Risk To Live : พิชิตนรกกู้โลก
E_R_Wolve
## บทนำ

โลกเปลี่ยนไปแล้ว ความสงบสุขหายไปเหลือไว้เพียงความสิ้นหวัง ที่แม้จะมีคนบอกให้หาหนทางเอาชีวิตรอด และมีความหวังในวันพรุ่งนี้ แต่ความจริงก็โหดร้ายเสมอโดยเฉพาะกับผู้ที่ไม่เคยเตรียมใจยอมรับมัน
และผมเองก็เป็นหนึ่งในหลายร้อยล้านชีวิตที่ไม่ทันได้เตรียมใจ ความจริงอันโหดร้ายก็ถาโถมเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้ง เริ่มตั้งแต่เรื่องที่ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยสำคัญสำหรับใครหลายคน แต่มันสำคัญกับผมอย่างเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย
ผมชื่อ ทวีโชค ใจงาม คนไทยโดยกำเนิดและอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ กับครอบครัวสามชีวิต โดยพ่อกับแม่เป็นพนักงานกินเดือนของบริษัทเอกชนธรรมดา ทำให้รายได้มีไม่มากนัก และไม่สามารถจ่ายค่าเทอมของมหาวิทยาลัยเอกชนได้
ส่วนสาเหตุก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร เป็นเพราะผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐบาลไม่ผ่าน แถมมหาวิทยาลัยที่เปิดรับโดยไม่ต้องสอบผมก็ไม่อยากเข้า ทำให้ต้องตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อสอบใหม่ในปีหน้า
แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มต้นเปิดหนังสือ โลกก็พบกับหายนะครั้งใหญ่ และต้นเหตุก็มาจากตัวตนที่เรียกตัวเองเป็นพระเจ้าเสียด้วย ซึ่งในทีแรกไม่มีใครเชื่อ จนกระทั่งได้พบกับพลังอำนาจที่ไม่สามารถทำความเข้าใจได้ มนุษย์ทุกคนบนโลกถึงได้ยอมสยบ
แล้วถ้าถามว่าพระเจ้ามาทำอะไรในตอนที่เทคโนโลยีก้าวหน้าจนออกไปในอวกาศได้แล้วนั้น คำตอบก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร แถมยังเป็นเรื่องที่มนุษย์ทุกคนต้องเคยผ่านหูผ่านตามาแทบทุกคน โดยเฉพาะคนที่นับถือศาสนา
วันพิพากษา วันล้างโลก วันโลกาวินาศ หรือจะวันอะไรก็แล้วแต่ที่มีบันทึกไว้ในทุกศาสนา ว่าเป็นวันที่มนุษย์ทุกคนจะถูกตัดสินพร้อมกับการล้มสลายของอารยธรรม และวันที่ว่าก็มาถึงอย่างไม่ทันตั้งตัว
-ท่านได้รับการฟื้นฟูโดยสมบูรณ์แล้ว-
เสียงสังเคราะห์ดังขึ้นพร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าใสลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าผม ทำให้ผมที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยหลังจากกำจัด หนอนชาเขียว ไปเกือบยี่สิบตัวลุกขึ้นตรวจดูบาดแผลของตัวเอง
"หายดีแล้วแฮะ ไอ้ทักษะ ฟื้นฟูขั้นต้น นี่มันดีจริงๆ คุ้มค่าที่เอาแต้มทักษะไปแลกมา"
ผมได้รับภารกิจจากระบบให้กำจัดสัตว์มายาเป้าหมายในจำนวนที่กำหนด ซึ่งหนอนชาเขียวที่ว่าก็คือหนอนตัวอ้วนขนาดใหญ่เท่าท่อนขา แถมยังพ่นน้ำลายที่เป็นกรดใส่ศัตรูได้ด้วย และด้วยความประมาทมันก็ทำให้ผมได้แผลตามแขนขา
แต่ยังดีที่ผมเก็บแต้มทักษะเอาไว้ ที่ถึงแต้มเริ่มต้นจะมีแค่ร้อยแต้ม และคนที่ถูกเลือกให้เข้าสู่ระบบของพระเจ้า มักจะเลือกทักษะสายต่อสู้หรือป้องกันเป็นส่วนใหญ่ แต่ผมก็คิดว่าการเลือกทักษะนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้อง
เพราะแต้มหนึ่งร้อยหน่วยสามารถแลกทักษะเริ่มต้นได้แค่อย่างเดียว การเลือกอย่างรอบคอบจึงจำเป็น โดยเฉพาะในเวลานี้ที่ตัวแทนประเทศไทยล้มเหลวในการพิชิตบททดสอบของพระเจ้ามาถึงห้าครั้ง
"เป้าหมายของภารกิจที่ระบบให้มาคือห้าสิบตัว แต่ดูยังไงมันเยอะไปสำหรับมือใหม่นะ หรือเพราะเรามีทักษะขี้โกงฟระ"
ผมบ่นหลังจากเรียกดูหน้าต่างสถานะภารกิจจากระบบ ซึ่งตัวเลขเป้าหมายที่ต้องกำจัดยังเหลืออีกสามสิบสองตัว แล้วในตอนนี้ผมมีเลเวลอยู่ที่ห้า และเป้าหมายในวันแรกของการเป็นผู้ถูกเลือกของผมคือไปให้ถึงเลเวลสิบ
โดยสถานที่ในตอนนี้เป็นเหมือนมิติที่พระเจ้าสร้างขึ้น เพื่อใช้สำหรับฝึกฝนผู้ถูกเลือก จะเรียกว่ามิติฝึกหัดก็คงได้ แล้วสัตว์มายาในพื้นที่ก็จะเป็นคู่ต่อสู้ให้คุ้นชินก่อนจะเจอของจริง
เนื่องจากพระเจ้ายังดูเหมือนจะมีเมตตาให้กับมนุษย์ชาติอยู่ ด้วยการให้บททดสอบแห่งความอยู่รอดมาก่อนลงมือล้างโลก ซึ่งบททดสอบที่ว่าก็คือการ พิชิตหุบเหวลึกที่ปรากฏขึ้นใจกลางเมืองหลวงของทุกประเทศ
และหากประเทศไหนทำสำเร็จก็จะได้รับอนุญาตให้มีชีวิตอยู่ต่อไป แต่หากล้มเหลวก็จะถูกลบหายไปจากโลกใบนี้ เหมือนที่เคยเกิดขึ้นกับเมืองที่สาบสูญในตำนานต่างๆ อย่างเช่นเมืองแอตแลนติส หรือหอคอยบาบิโลน
ซึ่งแน่นอนว่าพระเจ้าไม่ได้ใจดีที่จะยอมให้ใครก็ได้เข้าไปพิชิตหุบเหวนั่น เพราะจะมีแต่ผู้ถูกเลือกเท่านั้นที่จะเข้าสู่บททดสอบได้ และสิ่งที่ใช้จำแนกก็คือ ระบบที่พระเจ้าสร้างขึ้น
โดยระบบดังกล่าวจะสนับสนุนผู้ถูกเลือกในหลายๆด้าน ทั้งเพิ่มความสามารถด้วยระบบเลเวลและแต้มทักษะ การมอบหมายภารกิจประจำวัน รวมถึงการสนับสนุนด้านข้อมูล อย่างที่ผมกำลังใช้อยู่ตอนนี้
"หนอนชาเขียวที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปสองร้อยเมตรสินะ"
ผมเดินตรงไปยังเป้าหมายโดยเปิดดูแผนที่จากระบบไปด้วย แล้วรู้สึกว่ามันจะมีทักษะที่ใช้พัฒนาแผนที่ของระบบได้ด้วย แต่กว่าผมจะมีทักษะแบบนั้นได้น่าจะต้องรอจนเลเวลสูงกว่านี้ก่อน เพราะแต้มทักษะจะได้มาเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้น
แต่การเพิ่มหนึ่งเลเวลจะได้แต้มแค่สิบหน่วย ดังนั้นกว่าจะได้แต้มพอแลกทักษะก็ต้องรอถึงเลเวลสิบเป็นอย่างน้อย แถมทักษะระดับที่สูงกว่าขั้นต้นยังใช้แต้มมากกว่าร้อยหน่วย ทำให้การเลือกทักษะต้องรอบคอบเป็นอย่างมาก
"เจอแล้ว"
ฉึก
กี๊ซ
ผมแทงมีดทำครัวยาวสิบนิ้วลงบนหัวของหนอนชาเขียวจนมิดด้าม ก่อนที่ดึงออกมาพร้อมกับมีแสงสีฟ้าที่เหมือนไฟฟ้าสถิตห่อหุ้มอยู่ และนี่คือสาเหตุที่มีดทำครัวธรรมดาสามารถสังหารสัตว์มายาได้
ด้วยความสามารถควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกาย ทำให้ผมใช้มันเพิ่มพลังโจมตีให้กับสิ่งที่ถืออยู่ได้ และมันยังทำได้มากกว่านี้อีกหลายอย่าง เพียงแต่ค่าตอบแทนของความสามารถนี้ก็คือ ทุกครั้งที่ใช้สมองของผมจะได้รับความเสียหาย
และความสามารถนี้ไม่ใช่ทักษะที่ได้มาจากระบบ แต่มันเป็นความสามารถพิเศษเฉพาะตัวของผมเอง ซึ่งถ้าจะให้เรียกง่ายๆ มันก็คือพลังจิตของผม ที่รู้สึกจะเรียกด้วยภาษาอังกฤษเท่ๆว่า อิเล็กโทรคิเนซิส
นั่นหมายความว่าผมเป็นผู้มีพลังจิต และผมเป็นแบบนี้ก่อนพระเจ้าจะมาพิพากษาโลกแล้ว แต่ก่อนหน้านี้พลังจิตของผมไม่ได้แข็งแกร่งอะไร ทำได้อย่างมากแค่สร้างไฟฟ้าสถิตที่มีพลังระดับต่ำ ที่ทำให้ขนลุกตั้งชันเท่านั้นเอง
แต่พอผมได้รับระบบมาจากพระเจ้าแล้วกลายเป็นผู้ถูกเลือก ระดับพลังจิตของผมก็สูงขึ้นจนสามารถใช้ในการต่อสู้ได้ แต่ก็แลกมาด้วยอาหารบาดเจ็บของสมอง ดังนั้นผมจึงเลือกทักษะฟื้นฟู เพราะมันจะทำให้ผมใช้พลังจิตได้อย่างไร้ปัญหา
-ท่านทำภารกิจ กำจัดหนอนชาเขียว ห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับดาบหนอนชาเขียวเป็นรางวัล-
ผมได้รับดาบหน้าตาปัญญาอ่อนที่มีด้ามจับเป็นตัวหนอนอ้วนสีเขียว ที่ถึงมันจะจับเหมาะมือดี แต่ให้ใช้สู้ตลอดไปคงไม่ไหว ดังนั้นก็ขอใช้จนกว่าจะได้ของที่ดีกว่ามาแล้วกัน
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 7
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 100                            พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10                    ความอดทน 15
ความว่องไว 8                           ความแม่นยำ 7
พลังโจมตี 5 (+11)                   พลังป้องกัน 30
แต้มทักษะ 70
แล้วหน้าจอสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับรายละเอียดต่างๆเหมือนเกมแทบทุกอย่าง ตั้งแต่เลเวล ชื่อ สัญชาติ ค่าพลังชีวิต ค่าพลังเวท แล้วก็ค่าสถานะต่างๆอีกหลายอย่าง เพียงแต่การเพิ่มค่าเหล่านี้ไม่ได้เหมือนเกม
ที่แค่เลเวลเพิ่มขึ้นค่าสถานะก็ขึ้นตาม หรือมีแต้มให้ใช้เพิ่มได้ง่ายๆ แต่การเพิ่มค่าสถานะจำเป็นต้องใช้การฝึกฝน และการฝึกฝนจำเป็นต้องใช้เวลา ทว่าเวลาเป็นสิ่งเดียวที่มนุษย์เหลือน้อยเต็มที
"หกเดือน ถ้าบอกว่าเป็นระยะเวลาที่จะต้องฝึกฝนแล้วไปกู้โลก ไม่ว่าจะมองมุมไหนมันก็ไม่น่าจะพอ แต่ถึงจะมีเวลาหนึ่งปีเต็มตามที่พระเจ้ากำหนดมาแต่แรกมันก็น้อยไปอยู่ดี"
ผมบ่นกับตัวเองหลังจากต้องมาแบกรับภาระแสนหนักอึ้งอย่างการกอบกู้โลก ที่ตอนแรกพระเจ้าให้เวลาหนึ่งปีสำหรับการพิชิตบททดสอบ แต่ไม่ว่าจะชาติไหนก็ทำไม่สำเร็จสักที แถมยังสูญเสียผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนๆไปจนหมดอีก
ทำให้ตอนนี้บรรดาผู้ถูกเลือกเป็นรุ่นที่สองที่สามไปเกือบหมดทุกชนชาติแล้ว แถมประเทศไทยยังเป็นรุ่นที่หกแล้วด้วย เลยทำให้ความหวังของทุกคนช่างเลือนลางเหลือเกิน
เท่านั้นยังไม่พอ เหมือนกับสันดานด้านมืดของมนุษย์จะแสดงออกมาในยามวิกฤต ที่ผู้ถูกเลือกบางคนเลือกที่จะใช้ความสามารถจากระบบของพระเจ้าหาความสุขใส่ตัวก่อนจะตาย
ส่งผลให้ผู้ถูกเลือกคนอื่นที่ยังมีสามัญสำนึกทนไม่ไหวจนต้องออกมากำจัดให้หายไปจากโลกนี้ก่อนกำหนด แล้วหลังจากนั้นสังคมมนุษย์ก็เริ่มวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ จนชักกลัวว่าจะล้มสลายไปเองซะด้วยซ้ำ
"เฮ้อ คิดไร้สาระไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เก็บเลเวลต่อดีกว่า"
ผมถือดาบหนอนชาเขียวเดินลึกเข้าไปในพื้นที่ฝึกหัด ที่ดูยังไงมันก็คือป่าดงดิบชัดๆ แถมดูเหมือนจะไม่ใช่ป่าธรรมดาเสียด้วย เพราะมันมีสิ่งมีชีวิตที่เหมือนหลุดมาจากนิทานปรัมปรามากมาย
แถมในแผนที่ของระบบยังยืนยันสิ่งที่คิดไว้ว่าถูกต้องอีกด้วย แต่พระเจ้านี่ก็นิสัยขี้เล่นกว่าที่คิดแฮะ ถึงขนาดสร้างมิติที่ถอดแบบมาจากความเชื่อของคนตามวัฒนธรรมและเชื้อชาติเนี่ย
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ป่าหิมพานต์-
"ขออย่าให้มีตัวอะไรโหดๆ โผล่มาแต่แรกเหมือนนิยายเลยนะ"
ผมเดินเข้าป่าอย่างกล้าๆกลัวๆ โดยมือขวาถือดาบหนอนชาเขียว ส่วนมือซ้ายก็ถือมีดทำครัวที่ซื้อมาจากแถวบ้านในราคาไม่กี่บาท แถมตอนนี้ยังมีดาบที่สมเป็นอาวุธแล้วด้วย เลยอาจจะไม่จำเป็นต้องใช้อีกแล้ว
แต่ผมถูกสอนให้ใช้ของอย่างรู้คุณค่า ดังนั้นจะให้ทิ้งไปเฉยๆมันก็ทำไม่ลง อย่างน้อยก็อยากได้สถานการณ์ที่ต้องใช้เป็นครั้งสุดท้าย ซึ่งมันก็ไม่แน่ว่ามีดทำครัวนี่อาจจะช่วยชีวิตผมได้สักครั้ง
"จะว่าไป มันมีท่าไม้ตายในการ์ตูนที่อยากลองใช้อยู่เหมือนกัน แต่กลัวว่าใช้ตอนนี้สมองจะสุกซะก่อน ไว้รอได้ทักษะใหม่ค่อยลองละกัน"
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด กบิลปักษาวัยเยาว์ จำนวนห้าตัว-
แล้วระบบก็แสดงภาพของเป้าหมายให้เห็น ว่ามันคือลิงมีปีก หรือเรียกว่าลิงผสมนกก็คงได้ เพราะท่อนล่างมันเป็นเท้านกแถมมีหางเหมือนนกอีก แต่ปัญหาคือไอ้ตัวแบบนี้มันต้องบินได้ แล้วจะให้ล่ายังไงในเมื่อไม่มีอาวุธยิง
"อย่าบอกนะว่าพระเจ้าได้ยินความคิดของผมน่ะ"
ผมอุทานหลังจากคิดถึงวิธีล่าศัตรูที่บินได้ออกหนึ่งอย่าง แถมวิธีนี้ยังต้องใช้มีดทำครัวเป็นหลักอีกด้วย จนมันเหมือนกับว่าพระเจ้ามอบภารกิจนี้มาให้ เพื่อตอบสนองความต้องของผมยังไงชอบกล
"เอาวะ ไหนๆก็ได้ภารกิจมาแล้ว ลองลุยกันสักตั้ง"
แล้วผมก็อาศัยแผนที่ในการหาเป้าหมาย ก่อนจะรีบวิ่งออกจากป่าแทบไม่ทัน เพราะจุดที่แผนที่พาไปนั้น มันเป็นรังของพวกลิงครึ่งนก ที่มีตั้งแต่ตัวลูกจนถึงตัวพ่อแม่ ที่ต่อให้มีเลเวลมากกว่านี้สักสิบเลเวลก็ไม่น่าจะรอดหากฝ่าเข้าไปกลางรัง
"สงสัยต้องหาตัวที่หลงฝูงเอา"
ผมเดินวนเวียนเข้าๆออกๆป่าหิมพานต์เพื่อตามหาเป้าหมายที่อยู่ตัวเดียว แต่หายังไงก็ไม่เจอสักทีจนแทบจะถอดใจ แต่ในระหว่างที่กำลังคิดหาทางออกกับภารกิจที่ได้รับมา โอกาสก็มาหาถึงที่
ลิงครึ่งนกที่ระบบเรียกว่ากบิลปักษาตัวหนึ่งกำลังบินเล่นออกห่างจากฝูงของตัวเอง และดูจะเป็นตัวเด็กที่เป็นเป้าหมายพอดี ดังนั้นเมื่อโอกาสมาถึงแบบนี้แล้ว เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดมือ
ผมเสียบดาบหนอนชาเขียวไว้กับเข็มขัดก่อนจะเปลี่ยนไปถือมีดทำครัวที่มือขวา ก่อนจะใช้พลังจิตห่อหุ้มไฟฟ้าสถิตลงบนมีด ส่วนผลข้างเคียงที่ถึงจะเริ่มชินแล้ว แต่ความเจ็บปวดเหมือนเข็มทิ่มแทงในหัวก็ยังไม่น่าอภิรมย์อยู่ดี
"ยังดีที่มีทักษะฟื้นฟู ไม่งั้นนี้ได้ตายก่อนกู้โลกแน่"
เมื่อทุกอย่างพร้อม ผมก็เล็งเป้าหมายไปที่ลูกลิงครึ่งนก ก่อนจะขว้างมีดทำครัวเสริมพลังไฟฟ้าเต็มแรง ที่ถึงค่าความแม่นยำจะมีแค่เจ็ด แต่ก็มันเพียงพอที่จะทำให้มีดเข้าเป้า
ฉึก
เจี๊ยก
เสียงร้องโหยหวนของลูกลิงครึ่งนกดังก้องไปทั่วป่า จนผมมั่นใจว่าฝูงของมันต้องได้ยินแน่นอน จึงรีบวิ่งไปเก็บมีดแล้วเผ่นออกจากป่าทันที แต่ดูเหมือนผมจะดูถูกลิงครึ่งนกฝูงนี้มากเกินไป
เจี๊ยกๆๆ
เสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราดดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับว่าทั้งฝูงกำลังเคียดแค้นผมที่สังหารลูกของพวกมัน แต่ในเมื่อมันเป็นภารกิจจากพระเจ้า แถมสัตว์มายาพวกนี้ก็ถูกสร้างมาเพื่อฝึกฝนผู้ถูกเลือก
จะสร้างให้มันสมจริงไปทำไม นี่คือความคิดของผมระหว่างวิ่งหนีฝูงสัตว์มายาที่บ้าคลั่ง ให้ตายสิ ใครมันจะยอมตายง่ายๆแบบนี้วะ
-ท่านได้รับการฟื้นฟูโดยสมบูรณ์แล้ว-
เสียงของระบบทำให้รู้ว่าอาการบาดเจ็บของผมหายเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นก็เหลือแค่หาทางออกในสถานการณ์วิกฤตนี้ ซึ่งทางที่ง่ายที่สุดก็คือวิ่งหนีแบบนี้ไปเรื่อยๆจนพวกมันเลิกตามไปเอง แต่คงยาก
ส่วนอีกทางคือลองเสี่ยงดวงกับพลังจิตของผม ที่ส่วนตัวแล้วก็อยากจะลองท่าไม้ตายในการ์ตูนดูสักครั้ง แต่ความเสี่ยงที่ผลข้างเคียงจะมากจนหมดสติก็มีสูง แถมการหมดสติตอนกำลังหนีฝูงลิงครึ่งนกคลั่งน่าจะศพไม่สวย
"โว๊ย ทำไมมันตามตื้อจังเลยวะ"
เมื่อหันหลังไปมองก็เห็นว่าจำนวนพวกมันไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แถมยังดูจะเพิ่มขึ้นด้วยซ้ำ ทำให้สถานการณ์ตอนนี้อันตรายถึงขีดสุด เหมือนกับความตายวิ่งไล่หลังมาติดๆเลยทีเดียว
"เอาวะ ในเมื่อมันถูกสร้างให้สมจริง ก็หวังว่ามันจะเหมือนสัตว์ป่าทุกอย่างก็แล้วกัน"
ผมสบถก่อนจะเริ่มใช้พลังจิตรวบรวมพลังงานไฟฟ้ามาไว้ที่แขนทั้งสองข้าง ซึ่งผลข้างเคียงของมันทำให้เลือดเริ่มไหล่ออกจากจมูกก่อน ตามด้วยหูและดวงตา และแน่นอนความเจ็บปวดจนหัวแทบระเบิดย่อมมาพร้อมกัน
แต่ผมต้องกัดฟันทนเพื่อเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์ในตอนนี้ ก่อนที่แขนทั้งสองข้างจะเรืองแสงสีน้ำเงินจากพลังงานไฟฟ้า แล้วเมื่อการเตรียมตัวของผมพร้อม กระสุนที่ผมจะใช้ยิงปืนแม่เหล็กไฟฟ้าแบบรางคู่ขนานก็อยู่ในมือเช่นกัน
"ได้ใช้ให้เกิดประโยชน์แถมยังช่วยชีวิตด้วย ตรงตามที่อยากได้เป๊ะเลยแฮะ"
ผมหัวเราะกับคำพูดของตัวเองทั้งๆที่ตอนนี้สภาพผมคงอนาถไม่น้อย ด้วยเลือดออกจากตาจมูกแล้วก็หูจนอาบเสื้อเชิ้ตสีขาวให้แดงฉาน พร้อมกับมีฝูงลิงครึ่งนกที่กำลังไล่กวดมาอย่างไม่ลดละ
ที่ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนผมก็คงรอดยาก แต่ไพ่ตายที่ผมกำลังจะใช้มันก็มีพลังรุนแรงพอให้ผมพลิกกลับมาชนะไอ้ลิงครึ่งนกพวกนี้ และมีชีวิตรอดไปอีกวันได้เช่นกัน
"ที่เหลือก็แค่อย่าพลาด ไม่งั้นตายแน่"
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ผมก็หยุดวิ่งแล้วหันไปเผชิญหน้ากับฝูงลิงครึ่งนกที่ตรงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนที่แขนทั้งสองจะยกขึ้นคู่ขนานกัน แล้วพลังจิตของผมก็ทำงานอีกครั้งด้วยการปลดปล่อยพลังงานไฟฟ้าจำนวนมหาศาลออกมา
เปรี้ยง
แล้วมีดทำครัวที่เป็นเหมือนกระสุนก็พุ่งออกไปจากมือทั้งสองข้าง ที่ประคองพลังงานไฟฟ้าไว้ไม่ให้เล็ดลอดออกไป แล้วพุ่งตรงไปหาฝูงลิงครึ่งนกจนเห็นเป็นลำแสงสีน้ำเงิน ก่อนที่ร่างของพวกมันจะถูกทำลายด้วยความร้อนสูงจนไม่เหลือซาก
และดูเหมือนพลังจิตของผมจะมีพลังมากกว่าที่คิด เพราะฝูงสัตว์มายาหลายสิบตัวถูกทำลายลงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว พร้อมกันนั้นเสียงจากระบบก็ดังขึ้นถี่ยิบ เป็นเครื่องยืนยันว่าผมได้สังหารพวกมันไปจริงๆ
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
…
-ท่านทำภารกิจ กำจัดกบิลปักษาวัยเยาว์ ห้าตัวสำเร็จ ได้รับสร้อยคอขนหางกบิลปักษา-
ผมที่นอนหอบหายใจแรงอย่างหมดสภาพ พยายามขยับปากพูดเพื่อใช้แต้มทักษะ เพราะทักษะฟื้นฟูขั้นต้นมีความเร็วในการรักษาไม่พอที่จะรักษาชีวิตผม แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ผมมีชีวิตรอดจากการใช้พลังจิตในปริมาณมากได้
"ใช้…แต้ม…ทักษะ…"
-ระบุทักษะที่ต้องการ-
"ฟื้นฟู…ขั้นกลาง"
-ทักษะฟื้นฟูขั้นกลาง ต้องการแต้มทักษะ 120 หน่วย ยืนยันหรือไม่-
"ยืน…ยัน"
-ท่านได้รับทักษะ ฟื้นฟูขั้นกลาง-
แล้วอาการบาดเจ็บของผมก็ค่อยๆหายไปด้วยความเร็วที่มากขึ้น และในเวลาราวสิบนาทีผมก็สามารถลุกขึ้นนั่งได้ พร้อมกับตรวจดูสภาพร่างกายของตัวเองว่ายังปกติดีรึไม่ และดูเหมือนทักษะฟื้นฟูขั้นกลางจะทำงานได้ดีสมราคา
"แต่นึกไม่ถึงว่าจะเลเวลอัปเป็นยี่สิบรวดเดียวแบบนี้แฮะ"
ผมมองหน้าต่างค่าสถานะตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่แน่นอนว่าความยินดีที่เอาชีวิตรอดได้นั้นย่อมมีมากที่สุด และในเมื่อผมบรรลุเป้าหมายไปไกลกว่าที่ตั้งใจแล้ว ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะอยู่ต่อ กลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่า
"หวนคืน"
-ทำการส่งผู้ถูกเลือกออกจากมิติปิดกั้น-
แล้วภาพตรงหน้าของผมก็กลายเป็นแสงสีขาวก่อนที่จะรู้สึกเหมือนนั่งรถไฟเหาะ แล้วเมื่อทุกอย่างกลับเป็นปกติ ผมก็กลับมาอยู่ที่ห้องนอนของตัวเองในสภาพโชกเลือด
สงสัยต้องอาบน้ำก่อน ไม่งั้นพ่อกับแม่ช็อกตายกันพอดี
ผู้ถูกเลือก เลเวล 20
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185                     พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10              ความอดทน 50
ความว่องไว 10                   ความแม่นยำ 9
พลังโจมตี 5 (+10)              พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 80
ทักษะ​ ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
ความสามารถ​พิเศษ​ ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​


## ยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลง

บ้านของผมเป็นทาวน์เฮ้าส์เก่าแก่ที่อยู่ชานเมือง ที่รู้สึกว่าจะเป็นมรดกตกทอดมาจากคุณปู่ แต่ตอนนี้ครอบครัวของผมก็เหลือแค่พ่อแม่ลูกสามคนเท่านั้น แถมด้วยสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก ทำให้เพื่อนบ้านลดลงอย่างน่าใจหาย
ส่วนคนที่อยู่ก็ต้องคอยระวังตัวตลอดเวลา แล้วสาเหตุก็ไม่ใช่อะไรที่แปลกใหม่ แค่อาชญากรรมจากคนที่ฉวยโอกาสทำตามใจตัวเอง ด้วยข้ออ้างวันสิ้นโลกมันเยอะขึ้นจนตำรวจทำงานกันไม่ไหว แถมบางครั้งก็ยังเป็นตำรวจหรือทหารซะเองที่ก่อเรื่อง
ยังดีที่เหล่าผู้ที่มีจิตสำนึกลุกขึ้นมาจัดการ ทำให้สามารถจัดการคนบ้าได้อย่างทันท่วงที แต่ก็แลกมาด้วยการแบ่งแยกเมืองออกจากกันอย่างชัดเจน โดยพื้นที่สำหรับคนปกติที่ยังมีหัวคิดและหวังว่าโลกจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม จะอยู่ในตัวเมือง
ส่วนพื้นที่นอกกฎหมายของคนต่อต้านสังคมทุกรูปแบบ จะอยู่ตามพื้นที่รกร้างว่างเปล่า รวมถึงสลัมที่โดนหางเลขไปด้วย ซึ่งบริเวณเหล่านี้หากใครเฉียดเข้าไปใกล้ก็เท่ากับรนหาที่
และจากเหตุการณ์นี้ ก็ทำให้ประชากรของประเทศลดลงถึงหนึ่งในสาม เพราะความวุ่นวายเกิดขึ้นทั่วประเทศ หรือพูดให้ถูกคือทั่วโลก ทั้งการปล้นสะดม ฉุดคร่าข่มขืน ทำร้ายร่างกาย เกิดขึ้นทุกหย่อมหญ้า เพียงเพราะคิดว่าโลกจะถึงกาลอวสาน
"เฮ้อ อาบน้ำแล้วค่อยยังชั่วหน่อย"
ผมออกจากห้องน้ำพร้อมกับเอาเสื้อที่ล้างเลือดออกแล้วไปซัก ส่วนกางเกงยีนส์ไม่ได้สกปรกอะไรก็เลยเอาไปตากแดดซะหน่อย จากนั้นพอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จถึงได้รู้ว่าเวลาผ่านไปแค่ชั่วโมงกว่า
ทำให้ได้รู้ว่ามิติปิดกั้นที่พระเจ้าสร้างให้ผู้ถูกเลือกฝึกฝนมีกระแสเวลาที่ต่างไปจากโลกนี้ เพราะผมมั่นใจว่าอยู่ในมิติมากกว่าสี่ชั่วโมงแน่นอน แต่พอกลับออกมาเวลากลับเดินช้ากว่าที่คิด
เพราะผมคาดว่าจะกลับมาในช่วงเที่ยง หลังจากได้เป็นผู้ถูกเลือกในช่วงดึกของเมื่อวาน พร้อมกับการประกาศจากระบบว่าผู้ถูกเลือกรุ่นที่ห้าคนสุดท้ายของประเทศไทยเสียชีวิตแล้ว
จากนั้นก็ใช้เวลาทำใจกับเตรียมตัวฝึกฝนเพื่อกู้โลก จากการอ่านคู่มือของระบบจนถึงเช้า แล้วผมก็รอให้พ่อกับแม่ออกไปทำงานก่อนจะออกไปซื้อมีดทำครัวจากร้านใกล้บ้าน แล้วเข้ามิติฝึกฝนช่วงแปดโมงเช้า
"แต่แบบนี้ก็ดี จะได้มีเวลาฝึกมากขึ้นด้วย"
จากนั้นผมก็กลับห้องเพื่อเตรียมตัวเข้ามิติฝึกฝนอีกครั้ง โดยในตอนนี้มีอุปกรณ์จากระบบสองชิ้น คือดาบหนอนชาเขียว กับสร้อยคอขนหางกบิลปักษา ที่หากดูจากค่าสถานะของผมแล้ว ดาบนี่จะให้พลังโจมตีสิบหน่วย ดังนั้นสร้อยนี่ก็ต้องลองใส่ดูถึงจะรู้ว่าสินะ
"ไหนดูสิว่าเป็นยังไง"
ผมเปิดหน้าต่างค่าสถานะออกมาดู ก่อนจะแปลกใจกับค่าพลังชีวิตกับความอดทน แต่ตอนนี้ต้องดูก่อนว่าสร้อยนี่ทำอะไรได้
ผู้ถูกเลือก เลเวล 20
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10  ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 9
พลังโจมตี 5 (+10)  พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 80
ทักษะ​ ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
และดูเหมือนสร้อยคอเส้นนี้จะเพิ่มความว่องไวให้ห้าหน่วย ก็ถือว่าดีใช้ได้ในระดับเริ่มต้น จากนั้นผมก็ย้อนกลับมานึกถึงสาเหตุที่ค่าพลังชีวิตกับความอดทนของผมเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก แถมยังมีความว่องไวกับความแม่นยำที่รู้สึกจะเพิ่มขึ้นนิดหน่อยด้วย
"จะบอกว่าการกัดฟันทนจนรอดมาได้นี่ ช่วยเพิ่มค่าสถานะเหรอ"
ผมนั่งมองค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นพร้อมกับนึกหาวิธีอื่นๆ ที่ไม่ต้องเจ็บตัวได้แต่ผล และจากค่าสถานะตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นสายตั้งรับอย่างไม่ต้องสงสัย ด้วยความอดทนกับพลังป้องกันที่สูงขนาดนี้ ทำให้ผมเหมาะจะเป็นแนวหน้าในปาร์ตี้ที่คอยรับการโจมตีแทนคนอื่น
เพียงแต่ในโลกแห่งความจริงที่มีชีวิตเดียว ผมก็ไม่คิดจะทำหน้าที่เสี่ยงตายแบบนั้น แถมการจะไปรวมกลุ่มกับผู้ถูกเลือกคนอื่นก็ไม่อยาก เพราะไม่รู้ว่าจะเจอคนบ้าเหมือนที่เป็นข่าวอีกรึเปล่า
"จะว่าไป ทางรัฐบาลให้การสนับสนุนผู้ถูกเลือก แลกกับการเก็บข้อมูลนี่นะ ลองเข้าไปดูหน่อยดีกว่า"
ด้วยจำนวนผู้ถูกเลือกรุ่นละร้อยคน ทำให้รัฐบาลตัดสินใจให้การสนับสนุน แต่ในความเป็นจริงมันคือการจับตาดูมากกว่า เพราะผู้ถูกเลือกคือกลุ่มคนที่มีพลังของระบบ และสามารถเป็นภัยกับประเทศได้ ดังนั้นมันจึงไม่แปลกที่รัฐบาลจะอยากควบคุมไว้
เหมือนในหนังต่างๆที่แสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวต่อผู้มีพลังพิเศษ จนมีการตามล่าเพื่อขังไว้รวมกัน ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพราะถึงจะได้รับการสนับสนุนในด้านต่างๆ แต่ต้องแลกมาด้วยอิสระภาพมันไม่คุ้ม
แถมครอบครัวของผมก็มีความเสี่ยงที่จะถูกจับเป็นตัวประกัน หากรัฐบาลต้องการให้ผมทำงานให้ หรือบังคับให้เข้าสู่บททดสอบทันที เหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับรุ่นก่อนหน้านี้ ที่ผู้ถูกเลือกโดนบังคับให้ไปตายโดยรัฐบาล
"มีผู้ถูกเลือกเข้ารายงานตัวแล้วสิบหกคน ถือว่าน้อยถ้าคิดถึงจำนวนทั้งหมด แต่ก็ไม่แปลกหากมองถึงเรื่องที่เคยเกิดขึ้นละนะ"
ผมมองข้อมูลในหน้าเว็บไซต์ ที่แสดงถึงจำนวนผู้ถูกเลือกที่เข้ารายงานตัว แต่ข้อมูลก็มีเพียงแค่นี้ ส่วนรายละเอียดอื่นๆถูกปิดเป็นความลับ ก็อย่างว่า ในตอนนี้ที่มีคนบ้าอยู่มากกว่าคนปกติ การเปิดเผยเรื่องนี้มีแต่จะสร้างผลเสียมากกว่าอยู่แล้ว
โดยเฉพาะครอบครัวของผู้ถูกเลือก ที่อาจจะโดนลูกหลงไปด้วย จากความไร้เหตุผลของสังคม ที่ต้องการแพะรับบาปในช่วงเวลาที่ยากลำบาก เหมือนกับครอบครัวของ อรุณ ผู้ถูกเลือกรุ่นแรกที่ถูกสังคมประนามเพราะล้มเหลว
"จะว่าไป หาทักษะเกี่ยวกับช่องเก็บของไว้ใช้น่าจะดี"
แม้ในยุคนี้การพกอาวุธไปไหนมาไหนจะเป็นเรื่องปกติ แต่อาวุธที่ได้จากระบบมันก็แตะตาอยู่ดี เพราะแค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่ของที่สร้างด้วยน้ำมือมนุษย์ อย่างดาบหนอนชาเขียวที่พึ่งได้มาก็เช่นกัน
ถึงหน้าตามันจะทุเรศไปสักหน่อย แต่ถ้าไปเทียบกับดาบที่คนสร้างขึ้นมาเอง มันก็ดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด ด้วยรัศมีที่เปล่งออกมาจางๆแต่ก็เห็นได้ด้วยตาเปล่า กับพลังโจมตีที่มากกว่าอย่างเทียบกันไม่ติด
เพราะต่อให้ของที่มนุษย์สร้างจะสวยงามน่าเกรงขามแค่ไหน พลังโจมตีที่ได้ก็ไม่เกินสองหรือสามหน่วย พอมาเทียบกับพลังโจมตีสิบหน่วยของดาบหนอนชาเขียว ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาก็รู้ได้ว่าอะไรดีกว่า
"ทักษะช่องเก็บของต่างมิติ ขั้นต้นจะมีช่องเก็บของให้สิบช่อง ใช้แต้มทักษะร้อยหน่วย"
ผมคิดคำนวนเลเวลาที่ต้องเพิ่ม ด้วยแต้มทักษะจะได้รับก็ต่อเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล ซึ่งจำนวนที่ได้จะคงที่ตลอด ทำให้ผมต้องการอีกยี่สิบหน่วยจะครบร้อย ก็หมายความว่าต้องเพิ่มเลเวลอีกสองเลเวล
แต่ทักษะที่ต้องการจริงๆอย่าง ฟื้นฟูขั้นสูง ต้องใช้แต้มทักษะแลกร้อยห้าสิบหน่วย และหากผมจะแลกทั้งสองทักษะ ก็ต้องเพิ่มเลเวลถึงสิบเจ็ดเลเวล ซึ่งคงไม่มีทางทำได้ในวันสองวันแน่นอน
"มีแต่ต้องเลือกว่าจะแลกทักษะไหนก่อน แต่ถ้าคิดถึงความปลอดภัยในชีวิต ทักษะฟื้นฟูขั้นสูง มันก็จำเป็นกว่าอยู่แล้วละนะ"
แต่ก่อนที่ผมจะได้เรียกใช้งานระบบเพื่อเข้ามิติปิดกันไปเก็บเลเวล ท้องก็ร้องขึ้นมาจนนึกได้ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อคืน ทำให้ผมตัดสินใจออกไปซื้อข้าวเช้ามากินจากร้านข้างแกงแถมบ้าน
และแน่นอนผมก็ไม่ลืมที่จะหยิบชะแลงเหล็กติดมือไปด้วย เพราะถึงแถวนี้จะนับเป็นเขตเมือง แต่ก็ใกล้กับพื้นที่นอกกฎหมายที่มีพวกบ้ามาสุมหัวกันอยู่ ดังนั้นการมีอาวุธติดตัวไว้ให้อุ่นใจย่อมดีกว่า
"อ้าว วี มากินข้าวเหรอ"
"ครับป้า ขอซื้อกลับบ้านครับ เอาพะโล้รวมกับผัดวุ้นเส้น แล้วก็ข้าวถุงนึงครับ"
ป้าเจ้าของร้านทักทายผมด้วยรอยยิ้ม แต่ลูกค้าในร้านก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด แถมยังมีลุงสามีของป้ามานั่งรักษาความปลอดภัยหน้าร้าน ยิ่งตอกย้ำว่ายุคสมัยที่สงบสุขมันหายไปแล้ว
"แล้วยังอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่อีกเหรอ ยุคนี้แล้ว ไปสมัครเป็นทหารหรือไม่ก็ตำรวจไม่ดีกว่าเหรอ"
ป้าถามหลังจากส่งถุงกับข้าวมาให้ผม เพราะระบบสังคมที่เลือกได้ว่าแทบจะล้มสลาย ทำให้ความรู้วิชาการถูกลดท่อนความสำคัญลง พร้อมกับการใช้กำลังเข้ามามีบทบาทสำคัญ ส่งผลให้อาชีพต่างๆมีความต้องการที่แตกต่างไปจากปกติ
ที่แม้งานเอกสารจะยังคงมีอยู่ แต่ทรัพยากรมนุษย์นั้นถูกคาดหวังให้ปกป้องตัวเองได้เป็นอันดับแรก และแน่นอนว่าถึงความต้องการจะเปลี่ยนไป ก็ใช่ว่าจะมีคนปรับตัวตามได้ทันที ดังนั้นกองกำลังรักษาความปลอดภัยจึงเป็นที่ต้องการ
อย่างที่บริษัทของพ่อกับแม่ก็มีการจ้างกองกำลังของตัวเอง โดยใช้กำลังทหารผสมกับคนจากบริษัทรักษาความปลอดภัยเอกชน ส่วนพนักงานทั่วไปที่ไม่จำเป็นก็ถูกให้ออกจากงาน ส่งผลให้เงินเดือนของพนักงานรักษาความปลอดภัยสูงขึ้นแซงหน้าทุกอาชีพ
"จะเปลี่ยนทันทีคงไม่ไหวครับป้า แล้วผมก็ว่าจะลองสอบเข้าอีกรอบ ถ้าไม่ไหวค่อยหางานสายอื่น"
"อืม ยังไงก็พยายามเข้านะ ถึงพระเจ้าจะบอกว่ามีเวลาอีกครึ่งปี ก็ใช่ว่าโลกจะแตกสักหน่อย เอานี่เงินทอน"
ป้าพูดตามประสาคนมองโลกในแง่ดี หลังจากทอนเงินให้ผมห้าร้อยบาทจากที่จ่ายไปพันบาท ซึ่งราคานี้ก็ไม่ได้แพงในยุคนี้ แถมยังถือว่าถูกด้วยซ้ำไป หากเทียบกับฟาสต์ฟูดที่ขายเซ็ตละพันกว่า
หลังจากได้ข้าวเช้าแล้วผมก็มุ่งหน้ากลับบ้าน แต่ระหว่างทางก็ได้เจอกับกลุ่มคนที่ดูยังไงก็เป็นบ้าหลุดโลก เพราะพวกมันแต่งตัวเหมือนหลุดมาจากหนังแนววันสิ้นโลก และแน่นอนว่าพวกมันไม่ได้มาเที่ยวเล่นชัวร์
"ยะฮู้ ไอ้พวกโง่ที่ไม่รู้จักมองความจริงมันเยอะจริงเว้ย พวกเราปล้นมันให้หมด"
"เย้"
ผัวะ
แต่ก่อนที่พวกมันจะได้ลงมือทำอะไร ลุงร้านข้าวแกงก็เดินไปเข้าเหล็กเส้นฟาดหัวมันเต็มแรง ส่วนคนในชุมชนก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือจนพวกมันนอนจมกองเลือด ส่วนผมเองก็เข้าไปช่วยผสมโรงนิดหน่อย
จากนั้นทุกคนก็จับพวกมันมัดรวมกันไว้ที่กลางถนน ก่อนจะแจ้งตำรวจให้มาจัดการ ซึ่งเหตุการณ์ทำนองนี้กลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปซะแล้ว และครั้งนี้ถือว่ายังดีที่ไม่มีใครตกเป็นเหยื่อของพวกบ้านี่
แต่จะว่าไป ลูกสาวร้านข้าวแกงรู้สึกจะโดนคนจำพวกนี้ฉุดไปนี่นา ถึงว่าลุงถึงเดินไปใส่ก่อนเลย แล้วถ้าใครถูกคนพวกนี้จับไปก็อย่าหวังว่าจะรอด เพราะถ้าไม่กลายเป็นพวกมัน ก็มีแต่กลายเป็นศพเท่านั้นเอง
"จริงสิ คราวนี้พกขวานไปด้วยน่าจะเหมาะ เพราะมีป่าอยู่ด้วยนี่นะ"
ระหว่างเดินกลับบ้านผมก็แวะร้านขายของจิปาถะ แล้วเลือกซื้อมีดดายหญ้ากับขวานตัดไม้มาอย่างละอัน ซึ่งความจริงผมก็อยากซื้อถุงมือด้วย แต่ติดที่ว่าพลังจิตของผมมันใช้ผ่านถุงมือไม่ได้ ทำให้ต้องใช้มือเปล่าต่อ แต่ถึงมือจะเป็นแผลยังไง เดี๋ยวทักษะก็รักษาให้เองละนะ
"เอาล่ะ เติมพลังเรียบร้อย ของก็พร้อม ไปลุยอีกสักรอบก็แล้วกัน"
ผมใส่กางเกงยีนส์ที่ตากแดดไว้ ก่อนจะสวมเสื้อเชิ้ตทับเสื้อยืดคอกลม กับรองเท้าผ้าใบซอมซ่อที่ใช้มาตั้งแต่ ม.ต้น เพื่อเข้าไปยังมิติปิดกั้นอีกครั้ง
"เข้าสู่มิติปิดกั้น"
-ทำการเปิดมิติปิดกั้น เริ่มกระบวนการเคลื่อนย้าย-
แล้วภาพเบื้องหน้าของผมก็บิดเบี้ยวก่อนจะกลายเป็นสีขาวโพลน จากนั้นร่างของผมก็เหมือนอยู่ในสภาวะไร้น้ำหนักครู่หนึ่ง และเมื่อเวลาผ่านไปราวสี่ถึงห้าวินาที ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าของผมก็คือทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ที่มีป่าสีเขียวขจีอยู่ห่างออกไป
และพื้นที่ทุ่งหญ้านี้ก็เหมือนพื้นที่สำหรับเด็กใหม่ ที่มีสัตว์มายาระดับต่ำอย่างหนอนชาเขียว หรือผีเสื้ออมยิ้ม ที่หากฟังแค่ชื่อมันออกจะน่ารักดีอยู่หรอก แต่เวลาเจอของจริงแล้ว ไอ้พวกนี้มันก็ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายในหนังผจญภัย
ที่หากประมาทแม้แต่นิดเดียวก็สามารถส่งผู้ถูกเลือกที่ไม่รอบคอบไปหาพระเจ้าได้ไม่ยาก แล้วรู้สึกว่ามิติปิดกั้นนี่จะมีการแบ่งเขตเหมือนกับเกมด้วย เพราะยิ่งเดินทางลึกเข้าสู่จุดศูนย์กลางมากเท่าไหร่ สัตว์มายาก็จะอันตรายมากขึ้นเท่านั้น
-ท่านเข้าสู่มิติปิดกั้น-
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด สุนัขช็อกโกแลต จำนวนห้าสิบตัว-
แล้วไม่ทันไรระบบก็มอบภารกิจมาให้อีกแล้ว แต่คราวนี้เป็นหมาแทนหนอน แล้วรู้สึกว่าไอ้หมานี่มันจะอยู่ใกล้กับป่าหิมพานต์ เพราะถ้าจำไม่ผิดตอนเข้าไปลองของที่ป่าก็เห็นอยู่สองสามตัว
แต่ชักสงสัยแฮะ ว่าระบบจะให้ภารกิจทุกครั้งที่เข้ามามิติปิดกั้นเลยรึไงนะ แต่เป้าหมายในตอนนี้คือเพิ่มเลเวลให้ถึงยี่สิบเจ็ด จะได้แลกทักษะฟื้นฟูระดับสูงซะที
"เอาละ ลุย"


