ปลายจวักครองใจ
ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย (冬天的柳叶)
## บทที่ 1 จอมปีศาจแห่งความวุ่นวาย

ตอนที่ 1 จอมปีศาจแห่งความวุ่นวาย
ลั่วเซิงจ้องจี้เครื่องหอมสลักลายดอกไม้ผ่านม่านสีเขียวหยกอย่างเหม่อลอย ดวงตาที่เปล่งประกายคู่นั้น บัดนี้ค่อนข้างเลื่อนลอย และด้วยเหตุนี้เสียงคร่ำครวญของสาวใช้ตัวน้อยข้างหูจึงยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
“คุณหนู ก็แค่คุณชายซู หากท่านชอบฉุดมาก็ได้แล้ว ไม่คุ้มที่จะแขวนคอตายเพื่อเขาเลย ฮือๆๆ...”
ลั่วเซิงขยับลูกนัยน์ตาพลางมองไปยังสาวใช้ที่นอนร้องไห้อยู่ที่หัวเตียง
สาวใช้ผู้นี้มีนามว่าหงโต้ว ทั้งพูดและร้องไห้เก่ง ซึ่งนางได้ยินเสียงปีศาจนี้ดังก้องอยู่ในหูของนางเป็นเวลาสามวันแล้ว นั่นเพียงพอสำหรับนางในการทำความเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
นางคือลูกสาวของแม่ทัพใหญ่ลั่วผู้ทรงอำนาจ แต่เพราะก่อเรื่องจึงถูกส่งไปที่จวนท่านตา ณ ที่แห่งนี้ นางตกหลุมรักชายหนุ่มผู้หนึ่งเข้า หลังจากถูกปฏิเสธจึงโกรธจัดจนแขวนคอตาย
นี่ไม่ใช่หญิงทึ่มคนหนึ่งหรอกหรือ
“หยุดร้องไห้ได้แล้ว” ลั่วเซิงเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบแห้ง ลำคอแสบร้อน
ทันใดนั้นเอง เสียงร้องพลันหยุดลงกะทันหัน หงโต้วเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ “คุณหนู ในที่สุดท่านก็ยอมพูดแล้ว...”
ไม่รอให้หงโต้วเอ่ยต่อ ม่านไม้ไผ่ก็ถูกยกขึ้น สาวน้อยผู้หนึ่งถลันเข้ามาราวกับลมพายุ ทำให้สาวใช้ที่อยู่ข้างนอกตะโกนมาจากทางด้านหลังด้วยความตกใจ “คุณหนูใหญ่ คุณหนูกำลังพักผ่อนอยู่...”
เด็กสาวที่ปรากฏตัวตรงหน้าลั่วเซิงชี้หน้าและด่าทอนางอย่างไร้ความปรานี “ลั่วเซิง เจ้าไม่รู้จักอายบ้างเลยหรือ เพื่อคุณชายรองสกุลซู ทั้งร้องไห้ โวยวายและแขวนคอตาย บัดนี้ท่านย่าให้แม่ข้าไปคุยเรื่องงานแต่งกับสกุลซู สมใจเจ้าแล้วใช่หรือไม่”
ลั่วเซิงมองไปยังเด็กสาวที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
อายุเพียงสิบสี่สิบห้าปี โกรธจัดจนใบหน้าแดงก่ำ ดูสดใสราวกับแสงตะวันฉายยามเช้า
หงโต้วพุ่งออกมาด้วยความโกรธที่ดูเหมือนจะมากกว่าเด็กสาวเสียอีก “กล้าดีอย่างไรมาพูดจาเช่นนี้กับคุณหนูของพวกข้า!”
เด็กสาวถ่มน้ำลายด้วยแววตาเหยียดหยาม “ลั่วเซิง คนอื่นกลัวเจ้า แต่ข้าไม่กลัว เก่งนักก็ให้คนเหล่านั้นมาจับคนทั้งหมดของสกุลเซิ่งเลยสิ”
เมื่อได้ยินถึงเช่นนี้ สาวใช้สกุลเซิ่งใบหน้าซีดขาวด้วยความหวาดกลัว “คุณหนูใหญ่ ท่านกลับไปก่อนเถิด คุณหนูยังไม่หายดี...”
หากทำให้คุณหนูหลานนอกผู้นี้โมโหขึ้นมา อาจสั่งการให้กลุ่มองครักษ์จิ่นหลินจับกุมคนทั้งหมดของสกุลเซิ่งก็เป็นได้
องครักษ์จิ่นหลินน่ะ ทั้งโหดเหี้ยมและเลือดเย็น ลงมือได้แม้แต่ญาติของตัวเองแล้วนับประสาอะไรกับจวนตาเล่า
ทันใดนั้น เสียงของหนุ่มน้อยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู “พี่หญิงใหญ่ พี่มาอยู่ในห้องของพี่สาวข้าได้อย่างไร”
เด็กสาวมองไปที่ประตู น้ำเสียงก็พลันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “น้องชายไม่รู้หรือว่าท่านแม่พี่ไปจวนสกุลซูแล้ว”
เด็กหนุ่มเดินเข้ามา เหลือบมองลั่วเซิงที่ดูสงบนิ่งอย่างจดจ่อแล้วเอ่ยกับเด็กสาวว่า “รู้แล้ว แต่นี่มันเป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่ พี่หญิงใหญ่มาหาพี่สาวของข้าก็ไม่มีประโยชน์อะไร กลับไปก่อนเถอะ”
เด็กสาวเผยสีหน้าประหลาดใจ
น้องชายหลานนอกเข้าข้างลั่วเซิงอย่างนั้นหรือ
แม้ลั่วเฉินกับลั่วเซิงจะเป็นพี่น้องกันแท้ๆ แต่เจ็ดปีก่อนเขาได้ย้ายมาพักฟื้นร่างกายที่จวนสกุลเซิ่งของพวกนาง หลายปีมานี้ คนทั้งจวนล้วนมองว่าน้องชายหลานนอกคือคนในครอบครัวมานานแล้ว
หลายวันก่อนตอนที่ลั่วเซิงมาถึง นางเห็นน้องชายหลานนอกมองพี่สาวแท้ๆ ของตนอย่างเฉยเมยและเย็นชา บัดนี้เหตุใดถึง...
ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เด็กสาวก็ไว้หน้าน้องชายหลานนอก นางจ้องลั่วเซิงตาเขม็งแล้วเอ่ยว่า “งานแต่งที่ใช้วิธีต่ำช้าแย่งมา ข้าจะรอดูความรักอันหอมหวานของเจ้ากับคุณชายรองสกุลซู!”
พอพูดจบ เด็กสาวเปิดม่านเดินจากไป
ม่านไม้ไผ่โบกสะบัดไหวไปมาอย่างแผ่วเบา ทิ้งให้สองพี่น้องสบตากัน
เด็กหนุ่มอายุสิบสองสิบสามริมฝีปากแดงและฟันขาว ใบหน้าหล่อเหลา แต่รูปร่างผอมบางและผิวพรรณค่อนข้างขาว ทำให้เขาดูอ่อนแอ
สีหน้าของเด็กหนุ่มที่พูดแทนลั่วเซิงเมื่อครู่นี้เปลี่ยนเป็นเย็นชา ไม่คิดเก็บซ่อนความเบื่อหน่ายและความโกรธแค้นในดวงตาไว้เลย เขากัดฟันเอ่ยว่า “ลั่วเซิง เจ้าเห็นผู้ชายหล่อเข้าหน่อยก็ต้องเข้าไปพัวพันอย่างนั้นหรือ รู้จักอายหน่อยได้หรือไม่”
หงโต้วที่อยู่ด้านข้างอดพูดแทนคุณหนูของตนไม่ได้ “คุณชายรองสกุลซูไม่ได้มีดีแค่หล่อเท่านั้นนะเจ้าคะ”
คุณหนูของพวกนางสายตาแย่ขนาดนั้นเลยหรือ ใครจะสนใจแค่ใบหน้าหล่อเหลาอย่างเดียวเล่า
ลั่วเฉินไม่ได้เหลือบมองหงโต้วเลยแม้แต่น้อย แต่ยังคงจ้องลั่วเซิง
ในที่สุดลั่วเซิงก็เอ่ยปาก “เมื่อครู่นี้เจ้าปกป้องข้า”
เสียงของนางแหบเล็กน้อยเนื่องจากอาการบาดเจ็บบริเวณลำคอ แต่น้ำเสียงกลับปกติและหนักแน่นนัก
ลั่วเฉินตกตะลึง ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาอันงดงามของเขา จากนั้นเขาก็อับอายจนกลายโทสะ “ท่านไม่ต้องคิดเข้าข้างตัวเอง เมื่อครู่ที่ข้าปกป้องท่าน เพราะเห็นว่าเกิดจากท้องแม่เดียวกัน คนอื่นชี้หน้าด่าท่าน ข้าควรดีใจอย่างนั้นหรือ ตอนนี้ท่านน้าสะใภ้ไปหารือเรื่องการแต่งงานของท่านที่จวนสกุลซู หวังเพียงว่าต่อจากนี้ท่านจะทำตัวดีๆ อย่าทำตัวให้อับอายขายขี้หน้าได้อีก!”
ลั่วเซิงที่ถูกน้องชายด่าทอ เลิกคิ้วถามว่า “เจ้าหมายความว่าการแต่งงานจะเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ”
ลั่วเฉินตกตะลึงอีกครั้ง ใบหน้าโกรธจนแดงก่ำในทันใด
เขาด่าทอมากเพียงนี้ นางกลับฟังไม่เข้าหูเลยหรือ กังวลแต่ว่าการแต่งงานระหว่างนางกับซูเย่าจะเกิดขึ้นหรือไม่
เขามีพี่สาวเช่นนี้ได้อย่างไร...
ลั่วเฉินกำหมัดแน่น ทั้งโกรธและไร้เรี่ยวแรง
“การแต่งงานจะเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ” ลั่วเซิงดูเหมือนจะมองไม่เห็นใบหน้าอันเกรี้ยวโกรธของน้องชาย จึงถามขึ้นอย่างใจเย็น
ลั่วเฉินหลับตา หายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์โกรธและตอบด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา “ท่านถึงกับบีบบังคับท่านย่าด้วยวิธีร้องไห้ โวยวาย และแขวนคอตาย ท่านยายจะไม่ตามใจท่านได้อย่างไร”
สกุลเซิ่งและสกุลซูคบค้ากันมาหลายชั่วอายุคน บวกกับตำแหน่งของบิดาพวกเขาที่มีอำนาจคับฟ้า น้าสะใภ้ใหญ่ไปหารือเรื่องการแต่งงานที่จวนสกุลซูด้วยตัวเอง เห็นทีสกุลซูคงตอบตกลงเป็นแน่
ลั่วเซิงที่นั่งพิงตรงหัวเตียงมาโดยตลอดก็เหยียดหลังตรงขึ้นทันที หงโต้วรีบพยุงแขนของนางไว้ “คุณหนู ท่านจะทำอะไรหรือ”
เท้าของลั่วเซิงถึงพื้น ประคองร่างกายที่อ่อนแอให้ทรงตัวได้ พร้อมกับเอ่ยเสียงราบเรียบ “ไปจวนสกุลซู เจ้านำทางด้วย”
หงโต้วไม่ได้ถามต่อ รีบตอบรับทันทีและช่วยพยุงลั่วเซิงเดินออกไป
ลั่วเฉินยืนตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วรีบตามไป
ต้นส้มที่ปลูกในเรือนฝูหนิงถังยังไม่ผลิดอกออกผล และการถอนใจของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็ดังมาจากเรือนพัก “ข้าแค่หวังว่าคุยเรื่องงานแต่งสำเร็จแล้ว นังหนูจะทำตัวดีขึ้นนะ ข้าจะได้นอนหลับสนิทกับเขาบ้าง”
ผู้หญิงมีอายุที่อยู่ด้านข้างคือฮูหยินรองสกุลเซิ่ง น้าสะใภ้รองของลั่วเซิงสองพี่น้อง เมื่อนางได้ยินถึงตรงนี้ก็ยิ้มเยาะในใจ มีคุณหนูหลานนอกอยู่ในจวน สกุลเซิ่งสงบสุขก็แปลกแล้ว
แม่ทัพใหญ่ลั่วสั่งให้คนส่งจดหมายมา ในจดหมายกล่าวไว้ว่าขอให้ฮูหยินผู้เฒ่าช่วยหาคู่ครองที่ดีให้ลั่วเซิงด้วย
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ฮูหยินรองถึงกับทุบขาตัวเอง นี่กะให้ลั่วเซิงแต่งงานอยู่กินที่เมืองจินซา เกาะสกุลเซิ่งพวกเขาไปตลอดเลยล่ะสิ!
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งสั่งสาวใช้ที่เข้ามารายงานข่าวว่า “เรียกคุณหนูใหญ่มาพบข้า”
เวลาผ่านไปไม่นาน เด็กน้อยที่ไปด่าทอลั่วเซิงถึงเรือนก็เดินเข้ามาและกล่าวทักทายอย่างนอบน้อม “ท่านย่า ท่านอาสะใภ้รอง”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเรียกเด็กสาวให้มาหาและกำชับว่า “จยาอวี้ ห้ามไปหาเรื่องพี่หญิงอีกล่ะ นางเป็นแขกของจวนเรา”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งคิดถึงหลานนอกจึงแอบถอนใจ นังหนูนั่นน่ะ ขอเพียงไม่ก่อเรื่องนางก็ขอบคุณฟ้าดินแล้ว
เซิ่งจยาอวี้รู้สึกไม่ยุติธรรม ขณะอ้าปากจะเอ่ยก็พบสาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาและเอ่ยอย่างเร่งรีบ “ฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูไปจวนสกุลซูแล้วเจ้าค่ะ!”
ทันใดนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งสีหน้าเปลี่ยนและสบตากับฮูหยินรองโดยไม่รู้ตัว
ดวงตาของเซิ่งจยาอวี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธแค้น ยกกระโปรงวิ่งออกไป “ท่านย่า ข้าไปดูเอง!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งนิ่งเงียบอยู่นาน ตบโต๊ะน้ำชาพึมพำ “เป็นเวรเป็นกรรมเสียจริงๆ”
บุตรสาวที่ทั้งสุภาพและอ่อนโยนแต่เสียชีวิตก่อนวัยอันควร เหตุใดถึงให้กำเนิดจอมปีศาจเช่นนี้ออกมาได้นะ


## บทที่ 2 แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน

ตอนที่ 2 แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน
บรรยากาศภายในจวนสกุลซูที่อยู่อีกตรอกซอยตึงเครียดอย่างมาก
ในห้อง ฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งกับนายหญิงสกุลซูหารือเรื่องการแต่งงาน ในขณะที่รุ่นเด็กหลายคนยืนอยู่ตรงลานกว้างด้วยสีหน้าโกรธเคือง
“พี่รอง ทำไมพี่ไม่เข้าไปพูดกับท่านแม่ล่ะ หากท่านแม่ตกลงขึ้นมาจริงๆ จะทำอย่างไร” เด็กสาวในอาภรณ์ชุดเขียวดูเป็นกังวลและดึงชายเสื้อของเด็กหนุ่มเอาไว้
เด็กหนุ่มอายุราวสิบหกสิบเจ็ดคือซูเย่า คุณชายรองสกุลซู มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองจินซาในฐานะหนุ่มรูปงามราวกับพานอันและซ่งอวี้​[1]​
ซูเย่าลูบต้นอวี้หลานที่ดอกบานสพรั่งตรงลานกว้างพร้อมกับมองยังประตูเรือนด้วยแววตานิ่งสงบ
เด็กสาวอีกคนในชุดกระโปรงปักลายทับทิมตะคอกด้วยความโกรธ “พี่อย่าพูดจามั่วซั่วนะ คนอย่างลั่วเซิง ท่านแม่จะยอมตกลงได้อย่างไร”
คุณหนูใหญ่ซูกลอกตาใส่น้องสาวและเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “อย่าลืมสถานะของลั่วเซิง!”
คุณหนูรองซูหยุดชะงักและกระทืบเท้าด้วยความโกรธ “แล้วอย่างไร สกุลซูเราก็ไม่ใช่ตระกูลธรรรมดางานแต่งของพี่รองก็ต้องถูกบังคับอย่างนั้นหรือ”
สกุลซูเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงของเมืองจินซา สืบทอดอาชีพเกษตรกรและนักปราชญ์จากรุ่นสู่รุ่น ในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา ผลิตขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งในราชสำนักจำนวนมาก ไม่มีใครในท้องที่กล้าหาเรื่องพวกเขา
แต่บิดาของลั่วเซิงเป็นแม่ทัพใหญ่ คุมองครักษ์จิ่นหลิน จะสนใจเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร
คุณหนูใหญ่ซูคิดเช่นนี้จึงค่อนข้างหงุดหงิดกับไร้เดียงสาของน้องสาว
ขณะนี้ ซูเย่าเอ่ยว่า “น้องทั้งสองอย่าทะเลาะกันเลย เรื่องการแต่งงานขึ้นอยู่กับคำสั่งของพ่อแม่และคำพูดของแม่สื่อ ท่านแม่จะเลือกให้ข้าเอง”
เขาน้ำเสียงอ่อนโยน สีหน้านิ่งสงบ ทำให้เด็กสาวทั้งสองยิ่งร้อนใจ
“หากท่านแม่ตกลงขึ้นมาล่ะ” คุณหนูใหญ่ซูกัดริมฝีปากถาม
ซูเย่ามองยังประตูเรือนอีกครั้ง ดวงตาดูมืดมน “ก็ว่าตามท่านแม่”
“พี่รอง!” สองสาวตะโกนอย่างพร้อมเพรียงกัน
เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังเข้ามา ทั้งสามมองไป เห็นน้องชายที่ยืนอยู่ตรงประตูวิ่งเข้ามา
น้องซูเล็กอายุเพียงแปดเก้าขวบ วิ่งจนแก้มแดงก่ำพลางตะโกนว่า “แย่แล้ว ลั่วเซิงมาแล้ว!”
ราวกับผู้มาเยือนไม่ใช่เด็กสาว แต่เป็นภัยพิบัติอันใหญ่หลวงอย่างนั้น
ซูเย่าลูบศีรษะน้องซูเล็กพลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “อย่าเรียกชื่อจริงของนาง ให้เรียกคุณหนูลั่วหรือพี่ลั่ว”
ขณะลั่วเซิงเดินเข้ามาก็ได้ยินเสียงอันแผ่วเบานี้พอดี
ดูอ่อนโยน แต่ขาดความอบอุ่น
คุณหนูรองซูรีบวิ่งไปยืนขวางหน้าซูเย่าและตะคอกว่า “เจ้ามาที่นี่ทำไม”
ลั่วเซิงมองนางที่ทำตัวราวกับผู้ผดุงความยุติธรรมมายืนขวางหน้าหญิงงามพลางตะคอกเสียงดังใส่พวกบ้าตัณหาที่หวังจะฉุดหญิงสาวชาวบ้าน
หญิงงาม...ดวงตาของลั่วเซิงจ้องซูเย่า
เด็กหนุ่มสวมชุดยาวสีขาวพระจันทร์ ผิวพรรณขาวผ่องดุจหยก ผมดำยาวราวกับอีกา รูปร่างผอมเพรียวสะดุดตาเสียยิ่งกว่าต้นอวี้หลานเสียอีก
ซูเย่ากำลังจะขมวดคิ้วก็พบว่าสายตาของลั่วเซิงได้เบนไปทางอื่นแล้ว
ลั่วเซิงจ้องประตูเรือนพลางเอ่ยว่า “ได้ยินมาว่าน้าสะใภ้ใหญ่มาหารือเรื่องงานแต่งของข้ากับฮูหยินซู ข้าเลยมาน่ะ”
คุณหนูรองซูโกรธจัดจนมือสั่น ชี้หน้าลั่วเซิงและด่าทอว่า “เจ้าพูดออกมาได้อย่างไร! ขู่ฆ่าตัวตายบีบบังคับให้สกุลเซิ่งมาสู่ขอฝ่ายชายไม่พอ ยังจะมาด้วยตัวเองอีก บนโลก...บนโลกนี้ทำไมถึงมีคนไร้ยางอายอย่างเจ้าอยู่ด้วย!”
น้ำตาคลอเบ้าเด็กสาวตัวน้อย
นางโกรธจนแทบเป็นบ้าแล้ว แต่ผู้ใหญ่กลับกำชับว่าอย่ายั่วโมโหลั่วเซิง โดยบอกว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้กับสกุลซู
คุณหนูใหญ่ซูจับมือน้องสาวเอาไว้ ดูท่าทางสงบนิ่งกว่าเล็กน้อย “คุณหนูลั่ว ผู้ใหญ่กำลังหารือกันอยู่ เจ้ากลับไปรอฟังข่าวที่จวนเถิด”
สกุลซูไม่ต้อนรับเจ้า เจ้ายืนอยู่ที่นี่จะเป็นเสนียดแก่สกุลซู
คุณหนูใหญ่ซูไม่ได้เอ่ยคำพูดนี้ออกมา แต่ไม่รู้ว่าคำพูดนี้ผุดขึ้นในใจของนางมาแล้วกี่หน
“กลับไปกับข้า!” ลั่วเฉินที่ไล่ตามมาคว้าข้อมือของลั่วเซิงไว้ด้วยความโมโห
ลั่วเซิงกลับไม่ขยับ
ท่ามกลางการจ้องมองของพี่น้องสกุลซู ใบหน้าของลั่วเฉินรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา เขากัดฟันเอ่ยเสียงเบา “ท่านจะอยู่ที่นี่ให้อับอายขายขี้หน้าต่ออย่างนั้นหรือ”
ลั่วเซิงตบศีรษะของลั่วเฉินพลางเอ่ยเสียงราบเรียบ “ข้าเข้าไปพูดอะไรเล็กน้อยก็จะกลับ”
เด็กหนุ่มอายุสิบสามปียังสูงไม่เต็มที่จึงเตี้ยกว่าลั่วเซิงหนึ่งนิ้ว และการกระทำเช่นนี้ของลั่วเซิงก็ดูสมัครสมานกลมเกลียวไม่น้อย
ทุกคนลืมที่จะมีปฏิกิริยาโต้ตอบ รวมถึงลั่วเฉินที่ถูกลูบศีรษะด้วย
จนกระทั่งแผ่นหลังของลั่วเซิงหายเข้าไปในประตูเรือน ลั่วเฉินที่รู้ตัวก็โกรธจนใบหน้าซีดขาว
นาง นางกล้าดีอย่างไรมาลูบศีรษะเขา!
สาวใช้หงโต้วที่ไม่ได้ติดตามเข้าไปอธิบายแทนลั่วเซิงด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูของพวกข้าชอบคุณชายนะเจ้าคะ”
หากเป็นคนอัปลักษณ์ คุณหนูของพวกนางคงไม่แม้แต่จะเหลือบมอง แม้แต่น้องชายแท้ๆ ก็เช่นกัน
สีหน้าลั่วเฉินเปลี่ยนจากขาวผ่องเป็นสีแดงก่ำพร้อมกับอุทานอย่างเย็นชา “ไสหัวไปซะ!”
เขาอยากให้ลั่วเซิงชอบอย่างนั้นหรือ พี่สาวแบบนี้ สร้างความอับอายให้น้อยลงหน่อย ก็ขอบคุณมากแล้ว
“แค่กๆ” ลั่วเฉินกระแอมไอเพราะอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน
ลั่วเฉินร่างกายอ่อนแอจึงถูกส่งมายังเมืองจินซาที่มีสภาพอากาศดีเพื่อพำนักระยะยาวตั้งแต่เด็ก ทุกคนที่คุ้นเคยกับสกุลเซิ่งย่อมรู้เรื่องนี้ดี
พี่น้องสกุลซูเห็นดังนั้นก็รู้สึกเป็นห่วงจึงสอบถามขึ้นมา
ในเวลานี้ เซิ่งจยาอวี้ก็เดินทางมาถึง นางมองไปรอบๆ พลางเอ่ยถามว่า “ลั่วเซิงล่ะ”
คุณหนูใหญ่ซูตอบเสียงราบเรียบ “เข้าไปแล้ว...”
คุณหนูรองซูสนิทสนมกับเซิ่งจยาอวี้ไม่น้อยจึงตอบอย่างไม่ปิดบัง “พี่จยาอวี้ พวกพี่ทำไมถึงไม่ห้ามนาง ปล่อยให้นางบุกมาถึงจวนข้า เหอะ กลัวว่าท่านแม่ข้าจะไม่ยอมตกลง เลยมาเจรจาด้วยตัวเองเลยล่ะสิ”
คำพูดเหล่านี้ ทำให้ใบหน้าของเซิ่งจยาอวี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความอับอาย ในขณะที่ลั่วเฉินแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี
“ข้าจะพานางกลับจวนเอง!” ลั่วเฉินเดินเข้าประตูเรือนไป
ณ เรือนฝั่งตะวันออก ทั้งฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งและฮูหยินซูล้วนตกตะลึงกับการมาของลั่วเซิง
“หลานมาที่นี่ทำไมหรือ” ฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งเอ่ยถามเสียงนุ่ม แต่ในใจกลับเปี่ยมไปด้วยความขยะแขยง
นางอายุปูนนี้แล้วยังไม่เคยเห็นสตรีเยี่ยงนี้มาก่อน!
สกุลเซิ่งมีความสัมพันธ์อันดีกับสกุลซู สองตระกูลไปมาหาสู่กันมาตลอด นางมาเป็นแขกที่เรือนแห่งนี้นับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งใดที่รู้สึกอึดอัดและเสียหน้าเช่นนี้เลย
หากมีคนมาเอ่ยทาบทามลูกชายนางให้กับหญิงเช่นลั่วเซิง นางคงหยิบแจกันเขวี้ยงใส่คนผู้นั้นไปแล้ว
ซึ่งบัดนี้นางเป็นคนทำสิ่งที่น่ารังเกียจนี้
แต่จะทำอย่างไรได้ ลั่วเซิงยอมแขวนคอตัวเองเพื่อคุณชายรองสกุลซู ไม่ว่าจะจริงหรือปลอม หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริงๆ สกุลเซิ่งจะอธิบายกับแม่ทัพใหญ่ลั่วว่าอย่างไร
ถึงเวลานั้น ยังไม่ต้องพูดถึงสกุลเซิ่ง เพราะแม้แต่สกุลซูก็คงไม่อาจหลุดพ้นจากการฆ่าล้างตระกูลเป็นแน่
ก็เพราะทราบผลลัพธ์เช่นนี้ ฮูหยินซูถึงกำลังจะพยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ
ลั่วเซิงมาทำอะไรในเวลานี้
ลั่วเซิงคุกเข่าแสดงความเคารพต่อฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งและฮูหยินซู “ท่านน้าสะใภ้ ข้ามาเรียกท่านกลับจวน”
ฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งตกตะลึงกับมารยาทของลั่วเซิงอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “หลานรู้หรือไม่ว่าข้ามาที่นี่เพราะเหตุอันใด”
ลั่วเซิงมุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย “ข้ารู้ว่าท่านน้าสะใภ้ใหญ่มาหารือกับฮูหยินซูเรื่องงานแต่งระหว่างข้ากับคุณชายรองซู แต่การแต่งงานครั้งนี้ยกเลิกเสียเถิด”
“ทำไมรึ” ท่ามกลางความตกตะลึง ฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งและฮูหยินซูเอ่ยถามเสียงเดียวกัน
เสียงประหลาดใจดังมาจากเซิ่งจยาอวี้และคนอื่นๆ ตรงบริเวณประตู
ลั่วเซิงยิ้ม “เพราะแตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน ท่านน้าสะใภ้ เรากลับกันเถิด”
จนกระทั่งพวกลั่วเซิงเดินจากไป คุณหนูรองซูแสดงสีหน้าราวกับเห็นผีพร้อมกับเอ่ยด้วยความเหลือเชื่อ “นางก็รู้ว่าแตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวานด้วยหรือ”
^1	  พานอัน（潘安）และซ่งอวี้（宋玉）คือยอดชายงามแห่งประวัติศาสตร์จีน


## บทที่ 3 นอนยาวสิบสองปี

ตอนที่ 3 นอนยาวสิบสองปี
คุณหนูรองสกุลซูเหม่อลอยไปพลางหยิกน้องเล็กสกุลซู “ฝันไปใช่หรือไม่”
น้องเล็กสกุลซูตะโกน “เจ็บบบ”
คุณหนูรองซูถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก “เจ็บก็ดีแล้ว ไม่ใช่ความฝัน พี่รองรอดตัวไป!”
ณ เวลานี้ ฮูหยินซูถึงได้สติกลับคืนมา จ้องบุตรชายรูปงามน้ำตาไหลพราก แต่เป็นน้ำตาแห่งความสุข
บุตรชายรอดอย่างปาฏิหาริย์ หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่คนทั้งสกุลซู นางจะทนฟังคำพูดอันน่าขยะแขยงของฮูหยินใหญ่เซิ่งได้อย่างไร
ซูเย่าก้าวไปข้างหน้าและแตะแขนฮุหยินซูอย่างเบามือ “เป็นความผิดของข้าเอง ทำให้ท่านต้องลำบากใจแล้ว”
เขาจ้องไปที่ประตู นึกถึงการกระทำที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงของลั่วเซิงก็ค่อนข้างสับสน
ลั่วเซิงจะปล่อยเขาไปอย่างนั้นหรือ
คุณหนูใหญ่ซูสั่งสาวใช้ให้ปัดกวาดทั้งภายในและภายนอกเรือน น้ำเสียงดูกระฉับกระเฉง “ทำให้มันเร็วๆ หน่อย รีบปัดกวาดความซวยออกไปเร็ว!”
สาวใช้ทั้งหลายยิ้มสดใส “คุณหนูใหญ่วางใจได้ พวกบ่าวจะปัดกวาดให้สะอาดเลยเจ้าค่ะ”
อารมณ์ความรู้สึกของคนสกุลเซิ่งที่ออกมาจากจวนสกุลซูดูหนักอึ้งมาก
เซิ่งจยาอวี้เดินเข้าไปหาลั่วเซิง พลางกัดฟันถาม “ลั่วเซิง เจ้าจะเล่นแง่อะไรอีก”
ฮูหยินใหญ่เซิ่งเหลือบมองบุตรสาวและเอ่ยด้วยเสียงเตือน “จยาอวี้ ไม่มีมารยาท เรียกพี่สาว”
“ท่านแม่...” เซิ่งจยาอวี้กระทืบเท้าด้วยความไม่พอใจ นางอายุน้อยกว่าลั่วเซิงไม่กี่เดือน เรียก 'พี่สาว' ก็ถูกต้องแล้ว แต่พี่สาวหลานนอกมีความเป็นพี่สาวเสียที่ไหน นางจึงเรียกไม่ออก
เหตุใดฮูหยินใหญ่เซิ่งจะไม่เข้าใจความรู้สึกของบุตรสาวเล่าจึงแสร้งทำเป็นเอ็ดนางแล้วเอ่ยถามลั่วเซิงด้วยความเป็นกังวล “เหตุใดจู่ๆ ถึงไม่ยินยอมล่ะ”
หากยอมสละคุณชายรองสกุลซูเพียงคนเดียว แลกกับความสงบสุขของสกุลเซิ่งและสกุลซู หรือแม้กระทั่งทั้งเมืองจินซาก็ย่อมคุ้มค่าแล้ว
ลั่วเซิงคิ้วขมวดเล็กน้อย “ท่านน้าสะใภ้ใหญ่อยากให้ข้าแต่งงานกับคุณชายรองซูหรือ”
คำพูดนี้ทำให้เซิ่งจยาอวี้ตกใจแทบแย่ นางรีบดึงชายเสื้อของฮูหยินใหญ่เซิ่งไว้
ฮูหยินใหญ่เซิ่งไม่กล้าถามต่อและอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
จวนสกุลเซิ่งและสกุลซูอยู่ไม่ไกลกัน ทุกคนจึงกลับถึงจวนอย่างรวดเร็ว และมุ่งตรงไปพบฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งที่เรือนฝูหนิง
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งหัวใจกระสับกระส่าย แต่เมื่อลั่วเซิงกลับมาจึงเอ่ยถามถึงที่มาที่ไป
ลั่วเซิงแสดงความเคารพและตอบเสียงราบเรียบ “ท่านยายอาจเข้าใจผิด ข้าไม่เคยคิดหมั้นหมายกับคุณชายรองสกุลซู เซิงเอ๋อร์รู้สึกไม่ค่อยสบาย ขอกลับไปพักผ่อนที่เรือนก่อน”
ทันทีที่ลั่วเซิงเดินจากไป ฮูหยินใหญ่เซิ่งก็อดกลั้นไม่ไหวแล้วจึงเอ่ยถามลั่วเฉินอย่างว้าวุ่นใจ “เฉินเอ๋อร์ พี่สาวเจ้าตกหลุมรักคนอื่นอีกแล้วหรือ”
ใบหน้าของลั่วเฉินดำมืดราวกับก้นหม้อ แก้ตัวด้วยความยากลำบาก “พี่สาวไม่ใช่คนที่เปลี่ยนใจเร็วเพียงนี้...”
ครานี้เขาจะต้องคอยจับตาดูลั่วเซิงทุกฝีก้าว หากลั่วเซิงกล้าก่อเรื่องอีก เขาจะตีนางให้ตายคามือ!
เซิ่งจยาอวี้ตบไหล่ลั่วเฉินด้วยสีหน้าจริงจัง “น้องชายยังไม่รู้จักพี่สาวของน้องดีพอ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถอนหายใจและโบกมือส่งสัญญาณให้คนทั้งสองออกไปก่อน หลงเหลือไว้เพียงลูกสะใภ้ทั้งสองไว้หารือวิธีรับมือ
“ในเมื่อแม่ทัพใหญ่ลั่วฝากฝังให้ข้าที่เป็นยายจัดการเรื่องานแต่งของเซิงเอ๋อร์ ข้าคิดว่าควรรีบตกลงเรื่องงานแต่งของเซิงเอ๋อร์โดยเร็ว”
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป สกุลเซิ่งคงได้ล่วงเกินคนทั้งเมืองจินซาเป็นแน่
ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองล้วนเห็นพ้องต้องกัน “ฮูหยินผู้เฒ่าพูดถูกต้องแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยกมือนวดขมับด้วยสีหน้าเสียดาย “นังหนูนั่นไม่ยอมแต่งงานกับสกุลซู เจ้าว่ามีตระกูลใดเหมาะสมบ้าง”
ฮูหยินใหญ่ยิ้มแห้ง “คุณหนูมาตฐานสูงเหลือเกิน เกรงว่าคงต้องใช้เวลาในการหาคนที่เหมาะสมสักพักใหญ่”
“ใช่เลย ชายหนุ่มในเมืองจินซาที่คู่ควรกับคุณหนูมีไม่มาก” ฮูหยินรองเอ่ยต่อ
นางได้ยินมาว่ามีบางตระกูลส่งบุตรชายรูปหล่อไปเรียนยังต่างแดน เพื่อหลบหนีจากเงื้อมมือของคุณหนูหลานนอก
ช่างน่าอายเสียจริงเชียว!
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกวาดสายตามองลูกสะใภ้ทั้งสองและบอกแผนในใจ “เซิงเอ๋อร์มีพี่ชายฝ่ายมารดาสามคน น้องชายฝ่ายมารดาอีกหนึ่งคน เลือกหนึ่งในนี้แล้วกัน”
สกุลเซิ่งปฏิบัติกับผู้อื่นด้วยความเมตตามาเสมอ เป็นตระกูลที่ซื่อสัตย์จริงใจ แทนที่จะปล่อยนังหนูนั่นไปสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่น มิสู้เก็บไว้ที่จวนของตนดีกว่า อย่างไรเสีย นางมีศักดิ์เป็นยายของนังหนูตัวแสบ มีนางคอยดูอยู่ คงก่อเรื่องใหญ่โตออกมาไม่ได้หรอก
คำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งราวกับสายฟ้าฟาดที่ผ่าเข้าใส่ลูกสะใภ้ทั้งสอง
ทันใดนั้น ฮูหยินใหญ่รีบลุกยืนขึ้น เอามือจับหน้าผากแทบล้มทั้งยืน “โรคหัวใจของลูกสะใภ้กำเริบ ต้องกลับเรือนไปกินยารักษาหัวใจ...”
ฮูหยินรองรีบพยุงฮูหยินใหญ่ “ลูกสะใภ้ขอพาพี่สะใภ้ใหญ่กลับไปที่เรือนก่อน”
ในชั่วพริบตา ลูกสะใภ้ทั้งสองก็หลบหนีไปกันหมด เหลือไว้เพียงหญิงชราที่ใบหน้าบูดบึ้งเพียงลำพัง
ไม่มีใครยอมเสียสละเพื่อส่วนรวมเลยหรือ นางมองพลาดไปแล้วจริงๆ!
ทันทีที่ลั่วเซิงเข้ามาในห้อง หงโต้วก็เขยิบเข้ามาใกล้และเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “คุณหนู ท่านตกหลุมรักคุณชายตระกูลใดเข้าแล้วหรือ ท่านบอกมาว่าเป็นผู้ใด ประเดี๋ยวบ่าวจะไปฉุดมาให้กับท่าน”
ลั่วเซิงรินน้ำชาให้ตัวเอง จิบเล็กน้อยแล้วจ้องมองยอดอ่อนสีเขียวที่ลอยอยู่ในถ้วยน้ำชา
หงโต้วไม่เคยเห็นคุณหนูของตนเงียบเช่นนี้มาก่อนจึงรู้สึกแปลกตาไปชั่วขณะ และเอ่ยถามอย่างระมัดระวังว่า “คุณหนู ท่านเป็นอะไรไปหรือ”
ลั่วเซิงเงยหน้ามองหงโต้ว
แม้คำพูดที่เปล่งออกมาจากปากของสาวใช้จะไร้สาระอย่างมาก แต่ความกังวลบนใบหน้าของนางคือเรื่องจริง
ปลายนิ้วของลั่วเซิงที่จับถ้วยน้ำชาออกแรงมากขึ้นเล็กน้อย และเอ่ยถามคำที่วนเวียนอยู่ในใจตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา “หงโต้ว เจ้ารู้จักจวนเจิ้นหนานอ๋องหรือไม่”
นางไม่ใช่ลั่วเซิงบุตรสาวอันเป็นที่รักของแม่ทัพใหญ่ลั่ว แต่คือท่านหญิงชิงหยางแห่งจวนเจิ้นหนานอ๋อง!
นางตายแล้วฟื้นอีกครั้ง แต่วิญญาณกลับฝังอยู่ในร่างของผู้อื่น และไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหญิงสาวผู้นี้เลย นางต้องใช้พละกำลังทั้งหมดควบคุมความเกลียดชังและความเจ็บปวดมหาศาลก่อนจะหมดลมหายใจของอีกฝ่ายเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าอย่างใจเย็น
“จวนเจิ้นหนานอ๋องรึเจ้าคะ” หงโต้วครุ่นคิดอย่างจริงจังด้วยสีหน้างุนงง “ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยเจ้าค่ะ”
หัวใจของลั่วเซิงมืดมน ข้อนิ้วที่กุมถ้วยน้ำชาซีดขาวลง
บิดาของนางเป็นท่านอ๋ององค์เดียวในต้าโจวที่มีแซ่ต่างจากเชื้อพระวงศ์ท่านอื่น แม้เมืองจินซาจะไม่อยู่ภายใต้การปกครองของเจิ้นหนานอ๋อง แต่ในต้าโจวจะมีสักกี่คนที่ไม่รู้จัก
ลั่วเซิงสงบสติอารมณ์และถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วจวนผิงหนานอ๋องล่ะ”
ไม่รู้จักจวนเจิ้นหนานอ๋อง ก็คงไม่รู้จักจวนผิงหนานอ๋อง
นึกไม่ถึงว่าหลักจากหงโต้วตกตะลึงกลับหัวเราะลั่น “คุณหนูทดสอบความรู้บ่าวอยู่หรือเจ้าคะ ใครจะไม่รู้จักจวนผิงหนานอ๋องกัน ผิงหนานอ๋องซื่อจื่อได้รับการแต่งตั้งจากฮ่องเต้ให้เป็นองค์รัชทายาทเมื่อเจ็ดปีก่อน คนทั้งจวนผิงหนานอ๋องล้วนย้ายไปอยู่ที่เมืองหลวง ท่านเคยพบกับองค์รัชทายาทแล้วนี่เจ้าคะ...”
สีเลือดฝาดบนใบหน้าของลั่วเซิงจางหายไปโดยสิ้นเชิง ฟังคำพูดต่อจากนั้นของหงโต้วไม่เข้าหูเลยแม้แต่คำเดียว
นางกดหัวใจที่เต้นรัวราวกับฟ้าร้องเอาไว้และถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ตอนนี้ปีอะไรแล้ว”
“หย่งอันปีที่สิบเจ็ดเจ้าค่ะ” หงโต้วตอบอย่างไม่ลังเล
เสียงเพล้งดังขึ้น ถ้วยน้ำชาในมือของลั่วเซิงร่วงหล่นแตกกระจาย
หย่งอันปีที่สิบเจ็ด...นางตายแล้วฟื้นอีกครั้งกลับผ่านไปสิบสองปีแล้วหรือนี่
เกิดอะไรขึ้นในช่วงสิบสองปีนี้ เหตุใดคำพูดของหงโต้วจึงดูประหลาดเพียงนี้
หงโต้วตื่นตกใจ รีบนั่งลงเก็บเครื่องลายครามที่กระจายอยู่เต็มพื้น “คุณหนู ท่านระวังเท้าด้วย...เอ๊ะ นี่มันอะไร”
สาวใช้หยิบผ้าขาวผืนหนึ่งออกมาจากช่องระหว่างม่านกับฉากกั้นห้อง จ้องอยู่ครู่หนึ่งแล้วนึกบางอย่างออกจึงรีบโยนผ้าทิ้ง “ถุย ถุย ซวยจริงๆ เลย!”


## บทที่ 4 จิตสังหารคุกรุ่น

ตอนที่ 4 จิตสังหารคุกรุ่น
ผ้าขาวยาวจั้งกว่าโบกสะบัด ถูกลั่วเซิงเอื้อมมือออกไปคว้าเอาไว้และจ้องอย่างครุ่นคิด
หงโต้วสีหน้าย่ำแย่อยู่บ้าง รีบเอ่ยอย่างร้อนใจว่า “คุณหนู บ่าวจะเผาของอัปมงคลนี้ทิ้งเสียตอนนี้เลย”
ลั่วเซิงเข้าใจแล้ว “นี่คือผ้าขาวที่ข้าใช้แขวนคอใช่หรือไม่”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ตอนนั้นวุ่นวายจนลืมไปเลย คิดว่ามีคนเก็บไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะหล่นอยู่ที่นี่...” หงโต้วอธิบายด้วยเสียงตะกุกตะกัก พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบผ้าขาวในมือของลั่วเซิง
ลั่วเซิงจับผ้าขาวไว้แน่น แววตากวาดมองของตกแต่งภายในห้องและเงยมองคานบ้าน
หงโต้วสะดุ้ง สีหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “คุณหนู ท่าน ท่านไม่ได้คิดสั้นใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ดวงตาของลั่วเซิงจดจ้องไปที่ใบหน้าของหงโต้วพลางเอ่ยถามเสียงราบเรียบ “ข้าเป็นคนคิดสั้นอย่างนั้นหรือ”
“ไม่เจ้าค่ะ แม้คุณชายรองซูจะใบหน้าหล่อเหลา แต่หนุ่มเมืองหลวงที่หล่อเหลากว่าเขา ท่านล้วนเกี้ยวพาราสีมาหมดแล้ว ท่านจะคิดสั้นเพราะเด็กบ้านนอกผู้นี้ได้อย่างไร”
มุมปากของลั่วเซิงกระตุกเล็กน้อย
ตกลงคุณหนูลั่วผู้นี้เป็นคนแบบใดกันแน่ เปิดหูเปิดตานางนัก
“คุณหนู ส่งผ้าขาวมาให้บ่าวเถิด”
ลั่วเซิงเพิกเฉยต่อคำวิงวอนของหงโต้ว นางสะบัดมือ ปลายด้านหนึ่งของผ้าขาวได้พาดผ่านคานบ้านและห้อยลงมา
หงโต้วขนลุกซู่ รีบวิ่งเข้าไปกอดลั่วเซิงเอาไว้
ลั่วเซิงตบศีรษะของสาวใช้ พร้อมกับสั่งว่า “รีบไปเอาเก้าอี้ที่ใช้แขวนคอตายมาเร็ว”
หงโต้วปล่อยมือโดยไม่รู้ตัวและยกเก้าอี้เล็กทรงกลมมาวางตรงด้านล่างที่ผ้าขาวห้อยลงมา
หลังจากจัดเตรียมทุกอย่างครบแล้ว สาวใช้ก็ตบหน้าตัวเอง “ข้าทำอะไรลงไปเนี่ย”
เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ลั่วเซิงโค้งมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย
นางมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่าแม้สาวใช้จะมีข้อเสียอยู่มาก แต่นางปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายอย่างเคร่งครัด
นี่คือสิ่งที่นางต้องการมากที่สุดในตอนนี้
ลั่วเซิงเหยียบขึ้นบนเก้าอี้ทรงกลม
หงโต้วตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ กอดขาของลั่วเซิงและเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “คุณหนู ท่านจะตายอีกรอบหรือเจ้าคะ”
เสียงอันสงบนิ่งดังมาจากด้านบน “ไม่แน่นอน ข้าแค่อยากพิสูจน์การคาดเดาของข้าน่ะ คลายมือที”
หงโต้วปล่อยมือโดยไม่รู้ตัว เงยหน้ามองลั่วเซิงที่ยืนอยู่บนเก้าอี้และเอ่ยถามด้วยท่าทางนิ่งอึ้ง “ท่านจะพิสูจน์อะไรหรือเจ้าคะ”
ลั่วเซิงจับตรงตำแหน่งที่ผ้าขาวฉีกขาด
ผ้าขาวมีจุดหนึ่งมัดเงื่อนตาย เห็นได้ชัดว่ามันถูกมัดขณะแขวนคอ และบริเวณฉีกขาดคือตำแหน่งที่คนช่วยชีวิตลั่วเซิงตัดผ้าขาด
ลั่วเซิงจับตรงตำแหน่งผ้าขาดไว้ ผ้ากลับมาเป็นรูปทรงกลมอีกครั้ง
หงโต้วจ้องการเคลื่อนไหวของลั่วเซิงด้วยความหวาดกลัว พร้อมที่จะเข้าช่วยนางทุกเมื่อ
ก่อนหน้านี้ นางก็คือคนที่ช่วยชีวิตคุณหนูไว้ บัดนี้จึงพอมีประสบการณ์อยู่บ้าง
ลั่วเซิงสะบัดผ้าขาว น้ำเสียงดูเย็นชาขึ้นมา “สามวันก่อน ข้าใช้ผ้าขาวผืนนี้และเหยียบบนเก้าอี้ทรงกลมตัวนี้ แขวนคอตายหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ”
“มองออกแล้วหรือไม่” ลั่วเซิงโน้มตัวไปข้างหน้าและเข้าใกล้ผ้าขาว
หงโต้วพยักหน้าอย่างระมัดระวัง แววตาดูงุนงง
หากนางตอบว่ามองไม่ออก คุณหนูจะตายต่อหน้านางหรือไม่
ลั่วเซิงมองคำตอบในดวงตาของสาวใช้ออกจึงไม่อยากทำให้อีกฝ่ายลำบากใจ ชี้ไปยังผ้าที่ห้อยอยู่บริเวณอกแล้วเอ่ยว่า “ผ้าขาวอยู่ในตำแหน่งนี้ หากข้าอยากแขวนคอตายจะต้องงอเข่า จะไม่ดูลำบากตัวเองไปหน่อยหรือ”
หงโต้วตกตะลึงและอดเห็นด้วยไม่ได้ “ใช่เจ้าค่ะ ดูลำบากเกินไป”
จะฆ่าตัวตายทั้งทีจะเลือกท่าที่ไม่สบายอย่างนั้นหรือ ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูของนางไม่เคยทำให้ตัวเองต้องลำบาก
ลั่วเซิงเดินลงจากเก้าอี้ทรงกลม ปล่อยให้ผ้าขาวโบกสะบัด แววตาดูเคร่งขรึมขึ้นมา “หงโต้ว เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ ไม่ใช่ข้าจะแขวนคอตาย แต่มีคนจ้องทำร้ายข้า”
“จริง จริงหรือเจ้าคะ” หงโต้วลิ้นพันกัน
ลั่วเซิงมองไปที่หงโต้วด้วยสีหน้าจนปัญญา “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าอยากตายหรือไม่ ข้าจะไม่รู้หรือ”
หงโต้วคลายสงสัยและอดไม่ได้ที่จะตื่นตกใจ
ปลายนิ้วที่เย็นเยือกตกลงบนริมฝีปากของนาง กลืนเสียงอันตื่นตกใจกลับไป
ดวงตาของหงโต้วเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความโกรธแค้นจึงเอ่ยถามว่า “คุณหนู ตกลงใครคิดทำร้ายท่านหรือ ช่างบังอาจสิ้นดี!”
ลั่วเซิงเองก็ครุ่นคิดคำถามนี้เช่นกัน
บุตรสาวหัวแก้วหัวแหวนของแม่ทัพใหญ่ลั่ว แม้แต่ฮูหยินผู้เฒ่าของจวนสกุลเซิ่งก็ไม่อาจอาศัยความเป็นผู้อาวุโสวางมาดใส่ กลับมีคนลอบสังหารคุณหนูลั่วถึงห้องนอนของนาง
ลมเย็นของต้นฤดูใบไม้ผลิโบกพัดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ผ้าขาวที่แขวนห้อยอยู่พลิ้วไหว ภายในห้องราวกับมีจิตสังหารที่มองไม่เห็นพรั่งพรูเข้ามา
หงโต้วเนื้อตัวสั่นโดยไม่รู้ตัวและโกรธจัดแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร “คุณหนู พวกเราต้องหาตัวผู้ร้ายแล้วฆ่ามันให้ตาย!”
ลั่วเซิงพยักหน้า “ข้าก็คิดเช่นนั้น”
นางเคยตายมาแล้วจึงยิ่งหวงแหนชีวิต ต้องหาคนที่คิดร้ายกับลั่วเซิงให้ได้
“นั่ง” ลั่วเซิงชี้ไปที่เก้าอี้ทรงกลม
หงโต้วไม่รังเกียจเก้าอี้ทรงกลมที่คุณหนูของตนเหยียบขึ้นไปแขวนคอและนั่งลงไปเต็มก้น
ลั่วเซิงทำมือเท้าคาง สีหน้านิ่งสงบ” ถ้าอย่างนั้นก็พูดเรื่องข้าแขวนคอตายก่อน”
หงโต้วตกตะลึง จ้องมองสีหน้านิ่งสงบของลั่วเซิงและในที่สุดก็เอ่ยถามความสงสัยที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นภายในใจ “คุณหนู ท่านจำไม่ได้หรือ”
ลั่วเซิงพยักหน้าอย่างตรงไปตรงมา “ใช่แล้ว ข้าจำอะไรไม่ได้เลย”
หงโต้วปิดปากอุทานด้วยความประหลาดใจ “เป็นไปได้อย่างไร”
ลั่วเซิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจและเอ่ยว่า “น่าจะไปถึงประตูนรก แล้วเผลอดื่มน้ำเบญจรส​[1]​ไปหลายอึกน่ะ”
“มียายเมิ่งเคี่ยวน้ำแกงข้างสะพานไน่เหออยู่จริงๆ หรือเจ้าคะ”
ลั่วเซิงมองไปที่หงโต้ว แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา “หงโต้ว เจ้าจงจำไว้ไม่ว่าข้าจะจำได้หรือไม่ ข้าคือนายของเจ้าตลอดไป”
หงโต้วแสดงสีหน้าตกใจ ไม่กล้าถามต่อและเล่าเหตุผลที่ลั่วเซิงแขวนคอตาย
“เมื่อเดือนกว่าที่ผ่านมา พวกเรามาถึงเมืองจินซา ท่านพบคุณชายรองซูโดยบังเอิญและอยากรู้จักเขา แต่อีกฝ่ายกลับปฏิเสธ หลังจากนั้นหลายครั้ง ท่านจึงไปหาฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งบอกว่าท่านสนใจในตัวคุณชายรองซู...”
“ข้าพบท่านยายเมื่อใด” ลั่วเซิงขัดจังหวะหงโต้ว
“สามวันก่อนเจ้าค่ะ”
ดวงตาของลั่วเซิงกะพริบเล็กน้อย “แล้วอย่างไรต่อ”
“จากนั้นก็ถูกปฏิเสธ!” หงโต้วเอ่ยด้วยความโกรธจัด “ฮูหยินผู้เฒ่าใจไม่ยินยอม ท่านจึงโกรธ กลับมาร้องไห้...แล้วท่านก็พักผ่อน บ่าวเห็นว่าผิดปกติ ถึงพบว่ามีคนห้อยอยู่ใต้คานบ้าน...”
กล่าวถึงตรงนี้ ใบหน้าของสาวใช้ซีดขาว เห็นได้ชัดว่ากำลังหวาดกลัว
“ทราบได้อย่างไรว่าผิดปกติ” ลั่วเซิงพบช่องโหว่
หงโต้วลูบบริเวณหน้าอก “ท่านชอบนอนกลางวัน บ่าวจึงถือโอกาสนี้ไปซื้อของเล่นกับหาบเร่หลังตลาดเดินไปครึ่งทางถึงรู้ว่าลืมพกเงินออกมาด้วยเลยเดินกลับเรือน เดิมทีบ่าวไม่กล้ารบกวนเวลาพักผ่อนของท่าน แต่บ่าวกลับไม่ได้ยินเสียงขึ้นจมูกของท่านจากด้านนอก รู้สึกแปลกๆ จึงเดินเข้ามาดู”
ลั่วเซิงใบหน้าค่อนข้างแข็งทื่อ
กล่าวอีกนัยหนึ่ง คุณหนูลั่วมีนิสัยนอนกรน
จึงอธิบายได้ไม่ยากว่าเหตุใดนางถึงพบว่าสาวใช้คนอื่นๆ นอนเฝ้าอยู่ด้านนอกและไม่ค่อยเดินเข้ามาในห้อง หากเปลี่ยนเป็นนาง นอกจากสาวใช้ประจำตัวก็ไม่อยากให้สาวใช้คนไหนเข้าใกล้เช่นกัน
ลั่วเซิงเรียบเรียงความคิดและถามขึ้นอีกครั้ง “มีใครมาตอนที่ข้าพักผ่อนหรือไม่”
“มีเจ้าค่ะ!” หงโต้วนับนิ้ว “คุณชายเล็กเคยมา คุณหนูใหญ่และคุณหนูรองก็เคยมาเจ้าค่ะ”
คุณชายเล็กหมายถึงลั่วเฉิน น้องชายแท้ๆ ของลั่วเซิง คุณหนูใหญ่คือเซิ่งจยาอวี้ คุณหนูรองคือเซิ่งจยาหลาน น้องสาวต่างมารดาของเซิ่งจยาอวี้
“เล่าเหตุการณ์ที่พวกเขามาถึง รวมถึงสิ่งที่พวกเขาพูดด้วย”
^1	  น้ำเบญจรส มีอานุภาพ ทำให้ลืมความจำในอดีตได้อย่างสิ้นเชิง ไม่เหลือความทรง


## บทที่ 5 ผู้ต้องสงสัย

ตอนที่ 5 ผู้ต้องสงสัย
“คุณชายเล็กมาก่อน มาถึงก็เกลี้ยกล่อมท่าน...”
ลั่วเซิงเลิกคิ้วเล็กน้อย “ไม่ได้ดุด่าข้าหรอกหรือ”
หงโต้วหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ลั่วเซิงแสดงสีหน้านิ่งเฉย “จากนี้ไปเวลาคุยกับข้าไม่ต้องปกปิดอะไรทั้งสิ้น”
เพราะนางต้องการข้อมูลที่ถูกต้องแม่นยำ ไม่ใช่คำพูดที่ถูกดัดแปลงมาแล้ว
หงโต้วขานรับและเล่าต่ออย่างฉะฉาน “คุณชายเล็กดุด่าท่านแล้วจากไป จากนั้นคุณหนูทั้งสองก็มาถึง คำพูดของคุณหนูใหญ่คล้ายกับคุณชายเล็ก แต่คุณหนูรองบอกให้ท่านใจเย็นๆ และไกล่เกลี่ยไม่ให้ทะเลาะกัน...”
ปลายนิ้วขาวผ่องของลั่วเซิงเคาะโต๊ะเบาๆ “ถ้าอย่างนั้น คุณหนูรองดีกับข้าอย่างนั้นหรือ”
“ใช่เจ้าค่ะ ในบรรดาลูกพี่ลูกน้องของท่าน คนที่เป็นมิตรกับท่านมากที่สุดคือคุณหนูรอง ส่วนคุณหนูใหญ่มักเป็นปฏิปักษ์กับท่าน…”
ลั่วเซิงตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ และครุ่นคิดไปด้วย
ถึงขั้นเข่นฆ่า ต้องมีเหตุจูงใจ
สามวันมานี้ นายของจวนสกุลเซิ่งล้วนทยอยมาเยี่ยมนาง นางไม่พูด ฟังมาก เห็นมากจึงพอจดจำทุกคนได้
ท่านยายทั้งจนปัญญาและผิดหวังกับนาง น้าสะใภ้ใหญ่และน้าสะใภ้รองที่ในใจรังเกียจแต่กลับต้องแสร้งทำเป็นห่วง น้าชายใหญ่ค่อนข้างหวาดกลัวนาง ส่วนน้าชายรองไม่อยู่ที่จวน
ลั่วเซิงคิดว่าผู้อาวุโสของจวนสกุลเซิ่งคงไม่อยากเห็นนางเกิดเรื่อง
บิดาของคุณหนูลั่วอำนาจคับฟ้า หากเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวที่ส่งมาหลบซ่อนตัวยังจวนฝั่งมารดา คงยากจะอธิบายเป็นแน่
แต่คงไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับคนนอกที่จะแอบเข้ามายังห้องนอนของคุณหนูลั่วกลางวันแสกๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น
หากเป็นกรณีนี้ เด็กรุ่นเดียวกันของจวนสกุลเซิ่งก็ตกเป็นผู้ต้องสงสัย
ลั่วเฉินน้องชายแท้ๆ ที่ทั้งรังเกียจและปกป้องนาง คุณหนูใหญ่เซิ่งจยาอวี้ที่ตะโกนด่าทอนางและไม่ยอมเรียกนางว่า 'พี่สาว' คุณหนูรองเซิ่งจยาหลานที่ท่าทีเป็นมิตร หรือน้องชายลูกพี่ลูกน้องที่ไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กันเท่าไหร่...
ใครคิดทำร้ายคุณหนูลั่วกัน
ลั่วเซิงมองไปยังผ้าขาวที่ห้อยลงมาจากคานบ้านอีกครั้ง
ต้องบอกว่าวิธีฆ่าไม่ค่อยมืออาชีพนัก
เหตุจูงใจอาจมีมานานแล้วและจังหวะที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเร่งลงมือก็น่าจะสามวันก่อน
วันนั้น คุณหนูลั่วเผยความรู้สึกที่ตนมีกับคุณชายรองซูต่อฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง หลังจากนั้นก็ถูกสังหาร...
ทั้งสองอย่างนี้ต้องเชื่อมโยงกันเป็นแน่!
ลั่วเซิงคาดเดาผู้ต้องสงสัยได้บ้างแล้ว แต่ความสงสัยก็ผุดขึ้นมาใหม่ คุณหนูลั่วถูกแขวนคอบนคานหลังจากหลับไป แต่ระหว่างนั้นนางไม่ตื่นและดิ้นรนเลยหรือ
ดวงตาของนางค่อย ๆ กวาดมองของตกแต่งภายในห้องและจับจ้องไปยังชุดน้ำชาลายครามห้าสีลายดอกเหมยข้างมือที่ขาดถ้วยน้ำชาไปหนึ่งใบ
ถ้วยน้ำชาที่ขาดหายไป นางเพิ่งทำแตกจนเศษเครื่องลายครามกระจายเต็มพื้น
“พวกน้องชายข้ามา ได้ดื่มน้ำชาหรือไม่”
หงโต้วไม่เข้าใจว่าเหตุใดหัวข้อถึงกระโดดมาเรื่องนี้ แต่นางจดจำคำสั่งที่ลั่วเซิงกำชับได้จึงรีบนึกย้อน “คุณชายเล็กด่าเสร็จก็จากไป แต่ขณะที่คุณหนูใหญ่ทะเลาะกับท่าน คุณหนูรองก็รินน้ำชาให้ท่านใจเย็น”
“ข้าดื่มหรือไม่”
“ดื่มเจ้าค่ะ...” หงโต้วรู้ตัวทีหลัง “คุณหนู ท่านคิดว่าน้ำชาผิดปกติหรือเจ้าคะ”
ลั่วเซิงไม่ตอบ
แม้น้ำชาจะผิดปกติ แต่ถึงตอนนี้คงตรวจสอบไม่พบอะไรแล้ว
หงโต้วยังคงตกตะลึง “น้ำชาผิดปกติ มิใช่หมายความว่าคุณหนูรองน่าสงสัยหรอกหรือ...นางกล้าดีอย่างไรมาทำร้ายคุณหนู!”
สาวใช้กระโดดขึ้นมาด้วยจิตสังหารพรั่งพรู “ข้าจะไปคิดบัญชีกับนาง!”
“หยุด” เสียงแผ่วเบาดังมาจากด้านหลัง
หงโต้วหันหลังกลับไปด้วยความงุนงง “คุณหนู”
คุณหนูของนางกัดฟันอดทนได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ปกติหากคุณหนูไม่พอใจก็จะจัดการทันทีเลย
“อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น อีกอย่างนี่เป็นแค่การคาดเดา”
แผนการสังหารครั้งนี้ดูมีช่องโหว่ทุกจุดและการคาดเดาเช่นนั้นก็เพียงพอสำหรับการเดินหน้าต่อของนางแล้ว
นางไม่อยากถูกกักขังอยู่ที่จวนสกุลเซิ่งของเมืองจินซา นางต้องการไปดูที่จวนเจิ้นหนานอ๋อง
ดูสิว่าค่ำคืนนั้น จวนที่ถูกเสียงเข่นฆ่าปิดล้อมตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว
ลั่วเซิงรู้สึกร้อนใจ แต่ก็รู้ว่าไม่ควรใจร้อน ควรแก้ปัญหาที่คุณหนูลั่วทิ้งไว้ให้สำเร็จก่อน
อีกอย่าง...ลั่วเซิงลูบข้อมืออย่างเบามือ
ข้อมือเด็กสาวขาวดุจหิมะ เป็นช่วงวัยที่ดีที่สุด
นางตายตาไม่หลับจึงยืมร่างของคุณหนูลั่วเกิดใหม่ ทำให้ติดค้างนาง
บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ เป็นหลักที่นางยึดถือมาโดยตลอด
เมื่อเห็นลั่วเซิงนิ่งเงียบ หงโต้วก็เริ่มร้อนใจ “คุณหนูจะปล่อยไปอย่างนี้หรือเจ้าค่ะ”
ลั่วเซิงหยุดคิดและยิ้มจางๆ “ไม่ปล่อยไปแน่นอน อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น แต่จะล่องูออกจากถ้ำ”
“ล่องูออกจากถ้ำรึ” หงโต้วกะพริบตา แววตาเป็นประกาย “จะล่องูออกจากถ้ำอย่างไรเจ้าคะ”
ในเวลานี้ก็ปรากฏเสียงดังมาจากนอกประตู “คุณหนู พี่ซวงเยี่ยจากเรือนฮูหยินใหญ่ขอเข้าพบเจ้าค่ะ”
ลั่วเซิงพยักหน้าให้กับหงโต้วเล็กน้อย หงโต้วจึงตะโกนทันที “ให้นางเข้ามา”
ลั่วเซิงลูบหน้าผาก
นางส่งสัญญาณให้หงโต้วจัดห้องให้เรียบร้อย อย่างน้อยให้เอาผ้าขาวที่ห้อยอยู่ออกจากคาน...
สาวใช้สวมชุดปี๋เจี่ย​[1]​สีเขียวเดินเข้ามา และทันทีที่เห็นผ้าขาวสีหม่นหมองตรงหน้าก็กรีดร้องและแทบทรุดตัวลงกับพื้น
หงโต้วเท้าสะเอวตะคอก “เห่าหอนเสียงดังทำไม ทำให้คุณหนูของพวกข้าตกใจขึ้นมาจะทำอย่างไร”
ซวงเยี่ยมองยังลั่วเซิงที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะแล้วหันมองผ้าขาวที่แขวนอยู่ด้วยริมฝีปากสั่นเทา
ตกลงใครหลอกใครกันแน่ คุณหนูหลานนอกช่างน่ากลัวเสียจริงๆ
“มีเรื่องอะไร” ลั่วเซิงเอ่ยถาม
ซวงเยี่ยสงบสติอารมณ์ ก้มศีรษะเอ่ย “คืนนี้เจ้านายจะร่วมงานเลี้ยงครอบครัวกันพร้อมหน้า ฮูหยินใหญ่สั่งให้ข้ามาแจ้งท่านเจ้าค่ะ”
“รู้แล้ว”
ซวงเยี่ยคุกเข่าให้กับลั่วเซิงและหลังจากกลับเรือน ก็บรรยายฉากที่เห็นเมื่อเข้าไปในห้องของลั่วเซิงอย่างละเอียด “ผ้าขาวผืนหนึ่งแขวนอยู่ต่อหน้าต่อตาบ่าว หัวใจของบ่าวแทบจะหลุดออกจากอกเลยเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่สีหน้าย่ำแย่อยู่บ้าง “จะก่อเรื่องอะไรอีกนะ”
โชคดีที่ค่ำคืนนี้คุณหนูหลานนอกจะไม่มาร่วมงานเลี้ยงครอบครัว คงไม่ถึงขั้นทะเลาะกับเหล่าลูกชายและลูกสาวหรอกนะ
ทุกวันที่ห้า จวนสกุลเซิ่งจะจัดงานเลี้ยงครอบครัว โดยร่วมรับประทานอาหารค่ำร่วมกัน ลั่วเซิงเป็นแขก แม้นางจะไว้หน้าและเคยเข้าร่วมเพียงหนเดียว แต่ฮูหยินใหญ่ที่ดูแลทุกเรื่องในจวนก็จะส่งคนไปเชิญนางทุกครั้ง
ฮูหยินใหญ่รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยและกำชับซวงเยี่ยว่า “ไปบอกคุณชายทั้งสองให้อยู่ห่างจากคุณหนูหลานนอกนั่นซะ”
อุตส่าห์ป้องกันอย่างดี กลับนึกไม่ถึงว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะมีแผนยกคุณหนูหลานนอกให้กับเหล่าลูกชายของนาง หากรู้เช่นนี้ คงหารือเรื่องงานแต่งกับสกุลซูให้สำเร็จไปแล้ว
ในไม่ช้า ตะวันก็ลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก ลั่วเซิงรีบไปที่เรือนฝูหนิงพร้อมกับหงโต้ว
เมืองจินซาตั้งอยู่ทางตอนใต้ แม้ว่าบัดนี้จะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่พืชพรรณในจวนสกุลเซิ่งก็เขียวชอุ่มและดอกไม้ก็บานสะพรั่ง
ลั่วเซิงเดินผ่านดอกไม้และต้นหลิวและประจันหน้ากับชายหนุ่มทั้งสี่คน
นางยืนนิ่งและกวาดมองชายทั้งสี่
สูงตระหง่านราวกับต้นสนสีเขียวคือพี่ชายใหญ่ นัยน์ตาดอกท้อและถือพัดพับคือพี่ชายรอง คิ้วหนาตากลมคือพี่ชายสาม ส่วนคนที่ดูอ่อนเยาว์คือน้องชายสี่
ชายทั้งสี่มาเยี่ยมเยียนนางพร้อมกันหนึ่งหนหลังจากนางฟื้น แม้จะมาไวไปไวราวกับทำตามหน้าที่ แต่นางก็จดจำพวกเขาได้
หลังจากฟื้น ทุกอย่างพลิกฟ้าพลิกดิน นางต้องจำทุกสิ่งที่นางได้ยินและมองเห็น
ลั่วเซิงโค้งคำนับเล็กน้อยทักทายแบบคนรุ่นเดียวกัน
พวกเขาทั้งสี่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ทันทีที่เห็นลั่วเซิง เห็นนางคำนับทักทายถึงรู้สึกตื่นจากฝัน
ลูกพี่ลูกน้องทั้งสามที่รู้สึกตัวล้วนรีบคำนับทักทายต่อลั่วเซิงและเอ่ยพร้อมเพรียงกัน “ข้ามีธุระด่วนต้องออกไปข้างนอก คงไม่ได้อยู่พูดคุยกับน้องแล้ว”
ทันทีที่คำพูดจบ คนทั้งสามก็สลายตัว คุณชายรองเซิ่งไม่ลืมที่จะคว้าตัวน้องเล็กที่ยืนนิ่งอึ้งไปด้วย
หงโต้วอ้าปากกว้าง “คุณชายทั้งหลายทำอะไรเจ้าคะ”
ลั่วเซิงไม่แยแส “ไม่ต้องใส่ใจ ไปกันเถอะ"
คนที่วิ่งหลบหนีหลังจากเห็นนาง คงไม่กล้าฆ่าคน ยิ่งไปกว่านั้น คุณหนูลั่วไม่ได้แสดงท่าทีว่าสนใจลูกพี่ลูกน้องของตน อีกฝ่ายจึงไม่น่าลงมือ
คนทั้งสี่ที่วิ่งออกจากประตูใหญ่หอบเสียงดังและตื่นตกใจ
“พี่ชายทั้งสาม ไม่ต้องกลัวถึงขนาดนี้หรอกกระมัง” คุณชายสี่เซิ่งดูงุนงง
คุณชายรองเซิ่งที่มีนัยน์ตาดอกท้อใช้พัดพับลายทองเคาะศีรษะคุณชายสี่เซิ่ง “เจ้าเด็กโง่รู้เรื่องอะไร ถูกน้องสาวลั่วตามติดแจ ชีวิตจะมืดมนไร้ซึ่งความหวัง!”
^1	  ชุดปี๋เจี่ย มีลักษณะเป็นชุดไร้แขน ไม่มีปก ความยาวถึงบริเวณเข่าคล้ายเสื้อกั๊ก เป็นชุดที่สะดวกสำหรับการขี่ม้ายิงธนู โดยมากจะสวมทับเสื้อแขนยาวอีกชั้น


