ระบบที่แข็งแกร่งที่สุด
Xin Feng
## บทที่ 1 ให้ฉันอัพเลเวลหน่อย

"โอ๊ย แม่เจ้า พี่ชายเจ็บจังเลย ถ้าคุณใช้แรงอีกนิด ฉันคงทนไม่ไหวแล้ว" ณ ลานฝึกของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ เด็กหนุ่มที่ดูเหมือนอายุเพียง 16-17 ปี ยืนอยู่ที่นั่น ร้องโอดโอยอย่างทรมาน แต่บนใบหน้าที่แสดงความเจ็บปวดนั้นกลับเผยให้เห็นความรู้สึกสุขใจเล็กๆ
หลินฟานมีความลับอย่างหนึ่ง นั่นคือเขาไม่ใช่คนพื้นเมืองที่นี่ แต่มาจากโลก ไม่ใช่แค่วิญญาณที่ข้ามมิติ แต่ร่างกายของเขาก็ข้ามมาด้วย
ตอนที่มาถึงโลกลึกลับนี้ครั้งแรก หลินฟานรู้สึกตื่นเต้นมาก คุณเคยอ่านนิยายไหม? ตัวเอกในหนังสือพวกนั้นล้วนแต่เก่งกาจ มีพลัง มีตำแหน่ง มีเงิน มีสาวสวย ทุกอย่างอยู่ในกำมือ
เพียงแค่สั่นร่าง ปล่อยพลังเต่าออกมา ไม่ว่าจะเป็นผู้สูงส่งในนิกายหรือสาวงามเลอโฉม ทุกคนก็จะยอมสยบอยู่แทบเท้า
แต่ในขณะที่หลินฟานกำลังฝันกลางวันยังไม่ทันจบ เขาก็พบว่าจังหวะมันไม่ถูกต้อง ตัวเองกลับกลายเป็นถุงทรายให้ศิษย์ในสำนักมารฝึกซ้อม เมื่อรู้ข่าวนี้ หลินฟานถึงกับงงงันไปเลย
เพิ่งข้ามมิติมา ทำไมถึงกลายเป็นถุงทรายได้ มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์เลย
แม่งเอ๊ย ถึงจะเป็นตัวละครไร้พรสวรรค์อะไรก็ตาม กูก็ยอมรับได้ แต่อย่างน้อยก็ควรมีตัวตนลับที่น่าเชื่อถือหน่อย
แต่ตอนนี้ตัวเองกลับเป็นแค่ถุงทรายให้คนมาฝึกซ้อม ทำให้หลินฟานไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว ถึงขั้นแอบร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่หลายวัน
ในปีแรกที่มาถึงสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ หลินฟานที่ยังงงๆ ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส จนเกือบถูกซ้อมจนกลายเป็นคนไร้ค่าระดับสาม
ถ้าไม่ใช่เพราะสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจยังมีความเมตตาอยู่บ้าง มอบคัมภีร์เสริมสร้างร่างกายให้พวกถุงทราย เขาคงตายไปนานแล้ว
《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》
ตอนที่ได้รับคัมภีร์เสริมสร้างร่างกายนี้ หลินฟานรู้สึกดีใจมาก ดูชื่อสิ เท่และดุดันมาก ถ้าฝึกสำเร็จจะไม่เก่งกาจที่สุดในใต้หล้าได้อย่างไร?
แต่หลังจากที่หลินฟานลองฝึกฝนด้วยตัวเองก็พบว่า นี่มันของหลอกลวงชัดๆ
《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》มีทั้งหมดสามขั้น เป็นวิชาเสริมสร้างร่างกายที่บรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจเขียนขึ้นอย่างลวกๆ เป็นคัมภีร์เฉพาะสำหรับถุงทราย
แม้จะฝึกถึงขั้นที่สาม ตามที่คัมภีร์บอกไว้ ได้เป็นร่างปีศาจระดับไททาเนียม ก็แค่พวกศิษย์เอาอาวุธจริงมาฟันทีเดียวก็ล้มได้
แต่โชคดีที่ฟ้ายังเห็นใจคนพยายาม ชะตาชีวิตอันแสนเศร้าของหลินฟานทำให้แม้แต่สวรรค์ก็ทนดูไม่ได้ ในคืนเดือนมืดลมแรงคืนหนึ่ง หลังจากที่หลินฟานได้พูดคุยกับลูกสาวของเจ้าแห่งความฝันในความฝัน เขาก็พบว่าตัวเองมีระบบข้อมูลขึ้นมา
หลินฟานศึกษาอยู่นานก็ไม่เห็นปัญญาประดิษฐ์อย่างที่ในนิยายเขียนไว้ ต้องค้นหาทุกอย่างด้วยตัวเอง
ส่วนระบบข้อมูลนี้ ตอนแรกหลินฟานยังไม่เข้าใจนัก แต่ต่อมาก็พบว่าในหน้าข้อมูลตัวละครของเขามีข้อมูลการฝึกฝน《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》เพิ่มขึ้นมา
แต่เดิมทุกวันหลังจากทำงานถุงทรายเสร็จ หลินฟานจะรีบกลับไปกินข้าวและฝึกฝน เพราะถ้าไม่ฝึก《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》ให้สำเร็จ ใครจะรู้ว่าวันไหนจะถูกคนที่ลงมือหนักๆ ฆ่าตาย
แต่ตอนนี้ทุกวันหลินฟานแค่รอให้พวกศิษย์มาซ้อม แล้วกลับไปนอน ฝันกลางวันอันสวยงามของเขา
หลินฟานร้องเสียงหวานใส่ศิษย์ที่หน้าแดงก่ำคนนั้น แล้วเปิดหน้าข้อมูลขึ้นมาดูอย่างละเอียด อีกนิดเดียว《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》ก็จะขึ้นระดับที่ห้าแล้ว
แต่ในคัมภีร์《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》บอกว่าสูงสุดมีแค่สามขั้น แต่ตอนนี้เขาฝึกจนเกือบถึงขั้นที่ห้าแล้ว มันเกิดอะไรขึ้น?
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 1
ค่าประสบการณ์: 0
วิชาลมปราณ: 《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》ขั้นที่ 4 (2000/3000)
……
หลินฟานมองข้อมูลของตัวเอง รู้สึกว่าช่างน่าสงสารเหลือเกิน ระดับนี้มาตลอดยังคงเป็นระดับหนึ่ง ส่วนการอัพเลเวล หลินฟานก็เคยคิด แต่ก็หาทางไม่เจอ
มาถึงโลกนี้ได้ปีหนึ่งแล้ว แม้จะไม่เคยออกจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ แต่หลินฟานก็เคยสอบถามเกี่ยวกับระดับการฝึกฝนที่นี่
หลังจากวันนั้น, ระดับพิเศษ, การเข้าสู่สถานะเทพ, ตำแหน่งเทพชั้นเล็ก, ต้าทียนเว่ย……
แต่ละระดับแบ่งเป็นระดับเก้า
หลินฟานรู้ว่า นี่คงไม่ใช่ทั้งหมด แต่ใครจะให้เขาที่เป็นแค่พวกถุงทรายสืบค่าได้มากกว่านี้
"+1"
"+1"
"+1"
……
ประสบการณ์ของ《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ หลินฟานมองศิษย์นิกายที่กำลังใช้แรงเท่าที่มีตรงหน้า ก็ถอนหายใจ วันนี้ช่างแปลกจริงๆ ได้เจอศิษย์มือใหม่แบบนี้ การโจมตีแต่ละครั้งเพิ่มประสบการณ์แค่ 1 คะแนน
และหมัดที่ตกลงบนร่างกายก็อ่อนแรงไร้พลัง หลินฟานถึงกับคิดว่า อย่าบอกนะว่าจะไม่มีประสบการณ์แล้ว……
และแล้ว คิดอะไรก็เกิดอย่างนั้นจริงๆ
"+0"
"+0"
……
บ้าเอ๊ย ไอ้ไร้ประโยชน์นี่มันหมดแรงจริงๆ ไม่เพิ่มประสบการณ์แล้ว จะเล่นอะไรต่อล่ะเนี่ย
หลินฟานหันไปมอง เพื่อนร่วมชะตาที่เป็นถุงทรายเหมือนกัน ตอนนี้พวกเขากำลังร้องโอดโอยราวกับเจอความเจ็บปวดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต
ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ ถ้าพวกถุงทรายถูกศิษย์ซ้อมตาย ก็ไม่มีใครสนใจ แค่ขุดหลุมฝังเท่านั้น
"ทำไมเจ้าไม่ร้อง" ตอนนี้ศิษย์คนนั้นเห็นหลินฟานที่เมื่อครู่ยังร้องโอดโอย แต่ตอนนี้กลับมองซ้ายมองขวา จึงรู้สึกโกรธ เมื่อถุงทรายถูกเขาซ้อมจนร้องครวญคราง แม้เขาจะเหนื่อยแต่ก็รู้สึกตื่นเต้น รู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก
แต่ตอนนี้เขาโกรธแล้ว
หลินฟานที่คิดว่าวันนี้ต้องไม่เสียเปล่า มองศิษย์นิกายตรงหน้า "จะร้องทำไม แสดงละครมันเหนื่อยนะ หมัดนายอ่อนแรงไร้พลัง เหมือนผู้หญิง"
ศิษย์นิกายได้ยินคำดูถูกนี้ ใบหน้าก็เปลี่ยนจากขาวเป็นเขียว สายตาก็เต็มไปด้วยความโกรธ
หลินฟานเห็นสีหน้าของศิษย์นิกายคนนี้ ก็หัวเราะพรืด "สีหน้านายแสดงได้ดีนะ กลับไปดื่มนมเยอะๆ นะ แค่จั๊กจี้เท่านั้นเอง"
"เจ้า...เจ้า" ศิษย์นิกายคนนั้นพูดไม่ออกทันที เสียงเริ่มสะอื้น สายตาที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นคลอไปด้วยน้ำตา
"ฮือ...นายรังแกฉัน หมัดฉันไม่ได้อ่อนแรงไร้พลัง"
หลินฟานงงไปชั่วขณะ มองศิษย์ที่ร้องไห้โฮวิ่งออกจากลานฝึก ก็พูดอะไรไม่ออก
เป็นศิษย์สำนักมารทำไมถึงรับแรงกดดันไม่ได้ขนาดนี้
หลินฟานส่ายหัว ไม่สนใจคนคนนี้อีก แต่ต้องคิดหาวิธีเร่งอัพเลเวลให้เร็วที่สุด
《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》ขั้นที่สี่ก็เริ่มจะผิดปกติแล้ว ไม่รู้ว่าขั้นที่ห้าจะเป็นอย่างไร
หลินฟานเท้าคางยืนอยู่กับที่ มองศิษย์นิกายที่กำลังทุ่มเทซ้อมถุงทรายรอบๆ มุมปากก็ยิ้มออกมา
ดูเหมือนต้องเปิดโหมดยั่วยุแล้ว
หลินฟานสูดลมหายใจเต็มปอด แล้วตะโกนเสียงดัง
"ทุกคนหยุดมือก่อน ข้ามีอะไรจะพูด......"
เสียงตะโกนของหลินฟานนี้เทียบได้กับเสียงคำรามสิงโตในนิยาย ในความคิดของหลินฟาน ก็แค่ดูว่าใครเสียงดังกว่ากันไม่ใช่หรือ?
เมื่อก่อนตอนอยู่โลก ข้าเคยเป็นหัวหน้านำออกกำลังกายของห้องเรียน เสียงไม่ดังไม่ได้
ศิษย์นิกายที่กำลังซ้อมกับถุงทราย ถูกเสียงตะโกนนี้ทำให้หยุดมือ
พวกถุงทรายที่กำลังร้องโอดโอย หน้าตาบวมปูด มองหลินฟาน ไม่รู้ว่าคนที่เป็นถุงทรายเหมือนกันนี้จะทำอะไร?
บางคนรีบหายใจ รอการโจมตีรอบต่อไป
ชีวิตแบบนี้จะจบลงเมื่อไหร่นะ
ได้ยินว่าถ้าฝึก《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》ถึงขั้นที่สามก็จะได้เป็นศิษย์ทดสอบสำนักนอก เหมือนกับพวกศิษย์ทดสอบสำนักนอกที่เอาพวกเขามาเป็นถุงทราย
แต่คิดแล้วก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ พวกถุงทรายเก่าที่อยู่มาหลายปี《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》ก็แทบจะฝึกได้แค่ขั้นแรก
ส่วนขั้นที่สามนั้นยากเหลือเกิน ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์
และในตอนนี้ พวกถุงทรายที่กำลังหายใจ เมื่อได้ยินประโยคต่อไป ก็ตกตะลึง
พี่คนนี้คงจะถูกซ้อมตายแน่ๆ
"พวกเจ้าอย่ามองข้าด้วยสายตางงๆ แบบนั้น ขออภัยที่พูดตรงๆ ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ในสายตาข้าล้วนเป็นขยะ......" หลินฟานเอามือไพล่หลังข้างเดียว มองศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้อย่างดูถูก พร้อมกับงอนิ้วเรียก
……
PS: หนังสือใหม่ขอการสนับสนุน ขอคลิก ขอคะแนนแนะนำด้วย


## บทที่ 2 พวกขยะมาตีฉันสิ

"เขาพูดอะไรน่ะ?"
"ขยะ เขากล้าเรียกพวกเราว่าขยะทั้งหมด"
"น่าโมโห พวกเราเป็นศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ แค่ผ่านการทดสอบก็จะได้เป็นศิษย์สำนักนอกแล้ว แต่กระสอบทรายคนนี้กลับกล้าพูดกับพวกเราแบบนี้ น่าโกรธจริงๆ"
"พวกเราแต่ละคนล้วนเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ เป็นลูกหลานของจักรพรรดิและขุนนาง แต่กระสอบทรายเล็กๆ คนนี้กลับกล้าดูหมิ่นพวกเรา พี่น้องทั้งหลายอย่าเพิ่งร้อน ให้ข้าไปสั่งสอนไอ้หมอนี่ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำสักหน่อย"
ตอนนี้กลุ่มศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกโกรธจัด พวกเขาไม่คิดว่าคนที่ต่ำต้อยที่สุดในนิกายจะกล้ามาท้าทายพวกเขา นี่มันชัดเจนว่าอยากตาย
ในขณะเดียวกัน พวกกระสอบทรายที่ถูกทารุณมาตลอด เมื่อได้ยินคำพูดที่ดึงดูดความเกลียดชังเช่นนี้ ต่างก็รู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหล
"พี่ใหญ่......"
"หัวหน้า......"
"พ่อ......"
......
หลินฟานยืนอยู่ตรงนั้น มองดูคนที่เดินมาหา "ไอ้หนู เจ้าช่างบ้าบิ่นเกินไปแล้ว ถึงข้าจะไม่เอาชีวิตเจ้า แต่ก็ต้องให้เจ้ารู้ว่าการหยิ่งยโสนั้นไม่ถูกต้อง"
พวกศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกเหล่านี้ แม้จะยังไม่ได้เรียนวิชาการต่อสู้ของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ แต่พละกำลังของพวกเขาก็ไม่ธรรมดาสำหรับคนทั่วไป แม้จะไม่ถึงขั้นทำลายทองหรือแยกหิน แต่ต้นไม้ขนาดเท่าปากชาม พวกเขาก็สามารถหักมันได้ด้วยหมัดเดียว
"ฮึ่ย......" ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกที่เตรียมจะสั่งสอนหลินฟาน ตะโกนเสียงดัง ย่างเท้าทั้งสองข้าง แล้วออกหมัดสุดแรง
"โครม......"
หลินฟานมองดูคนตรงหน้า มุมปากเผยรอยยิ้มเล็กน้อย
"+2"
ไอ้หมอนี่เก่งกว่าคนก่อนหน้านิดหน่อย ไม่เลว ไม่เลว
"โอ้ บอกว่าพวกเจ้าเป็นขยะยังไม่เชื่ออีก ไม่เจ็บไม่คัน ช่วยออกแรงหน่อยได้ไหม" หลินฟานยืนอยู่ตรงนั้น ตบอกอย่างดูแคลน
"มาอีก......"
"ไอ้หนู เจ้าอย่าหยิ่งนัก ข้าจะตี ตี ตี......" ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกคนนี้ตอนนี้ไม่ยอมแพ้แล้ว
"+2"
"+2"
......
ตอนนี้ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกคนนี้ มือสั่นเทา หายใจหอบหนัก เหงื่อบนหน้าผากหยดลงมาทีละหยด
"เป็นอะไรไป ไม่ไหวแล้วเหรอ?" หลินฟานยิ้มมองคนตรงหน้า ไม่เลว ไม่เลว ให้ประสบการณ์มาร้อยกว่าแต้ม แม้ว่าการโจมตีหลังๆ จะอ่อนแรงไม่ได้เพิ่มประสบการณ์อะไรมาก แต่การโจมตีช่วงแรกก็ใช้ได้ทีเดียว
ตอนนี้ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกคนนี้ เงยหน้ามองหลินฟาน ในสายตามีความไม่อยากเชื่อ ไอ้หมอนี้ทำไมถึงแข็งแกร่งเหมือนทำจากเหล็กกล้า
"เจ้า......" ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกคนนี้ เห็นคนตรงหน้าหยิ่งผยองเช่นนี้ ในใจโกรธแค้นแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จากนั้นก็ตะโกนเสียงดัง "พี่น้องทั้งหลาย ฆ่ามัน......"
หลินฟานตอนนี้รอแค่ช่วงเวลานี้ ร่างปีศาจระดับไททาเนียมขั้นที่ห้าต้องอาศัยพวกนี้ช่วย ไม่รู้ว่าร่างปีศาจระดับไททาเนียมมีทั้งหมดกี่ขั้น ตอนนี้พวกศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกตีเขาแล้วแทบไม่รู้สึกอะไร ถ้าเพิ่มร่างปีศาจระดับไททาเนียมไปถึงร้อยขั้น คงจะเหาะขึ้นฟ้าได้แล้ว
"ฮ่าๆ มาเลย พวกขยะ ใช้แรงทั้งหมดที่มีซะ" หลินฟานหัวเราะดัง ทันใดนั้นหมัดนับไม่ถ้วนก็ทุบลงบนตัวหลินฟาน
"ไอ้หนู เจ้าอย่าได้หยิ่งเกินไป"
"วันนี้จะให้รู้ซะว่าพวกคุณปู่เก่งแค่ไหน"
......
"+2"
"+1"
"+1"
"+0"
......
ตอนนี้หลินฟานเห็นมีคนหนึ่งที่หมัดตีลงบนตัวเขาแล้วไม่ได้ประสบการณ์เลย แต่ยังยืนท่าอยู่ตรงนั้น ทำให้หลินฟานรู้สึกไม่พอใจ
ไอ้หมอนี้นั่งส้วมไม่ขี้ชัดๆ จากนั้นก็ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง เตะเขาออกไป เพื่อให้ที่แก่คนอื่น
เมื่อเห็นประสบการณ์ของร่างปีศาจระดับไททาเนียมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ หลินฟานก็รู้สึกสุขใจมาก เห็นไหม คนเยอะ ประสบการณ์ก็เพิ่มเร็วขึ้น
รอบๆ นั้น กลุ่มกระสอบทรายที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้น เห็นหลินฟานถูกคนกลุ่มหนึ่งรุมทำร้าย ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง
"พี่ใหญ่ ท่านวางใจไปเถิด หลังจากท่านตาย พวกเราจะระลึกถึงท่านเสมอ"
"ฮือๆ ทำไมดูแล้วข้าถึงอยากร้องไห้ ต่อไปท่านก็คือพี่ใหญ่ของพวกเรา"
......
ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกตอนนี้ตีกันอย่างสนุกสนาน หมัดต่อหมัดลงบนเนื้อ
"ไอ้หนู ให้รู้ซะบ้างว่าอย่าหยิ่ง วันนี้จะตีให้เจ้าคุกเข่าขอร้อง"
"ฮึ กล้ามาท้าทายพวกเรา วันนี้ไม่สั่งสอนเจ้าให้ดีๆ เจ้าคงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำจริงๆ"
......
ตอนนี้หลินฟานเพื่อรับแรงได้ดีขึ้น ก็นอนคว่ำหน้าลงกับพื้น ตามทฤษฎีของหลินฟาน ไม่ว่าจะเป็นนิ้วเท้าหรือนิ้วมือ ตราบใดที่ได้รับการโจมตีที่แรงพอ ก็สามารถเพิ่มประสบการณ์ได้
ใกล้แล้ว... ใกล้แล้ว
2850/3000
เหลืออีก 150 แต้มประสบการณ์ ขอร้องล่ะ ช่วยออกแรงอีกหน่อย
หลังจากเลเวลอัพเป็นขั้นที่ห้าแล้ว ไม่รู้ว่าการโจมตีของพวกนี้จะยังสามารถเพิ่มประสบการณ์ให้ร่างปีศาจระดับไททาเนียมได้อีกหรือไม่
ตอนอยู่ระดับพลังพิเศษ ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกพวกนี้ แต่ละครั้งให้ประสบการณ์สิบแต้ม แต่พอระดับเพิ่มขึ้น ประสบการณ์ก็น้อยลงเรื่อยๆ พอถึงขั้นที่สี่ ก็เหลือแค่หนึ่งสองแต้ม บางครั้งยังไม่ได้ประสบการณ์เลย ดูเหมือนว่าหลังจากเลเวลอัพแล้ว ก็ต้องหาวิธีใหม่แล้ว
"เฮ้ย... ใครเตะตูดข้า......"
"เฮ้ อย่าทำเกินไปนะ ไม่งั้นข้าจะโกรธแล้ว"
"โอ้ย......"
"ติ๊ง... ร่างปีศาจระดับไททาเนียมเลื่อนขั้นเป็นขั้นที่ห้า"
"ติ๊ง เข้าเงื่อนไขการเปิดระบบอัพเกรดที่แข็งแกร่งที่สุด กำลังเข้าสู่สถานะปรับแต่ง จะหมดสติเป็นเวลา 24 ชั่วโมง"
"5"
"4"
......
"1"
"เข้าสู่สถานะหมดสติ ระบบอัพเกรดที่แข็งแกร่งที่สุดกำลังเข้าสู่โหมดเปิดใช้งานเต็มรูปแบบ"
......
ตอนนี้หลินฟานไม่รู้สึกตัวเลย สำหรับฟังก์ชันหลังจากระบบอัพเกรดที่แข็งแกร่งที่สุดเปิดใช้งานเต็มรูปแบบ หลินฟานรู้สึกตื่นเต้นมาก
ตอนนี้ที่สนาม ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกต่างก็เหนื่อยล้า พวกเขาโกรธมากกับกระสอบทรายที่กล้าท้าทายพวกเขา คงตายไปแล้วละมั้ง
"หยุดมือกันหมด ดูเหมือนไอ้หมอนี่จะตายแล้ว"
ตอนนี้ศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกที่ดูแข็งแรงคนหนึ่ง หน้าแดง เหงื่อไหลลงมาเป็นหยดๆ ตะโกนขึ้น
"เอ๊ะ ไม่ขยับเลย ดูเหมือนจะตายจริงๆ"
"ถึงจะเป็นวัวตัวหนึ่ง ก็คงทนไม่ไหว"
ตอนนี้ศิษย์คนหนึ่งเข้าไปแตะจมูกของหลินฟาน แล้วร้องอย่างตกใจ "เอ๊ะ ยังมีลมหายใจอยู่ ยังไม่ตาย"
"ไอ้หมอนี่เป็นปีศาจหรือไง ขนาดนี้ยังไม่ตาย"
"ฮึ ตอนนี้ให้มันรู้ซะบ้างว่าผลของความหยิ่งยโสเป็นยังไง ถ้าครั้งหน้ามันยังกล้าบ้าบิ่นแบบนี้อีก จะเอาชีวิตมันแน่"
"ใช่ ฟ้ามืดแล้ว อีกสามวันก็จะเป็นการทดสอบเข้าสำนักนอก ยังต้องพักผ่อนให้ดี เพื่อทุ่มเทเต็มที่"
"แยกย้ายกันไปได้......"
......
หลังจากศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกออกไปจากลานฝึก พวกกระสอบทรายที่หลบอยู่ไกลๆ ก็รีบเดินเข้ามา
"เร็ว หามพี่ใหญ่กลับไปรักษา"
"พี่ใหญ่เป็นลูกผู้ชายแท้ๆ ข้าเอ๋อร์โกวชาตินี้ไม่ยอมใครทั้งนั้น ยกเว้นพี่ใหญ่คนนี้"
"พวกศิษย์ที่กำลังทดสอบเข้าสำนักนอกพวกนี้จะเก่งอะไร ยังต้องรวมพลังกันถึงจะเอาชนะพี่ใหญ่ได้"
"พี่ใหญ่คงฝึกร่างปีศาจระดับไททาเนียมถึงชั้นสามแล้ว พวกอัจฉริยะสำนักนอกก็แค่นี้เอง"
"พูดอะไรมากมาย รีบพาพี่ใหญ่กลับไปสิ"
"ใช่ พี่ใหญ่ต้องอดทนนะ......"
......


## บทที่ 3 วิชาการต่อสู้ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลก

หลินฟานลืมตาขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที การลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นใบหน้ากลมโตหลายใบหน้าปรากฏในสายตา สำหรับใครก็ตาม นี่เป็นเรื่องที่น่ากลัว
"พวกนายกำลังทำอะไร?" เสียงของหลินฟานสั่น พวกนี้คงไม่ได้ทำอะไรโหดร้ายกับเขาตอนที่เขาหมดสติหรอกนะ
เช่น...
"พี่ใหญ่ คุณตื่นแล้วสินะ ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่ใช่คนที่จะพ่ายแพ้ง่าย ๆ" ชายคนหนึ่งที่ล้อมรอบหลินฟานพูดด้วยความตื่นเต้น
"เอ่อ..."
หลินฟานงงงัน พวกนี้หมายความว่าอะไร เมื่อไหร่ที่เขากลายเป็นพี่ใหญ่ ใช่แล้ว ระบบเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการแล้ว ต้องศึกษาดูสักหน่อย ตอนนี้เขาไม่สนใจพวกนี้ และเริ่มตรวจสอบทันที
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 1
ค่าประสบการณ์: (0/10)
วิชาลมปราณ: 《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》 ขั้นที่ห้า (3000/10000)
อื่น ๆ ให้สำรวจด้วยตัวเอง
ไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนักจากก่อนหน้านี้ แต่ส่วนของค่าประสบการณ์มีการเปลี่ยนแปลง
"พี่ใหญ่คงหิวแล้ว รีบไปเอาอาหารมาให้พี่ใหญ่เร็ว"
"ใช่ ใช่..."
ไม่นานนัก ชามใหญ่ของน้ำซุปไก่หอมกรุ่นถูกยกมา หลินฟานไม่ได้พูดอะไรมาก ท้องของเขาร้องประท้วงแล้ว ภายใต้สายตาอิจฉาของทุกคน หลินฟานกำจัดชามซุปไก่ใหญ่นั้นไปจนหมด
ไม่คิดว่าพวกพรรคถุงทรายเหล่านี้จะซ่อนของดี ๆ แบบนี้ไว้ ไม่เลว ไม่เลว
"พี่ใหญ่กินเสร็จแล้ว คงเหนื่อยแล้ว ให้พี่ใหญ่พักผ่อนดี ๆ นะ พี่ใหญ่ต้องอดทนนะ"
"พี่ใหญ่ในอนาคตต้องเป็นมังกรในหมู่มนุษย์แน่นอน"
"น่าเสียดายที่เอ๋อร์โกวถูกตีตายเมื่อเช้านี้ ไม่มีโอกาสได้เห็นความยิ่งใหญ่ของพี่ใหญ่ในอนาคต"
...
สำนักมารอย่างประตูศักดิ์สิทธิ์ของปีศาจ ความตายเป็นเรื่องปกติ ทุกวันมีพรรคถุงทรายตายไป เรื่องพวกนี้ก็ไม่แปลกอะไร
เมื่อทุกคนจากไปแล้ว มีคนหนึ่งยังคงอยู่
รูปร่างเตี้ย ไม่ใช่คนแข็งแรง หน้าตาไม่ค่อยดีนัก การที่สามารถอยู่รอดในพรรคถุงทรายได้ ก็ถือว่าเป็นคนมีความสามารถแล้ว
"พี่ใหญ่ นี่เป็นวิชาลมปราณที่สืบทอดในครอบครัวของผม ผมคิดว่าคนที่มีความสามารถควรได้รับมัน พี่ใหญ่เป็นอัจฉริยะที่เกิดขึ้นในที่นี่ ต้องพยายามต่อไปนะครับ" คนนั้นหยิบคัมภีร์ปกสีฟ้าที่เก่าและขาดจากการผ่านกาลเวลามาส่งให้หลินฟาน
หลินฟานไม่ได้เกรงใจ รับมาถือไว้ แล้วมองคนตรงหน้า "ดี ถ้าในอนาคตคุณไม่ตาย และฉันสามารถกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ครอบครองโลกได้ ฉันจะทำให้คุณประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน"
นี่เป็นครั้งแรกที่หลินฟานให้คำมั่นสัญญากับใครในโลกนี้
"เอ่อ..."
"พี่ใหญ่ อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ ผม...แค่...แค่หวังว่าคุณจะพยายามก็พอ" เห็นได้ชัดว่าคนนี้ไม่ได้เอาคำสัญญาของหลินฟานไปใส่ใจ ในสายตาของเขา พี่ใหญ่คุยโวเกินไปหน่อย
หลินฟานไม่ได้พูดอะไรมาก เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่เชื่อในตัวเขา
การช่วยเหลือในยามทุกข์ยากดีกว่าการเพิ่มเติมในยามสุข ตอนนี้เขาเพิ่งเริ่มต้น สำหรับคนที่ช่วยเหลือเขา หลินฟานจดจำไว้ในใจ และใบหน้าของคนตรงหน้า หลินฟานจำไว้เงียบ ๆ ในอนาคตจะต้องตอบแทนอย่างงาม
"พี่ใหญ่ คุณพักผ่อนให้ดีนะ ผมขอตัวก่อน"
"อืม" หลินฟานพยักหน้า แล้วเริ่มอ่านคัมภีร์
"ติ๊ง วิชาขั้นต่ำ 《ลิงขโมยลูกท้อ》 ต้องการเรียนรู้หรือไม่"
แน่นอนว่าต้องเรียนรู้ ยุงตัวเล็กแค่ไหนก็ยังเป็นเนื้อ
โดยเฉพาะในโลกนี้ แม้หลินฟานจะไม่ใช่คนระดับสูงในนิกาย แต่เขาก็รู้ว่านิกายเก็บวิชาลมปราณไว้อย่างเข้มงวด ส่วนเรื่องที่ว่าเมื่อกลายเป็นศิษย์สำนักนอกแล้วสามารถเข้าไปในห้องสมุดเพื่อเลือกวิชาลมปราณได้นั้น เป็นเรื่องโกหกทั้งเพ
สำหรับนิกายหนึ่ง ศิษย์สำนักนอกมีอย่างน้อยหลายหมื่นคน มากสุดก็หลายแสนคน จะมีวิชาลมปราณมากพอให้ทุกคนเลือกได้อย่างไร
คนเรา ยังต้องพึ่งตัวเองนะ
"ติ๊ง เรียนรู้ 《ลิงขโมยลูกท้อ》"
"ระดับพลังพิเศษ (0/10)"
มาอีกแล้ว 《ลิงขโมยลูกท้อ》 มีแค่สองระดับ ไม่รู้ว่าจะอัพเกรดได้กี่ระดับ
แม้ 《ลิงขโมยลูกท้อ》 จะเป็นวิชาขั้นต่ำ แต่หลินฟานเชื่อว่า แม้จะเป็นขยะ เขาก็สามารถยกระดับให้เป็นวิชาสูงสุดได้
《ลิงขโมยลูกท้อ》 มีเพียงท่าเดียว ท่านี้สำหรับผู้ชายแล้ว มีพลังทำลายล้างมหาศาล หนึ่งท่าบีบแตกไข่ของคุณ
หลินฟานสูดลมหายใจลึก ร่างกายเคลื่อนไหวทันที มือขวาเปิดออกเป็นกรงเล็บ เหมือนกับการโจมตีมังกรเหลือง พุ่งไปยังจุดลี้ลับนั้น
"+2"
"+2"
...
"ติ๊ง วิชาขั้นต่ำ 《ลิงขโมยลูกท้อ》 อัพเกรดเป็นระดับ 2 ค่าประสบการณ์ตัวละคร +10"
"ติ๊ง ตัวละครเลเวลอัพ"
ฮ่าฮ่า... หลินฟานหัวเราะดัง ไม่คิดว่าไม่ถึงหนึ่งนาที 《ลิงขโมยลูกท้อ》 ก็อัพเกรดเป็นระดับ 2 ดูเหมือนว่าเขาเป็นอัจฉริยะระดับโลกจริง ๆ
แค่อัพเกรด 《ลิงขโมยลูกท้อ》 เป็นระดับ 100 ก็สามารถบีบไข่ของสวรรค์ให้แตกได้แล้ว
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 2 (เขตแดนภายหลังการฝึกฝนรอการเปิดใช้งาน)
ค่าประสบการณ์: (0/20)
วิชาลมปราณ: 《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》 ขั้นที่ห้า (3000/10000)
《ลิงขโมยลูกท้อ》 ระดับ 2 (10/50)
...
หลินฟานลุกขึ้นรีบไปยังลานฝึกยุทธ์ ชีวิตที่ดีงามเช่นนี้จะปล่อยให้สูญเปล่าได้อย่างไร ต้องใช้ประโยชน์ให้ดีที่สุด
ส่วนพวกพรรคถุงทรายที่อาศัยอยู่รอบ ๆ เห็นพี่ใหญ่รีบร้อนจากไป ในใจก็สงสัยมากมาย
"พี่ใหญ่จะไปทำอะไร?"
"พี่ใหญ่ไม่ใช่บาดเจ็บสาหัสหรอกหรือ? ทำไมก้าวเดินของเขาดูแข็งแรง กระฉับกระเฉง มีชีวิตชีวา หรือว่าไม่เป็นอะไร?"
"แย่แล้ว ไม่ดีแล้ว เมื่อวานพี่ใหญ่รับเคราะห์แทนพวกเรา เมื่อกี้ฉันพูดว่าเอ๋อร์โกวถูกศิษย์ทดสอบสำนักนอกตีตายตอนเช้า เขาคงคิดจะไปแก้แค้น"
"พี่ใหญ่เป็นคนที่รักเพื่อนพ้องมาก จะต้องก่อเรื่องแน่ ๆ ไม่ได้ พวกเราต้องตามไป"
...
ไม่นานนัก หลินฟานมาถึงลานฝึกยุทธ์ที่คึกคัก
หลินฟานมองดูศิษย์ทดสอบสำนักนอกที่กำลังฝึกฝนอย่างขะมักเขม้น ในใจก็ดีใจมาก นี่มันประสบการณ์ทั้งนั้นเลย
《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》 มาถึงขั้นที่ห้าแล้ว ไม่รู้ว่าพวกนี้จะเพิ่มประสบการณ์ให้เขาได้อีกเท่าไร
คิดแล้วหลินฟานก็อดใจไม่ไหว
"ทุกคนหยุดมือ!" หลินฟานตะโกนเสียงดังเหมือนเมื่อวาน
เสียงตะโกนนี้ดังกว่าเมื่อวานอีก
ศิษย์ทดสอบสำนักนอกบนลานฝึกยุทธ์เมื่อเห็นคนที่ส่งเสียง ก็ตกตะลึง แล้วเริ่มพูดคุยกัน
"คนนี้อีกแล้ว"
"คนนี้เมื่อวานถูกพวกเราตีจนเกือบตาย ทำไมวันนี้ถึงได้กระฉับกระเฉงอีก"
"ฮึ หลังจากบทเรียนเมื่อวาน ฉันคิดว่าเขาคงไม่กล้าทำตัวเหลิงอีก"
...
คำพูดของศิษย์ทดสอบสำนักนอกเพิ่งจบลง หลินฟานก็เอามือเท้าสะเอว ชี้นิ้วไปข้างหน้า เหมือนกับการชี้นำทิศทางและตะโกนว่า
"ทุกคน...ขออภัยที่ต้องพูดตรง ๆ..."
แต่ครั้งนี้คำพูดของหลินฟานยังไม่ทันพูดจบ ศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านั้นก็ลุกฮือขึ้นมาทันที
"พี่น้องทั้งหลาย คนนี้ท้าทายพวกเราอีกแล้ว ใช้คำพูดดูถูกพวกเรา ต้องให้เขาชดใช้"
...
หลินฟานยิ้มมองศิษย์ทดสอบสำนักนอกที่วิ่งเข้ามา แสดงรอยยิ้มที่พอใจ
"เด็กดีมาก หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน พวกเธอสามารถเรียนรู้และประยุกต์ใช้ได้แล้ว ไม่เลว ไม่เลว"
"งั้นมาดูกันว่า พวกเธอจะให้ประสบการณ์กับ 《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》 ได้อีกเท่าไร หวังว่าจะไม่น้อยเกินไป..."
หลินฟานมองเยาวชนที่มีความสามารถเหล่านี้ด้วยความคาดหวัง...
"+0"
"+0"
...
ในขณะนี้ หลินฟานที่เคยคาดหวัง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
โอ้พระเจ้า...
นี่...นี่
"ไอ้หนู วันนี้จะให้รู้ว่าจุดจบที่น่าเศร้าเป็นยังไง"
"ไม่รู้จักจำบทเรียน คิดว่าพวกเราเป็นคนที่แกล้งง่ายหรือไง"
"ข้าเป็นลูกชายของกษัตริย์แห่งจื๋อนหนาน ทักษะเปลวเพลิงของข้าสำเร็จแล้ว ให้เจ้าได้รู้รสชาติของความทรมานที่ยิ่งกว่าความตาย"
...
หลินฟานมองศิษย์ทดสอบสำนักนอกที่โกรธเหล่านี้ ถ้าเป็นเมื่อวานเขาอาจจะตื่นเต้น เพราะพวกเขายิ่งพยายาม ผลประโยชน์ของเขาก็ยิ่งมาก
แต่ตอนนี้...
"ไอ้ลูกหมาพวกนี้ พวกแกไร้ประโยชน์ขนาดนี้ งั้นก็ให้พวกแกได้เห็นวิชาการต่อสู้ที่น่ากลัวที่สุดในโลก ความเจ็บปวดที่พวกแกจะไม่มีวันลืมชั่วชีวิต...
"ลิงขโมยลูกท้อ..."
...
PS: ขอบคุณทุกคนสำหรับการสนับสนุน เพราะการสนับสนุนของพวกคุณ ทำให้ผมมียอดบุ๊คมาร์กถึงหนึ่งพันในวันแรกที่อัปโหลด ขอบคุณมาก สำหรับเพื่อน ๆ ที่อ่านที่อื่น ในช่วงสาธารณะ โปรดไปลงทะเบียนบัญชีที่ Qidian เพื่อสนับสนุน บัตรโหวต บุ๊คมาร์ก ทั้งหมดเป็นการสนับสนุนที่ยิ่งใหญ่สำหรับผม ขอร้องละ


## Chapter 4: Crushing All Balls in Sight (Please Add to Favorites, Please Vote)

ในชั่วขณะนั้น ฟ้าถล่มดินทลาย ฟ้ามืดแผ่นดินมืด ทะเลแห้งหินผุ กระโดดขึ้นกระโดดลง ทุ่มเทไม่หยุดยั้ง...
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"+2"
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"+2"
...
ในลานฝึกยุทธ์ที่เคยเต็มไปด้วยบรรยากาศอันยิ่งใหญ่ จู่ๆ ก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้น
เสียงนั้นนุ่มนวลราวกับสำลี คล้ายเสียงหายใจอันอ่อนหวานของสตรี แต่หากฟังอย่างละเอียด จะพบความเศร้าโศกและความเสียใจอันไร้ขอบเขตแฝงอยู่
ในขณะนี้ หลินฟานทำท่าเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก้มตัว ยื่นมือ และบีบด้วยนิ้วทั้งห้า
ทำซ้ำแล้วซ้ำอีก แม้ว่าตอนนี้ฟ้าจะถล่มดินทลาย ก็ไม่อาจหยุดความปรารถนาของหลินฟานที่มีต่อค่าประสบการณ์ได้
"เจ้าคนสกปรก กล้าใช้กลเม็ดต่ำช้าเช่นนี้" ศิษย์ทดสอบสำนักนอกต่างตกใจกลัวสุดขีด พวกเขาเอามือทั้งสองปิดหว่างขา รู้สึกถึงกระแสความเย็นที่พุ่งขึ้นจากฝ่าเท้าไปถึงศีรษะ
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน น่ากลัวเหลือเกินจริงๆ
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี วิชาขั้นต่ำ 《ลิงขโมยลูกท้อ》 เพิ่มเป็นขั้นที่สาม"
"ติ๊ง เอาชนะศิษย์ตัวประกอบขั้นต่ำหนึ่งคน ประสบการณ์ +5"
"ติ๊ง เอาชนะศิษย์ตัวประกอบขั้นต่ำหนึ่งคน ประสบการณ์ +3"
...
โอ้โห หลินฟานได้ยินเสียงแจ้งเตือนเหล่านี้ ในใจดีใจสุดๆ ไม่คิดว่าประสบการณ์ที่ต้องการเพื่อเพิ่มระดับตัวละครจะได้มาแบบนี้
ดูเหมือนว่ามันเหมือนกับการเล่นเกม ฆ่ามอนสเตอร์เพื่อเลเวลอัพ
ดีมาก ดีมาก
ในขณะนี้ บรรดาศิษย์ทดสอบสำนักนอกที่เสียเปรียบในมือของหลินฟาน ต่างมองคนต่ำช้าผู้นี้ด้วยความรังเกียจ แต่ในตอนนั้นเอง พวกเขาก็พบว่าสายตาของคนต่ำช้าผู้นี้พลันเปล่งประกายที่ทำให้ใจสั่นและหวาดกลัว
ราวกับว่าจะมีเรื่องโหดร้ายยิ่งกว่าเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
กลุ่มศิษย์ทดสอบสำนักนอกล้อมหลินฟานไว้ตรงกลาง แม้ว่าคนต่ำช้าตรงหน้านี้จะลงมือสกปรก ทำให้พวกเขาป้องกันไม่ทัน แต่หากจะหนีไปแบบหางจุก นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาทนไม่ได้
แม้ต้องจ่ายราคาแพงเพียงใด ก็ต้องทำให้คนต่ำช้าผู้นี้พ่ายแพ้ที่นี่
หลินฟานมองมือทั้งสองของตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉย
นี่คือมือคู่ที่กำลังจะถูกทำให้แปดเปื้อน แต่เพื่อประสบการณ์ แค่ทำให้มือแปดเปื้อนจะเป็นอะไรไป
"ดูสิ สายตาของเขา" ศิษย์ทดสอบสำนักนอกแถวหน้าร้องอย่างตกใจ พวกเขาคอยสังเกตคนต่ำช้าผู้นี้ตลอดเวลา และจับได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในสายตาของหลินฟานในชั่วพริบตานั้น
หลินฟานเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด มองไปยังกลุ่มศิษย์ทดสอบสำนักนอก
"ลูกแกะผู้บริสุทธิ์ทั้งหลาย พวกเจ้ากำลังจะถูกมือแห่งความชั่วร้ายของข้ารุกราน แต่วางใจเถิด ข้าจะปรานีพวกเจ้า" หลินฟานมองกลุ่มศิษย์ทดสอบสำนักนอกด้วยสายตาเร่าร้อน
"คนต่ำช้า เจ้ากำลังพูดอะไร"
"เจ้าคิดว่าเจ้าคนเดียวจะรับมือพวกเรานับร้อยคนได้หรือ?"
"คุกเข่าขอโทษ พวกเราจะไว้ชีวิตเจ้า"
"ฮึ อย่าได้หยิ่งผยองนัก..."
...
"ลิงขโมยลูกท้อ"
ทันใดนั้น หลินฟานก็พุ่งเข้าไปในฝูงชน ด้วย《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》ขั้นที่ห้า สำหรับกลุ่มศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้ หลินฟานเป็นเหมือนรถถังที่มีการป้องกันเหนือชั้น พุ่งชนไปมา การโจมตีใดๆ ก็ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้
ส่วน《ลิงขโมยลูกท้อ》แม้ว่าตอนนี้จะมีเพียงขั้นที่สาม แต่ก็ได้บรรลุถึงขั้น "ออกมือต้องบีบ" อันเป็นขั้นสูงสุด
"เจ้าคนต่ำช้า ข้าจะสู้กับเจ้าจนตัวตาย"
"โอ๊ย เจ็บ... ปล่อย ปล่อย แตกแล้ว... แตกแล้ว" ศิษย์ทดสอบสำนักนอกคนหนึ่งดวงตาพร่าเลือน ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว มือทั้งสองปิดหว่างขา น้ำตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์นับพันไหลออกมาจากหางตา
"ชายชาตรีย่อมมีหน้ามีตา บัดนี้เจ้าทำลายหน้าตาของข้า ชาตินี้ข้าจะไม่เลิกรากับเจ้าจนกว่าจะตาย"
...
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"+5"
"+5"
"ติ๊ง เอาชนะศิษย์ขั้นต่ำหนึ่งคน ประสบการณ์ +5"
"ติ๊ง เอาชนะศิษย์ขั้นต่ำหนึ่งคน ประสบการณ์ +2"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ตัวละครเลเวลอัพ"
...
ในขณะนี้ หลินฟานราวกับคนบ้าคลั่ง ใช้มือทั้งสองโจมตี 《ลิงขโมยลูกท้อ》 ถูกใช้อย่างชำนาญ ราวกับได้ฝึกฝน《ลิงขโมยลูกท้อ》จนเข้าถึงกฎแห่งเต๋าอันยิ่งใหญ่
ลงมือต้องถูกเป้า ไม่ว่าเจ้าจะป้องกันอย่างไร ก็ไม่อาจต้านทานการรุกรานของมือทิพย์คู่นี้ของหลินฟานได้
"พี่น้องทั้งหลาย โจรผู้นี้ลงมือต่ำช้าสกปรก แม้พวกเราจะเป็นคนของสำนักมาร แต่ก็ไม่อยากร่วมเป็นพวกเดียวกับคนแบบนี้ ลงมือหนักๆ"
ในตอนนี้ ศิษย์ทดสอบสำนักนอกถอยร่นไม่หยุด ในบรรดาพวกเขา มีศิษย์ทดสอบสำนักนอกคนหนึ่งที่มีใบหน้างดงามไร้ที่ติ จะเรียกว่าหนุ่มหล่อระดับโลกก็ไม่เกินไป เขาโบกแขนตะโกน พยายามรวมพลพี่น้องทั้งหลายเพื่อจับกุมหลินฟาน
หลินฟานเคลื่อนไหวราวกับมังกรในหมู่ศิษย์ทดสอบสำนักนอก เห็นศิษย์ทดสอบสำนักนอกผู้นี้โอหังเช่นนั้น ก็รู้สึกสนใจ
ส่วนหนุ่มหล่อที่โบกแขนตะโกนนั้น พลันพบว่ามีสายตาที่เต็มไปด้วยการรุกรานคู่หนึ่งจ้องมองเขาอย่างแน่วแน่ ในใจรู้สึกไม่ดี
เมื่อสายตาของเขาปะทะกับสายตาของหลินฟาน หนุ่มหล่อก็รู้สึกอ่อนแอลงทันที
หากหลินฟานไม่โจมตีจุดที่ยากจะพูดถึงนั้น ก็คงไม่เป็นไร แม้จะสู้ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัว
แต่ตอนนี้เขากลัวจริงๆ
เมื่อเห็นพี่น้องมากมายพ่ายแพ้ในมือของคนต่ำช้าผู้นี้ โดยเฉพาะสายตาอันโศกเศร้าของพวกเขา เขาเข้าใจดีว่า มันต้องเจ็บมากแน่ๆ
หนุ่มหล่อเห็นหลินฟานบีบมือทั้งสองอย่างไม่รู้ตัว ความเย็นพลันแล่นขึ้นมา ขาทั้งสองสั่นเทา
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"ไม่..."
"อืม... เจ็บ..." หนุ่มหล่อดวงตาพร่าเลือนทันที ร้องเบาๆ แล้วล้มลงสั่นสะท้าน
ในขณะนี้ สถานที่เกิดเหตุช่างน่าสยดสยอง ทำให้ผู้คนไม่กล้ามอง
...
เมื่อศิษย์ทดสอบสำนักนอกทั้งหมดล้มลง หลินฟานก็ไม่มีลูกท้อให้ขโมยอีกแล้ว
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 9 (รอเปิดเขตแดนภายหลังการฝึกฝน)
ค่าประสบการณ์: (0/1000)
วิชาลมปราณ: 《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》 ขั้นที่ห้า (3000/10000)
《ลิงขโมยลูกท้อ》 ชั้นสิบ (1000/10000)
หลินฟานมองข้อมูลของตัวเอง พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ตอนนี้ระดับตัวละครเพิ่มเป็นระดับเก้า ในหมู่ศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้ ถือว่าเป็นผู้แข็งแกร่งที่ไร้คู่ต่อสู้
ศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้มีตัวเลขลอยอยู่เหนือหน้าผาก
บางคนระดับที่ห้า บางคนระดับหก และบางคนระดับแปด
ศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้ไม่มีใครบรรลุถึงเขตแดนภายหลังการฝึกฝนอย่างแน่นอน
หลินฟานเคยเห็นศิษย์ที่อยู่ในเขตแดนภายหลังการฝึกฝนลงมือ การลงมือของพวกเขาไม่เหมือนกับศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้เลย
อีกสามวันก็จะถึงวันทดสอบสำนักนอก แม้ว่าตัวเองจะไม่มีความทะเยอทะยาน แต่ก็ต้องเป็นศิษย์สำนักนอกให้ได้ ที่นี่สำหรับหลินฟานแล้วยังเล็กเกินไป หากต้องการแข็งแกร่งขึ้น ก็ต้องไปยังที่ที่กว้างใหญ่กว่า
หลินฟานหันหลังเดินจากไป หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง
"พรุ่งนี้ข้าจะมาอีก"
...
คนเหล่านั้นที่เดิมทีเห็นว่าคนต่ำช้าสกปรกผู้นี้กำลังจะจากไป ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ ขาทั้งสองก็อ่อนแรง ล้มลงกับพื้นอีกครั้ง
หลังจากเรื่องวันนี้ พวกเขาไม่มีใจจะต่อสู้กับอีกฝ่ายอีกแล้ว
ต่ำช้า สกปรก ไร้ยางอาย โลกนี้จะมีคนแบบนี้ได้อย่างไรกัน
หลินฟานถอนหายใจ เขาเข้าใจดีว่าทำไมศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้ถึงกลัวเขานัก แต่จะโทษเขาทั้งหมดได้อย่างไร ใครใช้ให้เขารู้แค่ท่า《ลิงขโมยลูกท้อ》นี้ล่ะ
มีคำพูดหนึ่งกล่าวไว้ดี
"หนึ่งท่าเด็ดกินทั่วใต้หล้า"
เมื่อรู้วิชาการต่อสู้เพียงอย่างเดียว ก็อย่าเลือกมากเลย
และหลินฟานยังพบว่า วิชาเสริมสร้างร่างกายกับวิชาการต่อสู้นั้นแตกต่างกัน
《ร่างปีศาจระดับไททาเนียม》เมื่อเพิ่มระดับถึงขั้นหนึ่งแล้ว ก็ต้องอาศัยพลังภายนอกที่แข็งแกร่งกว่าช่วยในการเพิ่มระดับ
ส่วนวิชาการต่อสู้ที่ใช้ต่อกรกับศัตรู ไม่ว่าจะอ่อนแอหรือแข็งแกร่ง ล้วนสามารถเพิ่มประสบการณ์ได้ แม้จะมีความแตกต่างระหว่างความอ่อนแอและความแข็งแกร่ง แต่ไม่ว่าจะอ่อนแอแค่ไหน ก็ยังมีประสบการณ์
PS: หนังสือใหม่ต้องการการดูแล ขอคะแนนแนะนำ ขอให้เก็บไว้ในคอลเลกชัน ตอนนี้อยู่อันดับหกในชาร์ตแฟนตาซีจีน หวังว่าจะก้าวหน้าต่อไป สำหรับบุคลิกของตัวเอกในหนังสือเล่มนี้ เป็นแนวตลกขบขัน ไร้ยางอาย (ไร้ศีลธรรม)


## บทที่ 5 การเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วดั่งจรวด

ยามค่ำคืน
ภายในกระท่อมมุงหลังคาด้วยกระเบื้องที่ไม่ใหญ่นัก ขณะนี้แออัดไปด้วยผู้คน
การต่อสู้ของหลินฟานในวันนี้ทำให้พวกพรรคถุงทรายตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ชูนิ้วโป้งให้หลินฟานเพื่อแสดงความยอมรับ
"พี่ใหญ่ ท่าที่พี่ใช้วันนี้คือ 'ลิงขโมยลูกท้อ' ใช่ไหมครับ?" เสี่ยวหลิวจื่อที่อยู่ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจมาไม่น้อย เขาก็พอรู้เรื่องราวที่นี่บ้าง
แม้ว่า 'ลิงขโมยลูกท้อ' จะเป็นวิชาการต่อสู้ที่สืบทอดในครอบครัวของเขา แต่เขารู้ว่าเมื่อเทียบกับวิชาการต่อสู้ของพวกศิษย์ทดสอบสำนักนอกแล้ว มันแตกต่างกันมากเกินไป
"อืม" หลินฟานพยักหน้า
"ดีมากเลยครับ ไม่คิดว่าวิชาการต่อสู้ที่สืบทอดในครอบครัวจะทรงพลังขนาดนี้ แน่นอนว่ามีเพียงพี่ใหญ่เท่านั้นที่จะสามารถแสดงพลังที่แท้จริงของมันออกมาได้" เสี่ยวหลิวจื่อพูดอย่างตื่นเต้น
หลินฟานรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
"พี่ใหญ่ อีกสองวันสำนักนอกจะเริ่มการทดสอบแล้ว พี่มีความคิดจะเข้าร่วมไหมครับ?" เสี่ยวหลิวจื่อถาม
"เสี่ยวหลิวจื่อ นี่นายพูดเรื่องไร้สาระอะไร? พี่ใหญ่จะไม่เข้าร่วมได้ยังไง หรือนายคิดว่าพี่ใหญ่จะอยู่กับพวกเราที่นี่ไปตลอดชีวิต"
"นั่นก็จริง" เสี่ยวหลิวจื่อพยักหน้า
แม้ว่าตอนนี้หลินฟานจะมีระบบ แต่เขามาอยู่ในโลกนี้เป็นเวลาหนึ่งปีแล้ว ถึงแม้จะไม่คุ้นเคยกับทุกอย่าง แต่เขาก็รู้ว่าโลกนี้อันตรายมาก
ในนิกาย การที่เขาเป็นถุงทรายแล้วกล้าท้าทายศิษย์ทดสอบสำนักนอก นั่นเป็นเพราะเขาเข้าใจว่าสำหรับนิกายแล้ว คนที่มีพรสวรรค์สำคัญที่สุด
ถ้าคุณมีความสามารถ คุณสามารถท้าทายใครก็ได้ แต่ต้องรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง
ถ้าแสดงพรสวรรค์เพียงเล็กน้อยแล้วถูกคนในนิกายเดียวกันอิจฉาจนฆ่าตาย นิกายนั้นก็คงไม่มีทางอยู่ได้ตลอดไป คงจะทำลายตัวเองไปนานแล้ว
หลินฟานมีความคิดสองอย่าง อย่างแรกคือพัฒนาความสามารถของตัวเองอย่างจริงจัง อย่างที่สองคือดึงดูดความสนใจของคนระดับสูงเพื่อออกจากที่นี่
แต่หลินฟานลืมไปเรื่องหนึ่ง นั่นคือลานฝึกของศิษย์ทดสอบสำนักนอกนี้ ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจทั้งหมด มันเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครสนใจ ผู้มีอำนาจระดับสูงคนไหนจะมาที่นี่โดยไม่มีธุระ
ดังนั้นทุกอย่างต้องพึ่งตัวเอง เมื่อมีโอกาสทองแล้ว ถ้าไม่สร้างผลงานอะไรออกมาบ้าง ก็คงไม่คู่ควรกับการเป็นคนข้ามมิติแล้ว
วันรุ่งขึ้น
หลินฟานตื่นแต่เช้า หาอะไรกินจนอิ่มท้อง แล้วรีบวิ่งไปที่ลานฝึก
ตอนนี้เขาอยู่ในระดับเก้า 'ลิงขโมยลูกท้อ' ก็ถึงชั้นสิบแล้ว แม้ว่าตอนนี้ประสบการณ์จะเพิ่มขึ้นช้า แต่ไม่ว่าอย่างไร ถึงวันทดสอบสำนักนอก จะต้องแข็งแกร่งให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
...
ลานฝึก ลมเย็นพัดผ่าน
สายลมเย็นพัดฝุ่นบนอิฐสีเขียวขึ้นมา ใบไม้ไม่กี่ใบลอยอยู่ในอากาศ ก่อนจะค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้น
เงียบเหงา เงียบเหงามาก
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น" หลินฟานมองภาพตรงหน้า ถึงกับตกตะลึง คนไปไหนกันหมด
ลานฝึกที่เคยคึกคักในอดีต ตอนนี้กลับเงียบเหงาเช่นนี้ ไม่มีใครเลยสักคน
นี่... นี่...
หลินฟานเอานิ้วเท้าคาง มองทุกอย่างตรงหน้าอย่างจนปัญญา พวกศิษย์ทดสอบสำนักนอกพวกนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน
แค่โดนขโมยลูกท้อเท่านั้นเอง จำเป็นต้องกลัวขนาดนี้เลยหรือ?
ฮ่า ดูเหมือนว่าอีกไม่กี่วันนี้คงไม่มีอะไรให้ทำแล้ว ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น
การเอาชนะคนอื่นสามารถได้รับประสบการณ์ แล้วพวกสัตว์ปีศาจข้างนอกนั่น ถ้าฆ่าพวกมัน ก็จะได้รับประสบการณ์เช่นกัน
แต่น่าเสียดายที่ตัวเองเป็นเพียงถุงทรายในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ ไม่มีสิทธิ์ออกจากนิกาย
ไม่อย่างนั้นก็จะออกไปข้างนอก ไปฆ่าสัตว์ประหลาดให้เต็มที่
และในขณะนั้นเอง หลินฟานเห็นคนสองคนเดินมาจากที่ไกลๆ
หลินฟานรู้สึกดีใจ ในที่สุดก็มีคนมาแล้ว แต่หลังจากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป เพราะระดับที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของคนหนึ่งในนั้นคือ
ขั้นแปดภายหลังการฝึกฝน
นี่...
จากนั้นเมื่อมองไปที่ข้างๆ ชายหนุ่มในชุดยาวสีเขียวคนนั้น ก็เห็นว่าเป็นหนุ่มหล่อที่เมื่อวานโดนเขาขโมยลูกท้อไปอย่างหนัก
หลินฟานตกใจ หรือว่าคนคนนี้ไม่ยอมรับเรื่องเมื่อวาน จึงไปหาคนเก่งมาแก้แค้น
ขั้นแปดภายหลังการฝึกฝนห่างจากขอบเขตขั้นก่อนเพียงสองขั้น คนระดับนี้จะมาที่ลานฝึกที่ไม่มีใครสนใจเช่นนี้ได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น คนระดับนี้ไม่น่าจะเป็นคนที่มีเวลาไปช่วยคนอื่นแก้แค้น
"ที่เจ้าว่ามาคือเขาใช่หรือไม่?" ชายชุดยาวสีเขียวถาม
"ใช่ครับ พี่ชาย เขาคือคนที่ข้าพูดถึง" หนุ่มหล่อยืนอย่างเคารพอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแสดงท่าทีไม่เคารพแม้แต่น้อย
แม้แต่ศัตรูคู่อาฆาตอย่างหลินฟานจะยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่กล้าแสดงความสะใจแม้แต่น้อย
"ไม่ใช่" หลินฟานคิดในใจ
คนคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาไปหามาช่วย ถ้าเป็นคนช่วย หนุ่มหล่อคนนี้จะต้องไม่แสดงสีหน้าแบบนี้แน่ ดูเหมือนว่าในนี้จะมีความลับที่บอกไม่ได้
ชายชุดสีเขียวมองหลินฟาน พยักหน้าเบาๆ
ทันใดนั้น หลินฟานรู้สึกถึงพลังที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่น
"พรวด..."
หลินฟานไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น รู้สึกเพียงว่าหน้าอกเหมือนถูกโจมตี เลือดลมในร่างปั่นป่วน จึงพ่นเลือดสดออกมา
แข็งแกร่งมาก
หลินฟานที่ถอยหลังไปสิบกว่าก้าว กุมหน้าอกคุกเข่าลงกับพื้น มองชายตรงหน้า
"ติ๊ง ประสบการณ์ +30000?"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
...
หลินฟานตกใจ รู้สึกว่าน่ากลัวมาก เพียงการโจมตีครั้งเดียว ก็ทำให้ 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพถึงสองระดับ
"อืม ไม่เลว การโจมตีเต็มกำลังของขั้นที่สองของหลังฟ้า แค่พ่นเลือดออกมา ดูเหมือนว่า 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ของเจ้าฝึกถึงระดับสูงมาก ไปกับข้า" ชายชุดสีเขียวพยักหน้า ในดวงตาเปล่งประกาย ราวกับสนใจถุงทรายที่สามารถฝึก 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ถึงระดับนี้
"รอก่อน..." หลินฟานระงับเลือดลมในร่าง มองชายชุดสีเขียว
นี่คือพลัง ถ้าไม่มีพลัง ก็เป็นเพียงเนื้อบนเขียงให้คนอื่นสับ ตามใจชอบ แต่สำหรับหลินฟานแล้ว โอกาสดีเช่นนี้ จะยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร
ไม่ว่าจะอยู่บนโลกหรือที่นี่ หลินฟานเป็นคนบ้า คนบ้าที่แท้จริง ถ้าไม่บีบคั้นผลประโยชน์ตรงหน้าให้หมด เขาจะไม่มีวันยอมแพ้
ก่อนหน้านี้ 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ชั้นห้า รับการโจมตีเต็มกำลังของขั้นที่สองของหลังฟ้า ก็แค่พ่นเลือดออกมา ไม่รู้ว่า 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ชั้นเจ็ดจะเป็นอย่างไร
หลินฟานรู้ว่า ศิษย์นิกายขั้นแปดภายหลังการฝึกฝนตรงหน้านี้ ถ้ามีธุระที่ต้องให้ตนจัดการ ก็จะไม่เอาชีวิตของตน
แน่นอนว่าหลินฟานก็ไม่โง่พอที่จะพูดว่า ขอร้องละ มาตีฉันสิ คำพูดน่าโดนตีแบบนี้
"เจ้าทนการดูหมิ่นของข้าเมื่อวานไม่ได้ วันนี้หาคนมาช่วย คิดว่าข้าจะกลัวหรือ? ข้าบอกเจ้า ข้าหลินฟานกลัวทุกอย่าง แต่ไม่กลัวคนมาแก้แค้น" พูดจบ หลินฟานก็พุ่งเข้าไป
รีบตีฉันสิวะ
...
ชายชุดสีเขียวมองหลินฟาน เผยรอยยิ้มเล็กน้อย "น่าสนใจ..."
"ตึง"
ไม่เห็นชายชุดสีเขียวขยับตัวเลย ตรงหน้าเขาเหมือนมีกำแพงอยู่ พอหลินฟานพุ่งเข้าไป ก็ถูกเหวี่ยงออกมาทันที
หลินฟานอดไม่ได้ที่จะพ่นเลือดออกมาอีกครั้ง
"ติ๊ง ประสบการณ์ +2000"
ตอนนี้หลินฟานตื่นเต้นจนแทบตาย ก่อนหน้านี้ให้พวกศิษย์ทดสอบสำนักนอกทุบตี ก็เพิ่มขึ้นแค่ไม่กี่แต้ม ไม่คิดว่าคนคนนี้เพียงแค่โจมตีเบาๆ ก็เพิ่มขึ้นมากขนาดนี้
สุดยอด
แต่นี่ยังไม่พอ กูต้องการประสบการณ์มากกว่านี้
"ฮึ อ่อนแอไร้พลัง นี่คือคนที่เจ้าไปหามาช่วย? ข้าว่าก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย" หลินฟานลุกขึ้นพูด
"หยุดนะ อย่าได้ลบหลู่พี่ชาย" หนุ่มหล่อสีหน้าเปลี่ยนไป ตวาดออกมา
"ไม่เป็นไร กลับน่าสนใจดี 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ขั้นสูงสุดชั้นสาม แม้จะฝึกถึงชั้นสาม ก็แค่รับการโจมตีเต็มกำลังของระดับให้หลังขั้นที่หนึ่งได้เท่านั้น ตอนนี้ยิ่งน่าสนใจ ดี วันนี้ข้าจะดูว่าขีดจำกัดของเจ้าอยู่ที่ไหน" ชายชุดสีเขียวหัวเราะเบาๆ
PS: ขอคะแนนโหวต ขอยอดติดตาม ขอทุกอย่าง หนังสือใหม่ต้องการการดูแลนะ ช่วยทะนุถนอมผมด้วย


