ทะลุภพ หิมพานต์
Worapong_Sriklud
## บทนำ แหวนลึกลับ

เสียงรถยนต์แล่นไปตามถนนยามค่ำคืน ซึ่งปลอดโปร่งและว่างเปล่าปราศจากรถคันอื่น เพราะสถานที่ที่รถคันนี้แล่นผ่าน สองข้างทางเป็นป่ารกชัฏ[1] ไม่มีแสงจากเสาไฟซึ่งส่องตามรายทาง
"ยังไม่ถึงอีกหรือไง?"
นักธุรกิจวัยยี่สิบห้า หวีผมเรียบแปล้แสกข้างเล็กน้อย จมูกโด่งเหมือนสันเขา ดวงตาคมจมูกตรง เอ่ยกับเพื่อนในวันเดียวกันซึ่งย้อมผมน้ำตาลนั่งอยู่ข้าง ๆ
"โธ่ ไอ้ธันน์ ก็กูบอกแล้วว่าพ่อหมอท่านนัดตอนเที่ยงคืน"
"ไว้ใจได้หรือเปล่าวะ ไอ้เขตต์"
"ไว้ใจได้ดิ พ่อหมอคนเนี้ยดังจะตาย เจ้าสัวมหาเศรษฐีไม่รู้ตั้งเท่าไรแล้วมาขอให้ท่านทำพิธีปลุกเสกของมงคลให้ มีใครบ้างวะไม่รวย"
"มันจะเกี่ยวเร้อ"
"เกี่ยวดิ มึงอย่าทำเป็นลบหลู่นะเว้ย ของบางอย่างตามึงไม่เห็นก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี ไอ้การที่คนไม่เชื่อเรื่องไสยศาสตร์อย่างมึงยอมมาหาพ่อหมอ ก็ไม่ใช่เพราะเรื่องที่เจอมาหรือไง" เพื่อนหนุ่มผมน้ำตาลยืนยัน
คิ้วเรียวคมของธันน์ย่นเข้าหากันเล็กน้อย มองดูแหวนเพชรในมือซึ่งแตกต่างจากเพชรทั่วไป ตัวมันไม่เพียงส่องแสงเงางาม แต่ยังพร่าพรายไปด้วยสีสันต่าง ๆ อย่างชนิดที่ไม่มีเพชรเม็ดใดเสมอเหมือน
เขาได้แหวนเพชรนี้มาจากลูกหนี้คนหนึ่งที่เป็นหนี้เขาเกือบสิบล้านบาท ระหว่างที่เขาบุกไปบ้านลูกหนี้เพื่อใช้อิทธิพลยึดทรัพย์อย่างนอกกฏหมาย
ลูกหนี้คนนั้นเปิดบริษัทค้าวัตถุโบราณกับเพื่อน แต่ทำกิจการไม่เป็นถูกหลอกให้ซื้อของปลอมมาขายหลายครั้ง นานเข้าทุนก็หมด นำไปสู่การล้มละลายและหนี้สิ้นพ้นตัว
ธันน์จึงสั่งลูกน้องยึดของโบราณทั้งเพื่อนำไปขายทอดตลาด โดยให้นำไปเก็บไว้ที่คลังของบริษัท แต่ระหว่างที่ตรวจยึดของโบราณจากลูกหนี้ เขาพลันเห็นแหวนวงหนึ่งซึ่งวางไว้ท่ามกลางเครื่องลายครามหรือพระพุทธรูปโบราณบนโต๊ะยาว
แหวนวงนั้นส่องประกายสะท้อนสายตาเขา นักธุรกิจผู้มีดวงตาคมคายจึงหยิบขึ้นมาดู
แม้จะได้ชื่อว่าเป็นแหวนเพชร แต่กลับส่องแสงสะท้อนเป็นสีสันต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นแดง เขียว เหลือง ฟ้า ชวนให้ร่างสูงนึกถึงไฟดิสโก้เธคเสียมากกว่าจะเป็นแหวเลอค่า
"นี่แหวนอะไร?" ชายหนุ่มหันไปถามลูกหนี้วัยห้าสิบกว่า
"แหวนเพชรนพเก้า ผมซื้อต่อจากนักโบราณคดี เขาบอกว่าได้มาจากถ้ำในภาคเหนือ"
นักธรุกิจปล่อยเงินกู้แค่นเสียง
"แค่นี้ก็โดนหลอกแล้วมึง แหวนเพชรอะไรจะมีแสงสียังกับไฟในผับ มิน่าทำกิจการอย่างนี้ถึงได้หมดตัว"
ชายวัยห้าสิบกว่าก้มหน้า เพราะการทำธุรกิจที่ตัวเองไม่ถนัด นำไปสู่ความหายนะทางการค้า สุดท้ายก็ต้องรับกรรม
ขณะที่ธันน์จะโยนแหวนลงไปที่โต๊ะ ชายชราซึ่งถูกตราหน้าว่าโง่เขลาไม่อยากยอมแพ้จึงเอ่ย
"อาจจะไม่ใช่ของปลอม ผมเคยเอาไปให้ร้านเพชรตรวจสอบแล้ว เขาบอกว่าไม่เคยเห็นเนื้อเพชรอย่างนี้ เลยตีราคาไม่ได้"
สายตาธันน์ตวัดไปยังแหวนในมืออีกครั้งทันที
"ไม่เคยเห็น?"
"ครับ"
ชายหนุ่มผู้ทำธุรกิจเกี่ยวกับเงินเริ่มสนใจขึ้นมา ไม่ว่าสินค้าอะไรเขาก็มองเห็นเป็นเงินทองทั้งนั้น
"ฉันจะลองเอาไปให้เพื่อนฉันตรวจ ดูซิว่าจะเหมือนที่แกโม้ไหม"
กล่าวจบก็เก็บแหวนไว้ในกระเป๋าเสื้อ สั่งลูกน้องให้ตรวจนับของและนำไปที่โกดัง ส่วนเขาเดินออกจากบ้านของลูกหนี้ทันที วันนี้เขาทำงานเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน จึงคิดอยากจะไปหาอะไรผ่อนคลายบ้าง
"อีฟเหรอ? พี่เอง ว่างไหม มากินอะไรกัน"
โทรหาหญิงสาวที่คบด้วย ซึ่งยังไม่ถึงขั้นเรียกว่าแฟน ธันน์ยังอยู่ในวัยรักสนุก ไม่คิดจะมีฝั่งมีฝาเร็วเกินไป
"ค่ะ พี่ธันน์" ปลายสายตอบด้วยเสียงใส
ทั้งสองคนนัดพบที่ภัตตาคารหรูซึ่งตั้งอยู่บนตึกระฟ้าของมหานคร อีฟในวันนี้แต่งตัวสวยมาก ชุดเดรสกระโปรงขาวลายลูกไม้สไตล์คุณหนู ผมสีบรอนซ์ดัดเล็กน้อย ในมือถือกระเป๋าหนังราคาหลักแสน นั่งลงที่โต๊ะตรงข้ามธันน์
"งานเป็นไงบ้างคะพี่ธันน์?"
"ก็เหมือนเดิม"
อีฟรู้ว่าธันน์ไม่คุยเรื่องงาน จึงเปิดเมนูเปลี่ยนเรื่องคุย
"วันนี้จะกินอะไรดีคะพี่ธันน์ แต่ช่วงเย็นอีฟไม่กินเยอะนะ ขอเป็นพวกสลัดดีกว่า"
ทั้งสองสั่งอาหารที่เลือกไว้ เมื่อบริกรจดเมนูแล้วก็ขอตัวออกไป ระหว่างรออาหาร ธันน์เผยยิ้มที่มุมปาก
"จริงสิอีฟ พี่มีอะไรจะให้"
"อะไรคะ?" สาวผมบรอนด์ทำท่าตื่นเต้น
นักธุรกิจหนุ่มหยิบแหวนขึ้นมาจากในกระเป๋าเสื้อ ยื่นให้อีกฝ่าย
"แหวนน่ะ สวยไหม?"
ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้าง มองดูแหวนซึ่งเปล่งประกายหลากสีสันด้วยความยินดี ทุกครั้งที่พบกับธันน์ เธอมักจะได้ของติดไม้ติดมือกลับบ้านเสมอ
"ขอบคุณค่ะพี่ธันน์ แต่อีฟไม่เอาดีกว่า พี่ให้อีฟเยอะแล้ว"
"ไม่เป็นไรหรอก พี่อยากให้น่ะ อย่าปฏิเสธสิ"
ชายหนุ่มจับนิ้วเรียวงามมาสวมแหวน แต่น่าแปลกที่มันกลับสวมไม่เข้า คิ้วคมของชายหนุ่มขมวดเข้าหากัน
จำได้ว่าตอนที่ยึดแหวนวงนี้มา รอบวงมันใหญ่พอที่จะสวมเข้านิ้วหญิงสาวได้สบาย แต่น่าแปลกทำไมกลับสวมไม่เข้า
พยายามอยู่พักหนึ่งก็ทำไม่ได้ จนนิ้วหญิงสาวเจ็บ อีฟจึงเอ่ย
"ไม่เป็นไรค่ะ พี่ธันน์ แค่นี้อีฟก็ขอบคุณมากแล้ว"
นักธุรกิจหนุ่มรู้สึกเสื่อมเสียหน้า ได้แต่ชักมือกลับ
"ไว้พี่จะไปให้ช่างแหวนขยายให้"
"ขอบคุณค่ะพี่" หญิงสาวยิ้มฟันขาว
แต่ด้วยความยังที่ยังไม่หายสงสัย ดวงตานักธุรกิจหนุ่มยังจดจ่ออยู่ที่แหวนเพชรนพเก้า รอบวงดูแล้วน่าจะใหญ่พอ แต่ทำไมสวมนิ้วเรียวยาวไม่เข้า
เขาจึงนำแหวนมาสวมนิ้วชี้ตัวเอง พยายามดันให้เข้าเหมือนต้องการเอาชนะตามนิสัย ขณะที่มันเข้าได้เพียงปลายนิ้ว ร่างชายหนุ่มก็เย็นวาบราวกับตกอยู่ในหล่มน้ำแข็ง ศีรษะปวดเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบสมอง สายตาพร่าเลือนคล้ายเห็นทุกสิ่งเป็นภาพมายาอันเลือนลาง
"เฮ่ย!"
ชายหนุ่มตกใจถึงขีดสุด รีบลุกขึ้นจากโต๊ะ พลอยทำให้หญิงสาวตระหนกตาม เพราะที่ธันน์มองเห็น คือนกตัวใหญ่ตัวหนึ่งยืนเกาะติดอยู่ริมหน้าต่างด้านหลังอีฟ แต่มันไม่เหมือนนกทั่วไป เพราะแม้มันจะมีหัวและขาอย่างนก แต่ตัวกลับเหมือนคน กล้ามล่ำได้สัดส่วน สวมสร้อยสังวาลทองอันเลอค่า
พญาครุฑ!
พญาครุฑซึ่งมีตัวสีครามเข้ม ดวงตาคมกล้าจ้องเขม็ง จะงอยปากทองแวววาวสะท้อนแสงจันทร์ ไม่ต่างจากที่เคยได้ยินจากนิทานหรือภาพยนตร์
ชายหนุ่มใจหายวาบ ก้าวเท้าถอยหลังจนสะดุดล้ม สะโพกจ้ำเบ้ากับพื้น ปวดแปลบอยู่ไม่น้อย
อีฟไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้มาก่อน รีบวิ่งมาประคองธันน์ให้ลุกขึ้น
"เป็นอะไรไปคะ พี่ธันน์ พี่ธันน์!"
