Just Say Nothing : โคตรคนปฏิเสธโลก (NC 18+)
DaoistiJTYyn
## ดำน้ำ (18+)

ร่างเปล่าเปลือยพู่ระหงส์นอนเหยียดกายอยู่ในอ่างอาบน้ำเซรามิค เสียงน้ำร้อนจากหัวก๊อกดังกระทบแพรน้ำวูบไหวเจื้อยแจ้วอบอุ่น สาวสะพรั่งวัย 16 หลับตาพริ้มปล่อยตัวปล่อยใจให้ความฟินชอนไชไปทั่วทั่งร่าง เธอไม่สนหรอกว่าจะเสียเวลาไปมากแค่ไหนเพราะในดินแดนส่วนตัวนามสุขาวดีแห่งนี้ มีแต่เธอคนเดียวเท่านั้นที่เป็นเจ้าของ มันคือความสุขที่สาสมแล้วที่สาวแรกแย้มอย่างเธอจะได้รับ หลังจากการนั่งหลังขดหลังแข็งกรำตำราเรียนมาตลอดทั้งวัน
.
ปาดสายตาผ่านม่านฟองสบู่ที่ลอยฟุ้ง เล็บเท้าที่เพ้นท์มายังคงเปล่งประกายสวยสด เหมาะสมกับราคาค่างวด
.
"อืม.. ใช้ได้เหมือนกันนะร้านนี้ ดูท่าน่าจะสวยติดทนแบบนี้ไปอีกหลายวััน ถ้าไม่ใช่เพราะพีี่บอกว่าชอบเอมจะไม่ทำบอกตรง ๆ ไหนขอดูอีกข้างสิว่ายังติดทนดีอยู่รึเปล่า.. ฮึบ!"
สาวเจ้าพรั่นพรึงกับตัวเองคนเดียวตามประสาคนวัยฝัน เธอยกขาอีกข้างขึ้นพาดกับขอบอ่างระหว่างนั้นเอง แพรน้ำที่เต็มไปด้วยฟองสบู่ก็ได้สยายตัวออก เผยให้เห็นหน้าอกหน้าใจขนาดพอดีมือที่เปล่งปลั่งกระทบแสงไฟพร้อมกับไออุ่น ๆ น้ำร้อนกว่านี้เธอคงสุก ตรงกันข้ามเพราะกลุ่มควันบาง ๆ ที่ฟุ้งขึ้นมาเมื่อครู่ จึงทำให้เด็กสาวจินตนาการไปถึงดวงหน้าของใครบางคนซึ่งเป็นคนที่เธอรัก
.
"พี่แฟรงค์.."
หล่อนกระแอมในลำคอขบริมฝีปาก
.
"อืม.. อ่ะ.. อาาา~! พี่เห็นนมหนูไหม อยากจับไหมคะจะบีบก็ได้นะ อื้อออ! หนูยอมทุกอย่างเลยถ้าพี่ต้องการ~! พี่คนเดียว"
.
"หมับ!"
.
"อื้อ.. แบบนั้นละค่ะพี่ บีบเลยถ้าพี่ชอบเขี่ยหัวนมด้วยยิ่งดี"
"อ่ะ.. อ่ะ.. อร๊ายยยย!"
.
ต้นขาเสียดสีไปมาลำตัวบิดออกทางขวาตะแคงโค้งในอ่าง ปล่อยให้ความอุ่นร้อนเล้าโลมลำตัวตามมาด้วยการใช้นิ้วเรียวเสียวสะท้าน เธอใช้มันตวัดวนไปบนยอดถัน ส่วนอีกข้างเอื้อมลงมาสะกิดตลิ่งย่ำยีถ้ำรัก
.
"เจ๊าะแจ๊ะ ๆ , เจ๊าะแจ๊ะ ๆ"
.
"พี่แฟรงค์ขา.. พี่แฟรงค์.. โอ๊ยยยย!.. พี่แฟรงค์.. พี่แฟรงงงงค์!!! "
.
มวลน้ำที่กระฉอกล้นขอบอ่างบ่งบอกซึ่งทุกสิ่ง เด็กสาวซ่านเสียวจนคิ้วย่นยับยู่ยี่กระทั่งแรงแขนเริ่มอ่อนแรง เธอถึงได้ลดระดับด้วยการจอมจมลงสู่ก้นบึ้งทิ้งไว้แต่เพียงฟองบุ๋ง ๆ กับแพรผมดกดำที่สยายเป็นวงกว้าง แก้มป่องอมอากาศ ชะเอมเริ่มทบทวนกับตัวเองว่ากำลังทำอะไรอยู่ ส่ิงที่ทำลงไปเมื่อครู่นั้นแสนจะน่าอับอายและน่ารังเกียจ พี่แฟรงค์ที่เธอรักคงไม่ชอบอะไรแบบนี้แน่ถ้าเขารู้ความจริง ประธานนักเรียนหน้าตาดีอย่างเขาจะรู้สึกอย่างไงถ้ามาจับได้ทีหลังว่าโดนสาวรุ่นน้อง ใช้เป็นแบบในการสนองราคะ
.
"บ้า ๆ ๆ เราทำบ้าอะไรลงไป บ้าที่สุด!"
.
"เฮือกกก!"
.
พอเริ่มคิดได้ร่างเปลือยก็ดีดตัวเองขึ้นมาเหนือน้ำ อกกลมสวยเด้งดึ๋งดั๋งพร้อมกันกับปอยผมที่สะบัดอ้อมหลังมาปกปิด เธอยังคงหลับตาด้วยฤทธาของฟองสบู่ที่กระเซ็นมาโดนเข้า มันรู้สึกเจ็บแสบและคัน ๆ แต่ทำไมนะทำไมกันพื้นที่สงวนตรงนั้นถึงได้รู้สึกเสียวมากกว่าเยอะ เปลือกตาเริ่มค่อย ๆ ปริเผยอ ถึงจะยังเบลอ ๆ แต่นั่นก็มากพอที่จะทำให้เธอสังเกตเห็นเงาตะคุ่มบนหว่างขาของตัวเอง
.
"ไม่นะ!"
"ใครน่ะ! ใคร! ออกไป! อร๊ายยยยย! ช่วยด้วย!!!"
.
ใช้เท้าถีบกระแทกร่างเปลือยต่อสู้อย่างสุดแรงด้วยความตกใจ และสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ก่อนหน้านี้เจ้าหล่อนไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนนอนแช่อยู่ในอ่างด้วย เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้! มันเหมือนกับว่าชายคนนี้วาร์ปเข้ามาข้างในตอนที่เธอเผลอ เหมือนผีที่ลอยทะลุผ่านประตู หนำซ้ำยังรุกล้ำเธอโดยใช้เพียงแค่คำพูด
.
"ชู่ววววว! ชะเอม! พี่เอง พี่แฟรงค์เอง! เงียบก่อนสิ"
ร่างหนาเอ็ดเสียงดัง พลันถลันตัวขึ้นมาเอามือปิดปาก ตาประสานตาทำให้สาวเจ้าชะงักงันไปชั่วขณะ
.
"ช่ายแบบนี้แหละเด็กดี อยากเอากับพี่ก็ต้องทำตัวดี ๆ สิครับ"
ชะเอมงงมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอตกอยู่ใต้อาณัติของเขาแต่โดยดี ก่อนจะยกปลายเล็บที่จิกอยู่บนท่อนแขนอันกำยำนั้นออก ส่ายหน้าไปมาดวงตาเบิกโพลง
.
"อืม.. อืม.. อั๊ก.. อืม"
เธอพยายามจะสืื่อสาร
.
"ไม่ครับ พี่ไม่ปล่อยมือหรอก เพราะพี่รู้หมดแล้วว่าอะไรคือสิ่งที่เอมต้องการ ที่ครางออกมาเมื่อกี้คือชื่อพี่่ทั้งนั้นเลย จริงไหม?"
.
"แล้วอีกอย่างที่ข้างนอกนั่น ตรงลานจอดรถพี่เช็คดูแล้วว่าคุณน้าแอนนากับน้าจัสตินไม่อยู่ ฉะนั้นในบ้านหลังนี้ ไม่สิ! ในอ่างอาบน้ำใบนี้จึงมีแค่เราสองคน เราจะทำอะไรกันก็ได้แล้วพี่ก็ได้เริ่มมันไปแล้ว มันอาจจะเจ็บ ๆ หน่อยแต่ถ้าเสียวมากก็บอกได้นะ"
.
ดุจปั้นจั่นถล่มหินผา! แกนแข็งขนาดมหึมาจากตัวแทนนักศึกษากระหน่ำใส่ปากถ้ำแบบไม่เลี้ยง! สองกายรวมเป็นหนึ่ง กอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่ในสมรภูมิรักที่แสนจะเปียกชื้น ชะเอมทั้งเขินและหน้าแดง ใจหนึ่งก็อายใจหนึ่งก็อดใจไว้ไม่อยู่ โปรดอย่าถามหาเหตุผลถึงการมีตัวตนของพี่แฟรงค์ เธอกลัวเหลือเกินว่าพอประติดประต่อเรื่องราวได้แล้ว พี่เขาจะหายไป
.
"พี่่แฟรงค์..!"
"พี่แฟรงค์ขา!.. พี่! "
สอดแขนอ้อมแผ่นหลังแกร่งเข้ามา กันฟันจิกปากซี๊ดลมหายใจ สลับกับการซุกใบหน้าลงที่ซอกคอ
.
แอ่นอกตั้งเต้าลำตัวสะบัดเป็นพัก ๆ ก่อนจะกระตุกดิีดขึ้นพ้นขอบอ่างเมื่อกิจกรรมดำเนินมาถึงกระบวนท่าสุดท้าย หญิงสาวกรีดร้องด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด หว่างขาเธอหลั่งน้ำใสออกมามากมายจนจำแนกไม่ได้ว่านั่นน้ำรักหรือน้ำร้อน อวัยวะทุกส่วนบีบเกร็งตอดตุ๊บ ๆ ซึ่งในที่สุดเธอก็ถึงจุดสุดยอด!
.
รสชาติแห่งกามอารมณ์ตอบแทนเธอด้วยการสำลัก การปล่อยตัวปล่อยใจให้ชายในฝันเพียงชั่วครู่ทำให้เธอเผลอดื่มน้ำเข้าไปหลายอึก จากความสุขสมเลยกลายเป็นความทรมาน สาวชะเอมดิ้นทุรนทุรายก่อนจะพบว่าพื้นที่รอบกายกลายเป็นความดำมืด! เวิ้งว้างสุดหยั่ง! ขาก็หยั่งไม่ถึง! มันคล้ายกับว่าร่างกายเธอโผล่พรวดออกมาอีกมิติ
.
สำลักน้ำกระอึกกระอัก! สูดลมหายใจทีไรดันไม่มีอากาศ เธอกำลังจะตายชะเอมคิดได้ในชั่วบัดดล เสี้ยววินาทีที่สาวเจ้าใช้มือคลำตัวแล้วเจอเสื้อผ้านั่นแหล่ะที่เฉลยซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ว่า ณ ตอนนี้เธอกำลังคิดสั้นฆ่าตัวตายอยู่! แล้วก็กำลังจมลงเรื่อย ๆ ด้วยฝีมือของหินก้อนใหญ่ที่เธอเป็นคนบรรจงผูกถ่วงไว้ที่ข้อเท้าของตัวเอง
.
ผมสลวยลู่ขึ้นไปด้านบนเป็นพู่ ฟองอากาศฟดผุด ๆ ออกจากเบ้าตาและโพรงจมูก เด็กสาวรู้ซึ้งแล้วว่าที่ผ่านมานั้นแค่คิดไปเอง ความผิดหวังจากการโดนพี่แฟรงค์ปฏิเสธรักคือสาเหตุของเรื่องทั้งหมด ปล่อยมือทั้งสองข้างลอยปลิวเหนือหัว เลิกดิ้นเลิกต่อต้านปล่อยให้ความเป็นจริงทำงานว่าเธอไม่เคยมีอะไรกับเขา
.
"จิตสุดท้ายสินะ.. หนูคงเป็นของพี่ได้แค่ในฝันเท่านั้นพี่แฟรงค์.."
เด็กสาวยักไหล่แสยะยิ้ม กลืนความทุกข์ทรมานไว้ใต้ดวงหน้าอันซีดผืด
.
"หนูขอโทษที่หนูสวยไม่พอ ลาก่อนตลอดกาลค่ะ.. สุดที่รักของหนู"
.
"บุ๊ง ๆ ๆ ๆ "
.
ก้อนอิฐตัวหนอนถ่วงเอาชุดนักเรียนขาวแวววับ จมลงสู่เบื้องล่างของก้นสระชลประทาน แต่แล้วในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่นใกล้ตายเต็มทีจู่ ๆ ก็มีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งช้อนตัวเธอเอาไว้ มันแฝงไปด้วยความอบอุ่น มันเต็มไปด้วยความหวัง ชะเอมหลุบสายตาลงมองในขณะที่เงาดังกล่าวกำลังช่วยแกะเชือกที่ข้อเท้าให้ เสี้ยววาบหนึ่งในใจเธอก็ไพร่คิด
.
"พี่แฟรงค์!"
.
แต่ก็ไม่! เพราะฮีโร่คนดังกล่าวเลือกที่จะตอบสนองท่าทีอันวิงวอนนั้น ด้วยการกระชากคอเสื้อและเหวี่ยงเธอขึ้นพ้นขอบน้ำแบบพรวดเดียวจบ!
.
"นังเด็กร่าน! ดอกทองอย่างมึง! กูเสียเวลาโดดลงมาช่วยก็บุญแค่ไหนแล้ว"
บุรุษปริศนาคิด ระหว่างตีขาว่ายน้ำสวนตามขึ้นมาบนพื้นผิว


## Parallel หมายเลขหนึ่ง

ริมท่าน้ำเต็มไปด้วยความโกลาหล ไฟไซเรนจากเจ้าหน้าที่หมุนเวียนเปลี่ยนสลับ แดงบ้างฟ้าบ้างย้อมบรรยากาศให้ตรึงเครียดมากขึ้นคูณสอง ยังไม่นับไทยมุงอีกเป็นร้อย ๆ ที่รายล้อมอยู่โดยรอบ ประโยชน์ไม่มีความดีไม่ปรากฎ ขอแค่ได้สอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านเป็นพอ พาดหัวที่ว่าลูกสาวคนเดียวของท่าน ผอ. กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ก็เลยกลายเป็นประเด็นประจำวัน
.
"ต๊าย! แกดูสิน้ำไหลแรงขนาดนี้ไม่รอดแน่ ๆ ท่าน ผอ.แอนนาแกเลี้ยงลูกยังไงนะ ถึงปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"
.
"ผู้ชายน่ะสิ! แกไม่ได้ยินข่าวลือรึไงว่าหนูชะเอมน่ะคบผู้ชายซ้ำซ้อน! ลูกฉันกลับมาเล่าให้ฟังที่บ้านว่าเคยถูกเจ้าหล่อนยั่วเอาด้วย ดีที่ตาหนูไม่เล่นด้วย อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะฉันเนี่ยะเห็นกับตาตัวเอง วันก่อนไปเดินช็อปปิ้งที่ห้างยังแอบเห็นหนูเอมนะประกบปากจูบกับผู้ชายในตู้คาราโอเกะอ่ะแก!"
.
"ว๊ายยย! อกอีแป้นจะแตก! มีแม่เป็นถึงผู้อำนวยการโรงเรียน พ่อก็เป็นถึงนายกสภาเมือง แล้วทำไมแกไม่เข้าไปห้าม ปล่อยไว้แบบนั้นไม่ได้เชียว"
.
หญิงใหญ่วัยกลางคนมุ่ยหน้าไม่สบอารมณ์ เธอเบ้ปากมองบนแสยะยิ้มใส่คู่สนทนา
.
"แหม ๆ ๆ ก็จะให้ฉันห้ามได้ไงล่ะจ๊ะ ก็ผู้ชายที่นัวเนียกับเด็กอยู่น่ะมันคือ "ผัว" เธอน่ะสิ! โคแก้เขี้ยวหญ้าอ่อนสิมิว่า! แทนที่เธอจะไปบอกคนอื่นให้สั่งสอนลูก ฉันว่าเธอเอาเวลาไปเข้าคอสวิปัสนาแผ่เมตตาให้ผัวเธอดีกว่า"
.
"อร๊ายยย! ไม่จริ๊ง! ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ แกเอาอะไรมาพูดฉันรักสามีฉัน เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทำเรื่องอย่างว่าไม่มีทางที่เขาจะหักหลังฉัน ไม่ ๆ ไม่จริงงง!"
.
.
จริงไม่จริงเรื่องนี้ไม่มีใครรู้ ก้านบัวบอกลึกตื้นชลธารมารยาทส่อสันดานชาติเชื้อ สองมนุษย์ป้าอาจจะมีเรื่องเขม่นกันมาแต่ชาติปางก่อน ชิงดีชิงเด่นลามปามมาจนถึงลูกผัว สบโอกาสก็เลยใช้เด็กสาว ม.ต้นเป็นเหยื่อล่อ คนตายพูดไม่ได้ใคร ๆ ก็รู้ และที่รู้คือตอนนี้พวกป้าแม่งโคตรจะขวางการทำงานของเจ้าหน้าที่เลย
.
"ถอยไปครับ! ถอยไป! อย่ามุงครับ! บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องช่วยถอยไปหลังแนวเชือกด้วย กู้ภัยจะถอยรถ!"
เสียงตะโกนดังลั่นจากหัวหน้าหน่วยกู้ชีพเรียกสติให้กลับคืน บรรดาไทยมุงเริ่มถอยห่างออกไปโดยละม่อม แต่ก็มิวายส่งเสียงระเบ็งเซ็งแซ่พร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายทอดสดเหตุการณ์ Live สดลงในโลกโซเชียล
.
ผ่านไปไม่นานรถกระบะที่บรรทุกหลอดไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ก็เข้าประจำจุด ด้วยความที่ตอนนี้เวลาก็ปาเข้าไปเกือบ 2 ทุ่มกว่าแล้ว บริเวณท่าน้ำจึงเป็นอะไรที่มืดมาก ตรงจุดเกิดเหตุที่มีคนพบว่าเด็กหญิงกระโดดลงไปเลยไม่ต้องพูดถึง
.
"ตรงไหน? ที่เด็กตกลงไป?"
หัวหน้าตวาดเสียงดุใส่ลูกน้อง
.
"ไม่เห็นครับ คนแจ้งแค่บอกว่ามีเด็กตกลงไป พอเรามาถึงปุ๊บเขาก็พุ่งพรวดลงน้ำไปเลย"
.
"เวรเอ๊ย! แล้วทำไมพวกแกไม่ตามลงไปวะ เป็นหน่วยกู้ภัยประจำเมืองแท้ ๆ !"
.
"อะ.. เอิ่ม.. ก็กะว่าจะทำอยู่หรอกครับแต่น้ำมันเชี่ยวมาก พวกเราเกรงว่าถ้าส่งชุดประดาน้ำลงไปก็คงจะไม่รอด ก็เลยแสตนบายด์รอหัวหน้าก่อน"
.
"อ่อนหัด! ไม่ได้เรื่อง! มาฉันจัดการเอง! ชิบหายไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้โว๊ย! ส่องไฟลงไปซิส่องแม่งมั่ว ๆ นั่นแหล่ะส่องไปทั่ว ๆ แล้วก็เอาเรือยางหลังรถลงมาด้วย ทีมประดาน้ำแบกถังออกซิเจนตามฉันลงเรือมาเลย! เร็วเข้า! นั่นน่ะลูกสาวนักการเมืองนะโว่ย!"
.
ใช้เวลาเพียงครู่เดียวด้วยทักษะสกิลที่ฝึกฝนกันมาแรมปี เจ้าหน้าที่จำนวนสี่นายก็ได้ลอยเรือยางออกไปจากฝั่ง ท่ามกลางสายตาของประชาชนที่ให้กำลังใจอย่างลุ้นระทึก พวกเขาต้องทำงานแข่งกับเวลาเพราะถ้าหากผิดพลาดขึ้นมาท่าน สส. ผู้เป็นบิดาอาจสั่งปลดฟ้าผ่าเชือดทิ้งทั้งทีมได้ แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยก็ตาม
.
เรือยางลอยวนในอ่างอยู่ครึ่งรอบ พวกเขาผูกเชือกเข้ากับลำตัวป้องกันกระแสน้ำพัด แล้วทันใดนั้นเอง! ระหว่างที่กำลังจะส่งมนุษย์กบคนแรกลงไป จู่ ๆ แพรยางที่นัั่งอยู่ก็เหมือนกับชนเข้ากับอะไรบางอย่างจากด้านล่าง เสียงดังปั๊ก! แรงสั่นสะเทือนขนาดมหึมาเกิดเป็นคลื่นน้ำลูกใหญ่ที่ซัดหัวเรือจนเกือบคว่ำ เสียงกรีดร้องกรี๊ดกร๊าดดังไกลมาจากชายฝั่ง พอตั้งสติได้หัวหน้าหน่วยจึงรีบสัั่งให้ลูกน้องดับเครื่องเรือก่อน
.
"เฮ่ยเมื่อกี้อะไรวะพวกเอ็ง! มีใครเห็นอะไรไหม? สระทำน้ำประปามีฉลามด้วยเหรอ?! "
.
"......"
ทุกคนนิ่งเงียบมองหน้ากันเหรอหรา
.
"ไปเอ็งอ่ะโดดลงไปดู ไหน ๆ ก็เตรียมพร้อมจะลงไปอยู่แล้วนี่ เห็นอะไรค่อยขึ้นมารายงาน!"
.
หันกลับมามองค้อนเล็กน้อย แต่แรงงานชั้นผู้น้อยรึจะปฏิเสธอะไรได้ เจ้าหน้าที่อาสาหนุ่มเสี่ยงตายกระโดดลงไปพร้อมกับถังออกซิเจนแล้วภาพที่เขาเห็นก็ไม่ใช่อื่นใด มันไม่ใช่ปลาตัวใหญ่หรือภูเขาน้ำแข็งที่ทิ่มแทงกาบเรือไททานิค หากแต่เป็นเธอ ชะเอม!
.
ร่างเปียกปอนอันไร้สติถูกอุ้มขึ้นเรือก่อนจะถูกส่งต่อมาที่ท่าน้ำ พวกเจ้าหน้าที่จับเธอนอนราบลงกับพื้นโป๊ะแล้วลงความเห็นกันว่าต้องรีบทำ CPR เป็นการด่วน เพราะตัวเธอเริ่มซีดแล้ว แต่ยังดีที่ม่านตายังคงตอบสนองอยู่ หัวหน้าหน่วยกับทีมประดาน้ำถอยล่นออกมาเปิดทางให้กับอีกทีมที่ชำนาญกว่า เสียงจ๊อกแจ๊กเซ็งแซ่ของพวกชาวเมืองเองก็มีแต่จะดังขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะถูกกั้นไว้ด้วยเชือก แต่ถึงกระนั้นก็หาได้มี ผอ.แอนนา กับ นายกจัสติน ปะปนอยู่เช่นเดิม
.
"เฮ้อ!"
"เชื่อเลยว่ะลูกสาวคนเดียวโดนหนักขนาดนี้ พ่อแม่มัวไปมุดหัวอยู่ที่ไหน? หลังเชือกกั้นนั่นมันคือจำนวนคนกว่าค่อนเมืองเชียวนะ เป็นไปได้เหรอที่จะไม่รู้เรื่อง ฉันล่ะงงกับพวกมีหน้ามีตาในสังคมชะมัด?"
.
หัวหน้าคนเก่งรำพึงรำพันกับตัวเอง ระหว่างปาดสายตาไปยังกลุ่มไทยมุง พลางหันกลับมาเอาใจช่วยให้เด็กหญิงมีชีวิตรอดแต่ในเสี้ยวอึดใจต่อมานั้นเอง ดวงเนตรของแกก็ต้องขึงถมึงทึง! ใบหูผึ่ง! แว่วยินเสียงคนฮือฮายิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ทันทีที่ เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ ปรากฏกายขึ้นจากผิวน้ำ!
.
.
เนื้อตัวเปียกซกเดินโทง ๆ ไม่รู้สึกรู้สาราวกับคนไม่สนใจโลก ทั้งที่แท้จริงแล้วเขาคือฮีโร่ที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมด ถ้าไม่ด้วยพละกำลังอันมหาศาลของเขาชะเอมคงตายไปแล้ว แต่ก็นะ! ถ้าไม่มีเรือยางของทีมกู้ชีพมาขวางเอาไว้ ไม่แน่บางทีป่านนี้ชะเอมอาจจะพุ่งทะลุผิวน้ำขึ้นไปบนฟ้า แล้วตกลงมาเป็นฝนดาวตกไปแล้วก็ได้
.
"คุณเป็นใคร? คุณใช่ไหมที่เป็นคนโทรแจ้งเหตุ?"
หัวหน้าถาม ระหว่างที่ร่างแกร่งป่ายปีนขึ้นมาบนโป๊ะ
.
เจฟเฟอร์ปัดอุ้งมืออันหวังดีของหัวหน้าทิ้ง เขายังคงนิ่งท่าทางหยิ่งยโสดังกล่าวสร้างความมึนงงจากคนทั่วทั้งบริเวณ
.
"เฮ้คุณ! นี่ผมกำลังถามคุณอยู่นะ คุณเป็นใครมาจากไหนผมไม่รู้! ผมไม่สนหรอกว่าคุณช่วยเด็กได้ยังไง! แต่อย่างน้อยก็ทิ้งที่อยู่เบอร์โทรไว้สักนิดเผื่อญาติเขาติดต่อมา อีกอย่างถ้าเด็กนั่นลืมตาตื่นขึ้นจะได้รู้ว่าใครเป็นคนช่วยชีวิตเขาเอาไว้"
.
"ไร้สาระ.. ไม่จำเป็น"
.
นับเป็นคำพูดที่เยือกเย็นซะยิ่งกว่ากระแสน้ำเชี่ยวที่อยู่เบื้องล่าง จบประโยคเจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ก็เดินอาด ๆ ฝ่ากลุ่มคนนักช่วยชีวิตออกไปยังผิวถนน เขาทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ความตึงเครียด ความตกใจ แม้กระทั่งความเป็นความตายของหนึ่งชีิวิตตรงหน้า ไม่ละคายเคืองแม้แต่รูขุมขน แต่แล้วความถวิลหาก็ตรงเข้าเล่นงาน วินาทีที่เจ้าตัวเดินไปถึงพาหนะส่วนตัวที่จอดไว้ริมฟุตบาท เขาก็ได้ตัดสินใจหันมามองชะเอมเป็นครั้งสุดท้าย เพราะต่อจากนี้ไปคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
.
"โชคดีนะอีหนู ลืมเขาให้ได้แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ชีวิตเรามีค่ามากกว่า.. า.. า..!"
"......!"
"เฮ๊ย! อะไรวะ! นี่ยังไม่หายเงี่ยนอีกเหรอ!"
.
กรรมตามสนอง! ถึงคราวที่บุรุษปริศนาต้องตกตะลึงบ้าง จากระยะทางไกลมากกว่า 300 เมตร ด้วยเรติน่าเลนส์ที่ถูกดัดแปลงเข้ากับเทคโลยีสมาร์ทเทเลบิทขององค์กรลับ Parallel ทำให้ดวงตาของเจฟเฟอร์ปรับระยะโฟกัสได้มากกว่าคนปกติ ตาดำเขาคลี่ออกเป็นใบพัดแล้วสิ่งที่เขาเห็นก็คือ..
.
ฝ่ามือของเจ้าหน้าที่ผู้ช่วยชีวิต ที่ขยำบี้หน้าอกเด็กสาวซะบวมเป่ง พวกเขาสลับกันสาวลิ้นดูดปากเธอจ๊วบจ๊าบจนเกิดอารมณ์ทางเพศ มิหนำซ้ำสาวเจ้าก็ยังเล่่นด้วย เธอเชยคางขึ้นออดอ้อนครือครางในลำคอพรั่นพรึงถึงแต่พี่แฟรงค์ ตวัดมือโอบไหล่ดึงตัวผู้ชายเข้าหาเหมือนเตรียมจะให้ท่าอีกสักครั้ง..


## แรงดึงดูดด๊วบ ๆ

"โคตรแม่มเอ๊ย! กระหรี่เกินไปแล้ว! นี่แสดงว่าน้ำประปาไม่ได้ช่วยล้างความโสโครกออกไปจากสมองเลยใช่ไหมอีหนู!"
เจฟเฟอร์พลั้งปากพูดไปโดยไม่ยั้งคิด เขาทั้งหงุดหงิดและรับไม่ได้กับสิ่งที่เกิดขึ้น
.
"แล้วฉันจะลงทุนเปียกเป็นลูกหมาไปเพื่ออะไร บัดซบเอ๊ย! อีหรอบนี้กลับไปถึงออฟฟิศ Parallel มีหวังโดนล้อแน่ อุตส่าห์คิดว่าจะปิดจ๊อบได้โดยไม่ต้องใช้สิ่งนี้แล้วแท้ ๆ"
หันซ้ายแลขวาเช็คความแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ว่าแล้วบุรุษลึกลับนามเจฟเฟอร์ก็ได้เอื้อมมือมาแตะที่หัวเข็มขัดทรงกลมที่มีสัญลักษณ์เป็นเส้นขนานสองเส้น รูปร่างมันคล้ายกับเครื่องหมายเท่ากับ ซึ่งก็เหมาะกันดีกับการใช้เป็นโลโก้ขององค์กร Parallel ที่เจ้าตัวสังกัดอยู่
.
ออกแรงกดเพียงเล็กน้อยปุ่มบนหัวเข็มขัดก็จมบุ๋มลงไป สลับกับการดีดพุ่งออกมาของสสารเหลวใสซึ่งไม่ใช่เซลล์อสุจิ ลักษณะมันเหมือนกับม่านเจลล์บาง ๆ ขนาดเท่าผืนเสื่อลอยคว้างอยู่กลางอากาศ และก่อนที่มันจะร่วงลงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงโลก เจฟเฟอร์ก็ได้รีบกระโจนเข้าใส่มันทั้ง ๆ อย่างงั้น!
.
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่านี่ช่างเป็นวิทยาการอันล้ำสมัย เพราะเพียงแค่เสี้ยวอึดใจม่านเจลล์ดังกล่าวก็ได้ห่อหุ้มร่างของเจ้าตัวเอาไว้ทั้งหมด มันแทรกซึมไปตามพื้นผิว ซอกซอนชอนไชไปจนถึงจุดซ่อนเร้น ก่อนจะบีบรัดรวบตรึง! ส่งเสียงดังเปรี๊ยะ! แล้วก็ได้ออกมาเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ทั้งโก้และเท่ห์ แถมยังแห้งสนิทพร้อมปฏิบัติหน้าที่ต่อในทันที
.
"เวรเอ๊ย ๆ จะกี่ครั้งกี่ทีก็ไม่ชินสิน่า.. ผมพูดจริง ๆ นะบอสผมว่าให้ผมวิ่งแก้ผ้าเข้าไปเปลี่ยนในตู้โทรศัพท์แบบซุปเปอร์แมนยังจะดีซะกว่า เสร็จจากนังเด็กนี่เมื่อไหร่เราคงต้องคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง แม่งอย่างกับแฟชั่นชาวจีน "ไฝ่ ต๋ง คิด" ไหมล่ะกู"
.
หลังจากจัดแจงกับปัญหาในร่มผ้าของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลาที่เจฟเฟอร์จะนำพาผู้อ่านกลับเข้าเรื่องเข้าราวสักที นัยน์ตาเขายังคงหมุนแกร๊ก ๆ ด้วยแกนใบพัด สมองประมูลผลกะระยะเตรียมใช้อาวุธหนักเพื่อยุติเรื่องบัดสีบัดเถลิงนี้ให้เร็วที่สุด เขายกมือข้างขวาที่ถนัดขึ้น พลางใช้นิ้วชี้เล็งไปที่หญิงสาวที่กำลังแบะขาให้ท่าผู้ชายอยู่
.
"โหมดจู่โจม! ล็อคออน!"
.
สิ้นเสียงคำสั่งด้วยมุมมองแบบ First Person ภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้าก็ถูกย้อมให้เป็นสีแดงฉานราวกับคนตกเลือด ข้อมูลตัวเลขององศาการยิงต่าง ๆ วิ่งยึกยือยั้วเยี้ยอยู่ริมขอบตา ศูนย์เล็งดิจิตอลรูปกากบาทกระพริบแปร๊บ ๆ เคลื่อนเข้าหาเด็กสาวชะเอมผู้เป็นเป้าหมาย
.
"หวังว่าคงไม่เจอเธอที่ซ่องนะนังหนู.. ลาก่อน"
.
"ยิง!!!"
.
ปลายนิ้วชี้ที่ล็อคเป้าไว้พับหักลงในทันใด เผยให้เห็นชิ้นส่วนจักรกลภายในที่กำลังชาร์จประจุ
.
"หวีดดด ๆ ๆ ๆ !!!"
ตามติดมาด้วยเสียงเล็กแหลมแสบแก้วหู แสงออร่าเปล่งเฉิดฉายที่ปลายน้ิว ไม่ถึงสามวิทุกอย่างก็จบสิ้น!
.
"จิ้ววว~!"
.
.
"โอ๊ยยย!"
หนังหัวแทบเปิด ปอยผมสะบัดกระชากคอแทบเคร็ด กระสุนพลังงานแสงพุ่งตรงเข้าขมับของชะเอมแบบไม่พลาดเป้า แต่เธอไม่ตาย! เพราะว่านั่นหาใช่จุดประสงค์ของเจฟเฟอร์ไม่
.
"เฮ้น้อง! น้อง! น้องเป็นอะไรไปเนี่ยะ! ทำไมจู่ ๆ ถึงตัวกระตุกแล้วสลบไปอีกล่ะ เมื่อกี้พวกพี่ปั้มหัวใจจนได้สติแล้วนี่นา?"
บรรดาเจ้าหน้าที่หน่วยกู้ภัยมองตากันปริบ ๆ ทำเป็นหาสาเหตุทั้งที่ความจริงอยากดูดปากเธอต่อ ไม่อยากให้ขาดช่วงซะมากกว่า
.
ซึ่งก็ไม่แปลกเพราะส่ิงที่เจฟเฟอร์ยิงออกมา คือกลุ่มพลังงานล่องหนที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น มันถูกผลิตขึ้นจากสารประกอบไอออนลิกไนต์ ที่สังเคราะห์ขึ้นในห้องแล็บของ Parallel พอสันดาปเข้ากับคาร์บอนไดออกไซต์ในชั้นบรรยากาศ ก็เลยเกิดเป็นมวลพลังงานขนาดใหญ่ขึ้น ทันทีที่ยิงไปสัมผัสกับร่างกายมนุษย์ปฎิกิริยาเคมีก็จะทำงาน พลังงานดังกล่าวจะเข้าไปแทนที่กลุ่มก้อนความคิดในสมองเหยื่อ อนุมูลอิสระใต้จิตสำนึกจะถูกดันออกมา และจับตัวกันเป็นก้อนปรากฎตัวลอยตุ๊บป่องออกมาให้เห็น ผ่านทางม่านเรติน่าตาชนิดพิเศษที่เจฟเฟอร์กำลังใช้อยู่
.
"โอ้แม้เจ้าโว๊ย! ก้อนความคิดเป็นสีม่วงช้ำเลือดช้ำหนองเชียว! คิดไว้ไม่มีผิดว่านังเด็กนี่มันน่ารักแค่หน้าตา กลุ่มความคิดกับก้อนความทรงจำแม่งสำส่อนโคตร ๆ ถ้าใช้กล้องในแล็บส่องดูคงมีแต่ลีลาท่าเย็ดสินะ เชี้ยเอ๊ย! สงสารพ่อแม่ว่ะ!"
.
"เห็นทีถ้าไม่ใช่เราคงไม่มีใครช่วยเธอได้อีกแล้ว สังคมเละเทะแน่ถ้าปล่อยให้อนาคตของชาติมีค่านิยมเทือกนี้อยู่ในก้านสมอง"
.
"แบบนี้มันต้องใช้มือซ้าย! , ฮึบ!"
.
ชั่วขณะจิตที่ก้อนความคิดของชะเอมลอยตุ๊บป่อง ๆ อยู่นั่นเอง จากระยะทางไกลมากกว่า 300 เมตร เจฟเฟอร์ตัดสินใจกระโดดม้วนหน้าทำลังกาเกรียวหนึ่งรอบเพื่อความเท่ คุกเข่าลงกับพื้นก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นมากางนิ้วทั้งห้าออก หันไปทางเป้าหมาย!
.
" Drian!"
.
เจ้าตัวออกคำสั่ง คราวนี้ไม่ใช่แค่นิ้วแต่เป็นทั้งฝ่ามือ ใบพัดขนาดพอเหมาะบนมือหมุนคลี่ตัวออก จากนั้นพลังลมดูดมหาศาลก็ได้ทำหน้าที่ของมัน จากมุมมองแบบ First person เจฟเฟอร์เห็นทุกอย่างเป็นสีเขียวตรงข้ามกับตอนแรก เขาเห็นก้อนความทรงจำของชะเอมค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แต่ด้วยความที่ความเงี่ยนของเธอนั้นกระสันซ่านมาก น้ำหนักมันจึงมากเป็นพิเศษ กว่าเจฟเฟอร์จะดูดทั้งหมดเข้ามาในมือได้ก็เล่นเอาเหงื่อตก กามราคะทั้งก้อนหลุบบุ๋มเข้าไปในฝ่ามือราวกับเครื่องดูดฝุ่น ตดบุ๋งออกมา แก้มก้นเนื้อตัวเจฟเฟอร์ร้อนวูบวาบหวั่นไหว
.
"บรึ๋ยยย! วู้วววว! เกือบแย่เหมือนกันนะเนี่ยะเรา เสียวตูดชะมัด! เด็กบ้าอะไรวิปริตวิตถารเป็นบ้า เป็นสาวเป็นนางแท้ ๆ ตอนเด็ก ๆ แม่มึงบดแผ่นหนังโป๊คลุกกับข้าวให้กินรึไงวะ? อาฟเตอร์เอฟเฟคถึงได้รุนแรงถึงเพียงนี้"
.
"แต่ก็ช่างเถอะแบบนี้แหละดีแล้ว ทัศนคติแย่ ๆ ที่ถูกดูดออกไปฉันเชื่อว่าเธอจะต้องดีขึ้น อย่างน้อย ณ ตอนนี้ฉันก็เห็นแล้วล่ะว่ามันค่อนข้างได้ผล"
.
"ลาก่อนนะ หวังว่าคงไม่ได้เจอกันอีก"
.
".......!"
.
"อุ๊บ! ไม่ใช่สิ! ยังไงก็คงไม่เจอกันอยู่แล้วชัวร์ ๆ เพราะความทรงจำทั้งหมดของเธอ มันอยู่ในมือฉันแล้วนี่นา"
.
เจฟเฟอร์ท้ิงท้ายพลางหันหลังกระโดดขึ้นยานพาหนะสุดล้ำจากไปแบบเงีียบ ๆ ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าก้อนความทรงจำสุดเงี่ยนที่อุตส่าห์ดูดมานั้น เจ้าตัวจะเอาไปทำอะไรต่อ?


## ในซอกตึก

คล้ายกับมอเตอร์ไซต์พ่วงข้างแต่ไม่ใช่! พวกเขาเรียกยานพาหนะชนิดนี้ว่า Gravitybike เพราะว่ามันไม่มีล้อ! เจ้ายวดยานคันนี้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้ด้วยการลอยตัว อันเป็นผลพวงมาจากการกลับข้างสมการแรงโน้มถ่วงของเซอร์ไอแซกนิวตัน พอทีมนักพัฒนาจาก Parallel ได้ค้นพบความลับข้อนี้เข้า แรงดึงดูดของโลกจึงกลายเป็นแรงผลักหนีศูนย์ (Vortex finder) ไปโดยปริยาย พวกเขานำมันมาติดตั้งเข้ากับส่วนล่างของตัวรถ ทำให้การบินสูงบินต่ำนั้นง่ายเพียงแค่กดปุ่ม ยังมีลูกเล่นซ่อนไว้ใน Gravitybike อีกเพียบ แต่น่าเสียดายที่มันต้องได้รับการอนุมัติซะก่อนด้วยเหตุผลในการปิดบังตัวตน
.
ขณะบิดคันเร่งอยู่ เจฟเฟอร์วิทยุติดต่อไปที่ออฟฟิศเพื่อรายงานว่าเขากำลังจะเอาของที่ได้มาไปส่งให้
.
“ซู่ซ่าาาา.. ซู่ซ่าาาา แคท!.. เฮ้! ได้ยินพี่ไหม.. สัญญาณไม่ดีเลย พี่ว่าพี่จะขอ.. แปลง.. ง.. ง”
“ซู่ซ่า.. ซ่าาาา!”
ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับ ดูท่าแอดมินประจำออฟฟิศอย่างสาวน้อยแคทเทอรีนคงยังไม่ได้รับข้อความอะไรทั้งสิ้น ลมพัดตีเข้าหน้าทำเอาผมเผ้าที่อุตส่าห์เซ็ตใหม่มาเป๋สะบัด
.
“เวรเอ๊ย! ให้ตายเถอะแคท! หัดปรับปรุงช่องสัญญาณบ้างสิ แบบนี้จะติดต่อกันได้ไง? สบายเกินไประวังโดนบอสเฉ่งเอานะ เพราะจริง ๆ แล้วการแปลงมวลสารจากก้อนความทรงจำน่ะ มันเป็นงานของพวกเธอไม่ใช่พวกฉัน!”
ชายหนุ่มมุ่ยหน้าหลับตานึกย้อนไปถึงเด็กสาวชะเอม เจ้าของความเงี่ยนที่เขาเพิ่งสูบออกมาเมื่อครู่ ก่อนจะเริ่มชะลอความเร็วของ Gravitybike ลง
.
“นั่นสินะ.. พวกเธอคงวัยไล่เลี่ยกัน จะไปคาดหวังอะไรกับเด็กเล่าไอ้เจฟเอ๊ย! มีแต่นึกสนุกไปวัน ๆ งานการไม่ทำ ความรับผิดชอบอะไรก็ไม่รู้จัก ฉันน่ะแค่ต้องการคำสั่งอนุมัติใช้เครื่องแปลงมวลสารแบบเร่งด่วนก็แค่นั้น ความเงี่ยนมันค่อนข้างพิเศษ มันเก็บไว้ไม่ได้นานเข้าใจไหม!"
.
"เย็ดเข้! อะไร ๆ ก็ไม่พ้นมือกูสักอย่างสิวะเฮ่ย!”
.
บ่นพึมพำกับตัวเองเสร็จปุ๊บ หางตาก็เหลือบมองมายังแผนที่ดิจิตอลบนหน้าปัดคอนโซล เขากวาดสายตาไปมามองหาพื้นที่รกร้างใกล้ ๆ กับออฟฟิศ ผ่านไปสักพักถึงได้เลี้ยวรถเข้ามาในซอกตึกโทรม ๆ ตรงนี้ ซึ่งมีลักษณะเป็นอาคารสูงสองหลังประกับติดกัน ข้างในเป็นซอยตันและด้านหน้ามีถังขยะเหล็กใบใหญ่ขวางกั้นอยู่ ซึ่งเป็นอะไรที่เหมาะมากสำหรับการฆ่าข่มขืน
.
“ติ๊ด!”
“พรึบบ! , ฟู่..!”
.
กดปุ่มดับเครื่องลงจอดแตะพื้น เศษฝุ่นตีฟุ้งขึ้นเล็กน้อยแต่ยังดีที่ไม่มีใครเห็น เจฟเฟอร์เริ่มออกอาการลับล่อ ๆ เขากระโดดคร่อมไปอีกด้านของยานพลางดึงเอาหน้าจอมอนิเตอร์บนคอนโซลออกมาใช้ ราวกับมันเป็นกระดานแท็ปเล็ต
.
“พื้นที่ ๆ เราอยู่ตรงนี้คือถนนยอร์คชินฝั่งตะวันตก ห่างจากออฟฟิศ Parallel ไป 4 บล็อคถนน อืม.. ใช้ได้! ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นพวกนั้นคงเก็บกวาดได้ทัน โอเค! มาลงมือกันเลยดีกว่า!”
ชะเง้อคอมองไปทั่ว ๆ อีกที เช็คความชัวร์เป็นครั้งสุดท้ายว่าปลอดคน
.
“ก่อนอื่นต้องขอวกกลับไปเช็คเหยื่อซะหน่อยว่าป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง”
.
“ติ๊ด!”
จอแท็ปเล็ตโหลดบัฟเฟอริ่งอยู่สักพัก เพื่อทำการแฮ็คภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณแถวนั้น แล้วสิ่งที่เจฟเฟอร์ได้ยินและเห็นก็คือบทสนทนาบางช่วงบางตอนของหนูชะเอมจอมหื่น กับพวกอาสามูลนิธิ
.
“พวกแกเป็นใคร! แกทำอะไรฉัน? มาแกะกระดุมฉันทำไม.. อย่านะอย่าทำอะไรฉัน! ”
ชะเอมยกมือป่ายป้องปกปิด ถดตัวถอยหนีออกห่างกลุ่มชายฉกรรจ์ที่กำลังจ้องมองนมกลมสวย แสดงถึงความได้ผลของการดูดก้อนความคิด ดูทรงแล้วเหมือนว่าชะเอมจะจำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
.
“ก็น้องจมน้ำแล้วพวกพี่ก็กำลังปั้มหัวใจให้เนี่ยะ ไม่มีอะไรเลย! อย่าพูดไปทั่วสิคนอื่นเขาเสียหาย ทำคุณบูชาโทษแท้ ๆ ใจเย็น ๆ ตั้งสติก่อน!”
หัวหน้าหน่วยขึ้นเสียงสูงตอบโต้
.
“ไม่ใช่อ่ะ! หนูจำอะไรแบบนั้นไม่ได้เลย หนูว่ายน้ำไม่เป็นแล้วหนูจะกระโดดลงไปในน้ำทำเพื่อ! มันไม่เมคเซนต์เลยพวกลุงโกหก ไม่จริง.. ถอยไปหนูจะกลับบ้าน! , อ๊ะ!”
.
“อุ๊ย!”
.
“อื้อ.. เสียวหีจัง อยู่ ๆ ก็.. อื้อ.. อ.. อ..”
.
ชะเอมคิดในใจแต่ไม่ปริปาก เธอโก่งตัวโค้งเอามือปิดที่หว่างขา แต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็จำอะไรไม่ได้อยู่ดี สิ่งเดียวที่รู้คือการตวัดรัดของติ่งเสียวที่ตอดตุ๊บ ๆ ๆ ! อยู่ตลอดเวลาราวกับเพิ่งผ่านการถูกกระตุ้น
.
“เป็นอะไรไปอีกล่ะคราวนี้ พวกพี่ยืนห่างเป็นกิโลเลยนะ? ไปโรงบาลดีกว่าไหมให้หมอเขาเช็ค?”
.
ใบหน้าที่แดงก่ำ สะโพกส่ายโยกเย้าเร้าอารมณ์
.
“อะ.. อือ ก็ดีค่ะ.. มีน้ำอะไรก็ไม่รู้ไหลเปื้อนเกงในเต็มไปหมดเลย ขาหนูสั่นไปหมดแล้ว.. ว.. ว”
.
"ฟึบ!!!"
.
.
ตัดภาพกลับมาที่เจฟเฟอร์ในซอกตึก เขาพยักหน้าลูบคางพออกพอใจเพราะอย่างน้อยก็ยังภูมิใจที่ได้ช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่ง
.
“ดีแล้วล่ะให้หมอช่วยอีกแรงก็เวิร์คอยู่เหมือนกัน หายาแดกสักเม็ดสองเม็ดน่าจะดีขึ้น ถึงจะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์แต่สิ่งที่เราทำก็ถือว่าเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติแล้ว เด็กคนแรกจบไปยังเหลือเด็กอีกคนที่ต้องช่วยสินะ.. หึ ๆ ”
.
“บอกตรง ๆ นะแคท ถ้าไม่ใช่เพราะก้นงอน ๆ ของน้องกับสะโพกดินระเบิดบึ้มบ้ำ ฉันจะไม่ช่วยเลย ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธอโดนไล่ออก แค่อยากทำงานกับเธอไปนาน ๆ แค่นั้นจริง ๆ ”
.
เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ บรรจงสอดแท็ปเล็ตคืนไว้บนคอนโซลตามเดิม เขาเดินอ้อมมาที่อีกด้านของ Gravity bike แต่ด้วยความที่รูปร่างของมันถูกอำพรางไว้ให้เหมือนกับมอเตอร์ไซต์พ่วงข้างตามตลาดสด พื้นที่ต่อพ่วงตรงนี้เลยสามารถบรรทุกอะไรต่อมิอะไรลงไปได้เยอะ แม้กระทั่งเครื่องแปลงมวลสาร
.
“เดี๋ยวนะขอฉันทวนแป๊บ.. น่าจะปุ่มนี้ล่ะมั้ง..?”
.
“ติ๊ด!”
.
คุณพระช่วยกล้วยหักมุก! แม้ว่าเจฟเฟอร์จะเคยเห็นอะไรแบบนี้มาบ้าง แต่สาบานได้ว่าเจอทีไรก็ตื่นตาตื่นใจไปซะทุกที เมื่อจู่ ๆ ส่วนพ่วงข้างที่เหมือนเป็นโลหะธรรมดา ๆ ของ Gravity bike ก็เกิดสภาวะการหมุนเวียนเปลี่ยนสลับ! ชิ้นส่วนจักรกลมากมายเคลื่อนที่ขึ้นลงอย่างกับทรานซ์ฟอร์เมอร์! เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากการขัดสีกันดังกึกก้อง! ชั่วเสี้ยวอึดใจทุกอย่างก็จบลง และได้ออกมาเป็นเครื่องมือรูปร่างประหลาดที่ลักษณะคล้ายกับอุโมงค์ขนาดเล็ก
.
มันยังคงเชื่อมติดอยู่กับตัวรถตามเดิม เป็นนัยว่าสามารถใช้ระหว่างเคลื่อนที่ได้หากเกิดสถานการณ์ฉุกเฉินขึ้น ทว่าตอนนี้คงยังก่อนเจฟเฟอร์มีเวลาเหลือเฟือแล้วก็ไม่รีบมาก ก็เลยค่อย ๆ สอดแขนข้างซ้ายที่เพิ่งดูดเอาก้อนความทรงจำสุดเงี่ยนของชะเอมใส่เข้าไปในอุโมงค์
.
“วู้ววว.. เย็นเจี๊ยบเลย ขอออกมาสวย ๆ หน่อยนะ ให้สมกับที่ฉันลงทุนลงแรงหน่อย”
.
แม้ต้องยืนเอียงกระเท่เร่เพื่อสอดแขน แต่เจฟเฟอร์ก็ยังคงปากมากอยู่เช่นเคย เขาเอื้อมมือขวาที่ว่างไปแตะที่หน้าจอต่อด้วยการออกคำสั่งให้เครื่องแปลงมวลสารเร่ิมต้นเดินเครื่อง
.
“สวิทซ์ออน!”
.
พื้นดินสั่นพับ ๆ ๆ ! ภายในอุโมงค์เปล่งแสงสีทองเหลืองอำพัน! ความสว่างเจิดจ้าของมันทำเอาเจฟเฟอร์ต้องเบี่ยงหน้าหลบ พลางงัดเอาฟังค์ชันจากเลนส์เรติน่าขึ้นมาปกป้องดวงตา ลูกนัยน์ตาคลี่ตัวออกเป็นใบพัดทำให้ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นสีเขียว ด้วยมุมมองแบบ First- person เจฟเฟอร์สามารถเหลือบดูแถบดาวน์โหลดบอกสถานะบนอุโมงค์ได้อย่างสบาย
.
- ที่ตัวเลข 40% เขามองเห็นอะตอมพลังงานลอยตุ๊บ ๆ ออกมาจากรูขุมขน มันถูกดูดขึ้นไปข้างบนเพดานอุโมงค์แล้วค่อย ๆ ไหลไปตามท่อคดเคี้ยวที่อยู่ส่วนล่างของเครื่อง
.
- ที่ตัวเลข 60% ควันชักเริ่มขึ้น! ได้ยินเสียงดังซู่.. แว่วออกมาจากผิวหนัง ทั้งยังเริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาตะหงิด ๆ
.
“เอาแล้วไงมึง?! มันเจ๊งรึเปล่าวะเนี่ยะไม่ใช่ครบ 100% ได้ของออกมา แล้วกูแขนขาดนะเฮ่ย! หวังว่ายัยแคทเทอรีนตูดงอนจะเช็คสภาพเครื่องก่อนให้เราเอาออกมาใช้นะ? ”
.
- ที่ตัวเลข 80% ดันดูดเข้าไปทั้งไหล่! คุณพระช่วย! เมื่อเจฟเฟอร์ดันถลันถลาไปตามแรง! เขาพยายามใช้มือข้างขวาออกแรงผลักสุดชีวิต! กัดกรามแน่นเหงื่อแตกซิก ๆ
.
“เชี้ยเอ๊ย! เมื่อกี้กูประชดโว๊ย! อ๊ากกกกหนังกูหลุดหมดแล้ว ร้อน ๆ ๆ ๆ !!! ”
.
“ไอส้นตีนกูไม่ยอมเสียแขนไปแน่ ไม่ต้องแปลงแม่งแล้วมวลสารห่าเหวอะไรเนี่ยะ! ต้องยิงมันทิ้ง! ต้องทำลายมันทิ้ง! ในตอนนี้เลย! , ฮึบ!”
.
ภายใต้สถานการณ์วิกฤตอันเกิดจากการหาเรื่องใส่ตัว เจ้าหน้าที่ภาคสนามตัดสินใจประชิดตัวติดกับตัวเครื่องที่ทั้งสั่น! ร้อน! และจวนเจียนจะลุกเป็นไฟ! เขาไม่มีเวลาให้พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไปแล้ว จึงหักข้อพับตรงนิ้วชี้ลง เปลี่ยนมันเป็นกระบอกปืน เตรียมจะยิงกระสุนพลังงานเพื่อทำลายวิทยาการอันล้ำค่าขององค์กรตัวเองทิ้ง
.
- ที่ตัวเลข 90% และแถบสีเขียวกำลังจะเต็มหลอดอยู่รอมร่อ! เจฟเฟอร์สังเกตเห็นแล้วว่าที่ปลายอุโมงค์มีละอองอะตอมเล็ก ๆ จำนวนมากกำลังเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของพืชชนิดหนึ่ง
.
“เหลืออีก 10 วินาทีจะสมบูรณ์ อีก 10.... 9…. 8…. 7”
.
“โอ๊ยอีดอกเอ๊ย! ยังจะมีคอมพิวเตอร์มานับถอยหลังอีกเหรอ แขนกูจะละลายกลายเป็นน้ำหมดแล้วแม่มเอ๊ย! อ๊ากกกก อึกกกก อ๊ากกกก กูทนไม่ไหวแล้วโว๊ย! ยะ.. ยิง.. ง.. ง”
.
เดชะบุญที่กว่าจะยิงกระสุนพลังงานได้มันต้องชาร์จประจุซะก่อน กว่าแสงสว่างที่ปลายนิ้วจะรวมตัวกันจนพร้อมก็กินเวลามากกว่า 7 วิ ก็เลยทำให้เครื่องแปลงมวลสารทำงานได้เสร็จก่อน! แล้วก็เป็นมันอีกนั่นแหละที่เหมือนจะรู้ว่าเจฟเฟอร์กำลังคิดอะไร แขนข้างซ้ายของเขาที่สอดอยู่ในอุโมงค์จึงถูกดีดออกมาอย่างรวดเร็ว! ทำเอาเจ้าตัวเสียหลักล้มหงายท้องหงายไส้หลังคลุกฝุ่น!
.
เนื้อหายไปแถบหนึ่ง โลหะไทเทเนียมคาไบต์ที่ใช้แทนกระดูกหลอมละลายผิดรูป ระบบการยิงกระสุนรวมไปถึงสายไฟต่าง ๆ เสียหายหนัก คือสภาพแขนของเขาหลังจากตรวจเช็ค ทว่าเจฟเฟอร์กลับกำลังยิ้ม เขาประคองตัวเองลุกขึ้นยืนจัดแจงกดปุ่มสั่งการให้ Gravity bike พับกลับมาใช้โหมดปกติ จดจ้องดูการทรานซ์ฟอมร์มคืนรูปยานสลับกับการหัวเราะออกมาอย่างกับคนบ้า
.
“ฮั่ว.. ฮ่า ๆ ๆ มันต้องแบบนี้สิวะถึงจะคุ้มค่ากับแขนที่เสียไปหน่อย”
.
“อืม.. สวยเชียว เป็นช่อดอกลาเวนเดอร์สีม่วงที่ดูมีเสน่ห์มากเหลือเกิน บอสน่าจะชอบ”
.
แขนซ้ายห้อยต่องแต่ง แต่ยังคงใช้มือขวาก้มลงไปที่พื้นเพื่อหยิบเอาเหล่าดอกไม้ที่เพิ่งแปรสภาพออกมาใหม่ ๆ มาปักไว้บนส่วนพ่วงข้างของรถ ควันหอมฉุย
.
“เอาเป็นว่าฉันจะแบ่งไว้ให้เธอด้วยล่ะกันนะแคทเธอรีน ของแท้แรร์ไอเท็มระดับนี้ถ้าได้ไปประดับหน้าร้านลูกค้าต้องเพียบแน่ เธออาจมองฉันว่าหล่อขึ้น ไม่แน่เราอาจจะได้สานสัมพันธ์กันหลังจากนั้น.. หึ ๆ ”
.
แล้วเจฟเฟอร์ก็กระโจนขึ้นยานพาหนะบึ่งออกไป เป้าหมายคือออฟฟิศ Parallel ที่อยู่ใกล้ ๆ โดยไม่ลืมที่จะเก็บพลังความเงี่ยนของชะเอมไว้ในความทรงจำ
.
เพราะหลังจากเอาเข้าเครื่องแปลงมวลสารออกมาแล้วนั้น.. มันกลับกลายเป็นอะไรที่มีค่ามากมายเหลือเกิน!