## บทที่ 6 พี่ชาย ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปนะ

ชายหนุ่มรูปงามที่ยืนอยู่ข้างชายชุดสีฟ้า ตอนนี้กำลังมองด้วยความตกตะลึง
เป็นไปได้อย่างไร คนคนนี้จะทนได้อย่างไร
"เธอเป็นถุงทรายที่น่าสนใจที่สุดที่ฉันเคยเห็นในช่วงสิบกว่าปีที่เข้าสำนัก" ชายชุดสีฟ้าพูดพร้อมรอยยิ้มเบาๆ จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป ใบหน้าที่เคยดูอ่อนโยนกลับกลายเป็นเคร่งขรึมอย่างรุนแรง
"แต่ว่า แข็งเกินไปก็หักง่าย"
"ปัง......"
หลินฟานถูกโจมตีอย่างรุนแรง ร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ดอกไม้สีเลือดหลายดอกลอยละล่องในอากาศ
"ติ๊ง ประสบการณ์ +3000"
"ช่างสุดยอดจริงๆ"
หลินฟานนอนอยู่บนพื้น รู้สึกถึงการเพิ่มขึ้นของประสบการณ์ ในใจแทบจะระเบิดด้วยความตื่นเต้น
ชายชุดสีฟ้ามองดูหลินฟานที่นอนอยู่บนพื้น มุมปากเผยรอยยิ้มเล็กๆ "การโจมตีครึ่งก้าวของขั้นสามภายหลังการฝึกฝน แม้แต่ 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ในขั้นสูงสุดก็ต้านไม่ได้ แต่ไม่ต้องกังวล เจ้าไม่ตายหรอก ข้าได้ควบคุมกำลังไว้แล้ว ไป พาเขาตามข้ามา"
ชายหนุ่มรูปงามมองดูหลินฟานที่นอนอยู่ตรงนั้น รู้สึกสะใจกับความโชคร้ายของอีกฝ่าย และพูดได้เพียงประโยคเดียว
"หาเรื่องตาย"
ชายชุดสีฟ้าหันหลังเตรียมจะจากไป คนที่สามารถทนต่อการโจมตีครึ่งก้าวของขั้นสามภายหลังการฝึกฝนได้ ไม่รู้ว่าพี่ชายจะสนใจดึงตัวไปหรือไม่
คนประหลาดในโลกนี้มีมากมายนับไม่ถ้วน สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจเป็นสำนักใหญ่มาหมื่นปี มีศิษย์แบบไหนที่ไม่เคยปรากฏ
ถุงทรายคนนี้ฝึกฝน 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' แต่กลับฝึกฝนจนถึงขั้นที่สูงกว่า นี่ต้องบอกว่าเป็นคนมีพรสวรรค์ แต่แค่นี้ยังไม่พอ
ชายชุดสีฟ้าเห็นแล้วว่า ถุงทรายคนนี้ยังไม่ถึงขั้นภายหลังการฝึกฝนด้วยซ้ำ ในสายตาของเขาก็เป็นเพียงมดตัวพิเศษเท่านั้น ไม่มีอนาคตไกล
แต่ในตอนนั้นเอง สีหน้าของชายชุดสีฟ้าก็เปลี่ยนไป ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อ
"ฮ่าๆ ไม่เลว ไม่เลว หนักกว่าเมื่อกี้นิดหน่อย แต่ยังไม่พอ" ตอนนี้หลินฟานลุกขึ้นยืน นวดหน้าอกของตัวเอง เจ็บจริงๆ แต่คนเก่งที่แจกประสบการณ์ฟรีแบบนี้มีไม่มาก ถ้าไม่คว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี ต่อไปคงต้องเสียใจภายหลัง
"เจ้า......" ชายชุดสีฟ้ามองหลินฟานด้วยความตกใจ คนคนนี้เป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงเป็นแบบนี้
หลินฟานมองชายชุดสีฟ้า ในใจมีความคิดเล็กๆ ตอนนี้ตัวเองถือว่าเปิดเผยตัวแล้ว 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' มีทั้งหมดสามชั้น ไม่สามารถต้านการโจมตีของผู้เชี่ยวชาญขั้นภายหลังการฝึกฝนได้ และตอนนี้ที่ตัวเองปล่อยให้คนคนนี้ทุบตี เพื่อเพิ่มประสบการณ์ให้กับ 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ก็เพื่อให้มีความสามารถในการป้องกันตัวที่เพียงพอ
ถ้าเดินตามชายชุดสีฟ้าไป ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะเป็นจะตายยังเป็นเรื่องไม่แน่นอน
พรรคถุงทรายยังไม่ใช่ศิษย์ที่แท้จริงของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ จะเป็นจะตายไม่มีใครสนใจ
ดังนั้นหลินฟานต้องพยายามด้วยตัวเอง
ถ้าคนอื่นค้นพบความพิเศษไม่ได้ ก็ต้องพิสูจน์ด้วยตัวเอง
"ดี ข้าอยากดูว่าเจ้าจะทนได้นานแค่ไหน" ชายชุดสีฟ้าเพิ่มพลัง การโจมตีเต็มกำลังของขั้นสามภายหลังการฝึกฝนพุ่งเข้าใส่ร่างของหลินฟาน
"ติ๊ง ประสบการณ์ +4000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
หลินฟานตอนนี้รู้สึกมีความสุขจนแทบจะลอยได้ การเลเวลอัพนี้ช่างรวดเร็วเหลือเกิน โดนทุบไม่กี่ที ก็ขึ้นเลเวลหนึ่ง และตัวให้ประสบการณ์คนนี้ ค่อยๆ เพิ่มพลัง ช่วยเพิ่มแรงโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทำให้ประสบการณ์เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
ถ้าชายชุดสีฟ้าคนนี้ใช้พลังทั้งหมดของขั้นแปดภายหลังการฝึกฝนตั้งแต่แรก แม้ว่า 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' จะถึงชั้นเจ็ด ก็จะถูกบดขยี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในทันที
ชายชุดสีฟ้าเห็นหลินฟานลุกขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าที่เคยสงบเริ่มเปลี่ยนเป็นโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ
เขารู้สึกถูกดูหมิ่น แม้ว่าตัวเองจะควบคุมพลัง แต่คนคนนี้ถูกตัวเองทำให้อาเจียนเป็นเลือดแล้ว แต่กลับลุกขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า นี่เป็นสิ่งที่ทนไม่ได้จริงๆ
"ดี วันนี้ข้าจะไม่เชื่อเรื่องนี้" ชายชุดสีฟ้าเริ่มโมโห
หลินฟานเห็นชายชุดสีฟ้าโกรธ ในใจก็รู้สึกสนุก
ไม่เชื่อเรื่องนี้ ถูกต้องแล้ว สุดท้ายไม่เชื่อก็ต้องให้เชื่อ
"ปัง......"
หลินฟานลอยออกไปอีกครั้ง
"ติ๊ง ประสบการณ์ +5000"
ลุกขึ้นมา
"ปัง"
ลอยออกไปอีกครั้ง
"ติ๊ง ประสบการณ์ +6000"
"ปัง......"
"ติ๊ง ประสบการณ์ +6000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
......
"ทำไมเจ้ายังลุกขึ้นมาได้" ชายชุดสีฟ้าเริ่มรักษาท่าทีไม่ได้แล้ว การที่หลินฟานลุกขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่า ได้ทำลายจิตใจเชิงบวกของเขาอย่างรุนแรง
ชายหนุ่มรูปงามที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงไปนานแล้ว ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ขยับเขยื้อน ราวกับเห็นผี
"มา..." หลินฟานไม่อยากพูดอะไรมาก เพียงแค่โบกนิ้วเรียก
"น่าโมโห วันนี้ข้าจะไม่เชื่อ......"
"ข้าก็ไม่ค่อยเชื่อเหมือนกัน ดังนั้นท่านต้องพิสูจน์ตัวเองหน่อย" หลินฟานมองชายชุดสีฟ้า พูดปลอบใจ
"น่าโมโห ถ้าอย่างนั้น โจมตีเต็มกำลัง ดูซิว่าเจ้าจะต้านได้อย่างไร" ชายชุดสีฟ้าถูกหลินฟานทำให้โกรธ ไม่ว่าอย่างไร ก็เป็นคนหนุ่มอายุยี่สิบกว่า ย่อมมีอารมณ์ร้อนบ้าง
การฝึกฝนหลายปี ในตอนนี้ก็พังทลายหมดสิ้น
หลินฟานได้ยินว่าจะโจมตีเต็มกำลัง ก็ตกใจทันที รู้สึกกลัวจนแทบฉี่ราด
ล้อเล่นหรือไง
การโจมตีเต็มกำลังของขั้นแปดภายหลังการฝึกฝน จะไม่ทำให้ข้าแตกเป็นชิ้นๆ หรือไง
"พี่ชิงอี้ ค่อยๆ มา เมื่อกี้เพิ่งขั้นสามภายหลังการฝึกฝน ตอนนี้ควรจะเป็นขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน ค่อยเป็นค่อยไป อย่าข้ามขั้นเด็ดขาด" หลินฟานรีบตะโกน
ถ้าอีกฝ่ายยังจะใช้เต็มกำลัง หลินฟานก็คิดไว้แล้วว่า จะต้องคุกเข่าขอโทษ ไม่อาจปล่อยให้ตัวเองถูกทุบจนเละแบบนี้
"ดี การโจมตีครึ่งก้าวของขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน ข้าอยากดูว่าเจ้าจะต้านได้อย่างไร" ชายชุดสีฟ้าร้องยาว ร่างกายเปลี่ยนแปลง หลินฟานตั้งแต่เริ่มจนถึงตอนนี้ ไม่เคยเห็นชัดว่าชายชุดสีฟ้าคนนี้โจมตีอย่างไร
เร็ว... เร็วเกินไปจริงๆ
"ปัง......"
หลินฟานลอยออกไปอีกครั้ง
และตอนนี้หลินฟานไม่ได้จมอยู่กับความรู้สึกเพลิดเพลินจากประสบการณ์ที่พุ่งขึ้น แต่กำลังคิดถึงปัญหาหนึ่ง
ดูเหมือนว่าตัวเองจำเป็นต้องประเมินศิษย์เหล่านั้นของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจใหม่ ไอคิวของพวกเขาช่างน่าประทับใจ
ในตอนนี้หลินฟานมองไปที่ชายชุดสีฟ้า ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกรักเล็กๆ
แน่นอนว่านี่เป็นความรักแบบชื่นชม ถ้ามีคนมีพรสวรรค์แบบนี้มากขึ้น ในอนาคตจะกังวลอะไร
"ติ๊ง ประสบการณ์ +7000"
"ดี พี่ชายการโจมตีครั้งนี้ ทำให้เลือดลมของข้าปั่นป่วน อาเจียนเป็นเลือดเต็มอ่าง แต่นี่ยังไม่พอ มาอีก" หลินฟานเช็ดปาก ราวกับเป็นคนกินของแล้วไม่จ่ายเงิน
"น่าโมโห ทำไมเจ้ายังลุกขึ้นมาได้ ให้เจ้าได้เห็นพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของข้า" ผมยาวสีดำของชายชุดสีฟ้าปลิวไปตามลม
"ไม่ พี่ชิงอี้ เมื่อกี้เป็นการโจมตีครึ่งก้าวของขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน ตอนนี้ควรจะเป็นการโจมตีเต็มกำลัง ทีละขั้น ค่อยๆ มา อย่าผิดคำพูด" หลินฟานร้องเสียงดัง
"ดี......"
หลินฟานได้ยินแล้ว แอบเช็ดน้ำตา น่าประทับใจ
"ติ๊ง ประสบการณ์ +8000"
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
......
"ติ๊ง ประสบการณ์ +9000"
"ติ๊ง ประสบการณ์ +10000"
......
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
......
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
......
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เลเวลอัพ"
......
การโจมตีครึ่งก้าวของขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน
การโจมตีเต็มกำลังของขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน
ขั้นห้าภายหลังการฝึกฝน
ขั้นหกภายหลังการฝึกฝน......
......
ในตอนนี้ ชายหนุ่มรูปงามคนนั้นล้มลงกับพื้น มีฟองขาวออกจากปาก ร่างกายกระตุกไปทั้งตัว
เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน
และในตอนนี้
ชายชุดสีฟ้าคนนั้น ผมดำยุ่งเหยิง ตาทั้งสองแดงก่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยว
"อ๊าาา... ทำไมเจ้ายังลุกขึ้นมาได้" ชายชุดสีฟ้าในตอนนี้ไร้ซึ่งภาพลักษณ์ โจมตีหลินฟานครั้งแล้วครั้งเล่า
"ติ๊ง ประสบการณ์ +1000"
"ติ๊ง ประสบการณ์ +1000"
หลินฟานถอนหายใจ มองดูข้อมูล
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 9 (เขตแดนภายหลังการฝึกฝนรอการเปิด)
ค่าประสบการณ์: (0/1000)
วิชาลมปราณ: 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ชั้น 18 (0/1000000)
'ลิงขโมยลูกท้อ' ชั้น 10 (1000/10000)
หลินฟานรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปแล้ว จริงๆ แล้วมันเกินไปมาก
พี่ชิงอี้ได้ใช้พลังทั้งหมดของขั้นแปดภายหลังการฝึกฝนออกมาแล้ว แต่ตอนนี้หลินฟานมีภูมิคุ้มกันต่อการโจมตีของเขาแล้ว
มองดูพี่ชิงอี้ที่กำลังทุบตีตัวเองอย่างบ้าคลั่ง หลินฟานก็ได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายโจมตี รอให้ความไม่พอใจในใจของเขาระบายออกมา น่าจะสงบลงได้
PS: อยากจะแข่งอันดับ ตอนนี้อยู่อันดับหกในแนวแฟนตาซี อันดับสิบกว่าในอันดับรวม ใครมีคะแนนโหวตช่วยสนับสนุนด้วย ธีมหลักของนิยายเล่มนี้คือ สนุกสนาน ตลก ไร้คู่ต่อสู้ และเท่ห์สุดๆ เรื่องต่างๆ อย่าคิดตามแนวทางปกติ


## บทที่ 7 พี่ชาย ท่านเป็นคนใจกว้างจริงๆ

"ทำไม......"
"ทำไม เจ้ายังลุกขึ้นมาได้......"
"ข้า หนีหมิงหยาง เข้านิกายตั้งแต่อายุสี่ขวบ สิบแปดปีมานี้ ข้าฝึกฝนอย่างหนักทั้งวันทั้งคืนไม่เคยหยุดพัก จนบรรลุถึงขั้นแปดภายหลังการฝึกฝน ได้เป็นศิษย์สำนักนอก แต่ทำไมวันนี้ข้าถึงได้พ่ายแพ้ต่อศิษย์ที่แม้แต่ระดับหลังฟ้าก็ยังไม่ใช่... ทำไมกัน"
หลินฟานมองเห็นน้ำตาสองสายไหลลงมาจากหางตาของหนีหมิงหยาง รู้สึกสะท้อนใจ
ดูเหมือนว่าตนเองจะทำร้ายจิตใจหนีหมิงหยางมากเกินไป
แม้ว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจจะเป็นสำนักมาร แต่ในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมา หลินฟานก็ไม่เคยเห็นเหตุการณ์โหดร้ายใดๆ เกิดขึ้น
แม้ว่าจะมีคนตายในกระสอบทรายเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่อาจโทษคนอื่นได้ เมื่อตกลงที่จะเป็นกระสอบทราย ก็ต้องมีความตระหนักรู้เช่นนี้
หลินฟานถอนหายใจ วางมือข้างหนึ่งบนไหล่ของหนีหมิงหยาง
"ศิษย์พี่หนี......"
"เจ้าไม่ต้องพูด ข้ายอมรับได้ ในโลกนี้มีอัจฉริยะมากมาย คนอย่างข้าที่ใช้เหงื่อนับไม่ถ้วนมาทดแทนพรสวรรค์ ย่อมเทียบกับอัจฉริยะไม่ได้" หนีหมิงหยางเช็ดน้ำตาพลางกล่าว
เรื่องเช่นนี้สำหรับใครก็ตาม ย่อมเป็นเหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
"ไม่ใช่อย่างนั้น ศิษย์พี่หนี ข้าอยากจะบอกเรื่องหนึ่ง หวังว่าท่านจะไม่โกรธมากนัก" หลินฟานมองหนีหมิงหยางพลางกล่าว ในสายตาของหลินฟาน คนผู้นี้ดูเป็นคนไม่เลว
หากรู้แต่แรกว่าคนผู้นี้ไม่เลว ตนเองก็คงไม่ทำเกินไปเช่นนี้ การปล่อยให้อีกฝ่ายชนะก็ไม่เห็นจะเป็นไร
แต่ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว
"ต่อไปเราก็เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนัก ไม่ต้องเกรงใจกัน พวกที่อยู่ภายนอกเรียกตัวเองว่าฝ่ายธรรมะ แม้จะใส่ร้ายสำนักมารของพวกเรา แต่เพียงแค่อยู่ที่นี่สักพัก เจ้าจะพบว่าสำนักมารของเรามีน้ำใจมากกว่าพวกที่อ้างตัวว่าเป็นฝ่ายธรรมะเสียอีก" หนีหมิงหยางกล่าว
"ดี คำพูดของศิษย์พี่หนีช่างยิ่งใหญ่ ทำให้ศิษย์น้องยอมรับโดยไม่ลังเล ถ้าเช่นนั้นข้าก็ต้องขออภัยแล้ว" หลินฟานได้ยินแล้วรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาไหล นี่สิถึงจะเรียกว่าสำนัก
เรื่องราวในนิยายที่มีแต่การหักหลัง ข้ามีพลังมากกว่าเจ้า ก็จะฆ่าเจ้า พวกนั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งสิ้น
"ข้าเป็นคนใจกว้าง ต่อให้เจ้าทำผิดต่อข้า ข้าก็ไม่โกรธ หลังจากพาเจ้าไปพบศิษย์พี่แล้ว จะนำเจ้าเข้าสำนัก เจ้าก็จะเป็นศิษย์น้องของข้า" หนีหมิงหยางเชิดหน้าขึ้นมองหลินฟาน บรรยากาศความเป็นศิษย์พี่พุ่งเข้าหาหลินฟานราวกับคลื่น
"ดี มีคำพูดของศิษย์พี่หนีแล้ว ข้าก็วางใจได้" หลินฟานยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
"ไม่เป็นไร......" หนีหมิงหยางยิ้มพลางโบกมือ หลังจากปลอบใจตัวเองแล้ว จิตใจที่เกือบจะแตกสลายก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
แต่ในขณะนั้นเอง......
โลกก็เปลี่ยนไป
หนีหมิงหยางพบว่าดวงอาทิตย์ร้อนแรงบนท้องฟ้าทันใดนั้นก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ตรงหน้าพลันมืดมิด มองไม่เห็นอะไรเลย
แต่ที่ข้างหูกลับได้ยินประโยคหนึ่ง
"ลิงขโมยลูกท้อ"
......
ในชั่วขณะนั้น จะว่าเร็วก็เร็ว หลินฟานสูดลมหายใจเต็มปอด วิชา "ลิงขโมยลูกท้อ" ชั้นสิบถูกใช้งานทันที
ในชั่วขณะนั้น ระหว่างสวรรค์และโลก ดูเหมือนไม่มีลูกท้อใดจะต้านทานมือมารคู่นั้นของหลินฟานได้
การเคลื่อนไหว รวดเร็วและกระชับ
ก้มตัว ยื่นมือ คว้าลูกท้อ
"อ๊ากกก......"
ในชั่วขณะนั้น พลังคลื่นเสียงอันทรงพลังก็โจมตีเข้ามา คลื่นเสียงนี้ทรงพลังและรุนแรง มีพลังที่ไม่อาจต้านทานได้
และเสียงร้องนี้ ก็ออกมาจากปากของศิษย์พี่หนีนั่นเอง
ตอนนี้หนีหมิงหยางหน้าซีด มือทั้งสองสั่นระริกปิดบริเวณหว่างขา ล้มลงกับพื้น น้ำลายฟูมปาก
หลินฟานมองหนีหมิงหยาง ในใจก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น แต่ช่างเถอะ เมื่อทำให้ศิษย์พี่หนีได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงไปแล้ว ก็ไม่เป็นไรที่จะให้เขาได้รับความกระทบกระเทือนอีกครั้ง
"ติ๊ง วิชา 'ลิงขโมยลูกท้อ' ประสบการณ์ +200"
"ติ๊ง ยินดีด้วย เอาชนะหนีหมิงหยางขั้นแปดภายหลังการฝึกฝน ประสบการณ์ +20000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย เลเวลอัพ"
"ติ๊ง ยินดีด้วย เลเวลอัพ"
"ติ๊ง ยินดีด้วย ทะลุขั้นบันไดหลังฟ้า เข้าสู่เขตแดนภายหลังการฝึกฝน"
......
ในชั่วขณะนั้น หลินฟานรู้สึกดีใจ ในที่สุดก็เลื่อนระดับสำเร็จแล้ว เขตแดนภายหลังการฝึกฝนเชียวนะ
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 11 (ขั้นที่สองของหลังฟ้า)
ค่าประสบการณ์: (0/50000)
วิชาลมปราณ: "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" ชั้น 18 (0/1000000)
"ลิงขโมยลูกท้อ" ชั้น 10 (1200/10000)
หลินฟานหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ไม่คิดว่าการเสียสละชั่วคราวของศิษย์พี่หนีจะทำให้ได้ประสบการณ์มากมายขนาดนี้ ช่างสุดยอดจริงๆ
......
"เจ้า... เจ้า..." ตอนนี้หนีหมิงหยางที่นอนอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งปิดหว่างขา อีกมือชี้ไปที่หลินฟาน สีหน้าโกรธจัด ราวกับมีแรงผลักดันที่จะลุกขึ้นมาสู้กับหลินฟานจนถึงที่สุด
"ใจกว้าง... ศิษย์พี่หนี ท่านเป็นคนใจกว้างนี่นา ศิษย์น้องทำเช่นนี้ก็เพียงต้องการทดสอบเท่านั้น" หลินฟานพูดอย่างไร้เดียงสา
"เจ้า..." ตอนนี้หนีหมิงหยางแทบอยากตาย ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ความเจ็บปวดที่ลูกท้อข้างล่างทำให้ฟันของเขากระทบกัน มีความรู้สึกเศร้าที่บรรยายไม่ถูก
"ใจกว้าง ศิษย์พี่แน่นอนว่าเป็นคนใจกว้าง ศิษย์น้องยังเด็ก ชอบเล่นสนุก ศิษย์พี่เข้าใจได้" หนีหมิงหยางพยายามฟื้นตัว หากเป็นบาดแผลสาหัสที่ร่างกายส่วนอื่น หนีหมิงหยางคงไม่เป็นเช่นนี้ แต่ตรงนั้นคือจุดอ่อนของผู้ชาย เมื่อได้รับการโจมตีอย่างหนัก การที่ยังลุกขึ้นยืนได้ ก็นับว่ามีพื้นฐานการบ่มเพาะที่แข็งแกร่งแล้ว
"ข้ารู้ว่าศิษย์พี่เป็นคนใจกว้าง" หลินฟานยิ้มพลางกล่าว
"พอเถอะ ตามข้ามา" หนีหมิงหยางสาบานกับฟ้าว่า หลังจากเรื่องนี้เสร็จสิ้น จะไม่มีวันพบหน้าคนผู้นี้อีก
อันตราย อันตรายเกินไปจริงๆ
"ศิษย์พี่ จะไปที่ไหนหรือ?" หลินฟานเห็นได้ว่าหนีหมิงหยางไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์ จึงถามตรงๆ
"ข้าจะพาเจ้าไปพบศิษย์พี่เมิ่ง จากนั้นศิษย์พี่เมิ่งจะแนะนำเจ้า ให้เจ้าได้เป็นศิษย์สำนักนอก" หนีหมิงหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับความเศร้าของลูกอัณฑะยังไม่จางหาย
"เอ่อ..." หลินฟานอึ้งไป รู้สึกไม่อยากเชื่อ นี่ไม่ได้มาทำร้ายข้าหรอกหรือ?
หนีหมิงหยางมองสีหน้าของหลินฟาน แล้วพูดเรียบๆ ว่า "เจ้าคิดว่าข้ามาทำร้ายเจ้าหรือ?"
"ไม่..." หลินฟานรีบปฏิเสธ นิยายพวกนี้ทำให้คนตายได้จริงๆ
เห็นได้ชัดว่าหนีหมิงหยางไม่เชื่อคำพูดของหลินฟาน "เรื่องหักหลังกันเช่นนี้ ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจพบได้น้อยมาก สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจตั้งแต่ก่อตั้งจนถึงปัจจุบัน ผ่านทั้งความรุ่งเรืองและเสื่อมถอย เข้าใจดีว่าการแตกแยกภายในเป็นภัยร้ายแรงต่อสำนักเสมอ"
"เข้าใจแล้ว ศิษย์พี่หนี อีกสองวันก็จะมีการทดสอบสำนักนอก ข้าจริงๆ แล้วก็เข้าร่วมได้" หลินฟานกล่าว
"เจ้าเป็นอัจฉริยะ ตอนที่เขารายงาน ศิษย์พี่เมิ่งไม่ค่อยเชื่อ ข้าก็ไม่ค่อยเชื่อ แต่ตอนนี้ข้ายิ่งเชื่อว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะจริงๆ และอัจฉริยะทุกคนสำหรับสำนัก ล้วนเป็นบุคลากรที่มีค่า ดังนั้นการทดสอบที่เสียเวลาเหล่านี้ ก็เป็นเพียงขั้นบันไดสำหรับคนธรรมดาเท่านั้น" หนีหมิงหยางกล่าว
หลินฟานพยักหน้า บรรยากาศอึดอัดที่เคยมีก็หายไปหมดสิ้นในขณะนี้
"ศิษย์พี่หนี แล้วขั้นบันไดของพวกเราคืออะไร?" หลินฟานถาม
หนีหมิงหยางมองหลินฟาน แล้วพูดเบาๆ ว่า "การก้าวเข้าสู่เขตแดนภายหลังการฝึกฝนเป็นขั้นบันไดหนึ่ง ระดับพิเศษเป็นขั้นบันไดเล็ก การเข้าสู่ขอบเขตเจ้าสำนักยิ่งเป็นขั้นบันไดใหญ่ สำหรับสำนัก หากในพันคนมีหนึ่งคนที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเจ้าสำนัก นั่นก็เป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง เรื่องเหล่านี้ต่อไปเจ้าจะเข้าใจเอง เวลาไม่เช้าแล้ว ศิษย์พี่เมิ่งคงรอจนร้อนใจแล้ว"
"แล้วเขาล่ะ?" หลินฟานชี้ไปที่หนุ่มหล่อที่สลบอยู่บนพื้น
"เขาแนะนำคนมีความสามารถมา นับว่ามีความดีความชอบ วันหลังข้าจะมอบรางวัลให้เขา ไปกันเถอะ" หนีหมิงหยางกล่าว
หลินฟานได้ยินแล้วตกใจ โอ้โห ที่แท้สุดท้ายแล้ว ข้าเป็นของมีค่าสินะ
แต่ช่างเถอะ
ดูจากสีหน้ายิ้มแย้มของหนีหมิงหยาง ดูเหมือนเขาก็จะได้รับรางวัลด้วย
ความรู้สึกผิดที่มีก่อนหน้านี้ ในตอนนี้ก็หายไปหมดสิ้นแล้ว
และถ้าได้เข้าสำนักนอก ต่อจากนี้...
ฮี่ฮี่...
ในขณะนี้ หลินฟานก็ยิ้มอย่างกวนๆ
PS: ขอคะแนนโหวตด้วย ใครที่อ่านที่อื่นอยู่ กรุณามาโหวตสนับสนุนด้วย ขอบคุณมากๆ


## บทที่ 8 หมูที่อยู่ในโซนผู้เล่นใหม่

ตลอดทาง หลินฟานได้ติดต่อกับหนีหมิงหยาง และได้รับข่าวสารมากมาย
ในขณะเดียวกัน เขาก็เห็นด้วยกับระบบล่าสุดของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ
อัจฉริยะ นั่นคือคนที่ควรได้รับการบ่มเพาะเป็นพิเศษ
สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ แบ่งศิษย์สำนักนอกที่ผ่านการทดสอบออกเป็นเก้าเขตใหญ่ และหลินฟานอยู่เพียงแค่สาขาย่อยของเขตหนึ่งเท่านั้น แต่แม้แต่สาขาย่อยนี้ก็มีคนนับร้อย
เมื่อคำนวณทั้งหมดแล้ว คงเป็นตัวเลขที่น่าตกใจทีเดียว
และเพื่อค้นหาอัจฉริยะที่ซ่อนตัวอยู่ในนิกาย สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจจึงได้ประกาศระบบรางวัลสำหรับการค้นพบและแนะนำอัจฉริยะ
"ศิษย์พี่หนี ศิษย์พี่เมิ่งมีนิสัยแบบไหน คุณคิดว่าเขาจะชอบอัจฉริยะอย่างผมไหม?" หลินฟานถามพร้อมรอยยิ้มกริ่ม
หนีหมิงหยางที่เดินนำหน้าหยุดฝีเท้า
หลินฟานมองหนีหมิงหยาง ไม่รู้ว่าจะได้คำตอบแบบไหน
"ศิษย์น้องหลิน ศิษย์พี่เมิ่งเป็นคนเคร่งขรึมมาก เจ้าต้องไม่ประพฤติตัวเกินเลยต่อหน้าศิษย์พี่เมิ่ง จำไว้ให้ดี" หนีหมิงหยางพูดอย่างจริงจัง เขากลัวว่าศิษย์น้องที่ยังมีจิตใจเด็กคนนี้จะทำอะไรเกินเลยต่อหน้าศิษย์พี่เมิ่ง
"เข้าใจแล้ว" หลินฟานพยักหน้า เริ่มรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับศิษย์พี่เมิ่งคนนี้
หนึ่งในสิบอัจฉริยะโดดเด่นของสำนักนอก
ในบรรดาศิษย์สำนักนอกนับหมื่น การติดอันดับท็อปเท็น เขาคงเป็นคนที่เก่งกาจจริงๆ
ตลอดทาง หลินฟานรู้สึกเหมือนได้เข้าไปในสวนอันงดงาม ในช่วงหนึ่งปีที่เขาเป็นกระสอบทราย หลินฟานไม่เคยไปที่อื่นเลย จึงไม่รู้ว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจใหญ่โตแค่ไหน
และทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ ได้พาหลินฟานเข้าสู่โลกใหม่
"ถึงแล้ว ที่นี่คือที่พำนักของศิษย์พี่เมิ่ง"
หลินฟานมองที่พักตรงหน้าด้วยความปรารถนา สักวันหนึ่ง ฉันก็จะมีทุกอย่างเหล่านี้เช่นกัน
"เข้าไปกันเถอะ จำไว้ อย่าทำตัวเกินเลย" หนีหมิงหยางกล่าว
"ครับ ผมเข้าใจแล้วศิษย์พี่หนี" หลินฟานพยักหน้า สำหรับศิษย์พี่หนีคนนี้ หลินฟานยินดีที่จะเข้าใกล้ แม้บางครั้งเขาจะทำตัวเหมือนคนโอ้อวด แต่ความฉลาดของเขาก็น่าประทับใจมาก
ภายในลานบ้านมีกำแพงสีชมพูล้อมรอบ ต้นหลิวเขียวห้อยระย้า ประดับด้วยหินสวยงาม ดูหรูหราและสง่างาม
นี่คือที่พำนักของหนึ่งในสิบอัจฉริยะโดดเด่นของสำนักนอก ช่างน่าปรารถนาจริงๆ
"ศิษย์พี่เมิ่ง..." หนีหมิงหยางยืนอยู่นอกห้อง พูดอย่างนอบน้อม
"เข้ามา" เสียงเบาๆ ดังมาจากในห้อง ตอนนี้หลินฟานรู้สึกประหม่าเล็กน้อย
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว รู้สึกว่าระดับของเขาสูงมาก
...
หลินฟานเดินตามหลังหนีหมิงหยางเข้าไปข้างใน ภายในห้องมีกลิ่นอายโบราณ เหมือนที่พำนักของนักปราชญ์ สำหรับสำนักมาร สถานที่แบบนี้ดูแปลกแยกไปสักหน่อย
"นี่คืออัจฉริยะที่คนข้างล่างพูดถึงหรือ?" เมิ้งหยางเฉวียนปิดหนังสือโบราณในมือ แล้วพิจารณาหลินฟานอย่างละเอียด
ในขณะที่หลินฟานก็จ้องมองอัจฉริยะหนึ่งในสิบของสำนักนอกคนนี้อย่างตรงไปตรงมา
สมกับเป็นมังกรในหมู่มนุษย์จริงๆ
ในฐานะผู้ชาย หลินฟานรู้สึกทั้งอิจฉาและชิงชัง โลกนี้เป็นอะไรไป ทำไมถึงมีผู้ชายหน้าตาดีแบบผิดปกติมากมาย
และศิษย์พี่เมิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ แม้จะมีใบหน้าผิดปกติ แต่กลับมีบารมีโดยไม่ต้องแสดงความโกรธ มีความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูก
ถ้าพูดในภาษาสมัยใหม่ ก็คือเย็นชาสุดๆ
ไม่ง่ายที่จะสื่อสารด้วย ไม่ง่ายเลยจริงๆ
และเมื่อหลินฟานดูระดับของเขา ก็ยอมรับทันที
"ระดับขั้นที่หกของการเข้าสู่ความลึกล้ำ"
โอ้พระเจ้า พื้นฐานการบ่มเพาะสูงขนาดนี้ แต่ยังอยู่ในหมู่ศิษย์สำนักนอก นี่มันบ้าหรือไง
แค่ทะลุระดับพิเศษก็สามารถเป็นศิษย์สายในได้แล้ว และเมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตเข้าสู่เทพ ก็จะมีสิทธิ์เป็นศิษย์ผู้สืบทอด มีคุณสมบัติแข่งขันตำแหน่งเจ้าสำนัก หรืออย่างน้อยก็เป็นผู้อาวุโสได้
นี่มันเหมือนคนที่เลเวลแม็กซ์แล้ว แต่ยังดื้อดึงไม่ยอมออกจากโซนผู้เล่นใหม่ ช่างน่ารังเกียจ
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความคิดในใจของหลินฟาน แม้ว่าตอนนี้ร่างปีศาจระดับไททาเนียมจะถึงชั้น 18 แล้ว แต่หลินฟานคิดว่า บางทีอีกฝ่ายอาจเพียงแค่เป่าลมหายใจ ก็สามารถเป่าเขาให้กลายเป็นเศษซากได้
"เจ้าคือหลินฟานใช่ไหม?" เมิ้งหยางเฉวียนเอ่ยถาม
"ใช่ครับ" หลินฟานพยักหน้าอย่างไม่ยโสและไม่ถ่อมตัว แม้ว่าพื้นฐานการบ่มเพาะของคุณจะสูง แต่ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันก็เป็นคนที่มีระบบ ไม่อาจเสียหน้าได้
"ศิษย์พี่เมิ่ง ศิษย์น้องหลินมีระดับร่างปีศาจระดับไททาเนียมสูงมาก สามารถรับการโจมตีเต็มกำลังของผมได้ เขาเป็นอัจฉริยะที่หายาก" หนีหมิงหยางกล่าว
"โอ้" ดวงตาอันสงบราวกับสายน้ำของศิษย์พี่เมิ่งเปลี่ยนไปเล็กน้อย
หลินฟานรู้สึกทันทีว่า เขาเหมือนถูกเปลือยกายต่อหน้าศิษย์พี่เมิ่ง
หลินฟานรู้สึกอึดอัด ศิษย์พี่เมิ่งมีพื้นฐานการบ่มเพาะสูง แต่ทำไมถึงชอบแบบนี้
และไม่นานนัก ความรู้สึกนั้นก็หายไป
"ดี ดีมาก แปลกจริงๆ ร่างปีศาจระดับไททาเนียมเป็นวิชาลมปราณฝึกฝนร่างกายระดับต่ำสุดของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ เจ้าสามารถฝึกฝนถึงระดับนี้ได้ แสดงว่ามีวุฒิความเก่งที่น่าทึ่ง เพียงแต่พื้นฐานการบ่มเพาะของตัวเองยังต่ำไป ต้องพยายามมากขึ้น" เมิ้งหยางเฉวียนพูดด้วยสีหน้าสงบ แต่ในใจกลับตกใจมาก รู้สึกว่าเหลือเชื่อ
แต่ต่อหน้าคนรุ่นหลัง ตัวเองเป็นผู้มีฝีมือสูงส่ง จะแสดงความตกใจออกมาได้อย่างไร
"ขอบคุณสำหรับคำเตือนของศิษย์พี่เมิ่ง" หลินฟานกล่าว
"หมิงหยาง พาเขาไปลงทะเบียนที่ผู้อาวุโสหลี่เถอะ" เมิ้งหยางเฉวียนกล่าว
"ครับ" หนีหมิงหยางพยักหน้า แล้วเตรียมตัวลาจาก
"หมิงหยาง..."
"ศิษย์พี่?"
"อีกสามเดือน มีการทดสอบสายใน เจ้าควรพยายาม วางมือจากงานที่ทำอยู่ และลองดู" เมิ้งหยางเฉวียนกล่าว
"ศิษย์พี่อยู่ที่ไหน ผมอยู่ที่นั่น..." หนีหมิงหยางกล่าวด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว
หลินฟานที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยไม่พูดอะไร ได้มองดูคนทั้งสอง และคิดในใจ หนีหมิงหยางคนนี้ไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกนะ...
ฮิๆ...
ไม่กล้าจินตนาการ ไม่กล้าจินตนาการเลย...
"ฮ่า ไปเถอะ" เมิ้งหยางเฉวียนถอนหายใจ
"ครับ"
...
ข้างนอก
ตลอดทาง หนีหมิงหยางไม่พูดอะไรเลย หลินฟานเริ่มรู้สึกเบื่อ
"ศิษย์พี่เมิ่งมีพื้นฐานการบ่มเพาะระดับไหนหรือ?" หลินฟานถามอย่างไม่ตั้งใจ เพราะเทพระดับขั้นที่หกของการเข้าสู่ความลึกล้ำที่อยู่ในสำนักนอก มันแปลกจริงๆ
"ขั้นเซียนสาม" หนีหมิงหยางตอบ
หลินฟานพยักหน้า มีปัญหาจริงๆ เขาซ่อนพื้นฐานการบ่มเพาะไว้ ไม่ให้คนอื่นรู้ เมิ้งหยางเฉวียนคนนี้จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่แกล้งโง่เพื่อหลอกคนหรือไง
"ศิษย์พี่ ศิษย์พี่เมิ่งให้คุณไปสอบสายใน ทำไมคุณไม่ไป? คนเราต้องก้าวหน้า คุณอยากอยู่ในสำนักนอกไปตลอดชีวิตหรือ?" หลินฟานถาม
"เจ้าไม่เข้าใจหรอก..." หนีหมิงหยางไม่พูดอะไรมาก เพียงแค่ตอบประโยคนี้
หลินฟานได้ยินแล้วก็ระเบิดทันที
โอ้พระเจ้า ฉันไม่เข้าใจ? คุณไม่บอกว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วบอกว่าฉันไม่เข้าใจ
ช่างเถอะ... ช่างเถอะ
ฉันไม่ใช่คนชอบนินทา จะสนใจว่าพวกคุณมีความสัมพันธ์พิเศษหรืออะไรก็ตาม มันเกี่ยวอะไรกับฉัน
แต่มันทำให้อยากรู้อยากเห็นจริงๆ
หลินฟานอยากจะเปิดสมองของหนีหมิงหยาง เพื่อดูให้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงไม่ต้องการโอกาสในการเลื่อนตำแหน่งและร่ำรวย
แต่เมื่อเห็นสีหน้าของหนีหมิงหยางตอนนี้ หลินฟานก็ขี้เกียจที่จะถามอีก
PS: ขอคะแนนแนะนำ ขอคะแนนแนะนำ ขอให้เก็บไว้ ขอให้เก็บไว้ ช่วงนี้ผมพยายามจนแทบตาย มาให้รางวัลผมหน่อยสิ


## บทที่ 9 ข้าคืออัจฉริยะเหนือชั้นที่เกิดขึ้นหนึ่งครั้งในหมื่นปี

"หอขึ้นทะเบียนบุคลากร"
หลินฟานยืนอยู่ใต้ป้ายชื่อของหอนี้ ไม่สามารถตั้งสติได้เป็นเวลานาน
ชื่อนี้...
ช่างยิ่งใหญ่
แสดงถึงความเป็นอัจฉริยะระดับสูงของข้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะไปที่ไหน คนมีความสามารถอย่างข้าก็ยังคงเป็นที่ต้องการเสมอ
"ศิษย์น้อง เรารีบเข้าไปกันเถอะ" หนีหมิงหยางมีท่าทีเป็นมิตรต่อหลินฟาน ไม่มีความรู้สึกเร่งรีบแม้แต่น้อย
ที่สำคัญ เขาก็ไม่กล้าแสดงท่าทีไม่ดีด้วย หนีหมิงหยางยังรู้สึกเจ็บที่อัณฑะของตัวเองอยู่เลย
ศิษย์น้องคนนี้ลงมือค่อนข้างอันตราย เรื่องนี้ดูเหมือนจะต้องรายงานให้ศิษย์พี่เมิ่งทราบด้วย
"ได้... ได้" หลินฟานรู้สึกตัวและพยักหน้า ก่อนจะเดินตามหนีหมิงหยางเข้าไปข้างใน
ตลอดทางที่เดินมา หลินฟานพบว่าสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจเป็นสำนักใหญ่จริงๆ พื้นที่กว้างขวางมากจนแทบจะทำให้คนหลงทางได้
"ศิษย์สำนักนอก หนีหมิงหยางขอแนะนำบุคลากรมีความสามารถ ขอพบผู้อาวุโสหลี่" หนีหมิงหยางยืนอย่างนอบน้อมอยู่นอกประตูและกล่าว
"รับทราบแล้ว..." เสียงแผ่วเบาดังมาจากความมืดสนิทภายในศาลา เสียงนั้นฟังดูน่ากลัวและขนลุก
หลินฟานผู้ไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ก็อดสะดุ้งเฮือกไม่ได้
"ศิษย์พี่หนี ทำไมผู้อาวุโสหลี่พูดแล้วน่าขนลุกจังเลย" หลินฟานถามอย่างเบาๆ
"ชู่ ระวังคำพูด ศิษย์น้อง เจ้าต้องจำไว้ว่าเมื่อเห็นผู้อาวุโสหลี่ อย่าตกใจเด็ดขาด เข้าใจไหม?" หนีหมิงหยางนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ทันที รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้บอกหลินฟานก่อน แต่ตอนนี้พวกเขายืนอยู่นอกศาลาแล้ว จึงไม่สามารถพูดได้ละเอียดนัก
"ตกใจ? ตกใจอะไร" หลินฟานงุนงง ไม่เข้าใจ ผู้อาวุโสหลี่คนนี้เป็นเสือกินคนหรืออย่างไร?
แต่ถึงอย่างนั้น หลินฟานก็ไม่กลัว อย่างมากก็ใช้ท่า "ลิงขโมยลูกท้อ"
"ชู่ ห้ามส่งเสียง ผู้อาวุโสหลี่มาแล้ว" สีหน้าของหนีหมิงหยางเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ตรงนั้น
หลินฟานแอบมองคนที่เดินออกมาจากความมืด
สวมเสื้อคลุมสีดำ รูปร่างค่อนข้างใหญ่โต
"เอ่อ..."
ในตอนนั้นเอง แสงอาทิตย์สายหนึ่งส่องลงมาบนใบหน้าของผู้อาวุโสหลี่ ใบหน้าของหลินฟานเปลี่ยนไปทันที ดวงตาเปล่งประกายด้วยความไม่อยากเชื่อ พร้อมกับความหวาดกลัว
นี่... นี่
คนคนนี้จะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร
ครึ่งหนึ่งเป็นใบหน้ามนุษย์ อีกครึ่งหนึ่งเป็นใบหน้าโครงกระดูก แม้แต่สมองที่กำลังเต้นเบาๆ ก็ยังมองเห็นได้
น่ากลัวที่สุด มันน่ากลัวมากจริงๆ
นึกถึงคำพูดของหนีหมิงหยาง หลินฟานก้มหน้าลง ไม่กล้ามองผู้อาวุโสหลี่อีก
ถึงแม้หลินฟานจะใจกล้าแค่ไหน แต่เขาก็ไม่เคยเห็นสถานการณ์แบบนี้มาก่อน
ถ้าไม่ใช่เพราะหนีหมิงหยางเตือนเขาไว้ก่อน หลินฟานคงจะร้องเสียงดังว่า มีผี...
"ผู้อาวุโสหลี่ นี่คือหลินฟาน เขาฝึกฝน 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' จนถึงขั้นสูงสุด สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของข้าที่ขั้นแปดภายหลังการฝึกฝนได้" หนีหมิงหยางแนะนำอย่างละเอียด
"หอขึ้นทะเบียนบุคลากร" คือรากฐานของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ ศิษย์ที่มีพรสวรรค์และโดดเด่นมากมายต้องลงทะเบียนที่นี่ เพื่อให้ในอนาคตจะได้ทุ่มเททรัพยากรให้พวกเขาพัฒนา
เมื่อก่อนตอนที่ "หอขึ้นทะเบียนบุคลากร" เพิ่งก่อตั้ง นิกายให้ความสำคัญกับศิษย์ที่มีพรสวรรค์มาก แต่เมื่อเวลาผ่านไป คนมีพรสวรรค์มีมากขึ้นเรื่อยๆ ทรัพยากรของนิกายก็ไม่สามารถจัดหาได้ไม่มีที่สิ้นสุด ดังนั้นแม้ว่า "หอขึ้นทะเบียนบุคลากร" ในปัจจุบันจะให้ทรัพยากรไม่น้อย แต่ก็ไม่บ้าคลั่งเหมือนในอดีตแล้ว
"โอ้ มีเรื่องแบบนี้ด้วย ข้าอยากจะดูสักหน่อย" ตอนนี้ผู้อาวุโสหลี่เริ่มมีความสนใจ
หลินฟานยืนอยู่ตรงนั้น ร่างกายที่ค่อนข้างอ่อนแอสั่นขึ้นมาทันที
แม่เจ้า
อย่าเข้ามาใกล้ข้าขนาดนี้สิ
หลินฟานเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พอสบตากัน เขาก็เห็นดวงตาที่มีเปลวไฟสีเขียวลอยอยู่และใบหน้าโครงกระดูกครึ่งหนึ่งของผู้อาวุโสหลี่
"กลัวใบหน้าของข้าหรือ?" ผู้อาวุโสหลี่มองเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าสำนักด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าสีหน้าของหลินฟานจะดูไม่ค่อยเคารพนัก แต่ผู้อาวุโสหลี่ก็ไม่โกรธ
"ไม่..." ล้อเล่นหรือ ถ้าพูดความจริงตอนนี้ ก็คงเป็นสมองหมูจริงๆ
แต่ใบหน้าของผู้อาวุโสหลี่นี่ ดูแล้วน่าขนลุกจริงๆ
"ผู้ที่ไม่รู้ย่อมไม่ผิด เส้นทางในอนาคตของเจ้า เจ้าจะได้เห็นคนที่น่ากลัวกว่าข้าอีกมาก" ผู้อาวุโสหลี่หัวเราะเยาะตัวเอง จากนั้นก็วางมือบนไหล่ของหลินฟาน
ทันใดนั้น หลินฟานรู้สึกว่ามีกระแสพลังสายหนึ่งไหลเวียนอยู่ในร่างกายของเขา ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง
หลินฟานตอนนี้แทบจะร้องไห้
นี่มันอะไรกัน ถูกคนแอบดูสองครั้งในวันเดียว พวกเจ้าอย่าหวังจะได้ดอกทานตะวันของข้าไปเลย
และสิ่งที่ทำให้หลินฟานตกใจมากขึ้นก็เกิดขึ้น
เปลวไฟสีเขียวในดวงตาของผู้อาวุโสหลี่ที่เดิมสงบนิ่ง พลันเต้นระบำขึ้นมา เปลวไฟสีเขียวที่สว่างขึ้นนั้น จ้องมองหลินฟานจนเขารู้สึกขนลุกซู่
พระเจ้า นี่มันคนแบบไหนกัน ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดมาก
สายตานี้ช่างมีพลังทะลุทะลวงเหลือเกิน
"อัจฉริยะ..." ผู้อาวุโสหลี่จับหลินฟานแน่นด้วยสีหน้าตื่นเต้น
"อัจฉริยะระดับสุดยอด"
"'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ฝึกฝนจนถึงระดับนี้ได้ นี่มันอัจฉริยะหายากในรอบหมื่นปีเลยนะ..."
หนีหมิงหยางที่ยืนอย่างนอบน้อมอยู่ตรงนั้น เดิมทีกำลังคิดว่าวันนี้ทำไมผู้อาวุโสหลี่พูดมากจัง แต่พอได้ยินประโยคแรกของผู้อาวุโสหลี่ มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มเล็กน้อย
ศิษย์น้องเป็นอัจฉริยะอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นก็คงไม่แนะนำมาที่นี่
แต่พอได้ยินประโยคหลัง หนีหมิงหยางก็ตะลึง
อัจฉริยะระดับสุดยอด?
และยังเป็นอัจฉริยะหายากในรอบหมื่นปีอีก...
หลินฟานที่เดิมทียังรู้สึกตึงเครียดอยู่บ้าง เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสหลี่ ดวงตาที่เดิมทีก็โตอยู่แล้วก็เบิกกว้างขึ้นไปอีก
"ฮ่าๆ..."
"อัจฉริยะ..."
"อัจฉริยะระดับสุดยอด"
"อัจฉริยะหายากในรอบหมื่นปี"
"ผู้อาวุโสหลี่ อัจฉริยะหายากในรอบหมื่นปีอย่างข้า จะต้องได้รับการปกป้องจากทุกคนในสำนักใช่ไหม? จะต้องได้เป็นศิษย์โดยตรงของเจ้าสำนัก ได้รับการสอนด้วยตัวเองใช่ไหม?" ตอนนี้หลินฟานดีใจ สำหรับสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจที่ให้ความสำคัญกับอัจฉริยะมากขนาดนี้
อัจฉริยะหายากในรอบหมื่นปีอย่างข้า จะไม่ได้รับการทะนุถนอมได้อย่างไร?
ทรัพยากรระดับสูงของสำนักบวกกับระบบของตัวเอง วันที่จะเป็นเทพและไร้เทียมทานนั้น จะไกลไปได้อย่างไร?
ฮ่าๆ...
คิดไปคิดมา หลินฟานก็ยิ้มออกมา ไม่คิดว่าในโลกนี้ ข้าจะได้รับความนิยมมากขนาดนี้ สวรรค์ช่างเมตตาข้าจริงๆ
และในตอนนี้ ผู้อาวุโสหลี่ที่เดิมทียังตื่นเต้นอยู่ ก็กลับมาสงบลงทันที
"เอาละ ไม่เลว มารับของจำเป็นสำหรับศิษย์สำนักนอกของเจ้า หมิงหยาง นี่คือรางวัลสำหรับการแนะนำคนมีความสามารถ จากนั้นพาศิษย์น้องใหม่ไปที่พักที่จัดไว้ให้ อธิบายกฎระเบียบของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจให้เขาฟังด้วย" ผู้อาวุโสหลี่กลับมาสงบและกล่าว
"ครับ ผู้อาวุโสหลี่" หนีหมิงหยางรับรางวัลอย่างนอบน้อมและพยักหน้ารับคำ
"เอ่อ..." ในตอนนี้ น้ำเย็นเฉียบหนึ่งถังราดลงมาจากศีรษะของหลินฟานจนถึงเท้า ทำให้เขาตื่นจากความฝันอย่างสมบูรณ์
"ผู้อาวุโสหลี่ ข้าเป็นอัจฉริยะหายากในรอบหมื่นปีนะ ข้าได้รับการปฏิบัติแค่นี้เองหรือ..." หลินฟานหมดหนทาง สีหน้าตื่นเต้นก่อนหน้านี้เป็นการหลอกลวงหรือ
ข้าเตรียมพร้อมที่จะเข้าเฝ้าเจ้าสำนักแล้ว ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ
"ภูเขาสูงหมื่นวาเริ่มจากพื้นดิน ก้าวไปทีละก้าว อย่าเร่งรีบจนเกินไป"
พูดจบประโยคนี้ ร่างของผู้อาวุโสหลี่ก็ค่อยๆ หายเข้าไปในความมืดของศาลาใหญ่
เฮ้ย...
หลินฟานตอนนี้หมดหนทางแล้ว จังหวะมันไม่ถูกนี่
ในนิยาย อัจฉริยะระดับสุดยอดไม่ถูกคนฆ่าตาย ก็ถูกคนทะนุถนอมเหมือนสมบัติล้ำค่า
อัจฉริยะหายากในรอบหมื่นปีอย่างข้า ทำไมถึงได้รับการปฏิบัติแบบนี้ล่ะ...
สวรรค์เอ๋ย แผ่นดินเอ๋ย... ให้คำอธิบายหน่อยสิ
PS: ขอคะแนนโหวต ขอคะแนนแนะนำ ขอให้เก็บไว้ในคลัง หนังสือใหม่ต้องบินขึ้นนะ


## บทที่ 10 พี่ศิษย์ โปรดรอสักครู่ (ขอคะแนนโหวต)

"ศิษย์พี่หนี พวกเรามาผิดที่หรือเปล่า?" หลินฟานมองดูอาคารที่เรียบง่ายที่สุดตรงหน้า นึกถึงที่พักของศิษย์พี่เมิ่ง นี่มันสุดขั้วกันเลยนี่
"ไม่ผิดหรอก ที่พักของศิษย์สำนักนอกอยู่ที่นี่ทั้งหมด" หนีหมิงหยางกล่าว พร้อมยิ้มเล็กน้อย "ศิษย์น้อง พยายามให้ดีนะ เส้นทางการฝึกฝน ถ้าไม่ก้าวหน้าก็ถอยหลัง แต่เธอเป็นอัจฉริยะ ต้องประสบความสำเร็จแน่นอน"
"ขอบคุณศิษย์พี่หนี" หลินฟานพยักหน้า "ศิษย์พี่หนี ทำไมที่พักนี้ถึงแตกต่างจากของศิษย์พี่เมิ่งมากขนาดนี้ล่ะครับ"
"ศิษย์น้อง ศิษย์พี่เมิ่งเป็นหนึ่งในสิบอัจฉริยะเด่นของสำนักนอก สิทธิพิเศษย่อมแตกต่างกันบ้าง แต่ถ้าศิษย์น้องพยายาม ในอนาคตก็จะได้รับสิทธิพิเศษเหมือนศิษย์พี่เมิ่งแน่นอน" หนีหมิงหยางกล่าว
หลินฟานมองดูหนีหมิงหยางแล้วพยักหน้า นี่มันพูดเรื่องไร้สาระทั้งนั้นเลย กับความสามารถของข้า แค่พยายามนิดหน่อย สิบอัจฉริยะเด่นพวกนั้นก็เป็นแค่ตัวให้ประสบการณ์ของข้าเท่านั้น
แต่ตอนนี้ล่ะนะ ข้ายังคงต้องเก็บตัวเงียบๆ ไว้ก่อนจะดีกว่า ค่อยๆ ทำไปทีละก้าว
"ศิษย์พี่หนี สำนักนอกมีศิษย์กี่คนครับ?" หลินฟานถาม
"แปดพันแปดร้อยแปดสิบแปดคน" หนีหมิงหยางตอบ
หลินฟานได้ยินแล้วก็รู้สึกดีใจในใจทันที แปดพันกว่าคน ดูเหมือนว่าถ้าเดินวนไปทีละคน แล้วเอาประสบการณ์มาครอง การเล่นไปถึงขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดก็เป็นเรื่องแน่นอนแล้ว
"ศิษย์น้อง เธอหัวเราะอะไร?" หนีหมิงหยางเห็นหลินฟานยืนหัวเราะคนเดียวอย่างโง่ๆ จึงถามด้วยความสงสัย
"ไม่ ไม่มีอะไร ศิษย์พี่ ผมเหนื่อยแล้ว อยากไปพักผ่อนก่อน" หลินฟานตอนนี้ต้องการสำรวจสถานการณ์รอบๆ วางแผนมาตรการที่จำเป็น เตรียมทำงานใหญ่
"ได้ ศิษย์น้องพักผ่อนให้ดีนะ ศิษย์พี่ขอตัวก่อน" หนีหมิงหยางกล่าว
"ศิษย์พี่ ลาก่อน อีกไม่กี่วันผมจะไปหาท่าน" หลินฟานโบกมือพูด
หนีหมิงหยางที่กำลังจะจากไปได้ยินคำพูดนี้ ตกใจจนหน้าซีด แล้วรีบเร่งฝีเท้า
ไม่ได้ กลับไปแล้วต้องย้ายบ้านทันที ถ้าคนนี้มาหาเรา ไม่มีทางเป็นเรื่องดีแน่ๆ
กลับเข้าห้อง
หลินฟานเปิดดูของที่ได้รับมา
ขวดเซรามิกสีขาวบรรจุยาเม็ด เสื้อคลุมยาวสีเขียว รองเท้าหนึ่งคู่ ดาบยาวหนึ่งเล่ม ตราพิทักษ์เหล็กหนึ่งอัน สมุดไม่หนามากหนึ่งเล่ม...
แล้วก็ไม่มีอะไรอีก
แค่นี้เอง
หลินฟานถอนหายใจ รู้สึกว่านิกายนี้ค่อนข้างขี้เหนียว หลินฟานเทยาออกจากขวดยาสีขาว
สีขาว ขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง
"ติ๊ง พบ "เม็ดยชีวิตาน""
"คุณสมบัติพิเศษ: คนทั่วไปกินแล้วจะเพิ่มการไหลเวียนของพลังในร่างกาย เสริมสร้างร่างกาย บำรุงอวัยวะภายใน วันละหนึ่งเม็ดเท่านั้น"
"การกินเพิ่ม: ประสบการณ์+100"
หลินฟานนับดู ทั้งหมดสามสิบเม็ด ดูเหมือนจะให้เป็นรายเดือน
หลินฟานเทยาออกมาทั้งหมด แล้วยัดเข้าปาก กลืนลงไปทั้งหมดในคราวเดียว
"ติ๊ง ประสบการณ์+3000"
ดูเหมือนว่าต่อไปการกินยาเพื่อเลเวลอัพก็เป็นวิธีที่ดี แต่ตอนนี้ยังไม่คุ้นเคยกับเส้นทาง ต้องสำรวจให้ดีก่อน
จากนั้นหลินฟานก็หยิบเสื้อผ้าที่นิกายแจกมาลูบดู ดี ดี วัสดุดีมาก นุ่มลื่น แต่นี่มันอะไรกัน ทำไมเปิดทั้งซ้ายขวา นี่มันชุดกี่เพ้าหรือไง?
แถมยังเปิดได้จากด้านหลัง ไม่ต้องถอดเสื้อผ้าเลย...
นี่...
ในตอนนี้ หลินฟานอดคิดชั่วไม่ได้
จากนั้นหลินฟานก็หยิบดาบยาวขึ้นมา ชั่งน้ำหนักดูซ้ายขวา ก็แค่ดาบยาวธรรมดา ไม่มีประโยชน์อะไร โยนไว้ข้างๆ ทันที
"ติ๊ง พบ "เซิ่งโหม่วมี่เหวิน" ต้องการเรียนรู้หรือไม่"
"เรียนรู้"
จากนั้นในสมองของหลินฟานก็ปรากฏข้อมูลมากมายที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน
ดี ดี
วันรุ่งขึ้น
ลานฝึกยุทธ์
ศิษย์ทดสอบสำนักนอกทยอยมาถึงลานฝึกยุทธ์
ในขณะเดียวกัน ใบหน้าของศิษย์ทดสอบสำนักนอกเหล่านี้ล้วนเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ราวกับเกิดเรื่องน่ายินดีขึ้น
"เฮ้ ศิษย์พี่ฉลาดจริงๆ ที่กำจัดปีศาจนั่นไป ต่อไปพวกเราก็จะไม่ถูกรังแกอีก"
ตอนนี้ชายหนุ่มหล่อเหลาที่ยืนอยู่ในกลุ่มคนยิ้มอย่างมั่นใจ "แค่เล่นกลเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น"
"ศิษย์พี่เก่งจริงๆ"
"ศิษย์พี่เป็นคนมีการศึกษา สมองดีกว่าใครๆ"
...
ศิษย์ทดสอบสำนักนอกล้อมรอบชายหนุ่มหล่อเหลา ประจบสอพลอ ส่วนชายหนุ่มหล่อเหลาก็เพลิดเพลินกับสถานการณ์ในตอนนี้ ยิ้มสดใสราวกับดอกทานตะวัน
...
เช้าตรู่ หลินฟานลุกขึ้นอย่างว่องไว วันเริ่มต้นด้วยเช้า ไม่อาจปล่อยให้การนอนตื่นสายมาขัดขวางงานได้
เมื่อเข้าสู่สำนักนอกแล้ว ก็ต้องใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ให้ดี พวกศิษย์สำนักนอกเหล่านี้ล้วนเป็นลูกแกะน้อยที่ยังไม่เคยถูกล่วงละเมิด แต่ละคนร้องเสียงแผ่วเบา รอคอยการบุกรุกของข้า
หลินฟานสวมชุดคลุมยาวสีเขียวของศิษย์สำนักนอก คาดตราพิทักษ์ที่เอว เดินออกไปข้างนอก
ตอนนี้เขาต้องการหาสถานที่ฝึกฝนของศิษย์สำนักนอก
แต่เมื่อหลินฟานมาถึงที่หมาย เขาก็งงทันที
นี่มันอะไรกัน
ศิษย์สำนักนอกไปไหนกันหมด ลานฝึกยุทธ์ใหญ่โตของสำนักนอกทำไมถึงว่างเปล่า แม้จะมีคนอยู่บ้าง ก็มีเพียงไม่กี่คน นี่มันไม่เหมือนกับที่หลินฟานคิดไว้เลย
ตามสถานการณ์ปกติ ลานฝึกยุทธ์สำนักนอกควรจะเต็มไปด้วยผู้คน แต่ละคนฝึกฝนอย่างสุดกำลัง แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้
นี่จะให้ข้ากลับไปที่ศิษย์ทดสอบสำนักนอกอีกหรือ?
พวกนั้นเพิ่มประสบการณ์ได้ไม่มากแล้ว แทบจะไม่ต้องนับเลย
สวรรค์เอ๋ย แผ่นดินเอ๋ย เจ้าจะให้ข้าเสื่อมถอยลงไปแบบนี้หรือ?
ข้าต้องฝึกฝน ข้าต้องเลเวลอัพ
หลินฟานไม่พูดอะไร เข้าไปขวางทางคนหนึ่งทันที
"ศิษย์พี่ ขอถามหน่อยว่าทำไมลานฝึกยุทธ์นี้ถึงไม่มีคน?" หลินฟานถามด้วยท่าทีเป็นมิตร
คนที่ถูกหลินฟานขวางทางมีสีหน้าไม่ค่อยดี พิจารณาหลินฟานอย่างละเอียด เมื่อเห็นตราพิทักษ์ที่เอวของหลินฟานแล้วจึงถามว่า "เธอเป็นศิษย์สำนักนอกคนใหม่หรือ?"
"ใช่ครับ" หลินฟานพยักหน้ารับ
"ลานฝึกยุทธ์สำนักนอกนี้ ปกติก็ไม่ค่อยมีคน พี่น้องทั้งหลายต่างฝึกฝนในที่พักของตัวเอง" ศิษย์พี่ตัวประกอบเห็นว่าศิษย์น้องคนนี้มีท่าทีดี จึงพูดอย่างผ่อนคลาย
"อ้อ เข้าใจแล้ว" หลินฟานพยักหน้า แต่นี่กลับเป็นเรื่องยุ่งยากไปหน่อย
พวกนี้ต่างฝึกฝนในห้อง จะใช้วิธีไหนดึงดูดพวกเขาออกมา ดูเหมือนต้องคิดให้ดี
แต่... ตอนนี้ หลินฟานมีเรื่องสำคัญมากที่ต้องทำ
"ศิษย์พี่ ขอถามว่าท่านมีชื่อเสียงในหมู่ศิษย์สำนักนอกแค่ไหน?" หลินฟานถามอย่างตื่นเต้น
"ทุกคนเคารพนับถือ" ศิษย์พี่ตัวประกอบเชิดหน้าพูดอย่างมั่นใจ
หลินฟานมองดูอีกฝ่าย มีบารมีอยู่บ้าง น่าจะพูดความจริง
"ขอถามชื่อศิษย์พี่หน่อยครับ" หลินฟานถาม
"หานลู่" ศิษย์พี่หานแม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมศิษย์น้องสำนักนอกคนนี้ถึงถามเรื่องนี้ แต่ก็บอกอีกฝ่ายไป
"ศิษย์พี่หาน ท่านคิดว่าผมเป็นอย่างไร?" หลินฟานถาม
หานลู่มองหลินฟานอย่างสงสัย ในใจคิดหลายอย่าง ศิษย์น้องคนนี้จะทำอะไรกันแน่? ตอนนี้ข้าต้องไปยืมคัมภีร์จากผู้อาวุโสถ่ายทอดพลัง ถ้าเลยเวลาไปแล้วจะเสียใจภายหลัง
"ข้าเพิ่งเจอศิษย์น้องครั้งแรก ไม่อาจตัดสินได้ง่ายๆ ถ้าศิษย์น้องมีธุระอะไร ค่อยคุยกันคราวหน้า ศิษย์พี่มีธุระต้องไปก่อน" หานลู่พูดอย่างรีบร้อน ราวกับไม่อยากคุยกับหลินฟานแม้แต่ครึ่งประโยค
"ได้ ศิษย์พี่เดินทางปลอดภัย" หลินฟานยิ้มเล็กน้อย
หานลู่พยักหน้า แล้วหันหลังเดินจากไป
"ศิษย์พี่ โปรดรอก่อน" หลินฟานเอ่ยขึ้นในตอนนี้
"มีอะไร?" หานลู่หันกลับมาอย่างสงสัย
แต่ในจังหวะที่หันกลับมานั้นเอง หลินฟานก็เคลื่อนไหวทันที
"ลิงขโมยลูกท้อ..."
PS: อีกไม่กี่วัน จะพยายามอัพเดตให้มากขึ้น ใครมีคะแนนโหวตก็โหวตให้หน่อย รักพวกคุณ