## บทที่ 6 อาการชา

ตอนที่ 6 อาการชา
ต้นส้มในเรือนฝูหนิงถูกปกคลุมไปด้วยแสงพระอาทิตย์ยามตะวันรอน ใบไม้สีเขียวปรากฏสีแดงจางๆ
โคมไฟสีแดงขนาดใหญ่ห้อยอยู่ใต้ชายคาส่องแสงสว่างไสว ปกคลุมความครึกครื้นของลานบ้าน
การมาของลั่วเซิง ทำให้สาวใช้ที่ยืนเฝ้าประตูตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตะโกนเสียงดัง “คุณหนูหลานนอกมาถึงแล้ว”
ลั่วเซิงก้าวเข้าประตูและสัมผัสได้ถึงความเงียบสงัดในห้องอย่างชัดเจน
งานเลี้ยงครอบครัวจัดขึ้นที่ห้องโถงบุปผา ในเวลานี้ นอกจากลูกพี่ลูกน้องชายที่ตกใจกลัวลั่วเซิง ทุกคนก็มากันครบแล้ว
ท่ามกลางบรรยากาศที่ค่อนข้างอึดอัดใจนี้ ลั่วเซิงโค้งคำนับทักทายฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งที่นั่งอยู่บนที่นั่งสูง “เซิงเอ๋อร์มาสายแล้ว”
นัยน์ตาของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งฉายแววประหลาดใจ แต่ก็ตอบด้วยรอยยิ้ม “เซิงเอ๋อร์รีบนั่งลงเถิด”
ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองสบตากัน รู้สึกหดหู่ในใจ
คุณหนูหลานนอกไม่เข้าร่วมงานเลี้ยงครอบครัวมาก่อนเลย เหตุใดวันนี้จู่ๆ ถึงมาได้ มิใช่ว่าอยากได้เหล่าลูกชายของนางขึ้นมาจริงๆ หรอกนะ
หลังจากกวาดมองที่นั่งว่างหลายที่ ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองก็แอบดีใจ โชคดีที่บุตรชายไม่รู้ว่ามีเหตุผลอันใดถึงไม่มาปรากฏตัว ถือว่ารอดตัวไป!
ทันใดนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าถามขึ้นมา “พวกต้าหลางทำไมยังไม่มา”
ฮูหยินใหญ่ขยับมุมปาก แสร้งทำเป็นไม่พอใจพลางเอ่ยว่า “ไม่รู้ว่าไปเหลวไหลที่ใด ท่านอย่าอารมณ์เสียไปเลยเจ้าค่ะ รอพวกต้าหลางกลับมา ข้าจะว่าพวกเขาเอง”
“ยิ่งอยู่ยิ่งทำตัวใช้ไม่ได้” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยกตะเกียบขึ้น
เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งขยับตะเกียบ คนอื่นๆ ก็ขยับตาม
เนื่องจากเป็นงานเลี้ยงครอบครัวจึงไม่ค่อยเข้มงวดเรื่องห้ามพูดคุยบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศจึงค่อนข้างอบอุ่น
ลั่วเซิงมีสถานะที่พิเศษ ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งและผู้อาวุโสคนอื่นๆ ล้วนให้การดูแลนางโดยถามคำถามแสดงความห่วงใยอยู่หลายประโยค แต่เห็นนางรับประทานอาหารอย่างสง่างามก็ชวนให้รู้สึกว่าการกระทำเช่นนี้ดูน่ารังเกียจจึงไม่เอ่ยปากถามต่อ
ลั่วเซิงวางตะเกียบลงหลังจากรับประทานอาหารไม่นาน ยกถ้วยน้ำชาที่สาวใช้ส่งให้และกวาดมองทุกคนด้วยสายตาเย็นชา
แม้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจะอายุมากแล้ว แต่กลับกินเก่ง ขณะนี้กำลังใช้ตะเกียบคีบเป็ดรมควันอยู่
น้าใหญ่เซิ่งอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ แต่งอาภรณ์นักปราชญ์ ดื่มสุรามากกว่าใช้ตะเกียบ ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ
คนที่นั่งถัดจากฮูหยินใหญ่คือคุณหนูใหญ่เซิ่งจยาอวี้ ทันทีที่ลั่วเซิงเดินเข้ามาก็ได้รับสายตาพิฆาตจากน้องสาวหลานในผู้นี้
เด็กสาวมีคิ้วใบหลิวและนัยน์ตาเมล็ดซิ่งที่นั่งข้างเซิ่งจยาอวี้ คือคุณหนูรองเซิ่งจยาหลาน
ลั่วเซิงเหลือบมองเซิ่งจยาหลานสองหน
เซิ่งจยาหลานเอาแต่ก้มศีรษะรับประทานอาหารอย่างเดียว ดูสุภาพและอ่อนโยน
“อาหารไม่ถูกปากหลานหรือ”
ลั่วเซิงหันศีรษะไปมองใบหน้ายิ้มแย้มของฮูหยินใหญ่
“หลานอยากกินอะไรก็บอกได้เลยนะ ประเดี๋ยวน้าจะให้ครัวทำให้กิน” ฮูหยินใหญ่ใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในใจกลับรำคาญเป็นที่สุด
ไม่เพียงรำคาญ แต่ยังหวาดกลัวด้วย
มิใช่ว่าคุณหนูผู้นี้จะก่อเรื่องอีกแล้วนะ
ฮูหยินใหญ่เพิ่งหยุดคิดก็เห็นลั่วเซิงวางถ้วยน้ำชาไว้บนโต๊ะ
ถ้วยน้ำชาลายครามปะทะกับโต๊ะไม้แดงจนเกิดเสียงดัง
เสียงปะทะเบามาก แต่ทุกคนกลับสะดุ้งและมองตาม
ในที่สุดก็มาถึง ลั่วเซิงเป็นคนกินข้าวเงียบๆ เสียที่ไหน
คิ้วอันงดงามของลั่วเฉินขมวดแน่น กำตะเกียบไว้แน่น
เมื่อเผชิญกับการจ้องมองมาของทุกคน ใบหน้าของลั่วเซิงกลับนิ่งสงบ และเอ่ยเสียงราบเรียบ “มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากอธิบายให้ท่านยายทราบ”
“เซิงเอ๋อร์อยากพูดอะไรหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งตาตื่นขึ้นมาทันที
“ข้าไม่ได้แขวนคอตายด้วยตัวเอง”
เสียงอันแผ่วเบาดังขึ้น ตะเกียบเงินข้างหนึ่งของคุณหนูรองเซิ่งจยาหลานตก
เสียงนี้ดังกว่าเสียงของลั่วเซิงเมื่อครู่นี้เสียอีก แต่ถูกกลบด้วยเสียงเย้ยหยันของคุณหนูใหญ่เซิ่งจยาอวี้
“เหอะๆ ทุกคนรู้ดีว่าพี่สาวไม่อยากแขวนคอตายจริงๆ”
นี่เป็นครั้งแรกที่ลั่วเซิงได้ยินเซิ่งจยาอวี้เรียกตนว่าพี่สาว แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความประชดประชัน
“จยาอวี้ อย่าพูดจาเหลวไหล!” ฮูหยินใหญ่ตะคอกลูกสาว แต่ดวงตากลับสงบนิ่ง
แน่นอนว่านางไม่โกรธบุตรสาวของตังเอง แม้บุตรสาวจะพูดจาแย่ๆ แต่ก็เพราะคุณหนูหลานนอกผู้นี้เรื่องเยอะเกินไป
เรื่องเยอะเสียทุกเรื่อง ทำให้ทั้งจวนสกุลเซิ่งไม่ได้รับความสงบสุข
ลั่วเซิงมีบิดาที่สกุลเซิ่งมิอาจล่วงเกินได้ ผู้อาวุโสอย่างพวกเขาจึงพูดอะไรมากไม่ได้ แต่การทะเลาะวิวาทระหว่างเด็กรุ่นเดียวกัน ไม่ถึงขั้นสร้างปัญหาให้กับสกุลเซิ่งได้หรอก
หากเป็นบุตรสาวนาง...ฮูหยินใหญ่นึกถึงเรื่องนี้ก็ตกใจจนแทบหายใจไม่ออก
นางคงเลี้ยงดูบุตรสาวให้เป็นแบบนี้ไม่ได้แน่!
แม่สามีมักจะพูดเสมอว่าน้องสามีสุภาพอ่อนโยน เห็นหลานสาวเป็นเช่นนี้ไม่รู้สึกอับอายบ้างเลยหรือ
นางตะลึงโดยไม่รู้ตัวเมื่อมองไปยังลั่วเซิง
เด็กสาวนั่งหลังตรง ดวงตาแน่วแน่ แตกต่างจากที่พวกเขาเคยรู้จัก
ลั่วเซิงไม่แม้แต่เหลือบมองเซิ่งจยาอวี้และอธิบายอย่างจริงจัง “ข้าหมายความว่าข้าไม่ได้แขวนคอตาย”
ลั่วเซิงใช้หางตาจ้องมองเซิ่งจยาหลานอยู่ตลอดเวลา อีกฝ่ายใบหน้าขาวซีด มุมปากเม้มแน่น ไม่หลงเหลือความสุภาพเรียบร้อยอยู่อีก
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งสีหน้าดูจริงจังขึ้นมา จ้องลั่วเซิงและเอ่ยถามเสียงเคร่งครึม “เซิงเอ๋อร์  เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
จากคำพูดของหลานสาว มีคนปองร้ายนางอย่างนั้นหรือ
ลั่วเฉินสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน
ลั่วเซิงรนหาที่ตายเองคือเรื่องหนึ่ง แต่มีคนคิดปองร้ายนางคืออีกเรื่อง
“หลานสาว บางคำพูดไม่ควรพูดส่งเดชนะ” ฮูหยินใหญ่เกลี้ยกล่อมทั้งที่กดหัวใจที่เต้นแรงเอาไว้
มุมปากของลั่วเซิงโค้งขึ้น
ดวงตาของนางสดใสและผิวขาวผุดผ่องขาวราวกับหิมะ แต่ไม่ปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้าของนางเลยแม้แต่น้อย ดูเย็นชาราวกับรูปปั้น
ความเย็นเยือกที่อธิบายไม่ได้นี้ ทำให้ผู้คนให้ความสำคัญกับสิ่งที่นางจะพูดต่อไปนี้
ลั่วเซิงเอ่ยปาก “ข้าไม่คิดที่จะแขวนคอตาย แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น หลังจากครุ่นคิดดูแล้วอาจเกิดจากการเดินละเมอกลางดึกและทำสิ่งที่เลอะเลือนไปโดยไม่ตั้งใจ”
“เดินละเมอกลางดึกรึ” ทุกคนตกตะลึง
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย “เดิมทีข้าไม่อยากพูดถึงโรคที่ไม่อยากเปิดเผย แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสามวันก่อนทำให้ผู้ใหญ่ทั้งหลายต้องเป็นห่วง วันนี้จึงอยากพูดให้กระจ่าง”
บรรยากาศอันสงบนิ่งเคลื่อนตัวตามที่ลั่วเซิงอธิบาย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถอนใจและเอ่ยถามด้วยความกังวล “อาการป่วยร้ายแรงหรือไม่ พ่อเจ้าเคยเชิญหมอมาดูอาการแล้วหรือยัง”
“เคยเชิญมาแล้ว ตอนเด็กอาการกำเริบบ่อย โตมาก็ไม่เกิดขึ้นแล้ว เกรงว่าน่าจะย้ายที่นอนจึงยังไม่คุ้น ทำให้อาการกำเริบได้”
“ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้เชิญหมอมาดูอาการแล้วกัน”
ลั่วเซิงส่ายศีรษะปฏิเสธ “อย่าลำบากไปเลยเจ้าค่ะ หงโต้วเคยต้มเคี่ยวยาให้ข้ามาก่อน ยังจำตำรับยาได้”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งอยากเกลี้ยกล่อมนางอีกครั้ง แต่ลั่วเซิงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ข้าไม่อยากให้คนอื่นรู้โรคที่ข้าเป็นอยู่”
จากนั้น หยินผู้เฒ่าเซิ่งถึงยอมล้มเลิกความตั้งใจ
ลั่วเซิงใช้หางตาเหลือบมอง เห็นใบหน้าของคุณหนูรองเซิ่งจยาหลานกลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง
นางโค้งริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยและจิบน้ำชา
หลังจากงานเลี้ยงครอบครัวจบลง พระจันทร์ครึ่งเสี้ยวลอยสูงอยู่บนท้องฟ้า แสงจันทราอันอ่อนจางสาดส่องสะท้อนลงมา
ลั่วเซิงไม่ยอมให้หงโต้วถือตะเกียงและเดินไปบนทางเดินหินสีเขียวอย่างสบายใจ
ลั่วเฉินรีบเดินตามและขวางทางนางไว้
ภายใต้แสงจันทรา ดวงตาของเด็กหนุ่มดูลุ่มลึก แฝงไปด้วยความต้องการสืบหาความจริง “พี่เป็นโรคเดินละเมอกลางดึกจริงหรือ”
ลั่วเซิงพยักหน้า
“เหตุใดในฝันถึงอยากแขวนคอตาย”
ลั่วเซิ่งรู้สึกว่าคำถามของเด็กหนุ่มดูรุนแรงไปเสียหน่อยจึงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งถึงตอบว่า “อาจเพราะไม่กล้าลองตอนตื่นน่ะ”
“ไร้เหตุผลสิ้นดี!” เด็กหนุ่มโกรธจนใบหน้าซีดขาว สะบัดชายเสื้อและเดินจากไป
ลั่วเซิงที่ยืนอยู่ข้างถนนเฝ้ามองแผ่นหลังของเด็กหนุ่มร่างผอมจากไปด้วยอารมณ์ที่สงบนิ่ง
ไม่นาน นางก็จะจากที่แห่งนี้ไปแล้ว ไม่มีกะจิตกะใจมาสานสัมพันธ์กับคนอื่นๆ
ริมถนนมีดอกไม้และต้นไม้เขียวชอุ่มทอดเงาบนอาภรณ์ของเด็กสาว
ทันใดนั้น เสียงของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา


## บทที่ 7 ดอกซิ่งฮวาบานสะพรั่ง

ตอนที่ 7 ดอกซิ่งฮวาบานสะพรั่ง
ลั่วเซิงที่แทบถูกปกคลุมไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ ยืนอยู่ในความมืดและมองตามเสียงที่ดังขึ้น
พวกเขาคือพวกคุณชายทั้งสี่
ลั่วเซิงได้กลิ่นสุราจางๆ
ก่อนหน้านี้พบกับคนทั้งสี่โดยบังเอิญ พวกเขาหวาดกลัวจนไม่กล้ากลับบ้านกินข้าว เห็นทีคงออกไปเที่ยวเตร่ข้างนอก
คุณชายสามเซิ่งเดินโซเซ และเหล่าพี่น้องกำลังพยุงไปยังทิศทางของเรือนลั่วเซิง
คุณชายรองเซิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ “น้องสาม ทำไมเจ้าถึงต้องหมดอาลัยตายอยากกับสตรีที่ไม่มีใจให้เจ้าเล่า”
คุณชายสามเซิ่งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาแดงก่ำภายใต้แสงจันทรา
“ใครหมดอาลัยกัน พี่รองอย่าพูดจาเหลวไหล”
“พูดจาเหลวไหลงั้นหรือ” คุณชายรองเซิ่งพับพัดตบไหล่ของคุณชายสามเซิ่งแล้วเอ่ยด้วยความโมโหว่า “แล้วใครดื่มจนเมาหัวราน้ำเช่นนี้เล่า มิใช่ดื่มสุราย้อมใจหรอกหรือ”
คุณชายใหญ่เซิ่งที่อยู่ด้านข้างห้ามทัพ “น้องรอง น้องสามเขาทุกข์ใจอยู่ พูดให้มันน้อยหน่อยเถิด”
คุณชายรองเซิ่งยิ้มเยาะ “ข้าแค่ทนดูไม่ไหวน่ะ แม่นางเฉียนแขวนคอตายเพราะไม่อาจแต่งงานกับซูเย่า น้องสามทำตัวเช่นนี้นับว่าเป็นอะไรกัน”
แขวนคอตายอย่างนั้นหรือ
ดวงตาของลั่วเซิงกะพริบเล็กน้อย
ดวงตาของนางราวกับทะเลสาบที่ปรากฏเงาสะท้อนของกิ่งดอกไม้จนทำให้เกิดระลอกคลื่นที่ประเดี๋ยวมืด ประเดี๋ยวสว่าง
ใบหน้าของคุณชายสามเซิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เขาไม่รู้ว่าเขาดื่มมากเกินไปหรือรู้สึกอับอายกันแน่จึงตะโกนด้วยความโมโห “ใครเอะอะโวยวาย วันนี้สุราแรง ข้าดื่มเพิ่มสองอึกไม่ได้เลยหรือ”
คุณชายสี่เซิ่งดึงชายเสื้อของคุณชายสามเซิ่งอย่างแรง “พี่สาม หยุดพูดเถอะ...”
คุณชายสามเซิ่งที่มือขนาดใหญ่เท่าพัดลูบศีรษะน้องชาย “หลบข้างๆ ไป เด็กน้อยอย่างเจ้าก็อยากจะบ่นด้วยหรือไร”
คนเป็นพี่พูดมากก็มากพอแล้ว คนเป็นน้องยังจะอยากสั่งสอนเขาอีกหรือ
ใบหน้าเล็กของคุณชายสี่เซิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เอ่ยตะกุกตะกักอย่างลนลาน “ไม่ใช่อย่างนั้น พี่ พี่สาวหลานนอกอยู่ตรงนั้น!”
อีกสามคนหยุดชะงักอย่างพร้อมเพรียงกันและเห็นลั่วเซิงยืนอยู่ข้างดอกไม้ใบหญ้าตรงหน้า แล้วใบหน้าหลากสีก็ปรากฏขึ้นมาทันที
ลั่วเซิงพยักหน้าให้พวกเขาทั้งสี่ด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้าน กล่าวทักทายและเดินมุ่งไปข้างหน้าพร้อมกับหงโต้ว
สายลมแรงที่โบกพัดดอกไม้ร่วงหล่นในยามค่ำคืนราวกับความเย็นเยือกในใจของพวกเขาทั้งสี่
คุณชายสามเซิ่งถูใบหน้าหน้าและเอ่ยถามอย่างงุนงง “น้องสาวหลานนอกจะได้ยินสิ่งที่เราพูดหรือไม่นะ”
คุณชายรองเซิ่งหัวเราะแหะๆ “ได้ยินเสียงของคนอื่นหรือไม่นั้น ค่อนข้างพูดยาก แต่เสียงตะโกนดังสามบ้านเจ็ดบ้านของน้องสาม คงได้ยินแน่นอน”
คุณชายสามเซิ่ง “...”
ลั่วเชิงกลับมาที่เรือน อาบน้ำแต่งตัว สวมชุดคลุมชั้นในสีขาวและเอนตัวลงบนเตียง
หงโต้วยกเก้าอี้เล็กมานั่งข้างกายนายหญิง พลางเอ่ยถามอย่างสงสัย “คุณหนู เหตุใดท่านถึงพูดว่าการเดินละเมอกลางดึกคือโรคที่ไม่อยากให้ใครรู้ล่ะเจ้าคะ”
ลั่วเซิงมองไปยังเงาต้นกล้วยบนหน้าต่างโปร่งสีเขียวและตอบเสียงราบเรียบ “ให้อีกฝ่ายรู้สึกปลอดภัย”
สาวใช้ตัวน้อยส่ายศีรษะ “บ่าวไม่เข้าใจเจ้าค่ะ”
ลั่วเซิงมองไปที่สาวใช้ตัวน้อยที่สับสนและยิ้มน้อยๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ แค่ทำตามคำแนะนำของข้า ถึงจะล่องูออกจากถ้ำได้ง่าย”
สาวใช้ส่ายศีรษะ “บ่าวไม่เข้าใจเจ้าค่ะ”
ลั่วเซิงมองใบหน้าอันงุนงงของสาวใช้ รอยยิ้มที่ไม่ได้พบบ่อยก็ปรากฏขึ้น “เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ ทำตามคำสั่งข้าก็พอแล้ว”
นางชอบสาวน้อยที่ไม่ฉลาดคนนี้
นางไม่มีความทรงจำของคุณหนูลั่วอยู่เลย โชคดีที่มาจวนสกุลเซิ่งไม่นานจึงไม่ต้องกังวลว่าจะเผยไต๋ต่อหน้าคนเหล่านี้
และหากสาวใช้ประจำกายฉลาดหลักแหลมเกินไป คงสร้างปัญหาให้กับนางอย่างแน่นอน
หากต้องฆ่าคนปิดปาก นางก็หักใจไม่ได้อยู่บ้าง
“ไปเรียกสาวใช้สองคนนั่นเข้ามา”
หงโต้วขานรับ หลังจากนั้นไม่นาน นางก็พาสาวใช้สองคนเดินเข้ามา
สองสาวใช้อายุสิบสามสิบสี่ ปกติรับผิดชอบงานยิบย่อย เวลาว่างไม่ได้อนุญาตให้เข้ามาในห้อง
“คุณหนู” สาวใช้ทั้งสองคนเกรงกลัวต่อความน่าเกรงขามของลั่วเซิงจึงโค้งคำนับอย่างระมัดระวัง
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ยกับหงโต้วว่า “เอาเงินมาสี่ตำลึง แบ่งให้คนละสองตำลึง”
หงโต้วน่ะเคยเห็นคุณหนูของตนใช้เงินเป็นจำนวนมากเช่นนี้มาก่อนแล้วจึงหยิบเงินยัดใส่อกของสาวใช้อย่างฉับไว ทำให้สาวใช้ทั้งสองตกใจกลัวจนคุกเข่าถามอย่างพร้อมเพรียงกัน “คุณ คุณหนูมีคำสั่งอันใดหรือเจ้าคะ”
ไม่ใช่ว่าคุณหนูหลานนอกขาดคนจึงให้พวกนางไปฉุดบุรุษตระกูลใดตระกูลหนึ่งกลางตลาดหรอกนะ
แม้เงินจะดี แต่พวกนางทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้
ลั่วเซิงสั่งเสียงราบเรียบ “พรุ่งนี้พวกเจ้าไปตลาด...”
หนึ่งในสาวใช้ขยับร่างกาย หมอบกับพื้นเสียงดัง “คุณหนู ให้ไปฉุดผู้ชาย บ่าวทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ!”
ลั่วเซิงนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
หงโต้วโกรธจนกระทืบเท้าและด่าทอเสียงดัง “ถุย นังเด็กเมื่อวานซืนจะฝันหวานเกินไปแล้ว หน้าที่ฉุดบุรุษจะตกมาถึงมือเจ้าหรือ”
มีหงโต้วอยู่ข้างกาย คุณหนูจะปล่อยให้คนอื่นทำได้อย่างไร
มันจะดูถูกสาวใช้อันดับหนึ่งกับลูกมือชั้นเยี่ยมเกินไปเสียแล้ว!
ดวงตาของสาวใช้ทั้งสองเบิกกว้างทันทีที่ได้ยินถึงตรงนี้
ลั่วเซิงน้ำเสียบราบเรียบ ไม่สะทกสะท้านต่อปฏิกิริยาโต้ตอบของสาวใช้ทั้งสามและสั่งต่อว่า “พรุ่งนี้เช้า พวกเจ้าลองไปตลาดสืบดูหน่อยว่ามีแม่นางสกุลเฉียนแขวนคอตายหรือไม่ ยิ่งละเอียดยิ่งดี แต่หากคิดว่าตนไปสืบหาข้อมูลเองไม่สะดวกก็ไหว้วานญาติมิตรให้ทำได้ เงินสองตำลึงนี้ถือเป็นค่าเสียเวลา หากสืบจนได้ความ จะตบรางวัลให้เพิ่มอีกสองตำลึง”
สาวใช้ทั้งสองรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินว่าให้พวกนางไปสืบหาข้อมูลจึงเอ่ยอย่างพร้อมเพรียงกัน “คุณหนูสบายใจได้เจ้าค่ะ พวกเราจะออกไปสืบหาข้อมูลกันตั้งแต่รุ่งสาง”
หลังจากทั้งสองพูดจบก็จ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาระมัดระวัง
คุณหนูบอกว่าหากพรุ่งนี้สืบข้อมูลได้มากพอจะเพิ่มเงินให้สองตำลึง จะปล่อยให้อีกฝ่ายได้ไปไม่ได้
สาวใช้ทั้งสองเดินออกจากห้องอย่างมีความสุข หงโต้วจึงถามขึ้นมาว่า คุณหนู ท่านให้พวกนางไปสืบเรื่องนี้ทำไมหรือเจ้าคะ”
“อยากรู้อยากเห็นน่ะ” ลั่วเซิงนอนตะแคงและดึงผ้าห่มคลุมกาย
กลิ่นหอมของผ้าห่มผืนนี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า พริบตาเดียวก็เข้าสู่วันใหม่
ลั่วเซิงลืมตาตั้งนานแล้ว
ต้นกล้วยโบกสะบัดไปมาอยู่นอกหน้าต่างโปร่งสีเขียว เสียงนกกระเต็นดังก้องเข้ามา
หงโต้วนอนอยู่บนพื้นของเตียงนอน ขณะนี้ยังคับนอนหลับฝันหวานอยู่
ลั่วเซิงไอเสียงเบาและตะโกนรียก “หงโต้ว”
แม้เสียงของนางจะไม่ได้ดังมาก แต่หงโต้วก็รีบลุกขึ้น ขยี้ตาแล้วเอ่ยถามด้วยความงัวเงีย “คุณหนู ท่านทำไมถึงตื่นเช้าเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ”
ลั่วเซิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “ไม่เช้าแล้ว ถึงเวลาต้องไปน้อมทักทายท่านยายแล้ว”
ทันใดนั้น หงโต้วก็ตื่นอย่างสมบูรณ์และเอ่ยด้วยความเหลือเชื่อ “ท่านไม่เคยไปน้อมทักทายมาก่อนเลยนะเจ้าคะ”
แม้ครั้นอาศัยอยู่ที่เมืองหลวง คุณหนูยังนอนถึงช่วงสายๆ ถึงจะยอมตื่น กินอิ่มก็พาเหล่าสาวใช้และบ่าวทั้งหลายไปเดินเล่นที่ตลาด
น้อมทักทายคืออะไรหรือ
ลั่วเซิงเหลือบมองหงโต้วและเอ่ยเสียงราบเรียบ “เมื่อก่อนข้าไม่เคยไปเดินเล่นที่ประตูนรก บัดนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว”
ฉากตรงหน้าทำให้หงโต้วตกตะลึง แต่กลับอธิบายเหตุผลไม่ถูก และรีบไปช่วยลั่วเซิงแต่งองค์ทรงเครื่อง
สองนายบ่าวเดินออกจากเรือน มุ่งหน้าไปยังเรือนฝูหนิงอย่างเชื่องช้า
จวนสกุลเซิ่งตกแต่งตามแบบฉบับของความเป็นเจียงหนาน ดูละมุนละไมแต่แฝงไว้ด้วยความหมายและสง่างาม โดยเห็นดอกไม้บานสะพรั่งอยู่ทุกแห่งหน
หงโต้วสูดอากาศบริสุทธิ์และยิ้มกริ่มเอ่ย “นึกไม่ถึงว่าแม้จวนสกุลเซิ่งจะดูเล็ก แต่สวนดอกในยามเช้ากลับดูงดงามไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”
ลั่วเซิงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า โดยไม่แสดงความเห็น
หงโต้วหยุดเดินกะทันหัน “คุณหนู ท่านรอก่อน”
ลั่วเซิงหยุดเดิน มองเห็นสาวใช้ยกกระโปรงวิ่งไปที่ต้นซิ่งฮวา ยืนเขย่งปลายเท้าและเด็ดดอกซิ่งฮวาวิ่งกลับมา
“คุณหนู ดอกซิ่งฮวานี้บานงดงามมาก ข้าเด็ดมาปักผมให้ท่านดีหรือไม่เจ้าคะ”
สายตาของลั่วเซิงเลื่อนจากใบหน้าแดงก่ำของสาวใช้ไปยังดอกไม้ที่บานสะพรั่งดอกนั้นแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “ได้”
หงโต้วปักดอกซิ่งฮวาไว้รอบมวยผมของลั่วเซิง พลางกระซิบทันทีว่า “คุณหนู คุณหนูลูกพี่ลูกน้องทั้งสองของท่านกำลังเดินมาเจ้าค่ะ”


## บทที่ 8 ล่องูออกจากถ้ำ

ตอนที่ 8 ล่องูออกจากถ้ำ
คุณหนูใหญ่เซิ่งจยาอวี้กับคุณหนูรองเซิ่งจยาหลานกำลังเดินไปตามทางเดินหินสีเขียวทิศทางเดียวกับลั่วเซิง
อายุของเด็กสาวทั้งสองไล่เลี่ยกัน สวมอาภรณ์ชุดผ้าแพรที่สวยประณีตเดินมาซึ่งเพิ่มสีสันให้กับสวนดอกแห่งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อทั้งสองมองเห็นลั่วเซิง เสียงฝีเท้าก็หยุดชะงักพร้อมกัน
เซิ่งจยาอวี้คิ้วขมวดและจ้องลั่วเซิงอย่างระมัดระวัง
เซิ่งจยาหลานโค้งคำนับทักทายลั่วเซิง “พี่สาวอรุณสวัสดิ์”
ลั่วเซิงทักทายตอบและก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าต่อ
เซิ่งจยาอวี้อดตะโกนเสียงดังไม่ได้ “จะไปที่ใดหรือ”
ลั่วเซิงหันกลับมามองนางและตอบเสียงราบเรียบ “เวลานี้ก็ต้องไปน้อมเคารพท่านยายน่ะสิ”
“น้อมทักทายท่านย่างั้นหรือ” แววตาของเซิ่งจยาอวี้เริ่มระแวดระวังตัวมากขึ้น กดเสียงลงต่ำและเอ่ยถามว่า “ลั่วเซิง เจ้ามีแผนอะไรกันแน่”
เซิ่งจยาหลานดึงชายเสื้อของเซิ่งจยาอวี้อย่างเบามือ “พี่หญิงใหญ่ พูดกับพี่สาวเขาดีๆ หน่อยเถิด”
ลั่วเซิงจ้องมองเซิ่งจยาอวี้แล้วหันมองเซิ่งจยาหลานและยิ้มในทันใด “มีแต่น้องหญิงใหญ่เท่านั้นที่เข้าใจข้า”
หลังจากพูดจบ นางเดินผ่านสองพี่น้องและก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
หงโต้วรีบเดินตาม แต่เมื่อนึกย้อนถึงคำพูดของเซิ่งจยาอวี้ นางก็รู้สึกโกรธไม่น้อยเลยหันกลับมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เซิ่งจยาอวี้
เซิ่งจยาอวี้โกรธจัดจนบิดผ้าเช็ดหน้าพลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ “นางหมายความว่าอะไร”
เซิ่งจยาหลานเกลี้ยกล่อมเซิ่งจยาอวี้ พลันคิดถึงคำพูดที่ลั่วเซิงเอ่ยกับเซิ่งจยาอวี้เมื่อครู่นี้ ดวงตาของนางก็สั่นไหวอย่างร้อนใจ
“น้องหญิงรอง เจ้าได้ยินหรือไม่ นางบอกว่าข้าเข้าใจนาง นี่มันพาลหาเรื่องกันใช่หรือไม่”
เซิ่งจยาหลานคิ้วขมวดเล็กน้อย “พี่สาวน่าจะพูดด้วยอารมณ์น่ะเจ้าคะ”
“พูดด้วยอารมณ์อะไร วันนึงนางไม่สร้างปัญหา คงอยู่ไม่สุขน่ะสิ ไม่ได้การแล้ว ข้าต้องไปเตือนท่านย่าก่อน มิเช่นนั้นอาจถูกนางหลอกได้” เซิ่งจยาอวี้ลากเซิ่งจยาหลานไล่ตามนางไป
การมาเยือนของลั่วเซิงทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งประหลาดใจอย่างไม่ต้องสงสัย
“เซิงเอ๋อร์ยังไม่หายดี ทำไมวันนี้ถึงมาได้ล่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเอ่ยพลางใช้หางตาแอบมองนอกหน้าต่าง
แสงตะวันเจิดจ้านอกหน้าต่างและสายลมอันอบอุ่นพัดโชยมา
พระอาทิตย์ไม่ได้ขึ้นทางทิศตะวันตกสักหน่อย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยิ่งประหลาดใจมากขึ้น แต่ใบหน้าไม่ได้แสดงออกอย่างชัดเจน
เพราะเป็นถึงหลานนอกของสายเลือดนางเอง ไม่ว่านางจะรังเกียจเพียงใดก็ทิ้งไม่ได้
ลั่วเซิงยิ้มเล็กน้อย “ดีขึ้นมากแล้ว สมควรแก่เวลาที่ต้องมาน้อมทักทายท่านย่าแล้วเจ้าค่ะ”
ริมฝีปากของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกระตุก อยากจะบอกเหลือเกินว่าไม่มาน้อมทักทายยังจะดีเสียกว่า แต่คำพูดนี้ติดอยู่แค่มุมปาก “เซิงเอ๋อร์ ขอบใจมาก”
เซิ่งจยาอวี้ยิ้มเยาะอยู่ด้านข้าง
ดวงตาดุจมีดอันคมกริบของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจ้องมองไป เซิ่งจยาอวี้ถึงปิดปากเงียบ
เมื่อลั่วเซิงจากไป ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็มืดมนลง “จยาอวี้ อย่าใช้สายตาเหยียดหยามมองลูกพี่ลูกน้องของเจ้า มีมารยาทหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่”
แม้หลานสาวคนโตจะมีนิสัยร่าเริง แต่ก็เป็นคนมีมารยาทงาม อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่หลานนอกมาก็อารมณ์เสียอยู่บ่อยครั้ง หรือคบคนพาล พาลพาไปหาผิดกัน
เซิ่งจยาอวี้กัดริมฝีปากน้อยใจ “ท่านย่า หลานมิใช่ไม่มีมารยาท แต่ข้ามีมารยาทกับคนอย่างลั่วเซิงไม่ได้จริงๆ เพราะอาเขยมีอำนาจคับฟ้า ก็ต้องให้หลานทำตัวต้อยต่ำ ยอมก้มหน้าให้กับพี่สาวหลานนอกอย่างนั้นหรือ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถูกต้อนถาม
สกุลเซิ่งและสกุลซูเป็นตระกูลเกษตรกรและนักปราชญ์ ความหยิ่งทะนงจึงอยู่ในสายเลือด
พวกเขาในฐานะผู้อาวุโสไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเด็กเมื่อวานซืน แต่ก็ไม่อยากเห็นลูกหลานของตนต้องลดตัวยอมก้มหัวให้กับคนมีอำนาจอย่างลั่วเซิง
“ท่านย่า ระหว่างทางมาเรือนฝูหนิง พวกเราพบกับลั่วเซิงเข้า ท่านไม่รู้หรอกว่านางพูดอะไรออกมาบ้าง”
เซิ่งจยาอวี้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทางและเขย่าแขนของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง “ท่านย่า ท่านลองฟัง เห็นได้ชัดว่านางมีแผนชั่วร้าย คิดทำอะไรแผลงๆ ท่านอย่าคิดว่านางร้องไห้ โวยวายและแขวนคอตายจะสงบเสงี่ยมเจียมตัว ท่านคิดผิดแล้ว”
เปลือกตาของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกระตุกหลังจากได้ยินถึงตรงนี้และเอ่ยถามอย่างห้วนๆ “จริงหรือ”
นางอายุปูนนี้แล้วทนโดนหลานนอกทรมานไม่ไหวหรอก
เซิ่งจยาอวี้พยักหน้าอย่างแรงพร้อมกับผลักเซิ่งจยาหลาน “น้องหญิงรอง เจ้าก็ได้ยินนี่”
เมื่อมองเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งมองมา เซิ่งจยาหลานก็พยักหน้าเล็กน้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ จ้องมองหลานสาวทั้งสองที่ราวกับดอกไม้และเอ่ยอย่างจนใจ “ไม่ว่าพี่สาวเขาทำอะไร พวกเจ้าทำตัวดีๆ ก็พอแล้ว กลับไปกันเถอะ”
เซิ่งจยาอวี้และเซิ่งจยาหลานเดินออกจากเรือนฝูหนิงและเดินไปที่เรือนพักของพวกนาง
“พี่หญิงใหญ่ พี่คิดว่าพี่สาวจะก่อเรื่องอีกงั้นหรือ”
“ไม่ใช่ข้าคิดอย่างนั้น แต่นางทำแน่นอน!” เซิ่งจยาอวี้ยิ้มเยาะและทันใดนั้นเองก็ลากเซิ่งจยาหลานไปหลบหลังดอกไม้และต้นไม้แล้วกระซิบว่า “ลั่วเซิงอยู่ริมทะเลสาบ”
จวนสกุลเซิ่งสร้างทะเลสาบเทียมขนาดเล็กไว้ในสวนดอก ข้างทะเลสาบปลูกต้นซิ่งกับต้นหลิว ผิวน้ำเขียวใส  ทำให้เป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการชมวิวทิวทัศน์
“นางไม่ชอบแม้แต่ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นของจวนสกุลเซิ่งเราไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมานั่งชมทิวทัศน์อยู่ข้างทะเลสาบอย่างสบายใจเช่นนี้ได้” เซิ่งจยาอวี้รู้สึกแปลกๆ จึงชะเง้อคอมอง
ลั่วเซิงยืนหันหน้าเข้าทะเลสาบ หันศีรษะคุยกับหงโต้วเป็นระยะๆ
เซิ่งจยาหลานดึงชายเสื้อของเซิ่งจยาอวี้อย่างเบามือ “พี่หญิงใหญ่ เราไปกันเถอะเจ้าค่ะ ทำแบบนี้ไม่ดีนะ”
“ไม่ดีอะไร ข้าจะฟังว่าพวกนางพูดคุยอะไรกัน!” เซิ่งจยาอวี้สะบัดแขนเซิ่งจยาหลานและหลบซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นดอกไม้และต้นไม้ต่อไป
เซิ่งจยาหลานยื่นมือที่ว่างเปล่าออกมาแล้วค่อยๆ กำมือเดินตามไป
บทสนทนาระหว่างสองนายบ่าวดังเข้าหูของสองพี่น้องอย่างชัดเจน
“คุณหนู ท่านไม่สนใจคุณชายรองสกุลซูแล้วหรือเจ้าคะ”
เมื่อได้ยินหงโต้วเอ่ยถึงซูเย่า เซิ่งจยาอวี้กับเซิ่งจยาหลานต่างแสดงสีหน้าตึงเครียดและเงี่ยหูฟัง
เสียงหัวเราะอันแผ่วเบาที่แฝงด้วยความไม่แยแสดังขึ้น แต่กลับดูไพเราะเป็นพิเศษ “ใครพูดล่ะ”
ดวงตาของหงโต้วเบิกโพลงและรู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง “แล้วเหตุใดท่านถึงยกเลิกงานแต่งกับสกุลซูเล่า”
ลั่วเซิงหยิบกิ่งไม้ของต้นหลิวตีบนผิวน้ำของทะเลสาบอย่างสบายใจแล้วเหลือบมองสาวใช้น้อย “หงโต้ว เจ้าอยู่ที่นี่จนโง่ไปแล้วหรือ คุณชายรองสกุลซูก็หน้าตาหล่อเหลาอยู่แหละ แต่หากข้าแต่งงานกับเขาแล้วเจอชายหนุ่มที่รูปหล่อกว่าเขาล่ะจะทำอย่างไร”
ทันใดนั้น หงโต้วก็เข้าใจในทันที “คุณหนูพูดถูก ปล่อยให้คุณชายรองสกุลซูถ่วงท่านไว้ไม่ได้!”
คางเนียนขาวของลั่วเซิงเชิดขึ้นเล็กน้อย ดูหยิ่งผยองและอวดดี “ก็เป็นเช่นนั้นแหละ”
หงโต้วกะพริบตาและค่อนข้างลังเล “แต่ในเมืองจินซา ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีชายหนุ่มคนไหนรูปงามกว่าคุณชายรองสกุลซูเลยนะเจ้าคะ”
ลั่วเซิงยิ้ม “ฉะนั้นข้าก็ไม่คิดปล่อยเขาไปอยู่แล้ว รอข้าหายดีสักกหน่อยก่อน เจ้าก็แอบทุบเขาให้สลบแล้วพามาหาข้า ดูซิว่าถึงตอนนั้นจะปฏิเสธข้าอย่างไร!”
พอได้ยินถึงตรงนี้ เซิ่งจยาอวี้ก็คิ้วขมวด แทบจะบุกเข้าไปโต้เถียงกับลั่วเซิงให้เสียรู้แล้วรู้รอด แต่ถูกซิ่งจยาหลานคว้าข้อมือนางไว้และใช้มืออีกข้างปิดปากนาง
เซิ่งจยาอวี้มองยังเซิ่งจยาหลานพลางกะพริบตาด้วยความงุนงง
เซิ่งจยาหลานส่ายศีรษะเล็กน้อยและกดเสียงลงต่ำ “พี่หญิงใหญ่อย่าหุนหันพลันแล่นไป หากพี่สาวโกรธขึ้นมาอาจทำสถานการณ์ให้แย่ลงและรีบไปหาเรื่องคุณชายรองซูทันทีก็ได้”
ขณะที่สองพี่น้องกำลังกระวนกระวายใจ ลั่วเซิงกลับโยนกิ่งของต้นหลิวลงไปในทะเลสาบแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ไปกันเถอะ”
ราวกับว่าสำหรับนางแล้ว การทำร้ายคุณชายรองสกุลซูก็เหมือนดั่งการโยนกิ่งของต้นหลิวทิ้งล้วนไม่มีค่าให้กล่าวถึงเลยสักนิด
“ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!” หลังจากลั่วเซิงสองนายบ่าวเดินจากไปไกลแล้ว เซิ่งจยาอวี้โกรธมากจนถึงขั้นเตะต้นซิ่ง
ดอกซิ่งร่วงหล่นราวกับหิมะ
และท่ามกลางฝนดอกซิ่งฮวา สายตาของเซิ่งจยาหลานยังคงจ้องแผ่นหลังที่ห่างไกลออกไป แววตาค่อยๆ เย็นเยือกขึ้นมา


## บทที่ 9 ความบังเอิญ

ตอนที่ 9 ความบังเอิญ
หลังจากเซิ่งจยาอวี้และเซิ่งจยาหลานเดินจากไป พุ่มดอกไม้ก็สั่นไหวอยู่พักหนึ่ง ชายหนุ่มลุกขึ้นจากพื้นและเดินออกจากพุ่มดอกไม้
“น้องลั่วนี่น่ากลัวมากจริงๆ ด้วย!” คุณชายสามเซิ่งที่ได้ยินบทสนทนาของลั่วเซิงสองนายบ่าวก็ถึงกับลูบหน้าพลางรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
เขาอารมณ์ไม่ดี ดื่มสุราหนึ่งกาย้อมใจตั้งแต่เช้าและล้มลงไปท่ามกลางพุ่มดอกไม้ จากนั้นก็ได้ยินเสียงอันแผ่วเบาดังมาจากทางทะเลสาบ
เดิมทีเขาอยากลุกขึ้นกล่าวทักทายตามมารยาท...คุณชายสามเซิ่งกลับส่ายศีรษะ ปัดเศษดอกไม้ใบหญ้าและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากลั่วเซิงกลับเรือน หงโต้วเอ่ยถามอย่างลังเล “คุณหนู พวกเราพูดจากันเช่นนั้นจะล่องูออกจากถ้ำได้จริงหรือเจ้าคะ”
ลั่วเซิงมองยังต้นกล้วยนอกหน้าต่างด้วยสีหน้านิ่งสงบ “ต้องลองดูถึงจะรู้”
นางไม่อาจรับประกันได้ว่าคนอื่นจะทำตามความปรารถนาของนาง แต่เนื่องจากอีกฝ่ายเป็นงูพิษที่เคยกัดคนมาก่อน หากโอกาสมาถึง คงลงมืออีกครั้งแน่นอน
หงโต้วเอียงศีรษะมองลั่วเซิงด้วยความงุนงงอย่างยิ่ง “เหตุใดถึงต้องลำบากเช่นนี้ด้วย หากเป็นเมื่อก่อน คุณหนูคงไม่ทำเช่นนี้”
ลั่วเซิงเบนสายตาจ้องหงโต้วแล้วโค้งริมฝีปากยิ้ม “อ้อ เมื่อก่อนข้าเป็นอย่างไรหรือ”
นางมีรูปลักษณ์สดใสสวยงาม รอยยิ้มแจ่มใส แต่บัดนี้ดวงตากลับลุ่มลึกไร้ซึ่งอารมณ์จึงทำให้รู้สึกเย็นชาขึ้นมาก
หงโต้วรู้สึกปวดใจโดยไม่รู้ตัว
นางพลันนึกถึงอดีตที่คุณหนูของพวกนางจองหองอวดดีเพียงใด แต่หลังจากลงไปเที่ยวประตูนรกและดื่มน้ำเบญจรสกลับมาก็เริ่มระมัดระวังตัว
หงโต้วตัดสินใจที่จะให้กำลังใจคุณหนูของตนจึงโบกมือตอบว่า “เมื่อก่อนไม่แม้แต่จะคิด หากรู้ว่าคุณหนูรองไม่ใช่คนดีอะไรก็จะจับนางแก้ผ้า ตบสั่งสอนแล้วโยนทิ้งกลางถนน”
ลั่วเซิงตาลุกแวว “ข้าเคยทำเช่นนี้ด้วยหรือ”
“ก็ประมาณนี้แหละเจ้าค่ะ” หงโต้วตอบอย่างคลุมเครือ
“ลงรายละเอียดหน่อย”
หงโต้วกัดริมฝีปาก “บ่าวกลัวว่าพอเล่าแล้วจะทำให้ท่านโกรธ ก็เหมือนครั้งนั้น มีนังแพศยาแอบส่งสายตาให้กับคุณชายซือ...”
ลั่วเซิงพูดแทรกหงโต้ว “คุณชายซือคือใครหรือ”
หงโต้วทำมือก่ายหน้าผาก ตอบด้วยความเจ็บปวดใจ “คุณหนูลืมแม้กระทั่งคุณชายซือหรือนี่ คุณชายซือคือบุรุษรูปงามที่ท่านฉุดกลับมาระหว่างเดินเที่ยวตลาดอย่างไรเจ้าคะ”
ลั่วเซิงที่ดูสงบนิ่ง ยามนี้ใบหน้ากลับบิดเบี้ยว
บุรุษรูปงามรึ?
ฟังเรื่องราวในอดีตของคุณหนูลั่วแล้ว เหตุใดนางถึงรู้สึกว่านางในฐานะท่านหญิงดูเปล่าประโยชน์เสียเหลือเกิน
“ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องเหล่านี้แล้ว เจ้าลองไปดูสองสาวใช้ที่ให้ไปสืบข้อมูลว่ากลับมาแล้วหรือไม่” ลั่วเซิงรู้สึกว่าตนต้องพักหายใจชั่วครู่
หงโต้วยกจานผลไม้แช่อิ่มวางไว้ด้านหน้าของลั่วเซิงพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูกินผลไม้แช่อิ่มสักหน่อยจะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้น บ่าวจะไปดูประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
สาวใช้หันหลังเดินจากไป ปล่อยให้ลั่วเซิงนั่งเหม่อลอยและหยิบผลไม้แช่อิ่มใส่ปากกิน
บ๊วยที่หวานอมเปรี้ยว ไม่ค่อยถูกปากลั่วเซิงสักเท่าใด
นางจ้องมองบ๊วยบนปลายนิ้ว แต่ความคิดยิ่งหลุดลอยไปไกล
ครั้งหนึ่งนางเคยแกะสลักบ๊วยสีเขียวเป็นรูปทรงดอกไม้และทำเป็นผลไม้แช่อิ่มเพื่อให้ท่านแม่ของนางมีความสุข ยามนี้ติดอยู่ที่เมืองจินซาและกลายเป็นคุณหนูลั่ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อ ท่านแม่และญาติมิตรเป็นอย่างไรบ้าง
หลังจากกล่าวเป็นนัยกับหงโต้วแล้ว ลั่วเซิงก็ไม่กล้าเอ่ยถึงจวนเจิ้นหนานอ๋องอีกเลย
หงโต้วไม่รู้เรื่องจวนเจิ้นหนานอ๋องเลย รวมถึงค่ำคืนนั้นที่นางเห็นทหารปิดล้อมจวนอ๋องหลายชั้นอย่างแน่นหนา นางจึงพอคาดเดาชะตากรรมคนในครอบครัวของนางออก
แต่นางก็ยังไม่ยอมแพ้ นางอยากกลับไปดูด้วยตัวเอง!
ปลายนิ้วของลั่วเซิงเย็นเยือกขึ้นมา ทำให้บ๊วยหล่นกลับเข้าไปในจาน
หงโต้วเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ด้านหลังตามมาด้วยสาวใช้สองคน
เมื่อสองสาวใช้มองเห็นลั่วเซิงจึงรีบโค้งคำนับ หากเทียบกับความหวาดผวาของเมื่อวาน วันนี้กลับมีความตื่นเต้นเพิ่มขึ้นมา
เงินเป็นใบเบิกทาง ส่วนใหญ่แล้วมักได้ผล
“เล่ามา” ลั่วเซิงเอ่ยตรงประเด็น
สาวใช้คนหนึ่งรีบตอบ “รายงานคุณหนู บ่าวไปสืบจนได้ความว่าแม่นางเฉียนคือลูกสาวของบัณฑิตเฉียน  ปีที่แล้ว บัณฑิตเฉียนให้ลูกสาวหมั้นหมายกับลูกศิษย์ของตน แต่ที่ไหนได้แม่นางเฉียนกลับตกหลุมรักคุณชายรองสกุลซู ให้ตายก็ไม่ยอมแต่งงาน เมื่อเห็นว่าใกล้จะต้องออกเรือนแล้วและไม่อาจขัดคำสั่งของพ่อแม่ได้จึงแขวนคอตายเจ้าค่ะ”
สาวใช้อีกคนกลัวว่าเพื่อนจะแย่งความดีความชอบไปจึงพูดแทรก “บ่าวไหว้วานพี่ชายให้ไปตามสืบ นอกจากเรื่องที่ชิงหงเล่าและคนข้างนอกต่างทราบกันดีแล้ว พี่ชายของบ่าวสืบข้อมูลมาได้เรื่องหนึ่ง”
ลั่วเซิงมองไปยังสาวใช้ตัวน้อยที่เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งสงบ
สาวใช้ไม่กล้าเล่นแง่จึงรีบเล่าต่อ “พี่ชายของบ่าวทราบข่าวมาจากปากของคนรถสกุลเฉียน เล่าว่าระหว่างทางแม่นางเฉียนได้พบกับคุณชายรองสกุลซูโดยบังเอิญ ความรักพรั่งพรู ติดตามคุณชายรองสกุลซูตลอดทางจนถึงหน้าจวนสกุลซูถึงจากไป”
พอเล่าถึงตรงนี้ สาวใช้ก็ป้องปากยิ้ม “แม้ว่าจะมีหญิงสาวชาวเมืองจินซาแอบหลงรักคุณชายรองสกุลซูจำนวนมาก แต่คนที่มีความกล้าอย่างแม่นางเฉียนที่วิ่งตามบุรุษอย่างโจ่งแจ้งนั้นกลับนับคนได้”
สาวใช้ที่อยู่ด้านข้างดึงนางอย่างแรง “หันชุ่ย!”
ทันใดนั้น สาวใช้ที่ชื่อหันชุ่ยก็รู้สึกตัว คุณหนูหลานนอกตรงหน้าทำเรื่องที่ชวนให้ตกตะลึงจนอ้าปากค้างมากกว่าแม่นางเฉียนเสียอีก
แย่แล้ว จู่ๆ ลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร!
สาวใช้ตกใจจนใบหน้าซีดเผือด มองหน้าลั่วเซิงด้วยเนื้อตัวสั่นเทา
ลั่วเซิงยังคงดูสงบนิ่งและสั่งหงโต้วว่า “มอบเงินสองตำลึงให้หันชุ่ย”
หงโต้ปฏิบัติติตามคำสั่ง
สีหน้าของหันชุ่ยดูดีขึ้นหลังจากได้รับเงินรางวัล
ชิงหงจดจ้องเงินในมือของหันชุ่ยด้วยความอิจฉา
เงินสองตำลึง ใช้จ่ายได้หลายเดือนเลย
“ไปเอามาเพิ่มหนึ่งตำลึงมอบให้ชิงหง” หลังจากลั่วเซิงสั่งเสร็จจึงส่งสัญญาณให้สาวใช้ทั้งสองถอยออกไป
สาวใช้ทั้งสองที่ได้รับเงินรางวัลก็เดินออกไปนั่งตรงทางเดิน มองหน้ากันไปมา พวกนางสุดแสนจะเหลือเชื่อ
หันชุ่ยบีบเงินในมือแน่นพลางเอ่ยด้วยความไม่เชื่อ “ได้เงินสี่ตำลึงง่ายดายเช่นนี้เลยหรือ”
เมื่อวานสองตำลึง วันนี้สองตำลึง รวมแล้วมากกว่าเงินเดือนครึ่งปีเสียอีก
นี่เป็นเงินส่วนตัวที่ไม่จำเป็นต้องส่งมอบให้กับพ่อแม่
ชิงหงทำมือเท้าคางและหันมองตรงประตูแล้วบ่นพึมพำ “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าคุณหนูหลานนอกก็ไม่ได้...แย่ขนาดนั้น”
หันชุ่ยถ่มน้ำลาย “ให้เงินก็เป็นคนดีแล้วหรือ”
ชิงหงเก็บเงินอย่างระมัดระวังพลางกลอกตาใส่ “เจ้านายที่ให้เงินไม่ดี หรือว่าเจ้านายที่ทุบตีถึงว่าดีเล่า อีกอย่าง นี่มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเงิน...”
เหตุใดนางถึงรู้สึกเช่นนี้ นางเองก็บอกไม่ถูก
ภายในห้อง หงโต้วไม่ได้รู้สึกปวดใจกับเงินที่จ่ายออกไป แต่กลับทอดถอนใจแทน “คุณหนูรอบคอบกว่าเมื่อก่อนมาก”
ลั่วเซิงคิ้วขมวด
ตบรางวัลให้กับสาวใช้เจ็ดแปดตำลึงโดยไม่ตั้งใจเรียกว่ารอบคอบแล้วอย่างนั้นหรือ
หงโต้วรีบปลอบนาง “คุณหนูลืมไปแล้วใช่หรือไม่ พวกเราไม่มีอะไรเลย นอกจากมีเงิน”
ก่อนที่แม่ทัพใหญ่ส่งคุณหนูมาก็ได้ให้เงินไว้จำนวนมาก เสียดายที่เหล่าเพื่อนเดินตลาดที่ติดตามคุณหนู นอกจากนางแล้วก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ติดตามมาด้วย
นึกถึงสาวใช้อีกคนที่ชื่อโค่วเอ๋อร์ที่ร้องไห้จนดวงตาแทบบอดก่อนพวกนางจากมา หงโต้วก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง
ลั่วเซิงไม่สนใจว่าคุณหนูลั่วมีเงินเท่าใดจึงโบกมือให้หงโต้วถอยออกไป
เสียงปิดประตูดังอย่างแผ่วเบาและได้ยินชัดเจนเป็นพิเศษหลังจากอยู่ในห้องเพียงลำพัง
ลั่วเซิงนั่งอยู่ข้างโต๊ะสี่เหลี่ยมอย่างครุ่นคิด
คุณหนูลั่ว 'แขวนคอตาย' เพราะคุณชายรองสกุลซู แม่นางเฉียนก็แขวนคอตายเพราะคุณชายรองสกุลซูเช่นกัน
ความบังเอิญเช่นนี้ช่างชวนตะลึงจริงเชียว
นางเม้มริมฝีปากเล็กน้อย จุ่มนิ้วลงไปในถ้วยน้ำชาแล้วเขียนตัวอักษรสองตัวลงบนโต๊ะ
อักษรสองตัวนั้นก็คือซูเย่า


## บทที่ 10 ตัวแปร

ตอนที่ 10 ตัวแปร
ผู้คนในจวนสกุลเซิ่งพบว่าคุณหนูหลานนอกเปลี่ยนไป
ในอดีตคุณหนูหลานนอกจะนอนตื่นสายแล้วไปเดินเที่ยวตลาดพร้อมกับสาวใช้ประจำกาย แต่บัดนี้กลับมาน้อมทักทายฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งอย่างแน่วแน่
เช้าหนึ่งหน เย็นหนึ่งหน ไม่เคยพลาดเลยสักหน
นับตั้งแต่วันที่คุณหนูหลานนอกเปลี่ยนไป ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็ไม่เคยได้เห็นหน้าหลานในของนางอีกเลย
ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองอธิบายกับฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งอย่างเขินอาย “ช่วงนี้เด็กๆ ยุ่งอยู่กับการทำการบ้าน...”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไม่เชื่อแม้แต่สักคำเดียว
การบ้านอะไรเร่งมากขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่านับตั้งแต่นางประกาศว่าจะเลือกหลานชายในบรรดาหนึ่งในสี่คนให้กับหลานนอกของนาง ลูกสะใภ้ก็ตกใจกลัวกันทั้งสิ้น
ขี้คลาดตาขาวเช่นนี้จะทำอะไรสำเร็จบ้าง!
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งดูแคลนเหล่าลูกสะใภ้จากก้นบึ้งหัวใจ แต่ก็ร่าเริงมากขึ้นเมื่อเห็นหลานนอกมาน้อมทักทายทุกวัน
มาน้อมทักทายนางก็ย่อมดีกว่าไปฉุดหลานเขยกลางถนนกลับมา
คนเราน่ะ จงพอใจในสิ่งที่ตนมี
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งที่พอใจในสิ่งที่ตนมี พอมีความสุขก็สั่งให้สาวใช้ไปเอากำไลหยกมามอบให้ลั่วเซิง
ลั่วเซิงเก็บกำไลและโค้งคำนับ “ขอบคุณรางวัลของท่านยายมาก”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลานนอกเป็นแกะดำในหมู่หลานๆ แต่โชคดีที่ไม่ได้แสดงอาการรังเกียจต่อหน้าทุกคน มิเช่นนั้นจะเอาหน้าแก่ๆ นี้ไปไว้ที่ไหน
น้ำเสียงของหยินผู้เฒ่าเซิ่งอ่อนโยนขึ้นโดยไม่รู้ตัว “กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด”
หลังจากพูดจบก็เหลือบมองหลานสาวทั้งสอง น้ำเสียงดูสบายๆ “พวกเจ้าก็ออกไปเถิด”
หลานในไม่จำเป็นต้องโอ๋ ใครกล้าก่อเรื่องก็ลงโทษซะ
ทันทีที่เซิ่งจยาอวี้เดินออกจากเรือนฝูหนิงก็กระทืบเท้าด้วยความโมโห “ท่านย่าลำเอียง พวกเราน้อมทักทายมาสิบกว่าปีก็ไม่เห็นเคยชื่นชม แค่ลั่วเซิงไม่ได้ออกเที่ยวเตร่กลับเห็นค่าเสียอย่างนั้น”
เซิ่งจยาหลานค่อยๆ ดึงชายเสื้อของเซิ่งจยาอวี้แล้วกระซิบว่า "พี่หญิงใหญ่อย่าโมโหไปเลย ท่านย่าก็แค่เห็นพี่สาวเปลี่ยนตัวเองจนดีขึ้นจึงรู้สึกดีใจน่ะ”
“เปลี่ยนตัวเองจนดีขึ้นงั้นหรือ” เซิ่งจยาอวี้ยิ้มเยาะ “น้องหญิงรอง เจ้าลืมคำพูดที่พวกเราได้ยินข้างทะเลสาบในวันนั้นแล้วหรือ ลั่วเซิงแก้สันดานแย่ๆ ไม่ได้หรอก ดูเอาเถอะ สักวันต้องลงมือกับคุณชายรองซูเป็นแน่”
ดวงตาของเซิ่งจยาหลานมืดมน กำมือที่อยู่ในแขนเสื้อกว้างไว้แน่น “พี่หญิงใหญ่หยุดพูดเถอะ ประเดี๋ยวถึงหูท่านย่าเข้า จะพาลให้ท่านย่าโกรธเอานะ พวกเรากลับเรือนกันเถอะ”
เซิ่งจยาอวี้พยักหน้าด้วยใบหน้าที่มืดมน
สองพี่น้องเดินผ่านทะเลสาบและจ้องมองตรงนั้นโดยไม่รู้ตัวแล้วเหลือบมองเห็นเงาอันสง่างามเข้า
เซิ่งจยาอวี้แม้มริมฝีปากยิ้มเยาะ “แสร้งทำตัวสูงส่ง ไม่แน่ว่าอาจมีแผนชั่วร้ายอยู่เต็มไปหมดก็ได้”
“พี่หญิงใหญ่ ไปกันเถอะ” เซิ่งจยาหลานลากเซิ่งจยาอวี้ แต่ก่อนจากไปก็หันกลับมาเหลือบมอง
เด็กสาวนั่งอยู่ริมทะเลสาบ เอามือเท้าคางและจ้องมองทะเลสาบอย่างเหม่อลอย
ข้างกายไร้วี่แววของสาวใช้หงโต้ว มีเพียงห่านขาวสองตัวแหวกว่ายไปมาอย่างสุขใจ
ดวงตาของเซิ่งจยาหลานวูบไหวเล็กน้อย
อยู่คนเดียวเพียงลำพัง...โอกาสที่นางรอคอยมาถึงแล้ว
“น้องหญิงรอง วันนี้มีแผนจะทำอะไรหรือไม่”
สีหน้าของเซิ่งจยาหลานกลับคืนสู่สภาพปกติและตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน “เมื่อวานน่าจะโดนลม ตอนนี้เลยยังเวียนศีรษะอยู่ ข้าอยากกลับห้องไปงีบหลับซักหน่อยเจ้าค่ะ”
“ข้าว่าจะชวนน้องหญิงรองไปเดินเที่ยวที่หออวี้หรงน่ะ” เซิ่งจยาอวี้ค่อนข้างผิดหวัง แต่ก็ยิ้มออกอย่างรวดเร็ว “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้น้องหญิงรองหายดี เราค่อยไปกัน”
“ได้”
สองพี่น้องแยกกันตรงพุ่มดอกตู้เจวียนและกลับหอปักผ้าของตนเอง
หลังจากนั้นไม่นาน เซิ่งจยาหลานที่เดิมทีบอกว่าจะกลับไปนอนกลับเดินลงบันไดอีกทางมาอย่างเงียบๆ โดยหลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางดอกไม้และต้นไม้อันเขียวขจีภายในสวนดอกแห่งนี้ชั่วครู่แล้วกลับมายังทะเลสาบ
เซิ่งจยาหลานยืนอยู่ด้านหลังดอกไม้ใบหญ้าริมทะเลสาบ จ้องมองเด็กสาวผู้โดดเดี่ยวเดียวดาย และอดไม่ได้ที่จะถอนใจ
ลั่วเซิงยังคงอยู่ลำพังคนเดียว!
นางเฝ้าสังเกตการณ์มานานแล้ว ช่วงนี้หลังออกจากเรือนฝูหนิงอีกฝ่ายมักจะนั่งที่ริมทะเลสาบพักหนึ่ง
บางทีนั่งนาน บางทีนั่งเพียงชั่วครู่ บางครั้งสองนายบ่าวก็พูดคุยอย่างเป็นกันเอง และบางครั้งจะสั่งให้สาวใช้ชื่อหงโต้วไปยกผลไม้มา โดยจะทิ้งกองเปลือกเมล็ดแตงไว้ริมทะเลสาบก่อนกลับ
ถึงขั้นมีครั้งหนึ่งสังเกตเห็นลั่วเซิงรออยู่ตรงนั้นและสาวใช้ชื่อหงโต้วก็วิ่งมาพร้อมกับถุงไก่รมควัน
เห็นได้ชัดว่าวันนั้นไม่มีไก่รมควันส่งมาจากครัวจึงเห็นได้ชัดว่าซื้อจากข้างนอก
วันนี้ เห็นทีว่าหงโต้วคงออกไปซื้ออาหารเป็นแน่
เซิ่งจยาหลานจ้องมองแผ่นหลังของลั่วเซิงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
สำหรับการลงมืออีกครั้ง นางลังเลเหลือเกิน
ทันใดนั้น เซิ่งจยาหลานก็ดูเหมือนจะพบบางอย่างเข้าจึงอดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าและเบิกตาขึ้นจ้องมองใกล้ๆ
เด็กสาวที่นั่งริมทะเลสาบเอามือเท้าคาง ศีรษะขยับเป็นจังหวะราวกับไก่จิกเมล็ดข้าวกินทีละน้อย
แสงตะวันของฤดูใบไม้ผลิทอดแสงบนร่างกายของนาง ปกคลุมเส้นผมและชุดกระโปรงของนาง ทำให้เกิดภาพที่เงียบสงบและอ่อนโยน
นึกไม่ถึงว่าลั่วเซิงกำลังงีบหลับ!
ทันใดนั้น เซิ่งจยาหลานรู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวจึงออกแรงกัดริมฝีปากและตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
จะลังเลอีกต่อไปไม่ได้แล้ว พลาดโอกาสในวันนี้ คงไม่มีอีกแล้ว
ด้านหลังดอกไม้และใบหญ้า หญิงสาวรูปร่างผอมเพรียว แต่สีหน้ากลับน่ากลัว ดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อยว่าเป็นคนอ่อนแอ
ดวงตาของเซิ่งจยาหลานเปล่งประกายมืดมน ยกชายกระโปรงเดินไปที่ทะเลสาบ
ใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ลั่วเซิงยังคงหลับใหล ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
เสียงฝีเท้าของเซิ่งจยาหลานเบามากจนแทบไม่ได้ยิน นางยืนอยู่ด้านหลังของลั่วเซิง โค้งริมฝีปากขึ้น แล้วหัวใจที่เต้นรัวราวกับฟ้าร้องก็สงบลง
นังโง่ลั่วเซิง อันที่จริงนางไม่ต้องลังเลนานขนาดนั้นเลยด้วยซ้ำ!
เซิ่งจยาหลานยื่นมือออกไป
มือของเด็กสาววัยสิบสี่สิบห้าดูขาวผ่องและงดงาม แต่บัดนี้ราวกับงูพิษที่เข้าโจมตีมนุษย์
ห่านขาวคู่นั้นร้องเสียงดังอยู่ในทะเลสาบ
เซิ่งจยาหลานลนลานและผลักลั่วเซิงจากด้านหลังทันที
เสียงน้ำกระเซ็นดังขึ้น ลั่วเซิงที่ไม่ทันระวังตัวถูกผลักลงในทะเลสาบ
มุมปากของเซิ่งจยาหลานโค้งขึ้น ปรากฏรอยยิ้มอันเบิกบาน
แน่นอนว่ามันทั้งง่ายและสำเร็จเหมือนกับครั้งนั้น แต่น่าเสียดายที่ครั้งก่อนโชคไม่ค่อยดี...
เสียงกรีดร้องทำให้เซิ่งจยาหลานหุบยิ้ม
“เจ้าทำอะไร ใครก็ได้รีบมาเร็ว คุณหนูรองผลักคุณหนูพวกข้าลงทะเลสาบแล้ว!” เสียงกรีดร้องแหลมสูงดังทะลุฟากฟ้าจนทำให้ห่านขาวสองตัวบินขึ้นฝั่งด้วยความตกใจ กล่องอาหารในมือของหงโต้วหล่นกระจายเต็มพื้น นางรีบวิ่งเข้าไป
เซิ่งจยาหลานหันหลังกลับอย่างแข็งทื่อ สีหน้าราวกับเห็นผี
หงโต้วรีบไปที่ทะเลสาบและถีบเซิ่งจยาหลานลงทะเลสาบทันที
ในขณะเดียวกันก็มีร่างหนึ่งกระโดดลงไปในทะเลสาบและมุ่งหน้าแหวกว่ายไปหาลั่วเซิง
หงโต้วที่เตรียมจะลงไปดึงคุณหนูของตนกะพริบตา
ตายจริง คือคุณชายเล็ก!
แย่แล้ว นางควรช่วยคุณหนูหรือช่วยคุณชายเล็กดี
สาวใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วร้องตะโกนเสียงดังลั่น “ช่วยด้วย ช่วยด้วยยย...”
ผู้คนที่ได้ยินเสียงต่างรีบวิ่งกรูเข้ามา ในไม่ช้าสวนดอกก็เต็มไปด้วยความวุ่นวาย
ในน้ำ ลั่วเฉินที่คว้าข้อมือของลั่วเซิงตะคอกเสียงทุ้มต่ำ “อย่าดิ้น!”
ลั่วเซิงลืมตาจ้องมองเด็กหนุ่มที่ใบหน้าซีดขาวด้วยแววตาที่ค่อนข้างประหลาดใจ
ลั่วเฉินกระโดดลงทะเลสาบเพื่อช่วยพี่สาวคนนี้จริงๆ หรือ
นึกไม่ถึงว่านี่จะเป็นตัวแปรหนึ่งเดียวที่ควบคุมไม่ได้ในแผนการของนาง
ลั่วเซิงถอนหายใจเสียงเบาในใจ ตามสรีระของเด็กน้อยที่ลงน้ำมาช่วยคน เกรงว่าคงต้องเกิดเรื่องเป็นแน่
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ก็เห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มซีดเผือดและจมดิ่งลง แต่มือทั้งสองข้างกลับดันนางขึ้นอย่างแรง
ลั่วเซิงถอนใจเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินเสียง โอบรัดคอลั่วเฉินแล้วผลักไปที่หงโต้ว


