Murah and his wondrous bag (มุราห์กับระบบกระเป๋าพิศวง)
DoubleT_T
## ตอนที่ 1

ใบไม้สีเขียวอ่อนนับร้อยใบได้แผ่กระจายออกมาจากต้นไม้ใหญ่นับร้อยต้น ใบไม้เหล่านั้นโอนเอนมาชิดกันจนดูคล้ายเป็นกระเบื้องแผ่นใหญ่ที่วางอยู่เหนือหัวสองพ่อลูก และเป็นเหมือนก้อนเมฆที่ทิ้งตัวลงต่ำเพื่อปกคลุมแสงแดดที่สาดลงมาไม่ให้ดินที่อยู่ข้างล่างร้อนฉ่า กลิ่นของดินชื้น ๆ ผสมปนเปกับกลิ่นของเห็ดหลากพันธุ์ ดอกไม้ป่าและวัชพืชที่โตแทรกตามรากและลำต้นลอยมาตามกระแสลมที่พัดโบกจนกิ่งไม้เอนเอียง แต่ถึงแม้ผืนป่าแห่งนี้จะถูกคลุมด้วยหลังคาใบไม้จนเหมือนปิดทึบ แต่แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ก็ยังสามารถเล็ดลอดมาตามรอยแตกและรอยห่างของใบไม้ ทำให้บริเวณของพรานน้อยและพรานผู้เป็นพ่อก้าวเท้าเดินมีแสงสว่างที่เพียงพอ
เอลมิคคือชื่อของเขา เด็กหนุ่มที่พึ่งจะย่างเข้าปีทิ่สิบเอ็ดของชีวิต และนั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้เขากำลังเดินตามหลังพ่อของเขาในป่าอันรกทึบ เมื่อวานซืนเขายังทำได้แค่มองพ่อของเขานำธนูพาดไว้กับตัวพร้อมคาดกระเป๋าหนังสัตว์ข้างเอวแล้วเดินเข้าป่าเพียงลำพัง แต่คราวนี้เขาได้ทำเช่นเดียวกันบ้างแถมด้วยหน้าอกที่ดูนูนยืดออกมากว่าปกติ
แต่ด้วยความที่เขาทั้งสองเริ่มออกเดินทางกันมาตั้งแต่ก่อนรุ่งสางจนตอนนี้พระอาทิตย์กำลังลอยค้างอยู่เหนือหัว หน้าอกของเอลมิคก็เริ่มงุ้มเข้า หลังงอคล้ายกับตัวอักษรและไหล่ก็ห่อตกลงตามเวลา อาการเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความเหน็ดเหนื่อยแต่เป็นเพราะความเบื่อหน่ายจากบรรยากาศและทิวทัศน์ของป่ารอบข้างที่เขาเดินและมองผ่านมันซ้ำ ๆ มาเป็นเวลาหลายชั่วโมง ตัวเขาเองควรรู้ดีว่าการเข้าไปในป่าไม่ใช่เรื่องน่าสนุกหรือน่าตื่นเต้นอะไร เพราะเกือบทุกครั้งที่พ่อกลับมาจากป่าหลังหายไปเป็นเวลาค่อนวัน ก็มักจะกลับมามือเปล่าเสมอ (มือเปล่าที่เอลมิคหมายถึงไม่ได้นับรวมเห็ด พืชสมุนไพร ผลไม้อีกนับไม่ถ้วนที่มีอยู่ล้นฟูเกินกระเป๋า) หากวันไหนโชคดีก็จะกลับมาพร้อมกับกระต่ายป่าตัวบักเอ้บที่เขาโปรดปราน ไม่ใช่ว่าพ่อของเอลมิคจะเป็นพรานไร้ฝีมือ การจะได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านเทวานัตจำเป็นจะต้องมีฝีมือการทำพรานที่ดีและพ่อของเขาก็นับว่าเป็นพรานมือฉกาจของหมู่บ้าน แม้ว่าจะไม่ได้มีพรานในหมู่บ้านให้เทียบฝีมือมากมายก็ตามที
หากแต่ว่าพ่อของเขามีกฎบางอย่างที่สืบทอดกันมาตั้งแต่รุ่นปู่และดูเหมือนว่าพรานในหมู่บ้านทุกคนก็มีกฎแบบนั้นเช่นเดียวกัน พวกเขาไม่ออกล่าสัตว์ใหญ่และไม่ล่าสัตว์เล็กพร่ำเพรื่อ เอลมิคสังเกตได้ทุกครั้ง เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาต้องการเนื้อสัตว์ พวกเขาก็จะมีพร้อมเสมอ และเมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาต้องการยูกยาเพื่อรักษาคนในหมู่บ้านที่มีอาการเจ็บไข้ พวกเขาก็จะมีพร้อมเสมอ แม่ของเอลมิคมักจะพูดกับเอลมิคทุกครั้งว่านั่นเป็นเพราะหมู่บ้านเรามีพรานมากฝีมือ
แต่อย่างไรก็ตาม ครั้งแรกนั้นสำคัญเสมอและวันนี้ก็เป็นครั้งแรกที่เขาอายุสิบสองปี ครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในป่าลึกที่ซึ่งเขาและเพื่อนแอบเฝ้ามองอยู่ตลอด มันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรหากเขาจะรู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อตัวสั่นเมื่อได้ทำในสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด จริงไหม… และมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเช่นกันที่เขาจะรู้สึกผิดหวังเมื่อสิ่งที่เขาเคยเฝ้ามองและจินตนาการถึงนั้นไม่เป็นดั่งที่คิด
หลังจากการเดินทางอันแสนน่าเบื่อเป็นเวลาหลายชั่วโมง ซึ่งการใช้สายตาสอดส่องหาของป่าตามพื้นและต้นไม้ที่ก็ไม่ได้มีมากมายจนต้องตกตะลึงนั้นไม่ได้มีความท้าทายหรือตื่นเต้นพอจะทำให้เอลมิคพึงพอใจ เด็กหนุ่มหน้าตาเบื่อหน่ายที่กำลังใฝ่หาความสนุกก็เอ่ยกระซิบขึ้นมาในป่าที่เงียบสงัด
"พ่อ"  ระยะห่างระหว่างตัวเขาและพรานผู้เป็นพ่อนั้นเพียงหนึ่งก้าว หากใครสักคนกลืนน้ำลายก็สามารถได้ยินเสียงนั้นอย่างชัดเจน
"หืม" ชายผู้เป็นพ่อไม่เปิดปาก เขาส่งเสียงทุ้มหนาเล็ก ๆ ออกมาจากลำคอ
"เราจะเดินไปจนถึงเมื่อไหร่" เด็กน้อยถามด้วยเสียงที่บางแหลม
ชายผู้เป็นพ่อไม่ตอบอะไรกลับมา เขาปล่อยให้ความเงียบทำงานต่อไป  เสียงเดียวที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องคือเสียงของใบไม้กับกิ่งไม้แห้งกรอบที่ถูกเหยียบย่ำเป็นจังหวะ พรานน้อยไม่อยากจะซักไซ้เพิ่มเติมเพราะเขารู้ดีว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร เขาเดินต่อสลับกับมองไปรอบข้างเพื่อแก้เบื่อแม้ว่ามันจะทำให้เขาเบื่อมากขึ้นก็ตาม แต่เขาก็ไม่มีอะไรอย่างอื่นให้ทำไปนอกจากนั้นแล้ว
แต่ด้วยเสียงของความเงียบงันที่รบกวนผนวกกับเสียงในหัวที่ดังกระหึ่ม จึงทำให้ความสงสัยและอารมณ์ต่าง ๆ ที่อัดแน่นอยู่ในอกระเบิดออกมา พรานน้อยไม่สามารถเก็บอั้นมันไว้ได้อีกต่อไป
"ผมไม่เห็นเข้าใจเลย" เอลมิคกระซิบด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น หูของชายที่อยู่ข้างหน้ากระดิกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น "ทำไมเราถึงไม่ไปล่าสัตว์ ทำไมพ่อต้องพาผมมานั่งเก็บเห็ด เก็บสมุนไพรพวกนี้ด้วย ผมอยากออกล่าสัตว์เหมือนพรานคนอื่นบ้าง เจ้าพวกนั้นก็เคยล่าสัตว์กันหมดแล้ว เมื่อวานเจ้าเอ็ดวินก็เอากระต่ายที่มันล่าได้มาอวดใหญ่แถมยังคุยโม้ทั้งวัน ผมล่ะหมั่นไส้เจ้านั่นเป็นบ้า" พรานน้อยพ่นลมหายใจฟึดฟัด ชายผู้เป็นพ่อยังคงนิ่งเงียบเช่นเคย "พ่อก็เก่งกว่าคนพวกนั้นตั้งเยอะ ทำไมถึงพาผมมาทำอะไรแบบนี้ด้วย พ่อของเจ้าเดชก็ไม่ใช่พรานแต่เจ้านั่นก็ยังได้ล่าสัตว์ แถมยังเคยตกปลาแล้วด้วย"
พรานวัยกลางคนสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง
"เอลมิคเอ๋ย…ก่อนจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ จำที่พ่อบอกก่อนจะพามาได้ไหม" แม้ว่าเสียงของชายผู้เป็นพ่อจะไม่ได้ดังสนั่นและน้ำเสียงก็ดูนุ่มลึกใจดี แต่เสียงนั้นกลับทำเอาเอลมิคสะอึกจนหน้าซีด คอของเขาตกลงเล็กน้อยและพยักหน้ารับให้กับแผ่นหลังของพ่อ แม้อายุจะน้อยแต่ท่าทางของเขาในตอนนี้ก็ดูสุขุมเกินวัย "หากเข้าใจแล้ว ก็เงียบซะก่อน เราไม่มีทางรู้ว่าในป่านี้จะมีอะไรที่เราคิดไม่ถึงหรือเปล่า เดี๋ยวไปหลบพักที่ร่มไม้ข้างหน้าแล้วเราค่อยคุยกัน" เอลมิคไม่ชะโงกหน้ามองหาร่มไม้ที่พ่อของเขาพูดถึง เขารู้ดีว่าเมื่อไหร่ที่พ่อเริ่มเอ่ยปากพูดขึ้นมา คำพูดเหล่านั้นมักเด็ดขาดและสิ้นสุด
ไม่กี่ก้าวพวกเขาก็เข้ามาอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ดวงอาทิตย์ที่สาดแสงอยู่เหนือหัวในทีแรกถูกกลบจนมิดเหลือเพียงแค่เงาของใบไม้ พ่อของเอลมิคมองหาตำแหน่งที่จะไม่นั่งทับรากไม้ที่ปูดนูนขึ้นมาเหนือพื้นให้เจ็บก้น เมื่อได้ที่เขาก็ทิ้งตัวลงไปแล้วเอนหลังพิงกับลำต้นที่อวบหนาพร้อมดึงแขนลูกชายเขาเบา ๆ ให้ลงมานั่งข้าง ๆ
พ่อของเอลมิคล้วงมือลงไปในกระเป๋าที่คาดไว้ข้างเอวพร้อมยกขนมปังกับเนื้อตากแห้งขึ้นมา เขาหักขนมปังแข็ง ๆ ออกเป็นสองส่วนแล้วแบ่งให้กับลูกชาย เอลมิคพยายามจะแสดงอาการไม่พอใจและปั้นหน้าขึงขัง แต่เมื่อมือที่หยาบกร้านและมากไปด้วยรอยแผลเป็นยื่นอาหารมาให้ เขาก็เผลอพยักหน้าและรับมันมาด้วยความเคยชิน ก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อขนมปังก้อนและเนื้อแห้งได้หายไปในปากเขาจนหมด
"เอลมิค" เสียงอันนุ่มทุ้มดังขึ้นในขณะที่พรานน้อยกำลังขบนิ้วอยู่ เอลมิคหันไปหาชายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พร้อมเงยหน้าขึ้นไปมอง ชายวัยกลางคนที่กำลังเหม่อมองข้างหน้าพร้อมกับขนมปังที่ยังคงมีรอยหักอยู่ในมือค่อย ๆ อ้าปากพูด "เจ้าคิดว่าทำไมพ่อถึงนำเจ้ามาด้วย" ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันลงมามองเอลมิคหลังพูดจบ เอลมิคไม่กล้าสบตา เขาก้มหัวมองลงไปที่พื้นสักครู่ก่อนจะตอบ
"เพราะผมโตพอจะเป็นพรานได้แล้ว พ่อเลยนำผมมาสอนวิถีพราน"
พ่อของเขายิ้มและพ่นลมหายใจหัวเราะเล็ก ๆ ก่อนที่เขาจะอ้าปากงับขนมปังในมือจนเล็กลงเหลือแค่เพียงนิ้วโป้ง
"แล้วเจ้าอยากเป็นพรานงั้นหรอ"
เอลมิคพยักหน้า
"ทำไมหล่ะ"
ผมสีดำขลิบที่ยาวเกือบจะประบ่าปลิวไร้น้ำหนักไปด้านหน้าตามแรงลม เอลมิคมองดูเส้นผมที่ลอยไปมาสลับกับใบหน้าที่มีผิวสีเข้ม สันจมูกโด่งและปลายจมูกที่ชี้พุ่งไปข้างหน้าคือสิ่งที่เห็นเด่นชัด รองลงมาคือผิวหน้าอันหยาบด้าน พ่อของเขาสวมชุดคลุมหนังสัตว์สีน้ำตาลเข้มแขนยาว แต่ด้วยความหลวมจึงทำให้ชายเสื้อห้อยตกลงไปจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นผิวหนังด้าน ๆ บนแขนที่มีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ มากมาย ทั้งรอยกิ่งไม้บาดและรอยขีดข่วนที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็คงไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร แต่รอยแผลเป็นที่น่าหวาดเสียวเหล่านั้นก็ช่วยบ่งบอกอะไรบางอย่างเกี่ยวกับชายคนนี้
"เพราะว่าพ่อเป็นพรานที่ล่าสัตว์ได้ พ่อเลยแข็งแกร่งและแข็งแรงกว่าคนอื่น ๆ ผมก็อยากเป็นชายที่แข็งแกร่งแบบนั้น… และผมก็อยากล่าสัตว์" เอลมิคยังคงก้มมองปลายเท้าของตัวเอง เขาตอบคำถามด้วยความกลัวแต่ก็เป็นคำตอบที่จริงใจ ซึ่งพ่อของเขาก็รับรู้ได้และแสดงออกด้วยมุมปากที่ฉีกกว้าง
"ถ้าหากพ่อไม่ได้เป็นพรานหล่ะ เจ้าจะอยากเป็นอะไร" ชายผู้เป็นพ่อถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่ม เขายืดคำพูดออกให้ช้าและยานขึ้น
"ผมก็คงอยากเป็นพราน เพราะพรานได้ล่าสัตว์" เอลมิคเงยหน้าขึ้นแล้วมองตรงไปข้างหน้า
"ถ้าพ่อบอกว่าจริง ๆ แล้วพรานไม่ได้ล่าสัตว์หล่ะ เจ้าเชื่อไหม"
เอลมิคหันไปหาพ่อของเขาและพยักหน้ารับหนึ่งทีก่อนตอบ "ก็พ่อไม่ได้กลับมาพร้อมกับกระต่ายทุกครั้ง แต่พ่อกลับมาพร้อมกับผักใบเขียว" น้ำเสียงของเอลมิคที่ใสซื่อทำเอาชายวัยกลางคนเผลอยิ้มและหัวเราะออกมาเบา ๆ
"อย่างนั้นลูกยังคิดว่าพ่อเป็นพรานอยู่หรือเปล่า"
