนเศร้าหมองเล็กน้อย ความจริงเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก เขาคิดว่ามีโอกาสแปดส่วนที่ผู้หญิงคนนี้จะจากโลกไปแล้ว
หูฮวนเป็นเด็กชายที่ไม่ค่อยละเอียดอ่อน เขาไม่ทันสังเกตเลยว่าจดหมายของผู้หญิงคนนี้เริ่มส่งมาตั้งแต่ปีค.ศ. 1719 เรื่อยมาจนถึงฉบับสุดท้ายเมื่อปีค.ศ. 1978 กินระยะเวลายาวนานทั้งหมดสองร้อยห้าสิบเก้าปี
หูฮวนวางจดหมายตั้งนี้ลง เขาอยู่ในนี้มาหลายชั่วโมง น่ากลัวว่าตอนนี้ฟ้าคงจะสว่างแล้ว


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 37 ดรากอน อะพอสเซิล
เซียวเจี้ยนเซิงเปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นหูฮวนกำลังจะเปิดประตูห้องออกมาพอดี ทั้งสองคนต่างมีท่าทางกระปรี้กระเปร่า แต่มีวงสีดำคล้ำอยู่ใต้ดวงตา
เซียวเจี้ยนเซิงยิ้มน้อยๆ หูฮวนก็ยิ้มตอบ จากนั้นพวกเขาก็หัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน
“พวกเรารีบไปล้างหน้า เตรียมตัวออกเดินทางกันเถอะ”
หูฮวนพยักหน้าหงึกหงัก ตอนนี้จะนอนชดเชยสักงีบก็ไม่ทันแล้ว ทำได้แต่ล้างหน้ารับประทานอาหารเช้า
หูฮวนกับเซียวเจี้ยนเซิงต่างกลับไปที่ห้องของตนเองแล้วล้างหน้าล้างตาจนเรียบร้อย เรียกความกระปรี้กระเปร่ากลับมาได้หน่อย จากนั้นจึงมุ่งไปที่โรงอาหาร
วันนี้พวกเขาต้องโดยสารเครื่องบินทหารเดินทางไปเข้าร่วมอบรมที่เมืองหลวง ดังนั้นจึงไม่มีภารกิจฝึกซ้อม
ตอนที่ทั้งสองคนเดินผ่านสนามฝึก หลัวซื่อไห่ไม่ได้พูดอะไร แต่สหายร่วมรบทุกคนตะโกนเสียงดังลั่นพร้อมกัน “หูฮวน / เสี่ยวหู / ผู้หมู่เจ็ด/ เหล่าเซียว / พี่เซียว...”
“เดินทางปลอดภัยนะ”
“ รีบไปรีบกลับล่ะ”
“ต่อให้เมืองหลวงจะสวยก็สู้บ้านเกิดไม่ได้หรอก”
“ถุย แกไม่ใช่คนมณฑลนี้สักหน่อย...”
หูฮวนโบกมือให้พลทหารเหล่านั้น ในหัวใจเกิดความรู้สึกอันแสนพิเศษ ความจริงเขาก็อาลัยอาวรณ์อยู่พอสมควร แต่อย่างไรก็แค่สองเดือนเท่านั้น ความจริงไม่นานเท่าไรก็กลับมาแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องเศร้ามากเกินไป
นี่ไม่ใช่การจากลาชั่วนิรันดร์อะไรสักหน่อย ก็แค่จากลากันสั้นๆ เท่านั้น
หลิงหูอินกับอีกหลายคนที่มาจากเมืองหลวงรออยู่บนรถก่อนแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาออกมา หลิงหูอินก็บอกเสียงเรียบ “ขึ้นรถ!”
เซียวเจี้ยนเซิงกับหูหวนนั่งบนรถจี๊ปของหลิงหูอิน เซียวเจี้ยนเซิงขึ้นไปนั่งตรงเบาะข้างคนขับอย่างคุ้นชิน หูฮวนจึงได้แต่นั่งอยู่เบาะหลังกับหลิงหูอิน
ปฏิบัติการหนนี้หลิงหูอินไม่ได้มาลำพังคนเดียว เขาพาทีมขนาดเล็กมาด้วย คนเหล่านี้รับผิดชอบด้านที่พักอาศัยและการเดินทางของหลิงหูอิน รวมไปถึงการเตรียมความพร้อมด้านต่างๆ และการสนับสนุนระหว่างการต่อสู้
พลขับเป็นนายทหารคนสนิทคนหนึ่งของหลิงหูอิน เขาดูเป็นคนขี้อาย แต่ฝีมือการขับรถค่อนข้างดีทีเดียว
คนทั้งคณะเดินทางออกจากเมืองอย่างรวดเร็วยิ่งนัก เซียวเจี้ยนเซิงงุนงงเล็กน้อย ถามขึ้นว่า “ทำไมไม่ขับไปสนามบิน”
หลิงหูอินตอบเรียบๆ “ก่อนออกเดินทาง ต้องแวะไปเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดหนสุดท้าย ผมไม่อยากให้ภารกิจของตัวเองเกิดข้อผิดพลาด”
เซียวเจี้ยนเซิงจึงไม่พูดต่อ
หูฮวนกลับรู้สึกชื่นชมอยู่ในใจ ภายนอกหลิงหูอินดูท่าทางเฉยเมยเย็นชา คิดไม่ถึงว่าเขาจะมีความรับผิดชอบเช่นนี้
คนทั้งขณะขับรถออกจากเมืองแล้วจอดบริเวณหมู่ตึกหอพักร้าง หลิงหูอินไม่ได้คิดจะเข้าไป หากผู้ปลุกพลังกับผู้ถือครองพลังเข้าไปในเงาแห่งสรรพสิ่งย่อมปลุกเงาแห่งสรรพสิ่งให้ตื่นขึ้นมา ดังนั้นเขาจึงสังเกตการณ์อยู่รอบนอกเพียงครู่เดียว
หูฮวนได้ออกมาทำภารกิจหลายครั้งก็ทราบข้อห้ามในการเฝ้าจับตาดูเขตผนึกแล้ว เขาจึงไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก เพียงนั่งยองๆ อยู่ด้านข้าง เมื่อวานเขาอ่านนิยายรักมาทั้งคืน ตอนนี้สมองยังมึนงงอยู่นิดๆ
เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดมีพื้นที่ค่อนข้างกว้างใหญ่ หลิงหูอินไม่ได้ลาดตระเวนตรวจดูจนครบรอบ เขาเพียงถามพลทหารที่เฝ้าประจำอยู่ที่นี่เล็กน้อย เมื่อยืนยันแล้วว่าไม่มีสถานการณ์ผิดปกติก็กลับขึ้นรถตรงไปยังสนามบิน
ก่อนเดินทางจากมา หูฮวนเหลือบมองเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดอีกหนหนึ่ง ทันใดนั้นเขาก็มีความรู้สึกคล้ายกับว่าบางสิ่งด้านในกำลังรอคอยตนเองอยู่
เขากดความคิดนี้ลงไปทันทีแล้วนั่งอยู่บนรถอย่างเป็นเด็กดี ไม่คิดไปก่อเรื่องอะไรเพิ่มอีก
หนก่อนตอนเขาเข้าไปในโรงงานเคมีประเภทสองเก่าก็เกือบจะเกิดเรื่อง เขาได้รับบทเรียนมาแล้ว
สองชั่วโมงหลังจากนั้น ขบวนรถก็มาถึงสนามบินทหาร แน่นอนว่ามีคนมาขับรถกลับไป หลิงหูอินพาคนของตัวเองพร้อมกับเซียวเจี้ยนเซิงและหูฮวน ขึ้นไปนั่งบนเครื่องบินขนส่งรุ่นอวิ๋น 8 ลำหนึ่ง
เครื่องบินลำนี้มีอายุการใช้งานพอสมควรแล้ว พวกมันถูกใช้งานมาเกือบยี่สิบปี แต่ได้รับการบำรุงรักษาค่อนข้างดี ของสิ่งนี้ไม่เหมือนรถยนต์ รถยนต์อายุยี่สิบปีก็เป็นรถคุณปู่แล้ว แต่เครื่องบินอายุยี่สิบปียังบินอยู่เต็มท้องฟ้า
ภายในห้องโดยสารของเครื่องบินมีของจำนวนหนึ่งบรรทุกอยู่ เหลือที่ว่างเพียงส่วนเดียวไว้ให้พวกหูฮวน
หูฮวนเพิ่งเคยนั่งเครื่องบินเป็นครั้งแรก แม้จะเป็นเครื่องบินขนส่ง เขาก็ตื่นเต้นสุดๆ จึงไม่คิดเล็กคิดน้อยว่าไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง ได้แต่นั่งบนพื้นของห้องโดยสาร สิ่งที่น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือ ใกล้ๆ กันไม่มีหน้าต่างจึงมองด้านนอกไม่ได้
เครื่องบินติดเครื่องยนต์ส่งเสียงดังกระหึ่ม ชั่วชีวิตที่ผ่านมาหูฮวนไม่เคยได้ยินเสียงที่ดังขนาดนี้ หูทั้งสองข้างของเขาสั่นสะเทือนจนอื้ออึง เขารีบยกมือขึ้นมาปิดหู
หลิงหูอินกับเซียวเจี้ยนเซิงกลับคุ้นชินจนชินชาแล้ว เซียวเจี้ยนเซิงทำหน้าล้อเลียนเยาะว่าหูฮวนอ่อนเกินไป หูฮวนปิดใบหูทั้งสองข้าง ไม่กล้าตอบอะไรกลับ รอจนกระทั่งเครื่องบินสั่นสะเทือนเสียงดังแล้วเริ่มเคลื่อนตัวไหลลื่น เขาถึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง
ทว่าตอนที่เขากำลังจะเปิดปากพูดนั่นเอง จู่ๆ เครื่องบินก็สั่นไหวเบาๆ แล้วทันใดนั้นมันก็เหินขึ้นฟ้า เพราะว่าเครื่องบินกำลังออกตัวเหินสู่ท้องนภา องศาของตัวเครื่องจึงเอียงขึ้น หูฮวนสะดุดทีเดียวก็พุ่งถลาจนตัวลอย โชคดีเซียวเจี้ยนเซิงมือไวตาไวคว้าตัวเขาไว้ทัน ก่อนจะพูดอย่างเหลืออด “ก็บอกแล้วว่าให้นายระวัง ทำไมยังจะทำตัวเซ่อซ่าอย่างนี้อีก”
หูฮวนรู้สึกไม่เป็นธรรมอย่างยิ่ง เขาจะรู้ได้ยังไงว่าเครื่องบินขนส่งจะโคลงถึงขนาดนี้ หลังจากถูกเซียวเจี้ยนเซิงวางลงบนพื้น เขาก็รีบคว้าที่จับตรงผนังด้านข้างไว้ทันที ไม่กล้าประมาทอีกแล้ว
ไม่นานเครื่องบินขนส่งก็ออกตัวทะยานขึ้นเหนือหมู่เมฆ มันกลับมาบินตั้งลำเป็นระนาบอีกครั้ง แม้จะยังส่ายเหมือนอาชาหลุดบังเหียนอยู่บ้าง แต่ดีร้ายหูฮวนก็ตั้งหลักได้แล้ว
หลิงหูอินกลับนั่งอย่างสบายๆ ไม่ตระหนกตกใจทั้งสิ้น เขานั่งอยู่บนเครื่องบินขนส่งอย่างมั่นคงประหนึ่งเขาไท่ซาน นั่งอยู่ตรงนั้นราวกับพระพุทธรูปองค์หนึ่ง
หูฮวนสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับยอดฝีมือขั้นสามคนนี้อย่างมากมาตลอด แต่ที่ผ่านมาเขาไม่มีโอกาสให้ข้องแวะกับอีกฝ่าย ส่วนตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะชวนอีกฝ่ายคุย ทุกคนรวมทั้งเซียวเจี้ยนเซิงนิ่งเงียบตลอดเวลาที่เครื่องบินบินขึ้น
หลังจากออกบินมาได้ราวครึ่งชั่วโมง หูฮวนก็เริ่มง่วงเล็กน้อย เมื่อวานเขาไม่ได้นอนดีๆ แล้ววันนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า เขาจึงเริ่มสัปหงก แม้จะพยายามฝืนให้ตัวเองตื่นอยู่สองสามครั้ง แต่ก็เริ่มต่อต้านนิทราที่เข้ามากล้ำกรายไม่ได้
ระหว่างที่ครึ่งหลับครึ่งตื่นนั่นเอง จู่ๆ หูฮวนก็ได้ยินเสียงมังกรคำรามดังสนั่น เขาคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่จึงไม่สนใจ ทว่าต่อมาร่างกายก็ถูกเขย่า เซียวเจี้ยนเซิงเขย่าปลุกเขาขึ้นมา
เกือบทุกคนบนเครื่องบินต่างมีสีหน้าเคร่งขรึม
หูฮวนเช็ดน้ำลายที่มุมปากแล้วรีบขยับไปข้างหลิงหูอิน ตรงนั้นมีหน้าต่างบานน้อยอยู่บานหนึ่ง
เขามองลอดหน้าต่างของตัวเครื่องออกไปด้านนอก ระหว่างก้อนเมฆขาวที่ลอยละล่อง มังกรตะวันตกร่างยักษ์ตัวหนึ่งกำลังกระพือปีกบินเหินคล้ายกำลังเยาะเย้ยว่าพวกเขาบินช้าเกินไป
หูฮวนไม่เคยเห็นเจ้าสิ่งนี้มาก่อน แม้แต่เห็นในผลงานภาพยนตร์ก็ไม่เคย ในยุคนี้ภาพยนตร์ที่หาดูได้มีน้อยเหลือเกิน ภาพยนตร์จำพวกแฟนตาซียิ่งน้อยเข้าไปใหญ่ ทำได้แต่อ่านในนิยายเท่านั้น เขาคาดว่ากิ้งก่ายักษ์บินได้ตัวนี้อาจจะเป็นมังกรตามความเชื่อของตะวันตก
“น่านฟ้าของประเทศเรามีเจ้าตัวนี้ได้ยังไงกัน ศัตรูเหรอ”
หูฮวนกำหมัดแน่น ทั้งร่างเกร็งเครียดเล็กน้อย ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็อยู่บนเครื่องบินขนส่ง หากต่อสู้กันขึ้นมาแล้วถูกสัตว์ประหลาดตัวนี้พุ่งชนเข้าสักหน ทุกคนคงไม่เหลือชีวิตแน่
เซียวเจี้ยนเซิงพึมพำประโยคหนึ่งว่า “น่าเสียดาย ฉันมีแต่วิชาดำดิน ไม่มีวิชาเหาะเหิน ไม่อย่างนั้นอาจจะสู้กับสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้สักตั้ง”
หลิงหูอินว่าอย่างไม่สบอารมณ์ “จะสู้อะไรกันเล่า นั่นหลิงเซ่อ!”
“นั่นคือพันเอกพิเศษหลิงเซ่อเหรอ”
เซียวเจี้ยนเซิงเพิ่งรู้สึกตัวว่าแม้พลทหารฝั่งหลิงหูอินจะตกตะลึง แต่พวกเขากลับไม่ตื่นตระหนก พอรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด เขาก็ยิ้มอย่างขัดเขิน จากนั้นก็คว้าตัวหูฮวนผู้เป็นมือใหม่เสียยิ่งกว่าตัวเองและยังคงทำหน้ามึนงงอยู่มาอธิบายว่า “พันเอกพิเศษหลิงเซ่อคือหนึ่งในสามยอดฝีมือระดับสูงสุดในกองพลมังกรเร้นของพวกเรา ผู้ถือครองพลังขั้นสี่สายชีวิต...ดรากอน อะพอสเซิล!”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 38 พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่
“เดิมทีเธอเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่รัฐบาลส่งไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ ระหว่างที่ออกไปท่องเที่ยวกับเพื่อนนักเรียนก็ได้ไข่มังกรยักษ์ในตำนานมาหนึ่งใบ ทั้งยังกลืนมันเข้ากับร่างสำเร็จ พลังจึงทะลุไปถึงขั้นสี่ในทันที...
...แม้พันเอกพิเศษหลิงเซ่อจะกลายเป็นผู้ถือครองพลังแล้ว แต่เธอกลับปฏิเสธข้อเสนอและสวัสดิการมากมายที่ต่างประเทศเสนอเพื่อรั้งตัวเธอไว้ เธอตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวยอมทิ้งปริญญากลับประเทศ แล้วเข้าร่วมกับกองพลมังกรเร้น นับว่าเป็นไอดอลของคนหนุ่มสาวในกองพลมังกรเร้นเลยทีเดียว”
หูฮวนหลุดปากถามอย่างตกตะลึง “แบบนี้ก็ได้เหรอ”
หลิงหูอินเค่นเสียงดังเหอะ หันมาบอกหูฮวนว่า “โชคชะตาของผู้ปลุกพลังกับผู้ถือครองพลังก็ไร้เหตุผลแบบนี้แหละ บางคนไม่ว่าพยายามเท่าไรก็ไม่อาจปลุกพลังได้ แต่บางคนกลับกลายเป็นผู้ถือครองพลังขั้นสูงได้อย่างสบายๆ”
“พวกเราเข้าเขตเมืองหลวงแล้ว นี่เป็นการฝึกซ้อมประจำวันของหลิงเซ่อ เธอมักจะลาดตระเวนท้องฟ้าบริเวณนี้อยู่เสมอจึงบังเอิญมาพบพวกเราพอดีก็เท่านั้น ทุกคนกลับไปนั่งรอเครื่องลงจอด ไม่ต้องชะเง้อมองโน่นนี่ ทำท่าทางเหมือนบ้านนอกเข้ากรุง”
พอถูกหลิงหูอินดุเข้า หูฮวนก็กลับไปนั่งอย่างว่าง่าย พลทหารคนอื่นไม่กล้าขัดคำสั่งของเบื้องบน แต่เซียวเจี้ยนเซิงใจกล้าอยู่พอตัว เขาเขยิบไปด้านข้าง ถามเสียงเบาว่า “ที่ว่ากันว่าพันเอกพิเศษหลิงเซ่อสวยสุดๆ ไปเลยนี่ จริงไหมครับ”
หลิงหูอินตอบอย่างรำคาญ “ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง”
เซียวเจี้ยนเซิงคิดจะถามต่ออีกสองสามคำ แต่หลิงหูอินเริ่มโมโหแล้ว เขาเอื้อมมือออกมาดันทีเดียว เซียวเจี้ยนเซิงก็เหมือนน้ำเต้าที่กลิ้งตกพื้น กลิ้งหลุนๆ กลับมาข้างตัวหูฮวน
ครั้งนี้ผลัดถึงตาหูฮวนรับตัวผู้หมู่เจ็ดคนนี้บ้างแล้ว
เขาลอบครุ่นคิดในใจ ดูไม่ออกเลยแฮะว่าร้อยเอกหลิงหูขี้โมโห! หรือว่าเขามีความแค้นกับพันเอกพิเศษหลิงเซ่อ ดังนั้นเลยไม่ชอบให้ใครพูดถึง
หูฮวนไม่รนหาที่ตายเหมือนเซียวเจี้ยนเซิง เขาประคองเซียวเจี้ยนเซิงให้ตั้งหลักได้ก็กระซิบเสียงเบา “พวกเราทำตัวดีๆ อย่าก่อเรื่องเลยดีกว่าครับ”
เซียวเจี้ยนเซิงยิ้มอย่างจนปัญญา เขาก็แค่เอ่ยปากถามดูเท่านั้น ในฐานะหัวกะทิในหมู่ทหารชั้นยอด ตัวเขาย่อมมีความหยิ่งทะนงอยู่ หูฮวนอาจไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้ ต่อให้รู้สึกก็คงไม่อ่อนไหวเท่าเขา แต่เซียวเจี้ยนเซิงยอมรับไม่ได้จริงๆ ตัวเขากับสหายร่วมรบทั้งหลายล้วนเป็นหัวกะทิที่ถูกเลือกมาจากหนึ่งในพันในหมื่นลี้ พวกเขาผ่านการฝึกฝนอันยากลำบากมาสารพัดชนิด ทนแรงกดันมาไม่รู้เท่าไร แต่สุดท้ายคนส่วนมากก็ยังต้องถูกปลดจากกองพลอย่างเศร้าหมอง
แล้วเขาจะทำใจยอมรับคนที่ได้พลังอันแข็งแกร่งมาแบบหลิงเซ่อได้อย่างไร
หากคนผู้หนึ่งอาศัยความมุมานะจนกลายเป็นยอดคน ทุกคนย่อมนับถือ แต่หากคนผู้หนึ่งบังเอิญโชคดีได้พลังอันแข็งแกร่งมาครอบครอง ย่อมมีคนรู้สึกไม่ยอมรับ
ยิ่งเป็นคนที่เคยพยายามมากเท่าไรก็ยิ่งไม่ยอมรับคนที่อาศัยโชคมากเท่านั้น
เซียวเจี้ยนเซิงถูกหูฮวนปรามก็หัวเราะหึๆ แต่ในใจอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าฉันเจอไข่มังกรบ้าง ก็คงไม่ด้อยกว่าพันเอกพิเศษหลิงเซ่อหรอก
เขาเหลือบมองหูฮวน ทันใดนั้นในใจก็รู้สึกโชคดี คิดในใจว่า ถึงฉันจะไม่มีโชคแบบนั้น แต่ถ้าเป็นเสี่ยวหูก็ไม่แน่ เขาเก็บเถาวัลย์ดูดเลือดมาได้ก็ไม่แน่ว่าอาจจะเก็บอย่างอื่นมาได้อีก กลับไปแล้วคลุกอยู่กับเขาให้มากหน่อย ไม่แน่อาจจะโชคดีได้อะไรมาบ้างก็ได้
หูฮวนคงคิดไม่ถึงหรอกว่าผู้หมู่เจ็ดที่รักคนนี้จะลูบหางจิ้งจอกจนเสพติดเสียแล้ว เขากำลังตื่นตาตื่นใจกับท้องฟ้าครามและก้อนเมฆขาวด้านนอกที่เมื่อครู่มองเห็นผ่านหน้าต่าง บอกตามตรง ความรู้สึกตะลึงที่เกิดขึ้นนั่นไม่แพ้ตอนเขาเห็นมังกรตัวหนึ่งเลย
ครั้งแรกที่ได้ก้มมองสิ่งต่างๆ จากบนท้องฟ้าทำให้เขารู้สึกประทับใจมิรู้ลืม
หูฮวนเหลือบมองหลิงหูอินที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างแวบหนึ่ง เขาอยากจะเหลือบมองอีกสักหน แต่สุดท้ายก็ใจไม่กล้าพอ
ผ่านไปไม่กี่สิบนาที เครื่องบินก็ลดระดับความสูงลงอย่างต่อเนื่อง หลังจากโคลงเคลงสองสามหน และส่งเสียงดังสนั่น มันก็ลงจอดบนพื้นดิน
เครื่องบินเคลื่อนตัวอย่างราบรื่นไปบนทางวิ่ง นักบินกับเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินให้สัญญาณอย่างต่อเนื่อง หลังจากแรงเฉื่อยจากการร่อนลงจากฟ้าหมดลง เครื่องก็วิ่งวนรอบทางวิ่งสองสามโค้ง ก่อนที่เจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินจะเข้ามานำทางให้เครื่องบินเข้าไปจอดในโรงเก็บเครื่องบินแห่งหนึ่ง
พวกหูฮวนเพียงโดยสารติดมากับเครื่องชั่วคราวเท่านั้น ดังนั้นการขนสิ่งของที่บรรทุกมาลงจากเครื่องจึงไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาแต่อย่างใด
หลิงหูอินเป็นม้าแก่ชำนาญทาง เขายืมโทรศัพท์เรียกรถบรรทุกเจี่ยฟั่งมาคันหนึ่ง ขณะที่กำลังจะเตรียมตัวพาทุกคนออกไป มังกรยักษ์ก็บินลงมาจากท้องฟ้า
มังกรยักษ์ร่อนลงบนพื้น หลังจากนั้นร่างกายของมันก็ค่อยๆ หดเล็กลงจนสุดท้ายกลายเป็นหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อกล้ามสีเขียวกับกางเกงทหารลายพราง เท้าสองข้างสวมรองเท้าบูททหารหุ้มข้อ เส้นผมบนศีรษะของเธอผูกเป็นเปียเส้นใหญ่ยาวจดบั้นเอว ดูท่าทางองอาจและกระฉับกระเฉง
แม้จะสวมเครื่องแบบทหารทั้งตัว แต่ผู้หญิงคนนี้แต่งออกมาแล้วกลับให้บรรยากาศต่างไปอีกแบบโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอยืนย้อนแสง ทำให้ร่างของเธอมีรัศมีแสงเจิดจ้าฉายออกมารอบตัวราวกับแสงตะวันโอบล้อมตัวของเธออยู่
ชั่วขณะนั้น ทุกคนถูกบรรยากาศรอบตัวของผู้หญิงคนนี้สะกดไว้จนไม่ทันมีใครสังเกตว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร
อีกอย่างในเมื่อยืนย้อนแสงอยู่ แน่นอนว่าย่อมไม่มีใครมองเห็นชัด
หญิงสาวผู้กลายร่างมาจากมังกรยักษ์สาวเท้าเข้ามาหาพวกเขาแล้วเอ่ยกับหลิงหูอินว่า “นายมาพอดี ให้ฉันติดรถไปด้วยสักเที่ยวสิ ฉันจะกลับกองบัญชาการใหญ่เหมือนกัน”
หลิงหูอินส่งสัญญาณมือ หูฮวนที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับอึ้งอยู่ครู่เดียวก็รีบพลิกตัวลงมาจากรถแล้วขึ้นไปนั่งบนกระบะท้าย
หญิงสาวเหลือบมองเขาแล้วถามว่า “คนที่พากลับมาใหม่จากทางใต้เหรอ ผู้ปลุกพลังสายไหนล่ะ”
หลิงหูอินตอบเรียบๆ “สายนักรบ!”