## มิติปิดกั้น - หนึ่ง

เอ๋ง
เสียงร้องของหมาสีน้ำตาลเข้มแถมมีกลิ่นเหมือนช็อกโกแลตดังขึ้น หลังจากผมใช้ขวานจามหัวมันจนเลือดสาด แต่ถ้าจะพูดให้ถูก มันเหมือนน้ำเชื่อมมากกว่าเลือดแฮะ
แถมความแปลกประหลาดของสัตว์มายาในพื้นที่ทุ่งหญ้าก็ต่างจากป่าหิมพานต์มาก ราวกับว่าเป็นคนละโลกก็ว่าได้ เพราะชื่อสัตว์มายาในส่วนของทุ่งหญ้าจะมีชื่อของขนมหวานผสมอยู่
แต่ในป่าหิมพานต์จะเป็นสัตว์หิมพานต์ตามตำนานของไทย อย่างไอ้ลิงครึ่งนกก็เรียกตามตำนานเลย แถมความแข็งแกร่งก็ต่างกันมาก ทำให้คาดเดาได้ว่าการเข้าพื้นที่แต่ล่ะแห่งในมิติปิดกั้นจะเป็นเหมือนการฝึก
ที่จะต้องเริ่มจากพื้นที่ที่มีสัตว์มายาระดับต่ำและสามารถกำจัดได้ง่าย จากนั้นก็ค่อยๆเพิ่มระดับความยากไปเรื่อยๆ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นก็หมายความว่า ผมเมื่อเช้าดันลองของข้ามขั้นสินะ แหม่ รู้สึกดีใจที่รอดตายมาได้เลยแฮะ
"พอเป็นสัตว์มายาในพื้นที่ทุ่งหญ้า ค่าปะสบการณ์ที่ได้ก็ดูจะน้อยลงรึเปล่านะ หรือว่ามันจะเหมือนเกมที่พอเลเวลสูงเกินแล้วค่าประสบการณ์ที่ได้จะลดลง"
ตอนนี้ผมกำจัดสุนัขช็อกโกแลตไปแล้วสามสิบกว่าตัว แต่เลเวลกลับไม่เพิ่มขึ้นแม้แต่เลเวลเดียว แต่จะทิ้งภารกิจก็ไม่ได้ เพราะถ้าทำภารกิจเดิมไม่เสร็จ ก็จะไม่ได้รับภารกิจใหม่ ทำให้ผมต้องรีบกำจัดเป้าหมายให้ครบ จะได้ไปพื้นที่อื่นซะที
"แถวนี้ก็ไม่เหลือแล้วสิ ลองเปิดแผนที่ดูดีกว่า"
แล้วในระหว่างที่ผมกำลังค้นหาเป้าหมายจากแผนที่ของระบบ เสียงร้องก็ดังขึ้นจากด้านหลัง และเสียงนี้ทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ร้ายอย่างช่วยไม่ได้
"ช่วยด้วยค่า"
ผมก้มต่ำทันที เพราะไม่อยากตกเป็นเหยื่อของพวกโรคจิต เพราะมันเคยมีข่าวว่าผู้ถูกเลือกทำร้ายปล้นฆ่ากันเองอยู่ ดังนั้นสำหรับผมแล้ว ผู้ถูกเลือกคนอื่นไม่ถือว่าเป็นพวกเดียวกัน แต่ตัวตนที่ควรระวังอย่างมาก
ซึ่งจะว่าไป ถ้าคิดให้เหมือนกับเกมที่มีระบบสู้กันเองของผู้เล่นโดยไม่จำกัดพื้นที่ แถมยังแย่งชิงของใช้ได้ทุกอย่างจากศพ มันก็พอจะยอมรับได้อยู่ เพียงแต่การทำแบบนั้นในชีวิตจริงมันก็ออกจะน่ารังเกียจไปสักหน่อย
และในระหว่างที่ผมคิดแผนรับมือในสถานการณ์ต่างๆ เสียงฝีเท้าก็ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่มันแปลกตรงที่เสียงฝีเท้ามีแค่เสียงเดียว ที่หากถูกไล่ตามจากสัตว์มายา มันก็น่าจะมีเสียงอื่นด้วย
แต่แล้วสิ่งที่ปรากฏขึ้นก็คือ ผู้หญิงร่างเตี้ยที่น่าจะสูงไม่เกินร้อยห้าสิบเซนติเมตร กำลังวิ่งหนีฝูงผีเสื้ออมยิ้มมากกว่าสิบตัวอย่างสุดฝีเท้า และนี่น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำไมถึงมีแค่เสียงฝีเท้าอย่างเดียว
"เฮ้ยๆ อะไรมันจะบังเอิญเหมือนเหตุการณ์ในนิยายแบบนี้ฟระ แม่งวิ่งตรงมาหากันเลยนี่หว่า"
ผมสบถขึ้นอย่างหัวเสีย เพราะยัยเตี้ยนี่ดันวิ่งมาทางผมพอดี และถ้ายังอยู่กับที่แบบนี้ ฝูงผีเสื้ออมยิ้มก็จะมาโจมตีผมด้วยแน่นอน ให้ตายสิ ทำไมมีแต่เรื่องวะ
"วิ่งไปทางซ้าย"
ผมตัดสินใจลุกขึ้นตะโกนให้ยัยเตี้ยวิ่งไปทางซ้าย แต่ดูเหมือนสมองของยัยนี่จะหยุดทำงานไปแล้ว ถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตรงมาที่ผมอย่างเดียว และในเมื่อฝ่ายนั้นไม่ยอมทำตามที่บอก ผมก็จำเป็นต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น
"โธ่โว๊ย"
เสียงสบถของผมดังขึ้นพร้อมกับสองขาที่ออกวิ่งไปทางขวามือของผมเอง ซึ่งเป็นทิศทางที่อยู่ตรงข้ามกับป่าหิมพานต์ เพราะการวิ่งหนีเข้าไปในป่ามันเท่ากับฆ่าตัวตาย ดังนั้นถ้ายัยเตี้ยนั่นอยากตายก็เชิญไปคนเดียวก็แล้วกัน
"เดี๋ยวดิ มาช่วยกันก่อน"
แล้วยัยนี่ยังมีหน้ามาขอให้ช่วยอีกต่างหาก แต่ในเมื่อวิ่งไปคนละทางแบบนี้แล้ว ผมก็ไม่มีความจำเป็นต้องสนใจอีก เพราะผมไม่คิดจะเป็นพระเอกนิยายในสถานการณ์เสี่ยงตายแบบนี้อยู่แล้ว
หลังจากวิ่งหนีแบบไม่คิดชีวิตมาได้ราวห้านาที รอบด้านก็ไม่พบสัตว์มายาหรืออันตรายอะไรอีก ผมจึงทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า ทว่ากลับมีสิ่งหนึ่งที่ผมแปลกใจ เพราะไม่มีอาการเหนื่อยหอบเลยแม้แต่น้อย
ซึ่งสิ่งเดียวที่สามารถอธิบายเรื่องนี้ได้ก็คือ ค่าสถานะความอดทนของผมที่เพิ่มขึ้นมาก ได้ส่งผลต่อร่างกายของผมโดยตรง จนทำให้อาการเหนื่อยล้าจากการใช้แรงวิ่งเต็มฝีเท้าไม่มีแม้แต่น้อย
"ได้รู้แบบนี้แล้ว ก็ยิ่งอยากเพิ่มค่าอื่นด้วยขึ้นมาเลย แต่จะให้เสี่ยงตายเหมือนเมื่อเช้านี้ละก็ ขอผ่านดีกว่า"
จากนั้นเมื่อเปิดแผนที่ของระบบก็ทำให้พบว่า ตอนนี้ผมอยู่ห่างจากเขตป่าหิมพานต์เกือบสองกิโลเมตร และสุนัขช็อกโกแลตจะพบได้บริเวณรอบป่า ทำให้ต้องเดินกลับไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ซึ่งก็ได้แต่หวังว่ายัยเตี้ยนั่นจะวิ่งหนีจนหายไปแล้วเท่านั้น แล้วตลอดทางที่เดินผ่านสัตว์มายาก็ไม่มีตัวไหนเข้ามาโจมตีผมก่อน ทำให้คิดว่าเลเวลน่าจะมีส่วนในเรื่องนี้ และน่าจะมีประโยชน์มากกว่าใช้แค่เก็บแต้มทักษะเท่านั้น
"โอ๊ะ ยัยนั่นตายยากดีแฮะ"
แล้วเมื่อมาถึงจุดเดิมที่เคยล่าสุนัขช็อกโกแลต ยัยเตี้ยก็กำลังวิ่งวนไปวงกลมเพื่อหนีฝูงผีเสื้ออมยิ้ม เออ ก็ยังดีที่ฉลาดพอจะไม่หนีเข้าป่าละนะ
"วิ่งไปแบบนั่นแหละ ที่เหลือเดี๋ยวผมช่วยเอง"
เสียงตะโกนของผมทำให้ยัยเตี้ยพยักหน้าอย่างมีความหวัง ก่อนที่ผมจะหยิบมีดดายหญ้าออกมาใช้ เพื่อใบมีดที่หนาและหนักนั้น เหมาะจะใช้จัดการผีเสื้ออมยิ้มที่มีขนาดใหญ่เท่าฝ่ามือ
โพละ
เสียงอมยิ้มแตกระจายดังขึ้นเป็นระยะ แล้วดูเหมือนว่าเป้าหมายของพวกมันจะมีแค่ยัยเตี้ยนี่เท่านั้น หรือไม่ก็เพราะเลเวลมันห่างจากผมมากจนไม่กล้าเข้ามาโจมตี แถมผมยังฆ่ามันได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวโดยไม่ต้องใช้พลังจิตอีกด้วย
แบบนี้เลเวลาน่าจะส่งผลกับการล่าสัตว์มายามากกว่าที่คิดซะแล้ว แต่ตอนนี้ผมควรสนใจยัยเตี้ยที่กำลังนั่งหอบตรงหน้าก่อน เพราะผมไม่คิดจะช่วยใครฟรีๆ
"นี่เธอ คนเขาช่วยแล้วก็หัดขอบคุณซะบ้างสิ"
"อ๊ะ ขอบคุณค่า โอ๊ย นึกว่าจะตายซะแล้ว"
ผมมองยัยผู้หญิงไร้ยางอายที่นั่งอ้าขาทั้งๆที่ใส่กระโปรงสั้น หรือจะเรียกว่าไม่มีสามัญสำนึกดี เพราะคนปกติที่ไหนจะใส่กระโปรงมามิติปิดกั้นเพื่อฝึกฝนกัน สงสัยจะเป็นพวกสมองกลวงแฮะ
"แล้วนึกยังไงถึงใส่กระโปรงมามิติปิดกั้นห๊ะ แถมอาวุธก็ไม่มี อยากตายรึไง"
"แหม อย่าพึ่งด่ากันสิ ไอ้ฉันก็ไม่ได้อยากมาทั้งแบบนี้หรอก แต่โดนบังคับมาต่างหาก"
เอาแล้วไง อย่าบอกนะว่ายัยนี่เป็นหนึ่งในผู้ถูกเลือก ที่ไปลงทะเบียนไว้กับรัฐบาลนะ
"ต่อให้โดนบังคับมา มันก็ควรจะเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้ไม่ใช่รึไง อย่างน้อยก็ควรจะมีอาวุธสิ"
"ก็มีหรอก แต่มันหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้"
ผมกุมขมับกับคำตอบของยัยนี่ ที่ทำเหมือนเป็นเรื่องเล่นๆ ทั้งๆที่ตัวเองเกือบตายด้วยซ้ำ แถมคนแบบนี้ยังเป็นประเภทที่ผมเกลียดที่สุดด้วย ดังนั้นรีบจบเรื่องแล้วเผ่นดีกว่า
"เฮ้อ ช่างเหอะ แล้วตอนนี้เธอก็ออกจากมิติปิดกั้นได้แล้ว ผมไปละ"
"อ๊ะ เดี๋ยวสิ อย่างน้อยให้ฉันได้ตอบแทนนายก่อน"
"ไม่ต้องหรอก"
แล้วผมก็รีบเดินจ้ำอ้าวไปทันที และดูเหมือนยัยเตี้ยจะยอมแพ้เรื่องตอบแทนแล้ว ดังนั้นผมก็แค่ทำภารกิจให้เสร็จ แล้วค่อยลองสำรวจพื้นที่ต่อไปเพื่อดูว่าเลเวลแบบนี้ควรจะไปล่าแถวไหน
เอ๋ง
-ท่านทำภารกิจ กำจัด สุนัขช็อกโกแลต จำนวนห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับสนับมือเขี้ยวสุนัขช็อกโกแลต-
หลังจากวนเวียนหาหมาชะตาขาดอยู่เกือบชั่วโมง ผมก็ได้รับของรางวัลเป็นสนับมือที่มีเขี้ยวติดอยู่ แถมพอใส่แล้วยังถืออาวุธอื่นได้อีกด้วย แบบนี้ค่อยสมกับเป็นโลกจริงหน่อย เพราะถ้าเป็นเกมมันจะบังคับให้ใส่แค่อย่างเดียวเท่านั้น
แต่การใส่อาวุธซ้อนกันแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าพลังโจมตีจะเพิ่มขึ้นรึเปล่า ดังนั้นเพื่อเป็นการทดสอบผมจึงเรียกหน้าต่างสถานะออกมาดู โดยใส่สนับมือพร้อมกับถือดาบหนอนชาเขียวไว้ด้วย
ผู้ถูกเลือก เลเวล 20
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 10  ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 9
พลังโจมตี 5 (+15)  พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 80
ทักษะ​ ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
แล้วพอผมปักดาบลงบนพื้น ก็พบว่าค่าพลังโจมตีของผมกลายเป็นบวกสิบ ซึ่งหมายความว่าปกติแล้ว ทั้งดาบและสนับมือจะเพิ่มพลังโจมตีสิบหน่วย แต่พอใส่ด้วยกันพลังโจมตีของชิ้นใดชิ้นหนึ่งเลยลดลงครึ่งหนึ่ง ก็โอเคนะ
และเพียงเท่านี้ผมก็ได้วิธีเพิ่มพลังโจมตีแล้ว ที่เหลือก็แค่หาเหยื่อลองของเท่านั้น แต่จะให้เข้าป่าหิมพานต์ก็ยังไม่กล้า ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะเดินไปตามชายป่า เผื่อจะได้เจอเขตอื่นบ้าง
-ท่านเข้าสู่พื้นที่สระน้ำย่อย สระสาขาของสระสีหัปปาตะ-
มันคืออะไรวะ พอดีเคยได้ยินแต่สระอโนดาต แต่ช่างเหอะ มันก็คงเป็นสระน้ำในป่าหิมพานต์สักสระนั่นแหละ
ผมลองเดินตามแผนที่ไปจนเจอกับแอ่งน้ำขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ซึ่งแอ่งนี่มีทางน้ำไหลออกมาจากป่า ที่หากเดินตามไปคงเจอกับสระน้ำใหญ่ที่ระบบบอกว่าชื่อ สี-หับ-ปา-ตะ คงอ่านแบบนี้เนอะ
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด ปลาเสือลายเมฆ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัว-
โอเค ได้ภารกิจใหม่แล้ว แถมดูจะไม่ยากเท่าไอ้ลิงครึ่งนกเมื่อเช้า เพราะจำนวนที่ให้กำจัดมีมากกว่า
"แต่ให้จับปลาแบบนี้ ไอ้ของที่ซื้อมาก็ไม่ได้ใช้น่ะสิ เสียตังเปล่าอีกแล้วเรอะ"
ผมบ่นด้วยเสียดายเงินที่เสียไปกับมีดดายหญ้าและขวาน เพราะผมเลือกที่จะปิดบังว่าตัวเองเป็นผู้ถูกเลือก จึงไม่ได้รับเงินสนับสนุนจากทางรัฐบาล แต่การแลกอิสรภาพกับเงินมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากจะทำเท่าไหร่
แถมตอนนี้ผมก็ยังอยู่ในป่าที่มีต้นไม้ให้เลือกใช้ทำหอกได้ไม่ยาก ดังนั้นการลองสร้างอาวุธเองก็น่าสนใจไม่น้อย เพราะไม่แน่ว่าผมอาจจะได้วิธีประหยัดเงินแบบไม่รู้ตัวก็ได้
"ก่อนอื่น ลองหาต้นไม้เหมาะๆก่อน"
ผมลองเดินดูต้นไม้รอบป่าที่แท่งยอดสูงชะลูดขึ้นไปบนฟ้าจนคอตั้งบ่า แล้วต้นไม้แบบนี้ไม่ได้มีแค่ต้นเดียว แต่เป็นแบบนี้แทบทุกต้นก็ว่าได้ ทำให้ผมตัดใจจากการตัดกิ้งไม้มาทำหอก ก่อนหันไปมองหาท่อนไม้ตามพื้นแทน
แล้วพอเดินหาได้สักสิบนาที ผมก็เจอท่อนไม้ขนาดพอเหมาะที่จะเอามาทำหอก ก่อนจะเริ่มลงมือด้วยการเหลาให้เรียบทั้งท่อน เพื่อไม่ให้เสี้ยนตำมือ จากนั้นก็ค่อยๆเหลาปลายให้แหลม เพียงเท่านี้ผมก็ได้หอกไม้ไว้ใช้งาน
"คงหวังเรื่องพลังโจมตีไม่ได้ แต่ก็คงไม่มีปัญหาหรอก"
เพราะผมมีพลังจิตให้ใช้เพิ่มพลังโจมตีอยู่ ดังนั้นต่อให้หอกไม้นี่มีพลังโจมตีแค่หนึ่งเหมือนมีดทำครัว ผมก็มั่นใจว่ามันพอที่จะกำจัดเป้าหมายในภารกิจได้ ถึงจะไม่รู้ว่าไอ้ปลาเสือลายเมฆมันเก่งกว่าหนอนชาเขียวแค่ไหน
แต่เป็นปลาอยู่ในแอ่งน้ำแบบนี้ก็ไม่น่าจะจัดการยากอะไรหรอกมั้ง
ฉึก
แล้วเสียงหอกไม้แท่งลงบนโคลนก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง และมันทำให้ผมรู้ว่าการแทงปลามันยากกว่าที่คิด ทั้งๆที่ดูจากสารคดีแล้วเหมือนจะง่ายแท้ๆ แต่ยังไงซะมันก็ดีกว่าไปเสี่ยงตายกับฝูงสัตว์มายาในป่าละนะ
"เฮ้อ จะเป็นชั่วโมงแล้ว ยังแทงไม่ถูกสักตัวเลยวุ้ย"
ผมนั่งบนพื้นหญ้าริมแอ่งน้ำด้วยความเหนื่อยใจ จนอยากจะเอามือแช่น้ำแล้วปล่อยกระแสไฟฟ้าให้รู้แล้วรู้รอด แต่การทำแบบนั้นมันก็เสี่ยงตายจากการใช้พลังจิตมากเกินไป แถมกระแสไฟฟ้าจะไหลตามน้ำไปถึงไหนก็ไม่รู้ เกิดซวยไปกระตุกต่อมตัวอันตรายเข้ามีหวังตายลูกเดียว
"เออ มันมีหนอนที่เป็นเหยื่อปลานี่หว่า ลองดูดีกว่า"
แล้วความคิดพิสดารก็แล่นเข้ามาในหัวของผม ด้วยการใช้หนอนชาเขียวเป็นเหยื่อล่อปลาให้อยู่นิ่ง จากนั้นผมก็น่าจะจัดการได้ไม่ยากนัก ดังนั้นเมื่อตัดสินใจได้แล้วผมก็ลงมือทันที
"แต่แบบนี้เดินไปมาก็เสียเวลาน่าดู แต่เอาเหอะ ถือว่าทดลองก็แล้วกัน"
จากแผนที่ของระบบ ทำให้รู้ระยะจากจุดที่เป็นแอ่งน้ำไปถึงที่อยู่ของหนอนชาเขียวห่างกันถึงสามกิโลเมตร ถ้าเดินไปกลับก็หกกิโลเมตร เฮ้อ เสียเวลาเป็นบ้า