## บทที่ 11 ฉายา: ไม่ยอมก็ลุย

สายลมเย็นพัดผ่านมา
พัดกระจายมลทินทั้งหมดในหล้า
บนลานฝึกของสำนักนอก มีคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น กระตุกไม่หยุด ราวกับว่าเพิ่งถูกโจมตีอย่างรุนแรง
...
หลินฟานเดินกลับไปอย่างร่าเริง แม้ว่าลานฝึกของสำนักนอกจะทำให้เขาผิดหวังอย่างที่สุด แต่การออกไปครั้งนี้ก็ถือว่าไม่เลวนัก
ได้ขโมยลูกท้อไปหนึ่งลูก
แม้ประสบการณ์จะไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก แต่อารมณ์กลับดีมาก
วิชา "ลิงขโมยลูกท้อ" เพิ่มประสบการณ์ 200
ค่าประสบการณ์ของตัวละคร เพิ่มขึ้น 3000
พี่ใหญ่หาน หวังว่าท่านจะจดจำความแค้นนี้ไว้ แล้วเรียกพวกมาสักกลุ่ม มาทำให้ข้าอับอาย ย่ำยีข้า น้องชายจะล้างตัวให้สะอาดรอท่านมาเยือนเลย
เมื่อเข้าสำนักนอกแล้ว หลินฟานก็ต้องทุ่มเทเพื่อเลเวลอัพ พื้นฐานการบ่มเพาะที่ต่ำกว่าคนอื่นทำให้ทำอะไรก็ไม่เต็มที่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องออกจากเขาอย่างยิ่งใหญ่เท่านั้น
กลับถึงที่พัก หลินฟานทิ้งตัวลงบนเตียงครุ่นคิดถึงเรื่องของสำนักนอก
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องยั่วยุให้ทุกคนโกรธ จึงจะมีโอกาส แต่พวกเขาแต่ละคนล้วนขลุกอยู่ในห้องฝึกฝน จะใช้วิธีไหนเยาะเย้ยพวกเขาดี นี่ก็เป็นเรื่องที่ปวดหัวเหมือนกัน
วิชา "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม"
วิชา "ลิงขโมยลูกท้อ"
ขีดจำกัดของพวกเจ้าอยู่ที่ระดับไหนกันแน่
หลินฟานมองเพดานห้อง ค่อยๆ เข้าสู่โหมดครุ่นคิด
เวลาผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที
หลินฟานที่กำลังครุ่นคิดอยู่ ทันใดนั้นก็พลิกตัวลุกขึ้นยืน
"ใช่แล้ว ทำไมข้าถึงลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ไปได้"
วิชา "ลิงขโมยลูกท้อ" กับ "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" เป็นวิชาที่เสริมซึ่งกันและกัน ข้าสามารถขโมยลูกท้อของคนอื่นได้ ก็น่าจะขโมยลูกท้อของตัวเองได้เช่นกัน
หลินฟานมองน้องชายของตนที่พัฒนาได้ดีพอสมควร แล้วมองมือของตัวเอง ในใจกำลังต่อสู้กันอย่างหนัก
หากการทดลองนี้สำเร็จจริง ก็เท่ากับเดินเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ ต่อไปนี้...
ไม่ได้ ไม่ได้
ในตอนนี้ หลินฟานนึกถึงพี่น้องร่วมสำนักที่ถูกเขาขโมยลูกท้อแล้วทุกข์ทรมาน จึงระงับความคิดในใจไว้
ไข่ของข้ามีไว้ให้นวดเท่านั้น ไม่ใช่ให้ขโมย
และในขณะที่หลินฟานกำลังต่อสู้กับความคิดอย่างดุเดือด
ณ ห้องหนึ่งที่อยู่อีกฟากหนึ่ง
หานลู่นั่งอยู่ที่นั่น ฟันกระทบกันด้วยความหนาว ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง
"หลินฟาน ข้าจะไม่เลิกรากับเจ้าจนกว่าจะตาย" ดวงตาทั้งสองของหานลู่เหมือนจะพ่นไฟออกมา
การถูกโจมตีโดยไม่มีสาเหตุ และยิ่งโจมตีที่จุดนั้น ผู้ชายคนไหนก็ทนไม่ได้
หานลู่มีพื้นฐานการบ่มเพาะอยู่ที่ขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน ไม่ว่าจะฝึกอย่างไรก็ไม่ได้ทำให้ส่วนนั้นแข็งแกร่งเหมือนกำแพงทองแดงกำแพงเหล็ก แม้พื้นฐานการบ่มเพาะของหลินฟานจะต่ำกว่าหานลู่มาก แต่วิชา "ลิงขโมยลูกท้อ" นี้ก็เกือบจะถูกหลินฟานยกระดับจนไม่สนใจการป้องกันแล้ว
หานลู่หนีบขาลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เดินไปที่ประตู มองออกไปข้างนอก เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใคร จึงวางใจลง
จากนั้นในมือของหานลู่ก็ปรากฏขวดหยกสีขาวขึ้นมาจากความว่างเปล่า
สิ่งนี้เป็นสิ่งที่หานลู่ได้มาโดยบังเอิญเมื่อสองปีก่อนตอนที่มาเป็นศิษย์ที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ และตอนที่ได้ขวดหยกสีขาวมา หานลู่ยังไม่รู้วิธีใช้ ดีที่ขวดหยกสีขาวนี้สามารถเก็บไว้ในร่างกายได้ ไม่มีใครตรวจพบ
และในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ขวดหยกสีขาวนี้ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน มีสัญญาณหนึ่งส่งมาจากขวดหยกสีขาวนี้
หานลู่รู้ว่าชื่อของขวดหยกสีขาวนี้คือ "ขวดหยกสะอาด" และอีกสัญญาณหนึ่งก็คือขวดหยกสะอาดนี้เป็นสมบัติวิเศษติดตัวของผู้ที่มีนามว่า "นโมมหาเมตตามหากรุณาเป็นที่พึ่งพิงแห่งทุกข์มหาศิลาแสงบารมีพระโพธิสัตว์กวนอิม"
หานลู่ได้สอบถามเกี่ยวกับชื่อนี้เป็นพิเศษ แต่ไม่เคยสืบค้นพบว่ามีบุคคลชื่อนี้
และขวดหยกสะอาดนี้จะกลั่นน้ำค้างหนึ่งหยดทุกวัน ชื่อว่าน้ำอมฤตน้ำมันเทพ เมื่อดื่มเข้าไปแล้ว มีประโยชน์มากมาย ไม่เพียงแต่เพิ่มพื้นฐานการบ่มเพาะ ยังสามารถขจัดโรคภัยร้อยแปดได้
หานลู่สามารถฝึกฝนจากคนธรรมดาไปถึงขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝนได้ในเวลาเพียงครึ่งปี ล้วนอาศัยสิ่งนี้ทั้งสิ้น
จากนั้นหานลู่ก็หยิบตำราวิชาลมปราณ "หมัดทลายตะวัน" ที่ยืมมาจากผู้อาวุโสถ่ายทอดพลัง จากนั้นก็เปิดหน้าแรก อ่านวิชาทางใจอย่างตั้งใจ จดจำไว้ในใจ
แต่ก่อนความจำของหานลู่ไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่หลังจากดื่มน้ำอมฤตน้ำมันเทพเหล่านี้แล้ว ไม่เพียงแต่ความจำเพิ่มขึ้น วิปัสสนาก็เพิ่มขึ้นมากด้วย อาจกล่าวได้ว่าได้ก้าวเข้าสู่อันดับอัจฉริยะของนิกายแล้ว
สำหรับขวดหยกสะอาดนี้ หานลู่หวงแหนมาก เพียงแต่ขวดหยกสะอาดนี้เสียหาย ทำให้หานลู่รู้สึกเสียดายมาก
ขวดหยกสะอาดที่ไม่สมบูรณ์นี้ยังทรงพลังถึงเพียงนี้ หากสมบูรณ์ไร้ที่ติจะเป็นอย่างไร สิ่งเหล่านี้หานลู่ล้วนรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
หานลู่ไม่ได้คิดอะไรมาก ค่อยๆ กลืนน้ำอมฤตน้ำมันเทพหนึ่งหยดลงท้อง ทันใดนั้นกระแสความร้อนก็แล่นไปทั่วร่าง
หานลู่รีบนั่งขัดสมาธิ หมุนเวียนวิชาทางใจ "หมัดทลายตะวัน" เพียงแค่ "หมัดทลายตะวัน" บรรลุถึงระดับขั้นบรรลุขั้นต้น ก็จะสามารถบุกทะลวงไปสู่ขั้นห้าภายหลังการฝึกฝนได้
ความแค้นวันนี้จะจดจำไว้ก่อน วันหน้าจะตอบแทนให้ครบถ้วน
หลินฟาน ข้าจำเจ้าได้แล้ว
...
"อาเฉีย..."
หลินฟานที่กำลังต่อสู้กับความคิดในใจอย่างดุเดือน จามออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ใครกันนะที่กำลังนินทาข้าอยู่
หลินฟานขยี้จมูกคิด
ตอนนี้หลินฟานยังคงต่อสู้กับความคิด แม้ว่าก่อนหน้านี้จะตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ขโมยลูกท้อของตัวเอง
แต่ถ้าหากทำได้จริง จะทำอย่างไร?
วิธีฝึกฝนที่ดีเช่นนี้ จะยอมละทิ้งไปได้อย่างไร
หลินฟานเดินไปเดินมา ยังคงตัดสินใจไม่ได้
เฮ้ย...
คิดมากไปทำไม? คนตายนกบินสู่ฟ้า ไม่ตายก็อยู่อีกหมื่นปี เพื่อความแข็งแกร่ง เพื่ออนาคตที่สดใส การทดลองเพียงเท่านี้ยังไม่กล้า แล้วจะพูดอะไรอีก
ในขณะนี้หลินฟานตัดสินใจแล้ว ลงมือเร็วดั่งสายฟ้า
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"ปัง..."
ในขณะนี้หลินฟานคุกเข่าลงกับพื้นอย่างสะใจ ใบหน้าที่เคยเปล่งปลั่งกลับซีดขาว ดวงตาที่เคยเข้มแข็งหลั่งน้ำตาแห่งความเจ็บปวด
หลินฟานก้มหน้าด้วยความเจ็บปวด สองมือกุมหว่างขา
แม่เจ้า ข้าเสียใจแล้ว
หลินฟานกัดฟันแน่น ลมที่ตัวเองปล่อยออกมา ต้องคุกเข่าสูดดมให้ได้
"ติ๊ง วิชา "ลิงขโมยลูกท้อ" ประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง วิชา "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" ประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ได้รับฉายาลับ: ไม่ยอมก็ซัดเลย"
"ไม่ยอมก็ซัดเลย: ข้ายังสามารถปฏิบัติต่อตัวเองได้อย่างโหดร้าย แล้วจะพูดถึงพวกเจ้าทำไม"
"คุณสมบัติ: เมื่อเปิดใช้งาน พื้นฐานการบ่มเพาะของตนเองจะเพิ่มเป็นสองเท่า คงอยู่เป็นเวลาหนึ่งธูป"
"ความทนทาน: ใช้ได้ครั้งเดียว"
...
ในขณะนี้หลินฟานไม่สนใจสิ่งเหล่านี้แล้ว เพราะตอนนี้เขาเจ็บจริงๆ เจ็บมาก เจ็บจนแทบจะฆ่าคนได้
หลินฟานสาบานกับฟ้าว่า วิชาที่ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจเช่นนี้ จะไม่ใช้กับตัวเองอีกแล้วอย่างแน่นอน ต่อไปจะใช้กับคนอื่นเพื่อเลเวลอัพอย่างสงบเสงี่ยม
หลินฟานลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พยุงตัวกับโต๊ะข้างๆ เดินไปที่เตียง จากนั้นก็ค่อยๆ นอนลง เงียบๆ กุมหว่างขา น้ำตาไหล
การวางแผนทั้งวันเริ่มต้นในยามเช้า วันนี้ขอให้ข้าได้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้ค่อยพยายาม
จากนั้นหลินฟานก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ค่อยๆ หลับตาลง
ในใจร่ำไห้เงียบๆ รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโง่จริงๆ เรื่องแบบนี้ ทำไมถึงทำลงไปได้ แต่หลังจากประสบการณ์ครั้งนี้ก็ดี จะได้เข้าใจว่าพี่น้องร่วมสำนักเจ็บปวดแค่ไหน
ไม่รู้ว่าพี่ใหญ่หาน พรุ่งนี้จะรวบรวมคนมากมายมาแก้แค้นข้าหรือไม่ นี่เป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นจริงๆ
ส่วนวันนี้ก็ปล่อยไปก่อน พี่ใหญ่หานตอนนี้คงนอนอยู่บนเตียงบรรเทาความเจ็บปวดอยู่เช่นกัน
...
PS: ขอคะแนนโหวต ขอคะแนนโหวต ท่านผู้อ่านทั้งหลาย โยนคะแนนในมือของท่านมาเถิด ขว้างข้าให้ตาย ไม่เช่นนั้นข้าจะไปขโมย "ลูกท้อ" ของพวกท่านตอนกลางคืน


## บทที่ 12 ขอโอกาสสักครั้งได้ไหม

ในความมืดสนิทของ "หอขึ้นทะเบียนบุคลากร" ผู้อาวุโสหลี่ในชุดคลุมดำดูเหมือนจะมองเห็นได้ในความมืด เขาค้นหาหนังสือเล่มหนึ่งจากชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน
หนังสือเล่มนี้บันทึกประสบการณ์ชีวิตทั้งหมดของผู้ก่อตั้งนิกาย
ในความมืด มีเพียงเปลวไฟสีเขียวคู่หนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ชุดคลุมดำกำลังเต้นระริก รอบข้างเงียบสงัดมีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษของผู้อาวุโสหลี่
"ทำไมศิษย์คนนี้ถึงฝึกฝน 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ได้ถึงขั้นสูงส่งเช่นนี้ ไม่เคยมีมาก่อนเลย" ผู้อาวุโสหลี่พึมพำกับตัวเอง ในหนังสือบันทึกไว้ว่า 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' เป็นเพียงวิชาเสริมสร้างร่างกายที่ผู้ก่อตั้งนิกายเขียนขึ้นมาอย่างง่ายๆ โดยเฉพาะสำหรับการซ้อมกับกระสอบทราย ไม่เคยมีใครฝึกฝนได้ถึงระดับนี้มาก่อน
......
วันรุ่งขึ้น
หลินฟานพลิกตัว สิ่งแรกที่เขาทำคือดึงกางเกงดูน้องชาย เมื่อเห็นว่าน้องชายยังแข็งแรงเป็นปกติดี หลินฟานก็โล่งใจ
ตั้งแต่นี้ไป หลินฟานสัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกเด็ดขาด มันเกือบเอาชีวิตไปแล้ว
ในตอนนั้นมีเสียงเคาะประตู หลินฟานรู้สึกสงสัย ใครมาหาเขากันนะ? หรือว่าจะเป็นหานลู่?
แต่ก็ไม่น่าใช่ เมื่อวานทำเรื่องแย่ๆ กับเขาขนาดนั้น ถ้าพี่ใหญ่หานไม่เตะประตูบ้านเขาพังก็ไม่ยุติธรรมกับตัวเองแล้ว
หลินฟานไม่คิดมาก จัดการตัวเองเล็กน้อยแล้วเปิดประตู
"เอ๊ะ คุณคือ?" หลินฟานมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย หน้าตาไม่คุ้น ไม่ค่อยรู้จัก
"ผมอยู่ห้องข้างๆ คุณ คุณคือน้องหลินที่เพิ่งเข้ามาในสำนักนอกใช่ไหม?" คนที่มาหน้ายิ้มแย้ม ดูเหมือนพี่ชายที่มองน้องชายตัวเล็กๆ
"โอ้ ที่แท้ก็เป็นพี่นี่เอง เชิญๆ เชิญพี่เข้ามาข้างใน" หลินฟานได้ยินแล้วก็ดีใจทันที มีประสบการณ์มาส่งถึงที่แล้ว
"ฮ่าๆ น้องหลินช่างมีมารยาท ศิษย์พี่หนีกำชับผมเมื่อวานให้ดูแลน้องหลินหน่อย ตอนนี้เป็นเวลาอาหารของสำนักนอกพอดี น้องหลินเพิ่งเข้ามา อาจจะยังไม่รู้ว่าโรงอาหารอยู่ที่ไหน ให้ผมพาไปนะ" อิ่นม่อเฉินมองหลินฟาน รู้สึกว่าน้องใหม่คนนี้เป็นคนดี เป็นมิตรกับทุกคน ถ้ามีโอกาสในอนาคต ควรจะสานสัมพันธ์ให้มากขึ้น
"ดีครับ รบกวนพี่ด้วย" หลินฟานพูดอย่างร่าเริง
ระหว่างทาง หลินฟานพูดคุยเรื่องโน้นเรื่องนี้ อิ่นม่อเฉินก็ตอบทุกคำถาม
"พี่อิ่น โรงอาหารนี่ใหญ่จังเลยนะครับ" ตอนนี้หลินฟานมองไปรอบๆ เห็นผู้คนมากมาย แต่ละคนมีระดับการฝึกฝนลอยอยู่เหนือศีรษะ ในสายตาของหลินฟาน นั่นคือประสบการณ์ทั้งนั้น
"น้องหลิน ศิษย์สำนักนอกทั้งหมดมากินอาหารที่นี่ โรงอาหารจึงใหญ่มาก" อิ่นม่อเฉินอธิบาย
"โอ้......"
จากนั้นหลินฟานก็ได้รับอาหารหนึ่งชุดจากโรงอาหารภายใต้การนำของอิ่นม่อเฉิน
มีทั้งเนื้อและผัก อุดมสมบูรณ์มาก
แต่ผักเป็นผักอะไร เนื้อเป็นเนื้ออะไร ไม่เคยเห็นมาก่อน และกลิ่นอาหารก็หอมฟุ้ง ทำให้น้ำลายสอ
ท้องของหลินฟานร้องมานานแล้ว และหลังจากก้าวเข้าสู่ระดับหลังจากวันนั้น ความอยากอาหารของหลินฟานก็เพิ่มขึ้น เขาไม่พูดอะไรมาก รีบจัดการอาหารทั้งหมดอย่างรวดเร็ว
แน่นอน นี่ไม่ใช่อาหารธรรมดา หลังจากหลินฟานกินอาหารเหล่านี้หมด ประสบการณ์ของเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย
หลินฟานเงยหน้าขึ้น เห็นอิ่นม่อเฉินจ้องเขาตาค้าง "พี่ครับ ทำไมพี่มองผมแบบนั้น?"
ตอนนี้ทุกครั้งที่หลินฟานเห็นสายตาประหลาดพวกนั้น เขาจะรู้สึกสั่นไปทั้งตัว ราวกับว่ามีคนคิดไม่ดีกับร่างกายอันบริสุทธิ์ของเขาตลอดเวลา
อิ่นม่อเฉินยิ้ม "ไม่มีอะไรหรอก แค่ท่าทางกินอย่างหิวโหยของน้องหลินทำให้ผมตกใจมาก"
"พี่อิ่นครับ อาหารนี่แต่ละคนรับได้แค่ชุดเดียวใช่ไหม?" หลินฟานถาม
"ใช่ พวกนี้เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว" อิ่นม่อเฉินตอบพร้อมรอยยิ้ม
หลินฟานได้ยินแล้วก็ดีใจ
ในสายตาของหลินฟานตอนนี้ ทุกคนคือประสบการณ์ ต้องเปิดโหมดยั่วยุแล้ว
หลังจากได้รับการยืนยันจากพี่อิ่น หลินฟานก็เริ่มยั่วยุทันที
หลินฟานใบหน้าเรียบเฉยดึงอาหารของพี่อิ่นมาตรงหน้าตัวเอง จากนั้นก็มองพี่อิ่น รอให้พี่อิ่นโกรธ
"พี่อิ่น ผมยังไม่อิ่ม พี่ดูผมกินก็พอนะ" หลินฟานพูด
ตอนนี้หลินฟานรอคอยในใจ พี่อิ่นรีบลงมือเถอะ รีบพลิกโต๊ะตีผมเถอะ ถึงแม้ว่าพี่จะเป็นคนดี แต่ใครใช้ให้น้องต้องอาศัยวิธีนี้ในการอัพเลเวลล่ะ
แต่สิ่งที่หลินฟานคาดไม่ถึงก็คือ พี่อิ่นเพียงแค่ตกใจเล็กน้อย แล้วก็ยิ้ม
"ถูกต้อง นี่เป็นความผิดของพี่ น้องยังไม่อิ่ม พี่ให้อาหารน้องก็ไม่เป็นไร" อิ่นม่อเฉินพูด
หลินฟานได้ยินแล้วก็ระเบิดในทันที นี่...นี่...
หลินฟานพบว่าตอนนี้การยั่วยุช่างยากเย็นเหลือเกิน คนสมัยนี้เป็นอะไรไป ทำไมใจกว้างกันขนาดนี้
"พี่อิ่น? พี่ไม่หิวเหรอ?" หลินฟานถาม
"หิว" อิ่นม่อเฉินพยักหน้า
"แล้วผมเอาอาหารพี่ไป พี่ไม่โกรธเหรอ?" หลินฟานรู้สึกอยากร้องไห้ ไม่สามารถร่วมมือสักหน่อยเลยหรือ ตีผมสักทีไม่ได้หรือ?
อิ่นม่อเฉินยิ้มและส่ายหัว "ในฐานะพี่ ควรดูแลน้อง น้องหิว พี่ก็ต้องให้น้องกินอิ่ม"
ยอมแพ้แล้ว...
ถ้าตอนนี้ไม่มีคนอยู่รอบข้าง หลินฟานคงร้องไห้ออกมาแล้ว ทำไมหลังจากเข้าสำนักนอกแล้ว คนที่พบเจอล้วนเป็นแบบนี้ ใจบุญขนาดนี้ ต่อไปจะให้ไปยั่วยุใครดี
"พี่ครับ ตอนนี้ผมไม่หิวแล้ว คืนอาหารให้พี่" หลินฟานผลักอาหารกลับไป
"น้องหลิน ถ้าน้องหิวจริงๆ พี่ไม่เป็นไรหรอก" อิ่นม่อเฉินพูด
"ไม่เป็นไรครับ" หลินฟานส่ายหัว
......
และในตอนนั้นเอง มีเสียงตบโต๊ะดังมาจากด้านหน้า
"อาหารของนายให้ฉัน"
หลินฟานมองไปตามเสียง เห็นชายร่างใหญ่ยืนอยู่ที่นั่นเหมือนภูเขาลูกหนึ่ง แย่งอาหารของอีกคนหนึ่งไป
"พี่คะ นี่เป็นของหนู" เสียงใสราวกับระฆังเงินดังมาจากฝูงชน ฟังจากเสียงน่าจะเป็นผู้หญิง
"ตอนนี้มันเป็นของฉันแล้ว แกมีปัญหาอะไร"
......
หลินฟานลุกขึ้นยืนในตอนนี้ ในใจรู้สึกดีใจ ในที่สุดก็เจอคนแบบนี้แล้ว หลินฟานไม่เชื่อว่าในศิษย์สำนักนอกกว่าแปดพันคน จะไม่มีคนหยิ่งยโสเลย
"น้องหลิน อย่าไปยุ่ง เขาเป็นคนของพี่อี้" อิ่นม่อเฉินพูดด้วยความหวาดกลัว
หลินฟานได้ยินแล้วก็ดีใจ นี่เป็นคนที่มีฝั่งมีฝาสินะ ดี ดี
"พี่อิ่น พี่อี้คนนี้เป็นใคร?" หลินฟานถาม
"เขาเป็นหนึ่งในสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอกเทียบเท่ากับศิษย์พี่เมิ่ง มีสถานะสูงในสำนักนอก คนนี้เป็นลูกน้องของอี้จงเทียน เรื่องแบบนี้ในสำนักนอกแม้จะไม่ค่อยพบเห็น แต่ก็ไม่ใช่ไม่มี น้องฟังพี่นะ อย่าไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเอง" อิ่นม่อเฉินเตือน
"อ้อ" หลินฟานพยักหน้า
อิ่นม่อเฉินถอนหายใจโล่งอก เขากลัวว่าน้องหลินจะเป็นวัวอ่อนไม่กลัวเสือ ไปช่วยคนอื่น
แม้ว่านิกายจะห้ามการต่อสู้ส่วนตัวอย่างเด็ดขาด แต่ที่ไหนมีคน ที่นั่นก็มีความขัดแย้งผลประโยชน์ เป็นไปไม่ได้ที่จะห้าม
แต่เมื่ออิ่นม่อเฉินเงยหน้าขึ้น กลับพบว่าน้องหลินกำลังเดินไปทางนั้น เขาตกใจรีบกินอาหารอีกสองสามคำ แล้วตามไป
น้องหลินจะทำอะไร? อย่าไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับตัวเองนะ
PS: ขอคะแนนโหวต ขอเก็บสะสม ขอรับบริจาค ขอน้ำมันหล่อลื่น ขอทุกอย่าง มาเถอะ


## บทที่ 13 จังหวะนี้ไม่เลว

ในขณะนั้น ท่ามกลางฝูงชน เหล่าศิษย์สำนักนอกต่างนั่งอยู่ที่เดิมหรือยืนอยู่ตรงนั้นมองดูสถานการณ์ตรงหน้า ราวกับเป็นกลุ่มคนที่กำลังกินขนมดูละครอยู่
บางคนกระซิบกระซาบกัน ไว้อาลัยให้กับศิษย์น้องหญิงที่โชคร้ายรายนี้สักครู่
คนตรงหน้านี้ พวกเขาล้วนรู้จักกันดี น้องชายของอี้จงเทียนหนึ่งในสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอก ปกติเป็นคนหยิ่งยโสโอหัง ชอบรังแกผู้อื่น
"วันนี้ข้าจะเอาของเจ้าแล้ว เจ้าจะทำอย่างไร" หวางเทียนเฟิงตัวใหญ่ล่ำสัน ไม่รู้จักถนอมน้ำใจสตรี ถ้าเป็นคนทั่วไป เห็นว่าเป็นศิษย์น้องหญิงที่น่ารักสวยงามเช่นนี้ จะลงมือได้อย่างไร ควรจะทะนุถนอมยังไม่พอเลย
หลินฟานมองดูสถานการณ์ข้างใน ตัวเขาเองก็เคยเห็นสาวสวยมามากมาย แต่ศิษย์น้องหญิงที่กำลังถูกรังแกตรงหน้านี้ ช่างสวยงามเหลือเกิน
หลินฟานเพิ่งรับประทานอาหารเสร็จ เนื้อและผักเหล่านั้นล้วนสามารถเพิ่มประสบการณ์ได้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่อาหารธรรมดา อาหารที่สามารถเพิ่มพื้นฐานการบ่มเพาะได้เช่นนี้ ย่อมดึงดูดสายตาของผู้อื่น
ชายร่างใหญ่หยาบกร้านคนนี้ คงเป็นเพราะสิ่งเหล่านี้ จึงมาหาคนอ่อนแอมาแกล้ง
"เจ้า..." ฟ่านหยูซินกัดฟันแน่น ดวงตาเย็นชามองตรงไปที่ชายร่างใหญ่ตรงหน้า แต่จะทำอย่างไรได้
"ฮึ..." ชายร่างใหญ่หยาบกร้านหวางเทียนเฟิงหัวเราะเย้ยหยันเบาๆ ไม่มีท่าทีของการเป็นศิษย์พี่เลยแม้แต่น้อย เมื่อเทียบกับหนีหมิงหยางหรืออิ่นม่อเฉินแล้ว ต่างกันราวฟ้ากับดิน
เหล่าศิษย์สำนักนอกโดยรอบ เห็นสถานการณ์ตรงหน้า ต่างก็เงียบกริบไม่กล้าส่งเสียง แม้ว่าศิษย์น้องหญิงจะงดงามชวนหลงใหล แต่หวางเทียนเฟิงตรงหน้านี้ พวกเขาไม่กล้าไปยุ่งด้วย
ในตอนนี้ หานลู่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองดูสถานการณ์ตรงหน้า สีหน้าเรียบเฉย ไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย
"เส้นทางการฝึกฝน ผู้อ่อนแอเป็นอาหารของผู้แข็งแกร่ง มีเพียงการแข็งแกร่งกว่าเท่านั้นจึงจะใช้ได้" หานลู่กำมือแน่น จากนั้นก้มหน้าเตรียมจะจากไป
"หยุดมือ" ในขณะนั้น เสียงตะโกนด้วยความโกรธแผ่กระจายไปทั่วโรงอาหาร ทุกคนต่างสงสัยมองหาคนที่ส่งเสียง
หานลู่ที่เดิมทีเตรียมจะจากไป กลับหยุดฝีเท้า เพราะเสียงนี้ค่อนข้างคุ้นเคย
"เป็นเขา..." เมื่อหานลู่มาถึงที่คนผู้นั้น สีหน้าที่เรียบเฉยก็พลันเต็มไปด้วยความเย็นชา ราวกับมีความแค้นฝังลึกอยู่
หลินฟานมองดูหวางเทียนเฟิง ขั้นหกภายหลังการฝึกฝน
จากนั้นหลินฟานก็มองดูหญิงสาวคนนั้น ระดับให้หลังขั้นที่หนึ่ง แต่ด้านหลังตามมาด้วยเครื่องหมายคำถามหลายอัน
นี่ทำให้หลินฟานรู้สึกสงสัย นี่หมายความว่าอะไร? แต่ตอนนี้สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญแล้ว เพราะหลินฟานกำลังจะเริ่มยั่วยุ
ประสบการณ์มากมายกำลังโบกมือเรียกเขา ไม่ว่าจะอย่างไร ก็ต้องก่อให้เกิดความวุ่นวายในครั้งนี้
"เจ้าเป็นใคร?" หวางเทียนเฟิงเห็นมีคนออกมาขัดจังหวะ จึงตะโกนด้วยความโกรธ
หลินฟานชำเลืองมองหวางเทียนเฟิง จากนั้นก็โบกมือใหญ่ กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะ แล้วด่าออกมา
"แค่สภาพขี้ขลาดแบบเจ้ายังเป็นศิษย์พี่อีก มีแต่รังแกศิษย์น้องชายหญิง ข้าละอายแทนเจ้า ไอ้ขยะ ไอ้ไร้ค่า ไอ้โง่..." หลินฟานพูดไม่หยุดปาก วิธีการด่าต่างๆ ออกมาไม่ขาดสาย ทำให้เหล่าศิษย์สำนักนอกโดยรอบตกตะลึง
ส่วนฟ่านหยูซินที่เดิมทีโกรธมาก มุมปากเผยรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดาโดยไม่ได้ตั้งใจ
"ฮ่าๆๆ..." เมื่อได้ยินหลินฟานชี้หน้าด่าหวางเทียนเฟิง เหล่าศิษย์สำนักนอกโดยรอบก็หัวเราะออกมา
แต่การหัวเราะนี้ หลินฟานกลับด่าพวกเขาจนหน้าหงาย
"พวกเจ้าหัวเราะอะไร แต่ละคนเหมือนไอ้ไร้ค่า เป็นลูกผู้ชาย กลับมองดูศิษย์น้องหญิงที่อ่อนแอถูกคนเลวทรามต่ำช้าสกปรกรังแก ข้าละอายแทนพวกเจ้า พวกเจ้ามองอะไร? ไม่พอใจหรือ? มีฝีมือก็มาตีข้าสิ? ข้าคือปู่ของพวกเจ้า ไม่กลัวพวกเจ้าหรอก" หลินฟานชี้ไปที่เหล่าศิษย์พี่น้องโดยรอบและด่า
ในตอนนี้ อิ่นม่อเฉินที่วิ่งมาได้ยินคำพูดของศิษย์น้องหลิน ก็ตกใจจนหน้าซีด
ศิษย์น้อง เจ้าทำแบบนี้ทำไม นี่เจ้ากำลังทำให้ตัวเองลำบากนะ ตอนนี้เจ้าได้ทำให้ทุกคนโกรธแล้ว ศิษย์พี่ก็ช่วยเจ้าไม่ได้ ไม่ได้ ต้องรีบไปรายงานศิษย์พี่หนี ไม่อย่างนั้นจะเกิดเรื่องใหญ่แน่
อิ่นม่อเฉินไม่คิดมาก รีบวิ่งออกไปข้างนอก ตอนนี้อิ่นม่อเฉินอยากจะมีขาเพิ่มอีกหลายขา เพื่อจะได้วิ่งเร็วขึ้น
...
ในขณะนี้ หลินฟานยืนอยู่ข้างบน ค่อยๆ หลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ การดูถูกพวกเจ้าเช่นนี้ ถ้าพวกเจ้ายังไม่รวมตัวกันมาโจมตีข้า ข้าก็จะดูถูกพวกเจ้าจริงๆ
หลินฟานไม่พูดอะไรอีก กระโดดลงมาจากโต๊ะอาหาร จากนั้นก็เดินมาที่หน้าหวางเทียนเฟิง "ยังไง มีฝีมือก็มาตีข้าสิ ดูถูกเจ้า"
หลินฟานมองดูใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความโกรธของหวางเทียนเฟิง และยังคงยั่วยุต่อไป
ความสำเร็จหรือความล้มเหลวของวันนี้ อยู่ที่การกระทำครั้งนี้แล้ว
"อยากตาย..." หวางเทียนเฟิงตอนนี้ตาเป็นประกายด้วยความโกรธ ชกหมัดใส่หลินฟาน
เหล่าศิษย์สำนักนอกโดยรอบร้องด้วยความตกใจ ในสายตาของพวกเขา วันนี้อาจจะมีคนตาย
ส่วนฟ่านหยูซินก็มองด้วยความตื่นเต้น
"ปัง..."
"ติ๊ง ร่างปีศาจระดับไททาเนียม ประสบการณ์+2000"
ความแข็งแกร่งของร่างกายหลินฟานในตอนนี้ สามารถรับมือกับการโจมตีเต็มกำลังของหนีหมิงหยางขั้นแปดภายหลังการฝึกฝนได้แล้ว จึงไม่ได้สนใจหมัดของหวางเทียนเฟิงเลย
รู้สึกถึงประสบการณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง หลินฟานก็อดยิ้มไม่ได้
ในขณะที่หลินฟานรอคลื่นการโจมตีถัดไป กลับพบว่าหวางเทียนเฟิงกำลังมองเขาด้วยความระแวง
ในขณะนี้ หลินฟานพลันรู้สึกตัว หวางเทียนเฟิงใช้หมัดเต็มกำลังชกมา แต่ตัวเองยังคงยืนอยู่ที่นี่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แค่นี้ถ้าไม่ใช่คนโง่ก็ต้องเห็นปัญหาแล้ว
ในตอนนี้ หลินฟานในฐานะนักแสดงฝีมือดี ได้แสดงความสามารถในการแสดงอันยอดเยี่ยมของตนออกมาอย่างเต็มที่
"พรวด..."
ใบหน้าของหลินฟานพลันแดงก่ำ ดอกเลือดพุ่งออกมาจากปาก เพื่อเพิ่มความรู้สึกทางสายตา หลินฟานยังตั้งใจพ่นเลือดออกมาอีกหลายครั้ง
ตอนนี้เลือดไม่มีค่าแล้ว ประสบการณ์ต่างหากที่มีค่าที่สุด
"ฮ่าๆๆ... ไอ้หนู ข้าดูว่าเจ้ายังกล้าหยิ่งยโสอีกหรือไม่" หวางเทียนเฟิงเห็นศิษย์น้องที่ไม่รู้จักดีชั่วคนนี้พ่นเลือดออกมามากมาย ก็หัวเราะออกมา สำหรับหมัดเมื่อครู่นี้ หวางเทียนเฟิงรู้สึกพอใจมาก
ตอนนี้ต้องการแค่ความรู้สึกนี้
หานลู่ที่ยังไม่ได้จากไป เห็นสถานการณ์ตรงหน้า ก็อดยิ้มเบาๆ ไม่ได้ ความโกรธในใจลดลงไปมาก
...
หลินฟานโซเซ มุมปากมีเลือดติดอยู่ ยกนิ้วขึ้น "ข้าดูถูกเจ้า..."
หวางเทียนเฟิงเห็นไอ้หนูตรงหน้านี้ยังกล้าก่อกวน ก็โกรธ สองหมัดพุ่งออกไป หมัดแล้วหมัดเล่าทุบลงบนตัวหลินฟาน
"ติ๊ง ร่างปีศาจระดับไททาเนียม ประสบการณ์+2000"
"ติ๊ง ร่างปีศาจระดับไททาเนียม ประสบการณ์+2000"
...
ในขณะนี้ หลินฟานเพื่อให้หวางเทียนเฟิงตีได้สบายขึ้น ก็นอนลงบนพื้น ปล่อยให้หวางเทียนเฟิงทุบตี
หลินฟานนอนอยู่บนพื้น ถอนหายใจเบาๆ ช่างยากเย็นเหลือเกิน มาถึงสำนักนอกก็มีแค่วันนี้ที่สนุกที่สุด
ในขณะที่หลินฟานกำลังจินตนาการถึงสิ่งเหล่านี้ หวางเทียนเฟิงกลับหยุดลง
"ฮึ วันนี้ให้บทเรียนเจ้าแค่นี้ ดูว่าคราวหน้าเจ้ายังกล้าก่อกวนข้าอีกหรือไม่" หวางเทียนเฟิงแค่นเสียงเย็น จากนั้นหันหลังเตรียมจะจากไป
"หยุดนะ ไอ้ขยะ" ในขณะนี้ ในสายตาของทุกคน หลินฟานที่เกือบตายแล้ว กลับลุกขึ้นมาอีกครั้ง ยังคงแสดงท่าทางอ่อนแอ แต่ยังคงไม่ยอมปล่อย ยังคงยั่วยุหวางเทียนเฟิงอย่างบ้าคลั่ง
"เจ้า..." หวางเทียนเฟิงตกตะลึง รู้สึกไม่อยากเชื่อ ไอ้หมอนี่ ยังสามารถลุกขึ้นมาได้อีก
"ฮึ อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ ในสายตาข้า ก็ล้วนเป็นไอ้ไร้ค่า ยังไง สายตานั่นหมายความว่าอะไร ข้าพูดถึงเจ้านั่นแหละ ไม่พอใจก็มารวมตัวกันตีข้าสิ ปู่ของพวกเจ้าอย่างข้า ไม่กลัวพวกเจ้าหรอก" หลินฟานตอนนี้แทบจะร้องไห้แล้ว การอัพเลเวลง่ายหรือ?
ไม่เพียงแค่ยั่วยุ ยังต้องคิดทุกวิถีทางที่จะยั่วยุ ถ้าไม่ติดเบ็ด ความพยายามทั้งหมดก็จะสูญเปล่า
"เหล่าศิษย์พี่น้องทั้งหลาย พวกเราลูกผู้ชายตัวสูงเจ็ดฉื่อ บัดนี้กลับถูกคนผู้นี้พูดว่าไร้ค่า ชายชาตรีอาจถูกฆ่าได้แต่ห้ามถูกดูหมิ่น วันนี้ต้องให้เขารู้ว่า คำพูดใดพูดได้ คำพูดใดพูดไม่ได้" ในขณะนี้ ท่ามกลางฝูงชนมีเสียงยุยงให้ทุกคนลงมือ
หลินฟานมองไปทางนั้น ก็ดีใจในใจ ที่แท้ผู้มีพระคุณที่คอยผลักดันคลื่นและช่วยเหลือ ก็คือพี่ใหญ่หานหานลู่นั่นเอง
หลินฟานดีใจมาก
พี่ใหญ่หาน บุญคุณในวันนี้ น้องชาย "วันหน้า" จะต้องตอบแทนอย่างหนัก
แน่นอน หลังจากที่หานลู่พูดประโยคนี้ออกไป เหล่าศิษย์สำนักนอกโดยรอบ บางคนก็ทนไม่ไหวแล้ว
บางคนก้มหน้าไม่พูดอะไร คงรู้สึกผิดในใจ และบางคนที่อารมณ์ร้อนถูกคำพูดนี้ยั่วยุ ก็เริ่มลุกฮือขึ้นมา
...
ในขณะนี้ หลินฟานดีใจสุดๆ ในใจ แต่ก็นอนเฉยๆ อยู่บนพื้น จังหวะของวันนี้ไม่เลว
"ติ๊ง ร่างปีศาจระดับไททาเนียม ประสบการณ์+1000"
"ติ๊ง ร่างปีศาจระดับไททาเนียม ประสบการณ์+5000"
...
PS: ทุกคนบนอันดับการลงนามสัญญา ค่อนข้างดุเดือด ขอให้ลงคะแนน ขอให้เก็บไว้สนับสนุน ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก


## บทที่ 14 ตะโกนแบบหลากหลาย กระตุ้นศักยภาพของพวกเจ้า

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ได้อัพเกรดแล้ว"
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนนี้ หลินฟานก็แสดงรอยยิ้มอย่างมีความสุข ความพยายามไม่เคยทรยศต่อคนที่มีความตั้งใจ ตราบใดที่พยายาม ย่อมต้องมีผลตอบแทนแน่นอน
"เอ๊ะ พี่น้องทั้งหลาย หยุดมือเร็ว ดูเหมือนเขาจะไม่ไหวแล้ว" ในขณะที่หลินฟานกำลังจมอยู่ในความสุข ศิษย์สำนักนอกคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ร้องอุทานขึ้นมา
"อะไรนะ?"
"พวกเราใจร้อนเกินไปแล้ว พวกเราเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน ทำไมเราถึงทำเรื่องแบบนี้ได้"
"รีบพาไปรักษาเร็ว อย่าให้เกิดเรื่องร้ายขึ้นจริงๆ"
หานลู่ยืนอยู่ไม่ไกล มองดูทุกอย่างตรงหน้า มุมปากเผยรอยยิ้ม ถ้าไอ้หมอนี่ตายจริงๆ ก็สมควรแล้ว
แต่ในตอนนี้ หลินฟานกลับรีบตะโกนเยาะเย้ยว่า "พวกแกทั้งหมดนี่ไร้ค่า แค่พวกแกจะฆ่าฉันให้ตาย มันเป็นแค่การเอาทองไปปิดหน้าตัวเอง ฉันบอกว่าดูถูกพวกแก ก็คือดูถูกพวกแกนั่นแหละ..."
หานลู่ที่เมื่อกี้ยังมีรอยยิ้มบนใบหน้า สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ทั้งตกใจและไม่อยากจะเชื่อ
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
"ไอ้บ้า แกนี่ปากแข็งจริงๆ" พวกศิษย์สำนักนอกที่ลงมือไปแล้ว เห็นคนคนนี้ยังไม่รู้จักสำนึกผิด ยังเยาะเย้ยพวกเขาอย่างไม่ยั้ง ก็โกรธจนต้องลงมืออีกครั้ง
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ได้รับประสบการณ์ +2000"
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ได้รับประสบการณ์ +3000"
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ได้รับประสบการณ์ +1000"
หลินฟานเพลิดเพลินกับความรู้สึกสุดยอดที่ประสบการณ์พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกตัวประสบการณ์เหล่านี้ยิ่งใช้แรงมาก หลินฟานก็ยิ่งมีความสุข แต่สิ่งที่ทำให้หลินฟานรู้สึกเสียดายก็คือ ยังมีศิษย์สำนักนอกอีกหลายคนที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เข้ามาส่งประสบการณ์ให้ตัวเอง นี่ก็เป็นความเสียดายอย่างยิ่งในใจของหลินฟาน
"ไอ้คนน่ารังเกียจ รีบขอโทษพวกเราเดี๋ยวนี้" หวางเทียนเฟิงตะโกนด้วยความโกรธ
"ให้ฉันก้มหัวให้พวกแกที่รังแกผู้หญิงน่ะเหรอ นั่นมันฝันกลางวันชัดๆ" หลินฟานตะโกนอย่างสนุกสนาน
"พวกเราไม่ได้รังแกใคร ทำไมแกถึงด่าพวกเรา?" พวกศิษย์สำนักนอกที่กำลังสั่งสอนหลินฟาน ต่างพูดด้วยความโกรธ
ตอนนี้พวกเขาก็โดนลูกหลงไปด้วย แค่ยืนดูเฉยๆ อยู่ข้างๆ ก็ถูกจับมาด่าแล้ว
"ด่าพวกแกแล้วไง ฉันด่าพวกแกแล้วไง มาตีฉันสิ" หลินฟานตะโกนด้วยท่าทางที่น่าโดนตบ
"พี่น้องทั้งหลาย จะพูดอะไรกับมันอีก วันนี้พวกเราจะให้มันรู้ว่าการพูดจาส่งเดชมีผลลัพธ์อย่างไร" หวางเทียนเฟิงพูดด้วยความโกรธจนแทบคลั่ง
ตั้งแต่ติดตามศิษย์พี่อี้มา ยังไม่เคยมีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้ ไอ้หมอนี่เป็นคนแรก
...
หลินฟานเพื่อให้พวกเขามีความรู้สึกประสบความสำเร็จ ก็ร้องโวยวายหลากหลายรูปแบบ ร้องจนสนั่นหวั่นไหว
ทุกครั้งที่พวกตัวประสบการณ์เหล่านี้เตรียมจะหยุดมือ หลินฟานก็จะเยาะเย้ยพวกเขาอีกรอบ
"ตูม... ตูม"
ในตอนนี้โรงอาหารวุ่นวายไปหมด ศิษย์สำนักนอกหลายคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวก็พากันมามุงดู
พวกเขาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ต่างก็รู้สึกชื่นชมศิษย์ร่วมสำนักที่ถูกรุมทำร้าย ร้องโวยวายไม่หยุด แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
นิสัยแบบนี้จะไม่เสียเปรียบได้อย่างไร? ในเมื่อสู้คนมากขนาดนี้ไม่ได้ ยอมแพ้ไปก็จบแล้ว? รอให้พื้นฐานการบ่มเพาะสูงขึ้น แล้วค่อยแก้แค้นทีละคนไม่ได้หรือ?
นี่ไม่มีจิตวิญญาณของการอดทนเพื่อความสำเร็จเลย
"ยอมหรือยัง..." หวางเทียนเฟิงตอนนี้เริ่มเหนื่อยแล้ว พื้นฐานการบ่มเพาะขั้นหกภายหลังการฝึกฝน ลมปราณภายในเข้มข้น โดยหลักการแล้วไม่ควรจะเหนื่อยขนาดนี้
ตอนแรกหวางเทียนเฟิงก็ไม่กล้าใช้แรงเต็มที่ในการทุบตีหลินฟาน แต่ต่อมาเขาพบว่า ไอ้หมอนี่รู้จักแต่ร้องโวยวาย แต่ไม่มีทีท่าว่าจะขาดใจ ก็ทำให้หวางเทียนเฟิงโมโหจนทนไม่ไหว
ดังนั้นในตอนหลัง หวางเทียนเฟิงจึงใช้แรงทั้งหมดที่มี
"ยอมพ่อมึงสิ ฉันหลินฟานไม่ยอมฟ้า ไม่ยอมดิน ไอ้พวกไร้ค่าอย่างแกจะฆ่าฉัน ฉันก็ไม่มีวันยอม" หลินฟานตอบกลับไป
"แก..." หวางเทียนเฟิงหอบหายใจพลางชี้ไปที่หลินฟาน ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
ไอ้หมอนี่ทำจากเหล็กหรือไง
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ได้รับประสบการณ์ +800"
"ติ๊ง 'ร่างปีศาจระดับไททาเนียม' ได้รับประสบการณ์ +600"
ตอนนี้หลินฟานตกใจ นี่มันอะไรกัน ทำไมประสบการณ์เพิ่มน้อยแบบนี้ จากนั้นหลินฟานก็ชำเลืองมองไปนิดหน่อย ก็พบว่าพวกศิษย์สำนักนอกที่ทุบตีตัวเอง แต่ละคนหน้าแดงก่ำ ดูเหมือนจะเหนื่อยมาก
โอ้ย...
ตอนนี้หลินฟานรู้สึกหมดหนทาง พวกไอ้หมอนี่ เป็นพวกเร็วไวหรือไง? แค่นี้ก็ไม่ไหวกันแล้วเหรอ
ไม่ได้ ข้าต้องร้องให้ยั่วยวนกว่านี้ เพื่อกระตุ้นพลังที่ซ่อนอยู่ของพวกมัน ถ้าประสบการณ์เพิ่มช้าขนาดนี้ จะต้องรอถึงปีไหนกว่าจะอัพเลเวลได้
"โอ๊ย เจ็บจนฉันจะตายแล้ว ฉันกำลังจะไม่ไหวแล้ว"
"พวกแกไอ้พวกไร้ค่า ฉันจะไม่มีวันก้มหัวให้พวกแก"
"ไอ้พวกไร้ค่าที่รังแกผู้หญิง..."
...
ฟ่านหยูซินมองดูคนที่ถูกฝูงชนล้อมรอบและกำลังช่วยเหลือตัวเอง ในดวงตาอ่อนโยนของเธอ ผ่านแววตาฆ่าคน และเมื่อกำลังจะเอ่ยปาก ฟ่านหยูซินก็เหลือบมองไปข้างนอก
"หยุดมือ" หนีหมิงหยางเมื่อได้ยินศิษย์น้องหยิ่นรายงาน ก็ตกใจ จากนั้นก็รีบมาที่นี่
ศิษย์น้องหลินนี่ช่างเป็นลูกวัวที่เกิดใหม่ไม่กลัวเสือจริงๆ กล้าไปหาเรื่องใครก็ได้
ในนิกาย แม้จะดูเหมือนสงบสุข แต่การต่อสู้ภายในก็รุนแรงมาก เพียงพลาดนิดเดียว ก็อาจจะไม่มีวันกลับมาได้อีก
หนีหมิงหยางมีพื้นฐานการบ่มเพาะขั้นแปดภายหลังการฝึกฝน มือข้างหนึ่งของเขาดูเหมือนจะมีพลังมหาศาล ผลักคนที่ล้อมรอบหลินฟานออกไปทั้งหมด
"หวางเทียนเฟิง นี่เจ้ากำลังจะทำอะไร?" หนีหมิงหยางจ้องมองหวางเทียนเฟิงด้วยความโกรธถาม
อิ่นม่อเฉินรีบเข้าไปพยุงศิษย์น้องหลินที่ล้มอยู่บนพื้น จากนั้นก็ตรวจสอบด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ศิษย์น้องหลินต้องอดทนไว้นะ
ในตอนนี้ หลินฟานงงงวย
นี่มันอะไรกันวะ กำลังตีกันดีๆ ทำไมทุกคนถึงแยกย้ายกันไป
"ศิษย์น้องหลิน ไม่เป็นไรแล้ว ศิษย์พี่หนีมาแล้ว" อิ่นม่อเฉินเห็นท่าทางเหม่อลอยของศิษย์น้องหลิน คิดว่าศิษย์น้องหลินถูกพวกนั้นทำให้ตกใจจนเหม่อไป จึงปลอบโยนเบาๆ
หลินฟานมองอิ่นม่อเฉินอย่างเหม่อลอย ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ ตอนนี้อิ่นม่อเฉินคงตายไปนับพันนับร้อยครั้งแล้ว
นี่มันแย่แล้ว...
พูดคำเยาะเย้ยมามากมาย แต่จนถึงตอนนี้กลับได้ผลแค่ครึ่งเดียว
อิ่นม่อเฉินเห็นรอยเลือดบนพื้นที่ศิษย์น้องหลินนอนอยู่ ก็ตะโกนใส่ศิษย์สำนักนอกรอบๆ ด้วยความโกรธ "ในฐานะศิษย์ร่วมสำนัก พวกเจ้าทำไมถึงลงมือรุนแรงขนาดนี้ ยังมีความรู้สึกเป็นพี่น้องร่วมสำนักอีกหรือไม่?"
"นี่..." ตอนนี้พวกศิษย์พี่ที่ลงมือทุบตีหลินฟาน มองดูเลือดบนพื้น ก็รู้สึกตัว จากนั้นก็ก้มหน้าด้วยความละอายใจ
...
"ศิษย์พี่หนี เรื่องนี้ข้าคิดว่าท่านควรจะดูแลศิษย์น้องคนนี้ให้ดี คำพูดไม่ควรพูดส่งเดช" หวางเทียนเฟิงมองหนีหมิงหยางพูด
แม้ว่าพื้นฐานการบ่มเพาะจะไม่สูงเท่าหนีหมิงหยาง แต่หวางเทียนเฟิงก็ไม่กลัวอีกฝ่ายเลย คนที่ฝึกฝนมาสิบกว่าปีแต่ยังเป็นแค่ขั้นแปดภายหลังการฝึกฝน เป็นคนไร้ค่า เขาไม่ได้สนใจเลย
"ฮึ หวางเทียนเฟิง เรื่องนี้ข้าจะรายงานต่อศิษย์พี่เมิ่งตามความเป็นจริง ต้องดูซิว่าคนที่ศิษย์พี่อี้สอนมา เป็นพวกที่แย่งอาหารของศิษย์ร่วมสำนักในโรงอาหารหรือไม่?" หนีหมิงหยางพูด
...
หลินฟานเห็นสถานการณ์ตอนนี้ ก็ถอนหายใจในใจ วันนี้เป็นความผิดของตัวเอง เลือกสถานที่ไม่ถูก ครั้งหน้าต้องเรียนรู้บทเรียน ห้ามประมาทในการเลือกสถานที่เหมือนวันนี้อีก ไม่อย่างนั้นคำพูดที่เตรียมไว้ก็จะเสียเปล่า
"พี่ ผมรู้สึกไม่สบาย ผมอยากกลับไปพักผ่อน" หลินฟานตอนนี้รู้สึกเจ็บใจ รู้สึกแย่มาก
"ศิษย์น้อง เจ้าอดทนไว้ ข้าจะพาเจ้ากลับเดี๋ยวนี้" อิ่นม่อเฉินรีบพูด
...
หนีหมิงหยางมองหวางเทียนเฟิง รู้ว่าเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้ ก็แค่แค่นเสียงหนึ่งที พยุงศิษย์น้องหลินออกไปจากที่นี่
ฟ่านหยูซินยืนอยู่ในฝูงชน จากนั้นก็เงียบๆ จากไป
PS: สำหรับความคิดเห็นของทุกคน ผมจะพิจารณาทั้งหมด ตอนนี้พระเอกกำลังอัพเลเวลแบบหลากหลาย อีกไม่นานก็จะเปิดโหมดเยาะเย้ยแบบหลากหลายแล้ว


## บทที่ 15 เรื่องที่โชคดีเหมือนฟ้าประทาน ฉันจะไม่บอกใคร

ในห้อง
หลินฟานนอนอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียง มองยาเม็ดรักษาบาดแผลที่ศิษย์พี่หนีหมิงหยางทิ้งไว้ให้ รู้สึกแย่ไปทั้งตัว
การอัพเลเวลในนิกายนี่มันไม่น่าไว้ใจจริงๆ ดูเหมือนว่าต้องพิจารณาที่จะออกไปเที่ยวข้างนอกสักหน่อยแล้ว แต่กฎของนิกายระบุว่าศิษย์สำนักนอกไม่ได้รับอนุญาตให้ลงจากเขาโดยไม่มีใบอนุญาต มันทำให้ปวดหัวไม่หยุด
ฮ่า...
หลินฟานถอนหายใจ จากนั้นก็เทยาเม็ดที่ศิษย์พี่หนีทิ้งไว้ลงบนมือ
"ติ๊ง พบโอสถรักษาบาดแผล "โอสถฟื้นฟู" หลังจากกิน ประสบการณ์ +50"
"โอสถฟื้นฟู: ยาเม็ดรักษาบาดแผลทั่วไปของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ ผลิตจากสมุนไพรหอมฟ้า"
ฮ่า...
หลินฟานถอนหายใจอีกครั้ง จากนั้นก็หยิบยาเม็ดยัดเข้าปากแล้วเคี้ยวกลืนลงไป
หลังจากนั้นหลินฟานก็เปิดหน้าข้อมูล
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 11 (ขั้นที่สองของหลังฟ้า)
ค่าประสบการณ์: (7000/50000)
วิชาลมปราณ: "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" ชั้น 19 (6000/2000000)
"ลิงขโมยลูกท้อ" ชั้น 10 (1400/10000)
ฉายา: ไม่พอใจก็สู้กันเลย (พลังที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ระยะเวลาหนึ่งธูป ใช้ได้ครั้งเดียว)
หลินฟานมองดูค่าประสบการณ์ของ "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" แล้วรู้สึกปวดหัว สองล้านประสบการณ์ ตอนนี้อาศัยการถูกศิษย์สำนักนอกพวกนี้ทุบตี ไม่รู้ว่าจะต้องรอถึงปีไหนเดือนไหน
ฮ่า...
หลินฟานถอนหายใจอีกครั้ง จากนั้นก็หลับตาลง พักผ่อนให้ดี เตรียมตัวสำหรับการเคลื่อนไหวในตอนกลางคืน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน
หลินฟานรู้สึกถึงกลิ่นหอมที่ปลายจมูก กลิ่นหอมนี้ทำให้หลินฟานรู้สึกสงสัยมาก
ตัวเองเป็นผู้ชายตัวใหญ่ ไม่เคยฉีดน้ำหอม แล้วกลิ่นหอมในห้องมาจากไหน?
แปลก แปลกจริงๆ
หลินฟานลืมตาขึ้น ในห้องไม่มีใครเลย แม้แต่ผีก็ไม่มี
เอ๊ะ กลิ่นหอมนี้มาจากไหนกันแน่?
หรือว่าจะมีสาวสวยแอบเข้ามาในห้องของพี่ ฉวยโอกาสตอนที่พี่หลับอยู่ ถอดกางเกง ลูบไล้น้องชาย พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินหรือเปล่า?
คิดแล้วหลินฟานก็รู้สึกกลัว จึงมองดูที่หว่างขา ยังดีที่ปลอดภัยดี ไม่ได้ถูกบุกรุก ไม่อย่างนั้นจริงๆ แล้วไม่รู้จะไปร้องไห้กับใคร
เอ๊ะ...
หลินฟานอุทานด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง หยิบขวดหยกข้างเตียงขึ้นมา นี่มันอะไรกัน?
ขวดหยกนี้ธรรมดามาก ไม่มีลวดลายอะไรเลย มองไม่ออกว่าเป็นของล้ำค่าอะไร
หลินฟานหยิบขึ้นมา เขย่าดู ข้างในมีเสียงดังตุบๆ เหมือนมีอะไรอยู่ข้างใน
หลินฟานจำได้ว่าก่อนนอน ข้างเตียงไม่มีของแบบนี้นะ แล้วใครเอามาวางไว้?
หลินฟานลุกขึ้น เปิดประตูห้อง ข้างนอกมืดสนิท ไม่มีใครเลย หลินฟานคิดไม่ออกจึงกลับเข้าห้อง นั่งที่ขอบเตียงคิดอยู่พักหนึ่ง คิดไม่ออก หลินฟานจึงเทสิ่งที่อยู่ในขวดหยกออกมา
ยาเม็ดสีทองที่มีกลิ่นหอมฟุ้ง ได้กลิ่นแล้วรู้สึกสดชื่น
"ติ๊ง ยินดีด้วยที่พบโอสถระดับศักดิ์สิทธิ์ "โอสถอันประเสริฐ" หลังจากกิน ประสบการณ์ +สี่ล้าน"
"โอสถอันประเสริฐ: ผลิตจากการเก็บน้ำแข็งนับพันปีจากเก้ายมโลก แก่นสัตว์อสูรนับพันปี และวัตถุดิบอีกหลายสิบชนิด"
"คุณสมบัติพิเศษ: สร้างวุฒิความเก่งและวิปัสสนาระดับสูงสุดในรอบหมื่นปี"
ฮ่าฮ่า...
ในตอนนี้หลินฟานที่เมื่อกี้ยังง่วงๆ อยู่ ตาเบิกกว้างขึ้นทันที
โอ้โห
นี่มันยาเม็ดอะไรวะ ทำไมถึงได้เจ๋งขนาดนี้
สี่ล้านประสบการณ์ โอ้โห สี่ล้านประสบการณ์เชียวนะ
ตอนนี้หลินฟานรู้สึกเหมือนจะบ้าไปแล้ว นี่มันเรื่องที่เหมือนลาภลอยตกจากฟ้าชัดๆ
หลินฟานที่กำลังต้องการเพิ่มพลัง ไม่พูดอะไรมาก โยนยาเม็ดเข้าปากทันที แล้วเริ่มเคี้ยวอย่างบ้าคลั่ง
เอ๊ะ ยังแข็งอยู่นิดหน่อย เคี้ยวไม่แตก พี่ชายไม่เชื่อหรอกนะ ช่างมันเถอะ กลืนลงไปเลยดีกว่า
"ติ๊ง กินโอสถระดับศักดิ์สิทธิ์ "โอสถอันประเสริฐ" ประสบการณ์ +สี่ล้าน"
ตอนนี้หลินฟานรู้สึกว่ามีพลังที่ยากจะต้านทานอยู่ในร่างกาย เหมือนจะระเบิดออกมา
"ติ๊ง เปิดฟังก์ชั่นการอัพเกรดวิชาลมปราณด้วยประสบการณ์"
ร่างกายที่พองขึ้นกลับคืนสู่สภาพปกติทันที
หลินฟานตกใจ รู้สึกงงๆ จากนั้นก็เปิดหน้าข้อมูล มองดูอย่างละเอียด
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 11 (ขั้นที่สองของหลังฟ้า)
ค่าประสบการณ์: (7000/50000)
ประสบการณ์สะสม: สี่ล้าน (สามารถอัพเกรดระดับตัวละคร สามารถอัพเกรดระดับวิชาลมปราณ)
วิชาลมปราณ: "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" ชั้น 19 (6000/2000000)
"ลิงขโมยลูกท้อ" ชั้น 10 (1400/10000)
ฉายา: ไม่พอใจก็สู้กันเลย (พลังที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ระยะเวลาหนึ่งธูป ใช้ได้ครั้งเดียว)
หลินฟานมองดูประสบการณ์สี่ล้านที่เพิ่มขึ้นมา ยิ้มสดใสกว่าใคร เหมือนดอกทานตะวันเลย
ตอนนี้พลังยังอยู่ที่ขั้นที่สองของหลังฟ้า รู้สึกทนไม่ได้แล้ว ในฐานะผู้ชายที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ จะยอมให้พลังของตัวเองต่ำต้อยแบบนี้ได้อย่างไร
ไม่ได้ ต้องอัพเกรด
"ติ๊ง ยินดีด้วย ตัวละครระดับ 12 ขั้นสามภายหลังการฝึกฝน"
"ติ๊ง ยินดีด้วย ตัวละครระดับ 13 ขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน"
"ติ๊ง ยินดีด้วย ตัวละครระดับ 14 ขั้นห้าภายหลังการฝึกฝน"
...
หลินฟานกดอัพเกรดอย่างบ้าคลั่ง เหมือนพบเทพฆ่าเทพ พบพระฆ่าพระ ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ไม่มีใครต้านทานก้าวเท้าของหลินฟานได้
"ติ๊ง ประสบการณ์ไม่พอ ไม่สามารถอัพเกรดได้"
หลินฟานที่กำลังกดอย่างมีความสุขชะงักไป รู้สึกไม่อยากเชื่อ นี่มันแค่ระดับเก้าหลังจากวันนั้นเองนะ ก็อัพเกรดไม่ได้แล้วเหรอ จะโกงกันขนาดนี้เลยเหรอ
เมื่อหลินฟานมองดูอย่างละเอียด พบว่าการเบรกทะลุจากระดับเก้าหลังจากวันนั้นไปสู่ระดับพิเศษ ต้องใช้ประสบการณ์ถึงสิบล้าน
ตอนนี้หลินฟานอึ้งไปเลย นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วนะ
หลินฟานไม่ได้สังเกตมากนัก แต่การอัพเกรดจากขั้นแปดภายหลังการฝึกฝนไปเป็นระดับเก้าหลังจากวันนั้น ดูเหมือนจะใช้แค่สองแสนกว่าประสบการณ์ แต่พอมาถึงตรงนี้ ทำไมถึงต้องใช้ถึงสิบล้านประสบการณ์ นี่... นี่...
ถ้าระบบอัพเกรดนี้มีฝ่ายบริการลูกค้า หลินฟานจะต้องรายงานแน่ๆ รายงานอย่างหนัก นี่มันโกงคนชัดๆ
มองดูประสบการณ์ที่เหลืออีกสองร้อยกว่าล้าน หลินฟานไม่รู้จะพูดอะไรดี
ช่างมันเถอะ ที่เหลือก็อัพเกรดวิชาลมปราณแล้วกัน แค่พริบตาเดียวก็กลายเป็นยอดฝีมือระดับเก้าหลังจากวันนั้นแล้ว ถ้าคนอื่นรู้เข้า ต้องกระอักเลือดตายแน่ๆ
ฮี่ฮี่
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" อัพเกรด"
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" อัพเกรดเป็นระดับ 20 วิชาลมปราณพัฒนาเป็น "ร่างปีศาจอมตะ""
"ติ๊ง "ร่างปีศาจอมตะ" ระดับพลังพิเศษ (0/3000000)
เมื่อเห็น "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" พัฒนาเป็น "ร่างปีศาจอมตะ" หัวใจดวงน้อยของหลินฟานแทบจะกระโดดออกมา
เป็นไปตามคาด วิชาลมปราณสามารถพัฒนาได้โดยอัตโนมัติ และดูเหมือนว่าจะเป็นการพัฒนาแบบไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าประสบการณ์เพียงพอ นี่ก็จะกลายเป็นรถถังเคลื่อนที่ในอนาคต
หลังจากนั้น ประสบการณ์ที่เหลือ หลินฟานก็เทใส่ "ลิงขโมยลูกท้อ" ทั้งหมด
แม้ว่า "ลิงขโมยลูกท้อ" จะเป็นวิชาลมปราณที่ห่วยแตกมาก แต่หลินฟานเป็นคนรักของเก่า "ลิงขโมยลูกท้อ" ได้สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้กับตัวเอง ในฐานะคนที่มีจิตสำนึก จะทิ้งมันได้อย่างไร ในอนาคตจะต้องทำให้ "ลิงขโมยลูกท้อ" เจริญรุ่งเรือง ครอบคลุมทั่วทั้งจักรวาล
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ลิงขโมยลูกท้อ" อัพเกรด"
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ลิงขโมยลูกท้อ" อัพเกรด"
ตอนนี้หลินฟานพอใจมากที่ได้ตรวจสอบข้อมูลของตัวเองอีกครั้ง
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 18 (ระดับเก้าหลังจากวันนั้น)
ค่าประสบการณ์: (0/10000000)
ประสบการณ์สะสม: 400 (สามารถอัพเกรดระดับตัวละคร สามารถอัพเกรดระดับวิชาลมปราณ)
วิชาลมปราณ: "ร่างปีศาจอมตะ" ระดับพลังพิเศษ (0/3000000)
"ลิงขโมยลูกท้อ" ชั้น 12 (1400/30000)
ฉายา: ไม่พอใจก็สู้กันเลย (พลังที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ระยะเวลาหนึ่งธูป ใช้ได้ครั้งเดียว)
หลินฟานยิ้มอย่างพึงพอใจ พยายามระงับความตื่นเต้นในใจ
เรื่องลาภลอยตกจากฟ้าแบบนี้ หลินฟานสาบานกับฟ้าว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาด
ขณะที่หลินฟานกำลังจะนอนลง จินตนาการเล็กๆ น้อยๆ กลับพบว่าที่ขอบเตียงยังมีกระดาษอีกแผ่นหนึ่ง
หลินฟานหยิบกระดาษขึ้นมา มองดูปราดเดียว ก็พยักหน้าหงึกๆ
ลายมือสวยงาม แต่ทำไมถึงรู้สึกว่ามีความเท่ห์แฝงอยู่ ไม่ใช่ ต้องเป็นความคิดของตัวเองแน่ๆ
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน
แต่เมื่อหลินฟานอ่านเนื้อหาในกระดาษจบ สีหน้าก็เปลี่ยนไป จากนั้นก็โยนกระดาษไปด้านข้าง พูดพึมพำด้วยสีหน้าเศร้าๆ
"โอ้ย กินไปหมดแล้ว จะมาบอกอะไรตอนนี้..."
...
ในตอนนี้ ในท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท มีดวงตาคู่หนึ่งที่สว่างไสว เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า เปล่งประกายอย่างน่าหลงใหล
"โอ๊ย คนโง่ นี่มันไม่ใช่ของกินนะ"
PS: ขอคะแนนโหวต ขอทุกอย่าง ขอบคุณมากๆ ต่อไปตัวเอกจะยิ่งบ้าบิ่นมากขึ้น แต่ในขณะที่บ้าบิ่น พลังก็จะพุ่งทะยานขึ้นด้วย