หญิงสาวยิ้มน้อยๆ ให้หูฮวน ตอนนี้หูฮวนเพิ่งจะมองเห็นหน้าตาของหญิงสาวชัดเจน น่าจะเป็นเพราะการฝึกฝน ใบหน้าของเธอจึงถูกแดดเผาจนกลายเป็นสีทองแดงดูสุขภาพดี ไม่ใช่ผิวนวลขาวผ่องแบบเด็กสาว แต่สีผิวเช่นนี้กลับยิ่งทำให้เครื่องหน้าทั้งห้าของเธอยิ่งดูดิบเถื่อนมีเสน่ห์ไปอีกแบบ
“ฉันเหยียนหลิงเซ่อ! การฝึกอบรมกำลังพลรบพิเศษหนนี้ ฉันเป็นอาจารย์ที่ปรึกษา พวกนายมีความคิดเห็นอะไร มีปัญหาอะไรก็มารายงานกับฉันได้ ฉันจะพยายามช่วยพวกนายแก้ปัญหาเอง”
เหยียนหลิงเซ่อยิ้มน้อยๆ แล้วก้าวขึ้นรถไปนั่งข้างหลิงหูอิน
หลิงหูอินบอกนายทหารด้านข้าง “นายลงรถไปด้านหลัง”
ห้องโดยสารของรถบรรทุกเจี่ยฟั่งนั่งได้สามคน แต่เดิมมีนายทหารพลขับหนึ่งคน หลิงหูอินกับหูฮวน ตอนนี้เหลือแต่หลิงหูอินกับเหยียนหลิงเซ่อ
หลิงหูอินขยับมานั่งเบาะคนขับ จากนั้นจึงสตาร์ทรถบรรทุกเจี่ยฟั่งรุ่น CA15 ขับออกไปจากสนามบินทหารอย่างช้าๆ
หูฮวนอยู่ที่กระบะท้ายรถที่แม้จะส่ายโคลงเคลงแต่ก็ดีกว่าอยู่บนเครื่องบินขนส่งไม่รู้เท่าไร เขาเหยียดแขนขา ถามเซียวเจี้ยนเซิงว่า “อีกเดี๋ยวกินข้าวแล้ว พวกเราจะมีเวลาอิสระไหมฮะ”
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “พวกเรามาเรียน แน่นอนว่าต้องมีเวลาอิสระ”
หูฮวนกดเสียงเบาบอกว่า “ผมอยากไปดูตรงที่เขาชักธงชาติขึ้นเสา”
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะตอบว่า “พี่ชายจะพานายไปเอง”
หูฮวนวางใจแล้ว เขาไม่เคยออกจากบ้านมาก่อน ให้มาอยู่ลำพังในเมืองแปลกหน้า เขายังไม่กล้าพอจะเที่ยวเตร็ดเตร่ไปทั่วคนเดียวจริงๆ  มีพี่ใหญ่พาไป หนุ่มน้อยยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างเขาย่อมสบายใจกว่า
รถบรรทุกเจี่ยฟั่งไม่ได้แล่นเข้าไปในค่ายทหารที่ไหน มันแล่นมาถึงถนนเป่ยซื่อหวนแล้วจอดตรงประตูของสถานที่ที่ดูโอ่อ่าอย่างยิ่งแห่งหนึ่ง หูฮวนมองกำแพงด้านข้างประตูของอาคารขนาดใหญ่ ตัวอักษรตัวโตคำว่าพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่ติดอยู่เด่นเป็นสง่า
รถยนต์ไม่ได้แล่นเข้าไป หลิงหูอินลงจากรถแล้วพูดกับนายทหารคนหนึ่ง เขามารับช่วงพวงมาลัยพาคนที่เหลือจากไป เหลือไว้แต่หูฮวน เซียวเจี้ยนเซิงกับเหยียนหลิงเซ่อ


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 39 อุปกรณ์ประกอบการสอน
เหยียนหลิงเซ่อซุกมือไว้ในกระเป๋ากางเกง ท่าทางเท่อย่าบอกใคร จากนั้นเธอก็เดินเท่นำเข้าไปในพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่เป็นคนแรก
หลังจากผ่านประตูใหญ่ก็พบกับเสาหินหลายสิบต้นด้านข้าง บนหัวของเสาหินคือรูปสลักสัตว์ชนิดต่างๆ ในหมู่รูปสลักเหล่านั้นมีลิงจำนวนมากที่สุด หูฮวนสงสัยใคร่รู้ยิ่งนักว่าของสิ่งนี้มีไว้ทำอะไร เขาเหลียวมองกำแพงที่อยู่ทางฝั่งซ้ายก็เห็นคำอธิบายพอดี
“เจ้าของสิ่งนี้ก็คือหลักผูกม้า ลิงที่อยู่ด้านบนมีไว้ให้พ้องเสียงกับประโยคที่ว่าใกล้จะได้แต่งตั้งเป็นโหว[footnoteRef:1]อย่างนั้นเหรอ” หูฮวนได้เปิดหูเปิดตาแล้ว สมองมีความรู้รอบตัวมาประดับเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง [1: คำว่า โหว (猴) ที่แปลว่าลิง กับคำว่า โหว (侯) ที่หมายถึงหนึ่งในบรรดาศักดิ์ใหญ่ของขุนนางพ้องเสียงกัน ในขณะที่ตัวอักษรคำว่า หม่าซ่าง (马上) ที่แปลว่าอยู่บนหลังม้า ก็มีอีกความหมายหนึ่งว่ากำลังจะเกิดบางสิ่งขึ้นในเวลาอันใกล้ ด้วยเหตุนี้ประติมากรรมลิงอยู่บนม้าจึงสื่อความหมายว่า ขอให้ได้รับแต่งตั้งเป็นโหวในเวลาอันใกล้]
ในยุคนี้ทุกคนเลิกขี่ม้าเข้าเมืองไปนานแล้ว ของอย่างหลักผูกม้า ไม่ต้องพูดถึงเด็กๆ ต่อให้เป็นผู้เฒ่าผู้แก่ก็มีคนจดจำมันได้อยู่ไม่กี่คน ถ้อยคำอวยพรอย่างขอให้ได้รับแต่งตั้งเป็นโหวโดยไวยิ่งไม่ค่อยมีให้เห็นอีกแล้ว
พอเดินเข้าไปได้สองสามก้าวก็มีรูปปั้นทองแดงของหลู่ซวิ่น[footnoteRef:2] ... [2: หลู่ซวิ่น (鲁迅) นักเขียนคนสำคัญของประเทศจีน หนึ่งในผู้สร้างรากฐานให้แก่วงการวรรณกรรมสมัยใหม่ของประเทศจีน]
หูฮวนเหลือบมองเซียวเจี้ยนเซิงแล้วบอกว่า “ที่นี่ดูมีกลิ่นอายความมีอารยธรรมดีนะฮะ”
เซียวเจี้ยนเซิงพยักหน้าหงึกๆ เขาเกิดมาในตระกูลผู้ฝึกยุทธ์ อีกทั้งยังเป็นทหารมาหลายปี  ความรู้ในด้านนี้ค่อนข้างน้อยนิด เห็นชัดว่าผู้หมู่เจ็ดคนนี้ไม่ใช่คนมีการศึกษาเท่าไรนัก
เหยียนหลิงเซ่อยกมือชี้สิ่งก่อสร้างหลังหนึ่งที่อยู่ระหว่างทางผ่าน แล้วบอกว่า “ตรงนี้คือห้องโถงจัดแสดง เดี๋ยวหลังจากนี้พวกนายมาเดินเล่นดูได้ ด้านหน้าเป็นที่ที่พวกเราจะเรียนกัน”
ที่แห่งนี้มีอาคารเพียงสองหลัง แต่มันเงียบสงบอย่างยิ่ง มีสระบัวขนาดค่อนข้างใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง เพียงแต่ฤดูกาลนี้ไม่มีใบและดอกบัว เหลือเพียงก้านบัวแห้งเหี่ยว ดูแล้วไม่น่าพิสมัยเท่าใดนัก
ตึกอีกหลังหนึ่งของพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่หน้าตาคล้ายกับหอพักหลังนั้นในคฤหาสน์ของสำนักปฏิบัติการกิจการพิเศษประจำมณฑลแต่ดูโอ่อ่ากว่ากันมาก ทั้งยังไม่มีหน้าต่างบานน้อยที่แลดูเหมือนคุก เป็นหน้าต่างปกติ
เหยียนหลิงเซ่อพาหลิงหูอิน หูฮวนกับเซียวเจี้ยนเซิงเข้าไปในอาคารหลังนี้แล้วแนะนำกับพวกเขาว่า “ชั้นใต้ดินคือโรงอาหาร ชั้นหนึ่งคือห้องเรียน ชั้นสองขึ้นไปคือหอพัก นักเรียนรุ่นนี้แต่เดิมมีหกสิบคน แต่มีนักเรียนคนหนึ่งโชคร้ายเสียสละชีวิตไปแล้ว ส่วนนักเรียนอีกสองคนก็ออกไปปฏิบัติภารกิจพิเศษ ดังนั้นจึงมาจริงๆ แค่ห้าสิบเจ็ดคน...
...ผู้ชายกับผู้หญิงจะพักคนละชั้น ภายในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างให้ครบ หากต้องการอะไร พวกนายก็บอกฉันได้ ตามกำหนดการ วันพรุ่งนี้ถึงจะเป็นวันรายงานตัว แต่มีนักเรียนสิบกว่าคนมาถึงก่อนแล้ว ตกกลางคืนจะมีงานสัมมนา พวกนายจะเข้าร่วมหรือจะไปทำกิจกรรมอิสระก็ได้”
แม้เหยียนหลิงเซ่อจะอายุน้อย แต่อย่างไรก็เคยไปศึกษาต่อต่างประเทศมาก่อน อีกทั้งเธอยังเป็นมือดีชั้นหัวกะทิของกองพลมังกรเร้น ผู้ถือครองพลังขั้นสี่ ตอนที่แนะนำสิ่งเหล่านี้จึงมีมาดของอาจารย์ที่ปรึกษาอย่างยิ่ง
หูฮวนพยักหน้าหงึกๆ ความจริงตอนนี้หัวใจของเขาลอยไปที่อื่นแล้ว ได้มาเมืองหลวงทั้งที ไม่ไปเที่ยวจะได้อย่างไรกัน สถานที่ที่เคยเห็นแต่ในหนังสือเรียนกับในข่าวพวกนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปดูให้เห็นกับตาสักหน่อยสิ
ส่วนสัมมนาอะไรนั่น หูฮวนไม่สนใจสักนิด
เหยียนหลิงเซ่อกับหลิงหูอินล้วนทำแต่ภารกิจสำคัญของกองพลมังกรเร้น พวกเขาไม่มีทางมารับผิดชอบงานเล็กน้อยอย่างการมาต้อนรับคนอยู่แล้ว ดังนั้นหนนี้ความจริงพวกเขาไม่ได้ตั้งใจมาส่งหูฮวนกับเซียวเจี้ยนเซิง แต่ในฐานะผู้รับผิดชอบ พวกเขาต้องมารายงานตัวที่นี่พอดี การมาส่งทั้งสองคนจึงเป็นการมาทางเดียวกันเท่านั้น
ต่อจากนั้นเหยียนหลิงเซ่อก็เดินไปที่ห้องทำงานของตัวเอง หลิงหูอินสั่งอีกสองสามคำก็แยกตัวออกไปด้วย
หูฮวนกับเซียวเจี้ยนเซิงได้คนที่มารับนำทางไปยังโรงอาหารที่อยู่ชั้นใต้ดิน  ทั้งสองมีสัญญาลับกันแล้ว เพราะฉะนั้นพอตักอาหารมาได้ก็พุ้ยข้าวกินจนแก้มตุ่ย
นักเรียนที่มาโรงอาหารเวลาเย็นมีน้อยมาก นอกจากพวกเขาสองคนก็มีคนหัวโล้นสวมแว่นตาที่ดูสุภาพเรียบร้อยอย่างยิ่งคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกสองคนเท่านั้น ผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นสวมเสื้อผ้าลายดอกไม้สีสันสดใสกับกำไลทองอีกหลายวง แต่งตัวเสื้อผ้าจัดเต็มอย่างยิ่ง ดูปุ๊บก็รู้ว่าเป็นน้องสาวจากชนเผ่าเหมียว[footnoteRef:3]  [3: ชนเผ่าเหมียว หรืออีกชื่อหนึ่งคือชนเผ่าแม้ว หนึ่งในห้าสิบหกชนกลุ่มน้อยในประเทศจีน มีถิ่นฐานกระจายอยู่ตามมณฑลต่างๆ ของประเทศจีนเช่นกุ้ยโจว หูหนาน หูเป่ย ยูนนาน กว่างซี รวมไปถึงประเทศทางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เช่น ลาว เวียดนามและประเทศไทย]
ผู้หญิงอีกคนหนึ่งก็ไม่มีกลิ่นอายของคนเป็นทหารแต่อย่างไร เธอเหมือนเสมียนคนหนึ่งมากกว่า กิริยาท่าทางดูเรียบร้อย ตอนเห็นหูฮวนกับเซียวเจี้ยนเซิงยังเป็นฝ่ายเอ่ยปากทักทายก่อน
ระหว่างที่หูฮวนพยายามจัดการอาหารตรงหน้า เขาก็ถามขึ้นมาเสียงเบา “ทำไมพวกเขาดูไม่เหมือนทหารเลยล่ะฮะ”
เซียวเจี้ยนเซิงหัวเราะฮ่าๆ “นายก็ไม่เหมือน! ผู้ปลุกพลังส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ปลุกพลังตามธรรมชาติ คนที่ฝึกฝนอย่างหนักจนพลังตื่นขึ้นมาอย่างพวกฉันต่างหากที่เป็นส่วนน้อย”
หูฮวนพึมพำขึ้นมาหนึ่งประโยค “พี่ก็ไม่ได้ฝึกจนพลังตื่นขึ้นมาสักหน่อย”
สีหน้าเซียวเจี้ยนเซิงชะงักไปทันที เขาลูบปลายคางแล้วตอบเห็นด้วยเสียงเบา “ที่นายพูดก็ถูก ฉันผสานการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์เข้ากับร่างกายจนกลายเป็นผู้ปลุกพลัง ไม่นับว่าเป็นพวกที่อาศัยการฝึกฝนเพียงอย่างเดียวปลุกพลังขึ้นมาพวกนั้น”
ห้าคนในโรงอาหารค่อนข้างเงียบ ผู้ชายหัวโล้นท่าทางสุภาพเรียบร้อยกินเสร็จเป็นคนแรก เขาลุกขึ้นไปเทเศษอาหารบนถาดสแตนเลสทิ้งแล้วเดินตัวปลิวออกเป็นคนแรก
เซียวเจี้ยนเซิงกับหูฮวนกินเร็วกว่าผู้หญิงสองคนนั้นอยู่เล็กน้อย พวกเขาสองคนกินเสร็จก็ไม่ลืมทักทายผู้หญิงสองคนนั้น จากนั้นก็เดินออกจากโรงอาหารอย่างกระตือรือร้น
ทั้งสองคนเพิ่งจะขึ้นไปที่ชั้นหนึ่งก็บังเอิญพบกับเหยียนหลิงเซ่อที่เดินลงมาจากชั้นบนพอดี เหยียนหลิงเซ่อเห็นพวกเขาเข้าก็ยิ้มน้อยๆ ให้ บอกว่า “พวกนายสองคนโชคดีไม่เลว ไปช่วยฉันขนอุปการณ์การเรียนการสอนหน่อยซิ!”
เซียวเจี้ยนเซิงกับหูฮวนมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างมีสีหน้าจนปัญญา แต่เดิมทั้งสองคนตั้งใจจะออกไปเดินเที่ยวทัศนาทิวทัศน์อันงดงามของเมืองหลวง แต่ตอนนี้ได้แต่ไปใช้แรงงานหนักแล้ว
ทั้งสองคนตามเหยียนหลิงเซ่อไปจนถึงประตูด้านข้างของพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่  พลทหารกลุ่มหนึ่งกำลังคุ้มกันหีบไม้ขนาดใหญ่ใบหนึ่ง เมื่อเห็นเหยียนหลิงเซ่อ พวกเขาจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย ผู้หมวดที่เป็นหัวหน้าคนหนึ่งหยิบเอกสารแผ่นหนึ่งออกมา หลังจากขอให้เหยียนหลิงเซ่อลงชื่อจึงทำความเคารพตามแบบฉบับทหารก็พาพลทหารใต้บังคับบัญชาขึ้นรถบรรทุกจากไป
หูฮวนกับเซียวเจี้ยนเซิงคนหนึ่งอยู่ด้านหน้าคนหนึ่งอยู่ด้านหลังแบกหีบไม้ใบนี้ขึ้นมา ชั่วพริบตาที่หีบไม้ลอยขึ้นจากพื้น ทั้งสองคนก็ต้องกัดฟันกรอดอย่างห้ามไม่ได้ หูฮวนเป็นผู้ปลุกพลังสายนักรบ พละกำลังมากกว่าผู้ชายวัยฉกรรจ์ทั่วไปหลายเท่า แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังรู้สึกว่าน้ำหนักที่อยู่บนแผ่นหลังไม่เบาเลย
แม้เซียวเจี้ยนเซิงจะเป็นผู้ปลุกพลัง แต่เขาอาศัยการกลืนการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดจึงปลุกพลังได้สำเร็จ พละกำลังจึงด้อยกว่าหูฮวนอยู่หนึ่งขั้น เขาต้องออกแรงมากกว่าหูฮวน
ทั้งสองคนหอบแฮ่ก ยกหีบมาจนถึงตึกเรียน เหยียนหลิงเซ่อให้ทั้งสองคนแบกเข้าไปในห้องเรียนแล้ววางบนแท่นสอนหนังสือด้านหน้า
หูฮวนวางหีบลง ทันใดนั้นทั้งร่างกายก็รู้สึกเบาหวิว เขาหอบหนัก ถามว่า “อาจารย์ที่ปรึกษา ในนี้มีอะไรหรือครับ หนักเกินไปแล้วมั้ง”
เหยียนหลิงเซ่อยิ้มน้อยๆ ตอบว่า “วันพรุ่งนี้พวกนายก็จะรู้เอง นี่เป็นของดีเชียวนะ เบื้องบนอนุมัติสวัสดิการให้พวกนายเป็นกรณีพิเศษ”
เธอเหลือบมองเซียวเจี้ยนเซิงแล้วบอกเสียงเบา “ฉันเห็นคุณสมบัติของนายแล้ว ขาดอีกแค่ครึ่งก้าวก็จะกลายเป็นผู้ถือครองพลังได้ วันพรุ่งนี้เป็นโอกาสดีมากหนหนึ่ง อย่าได้พลาดซะล่ะ”
เซียวเจี้ยนเซิงผสานร่างกับการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์เถาวัลย์ดูดเลือด แล้วยังได้พลังพิเศษอย่างวิชาดำดินมาอีก ค่าปลุกพลังจึงสูงกว่าหูฮวนอยู่เล็กน้อย ขาดอีกเพียงครึ่งก้าวเขาก็จะกลายเป็นผู้ถือครองพลังอย่างเป็นทางการได้แล้วจริงๆ
เขาเป็นคนที่ผ่านพิธีกรรมมาสามหนแล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ก็กังวลขึ้นมาเล็กน้อย ความหมายของคำพูดของเหยียนหลิงเซ่อก็คือเจ้าสิ่งนี้น่าจะคล้ายกับพิธีกรรม เป็นของที่กระตุ้นการปลุกพลัง เพิ่มระดับค่าปลุกพลังให้สูงขึ้นได้
หากเขาคว้าโอกาสไว้ได้ กลายเป็นผู้ถือครองพลังได้สำเร็จก็เท่ากับหนึ่งก้าวเหยียบขึ้นฟ้า ไม่แน่อาจจะได้เลื่อนยศก็เป็นได้
แต่หากกลายเป็นผู้ถือครองพลังไม่สำเร็จ เขาคงได้แต่ใช้ชีวิตเฉื่อยชาไปจนวันปลดเกษียณ บางทีถ้าสร้างความดีความชอบ อาจฝ่าฟันจนได้เป็นจ่าสิบเอก แต่หลังจากนั้นก็ได้แต่นั่งรอให้ถึงอายุปลดระวาง
แม้หูฮวนจะสงสัยใคร่รู้อยู่บ้าง แต่เขาไม่ทุกข์ร้อนกับผลได้ผลเสียเท่ากับเซียวเจี้ยนเซิง ในสมองของเขายังเต็มไปด้วยความคิดที่ว่าจะออกไปข้างนอกอย่างไร แล้วจะเที่ยวให้หนำใจอย่างไรดี


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 40 ส่งสหายร่วมรบ
เหยียนหลิงเซ่อไม่ได้ทำให้ทั้งสองคนลำบากใจ เธอให้พวกเขาขนอุปกรณ์การเรียนการสอนเสร็จก็ปล่อยหูฮวนกับเซียวเจี้ยนเซิงไป
ในที่สุดทั้งสองคนก็เผ่นออกมาจากพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่ได้ หูฮวนตื่นเต้นอย่างยิ่ง เขาเดินออกมากับเซียวเจี้ยนเซิงไกลมาก จากนั้นจึงขึ้นรถประจำทางสายหนึ่ง วิ่งตุเลงๆ ไปครึ่งชั่วโมง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ
“พี่เซียว! พวกเราไปผิดทางหรือเปล่า ทำไมรู้สึกว่ายิ่งไปก็ยิ่งไกลขึ้นทุกทีล่ะ”
เซียวเจี้ยนเซิงตบกระเป๋าสีเหลืองที่หิ้วติดตัวมาแล้วบอกเบาๆ ว่า “ไม่ผิดหรอก บ้านของหลี่อี้กู่อยู่ที่ปักกิ่ง ฉันต้องไปส่งเถ้ากระดูกของเขา”
หูฮวนสีหน้าเคร่งขรึม ความไม่พอใจทั้งหลายสลายหายไปหมดทันที เทียบกับเรื่องของเขาแล้ว การส่งสหายร่วมรบกลับบ้านย่อมเป็นเรื่องสำคัญกว่า เขาถามเสียงเบา “ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลยล่ะ”
เซียวเจี้ยนเซิงยิ้มน้อยๆ บอกว่า “นายเพิ่งจะอายุเท่าไร ใครเขาจะฝากเรื่องแบบนี้ให้นายไปทำกันเล่า”
หูฮวนฮึดฮัดในใจ รู้สึกไม่อยากจะยอมรับเล็กน้อย แต่ก็ไม่มีถ้อยคำอะไรจะโต้แย้งได้จริงๆ หากเปลี่ยนเป็นตัวเขาเอง เขาก็คงไม่เชื่อใจตัวเอง ปล่อยให้เด็กนักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งทำงานสำคัญเช่นนี้เหมือนกัน
เห็นชัดว่าเซียวเจี้ยนเซิงทำการบ้านมาแล้ว เขาพาหูฮวนเปลี่ยนรถโดยสารประจำทางถึงสี่หน กว่าจะมาถึงตึกที่อยู่อาศัยซึ่งค่อนข้างเก่าแห่งหนึ่ง เขาจัดคอปกเสื้อให้เป็นการเป็นงาน ก่อนจะเริ่มเคาะประตู
คนที่เปิดประตูออกมาเป็นหญิงชราผู้มีหน้าตาใจดีอย่างยิ่งคนหนึ่ง เมื่อเห็นทั้งสองคน เธอก็งุนงงไปพักหนึ่ง เซียวเจี้ยนเซิงวันทยหัตถ์ทำความเคารพตามระเบียบแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “ผมเป็นสหายร่วมรบของหลี่อี้กู่ เขาโชคร้ายเสียสละชีวิตระหว่างการต่อสู้ กองทัพส่งผมมา...”