## กว่าจะได้แก้ผ้า

สังคมเมืองในปี ค.ศ. 2078 เป็นอะไรที่โคตรจะต่ำตมอมควยหมา! หลายคนคงคิดถึงความศิวิไลซ์กับอุปกรณ์ไฮเทคที่เข้ามาทำให้ชีวิตง่ายขึ้น คงจินตนาการไปถึงหุ่นยนต์รับใช้หน้าตาพลาสติกแบบในหนัง Sci-Fi ที่ "วิล สมิท" แสดง ซึ่งไม่ค่อยจะถูกต้องนัก! เพราะทุกอย่างกลับตาลปัตรหมดนับตั้งแต่เกิดสงครามโลกครั้งที่ 4
.
ระเบิดนิวเคลียร์นับสิบ ๆ ลูกถล่มอารยธรรมน้อยใหญ่จนย่อยยับ บรรดาผู้นำชาติมหาอำนาจเรียกปฏิบัติการนี้ว่า “ไฟนรกในเพลิงแค้น” พวกเขาหลงไหลในอำนาจและเริ่มประหัตประหารผู้คนที่คิดต่างเหมือนเป็นผักปลา อุดมการณ์อันสูงลิ่วทำให้เกิดสภาวะการณ์ยอมหักไม่ยอมงอ นำมาสู่การใช้กำลังเข้าห้ำหั่นกันเพื่อช่วงชิงทุกสิ่งอย่างที่ตนอยากได้
.
สงครามดำเนินอยู่นานนับ 10 ปีกระทั่งเริ่มสงบลงในปี 2050 รายงานจากสภากาชาดโลกสรุปตัวเลขผู้เสียชีิวิตออกมาว่า มีประมาณ 100 ล้านคน (ไม่รวมผู้พิการและทุพพลภาพ) ส่วนใหญ่อยู่ในซีกโลกพัฒนาและกาฬทวีป ชนชาติที่อ่อนแอไม่สามารถใช้การเจรจาเพื่อสันติหรือเลือกข้างอย่างที่เคยเป็นได้ ยิ่งเป็นชนพื้นเมืองตามป่าเขายิ่งไม่ต้องพูดถึง
.
อานุภาพแห่งกัมมันตรังสีกวาดล้างทุกสรรพสิ่ง ชนิดที่ UN หรือองค์การสหประชาชาติในสมัยนั้น ทำได้แค่ส่งหนังสือขอโทษแบบโง่ ๆ เอเชียเหลือเพียงแผ่นดินที่ว่างเปล่ากับซากปรักหักพัง , แอฟฟริกาไม่มีแม้แต่สิ่งมีชีวิตหรือเงาต้นไม้ , ขั้วโลกเหนือ - ใต้กลายสภาพเป็นเศษน้ำแข็งที่ใช้การได้แค่ราดน้ำแดงกินกับถ้วยบิงซู เป็นเรื่องน่าเศร้าแต่พวกเขาไม่เข้าใจ จากปี ค.ศ. 2050 เป็นต้นมา โลกทั้งใบจึงเหลือชาติมหาอำนาจอยู่เพียงไม่กี่ชาติเท่านั้น และเกือบทั้งหมดล้วนแต่เป็นชาวยุโรปหรือไม่ก็อเมริกัน
.
เดชะบุญที่ยังมีกลุ่มคนเห็นต่างอยู่! เล่าย้อนกลับไปในช่วง 10 ปีหลัง ตอนสงครามสงบใหม่ ๆ ทหารและพลเรือนต้องถูกเกณฑ์มาช่วยงานด้านการฟื้นฟูบ้านเมืองเป็นลำดับแรก ช่องโหว่ตรงนี้ทำให้พวกคนใหญ่คนโตไม่ทันระวัง ความหย่อนยานในการตรวจสอบข้อมูล ทำให้กลุ่มคนบางกลุ่มเริ่มมีความคิดปฏิวัติ! โดยเฉพาะพวกนักวิทยาศาสตร์หัวก้าวหน้าที่ยังมีชีวิตอยู่!
.
ปฏิเสธไม่ได้ว่าระเบิดนิวเคลียร์กับขีปนาวุธต่าง ๆ ล้วนเป็นผลงานสุดบรรเจิดของพวกเขา สมองอัจฉริยะได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการทำให้โลกเป็นแบบนี้ เพราะฉะนั้นการรวางแผนที่จะไถ่โทษจึงเกิดขึ้น.. แล้วองค์กรลับ Parallel ก็ได้ถือกำเนิดขึ้น ด้วยวัตถุประสงค์ดังกล่าว!
.
ในยุคบุกเบิกมันคือหน่วยงานที่รวบรวมนักวิทยาศาสตร์ ที่มีแนวคิดแบบเดียวกันจากทั่วทุกมุมโลกเอาไว้ พวกเขารู้ดีว่าตนเองไม่ใช่นักสู้ที่ยิงปืนแม่น เป็นแค่ตาแก่หัวหงอกที่ไม่มีปัญญาจะใช้กำลังช่วงชิงอำนาจจากใคร ๆ เขา ซึ่งต่อให้มีก็ไม่ทำ! เพราะว่ามันไม่ใช่ทางออก! ลองคิดดูสิว่าถ้าใช้แต่กำลังเข้าห้ำหั่นกัน ทุกอย่างก็จะวนลูปอยู่เหมือนเดิมไม่มีวันจบ รบกันไปล้างแค้นกันมา ออกลูกออกหลานมาปลุกฝังความคิดชุดเดิมให้แล้วก็มารบกันใหม่ ทำอยู่แบบนี้ซ้ำ ๆ ซาก ๆ เป็นวัฏจักร แล้วชาวโลกที่เป็นผู้บริสุทธิ์ก็ต้องมารับเคราะห์ ฉะนั้นสิ่งที่องค์กร Parallel ในยุคบุกเบิกทุ่มเทสร้างขึ้นมาก็คือ "อุปกรณ์สำหรับเปลี่ยนแปลงความทรงจำ"
.
พวกเขาไม่จำเป็นต้องฆ่าคนก็ได้.. แค่เปลี่ยนความคิดของเป้าหมายให้เป็นไปตามที่ต้องการ แค่นี้โลกก็สงบสุขแล้ว ซึ่งคอนเซ็ปตรงนี้ก็ได้ถูกต่อยอดกันมาเรื่อย ๆ จากรุ่นสู่รุ่น นานวันเข้าการแทรกซึมขององค์กรก็ยิ่งครอบคลุมไปทั่วทุกหัวระแหง กล่าวคือไม่ใช่เฉพาะแค่การหยุดสงคราม แต่รวมไปถึงการหยุดอาชญากรรมต่าง ๆ ของพวกสันดานชั่วในสังคมด้วย
.
คดีฆาตกรรมลดลงฮวบฮาบ ปัญหาอาชญากรรมฉกชิงวิ่งราวแทบกลายเป็นศูนย์ อันเป็นผลพวงมาจากการสอดส่องดูแลของทีม Parallel ภาคสนาม ภารกิจหลักของพวกเขาคือการชิงตัดหน้าและดูดความคิดชั่วร้ายของเหยื่อออกไปก่อนที่จะก่อเรื่อง ดังที่เรา ๆ ท่าน ๆ ได้เห็นกันไปแล้วกับสกิลส่วนตัวของเจฟเฟอร์ ถึงแม้ว่าเขาอาจจะดูเย่อหยิ่งก้าวร้าวในสายตาคนอื่น แต่เชื่อเถอะว่าเขาผู้นี้คือมือพิฆาตระดับพระกาฬ ที่ Parallel ยุคปัจจุบันแสนจะภาคภูมิใจ
.
.
ร่างหนาเบือนหน้าไปทางดอกลาเวนเดอร์มากมายที่ปักอยู่รอบส่วนพ่วงข้างของ Gravity bike กลิ่นของมันหอมฝุ้งยามต้องแรงลม ชวนให้เคลิบเคลิ้มจนลืมความเจ็บแปล๊บ ๆ ที่แขนข้างซ้ายลงไปได้มาก
.
“ดอกลาเวนเดอร์? นานแค่ไหนแล้วนะที่โลกไม่ได้เห็นเจ้านี่?”
เจฟเฟอร์เหม่อลอย พลางทอดสายตาไปยังตึกรามบ้านช่องในเมืองยอร์คชินที่บัดนี้อยู่ในสภาพกึ่งเก่ากึ่งใหม่ บางหลังก็สูงเสียดฟ้าสร้างจากโพลิเมอร์ไฟเบอร์กันแสง กันไฟ กันกัมมันตรังสี แต่บางหลังก็ยังสร้างจากคอนกรีตเสริมเหล็กธรรมดา ๆ อยู่ ทั้งที่ปีนี้ก็ปาเข้าไปปี ค.ศ. 2078 แล้วแท้ ๆ
.
สาเหตุก็อย่างที่บอกว่าโลกเพิ่งผ่านสงครามหนัก ๆ มาไม่กี่สิบปี อะไร ๆ มันก็เลยยังไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางนัก ความเจริญทางด้านวัตถุก็เลยกระจุกตัวอยู่แค่บางส่วนของเมือง ไม่มีทางซะหรอกที่เราจะได้เห็นรถไฟลอยฟ้าวิ่งในหลอดแก้วสูญญากาศในแถบชานเมืองเช่นนี้ ภาพรวมของโลกยุคปัจจุบันก็เลยดูเป็นเมืองแบบไฮบริด กึ่งเก่ากึ่งใหม่ผสม ๆ กัน
.
ซึ่งก็ยังดีกว่าออฟฟิศสุดคลาสสิคของ Parallel ที่สภาพอย่างกับตึกร้างถ่ายรายการคนอวดผี! แทบจะเป็นตึกหลังเดียวในบล็อคถนนนี้เลยมั้งที่ทำจากอิฐมอนยุคก่อนสงครามโลก ด้านซ้ายติดกับร้านหนังสือบุ๊คคาเฟ่ที่ไม่มีหนังสือเป็นเนื้อกระดาษจริง ๆ เลยสักเล่ม ด้านขวาเป็นร้านอาหารแคปซูลอัดเม็ด วิทยาการรูปแบบใหม่ที่นำเทคโนโลยีอาหารหมามาใช้กับคน ส่วนฟากตรงข้ามเป็นร้านกาแฟแบรนด์ดัง ที่หนึ่งแก้วนั้นแพงระยำมากกว่าพันเหรียญ!
.
และเพื่อให้สภาวะแวดล้อมทุกอย่างมีความกลมกลืนกับสังคมมากที่สุด ตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบันตึกทั้ง 7 ชั้น ขององค์กรลับ Parallel ก็เลยต้องเปิดชั้นล่างเป็นร้านดอกไม้เล็ก ๆ เอาไว้ตบตา แม้ว่าปัจจุบันดอกไม้จะเป็นของหายากแต่พวกเขาก็ยังต้องเปิดต่อไปเพื่อไม่ให้ใครผิดสังเกต หรือจับพิรุธได้ว่ากลุ่มคนที่อาศัยอยู่ในนี้มีเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่ ส่วนรายละเอียดจากชั้น 2 ถึงชั้น 7 นั้น ต้องขออนุญาตข้ามไปก่อน เพราะตอนนี้ดูเหมือนว่าพ่อหนุ่มเจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ของเรา จะนำยาน Gravity bike เข้ามาจอดในลานจอดด้านหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว!
.
“วู้ววว.. ถึงสักที ปวดแขนชะมัด”
เจฟเฟอร์เอี้ยวตัวลงมาจากยาน พลางสะบัดแขนไปมาทั้งที่มันยังห้อยต่องแต่ง
.
“อันดับแรกเราต้องซ่อนบาดแผลไว้ด้านหลัง.. แบบนี้.. ชะแว๊บ แล้วก็เก็บดอกลาเวนเดอร์ที่เสียบอยู่มากำเป็นช่อ ๆ แบ่งเป็น 2 อัน อันหนึ่งให้บอสอีกอันก็ให้น้องแคท แบบนี้.. ฮึบ!”
.
ถึงสภาพจะดูทุกลักทุเลไปบ้าง แต่เรื่องเปย์สาวนี่ขอให้บอกเจฟเฟอร์สู้ตายไม่ยอมแพ้ใครง่าย ๆ อยู่แล้ว หลังจากนั้นเจ้าตัวก็ได้เดินไปที่ส่วนหน้าของตึก ณ จุดตรงนี้เจฟเฟอร์มองเห็นป้ายร้านดอกไม้ Parallel เด่นหลาอยู่เหนือหัว ถัดกันลงมาเป็นตู้ดิสเพลย์หน้าร้านขนาดใหญ่ที่จัดแสดงช่อดอกไม้หลากหลายรูปแบบเอาไว้ ซึ่งแน่นอนว่าในนั้นไม่มีดอกลาเวนเดอร์อันทรงคุณค่ารวมอยู่เลย
.
“ติ๊งต่อง! , ติ๊งต่อง!”
เซ็นเซอร์กระดิ่งไฟฟ้าทำงานโดยอัตโนมัติ
.
“แคท! พี่เจฟเฟอร์เองเปิดประตูให้หน่อยสิ! พี่แวะเข้ามาบันทึกใบภารกิจน่ะ”
.
“อ่าว! ทำไมจ็อบนี้ปิดเร็วจังพี่เจฟ แป๊บนะเดี๋ยวหนูเปิดให้”
.
เสียงเด็กสาววัยใสตอบกลับมาผ่านทางลำโพงเล็ก ๆ ที่ซ่อนไว้เหนือบานประตู ไม่ช้าไม่นานล็อคประตูก็คลายออก พร้อม ๆ กันกับอากาศยาน Gravity bike ที่บัดนี้กำลังหมุนติ้ว ๆ อยู่บนพื้นลานจอด มันค่อย ๆ หมุนลดระดับลงไปเรื่อย ๆ ลึกลงไปยังโรงเก็บยานใต้ดิน ถ้านึกภาพไม่ออกให้นึกถึงการขึ้นลงของยานในหนังเรื่อง x-men ก็ได้ เพราะสถาปนิกที่ออกแบบโรงเรียนให้ ชาร์ล ซีเวียร์ ก็คือหนึ่งในทีมนักวิทยาศาสตร์รุ่นบุกเบิกของ Parallel
.
ออกแรงผลักบานประตูกระจกเข้ามา ท่ามกลางเหล่าพฤกษาดอกไม้และกลิ่นหอมแสนละมุน ที่ด้านหลังเคาต์เตอร์ต้อนรับยังมีเด็กสาวใส่แว่นหนาเตอะคนหนึ่งนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่
.
"ไงคะพี่เจฟ วันนี้ไป Drain อะไรของใครมาล่ะ?"
แคทเธอรีนถามทั้งที่ไม่มอง เธอยังคงก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับรายชื่อดอกไม้ที่ลูกค้าโทรมาสั่ง
.
ฝั่งเจฟเฟอร์เองก็เงียบ เพราะการแอบดูล่องนมของเด็กสาวยามพวกเธอเผลอนี่แม่งฟินเป็นไหน ๆ คอเสื้อที่ผ่าลึกโค้งเว้ากับเต้านมที่บี้บดกับขอบเคาท์เตอร์ตอนจรดปากกา ทำให้ภายในหัวของเขามีแต่ท่วงท่าลีลาการสืบพันธ์ุ ไม่ได้การณ์! อดใจไม่ไหวจนต้องเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยฝีเท้าที่เบาสุด ๆ แต่ท้ายที่สุดสาวเจ้าก็เอะใจและโพล่งคำขึ้นมา
.
"พี่เจฟ? ตกลงว่ายังไงคะ.. ไป Drain อะไรมา หนูจะได้เตรียมเครื่อง อย่าเงีย.. บ.. บ!"
.
"ว๊าย! ลาเวนเด้อ! นี่มันของจริงนี่นา ดอกลาเวนเด้อแท้จริง ๆ ด้วย ^O^ สวยจังเลย"
.
ชายหนุ่มยิ้มกว้าง เขาคิดไว้แล้วเชียวว่าแคทเธอรีนต้องออกอาการแบบนี้ แต่ไม่คิดว่ามันจะเว่อวังจนถึงขั้นโผตัวข้ามเคาท์เตอร์เข้ามากอด แล้วก็ดันมากอดในระหว่างที่เอ็นอุ่นใต้ท้องน้อยกำลังอวบอั๋นอยู่ด้วยนี่สิ
.
"เดี๋ยวแม่งก็จับเย็ดด้วยท่าด็อกกี้ซะหรอกอีเด็กนี่ เอามือเกาะเคาน์เตอร์ดูซิ แล้วกูจะเด้าตูดให้ร้องขอชีวิตเลย! คิดว่าสวยแล้วกูจะใจดีหรออีน้องแว่น.. ห๊า"
.
แค่คิดในใจไม่ถึงกับพูดออกมา เจฟเฟอร์หักห้ามใจด้วยการโก่งช่วงล่างถอยไปข้างหลังแล้วก็รีบคว้าเอาช่อลาเวนเดอร์ที่วางอยู่บนเคาท์เตอร์ มากั้นกลางระหว่างเขากับเธอเอาไว้ พลันโต้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงอันแสนสุภาพ
.
"พี่มีมา 2 ช่อ อันหนึ่งสำหรับบอส ส่วนช่อนี้พี่ให้แคทคนเดียวเลย พี่ว่ามันเหมาะกับแคทมากเลยนะดูสดใสดี แคทอ่ะตัวเล็ก ๆ น่ารักเหมือนดอกลาเวนเดอร์^^"
.
"เอ้อ.. แล้วพี่ก็ต้องขอโทษเราด้วย เรื่องที่พี่แอบใช้เครื่องแปลงมวลสารโดยพลการ พอดีก้อนความทรงจำของเหยื่อมันระเหยเร็วมากอ่ะ กลัวว่าจะไม่ได้อะไรกลับมาก็เลย.."
.
"เลือด!!!"
แคทเธอลีนสวนขึ้นทันควัน! ราวกับเธอไม่ได้ยินคำหวานที่ฝ่ายชายป้อ
.
"เลือดมาจากไหน? ทำไมหยดมาเป็นทางเลยล่ะคะพี่เจฟ? เกิดอะไรขึ้นกับพี่รึเปล่า?! ไหนขอหนูดูหน่อยซิ พี่ซ่อนอะไรไว้ด้านหลัง!?"
.
"เหวอ ๆ ๆ ปะ.. เปล่า! แคท! ไม่มีอะไร! อย่าก้มต่ำนักสิเดี๋ยวมันจะโดน! " , "อั๊ก!"
.
ในชุดยูนิฟอร์มของร้านขายดอกไม้ที่เน้นความสบายคล่องตัว เนื้อแนบเนื้อกายแนบกายชนิดที่ผืนผ้าบางเบาไม่อาจปิดป้อง แคทเทอรีนรุกหนักขึ้นใช้มือรูปคลำเขาไปทั่วตัว สติสตังค์หลุดกระเจิงเจฟเฟอร์กำหนัดหนักจนดุ้นมังกรแข็งกระเด้ง มันชูชันขึ้นเป็นลำนูนเด่นอยู่ใต้กางเกงรัดรูปที่สวมใส่อยู่
.
ครานั้นสาวเจ้าก็หาได้รู้ตัว เธอสวมกอดกับเขาเข้าคลุกวงในจนถึงขนาดลงทุนคุกเข่าเอียงหน้าเข้าหาเป้าตุง ๆ เพื่อจะดูให้ได้ว่าเจฟเฟอร์ซ่อนอะไรไว้ด้านหลัง และในที่สุดเธอก็ทำได้สำเร็จ
.
"กร๊ีดดดด!!! , พี่เจฟ!!!"
สะดุ้งโหยงสุดใจ กระเถิบถอยหนีสุดตัว
.
"แคทพี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจแค่อารมณ์มันพาไป อย่าโกรธพี่เลยนะพี่ขอโทษจริง ๆ "
เจฟเฟอร์หน้าถอดสีเพราะสิ่งที่เขาทำมันโคตรจะอุบาทถ์ เขารีบขยับกางเกงฟึบฟับจัดระเบียบดุ้นมังกรให้เข้าที่ ก่อนจะมารู้ตัวเอาทีหลังว่าที่สาวเจ้าร้องกรี๊ดน่ะไม่ใช่เรื่องนี้หากแต่เป็น..
.
"แขนพี่!.. พี่เจฟเฟอร์!.. แขนพี่มันขาดกองอยู่หน้าประตูโน่น!!!"
.
รีบหลุบสายตาก้มลงมองในทันทีทันใด ไม่รู้ว่ามันขาดไปตอนไหน เพราะเท่าที่เห็นในตอนนี้ถัดจากไหล่ซ้ายเลื่อนลงมาจรดสีข้างราดลงมาถึงหลังเท้าแม่งมีแต่เลือด!
.
"กรี๊ดดดดด!!! พี่รีบขึ้นไปหาหมอยูมิโกะบนชั้น 4 เดี๋ยวนี้เลย ก่อนที่เลือดจะหมดตัว! โอ๊ยไม่ไหว ๆ หน้ามืดหนูจะเป็นลม"
.
.
ช่างสมกับเป็นโคตรคนผู้ปฏิเสธโลกจริง ๆ เพราะนอกจากจะไม่รู้สึกรู้สา (เพราะสังหรณ์ใจไว้แล้ว) เจฟเฟอร์ยังเดินอาด ๆ ไปหยิบเอาแขนที่ขาดมาอุ้มเอาไว้ ต่อด้วยการยักคิ้วให้แคทเธอรีนแบบชิว ๆ ราวกับว่านี่เป็นเหตุการณ์ปกติ
.
"ใจเย็นแคทน้องรัก พี่เอาอยู่พี่คอนโทรลมันได้.."


## กับน้องก็ไม่เว้น

"แน่ใจเหรอพี่.. เอางี้ดีกว่าเดี๋ยวแคทโทรตามคุณหมอให้ ให้แกมาห้ามเลือดหรือสมานแผลอะไรให้ก่อนก็ยังดี เหน็บแขนตัวเองเดินโทง ๆ แบบนี้มันดิบเกินไป"
แคทเธอรีนรีบปรี่ตัดหน้าเจฟเฟอร์ไปยังเครื่องโทรศัพท์ที่อยู่หลังเคาท์เตอร์ คิ้วย่นยับยู่ ตัวสั่นหวาดกลัว แถมยังลนลานอย่างเห็นได้ชัด
.
ทว่าเจฟเฟอร์กลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน มันก็เจ็บอยู่หรอกแต่ไมถึงกับต้องร้องโอดโอยโดยไม่จำเป็น นั่นก็เพราะในตัวเขาไม่ได้มีแต่กระดูกกับเนื้อนุ่ม ๆ มันยังมีโลหะ ไทเทเนียม กระสุน เศษตะปู สายไฟ บั้งดูดกัญชา ฯลฯ แล้วก็อะไรต่อมิอะไรอีกเพียบที่ดัดแปลงซุกซ่อนไว้
.
เจฟเฟอร์เดินตามเข้ามาติด ๆ ก่อนจะวางแขนซ้ายข้างที่ขาดลงบนเคาท์เตอร์่ตรงหน้าเธอ ตามติดมาด้วยช่อดอกลาเวนเดอร์ที่เกรงว่าจะกำพร้าเจ้าของ
.
"อย่าไปรบกวนคุณหมอยูมิโกะเขาเลยแคท ปกติงานแกก็ล้นมืออยู่แล้ว Parallel ภาคสนามก็งี้ทุกคนแหละ ยังไม่ชินอีกหรอ ขอแค่อะไรเย็น ๆ มาแช่เจ้าแขนนี้ไม่ให้เซลล์มันตายก็พอแล้ว^^ "
.
ด้วยความสัตย์จริงเจฟเฟอร์แทบไม่เหลือความกระหืดกระหายในรสชาติของกามอารมณ์อีกต่อไปแล้ว หลังได้เห็นสีหน้าท่าทางของแคทเธอรีน เธอช่างเป็นเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ยิ่งดูยิ่งน่ารักท่วงท่าเงอะ ๆ ง่าน ๆ มือไม้สั่นเทาเป็นลูกนก หยิบจับอะไรก็พลอยหล่นร่วงไม่มีชิ้นดี
.
"ดะ.. ได้ค่ะพี่เจฟ เดี๋ยวแป๊บนึงนะคะในตู้แช่ดอกไม้น่าจะมีน้ำแข็งเหลืออยู่ เดี๋ยวหนูไปหยิบมาให้ , ว๊ายยยย!"
.
"เพล้ง!!!"
.
ฝ่ามือพลาดไปปัดโดนจอคอมตกลงมาแตก! สมุดปากกาหล่นเกลื่อนกระจุยกระจาย!
.
"เอ้า! ใจเย็น ๆ สิน้องเอ๊ย! ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ พี่ไม่ตายหรอก! ดูซิเป็นอะไรรึเปล่า? เจ็บตรงไหนไหม?"
.
ยังอุตส่าห์มีหน้ามาถามคนอื่น ทั้งที่จากประตูจรดเคาท์เตอร์แม่งมีแต่เลือดของคุณพี่เจฟเฟอร์แดงฉานอยู่เต็มไปหมด
.
"ทำงานใหม่ ๆ ก็แบบนี้แหละพี่เองก็เป็น น่ีเราเข้ามาเป็นแอดมินตั้งแต่เมื่อไหร่นะพี่จำไม่ได้?"
.
"ประมาณปีที่แล้วค่ะ ช่วงเดือนมีนา ตอนนั้นหนูเพิ่งเรียนจบ.."
.
ในระหว่างที่แอดมินสาวกำลังย่อตัวเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ จู่ ๆ เจฟเฟอร์ก็เริ่มคิดขึ้นมาได้ว่าเดี๋ยวเจ้าหล่อนก็ต้องเสียเวลาออกมาเช็ดถูคราบเลือดที่เขาทำเปื้อนเอาไว้ทั่วอีก ความเกรงใจในกมลสันดานก็เลยบังเกิดขึ้น เจ้าตัวก็เลยพยายามหาช่องลงด้วยคำพูดที่ละมุนละม่อมที่สุด
.
"โห.. ถ้างั้นก็ถือว่าเก่งมาก ๆ อ่ะ ทั้งคอยต้อนรับลูกค้า เช็คออร์เด้อส่งดอกไม้ จัดคิวงานพวกพี่ ๆ แล้วไหนจะต้องใช้เครื่องแปลงมวลสารเวอร์ชั่นออริจินอลอีก ตาย ๆ ๆ ! ขนาดพี่ใช้เครื่องรุ่นพกพาแขนพี่ยังขาดกระจุย! น้องเก่งมากเลยนะแคท^^ ถ้าไงพี่เจอบอสแล้วพี่จะบอกให้แกหาคนมาช่วยน้องละกัน ไปล่ะ! บับบาย^^ "
.
"อ่าวพี่เจฟ! แล้วน้ำแข็งล่ะคะไม่เอาแล้วหรอ?!"
.
"อืม.. ไม่เป็นไรหรอกมันอยู่ในตู้แช่ดอกไม้ด้านในสุดใช่ไหม? เดี๋ยวพี่จัดการเองแคททำงานตัวเองต่อไปเถอะ อย่ามาเสียเวลากับผู้ชายธรรมดา ๆ พิการแขนขาดอย่างพี่เลย ฮ่าฮาาา ๆ ๆ "
.
"อ้อ! แล้วก็อย่าลืมช่อดอกลาเวนเนอร์ตรงนี้ด้วยล่ะ ของพิเศษสำหรับคนพิเศษระวังเดี๋ยวมันจะน้อยใจเอา^^"
.
พูดเสร็จเจ้าตัวก็เดินหายลับเข้าไปด้านหลัง โดยไม่อยู่ดูหน้าตาอันเหรอหราของน้องสาวหุ่นสะบึม ที่แหงนหน้าขึ้นมาพบกับความว่างเปล่า
.
"เฮ้อ.. ไอ้เจฟเอ๊ย! เอ็งนี่มันจิตใจอกุศลเหลือเกิน กับน้องกับนุ่งกับเด็กอายุแค่นี้มึงก็ยังคิดจะจับน้องเขามาเย็ดได้ลงคอ ชาติชั่วชะมัด พี่ขอโทษนะแคทไว้หนูโตกว่านี้อีกสัก 3 - 4 ปี พี่จะเหลาควยไว้รอเลยพี่สัญญา ฮั่วฮ่าาา.. ฮ่าาาา ๆ "
.
ยิ้มหัวเราะคนเดียวราวกับคนบ้าอีกสักที ก็นะในเมื่อตูดใหญ่ยักษ์มันยั่วตาจองไว้ด้วยหางตาก็คงไม่เป็นไร ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะว่าตอนนี้แขนข้างที่ขาดออกมามันสำคัญกว่ามากน่ะสิ เจฟเฟอร์เดินตรงลิ่วเข้ามายังส่วนท้ายของอาคาร Parallel ชั้นหนึ่ง (ที่ยังคงเปิดเป็นร้านดอกไม้อยู่) บริเวณนี้ถูกกันไว้สำหรับใช้เป็นที่สต็อกสินค้า มีการควบคุมอุณหภูมิอย่างดีและแน่นอนว่าต้องมีน้ำแข็งอยู่ เขามองเห็นมันแล้้วในวินาทีแรกที่เข้ามาถึง แต่ถังใส่นี่สิ? มันต้องมีภาชนะสักอย่างไว้ให้แขนที่ขาดจุ่มลงไปได้ด้วย
.
"เฮ้อ.. กรรมของกู ทุเรศตัวเองชะมัด นี่กูต้องเอารักแร้เหน็บแขนขาด ๆ เดินตามหาถังน้ำแข็งเนี่ยะนะ! คิดว่ากูเป็นพระถังซัมจั๋งรึไงฟะ? ระดับกูมันจันทร์ดาราโว่ย! "จันทร์เอาน้ำแข็งมาถูหลังฉันสิ" นี่มันต้องแบบนี้ถึงจะมีคลาส"
"เหี้ยสุด ๆ จะเดินย้อนกลับไปถามน้องแคทแม่งก็เกรงใจ ถังอยูไหน ถังอยู่ไส แวร์อายูมิสเตอร์ถัง? จุ๊กกรู๊วววว!"
.
แกว่งเท้าไปมาเดินผิวปากอารมณ์ดีสุนทรีย์หน่วงหนัก กระทั่งหลุดทะลุเข้ามาถึงส่วนหลังสุดของร้านดอกไม้ และแล้วเจฟเฟอร์ก็ได้เจอ มันไม่ใช่ถังหากแต่เป็น!
.
"เครื่องแปลงมวลสาร รุ่นออริจินอล!"
.
"โอ้แม่เจ้าโว๊ย! ใหญ่โตชิบเป๋ง ทำงานกับ Parallel มาหลายปีเพิ่งมีโอกาสได้เห็นของจริงเอาวันนี้ นี่แสดงว่าก้อนความจำต่าง ๆ ที่เราสูบมา สุดท้ายก็เป็นเจ้านี่ที่เป็นคนแปรสภาพ , บร๊ะ! "
.
ตบหน้าขาดังสนั่นจนแขนที่ขาดแทบหลุดจากรักแร้ ไม่แปลกที่่เจฟเฟอร์จะออกอาการตื่นเต้นเอามาก ๆ เพราะด้วยรูปลักษ์ของมันที่เหมือนกับเตาอบเครื่องปั้นดินเผา แผงวงจรกับปุ่มสั่งการต่าง ๆ เชื่อมต่อกันเนียนกริบล้ำอนาคต หนำซ้ำขนาดก็ใหญ่กว่าเครื่องที่เขาใช้บน Gravity bike เป็นสิบ ๆ เท่า ก็เลยทำให้คิดว่าน่าจะทำงานได้ดีกว่ามากโข แลกกับการที่สาวน้อยแคทเธอรีนเจ้าหน้าที่ Parallel ผู้รับผิดชอบเครื่อง ยังคงยิ้มกลุ้มกลิ่มก้นกระดกอยู่ได้แบบสวย ๆ ย่อมหมายความว่าเจ้าเครื่องนี่มีระดับความปลอดภัยที่สูงโคตร ๆ
.
ทีีนี้ตัดภาพมาที่แขนซ้ายของตัวเอง..
.
"เชี้ย! ไม่น่าโง่เลยกู"
ส่ายหัวง่อนแง่นยิ้มแห้ง ๆ ให้แก่ความเสนอหน้าหาเรื่องใส่ตัวของตนเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะ ๆ บริเวณประตูอุโมงค์ด้านหน้าเครื่องดู แล้วก็สัมผัสได้ว่ามันยังคงมีความร้อนแบบอุ่น ๆ
.
"เอ๋.. แสดงว่าเพิ่งผ่านการใช้งานมาหยก ๆ รึเปล่าวะ"
.
"นี่อย่าบอกนะว่ามีพวกภาคสนามคนอื่นเข้ามาส่งงานก่อนเรา! สัด! เป็นไปไม่ได้! เสียหน้าชิบหาย! ฮึ่ย! ก้อนความทรงจำของกูแม่งแปรสภาพออกมาเป็นช่อดอกลาเวนเดอร์เชียวนะโว่ย! ใครวะที่บังอาจเร็วกว่ากู! "
.
"เฟอร์นันโด , ปิเก้ , หรือ เบอร์แบร์โต้ ต้องเป็นใครในสามคนนี้แน่ ไอ้เช็ดครกเอ๊ย! บอสยิ่งเอ็นดูเจ้าพวกนี้เป็นพิเศษอยู่ด้วย"
.
ความเดือดดานเข้าโจมตีจิตใต้สำนึก หูตาจมูกปากร้อนวูบวาบไม่ใช่แค่หัว ไม่หงไม่หามันแล้วถังใส่น้ำแข็ง เจฟเฟอร์รีบวิ่งตื๋อออกจากพื้นที่หลังร้านย้อนกลับมาหาแคทเธอรีนเพื่อถามเอาความจริงแบบไม่เกรงใจ ในชุดยูนิฟอร์มบางเบากับเสื้อเอี้ยมกันเปื้อนตัวโคร่ง ต่อให้นั่งคุกเข่าเห็นแต่ตูดกับสะโพกไซต์ยักษ์ด้านหลัง ครานั้นก็หยุดความโมโหโกธากลัวเสียหน้าของเจฟเฟอร์ไว้ไม่ได้
.
"แคท! ใครกันที่เข้ามาส่งงานก่อนพี่!? แล้วพวกมันแปรสภาพของออกมาเป็นอะไร!"
.
หญิงสาวผละมือออกจากผ้าถูพื้น! สะดุ้งเตะถังใส่น้ำแฟ๊บจนล้มคว่ำ! พาลให้ต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกขั้น
.
"ว๊าย! พี่เจฟมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง!"
.
"เอ้อ! ช่างมันเถอะตอบพี่มาก่อนว่าใคร! ใครที่มันตัดหน้ามาส่งงานกับบอสได้ก่อน เฟอร์นันโด , ปิเก้ , หรือ เบอร์แบร์โต้ ต้องเป็นใครสักคนในนี้ใช่ไหมแคท! เร็วสิตอบพี่มา!"
.
"อ่ะ.. คะ.. ค่ะ ได้ค่ะพี่เจฟ รู้สึกว่าพี่จะมาถึงเป็นคนสุดท้าย"
.
"ห๊าาา..! จริงดิ!?"
.
"ค่ะ.. เท่าที่จำได้พี่เฟอร์นันโดน่าจะมาถึงเป็นคนแรกแต่กลับไม่ได้อะไรเลย ส่วนพี่ปิเก้ได้แค่เกสรดอกเยอบีร่าซึ่งไม่มีราคาค่างวดเท่าไหร่ ส่วนเจ้าเบอร์แบร์โต้ที่หนูไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันนักได้เป็น..! อ่าวพี่เจฟ! หายไปไหนอีกแล้วล่ะ?"
.
แคทเธอรีนหันซ้ายแลขวาแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่ชายที่เคารพ พลางถอนหายใจยาวด้วยความปลดปลง ไม่เข้าใจเหลือเกินว่าผู้ชายพวกนี้มันจะแก่งแย่งชิงดีกันไปเพื่อ! แล้วจู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงตอบของเจฟเฟอร์แว่วดังมาจากชานบันได ด้วยท่าทางการก้มโค้งสอดคอลอดราวจับบันไดลงมา
.
"ขอบใจมากแคท พวกนั้นอยู่ห้องบอสชั้นบนสุดใช่ไหม!?"
.
"ไม่พี่..! ตอนนี้น่าจะอยู่ชั้น 2 ในห้องอาบน้ำออนเซ็น เมื่อกี้หนูเพิ่งเอาผ้าเช็ดตัวไปถวายให้ไอ้เบอร์แบร์โต้มา! หนูล่ะเกลียดมันที่สุดเลย ถ้าพี่รู้ว่ามันแปรสภาพก้อนความทรงจำออกมาเป็นอะไรแล้วล่ะก็พี่จะเข้าใจหนู , "เช๊อะ! "
.
เขาไปตั้งแต่ประโยคแรกแล้วน้องรัก! เจฟเฟอร์หนีบแขนขาด ๆ วิ่งตื๋อขึ้นไปบนห้องอาบน้ำชั้น 2 โดยพลัน ทิ้งให้แคทเธอรีนคนดีนั่งพูดคนเดียวกับถังแฟ๊บเป็นนาทีอย่างน่าสงสาร