## บทที่ 16 เปิดอาชีพรอง

วันรุ่งขึ้น
หลินฟานเดินเที่ยวรอบๆ บริเวณที่ศิษย์สำนักนอกของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจทำกิจกรรม วันนี้เป็นวันทดสอบศิษย์ใหม่ของสำนักนอก ซึ่งถือเป็นเรื่องสำคัญพอสมควรของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ พี่น้องศิษย์สำนักนอกหลายคนต่างก็รีบไปดูการทดสอบกันที่หน้างาน เพื่อดูว่าจะมีใครได้เป็นน้องชายน้องสาวร่วมสำนักบ้าง
แต่สำหรับหลินฟานแล้ว เรื่องพวกนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย ในเมื่อพี่น้องศิษย์สำนักนอกส่วนใหญ่ไปดูการทดสอบกันหมดแล้ว จะมีใครเหลืออยู่ให้เล่นด้วยกันล่ะ
"ฮ่า..." หลินฟานถอนหายใจ "น่าเบื่อจริงๆ"
ไม่รู้ว่าเดินมาถึงที่ไหน หลินฟานรู้สึกแค่ว่ากลิ่นถ่านหินที่ปลายจมูกช่างรุนแรงเหลือเกิน
"ตึง ตึง..."
หลินฟานได้ยินเสียงตีเหล็ก จากนั้นมองไปเห็นกระท่อมเล็กๆ หลายหลังตั้งเรียงกัน บนหลังคากระท่อมเล็กๆ แต่ละหลังมีปล่องควันโผล่ขึ้นมา มีควันดำหนาทึบพวยพุ่งออกมา
หลินฟานขมวดคิ้ว พวกนี้เป็นกลุ่มคนที่ทำลายสิ่งแวดล้อมชัดๆ
แม้หลินฟานจะคิดเช่นนั้น แต่ก็ยังเดินเข้าไปด้วยความยินดี ที่นี่คือสถานที่ที่ศิษย์สำนักนอกมารับอาวุธที่สร้างขึ้น
ศิษย์สำนักนอกทุกคนมีโอกาสรับอุปกรณ์ใหม่หนึ่งชิ้นทุกเดือน
และช่างตีเหล็กเหล่านี้ล้วนเป็นผู้มีความสามารถที่นิกายฝึกฝนมาเป็นพิเศษ
นิกายหนึ่งนอกจากจะต้องมีกำลังระดับสูงแล้ว ยังต้องมีคนที่มีความสามารถในด้านต่างๆ ช่างตีเหล็กก็เป็นหนึ่งในนั้น
แน่นอนว่าอาวุธที่ศิษย์สำนักนอกใช้ล้วนเป็นอาวุธระดับค่อนข้างต่ำ แต่อาวุธระดับค่อนข้างต่ำเหล่านี้ ในราชสำนักที่อยู่ภายใต้การปกครองก็ถือเป็นอาวุธระดับสูงสุดแล้ว
ตัดเหล็กเหมือนตัดโคลน เป่าขนก็ขาด สิ่งเหล่านี้ล้วนมีอยู่จริง
มาอยู่ที่นิกายได้สักพักแล้ว จนถึงตอนนี้ยังไม่มีอาวุธที่ถนัดมือสักชิ้น ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องหาอาวุธดีๆ สักชิ้นแน่นอน
หลินฟานยืนอยู่ตรงนั้น อดจินตนาการไม่ได้
ต่อไปเมื่อออกไปข้างนอก ทำเรื่องชั่วร้าย เปล่า คือช่วยเหลือผู้คน
แบกดาบยาวไว้ข้างหลัง ผมยาวเพียวเพียว ชุดชิงอี้สะอาดเรียบร้อย ลงมือกับคนชั่ว มาฉากวีรบุรุษช่วยสาวงาม นั่นก็เป็นเรื่องที่แน่นอน
"ตึง ตึง..."
เสียงค้อนตีเหล็กดังเข้าหูหลินฟาน หลินฟานตื่นจากภวังค์ จากนั้นยกขาขึ้น รีบเร่งเข้าไปข้างใน
เมื่อเข้าไปข้างในแล้ว หลินฟานพบว่าข้างในมีช่างตีเหล็กร่างใหญ่คนหนึ่ง ตอนนี้มือหนึ่งถือค้อนเหล็ก อีกมือหนึ่งคีบแผ่นเหล็ก ตีดังโครมๆ
กล้ามเนื้อที่ปูดโปนนั้น ทำให้หลินฟานตกใจจนหัวใจเต้นระรัว
เก่งจริงๆ เก่งเหลือเกิน นี่มันสัตว์ประหลาดในร่างมนุษย์ชัดๆ
ช่างตีเหล็กพบว่ามีคนเข้ามา จากนั้นก็มองตราพิทักษ์ที่เอวของหลินฟาน "จะเอาอาวุธอะไร ดูเองเลย"
เสียงของช่างตีเหล็กแหบเล็กน้อย และเป็นธรรมชาติ ราวกับเห็นเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว
หลินฟานมองช่างตีเหล็ก ยิ้มเล็กน้อย "อาวุธที่ข้าต้องการ ที่นี่ไม่มี และท่านก็ไม่สามารถสร้างได้"
ช่างตีเหล็กที่เดิมทีดูปกติ เมื่อได้ยินคำพูดของหลินฟาน แขนที่หยาบกร้านสั่นเล็กน้อย จากนั้นก็หยุดค้อนเหล็กในมือ
"เจ้ามาหาเรื่องหรือไง" ช่างตีเหล็กมองหลินฟานด้วยความไม่พอใจและถาม
"ไม่ใช่ แค่พูดความจริงเท่านั้น" หลินฟานกล่าว
"ฮึ ข้ายังไม่เคยเห็นศิษย์สำนักนอกที่พูดจาเหลวไหลเช่นเจ้ามาก่อน ได้ เจ้ามาสิ ถ้าเจ้าสามารถสร้างอาวุธที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนได้ ข้าจะให้ของล้ำค่าที่ข้าเก็บสะสมไว้แก่เจ้า" ช่างตีเหล็กกล่าวด้วยความไม่พอใจ
ศิษย์สำนักนอกที่พูดจาโอ้อวดเช่นนี้ เขายังไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ อยู่ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจมาหลายสิบปี สร้างอาวุธมานับไม่ถ้วน อาวุธนับร้อยชนิด ล้วนเข้าใจอย่างถ่องแท้ ตอนนี้มีคนบอกว่าตนไม่สามารถสร้างอาวุธได้ ทำให้ช่างตีเหล็กรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
"ได้" หลินฟานยิ้มและชำเลืองมองช่างตีเหล็ก จะให้บอกอีกฝ่ายได้อย่างไรว่า งานอดิเรกของตนในอดีตคือการตีเหล็ก
ช่างตีเหล็กวางค้อนลง จากนั้นหลีกทางให้ ความหมายชัดเจน ถ้าเจ้าทำได้ก็มาสิ
หลินฟานก็เดินเข้าไป จับค้อนเหล็กหนักร้อยชั่งไว้ในมือ
"ฮ่าๆ เจ้าแม้แต่วิธีจับค้อนเหล็กยังไม่รู้ ยังจะบอกว่ารู้วิธีสร้างอาวุธ ช่างน่าขบขันเหลือเกิน" พอผู้เชี่ยวชาญลงมือ ก็รู้ว่ามีฝีมือหรือไม่ พอหลินฟานจับค้อนเหล็ก ช่างตีเหล็กก็เยาะเย้ยทันที
หลินฟานกลอกตาใส่อีกฝ่าย "นี่เป็นวิธีลับเฉพาะของข้า เข้าใจไหม"
"ฮึ ท่าทางของเจ้าเหมือนมือใหม่หัดทำ การตีเหล็กเป็นศิลปะอย่างหนึ่ง หากไม่ได้ฝึกฝนมาสิบกว่าปี ก็ไม่มีทางเชี่ยวชาญได้ เจ้าแบบนี้ แม้แต่อาวุธที่ดูดีสักชิ้นก็สร้างไม่ได้ เจ้าควรจะ..." ช่างตีเหล็กคนนี้ในสายตาของหลินฟาน ดูเหมือนจะเป็นคนช่างพูดด้วย
ตอนนี้พูดไม่หยุดปาก ราวกับต้องการอวดความรู้ของตนต่อหน้าหลินฟาน
สำหรับคนแบบนี้ โดยทั่วไปหลินฟานจะดูถูก พวกที่ชอบอวดความรู้ของตัวเองไปทั่ว ไม่ถ่อมตัวเลยสักนิด ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน
"ติ๊ง เปิดอาชีพรอง นักแปรธาตุ"
"ติ๊ง นักแปรธาตุระดับหนึ่ง (0/10)"
"นักแปรธาตุ: ผู้ชำนาญสรรพสิ่งในโลก ทุกสิ่งที่เห็นล้วนสามารถสร้างเป็นอาวุธที่แตกต่างกันในมือของเขา"
ในตอนนี้หลินฟานงงงัน นี่มันสถานการณ์อะไร อาชีพรองนี่มันอะไรกัน แค่จับค้อนแล้วฟังช่างตีเหล็กที่ชอบอวดความรู้พูดไม่กี่ประโยค ตนก็ได้อาชีพรองแล้ว นี่... นี่...
ตอนนี้หลินฟานไม่อยากพูดอะไรมาก รู้สึกเหมือนโดนหลอก
"ไปๆ... เลือกอาวุธสักชิ้นแล้วรีบออกไปจากที่นี่" ช่างตีเหล็กเห็นว่าหลินฟานเป็นมือใหม่อย่างชัดเจน ก็ไม่อยากพูดอะไรมาก ไล่ให้หลินฟานออกไป
"ข้ารู้วิธีตีเหล็กแล้ว" หลินฟานเห็นว่าตนได้เป็นนักแปรธาตุแล้ว จึงรีบโต้แย้งอย่างไม่ยอมแพ้
"รีบออกไป อย่ามารบกวนข้า" ช่างตีเหล็กหยิบค้อนเหล็กขึ้นมาตีอีกครั้ง ไม่สนใจหลินฟานเลยแม้แต่น้อย
"ฮึ ดูข้าสร้างศัสตราวุธอันศักดิ์สิทธิ์ชิ้นเอกออกมาให้ดู" หลินฟานเบ้ปากพูด
"ฮึๆ แค่เจ้า..." ช่างตีเหล็กพูดอย่างดูถูก
หลินฟานมองช่างตีเหล็ก "ฮึๆ..."
เมื่อออกจากที่นั่น หลินฟานก็รีบออกจากที่นี่ทันที กลับไปที่ห้องของตัวเอง
สำหรับอาชีพรองที่เพิ่งได้มานี้ หลินฟานรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก นักแปรธาตุนี่มันอะไรกัน
หรือว่าแค่มีคนอยู่ข้างๆ อธิบายให้ฟัง ตนก็จะได้อาชีพรองหรือ
นี่... นี่...
หลินฟานเปิดหน้าต่างสถานะ คลิกที่อาชีพรองนักแปรธาตุ ทันใดนั้นเตาไฟขนาดใหญ่ก็ปรากฏในความคิด
สิ่งนี้...
หลินฟานลูบคาง รู้สึกว่าต้องศึกษาให้ดีเสียก่อน
หลินฟานมองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นวัสดุที่ดี
เอ๊ะ...
ในตอนนี้หลินฟานพบว่าที่มุมกำแพงลานบ้านมีอิฐที่ทิ้งไว้อยู่บ้าง จากนั้นก็รีบเข้าไปหยิบอิฐ แล้วโยนเข้าไปในเตาไฟ
"ติ๊ง ยินดีด้วย สร้างโคลนเสียหายกองหนึ่งสำเร็จ ประสบการณ์ +1"
ตอนนี้หลินฟานกำโคลนสีดำเหนียวๆ กองหนึ่งไว้ในมือ จึงยิ้มออกมา นี่มันอัพเลเวลได้จริงๆ จากนั้นหลินฟานก็รีบหยิบอิฐอีกก้อน
"ติ๊ง ยินดีด้วย สร้างอิฐแผ่นที่ไม่สมบูรณ์สำเร็จ ประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย สร้างโคลนเสียหายกองหนึ่งสำเร็จ ประสบการณ์ +1"
...
"ติ๊ง ยินดีด้วย อัพเลเวล นักแปรธาตุระดับสอง (0/50)"
"ติ๊ง ยินดีด้วย สร้างอิฐแผ่นที่ค่อนข้างเก่าสำเร็จ ประสบการณ์ +1"
...
PS: วันนี้ไปคุยเรื่องงานกับเพื่อนข้างนอก กลับมาช้า ขอโทษทุกคนด้วยนะครับ


## บทที่ 17 ไก่อ่อนที่ให้แค่ 10 แต้มประสบการณ์

ในช่วงเวลานี้ หลินฟานเหมือนถูกมนต์สะกด เขาโยนอิฐเข้าเตาไฟไม่หยุด ก้อนแล้วก้อนเล่า
นอกจากได้เพิ่มประสบการณ์แล้ว สิ่งที่หลอมออกมาก็มีแต่ของแตกหักหรือกองโคลน
อาชีพรองนักแปรธาตุได้ขึ้นถึงระดับที่สี่แล้ว แต่สิ่งที่หลอมออกมายังคงเป็นขยะทั้งหมด หลินฟานเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเองแล้ว
หรือว่าตัวเองเปิดอาชีพรองแล้วจะหลอมได้แค่กองเศษทองเศษเหล็กเท่านั้นหรือ?
แม้แต่เศษทองเศษเหล็กก็ยังเรียกไม่ได้
หลินฟานหอบหายใจมองกองขยะตรงหน้า ทั้งคนเกือบจะล่มสลายแล้ว
"ข้าไม่ยอมแพ้..." หลินฟานตะโกนด้วยความโกรธ เปิดโหมดบ้าคลั่ง นำกองขยะตรงหน้าทั้งหมดมาใช้ซ้ำ โยนเข้าไปในเตาไฟ
"ติ๊ง วัสดุเสียหายหายไป"
"ติ๊ง วัสดุเสียหายหายไป"
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?" หลินฟานมองลานบ้านที่ว่างเปล่าตรงหน้าอย่างหมดหนทาง เดิมทีมีกำแพงสามด้าน แต่ตอนนี้กลับหายไปหมด มองทะลุไปได้สุดสายตา
นอกจากระดับนักแปรธาตุที่เพิ่มขึ้นเป็นระดับที่สี่แล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีประโยชน์ใดๆ ที่หลอมออกมาได้เลย
ในช่วงเวลานี้ หลินฟานเริ่มสงสัยในชีวิต สงสัยในทักษะการหลอมของตัวเอง
มันไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์จริงๆ
ในโลกสมัยใหม่ ไม่ว่าจะพูดยังไง พี่ชายก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์และชื่นชอบการตีเหล็กนะ
ทำไมมาอยู่ที่นี่ กลับทำอะไรไม่ได้สักอย่าง
เหนื่อยมาทั้งวัน ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว พี่น้องที่ไปดูการทดสอบของสำนักนอกก็กลับมากันหมดแล้ว
"น้องหลิน กำแพงรอบลานบ้านของเจ้าไปไหนแล้ว?" อิ่นม่อเฉินกลับมาที่พัก เมื่อเห็นบ้านโล่งๆ ของหลินฟาน ก็ถามด้วยความสงสัย
"เฮ้อ ไม่รู้สิ พอลืมตาขึ้นมาก็ไม่มีแล้ว พี่ชาย วันนี้การทดสอบของสำนักนอกเป็นอย่างไรบ้าง?" หลินฟานไม่อยากพูดมาก เพราะยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บปวด
"ดีมาก วันนี้มีเด็กที่มีพรสวรรค์หลายคน เป็นความรุ่งเรืองของนิกายเรา" อิ่นม่อเฉินพูดถึงตรงนี้ ก็ดูตื่นเต้น แต่เมื่อเห็นสีหน้าของน้องหลินที่ดูหม่นหมองลง อิ่นม่อเฉินก็รู้สึกกังวล
"น้องหลิน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมสีหน้าดูแย่แบบนี้? หรือว่าบาดแผลครั้งก่อนยังไม่หาย? น่าโมโห พี่อี้ปกป้องลูกน้องมาก ไม่ให้คำตอบอะไรเลย พรุ่งนี้พี่จะไปเรียกร้องความเป็นธรรมให้เจ้าอีกครั้ง" อิ่นม่อเฉินกล่าว
"ไม่ใช่ พี่ชาย ข้าเหนื่อยแล้ว ขอกลับก่อนนะ" หลินฟานพูดพลางก้มหน้า
"น้องชาย..." อิ่นม่อเฉินมองน้องชายด้วยความกังวล เงาร่างนั้นดูหดหู่ จริงๆ แล้วไม่เป็นไรจริงหรือ?
...
หลินฟานนอนบนเตียง ถอนหายใจเบาๆ วันนี้แย่จริงๆ ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า อย่างน้อยก็น่าจะทำอะไรที่มีประโยชน์ออกมาบ้าง ให้จิตใจได้สบายหน่อย
แต่ทั้งวัน นอกจากขยะก็มีแต่ของที่หายไป ไม่มีอะไรที่ดูดีสักอย่าง
"เวรเอ้ย..." หลินฟานคลุมผ้าห่ม ไม่พูดอะไรอีก ไปนอนดีกว่า...
ในช่วงเวลานี้ ภายในห้องเงียบลง เปลวไฟของตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะไม้ค่อยๆ เต้นระบำ ราวกับกำลังตอบสนองต่อหลินฟาน
ท้องฟ้ายิ่งมืดลง นอกจากดวงจันทร์และดวงดาวที่ส่องสว่างบนพื้นโลกแล้ว ภายนอกก็เงียบสงบ
"อา ข้าไม่ยอม" หลินฟานลุกพรวดขึ้นนั่ง เปิดผ้าห่ม ความง่วงหายไปหมด
หลินฟานไม่ได้พูดอะไรมาก ลุกออกจากห้อง ค่อยๆ หายเข้าไปในความมืด
...
ที่ที่พักของศิษย์สำนักนอกแห่งหนึ่ง ข้างในสว่างไสว คนข้างในยังไม่ได้นอน
ตอนนี้ในห้อง หวางเทียนเฟิงยิ้มพลางหยิบตำราวิชาลมปราณเล่มหนึ่งออกมา นี่เป็นสิ่งที่เขาเพิ่งได้มาจากพี่อี้จงอวี้วันนี้
《ฝ่ามือเผาผลาญ》
วิชาลมปราณในใต้หล้าแบ่งเป็นสี่ระดับ สี่ระดับแห่งฟ้าดิน
《ฝ่ามือเผาผลาญ》 นี้เป็นวิชาลมปราณระดับศักดิ์สิทธิ์ต่ำ สำหรับหวางเทียนเฟิงแล้ว นี่เป็นวิชาลมปราณที่เขาไม่กล้าแม้แต่จะขอ
ศิษย์สำนักนอกสามารถฝึกฝนได้เพียงวิชาลมปราณระดับเหลือง ส่วนวิชาลมปราณระดับศักดิ์สิทธิ์นั้นมีเพียงศิษย์สายในเท่านั้นที่สามารถฝึกฝนได้
หวางเทียนเฟิงรีบเปิดตำราวิชาลมปราณด้วยความตื่นเต้น จดจำวิชาทางใจในนั้น หากสามารถเข้าใจ《ฝ่ามือเผาผลาญ》อย่างถ่องแท้ หนีหมิงหยางคนนั้นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา
พอนึกถึงหนีหมิงหยาง หวางเทียนเฟิงก็รู้สึกโกรธ ไอ้คนน่ารังเกียจนั่น กล้าไปฟ้องพี่อี้ ดีที่พี่อี้มีสายตาที่แหลมคม ไม่สนใจไอ้คนนั่น
แน่นอนว่าหวางเทียนเฟิงก็รู้ในใจ พี่อี้ไม่สนใจไอ้คนนั่นเพราะยังไม่อยู่ในสายตาของเขา
หวางเทียนเฟิงจดจำวิชาทางใจไว้ในใจอย่างแม่นยำ จากนั้นก็เก็บตำราวิชาลมปราณไว้ในอกอย่างระมัดระวัง นั่งขัดสมาธิ หมุนเวียนวิชาทางใจ
"ตึก ตึก..."
ในช่วงเวลานี้ หวางเทียนเฟิงขมวดคิ้ว ดึกขนาดนี้แล้ว ใครมาเคาะประตู?
"ตึก ตึก..."
เสียงเคาะประตูดังไม่หยุด
"มาแล้ว มาแล้ว ดึกป่านนี้ไม่นอนจะทำอะไร?" หวางเทียนเฟิงบ่นพึมพำ
เมื่อหวางเทียนเฟิงเปิดประตูใหญ่ เขาก็ตกใจ ข้างนอกไม่มีใครเลย จากนั้นก็ส่ายหัวด่าสองสามคำแล้วปิดประตู กลับไปนั่งขัดสมาธิบนเตียงอย่างตื่นเต้น
"ตึก ตึก..."
ในช่วงเวลานี้ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
"ใครน่ะ" ครั้งนี้หวางเทียนเฟิงไม่ได้ลงจากเตียง แต่ตะโกนอย่างหงุดหงิด
หวางเทียนเฟิงเห็นคนข้างนอกยังคงเคาะประตูไม่หยุด จึงโกรธจนหน้าเขียว รีบลงจากเตียงและเปิดประตู
แต่สิ่งที่ทำให้หวางเทียนเฟิงยิ่งล่มสลายคือ ข้างนอกประตูยังคงไม่มีใคร
"ใครน่ะ ออกมา กลางดึกมาเล่นผี ปู่จะฆ่าแกให้ตาย" หวางเทียนเฟิงด่าพร่ำเพรื่อ
...
หลินฟานที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เห็นหวางเทียนเฟิงที่โกรธจนควบคุมไม่อยู่ก็หัวเราะ ความหดหู่ที่มีก่อนหน้านี้หายไปหมด
เมื่อหวางเทียนเฟิงปิดประตูอีกครั้ง หลินฟานก็ค่อยๆ เดินเข้าไปเงียบๆ เตรียมจะเล่นอีกรอบ
แต่เมื่อหลินฟานเพิ่งมาถึงหน้าประตู หวางเทียนเฟิงก็เปิดประตูอย่างกะทันหัน
หลินฟานตกใจ เห็นได้ชัดว่าเขาถูกทำให้ตกใจ
ตายแล้ว...
หวางเทียนเฟิงคนนี้เล่นกลเหมือนกันแล้ว
"ดีนัก ที่แท้ก็เป็นเจ้าเด็กนี่เอง ดูเหมือนบทเรียนเมื่อวานยังไม่พอ วันนี้จะให้รู้ว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร" หวางเทียนเฟิงเห็นว่าเป็นหลินฟาน ก็ไม่พูดอะไรมาก ชกหมัดใส่ทันที
"ไอ้หนู คืนนี้ข้าอยากรู้นักว่าใครจะช่วยเจ้าได้" หวางเทียนเฟิงโกรธแล้ว ไอ้คนนี้ยั่วโมโหเขาหลายครั้ง เหมือนกำลังทดสอบความอดทนของเขา
"บึ้ม..."
หมัดที่เต็มไปด้วยความโกรธทั้งหมดของหวางเทียนเฟิงกระแทกใส่ร่างของหลินฟาน ในความคิดของหวางเทียนเฟิง ครั้งนี้ต้องบาดเจ็บแน่
"ติ๊ง ยินดีด้วย《ร่างปีศาจที่ไม่ดับ》ประสบการณ์ +10"
"เอ่อ..." หลินฟานรู้สึกตกใจ
"เอ่อ..." หวางเทียนเฟิงรู้สึกไม่อยากเชื่อ
"เจ้า..." หวางเทียนเฟิงมองหลินฟานอย่างไม่อยากเชื่อ ทำไมไอ้คนนี้ถึงไม่เป็นอะไร
แต่หลินฟานไม่คิดว่า ไอ้คนนี้จะให้ประสบการณ์เขาแค่สิบคะแนน...
ฉิบหาย... ฉิบหายแล้ว...
"ไอ้หนู เมื่อกี้ปู่ยังไม่ได้ออกแรงเลย คราวนี้จะให้เจ้าสบายหน่อย" หวางเทียนเฟิงเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อว่าหมัดนี้ของเขา อีกฝ่ายจะไม่เป็นอะไรเลย จากนั้นก็ตะโกนด้วยความโกรธ เตรียมใช้กำลังทั้งหมด ให้ไอ้คนนี้รู้ว่าการยั่วโมโหเขาเป็นเรื่องน่ากลัวแค่ไหน
แต่ในช่วงเวลานี้ สีหน้าโกรธเกรี้ยวของหวางเทียนเฟิงก็เปลี่ยนไปทันที เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูเสียวซ่าน ดูเจ็บปวด
"ฉิบหาย... แค่สิบคะแนนเอง ไม่สนุกเลย" หลินฟานกลอกตา แล้วหันหลังจากไปอย่างรังเกียจ
"ติ๊ง ยินดีด้วย《ลิงขโมยลูกท้อ》ประสบการณ์ +100"
"ติ๊ง เอาชนะหวางเทียนเฟิงขั้นหกภายหลังการฝึกฝน ประสบการณ์ +500"
...
"เจ้า... เจ้า" หวางเทียนเฟิงที่เดิมทีดูดุดัน กุมหว่างขา น้ำตาไหลพรากย่อตัวลง ในช่วงเวลานี้ ความเศร้าโศกแห่งไข่ปกคลุมทั่วร่าง
"หลินฟาน ข้าจะไม่เลิกรากับเจ้าแน่..." หวางเทียนเฟิงใช้กำลังสุดท้ายตะโกนด้วยความโกรธพร้อมน้ำตาไหลพราก
ในความเงียบของราตรี มีเสียงสะท้อนของหลินฟานดังมาเบาๆ
"ไอ้อ่อนแอที่ให้แค่สิบประสบการณ์..."


## บทที่ 18 พี่ศิษย์เลียอย่างบ้าคลั่ง

หลินฟานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หวางเทียนเฟิงที่อยู่ในขั้นหกภายหลังการฝึกฝนทำร้ายเขา แต่กลับได้รับประสบการณ์เพียงสิบแต้มเท่านั้น แล้วต่อไปเขาจะใช้ชีวิตอย่างไรดี
แม้ว่าศิษย์สำนักนอกจะมีมากมาย และมีคนที่มีพื้นฐานการบ่มเพาะสูงกว่าหวางเทียนเฟิงก็มี แต่ถ้าต่างกันเพียงหนึ่งหรือสองแดน จะได้ประสบการณ์เพิ่มขึ้นสักเท่าไร?
"ฮ่า......"
เสียงถอนหายใจเดียวบอกถึงความสิ้นหวังนับพันของหลินฟาน
หลินฟานไม่ค่อยรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจเท่าไร เพราะสำหรับคนยุคใหม่อย่างเขา ไม่มีใครที่เขาจะยอมก้มหัวให้ แต่สำหรับบางคนในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ หลินฟานก็ยังรู้สึกชอบพออยู่
เช่น ศิษย์พี่หนีและพี่อิ่น
หลินฟานเดินไปตามถนนอย่างไร้จุดหมาย เมื่อหยุดเท้าลงที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เขาก็ตกใจ นี่มันบ้านของพี่ใหญ่หานลู่นี่นา
สำหรับพี่ใหญ่หาน หลินฟานรู้สึกผิดหวังจริงๆ แต่เดิมที่ใช้ "ลิงขโมยลูกท้อ" กับเขาก็เพราะหวังว่าพี่ใหญ่หานจะแสดงสไตล์ของผู้อาวุโสออกมา นำพาจังหวะการต่อสู้ แต่ใครจะคิดว่าพี่ใหญ่หานกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ช่างอดทนเหลือเกิน
ตอนนี้ "ร่างปีศาจระดับไททาเนียม" ได้พัฒนาเป็น "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" แล้ว พี่ใหญ่หานที่อยู่ในขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝนไม่มีทางให้ประสบการณ์อะไรกับหลินฟานได้เลย แต่หลินฟานรู้สึกว่าตัวเองมาถึงที่นี่แล้ว ก็ควรจะยั่วเย้าสักหน่อย หรือพูดได้ว่าเพิ่มความสัมพันธ์อะไรแบบนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
หลินฟานบีบมือตัวเองเบาๆ พร้อมรอยยิ้มเล็กๆ จริงๆ แล้วจุดประสงค์หลักก็คือต้องการจะขโมยลูกท้ออีกครั้ง เพื่อเพิ่มประสบการณ์ให้กับ "ลิงขโมยลูกท้อ"
พูดแล้วก็ทำเลย หลินฟานจัดเสื้อผ้าตัวเองที่ด้านนอก ลูบผมเล็กน้อย พอใจมากกับสิ่งที่เห็นจึงตบมือเบาๆ เตรียมพร้อมที่จะสร้างความประหลาดใจโดยไม่ได้รับเชิญ
ภายในบ้าน
หานลู่ฝึกฝนอย่างหนักมาตลอด ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน ทุกวันนอกจากพักผ่อนห้าชั่วโมงแล้ว เวลาที่เหลือหานลู่จะไม่ปล่อยให้สูญเปล่า
เข้าสำนักช้า พลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการฝึกฝน
ในขณะเดียวกัน วุฒิความเก่งก็ธรรมดามาก ตั้งแต่เข้าสำนัก ก็ถูกประทับตราว่าชาตินี้คงไม่มีความสำเร็จอะไรมากนัก
แต่หานลู่ไม่ได้ยอมแพ้ เพราะเขามี "ขวดหยกสะอาด" เขาเชื่อว่าตราบใดที่มีของวิเศษชิ้นนี้ เขาจะต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดได้อย่างแน่นอน
หลังจากอยู่ในขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝนมาเดือนหนึ่งแล้ว คืนนี้หานลู่เตรียมพร้อมที่จะบุกเข้าสู่ขั้นห้าภายหลังการฝึกฝน
หานลู่เป็นคนเก็บตัว อดทน ตราบใดที่พื้นฐานการบ่มเพาะของตนยังไม่ถึงระดับหนึ่ง ก็จะไม่แสดงตัวมากเกินไป
ตอนนี้หานลู่ถือชามกระเบื้องใบหนึ่ง ในนั้นมีของเหลวที่ไม่รู้จักส่งกลิ่นหอม
หานลู่สูดดมกลิ่นหอม มุมปากเผยรอยยิ้ม ของเหลวในชามนี้คือ "เม็ดยชีวิตาน" ที่นิกายแจกทุกเดือน หานลู่สะสมอย่างยากลำบากสองเดือน ในที่สุดก็บดเป็นผง จากนั้นใช้น้ำชงออกมา อีกสักครู่ถ้าหยด "น้ำอมฤตน้ำมันเทพ" ลงไป บางทีอาจจะบุกเข้าสู่ขั้นหกภายหลังการฝึกฝนก็เป็นได้
หานลู่กำหมัดอย่างตื่นเต้น ขอเพียงพื้นฐานการบ่มเพาะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในอนาคตจะต้องมีโอกาสได้รับความสนใจจากผู้บริหารระดับสูง เพียงแค่ได้รับความสนใจจากผู้บริหารระดับสูง ก็จะได้รับทรัพยากรมากขึ้น ไม่เหมือนตอนนี้ที่ขัดสนมาก
"เม็ดยชีวิตาน" ยาเม็ดระดับต่ำแบบนี้ หานลู่ยังต้องประหยัดทุกเดือน
จากนั้นหานลู่ถือผลงานที่ได้มาจากความเหนื่อยยากหลายเดือนนี้ หยิบขวดหยกสะอาดออกมา หยดน้ำอมฤตน้ำมันเทพลงไป
ของเหลวที่มีกลิ่นหอมชวนหลงใหลอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งชวนหลงใหลมากขึ้น
หานลู่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นถือชาม ยืนที่ประตู มองท้องฟ้ายามค่ำคืนผ่านรูที่ประตู
"ฉันจะต้องกลายเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ ยิ่งใหญ่ทั่วจักรวาล ให้ทุกคนในโลกกราบไหว้ฉันหานลู่" หานลู่กล่าวถึงอุดมคติอันยิ่งใหญ่ในใจอย่างกระตือรือร้น จากนั้นยกชามขึ้น เตรียมจะดื่มมันในคำเดียว
......
"ปัง......"
"พี่ใหญ่หาน น้องมาโดยไม่ได้รับเชิญ อยากจะมาพูดคุยกับพี่สักหน่อย ไม่ทราบว่าพี่มีเวลาไหม" หลินฟานทำเหมือนมาที่บ้านตัวเอง มือข้างหนึ่งผลักประตูเปิด จากนั้นก็ตะโกนด้วยรอยยิ้ม
"เอ๊ะ... พี่ใหญ่หาน พี่อยู่ไหน" หลินฟานเห็นว่าในห้องไม่มีใคร ก็รู้สึกสงสัย พี่ใหญ่หานไปไหนแล้ว
ในขณะนั้น หลินฟานพบว่าใต้เท้าของเขาชื้นเล็กน้อย พอมองดูก็พบว่าพื้นใต้เท้าชื้นไปทั้งหมด มีรอยน้ำมากมาย
"พี่ใหญ่หาน ท่าน... ท่านทำไมอยู่หลังประตู" หลินฟานตกใจ เปิดประตูออก พบว่าหานลู่ตอนนี้ยืนอยู่หลังประตูอย่างโง่ๆ ดวงตาไร้ประกาย ราวกับสูญเสียความหวังทั้งหมดไปแล้ว
หานลู่ตัวสั่นเล็กน้อย ดวงตาที่ไร้ประกายมองไปที่หยดน้ำบนพื้น ยาเม็ดที่สะสมมาอย่างยากลำบากหลายเดือน......
หลินฟานกลอกตา เห็นสภาพของพี่ใหญ่หานตอนนี้ ราวกับสูญเสียสิ่งที่รักไป หลินฟานตระหนักว่าตัวเองอาจจะก่อเรื่องแล้ว
หลินฟานที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป ลูบศีรษะ "เอ๊ะ มาผิดห้องแล้ว พี่ใหญ่หาน ผมนึกว่าเป็นห้องของผมเอง พี่ใหญ่หานขอโทษนะครับ น้องขอตัวก่อน"
หลินฟานไม่รอให้หานลู่ตอบ รีบดึงประตู เตรียมปิดประตูถอยหนี
"หยุด" แต่ในขณะที่หลินฟานกำลังจะหนี หานลู่ก็เอ่ยปาก
หลินฟานมองพี่ใหญ่หาน ยิ้มโง่ๆ
"พี่ใหญ่หาน มีอะไรหรือครับ?" หลินฟานถาม
"ไม่มีอะไร เจ้าไปเถอะ" หานลู่ตัวสั่นอย่างรุนแรง แต่กลับพยายามอย่างหนักที่จะสงบสติอารมณ์ ทำให้หลินฟานรู้สึกกลัวเล็กน้อย
คนที่กลั้นความโกรธไว้ บางครั้งก็อาจจะทำให้ร่างกายเสียหายได้จริงๆ
หลินฟานไม่พูดอะไรอีก รีบถอยหนีทันที
หลังจากหลินฟานไปแล้ว หานลู่ปิดประตูด้วยสีหน้าปกติ แต่ในขณะที่ปิดประตูนั้นเอง หานลู่ก็ระเบิดอารมณ์ออกมา
ตุบ......
หานลู่คุกเข่าลงบนพื้น น้ำตาไหลอาบหน้ามองหยดน้ำบนพื้น
"ฉันหานลู่ทำบาปอะไรไว้ ทำไมถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ หลินฟาน ชาตินี้ถ้าไม่ฆ่าเจ้า ฉันก็ไม่ใช่มนุษย์" ในขณะนี้สีหน้าของหานลู่เปลี่ยนไป กลายเป็นบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว ความแค้นท่วมท้น
หานลู่ร้องไห้น้ำตาไหลอาบหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้น ค่อยๆ เปิดประตู สังเกตด้านนอกอย่างระมัดระวัง หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่นอกประตู ก็รีบปิดประตูแน่นหนา จากนั้นก็รีบคลานลงไปบนพื้น
ในขณะนี้ ในห้องที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงซู่ซ่า
ถ้าหลินฟานยังอยู่ที่นี่ เขาคงจะปิดตาไม่กล้ามอง
สกปรก สกปรกเกินไปจริงๆ
......
"พลังยา พลังยายังอยู่......" หานลู่ที่เดิมทีเศร้าโศกเสียใจ ในขณะนี้เผยรอยยิ้มดีใจอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็เลียอย่างบ้าคลั่ง เลียอย่างสนั่นสะเทือน อิฐสีเขียวบนพื้นแทบจะถูกเลียเป็นรู
จนกระทั่งหยดน้ำบนพื้นแห้งสนิท ก็รีบนั่งขัดสมาธิบนเตียงเริ่มฝึกฝนทันที
พลังยาสูญเสียไปมาก ขั้นหกภายหลังการฝึกฝนคงไม่มีหวังแล้ว
แต่ขั้นห้าภายหลังการฝึกฝนยังมีความหวังอยู่บ้าง
......
หลินฟานกลับมาที่พัก จากนั้นก็นั่งไขว่ห้าง สองมือรองท้ายทอยนอนบนเตียง
"ดูเหมือนพี่ใหญ่หานก็ไม่ใช่คนธรรมดานะ" หลินฟานพูดกับตัวเอง
หยดน้ำบนพื้นนั้นส่งกลิ่นหอม ถ้าไม่ใช่คนโง่ ก็รู้ว่านี่เป็นของดี
และหลินฟานรู้ว่านั่นคืออะไร เข้าใจว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์สำนักนอกธรรมดาจะได้รับ
แต่พี่ใหญ่หานได้มาอย่างไร หลินฟานก็ไม่ค่อยรู้
อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้สำหรับหลินฟานแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรมาก ตัวเองมีระบบนี้ ก็เท่ากับเป็นคนที่เจ๋งที่สุดแล้ว
PS: ขอบคุณพี่น้องทุกคนที่สนับสนุน ขอบคุณมาก ผลงานหนังสือใหม่ก็ถือว่าใช้ได้ แค่ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร กังวลอยู่


## บทที่ 19 น้องศิษย์คนนี้ดูเย็นชา

วันรุ่งขึ้น ตอนเช้า
หลินฟานเชื่อในคำพูดหนึ่งเสมอ
นกที่ตื่นเช้าย่อมได้กินหนอน
ในสำนักนอกที่มีการแข่งขันอย่างดุเดือดเช่นนี้ หลินฟานต้องคว้าทุกวินาทีทุกนาที
เช้า กลางวัน เย็น
ทุกวัน หลินฟานมีเพียงสามช่วงเวลานี้ที่จะได้เห็นศิษย์สำนักนอกทั้งหมด ส่วนเวลาที่เหลือ ศิษย์สำนักนอกเหล่านั้นต่างหลบอยู่ในห้องเพื่อฝึกฝน ในสายตาของหลินฟาน พวกเขาช่างเป็นพวกติดบ้านเสียจริง ไม่กลัวว่าจะติดบ้านจนเป็นโรคหรืออย่างไร
หลินฟานเดินเล่นอยู่นอกโรงอาหาร ดวงตาสดใสของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างคล่องแคล่ว
และในตอนนั้นเอง ดวงตาของหลินฟานก็เป็นประกาย เมื่อพบเป้าหมายข้างหน้า
ข้างหน้ามีคนสองคนกำลังทะเลาะกันอย่างดุเดือด หน้าแดงหูแดง ราวกับว่าพร้อมจะลงมือกันได้ทุกเมื่อ
"พี่ศิษย์ทั้งสอง โปรดใจเย็นๆ หากมีเรื่องอะไรก็พูดกันดีๆ อย่าทำลายมิตรภาพกันเลย" หลินฟานรีบเข้าไปพูด
"น้องศิษย์คนนี้ มาได้เหมาะเจาะพอดี ช่วยตัดสินให้หน่อย ครั้งก่อนเขายืมเม็ดยชีวิตานของฉันไปสิบเม็ด บอกว่าจะใช้เพื่อเพิ่มพื้นฐานการบ่มเพาะ และสัญญาว่าเดือนหน้าเมื่อนิกายแจกเม็ดยชีวิตาน จะให้ฉันเพิ่มอีกสิบเม็ด แต่ตอนนี้ไอ้หมอนี่กลับไม่ยอมรับ น่าโมโหไหมล่ะ" คนที่พูดรูปร่างไม่ค่อยล่ำสัน สีหน้าโกรธจัด ตอนนี้เมื่อหลินฟานปรากฏตัว เขาก็เหมือนได้พบที่ระบายความในใจ
เมื่อศิษย์สำนักนอกคนนี้พูดจบ อีกฝ่ายที่ทะเลาะกับเขาก็ทนไม่ไหว "นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไร ฉันเคยพูดเมื่อไหร่ว่าจะให้เพิ่มสิบเม็ด น้องศิษย์อย่าฟังเขานะ ตอนนั้นฉันบอกแค่ว่าจะให้เพิ่มหนึ่งเม็ดเท่านั้น"
หลินฟานเห็นทั้งสองคนพูดไม่หยุด จึงยิ้มบางๆ ไม่คิดว่าในนิกายนี้จะมีเรื่องเงินกู้ดอกโหดด้วย
"พี่ศิษย์ทั้งสอง ฟังผมสักคำ พวกคุณมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรไหม" หลินฟานถาม
"ไม่มี ฉันเชื่อใจเขาถึงได้ให้ยืม ใครจะคิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้"
"นี่นายพูดเหลวไหลอะไร ฉันเป็นคนแบบไหน เรื่องนี้มันชัดเจนว่าให้เพิ่มแค่หนึ่งเม็ด..."
...
หลินฟานเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันอีก จึงรีบดึงทั้งคู่ไว้ "พี่ศิษย์ทั้งสอง โปรดฟังผมสักคำ"
"ได้ น้องศิษย์ ว่ามา"
"ใช่"
หลินฟานมองทั้งสองคน "พี่ศิษย์ทั้งสอง ดูเหมือนว่าเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนใช่ไหม"
"ฮึ นั่นมันเรื่องเก่าแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"
"ฉันก็ไม่มีเพื่อนแบบนาย"
หลินฟานยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดอย่างจริงจัง "พี่ศิษย์ทั้งสอง มิตรภาพหาได้ยาก แค่เรื่องแค่นี้กลายเป็นศัตรูกัน พวกคุณไม่รู้สึกว่าเสียดายหรือ"
ทั้งสองคนถูกหลินฟานพูดเช่นนี้ ก็ชะงักไป
"ถ้าเขาให้ยาเม็ดฉันสิบเม็ด เราก็จะเป็นเพื่อนกันต่อไป"
"ไม่มีทาง นายยอมรับว่านายหลอกฉัน ฉันถึงจะยอมเป็นเพื่อนกับนายต่อ"
...
จากนั้นทั้งสองคนก็ทะเลาะกันอีก หลินฟานถอนหายใจแล้วโบกมือ "พี่ศิษย์ทั้งสอง ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว เรื่องนี้ให้น้องศิษย์จัดการเอง น้องศิษย์รับรองว่าจะทำให้พวกคุณกลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง"
ทั้งสองคนมองหลินฟานอย่างสงสัย ไม่เข้าใจว่าน้องศิษย์คนนี้กำลังจะทำอะไร...
แต่ในวินาทีถัดมา พวกเขาก็เข้าใจอย่างลึกซึ้ง
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ลิงขโมยลูกท้อ' ประสบการณ์ +300"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ลิงขโมยลูกท้อ' ประสบการณ์ +300"
"ติ๊ง ยินดีด้วย เอาชนะศิษย์ขั้นห้าภายหลังการฝึกฝน ประสบการณ์ +400"
"ติ๊ง ยินดีด้วย เอาชนะศิษย์ขั้นสี่ภายหลังการฝึกฝน ประสบการณ์ +300"
...
ตอนนี้หลินฟานมองดูทั้งสองคนที่กุมหว่างขากำลังนั่งยองๆ ด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็โบกมือแล้วจากไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ
ในความคิดของหลินฟาน เมื่อมีศัตรูร่วมกัน ก็สามารถกลายเป็นเพื่อนได้ ตอนนี้เพื่อให้คู่เพื่อนที่มีมิตรภาพบริสุทธิ์กลับมาคืนดีกันอีกครั้ง การเป็นคนเลวแทนพวกเขา จะเป็นอะไรไป
ใครใช้ให้ตัวเองเป็นคนดีที่มุ่งมั่นจะช่วยเหลือผู้อื่นล่ะ
...
ระหว่างทาง หลินฟานพบเจอเรื่องราวมากมาย ทุกครั้งหลินฟานมักจะเป็นคนแรกที่ก้าวออกมา ช่วยแก้ไขความขัดแย้งให้ผู้อื่น แม้ว่าพวกเขาจะเกลียดตัวเอง แต่สำหรับหลินฟานแล้ว นั่นไม่ใช่ปัญหา
เพราะการช่วยเหลือทางอ้อมแบบนี้ สักวันหนึ่งพวกเขาจะเข้าใจ
"เอ๊ะ พี่ใหญ่หาน..." ตอนนี้ หลินฟานเห็นหานลู่ นึกถึงเรื่องเมื่อคืน หลินฟานก็รู้สึกผิดขึ้นมา
หานลู่วันนี้อารมณ์ดี เมื่อคืนเขาประสบความสำเร็จในการก้าวขึ้นสู่ขั้นห้าภายหลังการฝึกฝน แม้ว่าจะไม่สำเร็จในการขึ้นสู่ขั้นหกภายหลังการฝึกฝน แต่อย่างน้อยก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
และในตอนนั้นเอง หานลู่ได้ยินเสียงเรียกตัวเอง จึงมองไปรอบๆ อย่างสงสัย
แต่เมื่อเห็นคนที่เรียกตัวเอง สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นก็ก้มหน้าเดินเร็วๆ ทำเป็นไม่เห็นคนคนนี้
เพราะหานลู่กลัวจริงๆ ว่าตัวเองจะควบคุมอารมณ์ไม่ได้ แล้วฆ่าไอ้หมอนี่ซะให้ตาย
"พี่ศิษย์...พี่ศิษย์" หลินฟานเรียกหลายครั้ง เห็นหานลู่ไม่สนใจตัวเอง ก็ถอนหายใจ พี่ศิษย์คนนี้ช่างใจน้อยเสียจริง
จากนั้นหลินฟานก็กลับมาเป็นปกติ ดำเนินการเป็นคนดีต่อไป ช่วยแก้ไขปัญหาให้กับพี่น้องในนิกาย
ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของหลินฟานเอง ประสบการณ์ของ 'ลิงขโมยลูกท้อ' ก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ลิงขโมยลูกท้อ' เลเวลอัพ"
ตอนนี้หลินฟานรู้สึกดีใจมาก 'ลิงขโมยลูกท้อ' เลเวลอัพแล้ว ไม่รู้ว่า 'ลิงขโมยลูกท้อ' หลังจากพัฒนาขึ้นจะเป็นอย่างไร
เมื่อหลินฟานใช้ 'ลิงขโมยลูกท้อ' อย่างต่อเนื่อง ก็พบว่าวิชาลมปราณที่ไม่ได้อยู่ในสายนี้ หากเพิ่มระดับถึงจุดหนึ่ง ก็จะกลายเป็นสิ่งที่ทรงพลังได้
ดูเหมือนว่าวิชาลมปราณทั้งหมดในโลกนี้ล้วนพัฒนาจากง่ายไปยาก แม้แต่เคล็ดวิชาสูงสุด ก็ล้วนถูกสร้างขึ้นโดยผู้อื่น
และต้นกำเนิดของการสร้างสรรค์นี้ คงเริ่มต้นจากพื้นฐานที่สุด ค่อยๆ สำรวจ ค่อยๆ สมบูรณ์ จนกลายเป็นเคล็ดวิชาสูงสุด
'ลิงขโมยลูกท้อ' แม้จะมีเพียงท่าเดียว แต่การใช้มันอย่างชำนาญ แม้กระทั่งเกินขอบเขตดั้งเดิม คงมีเพียงหลินฟานคนเดียวเท่านั้น
แม้แต่ผู้สร้าง 'ลิงขโมยลูกท้อ' ก็คงสู้หลินฟานไม่ได้แม้แต่ครึ่งส่วน
หลินฟานมีความฝันอันยิ่งใหญ่ในตอนนี้ นั่นคือการยกระดับ 'ลิงขโมยลูกท้อ' ที่ไม่ได้อยู่ในสายให้กลายเป็นเคล็ดวิชาสูงสุด
เมื่อหลินฟานเดินเข้าไปในโรงอาหาร มองดูสถานการณ์รอบข้าง ก็พบว่ามีคนรวมตัวกันอยู่ที่หนึ่ง
หลินฟานดีใจ โอ้โห ดูเหมือนจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นอีกแล้ว จากนั้นหลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะรีบเดินไปข้างหน้า
แต่เมื่อเห็นสถานการณ์ข้างใน หลินฟานก็หมดอารมณ์ทันที
หวางเทียนเฟิง อีกแล้ว ไอ้หมอนี่ที่ให้ประสบการณ์แค่สิบแต้ม
ตอนนี้หวางเทียนเฟิงหาเหยื่ออ่อนแออีกคนหนึ่งแล้ว
คนที่ถูกแย่งอาหารนั้น คงเป็นน้องศิษย์ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ แต่น้องศิษย์คนนี้ก็แปลก สีหน้าเขาสงบมาก แต่หลินฟานเห็นว่าในดวงตาของน้องศิษย์คนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ ความโกรธแบบนี้ไม่ใช่ความโกรธธรรมดา แต่เป็นความโกรธที่อยากจะสับเขาเป็นชิ้นๆ
คนรอบข้างต่างก็กระซิบกระซาบกัน
"ฟางหานนี่ก็โชคร้ายจริงๆ"
"ใช่ เพิ่งเข้ามา ก็เจอเรื่องแบบนี้ น่าสงสารจริงๆ"
...
"แกไปได้แล้ว" หวางเทียนเฟิงมองฟางหานอย่างดูถูก
หวางเทียนเฟิงช่วงนี้เจอแต่เรื่องไม่ดี การรังแกพวกอ่อนแอแบบนี้ รู้สึกดีจริงๆ
ตอนนี้ฟางหานมองหวางเทียนเฟิงด้วยความแค้น พร้อมกันนั้นก็เข้าใจว่าคนที่อยู่เบื้องหลังหวางเทียนเฟิงก็คืออี้จงอวี้ ตอนนี้ได้แต่อดทน วันหน้าจะต้องสับไอ้บ้านี่เป็นชิ้นๆ ให้ได้ ส่วนอี้จงอวี้นั่น ก็เป็นเพียงก้อนหินเล็กๆ ที่ขวางทางชีวิตเขาเท่านั้น
สิ่งที่ให้ความมั่นใจอันยิ่งใหญ่แก่ฟางหานก็คือ เขามีการสืบทอดของจักรพรรดิวิเศษ ยอดฝีมือแห่งเส้นทางอสูรตลอดกาล
หลินฟานมองสถานการณ์ตรงหน้า เห็นน้องศิษย์ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ถูกหวางเทียนเฟิงรังแก รู้สึกว่าตัวเองในฐานะพี่ศิษย์ ย่อมต้องทำตัวให้สมกับเป็นพี่ศิษย์
หลินฟานกระแอมเบาๆ "หวางเทียนเฟิง เจ้าอยากกินลูกท้ออีกหรือไม่"
หวางเทียนเฟิงที่ยังคงหยิ่งผยองอยู่ในตอนนี้ เมื่อได้ยินประโยคนี้ ก็ชะงัก จากนั้นมองไปที่หลินฟาน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รู้สึกว่าหว่างขาของตัวเองยังเย็นๆ อยู่
จากนั้นไม่พูดอะไรสักคำ วางอาหารลงบนโต๊ะ แล้วเดินจากไป
เห็นหวางเทียนเฟิงจากไป หลินฟานก็ไม่ได้ห้าม เพราะเป็นเพียงคนที่ให้ประสบการณ์แค่สิบแต้ม จะพูดอะไรได้
"ขอบคุณพี่ศิษย์" ฟางหานพูดอย่างเย็นชา จากนั้นก็ถือถาดอาหารเดินออกไปจากที่นี่
"ฮะๆ ยังมีความเย็นชาด้วย ดี ดี..." หลินฟานยิ้ม ยิ่งเป็นคนที่มีบุคลิก หลินฟานยิ่งชอบ เพราะคนที่มีบุคลิกแบบนี้ ในอนาคตถึงจะเติบโตขึ้นมาได้ กลายเป็นตัวประสบการณ์
PS: ขอคะแนนโหวต ขอคะแนนโหวต ขอบคุณครับ


## บทที่ 20 อาชีพรอง ฉันจะสู้กับเธอจนถึงที่สุด

ทุกครั้งที่ความมืดมาเยือน บริเวณที่พักของศิษย์สำนักนอกของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจจะดูเงียบสงบ เงียบจนน่ากลัว
แต่ทุกครั้งในช่วงเวลานี้ จะมีคนหนึ่งแอบย่องไปมาระหว่างที่พักของศิษย์นิกายต่างๆ ในความมืด
ตอนนี้ที่สำนักนอก หลินฟานหาวิธีอัพเลเวลไม่ได้ จึงทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปที่อาชีพรอง หลินฟานเป็นคนดื้อ ถึงแม้จะเป็นนักแปรธาตุระดับที่สี่แล้ว แต่ก็ยังไม่เคยสร้างอะไรที่ใช้ได้สักชิ้น ทำให้เขารู้สึกไม่ยอมแพ้
ระหว่างที่พักของศิษย์สำนักนอก จะมีทางเดินเล็กๆ และทางเดินนี้คือที่ซ่อนตัวของหลินฟาน เวลาที่หลินฟานมองหาเป้าหมาย เขาไม่ได้เลือกแบบสุ่ม แต่จะเลือกศิษย์ที่ดับไฟและเข้านอนแล้ว
ตอนนี้ หลินฟานหาเป้าหมายได้สำเร็จแล้ว และเริ่มลงมือ
หลินฟานดึงอิฐก้อนหนึ่งออกมาจากกำแพงตรงจุดที่หลวมๆ แล้วโยนเข้าไปในเตาหลอม เริ่มการแปรธาตุ
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุอิฐแตกออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
...
การยิงนัดแรกของวันนี้ไม่ประสบความสำเร็จ หลินฟานได้แต่หัวเราะเยาะ คิดในใจ "ไอ้หนู วันนี้ข้าจะสู้กับเจ้าจนถึงที่สุด ถ้าแน่จริงก็ให้ข้าได้แต่ของเสียสิ"
จากนั้นหลินฟานก็เริ่มทำงานอย่างขยันขันแข็งโดยไม่พูดอะไรอีก หยิบอิฐ โยนเข้าเตาหลอม
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุกองโคลนออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุอิฐแตกออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุอิฐแตกออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
...
เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ตอนนี้หลินฟานรู้สึกเหมือนหัวใจจะระเบิด
"จะไม่มีที่สิ้นสุดเลยหรือไง ไม่สามารถให้ฉันสร้างอะไรที่ใช้ได้บ้างหรือ" หลินฟานพึมพำด้วยใบหน้าแดงก่ำและดวงตาเป็นประกาย
ตอนนี้หลินฟานหมกมุ่นอยู่กับการแปรธาตุ แต่ในห้องที่อยู่อีกฝั่งของกำแพง ฟางหานนอนอยู่บนเตียง ร่างกายดูเหมือนไร้ลมหายใจ
ฟางหานได้รับการถ่ายทอดจากจักรพรรดิวิเศษ จุดเริ่มต้นของเขาสูงกว่าใครๆ วิชาลมปราณที่เขาฝึกฝนล้วนเป็นวิชาหายากในโลก
ตอนนี้ฟางหานกำลังฝึกฝนวิชาลมปราณเฉพาะของจักรพรรดิวิเศษที่ชื่อว่า "ดินแดนวิเศษ" วิชานี้หากฝึกจนชำนาญ จะสามารถสร้างโลกดินแดนวิเศษที่เต็มไปด้วยพลังวิเศษได้ สามารถดูดซับพลังวิเศษจากที่นั่น และยังสามารถเรียกเทพปีศาจที่ทรงพลังได้อีกด้วย
แต่ตอนนี้ ฟางหานกำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก เพื่อสร้างเมล็ดพันธุ์โลกดินแดนวิเศษ เขาไม่สามารถรับรู้สิ่งใดจากภายนอกได้เลย แม้จะมีคนตะโกนข้างหูก็ไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อเขา
...
ตอนนี้สีหน้าของหลินฟานยิ่งดูแย่ลงเรื่อยๆ อิฐจากกำแพงด้านหนึ่งเกือบถูกโยนเข้าเตาหลอมหมดแล้ว
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุอิฐแตกออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย นักแปรธาตุเลเวลอัพ ระดับ +1"
เมื่อได้ยินเสียงเลเวลอัพ หัวใจที่กำลังจะแตกสลายของหลินฟานก็เบิกบานขึ้นมาทันที นักแปรธาตุระดับที่ห้าแล้ว คงไม่ให้ของเสียอีกใช่ไหม?
หลินฟานหยุดการเคลื่อนไหว ถูมือ โชคดีกำลังจะมาถึง
นัดแรกของระดับที่ห้า ต้องสำเร็จแน่นอน
หลินฟานหยิบอิฐก้อนหนึ่งและโยนเข้าเตาหลอม
"มาเถอะ เพื่อนตัวน้อยของฉัน" หลินฟานตะโกนในใจ ดวงตาเป็นประกาย รอคอยการปรากฏของศัสตราวุธอันศักดิ์สิทธิ์
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุอิฐที่แตกเล็กน้อยออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
"เชี่ย..." หลินฟานที่เต็มไปด้วยความคาดหวังเปลี่ยนสีหน้าทันที รู้สึกอยากตาย
นักแปรธาตุระดับที่ห้าแล้วนะ เจ้าไม่สามารถให้ความหวังฉันสักนิดเลยหรือ? จะต้องสู้กับฉันจนถึงที่สุดใช่ไหม?
หลินฟานเสียสติในตอนนี้
"ดี ฉันไม่เชื่อว่าเจ้าจะไม่ให้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ฉันสักชิ้น" หลินฟานตะโกนด้วยความโกรธในใจ แล้วรีบร้อนไม่คิดอะไรทั้งสิ้น หยิบอิฐแล้วโยนเข้าเตาหลอม
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุอิฐที่แตกเล็กน้อยออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุกองโคลนที่ดีขึ้นเล็กน้อยออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้แปรธาตุอิฐที่ดีขึ้นเล็กน้อยออกมา ได้รับประสบการณ์ +1"
...
ดวงตาของหลินฟานเลื่อนลอยไปแล้ว ในสายตามีแต่อิฐ ที่ไหนมีอิฐ ที่นั่นก็มีมือมารของหลินฟาน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ท้องฟ้าค่อยๆ สว่างขึ้น หลินฟานหายใจหอบในตอนนี้
ในคืนเดียว ระดับนักแปรธาตุเพิ่มขึ้นสามระดับ แปรธาตุอิฐไปนับพัน แต่อาชีพรองที่น่าเกลียดนี้ไม่เคยให้อาวุธที่มีประโยชน์แม้แต่น้อยเลย
มีแต่อิฐแตกหรือไม่ก็กองโคลน
หลินฟานเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก คิดในใจ "เก่งนัก ถ้าเจ้าอยากเล่นกับข้า ข้าจะสู้กับเจ้าจนถึงที่สุด ข้าไม่เชื่อว่าโชคของข้าจะแย่ขนาดนี้"
"เอ๊ะ..."
และในตอนนี้ หลินฟานอุทานด้วยความตกใจ นั่นไม่ใช่น้องฝางหรอกหรือ? ทำไมน้องฝางถึงนอนอยู่ข้างนอก
หลินฟานโกรธในตอนนี้ ไอ้เวรตัวไหน ช่างไร้มโนธรรม ถึงกับให้น้องฝางนอนข้างนอก ในฐานะพี่ชาย ต้องสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง ไม่ยอมให้น้องชายต้องอับอายแบบนี้
"น้องฝาง ตื่นเร็ว" หลินฟานไม่คิดอะไรมาก เข้าไปตบหน้าฟางหาน แต่ฟางหานไม่ขยับเลย เหมือนคนตาย
และในขณะที่หลินฟานกำลังจะแสดงวีรกรรมช่วยน้องชาย เขาก็ชะงักทันที
"ไม่ถูก..."
หลินฟานอึ้ง แล้วยืนงงมองไปรอบๆ
ที่นี่... ที่นี่...
ตอนนี้หลินฟานตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน แล้วรีบวิ่งหนีโดยไม่พูดอะไร
บ้าเอ๊ย เมื่อคืนขยันจนเพลิน ถึงกับรื้อบ้านน้องชายไปเลย
ถ้าน้องชายตื่นมาเห็นบ้านหายไป คงจะสู้กับพี่ชายถึงตายแน่ๆ
ดังนั้นตอนนี้ทางเลือกที่ดีที่สุดคือถอยทันที ทำตัวเป็นคนไม่รู้เรื่อง
...
หลังจากกลับถึงห้อง หลินฟานทำตัวเหมือนคนที่ทำเรื่องไม่ดี หลังพิงประตู หายใจหอบเล็กน้อย
ดูเหมือนต่อไปต้องระวังหน่อยแล้ว การรื้อบ้านโดยไม่ตั้งใจแบบนี้ เป็นเรื่องที่ไม่มีศีลธรรม
คืนนี้ตอนออกปฏิบัติการ ต้องรักษาสติให้ดี
...
ตอนนี้ฟ้าสว่างแล้ว
ฟางหานที่นอนอยู่บนเตียงโล่งๆ ลืมตาขึ้นทันที มุมปากเผยรอยยิ้ม
สำเร็จแล้ว
เมล็ดพันธุ์โลกดินแดนวิเศษสำเร็จแล้ว ต่อจากนี้เส้นทางการฝึกฝนของฉันจะราบรื่น ตราบใดที่ไม่มีอุบัติเหตุ จักรพรรดิวิเศษในอนาคตจะเป็นฉัน ฟางหาน
ส่วนสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจในตอนนี้ ฟางหานไม่ได้สนใจเลย แม้แต่เมื่อตนเองกลายเป็นจักรพรรดิวิเศษ สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจก็ต้องภูมิใจในตัวเขา
เพราะฉัน จักรพรรดิวิเศษฟางหาน เคยอยู่ที่นี่
หลังจากฟางหานปรับสภาพจิตใจแล้ว เขาเตรียมลุกจากเตียงไปที่โรงอาหาร แต่ในตอนนี้ ฟางหานก็สะดุ้ง
"ทำไมในห้องถึงสว่างจัง อากาศก็สดชื่นมาก เอ๊ะ..." ฟางหานอุทานด้วยความประหลาดใจ แล้วลุกขึ้นนั่ง เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เขาก็ชะงักทันที
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ตอนนี้ด้านนอกห้องของฟางหานเต็มไปด้วยศิษย์สำนักนอก ทุกคนชี้นั่นชี้นี่
ฟางหานสวมเสื้อผ้าด้วยสีหน้าเย็นชา
"น่าโมโห ใครกันที่แกล้งฉัน" ดวงตาอันเยือกเย็นของฟางหานลุกโชนด้วยความโกรธ ถ้าเขารู้ว่าใครทำ เขาจะต้องให้อีกฝ่ายจ่ายราคาอย่างหนัก
ส่วนพวกหนอนที่หัวเราะเยาะเขาเหล่านี้ เมื่อถึงวันที่เขาประสบความสำเร็จ เขาจะส่งพวกมันลงเก้ายมโลกบ่อเหลืองใต้ภูต ไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีก
PS: ผมพยายามอย่างหนักมาตลอด ไม่เคยยอมแพ้ต่อการรักษา ขอให้เพื่อนๆ ที่อ่านที่อื่นมาสนับสนุนที่ Qidian หน่อยนะครับ ผลงานใหม่ต้องการน้ำมันหล่อลื่นจากพวกคุณ