หญิงชราสีหน้าเปลี่ยนไปทันใด เธอปิดประตูทันที
ทั้งสองคนมองหน้ากัน หูฮวนกำลังจะเคาะประตูอีกหน แต่เซียวเจี้ยนเซิงห้ามเขาไว้ บอกเสียงเบาว่า “ให้คุณยายทำใจสักพัก...เรื่องแบบนี้ คนในครอบครัวมักจะรับไม่ไหว”
หูฮวนคิดทบทวนจากนั้นก็เอามือลง เขายืนอยู่ด้วยกันกับเซียวเจี้ยนเซิงที่หน้าประตู ทั้งสองคนรอคอยอยู่ครึ่งชั่วโมงเต็มๆ หญิงชราถึงเปิดประตูห้องออกมาอีกครั้ง
เห็นชัดว่าเธอร้องไห้ไปแล้ว เธอถามขึ้นว่า “ลูกชายของฉันล่ะ”
เซียวเจี้ยนเซิงส่งกระเป๋าสีเหลืองไปให้ หูฮวนที่อยู่ด้านข้างมือไปไวกว่าความคิด หยิบเงินหนึ่งหมื่นกว่าหยวนที่หูโหย่วเหยียนพ่อบังเกิดเกล้าของเขามอบให้แล้วเขาเก็บไว้ในเปลือกหอยออกมา แอบยัดใส่มือแล้วกระซิบบอกว่า “ทางหน่วยมอบให้ครับ!”
เซียวเจี้ยนเซิงอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาย่อมรู้ว่าหน่วยไม่ได้มอบเงินจำนวนนี้มาให้ เงินทำขวัญของผู้สละชีวิตต้องผ่านกระบวนการอย่างอื่นก่อน ไม่ใช่ของที่พวกเขาจะนำมามอบให้ได้ทันที แต่เขาเป็นคนเฉลียวฉลาดจึงไม่พูดอะไร
หญิงชราค้อมกายให้แล้วบอกเสียงเบาว่า “ขอโทษพลทหารทั้งสองด้วยนะจ๊ะ เมื่อครู่ป้าเสียมารยาทไปหน่อย หนนี้ไม่สะดวกต้อนรับทั้งสองคน ถ้ามาหนหน้า ป้าจะทำอาหารอร่อยๆ ให้พวกเธอนะ...”
พูดถึงตรงนี้ หญิงชราก็ทนไม่ไหว น้ำตาไหลอาบแก้ม รีบใช้มือปิดหน้าไว้แล้วหันหลังกลับเข้าไปในห้อง
เซียวเจี้ยนเซิงถอนหายใจ จากนั้นจึงวันทยหัตถ์เคารพอีกครั้ง หูฮวนเห็นแล้วก็ทำตามอย่าง ทั้งสองคนรออยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาได้ยินเสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจดังออกมาจากด้านใน พานให้หัวใจรู้สึกหนักอึ้ง จากนั้นพวกเขาก็ออกไปจากตึกที่พักหลังเก่าแห่งนี้ไปเงียบๆ
หูฮวนเดินออกมาไกลมากแล้วก็เงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามกับก้อนเมฆสีขาว กระซิบเบาๆ ว่า “กลับกันเถอะฮะ! ไม่มีกะจิตกะใจจะไปเที่ยวแล้ว”
เซียวเจี้ยนเซิงตบหัวไหล่ของเขาแล้วปลอบว่า “พวกเราต้องอยู่เรียนอีกตั้งสองเดือน! พี่เซียวจะพานายไปดูจุดที่ชักธงชาติขึ้นเสาอย่างแน่นอน จริงสิ เงินของนายมาจากไหนกัน”
หูฮวนยักไหล่ ตอบว่า “ตาแก่ที่บ้านให้มา ผมเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์...”
“แย่แล้ว! ผมให้เงินไปหมดแล้ว แล้วบ้านของหวังเสียงจะทำยังไงดีล่ะ จะไปมือเปล่าไม่ได้สิ”
หูฮวนกลัดกลุ้มขึ้นมาทันควัน แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาจะกลับไปขอเงินครึ่งหนึ่งกลับมาก็ไม่ได้ แล้วเขาก็ไม่เสียใจด้วยที่มอบเงินทั้งหมดให้ไป เขาเค้นสมองครุ่นคิด “ไม่รู้ว่าเมืองหลวงมีบ่อนใต้ดินบ้างไหม ผมไปเล่นพนันสักตา ช่วยพี่หวังหาเงินบำรุงขวัญสักหน่อย”
เซียวเจี้ยนเซิงตบกะโหลกของเขาทันที แล้วบอกว่า “คิดอะไรอยู่ หา บ้านของหวังเสียงไม่ได้อยู่ที่ปักกิ่งสักหน่อย มีคนอื่นไปทำงานนี้แล้ว ผลัดมาถึงตานายเสียที่ไหน”
หูฮวนโล่งอก แม้เขาจะมีพ่อเป็นผีพนันจนตัวเองได้ครูพักลักจำเรียนรู้วิชาการเล่นพนันมาบ้าง แต่เขาก็ไม่ชอบเรื่องนี้เลยจริงๆ หากตัวเขาต้องการเงินล่ะก็ หูฮวนยอมไปแบกอิฐในไซต์ก่อสร้างยังดีเสียกว่า เขาไม่มีวันคิดจะไปพนันหาเงิน
ทั้งสองคนเปลี่ยนรถโดยสารประจำทางอีกหลายสาย กว่าจะกลับมาถึงพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่ก็ตกบ่าย ไม่ต้องพูดถึงเซียวเจี้ยนเซิง แม้แต่หูฮวนก็ไม่เหลือความอยากอาหารแล้ว ทั้งสองคนต่างแยกย้ายกันกลับไปยังหอพักที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ ไม่ออกมาเดินเตร่ข้างนอกอีก ตลอดทั้งราตรีเงียบงันไร้เสียงสนทนา
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่เริ่มคึกคัก พวกหูฮวนเป็นคนที่มารายงานตัวค่อนข้างเร็ว จึงถูกเกณฑ์มาช่วยต้อนรับนักเรียนที่มาใหม่ แล้วก็ช่วยให้พวกเขาทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม
ตัวหูฮวนเป็นเพียงนักเรียนคนหนึ่งเท่านั้น พอเขาวุ่นวายจนหัวหมุนก็ทำให้อารมณ์โศกเศร้าเลือนรางลงไปบ้าง
พอตกบ่ายหลิงหูอินก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ได้พูดสิ่งใดทั้งสิ้น เขาเดินดูรอบหนึ่งก็ผลุนผลันจากไปทั้งแบบนั้น
พอถึงเวลาห้าหกโมงเย็น หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว แม้แต่เซียวเจี้ยนเซิงก็โชคดีหาเหตุผลเผ่นแน่บไปสำเร็จ เหลือแต่หูฮวนคอยรับผิดชอบต้อนรับนักเรียนใหม่ที่มารายงานตัวเพียงคนเดียว ยังดีที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีใครมากันแล้ว หากไม่นับว่าลุกออกไปไหนไม่ได้ เขาก็ค่อนข้างว่างทีเดียว
หูฮวนแกะไพ่โป๊กเกอร์ชุดหนึ่งออกมาจากซอง นี่เป็นหนึ่งในของเล่นที่แจกให้กับนักเรียน เขาอยู่คนเดียวในห้องโถงกว้างก็รู้สึกเบื่อๆ จึงสับไพ่ไปพลางๆ
แม้หูโหย่วเหยียนจะไม่เอาไหน แต่ทักษะการเล่นพนันของเขาเป็นของจริง หูฮวนได้เห็นผ่านหูผ่านตามาตั้งแต่เล็ก เขาจึงได้เรียนรู้แก่นของทักษะการเล่นพนันมาด้วย
ตั้งแต่เกิดมา หูฮวนก็รู้สึกต่อต้านอบายมุขพวกนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยแสดงทักษะการเล่นพนันของตัวเองและไม่เคยก้าวเท้าเข้าไปในบ่อน
ตอนนี้เขาแค่เบื่อมากเกินไปจึงเล่นฆ่าเวลาสักหน่อยเท่านั้น
หูฮวนสับไพ่สองสามหนก็ดีดหนึ่งที ไพ่โจกเกอร์สี่ใบถูกดึงออกมา
จังหวะนั้นเอง เด็กสาวที่ย้อมผมสีทองคนหนึ่งก็บังเอิญเดินเข้ามาเห็นภาพนี้พอดี เธอตกตะลึง ร้องว่า “ไพ่สำรับหนึ่งมีโจ้กเกอร์อยู่แค่ใบเดียว นายเอามาจากไหนสี่ใบ เล่นโกงไม่ได้เล่นกันแบบนี้สักหน่อย พี่สาวจะสอนนายเองว่าต้องเล่นไพ่ยังไง”
เด็กสาวผมทองอายุมากกว่าหูฮวนหนึ่งหรือสองปี เธอท่าทางเหมือนนักเลง ใบหน้าทาเครื่องสำอางหนาเตอะจนดูไม่ออกว่าหน้าตาสวยหรือไม่สวย
เสื้อผ้าบนร่างเธอมีรอยขาดอยู่หลายแห่งดูแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่บรรยากาศรอบตัวจนถึงทรงผมและท่าทีเวลาพูดจาล้วนเป็นเหมือนคนจำพวกที่หูฮวนรังเกียจที่สุด
หูฮวนโยนไพ่ทิ้งแล้วถามว่า “มารายงานตัวใช่ไหมครับ”
เด็กสาวผมทองโยนสัมภาระทิ้งไว้ที่พื้นแล้วตอบอย่างกระตือรือร้น “เรื่องรายงานตัวไม่ต้องรีบร้อนน่า ฉันสอนนายเล่นไพ่ก่อน นายเล่นโกงแบบเห็นโจ่งแจ้งแบบนี้ เซียนไพ่เห็นแล้วอายจริงๆ”
เธอแย่งไพ่ในมือหูฮวนไปแล้วคลี่ออกไปรูปพัด บอกว่า “น้องชายตัวน้อย เลือกมาใบหนึ่งสิ”
หูฮวนไม่ขยับมือ ท่าทางเย็นชาขึ้นเล็กน้อย ตอบว่า “แสดงจดหมายแนะนำด้วยครับ! ผมจะช่วยคุณจัดหอพัก นี่เป็นบัตรโรงอาหาร...”
แต่เด็กสาวผมทองกลับตวาดขัดคำพูดของหูฮวน “นายจะหยิบหรือไม่หยิบ พูดมากขนาดนั้นทำอะไร พี่สาวคนนี้ปกติไม่ใจดีสั่งสอนวิชาเล่นพนันให้คนอื่นด้วยตัวเองแบบนี้หรอกนะ”
หูฮวนไม่อยากจะเปลืองคำพูดกับเธอแล้วจริงๆ จึงหยิบไพ่ขึ้นมาหนึ่งใบแล้วโยนลงบนโต๊ะ เด็กสาวผมทองเปลี่ยนท่าทีจากโมโหมาเป็นร่าเริงทันที เธอพูดเสียงดังอย่างตื่นเต้น “นายดูไพ่ใบนี้แล้วปิดไว้ อย่าบอกคนอื่น...”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 41 พญาหมูอันธพาล
พอหูฮวนมองเด็กสาวผมทองหยิบไพ่ใบที่ตนเองเลือกเมื่อครู่ออกมาจากกองไพ่ในมือ ‘สำเร็จ’ ในใจมีแต่ความเบื่อหน่าย
ทักษะการเล่นไพ่ธรรมดาแบบนี้ เขาเล่นจนเก่งตั้งแต่เจ็ดแปดขวบแล้ว เขาถึงขั้นมองออกด้วยซ้ำว่าทักษะการโกงไพ่ของแม่สาวผมทองคนนี้ไม่เห็นจะเท่าไร มีพิรุธเต็มไปหมด วิธีซ่อนไพ่ยังสู้ลูกศิษย์ที่คอยเฝ้าประตูบ่อนของพ่อเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ
กองพลมังกรเร้นรับคนไม่เลือกเลยจริงๆ เอาเถอะ ฉันเองก็ไม่ใช่ทหารจริงๆ อะไรสักหน่อย ฉันยังเข้ามาได้ คนอื่นทำไมจะเข้าไม่ได้ล่ะ
หูฮวนปลอบตนเองสองสามประโยค ขณะเดียวกันเด็กสาวผมทองผู้ระริกระรี้หลังจากโชว์ทักษะการเล่นไพ่สำเร็จหนึ่งหนก็เก็บไพ่โปกเกอร์ จากนั้นจึงเดินไปห้องพักของตนเองตามที่หูฮวนบอก ก่อนที่จะเดินไปถึงลิฟต์ เธอก็เหลียวกลับมายิ้ม สะบัดมือร่อนการ์ดใบหนึ่งมาให้
หูฮวนเอื้อมมือออกไปรับ จากนั้นก็ได้ยินเด็กสาวผมทองบอกว่า “น้องชาย พี่สาวถูกใจนาย การ์ดใบนี้ให้นายก็แล้วกัน”
หูฮวนพลิกฝ่ามือมาดู พอเห็นการ์ดที่อยู่ในมือ เขาก็หันขวับไปมองเด็กสาวผมทองที่เดินขึ้นลิฟต์ไปแล้ว ทั้งร่างตกตะลึงนิ่งอึ้ง
ต่อให้อีกฝ่ายเสกไพ่โจกเกอร์ออกมาแปดใบ เขาก็คงไม่ตกตะลึงอะไร แต่ตอนนี้เขากลับไม่ตกตะลึงไม่ได้ เพราะการ์ดใบนี้ที่เด็กสาวผมทองสะบัดมือส่งมาให้คือ...
การ์ดเทววัตถุ!
“ที่แท้เจ้าของสิ่งนี้ก็ไม่มีราคาขนาดนี้เชียว ถึงเอามาเป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้กันได้”
ตอนที่หลัวซื่อไห่รับการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดไป เขาบอกเพียงว่าของสิ่งนี้แลกกับตราเกียรติยศขั้นสามได้ แต่ไม่เคยบอกว่ารัฐบาลประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีนเคยเดินทางไปต่างประเทศเพื่อเข้าร่วมประมูลการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์มาแล้วหลายหน แต่ล้วนล้มเหลวเพราะเงินทุนไม่มากพอ
หูฮวนเองก็เป็นทหารหน้าใหม่แกะกล่อง แม้จะเคยได้ยินเรื่องตราเกียรติยศอะไรๆ มาจากสื่อช่องทางต่างๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่เข้าใจอย่างแท้จริงว่าตราเกียรติยศขั้นสามหมายถึงอะไร เขาจึงวิเคราะห์ไม่ออกว่าการ์ดเทววัตถุที่แท้แล้วล้ำค่ามากเพียงไร
การที่เด็กสาวผมทองแจกการ์ดเทววัตถุใบนี้ให้เปลี่ยน ‘ทัศนคติ’ ของหูฮวน ทำให้เขาประเมินมูลค่าของการ์ดเทววัตถุผิดจากความจริงอย่างสิ้นเชิง
หูฮวนเล่นการ์ดในมืออยู่ครู่หนึ่ง การ์ดเทววัตถุในมือใบนี้ ด้านหน้าของมันเป็นรูปหมูป่าเขี้ยวโง้งแหลมคมตัวหนึ่ง ส่วนด้านหลังการ์ดมีตัวอักษรอยู่หลายบรรทัด
[พญาหมูอันธพาล (ระดับนอร์มอล)]
พลังโจมตี (C)
พลังป้องกัน (B)
พลังชีวิต (C)
พละกำลัง (C)
ความเร็ว (C)
นอกจากพลังป้องกันที่อยู่ระดับ B ค่าพลังของการ์ดใบนี้ก็ไม่มีอะไรให้ชื่นชม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันไม่มีพลังพิเศษสักอย่าง หูฮวนเบะปาก รู้แล้วว่าทำไมเด็กสาวผมทองถึงยกมันให้เขา
แม้คัมภีร์วิชาเทววัตถุในสมองจะมีส่วนที่ขาดหายทำให้ไม่ครบถ้วนสมบูรณ์ แต่มันก็เพียงพอทำให้หูฮวนเข้าใจเคล็ดวิชาฝึกบำเพ็ญของวิชานี้แล้ว
การผสานการ์ดเทววัตถุเข้ากับร่างกายเพื่อหยิบยืมพลังในการ์ดเหมือนที่เขาทำเป็นวิธีการใช้แบบขี้โกงอย่างยิ่ง ความจริงแล้วการกลืนพลังในการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์เข้าไปในร่างกายตรงๆ อย่างเซียวเจี้ยนเซิงจึงจะเป็นวิธีการใช้ที่ถูกต้อง
การใช้วิธีลักกินขโมยกินอย่างหูฮวนแบบนี้ แม้จะเพิ่มสมรรถภาพให้ตัวเอง หยิบยืมพลังพิเศษของการ์ดเทววัตถุได้ แต่พลังเหล่านี้ก็ยังไม่ใช่พลังของตัวเอง แต่ในอีกทางหนึ่งก็ทำให้สับเปลี่ยนการ์ดได้ตลอดเวลา ไม่มีข้อห้ามแต่ประการใด
ส่วนเซียวเจี้ยนเซิง หลังจากกลืนการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดเข้าไปแล้ว การ์ดก็หายไป พลังประหลาดผสานเป็นหนึ่งเดียวกับผู้หมู่เจ็ดคนนี้จนกลายเป็นพลังของตัวเขาเอง แต่เมื่อกลืนเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ หากเซียวเจี้ยนเซิงได้การ์ดเทววัตถุใบใหม่มาอีก เขาก็จะกลืนการ์ดใบนั้นได้ก็ต่อเมื่อการ์ดใบนั้นเข้ากับพลังในร่างของเขาและไม่ขัดแย้งกันเท่านั้น
จากเศษชิ้นส่วนความทรงจำที่หูฮวนได้มา แนวทางการจับคู่การ์ดเทววัตถุมีอยู่หลายสิบแบบ จากระดับต่ำไปสูง หากจับคู่กันอย่างสมบูรณ์แบบ พลังที่ปะทะกันก็จะน้อยลง ดังนั้นของชนิดนี้จึงไม่ใช่สิ่งที่สมควรจะกลืนผสานกับร่างกายมั่วซั่ว
แต่สถานการณ์ตอนนี้ ผู้ปลุกพลังมีน้อยเกินไป ผู้ถือครองพลังหายากยิ่ง ส่วนการ์ดเทววัตถุก็แพงมหาศาล ขนาดที่ไปประมูลถึงเมืองนอกก็เอากลับมาไม่ได้ เซียวเจี้ยนเซิงจึงไม่มีทางเลือกอื่น
เด็กสาวผมทองคนนั้นไม่รู้ว่าเป็นผู้ปลุกพลังสายไหนในทั้งหมดสิบห้าสาย แต่เธอจะต้องมีทางเลือกที่ดีกว่าอย่างแน่นอน เธอถึงเลือกทิ้งการ์ดเทววัตถุพญาหมูอันธพาลใบนี้
“กลับไปแล้วยกให้พี่จางก็แล้วกัน!”