## เซ็กส์หมู่สุกี้ออนเซ็น (18+)

"ตึก ๆ , ตึก ๆ , ตึก ๆ , ตึก ๆ"
เสียงฝีเท้ากระทบพื้นบันไดถี่รัวพอ ๆ กับการสั่นไหวของคลื่นหัวใจข้างในทรวงอก Parallel ภาคสนามมีกันอยู่แค่ 4 คนเท่านี้ การถูกปาดหน้าชิงความดีความชอบไปก่อน มืออันดับหนึ่งตลอดกาลอย่างเจฟเฟอร์ก็เลยเดือดดานอย่างที่เห็น
.
"ฮึบ! ได้การล่ะข้างหน้านี่เอง! มองเห็นแสงลอดออกมาจากห้องอาบน้ำด้วยแฮะ เหมือนประตูจะปิดไม่สนิท"
.
หมอกไอน้ำโขมงโฉงเฉงสยายตัวปกคลุมทั่วพื้นกระเบื้อง ชั้น 2 ของออฟฟิศ Parallel ถูกออกแบบให้เป็นโรงอาบน้ำขนาดใหญ่ ด้วยความที่สมัยก่อนนั้น Parallel เคยมีจำนวนสมาชิกประจำหน่วยเยอะกว่านี้มาก ประกอบกับการที่ต้องออกปฏิบัติงานอย่างสมบุกสมบันในทุก ๆ ครั้ง บรรดาคราบสกปรกเหงื่อไคลต่าง ๆ ก็เลยจำเป็นต้องมีพื้นที่ให้ชำระล้าง
.
เจ้าห้องอาบน้ำแห่งนี้ถูกออกแบบให้เหมือนกับบ่อน้ำร้อนออนเซ็นในประเทศญี่ปุ่น แม้ว่าในปี ค.ศ. 2078 แผ่นดินจากโลกตะวันออกจะกลายเป็นทะเลทรายไปหมดแล้ว แต่ถึงกระนั้นในห้องออนเซ็นนี้ก็ยังอุตส่าห์มีหินภูเขาไฟร้อน ๆ จากฮอกไกโดมาประดับเอาไว้ มีการจัดสวนเซ็นให้เห็นกระบอกไม้ไผ่กระดกเคาะกับขอบบ่อน้ำ ขึ้น ๆ ลง ๆ ดังป๊อก ๆ ย้อมบรรยากาศให้ผ่อนคลายสบายชีวา มิหนำซ้ำที่ผนังด้านในสุดอันกว้างไกลสุดสายตา ยังประดับประดาไปด้วยกระเบื้องโมเสครูปภูเขาไฟฟูจิ สัญลักษณ์อันรุ่งเรืองในอดีต ของผืนแผ่นดินที่เรียกตัวเองว่าดินแดนอาทิตย์อุทัยในความทรงจำ
.
ถ้าหากชั้น 1 ของออฟฟิศ Parallel ถูกอำพรางไว้ด้วยร้านดอกไม้ปลอม ๆ ที่ประกอบไปด้วยโซนรับรองลูกค้า โซนจัดแสดงดอกไม้ ห้องเก็บสต็อค และเครื่องไม้เครื่องมือล้ำอนาคตต่าง ๆ ก็ลองคิดเอาเถอะว่าห้องอาบน้ำออนเซ็นห้องนี้จะใหญ่ขนาดไหน ทั้ง 2 ทั้งชั้นคือความอลังการของมัน แค่บ่อน้ำร้อนบ่อเดียวก็กินพื้นที่เกือบทั้งห้อง ยังไม่รวมห้องน้ำและห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอีก เรียกได้ว่าจัดเต็มสมราคาให้คุ้มค่ากับความเหน็ดเหนื่อยกายาของพนักงานผู้เสียสละ
.
.
ณ บานประตูกระดาษสา บริเวณหน้าสุดของห้อง
.
ไม่ใช่แค่เพียงแสงสว่างที่เล็ดลอดออกมาหรอก แต่เจฟเฟอร์ยังเห็นเงาดำตะคุ่ม ๆ ของเพื่อนร่วมทีมทั้งสามผ่านทางฉากกระดาษสาบาง ๆ นี้ด้วย เขาตั้งใจจะกระชากประตูแรง ๆ แล้วตะโกนสุดเสียง ให้พวกมันสะดุ้งตกใจจนผ้าหลุดล่อนจ้อนจะได้เสียหน้า แต่ทว่าซุ่มเสียงที่แว่วผ่านช่องว่างออกมานี่สิที่ทำให้เจ้าตัวฉุดคิด!
.
"ชู่ววว.. เงียบก่อนไอ้เจฟใจเย็น ๆ เหมือนไอ้พวกนี้จะวางแผนอะไรสักอย่างโดยไม่บอกเรา ถ้ามันแอบนินทาหรือด่าเราลับหลังเราจะได้รู้ตัว อย่างงี้ต้องแอบฟังซะหน่อย"
ทิ้งความสนใจจากแขนที่ขาดของตัวเองไปหมดสิ้น มือพระกาฬอันดับหนึ่งตัดสินใจค่อย ๆ ย่องไปให้ใกล้กับช่องว่างดังกล่าวให้มากที่สุด เพื่อฟังเสียงและแอบดู
.
"โหมดถ่ายภาพ.. สวิทซ์ออน!"
กระแอมในลำคอกึ่งกระซิบ ชั่วขณะจิตนัยน์ตาดวงเดิมก็คลี่ตัวเป็นใบพัดอีกครั้ง ในมุมมองบุคคลที่หนึ่งหรือ First - person เจฟเฟอร์เห็นทุกอย่างเป็นภาพปกติ เว้นก็แต่ตัวอักษรสีแดงที่ขึ้นคำว่า "Rec" กับตัวเลขจับเวลาตรงมุมบนขวาที่กำลังวิ่งไปเรื่อย ๆ
.
"เชี้ยเอ๊ย! แม่งมีแต่ละอองหมอก ต้องเป็นฝีมือไอ้ปิเก้แน่หมอนั่นอ่ะนะบ้านแม่งไม่เคยเห็นน้ำร้อน เคยแช่น้ำกับมันทีไข่กูแทบพอง หมงหมอยนี่เอาตะเกียบคีบแดกแทนเส้นมาม่าได้เลย เวร ๆ ๆ !"
ส่ายศีรษะไม่สบอารมณ์นัก เพราะสิ่งที่เจ้าตัวบันทึกได้ดันมีแค่แผ่นหลังของชายฉกรรจ์ 3 คน ที่เหมือนกับจะยืนมุงดูอะไรกันอยู่
.
"กล้อง 2 / ซูม 30% / บันทึกเสียง!"
.
"แกร๊ก ๆ , แกร๊ก ๆ , ฟืดดดดด!"
.
กระทั่งปรับเป็นแบบนี้แล้วค่อยดีขึ้นหน่อย เสียงดักฟังที่เคยอู้อี้ในลำคอก็ค่อย ๆ ซู่ ๆ ซ่า ๆ จนชัดเจนขึ้น มันชัดซะจนเจฟเฟอร์ต้องรีบถลันตัวเข้าไปประชิดติดกับขอบประตูกระดาษสา ด้วยสาเหตุที่ว่าย่านเสียงดังกล่าวแม่งเสือกมีเดซิเบลของผู้หญิงร้องไห้ปะปนอยู่ด้วย!
.
.
"ไม่เอาได้ไหม อย่าทำเราเลย ได้โปรดเถอะเราขอร้อง ฮือ ๆ ๆ ฮือออ.."
.
"เงียบ! หุบปาก! แล้วอยู่เฉย ๆ , ฮึบ!"
.
ไอ้ดำเบอร์แบโต้ที่แข็งแรงที่สุด กระตุกผ้าเช็ดตัวออกจากบั้นเอวจนเห็นแต่กล้ามก้น ต่อด้วยการใช้มัดกล้ามอันทรงพลังของมันจับเอาตัวหญิงสาวในอ่างอาบน้ำทุ่มข้ามสะโพก ลงมาฟาดกับพื้นกระเบื้องห้องน้ำด้วยความรุนแรง!
.
"โอ๊ยยยย~! , อื้ออออ~!"
ตัวเธอขดงอครือครางอิงออด แต่ก็ยังมิวายใช้อุ้งมือปิดบังจุดสงวนของตัวเองเอาไว้
.
"พี่ปิเก้พี่มาจับมือนังนี่ไว้ที! ผมจะเอาขา! ของ ๆ ผม ๆ ขอเปิดก่อนแล้วกัน ส่วนพี่เฟอร์นันโด , เอ้านี่รับไป!"
.
"หมับ!"
มือหยาบรีบคว้าเอาโทรศัพท์สมาร์ทโฟนเอาไว้โดยพลัน กดคีย์ลัดเข้าโหมดถ่ายภาพด้วยความชำนาญประดุจว่าเคยทำแบบนี้มาแล้วหลายต่อหลายครั้ง
.
"กูอีกแล้วหรอวะหล่อ ๆ ผมทองหน้าลูกครึ่งอิตาลีอย่างกู ต้องมาต่่อคิวเย็ดเป็นคนสุดท้ายอีกแล้วเหรอ ส้นตีนเอ๊ยเห็นเป็นเด็กมึงเฉย ๆ หรอกนะไอ้เบอร์แบโต้ สมบัติผลัดกันชมเว่ย! เอา ๆ เอาไงก็เอา!"
เฟอร์นันโดถอยหลังมาจุ่มก้นลงตรงขอบบ่อน้ำร้อน พลางงัดเอาบุหรี่ที่วางอยู่แถวนั้นขึ้นมาจุดสูบ แล้วก็หันโทรศัพท์ออกไปบันทึกภาพเหตุการณ์ทุกอย่างเอาไว้
.
"ฟู่ววว~! , โอเค..เริ่มได้!"
.
ปิเก้เริ่มเกมของเขาด้วยการฉุดมือทั้งสองข้างของหญิงสาวชูขึ้นเหนือศีรษะ เขากดมันลงกับพื้น ซึ่งก็ดีที่ได้หยดน้ำอุ่นที่กระเซ็นออกมาเมื่อครู่หล่อเลี้ยง ทำให้พื้นไม่เย็นมาก ปลุกเร้าอารมณ์ขยี้สวาทได้อย่างดีเยี่ยม
.
"อย่า! อย่าทำ! ไม่เอา! อร๊ายยยย!"
"อุ๊บ!"
เบอร์แบโต้รับช่วงต่อด้วยการประกบจูบลงมาโดยพลัน! เขาสอดลิ้นวนเป็นพัลวันดูดดื่ม เสียงเนื้อดูดเนืิ้อดังจ๊วบจ๊าบปลุกเร้า! ต่อด้วยการปาดมือลงมาขยำดอกบัวตูมสองเต้าจนชอกช้ำห้อเลือด
.
"พอก่อน.. เค้าเจ็บ.. โอ๊ยไม่เอา!"
สาวเจ้าพยายามร้องขอ แต่แน่ล่ะเครื่องติดแล้วใครมันจะหยุดไหว ในชุดนุ่งลมห่มฟ้าเบอร์แบโต้โงหัวขึ้นหยุดพักเล็กน้อย เขาทอดสายตามองไปยังเรือนร่างอันบอบบางของหญิงสาว จ้องดูผมสั้นประบ่างุ้มรับกับใบหน้า ผิวสีแทนไม่ออร่าแต่ก็ยังเนียนน่าลงลิ้น จุดพิเศษสุดก็เห็นจะเป็นขนาดของเต้านมนี่แหละที่ใหญ่บะล่ะเหิ้ม! เพียงวางมือลงไปนาบก็รู้สึกแล้วว่าเกินจะงุ้มไหว!
.
"สุด ๆ อ่ะนมใหญ่มากเลย บีบไม่มิดเลยอ่ะเธอ อืมมม"
ตวัดลิ้นลงมาเลียสลับกับดูดด๊วบ ๆ จนหัวนมแข็ง ซึ่งต่อให้หญิงสาววัยขบเผาะรายนี้จะต่อต้านแค่ไหน แต่บั้นท้ายที่แอ่นขึ้นตามย่อมบ่งบอกได้ว่าเธอเองก็เสียวอยู่ไม่น้อย
.
"พอแล้ว.. อ่ะอืม~ พอ~!"
.
"เฮ่ย.. ไอ้โต้แม่่งน้ำหีออกแล้วว่ะ หยดติ๋ง ๆ เลยมึงรีบเย็ดเข้าซิ! กูชักไม่อยากจะถือกล้องแล้วเนียะ"
เสียงเฟอร์นันโดตำหนิ ยอมรับตามตรงว่าแม้แต่ตอนนี้เองฝรั่งผมทองลูกครึ่งอิตาลีอย่างเขาก็ชักจะอดใจไม่อยู่ ทำได้แค่นั่งถ่ายภาพกับเอามือสาวดุ้นสืบพันธุ์สแตนบายด์รอเอาไว้
.
"ได้พี่ผมจัดให้เลย! แล้วก็ฝากอุดปากแม่นี่หน่อยนะพี่ปิเก้ ผมว่าแม่งร้องบ้านแตกแน่ถ้าผมแหย่ควยเข้าไป"
.
ปิเก้พยักหน้ารับ ทว่าเจ้าตัวไม่ได้เลือกใช้ฝ่ามือเพื่ออุดปาก เขาเลือกที่จะกระเถิบตัวขึ้นแล้วสะบัดผ้าเช็ดตัวออก ก่อนจะใช้ควยใหญ่ ๆ แข็ง ๆ ของเขายัดเข้าไปในปากของเรดี้แทน ส่วนมือที่เคยกดอยู่ปีเก้ก็จับมันมาแนบที่บั้นท้ายตัวเอง กระเด้าควยแทงปากไปพลางบังคับให้ผู้หญิงเอานิ้วแยงรูตูดให้ด้วย
.
"โอ้ก๊อดดด! โคตรฟินเลยโว๊ยยย! สวรรค์แท้ ๆ อีน้องเอ๊ยยย! อ๊าาาาา , อื้ออออ , อ่าาาาา , เยสสสส"
.
ฝ่ายหญิงได้แต่เอนอ่อนไปตามกระแสธารแห่งกามอารมณ์ น้ำตาเธอไหลเป็นทางเลอะเปรอะแก้ม ดวงตาตรึงเหลือบมองบนแกมขอร้องให้ปิเก้หยุดความวิตถารนี้ลงสักที ทว่ากลับทำได้ไม่นานตาเฉี่ยวคู่นั้นกลับต้องถลึงเบิกโพลงขึ้น! เมื่อถึงคราวของจริงจากเบอร์แบโต้! เขาเป็นอเมริกันผิวสีที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องขนาดขององคชาติมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แค่แยงควยเข้าไปสัมผัสหนังหีนิดเดียว จากที่อม ๆ อยู่แม่คนนี้ถึงกับสำลัก!
.
"อั้วววก! , แค่ก ๆ , แค่ก ๆ , แค่ก ๆ "
หล่อนบ้วนควยของปิเก้ที่ใหญ่อยู่แล้วออกมา ทั้งที่ยังมีเศษน้ำควยยืดตามติดมาด้วย แต่ถึงกระนั้นเบอร์เบโต้ก็ไม่ได้ให้เวลาเธอหายใจเลย เขาเม้มปากจับขาพาดไหล่ แล้วกระหน่ำบั้นเอวแยงแกนแข็งเข้าใส่แกมแคบของเธอแบบไม้ยั้ง!
.
"ตั๊บ! ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ , ตั๊บ! ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ "
.
"อ๊ายยยยย , โอ๊ยยยยย , อื้ออออ , พี่ขา~ โอ๊ยยยย! , เสียวหีจัง , โอ๊ยยยยย! , แรงไปแล้วค่ะ!"
"อื้อออ~! พี่! , พี่ขาาา! , พี่!!!!!"
.
"จะร้องห่าอะไรของมึงนักหนา นอนนิ่ง ๆ ให้กูเย็ดก็พอ อีสัด! , อื้อ! , อืิ้อ! , อื้อ! , เอ้ออออ!"
เบอร์แบโต้ตอบกึ่งคำรามอยู่ในคอ เขากำลังมันส์เอามาก ๆ มัดกล้ามของเขาเกร็งไปทั่วทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า เย็ดถี่ ๆ เย็ดแรง ๆ แม่งยิ่งชอบ ผู้หญิงจะจิ๋มฉีกก็ช่างแม่งสิ ของ ๆ เขาหามาเองกับมือได้มาแล้วก็ต้องเอาให้คุ้มสิจริงไหม
.
ซึ่งดูเหมือนว่าปิเก้เองก็เห็นด้วย แม้จะเสียเซ็วฟ์อยู่หน่อย ๆ ตรงที่ผู้หญิงดันเห็นคุณค่าของควยคนดำแบบเบอร์แบโต้มากกว่า แต่เขาก็ไม่ท้อยังไงซะวันนี้ก็ต้องแตกใส่อีนี่ให้ได้ ว่าแล้วก็จัดแจงกระเถิบตัวขึ้นหน้าอีกครั้ง คราวนี้เขายกเอาไข่ทั้งดุ้นบดขยี้ลงไปบนใบหน้าเธอ ไล่ถูตั้งแต่หน้าผากมายังคางวนไปตามแก้ม สลับกับการเอาหัวควยแข็ง ๆ แยงไปตามซอกจมูก ซอกคอ เพลินเข้าหน่อยก็จับยัดเข้าไปในปาก ลึกจนเธอสำลักน้ำลายออกมา ทำเอาดวงหน้าสวย ๆ เต่ง ๆ ตึง ๆ ยู้ยี้เหยเกด้วยความขยะแขยง! ผมสั้นที่เคยเป็นทรงสวยงุ้มใบหน้า บัดนี้กระเจิดกระเจิงเปรอะน้ำเมือก
.
"ก็กูชอบของกูแบบนี้นี่หว่า จะทำไมวะเดี๋ยวบัด!"
เงื้องมือขึ้นมากะจะตบแม่งสักฉาด แต่ถูกเฟอร์นันโดผู้เป็นตากล้องรั้งเอาไว้ เขาส่ายหน้าไปมาเป็นสัญญาณว่าอย่าเลย ก่อนจะปล่อยมือของเพื่อนลง
.
"ใจเย็นก่อนไอ้เก้ กูยังไม่ได้จัดน้องเขาสักดอกแม่งช้ำหมดพอดี อย่าเห็นแก่ตัวเพื่อนกูขอร้อง! ไอ้ห่าเบอร์แบโต้นี่ก็ถึกเหลือเกิน เล่นหีอย่างเดียวเลยเสียวสัด ๆ อ่ะกูว่า! แม่งไม่รู้ว่าเหงื่อหรือน้ำเงีี่ยนผู้หญิงแม่งกระเด็นเปรอะหน้ากล้องกูหมด ห่าเอ๊ยยย!"
.
นึกว่าจะเป็นคนดีที่แท้ก็ระยำพอกันทั้งแก๊งค์ ผู้หญิงคนเดียวกำลังตกเป็นอาหารบุฟเฟ่ต์ของชายหื่นกามทั้งสาม ไม่มีทางเลยที่เธอจะรอดออกไปได้
.
"อืมมม , อืมมม , อือออ , อือออ"
ในเมื่อมีไข่คาปากอยู่เต็มประดาจะให้เธอทำอะไรได้ มุ่ยหน้าหลับตาดิ้นทุกท่วงท่าต่อต้านทุกอย่างก็แล้ว ไหนจะถีบจะหยิกจะตบจะตีแต่ก็ไม่เป็นผลเลย แรงเธอสู้ไม่ได้ด้วยประการทั้งปวง มิหนำซ้ำยังทำให้ปิเก้ที่เหมือนจะมีน้ำโหอยู่หน่อย ๆ เดือดดานซาดิสท์ขึ้นมาอีก
.
"มือว่างนักใช่ไหมแม่ตัวดี! เอามานี่เลยมา! มาชักว่าวให้กูนี่มา!"
.
"หมับ!"
.
"ฟับ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !"
.
"ใช่มันต้องอย่างงั้นกำแน่น ๆ สิ เยส! , โคตรคูลลล! , เอื้อออ! , อือออ! , อ่าาา!"
.
ตัดภาพมาที่เบอร์แบโต้ที่กำลังซอยหีอยู่ช่วงล่างบ้าง ตอนนี้เขาจับขาหล่อนไพล่ลงมาแล้วถ่างออกกว้างเป็นรูปตัวเอ็ม ตะแคงตัวเองนิดนึงแล้วก็กระแทกดุ้นแกร่งแท่งดำ ใส่เข้าช่องคลอดไปอีกยก!
.
"อื้อออ! , อ่าาา! , อื้อออ! , อื้อออ!"
.
"นมยังว่างพี่เฟอร์นันโด มา ๆ ผมเปิดพื้นที่ให้แล้วก้าวเข้ามาเลย! มามันส์ด้วยกันพี่"
.
"นมอีนี่นิ่มโคตร ๆ หัวนมชมพูด้วย!"
.
"อย่าดิ้นนักสิอีห่า! ชอบก็ร้องออกมา เสียวก็บอกว่าเสียวอย่าตอแหล!"
.
"โอ๊ยเจ็บบบ , เจ็บจัง , อย่านะเราไม่ไหวแล้ว เรารับไม่ได้อีกแล้ว , อร๊ายยยย! อุ๊บบบ.. อม.. อม.. ม.. ม "
.
ไอน้ำร้อนจากบ่อออนเซ็นยังคงฟุ้งระเหย ช่างเป็นอะไรที่โคตรจะเข้ากันเลยกับบรรยากาศแบบนี้ เฟอร์นันโดดีดก้นบุหรี่ทิ้งยิ้มกว้าง เขาเดินสาวควยโทง ๆ ตรงไปที่ขอบบ่อ ก่อนจะเอื้อมมือลงไปตักเอาน้ำอุ่น ๆ ขึ้นมาถังหนึ่ง
.
"เย็ดแม่งกูก็รอเจ้าภาพอย่างมึงเชิญอยู่นี่แหละ กูวางมือถือไว้ตรงขอบอ่างนี้นะ ไม่ต้องห่วงยังเรคคอร์ดอยู่ ลีลาพวกมึงแม่งโคตรกากอ่ะบอกตรง มันต้องกูนี่โว๊ย!"
จบประโยคลูกครึ่งหนุ่มผมทองก็ลงมือทำในส่ิงที่ไม่มีใครคาดคิด เขาสาดน้ำถังยักษ์เข้าใส่กลางวงบุฟเฟ่ต์เซ็กส์ทันที!
.
"ฮู้เร่!!! , ฮาเรฮูย่า!!!"
.
ไม่แตกกระเจิงเหมือนหมาโดนน้ำร้อนแฮะ! ยิ่งร้อนกับยิ่งคึกมากกว่าเก่า เหมือนได้ล้างคราบเหงื่อคราบไคลออกแล้วได้เรี่ยวแรงเพิ่มกลับมา เฟอร์นันโดเองก็ได้เพิ่มเติมเข้ามาร่วม เขายกขาคร่อมร่างเธอตรงกลางแล้วนั่งลง ชั่วอึดใจจึงค่อย ๆ สอดควยยาว ๆ ทรงยุโรปเข้าที่ร่องอก ใช้มือป้อมเต้านมเข้าหากันเล็กน้อย กระเด้าช้า ๆ เนิบ ๆ ให้ไอร้อนสัมผัสกันทั่ว ๆ ถึงได้ค่อยเร่งจังหวะขึ้น
.
ณ ขณะนี้ภาพที่ออกมาจึงเป็นการรุมสวิงกิ้งหญิงสาวที่เสื่อมสายตาผู้พบเห็นเป็นที่สุด ผู้หญิงคนเดียวนอนแน่นิ่งหมดแรงอยู่บนพื้นกระเบื้อง ปิเก้อยู่ส่วนบนนั่งเอาควยถูหน้าผู้หญิงพลางให้เธอเขี่ยควยตัวเองไปด้วย ตรงกลางเป็นลูกครึ่งเฟอร์นันโดที่กำลังคลึงหัวนมไปพร้อมกับการกะเด้าควยไถไปกับร่องอก สุดท้ายถึงจะเป็นเบอร์แบโต้ที่ตั้งแต่เริ่มจนป่านนี้ยังขยี้คริสตอริสอยู่อย่างไม่หยุดยั้ง! แต่ก็จวนจะเสร็จเต็มทีแล้ว!
.
"ตับ! ๆ ๆ ๆ ๆ , ตับ! ๆ ๆ ๆ ๆ , ตับ! ๆ ๆ ๆ ๆ"
.
"ใกล้แล้วอ่ะ.. ใกล้จะแตกแล้ว เร่งหน่อยก็ดีนะพี่ ๆ ผมกลัวน้องเขาหมดสติ"
.
"อืม.. ได้ นมแม่งนิ๊มนิ่มอุ่นดีแบบนนี้ กูว่าอีกไม่เกินนาทีกูไปอ่ะ"
เฟอร์นันโดผู้ท่าดีทีเหลวหันมาตอบน้อง แล้วก็หันกลับไปกัดฟันซอยบั้นเอวต่อยิก ๆ ๆ ๆ เร่งเครื่อง ทำให้ปิเก้ต้องตามน้ำไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้จะยังไม่อยากเสร็จเท่าไหร่
.
"เออ ๆ กูแตกใส่ปากแม่งก็ได้วะ อยากเอาหีเหมือนกันนะเว่ยที่จริง! "
.
คนเดียวที่หมดโอกาสออกความเห็นใด ๆ ก็คือหญิงงามผูัรับเคราะห์ ขยะแขยงพวกมันทันทีตั้งแต่คำพูดแรก แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าบทสนทนาเมื่อกี้กำลังจะทำให้เธอหลุดพ้นจากขุมนรก
.
"เอาสิ! เอาเร็ว ๆ เอาแรง ๆ อยากแตกนักก็แตกมา! แตกในหีเลยก็มา! มันจะได้จบ ๆ ไอ้พวกสัตว์นรก!!!"
.
หล่อนหลับตาคิดในใจ เพราะไม่เหลือเรี่ยวแรงใด ๆ อีกต่อไปแล้ว ทำได้ก็แค่เกร็งตัวถ่างขาออกกว้าง ๆ เอาหีไปตอดควย นมก็แอ่นขึ้นมาชนเอ็นอุ่นให้เสียดสีกันเยอะ ๆ ส่วนปากก็ดูดด๊วบ ๆ ให้ถี่เข้าไว้ ให้น้ำวิสุทธิ์พุ่งออกมาไว ๆ เธอจะได้เป็นอิสระ
.
โดยหารู้ไม่ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องประชด! สามหน่อจาก Parallel ดันคิดไปเองว่าสาวเจ้ามีใจและเกิดติดใจขึ้นมา เบอร์แบโต้ถึงกับตะโกนบอกพี่ ๆ ว่าผู้หญิงแฉะข้างในมาก น้ำเงี่ยนกระเซ็นออกมาอย่างกับปากถ้ำน้ำตก หล่อนกำลังจะถึงจุดสุดยอดด้วยฝีมือเราทุกคน ทุกคนก็เลยมีสีหน้าเปื้อนยิ้มออกมาอย่างมีความสุข แล้วก็ตกลงปลงใจว่าจะเสร็จพร้อมกันด้วยชุดคอมโบเซ็ตของแฮททริคฮีโร่!
.
"อ่าาา~! ผมเสร็จแล้วพี่ผมไปก่อนนะ , ฮึบ!"
"พรืด!"
เมือกสีขาวจากปลายควยเบอร์แบโต้ฉีดเข้าใส่กลีบผกาเป็นรายแรก เกิดเสียงดังฟู่~! ดังขึ้นมา พร้อมกับปลายเท้าหญิงสาวที่จืดจางลงไป!
.
"มาโว๊ยกูคนที่สอง กูขอแตกใส่ปากแทนล่ะกันเสียวเกินไปแล้ว อ่าาา! , อั๊กกก! , อ่าาา~!"
"พรืด!"
น้ำกามจากปิเก้จัดการที่ส่วนบน สาวเจ้าน้ำตาไหลพรากเธอหลุบสายตาไปทางอื่นหน้าบูดบึ้ง ก่อนที่เสียงดังฟู่~! แบบเดียวกันจะตามมา พร้อมกันกับปลายคาง , เส้นผม , จมูก , ปาก ใบหน้าทั้งหน้าที่ค่อย ๆ เลือนหายกลายเป็นควัน
.
"สันดาน! กูเป็นคนสุดท้ายเหรอ! แต่แค่แป๊บเดียวคงไม่ต้องใส่ใจมั้ง ของมึงดีจริงว่ะไอ้โต้คราวหน้าคราวหลังเรียกกูอีกได้นะ , อึบ!"
"พรึด!"
ถึงจะแตกทีหลังแต่ปริมาณเยอะที่สุด เสปิร์มจากหนุ่มลูกครึ่งหัวทองเฟอร์นันโดเก็บครบหมด มันพุ่งไปยังส่วนต่าง ๆ บนเรือนร่างโดยเฉพาะตรงหน้าอกใหญ่ ๆ ที่ใช้ค่อนข้างเยอะ แล้วก็เหมือนกัน.. มีเสียงดังฟู่~! ดังลากยาวเกิดขึ้น แล้วเรือนร่างอิดโรยอันสวยงามของสาวแรกรุ่นก็ได้หายวับกลายเป็นควันสีชมพู สลายตัวกลืนไปกับละอองไอน้ำในห้องอาบน้ำออนเซ็นแห่งนี้
.
.
สามหนุ่มแยกย้ายกันไปนุ่งผ้าเช็ดตัว พวกเขาหันหลังให้กันโดยไม่พูดอะไรกันมากนัก ซึ่งนั่นก็คงเป็นเพราะยังเหนื่อยกันอยู่ เบอร์แบโต้เดินมาหยิบสมาร์ทโฟนบนขอบอ่าง เขาตรวจเช็คไฟล์ภาพที่ได้ก่อนจะฉีกยิ้มพยักหน้าด้วยความพออกพอใจ
.
"โคตรดีอ่ะพี่เฟอร์นันโด มุมกล้องระดับนี้ถ้าหลอกว่าพี่เป็นตากล้อง AV มาก่อนผมก็เชื่อนะเนียะ"
.
"ก็ว่าไป.. เต็มที่พี่่ก็เป็นได้แค่ตากล้อง แต่ถ้าเป็นเจ้านั่นมันต้องระดับพระเอก!"
.
"ใช่.. เราโชคดีนะที่วันนี้ไอ้เจฟมันเข้าออฟฟิศช้า ถ้ามันรู้ว่าเบอร์แบโต้ได้ของดีอะไรมารับรองไม่เหลือมาถึงเราหรอก ไม่งั้นใคร ๆ เขาไม่เรียกมันว่านักเย็ด 7 ราตรีหรอกจริงไหม?"
ปิเก้เดินเข้ามาพูดเสริม พลางแตะไหล่เพื่อนทั้งสองเพื่อเป็นการขอบคุณ
.
.
ตัดภาพมายังเจฟเฟอร์ที่แอบดูอยู่ข้างนอก เขาปรับมุมมองมาที่รูปแบบปกติ สั่งยุติการบันทึกแล้วหันมาพรั่นพรึงกับตัวเองเบา ๆ ว่า ไอ้สิ่งที่เห็นเมื่อกี้มันคืออะไร?
.
"หนึ่ง คือ ผู้หญิงหายไปไหน?"
.
"สอง คือ กูจะรับผิดชอบควยแข็ง ๆ ที่โด่เด่ออกมานี้ยังไง?"
.
"ในเมื่อมือซ้ายที่กูใช้ชักว่าวประจำ มันขาดจากแขนกูไปแล้ว"


## หมอยูมิโกะ.. โว่.. โว..โว.. เย้ (18+)

แช่น้ำจนได้ที่เบอร์แบโต้ก็ลุกพรวดขึ้นจากอ่างเป็นคนแรก ผิวสีแทนอมน้ำตาลของเขาแดงระรื่อมัดกลามดีดเปรี๊ยะ ๆ เด้งดึ๋ง ๆ ควันขโมง
.
"วู้วววว.. เรียบร้อย สบายตัวดีจังเลยโว๊ย!"
เหลือบสายตาไปมามองหาผ้าเช็ดตัว ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแล้วขมวดเข้าที่เอวแบบหลวม ๆ
.
"ผมไปก่อนนะพี่ ๆ ไว้ค่อยว่ากันต่อวันหลัง"
.
"เอ้อ..โชคดีไอ้น้องรัก ถ้ามีแบบนี้มาอีกก็อย่าลืมเรียกพวกฉันอีกล่ะ เดี๋ยวเลี้ยงเหล้าตอบแทนโว่ย"
.
"ไม่ต้องหรอกพี่เฟอร์นันโด ลำพังแค่พวกพี่ ๆ สอนงานให้ผม ๆ ก็สำนึกบุญคุณจะแย่อยู่แล้วเรื่องแค่นี้สบายมากครับ นี่เดี๋ยวเสร็จจากตรงนี้ผมก็ต้องขึ้นไปรับเช็คจากคุณเอ็มม่าฝ่ายบัญชีอีก ถ้าไม่ได้ทำงานที่ Parallel ก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินมากมายขนาดนี้ได้รึเปล่า"
เบอร์แบโต้ร่ายยาวพลางส่งยิ้มแหย ๆ กลับไปให้รุ่นพี่ทั้งสองที่ยังคงแช่น้ำอยู่ เขาตรงไปที่ห้องแต่งตัวที่อยู่อีกฟาก จัดแจงเช็ดตัวหวีผมหยิบเอาชุดลำลองที่แลดูเรียบร้อยมาสวมใส่ แล้วก็จวนจะเดินออกมาจากห้องอาบน้ำออนเซ็นบนชั้น 2 นี้อยู่แล้ว ถ้าไม่ติดอะไรบางอย่างเข้า!
.
"เหี้ยไรวะน่ะ? เงาอะไรมาก้ม ๆ เงย ๆ อยู่หน้าห้องน้ำ"
.
เด็กหนุ่มผิวสีสัญชาติอเมริกันค่อย ๆ ย่องเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยฝีเท้าที่แผ่วเบา อย่างที่บอกก่อนหน้านี้ว่าบานประตูห้องอาบน้ำนั้นทำจากกระดาษสาบาง ๆ ถ้าเจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ สามารถแอบดูพฤติกรรมของเพื่อน ๆ ได้แล้วล่ะก็ นับประสาอะไรที่เบอร์แบโต้จะทำแบบเดียวกันบ้างไม่ได้ เขาค่อย ๆ เลื่อนบานประตูกั้นออกช้า ๆ ก่อนจะพบว่าเงาปริศนาดำทะมึนดังกล่าว ก็คือเจฟเฟอร์ที่กำลังนั่งหันหลังอยู่
.
"ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก"
.
"พี่เจฟ.. พี่ทำอะไรอ่ะ?"
เบอร์แบโต้ถามแกมกระซิบกระซาบ
.
"ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. ฉึก.. ฉัก.. อื้อ.. อืมม.. ม.. ม"
"อือ.. อ่าาา~! ฉึกฉัก ๆ ๆ ๆ !"
.
ได้ยินก็แต่เสียงครือครางแสนกระเส่าดังแว่วออกมา เบอร์แบโต้ก็เลยเดาเอาว่าพี่เจฟของเขาคงจะไม่ได้ยิน ก็เลยเลื่อนบานประตูกระดาษให้กว้างขึ้นเปิดช่องให้แสงไฟจากภายในลอดผ่านออกมาเยอะ ๆ พี่แกจะได้รู้ว่ามีเขายืนตัวดำอยู่ด้านหลัง
.
แล้วภาพที่เจ้าตัวเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ เข็มขัดกับกางเกงสแล็คที่กองอยู่กับพื้น กางเกงในที่ล่นต่ำลงมาห้อยต่องแต่งอยู่ที่ตาตุ่ม เจฟเฟอร์หรี่ตาแหงนหน้าขึ้นมองเบอร์แบโต้เป็นภาพย้อนแสง แล้วก็ด้วยแสงลำเดียวกันนั้นเอง ที่ทำให้น้องเล็กในทีมถึงกับต้องร้องอุทานออกมาซะดังลั่น
.
" พี่เจฟชักว่าว!!!"
.
"ตรงนี้เนียะนะพี่! โคตรเหี้ย! โคตรอุบาทว์อ่ะ! ออฟฟิศเรายิ่งมีแต่ผู้หญิงพี่ไม่อายฟ้าอายดินบ้างรึไง มือวางอันดับหนึ่งแห่ง Parallel บอกตรง ๆ นะโคตรเสียศักดิ์ศรีอ่ะพี่"
.
"อ่าว! ไอ้สัดโต้มึงหลอกด่ากูเหรอ! ก็ใครใช้ให้พวกมึงเอากระหรี่มารุมเย็ดในนี้วะ กูเห็นเข้ากูก็อดไม่ไหวสิ แล้วอีกอย่างมึงดูนี่! แหกตาดูสิว่าควยกูแม่งแข็งโด่เป็นเสาไฟฟ้าอย่างงี้ ถ้ากูไม่ชักว่าวออกให้อ่อนลงพวกผู้หญิงมาเห็นเข้ากูจะเอาหน้าไปไว้ไหน ถ้าแม่งจะพลาดก็เพราะไอ้ไก่อ่อนอย่างมึงนี่แหละ มึงจะตะโกนให้ชาวบ้านเขารู้ทำพระแสงของ้าวอะไรวะเฮ่ย!"
เจฟเฟอร์สวนกลับ เขาตะกุยตะกายลุกขึ้นยืนแต่ก็ทำไม่ถนัดนักเพราะแขนซ้ายที่ขาดไป กางกงกางเกงนี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง มันก้มเก็บไม่ได้หรอกถ้าขนาดของลำควยจะใหญ่ย้ำค้ำฟ้าขนาดนั้น
.
"ไม่ใช่น่ะพี่.. พี่เข้าใจผิดแล้ว ผู้หญิงที่พวกเราเอาไม่ใช่กระหรี่ แต่นั่นคือก้อนความทรงจำที่ผม Drain มาจากเหยื่อ แคทเธอรีนร้านดอกไม้ใช้เครื่องแปรสภาพมวลสารแล้วก็ได้เป็นเธอออกมา!"
"ว่าแต่.. ช่อดอกลาเวนเดอร์บนพื้นนั่นฝีมือพี่ใช่ไหม?"
.
"เออของกูเอง ถามทำไม?"
.
"เปล่าพี่ผมแค่จะเปรียบเทียบให้ฟังว่ากว่าพวกเรา Parallel จะแปรสภาพได้ของที่เป็นธรรมชาติแท้ ๆ ออกมาน่ะ มันยากมาก ๆ แล้วกับการที่ผมแปรสสารแล้วได้ผู้หญิงตัวเป็น ๆ ออกมา เป็นพี่ ๆ ไม่เอาเหรอ? เอาฟรีนะพี่! เย็ดได้ทุกที่เต็มที่ทุกท่วงท่า เสียดายที่ขาดท่าหมาไป!"
.
"พอ ๆ มึงหยุดพูดเดี๋ยวนี้ไอ้เบอร์แบร์โต้ ยิ่งมึงพูดควยกูยิ่งแข็ง แม่งเอ๊ยกูระบมไปหมดแล้ว~"
.
เจฟเฟอร์รีบโบกมือไหว ๆ เป็นสัญญาณให้รุ่นน้องหยุด สีหน้าเขาเจ็บปวดโอดโอยอย่างเห็นได้ชัด ณ ตอนนี้เรื่องเครื่องเพศตรงหว่างขา เหมือนจะมีวาระมากกว่าแขนที่ขาดไปเสียด้วยซ้ำ แล้วไม่กี่วินาทีให้หลังสองเพื่อนซี้อย่างเฟอร์นันโดกับปิเก้ก็ว่ิงหยอย ๆ นุ่งผ้าเช็ดตัวตามออกมา
.
"ไอ้หย๋า! โคตรพ่องมึง! ไอ้เจฟแขนมึง?"
ปิเก้ทักขึ้น
.
"ส้นตีนเอ๊ย! กูเคยเตือนมึงแล้วว่าอย่าประมาท ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นเพราะเครื่องแปรมวลสารรุ่นพกพาบน Gravity bike ใช่ไหมล่ะที่ขย้ำแขนมึง? หยึยย!!! "
เฟอร์นันโดสำทับโดยไม่ได้ดูตาม้าตาเรือเลยว่า ท่อนเอ็นของเพื่อนนั้นโด่ยื่นออกมาจนแทบจะชี้หน้าคนถามได้อยู่แล้ว
.
"พวกมึงสองคนห่วงกูผิดจุดแล้ว แขนกูไม่เป็นไรหรอกกูรู้ว่าหมอยูมิโกะเขาช่วยกูได้ แต่ควยกูนี่สิถ้ามันไม่ได้จิ๋มผู้หญิงจริง ๆ กูตายแน่ พวกมึงช่วยกูหน่อยเถอะวะ อย่างน้อยก็ช่วยรับผิดชอบกูทีเพราะการลงแขกเย็ดในหม้อสุกี้ของพวกมึง 3 ตัวเชียว ที่ทำให้กูเป็นแบบนี้!"
.
หนุ่มลูกครึ่งอิตาลีเสยผมทองครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่เฟอร์นันโดจะโพล่งคำพูดที่แสนอุบาทว์ออกมาในเสี้ยววินาที
.
"แบกแม่งลงไปข้างล่าง ไปหานังหนูแคทเธอรีน! เด็กไปหน่อยแต่หลับหูหลับตาเอาแก้ขัดไปก่อนได้อยู่ มึงเชื่อกูรับรองเวิร์ค!"
.
"ไอ้ระยำซั่มแม่ง มึงคิดได้ไงเนียะ!?"
.
"อ่าว! นี่อาการมึงหนักมากจนถึงขนาดยกควยตัวเองไม่ไหวเลยหรอ ถ้างั้นไอ้เบอร์แบโต้! มึงอ่ะไปลากตัวแคทเธอรีนขึ้นมาบนนี้เลย บอกไปว่าพี่เจฟเฟอร์อยากพบ"
.
"ไม่ได้เว๊ย! นี่พวกมึงจะกวนตีนกูไปถึงไหน น้องเขายังไร้เดียงสาอย่าเอาความคิดสกปรกชั่วช้าของเรา ไปทำให้เขามัวหมองเป็นอันขาด!"
.
ส่ายหัวเหนื่อยหน่ายสุดแสนจะทน ปิเก้ที่ยืนกอดอกฟังอยู่นานนมเลยขอมีบทบาทบ้าง เริ่มจากการเดินลากขาเอื่อย ๆ มาหยุดลงตรงหน้าเจฟเฟอร์ ก่อนจะคุกเข่าลงชนิดที่ปลายควยนั้นจรดอยู่กับสันจมูก
.
"นี่มึงคิดจะทำอะไรของมึงปิเก้.. กูไม่เล่่นด้วยนะเว่ย"
เจฟเฟอร์ถามแบบกล้า ๆ กลัว ๆ เขาถอยล่นออกห่างเรื่อย ๆ ขณะที่เพื่อนอีกสองคนก็ลุ้นตามเป็นระยะ
.
"กูก็คิดที่จะช่วยมึงด้วยการทำอย่างงี้ไง.. อ้าาาาาาา!!!"
สองมือจับกระชับหมับ! ขากรรไกรฉีกกว้างถึงใบหู จวนจะอมควยเข้าปากอยู่รอมร่อ แต่ถ้ามันจะเกิดขึ้นจริง ๆ ให้เจฟเฟอร์ตายเสียยังดีกว่า!
.
"ไปอมให้พ่องมึงเถอะ ไอ้เช็ดครก!!!"
.
"พลั๊ววววว!"
.
"โอ๊ยยยย! ไอ้สัดเจฟนี่ กูกำลังช่วยชีวิตมึงอยู่นะไอ้เนรคุณ!"
.
"เนรคุณพ่องมึงสิ! โดนปิเก้โมคควยเนียะนะรู้ถึงไหนอายเข้าถึงนั่น มึงแหกตาดูซิ! มึงฟัง! มึงได้ยินไหม! ไอ้โต้กับไอ้เฟอร์นันโดมันขำกลิ้งตัวโยนอยู่โน่น"
.
"บัดโถ่เอ๊ย! ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เห็นต้องเอาควยฟาดปากกันนี่หว่า มึงคิดว่ามึงอายเป็นคนเดียวรึไง? แล้วกูล่ะ! มึงไม่คิดเหรอว่ากูจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง?! เวรแท้ ๆ "
ปิเก้ตัดพ้อพลางเอามืออังแก้ม อายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
.
"พวกมึงพอเลยมึงหยุดกันแค่นี้แหละ กูว่ากูหาทางออกของกูเองดีกว่า ไม่ต้องรับผิดชอบห่าอะไรแล้ว กูให้อภัยพวกมึงเสมอเพื่อน จะไปไหนก็ไป! ไปไกล ๆ ตีนกู ไม่สิ! ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่าไปให้ไกลควยกูต่างหาก!"
.
"ห่ะ ๆ ๆ ใจเย็น ๆ พ่อหนุ่มอยู่ด้วยกันก่อน เลือดมึงเริ่มไหลออกมาเยอะแล้ว หน้ามึงก็ซีดเป็นไก่ต้มแล้วด้วย มึงอาจจะไม่รู้ตัวแต่พวกกูมองเข้าไปมันเห็นชัดนะเฟ้ยไอ้เจฟ"
เฟอร์นันโดทักท้วงผสมเกลี่ยกล่อม แต่เจฟเฟอร์ก็เลือกที่จะปฏิเสธเสียงแข็งอยู่เช่นเดิม
.
"เออน่ะกูรู้ตัวกูดี กูจะขึ้นไปหาหมอยูมิโกะมันทั้ง ๆ แบบนี้แหละ แค่เจ้าเบอร์แบโต้คนเดียวก็พอ"
.
.
"ไอ้น้องเดี๋ยวเอ็งช่วยเก็บช่อดอกลาเวนเดอร์ , แขนซ้ายที่ขาด , กับกางเกงให้พี่ที แล้วตามพี่ขึ้นไปบนชั้น 4 นะ"
.
"แต่ถ้าหมอยูมิโกะเขาฆ่ากูตาย! กูก็รบกวนมึงเก็บศพให้กูด้วยล่ะกัน"