## บทที่ 11 ผู้ร้าย

ตอนที่ 11 ผู้ร้าย
ทางตอนใต้มีน้ำจำนวนมหาศาล แม้ลั่วเฉินจะร่างกายอ่อนแอและฝากเลี้ยงอยู่ที่จวนตา แต่เขามีลูกพี่ลูกน้องถึงสี่คนจึงมีโอกาสลงน้ำอยู่บ่อยครั้ง
แต่จะบอกว่าว่ายน้ำแข็งก็คงไม่ใช่
การจมอยู่ในน้ำทะเลสาบของช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ทำให้ลั่วเฉินรู้สึกสิ้นหวัง มิอาจห้ามร่างกายไม่ให้จมดิ่งลงไปได้
การผลักอย่างกะทันหันทำให้เขาลืมตาโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าสีขาวผ่องของเด็กสาวผลุบๆ โผล่ๆ ในละอองน้ำ
ลั่วเฉินอยากพูดอะไรบางอย่าง ริมฝีปากขยับก็สำลักน้ำทันที เขาที่ถูกหงโต้วลากขึ้นฝั่งร่างกายอ่อนแออย่างยิ่งและไออย่างรุนแรง
ในไม่ช้า ลั่วเซิงกับเซิ่งจยาหลานล้วนถูกทยอยช่วยขึ้นมา
ลั่วเซิงได้รับการช่วยเหลือจากบ่าวเฒ่าใบหน้ายาว ในขณะที่คุณชายสามเซิ่งได้ช่วยเซิ่งจยาหลานขึ้นมา
เมื่อคุณชายสามเซิ่งที่ลากเซิ่งจยาหลานขึ้นฝั่งเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไรจึงส่งนางให้กับบ่าวเฒ่าทันที พร้อมสั่งบ่าวรับใช้ที่มารวมตัวกันบริเวณริมทะเลสาบ “รีบนำตัวคุณหนูรองกับคุณหนูหลานนอกกลับเรือนเปลี่ยนชุดเร็ว และเชิญหมอไปที่เรือนของคุณชายหลานนอกด้วย!”
พอพูดจบ เขาก็ก้มลงอุ้มลั่วเฉินที่ส่งเสียงไอไม่หยุดขึ้นมาและวิ่งหายไปในพริบตา
ข่าวที่ลั่วเซิงและเซิ่งจยาหลานตกน้ำแพร่สะพัดไปทั่วจวนสกุลเซิ่งอย่างรวดเร็ว
สาวใช้สวมชุดปี๋เจี่ยสีเขียวรีบเดินเข้ามาในห้องนอนของเซิ่งจยาอวี้และเอ่ยอย่างเร่งรีบว่า “คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองและคุณหนูหลานนอกตกน้ำเจ้าค่ะ!”
เซิ่งจยาอวี้ที่ปักผ้าด้วยความเบื่อหน่ายเพราะวันนี้เซิ่งจยาหลานปฏิเสธนัดไปร้านเครื่องแป้งกับนาง แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ นางก็โยนผ้าปักทิ้งแล้วลุกขึ้นยืน “พวกนางล่ะ”
สาวใช้ชุดเขียวตอบว่า “หลังจากคุณหนูทั้งสองเปลี่ยนชุดเสร็จ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เรียกไปที่เรือนฝูหนิง...”
เซิ่งจยาอวี้ฟังยังไม่ทันจบก็รีบยกกระโปรงไปที่เรือนฝูหนิงทันที
ณ ลานกว้างของเรือนฝูหนิง พวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่พี่น้องเดินทางมาถึงก่อนและกำลังยืนกระซิบอยู่ข้างต้นส้ม
“พอได้ยินว่าน้องหญิงรองกับน้องสาวหลานนอกตกทะเลสาบ ข้าตกใจแทบแย่ เห็นน้องชายหลานนอกกระโดดลงไปช่วยน้องลั่วจึงรีบไปช่วยน้องหญิงรองขึ้นมา” คุณชายสามเซิ่งเล่าเหตุการณ์อันน่าตื่นตกใจด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
คุณชายรองเซิ่งคิ้วขมวด “ถ้าอย่างนั้น ตอนเจ้าไปถึงน้องหญิงรองกับน้องลั่วตกทะเลสาบแล้วล่ะสิ”
“ใช่”
คุณชายรองเซิ่งเหลือบมองประตูเรือนพลางยิ้มเยาะ “น้องหญิงรองนี่โชคไม่ดีเลยจริงๆ”
คุณชายสามเซิ่งงุนงงพร้อมกับลูบใบหน้า “พี่รองหมายความว่าอะไร”
คุณชายใหญ่เซิ่งที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่เห็นด้วยและเอ่ยว่า “น้องรอง ท่านย่ากำลังซักถามน้องหญิงรองกับน้องลั่วอยู่ เรื่องยังไม่กระจ่าง อย่าพูดซี้ซั้ว”
คุณชายรองเซิ่งเบ้ปาก “ประเดี๋ยวก็รู้ว่าข้าพูดจาซี้ซั้วหรือไม่”
จากนั้นคุณชายสามเซิ่งถึงรู้สึกตัวพลางเอ่ยเสียงหลง “พี่รอง พี่จะพูดว่าน้องหญิงรองถูกน้องลั่วผลักตกน้ำงั้นหรือ”
“เจ้าโง่หรือเปล่าเนี่ย” คุณชายรองเซิ่งใช้ด้ามพัดพับเคาะศีรษะของคุณชายสามเซิ่งแล้วเอ่ยด้วยความโมโหว่า “ไม่รู้ว่าเข้าใจโดยนัยคืออะไรหรือ ต้องพูดออกมาตรงๆ ข้าถามเจ้าสักหน่อย หากเวลานั้นน้องชายหลานนอกไม่ได้ลงไปช่วยน้องลั่ว เจ้าจะเลือกช่วยใครก่อน
คุณชายสามเซิ่งถูกต้อนถาม
คำถามของคุณชายรองเซิ่งกระตุ้นต่อมความอยากรู้อยากเห็นของคุณชายใหญ่เซิ่งและคุณชายสี่เซิ่งอย่างยิ่งแล้วทั้งสามก็จดจ้องไปที่คุณชายสามเซิ่งเพื่อรอคำตอบ
คุณชายสามเซิ่งสุดกดดันพลางตอบอย่างอ้ำอึ้ง “ข้าไม่รู้...”
“ไม่รู้รึ” เสียงของคุณชายรองเซิ่งดังขึ้นเล็กน้อย
เมื่อสัมผัสได้ถึงความดูถูกเหยียดหยามจากพี่ชายของเขา คุณชายสามเซิ่งจึงรีบอธิบาย “คนหนึ่งน้องหลานใน คนหนึ่งน้องหลานนอก เลือกอยากจะตาย รอข้าเลือกเสร็จคงจมน้ำตายไปแล้ว ข้าคิดว่าคนไหนอยู่ใกล้ก็ช่วยคนนั้น”
คุณชายสามเซิ่งคิดว่าคำตอบนี้สมบูรณ์แบบ แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกพัดพับเคาะศีรษะอีกครั้ง
“แน่นอนว่าต้องช่วยน้องหญิงรองสิ!” คุณชายรองเซิ่งใช้น้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์สั่งสอนน้องชาย”คนตามไปช่วยมากมายขนากนั้น จะปล่อยให้คนจมน้ำตายหรือ เจ้าอุ้มน้องลั่วขึ้นมาต่อหน้าทุกคน เห็นทีท่านย่าคงได้หลานเขยคนใหม่เสียแล้ว!”
คุณชายสามเซิ่งอ้าปากกว้าง “แบบ แบบนี้ก็ได้หรือ”
คุณชายรองเซิ่งตะคอก “บางทีนี่อาจเป็นแผนของน้องลั่วก็เป็นได้...”
คุณชายใหญ่เซิ่งคิ้วขมวดพร้อมกับพูดแทรกคุณชายรองเซิ่ง “น้องรอง จะพูดแรงเกินไปแล้ว”
เซิ่งจยาอวี้วิ่งเร็วราวกับลมพัดเข้ามาในลานกว้าง “พี่ชายใหญ่ พวกน้องหญิงรองอยู่ข้างในใช่หรือไม่”
เมื่อเห็นพวกคุณชายใหญ่เซิ่งพยักหน้า เซิ่งจยาอวี้ก็รีบขึ้นบันไดแล้วผลักประตูออก
คุณชายสี่เซิ่งยังเด็กอยู่ เมื่อเห็นเซิ่งจยาอวี้บุกเข้าไปก็อดไม่ได้ที่จะกระซิบว่า “ไปฟังกันเถอะว่าท่านย่าและคนอื่นๆ พูดคุยอะไรกัน”
เมื่อเห็นคุณชายสี่เซิ่งวิ่งไปเช่นกัน คุณชายรองเซิ่งจึงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “บุรุษจะแอบฟังได้อย่างไร ใช้ไม่ได้จริงๆ เลย! พี่ใหญ่ น้องสามรอตรงนี้ก่อน ข้าจะรีบลากตัวน้องสี่กลับมา”
คุณชายสามเซิ่งมองแผ่นหลังของคุณชายรองเซิ่งและลูบคางบ่นพึมพำ “รู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกตินะ...”
คุณชายใหญ่เซิ่งส่ายศีรษะยิ้ม ยืนรอข้างต้นส้มอย่างเงียบๆ
ในห้อง หงโต้วเอามือเท้าสะเอวกำลังกล่าวโทษเซิ่งจยาหลานด้วยความเจ็บปวด “คุณหนูของพวกข้าสั่งให้ข้ากลับเรือนหยิบเมล็ดแตงมา นึกไม่ถึงว่าพอมาถึงสวนดอกพร้อมกับเมล็ดแตงก็เห็นคุณหนูรองผลักคุณหนูของพวกข้าลงน้ำ...ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง วันนี้ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับคุณหนูของพวกข้า มิเช่นนั้นข้า ข้าจะเก็บห่อผ้ากลับเมืองหลวงไปแจ้งให้ท่านแม่ทัพทราบ!”
สาวใช้พูดจาเร็วฉะฉาน คำพูดของนางทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งและคนอื่นๆ ราวกับถูกเมฆดำปกคลุม
ลั่วเซิงยืนก้มศีรษะพลางถอนหายใจในใจ เด็กน้อยยังไร้เดียงสาไปหน่อย พูดจาโหดขนาดนี้เหมือนถูกกระทำเสียที่ไหนเล่า
ทว่า...ลั่วเซิงนึกถึงตัวเองก็โค้งมุมปากขึ้น
นางไม่ใช่คนประเภทร้องไห้ฟูมฟายและขอความเห็นใจเมื่อถูกเอาเปรียบ สองนายบ่าวจึงมีลักษณะเหมือนกันไม่น้อย
ภายใต้การข่มขู่ของหงโต้ว ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถึงกับคิ้วขมวดและมองไปที่เซิ่งจยาหลาน
เซิ่งจยาหลานที่เปลี่ยนเป็นชุดสีขาวจันทรา ผมสีดำยังเปียกหมาดๆ ร่วงหล่นลงมาปิดแก้มทำให้ใบหน้าดูซีดเผือดขึ้นมา
เซิ่งจยาหลานคุกเข่าลงก่อนที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจะเอ่ยปากและเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ทั้งหมดเป็นความผิดของหลานเอง ท่านย่าลงโทษหลานเถิด”
นอกเหนือจากนั้น นางไม่พูดอะไรสักคำ วางหน้าผากแนบติดกับพื้น เนื้อตัวสั่นเล็กน้อย
หงโต้วยกเท้าขึ้นเตะเซิ่งจยาหลานและเอ่ยอย่างเหยียดหยาม “ถุย แสร้งทำเป็นอ่อนแอ ข้าจะฉีกปากเจ้าให้เละเลย!”
สาวใช้ไม่ใช่เก่งแค่ปาก นางพับแขนเสื้อขึ้นทันทีและพุ่งตรงไปทำร้ายเซิ่งจยาหลานที่ตีหน้าซื่อ
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไม่เคยเห็นสาวใช้เช่นนี้มาก่อนจึงตั้งตัวไม่ทัน
ลั่วเซิงเม้มริมฝีปากบางของตนเบาๆ ไม่มีทีท่าจะห้ามปราม
เมื่อเผชิญหน้ากับคนร้าย นางไม่ถือสาที่จะเก็บดอกเบี้ยก่อน
“หยุด!” เสียงดุดันดังขึ้น เซิ่งจยาอวี้รีบเข้ามาในห้องแล้วดึงหงโต้วที่กำลังทุบตีเซิ่งจยาหลานฝ่ายเดียว และชี้นิ้วด่าทอลั่วเซิง “ลั่วเซิง เจ้าต้องการฆ่าน้องหญิงรองของข้าให้ตายตรงหน้าเลยใช่หรือไม่ ข้าไม่เคยเจอใครอำมหิตเท่าเจ้ามาก่อนเลย!”
หงโต้วที่ติดตามคุณหนูลั่วในอดีตเคยทุบตีแม้แต่ลูกสาวของอัครมหาเสนาบดี จะเกรงกลัวเซิ่งจยาอวี้ได้อย่างไรจึงกำหมัดเตรียมลงมือกับแม่นางที่แข็งแกร่งก่อนค่อยว่ากัน
ลั่วเซิงส่งสัญญาณให้หงโต้วหยุดและจ้องเซิ่งจยาอวี้อย่างใจเย็น “น้องไม่ได้ยินที่หงโต้วพูดหรือ คนที่ต้องการฆ่าผู้อื่นให้ตายคือเซิ่งจยาหลานต่างหาก”
เซิ่งจยาอวี้ยิ้มเยาะ “หงโต้วคือสาวใช้ของเจ้าก็ย่อมต้องพูดในสิ่งที่เจ้าอยากให้พูด!”
เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งได้ยินเช่นนี้ ดวงตาก็เป็นประกาย
เมื่อนึกถึงพฤติกรรมของหลานนอกตั้งแต่มาอยู่ที่จวนสกุลเซิ่งต้องกล่าวว่าคำพูดของหลานสาวคนโตค่อนข้างสมเหตุสมผล
เมื่อเทียบกับความโกรธแค้นของเซิ่งจยาอวี้ สีหน้าของลั่วเซิงยังคงดูนิ่งสงบและเอ่ยถามเสียงเบา “ถ้าเช่นนั้น น้องหญิงไม่แปลกใจหรือว่าเหตุใดเซิ่งจยาหลานถึงปรากฏตัวที่ริมทะเลสาบ”


## บทที่ 12 ความจริง

ตอนที่ 12 ความจริง
เซิ่งจยาอวี้สะดุ้งกับคำถามนี้จึงอดมองเซิ่งจยาหลานไม่ได้และความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจของนาง
ใช่แล้ว น้องหญิงรองพูดชัดเจนว่านางเวียนศีรษะและอยากกลับห้องไปพักผ่อน ด้วยเหตุนี้ นางยังปฏิเสธนัดที่จะไปเดินร้านเครื่องแป้งแล้วเหตุใดถึงมาปรากฏตัวที่ทะเลสาบกัน
ลั่วเซิงเอ่ยเสียงราบเรียบ “น้องหญิงใหญ่คิดว่ามีคนในจวนสามารถลากเซิ่งจยาหลานไปที่ทะเลสาบได้อย่างนั้นหรือ”
เซิ่งจยาอวี้นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
แสงแดดยามเช้านอกหน้าต่างสว่างเจิดจ้านักและเป็นช่วงเวลาที่ยุ่งที่สุดของจวน แล้วจะลากคนไปทะเลสาบโดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น คนผู้นั้นไม่ใช่สาวใช้ธรรมดาทั่วไป แต่เป็นคุณหนูรองของจวน
ความสงสัยของเซิ่งจยาอวี้ยิ่งเพิ่มพูนขึ้น นางมองไปที่เซิ่งจยาหลานและตะโกนเรียก “น้องหญิงรอง”
เซิ่งจยาหลานที่เพิ่งถูกหงโต้วทุบตี ทรงผมยุ่งเหยิงและใบหน้าซีดขาวราวกับดอกไม้เล็กที่กระจัดกระจายเต็มพื้นหลังจากถูกลมพายุโหมกระหน่ำ ทั้งน่าสงสารและสะบักสะบอม
แม้จะดูสะบักสะบอม แต่นางยังคงคุกเข่าหลังตรงและเอ่ยเสียงเบาว่า “พอแยกทางกับพี่หญิงใหญ่ เดิมทีตั้งใจจะพักผ่อนสักครู่ กลับพบว่าตุ้มหูไข่มุกหล่นหาย ถึงรีบย้อนกลับไปหา จากนั้นได้พบกับพี่สาวนั่งอยู่ริมทะเลสาบ...”
เซิ่งจยาหลานยิ่งพูดยิ่งกดเสียงลงต่ำ
ผู้คนในห้องอดไม่ได้ที่จะมองหูทั้งสองข้างของนาง เห็นตุ้มหูไข่มุกรูปทรงน้ำเต้าเกี่ยวอยู่ที่หูข้างซ้าย แต่หูข้างขวากลับว่างเปล่า
เมื่อรู้สึกถึงทุกสายตาที่จ้องมองมา เซิ่งจยาหลานกัดริมฝีปากเบาๆ “ตุ้มหูคู่นี้อี๋เหนียงเก็บไว้ให้กับข้า ข้า ข้าไม่อยากทำมันหาย...”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเหลือบมองสะใภ้ใหญ่
ฮูหยินใหญ่ยกถ้วยน้ำชาด้วยสีหน้านิ่งเฉย
นางกับสามีเป็นคู่รักที่เคารพซึ่งกันและกัน หลังจากคลอดลูกชายคนโต เขาก็ได้เสียกับสาวใช้ ถึงมีเซิ่งจยาหลาน
แม้จะไม่เคยปฏิบัติต่อแม่แท้ๆ ของลูกอนุอย่างโหดร้ายทารุณ แต่ก็ไม่ได้มีความสุขเมื่อเห็นหน้านาง และทำเหมือนนางเป็นของตกแต่งชิ้นหนึ่งเท่านั้น
นึกไม่ถึงว่าอายุจะสั้น ลูกอนุอายุเพียงเก้าขวบก็ป่วยตาย
แต่ลูกอนุเชื่อฟังตั้งแต่เด็ก เติบโตมาพร้อมกับจยาอวี้ ก็ถือว่าเป็นสหายที่โตมาด้วยกัน
สำหรับเซิ่งจยาหลาน ฮูหยินใหญ่มีความรักและความเอ็นดูนางไม่น้อย แต่ดันเกี่ยวพันกับคุณหนูหลานนอกผู้ที่มักทำให้ปวดศีรษะอยู่เสมอจึงยากที่จะออกความเห็น
เซิ่งจยาอวี้ก็เข้าใจในทันที “ถึงว่าน้องหญิงรองถึงรีบกลับไปหา แล้วหาเจอหรือไม่”
เซิ่งจยาอวี้ปฏิบัติต่อเซิ่งจยาหลานในฐานะน้องสาวแท้ๆ มาโดยตลอด เมื่อนางพูดถึงตรงนี้ก็ลืมความสงสัยเหล่านั้นจนหมดและกลายเป็นกังวลแทน
เซิ่งจยาหลานเผยสีหน้าเศร้าโศกและส่ายศีรษะเล็กน้อย “ยังหาไม่เจอเลย”
ในเวลานี้ สาวใช้ไฉ่สยาที่รับใช้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเข้ามารายงาน “ท่านฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อครู่นี้ จูเอ๋อร์มอบตุ้มหูไว้ บอกว่าเก็บได้ข้างบันไดหินตรงประตูเจ้าค่ะ”
ไฉ่สยาถือตุ้มหูไข่มุกงดงามประณีตไว้ในมือ ทุกคนจ้องมองและเห็นว่าเหมือนตุ้มหูอีกข้างของเซิ่งจยาหลานทุกประการ
เซิ่งจยาหลานตาลุกแวว และเอ่ยอย่างมีความสุข “อันนี้เลย!”
“หาเจอแล้ว เยี่ยมากเลย” เซิ่งจยาอวี้ถอนใจโล่งอกแทนน้องสาว จู่ๆ ก็นึกบางอย่างออก หันมายิ้มเยาะลั่วเซิง “ลั่วเซิง เจ้าก็เห็นแล้ว น้องหญิงรองเดินกลับมาหาตุ้มหูต่างหาก นึกไม่ถึงว่าจะถูกเจ้าทำร้าย!”
“ถุย!” หงโต้วกระโดดสูงสามฉื่อ นิ้วมือที่ราวกับต้นหอมแทบจะชี้ไปที่ปลายจมูกของเซิ่งจยาอวี้ “คุณหนูรองวิ่งมาริมทะเลสาบทำร้ายคุณหนูของพวกข้าชัดๆ ข้าเห็นกับตาตัวเอง สมองเจ้าโดนลาเตะมาหรือ ถึงแก้ตัวให้กับผู้ร้ายเช่นนี้”
ที่จวนเคยมีสาวใช้จองหองและหยาบคายขนาดนี้ที่ไหนกัน เซิ่งจยาอวี้โกรธจนหน้าเขียว “นายเป็นอย่างไร บ่าวก็เป็นอย่างนั้น ท่านย่า ท่านเชื่อสาวใช้ที่หยาบคายไร้มารยาทผู้นี้ด้วยหรือเจ้าคะ”
“ใครหยาบคายไร้มารยาท ใครหยาบคายไร้มารยาท” หงโต้วเอ่ยถามพร้อมกับทำมือเท้าสะเอวจนเกือบทำให้ลั่วเซิงหัวเราะออกมา
ลั่วเซิงคุกเข่าลงต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง “ท่านยาย ท่านไม่จำเป็นต้องคิดว่าควรเชื่อคำพูดของสาวใช้หรือไม่ แต่อยู่ที่ว่าท่านจะเชื่อข้าหรือไม่”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จ้องมองหว่างคิ้วที่สงบนิ่งของเด็กสาว ในใจรู้สึกแปลกๆ
ใช่แล้ว หงโต้วพูดว่าจยาหลานผลักลั่วเซิงลงทะเลสาบ ขณะที่ลั่วเซิงตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้แก้ตัวเลยแม้แต่น้อย ดังนั้น นางต้องตัดสินใจว่าจะเชื่อหลานรองหรือหลานนอก ไม่เกี่ยวข้องกับสาวใช้
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งมองไปที่ลั่วเซิง แล้วหันมองเซิ่งจยาหลานและถอนหายใจในใจ เชื่อคนไหนดี ช่างน่าปวดหัวเสียจริงๆ
อันที่จริง นางเชื่อหลานรองที่น่ารักว่าง่ายมากกว่า แต่หากจัดการเช่นนี้ เกรงว่าหลานนอกคงไม่ยอมแน่ และเรื่องอาจถึงหูลูกเขยได้
ยังไม่ต้องพูดถึงสถานะของลูกเขย เพียงแค่เขาส่งลูกสาวมาจวนสกุลเซิ่ง ทำเช่นนี้คงไม่เหมาะสม
ช่างเถอะ ให้จยาหลานเสียสละเล็กน้อย ปลอบหลานนอกก่อนแล้วค่อยชดเชยให้หลานสาวแล้วกัน
ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจะตัดสินใจ นางได้ยินเสียงหอบของเด็กหนุ่มดังมาจากประตู “ท่านยาย ข้าเห็นทุกอย่าง”
จากนั้นเสียงของคุณชายสามเซิ่งก็ดังขึ้น “น้องชาย ไม่ยอมพักผ่อนในห้อง หนีมาที่นี่ทำไม”
มือข้างหนึ่งของลั่วเฉินจับประตูเพราะรีบออกมาจึงหอบไม่หยุด ใบหน้ายังแดงก่ำผิดปกติ
หลังจากได้ยินคำพูดของคุณชายสามเซิ่ง เขาก็จับประตูแน่นพร้อมเอ่ยกับฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งว่า “ข้ามีเรื่องที่จะพูดกับท่านยาย”
เดิมทีลั่วเฉินก็ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว เมื่อครู่กระโดดลงไปช่วยคนก็แทบหมดเรี่ยวแรง บัดนี้ยิ่งดูอ่อนแอมาก
คุณชายสามเซิ่งค่อนข้างร้อนใจ “คำพูดอะไรที่รอหายก่อนค่อยพูดไม่ได้หรือ”
ลั่วเฉินส่ายศีรษะ “ต้องพูดตอนนี้ขอรับ”
“เฉินเอ๋อร์จะพูดอะไรกับยายหรือ” การปรากฏตัวของลั่วเฉิน ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งประหลาดใจยิ่ง
นางตกใจมากที่ได้ยินว่าหลานชายนอกกระโดลงน้ำไปช่วยหลานสาวนอก เมื่อหมอบอกว่าเขาอาจเป็นไข้หวัด นางยังกังวลไม่หาย
ลั่วเฉินเหลือบมองลั่วเซิงและเอ่ยทีละพยางค์ “ข้าเห็นกับตาว่าเซิ่งจยาหลานผลักพี่สาวของข้าลงทะเลสาบ”
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ภายในห้องก็เงียบสงัดทันทีแล้วเซิ่งจยาอวี้ก็อุทานว่า “เป็นไปไม่ได้!”
ลั่วเฉินเหลือบมองเซิ่งจยาอวี้แล้วถามขึ้นมาว่า “พี่หญิงใหญ่ไม่เชื่อคำพูดของพี่สาวข้าแล้วยังไม่เชื่อคำพูดข้าด้วยอย่างนั้นหรือ”
เซิ่งจยาอวี้ถูกต้อนถาม
น้องชายหลานนอกเป็นคนมีเหตุมีผลมาโดยตลอด ไม่โกหกเด็ดขาด แต่น้องหญิงรองก็ไม่มีทางทำเช่นนี้แน่นอน
เซิ่งจยาอวี้มองไปที่เซิ่งจยาหลาน กัดริมฝีปากถาม “น้องหญิงรอง ตกลงเรื่องเป็นอย่างไรกันแน่”
ใบหน้าของเซิ่งจยาหลานซีดเผือดราวกับหิมะ ร่างกายสั่นสะท้าน
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเอ่ยปาก “เฉินเอ๋อร์ เล่าให้ยายฟังอย่างละเอียด”
“ขอรับ” ลั่วเฉินไอเสียงเบาแล้วค่อยๆ เล่า “ตอนนั้น ข้ากำลังเดินอยู่ในสวน พอเดินถึงทะเลสาบก็พบพี่สาวนั่งอยู่ตรงนั้น เลยลังเลว่าจะเดินจากไปดีหรือไม่ นึกไม่ถึงว่าเซิ่งจยาหลานเดินผ่านไป…”
ทุกคนฟังออกว่าท่าทีที่ลั่วเฉินมีต่อเซิ่งจยาหลานเปลี่ยนไปมาก
เดิมทีลั่วเฉินเคยเรียกเซิ่งจยาหลานว่าพี่หญิงรอง แต่ตอนนี้กลับเรียกชื่อจริงของนาง
ทุกคนจำได้ว่าเมื่อครู่นี้ลั่วเซิงก็เรียกนางเช่นนั้นจึงมองมาที่นางโดยไม่รู้ตัว
ลั่วเซิงสีหน้ายังคงสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับรู้สึกอบอุ่นเเพราะคำพูดของลั่วเฉิน
นางเชื่อว่าลั่วเฉินที่เห็นความจริงจะเป็นพยานให้กับนาง แต่นางนึกไม่ถึงว่าลั่วเฉินจะกระโดดลงไปช่วยนาง ยิ่งนึกไม่ถึงว่าลั่วเฉินจะรีบมาชี้แจงเรื่องที่เกิดขึ้นโดยไม่คำนึงถึงสุขภาพของตนเอง
แม้ลั่วเฉินจะใส่ใจพี่สาวที่แท้จริงของเขา แต่ยามนี้กลายเป็นคุณหนูลั่วแล้วก็ต้องยอมรับน้ำใจนี้
ทว่า...เมื่อจ้องเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบาง ลั่วเซิงก็เผยรอยยิ้มที่หาได้ยากออกมา
เด็กคนนี้ฉลาดไม่เบา เจอกับหงโต้วถึงมาริมทะเลสาบ แต่กลับเลี่ยงไม่เอ่ยถึง


## บทที่ 13 ความเป็นมา

ตอนที่ 13 ความเป็นมา
ความบังเอิญจำนวนมากบนโลกล้วนถูกกำหนดไว้แล้ว แน่นอนว่าลั่วเฉินไม่ได้ไปที่ทะเลสาบโดยไม่มีเหตุผล แต่เพราะพบกับหงโต้วเข้า
ในเวลานั้น หงโต้วกำลังเดินอย่างเร่งรีบและแสดงสีหน้าดุร้าย ลั่วเฉินกลัวว่าสาวใช้จะไปฉุดผู้ชายกลางตลาดมาให้นายหญิงของตนจึงขวางหงโต้วไว้และซักถาม
เมื่อได้ยินหงโต้วบอกว่าจะกลับเรือนเอาเมล็ดแตงให้คุณหนูที่นั่งรออยู่ริมทะเลสาบ ลั่วเฉินรู้สึกว่าเชื่อไม่ได้จึงไปที่ทะเลสาบอย่างไม่อาจควบคุมขาทั้งสองได้
เขาเห็นลั่วเซิงที่กำลังนั่งสัปงกอยู่ริมทะเลสาบ เขาถอนใจและกำลังจะหันหลังเดินจากไป
เขาไม่สนใจหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับลั่วเซิง ขอเพียงอย่าก่อเรื่องทำให้เขาต้องอับอายขายหน้าก็พอ
แต่ในเวลานั้น ลั่วเฉินเห็นเซิ่งจยาหลานกำลังเดินไปที่ทะเลสาบแล้วเห็นลั่วเซิงที่กำลังงีบหลับถูกเซิ่งจยาหลานผลักลงน้ำ
หลังจากฟังลั่วเฉินพูดจบ ภายในห้องเงียบเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก ผ่านไปเพียงชั่วครู่ เซิ่งจยาอวี้ก็ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ลง
นางถลึงตามองเซิ่งจยาหลาน ใบหน้าสลักคำว่าเหลือเชื่อเอาไว้ “น้องหญิงรอง เจ้าเป็นคนผลักลั่วเซิงลงทะเลสาบจริงๆ หรือ”
เซิ่งจยาหลานไม่ตอบ นางป้องปากร้องไห้พลางส่ายศีรษะ ตุ้มหูไข่มุกข้างเดียวแกว่งไปมาขณะที่นางส่ายศีรษะและกระทบกับแก้มสีขาวซีดของนางเบาๆ
เซิ่งจยาอวี้ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างออก จึงเอ่ยเสียงดัง “ไม่ถูก!”
นางชี้ไปที่เซิ่งจยาหลานและเอ่ยด้วยน้ำเสียงลนลาน “น้องหญิงรองย้อนกลับไปหาตุ้มหูที่หล่นหาย หากคิดจะทำร้ายลั่วเซิงจริง จะมีเหตุบังเอิญเช่นนี้ได้อย่างไร”
ลั่วเฉินคิ้วขมวดแน่น ดวงตาเผยให้เห็นความเฉียบคมของเด็กหนุ่ม “พี่หญิงใหญ่ไม่เชื่อข้าหรือ”
เซิ่งจยาอวี้กัดริมฝีปากด้วยความอึดอัด “ไม่ใช่ไม่เชื่อน้องชายนะ เพียงแต่เรื่องนี้ค่อนข้างแปลก อย่างไรก็ต้องสืบให้ชัดเจนก่อน ค่อยมาพูด...”
หงโต้วยิ้มเยาะ “คุณหนูใหญ่บัดนี้พูดว่าต้องชัดเจนก่อน แต่เมื่อครู่ท่านถลันเข้ามาบอกว่าคุณหนูของพวกข้าผลักน้องสาวท่านลงทะเลสาบ หรือว่าน้องสาวของท่านคือน้องรัก แต่พี่สาวของคนอื่นไม่ใช่พี่สาวอันเป็นที่รักหรืออย่างไร”
หลังจากได้ยินคำพูดเช่นนี้ ลั่วเฉินก็สีหน้ามืดมน รู้สึกโกรธขึ้นมา
ใครคือพี่สาวอันเป็นที่รัก สาวใช้ผู้นี้พูดจาเหลวไหล!
เสียงที่ค่อนข้างเย็นชาดังขึ้น “ในเมื่อน้องหญิงต้องการความชัดเจน ข้าก็จะเล่าให้กระจ่าง”
ลั่วเซิงเขยิบเข้าไปหาเซิ่งจยาอวี้และหยุดอยู่ตรงหน้านาง
เซิ่งจยาอวี้ก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “อยากจะพูดอะไร”
ลั่วเซิงยื่นนิ้วสองนิ้วออกไปและอธิบายเสียงแผ่วเบา “คนร้ายมีอยู่สองประเภท ประเภทหนึ่งคือลงมือกะทันหัน อีกประเภทคือลงมือโดยไตร่ตรองไว้ก่อน เซิ่งจยาหลานอาจกลับมาหาตุ้มหูที่หล่นหายจริงๆ แต่เมื่อเห็นข้านั่งหลับอยู่ริมทะเลสาบ ความคิดชั่วร้ายจึงผุดขึ้นมาและผลักข้าลงทะเลสาบ หากเป็นเช่นนี้ การมาหาตุ้มหูจึงเรียกว่าเหตุบังเอิญไม่ได้ น้องหญิงคิดว่าที่ข้าพูดถูกหรือไม่”
แม้เซิ่งจยาอวี้จะไม่อยากไว้หน้าลั่วเซิงเพียงใด แต่นางก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจและถามอย่างไม่ยอมแพ้ “แล้ววางแผนล่วงหน้าล่ะ ตุ้มหูของน้องหญิงรองหล่นหายที่เรือนของท่านย่า ตอนตุ้มหูหล่นหาย นางไม่รู้ว่าเจ้างีบหลับอยู่ที่ริมทะเลสาบเสียหน่อย”
ลั่วเซิงยิ้มเล็กน้อย
เซิ่งจยาอวี้ตกตะลึงโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ว่าภาพลวงตาหรือไม่ ในความทรงจำของนาง ลั่วเซิงไม่ได้ยิ้มมานานแล้ว
ระหว่างที่เซิ่งจยาอวี้ตกตะลึงอยู่นั้น ลั่วเซิงยกมือเอื้อมไปที่หูของนาง
“เจ้าจะทำอะไร” เซิ่งจยาอวี้ก้าวถอยหลังและเอ่ยถามเสียงดุดัน แต่หัวใจกลับเต้นรัว
ด้วยนิสัยที่คาดเดาไม่ได้ของลั่วเซิง มิใช่จะกรีดหน้านางหรอกนะ
การเคลื่อนไหวของลั่วเซิงดึงดูดความสนใจจากทุกคนอย่างไม่ต้องสงสัย นางแบมือออกและบนฝ่ามือก็ปรากฏตุ้มหูลูกปัดหินปะการังสีแดง
คุณชายสี่เซิ่งตะโกน “พี่หญิงใหญ่ ตุ้มหูพี่หายไปข้างหนึ่ง!”
เซิ่งจยาอวี้ยกมือจับโดยไม่รู้ตัวและแน่นอนว่าหูข้างหนึ่งว่างเปล่า
“เจ้า เจ้าทำอะไรเนี่ย” เซิ่งจยาอวี้รู้สึกทั้งสับสนและโมโห
ลั่วเซิงไม่ตอบนาง แต่โยนตุ้มหูลูกปัดหินปะการังสีแดงทิ้งไป
ตุ้มหูขนาดเล็กตีเป็นเส้นโค้งอยู่กลางอากาศและตกลงใต้ฉากกั้นห้องที่ปักลายต้นสนและนกกระเรียนเพื่อช่วยส่งเสริมให้อายุยืนยาว
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเอ่ยว่า “เซิงเอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไร”
คุณชายใหญ่เซิ่งที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง ดวงตากะพริบเล็กน้อยและจดจ้องไปที่ลั่วเซิง
เขาพอคาดเดาความหมายที่น้องลั่วต้องการจะสื่อได้แล้ว น้องลั่วผู้นี้ดูฉลาดหลักแหลมกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก
คุณชายใหญ่เซิ่งที่คาดเดาความคิดของลั่วเซิงออกยังคงนิ่งเฉย และมองเซิ่งจยาหลานด้วยแววตาที่ผิดหวังและเจ็บปวดใจ
ลั่วเซิงชี้ไปที่ตุ้มหูใต้ฉากกั้นห้องและอธิบายอย่างใจเย็น “ตุ้มหูของเซิ่งจยาหลานหล่นหายที่เรือนฝูหนิงเป็นเรื่องจริง แต่น้องหญิงจะมั่นใจได้อย่างไรว่านางทำตุ้มหูหล่นหายโดยไม่ตั้งใจหลังจากไปน้อมทักทายท่านยาย หรือเพิ่งจงใจทิ้งมันขณะถูกเรียกมาที่นี่พร้อมกับข้ากันแน่”
เซิ่งจยาอวี้ถูกต้อนถามจนหมดคำพูด ค่อยๆ หันศีรษะมองเซิ่งจยาหลาน
ลั่วเซิงอธิบายความสงสัยของนางได้อย่างกระจ่างและมีน้องชายหลานนอกกับหงโต้วเป็นพยาน ถ้าเช่นนั้น น้องหญิงรอง...
“จยาหลาน ทำไมเจ้าถึงทำร้ายพี่สาวของเจ้า” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิงตบโต๊ะ น้ำเสียงดูเด็ดขาดขึ้นมา
เซิ่งจยาหลานคุกเข่าลงโดยไม่พูดไม่จา
หงโต้วตบหน้าผาก “ข้านึกออกแล้ว หลายวันก่อนคุณหนูของพวกข้าไม่ได้คิดแขวนคอตาย แต่ถูกคุณหนูรองปองร้าย!”
“อะไรนะ” คำพูดของหงโต้ว ทำให้ทุกคนถึงกับตกตะลึง
น้ำเสียงของฮูหยินผู้เฒ่าเซิงยิ่งเด็ดขาดขึ้นไปอีก “หงโต้ว พูดให้ชัดเจนหน่อย!”
หงโต้วถ่มน้ำลายใส่เซิ่งจยาหลานก่อนเอ่ยว่า “ขณะที่คุณหนูเกิดเหตุ ข้าวุ่นวายจนไม่ได้เก็บผ้าขาวผืนนั้น จากนั้น ข้าเจอมันตกอยู่ ลองแขวนบนคาน กลับพบว่าระดับความสูงไม่ได้”
หงโต้วเลียนแบบคำพูดของลั่วเซิง เพียงแต่เปลี่ยนคนที่พบเห็นเป็นตัวเอง
และคำพูดเหล่านี้ คือคำสั่งของลั่วเซิง
ทุกคนตั้งใจฟัง แต่มีคนหนึ่งบีบถ้วยน้ำชาในมือแน่น
คนผู้นั้นคือฮูหยินใหญ่
คำพูดของสาวใช้ซวงเยี่ยในวันงานเลี้ยงครอบครัวดังก้องอยู่ในหูของฮูหยินใหญ่ ‘ผ้าขาวผืนหนึ่งห้อยอยู่ตรงหน้าบ่าว หัวใจของบ่าวแทบจะกระโดดออกจากอก...’
ฉะนั้น ครานั้นที่ซวงเยี่ยเห็นคุณหนูหลานนอก ไม่ใช่นางโวยวายจะแขวนคอ แต่สังเกตุเห็นบางอย่างผิดปกติสินะ
ฮูหยินใหญ่เหลือบมองลั่วเซิงโดยไม่ทิ้งร่องรอย ความคิดผุดขึ้นในใจ คุณหนูหลานนอกผู้นี้ไม่ธรรมดา!
นางไม่เชื่อว่าสาวใช้ตัวน้อยที่ชื่อหงโต้วจะเป็นคนค้นพบความผิดปกตินี้
หลังจากฟังคำบอกเล่าของหงโต้ว ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเซิงก็หม่นหมองลง โยนถ้วยน้ำชาลงข้างเซิ่งจยาหลานด้วยมือที่สั่นเทา “เจ้านี่มันนังปีศาจโดยแท้ เหตุใดถึงคิดร้ายต่อพี่สาวครั้งแล้วครั้งเล่า”
ถ้วยน้ำชาข้างเซิ่งจยาหลานแตกละเอียดเป็นผุยผง เศษเครื่องลายครามแตกละเอียด ทำให้ทุกคนตกตะลึง
แต่เซิ่งจยาหลานยังคงนิ่งเงียบ ปล่อยให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งและคนอื่นๆ จี้ถามนาง
จนท้ายที่สุด เซิ่งจยาอวี้กระทืบเท้าเอ่ยด้วยความเจ็บปวดใจ “น้องหญิงรอง เจ้าทำให้ข้าผิดหวังมาก!”
ผิดหวังหรือ
ขนตาเซิ่งจยาหลานสั่นระริกและเม้มริมฝีปากแน่น
เรื่องราวถูกเปิดเผย ถึงตอนนี้ก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว และพูดไม่ได้ด้วย
รองเท้าปักลายดอกไห่ถังคู่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้านาง
เซิ่งจยาหลานค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบตากับลั่วเซิง
ลั่วเซิงโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเซิ่งจยาหลานและพูดทีละพยางค์ “เจ้าทำเพื่อซูเย่า”
เซิ่งจยาหลานรู้สึกว่าศีรษะของนางระเบิดดังปังราวกับถูกฟ้าผ่า สมองของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ และมีเพียงประโยคเดียวที่ดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เจ้าทำเพื่อซูเย่า


## บทที่ 14 ลงโทษ

ตอนที่ 14 ลงโทษ
หลังจากพิสูจน์แล้วว่านางผลักลั่วเซิงลงน้ำจริง เซิ่งจยาหลานทั้งหวาดกลัว ตื่นตระหนก และสิ้นหวังอย่างยิ่ง พร้อมยอมรับผลที่ตามมา
อย่างมากก็ชดใช้ด้วยชีวิต
แต่หลังจากลั่วเซิงพูดว่า “เจ้าทำเพื่อซูเย่า” เส้นที่ค้ำจุนจิตวิญญาณของเซิ่งจยาหลานก็ขาดลง
ซูเย่าที่อยู่ในใจของนางนั้นไม่อาจดูหมิ่นได้ จะลากเขาเข้ามาเกี่ยวข้องได้อย่างไร
“ไม่เกี่ยวกับคุณชายรองสกุลซู!” เซิ่งจยาหลานตะโกนเสียงหลง
หากนางในอดีตเปรียบเสมือนหอยทากที่ซ่อนตัวอยู่ในเปลือกที่สั่นเทา ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็จะแสร้งทำเป็นไม่สนใจ บัดนี้เปลือกที่คุ้มกันแตกร้าวเผยให้เห็นใบหน้าที่เปราะบางและน่าเกลียดของนาง
เซิ่งจยาหลานทรุดตัวลงบนพื้นและอธิบายว่า “ข้าแค่เกลียดลั่วเซิงที่ไปติดพันคุณชายรองสกุลซูจึงหลงผิดลงมือไป คุณชายรองสกุลซูไม่รู้เรื่องด้วย ยิ่งไม่รู้ความคิดของข้า..”
ดวงตาของเซิ่งจยาอวี้เบิกกว้างราวกับว่าเห็นผี เอ่ยตะกุกตะกัก “น้องหญิงรอง เจ้า เจ้าชอบซูเย่าหรือเนี่ย...”
หลังจากได้ยินคำพูดของเซิ่งจยาอวี้ ความรู้สึกที่พังทลายของเซิ่งจยาหลานก็บรรเทาลง หันมองเซิ่งจยาอวี้และย้อนถามว่า “ข้าชอบคุณชายซูรองไม่ได้อย่างนั้นหรือ”
หญิงสาวทุกคนในเมืองจินซาล้วนชื่นชอบคุณชายรองสกุลซูกันทั้งนั้นแล้วเหตุใดนางถึงชอบไม่ได้
เพียงเพราะนางเป็นลูกอนุ ต้องต่อแถวหลังคุณหนูใหญ่และยังต้องต่อแถวหลังลั่วเซิงด้วยหรือ
นางไม่ได้อยากจับมือเคียงข้างชายหนุ่มผู้มีอนาคต แต่นางทนไม่ได้กับคนอย่างลั่วเซิงที่มาพัวพันบ้าคลั่งกับชายอันเป็นที่รักของนาง
กำจัดลั่วเซิงคืนความบริสุทธิ์ให้คุณชายรองสกุลซู นางวางแผนเรื่องนี้มานาน จนกระทั่งวันนั้นที่ลั่วเซิงไปน้อมทักทายท่านย่าและบอกว่าตกหลุมรักซูเย่า จิตสังหารจึงกดไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
เซิ่งจยาอวี้รู้สึกเจ็บปวดที่เซิ่งจยาหลานไม่ยอมกลับใจพลางเอ่ยพึมพำ “ได้สิ แต่ข้าไม่เคยได้ยินเจ้าพูดถึงมาก่อนเลย...”
เซิ่งจยาหลานยิ้มเยาะ “ทำไมข้าต้องบอกท่านด้วย บอกแล้วข้าจะได้แต่งงานกับคุณชายรองซูอย่างนั้นหรือ ข้าไม่คู่ควร ข้ารู้ดีแก่ใจ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งมองไปที่หลานสาวคนรองที่ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีและเอ่ยถามอย่างช้าๆ “เหตุใดเจ้าถึงไม่คู่ควร”
เซิ่งจยาหลานตกตะลึงกับคำถามนี้
ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เจ้าเป็นถึงคุณหนูรองของสกุลเซิ่ง ซูเย่าก็เป็นคุณชายรองของสกุลซู ทั้งสองตระกูลมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน เหมาะสมกันทุกประการ แล้วไม่คู่ควรตรงไหนหรือ หากเจ้าเผยความรู้สึกกับท่านแม่ของเจ้าแต่เนิ่นๆ สกุลเซิ่งเราจะได้เชิญแม่สื่อไปเจราจา หากสำเร็จก็ดีใจกันถ้วนหน้า ไม่สำเร็จก็ไม่เสียใจภายหลัง แต่นังหนูเจ้าคิดมากเกินไป เก็บทุกอย่างไว้ในใจ สุดท้ายลงมือทำร้ายผู้อื่น เจ้าคู่ควรกับความรักและความทะนุถนอมของผู้ใหญ่ที่มีให้กับเจ้ามาโดยตลอด รวมถึงพี่น้องที่รักเจ้าแล้วหรือ”
“ข้า...ข้า...” เซิ่งจยาหลันเหลือบมองฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง ฮูหยินใหญ่ ฮูหยินรอง และพวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่ สุดท้ายจ้องมองเซิ่งจยาอวี้ที่น้ำตานองหน้าจึงร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น
นางคิดผิดอย่างนั้นหรือ ที่แท้นางกับคุณชายรองสกุลซูก็พอมีความหวัง แต่กลับทำลายมันลงด้วยน้ำมือของนางเอง...
เซิ่งจยาหลานจ้องมองมือขาวผ่องของตนเอง รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง และในที่สุดก็ทนกับอารมณ์อันท่วมท้นนี้ไม่ไหวจึงเป็นลมหมดสติไป
ริมฝีปากของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งขยับ กลืนน้ำลายแล้วรีบเรียกหมอทันทีตามสัญชาตญาณแล้วมองไปที่ ลั่วเซิง
ลั่วเซิงยังคงยืนนิ่งเงียบ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกลับรู้สึกเหมือนเพิ่งรู้จักหลานนอกเป็นครั้งแรก
หลานสาวคนรองทรุดตัวลงกับพื้นและเป็นลมหมดสติไป เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของลั่วเซิง
เจ้าทำเพื่อซูเย่า
ลั่วเซิงรู้ได้อย่างไรว่าหลานสาวคนรองชอบซูเย่า และคาดเดาได้อย่างไรว่าหลานสาวคนรองทำเรื่องทั้งหมดเพื่อซูเย่า
ความสงสัยมากมายผุดขึ้นในใจของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง แต่นางรู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซักถามคำถามเหล่านี้
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “เซิงเอ๋อร์ พวกเราขอโทษเจ้าด้วย”
ลูกเขยส่งลูกสองคนมาที่ตระกูลเซิ่ง แต่กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ช่างน่าอับอายขายขี้หน้านัก
ลั่วเซิงโค้งคำนับให้กับฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเล็กน้อยและเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ไม่เกี่ยวกับทุกคน เซิ่งจยาหลานคนเดียวที่ทำผิดต่อข้า”
แม่นางที่เซิ่งจยาหลานทำผิดต่อนาง ไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว
ลั่วเซิงทอดถอนใจและเอ่ยในใจ คุณหนูลั่ว ความแค้นที่ถูกฆ่าตาย ข้าล้างแค้นให้แล้ว เจ้าไปอย่างสบายใจเถิด ปัญหาต่อจากนี้ ข้าสะสางแทนเจ้าเอง ข้ายินดี ไม่ผลักภาระหน้าที่นี้ให้คนอื่น ส่วนข้าจะขอยืมกายหยาบของเจ้า ไปพบคนที่อยากพบ ทำในสิ่งที่คั่งค้างไว้
คำพูดของลั่วเซิง ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยิ่งรู้สึกผิดจึงรีบเอ่ยขึ้นทันที “เซิงเอ๋อร์วางใจได้ ยายจะไม่ปกป้องจยาหลานเด็ดขาด นางทำผิดต้องรับผลของการกระทำอันร้ายแรงนี้”
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย “จะลงโทษอย่างไรก็สุดแล้วแต่ท่านยายจะเห็นสมควร”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจึงสั่งให้คนนำตัวเซิ่งจยาหลานออกไป
เสียงไออันแผ่วเบาดังขึ้น
หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกระตุกอีกครั้ง “เฉินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ลั่วเฉินผายมือเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ท่านยายอย่ากังวลไปเลย ข้าสบายดี แต่แค่อยากกลับเรือนนอนพักผ่อนขอรับ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งรีบพยักหน้า “ให้พี่ชายทั้งหลายส่งเจ้ากลับเรือน”
“ข้าไปส่งน้องเล็กเอง” ลั่วเซิงเอ่ยปาก
ลั่วเฉินปฏิเสธอย่างเด็ดขาด “ไม่เป็นไร”
หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว กลัวว่าลั่วเซิงจะคิดไปเองว่าสายใยพี่น้องแน่นแฟ้น เด็กหนุ่มจึงทำหน้านิ่งเอ่ย “ข้าแค่พูดความจริง ท่านอย่าคิดมาก”
ลั่วเซิงเม้มริมฝีปากและขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงเด็กหนุ่มที่ปากไม่ตรงกับใจ
คุณชายใหญ่เซิ่งเดินมาหาเขา “น้องชาย ข้าไปส่งเจ้ากลับเอง”
“พวกเราจะไปส่งน้องชายด้วย”
เพียงชั่วพริบตา คนในห้องลดหายไปครึ่งหนึ่ง ลั่วเซิงโค้งคำนับฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง “ท่านยาย ข้าขอตัวลาก่อน”
“ไปเถอะ จยาอวี้ก็กลับไปด้วย"
หลังจากลั่วเซิงและเซิ่งจยาอวี้จากไป สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็เปลี่ยนท่าทีเป็นเย็นชาและเด็ดขาด พลางเอ่ยกับฮูหยินใหญ่ว่า “ทันทีที่จยาหลานฟื้นก็ให้ส่งไปบ้านชนบทและห้ามพบใครทั้งนั้น”
สำหรับให้หลบซ่อนตัวออกเรือนคงเป็นไปไม่ได้ สาวน้อยที่อิจฉาริษยาจนลงมือฆ่าคนได้ จะยกนางให้ไปทำร้ายคนอื่นได้อย่างไร
ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านที่ชนบทจนตาย คือจุดจบของเซิ่งจยาหลาน
ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “แล้วทางนายท่าน...”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเอ่ยด้วยความโกรธจัด “พอเจ้าใหญ่กลับมาก็แจ้งให้เขาทราบหน่อยแล้วกัน”
“สะใภ้เข้าใจแล้ว” ฮูหยินใหญ่รีบขานตอบ ความหวาดกลัวปรากฏในใจ
เสียแรงที่นางให้เซิ่งจยาหลานมาเป็นเพื่อนบุตรสาว แต่กลับไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นนังงูพิษ!
คนที่กล้าฆ่าคนเพราะความหึงหวง ใครจะไปรู้ว่าหากวันหนึ่งวันใดจยาอวี้ทำให้นางไม่พอใจ จะต้องสูญเสียชีวิตด้วยหรือไม่
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณหนูหลานนอกผู้นี้
ความประทับใจของฮูหยินใหญ่มีต่อลั่วเซิงดีขึ้นเล็กน้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกำชับต่ออีกคราว่า “เรื่องในวันนี้ นอกจากคนในจวนที่รู้เห็น ห้ามแพร่งพรายออกไปเป็นอันขาด”
ทุกคนขานรับอย่างพร้อมเพรียงกัน ความโกลาหลวุ่นวายของครั้งนี้ถึงจบลง
หลังจากออกจากเรือนฝูหนิง ลั่วเซิงไม่ได้กลับไปที่เรือนของตน แต่ไปยังเรือนที่พักของลั่วเฉิน และพบกับพวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่ที่มาส่งลั่วเฉินตรงบริเวณทางเข้าเรือน
“น้องหญิงมาหาน้องชายหรือ” คุณชายใหญ่เซิ่งเอ่ยปากทักทาย
คุณชายรองเซิ่งที่อยู่ด้านข้างดูกระอักกระอ่วนไม่น้อย ลืมกระทั่งโบกพัดด้ามทองเหมือนเฉกเช่นทุกวัน
ลั่วเซิงโค้งคำนับเล็กน้อยให้กับชายทั้งสี่ “ขอบคุณพี่ชายและน้องชายมากที่มาส่งน้องชายข้ากลับเรือน”
หลังจากพูดจบ นางก็ไม่ได้อยู่พูดคุยต่อ แต่เดินผ่านคนทั้งสี่ไป


## บทที่ 15 ความเจ็บป่วยมาเยือน

ตอนที่ 15 ความเจ็บป่วยมาเยือน
ลั่วเซิงเดินผ่านไปอย่างฉับไว ปล่อยให้พี่น้องทั้งสี่ยืนมองหน้ากันแล้วความอึดอัดก็ปรากฏ
คุณชายรองเซิ่งเอ่ยด้วยความไม่พอใจ “ฟังสิ่งที่นังหนูนั่นพูดสิ ขอบคุณพี่ชายและน้องชายมากที่มาส่งน้องชายข้ากลับเรือน พวกเราสนิทสนมกับน้องชายมากกว่านางชัดๆ คำพูดนี้ฟังแล้วขัดหูจริงๆ”
คุณชายใหญ่เซิ่งเหลือบมองคุณชายรองเซิ่งย่างไม่เห็นด้วย “น้องหญิงพูดไม่ผิดนะ น้องรองอย่าจู้จี้จุกจิกมากนักเลย”
คุณชายรองเซิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มลุ่มลึก “พี่ใหญ่ เมื่อก่อนตอนเรียกน้องลั่ว พี่จะเรียกแซ่ของนางด้วย ตอนนี้ทำไมถึงเรียกน้องหญิงได้อย่างสนิทสนมเช่นนี้เล่า”
ใบหน้าของคุณชายรองเซิ่งขรึมลง “น้องรองอย่าพูดจาเหลวไหล กลับเป็นเจ้าที่ควรขอโทษน้องหญิงนะ”
“ขอโทษเรื่องอะไร” คุณชายรองเซิ่งสะบัดพัดพับ เพื่อปกปิดความไม่สบายใจ
คุณชายสามเซิ่งกำชับอย่างหวังดี “พี่รอง ก่อนหน้านี้พี่เข้าใจผิดคิดว่าน้องลั่วทำร้ายน้องหญิงรองอย่างไรเล่า”
เมื่อเอ่ยอ้างถึงเซิ่งจยาหลาน บรรยากาศก็อึมครึมลงทันที
คุณชายสี่เซิ่งถามเสียงเบา “พี่ใหญ่คิดว่าท่านย่าจะลงโทษน้องหญิงรองอย่างไรหรือ”
สมาชิกในสกุลเซิ่งนั้นเรียบง่ายและสมัครสมานสามัคคี แม้พี่น้องทั้งสี่จะไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่เซิ่งจยาหลานมากนัก แต่ก็มีความรักและความห่วงใยไม่น้อย
คุณชายใหญ่เซิ่งนิ่งเงียบไปพักใหญ่และลูบศีรษะของน้องเล็ก “เรื่องของผู้ใหญ่ พวกเราอย่ายุ่งเลย”
ขณะที่เขาพูด สายตาของเขากวาดมองเหล่าน้องชายด้วยดวงตาที่ลุ่มลึกและเอ่ยอย่างจริงจัง “น้องชายทั้งสามดูเหตุการณ์นี้เป็นตัวอย่าง อย่าทำผิดซ้ำรอยน้องหญิงรองเป็นอันขาด”
“ขอรับ” คนทั้งสามขานตอบพร้อมกัน
คุณชายใหญ่เซิ่งสังเกตเห็นว่าบ่าวรับใช้ในเรือนลั่วเฉินมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงกำมือป้องปากแล้วไอเสียงเบา “ไปกันเถอะ”
หากพวกเขาอยู่ต่อ อีกฝ่ายคงเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาอาลัยอาวรณ์น้องลั่ว
สำหรับคุณชายใหญ่เซิ่งแล้ว การแสดงของลั่วเซิงในวันนี้ ทำให้เขารู้สึกดีกับนางมากขึ้น และเปลี่ยนความคิดที่มีต่อนางใหม่ แต่ไม่ได้อยากเป็นลูกเขยหลานนอกแต่อย่างใด
สี่พี่น้องจากไปอย่างรวดเร็ว บ่าวที่เฝ้าเรือนครุ่นคิดในใจ วันนี้คุณชายทั้งสี่ดูแปลกไปจากเดิม หรือเป็นเพราะพบกับคุณหนูหลานนอกเข้า
หากพูดกันตามตรง แม้คุณหนูหลานนอกจะดูโหดเหี้ยมอำมหิต แต่กลับมีรูปลักษณ์ที่แสนงดงาม
บ่าวมองไปทางประตูเรือนและครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของยา ซึ่งเป็นกลิ่นที่ลั่วเฉินคุ้นเคย
“คุณชาย คุณหนูหลานนอกมาขอรับ”
เมื่อลั่วเฉินได้ยินบ่าวรับใช้รายงานก็ขมวดคิ้วทันที
บอกแล้วว่าลั่วเซิงไม่ต้องมาส่งแล้วนางจะมาทำไม
เมื่อเห็นว่าลั่วเฉินนิ่งเงียบไปพักใหญ่ บ่าวจึงเอ่ยว่า “ให้ข้าเชิญคุณหนูหลานนอกกลับดีหรือไม่ขอรับ”
ลั่วเฉินกลอกตาใส่บ่าวและเอ่ยด้วยความไม่พอใจ “ใครให้เจ้าคิดเองเออเอง เชิญนางเข้ามา”
บ่าวอุตส่าห์อยากประจบประแจงจึงทำได้เพียงขานตอบด้วยความขมขื่นและรีบให้คนไปเชิญเข้ามา
ม่านไม้ไผ่โบกสะบัดเล็กน้อย ลั่วเซิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับหงโต้ว
“ท่านมาทำไม” ลั่วเฉินถามออกมาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
ลั่วเซิงโค้งริมฝีปากขึ้นเล็กน้อย “มาดูว่าเจ้าดีขึ้นบ้างหรือยัง”
ลั่วเฉินหันหน้าหนี “ท่านไม่ใช่หมอสักหน่อย มาแล้วจะมีประโยชน์อะไร”
เมื่อเห็นลั่วเฉินดูมีชีวิตชีวา ลั่วเซิงจึงไม่ได้กะอยู่นาน “ถ้าอย่างนั้น เจ้าพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยมาเยี่ยมเจ้าใหม่
ลั่วเฉินมุมปากกระตุก
นี่คือท่าทางของคนที่มาเยี่ยมคนป่วยอย่างนั้นหรือ ไม่เห็นความจริงใจเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นลั่วเซิงหันหลังกลับและเดินไปทางม่านไม้ไผ่ ลั่วเฉินจึงตะโกนว่า “ช้าก่อน”
ลั่วเซิงหยุดเดิน “น้องเล็กมีอะไรหรือ”
คำว่า 'น้องเล็ก' ทำให้ลั่วเฉินรู้สึกไม่คุ้นชิน เขาขมวดคิ้วแล้วเอ่ยกับหงโต้วและบ่าวที่รออยู่ในห้องว่า  “พวกเจ้าทั้งสองถอยออกไปก่อน”
หงโต้วเหลือบมองลั่วเซิง เห็นนางพยักหน้าเล็กน้อยจึงหันหลังเดินจากไป โดยไม่ลืมลากบ่าวออกไปด้วย “ไม่ได้ยินที่นายหญิงสั่งหรือ หูตาให้มันไวหน่อย”
การตอบสนองที่เชื่องช้าเพียงนี้ ไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้คุณหนู ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการแย่งชิงตำแหน่งเดินเที่ยวตลาด ซึ่งเมืองจินซาแห่งนี้ไม่มีคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อเอาเสียเลย
สาวใช้ยืนอยู่ที่เรือนระเบียงครุ่นคิดอย่างเศร้าตรม นางโหยหาความเจริญของเมืองหลวงนัก
ภายในห้อง หลงเหลือเพียงสองพี่น้องที่มองหน้ากันกันอยู่
ลั่วเซิงไม่อยากเสียเวลาไปกับการคาดเดาจึงเอ่ยถามตรงประเด็น “น้องเล็กมีอะไรจะพูดกับข้าหรือไม่”
ลั่วเฉินที่พิงอยู่ข้างฉากกั้นห้องนิ่งเงียบ
ลั่วเซิงไม่เร่งเร้าเขาและรอให้อีกฝ่ายเอ่ยปากอย่างเงียบๆ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ๆ ลั่วเฉินก็ถามออกมาว่า “ท่านว่ายน้ำเป็นใช่หรือไม่”
ลั่วเซิงเลิกคิ้วโดยไม่ตั้งใจ
คำถามของลั่วเฉินค่อนข้างน่าสนใจ
ทันใดนั้น ลั่วเฉินก็เขยิบเข้ามาใกล้ ดวงตาแฝงไปด้วยการหยั่งเชิง “ตอนนั้นข้าจมลงไปในทะเลสาบ ท่านผลักข้าไปที่หงโต้ว ทำให้ไม่เหลือใครช่วยท่าน แต่ท่านกลับปลอดภัยดี...”
เมื่อฟังลั่วเฉินชี้ให้เห็นจุดน่าสงสัยอย่างเงียบๆ ลั่วเซิงก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่
น้องชายของคุณหนูลั่วฉลาดไม่เบา และยิ่งไปกว่านั้นคือขณะเผชิญหน้ากับพวกฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกลับไม่แสดงความรู้สึกอันใดต่อหน้าผู้อื่น
ต้องทราบก่อนว่าเขาอายุเพียงสิบสามเท่านั้น
“ท่านหัวเราะอะไร”
“ข้ามีความสุขน่ะ” เมื่อเห็นสายตาอันสงสัยของเด็กหนุ่ม ริมฝีปากของลั่วเซิงก็โค้งขึ้นเล็กน้อย “ดีใจที่น้องเล็กไม่เห็นคนอื่นดีกว่าญาติพี่น้อง”
ลั่วเฉินชักสีหน้า “ข้าแค่ไม่อยากให้เรื่องมันซับซ้อน ข้าเห็นเซิ่งจยาหลานผลักท่านลงทะเลสาบกับตาของตัวเอง ไม่ว่าท่านว่ายน้ำเป็นหรือไม่ ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่นางจงใจทำร้ายท่านได้ หากข้าพูดมาก อาจมีผลต่อความคิดของพวกท่านยาย”
ลั่วเซิงกะพริบตา “ถ้าเช่นนั้น แล้วน้องเล็กโมโหเรื่องอะไร”
เมื่อลั่วเฉินถูกจี้ถาม เขาตกตะลึงไปชั่วขณะก่อนตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ในเมื่อท่านว่ายน้ำเป็น จะทำท่าทางเหมือนจะจมน้ำตายไปทำไม ไม่กลัวว่าจะกลายเป็นเรื่องจริงหรอกหรือ”
ใครจะเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นกัน ลั่วเซิงดูไม่เหมือนกุลสตรีสูงศักดิ์เอาเสียเลย!
ลั่วเฉินยิ่งคิดยิ่งโมโห โดยเฉพาะเมื่อเขานึกถึงการกระทำที่ตนกระโดดลงไปช่วยนางก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นโง่เขลาสิ้นดี
“พอแล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า พักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ข้าค่อยมาใหม่” ลั่วเซิงลูบศีรษะลั่วเฉินแล้วเปิดประตูออกไปอย่างใจเย็น
ลั่วเฉิน “...” นางลูบศีรษะเขาอีกแล้ว!
“ฝูซงงง” ลั่วเฉินตะโกนเรียก
บ่าวที่ไม่ถูกชะตากับหงโต้วรีบวิ่งเข้ามาและเอ่ยว่า “คุณชายมีอะไรให้รับใช้หรือขอรับ”
ลั่วเฉินใบหน้ามืดมน “พรุ่งนี้หากคุณหนูหลานนอกมาอีกก็เอาไม้กวาดไล่กลับไป!”
ฝูซงขานรับ แต่หัวใจกลับเต้นแรง
เมื่อครู่นี้ คุณชายยังรำคาญที่เขาคิดเองเออเองอยู่เลย บัดนี้เหตุใดถึงเปลี่ยนใจอีกแล้ว
หากพรุ่งนี้เขาไล่คุณหนูหลานนอกออกไปจริงๆ คนที่ถูกไล่ออกคงเป็นเขาแน่
ช่างเถอะ ปัญหาของวันพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
เพียงคืนเดียว ในจวนสกุลเซิ่งก็มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นมากมาย คุณหนูรองหายไปแล้ว
ข่าวลือหนึ่งที่แพร่สะพัดในหมู่บ่าวรับใช้ที่ไม่รู้เรื่องวงในคือ คุณหนูหลานนอกผลักคุณหนูรองลงทะเลสาบยังไม่พอ ยังข่มขู่ว่าจะไปฟ้องแม่ทัพใหญ่ ฮูหยินผู้เฒ่าไม่มีทางเลือกจึงต้องส่งคุณหนูรองไปหลบซ่อนตัว
จุ๊ๆ มีเหตุผลแบบนี้เสียที่ไหน คุณหนูหลานนอกก่อเรื่องใหญ่ในเมืองหลวงจึงถูกส่งมาหลบซ่อนตัวที่จวนท่านตา แต่สุดท้ายกลับไม่เจียมเนื้อเจียมตัว ยังบีบบังคับให้คุณหนูรองต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นอีก
หงโต้วดึงแขนเสื้อขึ้น เงยหน้าดื่มชาเย็นสงบสติอารมณ์
“เป็นอะไรหรือ”
“ท่านไม่รู้หรอกว่าบ่าวรับใช้พวกนี้พูดจาเกินไป บ่าวเพิ่งทุบตีสาวใช้แม่เฒ่าที่เฝ้าประตูสองมาเอง” พูดถึงตรงนี้ หงโต้วก็เหลือบมองลั่วเซิงอย่างรู้สึกผิด
คุณหนูค่อนข้างแตกต่างจากในอดีต คงไม่โกรธนางใช่หรือไม่
“ชนะหรือไม่”
หงโต้วลืมความรู้สึกผิดไปชั่วขณะและตบหน้าอกอย่างแรง “แน่นอน”
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย “ชนะก็ดีแล้ว คุณชายเล็กเป็นอย่างไรบ้าง”
เมื่อเอ่ยถึงลั่วเฉิน หงโต้วก็คิ้วขมวด “บ่าวไปถามมาแล้ว กลางดึกคุณชายตัวร้อน ขณะนี้หมอก็ยังอยู่ที่นั่นเจ้าค่ะ”