"ทุกคนในหมู่บ้านก็บอกอย่างนั้น หัวหน้าหมู่บ้านคือพรานมือหนึ่ง พวกเขาพูดกันอย่างนั้น" พ่อของเอลมิคใช้มือลูบหัวเขาไปมา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกำลังลุกวาวอยู่บนผิวหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอย
"แล้วถ้าไม่ใช่ล่าสัตว์หล่ะ ถ้าสิ่งที่เราทำกันเมื่อเช้าและตอนนี้คือสิ่งที่นายพรานทำเป็นประจำ ลูกยังคงอยากเป็นพรานอยู่หรือเปล่า" ริมฝีปากของเขายังคงฉีกกว้าง เอลมิคก้มลงไปมองที่พื้นอีกครั้ง เขาพันนิ้วชี้ของตัวเองทบไปมาแล้วใช้เวลาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหัว เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังขึ้นมาจากพ่อของเขา
"พวกเราเป็นพราน…ไม่ใช่นักล่า พวกเรา… และเขาล่าสัตว์ที่อาศัยอยู่ในป่าเพื่อประทังชีวิตเหมือนกัน ต่างกันตรงสัตว์ที่ล่า พวกคนเหล่านั้นออกล่าแค่เพียง 'สัตว์สร้าง' ซึ่งสัตว์พวกนั้นก็ไม่ใช่สัตว์ป่าแบบที่เราล่า แต่เจ้ารู้อะไรอย่างหนึ่งไหม เอลมิค… ต่อให้วิธีการของเราและเขาจะแตกต่างกัน แต่พวกเราก็มีกฎที่เหมือนกัน" เอลมิคเงยหน้าขึ้นมามองพ่อของเขาในขณะที่นิ้วชี้ทั้งสองข้างยังคงพันกันแน่น ชายวัยกลางคนกระแอมหนึ่งครั้งก่อนจะเริ่มพูดต่อ "สัตว์ทุกตัวถูกสร้างด้วยพระผู้สร้าง เราก็เช่นกัน เรา… นักล่าและนายพรานจะล่าก็เพียงเพื่อประทังชีวิต พวกเราไม่ได้ล่าเพราะกระหายในความสนุกหรือตื่นเต้น เราล่าเพราะจำเป็น เข้าใจไหม เอลมิค"
ดวงตาสีน้ำตาลเทาของเอลมิคใสแจ๋ว เขาพยักหน้าให้กับพ่อของเขาเบา ๆ ก่อนจะก้มลงไปมองที่พื้นอีกครั้ง
"แต่ถ้าหากลูกอยากล่าสัตว์และอยากแข็งแกร่ง นักล่าเหล่านั้นก็แข็งแกร่งและแข็งแรงมากกว่าพ่อหลายเท่าตัวนัก"
"นักล่าคืออะไรหรอครับ?" เอลมิคถาม เขาคลายนิ้วที่พันกันแน่นแล้วเริ่มหยิบใบไม้ขึ้นมาฉีกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
"พวกเขาเป็นคน เช่นเดียวกับพวกเรา แต่สิ่งที่พวกเขาเลือกที่จะทำคือการท้าทายกับธรรมชาติ ปู่ของเจ้าเคยเล่าให้พ่อฟัง แต่ก่อนที่นักล่าจะเริ่มกลายเป็นเรื่องปกติ พวกเราทุกคนต่างหวาดกลัวกับสิ่งมีชีวิตที่ท่านเทพผู้สร้างสร้างขึ้น ในป่าลึกไม่มีใครกล้าย่างกราย ในหุบเขาไม่มีมนุษย์กล้าอาศัย สัตว์สร้างพวกนั้นไม่เพียงแต่เปลี่ยนวิถีชีวิตของมนุษย์ แต่ยังเปลี่ยนวงจรชีวิตของธรรมชาติ สัตว์ป่าบางตัวที่เคยพบเห็นได้ทั่วก็หายไปจากผืนป่า สัตว์ที่เคยแอบซ่อนอยู่ในป่าลึกก็ออกมาให้พบเห็นได้ง่ายดาย และสัตว์ป่าบางตัวยังเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้อยู่รอด พ่อแอบเคยเห็นค้างคาวที่มีปีกสั้นคมเขี้ยวยาวและยังออกมาเดินเผ่นผ่านในตอนกลางวัน
แต่เมื่อผู้คนเริ่มคุ้นเคยกับการเปลี่ยนแปลงและเริ่มผันตัวเองมาเป็นนักล่ามากขึ้น ความหวาดกลัวเหล่านั้นก็ค่อย ๆ ลดลง พวกเราเริ่มกลับมาใช้ชีวิตได้อีกครั้ง แม้จะไม่ได้เป็นเพราะนักล่าแต่พวกเขาก็มีส่วนสำคัญ จริงอยู่ที่ว่าพวกเขาก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรมากมาย พวกเราเป็นแค่เพียงมนุษย์ตัวจ้อย ไม่มีทางจะไปล้างบางสัตว์ยักษ์ที่สูงเท่าต้นไม้ได้หรอก แต่นักล่าก็คอยสร้างบาดแผลและส่งคืนความหวาดกลัวกลับไปให้พวกมัน ไม่มากก็น้อย จนมนุษย์กล้าที่จะยึดคืนพื้นที่ของตนกลับมาแม้จะได้กลับมาแค่เพียงน้อยนิดแต่ก็ส่งผลกับเรามาก
"แล้วทำไมพ่อถึงไม่เป็นนักล่า แล้วเลือกมาเป็นพรานหล่ะครับ" เอลมิคถาม
พ่อของเอลมิคหัวเราะร่าเมื่อได้ยินก่อนจะตอบกลับ "พรานหน่ะ ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเป็นได้หรอกนะ เอลมิค ต่างกับเหล่านักล่า พวกนักล่าสามารถฝึกหัดได้ พรานก็จำเป็นต้องฝึกหัดแต่การจะเป็นพรานหรือไม่ นั่นคือหน้าที่ นักล่าน่ะ ไม่ว่าใครก็เลือกเป็นได้ เพียงแค่ขอความกล้าสักนิดและผ่านการฝึกฝนเล็กน้อยก็สามารถเรียกตัวเองว่านักล่าได้แล้ว แต่คนที่จะยอมทิ้งชีวิตของตัวเองแล้วไปเป็นนักล่า ก็จะมีแค่คนที่อยากจะแสวงโชคในห้วงสุดท้ายหรือไม่ก็หมดอาลัยตายอยากกับชีวิตเท่านั้นแหละ"
เอลมิคหยุดฉีกใบไม้ไปชั่วขณะพร้อมกับหัวที่หมุนติ้ว คำพูดมากมายที่ยากจะเข้าใจไหลพรั่งพรูผ่านเข้ามาในหัว
"ไปต่อกันเถอะ เดี๋ยวพอมืดค่ำแล้วจะมองหาสัตว์ป่ายาก" พรานวัยกลางคนลุกขึ้นยืนอย่างฉับไว การเคลื่อนไหวของเขานั้นยังคงคล่องแคล่วผิดกับร่างกายภายนอกที่บ่งบอกอายุ
คำพูดจากพ่อของเขาทำเอาคิ้วของเอลมิคขมวดเป็นปม เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย ในขณะที่ปากของเขากำลังอ้าออก คำตอบที่ทำให้หายคาใจก็ดังขึ้น
"พ่อพาเจ้ามาล่าสัตว์ นั่นคือเหตุผลที่พ่อพาเจ้ามาด้วย"


## ตอนที่ 2

ทั้งสองเดินออกห่างจากร่มเงานั้นมาประมาณร้อยก้าว ดวงอาทิตย์ห้อยย้อยตกลงมาเคลื่อนไปตามทิศที่เขาทั้งสองกำลังมุ่งตรงไป เอลมิคที่แม้จะยังคงคาใจในคำตอบนั้นก็เดินตามพ่อของเขาอย่างว่าง่าย เขาไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรมากกว่านั้น ข้างในตัวเขากำลังสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นผสมปนเปกับความกังวลใจบางอย่าง บางอย่างที่เขาก็อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้เช่นกัน อาจจะเป็นความกังวลหากต้องเจอกับสัตว์ป่า ความกังวลเมื่อเขาต้องจ้องลึกลงไปในดวงตาของมัน ความกังวลที่จะต้องยกคันธนูขึ้นมาสังหารชีวิตแรก ความกังวลว่าสิ่งที่เขาคิดอาจจะไม่เกิดขึ้นจริงสักอย่างเลยก็ได้…
แต่สิ่งที่เขาได้พบเจอมันเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มาก สองพ่อลูกเดินทางมาจนเจอเข้ากับบางสิ่งที่มีรูปลักษณ์งดงามและอาจจะงดงามที่สุดในผืนป่านี้ก็เป็นไปได้ ขาทั้งสี่ที่เรียวยาวของมันวางจรดพื้นอย่างสง่า คอยรับน้ำหนักตัวที่ไม่ได้เล็กและใหญ่จนเกินไปได้อย่างพอดี ลวดลายบนตัวช่างสวยงาม จุดสีขาวเล็ก ๆ ถูกแต้มอยู่บนหนังสีน้ำตาลอ่อนอันเรียบลื่นนับร้อยจุด ใบหน้าที่ถูกปั้นแต่งมาอย่างพอดีกำลังก้มลงแทะเล็มหญ้าอย่างละเมียดละไม เขาที่ดูคล้ายกิ่งไม้ไม่ได้ยาวมากไปกว่าข้อแขนหนึ่งข้อแต่ก็ดูคงทนแข็งแรงและรูปทรงอันโค้งเว้าและกิ่งที่แตกออกนั่นก็ทำให้เกิดรูปร่างที่งดงามอย่างพิลึก
เอลมิคไม่ได้มองเห็นรูปร่างของมันชัด ๆ  เขาเห็นเพียงหางสั้น ๆ ที่มีขนปุกปุยกับบั้นท้ายเล็ก ๆ ของมันก่อนที่จะถูกพ่อของเขาฉุดไปหลบอยู่ที่พงหญ้าข้างต้นไม้ใหญ่ ทันทีที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม พ่อของเขาก็ยกนิ้วชี้จรดริมฝีปากพร้อมพ่นลมออกมาเบา ๆ ชายวัยกลางคนส่ายหัวแล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหู
"ข้างหน้ามีกวางป่า เราจะไม่รบกวนมัน" คำพูดของพ่อเขาช่วยกระตุ้นหัวใจของเด็กหนุ่มให้เต้นถี่มากขึ้นเมื่อได้รับรู้ว่าสิ่งที่เขาคิดไว้เป็นเรื่องจริง เอลมิคจ้องมองใบหน้าพ่อของเขาที่ลดตัวลงมา หน้าผากที่เปียกชื้นและเหงื่อที่ไหลลงมาอยู่ข้างแก้มที่เต็มไปด้วยรอยหยักนั้นพยายามจะบอกอะไรบางอย่าง แต่ในตอนนี้หัวของเขาเองกำลังจินตนาการถึงสิ่งที่อยู่ถัดไปตรงหน้า
ชายวัยกลางคนเหลียวมองกวางที่กำลังยืนอยู่ไม่ห่างนัก เขายอมรับกับตัวเองว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นเกินความคาดหมายในวันนี้ไปมาก แม้กวางป่าที่หลงฝูงจะไม่ใช่สิ่งที่เขาพบเห็นได้บ่อยและแน่นอนว่าไม่ใช่ในป่าแถวนี้ซึ่งยังนับว่าใกล้กับหมู่บ้านของพวกเขาอยู่นัก แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เคยพบเจอกวางป่ามาก่อนหากว่าตัวที่อยู่ข้างหน้าเขาในตอนนี้นั้นต่างออกไป
'ใหญ่…ตัวใหญ่อะไรเช่นนี้' เขากล่าวในใจพลางเชยชมสิ่งมีชีวิตที่งดงามราวกับรูปปั้น ใช่แล้ว สัตว์ใหญ่ในป่าลึก สัตว์เหล่านี้มีความสำคัญต่อผืนป่าอย่างมาก ชาวเมืองบางคนเคยพูดกับพ่อของเอลมิคเอาไว้และใบหน้าของชายคนนั้นมักจะลอยขึ้นมาเสมอเมื่อนึกถึงคำพูดนี้ 'หากเราไม่ใช่คนล่า เดี๋ยวเจ้าพวกนี้ก็ถูกล่าด้วยสัตว์ที่ตัวโตกว่าอยู่ดี ชิงล่ามันเสียก่อนย่อมดีกว่า' แต่การเข้าไปแทรกแซงวงจรชีวิตของสัตว์ในป่าคือการทำลายสมดุลของธรรมชาติอันทรงพลัง ซึ่งยากเกินกว่าที่มนุษย์จะเข้าใจและเกินกว่าที่พวกเขาจะรับมือบทลงโทษได้ พ่อของเอลมิคและเหล่าพรานรับรู้เรื่องนั้นดีและสืบทอดเป็นขนบต่อกันมารุ่นสู่รุ่น พวกเขายึดมั่นและตระหนักสิ่งนั้นเอาไว้เสมอเมื่อเริ่มสาวเท้าเดินเข้าไปในป่ารกชัฎ
ชายวัยกลางคนดึงตัวเอลมิคออกมาจากพงหญ้าแล้วค่อย ๆ ให้เขาชะโงกหัวออกไป เมื่อเอลมิคได้เห็นร่างเต็มตัวของเจ้ากวางป่าก็ทำเอาวิญญานเขาหลุดลอยออกไปไกล การที่ได้เห็นกวางป่าตัวเป็น ๆ นับว่าเป็นความโชคดีครั้งใหญ่และตัวเขาสามารถนำไปคุยโวอวดเพื่อนในหมู่บ้านได้เป็นวัน ๆ หมู่บ้านเทวานัตที่เอลมิคเติบโตมีวัฒนธรรมความเชื่อในเรื่องของเทพทั้งสามอย่างเคร่งครัด ซึ่งเรื่องที่แม่ของเอลมิคเล่าให้ฟังเกี่ยวกับท่านเทพผู้คุ้มครองนิมิตร่างของตนเป็นกวางป่านั้นได้ฝังความศรัทธาลึกลงไปในใจของเอลมิคอย่างแน่นหนา และเรื่องเล่านั้นก็ไม่เพียงแต่จะถูกเล่าแค่ในหมู่บ้านเท่านั้น มันได้ถูกเล่าออกไปทั่วราวกับนิทานกล่อมเด็กที่ผู้ใหญ่ชอบฟัง ไม่เพียงแต่ชาวบ้านในหมู่บ้านที่ห่างไกลจากตัวเมืองเท่านั้น แต่คนในแคว้นกุษาต์จำนวนไม่น้อยก็มีความเชื่อในเรื่องของเทพทั้งสามและนับถือกวางเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกัน พวกเขาไม่บังอาจคิดจะออกล่าหรือตามหา แต่เมื่อใดก็ตามที่เขาได้พบเจอก็จะนับว่าเป็นความโชคดีครั้งใหญ่และพวกเขาจะละเว้นการอาบน้ำหนึ่งวันเต็ม บ้างก็ละเว้นถึงหนึ่งสัปดาห์
แต่กวางป่าตัวนี้ไม่เหมือนกับที่เด็กหนุ่มเคยได้ยินจากเรื่องเล่าที่พ่อและแม่เล่าให้ฟังเท่าใดนัก แค่สีผิวก็ต่างกันมากราวกับคนละชนิด สีผิวของมันเมื่อต้องกับแสงสว่างก็นวลผ่องเหมือนกับถูกเคลือบด้วยอำพันทั้งตัว ขนของมันเรียบเนียน กล้ามเนื้อเด่นชัดเป็นมัดตามสัดส่วน และรูปร่างที่สูงใหญ่ยิ่งทำให้เอลมิคใจเต้นระรัวทุกองศาของใบหน้าที่ขยับ
'กึก'