## อย่าให้ยูมิโกะตกใจ!

บนชั้น 4 ของอาคารสำนักงานใหญ่ Parallel นั้นแตกต่างไปจาก 3 ชั้นข้างล่างอยู่มากโข กล่าวคือ ไม่มีใครรู้ว่ารูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของมันเป็นยังไง มันเปรียบได้กับแดนสนธยาที่มีเพียงแพทย์หญิงเจ้าของชั้นอย่างยูมิโกะ กับบอสเท่านั้นที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร พื้นที่ทั้งชั้นถูกปกปิดไว้หมดด้วยม่านพลังงานที่เธอคิดค้นขึ้น แผ่นเจวบาง ๆ ขุ่นใสสีช้ำเลือดช้ำหนองฉาบไปทั่วทุกซอกทุกมุม ขึงพืดสร้างเป็นผนังกั้นห้องราวกับไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้ความลับในโลกส่วนตัวของเธอ
.
แต่ถึงกระนั้นก็ยังเปิดพื้นที่ส่วนหน้าเอาไว้ เพื่อคอยคัดกรองบรรดาเจ้าหน้าที่ที่ได้รับบาดเจ็บจากการปฏิบัติงาน คนที่อาการหนักจะถูกนำตัวฝ่าแผ่นเจลเหนือดเหนียวเข้าไปภายใน ส่วนคนที่อาการไม่เท่าไหร่หมอยูมิโกะจะทำการรักษาแบบฉับไวอยู่ด้านนอก ซึ่งก็ต้องมาลุ้นกันอีกทีว่าอาการของพ่อหนุ่ม เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์ นั้น จะอยู่ระดับไหนในสายตาเธอ
.
"ฮู้วววว.. เสร็จซะที เมื่อยจังเลยยูมิ ขอน้ำให้ฉันสักแก้วสิที่รัก"
.
"ไฮ้!..ได้ค่ะหมอ เชิญคุณหมอออกไปรอด้านนอกนะคะ เดี๋ยวยูมิตามออกไป"
.
ม่านเจลเหนียวหนืดจมบุ่มลึกลงไป หมอสาวพราวสเน่ห์สอดแขนเข้าไปก่อน ต่อด้วยการค่อย ๆ เอี้ยวตัวเบียดเสียดความยืดหยุ่นหยึกหยึ๋ยดังกล่าว จนดวงหน้าโผล่พรวดออกมาด้านนอก ผมสลวยของเธอถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำเมือก เสื้อผ้าชุดกาวน์เปรอะเปื้อนยืดเป็นยาง ไหนจะแขนขาที่เกาะกังไปด้วยก้อนวุ้นที่ไม่รู้สึกได้ถึงความมีประโยชน์ใด ๆ เลย
.
"ฮึบ.. ฮาาาา.. อากาศบริสุทธิ์สดชื่นที่สุดเลย.. ย.. ย.."
"เคสยากระดับนี้ถ้ามันจะพลาดบ้างก็คงไม่เป็นไรหรอก สงครามนิวเคลียร์ทำคนตายมากกว่าฉันตั้งเยอะ"
.
ร่างบางสืบเท้าเดินมาทิ้งตัวลงกับเก้าอี้หมุนหลังโต๊ะทำงาน เธอชูมือขึ้นสุดเหยียดบิดตัวไปมาบ่งบอกถึงความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า อันเกิดจากหน้าที่ ๆ ต้องรับผิดชอบ ตาหยีเล็กเรียวของเธอเร่ิมเคลื่อนตัวปิดสนิท ครานั้นหางตาก็ยังคงยกสูงด้วยสไตล์ของคนเอเชียที่หาดูได้ยากยิ่งในยุคปัจจุบัน
.
"ดึ๋งงงง.. ดั๋งงงง.. ด๊วบบบ.. ด๊วบบบ!"
เสียงแหวกม่านเจลแบบเดียวกันดังตามมาติด ๆ หากแต่คราวนี้คนที่โผล่ออกมาไม่ใช่คุณยูมิผู้ช่วย หากแต่เป็นนาริตะพยาบาลสาวหน้าตาน่ารักอีกคนหนึ่ง
.
"ฮึบ.. อึบ!.. อ่า!.. น้ำได้แล้วค่ะคุณหมอ เหนื่อยแย่เลยนะคะ"
เธอวางแก้วลงบนโต๊ะ เสียงกระทบทำให้หมอยูมิโกะสะดุ้งตื่นขึ้นจากภวังค์
.
"อ่าว.. นาริตะจัง แล้วยูมิจังล่ะจ๊ะ?"
.
"อ๋อ! พี่ยูมิกำลังตระเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คุณหมออยู่ค่ะ เห็นแกบอกว่าถ้าปล่อยให้คุณหมอตัวเปื้อนแบบนี้นาน ๆ เดี๋ยวจะไม่สบาย"
.
ยูมิโกะมุ่ยหน้า เธอยืดตัวขึ้นจ้องเขม็งเข้าไปในแววตาบ่องแบ้วของพยาบาลผู้ช่วย
.
"พวกเธอพี่น้องนี่ยังไงกัน? ชอบทำนอกเหนือคำสั่งหมออยู่เรื่อย บางทีหมอก็คิดเหมือนกันนะว่าทำอะไรพลาดไปรึเปล่า? ถ้างั้นขอลองอีกทีนะ"
.
กระดกแก้วน้ำยกขึ้นซดรวดเดียวหมด กระแอมในลำคอเล็กน้อยแล้วก็ออกคำสั่งใหม่
.
"นาริตะจังจ๊ะช่วยเตรียมเตียงผ่าตัดให้หน่อยสิ หมออยากนอนพักสักงีบก่อนเริ่มงานต่อใน section ที่ 2 ปลุกหมอตอนบ่ายสองสี่สิบห้านะ"
.
"ไฮ้! , ได้ค่ะ^^"
.
.
พื้นที่ส่วนหน้าบริเวณที่หมอยูมิโกะกับนาริตะจังอยู่ ณ ขณะนี้ กินพื้นที่ราว 30% ของชั้น 4 เห็นจะได้ มันถูกปูด้วยกระเบื้องโมเสคอย่างดี มีตู้ยาสามัญประจำบ้านขนาดใหญ่อยู่ด้านหลัง ค่อนไปทางขวาด้านในสุดเป็นมุมโต๊ะทำงานที่ยูมิโกะกำลังนั่งอยู่ตอนนี้ ส่วนม่านเจลตึ๋งหนืดนั้นอยู่เยื้องไปทางขวาห่างจากโต๊ะประมาณ 3 เมตร กินพื้นที่ฝาผนังไปหมดทั้งแถบ ซึ่งบอกตรง ๆ เลยว่าการเต้นยุบยับของมันมองกี่ครั้งก็สะอิดสะเอียนน่าขนลุก คิดไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเหตุไฉนและเพราะอะไรหมอยูมิโกะสาวญี่ปุ่นผิวเนียนหุ่นบอบบางผู้นี้ ถึงได้มีรสนิยมประดิษฐ์ของแบบนี้ขึ้นมา
.
สรุปแล้วถ้าไม่นับเจ้าผนังม่านเจลชวนอ้วกดังกล่าว พื้นที่ส่วนหน้านี้ก็มีสภาพไม่่ต่างจากคลีนิครักษาคนไข้ของหมอทั่่วไป เครื่องไม้เครื่องมือครบ เว้นก็แต่เตียงผ่าตัดที่จะเคลื่อนตัวขึ้นมาก็ต่อเมื่อมีคนกดปุ่มลับที่ซ่อนไว้เท่านั้น
.
นาริตะจังซอยเท้ายุกยิกยิ้มแป้นแล้นไปที่ด้านหลังตู้เก็บยา ทันทีที่เธอเอื้อมมือไปกดสวิทซ์ลับ กลุ่มกระเบื้องโมเสคตรงกลางห้องก็เลื่อนสลับที่ปรับตำแหน่งได้เองราวกับตัวต่อพาสเซิล แรงสั่นสะเทือนจากพื้นสำผัสได้โดยตรงจากฝ่าเท้า แก้วน้ำที่หมอกินหมดแล้วกระทบกับสันโต๊ะ ก๊อกแก๊ก ๆ ๆ จนเกือบจะร่วงหล่น แล้วทันใดนั้นเองพื้นที่ตรงกลางก็ค่อย ๆ ยุบตัวลงไป เผยให้เห็นเตียงผ่าตัดหนังสีดำขลับเคลือบมันแวววับค่อย ๆ เคลื่อนตัวขึ้นมาทดแทนด้วยระบบไฮโดรลิค เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากลูกสูบบดอัดกันเสียดสีก้องดังกังวาน ควันเล็กน้อยที่โพยพุ่งออกมาช่วยให้ทุกอย่างดูอลังการมากยิ่งขึ้น
.
หมอยูมิโกะเท้าคางมองนวัตกรรมที่เธอสรรค์สร้างด้วยความภูมิใจ มันช่างเท่ถูกใจเหมาะกับลุคสาวฮาราจูกุตัวเปื้อนเมือกอย่างเธอเสียจริง ก่อนจะเหลือบตาขึ้นไปมองฝ้าเพดานข้างบนต่อ ให้ตายเถอะ! เพราะว่ามันแทบจะไม่ต่างกันเลย หลอดไฟนีออนบนเพดานย่นยู่เข้าหากันราวกับหลอดกาแฟ ต่อด้วยการพลิกสลับด้านคลี่ตัวออกคล้ายกับใบพัด แผ่สยายออกมาเป็นหลอดไฟผ่าตัดหลาย ๆ ดวงที่เรียงติด ๆ กันเป็นแพร สว่างไสวยิ่งกว่าสปอร์ตไลท์ในสนามโอแทรดฟอร์ด
.
"พอแล้วจ๊ะนาริตะ ไม่ต้องเปิดไฟหรอกหมอแค่จะนอนเฉย ๆ อย่าลืมปลุกด้วยนะ"
.
"แต่หมอคะนอนบนเตียงคนไข้แบบนี้มันจะดีเหรอคะ โบราณเขาถือ"
มือเรียวคว้าเอาชายเสื้อเปื้อนเมือกของหมอเอาไว้ เจตนารั้งให้เจ้านายฉุดคิด
.
"ไหนจะชุดที่เปื้อนอยู่นี่อีกล่ะคะ ไม่รอพี่ยูมิหน่อยหรอ? พวกเราพร้อมจะรับใช้หมออยู่แล้วไม่ต้องเกรงใจเลย"
.
"เฮ้อ.. หมอว่าพวกเธอน่าจะเสียจริง ๆ แล้วล่ะ! ไปเลยนะไปยืนเฝ้าหน้าประตูโน่นเลย! ฉันจะนอนพักสมองให้หายเครียดตื่นมาคงไม่ต้องทำแล้วล่ะงาน section 2 อะไรเนี่ยะ พวกเธอพี่น้องน่ีล่ะเคสเร่งด่วนเลย เฮ้อ!"
.
สงสารก็สงสารทำไมน้อทำไมถึงทำกับนาริตะจังได้ลงคอ? สาวน้อยคอตกเดินจิกเท้ายุกยิกกลับไปเฝ้าหน้าประตูตามที่คุณหมอสั่ง เธอก็แค่ปรารถนาดีทำไมคุณหมอถึงต้องตวาดเธอรุนแรงเช่นนี้ด้วย
.
"ก็นาริตะรักคุณหมอนี่นา หมอไม่เคยแอบรักใครหมอไม่รู้หรอก เช๊อะ!"
หน้างอเป็นห่อหมก แต่ต่อให้อยู่หน้าประตูสาวเจ้าก็ยังแอบอมยิ้มและชำเลืองมองคุณหมอคนเก่งของเธออยู่เป็นระยะ
.
"พี่ยูมิก็ช้าเหลือเกิน ถ้าคุณหมอไม่สบายขึ้นมาฉันโกรธพีี่จริง ๆ นะ"
.
ระหว่างที่คุณหมอยูมิโกะค่อย ๆ ซ่วงซึมหลับไป ตัดภาพมาที่เจ้าหน้าที่ภาคสนามแขนพิการกับองคชาติใหญ่ยักษ์กันบ้าง เบอร์แบโต้ประคองเอาร่างอันหนักอึ้งของเจฟเฟอร์ขึ้นมาถึงชั้น 3 เป็นที่เรียบร้อย ในขณะที่เรี่ยวแรงเองก็เริ่มจะร่อยหรอลงทุกที ไหนจะต้องมาถือแขนที่ขาดกับดอกไม้บ้าบอที่แสนจะพะรุงพะรังนี่อีก
.
"ถึงยังวะไอ้โต้! กูชักเริ่มหน้ามืดแล้วว่ะ ไม่น่าอวดเก่งเลยกูแม่งหายใจไม่ออก.. แค็ก ๆ แค็ก ๆ"
.
"ยังพี่เพิ่งชั้น 3 เองเพิ่งถึงฝ่ายการเงิน อดทนอีกนิดเดียวขึ้นบันไดนี้ไปก็ถึงแล้ว ว่าแต่ควยพี่นี่แม่งโคตรถึกเลยว่ะเดินลากมากับพื้นขนาดนี้ยังโด่ไม่รู้ล้มอยู่เลย พี่กินอะไรโด๊ปมารึเปล่าพี่เจฟ มีของดีอะไรบอกน้องบอกนุ่งบ้าง?"
.
"แดกน้ำหีแม่มึงมั้งไอ้สัด! ไม่มีเหี้ยไรทั้งนั้นแหละ! ก็เพราะกูไม่รู้นี่ไงกูถึงให้มึงพามาหาหมอ บอกตรง ๆ นะแขนที่ขาดอ่ะกูไม่ห่วงเลยกูเคยโดนมาหนักกว่านี้ แต่ควยกูดิแม่งผิดปกติโคตร ๆ ! แข็งจนปวดระบมไปหมด ไป ๆ อย่าถามมากกูต้องใช้ออกซิเจนหายใจอีกเยอะ"
.
"ได้้พี่ได้ถึงพอดีเลย เลี้ยวซ้ายข้างหน้าก็ถึงแล้ว"
.
ร่างหนาสองร่างตะกุยตะกายข้างฝา เซถลาตามทางเดินมาจนถึงห้องรับรองส่วนหน้าของหมอยูมิโกะ ด้วยเลือดที่หยดเป็นทางมาจากชั้นล่าง (ร้านดอกไม้) ถ้าจุดคัดกรองส่วนหน้าไม่ให้ผ่านก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว เพราะเท่าที่ดูอาการโดยรวมของเจฟเฟอร์เขาน่าจะต้องถูกส่งตัวผ่านม่านเจลสนธยา เข้าไปรักษากันภายในอย่างไม่ต้องสงสัย
.
และทันทีที่สายลับรุ่นน้องสังเกตเห็นป้ายไฟฉุกเฉินหน้าห้องสว่างโพลงอยู่ เขาจึงเร่งใช้ไหล่กระแทกประตูเข้าไปโดยไม่ทันเคาะก่อน ซึ่งนั่นเป็นการตัดสินใจที่ผิดมหันต์! "ถ้าหมอยูมิโกะฆ่ากูตาย มึงช่วยเก็บศพให้กูด้วยนะ!" เบอร์แบร์โต้ลืมคำพูดประโยคนี้ในบทที่แล้วไปอย่างสิ้นเชิง
.
"หมอครับช่วยด้วยครับ มีเจ้าหน้าที่บาดเจ็บสาหัส!"
.
สองร่างแกร่งพุ่งพรวดเข้าไปในห้องรับรองส่วนหน้าพร้อมกับลิ่มเลือดหลากเป็นสายน้ำ ขณะที่อีกฟากของบานประตูคือสาวน้อยนาริตะที่ถูกออกคำสั่งให้ยืนเฝ้าประตูเอาไว้ไม่ให้มีใครรบกวน เรือนร่างอันบอบบางมีหรือจะสู้แรงชายฉกรรจ์ที่เพิ่งผ่านการรุมปี้ผู้หญิงได้ แรงอัดจากประตูจึงซัดเอาร่างบางกระเด็นล้มกลิ้งกองลงกับพื้น แล้วภาพที่เห็นอยู่เบื้องหน้านั้นเองที่ทำให้นาริตะต้องตกอกตกใจ เธอหวาดกลัวมากจนกลั้นเสียงกรี๊ดไว้ไม่อยู่!
.
"โรคจิต!!! กรี๊ดดดดดด!!!"
.
เบอร์แบร์โต้น่ะไม่เท่าไหร่ แต่เจฟเฟอร์นี่สิที่ผ้าเช็ดตัวหลุดจากเอวไปเมื่อไหร่ก็ไม่รู้! แม้จะไม่ตั้งใจแต่ปลายควยก็ได้จ่ออยู่ตรงหน้านาริตะจังไปเป็นที่เรียบร้อย!
"กรี๊ดดดดดด! หมอคะมีโรคจิตบุกเข้ามาในคลีนิคเราค่ะ!"
.
"ฟิ้งงงงง~!"
ยูมิโกะไม่ได้ตื่น! แต่ที่ตื่นดันเป็นสัญชาติญาณนักฆ่าที่อยู่ในตัวเธอ! นัยน์ตาหยีหางตาชี้คู่เดิมเพิ่มเติมตรงความเหี้ยม! การเป็นคนเอเชียที่มีชีวิตรอดอยู่ในยุคนี้ย่อมพิสูจน์แล้วซึ่งหลายสิ่งหลายอย่าง เธอไม่ใช่หมอธรรมดาอย่างที่เจฟเฟอร์บอกจริง ๆ เพราะส่ิงที่เธอทำในเสี้ยววินาทีสั้น ๆ ได้ทำให้ชายอเมริกันปากดีอย่างเบอร์แบร์โต้ ถึงกับวิ่งหนีหางจุกก้นไปเลย!
.
"เฟี้ยววว!" , "จึก!" , "จึก!"
.
"อั๊ก!"
.
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าแค่กิ๊บติดผมก็ฆ่าคนได้! ยูมิโกะไม่ได้ลืมตาด้วยซ้ำ เธอแค่ดีดตัวขึ้นจากเตียงแล้วเหวี่ยงมันออกไปด้วยแรงสะบัดจากเส้นผม กิ๊บ 2 ตัวปักเข้าที่จุดตาย! ยังไม่พอ! ทักษะนักฆ่าชั้นสูงยังดำเนินต่อไปด้วยการม้วนตัวลงจากเตียงผ่าตัด เอื้อมมือไปหยิบดาบซามูไรที่ซ่อนไว้ข้างใต้ กระชากฝักทิ้งด้วยความแคล่วคล่อง แล้วปรี่เข้ามากระโดดฟันฉับ! ขาดสะพายแล่ง! (ภายในดาบเดียว)
.
ตัวเหยื่อขาดออกเป็นสองท่อน ไล่ไปตั้งแต่ไหปลาร้าซ้ายจรดสะโพกขวา เลือดฉีดขึ้นฟ้าพุ่งออกเป็นสายคล้ายน้ำพุ สยดสยองโคตร ๆ ความแดงฉานใหม่สดของมันกลบคราบเลือดเดิมจากแขนเจฟเฟอร์ชนิดไม่เห็นฝุ่น ปากสั่นพับ ๆ ฟันกรามกระทบกันกึกกัก ๆ ๆ ผู้ป่วยแขนขาดที่กำลังต้องการหมอหันมองไปทีี่ทางเดินด้านนอก พลันตะโกนออกมาด้วยซุ่มเสียงอันดังสนั่น
.
"ไอ้เบอร์แบร์โต้มึงทิ้งกูเลยนะ! ไหนมึงสัญญากับกูแล้วไง! ไอ้น้องเวร!"
.
"ผมต้องรีบเอาเช็คไปขึ้นเงินกับคุณเอ็มม่าชั้น 3 ก่อนพี่! ที่เหลือพี่ช่วยตัวเองล่ะกัน เหวอ ๆ ๆ โหดสมคำร่ำลือเลยหมอยูมิโกะ รอดมาได้ค่อยเจอกันนะพี่เจฟผมไปก่อนล่ะ!"
"ฮึบ.. ฮึบ.. ย๊ากกก!"
.
วิ่งตื๋อลงบันไดชนิดไม่มีวันหวนย้อนกลับ ในท่านั่งจุ่มก้นลงกับพื้นเจฟเฟอร์เอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดตัวมาปิดควยโด่เด่ของเขาเอาไว้ พยายามมองหาช่อดอกลาเวนเดอร์ก่อนจะพบว่ามันตกอยู่ใต้เตียงที่ต้ังอยู่กลางห้อง ส่วนแขนที่ขาดเจ้ากรรมก็ดันกระเด็นไปตกอยู่ข้างกันกับเหยื่อ ผู้ซึ่งถูกหมอยูมิโกะฟันขาดสองท่อนไปเมื่อครู่!
.
"อีหมอเวรเอ๊ย! ถ้ามึงฟันแม่น ๆ กูจะไม่ว่าอะไรเลย"
.
"นี่ดาบซามูไรมึงฟันลูกน้องตัวเองขาดสะพายแล่ง มึงยังไม่รู้ตัวอีก!"
เจฟเฟอร์คิดในใจ นั่งนิ่งไปไหนต่อไม่ไหว แผลที่แขนเปิดมากจนเลือดแทบจะหมดตัวอยู่รอมร่อ
.
"หมอ! หมอ! อีหมอยูมิโกะ! นี่ผมเองเจฟเฟอร์ตื่นซะทีสิอีชะนีอะลิกาโต๊ะ! แม่งเอ๊ยได้ยินเสียงกรี๊ดทีไรสติสตังค์ไปหมด!"
ตะโกนด่าก็แล้ว
.
"คุณจะฆ่าผมไม่ได้นะ คุณเป็นหมอที่เก่งที่สุดของ Parallel คุณต้องรักษาคนสิไม่ใช่ฆ่าคน ผมไม่รู้ว่าคุณผ่านอะไรมาบ้างในช่วงสงคราม แต่ช่วยฟังผมหน่อยได้ไหมได้สติซะที!"
พูดดีด้วยก็แล้ว
.
แต่ดูเหมือนว่าหมอยูมิโกะนั้นจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เธอกลายสภาพเป็นนักฆ่ากระหายเลือดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย คำเตือนที่เจฟเฟอร์บอกให้เบอร์แบร์โต้ช่วยเก็บศพให้หน่อย ก็เลยดูท่าว่าจะกลายเป็นจริงซะแล้ว เสื้อผ้าหน้าผมเปรอะเปื้อนไปด้วยลิ่มเลือดที่โค้งลงมาใส่ราวกับห่าฝน ยูมิโกะแยกเขี้ยวเอียงคอจ้องจะฟันเจฟเฟอร์อีกสักฉับ! ด้วยความสัตย์จริง!
.
"โคตรแม่มเอ๊ย! ชีวิตกูจบแน่ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง"
.
"เอาสิหมอ! ผมเตือนคุณแล้วนะคุณคิดว่าผมเป็นใคร สายลับเวลาจนตรอกน่ะมีอะไรใกล้ตัวก็เอามาใช้ได้หมด โลกต้องจดจำผมในฐานะของชายคนแรกที่ใช้ควยสู้กับดาบซามูไร!"
.
"มา!.. ยูมิโกะ! มา! มาสู้กันสักตั้ง!!!"


## พิศวาสศาสตร์แห่งการรักษา (18+)

นัยน์ตาดำขลับหม่นมืด ยูมิโกะจ้วงเท้าโผทะยานเข้าใส่! พลางเหวี่ยงดาบขึ้นสูงจนสุดแขน! เป็นคนอื่นคงหมดสิ้นแล้วซึ่งความเป็นชาย แต่หาใช่กับคนที่เกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ถูกดัดแปลงมาอย่างเจฟเฟอร์
.
"เป้ง!!!"
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน แรงสะเทือนตีกลับจนด้ามจับหลุดออกจากมืออันเรียวสวย ดาบคะตะนะน้ำดีหมุนเคว้งกลางอากาศ.. ก่อนจะปักปลายลงกับพื้นเสียบตั้งตะหง่านอยู่กลางห้อง! , ฉึก!
.
"อ๊ากกกก! เจ็บชิบเป๋งเลยแม่งเอ๊ย! ควยกู!"
.
ขณะที่หมอยูมิโกะเลือกที่จะวิ่งย้อนกลับไปหยิบดาบขึ้นมาใหม่ เจฟเฟอร์กลับเพ่งความสนใจมาที่เอ็นอุ่นของตนเองแทน แม้ว่ามันจะแข็งแกร่งจากส่วนผสมของอะลูมิเนียมคาไบต์ในร่างกายของเขา แต่ความเสียหายเมื่อครู่ก็นับว่ามากอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มจึงรีบเอาไหล่อิงกับกำแพงกระเสือกกระสนดันตัวเองขึ้นยืนอีกครั้ง จะได้กลั้นใจก้มลงเช็คสภาพของลับของตัวเองได้อย่างถนัดถนี่ ซึ่งผลที่ตามมาก็คือ การส่ายหน้า เบ้ปาก และน้ำตาหยดติ๋ง ๆ
.
"นี่กูบ้าหรือปัญญาอ่อนกันแน่วะ ที่เอาควยไปรับคมดาบระยำแท้ ๆ !"
.
ฝ่ามือที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวชุ่มโชกไปด้วยเลือด แค่ปล่อยมันออกท่อนเอ็นที่เคยค้ำได้แม้กระทั่งพื้นก็เกิดการสปาร์ค รอยฟันเบ้อเร่อสร้างบาดแผลฉกรรจ์ตรงส่วนหัว สายไฟยึกยือภายในขาดสะบั้น มันสะบัดไปมาราวกับการเต้นระบำของพลุไฟในวันปีใหม่
.
"ช่วยชีวิตไว้ได้แล้วไงวะ? มันคุ้มกันไหมกับการเอาผู้หญิงไม่ได้อีกเลยไปตลอดชีวิต ไอ้โง่เจฟเอ๊ย! ไอ้ควาย! มึงมันไร้สมอง! สารเลว! ถุยชีวิต!"
"นี่ถ้าไม่ติดว่าผมกำลังจะเสียเลือดจนตายนะ ผมเอาหมอแน่ผมจะเย็ดหมอด้วยควยพิการ ๆ นี่แหละ! จะเย็ดให้หมอครางหาแต่ชื่อผมทั้งวันทั้งคืนเลยหมอยูมิโกะ! , ฮึ่ยยยย!"
.
"โอ๊ย! , อั๊กกก , อ๊ากกก!"
.
เหมือนยิ่งโกรธเลือดยิ่งสูบฉีด ยิ่งคิดถึงเรื่องใต้สะดือควยก็ยิ่งแข็ง แล้วมันจะเป็นยังไงล่ะกับร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ เลือดก็พุ่งสิครับถามได้! แผลขาดที่แขนเลือดพุ่งออกมาเป็นน้ำตก ในขณะที่แกนแข็งนั้นแม้จะยังเซ็ตตัวขึ้นเป็นลำค้างไว้ได้อยู่ แต่ก็เกิดอาการบิดไปบิดมาชักขึ้นชักลงได้เอง! รวนสุด ๆ รวนจนควบคุมไม่ได้! แม้แต่ม่านตาของเจฟเฟอร์ก็เร่ิมติด ๆ ดับ ๆ ในมุมมองแบบ First - person ระบบสั่งการอาวุธ โหมดฟังชันค์พิเศษต่าง ๆ ขึ้นสถานะ Error! แดงเถือกไปทั้งหน้า! ซึ่งถ้าหากพูดกันตรง ๆ แล้วล่ะก็ ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาเองนั่นแหละ ที่กำลังทำให้ตัวเองต้องตาย!
ความบอบช้ำที่ตรงเข้าเล่นงานทำให้สายลับหนุ่ม มิอาจทรงตัวให้ยืนอยู่ได้อีกต่อไป ขาที่ไร้เรี่ยวแรงพับยวบลงทิ้งร่างหนาที่เคยแข็งแกร่งให้ล้มพับใส่ตักนุ่ม ๆ ของผู้ช่วยนาริตะ ซึ่งบัดนี้ไม่มีแม้แต่เงาหัว! น้ำพุเลือดที่พุ่งขึ้นจากตัวเธอเริ่มลดระดับลงแล้วก็จริง แต่ก็ยังนับว่ามากพออยู่ดีที่จะย้อมให้ร่างล่อนจ้อนของเจฟเฟอร์กลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเหม็นคละคลุ้ง เต็มที่เจฟเฟอร์ทำได้เพียงกระพริบตา
"เอาเลยสิ หมอยูมิโกะ ฆ่าผมซะ!"
เขาคิด! คนอีโก้หนาอย่างเขามือวางอันดับหนึ่งที่ไม่เคยทำงานพลาดเลยสักครั้ง แลกกับการต้องมาตกอยู่ในสภาพอนาถาเช่นนี้ให้ตายซะยังดีกว่า
.
แล้วยูมิโกะก็จัดให้ตามนั้นจริง ๆ เธอชักดาบขึ้นจากพื้นก่อนจะชำเลืองสายตาเล็กหยีที่โคตรจะดุ มาที่ปอยผมที่แหว่งเว้าของตนเอง เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เศษผมแสนสวยของเธอต้องหล่นกองอยู่กับพื้นเช่นนี้ รู้แต่ว่าคนที่ทำต้องเป็นชายประหลาดที่ใช้อวัยวะสืบพันธุ์เป็นอาวุธผู้นี้เป็นแน่
.
"ดาบคะตะนะที่หลุดมือ คือศักดิ์ศรีที่โดนหมิ่น!"
พอนึกคำพูดนี้ขึ้นได้ ยูมิโกะก็เดินย่างสามขุมกวัดแกว่งดาบตรงเข้าไปหาร่างอันแน่นิ่งของเจฟเฟอร์ในทันที ต่อด้วยการใช้ปลายเท้าเขี่ยเอาศพขาดสะพายแล่งของนาริตะจังออกไปให้พ้น ๆ ทาง ศพของสาวน้อยครูดไปกับพื้น มันสไลด์ลากยาวจนไปหยุดอยู่ที่ผนังอีกด้าน อันเป็นที่อยู่ของเจลยางตึ๋งหนืดที่ใช้กั้นห้องอีก 70% เอาไว้เป็นความลับ
.
แม้จะเบาแสนเบาแต่แรงสัมผัสดังกล่าวก็ส่งผลโดยตรงกับม่านเจลนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ทำให้สีแดงช้ำเลือดช้ำหนองของมันเรืองแสงวูบวาบขึ้น! การเต้นตุบตับ ๆ ถี่รัวขึ้นมาก มองผ่าน ๆ ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่ตื่นขึ้นจากการจำศิลเลย
.
"หืม?"
ยูมิโกะชำเลืองหางตาไปมองอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งถ้าหากเป็นสถานการณ์ปกติแล้วล่ะก็ ช่องว่างตรงนี้เจฟเฟอร์คงชิงลงมือโต้กลับได้ไม่ยาก ทว่าตอนนี้กลับไม่ใกล้เคียง! แค่แบ่งสัมปะชัญญะออกมาคิดวิเคราะห์ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำหมอสาวเองก็เหมือนจะไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร เธอปล่อยเลยตามเลย จิตใจเธอยังคงดำดิ่งอยู่ในห้วงยามของความมืด ผีห่าซาตานตนใดกันที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ไปได้
.
เอียงคอไปมาก็อกแก๊ก พลิกกลับด้านดาบซามูไรเสียใหม่ โดยการหันด้ามจับขึ้นข้างบนแล้วปักคมลงด้านล่าง ตาสองตาประสานกันชายหญิง เจฟเฟอร์ไม่มีทีท่าว่าตื่นกลัวแต่อย่างใด เพราะที่จริงแล้วเขาเองก็ได้สั่งเสียกับเบอร์แบร์โต้ไว้แล้ว ว่าเหตุกาณ์ทำนองนี้อาจจะเกิดขึ้น
.
"อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เอาเลยสิหมอ.."
.
สายลับหนุ่มหลับตาลงไพร่คิด เกร็งตัวแข็งเตรียมรับแรงปะทะ คราวนี้ไม่มีเอ็นอุ่นลำแกร่งคอยป้องกันให้อีกแล้ว ประกอบกับตัวหมอยูมิโกะเองก็เลือกที่จะใช้การแทงปักจากด้านบน แทนที่จะเป็นการฟันฉับ! เหมือนครั้งก่อน!
.
คมดาบแวววาวยามต้องแสง ด้วยท่าง้างแขนกว้างสุดเหยียด หมอสาวรับประกันเลยว่าไม่พลาดแน่! เธอออกแรงจากช่วงไหล่ชนิดสุดแรงเกิด! กัดฟันแน่นจิกตาถมึงทึง! เจตนาปักคมดาบลงมาที่กลางหัวใจของเจฟเฟอร์แบบตรงเผงไม่พลาดเป้า!
.
"ย๊ากกกก! , ฮึบ!!!"
.
.
"หมับ!"
ทว่าเสี้ยวอึดใจต่อมาหล่อนก็ต้องหยุด! ปลายดาบแหลมคมยังคงจ่ออยู่ที่กลางอกข้างซ้ายของยอดชายนายสายลับ หัวใจที่เต้นรัวยิ่งเร่งเร้าให้เลือดลมสูบฉีด ภายใต้ทัศนวิสัยที่พล่ามัวสติสตางค์เลือนลางหนัก เจฟเฟอร์ค่อย ๆ เผยอเปลือกตาขึ้น ทำให้เจ้าตัวได้เห็นเรือนร่างอันงดงามภู่ระหงษ์ของนางพยาบาลอีกคนหนึ่ง ผู้ที่โอบกอดหมอยูมิโกะเอาไว้จากทางด้านหลัง!
.
เป็นเธอแท้ ๆ ที่ทำให้เขายังมีชีวิตรอด ไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นใครแต่รู้ว่าสาวน้อยหน้าหมวยรายนี้ โผล่พรวดออกมาจากผนังเจลเหนียวหนืดบนฝาผนังอีกฟาก และคลับคล้ายคลับคลาว่าที่กองอยู่แทบเท้าเธอก็คือไม้แขวนเสื้อ กับชุดหนังสีเหลืองรัดรูปที่ดูเซ็กซี่สัด ๆ
.
"คะ.. ใครอ่ะ.. เฮือออด.. ฮาาาาดดดด.. เฮืออออด.. ฮาาาาด"
เจ้าหน้าที่หนุ่มถอนหายใจยาว พลางกระแอมถามออกไป ซึ่งมันก็คงจะเบามากล่ะมั้งเพราะดูลักษณะแล้วสาวเจ้าคงจะไม่ได้ยิน
.
พริบตาต่อมาปลายดาบคะตะนะในมือหมอยูมิโกะเองก็ค่อย ๆ ลดระดับลงเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดมันก็หลุดออกจากมือทิ้งดิ่งลงกับพื้นเสียงดัง "กริ๊งงง!" อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
.
ช่างเป็นภาพที่งดงามจนเจฟเฟอร์รู้สึกเสียดาย เขากำลังจะหมดสติอยู่รอมร่อ ภาพมุมมองบุคคลที่หนึ่งในสายตาเขาส่งสัญญาณเตือน Warning! กระพริบวูบวาบต่อเนื่อง มันเป็นดั่งสัญญาณเตือนสุดท้ายว่าสัญญาณชีพของเขากำลังจะดับลง! เพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว
.
"นี่น่ะหรือวิธีการที่จะทำให้คนดี ๆ อย่างหมอยูมิโกะได้สติกลับมา บัดโถ่เอ๊ย.. รู้งี้!"
.
"ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ได้โปรดอย่าเพิ่งพรากชีวิตลูกไปตอนนี้ได้รึไม่? โปรดเมตตาให้ข้าได้ซึบซับฉากรักอันเร่าร้อนนี้ด้วยสองตาตนเองด้วยเถิด.. อาเมน"
.
ใครจะเชื่อ! ว่าถึงกับต้องอ้อนวอนร้องขอต่อพระเจ้ากันเลย ด้วยลมหายใจอันแผ่วเบาเจฟเฟอร์หันหลังพิงข้างฝา แขนซ้ายขาด อวัยวะตรงหว่างขาเกิดแผลฉกรรจ์ มันไม่สำคัญแล้วล่ะว่าต่อจากนี้ไปจะใช้การได้รึเปล่า เพราะถ้าหากนี่คือภาพสุดท้ายของชีวิตแล้วล่ะก็ ต่อให้ต้องขาดใจตายอยู่ตรงนี้ยังไงแม่งก็คุ้ม!
.
"หมับ! , หมึบ! , หมับ! , หมึบ!"
.
"ชู่วววว.. ใจเย็นก่อนสิคะหมอ ถ้าโกรธเดี๋ยวอาการจะกำเริบอีกนะคะ ฮึ.. อืมมมม.. ช่ายแบบนี้ล่ะค่ะกำลังดี นมหมอใหญ่จังเลย ยูมิบีบได้ไม่เต็มมือเลย~"
"ซอกคอหมอก็ห๊อมหอม ขอยูมิชิมหน่อยนะ~!"
.
"แพล็บ!"
.
"อ่ะ.. อ่าาาาา.."
.
ยูมิจังเข้าประกบหมอยูมิโกะจากทางด้านหลัง เธอสอดแขนเรียวของตนเข้าที่ใต้ราวนมพลางลงมือเคล้าคลึงหน้าอกของหมอสาวจนป่นปี้ ความใหญ่ซ่อนรูปนั่นเล่นเอามือเล็กเรียวหุ้มไว้ไม่มิด มิหนำซ้ำบางจังหวะยูมิจังยังฉวยโอกาสตวัดลิ้นลงบนซอกคอของหมอจนตัวสั่นเท้ิม เธอจูบเก่งมากชนิดที่สามารถลากเลื้อยขึ้นไปขบได้ถึงติ่งหู สอดลิ้นเข้าไปเวียนวนสลับกับการกระซิบคำพูดหวาน ๆ ที่สั่งอะไรก็ยอมแต่โดยดี
.
"หมออยากจับตูดยูมิไหม?"
.
"อยากสิ.."
.
"งั้นหลับตาก่อน แล้วส่งมือมา.."
เพียงเท่านี้ก็ปลดเปลื้องเอาดาบคะตะนะออกจากมือหมอยูมิโกะได้แต่โดยดี ยูมิจังถลกกระโปรงพยายาบาลของเธอขึ้นพลันใช้นิ้วชี้ช้อนเอาอันเดอแวร์ลายลูกไม้ให้ร่นลงไปกองที่ตาตุ่ม เธอจับเอามือที่ว่างเปล่าแล้วของคุณหมอ มาลูบไล้ไต่ลงไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งข้างลำตัวเธอ ไล่ไปจากแผ่นหลังนุ่มเนียน ลูบผ่านมาคลึงที่สะโพกอันผายกว้าง แล้วเธอก็ย่อตัวลงส่ายไหวไปมา ราวกับอสรพิษระเริงราตรี
.
"อืม.. รู้สึกดีจังเลยยูมิจัง"
.
"ค่ะหมอ ยูมิก็เริ่มมีอารมณ์แล้ว หมออย่าเปิดตานะเดี๋ยวยูมิเขิน"
.
"อื้อ.."
.
"ที่นี้ก็เอื้อมมาจับที่ก้นแบบนี้!" , "หมับ!"
.
"ใช่ค่ะหมอแบบนั้นแหละ ยูมิรักหมอยูมิโกะที่สุดเลย บีบเลยค่ะ เค้นอีก เน้น ๆ แรง ๆ เลยค่ะ จะแยงนิ้วเข้ามาในรูด้วยก็ได้ถ้าหมอต้องการ.. อ่าาาา.."
"โอ๊ะ.. โอ๊ะ.. โอ๊ยยยย เสียวววว ซีดดดดด!"
ยูมิเสียวมากเสียจนต้องแอ่นโหนกหี มาถูเข้ากับแก้มก้นของหมอยูมิโกะเพื่อทุเลาอาการ
.
"เจ็บหรอ? เจ็บรึเปล่า!"
.
เธอเลือกที่จะไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เลือกที่จะตอบสนองการกระทำด้วยการเขี่ยที่หัวนมหมอแทน เสื้อกาวน์เปื้อนเมือกแบบนี้แหละได้อารมณ์ดีนัก
.
"เล่นอะไรอ่ะยูมิ หมอจั๊กจี้นะแบบนี้"
.
เธอยังคงเงียบยิ่งหมอยูมิโกะบีบแก้มก้นเธอแรงเท่าไหร่ เธอก็จะตอบโต้กลับไปด้วยการบีบหัวนมแล้วดูดด๊วบ ๆ ที่ซอกคอแรงเท่านั้น
.
"หนูไม่ไหวแล้วอ่ะหมอ หันหน้ามาเร็ว!"
.
ร่างบางสองร่างหันมาปะทะกัน ตาประสานตาแล้วจังหวะนั้นเองที่ทำให้ยูมิจังรู้ว่าหมอยูมิโกะคนเดิมเวอร์ชั่นปกติได้กลับคืนมาแล้ว แต่เธอไม่อยากหยุด! มือเรียวรีบปลดกระดุมเสื้อกาวน์ของหมอยูมิโกะออกด้วยความแคล่่วคล่อง! กระตุกเพียงเล็กน้อย เนื้อหนังเปลือยเปล่าที่ขาวกระจ่างใสก็สว่างโพลงอยู่ตรงหน้า
.
"ยูมิเงี่ยนค่ะหมอ.. อุ๊บ!"
.
"จ๊วบจ๊าบ! , ด๊วบด๊าบ!"
.
"ฮึ!.. ไม่ต้องพูดไรมากแล้ว หมอก็เงี่ยนเหมือนกัน ไปเอากันต่อที่เตียงดีกว่าเน๊าะ"
.
.
แล้วถาพก็ตัดไปแค่นั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบค้าง ๆ คา ๆ ต่อหน้าต่อตาผู้ชายกระดอพังอย่างเจฟเฟอร์ หุ่นอย่างกับนางเอก AV อย่างหมอยูมิโกะใครไม่เสียดายก็บ้าแล้ว แต่ก็นะ! โชคชะตามักเล่นตลก! เมื่อระบบภายในของเจฟเฟอร์มันรั้งไว้ไม่ไหวจริง ๆ สัญญาณชีพห้วงสุดท้ายของเขาจึงดับวูบลง พร้อมกับชิพประมวลผลเซ็ตสุดท้าย ที่บันทึกร่างเปลือยในชุดบราเซียสีชมพูของหมอยูมิโกะไว้ได้ทันท่วงที นอกเหนือไปจากนั้นก่อนที่จอภาพจะดับดำไปตลอดกาล ความรู้สึกสุดท้ายที่เจฟเฟอร์รับรู้ได้ก็คือ ความภาคภูมิใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ว่า..
.
"ต่อให้ควยกูจะถูกฟัน! แต่มันก็ยังตั้งอยู่ได้นะเฟ้ย!"
.
"ฟึบบบบบ---! "
.
"ซู่.. ซ่าาาาา!!!" , "No-signal"


## ลูบคลำ (18+)

"ซูดดดด! กลิ่นหอมแบบนี้ ดอกลาเวนเดอร์นี่นา!"
.
"อ่ะ! อะไรกัน! ใครดันมามัดแขนขาเราเอาไว้วะลืมตาก็ไม่ได้ ไม่นะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น! "
.
"แขน! ใช่สิ! แขนซ้ายเราขาดไปแล้วนี่หว่า ถ้ามันขยับได้แปลว่าเรากำลังฝัน , ฮึบ!"
.
เบาหวิวดุจปุยนุ่น ไร้ซึ่งสัมผัสใดให้จับพิรุธ
.
"ไม่รู้สึกห่าอะไรเลย! บะ.. บ้า!.. น่ะ! ถ้างั้นนี่ก็เป็นเรื่องจริงนะสิ แล้วทำไมเปลือกตาเราถึงได้หนักอึ้งแบบนี้ล่ะ หน้าจอสั่งการ ระบบอาวุธ เรติน่าบันทึกภาพ หายไปหมดเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่?!"
.
"ชู่วววว.. ใจเย็นก่อนไอ้เจฟ ตั้งสติแป๊บ! ฟังสินั่นมันเสียงหมอยูมิโกะชัด ๆ เราจำได้แม่น ถ้าทำอะไรไม่ได้ก็นอนนิ่ง ๆ แอบฟังไปก่อนล่ะกัน แล้วค่อยหาทางออกกันอีกที"
.
พรั่นพรึงอยู่กับจิตใต้สำนึกของตัวเองอยู่ค่อนนาที จากสภาพแวดล้อมต่าง ๆ เจฟเฟอร์ได้แต่คาดเดาเอาเองว่า ณ ตอนนี้เขาน่าจะกำลังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดตรงกลางห้อง มิหนำซ้ำแผ่นหลังสุดแกร่งยังสัมผัสได้อีกเล็กน้อยว่าเบาะนุ่ม ๆ ที่รองรับน้ำหนักตัวอยู่ คงจะเป็นเบาะหนังเคลือบแว็กซ์อย่างดี จุดผิดสังเกตเพียงอย่างเดียว ก็เห็นจะเป็นเจ้าคราบน้ำเหนอะหนะที่เจ๊าะแจ๊ะอยู่เต็มหลังนี่ล่ะ ว่ามันคืออะไร?
.
"พรืด! , แกร๊ก!"
.
"เหมือนเสียงรูดซิบเลยแฮะ?"
เจฟเฟอร์คิดทั้งที่อยากลืมตาขึ้นมาดูใจจะขาด เสี้ยววินาทีต่อมาเสียงเล็กแหลมคล้ายกับเสียงของผู้ช่วยยูมิก็ดังแทรกขึ้น
.
"พอดีไหมคะคุณหมอชุดหนังรัดรูปฟิต ๆ ยูมิคิดว่าหมอน่าจะชอบ ว้าว! ใส่แล้วอย่างกับนางเอกหนังเรื่อง Kill Bill แหนะ ยอดเยี่ยมที่สุดเลย! เหมาะกับฉากนองเลือดเมื่อกี้มาก ๆ "
.
"หยุดเลยยูมิจัง! ห้ามแซวหมอเป็นอันขาด เธอก็รู้ว่าที่หมอพลั้งมือไปน่ะเป็นเพราะความผิดปกติจากสารเคมีในสมอง ทุกครั้งที่หมอตกใจ! สาร อะซิติลโคลีน จากไขสันหลังจะหลั่ง แล้วภาพทรงจำที่โหดร้ายในวัยเด็กก็จะหวนกลับคืนมา ด้านมืดของหมอก็เลยต้องตอบสนองด้วยเหตุผลของการป้องกันตัว"
.
"ยูมิเข้าใจค่ะ เคยเห็นหลายทีแล้วด้วย ว่าแต่ตกลงหมอชอบไหมคะชุดหนังสีเหลืองที่สวมอยู่ ยูมิคิดว่ายังไงซะก็ยังดีกว่าใส่ชุดกาวน์เปื้อนเมือกเหนียว ๆ อยู่ตลอดทั้งวัน"
.
"อืม.. ก็โอเค แต่ว่าตรงหน้าอกมันคับไปหน่อย"
.
"งั้นเหรอคะ ไหนขอดูซิ?"
ผู้ช่วยสาวเอื้อมมือมาคลำที่หน้าอกหมอยูมิโกะ ต่อด้วยการออกแรงบีบให้เต้านมทรงหยดน้ำเบียดร่องเข้าหากัน
.
"ก็หมอนมใหญ่นี่เน๊าะ คงต้องรูดซิบที่คอลงนิดหน่อย"
.
"แกร็ก ๆ , พรืดดด!"
.
"ประมาณนี้โอเคไหมคะ?"
.
"โป๊ไปแล้วจ่ะ หัวนมโผล่แล้ว!"
.
"อิ ๆ หยอกเล่นนิดเดียวเอง ว่าแต่หมอยูมิโกะคะ.."
.
"อะไร?"
.
"เมื่อกี้ตอนที่เรามีอะไรกัน ทำไมยูมิถึงรู้สึกว่าหมอยังคงมีสติอยู่ จิ๋มคุณหมอตอดมือมันมาก ๆ แถมยังแฉะสุด ๆ ไปเลยด้วย ยูมิก็เลยรู้สึกแปลก"
นัยน์ตากลมบ่องแบ้วช้อนขึ้นไปถาม ขณะดวงหน้าอันอ่อนเยาว์ยังคงจ่ออยู่ตรงเนินอกอวบอิ่ม
.
"ไม่บอกหรอก มันน่าอายจะตาย.. ยูมิบ้า! ทะลึ่ง!"
หมอสาวแก้มแดงเป็นลูกตำลึง เธอผละตัวออกจากผู้ช่วยพลางใช้มือปิดน่มน๊มของเธอเอาไว้
.
"ซิบนี่ก็ต้องรูดขึ้นมาอีกประมาณนี้ เอาแค่ให้เห็นร่องนมนิดเดียวก็พอ จะได้ไม่น่าเกลียดมากจนเกินไปเข้าใจไหมจ๊ะ? แล้วก็โปรดอย่าถามอะไรหมออีกเลย หมออายเค้า! พวกเราไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังสักหน่อย"
.
ตาหยีเล็กเรียวหลุบมองไปที่ร่างของเจฟเฟอร์ในชุดผู้ป่วย ที่บัดนี้กำลังนอนพันธนาการอยู่บนเตียงหนังสีดำขลับ เตียงที่เคยถูกใช้เป็นฟลอร์ระเริงรักของคู่เลสเปี้ยนไปเมื่อครู่นี้
.
"ไม่ต้องห่วงไปหรอกค่ะหมอ หลับเป็นตายขนาดนั้นคงน่าจะราว ๆ 2 - 3 ชั่วโมงถึงจะได้สติ ระหว่างนี้ยูมิก็ได้ซ่อมแซมผิวหนังที่สึกหรอครบทุกส่วนแล้ว บาดแผลทุกแห่งผสานเนียนกริบรอเพียงการพักฟื้น ติดก็ตรงที่แขนซ้าย! เครื่องแสกนของเราวิเคราะห์ว่าต้องเปลี่ยนอย่างเดียวค่ะ! แล้วก็มีแค่หมอยูมิโกะคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้"
.
ยูมิร่ายยาวโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าทุกคำพูดที่พล่ามออกมา เจฟเฟอร์แม่งได้ยินหมด ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตระหนกตกใจแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่เจ้าหน้าที่ภาคสนามรายนี้ต้องการ กลับกลายเป็นการแอบฟังบทสนาอันวาบหวิวของหมอสาวชาวญี่ปุ่น กับสาวหมวยผู้ช่วยแพทย์ซะมากกว่า หลักฐานก็คือขนาดของลำควยที่ใหญ่ยาวขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะเพิ่งผ่านการปลูกถ่ายกล้ามเนื้อให้ใหม่ไปหยก ๆ
.
"ทำได้ดีนี่ยูมิจัง ระหว่างที่ฉันสติหลุดไปเธอทั้งปัดกวาดเช็ดถูคราบเลือดในห้องนี้ ทั้งรักษาคนไข้เบื้องต้น ไหนจะต้องทำเรื่องอย่างว่าเพื่อเรียกร่างต้นของฉันกลับคืนมาอีก ยอดเยี่ยมไปเลยเด็กดีของฉัน.."
.
"คุณหมอชมยูมิเกินไปแล้ว ยูมิก็แค่ทำงานตามที่ได้รับคำสั่ง แต่ถ้าจะเอาตามความจริงยูมิอยากให้คุณหมอชมในเรื่องอื่นมากกว่าค่ะ.. มานี่มา ๆ ที่ใกล้ ๆ เตียงคนไข้! ยูมิจะให้ดูอะไร!"
พยาบาลสาวกวักมือไหว ๆ เรียกให้หมอยูมิโกะเข้ามาหา เธอย่อตัวลงนั่งยองย่อแล้วมองลงไปที่ใต้เตียง ก่อนจะบอกให้หมอสาวแดนอาทิตย์อุทัยก้มโค้งตามลงมาติด ๆ
.
"อื้อ! ดาบคะตะนะ! ก็เรียบร้อยดีนี่ ยังซ่อนไว้มิดชิดเหมือนเดิม ไม่เห็นมีอะไรแปลก?"
.
"งั้นถ้ายูมิทำแบบนี้ล่ะคะ หมอว่าแปลกไหม? , หึ?"
.
"แพล็บ!"
.
ร่องหีเสียวสะบั้น! ในท่าโก่งตูดแบบนี้แหละที่ยูมิถวิลหา ชุดหนังรัดรูปฟิตเปรี๊ยะได้แหวกร่องหีของหมอสาวออกเป็นแคมอวบอูมชัดเจน ด้วยเรียวขาสวยที่คุกเข่ากองก้นลงกับพื้น กับองศาของแสงไฟจากหลอดไฟผ่าตัด ทำให้ยูมิพออกพอใจ
.
"อะไรกันยูมิ จะทำอะไรฉัน! หยุดนะหยุดเลียจิ๋มหมอเดี๋ยวนี้ อุ๊ย.. ยูมิ.. อย่า.. ไม่เอา ฉันจะร้องให้คนช่วยจริง ๆ นะ"
"ไม่ต้องเลยหมอ! หยุดโกหกได้แล้วยูมิรู้ว่าหมอชอบ หมอรู้ตัวและมีสติอยู่ตลอดเวลาไม่งั้นน้ำเงี่ยนหมอไม่แตกจนเปื้อนเตียงขนาดนี้หรอกจริงไหม?"
.
"จ๊วบบบบ.. ด๊ววววบ! , ด๊ววววบ! , แพล็บ ๆ , แพล็บ ๆ"
.
จุ่มหน้าใส่ร่องหีที่เต่งรัดกับเป้ากางเกงหนัง ยูมิผงกศีรษะขึ้น ๆ ลง ๆ ทั้งดูดทั้งเลียเร่งเร้าจะเอาคำตอบให้ได้
.
"ว่าไงล่ะหมอ ตอบยูมิมาสิว่าหมอเองก็ชอบ หมอแค่เอาเรื่องสารเคมีในสมองมาอ้าง แต่่่ที่จริงตัวหมอเองก็ร่าน! และอยากเอากับพวกเราสองพี่น้องใจจะขาด!"
.
"ไม่! ไม่จริง! ปล่อยหมอนะยูมิ หมอไม่ต้องการตอนนี้ อื้อ..! อ่ะ..! อ่า..! อย่าพอแล้ว หยุดเลียจิ๋มหมอซะที เธอจะขืนใจหมอบนพื้นกระเบื้องแบบนี้ไม่ได้นะ มันเจ็บ! "
.
สตรีเพศสองนางเกาะเกยกันกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนพื้นใต้เตียง ซุ่มเสียงสำเนียงกระเส่าทุกเดซิเบลดังเข้าไปในโสตประสาทของเจฟเฟอร์ แบบไม่มีขาดตกบกพร่อง นั่นยิ่งทำให้องคชาติที่ใหญ่ยักษ์อลังการอยู่แล้วบวมปวดมากยิ่งขึ้น เขาดิ้นทุรนทุรายเจ็บปวดอีกครั้ง แต่ก็นะขนาดคนเป็นหมอยังจะถูกข่มขืนและเอาตัวไม่รอด ใครหน้าไหนจะมาช่วยเจฟเฟอร์ได้
.
"เจ็บงั้นเหรอ! แล้วกับนาริตะน้องสาวของยูมิล่ะ หมอฟันเธอซะขาดครึ่งเลย หมอยังกล้าพูดว่าเจ็บงั้นเหรอ! นี่แหน่ะคนใจร้าย! หมอใจร้าย! คนใจร้ายต้องโดนแบบนี้ , จุ๊บ!"
ยูมิพลิกตัวหมอยูมิโกะขึ้น แล้วกดตัวเธอไว้ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมด เธอพรมริมฝีปากจูบลงมาทั้งน้ำตา บดบี้ดูดดื่มผสมกับร่องรอยความเสียใจที่ไหลลงมาอาบแก้ม
.
"ด๊วบ.. ด๊าบ... ด๊วบ.. ด๊วบ.. จุ๊บ! จุ๊บ!"
.
"เฮืออออก! เฮ้ออออ! หมอรู้ไหมว่านาริตะมันรักหมอมากนะ น้องเฝ้าฝันมาตลอดว่าสักวันจะได้มีอะไรกับหมอสักครั้ง แต่ตอนนี้หมอกลับฆ่าเธอไปแล้ว! และพี่สาวอย่างยูมินี่แหละจะเป็นคนทำสิ่งนั้นแทนน้องเอง"
.
"ไม่ใช่นะยูมิเธอเข้าใจผิดแล้ว! ได้โปรดอย่าทำหมอ พวกเธอสองคนน่ะ อร่๊ายยยยยย!"
.
ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ยูมิไซ้ซอกคอก่อนจะกระชากซิบที่อยู่ตรงหน้าอกหมอยูมิโกะ แบบพรวดเดียว! ไล่จากบนจรดง่ามอวัยวะเพศ! ใช้มือแหวกมันออกแป๊บเดียว ทั้งนมทั้งหีก็อ่อนระทวยอยู่ตรงหน้า
.
"เอากันอีกทีนะคะหมอ คราวนี้เอาตอนยังมีสติอยู่ ถือซะว่าเอาเพื่อน้องนาริตะของยูมิสักครั้ง"
.
สติสตางค์ชักเริ่มจะคุมไว้ไม่อยู่ เรื่องสารเคมีในสมองที่หมอยูมิโกะบอกตอนต้นนั้นเป็นเรื่องจริง นัยต์ตาเธอกำลังเริ่มจะเปลี่ยนสีเป็นดำคล้ำ ร่างอวตารแห่งนักฆ่าแดนปลาดิบกำลังจะจุติขึ้นในไม่ช้า มิหนำซ้ำในท่วงท่าที่เธอกำลังถูกขึ้นคร่อมอยู่ดังกล่าว เอื้อมมือไปหน่อยเดียวดาบคะตะนะใต้เตียงก็ตกอยู่ในเงื้อมมือเธอซะแล้ว ถ้ายูมิไม่หยุดเงี่ยนซะที อีกไม่ช้าไม่นานการนองเลือดหนที่สองก็จะเริ่มขึ้น!
.
"ยูมิจะสอดนิ้วเข้าไปแล้วนะคะหมอ"
.
"หูยยยย.. หียังแน่นเหมือนเดิมเลย"
.
สาวเจ้าขบริมฝีปากกัดกรามแน่น ก่อนจะออกแรงตวัดน้ิวชี้ด้วยความรุนแรง
.
"เจ๊าะแจ๊ะ ๆ เจ๊าะแจ๊ะ ๆ เจ๊าะแจ๊ะ ๆ ๆ ๆ "
.
"อร๊ายยยยยยย! กรี๊ดดดดดดด!!!"
"พอแล้วยูมิ ยูมิจ๋าหมอยอมแล้ว อ๊าาา~! ซี๊ดดดดด! ยูมิบอกว่าหมอยอมแล้วไง! พอก่อนได้ไหม พอ.. พอ.. บอกให้พอสักที!!!"
.
"หมับ!"
ข้อมืออันบอบบางถูกคว้าเอาไว้โดยพลัน! เปล่าหรอกนี่ไม่ใช่คิวของตัวเอกอย่างเจฟเฟอร์ หากแต่เป็นหมอยูมิโกะที่กัดฟันทำ! บุคลิกที่สองของเธอกำลังจะกลับออกมา และเธอกำลังยื้อกับมันอย่างเต็มความสามารถ
.
"เอามือสกปรกของเธอออกไปจากง่ามหีหมอเดี๋ยวนี้นะยูมิ! นี่คือการเตือนครั้งสุดท้ายถ้าไม่อยากตายถอยออกไป.. ไป๊!!!"
เรี่ยวแรงมหาศาลไม่รู้มาจากไหน สะบัดตัวเพียงครั้งเดียวจากที่นั่งขย่มอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ยูมิก็กลับตีลังกาหงายท้องล้มคะมำลงซะอย่างงั้น
.
"ทีนี้ตั้งใจฟังฉันให้ดีนะยัยผู้ช่วยตัวแสบ! ว่านาริตะกับแกน่ะไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ พวกแกสองคนเป็นแค่ร่างเทียมสังเคราะห์ เป็นสิ่งประดิษฐ์จากหลอดทดลองที่ผิดพลาดของฉัน แล้วฉันเองก็เสือกไม่รู้ตัว!"
.
"ฮึบ..! , เฮือกกกก! , อั๊กกกก!"
.
"กรี๊ดดดดดดดดด!"
.
การต่อสู้กับจิตใต้สำนึกกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น หมอยูมิโกะคงกำลังทำอย่างเต็มความสามารถ เพื่อยับยั้งไม่ให้บุคลิกนักฆ่าของเธอออกมาเพ่นพ่านได้สำเร็จ
.
ซึ่งเธอก็ทำได้จริง ๆ ในเสี้ยวอึดใจ หมอสาวตัวดีดสะบัดอย่างรุนแรงจนเส้นผมกระเจิง ก่อนจะจัดแจงสวมใส่เสื้อผ้ารูดซิบกลับคืนให้เรียบร้อย แล้วถลันเข้าไปประคองยูมิให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้เปล่าที่สอดอยู่ใต้ขอบเตียง ซึ่งภาพที่หมอยูมิโกะเห็นอยู่ ณ ขณะนี้ ก็ไม่ได้แปลกไปจากที่คิดไว้นัก ยูมินั่งก้มหน้า น้ำเสียงเธอแหบพร่าคล้ายกับคนกำลังช็อค
.
"เมื่อกี้หมอพูดอะไรออกมา หมอโกหกยูมิอีกแล้วใช่ไหม..?"
.
ตาลอยเคว้งคว้าง ขนาดควยใหญ่ยักษ์ของเจฟเฟอร์ปรากฏอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ยูมิก็ไม่สน