## บทที่ 16 เดินตลาด

ตอนที่ 16 เดินตลาด
ลั่วเซิงคิ้วกระตุก
น้ำทะเลสาบในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงเย็นอยู่ ลั่วเฉินเองก็ร่างกายอ่อนแอ นางจึงเป็นห่วงเรื่องนี้
เด็กนั่นตัวร้อนจริงๆ ด้วย
ลั่วเซิงหลับตา ใบหน้าของหมอหลายคนปรากฏในสมองของนาง
ท่านแม่ของนางสุขภาพไม่ค่อยดี จวนอ๋องจึงมีหมอเข้าออกเป็นประจำ นางรู้ผลกระทบร้ายแรงของไข้หวัดจากลมหนาวเป็นอย่างดี
โชคไม่ดีอาจมีคนตายได้
เมื่อนึกถึงเด็กหนุ่มที่ปากไม่ตรงกับใจ ลั่วเซิงรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจขึ้นมา
เพราะนางคือต้นเหตุของเรื่องนี้ นางไม่อาจเพิกเฉยได้
“ไปดูกัน” ลั่วเซิงลุกขึ้นและเดินออกไป
หงโต้วรินน้ำชาและรีบตามไป
ทางฝั่งของลั่วเฉิน มีคนอยู่ไม่น้อย
ฮูหยินใหญ่กำลังซักถามหมออยู่ เมื่อเห็นลั่วเซิงเดินเข้ามาก็เผยรอยยิ้ม “หลานมาแล้วหรือ”
“ท่านน้าสะใภ้ใหญ่ น้องชายข้าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
ฮูหยินใหญ่เก็บซ่อนความกังวลแล้วตอบอย่างโล่งอก “แค่เป็นหวัดน่ะ พักฟื้นให้เต็มที่ก็ไม่เป็นไรแล้ว”
คุณหนูหลานนอกไม่ก่อเรื่องก็ดีมากโขแล้ว รู้มากไปก็ไม่มีผลดีอะไร
“ไม่เป็นไรอย่างนั้นหรือ” ลั่วเซิงไม่ได้ถามฮูหยินใหญ่ แต่จ้องมองไปที่หมอหนวดเคราสีขาวแทน
หมอเฒ่าที่ได้ยินชื่อเสียงอันดุร้ายของคุณหนูหลานนอกก็หดคอโดยไม่รู้ตัวและตอบตามคำพูดของฮูหยินใหญ่
ลั่วเซิงคิ้วขมวด “หมอบอกไม่เป็นไร อย่างนั้นข้าเชื่อหมอ”
ความเย็นชาในคำพูดนั้นไม่ปกปิดเลยแม้แต่น้อย
หมอเฒ่าผวาจนขนลุกซู่และรีบเอ่ยเสริม “อาการจะแตกต่างตามภูมิของแต่ละคน”
ลั่วเซิงเอ่ยเสียงราบเรียบ “ถ้าเช่นนั้น รบกวนท่านหมออธิบายอาการของน้องชายข้าอย่างละเอียดด้วย”
หมอเฒ่าแอบเอ่ยเสียงเบาว่าคุณหนูยากตอแย แล้วไตร่ตรองก่อนตอบว่า “คุณชายร่างกายอ่อนแอ แม้ไข้จะลดก็อาจเสี่ยงเป็นโรคปอดได้ แต่ยามนี้ต้องระบายขับชื้นกระจายลมก่อนแล้วค่อยบำรุงและฟื้นฟูร่างกาย”
ลั่วเซิงยิ่งฟัง คิ้วยิ่งขมวดแน่น
แม้แต่ตระกูลร่ำรวยและขุนนางผู้สูงศักดิ์ก็ยังจบชีวิตลงเพราะโรคไข้หวัดจากลมหนาวอยู่บ่อยครั้ง เพราะพวกเขาเชิญมาแต่หมอไม่เก่งอย่างนั้นหรือ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่
อันที่จริงแล้ว การรักษาโรคไข้หวัดจากลมหนาวมีวิธีที่ถูกต้องแม่นยำแล้ว แต่หมอมักหมดหนทางรักษาเนื่องจากภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากภูมิที่แตกต่างของผู้ป่วยแต่ละคน
ลั่วเซิงมีความเข้าใจด้านการแพทย์เพียงผิวเผิน แต่ก็รู้ว่าความเสี่ยงของลั่วเฉินคือร่างกายที่อ่อนแอ การเผชิญหน้ากับโรคไข้หวัดลมหนาวอันชั่วร้าย ย่อมมีภูมิคุ้มกันไม่มากนัก
“ขอบคุณท่านหมอที่แจ้งให้ทราบ น้าสะใภ้ใหญ่ ข้าอยากเข้าไปเยี่ยมน้องชายเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่พยักหน้าหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “เฉินเอ๋อร์หลับอยู่”
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย ปล่อยหงโต้วไว้ข้างนอกแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆ
ยาภายในห้องส่งกลิ่นฉุนกว่าเมื่อวาน บ่าวที่ชื่อฝูซงนั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงเตี้ยข้างเตียงและจ้องลั่วเฉินที่นอนไม่ฟื้นด้วยน้ำตานองหน้า
ฝูซงที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงรีบหันศีรษะจนเกือบตกเก้าอี้และพูดโพล่งออกมา “คุณหนูมาแล้ว!”
เมื่อวานคุณชายกำชับไว้ว่าหากวันนี้คุณหนูหลานนอกมาเยี่ยมให้ใช้ไม้กวาดไล่ แล้วเขาควรทำตามหรือไม่
ขณะที่เขาลังเล ลั่วเซิงก็เดินเข้ามา เหยียดมือแตะหน้าผากของลั่วเฉิน
ความร้อนระอุแผดเผาปลายนิ้วของนาง
“ไปเอาน้ำเย็นมาหนึ่งกะละมัง”
เสียงนี้ดูเย็นชาชัดๆ แต่เมื่อลอยเข้าหูของฝูซงกลับมีพลังที่ไม่อาจต้านทานได้
บ่าวตักน้ำและเดินโขยกเขยกกลับมา มองเห็นลั่วเซิงบิดผ้าทาบไว้บนหน้าผากของลั่วเฉินก็เก็บความลังเลใจเอาไว้
เขาทำตามคำสั่งของคุณหนู จะให้ไล่นางออกไปคงไม่เหมาะ
ลั่วเฉินดูเหมือนจะรับรู้ถึงความเย็นบนหน้าผากขนตาจึงสั่นระริก
มือของเขาถูกจับด้วยมือที่เย็นเล็กน้อยและมีเสียงอันอ่อนโยนและแน่วแน่ดังข้างหูเขา “วางใจเถิด มีข้าอยู่ เจ้าต้องหายเป็นปกติแน่นอน”
เสียงนี้ทั้งแปลกหูและคุ้นหู ลั่วเฉินที่อยู่ในสภาพสะลึมสะลือผ่านไปพักใหญ่ถึงรู้ตัว นี่คือลั่วเซิง!
เด็กหนุ่มที่นอนหลับอย่างสบายใจกระวนกระวายใจขึ้นมา
ลั่วเซิงก่อเรื่องอีกแล้วใช่หรือไม่ ไม่ได้การแล้ว เขาต้องรีบลุกขึ้นโดยเร็ว!
เพียงแต่ระหว่างที่เด็กหนุ่มต่อสู้กับความง่วง ลั่วเซิงก็ออกจากห้องไปแล้ว
“หงโต้วไปเอาเงินมาหนึ่งพันตำลึงมาและไปตลาดกับข้า” ลั่วเซิงสั่งทันทีหลังจากกลับเรือน
หงโต้วตาลุกแววว ขานรับเสียงสดใสแล้วกระโดดโลดเต้นเข้าไปหยิบเงิน
คุณหนูก็ยังเป็นคุณหนูคนเดิม ความรู้สึกที่คุ้นเคยกลับมาแล้ว!
สาวใช้หยิบตั๋วเงินใส่แขนเสื้อ ยืดอกเชิดหน้าเดินตามลั่วเซิงออกจากจวนสกุลเซิ่ง หลังจากเดินผ่านก็ไม่ลืมที่จะถ่มน้ำลายใส่สาวใช้แม่เฒ่าที่เฝ้าประตูสอง
ฮูหยินใหญ่ที่ทราบข่าว สีหน้าพลันตึงเครียด ความคิดหนึ่งเดียววนเวียนอยู่ในสมอง คุณหนูหลานนอกไป เดิน ตลาด อีก แล้ว!
ฮูหยินใหญ่รู้ผลลัพธ์ในการเดินตลาดของคุณหนูหลานนอกเป็นอย่างดี
เซิ่งจยาอวี้ยุ่งอยู่กับพยุงท่านแม่ที่จะเป็นลม “ท่านแม่ ท่านอย่าร้อนใจไป ประเดี๋ยวข้าไปดูเอง!”
ไม่รอให้ฮูหยินใหญ่ห้ามปราม เซิ่งจยาอวี้ก็วิ่งหายไปแล้ว
ด้านหน้าลั่วเซิงสองนายบ่าวเดินอย่างไม่เร่งไม่รีบ เซิ่งจยาอวี้เม้มริมฝีปากเดินตามหลัง และเมื่อหงโต้วหันมองโดยไม่ตั้งใจก็จะรีบหลบซ่อนตัวหลังต้นไม้ หัวใจเต้นรัวไม่หยุด
พวกนางเดินช้าลง เซิ่งจยาอวี้ไล่ตามทันอีกครั้ง
คาดไม่ถึงว่าลั่วเซิงไม่ได้เดินเล่นกลางตลาดที่เต็มไปด้วยฝูงชน แต่กลับเดินเข้าร้านยาแทน
เซิ่งจยาอวี้หลบซ่อนตัวอยู่ที่มุมถนนเป็นเวลานาน ถึงเห็นลั่วเซิงเดินออกจากร้านยา
ลั่วเซิงเข้าร้านยาทำไม
เซิ่งจยาอวี้จ้องมองป้ายร้านที่แขวนว่า 'ร้านยาจี้ซื่อถัง' อย่างละเอียด คิดว่าตนจำตัวอักษรผิด
หงโต้วเองก็ดูสับสนเช่นเดียวกัน
สาวใช้จับถุงเงินที่ว่างเปล่าและเอ่ยตะกุกตะกักว่า “คุณหนู เงินใช้ไปเกือบหมดแล้ว”
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือยาสมุนไพรอะไร ถึงราคาแพงมากขนาดนี้!
ราคาแพงหน่อยไม่เป็นไร แต่ไม่มีเงินติดมือจะหาความสุขได้อย่างไร
ลั่วเซิงพยักหน้าเบาๆ “งั้นกลับกันเถอะ”
ซื้อยาสมุนไพรนั้นได้ในเมืองเล็กเช่นนี้ นางถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก
นางไม่รู้วิชาการแพทย์ แต่จดจำตำรับยาหลายชุดไว้ในสมองอย่างขึ้นใจ
เสด็จพ่อใช้ความพยายามอย่างหนักในการเชิญหมอเทวดาหลี่ฟังไห่มาช่วยผสมยาบางตัวให้กับท่านแม่ หนึ่งในนั้นคือยาบำรุงปราณสำหรับบำรุงร่างกาย และยาลดไข้ที่มีสรรพคุณรักษาโรคไข้หวัดจากลมหนาว
ทั้งยาบำรุงปราณและยาลดไข้มีสรรพคุณอันยอดเยี่ยม หากต้องเอ่ยถึงข้อเสียก็คือราคาแพง
ตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึงเพียงพอแค่ซื้อยาสมุนไพรสำหรับปรุงยาลดไข้เท่านั้น ส่วนยาบำรุงปราณที่ต้องใช้ตัวยาเดี่ยว จำเป็นต้องหาจากที่อื่นและจ่ายไว้เพียงค่ามัดจำ
ขณะที่ลั่วเซิงถามราคาของยาสมุนไพร ถึงตระหนักได้ว่าในช่วงสิบสองปีนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก
สิบสองปีก่อน เงินหนึ่งพันตำลึงก็เพียงพอสำหรับยาทั้งสองตัวแล้ว
“คุณหนู ท่านซื้อยาสมุนไพรเหล่านี้ไปทำไมหรือเจ้าคะ” หงโต้วตบห่อยาขนาดเล็ก
“ผสมยาน่ะ”
หงโต้วเบิกตาโพลง “ท่านปรุงยาเป็นด้วยหรือ”
ลั่วเซิงส่ายศีรษะอย่างตรงไปตรงมา “แน่นอนว่าไม่เป็น ในจวนมิใช่มีหมอหนวดเคราสีขาวหรอกหรือ”
“อ้อ ใช่แล้ว คุณหนูฉลาดหลักแหลมนัก” หงโต้วประจบประแจง โดยไม่มีข้อสงสัย
ลั่วเซิงกลับหยุดเดินและหันข้างถามออกมาว่า “น้องหญิงจะตามไปถึงเมื่อไหร่หรือ”
เด็กสาวชุดเหลืองที่สีหน้าเขินอายค่อยๆ เดินออกมาจากหลังต้นฟง หญิงสาวผู้นี้คือเซิ่งจยาอวี้นั่นเอง
หงโต้วเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว “คุณหนูสะกดรอยตามพวกเราหรือเจ้าคะ”
เซิ่งจยาอวี้หน้าแดงก่ำพลางปิดใบหน้าเอ่ย “ก็แค่บังเอิญน่ะ”
หงโต้วเบ้ปาก “อย่าเล่นลิ้นหน่อยเลยเจ้าค่ะ ท่านสะกดรอยตามคุณหนูของพวกข้าชัดๆ จุ๊ๆ อยากเดินตลาดกับคุณหนูของพวกข้าก็บอกมาเถอะเจ้าค่ะ บางทีคุณหนูของพวกข้าอารมณ์ดีอาจตอบตกลงก็ได้นะเจ้าคะ”
คุณหนูมีคนคอยปรนนิบัติรับใช้น้อยลง เดินตลาดก็ไม่คึกคักแล้ว ฝืนรับคุณหนูใหญ่ไว้ก็ดีเหมือนกันนะ
สาวใช้จ้องเซิ่งจยาอวี้ด้วยแววตาพิจารณา


## บทที่ 17 ยา

ตอนที่ 17 ยา
แม้เซิ่งจยาอวี้จะมองแววตาของหงโต้วไม่ออก แต่กลับขยะแขยงกับคำพูดของหงโต้วจึงเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ใครอยากเดินเที่ยวตลาดกับคุณหนูของพวกเจ้ากัน อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ!”
หงโต้วกลอกตา “ยังไม่ยอมรับอีก หากไม่อยากจะเดินตามพวกข้าทำไมหรือเจ้าคะ”
คิดว่าคุณหนูพบชายหนุ่มรูปงามแล้วจะยอมสละให้อย่างนั้นหรือ ฝันไปเถอะ
เซิ่งจยาอวี้โกรธจัดจนต้องเอ่ยความจริงออกมา “ข้ากังวลว่าลั่วเซิงจะก่อเรื่อง เลยตามมาดูต่างหาก”
ในที่สุด ลั่วเซิงก็เอ่ยปากเสียงเย็นชา “หากข้าก่อเรื่องขึ้นมาจริงๆ น้องหญิงจะห้ามปรามได้หรือ”
“ข้า...” เซิ่งจยาอวี้อยากตอบว่าได้ แต่ไม่อาจโกหกโดยไม่รู้สึกอะไรจึงจุกจนพูดไม่ออกไปพักใหญ่
“ไป” ลั่วเซิงโบกมือเรียกหงโต้วและเลิกสนใจเซิ่งจยาอวี้
เซิ่งจยาอวี้รีบตามไป “ลั่วเซิง ข้าได้ยินหมดแล้ว!”
ลั่วเซิงหยุดเดินอีกครั้งและเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ
เซิ่งจยาอวี้คิดว่าจับจุดอ่อนของลั่วเซิงได้จึงยิ้มเยาะ “เจ้าแอบซื้อยาให้น้องชายแบบมั่วๆ คิดจะฆ่าน้องชายให้ตายใช่หรือไม่”
ลั่วเซิงคิ้วขมวด จ้องเซิ่งจยาอวี้เป็นเวลานานพลางถอนใจเสียงเบา
“นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
ลั่วเซิงยิ้ม “ท่านพ่อเคยบอกว่าสกุลเซิ่งคือตระกูลนักปราชญ์มาตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษ”
หงโต้วรู้สึกตื่นเต้นไปชั่วขณะ
ท่านแม่ทัพใหญ่เคยพูดประโยคนี้ โดยเฉพาะตอนส่งคุณหนูออกจากเมืองหลวง กำชับคุณหนูว่าขณะอาศัยอยู่ที่จวนสกุลเซิ่งซึ่งเป็นตระกูลนักปราชญ์ ห้ามเอาแต่ใจเป็นอันขาด
สวรรค์ คุณหนูเพิ่งจะนึกออกหรือเนี่ย!
สาวใช้รู้สึกตื่นเต้นมากจนกำชายเสื้อของลั่วเซิงไว้แน่น
ลั่วเซิงกระตุกมุมปากอย่างจนใจ
ใช้เท้าคิดก็รู้ว่าท่านพ่อของคุณหนูลั่วเคยพูดประโยคประมาณนี้ นังหนูน้อยนี่ตื่นเต้นอะไรกัน
หากนางมีความทรงจำของคุณหนูลั่ว นี่สิถึงน่ากลัวของจริง หากเป็นแบบนั้นตกลงนางคือลั่วเซิงหรือท่านหญิงชิงหยางกันแน่
“แล้วจะอย่างไร” เซิ่งจยาอวี้ไม่รู้ว่าเหตุใดลั่วเซิงถึงเอ่ยเรื่องนี้จึงรู้สึกสับสน
ลั่วเซิงโค้งริมฝีปากขึ้น “คำพูดและการกระทำของน้องสาวเหมือนไม่ใช่คุณหนูจากตระกูลนักปราชญ์เอาเสียเลย”
คำพูดนี้ไม่เหมือนเย้ยหยันและไร้ซึ่งอารมณ์ ดูสงบนิ่งและราบเรียบ แต่เซิ่งจยาอวี้ก็คล้ายกับถูกตบหน้าเสียงดัง ทำให้นางรู้สึกอับอายยิ่ง
เซิ่งจยาอวี้ใบหน้าแดงก่ำในทันใด
ลั่วเซิงพยักหน้าให้กับเซิ่งจยาอวี้เล็กน้อย เดินก้าวไปข้างหน้าหลายก้าวและหยุดเดิน
เด็กหนุ่มอายุสิบหกยืนอยู่ข้างหน้าจากระยะไม่ไกล ดูสูงส่งและสง่างามราวกับดอกอวี้หลานที่บานสะพรั่ง
พอเห็นลั่วเซิงหยุดเดิน ซูเย่าก็ยิ้มเล็กน้อย
ลั่วเซิงเดินผ่านไปอย่างเฉยเมย
ซูเย่าตะลึง ตอนนี้เองถึงมองไปยังเซิ่งจยาอวี้
เซิ่งจยาอวี้สงบสติอารมณ์และโค้งทักทายซูเย่า “พี่รองซู”
ซูเย่าน้ำเสียงนุ่มนวล “คุณหนูใหญ่ทะเลาะกับคุณหนูลั่วหรือ”
เซิ่งจยาอวี้ตอบอย่างคลุมเครือ “ก็แค่เถียงกันน่ะเจ้าค่ะ ไม่ถึงขั้นทะเลาะกัน”
“เถียงเรื่องอะไรหรือ”
เซิ่งจยาอวี้ค่อนข้างประหลาดใจ
การโต้เถียงของหญิงสาว ไม่คิดว่าซูเย่าจะซักถาม
แต่เนื่องจากความไว้วางใจที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่วัยเยาว์ เซิ่งจยาอวี้จึงอธิบายว่า “น้องชายหลานนอกติดโรคหวัดจากลมหนาวน่ะเจ้าค่ะ แต่ลั่วเซิ่งกลับวิ่งออกมาซื้อยามั่วๆ”
“เป็นอย่างนี้นี่เอง แล้วอาการป่วยของคุณชายลั่วเป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดถึงเป็นหวัดจากลมหนาวได้”
“น้องชายต้องไม่เป็นอะไรแน่นอนเจ้าค่ะ” เซิ่งจยาอวี้กัดริมฝีปากตอบ
ไฟในอย่านำออก ไฟนอกอย่านำเข้า นางจะเล่าถึงสาเหตุการเป็นหวัดของน้องชายหลานนอกไม่ได้
เมื่อซูเย่าสังเกตเห็นว่าเซิ่งจยาอวี้ไม่อยากพูดจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ปกติแล้วคุณหนูรองจะออกมากับคุณหนูใหญ่ วันนี้เหตุใดถึงมาคนเดียวเล่า”
เมื่อเอ่ยถึงเซิ่งจยาหลาน ดวงตาของเซิ่งจยาอวี้ก็มืดมนลงและตอบเลี่ยง “น้องหญิงรองไม่สบายน่ะ เจ้าค่ะต้องพักรักษาตัวให้หายก่อน”
ซูเย่าเผยสีหน้าเห็นใจ “ทั้งคุณหนูรองและคุณชายลั่วล้วนล้มป่วย ช่างน่าเป็นห่วงเสียจริงๆ คุณหนูใหญ่ต้องทำใจให้สบายนะ พวกเขาต้องดีขึ้นแน่นอน”
“ขอบคุณคุณชายรองซูมากเจ้าค่ะ ขอให้เป็นจริงตามนั้น ข้าขอกลับจวนก่อน” เซิ่งจยาอวี้กล่าวขอบคุณอย่างเหม่อลอยและรีบขอตัวลา
นางต้องรีบกลับไปรายงานสิ่งที่ลั่วเซิงทำ เพื่อไม่ให้น้องชายหลานนอกได้รับอันตราย จะมีกะจิตกะใจพูดคุยกับซูเย่าที่ไหนเล่า
เมื่อเห็นว่าแผ่นหลังของเซิ่งจยาอวี้หายไปจากสายตา ซูเย่าถึงจะเดินกลับไปยังจวนสกุลซู เด็กรับใช้หอบหนังสือรีบเดินตามติดเขา
เซิ่งจยาอวี้กลับถึงจวนสกุลเซิ่งและมุ่งตรงไปที่เรือนของฮูหยินใหญ่
ฮูหยินใหญ่ที่เพิ่งสะสางงานในจวนเสร็จกำลังจะพักผ่อน เมื่อได้ยินสาวใช้รายงานว่าคุณหนูใหญ่มาขอเข้าพบจึงรีบให้เข้ามา
“เหตุใดเหงื่อถึงออกเต็มตัวเช่นนี้” เมื่อเห็นเซิ่งจยาอวี้หอบไม่หยุด ฮูหยินใหญ่จึงเอ็ดเข้า
แม้จยาอวี้จะมีนิสัยร่าเริง แต่เมื่อก่อนยังดูเป็นกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ ผิดกับตอนนี้ที่นับตั้งแต่คุณหนูหลานนอกมาก็เปลี่ยนเป็นใจร้อน
เซิ่งจยาอวี้ไม่สนแม้แต่จะดื่มน้ำดับกระหาย ก็รีบเอ่ยว่า “ท่านแม่ ลั่วเซิงก่อเรื่องอีกแล้ว!”
ฮูหยินใหญ่เคาะหน้าผากของเซิ่งจยาอวี้ “บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกชื่อจริงของพี่สาวเจ้า”
เซิ่งจยาอวี้เบ้ปากไม่พอใจ “ก็คนแบบนาง ข้าเรียกไม่ออก”
ฮูหยินใหญ่สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด “จยาอวี้ เจ้าเห็นนางหยาบกระด้าง เจ้าก็ต้องหยาบกระด้างตอบอย่างนั้นหรือ”
หลังจากผ่านเหตุการณ์ของเซิ่งจยาหลาน ฮูหยินใหญ่รู้สึกว่าจะตามใจบุตรสาวไม่ได้แล้ว
เซิ่งจยาอวี้ถูกต้อนถาม
ฮูหยินใหญ่ลูบผมของบุตรสาวพลางสั่งสอนอย่างจริงใจ “อย่าทำให้ตนเองกลายเป็นคนที่น่ารังเกียจที่สุดเลย”
เซิ่งจยาอวี้สีหน้าค่อยๆ แดงก่ำ “ท่านแม่ ข้ารู้แล้ว”
นางรังเกียจลั่วเซิง เกลียดที่นางชอบสร้างปัญหาให้กับจวนสกุลเซิ่ง เกลียดที่นางทำให้เพื่อนบ้านวิจารณ์และหัวเราะเยาะสกุลเซิ่งจึงอยากตอบโต้ด้วยท่าทางที่ดุร้าย แต่กลับลืมไปว่าท่าทางเช่นนี้ดูไม่น่ารักเอาเสียเลย
เซิ่งจยาอวี้แอบคิดได้ พอเอ่ยถึงลั่วเซิงก็ยอมเรียกพี่สาวแล้ว “ข้าตามพี่สาวออกไป กลับพบนางเข้าร้านยาจี้ซื่อถัง ท่านแม่ ท่านคงนึกไม่ออกว่านางซื้อยาไปทำไม”
ฮูหยินใหญ่ให้ความร่วมมือโดยเผยแววตาสงสัย
ดวงตาของเซิ่งจยาอวี้ปรากฏความโกรธแค้น “นึกไม่ถึงว่านางจะซื้อยามั่วๆ ให้น้องชาย!”
“อะไรนะ” ฮูหยินใหญ่ตกใจ “จยาอวี้ เจ้าตาฝาดหรือไม่”
“ลูกได้ยินกับหูของตัวเอง ไม่ผิดแน่ ตอนนี้นางอาจเอายาที่ซื้อมามั่วๆ ไปที่เรือนน้องชายแล้ว”
ทันทีที่ฮูหยินใหญ่นึกถึงผลลัพธ์อันร้ายแรงจึงรีบเรียกสาวใช้ประจำกายซวงเยี่ยให้ไปสืบต้นสายปลายเหตุดู
สองแม่ลูกรออยู่พักหนึ่ง ซวงเยี่ยก็กลับมารายงาน “ข้าถามฝูซงแล้ว คุณหนูไม่ได้ไปเจ้าค่ะ”
ฮูหยินใหญ่ถอนใจและฟังซวงเยี่ยเอ่ยต่อ “แต่หงโต้วเชิญหมอหวังที่ชี้แนะวิธีต้มยาให้กับฝูซงไปแล้ว”
เซิ่งจยาอวี้เอ่ยอย่างร้อนใจ “ท่านแม่ นางต้องให้หมอหวังมาช่วยต้มยาเป็นแน่แล้วค่อยเอายาที่ต้มเสร็จไปให้น้องชายกิน ท่านต้องห้ามนางก่อเรื่องนะ น้องชายสุขภาพแย่อยู่แล้ว ทนนางทรมานไม่ไหว”
ฮูหยินใหญ่อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วย
คนร่างกายแข็งแรงกินยามั่ว อาการยังหนักได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลั่วเฉิน
“ท่านแม่ ให้ข้าลองไปดูหรือไม่”
“ไปห้ามตอนนี้คงไม่เหมาะ พี่สาวของเจ้าอาจอ้างว่าต้มให้ตัวเอง”
“แล้วควรทำอย่างไรดี”
ฮูหยินใหญ่พึมพำและสั่งซวงเยี่ยว่า “เจ้าไปบอกฝูซง หากคุณหนูหลานนอกเอายาแปลกๆ มาให้ ให้รีบห้ามไว้ แอบไล่คนส่งยาไปและรีบมารายงาน”
ในยามค่ำคืน ลั่วเฉินไข้ไม่ลดลงเลย ทำให้ทั้งจวนสกุลเซิ่งนอนไม่หลับ
วันรุ่งขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไปเฝ้าไข้ด้วยตัวเอง ถึงขึ้นเชิญหมอที่มีชื่อเสียงหลายท่านของเมืองจินซามารักษา
หลังหมอทุกท่านตรวจอาการล้วนรู้สึกสิ้นหวัง หากคืนนี้ผู้ป่วยไข้ยังไม่ลดจะเป็นอันตราย
เมื่อพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ลั่วเซิงก็ก้าวเข้าประตูเรือนของลั่วเฉินมาพร้อมหงโต้ว


## บทที่ 18 ไข้ลด

ตอนที่ 18 ไข้ลด
เรือนระเบียงมีเตาหม้อดินขนาดเล็ก หม้อดินมีหูเดือดปุดๆ และส่งกลิ่นยาโชยออกมา
ฝูซงที่ถือพัดโบกพัดเป็นครั้งคราว และเมื่อเขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็กระโดดพร้อมกับตะโกนว่า “คุณหนูหลานนอกมาแล้ว!”
ท่าทางราวกับศัตรูตัวฉกาจมาเยือน ทำให้รู้สึกว่าเหมือนไม่ใช่คุณหนูหลานนอก แต่เป็นปีศาจ
หงโต้วกลอกตาและตำหนิว่า “คุณหนูของพวกข้ามาเยี่ยมคุณชายเล็ก เจ้าตื่นเต้นอะไร”
ฝูซงอยากกลอกตาคืนแต่ไม่กล้า ในใจคิดว่าเขาตกใจต่างหากเล่า
ณ เวลานี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถูกเกลี้ยกล่อมให้กลับเรือนไปแล้ว พวกฮูหยินใหญ่ที่เฝ้าไข้ก็ทยอยกันกลับ เหลือเพียงพวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่ที่เพิ่งเลิกเรียน
เสียงของฝูซง ทำให้คนทั้งสี่สะดุ้งจนทยอยมองเด็กสาวที่เดินเข้ามา
เด็กสาวสวมกระโปรงดอกไม้สีแดง โดดเด่นเป็นสง่า มาพร้อมกับแสงตะวันลับขอบฟ้า
ทันใดนั้น คุณชายรองเซิ่งก็นึกถึงกวีท่อนหนึ่ง คิ้วงดงามจนดอกเสวียนเฉ่าดูจืดชืด กระโปรงแดงเพลิง จนดอกทับทิมในเดือนห้าอิจฉา
หลังจากนั้นก็ตกตะลึงแล้วส่ายศีรษะไม่หยุด
ไม่เหมาะ ไม่เหมาะ  คุณหนูลั่วเท่ากับปัญหา เขาจะนึกถึงแค่ความงามอย่างเดียวได้อย่างไร
คงลุ่มหลงไปชั่วขณะแน่นอน!
คุณชายรองเซิ่งรีบแสดงท่าทางเคร่งขรึม จ้องลั่วเซิงที่เดินมาอย่างเย็นชา
ลั่วเซิงที่เดินเข้ามาโค้งคำนับเล็กน้อยและทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยคเดียว “ข้าเข้าไปเยี่ยมน้องชายก่อนนะเจ้าคะ” แล้วก็เข้าไปในเรือนทันที ไม่เปิดโอกาสให้พี่น้องทั้งสี่ได้เอ่ยปากเลย
คุณชายรองเซิ่งที่ถือพัดพับอ้าปาก
รู้สึกเสียหน้าอย่างมึนงง นี่มันอะไรกันเนี่ย
พอฝูซงเห็นลั่วเซิงเดินเข้าเรือนมาก็พลันนึกถึงเรื่องที่ฮูหยินใหญ่กำชับเมื่อวานนี้จึงรีบตามเข้าไป โดยไม่สนไฟที่กำลังลุกไหม้
ขณะเดียวกัน บ่าวเฒ่าที่ฮูหยินใหญ่ทิ้งไว้ปรนนิบัติรับใช้หลังอาการของลั่วเฉินแย่ลงก็ลอบออกไปเงียบๆ
ทันใดนั้น เสียงตะโกนของฝูซงก็ดังออกมาจากในเรือน “คุณหนู ท่านกำลังทำอะไร”
เสียงตะโกนแฝงความวิตกกังวล ทำให้พวกคุณชายใหญ่สบตากันและรีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ภายในห้อง ฝูซงจ้องลั่วเซิงราวกับศัตรูตัวฉกาจมาเยือน “คุณชายป่วยอยู่ จะกินของซี้ซั้วไม่ได้!”
“ยานี้ลดไข้ได้ หงโต้ว เอาเขาออกไป” ลั่วเซิงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับบ่าวรับใช้จึงสั่งหงโต้วเสียงราบเรียบ
“เจ้าค่ะ” หงโต้วขานตอบและเดินไปหาฝูซงด้วยท่าทางดุดัน
ฝูซงขวางอยู่หน้าเตียงของลั่วเฉิน แสดงท่าทางฆ่าได้หยามไม่ได้ เอ่ยติดอ่างอย่างลนลาน “ข้า ข้ายอมตาย...”
พูดไม่ทันจบก็ถูกหงโต้วอุ้มพาดบ่าโยนออกไปข้างนอก
พวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่มองฉากตรงหน้าจนตกตะลึง
ฝูซงที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่แห่งใดไม่ลืมที่จะเรียกให้คนช่วยเจ้านายของตน “คุณชายใหญ่ คุณหนูหลานนอกไม่รู้ว่าเอายาอะไรมาให้คุณชายกิน”
พวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่ไม่ทันได้ตกใจก็รีบวิ่งเข้าไปในเรือน และเห็นลั่วเซิงกำลังป้อนเม็ดยาขนาดใหญ่เท่าถั่วลันเตาเข้าปากของลั่วเฉิน
“น้องหญิง!” ในยามวิกฤต คุณชายใหญ่เซิ่งรีบตะโกน
คุณชายสามเซิ่งรีบวิ่งเข้าไปขวางและได้ยินลั่วเซิงเอ่ยเสียงราบเรียบ “กลืนลงไปแล้ว”
คุณชายสามเซิ่ง “...”
คุณชายรองเซิ่งชักสีหน้าเอ่ย “น้องลั่วป้อนยามั่วซั่วให้น้องชายกินได้อย่างไร”
ลั่วเซิงป้อนน้ำให้กับลั่วเฉินดื่มหลายอึกแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปากของเขา ถึงค่อยหันมาอธิบายกับคนทั้งสี่ว่า “นี่คือยาลดไข้”
เสียงแหลมดังขึ้น “เหลวไหลสิ้นดี!”
เซิ่งจยาอวี้ถลันพรวดเข้ามา คำว่า 'ลั่วเซิง' ปะทุถึงลิ้นแต่ก็ถูกกลืนลงไปแล้วยิ้มเยาะเอ่ยว่า  “ท่านย่าเชิญหมอมาหมดแล้ว กลับลดไข้ของน้องชายไม่ได้ ตอนนี้น้องชายตกอยู่ในอันตราย เจ้ายังจะมาป้อนยามั่วๆ ให้เขากินอีก”
ลั่วเซิงเหลือบมองฮูหยินใหญ่ที่จะเดินเข้ามาและเอ่ยอย่างสงบนิ่งว่า “ก็เพราะหมอหมดปัญญารักษา ข้าถึงป้อนยาให้น้องชายอย่างไร”
“แต่เจ้าไม่ใช่หมอสักหน่อย!” เซิ่งจยาอวี้เอ่ยด้วยความโกรธ
ลั่วเซิงทำเช่นนี้รังแต่จะสร้างปัญหา จะให้เคารพนางในฐานะพี่สาวได้อย่างไร
น้ำเสียงของลั่วเซิงไม่แฝงความโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย “หมอหมดปัญญารักษา”
ช่างสมเหตุสมผลเสียจริง!
เซิ่งจยาอวี้หมดคำพูด
ฮูหยินใหญ่ตบแขนปลอบบุตรสาวและเอ่ยถามลั่วเซิงว่า “หลานรู้วิชาแพทย์หรือ”
“ไม่รู้เจ้าค่ะ” ลั่วเซิงยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
“ในเมื่อไม่รู้ ต่อให้หมอหมดปัญญารักษาก็ย่อมดีกว่าคนที่ไม่รู้วิชาแพทย์ หลานว่าถูกหรือไม่”
ณ เวลานี้ หมอทั้งสองท่านที่พักอยู่ในจวนสกุลเซิ่งรีบตามมา หมอผอมบางหนึ่งในนั้นรีบตะโกน “ให้ผู้ป่วยกินยาอะไร”
เซิ่งจยาอวี้ชี้ไปที่ลั่วเซิง “พี่สาวข้าเอามา บอกว่าเป็นยาลดไข้”
หมอผอมบางโกรธมากจนหนวดเคราสั่น ด้วยจรรยาบรรณของหมอจึงตะคอกอย่างไม่ไว้หน้าสกุลเซิ่ง “เหลวไหลสิ้นดี ลดไข้ต้องอาศัยหลากวิธี จะมียาสำหรับลดไข้โดยเฉพาะที่ไหนกัน!”
หมอหวังที่เข้ามาพร้อมกับหมอผอมบางมองเห็นลั่วเซิง ลางร้ายก็ผุดขึ้นมาในทันใด
เมื่อวานนี้คุณหนูหลานนอกผู้นี้ให้เขาช่วยปรุงยา มิใช่ว่า...
ขณะที่หมอวังร้อนรนก็ได้ยินลั่วเซิงเอ่ยว่า “ยาเม็ดนี้ปรุงโดยหมอหวัง”
ดวงตาของทุกคนจ้องมาที่หมอหวัง
ดวงตาของหมอหวังมืดมน แทบจะเป็นลมหมดสติไป
หมอผอมบางส่ายศีรษะอย่างต่อเนื่อง เผยท่าทางเจ็บปวดใจ “สหายหวัง นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นคนแบบนี้ หากคนป่วยเป็นอะไรขึ้นมา เจ้าต้องรับผิดชอบเองทั้งหมด!”
พอเขาพูดจบก็เข้าไปตรวจร่างกายของลั่วเฉิน ปล่อยให้หมอหวังยืนเหงื่อตกเพียงลำพัง
หงโต้วเบ้ปากกระซิบ “โยนความผิดได้อย่างแนบเนียน”
กลอุบายเช่นนี้ นางเข้าใจดี เพราะคุณหนูทำเป็นประจำ
หมอผอมบางเอื้อมมือไปแตะหน้าผากของลั่วเฉินอย่างตึงเครียดและตกตะลึงทันที
เห็นสีหน้าเขาเปลี่ยน ฮูหยินใหญ่จึงรีบถามออกมาว่า “หมอหลี่เป็นอย่างไรบ้าง”
วิชาแพทย์ของหมอหลี่ได้รับการยอมรับว่าอยู่เหนือหมอหวังขั้นหนึ่ง สกุลเซิ่งได้เชิญหมอหวังมารักษาก่อน เพราะหมอหลี่ออกไปรักษาผู้ป่วยนอกสถานที่ วันนี้เช้าจึงเพิ่งกลับมา
“ไข้ลดแล้ว” หมอหลี่ตอบอย่างเหม่อลอย
ฮูหยินใหญ่คิดว่าตนหูฝาด “อะไรนะ”
หมอหวังรีบเข้าไปดูและเบียดหมอหลี่ไปด้านข้าง ยื่นมือมาแตะหน้าผากลั่วเฉิน สีหน้าเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาจนท้ายที่สุดเปลี่ยนเป็นความปีติยินดี “ไข้ลดแล้ว ไข้ลดแล้วจริงๆ!”
เขาไม่ต้องรับผิดชอบในฐานะเป็นผู้ปรุงยาปลอมแล้ว!
หมอหวังที่ถูกเบียดไปด้านข้างราวกับตื่นจากฝัน คว้าแขนหมอหวังเอ่ยด้วยความตื่นเต้น “สหายหวัง เจ้าสามารถปรุงยาลดไข้ได้แล้วจริงๆ หรือ”
หมอหวังถูกหมอหลี่เขย่าจนมึนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“สหายหวัง เมื่อครู่ข้าพูดจาแรงไปหน่อย เจ้าอย่าใส่ใจเลยนะ ข้ามีคำถามจะขอคำชี้แนะเจ้าสักหน่อยพอจะได้หรือไม่”
หมอหวังได้สติกลับคืนมา รีบเหลือบมองลั่วเซิงอย่างรวดเร็ว
ยาลดไข้ เขาปรุงเองกับมือจริง แต่ตำรับยาได้มาจากคุณหนูหลานนอก!
ลั่วเซิงสีหน้าดูสงบนิ่ง ไม่ได้สะทกสะท้านกับเหตุการณ์คึกคักตรงหน้า
ขณะนี้ ในใจหมอหวังผุดความคิดนี้ขึ้นมา แม้ไม่รู้ว่าคุณหนูลั่วจะเอาตำรับยามาจากที่ใด แต่สำหรับกุลสตรีผู้สูงศักดิ์อย่างนางแล้ว อาจไม่สนใจหรือทราบถึงความเลอค่าของตำรับยาชุดนี้
และตำรับยานั้น เขายังจำได้...
หมอหวังหัวใจกระตุก พอได้ยินคำสรรเสริญเยินยอจากหมอหลี่ที่เหยียบศีรษะเขามาโดยตลอดหลายปี ก็ปรากฏความละโมบขึ้นมา
“ท่านหมอทั้งสอง” ลั่วเซิงเอ่ยปาก
หมอหวังและหมอหลี่สบตากัน
“ต่อจากนี้ ฝากดูแลน้องชายของข้าด้วย”


## บทที่ 19 โจ๊กเทพเซียน

ตอนที่ 19 โจ๊กเทพเซียน
หมอหวังโค้งตัวลงต่ำ “คุณหนูวางใจได้ นี่เป็นสิ่งที่ข้าควรทำ”
หมอหลี่ตกใจ ไม่เข้าใจว่าหมอหวังเหตุใดถึงนอบน้อมกับลั่วเซิงเช่นนี้ แต่ระหว่างที่เขาเลื่อมใสหมอหวังที่ปรุงยาลดไข้สำเร็จอย่างบ้าคลั่งก็โค้งตัวลงต่ำตาม
ฮูหยินใหญ่และคนอื่นๆ  “...”
ปกติไม่เคยเห็นหมอเหล่านี้มีท่าทีที่นอบน้อมเช่นนี้มาก่อนเลย
หมอ โดยเฉพาะหมอมีชื่อเสียงบางคนจะมีความหยิ่งทะนง เมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลสูงศักดิ์จะไม่นอบน้อมเช่นนี้...นี่ดูเหมือนจะออกมาจากก้นบึ้งหัวใจ
ในขณะที่ทุกคนตกตะลึง ลั่วเซิงกลับเดินจากไปพร้อมกับหงโต้ว
ฮูหยินใหญ่สั่งให้ซวงเยี่ยไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งว่าลั่วเฉินไข้ลดแล้ว ท่านจะได้โล่งใจแล้วเอ่ยกับพวกคุณชายใหญ่เซิ่งว่า “พวกเจ้ากลับกันไปก่อนเถิด อย่ารบกวนเวลาพักผ่อนของน้องชาย”
“ขอรับ”
พวกคุณชายใหญ่เซิ่งเดินออกจากเรือน มองเห็นว่าลั่วเซิงสองนายบ่าวเดินอยู่ด้านหน้าอย่างไม่รีบร้อน ในใจก็สับสนขึ้นมา
เซิ่งจยาอวี้ยกชายกระโปรงวิ่งตาม “ช้าก่อน!”
ลั่วเซิงหยุดเดินและหันศีรษะกลับมา
เซิ่งจยาอวี้มองสาวน้อยในชุดกระโปรแดงที่มีแววตานิ่งสงบแล้วพูดไม่ออก
ณ เวลานี้ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในสมองของนางทันที นี่ใช่ลั่วเซิงที่นางรู้จักหรือไม่นะ
บางที...นางอาจไม่รู้จักพี่สาวหลานนอกที่มาจากเมืองหลวงเลยก็ได้
“น้องหญิงเรียกข้าทำไมหรือ” ลั่วเซิงเอ่ยถามเสียงราบเรียบ
ลั่วเซิงไม่ใช่ว่าจะมองไม่ออกถึงท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปของเซิ่งจยาอวี้ แค่นางไม่ใส่ใจ
สำหรับนางแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเซิ่งจยาหลานหรือเซิ่งจยาอวี้ก็ไม่ต่างกันมาก คนหนึ่งจ้องทำร้ายคนอื่นจนโดนเอาคืนถึงตาย อีกคนชอบชวนทะเลาะ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
แต่หากการชวนทะเลาะกลายเป็นทำร้ายคน นางก็พร้อมเอาคืนให้ถึงตาย
ส่วนอารมณ์ความรู้สึกอื่นก็ไม่ปรากฏให้เห็น
ลั่วเซิงคิดเช่นนี้พลางเหลือบมองประตูเรือนของลั่วเฉินที่อยู่ไกลออกไป
สำหรับเมืองจินซา นางเป็นเพียงแขก หนึ่งเดียวที่อาลัยคือลั่วเฉิน
นี่คือสิ่งที่นางติดค้างคุณหนูลั่ว
“ยานั่น...” เซิ่งจยาอวี้เอ่ยปาก โดยลืมไปชั่วขณะว่าจะถามอะไร
“ลดไข้ได้” ลั่วเซิงเอ่ยรวบรัดชัดเจนและเดินผ่านเซิ่งจยาอวี้ไป
เซิ่งจยาอวี้ตกตะลึงชั่วครู่ ถึงกระทืบเท้าเอ่ยเสียงเบา “ใครจะถามเรื่องนี้เล่า!”
“น้องหญิงใหญ่เป็นอะไรไปหรือ” คุณชายใหญ่เซิ่งที่ตามมาเอ่ยถามเสียงนุ่มนวล
“ไม่มีอะไร ข้ากลับเรือนก่อนนะเจ้าคะ”
เซิ่งจยาอวี้เดินไกลออกไปหลายจั้ง ได้ยินเสียงกระซิบของคุณชายสี่เซิ่งจากทางด้านหลัง “ทำไมรู้สึกว่าตอนพี่หญิงใหญ่พบพี่สาว ถึงชอบอารมณ์เสียเลยเล่า”
เซิ่งจยาอวี้เนื้อตัวแข็งทื่อ อยากวิ่งเข้าไปหยิกแก้มของน้องชาย แต่เมื่อนึกถึงความคิดเห็นนี้ก็โกรธจนกลืนน้ำลายและจากไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่ถึงเรือน ทางฮูหยินใหญ่ก็ให้คนมาเชิญเซิ่งจยาอวี้
“ท่านแม่ ท่านเรียกหาข้าทำไมหรือ”
แม่ลูกไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม ฮูหยินใหญ่ให้ซวงเยี่ยอยู่รับใช้เพียงคนเดียวจากนั้นจึงเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา “จยาอวี้ เมื่อวานนี้เจ้าเห็นกับตาตัวเองว่าพี่สาวของเจ้าซื้อยาจากร้านยาจี้ซื่อถังใช่หรือไม่”
“ลูกเห็นกับตาของตัวเองจริงๆ เจ้าค่ะ” เซิ่งจยาอวี้ไม่พอใจกับคำพูดของคุณชายสี่เซิ่งอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดที่เคลือบแคลงใจของท่านแม่ก็ยิ่งอารมรณ์ร้อนขึ้นมา
ฮูหยินใหญ่ตบแขนปลอบเซิ่งจยาอวี้ “แม่ไม่ใช่ไม่เชื่อเจ้า แค่มีบางอย่างคิดไม่ตก”
“ท่านคิดเรื่องอะไรไม่ตกหรือเจ้าคะ”
“ตำรับยานั่น หมอหวังมอบให้นางหรือ”
เซิ่งจยาอวี้ตอบโดยไม่คิด “แน่นอนสิเจ้าคะ นางไม่ได้บอกเองหรือว่าหมอหวังเป็นคนปรุงยา”
ฮูหยินใหญ่ยกถ้วยน้ำชาบนโต๊ะน้ำชาแล้วใช้นิ้วถูถ้วยเบาๆ “นึกไม่ถึงว่าหมอหวังจะปรุงยาวิเศษออกมาได้ แต่เหตุใดถึงไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
ยาวิเศษเช่นนี้เพียงพอแล้วสำหรับทำให้หมอคนหนึ่งเป็นที่รู้จัก และช่วยเหลือคนป่วยได้จำนวนนับไม่ถ้วน หมอหวังไม่มีเหตุผลที่จะต้องเก็บมันเอาไว้ไม่นำมาใช้
“บางทีอาจ  อาจเพิ่งปรุงสำเร็จ...น้องเล็กโชคดีได้ใช้พอดี”
ฮูหยินใหญ่ส่ายศีรษะ “ต่อให้บังเอิญเพียงใด หมอหวังที่อยู่ประจำร้านยาชุนซิ่งจะไปซื้อยาที่ร้านจี้ซื่อถังได้อย่างไร อีกทั้งยังให้พี่สาวเจ้าไปซื้อเองด้วย”
เซิ่งจยาอวี้ถูกถามจนนิ่งไป
นางนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่นี้นางเรียกลั่วเซิงโดยไม่รู้ตัว ที่แท้ก็เพราะรู้สึกว่าตรงนี้ผิดปกติ!
หลังจากครุ่นคิด เซิ่งจยาอวี้ก็เอ่ยการคาดเดาของตนออกมา “ท่านแม่...หรือว่า...ตำรับยานั่นเป็นของลั่วเซิง...”
ฮูหยินใหญ่จ้องบุตรสาวอย่างลุ่มลึกและพยักหน้า “เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นอย่างนั้น จยาอวี้ พี่สาวของเจ้าเป็นลูกสาวของแม่ทัพใหญ่ลั่ว เห็นมามากย่อมรอบรู้เป็นธรรมดา เกรงว่าของที่นางไม่สนใจ กลับเป็นของล้ำค่าของคนอื่น จากนี้ไป เจ้าอย่าดูแคลนนาง มิเช่นนั้นจะขายหน้าเอาได้”
เซิ่งจยาอวี้พยักหน้า “ท่านแม่ ข้ารู้แล้ว”
ลั่วเซิงกลับถึงเรือน สั่งให้หงโต้วคุมชิงหงกับหันชุ่ยทำความสะอาดห้องครัวแล้วเริ่มเคี่ยวโจ๊ก
ใส่ข้าวเหนียวและขิงลงไปเคี่ยวในหม้อดิน รอน้ำเดือดค่อยใส่ต้นหอมและรอให้ข้าวเละค่อยเติมน้ำส้มสายชู
กลิ่นแปลกๆ สายหนึ่งโชยออกมา
หงโต้วจ้องลั่วเซิงเคี่ยวโจ๊กกับมือจึงค่อนข้างตกใจ “คุณหนู ท่านกำลังต้มโจ๊กหรือเจ้าคะ”
ไม่ใช่ต้มยาพิษใช่หรือไม่
“อืม”
ปลายจมูกสัมผัสกลิ่นแปลกประหลาด หงโต้วตกตะลึง “กินได้ใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ลั่วเซิงจ้องนางและเอ่ยเสียงเบา “ต้มให้น้องชายข้ากิน”
หงโต้วเอามือทาบอกด้วยความโล่งใจ
ขอบคุณฟ้าดินที่คุณหนูมีน้องชาย!
เมื่อนึกถึงลั่วเฉินที่นอนป่วยอยู่บนเตียง สาวใช้เองก็ทนเห็นเขากินไม่ได้ “คุณหนู ท่านใส่ทั้งขิงและต้นหอม ยังเติมน้ำส้มสายชูอีก รสชาติคงไม่ค่อยดีนัก...”
ลั่วเซิงขมวดคิ้ว
การเติมน้ำส้มสายชูดูค่อนข้างแปลก...
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางก็อธิบายอย่างนุ่มนวล “รสชาติอาจไม่ดี แต่โจ๊กนี้มีสรรพคุณให้เหงื่อออกและขับไล่ความเย็น เหมาะกับเขา”
ขณะสองนายบ่าวพูดคุยกัน โจ๊กก็เคี่ยวเสร็จ
ลั่วเซิงสั่งหงโต้ว “เอาโจ๊กเทพเซียนไปให้คุณชายเล็ก”
“โจ๊กเทพเซียนรึเจ้าคะ” หงโต้วดูมึนงง
ลั่วเซิงเอ่ยเสียงราบเรียบ “ชื่อเรียกของโจ๊กนี้น่ะ”
หงโต้วสีหน้าสับสน เหลือบมองกล่องอาหารและชื่นชมว่า “เหมาะมากเลยเจ้าค่ะ”
ก็คงมีเพียงเทพเซียนที่ไม่รังเกียจกระมัง
แต่นี่คุณหนูของพวกนางเคี่ยวเองกับมือเลยนะ!
หงโต้วถือกล่องอาหารไปอย่างสง่าผ่าเผย
ลั่วเซิงไม่ได้พักผ่อน แต่กลับเลือกหม้อดินขนาดกลาง เตรียมเคี่ยวโจ๊กเนื้อ
เคี่ยวโจ๊กใช้น้ำบ่อดีที่สุดและใช้ไฟเบาเคี่ยวทั้งคืน พรุ่งนี้เช้าก็ยกไปให้ลั่วเฉินได้พอดี
ลั่วเซิงกำลังเตรียมส่วนผสม ตั้งแต่ตื่นนอนก็วุ่นวายจนตอนนี้ถึงจะเงียบสงบบ้าง
นางชอบทำอาหาร เปลี่ยนส่วนผสมธรรมดาให้กลายเป็นอาหารชั้นเลิศ
นางอาจไม่ได้ชื่นชอบตั้งแต่แรก เริ่มตั้งแต่เมื่อใดกันนะ
ลั่วเซิงครุ่นคิดอย่างจริงจัง
ท่านแม่ร่างกายอ่อนแอ กินยาก จวนอ๋องมีแม่ครัวเข้าออกมากกว่าหมอเสียอีก
มีทั้งแม่ครัวจากห้องเครื่องของราชสำนักและยอดฝีมือที่แฝงตัวอยู่ในหมู่ปวงชน
น่าจะวันเกิดปีนั้นของท่านแม่ นางที่ยังเด็กเห็นท่านแม่กินอาหารว่างที่นางทำได้มากกว่าปกติ ทำให้นางชื่นชอบการทำอาหารนับตั้งแต่นั้นมา
หลังจากนั้นก็กลายมาเป็นความคุ้นชิน นางหลงใหลกับการเข้าครัว หวังเพียงว่าท่านแม่จะกินอาหารฝีมือนางได้มากขึ้น ร่างกายก็จะดีขึ้นตามไปด้วย
อืม ลั่วเฉินกินอาหารฝีมือนางได้มากขึ้น ร่างกายก็จะแข็งแรงขึ้นแน่นอน
รอให้เขาอ้วนท้วนสมบูรณ์ นางก็จะไปจากที่นี่
ลั่วเซิงหลุดเข้าไปในจินตนาการอันสวยงาม


## บทที่ 20 หอมจริงๆ

ตอนที่ 20 หอมจริงๆ
หงโต้วไปกลับเรือนอีกครั้ง ทำให้ฝูซงตื่นตกใจ “เจ๊หงโต้ว มาอีกแล้วหรือ”
หงโต้วดีดหน้าผากฝูซงอย่างไม่เกรงใจ “เรียกว่าหงโต้ว ไม่ก็เรียกพี่ก็พอแล้ว หากยังเรียกเจ๊หงโต้วอีก จะโยนเจ้าออกไปซะ!”
ฝูซงหดคอ ตกใจจนแทบร้องไห้ออกมา “พี่หงโต้ว พี่มาด้วยเหตุอันใดหรือ”
“คุณชายเล็กตื่นหรือยัง”
“เพิ่งตื่น” ฝูซงแอบเหลือบมองกล่องอาหารในมือหงโต้ว รู้สึกหวาดผวาขึ้นมา
“นี่ คุณหนูเคี่ยวโจ๊กเทพเซียนมาให้คุณชาย รีบยกเข้าไปให้คุณชายกินตอนร้อนๆ เร็ว” ฝูซงตกใจกับความน่าเกรงขามหงโต้วจึงรีบนำโจ๊กเข้าไป
“นี่คืออะไรหรือ” กลิ่นประหลาดดึงดูดความสนใจของลั่วเฉิน
ไข้ของเขาเพิ่งลด ริมฝีปากแห้งแตก แต่สีหน้าดูไม่แย่
ฝูซงตอบว่า “หงโต้วเอามาให้ บอกว่าคุณหนูหลานนอกเคี่ยวโจ๊กเทพเซียนเองกับมือ ให้ท่านกินร้อนๆ”
“ยกออกไป” ลั่วเฉินชักสีหน้าเอ่ย
ฝูซงรีบยกถาดออกไปอย่างรวดเร็ว
เขารู้อยู่แล้วว่าคุณชายจะไม่กิน เพราะโจ๊กของคุณหนูหลานนอกดูน่ากลัวกว่ายาพิษเสียอีก
เมื่อเห็นบ่าวไม่เกลี้ยกล่อมแม้แต่คำเดียว ลั่วเฉินสีหน้าพลันมืดมนแล้วตะโกนว่า “ช้าก่อน”
ฝูซงจ้องลั่วเฉินอย่างสงสัย
“เหตุใดถึงเรียกโจ๊กเทพเซียน”
“ข้าน้อยก็ไม่รู้เหมือนกัน หงโต้วเรียกแบบนี้ขอรับ”
ลั่วเฉินเหลือบมองชามลายครามในมือของฝูซงแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ “เอามาให้ข้าดูซิ”
ฝูซงคิดดูแล้ว ชื่อโจ๊กที่แปลกเช่นนี้ควรดูสักหน่อย
“คุณชายเชิญดู” ฝูซงเปิดฝาชามอย่างระมัดระวัง
กลิ่นฉุนพุ่งใส่จมูก
ลั่วเฉินคิ้วขมวดโดยไม่รู้ตัว จ้องชามโจ๊กขาวและรู้สึกว่าเป็นไปตามที่คาดคิดไว้
บัดนี้ เขาเชื่อแล้วว่าเป็นฝีมือของลั่วเซิง กลิ่นแย่เพียงนี้ บ่าวรับใช้คงทำแบบนี้ไม่ได้แน่
เมื่อเห็นสีหน้าของลั่วเฉินไม่สู้ดี ฝูซงรีบเอ่ย “ข้าน้อยจะยกโจ๊กออกไปเดี๋ยวนี้”
เมื่อมองไปที่ถาดในมือของฝูซง ลั่วเฉินก็ตะโกนขึ้นอีกครั้งและชักสีหน้าเอ่ย “ยกมาให้ข้าชิมที”
ฝูซงสงสารจับใจ รีบเอ่ยว่า “หงโต้วกลับไปแล้ว ไม่ต้องกลัวว่าคุณหนูจะรู้ว่าท่านไม่ได้กินโจ๊ก และกลับมาหาเรื่องท่าน คุณชายท่านอย่าทรมานตัวเองเลยขอรับ”
“ข้ากลัวนางมาหาเรื่องข้างั้นหรือ” ลั่วเฉินเลิกคิ้วขึ้น สีหน้ามืดมนกว่าเดิม
“ถ้าอย่างนั้น ข้าจะยกโจ๊กออกไปนะขอรับ”
“ข้าจะลองชิมดูซิว่าจะกินยากแค่ไหนเชียว” ลั่วเฉินเห็นบ่าวไม่ค่อยฉลาดจึงเอ่ยอย่างสุดทน
ฝูซงตกตะลึงและยื่นโจ๊กให้ยังงุนงง
ลั่วเฉินลองชิมหนึ่งคำ ด่าทอว่าไม่อร่อย ชิมอีกคำก็ด่าทอว่าไม่อร่อย
ฝูซงจึงกำชับด้วยความหวังดี “คุณชาย ท่านชิมจะหมดชามแล้ว”
“ไสหัวออกไปซะ!” ลั่วเฉินโกรธจัด
เขาไม่เคยกินโจ๊กรสชาติแย่ขนาดนี้มาก่อน จะประหลาดใจหน่อยไม่ได้เลยหรือ
ลั่วเฉินที่ไข้ลดและเหงื่อออกนอนหลับสนิท ลืมตามาก็อีกวันแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งและคนอื่นๆ ต่างผลัดกันมาเยี่ยมเยียน
หลังจากแตะหน้าผากของลั่วเฉิน ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งรู้สึกชื่นใจขึ้นมา “ไข้ลดก็ดีแล้ว ครั้งนี้โชคดีที่มีหมอหวัง”
เมื่ออยากกระชับความสัมพันธ์ระหว่างสองพี่น้อง ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเอ่ยต่อ “เฉินเอ๋อร์ เจ้าล้มป่วยครั้งนี้ พี่สาวเจ้ากังวลมาก ยาลดไข้ที่หมอหวังปรุงก็ได้พี่สาวเจ้านี่แหละที่คอยป้อนให้เจ้ากิน”
เหตุการณ์ที่ลั่วเซิงไปตลาดซื้อยาด้วยตัวเอง ฮูหยินใหญ่ไม่ได้เอ่ยกับฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง เพราะลูกสาวสะกดรอยตามคนอื่น เป็นเรื่องน่าอับอายสิ้นดี
ณ เวลานี้ ในใจของฮูหยินผู้เฒ่าแทบจะยกยอหมอหวังว่าเป็นหมอเทวดาไปแล้ว
แต่ถึงขั้นเป็นหมอเทวดาเลยคงไม่อาจเป็นไปได้ ยังมีหลี่ฟังไห่หมอเทวดาแห่งยุคอยู่ หมอในใต้หล้าล้วนไม่คู่ควรกับสมญานามนี้
นั่นคือเทพเซียนตัวเป็นๆ ที่มีชีวิตและเลือดเนื้อ
หลังจากได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง ลั่วเฉินก็อดนึกถึงโจ๊กเทพเซียนรสชาติแย่ชามนั้นไม่ได้
ลั่วเซิงนี่กลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีแล้วจริงหรือ
ขณะครุ่นคิด ลั่วเซิงก็เดินเข้ามาพร้อมกับหงโต้ว
หลังจากทักทายฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งแล้ว ลั่วเซิงก็เหลือบมองลั่วเฉินพลางถามว่า “กินข้าวเช้าหรือยัง”
ลั่วเฉินชักสีหน้าและตอบเสียงแผ่ว “ข้าเพิ่งกินยา”
ลั่วเซิงยิ้มเล็กน้อย “พอดีเลย ข้าเคี่ยวโจ๊กมาให้น่ะ”
มุมปากของลั่วเฉินกระตุกและตอบอย่างเย็นชา “ไม่กิน”
เมื่อวานที่กินโจ๊กชามนั้น ไม่ได้ไว้หน้าลั่วเซิง แต่แค่ประหลาดใจ
“เมื่อคืนเจ้ากินโจ๊กที่ข้าส่งมาให้หรือไม่” ลั่วเซิงเอ่ยถาม
“รสชาติแย่มาก”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเห็นบรรยากาศอึมครึมจึงส่งเสียงไอและถามว่า “เซิงเอ๋อร์ต้มโจ๊กเป็นด้วยหรือ”
“เจ้าค่ะ” ลั่วเซิงตอบสั้นๆ ได้ใจความและเอ่ยปากถามว่า “ท่านยายกินอาหารเช้าแล้วหรือยังเจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งหายใจติดขัดในทันใด
คำถามนี้ตอบยากนัก
แน่นอนว่านางกินอาหารเช้าแล้ว แต่หลานนอกไม่ได้ออกไปก่อเรื่องและอยู่เรือนเคี่ยวโจ๊กแทน ควรให้กำลังใจสักหน่อยใช่หรือไม่
หลังจากชั่งใจอย่างรวดเร็ว ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยิ้ม “ข้ายังไม่ได้กิน”
ลั่วเซิงจ้องไปที่ใบหน้าบึ้งตึงของลั่วเฉินและโค้งริมฝีปากยิ้ม “หากท่านยายไม่รังเกียจ อยากลองชิมหรือไม่เจ้าคะ”
มุมปากของลั่วเฉินกระตุก
ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกัดฟันตอบตกลง เด็กหนุ่มที่โกรธจัดก็ชิงเอ่ยปากก่อน “จะให้ท่านยายกินโจ๊กที่ข้าไม่อยากกินได้อย่างไร”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งผ่อนคลายลง
“เอามา” ลั่วเฉินราวกับเสียสละเพื่อท่านยาย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง แอบชมหลานชายว่าเป็นเด็กกตัญญู ไม่เสียแรงที่รักและเอ็นดูมานานหลายปี
ลั่วเซิงพยักหน้าให้กับหงโต้ว
หงโต้วยกชามโจ๊กออกจากกล่องอาหารและส่งมอบให้กับฝูซงอย่างคล่องแคล่ว
ชามลายครามโทนสีเย็นมีน้ำมันของโจ๊กสีขาวลอยอยู่ โดยมีเนื้อลูกชิ้นขนาดลูกเต๋าผสมกับหน่อไม้ เห็ด และถั่วสน ส่งกลิ่นหอมโชยจนน้ำลายไหล
เมื่อมองยังโจ๊กเนื้อชามนี้ ฝูซงอดเบิกตากว้างไม่ได้
นี่มันไม่เหมือนกับโจ๊กชามเมื่อวานนี่!
ลั่วเฉินส่งเสียงไอเบาๆ เพื่อเตือนฝูซง
ฝูซงรู้สึกตัว รีบยกโจ๊กไปตรงหน้าของลั่วเฉิน
ลั่วเฉินคิ้วขมวดและชิมไปหนึ่งคำ ใบหน้าพลันแข็งทื่อขึ้นทันที
แม้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจะอายุมาก แต่กินเก่งและสิ่งที่ชอบที่สุดคือการกิน ด้วยประสบการณ์อันช่ำชองนางมองความพิเศษที่ซ่อนอยู่ในโจ๊กเนื้อแสนธรรมดาชามนี้ออกอย่างรวดเร็วจึงอดถามไม่ได้ว่า “เป็นอย่างไรบ้าง”
เมื่อคืนลั่วเฉินเผชิญกับโจ๊กอาบยาพิษ วันนี้ยังโดนกรอกยาเพิ่มอีกหนึ่งชาม เวลานี้ต่อมรับรสถูกชำระล้างด้วยเมล็ดข้าวเหนียวนุ่มกับเนื้อสัตว์รสชาติหอมหวาน
หอมจริงๆ!
“พอกินได้ขอรับ” พอลั่วเฉินพูดจบก็กินโจ๊กอย่างสง่า แต่จะสง่าเพียงใดก็กินคำต่อคำไม่หยุด ชามลายครามขนาดไม่ใหญ่นักเห็นก้นชามอย่างรวดเร็ว
หมดแล้วหรือ
ลั่วเฉินมองชามอันวางเปล่าอย่างเขินอาย
เขาถูกร่ายมนตร์ใส่ใช่หรือไม่ เหตุใดถึงกินหมดโดยไม่รู้ตัวเช่นนี้
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจ้องชามโจ๊กที่ก้นชามสะอาดสะอ้าน เกิดสงสัยในตัวหลานนอกผู้นี้เป็นครั้วแรก เมื่อครู่นี้ หลานชายไม่ใช่กินโจ๊กแทนนางเพราะความกตัญญู แต่เพราะอร่อยเลยอยากกินคนเดียวกระมัง...
“ดูแล้วน้องเล็กยังพอกินลง ถ้าอย่างนั้นกลางวันข้าจะให้หงโต้วส่งโจ๊กมาให้” ลั่วเซิงลุกขึ้น ไม่ได้เผยรอยยิ้มเย้ยหยันหลังจากเห็นลั่วเฉินกินโจ๊กจนหมดชาม
เด็กอายุสิบสองสิบสามปากไม่ตรงกับใจ นางไม่จำเป็นต้องกัดไม่ปล่อยให้คนต้องอับอาย
“ไม่เป็นไร ฝูซงจะไปเอาที่ห้องครัวเอง”
เสียงไอดังขึ้น ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ช่วงกลางวันให้หงโต้วส่งโจ๊กมาที่เรือนฝูหนิงสักชาม ยายอายุมากแล้ว ฟันไม่ค่อยดี กินอย่างอื่นไม่ค่อยได้”
ลั่วเฉิน “...” เขาจำได้ว่าท่านยายชอบกินเอ็นมากมิใช่หรือ