## มิติปิดกั้น - สอง

"เออ ยอมให้จับง่ายๆเลยแฮะ"
ผมจับหนอนชาเขียวตัวอ้วนขนาดเท่าท่อนขาได้โดยไร้การต่อต้าน ที่อาจจะเป็นเพราะว่าเลเวลห่างกันมากก็ได้ เพียงแต่การลากหนอนตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นระยะทางกว่าสามกิโลเมตร มันก็ทุลักทุเลเอาการ
"เอาละ ทีนี้ก็ลองทำเหมือนเวลาตกปลาดูสิ"
ผมเข้าป่าไปหาเถาวัลย์มาใช้แทนเชือก ซึ่งยังดีที่หาได้ง่ายและไม่ต้องเข้าป่าไปลึกมาก ก่อนจะนำมาผูกกับท่อนไม้สามท่อน เพื่อใช้แทนเบ็ดตกปลา แล้วมัดหนอนชาเขียวที่ดิ้นไปมาอยู่เหนือแอ่งน้ำ
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าในแอ่งน้ำนี่จะมีสัตว์มายารูปแบบสัตว์น้ำชนิดอื่นอยู่รึเปล่า เพราะการจะหวังให้เป้าหมายมาติดกับตลอดคงไม่ง่าย ดังนั้นสิ่งสำคัญของแผนการนี้ก็คือ การรักษาเหยื่อให้ได้นานที่สุด เพราะถ้าต้องกลับหาหนอนทุกรอบคงไม่ไหว
ซูม ซ่า
เสียงวัตถุแหวกผิวน้ำดังขึ้นให้ได้ยิน ซึ่งสัตว์มายาตัวแรกที่ติดกับไม่ใช่ปลาเสือลายเมฆ แต่เป็นปลามีเขาหน้าตาดุร้าย แถมยังมีขนาดตัวไม่แพ้หนอนชาเขียว ตกลงขนาดของสัตว์มายาในมิตินี้มันใหญ่ยักษ์เหมือนกันหมดสินะ
ฉึก
หอกไม้แทงเข้ากลางลำตัวที่มีเกล็ดหนาของปลามีเขา ซึ่งการที่หอกไม้แทงทะลุผ่านเกล็ดของมันได้ก็เป็นเพราะผมใช้พลังจิตช่วย และด้วยพลังงานไฟฟ้าที่ปล่อยผ่านหอกไม้ ปลามีเขาก็สิ้นชีพลงในเวลาไม่นาน
"อึบ ตัวหนักเป็นบ้าเลยโว้ย"
ผมลากปลามีเขาขึ้นจากน้ำ และจากข้อมูลของระบบก็พบว่ามันคือ ปลาศฤงคมัสยา วัยเยาว์ ห๊ะ นี่ตัวลูกเรอะ งั้นตัวเต็มวัยไม่เท่าฉลามหรือปลาวาฬเลยเหรอเนี่ย ว่าแต่ชื่อมันอ่านว่าไงนะ สะ-หลิง-คะ-มัด-สะ-หยา มั้ง อ่านยากฉิบ
แล้วจากนั้นผมก็ใช้วิธีเดิมจัดการปลาในแอ่งน้ำที่ถูกล่อด้วยหนอนชาเขียว จนเวลาผ่านไปราวสามชั่วโมง ผมก็สามารถทำภารกิจได้สำเร็จ
-ท่านทำภารกิจ กำจัด ปลาเสือลายเมฆ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัวสำเร็จ ได้รับโล่หนังปลาลายเมฆ-
เมื่อสิ้นเสียงจากระบบ โล่ขนาดกลางก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าผม ซึ่งเท่าที่ลองยกดูก็ไม่ได้หนักอะไร แต่การใช้โล่มันไม่เข้ากับนิสัยผมซะด้วยสิ ถึงค่าสถานะของผมจะเหมาะกับสายป้องกันก็เถอะ แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องเลือกตามนั้นสักหน่อย
เพราะผมถือคติว่า ต้องลองเลือกในสิ่งที่อยากจะเป็นก่อนสิ่งที่เหมาะจะเป็น เหมือนสมัยเรียนที่อาจารย์หลายคนบอกว่าผมเหมาะกับสายศิลป์ภาษา แต่ผมอยากเรียนสายวิทย์ และหลังจากได้เรียนผมก็พิสูจน์ให้ครูทุกคนเห็นว่าผมเรียนได้
แต่ก็ต้องยอมรับว่าผลการเรียนสายวิทย์ของผมไม่ได้ดีอะไร แค่อยู่ในระดับพอใช้ ต่างจากคะแนนด้านภาษาต่างประเทศที่อยู่ในระดับสูง และนั่นส่งผลให้ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้สักแห่ง
ทว่าผมก็ไม่เคยเสียใจที่เลือกเรียนสายวิทย์ เพราะผมสนุกไปกับมัน และเชื่อว่าหากไม่ยอมแพ้มันจะต้องมีสักวันที่ผมทำสำเร็จ โอ๊ะ คิดออกทะเลไปไกลซะแล้วสิ รีบออกจากมิติก่อนดีกว่า น่าจะใกล้เที่ยงแล้วละมั้ง
แต่ก่อนที่ผมจะได้ออกจากมิติปิดกั้น ยัยผู้หญิงน่ารำคาญก็ดันโผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
"นายเก่งดีนี่น่า"
"นี่เธอ แอบตามคนอื่นมันเสียมารยาทนะ"
"ไม่ได้แอบตามสักหน่อย ฉันเดินตามหาอาวุธที่ทำตก แล้วบังเอิญเห็นนายพอดีต่างหาก"
ยัยเตี้ยแถสีข้างเข้าถูจนน่าจะถลอกแล้วมั้ง แต่ยังไงก็ช่าง ผมเสร็จธุระในตอนนี้แล้ว ดังนั้นจึงไม่คิดจะอยู่เสวนาด้วย แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น ยัยนี่ก็ยื่นสิ่งหนึ่งมาให้
"เอ้านี่ ของตอบแทนที่ช่วยฉัน"
สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคือ ตุ้มหูที่มีหน้าตาเหมือนอมยิ้ม และแน่นอนว่าให้ตายยังไงผมก็ไม่คิดจะใส่ของแบบนี้ แถมผมก็ไม่ได้เจาะหูและไม่คิดจะเจาะด้วย
"ไม่ต้องหรอก แล้วผมไม่ใส่ตุ้มหู"
"เห หายากนะเนี่ย"
"เสร็จเรื่องแล้วใช่ไหม งั้นไปก่อนนะ"
"เดี๋ยวสิ แล้วปลาพวกนี้นายไม่เอาเหรอ"
ผมมองปลาที่นอนตายเรียงรายอยู่เกือบสามสิบตัว และสิ่งนี้ทำให้ผมแปลกใจ เพราะปกติสัตว์มายาที่ถูกกำจัดในมิติปิดกั้นจะหายไปเองเมื่อเวลาผ่านไประยะหนึ่ง แต่ปลาพวกนี้กลับยังอยู่ ซึ่งน่าจะมีเหตุผลบางอย่าง
แล้วถ้าจะให้ผมแล่ปลาละก็มันคงเป็นไปไม่ได้ และมันไม่ใช่แค่ผมทำไม่เป็น แต่ไม่คิดจะทำด้วย เพราะผมไม่ชอบอะไรที่มันเหม็นคาวหรือน่าขยะแขยง จนนึกแปลกใจเหล่าตัวเอกในนิยายที่แล่เนื้อเถือหนังได้จริงๆ
"ไม่ล่ะ ผมแล่ปลาไม่เป็น"
"งั้นเดี๋ยวฉันทำให้ ถือว่าตอบแทนที่ช่วยไง"
แล้วยัยเตี้ยนี่ก็ถือวิสาสะเดินมาจัดการแล่ปลาเองทันที สงสัยจะเป็นประเภทที่ทำอะไรตามใจสินะ แบบนี้ผมยิ่งไม่ชอบเข้าไปใหญ่
ว่าแต่ยัยนี่พกมีดทำครัวมาเป็นอาวุธงั้นเหรอ บังเอิญดีชะมัด แล้วก็ต้องยอมรับว่าฝีมือแล่ปลาของยัยเตี้ยนั้นรวดเร็วสวยงามราวกับมืออาชีพ หรือว่ายัยนี่จะเป็นลูกแม่ค้าขายปลากันนะ
จากนั้นปลาเกือบสามสิบตัวก็ถูกแล่จนหมดในเวลาไม่ถึงชั่วโมง แต่ผมก็ได้ปัญหาใหม่คือ จะเอาเนื้อกับหนังพวกนี้กลับไปยังไง
"เสร็จแล้ว ถ้าเอาไปขายน่าจะได้หลายแสนเลยนะเนี่ย"
"ก็น่าจะ แต่ผมไม่มีช่องทางขายหรอก น่าจะเก็บไว้กินเองมากกว่า"
"เอ๋ นายไม่ได้ลงทะเบียนกับราชการเหรอ"
ยัยเตี้ยทำท่าทางตกใจเหมือนเห็นตัวประหลาด แต่ผมว่ายัยนี่ที่ไปลงทะเบียนต่างหากที่แปลก หรือจะเป็นพวกไม่ตามข่าวสารจนไม่รู้ถึงผลเสียของการลงทะเบียน แต่ไม่ว่าจะอย่างไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับผมละนะ
"ผมชอบอิสระมากกว่า แล้วเธอก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าลงทะเบียนแล้วจะเป็นยังไง อย่างที่เธอโดนบังคับให้เข้ามิติปิดกั้นนี่ไง"
"ก็นะ แต่ผลประโยชน์มันก็เยอะกว่าในความคิดฉันนะ ทั้งได้บ้าน ได้เงินเลี้ยงดู แถมได้ฝึกกับทหารอีก ดีกว่ามาเสี่ยงตายโดยไม่ได้อะไรเลย"
อืม ฟังดูมีเหตุผลจนผมชักจะลังเลซะแล้ว แต่ความสามารถของผมมันก็ไม่ควรให้ใครรู้อยู่ดี ดังนั้นไม่ว่าจะยังไง เรื่องลงทะเบียนผมก็ขอผ่าน
"เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่คนละนะ แต่เอาเป็นว่าขอบใจที่แล่ให้ก็แล้วกัน"
ผมปิดการสนทนาเพื่อจะได้ออกจากมิตินี้ซะที แต่ยัยเตี้ยนี่ก็ยังวุ่นวายไม่เลิก
"เดี๋ยวสิ จะเย็นชาไปไหนละนายนี่ก็ ไหนๆก็เป็นผู้ถูกเลือกเหมือนกัน มาสนิทกันไว้ไม่ดีกว่าเหรอ"
"เธอนี่ได้ตามอ่านข่าวเกี่ยวผู้ถูกเลือกห้ารุ่นก่อนหน้าพวกเราบ้างไหมเนี่ย แล้วถ้าเกิดผมคิดร้ายขึ้นมาเธอจะเอาตัวรอดได้ยังไง"
"ก็เพราะคนที่พูดว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีน่ะ ไม่มีทางเป็นจริงอย่างที่พูดหรอก แล้วฉันว่านายเองมากกว่าที่ยังเกรงฉันอยู่"
ยัยเตี้ยนี้ดูจะไม่โง่สมองกลวงอย่างที่คิด แต่ในเมื่อรู้แล้วยังดันทุรังอีกแบบนี้มันยิ่งน่าสงสัย
"แล้วรู้ตัวรึเปล่าว่า ที่พูดออกมาเมื่อกี้มันยิ่งทำให้เธอน่าสงสัยนะ"
"เพราะงั้นถึงจะให้ช่องทางติดต่อกับนาย แต่นายไม่ต้องให้ฉันก็ได้ แล้วถ้าอยากรู้จักกันก็ติดต่อมานะ"
ยัยเตี้ยหยิบสมาร์ทโฟนออกมาเปิดแอปพลิเคชันสำหรับสนทนาเพื่อแลกการติดต่อ แต่ถึงจะเปิดใช้งานได้มันก็ยังเชื่อมต่อไม่ได้อยู่ดี เพราะในมิติปิดกั้นสัญญาณสื่อสารและคลื่นวิทยุไม่สามารถเข้ามาได้
ดังนั้นถึงผมจะรับแลกการติดต่อ แต่ถ้าออกไปจากมิติปิดกั้นแล้วผมไม่กดตกลง มันก็ไม่มีทางเชื่อมต่อกันได้อยู่ดี ดังนั้นการที่ยัยเตี้ยทำแบบนี้ก็แสดงให้รู้ว่าไม่คิดจะบังคับให้ผมรับแลกการติดต่อกับเธอ
และเมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็เอามือถือของผม ไปรับแลกช่องทางติดต่อไว้ตามที่ยัยเตี้ยต้องการ แต่เรื่องจะกดรับไหมนี่คงต้องขอเวลาคิดดูก่อน
"โอเค แล้วถ้ามีอะไรก็ติดต่อมาได้นะ ฉันชื่อ เมริสา เรียก เม ก็ได้"
"ผมวี"
"นายนี่ขี้ระแวงจังนะ แต่เอาเถอะ แค่ชื่อเล่นก็ยังดี แล้วเจอกันวี"
แล้วยัยเตี้ยที่บอกว่าตัวเองชื่อเมริสาก็ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้นไป เหลือเพียงผมกับกองเนื้อปลาหลายสิบกิโลกรัม กับหนังปลาสภาพดีอีกหลายสิบผืน แต่ผมก็ยังแปลกใจอยู่ดี ว่าแค่มีดทำครัวมันแล่ปลาจากป่าหิมพานต์ได้ด้วยงั้นเหรอ
สงสัยยัยเตี้ยนี่จะแอบซ่อนทักษะไว้แน่นอน แถมยังต้องเป็นทักษะที่ช่วยให้มีดทำครัวตัดผ่านเกล็ดและหนังของปลาจากป่าหิมพานต์ได้อีกด้วย เห็นที่แบบนี้ผมต้องไปนั่งศึกษาทักษะของระบบอย่างจริงจังซะแล้วสิ
"ว่าแต่ จะเอายังไงกับของพวกนี้ดีเนี่ย"
ตอนนี้เลเวลของผมเพิ่มขึ้นเป็นยี่สิบสามแล้ว ทำให้มีแต้มทักษะหนึ่งร้อยสิบหน่วย ที่ถึงจะไม่พอแลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูง แต่ทักษะช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้นนั้นสามารถแลกได้เลย
"จะทิ้งก็เสียดายแฮะ"
ด้วยนิสัยประหยัดและใช้ของอย่างรู้คุณค่า ทำให้ผมตัดสินใจแลกทักษะช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น แล้วพอเริ่มเก็บของเข้าทักษะ ผมก็ได้รู้ประโยชน์ที่คาดไม่ถึงของทักษะนี้
"เนื้อปลาเสือลายเมฆยี่สิบกว่ากิโลกรัมใช้แค่ช่องเดียว หมายความว่าของชนิดเดียวกันใส่รวมกันได้สินะ เป็นทักษะที่ดีกว่าที่คิดแฮะ"
และด้วยเหตุนี้ ผมก็ได้ของกลับไปเป็นจำนวนมาก ตั้งแต่ชิ้นส่วนของปลาเสือลายเมฆ ที่ประกอบด้วยเนื้อ หนัง และกระดูก เช่นเดียวกับปลามีเขา ทำให้ใช้ช่องเก็บของไปเพียงหกช่อง ก็สามารถเก็บเนื้อปลาเกือบร้อยกิโลกรัมได้ทั้งหมด
แถมยังมีปลาควายอีกสองตัว ทำให้ช่องเก็บของเกือบเต็ม แต่ผมก็ยังสงสัยนิดหน่อยถึงชื่อปลาพวกนี้ เพราะหน้าตามันก็เหมือนปลาอยู่หรอก แล้วทำไมชื่อมันถึงเป็นปลาเสือ ปลาควายกันนะ
และด้วยความสงสัยผมจึงค้นหาข้อมูลสัตว์มายาจากระบบ แล้วทำให้รู้ว่าปลาพวกนี้ยังเป็นเด็ก ที่พอโตเต็มวัยแล้ว ปลาเสือลายเมฆจะวิวัฒนาการท่อนบนเป็นเสือแถมมีขาหน้าด้วย ส่วนปลาควายก็จะมีท่อนบนเป็นควาย
จะมีก็แต่ปลาชื่ออ่านยาก ที่มีเขาเท่านั้นที่มีหน้าตาเหมือนเดิม แต่ขนาดตัวนี้เรียกได้ว่ามหึมา เพราะตัวเต็มวัยมีขนาดใหญ่กว่าปลาวาฬสีน้ำเงินซะอีก จนผมชักจะสงสัยแล้วสิว่า ไอ้มิติปิดกั้นนี่มันกว้างขนาดไหน
"ไว้ช่วงบ่ายค่อยสำรวจเพิ่มละกัน ตอนนี้ออกไปกินข้าวเที่ยงก่อนดีกว่า ชักหิวแล้วด้วย"
ผมตรวจสอบสิ่งของที่นำติดตัวมาด้วยว่าอยู่ครบรึไม่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าควรจะเก็บดาบหนอนชาเขียวไว้ในทักษะช่องเก็บของ ทำให้ช่องเก็บของต่างมิติเต็มพอดี ส่วนโล่หนังปลาเสือลายเมฆก็สะพายไว้ด้านหลัง และเมื่อแน่ใจว่าไม่ลืมอะไรแล้ว ผมก็ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น
"หวนคืน"
-ทำการส่งผู้ถูกเลือกออกจากมิติปิดกั้น-
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
"เมริสา ทำไมออกมาเร็วนัก"
ชายในชุดทหารร้องทักเด็กสาวที่ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่เมื่อเด็กสาวยื่นตุ้มหูที่มีลักษณะเหมือนอมยิ้มให้ ชายคนดังกล่าวก็กลับมามีสีหน้าชื่นชมยินดี
"ดี ทำภารกิจสำเร็จแล้วก็ไปพักได้ อีกหนึ่งชั่วโมงเธอต้องกลับเข้าไปใหม่"
"ค่าๆ"
เมริสาตอบแบบขอไปที ก่อนจะเดินออกจากสถานที่เหมือนกับห้องทดลอง ที่มีแผ่นกระจกใส่รอบด้าน พร้อมกับกล้องวงจรปิดแบบสามร้อยหกสิบองศาที่เพดาน และสถานที่แห่งนี้ก็คือ สำนักงานสนับสนุนผู้ถูกเลือกของรัฐบาล
โดยสถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ภายในกองทัพ และแฝงตัวอยู่ในอาคารหลังหนึ่งในบรรดาอาคารมากมาย ซึ่งหากไม่มีผู้นำทางแล้วละก็ จะไม่สามารถหาสถานที่แห่งนี้พบได้อย่างแน่นอน
ซึ่งผู้ถูกเลือกที่ลงทะเบียนกับรัฐบาลจะถูกส่งตัวมายังสถานที่แห่งนี้ แล้วถูกตัดขาดจากครอบครัวและมิตรสหาย โดยแลกกับเงินสนับสนุนจำนวนมหาศาล พร้อมกับจัดหาที่อยู่อาศัยในพื้นที่ปลอดภัยให้อีกด้วย
และสิ่งเหล่านี้คือราคาที่รัฐบาลยอมจ่าย เพื่อแลกกับการเข้าควบคุมผู้ถูกเลือก ให้ปฏิบัติตามแผนการของภาครัฐ ซึ่งแน่นอนว่าผู้ได้ประโยชน์ตัวจริงจากสิ่งนี้ก็คือ ครอบครัวของผู้ถูกเลือกนั่นเอง
"เฮ้อ ทำวนเวียนอยู่แต่เข้ามิติปิดกั้นกับพักผ่อน ไม่มีอย่างอื่นให้ทำบ้างรึไงนะ"
เมริสาบ่นหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วกำลังนั่งเล่นอินเทอร์เน็ต เพื่อรอเวลากลับเข้าไปฝึกฝนในมิติปิดกั้นอีกครั้ง ซึ่งระหว่างนั้นเธอก็เฝ้ามองการแจ้งเตือนถึงผู้ติดต่อใหม่ ที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปแค่ไหนก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
"หมอนั่นขี้ระแวงชะมัด แต่เอาเถอะ ในยุคนี้มันก็คงไม่แปลก"
สาเหตุที่เมริสาอยากแลกช่องทางการติดต่อกับชายหนุ่มที่บอกแค่ชื่อเล่น เป็นเพราะความเหงาส่วนหนึ่ง อีกส่วนคืออยากได้สหายร่วมต่อสู้ เพราะรู้ดีว่าตัวเองไม่แข็งแกร่งพอจะผ่านบททดสอบของพระเจ้า
ซึ่งในความเป็นจริงยังมีผู้ถูกเลือกอีกหลายคนที่อยู่ในความดูแลของรัฐบาล แต่กว่าทุกคนจะได้เจอกันก็ต้องเป็นช่วงเวลาที่จะเข้ารับบททดสอบแล้ว ดังนั้นระหว่างฝึกฝนทุกคนจึงถูกแยกจากกันอย่างเด็ดขาด
ส่วนสาเหตุมาจากพวกรุ่นก่อนที่ก่อเรื่องไว้ ซึ่งเมริสาเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นเรื่องอะไร แต่มันต้องเป็นเรื่องใหญ่และร้ายแรงพอจะทำให้รัฐบาลไม่กล้าเสี่ยงอีก แต่ส่วนตัวแล้วเมริสาไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่ และอย่างหาความสุขใส่ตัวมากกว่า
"ชักหิวแฮะ สั่งอาหารจากโรงแรมมากินดีกว่า เอาเป็นอาหารจีนละกัน มื้อก่อนเป็นอาหารญี่ปุ่นนี่เนอะ"
และหนึ่งในสิ่งที่เมริสาชอบก็คือ การได้ทานอาหารระดับโรงแรมห้าดาวทุกครั้งที่ต้องการ ที่หากเป็นก่อนหน้านี้ การจะได้กินอาหารเหมือนคนกินนั้นช่างยากลำบาก และนี่เป็นหนึ่งในสาเหตุที่เมริสาเลือกที่จะมาอยู่ในความดูแลของรัฐบาล
"อีตาคนที่ชื่อวี ท่าทางจะมีตัง ถึงได้ไม่รับความช่วยเหลือจากรัฐบาล แต่ฉันที่มีโอกาสแบบนี้ ก็ขอหาความสุขใส่ตัวดีกว่า"
แล้วเมริสาก็ล้มตัวลงนอนบนที่นอนหนานุ่ม ที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มาหลายปีแล้ว