เสียงบางอย่างดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ กิ่งไม้ที่แห้งจนกร่อนถูกเหยียบหัก แม้เสียงนั้นจะเบาบางแต่ด้วยสัญชาตญาณของผู้ถูกล่าจึงทำให้พวกมันระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ เจ้ากวางป่าไม่คิดแม้แต่จะหันกลับไปมองแหล่งกำเนิดเสียงด้วยซ้ำ ราวกับว่ามันรู้อยู่แล้วว่าสิ่งนั้นคืออะไร… เจ้ากวางรีบพาตัวเองหนีออกมาจากจุดที่มันยืนอยู่ทันที มันกระโจนพุ่งตรงมายังทิศของพรานทั้งสอง การเคลื่อนไหวของมันรวดเร็วและดุดันอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ทันที่พวกเขาทั้งสองจะได้กะพริบตาและเพียงไม่กี่จังหวะก้าวกระโดดของมัน ขาทั้งสี่ก็ลอยข้ามหัวของสองพ่อลูกไปโดยที่พวกเขาแทบจะไม่รู้สึกตัว
"เฮือก" เด็กหนุ่มอุทานด้วยความตกใจพร้อมกับร่างของเขาที่ถูกดึงหลบลงมาโดยไม่รู้ตัว โชคยังดีที่ประสาทสัมผัสของพรานผู้เป็นพ่อนั้นยังคงเฉียบแหลม การกระโจนที่รวดเร็วราวกับม้าศึกผนวกกับรูปร่างที่ใหญ่โต หากในจังหวะการก้าวกระโดดนั้นพวกเขาเผลอเรอถูกเหยียบด้วยมัดขาทั้งสี่ที่ไม่ต่างอะไรกับท่อนซุงไม้นั่น ศพของพวกเขาคงไม่เหลืออวัยวะภายในเอาไว้ประดับร่างเป็นแน่
เมื่อทั้งสองเริ่มคืนสติก็ลุกขึ้นแล้วหันมองกลับไปยังทิศที่กวางตัวนั้นกระโจนหนีไป แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงหรือเห็นร่องรอยอะไรที่มันทิ้งเอาไว้ ชายวัยกลางคนถอนหายใจพรืดด้วยความโล่งใจ แต่ความเสียดายก็ยังสะท้อนดังอยู่ในอกเมื่อรู้ว่าจะไม่ได้เห็นเจ้ากวางสีอำพันตัวนั้นอีกแล้ว แต่พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าเจ้ากวางตัวนั้นไม่ใช่ของขวัญที่ท่านเทพส่งมาให้เมื่อเอลมิคอายุสิบเอ็ด ของขวัญชิ้นนั้นได้มายืนแทนที่กวางตัวนั้นแล้ว ของขวัญที่จะทำให้เอลมิคไม่มีวันลืม…
การเคลื่อนที่อันเงียบเชียบสวนทางกับรูปร่างอันใหญ่โตของมันอย่างผิดธรรมชาติ หากพวกเขาคิดว่าเจ้ากวางตัวเมื่อกี้นั้นมีขนาดที่ใหญ่แล้ว เจ้าสิ่งนี้คือมหึมา ความสูงของมันเทียบเท่ากับชายสองคนยืนต่อกัน ลำตัวยาวเหยียดเกือบเท่าไม้ยืนต้น ที่น่ากลัวกว่าสัดส่วนของมันคือรูปร่างและสิ่งที่คอยปกคลุมผิวหนัง ปุ่มกระดูกทรงสามเหลี่ยมที่ดูแข็งพิลึกยื่นออกมาเป็นก้อนตามแนวกระดูกสันหลังและยังถูกหุ้มด้วยเกล็ดหนา ๆ ที่ดูต่างจากเกล็ดบนผิวปลาหรือผิวงู หากจะบอกว่าลำตัวทั้งหมดถูกหุ้มด้วยก้อนหินก็คงไม่ผิดนัก แม้ขาทั้งสี่จะดูเหมือนเพียงเสาค้ำร่างที่ไม่ได้ดูหนาและแข็งเหมือนกับลำตัว มีเพียงผิวหนังหย่น ๆ หุ้มเนื้อของมันเอาไว้ แต่ตรงบริเวณปลายเท้านั้นมีช่องซ่อนกรงเล็บเล็ก ๆ ที่ถูกหดเก็บไว้อยู่ กล้ามเนื้ออันคมชัดมัดโตบ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วและปราดเปรียวและยิ่งเห็นได้ชัดเพราะผิวกายของมันนั้นเตียนเรียบและไร้ขน
พรานผู้เป็นพ่อเริ่มจับได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมาที่เขา เขาหันไปมองดวงตาคู่นั้นช้า ๆ ดวงตาคู่ที่เขาจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ดวงตาที่ส่งความกลัวอันแสนสะท้านเข้าไปทั่วร่างของเขา ดวงตาที่ทำให้หัวใจของเขาตกลงลึกไปใต้สุดของแกนโลก ดวงตาที่ทำให้ภาพในอดีตย้อนกลับมาฉายอีกครั้งช้า ๆ เป็นฉาก ๆ ดวงตาที่ทำให้เขาได้เห็นแสงสว่างบางอย่าง ดวงตาสีดำนั่น น่ากลัวเหลือเกิน…
"หมา…ป่า" นี่คงเป็นคำพูดสุดท้ายที่เขาคิดว่าจะได้พูดในชีวิตนี้ เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้แม้แต่น้อยเมื่อเห็นร่างของมัน วินาทีนี้เขาไม่สามารถนำสมาธิไปนึกถึงสิ่งอื่นใดได้เลย ความเย็นยะเยือกไหลผ่านจากคอลงไปถึงก้นกบ สติของเขาเป็นอัมพาต สมองของเขาหยุดนิ่ง ลูกชายเขาก็เช่นกัน เจ้าสิ่งนั้นค่อยๆขยับจมูกที่ยื่นยาวของมันเข้ามาใกล้พร้อมกับสืบขาก้าวย่างช้า ๆ  มันยังคงดูท่าทีการตอบโต้ของเหยื่อก่อนจะลงมือทำสิ่งที่มันถนัด แต่ต่อให้การตอบสนองจะแปลกพิสดารอย่างไรสุดท้ายผลลัพธ์ก็ยังคงเดิม
มันเริ่มเบื่อหน่ายเหยื่อทั้งสองที่เอาแต่นิ่งเฉย มันยกขาหน้าข้างหนึ่งขึ้นเตรียมตวัดสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจ้อยบนสายตาของมัน ภายในสติห้วงสุดท้ายของชายวัยกลางคนที่,uใบหน้าอาบเหงื่อและมือที่ชุ่มแฉะ สายตาอันว่างเปล่าของเขาเหลือบไปเห็นกรงเล็บขนาดเกือบเท่าแขนที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้อยู่ข้างใน ตอนนี้มันงอกยาวออกมาจากปลายนิ้วแล้วกำลังจะพุ่งตัดผ่านร่างของเขาและลูกชายหากเขาไม่คิดจะทำอะไรสักอย่างภายในเสี้ยววินาทีนี้
เขาขยับตัวเพื่อหลุดออกจากภวังค์หนึ่งครั้งและเริ่มขยับตัวอีกหนึ่งครั้งในโลกความเป็นจริง เจ้าสิ่งนั้นสัมผัสได้ ร่างของมันหยุดชะงักโดยยังมีขาหน้าข้างหนึ่งยกค้างเอาไว้ เขาดึงลูกชายของเขาแล้วโยนลูกชายพร้อมตัวเขาออกไปด้านข้าง แม้ท่าทางจะดูเก้ ๆ กัง ๆ เพราะร่างกายที่แข็งเกร็งไปทั้งร่าง แต่เขาก็พยายามสุดชีวิตในการจะเอาตัวเองหนีออกไปให้ไกลจากจุดนั้นมากที่สุด และสิ่งที่เขาคิดไว้ก็เป็นจริง เขี้ยวเล็บอันน่าสยดสยองวาดผ่านหัวของเขาไปอย่างฉิวเฉียด เขาไม่ได้มองเห็นมันโดยตรง แต่ลมที่ถูกเขี้ยวตัดผ่านพร้อมกับเสียงที่เกิดขึ้นอยู่เหนือหัวทำเอาหัวใจเขาแทบหยุดนิ่ง เขาไม่ได้รับรู้ว่าเส้นผมบางส่วนของเขาถูกตัดออกไปด้วยแต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่ทำให้สติของเขาแตกกระเจิง แต่การล่ายังไม่จบ
ถึงแม้กรงเล็บกรงโตนั่นจะไม่ได้โดนพวกเขาโดยตรงแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันพลาด ต้นไม้ทรงผอมที่อยู่ข้าง ๆ พวกเขาถูกเฉือนจนขาดเหลือแต่ตอด้วยแรงตัดเพียงครั้งเดียว ลำต้นเหล่านั้นลอยเคว้งอยู่กลางอากาศสักพักก่อนจะตกลงมาตามแรงโน้มถ่วง ร่วงหล่นทับลงไปใส่พรานทั้งสองที่พึ่งกระโจนลงมานอนกลิ้งอยู่บนพื้น สัญชาตญาณของความเป็นพ่อสั่งบังคับให้เขารีบกระโดดพรวดขึ้นไปคร่อมร่างของลูกชายเอาไว้ ก่อนที่ท่อนไม้เหล่านั้นจะทับแก้วตาของเขาจนแหลกไป แต่โชคดีที่ลำต้นเหล่านั้นไม่ได้อวบใหญ่ มันหนาแค่เพียงต้นไผ่สองต้นมัดติดกัน แต่ก็ไม่ได้น้ำหนักเบาเช่นปุยนุ่น เพียงแค่แรงกระแทกแรกที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขาเผลอร้องออกมาเสียงหลง
"อ่อก" เมื่อสิ้นสุดเสียงชายวัยกลางคนก็สิ้นสติลงในทันทีแต่กฎของธรรมชาติไม่มีความปราณี แรงโน้มถ่วงยังคงดึงลำต้นเหล่านั้นให้ตกลงมากระแทกใส่แผ่นหลังของเขาราวกับห่าฝน เสียงที่อึกทึกคึกโครมราวกับพายุช่วยดึงสติของลูกชายให้กลับมาอีกครั้ง เขายกมือทั้งสองป้องดวงตาของตนเอาไว้เพื่อกันเศษใบไม้ไม่ให้เข้าไปในดวงตา แม้การมองเห็นของเขาจะหายไปแต่นั่นกลับเป็นเรื่องที่ดีเสียมากกว่า เพราะสิ่งที่เขาจะได้เห็นหากเขาลืมตาคือต้นไม้นับสิบ ๆ ต้นที่กำลังกระแทกใส่หลังพ่อของเขาอย่างบ้าคลั่ง เอลมิคสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้าทุกองค์ที่เขาเคยภาวนาถึง เทพผู้สร้าง เทพผู้คุ้มครอง เทพผู้ทำลาย และเหล่าร่างจำแลงทั้งหลายที่มนุษย์เคยเห็น แม้เขาจะไม่เคยเข้าใจถึงเหตุผลที่คุณย่าบังคับให้เขาสวดภาวนาต่อท่านเทพทั้งหลายเหล่านั้นในทุก ๆ คืน แต่ในตอนนี้เขาเริ่มจะเข้าใจมันมากขึ้นเมื่อแสงแห่งความหวังเริ่มริบหรี่ลงและพายุที่อยู่นอกจิตใจกำลังโหมกระหน่ำ เขาสวดท่องทุกบทที่เคยเขาเคยสวดอย่างคล่องแคล่วและเต็มใจ โดยหวังว่าสิ่งที่เขากำลังสื่อไปจะมีผู้รับฟังอยู่ที่ดินแดนใดดินแดนหนึ่ง
ในที่สุดพายุก็สงบลงแต่ภัยพิบัติยังคงไม่สิ้นสุด เจ้าหมาป่าเกล็ดหินจ้องเหยื่อของมันอย่างใจเย็น มันเอียงคอพลางสาวเท้าก้าวมาอย่างช้า ๆ ราวกับบริเวณนี้มีมันเพียงผู้เดียวที่เป็นผู้ครอบครอง ซากของต้นไม้กลม ๆ มากกว่าสิบต้นเทระเนระนาดเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น แต่ด้วยสายตาอันคมกริบก็ยังทำให้มันมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างชัดเจน มันดูท่าทีของเหยื่อที่นอนแผ่นิ่งโดยหวังว่าสองพ่อลูกคู่นั้นจะยังไม่กลายเป็นซากศพไปเสียก่อน เพราะความสนุกและความตื่นเต้นของการได้ล่าพึ่งกำลังพุ่งพล่านอยู่ในตัวของมัน แต่มันไม่รู้ตัวเลย…
*ฟิ้ว* *ฉึก* เสียงของลมถูกตัดด้วยบางสิ่งที่พุ่งมาด้วยความเร็ว
เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นมาก็พบว่าดวงตาข้างหนึ่งของเจ้าหมาป่านั้นถูกปิดลงและมีอะไรบางอย่างที่ดูคล้ายแท่งไม้บาง ๆ ที่มีขนนกติดตรงปลายอีกด้านประดับอยู่ เขาตกใจและไม่คาดคิดว่าการสวดภาวนาของเขาจะออกผลรวดเร็วเช่นนี้ เขาเร่งบทสวดให้เร็วยิ่งขึ้นโดยหวังให้มีศรอีกนับพันสาดลงมา แต่ไม่ทันจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น สติของเขาก็แตกกระเจิงด้วยเสียงคำรามอันน่าสยดสยองของสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันเค้นคำรามสุดเสียงด้วยความโกรธเกรี้ยวจากภายใน เสียงที่เปล่งออกมาดังสนั่นลั่นไปทั่วป่า เขาแอบได้ยินเสียงของนกที่อยู่ห่างจากเขาไปไกลโขตีปีกบินหนีออกไป เอลมิครีบยกมือขึ้นมาปิดหูก่อนที่วิญญาณของเขาจะแตกสลายไปเสียก่อน
*ฟิ้ว* *ปุ้ป* เสียงของลมดังขึ้นอีกครั้ง แต่เสียงในตอนสุดท้ายเปลี่ยนไป
ลูกศรที่ถูกยิงออกมาเป็นครั้งที่สองกระเด็นเด้งออกไปเมื่อกระทบเข้ากับเกล็ดหินที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ เด็กหนุ่มจ้องมองลูกศรที่หักครึ่งหมุนลอยอยู่กลางอากาศก่อนที่จะเหลือบไปเห็นเงา ๆ หนึ่งซึ่งเขาอาจจะเห็นแค่เพียงเส้นผมแต่นั่นก็ทำให้หัวใจของเด็กหนุ่มพองโตในชั่วขณะที่โลกกำลังพังทลาย
"ท่านเทวดา…"


## ตอนที่ 3

"ท่านเทวดา…" เด็กหนุ่มคาดเดาจากเงาว่าสิ่งนั้นเป็นมนุษย์เพศชาย โชคดีที่พ่อของเขาไม่ได้กดทับเขาเอาไว้แน่น ยังเหลือช่องว่างให้ร่างของเขาพอขยับเขยื้อนได้อยู่ เอลมิคใช้ข้อศอกลากตัวเองออกมาจากจุดนั้นจนหลังเขาชนเข้ากับลำต้นแข็ง ๆ แล้วสายตาเขาก็จดจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้นทันที จากการกราดสายตาและมองดูจากระยะไกล ชายหนุ่มคนนั้นน่าจะอายุมากกว่าเขาเพียงสามปี แม้รูปร่างจะไม่สูงใหญ่ราวกับเทพบุรุษ ผิวพรรณจะไม่เปล่งแสงนวลใสออกมา แต่ด้วยท่าทางและแสงอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยสาดแสงลงไปยังตำแหน่งที่เขายืนอยู่ ก็ช่วยทดแทนรัศมีในจินตนาการของเอลมิคให้กับชายหนุ่มได้
ชายผมตั้งสั้นสีดำสนิท ดวงตาสีน้ำตาลไม้ สวมชุดคลุมขนสัตว์สีน้ำตาลอ่อนซีดที่ดูซอมซ่อแต่ก็หนาพอสมควร มือซ้ายของเขาจับคันธนูยกขึ้นตั้งฉากกับพื้นไว้แน่น ปากเขาขมุบขมิบราวกับกำลังบ่นบางอย่างกับตัวเอง