## บทที่ 21 ไม่ได้

ตอนที่ 21 ไม่ได้
ลั่วเซิงออกจากเรือนของลั่วเฉิน พบกับหมอหวังและหมอหลี่
“หมอหวัง ช้าก่อน” ลั่วเซิงเรียกด้วยเสียงที่ไม่ดังไม่เบา
หมอหวังที่ถือกล่องยาหยุดชะงักและรีบหันกลับมาทักทายนาง
หมอหลี่ที่อยู่ด้านข้างมึนงงกับการกระทำของหมอหวัง คิดในใจว่าเมื่อวานเหล่าหวังเกรงใจหลานสาวสกุลเซิ่งมากเกินไปแล้ว ยังทำให้เขาพลอยคารวะอีกฝ่ายไปด้วย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุอันใด
ลั่วเซิงมองกล่องยาที่หมอหวังถืออยู่ ก่อนจะเอ่ยถาม “ท่านทั้งสองกำลังจะจากไปหรือ”
หมอหวังรีบตอบ “คุณชายไข้ลดแล้ว พวกเราจะกลับไปที่โรงหมอก่อน พรุ่งนี้จะกลับมาใหม่”
“หมอหวัง ขอคุยด้วยสักหน่อย” ลั่วเซิงชี้ไปยังศาลาแปดเหลี่ยมที่อยู่ไม่ไกล
เมื่อเห็นหมอหวังตามลั่วเซิงไปที่ศาลา หมอหลี่ก็ตามไปโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกหงโต้วขวางไว้
“คุณหนูของข้าต้องการคุยกับหมอหวัง ท่านจะแอบฟังอย่างนั้นหรือ”
หมอหลี่ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ แต่ไม่กล้าพูดอะไร ก่อนจะเดินจากไป
ลั่วเซิงมองตามหลังหมอหลี่ที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับมามองหมอหวัง
หมอหวังอดใจไม่ไหวที่จะถามออกไป “คุณหนูเรียกข้า มีอะไรหรือ”
เขาเกิดความโลภต่อสูตรยาลดไข้ เมื่อเผชิญหน้ากับคุณหนูลั่วจึงหลบตาโดยไม่รู้ตัว แต่กุลสตรีผู้สูงศักดิ์เช่นนี้คงไม่มีอะไรจะพูดกับหมอเฒ่าเช่นเขาหรอกกระมัง
“หมอหวังช่วงนี้จะมาที่นี่ทุกวันใช่หรือไม่”
“คุณชายยังไม่หายดี ย่อมต้องมาตรวจทุกวัน”
ลั่วเซิงยิ้มบาง “เช่นนั้นก็ดี อีกไม่กี่วันข้าจะมียาที่ต้องรบกวนหมอหวังช่วยปรุงสักหน่อย”
หมอหวังตาลุกวาว “คุณหนูสบายใจได้ ข้าจะปรุงด้วยความระมัดระวัง”
“หมอหวังเอ่ยเช่นนี้ ข้าก็สบายใจ ไม่รบกวนท่านแล้ว”
หงโต้วผู้ยืนข้างลั่วเซิง มองหมอหวังเดินจากไป ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “คุณหนู บ่าวรู้สึกว่าตาเฒ่าคนนี้ดูลุกลี้ลุกลนแปลกๆ”
“อย่างไรหรือ” ลั่วเซิงหันไปมองหงโต้วด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หงโต้วเม้มปาก “บ่าวเห็นคนที่เข้าหาท่านเพื่อผลประโยชน์เช่นนี้มานักต่อนัก”
ลั่วเซิงยิ้ม “ใช้คนที่คุ้นเคยดีกว่าคนใหม่ ไปเถิด กลับไปต้มโจ๊ก”
เมื่อได้ยินคำว่าต้มโจ๊กหงโต้วอดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้
คุณหนูทำโจ๊กเนื้ออร่อยจริงๆ เช้าวันนี้นางยังแบ่งให้หนึ่งชามด้วย อร่อยอย่าบอกใครเลย
จะว่าไปก็แปลก นางอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งเมืองหลวง มีอาหารรสเลิศมากมาย เหตุใดถึงคิดว่าอาหารเหล่านั้นอร่อยไม่เท่าโจ๊กเนื้อหนึ่งชามกันเล่า
หญิงสาวคิดไม่ตกจึงตัดใจไม่คิดต่อ
คิดมากไปไม่สู้เที่ยงนี้กินโจ๊กเพิ่มอีกชามดีกว่า
ลั่วเซิงกลับมาถึงเรือน ก่อนจะเดินตรงเข้าครัวทันที
ชิงหงและหันชุ่ย สองสาวใช้กำลังคุยสัพเพเหระกันอยู่ เมื่อเห็นลั่วเซิงก็พลันตาวาวอย่างห้ามไม่อยู่ “คุณหนูกลับมาแล้ว"
หงโต้วถลึงตามองสองสาวใช้ทั้งคู่
นางเด็กสองคนนี้ไร้ยางอายเสียจริง กล้ากินโจ๊กเนื้อที่คุณหนูทำ
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนเดินไปดมกลิ่นหอมจากหม้อ
นั่นคือกลิ่นหอมจากข้าวล้วนๆ
“คอยดูระดับไฟ คงความร้อนให้ได้เท่านี้ ระหว่างนี้อย่าเปิดฝาหม้อ” ลั่วเซิงสั่ง ก่อนจะเดินออกจากครัว
ในชั่วพริบตาก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน ลั่วเซิงกลับเข้าครัวอีกครั้ง ก่อนจะเปิดฝาหม้อ
ข้าวและน้ำผสมกันอย่างลงตัว ทุกอย่างอยู่ในความพอดี
เติมพริกไทย ขิง และเครื่องปรุงรสอื่นๆ พลางใส่ปลาที่หมักไว้ โจ๊กปลาก็ถือเป็นอันเสร็จสมบูรณ์แล้ว
โจ๊กปลาง่ายๆ แต่กลับทำให้สามสาวใช้ต้องกลืนน้ำลายอย่างพร้อมเพรียงกัน
พวกนางยังไม่ลืมรสชาติของโจ๊กเนื้อชามนั้น
“เอาไปที่เรือนฝูหนิงและเรือนคุณชายเล็ก ส่วนที่เหลือพวกเจ้าก็แบ่งกัน”
ได้ยินดังนั้น สามสาวใช้พากันร้องดีใจ
“คุณชาย ถึงเวลากินข้าวแล้วขอรับ” ฝูซงนำอาหารมาให้จากครัวใหญ่
ข้าวต้มข้าวหนึ่งถ้วย น้ำแกงไก่หนึ่งชามและเครื่องเคียงเล็กๆ อีกสองจาน สำรับอาหารที่พอดีสำหรับผู้ป่วย
ลั่วเฉินคิ้วขมวด “ข้ายังไม่หิว”
เขามองไปที่ประตูห้องโดยไม่ตั้งใจ แต่ภายในใจคุกรุ่น
ไหนบอกว่าจะมาส่งโจ๊กมิใช่หรือ ไม่ควรตั้งความหวังกับลั่วเซิงมากเกินไปจริงๆ
ระหว่างที่ลั่วเฉินกำลังหม่นหมอง หงโต้วก็มาถึงพลางยิ้มกริ่ม “ครั้งนี้เป็นโจ๊กปลาเจ้าค่ะ ฝีมือของคุณหนูเช่นกัน”
“ข้าไม่ชอบกินปลา”
ไม่นานหลังจากนั้น ฝูซงที่กำลังกลืนน้ำลายอยู่ตลอดเวลาก็มองชามลายครามอย่างอดใจไม่ไหว ไม่ชอบกินปลาอย่างนั้นหรือ เขารอให้คุณชายไม่กินแล้วเอามาเป็นรางวัลให้เขาอยู่นะ!
เรือนฝูหนิงมีอาหารกลางวันอุดมสมบูรณ์มากกว่าลั่วเฉินเป็นไหนๆ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกลับไม่ชายตาแลมากนัก ทำเพียงแค่พยักหน้าให้กับโจ๊กปลาที่วางอยู่ตรงหน้าเล็กน้อยเท่านั้น
ข้าวและน้ำผสมกันเนียนนุ่ม ความร้อนกำลังพอดี
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกินแล้วถอนใจอย่างอดใจไม่ไหว ก่อนจะกินเนื้อปลาเข้าไปอีก
แผ่นปลาบางดั่งปีกแมลงทับ ยามเข้าไปในปากก็ละลายโดยพลัน ทำให้อดใจไม่ไหวที่จะต้องกินเข้าไปอีก
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกินเสร็จแล้วก็ไม่อยากกินอย่างอื่น พึงพอใจกระทั่งถอนหายใจออกมา
เรียบง่ายอย่างที่สุด แต่ทำโจ๊กออกมาได้รสเลิศเพียงนี้ ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก
ลั่วเซิงเป็นคนทำจริงหรือ
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งแทบไม่เชื่อ แต่ก็ไม่คิดว่าหงโต้วจะทำได้ แต่นอกจากหงโต้วกับองครักษ์ที่กลับไปกลับมา ในตอนแรกที่หลานสาวนอกมาเรือนสกุลเซิ่งก็ไม่ได้พาผู้อื่นมาด้วย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งคิดไม่ตก ก่อนจะได้ข้อสรุป ทุกคนมีจุดเด่น หลานสาวนอกของนางก็ย่อมมีเช่นกัน
“บอกคุณหนูหลานนอก ต่อไปหากทำกับข้าวให้เรือนคุณชาย ให้นำมาให้เรือนฝูหนิงด้วย”
ยามค่ำคืน ลั่วเฉินได้กินโจ๊กผัก กินไปบ่นไป “ที่แท้นางก็ทำได้แค่โจ๊กเท่านั้น!”
ฝูซง “...” เขาไม่อยากพูดอะไร เพียงแค่รอเก็บชาม
อาหารเช้าของวันรุ่งขึ้นเป็นน้ำแกงปลาไหลซอย
เส้นปลาหนากว่าเส้นผม ต้มกับดอกจำฉ่าย ฟักและต้นหอมจนกลายเป็นน้ำแกงร้อนๆ กินกับหมั่นโถวขาวเนียนนุ่มหอมกรุ่น มีความสุขอย่าบอกใคร
หมั่นโถวหนึ่งชิ้นร่วงหล่นลงท้อง ลั่วเฉินเริ่มเหม่อ ลั่วเซิงแก้แค้นกันชัดๆ ให้หมั่นโถวมาเพียงหนึ่งชิ้น!
กินเสร็จในชั่วพริบตา...
ด้วยเหตุนี้ในวันที่สาม ลั่วเฉินรอคอยอาหารตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลาด้วยควารุ่มร้อนใจ ในที่สุดก็มีสาวใช้ที่ชื่อชิงหงมาเยือน
“วันนี้คุณหนูพาหงโต้วไปตลาด สั่งให้บ่าวมาบอกท่าน”
“ไม่มีอาหารเช้าหรือ”
ชิงหงส่ายศีรษะ “คุณหนูบอกว่าวันนี้ค่อนข้างยุ่ง ไม่มีอาหารเช้าและอาหารกลางวันเจ้าค่ะ”
ลั่วเฉินได้ฟังพลันหน้าเขียว
เขามั่นใจว่าลั่วเซิงกำลังแก้แค้น!
ลั่วเซิงผู้ที่ชายหนุ่มคิดถึงไปยังร้านขายยาจี้ซื่อถังเพื่อรับสมุนไพรสำหรับปรุงยาบำรุงปราณอย่างราบรื่น ทว่ากลับได้พบคนที่ไม่อยากเจอที่หน้าจวนสกุลเซิ่ง
เซิ่งจยาอวี้ออกมาส่งสองพี่น้องคุณหนูใหญ่ซูและคุณหนูรองซู
ลั่วเซิงไม่อยากเสียเวลากับบุคคลทั้งสาม ได้แต่พยักหน้าแล้วเดินผ่านสามคนนั้นเข้าไปด้านใน
เสียงอันเย็นชาดังตามมาจากด้านหลัง “อาศัยอยู่ในบ้านคนอื่น ทำให้คนอื่นเดือดร้อนแล้วยังทำเหมือนทองไม่รู้ร้อนเพียงนี้ ข้าล่ะไม่เคยพบเคยเจอ”
ลั่วเซิงชะงัก ครุ่นคิดก่อนจะหันมาถามเสียงนิ่งเฉย “คุณหนูรองซู กำลังกล่าวถึงข้าอยู่หรือ”
คุณหนูรองซูเอียงใบหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ข้าพูดถึงใครยังไม่รู้อีกหรือ”
“น้องรอง อย่าไปยุ่งเลย” คุณหนูใหญ่ซูดึงชายเสื้อคุณหนูรองซูพลางขอโทษขอโพยลั่วเซิง “ขออภัยด้วย น้องหญิงไม่รู้เรื่องรู้ราว หวังว่าคุณหนูลั่วจะไม่ถือสา”
ในมุมมองของคุณหนูใหญ่ซู ขอเพียงลั่วเซิงไม่ข้องเกี่ยวกับพี่ชายก็ขอบคุณฟ้าดินแล้ว หาเรื่องนาง ทำให้นางไม่พอใจ ถือเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดนัก
ลั่วเซิงมองคุณหนูใหญ่ซูเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาสองคำ “ไม่ได้”


## บทที่ 22 ไม่เป็นแพะรับบาป

ตอนที่ 22 ไม่เป็นแพะรับบาป
คุณหนูใหญ่ซูไม่คาดคิดว่าลั่วเซิงจะพูดเช่นนี้จึงตะลึงอยู่ที่เดิม
คุณหนูรองซูโกรธจัดจนโพล่งออกมาโดยไม่คิด “พี่หญิงของข้าเกรงใจเจ้าเพียงนี้ เจ้ายังต้องการอะไรอีก”
เหตุใดโลกนี้ถึงมีคนไร้มารยาทเช่นนี้
ลั่วเซิงมองคุณหนูรองซูด้วยสายตาเย็นชา “คนที่พูดไม่เกรงใจก่อนไม่ใช่คุณหนูรองซูหรือ พี่สาวเจ้าต้องมาขอโทษข้าแทนเจ้า ทว่าคุณหนูรองซูไม่เพียงแต่จะไม่ละอายใจที่ทำให้พี่หญิงลำบาก ยังมาใช้วาจาข่มข้า นี่มันเรื่องอะไรกัน”
“เจ้า...” คุณหนูรองซูโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ เหน็บแนมกลับ “เช่นนั้นเจ้าทำกับข้าไม่เรียกว่าข่มกันหรอกหรือ ข้ายังไม่เคยเห็นผู้ใดที่ถูกขอโทษแล้วยังไม่ยอมลดละเลย!”
ลั่วเซิงพลันหัวเราะขึ้นมา แต่เสียงหัวเราะนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่นแต่อย่างใด “เจ้าหัวเราะอะไร”
“หัวเราะเพราะเจ้าหน้าด้านนั่นแหละ” ลั่วเซิงเอ่ยเสียงราบเรียบ
“เจ้า...” คุณหนูรองซูโกรธจนตัวสั่น
ลั่วเซิงถามอย่างไม่รีบร้อน “ตามความคิดของคุณหนูรองซู คนที่ทำร้ายผู้อื่นแค่ขอโทษก็เพียงพอหรือ หากฝ่ายที่ถูกทำร้ายไม่ยอมรับ ผู้ที่ทำร้ายคนอื่นไม่เป็นอะไร แต่ผู้ที่ถูกทำร้ายกลับต้องถูกข่ม และต้องยอมปล่อยไปหรือ ข้าอยากรู้เสียจริงๆ ว่าคุณหนูรองซูซึ่งเป็นสตรีสกุลใหญ่มีความคิดไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร”​​
คนที่คิดแบบนี้มีมากมาย ส่วนใหญ่เมื่อได้ยินก็มักจะถูกหลอกล่อ กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่ยืนพูดโดยไม่ต้องเจ็บตัว
แต่ทว่านางไม่ใช่
นางคือท่านหญิงชิงหยาง
คุณหนูรองซูถูกต้อนถามจนพูดไม่ออก
แม้ว่าจะโกรธแค้นเต็มประดา แต่นางก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าคำพูดนั้นมีเหตุผลอยู่บ้าง
หากแต่การยอมรับก็เหมือนเสียหน้า นางได้สติเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเสียงเย็น “เกือบจะถูกลวงด้วยคำพูดหวานหูพวกนั้นแล้ว แต่เจ้าก็บอกเอง นั่นเป็นเพราะคนที่ถูกทำร้ายไม่ยอมรับคำขอโทษ แต่ว่าใครทำร้ายเจ้ากันเล่า คำที่ข้าพูดนั้นล้วนเป็นความจริง”
“ความจริงหรือ” ลั่วเซิงเบนสายตามองไปยังเซิ่งจยาอวี้ที่ยังไม่ได้พูดอะไร
เซิ่งจยาอวี้ดวงตาไหววูบ น้ำเสียงเผยแววเว้าวอนออกมาหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว “พี่หญิง ที่นี่คือประตูใหญ่ มีคนมากมายเฝ้าดูเราอยู่ เราเข้าไปด้านในก่อนเถิด”
หญิงสาวหลายคนงดงามราวกับดอกไม้น้อยๆ กลุ่มหนึ่งเริ่มมีปากเสียงกัน การกระทำเช่นนี้ทำให้ผู้คนสนใจได้ง่าย ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรก็เริ่มมีคนมากมายมายืนดู
ลั่วเซิงยิ้มเย็นที่มุมปาก “ดูเหมือนว่าน้องหญิงยังไม่ได้บอกความจริงกับคุณหนูซูทั้งสองสินะ”
“พี่หญิง!” เซิ่งจยาอวี้ดึงแขนลั่วเซิงด้วยความรีบร้อน “มีอะไรเราไปพูดข้างในดีกว่า ทะเลาะกันที่นี่เหมือนให้คนมองเราเป็นเรื่องตลก...”
ลั่วเซิงส่ายศีรษะ “น้องหญิงผิดแล้ว ข้าเป็นเรื่องตลกของทุกคนไปถึงไหนต่อไหน พบเจอเรื่องราวมามากกระทั่งรู้สึกว่าไม่สำคัญอะไรอีกแล้ว ยังจะกลัวเรื่องตลกอะไรอีกเล่า”
เซิ่งจยาอวี้ร้องด้วยความร้อนรน กัดปากจนเจ็บไปหมด “พี่หญิงไม่กลัวอะไรเลย แต่ไม่คิดถึงสกุลเซิ่งบ้างเลยหรือ”
“พี่จยาอวี้ ท่านกลัวนางทำไม นางอยากจะเสียหน้าก็ปล่อยให้นางเสียไป ตอนนี้ใครๆ ก็รู้ว่าจยาหลานไม่ได้ถูกส่งไปพักฟื้นเพราะป่วย แต่เป็นเพราะลั่วเซิงไม่ยอมรับนางเลยไล่นางไป!” คุณหนูรองซูไม่พอใจกับการอดทนของเซิ่งจยาอวี้จึงเอ่ยออกมาด้วยความแค้นเคืองต่อสิ่งที่ไม่เป็นธรรม
ผู้คนที่มามุงดูพากันวิพากษ์วิจารณ์
คุณหนูใหญ่ซูมองคุณหนูรองซูด้วยสายตาแข็งกร้าว ก่อนจะดึงนางไปทางด้านข้าง “น้องรอง นี่เป็นเรื่องของจวนสกุลเซิ่ง เจ้าอย่าพูดมาก!”
เซิ่งจยาอวี้ไม่ได้สนใจคำพูดของคุณหนูรองซู นางดึงลั่วเซิงไปทางประตูจวนสกุลเซิ่ง “พี่หญิง เราเข้าไปด้านในกันเถอะ”
ลั่วเซิงยืนนิ่งประหนึ่งเท้ามีรากฝังดิน ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว
นางมองเซิ่งจยาอวี้ มุมปากโค้งขึ้นด้วยความเย้ยหยัน “น้องหญิงพูดผิดอีกแล้ว แม้ข้าจะไม่กลัวกลายเป็นเรื่องตลก แต่ไม่ได้หมายความว่าข้ายินดีที่จะเป็นตัวตลกให้ผู้อื่น”
ลั่วเซิงพูดจบก็ค่อยๆ ดึงแขนเสื้อออกจากมือเซิ่งจยาอวี้ พลางเบนสายตาเย็นชาไปทางคุณหนูรองซู
คุณหนูรองซูรู้สึกราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง ใจเต้นแรงขึ้นทันใด
ลั่วเซิงยิ้มบาง “ในเมื่อเซิ่งจยาอวี้ไม่ได้บอกความจริงกับเจ้า เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้าเอง ความจริงก็คือเซิ่งจยาหลานไม่ได้ไปพักฟื้นเพราะป่วย แต่ถูกจวนสกุลเซิ่งขับไล่ออกจากตระกูล!”
“ทำไมกัน” คุณหนูรองซูถามออกมาทันใด
“เพราะวันนั้นนางผลักข้าลงไปในทะเลสาบของสวนจวนสกุลเซิ่ง และก่อนหน้านั้นยังใช้ยาทำให้ข้าสลบแล้วแขวนข้าไว้ที่คานเพื่อให้ดูเหมือนข้าแขวนคอตายอย่างไรเล่า!”
คำพูดนี้ทำให้ทั้งคุณหนูใหญ่ซูและคุณหนูรองซูสีหน้าเปลี่ยน ผู้คนที่มาดูก็ต่างพากันฮือฮา
ว่าอย่างไรนะ ไม่ใช่ว่าคุณหนูหลานนอกสกุลเซิ่งต้องการแต่งงานกับคุณชายรองซูจึงร้องไห้ โวยวายแล้วแขวนคอตายหรอกหรือ เหตุใดกลายเป็นว่าถูกคุณหนูรองเซิ่งวางแผนสังหารกันเล่า
“เป็นไปไม่ได้!” คุณหนูรองซูส่ายศีรษะอย่างแรง ก่อนจะหันไปมองเซิ่งจยาอวี้ “พี่จยาอวี้ นางกำลังบิดเบือนความจริง รีบอธิบายสิ!”
ในเวลานี้เซิ่งจยาอวี้ราวกับถูกฟ้าผ่า ในหัวมีเพียงความคิดเดียว จบแล้ว จวนสกุลเซิ่งกลายเป็นเรื่องตลกของเมืองจินชาแล้ว!
ความผิดปกติของเซิ่งจยาอวี้ทำให้คุณหนูใหญ่ซูหวาดหวั่น ก่อนจะรีบดึงคุณหนูรองซู “น้องรอง เรากลับกันเถอะ”
เหตุการณ์ที่ลั่วเซิงพูดอาจเป็นความจริง เพราะไม่อย่างนั้นเซิ่งจยาอวี้คงไม่แสดงออกเช่นนี้
หลังจากเรื่องนี้แพร่สะพัด ชื่อเสียงของจวนสกุลเซิ่งจะเสียหายแน่นอน การที่พวกนางสองพี่น้องมีส่วนเกี่ยวข้องจะมีอะไรดี หลังกลับไปต้องถูกผู้ใหญ่ตำหนิแน่นอน
คุณหนูรองซูก็รู้สึกตัวเช่นกัน แม้ว่าในใจจะไม่เชื่อก็ตาม แต่ไม่กล้าทะเลาะต่อไปอีก นางกัดริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ย “พี่จยาอวี้ เช่นนั้นพวกเรากลับก่อนนะ...”
“เดี๋ยว” ผู้ที่พูดไม่ใช่เซิ่งจยาอวี้ที่งุนงงอยู่ แต่กลับเป็นลั่วเซิง
คุณหนูใหญ่ซูและคุณหนูรองซูมองใบหน้าสงบนิ้งของลั่วเซิง ความรู้สึกไม่ดีพลันแผ่ซ่านในใจ
ลั่วเซิงยิ้มเล็กน้อย “คุณหนูซูทั้งสองอย่าเพิ่งรีบไป ข้ายังพูดไม่จบ”
คุณหนูใหญ่ซูยิ้มแห้งๆ “เรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องส่วนตัวของสกุลเซิ่ง ไม่จำเป็นต้องบอกพวกเราสองพี่น้องหรอก”
ลั่วเซิงมองคุณหนูใหญ่ซูด้วยแววตาคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “ยังคงต้องบอก ในเมื่อเรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับสกุลซูอยู่บ้าง”
คุณหนูรองซูโกรธจัด “ลั่วเซิง ต่อให้เจ้าจะป่าวประกาศเรื่องราวน่าอับอายของสกุลเซิ่งโดยไม่สนใจอะไร แต่เหตุใดต้องเอาสกุลซูเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย”
“ไม่ถึงกับเอาเข้าไปเกี่ยวข้องหรอก แต่จำเป็นต้องให้คุณหนูซูทั้งสองทราบ เซิ่งจยาหลานมุ่งร้ายกับข้าหลายครั้ง ก็เพราะซูเย่า พี่ชายของพวกเจ้า”
ซูเย่าเป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ หรือ
คิดถึงคุณหนูลั่วที่ผูกคอตายและคิดถึงแม่นางเฉียนที่ผูกคอตายเมื่อไม่นานมานี้ ลั่วเซิงเองก็สงสัยอยู่ในใจ
แต่ข้อสงสัยนั้นยังไม่เพียงพอที่จะทำให้นางดำเนินการอะไร
หลังจากลั่วเซิงพูดจบ นางก็พบว่าทั้งคุณหนูใหญ่ซูและคุณหนูรองซูยืนโง่งมไม่ขยับ เซิ่งจยาอวี้ก็ยังอยู่ในสภาพเดียวกัน ทันใดนั้นนางก็รู้สึกว่างเปล่าเพราะคู่แข่งไร้น้ำยาเกินไป
นางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินยกชายกระโปรงไปที่ประตูจวน
“หงโต้ว ไป”
“เจ้าค่ะ” หงโต้วขานรับ ก่อนจะเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
สาวใช้วิ่งตามไปข้างๆ คุณหนูของตนพลางหันหลังกลับไปถ่มน้ำลายลงพื้น “ถุย คิดจะให้คุณหนูของข้าเป็นแพะรับบาปแทนเรื่องเลวร้ายของตนงั้นหรือ ฝันไปเถอะ!”
คุณหนูของนางเป็นคนที่จะยอมเป็นแพะรับบาปอย่างนั้นหรือ คนเหล่านี้ช่างโง่เขลาสิ้นดี!


## บทที่ 23 ตอบแทนน้ำใจซึ่งกันและกัน

ตอนที่ 23 ตอบแทนน้ำใจซึ่งกันและกัน
ลั่วเซิงกลับเรือนราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ขณะที่เซิ่งจยาอวี้คุกเข่าหน้าฮูหยินใหญ่เซิ่ง พลางร้องไห้ไม่หยุด
“ท่านแม่ ล้วนเป็นเพราะลูกไร้ประโยชน์ หยุดพี่หญิงไม่ได้...”
ฮูหยินใหญ่เซิ่งมองบุตรสาวที่ร้องไห้จนตาแดงก่ำก็รู้สึกสงสารและหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน
เดิมคิดว่าเรื่องน่าอับอายของเซิ่งจยาหลานถูกปกปิดไว้แล้ว แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นรู้กันทั่วไป ทำไมเด็กน้อยพวกนี้ถึงทำให้ผู้อื่นไม่สบายใจได้เช่นนี้!
หลังจากอึดอัดไปสักพัก ฮูหยินใหญ่เซิ่งลุกขึ้น “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของสกุลเซิ่ง ตามข้าไปหาท่านย่าของเจ้าเถอะ”
เซิ่งจยาอวี้เดินตามฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งไปยังเรือนฝูหนิง
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งชินกับอาหารที่ลั่วเซิงส่งมาในสองวันนี้ วันนี้นางไม่ได้ส่งมา ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกำลังรู้สึกห่อเหี่ยวอยู่นั้นก็ได้ยินสาวใช้ใหญ่ชื่อไฉ่สยาบอกว่าฮูหยินใหญ่มา
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเงยหน้าขึ้น “เชิญเข้ามา”
ไม่นาน ฮูหยินใหญ่ก็พาเซิ่งจยาอวี้เข้ามา
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเห็นนัยน์ตาแดงก่ำของเซิ่งจยาอวี้ก็พลันขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น”
“ยังไม่ขอโทษท่านย่าอีกหรือ” ฮูหยินใหญ่ตำหนิ ก่อนจะเล่าเรื่องราวให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งฟัง
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งฟังจบก็พลันหน้าเขียว
เพิ่งสงบสุขไปไม่กี่วัน เหตุใดเกิดปัญหาอีกแล้ว!
นับตั้งแต่หลานสาวนอกมา สกุลเซิ่งก็ถูกผู้คนหัวเราะเยาะไปแล้วไม่รู้กี่หน แต่ส่วนใหญ่ก็แค่เยาะเย้ยสกุลเซิ่งที่โชคร้าย ได้คุณหนูหลานนอกที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่เรื่องตลกของครั้งนี้คือสกุลเซิ่งก่อขึ้นเอง
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งรู้สึกอับอายจนโกรธจัด มองฮูหยินใหญ่ตาแข็ง “สะใภ้ใหญ่ควรรับผิดชอบเรื่องนี้มากที่สุด”
ฮูหยินใหญ่ก้มศีรษะยอมรับความผิด “จริงๆ แล้วเป็นเพราะข้าดูแลจวนไม่ดี ทำให้บ่าวรับใช้พูดจากันไปมั่วซั่วจนเกิดเรื่องวันนี้ขึ้น”
หากไม่ใช่บ่าวรับใช้ที่พูดเหลวไหวว่าคุณหนูหลานนอกผลักเซิ่งจยาหลานลงทะเลสาบและไม่ยอมรับนาง วันนี้เรื่องของคุณหนูรองซูมาแก้แค้นแทนเซิ่งจยาหลานก็คงไม่เกิดขึ้น
หลังจากวันนั้น บ่าวรับใช้ที่รู้ความจริงล้วนถูกสั่งให้ปิดปากเงียบ มีเพียงบ่าวรับใช้ที่เห็นคุณหนูหลานนอกและคุณหนูรองตกลงไปในสระน้ำ แต่ไม่รู้เรื่องจริงเอามานินทากันลับหลัง
โลกนี้หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง ข่าวลือเล็ดลอดออกไปนอกสกุลเซิ่งอย่างรวดเร็ว ยามที่ฮูหยินใหญ่สกุลเซิ่งรู้ ข่าวลือก็แพร่ออกไปเกินกว่าจะหยุดยั้งแล้ว
เพื่อชื่อเสียงของสกุลเซิ่ง นางไม่สามารถยืนยันความจริงได้ ต้องจัดการกับบ่าวรับใช้ที่ชอบนินทา ฮูหยินใหญ่เซิ่งจึงได้แต่หวังว่าเรื่องนี้จะผ่านไปโดยเร็ว
ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าคุณหนูหลานนอกจะเป็นคนที่ไม่ยอมเสียเปรียบแม้เพียงนิด กระทั่งชี้แจงเรื่องราวออกมาขณะอยู่ข้างนอก
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งดูเหมือนจะเดาความคิดของฮูหยินใหญ่ออกจึงมองนางพลางเอ่ย “ปลูกแตงได้แตง ปลูกถั่วได้ถั่ว เรื่องวันนี้ไม่อาจโทษลั่วเซิงได้”
“สะใภ้เข้าใจเจ้าค่ะ”
แต่เซิ่งจยาอวี้ดูไม่ค่อยพอใจนัก “ท่านย่า พี่สาวหลานนอกไม่เคยคิดถึงชื่อเสียงของตระกูลเราเลย...”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งหน้าตึง “จยาอวี้ ในใจเจ้าคิดว่า หากพี่สาวที่เสียชื่อเสียงอยู่แล้ว เพิ่มความน่าอับอายเข้าไปอีกเรื่องก็คงไม่เป็นอะไรงั้นหรือ”
เซิ่งจยาอวี้ชะงัก ก้มหน้าลง
ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า นางมีความคิดเช่นนั้นจริงๆ
อย่างไรลั่วเซิงก็ชื่อเสียงไม่ดีอยู่แล้ว แบกรับชื่อฉาวโฉ่เพิ่มอีกสักเรื่องจะมีอะไรเสียหาย ก็ยังดีกว่าเอาสกุลเซิ่งเข้าไปแบกรับนัก
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งส่ายศีรษะ “นี่เพราะย่ากับพ่อแม่ตามใจเจ้าเกินไป”
“ท่านย่า” เซิ่งจยาอวี้ตกใจ พลางเงยหน้าขึ้น
สีหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งหน้ายิ่งเคร่งเครียดกว่าเดิม มองหลานสาวด้วยสายตาผิดหวัง “ย่าคิดว่าการรู้เรื่องดีชั่วนั้นเป็นสิ่งที่เจ้าควรจะเรียนรู้ตั้งแต่เด็ก ที่พี่สาวหลานนอกของเจ้ามาถึงเมืองจินซามีชื่อเสียงไม่ดี เพราะคำพูดและการกระทำของเขาเอง นั่นคือผลที่เขาควรจะแบกรับ แต่เรื่องของเซิ่งจยาหลานคือการใส่ร้าย เจ้าจะสาดโคลนใส่นาง แต่ไม่ยอมให้นางหลบหรือ”
“ข้า...” เซิ่งจยาอวี้อ้าปาก แต่พูดไม่ออก
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งเสียงเข้มขึ้น “จยาอวี้ จำไว้ ชื่อเสียงในสายตาผู้อื่นแย่นั้นไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือการโกหกตัวเอง!”
เซิ่งจยาอวี้ถูกตำหนิจนอับอาย ก้มมองพื้นราวกับอยากหาที่ซ่อน
จริงๆ แล้ว นางแย่อย่างที่ย่าว่าไว้เช่นนี้เลยหรือ
น้ำตาจากความเจ็บปวดไหลออกมาจากหางตาของเซิ่งจยาอวี้
ฮูหยินใหญ่ถอนใจ “ท่านวางใจได้เจ้าค่ะ หลังจากนี้สะใภ้จะดูแลบุตรสาวคนนี้ให้ดี”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งพยักหน้าเล็กน้อย “บ่าวรับใช้ที่ควรขายก็ขายเสีย คนที่ควรลงโทษก็ลงโทษไป ข้าไม่อยากเห็นเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นอีก เมียเจ้าใหญ่ ข้าให้เจ้าดูแลจวนก็เพื่อให้ข้าสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ ไม่ใช่เพื่อให้ข้ากังวล”
หลังจากส่งฮูหยินใหญ่และบุตรสาวกลับไป ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งสั่งให้ไฉ่สยาเรียกลั่วเซิงมา
“เซิงเอ๋อร์ เจ้ารู้ไหมว่าทำไมข้าถึงเรียกเจ้ามา”
ลั่วเซิงตอบทันที “เป็นเพราะเรื่องที่ทะเลาะกับคุณหนูซูหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งส่ายศีรษะ “ไม่ใช่”
ลั่วเซิงงุนงง
ไม่ใช่เช่นนั้นแล้วจะเป็นอะไร
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งส่งเสียงไอ แสดงท่าทีไม่สนใจมากนัก “ข้าแค่อยากรู้ว่าเจ้ายังจะส่งอาหารมื้อกลางวันมาอีกหรือไม่”
ลั่วเซิงเหม่อลอย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งอธิบายด้วยท่าทีจริงจัง “การประหยัดเป็นแบบแผนของสกุลเซิ่ง หากครัวใหญ่ส่งอาหารมาเยอะแล้วเจ้าก็ส่งมาอีก มันจะเป็นการสิ้นเปลืองมิใช่หรือ”
ลั่วเซิงยกมุมปากเล็กน้อย
พอเห็นท่าทางจริงจังของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง นางก็เกือบจะเชื่อแล้ว
“อาหารกลางวันไม่ส่งมาแล้วเจ้าค่ะ เซิงเอ๋อร์ยังมีเรื่องอื่นต้องทำ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งได้ยินพลันกุมหัวใจ
“ท่านยายไม่สบายหรือเจ้าคะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถอนหายใจยาว “เรื่องของเซิ่งจยาหลานทุกคนต่างรู้กันไปทั่ว จวนสกุลเซิ่งเสียหน้า พอยายคิดถึงเรื่องนี้ก็กินข้าวไม่ลง อนาคตไม่มีหน้าไปพบบรรพบุรุษแล้ว...”
เห็นว่าฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ลั่วเซิงจึงยอมแพ้ ก่อนจะเอ่ย “ส่งเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งหยุดทันที ก่อนถอนใจพลางกระแอมไอเสียงเบาเอ่ย “หมูสามชั้นน้ำแดงเป็นอาหารที่เหมาะกับคนอายุมากที่ฟันไม่ดี”
ลั่วเซิงหลุบตาลง “เช่นนั้นก็ทำหมูสามชั้นน้ำแดง”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจึงพอใจแล้วปล่อยหลานนอกออกไป
หลังจากเหตุการณ์ตึงเครียด หากไม่หาอะไรอร่อยๆ กินเพื่อผ่อนคลาย ชีวิตนั้นจะยากลำบากเกินไป
หลังลั่วเซิงกลับห้องก็ตกอยู่ในภวังค์สักพัก
ลั่วเซิงคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจะตำหนิตน แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเช่นนี้
ท่านมอบลูกท้อแก่เรา เราตอบแทนท่านด้วยหยกงาม หากฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งใจกว้างแล้วก็ทำหมูสามชั้นน้ำแดงอร่อยๆ สักหม้อหนึ่งแล้วกัน
ลั่วเซิงเดินเข้าห้องครัวเล็กและเริ่มทำหมูสามชั้นน้ำแดง
หมูสามชั้นน้ำแดงจะว่าไม่ยากก็ไม่ยาก แต่หากจะทำให้อร่อยต้องใช้ทักษะมากมาย
ขั้นแรกคือการเลือกเนื้อหมู เลือกหมูสามชั้นที่มีไขมันและเนื้อไม่ติดมันเจ็ดชั้นเท่านั้นรวมทั้งหนังด้วย เพราะขาดไปชั้นเดียวจะทำให้รสชาติเสีย
ลั่วเซิงแช่เนื้อหมูสามชั้นที่หั่นเป็นชิ้นเท่าๆ กันในน้ำเย็นนำเลือดออก จากนั้นจึงใส่ลงในหม้อไฟแล้วผัด
หงโต้วที่ยืนมองอยู่ข้างกายอดถามไม่ได้ “คุณหนู ทำไมย่างหมูไม่ใส่น้ำมันหรือเจ้าคะ”
“ไม่ใส่น้ำมัน ไม่เติมน้ำ เช่นนี้เนื้อถึงจะอร่อย” ลั่วเซิงอธิบาย รอจนเนื้อหมูเปลี่ยนเป็นสีเหลืองจึงใส่น้ำร้อนพร้อมต้นหอม ขิง และน้ำส้มสายชูแล้วรอจนน้ำเดือดก็สั่งให้หงโต้วหยิบกระบวยตักฟองออก
ขั้นตอนนี้ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วยาม จนน้ำไม่มีฟองอีกต่อไป ลั่วเซิงจึงสั่งให้หยุด
ใส่ก้านหน่อไม้ฝรั่ง ปิดฝา ใช้ไฟอ่อนตุ๋นไว้พอสมควร รอจนใช้ตะเกียบจิ้มเนื้อได้ง่ายแล้วใส่น้ำตาลปี๊บ หลังจากเคี่ยวจนน้ำลดลงแล้ว หม้อหมูตุ๋นสีเหลืองใสอำพันก็พร้อมแล้ว
หมูสามชั้นน้ำแดงที่ทำเสร็จแล้วใส่ลงในโถดินเผาสีดำ โรยหัวหอมซอยละเอียด ลั่วเซิงยิ้มเล็กน้อย “ไปส่งที่เรือนฝูหนิงเถิด”


## บทที่ 24 ปากเสีย

ตอนที่ 24 ปากเสีย
“ฮูหยินผู้เฒ่า หงโต้วนำอาหารมาให้แล้วเจ้าค่ะ”
ได้ยินคำรายงานจากไฉ่สยา ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกระแอมเสียงเบาเพื่อรักษามารยาท “ตักข้าวมาเถิด”
ไฉ่สยาเริ่มวางอาหารที่ครัวใหญ่ส่งมา เห็นได้ชัดว่าหนึ่งในนั้นมีหมูสามชั้นน้ำแดงอยู่ด้วย
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งมองแวบเดียวพลันรู้สึกไม่อยากอาหาร
ไม่ใช่ว่าหน้าตาอาหารไม่น่ากิน หรือรสชาติไม่ดี คนทำอาหารของสกุลเซิ่งไม่เคยทำอาหารแย่ แต่อาหารที่นางกินมานานหลายปี คือมาตรฐานเดิมๆ นางกินจนเลี่ยนและเบื่อแล้ว
เห็นอาการของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง ไฉ่สยาก็รีบเปิดกล่องอาหารที่หงโต้วนำมา ก่อนจะหยิบโถดินเผาสีดำออกมา
เปิดฝาโถดินเผาที่มีลวดลายนกบนกิ่งบ๊วยสีดำ กลิ่นหอมพลันพุ่งทะลักออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยืดคอขึ้นมอง
โถดินเผาสีดำลึกล้ำนี้ มีหมูสามชั้นน้ำแดงที่มีสีราวหยกอำพันวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ โรยด้วยหัวหอมซอยละเอียดสีเขียวอ่อน เพิ่มความน่ากินมากขึ้น
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งใช้ตะเกียบจิ้มเบาๆ
ก้อนหยกสีน้ำตาลเข้มสั่นไหว ตะเกียบสามารถจิ้มเข้าไปได้ง่ายและสามารถคีบเนื้อส่วนที่มีไขมันทั้งเจ็ดชั้นมาได้
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งดวงตาเป็นประกาย ไม่อาจห้ามใจจนต้องเอ่ยชม “เนื้อดี!”
จากนั้นก็กัดเข้าไป เนื้อส่วนที่ไม่มีไขมันแน่นแต่ไม่แข็ง ส่วนไขมันชุ่มฉ่ำแต่ไม่เลี่ยน ส่วนหนังมีความเหนียวนุ่ม รสหวานพอเหมาะกำลังพอดีทำให้รสชาติวิเศษยิ่งขึ้น
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งหลับตาไม่พูดอะไร
ไฉ่สยาที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างปกติจะสุขุมหนักแน่น ทว่าตอนนี้กลับอดกลืนน้ำลายไม่ได้
รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง ท่านบอกข้าหน่อยสิ!
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไม่ได้สนใจหรือมีเวลาว่างจะมาสื่อสารกับสาวใช้ รีบหยิบอีกชิ้นขึ้นมากินทันที
หยิบชิ้นอื่นขึ้นมาอีกครั้ง...
ไม่นานตะเกียบของนางก็คีบอาหารในชามจนหมด
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกะพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อ “หมดแล้วหรือ”
นางจำได้ว่าเพิ่งจะเริ่มกินเอง
ไฉ่สยารีบเอ่ย “ท่านกินไปหกชิ้นแล้วเจ้าค่ะ กินเยอะเกินไปอาจจะไม่ย่อยได้”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งจ้องมองโถว่างๆ ด้วยความเศร้า กินแล้วย่อยไปแล้ว พวกเจ้าจะมากังวลสิ่งใดกัน!
สุดท้าย นางเทข้าวสวยลงในโถดินเผาสีดำ คนเข้ากับน้ำเคี่ยวข้น ก่อนจะตักขึ้นมา
ไม่นานฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็สั่งไฉ่สยาอย่างเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง “เอาข้าวมาเพิ่มอีกชามหนึ่ง”
เมื่อเทียบกับความสุขของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งแล้ว ด้านสกุลซูกลับมีบรรยากาศเคร่งเครียด
ฮูหยินซูจับผ้าเช็ดหน้า ตัวสั่นด้วยความโกรธ “คุณหนูลั่วคนนั้นคงเป็นดาวโชคร้ายของสกุลซูเราแน่ ไฉนพอเป็นเรื่องเกี่ยวข้องกับนางถึงไม่เคยมีเรื่องดีเลย!”
พูดจบ นางก็มองไปที่บุตรสาวทั้งสองที่คุกเข่าอยู่ข้างหน้าด้วยความโกรธ “พวกเจ้าทั้งสองก็เหมือนกัน รู้ว่าคุณหนูลั่วเป็นจอมปีศาจแห่งความวุ่นวาย เหตุใดยังไปเข้าใกล้นางอีก”
หากไม่ใช่บุตรสาวคนเล็กทำเกินไปก็คงไม่ทำให้บุตรชายคนรองต้องเข้าไปพัวพันด้วยหรอก!
“เป็นความผิดของลูกเองเจ้าค่ะ ลูกควรจะพาน้องสาวกลับจวนเร็วกว่านี้…”
คุณหนูรองซูที่คุกเข่าอยู่ข้างๆ คุณหนูใหญ่พูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “ไม่เกี่ยวกับพี่หญิงใหญ่ ปัญหาเกิดจากข้า ท่านจะลงโทษก็ลงโทษข้าเถอะเจ้าค่ะ”
ซูเย่าเอ่ยปาก “ท่านแม่ อย่าตำหนิน้องๆ เลย น้องรองเป็นเพื่อนสนิทกับคุณหนูรองเซิ่งมาตั้งแต่เด็ก นางเพียงรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนอีกฝ่าย ใครจะคาดคิดว่าจะมีเส้นสนกลในเช่นนี้”
ฮูหยินซูหัวเราะเสียงเย็น “เดิมข้าคิดว่าสกุลเซิ่งเป็นตระกูลซื่อสัตย์ผ่าเผย ตอนนี้เห็นแล้วเป็นเพียงความดีแค่เปลือกเท่านั้น จากนี้ไปพวกเจ้าไม่ต้องไปมาหาสู่สกุลเซิ่งมากนัก”
คุณหนูใหญ่ซูและคุณหนูรองซูตอบรับพร้อมกัน
ฮูหยินซูเช็ดน้ำตาที่หางตา มองลูกชายด้วยความเจ็บปวด “แม่เสียใจที่เจ้าต้องมาเผชิญเรื่องไม่ดีเช่นนี้”
ซูเย่ายิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ลูกไม่ได้สนใจเรื่องเหล่านี้หรอกขอรับ อีกอย่าง ลูกเป็นชาย เรื่องพวกนี้ก็แค่เรื่องที่นินทากันไป ผ่านไปแล้วก็หายไป เหตุการณ์เหล่านี้ไม่ได้ส่งผลต่อลูก”
ฮูหยินซูพยักหน้าอย่างอดกลั้น ทว่าก็ถูกความวุ่นวายที่เกิดขึ้นโดยไม่จำเป็นนี้ทำให้จิตใจขุ่นมัว ยามดึกก็พลิกตัวไปมา พอลุกขึ้นมากลางดึกก็โดนลมหนาวจนล้มป่วยลง
เรื่องเลวร้ายของคุณหนูรองเซิ่งกลายเป็นหัวข้อที่ผู้คนในเมืองจินซาพูดถึงหลังมื้ออาหาร ทำให้คนในจวนสกุลเซิ่งแทบไม่อยากออกจากบ้าน
ลั่วเซิงไม่ได้รับผลกระทบใดจากตระกูลเซิ่งเลย
หรือบอกได้ว่า ในมุมมองของนาง เป็นเซิ่งจยาหลานที่ทำให้เกิดเรื่องนี้ขึ้น ในทางกลับกันการตำหนิเหยื่อต่างหากกลับเป็นเรื่องไร้สาระน่าขัน
แต่หลายคนกลับไม่คิดเช่นนั้น
หงโต้วถือถุงเงินเดินเข้ามาในเรือนซักผ้าจึงได้ยินคำนินทาเข้าพอดี
“คุณหนูหลานนอกก็ไม่คิดถึงจวนสกุลเซิ่งเลย ทำให้เราไม่กล้าโงหัวตอนออกไปข้างนอก...”
เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เหล่าสาวใช้แม่เฒ่าที่กำลังตากผ้าก็พากันหันไปมอง พอเห็นใบหน้าดุร้ายโหดเหี้ยมของหงโต้วก็พลันตกใจ
ไม่นาน สาวใช้แม่เฒ่าที่หัวไวหน่อยก็หันมาหัวเราะแห้งๆ ให้ "พี่หงโต้วนำผ้ามาส่งซักหรือ”
หงโต้วหน้าเครียดมองพวกสาวใช้แม่เฒ่าเหล่านั้น ถามเสียงเครียด “ผู้ใดเป็นคนเอ่ยเมื่อครู่”
เหล่าสาวใช้แม่เฒ่าหันไปมองแม่เฒ่าที่มีใบหน้ายาว
แม่เฒ่าคนดังกล่าวตบปากตัวเอง “ปากเสียๆ ของข้านี่นะ พูดจาไร้สาระไปเรื่อย พี่หงโต้วอย่าถือสายายแก่อย่างข้าเลยนะ...”
หงโต้วจ้องมองแม่เฒ่าอย่างละเอียด พลางลากเสียงยาวเอ่ย “เป็นเจ้าเองหรือ”
แม่เฒ่านึกตระหนกอยู่ในใจ ตบปากตัวเองไปพลางขอโทษไปพลาง “เป็นข้าเอง ท่านเป็นผู้ใหญ่อย่าถือโทษผู้น้อยเลย คิดเสียว่าข้าก็แค่ผายลม...”
ไม่กี่วันก่อน มีบ่าวรับใช้หลายคนถูกลงโทษเพราะแพร่ข่าวลือเรื่องคุณหนูรองถูกคุณหนูหลานนอกรังแก แม้พวกบ่าวรับใช้ในจวนสกุลเซิ่งจะรู้สึกไม่ปลอดภัย แต่การนินทาลับๆ เช่นนี้เป็นเรื่องที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
แม่เฒ่าผู้นี้แค้นใจนักที่ตนดันโชคร้ายถูกจับได้
หากหงโต้วทำให้เรื่องใหญ่โตขึ้นมา นางและครอบครัวก็คงจะจบสิ้นแล้ว
เมื่อนึกถึงเช่นนั้น แม่เฒ่าหน้ายาวก็ตบปากตัวเองแรงขึ้น
“ในเมื่อเป็นเจ้า เรื่องวันนี้ก็ให้แล้วกันไป” หงโต้วพูดด้วยใบหน้าเย็นชา ทำให้แม่เฒ่ารวมทั้งบรรดาสาวใช้อึ้งไป
สาวใช้ของคุณหนูหลานนอกพูดง่ายเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน
พวกนางเคยได้ยินว่า แม้แต่เหล่าคุณหนูยังไม่กล้าตีพี่ใหญ่หงโต้วเลย พวกนางฐานะต่ำชั้นเช่นนี้ยิ่งแล้วใหญ่
หงโต้วดึงถุงเงินออกมาจากชายเสื้อยัดใส่ในมือแม่เฒ่าพร้อมเอ่ยเตือน “นี่คือรางวัลที่คุณหนูของพวกข้าให้เจ้า คราวหน้าก็ควบคุมปากเสียๆ ของตัวเองไว้ให้ดี”
หลังพูดจบ นางก็จ้องพวกสาวใช้แม่เฒ่าทีละคนก่อนจะเดินออกไป
หลังปิดประตู พวกสาวใช้แม่เฒ่าต่างจ้องมองถุงผ้าในมือแม่เฒ่าหน้ายาว
“เปิดดูสิ คุณหนูหลานนอกให้อะไรเจ้า”
แม่เฒ่าเองก็สงสัยเช่นกันจึงเปิดถุงผ้าออกตามสัญชาตญาณ
ใบไม้ทองกองหนึ่งอัดแน่นอยู่ในถุงผ้า เปล่งประกายทิ่มแทงนัยน์ตาภายใต้แสงแดด
พวกนางนิ่งอึ้งไปคล้ายไก่ไม้จนเมื่อแม่เฒ่ารีบยัดถุงผ้าเก็บใส่ในอกอย่างรวดเร็ว พวกนางถึงได้สติกลับมา
“ทอง ทอง ใบไม้ทองคำ! เหตุใดคุณหนูหลานนอกถึงให้ใบไม้ทองคำกับเจ้าได้”
แม่เฒ่าถือเงินจำนวนมากแข้งขาอ่อนแรง นั่งลงไปกองกับพื้น สับสนอยู่สักพักก่อนจะหยิกต้นขาแรงๆ
ความเจ็บทำให้นางได้สติกลับมาเร็วขึ้น “บางที...บางทีอาจเป็นเพราะวันนั้นข้าช่วยคุณหนูหลานนอกขึ้นจากสระน้ำ...”
วันนั้นนางเผอิญเดินผ่านไปพอดี หลังจากคุณชายหลานนอกหมดแรงจึงได้ช่วยลั่วเซิงขึ้นฝั่ง แต่หลังจากได้รับคำชมจากฮูหยินใหญ่และเงินรางวัลสองตำลึง นางก็คิดว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว ไม่คิดว่าคุณหนูหลานนอกจะ...
ทันใดนั้นแม่เฒ่าพลันตบหน้าตัวเองด้วยแรงที่มากขึ้นกว่าเดิม “ปากเสียๆ ของข้านี่นะ ปากเสียๆ ของข้านี่นะ...”


## บทที่ 25 ตั้งใจ

ตอนที่ 25 ตั้งใจ
เรื่องคุณหนูหลานนอกต้องการขอบคุณแม่เฒ่าเรือนซักผ้าจึงให้รางวัลแม่เฒ่าคนนั้นด้วยใบไม้ทองคำหนึ่งถุงแพร่กระจายเหมือนกับลมไปทั่วสกุลเซิ่ง
ในเวลานั้นมีคนจำนวนมากมาหา จะนำบุตรสาวตัวเอง หลานสาวของปู่ย่า หลานสาวของลูกพี่ลูกน้องฝ่ายชาย หลานสาวของลูกพี่ลูกน้องฝ่ายหญิง บอกว่าจะยกให้บุตรชายคนเล็กของบ้านแม่เฒ่าหน้ายาว
แต่นี่เป็นทองใบหนึ่งถุง สร้างคฤหาสน์หลังหนึ่งที่จินซายังได้
แม่เฒ่ามองดูธรณีประตูที่ใกล้จะพังแล้วหลั่งน้ำตาแห่งความสุขออกมา
บ่าวรับใช้ที่ทำงานในเรือนซักผ้าถือว่าอยู่ระดับล่างที่สุดในบรรดาทั้งหมด เงินเดือนน้อย เป็นตำแหน่งที่ไม่ดีนัก หากซักเสื้อผ้าเจ้านายพังยังต้องรับผิดชอบอีก
นางมีบุตรชายสองคน บุตรชายคนโตต้องรอจนอายุยี่สิบปีทั้งยังต้องทุ่มเทกำลังทั้งครอบครัวถึงจะสามารถแต่งเมียได้ บุตรชายคนเล็กเสียเวลาไปจนอายุยี่สิบกว่าปีก็ยังโสดอยู่ ไม่คิดว่าเพราะคุณหนูหลานนอกให้รางวัลเป็นทองใบถุงหนึ่ง ขนาดพ่อบ้านที่ทำหน้าที่ซื้อขายยังให้คนมาพูดคุยทาบทาม ตั้งใจจะยกบุตรสาวที่รักของเขาให้มาแต่งงานด้วย
ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณหนูหลานนอก!
แม่เฒ่าทั้งละอายทั้งซาบซึ้ง สาบานอย่างลับๆ ว่าจากนี้จะยกให้คุณหนูหลานนอกเป็นพระโพธิสัตว์
ส่วนคนที่อิจฉาแม่เฒ่าหน้ายาวยิ่งไม่รู้ว่ามีเท่าใดก็ค่อยๆ เปลี่ยนความคิดที่มีต่อคุณหนูหลานนอก
บ่าวช่วยนายเป็นสัจธรรมอันเปลี่ยนแปลงมิได้ หากได้รับรางวัลเป็นเงินก็ถือว่าได้เจอเจ้านายที่ดี ไม่คาดคิดว่าคุณหนูหลานนอกจะจำเรื่องนี้ได้แล้วยังให้รางวัลเป็นทองใบหนึ่งถุงอีก แสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ใจกว้างอย่างแท้จริง
อืม ต่อจากนี้หากไม่มีงานอะไรก็ต้องรวมตัวกันไปเสนอหน้าให้คุณหนูหลานนอกเห็นหน้า หากคุณหนูหลานนอกเรียกใช้งานก็จะร่ำรวยกันแล้วทีนี้
อะแฮ่ม ได้ยินว่าตอนคุณหนูหลานนอกอยู่เมืองหลวงมีบ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่งรับหน้าที่เดินเล่นตลาดเป็นเพื่อนคุณหนูหลานนอกโดยเฉพาะ
ไปฟังจากที่ใดมาหรือ ก็ต้องฟังมาจากพี่สาวที่ชื่อหงโต้วแน่นอนอยู่แล้ว เมื่อก่อนฟังเสียงแอบด่าทอเหล่าบ่าวรับใช้อย่างกับคนชั่วก่อกรรมทำเข็ญ ยามนี้เล่า พูดได้คำเดียว น่าอิจฉามาก!
ลั่วเซิงไม่ได้ใส่ใจความคิดที่เปลี่ยนไปของคนในสกุลเซิ่ง นางยืนอยู่ในศาลาแปดเหลี่ยมบอกให้หงโต้วเอายาบำรุงปราณที่หมอหวังส่งมาเก็บไว้ให้ดีแล้วเผยรอยยิ้มบางออกมา “ทำให้หมอหวังกังวลใจแล้ว”
“ยินดีอย่างยิ่ง ยินดีอย่างยิ่ง” หมอหวังโค้งคำนับไม่หยุด
ลมในศาลาค่อนข้างแรง แต่พัดให้คนรู้สึกเย็นสบายไปทั้งร่าง เช่นเดียวกับหมอหวังที่ขณะนี้กำลังอารมณ์ดี
คุณหนูลั่วถึงแม้จะไม่เคยพูดถึงประโยชน์ของยาชนิดนี้ แต่เขาศึกษาส่วนประกอบยาอย่างละเอียดแล้ว ยานี้เป็นยาใช้บำรุงร่างกาย!
รักษาโรคหวัดลมหนาวก่อนแล้วค่อยบำรุงร่างกาย ยาสองชนิดนี้หากถูกเขาใช้อย่างดี ชื่อเสียงของหมอก็ได้มาอย่างง่ายดาย
ราวกับว่าอ่านความคิดหมอหวังทะลุปรุโปร่ง ทันใดนั้นลั่วเซิงก็ยิ้มขึ้นมา “หลายวันก่อนฮูหยินตระกูลซูเป็นโรคหวัดลมหนาว ได้ยินว่าเชิญหมอหวังไปรักษาหรือ”
หมอหวังใจสั่นเล็กน้อยจึงยิ้มแห้งยอมรับ “ข้าน้อยไปตรวจอาการให้ฮูหยินซูมาจริงขอรับ”
ตั้งแต่คุณชายหลานนอกสกุลเซิ่งรักษาโรคหวัดลมหนาวจนหายดี หมอหลี่ก็เผยแพร่ชื่อเสียงของเขาออกไป ทุกวันนี้เขาได้รับการนับถืออย่างสูงและการไล่ตามยิ่งกว่าในอดีต
เขาเกือบจะลืมเจ้าของตัวจริงของตำรับยานั้นไปแล้ว
หมอหวังถูกสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายของลั่วเซิงมองจนหวาดกลัว ในใจเต้นรัวราวกับตีกลอง
คุณหนูลั่วจู่ๆ ถามเรื่องนี้ขึ้นมาหมายความว่าอย่างไร เป็นไปได้หรือไม่ว่าเดาออกแล้วว่ายาที่รักษาฮูหยินซูจนหายคือยาเชียนจิน
ตอนลั่วเซิงนำตำรับยาลดไข้ที่ปรุงเสร็จและสมุนไพรให้กับหมอหวังไปนั้นไม่ได้บอกชื่อยา เพราะต้นทุนแพงมาก หมอหวังจึงตั้งชื่ออย่างเงียบๆ ว่ายาเชียนจิน
“หมอหวังเป็นหมอที่มีเมตตากรุณา ใช้ยารักษาคน ข้าจะไม่พูดมาก แต่มีเรื่องหนึ่งยังอยากให้ท่านจำใส่ใจไว้”
“เชิญคุณหนูกล่าว” หมอหวังได้ยินคำพูดของลั่วเซิงแฝงความหมายอันลึกซึ้ง ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าไปชั่วขณะ
เขาคิดว่าหญิงสาวสูงส่งเช่นคุณหนูลั่วจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้โดยสิ้นเชิง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนหลอกยาก…
“ตำรับของยาที่หมอหวังส่งมาวันนี้ หมอหวังคงลืมไปแล้วสินะ”
หมอหวังตกตะลึง ที่นึกถึงตอนแรกก็คือยาเชียนจิน
“เช่นนั้นก่อนหน้านี้…”
ลั่วเซิงยิ้ม “ข้าเพิ่งพูดไป หมอหวังเป็นหมอที่มีเมตตากรุณา ใช้ยารักษาคน ข้าจะไม่พูดมาก”
ปีนั้นหมอเทวดาหลี่ปรุงยาลดไข้และยาบำรุงปราณออกมาก็เคยถอนใจเพราะยาลดไข้ราคาแพงมาก ยากที่คนธรรมดาจะได้ใช้ประโยชน์ มิฉะนั้นบนโลกนี้คนอายุสั้นคงน้อยลง
หมอหวังใช้ยาลดไข้สร้างชื่อเสียงก็ดี แสวงหาผลกำไรก็ไม่เป็นไร สามารถช่วยชีวิตคนได้เยอะถือเป็นเรื่องที่ดี
ส่วนยาบำรุงปราณ หมอเทวดาหลี่กลับสั่งไว้ว่าไม่ให้เผยแพร่ต่อคนนอก
หมอหวังยินดีอย่างมาก โค้งคำนับลั่วเซิง “ขอบคุณคุณหนูมาก”
“เช่นนั้นก็ไม่รบกวนเวลาหมอหวังรักษาคนไข้แล้ว หวังว่าท่านจะจดจำคำพูดในวันนี้ไว้”
หมอหวังตอบรับซ้ำแล้วซ้ำอีก ถือล่วมยาแล้วออกไปอย่างยินดี
หงโต้วกัดริมฝีปากแล้วเอ่ยเตือนเสียงเบา  “คุณหนู คนบางคนได้คืบจะเอาศอก ตอนนี้เขารับปากท่าน แต่เมื่อเวลาผ่านไปไม่แน่ว่าจะเกิดความโลภขึ้นมานะเจ้าคะ”
“งั้นหรือ” ลั่วเซิงมองแผ่นหลังหมอหวังที่จากไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “หากเป็นเช่นนั้น เขาจะต้องเสียใจ”
ยาบำรุงปราณที่ปรุงเสร็จแล้วยังต้องใช้กระสายยาอีกหนึ่งชนิดถึงจะได้ผล หากหมอหวังกลืนน้ำลายตัวเอง เกรงว่าอาจจะต้องสูญเสียบางสิ่งเพื่อแลกกับการผิดคำสัญญาของตนเอง
นางอนุญาตแล้วคนอื่นถึงจะนำของออกไปได้ หากนางไม่อนุญาต ใครหน้าไหนก็เอาไปไม่ได้
คาดหวังให้คนรักษาคำพูดอย่างเต็มที่หรือ มันไม่มีอยู่จริง
กระสายยาของยาบำรุงปราณคือนำข้าวเหนียวแค่หยิบมือหนึ่งแช่น้ำค้างตอนเช้าแล้วค่อยนำยาบำรุงปราณแช่ลงไปในนั้นสักครู่หนึ่ง
พูดดูง่าย แต่หากบอกไม่หมดก็คงไม่มีคนทำได้
ลั่วเซิงพาหงโต้วไปหาลั่วเฉิน
ปฏิกิริยาแรกของลั่วเฉินคือมองหงโต้ว เมื่อเห็นว่าในมือนางว่างเปล่า สีหน้าก็ดูบึ้งตึงขึ้นเล็กน้อย
เขาให้ฝูซงไปสอบถามนานแล้ว วันนั้นที่ลั่วเซิงปล่อยให้เขาหิวโซได้ส่งหมูสามชั้นน้ำแดงให้ท่านยาย
หมูสามชั้นน้ำแดง!
อย่าทนทุกข์กับการเป็นหม้ายและความไม่เสมอภาค หากไม่ได้ส่งให้ทั้งสองฝ่ายก็คงไม่เป็นไร แต่ว่านางไม่ได้ส่งอะไรมาให้ที่นี่เลย แต่ท่านยายกลับได้กินหมูน้ำชั้นน้ำแดงหอมกรุ่น
ลั่วเฉินแค่คิดก็โกรธ โกรธมาจนถึงตอนนี้ ลั่วเซิงเองก็ไม่ได้แสดงออกท่าทีอะไรออกมา
แน่นอน โกรธก็ส่วนโกรธ แต่เขาก็ยังคงกินอาหารที่ลั่วเซิงส่งให้เขา
นี่มันเป็นคนละเรื่องกัน
“ท่านมาทำอะไร” ลั่วเฉินแค่นเสียงเอ่ย
ไม่ใช่เวลากินข้าวแล้วก็ไม่ได้นำอาหารมา หรือว่าจะมาคุยเล่นกับเขา
ลั่วเซิงเอาขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวที่ปากแคบฐานใหญ่วางลงตรงหน้าลั่วเฉิน
ลั่วเฉินนึกสงสัยหรือว่านี่คือผลไม้เชื่อมหรือ
แต่เขาไม่ชอบกินขนมนี่
แน่นอนว่า หากเป็นลั่วเซิงทำล่ะก็ เขาก็สามารถฝืนตัวเองลองชิมได้ ถึงอย่างไรเมื่อก่อนเขาก็ยังไม่ชอบกินปลา แต่ตอนนี้รู้สึกว่ามันหอมมาก…
ลั่วเฉินยื่นมือไปหยิบขวดลายครามสีขาว
ลั่วเซิงเอ่ย “นี่คือยาบำรุงร่างกาย”
นิ้วมือเรียวยาวอ่อนเยาว์แตะลงบนขวดกระเบื้องเคลือบสีขาวพลางขมวดคิ้วมองลั่วเซิง
“มีทั้งหมดสี่สิบเก้าเม็ด กินหนึ่งเม็ดกับน้ำอุ่นก่อนนอนทุกคืน หลังจากกินขวดนี้หมดร่างกายของเจ้าจะดีขึ้นอย่างมาก”
ลั่วเฉินขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ชั่วครู่จึงถามขึ้น “เอามาจากที่ใดหรือ”
“หมอหวังเป็นคนปรุง”
ลั่วเฉินมองลั่วเซิงอย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากข้างหนึ่งยกขึ้น  “ง้อข้ารึ”
ลั่วเซิงหรี่ตา “กลายเป็นง้อเจ้าได้อย่างไร”
ลั่วเฉินยิ้มเยือกเย็น  “หากหมอหวังมีความสามารถนี้ หลายปีก่อนยานี้คงส่งมาถึงตรงหน้าข้าแล้ว ยังต้องรอจนถึงตอนนี้หรือ”
ลั่วเซิงตกตะลึง อดเบ้ปากไม่ได้
มีน้องชายที่ค่อนข้างฉลาด บางครั้งก็ทำให้ปวดหัวได้
“ตำรับยาที่ได้โดยบังเอิญตอนอยู่ที่เมืองหลวง มีประสิทธิภาพแน่นอน” ลั่วเซิงครุ่นคิด แล้วพูดเสริมว่า “ใช้ความสามารถในการทำอาหารของข้าเป็นประกัน”
สีหน้าอ่อนโยนของลั่วเฉิน  “บอกให้เร็วกว่านี้ก็สิ้นเรื่องแล้ว มัวแต่พูดถึงเรื่องหมอหวังอะไรนั่น”
ที่น่ารำคาญที่สุดคือโอ๋เขาเหมือนเด็ก เขาอายุสิบสามปีแล้วนะ!
ในเวลานี้ลั่วเซิงจึงเอ่ยขึ้นมา “ข้าจะกลับเมืองหลวงแล้ว”