## มิติปิดกั้น - สาม

เมื่อกลับมาอยู่ที่บ้านก็พบว่าเวลาผ่านไปแค่ชั่วโมงกว่าเหมือนเดิม ที่หากคำนวณแบบง่ายๆก็พอจะเดาได้ว่า เวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าบนโลกสี่เท่า เพราะเวลาที่ผมเข้ามิติปิดกั้นจะอยู่ราวสี่ชั่วโมงตลอด แต่พอกลับออกมาเวลาพึ่งผ่านไปชั่วโมงกว่า ดังนั้นมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น มั้งนะ
"เที่ยงแล้ว กินข้าวเลยดีกว่า แต่จะออกไปซื้ออีกก็ขี้เกียจ กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเอาละกัน"
ผมต้มน้ำเพื่อทำบะหมี่กินเป็นมื้อเที่ยง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ามีเนื้อปลาเกือบร้อยกิโลกรัมอยู่ในช่องเก็บของต่างมิติ ดังนั้นลองเอามากินดูน่าจะดี เพราะเมื่อตรวจสอบข้อมูลกับระบบแล้ว ทำให้รู้ว่าเนื้อปลาพวกนี้กินได้ ชักชอบที่มีระบบให้ใช้แล้วสิ
"โอ้ ดึงของออกมาได้ตามต้องการด้วย เจ๋งเลย"
ผมทดลองใช้ทักษะช่องเก็บของต่างมิติ โดยเลือกที่จะหยิบเนื้อปลาเสือลายเมฆออกมาหนึ่งชิ้น แล้วจำนวนที่แสดงให้เห็นก็ลดลงหนึ่งหน่วย ซึ่งการใช้งานแบบนี้ทำให้ง่ายต่อการเก็บของในอนาคตเป็นอย่างมาก
เพราะถ้าผมเก็บเสบียงอาหารไว้ในช่องเก็บของนี่ เวลาเข้ามิติปิดกั้นก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องน้ำกับอาหารอีก หรือหากได้วัตถุดิบมาเป็นจำนวนมากก็ไม่ต้องตัดใจทิ้ง เหมือนที่ได้ปลามาจากการทำภารกิจเมื่อครู่
แต่ยังติดปัญหาอยู่นิดหน่อย ตรงที่ผมไม่รู้ว่าอาวุธ หรือพวกเสื้อผ้าจะสามารถทำแบบเดียวกันได้รึเปล่า เพราะหากยึดตามระบบของเกมแล้ว อุปกรณ์สวมใส่จะต้องใช้หนึ่งช่องต่อชิ้น ดังนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดคือทดลอง
"เอาดาบออกมาก่อน แล้วลองใส่มีดลงไป"
เคร้ง
เสียงมีดตกกระทบพื้นดังขึ้นพร้อมกับภาพมีดปอกผลไม้ปรากฏอยู่ในช่องหนึ่งด้าม ส่วนอีกด้ามที่เหมือนกันก็ตกอยู่แทบเท้า และสิ่งนี้ก็ยืนยันในความคิดของผม ว่าพวกอุปกรณ์สวมใส่จะต้องใช้หนึ่งช่องต่อหนึ่งชิ้นจริงๆ
"เอาเหอะ แค่เก็บวัตถุดิบได้ก็มีประโยชน์มากแล้วละน่า"
ผมพูดออกมาเพื่อปลอบใจตัวเอง ที่ต้องเก็บเลเวลใหม่อีกครั้ง เพื่อสะสมแต้มทักษะไว้แลกทักษะฟื้นฟูขึ้นสูง ที่ต้องการแต้มถึงหนึ่งร้อยห้าสิบหน่วย แถมผมยังพึ่งใช้แต้มแลกทักษะช่องเก็บของต่างมิติมา ทำให้แต้มเหลือแค่สิบหน่วยเท่านั้น
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 23
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12  ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15)  พลังป้องกัน 100
แต้มทักษะ 10
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
ความสามารถ​พิเศษ -​ ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
"เฮ้อ จะดูกี่ทีก็เหลือแค่สิบ ให้ตายเถอะ"
แล้วยิ่งเลเวลมากขึ้นเท่าไหร่ การเพิ่มเลเวลก็ยิ่งยากขึ้นเท่านั้น ทำให้การล่าสัตว์มายาในพื้นที่เดิมๆ ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป แต่เงื่อนไขการได้รับภารกิจของระบบก็ค่อนข้างตายตัว
ด้วยการเข้ามิติปิดกั้นจะได้รับภารกิจเริ่มต้นเสมอ โดยจะยึดเอาจุดที่ทำการออกจากมิติเป็นจุดเริ่มต้นใหม่ ดังนั้นเป้าหมายต่อไปคงต้องเป็นป่าหิมพานต์เท่านั้น เพราะจะออกหาปลาต่อมันก็น่าเบื่อด้วยส่วนหนึ่ง
"ว่าแต่ ไอ้เนื้อปลาเสือลายเมฆนี่ก็อร่อยดีแฮะ แค่ต้มเฉยๆยังอร่อยเลย"
ผมกินบะหมี่สำเร็จรูปใส่ไข่และเนื้อปลาตัดเป็นชิ้นพอดีคำ ที่ถึงหน้าตาจะดูไม่ค่อยได้เท่าไหร่ แต่รสชาติถือว่าอร่อยสำหรับผมแล้ว และดูเหมือนผมจะหิวกว่าที่คิด เพราะบะหมี่สองห่อไม่ได้ทำให้อิ่มเหมือนที่เคย
จากนั้นระหว่างรอบะหมี่สุก ผมก็อ่านข้อมูลของทักษะช่องเก็บของต่างมิติ ที่ในระดับขั้นต้นจะมีช่องเก็บของให้สิบช่อง และของที่เก็บไว้จะเน่าเสียช้ากว่าปกติ เพียงแต่มันก็ไม่ต่างจากช่องแช่แข็งของตู้เย็นเท่าไหร่
และหากต้องการให้ของที่เก็บไว้ไม่มีทางเน่าเสียและสดเหมือนใหม่ตลอดเวลา จำเป็นจะต้องเพิ่มระดับทักษะเป็นขั้นสูง โอเค ใช้แค่ขั้นต้นก็พอ เก็บแต้มทักษะไว้แลกทักษะอื่นดีกว่า
"เอาล่ะ ท้องอิ่มแล้วก็ไปลุยกันต่อดีกว่า"
แต่ก่อนจะเข้าสู่มิติปิดกั้น ผมก็ไม่ลืมที่จะเอามีดปอกผลไม้ออก แล้วใส่ดาบหนอนชาเขียวกลับเข้าไปใหม่ เพราะหากเข้าไปทั้งแบบนั้น มีหวังได้ใช้พลังจิตจนเจียนตายอีกชัวร์
และการเข้ามิติปิดกั้นนั้นก็ไม่ได้สะดวกสบายและง่ายดายเท่าไหร่ เนื่องจากระบบจะกำหนดเวลาขั้นต่ำที่ผู้ถูกเลือกจะต้องอยู่ในมิติก่อนใช้คำสั่ง หวนคืน เหมือนกับมีระยะเวลาที่ต้องรอเพื่อใช้ใหม่เหมือนในเกม
ทำให้ในแต่ละครั้งที่ผมจะเข้ามิติปิดกั้น การเตรียมพร้อมด้วยความระมัดระวังจึงจำเป็น และด้วยความงกส่วนตัวของผม กระดูกกับหนังที่เน่าเสียยากจึงถูกใส่ลงถุงดำ แล้วเอาไปเก็บซ่อนไว้ในห้องของผม
และสาเหตุไม่เก็บไว้ในตู้เย็น ก็เป็นเพราะว่าพื้นที่ในตู้เย็นของบ้านผมนั้นมันไม่เหลือแล้ว แถมต่อให้มีที่ว่าง ไอ้การเก็บกระดูกปลาที่ยาวเป็นเมตรในตู้เย็นธรรมดามันก็คงเป็นไปไม่ได้
ดังนั้นผมจึงได้แต่หวังว่า กระดูกและหนังปลาพวกนี้จะไม่เน่าเสียก่อนผมกลับมาจากมิติปิดกั้น
-ท่านเข้าสู่มิติปิดกั้น-
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด ปูแดงยักษ์ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัว-
แล้วโผล่มาก็ได้ภารกิจทันทีเหมือนเคย แต่ปูแดงยักษ์วัยเยาว์ อารมณ์มันจะเหมือนลูกปูที่มีขนาดใหญ่กว่าปกติรึเปล่าหว่า แถมมันยังมีกระดองที่ใช้ป้องกันตัวจากการโจมตีจากศัตรูได้ด้วย สงสัยงานนี้ต้องใช้พลังจิตช่วยอีกแล้วสิ
"เอ ปูๆ เจอละ"
ผมค้นหาจากแผนที่ระบบ ก็ได้พบเป้าหมายอยู่บริเวณเดียวกับแอ่งน้ำที่พึ่งล่าปลาเสือลายเมฆไป เพียงแต่มันจะอยู่ในจุดที่น้ำลึกกว่า ดังนั้นผมจึงใช้วิธีเดิม คือการใช้เนื้อปลาเป็นเหยื่อล่อ และโชคยังดีที่อุปกรณ์ที่ผมทิ้งไว้ก่อนออกไปยังอยู่
จากนั้นผมก็เหวี่ยงคันเบ็ดที่หน้าตาไม่ต่างจากท่อนไม้พันด้วยเถาวัลย์ โดยอาศัยพื้นที่ชายป่าเป็นจุดตกปู ที่ถึงจะเสี่ยงกับสัตว์มายาในป่าหิมพานต์นิดหน่อย แต่จุดนี้ก็เป็นจุดที่ใกล้รังปูจากแผนที่มากที่สุดแล้ว เพราะผมไม่อยากลุยน้ำไปสู้กับปูอ่ะนะ
"โอ๊ะ กินเหยื่อเร็วดีแฮะ"
เมื่อเบ็ดกระตุกผมก็รีบดึงทันที แต่พละกำลังของผมดูจะสู้สิ่งที่กินเหยื่อไม่ได้ ดังนั้นก่อนที่มันจะดึงผมร่วงลงแอ่งน้ำ พลังจิตก็ถูกใช้งานโดยแลกกับอาการปวดหัวนิดหน่อย ที่แทบจะไม่รู้สึกอะไรแล้ว สงสัยจะชินกับความเจ็บปวด หรือไม่ก็ทักษะฟื้นฟูขั้นกลางทำการรักษาเร็วจะไม่ให้รู้สึกเจ็บละมั้ง
เปรี๊ยะ
เสียงไฟช็อตดังขึ้นก่อนที่ผิวน้ำจะกระเพื่อมเล็กน้อย จากนั้นเมื่อทุกอย่างสงบลง ผมก็ลากสิ่งที่กินเหยื่อมาดู และพบว่ามันคือปูสีแดงที่มีก้ามข้างหนึ่งใหญ่กว่าอีกข้างมาก แต่ดูจากขนาดตัวแล้วคงใช่เป้าหมายของภารกิจแล้ว แต่เพื่อความแน่นอน ลองใช้ระบบตรวจดูดีกว่า
"ดูจากรูปแล้ว คงใช่แหละ"
จากนั้นการตกปูของผมก็ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ราวกับเป็นการผักผ่อนหย่อนใจก็ว่าได้ แถมยังไม่มีสัตว์มายามากวนใจอีกด้วย ที่คิดว่าน่าจะเป็นเพราะเลเวลที่มากขึ้น จนสัตว์มายาที่มีเลเวลต่ำกว่าผมไม่กล้าเข้าใกล้
-ท่านทำภารกิจ กำจัด ปูแดงยักษ์ วัยเยาว์ จำนวนสิบตัวสำเร็จ ได้รับเสื้อเกราะปูแดง-
ผมหยิบเสื้อเกราะที่ทำมาจากกระดองปูสีแดงขึ้นมาดู ที่ถึงจะแลดูอัปลักษณ์ไปสักหน่อย แต่มันก็น่าจะช่วยป้องกันการโจมตีได้ ดังนั้นผมจึงไม่ลังเลที่จะใส่มันทันที และตัวผมในตอนนี้ที่มีเสื้อเกราะใส่พร้อมถือดาบกับโล่ ก็เหมือนกับตัวละครเริ่มต้นในเกมสมัยก่อน ที่หาความเข้ากันของอุปกรณ์สวมใส่ไม่ได้ เน้นแต่การใช้งานเท่านั้น
"เอาเหอะ ความสวยงามไม่ได้ช่วยให้เอาตัวรอดได้ในชีวิตจริงนี่หว่า"
ผมพูดปลอบใจตัวเองหลังจากมองดูเงาของตัวเองบนแอ่งน้ำ ที่สารรูปออกจะทุเรศไปสักหน่อย แต่มันก็เป็นของที่ผมมีทั้งหมดในตอนนี้แล้ว
จากนั้นผมก็หันมาสนใจซากปูจำนวนสิบตัวที่กองอยู่ริมน้ำ ก่อนจะทดลองจับใส่ช่องเก็บของต่างมิติ แล้วสิ่งที่คิดก็เป็นจริง เพราะศพปูหนึ่งตัวปรากฏขึ้นในช่องเก็บของ
และมันหมายความว่าผมสามารถเก็บศพสัตว์มายาที่ไม่ยอมสลายไปเข้าช่องเก็บของได้ทั้งตัว ซึ่งมันสามารถประหยัดช่องเก็บของไปได้มาก และหลังจากนี้ผมก็ไม่จำเป็นต้องชำแหละเองให้เสียเวลา แต่เอาซากไปขายได้ทั้งตัวเลย
ทว่าปัญหาก็ยังคงมีอยู่ เพราะการขายอาหารที่ไม่ทราบแหล่งที่มามักจะโดนกดราคา แถมจะโดนสงสัยเอาได้ ว่าไปเอาสัตว์หน้าตาประหลาดแบบนี้มาจากที่ไหน ยกเว้นว่าผมจะหาคนกลางมาออกหน้าแทน
"เฮ้อ นี่ต้องติดต่อยัยเตี้ยนั่นจริงๆเหรอเนี่ย"
ผมถอนหายใจอย่างอับจนในหนทาง แต่ในเมื่อมันมีแค่ทางนี้ จะมัวคิดมากก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา แต่เรื่องนี้ไว้ค่อยทำหลังจากกลับถึงบ้านละกัน
หลังจากเก็บกวาดทุกอย่างเข้าช่องเก็บของจนหมด ผมก็มุ่งหน้าเข้าป่าหิมพานต์ เพราะภารกิจเมื่อครู่ไม่สามารถทำให้เลเวลของผมเพิ่มขึ้นได้ ดังนั้นการล่าสัตว์มายาที่แข็งแกร่งขึ้นจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ป่าหิมพานต์-
เสียงระบบดังขึ้นหลังจากผมเดินเข้าป่ามาได้ราวร้อยเมตร แต่คราวนี้กลับไม่มีภารกิจให้เหมือนทุกครั้ง จนชักจะสงสัยว่าเงื่อนไขการได้รับภารกิจมันคืออะไรกันแน่ แต่ไม่ทันจะได้ค้นหาข้อมูลจากระบบ สัตว์มายาที่เคยทำให้ผมต้องนอนจมกองเลือดก็ปรากฏแก่สายตา
"ไอ้ลิงครึ่งนกนั่นนี่หว่า"
ผมรีบหลบเข้าหลังต้นไม้ และดูเหมือนไอ้ลิงครึ่งนกจะไม่ทันสังเกตด้วย แต่การที่มันอยู่ตัวเดียวแบบนี้ ก็หมายความว่ารังของมันน่าอยู่ไม่ไกล ยกเว้นมันจะออกหากินจนหลงฝูง แต่ส่วนตัวแล้วผมอยากให้มันเป็นอย่างหลังมากกว่า
"เอาไงดีวะ ถ้ามันเรียกพวกมามีหวังเผ่นป่าราบอีกแน่"
หลังจากคิดหาวิธีจัดการกับไอ้ลิงครึ่งนกอยู่นาน ผมก็ตัดสินใจลองใช้เหยื่อล่ออีกครั้ง โดยคราวนี้ผมใช้ปูที่พึ่งได้มาโยนไปใกล้ๆมัน จากนั้นก็เฝ้าดูว่ามันจะทำยังไง และไม่นานเมื่อมันเห็นซากปู ก็รีบบินเข้าไปหาทันที
"ดีละ ระหว่างนี้ต้องรีบอ้อมไปด้านหลังมัน"
ลิงครึ่งนกลงมือฉีกกินเนื้อปูอย่างเอร็ดอร่อย โดยที่ไม่รู้ว่ามันกำลังจะชะตาขาด เพราะเมื่อผมอ้อมมาอยู่ด้านหลังของมันได้แล้ว ดาบหนอนชาเขียวก็แทงลงในที่หลังคอของมันจนทะลุออกมาทางปาก เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้มันส่งเสียงร้องได้
ฉึก
แล้วเมื่อลิงครึ่งนกสิ้นชีพเรียบร้อย ร่างของมันก็ค่อยๆสลายไปจนไม่เหลือแม้แต่ซาก จนผมชักจะสงสัยว่ามันใช้อะไรเป็นตัวกำหนด ว่าสัตว์มายาตัวไหนจะเหลือซากให้เก็บเกี่ยวได้กันนะ
-ท่านทำตามเงื่อนไข ได้รับทักษะซ่อนเร้นขั้นต้น-
"ห๊ะ"
ผมรีบปิดปากตัวเองก่อนจะส่งเสียงดังจนเรียกสัตว์มายามาหา ก่อนจะรีบหลบไปตั้งสติที่ชายป่า ก่อนจะเรียกข้อมูลการได้ทักษะของระบบขึ้นมาอ่าน แต่ไม่ว่าจะอ่านยังไงมันก็บอกว่าต้องใช้แต้มทักษะแลกเท่านั้น
"เดี๋ยวนะ หรือว่าไอ้ทักษะซ่อนเร้นนี่จะไม่มีในระบบ"
จากนั้นผมก็ค้นหาเรื่องทักษะ จนได้พบกับคำอธิบายเกี่ยวกับทักษะของระบบ ว่าแยกเป็นทักษะที่ไม่สามารถฝึกฝนได้และต้องแลกจากระบบเท่านั้น กับทักษะที่สามารถฝึกฝนได้เอง และต้องใช้การฝึกฝนเพื่อพัฒนาทักษะด้วย
"เฮ้ย นี่อ่านข้ามเรื่องสำคัญแบบนี้เลยเหรอวะ แม่ง ชักจะไม่แปลกใจตัวเองแล้วที่สอบไม่ติด เวรเอ๊ย"
แล้วเป้าหมายของผมก็ต้องเปลี่ยนอีกครั้ง เพราะการได้ทักษะมาโดยไม่ต้องใช้แต้มแลกนั้น เป็นผลประโยชน์ที่ไม่อาจมองข้ามได้ และดูเหมือนว่าในครั้งนี้ผมจะต้องอยู่ในมิติปิดกั้นนานกว่าปกติซะแล้วสิ
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
"ตอนนี้เรารวบรวมผู้ถูกเลือกได้กี่คนแล้ว"
ชายสูงวัยที่มีใบหน้าเข้มงวดถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนที่ทหารหนุ่มผู้ดูแลเมริสาจะลุกขึ้นอ่านรายงานด้วยน้ำเสียงฉะฉาน
"ตอนนี้เรามีผู้ถูกเลือกในความดูแลทั้งสิ้นสิบหกคนครับ และอยู่ระหว่างดำเนินการเจรจาอีกสี่คน"
"หมายความว่าเรามีผู้ถูกเลือกรุ่นที่หกแค่หนึ่งในห้า น้อยไปมากนะ"
น้ำเสียงไม่พอใจของผู้อาวุโสในชุดนายพลผู้ร่วมประชุมคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับการพยักหน้าเห็นด้วยของบรรดานายทหารทั้งหลาย จนนายทหารหนุ่มผู้อ่านรายงานต้องกัดฟันด้วยความอับอาย
"เพราะรุ่นก่อนๆก่อเรื่องไว้มากนั่นแหละ ผู้ถูกเลือกถึงได้ปิดบังตัวตนกันมากขึ้น"
เพราะความวุ่นวายในอดีต ทำให้ผู้ถูกเลือกรุ่นใหม่เลือกที่จะทำตามใจตัวเอง แทนที่จะให้ความร่วมมือกับรัฐบาลและกองทัพ เพราะเคยเห็นแล้วว่าถึงให้ความร่วมมือไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา
แถมยังต้องอยู่ในกฎระเบียบที่เข้มงวด แม้จะได้รับเงินทองและการสนับสนุนในหลายๆด้าน แต่ผลประโยชน์ดังกล่าวมักจะตกอยู่กับครอบครัวของผู้ถูกเลือกมากกว่า ทำให้ความสนใจที่จะร่วมมือลดทอนลงอย่างมาก
แต่ทางรัฐบาลก็ไม่สามารถให้ความสะดวกสบายกับผู้ถูกเลือกได้มากนัก เพราะต้องส่งไปฝึกฝนในมิติปิดกั้นอย่างหนัก และความยากลำบากนี้เองที่ผู้ถูกเลือกหลายคนยอมแพ้และพยายามหลบหนี จนเกิดการปะทะกันในที่สุด
แล้วข่าวเรื่องนี้ก็แพร่หลายในสื่อสังคมออนไลน์อย่างรวดเร็วและกว้างขวาง จนทางรัฐบาลไม่สามารถปิดข่าวได้ ส่งผลให้เกิดการต่อต้านจากกลุ่มผู้ถูกเลือก และเลยเถิดจนถึงขั้นนองเลือดหลายครั้งด้วยกัน
"เรื่องดึงตัวผู้ถูกเลือกต้องใช้เวลา เร่งไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก มาสนใจผู้ถูกเลือกที่ยอมร่วมมือกับเราดีกว่า"
ข้อเสนอของนายทหารอาวุโสที่ให้บรรยากาศเหมือนคนแก่ใจดี ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดในที่ประชุม ก่อนที่นายทหารคนเดิมจะรายงานผลการฝึกให้ที่ประชุมทราบ
"ตอนนี้การฝึกในมิติปิดกั้นเป็นไปอย่างราบรื่น ส่วนหนึ่งคาดว่าพึ่งเริ่มต้นการฝึก แต่ในบรรดาผู้ถูกเลือกรุ่นนี้ ก็มีหลายคนที่คาดหวังได้ครับ"
แล้วเอกสารผลการฝึกของผู้ถูกเลือกแต่ละคนก็ถูกแจกจ่ายให้ผู้เข้าร่วมประชุมผ่านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ และเอกสารนี้จะทำลายตัวเองเมื่อเวลาผ่านไปหลังจากการประชุมจบลงครึ่งชั่วโมง ดังนั้นทุกคนจึงต้องตั้งใจอ่านระหว่างประชุม
"เท่าที่ดู มีใช้ได้อยู่สองคนในความเห็นผม ทุกท่านคิดว่ายังไง"
"อันดับหนึ่งกับสองสินะ ก็ใช้ได้นะ"
"งั้นก็ให้การสนับสนุนสองคนนี่เต็มที่ ส่วนที่เหลือก็ตามสมควรแล้วกัน"
แล้วการประชุมถึงการตัดสินชะตากรรมของประเทศก็ดำเนินไปด้วยความเห็นของคนกลุ่มเล็กๆ ที่คิดว่าตนเองนั้นมีคุณสมบัติที่จะตัดสินผู้ถูกเลือกของพระเจ้า โดยที่คนกลุ่มนี้ไม่รู้ตัวเลยว่า แท้จริงแล้วพวกมันเองที่เป็นสาเหตุหลักของความล้มเหลวก่อนหน้านี้