หูฮวนเก็บการ์ดเทววัตถุใบนี้ไป เขามองใบเซ็นชื่อของนักเรียนที่มารายงานตัวแวบหนึ่ง ตอนนี้มีนักเรียนมารายงานตัวห้าสิบห้าคนแล้ว ยังขาดอีกสองคนที่ยังมาไม่ถึง
เขาถอนหายใจ แต่ไม่อยากจะเล่นไพ่โปกเกอร์แล้ว ขณะที่กำลังคิดจะว่าฆ่าเวลาอย่างไรดีก็ได้ยินเสียงทะเลาะโวยวายดังขึ้น
หูฮวนเดินออกมาจากตึกเรียนก็เห็นคนสองคนกำลังยืนประจันหน้ากันอยู่คนละฟากของสระบัว คนหนึ่งเป็นนักพรตหนุ่มอายุน้อย คนหนึ่งเป็นเด็กหนุ่มที่โกนผมรองทรงสั้นเกรียน ถอดเสื้อเปลือยอก สองเท้าเปลือยเปล่า กำลังตั้งท่าวิชาหมัดมวยพลางโต้คารมกันอย่างดุดัน
หูฮวนไม่เสียทีได้เซียวเจี้ยนเซิงกับจางจวี้หวาสั่งสอนวิชาหมัดมาหลายวัน เขามองออกว่าพื้นฐานวิชาหมัดของสองคนนี้ล้วนไม่แย่
นักพรตหนุ่มด่าอย่างอดรนทนไม่ไหว “นักพรตคนนี้จะปราบปีศาจขจัดมาร แต่แกดันจะปกป้องเจ้าสิ่งนั้น เกิดมันทำร้ายคนขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”
เด็กหนุ่มหัวเกรียนไม่ยอมถอยสักนิด ตวาดด่ากลับไปว่า “แกเห็นมันฆ่าคนแล้วหรือไง เอาอะไรมาพูดลอยๆ บอกว่ามันจะทำร้ายคน แกมีสิทธิ์อะไรมาฆ่ามันตามใจ”
หูฮวนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงเปิดปากขัดทั้งคู่ “ทั้งสองคนมารายงานตัวหรือเปล่า”
นักพรตหนุ่มไม่หันมาสนใจเขาสักนิด ตวาดว่า “คนทะเลาะกันอยู่! นายหลบไปไกลๆ หน่อย จะได้ไม่ถูกลูกหลงเอา”
เด็กหนุ่มผมเกรียนเองก็ตอบอย่างไม่ลังเลสักนิด “เกี่ยวอะไรกับแกด้วย ไสหัวไปให้ไกลๆ”
หูฮวนลูบปลายคาง ย้อนถามคำหนึ่ง “นี่นาย...กำลังด่าฉันเหรอ”
เด็กหนุ่มผมเกรียนสวนทันที “ด่าแกแล้วจะทำไม”
หูฮวนดีดนิ้ว ปล่อยพลังของการ์ดฝูงแมลงกินปราณที่อยู่ในร่าง จากนั้นเท้าก็ส่งแรง คนกลายเป็นดั่งลมสลาตัน เคลื่อนผ่านระยะห่างหลายสิบเมตรภายในชั่วพริบตา
ความเร็วระดับ D เท่ากับความเร็วหกสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง
ความเร็วระดับ C เท่ากับความเร็วเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง เร็วยิ่งกว่าราชาแห่งความเร็วอย่างสปริงบ๊อกหรือพรองฮอร์น ด้อยกว่าเสือชีตาห์เพียงเล็กน้อย
ความเร็วของการ์ดฝูงแมลงกินปราณคือระดับ B หูฮวนเคยใช้มันมาหลายครั้งแล้ว มันสลัดวานรยักษ์จอมพลังทิ้งไม่เห็นฝุ่นได้อย่างง่ายดาย แม้เขาจะยังไม่เคยทดสอบความเร็วในโลกแห่งความเป็นจริงมาก่อน แต่ก็พอกะประมาณได้ว่าความเร็วระดับ B น่าจะเร็วสองถึงสามเท่าของความเร็วระดับ C
หูฮวนออกตัวเต็มกำลัง ชั่วเวลาสองวินาทีเขาเคลื่อนร่างกายมาได้หนึ่งร้อยเมตร เทียบเท่ากับหนึ่งในสิบของความเร็วกระสุนปืน
ด้วยความเร็วอันน่าหวาดหวั่นของเขา พอหูฮวนมาปรากฏตัวตรงหน้าเด็กหนุ่มหัวเกรียน ผมบนหัวของเขาก็ถูกสายลมพัดจนชี้โด่ชี้เด่...ถ้าเกิดว่ามันยาวกว่านี้อีกสักนิดล่ะก็นะ
เด็กหนุ่มหัวเกรียนตกใจแทบติดอ่างที่จู่ๆ หูฮวนก็โผล่มาตรงหน้า
“นาย...นายมาได้ยังไง”
“เดินมาสิ เมื่อกี้นายแน่ใจนะว่ากำลังด่าฉัน”
เด็กหนุ่มหัวเกรียนลังเลครู่หนึ่งก็ตอบอย่างฉับไว “พี่ใหญ่ ผมผิดไปแล้ว!”
นักพรตหนุ่มหัวเราะจนตัวโยกน คู่ต่อสู้หัวแข็งคนนี้หงอ เขาย่อมสาแก่ใจ อีกฝ่ายทำให้คนโมโหเกินไปแล้วจริงๆ
หูฮวนไม่คิดจะลงไม้ลงมือ อีกฝ่ายสำนึกผิดแล้ว เขาก็ไม่คิดจะลงมือทำเกินควร เขาบอกอย่างไม่เร่งร้อนว่า “พวกคุณมารายงานตัวใช่ไหม เชิญตามผมไปทำตามขั้นตอนด้วย”
นักพรตหนุ่มบอกทันที “ผมมารายงานตัว ชิงโยวแห่งสำนักหลิงเป่า มาเข้าร่วมการฝึกอบรมกำลังพลรบพิเศษรุ่นที่ยี่สิบห้าของกองทัพ นี่จดหมายแนะนำของผม แล้วก็จดหมายลายมือของอาจารย์”
หูฮวนรับจดหมายแนะนำของนักพรตหนุ่มมา ส่วนจดหมายลายมืออะไรนั่น เขาไม่รู้จริงๆ ว่าของสิ่งนี้มีประโยชน์อะไรจึงไม่ได้รับเอาไว้ บอกเพียงว่า “ผมรับผิดชอบดูแลการเช็คชื่อคนมาถึงเท่านั้น ไม่ต้องใช้เอกสารอย่างอื่น ต้องการแค่จดหมายแนะนำ”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 42 สี่อย่างนี้ไม่เอา ที่เหลือเอามาให้หมด
เด็กหนุ่มผมเกรียนหยิบจดหมายแนะนำออกมาอย่างว่าง่าย พลางแนะนำตัวว่า “สยงพั่วเทียน พี่เรียกผมว่าสยงเอ้อร์ก็ได้ ผมก็มีจดหมายลายมือของอาจารย์มาเหมือนกัน อาจารย์ของผมคือปรมาจารย์วิชาหมัดวั่นกู่หมิง!”
สยงพั่วเทียนส่งจดหมายแนะนำมาให้แล้วหัวเราะฮ่าๆ ถามว่า “อาจารย์ คุณมีวิชาคงรูปลักษณ์เยาว์วัยใช่หรือเปล่า ดูหน้าแล้วเด็กกว่าพวกเราอีก สอนวิชานี้ให้ผมได้ไหมครับ”
หูฮวนอึ้งไปแล้ว เขาเหมือนจะรู้สึกว่ามีตรงไหนสักตรงที่อีกฝ่ายเข้าใจผิด
นักพรตหนุ่มชิงโยวแค่นเสียงดังเหอะ พูดสอดขึ้นมาว่า “วิชาพวกนี้ล้วนเป็นวิชาลับไม่สั่งสอนคนนอก จะสอนนายได้ยังไงกัน! ต้องสร้างคุณงามความชอบครั้งใหญ่แก่ประเทศชาติเท่านั้นถึงจะได้รับเป็นรางวัล”
สยงพั่วเทียนด่าสวนทันควัน “ท่าทางเหมือนมิจฉาชีพอย่างแก ดูไม่เหมือนตัวดีอะไร ไม่แน่วันไหนคงทำผิดกฎหมายถูกจับเข้าตาราง ยังจะคิดถึงสร้างคุณงามความชอบอะไรอีก”
ชิงโยวเองก็ไม่ลดราวาศอก หูฮวนเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีกหนก็กระแอมเบาๆ บอกเสียงเรียบว่า “ผมก็เป็นนักเรียนเหมือนกับพวกคุณนั่นแหละ ตอนนี้แค่ถูกเกณฑ์ให้มาดูแลการเช็คชื่อเท่านั้น”
เด็กหนุ่มทั้งสองคนตกตะลึงพร้อมกัน พวกเขาจ้องหูฮวน ก่อนที่ชิงโยวจะถามขึ้นมาอย่างอดใจไม่ไหว “นายเป็นพวกเกิดมาหน้าเด็กเหรอ”
หูฮวดทำหน้าอิหลักอิเหลื่อ ตอบว่า “ผมเป็นนักเรียนม. 1”
ใบหน้าของเด็กหนุ่มสองคนแดงก่ำอย่างรวดเร็วชนิดที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
พวกเขาต่างสืบทอดวิชามาจากอาจารย์ก่อนจะถูกเรียกตัวมาเข้าร่วมกองพลมังกรเร้น ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงล้วนทะนงในตนเอง รู้สึกว่าตนเองแตกต่างจากคนอื่นๆ พอพบคนอย่างหูฮวนเข้า ปฏิกิริยาแรกจึงคิดว่าเจ้าคนนี้จะต้องเป็นคนรุ่นผู้อาวุโสที่หาวิธีทำให้ตัวเองหน้าเด็กแน่...
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะระหว่างที่ทั้งสองคนเล่าเรียนวิชามาเคยได้ยินเรื่องเล่าน่าอัศจรรย์พันลึกมากมาย อีกทั้งพวกเขายังอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ค่อนข้างปิดกั้น จึงคิดไปทางด้านนั้นได้ง่ายมาก
เด็กหนุ่มทั้งสองคนตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียว “นายเพิ่งม.1 จะเก่งขนาดนี้ได้ยังไง”
หูฮวนลูบศีรษะ ถอนหายใจตอบว่า “หัวหน้าชั้นของพวกเราก็ม.1 ตอนนี้พลังขั้นสามแล้ว แข็งแกร่งจนทิ้งห่างพวกเราไม่เห็นฝุ่น ระดับอย่างผมเพิ่งจะอยู่ตรงไหนเอง ที่ฐานของพวกเรา ผมติดอยู่ในสิบอันดับแรกในกองร้อยก็ไม่เลวแล้ว”
หูฮวนไม่ได้ตั้งใจแสร้งถ่อมตัว ตัวเขาเป็นแค่ ‘นักเรียนธรรมดา’ ที่ครอบครองพลังพิเศษต้นกำเนิดพลังวิญญาณและมีค่าปลุกพลังหกสิบห้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์คนหนึ่งก็เท่านั้น ต่อให้ใช้การ์ดฝูงแมลงกินปราณซึ่งเป็นการ์ดเทววัตถุระดับโกล์ดแรร์ใบนี้ เขาก็มีพลังเทียบเท่าแค่ผู้ถือครองพลังขั้นสอง ในกองร้อยที่เขาอยู่ แค่ผู้ถือครองพลังขั้นสองก็มีอยู่ตั้งหลายคนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ขั้นกับความสามารถก็ไม่ได้สัมพันธ์กันโดยตรงสักหน่อย เขามั่นใจสิบเต็มสิบว่าตนเองสู้ครูฝึกหลัวซื่อไห่ไม่ได้อย่างแน่นอน แม้แต่เซียวเจี้ยนเซิงที่เพิ่งจะปลุกพลัง เขาก็ไม่แน่ใจว่าจะจัดการได้ จัดตัวเองอยู่ในสิบอันดับแรก หูฮวนก็นับว่าค่อนข้างมั่นใจในตัวเองแล้ว
แต่ชิงโยวกับสยงพั่วเทียนไม่คิดแบบนั้น ความเร็วระดับ B ที่หูฮวนเพิ่งจะแสดงให้เห็นน่าหวาดกลัวจริงๆ ในกองร้อยที่พวกเขาสังกัดไม่เคยพบสหายร่วมรบที่มีความเร็วเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นจึงช่วยไม่ได้ที่ทั้งสองคนจะคิดว่า ‘เพื่อนร่วมชั้นเรียน’ คนนี้เป็นคนตอแหล พวกเขาต่างหัวเราะหยันในใจ
ชิงโยวมาจากสำนักหลิงเป่า สำนักแห่งนี้มีประวัติความเป็นมาอยู่พอสมควร เขารู้เรื่องราวเบื้องหลังมากกว่าอยู่บ้าง จึงคิดในใจว่า เจ้าหมอนี่จะต้องมาจากคุนหลุนแน่ ไม่อย่างนั้นก็คงมาจากสถาบันวิจัยกลาง!
สยงพั่วเทียนพึมพำคนเดียวในใจ อาจารย์เคยบอกฉันว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน หนึ่งบนหนึ่งล่าง....แล้วอาจารย์บอกว่าอะไรต่อนะ
หูฮวนนำทางทั้งสองคนมายังตึกเรียน หลังจากให้ทั้งสองคนเซ็นชื่อรายงานตัวแล้วก็กำชับเกี่ยวกับสิ่งต่างๆ ในชีวิตประจำวันอีกเล็กน้อย สุดท้ายก็พรูลมหายใจออกมา คิดในใจว่า ฉันจะได้กลับไปพักสักที วันนี้วุ่นวายจนไม่ได้ทำอะไรเลย
เด็กหนุ่มทั้งสองคนต่างเห็นอีกฝ่ายขัดตา แม้แต่ลิฟต์ยังต้องแยกกันใช้คนละตัว หูฮวนรู้จักดูสถานการณ์จึงไม่ตามไปร่วมชมเรื่องสนุกระหว่างพวกเขาสองคน เขาเตรียมตัวจะแยกกลับไปห้องพักของตัวเองก่อนสองคนนั่น
ทว่าไม่ทันไรประตูลิฟต์ก็เปิดออก เด็กสาวผมทองเดินสบายใจเฉิบออกมา เมื่อเธอเห็นหูฮวนก็มีท่าทางร่าเริงมากกว่าเดิม เธอกวักมือแล้วบอกว่า “พี่สาวจะพานายไปกินเป็ดย่าง ฉันสืบมาแล้ว ฝั่งตรงข้ามมีร้านหนึ่งชื่อว่าเซิ่งหย่งซิง พ่อครัวมือเก๋าจากร้านเฉวียนจวี้เต๋อของปักกิ่งออกมาเปิดร้านเอง รสชาติอย่างต้นตำรับ”
แต่เดิมหูฮวนคิดจะปฏิเสธอยู่เต็มหัวใจ แต่พอได้ยินคำว่าเป็ดย่าง ปากก็ปฏิเสธคำสั่งจากสมอง เอ่ยตอบทันควัน “พี่สาวใจป้ำจริงๆ!” จากนั้นร่างกายก็ก้าวตามเด็กสาวผมทองไปทันที
ทั้งสองคนเดินออกมาจากพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่ มีคนไม่น้อยเห็นภาพนี้ ในหมู่คนเหล่านั้นมีเซียวเจี้ยนเซิง ชิงโยว สยงพั่วเทียน แล้วก็ยังมีหลิงหูอินกับเหยียนหลิงเซ่อด้วย!
เรื่องระหว่างหูฮวนกับเด็กสาวถูกลือกันไปทั่วชั้นเรียนรุ่นที่ยี่สิบห้าในชั่วพริบตา เพราะหูฮวนถูกเกณฑ์มาช่วยงานเป็นคนต้อนรับ นักเรียนทุกคนจึงรู้จักเขากันหมด ดังนั้นจึงไม่มีใครพูดถึงเด็กสาวผมทอง ศูนย์กลางของพายุการนินทารวมอยู่บนตัวนักเรียนเสี่ยวหูตั้งแต่ต้นจนจบ
เด็กสาวผมทองมีชื่อว่าหลิงเซียว หูฮวนรู้ตั้งแต่ตอนที่เธอเซ็นชื่อรายงานตัวแล้ว ชื่อของนักเรียนห้าสิบเจ็ดคนของชั้นเรียนฝึกอบรมพิเศษรุ่นที่ยี่สิบห้า หูฮวนล้วนจดจำได้ทั้งหมด ที่เขาถูกเกณฑ์มาช่วยงานทั้งวันนับว่าไม่เสียเปล่า
เขาตามหลิงเซียวมานั่งที่โต๊ะอาหารของร้านเซิ่งหย่งซิง มองดูเด็กสาวผมทองหยิบเมนูอาหารขึ้นมาสั่งบริกร “อาหารจานนี้ จานนี้ แล้วก็จานนี้ กับจานนี้...”
หูฮวนเหลือบตามอง พอเห็นหลิงเซียวสั่งอาหารเรียกน้ำย่อยสี่จานเล็กๆ มาก็แอบเศร้าใจเงียบๆ นึกเสียใจที่ตอนเย็นกินข้าวที่โรงอาหารมาน้อยเกินไปหน่อย
“สี่อย่างนี้ไม่เอา ที่เหลือเอามาให้หมด”
ทันใดนั้นหูฮวนก็รู้สึกว่าตอนบ่ายตัวเองกินมากไป ไม่น่าหาเวลาว่างแวบออกไปกินมาเลยจริงๆ
ในฐานะคนที่มาเกาะกินข้าวฟรี อย่างไรก็ต้องมีสำนึกสักหน่อย เขาถามอย่างกังวล “พี่หลิง สั่งเยอะขนาดนั้น อีกเดี๋ยวคิดเงินจะทำยังไงล่ะ”
หลิงเซียวหัวเราะฮ่าๆ แล้วตบโต๊ะ พูดเสียงดังว่า “แค่ร้านเป็ดย่างเล็กๆ ร้านหนึ่ง ยังไม่มีคุณสมบัติพอทำให้ฉันจ่ายค่าอาหารไม่ไหวหรอกน่า ไม่ใช่ร้านมิชลิน โรงแรมที่พำนักแขกบ้านแขกเมืองสักหน่อย ไหนเลยจะทำให้พี่สาวคนนี้อับอายขายขี้หน้าได้ง่ายๆ ต่อให้เป็นสถานที่พวกนั้นก็มีแต่ตอนที่พี่สาวคนนี้ก่อเรื่องจนถูกตาแก่ระงับบัตรเครดิตเท่านั้นแหละ ถึงจะอับอายขายหน้าแบบนั้นได้”
หูฮวนจึงเงียบ เขาตัดสินใจว่าอีกเดี๋ยวจะกินให้มากสักหน่อย
เซิ่งหย่งซิงเป็นร้านเก่าแก่ ไม่นานบริกรก็ยกอาหารรองท้องแบบเย็นมาก่อนเป็นอย่างแรก จากนั้นพ่อครัวก็เข็นรถเข็นที่วางเป็ดย่างเข้ามา หั่นเนื้อเป็ดออกมาเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าลูกค้า พิถีพิถันให้แต่ละชิ้นมีหนังติดอยู่ ทำตามธรรมเนียมดั้งเดิม
หูฮวนไม่เกรงใจ เขาส่งแผ่นแป้งบางๆ แผ่นหนึ่งเข้าปาก จากนั้นยัดเนื้อเป็ดชิ้นหนึ่งตามเข้าไป กินมือระวิง สองมือขยับดุจสายลม
หลิงเซียวแต่งตัวหัวขบถอย่างยิ่ง แต่เธอกลับกินอย่างสุภาพเรียบร้อย ก่อนอื่นใช้น้ำร้อนลวกตะเกียบ หลังจากนั้นจึงเลือกอาหารรสอ่อนกินสองสามคำ เธอเห็นหูฮวนกินอย่างดุเดือดมากก็อดหัวเราะไม่ได้ “วันหลังพี่สาวเลี้ยงข้าวนายทุกวันเลยดีไหม”
หูฮวนพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาไม่เคยกินเป็ดที่อร่อยเท่านี้มาก่อนเลยจริงๆ หากชีวิตคนเราได้กินเป็ดหนึ่งตัวทุกวัน นั่นคงเป็นเรื่องน่าอิ่มเอมยิ่งนัก
หลิงเซียวกินไปสองสามคำก็วางตะเกียบไม่กินต่อ สองมือเท้าคาง มองหูฮวนกิน เธอรู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้น่าสนุกกว่าคนรุ่นเดียวกันที่ตัวเองเคยเจอมาทั้งชีวิต
“นายชื่อหูฮวนเหรอ”
หูฮวนพยักหน้า เขาไม่รู้สึกสักนิดว่าการที่อีกฝ่ายรู้จักชื่อของตัวเองเป็นเรื่องแปลกประหลาดอะไร
“นายเป็นสายนักรบ”
“อือฮึ”
“เคยคิดอยากเปลี่ยนสายพลังบ้างหรือเปล่า สายนักรบโด่งดังเรื่องเป็นสายพลังที่ถูกใช้แล้วทิ้ง แล้วยังไม่มีบทบาทสำคัญอะไร พลังพิเศษที่ปลุกพลังขึ้นมาล้วนแต่เป็นขยะ”
หูฮวนกลืนเนื้อเป็ดในปาก จากนั้นยัดตีนเป็ดมัสตาร์ดเข้าปากอีกคำหนึ่ง แล้วถึงเค้นประโยคหนึ่งออกมาได้ “ผมไม่เลือกสายพลังเทวมารหรอกนะ พลังสายนั้นน่ะมีปัญหา”


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 43 ตระกูลหลิงแห่งสายพลังเทวมาร
หลิงเซียวตกตะลึงอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ โพล่งออกมาว่า “นายรู้ได้ยังไง บนโลกนี้ คนที่ล่วงรู้ความลับนี้มีไม่เกินห้าคนอย่างแน่นอน”
หูฮวนเกือบจะสำลักเนื้อเป็ดติดคอตายแล้ว เขาถามอย่างตกตะลึง “เป็นไปได้ยังไง”
หลิงเซียวชูนิ้วที่เรียวเหมือนต้นหอมห้านิ้วขึ้นมา แล้วบอกเสียงเบาว่า “สมาคมเทวมารของพวกเรา มีแต่ผู้อาวุโสซุนกับผู้อาวุโสหูสองคนเท่านั้นที่ล่วงรู้ความลับนี้ พวกเขาเป็นบรรพจารย์เมื่อนานมาแล้วของตระกูลหลิงของเรา นอกจากนี้ก็มีฉันกับลุงใหญ่ของฉัน แม้แต่พ่อของฉันยังไม่รู้เลย บรรพจารย์ซุนกับบรรพจารย์หูไม่น่าจะบอกต่อผู้อื่น ตระกูลหลิงของพวกเราก็ไม่มีทางบอกคนนอก นายเดาออกมาได้ แค่อาศัยการ์ดใบนั้นที่ฉันให้นายอย่างนั้นเหรอ น้องหู นายอัฉริยะมาก!”