## บทที่ 26 จดหมาย

ตอนที่ 26 จดหมาย
กลับเมืองหลวงหรือ
ลั่วเฉินขมวดคิ้วเอ่ย “ข้าไม่ชอบล้อเล่น”
เด็กหนุ่มอายุประมาณสิบสองสิบสามปี ขมวดคิ้วบอกว่าไม่ชอบล้อเล่น เหตุใดเมื่ออยู่ในสายตาของลั่วเซิงกลับรู้สึกว่าน่าขัน
“ท่านหัวเราะอะไร” ลั่วเฉินจับสายตายิ้มเยาะของลั่วเซิงได้อย่างเฉียบคม รู้สึกรำคาญเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้ล้อเล่น ก็แค่มาบอกเจ้า”
ดวงตาของเด็กหนุ่มที่ราวกับอัญมณีสีดำจ้องไปที่ลั่วเซิง สังเกตอีกฝ่ายอย่างตั้งใจแล้วขมวดคิ้วแน่น “ท่านอย่าเอาแต่ใจตนเอง ท่านพ่อส่งท่านมาหลบภัย ท่านบอกว่าอยากกลับก็กลับเช่นนี้ได้หรือ”
ท่านพ่อกลัวว่าลั่วเซิงมาที่จวนท่านตาแล้วจะพาพวกสาวใช้อันธพาลกลุ่มหนึ่งมาก่อความวุ่นวายจึงให้หงโต้วตามมาได้แค่คนเดียว นั่นชัดเจนแล้วว่าตัดสินใจจะให้ลั่วเซิงอยู่ที่จินซา
“ไม่ต้องพูดว่าหลบภัยให้มันดูเกินจริงเช่นนั้นก็ได้ แค่ไม่อยากเห็นข้าก่อเรื่องใหญ่เลยส่งมาไว้ที่จวนตาก็เท่านั้น” ลั่วเซิงอดทนที่จะอธิบายอย่างมากและเอ่ยต่อ “ตอนนี้ข้าก็เปลี่ยนเป็นดีขึ้นแล้วมิใช่หรือ”
ลั่วเฉินหมดคำพูดชั่วขณะ
เปลี่ยนเป็นดีขึ้นตรงไหน มิใช่ใช้เรื่องของเซิ่งจยาหลานสั่นคลอนไปทั่วทั้งเมืองจนทำให้ชื่อเสียงตระกูลบรรพบุรุษสูญสิ้นไปหมดหรอกหรือ
แน่นอนว่าในความคิดของเขา เซิ่งจยาหลานหาเรื่องใส่ตัวเอง เหล่าน้าสะใภ้ก็จัดการกับข่าวลือด้วยวิธีเอาหูไปหาเอาตาไปไร่ ทำให้เขาไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก แต่ลั่วเซิงก็เปิดเผยเรื่องฉาวนี้ด้วยท่าทีรุนแรง ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนกุลสตรีผู้สูงศักดิ์ที่เปลี่ยนจากร้ายเป็นดีเอาเสียเลย
ลั่วเซิงเอื้อมมือไปลูบศีรษะเด็กหนุ่ม “เอาเถอะ เรื่องของพี่สาวเจ้าไม่ต้องกังวลใจ รักษาตัวเองให้ดีก็พอ”
รอจนลั่วเซิงออกไป เด็กหนุ่มจึงได้สติกลับมา จับศีรษะด้วยความโกรธ
ลูบศีรษะเขาอีกแล้ว!
มีอย่างที่ไหนที่กุลสตรีสูงศักดิ์จะมาลูบศีรษะผู้ชายกันง่ายๆ เช่นนี้ น้องชายก็ไม่ได้!
คิดแล้วก็โกรธมาก ลั่วเฉินเอียงศีรษะสั่งฝูซง “ครั้งหน้านางมาอีกก็ปิดประตูให้แน่น”
ฝูซงครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “หาก…หากส่งอาหารมาให้ล่ะขอรับ”
ลั่วเซิงเหลือบมองฝูซงอย่างสงสัย พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “หากเป็นอาหารก็ต้องรับไว้”
เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังต้องถาม เด็กรับใช้ของเขาทำไมถึงทึ่มเช่นนี้
ช่วงค่ำเป็นงานเลี้ยงครอบครัว
เมื่อเห็นคนอยู่กันครบอย่างหาได้ยาก ลั่วเซิงก็ใช้ผ้าเช็ดมุมปากแล้วพูดขึ้น “ท่านยาย ข้ามีเรื่องจะพูดกับท่านเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งใบหน้าที่อ่อนโยน “เซิงเอ๋อร์มีเรื่องอะไรหรือ”
หมูสามชั้นน้ำแดงชามนั้นทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าติดใจรสชาติจนถึงทุกวันนี้ เมื่อเห็นหลานสาวที่สามารถทำหมูสามชั้นน้ำแดงได้อย่างต่อเนื่องก็สนิทใจเสียยิ่งกว่าเห็นหมูสามชั้นน้ำแดงเสียอีก
เซิ่งจยาอวี้เห็นท่านยายมีสีหน้าอ่อนโยนต่อลั่วเซิงก็อดบีบตะเกียบแน่นไม่ได้
ไม่ใช่อิจฉา เพียงแค่รู้สึกไม่ยุติธรรมเล็กน้อยเท่านั้น
ถึงแม้จะเป็นเรื่องของน้องสาวรองลั่วเซิงก็ถูกเสมอ แต่ก่อนหน้านี้ลั่วเซิงก่อเรื่องวุ่นวายมากมาย เหตุใดท่านยายไม่เคยถือสาเลยสักนิด
งานเลี้ยงครอบครัวดีๆ เช่นนี้ ลั่วเซิงยังอยากจะพูดอะไรอีก
ลั่วเซิงเห็นความสนใจของทุกคนพุ่งมาที่นางก็เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ข้าจะกลับเมืองหลวง”
ตะเกียบในมือของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งแทบจะร่วงลง
ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองมองตากัน มองเห็นความตกตะลึงในดวงตาของอีกฝ่าย
เซิ่งจยาอวี้กัดริมฝีปากเล็กน้อย
ลั่วเซิงต้องการทรมานคนอีกแล้วจริงด้วย!
เห็นลั่วเซิงดูไม่เหมือนล้อเล่น ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็เอ่ยห้วนสั้น “เซิงเอ๋อร์ ตอนที่ท่านพ่อของเจ้าให้คนมาส่งเจ้าตอนนั้นบอกไว้ว่าให้เจ้าอยู่ที่นี่กับท่านยายให้นานหน่อย…”
กล่าวว่าอยู่นานๆ หน่อยคือคำพูดอ้อมค้อม ความจริงแล้วแม่ทัพลั่วขอร้องให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งดูแลเรื่องงานแต่งของลูกสาวตน ต่อจากนี้ก็ให้ใช้ชีวิตอยู่ที่จินซา
ลั่วเซิงลดสายตาลงเม้มริมฝีปาก “ข้าคิดถึงบ้านเจ้าค่ะ”
เพียงแค่ประโยคเดียวทำให้ภายในเรือนยิ่งเงียบ แม้แต่ลั่วเฉินที่จะเอ่ยปากก็เม้มริมฝีปากแน่น
ลั่วเซิงมองฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง น้ำเสียงยังคงราบเรียบ “ก่อนหน้านี้ไม่นานข้าเขียนจดหมายถึงท่านพ่อ ท่านพ่อรับปากให้ข้ากลับเมืองหลวงได้”
“จริงหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งรู้สึกคาดไม่ถึง สีหน้าสงสัยมองลั่วเซิง
ลั่วเซิงหยิบจดหมายออกมาจากใส่แขนเสื้อส่งให้ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง “นี่คือจดหมายที่ท่านพ่อตอบกลับมาเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งลังเลใจเล็กน้อยยืนมือไปรับ หลังจากเปิดดูก็เงียบลง
เป็นจดหมายที่ท่านแม่ทัพลั่วเขียนจริง ใจความคือในเมื่อลูกสาวประพฤติตัวดีแล้ว เช่นนั้นก็กลับมาเถอะ และแสดงความขอบคุณต่อสกุลเซิ่งด้วย
หลังจากนั้นเนิ่นนาน ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็ถอนใจ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็กลับไปเถอะ”
นางเป็นเพียงแค่ยาย เรื่องใหญ่เช่นนี้ก็ต้องฟังพ่อแท้ๆ ของนาง
ลั่วเซิงลุกขึ้น โค้งคำนับต่อฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งอย่างนอบน้อม “ขอบคุณท่านยายที่อนุญาตเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งมุมปากขยับเล็กน้อย
นางไม่ได้อยากทำตามสักนิด ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น หมูสามชั้นน้ำแดงของนางจะทำอย่างไร
เมื่อคิดเช่นนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ใจสลาย
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งกระตุ้นจิตวิญญาณตัวเองขึ้นมาอย่างแรงกล้าหัวเราะกับลูกสะใภ้ทั้งสอง
ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองยังอยู่ในความตื่นตะลึงและดีใจ
ตื่นตะลึงเรื่องที่คุณหนูหลานนอกตัดสินใจกลับเมืองหลวงรวดเร็วเช่นนี้ และดีใจที่คุณหนูหลานนอกกลับไปเสียที สกุลเซิ่งจะได้กลับคืนสู่ความสงบสุข
แต่ถูกฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งหัวเราะเช่นนี้ ทั้งสองคนอดที่จะอกสั่นขวัญหายชั่วครู่ไม่ได้และเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
“เจ้าใหญ่ต้องดูแลบ้าน เจ้ารองต้องออกจากบ้านไปทำงาน จะให้เซิงเอ๋อร์ไปเมืองหลวงคนเดียวข้าไม่วางใจ สะใภ้ใหญ่ สะใภ้รอง พวกเจ้าคิดว่าบรรดาพวกคุณชายใครไปส่งเซิงเอ๋อร์เหมาะสมที่สุด”
ฮูหยินใหญ่กับฮูหยินรองสีหน้าเปลี่ยนไปทั้งหมด ทั้งคู่มองไปยังพวกคุณชายใหญ่เซิ่ง
คุณชายเซิ่งทั้งสี่ตะลึงงันอยู่กับที่
ส่ง ส่งพี่สาวกลับเมืองหลวงหรือ
“ไม่รบกวนพวกพี่ใหญ่แล้ว ข้ากับลั่ว…พี่สาวกลับเมืองหลวงด้วยกันได้” ในความเงียบที่น่าอึดอัดใจ ลั่วเฉินพูดขึ้นมา
“ไม่ได้”
ลั่วเฉินสีหน้าไม่พอใจจ้องลั่วเซิง “เหตุใดจึงไม่ได้”
ลั่วเซิงกล่าวตามความจริง “ร่างกายของเจ้าไม่ไหว เดินทางไกลเช่นนี้ล้มป่วยไปจะทำอย่างไร”
ลั่วเฉินโกรธมาก
ร่างกายใครไม่ไหว ตอนนี้มื้อหนึ่งเขากินหมั่นโถวได้ตั้งสองลูก
ลั่วเซิงเห็นลั่วเฉินไม่ยอมแพ้จึงเอ่ยอย่างเมินเฉยว่า “ท่านพ่อส่งเจ้ามาจวนท่านตาเพื่อรักษาอาการป่วย เจ้าไม่พูดสักคำก็จะหนีกลับไปไม่ยิ่งทำให้ท่านยายลำบากหรือ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งรีบเอ่ย “ใช่แล้ว เฉินเอ๋อร์ เจ้าออกจากบ้านไปไกลยายก็ยิ่งไม่ไว้วางใจ เจ้าอยู่ที่นี่ให้สบายใจเถอะ ให้พวกพี่ชายเจ้าไปส่งพี่สาวเจ้าก็พอ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยพลางมองกวาดสายตามองพวกหลานๆ
คุณชายเซิ่งทั้งสี่รู้สึกว่าเหมือนมีดเล็กๆ แทงเข้ามาในร่างกาย รู้ดีแก่ใจว่าหลบเลี่ยงไม่ได้ จะต้องมีสักคนที่โชคร้ายต้องเสียสละ
ผู้เดียวที่กลัวว่าจะถูกสั่งให้ไปอย่างคุณชายรองเซิ่งหัวเราะฮ่าๆ เอ่ย  “ท่านยาย เรื่องใหญ่เช่นนี้พวกเราอยากปรึกษาเป็นการส่วนตัวสักครู่ ดูว่าใครไปส่งน้องหญิงจะเหมาะสมกว่า”
“ก็ดี” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งพยักหน้ารับ
ให้หลานชายส่งหลานสาวกลับเมืองหลวงเพื่อแสดงให้เห็นว่าสกุลเซิ่งให้ความสำคัญกับอีกฝ่าย ส่วนจะเป็นหลานชายคนไหนนางไม่ได้บังคับ
ลูบท้องที่กินอิ่มจนพุงกางในทุกวันนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งรู้สึกจุกจนพูดไม่ออกชั่วขณะ การเดินทางเข้าเมืองหลวงครั้งนี้ เซิงเอ๋อร์ไม่มีทางขาดอาหารอร่อยไปได้ ก็ไม่รู้ว่าเจ้าเด็กบ้าคนไหนจะลาภปาก
เหลือบมองพวกหลานๆ ที่ใบหน้าบึ้งตึง ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็อุทานด้วยความไม่พอใจ
เจ้าเด็กพวกนี้ตัวอยู่ในความสุขแต่กลับไม่เห็นค่า!
“แยกย้ายกันเถอะ” แค่คิดว่าต่อไปจะไม่ได้กินอาหารที่หลานสาวทำ ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งก็หมดอารมณ์จะไล่คนแล้ว
พอได้ยินคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปอย่างเป็นกังวล
หงโต้วกลับถึงเรือนก็ยืนอยู่ตรงหน้าลั่วเซิง เอ่ยถามอย่างจริงจัง “คุณหนู ท่านเขียนจดหมายถึงท่านแม่ทัพใหญ่เมื่อใดกัน แล้วได้รับจดหมายเมื่อใดหรือเจ้าคะ”
หรือว่าเป็นนังตัวดีคนไหนที่สะสางธุระของคุณหนูข้ามหน้านางกัน
จะยอมปล่อยผ่านไปได้อย่างไร!
ความจริงจังของสาวใช้ทำให้ลั่วเซิงตกตะลึงจึงสารภาพตามตรงว่า “ข้าไม่เคยเขียนแล้วก็ไม่เคยได้รับจดหมายด้วย”
“เช่นนั้นจดหมายฉบับนี้…”
“เอ่อ ข้าปลอมขึ้นมาเอง”


## บทที่ 27 ชวนดื่มสุรา

ตอนที่ 27 ชวนดื่มสุรา
“ปลอมขึ้นมาเองงั้นหรือ” หงโต้วทำมือทาบอกพลางถอนใจด้วยความโล่งอก “ถ้าอย่างนั้น บ่าวค่อยวางใจได้หน่อย”
การปลอมจดหมายไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับคุณหนู ขอเพียงแค่ไม่มีนังตัวดีไร้ยางอายมาแย่งความโปรดปรานกับนางก็พอแล้ว
มุมปากของลั่วเซิงกระตุกเล็กน้อย
ครั้นเมื่อนางเป็นท่านหญิงชิงหยางมีสาวใช้ถึงสี่คน ทุกคนล้วนโดดเด่นและมีความสามารถ แต่กลับไม่มีผู้ใดมีเอกลักษณ์เท่าหงโต้ว
แต่เอกลักษณ์ประมาณนี้เหมาะสมกับนางนัก
แต่เมื่อนึกถึงตรงนี้ ลั่วเซิงก็นิ่งเงียบอีกครั้ง
บ้านแตกแยก สาวใช้ทั้งสี่ของนางคงไม่อยู่แล้วกระมัง ญาติมิตรที่นางอาลัยมากที่สุดจะเป็นอย่างไรกันบ้าง
นี่คือเหตุผลที่นางอยากปลีกตัวออกจากเมืองจินซาโดยเร็ว ไม่มีข้ออ้างใดที่เหมาะสมไปกว่าการกลับเมืองหลวงเพื่อสืบหาความจริง
ฉะนั้นจึงไม่ลังเลที่จะปลอมแปลงจดหมายของแม่ทัพใหญ่ลั่วขึ้นมา
เรือนเล็กที่ลั่วเซิงอาศัยอยู่ถูกปกคลุมไปด้วยค่ำคืนอันเงียบสงบ แต่ศาลาแปดเหลี่ยมเต็มไปด้วยความคึกคัก
“พี่รองรังแกกันหรือ ทำไมข้าต้องไปส่งน้องลั่วด้วย” คุณชายสามเซิ่งนั่งลงอย่างผ่าเผย ไม่พอใจกับข้อเสนอของคุณชายรองเซิ่งอย่างมาก
คุณชายรองเซิ่งยิ้มและโบกพัด “จะให้น้องสี่เป็นคนส่งคงไม่ดีกระมัง เจ้ารูปร่างสูงใหญ่เหมาะสมนัก”
คุณชายสี่เซิ่งอายุยังไม่ถึงสิบห้า ถือว่าเป็นเพียงเด็กโตครึ่งเดียว
“อันที่จริง ข้าไปส่งพี่สาวได้นะ” คุณชายสี่เซิ่งดูค่อนข้างกระตือรือร้นหลังจากได้ยินคำพูดของคุณชายรองเซิ่ง
ทั้งชีวิตเขาไม่เคยเดินทางไกลมาก่อนเลย นับประสาอะไรกับเมืองหลวงที่หรูหราและคึกคักนั้น การไปส่งพี่ลั่วจึงไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร
“อย่าแม้แต่จะคิด” คุณชายรองเซิ่งหุบพัดเคาะศีรษะของคุณชายสี่เซิ่ง แต่ยังจ้องคุณชายสามเซิ่งต่อ
คุณชายสามเซิ่งเม้มริมฝีปาก “ไม่ใช่นอกจากข้าก็เหลือเพียงน้องสี่เสียหน่อย พี่ใหญ่ พี่รองก็ไปส่งได้นี่”
คุณชายใหญ่เซิ่งกำหมัดไอเสียงเบา “การสอบระดับท้องถิ่นใกล้เข้ามาแล้ว เกรงว่าข้าจะไปไม่ได้”
“ใช่แล้ว ข้ากับพี่ใหญ่จะเข้าร่วมจะไปร่วมการสอบระดับท้องถิ่น ไปไหนไม่ได้เลย”
ในเวลานี้ คุณชายสามเซิ่งก็ผุดความคิดขึ้นมาทันที “สุภาษิตกล่าวไว้ว่าอ่านหนังสือหมื่นเล่มก็ไม่เท่าเดินทางหมื่นลี้ พี่ใหญ่ พี่รอง ถือโอกาสนี้ส่งน้องลั่วเข้าเมืองหลวงไปเปิดหูเปิดตาก็ถือโอกาสคุ้นชินกับการสอบระดับเมืองหลวงของปีหน้าล่วงหน้า”
คำพูดนี้ดูไพเราะน่าฟังอย่างมาก แต่ต้องผ่านการสอบระดับท้องถิ่นก่อนถึงจะเข้าสู่การสอบระดับเมืองหลวงและการสอบระดับท้องถิ่นในทุกๆ สามปี ไม่ใช่ผ่านได้ง่ายๆ
ดวงตาของคุณชายรองเซิ่งเป็นประกายและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้น ก็จับฉลากแล้วกัน”
“ได้ จับฉลากเถอะ!” คนแรกที่เห็นด้วยคือคุณชายสี่เซิ่ง
“ไปไกลๆ เลย”
ผ่านไปชั่วครู่ คุณชายสามเซิ่งก็ร้องตะโกนอย่าโศกเศร้า “ทำไมคนที่โชคร้ายต้องเป็นข้าเสมอ!”
คุณชายใหญ่เซิ่งกับคุณชายรองเซิ่งยิ้มและแสดงความเคารพกับคุณชายสามเซิ่ง “ความปลอดภัยของน้องหญิงต้องรบกวนน้องสามแล้ว”
วันรุ่งขึ้น คุณชายสามเซิ่งเสนอตัวส่งลั่วเซิงกลับเมืองหลวง ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งพยักหน้าชื่นชม และพอออกจากเรือนฝูหนิงก็ถูกฮูหยินรองเรียกไว้
ว่ากันว่า หลังประตูปิดสนิท ฮูหยินรองใช้ไม้ปัดขนนกไล่ตีคุณชายสามที่กุมศีรษะหนีหัวซุกหัวซุน
“พี่ชายทั้งหลายล้วนไม่เต็มใจหรือ” ลั่วเฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะ ดวงตาที่ราวกับอัญมณีสีดำเริ่มมืดมนลง
ฝูซงหดศีรษะ
สัญชาติญาณบอกว่า คุณชายโมโหแล้ว
แม้เขาจะเป็นบ่าวรับใช้ของจวนสกุลเซิ่ง แต่รับใช้ลั่วเฉินมานาน หัวใจของเขาจึงโน้มเอียงมานานแล้ว จึงรีบเล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาให้ฟัง “คุณชายสามพูดหลุดปากว่าจับฉลากได้...”
ลั่วเฉินเม้มริมฝีปากแล้วถามต่อ “นางจะไปเมื่อใด”
เนื่องจากโกรธเคืองลั่วเซิงจึงไม่ได้ถามนาง
“นางรึ” ฝูซงตกตะลึงครู่หนึ่ง
ใบหน้าของลั่วเฉินมืดมนลงเล็กน้อย ไม่เต็มใจเอ่ยสามพยางค์นี้ออกมา “พี่สาวข้า!”
ฝูซงเข้าใจในทันที “เอ่อ ท่านก็ไปถามคุณหนูสิขอรับ ได้ยินมาว่าเดินทางพรุ่งนี้ ฝั่งนั้นเริ่มเก็บของกันแล้ว”
ลั่วเฉินนั่งครู่หนึ่งแล้งสั่งว่าคู่ “ไปบอกนางว่าคืนนี้เตรียมอาหารเต็มโต๊ะไว้ให้ข้าด้วย”
ฝูซงเหลือบมองลั่วเฉินด้วยความประหลาดใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายเอ่ยปาก ก่อนหน้านี้คุณหนูหลานนอกส่งอะไรมาให้กินก็กินอันนั้น
เพราะที่ส่งมานั้นอร่อยทุกอย่าง!
ฝูซงกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัวแล้วไปถ่ายทอดข้อความกับทางฝั่งลั่วเซิง
ให้ทำอาหารเต็มโต๊ะหรือ
พอได้ยินคำขอของลั่วเฉิน ลั่วเซิงก็ตอบตกลงโดยไม่ลังเล
พรุ่งนี้นางจะเดินทางออกจากเมืองจินซาแล้ว ทำตามคำขอเล็กๆ น้อยๆ ของน้องชายก็ไม่ได้นักหนาอะไร
หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ลั่วเซิงก็คิดรายการอาหารไว้หมดแล้ว และสั่งให้หงโต้วเริ่มเตรียมวัตถุดิบ
เมื่อพระอาทิตย์เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก พวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่ก็ได้รับคำเชิญจากลั่วเฉินให้มาดื่มสุรา
สี่พี่น้องมาถึงเรือนของลั่วเฉินด้วยกันแล้วเดินเข้าประตูเรือน ก็มองเห็นลั่วเฉินยืนรออยู่ข้างกองไม้ไผ่สีเขียว
คุณชายรองเซิ่งยิ้มเอ่ย “น้องชายจะเกรงใจกันเกินไปแล้ว นึกอย่างไรถึงชวนพวกพี่มาดื่มสุราได้”
ลั่วเฉินทำท่าทางเชื้อเชิญและยิ้มบางเอ่ย “พรุ่งนี้พี่สาวข้าจะเดินทางไกล ตลอดทางต้องรบกวนพี่สามดูแล วันนี้ข้าเลยอยากดื่มขอบคุณพี่ชายทั้งหลาย”
คุณชายรองเซิ่งอมยิ้มเล็กน้อยและสบตากับคุณชายใหญ่เซิ่ง
น้องชายหลานนอกใส่ใจน้องหญิงหลานนอกตั้งแต่เมื่อใดกัน
แต่คุณชายสามเซิ่งกลับไม่ได้คิดมาก โอบไหล่ของลั่วเฉินแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ ข้าคงต้องจัดหนัก พรุ่งนี้ออกเดินทางคงไม่สบายเช่นนี้แล้ว”
ห้องโถงบุปผาจัดเตรียมอาหารไว้เสร็จแล้ว พวกเขาก็สัมผัสถึงกลิ่นหอมทันทีที่ก้าวเข้ามา
“อาหารอะไรน่ะถึงหอมขนาดนี้” คุณชายสามเซิ่งจมูกขยับ
“พี่ชายทั้งหลายเชิญนั่ง”
พวกคุณชายเซิ่งทั้งสี่นั่งลงและรับผ้าเช็ดหน้าจากบ่าวมาเช็ดมือแล้วเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ
มิใช่ความผิดของพวกเขาที่อดทนรอไม่ไหว แต่กลิ่นหอมนั่นเย้ายวนเสียจริงๆ
กลิ่นพริกทอดผสมกับพริกไทยส่งกลิ่นหอมฉุนกระตุ้นจมูกของพวกเขา ทำให้อยากกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
ลั่วเฉินยิ้มและเปิดฝาถาดลายครามหนึ่งในนั้นด้วยตัวเอง ด้านในปรากฏปลาทั้งตัวที่ราดด้วยน้ำมันสีแดงสด โดยมีพริกแดงสดและหัวหอมสีเขียวกระจัดกระจายอยู่ด้านบน
หลังจากเห็นอาหารจานนี้ พวกคุณชายใหญ่เซิ่งรู้สึกผิดหวัง
จินซาตั้งอยู่ทางตอนใต้ ปลาเป็นอาหารที่พบได้ทั่วไป แต่จะทำให้อร่อยนั้นไม่ง่ายเลย ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นปลาทั้งตัว เกรงว่ารสชาติจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ลั่วเฉินยิ้มมุมปากเล็กน้อย “พี่ชายทั้งหลายลองชิมปลาจานนี้ดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง”
พวกเขาไว้หน้าน้องชายโดยคีบปลาเข้าปากแล้วก็ตกตะลึงในทันใด
เนื้อปลาสดนุ่มจนปลายลิ้นสั่น แต่เนื้อปลาทุกชิ้นดูดซับกลิ่นหอมของน้ำมันจากพริกและพริกไทยได้เป็นอย่างดี
ทั้งสดและอร่อย ราวกับจุดแข็งทั้งสองที่ขัดแย้งกันจะผสมผสานกันอย่างลงตัวบนปลาตัวนี้
คุณชายรองเซิ่งอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ “ปลาน้ำแดงนี่สุดยอดมากจริงๆ...”
ลั่วเฉินมองเขาด้วยรอยยิ้มและแก้ไขว่า “นี่ไม่ใช่ปลาน้ำแดง แต่เป็นปลาทอดต่างหาก”
คุณชายรองเซิ่งอยากพูดคุยเรื่องปลาทอดจานนี้กับน้องเล็กต่อกลับเห็นอีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าในพริบตา
เขาก้มมองจึงอดไม่ได้ที่จะโมโหขึ้นมา “เจ้าสามกินปลาไม่คายก้างหรือ”
พูดเพียงสองประโยค ปลาก็หมดไปแล้วครึ่งตัว!
หลังจากพายุโหมกระหน่ำ จานบนโต๊ะดูเละเทะไร้ระเบียบ แต่ไม่มีใครแตะสุราเลย
คุณชายสามเซิ่งลูบท้องที่ยังกินไม่อิ่ม เอ่ยถามอย่างตะกุกตะกักว่า “น้องชายสั่งอาหารโต๊ะนี้มาจากที่ใดหรือ ร้านอู่เซียนไจหรือร้านอีผิ่นจวี ไม่ใช่ ไม่ใช่สิ ร้านพวกเขาทำรสชาติแบบนี้ออกมาไม่ได้ นอกเสียจากเพิ่งเปลี่ยนแม่ครัวใหม่”
เด็กหนุ่มเหลือบมองพี่ชายทั้งหลายพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่สาวข้าทำอาหารทั้งโต๊ะนี้น่ะ”
หึๆ เขาเป็นคนเดียวที่รังเกียจลั่วเซิงได้ คนอื่นอย่าหวัง


## บทที่ 28 อารมณ์ของน้องหญิงหลานนอก

ตอนที่ 28 อารมณ์ของน้องหญิงหลานนอก
น้องลั่วทำเองหรือ
พี่น้องทั้งสี่ออกจากเรือนของลั่วเฉินและเดินกินลมยามค่ำคืนพลันรู้สึกสงสัยในตัวเองขึ้นมา
ใบหน้าของคุณชายสี่เซิ่งบิดเบี้ยว “พี่ใหญ่ ตอนจับฉลากไม่ให้ข้าร่วมด้วย รู้ว่าพี่ลั่วทำอาหารอร่อยมานานแล้วใช่หรือไม่”
“อย่าพูดจาไร้สาระ!” คุณชายรองเซิ่งตบคุณชายสี่เซิ่งแล้วลูบคางหัวเราะให้กับคุณชายสามเซิ่ง
คุณชายสามเซิ่งมองอย่างระมัดระวัง “หัวเราะอะไร”
คุณชายรองเซิ่งยื่นมือเขี่ยไหล่ของคุณชายสามเซิ่งแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “น้องสาม จู่ๆ ข้านึกขึ้นได้ว่าการจับฉลากส่งน้องลั่วเข้าเมืองหลวงดูไม่ค่อยจริงจังเลย เรามาจับสลากกันใหม่ดีหรือไม่”
คุณชายสามเซิ่งกลอกตาใส่ “อย่าแม้แต่จะคิด”
ปลาทอดที่น้องลั่วทำช่างอร่อยเหลือเกิน ยังไม่ต้องพูดถึงแค่ส่งน้องลั่วกลับเมืองหลวง จะให้แต่งงานกับน้องลั่วก็คิดดูก่อนได้...ไม่คิดแล้ว เขายินยอม!
ในห้องโถงบุปผา ฝูซงเก็บขยะบนโต๊ะและชั่งน้ำหนักกาสุรา “ยังดื่มไม่มากเลย”
ลั่วเฉินยิ้ม ไม่ตอบคำ
ฝูซงประหลาดใจ “คุณชาย ท่านเชิญคุณชายทั้งหลายมาดื่มสุรา ต้องการให้คุณชายสามดูแลคุณหนูใช่หรือไม่”
“ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก” เด็กหนุ่มใบหน้าบึ้งตึง เอามือไพล่หลังแล้วเดินออกจากห้องโถงบุปผา
ภายในลานกว้างปรากฏความเงียบงัน แสงสีส้มส่องแสงสว่างไสวปกคลุมต้นไผ่ที่มีชีวิตชีวา
ลั่วเฉินยืนอยู่กลางลานกว้างครู่หนึ่งแล้วโค้งริมฝีปากยิ้ม
เขาชวนพี่ชายทั้งหลายมาดื่มสุรา แน่นอนว่าต้องการให้พวกเขาเสียใจภายหลัง
หึ ใครใช้ให้พวกเขาดูหมิ่นพี่สาวของเขาล่ะ!
เมื่อนึกถึงลั่วเซิง เด็กหนุ่มก็หุบยิ้มและเปลี่ยนเป็นโมโหทันที
จะไปก็ไปกะทันหันเช่นนี้ ยังคงเอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่มีผิด
วันรุ่งขึ้นเป็นวันท้องฟ้าแจ่มใส ถนนและตรอกซอกซอยของเมืองจินซาก็คึกคักตั้งแต่เช้าตรู่
รถม้าสองคันจอดรออยู่ที่ประตูใหญ่ของจวนสกุลเซิ่ง คันแรกสำหรับคนนั่งและคันที่สองใส่ของเต็มคันรถ ข้างรถม้าปรากฏองครักษ์เจ็ดแปดคน รอกล่าวลากับเหล่าเจ้านายทั้งหลาย
“เซิงเอ๋อร์ หากมีเวลาว่างอย่าลืมกลับมาเยี่ยมยายล่ะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งมาส่งลั่วเซิงไปที่หน้าประตูใหญ่พร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย “แน่นอน ท่านยายกลับเรือนพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”
“ต้องมาให้ได้นะ” ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งน้ำตาคลอเบ้า ยังคงจับลั่วเซิงไว้แน่น
ฮูหยินใหญ่รีบเกลี้ยกล่อม “ฮูหยินผู้เฒ่า ให้หลานรีบเดินทางเถิดเจ้าค่ะ”
หากคุณหนูหลานนอกเปลี่ยนใจขึ้นมาจะทำอย่างไร!
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งถึงยอมคลายมือ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตา “ไปเถอะ ระหว่างทางระวังตัวด้วย ถึงเมืองหลวงแล้วส่งจดหมายถึงยายด้วยนะ...”
เมื่อฟังคำกำชับไม่มีที่สิ้นสุดของฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่ง ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองก็สบตากัน
ฮูหยินผู้เฒ่าเสียใจจริงๆ หรือ ไม่น่านี่
แม้จะไม่เหมาะสมที่คิดเช่นนี้ แต่ทันทีที่พวกนางได้ยินว่าคุณหนูหลานนอกจะกลับบ้านก็แทบอยากจุดประทัดฉลอง
ลั่วเซิงโค้งคำนับพวกฮูหยินผู้เฒ่า “หลายวันมานี้ ลำบากท่านยาย ท่านน้าสะใภ้ใหญ่ ท่านน้าสะใภ้รองแล้ว”
ฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งยังคงเช็ดน้ำตา
ท่านน้าใหญ่เซิ่งเอ่ยอย่างอบอุ่นว่า “เดิมทีน้าควรเป็นคนไปส่งเจ้า แต่ปลีกตัวไปไม่ได้จริงๆ”
ขณะพูด เขาก็กวาดมองไปยังคุณชายสามเซิ่งที่สวมชุดใหม่เอี่ยมและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า “ตลอดทางดูแลน้องหญิงให้ดี หากเกิดเรื่องขึ้น จะลงโทษเจ้า!”
คุณชายสามเซิ่งยิ้มระรื่น “ท่านลุงใหญ่วางใจได้ ข้าจะส่งน้องหญิงกลับเมืองหลวงอย่างปลอดภัยแน่นอน”
ฮูหยินรองแทบอยากตบหน้าลูกชายสักฉาด
รับภาระอันหนักอึ้งเช่นนี้ แต่ดูลูกชายจอมทึ่มของนางสิ เหตุใดถึงดูมีความสุขเช่นนี้
ลั่วเซิงโค้งคำนับในระดับเดียวกันให้กับพวกคุณชายใหญ่เซิ่ง “ลำบากพี่ชายทั้งหลายแล้ว”
คุณชายใหญ่เซิ่งโค้งคำนับตอบ “ขอให้น้องหญิงเดินทางปลอดภัย”
คุณชายรองเซิ่งไอเสียงเบาและเอ่ยว่า “หรือให้ข้าเป็นคนส่งน้องหญิง น้องสามยังเด็ก...”
คุณชายสามเซิ่งเกือบออกหมัดและถลึงตาจ้องมอง “ไม่ได้ ตกลงกันแล้วว่าให้ข้าไปส่ง!”
ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองตกตะลึง
วันนี้ทั้งฮูหยินผู้เฒ่ากับพวกเจ้าใหญ่ผิดปกติกันทั้งนั้น หรือว่าวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง
ลั่วเซิงเหลือบมองใบหน้าของเซิ่งจยาอวี้และมองไปยังลั่วเฉินที่นิ่งเงียบ
เด็กอายุสิบสองสิบสามราวกับต้นไผ่อ่อน สีเขียวสูงตระหง่าน แต่แฝงไปด้วยความดื้อรั้นตามวัย
มาปรากฏตัว แต่ตัดสินใจเมินเฉยต่อลั่วเซิง
ลั่วเซิงเดินไปหาแลเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าลืมกินยาล่ะ”
ลั่วเฉินเบือนหน้าหนี
“งั้นข้าไปแล้วนะ” ลั่วเซิงไม่ถือสา หันกายกลับ
เมื่อพูดถึงความสนิทสนมของสองพี่น้อง เดิมทีคุณหนูลั่วไม่มี นางยิ่งไม่มี แต่หลังจากที่ลั่วเฉินกระโดดน้ำช่วยพี่สาว นางก็ปฏิบัติต่อเขาเหมือนน้องชายนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
เมื่อเห็นลั่วเซิงกำลังจะจากไป ลั่วเฉินก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนว่า “ท่านรอก่อน”
ลั่วเซิงมองไปที่เขา
เด็กหนุ่มเผยสีหน้าจริงจัง “อย่าสร้างปัญหาให้ท่านพ่อส่งกลับมาอีกล่ะ”
นางไม่สนใจ แต่เขายังต้องรักษาหน้านะ
“รู้แล้ว” ลั่วเซิงยิ้ม ยกมือลูบศีรษะของเด็กหนุ่ม
ลั่วเฉินขมวดคิ้วโดยไม่หลบ
เซิ่งจยาอวี้ยืนอยู่ข้างฮูหยินใหญ่ จ้องมองลั่วเซิงขึ้นรถม้าพร้อมกับหงโต้ว นางลังเลอยู่หลายหนจนในที่สุดก็พูดไม่ออก
ทะเลาะกันมากมายเพียงนี้ นางจึงไม่มีอะไรจะพูดกับลั่วเซิง
ไปเถอะ หลังจากนี้ จวนสกุลเซิ่งจะได้กลับคืนสู่ความสงบสุขอีกครั้ง
รถม้าขับผ่านประตูจวนสกุลซูในยามเช้า ประจวบกับซูเย่าออกจากจวนพอดี
คุณชายสามเซิ่งที่ขี่ม้าอยู่กล่าวทักทายซูเยา “คุณชายรองซูจะไปสำนักบัณฑิตหรือ”
เช่นเดียวกับคุณชายใหญ่เซิ่งและคุณชายรองเซิ่ง ซูเย่าก็กำลังเตรียมตัวสำหรับการสอบระดับท้องถิ่นของปีนี้เช่นกัน
“อืม น้องสามเซิ่ง นี่เจ้า...” สายตาของซูเย่ามองผ่านม่านสีเขียวของรถม้า
คุณชายสามเซิ่งยิ้ม “ข้าส่งน้องหญิงกลับเมืองหลวงน่ะ”
สีหน้าของซูเย่าไม่ได้เปลี่ยนไปมากนักหลังจากได้ยินถึงตรงนี้ แต่เด็กรับใช้ที่อยู่ข้างหลังเขากลับแสดงสีหน้าประหลาดใจ
โอ้สวรรค์ คุณหนูจวนสกุลเซิ่งที่คิดไม่ซื่อกับคุณชายเขาจะกลับเมืองหลวงแล้ว!
“ถ้าอย่างนั้น ขอให้น้องสามเซิ่งเดินทางโดยปลอดภัย” ซูเย่าประสานมือโค้งคำนับ
“ขอให้เป็นไปตามคำอวยพรของพี่รองซูนะ รอข้ากลับมา พวกเราไปดื่มกัน” คุณชายสามเซิ่งหนีบท้องม้าไล่ตามรถม้าที่ไม่ได้จอดรอ
“ขอบคุณฟ้าดิน ส่งคุณหนูลั่วกลับเสียที” เด็กรับใช้สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข
ซูเย่าจ้องรถม้าที่ห่างออกไปไกลเป็นเวลานานด้วยสีหน้านิ่งเฉย ถึงจะเอ่ยเสียงราบเรียบ “อย่าพูดมาก”
แค่กลับเมืองหลวง ไม่ช้าก็เร็วต้องได้พบกันอีก
การจากไปของลั่วเซิงราวกับโยนเศษหินลงทะเลสาบ เกิดระลอกคลื่นอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็สลายหายไป
ทว่า ลือกันว่าฮูหยินผู้เฒ่าเซิ่งไม่อยากให้หลานนอกจากไป ร้องไห้ฟูมฟายจนผ้าเช็ดหน้าเปียกไปสองผืน
แน่นอนว่าข่าวลือนี้มีคนเชื่อเพียงไม่กี่คน
หลังจากออกจากเมืองจินซา เร่งเดินทางหลายวัน คุณชายสามเซิ่งที่เดิมทีเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังกลับแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกผิดหวังอย่างสุดซึ้ง
อาหารเลิศรสฝีมือพี่หญิงที่จัดเตรียมไว้ให้กับเขาอิ่มท้องกลับไม่ปรากฏเลยสักหน!
วันนี้ รถม้าจอดพักริมถนนหลักและขณะดื่มชารสขมจากโรงน้ำชาริมถนน ในที่สุด คุณชายสามเซิ่งอดไม่ได้ที่จะลองเชิง “น้องหญิง ข้าได้ยินมาว่าเจ้าทำอาหารเป็น”
ลั่วเซิงไม่ได้ปฏิเสธ “ทำเป็น”
คุณชายสามเซิ่งเผยรอยยิ้มประจบสอพลอ “น้องหญิงจะแสดงฝีมือหน่อยหรือไม่”
เมื่อเห็นน้องลั่วกินอาหารเรียบง่ายเก่งกว่าเขาเสียอีก ดูไม่ออกว่าจะทำปลาทอดจานนั้นออกมาได้
ไม่ได้การแล้ว นึกถึงปลาทอดก็ต้องกลืนน้ำลาย
ลั่วเซิงหันมองคุณชายสามเซิ่งเล็กน้อยพลางเอ่ยว่า “ปกติข้าจะทำอาหารเฉพาะตอนที่อารมณ์ดีน่ะ”
ดวงตาของคุณชายสามเซิ่งเป็นประกาย “วันนี้อารมณ์เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ลั่วเซิงมองไปข้างหน้าและเอ่ยเสียงราบเรียบ “ข้าก็อารมณ์ไม่ดีเป็นปกติอยู่แล้วนะ”


## บทที่ 29 กลับบ้าน

ตอนที่ 29 กลับบ้าน
อารมณ์จะดีได้อย่างไร
ยิ่งเข้าใกล้บ้านมากขึ้น นางก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว วิตกกังวลและร้อนใจ แต่ก็ยังมีความหวังว่าจะมีผู้รอดชีวิตจึงดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไรนัก
คุณชายสามเซิ่งถึงกับสำลักและหัวเราะแหบแห้ง “น้องหญิงนี่ล้อเล่นเก่งเหมือนกันนะ”
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่ราวกับบ่อน้ำลึก คุณชายสามเซิ่งจึงหัวเราะไม่ออก
ดูแล้วน้องลั่ว...น่าจะไม่มีความสุขจริงๆ แหละ
แต่ทำไมถึงเป็นเช่นนั้นล่ะ กลับเมืองหลวงไม่ควรดีใจหรอกหรือ
“แล้ว…ทำไมน้องหญิงถึงอารมณ์ไม่ดีล่ะ”
ลั่วเซิงไม่อาจตอบคำถามของคุณชายสามเซิ่งได้จึงเหลือบมองไปข้างหน้าแทน “ข้าอยากเที่ยวเล่นที่เมืองหนานหยางสักสองสามวัน”
เมืองหนานหยางรึ
คุณชายสามเซิ่งขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
แม้เมืองหนานหยางจะเป็นสถานที่หยุดพักผ่อนถัดไป แต่ไม่จำเป็นต้องอยู่ถึงสองสามวันนี่
“น้องหญิงมิใช่รีบกลับเมืองหลวงหรอกหรือ เหตุใดถึงอยากอยู่เที่ยวที่เมืองหนานหยางเล่า” คุณชายสามเซิ่งเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา มีข้อสงสัยก็ถามให้กระจ่าง
“ข้าเหนื่อยกับการเดินทางตลอดเวลาน่ะ”
คุณชายสามเซิ่งกะพริบตา “ถ้าอย่างนั้น น้องหญิงหยุดพักที่เมืองหนานหยางหลายวัน อารมณ์ก็จะดีขึ้นใช่หรือไม่”
หากไม่ใช่เพราะปลาทอดที่เขาเฝ้าคะนึงหา บุรุษอย่างเขาจะสนใจอารมณ์ความรู้สึกของน้องหญิงไปทำไม
แน่นอนว่าไม่!
คุณชายสามเซิ่งรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ
เมื่อเห็นว่าคุณชายสามเซิ่งหมกมุ่นอยู่กับอารมณ์ของนาง ลั่วเซิงจึงรู้ความคิดของอีกฝ่ายจึงเอ่ยว่า “ระหว่างที่ข้าเที่ยวเมืองหนานหยาง ไม่ว่าอารมณ์จะดีหรือไม่ ข้าก็จะทำอาหารให้พี่สามกินหนึ่งอย่าง”
นางชอบการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม คุณชายสามเซิ่งอำนวยความสะดวกให้กับนาง นางก็จะตอบแทนด้วยอาหารอันโอชา
คิ้วของคุณชายสามเซิ่งเปี่ยมไปด้วยความสุข “งั้นตกลงตามนี้ พูดแล้วห้ามคืนคำ..”
เมื่อมองเห็นมือที่ยื่นมาของคุณชายสามเซิ่ง ลั่วเซิงโค้งริมฝีปากขึ้นก็และเอื้อมมือไปตบมือ “ไม่ผิดคำพูดแน่นอน”
ปลายนิ้วอันอ่อนนุ่มของหญิงสาวเย็นเล็กน้อย กลับทำให้คุณชายสามเซิ่งรู้สึกถึงไฟแผดเผาเคลื่อนย้ายออกจากมือของเขา
คุณชายสามเซิ่งหูแดงจนต้องแหงนมองท้องฟ้า
ลืมไปชั่วขณะว่าน้องหญิงเป็นผู้หญิง น้องหญิงคงไม่คิดว่าเขาเอาเปรียบใช่หรือไม่
เมื่อมองลั่วเซิงที่ก้มศีรษะดื่มชาหยาบอย่างสงบนิ่ง ความคิดแปลกๆ ของคุณชายสามเซิ่งก็ผุดขึ้นมา อีกอย่าง อะแฮ่ม บางทีเขาอาจถูกเอาเปรียบอยู่ก็เป็นได้...
แต่เขาเองก็ไม่ใส่ใจเช่นกัน
คุณชายสามเซิ่งยิ่งคิด หูก็ยิ่งแดง
หงโต้วกลอกตาใส่
เจ้าทึ่มหน้าแดงไปทำไม แค่ความงามเล็กน้อยแค่นี้คิดว่าจะทำให้หัวใจของคุณหนูหวั่นไหวได้อย่างนั้นหรือ
“ไปกันเถอะ” ลั่วเซิงยืนขึ้นและเดินไปที่รถม้า
หงโต้วขึ้นรถม้าและนั่งข้างๆ ลั่วเซิง สังเกตเห็นคุณหนูของตนดูเงียบขรึมมากขึ้นเรื่อยๆ
“คุณหนู ท่านเป็นอะไรหรือเจ้าคะ”
“คิดถึงบ้านน่ะ” ลั่วเซิงหลับตา “ถึงเมืองหนานหยางแล้วเรียกข้าด้วย”
หลังจากนอนหลับสักตื่นไม่ว่าอย่างไรก็คงพบคำตอบเอง แทนที่จะนั่งวิตกกังวลจนแทบหายใจไม่ออกตลอดทาง
ความเงียบสงบกลับคืนสู่รถม้าอีกครั้ง เสียงล้อรถส่งเสียงดังเอี๊ยดและกลิ่นเครื่องหอมจางๆ ชวนผู้คนอยากนอน
หลังจากไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด รถม้าก็เคลื่อนตัวช้าลง หงโต้วชะโงกศีรษะมองออกไปและเอ่ยอย่างมีความสุขว่า “คุณหนู ถึงเมืองหนานหยางแล้วเจ้าค่ะ!”
ลั่วเซิงรีบลืมตาและมองออกไปข้างนอก
ด้านหน้าคือเมืองที่ดูองอาจและเรียบง่ายเมืองหนึ่ง กำแพงปรากฎรอยด่างดำ หอคอยประตูสูงตระหง่าน อักษรสามพยางค์ 'เมืองหนานหยาง' ก็พุ่งเข้ามาในสายตาของนางทันที
ขณะนี้ น้ำตาร้อนๆ ของลั่วเซิงก็คลอคลอง
จวนเจิ้นหนานอ๋อง เมืองหนานหยาง ในที่สุดนางก็กลับบ้านแล้ว
เมื่อเห็นลั่วเซิงร้องไห้ หงโต้วก็ตื่นตระหนกขึ้นมา “คุณหนู ร้องไห้ทำไมหรือเจ้าคะ”
ลั่วเซิงกลั้นน้ำตาเอาไว้และตอบเสียงราบเรียบ “ลมเข้าตาน่ะ พี่สาม เราเข้าเมืองกันเถอะ”
คนทั้งขบวนเข้าเมืองอย่างราบรื่น ลั่วเซิงลงจากรถม้าและเดินเล่นบนตลาดอย่างเงียบๆ
คุณชายสามเซิ่งเดินข้างลั่วเซิงและมองไปรอบๆ อย่างสงสัย “เมืองไม่เล็กนะ แต่กลับไม่คึกคักเอาเสียเลย”
สำหรับเด็กหนุ่มที่ไม่เคยเดินทางไกล เมืองที่ค่อนข้างโดดเดี่ยวแห่งนี้ทำให้เขาผิดหวังอย่างไม่ต้องสงสัย
ลั่วเซิงเดินไปข้างหน้าโดยไม่พูดไม่จา ทุกย่างก้าวหนักอึ้งอย่างยิ่ง
เมืองหนานหยางเป็นที่ตั้งของจวนเจิ้นหนานอ๋อง ในความทรงจำของนาง เมืองนี้คึกคัก ผู้คนพลุกพล่านและมีชีวิตชีวามาโดยตลอด ไม่เหมือนกับตรงหน้าที่เห็นได้ชัดว่ามีผู้คนเดินผ่านไปมาจำนวนมาก แต่กลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
ราวกับจังหวะของเมืองนี้ดูหนักอึ้งไปหมด
นี่ไม่ใช่เมืองหนานหยางในความทรงจำของนาง
ทันใดนั้น ลั่วเซิงก็หยุดเดินและมองตรงไปยังที่ไหนสักแห่ง
คุณชายสามเซิ่งเหลือบมองตาม
นั่นคือจวนขนาดใหญ่ที่ประตูปิดไว้อยู่ สิงโตหินสองตัวยืนเงียบเชียบอยู่หน้าประตู ร่างสิงโตที่เต็มไปด้วยฝุ่นเกาะบ่งบอกถึงความทรุดโทรมของจวนแห่งนี้กับผู้คนที่สัญจรไปมา
ลั่วเซิงจ้องทางเดินหินสีเขียวที่เดิมทีควรส่องแสงสว่างไสวตรงหน้าประตู ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม
คนสัญจรเดินผ่านหน้าลั่วเซิง ทันใดนั้นเองนางก็คว้าชายเสื้อของเขาไว้
ชายหนุ่มตกใจกับการเคลื่อนไหวกะทันหันของลั่วเซิง ขณะที่กำลังจะด่าออกมากลับพบสาวน้อยที่ดวงตางดงามแต่แฝงไปด้วยความเศร้า
คำด่าทอถูกชายหนุ่มกลืนลงไป
“ที่นี่คือที่ใดหรือ” เด็กสาวเอ่ยถามเสียงเบา
ชายหนุ่มมองไปยังจวนอ๋องที่ทรุดโทรม สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย “อดีตเคยเป็นจวนเจิ้นหนานอ๋องมาก่อน ดีที่สุดคือแม่นางอย่าเข้าใกล้สถานที่โชคร้ายเช่นนี้เลย”
“โชคร้ายรึ”
“จะไม่ให้โชคร้ายได้อย่างไร ฟังคนเฒ่าคนแก่เขาพูดกัน ในอดีตเจิ้นหนานอ๋องสมคบคิดกับศัตรู คิดก่อกบฏเป็นความผิดมหันต์ ผู้คนนับร้อยถูกประหารชีวิต ผ่านมานานมากแล้ว ทางเดินหินสีเขียวยังเปื้อนสีแดงอยู่เลย...”
เสียงแควกดังขึ้น ชายเสื้อของชายหนุ่มถูกดึงจนฉีกขาด
ชายหนุ่มจ้องชายเสื้อครึ่งท่อนในมือของเด็กสาวถึงกับตกตะลึง “แม่นางใจร้อนขนาดนี้ไม่ดีเลยนะ...”
แม้แม่นางจะดูงดงาม แต่สมองดูเหมือนผิดปกติ...
“น้องสาวขี้เล่นน่ะ พี่ชายอย่างได้ถือโทษโกรธนางเลย” เมื่อเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ คุณชายสามเซิ่งจึงรีบยัดเงินเหรียญใส่มือของเด็กหนุ่มแล้วไล่เขาไป
ลั่วเซิงยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ คำพูดของชายหนุ่มก้องอยู่สมองของนางไม่หยุด
สมคบคิดกับศัตรู ก่อกบฏ ผู้คนนับร้อยถูกประหารชีวิต...
กลิ่นคาวหวานสายหนึ่งทะลักขึ้นมาในลำคอ ทำให้ดวงตาของนางพร่ามัว เริ่มมองเห็นจวนตรงหน้าไม่ชัดเจน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทางเดินหินสีเขียวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มนั่น
“น้องหญิง เจ้าเป็นอะไรหรือ”
ลั่วเซิงไม่ตอบและเดินตรงไปที่รถม้า
เมื่อเห็นร่างของลั่วเซิงหายเข้าไปในประตูรถม้า คุณชายสามเซิ่งก็มองไปที่หงโต้วด้วยความสับสน “คุณหนูของเจ้าเป็นอะไรกันแน่”
ดูไม่สบอารมณ์เอาเสียมาก...
หงโตวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “อาจเป็นเพราะเมืองทรุดโทรม บ้านพัง คนก็อัปลักษณ์ เลยผิดหวังมากกระมัง”
คุณชายสามเซิ่งนิ่งเงียบไป
นอกจากที่สาวใช้พูด ดูเหมือนจะไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลไปกว่านี้แล้ว
แล้วพวกเขาควรพักค้างคืนที่เมืองหนานหยางหรือไม่
เมื่อแหงนมองท้องฟ้า คุณชายสามเซิ่งก็ตัดสินใจว่า ช่างเถอะ ดึกแล้ว ฝืนพักที่นี่ก่อน
หลังจากพบโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดของเมืองแล้ว คนทั้งขบวนจึงรีบตามไป
รถม้าจอดที่หน้าโรงเตี๊ยม แต่ลั่วเซิงกลับไม่ได้ลงจากรถม้า
คุณชายสามเซิ่งจ้องหงโต้วที่นั่งอยู่นอกรถม้าด้วยสายตาสงสัย
หงโต้วกลอกตาใส่ด้วยความโกรธ
มองนางทำไม ไม่เห็นหรือว่านางก็ถูกคุณหนูไล่ออกมานั่งข้างนอก
คุณชายสามเซิ่งสกระแอมไอผ่านม่านรถ “น้องหญิง หากเจ้าไม่ชอบที่นี่ พวกเราก็รีบเดินทางต่อเถอะ”
จู่ๆ ก็ไม่ยอมออกมา ความคิดของสตรีคาดเดายากเช่นนี้เลยหรือ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ม่านสีเขียวอ่อนที่ปักลายไม้ไผ่ถูกยกขึ้น ลั่วเซิงก้มศีรษะลงจากรถม้า
นางเดินไปตรงหน้าคุณชายสามเซิ่ง สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบนิ่งคงเดิม “ข้าชอบมาก พักที่นี่เถอะ”


## บทที่ 30 ท่านหญิงโง่เหลือเกิน

ตอนที่ 30 ท่านหญิงโง่เหลือเกิน
ในช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิ เมืองหนานหยางโอบล้อมไปด้วยสายลมอันอบอุ่น ดอกไม้ใบหญ้าที่มองเห็นได้ทุกที่ช่วยเพิ่มความสว่างไสวให้กับเมืองอันหม่นหมองแห่งนี้
ลั่วเซิงเดินฝ่าฝูงชนอย่างนิ่งสงบ
คุณชายสามเซิ่งที่เดินอยู่ข้างกายมองมาอย่างสงสัยเป็นครั้งคราว
เขารู้สึกว่าน้องลั่วมีบางอย่างที่เปลี่ยนไปจากเดิม แต่อธิบายสาเหตุไม่ถูก
คุณชายสามเซิ่งที่ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับเด็กสาวเท่าใดไม่รู้จะแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้าให้ดีขึ้นอย่างไรดี ทันใดนั้น ก็เหลือบมองเห็นพ่อค้าเร่ขายถังหูลู่
ถังหูลู่แต่ละลูกเสียบอยู่บนแท่งไม้ ส่องแสงแวววาวและโปร่งแสงขณะแสงตะวันตกกระทบ ซึ่งน่าดึงดูดใจเสียจริงเชียว
คุณชายสามเซิ่งเดินเข้ามาซื้อถังหูลู่สองไม้และยื่นหนึ่งในนั้นให้กับลั่วเซิง
ลั่วเซิงหยุดเดินมองมาที่เขา
ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มสดใส “น้องหญิงกินถังหูลู่สิ รสหวานอมเปรี้ยวไม่เลวเลย”
ลั่วเซิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วยื่นไปมือรับถังหูลู่ “ขอบคุณพี่ชายมาก”
รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณชายสามเซิ่งยิ่งดูสดใสขึ้น “ไม่ต้องเกรงใจ น้องหญิงชอบก็ดีแล้ว”
ขณะเอ่ย เขาก็เอาถังหูลู่อีกไม้ยื่นให้หงโต้ว
หงโต้วดีใจอย่างสุดซึ้ง
แม้นางจะไม่ได้อยากกินถังหูลู่เท่าใดนัก แต่เมื่อมีคนนึกถึงตนย่อมสุขใจเป็นธรรมดา
อืม คุณชายสามเป็นคนดี
“จะขอรบกวนพี่ชายช่วยซื้อของให้หน่อยจะได้หรือไม่”
เมื่อมองถังหูลู่ในมือขอเด็กสาว คุณชายสามเซิ่งแทบจะทุบหน้าอกของตน “น้องหญิงอยากได้อะไรพูดมาได้เลย”
ลูกอม ขนมขบเคี้ยว หรือเครื่องแป้ง
“ข้าอยากได้กระดาษเผา”
“เผา เผา... จะเผาอะไร” คุณชายสามเซิ่งแทบจะสำลักน้ำลาย
เขาหูฝาดไปหรือไม่นะ
“เงินกระดาษที่ใช้เซ่นไหว้น่ะ”
คุณชายสามเซิ่งสงบสติอารมณ์พลางเอ่ยปากด้วยความยากลำบาก “น้องหญิงจะเอาเงินกระดาษไปทำอะไรหรือ”
ลั่วเซิงหรี่ตาตอบว่า “เซ่นไหว้ท่านแม่ของข้า ท่านยายเคยเล่าว่าเมื่อท่านแม่ออกเรือน เคยพำนักที่เมืองหนานหยางอยู่พักหนึ่ง ข้ายืนอยู่ที่นี่ตรงนี้ พลันให้นึกถึงสถานที่ที่ท่านแม่ข้าเคยยืนเลยรู้สึกเสียใจขึ้นมา อยากเผากระดาษเงินให้ท่านแม่เพื่อแสดงความกตัญญูน่ะ”
“อย่างนี้นี่เอง” คุณชายสามเซิ่งเผยความเห็นอกเห็นใจในแววตา และในที่สุดก็พบสาเหตุแล้วว่าเหตุใดลั่วเซิงถึงอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่เข้ามายังเมืองหนานหยาง
น้องหญิงสูญเสียแม่ไปตั้งแต่อายุยังน้อย พูดไปแล้วก็น่าสงสารนัก
“พี่ชายยินดีช่วยหรือไม่”
“ได้เลย!”
ลั่วเซิงโค้งคำนับให้กับคุณชายสามเซิ่งเล็กน้อยพลางเอ่ยว่า “รบกวนพี่ชายด้วย ข้าจะพาหงโต้วไปที่ร้านเครื่องแป้งแล้วค่อยไปพบกับพี่ชายที่โรงเตี๊ยมตอนเย็น”
คุณชายสามเซิ่งอ้าปาก
เขาไม่ได้บอกว่าจะแยกเดินกับน้องลั่วสักหน่อย เขาต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของน้องลั่ว เพราะองครักษ์เหล่านั้นถูกทิ้งไว้ที่โรงเตี๊ยม
เมื่อเห็นว่าคุณชายสามเซิ่งนิ่งเงียบ ลั่วเซิงก็ขมวดคิ้ว “พี่ชายอยากไปเดินเล่นร้านเครื่องแป้งกับข้าหรือ”
คุณชายสามเซิ่งส่ายศีรษะอย่างแรง “อะแฮ่ม ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ถ้าอย่างนั้น น้องหญิงไปเดินเล่นเถอะ ข้าไปซื้อของก่อน”
ลั่วเซิงโค้งริมฝีปากด้วยความพึงพอใจ “เจอกันตอนเย็น”
หลังจากแยกจากคุณชายสามเซิ่งแล้ว ลั่วเซิงได้พาหงโต้วพุ่งตรงไปที่ร้านเสื้อผ้า หลังจากนั้นไม่นาน  ก็มีเด็กหนุ่มพร้อมกับบ่าวปรากฏตัวกลางตลาด
เด็กหนุ่มใบหน้างดงาม แต่ผิวที่ค่อนข้างดำเข้ม ทำให้เขาดูธรรมดาตั้งแต่แรกเห็น
“คุณหนู พวกเราจะไปเที่ยวหอนางโลมด้วยชุดนี้หรือเจ้าคะ” หงโต้วกดเสียงลงต่ำด้วยความตื่นเต้น
แม้ในเมืองหลวง คุณหนูจะไม่เคยพานางไปเที่ยวหอนางโลม แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ก็ตั้งตารออย่างมาก
ลั่วเซิงจ้องหงโต้วอย่างลุ่มลึก
กล่าวตามตรง นางค่อนข้างอิจฉาคุณหนูลั่ว
สาวใช้ประจำกายนางมองการไปเที่ยวหอนางโลมเป็นเรื่องปกติ เห็นได้ชัดว่าคุณหนูลั่วใช้ชีวิตตามใจปรารถนาเช่นไร
“ก็แค่เดินเล่นเฉยๆ น่ะ”
ลั่วเซิงพาหงโต้วเดินจากต้นซอยไปสุดซอย จากตลาดตะวันออกถึงตลาดตะวันตก เดินแทบจะทั่วทั้งเมืองหนานหยาง ก็พบเข้ากับขอทานเฒ่าผมหงอกที่ถูกขอทานหลายคนทุบตีเข้า
“หากไม่ปล่อย ข้าจะทุบตีไอ้แก่อย่างเจ้าให้ตายคามือ!”
ขอทานเฒ่ากอดอะไรบางอย่างไว้ในอ้อมอก หลับตา ยอมให้ตนถูกขอทานหลายคนเตะต่อยตามอำเภอใจ
“หงโต้ว ไปไล่ขอทานเหล่านั้นที”
หงโต้วพับแขนเสื้อและกำลังจะเดินไป แต่ลั่วเซิงห้ามไว้
“คุณหนูวางใจได้ ขอทานกระจอกพวกนี้ ข้าหนึ่งต่อห้าได้สบายๆ”
ลั่วเซิงส่ายศีรษะ “เอาเหรียญทองแดงไล่พวกเขาไป จงจำไว้ ใช้เงินแก้ปัญหาได้ก็อย่าใช้กำลัง”
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นขอทานหลายคนแยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทางหลังจากได้รับเหรียญทองแดง ลั่วเซิงก็เดินเข้าไป
ขอทานเฒ่าเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก พึมพำด้วยริมฝีปากที่แห้งผาก “ขอบคุณคุณชายมาก...”
ลั่วเซิงโบกมือส่งสัญญาณให้หงโต้วช่วยพยุงขอทานเฒ่าลุกขึ้นและพาเขาไปยังแผงน้ำชาที่อยู่ไม่ไกล
ขอทานเฒ่าอัดน้ำชาเต็มปาก สำลักจนตาเหลือก หลังจากดื่มชาทั้งกาถึงหายเหนื่อย
“พวกเขาทุบตีเจ้าเพียงเพราะขาเป็ดครึ่งขางั้นหรือ” ลั่วเฉิงเอ่ยถาม
สิ่งของที่ขอทานเฒ่าปกป้องไว้ในอ้อมอกคือถาดเครื่องลายครามที่แตกร้าวและมีขาเป็ดสีดำอยู่ครึ่งท่อน
ขอทานเฒ่าพยักหน้า
“ท่านพ่อข้าเคยมาที่เมืองหนานหยางและเล่าให้ข้าฟังว่าทุกครอบครัวที่นี่มีชีวิตเจริญรุ่งเรืองร่ำรวย ของตกตามถนนไม่เก็บเป็นของตัวเอง ไม่ค่อยได้เห็นขอทาน เหตุใดยามนี้ถึง...”
ขอทานเฒ่าเหลือบมองลั่วเซิงแล้วถอนใจ “ท่านคงเคยมานานมากแล้ว”
“ใช่ สิบปีกว่าแล้ว”
ขอทานเฒ่าเผยสีหน้าเป็นไปตามคาด ยัดขนมเข้าปากแล้วเอ่ยอย่างคลุมเครือ “เมืองหนานหยางในตอนนี้ ไม่ใช่เมืองหนานหยางเมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว”
“อย่างไรหรือ”
ขอทานเฒ่าดื่มน้ำชาหลายอึกแล้วนิ่งเงียบไป
หงโต้วถลึงตา “เจ้าขอทานเฒ่า จะลีลาไม่ตอบคุณชายข้าทำไม!”
“ไม่ได้ลีลานะ แต่พูดไม่ได้...”
ลั่วเซิงใช้แขนเสื้อบังเศษเงินที่ดันไปให้ด้วยสีหน้าเฉยเมย “เรื่องเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน แม้ในเวลานั้นจะพูดไม่ได้ แต่บัดนี้ก็พูดได้แล้ว ท่านลุงช่วยคลายความสงสัยของข้าด้วยเถิด”
จวนเจิ้นหนานอ๋องถูกสังหารทั้งตระกูล ขอเพียงแค่คนเฒ่าคนแก่ในเมืองหนานหยางยังไม่ตายหมด คงไม่มีใครที่ไม่รู้เรื่องนี้
ขอทานเฒ่ารีบเก็บเศษเงินและเล่าว่า “ในอดีต เมืองหนานหยางอยู่ภายใต้การปกครองของเจิ้นหนานอ๋อง วันหนึ่งเมื่อสิบสองปีก่อน จวนอ๋องถูกปิดล้อม ต้องใช้เวลาทั้งคืนในการเข่นฆ่าคนทั้งจวน ชาวเมืองหนานหยาง...สรุปคือนับแต่วันนั้น เบื้องบนก็ไม่เคยเห็นค่าเมืองหนานหยางอีกเลย เมื่อเวลาผ่านไปก็กลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ทุกวันนี้...”
ลั่วเซิงฟังอย่างเงียบๆ และเข้าใจความหมายของคำพูดขอทานเฒ่า
นับตั้งแต่สถาปนาราชวงศ์ต้าโจว เสด็จพ่อของนางก็เป็นเจิ้นหนานอ๋องแล้ว จากรุ่นสู่รุ่นได้ดูแลที่ดินโดยเฉพาะเมืองหนานหยางซึ่งเป็นที่ตั้งจวนเจิ้นหนานอ๋องให้เจริญรุ่งเรือง ชาวบ้านส่วนใหญ่ในเมืองหนานหยางก็มีใจโน้มเอียงมาที่จวนเจิ้นหนานอ๋อง ทำให้ราชสำนักไม่ยินดีเท่าใดนัก
เมืองที่ถูกละเลยจึงค่อยๆ เสื่อมถอยลงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“อยู่ดีๆ คิดกบฏได้อย่างไร สงสารก็แต่ชีวิตคนในจวนอ๋องนับหลายร้อยคน แม้แต่ท่านหญิงที่ออกเรือนในวันนั้นก็ไม่รอด...”
ลั่วเซิงบีบมือในแขนเสื้ออย่างแรงและเอ่ยอย่างใจเย็น “รังนกคว่ำไซร้ ย่อมไม่มีไข่ที่สมบูรณ์ ในเมื่อจวนอ๋องทำผิดมหันต์ ท่านหญิงจะรอดได้อย่างไร”
ขอทานเฒ่าส่ายศีรษะ “ท่านพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูก กฎหมายยกเว้นหญิงที่ออกเรือน ท่านหญิงผู้นั้นแต่งออกไปยังจวนอ๋องผิงหนาน ไหว้ฟ้าดินแล้ว พอได้ยินว่าที่จวนเกิดเรื่องจึงรีบตามมา สุดท้ายถูกฆ่าตายหน้าประตู...ว่ากันว่าตอนนั้นท่านหญิงยังสวมชุดแต่งงานอยู่เลย ช่างโง่เหลือเกิน...”