## ถอด

ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศ ในห้องรับรองส่วนหน้าบนชั้น 4 ของตึก Parallel ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว มันเงียบสงัดไม่ต่างจากป่าช้า แล้วพอเงี่ยหูฟังที่ข้างฝาก็ได้ยินแต่เสียงแอร์คอร์ดิชั่น
.
"ร้องไห้อยู่หรอยูมิจัง? หมอเข้าใจว่าทำใจได้ยากแต่เวลาจะช่วยเยียวยาทุกสิ่ง ยอมรับความจริงซะเถอะ"
หมอยูมิโกะพยายามปลอบประโลม พลางวางมือนุ่ม ๆ ลงบนไหล่ของสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์
.
"เป็นไปไม่ได้ค่ะหมอ! มันไม่ใช่เลย! มันจะเป็นไปได้ยังไง! ในเมื่อยูมิกับนาริตะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ พวกเราเล่นด้วยกันเรียนด้วยกันมาตลอด ความทรงจำของเราสองพี่น้องยูมิจำฝังใจไม่เคยลืมเลยสักครั้ง ไม่มีทาง! หมอโกหก! หมอหลอกยูมิอยู่ใช่ไหม!"
.
"ตุ๊บ!!!"
.
"ใช่ไหมคะหมอ!?"
.
"ตุ๊บ!!!"
.
"นี่แหน่ะ!" , "น่าเจ็บใจที่สุดเลย หึ๊ย!!!"
.
"ตุ๊บ!!!" , "ตุ๊บ!!!" , "ตุ๊บ!!!" , "ตุ๊บ!!!"
.
ยิ่งโกรธยิ่งต้องหาที่ลง แล้วจำเลยสังคมก็ตกเป็นของเจฟเฟอร์ไปโดยปริยาย ลำควยที่ตั้งชูชันของเขาแข็งโด่ทะลุร่มผ้า มันเด่นหลาอยู่ในระดับสายตาของยูมิแบบพอดิบพอดีเป๊ะ! จะป่วยจะไข้อะไรก็ไม่สนแม่งแล้ว รู้แต่ว่าอะไรที่มันขวางหูขวางตายูมิทุบกำปั้นใส่หมด
.
ก็เลยทำให้หมอยูมิโกะต้องรีบปรี่เข้าไปขวางเอาไว้ ความโอบอ้อมอารีอ่อนหวานเช่นนี้แหละ คือแพทย์หญิงเวอร์ชั่นตัวจริงที่ทุกคนรอคอย
.
"ไม่เอานะยูมิจัง.. อย่าทำกับผู้ป่วยแบบนี้สิ.. หมอไม่เคยสั่งให้ยูมิทำร้ายใครไม่ใช่เหรอ? หยุดได้แล้ว! เห็นยูมิจังเป็นแบบนี้หมอยิ่งเสียใจรู้ตัวบ้างไหม.."
น้ำเสียงหมอชักเร่ิมกระเส่า นัยต์ตาสั่นระเรื่อคล้ายกับมีผดน้ำตาปริ่มออกมาเล็กน้อย
.
"หมอไม่ได้ตั้งใจจะบอกความจริงให้ยูมิรู้หรอกนะ แต่หมอไม่มีทางเลือกจริง ๆ หมอไม่อยากให้ยูมิจังต้องทุกข์ใจแบบนี้เลย.. ขอโทษนะ.. ฮือ ๆ ฮือ ๆ ๆ ฮือ ๆ ๆ "
.
โน้มตัวลงไปช้อนเอาตัวสิ่งประดิษฐ์ของเธอขึ้นมากอด สลับกับร้องไห้ออกมาเป็นบ้าเป็นหลัง เพราะความจริงแล้วเราเองก็รู้กันอยู่ว่าโลกในยุคปัจจุบัน (ค.ศ. 2078) นั้นแทบจะไม่มีมนุษย์ตัวเป็น ๆ หลงเหลืออยู่เลย เทคโนโลยีมากมายถูกนำมาใช้เพื่อให้มนุษย์ที่เหลืออยู่น้อยนิดเหล่านั้นแข็งแกร่งขึ้น อายุยืนขึ้น ดั่งที่ได้เห็นจากร่างกายของเจฟเฟอร์ ผู้ซึ่งใช้แท่งควยแข็ง ๆ ปะทะกับดาบซามูไรคม ๆ มาแล้ว
.
แต่ทว่ายูมิจังกับนาริตะสองสาวผู้ช่วยนั้นต่างออกไป พวกเธอเป็นแค่โปรเจคใหม่ที่หมอยูมิโกะกำลังทดลองอยู่ ด้วยมุมมองส่วนตัวของหมอที่มองว่า การดัดแปลงเครื่องจักรมาทำเป็นอวัยวะเทียมนั้นแข็งกระด้างเกินไป ปอดที่ทำจากอะลูมิเนียมงี้ กระเพาะอาหารที่ทำจากแร่แมงกานิสงี้ หรือแม้แต่หัวใจที่เต็มไปด้วยน็อตสกรูกับถุงลมพอลิเมอร์ ยิ่งนานวันรูปร่างหน้าตามนุษย์ยิ่งกลายเป็นตัวอะไรไปก็ไม่รู้
.
หมอยูมิโกะก็เลยต้องการสร้างมนุษย์เทียมที่สวยงามขึ้น เธอเพาะทุกอย่างขึ้นจากยีนในหลอดทดลอง สร้างเซลล์เนื้อเย่ือให้ร่างกายมีความสมจริง มีเนื้อมีหนัง มีผิวสัมผัส แล้ว Parallel ก็ให้การตอบรับเป็นอย่างดี บอสใหญ่ทุ่มงบประมาณให้เธอทดลองประดิษฐ์ร่างเทียมสังเคราะห์อย่างเต็มที่ โดยใช้พื้นที่ด้านหลังม่านเจลเหนียวหนืดทั้ง 70 % บนชั้น 4 แห่งนี้ เป็นแล็บทดลอง
.
.
ตัดภาพกลับมาที่ยูมิอีกครั้ง ถึงแม้ว่าตอนนี้จะอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นจริงใจเป็นอย่างดีแล้วก็ตาม แต่เจ้าตัวกลับยังคงนิ่ง สีหน้าเธอเรียบเฉยตาลอยราวกับคนจิตตก
.
"ไม่นะ! เฮ้! ยูมิอย่าแกล้งหมอเล่นสิ ขยับสิยูมิ! อย่าบอกนะว่าเธอ Shut Down ตัวเองไปแล้ว! ยูมิ! ยูมิจัง!!!"
จากโอบกอดก็เลยกลายเป็นการเขย่าไหล่ตัวโยน ในท่ายืนตรงแนบชิดติดขอบเตียง อันมีลำหำของเจฟเฟอร์เป็นพยานยืนยันที่อยู่ ยูมิยังคงตีหน้านิ่งชินชาไร้ความรู้สึก ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอันแสนเย็นชาว่า
.
"ตลกล่ะหมอ.. หมอเพิ่งบอกเมื่อกี้ว่ายูมิไม่ใช่คน แล้วยูมิจะเอาเวลาไหนไปศึกษาการปิดระบบตัวเองมิทราบ ก็ คะ.. แค่.."
.
"แค่อะไร?"
.
"คะ.. แค่ ไม่เคยโดนหมอกอดแบบนี้มาก่อน.. ถ้าการมีตัวตนของยูมิทำให้หมอต้องร้องไห้ขนาดนี้ งั้นก็แปลว่าที่หมอพูดมาทั้งหมดคงจะเป็นเรื่องจริงสินะคะ"
.
มนุษย์เทียมหน้าหมวยค่อย ๆ แกะแขนเรียวสวยของหมอยูมิโกะออก ต่อด้วยการจ้องเขม็งกลับเข้าไปในแววตาเธอ ดุจดั่งกำลังจะเค้นเอาความจริงในแบบที่อยากให้เป็นอยู่
.
"แต่หมอมีพิรุท! ถ้าเรื่องนี้จริงทำไมหมอถึงเพิ่งมาบอกเอาป่านนี้ ยังไงซะยูมิก็ยังไม่ปักใจเชื่อหรอกค่ะ , หึ๊ยยยย! , แบร๊!!!"
.
เดชะบุญ! ลมหายใจโพยพุ่งออกมาจากริมฝีปาก หมอยูมิโกะโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะถึงแม้ว่านี่จะเป็นโปรเจคที่ผิดพลาด แต่การสร้างยูมิจังที่มีอารมณ์ความรู้สึกเสมือนคนมากขนาดนี้ขึ้นมาได้ก็นับว่าดีมากแล้ว หากปล่อยให้มีการ Shut Down ตัวเองเกิดขึ้นคงเสียดายแย่
.
"งั้นเหรอ.. ยูมิจังเป็นพวกถ้าไม่เห็นกับตาตัวเองก็จะไม่เชื่ออะไรง่าย ๆ สินะ เดี๋ยวหมอจะแสดงให้ดูก็ได้ มามะ! เรามาเริ่มรักษาผู้ชายคนนี้กันดีกว่า"
ยิ้มหวานพราวเสน่ห์โปรยออกมา เจตนาของหมอเพียงแค่ต้องการให้สิ่งประดิษฐ์สังเคราะห์ของเธอ ได้เรียนรู้วิธีการยอมรับความจริง
.
"เอิ่ม.. แต่เขายังไม่ฟื้นเลยนะคะหมอ หรือเราต้องปลุก?"
.
"ไม่ต้องหรอกจ่ะ ดูที่เป้ากางเกงเขาสิ ถ้าอวัยวะเพศตื่นตัวระดับนี้ได้ ย่อมหมายความว่าเจ้าตัวรู้สึกตัวดีทุกอย่างแล้ว แต่แค่ไม่ยอมลืมตาขึ้นมาก็เท่านั้น!"
"หมอพูดถูกไหมคะ เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ serial : number J 48213"
.
.
"ซวยแล้วไงกู!"
เจฟเฟอร์คิด นี่เขาถูกจับผิดได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ลองเป็นอีหรอบนี้ก็คงจะเล่นแผนแกล้งหลับต่อไปไม่ได้อีกแล้วสินะ
.
"อะ.. อืม , ชะ.. ใช่ครับคุณหมอ ผมตื่นแล้วแต่ลืมตาไม่ได้ มันหนักอึ้งไปหมดเลย!"
.
"คงเป็นรีเฟลกซ์จากฤทธิ์ของยาชาน่ะค่ะ แล้วส่วนต่าง ๆ ในร่างกายล่ะคะ แขน ขา ประสาทสัมผัสทั้ง 5 จมูกได้กลิ่นไหม ลิ้นชิมรสอะไรได้บ้างรึเปล่า?"
หมอยูมิโกะพูดไปพลางควานหาเครื่องไม้เครื่องมือในตู้ยาใหญ่ยักษ์ด้านหลังไปด้วย ส่วนยูมิจังผู้ช่วยยืนแสตนบายด์รอรับคำสั่ง
.
"ยังได้กลิ่นดีครับ ผมได้กลิ่นหอมของดอกลาเวนเดอร์แถว ๆ ด้านบน ลิ้นก็โอเคครับรู้สึกฝาด ๆ ตรงโคนนิดหน่อย ส่วนเรื่องเสียงผมได้ยินหลายอย่างเลยล่ะ แต่ขอไม่พูดถึงดีกว่า.."
.
"หืม.. ไม่ฉลาดเลยนะคะเจ้าหน้าที่เจฟ ถ้าคุณคิดจะแบล็คเมล์ฉันกับยูมิจังด้วยประโยคเมื่อครู่ล่ะก็ หมอบอกได้เลยว่าคุณคิดผิด! คุณก็น่าจะเคยได้ยินไม่ใช่เหรอคะว่าหมอกับบอสน่ะสนิทกันมาก เขาไม่ทำอะไรหมอหรอก!"
.
กลืนน้ำลายฝืดคอ เจฟเฟอร์ก็แค่ต้องการจะหยอกเล่นนิดเดียว ไม่นึกไม่ฝันว่าหมอยูมิโกะจะขึ้นเสียงจริงจังใส่
.
"ผมขอโทษครับ ผมสัญญาว่าจะลืมเรื่องที่ได้ยินทั้งหมด แล้วอีกอย่างผมก็มองไม่เห็นด้วย ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหมหมอ?"
.
"เฮ้อ.. พวกผู้ชายมันไว้ใจไม่ได้ด้วยสิ เอาเป็นว่าเดี๋ยวหมอจะ Drain ความทรงจำของคุณออกมาแล้วกันเน๊าะ! แฟร์ดี! ไหน ๆ ก็เป็นงานถนัดของพวกหน่วยภาคสนามอยู่แล้วนี่ แต่ก่อนจะถึงตอนนั้นหมออยากใช้คุณเป็นเครื่องพิสูจน์อะไรบางอย่างก่อน.. ยูมิจ๊ะลงมือเลยจ่ะ^^ "
.
แพทย์หญิงชาวอาทิตย์อุทัยยกนิ้วชี้ขึ้นแล้วหมุนวนเป็นวงกลม ยูมิจังพยักหน้ารับดุจดั่งว่าเคยชินแล้วกับสัญลักษณ์ดังกล่าว หล่อนซอยเท้ายุกยิกเข้ามาที่ข้างเตียง ก่อนจะใช้เครื่องมือบางอย่างที่มีลักษณะเป็นสี่เหล่ียมเล็ก ๆ คล้ายกับแฟลชไดร์ มาเกี่ยวลงตรงกกหูของเจฟเฟอร์ เท่านั้นยังไม่พอ มือเรียวยังเอื้อมไปหยิบเอาผ้าปิดปากผืนหนึ่งขึ้นมา เธอสะบัดมันสองสามทีต่อด้วยการขึงพืดเข้ากับปลายคางตวัดโอบรัดพื้นที่ใบหน้าไปมากกว่าครึ่ง เพื่อทำการยุติสำเนียงเสียงสนทนาของชายหนุ่มเอาไว้ นั่นจึงเท่ากับว่าบัดนี้เจฟเฟอร์ได้ถูกพันธนาการร่าง ไว้บนเตียงผ่าตัดโดยสมบูรณ์แบบแล้ว! ซึ่งต่อให้เจ้าตัวจะพยายามดิ้นรนสักเพียงใด ก็ไม่มีใครสนใจเลยสักคน
.
"ใจเย็นก่อนนะคะเจ้าหน้าที่เจฟ นี่เป็นหนึ่งในขั้นตอนการรักษาค่ะ หมอจำเป็นต้องใช้สมาธิขั้นสูงเพราะงั้นคุณจะปริปากพูดไม่ได้ ยูมิจ๊ะช่วยดึงจอภาพลงมาให้ด้วยจ่ะ"
.
"ไฮ้! ได้ค่ะ"
.
"พรืดดดดดดด"
.
เพียงเสี้ยวอึดใจจอโปรเจคเตอร์ขนาดพอเหมาะพอดีก็ขึงตรึงลงมาจากเพดาน พร้อมกันกับตัวรับสัญญาณบลูทูธบนกกหู ที่กระพริบปิ๊บ ๆ อยู่ตลอด เจ้าเครื่องนี้จะทำการเชื่อมต่อสัญญาณ ดึงความคิดและความทรงจำต่าง ๆ ของเจฟเฟอร์ขึ้นมาบนจอ ทำให้หมอหรือผู้ให้การรักษารู้ว่าผู้ป่วยกำลังรู้สึกยังไง แม้ว่าเจ้าตัวจะสลบไสลหรือว่าโดนปิดปากอยู่ก็ตาม
.
แต่ทว่าจะเป็นเพราะความกลัวหรือตกใจก็มิอาจทราบได้! เมื่อพ่อหนุ่มเจฟเฟอร์กลับเลือกที่จะตอบสนองสิ่งนี้ด้วยการกระตุกที่แขน!
.
"หือ? แขนที่ขาดงั้นเหรอคะ? ยังไม่ใช่ค่ะเราจะยังไม่รักษามันตอนนี้ เพราะสิ่งที่น่าเป็นห่วงที่สุดในร่างกายคุณคือเจ้านี่ต่างหาก!"
.
"หมับ!"
.
"อั๊กกกก! , อ่ำอึ่ง ๆ , อั๊กกกก!"
.
"อวัยวะเพศที่ซุกซนขนาดนี้ หมอว่ามันน่าจะถึงเวลาสงบเสงี่ยมเจียมตัวได้แล้วนะคะ อุ๊ย! แค่เผลอจับนิดเดียว! ทำไมถึงอ้วนพลีขึ้นได้ถึงเพียงนี้กันล่ะคะเนียะ?"
.
"ยูมิจัง!"
.
"คะ? คุณหมอ?"
.
"รีบถอดกางเกงเขาออกสิ! เร็วเข้า!"


## มือถือสากปากคาบ.. (18+)

แกนแข็งดีดสะบัด! เฉี่ยวปลายคางยูมิไปไม่ถึงครึ่งมิลลิเมตร ดวงหน้าบ่องแบ๊วเบนหลบทำปากเหยเก แสร้งทำเป็นไม่สนใจ
.
"เรียบร้อยแล้วค่ะคุณหมอ ให้ทำอะไรต่อดีคะ?"
.
"ช่วยเช็คความดันให้ที วัดอัตราการแข็งตัวของเลือดด้วย อ้อ! แล้วก็อย่าลืมจดบันทึกบนหน้าจอไว้ด้วยล่ะ ว่าตอนนี้เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์เขากำลังคิดอะไรอยู่"
.
"ไฮ้! ได้ค่ะหมอ"
.
ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงหลังจากที่ต้องตกระกำลำบากมาหลายตอน เจฟเฟอร์หลุดรอยยิ้มแป้นแล้นออกมา แม้ว่าดวงหน้ากว่าครึ่งจะถูกคลุมทับไว้ด้วยผ้าปิดปาก
.
"ใช้แขนขวานะหมอ เพราะแขนซ้ายผมมันขาดไปแล้ว รีบทำเข้า! ผมจะได้เอาดอกลาเวนเดอร์ขึ้นไปให้บอสซะที "
.
พยาบาลยูมิได้ยินก็แต่เสียงอู้ ๆ อี้ ๆที่ดังรอดผ้าปิดปากออกมา แต่พอเหลือบสายตาไปที่หน้าจอกลับพบว่าสิ่งที่เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์กำลังคิดอยู่ คือภาพเงาดำของผู้หญิงผมยาวคนหนึ่ง ที่กำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนโขดหินท่ามกลางการบานสะพรั่งของทุ่งลาเวนเดอร์ ร่างเปลือยบอบบางตูดใหญ่นมบวบเป่ง ขาดแต่เพียงซับไตเติลวิ่งด้านล่าง ไม่งั้นคงไม่ต่างจาก karaoke นู๊ด ในยุค 90 's
.
"ฝันหวานเชียวนะคะเจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ แต่ตอนนี้ขอยูมิขัดจังหวะหน่อยแล้วกัน , ฮึบ!"
.
"แกร็ก ๆ , แกร๊ก ๆ"
ชายหนุ่มเดาว่านั่นคงเป็นเสียงล้อลากจากเครื่องวัดความดัน อีกไม่นานแขนขวาของเขาก็จะถูกยกขึ้นเล็กน้อย แล้วก็จะมีผ้าอะไรสักอย่างเป็นวง ๆ สวมเข้ามา พอกดปุ่มดังปิ๊บ! ไอ้เจ้าผ้านี่ก็จะรัด ๆ ๆ จนแขนบวม ค่าความดันก็จะปรากฏ
.
ซึ่งผิดถนัด! เพราะผู้ช่วยยูมิดันเลือกที่จะใช้ผ้าเป็นวง ๆ ดังกล่าวสวมเข้าที่แท่งควยแทน! เธอรูดมันลงจนมิดด้ามราวกับใส่ถุงยางอนามัยให้ผัว มิหนำซ้ำยังใช้มือนุ่ม ๆ ปาดเอาแพรไหมดกดำของเจฟเฟอร์ให้ลู่ล้มลงด้วย
.
"อดทนหน่อยนะคะ ยูมิคงช่วยอะไรไม่ได้ ในเมื่อคุณหมอเขาสั่งมา.."
.
"ติ๊ด!"
.
"เดินเครื่องค่ะ!"
.
.
"พรืดดดดด! , งึด ๆ ๆ , งึด ๆ ๆ"
.
"อื้ออออ! อู้อี้! อู้อี้ อั๊กกกก!"
ดิ้นกระแด่ว ๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวบิดงอเป็นสะพานโค้ง ขาเตียงสั่นพับ ๆ แรงบีบจากเครื่องวัดความดันมหาศาลมาก ดาบซามูไรที่ผ่านมานี่ขี้ไก่ขี้กาไปเลยเมื่อเทียบกับเจ้านี่ ตัวเลขบนเครื่องวิ่งปั่นไปมาด้วยความเร็วสูง ความดันที่ว่าหาใช่ความดันโลหิตจากร่างกายไม่ หากแต่เป็นแรงดันในเส้นเลือดฝอยใต้หำอันเป็นสาเหตุที่ทำให้ควยใหญ่ผิดมนุษย์มนา และโด่ไม่รู้ล้มแบบนี้ต่างหาก
.
มือหนาขยุ้มแผ่นหนังสุดหรูบนเตียงจนขาดวิ่น! เจฟเฟอร์กัดกรามกรอด ๆ ได้แต่เฝ้าภาวนาให้ความทรมานนี้จบลงซะที ดังที่ได้เห็นจากภาพบนหน้าจอโปรเจคเตอร์ ที่ลิงค์สัญญาณมาจากเครื่องรับบนกกหู
.
"อู้หู! คราวนี้เปลี่ยนเป็นถ่ายหนังบู้เหรอค่ะเจ้าหน้าที่เจฟ เงาผู้หญิงแก้ผ้าเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะ ทุ่งดอกลาเวนเดอร์กลายเป็นยอดหนามแหลม โขดหินเด่นสง่าก็กลายเป็นเครื่องกิโยตินไว้ตัดคอคนซะแล้ว"
หมอยูมิโกะแทรกขึ้นบ้าง
.
"บันทึกทุกอย่างเอาไว้นะจ๊ะยูมิ จะใช้สายวัดในลิ้นชักหมอก็ได้ ช่วยสังเกตให้หน่อยว่าองคชาติของผู้ป่วยหดตัวลงบ้างรึเปล่า แล้วเดี๋ยวหมอกลับมา"
.
"หมอจะไปไหนค่ะ?"
.
"เอ้า! ยูมิจังนี่ก็ถามแปลก ๆ เธอลืมไปแล้วรึไงว่าตัวเองกำลังงอนหมออยู่ หมอจะเข้าไปข้างหลังม่านเจลเหนียวหนืด ไปเอาร่างของนาริตะจังออกมาข้างนอก"
.
"ตอนปัดกวาดที่นี่ยูมิจังซ่อนศพของน้องไว้ด้านหลังใช่ไหมล่ะ?"
.
"หมอรู้?!"
.
"ก็แน่สิจ๊ะ! ก็ในเมื่อพวกเธอพี่น้องเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่หมอสร้างขึ้นเองกับมือทำไมจะไม่รู้ล่ะ"
.
แล้วหมอยูมิโกะในชุดหนังสีเหลืองสดก็แหวกว่ายเข้าไปในผนังเจลหยุกหยุย ทิ้งให้พยาบาลยูมิอยู่กับเจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ตามลำพังสองต่อสอง
.
"หวังว่าคงไม่นานนะคะหมอ ถึงยูมิจะไม่ใช่คนแต่ยูมิก็มีความเงี่ยน! ดูซิ! คิดได้ไงให้ผู้หญิงอย่างเรามานั่งเฝ้าควยผู้ชาย! หึ๊ยยย!"
สาวเจ้าตัดพ้อ ทั้งที่ดวงตากลมโตยังคงจดจ้องส่วนปลายหัวเห็ดแบบไม่วางตา
.
"เอ๊ะ! คุณเงี่ยนเหรอค่ะ ดูสิน้ำเมือกไหลตลอดเลย ขอยูมิลองแตะ ๆ ดูหน่อยนะ , แตะ ๆ แตะ ๆ"
.
"อุ่นจัง.. ยูมิเคยเอาแค่กับหมอยูมิโกะ ถ้าวันไหนเจ้าหน้าที่เจฟว่าง ๆ ช่วยสอนยูมิโกะเย็ดกับผู้ชายหน่อยนะคะ ยูมิอยากลองอมควยดู"
พูดจบหญิงสาวก็ทอดสายตาไปที่หน้าจอโปรเจคเตอร์ที่เชื่อมต่อกับสมองอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ได้ฉายภาพของความเป็นขุมนรกอันแสนเจ็บปวดอีกต่อไป แต่ได้เปลี่ยนเป็นภาพของการร่วมรักกันอย่างบ้าคลั่ง ของพวกเบอร์แบโต้ในห้องอาบน้ำแทน
.
แล้วทันใดนั้นสิ่งที่ยูมิไม่เคยจินตนาการถึงก็บังเกิดขึ้น เมื่อจู่ ๆ ขดผ้าวงกลมจากเครื่องวัดความดันก็ส่งเสียงดังขึ้นมา!
.
"แขวกกก!!!"
.
"ว๊าย! คุณพระช่วยมันใหญ่ขึ้นอีกแล้ว ใหญ่จนผ้าขาดเลย! ต้องรีบใช้สายวัด!"
.
เสียเวลาไปประมาณ 3 วินาที ตัวเลขที่ยูมิจังบันทึกลงไปในสมุดก็คือ 12 นิ้วครึ่ง ซึ่งแม่งยาวกว่าไม้บรรทัดซะอีก! กำลังจะตะแคงข้างเพื่อวัดความอ้วนป้อม แต่ทว่าหมอยูมิโกะก็ดันกลับออกมาจากผนังเจลตึ๋งหนืดซะก่อน ซึ่งสิ่งที่ได้ติดมือกลับมาก็คือร่างอันไร้วิญญาณของนาริตะตามที่ได้สัญญาไว้
.
"หือ..ทำอะไรอยู่จ๊ะยูมิจัง หมอมาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า?"
.
เลียริมฝีปากแผลบ! กลิ่นควยยังคละคลุ้งอยู่เต็มโพรงจมูก
.
"อ่ะ! ปะ..เปล่า! ค่ะหมอ ยูมิแค่พยายามที่จะบันทึกข้อมูลตามที่หมอสั่ง ว่าแต่เป็นไงบ้างคะ"
.
"ก็เรียบร้อยดี ขอเก้าอี้ตัวที่มีล้อให้หมอหน่อยสิ ร่างของนาริตะต้องอยู่ในตำแหน่งที่สูงพอ"
.
ยูมิรีบจัดแจงให้ทันควันสลับกับการส่งบันทึกตัวเลขต่าง ๆ ให้หมอพิจารณา ซึ่งแน่นอนว่าการแข็งตัวจนทำให้สายวัดความดันขาดก็มีการบันทึกเอาไว้ด้วย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้หมอยูมิโกะตกใจสักเท่าไหร่ ตรงกันข้ามคนที่อยู่ในอาการตกใจจนเกือบช๊อคกลับกลายเป็นยูมิแทน
.
"โถน้องนาริตะผู้น่าสงสาร พี่เสียใจที่ช่วยน้องไว้ไม่ทัน เห็นศพน้องในสภาพนี้อารมณ์พีี่ช่างแปรปรวนนัก ฮือ ๆ หึ ฮือ ๆ"
ความกระสันซ่านร่านผสมแรดมลายหายไปสิ้น ยูมิรีบเข็นเก้าอี้ที่มีร่างอันซีดเซียวของน้องมายังข้างเตียง ตรงตำแหน่งที่มีท่อนเอ็นแข็งอยู่
.
"ขอบใจจ๊ะทีนี้ยูมิจังถอยออกไปก่อนนะ ตั้งใจดูล่ะ! จะได้รู้สักทีว่าหมอไม่ได้โกหก!"
.
พยาบาลสาวพยักหน้ารับ แล้วภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าในเสี้ยวอึดใจ ก็คือภาพแห่งความซาดิสต์ที่สุดในชีวิต! เมื่อหมอยูมิโกะเริ่มลงมือถลกแผ่นหนังของนาริตะออก! ร่างที่ถูกฟันขาดสะพายแล่งอยู่แล้วทำให้หมอทำงานง่ายขึ้น ใช้แค่มีดผ่าตัดดวงเล็ก ๆ เฉือนไปบนเนื้อผ้าแล้วกระชากทิ้ง ต่อด้วยการลงน้ำหนักมือให้มากขึ้น จิกมีดลงไปใต้ผิวหนังเลาะเข้าไปถึงกระดูก! ค่อย ๆ ฉึก! ค่อย ๆ เฉือน! ลัดเลาะไปตั้งแต่ไหปลาร้าซ้ายไปจรดหัวไหล่ซีกขวา ลิ่มเลือดแดงฉานนี่ไหลหลากลงมานองพื้น ดีที่ไม่พุ่งเหมือนครั้งแรกแต่ก็ยังนับว่าเป็นเคสที่หนักหนาสาหัส ต่อสภาพจิตใจคนเป็นพี่มากอยู่ดี ยูมิถึงกับสะอึกสะอื้นร่ำไห้
.
"หยุดเถอะหมอ.. หมอต้องการจะสื่ออะไร จะผ่าศพน้องยูมิต่อหน้าต่อตางั้นเหรอคะ?!"
.
"เปล่า! แต่หมอแค่จะทำแบบนี้"
.
ยูมิโกะใช้มือที่สวมถุงมือไว้แล้ว กระชากส่วนศีรษะถึงหัวไหล่ให้ขาดออกจากลำตัวอย่างสยดสยอง! เธอวางหัวของนาริตะลงที่พื้นโดยไม่แยแสนัก ต่อด้วยการชี้นิ้วเข้าไปข้างในเจตนาให้คนเป็นพี่เห็นถึงอวัยวะภายใน
.
"ของเธอเองก็เป็นแบบนี้เหมือนกันยูมิจัง เธอเห็นไหมว่าข้างในมีแต่เหล็ก แม้แต่สีแดง ๆ คล้ายเลือดนี่ก็ไม่ใช่ของจริง หมอสังเคราะห์ขึ้นมาจากฮิโมโกบินของพืชตระกูล Lactuca sativa แล้วเชื่อมต่อมันเข้ากับปั้มลมขนาดเล็กตรงกระดูกเชิงกราน "
.
"เห็นกับตาแบบนี้แล้วจะเชื่อในสิ่งที่หมอพูดได้รึยัง.."
.
"อะ.. อ่ะ.. ค่ะ เชื่อแล้วก็ได้"
ยูมิถึงกับช๊อคตาตั้งมือเธอสั่นจนทำสมุดบันทึกหลุดลงพื้น วินาทีที่ก้มลงไปเก็บแล้วเห็นหัวน้องตัวเองนอนตาค้างอยู่ยิ่งทำให้หลอน หมอยูมิโกะเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบแทรกขึ้น
.
"ไม่ต้องห่วงนะยังไงหมอก็รักยูมิจังเหมือนเดิม เธอคือผู้ช่วยที่เก่งที่สุดของหมอและจะเป็นตลอดไปจ่ะ"
ยิ้มตาหยีหว่านโปรยไปทำให้อะไร ๆ ดูดีขึ้น ซึ่งจะครบถ้วนกระบวนความทันที ถ้าหลังจากนี้พวกเธอทำให้อวัยวะเพศชายของเจฟเฟอร์อ่อนตัวลง
.
"แล้วเราจะทำยังไงกับองคชาติของเจ้าหน้าที่เจฟดีคะหมอ ดูจากหน้าจอแล้วเจ้าตัวคงไม่ยอมหยุดง่าย ๆ "
พยาบาลสาวแสร้งถาม ทั้งที่ลึก ๆ แล้วตัวเธอเองก็ชอบ
.
แพทย์หญิงแห่งฮาราจุกุตอบด้วยการส่ายหน้า ไม่ใช่ไม่รู้แต่เพราะแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเธอต่างหาก!
.
"ก็แค่ต้องเดินสายไฟข้างในใหม่นิดหน่อยแบบนี้.. เอ่ิม.. แล้วก็เอามือทั้งสองข้างของนาริตะจังมาอัง ๆ กับของลับของผู้ป่วยแบบนี้ จัดท่าจัดทางให้ดีกำไว้พอหลวม ๆ "
.
"แล้วก็เริ่มในอีก 5.. 4.. 3.. 2 "
.
"สวิชท์ออน!"
.
.
"ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ , ฉึกฉัก ๆ !"
โคตรพ่อโคตรแม่งของความครีเอทสร้างสรรค์ ใครจะไปเชื่อว่าร่างเทียมสังเคราะห์หัวขาดจะสามารถนำมาใช้ชักว่าวให้ผู้ชายได้แบบนี้ มือน้อย ๆ ของนาริตะยังทำหน้าที่ของเธอได้ดี ผิวสัมผัสเธอยังคงนุ่มนิ่มเหมือนคนจริง ๆ บางจังหวะนอกจากจะชักขึ้นชักลงตรง ๆ แล้ว ยังมีควงด้วย! เจ้ามือซุกซนหมุนวนขึ้นไปยีที่หัวเห็ด มันทั้งรูด ทั้งขยำ ทั้งขยี้ จนเมือกเปียกไหลซึมลงมาหยาดเยิ้ม เส้นเอ็นบนลำควยปูดโปนออกมาอย่างเห็นได้ชัด กระตุกเสียวเป็นพัก ๆ ด้วยความสะใจ!
.
คนที่ดูจะมีความสุขเป็นที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นเจฟเฟอร์ ในที่สุดโอกาสนี้ก็มาถึงซะที เขาจิกปลายเท้าเกร็งตัวเสียวสะท้าน ปล่อยเสียงห้าวพล่านผ่านไรฟันทั้งที่โดนปิดปากเอาไว้
.
"โอ๊ย.. เสียวมากอ่ะ.. เสียวเหลือเกิน.. ใครกันนะที่ชักว่าวให้เราได้สโตรกรุนแรงขนาดนี้ ซี๊ดดดดดด! , อ๊าา~!"
.
"ผู้ช่วยยูมิรึเปล่านะ? อื้อ.. เสียว"
.
"ต้องใช่แน่เลย โอ้! เยสสสสส ยูมิ~"
.
"อ๊า.. ยูมิจ๋าแบบนั้นล่ะจ๊ะสุดยอดไปเลย อื้อ! ยูมิ เอาอีก! ยูมิ ยูมิ ยูมิ~!"
.
เจฟเฟอร์คิดในใจ แต่ยังไม่ทันไรก็ชักจะรู้ตัวว่าตัวเองคิดผิด!
.
"หมอคะถ้ายูมิเข้าใจไม่ผิด เราต้องรอจนเจ้าหน้าที่เจฟเขาสำเร็จความใคร่เลยใช่ไหมคะ พออสุจิเขาพุ่งออกมายูมิขอเข้าไป "อม!" เอ๊ย! ไม่ใช่! ขอเข้าไปเช็ด แล้วของลับของเขาก็จะค่อย ๆ อ่อนลงจนกลับมาใช้ชีิวิตได้เป็นปกติใช่ไหม?"
.
หมอยูมิโกะรีบหันควับทันที! หลังได้ยินคำถามก่อนจะให้คำตอบกลับไปว่า
.
"ไม่หรอกจ๊ะ ถ้ามันง่ายแบบนั้นเขาจะมาหาหมอทำไม ร่างกายของพวกเจ้าหน้าที่ภาคสนามถูกสร้างมาพิเศษให้แข็งแกร่งต่อทุกสภาพพื้นที่ เพราะฉะนั้นการสำเร็จความใคร่ธรรมดาย่อมใช้การไม่ได้ มันต้องระดับนี้ล่ะ ระดับที่นาริตะกำลังทำอยู่!"
.
ดวงหน้ารูปไข่ค่อย ๆ ก้มลงมากระซิบที่ใบหูผู้ป่วย หมอยูมิโกะกระซิบกระซาบกับเจฟเฟอร์เบา ๆ ราวกับต้องการให้ได้ยินเพียงแค่สองคน
.
"จอมอนิเตอร์ทำให้ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ คิดจะพาคนของฉันไปปี้งั้นเหรอ! ฝันไปเถอะเจ้าคนลามก!"
.
"นี่แหนะ!"
.
ดั่งนรกสาปส่งเพราะจบประโยคดังกล่าว หมอยูมิโกะก็ได้สั่งการให้นาริตะซอยมือเร็วขึ้นเป็นเท่าทวี! เธอกำควยของเจฟเฟอร์แน่นจนห้อเลือด! แล้วทำการสาวแบบถี่ยิบด้วยความเร็วแปดแสน ชัก ๆ ๆ ๆ จนเกิดความร้อนและประกายไฟ! แผ่นหนังที่ทำสังเคราะห์ขึ้นก็เลยเริ่มถลอกเหลือแต่แกนโลหะแข็ง ๆ ทื่อ ๆ
ควยเย็นสิครับทีนี้! แม่งอย่างกับดอกไม้ไฟ ไหนจะการเสียดสีระหว่างเนื้อกับเหล็กอีก จากที่ "เสียว" อยู่ดี ๆ เจฟเฟอร์ก็เลยกลายเป็น "แสบ" แทน ผลที่ตามมาก็เลยทำให้ขนาดของมันค่อย ๆ หดเล็กลง มันสั้นลง ๆ เรื่อย ๆ ตามวัตุประสงค์ที่หมอยูมิโกะตั้งไว้ในตอนแรก
.
"อร๊ากกก! แสบ ๆ ๆ เจ็บชิบหายเลย! หมอยกูไหม้หมดแล้ว มันอะไรกันวะเนี๊ยะ! เมื่อกี้ยังดีอยู่แท้ ๆ โอ๊ย ๆ ๆ อูยยยย!!!"
"ผมขอโทษครับหมอ ผมจะไม่ทำอะไรแบบนั้นแล้วครับ ผมเลิกคิดแล้วครับพอเถอะขอร้องหำผมกลายเป็นหนอนชาเขียวกระทะร้อนแล้วเนี่ยะ.. อื้อ..!!!"
.
หมอยูมิโกะรับรู้ข้อความเหล่านี้ได้จากจอภาพที่แสดง ฉากหนัง AV ระหว่างเจ้าหน้าที่หนุ่มกับผู้ช่วยพยาบาลน่ารักดับฟับ! ลงไปแล้ว ที่เด้งขึ้นมาแทนกลับกลายเป็นภาพของเจฟเฟอร์ที่กำลังนั่งคุกเข่าเหงื่อแตกซิก ก้มลงหมอบกราบขอโทษขอโพย ติดแค่ไม่มีเสียง สร้างความตลกขบขันให้แก่หมอยูมิโกะยิ่งนัก ก็นะเธออยู่คนเดียวของเธอบนชั้น 4 มาตลอด วัน ๆ เจอแต่ผู้ป่วย เจอแต่เลือด เจอแต่น้ำเหลือง อุตส่าห์สรรสร้างร่างเทียมสังเคราะห์ที่สวยน่ารักสมจริงโคตร ๆ ระดับยูมิจังขึ้นมาได้ ใครมันจะยอมยกให้คนอื่นกันเล่า
.
"ฮ่า ๆ ดี! สำนึกผิดแล้วก็ดีค่ะคุณเจ้าหน้าที่ "
.
"แต่อย่าลืมนะคะว่าคุณยังเหลือแขนซ้ายที่ขาดอยู่อีกข้าง! ฉันจะทำอะไรก็ได้สำหรับคนที่กล้ามาลองดีกับยูมิจังของฉัน!"