หูฮวนนิ่งงันไปแล้ว เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองพูดไปเฉยๆ ประโยคเดียวจะไปเกี่ยวโยงถึงความลับอันลึกล้ำเช่นนี้ เขาเพียงแต่เห็นคนสองคนเคยเอ่ยถึงสิ่งอยู่ในบันทึกกับจดหมายเท่านั้น ความจริงการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์มีจุดอ่อนอะไร หูฮวนเองก็บอกออกมาไม่ได้เหมือนกัน
เขาถามหยั่งเชิง “คนที่รู้เคล็ดวิชาลับในการฝึกบำเพ็ญของพลังสายเทวมารไม่ได้เดินทางไปโพ้นทะเล หายไปอย่างไร้ร่องรอยกันแล้วหรอกเหรอ”
หลิงเซียวหัวเราะเบาๆ ย้อนถามกลับว่า “พวกนายพูดถึงตระกูลหลิงของพวกเราแบบนั้นเหรอ”
“บอกว่าแดนไกลโพ้นทะเลก็ถูกอยู่ แต่หายไปอย่างไร้ร่อยรอยใช่เสียที่ไหนเล่า ตระกูลหลิงของพวกเรานับว่าออกมามีบทบาทอยู่พอสมควร อย่างน้อยในตระกูลก็มีผู้ถือครองพลังหลายสิบคนที่มีบทบาทอยู่ในแต่ละประเทศ ไม่อย่างนั้นการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ที่พวกนายแย่งชิงกันประมูลจะมาจากไหนกัน พวกนั้นน่ะอย่างน้อยก็มีสามส่วนเป็นสินค้าที่ออกมาจากตระกูลหลิงของพวกเรา”
กลางหว่างคิ้วของหูฮวนเจ็บแปลบนิดๆ ในสมองมีความทรงจำชุดหนึ่งผุดขึ้นมา ความทรงจำช่วงนั้นแต่เดิมก็มีอยู่ในสมองอยู่แล้ว เพียงแต่ขาดหายไปส่วนหนึ่ง ทว่าในชั่วพริบตาที่หลิงเซียวเล่าความเป็นมาของตระกูลหลิงให้เขาฟัง ความทรงจำที่เว้าแหว่งเหล่านั้นก็ถูกเติมเต็ม
ตระกูลหลิงแห่งสายพลังเทวมารถือกำเนิดมาได้เพราะบรรพจารย์แซ่ซุนกับแซ่หูคิดค้นวิชาและช่วยเหลือเงินทุน ต่อมาตระกูลหลิงก็ได้ร่ำเรียนเคล็ดวิชาฝึกบำเพ็ญสายเทวมารจากบรรพจารย์ทั้งสอง เมื่อกุมความรู้ในการสร้างการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมารแล้วไว้ในมือแล้ว พวกเขาก็อาศัยสิ่งนี้กลายเป็นตระกูลมหาเศรษฐีที่มั่งคั่งร่ำรวยทัดเทียมกับประเทศแห่งหนึ่ง
นอกจากกิจการการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมาร กิจการของตระกูลหลิงยังครอบคลุมไปทั่วแต่ละประเทศทั่วโลก อยู่ในหลายสิบแวดวง และเป็นกลุ่มบริษัทที่อยู่ในยี่สิบอันดับแรกจากทั่วโลก ร่ำรวยจนไม่อาจจะจินตนาการได้
หลิงเซียวจิบเครื่องดื่มคำเล็กๆ แล้วถามว่า “การ์ดที่ฉันให้นาย นายไม่ได้ใช้สินะ”
หูฮวนตอบว่า “ไม่!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องใช้แล้ว พญาหมูอันธพาลไม่มีอนาคตอะไรหรอก ถึงมันจะเพิ่มสมรรถภาพร่างกายให้สายนักรบได้ระดับหนึ่ง ทั้งยังไม่ขัดขวางการเติบโตในวันหน้าของนายเพราะไม่มีพลังพิเศษ แต่สุดท้ายก็ยังมีปัญหานิดหน่อยอยู่ดี”
หลิงเซียวยกมือตบโต๊ะ พูดขึ้นมาว่า “พวกเราพี่น้องพบหน้าหนแรกเหมือนพานพบสหายเก่า กลับไปฉันจะช่วยนายหาการ์ดวัตถุเทพฤทธิ์ของสายเทวมารที่ดีที่สุดมาสักชุดเอง”
จู่ๆ หูฮวนก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาไม่เชื่ออย่างสิ้นเชิงว่าตัวเองมีอะไรพิเศษ แต่หลิงเซียวกลับไม่ได้มองเห็นเขาเป็นแบบนั้น ไม่ว่าจะเป็นการยกการ์ดพญาหมูอันธพาลให้ หรือว่าการแนะนำให้เขาอย่าใช้มัน ล้วนมีแต่ความจริงใจ
ทำไมทุกคนที่ฉันพบถึงดีกับฉันแบบนี้ล่ะ ต้องไม่ใช่เพราะฉันหน้าตาดีอย่างแน่นอน ถึงหน้าตาของฉันจะ...พอใช้ได้ แต่ก็ไม่ถึงระดับที่คนเห็นแล้วเบิกบาน ดอกไม้เห็นพากันแย้มกลีบสักหน่อย เรื่องนี้มีอะไรแปลกๆ
สมองของหูฮวนครุ่นคิดครู่หนึ่งก็พบว่าพอหลิงซียวไม่พูดต่อ บรรยากาศก็กระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย เขารีบหาหัวข้อสนทนา “พี่หลิง สายพลังเทวมารของพวกพี่มีความสามารถร้ายกาจอะไรบ้างเหรอ”
เมื่อครู่หลิงเซียวออกปากสัญญาอย่างใจกว้าง แต่เดิมเธอคิดว่าหูฮวนจะซาบซึ้งจนน้ำตานองหน้า แล้วพร่ำขอบคุณสักหลายๆ คำ แต่คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย...สิ่งนี้ทำให้เด็กสาวผมทองกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง!
จนกระทั่งหูฮวนเอ่ยปาก ความกระอักกระอ่วนของเธอถึงบรรเทาลง เธอเอ่ยตอบว่า “นอกจากตระกูลหลิงของพวกเรา คนในสมาคมเทวมารล้วนแต่เป็นลูกศิษย์ของบรรพจารย์ทั้งสอง บรรพจารย์ซุนกับบรรพจารย์หูวิจัยเส้นทางที่จะก้าวไปสู่พลังเทพฤทธิ์ขั้นหกได้ทั้งหมดสามสิบสองเส้นทาง พวกเราตระกูลหลิงรู้อยู่สิบสี่เส้นทาง ลูกศิษย์ทั้งหลายของท่านบรรพจารย์รู้อีกสิบสองเส้นทางที่เหลือ ส่วนอีกหกเส้นทางสูญหายไปแล้ว...
...วัตถุเทพฤทธิ์ของสายพลังเทวมารครอบคลุมทุกอย่าง ตัวอย่างเช่นสายนักรบของพวกนาย วิชาวัตถุเทพฤทธิ์สายพลังเทวมารของพวกเราก็มีเส้นทางของพลังเทพฤทธิ์ที่คล้ายคลึงอยู่หลายเส้นทาง อีกทั้งความสามารถในการต่อสู้ยังแข็งแกร่งกว่า”
หลิงเซียวพร่ำพูดไม่หยุดปาก เหมือนกับว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนไม่ใช่ความลับ หูฮวนฟังไปหลายประโยค ในสมองก็มีเศษชิ้นส่วนความทรงจำเด้งออกมาอีกจำนวนหนึ่ง เศษชิ้นส่วนความทรงจำเหล่านี้แต่เดิมกระจัดกระจาย ทว่าคำพูดของหลิงเซียวไปแตะถูกกุญแจสำคัญบางอย่างเข้า ทำให้เศษชิ้นส่วนความทรงจำส่วนหนึ่งร้อยเรียงเข้าด้วยกัน
พอเศษชิ้นส่วนความทรงจำในสมองของหูฮวนร้อยเข้าด้วยกันมากขึ้น เพียงหลิงเซียวพูดถึงเรื่องบางอย่างผ่านๆ ในสมองของเขาก็มีเรื่องต่างๆ ผุดขึ้นมาทีละอย่าง ไม่ว่าจะเป็นประวัติความเป็นมาในอดีตของสมาคมเทวมาร หรือจะเป็นคนสำคัญในยุคแรกก่อตั้ง
เพียงแต่ว่าเศษชิ้นส่วนความทรงจำเหล่านี้กลับเริ่มขาดหายไปตั้งแต่ช่วงเวลาหนึ่ง มันจึงไม่สืบเนื่องกับสถานการณ์ในช่วงหลายสิบปีนี้
หลิงเซียวบอกเสียงเบา “เส้นทางแห่งเทพฤทธิ์ที่ฉันเลือก ขั้นหนึ่งต้องผสานร่างกับคางคกหัวใจเบญจพิษ ขั้นสองต้องผสานร่างกับแมงมุมวิญญาณหิมะ พวกนี้ตระกูลช่วยตระเตรียมให้ฉันเรียบร้อยตั้งนานแล้ว แต่ราชาอสรพิษปะการังโลหิตขั้นสาม เจ้าตัวนี้ที่เมืองนอกไม่มี มันถือกำเนิดแต่ในเขตผนึกของแผ่นดินใหญ่เท่านั้น ดังนั้นตระกูลของพวกเราจึงยอมรับเงื่อนไขส่วนหนึ่งของกองพลมังกรเร้น ส่งฉันมาเข้าร่วมอบรม”
ราชาอสรพิษปะการังโลหิตเหรอ เขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดก็มี แต่มันถูกหลิงหูอินสังหารไปแล้ว...
ทันใดนั้นหูฮวนก็ฉุกคิดได้ว่าการที่ในเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ดเคยมีราชาอสรพิษปะการังโลหิตปรากฏตัวอาจเป็นความลับทางการทหารบางประการก็ได้ เขาจึงไม่กล้าพูดออกไปง่ายๆ
การศึกษาในยุคสมัยนี้แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนั้นมากเท่าไร แต่เด็กน้อยส่วนใหญ่ของประเทศจีนก็ยังมีความระแวงฝังอยู่ในใจค่อนข้างมาก
แม้หลิงเซียวจะดีกับเขาไม่เลว แต่เขาจะเห็นผู้หญิงแล้วลืมคุณธรรมไม่ได้สิ! อีกอย่าง เขาก็ไม่รู้สึกว่าหลิงเซียวหน้าตาสะสวยสักเท่าใด
หลังจากผ่านอาหารมื้อหนึ่ง ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ถือว่าสนิทสนมขึ้นไม่น้อย หูฮวนยอมรับการแต่งตัวแปลกประหลาดรวมถึงคำพูดคำจากับท่าทางที่หลุดกรอบปกติของอีกฝ่ายได้แล้ว
ตอนที่ทั้งสองคนจ่ายเงิน หูฮวนก็ตกใจจนแทบกัดลิ้น อาหารมื้อเดียวราคาเท่ากับเงินที่พ่อของเขาต้องลำบากลำบนเชือดเหยื่อตัวอ้วนตั้งหลายคนกว่าจะรวบรวมมาได้
ตอนนี้ค่ำแล้ว แต่ถนนของเมืองหลวงยังคงครึกครื้นพอสมควร
หลิงเซียวกวักมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง แล้วบอกหูฮวนว่า “เลี้ยงอาหารนายเสร็จแล้ว นายก็ไปซื้อเสื้อผ้าสักชุดสองชุดเป็นเพื่อนพี่สาวหน่อยแล้วกัน”
ในความคิดของหูฮวน เสื้อผ้าเป็นของที่จะได้ชิ้นใหม่ในช่วงวันขึ้นปีใหม่หรือเทศกาลเท่านั้น เขาจึงถามขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างอดไม่ได้ “ไม่ใช่วันพิเศษอะไรสักหน่อย ซื้อเสื้อผ้าใหม่ทำไมล่ะฮะ”
หลิงเซียวงุนงงไปชั่ววูบ จากนั้นก็หัวเราะจนตัวโยน เธอลากหูฮวนขึ้นรถแล้วตรงไปยังเขตร้านค้าที่คึกคักที่สุดของเมืองหลวง
“เมื่อกี้อาจารย์ที่ปรึกษาเหยียนหลิงเซ่อเรียกฉันไปคุย บอกว่าการแต่งตัวของฉันมันโดดเด่นเกินไป ไม่เหมาะกับฐานะนักเรียน พี่สาวเองก็ไม่อยากก่อเรื่องอีก เดี๋ยวนายไปเลือกเป็นเพื่อนพี่สาวหน่อยก็แล้วกัน ซื้อเสื้อผ้าธรรมดามาสักสองสามชุด”
หูฮวนไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ อย่างไรเสียก็เพิ่งไปเกาะคนอื่นเขากินข้าวฟรีมาหนึ่งมื้อใหญ่ ถึงเขาจะไม่มั่นใจในเซ้นส์เรื่องความงามของตัวเองแม้แต่น้อย แต่เขาก็คิดว่าคงไม่ต้องเปิดปากพูดให้ความเห็นอะไรมาก ในใจแอบคิดว่า ก็แค่ซื้อเสื้อผ้าสองสามชุดคงไม่เสียเวลาอะไรมากหรอกน่า
ในช่วงชีวิตอันแสนสั้นสิบกว่าปีของหูฮวน ครั้งนี้เป็นครั้งที่เขาประเมินการไปซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนผู้หญิงสักคนได้ผิดที่สุด...


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 44 นักเรียนเสี่ยวหูผู้บริสุทธิ์
ตอนที่หูฮวนกลับมาถึงพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่อีกหน เขาก็แบกเสื้อผ้ากองเท่าภูเขากลับมาด้วย
หูฮวนไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหลิงเซียวถึงซื้อเสื้อผ้ามามากมายขนาดนี้ ในมือของเหล่านี้ยังมีเสื้อผ้าของเขาอีกหลายชุด ตอนนั้นเขาไม่ทันปฎิเสธ คนก็จ่ายเงินไปเรียบร้อยแล้ว
“ต้องซื้อเสื้อผ้ามากมายขนาดนี้จริงเหรอ หอพักของพวกเราเก็บหมดเหรอฮะ”
“โอ๊ะ ฉันลืมไปเลยว่าฉันซื้อบ้านใกล้ๆ ไว้หลังหนึ่ง พวกเราเอาไปเก็บไว้ที่นั่น หอพักยังไงก็เก็บไม่หมดหรอก”
หูฮวนหน้าเขียวแล้ว เขาอุตส่าห์ลำบากลำบนแบกกลับมา ตอนนี้ยังต้องแบกต่อไปอีก ต่อให้เขามีพละกำลังไม่น้อย แต่ตอนนี้ก็เหนื่อยจนเริ่มเซ็งขึ้นมาบ้างแล้ว
ตอนนี้หูฮวนสลับการ์ดฝูงแมลงกินปราณมาใช้การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังตั้งนานแล้ว การ์ดฝูงแมลงกินปราณมีพละกำลังระดับ E แน่นอนว่ามันย่อมแบกหายนะกองนี้ไม่ไหว มีแต่การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังที่พละกำลังระดับ B ถึงจะรับมือไหว
หูฮวนไม่รู้ว่าเรื่องที่เขากับหลิงเซียวกลับมาดึกดื่น แต่ไม่ค้างหอพักแล้วออกไปข้างนอกกันต่อลือกันไปไวยิ่งกว่าเรื่องที่ทั้งสองคนออกไปด้วยกันเมื่อตอนบ่ายเสียอีก อีกทั้งเนื้อหาที่เล่าลือกันก็ยิ่งพิสดารขึ้นอีกขั้น
สิบกว่านาทีให้หลัง ในที่สุดหูฮวนก็กำจัดเสื้อผ้าทั้งหมดได้สำเร็จ ตัวเขาเบาขึ้นไม่น้อย เขานอนแผ่อยู่บนโซฟาของอพาร์ทเม้นท์ที่หลิงเซียวซื้อไว้ ร่างกายของเขาแสดงอาการเหมือนกำลังจะบอกว่า ‘บิดาไม่อยากขยับตัวแล้ว’
หลิงเซียวเปิดโคล่าหนึ่งกระป๋องแล้วโยนให้หูฮวนหนึ่งกระป๋อง เขาดึงห่วงบนฝากระป๋องโคลาเลียนแบบหลิงเซียวแล้วดื่มพรวดเข้าไปเต็มคำ รู้สึกสดชื่นอย่างยิ่ง
“พี่หลิง พวกเรากลับหอพักกันเถอะ!”
“ดึกป่านนี้แล้วยังจะกลับไปทำอะไร อพาร์ทเมนท์ชุดนี้ของฉันยังมีห้องอีกห้องหนึ่ง นายไปนอนห้องนั้นก็แล้วกัน”
หูฮวนไม่ได้คิดมาก อีกทั้งเขาไม่อยากขยับแล้วจริงๆ จึงตกปากรับคำทันที
เซียวเจี้ยนเซิงแอบอู้มาตลอดทั้งบ่าย ขณะที่ตกกลางคืนกำลังดูโทรทัศน์อย่างเพลิดเพลินอยู่ในห้องก็มีคนมาเคาะประตู เขาลุกขึ้นเดินไปถึงก็เห็นเจ้าพนักงานรัฐสองสามคน
“หูฮวนกับหลิงเซียวจากตระกูลหลิงของต่างประเทศทำไมถึงมาสนิทสนมกันได้ คุณรู้หรือเปล่า”
“ผมจะรู้ได้ยังไงกันครับ”
“หูฮวนมีความเกี่ยวข้องกับต่างประเทศหรือเปล่า”
“น่าจะไม่มีนะครับ พวกเราสืบประวัติย้อนไปสามรุ่นแล้ว”
หลังจากสอบถามอยู่พักหนึ่ง เซียวเจี้ยนเซิงก็ถามอย่างเป็นกังวล “หูฮวนจะเป็นอะไรไหมครับ”
เจ้าพนักงานคนหนึ่งยิ้ม แล้วตอบว่า “ไม่เป็นอะไรหรอก ก็แค่ถามตามกระบวนการเท่านั้น ชาติกำเนิดของเขา...”
คนคนนั้นลังเลครู่หนึ่งก็คิดในใจ ที่บ้านเปิดบ่อนพนัน จะบอกว่าชาติกำเนิดขาวสะอาดก็คงไม่ได้ แต่เด็กคนนี้คงไม่มีปัญหาอะไรหรอก อย่างไรเสียเขาก็เพิ่งมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งเท่านั้น
เขาเปลี่ยนเรื่องพูดอย่างละม่อม เอ่ยขึ้นว่า “กลับมานายก็กำชับเขาสักหน่อยว่าให้ไปมาหาสู่กับคนตระกูลหลิงให้มากๆ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ให้มารายงานโดยเร็วที่สุด ให้คุณเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้ก็แล้วกัน”
เซียวเจี้ยนเซิงไม่ค่อยเข้าใจนักว่าตระกูลหลิงมีความเป็นมาอย่างไร เขาลองถามดู แต่เจ้าพนักงานกลับไม่ตอบ เพียงแต่บอกใบ้เขาเป็นนัยๆ ถึงความสำคัญของเรื่องนี้เท่านั้น
วันนี้หูฮวนเหนื่อยมากจริงๆ หัวถึงหมอนปุ๊บเขาก็หลับไปทันที
หลิงเซียวไปอาบน้ำก่อน เมื่อเธอพันผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงกรนเบาๆ ของหูฮวนออกมาจากห้องนอนแล้ว
หลิงเซียวยิ้มน้อยๆ เดินมาถึงหน้าต่างของอพาร์ทเม้นท์ เธอก้มมองเมืองหลวงอันรุ่งเรือง เส้นผมของเธอเปียกน้ำจนเหยียดตรง เครื่องสำอางบนใบหน้าก็ถูกล้างออกหมด เผยให้เห็นใบหน้าน้อยงามละมุนดูบริสุทธิ์ราวกับเหล่าภูตในตำนาน
เธอรินเหล้าออกมาหนึ่งแก้วแล้วยกขึ้นจิบ ทันใดนั้นปากกระจุ๋มกระจิ๋มก็เผยอพ่นโลหิตสีดำออกมา ใบหน้างามที่แดงระเรื่อหลังอาบน้ำมีไอดำลอยออกมา
ทั้งร่างของหลิงเซียวสั่นระริก เธอล้วงกล่องยาโลหะใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าชาแนลใบน้อย จากนั้นรีบเปิดออกแล้วกลืนยาแคปซูลเม็ดหนึ่งลงไป
ผ่านไปพักหนึ่ง สีหน้าของหลิงเซียวจึงกลับมาเป็นปกติ เธอนึกหวาดกลัวย้อนหลัง พึมพำกับตัวเองว่า “ผลสะท้อนของคางคกหัวใจเบญจพิษรุนแรงขึ้นทุกทีแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าฉันจะกลืนพลังของปีศาจตัวนี้ได้สำเร็จแล้วควบคุมพลังขั้นหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์เมื่อไร”
เธอเก็บกล่องยาโลหะกลับเข้าไปในกระเป๋าถือชาแนล ในใจฉุกคิดอะไรได้จึงหยิบแหวนวงหนึ่งออกมา ส่วนหัวแหวนคืออำพันสีฟ้าที่หายากอย่างยิ่งก้อนหนึ่ง ภายในอำพันสีฟ้าตรงหัวแหวนก้อนนี้คือแมงมุมสีขาวดุจหิมะที่กำลังแยกเขี้ยวตะกุยขาค้างเอาไว้ราวกับถูกหยุดเวลา
หลิงเซียวถอนหายใจแล้วโยนแหวนกลับเข้าไปในกระเป๋า เธอเลิกจิบเหล้าแล้วเปลี่ยนแก้วใบใหม่มารินน้ำเปล่าหนึ่งแก้วดื่มรวดเดียวจนหมด
ดวงจันทร์ราวกับจะทอดแสงชั่วนิรันดร์ ขณะที่แสงโคมไฟเริ่มริบหรี่
บนใบหน้าของเด็กสาวไม่มีท่าทางกล้าหาญชาญชัยพร้อมเผชิญหน้าสี่คาบสมุทรเหมือนเมื่อตอนกลางวัน ตรงกันข้ามกลับมีสีหน้าเศร้าสร้อยกลัดกลุ้มอยู่เลือนราง ชวนให้คนรู้สึกสงสาร
คืนนี้หูฮวนนอนหลับสบายยิ่งนัก
ตอนตื่นเช้าขึ้นมา เขารู้สึกว่าใต้ร่างนุ่มนิ่มเด้งดึ๋งสุดจะพรรณนา เขาบิดขี้เกียจ เขาแน่ใจว่าตัวเองไม่เคยนอนบนที่นอนที่สบายเช่นนี้มาก่อน
ตอนอยู่ที่บ้าน เขานอนบนเตียงไม้ มีฟูกนอนสองสามชั้นปูรอง ส่วนหอพักในคฤหาสน์หลังใหญ่ของสำนักงานสาขาของสำนักปฏิบัติการกิจการพิเศษหลังนั้น ที่นอนก็เป็นเตียงไม้ธรรมดา
ส่วนหอพักที่พิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่...