## บทที่ 21 วัตถุศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่: อิฐแดงใหญ่ 95

เมื่อคืนหลินฟานได้ทำเรื่องที่ไม่ค่อยดีนัก ทำให้จิตใจเล็กๆ ของเขารู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกนี้ก็เป็นเพียงชั่วคราว เมื่อเขาออกมาจากห้อง จิตใจของหลินฟานก็ได้รับการยกระดับให้เหนือกว่าเดิม
แม้ว่าตอนนี้นอกจากศิษย์ยอดเยี่ยมสิบคนของสำนักนอกที่น่าสนใจแล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่มีอะไรให้ดูเท่าไหร่ แต่ยุงถึงจะตัวเล็กก็ยังเป็นเนื้อ แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถให้ประสบการณ์มากนักกับ "ร่างปีศาจอมตะ" แต่ประสบการณ์จาก "ลิงขโมยลูกท้อ" ก็ยังคงมั่นคงอยู่
เมื่อหลินฟานมาถึงด้านนอกของโรงอาหาร ดวงตาที่สดใสของเขาก็มองตรงไปข้างหน้า ไม่รู้ว่าวันนี้จะได้เจออะไรบ้าง รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
"เอ๊ะ"
ในตอนนี้ หลินฟานเห็นว่าข้างหน้ามีเรื่องเกิดขึ้นอีกแล้ว ในใจก็รู้สึกดีใจ ตัวให้ประสบการณ์กำลังโบกมือเรียกเขาอยู่
หลินฟานเร่งฝีเท้า ตะโกนเสียงดัง "พี่ศิษย์ทั้งสอง อย่าทะเลาะกันเลย น้องมาช่วยแก้ปัญหาให้เอง"
ส่วนศิษย์สองคนที่กำลังทะเลาะกันอยู่นั้น เมื่อได้ยินคำพูดของหลินฟาน ก็หันมามองด้วยหางตา ทันใดนั้นก็ตกใจจนวิญญาณแทบหลุดลอย
"รีบไปกันเถอะ เป็นไอ้หมอนั่น เช่วงนี้พี่น้องศิษย์หลายคนตกเป็นเหยื่อของมันแล้ว"
สองคนที่เดิมทีกำลังทะเลาะกันจนหน้าแดงหูแดง ตอนนี้กลับเหมือนเป็นเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน โอบไหล่กันแล้วรีบถอยหนีไปทันที ไม่สนใจที่หลินฟานตะโกนเรียกอยู่ข้างหลัง วิ่งหนีไปเลย
"เวรเอ๊ย" หลินฟานมองภาพตรงหน้า ตกตะลึงจนตาค้าง นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ
หลินฟานถอนหายใจ ส่ายหัว สถานการณ์นี้ทำให้เขารู้สึกงงงวยไปหมด
แต่ใจของหลินฟานนั้นเข้มแข็งมาก ความล้มเหลวชั่วคราวไม่อาจหยุดยั้งก้าวเดินของเขาได้
หลังจากนั้นหลินฟานก็เดินต่อไปข้างหน้า มองหาโอกาส
สำหรับหลินฟานแล้ว พื้นที่ที่ศิษย์สำนักนอกอยู่นั้น แม้จะดูกลมเกลียวกันดี แต่การทะเลาะวิวาทก็ยังเกิดขึ้นบ่อย ดังนั้นหลินฟานจึงไม่กลัวว่าตัวเองจะไม่มีอะไรทำ
ตอนนี้ ตาของหลินฟานเป็นประกายอีกครั้งและเดินเข้าไป แต่ครั้งนี้หลินฟานฉลาดขึ้น เข้าไปหาทั้งสองคนโดยตรง แล้วถามไถ่
แต่สิ่งที่ทำให้หลินฟานรู้สึกปวดไข่เกิดขึ้น
ทั้งสองคนนี้พอเห็นหลินฟาน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ราวกับเจอผีเข้าอย่างไรอย่างนั้น
"จอมปีศาจขโมยลูกท้อ..."
ศิษย์คนนั้นหลุดปากออกมา จากนั้นก็รู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรผิดไป ตกใจจนรีบปิดปาก แล้วก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น วิ่งหนีไปทันที
หลินฟานที่เดิมทียังมีความสนใจอยู่ เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไป แสดงความไม่อยากเชื่อ
จอมปีศาจขโมยลูกท้อ?
ไอ้หมอนี่กำลังพูดถึงเขาหรือ?
"เธอ..." หลินฟานรู้สึกดีใจในใจ ตัวเองเพิ่งมาอยู่สำนักนอกได้ไม่นาน แต่กลับมีฉายาแบบนี้แล้ว จอมปีศาจขโมยลูกท้อ ไม่เลว ไม่เลวเลย
แต่พอหลินฟานเรียกอีกฝ่ายไว้ อีกฝ่ายกลับวิ่งหนีไปเหมือนเห็นผี
หลินฟานรู้สึกจนปัญญา หรือว่าชื่อเสียงของตัวเองในสำนักนอกกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว?
ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์ ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์จริงๆ
...
ทั้งวัน ความรู้สึกตื่นเต้นในใจของหลินฟานตอนนี้กลายเป็นความจนปัญญาอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้พวกศิษย์สำนักนอกเห็นเขาแล้วเหมือนเห็นผี แค่เห็นเขาก็รีบถอยหนีทันที
ส่วนศิษย์คนอื่นๆ พอเห็นเขา สีหน้าที่เดิมทีปกติก็ยิ่งระมัดระวังมากขึ้น กลัวว่าจะโดนเขาขโมยลูกท้อ
หลินฟานถอนหายใจ ดูเหมือนกลยุทธ์ที่เขาคิดไว้จะใช้ไม่ได้ผลกับศิษย์สำนักนอกแล้ว
ต่อไปต้องเปลี่ยนกลยุทธ์แล้ว
ตอนนี้หลินฟานนึกถึงศิษย์ยอดเยี่ยมสิบคนของสำนักนอก ดูเหมือนว่าเมื่อมีเวลาก็ต้องไปสำรวจดูสักหน่อย
ศิษย์ยอดเยี่ยมสิบคนของสำนักนอกเหล่านี้ ถ้าพื้นฐานการบ่มเพาะสูงเกินไป "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" ก็รับไม่ไหว ต้องรอสักพัก
ถ้าสู้ได้ ก็จะต้องเยาะเย้ยพวกเขาสักหน่อย
...
ตอนกลางคืน
หลินฟานแอบออกจากห้องอย่างลับๆ ข้างนอกคนน้อย ศิษย์นิกายต่างก็เข้านอนพักผ่อนกันหมดแล้ว หลินฟานจึงมีโอกาสออกมาเริ่มเส้นทางการแปรธาตุ
ตอนกลางวันหลินฟานคิดถึงปัญหาหนึ่ง บางทีอาชีพรองนี้อาจจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกันก็ได้ เพราะถ้าคุณเอาอิฐธรรมดามา จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะแปรธาตุเป็นอาวุธวิเศษได้
ดังนั้นหลินฟานจึงวางแผนที่จะไปทดลองพรุ่งนี้ ส่วนคืนนี้ก็จะเอาอิฐพวกนี้มาอัพเลเวล อาชีพรองนักแปรธาตุตอนนี้อยู่ที่ระดับเจ็ดแล้ว
คืนนี้ถ้าพยายามอีกนิดหน่อย อาจจะอัพเลเวลเป็นระดับแปดได้สำเร็จ
หลินฟานมาถึงที่พักของศิษย์ไร้ชื่อคนหนึ่ง พร้อมกับรับประกันว่าคืนนี้จะระวังแน่นอน จะรื้อแค่กำแพง ไม่รื้อบ้าน
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณแปรธาตุได้อิฐแตกหัก ประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณแปรธาตุได้โคลนกองหนึ่ง ประสบการณ์ +1"
...
ประสบการณ์ยังคงเพิ่มขึ้นทีละนิด วัสดุยังคงเป็นอิฐและโคลน แต่หลินฟานตอนนี้ใจกว้างขึ้นแล้ว บางทีอาจจะเป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ ของเสียไม่สามารถแปรธาตุเป็นของดีๆ ได้
ยามค่ำคืนช่างงดงาม รอบข้างเงียบสงบ หลินฟานตอนนี้เหมือนผึ้งงานขยัน ทำงานไม่หยุดหย่อน
อิฐแล้วอิฐเล่าถูกหลินฟานโยนเข้าไปในเตาหลอม เมื่อกำแพงด้านนี้ถูกทำลายแล้ว หลินฟานก็จะย้ายไปที่อื่น
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณแปรธาตุได้อิฐแตกหัก ประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณแปรธาตุได้อิฐแตกหัก ประสบการณ์ +1"
...
เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่าง หลินฟานก็หยุดการกระทำในมือ เตรียมแอบถอนตัวออกไป คืนนี้ทำได้ไม่เลว ทำลายกำแพงไปสี่แห่ง
ระดับของอาชีพรอง "นักแปรธาตุ" ก็ถึงระดับเก้าแล้ว เหลืออีกนิดเดียวก็จะอัพเลเวลได้
ก่อนจะจากไป หลินฟานหยิบอิฐก้อนสุดท้ายขึ้นมา วันนี้ก็จะจบแค่นี้ อาชีพรองแม้จะดูเหมือนไม่ใช่อะไรสำคัญ แต่หลินฟานเคยเล่นเกมมาก่อน เขาเข้าใจดีว่าอาชีพรองพวกนี้ต่างหากที่เป็นสิ่งที่เจ๋งที่สุด ถ้าสามารถพัฒนาไปถึงขั้นสูงสุดได้ ก็จะเป็นสิ่งที่สามารถกวาดล้างทั้งสนามได้ในไม่กี่วินาที
หลินฟานโยนอิฐก้อนสุดท้ายเข้าไปในเตาหลอม ไม่ได้สนใจอะไรมาก ลุกขึ้นเดินจากไป ยังไงก็คงเป็นอิฐแตกหักอีกชิ้นหนึ่ง
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณแปรธาตุได้ศาสตราอันยิ่งใหญ่ "อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด""
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณแปรธาตุได้ศาสตราอันยิ่งใหญ่ ระดับนักแปรธาตุ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย นักแปรธาตุระดับสิบเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ช่าง"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณแปรธาตุได้ศาสตราอันยิ่งใหญ่ ประสบการณ์ตัวละคร +แปดล้าน"
"ติ๊ง ยินดีด้วย เปิดใช้งานพื้นที่เก็บของตัวละคร"
...
หลินฟานที่เดิมทีกำลังจะจากไป เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนนี้ ทั้งคนก็ชะงักค้างทันที
เวรเอ๊ย... ได้ของดี
หลินฟานตอนนี้ฟังทุกอย่างอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับกำลังฝันไป เขาผิดหวังกับอิฐพวกนี้อย่างสิ้นเชิงแล้ว เพราะคุณไม่มีทางใช้ก้อนดินเพียงก้อนเดียวแปรธาตุเป็นเพชรได้ มันไม่ใช่ของในระดับเดียวกัน
แต่ตอนนี้หลินฟานรู้สึกตื่นเต้นมาก หลายวันที่ผ่านมา ทำลายอิฐไปไม่รู้เท่าไหร่ ตอนนี้ในขณะที่กำลังจะกลับ กลับแปรธาตุได้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ชิ้นหนึ่ง นี่มันอะไรกัน? นี่มันฟ้าเห็นใจแล้วนี่
หลินฟานไม่คิดอะไรมาก กดความตื่นเต้นในใจลง วิ่งออกไปทันที ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกลับไปดูอย่างละเอียด ถ้าอยู่ที่นี่แล้วถูกศิษย์สำนักนอกเห็นเข้า ก็จะอธิบายไม่ได้แล้ว
กลับถึงห้อง หลินฟานรีบปิดประตู แล้วนอนลงบนเตียงอย่างตื่นเต้น
นักแปรธาตุระดับสิบเป็นขั้นแรก ตอนนี้เลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ช่าง พร้อมกับให้ประสบการณ์แปดล้าน ประสบการณ์จากการแปรธาตุวัตถุศักดิ์สิทธิ์นี้ มากกว่าที่ได้จากการกิน "โอสถอันประเสริฐ" เสียอีก ทำให้หลินฟานแทบไม่อยากเชื่อ
ถ้ามีประสบการณ์อีกหนึ่งร้อยกว่าล้าน ตัวเองก็จะสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดได้
เมื่อเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดก็จะได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝนอย่างแท้จริง ทุกสิ่งที่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ หลังจากขั้นพลังระดับก่อนกำเนิด ก็จะกลายเป็นสิ่งที่เป็นไปได้
ส่วนพื้นที่เก็บของตัวละครในความเห็นของหลินฟาน น่าจะเป็นเหมือนช่องเก็บของในเกม สามารถเก็บของได้
สิ่งเหล่านี้ในสายตาของหลินฟาน ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น หลังจากนั้นหลินฟานก็ถูมือ เริ่มพิจารณาศาสตราอันยิ่งใหญ่อย่างละเอียดถี่ถ้วน
PS: ขอโทษทุกคนด้วย ตอนกลางคืนไปกินข้าวกับคนอื่น แล้วกลับมาดึก


## บทที่ 22 พ่อค้าขายส่งอาวุธกำลังจะถือกำเนิด

"อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด" ยาว 9 เซนติเมตร กว้าง 5 เซนติเมตร ประโยชน์หลักคือเป็นวัสดุดั้งเดิมที่จำเป็นสำหรับการสร้างบ้าน
ระดับคุณภาพ: ศาสตราอันยิ่งใหญ่
ความสามารถ: เมื่อถืออิฐในมือ โลกนี้เป็นของข้า ไม่สนใจความสามารถป้องกันใดๆ ทั้งสิ้น เมื่อฟาดลงบนศีรษะ จะทำให้มึนงงแน่นอน 100% เป็นเวลาหนึ่งนาที สามารถฟาดซ้ำที่ศีรษะได้ต่อเนื่อง แต่ไร้ผลเมื่อฟาดส่วนอื่น
คำอธิบาย: นี่คือศาสตราอันยิ่งใหญ่ที่ละเมิดกฎการหลอมเท่าเทียม เป็นสิ่งที่ไม่สามารถหลอมสร้างขึ้นได้
ในขณะนี้ หลินฟานตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำอย่างไร แม้ว่าศาสตราอันยิ่งใหญ่ชิ้นนี้จะไม่ได้ดูหรูหราอลังการ แต่ประโยชน์การใช้งานนั้นทรงพลังมาก
เพียงแค่ฟาดลงบนหน้าผาก ก็สามารถทำให้มึนงง 100% และยังสามารถฟาดซ้ำที่ศีรษะได้อย่างต่อเนื่อง
นั่นหมายความว่า ต่อไปนี้ หากมีคนโชคร้ายถูกเขาฟาดที่ศีรษะ นอกจากเขาจะหยุดมือเอง ไม่เช่นนั้นอีกฝ่ายก็ไม่มีทางฟื้นขึ้นมาได้
โดยเฉพาะความสามารถพิเศษที่ไม่สนใจการป้องกันใดๆ แม้แต่ผู้ที่น่ากลัวที่สุดในโลกมาอยู่ตรงหน้า ถ้าให้เขาฟาดที่ศีรษะได้ คนผู้นั้นก็จะตกอยู่ในเงื้อมมือของเขา
เจ๋ง! เจ๋งมาก!
เจ๋งจนหลินฟานแทบจะฉี่ราด
หลินฟานเป็นคนที่มีความอยากรู้อยากเห็นมาก สำหรับพลังของอิฐนี้ เขาต้องลองด้วยตัวเองสักครั้ง พร้อมกับดูว่ามันจะไม่สนใจการป้องกันจริงๆ หรือไม่ตามที่ระบุไว้
พลังป้องกันของเขาเองนั้นแข็งแกร่งมากแล้ว ไม่รู้ว่าถ้าฟาดตัวเองที่ศีรษะจะรู้สึกอย่างไร แม้ว่าการกระทำแบบนี้จะดูโง่ๆ ไปหน่อย แต่หลินฟานจำเป็นต้องลองด้วยตัวเองเพื่อให้รู้แน่ชัด
พูดแล้วก็ทำ หลินฟานถืออิฐแดงเก้าห้าสุดยอด แตะๆ ที่หน้าผากของตัวเอง ลองตำแหน่งและแรงที่จะใช้ จากนั้นก็กัดฟันแน่น แล้วตีลงไปที่หน้าผากด้วยเสียงดัง "ปัง"
ในชั่วขณะที่อิฐแดงเก้าห้าสุดยอดสัมผัสกับหน้าผาก
หลินฟานรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง จากนั้นก็หมดสติ ล้มลงกับพื้นด้วยเสียงดังสนั่น
และความรู้สึกสุดท้ายของหลินฟานก็คือ ศาสตราอันยิ่งใหญ่นี้สมกับเป็นศาสตราอันยิ่งใหญ่จริงๆ เจ๋งมากจริงๆ
...
หนึ่งนาทีต่อมา
หลินฟานตื่นขึ้นมา ลูบหน้าผาก ไม่เจ็บไม่คัน เป็นไปตามที่ระบุไว้ในความสามารถ ฟาดที่ศีรษะทีเดียว มึนงงทันที ไม่มีความลังเลใดๆ
"เอ๊ะ... วัตถุศักดิ์สิทธิ์ของฉันล่ะ" หลินฟานมองหาอิฐแดงเก้าห้าสุดยอดไปทั่ว แต่พบว่ามันหายไปแล้ว ทำให้เขาตกใจจนตัวสั่น ศาสตราอันยิ่งใหญ่ที่หามาได้ยากจะหายไปแล้วหรือ
และในขณะนั้นเอง หลินฟานรู้สึกได้ว่ามีอิฐอีกก้อนนอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าของเขา เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ที่แท้อิฐแดงเก้าห้าสุดยอดกลับเข้าไปในกระเป๋าเองโดยอัตโนมัติ ช่างน่าตกใจจริงๆ
ตอนนี้หลินฟานได้ทดลองแล้ว อิฐแดงเก้าห้าสุดยอดจะไม่ทำให้เกิดความเสียหายใดๆ กับร่างกาย แต่เพียงแค่ฟาดที่ศีรษะ ก็จะทำให้มึนงงอย่างแน่นอน
หลินฟานเข้าใจดีว่า สำหรับผู้เชี่ยวชาญ การมึนงงหนึ่งนาทีหมายถึงอะไร นั่นหมายความว่าในหนึ่งนาทีนั้น อาจจะตายไปแล้วหลายร้อยครั้งก็ได้
แต่สิ่งที่ทำให้หลินฟานลำบากใจก็คือ แม้อิฐแดงเก้าห้าสุดยอดจะดี แต่ใครจะโง่พอที่จะยืนให้คุณตี ดูเหมือนว่าเขาจะต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้
อย่างไรก็ตาม การที่สามารถใช้อิฐธรรมดาหลอมเป็นศาสตราอันยิ่งใหญ่ได้ หลินฟานก็พอใจมากแล้ว นี่คือการระเบิดของโชคดี เหมือนกับการฆ่ามอนสเตอร์ระดับเริ่มต้นแล้วดรอปไอเทมระดับสูงสุด คุณเข้าใจความโชคดีไหม
หลินฟานยิ้มอย่างมีความสุข จิตใจเต็มไปด้วยพลัง ความรู้สึกสบายๆ แบบนี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่ได้นอนทั้งคืน แต่สำหรับเด็กขยันอย่างหลินฟาน การนอนหรือไม่นอนมันสำคัญอะไร ตอนนี้เวลาค่อนข้างเร่งด่วน เขาต้องใช้ทุกวินาทีให้คุ้มค่า
ตอนนี้หลินฟานเข้าใจแล้วว่า อาชีพรองอย่างนักแปรธาตุนั้น โดยพื้นฐานแล้วถือเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน เพียงแต่การหลอมนี้จะเปลี่ยนวัสดุดิบจำนวนมากให้กลายเป็นผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป และผลิตภัณฑ์นี้จะดีกว่า พร้อมกับมีโอกาสที่จะเกิดเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์
ส่วนโอกาสนั้นมีมากน้อยแค่ไหน ก็ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว แน่นอนว่ามันยากมาก
ตอนนี้หลินฟานค้นตู้และลิ้นชักไปทั่ว ดูว่าในบ้านมีของดีอะไรบ้าง อะไรที่เป็นเหล็ก หลินฟานเอาหมด
หลังจากวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง หลินฟานก็รวบรวมเศษเหล็กที่หลงเหลืออยู่ในบ้านมากองไว้บนโต๊ะ ไม่ได้มีมากนัก แต่หลินฟานอยากรู้ว่าสิ่งเหล่านี้จะหลอมเป็นอะไรได้บ้าง
จากนั้นหลินฟานก็โยนวัสดุทั้งหมดลงในเตาหลอม
"ติ๊ง พบวัสดุหลอมเล็กน้อย สามารถหลอมเป็นอาวุธได้สามชิ้น โปรดเลือกประเภทที่ต้องการหลอม"
"มีด, ดาบ, ขวาน, กระบองฟันหมาป่า, กริช..."
หลินฟานมองดูประเภทเหล่านี้ มีไม่ต่ำกว่าหลายร้อยชนิด จนแทบจะทำให้หัวระเบิด โชคดีที่ด้านหลังยังมีตัวเลือก "สุ่มผลิต"
หลินฟานไม่ลังเลมาก เลือกสุ่มผลิตทันที อย่างไรเสียอาวุธเหล่านี้ เขาก็ตั้งใจจะขายให้กับศิษย์สำนักนอกอยู่แล้ว
หลินฟานเชื่อในระดับนักแปรธาตุของตัวเอง ตอนนี้เขาได้ถึงระดับปรมาจารย์ช่างแล้ว บางทีเขาอาจจะเป็นถึงครูใหญ่ก็ได้
สำหรับช่างฝีมือประตูด้านนอกเหล่านั้น หลินฟานไม่ได้ดูถูกพวกเขา แม้ว่าพวกเขาจะมีความรู้มากมาย แต่อาวุธที่พวกเขาหลอม สำหรับคนธรรมดาแล้ว ก็เพียงแค่ดีกว่าเล็กน้อยเท่านั้น
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้หลอมดาบยาวคุณภาพต่ำหนึ่งเล่ม ประสบการณ์อาชีพรอง +100"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้หลอมกระบองฟันหมาป่าคุณภาพต่ำหนึ่งอัน ประสบการณ์อาชีพรอง +100"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้หลอมดาบใหญ่หนึ่งเล่ม ประสบการณ์อาชีพรอง +100"
หลินฟานดีใจ ก็บอกแล้วไงล่ะ ระดับช่างของเขาเป็นถึงระดับปรมาจารย์ช่าง เศษเหล็กพวกนี้ยังสามารถหลอมเป็นอาวุธคุณภาพต่ำได้ จะไม่เจ๋งได้ยังไง
ตามที่หลินฟานรู้มา อาวุธที่ศิษย์สำนักนอกใช้ ล้วนถูกหลอมโดยช่างของสำนักนอก วัสดุที่เลือกใช้คือเหล็กบริสุทธิ์ ซึ่งดีกว่าเศษเหล็กที่หลินฟานใช้หลายเท่า แต่อาวุธที่หลอมออกมาก็ยังเป็นอาวุธที่ไม่มีระดับ
สำหรับราชสำนักภายนอก อาวุธที่ช่างเหล่านี้หลอมออกมาอาจจะเป็นศัสตราวุธอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ในเส้นทางการฝึกฝน อาวุธเหล่านี้ถือว่าเป็นขยะ
พูดให้เข้าใจง่ายๆ คือ อาวุธทั้งหมดที่ไม่มีระดับล้วนเป็นขยะ
ตอนนี้หลินฟานนึกขึ้นได้ว่าพี่อิ่นใช้ดาบยาว จากนั้นเขาก็หยิบดาบยาวและรีบวิ่งไปที่ที่พักของพี่อิ่น
"ปัง ปัง..."
"พี่อิ่น เปิดประตูเร็ว"
ในตอนนี้ อิ่นม่อเฉินที่เพิ่งตื่นนอนเห็นว่าคนที่เคาะประตูคือหลินฟาน จึงยิ้มและพูดว่า "น้องหลิน วันนี้เธอตื่นเช้าจังนะ"
ในสายตาของอิ่นม่อเฉิน การที่น้องหลินตื่นเช้าขนาดนี้ เป็นครั้งแรกจริงๆ
"พี่อิ่น อาวุธของพี่อยู่ไหน" หลินฟานถาม
"อยู่ตรงนั้นไง" อิ่นม่อเฉินไม่รู้ว่าน้องหลินถามเรื่องนี้ทำไม แต่ก็บอกตามตรง
ศิษย์สำนักนอกทุกคนต้องรับอาวุธจากช่างของสำนักนอก แม้ว่าจะเป็นอาวุธที่ไม่มีระดับ แต่สำหรับศิษย์สำนักนอกแล้ว ก็เพียงพอแล้ว
เพราะอาวุธที่มีระดับล้วนเป็นของมีค่า นอกจากจะมีคุณูปการต่อนิกาย หรือจัดหาวัสดุเอง ก็ไม่มีทางอื่นที่จะได้มา
"น้อง รีบร้อนแบบนี้เกิดอะไรขึ้นหรือ" อิ่นม่อเฉินถามอย่างสงสัย
หลินฟานไม่ตอบ รีบเดินเข้าไปข้างใน จากนั้นก็ชักดาบยาวของพี่อิ่นออกมา แล้วเอามาฟันกับดาบยาวที่ตัวเองหลอมสักพัก
"เพล้ง..."
ผลลัพธ์เป็นไปตามที่หลินฟานคิดไว้ ดาบของพี่อิ่นถูกฟันขาดเป็นสองท่อนทันที
หลินฟานเพิ่งรู้สึกว่า การฟันเหล็กเหมือนฟันโคลน การฟันดาบของพี่อิ่นให้ความรู้สึกเหมือนกำลังฟันกองโคลน ไม่มีแรงต้านใดๆ เลย
และพี่อิ่นที่เดิมทียังสงสัยอยู่ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ก็คุกเข่าลงทันที
ตอนนี้หลินฟานยิ้ม "พี่ ดาบนี้ให้พี่ เศษเหล็กพวกนี้ก็ให้ผมนะ" หลินฟานโยนดาบยาวที่หลอมได้ให้พี่อิ่น จากนั้นก็คว้าดาบที่หักเป็นสองท่อนของพี่อิ่น แล้วรีบออกไป
อิ่นม่อเฉินมองหลินฟานอย่างงงๆ ทำไมดาบยาวของน้องหลินถึงได้เจ๋งขนาดนี้ จากนั้นเขาก็มองดาบยาวที่น้องหลินโยนให้อย่างละเอียด แล้วก็ตกใจร้องออกมา
มีประกายวิญญาณไหลเวียน นี่คือดาบยาวคุณภาพต่ำ...
"น้อง..." อิ่นม่อเฉินรีบตั้งสติ อาวุธล้ำค่าขนาดนี้ น้องอาจจะให้เขาไม่ได้
แต่เมื่ออิ่นม่อเฉินวิ่งออกไป ก็เห็นน้องหลินปิดประตูดังปัง จากนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากในห้อง
"พี่ อย่ารบกวนผม ผมกำลังยุ่งมาก"


## บทที่ 23 นี่มันขาดทุนหรือเปล่ากันแน่

ที่โรงอาหารสำนักนอก มีข่าวลือว่าช่วงนี้มีจอมปีศาจขโมยลูกท้อปรากฏตัวขึ้น ซึ่งมักจะขโมยลูกท้อของพี่น้องที่กำลังมีปัญหาขัดแย้งกัน ทำให้ศิษย์สำนักนอกหลายคนรู้สึกหวาดระแวง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จอมปีศาจขโมยลูกท้อจะมาลงมือกับพวกเขา
และเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นในสำนักนอกช่วงนี้ก็มีไม่น้อย เช่น กำแพงด้านนอกถูกขโมยไปในคืนเดียว ทุกคนต่างพูดคุยกันว่าคนผู้นี้ขโมยอิฐไปทำอะไร?
ศิษย์บางคนกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์เหมือนกับฟางหาน ที่ตื่นขึ้นมาพบว่าบ้านของตัวเองหายไป ดังนั้นทุกคืนก่อนเข้านอน พวกเขาจึงติดกระดิ่งไว้นอกกำแพง หากโจรขโมยกำแพงปรากฏตัว เมื่อสัมผัสกับกลไก จะต้องถูกจับได้ในทันที
"ทุกคนระวังตัวด้วย จอมปีศาจขโมยลูกท้อมาแล้ว"
ในขณะนั้นเอง บริเวณด้านนอกโรงอาหารสำนักนอกที่เงียบสงบ เกิดความวุ่นวายขึ้นทันที เพราะมีพี่ศิษย์คนหนึ่งพบว่าจอมปีศาจขโมยลูกท้อกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
ศิษย์สำนักนอกหลายคนต่างตกเป็นเหยื่อ นอนแน่นิ่งอยู่ในห้องทั้งวัน ไม่สามารถขยับตัวได้ ความทุกข์ทรมานแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทนได้
หลินฟานแบกห่อใหญ่เดินมาจากที่ไกล สำหรับพี่น้องที่หลบหนีเขา หลินฟานไม่ได้สนใจนัก เพราะหลินฟานเชื่อว่าอีกสักพัก พวกเขาจะต้องมาขอร้องเขาทีละคน และจะปฏิบัติกับเขาเหมือนสมบัติล้ำค่า
จากนั้นหลินฟานก็มาถึงพื้นที่ว่างข้างทางเข้าโรงอาหาร วางห่อที่แบกมาลง หยิบป้ายผ้าออกมาจากอกเสื้อ แล้วผูกไว้ที่เสาตรงทางเข้า
"เชิญแวะชม อย่าพลาด ลดราคาอาวุธคุณภาพต่ำ..." หลินฟานยืนตะโกนเสียงดัง
พี่น้องศิษย์สำนักนอกที่อยู่รอบๆ เห็นคนคนนี้เกิดอาการคลุ้มคลั่งตะโกนเสียงดัง ต่างแสดงความรังเกียจ แต่เมื่อได้ยินคำว่าลดราคาอาวุธคุณภาพต่ำ พวกเขาก็เหมือนถูกสะกดจิต
ในขณะนั้น แม้ศิษย์สำนักนอกทั้งหมดจะถูกดึงดูดด้วยคำพูดของหลินฟาน แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเข้าไปสอบถาม เพราะพวกเขากลัวว่าถ้าถูกดึงดูดเข้าไป อาจจะถูกอีกฝ่ายขโมยลูกท้อ
หลินฟานตะโกนอย่างเต็มที่ เมื่อเห็นว่าสายตาของทุกคนถูกดึงดูดมาที่ตน ก็พยักหน้าด้วยความพอใจ แต่สิ่งที่ทำให้หลินฟานรู้สึกงงคือ ทำไมคนพวกนี้ไม่มีใครเข้ามาเลย?
หรือว่าอาวุธคุณภาพต่ำไม่น่าดึงดูดใจ?
หลินฟานรู้ดีว่า สำหรับศิษย์สำนักนอก การมีอาวุธที่มีระดับคุณภาพเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจมาก
ตอนนี้หลินฟานไม่ยอมแพ้ เขามองไปรอบๆ แล้วเห็นศิษย์คนหนึ่งที่อยู่ใกล้ตัวเขา
"เธอ มานี่..." หลินฟานโบกมือเรียก
ศิษย์คนนั้นตกใจ ถอยหลังไปอย่างหวาดกลัว แต่หลินฟานไม่ให้โอกาสเขา รีบเข้าไปคว้าตัวอีกฝ่ายไว้
"มากับฉัน" ตอนนี้หลินฟานจำเป็นต้องทำให้คนพวกนี้เชื่อในสิ่งที่เขาพูด
"อย่านะ พี่ศิษย์ ผมเพิ่งเข้ามาในสำนักนอกไม่กี่วัน อย่าขโมยลูกท้อของผมเลย" ศิษย์ที่ถูกหลินฟานจับไว้ ตกใจจนหน้าซีด แม้เขาจะเพิ่งเข้ามา แต่ก็คุ้นเคยกับชื่อเสียงของจอมปีศาจขโมยลูกท้อที่โรงอาหารเป็นอย่างดี
หลินฟานกลอกตา ไม่สนใจว่าน้องศิษย์จะอ้อนวอนหรือร้องไห้อย่างไร ลากเขาไปที่แผงขาย แล้วหยิบอาวุธของนิกายที่อยู่บนหลังเขาออกมา
"ทุกคนดูให้ดี นี่คืออาวุธที่ช่างฝีมือนิกายหลอมขึ้น" หลินฟานชูอาวุธในมือขึ้นตะโกน จากนั้นก็หยิบดาบยาวเล่มหนึ่งจากแผง
"ดูอีกครั้ง นี่คืออาวุธระดับต่ำ เดี๋ยวจะได้เห็นปาฏิหาริย์ อย่ากะพริบตานะ" หลินฟานมองศิษย์สำนักนอกที่ถูกเขาปลุกความสนใจแล้ว มุมปากยิ้มเล็กน้อย ไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะไม่สนใจ
"ดูให้ดี..." หลินฟานตะโกนเสียงดัง แล้วนำดาบทั้งสองเล่มมาปะทะกัน
"เพล้ง..."
ดาบยาวที่ช่างฝีมือนิกายหลอมขึ้นแตกเป็นสองท่อนทันที ตกลงบนพื้นด้วยเสียงดังกังวาน
"เป็นไง มีแค่สามเล่ม ใครให้ราคาสูงสุดได้ไป" หลินฟานโยนอาวุธที่หักเป็นสองท่อนลงบนพื้น แล้วกลับไปที่แผง รอให้ทุกคนมาแย่งซื้อ
"พี่ศิษย์ ดาบของผม..." น้องศิษย์ที่เห็นอาวุธของตนถูกพี่ศิษย์ทำให้หักเป็นสองท่อน กำลังจะร้องไห้
"ดาบของเธอก็คือดาบของฉัน..." หลินฟานตอบอย่างเรียบๆ
จากนั้นศิษย์สำนักนอกที่ยืนดูอยู่รอบๆ ก็พุ่งเข้ามาเหมือนคนบ้า
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ พวกเขาเห็นอย่างชัดเจน อาวุธที่ช่างฝีมือนิกายหลอมขึ้นถูกตัดขาดด้วยดาบเพียงฟันเดียว และดูเหมือนจะทำได้อย่างง่ายดาย ช่างเป็นดาบที่คมกริบจริงๆ
ในขณะเดียวกัน ดาบยาวนั้นมีประกายวิญญาณไหลเวียน ดูก็รู้ว่าเป็นอาวุธที่มีระดับคุณภาพ
"น้องหลิน ดาบนี้ขายเท่าไหร่?"
"น้องหลิน บอกราคามา ฉันซื้อเลย"
...
ตอนนี้หลินฟานมองดูศิษย์สำนักนอกที่แย่งกันเข้ามา ในใจยิ้มอย่างสดใส เขาบอกแล้วว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นที่หมายปองแน่นอน
ตอนนี้การอัพเลเวลของเขาไม่สามารถพึ่งพวกเขาได้แล้ว ก็ต้องพึ่งยาเท่านั้น ขอเพียงให้ตัวเองกินยาจนถึงระดับพิเศษ ก็จะสมัครเข้าด่านในทันที ตอนนั้นทั้งโลกก็จะเป็นที่ที่เขาสามารถท่องเที่ยวได้อย่างอิสระ
ในขณะเดียวกัน หลินฟานก็รู้สึกแค้นใจกับกฎที่ว่าศิษย์ที่ยังไม่ถึงระดับพิเศษไม่สามารถออกจากนิกายได้ เป็นเพราะกฎข้อนี้ที่ทำให้เขาอัพเลเวลในช่วงแรกยากลำบากเหลือเกิน
"ดาบทูเทียนเมี่ยรื่อ เริ่มต้นที่เม็ดยชีวิตานสามสิบเม็ด ใครให้ราคาสูงสุดได้ไป..." หลินฟานชูดาบยาวในมือขึ้นตะโกน
"ดาบทูเทียนเมี่ยรื่อ ชื่อดีจริงๆ ช่างยิ่งใหญ่ ดาบเล่มนี้ต้องเป็นของฉัน"
"ฉันให้สามสิบเอ็ดเม็ด"
"ฮึ สามสิบเอ็ดเม็ดแล้วคิดจะได้อาวุธระดับต่ำ ช่างฝันกลางวันเสียจริง ฉันให้สี่สิบเม็ด"
"สี่สิบห้าเม็ด"
"ห้าสิบเม็ด"
หลินฟานมองดูพี่น้องที่กำลังแข่งกันให้ราคาอย่างดุเดือด ในใจยิ้มอย่างสดใสจริงๆ เศษทองแดงเศษเหล็กพวกนี้ แค่ห่อหุ้มนิดหน่อยก็ขายได้แล้ว กำไรมากจริงๆ
"ฉันให้หนึ่งร้อยเม็ด"
เมื่อคนที่เสนอราคาหนึ่งร้อยเม็ดปรากฏตัว ทั้งงานก็เงียบกริบ ศิษย์สำนักนอกสามารถรับเม็ดยชีวิตานได้สามสิบเม็ดต่อเดือน แม้ว่าเม็ดยชีวิตานจะเป็นสกุลเงินที่หมุนเวียนปกติในสำนักนอก แต่ยาเม็ดที่ช่วยในการฝึกฝนนี้ ศิษย์หลายคนมักจะใช้หมดในวันเดียวกัน น้อยคนนักที่จะสะสมไว้
"หนึ่งร้อยห้าสิบเม็ด"
หลินฟานมองดูศิษย์ที่เสนอราคาหนึ่งร้อยห้าสิบเม็ด เป็นคนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ตอนนี้ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ แต่หลินฟานสามารถเห็นความปรารถนาที่มีต่อดาบเล่มนี้จากแววตาของเขา
แม้หลินฟานจะเข้านิกายมาเกือบปีครึ่งแล้ว แต่เขายังไม่เข้าใจเรื่องหนึ่ง
นั่นคือในโลกนี้ ทุกคนจะเชี่ยวชาญเพียงด้านเดียว
เส้นทางการฝึกฝนไม่มีที่สิ้นสุด ใครจะแบ่งใจไปฝึกฝนด้านอื่น
การฝึกฝนก็คือการฝึกฝน นักแปรธาตุก็คือนักแปรธาตุ อาจารย์ปรุงยาก็คืออาจารย์ปรุงยา
หากต้องการเป็นสองอย่างหลัง การฝึกฝนย่อมไม่มีความสำเร็จมากนัก เว้นแต่ผู้มีพลังยิ่งใหญ่เหล่านั้น ที่พื้นฐานการบ่มเพาะถึงระดับหนึ่งแล้ว ไม่มีการเบิกบานชั่วคราว จึงจะแบ่งความสนใจไปยังด้านอื่น
แม้สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจจะเป็นสำนักใหญ่ ก็ไม่กล้าบอกว่าจะให้อาวุธที่มีระดับคุณภาพกับศิษย์ทุกคน
"สองร้อยเม็ด"
"สองร้อยห้าสิบเม็ด"
...
ตอนนี้การเสนอราคาเป็นไปอย่างดุเดือด และหลินฟานก็พบว่ามีศิษย์หลายคนไม่ได้เสนอราคา กำลังยืนดูเงียบๆ ดูเหมือนกำลังรออาวุธชิ้นต่อไป
"หนึ่งพันเม็ด..." และในขณะนั้น ชายในชุดขาวคนหนึ่งค่อยๆ เดินเข้ามาจากที่ไกล
ศิษย์สำนักนอกที่อยู่รอบๆ เมื่อเห็นคนที่มา สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นก็หลีกทางให้ด้วยความเคารพยำเกรง ในใจตกตะลึง
"เป็นพี่อี้"
"หนึ่งในสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอก อี้จงอวี้"
"ดูเหมือนเราไม่มีโอกาสแล้ว พี่อี้ลงมือ จะมีส่วนของเราได้อย่างไร ถ้ายังแข่งขันต่อไป จะต้องถูกพี่อี้จดจำไว้ในใจแน่นอน"
ศิษย์สำนักนอกหลายคนที่มั่นใจว่าจะได้ เมื่อเห็นคนที่มา ก็เข้าใจว่าอาวุธระดับต่ำเล่มนี้มีเจ้าของแล้ว
ส่วนหลินฟานตอนนี้กำลังคิดปัญหาหนึ่ง ว่าตัวเองขายถูกไปหรือเปล่า
แต่ช่างมันเถอะ อย่างไรก็เป็นเศษทองแดงเศษเหล็กที่ทำขึ้น อยากได้เท่าไหร่ก็มีเท่านั้น ขอทำกำไรก่อนแล้วค่อยว่ากัน


## บทที่ 24 สองพี่ชายร่วมสำนัก รีบใช้เม็ดยชีวิตานทุ่มฆ่าข้าเถิด

ในตอนนี้หลินฟานรู้สึกดีใจ มีเศรษฐีมาแล้ว
อี้จงอวี้เป็นหนึ่งในสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอก ฐานะของเขาคงไม่ธรรมดาแน่ ในบรรดาศิษย์สำนักนอกกว่าแปดพันคน ผู้ที่สามารถติดอันดับท็อปเท็นได้ คงไม่มีทางจนแน่นอน
ปัจจุบันในบรรดาสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอก หลินฟานเคยเห็นแค่เมิ้งหยางเฉวียน ซึ่งมีพลังระดับขั้นที่หกของการเข้าสู่ความลึกล้ำ แต่ยังคงอยู่ในสำนักนอกแกล้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสือ
หลินฟานรู้สึกโชคดีที่มีระบบนี้ สามารถมองทะลุพลังของใครก็ได้ ไม่อย่างนั้นสักวันหนึ่งอาจถูกเมิ้งหยางเฉวียนที่แกล้งทำเป็นหมูคนนี้กลืนกินก็ได้
"ดาบเล่มนี้ของเจ้า ข้าซื้อหนึ่งพันเม็ด" อี้จงอวี้สวมชุดขาวพลิ้วไหว บุคลิกไม่ธรรมดา แต่ความหยิ่งยโสระหว่างคิ้วนั้นไม่มีให้เห็นเลย
"ศิษย์พี่ท่านนี้ หนึ่งพันเม็ดถือว่ามากก็จริง แต่ก็ต้องดูว่ามีศิษย์พี่น้องคนอื่นประมูลแข่งหรือไม่ด้วยนะขอรับ" หลินฟานรู้ดีว่านี่คือหนึ่งในสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอก แต่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ ถ้าแสดงท่าทีอ่อนแอแล้วถูกคนพวกนี้เอาเปรียบ จะไปร้องไห้กับใครได้
"ฮึ ถึงกับไม่รู้จักศิษย์พี่อี้..." หวางเทียนเฟิงไม่เป็นมิตรกับหลินฟานเลย แค่นเสียงอย่างดูแคลน
อี้จงอวี้ยิ้มเล็กน้อย พูดอย่างมั่นใจว่า "ข้าคิดว่าราคาที่ข้าเสนอน่าจะสูงที่สุดแล้ว ศิษย์น้องทั้งหลายที่อยู่ที่นี่คงไม่มีใครให้ราคาสูงกว่าข้าได้แล้ว"
อี้จงอวี้มั่นใจมาก พร้อมกับมองไปรอบๆ ศิษย์พี่น้องรอบข้างต่างถอนหายใจ
หนึ่งพันเม็ดยาชีวิตาน แม้จะมากไปหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีใครมีพอจะจ่าย เพียงแต่พวกเขาคำนึงถึงสถานะของอี้จงอวี้ พวกเขาย่อมไม่อยากเสี่ยงที่จะไปขัดผลประโยชน์ชั่วคราวแล้วไปทำให้หนึ่งในสิบผู้นำของสำนักนอกไม่พอใจ
หลินฟานยิ้มน้อยๆ มองอี้จงอวี้ เห็นตัวอักษร "ระดับพิเศษขั้นที่หก" ลอยอยู่เหนือศีรษะเขา
พลังระดับนี้ในสายตาของหลินฟาน ก็ถือว่าสูงอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับเมิ้งหยางเฉวียนแล้ว ยังห่างกันมาก
ทั้งที่ก้าวเข้าสู่ระดับพิเศษแล้ว แต่ยังคงอยู่ในสำนักนอก ช่างเป็นคนน่ารังเกียจจริงๆ
ศิษย์สำนักนอกเพียงแค่บรรลุถึงระดับพิเศษก็สามารถเป็นศิษย์ด่านในได้แล้ว และข้อกำหนดนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของแต่ละคน
ศิษย์สำนักนอกบางคนแม้จะบรรลุถึงระดับพิเศษแล้ว ก็ไม่ยอมออกจากสำนักนอก เพราะเมื่อเข้าสู่ด่านใน ที่นั่นเต็มไปด้วยศิษย์พี่ที่มีพลังสูงส่ง จะมีความสบายเหมือนอยู่ในสำนักนอกได้อย่างไร
แม้ว่าทรัพยากรในการฝึกฝนจะแตกต่างกันมาก แต่สำหรับคนที่ชอบเป็นหัวหน้าไก่มากกว่าหางนกยูง ก็เป็นเรื่องของความดื้อรั้นส่วนตัว
ในขณะนั้น ใต้ชายคาแห่งหนึ่ง
มีร่างสองร่างยืนอยู่อย่างเงียบๆ ฝ่ายหญิงงดงามราวกับเทพธิดา ส่วนฝ่ายชายมีรูปลักษณ์ผิดธรรมชาติ แต่ดูเย็นชาไปหน่อย
"ศิษย์พี่เมิ่ง ดาบเล่มนั้นมีประกายวิญญาณไหลเวียน ช่างสวยงามจริงๆ" หญิงสาวหันหน้ามาพูดเสียงอ่อนหวาน แต่ก็ไม่ขาดความน่ารัก
"รุ่นน้อง เจ้าชอบหรือ พี่จะต้องทำให้เจ้าพอใจให้ได้" ชายที่มีใบหน้าเย็นชา เมื่อเผชิญหน้ากับหญิงสาวคนนี้ กลับละลายความเย็นชา ราวกับได้รับลมวสันต์ ดวงตาเต็มไปด้วยความรักใคร่
"ศิษย์พี่เมิ่ง เพื่ออาวุธระดับต่ำชิ้นนี้ ไม่คุ้มที่จะไปมีปัญหากับอี้จงอวี้นะขอรับ" หนีหมิงหยางที่ยืนอยู่ด้านหลังทั้งสองคนกล่าว
"หมิงหยาง ไม่ต้องพูดมาก แค่รุ่นน้องเฉินหยู่ชอบก็พอแล้ว" เมิ้งหยางเฉวียนตัดสินใจแล้ว
หนีหมิงหยางไม่พูดอะไรอีก มองไปที่มู่เฉินหยู่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง ราวกับนางเป็นปีศาจตนหนึ่ง
อนาคตอันสดใสของศิษย์พี่เมิ่งถูกปีศาจตนนี้ทำลายหมดแล้ว หนีหมิงหยางเห็นศิษย์พี่ตัดสินใจแล้วก็ไม่มีอะไรจะพูด เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าทำไมศิษย์พี่ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นเช่นนี้ ถึงได้รู้จักกับปีศาจแบบนี้
ศิษย์พี่พยายามทุกวิถีทางเพื่อเพิ่มพลังให้นาง แต่มู่เฉินหยู่กลับเหมือนคนไร้ค่า พลังไม่เพิ่มขึ้นเลย ยังคงอยู่ในระดับขั้นที่สี่ภายหลังการฝึกฝน
ยาเม็ดที่ศิษย์พี่เตรียมไว้ให้ แม้แต่หมูตัวหนึ่งก็สามารถเข้าสู่ระดับพิเศษได้แล้ว
...
ในขณะที่อี้จงอวี้มั่นใจว่าอาวุธระดับต่ำเล่มนี้จะเป็นของเขาแล้ว เสียงแผ่วเบาก็ดังมาจากที่ไกล
"สองพันเม็ด"
ศิษย์พี่น้องรอบข้างได้ยินก็ตกใจ ในเวลานี้ที่ศิษย์พี่อี้เสนอราคาไปแล้ว ยังมีคนกล้าประมูลแข่ง นี่มันอยากตายหรืออย่างไร?
แต่เมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเสนอราคา ทุกคนก็ตกตะลึง ไม่คิดว่าจะได้เห็นศิษย์พี่เมิ่ง
เมิ้งหยางเฉวียน อันดับหนึ่งในสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอก
อี้จงอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย อยากรู้ว่าใครกล้ามาแข่งกับเขา แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
ส่วนหลินฟานในใจตอนนี้แทบจะหัวเราะจนเป็นบ้า นี่มันเศรษฐีตัวจริงมาแล้ว
...
"ศิษย์น้องหลิน เจ้านี่..." หนีหมิงหยางตามศิษย์พี่เมิ่งมา เมื่อเห็นว่าคนที่ขายอาวุธระดับต่ำคือศิษย์น้องหลิน ก็ตกตะลึง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
"ฮ่าๆ ศิษย์พี่หนีนี่เอง" หลินฟานยิ้มเล็กน้อย
"ศิษย์น้องหลิน ทำให้พี่ประหลาดใจจริงๆ" หนีหมิงหยางยิ้มเล็กน้อย รู้สึกแปลกใจที่ศิษย์น้องหลินเพิ่งเข้าสำนักไม่นาน ก็สามารถหาอาวุธระดับต่ำมาประมูลได้
ในขณะที่หลินฟานกำลังคุยกับหนีหมิงหยาง อี้จงอวี้กับเมิ้งหยางเฉวียนก็เริ่มสนทนากัน
"ศิษย์พี่เมิ่ง นี่จะแย่งของรักของศิษย์น้องแล้วหรือ" อี้จงอวี้รู้สึกไม่พอใจในใจ แต่บนใบหน้ายังคงรักษารอยยิ้มไว้
ในสำนักนอกแม้จะดูเหมือนสงบราบรื่น แต่การต่อสู้ระหว่างสิบศิษย์ยอดเยี่ยมก็ไม่น้อย สิบศิษย์ยอดเยี่ยมทุกคนมีการจัดอันดับ เมิ้งหยางเฉวียนครองอันดับหนึ่งอย่างมั่นคง ส่วนอีกเก้าคนที่เหลือแม้ภายนอกจะดูรักใคร่กลมเกลียว แต่การต่อสู้ลับหลังกลับรุนแรงอย่างยิ่ง
"ศิษย์น้องอี้พูดผิดแล้ว พี่ไม่ได้ตั้งใจจะแย่งดาบเล่มนี้ เพียงแต่รุ่นน้องเฉินหยู่ชอบ หวังว่าศิษย์น้องอี้จะยอมเสียสละ" เมิ้งหยางเฉวียนประสานมือกล่าว
อี้จงอวี้มองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างเมิ้งหยางเฉวียน ในใจยิ่งรู้สึกโกรธ คนที่หมกมุ่นกับผู้หญิงเช่นนี้ จะมากดข่มเขาได้อย่างไร นี่เป็นความอัปยศสำหรับเขา
"ศิษย์พี่เมิ่ง รุ่นน้องเฉินหยู่มีอวี่หลิงหลงอาวุธระดับกลางที่ท่านมอบให้แล้ว ข้าคิดว่าดาบระดับต่ำเล่มนี้ รุ่นน้องเฉินหยู่คงไม่ได้ใช้ ไม่เสียให้ศิษย์น้องได้หรือ" แม้เมิ้งหยางเฉวียนจะพูดถึงขนาดนี้แล้ว แต่อี้จงอวี้ก็ไม่อยากยอมถอย
ถูกกดทับในเรื่องอันดับ หรือเรื่องอื่นๆ ก็ต้องมาดูหน้าเจ้าด้วยหรือ
เมิ้งหยางเฉวียนส่ายหน้า "ถ้าเช่นนั้น ก็ใครให้ราคาสูงกว่าเอาไป"
หลินฟานคุยกับศิษย์พี่หนีตลอด แต่ก็คอยฟังการสนทนาของทั้งสองคนอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเจรจาล้มเหลว หลินฟานก็ดีใจยิ่งกว่าใคร การเจรจาล้มเหลวเป็นเรื่องดี เพราะจะได้กำไรมากขึ้น
เคยบอกแล้วว่า อาชีพรองเป็นอาชีพที่ทำเงินมากที่สุด
"สามพันเม็ดยาชีวิตาน ศิษย์น้องอี้สามารถเสนอราคาได้แล้ว" เมิ้งหยางเฉวียนยิ้มกล่าว
สีหน้าของอี้จงอวี้ไม่ดีนัก สำหรับอี้จงอวี้ที่อยู่ในระดับพิเศษขั้นที่หก อาวุธระดับต่ำเขาไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย แต่เขาเคยตกหน้าผาในวัยเยาว์ และได้รับตำราวิชาลมปราณลึกลับ
การฝึกฝนวิชานี้ไม่ได้ต้องการการฝึกฝนด้วยตัวเอง แต่เป็นการกลืนกินอาวุธที่มีระดับคุณภาพต่างๆ เข้าไป
ชื่อว่า "แดนดาบไร้ขีดจำกัด"
ดาบระดับต่ำเล่มนี้มีมูลค่าสูงสุดแค่สามพันเม็ดยาชีวิตาน การประมูลต่อไปก็ไม่คุ้มค่าแล้ว
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แค่การแย่งดาบระดับต่ำเล่มนี้แล้ว แต่เป็นการเอาศักดิ์ศรี
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออี้จงอวี้เห็นสีหน้าเรียบเฉยของเมิ้งหยางเฉวียน ยิ่งทำให้เขาโกรธจนขนลุกไปทั้งตัว
หลินฟานในตอนนี้บอกให้ศิษย์พี่หนีไปเล่นที่อื่นก่อน แล้วรอคอยพายุที่กำลังจะมาถึง
ศิษย์พี่ทั้งสอง ได้โปรดใช้ยาชีวิตานทุบศิษย์น้องให้ตายเถิด


## บทที่ 25 พี่ชาย คุณไม่สามารถดูถูกสติปัญญาของฉันได้

"สามพันห้าร้อยเม็ด" อี้จงอวี้เป็นหนึ่งในสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอกมาหลายปี เม็ดยาชีวิตานในตัวเขาก็มีไม่น้อย
แม้ว่าดาบระดับต่ำเล่มนี้จะไม่คุ้มค่ากับราคานี้แล้ว แต่เพื่อเอาชนะ อี้จงอวี้ก็ไม่สนใจอะไรมากนัก
ศิษย์สำนักนอกที่อยู่รอบๆ มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง บางคนเพิ่งเคยเห็นเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก
นี่คือการต่อสู้ระหว่างสิบศิษย์ยอดเยี่ยมของสำนักนอก แม้อยากจะเห็นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะได้เห็น
หลินฟานยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกสบายใจ ยิ่งทั้งสองแข่งประมูลดุเดือดเท่าไร ผลประโยชน์ก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
"สี่พันเม็ด" เมิ้งหยางเฉวียนพูดอย่างใจเย็น
เม็ดยาชีวิตานเป็นยาเม็ดที่จำเป็นสำหรับศิษย์สำนักนอกที่เพิ่งเข้ามา แต่สำหรับเมิ้งหยางเฉวียนที่มีพื้นฐานการบ่มเพาะถึงระดับขั้นที่หกของการเข้าสู่ความลึกล้ำแล้ว มันไม่ใช่อะไรเลย
"สี่พันห้าร้อย"
...
"น้องอี้ การที่เราแข่งกันแบบนี้ก็ไม่มีความหมาย พี่ขอเสนอหนึ่งหมื่นเม็ด" เดิมทีทั้งสองค่อยๆ ประมูลกันไปเรื่อยๆ แต่เมิ้งหยางเฉวียนรู้สึกว่าแบบนี้เสียเวลา จึงปรับราคาขึ้นไปเป็นหนึ่งหมื่นเม็ดทันที
หลินฟานที่ยืนอยู่ข้างๆ ฟังแล้วแทบจะฉี่ราด
หนึ่งเม็ดเท่ากับประสบการณ์หนึ่งร้อย หนึ่งหมื่นเม็ดก็คือหนึ่งล้านประสบการณ์
โอ้โห รวยใหญ่แล้ว รวยใหญ่จริงๆ
ศิษย์สำนักนอกที่อยู่รอบๆ พอได้ยินว่าหนึ่งหมื่นเม็ด ต่างก็ตกตะลึงและมองหลินฟานด้วยความอิจฉา
ดาบระดับต่ำเล่มนี้ขายได้ถึงหนึ่งหมื่นเม็ด นี่...นี่...
หลินฟานมองเมิ้งหยางเฉวียน ตาเป็นประกายรูปหัวใจ เศรษฐี เศรษฐีตัวจริง เพื่อผู้หญิงยอมทุ่มเงินมากมาย ผู้ชายมีเสน่ห์ที่สุดเมื่อไหร่ คำตอบที่เสแสร้งคือตอนทำงาน แต่ความคิดที่แท้จริงในใจผู้หญิงทุกคนคือ ผู้ชายมีเสน่ห์ที่สุดตอนที่ยอมใช้เงินเพื่อพวกเธอ
ตอนนี้สีหน้าของอี้จงอวี้เย็นชาลง หนึ่งหมื่นเม็ดยาชีวิตานเขาไม่สามารถหยิบออกมาได้ ไม่ใช่ว่าอี้จงอวี้จน แต่ยาเม็ดชนิดนี้ อี้จงอวี้ไม่ได้สะสมไว้มากนัก
และอี้จงอวี้ก็ไม่โง่พอที่จะเอายาเม็ดระดับสูงออกมา แม้แต่เขาเองก็ได้มาอย่างยากลำบาก
"พี่เมิ้งใจถึงจริงๆ ยอมทุ่มเงินมากมายเพื่อน้องเฉินหยู่ น้องนับถือ ขอตัวก่อน" อี้จงอวี้เห็นว่าอาวุธที่เหลืออีกสองชิ้นบนแผงของหลินฟานไม่ใช่อาวุธประเภทดาบ จึงไม่สนใจมากนัก
"น้องอี้ โปรดรอก่อน" เมิ้งหยางเฉวียนพูด
อี้จงอวี้ที่กำลังจะจากไป สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย หรือว่าจะอยากทำให้เขาอับอาย
"เห็นว่าน้องต้องการดาบระดับต่ำอย่างเร่งด่วน พี่พอดีมีอยู่เล่มหนึ่ง ถ้าน้องไม่รังเกียจ ก็ขอมอบให้น้อง" เมิ้งหยางเฉวียนหยิบดาบออกมาเล่มหนึ่งพูด
อี้จงอวี้ตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่รู้สึกขอบคุณ "ไม่ต้อง พี่เก็บไว้เองเถอะ น้องขอตัว"
เมิ้งหยางเฉวียนเห็นน้องอี้จากไปด้วยความโกรธ ก็ส่ายหัวเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบถุงเล็กๆ จากเอว "น้องหลิน ในถุงนี้คือเม็ดยาชีวิตานหนึ่งหมื่นเม็ด"
หลินฟานรับถุงมา ตกใจเล็กน้อย แค่ถุงเล็กๆ นี้ จะใส่เม็ดยาชีวิตานได้ถึงหนึ่งหมื่นเม็ด โม้เกินไปแล้ว
"ติ๊ง พบกระเป๋ามิติระดับต้น"
"ใช้สำหรับเก็บของ ทำจากหินคริสตัลสวรรค์ขนาดเล็ก"
"น้องหลิน ถุงนี้ก็ให้น้องด้วย" เมิ้งหยางเฉวียนพูด
หลินฟานดีใจมาก เขาเห็นแล้วว่าพี่เมิ้งคนนี้เป็นคนใจดีมาก
"ขอบคุณพี่เมิ้ง" หลินฟานไม่จำเป็นต้องใช้กระเป๋ามิติระดับต้นนี้ เพราะเขามีกระเป๋าของตัวเอง ซึ่งดีกว่ากระเป๋ามิตินี้มาก แต่เมื่อเป็นน้ำใจจากพี่ ก็ไม่ควรทำให้อีกฝ่ายเสียหน้า เมื่อมีเวลาค่อยเอาไปขายแลกเป็นยาเม็ด ก็เป็นเรื่องที่แน่นอน
"พี่ นี่คือดาบทูเทียนเมี่ยรื่อ" จากนั้นหลินฟานก็ส่งดาบระดับต่ำให้พี่เมิ้ง
พี่เมิ้งจับดาบ ชมว่า "ไม่เลว ฝีมือประณีต ดีกว่าอาวุธระดับต่ำทั่วไปมาก แต่ชื่อนี้ ดูเหมือนจะ... ตามที่ฉันเห็น ดาบนี้มีประกายวิญญาณไหลเวียน ผิวเป็นประกายวิญญาณเหมือนน้ำ ไม่เรียกว่าดาบวิญญาณล่องจะเหมาะกว่า น้องว่าไง?"
"ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพี่" มู่เฉินหยู่หน้าแดงเล็กน้อย พยักหน้าด้วยความดีใจ
หลินฟานมองทั้งสองคน "ดาบวิเศษคู่กับคนงาม ช่างเหมาะเจาะจริงๆ"
เมิ้งหยางเฉวียนได้ยินแล้วยิ้ม หนีหมิงหยางกลับตกใจที่เห็นพี่เมิ้ง วันนี้พี่ยิ้มให้คนนอกมากกว่าปกติ ช่างแปลกจริงๆ
"น้อง พี่ต้องเตือนน้องสักคำ ที่นี่ห้ามตั้งแผงขาย ถ้าทีมตรวจตราของนิกายเห็นเข้า อาจจะมีปัญหาได้" เมิ้งหยางเฉวียนพูด
หลินฟานได้ยินแล้วตกใจ หรือว่าโลกนี้จะมีเจ้าหน้าที่เทศกิจด้วย?
"ขอบคุณพี่ที่เตือน น้องจะจำไว้" หลินฟานคำนับขอบคุณ
เมิ้งหยางเฉวียนพยักหน้า จากนั้นก็พูดกับหนีหมิงหยาง "หมิงหยาง เธออยู่ที่นี่ช่วยน้องขายอาวุธ ถ้าทีมตรวจตรามา เธอจะได้ช่วยได้"
"ครับ พี่" หนีหมิงหยางพยักหน้า
"น้อง เราไปกันเถอะ" เมิ้งหยางเฉวียนพูด
"ได้ค่ะ พี่"
...
"ฮึ่ม นางปีศาจ" เมื่อพี่เมิ้งจากไปแล้ว หนีหมิงหยางก็ด่าด้วยความโกรธ
หลินฟานได้ยินแล้วรู้สึกว่าเรื่องใหญ่แล้ว หนีหมิงหยางนี่จะมีความสัมพันธ์กับพี่เมิ้งจริงๆ หรือ?
"พี่ พี่สาวคนเมื่อกี้เป็นคู่ของพี่เมิ้งหรือ?" หลินฟานถาม
"ฮึ่ม แค่นางปีศาจ เอาเถอะ ไม่พูดถึงเธอแล้ว น้องรีบขายอาวุธที่เหลืออีกสองชิ้นเถอะ ถ้าทีมตรวจตราเห็นเข้า ก็จะมีปัญหาได้" หนีหมิงหยางพูด
"ได้..." แม้หลินฟานจะชอบซุบซิบนินทา แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญกว่าคือนางปีศาจ
เม็ดยาชีวิตานหนึ่งหมื่นเม็ดได้มาแล้ว พยายามอีกนิด ก็จะสำเร็จแน่นอน
จากนั้นอาวุธระดับต่ำอีกสองชิ้นคือ "กระบองหมาป่าตามดวงอาทิตย์" และ "ขวานเปิดฟ้า" ชื่อของอาวุธทั้งสองชิ้นนี้ยังคงเท่และดุดันเหมือนเดิม
ส่วนราคาที่ขายได้แน่นอนว่าสู้หนึ่งหมื่นเม็ดยาชีวิตานที่พี่เมิ้งให้ไม่ได้ แต่เนื่องจากเป็นการค้าครั้งแรก สินค้าค่อนข้างเป็นที่ต้องการ และในสำนักนอกก็มีพี่ๆ ที่มีเงินอยู่มาก
อาวุธสองชิ้นขายได้รวมเจ็ดพันเม็ดยาชีวิตาน
พี่น้องคนอื่นๆ ที่ไม่มีเม็ดยาชีวิตานมากพอ ต่างก็เสียใจ อาวุธระดับต่ำที่เท่ๆ เหล่านี้หมดไปแล้ว
ส่วนครั้งหน้าจะมีอีกหรือไม่ ก็ไม่ต้องคิดแล้ว แน่นอนว่าไม่มี อาวุธระดับต่ำไม่ใช่ผักกาดขาว จะหาง่ายๆ ได้อย่างไร
เมื่อหลินฟานกำลังจะเก็บแผงและจากไป ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังขึ้น
"พี่ นั่นดาบของผม..." เสียงนี้น่าสงสาร และมีเสียงสะอื้น
หลินฟานมองแล้วก็รู้สึกใจอ่อน "น้อง ยังอยู่อีกเหรอ"
"พี่ นั่นดาบของผม ผมเพิ่งได้รับเมื่อวานนี้" ศิษย์น้องใหม่พูดอย่างน่าสงสาร น้ำตาคลอ
"โอเค โอเค ลูกผู้ชายตัวโต ร้องไห้ทำไม พรุ่งนี้เวลาเดียวกัน รอพี่ที่นี่ พี่จะชดเชยดาบระดับต่ำให้เล่มหนึ่ง ยังไง ดีใจแล้วใช่ไหม" หลินฟานพูด
"พี่ พี่จะด่าผม ตีผมก็ได้ แต่พี่ไม่สามารถดูถูกสติปัญญาของผมได้..."
หลินฟานกลอกตา "ไม่ได้ดูถูกสติปัญญาของน้อง พี่หนีอยู่นี่เป็นพยานให้ จะโกหกน้องได้ยังไง?" หลินฟานพูด
ในที่สุดเพราะมีหนีหมิงหยาง ศิษย์น้องใหม่จึงจากไปด้วยความครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย
นี่ทำให้หลินฟานรู้สึกจนใจ
และตอนนี้หลินฟานยังมีของดีอยู่อีกหนึ่งชิ้น คืออาวุธระดับกลางที่ทำจากดาบหักของอิ่นม่อเฉิน
แต่ครั้งนี้หลินฟานไม่ได้นำออกมา เพราะศิษย์สำนักนอกพวกนี้ จะมีกี่คนที่ซื้อได้ ยังคงรอจนเข้าด่านในแล้ว เจอกับพวกเศรษฐีค่อยว่ากัน
ระหว่างทาง หนีหมิงหยางก็ถามไม่หยุด
"น้อง อาวุธพวกนี้ได้มาจากไหน?"
"ผมทำเอง"
"จริงเหรอ?"
"จริงแท้แน่นอน จะมีอะไรปลอมได้"
"น้อง ดูความสัมพันธ์ของเราดีขนาดนี้ จะทำให้พี่สักเล่มได้ไหม"
"ได้ เตรียมวัสดุเองแล้วขโมยท้อให้ผมหนึ่งลูก"
"ไม่มีปัญหา วัสดุอะไร?"
"เหล็กบริสุทธิ์..."
...
"เอ๊ะ พี่ พี่ไปไหน?" เมื่อหลินฟานหันหลังกลับมา กลับพบว่าหนีหมิงหยางหายไปอย่างกะทันหัน
"น้องรอพี่ พี่จะไปหาเหล็กบริสุทธิ์เดี๋ยวนี้" จากที่ไกลๆ มีเสียงของหนีหมิงหยางที่ค่อนข้างตื่นเต้นดังมา
PS: ช่วงนี้มีเรื่องเยอะมาก และเริ่มเขียนเรื่องใหม่ เขียนยากกว่าเรื่องในเมือง เขียนไม่ได้เร็วเท่า แต่ผมจะพยายาม