หนุ่มนักธุรกิจอับอายมาก ไม่เคยเสียกิริยาอย่างนี้ต่อหน้าผู้คน เขารวบรวมสติแล้วจ้องไปที่หน้าต่างอีกครั้ง แต่ก็ไม่พบอะไร
"พี่ธันน์เป็นอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้น?" อีฟถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
หูของชายหนุ่มไม่ได้ยินคำถามของเธอเลย แต่ดวงตากลับจ้องไปที่แหวนซึ่งส่องประกายแพรวพราวบนโต๊ะ หรือว่าแหวนวงนี้จะมีอะไรแปลกพิสดาร?
เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น แผ่นหลังธันน์ยังเย็นวะวาบไม่หาย เขานำแหวนนพเก้าเก็บเข้ากล่องกำมะหยี่ ส่ายหน้าช้า ๆ ยังไม่อยากเชื่อกับเหตุการณ์ที่เจอมา
ไม่นานนัก รถหรูของเขาก็แล่นถึงเรือนไม้กลางป่าซึ่งเป็นที่อยู่ของพ่อหมอผู้แก่กล้าด้วยอาคม....
[1] ป่ารกชัฏ - ป่าทึบ
----- จบตอน -----
ฝากด้วยนะคร้าบ ขอกำลังใจเยอะ ๆ เน้อ ชอบไม่ชอบติชมกันได้


## ตอนที่ 1 ทะลุมิติไปหิมพานต์

รถหรูสีดำจอดที่เคียงข้างเรือนไม้ พร้อมกับชายสามคนซึ่งลงจากรถ ธันน์ เขตต์ และลุงชิด คนขับรถของนักธุรกิจปล่อยเงินกู้เดินเข้าไปในเรือนไม้พร้อมกัน
"เข้ามา"
เสียงในเรือนไม้เอ่ยเรียก เป็นเสียงทุ้มของบุรุษวัยกลางคน เขตต์จึงผลักประตูเข้าไป พบว่าภายในห้องมีโต๊ะตัวเล็ก ๆ และรูปปั้นบูชาเต็มไปหมด แต่ปราศจากเจ้าของเสียงซึ่งเรียกเชิญ
แต่ที่ธันน์รู้สึกสะดุดตา รูปปั้นบูชาเหล่านี้เต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ซึ่งมีหน้าตาพิสดาร บางตัวหัวเป็นช้างตัวเป็นสิงห์ บางตัวหัวเป็นพยัคฆ์หางเป็นปลา แต่ที่เขาคุ้นตาที่สุดคือรูปปั้นพญานาคเก้าเศียรแผ่พังพาน และพญาครุฑกางปีกอย่างสง่างาม
ตรงกลางโต๊ะบูชาวางไว้ด้วยรูปปั้นซึ่งหล่อเป็นรูปสิงโตแต่มีกายอย่างมนุษย์ มีแขนสี่แขน มือสี่มือถือวัตถุแตกต่างกัน คือ ตรี (สามง่าม) คทาทอง สังข์ขาว และกรงจักร อ้าปากแยกเขี้ยวอย่างสง่างาม
เขตต์กับลุงชิดคุกเข่าพนมมือไหว้ ส่วนธันน์เห็นแล้วเฉย ๆ เขาไม่เคยนับถือพวกวัตถุบูชา ปกติก็แค่ไหว้พระทำบุญตามวิถีที่พ่อแม่สั่งสอนมา
"โห รูปปั้นแต่ละองค์ สวยจังเลย มึงว่ามะไอ้ธันน์"
เขตต์หันไปถามเพื่อนซึ่งหน้านิ่ง แววตากลับครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่ต่อจากบนภัตตาคาร
ภายหลังที่เขาไปส่งอีฟกลับบ้านแล้ว จึงกลับไปยังคอนโดหรูราคายี่สิบล้านซึ่งอยู่ไม่ไกล ที่จริงเขาคิดจะชวนอีฟมานอนเป็นเพื่อน แต่เหตุการณ์ที่เจอทำให้นักธุรกิจหนุ่มหมดอารมณ์
ขึ้นไปยังคอนโดชั้นห้าสิบ ซึ่งเป็นห้องกว้างเทียบเท่ากับห้องอื่นสองห้อง เฟอร์นิเจอรหรูครบครัน ธันน์ถอดเสื้อผ้าเพื่อไปอาบน้ำตามปกติ โยนเสื้อผ้าลงตะกล้าในห้องน้ำ ส่วนแหวนวางที่อ่างล้างหน้า
ระหว่างอาบน้ำจึงมองดูเรือนร่างขาวซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามผ่านกระจก สายตาอดตวัดไปยังแหวนเพชรนพเก้าซึ่งวางไว้บนอ่างล้างหน้าไม่ได้ ในใจยังนึกถึงเหตุประหลาดบนภัตตาคาร เฝ้าถามตัวเองว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่
ด้วยความอยากรู้อยากลอง จึงหยิบแหวนขึ้นมาสวม แต่มันเข้าได้เพียงปลายนิ้ว เขาจึงเทสบู่เหลวอาบนิ้ว เพื่อให้แหวนสวมเข้าไปจนพอดีข้อ
ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกอะไร ชายหนุ่มค่อยโล่งใจที่แหวนนี้ไม่ได้อาถรรพ์อย่างที่คิด หลังอาบน้ำเสร็จ เขาก็สวมชุดนอนกางเกงขาสั้นตามสบาย หยิบไวน์ออกจากตู้เย็นมานั่งดื่มที่ระเบียงริมกระจก ทอดมองแม่น้ำดื่มด่ำกับแสงสีของมหานครยามราตรี
แม้สีสันของมหานครยังคงงดงาม แต่น่าแปลกที่วันนี้แม่น้ำกลับไม่มีเรือท่องเที่ยวแล่นผ่านเหมือนที่เคย มันดูวังเวงเงียบเหงาแปลก ๆ มีเพียงแรงกระเพื่อมขึ้นลงของสายน้ำที่ค่อนข้างแรง
แรงน้ำพลันสั่นกระเพิ่มขึ้นลงอย่างหนัก จนชายหนุ่มรับรู้ถึงความผิดปกติ ทันใดมีวัตถุประหลาดทรงแหลมลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ สร้างความสนใจแก่เขามาก
"อะไรเนี่ย?"
วัตถุประหลาดโผล่พ้นผิวน้ำ ตามด้วยปากซึ่งยาวเหมือนจระเข้ แต่มีความยาวและใหญ่กว่าหลายเท่า ลำตัวเป็นเกล็ดสีขาวแววงามสะดุดตา
"เฮ่ย!"
ลุกขึ้นพรวดไม่ต่างจากตอนอยู่ภัตตาคาร ครานี้แม้กระทั่งขวดไวน์ยังหล่นแตกเศษแก้วกระจายเต็มพื้น สัตว์ตัวยาวหันหน้ามาทางเขา สายตาดุร้ายจ้องเขม็ง
"พญานาค!"
ธันน์ใจหายวาบ เจอพญาครุฑก็ว่าบ้าพอแล้ว ครานี้ยังมาเจอพญานาคอีก หากไม่ใช่หลอนเพราะฤทธิ์ไวน์ เห็นทีเขาคงจะประสาทกลับไปแล้ว
ด้วยความตกใจสุดขีด เขารีบวิ่งไปที่ประตู สแกนนิ้วเพื่อคลายล็อก แต่เพียงแค่แง้มประตูได้ครึ่งเดียว เห็นบุรุษยืนเปลือยท่อนบนยืนขวางอยู่เบื้องหน้า
"เฮ้ย!"
บุรุษคนนั้นไม่เพียงมีกล้ามแน่นราวนักเพาะกายชั้นยอด แต่ยังมีแขนมากถึงสี่แขน ผิวพรรณเรืองอร่ามเป็นสีทอง ศีรษะเป็นสิงโตเต็มไปด้วยแผงคอละเอียดงาม ช่วงล่างสวมโจงกระเบนแดง หางตวัดไปมาอย่างแผ่วพลิ้ว
ปัง!
เขารีบปิดประตูทันที จากนั้นวิ่งไปหาโทรศัพท์มือถือที่หล่นบริเวณระเบียง นิ้วกดเลขรัวโทรหาเพื่อนรัก
"รับสิโว้ย รับสิโว้ย!"
ไม่นานเสียงผู้ชายปลายสายก็ตอบรับ
"มีอะไรวะ ไอ้ธันน์ ดึกป่านนี้ละมึง"
"ไอ้เขตต์ มึง...กู...กู..."
อธิบายเรื่องไม่ถูก จะประติดประต่อเรื่องราวอย่างไรดี จะให้เล่าให้เพื่อนรักฟังว่าเจอพญานาคกับมนุษย์สิงโต คงโดนหาว่าประสาทแน่
"เป็นไรของมึง?" เขตต์ถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
"กูยึดแหวนประหลาดมาจากลูกหนี้ แต่พอ...พอกูใส่ กูก็เห็นห่าไรแปลก ๆ ก็ไม่รู้"
"หมายความว่าไง?"
"เออ มึงรีบมาก่อน มาเร็ว!"
ที่จริงธันน์ควรโทรตามบอดี้การ์ดมาอารักขา แต่จะให้บอกบอดี้การ์ดว่าอย่างไรเขาก็นึกไม่ออก จะให้สั่งว่าช่วยปกป้องเขาจากพญานาค พญาครุฑเหรอ ขืนทำอย่างนั้นมีหวังถูกลูกน้องหัวเราะเยาะว่าบ้า ดังนั้น เขตต์จึงเป็นตัวเลือกเดียวที่เขากล้าโทรหา เพราะเป็นเพื่อนรักตั้งแต่เรียนมัธยมและมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน
ไม่นานเขตต์ก็มาถึง เห็นธันน์หน้าซีดนั่งอยู่ที่โซฟายาว ผู้เป็นเพื่อนรีบเข้าไปถาม
"เกิดอะไรขึ้นมึง?"
ร่างสูงชี้ไปที่แหวนซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
"แหวนนี่ กูได้มาจากลูกหนี้ พอกูใส่เข้าไปกูก็เห็นตัวอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ"
"แล้วมันตัวอะไรวะ?"
หนุ่มนักธุรกิจกลืนน้ำลายลงคอ เปล่งเสียงอย่างยากลำบาก
"นาค...ครุฑ...สิงโต..."
คำตอบทำเอาผู้เป็นเพื่อนอึ้งไปเหมือนกัน จะขำก็ใช่ที จะให้เชื่อก็คงยาก
"มึงเล่นตัวไหนมา หลอนรึเปล่าวะ?"
"หลอนห่าไรล่ะ กูเห็นจริง ๆ"
ไม่เคยเห็นเพื่อนเป็นอย่างนี้ เขตต์ครุ่นคิดเล็กน้อย
"หรือว่า...มึงจะโดนของ?"
"โดนของ?"