เขายังไม่เคยนอน
“สบายดีแท้ อยากนอนเพิ่มอีกหน่อยจังเลย”
หูฮวนบิดไปมาบนเตียงอยู่พักหนึ่งอย่างอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมลุกจากเตียง เขาจำได้ว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่บ้าน แล้วก็ไม่ได้อยู่ที่หอพัก แต่อยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ที่หลิงเซียวซื้อไว้
หลังจากหูฮวนลุกจากเตียง เขาก็รู้ว่าที่นี่ไม่มีอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำของตัวเอง เขากำลังจะบอกหลิงเซียวว่าจะกลับไปหอพักก่อน ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงกริ่งประตู
หูฮวนลังเลครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าตัวเองสมควรเปิดประตูหรือไม่ แต่แล้วเขาก็เห็นหลิงเซียววิ่งออกมาเปิดประตู รับกล่องข้าวหลายชั้นที่ห่ออย่างวิจิตรหรูหราอย่างยิ่งมาจากด้านนอก
เธอหัวเราะร่า บอกหูฮวนว่า “อาหารเช้าของร้านหุนทุนโหวตรงถนนเฉียนเหมินน่ะ รู้อยู่ว่าสายนักรบอย่างพวกนายกินเก่ง ฉันเลยสั่งมาเยอะหน่อย”
หูฮวนประหลาดใจเล็กน้อย ถามว่า “ร้านอาหารที่เมืองหลวงมาส่งถึงบ้านได้ด้วยเหรอ”
หลังจากนี้อีกยี่สิบกว่าปี การส่งอาหารมาถึงบ้านเป็นเรื่องธรรมดาสามัญก็จริง แต่ในสมัยนี้เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่น่าตกใจราวกับท้องฟ้าทะลุเป็นรู แปลกเหมือนกับการบอกคุณว่าอ่านนิยายได้ไม่ต้องจ่ายเงิน แล้วยังได้เงินค่าขนมด้วยประมาณนั้นเลย
หลิงเซียวเบ้ปากตอบว่า “ร้านหุนทุนโหวมีส่งถึงบ้านที่ไหนเล่า! นี่ฝีมือคนขับรถบ้านฉันไปซื้อที่ถนนเฉียนเหมินแล้วขับรถมาส่งต่างหาก”
นอกจากตาโตอ้าปากค้าง หูฮวนก็ไม่พูดพร่ำอะไรอีก ทุนนิยมสามานย์ยังไม่ใช่คำศัพท์ที่แพร่หลายในสมัยนี้ สิ่งที่อยู่ในสมองของหูฮวนตอนนี้คือคำคุณศัพท์เกี่ยวกับความไฮโซโก้เก๋ ตัวอย่างเช่น เจ๋ง เจ๋งจริง เจ๋งโคตรๆ...
หลิงเซียววางกล่องอาหารบนโต๊ะแล้วจัดชามกับตะเกียบมาสองชุด ตอนนี้หูฮวนถึงเพิ่งตระหนักเอาตอนสายว่า พี่หลิงคนนี้หน้าตาเปลี่ยนไปจากเดิม
แม้ว่าเส้นผมของหลิงเซียวจะยังย้อมสีทองอยู่ แต่เพราะว่าสระผมมาแล้ว เส้นผมจึงนุ่มสลวยเงางาม ทิ้งตัวลงมายาวถึงช่วงเอว เพิ่มภาพลักษณ์สุภาพเรียบร้อยขึ้นมาหลายส่วน
เมื่อไม่มีพิษร้ายของเครื่องสำอางแล้ว ผิวนวลเนียนดุจหยกงามของเด็กสาวคนนี้ก็เปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงตะวัน เครื่องหน้าทั้งห้าดุจภาพวาด เมื่อได้ผิวพรรณเช่นนี้ขับเน้น เธอก็ราวกับเทพธิดาน้อยผู้กำลังโอบอุ้มหมู่มวลผกา
สิ่งนี้ทำให้หูฮวนมองจนตะลึง หลุดปากออกมาว่า “พี่หลิงวันนี้ทำไมพี่สวยแบบนี้ล่ะ”
หลิงเซียวยิ้มหวาน ย้อนถามว่า “แล้วเมื่อวานพี่สาวไม่สวยเหรอ หืม”
หูฮวนตอบอย่างซื่อตรงอย่างยิ่ง “เมื่อวานพี่แต่งหน้าหนาเกินไป ผมมองเห็นไม่ชัดด้วยซ้ำว่าพี่หน้าตาเป็นยังไง”
พอหลุดพูดออกจากปาก หูฮวนก็ฉุกคิดว่าแย่แล้ว ในสมองแอบคิดว่า มื้อเช้ามื้อนี้อดกินแหงแซะ


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 45 ศาสตราจารย์หูจ้งยง
หลิงเซียวกลับไม่โกรธเหมือนอย่างที่หูฮวนคาดคิด เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วบอกว่า “พี่สาวก็รู้ว่าแต่งหน้าแบบนั้นมันไม่สวย”
แต่ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วบอกว่า “ก็เพราะทำแบบนั้นแล้วน่าเกลียด ต้องมีคนไม่ชอบ ฉันถึงแต่งหน้าแบบนั้นยังไงเล่า!”
หูฮวนส่ายหน้าอย่างงุนงง บอกว่า “ไม่เห็นเข้าใจเลยฮะ!”
หลิงเซียวเปิดกล่องข้าว บอกว่า “นายไม่จำเป็นต้องเข้าใจหรอก รีบกินได้แล้ว! กินเสร็จจะได้ไปเข้าเรียน วันนี้เป็นวันแรก อย่าไปสาย”
หูฮวนตื่นตัวทันที หุนทุนโหวเป็นร้านเก่าแก่ของเมืองหลวง เกี๊ยวน้ำตัวเล็กของพวกเขารสชาติยอดเยี่ยมเป็นอันดับหนึ่งของเมืองหลวง สารพัดขนมของเด่นประจำเมืองหลวง อย่างเช่นขนมลากลิ้ง[footnoteRef:1] ขนมสามไม่ติด[footnoteRef:2] ขนมลันเตาเหลือง[footnoteRef:3] อะไรๆ พวกนั้นก็ทำได้รสชาติสมกับเป็นต้นตำรับ [1: ขนมลากลิ้ง ขนมโบราณของทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนและแถบปักกิ่ง เทียนจิน เป็นขนมแป้งข้าวเหนียวที่ม้วนกับไส้และชั้นผงถั่วเหลืองคั่วจนหน้าตาคล้ายแยมโรล ชั้นด้านนอกสุดคือผงถั่วสีเหลืองคล้ายฝุ่นดินที่ฟุ้งเวลาลากลิ้งตัวกับดินจึงทำให้ชื่อนี้]  [2: ขนมสามไม่ติด ขนมที่ทำจากไข่แดง แป้งมัน น้ำตาลกับน้ำ ลักษณะเป็นก้อนสีเหลืองนวล รสชาติกลมกล่อม ด้วยคุณลัษณะที่ไม่ติดจาน ไม่ติดตะเกียบและไม่ติดฟัน ดังนั้นจึงได้ชื่อว่าขนมสามไม่ติด]  [3: ขนมลันเตาเหลือง ขนมโบราณของปักกิ่ง มีลักษณะเป็นขนมสีเหลืองนวล เนื้อนุ่มละลายในปาก กลิ่นหอมอ่อนๆ รสชาติกลมกล่อมทำจากถั่วลันเตา]
หลิงเซียวกลัวว่าหูฮวนจะกินไม่อิ่มจึงสั่งเกี๊ยวน้ำมาสิบชาม เธอกินเกี๊ยวไปครึ่งชามกับขนมสองสามชิ้นก็อิ่มแล้ว ส่วนหูฮวนกวาดเกี๊ยวน้ำเก้าชามกับขนมที่เหลือจนหมดเกลี้ยง
หลิงเซียวหัวเราะคิกคักหยิบวอล์กกี้ ทอล์กกี้เครื่องหนึ่งออกมาสั่งหนึ่งประโยค ผ่านไปพักเดียวก็มีคนขึ้นมาเคาะประตู เธอเปิดประตูให้หญิงรับใช้มือไม้ว่องไวมาเก็บกวาดห้อง
เธอบอกหูฮวนว่า “พวกเราไปกันเถอะ” ทิ้งห้องไว้ให้หญิงรับใช้สองคนแบบนั้น
หูฮวนไม่เคยเห็นเรื่องแบบนี้มาก่อน เขาประหลาดใจอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจนิดหน่อยแล้วว่าคนรวยที่แท้จริงเขาใช้ชีวิตอย่างไรกัน
น่าเสียดายชั่วชีวิตนี้ฉันคงไม่มีวันรวยพี่หลิง ใช้ชีวิตแบบนี้ไม่ได้หรอก
ทั้งสองคนกลับมาถึงพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่ ตอนที่พวกเขาโผล่เข้ามาในห้องเรียนก็ดึงสายตาตกตะลึงของทุกคนมารวมกัน
เซียวเจี้ยนเซิงครุ่นคิดว่า ในฐานะผู้ใหญ่ พี่ชายก็ถือว่าเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ตัวเขาสมควรคอยคุมหูฮวนสักหน่อยหรือไม่ เจ้าเด็กคนนี้เพิ่งอายุเท่านี้ก็ตามผู้หญิงไปข้างนอกไม่ยอมกลับมาทั้งคืนแล้ว...เรื่องนี้ไม่ปกติอย่างยิ่ง!
เขากำลังใคร่ครวญว่าสมควรจะสั่งสอนหูฮวนอย่างไรดีก็มีผู้เฒ่าเคราขาวคนหนึ่งหัวเราะฮ่าๆ เดินเข้ามาพร้อมกับพันเอกพิเศษเหยียนหลิงเซ่อผู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของชั้นเรียนฝึกอบรมพิเศษรุ่นที่ยี่สิบห้า
เหยียนหลิงเซ่อปฏิบัติต่อผู้เฒ่าเคราขาวคนนี้ด้วยความเคารพอย่างยิ่ง เธอเชิญผู้เฒ่าขึ้นไปบนแท่นสอน หลังจากนั้นจึงแนะนำนักเรียนทั้งหลายว่า “ท่านนี้คือศาสตราจารย์หูจ้งยงจากสถาบันวิจัยกลางและเป็นนักวิจัยผู้ทรงอิทธิพลของวงการผู้ปลุกพลังกับผู้ถือครองพลัง แนวคิดการฝึกบำเพ็ญ อุปกรณ์เสริมส่วนใหญ่ของทุกคนล้วนแต่มาจากผลงานของศาสตราจารย์หูจ้งยง เขาจะมาสอนวิชาแรกให้กับทุกคน เกี่ยวกับเรื่องผู้ปลุกพลังจะเพิ่มค่าปลุกพลังอย่างไร รวมทั้งเรื่องผู้ปลุกพลังจะได้อาชีพมาอย่างไร แล้วจะกลายเป็นผู้ถือครองพลังได้อย่างไรด้วย”
เหยียนหลิงเซ่อไม่พูดมาก เธอแนะนำฐานะของหูจ้งยงกับเนื้อหาของคาบเรียนที่กำลังจะเริ่มสอนเสร็จ ก็ลงจากเวทีมานั่งด้านหลังสุดของห้องเรียน
ห้องเรียนใหญ่ของพิพิธภัณฑ์วรรณกรรมสมัยใหม่จุนักเรียนได้พร้อมกันสองถึงสามร้อยคน แต่ตอนนี้มีนักเรียนเพียงห้าสิบเจ็ดคนย่อมแลดูค่อนข้างโล่ง
หูฮวนกับหลิงเซียวนั่งอยู่ด้านหลังสุด แต่คิดไม่ถึงว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของชั้นเรียนอย่างเหยียนหลิงเซ่อดันมานั่งอยู่ด้านหลัง หลิงเซียวไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่หูฮวนอึดอัดเล็กน้อย
เขาเป็นนักเรียนตัวจริงเสียงจริงย่อมหวาดกลัวอาจารย์มากเป็นธรรมดา เขาไม่ค่อยชินกับการนั่งใกล้อาจารย์ขนาดนี้สักเท่าไร
ศาสตราจารย์หูจ้งยง หรือก็คือผู้เฒ่าไว้เคราคนนั้นหัวเราะฮ่าๆ เดินขึ้นไปบนเวที บอกว่า “ฉันรู้มาว่าชั้นเรียนฝึกอบรมกำลังพลรบพิเศษรุ่นที่ยี่สิบห้าของกองทัพมีนักเรียนสิบกว่าคนกลายเป็นผู้ถือครองพลังสำเร็จแล้ว ไม่จำเป็นต้องเรียนคลาสนี้ก็ได้ แต่ในเมื่อมาแล้วก็สงบใจอยู่ฟังหน่อยแล้วกัน”
ศาสตราจารย์เฒ่าเป็นมิตรอย่างยิ่ง ทั้งยังพูดจาน่าสนใจ ไม่นานเขาก็คุมบรรยากาศในห้องเรียนได้อย่างรวดเร็ว เขาชูนิ้วออกมาหนึ่งนิ้ว ถามนักเรียนทั้งหมดว่า “พวกเธอสัมผัสได้ไหมว่าบนปลายนิ้วนี่ของฉันมีอะไรอยู่”
หูฮวนสัมผัสได้นานแล้วว่าบนปลายนิ้วของผู้เฒ่าคนนี้ปล่อยคลื่นพลังวิญญาณบางเบาออกมา เห็นชัดว่าเขากำลังแผ่ปราณวิญญาณอยู่ แต่เขาไม่พูดออกไป
นักเรียนที่ค่อนข้างกระตือรือร้นหกเจ็ดคนในชั้นเรียนแย่งชิงกันตอบว่า “พลังวิญญาณครับ พลังวิญญาณค่ะ...”
หูจ้งยงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “พวกเธอสัมผัสดูอีกหน่อย หนนี้เป็นอะไร”
หูฮวนตกตะลึงเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานที่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวดจนซึมลึกไปถึงวิญญาณจากบนปลายนิ้วของผู้เฒ่าเคราขาวคนนี้ มันมีคุณสมบัติแตกต่างจากพลังวิญญาณอย่างสิ้นเชิง บริสุทธิ์เปี่ยมพลังทำให้คนอยากเข้าใกล้
หลิงเซียวเอ่ยออกมาเสียงเบา “นั่นมันลมปราณ!”
หูฮวนพอรู้มาว่าเนิ่นนานก่อนหน้านี้องค์กรเก่าแก่บางแห่งพยายามจำแนกพลังงานต่างชนิดที่ปะปนอยู่ในฟ้าดินออกจากกัน พวกเขาเรียกสิ่งที่ศาสนาพุทธกับลัทธิเต๋าฝึกบำเพ็ญว่าลมปราณ ส่วนอีกชนิดหนึ่งเรียกว่าปราณชั่วร้าย ปราณแปลกปลอม ปราณต้นกำเนิด ต่อมาก็ค่อยๆ กำหนดคำเรียกขานเป็นคำว่าพลังวิญญาณ
หูฮวนปลุกพลังพิเศษต้นกำเนิดพลังวิญญาณได้แล้ว ภายในร่างจึงมีพลังวิญญาณอยู่สายหนึ่งถึงจะไม่แข็งแกร่งนักก็ตาม แต่เขาไม่เคยเห็นลมปราณมาก่อน!
สิ่งนี้ก็คือลมปราณหรือ มันให้ความรู้สึกยอดเยี่ยมมาก!
ในชั้นเรียน มีนักเรียนจำนวนมากแยกออกว่าสิ่งที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของศาสตราจารย์หูจ้งยงคือลมปราณ ส่วนนักเรียนอีกส่วนหนึ่งที่ฉลาดสักหน่อย ต่อให้ไม่เคยเห็นลมปราณมาก่อนก็คาดเดาได้
ศาสตราจารย์หูจ้งยงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “ไม่ผิด สิ่งนี้ก็คือลมปราณ อีกเดี๋ยวฉันจะแจกเคล็ดวิชาฝึกลมปราณชุดหนึ่งให้นักเรียนทุกคน พวกเธอลองฝึกดูสักหน่อย...
...ปัจจุบันนี้แต่ละประเทศเรียกการฝึกบำเพ็ญด้วยลมปราณว่าวิถีโบราณ บ้างก็เรียกว่าขนบโบราณ ส่วนการฝึกบำเพ็ญโดยใช้พลังวิญญาณเรียกว่าวิถีใหม่...
...การฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ วิธีต่างๆ ในการกลืนกินแก่นพลังของปีศาจและผู้ปลุกพลังตามธรรมชาติ ทำให้เกิดเป็นผู้ถือครองพลังเจ็ดขั้นสิบห้าสายพลังหนึ่งร้อยสิบเจ็ดอาชีพในปัจจุบัน ส่วนการฝึกบำเพ็ญวิถีโบราณมีเพียงรูปแบบเดียว ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอาชีพอย่างวิถีใหม่ พวกเขาเหล่านั้นก็คือเซียนที่พวกเรามักจะเห็นในผลงานวรรณกรรมต่างๆ อยู่บ่อยครั้ง...
...พลังวิญญาณมีผลสะท้อนกลับ ระหว่างฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่หากไม่ระวังแม้เพียงเล็กน้อย ร่างกายจะผิดแปลกกลายเป็นสัตว์ประหลาด แต่ลมปราณจะไม่เป็นแบบนั้น การฝึกบำเพ็ญด้วยลมปราณนั้นมั่นคง...”
“อาจารย์ ถ้าอย่างนั้นทำไมปัจจุบันถึงไม่มีคนฝึกบำเพ็ญด้วยลมปราณแล้วล่ะครับ”
นักเรียนหัวโล้นสวมแว่นตาท่าทางสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งลุกขึ้นยืนถามข้อสงสัยของตนเอง นักเรียนส่วนใหญ่ก็มีสีหน้าไม่เข้าใจดุจเดียวกัน
ศาสตราจารย์หูจ้งยงหัวเราะฮ่าๆ ตอบว่า “เพราะว่ามันช้าเกินไป จำนวนลมปราณกับพลังวิญญาณที่มีอยู่บนโลกเทียบกันแล้วราวหนึ่งต่อห้าสิบ การฝึกบำเพ็ญด้วยลมปราณอาจต้องใช้เวลาฝึกฝนแปดสิบถึงเก้าสิบปีกว่าจะบรรลุถึงจุดสูงสุดของขั้นกายสังขาร หากโชคดีบางทีอาจเหยียบเข้าขั้นลมปราณ...
...แต่การฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่ คนที่มีพรสวรรค์ดีจำนวนมากใช้เวลาหนึ่งถึงสองปีก็กลายเป็นผู้ปลุกพลัง สามปีห้าปีก็ได้ครอบครองอาชีพ กลายเป็นผู้ถือครองพลังแล้ว...
....ในหมู่พวกเธอบางคนก็ปลุกพลังขึ้นมาได้เอง ไม่จำเป็นต้องฝึกฝนอะไรเสียด้วยซ้ำ นี่ก็คือข้อดีของการฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่”
คำอธิบายของหูจ้งยงทำให้นักเรียนทั้งหลายเริ่มเอะอะวุ่นวาย มีคนลุกขึ้นมาถามข้อสงสัยสารพัดไม่หยุดหย่อน เขาก็ยิ้มแย้มอธิบายตอบทีละคำถาม บรรยากาศในห้องเรียนค่อนข้างคึกคักอยู่ชั่วขณะ
หูฮวนกลับไม่มีคำถามอะไร แต่เขาฟังอย่างสนอกสนใจ บางครั้งคำพูดบางประโยคของผู้เฒ่าเคราขาวคนนี้ก็ทำให้เศษชิ้นส่วนความทรงจำหลายชิ้นในสมองเขาเชื่อมต่อกัน ทำให้เขาเข้าใจเพิ่มมากขึ้นหลายส่วน
การฝึกบำเพ็ญวิถีใหม่เป็นเรื่องที่เลือกไม่ได้นี่นะ!
เขาถอนหายใจแผ่วเบาในใจ ทันใดนั้นเขาก็อยากดูยิ่งนักว่าอีกเดี๋ยวศาสตราจารย์เฒ่าคนนี้จะแจกจ่ายวิชาฝึกบำเพ็ญขนบโบราณแบบไหนมาให้
เขาอยากทดลองวิชาฝึกบำเพ็ญลมปราณมากทีเดียว


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 46 เจ้ากบเฮงซวยรีบขยับสิ
“ทุกคนกลายมาเป็นผู้ปลุกพลังเพราะอะไรกันบ้าง”
เมื่อห้องเรียนเริ่มสงบลงบ้างแล้ว หูจ้งยงก็ถามคำถามที่ท้าทายอย่างยิ่งคำถามหนึ่งออกมา ด้วยเหตุนี้ห้องเรียนจึงคึกคักขึ้นใหม่อีกหน
นักเรียนหลายคนทยอยลุกขึ้นยืนแล้วเล่าเรื่องราวตอนที่ตนกลายเป็นผู้ปลุกพลัง พวกเขาต่างอยากแสดงความพิเศษของตัวเอง บอกว่าตัวเองแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างไร มีนักเรียนคนหนึ่งถึงกับพูดอยู่ครึ่งชั่วโมงเต็มๆ แล้วยังทำท่าเหมือนจะพูดไม่จบ หากไม่ใช่ว่าถูกหลิงหูอินขัดว่าให้เขาให้โอกาสนักเรียนคนอื่นพูดบ้าง ไม่แน่ว่าเจ้าหมอนั่นอาจพูดจนถึงเลิกเรียน
หูฮวนฟังอย่างเพลิดเพลิน รอจนกระทั่งหูจ้งยงประกาศว่าเลิกชั้นเรียนได้ เขาถึงเพิ่งตระหนักท่ามกลางความมึนงงว่าตาเฒ่าคนนี้ยังไม่เอ่ยถึงเนื้อหาว่าจะเพิ่มค่าปลุกพลังอย่างไร จะได้อาชีพมาอย่างไรสักนิด
แต่เขากวาดสายตามองไปรอบด้านกลับพบว่าเพื่อนนักเรียนจำนวนมากล้วนมีสีหน้าพึงพอใจ พวกเขาแสดงออกว่าได้รับความรู้มาจากชั้นเรียนนี้มากมาย คนที่รู้จักดูสถานการณ์ก็ไม่พูดอะไร สรุปคือไม่มีใครบ่นเลยสักนิด
ศาสตราจารย์หูจ้งยงเดินลงจากเวที นักเรียนกลุ่มหนึ่งรุมล้อมเข้าไปหาเพราะอยากจะถามคำถามเพิ่ม เขาตอบคำถามทั้งหลายอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็เดินจากไปอย่างมีมาดท่ามกลางกลุ่มนักเรียนที่ห้อมล้อมอยู่
เหยียนหลิงเซ่อไม่ได้พูดอะไร คาบเรียนแรกนี้จึงเลิกชั้นเรียนเช่นนี้
ชั้นเรียนฝึกอบรมกำลังพลรบพิเศษรุ่นที่ยี่สิบห้าของกองทัพของพวกเขา แต่ละวันมีคาบเรียนสองคาบ ตอนเช้าหนึ่งคาบ ตอนบ่ายหนึ่งคาบ แต่ละคาบใช้เวลาสองชั่วโมง ภาระในการศึกษาเล่าเรียนนับว่าค่อนข้างสบาย
หลังจากเลิกเรียน นักเรียนส่วนใหญ่ไปรับประทานอาหารที่โรงอาหารชั้นใต้ดิน
หูฮวนก็กำลังจะไปหาเซียวเจี้ยนเซิงเพื่อไปรับประทานอาหารด้วยกันกับเขา แต่ยังไม่ทันตามหาพี่เซียวของตัวเองพบ เขาก็ถูกหลิงเซียวเดินมาคล้องแขนเอาไว้ก่อน
“ไม่ต้องไปโรงอาหารแล้วน่า ใกล้ๆ นี้มีร้านซาลาเปาต้าเฟิง ได้ยินว่ารสชาติดีมาก พวกเราไปลองชิมดูหน่อย”
“ไม่ดีมั้งครับ”
“ไม่เป็นไรน่า นายดูสิ นักเรียนคนอื่นก็ออกไปกินข้างนอกเหมือนกัน”
หูฮวนตอบอย่างเขินอาย “ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ผมหมายความว่าพี่เลี้ยงอาหารผมติดกันมาหลายมื้อแล้ว ผมไม่สบายใจเท่าไร”
หลิงเซียวยิ้มจนตาหยีบอกว่า “พวกเราสองคนพี่น้องนับเป็นคนอื่นคนไกลหรือไง”
เซียวเจี้ยนเซิงที่ยืนอยู่ไกลๆ กำลังจะทักหูฮวน แต่แล้วก็เห็นเขาถูกเด็กสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งลากออกไปข้างนอก
ในสมองของผู้หมู่เจ็ดคนนี้มีเพียงความคิดเดียว ต้องคุยกับเด็กคนนี้อย่างจริงๆ จังๆ แล้วสิ เดี๋ยวเกิดกลับไปแล้วเขาดันควงแฟนสาวอายุน้อยคนนี้กลับไปด้วย จะอธิบายกับหน่วยและกับครอบครัวของเสี่ยวหูว่าอย่างไรเล่า
นี่มันรักในวัยเรียนชัดๆ!