## บทที่ 31 สถานที่เดิม

ตอนที่ 31 สถานที่เดิม
ลั่วเซิงหลับตาฟัง ความเศร้าโศกในใจมิอาจเอื้อนเอ่ยออกมาได้
ใช่ ช่างโง่เหลือเกิน
ค่ำคืนนั้นลมแรง ราตรีมืดมิด นางในชุดแต่งงานขี่ม้า รีบกลับบ้านอย่างเร็วที่สุด โดยมีเว่ยเชียงในชุดแต่งงานไล่ตามมา
นางเห็นโคมไฟสีแดงแขวนห้อยอยู่ใต้ชายคาหน้าจวนเจิ้นหนานอ๋อง และเห็นทหารถือดาบคมกริบปิดล้อมจวนเจิ้นหนานชั้นแล้วชั้นเล่า
เสียดายที่นางไม่ทันได้พบเสด็จพ่อ เสด็จแม่และน้องชายที่ยังเป็นทารกก็ร่วงลงมาจากหลังม้าและล้มลงต่อหน้าผู้นำที่สั่งการปิดล้อมจวนอ๋อง
ความเจ็บปวดหลังจากถูกลูกธนูแทงทะลุหัวใจไม่อาจเปรียบได้กับความโศกเศร้าไร้สิ้นสุด
สามีหมาดๆ ของนางฆ่านางตายที่หน้าประตูจวน ไม่ยอมให้นางกลับไปรวมตัวกับสมาชิกในตระกูลด้วยซ้ำ
นางพยายามดิ้นรนคลานไปข้างหน้า และเมื่อเผชิญหน้ากับสีหน้าอันตกตะลึงของผู้นำที่มาปิดล้อมจวนอ๋อง ความเดือดพล่านในตัวนางก็ปะทุขึ้น แต่กลับไม่มีโอกาสปีนป่ายผ่านประตูนั้นไปได้
นางหลับตาลงด้วยความเคียดแค้นและความเสียดายอย่างสุดซึ้ง เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ได้กลายเป็นคุณหนูลั่วไปแล้ว
ในขณะที่เว่ยเชียงคู่หมายตั้งแต่วัยเยาว์ของนาง สามีหมาดๆ ของนางก็ได้กลายเป็นองค์รัชทายาทและเป็นชายสูงศักดิ์อันดับสองของต้าโจว
ลั่วเซิงรวบรวมพละกำลังทั้งหมดสงบสติอารมณ์แล้วยิ้มอย่างสบายๆ ให้กับขอทานเฒ่า “ฉะนั้น สามีของท่านหญิงเลยกลายเป็นพ่อหม้ายในวันแรกของการแต่งงาน...”
จู่ๆ สีหน้าของขอทานก็เปลี่ยนไป “คุณชายอย่าพูดจาซี้ซั้ว!”
เห็นแก่เศษเงินหรอกนะ ขอทานเฒ่าจึงกดเสียงเอ่ย “คุณชาย ท่านเอาแต่ร่ำเรียนเลยไม่ค่อยรู้เรื่องภายนอกใช่หรือไม่ สามีของท่านหญิงเป็นถึงองค์รัชทายาทเชียวนะ”
“องค์รัชทายาทปัจจุบันคือสามีของท่านหญิงงั้นหรือ” ลั่วเซิงดูประหลาดใจ “แต่ท่านหญิงไม่ได้แต่งออกไปยังจวนผิงหนานหรอกหรือ”
นางพูดพร้อมยัดเศษเงินให้อย่างเงียบๆ
หากมีเงินจะทำอะไรก็ย่อมได้ทั้งนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเรื่องนี้คนที่มีอายุในเมืองหนานหยางล้วนทราบกันดีอยู่แล้ว ขอทานเฒ่าเก็บเงินแล้วเอ่ยอีกครั้ง “องค์รัชทายาทมีความดีความชอบ หลักฐานที่เจิ้นหนานอ๋องสมคบคิดกับศัตรูและคิดกบฏ องค์รัชทายาทเป็นคนหาเจอที่จวนเจิ้นหนานอ๋อง ต่อมาเชื้อพระวงศ์ต้องการเลือกผู้สืบเชื้อสายจากตระกูลให้เป็นองค์รัชทายาทจึงเลือกผิงหนานอ๋องซื่อจื่อในขณะนั้นซึ่งก็คือองค์รัชทายาทคนปัจจุบัน...”
เรื่องนี้หากถามผู้คนจากที่อื่นหรือแม้แต่ชาวเมืองหลวง เกรงว่าอาจรู้ไม่มากนัก แต่เมืองหนานหยางนั้นแตกต่างสิ้นเชิง
ขอทานเฒ่าไม่ใช่ขอทานตั้งแต่แรก แต่โศกนาฏกรรมเมื่อสิบสองปีก่อนเปลี่ยนแปลงไม่เพียงแต่จวนเจิ้นหนานอ๋องเท่านั้น แต่ยังรวมถึงชะตากรรมของผู้คนจำนวนมากด้วย
ลั่วเซิงนิ่งเงียบไปพักใหญ่ จากนั้นก็เผยรอยยิ้มจางๆ “ข้าเข้าใจแล้ว องค์รัชทายาททรงกล้าหาญและมีไหวพริบเสียจริงเชียว”
หลังจากถามในสิ่งที่อยากรู้แล้ว ลั่วเซิงก็เปลี่ยนใส่เสื้อผ้าชุดเดิมและเดินไปยังโรงเตี้ยมพร้อมกับหงโต้วอย่างช้าๆ
“หงโต้ว”
“มีอะไรหรือ คุณหนู”
“เจ้าคิดว่าองค์รัชทายาทเป็นคนแบบไหน”
หงโต้วมองไปรอบๆ และลดเสียงตอบว่า “บ่าวมีอะไรก็ไม่เคยปิดบังคุณหนูอยู่แล้ว ในอดีต บ่าวคิดว่าองค์รัชทายาทโชคดีมากแล้วก็มีเมตตามากด้วย”
“ตอนนี้ล่ะ”
หงโตวเม้มริมฝีปาก “ตอนนี้ บ่าวคิดว่าองค์รัชทายาทเป็นพวกเศษสวะ ท่านหญิงท่านนั้นน่าสงสารเหลือเกิน”
ดวงตาของลั่วเซิงสั่นไหว กลั้นน้ำตาเอาไว้
นางชอบสาวใช้หงโต้วผู้นี้มาก
“แต่ว่า...”
“แต่อะไร”
หงโต้วกัดริมฝีปากและเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “องค์รัชทายาทพบหลักฐานที่แสดงว่าเจิ้นหนานอ๋องร่วมมือกับศัตรูและคิดก่อกบฏตั้งแต่แรกแล้ว แต่เขายังแต่งงานกับท่านหญิงราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลังจากแต่งงานกับเขาแล้วเขาก็สังหารท่านหญิงด้วยตัวเอง ท่านหญิงมองชายโหดร้ายอำมหิตผู้นี้ไม่ออกหรืออย่างไร”
ลั่วเซิงเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งสงบ “บางทีนางอาจจะตาบอดก็ได้”
สาวใช้พยักหน้าอย่างแรง “นางคงตาบอดจริงๆ ไม่เหมือนคุณหนูที่ฉลาดหลักแหลม”
ลั่วเซิงโค้งริมฝีปากยิ้ม แต่ยิ้มไปไม่ถึงดวงตา
ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสนางได้เป็นคนฉลาดหลักแหลม
เว่ยเชียง เจ้ารอก่อนเถอะ
ลั่วเซิงและคุณชายสามเซิ่งนัดพบกันที่โรงเตี๊ยมและเขาก็ไปริมถนนเผากระดาษเป็นเพื่อน
เทศกาลเชงเม้งใกล้เข้ามาถึงแล้ว ผู้คนที่เดินทางอยู่ข้างนอกเผากระดาษข้างถนนเพื่อแสดงกตัญญูกับผู้เสียชีวิตจึงไม่ค่อยดึงดูดความสนใจของทุกคนเท่าไหร่
รอจนเงินกระดาษถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน คุณชายสามเซิ่งก็มองสำรวจใบหน้าของลั่วเซิง และเกลี้ยกล่อมว่า “น้องหญิง พวกกลับกันเถอะ”
เขารู้สึกเสมอว่าเงินกระดาษที่เพิ่งเผาไปนั้น เป็นเพียงครึ่งหนึ่งของที่เขาซื้อ แต่เขาไม่มีหลักฐาน และไม่กล้าเอ่ยถามด้วย
อะแฮ่ม บางอาจเป็นเพียงภาพลวงตา เพราะท้ายที่สุด วิชาเลขเป็นวิชาที่เรียนได้ไม่ดีเท่าใดนัก
ลั่วเซิงจ้องมองไปยังเงินกระดาษที่ไหม้เป็นเถ้าถ่านและก่อตัวเป็นผีเสื้อสีเทาบินวนบริเวณโดยรอบแล้วพยักหน้าเบาๆ “อืม กลับกันเถอะ”
แสงยามค่ำคืนเริ่มมืดมนลง พระจันทร์เสี้ยวก็ลอยสูงตระหง่านอยู่บนยอดไม้อย่างเงียบๆ ให้ความรู้สึกเงียบเหงาและเยือกเย็น
ลั่วเซิงในอาภรณ์ชุดดำตลอดร่างเดินออกจากห้องและออกไปจากโรงเตี๊ยมอย่างราบรื่น
ถนนตรอกซอยว่างเปล่า เสียงระฆังในยามราตรีลอยแว่วมาแต่ไกล
“ช่วงยามจื่อ​[1]​ ทุกคนแคล้วคลาดปลอดภัย...”
ถือว่าดึกมากแล้ว โดยเฉพาะเมืองเล็กที่ห่างไกลจากความเจริญและความครึกครื้น
ลั่วเซิงวิ่งด้วยฝีเท้าแผ่วเบาไปตามริมถนน ในไม่ช้าก็มาถึงหน้าจวนที่ทรุดโทรม
สิงโตหินหน้าประตูยังคงองอาจ แต่ไม่หลงเหลือความสดใสในอดีตอยู่แล้ว
นางเดินวนรอบกำแพงพักใหญ่ถึงหยุดเดิน ถอยหลังกลับหลายก้าว ใช้การวิ่งเป็นแรงส่งเพื่อปีนกำแพง แล้วกระโดดเข้าไปด้านในอย่างง่ายดาย
ลั่วเซิงยืนทรงตัวมั่นและมองไปรอบๆ
ตรงหน้าพื้นที่รกร้างว่างเปล่า
หญ้าเขียวชอุ่มสูงเท่าเอวมนุษย์ ต้นไม้บดบังแสงอาทิตย์บังท้องฟ้า มีเสียงแมลงร้องประสานเสียงเป็นบทเพลงในยามราตรี
ลั่วเซิงเดินเข้าไปทีละก้าว ร่างกายรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว
สรรพสิ่งยังเหมือนเดิม แต่คนเปลี่ยนไป ชีวิตก็แค่นี้
บางทีอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญหรืออาจจะเป็นลิขิตของสวรรค์ คืนนี้เมื่อสิบสองปีที่ก่อนเป็นช่วงเวลาที่เหตุการณ์นองเลือดปะทุขึ้น
วันนั้นเป็นวันที่นางออกเรือนและเป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของคนทั้งตระกูลแม้กระทั่งตัวนางเอง
ลั่วเซิงแตะถุงที่คล้องแขนไว้ ด้านในมีกระดาษเผาที่คุณชายสามเซิ่งซื้อไว้ให้
บัดนี้ นางยังทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าเผาเงินกระดาษไปให้ญาติพี่น้อง บอกกล่าวกับพวกเขาว่านางยังมีชีวิตอยู่
พื้นผิวทะเลสาบที่ครั้งหนึ่งเคยใสจนเห็นก้นสระตอนนี้เต็มไปด้วยกิ่งก้านและใบไม้ที่แห้งเหี่ยว ส่งกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ ลอยเข้าสู่จมูกผู้คน
ลั่วเซิงหยุดอยู่หน้าหอปักผ้าริมทะเลสาบ
นั่นคือห้องนอนของนาง แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องกลับไปยังสถานที่เดิมอีกแล้ว
ที่นั่นบันทึกช่วงวัยเยาว์ที่มีความสุขที่สุดของนางเอาไว้ รวมถึงความตึงเครียดและความคาดหวังก่อนนางออกเรือนเอาไว้ด้วย
ในสายตาของชาวเมืองหนานหยาง นางเป็นท่านหญิงชิงหยางผู้สูงศักดิ์ แต่เมื่อเอ่ยถึงเรื่องออกเรือนกลับไม่แตกต่างจากเด็กสาวทั่วไป
เว่ยเชียงเป็นสามีที่พ่อแม่เลือกให้นาง เขาไม่ได้อัปลักษณ์หรือนิสัยไม่ดีและรู้จักกันมานาน นางจึงไม่มีเหตุผลที่จะขัดขืน
ในเวลานั้น นางเอนตัวลงบนม่านกั้นปักลายตรงหัวเตียง เคยคิดว่าในอนาคตนางกับเว่ยเชียงจะครองรักกันเหมือนดั่งท่านพ่อและท่านแม่หรือไม่
ใครจะรู้ว่าไม่มีอนาคตนี้อีกต่อไปแล้ว
ลั่วเซิงก้มศีรษะจ้องมองนิ้วเรียวยาวและหัวเราะเยาะตัวเอง
และใครจะรู้ว่าตอนนี้นางยังพูดถึงอนาคตได้
ลั่วเซิงยืนจ้องหอปักผ้าอยู่ริมฝั่งทะเลสาบที่ทรุดโทรมเป็นครั้งสุดท้าย ขณะหันหลังกลับจะจากไป กลับเหลือบมองฉากที่ทำให้นางร่างกายแข็งทื่อ
หลังจากหวาดกลัวอยู่ครู่หนึ่ง ลั่วเซิงรีบหลบซ่อนตัวหลังต้นไม้ก็เอื้อมมือไปคลำหากริช
นั่นคือกริชที่ประดับด้วยอัญมณีล้ำค่าและคุณหนูลั่วทิ้งไว้ให้
ลั่วเซิงเคยลองแล้ว ใบมีดคมกริบ
ภายใต้แสงจันทรา สายตาของนางจ้องเงาร่างนั้นไม่ละสายตา
คนผู้นั้นคลุมศีรษะและใบหน้า ทำให้ยากที่แยกออกว่าเป็นชายหรือหญิง กำลังเขยิบเข้าใกล้ลั่วเซิงมากขึ้นเรื่อยๆ
^1	  ยามจื่อ (子时) คือเวลา 23.00 น. – 01.00 น.


## บทที่ 32 บุคคลที่สาม

ตอนที่ 32 บุคคลที่สาม
ลั่วเซิงไม่ละสายตาจากคนที่กำลังใกล้เข้ามา ดูจากรูปร่างบุคคลนั้นเป็นสตรีผู้หนึ่ง
ใครจะปรากฏตัวในค่ำคืนอันเงียบสงัดในบ้านร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานเช่นนี้ได้
ลั่วเซิงกำกริชในมือแน่นขึ้น
สิ่งที่ยิ่งทำให้นางตื่นตระหนกก็คือ คนผู้นั้นมุ่งตรงมาที่นาง
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว…
คนผู้นั้นอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือแล้ว ทำให้ลั่วเซิงจำเป็นต้องชูกริชในมือขึ้น เตรียมพร้อมกวัดแกว่งกริชที่เฉียบคมนี้ทุกเมื่อ
เมื่อตอนนางเป็นท่านหญิงชิงหยางเคยเรียนวิชาหมัดมวยและขี่ม้ายิงธนู นี่เป็นความต้องการของเสด็จพ่อของนาง
เสด็จพ่อกล่าวไว้ว่า เรียนศิลปะป้องกันตัวไว้บ้างก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย อย่างน้อยต่อไปอยากตีสามีก็พึ่งตัวเอง ไม่ต้องไปลำบากผู้อื่น
นางเชื่อฟังมาตลอด เรียนวิชาหมัดมวยขี่ม้ายิงธนูได้ดีทั้งหมด
ส่วนคุณหนูลั่วก็เคยเรียนวิทยายุทธ์มา ไม่ว่าระดับจะสูงต่ำเพียงใด แต่แค่รูปร่างเพียงอย่างเดียวก็แข็งแกร่งกว่านางมาก
ลองนึกดูก็ไม่แปลก สตรีที่สั่งให้คนไปก่อเรื่องในตลาดอย่างน้อยก็ควรเหวี่ยงแส้เป็น
ลั่วเซิงรู้สึกว่ากริชนี้ไม่ปลอดภัยนัก พิจารณาดูว่าวันนี้ไม่ได้นำแส้ยาวเส้นนั้นของคุณหนูลั่วมาด้วยก็ก้มตัวลงเก็บก้อนหินก้อนหนึ่งขึ้นมา
คนผู้นั้นหยุดห่างจากลั่วเซิงกว่าหนึ่งจั้งแล้วคุกเข่าลงทันที
ลั่วเซิงหรี่ตาลง
หากว่านางไม่ได้มองผิด ทิศทางที่คนผู้นั้นกำลังหันหน้าให้คือ…หอปักผ้า
คนผู้นั้นโขกศีรษะไปยังทิศทางของหอปักผ้าหลายที จากนั้นก็มีเสียงกรอบแกรบดังขึ้นซึ่งดังชัดเจนเป็นพิเศษในจวนร้างที่ว่างเปล่าและทรุดโทรมแห่งนี้
ลั่วเซิงอาศัยแสงจันทราจึงพอจะมองเห็นว่าคนผู้นั้นแกะห่อผ้าออก แต่กลับมองไม่เห็นว่าหยิบสิ่งใดออกมา
จวบจนกลิ่นที่คุ้นเคยลอยมา
มันคือกลิ่นเผากระดาษที่นางเพิ่งได้กลิ่นมาเมื่อไม่นานมานี้  กลิ่นจางๆ ที่ทำให้คนรู้สึกจิตใจหนักอึ้งได้โดยง่าย
กว่าลั่วเซิงจะรู้ว่าคนผู้นั้นทำอะไร ทันใดนั้นเสียงสะอื้นที่อัดอั้นก็ดังขึ้นมา
ลั่วเซิงกลั้นลมหายใจชั่วขณะ
วันนี้เป็นวันครบรอบการเสียชีวิตของคนหลายร้อยคนในจวนเจิ้นหนานอ๋อง การมาเผากระดาษเงินกระดาษทองที่จวนอ๋องในเวลานี้ นางแน่ใจว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้มีความเกี่ยวข้องกับจวนอ๋องอย่างมาก หรือกระทั่งอาจเป็นผู้รอดชีวิต!
นึกถึงความเป็นไปได้นี้ ลั่วเซิงไม่มีทางไม่ตื่นเต้น
เสียงร้องไห้ครวญครางเบาๆ ลอยตามลมมา ยังมีกระดาษเงินกระดาษทองที่หมุนวนลอยมาตามสายลม
ผีเสื้อสีเทาแสนซนตกลงบนเสื้อสีหมึกของลั่วเซิง แต่กลับไม่สามารถดึงดูดความสนใจของนางได้
นางพุ่งความสนใจไปยังหญิงสาวที่ร้องไห้อยู่ตรงหน้า
“ท่านหญิง บ่าวมาเยี่ยมท่านแล้วเจ้าค่ะ…”
ลั่วเซิ่งราวกับโดนฟ้าผ่า ไม่อาจขยับตัวได้เลยแม้แต่น้อย
เสียงนี้…คือซิ่วเย่ว์!
นางมีสาวใช้สี่คน ตอนแต่งงานได้พาซูเฟิงที่เก่งเรื่องการจัดการและเฉาฮวาที่เชี่ยวชาญด้านการแต่งหน้าแต่งตัวไปด้วย โดยให้เจี้ยงเสวี่ยที่มีฝีมือโดดเด่นกว่าใครและซิ่วเย่ว์ที่มีฝีมือการทำอาหารอยู่รับใช้เสด็จแม่แทนนาง
คืนนี้ในสิบสองปีที่แล้ว เว่ยเชียงเปิดผ้าคลุมผ้าเจ้าสาวของนางออกแล้วไปลานกว้างเพื่อดื่มสุราคารวะ นางนั่งลงข้างเตียงนอนเงียบๆ รอเจ้าบ่าวกลับมา
เทียนมงคลเฟิ่งหวงที่หนาเท่าแขนเด็กน้อยกำลังลุกโชนด้วยความสุข เปลวแสงเทียนของเทียนเฉลิมฉลองระเบิดเป็นครั้งคราว
แต่ที่นางรออยู่ไม่ใช่เว่ยเชียง แต่เป็นเจี้ยงเสวี่ยที่เลือดอาบไปทั้งร่าง
เจี้ยงเสวี่ยที่เติบโตมากับนางตั้งแต่ยังเด็ก ได้รับการยกย่องจากอาจารย์สอนหมัดมวยว่ามีความสามารถโดดเด่นบุกเข้ามาในห้องหอและยืนอยู่ตรงหน้านาง ใช้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายบอกข่าวร้ายจวนเจิ้นหนานอ๋องแก่นาง
หลังจากลั่วเซิงตื่นขึ้นมาที่จินซาความทรงจำมากมายในหนึ่งวันนอกจากเศร้าโศกแล้วก็ยังรู้สึกโชคดี
นางรู้สึกซาบซึ้งเจี้ยงเสวี่ย
หากไม่มีเจี้ยงเสวี่ยที่สู้ตายมาบอกข่าว นางก็จะเหมือนกับคู่บ่าวสาวคู่อื่นเข้าห้องหอกับสามี กลายเป็นคนโง่ที่ไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปจนตาย
เจี้ยงเสวี่ยที่แจ้งข่าวตายแล้ว ซูเฟิงกับเฉาฮวาที่มาด้วยกันตอนแต่งเข้าจวนอ๋องผิงหนานก็ไม่น่าจะยังมีชีวิตอยู่ คิดไม่ถึงว่าซิ่วเย่ว์ที่จวนเจิ้นหนานอ๋องกลับยังมีชีวิตอยู่!
ปลายนิ้วของลั่วเซิงสั่นเล็กน้อย ใช้แรงกายทั้งหมดจึงจะสามารถยับยั้งความวู่วามที่อยากจะเข้าไปเผยตัวตนกับซิ่วเย่ว์ที่อยู่ตรงหน้าได้
สำหรับนางแล้วเพียงแค่หลับตาแล้วค่อยลืมตาอีกครั้ง แต่สำหรับซิ่วเย่ว์นั้นผ่านมาแล้วสิบสองปี กระทั่งนางยังเปลี่ยนร่างกายไปแล้ว
อย่างน้อยตอนนี้นางก็ไม่สามารถใช้สถานะของท่านหญิงไปพบหน้าซิ่วเย่ว์ได้
เสียงครวญครางในสายลมเริ่มโศกเศร้าขึ้นเรื่อยๆ เสียงพึมพำพวกนั้นลอยเข้าหูของลั่วเซิงทุกคำ
“เจี้ยงเสวี่ย เจ้ามันเป็นฆาตกร เหตุใดเจ้าต้องไปบอกข่าวแก่ท่านหญิง ทั้งๆ ที่ท่านหญิงไม่ต้องตาย…ฮือๆ ๆ ตำหนิเจ้าไม่ได้ ข้ารู้ท่านหญิงถึงต้องตายก็ไม่ยอมอยู่ที่จวนผิงหนานอ๋อง…”
ลั่วเซิงฟังเสียงร้องกระท่อนกระแท่นของซิ่วเย่ว์อย่างเงียบๆ หางตาค่อยๆ ชื้นขึ้น
สาวใช้ทั้งสี่ปรนนิบัติรับใช้นางมาตั้งแต่เด็ก พวกนางทั้งหมดรู้จักนางเป็นอย่างดี ฉะนั้น เจี้ยงเสวี่ยทั้งที่รู้ว่าตนจะต้องตายก็ยังรีบมาบอกข่าวนาง ซิ่วเย่ว์มีความคับข้องใจมากมายแต่ก็ระบายออกมาไม่ได้
พวกนางเข้าใจดี ในสถานการณ์เช่นนั้นสำหรับนางแล้วตายไปยังดีกว่ามีชีวิตมากนัก
ตนเคยสั่งสอนพวกนางว่าอย่าคิดว่าตนเองเก่งกาจแล้วตัดสินใจแทนผู้อื่น พวกนางทำได้แล้ว
ลมแรงกระโชกแรง กระดาษกองที่เผาอยู่ไหม้อย่างรวดเร็ว ซิ่วเย่ว์นำกระดาษเงินเป็นตั้งใส่ลงไปในเปลวไฟ
“เจี้ยงเสวี่ย ซูเฟิง เฉาฮวา พวกเจ้าอยู่ข้างล่างปรนนิบัติรับใช้ท่านหญิงดีๆ นะ ทำหน้าที่แทนข้าไปก่อนชั่วคราว รอจนข้าสืบพบข่าวคราวของท่านอ๋องน้อยแล้วก็จะไปหาพวกเจ้า…ฮือๆ ๆ ท่านหญิงลำบากมามากแล้ว ข้าต้องมีข่าวดีถึงจะไปพบนางได้…”
ลั่วเซิงที่หลบอยู่หลังต้นไม่ไม่อาจหายใจได้อีกต่อไป
นางได้ยินอะไรนะ
ท่านอ๋องน้อย นางได้ยินไม่ผิด ซิ่วเย่ว์บอกว่าเป็นท่านอ๋องน้อย!
หรือว่าน้องชายแท้ๆ ของนางยังมีชีวิตอยู่เช่นนั้นหรือ
เป็นไปไม่ได้ น้องชายคนเล็กคือบุตรชายเพียงคนเดียวของเสด็จพ่อ จวนเจิ้นหนานอ๋องประสบเคราะห์กรรมล้างตระกูลขึ้นเช่นนี้แล้ว จะปล่อยเขารอดไปได้อย่างไร
ลั่วเซิงมีความคิดมากมายวนเวียนในหัว สุดท้ายความคิดเหล่านี้ก็รวมเป็นหนึ่ง นางต้องรู้จักกับซิ่วเย่ว์!
เพียงแค่รู้จักซิ่วเย่ว์นางถึงจะคลายความสงสัยนี้ได้
ลั่วเซิงเพียงแค่นึกถึงความเป็นไปได้ที่น้องชายยังมีชีวิตอยู่ก็ตื่นเต้นจนสั่นไปทั้งตัว
น้องชายคนเล็กคือลูกหลงของท่านพ่อกับท่านแม่ เพิ่งเกิดได้ไม่กี่วันก็เผชิญกับเหตุการณ์อันโหดร้ายเช่นนี้
น้องชายของนางยังไม่ทันได้ตั้งชื่อจริงเลยด้วยซ้ำ ตั้งเพียงชื่อเล่นว่าเป่าเอ๋อร์
พระจันทร์บนท้องฟ้าหลบเร้นเข้ากลางเมฆ ซิ่วเย่ว์หมอบลงบนพื้นร้องไห้จนหลงลืมวันเวลา
สายลมพัดผมของลั่วเซิง นางยืนอยู่หลังต้นไม้ไม่ขยับ
ภายในใจขมขื่น ต้องร้องไห้ถึงจะรู้สึกดีขึ้น
นางต้องรอจนกว่าซิ่วเย่ว์ร้องไห้จนพอถึงจะไปได้
ส่วนนาง นางในตอนนี้ไม่มีสิทธิ์ร้องไห้แล้วก็ไม่มีสิทธิ์สบายใจ
กระดาษเงินที่เผาจนเป็นขี้เถ้าเหล่านั้นถูกลมหมุนพัดกระจายไป เสียงร้องไห้ค่อยๆ จางลง
ลั่วเซิงเพิ่งจะก้าวเท้าออกมา ทั้งร่างกลับตึงเครียดขึ้นมา
นอกจากนางกับซิ่วเย่ว์แล้ว มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน
ชายหนุ่มชุดดำร่างสูงใหญ่ มองเห็นไม่ชัดเพราะหันหลังอยู่ แต่นางกลับมั่นใจว่าบุคคลนี้มีฝีมือโดดเด่น
คนผู้นี้เป็นใครกัน เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะตามซิ่วเย่ว์มา
ความคิดของลั่วเซิงหมุนวนเร็วจี๋ เห็นชายชุดดำเข้าไปใกล้ซิ่วเย่ว์อย่างเงียบเชียบและใช้สันมือสับลงไปที่หลังต้นคอของซิ่วเย่ว์
ช่วงเวลานี้ ลั่วเซิงไม่คิดมากอีก ยกก้อนหินทุบลงไปที่หลังศีรษะชายคนนั้นทันที
ชั่วประกายไฟแลบ ชายหนุ่มที่ถูกหินทุบที่ศีรษะก็ล้มลง ซิ่วเย่ว์ที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็หันกลับมาทันที ปิดปากถอยหลังกลับอย่างต่อเนื่อง
ลั่วเซิงหรี่ตา รู้สึกว่าโชคดีไม่น้อย
ตามสัญชาตญาณของนาง หากไม่ใช่ชิงลงมือกับชายหนุ่มชุดดำที่จะลงมือกับซิ่วเย่ว์ก่อน คนที่ล้มลงจะเป็นใครก็พูดยากแล้ว
ลั่วเซิงก้มลงไปช่วยประคองซิ่วเย่ว์แล้วถือโอกาสสำรวจใบหน้าของชายหนุ่มคนนั้นด้วย


## บทที่ 33 เจ้าเป็นใคร

ตอนที่ 33 เจ้าเป็นใคร
ชายหนุ่มดูอ่อนเยาว์และหล่อเหลา สีผิวซีดขาว คิ้วคมเข้ม
รูปร่างดูดี แต่กลับเป็นขโมยไปเสียได้
ลั่วเซิงขมวดคิ้วกำลังจะดึงสายตากลับมา อีกฝ่ายพลันลืมตาขึ้นทันที
ดวงตาราวกับแต้มสี เข้มจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
ช่วงเวลานี้ ขนอ่อนบนผิวหนังของลั่วเซิงก็ลุกซู่ขึ้นมา
ทว่า นางเป็นคนที่ยิ่งประหม่าก็ยิ่งแสดงความสามารถออกมาได้ดีเป็นพิเศษ ความกลัวไม่เพียงแต่ไม่ขัดขวางการเคลื่อนไหวของนาง แต่ยังทำให้นางยกแขนเสื้อเร็วราวกับสายฟ้า ผงพริกไทยที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็กระจายออกไป
เสียงโอดโอยที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังออกมา
พอลั่วเซิงได้ยินก็วางใจ แต่เห็นซิ่วเย่ว์ถอยเท้ากลับไปเรื่อยๆ ลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนกแล้ววิ่งหนีไป
ลั่วเซิงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก็ขยับขาแล้ววิ่งตามไป
แน่นอนว่านางไม่อาจปล่อยซิ่วเย่ว์หนีไปเช่นนี้ได้
ผู้คนมากมาย นางสามารถอยู่ในเมืองหนานหยางได้เพียงชั่วคราว หากเกิดคืนนี้คลาดกับซิ่วเย่ว์จะตามหาอีกเกรงว่าความหวังจะเลือนลางแล้ว
แต่นางกลับไม่อาจตะโกนเรียกซิ่วเย่ว์ เพื่อป้องกันไม่ให้ชายชุดดำผู้นั้นจำเสียงได้
ซิ่วเย่ว์วิ่งเร็วมาก เพียงชั่วขณะก็วิ่งมาถึงเชิงกำแพงแล้ว เงาร่างเล็กก็หายไป
ลั่วเซิงตามไปติดๆ ดึงหญ้าป่าที่สูงถึงครึ่งตัวคนออก นึกไม่ถึงว่าจะเจอรู
มิน่าซิ่วเย่ว์ถึงได้แอบเข้ามาในจวนอ๋องอย่างเงียบๆ ได้
ลั่วเซิงก้มลงมุดออกจากรูกำแพง ความรู้สึกที่เฉียบคมบอกนางว่ามีลมแรงกำลังจู่โจมเข้ามา นางจึงรีบหลบเข้าด้านข้าง
ซิ่วเย่ว์ที่มือถือท่อนไม้ตีโดนเพียงความว่างเปล่าจึงโยนท่อนไท้ทิ้งหันหลังกลับแล้ววิ่งหนี
ริมฝีปากลั่วเซิงขยับ ยังคงกลืนเสียงที่จะตะโกนลงไปแล้วเพิ่มความเร็วตามไปแทน
ดึกมากแล้ว นางได้ยินเสียงหายใจที่ค่อยๆ หนักขึ้นและไม่คงที่ของคนตรงหน้า
ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนค่อยๆ ขยับใกล้ขึ้น ในตอนที่มือของลั่วเซิงกำลังจะจับชายเสื้อซิ่วเย่ว์ได้นั้น ซิ่วเย่ว์ก็พุ่งเข้าไปในบ้านชาวบ้านหลังหนึ่งและปิดประตูเรือนอย่างแรง
ลั่วเซิงเอามือข้างหนึ่งยันประตูไม้ไว้ เพื่อกันไม่ให้ประตูเรือนปิดเข้าหากันสนิท
ซิ่วเย่ว์เริ่มทนไม่ไหว เหงื่อหยดใหญ่ไหลลงมาจากหน้าผาก นางเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก “เจ้า เหตุใดเจ้าจึงตามข้ามา”
ลั่วเซิงไม่ได้ตอบกลับ ใช้โอกาสตอนที่ซิ่วเย่ว์ถามใช้แรงดันประตูเรือนแล้วแทรกตัวเข้าไปแล้วขัดประตูจากด้านใน
ซิ่วเย่ว์หยิบพลั่วมุมกำแพงขึ้นมาขวางไว้ทางด้านหน้า เอ่ยเตือนด้วยเสียงหนักแน่น “หากเจ้ายังไม่ไปอีก ข้าจะลงมือแล้วนะ!”
ลั่วเซิงปรับลมหายใจเล็กน้อย หยิบกริชที่เต็มไปด้วยอัญมณีในมือมาเล่น “เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก”
อัญมณีแวววาว กริชแหลมคม หญิงสาวที่ใช้ผ้าคลุมหน้าสีดำปกปิดใบหน้าจนเหลือเพียงแต่ดวงตา ทั้งร่างเผยให้เห็นความผ่อนคลาย
ซิ่วเย่ว์ค่อยๆ สิ้นหวัง มือสั่นจนแทบจะจับพลั่วไม่ได้
ลั่วเซิงมองไปรอบๆ แล้วถามขึ้น  “นี่บ้านเจ้าหรือ”
ซิ่วเย่ว์จ้องมองลั่วเซิง ไม่พูดอะไรสักคำ
ลั่วเซิงดมกลิ่น ได้กลิ่นเปรี้ยวของกากถั่วฟุ้งอยู่ในอากาศ
“เจ้าขายเต้าหู้เพื่อหาเลี้ยงชีพหรือ อืม น่าจะเป็นเต้าฮวย…”
ซิ่วเย่ว์อดที่จะถามไม่ได้ “ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่ ตามข้ามามีจุดประสงค์อะไร”
ลั่วเซิงมองซิ่วเย่ว์อย่างลึกซึ้ง
บนศีรษะของซิ่วเย่ว์เองก็มีผ้าคลุมอยู่ เหลือเพียงแค่ดวงตาทั้งสองข้างเช่นเดียวกัน
ดวงตาคู่ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
“ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นใคร” ลั่วเซิงเอ่ยถาม
ซิ่วเย่ว์ตกตะลึง เมื่อนึกถึงชายชุดดำที่จู่ๆ ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังก็รู้สึกกลัวไปชั่วขณะ
“เขาเพ่งเล็งมาที่เจ้าแล้ว อาจจะได้ยินคำพูดของเจ้าและหาที่นี่เจออย่างรวดเร็ว”
ซิ่วเย่ว์ยืนตัวแข็งอยู่กับที่ สิ้นหวังทั้งจากภายในและภายนอก
หากเทียบความสิ้นหวังที่ชายชุดดำผู้นั้นนำมาให้นาง สิ่งที่ทำให้นางหมดหวังมากกว่าคือหญิงสาวที่ลึกลับตรงหน้า
อย่างมากชายชุดดำก็อาจจะหาที่นี่เจอ แต่หญิงสาวผู้นี้ตอนนี้ยืนอยู่ในลานกว้างของนางแล้ว!
“คนผู้นั้นเป็นใคร แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร” ซิ่วเย่ว์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
นางแทบจะคิดไม่ออกว่าคำพูดเหล่านั้น คนอื่นมาได้ยินเข้า ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร แต่ก็ไม่อาจฆ่าคนปิดปากได้
นางเป็นคนที่โง่เขลาที่สุดในบรรดาสาวใช้ทั้งสี่ของท่านหญิงจริงๆ
ลั่วเซิงส่ายศีรษะ “ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาคนนั้นเป็นใคร ส่วนข้า…”
นางเดินเข้าไปในบ้าน พูดทิ้งท้ายไว้  “ข้าจะไปทำกับข้าว”
เห็นหลังของลั่วเซิงหายเข้าไปที่ประตูบ้าน ซิ่วเย่ว์ยังไม่มีการตอบสนอง
นางถามอีกฝ่ายว่าเป็นใคร อีกฝ่ายกลับบอกว่าจะไปทำกับข้าว
หญิงสาวลึกลับที่ตามนางมาติดๆ เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะเป็นคนบ้า
ซิ่วเย่ว์เดินตามเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นตระหนก
เตาอยู่ในห้องโถง ลั่วเซิงมองอย่างละเอียด ชี้ไปที่เต้าหู้ก้อนที่วางอยู่ข้างๆ แล้วใช้น้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างมากเอ่ยกับซิ่วเย่ว์ที่เดินตามเข้ามา “ข้าใช้เต้าหู้ทำกับข้าว เจ้ามาจุดไฟ”
กระทั่งซิ่วเย่ว์นั่งยองๆ ที่หน้าเตาแล้วนำฟืนเติมเข้าไปในเตา นางก็ยังคิดไม่ออกว่าเหตุใดตนจึงเริ่มจุดไฟ
บางทีเป็นเพราะท่าทางที่อีกฝ่ายสั่งนางเหมือนท่านหญิงมาก บางที…บางทีอะไร นางก็ไม่สามารถบอกได้
ซิ่วเย่ว์พลางจุดไฟพลางสังเกตการเคลื่อนไหวของลั่วเซิง
ลั่วเซิงดูเหมือนจะลืมการมีอยู่ของคนข้างๆ แล้ว ล้างมือสะอาดแล้วนำเต้าหู้ใส่เกลือ พริกไทยป่น นวดเคล้าส่วนผสมจนเป็นโคลน จนกระทั่งเต้าหู้บดมีความหนืดค่อยใส่ต้นหอมเล็กน้อยแล้วคลุกเคล้าให้เข้ากัน ปั้นเป็นลูกชิ้นรูปทรงเท่าๆ กัน
ซิ่วเย่ว์อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง แสดงสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อออกมา
เหตุใดทุกการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายตอนทำกับข้าวถึงได้เหมือนกับท่านหญิงเช่นนั้น
เหตุใดอีกฝ่ายทำลูกชิ้นเต้าหู้เป็น
ไม่เลว เวลานี้นางดูออกแล้วว่าหญิงสาวลึกลับจะทำก็คือลูกชิ้นเต้าหู้
ลูกชิ้นเต้าหู้ไม่ใช่ของว่างของหนานหยาง แต่เป็นพ่อครัวที่หนีภัยพิบัติมาจากเฉียนเฉิงอาศัยอาหารจานนี้เข้ามาในจวนอ๋องและสอนให้กับท่านหญิง
วันนั้นที่จวนอ๋องล่มสลาย แม่ครัวที่จวนอ๋องเลี้ยงดูก็ไม่รอดเหมือนกัน นางที่หลบหนีมาได้ก็ขายเต้าหู้เพื่อเลี้ยงชีพ แต่กลับไม่กล้าทำลูกชิ้นเต้าหู้จานนี้
นางกลัวว่าคนของจวนอ๋องจะพบเบาะแสและจำกัดเสี้ยนหนามจนหมดสิ้น
แต่หญิงสาวตรงหน้าผู้นี้คาดไม่ถึงว่าจะทำลูกชิ้นเต้าหู้เป็น!
ลั่วเซิงมองซิ่วเย่ว์พลางเอ่ยเตือนว่า “ไฟแรงหน่อย จะทอดลูกชิ้นเต้าหู้น้ำมันต้องร้อน ไม่เช่นนั้นจะไม่ขึ้นรูป”
“เจ้าค่ะ” ซิ่วเย่ว์ตอบกลับโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ตกตะลึงอีกครั้ง
น้ำมันเดือดขึ้นมาแล้ว ลั่วเซิงนำลูกชิ้นเต้าหู้ลงหม้อ ลูกชิ้นแต่ละลูกขึ้นรูปอย่างรวดเร็วก็ช้อนขึ้นได้ รอน้ำมันเย็นลงถึงร้อนระดับเจ็ดค่อยนำลงหม้อทอดต่ออีกครั้ง จนกระทั่งลูกชิ้นลอยขึ้นบนน้ำมันค่อยช้อนขึ้นมาวางในจาน ลูกชิ้นเต้าหู้ก็ทอดเสร็จเรียบร้อย
แน่นอนว่า สำเร็จหรือไม่ตอนนี้ยังยากจะเอ่ย
ลั่วเซิงใช้ตะเกียบไม้ไผ่คีบลูกชิ้นที่อ้วนกลมเขย่าเบาๆ ข้างในมีเสียงดังออกมาทันที
“สำเร็จแล้ว!” คนที่ตะโกนออกมาก็คือซิ่วเย่ว์
ลูกชิ้นเต้าหู้ที่ยากที่สุดก็อยู่ตรงนี้ ตอนเอาลงหม้อเป็นแค่ลูกชิ้นเนื้ออัดแน่นที่ธรรมดาๆ หลังจากเอาออกจากหม้อกลับกลายเป็นข้างในกลวง ข้างในมีน้ำเต้าหู้ไหลออกมา แล้วเอาไปจุ่มลงในน้ำจิ้มที่ผสมไว้ก่อนแล้ว ร้อนๆ กรอบๆ สามารถกัดลูกชิ้นอ้วนกลมที่มีน้ำเต้าหู้นุ่มเนียนอยู่ด้านใน รสชาติไม่ต้องพูดถึงว่ายอดเยี่ยมเพียงใด
ไม่รอลั่วเซิงพูดซิ่วเย่ว์ก็คีบลูกชิ้นขึ้นมา เปิดผ้าที่ปิดหน้าออกแล้วกัดไปครึ่งหนึ่ง
“เต้าหู้บดน่าจะวางไว้สักหนึ่งชั่วยามแล้วค่อยปั้นเป็นลูกชิ้นเอาลงหม้อ กินตอนนี้ยังมีกลิ่นด่างค่อนข้างเข้มข้น รสชาติแย่ไปเล็กน้อย” ลั่วเซิงพูดไปก็เอาน้ำจิ้มที่ผสมยื่นไปให้ เอ่ยอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “กินลูกชิ้นเต้าหู้อย่างเดียวไม่มีรสชาติ เจ้าลองจิ้มน้ำจิ้มดู ข้าใส่น้ำส้มสายชูไปหลายหยด คิดว่าเจ้าน่าจะชอบ…”
ซิ่วเย่ว์ไม่ได้ยินคำพูดท่อนหลังของลั่วเซิง ตะเกียบก็คีบลูกชิ้นเต้าหู้อีกครึ่งหนึ่งหล่นไปแล้ว และจ้องลั่วเซิงแล้วถามออกมาว่า  “เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่”


## บทที่ 34 พี่ชายฉลาดชะมัด

ตอนที่ 34 พี่ชายฉลาดชะมัด
รู้ว่าควรเอาเต้าหู้บดวางทิ้งไว้หนึ่งชั่วยามแล้วค่อยปั้นเป็นลูกเอาลงหม้อไปทอด รู้ว่านางชอบใส่น้ำส้มสายชูจำนวนมาก หญิงสาวตรงหน้าผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นใครกันแน่
หากไม่ใช่เป็นเพราะท่านหญิงไม่อยู่แล้ว นางเกือบจะคิดแล้วว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้คือท่านหญิง
“เจ้าเป็นใครกันแน่”
เจ้าเป็นใคร
ลั่วเซิงรู้สึกว่าคำถามนี้ถามได้ดี
ห่างกันสิบสองปี เปลี่ยนร่างใหม่แล้ว นางยังบอกไม่ได้ว่าตนเองเป็นใคร
อย่างไรก็ตามก็ชัดเจนมาก นางประสบความสำเร็จในการใช้ลูกชิ้นเต้าหู้นี้ดึงดูดความสงสัยของซิ่วเย่ว์ไม่ต้องกังวลอีกว่าพอเผลอแล้วอีกฝ่ายจะหนีไป
ลั่วเซิงไม่ได้ตอบคำถามว่า “เจ้าเป็นใคร” แต่กลับย้อนถามว่า  “เจ้าขายเต้าฮวยอยู่ที่ไหน”
“อยู่ตรงปากซอย” ซิ่วเย่ว์หลุดปากออกไป เกือบจะตบปากตัวเองแล้ว
นี่มันเรื่องอะไรกัน เหตุใดพอหญิงสาวตรงหน้าถามแล้วนางก็อดตอบกลับไม่ได้
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะมาหาเจ้า” ลั่วเซิงทิ้งคำพูดนี้ไว้แล้วก้าวเท้าเดินออกไป
ซิ่วเย่ว์ตกตะลึง รีบตามไป  “เจ้า เจ้าจะไปไหน”
ลั่วเซิงมองซิ่วเย่ว์ที่ตื่นตระหนกตกใจ อดหัวเราะไม่ได้  “ดึกมากแล้ว ข้าต้องกลับแล้ว สิ่งที่เจ้าสงสัย รอพรุ่งนี้ข้าจะบอก”
พอออกจากเรือนธรรมดาหลังนี้ ลั่วเซิงก็มุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยม
นางไม่สามารถพาซิ่วเย่ว์กลับไปโรงเตี๊ยมได้ แต่ต้องการเหตุผลที่เปิดเผยและซื่อสัตย์ เหตุผลนี้ต้องรอวันพรุ่งนี้
โชคดีที่มีลูกชิ้นเต้าหู้นี้ ซิ่วเย่ว์จะรอนางปรากฏตัวอีกครั้งอย่างแน่นอน
ก็เหมือนกับที่สาวใช้ทั้งสี่รู้จักนาง ท่านหญิงจะไม่รู้จักพวกนางได้อย่างไร
สำหรับพวกนางแล้ว เรื่องที่เกี่ยวกับนางทั้งหมดล้วนเก็บไว้ในใจ ถึงแม้ว่าจะมีความกังวลใจไปตลอดชีวิต
กลับถึงห้องพัก หงโต้วยังคงนอนหลับสบาย
ลั่วเซิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ขึ้นเตียงอย่างนุ่มนวล
นอกหน้าต่างสงบเงียบไร้เสียง ภายในห้องมีเพียงเสียงหายใจสาวใช้ที่สม่ำเสมอและยาวนาน ความคิดของลั่วเซิงลอยไปถึงเรื่องชายชุดดำ
ชายหนุ่มที่ติดตามซิ่วเย่ว์เป็นใครกัน
ลองคิดถึงสันมือที่จะฟาดใส่ต้นคอของซิ่วเย่ว์แล้ว นางก็สรุปได้เพียงอย่างเดียวคือคนผู้นี้คือศัตรูหาใช่มิตรไม่
ไม่อาจอยู่ในเมืองหนานหยางนี้ได้นาน
หากน้องชายคนเล็กยังมีชีวิตอยู่ ซิ่วเย่ว์ตามหามานานหลายปีไม่มีข่าวคราว มิใช่ว่านางมาอยู่ไม่กี่วันแล้วจะหาเจอได้
การปรากฏตัวของชายชุดดำเป็นสัญญาณเตือน นางต้องพาซิ่วเย่ว์เข้าเมืองหลวงทันที ใช้สถานะของบุตรสาวแม่ทัพใหญ่ตั้งหลักก่อนแล้วค่อยๆ ทำให้ถูกต้อง
ค่ำคืนนี้สำหรับลั่วเซิงแล้วช่างยากลำบาก ดังนั้นเช้าตรู่เสียงร้องตกใจของหงโต้วจึงดังขึ้น  “คุณหนู ท่านนอนหลับไม่สบายหรือเจ้าคะ ดวงตาของท่านเหมือนถูกชกมาสองหมัดเลย”
ลั่วเซิงชะงักเล็กน้อย พลางสั่งว่า “เอาแป้งทาหน้ามาที”
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ลั่วเซิงก็พาหงโต้วเดินออกจากห้องแล้วพบกับคุณชายสามเซิ่งที่รออยู่ที่ใต้ระเบียง
พอเห็นลั่วเซิงออกมา คุณชายสามเซิ่งก็เผยรอยยิ้มทันที  “น้องหญิงเช้านี้อยากกินอะไร จะกินในโรงเตี๊ยมนี้ หรือว่าออกไปกินข้างนอกดี”
‘ออกไปกิน’ สามคำนี้ถูกคุณชายสามเซิ่งจงใจเน้นน้ำเสียง ความคิดของคนชอบกินเปิดเผยออกมาจนหมด
ลั่วเซิงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเสียงเบา
ง่วงก็คนเอาหมอนมาส่งให้ คุณชายสามเซิ่งชายหนุ่มที่ช่างเอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้ใครบ้างจะไม่ชอบ
“ออกไปกินเถอะ ข้าอยากกินเต้าฮวย”
พอได้ยินลั่วเซิงจะออกไปกินข้างนอก คุณชายสามเซิ่งก็โล่งอก ไปถึงห้องโถงก็สอบถามคนงาน “น้องชาย แถวนี้เต้าฮวยที่ไหนอร่อยบ้าง”
“เต้าฮวยน่ะหรือ รสชาติอร่อยมีอยู่หลายร้าน ร้านแม่นางหวังหัวสะพานก็รสชาติหอมหวาน เต้าฮวยร้านยายจ้าวถนนตะวันตกเนื้อเนียนนุ่มที่สุด”
ลั่วเซิงพูดแทรกบ่าว “ข้าอยากกินรสเค็ม”
เค็มหรือ
คุณชายสามเซิ่งตกตะลึง “เต้าฮวยมีรสเค็มด้วยหรือ”
หงโต้วกลอกตาใส่คุณชายสามเซิ่ง แทบจะเขียนอักษรตัวใหญ่บนใบหน้าว่า 'ไม่เคยเห็นโลก’ “คุณชายช่างมีอารมณ์ขันนัก เต้าฮวยก็ต้องกินรสเค็มสิเจ้าคะ”
“ใครบอกล่ะ เต้าฮวยเป็นของหวานชัดๆ” การต่อสู้กันระหว่างรสหวานกับรสเค็มของเต้าฮวย คุณชายสามเซิ่งจะไม่ยอมประนีประนอมกับสาวใช้เด็ดขาด
มองเห็นสองคนจะทะเลาะกันแล้ว คนงานก็เสี่ยงตายพูดแทรกขึ้นมา “เต้าฮวยแบบเค็มของเมืองหนานหยางของเรามีอยู่ร้านหนึ่ง อยู่ตรงปากซอยสือโถวถนนตะวันออก ลูกค้าหลายท่านหากไม่รู้จัก ถามใครก็ได้ว่าร้านยายแก่ขี้เหร่ขายเต้าฮวยอยู่ตรงไหน”
ลั่วเซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ยายแก่ขี้เหร่ที่ว่านี่หมายถึงซิ่วเย่ว์หรือ
“พี่ชาย ไปที่นั่นกันเถอะ ท่านก็ไม่เคยกินเต้าฮวยรสเค็ม วันนี้ลองชิมสักหน่อยว่ารสชาติเป็นอย่างไร”
คุณชายสามเซิ่งที่ก่อนหน้าทำท่าจะฟาดฟันกับหงโต้วเผยใบหน้ายิ้มแย้มออกมาทันที  “ได้ เช่นนั้นวันนี้ก็ลองชิมเต้าฮวยเค็มว่ามีรสชาติเป็นอย่างไร”
หงโต้วที่อยู่ด้านข้างเบ้ปาก “น่าสงสารจริง กินเต้าฮวยปลอมมาตั้งหลายปี”
คนงานจ้องมองกลุ่มคนที่เดินจากไป เกือบจะอดใจเดินเข้าไปถามเหตุผลไม่ได้
เกินไปแล้ว เต้าฮวยหวานจะเป็นเต้าฮวยปลอมไปได้อย่างไร เต้าฮวยหวานเคยทำให้ใครโกรธเคืองหรือ
ปากซอยสือโถวถนนตะวันออกมีร้านอาหารเช้าตั้งอยู่ร้านหนึ่ง ในเวลานี้มีคนรุมล้อมจำนวนไม่น้อย
เป็นเมืองที่ทั่วทุกแห่งหนมีแต่เต้าฮวยหวาน มีเพียงร้านอาหารเช้าร้านนี้เท่านั้นที่เป็นเต้าฮวยเค็ม หลายปีมานี้มีลูกค้าขาประจำเป็นจำนวนมาก
“ท่านยายขี้เหร่ ต้นหอมใส่เยอะไปแล้วหรือเปล่า”
ซิ่วเย่ว์รู้สึกตัวก็เห็นเต้าฮวยที่ราดน้ำพะโล้โรยต้นหอมข้างบนจนเกือบล้นออกมานอกชามแล้ว ดูแล้วใส่เยอะกว่าปกติมาก
“ขอโทษที ขอโทษที” ซิ่วเย่ว์ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ช่างเถอะ กินต้นหอมเยอะหน่อยก็หอมดี” ลูกค้าประจำรับเต้าฮวยไป นั่งบนม้านั่งข้างๆ แล้วซดเสียงดัง
ซิ่วเย่ว์ถอนหายใจในใจ ดวงตากลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปข้างหน้า
เมื่อคืนหญิงสาวผู้นั้นบอกว่าวันนี้จะมาหานาง ตกลงจะมาเมื่อใดกัน
เดิมทีสามารถอยู่ห่างจากคนที่เปิดเผยความลับนางได้ ซิ่วเย่ว์ควรโชคดียิ่ง แต่ว่าเมื่อคืนลูกชิ้นเต้าหู้นั้นกลับทำให้นางหลับตาไม่ลงทั้งคืน ยิ่งคิดยิ่งไร้สาระสิ้นดี
ฝีมือการทำอาหารนั้น น้ำเสียงในคำพูดนั้น ดวงตาที่เมินเฉยและส่องสว่างคู่นั้น เห็นได้ชัดว่าคือท่านหญิง
แต่ท่านหญิงเสียไปแล้ว!
ซิ่วเย่ว์รู้สึกว่าตนเองถูกบีบจนจะเป็นบ้าแล้ว เริ่มใจลอยอีกครา
เสียงหัวเราะสดใสของเด็กหนุ่มดังขึ้น “ท่านยายขี้เหร่ เอาเต้าฮวยสามชาม”
ซิ่วเย่ว์ได้สติ ไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มที่รูปงามเช่นนี้ ดวงตามองไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเขา
เด็กสาวในอาภรณ์ชุดเรียบง่าย ใบหน้าสุขุมแตกต่างจากหญิงสาวชุดดำลึกลับเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง แต่นางกลับรู้จักดวงตาคู่นี้
ลั่วเซิงก็กำลังสังเกตซิ่วเย่ว์อยู่เช่นกัน
รอยแผลเป็นเราวกับกิ่งไม้คดเคี้ยวกระจายไปแทบครึ่งใบหน้า ทำให้มองไม่เห็นความงดงามของใบหน้าเดิม
ใบหน้าของลั่วเซิงสงบนิ่ง แต่ในใจกลับมีคลื่นลูกใหญ่ปะทุขึ้น
ซิ่วเย่ว์เสียโฉมหรือนี่!
“เอาเต้าฮวยมาสามชาม!” เมื่อเห็นซิ่วเย่ว์ไม่สะทกสะท้าน คุณชายสามเซิ่งก็เปล่งเสียงตะโกนอีกรอบ
ท่านยายผู้นี้หูหนวกหรือ
“มาแล้ว” ซิ่วเย่ว์รีบนำเต้าฮวยสามชามที่ปรุงเสร็จยกออกไปให้
เต้าฮวยเนื้อเด้งที่ราดด้วยน้ำพะโล้และด้านบนโรยน้ำมันพริกสีแดงกับต้นหอมสีเขียวสด ผสมกับกลิ่นหอมของน้ำส้มสายชูหอมๆ หอมฟุ้งเข้าไปในจมูก
คุณชายสามเซิ่งซดเต้าฮวยชามใหญ่ก็เห็นถึงก้นชามแล้ว
ในปากหงโต้วเต็มไปด้วยเต้าฮวยแต่ยังไม่ลืมเอ่ยถามว่า “คุณชาย เต้าฮวยรสเค็มอร่อยเป็นพิเศษใช่หรือไม่เจ้าคะ”
คุณชายสามเซิ่งชะงักไปชั่วขณะแล้วเอ่ยโต้เถียง “ข้ารู้สึกว่าไม่ใช่เต้าฮวยเค็มอร่อยเป็นพิเศษ แต่เป็นเต้าฮวยเค็มของท่านยายขี้เหร่ท่านนี้ต่างหากที่ทำได้อร่อยเป็นพิเศษ”
สองอย่างนี้ไม่เหมือนกัน เหอะๆ เขานี่ช่างฉลาดเสียจริงเชียว
ลั่วเซิงวางชามลง ยิ้มแล้วพยักหน้า “ข้าเองก็คิดเช่นนั้น”
คุณชายสามเซิ่งตาลุกวาว  “ใช่แล้ว ไม่ใช่ว่าเต้าฮวยทุกร้านจะทำออกมาได้อร่อยเช่นนี้ นี่เป็นเพราะฝีมือล้วนๆ ไม่เกี่ยวกับหวานหรือเค็มทั้งนั้น”
ช่วงเวลาสำคัญ น้องสาวยังคงสนับสนุนเขาเสมอ!
ลั่วเซิงพยักหน้าต่อ “พี่ชายพูดถูกแล้ว หากเช่นนั้น พวกเราพาท่านยายขี้เหร่ท่านนี้กลับไปด้วยเถอะ ต่อไปอยากกินเต้าฮวยเมื่อใดก็ให้นางทำให้ได้ทุกเมื่อ”


## บทที่ 35 คนมีเงินจะทำอะไรก็ได้

ตอนที่ 35 คนมีเงินจะทำอะไรก็ได้
คุณชายสามเซิ่งคิดว่าตนหูฝาด “น้องหญิงพูดว่าอะไรนะ”
ลั่วเซิงสีหน้านิ่งเฉย “ข้าชอบกินเต้าฮวยของท่านยายขี้เหร่ท่านนี้ เตรียมพานางไปด้วย”
เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่ได้หูฝาด คุณชายสามเซิ่งมุมปากพลันกระตุกอย่างแรง
หากถูกใจก็ต้องได้มาครอบครอง นี่ นี่มันการกระทำของพวกเสเพลนี่!
คุณชายสามเซิ่งสงบสติอารมณ์และยิ้มแห้ง “น้องหญิง นี่มันเหมาะสมหรือ คนเขาขายเต้าฮวยอยู่ดีๆ จะให้ทิ้งทุกอย่างแล้วไปเลยได้อย่างไร”
ซิ่วเย่ว์ที่เก็บถ้วยชามอยู่นั้นชะโงกศีรษะถาม “ให้เงินหรือไม่”
หงโต้วเบ้ปาก “เจ้าวางใจได้ คุณหนูของพวกข้าไม่ขาดเงิน”
“จ่ายเงินก็ไป” พอซิ่วเย่ว์พูดจบ เก็บชามและเช็ดโต๊ะในคราเดียว
หงโต้วชื่นใจอย่างยิ่ง
นึกไม่ถึงว่าเมืองขนาดเล็กที่ห่างไกลและทรุดโทรมจะมีคนรู้มากเช่นนี้ เพียงข้อนี้ข้อเดียวก็เหนือกว่าคนในเมืองหลวงจำนวนมากแล้ว
ในขณะที่คุณชายสามเซิ่งมองยังซิ่วเย่ว์ที่สีหน้าเฉยเมย และมองหงโต้วที่เผยสีหน้าชื่นใจ แล้วสุดท้ายมองยังลั่วเซิงที่ใบหน้าสงบนิ่ง ทำให้เข้ารู้สึกสงสัยตัวเองขึ้นมา
หรือทุกคนคือคนปกติ มีแต่เขาที่ผิดปกติกัน
ไม่ใช่แล้ว...
ยิ่งคิดยิ่งผิดปกติ คุณชายสามเซิ่งอยากเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่กลับมองเห็นซิ่วเย่ว์ที่เก็บแผงเสร็จแล้วและยืนอยู่ข้างกายลั่วเซิง
คุณชายสามเซิ่งนิ่งเงียบไป
“พี่ชายยังไม่อิ่มหรือ” ลั่วเซิงเอ่ยถาม
“กินน่ะกินอิ่มแล้ว...” คุณชายสามเซิ่งเหลือบมองซิ่วเย่ว์ ยังรู้สึกยอมรับไม่ได้ “แม้จะพาคนไปก็ต้องให้เวลาคนเขาเก็บทรัพย์สินด้วยสิ”
หงโต้วหัวเราะคิกคัก "คนขายเต้าฮวยจะมีทรัพย์สินอะไร ตบรางวัลให้นางด้วยถั่วทองสองเม็ดยังดีกว่าเสียเวลาไปเก็บทรัพย์สินเสียอีก”
คุณชายสามเซิ่งเผยรอยยิ้มที่แข็งทื่อ
มีข่าวลือในจวนว่าแม่เฒ่าที่ซักผ้าได้รางวัลเป็นทองใบหนึ่งถุงจากน้องหญิงหลานนอก เดิมทีเขาไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว
จนกระทั่งซิ่วเย่ว์ตามกลับโรงเตี๊ยม คุณชายสามเซิ่งก็ราวกับฝันไปและถือโอกาสที่ลั่วเซิงไม่สนใจ คว้าตัวหงโต้วมาถามว่า “เพราะชอบกินเต้าฮวยที่ท่านยายขี้เหร่ทำเนี่ยนะ ถึงกับต้องพาคนกลับเมืองหลวงเลยหรือ”
“มิใช่เหตุผลนี้แล้วจะเป็นอย่างไรได้ล่ะ” หงโต้วย้อนถาม
ความตรงไปตรงมาของสาวใช้ทำให้คุณชายสามเซิ่งหายใจติดขัดจึงหลุดปากถามออกมาว่า “หากพบหนุ่มรูปงามเข้าก็จะพาไปด้วยงั้นหรือ”
หงโต้วครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายศีรษะ
คุณชายสามเซิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัวแล้วฟังหงโต้วเอ่ยต่อ “ชายหนุ่มรูปงามมีอยู่มากโข คุณหนูของเราถูกใจคนไหนถึงจะพากลับน่ะเจ้าค่ะ”
คุณชายสามเซิ่ง “...” นึกไม่ถึงว่าเขาเคยคิดจะแต่งงานกับน้องลั่วเพียงเพราะอาหารอันโอชะ น่าหนักใจจริงๆ
“คุณชายรีบเก็บของเร็วเจ้าค่ะ คุณหนูของพวกข้าจะออกเดินทางวันนี้”
คุณชายสามเซิ่งพยักหน้าอย่างสับสน
ในห้องพัก ซิ่วเย่ว์จ้องลั่วเซิงพลางถามว่า “ตกลงเจ้าเป็นใครกันแน่”
เมื่อคืนนางนอนไม่หลับทั้งคืน ความแคลงใจนี้แทบจะทำให้นางเป็นบ้า
นางถึงขั้นคิดว่าสาวชุดดำคือท่านหญิง วิญญาณของท่านหญิงมาหานาง แต่ทุกสิ่งในวันนี้ทำลายความหวังอันลมๆ แล้งๆ ของนางลง
เด็กสาวตรงหน้าดูเด็กกว่าท่านหญิงเล็กน้อย รูปร่างหน้าตาไม่เหมือนกันเลยสักนิด ยกเว้นดวงตาอันสดใสและสงบนิ่ง
ลั่วเซิงกับซิ่วเย่ว์สบตากันและย้อนถามอย่างเฉยเมย “แล้วเจ้าล่ะ เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าเป็นใคร ทำไมถึงยอมไปกับข้า”
ซิ่วเย่ว์ถูกต้อนถาม
นางไม่อาจตอบคำถามนี้ได้
ทุกคนในจวนเจิ้นหนานอ๋องถูกปิดล้อมและประหารชีวิตในข้อหากบฏ แต่นางคือผู้รอดชีวิตที่ไม่อาจมองเห็นแสงตะวัน หากเกิดอะไรขึ้นกับนาง คงไม่มีใครออกตามหาท่านอ๋องน้อยแล้ว
ทว่าเมื่อคืนนี้ การกระทำของเด็กสาวตรงหน้าเหมือนกับท่านหญิงมากจนสงสัยว่าหญิงสาวผู้นี้มีความเกี่ยวโยงกับท่านหญิง
สัญชาตญาณบอกกับนางว่าหากติดตามคนผู้นี้ บางทีอาจพบโอกาสที่ตามหามานานกว่าสิบสองปี
ลั่วเซิงจ้องใบหน้าที่เปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องของซิ่วเย่ว์ แล้วยิ้มเล็กน้อย “ดูสิ เจ้ายังอธิบายไม่ได้เลยว่าทำไมถึงเต็มใจมากับข้า ไม่ต้องถามว่าข้าเป็นใคร ข้าบอกได้เพียงว่าติดตามข้า วันหนึ่งวันใดก็จะพบคำตอบ”
นางไตร่ตรองดีแล้วว่าการเปิดเผยสถานะที่แท้จริงของนาง ไม่ใช่เรื่องชาญฉลาด
มนุษย์ย่อมต้องระวังตัวเป็นธรรมดา การเล่าเรื่องเหนือธรรมชาติเช่นนี้ให้ใครสักคนฟัง จะมีแต่ความสงสัยเท่านั้น
แทนที่จะพยายามให้ซิ่วเย่ว์ยอมรับว่านางคือท่านหญิงชิงหยาง สู้ให้อีกฝ่ายค้นหาความจริงด้วยตัวเองดีกว่า พอถึงวันนั้นคอยเปิดเผยตัวตน ทุกอย่างก็จะประจวบเหมาะเอง
ซิ่วเย่ว์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามออกมาว่า “เจ้าจะพาข้าไปที่ใด”
ลั่วเซิงมองออกนอกหน้าต่าง
ใบตองนอกหน้าต่างมีสีเขียวขจีราวกับมรกต โบกสะบัดอย่างอิสระ
“ไปเมืองหลวง” ลั่วเซิงตอบ
เมืองหนานหยางถูกรถม้าทิ้งห่างไปไกล คุณชายสามเซิ่งที่ขี่ม้าอยู่แหงนมองท้องฟ้าและปาดเหงื่อบริเวณหน้าผาก
เพิ่งเข้าสู่เดือนสาม แต่การเดินทางในวันที่ท้องฟ้าโปร่งเช่นนี้ก็ร้อนไม่เบา
คุณชายสามเซิ่งที่ลำคอเริ่มแสบร้อนมองเห็นโรงน้ำชาริมถนนอยู่ตรงหน้าจึงดึงบังเหียนและเขยิบเข้าหารถม้า “น้องหญิง ข้างหน้ามีโรงน้ำชา พวกเราจิบน้ำชากันสักหน่อยก่อนเดินทางต่อดีหรือไม่”
คำตอบของลั่วเซิงก็มาจากรถม้าอย่างรวดเร็ว “ได้”
คนทั้งขบวนหยุดอยู่หน้าโรงน้ำชา หากนับรวมองครักษ์ ม้านั่งยาวหลายตัวก็ถูกจับจองหมดแล้ว
คนขายใบชาเช็ดโต๊ะอย่างคล่องแคล่วและรินชาให้กับพวกลั่วเซิงและคนอื่นๆ ด้วยกาทองแดงปากยาว
ถ้วยสำหรับดื่มชาเป็นถ้วยลายครามหยาบๆ ทั่วไป ชาคือชาหยาบ แต่คุณชายสามเซิ่งกลับไม่รังเกียจ ยกดื่มเสียงดังจนเห็นก้นถ้วย ลำคอก็รู้สึกดีขึ้น
“น้องหญิงไม่ดื่มหรือ” เมื่อเห็นลั่วเซิงถือถ้วยลายครามหยาบไว้โดยไม่มีทีท่าว่าจะดื่ม คุณชายสามเซิ่งจึงอดถามไม่ได้
ในเวลานี้ ลั่วเซิงมีกะจิตกะใจดื่มน้ำชาที่ไหนเล่า ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่คนกำลังเดินตรงมายังโรงน้ำชาต่างหาก
เขาคือเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ความสุขุมเย็นชาของชายหนุ่มปรากฏบนหว่างคิ้วของเขา แต่กลับไม่ขาดความปราดเปรียวของเด็กหนุ่ม โดยเฉพาะดวงตาคู่หนึ่งที่ราวกับหยกดำสีเข้มที่เข้ากับผิวสีซีดได้เป็นอย่างดี เพียงเหลือบมองก็รู้สึกได้ถึงความเย็นชาและน่าเกรงขาม
คุณชายสามเซิ่งมองตามสายตาของลั่วเซิง อดไม่ได้ที่จะตกใจขึ้นมา
ชายหนุ่มผู้นี้หล่อเหลานัก หล่อไม่น้อยไปกว่าซูเย่าเลย
แย่แล้ว แย่แล้ว น้องหญิงเห็นเขาแล้ว!
“อะแฮ่มๆ!” คุณชายสามเซิ่งส่งเสียงไอ คาดหวังว่าชายหนุ่มที่เดินมาหาจะเข้าใจคำเตือนของเขาและจากไปอย่างรวดเร็ว
แน่นอนว่าชายหนุ่มได้ยินเสียงไอของคุณชายสามเซิ่งจึงเหลือบมองและรีบเดินมาหา
“พี่ชายมีอะไรหรือ” คุณชายสามเซิ่งจ้องชายหนุ่ม รู้สึกร้อนตัวจากการทำเรื่องให้แย่ลง
“ไม่เหลือที่นั่งแล้ว พี่ชาย จะขอนั่งด้วยได้หรือไม่” เด็กหนุ่มพูดจบก็นั่งตรงข้ามกับลั่วเซิงโดยไม่รอคำตอบจากคุณชายสามเซิ่ง
ด้านหลังชายผู้นั้น ชายหนุ่มที่แต่งตัวเป็นบ่าวรับใช้ก้มศีรษะเก็บซ่อนความประหลาดใจ
ลั่วเซิงนั่งไม่ติดแล้ว
คือชายชุดดำที่ปรากฏตัวในจวนอ๋องเมื่อคืนก่อนแล้วถูกก้อนหินฟาดศีรษะและสาดพริกไทยใส่หน้าหนี่!
เขามานั่งตรงข้ามนางทำไม
หรือว่าจะจดจำนางได้
แม้ว่าคืนนั้นจะไม่ใช่ค่ำคืนที่มืดสนิทและมีลมแรงมากนัก แต่นางก็คลุมหน้าไว้ อย่างมากอีกฝ่ายก็เห็นแค่ดวงตาเท่านั้น
ลั่วเซิงนึกถึงกริชในอก นึกถึงแส้ยาวที่เอว นึกถึงผงพริกไทยในแขนเสื้อ ในที่สุดก็ล้มเลิกความคิดที่จะกำจัดชายหนุ่มทิ้งทันที
ช่วยไม่ได้ กลางวันแสกๆ ต่อหน้าสาธารณชน จะให้ลงมือฆ่าคนได้อย่างไร
“คุณหนูลั่ว สบายดีนะ” จู่ๆ ชายหนุ่มก็เอ่ยขึ้น