## มิติปิดกั้น - สี่

"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 23
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12  ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15)  พลังป้องกัน 100 (+10)
แต้มทักษะ 10
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
ผมเปิดหน้าต่างสถานะออกมาดูเพื่อยืนยันสิ่งที่ได้ยิน และทักษะซ่อนเร้นขั้นต้นก็ปรากฏอยู่ในส่วนของทักษะจริงๆ
"อยากตบหน้าตัวเองที่ไม่อ่านรายละเอียดให้ดีจริงๆ"
เสียงสบถของผมดังขึ้นเป็นระยะด้วยความหงุดหงิดผสมโกรธเคืองในความโง่ของตัวเอง แต่ในเมื่อรู้แล้วก็ต้องหาวิธีเอาทักษะที่มีประโยชน์มาไว้ใช้ให้ได้ ทว่าทักษะที่ไม่ต้องใช้แต้มแลกนั้น ไม่มีคำอธิบายว่าต้องทำยังไงถึงได้มา
"พระเจ้านี่ก็โหดจริงเชียว แต่ดูจากที่ได้ทักษะซ่อนเร้นมาด้วยการลอบโจมตี มันก็คงไม่ยากนักหรอก"
ผมเดินกลับมาที่ทุ่งหญ้าชายป่าเพื่อหาที่นั่งคิดทบทวนแผนการใหม่ เพราะในตอนแรกตั้งใจจะเก็บเลเวลให้ถึงเป้า แล้วเอาแต้มไปแลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูง จากนั้นค่อยหาทักษะโจมตีเพิ่ม
แต่ในเมื่อมันมีทักษะที่ได้มาฟรีๆ โดยขอแค่ทำตามเงื่อนไขได้สำเร็จแบบนี้ ก็ขอใช้สัตว์มายาในทุ่งหญ้าที่อ่อนแอกว่าเป็นหนูทดลองละกัน เพราะไหนๆตอนนี้ก็ยังไม่ได้ภารกิจใหม่อยู่ดี
"รู้สึกแถวนี้จะเป็นถิ่นของสุนัขช็อกโกแลต กับแมววานิลลา ดังนั้นก็ไม่จำเป็นต้องระวังเท่าไหร่หรอกมั้ง"
จากนั้นผมก็ถือโล่พร้อมกับดาบหนอนชาเขียวตามหาสัตว์มายา จนมาเจอกับแมวสีขาวนวลที่ส่งกลิ่นหอมจางๆอยู่ตรงหน้า และไม่ต้องดูข้อมูลจากระบบก็รู้ได้ว่ามันคือ แมววานิลลา
แต่ไอ้แมวนี้มันตัวเท่าหมาได้เลยแฮะ แถมยังดูจะดุกว่าหมาช็อกโกแลตอีก แต่ยังดีที่มันอยู่ตัวเดียว แล้วในบริเวณนี้ก็ไม่มีสัตว์มายาอยู่ในรัศมีสายตา โอเค ลองทำอะไรเสี่ยงๆสักหน่อยก็แล้วกัน
"เฮ้ย ไอ้แมวหน้าโง่"
เสียงเรียกทำให้แมวหันมามองอย่างดุร้าย แต่มันก็ไม่ยอมเข้ามาโจมตี ที่น่าจะเป็นเพราะเลเวลที่ต่างกันระหว่างผมกับมัน ดังนั้นผมก็ต้องลงมือยั่วยุมันให้มากขึ้น
"แน่จริงเข้ามาสิวะ"
ก้อนหินและก้อนดินถูกขวางใส่แมววานิลลาจนมันเริ่มที่จะโกรธ แต่มันก็ยังไม่เข้ามาโจมตีทันที เพียงเดินวนไปรอบๆเหมือนจะหาช่องว่าง ผมจึงหันไปเผชิญหน้ากับมันพร้อมยกโล่ขึ้นเตรียมพร้อม
"เข้ามาๆ"
แมววานิลลาเริ่มมีปฏิกิริยากับเสียงของผม จนมันตัดสินใจโจมตีด้วยการตะปบใส่ โดยมีเป้าหมายที่หน้าของผม แต่โลหนังปลาเสือลายเมฆในมือก็พร้อมรับการโจมตีอยู่แล้ว
ตึง
เสียงปะทะดังทึบๆก่อนที่แรงกระแทกจะทำให้แขนชาเล็กน้อย ซึ่งในจังหวะที่มันถอยหลังด้วยแรงปะทะ ดาบในมือของผมก็แทงเข้าใส่สีข้างของมัน
แง้ว
และด้วยการเสริมพลังจิตเข้าไปในการโจมตี แมววานิลลาก็สิ้นชีพลงอย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงของระบบที่ผมคาดหวังเอาไว้
-ท่านทำตามเงื่อนไข ได้รับทักษะยั่วยุขั้นต้น-
"ได้จริงเว้ยเฮ้ย"
แต่การได้ทักษะน่าจะสัมพันธ์กับการกำจัดสัตว์มายา เพราะระหว่างที่ผมทดลองยั่วโมโหแมววานิลลา ระบบก็ไม่มีการแจ้งเตือนอะไรเข้ามาสักนิด ทำให้สรุปได้ว่าการจะได้ทักษะ จะต้องเป็นหลังจากกำจัดสัตว์มายาไปแล้ว เหมือนกับการใช้คำสั่งของระบบ ที่ต้องอยู่สถานะพักนั่นเอง
"แบบนี้ชักอยากได้ทักษะสายสร้างของแฮะ แต่ไม่รู้ว่ามันจะมีรึเปล่า สงสัยไว้กลับบ้านต้องนั่งอ่านให้ถี่ถ้วนอีกที"
จากนั้นผมก็เดินวนเวียนเข้าต่อสู้กับสัตว์มายาในทุ่งญ้าไปเรื่อยๆ เพื่อทดลองดูว่าจะได้รับทักษะเพิ่มหรือไม่ แต่ด้วยจินตนาการที่จำกัดของผม ทำให้วิธีที่พอจะนึกออกก็มีไม่กี่อย่าง
ตั้งแต่ลองขว้างขวานใส่ ใช้โล่กระแทก หรือแม้แต่ต่อยเตะโดยไม่ใส่อาวุธ แต่ดูเหมือนการโจมตีธรรมดาจะไม่ทำให้ได้ทักษะ ทำให้ไม่มีอะไรคืบหน้าเท่าไหร่ แถมจะให้ขุดหลุมทำกับดัก หรือสร้างของในตอนนี้ก็ไม่มีอุปการณ์ด้วย
"ช่วยไม่ได้แฮะ กลับเข้าไปในป่าดีกว่า ชักเบื่อสัตว์มายาแถวนี้แล้วด้วย"
จากนั้นพอผมเข้ามาในพื้นที่ป่า ก็เริ่มทดลองสังเกตรอบตัวให้ละเอียดมากขึ้น ตั้งแต่ต้นไม้ใบหญ้า ก้อนหิน รวมถึงพื้นดิน เพราะเคยดูในสารคดีเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอด ว่าร่องรอยพวกนี้สามารถใช้แกะรอยสัตว์ป่าได้
ดังนั้นในป่าหิมพานต์ที่มีสัตว์มายาอยู่แถมมีความคล้ายคลึงกับสัตว์ป่า การทำแบบนี้ก็น่าจะทำให้ผมได้ทักษะจำพวกแกะรอย หรือสังเกตได้บ้าง และหากตามรอยไปจนกำจัดสัตว์มายาได้ ก็น่าจะได้ทักษะเช่นกัน
โดยเมื่อลองสังเกตดูให้ดีแล้ว ร่องรอยส่วนใหญ่มันจะเป็นสิ่งที่เกิดจากตัวผมเอง เพราะการเข้าออกป่าหลายครั้งทำให้ทิ้งรอยเท้าเอาไว้ แต่ก็ยังสงสัยว่าการเจอร่องรอยที่ตัวเองทิ้งไว้นี้มันนับเป็นหนึ่งในเงื่อนไขรึเปล่านะ
"โอ๊ะ เจอรอยเท้าอย่างอื่นแล้วแฮะ"
ซึ่งลักษณะรอยเท้านี้เหมือนกับสัตว์กีบ ที่ทิ้งรอยเป็นหลุมลงไปเป็นคู่ ที่ดูแล้วน่าจะเป็นตัวที่มีน้ำหนักไม่มากนัก เพราะรอยยุบค่อนข้างตื้น ทำให้คาดเดาว่าไม่น่าจะใช้พวกควาย หรือหมูป่า ที่มักจะมีน้ำหนักมาก
แต่ความรู้เรื่องสัตว์ของผมก็เรียกได้ว่าน้อยมาก ที่อย่างมากก็รู้เพราะอาศัยดูสารคดีเป็นส่วนใหญ่ ดังนั้นจะหวังให้ตัวเองมีความสามารถตามรอยจนเจอคงเป็นไปไม่ได้ ยกเว้นมันจะบังเอิญเจอพอดี
ดังนั้นผมจึงลองเสี่ยงดวงเดินตามรอยเท้าสัตว์กีบไปเรื่อยๆ แต่ถ้ามันลึกเข้าไปในป่ามากเกินไปก็คงต้องล้มเลิกความคิด เพราะยังไม่อยากเสี่ยงตายเหมือนเมื่อเช้า ถึงพลังจิตของผมมันจะช่วยให้เอาชีวิตรอดได้ก็ตาม
"ทางแยกเหรอ"
เมื่อเดินตามมาได้ระยะหนึ่ง ก็ปรากฏทางแยกอยู่เบื้องหน้าผม แต่ถึงจะเรียกทางแยกมันก็ไม่ได้เป็นเส้นทางชัดเจนขนาดนั้น เพราะด้านหน้ามันเป็นป่ารกทึบที่เดินเข้าไปลำบากแม้แต่สัตว์แค่นั้นเอง
แล้วพอดูจากรอยเท้าแล้ว สัตว์ที่ผมกำลังตามรอยอยู่ก็มุ่งหน้าไปทางขวา ที่ดูจากแผนที่แล้วไม่ได้มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า แต่เป็นบริเวณชายป่าที่หากกะระยะจากแผนที่ของระบบ มันน่าจะอยู่ที่ราวสองกิโลเมตรได้
"วิ่งเต็มที่ในระยะสองกิโล ก็น่าจะเอาตัวรอดได้แหละน่า"
พอตัดสินใจได้ก็เริ่มออกเดินอีกครั้ง ซึ่งเส้นทางนี้เหมือนจะมีการใช้งานค่อนข้างบ่อย เพราะหญ้าสั้นกว่าจุดอื่น แถมยังมีรอยเท้าอื่นๆอีกหลายรอย ทำให้เดาได้ว่าข้างหน้าจะมีสิ่งที่สัตว์พวกนี้เดินทางไปหาบ่อย
ที่หากเป็นป่าธรรมดา มันก็ควรจะเป็นแหล่งน้ำหรือไม่ก็แหล่งอาหาร แต่ในป่าหิมพานต์ที่เกิดจากฝีมือของพระเจ้า ที่สร้างขึ้นเพื่อฝึกฝนผู้ถูกเลือก การจะหวังให้มันเป็นอะไรแบบนั้นคงยาก
"ใกล้ถึงแล้ว ลองใช้ทักษะซ่อนเร้นดูดีกว่า"
แต่พอลองใช้ทักษะกลับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีแต่ความรู้สึกที่ว่าเสียงฝีเท้าเบาลง กับสังเกตเห็นจุดที่สามารถหลบซ่อนตัวได้ง่ายขึ้นเท่านั้น แต่ก็อย่างว่า มันเป็นขั้นต้นนี่นะ
จากนั้นผมก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาเป้าหมายโดยดูแผนที่ไปด้วย เพราะสัตว์มายาจะปรากฏเป็นจุดสีแดงในแผนที่ หากอยู่ใกล้มากกว่าร้อยเมตร และจะทำให้ผมได้หนีทัน
แต่แผนที่ของระบบก็ให้ความรู้สึกสับสนนิดหน่อย เหมือนกับมันจะทำการบันทึกสัตว์มายาที่เคยเจอไว้ให้ แล้วเมื่อมาเจออีกครั้งจะรู้ได้ทันที่ว่าอยู่ไหนบ้าง เหมือนอย่างตอนหาหนอนชาเขียวกับหมาช็อกโกแลต ที่สามารถเดินตามแผนที่ได้เลย
ซึ่งมันเหมือนเป็นการบอกให้ตามหาสัตว์มายาในมิตินี้ให้ครบทุกตัว ถ้าอยากจะรู้ว่ารอบตัวมีสัตว์มายาชนิดไหนอยู่บ้าง และหากรู้แบบนั้นมันก็ทำให้การฝึกฝนทำได้ง่ายขึ้นมาก
"แอ่งน้ำเหรอ แสดงว่านี่เป็นที่ดื่มน้ำของสัตว์มายาในป่าสินะ"
แอ่งน้ำด้านหน้าของผมมีลักษณะคล้ายกับแอ่งน้ำบริเวณชายป่า ที่ใช้ล่าปลาเสือลายเมฆ เพียงแต่ตอนนี้ผมน่าจะอยู่นอกระยะของแอ่งน้ำ ทำให้ระบบไม่แจ้งเตือนการเข้าสู่พื้นที่ใหม่
แล้วไม่นานสัตว์มายา หรือสิ่งที่เหมือนสัตว์มายาก็ปรากฏขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของแอ่งน้ำ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์เพศหญิงแค่ท่อนบน โดยมีเขากวางบนหัว กับท่อนล่างที่เป็นกวางยืนสี่ขา
แต่เท่าที่ดูจากสายตา มันน่าจะมีสติปัญญาไม่มากก็น้อย เพราะรู้จักปกปิดที่ลับแบบหน้าอกด้วยผ้าแถบ แถมยังมีลวดลายสวยงามเกินกว่าจะเป็นฝึมือของคนป่าไร้อารยธรรมซะด้วย
"อยู่ไกลไปเลยไม่มีการแจ้งเตือนจากระบบก็ดีไปอย่าง เพราะเสียงดังแบบนั้นมีหวังถูกเจอแน่"
ผมเฝ้าดูจากระยะเกินร้อยเมตรได้ โดยอาศัยทักษะซ่อนเร้น กับพุ้มไม้เป็นที่กำบัง เพราะไม่รู้ว่าคนครึ่งกวางจะแข็งแกร่งขนาดไหน แถมการสู้กับสิ่งที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์มันทำใจค่อนข้างยาก โดยเฉพาะที่อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงด้วยยิ่งทำใจลำบาก
"หือ มีพวกมาด้วยเหรอ"
คราวนี้สิ่งที่วิ่งเข้ามายังแอ่งน้ำคือสัตว์มายาที่น่าจะเป็นชนิดเดียวกัน เพียงแต่ท่อนบนของมันน่าจะเป็นเพศชาย และมีลักษณะเหมือนลิงมากกว่ามนุษย์ แต่มันก็อาจจะเป็นลักษณะเฉพาะของสัตว์มายาชนิดนี้ก็ได้
แต่แล้วสิ่งที่คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น เมื่อสัตว์มายาที่เหมือนลิงครึ่งกวางเข้าไปทำร้ายผู้หญิงครึ่งกวาง จนอีกฝ่ายที่มีจำนวนน้อยกว่าต้องวิ่งหนี แต่ไอ้พวกลิงครึ่งกวางก็ไม่ยอมให้หนีง่ายๆเช่นกัน
"พึ่งรู้ว่าสัตว์มายามันสู้กันเองด้วยแฮะ แต่จะว่าไปก็คงไม่แปลก เพราะพวกมันเหมือนสัตว์ป่านี่นะ"
แต่การดูผู้หญิงถูกทำร้ายมันไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำ โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ผมมีพลังมากพอจะช่วยเหลือ เพียงแต่ที่ยังลังเลอยู่ก็เพราะกลัวจะทำคุณบูชาโทษเนี่ยแหละ เอาไงดีหว่า
"โอ๊ย ช่วยด้วยเจ้าค่า"
หือ พูดได้ด้วยวุ้ย แบบนี้ไม่น่าจะเป็นสัตว์มายาแล้วมั้ง
ผู้หญิงครึ่งกวางร้องขอความช่วยเหลืออย่างไร้ความหวัง พลางยกมือป้องกันตัวเอง แต่ไอ้พวกลิงครึ่งกวางก็ยังรุมทำร้ายเหมือนไม่สนใจการขอร้องนั้น เหมือนกับพวกมันเป็นแค่สัตว์ป่าที่กำลังทำร้ายผู้หญิงธรรมดาเท่านั้น
"เอาวะ"
เมื่อตัดสินใจได้ ผมก็ลุกขึ้นจากที่ซ่อนแล้วใช้ทักษะยั่วยุ เพื่อดึงความสนใจของไอ้ลิงครึ่งกวางสองตัว ที่กำลังรุมเตะต่อยผู้หญิงครึ่งกวางอย่างเมามัน
"เฮ้ย ไอ้ลิงเฮงซวย แน่จริงมาทางนี้สิวะ"
แล้วทักษะยั่วยุก็ทำงานได้ตามต้องการ ที่แม้จะเป็นขั้นต้นแต่มันก็ทำให้ลิงครึ่งกวางสองตัวละความสนใจจากผู้หญิงครึ่งกวาง ก่อนจะวิ่งลุยแอ่งน้ำมาหาผมอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนผมที่ยืนรออยู่ก็ยกโล่ขึ้นเพื่อบังมือขวาที่ถือดาบหนอนชาเขียวเอาไว้ และเมื่อลิงครึ่งม้าตัวแรกเข้ามากระโดดใส่ผม เหมือนจะตั้งใจเหยียบให้จมดิน ผมก็หลบออกด้านขวาแล้วจ้วงแทงดาบเข้าที่ชายโครงของมันทันที
เจี๊ยก
และด้วยพลังจิตของผมที่ช่วยเสริมพลังโจมตี ที่แม้จะไม่ได้บอกเป็นตัวเลขในหน้าต่างสถานะ แต่ทุกครั้งที่ใช้ผมก็จะสามารถล้มศัตรูลงได้แทบจะทันที และไอ้ลิงครึ่งกวางตัวนี้ก็ไม่ต่างกัน
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนสองตัว-
ชื่อแม่งพิลึกอีกแล้วว้อย แต่ช่างแม่งก่อน
หลังจากกำจัดลิงครึ่งกวางตัวแรกไปแล้ว อีกตัวที่วิ่งตามกันมาก็มีทีท่าระมัดระวังมากขึ้น แต่การที่มันยังไม่หนี แสดงว่ามันยังไม่เห็นผมเป็นภัย และคิดว่าจะเอาชนะผมได้
ซึ่งก็เป็นเรื่องดี เพราะภารกิจของผมจะต้องกำจัดสองตัวถึงจะสำเร็จ ดังนั้ถ้ามันหนีไปละก็ ภารกิจของผมก็จะไม่มีวันเสร็จ แล้วถ้ายังทำภารกิจเดิมไม่เสร็จ ก็อย่าหวังจะได้ภารกิจใหม่
"เฮ้ย ปอดแหกแล้วรึไง"
ด้วยทักษะยั่วยุ ทำให้ลิงครึ่งกวางดูจะโมโหที่โดนท้าทาย จึงวิ่งเข้าใส่เหมือนต้องการจะจับผมให้ได้ แต่การวิ่งมาหาแบบนี้มันก็เข้าทางผมพอดี
ตึง
โล่กระแทกเข้ากับหน้าของมันอย่างจัง ก่อนที่ดาบในมือขวาจะแทงเข้าไปที่กลางหน้าอกของมัน และเพียงเท่านี้ ภารกิจฉุกเฉินของผมก็สำเร็จ
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนสองตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะสิบหน่วย-
*แต้มทักษะ 20
โว้ว เจ๋งเลย พึ่งรู้ว่าภารกิจก็ให้แต้มทักษะเป็นรางวัลนะเนี่ย
แต่ไม่ทันที่ผมจะได้ดีใจนากนัก ผู้หญิงครึ่งกวางก็เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณอย่างงดงาม
"ขอขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ หากไม่ได้ท่านช่วยกำจัดพวกพานรมฤคชั้นต่ำสองตัวนี้ ข้าพเจ้าก็คงสิ้นชีพเป็นแน่"
เออ ไอ้เหตุการณ์เหมือนตัวเอกนิยายเจอนางเอกแบบนี้มันก็ดีอยู่หรอก แต่จะดีกว่านี้ถ้าเป็นผู้หญิงปกติอ่ะนะ
แต่ถึงผมจะรู้สึกผิดหวังนิดหน่อย มือก็ยกขึ้นรับไหว้เรียบร้อยแล้ว และถ้าคิดในแง่ดี การได้คนในพื้นที่ค่อยให้ข้อมูลก็น่าจะดีกว่าเดินสำรวจมั่วไปเรื่อยๆ ดังนั้นผมจึงเลือกจะผูกมิตรกับผู้หญิงครึ่งกวางคนนี้
"ไม่เป็นไรครับ ผมแค่ทนเห็นผู้หญิงถูกทำร้ายไม่ได้เท่านั้นเอง"
"ท่านช่างมีจิตใจดีงาม สมกับเป็นผู้ถูกเลือกจากพระเจ้าจริงๆนะเจ้าคะ"
ผมสะดุ้งกับคำเรียกขานของเธอ แต่ก็ยังเก็บอาการไม่ให้ผิดสังเกต ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้เป็นปกติ
"คุณรู้ว่าผมเป็นผู้ถูกเลือกงั้นเหรอ"
"เพราะมีเพียงมนุษยผู้ถูกเลือกเท่านั้น ที่จะเข้ามาในป่าหิมหานต์แห่งนี้ได้เจ้าค่ะ"
แบบนี้สงสัยพระเจ้าจะสร้างตัวละครสนับสนุนไว้ให้ซะละมั้ง แต่ก็ยังเชื่อไม่ได้เต็มร้อย เพราะเรื่องแบบนี้ไม่เคยมีการเปิดเผยมาก่อน ทั้งๆที่มีผู้ถูกเลือกก่อนผมถึงห้ารุ่น ซึ่งหมายถึงมีคนห้าร้อยคนตายไปโดยที่ไม่มีข้อมูลเรื่องนี้หลุดออกมาเลย
"แล้วไอ้ลิงครึ่งกวางที่เรียกว่า พา-นอน-มะ-รึก-คะ อะไรนี้ ทำไมพวกมันถึงมาทำร้ายคุณล่ะ"
ผู้หญิงครึ่งกวางมีสีหน้าสงสัยก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ แล้วตอบคำถามของผมด้วยน้ำเสียงหดหู่
"เพราะพวกมันเห็นอัปสรสีหะเช่นข้าพเจ้าเป็นศัตรู เพราะพระเจ้ามอบหมายให้พวกเราคอยช่วยเหลือผู้ถูกเลือกเช่นท่านเจ้าค่ะ"
โอเค รู้สึกเหมือนเจอภารกิจลับเลยวุ้ย เพียงแต่จะให้เชื่อทันทีก็คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นคงต้องรอดูท่าทีก่อน
"งั้นคุณจะช่วยผมยังไงงั้นเหรอ"
"หน้าที่ของพวกเราอัปสรสีหะ คือการสอนทักษะให้กับผู้ถูกเลือกเจ้าค่ะ"