## เอ็มม่าแผนกการเงิน (18+)

ณ บริเวณชั้น 3 ของอาคารหลัก Parallel เบอร์แบโต้ผู้ซึ่งจ้วงเท้าลงมาจากชั้น 4 ด้วยความรีบเร่งได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าแผนกการเงินเป็นที่เรียบร้อย เหงื่อเขาแตกซิก เป่าปากพรูก้ำกึ่งระหว่างตื่นเต้นกับโล่งอกปนเปกัน
.
"หวังว่าคงไม่เป็นไรนะพี่เจฟ น้องเองก็มีภารกิจให้ทำต่อเหมือนกัน แล้วถ้าไม่มีเงินก็จะเดินหน้าต่อไม่ได้"
หนุ่มอเมริกันผิวสีถลกแขนเสื้อตัวเองขื้น พลางพลิกเอาท้องแขนขึ้นมา ต่อด้วยการใช้มืออีกข้างลูบลงไปเบา ๆ ไม่ถึง 3 วิ บาโค้ดเป็นเส้น ๆ ใต้ผิวหนังก็โผล่ขึ้นมาราวกับรอยสัก
.
"ยังใช้การได้ดีแฮะ แผ่นหนังสังเคราะห์ฝีมือหมอยูมิโกะนี่เยี่ยมจริง ๆ "
.
"กร็อกแกร็ก! ๆ "
.
"โอเค.. เท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว มาลุ้นกันดีกว่าว่าเจ๊เอ็มม่าขี้งกจะให้เงินค่าแรงเราเท่าไหร่ ภารกิจระดับ C จากบอสเชียวนะ แถมยังแปรสภาพออกมาได้ผู้หญิงบ้าน ๆ ตั้งหนึ่งคน ถ้าได้ไม่ถึง 2,000 เหรียญล่ะก็! ผมจะปล้นแผนกเจ๊มันซะเลย! เผิน ๆ จะจับเจ๊เย็ดคาเคาท์เตอร์รับตังค์ให้หายอยาก ดูซิว่าจากงกจะกลายเป็นเงี่ยนได้รึเปล่า ห่ะ ๆ ๆ จังไรชิบหายกู"
.
พอพูดถึงเอ็มม่าขึ้นมา ก็ดูเหมือนว่าเบอร์แบโต้จะลืมเจฟเฟอร์ที่กำลังตกระกำลำบากไปซะแล้ว เขาเลือกที่จะผลักบานประตูเข้าไป แล้วก็เดินอาด ๆ ไปที่เคาท์เตอร์โดยไม่ยอมรับบัตรคิวใด ๆ ทั้งสิ้น พอไปถึงพื้นที่ส่วนหน้าที่มีกระจกใสกั้นอยู่ เจ้าตัวก็ได้สอดแขนที่มีสัญลักษณ์บาร์โค้ดเข้าไป
.
"รับตังค์ครับ ขอเยอะ ๆ หน่อยนะเจ๊"
.
หญิงสาววัยเบญจเพสเชยคางขึ้นจากคีย์บอร์ดโฮโลแกรม ผมเธอม้วนเป็นรอนสวย สีทองประกายแดงของมันสะท้อนแสงแวววับ ใบหน้ายาวคมจมูกโด่งรับกับตาคมเฉี่ยวสีฟ้าหลังเลนส์แว่น นี่คือ "เอ็มม่า วัตสัน" เวอร์ชันสำนักงาน เจ้าหน้าที่การเงินของ Parallel รายนี้คล้ายกับเฮอร์ไบรโอนี่ ในหนังแฮรี่พอร์ตเตอร์สุด ๆ เธอทั้งดูฉลาด สุขุม พูดน้อย แล้วก็ลึกลับ!
.
"ยังไม่ได้เรียก.. กรุณาต่อคิว!"
สาวเจ้าตอบห้วน ๆ พลางหันกลับไปคีย์ข้อมูลลงบัญชีต่อ
.
"เอาน่าเจ๊ช่วย ๆ กันผมจะได้รีบกลับไปพัก แสกนแป๊บเดียวโอนเข้าบัญชีมาเลย คนมันต้องกินต้องใช้! ไหนจะภารกิจใหม่ที่บอสสั่งให้ทำอีก"
.
"No! อย่ามาใช้สันดานไพร่กับดิฉันค่ะคุณเจ้าหน้าที่ กรุณาเคารพสิทธิของคนอื่นด้วย จุดกดบัตรคิวอยู่ข้างประตูถ้าไม่มีปัญญาทำก็ไสหัวออกไปซะ คนต่อไปหมายเลข 134 เชิญค่ะ!"
.
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เบอร์แบโต้ไม่ชอบขี้หน้าเอ็มม่าสักเท่าไหร่ หนึ่งคืออายุอานามเธอที่แก่กว่าเขาหลายปี สองคือแม้ว่าเธอจะเป็นคนสวยหุ่นดี sexy ตูดใหญ่ แต่หล่อนก็เป็นอะไรที่โคตรจะแข็งกระด้าง พูดจาแต่ละคำนี่เหมือนมะนาวไม่มีน้ำ ไร้ซึ่งการรักษาน้ำใจใด ๆ ทั้งสิ้น ไม่เคยแม้แต่จะยิ้มหรือทักทายปราศรัย บางครั้งพวกเจ้าหน้าที่ภาคสนามยังแอบเอาไปนินทา ว่าเธอเป็นหนึ่งในสิ่งประดิษฐ์ของหมอยูมิโกะด้วยซ้ำ
.
แต่ถึงกระนั้นเอ็มม่าก็ยังทำงานด้านตัวเลขต่าง ๆ ได้อย่างดีเยี่ยม บอสใหญ่แต่งตั้งให้เธอดูแลชั้น 3 นี้ทั้งชั้น กระแสเงินสด , งบประมาณรายรับ - จ่าย , เงินค่าตอบแทนพนักงาน ฯลฯ วันสต็อปเซอร์วิชในคน ๆ เดียว และคอนโทรลทุกอย่างจากบนนี้ทั้งหมด ว่ากันว่าที่ส่วนหลังของชั้น 3 จะมีตู้เซฟนิรภัยขนาดใหญ่เท่ากับตู้คอนเทนเนอร์อยู่ ในนั้นมีทั้งทองคำแท่ง เหรียญทอง และธนบัตร รวมไปถึงสินทรัพย์อื่น ๆ ที่สามารถเปลี่ยนเป็นเงินได้ พวกมันถูกสต็อคเอาไว้ใช้ในสถานการณ์ฉุกเฉิน ซึ่งคน ๆ เดียวที่ครอบครองกุญแจอยู่ก็คือเอ็มม่า
.
"ฮืมมม! อีแก่เอ๊ย! ให้เราไปกดบัตรคิวตอนนี้ไม่ได้เลข 200 กว่าเลยรึไงฟะ! กะอีแค่ยิงบาร์โค้ดบนแขนให้หน่อยแค่เนี่ยะ! มันจะยากเย็นอะไรนักหนาเชียว!"
เบอร์แบร์โต้คิดในใจ พลันเดินวนไปเดินมาอยู่หน้าเคาท์เตอร์ สลับกับเหลือบมองพนักงานสาวแบบไม่ลดละ เธอแต่งตัวมิดชิดใส่เสื้อนอกทับกลัดกระดุมเรียบร้อย กระโปรงทรงเอยาวถึงเข่า แถมเรียวขาที่โผล่พ้นออกมาก็ถูกเคลือบไว้ด้วยถุงน่อง หมดกันอารมณ์เงี่ยน! เห็นแบบนี้เข้าย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่เบอร์แบโต้จะทำเรื่องอย่างว่าตามที่คิดไว้ ซึ่งหลังจากนั้นไม่นานสาวเจ้าก็ได้ทักขึ้น
.
"มนุษย์ควรจะเป็นผู้ที่เจริญแล้ว คุณเป็นคนไร้เผ่าพันธุ์รึไง ถ้าไม่ทำตามที่ฉันสั่งก็ออกไปซะแผ่นดินจะได้สูงขึ้น!"
.
"กร๊อดดดด!"
ชายหนุ่มโกรธมากจนอยากจะซัดกำปั้นใส่ปากพร่อย ๆ ดูสักหน แต่ก็ห้ามใจเอาไว้ได้แล้วก็เลือกใช้เพียงการอ่าวโอ้สวนกลับไปแทน
.
"ทำไมเจ๊ถึงต้องแขวะผมตลอดเลย ผมไปทำอะไรให้นักหนา , ห๊ะ!!!"
.
"ชิ..?"
เอ็มม่าจิกปากเธอไม่ได้พูดอะไรต่ออีก นอกเสียจากการเบ้ปากมองบน แล้วก็วกสายตากลับมาที่คีย์บอร์ดโฮโลแกรมตามเดิม
.
"หน็อย! นี่เจ๊กล้าเมินใส่ผมขนาดนี้เชียวหรอ ดีล่ะ! ถ้าไม่เกรงใจกันผมก็ไม่ต้องเกรงใจใครล่ะ!"
รำพึงในใจเสร็จ เบอร์แบโต้ก็ได้ตัดสินใจทำในสิ่งที่เอ็มม่าไม่คาดคิด ชายหนุ่มอเมริกันปรี่เข้าไปที่หน้าเคาท์เตอร์ จากนั้นจึงสอดแขนเข้าไปใต้ช่องกระจกจนเอื้อมไปถึงตัวหญิงสาวได้ ทว่าหนนี้เจ้าตัวกลับไม่ได้ทำเพื่อโชว์บาร์โค้ดเหมือนเดิม กลับกลายเป็นนิ้วมือทั้ง 5 ของเขาแทน ที่กำลังวางจ่ออยู่บนหน้าอกฝ่ายหญิง!
.
"ผมบีบนมเจ๊จริง ๆ นะ ถ้าไม่ทำให้อ่ะ"
กระซิบกระซาบในลำคอ ใบหน้าคมเข้มบวกกับสายตาที่ก้มจิก ทำเอาพี่สาวคนสวยถึงกับผงะ
.
"ไม่ได้! ยะ.. อย่า.. นะ!"
.
เบอร์แบโต้เลิกคิ้วขึ้นสูง ยกมุมปากขึ้นยิ้มแกมเจ้าเล่ห์
.
"งั้นแค่ลูบคงไม่เป็นไรเน๊อะ"
.
มือหนาเริ่มทำการลุกล้ำฐานปทุม เริ่มจากปาดลงมาตามฐานเต้าเคล้าคลึงตรงส่วนล่างไปมา ต่อด้วยการกรีดนิ้วชี้ขึ้นไปสะกิดที่หัวนม แม้จะมีลายลูกไม้จากยกทรงขวางอยู่ แต่การใช้ปลายนิ้ววนไปมาก็ทำให้เจ้าตัวรับทราบถึงการตื่นตัวอันเร่าร้อนของเอ็มม่าได้
.
คนนอกมองเข้าไปคงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ด้วยกระจกที่หนาผนวกท่วงท่าการยืนค้ำเคาท์เตอร์อันแสนธรรมดาปกติ ทำให้ไม่เป็นที่สนใจนัก
.
"นมเจ๊นิ่มจัง.."
คราวนี้ใช้แบบกางมือ! เบอร์แบโต้เริ่มการเจรจาต่อรองของเขาใหม่ ด้วยการเกร็งนิ้วทั้งหมดให้เหมือนกงเล็บ จากนั้นจึงไล่ครูดไปตั้งแต่ส่วนบนสุดของเต้า ถ่างนิ้วออกเรื่อย ๆ ไปตามทรวดทรงความเว้าโค้งอันใหญ่โตของนมนางเอกแฮรี่พอร์ตเตอร์ พอรู้สึกว่าฝ่ามือชนกับหัวนมแล้ว ชายหนุ่มจึงกางนิ้วทั้ง 5 เหยียดตรง แล้วใช้เพียงตรงกลางของฝ่ามือถูวนเป็นวงกับหัวนมอันอวบอิ่ม ทำเอาหญิงสาวกระสันซ่านจนไม่ระวัง
.
"อ่าาาา อ่ะ.. อ่าาาา"
เอ็มม่าครางอย่างลืมตัว ดวงหน้าเธอเริ่มแดงระเรื่อ กัดริมฝีปากก่อนจะผละมือตัวเองออกจากคีย์บอร์ดแล้วนำมาวางบนเต้าอีกข้างที่ยังว่างอยู่
.
"ไม่ได้ค่ะ.. ฉันให้คุณไม่ได้ ทะ.. ทุก อย่างอื้อ.. อ.. อ.. อ ต้องตามคิว ซี๊ดดดดด~!"
เธอกลายเป็นคนพูดเพราะขึ้นมาในเสี้ยวอึดใจ ทั้งยังพยายามตอบเบอร์แบโต้ด้วยการกระเส่า
.
"ฉันอยากให้คุณ.. ยะ.. หยุด หยุด เถอะ.."
.
"ในนี้มีกล้องวงจรปิดนะ โอ๊ย!..อย่าหยิกสิ ซี๊ดดดดด เสียววว อื้อออออ!"
.
"ก็ถ้าเจ๊ไม่ทำให้ผม ผมก็ไม่หยุดผมจะทำต่อด้วย ผมจะสอดนิ้วเข้าไปใต้กระดุมแบบนี้.. แล้วก็ชอนไชเข้าไปในร่องนมฟิต ๆ อู้วววว! เต่งตึงดีจังอุ่นมากด้วย ผมไม่ได้ผิดคำพูดนะผมไม่ได้จับนมเจ๊ซะหน่อยผมแค่ถูมัน.. แบบนี้.. ขึ้น ๆ ลง ๆ ช้า ๆ ช่ายยยย.. อืมม ชอบใช่ไหมล่ะ"
.
"ไม่.. มะ.. ม่ายยย"
.
"ไม่ชอบแล้วเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ทำไมคร๊าบบบ พี่สาวแม่มดน้อย.. อยากให้ผมปีนข้ามกระจกเข้าไปร่ายเวทย์ใส่ไหมล่ะ? แสกนให้ผมซะแล้วผมจะทำให้ ถ้าเจ๊ยังหลุดเสียงครางมากไปกว่านี้ คนอื่นเห็นเข้าผมไม่รู้ด้วยนะ"
.
"ไม่มีทางซะหรอก! เพราะฉันจะ.. อ้ำ!"
.
"จุ๊บ! ด๊วบ ๆ ๆ ๆ อ่า! จุ๊บ! ด๊วบ ๆ ๆ ๆ"
.
"หึ.. แค่นี้ก็ไม่ครางแล้วเห็นไหม ฉันดูดนิ้วคุณไว้แบบนี้ก็ได้! สอดมืออีกข้างเข้ามาสิ บีบนมฉันเลยฉันอนุญาตแล้ว! เร็ว!!!"
.
เอ็มม่าก็ยังเป็นเอ็มม่าวันยังค่ำ ขนาดโดนปลุกอารมณ์เงี่ยนขึ้นมาได้แล้วก็ยังมิวายชอบออกคำสั่ง นี่ขนาดอยู่ในสถานที่สาธารณะแท้ ๆ ถ้าเป็นบนเตียงหรือระเบียงในห้องส่วนตัว เบอร์แบโต้นี่แทบไม่อยากจะคิดว่าเขาจะเละเป็นชิ้นสักเพียงไหน
.
"เจ๊ใจเย็นก่อน เบา ๆ อูย ๆ ดูดแรงไปแล้ว ผมอยู่ข้างนอกนะ อย่าแรงนักสิคนเขาจะผิดสังเกต"
"เหวอ.. มือกู!"
.
กลายเป็นฝ่ายชายที่กำลังเล่นอยู่กับไฟ เอ็มม่าร่ายมนต์ใส่เบอร์แบโต้ด้วยการล็อคข้อมือเขาไว้ด้วยสองมือเธอ หล่อนจับมันเคลื่อนถูไปทุกทิศทุกทางตามเต้านมทั้งสองข้าง มิหนำซ้ำยังรูดลงไปถึงหว่างขาด้านล่าง ถ่างถุงน่่องกับกางเกงในออก พลันจับมือหนากร้านงานของเบอร์แบโต้ล้วงเข้าไปบดถูกับของสงวนส่วนลับของผู้หญิง
.
"เยสสสส.. อื้อ.. โคตรใช่ ฟักพลีสสส! ฟักมีพลีสสส!"
"อ่าาาา แหยนิ้วเข้ามา อีก! อีก! อะ..อีก! ลึก ๆ เลย อื้ออออ เยสสสส!!!"
.
"ชู่ววววว! เจ้เงียบ ๆ ดังไปแล้วคนเร่ิมมองแล้วเนี่ยะ"
.
"ช่างหัวมันสิ! ก็คนมันวอนท์ คุณยืนนิ่ง ๆ ก็พอ ขอฉันเสร็จน้ำหนึ่งก่อนแล้วจะแสกนให้โอเคไหม? ห่ะ.. ห๊า.. ได้ยินไหม อ๊ายยย ห๊าาาา อั๊กกก อ่าาา!! เก่งจัง เก่งกว่าผัวที่บ้านอีก อ๊าาาายยย! "
"เจ๊ะ ๆ ๆ ๆ แจ๊ะ ๆ ๆ ๆ "
.
เบอร์แบโต้พยักหน้า เขาเองก็แข็งตรงเป้าอยู่พอตัว ยอมรับเลยว่าจากที่คิดว่าจะจับเจ๊เอ็มม่าเย็ดคาเคาท์เตอร์ดูสักที ตอนนี้แม่งเสือกเป็นอะไรที่ใกล้เคียงสุด ๆ แล้ว จะกระโดดเข้าไปจัดสักดอกตอนนี้เลยยังได้ ติดก็แต่ตรงที่เจ๊แกมีแฟนแล้วนี่สิ เบอร์แบโต้เลยไม่อยากมีปัญหาก็เลยเจตนาว่าจะใช้แค่นิ้วช่วยเจ๊แกไปพลาง ๆ ก่อน
.
แต่แล้วก็ดูเหมือนว่าศาตราจารย์ดัมเบิลดอร์แห่ง Parallel คงจะรู้เรื่องนี้เข้า! ทำให้แม่มดเอ็มม่าต้องชะงักงันไปชั่วครู่ เพราะจู่ ๆ ฝ้าเพดานข้างบนก็เกิดสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง โดยไม่ทราบสาเหตุ
.
"ครือ ๆ ๆ ๆ กึกกัก ๆ ๆ ๆ "
.
เสียงนั้นดังมาก ๆ จนเศษอิฐเศษดินร่วงกราวลงมา อุปกรณ์ไอทีกระดาษเอกสารต่าง ๆ เต็มไปด้วยฝุ่นผง จนบรรดาลูกค้าที่มาติดต่อพากันวิ่งหนีตายเอาตัวรอด แล้วหนึ่งในนั้นก็คือเบอร์แบโต้ เขาวิ่งแน่! ถ้าไม่โดนเอ็มม่ารั้งตัวเอาไว้!
.
"แผ่นดินไหวนะเจ๊ ต้องหนีลงไปข้างล่างก่อน! เดี๋ยวนี้เลย!"
.
"อืม.. ไม่ใช่หรอกฝีมือบอสต่างหาก!"
.
"บอส!.. บอสเกี่ยวไรด้วย! แล้วเจ้รู้ได้ไง?"
"ก็ข้างบนน่ะคือชั้น 4 เป็นศูนย์การแพทย์ที่บอสยกให้ยูมิโกะเขาดูแลใช่ม่ะ แล้วรายนั้นนะนางก็ทดลองนู่นนี่อยู่ตลอดเวลา ไอการสั่นสะเทือนแค่นี้ถือว่าจิ๊บ ๆ ฉันอยู่ชั้น 3 เจอประจำอยู่แล้ว เพราะงั้นมาเถอะ เข้ามาข้างในมา! ฉันขอสั่งให้คุณเข้ามาใช้ลิ้นต่อให้ฉันจนเสร็จ แล้วฉันจะทำเรื่องโอนเงินให้ ประตูอยู่ทางซ้ายไม่ต้องใส่รหัสดันเข้ามาเลย.."
.
"อ่ะ.. เอิ่มมม ครับ!"
.
สถานการณ์พลิกผันเล็กน้อย เบอร์แบโต้เดินเข้าไปหาเอ็มม่าฝ่ายการเงินที่กำลังถอดเสื้อผ้านอนถ่างขาเป็นตัว M อยู่บนโต๊ะ แต่เขากลับไม่มีอารมณ์กำหนัดเหลืออยู่เท่าไหร่นัก เพราะการสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อครู่นี้ ทำให้เจ้าตัวฉุดคิดถึงรุ่นพี่สายลับมือพระกาฬอันดับหนึ่งอย่างเจฟเฟอร์ขึ้นมา
.
.
"หมอยูมิโกะแม่งทำอะไรกับพี่วะ? พี่เจฟเฟอร์ขอให้ปลอดภัยทีเถอะ!"


## ความลับหลังเมือกเจล

ตัดภาพกลับมาที่ฟากฝั่งของเจฟเฟอร์อีกครั้ง เขาค่อย ๆ พยุงตัวขึึ้นจากเตียงพร้อมกับลำควยที่เข้าที่เข้าทางดีแล้ว แม้ว่าความเจ็บปวดอันแสบระบม อันเป็นผลพวงมาจากขั้นตอนการรักษาจะยังคงอยู่ก็ตามที
.
"ตื่นแล้วเหรอคุณเจ้าหน้าที่ เป็นไงบ้างล่ะรู้สึกยังไงบ้าง?"
หมอยูมิโกะถามและขณะที่เจฟเฟอร์กำลังจะอ้าปากตอบ หูเจ้ากรรมก็ดันไปได้ยินเสียงฉึกฉัก ๆ คล้ายกับเครื่องยนต์อะไรสักอย่างเข้า แล้วเสี้ยวอึดใจที่หันไปหาต้นตอเท่านั้นแหละ โอ้พ่อเจ้าพ่อคุณเอ๊ย!
.
"นี่มึงยังอยู่อีกเหรอ!"
.
"พั๊ว!"
ฝ่าเท้าขนาดใหญ่จากเจ้าหน้าที่ภาคสนาม ประทับลงกลางอกของมันในทันที! เจ้าหุ่นยนต์นาริตะคอขาดล้มหงายท้องหงายไส้ในบัดดล! ครานั้นด้วยคุณภาพระดับสูงที่หมอยูมิโกะผลิตเอาไว้ เจ้าหุ่นกลับยังขยับแขนสาวดุ้นอากาศฉึกฉัก ๆ ๆ ต่อไปได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
.
"ฉึกฉัก ๆ ๆ ฉึกฉัก ๆ ๆ"
.
"บ้าเอ๊ย! เวรแท้ ๆ !"
.
"ช่วยหยุดมันทีหมอ! ได้โปรดเถอะอวัยวะเพศผมโอเคแล้ว แต่ยิ่งผมเห็นมันน้องชายผมก็ยิ่งหดลง ถ้าหมอไม่ทำอะไรสักอย่างอีกไม่นานจากการรักษาโรคโด่ไม่รู้ล้ม มันจะกลายเป็นการรักษาโรคเสื่อมสมรรถภาพทางเพศแทนเอานะครับ"
เจฟเฟอร์ร่ายยาว เขางอตัวคุดคู้จ้องมองมันสลับกับการเหลือบดูอวัยวะ ที่เหมือนเพิ่งผ่านการถูกข่มขืนมาหยก ๆ
.
"แหมคุณก็พูดเกินไป ไม่รุนแรงขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่พฤติกรรมของคุณสิคะคุณเจ้าหน้าที่ ดูสิ! เห็นไหมว่าผู้ช่วยคนสนิทของฉันเขาทุกข์ใจแค่ไหน ไม่เป็นไรนะจ๊ะยูมิจังเดี๋ยวหมอจะสร้างนาริตะจังขึ้นมาใหม่่ เอาให้เหมือนเดิมเป๊ะเลย หมอบันทึกพิมพ์เขียวเอาไว้แล้วไม่ต้องห่วงนะจ๊ะคนดี.. โอ๋ ๆ "
.
ตัดภาพมาที่ยูมิจังที่บัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น ก่อนจะช้อนตัวเอาร่างของน้องสาวขึ้นมากอด เธอร้องห่มร้องไห้ออกมาน้ำตาท่วม
.
"ฮือ ๆ ฮือ ๆ ค่ะหมอ หมอรับปากยูมิแล้วนะคะ ฮือ ๆ "
.
"ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจที่สุดกับศพคนตายก็ไม่เว้น น้องนาริตะไม่มีหัวด้วยซ้ำยังถีบลงมาได้แย่ที่สุดเลย หมออย่าต่อแขนให้เขานะยูมิเกลียดคน ๆ นี้ อะไรที่พวกเราคุยกันไว้ยูมิขอลืมและยกเลิกทั้งหมดค่ะ เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์! "
.
ลืมตาตื่นขึ้นมายูมิก็ได้สร้างความมึนงงให้แก่เจฟเฟอร์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ซะแล้ว ในหัวเขาคิดแต่เพียงว่านี่ร่างเทียมสังเคราะห์มีสิทธิ์จะทำหรือไม่ทำอะไรได้ด้วยเหรอ พวกเธอมีสิทธิเสรีภาพตั้งแต่เมื่อไหร่ เจฟเฟอร์ตั้งใจจะสวนคารมกลับไปเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ยังดีที่มีหมอยูมิโกะอยู่ใกล้ ๆ แล้วเธอก็อ่านพฤติกรรมของเขาออก
.
"หยุดเลยทั้งคู่จะทะเลาะกันทำไมมิทราบ เอางี้เรื่องแขนซ้ายที่ขาดของคุณเจฟเฟอร์ เดี๋ยวคุณตามฉันเข้าไปด้านหลังม่านเจลฉันจะหาแขนที่เหมาะสมเปลี่ยนให้จะได้จบ ๆ แล้วก็จะได้ไปจากชั้น 4 นี่ซะที (อยู่มาหลายตอนแล้วนี่เราอ่ะ) ส่วนยูมิจังเดี๋ยวพอพวกเราเข้าไปข้างในแล้ว ให้เธอเอาร่างของนาริตะมานอนบนเตียงแทนนะ เก็บหัวเธอมาด้วยแล้วก็เอาป้ายงดให้บริการไปแขวนไว้ที่หน้าประตู"
.
"หมอคิดจะทำอะไรคะ?"
.
"เปล่าหรอกหมอก็แค่ต้องการจะใช้อะไหล่ มีพิมพ์เขียวอยู่ก็จริงแต่ถ้ามีชิ้นส่วนอะไหล่เดิมผสมอยู่ด้วย นาริตะจังคนเดิมจะออกมาสมบูรณ์แบบมากกว่า เพราะงั้นยูมิจังเฝ้าน้องไว้ดี ๆ ล่ะ"
.
"ได้ค่ะยูมิจะไม่กระพริบตาเลย รีบไปรีบมานะคะหมอ"
.
.
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่หลังจากจัดแจงแต่งองค์ทรงเครื่องกันเสร็จ เจฟเฟอร์ก็พร้อมแล้วสำหรับภารกิจตะลุยแดนสนธยา เพื่อแสวงหาแขนซ้ายข้างใหม่ของตัวเอง เขาเดินตามชุดหนังรัดรูปสีเหลืองสดของหมอยูมิโกะเข้าไปติด ๆ ซึ่งในขณะที่แพทย์หญิงใช้เพียงฝ่ามือทั้งสองข้างแหวกเจลตึ๋งหนืดให้สยายออกแล้วก็แทรกตัวเข้าไป เจฟเฟอร์กลับต้องใช้ความพยายามมากกว่านั้นมาก
.
"เวรเอ๊ย! หมอลืมไปรึเปล่าว่าผมมีมือข้างเดียว อย่าเร็วนักสิรอผมด้วย"
เขาสบถในใจทันทีที่เริ่มรู้ตัวว่างานนี้แม่งไม่ได้ง่่ายอย่างที่คิด หมอยูมิโกะเดินเบียดกับเจลยางยืดเข้าไปลึกมากแล้ว แต่เขายังอยู่ที่ด้านนอกและเพิ่งสอดเพียงฝ่ามือเข้าไปได้เท่านั้น
.
"หยี! อะไรว่ะเนี่ยะเหนียวจัง น่าขนลุกชะมัด!"
เสี้ยววาบหนึ่งในภวังค์ความคิด เจฟเฟอร์ชักเร่ิมสงสัยว่าขนาดสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์เทียมอย่างยูมิยังทำได้ แล้วทำไมเขาจะทำบ้างไม่ได้ ยิิ่งเจ้าตัวหันหลังกลับไปมองใบหน้าแสยะยิ้มแกมเย้ยหยันของจักรกลพยาบาล เขายิ่งเกิดแรงฮึด
.
"เอาวะเป็นไงเป็นกัน สู้ตายโว๊ยไอ้เจฟ!"
กันกรามแน่นออกแรงสุดพลัง ดันตัวเองโดยใช้หัวไหล่แทนแขน แหวกข้างซ้ายไม่ได้ก็ช่างมันใช้แค่มือขวาข้างเดียวก็พอ เจลยางค่อย ๆ ยืดออกเมือกเหนียวเปรอะเปื้อนไปทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ซ้ำร้ายหนักขึ้นเมื่อเสื้อผ้าชุดผู้ป่วยที่เจฟเฟอร์ใส่อยู่เองก็แสนจะอุ้มน้ำ นั่นยิ่งทำให้ตัวเขาหนักอึ้งเป็นเท่าทวี หายใจก็ไม่ออก! กว่าจะก้าวได้แต่ละขาหมดพลังงานไปมากกว่า 8,000 แคลอรี่
.
เจ้าหน้าที่หนุ่มรู้สึกได้เลยว่าเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจตาย ม่านเจลตึ๋งหนืดนี่คืออะไรกันนะ ความหนาแน่นขนาดนี้อย่าว่าแต่กันคนเข้าเลย เขาว่ามันกันได้แม้กระทั่งแรงระเบิดไดนาไมซ์เลยด้วยซ้ำ
.
"เชี้ยเอ๊ย.. ทั้งเหนียวทั้งหนัก อึบ! ย๊ากกก! อึบ! หมอแม่งหลอกูมาฆ่าทิ้งรึเปล่าวะเนี่ยะ อึบ!"
.
"สติ! สติ! ตั้งสติไว้ไอ้เจฟ! อย่าไปยอมแพ้แขนซ้ายข้างใหม่รออยู่เฟ้ย! ย๊ากกกก! อั๊ก!"
ไม่มีคนบิ้วท์ก็ต้องบิ้วท์ตัวเอง กัดฟันหลับตาปี๋ ทุ่มเททุกอย่างที่ตัวมีทะลวงมันให้ทะลุอย่างไม่หยุดยั้ง
.
แล้วทันใดนั้นเอง ผลพวงจากความพยายามก็ออกดอกออกผล แน่นอนว่าหมอยูมิโกะไม่สละมือเรียวบางของเธอเข้ามาช่่วยแน่ ๆ หากแต่เป็นตัวเขาเองที่ไล่ตามเธอทัน ลมหายใจกำลังจะหมดปอดอยู่รอมร่อ และเขาเองก็กำลังจะหมดแรง จิตสุดท้ายเจฟเฟอร์ก็เลยต้องใส่สุด เขาพยายามทิ้งทั้งหัวไหล่กระเด้าบั้นเอว เอื้อมตัวไปข้างหน้าให้ไกลที่สุด เพียงเพื่อที่จะสะกิดหลังของหมอยูมิโกะให้ได้ เพราะอย่างน้อย ๆ ถ้าเธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้และกำลังจะตาย หมอสาวต้องหันกลับมาช่วยแน่
.
"หมอ.. ช่วยผมด้วย.. ผมไม่ไหวแล้ว.. อ๊ากกกกกก! ยืดสุดแขนแล้ว ขอให้ถึงตัวที่เถอะ!"
.
"วืดดด!"
.
คุณพระช่วย! เมื่อสิ่งที่เจฟเฟอร์จับได้ดันเป็นแค่ปอยผมบาง ๆ ของหมอยูมิโกะเท่าน้ัน มันเบาเกินกว่าที่เธอจะรู้สึกตัวซ้ำร้ายที่เธอเองก็ดันหลุดบุ๋มออกไปจากม่านเจลไปโผล่อีกฟากเป็นที่เรียบร้อย ทิ้งให้เจฟเฟอร์ค้างเติ่ง ติดแหงกและกำลังจะสำลักเมือกที่ซึมเข้าไปทางโพรงจมูก!
.
"อึกอัก ๆ ๆ อึก ๆ อัก ๆ ชะ.. ช่วย.. ด้วย..ย..ย"
.
ความโง่เกาะกินสมองตะโกนไปก็มีแต่จะยิ่งสำลัก ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายเจฟเฟอร์ตายแน่ถ้าไม่แก้ปัญหานี้ เวลาของเขาเหลืออีกไม่ถึง 10 วิ ก่อนที่มวลยางตึ๋งหนืดด้านข้างจะบีบรัดตัวคืนสภาพ สายตาฝ้าฟางเลือนลางหนัก แล้วก็เป็นตอนนั้นเองที่เจ้าตัวคิดออก!
.
"ไอ้สัดกูคือสายลับเบอร์หนึ่งของ Parallel นะโว่ย โหมดจู่โจม สวิซท์ออน!"
.
โชคดีที่แขนที่ขาดเป็นแขนซ้ายที่ใช้สำหรับการ Drain ก้อนความทรงจำ เพราะฉะนั้นแขนขวาที่ใช้สำหรับยิงกระสุนพลังจึงยังใช้การได้อยู่ มุมมองสายตาบุคคลที่หนึ่งเปลี่ยนทุกอย่างให้เห็นเป็นสิีแดง (ทั้งๆ ที่ข้างนอกเองก็เป็นสีแดงอย่างกับเลือดอยู่แล้ว) พร้อมกับตัวเลขยึกยือบอกพิกัดองศา กับสไตล์การยิงแบบต่าง ๆ ที่เด้งขึ้นมาเป็นออฟชั่นให้เลือก
.
"ช่างแม่งเถอะ ล็อคเป้าข้างหน้าแล้วยิงเลย!"
.
"ยิง!!!"
.
ปลายนิ้วชี้เจฟเฟอร์หักพับลงเหมือนตอนต้นเรื่อง ชั่วพริบตาเลเซอร์ทำลายล้างพลังงานสูงก็พุ่งตรงเป็นลำส่งเสียงดัง จิ้ววววววว!!!"
.
องศาความร้อนที่แผดพุ่งเผาผลาญม่านเจลให้ลุกเป็นไฟ จากที่เคยหนาแน่นอยู่ดี ๆ กลับยุบวูบไหวเว้าแหว่ง ไอ้เจ้าเมือกเหนียวเหนอะนี่ยิ่งแล้วใหญ่ มันคือเชื้อเพลิงอย่างดีเลย ผ่านไปแค่ไม่กี่อึดใจร่างของเจฟเฟอร์ก็หลุดจากการถูกพันธนาการ เขาล้มคะมำลงก่อนจะลุกขึ้นยืนได้โดยง่าย มองออกไปข้างหน้าเห็นเป็นอุโมงค์เจลโล่ง ๆ ที่มีแสงสว่างอยู่ตรงปลาย
.
"เฮ้อ.. รอดแล้วกู โคตรแม่งเอ๊ยเกือบตายห่าแล้วไหมล่ะ ไป ๆ เดินต่อยังไม่จบเรื่องเว่ย"
.
เปลวไฟลุกท่วมอยู่รอบตัว แต่ก็ยังดีที่บางส่วนของม่านเจลยังมีความหนาแน่นอยู่ก็เลยกันเปลวไฟไว้ได้บ้าง ระหว่างเดินตรงเข้ามาเจฟเฟอร์ก็เลยจินตนาการไปว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในวงล้อมของบ่วงบาศไฟของคณะละครสัตว์ เขาผายมือออกกว้างสุดไหล่ทั้ง ๆ ที่ตัวเองเหลือแขนอยู่ข้างเดียวก็ไม่สน
.
"เฮ้อ..สวยดีจังเลยเว๊ยยย! คือโคตรภูมิใจในตัวเองอ่ะ เรานี่แม่งไหวพริบดีเหมือนกันนะเนี่ยะ ภาพสวยงามเช่นนี้คือรางวัลแห่งความสำเร็จสินะ"
.
"วู้ววว! , ยะฮู้!"
.
ความเหน็ดเหนื่อยหายเป็นปลิดทิ้ง เจฟเฟอร์กำลังสนุกสนานกับการได้มีชีวิตเขาแทบจะเต้นระบำหมุนไปมากับอุโมงค์ไฟเลยมั้ง จนกระทั่งเริ่มสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่ปลายอุโมงค์
.
"โอ้ว.. ถึงแล้วสินะ ดินแดนสนธยาที่เขาร่ำลือกันว่าอยู่อีกฟากหนึ่งของชั้น 4 "
.
"แล้วนั่นเงาใครวะน่ะ ยืนกอดอกอยู่เชียว"
.
กระพริบตาแปร๊บ ๆ พลันใช้ม่านตาเรติน่าคลี่ตัวเป็นใบพัดเพื่อซูมภาพให้ชัดขึ้น
.
"แกร็ก ๆ ซึบบบบ!"
.
"อ๋อ.. คุณหมอยูมิโกะนางฟ้าซามูไรเสื้อเหลืองนี่เอง บัดโถ่ทีอย่างงี้ดันมายืนรอต้อนรับกอดอกโพสต์ท่าซะเหมือนเชียว ถ้าหมอรู้ว่าเมื่อกี้ผมเกือบตาย หมอคงไม่ได้ยืนเก็กแบบนี้หรอกบัดโถ่"
.
เจฟเฟอร์เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ใบหน้าเขาเปื้อนยิ้มพอ ๆ กับเปื้อนคราบเมือกเจลสกปรก แถมยังทำท่าทะเล้นเป็นเด็ก ๆ ดีใจเหลือเกินกับการพบหมอหนนี้ หนที่เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ซึ่งทันทีที่ฝ่าเท้าของเขาเหยียบย่ำลงมายังแผ่นดินที่ยูมิโกะเป็นประมุข!
.
"ไงครับหมอ มารอต้อนรับผมเหรอ? ต้องขอโทษด้วยนะครับเรื่องม่า... ! "
.
"เปรี๊ยะ!"
.
หน้าแหว่งไปครึ่งซีก! กระดูกกรามแตกยับ! มิหนำซ้ำทั้งเนื้อทั้งตัวยังปลิวละลิ่วไปอัดเข้ากับดงป่าละเมาะ พื้นดินบริเวณที่กระเด็นไปแตกระแหงเป็นทางยาวราวกับโดนซุนโกคูดักทำร้าย! แต่ไม่เลย! นี่คือแรงตบเพียงแค่ 1 กระพี้ฝ่ามือจากผู้หญิงที่เป็นหมอคนหนึ่ง บอกแล้วไงว่านี่คือดินแดนพิศวงของเธอ ใครที่มันทำกับสมบัติส่วนตัวของเธอ เธอไม่เคยให้อภัยเลยสักคน
.
.
"คิดว่าฉันตลกด้วยเหรอ! คิดว่าฉันใช้เวลาเท่าไหร่กว่าจะสร้างผนังเจลที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ขึ้นมาได้ คุณกลับเผามันจนไม่มีชิ้นดีไอ้สารเลว!"