"เออ ก็มึงมันเป็นพวกปล่อยกู้ ตามทวงหนี้เขายิก ๆ มีไม่รู้กี่คนที่เกลียดมึง อาจจะมีใครจ้างคนเล่นของใส่มึงก็ได้"
"ก็พวกมันยืมเงินกู จะไม่ให้กูทวงได้ไง"
"เรื่องนั้นช่างมันเหอะน่า เอาเป็นว่ามึงต้องรู้ก่อนว่ามึงโดนของหรือเปล่า"
"แล้วกูจะรูได้ไง"
"ที่บ้านกูรู้จักอาจารย์เก่งคนหนึ่ง ไว้กูจะถามพ่อแม่ให้ว่าชื่ออะไร"
เขตต์นอนเป็นเพื่อนธันน์หนึ่งคืน ซึ่งก็ผ่านไปด้วยดีไม่พบสิ่งแปลกประหลาดอีก หลังจากเขตต์กลับบ้านไปได้ไม่นาน ก็โทรมาแจ้งธันน์ว่าให้ไปหาหมอผีชื่อดังในต่างจังหวัด
ธันน์ไม่อยากให้ลูกน้องคิดว่าเขาบ้า จึงเลือกไปกับคนขับรถและเพื่อนรักแค่สามคน จนกระทั่งมาถึงเรือนไม้กลางป่า บรรยากาศน่าสะพรึงเงียบวังเวง
สายตาธันน์ตอนนี้จ้องไปยังรูปปั้นมนุษย์ซึ่งมีศีรษะเป็นสิงโต มันเหมือนกับที่เขาเจอที่หน้าห้องไม่ผิดเพี้ยน ที่เขาเห็นคงไม่ใช่ภาพหลอน แต่คงเป็นนิมิตหรืออะไรสักอย่าง
"สนใจนรสิงห์องค์นี้เหรอมึง?"
เสียงเหยียบกระดานไม้พร้อมคำถามดังขึ้น หนุ่มวัยสี่สิบผิวคล้ำ เปลือยช่วงบนซึ่งเต็มไปด้วยรอยสักผลักประตูเดินเข้ามา เขตต์แปลกใจมาก ตอนที่เขามาถึงเรือนไม้ เสียงพ่อหมอมาจากในเรือนไม่ใช่เหรอ?
แล้วไปอยู่ข้างนอกได้ไง?
"พ่อหมอ" เขตต์ยกมือไหว้
ลุงชิดก็ทึ่งในความอัศจรรย์ที่เกิดขึ้น ยกมือไหว้เกจิอาจารย์ผู้ลี้ลับ มีเพียงแค่ธันน์เท่านั้นที่ไม่คิดจะไหว้ เพราะคนอย่างเขาไม่เคยจะยกมือไหว้ใครก่อน
"หวัดดีครับ" ธันน์ทักอย่างมีมารยาทที่สุดแล้ว
หมอผีวัยสี่สิบแค่นยิ้ม
"หยิ่งจริงนะมึง สมแล้วที่ท่านบอกว่ามึงนั้นหัวดื้อ"
"ท่าน?" นักธุรกิจหนุ่มทวนคำด้วยความแปลกใจ
หมอผีนั่งลงที่หน้าโต๊ะบูชา ตวัดสายตาไปยังรูปปั้นฤๅษีรูปงามตนหนึ่งซึ่งกำลังนั่งบนโขดหิน คอท่านคล้องด้วยเครื่องพิณวีณา (พิณอินเดีย) ซึ่งมีเจ็ดสาย
"พ่อปู่นารอด ท่านมาแจ้งกูก่อนแล้วว่ามึงจะมา แถมเชื่ออะไรยากน่าดู แต่ว่าไม่ยังไง มึงเป็นคนที่ถูกเลือกไว้ เห็นทีจะหนีชะตาไปไม่พ้น"
"หมายความว่าไง? ใครเลือก? ชะตาอะไร?"
"คำถามเยอะนะมึง แล้วสิ่งประหลาดที่เพื่อนมึงบอกว่ามึงเห็นมา มีอะไรบ้างล่ะ?"
"ก็มี...นาค...ครุฑ...แล้วก็...สิงโต"
หมอผีหันหลังไปยังรูปปั้นมนุษย์สิงโต
"สิงโตแบบนี้ใช่ไหม?"
"ใช่"
"เขาเรียกนรสิงห์ หัวเป็นสิงห์ตัวเป็นคน แล้วที่มึงเจอทั้งหมดก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่มีวาสนากับมึงทั้งนั้น"
"วาสนาอะไร?" ชายหนุ่มรีบถาม
"ก็แหวนที่มึงได้มา ไม่ว่าจะเปลี่ยนมือไปแค่ไหนยังไงมันก็กลับไปสู่เจ้าของเดิม อย่างนี้แหละที่เรียกว่าวาสนา"
หนุ่มนักธุรกิจลอบตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าพ่อหมอคนนี้รู้เรื่องแหวนได้อย่างไรทั้งที่ยังไม่ได้เล่า จากที่ไม่เชื่อก็เริ่มเชื่อในไสยศาสตร์ความลี้ลับ เกจิอาจารย์คนนี้คงเป็นของจริง
"ผมเป็นเจ้าของแหวนเหรอ?" ธันน์ถาม
"ถามกูไปก็เท่านั้น กูก็ไม่ได้รู้ละเอียดนักหรอก ยื่นหัวมา"
"ห๊ะ?"
"กูบอกให้ยื่นหัวมา"
ธันน์ยื่นศีรษะไปให้พ่อหมอทำพิธี มือหยาบอีกฝ่ายจิกศีรษะเขาจนเจ็บ ดึงจนเส้นผมจะหลุดออกมา ขณะที่พ่อหมอหลับตาเอ่ยคาถาร่ายอาคม
ศีรษะรู้สึกมึนงงไม่ต่างจากตอนสวมแหวน สายตาพร่าเลือนมองเห็นสิ่งใดก็ไม่ค่อยชัด ชายหนุ่มร้องลั่นอย่างหวาดผวา ตามด้วยเสียงสายฟ้าที่ฟาดลงมาทั้งที่ปราศจากเมฆฝน
โครม!
ประกายจากแสงอสนีกะพริบวาบเข้ามาในหน้าต่าง ทำเอาเขตต์และลุงชิตสะดุ้งแทบนั่งไม่ติด ทันใดได้ยินเสียงตึงคล้ายวัตถุหล่น ร่างธันน์ล้มลงนอนกองกับพื้น
"ไอ้ธันน์!" ใบหน้าเขตต์เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
"นาย!" ลุงชิดร้อง
เขตต์รีบถาม
"เกิดอะไรขึ้นครับ พ่อหมอ?"
สายตาของหมอผีวัยกลางคนหรี่ลงเล็กน้อย
"กูส่งมันไปแล้ว"
"ส่ง...ส่งไปไหน?" เขตต์ถามเสียงสั่น
"ส่งมันไปที่ที่มันเคยจากมา"
"แล้วธันน์ ธันน์ที่นอนอยู่นี่ล่ะ?"
"มีแต่ร่างไม่มีวิญญาณ"
"หา?" เขตต์อุทาน
พ่อหมอส่งสายตาเขม็งมายังหนุ่มผมน้ำตาล
"ถ้ากูไม่ทำแบบนี้ มันคงโดนทวงชีวิตจนตาย มีแต่ส่งมันไปแก้ปัญหา มันถึงมีโอกาสรอด"
"แล้วพ่อหมอส่งธันน์ไปที่ไหนกันแน่?"
พ่อหมอนิ่งเงียบไม่ได้ตอบ ท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดกดดันหนัก
แสงสว่างชอนไชตา กระตุ้นเปลือกตาให้ลืมขึ้นช้า ๆ ชายหนุ่มค่อย ๆ ปรับสายตากับแสงจ้า จากนั้นลุกขึ้นนั่งสะบัดศีรษะคลายความมึนงง
ทว่าเมื่อมองให้ดี พบว่าตนเองอยู่ในป่าซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายพันธุ์ ใบไม้หลายเฉดมากสีสัน ชมพู แดง ฟ้า เขียว เปล่งแสงสลับประชันกัน สะกดสายตาเขาราวต้องมนตร์
เมื่อรวมสติได้สักพัก เขาลุกขึ้นพรวดด้วยความตระหนก ไม่รู้ว่าตนเองมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เมื่อมองไปด้านข้างก็พบว่าอยู่ใกล้บึงน้ำใหญ่ น้ำใสส่องประกายระยิบยิ่งกว่าแสงดาวบนฟ้าพราว
ไม่นานก็ได้ยินเสียงตีลม เมื่อนกขนแดงสดตัวหนึ่งบินมายังริมบึงน้ำ จะงอยปากมันเป็นสีทองราวกับทำจากทองคำแท้ ชวนให้นึกถึงปากของครุฑตนนั้นที่เขาเจอบนภัตตาคารหรู
เจ้านกแดงดื่มน้ำที่ข้างบึง จากนั้นเงยคอเปล่งเสียงแหลม ทว่าน้ำเสียงกลับไพเราะใสกังวาน ทำนองคล้ายคลื่นเพลงมีจังหวะทั้งเร็วช้าสลับกัน
เสียงนั้นคล้ายมนตร์สะกด กล่อมชายหนุ่มผู้ตื่นตระหนกให้เฟ้อฝัน ราวกับตนเองเป็นเทวดานั่งอยู่กลางหมู่เมฆินทร์[1] สุขสำราญยากจะหาใครมีวาสนาเท่า
ตูม!
ทว่าเสียงน้ำกระเซ็นทำลายบรรยากาศ เมื่อช้างตัวสีฟ้าปีนขึ้นจากบึง นกแดงตกใจจึงบินหนี ขณะที่ช้างยักษ์ย่างเท้ามาใกล้หนุ่มนักธุรกิจ
"อะไรอีกวะเนี่ย?!"
ช้างที่มีผิวสีฟ้านับว่าแปลกประหลาดแล้ว แต่หางของมันยังเป็นปลาแทนที่จะเรียวยาวเหมือนแส้ ปลายหางปลาสะบัดเอาน้ำออก จากนั้นชูงวงร้องคำรามเสียงกึกก้อง
ตูม ตูม!
ไม่นานฝูงช้างซึ่งมีหางเป็นปลาก็โผล่ขึ้นจากบึงอีกหลายตัว ทำเอาธันน์ใจหายวาบก้าวเท้าถอย สายตาพวกมันจับจ้องมายังชายหนุ่ม เขารีบหันหลังวิ่งหนีทันที
"ช่วยด้วย!"
ไม่เคยคิดว่าในชีวิตจะต้องแผดร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็จนใจด้วยไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหนแน่ ไม่รู้ว่าจะพึ่งพาหรือเรียกหาใคร ยังถามในใจว่านี่เขาฝันไปหรือเสียสติ?
"กูส่งมันไปยังหิมพานต์ เพื่อให้มันได้พบกับผู้ที่ตามหามัน ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป"
คำตอบของพ่อหมอที่บอกกับเขตต์ซึ่งกำลังประคองร่างเพื่อนให้นอนด้วยท่าปกติ ทำเอาเขตต์ตะลึงอึ้ง
หนุ่มผมน้ำตาลไม่ทราบว่าจะเอ่ยอย่างไรกับเรื่องที่เหลือเชื่อ ทราบแต่ว่าวิญญาณเพื่อนเขาอยู่ในดินแดนอันลี้ลับซึ่งเต็มไปด้วยเรื่องเล่าจากนิทานและวรรณคดี...
----- จบตอน -----
เอาแล้ว ๆ ธันน์จะได้เจอกับอะไร บอกเลยตื่นเต้นมาก ๆ
[1] เมฆินทร์ - เมฆ


## บทที่ 2 นรสิงห์

นักธุรกิจหนุ่มวิ่งหนีอย่างไร้ทิศทาง อยากจะไปให้พ้นจากเรื่องบ้า ๆ ที่เกิดขึ้น เพียงแต่ตัวเองมาที่นี่ได้ยังไงก็ไม่รู้ ยิ่งไม่รู้ว่าจะออกจากป่าได้อย่างไร
"มีใครอยู่ไหม?! มีใครอยู่บ้าง?!"