## อัปสรสีหะ - หนึ่ง

ผมเดินตามผู้หญิงครึ่งกวางที่เรียกเผ่าตัวเองว่า อับ-สอน-สี-หะ และตอนนี้พวกเราก็กำลังมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านของเธอ
"ท่านชื่อวีเหรอเจ้าคะ เรียบง่ายดีนะเจ้าคะ"
"พอดีครอบครัวผมชอบความเรียบง่ายครับ แล้วคุณชื่ออะไรเหรอครับ"
ผมบอกแค่ชื่อเล่นเพราะไม่อยากให้ข้อมูลรั่วไหล ส่วนคุณพี่สาวครึ่งกวางก็ออกอาการตกใจที่ลืมบอกชื่อตัวเอง
"ขออภัยเจ้าคะ ข้าพเจ้านี่ช่างเลินเล่อนัก ข้าพเจ้ามีชื่อว่า ละไม ยินดีที่ได้รู้จักนะเจ้าคะ"
"เช่นกันครับ"
แล้วการสนทนาก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับผู้ถูกเลือกก่อนหน้านี้ ที่ไม่มีใครเลยแม้สักคนเดียวที่คิดจะเข้าหาพวกอัปสรสีหะอย่างเป็นมิตร เพราะแค่เห็นก็โจมตีเข้าใส่แล้ว
แต่เพราะพระเจ้าสร้างให้เผ่าพันธุ์ของเธอ เป็นผู้ช่วยเหลือและสนับสนุนมนุษย์ ทำให้เหล่าอัปสรสีหะเลือกที่จะหลบหนีการโจมตี แล้วพยายามเข้าหามนุษย์ให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จแม้แต่ครั้งเดียว เพราะมนุษย์ที่เห็นพวกเธอจะหนีไปอย่างรวดเร็ว หรือไม่ก็โจมตีใส่จนพวกเธอต้องหนีเท่านั้น
ฟังแล้วอายแทนเผ่าพันธุ์มนุษย์ชะมัด
"ขอบคุณที่ยังเป็นมิตรกับมนุษย์นะครับ แล้วก็ขอโทษแทนพวกคนก่อนหน้านี้ด้วยจริงๆ"
"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พวกข้าพเจ้าถูกสร้างขึ้นเพื่อให้การสนับสนุนเหล่ามนุษย์ที่จะเข้ารับการทดสอบจากพระเจ้า ดังนั้นท่านไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ"
อารมณ์ประมาณปัญญาประดิฐษ์สินะ ที่ทำได้แค่ปฏิบัติตามคำสั่ง แต่ของที่พระเจ้าสร้างขึ้นมาก็น่าจะมีสติปัญญาสูงพอตัว แล้วทำไมถึงหาทางติดต่อกับมนุษย์ที่เข้ามาในมิตินี้ไม่ได้กันนะ
จากนั้นพวกเราก็เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางที่ค่อยๆโล่งมากขึ้น ต้นไม้ใบหญ้าเริ่มหายไป ซึ่งน่าจะเป็นผลของการตัดแต่งมากกว่าเกิดเองตามธรรมชาติ และไม่นานรั้วไม้เหมือนที่เคยเห็นในหนังย้อนยุคก็ปรากฏแก่สายตา
"เดี๋ยวข้าพเจ้าจะเข้าไปแจ้งให้ทุกคนในหมู่บ้านทราบ ท่านวีโปรดรอที่หน้าหมู่บ้านสักครู่นะเจ้าคะ"
"เข้าใจแล้วครับ"
ประตูเข้าหมู่บ้านของพวกอัปสรสีหะไม่มีการเฝ้ายาม แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องห่วงเรื่องผู้บุกรุก เพราะหมู่บ้านแห่งนี้มีเกราะที่มองไม่เห็นปกป้องอยู่ ที่ถึงจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แต่สัมผัสที่มือนี้ก็แจ่มชัดว่ามีกำแพงโปร่งใส่ขวางทางเข้าเอาไว้
แล้วก็ไม่รู้ว่ามันจะป้องกันการโจมตีได้ถึงระดับไหน และผมก็คงไม่เสี่ยงตายทดสอบตอนนี้ เพราะการถูกรุมใจกลางถิ่นของฝ่ายตรงข้ามแบบนี้ มีกี่ชีวิตไม่พอแน่นอน
แต่การยืนอยู่หน้าปากทางเข้าหมู่บ้านก็ทำให้ผมเป็นจุดเด่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จนตอนนี้มีผู้หญิงครึ่งกวางมามุงดูผมเกือบสิบคนแล้ว แถมแต่ละคนยังสวยระดับนางแบบ
พร้อมกับทรวดทรงดินระเบิดที่มีแค่ผ้าแถบปิดหน้าอกเต่งตึงเอาไว้ ทำให้ผมไม่รู้จะเอาสายตาไปมองที่จุดไหนดี แต่ก่อนที่สถานการณ์จะกลายเป็นงานแสดงของแปลก ละไมก็เดินมาพร้อมกับผู้หญิงครึ่งกวางคนหนึ่ง ที่มีบรรยากาศแตกต่างจากคนอื่นอย่างเห็นได้ชัด
"รอนานไหมเจ้าคะ"
"ไม่ครับ แล้วคนนี้คือหัวหน้าหมู่บ้านรึเปล่าครับ"
หญิงสาวครึ่งกวางผมยาวสีดำดูมีเสน่ห์ลึกลับน่าค้นหา เข้ากับใบหน้าสวยคมราวกับรูปสลักของจิตรกรเอก เดินมาพร้อมกับผู้หญิงครึ่งกวางอีกสองคนที่เหมือนองครักษ์ ทำให้ผมนึกไม่ออกจริงๆว่าถ้าไม่ใช่หัวหน้าหมู่บ้านแล้วจะเป็นใครได้
"ท่านช่างสายตาแหลมคมนัก ข้าพเจ้ามีนามว่า กิรณา (กิ-ระ-นา) เป็นหัวหน้าหมู่บ้านทิศอุดรของเผ่าอัปสรสีหะ ยินดีต้อนรับผู้ถูกเลือกนะเจ้าคะ"
"ขอบคุณครับ"
จากนั้นผมก็ได้รับอนุญาตให้เข้ามาภายในหมู่บ้านได้ โดยที่มีเงื่อนไขว่าห้ามทำการต่อสู้โดยใช้อาวุธในหมู่บ้าน และแน่นอนว่ากฎข้อนี้ครอบคลุมถึงชาวบ้านทุกคน ทำให้ผมพอเบาใจได้ว่าจะเอาตัวรอดได้หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น
แต่ไม่ทันที่จะได้เตรียมใจ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น แถมมันยังมาจากระบบอีกด้วย
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ปลอดการต่อสู้ด้วยอาวุธ-
-ท่านเข้าสู่พื้นที่หมู่บ้านอัปสรสีหะประจำทิศอุดร-
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ใหม่เป็นคนแรก ได้รับแต้มทักษะร้อยหน่วย-
*แต้มทักษะ 120
ห๊ะ แต้มทักษะร้อยหน่วยเป็นรางวัลของการเป็นคนแรกที่เข้าพื้นที่ใหม่ แบบนี้ไอ้พวกรุ่นแรกไม่ได้แต้มกันสบายเลยเรอะ บ้าที่สุด อยากย้อนเวลาไปอยู่รุ่นแรกเป็นบ้า
"ท่านวีเป็นที่รักของพระเจ้านะเจ้าคะ ถึงได้รับรางวัลจากการเข้าหมู่บ้านซอมซ่อเช่นนี้"
ผมที่กำลังก่นด่าพวกรุ่นแรกในใจก็ได้สติจากคำพูดของหัวหน้าเผ่า แต่เรียกหมู่บ้านตัวเองว่าซอมซ่อมันก็ออกจะโหดร้ายไปนะ
"ไม่หรอกครับ หมู่บ้านแห่งนี้สงบสุขดี ผมชอบนะครับ"
และนี่ไม่ใช่การยกยอแต่อย่างใด เพราะหมู่บ้านแห่งนี้สร้างตามแบบเรือนไทยโบราณ ที่แม้จะไม่มีการยกพื้นแต่ก็ดูโล่งสบาย น่าอยู่อาศัย แถมพื้นที่แห่งนี้ยังปลอดภัยจากการต่อสู้ด้วยอาวุธ ทำให้เหมาะจะเป็นจุดปลอดภัยที่ใช้พักผ่อนมาก
"ข้าพเจ้าดีใจที่ท่านชอบนะเจ้าคะ"
แล้วพวกเราก็เดินลึกเข้ามาจนน่าอยู่ตรงกลางของหมู่บ้านแล้ว ส่วนเรือนไทยยกพื้นที่หัวหน้าหมู่บ้านกำลังนำทางผมไปนั้น น่าจะเป็นบ้านของเธอเอง โดยมีละไมคอยเดินตามมาด้วยตลอด สงสัยจะให้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นละมั้ง
"เรือนแห่งนี้เป็นของข้าพเจ้าเอง ขอท่านวีเชิญพักผ่อนตามอัธยาศัยนะเจ้าคะ ส่วนข้าพเจ้าจะจัดประชุมหมู่บ้าน ระหว่างนี้ก็ให้ละไมปรนนิบัติท่านได้ตามสบายนะเจ้าคะ"
อืม เหตุการณ์ทำนองนี้ ถ้าเป็นเกมมันต้องมีภารกิจยากๆ แต่มีรางวัลเจ๋งๆมาให้ทำ แต่กับมิติฝึกฝนอย่าตั้งความหวังจะดีกว่าแฮะ
ซึ่งตอนนี้ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวที่คนแก่ชอบมีติดบ้าน แถมยังมีละไมนั่งอยู่กับพื้นราวกับสาวใช้ จนผมชักสงสัยว่าฐานะของผู้ถูกเลือกมันสูงกว่าพวกอัปสรสีหะรึไงนะ
"เออ ทำไมถึงไปนั่งกับพื้นแบบนั้นละครับ"
"ข้าพเจ้าไม่อาจนั่งเทียบเคียงผู้ถูกเลือกหรอกเจ้าค่ะ"
"หมายความว่าอัปสรสีหะมีหน้าที่รับใช้ผู้ถูกเลือกเหรอครับ ผมนึกว่าจะช่วยสอนทักษะให้อย่างเดียวซะอีก"
"ก็ไม่เชิงหรอกเจ้าคะ ถ้าเป็นตามปกติแล้ว ข้าพเจ้าก็คงไม่อยู่รับใช้ท่านวีเช่นนี้ แต่ท่านวีเป็นผู้ช่วยชีวิต ดังนั้นชีวิตของข้าจึงเป็นของท่านวีเจ้าคะ"
ห๊ะ เอางั้นเลยเหรอ แต่การมีสาวใช้ครึ่งกวาง ที่ท่อนบนเป็นอาหารตาชั้นดีก็ไม่เลวแฮะ แถมละไมยังอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าน่ารัก ถึงจะไม่สวยเท่าหัวหน้าหมู่บ้าน แต่ผมยาวตรงสีน้ำตาลก็เข้ากับใบหน้าจิ้มลิ้ม ประกอบกับดวงตากลมโตสีทองก็ทำให้ดูมีเสน่ห์ดีเช่นกัน
"อ๊ะ จริงสิ ข้าพเจ้านี่ช่าวเลินเล่อนัก มีท่อนล่างเป็นกวางเช่นนี้คงทำให้ท่านวีไม่สะดวกใจ เดี๋ยวข้าพเจ้าจำแลงกายก่อนนะเจ้าคะ"
ว่าแล้วละไมก็พนมมือก่อนจะขยับปากเหมือนร่ายคาถา แล้วแสงสีทองก็เปล่งออกมาจนผมต้องยกมือขึ้นบัง กระทั่งแสงจางลงหญิงสาวมนุษย์ก็นั่งอยู่ต่อหน้าผม
"เช่นนี้แล้ว หากท่านวีต้องการ จะเสพสังวาสเพื่อผ่อนคลายก็ทำได้อย่างสะดวกใจแล้วละเจ้าคะ"
"ห๊ะ"
เดี่ยวนะ เสพสังวาสเนี่ยถ้าจำไม่ผิด มันแปลว่ามีเพศสัมพันธ์ไม่ใช่เรอะ แล้วละไมจะยอมมีอะไรกับผมงั้นเหรอ เอาจริงดิ
"พวกเราอัปสรสีหะถูกสร้างขึ้นมาเพื่อสนับสนุนผู้ถูกเลือกเจ้าคะ และนั่นรวมถึงการดูแลรับใช้ในทุกด้าน แต่ก็ไม่ใช่ว่าพวกเราจะยอมผู้ถูกเลือกทุกคนนะเจ้าคะ"
ดูเหมือนละไมจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ จึงออกปากอธิบายถึงธรรมเนียมของอัปสรสีหะ ที่หากเป็นการพบกันตามปกติแล้ว จะช่วยเหลือเพียงการสอนทักษะให้เท่านั้น ส่วนเรื่องการรับใช้นั้น ตัวผู้ถูกเลือกต้องทำให้อัปสรสีหะคนนั้นยอมตกลงด้วยตัวเอง
แต่เพราะผมช่วยชีวิตละไมเอาไว้ ทำให้เธอยอมรับใช้ผมเพื่อตอบแทน ดังนั้นผมจึงมีสิทธิ์ในตัวเธอทุกอย่าง ยกเว้นการสั่งให้เธอทำสิ่งที่ขัดกับความต้องการของตนเอง หรือการสั่งให้ทรยศเผ่าอัปสรสีหะนั้นก็เป็นไปไม่ได้
และจากการที่ผมเป็นคนแรกที่มีปฏิสัมพันธ์แบบเป็นมิตรกับพวกเธอ ทำให้มีความประทับใจค่อนข้างสูงในตัวผม ทางเผ่าจึงต้องประชุมกันเพื่อหาทางตอบแทนอย่างเหมาะสมด้วย
"งั้นก็ขอรับไว้แค่น้ำใจแล้วกันครับ"
"ท่านวีนี่เป็นสุภาพบุรษมากเลยนะเจ้าคะ ข้าพเจ้าได้รับความรู้จากพระเจ้าเกี่ยวกับชายหนุ่มมาบ้าง และตามปกติแล้วจะไม่ค่อยมีใครปฏิเสธการชวนเช่นนี้ หรือว่าท่านวีนิยมในตัวบุรุษเพศเจ้าคะ"
ว่าไปนู้นเลยเว้ย แต่ไอ้การปฏิเสธสาวสวยแบบนี้ มันก็น่าสงสัยจริงๆละมั้ง แต่ผมชอบผู้หญิงนะ แถมยังรู้สึกเสียดายมากเลยด้วย แต่ส่วนตัวผมไม่คิดว่าเรื่องดีๆมันจะเกิดขึ้นง่ายขนาดนี้หรอก ดังนั้นระวังไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
"ไม่ใช่หรอกครับ แล้วผมก็ชอบละไมนะ แต่เราพึ่งรู้จักกันได้ไม่กี่ชั่วโมง จะมีเพศสัมพันธ์กันเลย ผมก็ไม่สะดวกใจเท่าไหร่"
"แหม ได้ยินแบบนี้แล้ว ข้าพเจ้ายิ่งอยากรับใช้ท่านให้มากขึ้นเลยละเจ้าคะ"
ขอบคุณสำหรับคำชมนะครับ แต่ผมก็ยังไม่รู้ว่าถ้ามีเพศสัมพันธ์กับตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นแล้วจะมีผลกระทบตามมารึเปล่า อย่างในเกมหรือหนังก็มีอยู่บ่อยๆ ที่ตัวละครสายหื่นชอบเย็ดไปเรื่อยแล้วจบไม่สวยเนี่ย
และตัวอย่างที่เห็นบ่อยที่สุดก็คือ โดนสูบชีวิตจนแห้งตายในระหว่างมีเพศสัมพันธ์ ซึ่งผมที่ไม่มีความรู้เกี่ยวกับตำนานของไทย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องป่าหิมพานต์ที่รู้จักแต่ชื่อ หรือตัวตนของอัปสรสีหะที่พึ่งเคยได้ยินชื่อก็ตาม
ดังนั้นการระวังตัวไว้ก่อนจึงไม่เสียหาย แถมถ้ากลับบ้านไปค้นหาข้อมูลจนแน่ใจแล้วว่ามีเซ็กส์ด้วยแล้วไม่เป็นไร ผมก็อยากมีเซ็กส์ด้วยอยู่แล้ว
"ละไม สำรวมด้วย"
แล้วในระหว่างที่พวกเรากำลังคุยกัน ผู้หญิงผมแดงคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาบนเรือน ที่แม้ท่อนร่างเป็นมนุษย์ แต่ผมคิดว่าเธอคงเป็นอัปสรสีหะเหมือนกัน เพราะในหมู่บ้านนี้มีแต่เผ่านี้ และผมเป็นคนนอกคนแรกที่ได้เข้ามาด้วย
"มณี ข้าไม่สำรวมตรงไหนรึ"
"ก็เจ้าหยอกเอินท่านผู้ถูกเลือก มันไม่สมควร"
เอ ไอ้คำนี้มันแปลว่าอะไรหว่า ทำเอาอยากกลับไปตั้งใจเรียนภาษาไทยเลยแฮะ
"ขออภัยแทนนางด้วยนะเจ้าคะ แล้วข้าพเจ้ามีนามว่า มณี จะเป็นผู้ฝึกสอนทักษะการต่อสู้ให้ท่านเจ้าค่ะ"
"ขอบคุณครับ ผมชื่อ วี ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณมณี"
สาวผมแดงท่าทางดุดันยกมือไหว้อย่างสง่างาม จนผมที่รับไหว้รู้สึกเขินกับการไหว้ของตัวเองไปเลย แถมผู้หญิงคนนี้ยังให้ความรู้สึกเข้าถึงได้ยาก ไม่เหมือนกับละไมที่รู้สึกเป็นมิตรมากกว่า
"ท่านกิรณากำลังประชุมหารือเรื่องผู้ฝึกสอนให้ท่านวี แต่ข้าพเจ้านั้นเป็นนักรบอันดับหนึ่งของหมู่บ้านนี้ จึงได้รับคำสั่งให้มาดูแลท่านก่อน ดังนั้นหากท่านต้องการทักษะต่อสู้ชนิดใดโปรดบอกเจ้าค่ะ"
"งั้นรบกวนช่วยอธิบายเรื่องทักษะสายต่อสู้ให้ฟังได้ไหมครับ"
แล้วระหว่างที่ผมกำลังคุยกับสาวผมแดงผู้มาใหม่ ละไมที่นั่งฟังอยู่ก็ลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยปากหาน้ำมาต้อนรับ แต่ตอนเธอลุกนี่ทำเอาหัวใจจะวาย เพราะท่อนล่างที่จำแลงกายอยู่นั้น ไม่ได้สวมอะไรไว้เลย
"เดี๋ยวข้าพเจ้าจะเตรียมน้ำให้ดื่มแก้กระหายนะเจ้าคะ"
อู้หู้ เต็มสองตาเลยเว้ย ขาอ่อนขาวนวลกับหน้าท้องแบนราบทำเอาใจสั่น แถมขนในที่ลับก็ทำเอาหลบตาแทบไม่ทัน
"เออ ถ้ายังไง ละไมช่วยหาอะไรใส่เหมือนมณีก็ดีนะครับ พอดีผมเขิน"
"อุ๊ย ขออภัยเจ้าค่ะ แล้วท่านวีนี้ก็น่ารักจังนะเจ้าคะ"
ละไมหัวเราขบขันอย่างมีจริตจะก้านชวนดูเย้ายวนอีกต่างหาก เย็นไว้ไอ้ลูกชาย
"ละไมนี่ละก็ หัดสำรวมเสียบ้างเถอะ"
"มณีก็อย่าเข้มงวดนักเลย เจ้าจะทำให้ท่านวีลำบากใจเอาได้นะ"
แล้วดูเหมือนสองคนนี่จะรู้จักกันในระดับที่น่าจะเรียกได้ว่าสนิทละมั้ง เพราะต่อปากต่อคำกันตลอดเลย แล้วพอละไมเดินไปที่ด้านหลังของเรือน มณีก็นั่งลงกับพื้นเหมือนคนรับใช้อีกแล้ว
"ถ้าเช่นนั้น ข้าพเจ้าจะเริ่มอธิบายทักษะสายต่อสู้ให้ฟังนะเจ้าคะ"


## อัปสรสีหะ - สอง

ผมนั่งฟังมณีอธิบายถึงทักษะสายต่อสู้ที่เผ่าอัปสรสีหะสามารถสอนให้ได้ว่ามีอะไรบ้าง ซึ่งบางทักษะฟังดูน่าสนใจ แต่บางทักษะก็ไม่รู้ว่าจะเรียนไปทำไม ทว่าการเรียนการสอนก็ไม่ได้ง่ายดายเหมือนใช้แต้มแลกเอา
เพราะผู้เรียนต้องฝึกฝนอย่างจริงจังจนระบบยอมมอบทักษะให้ ดังนั้นมันก็มีความเป็นไปได้ว่าจะเสียเวลาเปล่าเหมือนกัน แต่ก่อนที่ผมจะได้เลือกเรียนทักษะ คุณกิรณาก็เดินเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงอีกห้าคน และทุกคนล้วนจำแลงกายเป็นมนุษย์
"ท่านวี ข้าพเจ้าของแนะนำให้ท่านรู้จักผู้ฝึกสอนทั้งห้าเจ้าค่ะ"
ผู้ฝึกสอนทั้งห้าล้วนเป็นผู้หญิงที่สวยระดับเดียวกับคุณกิรณา แต่ปัญหาคือสิ่งที่พวกเธอสอนนั้นไม่ใช่สิ่งที่ผมสนใจเท่าไหร่ เพราะมันเกี่ยวกับเวทมนตร์ และค่าพลังเวทของผมมีแค่สิบหน่วยเท่านั้นเอง
"เริ่มต้นจะมีพลังเวทน้อยก็ไม่แปลกเจ้าค่ะ ยิ่งฝึกฝนก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นเอง"
ผู้ฝึกสอนคนหนึ่งอธิบายเรื่องค่าพลังเวทที่สามารถเพิ่มขึ้นได้ แต่ผมที่มีพลังจิตอยู่แล้วก็คิดว่ามันไม่จำเป็นอยู่ดี และที่สำคัญเวลาของมนุษย์ชาติก็เหลือแค่หกเดือน ดังนั้นผมคงไม่มีเวลามากพอมาฝึกเวทมนตร์
"ข้าพเจ้าเข้าใจเจ้าค่ะ เพราะอย่างไรเสีย พวกเราก็มีหน้าที่สอนทักษะให้ตามที่ผู้ถูกเลือกต้องการ ดังนั้นเชิญท่านวีเลือกได้ตามสะดวก"
จากนั้นผู้ฝึกสอนแต่ละคนก็เข้ามาอธิบายถึงทักษะที่ตนสามารถสอนได้ และในจำนวนนี้ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ทำให้ผมรู้สึกสนใจ
"ข้าพเจ้ามีนามว่า ภัสสร เชี่ยวชาญการใช้เวทมนตร์รักษา หากท่านวีสนใจ ก็มาเล่าเรียนกับข้าพเจ้าได้ทุกเมื่อนะเจ้าคะ"
"แล้วพลังเวทแค่สิบอย่างผมนี่ ควรจะเริ่มต้นยังไงเหรอครับ"
"สำหรับเวทมนตร์รักษาแล้ว จิตใจที่ดีงามจะช่วยให้ฤทธิ์มากขึ้นเจ้าค่ะ ดังนั้นหากท่านใช้เวทมนตร์รักษาด้วยประสงค์ดี ย่อมได้ผลแม้พลังเวทจะน้อยเจ้าค่ะ"
แล้วคำอธิบายส่วนใหญ่ก็จะเป็นเรื่องการควบคุมอารมณ์ความรู้สึก และขั้นตอนการร่ายคาถา แต่สิ่งที่ผมอยากรู้อย่างเรื่องอาการบาดเจ็บที่รักษาได้ หรือใช้รักษาโรคภัยได้หรือไม่นั้น ไม่มีบอกเลยแม้แต่น้อย
"งั้นไว้ผมมีเวลาจะไปรบกวนนะครับ ส่วนตอนนี้ผมอยากฝึกทักษะต่อสู้จากคุณมณีก่อน"
การปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาทำให้ผู้ฝึกสอนทั้งห้ามีสีหน้าไม่ดีนัก แต่ในเมื่อฝ่ายนั้นบอกเองว่าผมมีสิทธิ์เลือก ดังนั้นผมก็จะเลือกในสิ่งที่มีประโยชน์กับผมในตอนนี้มากที่สุด
จากนั้นคุณกิรณาก็อนุญาตให้ผมใช้ลานฝึกซ้อมได้ตามต้องการ และในระหว่างที่คุยกัน ละไมที่นุ่งผ้าถุงอย่างมิดชิดก็กลับมาพร้อมกับน้ำในขัน ก่อนจะนำมาให้ผม แล้วเพื่อรักษามารยาทผมก็ดื่มน้ำจากขันไปเล็กน้อย ซึ่งน้ำนี่ก็เย็นชื่นใจดี
"เช่นนั้น ท่านวีสนใจทักษะใดเป็นพิเศษไหมเจ้าคะ"
มณีถามผมที่กำลังยืนอยู่ในลานฝึกซ้อมของหมู่บ้าน ที่มีบรรดาหญิงสาวครึ่งกวางมามุงดูอยู่ไม่น้อย โดยที่มีละไมทำหน้าที่อธิบายเกี่ยวกับตัวผมให้คนในหมู่บ้านรับรู้ เพราะรู้สึกคุณกิรณาจะยังไม่ว่าง
"ก่อนอื่นเลย ทักษะที่อัปสรสีหะใช้นั้น มนุษย์สามารถใช้ได้เหมือนกันรึเปล่าครับ"
"เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนเจ้าค่ะ เพียงแต่ความถนัดของแต่ละคนก็มีส่วนเจ้าค่ะ"
อาหะ เหมือนพวกนักกีฬาที่ถนัดกันคนละอย่างสินะ แต่เหมือนคุณมณีจะตอบไม่ตรงคำถามเท่าไหร่ แถมจะถามซ้ำก็กระไรอยู่ ดังนั้นถ้าฝึกแล้วรู้สึกว่าไปไม่รอดก็เลิกดีกว่านะ
"งั้นผมอยากลองฝึกทักษะรำดาบครับ"
ทักษะนี้แม้จะฟังดูไร้สาระ แต่มันก็เป็นหนึ่งในทักษะไม่กี่อย่างที่ฟังดูมีประโยชน์ ซึ่งตามความเข้าใจของผม ทักษะนี้น่าจะคล้ายกับวิชากระบี่กระบองที่เคยเห็นในโทรทัศน์สมัยก่อนละมั้ง
"เช่นนั้นข้าพเจ้าจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อนนะเจ้าคะ"
มณีหยิบดาบมาถือสองมือแล้วเริ่มกระโดดโลดเต้นไปมา โดยที่ดาบในมือก็กวัดแกว่งในท่วงท่าต่างๆ ที่หากไม่รู้ว่านี่เป็นทักษะต่อสู้ ผมก็คงคิดว่ากำลังดูการแสดงนาฏศิลป์อยู่
แล้วเมื่อการร่ายรำจบลง มณีก็ให้ผมลองทำตาม โดยเธอจะให้เลียนแบบท่วงท่าไปช้าๆ แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้น ส่วนการขยับเท้าก็ต้องสัมพันธ์กันด้วย ทำให้การรำดาบนี้ยากกว่าที่คิดมาก
และมณีก็จับผมฝึกอยู่เกือบสามชั่วโมงได้ ที่ทำเอาเข่าอ่อนเลยทีเดียว ยังดีที่ละไมคอยหาน้ำกับผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อมาให้ แถมยังชอบถึงเนื้อถึงตัวมาเช็ดเหงื่อให้อีก จนผมแทบจะอยากอุ้มเธอไปที่ห้องนอนซะเดียวนี้เลย
"คุณละไม ผมเช็ดเองได้ครับ"
ละไมพยายามเช็ดเหงื่อในร่มผ้าให้ผม ที่ทำเอาเขินจนหน้าแดงเพราะไม่เคยโดนรุกขนาดนี้มาก่อน และอาการเขินอายของผมจะยิ่งทำให้ละไมรุกหนักขึ้นด้วย อะไรมันจะดุดันขนาดนี้ อัปสรสีหะนี่เป็นสาวกินเนื้อกันรึไงนะ
"แหม ท่านวีละก็ ไม่ต้องอายหรอกเจ้าคะ"
"ละไม ให้ท่านวีได้พักหน่อย แล้วการฝึกยังไม่จบนะ เจ้าอย่าวุ่นวายจนเกินงามล่ะ"
"รู้แล้วน่า เจ้านี่ก็ไม่รู้จักผ่อนคลายเสียบ้างเลยนะ"
จากนั้นมณีก็จับผมฝึกกล้ามเนื้อเพิ่มเติม เพราะพลังกายของผมค่อนข้างต่ำหากเทียบกับมาตรฐานของเธอ ซึ่งความจริงผมก็เป็นประเภทอยู่บ้านดูโทรทัศน์ มากกว่าจะออกไปเตะบอลกับเพื่อนอยู่แล้ว ดังนั้นแรงกายจะน้อยก็คงไม่แปลก
แต่ค่าความอดทนของผมมีถึงห้าสิบหน่วย ก็ยังเหนื่อยหอบจากการฝึกของมณี ทำให้ต้องยอมรับว่าผมในตอนนี้ถือได้อ่อนแอมาก หากเทียบกับคนที่เป็นนักรบแบบมณี
และสิ่งนี้เป็นอันตรายถึงชีวิต เพราะในอนาคตผมจะต้องเดินทางลึกเข้าไปในป่าหิมพานต์ เพื่อหาสัตว์มายาที่มีระดับสูงกว่า ให้ได้รับค่าประสบการณ์มากพอจะเพิ่มเลเวล ดังนั้นผมจึงต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้
"เอาละเจ้าค่ะ วันนี้พอเพียงเท่านี้"
"งั้นเดี๋ยวข้าพเจ้าจะพาไปเรือนรับนองนะเจ้าคะ"
เมื่อมณีออกปากจบการฝึกสอน ละไมก็รีบอาสาตัวเพื่อพาผมไปพักผ่อนในเรือนที่ทางหมู่บ้านจัดหาไว้ให้ ซึ่งความจริงมันก็คือเรือนของคุณกิรณาหัวหน้าหมู่บ้าน โดยผมได้รับห้องหนึ่งในเรือนของเธอให้เป็นที่พักอาศัย
แต่ความจริงการพักของผมคือการออกจากมิติปิดกั้น ดังนั้นจะถือว่าห้องนี้เป็นเหมือนจุดปลอดภัยให้ใช้ออกจากเกมก็ได้ละมั้ง
"แล้วเดี๋ยวช่วงเย็น ข้าพเจ้าจะนำสำรับอาหารมาให้นะเจ้าคะ
"ถ้าอย่างนั้น ผมมีวัตถุดิบเหลืออยู่นะครับ ช่วยแจกจ่ายให้คนในหมู่บ้านด้วยนะครับ"
ผมนำเนื้อปลากับปูที่เก็บไว้ในช่องเก็บของต่างมิติออกมากองไว้ที่ชานบ้าน ซึ่งจำนวนที่นำออกมาสร้างความยินดีให้กับละไมเป็นอย่างมาก
"โอ้โห ท่านวีช่างเอื้อเฟื้อนัก จะให้เนื้อเหล่านี้กับพวกข้าพเจ้าจริงๆเหรอเจ้าคะ"
"เชิญเลยครับ ถึงผมเก็บไว้ก็กินไม่หมดอยู่แล้ว"
ละไมยิ้มรับคำของผมด้วยความยินดี ก่อนจะเรียกคนให้มาช่วยขนย้ายไปไว้ที่โรงครัว และในระหว่างนั้นผมก็ถามในสิ่งที่สงสัย
"ว่าแต่ไม่เห็นผู้ชายหรือเด็กเลยนะครับ"
"อ้อ พวกเราอัปสรสีหะมีแต่เพศหญิงเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องรูปลักษณ์ภายนอกนั้น พวกเราไม่มีวัยเยาว์หรือชรา จะมีแต่วัยสาวเท่านั้นเจ้าค่ะ"
ผมที่ได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกว่าคนพวกนี้เป็นเหมือนปัญญาประดิษฐ์มากกว่าสิ่งมีชีวิต แต่ในเมื่อพระเจ้าสร้างพวกเธอมาแบบนี้ มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมจะไปออกความเห็นอยู่แล้ว เพียงแต่ความสงสัยเป็นของคู่กันสำหรับมนุษย์ โดยเฉพาะในตอนนี้ที่ความสนใจในเผ่าอัปสรสีหะมีค่อนข้างมาก จึงอยากรู้เรื่องราวของพวกเธอให้มากกว่านี้
"แล้วอัปสรสีหะเกิดมาได้ยังไงเหรอครับ"
"พวกเราจะใช้นารีผลเป็นวัตถุดิบในการสร้างพวกพ้องขึ้นมาเจ้าค่ะ"
โอ้โห โคตรไซไฟ นี่ถึงขั้นใช้เทคโนโลยีโคลนนิ่งสร้างขึ้นมาเลยเรอะ
"เอ นารีผลนี่ ใช้ผลไม้ที่มีรูปร่างเหมือนผู้หญิงรึเปล่าครับ"
"ใช่เจ้าค่ะ พวกเราจะใช้นารีผลเป็นเหมือนตัวอ่อน เพื่อให้กำเนิดอีปสรสีหะขึ้นมาเจ้าค่ะ"
ฟังแล้วชักอยากรู้ขึ้นมาเลยว่าทำกันยังไง แต่ลางสังหรณ์ของผมบอกว่าไม่ควรจะสนใจไปมากกว่านี้ เพราะอาจจะได้เห็นอะไรที่สยองขวัญก็ได้
"แล้วสาเหตุที่อัปสรสีหะแตกต่างจากสัตว์มายาเป็นเพราะแบบนี้ด้วยรึเปล่าครับ"
"ใช่เจ้าค่ะ เพราะสัตว์มายาทั้งหลายจะถูกสร้างขึ้นจากป่าหิมพานต์ ที่แม้นารีผลจะเหมือนกัน แต่พวกเราที่ถูกสร้างขึ้นจากนารีผลอีกทอดหนึ่งจึงแตกต่างเจ้าค่ะ"
ได้ข้อมูลที่น่าสนใจมาแล้วสิ แต่ก่อนอื่นควรจะยืนยันสมมติฐานที่ผมสงสัยก่อน เพราะมันจะช่วยให้การเพิ่มเลเวลและทักษะทำได้ง่ายขึ้นหากเป็นจริง
"แล้วหมู่บ้านอื่นๆ ก็เป็นแบบเดียวกันเหรอครับ"
"ใช่แล้วเจ้าค่ะ หมู่บ้านอื่นนอกจากหมู่บ้านนี้ พวกเราอัปสรสีหะยังมีอีกเจ็ดหมู่บ้านตามทิศเลยเจ้าค่ะ"
คือตั้งตามทิศทั้งแปดสินะ แบบนี้ถ้าผมไปให้ครบทุกหมู่บ้าน โอกาสจะได้แต้มทักษะเพิ่มก็ไม่ไกลเกินเอื่อมแล้ว
"อยู่ไกลกันมากไหมครับ"
"ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่าหากเปรียบเทียบกับโลกมนุษย์จะถือว่าไกลไหม แต่ป่าหิมพานต์นี้มีพื้นที่สามพันโยชน์ และหากเดินทางไปทุกหมู่บ้าน จะต้องเดินทางเป็นระยะถึงเก้าพันโยชน์เป็นอย่างน้อยเลยเจ้าค่ะ"
โอเค เดี๋ยวออกไปค่อยหาข้อมูลเพิ่มแล้วกัน ว่าไอ้หน่วยนับ โยชน์ นี่มันเป็นเท่าไหร่
"เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณที่บอกนะครับ แล้วจากนี้ผมจะออกจากมิติสักพัก แต่จะกลับมาให้ทันช่วงมื้อเย็นครับ"
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เชิญท่านวีพักผ่อนตามสบายนะเจ้าคะ"
จากนั้นผมก็อยู่ในห้องเพียงลำพังก็ใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น แต่ระบบกลับส่งเสียงเตือนขึ้นซะก่อน
-ท่านอยู่ในพื้นที่อาณาเขตของอัปสรสีหะ หากออกจากมิติปิดกั้น การกลับเข้ามาใหม่จะอยู่ด้านนอกอาณาเขต ยืนยันออกจากมิติปิดกั้นหรือไม่-
"เวรเอ๊ย แบบนี้จะทำไงดีนะ"
ผมสบถอย่างหัวเสีย เพราะอุตส่าห์ดีใจที่ได้พื้นที่ปลอดภัยให้ออกจากมิติได้อย่างไร้กังวล กลับมีเงื่อนไขงี่เง่าแบบนี้มาอีก แต่ในระหว่างที่ผมกำลังคิดว่าจะไปหาคุณกิรณาเพื่อขอคำปรึกษา เธอก็เป็นฝ่ายมาหาผมซะก่อน
"ขออภัยเจ้าค่ะท่านวี ข้าพเจ้านำสิ่งจำเป็นมาให้ท่านเจ้าคะ"
"ครับ อะไรเหรอครับ"
สิ่งที่ผมได้รับมาคือแผ่นหนังสัตว์ที่มีลวดลายแปลกตา โดยมันถูกร้อยด้วยเชือกเหมือนเป็นสายคล้องข้อมือ ส่วนตัวแผ่นหนังก็ดูทนทาน ทำให้ผมสงสัยว่ามันคืออะไร
"สิ่งนี้จะช่วยให้ท่านเข้าออกหมู่บ้านของเราได้ตามใจเจ้าค่ะ"
"ขอคุณมากครับ"
-ท่านได้รับ แผ่นหนังเปิดทางของอัปสรสีหะ-
แล้วหลังจากการสอบถามก็ได้รู้ว่าแผ่นหนังนี่สามารถใช้ได้กับหมู่บ้านนี้เท่านั้น แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้ เพราะถึงจะถูกส่งออกไปนอกหมู่บ้าน แต่ผมก็สามารถเข้ามาใหม่ได้แล้ว
"เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านแล้ว เชิญพักผ่อนตามสบายเจ้าค่ะ"
คุณกิรณากล่าวลาก่อนจะเหลือผมเพียงลำพังในห้องอีกครั้ง และครั้งนี้หลังจากใช้คำสั่งออกจากมิติปิดกั้น เสียงเตือนจากระบบก็ต่างออกไป
-ท่านอยู่ในพื้นที่อาณาเขตของอัปสรสีหะ และยังไม่ได้บันทึกสิทธิ์เข้าออก จะทำการบันทึกก่อนออกจากมิติปิดกั้นหรือไม่-
"บันทึก"
-ระบุพื้นที่เพื่อทำการบันทึก-
"ห้องนี้"
-ท่านระบุห้องรับรองภายในเรือนของหัวหน้าหมู่บ้านทิศอุดรสำเร็จ ทำการส่งผู้ถูกเลือกออกจากมิติปิดกั้น-
แล้วผมก็กลับมาอยู่ในห้องของตัวเองอีกครั้ง และเวลาในตอนนี้ก็คือบ่ายสามกว่า ดังนั้นผมก็จะสามารถเข้ามิติปิดกันได้อีกหนึ่งรอบก่อนที่พ่อกับแม่จะกลับมาบ้าน
"เอาละ หาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตดีกว่า"