"ฮึ่ม หนาจริงด้วยแหะ" ชายหนุ่มพยายามคิดคำนวนบางอย่างในขณะที่ศัตรูของเขายังคงแผดเสียงร้องอันน่าสยดสยองอย่างไม่ลดละ เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ร่างของสิ่งนั่น แล้วใช้มือล้วงเข้าไปในกระเป๋าหนังสัตว์ข้างเอวที่มีลายแกะสลักอยู่รอบกระเป๋า ลวดลายบนนั้นดูพิลึกราวกับไม่ใช่งานศิลปะของมนุษย์ยุคปัจจุบันแต่ก็ไม่แปลกมากเกินไปจนสะดุดตา หนังแข็ง ๆ ของมันไม่หย่อนลงเมื่อชายหนุ่มสอดมือเข้าไปในช่องกระเป๋า สายที่ทำจากหนังย่น ๆ คาดพาดไหล่อีกด้านของเขาแล้วห้อยยาวลงมายึดกับหนังด้าน ๆ สองฝั่งของกระเป๋า มันยึดติดราวกับถูกเย็บหรือเชื่อมติดด้วยอะไรบางอย่างคล้ายเวทมนตร์แต่ก็ดูเหนียวและแข็งแรงใช่เล่น หากเขาขยับกระเป๋าทรงประหลาดนี้ไปไว้ที่แก้มก้นสักข้างมันคงจะครอบคลุมได้จนเกือบหมด แต่เมื่อมือของเขาโผล่พ้นออกมาจากกระเป๋า มันก็ติดลูกศรที่มีความยาวเกือบเท่าขาออกมาด้วยได้อย่างมหัศจรรย์ ความยาวของลูกศรกับขนาดของกระเป๋านั้นดูผิดสัดผิดส่วนกันอย่างชัดเจนแต่เขาก็สามารถดึงมันออกมาได้จนสุดและเมื่อลูกศรอยู่ในมือ เขาก็ไม่รอช้ารีบยกลูกศรง้างกับสายแล้วดึงมาแนบแก้ม
*ฟิ้ว* *ฉึก* ครั้งที่สามเสียบเข้าไปที่ขาหน้าด้านขวาของมัน แม้จะไม่ลึกมากแต่หัวลูกศรก็ฝังอยู่ข้างในแล้วเรียบร้อย
ชายหนุ่มยิ้มให้เมื่อเห็นผลลัพธ์แต่ก็ชะงักเล็ก ๆ เมื่อพบว่าดวงตาของศัตรูกำลังจ้องมาที่เขาไม่กะพริบ และดวงตานั้นก็กำลังปะทุไฟแค้นอันลุกโชนอยู่ข้างใน เขาไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองหลงระเริงแล้วเสียเวลาไปเปล่าประโยชน์ เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าใบเดิมแล้วหยิบลูกศรขึ้นมาอีกดอก ความเร็วตั้งแต่การหยิบลูกศรไปจนถึงการง้างสายธนูขึ้นมาแนบแก้มนั้นราวกับสายฟ้าที่แลบออกมาเพียงชั่วครู่ยามฝนฟ้าคะนอง แต่สิ่งที่น่าอัศจรรย์ยิ่งกว่าคือการที่มือของเขาลากลูกศรเล่มยาวออกมาจากกระเป๋าใบอ้วนกลมนั้นได้ราวกับกระเป๋านั้นคือประตูมิติขนาดย่อม เขาปล่อยสายธนูที่ถูกดึงจนตึงออกไป หวังจะได้ลูกตาอีกข้างของเจ้าหมาป่า แต่มันไม่ง่ายเช่นนั้น เจ้าหมาป่าไม่ผงะหรือสะดุ้งสักนิดกลับโยกหัวของตัวเองเล็กน้อยแล้วใช้เกล็ดตรงหน้าผากรับลูกศรนั้นไว้อย่างง่ายดาย ลูกศรกระทบเข้ากับเกล็ดเกิดเสียงสะท้อนดังสนั่น ท่อนไม้หักครึ่งแยกเป็นสองส่วนหมุนติ้วอยู่กลางอากาศโดยไร้หัวลูกศรที่กระเด็นหลุดลอยออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
ชายหนุ่มยิ้ม เขาไม่แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย หนำซ้ำกลับรีบดึงลูกธนูออกมาเพิ่มแล้วพ่นลูกธนูออกไปอย่างบ้าคลั่ง เจ้าหมาป่าไม่คิดยืนเฉย มันรีบกระโจนเข้าไปใส่ศัตรูผู้สร้างบาดแผลให้กับตัวมัน แค่การกระโดดเพียงหนึ่งครั้งก็ตะปปถึงชายหนุ่มแล้ว แต่นั่นเป็นเพียงแค่ในความคิดของเจ้าสัตว์ยักษ์ ชายหนุ่มเคลื่อนที่หลบเจ้าสัตว์ร้ายที่เข้ามาประชิดตัวได้อย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ หนำซ้ำการเคลื่อนไหวของเขากลับเงียบเชียบและง่ายดายราวกับไม่ต้องพยายาม แต่เจ้าหมาป่าก็ใช่ว่าจะเป็นคู่ปรับที่อ่อนหัด แม้ดวงตาที่แสดงออกถึงความบ้าคลั่งและไร้สติแต่การขยับเขยื้อนในแต่ละกระเบียดนิ้วนั้นผ่านการคำนวนมาเป็นอย่างดี ไม่มีการเคลื่อนไหวใดที่มันสร้างขึ้นนั้นเป็นไปอย่างสิ้นเปลือง แม้การจู่โจมจะพลาดไปในครั้งแรกแต่ก็สามารถเกิดครั้งที่สองตามมาได้อย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวของมันละเอียดอ่อนดุจภาพวาดแต่ยักษ์ก็คือยักษ์ การกระโจนเข้าไปตะครุบครั้งนี้ดันทำให้ต้นไม้ที่อยู่รอบข้างหักขาดและล้มเทไปหมด เมื่อหนึ่งต้นล้มก็พาลเอาต้นที่อยู่รอบข้างสองสามต้นร่วงตามต่อกันไปเป็นลูกโซ่ ภายในพริบตาเดียวจากป่ารกชัฎก็ถูกเปลี่ยนเป็นลานโล่งเตียนที่มีซากต้นไม้หักกระจายอยู่ตามพื้น
ชายหนุ่มหลบหลีกความพังพินาศที่เกิดขึ้นได้โดยไม่หลั่งเหงื่อแม้เพียงสักหยด เขากลับยิ้มเหยาะชอบใจในการกระทำของเจ้าสิ่งนั้น "เล่นกวาดต้นไม้ล้มแบบนี้ คิดจะไม่ให้ข้าหลบเลยสินะ เจ้าหมาน้อย" สีหน้าและน้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เขาต้องการหยอกล้อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาให้นานที่สุดเพราะนั่นเป็นแผนที่เขาคิดเอาไว้ เมล็ดพันธุ์ที่เขาได้หว่านทิ้งเอาไว้ในร่างของมันกำลังงอกเงยเพียงแต่เขาไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใดกว่ามันจะออกผล สิ่งที่ควรเขาทำในตอนนี้คือการรอคอยและคอยหลบไม่ให้เล็บขนาดยักษ์ของมันตัดหัวเขาไปเสียก่อน
แต่เจ้าหมาที่รับรู้ว่าตัวเองกำลังถูกลูบคมกลับดูไม่สนุกไปด้วย มันเริ่มแยกเขี้ยวออกมา หากใครผ่านมาได้เห็นเขี้ยวยักษ์ที่มีขนาดเท่าลำตัวท่อนบนของคนคงเป็นลมล้มพับไป น้ำลายที่ไหลเอ่อออกมาจากปากจนหยดลงไปบนพื้นเพราะเก็บอารมณ์ความโกรธเกรี้ยวไว้ไม่อยู่ยิ่งทำให้เจ้าสัตว์ประหลาดนั้นดูน่าสยดสยองเข้าไปใหญ่
"บาเก็สต์ หมาโลหิตเกล็ดหิน…เห็นชื่อตามที่เขียนไว้ในภารกิจก็นึกว่าเจ้าจะดูน่ารักกว่านี้ แต่ไหงกลับเป็นตัวประหลาดแบบนี้ไปได้กันนะ" ชายหนุ่มพูดกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า "ดูท่าแล้ว แค่ ณาน ระดับหยาบก็เพียงพอจะตามการเคลื่อนไหวของเจ้าทันแล้ว แต่ไม่ว่ายังไงก็ห้ามประมาท" คันธนูที่อยู่บนมือซ้ายในทีแรกได้เปลี่ยนกลายเป็นท่อนไม้ผิวเรียบตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ มันดูคล้ายปล้องไม้ไผ่ที่มีสีน้ำตาลอ่อนเหมือนเนื้อต้นสักและบนพื้นผิวก็มีลวดลายแกะสลักซึ่งดูคล้ายกับลวดลายบนกระเป๋าข้างเอวนั่น ภาพแกะสลักนั่นมีอยู่รอบท่อนไม้นั่นจนไม่เหลือที่ว่างและมันก็ดูเงาวับเมื่อต้องสะท้อนแสง ชายหนุ่มหยุดนิ่งไม่ขยับเหมือนกับกำลังจ้องอะไรบางอย่างที่อยู่ตรงหน้า แต่ดวงตาของเขาไม่ได้ไปหยุดที่เจ้าหมายักษ์นั่นแต่อย่างใด
"ข้าขอค้อนสงครามหน่อย" เขาพูดขึ้นมาเสียงดังฟังชัดและในทันทีที่เขาพูดจบ ท่อนไม้ที่อยู่ในมือซ้ายของเขาก็เรืองแสงจ้าราวกับหิ่งห้อยนับร้อยตัวมาต่อกันเป็นโครง ปลายทั้งสองด้านของมันถูกยืดออก ปลายข้างหนึ่งถูกยืดไปจนติดกับพื้นขยายความหนาและความกว้างของมันออกเป็นก้อนสี่เหลี่ยมโดยที่ผิวหน้าด้านข้างข้างหนึ่งถูกทำให้โค้งเว้าจนมุมทั้งสี่มีลักษณะเป็นปลายแหลมยื่นออกมา อีกผิวหน้าด้านตรงกันข้ามถูกยืดดัดเป็นจงอยแหลมจนไม่เหลือเค้าทรงสี่เหลี่ยมซึ่งต่างจากอีกด้านโดยสิ้นเชิง
ไม่ทันที่แสงสว่างในมือข้างซ้ายจะก่อร่างเสร็จสมบูรณ์ดี เจ้าหมาตัวนั้นก็กระโจนพุ่งเข้าใส่เขาอีกรอบ และแน่นอนว่าเขาไม่พลาด ชายหนุ่มก้าวเท้าซ้ายขวาเพียงไม่กี่ก้าวก็พ้นการโจมตีของมัน เขาเขยิบออกไปทางด้านขวา การหลบหลีกของเขาพลิ้วไหวและสวยงามเหมือนกับกำลังเต้นระบำอยู่บนทุ่งหญ้า ทันทีที่เขาเริ่มหาสมดุลได้ ปลายเท้าข้างหนึ่งก็จิกแน่นอยู่บนพื้นแล้วเกร็งสะโพกบิดหมุนตัวพร้อมส่งแรงเหวี่ยงไปที่มือซ้ายขวาที่กำค้อนไว้แน่น ตัวของเขาหมุนจนเกือบเสียสมดุลแต่ก็หยุดนิ่งเมื่อค้อนของเขาไปกระทบกับอะไรบางอย่างบนร่างของเจ้าหมายักษ์ที่กำลังลอยค้างอยู่ในอากาศ
*แพล้ก* เสียงอันน่าสยดสยองเกิดขึ้นเมื่อเขารับรู้ได้ถึงแรงกระแทกที่ส่งกลับมา เขาเคยได้ยินเสียงนี้มาก่อน เมื่อครั้งที่เขาไปยืนดูการประหารที่ลานเฟรดเซีย ณ เมืองท่า เพชรฆาตผิวดำสวมหน้ากากเทพแห่งการทำลายที่ถูกใส่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหน้ากากที่เคยมีสีขาวนวลมีสีแดงซีดไปทั้งใบ เขายกค้อนเล่มโตขึ้นเหนือหัวแล้วเหวี่ยงตัวของเขาทั้งตัวขึ้นไปบนฟ้า เมื่อส่วนหนา ๆ ของค้อนเล่มยักษ์นั่นฟาดลงไปที่กระโหลกใบโตของนักโทษที่กำลังนอนคว่ำหน้าลงบนพื้นพร้อมกับสวดภาวนาให้สิ่งนี้จบลงไปโดยเร็วไว เสียงทั้งสองแทบจะเป็นเสียงเดียวกัน ต่างกันตรงที่ตอนนี้ไม่มีเสียงและกลิ่นอ้วกเหม็น ๆ ของชาวเมืองที่มาดูการประหารรอบข้าง
"อั่ก" ชายหนุ่มกระอักเบาๆ
แม้ศัตรูของเขาจะจู่โจมพลาดเป็นครั้งที่สอง แต่มันก็ไม่ได้โง่เขลากลับเรียนรู้ได้เร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ เมื่อปลายเท้าหน้าทั้งสองของมันแตะลงไปที่พื้น มันรีบดีดตัวไปข้างหน้าพร้อมกับหมุนตัวกลับมากระโจนเข้าใส่อีกครั้ง ชายหนุ่มไม่ทันได้ตั้งสติดีและไม่มีเวลาจะคิดหาทางโต้คืน เขากระโดดพุ่งสวนไปด้านหน้าและหวังจะลอดไปใต้ท้องมันให้ได้ซึ่งก็สำเร็จไปได้อย่างฉิวเฉียด เส้นผมตั้ง ๆ ถูกดันลู่ไปข้างหลังเมื่อสัมผัสกับใต้ท้องของสัตว์ยักษ์ แต่เจ้าสุนัขป่านั้นดุร้ายกว่าที่คิด เมื่อมันกระโจนตกลงมาแล้วไม่พบเหยื่อ มันก็หมุนตัวพร้อมใช้หางของมันที่เต็มไปด้วยเกล็ดหินแข็ง ๆ กวาดพื้นรอบตัวโดยหวังว่าชายหนุ่มจะผลัดโดนหางของมันบี้ร่างจนแหลก โชคดีนักที่รัศมีการโจมตีครั้งนี้ไม่โดนเขาจัง ๆ แต่แรงกระแทกจากลมและเศษดินที่ถูกขุดขึ้นมาพัดกระแทกส่งตัวเขาลอยถอยออกไปสี่ห้าก้าว แต่การโจมตีที่ไม่ถูกจุดไม่ใช่ความผิดพลาดที่แท้จริง ความผิดพลาดจริง ๆ ของมันคือการใช้หางกวาดถูให้ฝุ่น หญ้าและใบไม้ลอยคุ้งเต็มอากาศจนเกิดเป็นหมอกฝุ่นหนาบดบังวิสัยทัศน์ของมัน มันพยายามชะโงกหัวมองหาศัตรูของมันแต่ก็ไม่สามารถมองทะลุผ่านอากาศที่อัดแน่นไปด้วยฝุ่นดินและดูคล้ายจะไม่จางหายไปง่าย ๆ
ชายหนุ่มเริ่มตั้งตัวได้ สิ่งแรกที่เขาทำคือการประคองแขนขวาของตนและอุทานออกมาในใจ
'อึก แขน…แขน' ถ้าเทียบขนาดของค้อนที่ทำจากเหล็กกล้าชั้นดีกับแขนทั้งสองของเขาก็คงเหมือนนำตะเกียบไปเทียบกับท่อนซุง เขาไม่ใช่ชายร่างยักษ์ที่จะสามารถเหวี่ยงโยนค้อนสงครามไปมาราวกับเชือกได้ หนำซ้ำการเหวี่ยงในครั้งนั้นเขายังต้องใช้แรงหมุนทั้งตัวถึงจะเหวี่ยงไปโดนเป้าหมายได้อย่างจัง ถึงจะเข้าเป้าแต่แรงสั่นสะเทือนที่ส่งกลับมาก็ทำเอาร่างของเขาชาจนไม่รู้สึก เมื่ออาการชาหายไปอาการล้าก็ก่อเกิดขึ้นตามมา แขนทั้งสองของเขาสั่นไม่หยุด เขาไม่สามารถที่จะแบกค้อนเล่มโตนั้นไว้ได้แล้ว ตอนนี้ในมือขวาของเขาถูกแทนที่ด้วยท่อนไม้แกะสลักท่อนเดิมมาสักพักแล้ว