ตะโกนถามอย่างสิ้นหวัง ได้ยินเสียงตอบรับเป็นเพียงเสียงลมพัดแผ่ว ใบไม้กรีดกันดังเบา ๆ แม้จะเต็มไปด้วยความร่มรื่น แต่จิตใจของชายหนุ่มกลับร้อนยิ่งกว่าถูกไฟเผา
วิ่งหาทางออกไปทั่ว สุดท้ายก็หลงหนักกว่าเดิม ธันน์ทรุดนั่งที่ใต้ต้นไม้อย่างท้อแท้ ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อราวน้ำตก
'กูมาที่นี่ได้ไงวะ?'
เฝ้าถามตัวเองในใจ พยายามทวนความทรงจำหวนนึก จำได้ว่าเขาไปให้คนที่เรียกว่า 'พ่อหมอ' ทำพิธี จากนั้นตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว
"ไม่น่าเลย..."
เจ็บใจที่หลงเชื่อพวกใช้ไสยเวท ทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตรายเสียเปล่า ๆ ยังสงสัยว่าที่เขาเห็นตอนนี้เป็นภาพมายาหรือเรื่องจริงก็ไม่รู้ หากกำลังฝันก็ขอให้ตื่นจากฝันบ้า ๆ นี่เสียที
แต่รอแล้วรอเล่าทุกอย่างก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่มีการตื่นหรือเกิดปาฏิหาริย์ใดทั้งสิ้น ที่สำคัญ แหวนอาถรรพ์ที่ตนเองได้มายังสวมอยู่ที่นิ้วชี้ขวา หรือว่าที่พ่อหมอบอกว่ามันเป็นของเขาคือเรื่องจริง
แสงอาทิตย์อัสดงพ้นขอบฟ้า ราตรีแห่งหิมพานต์แดนพนาเข้ามาเยือน ดวงจันทร์แม้ฉายแสงสุกสกาว แต่ยังไม่งามเท่าแสงรัศมีที่ฉายลงมาจากยอดเขาพระสุเมรุ[1]ซึ่งสูงเสียดฟ้าไม่เห็นยอด ส่องประกายเป็นสีสันต่าง ๆ สาดทั่วผืนพนา เพิ่มความงามยามราตรีของแดนสัตว์วิเศษ
แต่ธันน์ไม่มีอารมณ์จะใส่ใจต่อความงดงามของป่าลี้ลับ เนื่องจากท้องร้องประท้วงต้องการอาหาร ชายหนุ่มไม่มีทางเลือก พยายามนึกถึงเส้นทางที่วิ่งมา อย่างน้อยกลับไปดื่มน้ำในบึงประทังหิวก็ยังดี
จึงลุกขึ้นจากใต้ต้นไม้ใหญ่ มองหารอยเท้าของตนเองที่ทิ้งไว้ แม้จะเป็นค่ำมืดยามราตรี ยังดีที่แสงรัศมีจากเขาพระสุเมรุส่องลงมาพอให้เห็นทาง
เดินไปสักพักก็ได้ยินเสียงคำรามทุ้มต่ำ ธันน์หยุดชะงักหันมองรอบตัว แต่ก็ไม่พบอะไร
เสียงนั้นเข้ามาใกล้ หนุ่มนักธุรกิจเริ่มใจคอไม่ดี ขณะที่จะหันหลังก้าวเท้าหนี พลันมีเงายักษ์กระโจนออกมาจากหลังต้นไม้
"เฮ้ย!"
สิงห์ตัวใหญ่เท่าโค ผิวสีเหลืองเหมือนไม้ใบแห้ง สายตาดุร้ายอำมหิต โถมใส่เขาราวกับพายุกระโชก
ธันน์เห็นว่าหนีไม่ทันแน่ จึงย่อตัวกลิ้งกายหลบตามสัญชาตญาณ เมื่อเท้าทั้งสี่ของสิงห์เหลืองสัมผัสพื้น มันก็หันหาธันน์อย่างว่องไว
"ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"
ชายหนุ่มร้องสุดเสียง ประคองกายลุกขึ้นรีบวิ่งหนี ทว่าสิงห์ยักษ์คำรามเสียงดุดัน เท้าทั้งสี่สะกิดผิวดิน พุ่งหาเหยื่ออย่างแม่นยำ
ธันน์รู้ตัวดีว่าหนีไม่พ้นแน่ จึงหันกายไปสู้ แต่ยังไม่ทันได้สวนกลับ ขาหน้าของสิงห์เหลืองก็กดหน้าอกเขาล้มลง แผ่นหลังกระแทกพื้นอย่างรุนแรง
"โอ๊ย!"
น้ำหนักสัตว์ป่าตัวนี้ช่างมากเหลือเกิน แม้จะดิ้นสุดแรงก็ไม่อาจสลัดพ้น สิงห์เหลืองคำรามแยกเขี้ยวขู่  มองเหยื่อซึ่งอยู่ใต้อุ้งเท้าด้วยความพึงพอใจ ปากกัดลงที่คออีกฝ่าย หมายปลิดชีพให้สิ้นฤทธิ์
ด้วยความต้องการเอาชีวิตรอด ธันน์จึงยกหมัดขวาต่อยหน้ามัน แต่หมัดยังไม่ทันสัมผัสถูกตัว เพชรจากแหวนนพเก้าก็เปล่งแสงเป็นสีสันต่าง ๆ ถึงเก้าสีในเวลาเดียวกัน สาดแสงสว่างจ้าทั่วหิมพานต์ในเวลาอึดใจ
แผ่นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย ท้องฟ้าร้องครืนครัน เสียงนกกาแตกตื่นบินหนีจากรังที่อาศัย สัตว์ป่าบริเวณนั้นร้องระงมเสียงสับสน บ้างวิ่งหนี บ้างมุดเข้าไปในรังอย่างหวาดกลัว
สิงห์เหลืองตกใจรีบกระโดดถอย ธันน์เองก็ตกใจไม่แพ้กัน เขามองแหวนในมือด้วยความอัศจรรย์ มันช่วยให้เขารอดชีวิตอย่างปาฏิหาริย์
แหวน...แหวนนี้...
เหมือนกับคุ้นเคยมาเนิ่นนาน เหมือนเขาเคยใช้พลังของมันมาแล้ว
สิงห์เหลืองยังมองธันน์ด้วยสายตาที่กล้า ๆ กลัว ๆ ไม่แน่ใจว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายทำอะไร แม้จะรู้สึกหวาดกลัวคิดหนี แต่ก็เสียดายเหยื่อที่ไร้เรี่ยวแรง
"ไป ไปซะ!"
ธันน์ตวาด เจ้าสิงห์ก้าวเท้าถอยสองก้าว ชายหนุ่มพยายามโบกมือข้างที่มีแหวนเพื่อข่มขู่
"ไป กูบอกให้ไปไง!"
สิงห์เหลืองหยุดท่าทีดุร้าย แต่มันพลันเงยคอคำรามเสียงกังวาน นักธุรกิจหนุ่มสงสัยมากว่ามันทำอะไร
ไม่นานก็ได้คำตอบ เมื่อได้ยินเสียงคำรามตอบรับดังมา ธันน์ฉุกคิดได้ถึงอะไรบางอย่าง
"แย่...แย่แล้ว!"
หน้าซีดเผือดเหมือนซากศพ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว สิงห์เหลืองตัวใหญ่เท่าโคเต็มวัยอีกสามตัวมาสมทบ หนุ่มวัยยี่สิบห้าไม่ต้องคิดมากหันหลังวิ่งเตลิด
พวกสิงห์มีฝีเท้าเร็วยิ่งกว่า กระจายกำลังล้อมธันน์จากสี่ทิศอย่างรวดเร็ว ใช้แผนล่าเหยื่อของฝูง ไม่เหลือที่ให้เขาหนีได้อีก
สิงห์ตัวหนึ่งคำรามส่งสัญญาณ พวกมันกระโจนเข้าหาเหยื่อพร้อมกัน ธันน์รีบยกมือป้องศีรษะ ภาวนาให้แหวนสำแดงปาฏิหาริย์อีกครั้ง
แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
ขณะที่สิงห์ทั้งสี่เข้ามาถึงตัวเขา พลันมีเงาสีทองพุ่งวาบออกจากดงไม้ เงานั้นเหวี่ยงหมัดด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองทัน ต่อยสิงห์สี่ตัวกระเด็นไปคนละทิศทาง
อีกครั้งแล้วที่หนุ่มนักธุรกิจรอดชีวิต ขณะที่จะเอ่ยขอบคุณผู้ช่วยเหลือกลับต้องอุทานด้วยความตกใจ
เพราะที่ธันน์เห็น คือบุรุษผู้มีผิวกายสีทอง ตัวสูงใหญ่กว่าเขาเกือบครึ่งเท่า มีแขนมากถึงสี่แขน ที่สำคัญมีใบหน้าเป็นสิงโต หางยาวกวัดแกว่งไปมา
"นรสิงห์!"
เอ่ยเรียกเสียงดัง ก้าวเท้าถอยด้วยความกลัว นรสิงห์ตนนี้เหมือนกับที่เขาเคยเห็นที่หน้าห้องไม่ผิดเพี้ยน
นรสิงห์จ้องหน้าธันน์ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"เจ้า...นวเรศ"
"ห๊ะ?"
ยังไม่ทันหายสงสัยก็ได้ยินเสียงลมพัด สิงห์สี่ตัวกระโจนเข้ามาพร้อมกัน ธันน์ร้อง
"ระวัง!"
นรสิงห์ผู้มีกายทองหันขวับ อ้าปากเผยเขี้ยวแหลมส่องประกายเป็นแสงเพชร เปล่งคลื่นเสียงดังกัมปนาท แม้แต่ฟ้าร้องคำรามก็ยังไม่ดังเท่า ธันน์รู้สึกเจ็บแก้วหูราวกับเยื่อจะฉีก รีบยกมืออุดหูทันที
คลื่นเสียงซัดสิงห์เหลืองทั้งสี่ปลิวว่อนดุจกระดาษบาง ร่างพวกมันกลิ้งทอดกับพื้น พากันลุกขึ้นวิ่งหนีสภาพไม่ต่างจากสุนัขพ่ายศึก
หัวใจธันน์เต้นแรงจนไม่รู้ว่าจะแรงกว่านี้ได้อย่างไร เรื่องที่เจอทำให้เขาแทบเสียสติ
"เจ้ามาจนได้"
นรสิงห์กางกรงเล็บคว้าคอธันน์และยกร่างเขาลอยขึ้น ธันน์อึดอัดแทบหายใจไม่ออก
"ปล่อย...ปล่อยนะ..."
พยายามเค้นเสียงสั่ง และระดมหมัดต่อยใส่หน้าอกอีกฝ่ายซึ่งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กหนา นรสิงห์ไม่รู้สึกรู้สา เอ่ยเสียงเย็นชา
"เจ้ากล้าดียังไงถึงกลับมาที่นี่"
"ฉันไม่ใช่นวเรศอะไรของนาย ปล่อยนะเว้ย ปล่อย"
"นาย?" มนุษย์สิงโตทวนคำ ไม่ค่อยเข้าใจภาษานัก
"ฉันบอกว่าฉันไม่ใช่นวเรศ นายจำคนผิดแล้ว"
นรสิงห์ไม่เข้าใจคำว่า 'ฉัน' กับ 'นาย' เท่าใดนัก แต่มันพอจะจับใจความได้จากคำอื่น
"ข้าไม่ได้จำผิด"
กรงเล็บอันแข็งแกร่งบีบแรงขึ้น ธันน์แทบหายใจไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงค่อกแค่กในลำคอ
หากเพิ่มกำลังอีกนิด ธันน์คงต้องตายใต้เงื้อมมือมัน แต่เมื่อเห็นสีหน้าอันเจ็บปวดของอีกฝ่าย มนุษย์เศียรสิงโตกลับทำไม่ลง
ตุบ!