ในยุคเก้าศูนย์ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับกันได้สักเท่าไร
หลิงเซียวสั่งซาลาเปาไส้เนื้อหมูกับหัวหอมมาสิบเข่ง แล้วสั่งตับผัดมาอีกสิบชาม ของในร้านซาลาเปาต้าเฟิงไม่มีคำใดให้พูดถึง มันรสชาติเหมือนอาหารธรรมดาที่ทำกินกันในบ้าน หูฮวนไม่เคยกินตับผัดรสชาติแบบของนครปักกิ่งจึงรู้สึกว่ารสชาติใช้ได้ทีเดียว
กินเสร็จแล้ว หลิงเซียวก็จะไปเดินเล่นบริเวณใกล้ๆ หูฮวนให้คนอื่นเลี้ยงอาหารมาหลายมื้อแล้วย่อมไม่สะดวกจะปฏิเสธ
หลิงเซียวกระตือรือร้นมาก เธอเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย เดินเตร่ไปเรื่อยๆ เหมือนกับการขี่ม้าแล้วปล่อยสายบังเหียน เธอบอกกับหูฮวนว่า “ฉันอยู่ที่ต่างประเทศตั้งแต่เล็ก เพิ่งจะกลับมาหนแรก เมืองที่มีกลิ่นอายความโบราณแบบนี้ ที่ยุโรปมีไม่มากนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอเมริกากับออสเตรเลีย”
หูฮวนเกิดในเมือง สิ่งก่อสร้างที่อายุเก่าแก่ที่สุดมีอายุไม่เกินสองร้อยปี พอมาเมืองหลวงถึงได้เห็นสิ่งก่อสร้างที่มักจะปรากฏบนหนังสือหรือโทรทัศน์พวกนี้ เขาเองก็ทึ่งมากเหมือนกัน เพียงแต่ว่าเขาพูดไม่เก่งจึงได้แต่พยักหน้าหงึกหงัก อยากจะพูดอะไรตอบเป็นเชิงเห็นด้วยก็พูดไม่ออก
หลิงเซียวไม่รู้สึกว่าหูฮวนเป็นคนหดหู่น่าเบื่อ แม้เธอจะเพิ่งกลับมาประเทศจีนหนแรก แต่เธอก็เคยได้ยินได้ฟังผ่านหูมาบ้าง เธอจึงรู้เกี่ยวกับสิ่งก่อสร้างเก่าแก่ในเมืองหลวงจนสาธยายได้ พอเดินไปเห็นที่ใดก็เล่าเรื่องราวในอดีตให้หูฮวนฟัง แนะนำความเป็นมาของพวกมันกับเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในอดีต
หูฮวนได้ความรู้เพิ่มขึ้นมาไม่น้อย ในหนังสือเรียนไม่เคยบอกเรื่องราวเหล่านี้ ตัวเขาเองก็ไม่เคยอ่านหนังสือนอกเหนือจากหนังสือเรียนมากขนาดนั้น
ทั้งสองคนเดินตระเวนผ่านหลายถนน ทันใดนั้นดวงตาของหูฮวนก็หรี่ลงนิดๆ เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกประหลาดบางอย่าง หลิงเซียวที่อยู่ด้านข้างหัวเราะพรืด ถามว่า “นายก็สัมผัสได้แล้วเหรอ”
หูฮวนพยักหน้าแรงๆ หลิงเซียวกดเสียงเบาเอ่ยว่า “ฉันสืบมาแล้ว ที่ตรงนี้คือสถานที่ฝึกรับมือสถานการณ์จริงของพวกเรา ชั้นเรียนฝึกอบรมพิเศษรุ่นนี้ของพวกเรามีคาบเรียนฝึกต่อสู้จริงด้วย”
หูฮวนชะเง้อมองออกไปไกลๆ เขามีความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาตลอดเวลา บอกไม่ถูกว่ามันคือความคุ้นเคย หวาดกลัว หวาดหวั่นหรือว่าอะไร แต่มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนัก
“พวกเรามีคาบเรียนฝึกต่อสู้จริงด้วยเหรอฮะ”
“ต้องมีสิ ชั้นเรียนของพวกเราเป็นชั้นเรียนฝึกอบรมกำลังรบพิเศษเชียวนะ การต่อสู้จริงย่อมสำคัญยิ่งกว่าสำคัญ หลังจากนี้พวกเราล้วนต้องทำภารกิจสู้รบ โอกาสที่จะมีมือดีขั้นสามหรือขั้นสี่คอยคุ้มครองเข้าไปในเงาแห่งสรรพสิ่งมีไม่มากนักหรอก”
หูฮวนเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วถามว่า “ที่นั่นคือที่ไหนกันแน่”
หลิงเซียวตอบว่า “เหมือนจะเป็นสำนักงานขององค์กรภาคประชาชนอะไรสักอย่าง ชื่อว่าชมรมวิจัยประเพณีพื้นบ้านเกี่ยวกับปีศาจกบแห่งเมืองเป่ยผิง ในอดีตเคยเป็นจวนอ๋องแห่งหนึ่ง แต่เจ้าของเป็นท่านอ๋องไร้ตำแหน่ง จวนแห่งนี้จึงไม่มีวัตถุโบราณล้ำค่าอะไร ก็เลยไม่ได้ถูกเวรคืนเป็นของรัฐ”
ในสมองของหูฮวนมีชิ้นส่วนความทรงจำจำนวนหนึ่งเด้งขึ้นมาอีกครั้ง ในหมู่พวกมันมีเศษชิ้นส่วนความทรงจำหลายชิ้นเกี่ยวข้องกับชมรมวิจัยประเพณีพื้นบ้านเกี่ยวกับปีศาจกบแห่งเมืองเป่ยผิง
ที่แห่งนี้...ฉันมีความรู้สึกว่าขอเพียงเข้าไปแตะมันนิดเดียว มันก็จะกลายเป็นของฉัน นี่มันไร้สาระมากไม่ใช่หรือไง ทำไมฉันมีความคิดที่ไม่สอดคล้องกับความจริงแบบนี้ได้ล่ะ
สมองของหูฮวนสับสนอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ทันใดนั้นมือของเขาก็ถูกบีบ หลิงเซียวคว้ามือเขาไปจับไว้แน่น เขาได้ยินเสียงนุ่มนวลของเด็กสาวเอ่ยบอกข้างหู “พวกเราแอบเข้าไปดูสักหน่อยดีไหม”
หูฮวนยังไม่ทันปฏิเสธก็ถูหลิงเซียวลากไปแล้ว พวกเขาอ้อมไปด้านหลังของชมรมวิจัยประเพณีพื้นบ้านเกี่ยวกับปีศาจกบแห่งเมืองเป่ยผิงอะไรนี่ จากนั้นเขาก็ปีนข้ามกำแพงเข้าไปด้านในตามแรงยุของหลิงเซียว
ตอนที่สองเท้าเหยียบพื้น หูฮวนเพิ่งได้สติ เขาตะโกนอยู่ในใจ นี่ฉันกำลังบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลไม่ใช่เหรอ ฉันจะถูกเจ้าของตีหัวไล่ออกไปไหม
แต่เขาก็นึกออกในทันใดว่าที่แห่งนี้ย่อมไม่มีคนอยู่ เขตผนึกแทบทั้งหมดล้วนขับไล่ผู้อยู่อาศัยทั้งหมดออกไปแล้ว แม้กรรมสิทธิ์ของอาคารแห่งนี้ไม่ได้ตกเป็นของรัฐ แต่ด้านในย่อมไม่มีใครทำงานอยู่แล้ว
จวนหลังนี้มีอายุเก่าแก่พอสมควร แม้สมัยนั้นท่านอ๋องคนนั้นจะไม่เป็นที่โปรดปรานและไม่มีอำนาจ จนตัวจวนเทียบไม่ได้กับจวนเหอเซินหรือจวนกงอ๋อง[footnoteRef:1] ตำหนักยงเหอ[footnoteRef:2] อะไรพวกนั้น แต่ก็กินพื้นที่มากถึงหกหรือเจ็ดหมู่[footnoteRef:3] [1: จวนเหอเซินหรือจวนกงอ๋อง หนึ่งในโบราณสถานชื่อดังของกรุงปักกิ่ง ถูกสร้างขึ้นในสมัยจักรพรรดิเฉียนหลงแห่งราชวงศ์ชิง ในอดีตเคยเป็นจวนของมหาบัณฑิตเหอเซิน ต่อมากลายเป็นจวนของกงอ๋องอ้ายซินเจวี๋ยหลัวอี้ซิน]  [2: ตำหนักยงเหอ อดีตที่ประทับของจักรพรรดิยงเจิ้งแห่งราชวงศ์ชิงสมัยเป็นองค์ชาย ต่อมาจักรพรรดิพระราชทานให้เป็นวัดของพระภิกษุทิเบต กลายเป็นศูนย์กลางการเก็บรักษาคำสอนและดูแลกิจการของศาสนาพุทธทั่วประเทศในสมัยราชวงศ์ชิง และเป็นวัดที่มีเกียรติสูงสุดในสมัยกลางและปลายราชวงศ์ชิง]  [3: หมู่ หน่วยวัดพื้นที่แบบจีน 1 หมู่เท่ากับประมาณ 666 ตารางเมตร]
จวนแห่งนี้มีประตูทางเข้าจากชั้นนอกถึงชั้นในสุดรวมทั้งหมดห้าชั้น มีสวนดอกไม้ แม่น้ำจำลอง ต้นไม้โบราณและประตูโค้ง ไม่ขาดสักสิ่ง เพียงแต่ไม่มีคนทำความสะอาดมานาน หญ้าจึงรกสูงท่วมหัวคน
หลิงเซียวตามเข้ามาทีหลังหูฮวน เธอทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา บนร่างของเธอมีหมอกควันหลากสีลอยออกมาเลือนราง ทำให้ร่างกายของเธอเบาหวิวประหนึ่งขนนก ตอนลงมาที่พื้น เธอจงใจหลบหูฮวนเล็กน้อย จนกระทั่งหมอกควันหลากสีบนร่างหดกลับไปแล้ว เธอจึงสาวเท้าเร็วๆ เดินเข้ามาใกล้
ปลายหางตาของหูฮวนเหลือบเห็นว่าต้นหญ้าตรงจุดที่หลิงเซียวกระโดดลงมาเหี่ยวเฉาจนหมดก็อดตะลึงในใจไม่ได้ คิดในใจว่าคางคกหัวใจเบญจพิษอะไรนั่นของเธอ พิษรุนแรงกว่าพิษโลหิตแดงเสียอีก!
แม้พิษโลหิตแดงจะมีฤทธิ์รุนแรงมาก แต่ไม่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงเท่านี้ หูฮวนลอบกระตุ้นพิษโลหิตแดงบ้างเพื่อป้องกันไม่ให้ติดพิษเข้าโดยไม่ตั้งใจ อีกทั้งตัวเขาเองจะได้มีเครื่องป้องกันตัวด้วย
หลิงเซียวดึงหูฮวนให้เดินออกมาไวๆ สองสามก้าว จากนั้นหัวคิ้วก็ขมวดน้อยๆ พึมพำขึ้นมาว่า “ทำไมสัมผัสเงาแห่งสรรพสิ่งไม่ได้ล่ะ”
ทันใดนั้นเองหูฮวนก็สะดุ้งในใจ จู่ๆ เขาก็ถูกกำแพงฟากหนึ่งดึงดูดสายตา
บนกำแพงผืนนั้นมีตัวอักษรตัวใหญ่อยู่แถวหนึ่งเขียนว่า...เจ้ากบเฮงซวยรีบขยับสิ!


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 47 วัตถุดิบของการ์ดเทววัตถุ
ตัวอักษรประโยคนี้...ทะแม่งๆ
หูฮวนยื่นมือออกมาลูบเบาๆ ทันใดนั้นหูก็ได้ยินเสียงสายลมพัดดังหวีดหวิว เบื้องหน้ามีสีขาวกับสีดำแทรกเข้ามาผสาน เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
เพียงชั่วพริบตาโลกก็เปลี่ยนไป
ตรงหน้ากลายเป็นทุ่งร้างสีเทาอ่อนที่มีพงหญ้าหน้าตาประหลาดงอกอยู่เต็มไปหมดกับต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ที่แห่งนี้แตกต่างจากโรงงานเคมีประเภทสองเก่ากับเขตผนึกหมายเลขสิบเจ็ด มันมีต้นไม้สูงใหญ่จำนวนมากเพิ่มขึ้นมา
หลิงเซียวหันมามองหูฮวนแล้วตะโกนอย่างตื่นเต้นดีใจ “นายเจอตราผนึกตรงนั้นได้ยังไง”
หูฮวนคิดในใจ ฉันก็แค่ลูบมั่วๆ เท่านั้นเอง
เขาส่ายหน้า หลิงเซียวก็ไม่ถามอะไรมากอีก เธอบอกเสียงเบาว่า “พลังพิเศษของฉันคือหมอกพิษห้าสี มีฤทธิ์กัดกร่อนสิ่งมีชีวิตที่มีพลังวิญญาณโดยเฉพาะ กับปีศาจก็ใช้ได้ผลเหมือนกัน อีกเดี๋ยวนายอยู่ห่างจากฉันสักหน่อย อย่าให้ตอนสู้กับปีศาจแล้วพลาดไปถูกนายเข้า”
หูฮวนคิดครู่หนึ่งก็ถามว่า “พวกเราเข้ามาแบบนี้จะไม่ถูกคนของกองพลมังกรเร้นจับได้เหรอฮะ”
หลิงเซียวตอบอย่างมั่นใจ “ถูกจับได้อยู่แล้วสิ!”
“เวลาเงาแห่งสรรพสิ่งเคลื่อนไหวผิดปกติ ผู้ถือครองพลังแทบทุกคนจะสัมผัสได้ ผู้ปลุกพลังที่สัมผัสพลังวิญญาณได้ไวจำนวนหนึ่งก็จะสัมผัสได้เช่นกัน ปิดบังไม่ได้หรอก”
หูหวนเหงื่อตกทันควัน ถามว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะทำยังไงกันล่ะฮะ”
“สมควรทำยังไงก็ทำยังงั้นสิ! อย่างมากก็...ไม่ต้องสนใจมันหรอกน่า!”
หลิงเซียวไม่สนใจสักนัด แต่เดิมเธอก็เป็นคุณหนูใหญ่จากตระกูลหลิงแห่งสายพลังเทวมาร ในต่างประเทศครอบครัวของเธอแทบจะเหมือนกับเจ้าผู้ครองรัฐแห่งหนึ่ง นายกรัฐมนตรีของประเทศเล็กๆ มากมายยังมีเกียรติสู้เจ้าตระกูลของตระกูลหลิงไม่ได้ด้วยซ้ำ เรื่องเล็กน้อยอย่างการบุกรุกเข้ามาในเขตผนึกเล็กๆ แห่งหนึ่ง เธอย่อมไม่เก็บมาใส่ใจ
หูฮวนกำลังจะห้ามปรามเธออีกสักประโยคสองประโยค ทว่าตอนนั้นเอง ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งก็สั่นไหว ก่อนที่ ‘เถาวัลย์ประหลาด’ เส้นหนึ่งจะพุ่งเข้ามาหาอย่างกะทันหัน
ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาว่องไวอย่างยิ่ง อย่างไรเสียความเร็วระดับ B ของการ์ดฝูงแมลงกินปราณก็เหนือกว่าขีดจำกัดของสัตว์ชนิดใดบนโลก รวมทั้งเสือชีตาห์ผู้ได้ชื่อว่าเป็นราชาแห่งความเร็วบนบก
หูฮวนบิดร่างกายเพียงนิดเดียวก็หลบพ้น ‘เถาวัลย์’ เส้นนั้น หัวใจของเขากระตุกด้วยความหวาดผวา เขามองเห็นอย่างชัดเจนว่าเจ้าสิ่งนี้ไม่ใช่เถาวัลย์อะไรทั้งนั้น แต่เป็นอสรพิษประหลาดตัวหนึ่ง หรืออาจจะพูดได้ว่าเป็น...หนอนประหลาดตัวหนึ่ง
ร่างกายของมันแบนคล้ายกับแถบผ้าประหลาดที่บิดโค้งพลิกตัวกลางอากาศได้ว่องไวดั่งใจ หลังจากมันรัดหูฮวนไม่สำเร็จ มันก็บิดร่างม้วนตัวกลางอาหาศพุ่งเข้าใส่หลิงเซียว
ปฏิกิริยาตอบสนองของหลิงเซียวรวดเร็วอย่างยิ่ง เธอไม่เร็วเท่าหูฮวน แต่หญิงสาวไม่มีความคิดจะหลบตั้งแต่แรก มือเรียวสวยดั่งหยกทั้งสองข้างยื่นออกมา ไอหมอกห้าสีแผ่ออกมาจากปลายนิ้ว เธอเลือกจะเข้าปะทะตรงๆ
ระยะนี้หูฮวนได้รับการสั่งสอนวิชาหมัดจากเซียวเจี้ยนเซิงและจางจวี้หวามาแล้วจึงนับว่าพอมองวรยุทธ์ออกบ้าง เขาตะโกนอยู่ในใจ วิชากรงเล็บพญาอินทรี!