'ข้าไม่น่าอยากลองดีในเวลาแบบนี้เลย แต่ทำไงได้ล่ะ ก็คนมันอยากรู้นิ ว่าตัวอักษรสีแดงมันต่างจากตัวอักษรสีดำยังไง 'คุณลักษณะของท่านไม่เหมาะสมกับอุปกรณ์'  งั้นหรอ  'ความแข็งแรงไม่ถึงเกณฑ์'  ยังงั้นหรอ หึ ก็เจ้าให้ข้าเสกมันออกมาได้ ข้าก็นึกว่าข้าใช้มันได้ หรือเจ้าเองก็นึกสนุกอยากหลอกให้ข้าลองใช้มันละสิ เจ้ากระเป๋าบ้า' มุราห์รำพึงในใจ
ถึงแม้สภาพร่างกายของเขาจะพร้อมไม่เต็มร้อยแต่สถานการณ์ในตอนนี้ก็ไม่เอื้ออำนวยให้เขาได้หย่อนใจเมื่ออากาศที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ใสแจ๋ว เมื่อเศษใบไม้และเศษฝุ่นลอยหายไปก็เผยให้เห็นรูปร่างขนาดมโหฬารร่างหนึ่งลอยพุ่งตรงดิ่งมาที่เขา แม้สมาธิจะเริ่มอ่อนลงแต่การเคลื่อนไหวของเขาก็ยังคงน่าทึ่ง เขาก้าวหลบการพุ่งกระโจนของเจ้าสุนัขได้อีกครั้ง แต่เขาไม่มีโอกาสได้สวนกลับเนื่องจากความเร็วในการพลิกตัวกลับของเจ้าสุนัขพร้อมการกระโจนพุ่งเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง ทำให้เขาไม่สามารถจะนึกวิธีต่อกรกับมันได้ทัน
แม้ชายหนุ่มจะดูคุ้นชินและคุ้นเคยกับการต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดประเภทนี้และคล้ายว่าเขาจะทำมันได้อย่างเชี่ยวชาญ (โดยการปล่อยให้เจ้าหมายักษ์ทำลายป่าที่อยู่รอบข้างจนไม่เหลือเค้าเดิมและตัวเขาเองก็คอยแต่วิ่งหลบไปเรื่อย ๆ ) แต่เขาก็สารภาพกับตัวเองในใจตลอดการต่อสู้ว่านี่เป็นสัตว์สร้างที่แกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมา ทั้งขนาดตัว ทั้งความเร็ว และสัญชาตญาณในการไล่ล่าเหยื่อของมัน ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมาเผยตัวในป่าที่ใกล้เคียงกับหมู่บ้านของคนเช่นนี้ได้ เหตุผลที่เขายังรอดชีวิตอยู่ได้ไม่ใช่ว่าเขาแข็งแกร่งกว่ามัน แต่เป็นเพราะตอนนี้เขาเลือกรับบทเป็นเหยื่อของมันต่างหาก เหยื่อที่เคลื่อนที่ได้อย่างว่องไวและคล่องแคล่วเพื่อประวิงเวลารอให้ผู้ล่าของมันเหนื่อยไปเองเสียก่อน แต่ดูจากรูปแบบการหายใจของตัวเขาเองในตอนนี้แล้วเห็นทีว่าเขาจะต้องคิดใหม่
การไล่ล่าครั้งนี้กินเวลาไปนานพอสมควร ดวงอาทิตย์ค่อยๆคล้อยหายไปหลบใต้ใบไม้และกิ่งไม้ที่อยู่ห่างออกไป แสงสว่างเริ่มจางลงออกไปจนท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อน ทั้งสองฝ่ายกระโดดเคลื่อนที่ไปมาในพื้นที่ที่โล่งเตียนนับร้อยก้าวก็ยังไม่ถึงตัวกันเสียที
ชายหนุ่มเริ่มหอบหนักและใบหน้าที่เคยเนียนใสตอนนี้ก็ดำเลอะไปด้วยฝุ่นและคราบเหงื่อ เขาเริ่มเปลี่ยนวิธีคิดใหม่เมื่อปลายเท้าของเขาที่จิกลงไปบนพื้นเริ่มสั่น มือขวาของชายหนุ่มที่ถือท่อนไม้เอาไว้เริ่มส่องแสงอีกครั้ง ครั้งนี้มันกลับหดเล็กลงแต่ขยายขนาดความกว้างออก หิ่งห้อยนับร้อยตัวประกอบกันออกมาเผยให้เห็นโครงร่างของดาบเล่มหนึ่งที่ดูคล้ายกับมีดแต่มีความยาวมากกว่า ดาบสั้นเล่มนี้ไม่ได้ดูใหญ่จนน่ากลัวแต่ด้านคมทั้งสองนั้นดูอันตรายอย่างบอกไม่ถูก เหล็กกล้าสะท้อนแสงที่ยังคงหลงเหลือเล็ดลอดผ่านลงมาเงาวับสว่างจ้า ด้วยรูปร่างที่เล็กโปร่งของชายหนุุ่มและความแข็งแกร่งของร่างกายที่ไม่ได้มาก ทำให้เขาไม่ถนัดการจับถือดาบหรือกระบี่ที่มีความยาวสักเท่าไหร่นักและการจะเข้าไปฟาดฟันในระยะประชิดก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาโปรดปรานเช่นกัน แต่ถ้าหากจำเป็นต้องทำดาบสั้นก็เป็นอาวุธที่เขาเลือกใช้อยู่เสมอ
แต่ในขณะที่หัวของเขาคิดแต่เรื่องของการนำคมมีดไปปักศัตรู เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเขี้ยวเล็บของเจ้าสุนัขได้เข้ามาถึงตัวเขาเรียบร้อยแล้ว การเหม่อลอยเพียงแค่เสี้ยววินาทีของเขาก่อให้เกิดหายนะขนาดใหญ่ที่ปิดฉากการไล่ล่าครั้งนี้ เจ้าสุนัขวาดขาของมันแล้วฟาดเล็บขนาดใหญ่เข้าใส่ลำตัวของเขาที่หุ้มเพียงแค่ชุดคลุมบาง ๆ
*แคร้ก*


## ตอนที่ 4

*แคร้ก*
สุดปลายเล็บบนจุดที่แหลมที่สุดได้กวาดไปโดนเสื้อคลุมบาง ๆ ของชายหนุ่มที่กำลังพองลมออกร่างเขาพอดี มันกระชากตัดเนื้อผ้าที่รู้สึกได้บนปลายเล็บอย่างแรงจนเกิดเสียงลมหวีดหวิวน่าสยดสยอง แต่เมื่อมองไปที่เสื้อผ้าของชายหนุ่มกลับไร้ร่องรอยขีดข่วนใด ๆ มันเคยดูซอมซ่อและซีดจางเช่นไรก็เป็นเช่นนั้นดั่งเดิม ทั้ง ๆ ที่ผิวกายอันบอบบางของเขาควรจะถูกเปิดเผยผ่านรูโหว่ที่เกิดจากการตวัดปลายเล็บนั่น และเสียงที่ควรจะเป็นเสียงฉีกเนื้อผ้าฝ้ายกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงของเหล็กหนา ๆ แข็ง ๆ ถูกตัดขาดที่เมื่อได้ยินก็รู้สึกเสียวลึกลงไปในร่องฟัน
ชายหนุ่มรีบกระโดดถอยให้ห่างออกมา 'โว้ว อันตรายซะแล้ว แค่ครั้งเดียวก็ตัดเสื้อเกราะข่ายจนขาดหมดเลยหรอเนี่ย' ชายหนุ่มคิดไปด้วยในขณะกำลังก้มมองร่างเล็ก ๆ ของเขา เหนือเสื้อคลุมปรากฎเป็นเหมือนเสื้อที่มีลักษณะกี่งโปรงแสงกึ่งโปร่งใส คล้ายจะจับต้องได้แต่ก็เหมือนกับจะหายไปเมื่อเข้าไปดูใกล้ ๆ ชายหนุ่มมองดูเสื้อเกราะข่ายที่ถูกตัดหวิ่นจนเหลือปกคลุมแค่เพียงยอดอก เสื้อที่ดูคล้ายจะล่องหนนั้นทำมาจากห่วงแหวนเหล็กเล็ก ๆ ขนาดเท่าข้อนิ้วนับร้อยวงสานกันหลายชั้นจนเป็นตะข่าย ชายหนุ่มรู้สึกเบาหวิวและเย็นเฉียบราวกับตัวเองกำลังเปลือยร่างห้ำหั่นกับสัตว์ร่างโต ถึงอย่างนั้นเจ้าสุนัขที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่อ่อนข้อให้เขาแม้แต่น้อยหนำซ้ำกลับยิ่งได้ใจราวกับเป็นผู้ชนะ มันรีบกระโจนเข้าไปหาเขาทันทีและยืดขาหน้าออกไปให้ไกลที่สุดหมายจะปลิดชีพศัตรูของมันให้ได้
รอยยิ้มบนใบหน้าคล้ำฝุ่นของชายหนุ่มได้หายไป เขากำดาบสั้นในเมื่อมือขวาไว้แน่นจนด้ามของมันที่พันด้วยผ้าเปียกชุ่ม เขาจ้องมองภาพเคลื่อนไหวตรงหน้าแล้วพิจารณาสิ่งต่าง ๆ ภายในเสี้ยววิ เขาไม่ถอยหลังหนีเพราะเขารู้ดีว่านี่จะเป็นจุดจบของการต่อสู้ เขาเขยิบตัวออกไปทิศตรงข้ามกับทิศที่ปลายเล็บกำลังวาดไป ปลายเล็บที่คมกริบดึงฉีกเสื้อเขาไปอีกครั้งและครั้งนี้เขาไม่เหลือตัวช่วยอัศจรรย์ปกป้องเขาไว้อีกแล้ว เสียงของผ้าขนสัตว์ขาดดังแคว้กแต่นั่นก็ไม่ทำให้ชายหนุ่มเสียสมดุลของร่างกายแม้แต่น้อย เมื่อตัวเขาเขยิบหนีอุ้งมือนั่นพ้นแล้วก็พูดขึ้นมาหนึ่งคำก่อนจะเหวี่ยงขว้างมือขวาเพื่อเสียบดาบสั้นที่คมกริบลงไปบนผิวย่น ๆ ของมัน
"เคลือบพิษบานทน"
ทันทีที่เขาพูดจบ สีของเหล็กกล้าที่แวววาวก็ถูกเคลือบด้วยบางอย่างที่เหนียวข้นจนคมดาบทั้งเล่มกลายเป็นสีดำ เขาเสียบมันสุดแรงเกิดจนเหลือเพียงแค่กระบังและด้ามของดาบสั้นเท่านั้นที่โผล่ออกมาจากผิวของมัน ร่างกายของเขาเสียสมดุลเพราะแรงเหวี่ยงกรรโชก เขาเสียหลักล้มตัวลงไปด้านข้างแต่ก่อนที่ร่างของเขาจะร่วงลงพื้น เขาก็รีบใช้มือหนึ่งข้างยันและดันร่างของตัวเองหมุนตัวพลิกถอยออกมาจากเจ้าสุนัขแต่เขาก็ยังหาจุดยืนไม่ได้และล้มกลิ้งลงกับพื้น ชายหนุ่มรู้ตัวดีว่าความผิดพลาดครั้งนี้นำมาซึ่งชีวิต เจ้าสุนัขไม่จำเป็นต้องกระโดดด้วยซ้ำ เพียงแค่ก้าวเข้ามาไม่กี่ก้าวก็ใช้ปากอ้างับร่างของเขาได้ง่าย ๆ แล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไรที่ยังทำให้เขายังคงนอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ไม่ห่างจากกรงเล็บของสัตว์ร้าย
ชายหนุ่มไม่รอให้ความตายมาเยือน เมื่อร่างของเขาถูกจัดระเบียบเรียบร้อยเขาก็รีบดีดตัวออกห่างจากเจ้าสุนัขทันที เมื่อเท้าทั้งสองของเขาเหยียบพื้นและสันหลังของเขาดีดตรง เขาก็จ้องไปที่สัตว์สร้างที่อยู่ตรงหน้า เขาถอนหายใจพรูดด้วยความโล่งอก มือที่แข็งเกร็งและชุ่มไปด้วยเหงื่อก็ค่อย ๆ คลายออก เจ้าสัตว์ยักษ์ที่เคยกระโจนโลดอย่างบ้าคลั่งตอนนี้กลับนิ่งเกร็งราวกับตุ๊กตา มีเพียงแค่เสียงลมหายใจฟืดฟาดและผิดจังหวะเท่านั้นที่บ่งบอกว่ามันยังมีชีวิตอยู่ ลำตัวของมันขยับขึ้นลงเป็นจังหวะแปลก ๆ ตามลมหายใจแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมากเกินไปกว่านั้น แม้จะไม่ชัดเจนแต่สีหน้าของมันก็บอกถึงความเหนื่อยล้าอย่างเกินพิกัด ดวงตาสีแดงเข้มราวกับเงามืดตอนนี้ถูกปิดด้วยหนังตาย่น ๆ จนเหลือแค่เพียงครึ่ง สิ่งที่เขาได้หว่านเอาไว้ในร่างของมันได้งอกเงยออกผลแล้ว
"โว้ว นึกว่าจะใช้ไม่ได้กับแกแล้วนะเนี่ย เล่นเอาขวัญเสียไปหมดเลย สงสัยที่ผ่านมาแกคงสู้อย่างสุดแรงเกิดเลยสินะ" ชายหนุ่มพูดโดยหวังว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ เขายืนจ้องตากับเจ้าสิ่งนั้นอยู่สักพักก่อนจะขยับเข้าไปเมื่อเห็นว่าลมหายใจที่ถูกพ่นออกมานั้นเริ่มเบาลง
ลูกศรที่ชายหนุ่มเลือกใช้ยิงนั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ลูกศรเหล็กหางแฉกธรรมดา แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยพิษจากเมล็ดบานทนที่ข้นคั่กซึ่งเป็นชนิดเดียวกับที่เคลือบลงไปบนดาบสั้นที่ยังเสียบคาอยู่ในร่าง ปริมาณที่อยู่บนอาวุธทั้งสองนั้นสามารถที่จะล้มสัตว์ใหญ่ได้ไม่เกินห้านาทีถ้าสามารถส่งพิษเข้าไปสู่กระแสเลือดได้โดยตรง แต่ปริมาณพิษที่ใช้นั้นต้องสัมพันธ์กับขนาดตัวของสิ่งที่เขากำลังจะล่าหรือไม่ตัวของพิษเองก็จะใช้เวลานานขึ้นกว่าจะออกฤทธิ์และอาจจะไม่มีผลอะไรเลยก็เป็นได้ ชายหนุ่มรู้เรื่องนั้นดีและเขาก็ทำตามแผนการที่เขาวางมาอย่างถูกต้อง เขาส่งพิษร้ายเข้าไปสู่กระแสเลือดของเจ้าสุนัขโดยตรงผ่านลูกตาและขาของมัน หลังจากนั้นเขาก็พยายามประวิงเวลาให้นานที่สุด แต่มันกลับใช้เวลามากเกินไปและดูท่าจะไม่ได้ผล แต่ในห้วงเวลาที่เขากำลังจะดับเครื่องชนและดูคล้ายว่าเขาเองที่กำลังจะเพลี่ยงพล้ำ พิษที่ออกฤทธิ์ตั้งแต่ชั่วโมงแรกและเลือดที่ไหลออกจากบาดแผลจนหมดร่างก็ทำให้เจ้าสุนัขเองที่เป็นฝ่ายหมดแรงไปเสียก่อน
ชายหนุ่มยิ้มร่าเมื่อเข้าใกล้กับสิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ที่อยู่ตรงหน้าและเดินไปดึงดาบสั้นที่เสียบแน่นอยู่บนขาของมัน เขาใช้แรงและเวลาอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งดึงเกี่ยวหมุนและคว้านกว่าดาบสั้นจะหลุดออกจากเนื้อเหนียว ๆ นั้นได้ แต่ก็ไม่มีเสียงร้องใด ๆ ดังขึ้นมาจากเจ้าสุนัขแม้แต่น้อย เขาทำให้ดาบสั้นที่อยู่ในมือเรืองแสงและมันก็ค่อย ๆ เปลี่ยนรูปตัวเองกลายเป็นแท่งไม้แกะสลักและเก็บมันลงไปในกระเป๋าที่มีความยาวและความกว้างน้อยกว่าแท่งไม้นั้น แต่เมื่อเขาหย่อนมันลงไปในนั้นก็หายวับไปในทันที เขามองเจ้าสุนัขพร้อมยื่นมือเข้าไปแตะที่ขาของมันและเอ่ยปาก