ร่างถูกทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี นรสิงห์มองธันน์ซึ่งกำลังหอบหายใจด้วยแววตาราบเรียบดุจกระจก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ทว่าสายตามันเหลือบเห็นแหวนเพชรที่อยู่ในมืออีกฝ่าย พลันอุทานเบา ๆ
"เพชรนพเก้า"
ธันน์สงสัย
"แกก็รู้จักเหรอ?"
ขณะที่นรสิงห์จะตอบ พลันเกิดลมกระโชกแรงพัดมา ไม่ต่างจากบรรยากาศก่อนฝนตกพายุเข้า เศษดินเศษหญ้าปลิวกระจาย แผงคอมนุษย์สิงโตพลิ้วไสว
คิ้วทองของนรสิงห์ขมวดเข้าหากัน มือหยาบคว้าเอวธันน์มาแนบตัว
"ทำอะไร?! ปล่อยกูนะ!" ธันน์ร้อง
"มันมาแล้ว" นรสิงห์พึมพำ
เท้าทั้งสองถีบพุ่งไปเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว ด้วยความไวปานจักรผัน ทิ้งต้นไม้ต้นแล้วต้นเล่าไว้ด้านหลัง พาหนุ่มวัยยี่สิบห้าไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง
ตุบ!
ร่างธันน์ถูกโยนลงพื้นอีกครั้ง คราวนี้พื้นถ้ำเป็นหินจึงเจ็บปวดไม่น้อย
"ทำไมต้องโยนด้วยวะ วางลงดี ๆ ไม่ได้หรือไง!"
"เจ้าอ่อนแอลง"
พูดเหมือนกับรู้จักเขามาก่อน แต่ธันน์มั่นใจว่าไม่รู้จักนรสิงห์ตนนี้แน่ แต่เมื่อได้ยินคำดูถูก เขาก็มีโทสะไม่ยอมแพ้
"ฉันไม่ได้อ่อนแอ แต่ใครมันจะไปสู้กับไอ้ตัวอย่างนั้นได้วะ"
มนุษย์ครึ่งสิงโตแค่นเสียง
"นี่น่ะรึมิอ่อนแอ แค่บัณฑุราชสีห์[2]ยังสู้มิได้ ฤทธิ์เจ้าด้อยลงไปมาก"
"ก็ฉันเป็นคน ไม่ใช่...ไม่ใช่สิงโตอย่างแก แล้วก็ไม่ใช่นวเรศอะไรนั่นด้วย"
"เจ้าน่ะหรือมิใช่ มิว่าจักเป็นใบหน้าหรือนัยน์ตาก็ยังคงเดิมมิผิดเพี้ยน"
"แกจำคนผิด"
นรสิงห์โค้งร่างสูงใหญ่ลงมา ใช้ปลายจมูกสูดดมผิวกายจากชายหนุ่ม
"มิผิดดอก กลิ่นกายเจ้ายังคงเดิมเฉกเช่นกัน"
เป็นหมาหรือไง?...ธันน์คิดใจในแต่ไม่กล้าพูด หากเขาขืนทำซ่าปากพล่อย มีหวังถูกฆ่าแน่
"แล้ว...นวเรศที่แกว่า เขาเป็นใคร?"
นรสิงห์ไม่ตอบ แต่จ้องหน้าธันน์ด้วยสายตาแปลกประหลาด ตัวธันน์เองก็อธิบายไม่ถูกว่ามันคือความรู้สึกอะไร
"เจ้าจำมิได้จริง ๆ ?"
หนุ่มคิ้วคมส่ายหน้า "ไม่สักนิด"
เมื่อดูการแต่งกาย นรสิงห์พบว่าอีกฝ่ายแต่งกายแปลกไป เสื้อนอกแขนยาวสีดำสวมทับเสื้อด้านในสีขาว กางเกงสีดำเนื้อผ้าประหลาด รองเท้าหุ้มซึ่งไม่เคยเห็นจากแห่งไหน รวมทั้งคำเรียกและภาษาพูดที่เปลี่ยนไป ทำให้นรสิงห์ฉุกคิดได้
"เจ้าเกิดในมนุษย์ภพแล้ว"
"อะไรนะ?" ธันน์เลิกคิ้วด้วยความสงสัย
ทว่านรสิงห์กลับเอียงคอเหมือนเงี่ยหูฟังอะไรบางอย่าง สักพักจึงเอ่ย
"เสียงลมเงียบสงบ มันไปแล้ว"
"ใครไป?"
"ไชยสรวง (ผู้มีชัยเหนือสวรรค์) ครุฑที่ตามล่าเจ้า"
"ครุฑ!"
นรสิงห์พยักหน้า
"แม้เจ้าจักไปเกิดในมนุษย์ภพ แต่มันก็สาบานเอาไว้ หากไม่ได้ตัวเจ้า มันจักมิเลิกจองล้างจองผลาญแน่"
ภายในจิตใจชายหนุ่มหนักอึ้งด้วยความกังวล นี่เขาไปทำอะไรไว้กันแน่?
----- จบตอน -----
ปริศนามาเต็ม ไม่รู้ว่านายเอกตัวแสบเราไปทำอะไรไว้ แต่บอกเลยว่าแสบสุด ๆ ใครชอบส่งกำลังใจให้ด้วยเน้อ สงสัยหรืออ่านแล้วงงก็บอกกันมาได้นะ ติชมกันเต็มที่เลย
[1] เขาพระสุเมรุ - ภูเขาซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าเทวดาและถือว่าเป็นสวรรค์ด้วย
[2] บัณฑุราชสีห์ (บัน-ดุ-ราช-ชะ-สี) หนึ่งในสี่สิงห์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งป่าหิมพานต์ มีผิวเหลืองลายพาดกลอน ตัวใหญ่เหมือนวัว ล่าเนื้อเป็นอาหาร


## บทที่ 4 อยู่กับนรสิงห์

เช้าวันต่อมา นรสิงห์ก็ลุกขึ้นไปหาอาหารที่ลำธาร แต่ธันน์พลันตื่นขึ้น
"เฮ้ ฉันไปด้วย"
เจ้าแห่งสิงห์ขมวดคิ้วทอง ชะงักกายเล็กน้อย มิคุ้นกับคำประหลาดของอีกฝ่าย
"ฉันเบื่ออะ ฉันไปด้วยสิ"
"ไม่ได้"
หางคิ้วธันน์เลิกขึ้น
"ทำไมล่ะ จะให้ฉันอยู่แต่ในนี้ทั้งวันหรือไง"
"อย่าได้ประมาทในฤทธา[1]ของไชยสรวง หากเจ้าก้าวออกนอกถ้ำแม้แต่ก้าวเดียว มันจักพบเห็นทันที"
"รึ...รึอะไรนะ?"
"ฤทธา" เจ้าแห่งสิงห์ย้ำ
"แปลว่าอะไร?"
นรสิงห์รู้สึกรำคาญ แต่ยังอดทนอธิบาย
"หมายถึงอำนาจมนตรา ไชยสรวงเป็นท้าวแห่งวงศ์ครุฑ มีอำนาจเหนือนภา เป็นราชาเจ้าเวหา ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ใต้ท้องนภา ก็มิอาจพ้นสายตาแห่งพญาครุฑ"
คำอธิบายเช่นนี้ทำเอาธันน์ทำหน้างงไม่น้อย
"เท้าแห่งวงศ์ครุฑ...นายหมายถึงเท้านี้เหรอ?"
เอานิ้วชี้เท้าตนเองซึ่งสวมรองเท้าผ้าใบเนื้อดีสีดำ
"เหลวไหล ท้าวที่ข้าว่าหมายถึงราชา หาใช่เท้าซึ่งเป็นกายไม่"
ธันน์เพิ่งเข้าใจ ที่จริงวัยเรียนมัธยมเขาเคยได้ยินคำว่า 'ท้าว' เช่นกัน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าแปลว่าอะไร
"รู้งี้น่าจะตั้งใจเรียนภาษาไทย"
นักธุรกิจหนุ่มบ่น นรสิงห์คร้านจะสนใจอีกฝ่าย ก้าวเท้าออกนอกถ้ำ โดยธันน์ก็ตามไปด้วย มันหันขวับทันที
"ข้าสั่งว่าห้ามออกไปก็คือห้าม เจรจามิรู้ความรึอย่างไร? อย่าให้ข้าต้องมีโทสะ ลงมือฉีกกระชากเนื้อหนังเจ้าเป็นชิ้น ๆ"
ธันน์เองก็ไม่ใช่คนยอมคน
"ก็ฉันมีขา จะเดินไปไหนก็ได้ แกไม่ใช่พ่อแม่ฉัน ไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันด้วยซ้ำ"
นรสิงห์แค่นเสียง
"ถึงข้าจักมิได้เป็นบิดามารดาเจ้า แต่ก็มีสิทธิ์ในตัวเจ้าทุกประการ"
"บ้าเหรอไง?! แกเป็นอะไรกับฉัน ถึงมามีสิทธิ์ในตัวฉัน"
บุรุษผู้มีเศียรเป็นสิงห์ตะเบ็งเสียงกลับ
"ข้าเป็น…!"
จากนั้นก็เงียบอย่างกะทันหัน ธันน์มองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ รู้แต่ว่าสายตาอีกฝ่ายค่อนข้างจะเปลี่ยนไป จากดุร้ายเป็นหม่นหมองลง
"นายเป็นอะไรกับฉัน?"
"ช่างเถอะ"
โครม!
หมัดอันแข็งแกร่งกระแทกใส่ผนังถ้ำจนจมลึก เศษศิลาร่วงพรู ทำเอาธันน์ใจหายวาบรีบก้าวเท้าถอย
"เป็นอะไรขึ้นมาอีกเนี่ย"
"หากเจ้ายังดื้อด้านมิเชื่อฟัง จงระวังว่าจักเป็นเยี่ยงผนังนี้"
น้ำเสียงทรงอำนาจดั่งกษัตรา สะกดชายหนุ่มไม่กล้าขัดขืน สีหราชาทะยานออกจากถ้ำด้วยความไวดุวายุ เพียงพริบตาก็หายลับไป
แม้ธันน์จะอยากออกจากถ้ำ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าออกไปแล้วจะต้องไปที่ไหนต่อ ได้แต่ทรุดนั่งด้วยความขุ่นเคือง
"ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้บ้าหัวสิงโต รู้จักแต่ใช้กำลัง คิดว่ากูกลัวหรือไง"
เขานึกถึงตัวเองขึ้นมา ก่อนหน้าเขาก็ชอบใช้กำลังไม่ต่างกัน เพียงแต่ให้ลูกน้องเป็นคนจัดการพวกที่คิดหือ ส่วนตัวเขามองดูด้วยความยินดี
รอคอยอยู่พักใหญ่ นรสิงห์ก็นำปลามาให้อีก แต่คราวนี้เป็นปลาเกล็ดสีรุ้ง แวววาวไม่ต่างจากสายรุ้งซึ่งฟาดแผ่นฟ้า
"โห"
แม้แต่ธันน์ยังอุทานด้วยความชื่นชม ปลาสวยขนาดนี้หากเอาไปขายที่ภพมนุษย์ คงได้ราคาหลายหมื่นหรือเป็นแสนแน่
"รีบกิน"
"จุดไฟให้ฉันหน่อย"
"ช่างอ่อนแอนัก"
กล่าวจบนรสิงห์ก็นำหินมาจุดไฟกับกองฟืนที่เหลือใช้เมื่อวาน หลังจากนั้นก็ไปนั่งเฝ้าหน้าถ้ำโดยไม่พูดอะไร
รสชาติของปลาเกล็ดรุ้งไม่เลวทีเดียว ทั้งหวาน เค็ม เปรี้ยวผสมกัน เขาไม่เคยกินปลาที่มีรสชาติยอดเยี่ยมขนาดนี้ ถึงกับกินหมดจนเหลือแต่ก้าง
เมื่อกินเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินไปหาเจ้าตัวโต
"นายจะให้ฉันอยู่ที่นี่ถึงเมื่อไร?"