## บทที่ 36 โลกกลม

ตอนที่ 36 โลกกลม
คุณหนูลั่วรึ
ลั่วเซิ่งสาวน้อยผู้ชาญฉลาดและเอาใจใส่ รู้ตัวว่าชายตรงหน้าจดจำนางในคืนนั้นไม่ได้ แต่รู้จักกับคุณหนูลั่ว
นางใช้หางตาเหลือบมองหงโต้วอย่างรวดเร็ว ใครจะไปรู้ว่าสาวใช้ที่มักจะพูดฉะฉานและดุดันจะแสดงสีหน้าเหม่อลอยในยามนี้ เห็นได้ชัดว่าพึ่งไม่ได้แล้ว
ชายหนุ่มทำให้ลั่วเซิ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย ภายใต้การจ้องมองของดวงตาสีเข้มคู่นั้น นางไม่กล้าประมาท และเอ่ยด้วยใบหน้านิ่งเฉย “ก็ดี”
ตามแบบฉบับของคุณหนูลั่วที่พบหนุ่มหล่อก็ฉุดคร่า คงใช้กับชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ อย่างน้อยนางไม่ได้ยินการเรียกที่สนิทสนมในคำพูดประโยคนี้
คุณหนูลั่วเป็นถึงลูกสาวของแม่ทัพใหญ่ สถานะสูงศักดิ์ นางใช้ท่าทีเช่นนี้รับมือกับชายหนุ่มตรงหน้าไม่น่าผิดพลาด
จุดแข็งที่สุดของลั่วเซิ่งคือใจนิ่ง พูดกันตามตรงคือโกหกหน้าตาย แต่แววตาที่เผยประกายแห่งความสงสัยหลังจากได้ยินคำตอบนี้ของอีกฝ่าย ทำให้หัวใจนางกระตุกหลายที
นางตอบไปเพียงสองคำ อะไรที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติกัน
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย
ใบหน้าของเขาซีดขาว คิ้วดกดำราวกับหมึก
“ดูเหมือนคุณหนูลั่วจะจำข้าไม่ได้นะ”
ลั่วเซิ่งเชิดคางขึ้นเล็กน้อยและเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “ข้าเจอคนมากหน้าหลายตา ประเดี๋ยวก็ลืมหมดแล้ว ต้องขอโทษด้วยจริงๆ”
“เป็นเช่นนี้เองหรือ...” ชายหนุ่มจดจ้องลั่วเซิ่งและลุกยืนขึ้น “ถ้าอย่างนั้นก็ขอโทษที่มารบกวน”
ลั่วเซิ่งเฝ้ามองชายหนุ่มออกไปพร้อมกับบ่าว ร่างกายที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง
นางไม่กลัวว่าชายหนุ่มที่เพิ่งจากไปบาดหมางอะไรกับคุณหนูลั่ว แค่กลัวว่าเขาจะจำนางในค่ำคืนนั้นได้
อาจเป็นเพราะความกดดันที่มองไม่เห็นคลายลงทันทีเมื่อชายหนุ่มจากไป ในที่สุดคุณชายสามเซิ่งก็รู้สึกตัว “น้องหญิง พวกเจ้ารู้จักกันหรือ”
“ไม่รู้จัก”
คุณชายสามเซิ่งกะพริบตา
ไม่น่านะ ชายผู้นั้นหล่อเหล่าไม่แพ้ซูเย่า เข้ามาทักทายด้วยตัวเอง ไม่มีเหตุผลที่น้องหญิงหลานนอกจะจำเขาไม่ได้
ขณะนี้ หงโต้วราวกับตื่นจากฝัน ดึงชายเสื้อของลั่วเซิ่งพลางเอ่ยว่า “คุณหนู ท่านจำไม่ได้จริงๆ หรือเจ้าคะ เขาคือไคหยางอ๋องอย่างไรเจ้าคะ!”
ไคหยางอ๋องรึ
ลั่วเซิ่งสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย
นางเคยซักถามหงโต้วได้ความว่าสาเหตุที่ทำให้คุณหนูลั่วถูกส่งไปหลบยังจวนท่านตานั่นเพราะล่วงเกินไคหยางอ๋อง
ว่ากันว่าคุณหนูลั่วทำนิสัยเดิมๆ ละโมบในความงามของไคหยางอ๋องกลางตลาด ทำให้ไคหยางอ๋องโกรธมาก
ไคหยางอ๋องเป็นพระอนุชาของโอรสสวรรค์องค์ปัจจุบัน แม้อายุจะเพิ่งครบยี่สิบ แต่ได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้อย่างมาก ถึงขั้นที่องค์รัชทยาทที่อายุมากกว่าเขาหลายปียังต้องเรียกเสด็จอาอย่างนอบน้อม
คนอย่างเขาโกรธขึ้นมา แม่ทัพใหญ่ลั่วย่อมไม่อาจนิ่งเฉยได้จึงจำใจส่งบุตรสาวออกจากเมืองหลวงเพื่อเป็นการชดใช้ความผิด
ลั่วเซิ่งครุ่นคิดดูแล้ว ผู้มีอำนาจคับฟ้าอย่างเขาคงไม่กัดสาวน้อยไม่ปล่อยหรอก นางแอบเข้าเมืองหลวงอย่างเงียบๆ คงไม่มีปัญหาอะไร
จะโชคร้ายเกินไปเสียแล้ว กลับที่พบกันระหว่างทางโดยบังเอิญ
เมื่อถอนหายใจให้กับโชคชะตาของตัวเอง ลั่วเซิ่งก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้งและเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ในเมื่อเขาจากไปก็บ่งบอกแล้วว่าไม่ได้ติดใจอะไรกับความผิดของข้าก่อนหน้านี้ ฉะนั้น ดื่มน้ำชาแล้วเดินทางต่อกันเถอะ”
แค่ถูกหญิงสาวเย้าแหย่ด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็อารมณ์เสียแล้ว ลงโทษก็ลงโทษแล้ว ยังจะเอาอะไรอีก
จะให้เด็กสาวแต่งงานกับเขาหรือบีบบังคับให้บวชชีงั้นหรือ
“คุณหนู ท่านมองโลกในแง่ดีเกินไป บ่าวรู้สึกว่าไคหยางอ๋องยังโกรธอยู่”
“หืม” ลั่วเซิงขมวดคิ้ว เริ่มรู้สึกว่าชายหนุ่มค่อนข้างใจแคบอยู่บ้าง
ภายนอกดูดี แต่จิตใจกลับคับแคบ
หงโต้วกดเสียงลงต่ำ “ตอนนั้น ท่านปลดเข็มขัดของไคหยางอ๋องออกกลางตลาด...”
“พรวด...” คุณชายสามเซิ่งน้ำชาพุ่งออกมาเต็มโต๊ะ
แม้แต่ซิ่วเย่ว์ที่ดื่มน้ำชาอย่างเงียบๆ ก็เกือบทำถ้วยน้ำชาในมือหล่น
นางจดจ้องลั่วเซิ่ง แววตาเผยความลังเล นางตัดสินใจติดตามคุณหนูผู้นี้เร็วเกินไปหรือไม่
“น้องหญิง ปลดเข็มขัดของไคหยางอ๋องต่อหน้าสาธารณชนจริงๆ หรือ” คุณชายสามเซิ่งที่สงบสติอารมณ์ได้แล้วไม่ทันได้เช็ดน้ำชาที่กระเซ็นบนชุดของเขาก็เอ่ยถามด้วยสีหน้าตกตะลึง
ลั่วเซิงยังคงนิ่งเงียบ
ประมาทเกินไปแล้ว
นางไม่มีความทรงจำของคุณหนูลั่วอยู่เลย ต้องสืบหาข้อมูลอีกจำนวนมาก เคยได้ยินหงโต้วเล่าว่าที่ถูกแม่ทัพใหญ่ลั่วส่งมาหลบซ่อนตัวที่จวนท่านตาก็เพราะว่าละโมบในความงามขอไคหยางอ๋อง แต่ไม่ได้สอบถามรายละเอียดก็ถามเรื่องอื่นแทนแล้ว
ในความคิดของนาง ไม่จำเป็นต้องถามวิธีเกี้ยวพาราสีผู้ชายให้ละเอียด
ลั่วเซิ่งลุกยืนขึ้น “พี่ชาย นั่งรอสักครู่ ข้ามีเรื่องจะคุยกับหงโต้ว”
“เอ่อ” คุณชายสามเซิ่งดื่มน้ำชาเย็นๆ ด้วยความมึนงง
ลั่วเซิ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ริมถนนแล้วกดเสียงลงต่ำ “เมื่อก่อนข้า... ชอบปลดเข็มขัดผู้ชายงั้นหรือ”
นางคิดว่ากุลสตรีผู้สูงศักดิ์อย่างคุณหนูลั่วแม้จะเกี้ยวพาราสีผู้ชายเช่นไร ก็น่าจะรู้มารยาทพื้นฐานอยู่บ้าง
“ไม่เลยเจ้าค่ะ ท่านแค่เคยปลดเข็มขัดของไคหยางอ๋องเท่านั้น”
ลั่วเซิงนึกถึงใบหน้าของไคหยางอ๋องจึงขมวดคิ้วถามว่า “เพราะเขาหล่อเหลาที่สุดหรือ”
หงโต้วส่ายศีรษะอย่างต่อเนื่อง “ก็ไม่ใช่ จริงๆ แล้ว ตอนนั้นท่านพลั้งมือไปโดยไม่ตั้งใจ...”
ลั่วเซิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โชคดีที่ปัญหาที่คุณหนูลั่วทิ้งไว้ให้ที่ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คาดคิดไว้
แต่ไม่นาน หัวใจที่ผ่อนคลายก็กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
สถานการณ์ไม่สู้ดีแล้ว!
ในเมื่อคุณหนูไม่ได้มีความชื่นชอบชอบปลดเข็มขัดหนุ่มหล่อทุกคน แต่ในฐานะที่เป็นชายหนุ่มคนเดียวที่โดนนางปลดเข็มขัด นางไม่มีเหตุผลใดที่จะจำไม่ได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบทเรียนที่ถูกส่งออกจากเมืองหลวงก็เพียงพอแล้วสำหรับสาวน้อยคนหนึ่งที่จะจดจำไปชั่วชีวิต
กล่าวอีกนัยหนึ่ง อีกฝ่ายคงรู้สึกสงสัยขึ้นมาแล้ว
ลั่วเซิ่งนึกถึงดวงตาสีดำที่พลันเบิกขึ้นในค่ำคืนนั้น หัวใจก็รู้สึกหม่นหมอง
เหตุใดไคหยางอ๋องถึงมาปรากฏตัวที่จวนอ๋องได้เล่า
ลั่วเซิงเดินกลับไปโรงน้ำชา แต่คุณชายสามเซิ่งชิงเอ่ยขึ้นก่อน “น้องหญิงมีเรื่องอะไรหรือ”
ลั่วเซิ่งคิ้วขมวด “พี่ชายดูตื่นเต้นไม่น้อยเลยนะ”
“ไม่ ไม่ตื่นเต้น จะตื่นเต้นได้อย่างไร ไม่ตื่นเต้นเลยสักนิด…”
ลั่วเซิงทำเหมือนมองไม่เห็นขาที่สั่นเทาของคุณชายสามเซิ่งแล้วหันหลังเดินไปยังรถม้าม่านเขียวที่จอดอยู่ริมถนน “หากพี่ชายดื่มเสร็จแล้ว พวกเราก็รีบเดินทางกันต่อเถอะ”
ทั้งขบวนออกเดินทางกันอีกครั้ง จำนวนคนที่ผ่านไปผ่านมาค่อยๆ ลดน้อยลง สุดท้ายพวกเขาก็มองเห็นเพียงเนินเขาเขียวขจีและต้นไม้เขียวชอุ่ม
ลั่วเซิ่งยกม่านรถขึ้น มองวิวทิวทัศน์ตามถนนเงียบ ๆ
“น้องหญิง อยากแวะที่นี่สักหน่อยหรือไม่ กินอาหารแห้งก่อนแล้วค่อยออกเดินทางต่อเถิด”
การเดินทางไกลถือเป็นเรื่องยากลำบาก ไม่ว่าจะมีเงินหรือไม่ก็ตาม หากไปไม่ถึงศาลาพักม้าหรือเข้าเมืองก็ต้องนอนค้างแรมในถิ่นทุรกันดารแถวชานเมืองเป็นธรรมดา
ลั่วเซิ่งพยักหน้าเล็กน้อย เพิ่งจะลงจากรถม้าและทรงตัวได้ จู่ๆ เงาสีดำก็พุ่งเข้ามาหานาง
คุณชายสามเซิ่งชักดาบออกจากเอว รีบพุ่งเข้าไปและตะโกนว่า “มีคนร้าย!”
องครักษ์เจ็ดแปดคนถือดาบวิ่งกรูเข้าไป หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เห็นหมูป่าตัวหนึ่งนอนอย่างน่าสังเวชอยู่บนพื้น มีบาดแผลถูกแทงอย่างน้อยหลายสิบแห่งบนร่างกาย
คุณชายสามเซิ่งที่ถือดาบอยู่รู้สึกเขินอายเมื่อเห็นใบหน้านิ่งสงบของน้องสาว “ข้ายังคิดว่าเป็นคนร้ายนึกไม่ถึงว่าจะเป็นหมูป่า”
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ชายหนุ่มก็รู้สึกว่าที่ส่งเสียงตื่นตระหนกเมื่อครู่นี้เสียหน้าอยู่บ้างจึงรีบเอ่ยว่า “หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้บ้าคลั่งขึ้นมาทีอันตรายกว่าคนร้ายหลายคนเสียอีก”
ลั่วเซิ่งพยักหน้า “พี่สามพูดถูก ถ้าอย่างนั้น...ทำขาหมูขอทานกินกันเถอะ”
คุณชายสามเซิ่ง ???


## บทที่ 37 รออีกสักนิด

ตอนที่ 37 รออีกสักนิด
คุณชายสามเซิ่งยังคงตกอยู่ในความงุนงง
ไหนบอกหมูป่าตัวใหญ่น่ากลัวไงแล้วเหตุใดน้องหญิงคิดถึงขาหมูขอทานได้เล่า
ช้าก่อน เคยได้ยินแต่ไก่ขอทาน ขาหมูขอทานคืออะไรเนี่ย
ลั่วเซิ่งรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก
ข่าวลือที่ว่าปลดเข็มขัดชายหนุ่มคงทำให้ชายหนุ่มทุกคนตื่นตะลึงไม่น้อย ต้องให้เวลาปรับตัวสักหน่อย
เมื่อมองหมูป่าที่ยังคงกระตุก ลั่วเฉิงก็อธิบายอย่างใจเย็น “ข้าเคยสัญญากับพี่ชายไว้ว่าจะทำอาหารให้กินอย่างหนึ่ง”
ใบหน้าที่แข็งทื่อของคุณชายสามเซิ่งกลับมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
นึกออกแล้ว นี่แลกมากับการที่ให้ลั่วเซิงพักในเมืองหนานหยางเป็นเวลาสองวัน
ทันใดนั้น คุณชายสามเซิ่งก็นึกถึงรสชาติของปลาทอดที่ทำให้เขาโหยหาตลอดเวลาจานนั้นแล้วมองไปยังหมูป่าบนพื้นที่ถูกมีดแทงนับครั้งไม่ถ้วนก็ไม่รู้สึกไม่ยินยอมขึ้นมา “น้องหญิง ไม่สู้ทำปลาทอดเถอะ ปลาทั้งตัวทั้งสดและอร่อย”
ลั่วเซิ่งทำลายความฝันของคุณชายสามเซิ่งทันที “ไม่มีปลา เนื้อหมูป่าสดกว่าอีก เพียงพอสำหรับพวกเราทุกคน”
คุณชายสามเซิ่งยังอยากดิ้นรน แต่หลังจากเผชิญกับความนิ่งสงบและสดใสของสาวน้อยแล้วก็พลันได้สติขึ้นมา
ยั่วโมโหน้องหญิงไม่ได้!
“ถ้าอย่างนั้น…ก็ว่าตามน้องหญิง”
เมื่อได้ยินกระแสเสียดายในน้ำเสียงของคุณชายสามเซิ่ง ลั่วเซิงจึงเอ่ยปลอบว่า “หากเทียบกับปลาทอดแล้ว ข้าคิดว่าพี่ชายต้องชอบขาหมูขอทานมากกว่าเป็นแน่”
ดวงตาของคุณชายสามเซิ่งลุกวาว “ขาหมูขอทานอร่อยขนาดนั้นเลยหรือ”
ลั่วเซิ่งพยักหน้า
“ขาหมูขอทานคืออะไร ชื่อดูแปลกๆ”
ลั่วเซิ่งรู้สึกประหลาดใจ “พี่ชายไม่รู้จักไก่ขอทานหรือ”
คุณชายสามเซิ่งรู้สึกเขินอายที่ต้องเปิดเผยความไม่รู้ของตน “อะแฮ่ม เคยได้ยินแต่ไก่ขอทาน ข้าเคยได้กินไก่ขอทานของร้านอู่เซียนไจด้วย อร่อยมากเลย...”
เมื่อเห็นคุณชายสามเซิ่งหลุดเข้าไปในความทรงจำอันสวยงามของไก่ขอทาน ลั่วเซิ่งกลับเอ่ยอย่างไร้ปรานี “ไก่ขอทานแม้จะมีกลิ่นหอม แต่ความจริงแล้วน้ำมันไม่พอ เวลากินจะแห้งๆ แตกต่างจากขาหมูขอทาน...”
“แตกต่างอย่างไร” เมื่อเอ่ยถึงเรื่องของกิน คุณชายสามเซิ่งก็ลืมเรื่องที่น้องหญิงปลดเข็มขัดผู้ชายไปเสียสนิท
“ขาหมูมีไขมันเยอะและเนื้อนุ่มกว่า ฉะนั้น ขาหมูขอทานจึงทั้งหอมและรสชาติก็อร่อยกว่ามาก”
เสียงอึกดังขึ้น คือเสียงกลืนน้ำลายของคุณชายสามเซิ่งนั่นเอง
หงโต้วที่ยืนอยู่ด้านข้างอดทนรอไม่ไหวแล้ว “คุณหนู ท่านรีบทำขาหมูขอทานเถิดเจ้าค่ะ บ่าวช่วยท่านก่อไฟดีหรือไม่”
แววตาที่ซิ่วเย่ว์มองไปยังลั่วเซิ่งนั้นดูตื่นเต้นขึ้นหลายส่วน
ท่านหญิงเคยวิจารณ์เรื่องไก่ขอทานและขาหมูขอทานไว้เช่นนี้ เหมือนกันทุกพยางค์!
ตกลงคุณหนูลั่วผู้นี้มีความเกี่ยวโยงกับท่านหญิงอย่างไรกันแน่
แต่มันเป็นไปไม่ได้เลย เมื่อลองคำนวณอายุดูแล้ว เมื่อครั้งท่านหญิงถูกสังหาร คุณหนูลั่วอายุเพียงสามสี่ขวบเท่านั้น
ซิ่วเย่ว์จ้องลั่วเซิ่งอย่างเหม่อลอย สับสนอยู่ชั่วขณะ
ลั่วเซิงสังเกตุเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของซิ่วเย่ว์
อาจกล่าวได้ว่าเหตุผลที่นางทำขาหมูขอทานในวันนี้เพราะบังเอิญพบกับวัตถุดิบที่เป็นหมูป่าพอดี แต่อีกด้านหนึ่งคือกำลังบอกเป็นนัยกับซิ่วเย่ว์ทีละน้อยว่านางคือท่านหญิงชิงหยาง
ความสงสัยและความแคลงใจมีมากขึ้น วันหนึ่งวันใดก็จะทะลวงผ่านกรงแห่งเหตุผล ทำให้ซิ่วเย่ว์กล้าจินตนาการอย่างห้าวหาญว่านางคือใคร
“พี่ชายพวกพี่ตั้งเตาก่อไฟ ท่านยายขี้เหร่มาช่วยข้าจัดการหมูป่าตัวนี้”
ไม่ช้า ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับหน้าที่ของตัวเองตามคำสั่งของลั่วเซิ่ง
หมูป่าตัวหนึ่งอะไรที่ควรโยนทิ้งก็โยนทิ้งไป เนื้อชิ้นโตเสียบไม้ย่างอยู่บนกองไฟ กระดูกหมูถูกโยนลงไปเคี่ยวในหม้อขนาดใหญ่ที่เอาออกมาจากรถม้าสำหรับใช้ขนข้าวของโดยเฉพาะ
เมื่อมองไปยังกระดูกหมูที่ร่วงหล่นในหม้อต้ม คุณชายสามเซิ่งก็ถอนหายใจ
เรื่องอาหาร น้องลั่วคิดได้ถี่ถ้วนนัก!
ลั่วเซิ่งใส่ขาหมูทั้งสี่ลงในกะละมังไม้และหมักทิ้งไว้และเมื่อว่างก็สั่งหงโต้วว่า “ไปหลังรถม้าเอาโถดินเผาสีดำมา”
หงโต้วขานรับแล้วรีบนำโถดินไม่ใหญ่ไม่เล็กออกมา
โถดินไม่ได้ดูหรูหราอะไร แต่เมื่อเปิดออกมากลับเต็มไปด้วยน้ำผึ้งชั้นดี
ลั่วเซิ่งส่งสัญญาณให้หงโต้วส่งโถน้ำผึ้งไปให้ซิ่วเย่ว์ที่กำลังพลิกไม้เสียบเนื้ออยู่และเอ่ยว่า “ทาน้ำผึ้งลงบนเนื้อย่างจะมีรสชาติเยี่ยมขึ้น”
“ใช่ ใช่ ใช่ ข้าชอบใส่น้ำผึ้ง!” ดวงตาของคุณชายสามเซิ่งเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
องครักษ์ที่เริ่มว่างจ้องหมูเสียบไม้แล้วกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
ระหว่างการเดินทางไกล ไม่ต้องกินอาหารแห้งและยังได้กินเนื้อย่างและน้ำแกงสดใหม่ ช่างโชคดีจริงๆ!
คุณชายสามเซิ่งเหลือบมองขาหมูในกะละมังไม้ “น้องหญิง เจ้าบอกว่าจะทำขาหมูขอทานมิใช่หรือ”
“หมักนานหน่อยจะได้เข้าเนื้อ จริงๆ แล้วควรหมักทิ้งไว้ทั้งวันจะดีที่สุด”
เมื่อกลิ่นหอมของเนื้อย่างแรงขึ้นเรื่อยๆ และหม้อซุปกระดูกเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่น ในที่สุด ลั่วเซิ่งก็หยิบขาหมูที่หมักไว้ออกมา
วางใบบัวแห้งที่แช่น้ำจนนุ่มลงไปชั้นหนึ่ง ทาน้ำมันหมูลงไป มัดขาหมูให้แน่นและพอกด้วยโคลนหนาๆ แล้วฝังลงในกองไฟ ที่เหลือก็แค่รออย่างเดียว
“น้องหญิงเตรียมไว้แม้แต่ใบบัวแห้งด้วยหรือ” ครานี้ คุณชายสามเซิ่งนับถือจนแทบหมอบกราบ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าขาหมูขอทานจะอร่อยหรือไม่
อืม อย่างน้อยไม่น่าแย่กว่าไก่ขอทาน น้องหญิงรับประกันด้วยตนเอง
“เนื้อย่างพร้อมแล้ว” จู่ๆ ซิ่วเย่ว์ก็ตะโกนขึ้น
ตอนนี้เองเสียงกลืนน้ำลายพลันดังขึ้นเป็นระลอก
หงโต้วรีบหยิบเนื้อย่างยื่นให้ลั่วเซิงหนึ่งไม้ “คุณหนู กินเนื้อย่างเจ้าค่ะ”
ลั่วเซิ่งยังคงนิ่งเฉย “พวกเจ้ากินกันก่อนเถอะ ประเดี๋ยวข้ากินขาหมูสักสองสามชิ้นก็พอแล้ว”
องครักษ์ต่างส่งเสียงยินดีแล้วรีบหยิบเนื้อย่างชิ้นใหญ่ขึ้นมากิน
เมื่อได้กลิ่นหอมของเนื้อหมูย่าง คุณชายสามเซิ่งก็อดไม่ได้แย่งมากินหนึ่งไม้ หลังจากกัดเนื้อย่าง แล้วดวงตาก็เป็นประกาย “น้องหญิง นึกไม่ถึงว่าท่านยายขี้เหร่นอกจากจะทำเต้าฮวยอร่อยแล้ว ยังทำเนื้อย่างอร่อยด้วย”
หงโต้วที่กินจนคราบน้ำมันเต็มปากใบหน้าดูลำพองใจ “ใช่แล้ว สายตาของคุณหนูพวกข้าดีที่สุดแล้ว”
พอคุณชายสามเซิ่งนึกถึงชายหนุ่มรูปงามในชุดสีแดงที่พบในโรงน้ำชาก็อดไม่ได้ที่จะเห็นด้วย “น้องหญิงตาถึงจริงๆ”
ถ้าเช่นนั้น เขาก็คงจะปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องกังวลว่าน้องหญิงจะมาปลดเข็มขัด...เอ๊ะ แต่การตระหนักรู้นี้ดูเหมือนจะไม่ได้ทำให้เขามีความสุขขึ้นเลย...
กลิ่นหอมของเนื้อโชยไปไกล บนพุ่มหญ้าสูงประมาณครึ่งคนไม่ไกลนักปรากฏร่างคนหลายสิบคนซ่อนตัวอยู่ในความมืด
ชายที่มีหนวดเครากำชับเด็กหนุ่มหน้าดำที่อยู่ข้างกาย “เจ้าเจ็ด ปล้นครั้งแรกอย่าตื่นเต้นเด็ดขาด เห็นสาวน้อยคนงามนั่นหรือไม่”
เด็กหนุ่มหน้าดำพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “เห็นแล้ว”
“ประเดี๋ยวคนของพวกเราบุกเข้าไปต่อสู้กับองครักษ์ เจ้ารีบไปจัดการจับตัวสาวน้อยคนนั้น ถึงเวลานั้น คนเหล่านั้นก็ไม่กล้าขัดขืนแล้ว พวกเราอยากได้อะไรก็ย่อมได้”
“ได้” เด็กหนุ่มหน้าดำพยักหน้าอย่างแรง กำหมัดแน่นแสดงถึงความกังวลใจ
ชายที่มีหนวดเครายกมือขึ้นตบเขา “อย่ากลัวไปเลย พวกเรามีมากกว่าพวกเขา ยิ่งไปว่านั้น พวกเขายังมีผู้หญิงถึงสามคน”
“ข้าไม่กลัว”
“งั้นดีเลย พี่น้องทั้งหลายเตรียมลงมือ!”
เด็กหนุ่มหน้าดำลูบเคราเอ่ย “พี่ชาย รออีกหน่อยดีหรือไม่”
ชายที่มีหนวดเคราตกตะลึง “รออะไร”
กลิ่นหอมของเนื้อพัดโชยมา เด็กหนุ่มหน้าดำกลืนน้ำลาย “ก็รอจนกว่าขาหมูขอทานอะไรสุกก่อนค่อยลงมือดีหรือไม่”


## บทที่ 38 ปล้นสะดม

ตอนที่ 38 ปล้นสะดม
ลั่วเซิงคาดว่าน่าจะได้แล้วจึงใช้เสียมเหล็กอันเล็กขุดขาหมูขอทานที่ฝังอยู่ในกองไฟออกมา
เมื่อเห็นของสีดำสนิทสี่ชิ้น คุณชายสามเซิ่งก็เดินเข้าพลางเอ่ยว่า “น้องหญิง นี่ได้ที่แล้วหรือ”
“ได้ที่แล้ว” ลั่วเซิงหยิบหินขึ้นมาก้อนหนึ่งเคาะลงไปบนเปลือกโคลน
คุณชายสามเซิ่งรีบแย่งหินไปแล้วเอ่ยว่า “น้องหญิง งานหยาบพวกนี้ไว้เป็นหน้าที่ข้าเอง”
“รบกวนพี่ชายแล้ว”
คุณชายสามเซิ่งหยิบหินทุบลงบนเปลือกโคลน ไม่กี่ครั้งเปลือกโคลนก็แตกกระจาย เผยให้เห็นขาหมูขอทานด้านในที่ห่อหุ้มด้วยใบบัวแห้ง
“ร้อนมาก!” คุณชายสามเซิ่งสูดลมหายใจ ร้อนมือจนแยกเขี้ยวยิงฟัน แต่ยังคงยืนกรานที่จะเปิดใบบัวแห้งออก
กลิ่นหอมประหลาดโชยมา ส่งกลิ่นเข้มข้นรุนแรงนัก
ขาหมูที่เปิดออกเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มมันวาว ผิวหนังมีรอยย่นและเนื้อเหนียว เนื้อทุกตารางนิ้วล้วนปรากฏออกมาสองคำว่า อร่อย!
คุณชายสามเซิ่งน้ำลายไหลทันที
น้องหญิงพูดถูก ขาหมูขอทานดูน่าอร่อยกว่าไก่ขอทานที่แห้งผากเสียอีก!
พวกโจรป่าที่ซุ่มอยู่ในพุ่มหญ้าเองก็ได้กลิ่นประหลาดเช่นกัน
ชายหนุ่มที่มีหนวดเคราตบเด็กหนุ่มหน้าดำ “ขาหมูเสร็จแล้ว ออกไปได้แล้ว! เจ้าเจ็ด วันนี้ให้เจ้าเป็นคนตะโกน เอาความน่าเกรงขามของค่ายเฮยฟงออกมา!”
“พี่ใหญ่วางใจได้!”
เด็กหนุ่มหน้าดำวิ่งพุ่งออกไปพร้อมกับมีดพร้า ชี้มีดไปที่พวกคุณชายสามเซิ่งและตะโกนว่า “ส่งขาหมูมาเสียดีๆ!”
คุณชายสามเซิ่งตกตะลึง
มาปล้นขาหมูหรือนี่
ชายที่มีหนวดเครายกเท้าถีบก้นเด็กหนุ่มหน้าดำไปทีหนึ่ง ไม่มีเวลามาด่าน้องชายที่ทำตัวเป็นตัวถ่วง เอ่ยด้วยใบหน้าดุร้ายว่า “ส่งแก้วแหวนเงินทองของมีค่ามาแล้วจะไว้ชีวิตพวกเจ้า!”
องครักษ์ที่คราบน้ำมันเต็มปากหยิบอาวุธขึ้นชี้พวกเขา
คุณชายสามเซิ่งขมวดคิ้วจ้องไปที่พวกโจร “พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่”
เขาหูฝาดไปหรือไม่ เพราะก่อนหน้านี้บอกว่าให้ส่งขาหมูออกมา
ไม่รอให้ชายที่มีหนวดเคราเอ่ยปาก เด็กหนุ่มหน้าดำก็ตะโกนว่า “ก็ส่งแก้วแหวนเงินทองของมีค่าแล้วก็ขาหมูมาด้วยนั่นแหละ!”
ใบหน้าของคุณชายสามเซิ่งมืดมนลง
เยี่ยมมาก ฟังไม่ผิด
“ฝันไปเถอะ!”
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว” ชายที่มีหนวดเคราโบกมือ “พี่น้องทั้งหลาย บุก!”
พวกโจรป่ารีบถือดาบวิ่งกรูกันเข้ามาปะทะเข้ากับองครักษ์ประจำสกุลเซิ่งอย่างรวดเร็ว เนื่องด้วยจำนวนคนที่มากกว่าจึงได้เปรียบ
“คุณชาย เหตุใดท่านถึงยืนดูความคึกคักอยู่ข้างๆ เล่า เพราะไร้ความสามารถใช่หรือไม่”
คุณชายสามเซิ่งรู้สึกเหมือนถูกสาวใช้หยามเกียรติจึงชักสีหน้าเอ่ย “ข้าต้องปกป้องน้องหญิง!”
หงโต้วมองไปที่ลั่วเซิงด้วยความตื่นเต้น “คุณหนู บ่าวไปช่วยได้หรือไม่เจ้าคะ”
ลั่วเซิงพยักหน้า “ไปสิ”
หงโต้วส่งเสียงโห่ร้องและวิ่งไปมือเปล่า
“ระวังด้วย” คุณชายสามเซิ่งอดไม่ได้ที่จะตะโกนขึ้น
บุกเข้าไปมือเปล่าได้อย่างไร ไปรนหาที่ตายหรือ
เห็นเพียงหงโต้วเตะเข้าไปที่เป้าของโจรป่าแล้วฉวยโอกาสขณะคนผู้นั้นโค้งตัวแย่งดาบใหญ่เขามา ฟันใส่ก้นของคนผู้นั้น
คุณชายสามเซิ่งอ้าปากค้างด้วยความตกใจและค่อยๆ มองไปที่ลั่วเซิง
ลั่วเซิงใบหน้าสงบนิ่ง “พี่ชายก็ไปช่วยเถอะ คู่ต่อสู้มีคนมากกว่า หากยื้อกันนานไป พวกเราจะเป็นฝ่ายที่เสียเปรียบ”
“ข้าต้องอยู่ปกป้องน้องหญิง
“ไม่ต้อง ข้าต่อสู้ได้เก่งกว่าหงโต้วเสียอีก”
คุณชายสามเซิ่งยกดาบขึ้นอย่างเงียบๆ และรีบเข้าสู่สมรภูมิรบ
เมื่อหงโต้วและคุณชายสามเซิ่งเข้าร่วมด้วย กลุ่มโจรที่เคยได้เปรียบเรื่องจำนวนคนก็เริ่มรู้สึกกินแรง
“เจ้าเจ็ด ทำตามแผน!” ชายมีหนวดกำลังรับมือกับหงโต้วที่ร่ายรำมีดพร้าอย่างน่าเกรงขามร้องคำรามดังลั่น
เด็กหนุ่มหน้าดำพุ่งตรงไปที่ลั่วเซิงทันที
ซิ่วเย่ว์ที่ยืนอยู่ข้างกายลั่วเซิง อดไม่ได้ที่จะกำชับนางว่า “คุณหนูกลับขึ้นรถเถิด”
นางไม่อาจทนเห็นคุณหนูลั่วเกิดเรื่อง ถ้าเช่นนี้ข้อสงสัยมากมายก็คงมิได้รับการคลี่คลาย
ลั่วเซิงจ้องเด็กหนุ่มหน้าดำเข้มที่วิ่งพุ่งเข้ามาแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ “อย่ากังวลไป ท่านพ่อเคยให้ข้าเรียนวรยุทธ์มาก่อน บอกว่าต่อไปหากอยากทุบตีสามีก็จะได้ลงมือเองได้ ไม่ต้องลำบากบ่าวรับใช้”
ซิ่วเย่ว์เนื้อตัวสั่นสะท้านและหลุดปากเอ่ยออกมาว่า “ตกลงเจ้า...”
ประโยคหลังนางไม่ได้ถามต่อ เพราะเด็กหนุ่มหน้าดำพุ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
“เจ้าจะจับข้าเป็นตัวประกันหรือ” ลั่วเซิงเลิกคิ้วถามเด็กหนุ่มหน้าดำที่วิ่งเข้ามาตรงหน้า
เมื่อประสานเข้ากับดวงตาที่เปล่งประกายของเด็กสาว เด็กหนุ่มหน้าดำก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา แต่เขาระลึกไว้เสมอว่าโจรที่ได้มาตรฐานควรทำอย่างไร
“ได้ ในเมื่อพวกเจ้าไม่ยอมส่งขาหมู...ไม่ยอมส่งทั้งทองและเงินมาก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานีแล้วกัน!”
เด็กหนุ่มหน้าดำมือข้างหนึ่งถือมีดพร้า อีกข้างคว้าลั่วเซิงเอาไว้
ข้อมือของเด็กสาวเพรียวบางและขาวผ่องราวกับออกแรงก็สามารถหักได้ทุกเมื่อ
ขณะที่เด็กหนุ่มหน้าดำเผลอออมแรงโดยไม่รู้ตัว ข้อมือเรียวเล็กก็พลิกกลับและดึงเขาเข้าไปด้วยพลังอันมหาศาล
“ทุกคนหยุด!” กริชพาดขวางบริเวณลำคอของเด็กหนุ่มหน้าดำ อัญมณีบนด้ามกริชเปล่งประกายโดดเด่น
หลังจากสถานการณ์ตรงหน้าสงบลง เสียงร้องคำรามอันน่าเหลือเชื่อก็ดังมาจากชายที่มีหนวดเครา “เจ้าเจ็ด นี่มันอะไรกันเนี่ย”
ไม่ใช่ให้เจ้าไปจี้สาวน้อยหรอกหรือ แต่เหตุใดถึงโดนสาวน้อยจี้แทนได้เล่า
เมื่อนึกเรื่องที่เด็กหนุ่มหน้าดำหมกมุ่นอยู่กับการปล้นขาหมูขอทานเป็นอันดับแรก ชายมีหนวดเคราจึงอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำ
มิใช่ว่าเจ้าเด็กนี่ถูกติดสินบนด้วยขาหมูขอทาน กลายเป็นไส้ศึกไปแล้วหรอกนะ
“ทิ้งอาวุธของพวกเจ้าซะ มิเช่นนั้นข้าจะฆ่าเขาทิ้งเสียประเดี๋ยวนี้” ลั่วเซิงเอ่ยเสียงราบเรียบ
ความเงียบทำให้นางรู้ว่าเดิมพันถูกแล้ว โจรหนุ่มผู้นี้มีสถานะไม่ธรรมดาในบรรดาโจรกลุ่มนี้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่เบี้ยที่จะถูกสังเวยได้ตามอำเภอใจ
“สาวน้อย รีบปล่อยเขาเร็วเข้า มิเช่นนั้นพวกเจ้าอย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดออกไปได้” ชายมีหนวดเคราจ้องลั่วเซิงด้วยแววตาดุร้าย
เป็นถึงโจรป่าจะยอมจำนนง่ายๆ ได้อย่างไร เขาไม่เชื่อว่าเด็กสาวจะกล้าฆ่าคน
ลั่วเซิงขยับกริช เลือดก็ไหลออกมาจากลำคอของเด็กหนุ่มหน้าดำในทันที
ขณะนี้ ไม่ใช่แค่พวกโจรป่าเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่ยังรวมถึงคุณชายสามเซิ่งด้วย
น้องหญิงบอกจะลงมือก็ลงมือ ไม่ลังเลบ้างเลยหรือ
“พูดเป็นครั้งสุดท้าย วางอาวุธในมือลงซะ”
แม้ว่าโจรหนุ่มผู้นี้จะดูเหมือนมือใหม่ยังไม่กลายเป็นโจรที่เหี้ยมโหด แต่ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีจุดยืนที่แตกต่างกัน เมื่อฝ่ายหนึ่งพ่ายแพ้ตกไปอยู่ในกำมือของอีกฝ่าย ความเป็นความตายล้วนขึ้นอยู่กับความคิดของอีกฝ่าย
ในยามจำเป็น นางก็สามารถฆ่าคนได้ การมีน้ำใจต่อศัตรูเท่ากับโหดร้ายกับตัวเอง
“พี่ใหญ่...” ดวงตาเย็นชาของลั่วเซิงทำให้พวกโจรตระหนักว่าเด็กสาวไม่ได้ล้อเล่น ทุกคนมองไปยังชายมีหนวดเครา
สีหน้าของชายมีหนวดเคราเปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อเนื่อง ในที่สุดเขาก็โยนดาบลงกับพื้น “ทุกคนวางดาบลง!”
เสียงดังกึกก้อง พวกโจรทิ้งดาบอันคมกริบลงกับพื้น
ลั่วเซิงกล่าวเตือนคุณชายสามเซิ่งที่ยังเหม่อลอย “พี่ชาย เก็บดาบของพวกเขา”
เมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้ริบอาวุธไปหมดแล้ว ใบหน้าที่มีหนวดเคราก็มืดครึ้ม “ตอนนนี้จะปล่อยคนได้หรือยัง”
ลั่วเซิงผลักเด็กหนุ่มหน้าดำออกไป
ชายที่มีหนวดเคราคว้าเด็กหนุ่มหน้าดำแล้วตะโกนว่า “ถอย!”
“ช้าก่อน” ลั่วเซิงตะโกน เมื่อเห็นเหล่าโจรจ้องมองมาจึงเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ทิ้งแก้วแหวนเงินทองของมีค่าบนตัวไว้ก่อนแล้วค่อยไป”
นางรู้สึกเกรงใจที่ใช้เงินของคุณหนูลั่วมาโดยตลอด นางสมควรสร้างรายได้แล้ว


## บทที่ 39 เทียบความหน้าด้าน

ตอนที่ 39 เทียบความหน้าด้าน
หลังต้นไม้บนภูเขาที่อยู่ไม่ไกล ชายในชุดสีแดงเข้มเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบๆ ด้วยดวงตาลุ่มลึก
องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างไม่กล้าถามมาก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัย
นายท่านไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นโดยเฉพาะสตรี แต่หลายครั้งที่พบกับคุณหนูลั่วกลับมีบางอย่างผิดปกติ
ครั้งแรกบนถนนที่พลุกพล่านของเมืองหลวง นายท่านฝีมือระดับไหน จะปล่อยให้เด็กสาวที่เก่งแค่วางท่ามาปลดเข็มขัดได้อย่างไร
ตอนนั้นเขาก็เฝ้าดูอยู่ด้านข้าง ขณะที่คุณหนูลั่วปลดเข็มขัด นายท่านก็ไม่มีทีท่าที่จะหลบแต่อย่างไร เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะไปห้ามปรามดีหรือไม่ จากนั้น...ก็ไม่ทันแล้ว
ครั้งที่สอง ณ โรงน้ำชาริมถนนเมื่อสองวันก่อน นายท่านเดิมทีแค่เดินผ่าน แต่เมื่อเห็นคุณหนูลั่วกลับเดินเข้าไปหา
นี่คือครั้งที่สาม นายท่านจ้องคุณหนูลั่วโดยไม่ละสายตาเป็นเวลานาน
องครักษ์เฝ้ามองหญิงสาวในชุดเรียบง่ายข่มขู่หมู่โจรให้มอบทรัพย์สินเงินทองออกมา ความคาดเดาอันหาญกล้าหาญก็ผุดขึ้นในใจ นายท่านชอบคุณหนูลั่วใช่หรือไม่
หากพูดกันตามตรง คุณหนูลั่วงดงามอย่างยิ่ง...เป็นไปไม่ได้ นายท่านไม่ใช่คนตื้นเขินขนาดนี้!
แต่เหตุใดนายท่านถึงเอาแต่แอบมองคุณหนูไม่ยอมจากไปเล่า
องครักษ์สงสัยอีกครั้ง
ลั่วเซิงจ้องหมู่โจรป่าที่ทั้งโกรธ หดหู่ใจ เจ็บปวดใจหลังจากทิ้งของมีค่าไว้และถอยกลับไปอย่างเย็นชาแล้วสั่งให้หงโต้วนับจำนวนของที่ได้มา
หงโต้วรวบรวมเสร็จแล้วก็เบ้ปาก “ก็แค่พวกยาจกฝูงหนึ่ง รวมได้ไม่ถึงร้อยตำลึงเลย”
คุณชายสามเซิ่งที่อยู่ด้านข้างสะอึกไปแล้ว
เงินหนึ่งร้อยตำลึงถือว่ามากแล้วนะ เงินเดือนเขายังแค่ห้าตำลึงเอง!
ลั่วเซิงเดินไปหาองครักษ์ประจำจวนตระกูลเซิ่ง
องครักษ์ทั้งหมดมีแปดคน บางคนยืน บางคนนั่งและได้รับบาดเจ็บบ้าง
“บาดเจ็บไปกี่คน” ลั่วเซิงเอ่ยถาม
คุณชายสามเซิ่งที่เดินตามมาชี้ไปยังชายสองคนที่นั่งบนพื้นแล้วเอ่ยว่า “สองคนนั้นบาดเจ็บสาหัส สามคนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยแต่ไม่ร้ายแรง อีกสามคนที่เหลือไม่ได้รับบาดเจ็บ เลือดบนร่างกายของพวกเขาเป็นเลือดของโจรป่า”
พูดถึงตรงนี้ คุณชายสามเซิ่งก็หวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย “โชคดีที่ไม่มีใครตาย หากสู้ต่อก็ไม่แน่”
ซึ่งผลลัพธ์เช่นนี้ ต้องขอบคุณน้องลั่ว
ทันใดนั้น คุณชายสามเซิ่งก็รู้สึกผิดกับความคิดที่มีต่อลั่วเซิงก่อนหน้านี้
น้องหญิงเก่งกาจเพียงนี้ ปลดเข็มขัดผู้ชายแล้วจะอย่างไร
“หงโต้วแบ่งเงินให้ผู้ที่บาดเจ็บสาหัสคนละสามสิบตำลึง ผู้ที่บาดเจ็บเล็กน้อยคนละสิบตำลึง และผู้ที่ไม่ได้รับบาดเจ็บคนละสามตำลึง”
เห็นได้ชัดว่าหงโต้วเคยชินกับการจับจ่ายเงินจึงแบ่งเงินได้อย่างคล่องแคล่ว
องครักษ์ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสซึ่งได้รับเงินสามสิบตำลึงแทบจะร้องไห้ออกมา “ขอบคุณรางวัลของคุณหนูมากขอรับ”
ชีวิตของพวกเขาอุทิศให้กับจวนสกุลเซิ่งมานานแล้ว การมาส่งคุณหนูหลานนอกกลับเมืองหลวงก็เป็นหน้าที่ของพวกเขา คาดไม่ถึงว่าหลังจากบาดเจ็บจะได้รับเงินจำนวนมากเช่นนี้
ลั่วเซิงเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “อาการบาดเจ็บของพวกเจ้าทั้งสองแม้จะควบคุมไว้แล้ว แต่ไม่ควรเดินทางไกล เอาอย่างนี้แล้วกัน เมืองถัดไป พวกเจ้าอยู่พักฟื้นที่นั่น เหลือคนสองคนไว้ดูแลพวกเจ้า รอหายดีแล้วค่อยกลับเมืองจินซา”
“จะได้อย่างไร” ทั้งสองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
คุณชายสามเซิ่งจ้องคนทั้งสองคน “อย่าพูดพล่ามให้มากความ ทำตามที่คุณหนูสั่ง”
เหล่าองครักษ์นิ่งเงียบ ไม่กล้าออกเสียง
คุณชายสามเซิ่งเผยรอยยิ้มกว้างให้กับลั่วเซิง “น้องหญิง พวกเรากินข้าวกันก่อนค่อยออกเดินทางแล้วกัน กองทัพต้องเดินด้วยท้อง โดยเฉพาะน้ำแกงกระดูกหม้อใหญ่นี้ อย่าสิ้นเปลือง คนบาดเจ็บดื่มบำรุงร่างกายได้”
ลั่วเซิงพยักหน้าเล็กน้อย
คุณชายสามเซิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก หยิบขาหมูขอทานขึ้นมาอย่างรวดเร็วและเอ่ยอย่างโศกเศร้า “ขาหมูขาทานเปิดทิ้งไว้นานไปหน่อย เกรงว่าคงเย็นแล้ว”
“พี่ชายกินอันที่เปลือกโคลนยังไม่ได้กะเทาะออกก่อน” หลังจากผ่านประสบการณ์ถูกปล้นมา ลั่วเซิงก็กินไม่ลงแล้วและรับน้ำแกงกระดูกมาจิบแทน
น้ำแกงเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่น ส่งกลิ่นหอมกำจาย
คุณชายสามเซิ่งแทะขาหมูคำหนึ่งดื่มน้ำแกงกระดูกคำหนึ่ง แทะขาหมูคำหนึ่งดื่มน้ำแกงกระดูกคำหนึ่ง...
องครักษ์ที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดกลืนน้ำลาย ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนชายชุดแดงเข้มข้างกายเขาว่า “นายท่าน พวกเราออกเดินทางต่อดีหรือไม่”
เรื่องใดที่จะมารบกวนสายตาและจิตใจเราก็อย่าไปมอง!
“รอดูก่อน”
องครักษ์ “...”
หลังจากอดทนอยู่ครู่หนึ่ง องครักษ์เอ่ยปากอีกครั้ง “นายท่าน ให้ข้าไปซื้ออาหารกลับมาสักหน่อยหรือไม่ นี่เลยมื้ออาหารเย็นไปแล้ว...”
ชายชุดสีแดงพยักหน้าเล็กน้อย “ไปเถอะ”
มุมปากขององครักษ์กระตุก
ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า รู้สึกว่านายท่านรอฟังประโยคนี้มานานแล้ว
องครักษ์เดินไปหาพวกคุณชายสามเซิ่ง
คุณชายสามเซิ่งได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงระแวดระวังตัว พอเห็นว่าเป็นคนคุ้นตาที่เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนและมองเห็นชายชุดสีแดงเข้มที่เดินตามหลังมา เขาก็ตกใจจนขาหมูแทบตกลงพื้น
“พวกท่าน...” เขาไม่รู้จะทักทายอย่างไร
ชื่อเสียงของไคหยางอ๋อง แม้แต่เขาที่ไม่เคยออกจากเมืองจินซาก็ยังเคยได้ยิน
คนผู้นี้คือไคหยางอ๋องผู้น่าเกรงขาม ชัยชนะอันยิ่งใหญ่เมื่อปีที่แล้วทำให้กองทัพฉีอันโหดเหี้ยมถึงกับต้องถอยทัพหนีไปทางเหนือของเขาอาหลาน ทำให้ชายแดนทางตอนเหนือสงบสุขหลายปี
ตามข่าวลือ ไคหยางอ๋องมีใบหน้าราวกับถ่านไฟอันทรงพลัง สูงถึงเก้าฉื่อ หงโต้วจำคนไม่ผิดจริงๆ ใช่หรือไม่
“ขอรบกวนคุณชายสักหน่อย พวกเราเดินทางผ่านที่แห่งนี้แล้วรู้สึกหิวขึ้นมา ไม่ทราบว่าพอมีอาหารรองท้องหรือไม่”
คุณชายสามเซิ่งเป็นคนร่าเริงจิตใจดีจึงยิ้มเอ่ย “พี่ชายจะเกรงใจกันเกินไปแล้ว ได้พบเจอกันก็ถือว่ามีวาสนาต่อกันแล้ว พวกเรายังมีเนื้อย่างและน้ำแกงกระดูกเหลืออยู่อีกมาก กินได้ตามสบายเลย”
ไม่ลังเลแล้ว ไม่ใช่เขาที่ปลดเข็มขัดของไคหยางอ๋องสักหน่อย หากอีกฝ่ายไม่เปิดเผยตัวตนเก็แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องก็แล้วกัน
องครักษ์จ้องขาหมูอทานในมือของคุณชายสามเซิ่ง “ไม่ทราบว่าขาหมูนี้...”
คุณชายสามเซิ่งรีบตอบ “นี่คืออาหารที่น้องหญิงข้าทำเอง ไม่สะดวกที่จะมอบให้คนแปลกหน้า”
เพราะนึกขึ้นได้ว่าน้องหญิงเป็นคนทำขาหมูขอทานและมีทั้งหมดแค่สี่ขา สองขาถูกหงโต้วกับท่านยายขี้เหร่แบ่งไปแล้ว
“ข้ากับคุณหนูลั่วไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้า” ชายชุดสีแดงเข้มเดินเข้ามาและสบตากับลั่วเซิง “ไม่ทราบว่าคุณหนูลั่วจำข้าได้หรือยัง”
ลั่วเซิงมองไปยังเว่ยหานด้วยสีหน้านิ่งเฉย
เว่ยเชียง เว่ยหาน คนหนึ่งทำลายชีวิตคนทั้งตระกูลของนาง อีกคนปรากฏตัวในจวนร้างและต้องการลงมือกับซิ่วเย่ว์ นั่นก็เพียงพอแล้วที่นางจะแค้นคนสกุล 'เว่ย'
อยากกินขาหมูที่นางทำหรือ ฝันไปเถอะ
ลั่วเซิงกับเว่ยหานสบตากัน ความน่าเกรงขามดูไม่ต่างกันเลย “ก็นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้จำผิดหรือไม่ คุณชายจะให้ข้าพูดออกมาตอนนี้เลยหรือ”
นางคือคุณหนูลั่วที่มีชื่อเสียงไม่ดีเท่าใดนัก แต่อีกฝ่ายคือไคหยางอ๋องที่ผู้คนในต้าโจวเคารพนับถือ หากพูดถึงเรื่องที่คุณหนูลั่วปลดเข็มขัดต่อหน้าสาธารณชนออกมา ใครจะอับอายมากกว่ากันก็พูดยาก
ตามที่คาดไว้ เว่ยหานเงียบลงทันทีหลังจากได้ยินคำพูดของลั่วเซิง
องครักษ์ข้างกายจับดาบพกที่เอว คิดในใจว่าคุณหนูลั่วผู้นี้ไร้ยางอายนัก รังแกนายท่านของพวกเขาที่หน้าบาง อยากจะฟันสักสองสามทีล้างแค้นแทนนายท่านเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เวลานี้เอง เว่ยหานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าคิดว่าหลังจากคุณหนูลั่วปลดเข็มขัดข้าแล้วจะจำข้าได้เสียอีก”
“แค่กๆๆ” เสียงกระแอมไอดังขึ้นเป็นระลอก เหล่าองครักษ์สำลักจนใบหน้าแดงก่ำ
ครั้งนี้ ถึงคราวลั่วเซิงนิ่งเงียบบ้าง


## บทที่ 40 ประจันหน้า

ตอนที่ 40 ประจันหน้า
นางเคยได้ยินหงโต้วเล่าว่าไคหยางอ๋องหนึ่งคนเทียบได้กับทัพนับพัน นางเคยได้ยินหงโต้วเล่าว่าไคหยางอ๋องได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้เป็นอย่างมาก ถึงขั้นที่องค์รัชทายาทต้องก้มศีรษะอย่างนอบน้อมเมื่อเห็นเขา นางเคยได้ยินหงโต้วเล่าว่าไคหยางอ๋องมีนิสัยเย็นชา ไม่ชอบยุ่งเกี่ยวกับผู้อื่น
แต่นางไม่เคยได้ยินหงโต้วเล่าว่าไคหยางอ๋องหน้าหนาถึงเพียงนี้!
แต่เมื่อเทียบกันที่ความหน้าด้านแล้ว คุณหนูลั่วไม่เป็นสองรองใคร ท่านหญิงชิงหยางเองก็เช่นกัน
ลั่วเซิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง โค้งริมฝีปากยิ้ม “ได้ยินมาว่าท่านอ๋องมีวิทยายุทธ์สูงส่ง มีคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อเพียงไม่กี่คน คือเรื่องจริงหรือไม่”
เว่ยหานคิ้วขมวดและมึนงงอยู่ครู่หนึ่งว่าลั่วเซิงต้องการจะสื่ออะไร
องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะตอบว่า “แน่นอนอยู่แล้ว”
ชื่อเสียงอันน่าเกรงขามของท่านอ๋องมีใครในต้าโจวที่ไม่รู้จักบ้าง
ลั่วเซิงยิ้มเล็กน้อย “แล้วเหตุใดท่านอ๋องถึงยอมให้สตรีที่เก่งแค่วางท่าปลดเข็มขัดออกเล่า หรือว่าท่านอ๋องจะแอบชอบข้า”
ทันทีที่คำพูดนี้เอ่ยออกมา สถานการณ์ก็ตกอยู่ในความเงียบงันประหลาด ทุกคนจ้องมองปฏิกิริยาของเว่ยหานโดยไม่ละสายตา
ครั้งนี้ เว่ยหานนิ่งเงียบไปนาน ในใจรู้สึกรำคาญไม่น้อย
เดิมทีเขาไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยกับสตรี แต่สตรีที่ปากจัดและหน้าหนาอย่างคุณหนูลั่วนั้นหายากนัก
ลั่วเซิงเห็นความโกรธเคืองในดวงตาของเว่ยหาน น้ำเสียงก็ยิ่งเย็นชา “หรือข้าพูดแทงใจดำ ท่านอ๋องจึงพาลโกรธขึ้นมา”
เว่ยหานยิ้มแล้ว
ชายชุดแดงใบหน้าคร่ำเครียด สีหน้าขาวซีด รอยยิ้มนี้กลับดูเย็นชาและชวนให้ตกตะลึงในความงาม
คำว่าตกตะลึงในความงามนี้เดิมไม่ควรใช้กับผู้ชาย แต่สามารถนำมาใช้อธิบายรอยยิ้มนี้ของเว่ยหาน ทุกคนล้วนเห็นพ้องต้องกัน
“คุณหนูลั่วจงรู้ไว้เถิด หากข้าชื่นชอบใครขึ้นมา จะไม่มีทางพาลโกรธแน่นอน”
นี่คือการปฏิเสธชัดๆ หากเป็นสตรีอื่นคงอับอายจนวิ่งหนีไปแล้ว แต่ลั่วเซิงกลับทำสีหน้าเฉยเมยและโค้งริมฝีปากขึ้น “ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ไม่เข้าใจแล้ว ในเมื่อท่านอ๋องไม่สนใจในตัวข้าแล้วเหตุใดถึงชอบมาปรากฎตัวตรงหน้าข้า ต้องรู้ว่าสตรีนั้นชอบคิดไปเอง หากท่านอ๋องไม่ชอบข้าก็อย่ามาทำให้ข้าเข้าใจผิดดีกว่า โปรดให้เกียรติกันด้วย!”
ลั่วเซิงเน้นเสียงท่อนสุดท้าย
การที่ไคหยางอ๋องปรากฏตัวที่จวนรกร้างไม่ใช่เรื่องธรรมดาแน่นอน นางต้องตามสืบให้ได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้
ภารกิจสำคัญในตอนนี้คือกลับเมืองหลวงอย่างปลอดภัย
“ปล่อยให้คุณหนูลั่วเข้าใจผิดเช่นนี้ เป็นความผิดของข้าเอง” เว่ยหานเอ่ยเสียงราบเรียบ เพียงแต่มองลั่วเซิงด้วยแววตาที่ลุ่มลึกขึ้น “อันที่จริงแล้ว ข้าถูกใจกริชของคุณหนูลั่ว ไม่ทราบว่าจะยอมสละของรักแล้วยกให้ข้าได้หรือไม่”
คำว่า 'กริช' ทำให้หัวใจของลั่วเซิงเต้นรัว
นางไม่เชื่อคำโกหกของชายหนุ่ม
ไคหยางอ๋องผู้สูงศักดิ์จะสนใจกริชสีสันฉูดฉาดเล่มนี้อย่างนั้นหรือ
เขากำลังลองเชิงนาง!
ลั่วเซิงรู้สึกเย็นวาบในใจเมื่อมองชายชุดสีแดงตรงหน้า
ค่ำคืนนั้น นางเอาหินฟาดศีรษะของไคหยางอ๋อง คิดว่าจะทำให้เขาสลบ แต่จู่ๆ เขากลับลืมตาขึ้น
นางสาดผงพริกไทยแทบจะในทันที แต่ชายหนุ่มไม่เพียงสงสัยในตัวนางที่ใช้ผ้าคลุมปิดบังใบหน้า แต่ยังจำกริชที่นางถืออยู่ในมือได้ด้วย
บางทีเขาอาจจดจำนางได้ตั้งแต่เจอกันที่ร้านน้ำชาโดยบังเอิญแล้ว และเมื่อครู่นี้ฉากที่นางถือกริชจี้โจรก็อยู่ในสายตาของเขา ทำให้เขาจำกริชในมือนางได้
บุรุษผู้นี้คือมนุษย์จริงๆ หรือเนี่ย
ความหวาดกลัวของลั่วเซิงที่มีต่อเว่ยหานรุนแรงขึ้นจึงตัดสินใจอยู่ห่างจากชายผู้นี้ก่อนดีกว่า
ลั่วเซิงเอื้อมมือเข้าไปหยิบกริชที่เพิ่งสร้างความดีความชอบมาเมื่อครู่ และส่งให้กับเว่ยหานอย่างใจกว้าง “แค่กริช ไม่ใช่ของรักอะไร หากท่านอ๋องชอบก็เอาไปได้เลย แต่ไม่ทราบว่าท่านอ๋องจะเอาอะไรมาแลกหรือ”
การกระทำของลั่วเซิง เห็นได้ชัดว่าทำให้เว่ยหานประหลาดใจนัก สีหน้าที่นิ่งสงบเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
ลั่วเซิงเห็นดังนั้นจึงยิ้มเย็นในใจ คิดว่านางจะกินปูนร้อนท้องไม่ยอมสละกริชให้งั้นหรือ
นางมอบกริชให้อีกฝ่ายตามที่เขาต้องการและรอดูว่าอีกฝ่ายจะมีเหตุผลอะไรได้อีก
เมื่อรู้แล้วว่าเว่ยหานน่าจะจำตนได้ ลั่วเซิงจึงสุขุมยิ่งกว่าเดิม
ค่ำคืนนั้นนางไม่ได้เปิดเผยตัวตน บนกริชเองก็ไม่ได้สลักชื่อเอาไว้ หากนางปฏิเสธเสียงแข็งอีกฝ่ายจะทำอะไรได้
ไคหยางอ๋องมีอำนาจคับฟ้าคือเรื่องจริง แต่บิดาของคุณหนูลั่วก็มีอำนาจไม่แพ้กัน ไคหยางอ๋องคงไม่จับนางไปทรมานอย่างไร้ความปรานีหรอก
ขณะนี้ เป็นโชคดีของลั่วเซิงที่กลับมาเกิดใหม่ในฐานะลูกสาวของแม่ทัพใหญ่ลั่ว นางจึงไม่ได้เป็นผู้ถูกกระทำฝ่ายเดียว
เว่ยหานจ้องกริชที่ประดับด้วยอัญมณีเป็นเวลานาน ในขณะที่เด็กสาวเผยรอยยิ้มเยาะหยันน้อยๆ เขาก็เอื้อมมือไปรับเอาไว้
ขณะนี้เองเขาก็ตระหนักได้ว่าเด็กสาวตรงหน้านั้นไม่ธรรมดาเลย อย่างน้อยก็จัดการได้ยากกว่าตอนที่ปลดเข็มขัดเขากลางตลาดของเมืองหลวงมากนัก
ตอนนั้น เขาคิดเพียงว่าไม่ควรให้ค่าและไม่คุ้มที่จะไปคิดเล็กคิดน้อยกับหญิงไร้ยางอายและกำเริบเสิบสาน
แม่ทัพลั่วส่งตัวบุตรสาวออกจากเมืองหลวงเพื่อเป็นการไถ่โทษ ในใจเขากลับสงบนิ่ง
แต่หญิงสาวตรงหน้าให้ความรู้สึกที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
นางดูเย็นชา สุขุม ฉลาดหลักแหลม
ในค่ำคืนนั้นชั่วขณะที่ได้สบมอง ดวงตาที่สดใสดุจดวงดาวส่องประกายคู่นั้นประทับภาพจำลงในใจของเขาอย่างลึกล้ำ แม้จะไม่เห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้นั้น เขาก็จดจำดวงตาคู่นั้นได้แม่นและแน่ใจว่าหญิงสาวตรงหน้าคือก็เจ้าของมัน
เขามั่นใจว่าไม่ได้จำผิด แต่เดิมเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์ตอนนี้กลับขี่หลังเสือแล้วลงยากเสียอย่างนั้น
กริชสมควรตายเล่มนี้ประดับไปด้วยอัญมณี เห็นได้ชัดมีมูลค่ามาก แต่เขาไม่ได้พกเงินติดตัวมากขนาดนั้น!
เหตุการณ์ดำเนินมาถึงจุดที่ต้องเสียเงินซื้อกริชได้อย่างไร
เว่ยหานครุ่นคิดอย่างหนัก
ดูเหมือนเขาจะพูดออกมาเอง...
ลั่วเซิงไม่ปล่อยให้เว่ยหานมีเวลาคิด นางเอ่ยเสียงเรียบ “เป็นบุญของกริชเล่มนี้แล้วที่สามารถถูกตาต้องใจท่านอ๋องได้ ถ้าอย่างนั้นข้าก็ขอไม่มาก ท่านอ๋องให้ข้าสามพันตำลึงก็พอแล้ว”
“อะแฮ่มๆ ๆ..” องครักษ์ที่ข้างกายเว่ยหานส่งเสียงกระแอมหนักๆ พลางมองนายท่านด้วยสายตากังวล
นายท่านมีเงินไม่ถึงสามร้อยตำลึงด้วยซ้ำ!
เมื่อคิดดูแล้ว จะให้นายท่านของตนเอ่ยปากขอลดราคาคงต้องขายหน้าเป็นแน่ องครักษ์จึงกระแอมกำลังเตรียมยื่นมือเข้าช่วยก็เห็นสาวใช้ข้างกายคุณหนูลั่วเบ้ปากเอ่ย “สามพันตำลึงหรือ คุณหนูนี่แทบจะเหมือนแจกเลยนะเจ้าคะ!”
องครักษ์ตัวน้อยรีบหุบปากในทันที
เอาเถอะ คนเขาแทบจะเหมือนแจกอยู่แล้ว เขาจะพูดอะไรได้อีก เขาเองก็มีศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ
“อย่าพูดมาก” ลั่วเซิงเหลือบมองหงโต้วแล้วส่งยิ้มให้กับเว่ยหาน “ท่านอ๋องอย่าเกรงใจไปเลย ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าเป็นบุญของกริชเล่มนี้ที่ทำให้ท่านอ๋องต้องตาได้ เงินเท่าใดก็ไม่สำคัญหรอก”
เว่ยหานมองสบดวงตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม ในที่สุดก็ถอนหายใจเสียงเบา “คุณหนูลั่วพูดถูก เงินสำหรับเจ้ากับข้าคือของนอกกาย ให้ใช้เงินแลกซื้อกริชเล่มนี้คงไม่ได้แน่ เอาอย่างนี้แล้วกัน ข้าจะช่วยคุณหนูทำงานหนึ่งอย่างภายในขอบเขตอำนาจของข้า คุณหนูว่าการซื้อขายนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
ลั่วเซิงจ้องเว่ยหานนิ่งนาน รอยยิ้มลุ่มลึกขึ้นกว่าเดิม “ท่านอ๋องมีอำนาจเหลือล้น สามารถใช้กริชเล่มหนึ่งแลกกับการให้ท่านอ๋องช่วยจัดการเรื่องราวให้ย่อมเป็นข้าที่ได้กำไรอยู่แล้ว ถ้าอย่างนั้นต้องขอขอบคุณท่านอ๋องล่วงหน้า ในภายภาคหน้าหากมีเรื่องจำเป็นจริงๆ คงต้องรบกวนท่านอ๋องช่วยเหลือแล้ว”
ไม่นึกเลยว่าว่าไคหยางอ๋องผู้มีชื่อเสียงโด่งดังที่แท้จะขาดแคลนเงิน
นิยายโรแมนติก เข้มข้นสอดแทรกความตลกอย่างลงตัว จากผู้เขียน ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย
สิบสองปีก่อนจวนเจิ้นหนานอ๋องถูกราชสำนักสั่งกวาดล้าง คนในจวนทั้งหมดโดนสังหาร โลหิตย้อมจนพื้นเป็นสีแดงฉาน
ท่านหญิงชิงหยางที่ออกเรือนไปในวันเดียวกันนั้นพอทราบข่าวก็เร่งรุดกลับมาที่จวนกลับถูกสามีหมาดๆ อย่างผิงหนานอ๋องซื่อจื่อยิงธนูใส่จนสิ้นใจ
ผิงหนานอ๋องซื่อจื่อ เว่ยเชียง คือผู้ที่รวบรวมหลักฐานการก่อกบฏของจวนเจิ้นหนานอ๋องรายงานต่อราชสำนัก ได้รับการยกย่องในความสามารถและถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นรัชทายาทองค์ปัจจุบัน…
สิบสองปีต่อมาท่านหญิงชิงหยางกลับฟื้นขึ้นอีกครั้งในร่างของ ลั่วเซิง คุณหนูสายตรงผู้เป็นดวงใจของแม่ทัพใหญ่ลั่ว เพราะนิสัยมักมากในกามของร่างเดิมจึงล่วงเกิน ไคหยางอ๋อง พระอนุชาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบันผู้มีฉายาว่าเทพสงครามเข้า บิดาจึงจำใจส่งนางมาอยู่ที่บ้านท่านตาที่จินซา
ชื่อเสียงของแม่นางลั่วนั้นเรียกได้ว่าฉาวโฉ่ เอาแต่ใจ หยาบคาย มักมาก เจ้าอารมณ์ ถือว่ามีบิดาคอยให้ท้ายไม่มีสิ่งใดไม่กล้าทำ
หลังกลับคืนเมืองหลวงนางและ ไคหยางอ๋อง กลับมีเรื่องราวให้ต้องเกี่ยวพันกันอยู่เรื่อยๆ
แม้เขาจะเป็นคนซื่อสัตย์เพียงไร แต่ในเมื่อเขาแซ่ ‘เว่ย’ นางและเขาก็ถูกลิขิตมาให้ไม่อาจอยู่ร่วมโลก!

“ข้ากับแม่นางลั่วไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้า” ชายชุดสีแดงเข้มเดินเข้ามาและสบตากับลั่วเซิง “ไม่ทราบว่าแม่นางลั่วจำข้าได้หรือยัง”
“ก็นึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้จำผิดหรือไม่ คุณชายจะให้ข้าพูดออกมาตอนนี้เลยหรือ”
เวลานี้เอง เว่ยหานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าคิดว่าหลังจากแม่นางลั่วปลดเข็มขัดข้าแล้วจะจำข้าได้เสียอีก”

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : ปลายจวักครองใจ
ผู้เขียน : ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย (冬天的柳叶)

---

[掌欢] / [冬天的柳叶]
©2024 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.