## แขนซ้ายของข้า

ฝุ่นโขมงคละคลุ้งเร่ิมจางไป เจฟเฟอร์ไม่ถึงกับสลบแต่รู้สึกได้เลยว่าพวงแก้มเขาไม่ปกติแน่ มันเจ็บแปล๊บ ๆ แซมไปกับประกายไฟที่สปาร์คเป๊าะแป๊ะ ๆ อยู่ใต้ผิว ขบกรามซี๊ดริมฝีปากก่อนจะใช้มือที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวลูบลงไปยังใบหน้าที่เพิ่งโดนตบ
.
"ซี๊ดดดดด! เจ็บชิบหาย หมอยูมิโกะแกไปเอาแรงควายแบบนี้มาจากไหนฟะ อูยยย! "
"โอ๊ะ! แล้วนี่มัน! เชี้ย! กระเทาะออกมาเป็นกาบเลยแม่งเอ๊ย! หนังหน้ากู!"
.
"เป๊าะแป๊ะ ๆ ! , เปรี๊ยะ ๆ ! "
.
ฝ่ามือสั่นระริกภายหลังจากที่เจฟเฟอร์คลำไปโดนแผงโลหะกับเศษสายไฟที่อยู่ในหน้าตัวเองเข้า มันเสียหายหนักเอาการ! หน้าเขาแหว่งไปครึ่งซีก ผิวหนังหลุดร่อนแตกระแหงออกเป็นขุย ยิ่งพยายามจับยิ่งเจอแต่หลุมโบ๋ อย่าว่าแต่ใช้กระจกส่องเลย แค่นี้เจฟเฟอร์ก็รู้แล้วล่ะว่าใบหน้าอันหล่อเหลาของตนได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว มิหนำซ้ำ! ลิ่มเลือดกับเศษน้ำมันหล่อลื่นที่ไหลซึมออกมา ยังไปเรียกแขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างฝูงแมลงวัน ให้มาตอมใบหน้าเข้าให้อีก
.
"ไป! ชิ่ว! ไป! ฉันยังไม่ตายสักหน่อยเจ้าแมลงวันหัวเขียว คนเว๊ย! ไม่ใช่ศพฉันยังไม่เน่าโว๊ยเจ้าพวกบ้า! ไป! ชิ่ว! "
"แหนะ! ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ อย่านะเว่ยอย่าไชเข้ามาในหน้าฉัน แผลแตกระดับนี้จะซ่อมได้รึเปล่าก็ยังไม่รู้เลย ชิ่ว! ไป! "
.
โถเจฟเฟอร์ผู้หน้าสงสาร ด้วยความที่เขามีแขนอยู่ข้างเดียวอะไร ๆ ก็เลยยากไปหมด สุดท้ายก็เลยต้องตัดสินใจลุกขึ้น แล้วก็วิ่งหนีฝูงแมลงวันอันสกปรกแบบโคตรจะทุลักทุเล ล้มลุกคลุกคลานหน้าทิ่มดินไปหลายรอบ เรียกได้ว่าหมดกันกับสภาพสายลับเชิงสูงผู้เก่งกาจที่สุดของ Parallel
.
เขาเลือกที่จะวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม ตามทางที่เพิ่งจะถูกฝ่ามืออรหันต์ตบจนปลิวละล่อง ในแง่ของการนำทางนั้นถือได้ว่าแรงอัดขนาดมหึมาที่ทำให้ผิวดินลึกลงเป็นร่องยาวหลายร้อยเมตรนี้ ได้ช่วยเขาเอาไว้มาก แต่กับคำถามที่ว่ามันคือพลังอะไร? หมอยูมิโกะทำได้ยังไง? และที่นี่คือที่ไหน? ยังคงเป็นปริศนาที่ทำให้เจ้าตัวต้องฉุดคิดอยู่ตลอด มันควรจะเป็นชั้น 4 ของอาคาร Parallel มิใช่เหรอ พื้นที่เหยียบอยู่ก็ควรจะเป็นแผ่นกระเบื้องหรือไม่ก็ปูนซิเมนต์หยาบ ๆ สิ ด้านบนเองก็ควรจะเป็นฝ้าเพดานที่มีหลอดไฟส่องสว่าง ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ดวงเบ้อเร่อกับก้อนเมฆขาวปุกปุยเช่นนี้
.
"วุ๊ย! รำคาญจริงเว๊ย! ไอ้แมลงพวกนี้คนยิ่งต้องใช้สมาธิในการคิดอยู่"
.
"หึ่ง ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ "
.
"พวกมึงจะตอมอะไรกูนักหนาห๊ะ! เดี๋ยวยิงแม่งทิ้งซะให้หมด!"
.
"แล้วดูสิร้อนชิบหาย! กอหญ้าแห้งกลิ้งหลุน ๆ นั่นอีก! พ้ืนที่ด้านหลังม่านเจลตึ๋งหนืดนี่มันยังไง จะว่าเป็นโฮโรแกรมสำหรับฝึกซ้อมการออกภาคสนาม ตัวเรา , ปิเก้ , เฟอร์นันโด ก็เคยใช้มาก่อนแล้ว มันไม่ใช่แบบนี้เลย! สิ่งที่เราสัมผัสอยู่นี้คือของจริงล้วน ๆ เล่นจริงเจ็บจริง! หน้าเละ ๆ ของเรานี่ไงคือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุด"
.
"หึ่ง ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ "
.
"เออ! ใช่! จ๊ะใช่! แมลงวันอย่างพวกมึงก็เป็นของจริงด้วย! พอใจรึยัง! ชิ!"
.
ระหว่างพรั่นพรึงกับตัวเองไปเรื่อย ๆ สองเท้ากับแขนหนึ่งข้างก็ประคองร่างอันอิดโรยเดินโซซัดโซเซตามทางมาจนกระทั่ง เริ่มสังเกตเห็นเงาตะคุ่มของหญิงสาวในชุดรัดรูปสีเหลืองอำพัน
.
"อ่ะนั่นไงเริ่มเห็นเงาลาง ๆ ของหมอยูมิโกะแล้ว ชะลอฝีเท้าหน่อยดีกว่าเรา เซ็ทระบบอาวุธไว้ด้วยก็ดีเผื่อหมอแกจะทำอะไรบ้า ๆ ใส่เราอีก"
.
"โหมดจู่โจม สวิทซ์ออน!"
.
สิ้นสุดคำสั่งควันดันขึ้นโขมง! ซ้ำร้ายเขม่าบางส่วนยังลอยลอดออกมาทางผิวหน้าที่แตกเป็นโพรง ในมุมมองบุคคลที่หนึ่งเจฟเฟอร์ไม่สามารถเปลี่ยนทุกอย่างเป็นสีแดงได้ ตรงกันข้ามหน้าจอสั่งการของเขากลับปรากฏแถบดำคาดเด่นขึ้นมากลางจอ พร้อมกับข้อความเตือนที่แจ้งให้ทราบว่า
.
"SYSTEM.. ERROR!!!"
.
"ตายโหงแล้วมึงเอ๊ย! เอาไงต่อดีวะทีนี้ คิดสิคิด! แต่เราไม่มีชอยต์ให้เลือกเลยอ่ะ จะกลับออกไปข้างนอกก็ไม่ได้ ต้องเป็นเพราะเราไปเผาม่านเจลของหมอแกแน่แกถึงได้เล่นงานเอาแบบนี้"
.
"เฮ้อ..!"
.
"เอาวะ! ทำใจดีสู้เสือดูสักตั้ง อธิบายเหตุผลให้หมอแกฟังดี ๆ บางทีอารมณ์แกอาจจะดีขึ้นก็ได้ เพราะถึงยังไงซะแขนซ้ายที่ขาดของเราก็มีแค่หมอยูมิโกะเท่านั้นที่มีสกิลพอที่จะช่วย งานนี้ยังไงก็ต้องพึ่งหมอว่ะ"
.
ชายหนุ่มรวบรวมความกล้า เขายืดตัวขึ้นแล้วเดินตรงเข้าไปหาหมอสาวอย่างสง่าผ่าเผยแบบไม่มีอะไรจะเสีย แม้ว่าใบหน้าจะเต็มไปด้วยกลุ่มควันโพยพุ่ง พวงแก้มจะกะเทาะแตกเป็นรูโบ๋ และเต็มไปด้วยฝูงแมลงวันตอนหึ่ง ๆ ก็ตามที
.
"หมอครับคือผมขอโทษ เรื่องม่านเจลผม.. ผะ...!"
.
"ชู่วววว! ไม่ต้องอธิบายอะไรหรอกค่ะ หมอรู้ทุกอย่างหมดแล้ว.."
.
"ได้ไงครับ ก็ในเมื่อผมเพิ่งเจอกับหมอ?!"
.
"เอ้าคุณเจฟเฟอร์! ก็ในเมื่อในนี้คือโลกของหมอ หมอย่อมต้องรู้ทุกอย่างสิแล้วหมอก็มีรีโมท มาสิมายืนทางนี้หมอจะทำให้ดู" , "ติ๊ด!"
.
หมอยูมิโกะกวักมือเรียกเจฟเฟอร์ให้มายืนข้าง ๆ ทั้งที่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรต่างกัน ตำแหน่งที่หมอสาวในชุดรัดรูปยืนอยู่ก็เป็นแค่เนินดินลูกรังกว้าง ๆ มีต้นไม้แห้ง ๆ งอกกระหยอมกระแหยมคล้ายกับจะตายมิตายแหล่ แต่ทว่าวินาทีที่เสียงรีโมทหยุดร้อง ความลับบางส่วนก็ได้ถูกเฉลยออกมา!
.
.
จู่ ๆ รอบจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ก็เกิดการเคลื่อนไหววูบวาบ! ดินแห้ง ๆ แข็ง ๆ ดันกลายสภาพเป็นอะไรที่ยืดหยุ่นราวกับเยลลี่ ใช่แล้ว! คุณลักษณะเหมือนกับม่านเจลตึ๋งหนืดที่เจฟเฟอร์เพิ่งเผาทำลายไปเป๊ะ ๆ ต่างกันก็แค่สี ที่หนนี้เป็นแผ่นเจลสีน้ำตาลเข้มคล้ายกับสีของดินมากกว่า
.
30 วิผ่านไปเจฟเฟอร์ก็ต้องตกตะลึงอีกที เมื่อคราวนี้หน้าจอคอนโซลสั่งการแล้วก็แป้นคีย์บอร์ดควบคุมต่าง ๆ ได้ค่อย ๆ กระเถิบตัวผุดขึ้นมาจากเบื้องล่าง โผทะยานแหวกก้อนเจลที่แผ่สยายอยู่เต็มพื้น รูปร่างมันคล้ายกับหน้าจอสำหรับดูภาพวงจรปิดตามห้างสรรพสินค้า ส่วนชุดคีย์บอร์ดเองก็เป็นระบบยิงแสงโฮโรแกรม เหมือนกันกับที่หมอยูมิโกะใช้อยู่ในโซนของชั้น 4 ส่วนหน้า ในโลกข้างนอก
.
"เอิ่ม! หน้าจอพวกนี้คืออะไรครับหมอ? ดูดิผุดขึ้นมาทั้งโต๊ะทำงานเลย?"
เจฟเฟอร์ถามด้วยความสงสัย พลางสืบเท้าเข้าไปดูภาพเคลื่อนไหวที่เด่นหลาอยู่บนนั้น จ๊วก.. จ๊าก.. จึก.. จัก!.. จึก! คือเสียงฝ่าเท้าที่จมบุ๋บลงไปในเจลกว่าครึ่งแข้ง ซึ่งก็เป็นความอยากรู้อยากเห็นเจ้ากรรมนี้เอง ที่ทำให้เจฟเฟอร์ลืมไปซะสนิทว่าตัวเองนั้นเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดเพราะเมือกเจลแบบนี้มาแล้ว
.
"จะดูเอาเอง.. หรือจะให้หมออธิบายล่ะคะคุณเจ้าหน้าที่?"
เจฟเฟอร์ทำหน้างงหลังได้ยินคำถาม แต่ถึงครานั้นเจ้าตัวก็ยังเดินหน้าต่อ
"หืม!.. เฮ่ย!"
"น่ะ.. นี่มันความทรงจำของผมนี่! ทุกอย่างเลยทั้งคำพูดท่าทางความคิด หมอ Drain มันออกไปจากหัวผมตั้งแต่เมื่อไหร่!"
.
"ไม่สำคัญหรอกค่ะ ก็คุณสลบไปตั้งกี่ที หมอจะให้ยูมิจังผู้ช่วย Drain ออกมาเมื่อไหร่ก็ได้ถูกต้องไหมคะ?"
แพทย์หญิงหรี่ตากอดอก พลันจ้องเขม็งมาทางเจฟเฟอร์หมายจะเอาเรื่อง
.
"แต่กับสิ่งที่คุณคิดและทำหมอรับไม่ได้จริง ๆ ค่ะคุณเจฟเฟอร์ พวกคุณมันสารเลว! ทุกคนเลย! พวกภาคสนามทุก ๆ คน! หมอเห็นแล้วนะว่าเกิดอะไรขึ้นในโรงอาบน้ำ ไหนจะความคิดวิตถารที่คิดจะทำมิดีมิร้ายกับแคทเธอรีนร้านดอกไม้อีก แล้วก็กับยูมิจังผู้ช่วยหมอ! โอ๊ยเยอะแยะเต็มไปหมด! พวกคุณทำกับสตรีเพศอย่างเราได้ยังไงมิทราบ นั่นต่ำทรามและไร้ความเป็นสุภาพบุรุษที่สุด! เรื่องนี้ต้องถึงหูบอสคอยดู!"
.
"งั้นเหรอครับ! เพราะงั้นหมอก็เลยตบผมจนหน้าเป็นอย่างงี้อ่ะเหรอ!"
.
"แกร๊ก!" , "โอ๊ย!"
เจฟเฟอร์ขึ้นเสียงใส่บ้างเพื่อเป็นการตอบโต้ แต่ดันโกรธไปหน่อยก็เลยพลาดสะบัดคอแรงเกินไป
.
"หมอดูสภาพผมดิแมลงวันตอมหึ่ง ๆ เลย สายไฟแม่งขาดจนสปาร์คออกมาข้างนอก ควันก็ขึ้นโขมง! ทีแรกผมก็คิดว่าเป็นเพราะผมไปยิงทำลายผนังม่านเจลของหมอซะอีก ที่แท้สาเหตุก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่เอง"
.
"นั่นก็ส่วนหนึ่งค่ะแต่ไม่ใช่ทั้งหมด ผนังนั่นเป็นสิ่งมีชีวิตเทียมสังเคราะห์ที่หมอสร้างขึ้นมาเช่นเดียวกับยูมิจังและนาริตะ จะต่างกันนิดหน่อยก็แค่ไม่มีกระดูกสันหลังแล้วก็ไม่มีร่างกายเหมือนมนุษย์ หมอดีดนิ้วเปร๊าะเดียวทุกอย่างก็เป็นเหมือนเดิมแล้ว ลองหันกลับไปดูสิ!"
.
จบประโยคเจฟเฟอร์ก็เลยรีบเอี้ยวตัวกลับไปมอง แล้วก็ได้พบกับความจริงอันน่าอัศจรรย์ที่ว่า ม่านเจลกำแพงกั้นนั้นได้เซ็ตตัวกลับคืนรูปร่างแล้ว สีแดงช้ำเลือดช้ำหนองของมันกลับมาทำงานเป็นปกติ รอยไหม้หรือร่องรอยความเสียหายถูกกลืนกินไปหมด มิหนำซ้ำการเต้นตุบ ๆ ของมันก็เหมือนจะรวดเร็วขึ้นจนน่าเกรงขาม
.
"มะ.. มัน! มีชีวิต! มิน่าล่ะทำไมหมอถึงผ่านเข้ามาได้ง่าย ๆ ถ้างั้นพื้นดิน , ดวงอาทิตย์ , ท้องฟ้า , ก้อนเมฆ , อุณหภูมิ ฯลฯ โลกหลังม่านเจลนี้คืออะไรกันแน่หมอ?"
.
"หึ ๆ ก็บอกแล้วไงคะว่านี่คือโลกของหมอ อย่าว่าแต่สิ่งที่คุณพูดมาเลยคุณเจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ แม้แต่แมลงวันที่ตอมหึ่ง ๆ อยู่บนผิวหน้าคุณนั่นก็ด้วย คุณไม่รู้สึกตัวเลยรึไงว่าผิวหนังกับอวัยวะเทียมของคุณกำลังถูกซ่อมแซมอยู่ ถ้าหมอเดาไม่ผิดคุณคิดที่จะทะลึ่งใช้อาวุธกับหมอใช่ไหม? ไม่งั้นควันพวกนั้นคงไม่เกิดขึ้นหรอก เสียใจด้วยนะคะจากที่จะรักษาได้ภายในสิบนาที ดูท่าทางคงต้องยืดออกไปเป็นชั่วโมงซะแล้ว.."
.
ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับสะดุ้ง! เพราะทันทีที่เจฟเฟอร์ลูบไล้ลงไปบนใบหน้าตัวเองอีกครั้ง เขาก็ได้พบว่าผิวหนังแผ่นใหม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาทดแทนอันเดิมแล้วกว่าครึ่ง กลับกลายเป็นแมลงวันอันแสนสกปรกซะอีกที่เป็นคนรักษาพยาบาลตัวเขา ชายหนุ่มนิ่งเงียบโน้มคอลงต่ำ พยายามครุ่นคิดที่จะประติดประต่อเรื่องราวที่ยังสงสัยเข้าด้วยกัน
.
"ถ้างั้นเรี่ยวแรงมหาศาลของหมอเมื่อครู่ล่ะครับ มันเกิดจากอะไรผมคิดยังไงก็คิดไม่ออก?"
"เฮ้อ.. ให้ตายสิ! หมอขอพูดกับคุณตรง ๆ นะคุณเจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ ว่าที่หมอทำไปน่ะเพราะจรรณยาบรรณล้วน ๆ หมอไม่อยากรักษาคุณด้วยซ้ำ พวกคุณมันเลว! มันทำร้ายผู้หญิง! แต่หมอก็เลือกปฏิบัติไม่ได้ เพราะในอีกบทบาทหนึ่งเจ้าหน้าที่ภาคสนามของ Parallel ก็คือคนที่ช่วยให้โลกนี้สงบสุข พวกคุณยับยั้งการเกิดสงคราม พ่อแม่หมอเองก็ตายในสงครามและหมอไม่อยากเห็นมันเกิดขึ้นอีก"
.
เธอชำเลืองสายตามายังเขา ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ๆ และวางมือลงที่บาดแผลตรงแขนซ้ายที่ขาดวิ่น
.
"ถามว่าพลังแขนหมอมาจากไหนใช่ไหม? เห็นแก่คุณงามความดีของคุณหมอจะบอกความจริงให้รู้ก็ได้ สถานที่แห่งนี้คือห้องทดลองของหมอ ทุกอย่างในนี้คือสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์ที่หมอเพาะขึ้นจากเนื้อเยื่อในห้องแล็บ คุณเองก็เห็นยูมิจังกับนาริตะจังแล้วใช่ไหม?"
.
"เอิ่ม.. ใช่ครับ พวกเธอเหมือนคนจริง ๆ แถมยังมีอารมณ์ความรู้สึก"
.
"ถูก! แล้วคุณคิดว่าขนาดสิ่งมีชีิวิตซับซ้อนระดับนั้นหมอยังสร้างได้ แล้วประสาอะไรกับสิงสาราสัตว์ หรือสิ่งมีชีวิตเซลล์เดียวอย่างจุลินทรีย์ ทำไมหมอจะสร้างไม่ได้ถูกไหม?"
.
"นั่นสินะครับ งั้นหรือหมอกำลังจะบอกผมว่าหมอบังคับได้แม้กระทั่งจุลินทรีย์ที่มองไม่เห็น"
"ก็ตามนั้นแหละ ที่หมอตบคุณจนกระโหลกยุบกระเด็นไปเป็นกิโลได้น่ะ ไม่ใช่เพราะหมอหรอกแต่เป็นเพราะจุลินทรีย์ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าเป็นล้าน ๆ ๆ ตัวต่างหากที่เป็นคนทำ!"
.
มันดูจริงเอามาก ๆ เจฟเฟอร์ได้ยินถึงกับเสียวแปร๊บขึ้นฉับพลัน หมอยูมิโกะไม่มีเหตุผลที่จะต้องโกหกใด ๆ ทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นในพื้นทีี่ส่วนตัวของเธอตรงนี้ ถ้าเธอคิดจะฆ่าใครขึ้นมาแล้วล่ะก็ ไม่มีทางเลยที่คน ๆ นั้นจะรอดไปได้ ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มก็เลยพยายามหาทางเลี่ยงด้วยการลองชมเธอดู
.
"ขอบคุณมากนะครับหมอ ทุกอย่างเลย ผมรู้แล้วล่ะครับว่าทำไมบอสถึงเลือกให้เด็กสาวชาวเอเชียที่เหลืออยู่น้อยนิดบนโลก มาทำงานเป็นแพทย์ประจำ Parallel ด้วยงานที่ต้องใช้ความรับผิดชอบสูงขนาดนี้หมอยูมิโกะเก่งมาก ๆ เลยนะครับ"
.
"นี่คิดว่าชมหมอแล้วหมอจะหายโกรธเรื่องที่พวกคุณโทรมหญิงในห้องอาบน้ำเหรอคะ บอกเลยค่ะว่าไม่มีทาง! เรื่องนี้ยังไงซะก็ต้องถึงหูบอสแน่ พวกเราสนิทกันจะตาย!คุณลืมไปแล้วรึไง?"
"เปล่าครับ.. ผมชมจริง ๆ ผมยอมรับชะตากรรมทุกอย่างแหละหมอ แต่ที่ผมชมหมอเนี่ยะเพราะตอนนี้ผมคิดว่าหน้าผมมันโอเคแล้ว ระบบจู่โจมก็หาย ERROR แล้วด้วย แมลงวันของหมอช่วยชีวิตผมเอาไว้เชียว"
.
"เอ๋.. งั้นเหรอนี่พวกเราคุยกันนานขนาดนั้นเชียว ถ้างั้นหมอขอสรุปรวบยอดเลยแล้วกันเกี่ยวกับเรื่องแขนซ้ายที่ขาดไปของคุณ"
.
"ตกลงหมอยังจะช่วยผมอยู่ใช่ไหมครับ? หายโกรธแล้วใช่ไหม?"
.
"อารมณ์ก็ส่วนอารมณ์ค่ะงานก็ส่วนงาน หน้าที่ของหมอคือช่วยรักษาเจ้าหน้าที่ทุกคนใน Parallel ในเมื่อคุณแขนขาดมาหมอก็ต้องรักษาให้ได้ ส่วนเรื่องความผิดของคุณกับพวกที่รุมโทรมหญิงนั้น ไว้ค่อยเคลียร์กันทีหลังหมอคิดว่าหมอมีวิธีเล่นงานคุณได้อยู่แล้ว"
.
"อะ...เอิ่ม ยังไงก็ได้ครับ สุดแต่ใจหมอจะไขว่คว้าเถอะ"
เจ้าหน้าที่หนุ่มหลุบตามามองต้นแขนที่ขาดหายไปของตัวเอง สลับกับการมองเข้าไปยังนัยน์ตาอันเล็กหยีเรียวยาวของหมอยูมิโกะ ที่คาดเดาไม่ได้ว่าเธอจะทำอะไรต่อจากนี้
.
"โอเคถ้างั้นหลบมาทางนี้แป๊บนึง ขอหมอใช้คีย์บอร์ดหน่อยรีโมทมันสัญญาณไปไม่ถึง"
.
"กร๊อก ๆ ๆ แกร๊ก ๆ ๆ "
นิ้วเรียวคีย์ข้อมูลบนโต๊ะสั่งการด้วยความรวดเร็ว แล้วทันทีที่เคาะปุ่นเอ็นเตอร์หน้าจอเล็ก ๆ 4 - 5 จอที่ฉายภาพความทรงจำสุดฉาวของเจฟเฟอร์อยู่ก็ดับ ฟับ!!! ลง
.
ตามติดมาด้วยแผ่นเจลบนพื้นที่เต้น ตุบ ๆ ๆ ๆ ด้วยความรุนแรง! การกระเพื่อมของมันถี่รัวราวกับหัวใจมนุษย์ที่กำลังสูบฉีดเลือดด้วยอัตราเร็วสูงสุด!
.
"ปู๊นนนนน!!!"
.
ควันเป็นสายพุ่งออกมาตามรอยแยกบนเนื้อเจล ความสูงของลำเขม่าสูงเหนือหัวเจฟเฟอร์ไปมากกว่าสามช่วงตัวเห็นจะได้ ซึ่งเป็นอะไรที่สูงมาก มิหนำซ้ำยังกระจายตัวพุ่งแบบนี้เป็นจุด ๆ ไปทั่วบริเวณ สลับกับการแผดเสียงโหยหวนอันแสนน่ากลัวเป็นพัก ๆ
.
"ปู๊นนนนน! , ปู๊นนนนน! , ปู๊นนนนน!"
.
สถานการณ์วิกฤตหนักเมื่อเท้าของเจฟเฟอร์ดันขวิดลอยพ้นจากพื้น! เขาเสียการทรงตัวยืนไม่อยู่เนื่องจากพื้นมันยุบยวบยาบขึ้น ๆ ลง ๆ อยู่ตลอดเวลา ใบหน้าคะมำลงไปไม่เจ็บเท่าไหร่แต่ไอ้เจลยางระยำนี่สิ ที่กำลังจะดูดเจฟเฟอร์ลงไปตายข้างล่างอีกเป็นครั้งที่สอง โชคดีที่หมอยูมิโกะสังเกตเห็นได้ทันเวลาพอดี ก็เลยโผลตัวลงมาจากด้านบนพร้อมกับฉุดรั้งมือเขาเอาไว้!
.
"หมับ!"
.
"อะไรเนี่ยะหมอ? หมอบินได้ด้วยเหรอ!? "
.
เชื่อว่าเป็นใครก็ต้องตกใจเหมือนกับเจฟเฟอร์ ในมุมมองของเขา ๆ เห็นแสงระยิบระยับ ขยับยุกยิกส่องประกายอยู่รอบตัวหมอยูมิโกะราวกับเป็นออร่าของเทพเจ้า ซึ่งแน่นอนว่านั่นไม่ใช่เวทย์มนต์แต่อย่างใด หากแต่เป็นหนึ่งในจุลินทรีย์บนชั้นบรรยากาศที่หมอแกเลี้ยงไว้ใช้งานซะมากกว่า
.
"ชู่ววววว! ช่วยหุบปากก่อนสักพักได้ไหมคะ ฮึบ! คือหมอไม่คิดว่าจะรั้งน้ำหนักตัวคุณได้ไหว ถ้าเห็นส่วนรางโผล่พ้นขึ้นมาจากเจลเมื่อไหร่รีบบอกหมอเลยนะ จะได้รีบวางคุณลง! ฮึบ! โอ๊ยหนักจัง! อดทนหน่อยนะเด็ก ๆ "
.
"รางห่ารางเหวอะไรวะ!?" คือสิ่งที่เจฟเฟอร์คิดแต่ไม่พูดออกมา เขายังคงเพ่งความสนใจไปที่ออร่าเปล่งประกายอันสวยงามที่อยู่รายรอบมากกว่า ลอยสูงจากพื้นประมาณ 3 เมตร เท่ากับตึก 2 ชั้นเห็นจะได้ แต่รู้อะไรไหม? เจฟเฟอร์แม่งไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองตัวเบาสบายขนาดนี้มาก่อนเลย นี่เขาเป็นประจำเดือนหรอ? เขาสวมผ้าอนามัยแบบมีปีกอยู่รึเปล่า?
.
เสี้ยววินาทีต่อมาเจลยางข้างล่างก็มีสภาพไม่ต่างจากขุมนรก มันเต้นตุบ ๆ ๆ จนเสียดสีกันและเกิดเป็นความร้อนระดับสูงขึ้น! เนื้อเจลเดือดปุด ๆ ชนิดที่ควันที่เคยพุ่งออกมานั้นสลายกลายเป็นหมอก นั่นจึงส่งผลให้ทัศนวิสัยแย่ลงก็เลยยิ่งทำให้คนจากด้านบนเพ่งมองลงมาลำบากมากขึ้น
.
.
หมอยูมิโกะกำลังมองหาอะไร? เจฟเฟอร์จะหล่นลงมาจมเจลลาวาตายไหม? แล้วแขนซ้ายเจ้ากรรมที่กำลังตามหาล่ะ ติดตามต่อได้ตอนหน้าจ่ะ


## บั้นท้ายในส่วนท้าย

"นั่นรึเปล่าครับหมอ ไอ้รางอะไรที่หมอว่า!? ผมเห็นเป็นเงายาวสีเข้ม ๆ ทอดตัวยาวไปจรดฟากกระโน้นเลย!"
.
พอเปลี่ยนใจคิดจะช่วยอะไร ๆ ก็ง่ายขึ้น เจฟเฟอร์ในสภาพห้อยต่องแต่งใช้เลนส์ออปติคอลซูมในม่านตาเพ่งทะลุกลุ่มควันลงมายังพื้นเจลหลอมเหลวข้างล่างได้ ผดเหงื่อที่หยดติ่ง ๆ ลงมาโดนตัวบวกกับองศาการบินที่ลู่ต่ำลงเรื่อย ๆ ทำให้เจ้าตัวเกิดความสำนึก หมอยูมิโกะคงจะเหนื่อยมากกับการที่ต้องมีเขาเป็นสัมภาระ ลมหายใจเธอหอบรัว การกระชับวงแขนแน่นแต่ละครั้งนั้น บ่งบอกได้ชัดเจนว่าหล่อนกำลังจะพาเขาร่วง
.
"ไหวไหมหมอ! นั่นไงมันโผล่พ้นเจลลาวาขึ้นมาอีกแล้ว ให้ตายสิรู้สึกเหมือนจะมีโบกี้โผล่ขึ้นมาด้วยนะน่ะ ทิศเจ็ดนาฬิกาบินตามนิ้วผมไปเลยหมอ! เดี๋ยวผมนำเองถ้ามองไม่เห็น"
.
"โอเคค่ะถ้างั้นก็ไปกันเลยค่ะ , ฮึบ!"
.
"เหวอ.. อ.. อ.. ! ใช่แบบนี้ซะที่ไหนเล่าหมอ อ๊ากกกกก!"
.
หมอยูมิโกะถอนหายใจพรู เธอปัดมือสองข้างสลับกันไปมาพลางเป่าลมใส่ฝ่ามือเพื่อทุเลาการอักเสบ ให้ตายเถอะ! เธอไม่คิดว่าเจฟเฟอร์จะตัวหนักขนาดนี้ จุลินทรีย์ในอากาศนั้นต่างจากพวกที่อยู่บนพื้นมาก พวกมันแวววับสวยงามก็จริง แต่ก็บอบบางกว่ามากในปริมาณที่เท่ากัน ฉะนั้นพอได้ยินว่าเจฟเฟอร์มั่นใจในพิกัดเป้าหมายของเขาแล้ว หมอสาวก็เลยรีบเหวี่ยงเอาร่างอันหนักอึ้งทิ้งลงมาทันที! เพราะยังไงซะสิ่งมีชีิวิตขนาดเล็กของเธอ ก็ย่อมมีความสำคัญกว่าสายลับแขนขาดเป็นไหน ๆ
.
.
"เป็นไงบ้างคุณเจฟเฟอร์! หมอโยนแม่นรึเปล่า ลอยอยู่บนนี้มองอะไรไม่ค่อยเห็นเลย เฮ้! ได้ยินไหม! เฮ้!"
ชะเง้อคอป้องตามองหา เธอตะโกนสวนกลับไปทั้ง ๆ ที่ร่างแกร่งยังพุ่งทะยานไปไม่ถึงเป้าหมายด้วยซ้ำ
.
ซึ่งก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหมอแกเข้าใจตรงกันกับสิ่งที่เจฟเฟอร์บอกรึเปล่า เขาบอกว่ามีรางรถไฟกับโบกี้กำลังผุดขึ้นมาจากพื้นเจลในทิศ 7 นาฬิกา แต่ไม่ได้บอกซะหน่อยว่าใกล้หรือไกลแค่ไหน
.
แล้วดูพละกำลังที่เธอเหวี่ยงเขาออกมาสิ โอ้แม่เจ้าโว๊ย! คนนะครับไม่ใช่บั้งไฟพญานาค! พุ่งเร็วแรงอย่างกับขีปนาวุธเกาหลีเหนือ หนังหัวเจฟเฟอร์นี่ลู่ไปกับลม ปากเผยอสั่นพับ ๆ ๆ น้ำลายกระเซ็น มองอะไรก็ไม่เห็นนอกเสียจากสีแดงฉานของเจลลาวาร้อนตึ๋งหนืด ที่บัดนี้แหกเป็นสองซีก! ด้วยฤทธาของหมอยูมิโกะในดินแดนมหัศจรรย์
.
"ตาย ๆ ๆ กูตาย! จะชนแล้วอร๊ายยยย!"
เกร็งคองอเข่าเจฟเฟอร์ทำอะไรไม่ได้นอกจากการใช้ส่วนหนาซับแรงปะทะ ที่จะเกิดขึ้นในอีก 5.. 4.. 3.. 2.. ! โครม!!! โดนเต็ม ๆ ไม่ต้องเกรงใจกัน โบกี้รถไฟนี่ถึงกับหลังคาหลุด ดีที่มันยังไม่ผุดขึ้นมาพร้อมกับรางเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์นัก เจฟเฟอร์ก็เลยยังมีชีวิตรอด เขาค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นแล้วก็มีอาการเซถลันถลาคล้ายกับนักมวยเมาหมัดบ้างนิดหน่อย ก่อนจะเอื้อมมือไปจับที่ขอบโบกี้ แล้วก็ชะโงกหน้าออกไปดูบรรดาเจลลาวาที่ยังคงเดือดปุด ๆ อยู่ในระยะประชิด
.
"อูยยย~มึนหัวโคตรอ่ะกู.. ซี๊ดดดด! เวรเอ๊ย! หมอแม่งไม่ให้เกียรติความเป็นพระเอกของกูเลย เนื้อเรื่องไม่ไปไหนมาไหนก็เพราะติดอยู่บนชั้น 4 กับแกนี่ล่ะ อะไรกันนักหนาจะให้กูตายให้ได้เลยใช่ไหมห๊ะถามตรง ๆ บัดซบเอ๊ย! "
"แต่ก็ยังดีวะอย่างน้อยหมอแกก็ยังโยนแม่น ถ้าเจ้าโบกี้กับรางรถไฟนี้โผล่ขึ้นมาช้ากว่านี้นิดเดียว มีหวังเราได้พุ่งลงไปในบ่อเจลลาวาแน่ ดูสิระรานตาปกคลุมทุกอย่างไว้หมดเลย ดูทรงแล้วเจ้าเศษเหล็กนี่กับรางคู่ใจของมันคงจะเป็นทางรอดเดียวของเราซะล่ะมั้ง"
เจฟเฟอร์ร่ายยาวอยู่คนเดียว เขาเดินวนไปวนมาอยู่บนโบกี้เหล็กหลังคาเปิงหลายรอบ เฝ้าดูการยกตัวขึ้นพ้นจากเมือกเจลของมัน จนกระทั่งครบร้อยเปอร์เซ็นต์สมบูรณ์ หมอยูมิโกะในลุคของนางฟ้าระยิบระยับก็ได้บินตามลงมาสมทบ
.
"ฮู่ววว.. เป็นไงบ้างคุณ? หมอตกใจแทบแย่แหนะตอนตะโกนลงมาแล้วคุณไม่ตอบ หมอคิดว่าเสียคุณไปซะแล้ว"
.
"หราาาา.. หมอ หราาาา.."
เจฟเฟอร์ประชด
.
"อ่าว! นี่หมอกำลังเป็นห่วงคุณอยู่นะคุณเจฟเฟอร์ ไม่เห็นรึไงว่าโบกี้กำลังเชื่อมต่อกับรางรถไฟอยู่ แล้วคุณก็ลองโผล่หน้าออกไปดูสิ! เห็นไหมว่าใครเป็นคนทำ!"
.
เจฟเฟอร์ทำตามเขาค่อย ๆ ก้มชำเลืองลงไปดู แม้จะงงกับถ้อยคำดังกล่าวอยู่มากโข
.
"มะ.. แมลงวัน! แมลงวันกำลังยิงแสงเลเซอร์เชื่อมล้อกับรางเข้าด้วยกันอยู่ บะ.. บ้าไปแล้ว! ข้างนี้ก็มี! ข้างนี้ด้วย!"
.
"แล้วก็ไม่ใช่แค่นั้นนะคะคุณสายลับอันดับหนึ่งที่เคารพ คุณลองดูตรงตำแหน่งที่คุณพุ่งชนสิ! ถ้าไม่ได้เด็ก ๆ ของหมอช่วยรองรับเอาไว้ คุณคิดว่าตัวเองจะมามุ่ยหน้ามองบนใส่หมอเป็นอีตุ๊ดแบบนี้ได้งั้นเหรอ? เช๊อะ!"
.
ฝูงแมลงวันอีกกลุ่มบินหึ่งออกไปจากตัวถังโบกี้ เล่นเอาเจฟเฟอร์นี่หน้าชาไปตั้งแต่โหนกแก้มจรดฝ่าเท้า เขาพูดไม่ออกเลยหลังโดนชุดคอมโบนี้เข้าไป ในเมื่อมันคือความจริงแทบทั้งหมด เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้แมลงวันช่วยชีวิตไว้ แต่ครานั้นหมอยูมิโกะก็เลือกที่จะไม่หยุดรับฟังคำขอโทษใด ๆ จากเขา สงสัยหมอแกจะกลัวเสียเวลามั้ง แกก็เลยหันมาทำงานต่อด้วยการดีดนิ้ว "เปรี๊ยะ" ไปหนึ่งที
.
ชั่วเสี้ยวอึดใจจุลินทรีย์ทั้งหลาย ก็แตกสลายกระจายตััวแวววับขึ้นไปบนฟ้า รวมไปถึงฝูงแมลงวันกรรมกรที่เชื่อมต่อล้อโบกี้เข้ากับรางจนแล้วเสร็จด้วย
.
"น่าจะได้ที่แล้วล่ะ ต่อไปหมอจะกดรีโมทล่ะนะ อย่าตกใจโวยวายอีกล่ะ"
.
"อืม.. คะ.. ครับ ผมจะพยายาม"
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายฝืดคอ คือถ้าหมอจะเน้นย้ำขนาดนี้ก็ต้องเป็นอะไรที่ไม่ปกติแน่ เจ้าตัวก็เลยสืบเท้าถอยหลังไปยืนชิดกับขอบโบกี้เอาไว้ก่อน ซึ่งพอมองออกไปจากตรงนี้ทุกอย่างรอบตัวก็ยังเต็มไปด้วยเจลลาวาเดือด ๆ กับม่านควันที่โพยพุ่ง ออกมาเป็นระยะเหมือนเดิม
.
"ติ๊ด!"
.
"เอ๋.. ทำไมไม่ติดล่ะ ถ่านหมดหรอ ติ๊ด ติ๊ด เฮ้! ติ๊ด "
.
เอาแล้วไง! ดันเกิดความผิดพลาดขึ้นซะได้ เมื่อหมอยูมิโกะที่อุตส่าห์โปรยคำซะดิบดีดันกดรีโมทไม่ติด เธอลองยื่นมือออกไปข้างนอกดูก็แล้วแต่ก็ยังเงียบ เจ้าหล่อนก็เลยพยายามเดินหาคลื่นจนเผลอมายืนอยู่ข้าง ๆ เจฟเฟอร์ ที่กำลังเกาะขอบโบกี้อยู่โดยไม่รู้ตัว แล้วเธอก็ได้ทำการเคาะรีโมทป๊อก ๆ เข้ากับขอบโบกี้ซะอย่างงั้น ดีแค่ไหนแล้วที่หมอแกไม่แงะถ่านออกมาเลีย เพราะหลังจากเคาะไปสองสามทีมันก็ได้ผลจริง ๆ
.
"ติ๊ด!"
.
"ครืดดดดด! แกร็กกกก ๆ ๆ ๆ "
.
โอ้พระเดชพระคุณหลวงพ่อ! เจฟเฟอร์นี่แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นัยน์ตาเขาเบิกโพลงกว้างกระเถิบตัวออกจากขอบโบกี้ จ้วงเท้าตัดหน้าหมอยูมิโกะแล้วชะเง้อออกมาดูสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจลลาวาหลอมเหลวให้เต็มสองตาตัวเอง เขาไม่จำเป็นจะต้องกลัวมันอีกต่อไปแล้ว เพราะเพียงเสี้ยววินาทีที่หมอยูมิโกะกดรีโมท พวกมันก็หยุดนิ่งไปซะเฉย ๆ หยุดเต้นตุบๆ หยุดพ่นควัน มิหนำซ้ำยังเคลื่อนตัวเข้าหากันทบไปทบมาชั้นแล้วชั้นเล่าจนแน่นและจับตัวเป็นก้อนแข็ง เสียงแกร็ก ๆ ๆ ที่ได้ยินตอนต้นคือการกระแทกกันของพวกมัน
.
จากเจลยางหลอมเหลวบัดนี้ก็ได้มีสภาพกลับคืนมาเป็นดินแห้ง ๆ เหมือนเดิมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แถมยังมีพวกต้นไม้แห้ง ๆ เศษหญ้าแล้วก็อาคารบ้านเรือนเก่า ๆ คล้ายกับในหนังคาวบอยในยุค 60's ของแฮริสัน ฟอร์ด อะไรเทือกนั้นโผล่ขึ้นมาด้วย กล่าวคือการกดรีโมทของหมอได้ทำให้โลกหลังม่านเจลนั้นกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง เหมือนตอนที่เจฟเฟอร์โดนตบจนหัวทิ่ม!
.
"หมอครับผมมีข้อสงสัย แล้วไอ้พวกบ้านเรือนพวกนั้นมันมาจากไหนครับน่ะ มันมีอยู่แต่แรกหรือผมไม่ได้สังเกต?"
.
"มันก็ผุดขึ้นมาเหมือนรางรถไฟกับโบกี้นี่ล่ะคุณเจ้าหน้าที่ ไม่ได้มีอยู่แต่แรกหรอก หมอแค่ฝังมันไว้ข้างล่างพอเราเรียกระบบขนส่งพื้นฐานขึ้นมาใช้ เจ้าพวกนี้ก็เลยติดร่างแหมาด้วย นี่ก็หลายปีแล้วเหมือนกันที่แทบจะไม่ได้ใช้งานเลย , ฮึบ!"
ร่างบางกระโจนลงมายืนบนพื้นดิน ฝุ่นคละคลุ้งที่ฟุ้งขึ้นมาบ่งบอกได้ว่าค่อนข้างปลอดภัย เจฟเฟอร์ก็เลยคิดที่จะปีนลงไปตามแต่ก็โดนหมอสาวปรามไว้ซะก่อน
.
"ไม่ต้องค่ะ! คุณอยู่บนนั้นแหละเพราะคุณต้องเดินทางต่อ"
.
"ไปไหนครับ? ผมไม่รู้ทางในนี้สักหน่อย"
.
หมอยูมิโกะเอื้อมมือมาตบที่หัวไหล่ซ้ายของตัวเองป๊าบ ๆ ให้เขาเข้าใจ พลันพยักหน้าอมยิ้ม
.
"เพราะงั้นหมอถึงต้องดึงเจ้ารางเก่า ๆ กับโบกี้โกโรโกโสนี่ขึ้นมาให้คุณไงคะ คุณก็รู้นี่ว่าหมอต้องกลับออกไปข้างนอกเพื่อไปซ่อมนาริตะจังให้ยูมิเขา เพราะฉะนั้นคุณต้องไปหาเอาเองค่ะแขนซ้ายของคุณน่ะ"
.
"ชิบหายแล้ว!"
.
"ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เพราะระบบรางตัวนี้หมอเป็นคนออกแบบเอง ตอนหมอใช้ที่นี่เป็นแล็บใหม่ ๆ หมอยังควบคุมจุลินทรีย์ไม่ได้ จะไปไหนมาไหนก็ลำบาก ถึงตอนนี้มันจะดูเก่าไปหน่อยแต่รับประกันได้ว่าเจ้านี่จะพาคุณไปถึงโรงงานได้แน่นอน"
.
"โรงงาน? ที่นี่มีแขนเป็นโรงงานเลยหรอครับหมอ!?"
.
"ใช่ค่ะ อย่าว่าแต่แขนเลย ขา , น่อง , สะโพก , ตับ , ไต , แม้แต่ก้านสมองก็มี! แต่ก็อย่างที่เคยบอกแหละว่าหมอไม่ค่อยชอบ ไม่อยากทำเพราะมันแข็งกระด้าง โปรเจคพวกนี้ก็เลยยุบทิ้งไปนานแล้ว แล้วก็ให้ความสนใจมาที่อะไรที่สมจริงมากกว่าอย่างโปรเจคยูมิกับนาริตะ เพราะฉะนั้นถ้าคุณไปถึงแล้วก็อย่าตกใจไป มันอาจจะดูเก่าดูเขรอะไปสักหน่อย แต่เชื่อหมอเถอะว่าคุณจะต้องชอบ เพราะแขนกลรุ่นต่าง ๆ จะห้อยเป็นสายพานให้คุณจิ้มเลือกได้เลยทีเดียว"
.
ตาใสเป็นประกาย นับเป็นความตื่นเต้นครั้งแรกของเจฟเฟอร์เลยก็ว่าได้ หลังจากที่ได้สนิทสนมใกล้ชิดกับหมอยูมิโกะ
.
"ว้าว! ผมชักรอไม่ไหวแล้วสิหมอเอางี้ไหม หมอช่วยเตะเจ้าโบกี้นี่ให้มันวิ่งไว ๆ เป็นจรวดเหมือนตอนทำกับผมหน่อยสิ ผมใจร้อนอยากไปให้ถึงเร็ว ๆ ห่ะ ๆ "
.
"ได้โปรดอย่ากวนตีนค่ะ!"
"แล้วก็โปรดรับนี่ไว้ด้วย , ฟืบ!"
.
"หมับ!"
.
"เหวอเกือบหลุดมือแหนะ โยนของชิ้นเล็กแบบนี้ขึ้นมาโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงเนี่ยะนะหมอ.. ว่าแต่?"
.
ลักษณะมันเหมือนกับหูฟังไอโฟนไร้สายแต่มีอยู่ข้างเดียว มีเสาอากาศเล็ก ๆ ยืดออกมานิดหน่อย ซึ่งเจฟเฟอร์ก็เดาไม่ถูกอยู่ดีว่ามันคืออะไร
.
"หมอให้ยืมใช่ก่อนค่ะ สิ่งนี้มีไว้เรียกผู้ช่วยเผื่อคุณอาจจะต้องเจอสถานการณ์ฉุกเฉิน หมอเองก็มีเหมือนกันใส่ไว้ตลอดเลยแบบนี้ไง"
หลอนเสยผมขึ้นเผยให้เห็นใบหูที่มีเจ้าหูฟังประหลาดนี่อุดอยู่ ซึ่งแค่นี้ก็เพียงพอให้เจฟเฟอร์ประติดประต่อทุกอย่างได้แล้ว เขาถึงกับหลุดหัวเราะเบา ๆ ออกมาเลยทีเดียว คิดกับตัวเองในใจว่าจะได้เป็นพระเจ้ากับเขาบ้างก็คราวนี้แหละ
.
"ขอบคุณมากครับหมอ เลือกแขนที่ถูกใจได้แล้วผมจะรีบกลับ หมอจะรอผมอยู่ตรงนี้ใช่ไหมตรงลานดินกว้าง ๆ สังเกตง่าย ๆ "
.
"ก็เป็นไปได้ค่ะ.. ขึ้นอยู่กับคุณว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่ ถ้าไม่เจอหมอยังไงก็ติดต่อกับหมอได้ผ่านทางเจ้าสิ่งที่ให้ไปนั่นแหละ แต่หมอขอเตือนไว้อย่างนะคะว่า ในพื้นที่ 70% ของชั้น 4 แห่งนี้ หมอไม่ใช่พระเจ้าอย่างที่คุณเข้าใจ นาริตะจังกับยูมิคือสิ่งที่หมอทำผิดพลาด หมอเองก็ผิดมาเยอะเจ็บมาเยอะเพียงแต่หมอเลือกที่จะซ่อนความผิดเหล่านั้นไว้ใต้นี้ แล้วมันก็ได้พลิกขึ้นมาข้างบนพร้อมกับรางและโบกี้ด้วย เพราะงั้นโปรดระวังตัวด้วย!"
.
"คิดมากน่ะครับ.. ผมมีเจ้านี่อยู่ ยังไงซะหมอก็คือพระเจ้าสำหรับผมอยู่ดี ถึงรอยเดิมมันจะหายไปแล้ว แต่ผมก็ยังจำได้แม่นนะครับว่าหมอซัดผมกระเด็นไปทางไหน เหอะ ๆ ๆ"
.
"ถ้างั้นก็โชคดีค่ะ คุณเจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์ แล้วเจอกัน"
.
"เปร๊ียะ!"
.
ยูมิโกะดีดนิ้วอีกครั้ง! แล้วก็เป็นจุลินทรีย์จากภาคพื้นที่ค่อย ๆ ผลักดันกงล้อสนิมเขรอะใต้โบกี้ให้เคลื่อนไหวไปตามราง ก่อนจะไหลลงไปตามทางลาดชันด้วยความเร็วสูง!
.
"นั่นไงกูว่าแล้ว! หมอยูมิโกะเล่นกูอีกแล้ว เร็วไปแล้วเฮ่ย! อ๊ากกกกก! ยู่ฮู้สนุกจังโว๊ยยย!"
.
"อร๊ายยยยย ดรีมเวิร์ลไหมล่ะมึง! "
.
"กร๊ีดดดดดดด!"
.
เจฟเฟอร์ยังคงคิดว่านี่เป็นเรื่องสนุก เขาไม่สนใจฟังคำเตือนจากปากแพทย์หญิงผู้ซึ่งสร้างโลกใบนี้ขึ้นมาด้วยซ้ำ สิ่งผิดพลาดที่หมอยูมิโกะกล่าวถึงนั้นน่ากลัวกว่าที่เขาคิดมาก ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะว่าพวกมันตามติดเขาอยู่ตลอดเวลา นับตั้งแต่ที่เจ้าตัวก้าวเท้าเข้ามาในนี้แล้วยังไงล่ะ!


## ทำคนเดียวไม่ได้ (18+)

ขาโต๊ะครูดกับพื้นเงอะงะ เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะสอดรับกับท่วงท่าลีลารักของเขาทั้งสอง ไม่สิ! ต้องบอกว่าเป็นเอ็มม่าฝ่ายหญิงเพียงคนเดียวต่างหาก เธอยกขาขึ้นพาดบ่าเบอร์แบโต้แอ่นปากมดลูกกระแทกใส่ลำควยไม่ยั้ง! ตับ! ๆ ๆ สึบ! ตับ ๆ ๆ ๆ น้ำเงี่ยนนี่ซึมลงมาตามร่องตูดหยดติ่ง ๆ หลากลงโต๊ะแล้วราดรดลงไปยังพรมเปอร์เซียร์เป็นวงดวงเบ้อเร่อ
.
แต่เธอก็ไม่สาแก่ใจ ความกระสันได้เปลี่ยนแม่มดสาวนัยต์ตาฟ้าให้กลายเป็นปีศาจชาญโลกีย์ไปซะแล้ว เริ่มจากการเอื้อมมือขึ้นไปจิกผมเบอร์แบโต้จากทางด้านหลัง เธอขย้ำมันจนหนังศีรษะเขายู่ วินาทีที่ฝ่ายชายเชิดคางขึ้นด้วยความเจ็บปวด เอ็มม่าจึงรีบใช้ฟันขบเข้าที่ลำคอเขา เธอผงกหัวงับมันเบา ๆ สลับกับการใช้ลิ้นเลียตวัดลากยาวขึ้นไปถึงติ่งหู ก่อนจะสูดลมหายใจยาว ซีดดดดด! ให้เขารับรู้ว่าเธอนั้นโคตรจะว้อนท์
.
"อุ้มฉันขึ้นซิ! ฉันเจ็บหลัง.. ฉันอยากเอาท่าใหม่"
.
"อ่ะ.. อืม ได้ คะ.. ครับ"
.
"เร็วสิเจ้าโง่! หรือที่จริงก็แค่เก่งแต่ปาก ยืนเย็ดอ่ะทำเป็นไหม!"
.
แค่ฝ่ามือข้างเดียวก็เกินพอ หนุ่มอเมริกันผิวสีใช้มือขวากำลำคอเอ็มม่าอย่างเต็มแรง กระทั่งหล่อนสะดุ้ง! ดวงตาเธอถลนตรึง! ขาเรียวหลุดออกจากไหล่ห้อยต่องแต่งหมดเรี่ยวแรง เบอร์แบโต้โกรธรึเปล่าไม่มีใครรู้ เพราะเขาไม่พูดไม่จาอะไรเลย ทันทีที่รวบคอเอ็มม่าได้ชายหนุ่มก็ได้ชูร่างเปลือยของเธอขึ้นจนสุดแขน พลันถีบโต๊ะเหล็กตัวเขื่องที่ใช้เป็นฟลอร์ระเริงเซ็กส์เมื่อครู่ จนแตกกระจายออกเป็นเสี่ยง
.
"โครมมมม!"
.
"เจ๊อย่าท้าผมนะ! ผมเกรงใจผัวเจ๊เฉย ๆ หรอก , ฮึ่ยยย!!!"
.
"หมับ!"
.
"อั๊ก.. ก.. ก หะ.. หายใจไม่ออก ปล่อย.. ย.. ย"
.
เรืื่องใช้แรงนี่ขอให้บอกของชอบเขาอยู่แล้ว เอ็มม่าสะบัดขาสุดแรงเกิด เธอทั้งตบทั้งตีเบอร์แบโต้สารพัด แต่เขาก็ไม่สะทบสะท้านเลย ระหว่างที่เธอกำลังจะขาดใจตายอย่างทรมาน ไอ้โรคจิตซาดิสท์อย่างเขาก็สอดมืออีกข้างเข้ามาในโพรงหี ไม่ได้พิมพ์ผิดหรอก สาบานได้ว่ามือจริง ๆ ไม่ใช่แค่นิ้ว!
.
ฝ่ามือหนากร้านงานสอดแทรกเข้ามาช้า ๆ เบอร์แบโต้ค่อย ๆ ง้างหนังหีให้แหวกออกราวกับกลีบผงาแรกแย้ม จังหวะการฉีกคว้านของมันเร้าให้น้ำรักชุ่มโชกไหลชุ่มออกมามากขึ้น แล้วก็เป็นความแฉะดังกล่าวนั่นเองที่ทำให้เอ็มม่าพึงพอใจยิ่งนัก
.
"อู๊วววววว~ อึ๊มมมม~"
เธอร้องออกมาได้แค่นี้เพราะโดนมืออีกข้างกำคออยู่ ใจก็จะขาดเสียวก็เสียว เจ้าหล่อนก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง แม้แต่จะสบตากับเขาก็ยังกลายเป็นการถลนขึงตาใส่ เส้นบาง ๆ ที่กลั้นกลางระหว่างความตื่นเต้นเร้าใจกับความตาย นับเป็นอะไรที่เอ็มม่าไม่เคยเจอมาก่อนเลยในชีวิต
.
"ตัวเบาอย่างกับนุ่นแบบนี้ ผมจัดให้กลางอากาศเลยเจ๊เอ๊ย แม่งจะสาวจิ๋มให้ฉีกไปเลยคอยดู , ฮึบ!"
.
"สึบ! , สึบ! , ซวบ! , ซวบ! , ซวบ ๆ ๆ ๆ ! "
.
"อู้ววววว~ อึ้ออออ~ ซีดดดดด! อู้วววววว~!"
ผดน้ำตาไหลรินมิหมกเม็ด มันเป็นอะไรที่หนักหนาสาหัสกว่าดุ้นมังกรตรงหว่างขาของผู้ชายมาก เบอร์เบโต้จัดให้เธอทั้งฝ่ามือ! นิ้วทั้งห้าเรียงชิดแยงเข้าไปทีจมมิดเกือบถึงศอก เขาสาว! เขาดัน! เขายัด! กัดกรามแน่นกระแทกทิ้งทั้งไหล่! จนตัวของหญิงสาวมาดแม่มดอ่อนระทวย เธอได้กลายเป็นตุ๊กตายางสำหรับเขาไปแล้วในบัดดล
.
นมเด้งดึ๋ง ๆ สะโพกผายส่ายกระเด้าไปต้ามแรงแขน ไหนจะบริเวณหน้าท้องอันแบนราบที่บัดนี้เต็มไปด้วยผดเหงื่อ เอ็มม่าคงจะเสียวมากจริง ๆ เพราะเบอร์แบโต้สังเกตได้เลยว่าไรขนอ่อน ๆ ตามหน้าท้องเธอนั้นลุกชูชันขึ้นเป็นเม็ด ๆ เลยทีเดียว ที่หัวนมเองก็เช่นกันมันชูชันขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ที่เย็ดกันอยู่บนโต๊ะ
.
"ชุ่มแขนชิบหายเลยเจ๊ น้ำเจ๊โคตตรเยอะอ่ะ เสร็จไปกี่รอบแล้วเนี่ยะ! "
.
"ซวบบบบ! , จ๊วกกกก!"
.
"เชี้ยเอ๊ย! เปียกแม่งยันข้อศอกเลยอ่ะดูดิ"
.
พอเร่ิมรู้สึกเมื่อยเบอร์แบโต้ก็สาวมือขวาออกมา ก่อนจะสะบัดไปมาสองสามทีให้น้ำรักกระเซ็นหลุดไปพ้น ๆ พร้อมกันนั้นก็ได้เหลือบสายตาขึ้นมาดูปฏิกิริยาของเอ็มม่า หล่อนชักเริ่มหายใจรวยรินแล้ว ผมเผ้านี่กระเซอะกระเซิงเปียกเหงื่อเป็นปื้น ๆ ใบหน้าแดงก่ำ สลับกับการสำลักอากาศออกมาเป็นพัก ๆ
.
"แค๊ก ๆ , อ๊วก! , อึ๊ก! , แค๊ก ๆ"
.
"ไม่ไหวแล้วสินะ.. โอเคถ้างั้นก็ลงมาก็ได้"
.
ในท่าชูแขนสูงสุดเหยียดจบประโยคดังกล่าว ร่างแกร่งก็ตัดสินใจจับเธอเหวี่ยงทิ้งลงมาทั้ง ๆ อย่างงั้น! เบาะรองก็ไม่มี! แต่ท่วงท่าแบบนั้นนั่นมันท่า "โช๊คแสลม!" ไม้ตายของอันเดอร์เทคเกอร์ชัด ๆ
.
"โครมมมม!!!"
พรมกระเพื่อมกระเบื้องแทบร้าว! แผ่นหลังเอ็มม่าฟาดลงใส่พื้นเต็ม ๆ ตัวเธอสะบัดดีดงอขึ้นพร้อมกับปอยผมที่สยายออก ในที่สุดเธอก็เป็นอิสระสักที แต่ทว่าแทนที่เจ้าหล่อนจะอ้อนวอนขอร้องให้เขาหยุด เธอกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง นั่นก็คือการตะกุยตะกายขึ้นไปคร่อมร่างฝ่ายชายเอาไว้ให้ได้อีกครั้ง คล้ายกับจะแก้แค้น
.
"เฮ๊ย! อะไรว่ะเนี่ยะเจ๊! ยังมีแรงอยู่อีกเหรอ นี่แกล้งเล่นละครตบตาเหมือนพวกนางเอก AV รึไงกัน อย่านะเดี๋ยวผมพาล้ม! เฮ๊ยเจ้ระวัง!"
.
ไม่ทันซะแล้วต่อให้ร่างกายจะแข็งแกร่งเพียงใด แต่โดนจู่โจมระยะประชิดขนาดนี้ยังไงก็ไม่รอด เบอร์แบโต้เสร็จเอ็มม่าอีกหน เธอขึ้นคร่อมเขาได้สำเร็จ พลางโน้มตัวลงไปกระซิบที่ใบหูเพื่อบอกความจริงอะไรบางอย่าง
.
"มันใช่ที่ไหนล่ะเจ้าโง่! ฉันกำลังช่วยชีวิตคุณไว้ต่างหาก หันกลับไปดูสิ ดูซะให้เต็มตาว่าอะไรหล่นลงมา?"
.
ชายหนุ่มชะโงกหน้าผ่านเต้านมอวบอูมไปดูด้านหลัง แล้วก็ได้พบว่ามีเศษก้อนหินก้อนเบ้อเริ่มหล่นลงมาจากฝ้าเพดานข้างบน ก็เลยกลายเป็นว่าถ้าเอ็มม่าไม่กระโจนเข้าใส่ หินเจ้ากรรมนั่นก็อาจร่วงทับหัวเขาไปแล้ว
.
"ขอบคุณมากนะเจ๊.. ไม่ได้เจ๊.. เฮ๊ย! ระวัง! "
.
คราวนี้เป็นทีของฝ่ายชายบ้าง ด้วยความที่เขานอนแหงนหน้าอยู่ พอมีออะไรหล่นลงมาเจ้าตัวก็เลยสังเกตเห็นได้ก่อน จึงบังเกิดเป็นความเท่ห์แบบโคตร ๆ ขึ้น กล่าวคือพอมีเศษหินหล่นลงมา เบอร์แบโต้ก็จะดึงเอาเอ็มม่าเข้ามากอด เขาออกแรงกดร่างเปลือยของหล่อนเข้ามาจมแนบกับแผงอกอันกำยำของเขา พลางม้วนตัวเอาแผ่นหลังตัวเองรับเศษหินที่่ร่วงลงมาแบบก้อนต่อก้อน อิฐก้อนไหนม้วนหลบไม่ทันเบอร์แบโต้ก็จะกางแขนออก แล้วใช้ท่อนแขนอันทรงพลัง อัดมันเป็นผุยผง!
.
"กึกกก ๆ ครืดดด ๆ "
.
"โครมมมม!!!"
.
"ไม่เป็นไรใช่ไหมเจ๊ ฮึบ! นี่พวกข้างบนเขายังทดลองกันไม่เสร็จอีกหรอ เมื่อไหร่จะหยุดซะที ผมจะกันก้อนอิฐก้อนดินพวกนี้ไว้ไม่ไหวแล้วนะ"
"ย๊ากกก! นี่แหนะ! , ฮึบ! , ทางนี้ด้วย , ฮึบ!"
.
เบอร์แบโต้บ่นอุบในขณะที่มีหญิงสาวตัวอุ่นนอนซุกตัวอยู่ใต้วงแขน เขาบ่นไปทั้งที่ดวงตายังคงจับจ้องฝ้าเพดานอย่างไม่ลดละ โดยหารู้ไม่ว่าฝ่ายหญิงนั้นได้เกิดความประทับใจในตัวเขาขึ้นมาแบบสุด ๆ เขาเหมือนเป็นฮีโร่ในฝัน ทั้งเย็ดเก่ง! ทั้งแข็งแรง! หรือจะใช้มือแยงจิ๊มิ๊ก็ยังได้! แล้วรู้อะไรไหมว่าระหว่างที่กล้ิงไปกลิ้งมาอยู่บนพื้นด้วยกันนั้น เอ็มม่่าแม่งหลั่งน้ำหีออกมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ติ่งหีเธอตอดตุ๊บ ๆ ใส่ท่อนควยเขาอยู่ตลอดเวลา แล้วจู่ ๆ กลอุบายบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวเธอ
.
"ไม่รู้ล่ะยังไงซะจะเป็นจะตายยังไง วันนี้เจ้าหน้าที่ภาคสนามคนนี้ก็ต้องเป็นผัวคนใหม่ของฉัน น้ำวิสุทธิ์ในควยคุณต้องแตกในใส่ฉันเท่านั้นเบอร์แบโต้ สถานที่พิเศษสำหรับคนสุดพิเศษ บอสคะเอ็มม่าขออนุญาตใช้มันหน่อยล่ะกันนะ.."
รำพึงรำพันกับตัวเองจนแล้วเสร็จ เฮอร์ไบรโอนี่แห่งแผนกการเงินถึงได้เชยคางขึ้นมาตอบคำถามของฝ่ายชาย
.
"ฉันไม่รู้หรอก หมอยูมิโกะแกเป็นพวกไม่ฟังใคร แกนึกอยากจะทำอะไรตอนไหนแกก็ทำ มิหนำซ้ำยังเป็นคนสนิทของบอสด้วย เพราะงั้นพวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ คุณพอจะโผตัวไปตรงซากโต๊ะที่พังตรงโน้นไหวไหม?"
.
"ตรงไหน?" , "เฮ๊ยระวัง! มันหล่นลงมาอีกแล้ว!"
.
"พั๊วววว!"
.
"ว๊ายยยยย!"
"ตรงนั้นไงตรงที่มียกทรงของฉันกองอยู่ ในนั้นมีช่องใส่ของเล็ก ๆ ฉันใส่กุญแจตู้เซฟนิรภัยเอาไว้"
.
"ห๊ะ! แล้วเจ๊จะไปไขตู้เซฟอะไรตอนนี้ มันจำเป็นตรงไหน? ผมไม่เห็นเข้าใจ!?"
.
เอ็มม่าหลุบตาลงมองค้อน เธอสะบัดตัวออกจากวงแขนเขา
.
"ก็ไม่ทำไมหรอก! ฉันก็แค่พยายามมองหาที่ ๆ ปลอดภัย พวกเราจะได้เย็ดกันต่อ!"
.
ริมฝีปากประกบกัน เอ็มม่าสอดลิ้นเข้าไปพัลวันดูดดื่ม ราวกับต้องการใช้สิ่งนี้เป็นเครื่องรับประกันการมีเพศสัมพันธ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ในตอนต่อไป