สายตาของมนุษย์เศียรสิงโตเอาแต่จดจ้องอยู่เบื้องหน้า หาได้หันมามองเขา
"ข้ามิแจ้ง อยู่ไปเรื่อย ๆ"
"ไม่ได้ ฉันมีงานต้องทำ ไม่มีเวลาเอ้อระเหยอยู่ในป่านี้หรอก"
"งาน?"
"ใช่ ธุรกิจปล่อยสินเชื่อของฉัน รู้ไหมว่ามีคนติดหนี้ฉันอยู่เท่าไร หากฉันไม่อยู่จะเกิดความปั่นป่วนในบริษัทแค่ไหน มนุษย์ถ้ำอย่างนายคาดไม่ถึงแน่"
"ข้ามิเข้าใจวาจาเจ้านัก แต่จงหุบปากแลอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว"
"นายช่วยพาฉันออกไปเถอะ ฉันยอมเป็นวิญญาณเร่ร่อน ดีกว่าต้องติดอยู่ในถ้ำตลอดชีวิต" น้ำเสียงธันน์อ่อนลง หากไม่มีคนนำทาง เขาคงไปไหนไม่รอด
เสียงของสีหราชาเข้มขึ้น
"หากข้ามิอนุญาต เจ้าอย่าได้หมายออกไปจากถ้ำนี้"
"แกไม่มีสิทธิ์ขังฉัน!" ธันน์อารมณ์เสียขึ้นมา
สีหราชาหันหน้าทันที
"อสรพิษร้ายอย่างเจ้ายังจักมีสิทธิ์เอ่ยวาจาต่อรองอีกหรือ ที่ข้ายังอดทนมิสังหารเจ้าก็ถือว่าบุญหนักหนาแล้ว"
"ฉันไปทำอะไรให้แกกับไอ้ครุฑนั่นโกรธแค้นกันแน่?"
ม่านตาของนรสิงห์หรี่ลง เต็มไปด้วยความเดือดดาลคั่งแค้น
"นวเรศ สิ่งที่เจ้าทำมันหนักหนานัก ถึงเล่าไปเจ้าก็คงมิสำนึกตน ด้วยเจ้ายังคงอ้างเช่นเดิมว่าเป็นเรื่องของชาติภพก่อน ถึงแม้ตัวเจ้าจักเกิดใหม่แล้ว แต่กรรมก็ยังหาได้สิ้นสุดไม่"
"ก็เล่ามาซี่!"
ร่างโตลุกขึ้น ด้วยส่วนสูงที่เหนือกว่าธันน์เกือบครึ่งตัว ทำให้ชายหนุ่มอดย่นย่อไม่ได้
"เพชรนพเก้าที่เจ้าสร้าง ทำมาจากมณีที่หายากเก้าชนิด เจ้าหลอกให้ผู้คนค้นหามันเพื่อนำมณีทั้งเก้ามามอบให้เจ้า โดยบอกว่าจักแบ่งปันอำนาจแห่งมณีให้โดยเท่าเทียม แต่เมื่อถึงเพลา เจ้ากลับยึดมณีนพเก้าเป็นของตนเองเพียงผู้เดียว ทรยศผู้ที่ไว้วางใจเจ้าทั้งหมด!"
ธันน์อดมองแหวนในมือไม่ได้  ตัวเขาในชาติที่แล้วทำอะไรที่หนักหนาไว้ขนาดนั้นเลยเหรอ
"ไชยสรวงถึงอาฆาตตั้งสัตย์สาบาน ว่าจักจองล้างจองผลาญเจ้าถึงที่สุด ส่วนข้านั้น..."
"นายทำไม?"
"ช่างเถิด ถึงเพลาที่เจ้าจักต้องรับกรรมแล้ว"
กล่าวจบนรสิงห์ก็นั่งลงพิงผนังถ้ำเช่นเดิม ธันน์ยังไม่หายสงสัย
"ถ้านายเกลียดฉันถึงขนาดนี้ แล้วนายช่วยฉันไว้ทำไม?"
"เพราะว่าเจ้าเคยตั้งสัตยวาจา ว่าจักมอบชีวิตให้ข้าเพียงผู้เดียว ดังนั้น ข้าจึงเป็นผู้เดียวที่มีสิทธิ์สังหารเจ้า หรือจักทำอย่างไรกับเจ้าก็ได้!"
ชายหนุ่มอดขมวดคิ้วเข้มไม่ได้
"แล้วทำไมนายไม่ฆ่าฉันซะล่ะ"
"เพราะว่าข้าต้องการทรมานเจ้าอย่างไรเล่า นวเรศ ให้เจ้าต้องทรมานอยู่ในถ้ำนี้เช่นเดียวกับที่ข้าต้องทนอยู่มาหลายพันปี"
นานขนาดนั้นเลย...ธันน์คิดในใจ แม้จะไม่ชอบท่าทีแข็งกร้าวของอีกฝ่าย แต่ก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนเงาที่อยู่อย่างเดียวดาย
ธันน์ถอดแหวนออก ยื่นไปที่หน้านรสิงห์
"นายอยากได้ใช่ไหม? เอาไปสิ ถือว่าฉันทำตามสัญญาละกัน เอาไปเลย ขออย่างเดียว พาฉันออกไปจากที่นี่"
"ดูถูกข้าเกินไปแล้ว นวเรศ ข้ามิใช่ไชยสรวง ที่ต้องการแหวนแห่งฤทธานั่น"
กล่าวจบก็หลับตา ราวกับฤๅษีเข้าสู่การบำเพ็ญตบะ ไม่ว่าธันน์จะชวนพูดคุยเท่าไร อีกฝ่ายก็ไม่สนใจที่จะตอบเลย
สุดท้ายธันน์ก็ได้แต่นั่งจับเจ่าอยู่ในถ้ำ ไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดทั้งวัน
ผ่านพ้นไปสองวัน นรสิงห์ยังคงกระทำเช่นเดิม เช้าหาอาหารและตักน้ำใสใบบัวมาให้ดื่ม จากนั้นก็นั่งเฝ้าหน้าถ้ำราวกับพัศดีคุมนักโทษ ซึ่งสร้างความอึดอัดให้กับธันน์มาก เขารู้ว่าอีกฝ่ายจงใจทรมานเขา เพราะกรรมจากชาติภพก่อนที่ก่อไว้
'ทำไมกูต้องยอมด้วย กูจะไปรู้ได้ยังไงว่าชาติก่อนกูทำอะไร'
ถึงแม้จะไม่ยอม ก็ยังรู้ตัวว่าไม่สามารถชนะมนุษย์ผู้มีศีรษะเป็นสิงโต แต่หากฝืนอยู่ด้วยกันนานเข้า แล้วเกิดอีกฝ่ายมีโทสะขึ้นมา บ้าคลั่งลงมือสังหารเขา ก็คงได้แต่รอความตายสถานเดียว
'เราต้องออกไปจากที่นี่...'
สมองครุ่นคิดหาอุบาย แต่ไม่แสดงท่าทีผิดปกติ หลังจากที่นรสิงห์นำอาหารมาให้ เขาก็กินตามเคย จากนั้นก็เข้าไปนั่งอยู่ในถ้ำส่วนลึกเพียงคนเดียว
ยามรุ่งอรุณส่องแสง มนุษย์ครึ่งสิงโตยังคงทำเช่นเดิม ออกไปหาอาหารที่ลำธาร ขณะเดียวกันธันน์ซึ่งแสร้งหลับพลันตื่นขึ้น
เขารออยู่สักพัก เมื่อแน่ใจว่าสีหราชาคงไม่ย้อนกลับมา รีบวิ่งออกจากถ้ำ ไปยังทิศตรงกันข้ามกับที่อีกฝ่ายอยู่
แม้จะอับจนสิ้นหนทาง แต่ก็ยังดีกว่าคุดคู้อยู่ในถ้ำจนตาย สองขาวิ่งห้อไม่สนใจความเหน็ดเหนื่อย จนทิ้งห่างจากถ้ำพอสมควร
ร่างสูงเหนื่อยมาก หอบหายใจอย่างรุนแรง แต่ยังฝืนวิ่งต่อ กลัวว่าอีกฝ่ายจะตามมาทัน
ผ่านอีกนับชั่วโมง วิ่งผ่านต้นไม้แล้วต้นเล่า บรรยากาศในป่ายังคงร่มรื่น แต่ธันน์กลับร้อนจนหายใจแทบไม่ทัน
'พอ...พอก่อน...'
เขานั่งลงที่ใต้ต้นไม้ ยกมือขึ้นมาพัดใบหน้าตัวเอง รู้สึกกระหายน้ำพอสมควร แต่ไม่รู้ว่าจะหาแหล่งน้ำได้ยังไง
เมื่อกวาดตามองหา พบว่าต้นไม้ในป่าหิมพานต์แม้จะมีสีสันหลากหลาย บ้างใบสีเขียว บ้างใบสีฟ้า มีแม้กระทั่งใบสีชมพู แต่ต้นที่มีใบสีเขียว กลับมีผลไม้ที่คุ้นตาอยู่
"มะม่วง"
ไม่คิดว่าในป่าประหลาดจะมีมะม่วง เขาไม่รอช้า ปีนขึ้นต้นไม้เพื่อเด็ดผลมะม่วง
ตุบ!
ด้วยความที่ไม่ชำนาญ จึงหล่นลงมาหลังกระแทก ยังดีว่าปีนยังไม่สูง แผ่นหลังจึงเจ็บปวดเล็กน้อย
ธันน์ไม่สนใจความเจ็บ พยายามปีนต้นมะม่วงให้ได้ ใช้เวลาพักใหญ่ก็ปีนสู่ยอดไม้สำเร็จ
ค่อย ๆ เขยิบตัวไปตามกิ่งไม้อย่างระมัดระวัง เด็ดผลมะม่วงจากปลายกิ่ง เมื่อเด็ดได้แล้ว จึงรีบกัดด้วยความกระหาย
ทว่าพลันมีเงาสีน้ำตาลบินเข้ามา คว้ามะม่วงจากมือเขา ธันน์เห็นก็ตกใจ
"ลิงอะไรวะเนี่ย!"
ลิงตัวสีน้ำตาล สูงประมาณหนึ่งเมตร แม้หน้าตามันจะเหมือนลิงทั่วไป แต่ด้านหลังมันกลับมีปีกเหมือนนก
วานรชนิดนี้คือ 'กบิลปักษา[2]' มีตัวเป็นลิงแผ่นหลังติดปีกอย่างวิหค มักบินข้ามไปมาระหว่างต้นไม้ เพื่อหาผลไม้กิน
มันเห็นธันน์หยิบผลไม้ในถิ่นมัน ด้วยความหวงอาหารจึงไม่ยินยอม ไม่เพียงมีกบิลปักษาแค่ตัวเดียว แต่ยังมีอีกสี่ห้าตัวทยอยบินมา
"เฮ้ย!"