## บทที่ 26 น้องไม่ใช่คนแบบนั้น

วันนี้ได้ผลตอบแทนไม่เลว ขายอาวุธระดับต่ำสามชิ้นได้เม็ดยชีวิตานหนึ่งหมื่นเจ็ดพันเม็ด สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจในฐานะดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการฝึกฝน ทุกเดือนจะแจกจ่ายเม็ดยชีวิตานให้กับศิษย์สำนักนอก แม้จะไม่มากนัก แต่ศิษย์สำนักนอกมีกว่าแปดพันคน คนละสามสิบเม็ด ก็เป็นสองแสนกว่าเม็ดแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเม็ดยชีวิตานไม่ใช่ยาเม็ดที่ดีอะไร เป็นเพียงสิ่งช่วยเหลือสำหรับการฝึกฝนของเหล่าศิษย์เท่านั้น
ห่างจากการก้าวเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดเพียงสองล้านประสบการณ์ เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิด ก็จะสามารถเข้าสู่ด่านใน กลายเป็นกำลังระดับกลางของนิกาย ตอนนั้นสิ่งที่จะได้สัมผัสจะยิ่งสูงส่งและครอบคลุมมากขึ้น
และหลินฟานก็พอจะเข้าใจแล้ว เมิ้งหยางเฉวียนมีพื้นฐานการบ่มเพาะถึงระดับขั้นที่หกของการเข้าสู่ความลึกล้ำ แม้แต่ในนิกายก็ถือเป็นอัจฉริยะชั้นหนึ่ง
แต่ตอนนี้กลับซุกตัวอยู่ในสำนักนอกนี้ ถ้าไม่ได้เห็นมู่เฉินหยูคนนั้น หลินฟานคงคิดไม่ออกว่าทำไมศิษย์พี่เมิ่งถึงต้องทำเช่นนี้
ตอนนี้หลินฟานเข้าใจแล้ว เมิ้งหยางเฉวียนคนนี้แค่อยากอยู่เคียงข้างมู่เฉินหยู
คนย่อมมุ่งสู่ที่สูง น้ำย่อมไหลลงที่ต่ำ เมิ้งหยางเฉวียนคนนี้เพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ยอมสละอนาคตอันสดใส ช่างน่าเคารพนัก
หลินฟานไม่คิดมาก รีบหยิบถุงเก็บของออกมา จากนั้นยกขึ้นมาที่ปาก เม็ดยชีวิตานจากข้างในไหลเข้าปากเขาอย่างรัวเร็ว
"ติ๊ง กินเม็ดยชีวิตาน ประสบการณ์ +100"
"ติ๊ง กินเม็ดยชีวิตาน ประสบการณ์ +100"
...
เม็ดยชีวิตานจำนวนมากเปลี่ยนเป็นประสบการณ์ ค่าประสบการณ์ส่วนตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เมื่อกินเม็ดยชีวิตานทั้งหมดแล้ว หลินฟานก็เปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัวขึ้นมาดู
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 19 (ขั้นบรรลุกำลังครึ่งทาง)
ค่าประสบการณ์: (9703400/10000000)
ประสบการณ์สะสม: 0 (สามารถอัพเลเวลตัวละคร สามารถอัพเลเวลวิชาลมปราณ)
วิชาฝึกฝนร่างกาย: "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" ระดับพลังพิเศษ (10/3000000)
วิชาลมปราณ: "ลิงขโมยลูกท้อ" ระดับ 13 (1500/40000)
อาชีพรอง: ปรมาจารย์ช่างระดับหนึ่ง (1000/5000)
อุปกรณ์: อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด (ศาสตราอันยิ่งใหญ่)
ฉายา: ไม่ยอมก็ต้องซัดให้เรียบ (พลังที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ระยะเวลาหนึ่งธูป ใช้ได้ครั้งเดียว)
หลินฟานมองดูคำอธิบายคุณสมบัติส่วนตัว ตัวเองได้ก้าวเข้าสู่ขั้นบรรลุกำลังครึ่งทางแล้ว ตอนนี้ขาดอีกเพียงสามแสนประสบการณ์ ก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดได้อย่างแท้จริง
แม้หลังจากวันนั้นกับขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดจะต่างกันเพียงตัวอักษรเดียว แต่การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพนั้นใหญ่หลวงมาก
หลังจากวันนั้นฝึกฝนเลือดลมปราณ แต่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดคือพลังเจินหยวน
เมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิด ร่างกายจะสร้างพลังแท้จริง เชื่อมต่อกับพลังแห่งสวรรค์และปฐพี นั่นคือการก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝนอย่างแท้จริง
ตึก ตึกตึก ตึกตึกตึก
ได้ยินเสียงเคาะประตู หลินฟานไม่ต้องคิดก็รู้ว่าใครมา ดูเหมือนอาวุธระดับต่ำจะมีแรงดึงดูดต่อศิษย์พี่หนีมากทีเดียว
หลินฟานเปิดประตู ตกใจ กระสอบใบใหญ่ปรากฏต่อหน้าเขา
"ศิษย์น้อง หลบหน่อย ให้พี่เข้าไปก่อน" หนีหมิงหยางตอนนี้หันหลังให้หลินฟาน
หลินฟานรีบหลบทาง หนีหมิงหยางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว จากนั้นก็วางกระสอบลงบนพื้น
ตึก... เสียงทุ้มต่ำ จากในถุงกลิ้งออกมาเป็นก้อนเหล็กบริสุทธิ์สีเงินเทา เปล่งประกายสีเงินแวววาว
"พี่ คุณไปหาพวกนี้มาจากไหน?" หลินฟานทั้งตกใจทั้งดีใจ ศิษย์พี่ไม่เสียแรงที่เป็นศิษย์พี่ หาวัสดุได้เร็วจริงๆ
"ไปเอามาจากพวกช่างทั้งนั้น ที่นั่นมีเหล็กบริสุทธิ์เยอะจนไม่รู้จะเอาไปไว้ไหน ทุกปีพวกราชสำนักจะขนส่งเหล็กบริสุทธิ์จำนวนมากมาที่นี่ พวกเราศิษย์สามารถไปเอามาได้ตลอดเวลา" หนีหมิงหยางตบมือ เพื่อเอาเหล็กบริสุทธิ์พวกนี้ ทำให้ตัวเองเลอะเทอะไปหมด
แต่แรงดึงดูดของอาวุธระดับต่ำนั้นมากเกินไป หนีหมิงหยางไม่อาจรอได้
หลินฟานได้ยินแล้วก็งงไปชั่วขณะ ดูเหมือนตัวเองยังเขลาเกินไป เหล็กบริสุทธิ์สามารถหยิบได้ตามใจชอบ แต่ตัวเองกลับอยู่ในห้องหาเศษเหล็กพวกนี้ ช่างไม่มีใครเหมือนจริงๆ
"ศิษย์น้อง มาเถอะ" และในตอนนี้ หนีหมิงหยางแยกขาออก ยืนในท่าม้า กัดฟันแน่น ราวกับตัดสินใจอย่างหนักแน่น
"พี่ คุณ... คุณทำอะไร?" หลินฟานเห็นท่าทางของหนีหมิงหยางตอนนี้ ก็ตกใจจนแทบพูดไม่ออก หรือว่าพี่มีรสนิยมแปลกๆ ที่ไม่อาจเปิดเผยกันนะ?
"ศิษย์น้อง เธอไม่ได้บอกหรือว่าต้องขโมยลูกท้อถึงจะทำอาวุธระดับต่ำให้พี่? พี่เพื่ออาวุธระดับต่ำ ก็ยอมเสียสละแล้ว" หนีหมิงหยางกล่าว
"พี่ คุณทำอะไรน่ะ ศิษย์น้องจะเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง? ยืนให้ดีๆ สิ ศิษย์น้องไม่ใช่คนแบบนั้น พี่ยอมให้ศิษย์น้องตีอาวุธคุณภาพต่ำให้สักชิ้น นั่นเป็นเกียรติของศิษย์น้องแล้ว" หลินฟานรีบตบไหล่หนีหมิงหยางพลางกล่าว
"ศิษย์น้อง เธอ..." ตอนนี้หนีหมิงหยางถอนหายใจโล่งอก จากนั้นเสียงก็สะอื้น "ศิษย์น้อง บุญคุณของเธอ พี่จะจารึกไว้ในใจ"
"โอ้ พี่เกรงใจไปแล้ว ล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย" หลินฟานยิ้มพลางโบกมือ
"ศิษย์น้อง..." หนีหมิงหยางมองหลินฟานด้วยความซาบซึ้ง ดวงตาเปล่งประกายน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง
"พี่"
"ศิษย์น้อง"
"พี่"
"ศิษย์น้อง..." หนีหมิงหยางแทบอยากเป็นผู้หญิง จะได้ตอบแทนศิษย์น้อง
"ลิงขโมยลูกท้อ..." และในตอนนี้ หลินฟานก็ลงมือทันที ประสบการณ์ที่ส่งมาให้ฟรีๆ ไม่รับก็เสียเปล่า
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ลิงขโมยลูกท้อ" ประสบการณ์ +300"
"ศิษย์น้อง... เธอ" หนีหมิงหยางที่เดิมยังรู้สึกซาบซึ้ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที รู้สึกเพียงว่าบริเวณหว่างขาได้รับหายนะครั้งใหญ่ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ นี่ไม่ใช่ตกลงกันไว้แล้วหรือ?
หลินฟานค่อยๆ สูดลมหายใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็ทำหน้าเคร่งขรึม ราวกับกำลังสั่งสอนนักเรียนที่กำลังรอคอยการป้อนความรู้
"พี่ เส้นทางการฝึกฝนเต็มไปด้วยอันตราย ศิษย์น้องเห็นพี่จริงใจกับผู้คนเช่นนี้ ศิษย์น้องกลัวว่าพี่จะถูกหลอกในอนาคต จึงต้องใช้วิธีนี้ หวังว่าพี่จะให้อภัย..." หลินฟานกล่าวด้วยความจริงใจอย่างสุดซึ้ง เต็มไปด้วยความจริงใจ
"ศิษย์น้องพูดถูก พี่ได้รับคำสอนแล้ว แต่ศิษย์น้อง อาวุธระดับต่ำนี้จะทำให้พี่เมื่อไหร่?" หนีหมิงหยางพูดไม่ออกนอกจากเรื่องอาวุธระดับต่ำ
หลินฟานมองหนีหมิงหยางอย่างจนใจ พี่เพื่ออาวุธระดับต่ำ แม้แต่ศีลธรรมก็ไม่เอา นี่ทำให้ศิษย์น้องพูดไม่ออกจริงๆ
"พี่ วางใจได้ พรุ่งนี้เช้าผมจะรอพี่ที่โรงอาหารเพื่อรับอาวุธ" หลินฟานกล่าว
"อืม งั้นก็รบกวนศิษย์น้องแล้ว พี่รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว ขอตัวก่อนนะ" หนีหมิงหยางหน้าแดงก่ำ พูดอย่างยากลำบาก
"ได้" หลินฟานพยักหน้า
จากนั้นหนีหมิงหยางก็เดินออกจากห้อง ปิดประตูเอง ก่อนจะไปยังพูดว่า "ศิษย์น้องอยู่นิ่งๆ พี่ไปเองได้"
เมื่อปิดประตูลง หนีหมิงหยางฟันสั่น รีบย่อตัวลงกับพื้น จากนั้นค่อยๆ ค่อยๆ เดินจากไปทีละก้าวเล็กๆ
หลินฟานมองหนีหมิงหยางจากไป ยิ้มเบาๆ จากนั้นดวงตาก็เปล่งประกายมองเหล็กบริสุทธิ์บนพื้น
ดี ดี เหล็กบริสุทธิ์พวกนี้เพียงพอให้ตัวเองสนุกได้สักพัก
อาชีพรองช่างของตัวเองตอนนี้เป็นปรมาจารย์ช่างระดับหนึ่งแล้ว ใช้เศษเหล็กก็สามารถตีอาวุธระดับต่ำได้ ส่วนเหล็กบริสุทธิ์พวกนี้สามารถตีอาวุธระดับกลางได้
แต่อาชีพรองก็มีข้อดี คือวัสดุหนึ่งส่วนสามารถตีอาวุธระดับกลางได้ ก็สามารถใช้วัสดุส่วนนี้ตีอาวุธระดับต่ำได้สองชิ้น
ในสำนักนอก อาวุธระดับต่ำก็นำแฟชั่นแล้ว ถ้าเอาอาวุธระดับกลางออกมาขาย ใครจะซื้อไหว
PS: ทุกคน อย่าส่งบัตรโหวตและซองแดงธรรมดาแล้วนะ วันนี้เพิ่งคุยกับบรรณาธิการ ในช่วงหนังสือใหม่ การส่งซองแดงจะมีผลต่อความจริงของผลงาน... ดังนั้นทุกคนเปลี่ยนวิธี มาให้ทิปกันเถอะ ฮ่าๆ


## บทที่ 27 ฉัน...ฉันมา

"ติ๊ง พบวัตถุดิบในการตีเหล็ก "เหล็กบริสุทธิ์" ผลิตจากราชวงศ์ต้าหยาน"
หลินฟานหยิบมันขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ มันไม่ได้เบาเลย เหล็กบริสุทธิ์ขนาดเท่าฝ่ามือนี้ ช่างทั่วไปอาจจะไม่สามารถตีอาวุธได้แม้แต่ชิ้นเดียว แต่หลินฟานมีระบบ เพียงก้อนเดียวนี้ก็สามารถตีอาวุธระดับกลางได้หนึ่งชิ้น
ตามหลักแล้ว ไม่ว่าจะเป็นช่างฝีมือระดับสูงแค่ไหนก็ไม่สามารถใช้เหล็กบริสุทธิ์ตีอาวุธระดับกลางได้ แต่ในสายตาของหลินฟาน อาชีพรองปรมาจารย์ช่างนี้ชัดเจนว่ามี BUFF เพิ่มพลัง สามารถยกระดับคุณภาพของอาวุธที่ตีได้
หลินฟานโยนเหล็กบริสุทธิ์ก้อนหนึ่งเข้าไปในเตาไฟ
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้ตีดาบยาวคุณภาพต่ำสำเร็จ ประสบการณ์ปรมาจารย์ช่าง +100"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้ตีกริชคุณภาพต่ำสำเร็จ ประสบการณ์ปรมาจารย์ช่าง +100"
...
ตอนนี้อาวุธระดับกลางไม่มีประโยชน์อะไรกับหลินฟาน แต่ในสำนักนอก อาวุธระดับต่ำเป็นที่ต้องการมากที่สุด เพียงแค่แลกเปลี่ยนเป็นเม็ดยชีวิตานให้เพียงพอ หลินฟานก็จะอัพเลเวลทันที จากนั้นก็รีบไปก่อกวนในด่านใน
"ติ๊ง ยินดีด้วย อาชีพรองอัพเกรด ระดับสองของลัทธิช่าง"
เมื่อหลินฟานทำท่าเดิมอย่างต่อเนื่อง เขาก็ได้ยินเสียงไพเราะนี้อย่างกะทันหัน และวัตถุดิบเหล็กบริสุทธิ์ก็ถูกใช้จนหมด
ตอนนี้ในกระเป๋า มีอาวุธระดับต่ำทั้งหมดสี่สิบชิ้น ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ขายอาวุธไปไม่กี่ชิ้น เขาก็จะสามารถอัพเลเวลได้อย่างแน่นอน
ตึก ตึกตึก...
ในตอนนี้มีคนมาเคาะประตูอีกครั้ง
"พี่อิ่น มีอะไรหรือ?" หลินฟานถามด้วยรอยยิ้ม
ตอนนี้คนที่คุ้นเคยในนิกายก็มีแค่พี่อิ่นกับศิษย์พี่หนี
"ศิษย์น้องหลิน วันนี้ศิษย์พี่จากด่านในจะมาประลองที่สำนักนอก อยากไปดูไหม?" อิ่นม่อเฉินพูดอย่างตื่นเต้น
"ประลอง?" หลินฟานงุนงง "พี่อิ่น ทำไมศิษย์ด่านในไม่ประลองในด่านใน แต่มาที่สำนักนอกล่ะ?"
"นี่เป็นประเพณีของนิกายที่มีมานาน ศิษย์พี่จากด่านในมาประลองที่สำนักนอก หนึ่งคือเพื่อให้กำลังใจพวกเราศิษย์น้อง สองคือหลังจากการประลองเสร็จ ศิษย์สำนักนอกสามารถปรึกษาปัญหาที่พบในการฝึกฝนกับศิษย์พี่จากด่านในได้" อิ่นม่อเฉินอธิบาย
หลินฟานพยักหน้า ดูเหมือนนี่จะเหมือนกับโรงเรียนที่ให้รุ่นพี่ที่สอบเข้าชิงหัวได้กลับมาโรงเรียนเดิม เพื่อให้รุ่นน้องได้เห็นและพยายามมากขึ้น เพื่อในอนาคตจะได้เข้าชิงหัวหรือเป่ยต้า
แต่สำหรับเรื่องพวกนี้ หลินฟานไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ แต่เขาอยากไปดูว่าพื้นฐานการบ่มเพาะของศิษย์พี่จากด่านในเป็นอย่างไร
"ได้ พี่ งั้นเราไปกันเถอะ" หลินฟานพูด
"อืม เราต้องรีบหน่อย ไม่งั้นจะไม่มีที่ยืน" อิ่นม่อเฉินรีบพูด
ทุกปีในช่วงเวลานี้ เป็นช่วงที่ศิษย์พี่สำนักนอกตื่นเต้นที่สุด เพราะปัญหาที่มีมานาน สามารถหาวิธีแก้ไขได้จากศิษย์พี่ด่านใน
เมื่อหลินฟานและพี่อิ่นมาถึงสถานที่ ที่นี่คนแน่นมาก หัวคนขยับไปมา ด้านหน้ามีแท่นประลองรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส ปูด้วยอิฐสีเขียว มุมชัดเจน รอบๆ แท่นประลองมีเสาสี่เสาที่มีรูปมังกรพุ่งขึ้น ดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม
"น้อง เราไปทางนั้นกัน ตรงนั้นคนน้อย" อิ่นม่อเฉินมองซ้ายมองขวา สุดท้ายเห็นอีกด้านหนึ่งคนน้อยกว่า ยืนตรงนี้มองไม่เห็นสถานการณ์บนเวที โอกาสที่จะได้เห็นศิษย์พี่จากด่านในประลองด้วยตาตัวเองมีแค่ปีละครั้ง พลาดครั้งนี้ก็ต้องรอปีหน้า
เมื่อหลินฟานและอิ่นม่อเฉินยืนในตำแหน่งที่ดีแล้ว บนแท่นประลองก็มีคนมาในที่สุด
กลุ่มชายหญิงในชุดสดใสลอยลงมาจากท้องฟ้า เหมือนเซียนลงมาจากสวรรค์ เมื่อศิษย์ด่านในเหล่านี้ลงมา เสียงเชียร์จากศิษย์สำนักนอกในสนามก็ยิ่งดังขึ้น
กลุ่มศิษย์ด่านในเหล่านี้ ตอนนี้เป็นจุดสนใจของทุกคน เหมือนดาราดังในยุครุ่งเรือง เพลิดเพลินกับเสียงเชียร์ของผู้คน
หลินฟานมองศิษย์ด่านในบนเวที พิจารณาอย่างละเอียด
ระดับห้าแต่กำเนิด
ระดับจตุรเทพสี่
เซียนแปดขั้น
...
ระดับกำเนิดขั้นเก้า
ในกลุ่มศิษย์ด่านในเหล่านี้ คนที่มีพื้นฐานการบ่มเพาะสูงสุดคือระยะที่สองของเทพเจ้า ซึ่งต่ำกว่าเมิ้งหยางเฉวียนมาก
และศิษย์ด่านในที่อยู่ในระยะที่สองของเทพเจ้านี้ น่าจะเป็นผู้รับผิดชอบในครั้งนี้ หลังจากยืนบนเวทีและพูดคุยกับคนข้างๆ สองสามประโยค ก็พาคนเดินไปยังเก้าอี้สูงด้านหน้า
หลินฟานจับตาดูศิษย์ที่อยู่ในระยะที่สองของเทพเจ้าคนนี้ หลินฟานสามารถรู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่ถูกกดเอาไว้จากตัวเขา
"เริ่มการประลอง..." ในตอนนี้ คนที่นั่งบนเก้าอี้หินด้านบนเอ่ยปาก
เสียงไม่ดัง แต่เหมือนสายฟ้าฟาดจากสวรรค์ ทำให้ศิษย์สำนักนอกมากมายใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หน้าซีด
"แรงจริง..." หลินฟานตกใจ ดูเหมือนเขาไม่ควรดูถูกใครเลย
ระดับหลังจากวันนั้นกับระดับพิเศษเป็นเหวลึกที่ข้ามไม่ได้ และระดับพิเศษกับการเข้าสู่สถานะเทพยิ่งแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
ตอนนี้ศิษย์ด่านในสองคนลอยลงมาบนเวที สองคนมองหน้ากัน จากนั้นประสานมือคำนับ
สองคนนี้ในสายตาของหลินฟาน ล้วนเป็นศิษย์ด่านในระดับเจ็ดเบื้องต้น แม้ว่าพลังจะไม่แรงเท่าคนที่อยู่ในระยะที่สองของเทพเจ้า แต่ก็ยังให้ความรู้สึกอันตรายแก่หลินฟาน
"เริ่ม" คนที่นั่งด้านบนเหมือนจักรพรรดิที่ควบคุมทั้งโลก ทุกคำพูดทุกการกระทำเต็มไปด้วยอำนาจสูงสุด ทำให้คนไม่อาจต้านทาน
"อิ๋ง..."
ในขณะนี้ ทั่วสวรรค์และโลกเหมือนมีเสียงมังกรคำราม
ดาบยาวที่สองคนแบกไว้ด้านหลัง พุ่งออกมา แสงวาบ บนใบดาบมีแสงสว่างชั้นหนึ่งห่อหุ้มอยู่
"เก่งจริง เก่งมากๆ เลย" อิ่นม่อเฉินมองศิษย์พี่สองคนบนเวทีด้วยตาเป็นประกาย
"นี่คือขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดสินะ"
...
หลินฟานมองการต่อสู้ของศิษย์ด่านในสองคนบนเวที หัวใจเต้นตึกตักๆ
เจ๋งมาก เจ๋งจริงๆ
นี่คือวิชาลมปราณ ดูเหมือนฉันต้องไปที่ห้องสมุดเพื่อยืมหนังสือมาศึกษาอย่างจริงจัง สวยงามมาก อลังการมาก
"น้อง เห็นไหม นี่คือศิษย์พี่จากด่านใน เก่งมาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เก่งเหมือนพี่ๆ พวกนี้" อิ่นม่อเฉินมองด้วยความชื่นชม จนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว
"เร็วๆ นี้ เร็วๆ นี้..." หลินฟานจ้องมองไม่กะพริบตา ในใจก็รู้สึกตื่นเต้นเช่นกัน
"เฮ้อ น้อง พี่รู้จักตัวเอง การเข้าด่านในคงเป็นไปไม่ได้ในชาตินี้" อิ่นม่อเฉินพูดอย่างเสียดาย
หลินฟานกลอกตา อยากจะบอกพี่ว่า ที่ฉันพูดหมายถึงตัวเอง แต่เมื่อเห็นศิษย์พี่ขาดความมั่นใจเช่นนี้ หลินฟานรู้สึกว่าตนเองจำเป็นต้องให้กำลังใจสักหน่อย
เมื่อการประลองของศิษย์ด่านในสองคนบนเวทีจบลง ศิษย์สำนักนอกด้านล่างก็เชียร์ไม่หยุด ดังกว่าเมื่อกี้อีก
"ต่อไปเป็นช่วงการแนะนำ มีใครอยากจะลองประลองกับศิษย์พี่สองท่านนี้บ้าง แน่นอนว่าจะไม่มีการบาดเจ็บใดๆ" ศิษย์ด่านในที่อยู่ในระยะที่สองของเทพเจ้าบนเก้าอี้กล่าว
ในตอนนี้ ศิษย์สำนักนอกด้านล่างเวทีก็กระซิบกระซาบกัน ช่วงนี้น่าสนใจมาก ศิษย์สำนักนอกหลายคนอยากขึ้นไป แต่ก็ไม่กล้า กลัวว่าพื้นฐานการบ่มเพาะต่ำเกินไป จะไม่เข้าตาศิษย์พี่ และถูกศิษย์พี่วิจารณ์ว่าไร้ค่า
เคยมีตัวอย่างมาก่อน มีศิษย์น้องคนหนึ่งขึ้นไปรับคำแนะนำ แต่ถูกศิษย์พี่วิจารณ์ว่าไร้ค่า หลังจากนั้นเพราะจิตใจไม่มั่นคง จึงไม่สามารถฟื้นตัวได้อีก และเสียไปเลย
ตอนนี้หลินฟานที่ยืนอยู่ด้านล่างเวทีก็ยิ้มออกมาทันที
ขึ้นไปประลอง และไม่มีการบาดเจ็บ ถ้าเขาขโมยลูกท้อสำเร็จ จะไม่รวยเลยหรือ
"ผม... ผมขอ..." ในตอนนี้หลินฟานไม่ต้องคิดก็ยกมือขึ้น
"น้อง..." อิ่นม่อเฉินตกใจ มองหลินฟานอย่างไม่อยากเชื่อ
PS: ช่วงนี้มีคนบอกรักผมเยอะมาก ผมควรทำยังไงดี ผมรู้ว่าผมหล่อจนสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน เฮ้อ...


## บทที่ 28 คุณเก่งอะไรกันแน่?

ภายใต้สีหน้าตกใจของอิ่นม่อเฉิน หลินฟานกระโดดขึ้นไปบนแท่นประลองอย่างคล่องแคล่ว ท่าทางสง่างาม ยืดอกผึ่งผาย พร้อมกับประสานมือคำนับไปยังเหล่าพี่น้องร่วมสำนักด้านล่าง
ความรู้สึกที่มีคนนับพันจับจ้องมองมานั้นช่างดีจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่มีคนมากมายอยากออกหน้าออกตา
เหล่าศิษย์สำนักนอกด้านล่าง เมื่อเห็นมีคนขึ้นไปบนแท่น ต่างก็ชื่นชมในใจ แต่ศิษย์บางคนเมื่อเห็นว่าคนที่ขึ้นไปเป็นใคร กลับตกตะลึงอย่างยิ่ง ใบหน้าที่เคยตื่นเต้นกลับแสดงความหวาดกลัวออกมา
"จอมปีศาจขโมยลูกท้อ"
จอมปีศาจขโมยลูกท้อในใจของศิษย์สำนักนอกบางคนนั้น เป็นเสมือนฝันร้าย ศิษย์ทุกคนที่เคยประสบกับการถูกขโมยลูกท้อ ล้วนแต่กลัวจนตัวสั่น แม้ไม่เห็นตัว เพียงแค่ได้ยินเสียง สิ่งที่อยู่ในกางเกงก็จะหดตัวทันที
ด้านล่างแท่น ศิษย์สำนักนอกคนหนึ่งซ่อนตัวอยู่ในฝูงชน จ้องมองหลินฟานด้วยสายตาเย็นชา
หานลู่มองหลินฟานที่ยืนยิ้มอยู่บนแท่น ในใจลุกโชนไปด้วยความโกรธ ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจนี้ เขาไม่แค้นใคร มีเพียงหลินฟานคนเดียวที่เขาแค้นใจ
หลายครั้งที่ทำลายโอกาสดีๆ ของเขา ความแค้นนี้ หานลู่จดจำไว้ในใจเสมอ
แต่สำหรับหานลู่ในตอนนี้ ยังไม่ใช่เวลาแก้แค้น จุดประสงค์เดียวในใจของหานลู่ตอนนี้คือการเพิ่มพูนพื้นฐานการบ่มเพาะของตนเองอย่างรวดเร็ว
ระดับที่คนอื่นต้องใช้เวลาหลายเดือนจึงจะบรรลุได้ หานลู่กลับใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน
ในสถานการณ์บังเอิญ หานลู่พบว่าการนำเม็ดยชีวิตานไปแช่ในน้ำอมฤตน้ำมันเทพหนึ่งคืน สามารถเพิ่มคุณภาพของเม็ดยชีวิตานได้ การค้นพบนี้ทำให้หานลู่ตกใจมาก หลังจากนั้นในช่วงเวลานี้ หานลู่อาศัยเม็ดยชีวิตานที่มีคุณภาพสูงขึ้น ทำให้พื้นฐานการบ่มเพาะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันมีพื้นฐานการบ่มเพาะถึงขั้นห้าภายหลังการฝึกฝนแล้ว
และด้วยวิธีการเพิ่มคุณภาพยาเม็ดนี้ หานลู่มั่นใจว่าภายในหนึ่งเดือนจะสามารถทะลุถึงขั้นหกภายหลังการฝึกฝนได้
ภายในครึ่งปี จะต้องบรรลุถึงขั้นพลังระดับก่อนกำเนิด กลายเป็นศิษย์สายใน
ขณะนี้หลินฟานยืนอยู่บนแท่นประลอง มองศิษย์สายในตรงหน้า ประสานมือคำนับ "ศิษย์สำนักนอกหลินฟาน ขอคำแนะนำจากพี่ชาย"
หลินฟานพึมพำในใจถึงเรื่องหนึ่งอยู่ตลอด คนที่มีหน้าตาดีนั้น พื้นฐานการบ่มเพาะก็สูงด้วยหรือไม่
พี่ชายสายในที่อยู่ตรงหน้านี้ มีใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยก ริมฝีปากแดง ฟันขาว สง่างามดั่งต้นหยก หากอยู่ในยุคปัจจุบัน ก็คงเป็นโอปป้าในใจของสาวน้อยมากมาย
"พื้นฐานการบ่มเพาะเป็นอย่างไร..." หยู่เฟิงศิษย์สายในถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ในใจกลับขมวดคิ้ว เขาไม่สามารถมองทะลุพื้นฐานการบ่มเพาะของน้องชายคนนี้ได้
"เรียนพี่ชาย น้องชายอยู่ในขั้นบรรลุกำลังครึ่งทาง" หลินฟานรู้ว่าเพราะตนมีระบบ คนอื่นจึงไม่สามารถมองทะลุพื้นฐานการบ่มเพาะของเขาได้ แต่หลินฟานเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่เคยทำเรื่องแกล้งโง่เพื่อหลอกคน ดังนั้นเรื่องพื้นฐานการบ่มเพาะ หลินฟานจึงไม่ปิดบัง
อิ่นม่อเฉินที่ยืนอยู่ด้านล่างแท่น เมื่อได้ยินคำพูดของพี่น้องชีเอ็มเอ็มหลิน ก็ตกใจจนพูดไม่ออก
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร น้องชายมีพื้นฐานการบ่มเพาะถึงขั้นบรรลุกำลังครึ่งทางแล้วหรือ นี่...นี่...
และหานลู่ที่เดิมมีสีหน้าสงบนิ่ง ใบหน้าก็เปลี่ยนไปทันที เขาไม่คิดว่าคนผู้นี้จะมีพื้นฐานการบ่มเพาะถึงขั้นบรรลุกำลังครึ่งทางแล้ว ช่างห่างไกลจากตนเองเหลือเกิน
แต่พอคิดอีกที หานลู่ก็กดความรู้สึกผิดหวังลงไป คนผู้นี้ต้องเป็นลูกของผู้มีอำนาจแน่นอน ตั้งแต่เด็กคงได้รับการเสริมด้วยสมุนไพรล้ำค่า พื้นฐานการบ่มเพาะจึงสูงเช่นนี้
หลังจากหาเหตุผลให้ตัวเองแล้ว จิตใจของหานลู่ก็กลับมาสงบอีกครั้ง
เพราะเขาเชื่อว่าตราบใดที่มีขวดหยกสะอาด วันหนึ่งเขาจะต้องเหยียบหลินฟานไว้ใต้ฝ่าเท้าอย่างแน่นอน
"ฮึ หลังจากวันนั้นก็คือหลังจากวันนั้น ไม่มีคำว่าครึ่งทาง หากยังไม่เข้าสู่ระดับพิเศษ ก็ไม่มีวันเป็นระดับพิเศษได้ คำว่าขั้นบรรลุกำลังครึ่งทางนี้เป็นเพียงคำเรียกของพวกคนธรรมดาเท่านั้น" หยู่เฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ตวาดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ต่อหน้าเหล่าศิษย์สำนักนอกเหล่านี้ หยู่เฟิงวางท่าเต็มที่
สำหรับเหล่าศิษย์สำนักนอกที่ชอบคิดสูงเกินตัวเหล่านี้ หยู่เฟิงจะคอยตีเตือนพวกเขาทุกปี ในสายตาของหยู่เฟิง ศิษย์สำนักนอกเหล่านี้เหมือนกบในบ่อ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ มีพื้นฐานการบ่มเพาะนิดหน่อยก็ลำพองใจ
หลินฟานชำเลืองมองหนึ่งที เฮ้ย ไม่ใช่นะ ระบบที่เท่สุดยังบอกว่าเป็นขั้นบรรลุกำลังครึ่งทาง ระบบยังสู้คุณไม่ได้หรือไง แต่หลินฟานเป็นคนรู้กาลเทศะ แน่นอนว่าเขาจะไม่โต้เถียงกับพี่ชาย เพราะการขึ้นมาบนแท่นนี้ไม่ใช่การขึ้นมาเปล่าๆ หากไม่ได้ผลประโยชน์อะไรกลับไปบ้าง ก็จะขาดทุนใหญ่
ตอนนี้มีคนดูมากมายขนาดนี้ การฝึกฝน "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" เป็นเวลานานอาจจะไม่น่าเชื่อถือ แต่ถ้าสามารถขโมยลูกท้อได้สักลูก ก็จะได้กำไรใหญ่
ระดับเจ็ดเบื้องต้นเชียวนะ ถ้าขโมยลิงของระดับเจ็ดเบื้องต้นได้ ก็จะมีความสุขจนบินได้เลย
แต่ตอนนี้หลินฟานยังต้องแสดงท่าทีก่อน ไม่เช่นนั้นดูท่าทางของพี่ชายสายในคนนี้แล้ว อาจจะไม่ปล่อยเขาไป
"ฟังคำพูดของพี่ชายแล้ว เหมือนได้ฝึกฝนสิบกว่าปี น้องชายจะจดจำไว้ในใจ" หลินฟานประสานมือคำนับและพยักหน้ารับ
"อืม" ในตอนนี้หยู่เฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ เด็กคนนี้สอนได้ รู้จักผิดและแก้ไขก็ดีแล้ว
"ดี เมื่อเจ้ามีพื้นฐานการบ่มเพาะระดับเก้าหลังจากวันนั้น พี่ชายก็จะใช้พื้นฐานการบ่มเพาะระดับเดียวกับเจ้า เจ้าเข้าสำนักนอกมานานแล้ว วิชาลมปราณในสำนักนอกเจ้าก็ต้องชำนาญแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ใช้วิชาลมปราณ 'ฝ่ามือปีศาจทั้งเจ็ด' โจมตีมา ให้พี่ชายแนะนำเจ้าสักหน่อย" หยู่เฟิงกล่าว
หยู่เฟิงในสายในก็ถือว่ามีพื้นฐานการบ่มเพาะลึกซึ้ง พรสวรรค์และวิปัสสนาในนิกาย ก็นับว่าอยู่ในระดับอัจฉริยะ ในเวลาสามปีในสำนักนอก หยู่เฟิงได้ฝึกฝนจากคนธรรมดาจนถึงระดับพิเศษ ขณะเดียวกันก็คุ้นเคยกับวิชาลมปราณเหล่านั้นในสำนักนอกเป็นอย่างดี "ฝ่ามือปีศาจทั้งเจ็ด" เป็นวิชาลมปราณที่จำเป็นต้องฝึกในสำนักนอก เพราะเข้าใจง่ายและมีพลังมาก แต่คนที่สามารถเข้าใจอย่างลึกซึ้งมีน้อยมาก และหยู่เฟิงก็เป็นหนึ่งในศิษย์ที่เข้าใจวิชาลมปราณนี้อย่างลึกซึ้ง
"อืม ทำไมเจ้ายังไม่โจมตีมา" หยู่เฟิงเห็นศิษย์สำนักนอกคนนี้ยังยืนอยู่ตรงนั้น จึงถามด้วยความไม่พอใจ
"พี่ชาย ผมไม่รู้จักวิชานี้" หลินฟานกล่าวอย่างจนใจ
"เจ้าเป็นศิษย์สำนักนอกของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ วิชาลมปราณนี้เจ้าไม่รู้จักหรือ" หยู่เฟิงตกใจ มองหลินฟานอย่างไม่อยากเชื่อ "งั้น 'เพลงดาบพลังดาบเขียว' เจ้าก็ต้องรู้จักใช่ไหม"
หลินฟานยืนอยู่ตรงนั้นเกาศีรษะ ดูเหมือนจะรู้สึกอับอายเล็กน้อย "พี่ชาย ผมก็ไม่รู้จักวิชานี้เช่นกัน..."
ในตอนนี้เหล่าศิษย์สำนักนอกด้านล่าง ต่างก็หัวเราะขึ้นมา
สถานการณ์แบบนี้พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก วิชาลมปราณสองอย่างที่พี่ชายหยู่เฟิงกล่าวถึง พวกเขาก็ล้วนเคยศึกษา ล้วนเป็นเคล็ดวิชาระดับเหลืองขั้นต้นที่ฝึกได้ง่าย พวกเขาไม่คิดว่าหลินฟานจะไม่รู้จัก ช่างน่าขำจริงๆ
หยู่เฟิงถูกหลินฟานทำให้รู้สึกไม่พอใจ สีหน้าดูไม่ดีเมื่อมองหลินฟาน
"แล้วเจ้ารู้จักอะไรบ้าง" หยู่เฟิงไม่มีความหวังใดๆ กับน้องชายคนนี้แล้ว วิชาลมปราณง่ายๆ ที่จำเป็นต้องฝึกยังไม่รู้จัก จะมีประโยชน์อะไร
เมื่อเห็นหยู่เฟิงถามเช่นนี้ หลินฟานตอนนี้รู้สึกอายที่จะตอบจริงๆ
"ลิงขโมยลูกท้อ" นี่มันช่างเป็นเรื่องที่พูดออกมายากจริงๆ
"เอาเถอะ เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว มาเถอะ" หยู่เฟิงไม่อยากพูดอะไรอีก
"ครับ พี่ชาย" หลินฟานพยักหน้า จากนั้นก็ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า แล้วตะโกนเสียงดัง
"พี่ชายรับกระบวนท่าของผม ทำลายสวรรค์เก้าชั้น สังหารเทพพิฆาตพุทธะ" หลินฟานในตอนนี้มีท่วงท่าองอาจ พุ่งตรงไปข้างหน้า มีท่าทีที่กองทัพนับหมื่นก็ต้านไม่อยู่
หยู่เฟิงมองหลินฟานที่พุ่งเข้ามา แอบส่ายหน้า ช่องโหว่เต็มไปหมด ไร้ซึ่งท่วงท่า จากนั้นก็เตรียมยื่นนิ้วออกไปหนึ่งนิ้ว เพื่อทำลายการโจมตีของเขา
และในขณะที่เข้าใกล้หยู่เฟิง หลินฟานก็เปลี่ยนท่าทีทันที
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"ฮึ" หยู่เฟิงแค่นเสียง เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ เขารู้สึกผิดหวังอย่างที่สุด
และในตอนนี้เอง สีหน้าของหยู่เฟิงก็เปลี่ยนไป เขาพบว่ากระบวนท่านี้ทำให้คนไม่มีที่หลบหนี
นี่มันเป็นไปได้อย่างไร
แม้หยู่เฟิงจะกดพื้นฐานการบ่มเพาะลงมาที่ระดับเก้าหลังจากวันนั้น แต่ความสามารถในการฝึกฝนยังคงอยู่ กระบวนท่าธรรมดาๆ นี้ กลับทำให้เขารู้สึกว่าไม่สามารถรับมือได้
ตนเองเป็นถึงศิษย์สายใน มีพื้นฐานการบ่มเพาะระดับเจ็ดเบื้องต้น จะถูกโจมตีได้อย่างไร
นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
"หมุนเวียนเก้ารอบวัฏจักร"
ในตอนนี้ร่างของหยู่เฟิงเปลี่ยนไป ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนร่างของหลินฟาน
หลินฟานเห็นว่าตนเองกำลังจะสำเร็จ แต่กลับพบว่าหน้าอกถูกโจมตีอย่างหนัก แต่กลับไม่เป็นอะไร
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจที่ไม่ดับ' ประสบการณ์ +6000"
หลินฟานตบหน้าอกของตัวเอง "หมุนเวียนเก้ารอบวัฏจักร" เป็นวิชาลมปราณอะไร เมื่อครู่หยู่เฟิงไม่สามารถหลบหลีกกระบวนท่า "ลิงขโมยลูกท้อ" ของเขาได้เลย แต่กลับเคลื่อนร่างในทันที ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนอกของเขา
ดูเหมือนว่าวิชาลมปราณเหล่านี้ยิ่งมากยิ่งดี หลังจากขโมยลูกท้อสำเร็จแล้ว จะต้องไปเรียนวิชาลมปราณเพิ่มอีกหลายอย่าง


## บทที่ 29 เจตจำนงอันไม่ยอมแพ้

"เจ้าใช้กลเม็ดต่ำช้าแบบนี้ได้อย่างไร" หยู่เฟิงตบหลินฟานกระเด็นออกไปด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว สีหน้าของเขาดูไม่ดีเอาเสียเลย หากเมื่อครู่เขาไม่ได้ตอบสนองทัน บางทีอาจถูกอีกฝ่ายลงมือสำเร็จแล้ว
"อะไรกันที่ว่าต่ำช้า? พี่ชาย นี่เป็นเทคนิคที่ถูกต้องตามหลักการของผม แต่พี่ชายครับ การตบเมื่อครู่ที่พี่ใส่น้องชาย ตอนนี้หน้าอกผมยังเจ็บอยู่เลย แต่น้องชายยังมีอีกหนึ่งท่า อยากขอคำแนะนำจากพี่ชาย" หลินฟานไม่มีทางยอมรับว่าเป็นกลเม็ดต่ำช้าอย่างแน่นอน
แม้ว่า "ลิงขโมยลูกท้อ" จะเป็นวิชาลมปราณที่ไร้ค่า แต่ในมือของข้า มันจะต้องได้รับการพัฒนาให้รุ่งเรืองอย่างแน่นอน
และเมื่อครู่นี้ หลินฟานพบว่า "ลิงขโมยลูกท้อ" นี้มีศักยภาพในการเติบโตที่สูงมาก
"พี่ชาย ท่านี้คือสิบแปดฝ่ามือมังกรสยบฟ้า ขอพี่ชายช่วยแนะนำด้วย" หลินฟานตะโกนสองครั้ง พร้อมจังหวะดนตรีในตัว ท่าทางมือที่ทำเหมือนจริงพุ่งเข้าหาหยู่เฟิง
และเมื่อวิ่งมาถึงตรงหน้าหยู่เฟิง หลินฟานก็ก้มตัวลงทันที พร้อมตะโกนเสียงดัง
"ลิงขโมยลูกท้อ"
หยู่เฟิงตกใจในตอนนี้ ท่านี้อีกแล้ว
"หมุนเวียนเก้ารอบวัฏจักร..."
"ปัง..."
หลินฟานถูกตบกระเด็นออกไปอีกครั้ง
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจที่ไม่ดับ' ได้รับประสบการณ์ +6000"
หลินฟานที่ล้มอยู่บนพื้นลุกขึ้นมาทันที การที่หยู่เฟิงควบคุมพื้นฐานการบ่มเพาะอยู่ที่ระดับเก้าหลังจากวันนั้น การตบหนึ่งครั้งเพิ่มประสบการณ์เพียง 6,000 เมื่อเทียบกับ "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" ที่ต้องการประสบการณ์ 3 ล้าน มันเหมือนหยดน้ำในมหาสมุทร ไม่ได้ผล ต้องให้เขาเพิ่มพื้นฐานการบ่มเพาะ ไม่เช่นนั้นจะไม่สามารถทำให้ผลประโยชน์สูงสุดได้
"พี่ชาย น้องชายอยู่ในระดับเก้าหลังจากวันนั้นมาหลายวันแล้ว ไม่สามารถก้าวข้ามไปได้ ขอให้พี่ชายกดพื้นฐานการบ่มเพาะลงมาที่ขั้นเซียนสาม เพื่อให้แรงกดดันที่เพียงพอแก่น้องชาย" หลินฟานตะโกน
หยู่เฟิงมองหลินฟาน ชั่วคราวไม่ได้พูดอะไร สองครั้งก่อนหน้านี้ หยู่เฟิงถูกทำให้โกรธแล้ว ตอนนี้ได้ยินคำพูดนี้ ในใจก็อยากจะสั่งสอนให้ดี แต่ตอนนี้พี่ชายนั่งอยู่ข้างบนดูอยู่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ก็คงจะอธิบายลำบาก
"น้องชาย แบบนี้อาจจะมีการบาดเจ็บถึงชีวิตได้" หยู่เฟิงกล่าว
"ในเส้นทางการฝึกฝน ชีวิตและความตายล้วนอยู่ที่สวรรค์กำหนด ขอพี่ชายช่วยด้วย" หลินฟานพูดอย่างองอาจ ไม่หวาดกลัวเลย
"ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ น้องชายต้องระวังตัวแล้วนะ" หยู่เฟิงเผยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก เมื่อเจ้าอยากตาย ก็อย่าโทษคนอื่นเลย
หลินฟานมองหยู่เฟิง ด่านในไม่สมกับเป็นด่านในจริงๆ คงเป็นมือเก่าแล้ว เมื่อเทียบกับศิษย์สำนักนอกที่มีจิตใจบริสุทธิ์เหล่านี้ ก็แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
หลังจากเข้าสู่ด่านใน ก็สามารถออกไปฝึกฝนได้ ผ่านประสบการณ์มากมาย คนก็จะเปลี่ยนไป
และหลังจากเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิด ในการฝึกฝนภายนอกตัวเองก็มีการรับประกัน เพราะหากไม่เข้าสู่ระดับพิเศษ ก็ยังคงเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้น
สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจไม่อนุญาตให้ศิษย์สำนักนอกออกจากภูเขา ก็เพื่อปกป้องศิษย์สำนักนอก
ส่วนด่านในของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจถือเป็นส่วนสำคัญ ซึ่งเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์มากมาย การหลอกลวงและการแข่งขันจึงมีมากขึ้น
ในขณะนี้ พี่ชายที่นั่งอยู่บนแท่นหินสูง ดวงตาที่เป็นรอยแคบมีความสนใจขึ้นมา
หลินฟานรู้สึกได้ถึงพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมากของหยู่เฟิง หากพูดถึงพลังล้วนๆ หยู่เฟิงที่กดพลังไว้ที่ขั้นเซียนสามก็ทิ้งห่างตัวเองไปสิบแปดช่วงถนนแล้ว
แม้ว่าตัวเองจะมี "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" ปกป้อง แต่การโจมตีของขั้นเซียนสามที่ทุ่มลงบนร่างตัวเอง ก็คงจะทำให้ตัวเองเจ็บหนักเหมือนกัน
แต่หลินฟานไม่กลัวเลย แค่ขั้นเซียนสามยังฆ่าตัวเองไม่ได้
"พี่ชาย รับท่าของผมหนึ่งท่า ฝ่ามือพระยูไล นี่คือฝ่ามือที่ตามตำนานว่าลงมาจากสวรรค์" หลินฟานพูดอย่างสงบ จากนั้นงอขาทั้งสอง กระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยเสียงดัง
"แสดงเล่ห์กล" หยู่เฟิงบ่นในใจ ไม่ได้สนใจเลย
ตอนนี้หลินฟานที่กระโดดอยู่บนอากาศ เห็นหยู่เฟิงไม่ขยับเขยื้อน ก็รู้สึกปวดไข่เล็กน้อย นี่ไม่หลงกล สมกับเป็นขิงแก่ที่เผ็ดกว่าจริงๆ
หลินฟานไม่รีบร้อนในใจ เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่มีช่วงเวลาที่เผลอ
"พี่ชาย รับท่า..." หลินฟานเตือน
หยู่เฟิงขยับเปลือกตาเล็กน้อย ในช่วงเวลาที่หลินฟานเข้าใกล้ ก็ตบออกไปหนึ่งฝ่ามือ หลินฟานรู้สึกได้ทันทีว่าหน้าอกร้อนขึ้น แรงนี้แข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนหลายเท่า จากนั้นทั้งร่างก็ลอยออกไป ตกลงบนพื้น
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจที่ไม่ดับ' ได้รับประสบการณ์ +30000"
"พรวด..." หลินฟานพ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ แรงจริงๆ ความแตกต่างระหว่างหลังจากวันนั้นกับระดับพิเศษช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับดินจริงๆ
หลินฟานไม่สามารถเห็นได้ชัดว่าหยู่เฟิงลงมือยังไง
หลังจากวันนั้นฝึกฝนเลือดและลมหายใจ ส่วนระดับพิเศษคือพลังแท้จริง
และหลินฟานก็รู้สึกได้ถึงพลังแท้จริงสีแดงที่แข็งแกร่งและรุนแรงไหลเข้าสู่ร่างกาย แต่พลังแท้จริงนี้ยังไม่ทันได้กระโดดในร่างกายของเขานาน ก็ถูกดูดซึมทันที
หานลู่เห็นหลินฟานทำตัวบ้าบิ่น ในใจก็รู้สึกสะใจมาก นี่มันฆ่าตัวตายชัดๆ แต่เมื่อเห็นหลินฟานลุกขึ้นมา ก็ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยนไป รู้สึกว่าไม่น่าเชื่อ
"พี่ชาย ฝ่ามือนี้แรงมาก น้องชายแทบมองไม่เห็นเลย มาอีก..." หลินฟานพูดหลังจากหายใจเล็กน้อย
หยู่เฟิงรู้สึกไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายยังลุกขึ้นมาได้ ฝ่ามือเมื่อครู่แม้จะสำรองไว้บ้าง แต่ไม่ใช่สิ่งที่หลังจากวันนั้นจะรับได้
หยู่เฟิงก้าวไปข้างหน้า พลังดุดัน "ดี น้องชายทำให้ประหลาดใจจริงๆ พี่ชายก็อยากดูว่าน้องชายยังมีท่าอะไรอีก"
"ว่านเจี้ยนกุยจง"
หลินฟานไม่รู้ท่าเหล่านี้ที่ไหน ก็แค่ใช้ชื่อท่าจากนิยาย เพื่อเสริมบรรยากาศ
แต่ศิษย์สำนักนอกข้างล่างกลับดูสนุกสนาน รู้สึกว่าชื่อท่าเหล่านี้ของน้องหลินนั้นน่าตื่นเต้นมาก
แต่ "ว่านเจี้ยนกุยจง" นี่มันอะไรกัน
หยู่เฟิงรู้ดีว่านี่เป็นการขู่ให้กลัว ย่อมไม่ถูกหลอก
"ปัง..."
หลินฟานถูกหยู่เฟิงจับแขนและโยนออกไปทันที ไม่มีโอกาสต่อต้านเลย
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจที่ไม่ดับ' ได้รับประสบการณ์ +40000"
หลินฟานถูกโยนจนหน้าคว่ำ แต่ในใจความรู้สึกดีใจยิ่งแรงขึ้น การท้าทายข้ามระดับนี่แหละคือหนทางที่ถูกต้อง ความรู้สึกของการเพิ่มประสบการณ์นี้ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
"ฮ่าๆ พี่ชายเก่งมาก น้องชายนับถือมาก มาอีก..." หลินฟานมีพลังมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งสู้ยิ่งกล้า แต่ชิงอี้บนร่างของหลินฟานค่อยๆ ถูกย้อมด้วยเลือดสด
ศิษย์สำนักนอกข้างล่างที่เคยส่งเสียงดัง ตอนนี้ต่างปิดปากเงียบ มองคนบ้าบนเวทีด้วยความไม่อยากเชื่อ
บาดเจ็บขนาดนี้แล้ว ยังจะแบบนี้อีกเหรอ?
อิ่นม่อเฉินตอนนี้ใจร้อนมาก น้องชายทำไมถึงได้หุนหันแบบนี้ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป จะตายจริงๆ นะ
"พี่ชายรับท่า ซัมฟันกุยหยวนฉี่"
"ปัง"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจที่ไม่ดับ' ได้รับประสบการณ์ +40000"
"พี่ชายรับท่า เทพกระบี่เป่ยหมิง"
"ปัง"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ร่างปีศาจที่ไม่ดับ' ได้รับประสบการณ์ +40000"
...
ตอนนี้บนเวที หลินฟานลอยตกพื้น ลุกขึ้น แล้วลอยตกพื้นอีก ลุกขึ้นอีกครั้ง ต่อเนื่องไม่หยุด ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นตกตะลึงและพูดไม่ออก
แม้แต่พี่ชายจากด่านในก็เป็นเช่นนั้น หลินฟานแม้จะถูกตีตลอด แต่ท่าทีที่ล้มแล้วลุกขึ้นได้นี้ ทำให้พวกเขาตกใจอย่างลึกซึ้ง
หยู่เฟิงตอนนี้ก็ชาไปแล้ว
"ปัง..."
หยู่เฟิงตบออกไปหนึ่งฝ่ามือ แต่ครั้งนี้หลินฟานไม่ได้ลอยออกไป
"พี่ชาย..." หลินฟานจับแขนของหยู่เฟิงไว้
"พรวด" หลินฟานเพิ่งเปิดปาก เลือดก็พุ่งออกมามากมาย
"น้องชาย พอได้แล้ว" หยู่เฟิงตอนนี้ก็รู้สึกสะเทือนใจ
"พี่ชาย ได้ต่อสู้กับยอดฝีมือแบบพี่ น้องชาย... พรวด... น้องชายชาตินี้พอใจแล้ว" หลินฟานพูดหนึ่งประโยคแต่พ่นเลือดสองครั้ง
"น้องชาย นี่คือหยาเซิงเซียนโฮ่ว เจ้ากินมันเข้าไป จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บ" หลินฟานแม้จะมีพื้นฐานการบ่มเพาะอ่อนแอ แต่หยู่เฟิงก็จำไม่ได้แล้วว่าอีกฝ่ายโดนฝ่ามือของตนกี่ครั้ง และทุกครั้งที่ล้มลงก็สามารถลุกขึ้นมาได้ จิตใจแบบนี้ แม้แต่หยู่เฟิงก็อดชื่นชมไม่ได้
"พี่ชาย... ผม" หลินฟานตั้งใจจะปฏิเสธ พูดอะไรที่กินใจ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจ
"ติ๊ง พบยารักษาศักดิ์สิทธิ์หยาเซิงเซียนโฮ่ว หลังจากกิน จะได้รับประสบการณ์ +100000"
"ขอบคุณพี่ชาย" หลินฟานยกมืออย่างอ่อนแรง นำหยาเซิงเซียนโฮ่วที่มีสีแดงเลือดใส่เข้าปาก
"น้องชาย แค่จิตใจแบบนี้ของเจ้า ในอนาคตด่านในจะต้องมีที่ของเจ้าแน่นอน" หยู่เฟิงชมอย่างไม่ตระหนี่ นี่เป็นครั้งแรกที่หยู่เฟิงให้คำประเมินสูงเช่นนี้แก่ศิษย์สำนักนอกตั้งแต่สอนมา
"พี่ชาย..." หลินฟานมองหยู่เฟิงด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นค่อยๆ กางแขนทั้งสอง อยากจะกอดหยู่เฟิงสักครั้ง
หยู่เฟิงตกใจเล็กน้อย จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็เผยรอยยิ้มเล็กๆ น้องชายอยากกอดตน ก็ให้เขาสมหวังแล้วกัน
"พี่ชาย..." หลินฟานเรียกเบาๆ
"อืม"
"พี่ชาย บุญคุณวันนี้ น้องชายจะต้องตอบแทนในภายหลัง" ดวงตาของหลินฟานที่เคยเทาเมิ่งเมิ่ง ค่อยๆ สว่างขึ้น แต่หยู่เฟิงไม่ได้เห็น
"ไม่เป็นไร แค่หยาเซิงเซียนโฮ่วเม็ดเดียวเท่านั้น น้องชายรักษาร่างกายให้ดี พี่ชายรอเจ้าที่ด่านใน" หยู่เฟิงกล่าว
"ไม่ใช่เรื่องนี้" หลินฟานส่ายหัวเบาๆ
"แล้วเป็นอะไร?" หยู่เฟิงถามอย่างงุนงง
"พี่ชาย..."
"อืม..." หยู่เฟิงครางเบาๆ
"ลิงขโมยลูกท้อ..."
ในขณะนี้สวรรค์และโลกเปลี่ยนสี ราวกับวันสิ้นโลก
การใช้ชีวิตในโลก ล้วนเป็นกลเม็ด...
PS: ชีวิตล้วนเป็นกลเม็ด ตอนนี้มีกลเม็ดมากเกินไป ผมถูกทำร้าย ขอกำลังใจหน่อย