"ขอโทษทีนะที่ล่าเจ้า แต่ทำไงได้หล่ะ ก็ข้าเก่งกว่าเจ้านี่นา" เมื่อเขาพูดจบ เจ้าสัตว์สร้างก็ปิดตาข้างที่เหลือและล้มลงไป ไม่กี่วินาทีหลังจากที่เจ้าสุนัขทิ้งตัวลงไป อะไรบางอย่างก็ปรากฎขึ้นมาอยู่ตรงหน้าชายหนุ่ม มันเป็นกรอบสี่เหลี่ยมที่ดูคล้ายกับป้ายบอกทางแต่มีความยาวถึงสองช่วงแขนและมันยังดูโปร่งแสงราวกับเป็นกระจกที่ไม่มีขอบหนา ๆ แต่เป็นเส้นขอบสีเหลืองเข้มราวกับแสงไฟจากตะเกียง และข้างในกรอบกระจกโปร่งใสนั้นยังมีตัวอักษรถูกเขียนเอาไว้อยู่ด้วยหมึกสีดำ ชายหนุ่มเงยหน้ามองอ่านข้อความดังกล่าว
[ท่านทำภารกิจสำเร็จ ภารกิจต่อไปได้ถูกมอบหมาย]
เป็นเวลาห้าวินาทีที่กรอบข้อความแรกปรากฎขึ้นแล้วค่อย ๆ จางหายไปในอากาศช้า ๆ ราวกับควันจากกองไฟ เมื่อกรอบแรกหายไปกรอบที่สองก็ปรากฎขึ้นมาทดแทนด้วยลักษณะเดียวกันเพียงแต่เนื้อความข้างในได้เปลี่ยนไป
[ความรู้เกี่ยวกับ 'บาเก็สต์' ของท่านเพิ่มขึ้น]
ชายหนุ่มอ่านกรอบที่สองแล้วครุ่นคิดก่อนจะเอ่ยปากพึมพำอะไรบางอย่าง
"อือหึ ขอดูอีกรอบสิว่าข้าต้องเก็บอะไรจากเจ้านี้ไปบ้าง เปิด 'หน้าต่างการประดิษฐ์' " เมื่อเขาพูดจบ กรอบสี่เหลี่ยมโปร่งใสที่มีเส้นตีขอบสีเหลืองเข้มแบบเดิมก็ปรากฎขึ้นเบื้องหน้าชายหนุ่ม แต่คราวนี้มันมีขนาดใหญ่กว่าเดิมมาก ดูคล้ายว่าเขากำลังจ้องมองทิวทัศน์ผ่านหน้าต่างบานใหญ่บนปราสาท เพียงแต่เขาไม่ได้ทิวทัศน์เพราะข้างในกรอบนั้นเป็นสีเทาทึบและตัวอักษรเขียนเอาไว้อยู่ตรงกลาง
[ผู้ผลิตได้รับความรู้เกี่ยวกับบาเก็สต์ ท่านสามารถสร้างอุปกรณ์เพิ่มได้]
"รู้แล้วหน่า นี่จะบอกข้าทุกครั้งหลังจากที่ได้เจออะไรใหม่ ๆ เลยหรือไงเล่า" ชายหนุ่มยื่นนิ้วทั้งห้าไปแตะกรอบข้อความตรงหน้าบริเวณของตัวอักษร เมื่อสัมผัสโดนตัวอักษรและหมอกเทาทึบก็หายไปทันที ข้างในกรอบนั้นสว่างขึ้นมาและเฉลยให้เห็นเนื้อความที่ถูกปิดบังด้วยตัวอักษรและสีเทาทึบ มันดูคล้ายกระดาษแผ่นใหญ่ที่มีรูปวาดและข้อความเขียนไว้อยู่ใต้รูป โดยแต่ละรูปจะถูกวาดไว้ในกรอบสี่เหลี่ยมขนาดเท่ากำปั้นที่เรียงกันเป็นแถว ดูคลับคล้ายคลับคลาว่าผู้ผลิตหรือใครบางคนจะตั้งใจวาดให้เป็นรูปร่างของอุปกรณ์แต่ก็ไม่ได้เหมือนจริงสักทีเดียว เพราะมันมีขนาดที่เล็กและหงิก ๆ งอ ๆ เกินไป เหมือนกับรูปวาดของจิตรกรฝึกหัดวัยห้าขวบเสียมากกว่า แต่ยังไงเสียก็ยังพอดูออกว่านั่นเป็นรูปร่างของดาบและง้าวตามคำบรรยายที่เขียนเอาไว้อยู่เบื้องล่าง
ชายหนุ่มยื่นนิ้วไปแตะที่กรอบสี่เหลี่ยมกรอบหนึ่งที่มีรูปวาดคล้ายกับสามเหลี่ยม 'ดาบสั้น' คือชื่อรูปนั้น ทันทีที่แตะโดน กรอบสี่เหลี่ยมนั้นก็ถูกยืดขยายออกมาเบียดทับทุกสิ่งที่อยู่บนหน้ากระดาษนั้นจนมันกลายเป็นกระดาษแผ่นยักษ์นั่นเสียเอง หน้ากระดาษแผ่นใหม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ไม่มีกรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เรียงกันเป็นแถวอีกแล้วแต่พื้นที่ส่วนใหญ่และตรงกลางของแผ่นกระดาษจะเป็นรูปวาดของดาบสั้น ซึ่งในคราวนี้ถูกวาดและแต่งแต้มสีสันจนดูคล้ายของจริงราวกับมีใครนำดาบสั้นมาติดไว้อยู่บนกระดาษ ข้างล่างรูปวาดมีกรอบสี่เหลี่ยมและข้อความมากมายเขียนเอาไว้ แต่ก่อนที่เขาจะได้มองหรืออ่านเนื้อความในนั้น หมอกสีเทาทึบก็ปรากฎขึ้นจนเต็มแผ่นกระดาษและปิดบังทุกสิ่งทุกอย่างจนหมด ตัวอักษรเรืองแสงคล้ายกับหิ่งห้อยที่บินกเกาะกลุ่มกันก็เผยขึ้นมาบนหมอกนั้น
[ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์ สามารถผลิตได้แล้ว]


## ตอนที่ 5

"โว้ว! ข้าคิดไว้ไม่ผิดจริงด้วย เขี้ยวคมกริบเป็นสันยาวขนาดนั้น เอามาทำเป็นดาบสั้นคงต้องดูหล่อเท่แน่ ๆ " ชายหนุ่มพูดกับตัวเองอย่างเริงร่า เขาใช้นิ้วออกแรงผลักตัวอักษรพวกนั้นลงไปอย่างลืมตัวแต่แผ่นกระดาษที่อยู่ตรงหน้าก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด มีแค่หมอกที่ปิดบังแผ่นกระดาษนั้นที่ขยับขยายสลายตัวไปทันทีที่เขาแตะโดนและเผยให้เห็นถึงรูปภาพของดาบสั้นที่ปรากฎอยู่ตรงกลางหน้ากระดาษ เป็นดาบสั้นที่เขาคุ้นเคยและคุ้นมือเป็นอย่างดี
" 'ดาบสั้นเหล็กกล้า' ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะพาข้ามาได้ไกลขนาดนี้" ชายหนุ่มจ้องมองรูปวาดที่อยู่ตรงหน้าซึ่งเป็นรูปของดาบสั้นที่มีรูปร่างแบบเดียวกับที่เขาใช้เสียบลงไปบนร่างของเจ้าสุนัข เขาเลื่อนสายตาลงไปดูตัวอักษรข้างล่างที่มีอยู่ยั้วเยี้ย แต่เขาก็พยายามฝืนอ่านในบรรทัดที่เขาสนใจ
['ดาบสั้นเหล็กกล้า'
เหล็กที่ถูกคัดสรรและเติมแต่งอย่างดีนำมาผ่านความร้อนสูงและขึ้นรูปอย่างพิถีพิถันจนเกิดความคมที่น่าหวาดหวั่นและความคงทนอันเลืองชื่อ ดาบสั้นที่จับกระชับพร้อมน้ำหนักพอดีมือช่วยเสริมความน่าเกรงขามให้กับผู้ใช้งานได้อย่างเหลือล้น
คุณสมบัติที่ต้องการ : ความแข็งแกร่งขั้น 1
สภาพกายขั้น 1
สมาธิขั้น 2
คุณสมบัติที่ได้รับ    :  ความคล่องตัวขั้น 1
ความรวดเร็วขั้น 2
ความคมขั้น 2
ธาตุ                          :  พื้นฐาน
การเคลือบเสริม      :  ดีเยี่ยม
ความคงทน 100/100                                                                                                                                             ]
ชายหนุ่มกระดกมุมปากขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น "ความรวดเร็วที่ได้รับมาสองขั้นก็แทบจะทำให้ข้าเป็นยอดมนุษย์แล้วนะ ไม่อยากจะเชื่อเลย อยากจะรู้จริงเชียวว่าถ้ามากกว่านี้จะเป็นยังไง เลื่อนไปดูของเล่นใหม่เลยดีกว่า" ชายหนุ่มเอานิ้วจรดที่ขอบด้านขวาของกระดาษแล้วลากนิ้วเป็นเส้นตรงไปทางซ้าย หน้ากระดาษก็ถูกพลิกเปลี่ยนจากดาบสั้นเล่มเดิมกลายเป็นดาบสั้นเล่มใหม่ที่ดูไม่คุ้นตา
[ดาบสั้นไม้ไผ่]
[ดาบสั้นเขากวางเลอเชีย]
[ดาบสั้นหินเหล็กไฟ]
เขาพลิกหน้ากระดาษผ่านดาบสั้นเล่มเดิม ๆ ที่เขาเคยเห็นมาจนคุ้นตา เขาดูคุ้นเคยและใช้งานสิ่งนี้ได้เป็นอย่างดี ดาบสั้นที่ชายหนุ่มพลิกหน้าผ่าน แม้ชื่อจะดูเท่บาดใจและรูปวาด (ที่เหมือนจริง) จะดูสวยงามราวกับออกมาจากเทพนิยายแต่ชายหนุ่มไม่สนใจเรื่องพวกนั้นเพราะทุกครั้งที่เขาอ่านคำอธิบายที่เขียนข้างล่างดาบสั้นพวกนั้นก็ต้องส่ายหัวทุกครั้งไป
ชายหนุ่มสามารถใช้อาวุธทุกชนิดที่เขาเห็นบนหน้ากระดาษได้ผ่านการผลิตและเมื่อเขาครองครองแล้วก็สามารถเสกอาวุธพวกนั้นได้โดยการแปรเปลี่ยนสภาพของท่อนไม้แกะสลัก และทุกอาวุธที่เขาเรียกใช้นั้นมี คุณสมบัติที่ต้องการ และจะมอบ คุณสมบัติที่ได้รับ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาถือมันอยู่ในมือ สองคุณสมบัตินี้เป็นสิ่งที่เขาจ้องมองและพิจารณามากที่สุดก่อนที่เขาจะผลิตอาวุธอะไรออกมา แม้ตัวของเขาเองจะไม่ชอบการอ่านและท่องตัวอักษรเลยก็ตาม
เขาเลื่อนผ่านหน้ากระดาษพวกนั้นสี่ครั้งก่อนจะได้เจอกับสิ่งที่เขาตามหา
"โว้ว! นี่มัน…เท่เกินไปแล้วนะ" เขาจ้องมองภาพที่อยู่บนหน้ากระดาษ เขี้ยวแบบเดียวกับที่อยู่ในปากของเจ้าสุนัขถูกเจียและดัดแปลงจนกลายเป็นดาบเล่มยาว มันถูกตกแต่งแกะสลักและขัดเงาขึ้นมันจนดูคล้ายกับดาบที่เอาไว้ประดับตามท้องพระโรงพระราชวัง ด้ามดาบที่มีส่วนโค้งรับกับมือนั้นทำมาจากเขาสัตว์ที่มีลวดลายบางอย่างอยู่บนนั้น ชายหนุ่มอ้าปากค้างพร้อมดวงตาเป็นประกาย เขาจ้องมองมันราวกับดาบสั้นเล่มนั้นเป็นสาวงามจากต่างแดนก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปอ่านสิ่งที่เขียนเอาไว้ข้างล่าง
['ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์'
ดาบสั้นขนาดถนัดมือที่ถูกทำมาจากคมเขี้ยวของสุนัขป่าเกล็ดหิน ด้วยลักษณะเขี้ยวที่มีความแข็งเยี่ยงเพชรแต่กลับมีความยืดหยุ่นและขึ้นรูปได้ง่าย จึงเหมาะสำหรับการนำมาใช้ทำเป็นอาวุธที่เหมาะสมและสรรเสริญแด่ผู้กล้าผู้มากความสามารถ
คุณสมบัติที่ต้องการ : ความแข็งแกร่งขั้น 2
สภาพกายขั้น 3
สมาธิขั้น 4
คุณสมบัติที่ได้รับ    : ความคล่องตัวขั้น 4
ความรวดเร็วขั้น 3
ความคมขั้น 4
โจมตีจุดตายขั้น 1
ทักษะพิเศษ            : หมาจนตรอก
ธาตุ                          : พื้นฐาน
การเคลือบเสริม      : ไม่ได้
ความคงทน 100/100                                                                                                                                             ]
"นะ นะ...นี่มัน" ชายหนุ่มจ้องมองตัวอักษรพวกนั้นจนตาแห้ง เขากลืนน้ำลายดังเอื้อกก่อนจะพูดกับตัวเอง "ข้าอ่านมันไม่ออก…มะ มะ หมาจนตอก ช่างมันเถอะ แต่ว่าความคม 4 ขั้นเลยหรอแถมความรวดเร็ว 3 ขั้น ดาบเล่มนี้มันต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ " เขาเหม่อลอยออกไปพร้อมนึกถึงภาพของตัวเองที่ได้ควงดาบสั้นเล่มโตเล่มนี้ออกเดินทางฟาดฟันทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะรู้ตัวอีกทีนิ้วของเขาก็ไปจรดอยู่ที่คำว่า 'ผลิต' ซึ่งอยู่ข้างใต้คำว่า ความคงทน  ภาพของดาบสั้นเล่มนั้นก็ถูกทับด้วยกรอบตารางพร้อมกับตัวอักษร ชายหนุ่มสะดุ้งเล็ก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ กวาดสายตาไล่อ่านทีละคำ
[วัตถุดิบสำหรับดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์
1).คมเขี้ยวบาเก็สต์ 2 ea.
2).หนังบาเก็สต์ 5 ea.
3).กระดูกบาเก็สต์ 3 ea.
4).เขากวาง 1 ea.                                   ]
"หืม? ใช้เขากวางด้วยหรอเนี่ย ไม่รู้ว่ายังมีเหลืออยู่ไหมนะ เปิด 'กระเป๋าวัตถุดิบ' " กระดาษเรืองแสงที่อยู่ตรงหน้าสลายหายไปเหมือนควันไฟ กระดาษแผ่นใหม่ค่อย ๆ เรืองแสงแล้วปรากฎขึ้นมาแทนที่ กระดาษแผ่นนี้มีความคล้ายกับหนังสือภาพและคล้ายกับกระดาษแผ่นเมื่อสักครู่ แต่หน้ากระดาษหน้านี้ไม่มีตัวหนังสือสักตัว กลับเต็มไปด้วยภาพวาดของสิ่งต่าง ๆ ที่ดูสมจริง อาทิเช่น สมุนไพร แร่เหล็ก กระติกน้ำดื่ม หนังสัตว์ ขอนไม้ และเขากวาง ซึ่งถูกจัดวางบนผืนกระดาษอย่างอัดแน่น แล้วยังดูเหมือนว่าสามารถเปิดหน้าถัดไปได้โดยใช้วิธีการเดียวกับที่เปิดหน้ากระดาษของดาบสั้น
"อืม ยังมีอยู่แหะ แต่เหลือเท่าไหร่กันละเนี่ย" ชายหนุ่มเอานิ้วมือไปสัมผัสบนรูปเขากวาง กรอบสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ที่ดูคล้ายป้ายประกาศตัดขอบดำก็ลอยขึ้นมาอยู่ข้าง ๆ รูปวาด
[ 'เขากวาง' x 3 ea.