กบิลปักษาตัวหนึ่งแย่งมะม่วงจากมือธันน์สำเร็จ อีกสี่ตัวซึ่งบินมาถึงตวัดกรงเล็บทำร้ายเขา ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบ ต่อยหมัดสวนกลับสู้สุดชีวิต
หมัดหนัก ๆ ต่อยลิงตัวหนึ่งจนหน้าหัน ขณะที่จะจู่โจมต่อ กบิลปักษาตัวหนึ่งบินมาจากด้านข้าง ชนเขาร่วงลงจากกิ่งไม้!
ร่างตกลงจากยอดไม้สูง ธันน์ร้องลั่นเสียงดัง หากร่างกระแทกพื้น มีหวังได้กระดูกหักแน่
"ช่วยด้วย!"
เหมือนกับได้ยินคำร้องขอ สายลมแผ่วพัดมา ชะลอร่างเขาตกลงพื้นอย่างช้า ๆแม้แต่ธันน์ยังอัศจรรย์ใจ
"อะไรอีกเนี่ย"
ฝูงกบิลปักษายังไม่ยอม พวกมันโฉบลงมาทำร้ายธันน์ต่อ ขณะที่ชายหนุ่มยังไม่หายตะลึง พวกมันก็มาถึงแล้ว
ทว่าทันใดลมรุนแรงกระโชกมา กิ่งไม้ใบไม้บริเวณนั้นล้วนสั่นไหว เศษดินเศษหญ้าปลิวว่อน ธันน์รู้สึกถึงบรรยากาศอันคุ้นเคยนี้
ฝูงกบิลปักษามีสีหน้าหวาดกลัว ร้องเจี๊ยกเจี๊ยกแตกฝูงบินหนีไปคนละทิศละทาง แม้แต่มะม่วงที่ที่มันแย่งจากธันน์ ยังโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี
นักธุรกิจหนุ่มลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังไม่หายมึนงง ขณะที่สายลมพัดแรงยิ่งขึ้น แม้เป็นยามกลางวันแสงตะวันส่องจ้า ทว่าธันน์กลับรู้สึกหนาวเหน็บถึงภายใน
"หรือ...หรือว่า...."
"น่าสมเพช"
เสียงเย็นชาเอ่ยขึ้น ไม่ทราบว่าดังมาจากทิศทางใด แต่น้ำเสียงคล้ายดังมาจากทั้งแปดทิศ มีอำนาจทรงฤทธิ์ไพศาล
พญาครุฑ!
สันหลังถึงกับเย็นวาบ ดูเหมือนความตายจะอยู่ไม่ไกล...
----- จบตอน -----
[1] ฤทธา (รึ-ทา) – หมายถึงอำนาจศักดิ์สิทธิ์ , อิทธิฤทธิ์
[2] กบิลปักษา (กะ-บิน-ปัก-ษา-) – กบิลแปลว่าลิง , ปักษาแปลว่านก , เป็นชื่อเรียกของลิงชนิดหนึ่งในหิมพานต์ ที่มีปีกเป็นนกบินไปมาเพื่อหาอาหาร


##           บทที่ 5 ไชยสรวงพญาครุฑ

ลมพายุโหมรุนแรงพัดธันน์จนเกือบปลิว หัวใจเขาเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ราวกับจะระเบิดออกมาเสียให้ได้
เขามองซ้ายขวาก็ไม่อาจเห็นเจ้าของเสียงซึ่งเหยียดหยาม สัญชาตญาณเตือนให้เขารับรู้ถึงอันตราย หันหลังวิ่งหนีโดยไม่ต้องคิด
"หนีรึ? มิว่าจักหนีอีกกี่ชาติภพ จักเกิดเป็นมนุษย์หรือเดรัจฉาน เจ้าก็มิอาจพ้นเงื้อมือข้าผู้เป็นองค์พญาแห่งปักษา"
เขาวิ่งสุดกำลัง แต่ยิ่งวิ่งยิ่งเจอกระแสลมตีใส่ ธันน์รีบเปลี่ยนทิศ วิ่งทางตรงข้ามกับทิศลม
เมื่อวิ่งผ่านต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง รู้สึกมีเงาทมึนทาบลงมา ธันน์อดเงยหน้ามองไม่ได้ เห็นครุฑร่างสูงใหญ่ผิวสีครามเข้ม จะงอยปากสีทองแวววาว โบยบินเหนือพฤกษา จับจ้องมาด้วยสายตาอาฆาต
ธันน์สะดุ้งเฮือก หันหลังหนีทันที แต่เพียงวิ่งได้สักพัก เบื้อนหน้าพลันปรากฏมนุษย์ปักษาร่างสูงใหญ่ เดินมาหาเขาอย่างใจเย็น
"อะไรเนี่ย"
ไม่รู้ว่าพูดคำนี้กี่ครั้งแล้วตั้งแต่มาหิมพานต์ เรื่องที่เขาเจอมีแต่เรื่องเหลื่อเชื่อน่าหวาดหวั่น ธันน์หยุดเท้ากะทันหัน วิ่งไปยังทิศตรงข้ามกับที่พญาครุฑกำลังมา
แม้จะวิ่งสุดฝีเท้า แต่ไม่อาจรอดพ้นเจ้าปักษา เมื่อเงาปีกนกมนุษย์ทาบลงมาจากบนฟ้า มันบินตามติดเขาดุจเงาตามตัว
"น่าสมเพช นวเรศ เมื่อก่อนยังมีความสง่ากว่านี้นับร้อยเท่า"
วูบ!
เพียงพริบตา มนุษย์นกก็เหินลงมา จอมปักษายืนขวางหน้า ธันน์เบรกไม่ทันจึงชนกับร่างอีกฝ่ายซึ่งแกร่งไม่ต่างจากเสาหิน เขาเป็นฝ่ายล้มลงเอง
"โอ๊ย!"
ทว่าชายหนุ่มหาได้อ่อนแอ กำหมัดแน่นพร้อมโถมกายใส่ หมัดอันรุนแรงชกใส่หน้าท้องซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้าม แต่ก็ไม่ต่างจากต่อยใส่กำแพงเหล็ก
ชายหนุ่มเป็นฝ่ายเจ็บปวดเสียเอง นิ้วบวมแดงเล็กน้อย สะบัดมือเบา ๆ พร้อมเงยหน้าถาม
"ต้องการไรวะ"
พญาครุฑปีกครามผายมือ
"มอบมา"
"มอบอะไร?"
"สิ่งที่เจ้ารับปากจักให้ข้า"
ธันน์มองแหวนในมือ
"หมายถึง...แหวนนี้?"
"มิใช่แหวน ข้าต้องการแค่เพชรนพเก้า"
"ถ้าฉันให้เพชรแก จะเลิกยุ่งกับฉันไหม?"
"มอบมา"
เสียงเย็นชาย้ำ นัยน์ตาดุจพญาอินทรีจ้องเขม็ง แต่ธันน์ยังคงไม่ยอม
"ตอบมาก่อนสิ!"
"อย่าได้ต่อรองกับข้า นวเรศ เจ้ามิได้มีหนทางมากนัก"
"ถ้าแกไม่รับข้อเสนอ ฉันก็ไม่ให้"
ธันน์รู้ดีว่าเพชรนพเก้าคือโอกาสเดียวที่จะช่วยให้เขารอดชีวิต  เขาไม่มีวันยอมถอดจากนิ้วแน่
ปีกของพญาครุฑสยายกว้างเล็กน้อย จากนั้นโบกไปเบื้องหน้า กระแสลมพุ่งออกมาอย่างรุนแรง ซัดร่างธันน์ปลิวกระเด็น
ตุบ!
ชายหนุ่มกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง เจ็บปวดแทบจนแทบลุกไม่ไหว ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นเลยด้วยซ้ำ ครุฑผิวครามก็มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว
"ไอ้บ้าเอ๊ย"
โทสะปะทุขึ้นถึงที่สุด กระโดดต่อยหน้าครุฑโดยไม่สนใจความเป็นตาย ทว่าไชยสรวงคว้าข้อมือธันน์อย่างรวดเร็ว เหวี่ยงร่างอีกฝ่ายอัดใส่พื้น
อีกครั้งแล้วที่เจ็บเหมือนกระดูกจะแตก แต่สีหน้าธันน์เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ครุฑตนนี้ช่างไร้เหตุผล เขาไม่มีวันยอมแพ้มัน
"มาสิวะ!"
ลุกขึ้นวิ่งเข้าใส่ แต่ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ แรงลมก็กระโชกมา ซัดร่างเขาล้มลงพื้นอีกครั้ง
"หากเจ้ามีฤทธาเพียงเท่านี้ เจ้าก็มิใช่คู่มือข้า"
พญาครุฑกระพือปีกเข้าหา คว้าคอเสื้อยกอีกฝ่ายขึ้น
"มอบเพชรนพเก้ามา จากนั้นตามข้ากลับวังสุบรรณเทวะ เจ้าจักต้องเป็นมเหสีบำเรอข้า จนกว่าข้าจักพึงใจ"
"หา?"
ชายหนุ่มถึงกับอ้าปากค้าง
"กะ...แก...พูดว่าอะไรนะ?"
"เจ้าเคยได้ลั่นสัจจะวาจาไว้ หากข้าช่วยเจ้าค้นหามณีทั้งเก้า เจ้าจักสละซึ่งฐานะแห่งมหาเทวดา ขึ้นครองราชย์เป็นอัครมเหสีแห่งวงศ์ครุฑ"
"จะบ้าเรอะ ฉันเนี่ยนะจะยอมเป็น...เป็นเมียแก!"
คำว่ามเหสีไม่ใช่คำยาก ธันน์เคยได้ยินจากหนังจักร ๆ วงศ์  ๆ สมัยเด็ก แถมพวกซีรีส์จีนแนวในรั้วในวังก็ใช้คำนี้เช่นกัน
"หากมิยอมกระทำตามวาจาสัตย์ ข้าจักเลาะกระดูกเจ้าออกโดยที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ ต้องทนทรมานตราบชั่วนิรันดร์"
แผ่นหลังเย็นวาบเมื่อได้ยินคำขู่ กำลังของเขากับครุฑคลั่งตนนี้ต่างกันเกินไป ไม่ว่าอย่างไรก็สู้ไม่ได้
ชายหนุ่มครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว หรือจะแกล้งยอมมันไปก่อนค่อยหาหนทางเอาตัวรอด
"วัง...วังของแกอยู่ที่ไหน?"
"บนสวรรค์ชั้นฟ้า เหนือท้องนภานับพันโยชน์[1]"
คิ้วขมวดชนกัน กล้ามเนื้อทั่วหน้าเขม็งตึง หากเขาต้องตามครุฑคลั่งตนนี้ไปอยู่บนฟ้า คงไม่มีหวังได้กลับมาบนพื้นดินแน่ แล้วอย่างนี้เขาจะหาหนทางหนีได้ยังไง
ไม่ได้...ยอมไม่ได้เด็ดขาด!