พี่เซียวกับพี่จางล้วนใช้วิชานี้ไม่เป็น ได้ยินมาว่าสำนักเส้าหลิน บู๊ตึ๊งและง้อไบ๊ต่างมีวิชาลับที่สืบทอดกันในสำนักของตัวเอง แต่ละสำนักมีวิธีฝึกฝนที่แตกต่างกัน แต่พวกเขาล้วนมีการฝึกวิชาที่ใช้นิ้วทั้งสิบ กระบวนท่าละม้ายคล้ายกันเพียงต่างกันนิดหน่อย
คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะได้เปิดหูเปิดตาแล้ว
หลิงเซียวไม่ใช่พวกมือใหม่เพิ่งเข้าวงการทีหลังอย่างหูฮวน แม้พลังพิเศษของผู้ถือครองพลังจะมหัศจรรย์ แต่ในเวลาส่วนใหญ่มันก็มีประโยนชน์สู้วิชาต่อสู้ไม่ได้ ดังนั้นผู้ถือครองพลังทั้งในประเทศจีนและในต่างประเทศล้วนเชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ต่างๆ
ผู้ถือครองพลังของตะวันออกย่อมยึดวิชาหมัดมวยที่สืบทอดมาแต่โบราณของประเทศจีนเป็นแนวทางหลัก
ต้นกำเนิดวรยุทธ์ของตระกูลหลิงนับได้ว่าเป็นการนำข้อเด่นของวิชาต่อสู้หลากหลายสำนักมารวมกัน พวกเขาเก็บรวบรวมคัมภีร์วิชาหมัดหมวยจำนวนไม่น้อย รวมถึงตามหาอาจาจารย์วิชาหมัดมวยหลายคน แล้วพาทั้งหมดไปยังต่างประเทศด้วย
วิชากรงเล็บพญาอินทรีของหลิงเซียวนับว่าบรรลุถึงแก่นหลักของวิชาแล้ว นิ้วทั้งสิบอันเรียวยาวของเธอตะปบใส่ ‘หนอนประหลาด’ ตัวนี้ เกิดเสียงเปรี้ยงดังสนั่น จากนั้นร่างของหนอนประหลาดตัวนี้ก็ปรากฏรอยเลือดจากกรงเล็บสิบเส้น
โลหิตสีดำไหลซึมออกมาจากร่างของหนอนประหลาดตัวนี้ มันหดร่างกลับไปในต้นไม้
หูฮวนเอื้อมมือออกมาตบพิษโลหิตแดงตามเข้าไปแทบจะโดยสัญชาตญาณ
แม้หนอนประหลาดตัวนี้จะหดร่างเร็วดุจสายฟ้า แต่มันเป็นปีศาจที่หน้าตาแปลกประหลาดทว่ากลับไม่ร้ายกาจอะไร ทันทีที่พิษโลหิตแดงทะลวงเข้าไปในลำต้น หนอนประหลาดก็ดิ้นรนอย่างทุรนทุราย มันทะลวงลำต้นของต้นไม้ใหญ่จนกลายเป็นโพรงขนาดยักษ์ ทว่าสุดท้ายก็ร่วงตกลงมาตายอย่างน่าพิศวง
หลิงเซียวคิดมาตลอดว่าหูฮวนเป็นผู้ปลุกพลังธรรมดาๆ คนหนึ่ง จังหวะที่เธอเห็นหูฮวนเอื้อมมือออกไปตบต้นไม้ เธอยังคิดจะเตือนเขาอยู่ว่าอย่าบุ่มบ่าม
แต่แล้วบนฝ่ามือของหูฮวนก็มีประกายแสงสีแดงเปล่งแสงออกมาเรืองๆ ในตอนนั้นหลิงเซียวก็เริ่มสังเกตเห็นเบาะแสบางอย่างแล้ว ตอนนี้เธอยิ่งมั่นใจว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นนายพรานห่มหนังหมูเพื่อล่าเสือ เขาไม่ใช่ผู้ปลุกพลังธรรมดาอย่างแน่นอน
“น้องหู! นายหลอกฉันเหรอ นายเป็นผู้ปลุกพลัง แล้วพลังวิญญาณต่างชนิดในร่างของนายมาจากไหนกัน”
หูฮวนอธิบายเหมือนกับหนก่อน เขาอธิบายให้ฟังว่า “ตอนผมออกไปทำภารกิจพบกับฝูงแมลงกินปราณ หลังจากถูกฝูงแมลงกินปราณกัดแต่กลับไม่ตาย ในร่างก็เกิดปรากฏการณ์พลังวิญญาณกลายสภาพ”
“ฝูงแมลงกินปราณอย่างนั้นเหรอ เจ้าพวกนั้นไม่มีพลังวิญญาณมากมายอะไรสักหน่อย ฝูงแมลงกินปราณที่นายเจอมีอะไรแปลกหรือเปล่า”
หูฮวนลังเลครู่หนึ่ง แต่ในเมื่อเขารู้แล้วว่าชั้นเรียนฝึกอบรบพิเศษรุ่นที่ยี่สิบห้ามีคาบเรียนฝึกต่อสู้จริง เขาย่อมรู้ว่าไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังเรื่องราชาอสรพิษปะการังโลหิตอีกต่อไปแล้ว
หลิงเซียวเข้าออกเงาแห่งสรรพสิ่งได้ตามใจแบบนี้ ช้าเร็วเธอย่อมต้องรู้ข้อมูลนี้อยู่ดี
เขาตอบอย่างเขินอาย “ที่ฐานของพวกเรา มีเขตผนึกแห่งหนึ่งเกิดความผิดปกติ ไม่เพียงมีฝูงแมลงกินปราณปรากฏตัวขึ้น แต่ยังมีราชาอสรพิษปะการังโลหิตโผล่มาตัวหนึ่งด้วย แต่น่าเสียดายมันถูกหลิงหูอินหัวหน้าชั้นของพวกเรากำจัดไปแล้ว”
“ราชาอสรพิษปะการังโลหิตเหรอ”
หลิงเซียวตกตะลึงระคนยินดี แต่พอได้ยินว่าหลิงหูอินกำจัดมันไปแล้ว ใบหน้าก็มีแต่สีหน้าผิดหวัง สุดท้ายก็ทำได้เพียงพูดประโยคหนึ่งว่า “หนหน้าน่าจะยังมีโอกาส พวกเราจัดการปีศาจตัวนี้ก่อนเถอะ”
หลิงเซียวยกมือขึ้นมาตบ ไอหมอกห้าสีแผ่ออกมาจางๆ จากทั่วร่าง หนอนประหลาดบนพื้นถูกไอหมอกห้าสีห้อมล้อมแล้วเริ่มละลาย ลำตัวของมันหดเล็กลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็หดกลายเป็นสิ่งที่หน้าตาเหมือนก้อนหินสีดำก้อนหนึ่ง
หูฮวนมองอย่างตกตะลึงจนแทบกัดลิ้น ถามว่า “ของสิ่งนี้ใช้สร้างการ์ดเทววัตถุได้เหรอฮะ”
หลิงเซียวหัวเราะตอบว่า “ง่ายดายแบบนั้นซะที่ไหนเล่า ความลับของการสร้างการ์ดเทววัตถุมีแต่บรรพจารย์ของตระกูลเรา ลุงใหญ่ของฉันกับสามผู้นำของสมาคมเทวมารเท่านั้นที่รู้...
...เจ้านี่เป็นได้แค่วัตถุดิบสำหรับการสร้างการ์ดเทววัตถุเท่านั้นแหละ ปีศาจชั้นต่ำแบบนี้ แก่นพลังที่เอาออกมา ต่อให้จะเอาไปสร้างเอ็นการ์ดอย่างการ์ดพญาหมูป่าอันธพาลก็ยังต้งอใช้หลายสิบก้อนถึงจะทำสำเร็จ...
...ถ้าอยากสร้างอาร์การ์ดที่พลังเทียบเท่ากับผู้ถือครองพลังขั้นหนึ่ง มันไม่มีคุณสมบัติจะเป็นวัตถุดิบหลักซะด้วยซ้ำ เป็นได้แต่วัตถุดิบเสริม ต้องใช้แก่นพลังที่ได้จากปีศาจขั้นหนึ่งถึงจะสร้างอาร์การ์ดได้!...
...การ์ดธรรมดาระดับนอร์มอล เรียกอีกอย่างว่าเอ็นการ์ด การ์ดหายากระดับแรร์ เรียกอีกอย่างว่าอาร์การ์ด การ์ดทองหายากระดับโกล์ดแรร์ ก็เรียกอีกอย่างได้ว่าจีอาร์การ์ด ในต่างประเทศคำเรียกระดับของการ์ดเทววัตถุที่ใช้กันทั่วไปก็เรียกกันสั้นๆ แบบนี้”
หลิงเซียวเก็บของที่หน้าตาเหมือนก้อนหินสีดำไป เธอยิ้มน้อยๆ บอกว่า “ถึงมันจะยังไม่พอนำไปใช้สร้างการ์ดเทววัตถุ แต่ก็มีมูลค่าไม่ธรรมดาเลย พอให้ฉันเลี้ยงข้าวนายหนึ่งเดือน ของชิ้นนี้นายเก็บไปก็ไม่มีประโยชน์ พี่สาวขอเก็บไปแล้วกลับไปจะเลี้ยงของอร่อยๆ ให้นายกินแทนก็แล้วกัน”
หูฮวนครุ่นคิดแล้วถามว่า “ที่บอกว่าเจ้านี่พอเลี้ยงข้าวหนึ่งเดือน เทียบจากค่าอาหารตอนเลี้ยงข้าวร้านเซิ่งหย่งซิงหรือเปล่าฮะ”
หลิงเซียวหัวเราะดังพรืดตอบว่า “ดีกว่าร้านเซิ่งหย่งซิงอีก”
หูฮวนรู้สึกว่าแบบนี้ค่อยพอใช้ได้หน่อย ถ้าเป็นแบบนี้ขอเพียงฆ่าปีศาจแบบนี้ได้อีกสักตัว ระหว่างการฝึกอบรมสองเดือนข้างหน้า เขาก็เกาะหลิงเซียวกินข้าวฟรีทุกวันได้อย่างไม่รู้สึกละอายใจแล้ว


## ภารกิจกู้โลกหลังเกิดใหม่ของเซียนจิ้งจอก

ตอนที่ 48 ตะขาบทอง
หลิงเซียวบอกว่าความลับในการสร้างการ์ดเทววัตถุ มีแต่บรรพจารย์ของตระกูลหลิงแห่งสายพลังเทวมาร ลุงใหญ่ของหลิงเซียว แล้วก็สามผู้นำของสมาคมเทวมารเท่านั้นที่รู้
หูฮวนได้ยินคำนี้ผ่านหูแล้วก็ปล่อยให้มันผ่านหูไป ไม่ได้เก็บไปใส่ใจ เขาเมินผ่านเรื่องนี้ไปอย่างสิ้นเชิง เพราะเขาเองก็สร้างการ์ดเทววัตถุได้เหมือนกัน
หูฮวนยังอยากจะออกไปจากที่นี่เร็วๆ อยู่ แต่เห็นชัดว่าพอหลิงเซียวได้แก่นพลังของหนอนประหลาดมา เธอก็ตื่นเต้นมากขึ้น เธอลากหูฮวนไปเริ่มต้นสำรวจเขตผนึกแห่งนี้
ทั้งสองคนบุกป่าฝ่าดงเดินทางมาได้ครึ่งชั่วโมงก็ยังเดินไม่พ้นผืนป่า ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่พบสถานการณ์อะไรทั้งสิ้น ไม่ต้องพูดถึงหูฮวน แม้แต่หลิงเซียวก็ผิดหวังเล็กน้อย
หูฮวนอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “ตอนบ่ายพวกเรายังมีคาบเรียนอีก ไม่อย่างนั้นออกไปก่อนดีไหมฮะ”
หลิงเซียวกัดฟันตอบว่า “สำรวจอีกสักสิบนาทีค่อยออกไปก็แล้วกัน”
หูฮวนก็เห็นด้วยว่าสำรวจเพิ่มอีกสักสิบนาทีคงไม่เป็นอะไร ทั้งสองคนจึงเดินหน้าสำรวจต่ออีกหน ครั้งนี้ยังไม่ทันเดินมาได้ไกลเท่าไร จู่ๆ หลิงเซียวก็หันกลับมาบอกว่า “ตอนสู้ อย่าอยู่ห่างจากฉันเกินไปนัก”
“ทำไมล่ะ พี่หลิงไม่ได้บอกว่าพลังพิเศษของพี่คือหมอกพิษห้าสี มีฤทธิ์กัดกร่อนสิ่งมีชีวิตที่มีพลังวิญญาณ ให้ผมพยายามอยู่ไกลไว้หน่อย จะได้ไม่พลาดมาถูกผมระหว่างต่อสู้กับปีศาจไม่ใช่เหรอฮะ”
หลิงเซียวหันกลับมาทำสีหน้าประหลาดใส่เขา หญิงสาวหน้าตาสะสวยระดับนี้ต่อให้ทำสีหน้าแปลกๆ แบบนี้ก็ยังน่ารักอย่างบอกไม่ถูก
“พลังวิญญาณของนายกลายสภาพแล้ว แล้วยังเป็นพิษโลหิตแดงที่เหนือกว่าหมอกพิษห้าสี เมื่อกี้ฉันไม่รู้ถึงได้บอกแบบนั้น ตอนนี้รู้แล้วก็ต้องเปลี่ยนยุทธวิธีสิ”
“พิษโลหิตแดงเหนือกว่าหมอกพิษห้าสีเหรอฮะ”
หลิงเซียวถอนหายใจ บอกว่า “คางคกหัวใจเบญจพิษมีพิษรุนแรงอย่างยิ่ง ดังนั้นหากเดินตามเส้นทางแห่งวัตถุเทพฤทธิ์สายนี้แล้วต้องการจะเลื่อนขั้น ทำได้แค่กลืนพลังของปีศาจที่มีพิษร้ายแรงพอสยบพิษของคางคกหัวใจเบญจพิษได้...
...แมงมุมวิญญาณหิมะเป็นปีศาจที่มีพิษร้ายกาจพอสยบคางคกหัวใจเบญจพิษ ส่วนราชาอสรพิษปะการังโลหิตก็เป็นปีศาจที่มีพิษร้ายแรงพอสยบแมงมุมวิญญาณหิมะได้ ดังนั้นพิษโลหิตแดงจึงปราบหมอกพิษห้าสีได้อย่างแน่นอน อย่างน้อยมันก็ปกป้องนายไม่ให้ถูกหมอกพิษห้าสีกัดกร่อนได้”
ทั้งสองคนเดินสำรวจไปพลางก็สนทนากันไปด้วย ผ่านไปราวเจ็ดแปดนาที หลิงเซียวก็บอกอย่างผิดหวังเล็กน้อย “พวกเรากลับกันเถอะ”
หูฮวนตอบรับ ทั้งสองคนกำลังจะเลี้ยวกลับ ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงเสียงกรีดร้องแหลมสูง จากนั้นแสงสีเหลืองสิบกว่าเส้นก็โผขึ้นมาบนอากาศ
หูฮวนยังไม่ทันมองเห็นชัดว่าประกายแสงสีเหลืองสิบกว่าเส้นนั่นคือสิ่งใด หลิงเซียวเองก็เห็นไม่ชัด แต่เธอมาจากตระกูลหลิงแห่งสายพลังเทวมาร ต่อให้พูดไม่ได้ว่ารู้จักปีศาจแต่ละชนิดในเงาแห่งสรรพสิ่งดุจรู้จักฝ่ามือ แต่ในสิบตัวก็รู้จักอยู่เจ็ดแปดตัว
เธอเผยสีหน้าตกตะลึงระคนยินดีอย่างห้ามไม่ได้ แล้วตะโกนออกมาว่า “นั่นตะขาบทอง!”
“อะไรคือตะขาบทอง”
หูฮวนถามออกมาแต่ไม่ได้รับคำตอบ หลิงเซียวคว้ามือของหูฮวนมาบีบอย่างไม่ทันรู้ตัว
หลิงเซียวฝึกวิชากรงเล็บพญาอินทรีมาแล้ว หูฮวนเป็นเพียงผู้ปลุกพลังคนหนึ่ง ต่อให้เป็นผู้ปลุกพลังด้านร่างกายก็ยังทนไม่ค่อยไหว เขารีบสลับมาใช้การ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังอย่างรวดเร็ว
อาศัยพลังของการ์ดเทววัตถุใบนี้ เขาถึงค่อยพอทนได้หน่อย
“ฉันจะไปจับตะขาบทอง นายจะไปด้วยกันกับฉันไหม”
หลิงเซียวหันกลับมาถามหูฮวน แต่ในดวงตาของเธอมีแววตาที่บอกอีกอย่าง แม้ถามคำถามอยู่ ทว่ากลับรู้สึกเหมือนเธอคาดเดาคำตอบเอาไว้ก่อนแล้ว
หูฮวนเดิมทีอยากปฏิเสธเพราะแค่บุกรุกเข้ามาที่นี่ก็ทำผิดแล้ว แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าหลายวันนี้ตัวเองเกาะผู้อื่นไปกินข้าวฟรีตลอด สมองก็ตอบไปโดยไม่ทันไตร่ตรอง “ตะขาบทองตัวนี้คงจะมีประโยชน์กับพี่หลิงมาก ผมจะไปจับเป็นเพื่อนพี่เอง”
เขาพูดประโยคนี้จบก็เสริมอีกประโยคว่า “ความสามารถอย่างอื่นของผมไม่ค่อยจะได้ความ แต่ความเร็วก็พอใช้ได้อยู่ ผมต้องช่วยงานได้แน่”
ตอนนี้หูฮวนกำลังแอบคิดในใจว่า อย่างมากเขาก็สลับมาใช้การ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดมุดลงดินหนี หากไม่ไหวจริงๆ ก็ยังมีเปลือกหอยลึกลับ ยังไงเขาก็คงไม่ตายหรอก
ดวงตาของหลิงเซียวทอประกายระยิบระยับ เธอหัวเราะเบาๆ แล้วจูงมือหูฮวนออกตัววิ่ง
หลิงเซียวเป็นเพียงผู้ถือครองพลังขั้นหนึ่ง เธอเพิ่งผสานพลังของคางคกหัวใจเบญจพิษเข้ามาในร่าง แม้ปีศาจที่มีพิษร้ายตัวนี้จะมอบพลังพิเศษอย่างหมอกพิษห้าสีให้เธอใช้งาน แต่ความเร็วก็อยู่ในระดับธรรมดาเท่านั้น
หูฮวนกับหลิงเซียวไล่ตามไปได้เพียงพักเดียวก็เริ่มมองไม่เห็นประกายแสงสีทองสิบกว่าเส้นนั่นแล้ว
ขณะที่หลิงเซียวเริ่มท้อแท้ เธอก็ได้ยินเสียงหูฮวนเอ่ยขึ้นว่า “พี่หลิง พี่ช้าเกินไปแล้ว ผมนำพี่เองก็แล้วกัน”
หูฮวนเหลือบมองประกายแสงสีทองสิบกว่าเส้นที่ใกล้หายไปแล้วเหล่านั้น พอเห็นว่าไม่มีเวลาแล้ว เขาจึงเอื้อมมือออกมาโอบเอวของหลิงเซียว ส่วนมืออีกข้างช้อนใต้ข้อพับขา จากนั้นก้าวยาวกระทืบดิน ใช้ความเร็วระดับ B จนถึงขีดสุด
หูฮวนระเบิดพละกำลังทั้งหมด เคลื่อนที่ผ่านระยะหนึ่งร้อยเมตรในสองวินาที ความเร็วเทียบเท่ากับหนึ่งในสิบของความเร็วกระสุนปืน ต่อให้เป็นการวิ่งระยะทางไกลก็ทัดเทียมกับรถซูเปอร์คาร์ เร็วกว่าความเร็วของรถบรรทุกเจี่ยฟั่งรุ่นเก๋ากึกทั้งหลายมากนัก
ต่อให้ในมืออุ้มคนอยู่อีกหนึ่งคน ความเร็วของหูฮวนก็ไม่ลดลงแม้แต่น้อย
แม้ตะขาบทองสิบกว่าตัวนั้นจะแหวกว่ายอยู่กลางอากาศได้ แต่ความเร็วในการบินของแมลงน้อยโดยปกติก็ไม่เร็วนักอยู่แล้ว
แมลงที่บินเร็วที่สุดบนโลกอย่างแมลงปอออสเตรเลีย เวลาบินก็มีความเร็วเพียงห้าสิบแปดกิโลเมตรต่อชั่วโมงเท่านั้น
ตะขาบทองเป็นปีศาจ ความเร็วของมันย่อมเร็วกว่าแมลงบนโลก แต่มันก็ยังคงหนีไม่พ้นสภาพร่างกายของเผ่าพันธุ์แมลง หากพูดถึงความเร็วในการบินเพียงอย่างเดียว มันไม่ได้เร็วกว่าแมลงกินปราณสักเท่าใด ยิ่งไปกว่านั้นพวกมันยังไม่บินเป็นเส้นตรง แต่มักจะเลื้อยโค้งไปมาเป็นระยะ หูฮวนที่วิ่งบนพื้นดินจึงเริ่มไล่ตามทัน
หลิงเซียวถูกหูฮวนอุ้มอยู่ในอ้อมแขนในท่าเจ้าหญิง หัวใจก็เต้นรัวเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน ความจริงเธออายุยี่สิบปีแล้ว เธอย่อมไม่เห็นหูฮวนที่เพิ่งจะเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หนึ่งเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เธอมองเขาเป็นน้องชายตัวน้อยคนหนึ่งจริงๆ
เมื่อครู่ตอนเธอหลุดปากบอกว่า ‘ฉันจะไปจับตะขาบทอง นายจะไปด้วยกันกับฉันไหม’ ความจริงแล้วในใจเธอก็รู้สึกไม่ดีนัก เรื่องอันตรายแบบนี้ ตัวเองไปทำเองก็แล้วไปเถิด แต่หูฮวนเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่งเธอจะพาเขาไปเสี่ยงอันตรายกับตัวเองได้อย่างไรกัน
ตอนแรกถ้าหูฮวนทำสีหน้าลำบากใจออกมา เธอก็เตรียมจะหยอกล้อเขาอีกสักหน่อยแล้วออกเดินทางมาเอง แต่คิดไม่ถึงว่าหูฮวนจะตอบรับอย่างรวดเร็ว
ต่อจากนั้นเดิมทีเธอสมควรบอกความจริงว่าเรื่องนี้อันตรายเกินไปแล้วไม่ให้หูฮวนมาด้วย แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเธอถึงไม่พูดออกไป
การที่หูฮวนรับปากจะไปจับตะขาบทองด้วยกันกับเธอ ทำให้ความรู้สึกภายในใจของหลิงเซียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตอนนี้เธอเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างหนึ่งขึ้นมา
“เร็วมาก...น้องหู นายวิ่งเร็วมาก! นายเป็นแค่ผู้ปลุกพลังจริงเหรอ ขนาดในหมู่ผู้ถือครองพลังขั้นหนึ่งยังมีไม่กี่คนที่เร็วขนาดนี้”
หูฮวนไล่ตามตะขาบทองสิบกว่าตัวไปติดๆ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มีประสบการณ์การต่อสู้อยู่บ้าง เขาจึงไม่ไล่ตามประชิดมากเกินไป เพื่อไม่ให้ปีศาจเหล่านี้ถลาสวนกลับมา หลังจากไล่ตามไปสิบกว่านาที จู่ๆตะขาบทองสิบกว่าตัวก็ร่อนลงมาจากกลางอากาศแล้วต่อสู้กับบางสิ่ง
ดวงหน้าสะสวยของหลิงเซียวแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่มีใครสังเกตเห็น หูฮวนยิ่งไม่ทันสังเกต ‘สีผิว’ บนใบหน้าของพี่หลิงคนนี้ เธอกระซิบว่า “ปล่อยฉันลงได้แล้ว”
หูฮวนขานรับแล้ววางหลิงเซียวลง เขาสลับการ์ดฝูงวานรยักษ์จอมพลังในร่างออกเปลี่ยนมาผสานการ์ดเถาวัลย์ดูดเลือดเข้าไป การสลับการ์ดที่ผสานอยู่ในร่างอยู่แล้วใช้เวลาเพียงชั่วพริบตา แต่ถ้าหากจะสลับการ์ดที่ผสานอยู่ในร่างเป็นใบใหม่ นั่นต้องการเวลาครู่หนึ่ง
หูฮวนเชื่อว่าการต่อสู้ต่อจากนี้ต้องใช้พลังพิเศษดำดินของเถาวัลย์ดูดเลือดมากกว่า เจ้าสิ่งนี้เป็นตัวช่วยชั้นยอดในการรักษาชีวิต พลังชีวิตระดับ A ย่อมทำให้เขามีโอกาสรอดชีวิตเพิ่มมากขึ้นหลายส่วน
ในอดีต หูฮวนเป็นลูกจิ้งจอกที่เกิดมาหน้าตาน่ารักจึงถูกเซียนผู้หนึ่งเก็บไปเลี้ยง แล้วได้ฝึกบำเพ็ญจนกลายเป็นปีศาจจิ้งจอก หลังจากนายท่านทิ้งเขาไปยังแดนสวรรค์ เขาจึงหมั่นฝึกบำเพ็ญเพื่อตามนายท่านไปยังแดนสวรรค์ แต่แล้วปราณวิญญาณบนโลกกลับหายไป เขาจึงจำต้องลงจากภูเขาเพื่อหาทางแก้ไขเรื่องนี้ สุดท้ายต้องกลับมาเกิดใหม่เป็นเด็กหนุ่มในโลกยุคปัจจุบัน หูฮวนพบว่าปัจจุบันโลกแยกออกเป็นโลกแห่งความเป็นจริงกับเงาแห่งสรรพสิ่ง ผู้ฝึกบำเพ็ญถูกเรียกว่าผู้ปลุกพลัง พวกเขาต้องต่อกรกับปีศาจทั้งหลายในเงาแห่งสรรพสิ่งที่คอยรุกรานโลกแห่งความเป็นจริง มีหลายสิ่งเปลี่ยนไปจากเดิมแต่ก็ยังเกี่ยวพันกับเรื่องราวในอดีต หูฮวนจึงต้องทำภารกิจกู้โลกและดำเนินการตามเป้าหมายเดิมของตัวเอง นั่นคือตามหาสาเหตุที่โลกเปลี่ยนไปแล้วแก้ไขมัน เพื่อที่จะได้ไปยังแดนสวรรค์ตามหานายท่าน