เศษเขาของกวางที่ถูกกำจัดออกเมื่อถึงเวลา สามารถหาได้ตามแหล่งธรรมชาติทั่วไป ]
"เหลืออยู่สามอัน ต้องการใช้ผลิตแค่อันเดียว เหลือเฟือ!" ชายหนุ่มยิ้มร่า แต่เพียงไม่กี่วิเขาก็เริ่มทำสีหน้าเคร่งเครียดอีกครั้ง "แต่ว่า…คมเขี้ยว หนังและกระดูกจากบาเก็สต์นี่สิ จะเก็บมาได้ยังไงเนี่ย หนังคงแล่ได้ไม่ยาก เขี้ยว…อาจจะใช้ขวานสับออกจากปากเจ้านี้ได้ไม่ยาก แต่ว่ากระดูกนี่สิ จะเอาอะไรมากระเทาะเกล็ดหนา ๆ ของมันออกได้ล่ะ เห้อ… นี่เห็นข้าเป็นนักเลาะเนื้อมืออาชีพหรือไงกัน ให้ตายสิ" เขาบ่นกับตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะก้มลงดูซากศพของเจ้าสัตว์ร้าย เมื่อตัวของเขาก้มลงแผ่นกระดาษโปร่งใสก็สลายหายวับไปในอากาศทันที ชายหนุ่มนั่งพินิจพิจารณามองหาทีท่าจะลัดเลาะเข้าไปในร่างของบาเก็สต์ก่อนจะล้วงมือหยิบท่อนไม้ท่อนเดิมออกมาจากกระเป๋าอีกครั้ง
" 'ลักซ์' ข้าขอมีดแล่เนื้อหน่อยสิ" ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมพลันเสกท่อนไม้ในมือให้กลายเป็นมีดสั้น ๆ แต่คมเหลือร้าย
ลักซ์ คือชื่อของมัน ชื่อของพลังเหนือธรรมชาติที่ชายหนุ่มสามารถใช้งานได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ว่าจะเป็นการท่อนไม้ลึกลับที่เปลี่ยนแปลงรูปร่างได้ตามนึกคิด กระเป๋าที่ดูว่างเปล่าแต่ข้างในกลับเป็นประตูมิติ กระดาษและสมุดภาพโปร่งใสที่ดูลึกลับซับซ้อนและยังมีหลายสิ่งอีกมากที่เขายังไม่รู้เกี่ยวกับมัน ชายหนุ่มสรุปรวบเรียกพวกมันที่เกี่ยวข้องเป็นหนึ่งเดียวว่า ลักซ์ เขาไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นจากอะไรแล้วเหตุผลใดในโลกที่ทำให้เวทย์มนต์รอบตัวเขาเหล่านี้กลายเป็นเรื่องจริง เขาเคยเห็นชายคนหนึ่งทำการแสดงพันลึกดึงมีดออกมาจากปากหลาย ๆ เล่มอยู่ข้างถนน ผู้คนพากันชื่นชมร้องลั่น แม้มันจะเป็นเพียงแค่มีดเล็ก ๆ บาง ๆ เหมือนเข็มแต่ผู้คนก็ชื่นชอบและยกยอให้พ่อหนุ่มคนนั้นเป็นผู้มีพลังวิเศษ หรือบางครั้งเขาก็เคยเห็นคนหยิบสัตว์ตัวเล็ก ๆ ออกมาจากแขนเสื้อคลุมและอ้างว่าตัวเองเป็นสาวกของพระผู้สร้าง แม้จะเห็นจะ ๆ ว่าชายคนนั้นก็แค่เก็บสัตว์พวกนั้นไว้ในเสื้อคลุมแต่ขุนนางบางคนก็ยังหลงเชื่ออะไรทำนองนี้อยู่ตลอด แต่ ลักซ์ ไม่ใช่แบบนั้นและชายหนุ่มก็รู้ดี เขาเคยคิดในช่วงเวลาก่อนนอนยามดึกว่าเขาได้เผลอไปทำสัญญากับปีศาจหรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่าถึงได้มีพลังบางอย่างวนอยู่รอบตัวเขา บ่อยครั้งนักที่เขารู้สึกผิดเสมอที่มีมันคอยวนเวียนอยู่รอบตัว หลายครั้งที่เขาเสกอาวุธหรือหยิบสิ่งของออกมาจากกระเป๋าหนังซอมซ่อแล้วเขารู้สึกจมลึกลงไปในห้วงความตระหนักคิดของจิตใจ แต่เขาก็เลือกใช้มันอยู่เสมอและไม่เคยมีครั้งไหนที่รู้สึกเสียดายเมื่อเลือกใช้มัน
ชายหนุ่มเรียกเปิดหน้ากระดาษแผ่นใหม่ขึ้นมา คราวนี้มันมีชื่อว่า 'ความรู้' ซึ่งภายในหน้ากระดาษจะมีชื่อของสิ่งต่าง ๆ ที่เขาเคยพบเจอมาถูกเขียนเรียงตามบรรทัดแถว เหล็ก หมูป่า ต้นข่อย แรดป่าไทกริซ… เมื่อชายหนุ่มเอานิ้วไปแตะลงบนคำ ๆ หนึ่ง บาเก็สต์ สุนัขโลหิตเกล็ดหิน หน้ากระดาษแผ่นใหม่ก็ถูกเปิดขึ้นซึ่งสมดังชื่อ 'ความรู้' เพราะหน้ากระดาษนี้เต็มไปด้วยตัวอักษรมากมายที่อธิบายถึงรูปร่าง ลักษณะ นิสัยของบาเก็สต์ราวกับเป็นสารานุกรมฉบับย่อ นอกไปจากนั้น หน้ากระดาษยังบ่งบอกถึงวิธีการได้มาถึงวัตถุดิบที่นำมาใช้ในการผลิต หนัง เขี้ยวกระดูกและส่วนประกอบอื่น ๆ โดยมีคำอธิบายพร้อมภาพวาดประกอบเสมือนจริงเสร็จสรรพ
ชายหนุ่มอ่านขั้นตอนทั้งหมดอย่างละเอียดและบรรจงวางมีดลงไปบนหนังย่น ๆ และแล่เนื้อออกตามหาสิ่งที่ต้องการอย่างใจเย็น ไม่นานเท่าที่คิด เขาก็ได้มาจนเกือบครบ ขาดเพียงสิ่งเดียวที่ไม่ว่าจะอ่านหน้ากระดาษเล่มนั้นอีกกี่รอบก็ไม่พบวิธีการ
"ข้าจะกระเทาะเกล็ดของมันออกมายังไงละเนี่ย" ชายหนุ่มเกาหัวแกรก ๆ เขารู้ดีว่าภายใต้เกล็ดหนา ๆ ราวกับก้อนหินนั้นมีปุ่มกระดูกที่ยืดออกมาและนั่นคือขุมทรัพย์ที่เขากำลังตามหา ชายหนุ่มยักไหล่พร้อมถอนหายใจพรูดก่อนจะเอะใจขึ้นมาแวบหนึ่งแล้วลุกขึ้นไปเดินไปรอบ ๆ ซากศพของเจ้าสุนัขที่มีเนื้อหนังบางส่วนถูกเปิดออกมารับลมเย็น ๆ ในเวลาสายัณห์
"ฮ่า! นี่ไงล่ะ ข้าว่าแล้วเชียว ค้อนสงครามทั้งใหญ่และก็หนักขนาดนั้น ถ้าเกล็ดเจ้าไม่แตกก็คงไม่มีอะไรบนโลกนี้ทำให้แตกได้แล้วละ" เขาเดินไปจนพบเกล็ดๆหนึ่งที่มีรอยเคาะจนแตกละเอียด กระดูกที่ปูดนูนออกมาจนน่าขนลุกคือสิ่งที่เกล็ดหนา ๆ แผ่นนั้นปิดคลุมเอาไว้อยู่
ไม่ใช่ว่าหน้ากระดาษความรู้จะบรรยายทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้จนหมดจด อย่างการกระเทาะเกล็ดให้แตกเพื่อให้ได้มาซึ่งกระดูกแข็ง ๆ นั้นไม่ได้มีบรรยายไว้อยู่ภายใน บางสิ่งบางอย่างเป็นเรื่องที่ชายหนุ่มจำเป็นจะต้องประสบพบเจออยู่หลายครั้งด้วยตัวเองจนตัวเขารู้จักสิ่งนั้นจริง ๆ คำอธิบายจึงจะถูกเขียนบันทึกไว้เพิ่ม
เขาเปลี่ยนมีดสั้น ๆ ที่อยู่ในมือให้กลายเป็นขวานเล่มยักษ์ที่เอาไว้ตัดต้นไม้จามกระดูกนูน ๆ ของบาเก็สต์ออกมา แม้จะปูดออกมาจนน่าขยะแขยงแต่มันกลับไม่ได้แข็งเท่าเกล็ดของมันแม้แต่น้อย
[ความรู้เกี่ยวกับ 'บาเก็สต์' ของท่านเพิ่มขึ้น]
[ท่านได้รับ กระดูกบาเก็สต์ 1 ea.]
[ท่านได้รับ กระดูกบาเก็สต์ 1 ea.]
[ท่านได้รับ กระดูกบาเก็สต์ 1 ea.]
"ครบแล้วใช่ไหมน้า เขี้ยวสอง…หนังห้า…กระดูกสาม ครบแล้ว! เท่านี้ก็จะได้ดาบสั้นเล่มนั้นมาใช้แล้ว! ข้าตื่นเต้นจนทนไม่ไหวแล้ว" ชายหนุ่มเรียกหากรอบกระดาษเรืองแสงที่มีภาพวาดของดาบสั้นอีกครั้งแล้วจิ้มลงไปที่คำว่าผลิตอย่างรีบร้อน
[เริ่มต้นผลิต 'ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์' ใช้เวลา 24:00:00]
[ท่านแน่ใจหรือไม่]
"แน่ใจ" ชายหนุ่มพูดตอบคำถามที่บรรจุในกรอบที่กำลังลอยอยู่ตรงหน้า
[ท่านสูญเสีย คมเขี้ยวบาเก็สต์ 2 ea.หนังบาเก็สต์ 5 ea.กระดูกบาเก็สต์ 3 ea.เขากวาง 1 ea. ]
[กำลังผลิต 'ดาบสั้นเขี้ยวบาเก็สต์' ใช้เวลา 23:59:59]
ทันทีที่เสียงของเขาเอ่ยขึ้น เวลาก็เริ่มนับถอยหลังทันที หนึ่งวันเต็มคือเวลาที่ต้องใช้ในการผลิต เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องใจจดใจจ่อกับการรอคอยของเล่นใหม่อย่างตื่นเต้น เขามุ่งเปิดหาสิ่งของต่อไปในทันที
"ดวงตาของบาเก็สต์งั้นหรอ? งั้นต้องเลาะตาเจ้านี้ออกมาด้วยสินะ" ชายหนุ่มรำพึงรำพันพร้อมกับมองภาพที่อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยมโปร่งใสตรงหน้า เมื่อเข้าใจเขาก็ก้มลงตามหาวัตถุดิบอีกอย่างที่ขาดไป คราวนี้ไม่ยากเท่าวัตถุดิบในส่วนแรก เขาบรรจงลงมีดเพียงไม่กี่ครั้งก็ได้มาครอบครอง
"แต่ยังไงก็ยังผลิตไม่ได้ ต้องรอดาบสั้นผลิตให้เสร็จก่อน แต่ก็คงไม่เหลืออะไรกับเจ้าหมาน้อยแล้วล่ะ ดูภารกิจใหม่ที่ถูกมอบหมายดีกว่า เปิด 'หน้าต่างภารกิจ' " ชายหนุ่มพูดจบ หน้าต่างสี่เหลี่ยมโปร่งใสเล็ก ๆ ก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า
[ล่า โอวิด 0 / x ที่ เทวานัต]


## ตอนที่ 6

[ล่า โอวิด 0 / x ที่ เทวานัต]
"โอวิด…ชื่อน่ารักดีนะ เจ้านี่น่าจะต้องเป็นแมวยักษ์ขนปุยแน่ ๆ ว่าแต่…เทวานัตคือที่ไหนแล้วตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหนกันแน่ ข้าควรจะต้องทำอะไรต่อไปกันนะ บอกใบ้กันสักนิดหน่อยสิ ลักซ์…" ชายหนุ่มพยักหน้าพร้อมส่ายหน้าไปมาเบา ๆ ก่อนที่จะได้ยินเสียงกระซิบอันบางเบา
"พะ พะ…พี่ชายครับ" เสียงเล็ก ๆ ออกแววสะอื้นอยู่ไม่ไกลจากชายหนุ่ม เขาหันไปหาเจ้าของเสียง เด็กหนุ่มที่มีอายุและความสูงไม่ห่างจากตัวเขาเท่าไหร่นัก สีผมดำขลิบและนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคือสิ่งแรกที่เขาสังเกตเห็น ชุดเสื้อคลุมยาวทั้งตัวที่มีสีเดียวกับใบไม้ในช่วงฤดูร้อนสะดุดตาเขาต่อมา "ผมไม่รู้ว่าพี่เป็นใคร แต่…ขอบคุณมากนะครับ" เด็กหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ๆ อย่างระแวดระวังก่อนที่ชายหนุ่มจะพูดแทรกจนเด็กหนุ่มชะงัก
"ขอบคุณ?" เขาหันมองทางซ้ายและขวาด้วยความเลิ่กลั่กก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง "เจ้า…ขอบคุณข้าหรอ ขอบคุณเรื่องอะไรกัน" ชายหนุ่มถามด้วยใบหน้าแห่งความสงสัย แม้เด็กหนุ่มอยากจะคิดว่าชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าจะทำเป็นพูดติดตลกไปอย่างนั้น แต่ใบหน้าของเขากลับตรงกันข้าม เขาต้องการคำตอบจริง ๆ
"ก็…ขอบคุณที่ช่วยผมกับพ่อ…จากเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นไงครับ" เด็กหนุ่มพูดปนสะอึกพลางชี้ไปที่ซากของบาเก็สต์
"หืม ช่วย ? หมายความว่ายังไงกัน ช่วยเจ้ากับ…พ่อ จากสัตว์ร้าย บาเก็สต์ ? หมายความว่าไงกัน" น้ำเสียงของชายหนุ่มจริงจังและดุดันจนสีหน้าเด็กหนุ่มขนลุกไปทั่วตัว ชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ ตัวพลันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าข้างเอว "เอางี้นะ เอ่อ…เจ้า เจ้าชื่ออะไรนะ"
"เอล- เอลมิคครับ"
"เอลมิค!" ชายหนุ่มตะโกนเสียงดัง เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงหน้าซีดแต่เขาก็ได้แต่ยืนตัวแข็งอยู่อย่างนั้น "เอางี้นะ เอลมิค ข้าไม่รู้หรอกนะว่าเจ้าจะมารูปแบบไหนหรือมาด้วยกลใหม่ ๆ อะไร แต่ข้าบอกไว้ก่อนว่าไอ้ตัวยักษ์เบิ้มนั่นที่เจ้าเห็นนอนหมอบอยู่ตรงนั้นนะ ข้าคือคนที่ซัดมันล้มด้วยตัวเอง…และคนเดียว ถ้าเจ้ายังรักชีวิตอยู่ละก็-"
"ดะดะ เดี๋ยวก่อนครับ พี่ชาย ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะครับ คือว่า" เด็กหนุ่มรีบแย้งด้วยน้ำเสียงสะอื้นพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อจากเบ้า "ผะผะ ผมกับพ่อ บะบะ บังเอิญ- " เอลมิครู้สึกหนักแน่นไปทั่วตัวเมื่อรู้สึกได้ว่ามือหนา ๆ ที่เขาคุ้นเคยได้มาวางอยู่บนไหล่ของเขา เอลมิคไม่ต้องหันไปมองข้างหลังก็รู้ว่าเจ้าของมือนั้นเป็นใคร ดวงตาของเขาในตอนนี้กำลังจับจ้องลงไปบนเหล็กกล้าสีเงางามที่กำลังชี้พุ่งตรงมาที่ใบหน้าของเขา
"หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ ข้าไม่ได้ขู่นะ แต่ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมบอกว่าพวกเจ้าทั้งสองเป็นใครแล้วมีธุระอะไรกับข้า อย่าว่าแต่เครื่องในเลย ลูกตา จมูก หูหรืออะไรก็ตามที่มีค่า ข้าจะฝานจากร่างของพวกเจ้าจนไม่มีใครจำศพพวกเจ้าได้แน่และ…เอ่อ ข้าไม่ได้ขู่นะ!" ชายหนุุ่มชี้ปลายดาบสั้นพุ่งตรงไปที่เอลมิคกับพ่อของเขาอย่างทะมัดทะแมง ดวงตากลม ๆ ที่แฝงไปด้วยความดุดันนั้นลึก ๆ แล้วต้องการจะบอกอะไรบางอย่าง
"ท่าน…นอกจากฝีมือจะเก่งกาจแล้ว คำพูดคำจาของท่านก็ไม่แพ้กัน ยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย ผู้ใหญ่ที่ไหนเป็นคนสอนและบอกให้ท่านใช้ชีวิตแบบนี้กัน" เสียงทุ้มเข้มดังขึ้นมาเหนือหัวเอลมิค ชายที่มีอายุขยับมือจากไหล่ของลูกชายไปอยู่บนหัวแล้วลูบไปลูบมาเบา ๆ
"เห้! ข้าไม่ได้ล้อ- "
"ข้าชื่อเดนอร์ ข้ากับลูกชายเป็นหนี้ชีวิตของท่าน" ชายหนุ่มเอียงหัวพร้อมขมวดคิ้วแต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ชายคนนั้นก็เริ่มพูดต่อ "ข้าเป็นเพียงพรานชาวบ้านธรรมดา ๆ ที่อยู่อาศัยแถวนี้และวันนี้ก็เป็นเพียงวันธรรมดา ๆ ของข้าวันหนึ่งเช่นกัน ป่าแถวนี้ไม่ต่างจากบ้านของข้า ข้ารู้ทุกซอกทุกมุมของมันดีแต่ตัวของท่านเองก็น่าจะรู้เรื่องนี้ดีที่สุด…เรื่องของสัตว์สร้าง  ข้าคงเดาไม่ผิดว่าท่านคงเป็นนักล่าที่มาออกตามหาสัตว์สร้างตามปกติของท่าน หรือ…อาจจะไม่ปกติ ข้าก็ไม่รู้เรื่องนั้นหรอก แต่วันนี้ท่านคงดวงดีเป็นพิเศษที่ได้มาเจอกับสัตว์สร้างตัวนี้ก่อนที่ข้ากับลูกจะถูกมันขย้ำตายแล้วค่อยเป็นข่าวส่งไปให้ในตัวเมือง แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ท่านหรอกที่ดวงดี ตัวข้าต่างหาก…ที่ได้มาพบกับสัตว์สร้างตัวเป็น ๆ และยังไม่ตายแถมได้มาพบกับท่านด้วย ท่านนักล่า" เดนอร์ส่งยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นให้กับชายที่ถือดาบชี้ตรงมาที่หน้าของเขา แต่ชายหนุ่มไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาขมวดคิ้วแน่นพร้อมตวาดเสียงดัง