## ความสำเร็จที่ต้องแลกด้วยชีวิต

ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว
ในช่วงเวลานี้ หลินฟานรู้สึกดีใจมาก แม้ว่าจะรู้สึกผิดต่อหยู่เฟิงอยู่บ้าง แต่ในใจก็มีแผนการอยู่แล้ว เพราะในอนาคตจะต้องตอบแทนเขาอย่างแน่นอน
ตั้งแต่ได้รับระบบมา การเรียนรู้วิชา "ลิงขโมยลูกท้อ" จนถึงตอนนี้ ถ้าจะพูดถึงลูกท้อที่ขโมยแล้วรู้สึกภูมิใจที่สุด ก็คงไม่มีลูกท้อใดเทียบลูกท้อของหยู่เฟิงได้
หลินฟานยังไม่ทันได้ดีใจนาน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที พลังที่ไม่อาจต้านทานได้ กดดันจิตวิญญาณของคนราวกับคลื่นที่พุ่งเข้าใส่ตัวเขาอย่างรุนแรง
ตอนนี้หยู่เฟิงมีสีหน้าซีดขาวมาก ไร้เลือดฝาด ฝ่ามือที่ละเอียดอ่อนของเขาพลันปะทุเปลวไฟสีแดงสว่างจ้า หลินฟานยืนอยู่ตรงหน้าหยู่เฟิง ใบหน้าร้อนผ่าวมาก
เฮ้ย!
ตอนนี้หลินฟานตกใจมาก หยู่เฟิงกำลังจะฆ่าเขาแน่ๆ พลังระดับเจ็ดเบื้องต้นทั้งหมดถูกปลดปล่อยออกมา ถ้าโดนตัวเขาเข้า ถึงไม่ตายก็คงพิการแน่
"ไปตายซะ..." ในตอนที่หยู่เฟิงถูกหลินฟานขโมยลูกท้อ ความเจ็บปวดที่ไม่สนใจการป้องกันใดๆ ทำให้เขาสูญเสียสติไปแล้ว เขาต้องการเพียงแค่ตบคนตรงหน้าให้ตาย
"ฝ่ามือเผาผลาญ"
แม้ว่าฝ่ามือเผาผลาญนี้จะเป็นเพียงวิชาลมปราณระดับศักดิ์สิทธิ์ต่ำ แต่พลังทำลายล้างนั้นมหาศาล ฝ่ามือที่ทำลายชีวิตฟาดเข้าที่หน้าอกของหลินฟาน
"ตูม..."
หน้าอกของหลินฟานร้อนวูบ พลังแท้จริงที่ร้อนระอุพุ่งเข้าสู่ร่างกายอย่างบ้าคลั่ง "ร่างปีศาจอมตะ" ปกป้องร่างกาย แต่หน้าอกก็ยังถูกเผาไหม้จนดำไปทั้งแผ่น
ร่างของหลินฟานลอยขึ้น จากนั้นก็ตกลงนอกเวที นอนนิ่งไม่ขยับ
ศิษย์สำนักนอกที่อยู่ด้านล่างต่างก็ตกตะลึง เมื่อครู่หยู่เฟิงปลดปล่อยพลังระดับเจ็ดเบื้องต้นออกมา ทำให้พวกเขาตกใจกันหมด และตอนนี้หลังจากที่เขาฟาดฝ่ามือออกไป พวกเขาถึงได้รู้สึกตัว
ไม่ดีแล้ว น้องหลินอาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
"น้องหลิน..." อิ่นม่อเฉินสะดุ้งตื่น รีบวิ่งไปหาหลินฟาน เมื่อเห็นว่าหน้าอกของน้องหลินถูกเผาจนดำ ผิวหนังแตกระแหง เขาก็ตกใจจนหัวหมุน
ตอนนี้หยู่เฟิงก็รู้สึกตัวแล้ว มองดูน้องหลินที่นอนอยู่ไกลๆ ไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะลงมือหนักขนาดนี้
หยู่เฟิงอยากจะเข้าไปดู แต่ความเจ็บปวดที่ขาหนีบทำให้เขาขยับไม่ได้ สุดท้ายได้แต่คุกเข่าลงกับพื้น กัดฟันทนต่อความเจ็บปวดที่โถมเข้ามาเป็นระลอก
ตัวเองก้าวเข้าสู่ระดับพิเศษ มีร่างการที่มีความแข็งแรงเบื้องต้น ดาบทั่วไปไม่สามารถทำร้ายได้ แต่ทำไมถึงถูกคนระดับเก้าหลังจากวันนั้นทำให้เป็นแบบนี้ได้
หยู่เฟิงคิดไม่ออก
"หยู่เฟิง เป็นพี่น้องร่วมสำนัก ทำไมถึงลงมือหนักขนาดนี้" ในตอนนี้ พี่ชายระยะที่สองของเทพเจ้าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หินบนแท่นสูง ลอยลงมา ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งกลับเปลี่ยนเป็นโกรธเล็กน้อย
"พี่ ผม..." หยู่เฟิงไม่รู้จะพูดอย่างไร เมื่อกี้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ ความเจ็บปวดแบบนั้น ถ้าไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง ก็ไม่อาจจินตนาการได้
"ฮึ ไม่ต้องพูดอะไรมาก กลับไปรับโทษที่หอการลงโทษของด่านในซะ" หลี่ชู่จวินตำหนิ เขาไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ศิษย์พี่ด่านในกลับลงมือหนักกับศิษย์น้องสำนักนอก เมื่อกี้เพียงฝ่ามือเดียว แม้แต่ศิษย์น้องขั้นพลังระดับก่อนกำเนิดก็ไม่อาจทนได้
ดูเหมือนว่าชีวิตของศิษย์น้องสำนักนอกคนนี้คงจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว หลี่ชู่จวินถอนหายใจ จากนั้นก็ไม่มองหยู่เฟิงอีก แต่รีบมาที่ข้างกายของหลินฟาน
"พี่ ช่วยช่วยน้องหลินด้วย" อิ่นม่อเฉินวิงวอน
สำหรับอิ่นม่อเฉินแล้ว แม้จะอยู่กับน้องหลินไม่นาน แต่มิตรภาพระหว่างเขากับหลินฟานก็ลึกซึ้งมาก
"ทั้งหมดเป็นความผิดของผม ถ้าไม่ใช่เพราะผมชวนน้องหลินมาดูการประลอง ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ทั้งหมดเป็นความผิดของผม" อิ่นม่อเฉินตำหนิตัวเองด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
"ผมขอดูหน่อย" หลี่ชู่จวินตรวจดูอาการของหลินฟานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
พลังแท้จริงเผาผลาญกระจายอยู่ในร่างกาย ตันเถียน เส้นลมปราณถูกทำลายหมด ชีวิตเหลือเพียงริบหรี่ พูดง่ายๆ คือช่วยไม่ได้แล้ว
"พรวด..." ตอนนี้หลินฟานพ่นเลือดออกมา ใบหน้าที่เคยเปล่งปลั่งกลับซีดเหมือนดิน
"พี่..." หลินฟานเพิ่งได้รับเสียงแจ้งเตือนจากระบบ
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" ประสบการณ์ +3000000 ล้าน"
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" ระดับ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ลิงขโมยลูกท้อ" ประสบการณ์ +100000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ลิงขโมยลูกท้อ" ระดับ +1"
"ติ๊ง ยินดีด้วย "ลิงขโมยลูกท้อ" ระดับ +1"
...
"ติ๊ง ยินดีด้วย เอาชนะหยู่เฟิงระดับเจ็ดเบื้องต้น ประสบการณ์ตัวละคร +200000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย ระดับตัวละครเพิ่มขึ้นเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิด"
"ติ๊ง ระบบจะทำการอัปเดต 24 ชั่วโมง ผู้ใช้จะเข้าสู่สถานะเสมือนตาย ฟื้นคืนชีพด้วยเลือดเต็ม เริ่มนับถอยหลัง 1 นาที"
"59"
...
"น้อง อย่าพูดเลย พี่หลี่กำลังช่วยเธออยู่" อิ่นม่อเฉินเห็นน้องหลินอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ก็เริ่มตกใจ
หลินฟานตอนนี้มีรอยยิ้มบางๆ ในใจ เมื่อกี้เกือบตกใจตาย หลินฟานคิดว่าตัวเองจะทำให้ตัวเองตายเพราะความบ้าบิ่นของตัวเอง
แต่ไม่คิดว่าในตอนที่ก้าวจากหลังจากวันนั้นเข้าสู่ขั้นพลังระดับก่อนกำเนิด ระบบให้โอกาสฟื้นคืนชีพด้วยเลือดเต็มหนึ่งครั้ง เพียงแต่ต้องใช้เวลาอัปเดต 24 ชั่วโมงเท่านั้น
แต่ถึงแม้จะเป็นช่วงนับถอยหลังสุดท้าย หลินฟานก็ยังต้องแสดงความรู้สึกสักหน่อย
ในขณะที่ตัวเองอยู่ในสถานะเสมือนตายเพื่อซ่อมแซมร่างกาย พวกเขาก็จะคิดว่าตัวเองตายแล้วแน่นอน จะต้องเอาตัวเองไปฝัง แล้วตัวเองก็จะได้ออกจากนิกาย ใช้ชีวิตอย่างอิสระข้างนอก ค่อยๆ เก็บเลเวลสู้กับมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ รอจนกว่าตัวเองจะแข็งแกร่งแล้วค่อยกลับมาให้พวกเขาประหลาดใจ นั่นก็เป็นเรื่องที่แน่นอนแล้ว
"พี่ ช่างเถอะ สภาพของผม ผมรู้ดี พี่ ตอนนี้ผมขอฝากเรื่องหนึ่ง" หลินฟานพูด
"น้อง เธอพูดมา" อิ่นม่อเฉินกลั้นความเศร้าในใจ ฟังคำสั่งเสียของน้องหลิน
หลินฟานยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก นำถุงเก็บของที่เอวออกมา จากนั้นก็หยิบดาบยาวสองเล่มออกมา
"พี่อิ่น นี่คือดาบยาวคุณภาพต่ำที่ผมสัญญาว่าจะตีให้พี่หนี และอีกเล่มหนึ่ง ช่วยเอาไปให้น้องใหม่ที่ผมติดค้างเขาไว้ด้วย ส่วนถุงเก็บของนี้ ผมเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ขอมอบให้พี่ ถ้าคิดถึงผมเมื่อไหร่ ก็ดูถุงเก็บของนี้ก็พอ" หลินฟานพูดด้วยลมหายใจที่อ่อนลงเรื่อยๆ ราวกับว่าอีกไม่นานก็จะตาย
"น้อง..."
"พี่ ขอโทษจริงๆ ที่เคยโจมตีพี่จากด้านหลังครั้งหนึ่ง พี่ไม่โกรธผมใช่ไหม" หลินฟานพูดอย่างอ้อมแอ้ม
"ไม่หรอก น้อง ขอเพียงเธอมีชีวิตอยู่ ต่อไปพี่ยอมให้เธอโจมตีจากด้านหลังเท่าไหร่ก็ได้ ไม่มีข้อแม้" อิ่นม่อเฉินพูดอย่างจริงใจ
"งั้นพี่ ผมขอโจมตีพี่อีกครั้งได้ไหม... ความรู้สึกนั้นผมคิดถึงมาก..." หลินฟานมองอิ่นม่อเฉินด้วยดวงตาที่ไร้ประกาย
ในใจของหลินฟาน ยุงจะเล็กแค่ไหนก็ยังเป็นเนื้อ
"ได้ น้อง เธอมาเถอะ พี่พร้อมแล้ว" อิ่นม่อเฉินไม่ลังเลเลย พยักหน้าตกลง
หลินฟานมองอิ่นม่อเฉินและยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลง
"พี่ ผมจะจำพี่ไว้ตลอดไป..."
"ติ๊ง การนับถอยหลังสิ้นสุด เข้าสู่สถานะเสมือนตาย..."
ในตอนนี้ชีวิตของหลินฟานดับสิ้น ไม่มีลมหายใจเหลืออยู่แม้แต่น้อย
"น้อง..." อิ่นม่อเฉินร้องเรียก
"เฮ้อ" หลี่ชู่จวินส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง ได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่สุดท้ายก็ไม่อาจชุบชีวิตคนตายให้ฟื้น เว้นแต่เจ้าสำนักจะใช้เคล็ดลับวิชาสูงสุด ไม่เช่นนั้นก็ไม่มีทางแก้ไข
แต่ตอนนี้พูดอะไรก็สายไปแล้ว...
คนตายไปแล้ว
PS: หนังสือเล่มนี้มีผู้สนับสนุนคนแรกเกิดขึ้นแล้ว ให้เราปรบมือต้อนรับอย่างอบอุ่นให้กับ: กั๋วจฺวิ้นจ้านเจียง หวังว่าในเส้นทางการทำตัวบ้าบิ่นต่อไป สหายกั๋วจฺวิ้นจ้านเจียงจะสามารถทำภารกิจให้สำเร็จอย่างสมบูรณ์


## ตายแล้วไม่ตาย

ในขณะนี้บริเวณสนามเงียบสงบมาก ทุกคนต่างเฝ้ามองด้วยความตึงเครียด พวกเขาไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
หานลู่ที่อยู่ในฝูงชนแค่นยิ้มอย่างสะใจ จากนั้นก็จากไป
"พี่ศิษย์ ศิษย์น้องหลินจริงๆ แล้วช่วยไม่ได้แล้วหรือ?" อิ่นม่อเฉินยังไม่ยอมแพ้ถามซ้ำ
หลี่ชู่จวินส่ายหน้า "ช่วยไม่ได้แล้ว สถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้เจ้าสำนักออกมาก็ไร้ประโยชน์ ยกร่างเขาไปฝังให้ดีเถอะ"
หลี่ชู่จวินเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้งแล้ว แต่สถานการณ์แบบนี้ก็เป็นครั้งแรก
การประลองของสำนักนอกที่ผ่านมา ทุกคนต่างมีความสุข ศิษย์สำนักนอกก็พอใจ แม้บางครั้งจะมีคนบาดเจ็บ แต่ไม่เคยมีคนตาย แต่วันนี้กลับเกิดเรื่องขึ้น
"ศิษย์น้องหลิน..." อิ่นม่อเฉินไม่อยากเชื่อว่าศิษย์น้องที่เมื่อครู่ยังกระโดดโลดเต้นอยู่จะตายไปแล้ว "พี่ศิษย์ ท่านต้องเรียกร้องความยุติธรรมให้ศิษย์น้องด้วย" อิ่นม่อเฉินพูดด้วยความโกรธ
สีหน้าของหลี่ชู่จวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาสะบัดแขนเสื้อ "พอแล้ว เรื่องนี้จบแค่นี้ ข้าจะจัดการเอง ไปฝังเขาเถอะ"
หยู่เฟิงอยู่ในระดับเจ็ดเบื้องต้น ในสำนักด้านในเขาก็เป็นศิษย์หลัก ไม่มีใครอยากเห็นเรื่องแบบนี้ แต่จะให้เสียศิษย์หลักระดับเจ็ดเบื้องต้นเพื่อศิษย์สำนักนอกคนหนึ่งได้อย่างไร
อิ่นม่อเฉินมีสีหน้าผิดหวัง ไม่มีทางเลือก เขาเข้าใจคำพูดของพี่หลี่แล้ว เรื่องนี้จบแค่นี้
อิ่นม่อเฉินยกร่างของหลินฟานขึ้น "ศิษย์น้องหลิน พี่ไร้ความสามารถ ไม่อาจช่วยเจ้าเรียกร้องความยุติธรรมได้ พี่ใช้ไม่ได้เลย"
ตลอดทาง
ศิษย์สำนักนอกที่ผ่านมาต่างชี้นิ้วและวิพากษ์วิจารณ์ พวกเขาล้วนรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และรู้สึกเสียดายกับชะตากรรมของหลินฟาน
แม้ว่าคนผู้นี้จะดูเหมือนคนไร้ค่า แต่ส่วนอื่นก็ไม่เลวนัก
หนีหมิงหยางได้ยินเรื่องนี้ รีบวิ่งมา เมื่อเห็นร่างบนบ่าของอิ่นม่อเฉิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "ศิษย์น้องอิ่น ศิษย์น้องหลินเป็นอะไรไป"
"พี่ศิษย์..." อิ่นม่อเฉินมองหนีหมิงหยางและส่ายหน้า
หนีหมิงหยางก้มหน้า อารมณ์หนักอึ้งเหมือนกับอิ่นม่อเฉิน
เขารู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์สำนักนอกอย่างเขาจะเข้าไปยุ่งได้
น้ำลึกเหลือเกิน
"พี่ศิษย์ ดาบเล่มนี้เป็นของที่ศิษย์น้องหลินฝากให้ท่านก่อนตาย และดาบอีกเล่มนี้ก็ให้ท่านส่งต่อให้ศิษย์น้องที่ท่านรู้จัก" อิ่นม่อเฉินมือสั่นเทา หยิบอาวุธระดับต่ำออกมาจากถุงเก็บของ
หนีหมิงหยางมองอาวุธระดับต่ำในมือ ขอบตาค่อยๆ แดงขึ้น
"ศิษย์น้องอิ่น เรื่องนี้พวกเราทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ให้ศิษย์น้องหลินจากไปอย่างสมเกียรติ" หนีหมิงหยางครุ่นคิดสักครู่แล้วพูด
"อืม" การตายของหลินฟานส่งผลกระทบต่ออิ่นม่อเฉินอย่างมาก
...
สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจมีเก้ายอดเขา ทั้งเก้ายอดสูงเสียดฟ้า ราวกับสวรรค์บนดิน แต่ละยอดมีบันไดหินใสสะอาด
แต่เดิมศิษย์สำนักนอกไม่ได้รับอนุญาตให้ลงจากเขา แต่เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ ศิษย์ที่เฝ้าประตูสำนักก็เมตตาอนุญาตให้พวกเขาออกไปได้
ที่เชิงเขา พืชพรรณเขียวชอุ่ม
อิ่นม่อเฉินและหนีหมิงหยางขุดหลุมใหญ่ใต้ต้นไม้โบราณให้หลินฟาน จากนั้นทั้งสองก็ลากโลงศพเข้าไปในหลุม
"ศิษย์น้อง เดินทางให้สวัสดิ์ รอให้พี่เข้าสำนักด้านใน จะมาเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ" อิ่นม่อเฉินมองโลงศพสีดำ พูดด้วยดวงตาแดงก่ำ
หนีหมิงหยางตบบ่าอิ่นม่อเฉิน "ศิษย์น้อง ชีวิตต้องดำเนินต่อไป คนเรามีเกิดย่อมมีตาย ศิษย์น้องเพียงจากไปก่อนพวกเรา สักวันเราจะได้พบกันอีก"
"อืม" อิ่นม่อเฉินพยักหน้า
"กลบดินเถอะ" หนีหมิงหยางพูด
...
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น อิ่นม่อเฉินและหนีหมิงหยางยืนอยู่หน้าหลุมศพของหลินฟานเป็นเวลานาน สุดท้ายก็ถอนหายใจและจากไป
ในขณะนั้น รอบๆ เงียบสงบ สงบสุข
ที่หน้าหลุมศพของหลินฟาน ปรากฏลายคลื่นน้ำระลอก ราวกับว่ามีคลื่นในอากาศ
ตอนนี้มีเท้างามคู่หนึ่งก้าวออกมาจากอากาศอย่างช้าๆ ร่างงดงามปรากฏที่หน้าหลุมศพของหลินฟาน
หญิงสาวสวมชุดศิษย์สำนักนอกของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ จากนั้นยกนิ้วเรียวงาม แสงสว่างวาบขึ้น
ดินที่หลุมศพของหลินฟาน ราวกับถูกควบคุม ลอยขึ้น ค่อยๆ โลงศพสีดำลอยขึ้นมาจากพื้นดิน
"เคร้ง..."
ตะปูเหล็กที่ปิดโลงศพหล่นลงบนพื้น โลงศพเปิดออก ร่างของหลินฟานค่อยๆ ลอยมาอยู่ตรงหน้าหญิงสาว
ใบหน้างดงามของหญิงสาวแสดงความเสียดาย
"อัจฉริยะอีกคนล่มสลาย โลกนี้มีอัจฉริยะมากมาย แต่คนที่เติบโตขึ้นมาได้จริงๆ มีสักกี่คน น่าเสียดายโอสถอันประเสริฐ... ฮ่า"
เสียงถอนหายใจราวกับทะลุกาลเวลา แสดงถึงความไร้หนทางและความเศร้าโศก
...
ค่ำคืน
เงียบสงบมาก
สำหรับศิษย์หลายหมื่นคนของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ การขาดหายไปของคนหนึ่งคนไม่มีผลกระทบใดๆ
ในใจบางคน การตายของหลินฟานทำให้พวกเขารู้สึกเศร้า แต่สำหรับบางคน หลินฟานคือใคร? เขาตายแล้วเกี่ยวอะไรกับข้า...
ในสำนัก อิ่นม่อเฉินนอนบนเตียงไม่อาจหลับได้ มองถุงเก็บของในมือ ราวกับได้กลิ่นของศิษย์น้อง
หนีหมิงหยางได้รับวิชาลมปราณจากศิษย์พี่เมิ่ง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาจะมุ่งมั่นฝึกฝน ไปถึงระดับพิเศษ เข้าสู่สำนักด้านใน เพื่อเรียกร้องความยุติธรรมให้ศิษย์น้องหลินที่จากไป
หานลู่วันนี้อารมณ์ดีมาก ดื่มเหล้าเล็กน้อย ฉลองสักหน่อย
หวางเทียนเฟิงผู้หยิ่งยโส วันนี้จิตใจไม่ปกติ จุดธูปสามดอกปักในลานบ้าน จากนั้นถอนหายใจและกลับเข้าบ้าน
...
วันรุ่งขึ้น ค่ำคืน
"ติ๊ง ระบบอัพเดทเสร็จสมบูรณ์"
"ติ๊ง เปิดใช้งานฟังก์ชันพลังแท้จริง"
"ติ๊ง ฟังก์ชันแยกประเภทวิชาลมปราณ"
...
หลินฟานที่นอนในโลงศพมายี่สิบสี่ชั่วโมง พลันลืมตาขึ้น แม้ในโลงศพจะมืดสนิท แต่ระดับพลังของหลินฟานในตอนนี้สามารถมองเห็นได้
หลินฟานออกแรงตบ พื้นสั่นสะเทือน จากนั้นเขาก็ปีนออกมา
หลินฟานสูดหายใจลึกๆ สูดอากาศบริสุทธิ์
โอ้ เกือบทำให้ตัวเองตายแล้ว อันตรายจริงๆ
หลินฟานเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก นึกถึงเหตุการณ์บนแท่นประลอง ตอนนี้ยังรู้สึกกลัว
หลินฟานสังเกตรอบๆ อย่างละเอียด โดยเฉพาะเก้ายอดเขาสูงที่อยู่ด้านหลัง หลินฟานเข้าใจว่าตัวเองได้ออกจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจแล้ว
หลินฟานชอบสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจมาก แต่เมื่อออกมาแล้ว ก็จะเดินเล่นรอบๆ สักหน่อย รอให้พลังแข็งแกร่งแล้วค่อยกลับไปให้พวกเขาประหลาดใจ
ส่วนเรื่องที่หยู่เฟิงตบเขาตาย หลินฟานก็ไม่ได้แค้นใจ เพราะผลข้างเคียงของ "ลิงขโมยลูกท้อ" คือคนที่ถูกขโมยจะมีความต้องการฆ่าอีกฝ่ายในชั่วขณะนั้น
และหยู่เฟิงก็ถือเป็นผู้มีพระคุณ ช่วยให้เขาก้าวเข้าสู่ระดับพิเศษ บุญคุณเช่นนี้ จะไม่ตอบแทนได้อย่างไร
จากนั้นหลินฟานก็รีบเปิดหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว ตอนนี้ระบบอัพเกรดแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีอะไรใหม่ๆ ออกมา น่าตื่นเต้นจริงๆ
ชื่อ: หลินฟาน
ระดับ: 20 (ระดับแรกก่อนกำเนิด)
ค่าประสบการณ์: (0/2000000)
พลังแท้จริง: 100
ประสบการณ์สะสม: 0 (สามารถอัพเกรดระดับตัวละคร สามารถอัพเกรดระดับวิชาลมปราณ)
วิชาฝึกฝนร่างกาย: "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ" ชั้นที่สอง (200000/4000000)
วิชาทางใจ: ไม่มี
วิชาลมปราณ: "ลิงขโมยลูกท้อ" ชั้นที่ 15 (0/60000)
ทักษะการต่อสู้: ไม่มี
อาชีพรอง: ปรมาจารย์ช่างระดับสอง (1000/10000)
อุปกรณ์: อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด (ศาสตราอันยิ่งใหญ่)
ฉายา: ไม่ยอมก็ต้องสู้ (พลังที่เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ระยะเวลาหนึ่งธูป ใช้ฉายาได้ครั้งเดียว)
พลังแท้จริง วิชาทางใจ และทักษะการต่อสู้คืออะไร? หลินฟานก็ไม่รู้ แต่ค่าประสบการณ์ในการอัพเกรดตัวละครกลับลดลง เหลือเพียงสองล้าน
ดูเหมือนที่พี่ศิษย์พูดไว้ไม่ผิด ระดับหลังจากวันนั้นกับระดับพิเศษเป็นเหมือนกำแพง กำแพงที่ข้ามได้ยากมาก
และการที่เขาก้าวจากระดับหลังจากวันนั้นเข้าสู่ระดับพิเศษ ก็คือการเพิ่มขึ้นของประสบการณ์ที่สูงเกินไป และเมื่อข้ามกำแพงนี้ไปแล้ว ประสบการณ์ก็จะกลับมาปกติ
จากนั้นหลินฟานก็ทำให้หลุมศพของตัวเองกลับสู่สภาพเดิม เพราะตอนนี้เขาถือว่าตายไปแล้ว ถ้าหลุมศพเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จากนั้นหลินฟานก็มุ่งหน้าไปทางตะวันออก เข้าไปในป่าลึก
ทางตะวันออกมีราชสำนักใหญ่
ชื่อของมันคือราชวงศ์ต้าหยาน
และจุดหมายของหลินฟานคือที่นั่น ที่ที่มีผู้คนจะมีความสนุกมากกว่า
PS: ขอบคุณ กั๋วจฺวิ้นจ้านเจียงผู้มั่งคั่งที่เป็นหัวหน้าพันธมิตร คืนนี้รอที่ห้อง 110 พี่เป่าเฉียงถูกนอกใจ รู้สึกเห็นใจ ทำไมมีแต่ข่าวเชิงลบ น่ากลัว


## บทที่ 32 แม้แต่สัตว์ก็ไม่ละเว้น

ในป่า มืดสนิท เป็นครั้งคราวมีเสียงที่ทำให้คนตกใจดังมา
แม้ว่าหลินฟานจะไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน แต่เขาก็ยังรู้สึกกลัวป่าที่แปลกประหลาดนี้อยู่บ้าง ถ้าหากมีผีโผล่ออกมาทันทีทันใด ก็คงจะทำให้คนตกใจตายได้จริง ๆ
"เดินมาหลายชั่วยามแล้ว ห่างจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจไกลพอแล้ว สามารถพักผ่อนให้เต็มที่ได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางไปทางเหนือต่อ" หลินฟานหาตำแหน่งหนึ่ง ใช้ใบไม้บางส่วนปูบนพื้น จากนั้นก็นอนลงที่นั่นหลับตาเตรียมพักผ่อนให้เต็มที่
ส่วนป่านี้อันตรายหรือไม่ หลินฟานก็ไม่กล้าพูดจริง ๆ เมื่อก่อนตอนอยู่ในนิกาย เขาก็เคยได้ยินข่าวลือบ้าง
ข่าวลือว่าป่าแห่งนี้อันตรายมาก... แต่อันตรายตรงไหน ถ้าไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง ก็ไม่เข้าใจจริง ๆ
ซู่ซู่...
รอบข้างเงียบสงัด หลินฟานนอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หายใจเบา ๆ และในตอนนี้ ในพุ่มไม้มืดสนิท มีดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งวูบผ่านไป
ดวงตาสีแดงฉานคู่นี้เต็มไปด้วยความดุร้ายและกระหายเลือด แต่สำหรับหลินฟานที่กำลังหลับสนิท กลับไม่รู้สึกถึงอันตรายที่ค่อย ๆ เข้ามาใกล้
เจ้าของดวงตาสีแดงฉานนั้น คือสัตว์อสูรร้ายตัวหนึ่ง สัตว์อสูรร้ายนี้มีร่างสูงครึ่งคน หางเหมือนหางม้า เท้าทั้งสี่หยาบและแข็งแรง กรงเล็บคมโค้ง บนหลังมีขนสีแดงสองกระจุกตั้งตรง ฟันแหลมคมเรียงกัน ดูเหมือนจะสามารถฉีกทุกสิ่งที่เห็นได้
เพียงแต่ใบหน้าดูคล้ายสุนัขอยู่บ้าง
หมาปีศาจกลืนนภาเป็นสัตว์อสูรร้ายที่พบได้ทั่วไปรอบสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ ศิษย์ที่มีพื้นฐานการบ่มเพาะต่ำกว่าระดับพิเศษ หากเจอเข้าจะต้องตายอย่างแน่นอน
ตอนนี้หมาปีศาจกลืนนภาเหยียบเท้าทั้งสี่ที่แข็งแรงลงบนพื้น ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมนุษย์ที่กำลังหลับใต้ต้นไม้อย่างโลภ
เพิ่งจะมีการแลกเปลี่ยนอย่างลึกซึ้งกับหมาปีศาจกลืนนภาตัวสวยงามใต้แสงจันทร์ พลังงานถูกใช้ไปมาก ทันทีที่ได้กลิ่นมนุษย์ ก็ไม่ลังเลที่จะตามกลิ่นมา
แม้ว่าสัตว์อสูรร้ายจะดุร้ายกระหายเลือด แต่ก็ถือว่ามีสมองอยู่บ้าง
หมาปีศาจกลืนนภาสังเกตในความมืดเป็นเวลานาน จมูกที่ไวเป็นสมบัติวิเศษในการสำรวจศัตรู
สามารถแยกแยะจากกลิ่นได้ว่าศัตรูแข็งแกร่งหรือไม่
และหมาปีศาจกลืนนภาดมหลินฟานเต็มที่เป็นเวลาหนึ่งนาที ข้อสรุปสุดท้ายก็คือ นี่คืออาหารเย็นฟรีที่ส่งมาถึงที่
หมาปีศาจกลืนนภาค่อย ๆ เดินไปข้างหน้าทีละก้าว เมื่อห่างจากเหยื่อเพียงไม่กี่ก้าว ขาหลังก็งอตัวอย่างรวดเร็ว กระโจนเข้าใส่อย่างดุร้าย
"เอ๊ง..."
ฟันแหลมคมของหมาปีศาจกลืนนภากัดเข้าที่อกของเหยื่ออย่างแรง แต่สิ่งที่ทำให้มันตกใจก็เกิดขึ้น
เสียงดังกังวาน สั่นสะเทือนจนฟันของหมาปีศาจกลืนนภาสั่น
เป็นไปได้อย่างไร โดยปกติเหยื่อที่ถูกตนกัดลงไปจะรู้สึกนุ่มและอร่อย แต่ตอนนี้เกิดอะไรขึ้น?
ในตอนนี้หมาปีศาจกลืนนภาโกรธ ฟันคมที่ฉีกทุกอย่างได้ของมัน กลับฉีกมนุษย์คนหนึ่งไม่ขาด นี่มันน่าอับอายมาก
ฉันกัด
ฉันกัด
ฉันกัดกัด...
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชา 'ร่างปีศาจอมตะ' ได้รับประสบการณ์ +1000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชา 'ร่างปีศาจอมตะ' ได้รับประสบการณ์ +1000"
...
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังไม่ขาดสาย หลินฟานที่กำลังหลับสนิท รู้สึกเพียงว่าสมองของเขากำลังจะระเบิดเพราะเสียงรบกวน
"น่ารำคาญไหมเนี่ย" หลินฟานลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าไม่พอใจ เมื่อลืมตาขึ้นมาเห็นสิ่งมีชีวิตตรงหน้า ก็ตกใจ
หมาที่ไหนมา
"ติ๊ง พบสัตว์อสูรร้ายระดับแรกก่อนกำเนิด หมาปีศาจกลืนนภา"
หลินฟานตกใจ สัตว์อสูรร้ายนี่ หลินฟานไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยิน ตอนที่เป็นศิษย์สำนักนอก ในคู่มือที่นิกายแจกก็มีการแนะนำเกี่ยวกับสัตว์อสูรร้าย
นี่คือสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในโลกเสวียนหวง พวกมันดุร้ายและโหดเหี้ยม แม้แต่สัตว์อสูรร้ายที่อ่อนแอที่สุดก็อยู่ในระดับพิเศษ และเนื่องจากความได้เปรียบโดยธรรมชาติ แม้แต่มนุษย์ที่มีพื้นฐานการบ่มเพาะเท่ากัน ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมัน
ตอนนี้หมาปีศาจกลืนนภายิ่งดุร้ายมากขึ้น กัดแขนของหลินฟานไม่ยอมปล่อย ราวกับจะสู้กับหลินฟานจนถึงที่สุด
"โฮ่ง โฮ่ง..."
หมาปีศาจกลืนนภาพบว่ามนุษย์คนนี้ตื่นขึ้นมาแล้ว จึงเห่าด้วยท่าทางดุร้าย
หลินฟานมองหมาปีศาจกลืนนภา กะพริบตา ไม่คิดว่าการที่สัตว์อสูรร้ายกัดตัวเอง จะสามารถเพิ่มประสบการณ์ให้กับ 'ร่างปีศาจอมตะ' ได้ เพียงแต่น้ำลายนี้มีกลิ่นเหม็น ทำให้คนรู้สึกคลื่นไส้
"โฮ่ง โฮ่ง..."
หมาปีศาจกลืนนภายิ่งโกรธมากขึ้น หางม้าสีดำนั้น ก็ลุกเป็นไฟสีดำขึ้นมาทันที ราวกับจะเผามนุษย์คนนี้ให้ตายทั้งเป็น
"ฟาดหัวด้วยอิฐ"
หลินฟานไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบวัตถุศักดิ์สิทธิ์ "อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด" จากกระเป๋าหลัง ฟาดเข้าที่หน้าผากของหมาปีศาจกลืนนภา
หมาปีศาจกลืนนภาที่เมื่อครู่ยังดุร้ายมาก ทันใดนั้นก็ตกอยู่ในสภาวะมึนงง
ตอนนี้หลินฟานสะบัดตัว อันตรายช่างอันตรายเหลือเกิน นิสัยการนอนนี้ยังไม่ได้เปลี่ยน พอหลับปุ๊บก็หลับลึกเกินไป
หลินฟานลากขาหมาของหมาปีศาจกลืนนภา มองหาเถาวัลย์ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น อย่างน้อยอาหารเช้าพรุ่งนี้ก็มีแล้ว
ในระหว่างการหาเถาวัลย์ เมื่อหมาปีศาจกลืนนภากำลังจะฟื้นจากอาการมึนงง หลินฟานก็ฟาดอิฐเข้าที่หน้าผากมันอีกครั้ง
...
เมื่อหมาปีศาจกลืนนภาตื่นจากอาการมึนงง เห็นใบหน้าของหลินฟาน ก็คำรามอีกครั้ง อยากจะพุ่งเข้าไปฉีกหลินฟาน แต่หมาปีศาจกลืนนภากลับพบว่า แขนขาของตนไม่สามารถขยับได้
"อย่าร้องเลย ถูกฉันมัดไว้กับต้นไม้แล้ว นายยังจะขยับได้อีกหรือ?" ตอนนี้หลินฟานก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ เถาวัลย์ที่หามาได้ แม้แต่ตนเองที่อยู่ในระดับพิเศษ ใช้แรงดึงก็ยังดึงไม่ขาด ช่างแข็งแรงจริง ๆ
ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น หลินฟานไม่ง่วงเลย มองหมาปีศาจกลืนนภาที่ถูกตนมัดไว้กับต้นไม้ด้วยท่าแขนขากางออก หลินฟานพิจารณาอย่างละเอียด
ขนสีดำทั่วร่าง แต่ที่ท้องกลับเป็นสีขาวสะอาด เอ๊ะ ยังเป็นตัวผู้ด้วย
"การเริ่มต้นวันใหม่อยู่ที่ยามเช้า เจ้ามาส่งตัวเองถึงที่เช่นนี้ ก็ลองฝึกฝีมือกับเจ้าสักหน่อยแล้วกัน" หลินฟานบิดคอ อบอุ่นร่างกายก่อน
ส่วนหมาปีศาจกลืนนภามองมนุษย์ตรงหน้า หัวใจก็เต้นตึกตัก ๆ มนุษย์คนนี้จะทำอะไร? ทำไมสายตานั้นดูไม่ดีกว่าตัวเองเลย
"โฮ่ง โฮ่ง..." หมาปีศาจกลืนนภาเห่า บอกให้มนุษย์คนนี้อย่าได้บ้าบิ่นนัก
หลินฟานเดินมาตรงหน้าหมาปีศาจกลืนนภา ดวงตาจ้องมองระหว่างขาล่างของหมาปีศาจกลืนนภา จากนั้นก็สูดหายใจลึก ๆ
"เริ่มฝึกวิชา..."
ภายใต้สายตาดุร้ายของหมาปีศาจกลืนนภา หลินฟานก็เคลื่อนไหว ท่าทางแต่ละท่าเป็นธรรมชาติ แม้จะมีเพียงท่าเดียว แต่ค่อย ๆ มีสภาวะของเต๋าที่เรียบง่ายที่สุด
"ลิงขโมยลูกท้อ..."
"โฮ่ง..."
ทันใดนั้น เสียงร้องที่แสบแก้วหูก็ดังก้องทั่วทั้งป่า
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ลิงขโมยลูกท้อ' ได้รับประสบการณ์ +500"
ในขณะที่ระบบแจ้งเตือน หลินฟานก็แสดงรอยยิ้มพึงพอใจ เป็นไปตามที่คิดไว้จริง ๆ 'ลิงขโมยลูกท้อ' เป็นทักษะขั้นเทพ สรรพสิ่งในโลกตราบใดที่เป็นเพศผู้ ล้วนจะได้รับบาดเจ็บร้ายแรง
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"ติ๊ง ยินดีด้วย 'ลิงขโมยลูกท้อ' ได้รับประสบการณ์ +500"
"โฮ่ง..."
จากนั้นหลินฟานก็เริ่มเส้นทางการฟาร์มประสบการณ์อย่างไร้ยางอาย
หมาปีศาจกลืนนภาตอนนี้ตัวสั่นทั้งร่าง สายตาดุร้ายเปลี่ยนเป็นงุนงงและเสียใจ เสียงร้องอย่างแสบแก้วหูนั้น บอกว่าหมาปีศาจกลืนนภากำลังเจ็บปวดมาก
ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น แสงอรุณสายหนึ่งทะลุผ่านใบไม้ที่หนาทึบ ส่องลงบนใบหน้าของหลินฟาน
หลินฟานดูหน้าต่างข้อมูลส่วนตัว ประสบการณ์ของ 'ลิงขโมยลูกท้อ' ถูกตนฟาร์มจนได้สี่หมื่นกว่า ห่างจากการอัพเกรดอีกหนึ่งหมื่นกว่า
หลินฟานตบมือ วันนี้จบแค่นี้ จากนั้นมองหมาปีศาจกลืนนภาอีกครั้ง ถอนหายใจเบา ๆ เพื่อประสบการณ์ ตนเองไม่ละเว้นแม้แต่สัตว์ ช่างไร้มนุษยธรรมเสียจริง...
"โฮ่ง..." หมาปีศาจกลืนนภาตอนนี้รู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จากนั้นมองมนุษย์ตรงหน้า ร้องครวญครางเสียงหนึ่ง
หลินฟานหยิบดาบยาวคุณภาพกลางออกมาจากกระเป๋า จากนั้นมองหมาปีศาจกลืนนภาอย่างอาลัยอาวรณ์
"พี่หมา บุญคุณวันนี้ วันหน้าจะตอบแทนให้แน่นอน
"ติ๊ง สังหารสัตว์อสูรร้ายระดับแรกก่อนกำเนิด หมาปีศาจกลืนนภา"
"ติ๊ง ประสบการณ์ +5000"
"ติ๊ง ได้รับวิชาขั้นต่ำ 'เสือดำล้วงใจ'"
...


## บทที่ 33 คุณปู่มาแล้ว......

อ๊ะ!
หลินฟานอุทานด้วยความตกใจ เดิมทีเขาสับหมาปีศาจกลืนนภาตัวนี้เพื่อย่างกินให้อิ่มท้องเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าจะได้วิชาลมปราณด้วย ช่างแปลกจริงๆ
"ติ๊ง ค้นพบวิชาขั้นต่ำ 《เสือดำล้วงใจ》 ต้องการเรียนรู้หรือไม่"
"เรียนรู้"
ตอนนี้หลินฟานออกมาจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจแล้ว ในใจก็เสียดายอยู่เรื่องหนึ่ง คือเล่นสนุกจนลืมไปเรียนวิชาลมปราณสักสองสามอย่าง แม้ว่า《เสือดำล้วงใจ》จะเป็นวิชาขั้นต่ำ แต่ด้วยบทเรียนจาก《ลิงขโมยลูกท้อ》 หลินฟานเชื่อว่าหากยกระดับขึ้นไป มันจะต้องเก่งกาจมากแน่นอน
"ติ๊ง เรียนรู้《เสือดำล้วงใจ》ระดับหนึ่ง ประสบการณ์ (0/100)"
"《เสือดำล้วงใจ》วิชาที่เก็บดอกไม้ คุณโม่คิดค้นขึ้นเอง ตายในปากของหมาปีศาจกลืนนภา"
......
เมื่อหลินฟานเห็นคำอธิบายของวิชานี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย สุดท้ายแล้วกลับเป็นวิชาของโจรปล้นบริสุทธิ์ ช่างน่าปวดหัวจริงๆ
แต่หลินฟานก็ไม่ได้รังเกียจวิชานี้
เพราะวิชาไม่แบ่งดีชั่ว แต่ขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นคนใช้ แน่นอนว่าหลินฟานเชื่อมั่นว่าตัวเองเป็นคนยุติธรรม จะไม่มีวันทำเรื่องชั่วร้ายแน่นอน
หลังจากกินอิ่มแล้ว หลินฟานก็จัดการเก็บข้าวของและเดินทางต่อไปทางเหนือ
หลังจากที่หลินฟานจากไป มีหมาปีศาจกลืนนภาตัวเล็กกว่ากระโดดออกมาจากพุ่มไม้
หมาปีศาจตัวนั้นดมกลิ่นในอากาศ แล้วก็คำรามด้วยความโกรธ
......
ระหว่างทาง หลินฟานก็พบกับสัตว์อสูรร้ายหลายตัว แต่ก็ถูกเขาฟันด้วยดาบเพียงครั้งเดียว ได้ประสบการณ์ไม่น้อย ในระหว่างการสังหารสัตว์อสูรร้าย หลินฟานก็พบว่าการออกจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจอาจเป็นการตัดสินใจที่ฉลาด
ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ การเพิ่มระดับนั้นยาก แต่ข้างนอกนี้ สัตว์อสูรร้ายชุกชุม การสังหารสัตว์อสูรร้ายก็ให้ประสบการณ์ไม่น้อย
"โฮ่ง......"
"โฮ่ง......"
ในตอนนั้น มีเสียงเคลื่อนไหวในพุ่มไม้ หลินฟานขมวดคิ้วเล็กน้อยและหยุดฝีเท้า ดูเหมือนจะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น
ตึกตัก......
ในตอนนี้ ฝูงหมาปีศาจกลืนนภาคำรามออกมาจากพุ่มไม้
หลินฟานมองหมาปีศาจกลืนนภาที่ขวางทางอยู่ ในใจก็พอจะเดาได้ ดูเหมือนพวกมันจะมาแก้แค้น หมาปีศาจกลืนนภาเป็นสัตว์อสูรร้ายกลางคืน กลางวันส่วนใหญ่จะอยู่ในภาวะหลับ
และตอนนี้หมาปีศาจกลืนนภาจำนวนมากขวางทางเขาไว้ ชัดเจนว่าพวกมันตามกลิ่นมา
"โฮ่ง......" ตอนนี้หมาปีศาจกลืนนภาตัวที่ผอมกว่า แยกเขี้ยวขู่ มองหลินฟานด้วยความเกลียดชัง หางม้าลุกเป็นไฟ พื้นใต้หางม้าดำสนิท
เมื่อหลินฟานเห็นว่าพวกมันกระหายแค้น เขาอยากจะพูดคุยดีๆ แต่อีกฝ่ายไม่ให้โอกาส พอเจอกันก็จะต่อสู้ทันที ฝูงหมาปีศาจกลืนนภาพุ่งเข้าใส่อย่างดุร้าย
หมาปีศาจกลืนนภาเหล่านี้มีพื้นฐานการบ่มเพาะอยู่ในขั้นเซียนสาม ถ้าหลินฟานไม่ได้ฝึกฝน《ร่างปีศาจที่ไม่ดับ》 วันนี้อาจจะต้องคุกเข่าที่นี่
"ติ๊ง สังหารหมาปีศาจกลืนนภาขั้นเซียนสอง ประสบการณ์ +8000"
"ติ๊ง สังหารหมาปีศาจกลืนนภาขั้นเซียนหนึ่ง ประสบการณ์ +5000"
หลินฟานฟันดาบทีละตัว ลงมือรวดเร็วและแม่นยำ ไม่มีความลังเลใดๆ แม้ว่าหมาปีศาจกลืนนภาจะมีจำนวนมาก ป้องกันไม่ไหว แต่ความเสียหายจากหมาปีศาจกลืนนภาเหล่านี้ก็ถูกแปลงเป็นประสบการณ์ของ《ร่างปีศาจที่ไม่ดับ》
"เฮ้ พวกแกอย่าบ้าพลังนักเลย......" หลินฟานเงื้อดาบยาว หมาปีศาจกลืนนภาตัวหนึ่งถูกฟันเป็นสองท่อน
แต่หมาปีศาจกลืนนภายิ่งสู้ยิ่งดุ ถึงแม้จะตายไปครึ่งหนึ่งแล้ว ก็ไม่ถอย
"ติ๊ง ยินดีด้วย《ร่างปีศาจที่ไม่ดับ》ประสบการณ์ +1000"
......
เมื่อหลินฟานจัดการหมาปีศาจกลืนนภาที่รุมโจมตีทั้งหมดแล้ว ก็ถอนหายใจเบาๆ
"น่าเสียดายจริงๆ......"
"ติ๊ง ได้รับเคล็ดวิชาระดับเหลืองขั้นกลาง《หมัดราชันไม่สั่นคลอน》ต้องการเรียนรู้หรือไม่"
"เรียนรู้"
"《หมัดราชันไม่สั่นคลอน》วิชาราชวงศ์ของราชวงศ์ต้าหยาน"
"ติ๊ง ได้รับเคล็ดวิชาระดับเหลืองขั้นต้น《วิชาเคลื่อนไหวลวงตา》ต้องการเรียนรู้หรือไม่"
"เรียนรู้"
"《วิชาเคลื่อนไหวลวงตา》วิชาของสถาบันเทียนฝู่แห่งราชวงศ์ต้าหยาน"
หลังจากกำจัดฝูงหมาปีศาจกลืนนภา หลินฟานได้รับวิชาลมปราณสองเล่ม ดูเหมือนว่าราชวงศ์ต้าหยานก็มีคนไม่น้อยที่ตายในมือของฝูงหมาปีศาจกลืนนภาเหล่านี้
สองวันต่อมา หลินฟานถูกหมาปีศาจกลืนนภาล้อมโจมตีสี่ครั้ง และระหว่างทางก็พบกับสัตว์อสูรร้ายหลากหลายชนิด
หลังจากก้าวเข้าสู่ขั้นเซียน หลินฟานก็เข้าใจประโยชน์ของพลังแท้จริง การใช้《วิชาเคลื่อนไหวลวงตา》และ《หมัดราชันไม่สั่นคลอน》ล้วนต้องใช้พลังแท้จริง และสิ่งที่ทำให้หลินฟานปวดหัวก็คือ เขาไม่รู้ว่าพลังแท้จริงจะฟื้นฟูอย่างรวดเร็วได้อย่างไร ได้แต่พักผ่อนทุกวัน พลังแท้จริงจึงจะค่อยๆ ฟื้นกลับสู่สภาพดีที่สุด
ในความคิดของหลินฟาน วิธีลับในการฟื้นฟูพลังแท้จริงนี้ น่าจะเกี่ยวข้องกับวิชาทางใจ ดูเหมือนว่าถ้ามีโอกาสจะต้องหาวิชาทางใจสักอย่าง
สำหรับหมาปีศาจกลืนนภา หลินฟานก็มีความเข้าใจใหม่ นี่เป็นสัตว์อสูรร้ายที่ต้องแก้แค้นให้ได้
และเพราะหมาปีศาจกลืนนภา พื้นฐานการบ่มเพาะของหลินฟานก็เพิ่มขึ้น ตอนนี้เขามีพื้นฐานการบ่มเพาะขั้นเซียนสองแล้ว
พลังแท้จริงก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
เวลาสามวัน หลินฟานรู้สึกว่าตัวเองน่าจะใกล้จะออกจากป่าทึบนี้แล้ว ไม่รู้ว่าปลายทางจะเป็นราชวงศ์ต้าหยานหรือไม่
หลินฟานไม่มีเป้าหมายที่ชัดเจน ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการทำอะไร และความคิดในตอนนี้คือเพิ่มพื้นฐานการบ่มเพาะ เมื่อเก่งแล้ว จะกลับไปที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจเพื่อให้พี่น้องร่วมสำนักได้ประหลาดใจ
ตอนนี้หลินฟานนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ การใช้《วิชาเคลื่อนไหวลวงตา》เดินทางต่อเนื่อง ทำให้พลังแท้จริงลดลงมาก แต่ผลลัพธ์ก็ดีมาก ในช่วงไม่กี่วันนี้ การใช้《วิชาเคลื่อนไหวลวงตา》ทำให้ความเร็วเทียบเท่ากับความเร็วปกติของเขาสิบเท่า
ในขณะเดียวกัน《วิชาเคลื่อนไหวลวงตา》ก็ถึงขั้นที่ห้าแล้ว《หมัดราชันไม่สั่นคลอน》ถึงขั้นที่สามแล้ว
ตูม ตูม......
ในตอนนั้น หลินฟานรู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
หลินฟานตกใจ รีบลุกขึ้นยืนทันที หรือว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีก?
แต่ในขณะที่หลินฟานลุกขึ้น คลื่นพลังอันยิ่งใหญ่ก็ซัดมาเหมือนคลื่นยักษ์
"เฮ้ย เกิดอะไรขึ้น" หลินฟานงงในตอนนี้ มีเทพองค์ไหนปล่อยพลังออกมารุนแรงขนาดนี้
ในตอนนี้ หลินฟานพบว่าท้องฟ้าด้านหน้ามืดครึ้ม เหมือนวันสิ้นโลก
หลินฟานอยากจะวิ่งหนี เพราะในสถานการณ์อันตรายแบบนี้ ไม่ควรไปยุ่งเกี่ยว
แต่ความอยากรู้อยากเห็นทำให้แมวตาย หลินฟานคิดว่าถ้าแอบดูเงียบๆ คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก
สุดท้ายหลินฟานก็แอบย่องเข้าไปใกล้
......
"โม่อี้เซวียน ส่งมอบแผนที่สมบัติเจ็ดเทพมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"
ตอนนี้บนท้องฟ้า มีร่างสองร่างไล่ล่ากัน ทุกที่ที่พวกเขาผ่านไปกลายเป็นความว่างเปล่า
"ฮ่าๆ ไม่คิดว่าหอนดาบหลิงหลงอันยิ่งใหญ่แห่งสิบสองสำนักใหญ่จะทำเรื่องฆ่าคนปล้นทรัพย์" ชายชุดดำที่ถูกไล่ล่า สีหน้าดูแคลน แต่ก็ไม่กล้าหยุด
"ฮึ แผนที่สมบัติเจ็ดเทพเป็นสิ่งที่ปฐมบรรพชนเจ็ดเทพทิ้งไว้ หยุดเดี๋ยวนี้"
"ฝั่งตรงข้าม"
ทันใดนั้น แสงสีรุ้งก็ปรากฏ ด้านหน้าของชายชุดดำ อากาศว่างเปล่าระลอก สะพานหินที่มีพลังทะลุกาลเวลาปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ตัดเส้นทางหนีของชายชุดดำ
"ส่งมา" ผู้ที่ขวางทางชายชุดดำเป็นหญิงสาว งดงามเหนือใคร พลังของเธอศักดิ์สิทธิ์จนไม่มีใครกล้าล่วงเกิน
โม่อี้เซวียนมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง มือกำม้วนกระดาษโบราณแน่น
"หนีม่านเทียน เจ้าอยากจะตายพร้อมกับข้าจริงๆ หรือ?" โม่อี้เซวียนกล่าว
"แค่เจ้าก็คู่ควรหรือ?" หนีม่านเทียนแค่นเสียง "ดาบหมุนเวียนกลับ"
......
หลินฟานซ่อนตัวอยู่ไกลๆ มองสถานการณ์ข้างหน้า ก็ตกตะลึง นี่มันรุนแรงเกินไปแล้ว ถ้าตัวเองเข้าไป คงถูกฟันตายแน่
แต่ในตอนนี้ เกิดเหตุการณ์ที่ทำให้หลินฟานสงสัย ดูเหมือนทั้งสองคนจะต่อสู้กันรุนแรงเกินไป จนทั้งคู่ดูไม่ค่อยไหว คนที่เมื่อกี้ยังต่อสู้กันอย่างดุเดือด ตอนนี้กลับยืนอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อน
แต่ถึงอย่างนั้น หลินฟานก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้
"ฮ่าๆ หนีม่านเทียน ขิงแก่เผ็ดกว่าขิงอ่อน แม้ว่าเจ้าจะเป็นอัจฉริยะระดับสูงของโลกเสวียนหวง แต่ในเรื่องการต่อสู้จริง เจ้ายังอ่อนเกินไป" โม่อี้เซวียนหัวเราะใหญ่ทั้งที่หน้าซีดเหมือนดิน
"ฮึ ช่างต่ำช้า" หนีม่านเทียนไม่พูด หลับตารักษาอาการบาดเจ็บ
"วันนี้ยังไม่รู้ว่าใครจะชนะ หอนดาบหลิงหลงมีวิชาดาบเป็นอันดับหนึ่งในโลกเสวียนหวง ข้าโม่อี้เซวียนยอมรับ แต่ถ้าพูดถึงการรักษาอาการบาดเจ็บ หอนดาบหลิงหลงคงเป็นอันดับท้ายๆ ของโลก ตอนนี้เราทั้งคู่ขยับไม่ได้ ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้" โม่อี้เซวียนแม้จะพูดโอ้อวด แต่ก็กำลังพยายามฟื้นฟูสุดกำลัง
และหลินฟานที่อยู่ไกลๆ มาตลอด หูของเขาเหมือนหูทิพย์ คำพูดอื่นๆ ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดมีเพียงประโยคเดียว
"เราทั้งคู่ขยับไม่ได้"
......
"ขยับไม่ได้เหรอ......" หลินฟานพึมพำในใจ แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไป
"เฮ้ย ขยับไม่ได้แล้วจะดูอะไร คุณปู่มาแล้ว......" ในตอนนี้ ตาของหลินฟานเป็นประกาย วิ่งตรงไปหาทั้งสองคน
PS: แนะนำหนังสืออีกเล่ม《นักร้องหมันแล้ว》... เขียนผิด เป็น《นักร้องผู้ยิ่งใหญ่》


## บทที่ 34 แบบอย่างที่ดีในการรับใช้ประชาชน

เมื่อมาถึงโลกแฟนตาซีนี้ หลินฟานไม่ได้คิดอะไรมากมาย ไม่ได้คิดจะครอบครองจักรวาลหรืออะไรทำนองนั้น นั่นเป็นเรื่องที่คนเก่งกล้าควรคิด ตอนนี้เขามีระบบแล้ว ก็ต้องใช้ระบบนี้เพิ่มพลังให้ตัวเอง
โอกาสดีๆ อยู่ตรงหน้าแล้ว จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร
โม่อี้เซวียนกับหนีม่านเทียนกำลังพยายามฟื้นฟูพลังอย่างสุดความสามารถ แต่ในขณะนั้นเอง เสียงที่แฝงความยินดีก็ดังขึ้นข้างหูทั้งสอง
"คุณปู่มาแล้วครับ..."
โม่อี้เซวียนลืมตาขึ้น เห็นคนหนึ่งวิ่งมาจากที่ไกลๆ หัวใจพลันเต้นแรงด้วยความยินดี ดูเหมือนว่าช่วงเวลาแห่งชีวิตและความตายกำลังจะมาถึง โชคดีที่เขาเป็นศิษย์นิกายเทพหมื่นมาร ซึ่งมีวิธีหลอกล่อจิตใจคนที่นิกายเทพหมื่นมารยอมรับว่าไม่มีใครกล้าอ้างตัวเป็นที่หนึ่ง
ส่วนหนีม่านเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ว่าคนที่มาเป็นใคร แม้จะไม่สามารถสำรวจพลังของอีกฝ่ายได้ แต่ดูจากท่าเดินแล้ว ดูคล้ายกับความเร็วในการเคลื่อนที่แบบดั้งเดิมของราชวงศ์ต้าหยาน
ตอนนี้ขาทั้งสองข้างของหลินฟานเหมือนเครื่องยนต์ ความเร็วนั้นทะลุขีดจำกัด จากนั้นเขาก็ตรวจสอบพื้นฐานการบ่มเพาะของทั้งสอง
"การเข้าสู่สถานะเทพเจ็ดขั้น"
"การเข้าสู่สถานะเทพแปดขั้น"
หลินฟานมองดูด้วยความตกตะลึง เก่งจริงๆ เก่งมากๆ
ไม่คิดว่าจะเป็นบอสใหญ่ถึงสองคน ดูเหมือนครั้งนี้จะได้กำไรใหญ่
"ท่านผู้มีเกียรติ ข้าเป็นบุตรชายของหัวหน้านิกายเทพหมื่นมาร มีความสัมพันธ์อันดีกับสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจมาหลายชั่วอายุคน หากท่านช่วยข้า ข้าจะแนะนำให้ท่านได้เป็นศิษย์ของประมุขนิกายเซียนมาร" ที่นี่เป็นอาณาเขตของราชวงศ์ต้าหยาน และราชวงศ์ต้าหยานเป็นเมืองขึ้นของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ คนผู้นี้ปรากฏตัวที่นี่ คงเป็นชาวราชวงศ์ต้าหยาน เพียงแค่สัญญาผลประโยชน์ที่มากพอ ก็จะช่วยเหลือตนเองได้แน่นอน
หนีม่านเทียนอายุยังน้อย ประสบการณ์ไม่มาก แต่ตอนนี้ก็อดเป็นกังวลไม่ได้ ที่นี่เป็นอาณาเขตของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ หลายราชวงศ์ใหญ่ล้วนเป็นเมืองขึ้นของสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ ตัวเองเป็นฝ่ายธรรมะ เสียเปรียบมาก
และตอนนี้ตัวเองบาดเจ็บสาหัส ตกหลุมพรางของโม่อี้เซวียน ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ตัวเองฝึกร่างกระบี่หลิงหลง แค่ระดับพิเศษยังไม่สามารถทำอันตรายใดๆ กับตัวเองได้ แต่ถ้ารบกวนการฟื้นฟูของตัวเอง ให้โม่อี้เซวียนสามารถขยับตัวได้ก่อน ก็อาจจะต้องตายที่นี่
"ท่านผู้มีเกียรติ..." โม่อี้เซวียนกำลังฟื้นฟูตัวเองอย่างลับๆ พร้อมกับพยายามล่อลวงผู้มาเยือน
หลินฟานที่วิ่งมาอย่างบ้าคลั่ง พลันพบว่าการเปิดเผยตัวตนและเข้าไปอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ดีจริงหรือ? แต่ตอนนี้คิดจะปิดหน้าก็สายไปแล้ว ได้แต่ต้องสู้ต่อไป
ในขณะนี้ ศาสตราอันยิ่งใหญ่ "อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด" ถูกหลินฟานถือไว้ข้างหลัง
"พี่บ้าน้องอะไร..." หลินฟานไม่พูดพร่ำทำเพลง กระโดดขึ้นไป เอาอิฐฟาดลงบนหน้าผากของโม่อี้เซวียนทันที
ทันใดนั้น โม่อี้เซวียนที่กำลังฟื้นฟูก็ตกอยู่ในสภาวะมึนงง
หนีม่านเทียนที่อยู่ข้างๆ เห็นภาพตรงหน้า ก็แอบโล่งใจ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเป็นคนที่รู้จักแยกแยะความถูกผิด
สำนักมารก็คือสำนักมาร ใครๆ ก็อยากกำจัด
น่าสงสารชาวบ้านทั่วไป ชาวราชวงศ์ต้าหยานมีนับล้าน แต่กลับถูกสำนักมารควบคุม ตัวเองในฐานะศิษย์อันดับหนึ่งของหอนดาบหลิงหลงในสิบสองสำนักใหญ่ หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล
"ขอบคุณ" หนีม่านเทียนพูดเบาๆ แล้วหลับตาลง ฟื้นฟูตัวเองอย่างเงียบๆ
"ไม่ต้องขอบคุณ..." หลินฟานยิ้มเล็กน้อย แล้วหยิบศาสตราอันยิ่งใหญ่ขึ้นมา ฟาดลงบนหน้าผากของหนีม่านเทียน
...
เมื่อทั้งสองคนตกอยู่ในสภาวะมึนงง หลินฟานก็ตบมือ มองซ้ายมองขวา
ผู้ชายหล่อเหลา ผู้หญิงดูศักดิ์สิทธิ์น่าเกรงขาม ควรจะลงมือกับใครก่อนดี นี่เป็นปัญหาที่ควรค่าแก่การพิจารณา
สำหรับสาวสวย หลินฟานจะมองด้วยสายตาที่บริสุทธิ์ ไม่มีความคิดชั่วร้ายใดๆ เลย
เพราะหลินฟานเป็นคนที่บริสุทธิ์แบบนั้น
หลินฟานมองดูโม่อี้เซวียน ยอดฝีมือระดับการเข้าสู่สถานะเทพเจ็ดขั้น หลินฟานไม่เคยคิดมาก่อนว่า อิฐของเขาจะสามารถทำให้ยอดฝีมือระดับขอบเขตเจ้าสำนักสองคนมึนงงได้ นี่เป็นสิ่งที่หลินฟานไม่กล้าคิดมาก่อน
"ดี สุภาพบุรุษก่อน เริ่มกับเธอก่อนดีกว่า" ตอนนี้วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" อยู่ที่ชั้นที่สิบห้าแล้ว ถือว่าถึงระดับที่สูงมาก แต่ว่าสูงแค่ไหน หลินฟานก็พูดไม่ได้ เพราะไม่มีคำอธิบายใดๆ
หลินฟานสูดลมหายใจลึกๆ ขยับนิ้วมือให้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น
"เฮ้..."
"ลิงขโมยลูกท้อ"
หลินฟานพูดแล้วทำเลย ไม่ลังเลแม้แต่น้อย มือแม่นยำ ไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" ได้รับประสบการณ์ +20000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" เลเวลอัพ"
หลังจากลงมือครั้งแรก เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ หลินฟานก็ชะงักไปชั่วขณะ แล้วก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
ประสบการณ์ที่ได้รับนั้นมากมายเหลือเกิน
ฉันจะขโมย
ฉันจะขโมยต่อไป...
ตอนนี้หลินฟานฝึกฝนอย่างขยันขันแข็ง วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" ใช้ได้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น ค่อยๆ มีพลังมากขึ้น
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" ได้รับประสบการณ์ +30000"
"เอ๊ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น" หลินฟานตกใจ หยุดการเคลื่อนไหวของมือ ก่อนหน้านี้ขโมยลูกท้อได้แค่สองหมื่นประสบการณ์ แต่ครั้งนี้กลับเป็นสามหมื่น นี่อาจจะเป็นเรื่องของเทคนิคหรือเปล่า?
หลินฟานทดลองขโมยลูกท้ออีกครั้ง
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" ได้รับประสบการณ์ +20000"
ตอนนี้หลินฟานเข้าใจแล้ว เป็นเรื่องของเทคนิคจริงๆ เมื่อเลเวลอัพ เทคนิคก็ยิ่งสำคัญ และครั้งนี้คงเป็นการเสริมพลังที่มาจากการเลเวลอัพ
ค่อยๆ หลินฟานเหมือนจมดิ่งอยู่ในกฎของ "ลิงขโมยลูกท้อ"
สามพันเต๋า ทุกเส้นทางนำไปสู่ความสำเร็จได้
สรรพสิ่งในโลกมีมากกว่าสามพัน และสามพันคือขีดสุด ไม่ได้หมายความว่ามีเพียงสามพันวิธีที่จะประสบความสำเร็จ แต่หมายถึงทุกสิ่งในโลก หากถึงระดับหนึ่ง ก็สามารถไปถึงขีดสุดได้
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" ได้รับประสบการณ์ +30000"
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" เลเวลอัพ"
การเลเวลอัพอีกครั้งทำให้หลินฟานรู้สึกถึงความสุขล้นเหลือ
"เอ๊ะ..."
และในขณะนั้น หลินฟานก็ตกใจ ไม่ดีแล้ว ขโมยลูกท้อสนุกเกินไปจนลืมเวลา จากนั้นก็ไม่ลังเลที่จะหยิบอิฐขึ้นมา ฟาดลงบนหน้าผากของทั้งสองคน
และทั้งสองคนที่กำลังจะตื่น ก็กลับเข้าสู่สภาวะมึนงงอีกครั้ง
หลินฟานถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าในขณะที่ขโมยลูกท้อ ก็ต้องระวังเรื่องเวลาด้วย
ทั้งสองคนนี้ล้วนเป็นบอสใหญ่ หากต้องสู้กันจริงๆ หลินฟานเชื่อว่าพวกเขามีวิธีที่จะฆ่าตัวเองได้แน่นอน
ครั้งนี้หลินฟานเดิมพันทุกอย่าง วิชาลมปราณสองอย่าง จะก้าวกระโดดได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับพวกเขา
จากนั้นหลินฟานก็เหมือนคนบ้า สองมือพร้อมกัน พุ่งเข้าหาบริเวณหว่างขาของโม่อี้เซวียน บุตรชายของประมุขนิกายเทพหมื่นมาร และขโมยอย่างรุนแรง
และเมื่อทั้งสองคนกำลังจะฟื้นจากอาการมึนงง หลินฟานก็ไม่ลังเลที่จะฟาดอิฐลงบนศีรษะของทั้งสอง ทำให้พวกเขากลับเข้าสู่สภาวะมึนงงอีกครั้ง
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" เลเวลอัพ"
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" เลเวลอัพ"
...
เมื่อวิชาลมปราณ "ลิงขโมยลูกท้อ" เลเวลอัพหลายครั้ง จนถึงชั้นที่สิบเก้า หลินฟานก็หยุดการเคลื่อนไหวของมือ เพราะตอนนี้ประสบการณ์ของ "ลิงขโมยลูกท้อ" ถึงหนึ่งล้านแล้ว
ก่อนชั้นที่สิบเก้า ประสบการณ์ก็มีเพียงสิบกว่าหมื่นเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับพุ่งขึ้นไปถึงหนึ่งล้าน ในความคิดของหลินฟาน การไปถึงชั้นที่ยี่สิบ คงเป็นการก้าวกระโดดเชิงคุณภาพ เหมือนกับวิชาลมปราณ "ร่างปีศาจที่ไม่ดับ"
ตอนนี้หลินฟานมองดูหว่างขาของโม่อี้เซวียนที่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่าง บวมสูงขึ้น ก็ถอนหายใจ
"เพื่อนร่วมงานที่ดีที่รับใช้ประชาชน..."
"ลิงขโมยลูกท้อ"
"ฉันขโมย..."