## เซ็กส์พี่ระดับบิลเกตส์ (18+)

ทันทีที่กุญแจไขตู้นิรภัยตกอยู่ในมือของเด็กหนุ่มเชื้อสายอเมริกันผิวสี เอ็มม่าในชุดนุ่งลมห่มฟ้าก็คว้าข้อมือเขาให้ลุกขึ้นยืน เธอกระชับฝ่ามือจนแน่นฉวยเอากุญแจมาไว้กับตนเอง พลันจ้วงเท้าออกวิ่งนำพาเขาไปยังพื้นที่ด้านหลัง ที่ซึ่งเป็นบริเวณสำหรับเก็บทรัพย์สมบัติทั้งหมดขององค์กรลับ Parallel แห่งนี้
.
"เฮ๊ยเจ๊! หลบ!"
เบอร์แบโต้ดึงตัวสาวมาดแม่มดเข้ามากอด ดวงหน้าเธอแนบอยู่กับหัวนมอันแข็งกร้าว และระหว่างที่ฝ่ายชายกำลังทำทุกอย่างเพื่อจะปกป้องนั้น ความเงี่ยนแม่งก็เสือกประดังขึ้นมาซะเฉย ๆ
.
เอ็มม่าชักทนไม่ไหว กลิ่นกายเขาช่างเล้าโลมเธอเหลือเกิน เธออยากมีเซ็กส์อยากจะเอากับเขาต่อมันทั้ง ๆ อย่างงี้โดยไม่ต้องสนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม ยิ่งเป็นตอนที่เขาโอบรัดเอวแล้วเหวี่ยงกระชากหลบก้อนหิน ยิ่งฟินในความรู้สึก ไหนจะรอนกล้ามท้องเป็นรอน ๆ ที่สะบั้นทุกทีที่สัมผัสโดนนั่นอีก อ๊อยยย! ไม่ไหวแล้วค่ะ , งั่บ!
.
"หึ๊ย! อย่าเพิ่งดิเจ๊ อย่าเพิ่งฉวยโอกาสขบหัวนมผมตอนนี้ อุ๊ยเจ๊! โอ๊ยยยย! อย่ากัดแรงนักสิ"
.
"ด๊วบ! ๆ จุ๊บ! ๆ อ่า.. วิ่งต่อไปอย่าพูดมากใกล้ถึงแล้วข้างหน้านี่เอง งั่ม ๆ ๆ ด๊วบ ๆ ๆ"
.
"เฮือกกก! จะไปไม่ถึงก็เพราะความเซี่ยนควยของเจ๊นี่แหละ ชั่น 4 ข้างบนแม่งก็ไม่ยอมหยุดกันซะที นั่นไงอีกก้อนหนึ่งหล่นลงมาแล้ว! ระวังเจ๊! ฮึบ!"
.
ภาพที่ออกมาจึงไม่ต่างอะไรจากการเต้นบัลเล่ต์เวอร์ชั่นนู้ด ชายหนุ่มหุ่นกำยำกล้ามเป็นมัด ๆ กอดเกยกันกับหญิงสาวผมบลอนด์วัยเบญจเพส พวกเขาร่ายรำหลบหลีกเศษหินที่หล่นลงมาราวกับกลีบกุหลาบ ความอ่อนช้อยบอบบางนั้นดั่งเจตนาให้ทุกอย่างไหลไปตามกระแสธารแห่งกามมารมณ์สมสู่
.
สองมือหนาตะปบลงแก้มก้นคว้าหมับ เธอแอ่นมาเขาเด้งรับกระทบกันตุบ ๆ เชื่อไหมว่าใช้เพียงลำควยดัน หว่างขาของเอ็มม่าก็ร้อนผ่าวสั่นระรัวแล้ว มิหนำซ้ำยังสืบเท้าถอยหลังร่นไปตามทิศทางตามที่เบอร์แบโต้ต้องการอย่างว่าง่าย รถต้องใช้เกียร์แต่เมียต้องใช้หำ! เขาบีบตูดเธออย่างรุนแรงเมื่อต้องการให้หยุด ทำเอาร่างบางถึงกับสะดุ้งเกร็งเสียว ก่อนที่ฝ่ายชายจะตัดสินใจเปลี่ยนวิธีใหม่ ด้วยการสอดแขนสองข้างเข้าใต้รักแร้แนบกับราวนมและยกตัวเธอขึ้น
.
"เอาขากอดเอวผมไว้เจ๊ ไพร่รัดกันแน่น ๆ เลยนะ"
.
"อืม.."
.
"ซูดดดดด~ นมเจ๊นุ่มดีจัง "
ในท่าลิงอุ้มแตงเบอร์แบโต้ซุกใบหน้าลงไซ้ร่องนมเธอ พลางฟัดไปมาซ้ายทีขวาทีด้วยความมันเขี้ยว
.
"ไปให้ถึงสิ~ แล้วฉันจะให้คุณทำมากกว่านี้ "
.
"หึ ๆ ทะลึ่งนะเราโอเคงั้นจับดี ๆ นะ ผมจะวิ่งแบบพรวดเดียวจบเลย จากตรงนี้ผมมองเห็นตู้คอนเท็นเนอร์ที่ใช้เป็นเซฟนิรภัยแล้วล่ะ หมดเวลาสำหรับฉากรักวิ่งอ้อมภูเขาแบบหนังอินเดียซะที เพราะต่อไปนี้พวกเราจะถ่ายหนังโป๊กัน ถูกต้องไหมครับ!"
.
"ไอ้บ้า!"
ยังไม่ทันจะแสร้งทำเป็นเขินอายเสร็จ เบอร์แบโต้ก็ตะบันออกวิ่งซะแล้ว
.
"กรีี๊ดดดดดดด!"
"พั๊ว!" , "ฮึ๊บ!"
"พั๊วววว!"
"มามึงหล่นลงมาเลย! ไอ้ก้อนหินสารเลว! ของแค่นี้ห้ามให้พวกกูเลิกเย็ดกันไม่ได้หรอกเฟ้ย!"
"ย๊ากกกกก!" , "พั๊ววววว!"
.
พั๊ว! ไป! พั๊วมา! เหมือนพั๊วจะกลายเป็น "ผัว" เบอร์แบโต้ช้อนตูดของเอ็มม่่าไว้ ในขณะที่เธอเองก็หลับตาปี๋เกร็งขาตวัดรัดเอวเขาจนแน่น วินาทีนี้ไม่มีแล้วสำหรับการวิ่งหลบ คือหินจะหล่นลงมายังไง จะตกลงมาใส่โต๊ะทำงาน , หล่นใส่เครื่องคอมพิวเตอร์ , หรือตู้กดน้ำ เบอร์แบโต้แม่งไม่สน! ชนเป็นชนตายเป็นตาย! อะไรก็ตามที่หล่นลงมาเป็นก้อนเป็นมวลสาร เขาเอียงส่วนหนาเข้าใส่แล้วก็พุ่งชนจนป่นปี้!
.
ซึ่งก็ต้องชมเทคโนโลยีจาก Parallel ด้วยเหมือนกัน ที่ทำให้ร่างกายของเบอร์แบโต้แข็งแกร่งกว่าคนปกติ ไม่งั้นเขาคงมาได้ไม่ไกลขนาดนี้ แต่ถึงกระนั้นบาดแผลฟกช้ำและร่องรอยขีดข่วนต่างๆ ก็ยังมีให้เห็นอยู่ ซ้ำร้ายที่มันดันไปปรากฏอยู่บนเนื้อตัวของคนข้างกาย อย่างเอ็มม่าในลุคของเฮอร์ไบรโอนี่ด้วย
.
"อดทนหน่อยนะเจ๊อีกแค่สามเก้าก็จะถึงแล้ว หนึ่ง! สอง! สา.. อุ๊บ..!"
"เชี้ย! มีหินอยู่ที่พื้น!"
"โอ๊ย!!!"
.
พลาดท่าเสียทีเข้าจนได้! เพราะเจ้าตัวเสือกมองแต่ด้านบน บวกกับการที่ต้องแหวกสายตาฝ่าเต้านมกับผมสยายหอม ๆ ของเอ็มม่าไปด้วย ก็เลยมองไม่ค่อยเห็นพื้นข้างล่างนัก
.
มือเรียวหลุดออกจากต้นคอ ร่างบางเปลือยเปล่าของเอ็มม่าจึงกระเด็นหลุดออกจากอ้อมอกเบอร์แบโต้ ก่อนจะไปฟาดเข้ากับประตูตู้เซฟคอนเทนเนอร์เข้า ส่วนตัวของเบอร์แบโต้น่ะเหรอ หึ ๆ หึ ๆ ปากคาบพื้นสิครับถามได้! เลือดกบปาก! หัวแตก! แล้วก็มึนอยู่หน่อย ๆ ตอนลุกขึ้น โชคดีอย่างเดียวของเหตุการณ์นี้ก็คือ ณ ตอนนี้ในเวลาปัจจุบัน ในที่สุดทั้งเขาและเธอก็ฟันฝ่ามาจนถึงหน้าประตูตู้เซฟนิรภัยของชั้น 3 ได้แล้ว แล้วมันก็เป็นเซฟโซนที่ปลอดภัยมาก ๆ อย่างที่เอ็มม่าบอกเอาไว้จริง ๆ
.
"ผมขอโทษเจ๊ เป็นไงบ้างเจ็บมากไหม ขอผมดูหน่อย"
"อูยยย~ ผมไม่ดีเองอ่ะไม่ยอมดูทางให้ดี ถ้าเจ๊เป็นอะไรไปผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย"
.
ชายหนุ่มพุ่งตรงเข้ามาหาเจ้าหน้าที่การเงินของเขาเป็นลำดับแรก ทั้งที่แผลตัวเองนั้นรุนแรงกว่ามาก ก่อนจะปาดผมบลอนด์ที่เปื้อนทั้งคราบฝุ่นและหยาดเหงื่อของเธอออก เผยให้เห็นดวงหน้าที่ยังคงกระจ่างใสอ่อนเยาว์แต่มีแผลถลอกบ้างเล็กน้อย พอทอดสายตาไล่ลงมาตามเนื้อตัวเบอร์แบโต้ก็ยิ่งแทบจะทำใจไม่ได้ นี่เขาทำอะไรลงไป! การตัดสินใจอันบ้าระห่ำของเขาได้ทำให้สาวใหญ่ในลุคแม่มดน้อยเฮอร์ไบรโอนี่มีแต่บาดแผล แม้จะเป็นแค่รอยขีดข่วนธรรมดา แต่ก็ไม่คู่ควรกับเธออยู่ดี
.
ทว่าระหว่างที่เบอร์แบโต้กำลังคร่ำครวญอยู่นั้นเอง จู่ ๆ เอ็มม่าก็ลืมตาขึ้น เธอหลุดรอยยิ้มเล็ก ๆ ออกมา หลังแอบได้ยินฝ่ายชายรำพึงถึง ก่อนจะเอื้อมแขนขึ้นไปเกาะที่คอเขา แล้วกระเถิบร่างอันล่อนจ้อนให้ลุกขึ้นยืน พลันใช้แผ่นหลังพิงกับผนังตู้เซฟเอาไว้
.
สองตาประสานกันหวานซึ้ง!
.
"ตื่นเต้นดีออก ไม่เป็นไรไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก , จุ๊บ!"
"คุณเองก็เจ็บมากไม่น้อย ยังอยากที่จะ จุ๊บ! , จ๊าบบบ! , จุ๊บ , จุ๊บ!"
"เอากับฉันอยู่ไหม..?"
.
เสียงเศษหินหล่นกระทบโครงสร้างเหล็กที่ยื่นออกมาจากเซฟนิรภัย ความก้องกังวานเป้งป้าง! ของมันไม่ได้ทำให้เบอร์แบโต้รู้สึกตกใจใด ๆ ทั้งสิ้น กลับกันดันกลายเป็นเสียงเต้นในหัวใจของเขาที่รุนแรงมากกว่า กับผู้หญิงที่เขาไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่ทีแรก เพียงแค่เขาเสร่อไปท้าทายที่จะจับหน้าอกเธอ ทำไมเธอถึงได้ร่านขนาดนี้ ช่างแม่งสิ! ทิ้งความชั่วกับความดีให้ตบตีกันในใจ เบอร์แบโต้ไม่แคร์แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาใช้นิ้วมือเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากตัวเองออก พลางทำแบบเดียวกันให้กับเอ็มม่า
.
"จูบขนาดนี้ไม่รังเกียจผมเหรอ ปากเจ๊เลอะหมดแล้ว"
.
หล่อนส่ายหน้าเชื่องช้าเป็นนัย ๆ ตาสีฟ้าของเธอค่อย ๆ หรี่เล็กลง ดวงหน้าแบบดาราฮอรีวูดช่างเป็นอะไรที่ยั่วยวนอารมณ์ได้ดีนัก กระทั่งสุกงอมเต็มพิกัด หล่อนเลือกที่จะจับนิ้วของเขาไว้แล้วก็ "อม" อมไม่อมเปล่า! เธอทั้งดูดแล้วก็เลีย! เสียงด๊วบด๊าบกับคราบน้ำลายที่ไหลลงมาตามง้ามนิ้ว ทำให้ชายหนุ่มยั้งใจไว้ไม่ไหว
.
ควยเขาแข็งขึ้นลำอีกครั้ง เขาจับไหล่เธอพลิกไปอีกด้านในท่าหันหน้าเข้าฝาประตูเซฟ เบอร์แบโต้ใช้เท้าเขี่ยขาของเธอออกให้ถ่างออกเล็กน้อย จากนั้นกดหัวเธอให้โค้งลงโก่งตูดขึ้น ก้นเธอเนียนเด้งพอ ๆ กับสองเต้าบนหน้าอก
.
"แน่ใจนะเจ๊ ผมเอาตูดนะไม่ใช่หี!"
.
"อืม.. ได้"
.
"ซี๊ดดดดด~ อ๊าาา!!! อื้อออแน่นโคตร!"
.
สอดจึกเข้าไปทีแรกกุญแจถึงกับกระเด็นหลุดมือ เอ็มม่าก็เลยต้องพยายามก้มลงไปเก็บโดยหารู้ไม่ว่าเบอร์แบโต้เองก็กำลังรอจังหวะนี้อยู่ เขากระเด้าบั้นเอวงัดขึ้นสูง จ้วงแท่งควยงัดรูตูดจนแอ่นลอยขึ้นตาม ทำเอาสาวเจ้าร้องลั่นแบบไม่มีเกรงใจ
.
"โอ๊ยยยยยย! เจ็บจัง เสียวด้วย! อุ๊ยยยย ขนลุกเลยอ่ะ โอ๊ยยย!"
"แรง ๆ เลย แรง ๆ อร๊ายยยยย! "
.
ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ
.
"ช๊ีดดดดดด อ่า อ่า อ่า เยสสสสส อ่า อ่า"
"อื้อออ! โคตรดีเลยเจ๊เอ๊ย ตูดเจ๊เย็ดโคตรมันเลย ยิ่งก้มยิ่งเข้าได้ลึก อ่าา อ่า อ่า"
.
ตับๆ ตับๆ ตับๆ ตับๆ
.
ชายหนุ่มเร่งเร้าใหญ่ถ้าก่อนหน้านี้รู้ว่ารูตูดจะเอามันขนาดนี้เขาคงจัดไปนานแล้ว เขายังคงมันส์กับการซอยยิกใส่บั้นท้ายต่อไป ในขณะที่ฟากฝั่งของเอ็มม่าเองก็ควานหาลูกกุญแจที่หล่นอยู่บนพื้นจนเจอ ตัวเธอสะบั้นสั่นเทาเป็นระยะ สองเต้าเด้งดึ๋ง ๆ กระเพื่อมขึ้นลงไปตามจังหวะการเย็ดของเบอร์แบโต้ แต่ถึงครานั้นเธอก็ยังคงมีสติ พลางค่อย ๆ สอดลูกกุญแจเข้าไปยังตัวล็อค ไม่นานเกินรอประตูตู้เซฟนิรภัยขนาดใหญ่ยักษ์ก็เปิดออก
.
เหรียญทองเหลืองอร่าม ๆ เป็นล้าน ๆ เหรียญไหลทะลักออกมา เอ็มม่าไม่รอช้าฉวยโอกาสตอนที่เบอร์แบโต้ทำควยหลุด ชิงความได้เปรียบกลับมาเป็นของตัวเองบ้าง
.
"มานี่มา! มาเอากันข้างในดีกว่า เคยเย็ดผู้หญิงบนกองเงินกองทองไหมเราอ่ะ?"
.
"มะ.. ไม่เคย แต่?!"
.
ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ถึงหน้าเธอจะเหมือนเฮอร์ไบรโอนี่แต่เธอก็กร้านโลกกว่าเด็กสาวในเทพนิยายมาก สาวเจ้านั่งคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วก็ทำการจับเอาแท่งควยยัดใส่ปากตัวเอง เธออมรูดขึ้น! รูดลง! อ่ม..! อ้ำ..! อั่ม..! จนแข็งชูชันเต็มร้อยเปอร์เซ็นอีกครั้ง จากนั้นถึงได้จูงควยของเบอร์แบโต้เข้ามาข้างใน
.
"โอ๊ยเจ๊เบา ๆ แรงไปแล้ว น้องชายผมมันบอบบางนะ"
.
"เหรอ.. งั้นที่เย็ดตูดฉันเมื่อกี้ล่ะ จะรับผิดชอบยังไงมิทราบ นี่แหนะ! ห่ะ ๆ ๆ ! "
.
ดึงและเหวี่ยงคือส่ิงที่เธอทำ เจตนาของเธอคือการลากเขาเข้าไปข้างในเซฟ จะได้เย็ดกันได้ถนัด ๆ ไร้อุปสรรคขัดขวาง แล้วก็เป็นไปตามนั้น เมื่อเบอร์แบโต้แม่งรั้งแรงกระทำดังกล่าวไม่ไหว เขาจำเป็นจะต้องเบี่ยงตัวตามไปเพื่อไม่ให้ลำควยตัวเองขาดซะก่อน ท้ังเนื้อทั้งตัวก็เลยล้มกระแทกลงใส่กองเหรียญเสียงดัง!
.
"กริ๊งงงงงง!!!"
วงเหรียญกระจุยกระจาย เผยให้เห็นว่าข้างล่างยังมีพวกเพชรนิลจินดา มุก และอัญมณีต่าง ๆ ผสมปนเปอยู่เพียบ
.
"กองเงินกองทองจริง ๆด้วย เร้าใจชะมัดเลยครับเจ๊"
.
"ใช่ไหมล่ะ! มาม่ะมาให้แม่มดน้อยเสกคาถาใส่ซะที ฉันเงี่ยนมากเหลือเกินเบอร์แบโต้"
.
"ฟู้วววววว~!"
.
ข้างในนี้ไม่มีหลอดไฟส่องสว่าง แต่ก็ไม่จำเป็นหรอกเพราะลำพังออร่าเปล่งประกายสีทองอร่าม จากของมีค่าพวกนี้ก็สว่างเจิดจ้าจนเห็นเรือนร่างเปลือยของกันและกันแล้ว พอคร่อมร่างได้หญิงสาวก็ได้เป่าลมเอื่อยอิงชะโลมเล้าไปที่ซอกคอเบอร์แบโต้ เธอไล่เลียจากซอกคอลงมาถึงหัวนม พลันใช้โหนกหีถูไถไปตามร่องซิกแพ็ค ร่นลงมาเรื่อย ๆ ช้า ๆ บดเน้นบ้างปล่อยลากยาวบ้าง เพื่อให้เขามีความสุข
.
"เป็นไงชอบไหมแบบนี้~?"
.
"ดีครับดี.. เจ๊ล่อนเอวเก่งจัง อ่าาา อ่ะ อ่าาา"
เบอร์แบโต้หลับตาเปล่งเสียงแผ่วเบา ยิ่งเป็นตอนที่กวาดแขนไปโดนบรรดาเหรียญทองมากมายในนี้ แล้วได้ยินเสียงกรุ๊ง ๆ กริ๊งๆ ยิ่งทำให้เขาฟิน
.
"ขอจับนมหน่อยครับ โน้มตัวลงมาที"
.
"เอาสิ อยากทำยังไงก็แล้วแต่เลย ฉันยอมทุกอย่าง"
.
ขณะที่เอ็มม่าเริ่มแอ่นตัวลงมา เบอร์แบโต้ก็เล่นพิเรนด้วยการหยิบเอาเหรียญขึ้นมายีเข้ากับหัวนม ให้ความเย็นแผ่ซ่านจนหัวนมนั้นเกร็งเป็นเม็ด ๆ ต่อด้วยการโกยเหรียญขึ้นมาเป็นกำแล้วเอาพวกมันมากองสุมกันบนเนินอกอวบอิ่ม แล้วก็ขยำขยี้! เนื้อนุ่มเสียดสีกับโลหะจนแดงอมชมพู แสบ ๆ คัน ๆ มันส์ดีชะมัด
.
"ว๊ายยยยย! อยากเล่นแบบนี้หรอ งั้นขอฉันบ้างสิ!"
.
มือเรียวเอื้อมไปด้านหลังบรรจงประคองเอาแท่งควยให้ตั้งขึ้น จากนั้นจึงค่อย ๆ ไถบั้นท้ายลากลงไปถึงท้องน้อย พลันยกขึ้นเสียบกับแกนแข็งด้วยจังหวะอันฉวัดเฉวียน!
.
"สึบบบบบ!!!"
.
"อื้อออออ! เยสสสสสส! เสียวววววโว๊ยยยย! "
เบอร์แบโต้ร้องลั่น
.
เอ็มม่าขย่มควยขึ้น ๆ ลง ๆ ด้วยความเมาส์มันส์ ออกแรงขายกจนสุดแล้วทิ้งใส่จมมิด! ทีแล้วทีเล่าทั้งถี่ทั้งรุนแรง! มิหนำซ้ำยังจับมือเขาลูบไล้ไปตามหน้าอก ก่อนจะวกกลับลงมาแยงเข้าที่ติ่งหี
.
"เขี่ยะสิยะ! เขี่ยะเร็ว ๆ เขี่ยให้น้ำฉันออก มันส์จัง! โอ๊ยยยยมันส์ เงี่ยนมากเลยอ่ะ"
.
"ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ "
.
"จิ๋มฟิตดีไหม? ห๊า! ซี๊ดดดดด จิ๋มฉันฟิตไหมค่ะ?!"
หล่อนก้มลงมาถาม พลางกำเอาเหรียญมากำหนึ่ง แล้วก็ปาทั้งหมดใส่หน้าเบอร์แบโต้
.
"เพล้งงงง!"
.
"โอ๊ะ! ฟิตครับเจ๊ฟิตมาก ๆ อย่างกับหีเด็กอายุ 16 แหนะ ควยผมชุ่มเร็วโคตร ๆ เลย เอามันส์ทั้งตูดทั้งหีเลยนะเจ๊เนี่ยะ อ่า อ่า อือ อ่ะ อือ อ่าาา"
.
เอ็มม่ายกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างพออกพอใจ เธอยังคงส่ายบั้นเอวยุกยิกถี่รัว กดหีเข้าใส่ควยดุจดั่งการเย็บซิกแซ๊กของจักรเย็บผ้า ก่อนที่สุดท้ายหล่อนจะโน้มตัวลงมา แล้วก็หอมแก้มเบอร์แบโต้ไปหนึ่งฟอดใหญ่
.
"ฟอดดดดดดดดด~! , จุ๊บ!"
.
"เฮ้อ.. ชื่นใจจังครับ"
.
"งั้นเชียว! แต่ฉันทำให้หีฟิตได้มากกว่านี้อีกนะ อยากลองเย็ดดูไหมล่ะ?"
.
เบอร์แบโต้คิ้วย่นยับยู่ ในเมื่อช่างเป็นอะไรที่น่าสนใจ แล้วเหตุไฉนคนอย่างเขาถึงจะโง่ปฏิเสธ


## กองเงินกองทอง (18+)

"เยสสสส! อึ.. อื้อ.. อึ้ม.. อื้อ"
"คิดว่าในนี้มีแต่เหรียญใช่ไหมล่ะ ผิดแล้วจ่ะรูปหล่อลองมองข้างบนสิ"
เอ็มม่าเม้มปากปล่อยเสียงเล็ดลอดออกมาตามไรฟัน เธอชูมือขึั้นสองข้างชี้ให้เบอร์แบโต้มองตาม แต่ก็ยังมิวายควงบั้นเอวกระเด้ากลีบหีใส่เอ็นแข็งของเขาอยู่
.
"นั่นเงินนี่เจ๊ เงินเป็นฟ่อนเลย แบงค์ดอลล่าทั้งนั้นด้วย"
.
"ใช่! แล้วจะเป็นยังไงถ้าฉันดึงฐานรองนี้ออก!"
.
"เจ้อย่าเดี๋ยวมันร่วง!"
เบอร์แบโต้พยายามห้าม ด้วยการคว้าที่ข้อมือเธอแต่ก็ไม่ทัน ณ ตอนนี้มีฟ่อนธนบัตรเป็นล้าน ๆ มัดเรียงตัวเป็นตั้งอยู่บนชั้นลอยภายในตู้เซฟ มูลค่าของมันน่าจะมากกว่าพันล้านดอลล่าสหรัฐเห็นจะได้ ซึ่งสาเหตุที่ต้องเก็บแยกไว้บนหิ้งก็เพราะว่าพวกมันทำมาจากกระดาษ การเก็บรักษาจึงต้องแยกไว้ให้ห่างจากพวกเหรียญ , อัญมณี, แล้วก็ทองคำแท่งต่าง ๆ ที่อยู่ข้างล่าง
.
รวมทั้งคู่ผัวตัวเมียสองคนนี้ด้วย ใครมันจะไปคิดว่าพวกเขาจะกล้าแก้ผ้าเอากันในสถานที่แบบนี้ มิหนำซ้ำความเงี่ยนเปี่ยมกระสันยังทำให้สาวเจ้า กล้าลงมือทำในสิ่งที่เไม่เคยทำมาก่อน หล่อนเหยียดมือขึ้นไปกระชากหิ้งวางแบงค์จนสุดแรง ทุ่มทั้งแขน ทั้งรั้ง! ทั้งงัด! ไม่ถึงสิบวิ ชั้นลอยที่ออกแบบไว้วางธนบัตรเพียงอย่างเดียว ก็มิอาจต้านทานไหวมันหักกลางเสียงดัง "แกร็ก!" พลันยุบตัวลงมาพร้อมกันทุกด้าน
.
"โครมมม!"
.
"เจ๊ทำเหี้ยะไรเนี่ยะ ฉิบหายวายป่วงหมดแล้ว! , ฮึบ!"
เบอร์แบโต้ตะโกนลั่น เขารีบดึงตัวเอ็มม่าเข้ามากอด พลันพาเธอกลิ้งหลุน ๆ บดไปกับกองเหรียญทองและอัญมณีแวววาว เสียงกรุ๊งกริ๊งเหล่านั้นชั่งเป็นอะไรที่เสนาะหูเหลือเกิน
.
เนื้อแนบเนื้อตัวแนบชิดและหีชิดควย หลังเบอร์แบโต้เต็มไปด้วยรอยบาดจากคมเหรียญไม่ต่างจากเอ็มม่าที่ก็เกิดบาดแผลขึ้นตามตัวเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่สนใจอะไรเลย ยิ่งได้เลือดแบบนี้แหละเธอยิ่งชอบ เธอเลือกที่จะตัดบทสนทนาของฝ่ายชายลงด้วยการก้มลงจูบปากเขา เอ็มม่ารู้ว่าเบอร์แบโต้ไม่พอใจ แต่จะให้ทำไงได้ล่ะในเมื่อวิธีที่จะทำให้จิ๋มฟิตขึ้นก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้น
.
"จ๊วบบบ! จุ๊บ! ด๊วบ ๆ ด๊วบ ๆ แผล๊บ ๆ ๆ "
"อ่าาาาา.. ปากหวานจังคนดีของฉัน"
"คุณไม่ต้องพูดอะไรหรอก แค่ดูก็พอ ลองมองขึ้นไปสิ"
.
"งะ.. เงิน เงินทั้งนั้นเลยเจ๊"
.
หนุ่มอเมริกันถึงกับอ้าปากค้าง ทันทีที่เอ็มม่าถอนปากออกแผงอกแกร่งของเขาก็ยุบหนอพองหนออย่างรวดเร็วด้วยความตื่นเต้น เพราะสิ่งที่เห็นอยู่เบื้องหน้าช่างเป็นอะไรที่่ตระการตาเอามาก ๆ
.
"ชอบใช่ไหมล่ะ นี่แหละที่เขาเรียกว่าเซ็กส์บนกองเงินกองทองที่แท้จริงอิ ๆ"
.
ร่างบางค่อย ๆ ยกหีออกจากดุ้นควย เมือกยางนี่ไหลเยิ้มตามออกมาเหนียวเหนอะ เธอจึงใช้ปลายนิ้วตวัดมันแล้วก็ยัดเข้าไปในช่องปากของเบอร์แบโต้
.
"อืมมม.. อร่อยไหมน้ำเงี่ยนฉัน พักแป๊บนึงก่อนก็ได้ ดูท่าคุณจะเสียสมาธิไปกับแบงค์ดอลล่าที่ลอยละลิ่วปลิวละล่องลงมา มากกว่าหีฉันซะอีก"
.
"อ่ำ.. อ่ะ.. อ่ำ.. อืมมม"
.
ดูดนิ้วอยู่เขาเลยตอบไม่ได้ แต่ก็ถือว่ายอมรับแล้วกันว่ารู้สึกแบบนั้นจริง ๆ เพราะการหล่นลงมาของชั้นวางนั้นรุนแรงมาก แบงค์กระดาษเป็นล้าน ๆ ก็เลยลอยฟุ้งกระจายขึ้นมาเต็มตู้เซฟ หนุ่มผิวสีจินตนาการไปไกลแสนไกล เขาคิดว่าตัวเองกำลังอยู่ในสโนว์บอลกับสาวงามหน้าฮอลลีวูด เลยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะสรรหาคำพูดใด ๆ มาอธิบายความอลังการดังกล่าวได้ มันเหมือนกับห่าฝนที่พรมลงมาเป็นเงินเป็นทอง
.
"สุดยอดที่สุด..!"
"แบงค์เหรอ?"
"อือ..แต่ก็เจ๊ด้วย! นี่แหนะ! "
"ว๊ายยยยยย!"
ทั้งสุขทั้งฟินจนยั้งใจไว้ไม่อยู่ เบอร์แบโต้รุกฆาตด้วยการจับข้อเท้าเธอขึ้นพาดบ่าทั้งสองข้าง ก่อนจะปล่อยให้แผ่นหลังเรียวบางฟาดลงกระแทกกับวงเหรียญ ปอยผมเธอสยายออกโดยมีแบงค์ดอลล่าที่ปลิวไสวลงมาเป็นฉากหลัง ในที่สุดก็ได้เวลาซะทีที่พวกเขาจะได้เอากันอย่างจริงจัง ปลายควยจรดอยู่กับปากหีอยู่ร่อมร่อ ก่อนที่ฝ่ายชายจะทำการถูไถมันไปมาช้า ๆ ให้ติ่งเสียวเธอกระตุก ตอดหนึบหนับ เตรียมรับความสนุกสนาน
.
แต่ทว่าสาวเจ้ากลับยังไม่ลืมคำสัญญาของตนที่ให้ไว้ในตอนที่แล้ว เธอหุบเข่าเข้าหากันมันซะเฉย ๆ พลางดันดุ้นมังกรลำเขื่องของเบอร์แบโต้ออกไปห่าง ๆ
.
"เดี๋ยวก่อน.. ไหนเมื่อกี้บอกอยากเย็ดจิ๋มฟิต ๆ ไม่ใช่เหรอ"
"เออว่ะลืม!?"
.
"ชิ.. ไม่ต้องเลย เรื่องนี้เป็นความผิดคุณที่ทะลึ่งสอดมือเข้ามาแยงน้องสาวฉัน แต่ก็ไม่ต้องคิดมากไปหรอกนะฉันมีวิธีแก้อยู่"
.
"ยังไง?"
เบอร์แบโต้ทำหน้างง ทั้งที่ยังคงแบกขาเรียวทั้งสองข้างไว้บนบ่า
.
"ลูบไล้ขาอ่อนฉันไปก่อนสิ เลี้ยงน้องชายคุณให้แข็งเอาไว้อย่าให้มันยุบ ขอเวลาฉันสักประเดี๋ยว"
.
"อะ.. อืม"
กลืนน้ำลายฝืดคอหนุ่่มผิวสีพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ประกอบกับการมีแสงอำพันจากเหรียญทองที่ช่วยย้อมบรรยากาศ ทำให้เครื่องเพศของเขายังคงตื่นตัวอยู่ตลอด และระหว่างที่เจ้าตัวกำลังใช้มือลูบไล้ไปบนขาอ่อนของสตรีนั้น เบอร์แบโต้ก็ได้เฝ้าสังเกตพฤติกรรมของเอ็มม่าไปพลาง ๆ ด้วย สายตาเธอไม่ได้จดจ้องอยู่ที่เขา เธอมองไปยังทุกพื้นที่ ๆ มีแบงค์อยู่รายรอบ ก่อนจะเก็บมันขึ้นมาหนึ่งกำมือเต็ม ๆ ขยำเป็นก้อน! แล้วก็! คุณพระช่วย! ยัดเข้ามาในหี!
.
"อร๊ายยยยย! อี๊ดดด! อี๊! อร๊ายยยยย~!"
.
กรี๊ดจนสุดเสียง! เรียวขาเธอดีดพับ ๆ จนเบอร์แบโต้ต้องรีบจับไว้ เอ็มม่าดิ้นทุรนทุรายจากฤทธาแห่งความเสียว มันเสียวสุด ๆ เสียวสะใจที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิตเลยก็ว่าได้!
.
"เย็ดเลยค่ะ! เย็ดเลย! ฉันพร้อมแล้ว! อร๊ายยยยย บาดจิ๋มดีจัง แสบแบบนี้แหละที่ฉันชอบ ซี๊ดดดดดด อ้ือออออออ! "
กัดฟันแน่น ปล่อยเส้นเสียงออกมาตามไรฟัน จนฟังแทบไม่เป็นภาษา
.
"แม่งมึงโคตรจิตเลยว่ะอีเจ๊! อีสัดเอ๊ย! ถ้าวอนท์นักกูจัดให้ดอกหนึ่งตอนนี้เลยก็ได้วะ!"
"อ่าาาาาาาา!!!"
.
แกนแข็งใหญ่ยักษ์ยัดสวนหีเข้าไปพร้อมกับเศษแบงค์! แม่งฟิตจริงสมคำร่ำลือ! กระเด้าเอวใส่ในท่ามิชชันนารีเพียงสิบยี่สิบทีก็ชักจะเห็นเลือด แน่นอนว่าไม่ใช่เลือดซิงแต่เป็นเพราะการบาด ทั้งเขาและเธอร้องโอดโอยเจ็บปวด แต่ก็ยอมอยู่ดีเพราะต่างก็มีความสุขกันสุด ๆ
.
"เจ็บมากไหมเจ๊ อ่ะ , อ่า , อ่า , อ่า "
.
ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ
.
"เจ็บ! แต่อยากเย็ดแบบนี้มานานแล้ว ฉันชอบ อื้อ อื้อ อ้ืือ"
"อ่า อ่า อ่ะ อ่า ผัวฉันมันอ่อน! ใจไม่ถึง! สู้คุณก็ไม่ได้ เยสสสใช่เลยค่ะดอกนี้แหละ! อุ๊ยเอาอีกที เอาให้จิ๋มฉีกไปเลยยิ่งดี อ่าาาา อื้ออออ อ่าาาา ซี๊ดดดดด~!"
.
ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ
.
ลำควยผลุดเข้าผลุดออกเสียบถี่ยิก ๆ ทั้งเร็วและรุนแรง ในขณะที่ก้อนแบงค์ในโพรงเองก็ไม่ได้อ่อนตัวลงเลย มันยังคงแข็งทื่อและบาดโหนกนูนจากภายในคล้ายกับการหยิกจุ๊กจิ๊ก ยิ่งกระแทกดุ้นเข้าใส่แรงมันก็ยิ่งรวมตัวกันแน่น เบอร์แบโต้ก็เลยคิดที่จะเปลี่ยนท่าเพราะเริ่มเกรงใจเธอ
.
"หันหลัง!"
เขากระแอมบอกเอ็มม่า
.
"........."
เธอนิ่งหลับตาลงเหยเก กัดริมฝีปากพลางฉุดมือเขาลงมาบีบเค้นหน้าอก!
.
"งั้นเหรอแสดงว่าชอบท่าเบสิคสินะ เจอของเล่นถูกใจชักจะติดควยผมขึ้นมาแล้วใช่ไหมล่ะ ห๊ะ! อ่ะ อ่า ว่าไง! อืมมม อ่าาา ฮึบ อือ ฮึบ อ่าาาา ตอบหน่อยสิจ๊ะที่รัก! หึ๊! "
.
เอ็มม่ากระสันหนักจนครางออกมาไม่เป็นคำ เธอทำได้แค่พยักหน้า ตัวเธอเด้งไปเด้งมาอ่อนปวกเปียก มากไปกว่านั้นเบอร์แบโต้ยังเล่นพิเรนด้วยการนำเอาแบงค์ที่กองอยู่รอบ ๆ มาสุมรวมกันไว้บนเต้านมเธอ
.
"ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ "
"ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ "
"ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ "
.
ผ่านไปร่วมห้านาทีน้ำหีก็ฉีดเป็นสายพุ่งออกมาตามสเต็ป! เอ็มม่าเสียวสะท้านทรวงเธอโอบแขนเข้ากอดชายหนุ่มอยากหยุดพัก แต่เขายังคงไม่! เบอร์แบโต้แกะมือเธอออกผลักให้ล้มตรึงใส่กองเหรียญ ก่อนจะสาวลำควยกระหน่ำเด้าบั้นเอวต่อไปเรื่อย ๆ จนน้ำหีเมื่อครู่คลุกเคล้าเข้ากับลิ่มเลือดได้ออกมาเป็นน้ำแดงสีฉาดฉาน
.
"อ่ะ อ่า อ่ะ อ่า ไม่ไหวแล้วเหรอเจ๊ ผมยังไม่ถึงเลยอ่ะ ถ้าเลียให้จะต่อได้อีกรอบไหม? ห๊ะ! ว่าไง อ่าาา ซี๊ดดดดด~!"
.
"อะ.. อืมลองดูก็ได้ อร๊ายยยย! อย่าเร็วนักสิ!"
.
เบอร์แบโต้สอดนิ้วเข้าไปในโพรงหีแล้วเขี่ยเอาเศษกระดาษแบงค์อันเปื่อยยุ่ยออกมา เพราะมันคงใช้การอะไรไม่ได้แล้วในตอนนี้ ตามติดมาด้วยการตวัดปลายลิ้นเลียติ่งเสียวอย่างรวดเร็วเป็นพัลวัน ทำให้เอ็มม่าต้องตื่นตัวขึ้นอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
.
"อือออ~ เยสสสสส ดีค่ะ! เอิ่มดีแล้ว..ว..ว"
"มาแล้วเริ่มเงี่ยนขึ้นแล้ว อีกนิด อ่ะ อ่า อ่ะ อ่าาา ใช้ฟันด้วยสิ ช่ายยยยย~"
"อื้อออออ เงี่ยนแล้วค่ะรูปหล่อ สอดเข้ามาเลย..ย..ย..ย "
.
"ถ้างั้นจัดอีกยกนะ ท่าเดิมนี่แหละผมรู้ว่าเจ๊ชอบ"
ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ , ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ
ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ , ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ
เป็นท่ามิชชันนารีเดิม ๆ แต่จัวหวะแม่งไม่คล้าย งวดนี้เขาซอยควยใส่แบบไม่มีพักต่อเนื่องนอนสต๊อปร่วมสองนาทีเต็ม ๆ จนโหนกหีนี่แดงเถือกห้อเลือด หนังตรงริมปริฉีกเป็นแผลกว้าง แต่ครานั้นสาวเจ้าก็ไม่ร้องให้เขาหยุด ในเมื่อเธอเองก็ต้องการแบบนี้จะบอกให้เขาหยุดทำไม
.
"จะแตกแล้วเจ๊! โอ๊ยยย! ผมจะแตกแล้ว! โกยแบงค์มาสุมตรงนมไว้เร็วเข้า! อื้อ อ่าาา อ่ะ อ่าาาา ช่วยกันหน่อยสิ เสียวววโว๊ยยย! เสียวววว!"
.
สงสัยชิบหายแต่สาวเจ้าก็ยังทำตามที่เขาบอก เธอเร่งกวาดมือไปทั่ว ๆ พลันหยิบเอาแบงค์ที่หล่นอยู่แถวนั้นมาสุมกองเผนิงบนหน้าอก
.
"อ๊ายยยแรงจัง! แรงมากอ่ะ! อู๊ยยยยย ฉันแตกอีกแล้วนะ อร๊ายยยยยย!"
.
"ผมก็เหมือนกัน เยสสสสสสสส!"
.
"อ๊าาาาาาาาาาาาาาา~!!!!"
.
ลำตัวเอ็มม่าดีดสะบัด! แรงสปริงดังกล่าวได้ตวัดเอาหมู่มวลเงินแบงค์ให้ลอยขึ้นฟ้าไปอีกครั้ง! เผ้าผมเธอกระเจิดกระเจิงกลางอากาศ วินาทีที่มันลู่ลงมาพร้อมกับเหล่ามวลแบงค์นา ๆ ช่างเป็นอะไรที่สวยงามยิ่งนัก จนกระทั่งลืมที่จะสนใจไปยังน้ำวิสุทธิ์สีขาวนวล ที่หลากออกมาปริ่มช่องคลอดไปเลย
.
พอเย็ดจนเสร็จเบอร์แบโต้ก็ค่อย ๆ ชักควยออก พลางใช้มือรูดเมือกกับน้ำเงี่ยนของเอ็มม่าสลัดทิ้งเพื่อทำความสะอาด ก่อนจะโผตัวเข้ากอดเธอจากทางด้านหลัง
.
"ฟินดีใช่ไหม เย็ดกับเจ๊แม่งโคตรมันส์ แฟนตาซีโคตร ๆ จุ๊บ! "
.
"............."
เธอเงียบไม่เคลื่อนไหว!
.
"อ่าวเฮ่ย! แม่งอย่าบอกว่าตายห่าไปแล้ว!"
.
"เจ๊!?"
.
"เจ๊เอ็มม่า เฮ๊ย! ตื่นดิเจ๊!?"
.
พอชายหนุ่มเอามือไปอังที่โพรงจมูกดู! คุณพระช่วย! ต่อให้เป็นผู้หญิงหน้าสวยที่นอนแก้ผ้าแผ่หลาล่อนจ้อน แต่บัดนี้องคชาติเขากลับมีแต่จะเหี่ยวแฟบลงไปทุกที
.
"เหี้ย! ไม่หายใจ"
ชายหนุ่มอุทาน
"JUST SAY NOTING" ว่าด้วยเรื่องของตัวเอกที่ชื่อ "เจฟเฟอร์ บัตเจนแลนด์" เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการลับ Parallel (พาลาเรล) ที่ต้องเข้ามาใช้ชีวิตในโลกคู่ขนาน การมีตัวตนของเขาถูกอำพรางไว้ด้วยอาชีพที่ไม่มีใครสนใจ อย่างพนักงานส่งดอกไม้ ทำให้เขาสามารถเข้าถึงได้ทุกพื้นที่ตามแต่ใจต้องการ แม้แต่ในห้องนอนผู้หญิง! ด้วยเครื่องไม้เครื่องมือจากโลกอนาคต การประกบปากจูบใครสักคนจึงง่ายยิ่งกว่าสิ่งใด เสื้อผ้าหน้าผม อกนูนสูงนูนต่ำ พร้อมที่จะขย้ำมันให้สะใจไหม ถ้าพร้อมแล้วก็ตามเจฟเฟอร์มาเลย!