"โฮ้ย! ตกลงแล้วพวกเจ้าเป็นใครกันแน่ เลิกพูดอ้อมค้อมแล้วบอกมาดี ๆ สักที" เอลมิคสะดุ้งโหยงแต่มือแผ่นหนาที่ยังคงลูบไปมาอยู่บนหัวช่วยประคองร่างของเขาไว้
"ข้าเข้าใจในความโกรธเกรี้ยวและความระแวงของท่าน ท่านนักล่า แต่ข้าพูดความจริงไปทั้งหมด หากท่านไม่ได้มาช่วยข้ากับลูกไว้หรือจริง ๆ ข้าและลูกชายบังเอิญมาพบเจอกับมันเข้าแล้วก็ถูกมันเข้าทำร้ายก่อน ท่านเห็นตรงนั้นไหม" เดนอร์หยุดพูดแล้วหันไปชี้บริเวณที่ต้นไม้ล้มทับกันเป็นชั้น ๆ "ข้ากับลูกถูกมันโจมตีตรงนั้น ถ้าท่านไม่ได้มาและปราบสัตว์สร้างตัวนั้นลง ข้ากับลูกคงตายและถูกกลบฝังดินไปแล้ว แม้ท่านจะไม่รู้และไม่ได้มีเจตนาจะช่วยชีวิตชาวบ้านธรรมดา ๆ สองคน แต่ข้าและลูกชายเป็นหนี้ชีวิตท่านจริง ๆ ข้าอยากให้ท่านรับฟัง" เสียงเดนอร์นั้นสุขุมและเยือกเย็นจนทำเอาไฟในตัวของชายหนุ่มมอดลง เขายังคงไม่ลดดาบในมือแต่ก็สามารถสูดลมหายใจเข้าได้ลึกและคล่องขึ้น
"แล้วเจ้ามาบอกข้าทำไม ในเมื่อเจ้าก็รู้ว่าจริง ๆ แล้วก็ข้าไม่ได้คิดจะมาช่วยพวกเจ้าสักหน่อย หนี้ชีวงหนี้ชีวิตอะไรของเจ้าข้าไม่สนหรอก แต่ตอนนี้ข้าจะบอกข้อเสนอให้ ถ้าเจ้าหันหลังแล้วเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ ช้า ๆ และไม่หันมองกลับมาอีก ข้าจะไม่ยุ่งอะไรกับพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อย ข้าสัญญา และหนี้ชีวิตอะไรนั่นข้ายกคืนให้หมดเลย แต่ถ้าเจ้าขืนจะทำอะไรมั่วซั่ว ข้าไม่เอาเจ้าไว้แน่ ข้าไม่ได้ขู่…จริง ๆ นะ!" ชายหนุ่มตวาดพร้อมสีหน้าที่ขึงขัง
เดนอร์มองคิ้วที่สั่นหยิกบนใบหน้าของชายหนุ่มก็หลุดยิ้มออกมาเล็ก ๆ
"ข้ารู้และเข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมท่านถึงกลัวพวกข้า- "
"ข้าไม่ได้กลัวเจ้าสักหน่อย! และก็หันหลังไปได้แล้วหน่า"
เดนอร์ยกมือทั้งสองขึ้นมาไว้บริเวณอก "ช้าก่อนท่าน ช้าก่อน ขอข้าได้พูดกับท่านอีกสักนิด ขอให้ท่านได้หยุดฟังข้อเสนอของข้า ขอแค่ครู่เดียวเท่านั้นแล้วถ้าท่านไม่พอใจ ข้าจะหันหลังกลับทันที" ดวงตาสีดำเข้มเข้ากับสีผมดำขลิบที่ยาวลงมาพาดบนบ่าได้อย่างดี ชายหนุ่มจ้องมองดวงตาดวงนั้นของเดนอร์ที่นิ่งไม่ไหวสั่น
"ข้าไม่พอใจ หันหลังไปได้แล้ว" ชายหนุ่มโบกดาบสั้นในมือไปข้าง ๆ พลางบอกให้เดนอร์กับลูกหันหลังไป
"ท่านไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อใช่หรือไม่"
"ข้า- " ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ฟังคำถาม
"ท่านคงไม่มีที่พักในคืนนี้และท่านคงไม่มีเหตุจำเป็นอะไรต้องรีบเดินทางในชั่วค่ำ ขอให้ข้าได้พาท่านกลับไปพักผ่อนที่หมู่บ้านของข้าเพื่อตอบแทนหนี้บุญคุณครั้งนี้ด้วยเถอะท่าน"
"นั่นไง! เข้าอีหรอบนี้จริงอย่างที่ข้าคิดไว้เลย พอเจ้าพาข้ากลับไปที่หมู่บ้าน พวกเจ้าก็จะพาคนมาปล้นข้าใช่ไหมละ ข้ารู้ทันหรอกน่ะ แบร่!  พวกเจ้าไม่มีทางได้ทำแบบนั้นหรอก หันหลังกลับไปเถอะแล้วข้าจะลืม ๆ เรื่องนี้ไป"
"หากท่านไม่เชื่อใจข้าก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยข้าก็ได้เสนอแก่ท่านแล้วและนั่นก็แล้วแต่ท่านจะพิจารณา แต่อยากให้ท่านรู้เอาไว้ว่าถ้าข้าไม่ได้ตอบแทนหนี้ครั้งนี้สักนิด ความผิดนี้คงติดตัวข้าไปตลอดชีวิต ยามนอนก็ข่มตาหลับไม่ลง ยามตายก็คงปิดตาไม่มิด" เดนอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นเฉียบ เอลมิคแอบเห็นใบหน้าที่ผิดหวังของพ่อเขาพร้อมกับดวงตาที่นิ่งสนิท จริงอยู่ที่พ่อของเขาจะดูเป็นชายที่แข็งกระด้างและไม่ประณีประณอม แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นพ่อผู้แข็งแกร่งของเขาอ้อนวอนด้วยถ้อยคำอันประดิดประดอย แม้จะไม่ได้ฟังไพเราะเสนาะหูและชวนเชื่อเหมือนอย่างแม่หรือคนในหมู่บ้านคนอื่น ๆ แต่เขารู้ดีว่าพ่อของเขาพยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว
"พะพะ พี่ชายครับ ปกติแล้วพ่อของผมไม่เคยพูดแบบนี้กับใครมาก่อน พี่ชายเป็นคนแรก หากพี่ชายไม่เชื่อใจพ่อของผม อย่างน้อยก็เชื่อใจผมเถอะ ผมและพ่อเป็นคนจากหมู่บ้านเทวานัต พวกเรานับถือเทพทั้งสามอย่างเคร่งครัด ผมและพ่อไม่มีทางพูดปดอย่างแน่นอน"
คำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาความคิดของชายหนุ่มเปลี่ยนไป เขาลดดาบในมือลงและครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เสียงท้องที่ร้องดังขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่แว้บขึ้นมาในหัวก็ทำเอาชายหนุ่มยิ้มร่า
"เทวานัต…หมู่บ้านเทวานัตอย่างนั้นหรอ มันคือหมู่บ้านอย่างนั้นหรอ!" ชายหนุ่มตะโกนลั่นทำเอาเอลมิคสะดุ้งพร้อมหลับตาปี๋ เดนอร์ตอบคำถามของชายหนุ่มด้วยการพยักหน้ารับ แสงจากดวงอาทิตย์เริ่มจางไปจนเกือบหมด ป่าอันเขียวขจีเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำครึ้มและบรรยากาศรอบตัวพวกเขาทั้งสามก็เริ่มชวนขนลุกราวกับมีหมอกไออะไรบางอย่างไหลมาตามเท้าของพวกเขา เบ้าตาของศพบาเก็สต์ที่กลวงโบ๋เพราะโดนคว้านก็ทำเอาเอลมิคเย็นเฉียบไปทั่วตัวทุกครั้งที่เผลอหันไปมอง
"ถ้าอย่างนั้น ช่วยพาข้าไปที่หมู่บ้านของท่านที"
//
จุดแต้มสีขาวใสบนท้องฟ้าสีดำมืดช่วยส่องแสงคู่กับพระจันทร์เสี้ยวสีขาวสดที่ถูกแขวนอยู่บนฟ้า เอลมิคเหลือบหันไปมองพระจันทร์ที่ส่องแสงอยู่เจ็ดครั้งกว่าจะเริ่มคุ้นชินกับบรรยากาศรอบ ๆ ตัว พงหญ้าที่เขาวิ่งเล่นและเห็นผ่านตาทุกวันช่วยทำให้ขาที่คอยสั่นระริกตลอดทางเริ่มผ่อนคลายลง ชายหนุ่มเหลือบมองไปเห็นเสาไม้ที่สูงเพียงแค่เอววางสะเปะสะปะไปทั่วจนดูเหมือนเป็นทรงกลมแต่ก็เป็นทรงกลมเบี้ยว ๆ และเหว้าแหว่งจนไม่เป็นทรง แต่ก็พอจะทำให้เขาจินตนาการออกว่าสิ่งนั่นน่าจะเคยเป็นคอกวัวมาก่อนและนั่นก็บ่งบอกว่าเขากำลังจะถึงที่หมายแล้ว
หมู่บ้านเทวานัตไม่ได้มีความต่างจากหมู่บ้านแห่งอื่นในแถบตอนเหนือของแคว้นกุษาต์เท่าไหร่นัก ชาวบ้านแถบนี้มักจะเลือกสร้างบ้านบนพื้นที่ราบเรียบซึ่งมีอยู่ไม่มากเพราะบริเวณแถบตอนเหนือนั้นถูกยึดครองด้วยเทือกเขาและพื้นที่ราบสูง แต่พวกเขาก็พยายามจัดสรรพื้นที่อยู่อาศัยของพวกเขาให้ได้อยู่บนลานกว้างร่วมกัน บ้านของพวกเขาถูกสร้างขึ้นจากก้อนอิฐหรือท่อนไม้ซึ่งดูง่ายจนน่าเหลือเชื่อ และทุกหลังจะสร้างหลังคาและคุมด้วยฟางพร้อมทำให้มันลาดยาวลงมาจนแทบจะชิดติดพื้น บ้านแต่ละหลังอยู่ใกล้กันจนแทบจะเจาะทะลุหากันได้เพื่อเน้นการประหยัดพื้นที่ สิ่งที่สะดุดตามากที่สุดคือการที่บ้านแต่ละหลังมีถังไม้หลายขนาดและหลายใบถูกตั้งไว้อยู่ข้างหน้าบ้าน โดยแต่ละถังจะมีฝาไม้ขนาดพอดีกับปากถังปิดไว้อยู่หลวม ๆ และบางถังก็ถูกเปิดอ้าซ่าทิ้งไว้ด้วยซ้ำ ประตูไม้ที่นอกจากจะเล็กมากจนจำเป็นจะต้องมุดหัวเข้าไปแล้วนั้นยังมีบ้านบางหลังที่เปิดทิ้งคาเอาไว้จนมองเห็นผู้อยู่อาศัยภายในอีกด้วย เดนอร์บอกกับชายหนุ่มในตอนที่เดินผ่านว่าธรรมเนียมปฎิบัติของชาวเทวานัตมาแต่เนิ่นนานคือ "การต้อนรับแขกผู้ไม่รู้จักเป็นกิจของผู้มีศรัทธา" เดนอร์ยังผายมือบอกให้เขาลองไปดื่มเบียร์ในถังไม้พวกนั้นได้เลยหากว่าเขากระหายหรืออยากลิ้มลองรสชาติ
นับตั้งแต่บางสิ่งที่ดูคล้ายกับคอกวัวคอกแรกที่เขาเห็นก็มีอะไรแบบนั้นอยู่อีกไม่น้อยแต่ในสภาพที่ดูดีกว่าเมื่อผ่านบ้านแต่ละหลัง ชายหนุ่มสันนิษฐานว่ามันคงเป็นคอกวัวอีกเช่นกันแต่ก็เป็นเพียงแค่คอกเปล่า ๆ มืดค่ำเช่นนี้คงไม่มีชาวบ้านที่ไหนปล่อยวัวเลี้ยงหรือสัตว์เลี้ยงออกไปเตร่ไหนต่อไหนเป็นแน่ เขาพยายามจะเดาถึงเหตุผลต่าง ๆ เกี่ยวกับสิ่งประดิษฐ์นี้ แต่ไม่ว่าจะคิดจนหัวจะระเบิดอย่างไรเขาก็คิดไม่ออก
ชายหนุ่มหลงไปกับความคิดจนไม่รู้ว่าเดนอร์กับเอลมิคได้มาหยุดอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งดูผิดกับบ้านหลังอื่น ๆ ที่ผ่านมา มันดูเล็กกว่าบ้านหลังอื่นเกือบเท่าตัวแต่ก็ยังคงมีถังเบียร์ตั้งอยู่ไว้เช่นเคย หญิงสาวที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นมองเห็นชายสองคนที่คุ้นเคยผ่านช่องประตูที่ถูกเปิดออก ก็รีบวิ่งเข้ามาโผกอดทั้งคู่ทันที
"เอลมิค! เดนอร์!" เธอตะโกนลั่นไม่เกรงใจท้องฟ้าที่มืดมิด แม้จะดังแต่เสียงของเธอก็สั่นไม่เป็นคำ ชายมีอายุรีบรับกอดของเธอเอาไว้จนตัวเขาเอนมาด้านหลังก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ลดตัวลงเข้าไปสวมกอดเอลมิคที่รอรับเธออยู่เช่นกัน
"ข้านึกว่าพี่กับลูกจะเป็นอะไรกันไปแล้วเสียอีก ไหนพี่ว่าจะกลับมาก่อนพระอาทิตย์ตก นี่มืดค่ำจนจะเข้านอนแล้วพี่ถึงพึ่งจะโผล่มา น้องเป็นห่วงพี่มาก แต่เอลมิค…" เธอสั่นสะอื้นและพยายามอั้นอารมณ์เอาไว้เพื่อให้คำพูดของเธอยังพอฟังรู้เรื่อง
"พี่ขอโทษ…" เดนอร์ลงไปสวมกอดทั้งคู่เอาไว้แน่น น้ำเสียงของเขาดูต่ำลึกกว่าปกติ "แต่ตอนนี้พี่กลับมาแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงแล้ว" เขาพูดพลางลูบผมบาง ๆ สีน้ำตาลอ่อนของเธอ
ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งอยู่ข้างหลังคนทั้งสามที่กอดกันกลมอยู่บนพื้น เขาพยายามจะหันมองดูอย่างอื่นไปเรื่อยเพื่อทำให้คล้ายว่าไม่สนใจแต่ตัวของเขากลับแข็งเกร็งจนขยับร่างไม่ได้ เดนอร์เหลือบตาไปเห็นเขาจึงกระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูหญิงสาวคนนั้น
"จีนา เดี๋ยวพี่เล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังทีหลัง แต่ตอนนี้พี่มีแขกกลับมาด้วย ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลัง น้องช่วยดูแลเขาทีได้ไหม"
"...แขก" เธอยกหน้าขึ้นแล้วมองหาชายหนุ่มที่ดูไม่คุ้นหน้าคุ้นตาที่กำลังยืนอยู่สะบัดข้อมือไปมา "ท่าน…"
เดนอร์ลุกขึ้นยืนและจีนาก็ลุกขึ้นยืนตาม เธอกวาดตามองชายหนุ่มผมสีดำตั้งกับเสื้อคลุมซอมซ่อ เธอก้มหัวลงเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น "ยินดียิ่ง" เมื่อเธอพูดจบเธอก็ยกหัวขึ้นแล้วพูดต่อ "ฉันชื่อจีนา ท่านผู้มาเยือน ท่าน…" จีนาหันไปมองหน้าเดนอร์เพื่อค้นคำตอบอะไรบางอย่างแต่เดนอร์ส่ายหน้าตอบรับไปอย่างเร็วไว จีนาขมวดคิ้วเล็ก ๆ ก่อนจะถามต่อ "ท่านชื่ออะไรหรือ" ชายหนุ่มผงะเล็กน้อย จีนาที่ได้เห็นปฎิกิริยาของชายหนุ่มจึงรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "มันเป็นธรรมเนียมของเราน่ะท่าน หากท่านไม่ต้องการบอกชื่อจริงของท่านกับพวกเรา ก็ขอคำใดก็ได้ที่สามารถใช้เรียกแทนตัวท่าน" สำเนียงพูดของจีนาราวกับเป็นบทสวดอะไรบางอย่าง
"ข้าชื่อมุราห์แห่งกาบิน" ชายหนุ่มตอบเสียงดังฟังชัด
ใบหน้าอันตื่นตระหนกและแฝงไปด้วยความกลัวคือสิ่งที่เขาได้เห็นต่อมาทันทีเมื่อพูดจบ
ไม่มีใครรู้และอาจทราบได้ว่า อะโกล ดินแดนของเหล่าสิ่งมีชีวิตเริ่มมี ‘สัตว์สร้าง’ เกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกมันเป็นสัตว์ที่ผ่านการวิวัฒนาการจนลักษณะทางกายภาพแตกต่างออกไปจากเดิม พวกมันแข็งแกร่ง ทรงพลัง ว่องไวและก้าวขึ้นมาเป็นผู้ล่าสูงสุดของห่วงโซ่อาหารในทันทีที่ปรากฎตัว แต่มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่ปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว มนุษย์เริ่มก่อตั้งกลุ่ม 'นักล่า' พวกเขากำเนิดขึ้นเพื่อออกล่าสัตว์เหนือธรรมชาติเหล่านั้น บ้างก็เพื่อปกป้องมนุษย์ด้วยกัน บ้างก็เพื่อทรัพย์สินและชื่อเสียง หรือบางคนแค่เพียงต้องการความสุขเมื่อได้เห็นเลือดของสัตว์เหล่านั้นหลั่งริน "มุราห์" หนุ่มกำพร้าผู้เรียกขานตัวเองว่านักล่า ก่อนที่เขาจะเริ่มต้นออกเดินทางโดยลำพัง เขาได้รับกระเป๋าหนังใบหนึ่งที่มีพลังลึกลับบางอย่างซึ่งกำลังจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาและอะโกลไปในทางที่เขาคาดไม่ถึง