"ฉันจะให้เพชรแกก็ได้ แต่ฉันไม่ไปกับแก"
"เจ้ามิอาจปฏิเสธข้า นวเรศ สิ่งใดที่ข้าปรารถนา ข้าจักต้องได้ตามประสงค์"
แม้จะเจรจากัน แต่ธันน์ก็เอะใจขึ้นมา ครุฑครามตนนี้มีกำลังมากกว่าเขาเป็นร้อยเป็นพันเท่า หากคิดจะถอดแหวนจากมือเขาก็ง่ายนิดเดียว แต่ทำไมต้องบีบให้เขามอบเพชรให้
'เพราะเจ้าเป็นผู้สร้างมันขึ้นมา แต่มีเจ้าเท่านั้นที่ใช้มันได้'
คำกล่าวของนรสิงห์แวบขึ้นมาในหัว เพราะเพชรนพเก้าเป็นของเขา ต่อให้พญาครุฑช่วงชิงมันไป ก็คงไม่อาจใช้มัน
รอยยิ้มนักธุรกิจหนุ่มผุดขึ้นที่มุมปากทันที
"งั้นเหรอ? แกอยากได้อะไรก็ต้องได้งั้นเหรอ? แล้วถ้าฉันไม่ให้ล่ะ"
นัยน์ตาเจ้าแห่งปักษาหรี่ลง น้ำเสียงเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำ
"เจ้าว่ากระไร?"
"ฉันบอกว่า...หากฉันไม่ให้เพชรนี้กับแก แกจะมีปัญญาทำอะไรฉันได้?"
มืออันแข็งแกร่งกระชากร่างธันน์เข้าใกล้จอมพญาครุฑ
"อย่าได้ลองดีกับข้า เจ้ามิมีแม้กระทั่งมนตราเล็กน้อยปกป้องตัว"
"ถึงไม่มีมนตรา แต่ฉันก็ไม่ให้เพชรแก ทรมานฉันสิ ฆ่าเลยก็ได้ ดูซิว่าจะเอาเพชรไปได้ยังไง"
"บังอาจไปแล้ว!"
มือของจอมพญาสั่นระริก สีหน้าเดือดดาลสุดประมาณ แต่ธันน์กลับฉีกยิ้มกว้าง เขาต่างหากเป็นฝ่ายที่ถือไพ่เหนือกว่า
"รับปากสิว่าจะเลิกยุ่งกับฉัน แล้วฉันจะให้สิ่งที่แกต้องการ"
"มิเคยมีผู้ใดขู่ข้าสำเร็จ นวเรศ แม้แต่องค์อินทราเทวราชแห่งสวรรค์ก็ยังมิกล้าเอ่ยวาจาโอหังเยี่ยงนี้ จงอย่าลืม ยามนี้เจ้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา หาได้มีฤทธาจักต่อกรกับข้าไม่"
"ถึงไม่มีฤทธิ์ แต่ก็ไม่ให้เพชร แกจะทำไม?"
"ตกลง!"
เสียงของมันโหดเหี้ยมอำมหิต จากนั้นพลันกูร้องเสียงแหลม คลื่นเสียงประหนึ่งมีดแหลม กรีดเยื่อแก้วหูธันน์ให้ฉีกไป
พญาครุฑใช้คลื่นเสียงอันทรงฤทธาของวงศ์ปักษา หมายทรมานอีกฝ่ายให้ยอมมอบแหวนเอง
"จักหรือมิให้?"
"ไม่ให้!"
ไชยสรวงตะเบ็งเสียง
"จักให้รึมิให้?!"
"ไม่มีทาง!"
เจ็บจนเหมือนจะเลือดไหลออกมาจากในช่องหู แต่ก็ฝืนทนสุดกำลัง เขาไม่มีทางเอ่ยปากมอบเพชรนพเก้าให้มัน ไม่อย่างนั้นเขาต่างหากที่จะเป็นฝ่ายจบเกม
"จักให้หรือมิให้?!"
"ไม่ให้!"
พญาครุฑร้อง
"นวเรศ!"
เหงื่อผุดเต็มใบหน้า สีหน้าสุดแสนทรมาน คิ้วขมวดชนกัน กล้ามเนื้อบิดเบี้ยวจนน่ากลัว
ธันน์ทนต่อความเจ็บ เค้นเสียงอย่างยากลำบาก
"แก...แก...ต้องรับ...รับปาก...เลิกยุ่ง...กับฉัน"
"มิมีทาง!" พญาครุฑตวาดลั่น เพิ่มเสียงคลื่นแหลมสูงมากยิ่งขึ้น
สติธันน์พร่าเลือน ดวงตาเบลอมองไม่เห็นร่างอีกฝ่ายชัด หูเขาอื้อจนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว แต่ใจท่องไว้อย่างเดียวคือไม่ให้
"ไม่ให้...ฉันไม่...ให้"
แม้เสียงจะอ่อนลง แต่ยังแฝงความเด็ดเดี่ยว ไชยสรวงมีโทสะนัก กรงเล็บในมือซ้ายตวัดใส่คออดีตเทวดาทันที
"โฮก!"
เสียงคำรามแห่งราชสีห์เจ้าป่า ตามด้วยร่างทองอันสูงใหญ่ซึ่งทะยานอย่างรวดเร็วดุจดาวตก ไชยสรวงใจหายวาบ แม้จะรู้สึกตัวแต่ก็สายเกินการณ์
ผลัวะ!
สี่หมัดแห่งราชสีห์ต่อยเข้าที่ใบหน้าและลำตัวจอมปักษาอย่างหนักหน่วง ร่างไชยสรวงลอยละลิ่ว ขณะที่ธันน์ร่วงลงพื้น
นรสิงห์ใช้แขนขวารับธันน์ไว้ สายตาของเจ้าสัตว์ป่าจ้องอย่างเดือดดาล
"ไฉนเจ้าจึงมิฟังข้า!"
แม้ตวาดเสียงดัง แต่แก้วหูธันน์กำลังอื้อ จึงได้ยินเพียงแผ่วเบา
"นาย...นาย..."
ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตามมาช่วยตนถูก แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่ความชิงชังที่มีต่อนรสิงห์ตนนี้ก็ลดลงไปมาก
"ไป รีบไป!"
นรสิงห์สั่งเด็ดขาดพร้อมวางร่างธันน์ ชายหนุ่มพยักหน้า ขณะที่เขาจะรีบหนี เสียงแหลมก้องก็ดังทั่วท้องนภา
"จักหนีอีกรึ? มิมีทาง!"
ปีกแห่งพญาครุฑโบกกว้าง แต่แทนที่จะสร้างแรงลม กลับเกิดแรงลมย้อนกลับ สูบร่างธันน์และสีหราชาเข้าไปหามัน
ด้วยกายอันแข็งแกร่งของมนุษย์ครึ่งสิงโต จึงไม่ถูกแรงลมสูบเข้าหา แต่ธันน์ซึ่งมีเพียงกายมนุษย์ธรรมดา ลอยละลิ่วเข้าหาศัตรูอย่างไม่อาจควบคุม
เขาร้องลั่น แต่มือของสีหราชาก็คว้าแขนเขาไว้อย่างรวดเร็ว จากแยกเขี้ยวเปล่งเสียงราชสีห์คำราม คลื่นเสียงอันรุนแรงกระแทกครุฑครามกระเด็นไป
นรสิงห์ประคองร่างธันน์ให้ยืน
"ไปซะ หากยังอยู่ที่นี่ ข้าคงคุ้มครองเจ้ามิได้"
"คุ้มครองฉันเหรอ?"
"เจ้าเคยให้สัตย์ว่าจักมอบชีวิตให้ข้า ส่วนข้าก็เคยให้สัตย์ว่าจักคุ้มครองเจ้าจนกว่าชีวิตจักหาไม่"
นรสิงห์สารภาพ ธันน์อดตะลึงในความหนักแน่นของอีกฝ่ายไม่ได้ คนที่รักษาคำพูดด้วยชีวิตขนาดนี้ ในมนุษย์ภพยุคของเขาเกรงว่าหนึ่งในล้านก็ยังหาไม่ได้
ไชยสรวงตะโกนมา
"เจ้ามันเขลานักนรสิงห์ราชา โดนวาจาปลิ้นปล้อนหลอกลวงจนตกจากบัลลังก์ก็ยังมิเข็ดหลาบ"
ธันน์เอะใจทันที
นรสิงห์ราชา? (ราชาแห่งเผ่านรสิงห์)
ราชา...มนุษย์สิงโตตนนี้เป็นราชาเหรอ?
แล้วทำไมถึงอาศัยอยู่ในถ้ำราวกับคนป่าล่ะ?
เห็นเงายักษ์พุ่งวาบ กระแทกใส่สีหราชาจนกระเด็น แต่นรสิงห์ก็ลุกขึ้นสู้ กวัดแกว่งแขนทั้งสี่โถมเข้าหาศัตรู
การต่อสู้ของสองพญากระเทือนไปทั่วบริเวณ เกิดแรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ แผ่นดินและต้นไม้สั่นไหว ราวกับโลกนี้ใกล้จะถึงกาลวิบัติ
ธันน์รู้ตัวว่าไม่อาจเข้าแทรกการต่อสู้อันดุเดือดได้ จึงหันหลังวิ่งหนีตามที่นรสิงห์สั่ง หัวใจเต้นสั่นอย่างรุนแรง นี่เขาไปทำอะไรไว้กันแน่
นรสิงห์ราชาต่อสู้กับองค์พญาครุฑ สี่กรร่ายรำเพลงหมัดอันดุดัน ปะทะกับปีกแห่งพญาปักษาซึ่งสะบัดมานับครั้งมิถ้วน ต่อสู้กันนับร้อยกระบวนเพลง
ต่างทรงฤทธาด้วยกันทั้งคู่ มิมีผู้ใดยิ่งหย่อนไปกว่ากัน กายสีหราชาแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า แต่พญาครุฑาไชยสรวงก็มีมนตราแห่งวายุ
ฝ่ายหนึ่งคำรามเปล่งคลื่นเสียง อีกฝ่ายโบกปีกเรียกวายุเวท พลังลมและคลื่นเสียงปะทะกัน เกิดคลื่นระเบิดกึกก้องกลางอากาศ
โครม!
ต่างร่างสั่นสะท้าน ถอยกายไปหลายก้าว สีหราชาทรงกายได้เร็วกว่า ทะยานเข้าหาพญาปักษาดุจเหินบิน
ทว่าไชยสรวงพลันแสยะยิ้ม กล่าวระหว่างที่สีหราชาจะใกล้เข้ามา
"เพราะความรักอันงมงายของเจ้า ทำให้ครอบครัวเจ้าต้องสิ้นไป"
สีหราชาถูกวาจารบกวนเสียสมาธิ ชะลอความเร็วเล็กน้อย ชั่วพริบตานั้น ปีกยักษ์ก็ฟาดเขากระเด็น ตามด้วยกรงเล็บเท้าขององค์พญาครุฑที่กดใส่ร่างเขาจมลงดิน
"จงตายเพื่อบูชารักให้สมใจเจ้าเถิด นรสิงห์ผู้โง่เขลา"
แม้จะมีผิวกายซึ่งแกร่งยิ่งกว่าเหล็ก แต่กรงเล็บแห่งองค์พญาครุฑก็แหลมดุจเทพศาสตรา ปลายเล็บเจาะลงช้า ๆ ทะลวงผิวหนังอันแข็งแกร่งของมนุษย์เศียรสิงโต...
------ จบตอน -----
[1] 1 โยชน์เท่ากับ  16 กิโลเมตร , 1000 โยชน์ เท่ากับ 16000 กิโลเมตร
เมื่อเศรษฐีเงินกู้อย่างธันน์ได้รับแหวนลึกลับจากการทวงหนี้ โดยที่แหวนวงนี้ได้เปลี่ยนชะตาชีวิตเขา นำเขาเข้าสู่ป่าหิมพานต์อันลี้ลับ เพื่อค้นหาตัวตนและสิ่งที่เขาได้กระทำไว้