## บทที่ 35 สนามบินกลายเป็นเนินเขา

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'ลิงขโมยลูกท้อ' ได้รับประสบการณ์ +10000"
......
ในตอนนี้ การลดลงของประสบการณ์ ในสายตาของหลินฟานเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้แล้ว ในสำนักศักดิ์สิทธิ์ปีศาจ พวกศิษย์เหล่านั้นก็แค่เพิ่มประสบการณ์ให้ตัวเองไม่กี่ร้อย ไม่กี่พัน แต่ตอนนี้เจอกับยอดฝีมือระดับนี้มาให้ตัวเองเก็บแต้ม นั่นเป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ ไม่ว่าอย่างไร หลินฟานก็จะไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ไป
ตอนนี้ขโมยลูกท้อหนึ่งครั้งเพิ่มประสบการณ์ได้แค่หนึ่งหมื่น ถ้าอยากจะอัพเลเวลก็ต้องขโมยร้อยครั้ง
จำนวนครั้งนี้พูดว่ามากก็ไม่มาก พูดว่าน้อยก็ไม่น้อย แต่หลินฟานกลับกังวลว่า โม่อี้เซวียนคนนี้จะถูกตัวเองจับจนระเบิดตายหรือไม่
แต่พอนึกถึงว่าโม่อี้เซวียนมีพื้นฐานการบ่มเพาะอยู่ในระดับการเข้าสู่สถานะเทพขั้นเจ็ด ก็ไม่ค่อยกังวลแล้ว พื้นฐานการบ่มเพาะสูงขนาดนี้ ร่างกายก็ต้องแข็งแกร่งมากแน่นอน
หลังจากนั้น หลินฟานก็จมอยู่ในการขโมยลูกท้อที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
หลินฟานไม่รู้ว่าตัวเองขโมยไปกี่ครั้งแล้ว ไม่รู้ว่าตีด้วยอิฐไปกี่ครั้ง ต่อมาหลินฟานก็ค้นพบกฎเกณฑ์ ทุก ๆ ห้าครั้งที่ขโมย ก็จะตีที่หน้าผากของทั้งสองคนหนึ่งครั้ง จากนั้นก็จมอยู่ในความสุขของการขโมยลูกท้อต่อไป
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'ลิงขโมยลูกท้อ' ได้รับประสบการณ์ +10000......"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'ลิงขโมยลูกท้อ' อัพเลเวล"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'ลิงขโมยลูกท้อ' พัฒนาเป็น 'เปลี่ยนแปลงฟ้าดิน'"
หลินฟานเห็น 'ลิงขโมยลูกท้อ' พัฒนาขึ้นก็ดีใจในใจ และชื่อที่พัฒนาขึ้นนี้ ในสายตาของหลินฟานดูยิ่งใหญ่และสง่างามมาก คงจะเก่งกาจมากแน่ ๆ
"'เปลี่ยนแปลงฟ้าดิน': หยินหยางคือฟ้าดิน กลับหัวกลับหางหยินหยาง......"
เมื่อเห็นคำอธิบายนี้ หลินฟานก็งงทันที ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงยิ่งเจ้าเล่ห์ขึ้นเรื่อย ๆ นี่...นี่ไม่เข้ากับตัวตนของฉันเลย
ตอนนี้หลินฟานรู้สึกอยากร้องไห้ นี่มันชัด ๆ เป็นวิชาลมปราณแปลงเพศ
'เปลี่ยนแปลงฟ้าดิน' ระดับหนึ่ง ประสบการณ์ (0/1000000)
ในตอนนี้ หลินฟานไม่อยากพูดอะไรแล้ว 'ลิงขโมยลูกท้อ' เป็นเคล็ดลับไร้เทียมทานที่ดี แต่กลับถูกตัวเองอัพเลเวลจนกลายเป็นทักษะแปลงเพศ
ต่อไปตัวเองคงต้องเปิดคลินิก เชี่ยวชาญด้านการแปลงเพศให้ผู้ชายทั้งหลายหรือไง
หลินฟานมองโม่อี้เซวียนตรงหน้า ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเดินไปที่หน้าหนีม่านเทียน
มองหนีม่านเทียนตรงหน้า หลินฟานสำรวจขึ้นลงอย่างละเอียด
ช่างเป็นหญิงงามเหนือโลก งดงามจนบ้านเมืองล่มสลาย มีกลิ่นอายของความศักดิ์สิทธิ์และความเย็นชาติดตัว งดงามราวกับเซียนหญิง
"เอ๊ะ......" ตอนนี้หลินฟานชะงัก ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"คนงามขนาดนี้ ทำไมถึงเป็นสนามบินนะ...เฮ้อ ช่างเป็นความเสียดายของชีวิตจริง ๆ" หลินฟานจ้องมองหน้าอกแบนราบของหนีม่านเทียนพลางส่ายหน้าถอนหายใจ
แน่นอนว่าสวรรค์นั้นยุติธรรม ให้เธอมีใบหน้างดงามเหนือโลก แต่ไม่ให้เธอมีรูปร่างที่น่าอิจฉา
ตอนนี้หลินฟานกำลังต่อสู้กับจิตใจของตัวเอง
'เสือดำล้วงใจ' ลามกหรือไม่ หลินฟานรู้สึกว่าลามกมาก เป็นเคล็ดวิชาของนักเก็บดอกไม้ จะไปที่ไหนอย่างเปิดเผยได้
แต่หลินฟานยึดมั่นในอุดมการณ์ความเท่าเทียมทางเพศมาตลอด โม่อี้เซวียนตอนนี้ตกเป็นเหยื่อของตัวเอง ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ควรปล่อยไป
ท่าของ 'เสือดำล้วงใจ' ก็ง่ายมาก เหมือนกับ 'ลิงขโมยลูกท้อ' มีแค่ท่าเดียว แม้จะมีแค่ท่าเดียว แต่วิธีการกลับมีหลากหลาย ถ้าไม่ศึกษาให้ลึกซึ้ง ก็ยากที่จะฝึกฝนให้ถึงขั้นสูงสุดได้
ในตอนนี้ หลินฟานสูดลมหายใจลึก ๆ สายตาที่เคยเกียจคร้านกลับเปลี่ยนเป็นคมกริบในทันที
"เสือดำล้วงใจ"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี เสือดำล้วงใจได้รับประสบการณ์ +100000"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'เสือดำล้วงใจ' อัพเลเวล"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'เสือดำล้วงใจ' อัพเลเวล"
......
ตอนนี้หลินฟานรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย แค่ท่าเดียว แต่กลับทำให้ 'เสือดำล้วงใจ' อัพเลเวลติดต่อกันสิบระดับ ความเร็วนี้ช่างไม่มีขอบเขตจริง ๆ
ดูเหมือนว่ามีเพียงเทพหญิงระดับอาณาจักรเข้าสู่เทพแปดขั้นตรงหน้านี้เท่านั้น ที่จะให้ประสบการณ์อันอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ได้
หลินฟานอยากจะพกเทพหญิงคนนี้ติดตัวไปด้วย เวลาว่าง ๆ ก็เอาออกมาฝึกมือ อัพเลเวลอะไรพวกนี้
หลินฟานสูดลมหายใจอีกครั้ง ตื่นจากความยินดีของการอัพเลเวล แล้วลงมืออีกครั้งโดยไม่ลังเล
"เสือดำล้วงใจ"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'เสือดำล้วงใจ' ได้รับประสบการณ์ +60000"
"เสือดำล้วงใจ"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'เสือดำล้วงใจ' ได้รับประสบการณ์ +60000"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'เสือดำล้วงใจ' อัพเลเวล"
เมื่อ 'เสือดำล้วงใจ' อัพเลเวล ประสบการณ์ที่หลินฟานได้รับในแต่ละครั้งก็เริ่มลดลง
แต่ถึงอย่างนั้น ประสบการณ์เหล่านี้ในสายตาของหลินฟานก็ยังมหาศาล ถ้าเป็นคนทั่วไป บางทีอาจจะไม่ได้รับประสบการณ์เพิ่มขึ้นเลย
โอกาสครั้งนี้เป็นสิ่งที่สวรรค์มอบให้ หลินฟานย่อมต้องทะนุถนอม พลาดวันนี้ไป ก็อาจจะไม่มีครั้งหน้าอีก
หลังจากนั้น หลินฟานก็แลกเปลี่ยนอย่างลึกซึ้งอย่างต่อเนื่อง หลินฟานยังตกใจที่พบว่า สนามบินของหนีม่านเทียนกลับกลายเป็นเนินเขาที่เว้าโค้ง
นี่...นี่
หลินฟานตกใจจนพูดไม่ออกแล้ว
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เป็นเพราะถูกฉันตีจนบวม หรือว่าเป็นผลข้างเคียงของ 'เสือดำล้วงใจ'
แน่นอนว่า หลินฟานไม่ได้ต่ำช้าถึงขั้นจะแกะเสื้อผ้าของคนอื่นออกมาดู เพราะสำหรับคนที่มีค่านิยมที่ถูกต้อง จะทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร
หลินฟานตรวจสอบระดับของ 'เสือดำล้วงใจ' ตอนนี้อยู่ที่ระดับสิบสี่แล้ว ประสบการณ์ก็มีสองแสนกว่า
ความเร็วในการอัพเลเวลแบบนี้ เป็นสิ่งที่หลินฟานไม่เคยคิดมาก่อน เร็วเกินไป เร็วเกินไปจริง ๆ
และที่หลินฟานสามารถลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้ ก็เพราะวิชาลมปราณทั้งสองนี้ไม่ได้ทำให้ถึงตาย และที่ตอนนี้ทั้งสองคนสามารถยืนนิ่ง ๆ อยู่ตรงนั้น ให้ตัวเองทั้งขโมยทั้งล้วง ก็เป็นเพราะความช่วยเหลือของศาสตราอันยิ่งใหญ่อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด
หลินฟานมองอิฐแดงเก้าห้าสุดยอดในมือ แล้วจูบมันทีหนึ่ง ช่างเป็นเพื่อนที่ดีจริง ๆ จากนั้นก็ตีที่หน้าผากของทั้งสองคนอีกทีด้วยอิฐ
เมื่อหลินฟานใช้ 'เสือดำล้วงใจ' อย่างต่อเนื่อง หน้าอกของหนีม่านเทียนที่เคยแบนราบ กลับยิ่งนูนออกมา ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'เสือดำล้วงใจ' ได้รับประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี 'เสือดำล้วงใจ' ได้รับประสบการณ์ +1"
......
ตอนนี้ สีหน้าของหลินฟานเปลี่ยนไป นี่มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อกี้ยังเพิ่มประสบการณ์ได้ดี ทำไมตอนนี้ถึงได้แค่หนึ่งคะแนนล่ะ
ตอนนี้ระดับของ 'เสือดำล้วงใจ' อยู่ที่สิบแปด ห่างจากระดับยี่สิบแค่สองระดับเท่านั้น
ถ้าตามแนวโน้มก่อนหน้านี้ต่อไป การพัฒนา 'เสือดำล้วงใจ' ก็ไม่ใช่ปัญหาเลย
"เฮ้อ......"
หลินฟานถอนหายใจ แสดงความรู้สึกจนใจ ดูเหมือนว่า 'เสือดำล้วงใจ' นี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่ตัวเองคิด
แต่ตอนนี้หลินฟานก็พอใจแล้ว ที่ได้ฝึกฝนวิชาลมปราณทั้งสองถึงระดับนี้ ก็ถือว่าคุ้มแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาทั้งสอง แค่อาศัยตัวเองล้วน ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอถึงเมื่อไหร่
ตอนนี้หลินฟานหยิบดาบยาวชั้นกลางออกมา ทำท่าดาบในอากาศ จากนั้นก็ยืนอย่างเคร่งขรึมต่อหน้าโม่อี้เซวียน
"ฉันแทง......"
ตอนนี้หลินฟานยกดาบแทงไปที่ตัวของโม่อี้เซวียน
ทันใดนั้น เหตุการณ์ที่ทำให้หลินฟานตกใจก็เกิดขึ้น ดาบยาวชั้นกลางนี้เมื่อสัมผัสกับผิวของโม่อี้เซวียน ดาบยาวชั้นกลางกลับหักเป็นท่อน ๆ
ร่างกายของคนนี้คงไม่เหมือนกับฉันหรอกนะ
ดูเหมือนว่าเป็นเพราะระดับแดนต่างกันมากเกินไป
หลินฟานเดิมทีตั้งใจจะฆ่าทั้งสองคนนี้ ให้เลเวลพุ่งขึ้นเหมือนจรวด แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว
หลินฟานเก็บดาบยาวชั้นกลาง ตีที่หน้าผากของทั้งสองคนด้วยอิฐอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองคนตกอยู่ในสภาวะมึนงงอีกครั้ง จากนั้นก็ดำเนินการกวาดล้างครั้งสุดท้ายก่อนหนี
PS: นิยายเล่มนี้มีค่านิยมที่ถูกต้องอย่างยิ่ง ขอให้เพื่อน ๆ ทุกคนอ่านอย่างสบายใจ พาคุณท่องโลกชีวิตของหลินฟาน ที่จริงแล้ว นี่คือภาคก่อนหน้าของ 'สิ่งของและวัตถุ'


## บทที่ 36 ขอบคุณทั้ง 2 ท่านสำหรับการต้อนรับ จะตอบแทนอย่างแน่นอนในอนาคต

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี คุณได้พบแผนที่สมบัติเจ็ดเทพหนึ่งชิ้น"
หลินฟานซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เขาได้ยินคนทั้งสองพูดถึงเรื่องแผนที่สมบัติมาตลอด ตอนนี้เห็นโม่อี้เซวียนกำแผนที่ไว้แน่นในมือ หลินฟานย่อมต้องหยิบมาดูสักหน่อย
แผนที่สมบัตินี้ ไม่รู้ว่าวาดบนวัสดุอะไร สัมผัสแล้วรู้สึกนุ่มมาก หลินฟานพยายามฉีกดู แต่ก็ไม่มีประโยชน์
"แผนที่สมบัติเจ็ดเทพมีความลับอะไรกันแน่ ถึงทำให้คนสองคนนี้ต้องแย่งชิงกันถึงตายถึงเป็น?" หลินฟานเปิดแผนที่ดู สำหรับคนที่เพิ่งออกจากบ้านอย่างหลินฟาน มันช่างน่าสิ้นหวัง เพราะเขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่วาดบนนั้นคืออะไร
แต่บนแผนที่มีประโยคสองประโยค ในสายตาของหลินฟาน มันดูยิ่งใหญ่มาก ตามหลักแล้ว น่าจะซ่อนความลับบางอย่างไว้
"สวรรค์ซ้อนสวรรค์ ดินแดนใต้แผ่นดิน"
หลินฟานรู้ว่านี่เป็นของมีค่า จึงโยนเข้าไปในกระเป๋าเป้ รอให้มีความรู้มากขึ้นค่อยมาศึกษาอย่างละเอียดอีกที
จากนั้นหลินฟานลูบไปที่เอวของโม่อี้เซวียน แต่ไม่พบถุงเก็บของ
"พื้นฐานการบ่มเพาะสูงขนาดนี้ จะไม่มีแม้แต่ถุงเก็บของสักใบเลยหรือ?" หลินฟานค้นหาอยู่นาน แต่ก็ไม่พบ จนเกือบจะยอมแพ้
การค้นศพครั้งแรกนี้ช่างไม่ราบรื่นเลย
เอ๊ะ... ในตอนนั้น ดวงตาของหลินฟานถูกแสงบางอย่างสะท้อนเข้า รู้สึกแสบตา พอมองดูก็พบว่าที่นิ้วของโม่อี้เซวียนมีแหวนวงหนึ่ง พอเห็นแหวน หลินฟานก็นึกถึงบางสิ่ง
จากนั้นเขาก็รีบถอดแหวนทั้งหมดออกจากนิ้วของโม่อี้เซวียน
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี คุณได้พบแหวนมิติ ต้องการเปิดหรือไม่"
"เปิด" ไม่ต้องคิดเลย แน่นอนว่าต้องเปิด สมบัติทั้งหมดในนั้นกำลังรอเขาอยู่
เมื่อหลินฟานเห็นสิ่งของในแหวนมิติ เขาก็ยิ้มจนเห็นฟัน
คนเจ๋งไม่เสียแรงที่เป็นคนเจ๋ง ของในแหวนนี้เยี่ยมจริงๆ แต่ตอนนี้ยังไม่เหมาะที่จะตรวจสอบของที่ได้มา รอไปถึงที่ปลอดภัยก่อนค่อยมาศึกษาอย่างละเอียด
จากนั้นหลินฟานก็ย้ายของทั้งหมดในแหวนมิติเข้าไปในกระเป๋าเป้ และแหวนวงนี้หลินฟานก็ไม่ปล่อยผ่าน เก็บไว้ด้วย แม้ว่าตัวเองจะใช้ไม่ได้ แต่ของแบบนี้อาจขายได้ราคาดี
หลินฟานสำรวจโม่อี้เซวียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่ก็ไม่พบสิ่งมีค่าอื่นใดอีก
ฮ่า...
หลินฟานถอนหายใจ ไม่มีแม้แต่อาวุธสักชิ้น ต่อสู้กับคนอื่นด้วยมือเปล่า ที่ชนะได้ก็ถือเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
จากนั้นหลินฟานก็ตีที่หน้าผากของทั้งสองคนด้วยอิฐอีกครั้ง พอตีที่หน้าผากของโม่อี้เซวียน แค่ตีครั้งเดียว ดวงตาอันบริสุทธิ์ของหลินฟานก็เปล่งประกายวาบ
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี คุณได้พบชุดเกราะมังกรดำระดับศักดิ์สิทธิ์กลาง"
"ชุดเกราะมังกรดำ: ทำจากเกล็ดมังกรดำสัตว์อสูรร้ายและหินคริสตัลสวรรค์ สามารถป้องกันความเสียหายบางส่วนจากผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับตำแหน่งเทพชั้นเล็ก"
"ระดับคุณภาพ: ระดับศักดิ์สิทธิ์กลาง"
หลินฟานตกใจ เขาไม่คิดว่าการลูบแบบสุ่มจะทำให้เจอของมีค่า
ระดับคุณภาพของอาวุธและเกราะคือ ระดับต่ำ ระดับกลาง ระดับสูง และตามด้วยขั้นเสวียน
นี่เป็นสมบัติชิ้นใหญ่จริงๆ
โม่อี้เซวียนช่างร่ำรวยเหลือเกิน
จากนั้นหลินฟานก็ลูบค้นจากหัวจรดเท้าด้วยสายตาเป็นประกาย แม้แต่ชุดชั้นในก็ไม่เว้น
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี คุณได้พบรองเท้ามังกรดำเหยียบเมฆระดับศักดิ์สิทธิ์กลาง"
"รองเท้ามังกรดำเหยียบเมฆ: ทำจากปีกมังกรดำสัตว์อสูรร้ายและหินเมฆเลื่อน สามารถเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่"
หลินฟานดีใจขึ้นมาทันที นี่เป็นชุดเซ็ต และดูเหมือนจะมีประโยชน์มาก
แม้จะไม่สามารถฆ่าโม่อี้เซวียนได้ แต่ครั้งนี้ก็ได้ของมากมายจริงๆ
หลินฟานไม่ลังเลเลย รีบถอดเสื้อผ้าโม่อี้เซวียนจนเปลือย สำหรับหลินฟาน ของมีค่าสองชิ้นนี้จำได้ง่ายมาก จากนั้นก็โยนเข้าไปในกระเป๋าเป้ รอให้ออกจากที่นี่และตั้งหลักได้แล้วค่อยมาปรับแต่งใหม่
มองดูโม่อี้เซวียนที่เปลือยเปล่าไม่มีอะไรปกปิด หลินฟานถอนหายใจเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่หว่างขาของโม่อี้เซวียน
อดรู้สึกสงสารไม่ได้ เป็นเพราะตัวเองลงมือหนักไป ทำให้หว่างขาบวมขนาดนี้ จะยังใช้งานได้อีกหรือ?
ไม่เอาดีกว่า ให้ตัวเองใช้เปลี่ยนแปลงฟ้าดินช่วยปรับปรุงสักหน่อย
แต่หลินฟานรู้สึกว่าวันนี้ได้ประโยชน์มากพอแล้ว ถ้าทำแบบนี้ต่อไป อาจจะเป็นการเลยเถิดเกินไป
และตอนนี้โม่อี้เซวียนเปลือยกายอยู่กลางแจ้ง แสดงร่างกายอันน่าทึ่งให้คนเห็น ก็ดูไม่เหมาะสม หลินฟานทำดีให้ถึงที่สุด จึงฉีกชุดชั้นในสีขาวของตัวเองออก แล้วทำเป็นผ้าอ้อมให้โม่อี้เซวียน
เราเป็นผู้ชายเหมือนกัน หลินฟานย่อมไม่อาจปล่อยให้โม่อี้เซวียนเสียหน้า สิ่งที่ควรปกป้องก็ต้องปกป้อง
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลินฟานก็อย่างไม่เต็มใจเปลี่ยนสายตาจากโม่อี้เซวียนไปที่หนีม่านเทียน
สาวงามขนาดนี้ หลินฟานย่อมไม่อาจลงมือได้ นโยบายสามล้างที่ชั่วร้ายนี้ จะใช้กับสาวงามได้อย่างไร
แต่สิ่งที่ควรตรวจสอบก็ต้องตรวจสอบ
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี คุณได้พบดาบยาวม่วงน้ำค้างระดับศักดิ์สิทธิ์กลาง"
หลินฟานแตะดาบยาวในมือของหนีม่านเทียน ดีใจทันที ไม่คิดว่าจะเป็นดาบยาวระดับศักดิ์สิทธิ์กลาง ดีมาก ดีมาก ยึดมา
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี คุณได้พบรองเท้าเมฆไหลระดับศักดิ์สิทธิ์ต่ำ"
หลินฟานเริ่มค้นศพจากด้านล่าง รองเท้าของหนีม่านเทียนเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ต่ำ ดีมาก ดีมาก ยึดมา
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี คุณได้พบชุดเกราะนกฟีนิกส์ร้องระดับศักดิ์สิทธิ์กลาง"
หลินฟานตกใจ อีกหนึ่งสมบัติ แต่ เฮ้อ ช่างเถอะ ปล่อยเธอไปเถอะ จะให้สาวสวยเปลือยกายกลางแจ้ง ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชายควรทำ
หลินฟานจึงเหลือเสื้อผ้าให้หนีม่านเทียน แต่แหวนใสเหมือนสายน้ำบนนิ้วของเธอ ก็หนีไม่พ้นมือของหลินฟาน
ยึด... ยึด ยึดทั้งหมด
เมื่อเก็บสมบัติทั้งหมดที่ยึดมาไว้ในกระเป๋าเป้แล้ว หลินฟานมองดูสองคนที่เสียสละอย่างไม่เห็นแก่ตัว ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นก็ยืนหลังตรงต่อหน้าทั้งสอง ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและกตัญญู แล้วโค้งตัวลง
"ขอบคุณทั้งสองที่ต้อนรับ วันหลังจะตอบแทนอย่างงาม"
แม้จะขอบคุณทั้งสองแล้ว แต่หลินฟานรู้สึกว่ายังไม่พอ จึงเขียนข้อความลงบนพื้นใต้เท้าของหนีม่านเทียน
"ฉันเข้าใจความลำบากของเธอ ผู้หญิงที่ทั้งภูมิใจและสวยงาม จะทนให้ตัวเองไม่สมบูรณ์แบบได้อย่างไร แต่ตอนนี้เธอวางใจได้ ข้อบกพร่องเดิมของเธอ ฉันได้ช่วยเติมเต็มให้แล้ว ไม่ต้องขอบคุณฉัน โปรดจำชื่อของฉัน เลยเฝิง"
หลินฟานอ่านทบทวนอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว ก็มาที่หน้าโม่อี้เซวียน และทิ้งข้อความไว้เช่นกัน
"ศักดิ์ศรีของผู้ชายไม่ใช่พื้นฐานการบ่มเพาะหรือฐานะทางบ้าน แต่เป็นทุนเดิมของตัวเอง วันนี้ช่วยให้เจ้าฟื้นคืนความเป็นชาย ขนาดเพิ่มขึ้นหลายเท่า เจ้าควรพอใจแล้ว ถ้าอยากขอบคุณฉัน โปรดจำชื่อของฉัน เลยเฝิง"
...
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลินฟานพยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นมองดูทั้งสอง ยิ้มเล็กน้อย ถือศาสตราอันยิ่งใหญ่อิฐแดงเก้าห้าสุดยอด ฟาดที่หน้าผากของทั้งสองอีกครั้ง
หลังจากฟาดเสร็จ หลินฟานไม่ลังเลเลย วิ่งหนีไปเหมือนสายลม
แต่หลินฟานที่วิ่งหนีไปเหมือนสายลมก็กลับมาอีกครั้ง ขณะจะจากไป สายตาอาลัยอาวรณ์ของหลินฟานสังเกตเห็นปัญหาบางอย่าง
หน้าอกของหนีม่านเทียนข้างหนึ่งใหญ่อีกข้างหนึ่งเล็ก สำหรับหลินฟานที่ทำอะไรจริงจัง นี่เป็นข้อผิดพลาดที่ยอมรับไม่ได้
จากนั้นหลินฟานก็ฟาดอิฐที่หน้าผากทั้งสองอีกครั้ง แล้วเริ่มงานซ่อมแซม
"เสือดำล้วงใจ"
"ติ๊ง ขอแสดงความยินดี เสือดำล้วงใจ ประสบการณ์ +1"
"เสือดำล้วงใจ"
"เสือดำล้วงใจ"
ล้วงอยู่เกือบสิบนาที หลินฟานก็พอใจและหยุดมือ
"ตอนนี้สมบูรณ์แบบมากขึ้นแล้ว" พูดจบ หลินฟานก็หนีไปเหมือนสายลมอีกครั้ง
แต่หลินฟานยังสงสัยอยู่เรื่องหนึ่ง คือ เสือดำล้วงใจ มีฟังก์ชันทำให้อกใหญ่ขึ้นจริงหรือ หรือว่าข้างนั้นของหนีม่านเทียนบวมเพราะถูกล้วง ปัญหานี้ หลินฟานคิดว่าต้องศึกษาให้ดีในอนาคต
PS: สถานการณ์ดูไม่ค่อยถูกต้องแล้ว เดิมทีผมตั้งใจจะเขียนนิยายที่มีค่านิยมถูกต้อง สดใส แต่ทำไมกลายเป็นงานที่ค่อนข้างลามกไปได้ เหนื่อยใจจัง ผมควรทำอย่างไรดี


## บทที่ 37 ทุกคนเริ่มดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

สายลมพัดผ่านเบา ๆ ราวกับมือที่อ่อนโยนคู่หนึ่ง ลูบไล้ร่างของคนทั้งสองที่ยืนอยู่ท่ามกลางความกว้างใหญ่ของฟ้าและดิน
ทุกสิ่ง ทุกอย่างกลายเป็นความเงียบสงบ และสงบนิ่ง
หญิงสาวงดงามไร้เทียมทาน รูปร่างน่าอิจฉา สรรพสิ่งเพศหญิงในสวรรค์และโลกต่างต้องก้มหัวลงต่อหน้าเธอ
ส่วนชายที่เผยร่างกายอันแข็งแกร่งและทรงพลัง หล่อเหลา มีเสน่ห์ ดวงตาที่จ้องมองท้องฟ้าโดยไม่กะพริบ ราวกับต้องการประชันความสูงกับฟ้า
ส่วนของกางเกงตรงหว่างขานั้น ใหญ่โต แข็งแรงและทรงพลัง แม้จะมีผ้าขาวห่อหุ้มไว้ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความยิ่งใหญ่ภายในได้
หนีม่านเทียนฝันไป ในความฝันเธอได้กลายเป็นจักรพรรดินีแห่งสรรพชีวิต นำพาหอดาบหลิงหลงก้าวสู่หนทางอันสูงสุด
แต่ในขณะที่นั่งอยู่บนบัลลังก์จักรพรรดินีแห่งสรรพชีวิต เธอกลับพบว่าในความว่างเปล่าที่มีเสียงสวรรค์ก้องกังวาน มีมือคู่หนึ่งเต็มไปด้วยเวทมนตร์ ทะลุผ่านความว่างเปล่าหลายชั้น ทุกที่ที่มือนั้นผ่านไป ทุกอย่างแตกสลายหมดสิ้น
"อ๊ะ..."
หนีม่านเทียนลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน แสงเย็นแผ่กระจายไปทั่ว เธอชักดาบออกมาตามความเคยชิน แต่กลับพบว่ามือว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
เกิดอะไรขึ้น
ในตอนนั้นหนีม่านเทียนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความเจ็บปวดที่ทนไม่ไหวพลันแล่นผ่านหน้าอกของเธอ หนีม่านเทียนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ใบหน้าที่เคยมีสีแดงระเรื่อพลันซีดขาว หยดเหงื่อใสระยิบระยับเปียกชุ่มผมที่หน้าผาก ดูมีเสน่ห์อีกแบบ
หนีม่านเทียนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เมื่อครู่มีคนมาที่นี่ แต่ในตอนที่เธอหลับตาลง เธอก็ไม่รู้สึกตัวอะไรอีกเลย
เกิดอะไรขึ้น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ตัวเองอยู่ในอาณาจักรเข้าสู่เทพแปดขั้น สัมผัสเทพลึกล้ำเข้าสู่ความว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดรบกวนได้ เป็นไปได้อย่างไรที่จะสูญเสียการรับรู้ไปชั่วขณะ
และในขณะที่หนีม่านเทียนคิดไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็เห็นตัวอักษรบิดเบี้ยวบนพื้น
นี่มัน...
หนีม่านเทียนที่กำลังครุ่นคิดอย่างหนัก พลันโกรธจัด ใบหน้าเย็นชาดั่งน้ำแข็ง
"เลยเฝิง..." หนีม่านเทียนกัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง
"เกิดอะไรขึ้น..." และในตอนนั้น โม่อี้เซวียนก็ฟื้นขึ้นมา
"โม่อี้เซวียน เจ้า..." เมื่อหนีม่านเทียนเห็นความผิดปกติตรงหว่างขาของโม่อี้เซวียน เธอก็โกรธจนขนลุกซู่ "เจ้าช่างเป็นคนลามกไร้ยางอาย"
"หนีม่านเทียน...เจ้า" โม่อี้เซวียนเห็นสภาพของตัวเองในตอนนี้ ใบหน้าก็เย็นชาลง แต่เมื่อเห็นสภาพของหนีม่านเทียน ก็ตกใจอย่างมาก
ทำไมหน้าอกที่เคยแบนราบกลับกลายเป็นแบบนี้?
และเมื่อโม่อี้เซวียนเห็นตัวอักษรที่เท้าของตัวเอง ก็โกรธจนหน้าแดง แต่ในขณะที่โม่อี้เซวียนกำลังจะระเบิดอารมณ์ เขาก็พบว่ามีความเย็นจากหว่างขาพุ่งขึ้นสู่สมอง
"อ๊าก..."
ในตอนนี้เสียงร้องดังขึ้น โม่อี้เซวียนยอดฝีมือระดับพลังพิเศษ ถูกความเจ็บปวดนี้ทรมานจนตัวสั่น
โม่อี้เซวียนพยายามอดทนต่อความเจ็บปวด แต่ความเจ็บปวดนี้เหมือนคลื่น มาทีละระลอก ทำให้รับมือไม่ทัน
"พิการไปแล้วหรือ?" โม่อี้เซวียนตกใจมาก แต่ในตอนนั้น โม่อี้เซวียนก็พบว่าแผนที่สมบัติเจ็ดเทพที่เคยกำไว้แน่นในมือหายไป และแหวนมิติในมือก็หายไปด้วย
"แผนที่สมบัติเจ็ดเทพ หายไปแล้ว..." โม่อี้เซวียนพูดอย่างตกใจ
ถ้าแหวนมิติและชุดเกราะป้องกันหายไป โม่อี้เซวียนก็คงไม่พูดอะไร แค่เสียดายเท่านั้น แต่แผนที่สมบัติเจ็ดเทพอันล้ำค่าหายไป ทำให้โม่อี้เซวียนไม่อาจสงบได้
หนีม่านเทียนตอนนี้ก็กำลังอดทนต่อความเจ็บปวดที่หน้าอกเป็นระลอก เมื่อเห็นรอยกรงเล็บสีดำสองรอยบนหน้าอก หนีม่านเทียนก็รู้ว่าตัวเองเจออะไร และเมื่อได้ยินคำพูดของโม่อี้เซวียน หนีม่านเทียนก็ตกใจ
แผนที่สมบัติเจ็ดเทพหายไป?
"ไอ้ชั่ว ถึงแม้จะต้องพลิกกลับพื้นฐานการบ่มเพาะ ข้าก็จะไปตามตีเจ้าลงสู่ห้วงลึก" โม่อี้เซวียนตอนนี้ทนไม่ไหวแล้ว คนผู้นี้กล้าทำเช่นนี้กับตน ทนไม่ได้ ทนไม่ได้เด็ดขาด
การทำให้ยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพโกรธ เป็นเรื่องที่น่ากลัว
ก่อนเข้าสู่สถานะเทพอาจเรียกว่าคน แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตเจ้าสำนักแล้ว ก็ไม่ใช่คนอีกต่อไป แต่เป็นเทพ
"หมื่นปีศาจเกิด"
โม่อี้เซวียนใช้ความสามารถพิเศษ ดวงตาพันด้วยควันดำ พลังพลันพุ่งสูง บังคับทำลายอุปสรรคและความเจ็บปวดทั้งหมด จากนั้นก็ไม่สนใจหนีม่านเทียน พุ่งทะยานขึ้นสู่อากาศ
แม้จะเปลือยกายสวมแค่ผ้าขาวคล้ายผ้าอ้อม ก็ไม่อาจขัดขวางความน่าเกรงขามของโม่อี้เซวียนในตอนนี้ได้
พลังของยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพในตอนนี้ปรากฏชัดเจน
"หมื่นปีศาจ..." โม่อี้เซวียนที่ลอยอยู่ในอากาศตะโกนเสียงดัง ในฝ่ามือมีควันดำพันวน มีวิญญาณและปีศาจร้ายคำรามอย่างน่ากลัว ราวกับจะหลุดออกมา
"ไปค้นหาให้ข้า ถึงแม้ฟ้าจะพลิกแผ่นดินจะคว่ำ ก็ต้องค้นหามาให้ได้" โม่อี้เซวียนพูดด้วยสีหน้าดุร้าย
"เจี้ยนยี่อันเหนือสุด"
ในขณะที่โม่อี้เซวียนกำลังใช้หมื่นปีศาจค้นหา เจตจำนงดาบที่เต็มไปด้วยการสังหารอันสูงสุด ก็พุ่งออกมา ทะลุผ่านความว่างเปล่าหลายชั้น
วิญญาณและปีศาจร้ายเมื่อสัมผัสกับเจตจำนงดาบเหล่านั้น ก็สลายไปอย่างน่าเวทนาและน่ากลัว
"หนีม่านเทียน เจ้าต้องการทำอะไร?" โม่อี้เซวียนมองหนีม่านเทียนด้วยสีหน้าเย็นชา
"แผนที่สมบัติเจ็ดเทพ ไม่อาจตกอยู่ในมือของสำนักมารพวกเจ้าได้" หนีม่านเทียนลอยอยู่ในอากาศ ด้านหลังมีเจตจำนงดาบอันยิ่งใหญ่และทรงพลังพันรอบร่าง
"พี่ศิษย์..." ในตอนนั้น มีแสงหลายสายพุ่งมาจากที่ไกล
สีหน้าของโม่อี้เซวียนเปลี่ยนไปทันที "หนีม่านเทียน วันนี้นับว่าเจ้าเก่ง แต่อย่าได้ดีใจไป ผลข้างเคียงของทักษะย้อนกลับเทพ ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะรับไหว"
"คิดจะไป ไปได้หรือ?" แม้แผนที่สมบัติเจ็ดเทพจะถูกคนอื่นแย่งไป แต่ปีศาจตรงหน้านี้ หนีม่านเทียนไม่คิดจะปล่อยไป
โม่อี้เซวียนมองหนีม่านเทียนเย็นชา แล้วกัดฟันแน่น "หนีม่านเทียน ข้าอยากดูว่าเจ้าจะขัดขวางข้าได้อย่างไร"
และในตอนนั้น พลังทั้งร่างของโม่อี้เซวียนก็แปรปรวน ฉีกความว่างเปล่าอย่างรุนแรง ร่างหายเข้าไปในนั้น
หนีม่านเทียนตกใจ การฉีกความว่างเปล่า เป็นความสามารถพิเศษที่เพียงตำแหน่งสวรรค์เท่านั้นที่ใช้ได้ และโม่อี้เซวียนอยู่ในระดับพลังพิเศษ เกรงว่าความว่างเปล่านี้จะไม่มั่นคง
เก้าตายหนึ่งรอด
และในตอนนี้ หนีม่านเทียนหน้าซีดเหมือนดิน พ่นเลือดสดออกมา ร่วงลงมาจากอากาศ
"พี่ศิษย์..." ในตอนนั้น กลุ่มคนที่เหยียบดาบยาวมาถึงข้างกายหนีม่านเทียน หญิงสาวคนหนึ่งในนั้นประคองหนีม่านเทียน เห็นสีหน้าของเธอ ก็กังวลอย่างมาก
"ไป คนที่แย่งแผนที่สมบัติเจ็ดเทพยังไม่ได้ไปไกล ต้องตามหาให้ได้" หนีม่านเทียนพูดประโยคนี้จบ ก็หมดสติไป
การบังคับทำลายข้อจำกัดของความสามารถพิเศษ มีผลข้างเคียงมาก หากไม่จำเป็นอย่างถึงที่สุด หนีม่านเทียนก็จะไม่ใช้มันเด็ดขาด
ถ้าปล่อยให้โม่อี้เซวียนทำตามใจ คนที่แย่งแผนที่สมบัติเจ็ดเทพ ก็จะถูกตามหาพบแน่นอน
"พี่ศิษย์..."
"ไป ตามหา..."
"ขอรับ"
...
และในตอนนี้ โม่อี้เซวียนที่ฉีกความว่างเปล่า อยู่ในความว่างเปล่าอันรุนแรง พลังอ่อนลงเรื่อย ๆ ลอยไปมาไม่แน่นอน และในตอนที่โม่อี้เซวียนกำลังจะหลับตาลง
วังโบราณ มืดดำ ชั่วร้าย ได้เปิดประตูใหญ่...
ในป่าแห่งหนึ่ง ไร้ผู้คน
บนพื้นราบแห่งหนึ่ง มีดวงตาคู่หนึ่งฝังอยู่ใต้ดิน บางครั้งก็กะพริบตา มองร่างที่ลอยห่างออกไปในอากาศ
"ฮ่า ๆ โชคดีที่ข้าฉลาด ฝังตัวเองไว้ ไม่อย่างนั้นคงถูกพวกเจ้าพบแล้ว"
PS: แนะนำหนังสือเล่มหนึ่ง "เกมเหนือมนุษย์ในเมือง" นี่เป็นหนังสือที่เขียนโดยลูกค้าคนแรกที่ผมให้บริการในฐานะผู้จัดการ ส่วนเหตุผลที่เขาต้องเขียนหนังสืออย่างยากลำบากในตอนนี้ ทุกคนคงเข้าใจ ผมจะไม่พูดชัดเจน


## บทที่ 38 เสพยาจนเมา

วันคืนผลัดเปลี่ยน
หลินฟานเริ่มรู้สึกหงุดหงิด พวกนั้นบินวนไปมาบนท้องฟ้าราวกับเป็นหน่วยลาดตระเวน ตอนนี้แม้อยากจะถอยก็ต้องหาจังหวะที่เหมาะสม
หนึ่งวันต่อมา
หลินฟานแน่ใจว่าพวกนั้นจากไปหมดแล้ว จึงค่อยๆ ขุดตัวเองออกมาอย่างระมัดระวัง
ที่เขาสามารถซ่อนตัวได้อย่างปลอดภัยโดยไม่ถูกค้นพบ ก็ต้องขอบคุณระบบที่ช่วยซ่อนพื้นฐานการบ่มเพาะของเขา ไม่ให้พลังงานของเขาแผ่ออกไป
ยิ่งผู้ที่มีพื้นฐานการบ่มเพาะสูงเท่าไร ก็จะยิ่งไวต่อพลังงานมากเท่านั้น แต่ตอนนี้ไม่ว่าใครจะมีพื้นฐานการบ่มเพาะสูงแค่ไหนก็ไม่มีทางรู้สึกถึงเขาได้
จากเหตุการณ์ครั้งนี้ หลินฟานเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าช่องว่างระหว่างแดนนั้นห่างกันมากแค่ไหน
ยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพสองคนนั้น ถ้าตัวเองต้องเผชิญหน้ากับพวกเขาโดยตรง คงถูกพวกเขาถล่มจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก
อย่างพี่อวีแห่งสำนักหยู่เฟิงที่อยู่ในระดับเจ็ดเบื้องต้น ถ้าไม่ใช่เพราะระบบอัปเกรด ฟื้นฟูพลังชีวิตเต็ม เกรงว่าคงตายไปนานแล้ว
ดังนั้นหากไม่มีความมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ หลินฟานสาบานว่าจะไม่ท้าทายคนที่มีพื้นฐานการบ่มเพาะสูงกว่าตนเองมากอีก
...
หลินฟานปัดดินออกจากตัว แล้วดมมือของตัวเอง มือยังคงมีกลิ่นหอมหลงเหลืออยู่
ในตอนนี้หลินฟานรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ สาวสวยนี่ช่างแตกต่างจริงๆ ผ่านไปตั้งวันหนึ่งแล้วยังมีกลิ่นหอม สมกับคำว่าผู้หญิงเปรียบดังกลิ่นหอม
ออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังราชวงศ์ต้าหยาน
หลินฟานปลุกปลอบจิตใจ โบกมือใหญ่ ก้าวเท้าใหญ่เดินไปข้างหน้า
ราชวงศ์ต้าหยานยังอีกไกลแค่ไหน? หลินฟานไม่รู้เลย และไม่เคยคิดถึงด้วย แค่มุ่งหน้าไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล จะเดินไม่ถึงจุดหมายได้อย่างไร
"ติ๊ง ยินดีด้วย วิชาเคลื่อนไหวลวงตาอัปเกรดแล้ว"
เอ๊ะ อัปเกรดแล้วเหรอ?
หลินฟานตกใจ แล้วยิ้มอย่างมีความสุข คนอื่นเดินทางลำบาก แต่พวกเรามีระบบ เดินหนึ่งก้าวก็ได้ประสบการณ์แล้ว
วิชาเคลื่อนไหวลวงตาเป็นวิชาที่ดี แค่สิ้นเปลืองพลังแท้จริงไปหน่อย
ตอนนี้พลังแท้จริงมีแค่ 200 หลินฟานรู้สึกไม่พอใจกับพลังแท้จริงที่มีแค่นี้ การใช้วิชาเคลื่อนไหวลวงตาหนึ่งชั่วโมงต้องใช้พลังแท้จริงถึงสิบแต้ม
ถ้าต้องหนีเอาชีวิตรอด ก็วิ่งได้แค่ยี่สิบชั่วโมงเท่านั้น
และถ้าพลังแท้จริงถูกใช้ไปแล้ว หากไม่ได้พักผ่อน ก็จะไม่ฟื้นฟูโดยอัตโนมัติ ซึ่งทำให้หลินฟานกลุ้มใจมาก
ถ้ารู้ว่าสถานการณ์จะเป็นแบบนี้ หลินฟานควรจะเรียนวิชาลมปราณบ้างตั้งแต่เข้าสำนักนอก
ระหว่างทาง ชั่วคราวยังปลอดภัยไร้เหตุการณ์ หลินฟานเริ่มจัดการของที่ได้มา
สำหรับการหลอกยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพสองคน หัวใจของหลินฟานยังคงเต้นแรงจนถึงตอนนี้ นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากในรอบพันปี
คนหนึ่งอยู่ในขั้นผู้อาวุโสระดับเจ็ด อีกคนอยู่ในอาณาจักรเข้าสู่เทพแปดขั้น ทั้งคู่ล้วนเป็นผู้ที่เก่งกว่าพี่เมิ้งหยางเฉวียน
หลินฟานเริ่มตรวจสอบแหวนมิติของโม่อี้เซวียนก่อน หลินฟานเคยดูผ่านๆ ครั้งหนึ่ง ดูเหมือนว่าข้างในมีของไม่น้อย ไม่รู้ว่าจะมีอะไรบ้าง
"ติ๊ง พบเสวียนหยวนตันระดับต่ำเกรดเสวียนหนึ่งขวด*10"
"คุณสมบัติพิเศษ: หลังจากกิน จะเพิ่มความเร็วในการฝึกฝน"
"การกินเพิ่ม: ประสบการณ์+500000"
หลินฟานรู้สึกดีใจ ไม่คิดว่าจะเป็นยาเม็ดระดับเสวียน ดี ดีมาก ในขณะเดียวกันหลินฟานก็เข้าใจแล้วว่า ประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นจากการกินยาเม็ดนั้นขึ้นอยู่กับคุณสมบัติพิเศษของยาเม็ด
ยาเม็ดที่เพิ่มพื้นฐานการบ่มเพาะย่อมแข็งแกร่งกว่ายาเม็ดรักษาหรือช่วยเหลืออื่นๆ มากมาย
หนึ่งขวดเสวียนหยวนตันมีเพียงสิบเม็ด หลินฟานกินเข้าไปเหมือนกินลูกอมทีละเม็ดๆ
"ติ๊ง กินเสวียนหยวนตันสิบเม็ด ประสบการณ์+500000"
หลังจากกินยาเม็ดเสร็จ หลินฟานก็เริ่มค้นหาต่อ ชนิดของยาเม็ดมีไม่น้อย ดูเหมือนครั้งนี้จะไม่ขาดทุน กำไรมากทีเดียว
"ติ๊ง พบจินอูวานระดับต่ำเกรดเสวียนหนึ่งขวด*5"
"คุณสมบัติพิเศษ หลังจากกิน จะขับไล่อาการบาดเจ็บบนร่างกาย"
"การกินเพิ่ม: ประสบการณ์+60000"
แม้ว่าหลินฟานจะไม่เคยเห็นยาเม็ดระดับสูงสุด แต่เขาก็เข้าใจระดับของยาเม็ด
ระดับเซิ่ง, ระดับเทียน, ระดับติด, ระดับเสวียน, ระดับหวง, ระดับเหริน
ยาเม็ดระดับเสวียนนี้ จะว่าระดับสูงก็สูง จะว่าไม่สูงก็ไม่ได้สูงมาก แต่ถ้าไม่ใช่เพราะยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพสองคนนี้เป็นเหมือนตู้แจกของ ตัวเองอยากได้ยาเม็ดระดับเสวียน คงไม่น่าเป็นไปได้
สุดท้ายหลินฟานก็ไม่สนใจอะไรมาก เอาของที่เป็นยาเม็ดทั้งหมดยัดเข้าปาก ไม่แยกแยะทีละอย่างอีกต่อไป
"ติ๊ง กินจินอูวานห้าเม็ด ประสบการณ์+300000"
"ติ๊ง กินตันเสริมพลังหนึ่งเม็ด ประสบการณ์+100000"
"ติ๊ง กินตันเทพโลหิตสิบเม็ด ประสบการณ์+200000"
...
ตอนนี้หลินฟานติดการกินยาแล้ว เขาเทของในแหวนมิติของหนีม่านเทียนออกมาทั้งหมด จากนั้นก็คว้าสิ่งที่ดูเหมือนยาเม็ดทั้งหมดยัดเข้าปาก
เขากินไปเดินไป รู้สึกสบายมาก
"ติ๊ง กินฮุ้นเอี๊ยงเจี้ยนตันหนึ่งเม็ด ประสบการณ์+200000"
"ติ๊ง กินซีสงต่าตันหกเม็ด ประสบการณ์+1800"
...
เดี๋ยวก่อน มันเกิดอะไรขึ้น หลินฟานกำลังกินยาอย่างสบายใจ แต่จู่ๆ ก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทำไมประสบการณ์จากยาเม็ดนี้เพิ่มน้อยจัง? นี่มันผิดพลาดหรือเปล่า
พวกนี้อย่างน้อยก็เป็นทรัพย์สินทั้งหมดของยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพนะ ทำไมถึงมียาเม็ดระดับต่ำแบบนี้
"ติ๊ง ซีสงต่าตัน"
"คุณสมบัติพิเศษ ใช้ในเวลามีเพศสัมพันธ์ ชั่วคราวตัดขาดการตั้งครรภ์"
ถุย ถุย...
ยาเม็ดเพิ่งเข้าปาก หลินฟานก็เริ่มอาเจียนอย่างรุนแรง
บ้าเอ๊ย ข้าเพิ่งกลืนยาคุมกำเนิดเข้าไป
ไอ้บ้านี่มันหลอกคนชัดๆ ยานี่ดูก็รู้ว่าเป็นของโม่อี้เซวียน ยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพกลับหลอกข้าที่เป็นแค่มือเซียนระดับต่ำ เป็นคนไม่ควรทำตัวแบบโม่อี้เซวียน นี่มันหลอกคนชัดๆ
หลินฟานแค่นเสียง แต่ช่างเถอะ อย่างน้อยก็เพิ่มประสบการณ์ไปพันกว่าแต้ม คราวนี้ยกโทษให้ก็แล้วกัน
หลังจากนั้นหลินฟานก็กินยาเม็ดช้าลง ระมัดระวังมากขึ้น กลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาดอีก นั่นจะเป็นเรื่องน่าหงุดหงิด
"ติ๊ง พบอูจีไป่ฟ่งวาน*10"
"คุณสมบัติพิเศษ: สำหรับผู้หญิงในช่วงมีประจำเดือน เป็นตันยาเลี้ยงพลังเกินเลือด"
"หลังจากกิน ประสบการณ์+10000"
เมื่อหลินฟานกินถึงตอนสุดท้าย จู่ๆ ก็พบยาเม็ดนี้ สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นแปลกมาก
นี่... นี่...
ช่างเถอะ อย่างน้อยก็เป็นยาบำรุง กินเลย
หลินฟานไม่ลังเลมาก กลืนอูจีไป่ฟ่งวานเข้าไปทันที ประสบการณ์หนึ่งแสน ไม่อาจละทิ้งได้
"ติ๊ง กินอูจีไป่ฟ่งวานสิบเม็ด ประสบการณ์+100000"
เมื่อกินยาเม็ดทั้งหมดแล้ว หลินฟานก็เรอออกมา สบายใจ รู้สึกดีมาก แม้ว่ากระบวนการจะมีความขมขื่นบ้าง แต่ผลลัพธ์ก็ยอดเยี่ยม
"ติ๊ง ยินดีด้วย ตัวละครอัปเกรด"
และหลังจากกินยาเม็ดสุดท้าย ตัวละครก็อัปเกรดสำเร็จ
ขั้นเซียนสองสำเร็จการเลื่อนขั้นเป็นขั้นเซียนสาม
แต่หลินฟานยังไม่พอใจนัก ยาเม็ดของยอดฝีมือระดับเข้าใจเทพมีเยอะมาก แต่ระดับคุณภาพต่ำเกินไป กินไปตั้งเยอะแยะแต่เลื่อนขั้นได้แค่หนึ่งระดับ
ฮ่า...
หลินฟานส่ายหน้า แสดงความหมดหวัง
ถ้าโม่อี้เซวียนและหนีม่านเทียนรู้ว่าหลินฟานสิ้นเปลืองยาเม็ดไปแบบนี้ พวกเขาคงจะอาเจียนเป็นเลือดตาย ยาเม็ดเหล่านี้เป็นสิ่งที่พวกเขาสะสมมาอย่างยากลำบาก
แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในขอบเขตเจ้าสำนักแล้ว แต่ยาเม็ดบางชนิดก็ยังมีประโยชน์มหาศาลสำหรับพวกเขา
ในนั้นเสวียนหยวนตัน แม้ว่าระดับคุณภาพจะไม่สูง แต่คุณสมบัติพิเศษนั้นแข็งแกร่งมาก สามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนได้สองเท่า วิธีการหลอมไม่ยาก แต่ส่วนผสมสมุนไพรนั้นหายากมาก มีค่ามาก
ตอนนี้ถูกหลินฟานสิ้นเปลืองไปแบบนี้ ทำให้คนรู้สึกเจ็บปวดใจ
PS: แนะนำหนังสือเล่มหนึ่ง "ห้างสรรพสินค้าสามภพ" แน่นอนว่าทุกคนไม่ควรไปอ่าน ผมอยากเป็นผู้จัดการของเขา แต่เขาไม่ยอม ผมค่อนข้างโกรธ


## บทที่ 39 วิชาลมปราณที่ทำให้คนเหยียดหยาม

หลินฟานกินยาเม็ดหมดแล้ว พื้นฐานการบ่มเพาะก็เพิ่มขึ้น เขาเบ้ปากแสดงความไม่พอใจเล็กน้อย ถ้ามียาเม็ดมากกว่านี้จะเป็นเรื่องที่มีความสุขมากแค่ไหน ข้าน่ะ แค่กินยาก็สามารถกินจนไร้เทียมทานในใต้หล้าได้
เขาพลิกดูของในกระเป๋าหลัง ไม่เห็นยาเม็ดสักเม็ด จากนั้นหลินฟานก็กลอกตาไปมาแล้วมองไปที่วิชาลมปราณ
จำได้ว่าก่อนหน้านี้เห็นหนังสือเล่มเล็กๆ อยู่หลายเล่ม ไม่รู้ว่าเป็นวิชาลมปราณอะไรบ้าง
สำหรับโม่อี้เซวียนคนนั้น หลินฟานไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี วิชาลมปราณของเขาคงไม่ดีไปกว่าตัวคนหรอก
แต่ไม่นานหลินฟานก็ทบทวนตัวเองว่า คนเราจะมองคนอื่นด้วยสายตาเหยียดหยามได้อย่างไร โม่อี้เซวียนคนนี้แม้จะไม่ค่อยดีนัก แต่สามารถเปลี่ยนคนที่ไม่ค่อยดีให้เก่งกาจได้ขนาดนี้ วิชาลมปราณของเขาต้องยอดเยี่ยมแน่ๆ
หลินฟานหยิบวิชาลมปราณเล่มหนึ่งขึ้นมา พอมองดูก็อดยิ้มไม่ได้
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณค้นพบจิตใจเกรดสูงชั้นฟ้า 'อสูรมหาจักรพรรดิ'"
"'อสูรมหาจักรพรรดิ' เป็นรากฐานของนิกายเทพหมื่นมาร สร้างโดยปรมาจารย์หมื่นปีศาจที่ได้เฝ้าดูนรกโมหา และกราบไหว้อสูรมหาจักรพรรดิ ใช้เวลาร้อยปีในการสร้างวิชาทางใจนี้ขึ้นมา เฉพาะผู้ที่มีร่างของปีศาจเท่านั้นที่จะฝึกฝนได้"
เมื่อเห็นคำอธิบายนี้ หลินฟานหัวเราะเบาๆ ช่างโม้จริงๆ แต่ช่างเถอะ คนเก่งชอบโม้ ตอนนี้ตัวเองกำลังขาดวิชาทางใจพอดี นี่จะช่วยเติมเต็มได้
"ต้องการเรียนรู้ 'อสูรมหาจักรพรรดิ' หรือไม่"
"เรียนรู้"
ล้อเล่นหรือไง ตอนนี้ตัวเองกำลังปวดหัวเรื่องวิชาทางใจอยู่พอดี ขาดอะไรก็ได้อันนั้นมา จะไม่เรียนได้อย่างไร
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้เรียนรู้จิตใจเกรดสูงชั้นฟ้า 'อสูรมหาจักรพรรดิ' ระดับหนึ่ง ประสบการณ์ (0/100000)"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้เรียนรู้ 'อสูรมหาจักรพรรดิ' พลังแท้จริง +1000"
หลินฟานรู้สึกดีใจ การเรียนรู้วิชาทางใจ 'อสูรมหาจักรพรรดิ' ทำให้พลังแท้จริงเพิ่มขึ้นหนึ่งพัน นี่ช่างแข็งแกร่งจริงๆ ตามคำอธิบายในหนังสือ 'อสูรมหาจักรพรรดิ' มีทั้งหมดเก้าชั้น แต่ไม่รู้ว่าตัวเองจะสามารถฝึกฝน 'อสูรมหาจักรพรรดิ' ได้ถึงระดับไหน
ในขณะเดียวกัน หลินฟานก็พบปัญหาหนึ่ง ตอนนี้ตัวเองมีระบบแล้ว ถ้าระดับของ 'อสูรมหาจักรพรรดิ' เพิ่มขึ้น ตัวเองก็จะเลเวลอัพด้วยใช่ไหม?
แต่ในความคิดของหลินฟาน คงไม่ง่ายขนาดนั้น คนอื่นฝึกฝนวิชาทางใจ เมื่อระดับวิชาทางใจเพิ่มขึ้น แดนของพวกเขาก็จะเพิ่มขึ้นด้วย
แต่ตอนนี้ตัวเองยังมีประสบการณ์ตัวละครอีก ดูเหมือนการเลเวลอัพจะต้องอาศัยประสบการณ์ตัวละคร นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าจริงๆ
คิดไปคิดมา หลินฟานก็รู้สึกปวดหัว เลยไม่อยากสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว ตัวเองบุกตะลุยมาตลอดทาง จะกลัวอะไร
จากนั้นหลินฟานก็เริ่มค้นหาต่อ ยังมีคัมภีร์พื้นฐานอีก ไม่รู้ว่าจะเป็นอะไร
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณค้นพบจิตใจเกรดสูงชั้นฟ้า 'เจตจำนงดาบ'"
โอ้โห... อีกหนึ่งวิชาทางใจระดับฟ้า ดูเหมือนนี่จะเป็นจิตใจที่มั่นคงของนิกายหนีม่านเทียน
หลินฟานหัวเราะเบาๆ คนเปรียบเทียบกับคนแล้วทำให้คนตายได้ ดูเหมือนว่าทั้งหนีม่านเทียนและโม่อี้เซวียนต่างก็เป็นเมล็ดพันธุ์ของนิกาย
"'เจตจำนงดาบ' สร้างโดยหลิงหลงผู้ก่อตั้งหอนดาบหลิงหลง ที่เข้าใจเจตจำนงดาบสูงสุด และสร้างวิชาทางใจนี้ขึ้น เฉพาะผู้ที่มีร่างเจตจำนงดาบเท่านั้นที่จะฝึกฝนวิชาทางใจนี้ได้"
"ติ๊ง ต้องการเรียนรู้หรือไม่"
"เรียนรู้"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้เรียนรู้จิตใจเกรดสูงชั้นฟ้า 'เจตจำนงดาบ' ระดับหนึ่ง ประสบการณ์ (0/100000)"
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้เรียนรู้ 'เจตจำนงดาบ' พลังแท้จริง +1000"
หลังจากเรียนรู้วิชาทางใจระดับสูงสองอย่าง จิตใจของหลินฟานเริ่มพองโต มีความรู้สึกว่าตัวเองไร้เทียมทานในใต้หล้า แน่นอนว่าความรู้สึกพองโตนี้คงอยู่ได้แค่สองสามวินาทีก่อนจะสงบลง
แม้ว่าจะเริ่มต้นวิชาทางใจสองอย่างนี้แล้ว แต่ระดับต่อไปยังต้องค่อยๆ ฝึกฝนขึ้นไป ก็ลำบากอยู่เหมือนกัน
จากนั้นหลินฟานก็ตรวจสอบวิชาลมปราณที่เหลือ
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณค้นพบวิชาเกรดสูงชั้นดิน 'นิ้วสัมผัสดอกไม้ประคองเบญจมาศ'"
"'นิ้วสัมผัสดอกไม้ประคองเบญจมาศ' เป็นเทคนิคมือที่สร้างโดยพลังยิ่งใหญ่แห่งนิกายเทพหมื่นมาร หนึ่งนิ้วสามารถทำลายฟ้า เข้าใจได้แต่อธิบายไม่ได้"
"ต้องการเรียนรู้หรือไม่"
เดี๋ยวก่อน นี่มันไม่ถูกต้องนี่
หลินฟานที่เดิมทีมีจิตใจร่าเริง รู้สึกเหมือนถูกราดด้วยน้ำเย็นๆ หนึ่งถัง
'เปลี่ยนแปลงฟ้าดิน' 'เสือดำล้วงใจ' ถ้าเพิ่ม 'นิ้วสัมผัสดอกไม้ประคองเบญจมาศ' นี้เข้าไปอีก ข้าก็จะกลายเป็นนักพัฒนาร่างกายมนุษย์น่ะสิ?
ตำแหน่งและชื่อเรียก โจรบุปผา?
ไม่ได้ ไม่ได้ นี่มันไม่ได้เด็ดขาด เป็นคนที่เต็มไปด้วยความยุติธรรม ทำไมถึงได้เรียนวิชาลมปราณที่ทำให้คนเข้าใจผิดพวกนี้ล่ะ
ไม่เรียน เด็ดขาดไม่เรียน
ในขณะนั้น หลินฟานลูบคางและรู้สึกลังเลเล็กน้อย สีหน้าแสดงความเสียดาย เพราะวิชาลมปราณที่หายากก็ไม่ควรปล่อยให้ผ่านไป
ใช่แล้ว วิชาลมปราณไม่แบ่งความยุติธรรม ขึ้นอยู่กับว่าผู้ใช้มีความยุติธรรมหรือไม่
ถูกต้อง นี่คือหลักการ ตัวเองจะกลัวคำอธิบายของวิชาลมปราณได้อย่างไร
"เรียนรู้" หลินฟานเรียนรู้โดยไม่ลังเล
"ติ๊ง ยินดีด้วย คุณได้เรียนรู้ 'นิ้วสัมผัสดอกไม้ประคองเบญจมาศ' ระดับหนึ่ง ประสบการณ์ (0/1000)"
จากนั้นหลินฟานก็มองไปที่วิชาลมปราณเล่มสุดท้าย ตอนนี้แม้แต่ 'นิ้วสัมผัสดอกไม้ประคองเบญจมาศ' ก็ยังเรียนแล้ว ยังจะมีวิชาลมปราณอะไรที่เรียนไม่ได้อีก
แต่วิชาลมปราณเล่มนี้ไม่ทำให้หลินฟานผิดหวัง นี่เป็นวิชาลมปราณของหนีม่านเทียน 'เคล็ดกระบี่ไล่ลม'
ขั้นพื้นฐานล่าง
และตอนนี้ 'เคล็ดกระบี่ไล่ลม' นี้ถือเป็นทักษะโจมตีเพียงอย่างเดียวที่หลินฟานมีที่ดูเหมือนจะใช้ได้จริง
แต่สำหรับหลินฟานที่ไม่ใช้ดาบ นี่ก็เป็นเรื่องที่น่าอึดอัดใจเหมือนกัน
สิ่งที่เก็บรวบรวมมาก็ถูกใช้ไปเกือบหมดแล้ว เหลือแค่อุปกรณ์ไม่กี่ชิ้น
สำหรับอุปกรณ์เหล่านี้ หลินฟานไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่
พวกผ้าป้องกันวิเศษอะไรพวกนั้น หลินฟานไม่จำเป็นต้องใช้เลย 'ร่างปีศาจที่ไม่ดับ' ก็เพียงพอสำหรับตัวเองแล้ว
จากนั้นหลินฟานก็นำเสื้อผ้าหนึ่งชุด รองเท้าหนึ่งคู่ และดาบหนึ่งเล่มที่เก็บมาได้ โยนทั้งหมดลงในเตาไฟเพื่อหลอมรวมแบบสุ่ม
"ติ๊ง อาชีพรองช่างไม่เพียงพอ ไม่สามารถละลายและหลอมได้"
เมื่อหลินฟานโยนของเหล่านี้ลงในเตาไฟ ก็มีเสียงแจ้งเตือนแบบนี้
หลินฟานถอนหายใจเบาๆ แสดงความรู้สึกจนปัญญา ดูเหมือนว่าการกำจัดของร้อนยังทำไม่ได้
สุดท้ายเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น หลินฟานจึงต้องเก็บของเหล่านั้นไว้ในกระเป๋า รอโอกาสในอนาคตค่อยลองอีกครั้ง
หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หลินฟานรู้สึกผ่อนคลายทั้งร่างกายและจิตใจ
เมื่อท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง หลินฟานก็หาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง นั่งพิงหลังกับต้นไม้ จากนั้นก็หลับตาและเริ่มฝึกวิชาทางใจ 'อสูรมหาจักรพรรดิ'
หลินฟานสามารถรู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย และค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น
"ติ๊ง 'อสูรมหาจักรพรรดิ' ประสบการณ์ +10"
"ติ๊ง 'อสูรมหาจักรพรรดิ' ประสบการณ์ +10"
...
ตอนนี้หลินฟานลืมตาขึ้น รู้สึกสงสัยเล็กน้อย การฝึกฝนวิชาทางใจ ทำไมประสบการณ์เพิ่มขึ้นช้าขนาดนี้ ไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์เลย
จากนั้นหลินฟานก็เริ่มฝึกฝน 'เจตจำนงดาบ' เพื่อตรวจสอบว่าเกิดอะไรขึ้น
"ติ๊ง 'เจตจำนงดาบ' ประสบการณ์ +1"
"ติ๊ง 'เจตจำนงดาบ' ประสบการณ์ +1"
เกิดอะไรขึ้น วิชาทางใจทั้งสองอย่างเป็นวิชาทางใจระดับฟ้า ทำไมประสบการณ์ที่เพิ่มขึ้นถึงไม่เหมือนกัน
หรือว่าวิชาทางใจระดับสูงชั้นฟ้า 'เจตจำนงดาบ' นี้ไม่เหมาะกับตัวเอง?
หลินฟานรู้สึกจนปัญญาในตอนนี้ ด้วยความเร็วแบบนี้ ระดับแรกที่ต้องการประสบการณ์หนึ่งแสน จะถึงจุดสิ้นสุดเมื่อไหร่
ต้องมีปัญหาอะไรสักอย่างแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่เป็นแบบนี้
แม้ว่าการฝึกฝนวิชาทางใจทั้งสองนี้จะต้องการร่างกายที่เหมาะสม แต่ระบบบอกว่าสามารถฝึกฝนได้ ก็ต้องตัดปัญหาเหล่านี้ออกไปแล้ว และการที่ตอนนี้ฝึกฝนช้ามาก ต้องมีสาเหตุพิเศษแน่นอน เพียงแต่ตัวเองยังไม่ได้ค้นพบเท่านั้น
PS: ยิ่งนานยิ่งลามก...
มีคนประเภทหนึ่ง ชีวิตของเขาคือตำนาน
มีคนประเภทหนึ่ง ระหว่างคิ้วของเขาเต็มไปด้วยพลังอำนาจ
มีคนประเภทหนึ่ง ชื่อของเขาคือหลินฟาน
ผู้คนทั้งหลาย: "หลินฟาน ฉันอยากมีลูกกับคุณ"
ชีวิตที่เต็มไปด้วยความเท่และอำนาจ ไม่จำเป็นต้องอธิบาย