## อัปสรสีหะ - สาม

ผลจากการหาข้อมูลทำให้รู้ว่าหน่วยโยชน์มีค่าเท่ากับสิบหกกิโลเมตร ทำให้พื้นที่ของป่าหิมพานต์มีถึง สี่หมื่นแปดพันตารางกิโลเมตร ที่หากเทียบเป็นพื้นที่จังหวัดของประเทศไทยแล้ว รวมสองจังหวัดที่มีพื้นที่มากที่สุดยังไม่เท่าพื้นที่ป่าหิมพานต์เลยด้วยซ้ำ
*พื้นที่จังหวัดของประเทศไทย 3 อันดับพท้นที่มากที่สุดได้แก่
นครราชสีมา 20,493.964 ตารางกิโลเมตร
เชียงใหม่ 20,107.057 ตารางกิโลเมตร
กาญจนบุรี 19,483.148 ตารางกิโลเมตร
ทำให้แผนการเดินทางไปหมู่บ้านอื่นๆของเผ่าอัปสรสีหะต้องพักไว้ก่อน เพราะการเดินทางด้วยเท้าจะไม่มีทางเป็นไปได้ในระยะเวลาหกเดือนแน่นอน แถมจะเอารถจักรยานยนต์เข้าไปในมิติปิดกั้น ก็ไม่รู้ต้องเตรียมน้ำมันไปเท่าไหร่ถึงจะพอดี และที่สำคัญ ผมไม่มีเงินพอจะทำแบบนั้นด้วย
"ต่อไปก็เรื่องของอัปสรสีหะ"
แต่ข้อมูลของอัปสรสีหะมีน้อยมาก และข้อมูลที่มีก็ไม่ช่วยให้รู้จักตัวตนเหล่านั้นได้เลย ทำให้ผมต้องลองเปลี่ยนคำค้นหา จนได้เจอกับข้อมูลที่น่าสนใจเข้า
"ข้อมูลของนางอัปสรเหรอ ชื่อคล้ายกันคงใช้อ้างอิงได้แหละน่า"
นางอัปสรคือนางฟ้าประเภทหนึ่ง และนางฟ้าในบทความก็ไม่ได้หมายถึงทูตสวรรค์ตามความเชื่อของทางฝั่งยุโรป แต่เป็นเหมือนภูตชั้นสูงซะมากกว่า และเกิดมาจากพิธีกวนเกษียรสมุทร เพื่อเอาน้ำอมฤต
โดยนางอัปสรจะมีรูปโฉมงดงาม แถมยังมีความสามารถในการขับร้องและเต้นรำ ทำให้เหมาะจะรับใช้เทพชั้นสูงทั้งหลาย ซึ่งในบรรดาเทพที่ปรากฏในบทความ พระอินทร์จะเป็นผู้ที่มีนางอัปสรคอยรับใช้มากที่สุด
แต่การใช้งานนางอัปสรออกจะเอนเอียงไปทางร้ายมากกว่าดี เพราะพวกนางอัปสรมักถูกส่งไปล่อลวงผู้บำเพ็ญตบะ เพื่อให้ลุ่มหลงและหมดอำนาจจากการบำเพ็ญเพียร โดยอ้างการจัดระเบียบมนุษย์เพื่อไม่ให้เกิดความวุ่นวาย
"ฉิบแล้วไง หมายความว่าถ้ามีเซ็กส์กับนางอัปสร พลังก็จะหายไปงั้นสิ แบบนี้ถ้าทำกับอัปสรสีหะก็น่าจะไม่ต่างกันหรอกมั้ง"
โอ้ ไม่นะ โอกาสเปิดซิงของผม แต่ก่อนที่จะหมดหวัง ผมก็นึกถึงแต้มทักษะที่ได้มาตอนเข้าหมู่บ้าน จึงเปิดระบบเพื่อค้นหาทักษะที่น่าจะช่วยเรื่องนี้ได้ ส่วนเรื่องการสะสมไว้แลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูงไม่เหลืออยู่ในหัวผมอีกเลย
"เอ ทักษะที่ใช้ต้านอาการผิดปกติ หรือที่ใช้ป้องกันไม่ให้พลังหายไปมันมีไหมนะ"
แล้วสิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็คือ พลังจิตของผมอาจจะหายไปหากมีเพศสัมพันธ์กับอัปสรสีหะ เหมือนที่บทความบอกเอาไว้
"อืม ทักษะต้านพิษ ทักษะต้านเหน็บชา ทักษะ…"
ผมไล่อ่านทักษะสายป้องกันอาการผิดปกติของระบบ เพื่อจะใช้แต้มทักษะที่ได้มาเติมเต็มความต้องการของชายหนุ่ม จนสะดุดตากับทักษะหนึ่ง ที่ไม่เชิงเป็นทักษะสายป้องกัน แต่ออกจะไปทางสายรักษามากกว่า
"ทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์ เป็นทักษะเรียกใช้ ที่สามารถทำให้ร่างกายกลับไปอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุด ไม่ว่าสภาพร่างกายตอนใช้ทักษะจะอยู่ในสภาพไหน แถมยังรวมถึงค่าสถานะและทักษะที่มีอยู่ด้วย เอ แล้วพลังจิตนี่มันจะเอาคืนมาได้ไหมนะ"
จากรายละเอียดเกี่ยวกับทักษะที่ระบบมีให้ ทำให้ผมรู้สึกมีความหวังขึ้นมา เพียงแต่ว่าทักษะนี้มีข้อจำกัดที่สามารถใช้ได้วันละครั้งเท่านั้น และต้องรอให้ครบยี่สิบสี่ชั่วโมงถึงจะใช้ใหม่ได้
"ระบบ ขอรายละเอียดทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์"
-ทักษะประเภทเรียกใช้ ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์ สามารถใช้ได้วันละหนึ่งครั้ง…-
เสียงระบบบรรยายสรรพคุณทักษะดังขึ้น ซึ่งนี่เป็นหนึ่งในการทำงานของระบบที่พระเจ้ามอบให้ผู้ถูกเลือก เพื่ออำนวยความสะดวกในระดับที่ไม่ถือว่าแบ่งแยกผู้พิการ เพราะมีผู้ถูกเลือกบางคนเป็นคนตาบอดเหมือนกัน
และจากฟังรายละเอียดที่ระบบบรรยายด้วยเสียง ที่มีเนื้อหามากกว่ารายละเอียดในหน้าต่างของระบบในบางครั้ง ผมก็ได้รู้ว่าทักษะนี้สามารถนำพลังจิตของผมกลับมาได้ และเท่านี้ความหวังของผมก็จะได้รับการตอบสนองสักที
*แต้มทักษะ 20
"พอรู้แบบนี้แล้วชักตื่นเต้นซะแล้วสิ"
ผมจัดการแลกทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์ทันที ก่อนจะออกไปซื้อถุงยางจากร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน เพราะไม่แน่ใจว่าการมีเพศสัมพันธ์กับอัปสรสีหะจะปลอดภัยจากโรคติดต่อทางเพศไหม
เนื่องจากทักษะนี้แม้จะฟื้นสภาพร่างกายได้เต็มร้อย แต่มันไม่รักษาอาการป่วยไข้ให้ เพราะดูเหมือนระบบจะถือว่าโรคภัยไข้เจ็บเป็นอาการผิดปกติ ที่ต้องใช้ทักษะอื่นในการป้องกันแทน
ดังนั้นถึงผมจะอยากเปิดซิงตัวเองแค่ไหน ก็ไม่กล้าเสี่ยงพอจะมีเพศสัมพันธ์ปบบไร้การป้องกันได้ แต่อีกใจก็อยากลองดูสักครั้ง ดังนั้นเป้าหมายต่อไปอาจจะเป็นทักษะที่ป้องกันเรื่องโรคภัยก็ได้ และดูเหมือนทักษะฟื้นฟูขั้นสูงจะอยู่ห่างออกไปทุกที
"อาบน้ำก่อนดีกว่าแฮะ"
และนี่ก็เป็นข้อเสียอีกอย่างของการเข้ามิติปิดกั้น เพราะเหงื่อไคลที่ติดตัวกลับมาโลกจริงด้วยนั้น ทำให้รู้สึกไม่สบายตัวเท่าไหร่ จนต้องรีบอาบน้ำทุกครั้งเพื่อไม่ให้พ่อกับแม่ผิดสังเกต
แต่จะว่าไป ต่อจากนี้ผมที่สามารถใช้เรือนของคุณกิรณาได้ทุกเมื่อ ก็น่าจะขออาบน้ำก่อนออกจากมิติปิดกั้นได้ เอาไว้ลองขอดูดีกว่าแฮะ
"จริงสิ เกือบลืมกระดูกกับหนังปลาเลย"
ผมที่กำลังนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวหันกลับมาเก็บกระดูกและหนังปลาเข้าช่องเก็บของ เพราะเนื้อปลากับซากปูทั้งตัวผมยกให้คนในหมู่บ้านไปแล้ว แถมยังมีงานเลี้ยงต้อนรับผมด้วย ทำให้คาดหวังถึงมื้อเย็นฝีมืออัปสรสีหะเหมือนกัน
"แต่แบบนี้ นาฬิกาในร่างกายจะรวนเอาได้นะเนี่ย"
เพราะเวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าโลกจริง ทำให้ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาเล็กน้อย เนื่องจากการเข้ามิติปิดกั้นตั้งแต่เช้า แถมเมื่อคืนก็ไม่ได้นอนอีก จะสลบขึ้นมาก็คงไม่แปลก ดังนั้นการได้สถานที่ปลอดภัยอย่างหมู่บ้านอัปสรสีหะนับว่าช่วยได้มาก
แล้วหลังจากอาบน้ำเสร็จ ผมก็พร้อมกับสำหรับการเข้ามิติปิดกั้นรอบที่สี่ของวันนี้
"เข้าสู่มิติปิดกั้น"
แล้วสถานที่ก็เปลี่ยนเป็นห้องสมัยโบราณ ที่มีแค่แคร่ไม้ไผ่สำหรับนอนพร้อมผ้าห่มหนึ่งผืน ส่วนหมอนก็มีลักษณะเป็นเหลี่ยมดูไม่น่านอนเท่าไหร่ แต่สำหรับมิติแห่งนี้ ผมว่าห้องนี้คงอยู่ในระดับดีทีเดียว
จากนั้นผมก็เปิดหน้าต่างเพื่อดูเวลา แล้วก็เป็นไปตามคาดที่ตอนนี้เป็นช่วงโพล้เพล้ ที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสดงให้เห็นว่ายามกลางคืนใกล้จะแทนที่แล้ว
และดูเหมือนการที่ผมเปิดหน้าต่างจะทำให้คนในหมู่บ้านรู้ตัวว่าผมกลับเข้ามิติมาแล้ว แล้วในเวลาไม่นานเสียงเคาะประตูจึงดังขึ้น ส่วนผู้ที่มาหาผมเป็นคนแรกก็คือละไม อู้ว ยังไม่ทันเตรียมใจเลยวุ้ย ตื่นเต้นเป็นบ้า
"ยินดีต้อนรับกลับนะเจ้าคะ"
"ครับ ขอรบกวนอีกครั้งนะครับ"
เสียงหัวใจเต้นของผมน่าจะได้ยินไปถึงนอกห้องได้ แถมมันยังเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไปหมดแล้ว ส่วนต้นเหตุที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ก็ยืนมองด้วยความสงสัย โอ๊ย จะน่ารักอะไรขนาดนี้ จะห้ามใจไม่ไหวแล้วนะเนี่ย
"เออ ละไม ผมขอคุยด้วยสักครู่นะครับ"
"มีอะไรเหรอเจ้าคะ"
"คือ ที่ว่าละไมจะปรนนิบัติผมทุกเรื่องแม้แต่การมีเพศสัมพันธ์เนี่ย ละไมฝืนใจตัวเองรึเปล่าครับ"
ละไมมีสีหน้าแปลกใจ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างไร้เดียงสา ก่อนจะตอบคำถามของผมด้วยน้ำเสียงชื่นชม
"ท่านวีใจดีจังนะเจ้าคะ ต่างจากมนุษย์ที่พระเจ้าใส่ความรู้มาให้มากเลยเจ้าค่ะ"
พระเจ้าครับ ท่านเห็นมนุษย์เพศชายเป็นพวกบ้าตัณหาหมดเลยเหรอครับ ผมขอใช้สิทธิ์ประท้วงว่ามันไม่จริงครับ
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้แก้ตัว ละไมก็เดินเข้ามาอยู่ต่อหน้าผม ซึ่วมันใกล้กันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจ และกลิ่นตัวของเธอนั้นหอมมาก จนผมแทบจะลืมตัวดึงเธอมากอดเสียเดียวนี้เลย
"ข้าพเจ้าไม่ได้ฝืนใจตัวเองหรอกเจ้าคะ ท่านวีไม่ต้องกังวล แล้วถ้าอยากเสพสังวาสกับข้าพเจ้าละก็ ขอแค่ออกปากข้าพเจ้าก็ยินดีให้ท่านเชยชมเรือนร่างนี้เจ้าคะ"
ละไมกระซิบข้างหูของผมด้วยน้ำเสียงยั่วยวน แต่ก่อนที่ผมจะขาดสติ สาวใช้ของคุณกิรณาก็เดินเข้ามาแจ้งว่าสำรับอาหารเสร็จแล้ว ผมกับละไมจึงเดินออกจากห้องเพื่อไปร่วมทานอาหารกับคุณกิรณา
โดยผุ้ที่ร่วมทานอาหารในครั้งนี้นอกจากคุณกิรณาแล้ว ยังมีห้าผู้ฝึกสอนและมณีรวมอยู่ด้วย สงสัยจะอยากให้ผมอยู่ฝึกเวทมนตร์ละมั้ง แต่ผมยังมีเรื่องที่อยากปรึกษาคุณกิรณาอยู่ จะทำตัวเสียมารยาทคงไม่ได้
"ท่านวี สำรับอาหารนี้ทำจากเนื้อปลาและปูที่ท่านมอบให้ แล้วยังมีพืชผักผลไม้อีกมากมาย เชิญทานได้เต็มที่นะเจ้าคะ"
อาหารตรงหน้าของผมนั้นมีหน้าตาค่อนข้างธรรมดา แต่ด้วยจำนวนที่หลากหลายทั้งต้มผัดแกงทอด แถมด้วยกลิ่นหอมจนน้ำลายสอ ผมก็ลงมือทานทันที และหลังจากผมตักอาหารเป็นคนแรกแล้ว ทุกคนก็เริ่มทานบ้าง
แต่ในระหว่างทานอาหารนั้น ละไมไม่ได้รับอนุญาตให้ร่วมทานด้วย เนื่องจากเธอมีฐานะเป็นคนรับใช้ของผม แต่คุณกิรณาก็ยินยันว่าอาหารการกินในมื้อนี้ ทุกคนในหมู่บ้านจะได้ทานเหมือนกัน ผมจึงเบาใจลงได้บ้าง
และต้องยอมรับว่าฝีมือทำอาหารของอัปสรสีหะนั้นมีดีกว่าที่คาด เพราะสามารถทำอาหารออกมาได้อร่อยและกลมกล่อมมาก ที่ทำให้คนอย่างผมสามารถทานผักสดควบคู่ไปด้วยได้อย่างเหลือเชื่อ
เพราะปกติแล้วผมไม่ค่อยชอบทานผักสดเท่าไหร่ แต่การกินคู่กับอาหารมื้อนี้กลับเพิ่มรสชาติได้เป็นอย่างดี ราวกับว่ามันส่งเสริมรสชาติซึ่งกันและกัน และในเวลาอันรวดเร็วสำรับอาหารของผมก็หมดลงอย่างหมดจด
"ท่านวีเติมได้นะเจ้าคะ"
"ไม่ละครับ ผมอิ่มแล้ว อาหารอร่อยมากเลยครับ"
"เช่นนั้นก็ดียิ่งแล้วเจ้าค่ะ"
ผมนั่งพักดื่มน้ำครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าการสนทนาจะไม่ขัดขวางการทานอาหารของใคร ผมก็ถามคุณกริณาถึงทักษะงานฝีมือ เพราะหากมีทักษะประเภทนี้ติดตัว น่าจะทำให้ผมเพิ่มอุปกรณ์ที่จะใช้ได้มากขึ้น
"พวกเรานั้นไม่สันทัดเรื่องเช่นนี้ แต่พอจะแนะนำให้ได้บ้างในระดับใช้งานทั่วไปนะเจ้าคะ"
"ได้แบบนั้นก็ดีเลยครับ"
จากนั้นผมก็เอากระดูกและหนังปลาออกมาให้คุณกริณาดู เพราะผมอยากจะใช้วัตถุดิบที่หาได้จากสัตว์มายาให้เกิดประโยชน์สูงสุด และทุกคนก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ ดังนั้นที่เหลือก็แค่หาคนมาสอนผมเท่านั้นเอง
"เรื่องนี้คงต้องใช้เวลา อย่างเร็วคงเป็นพรุ่งนี้ ท่านวีสะดวกไหมเจ้าคะ"
"ได้ครับ แล้วผมเองต่างหากที่ต้องขอโทษ ที่ขอร้องตามใจตัวเองแบบนี้"
"ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ พวกเราถูกสร้างมาเพื่อสนับสนุนผู้ถูกเลือกอยู่แล้ว"
การโต้ตอบของผมกับคุณกริณานั้นฟังดูเหมือนต่างฝ่ายต่างถ่อมตัว แต่ผมกลับรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ค่อยจะจริงใจเท่าไหร่ ไม่รู้คิดไปเอง หรือเป็นเพราะภาพลักษณ์ของอีกฝ่ายกันแน่ แต่ไม่ว่าจะแบบไหน ผมก็จะหาประโยชน์ให้ได้มากที่สุดในระหว่างพักอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านนี้
"แล้วจากนี้ท่านวีจะพักผ่อนเลยไหมเจ้าคะ"
หลังจากสาวใช้มาเก็บสำรับและทำความสะอาดเสร็จแล้ว พวกเราก็ไม่มีเรื่องอะไรให้ปรึกษากันอีก ดังนั้นมันก็ถึงเวลาที่ผมรอคอยซะที
"ก็คงจะเป็นแบบนั้นครับ แล้วผมอยากให้ละไมมาดูแลที่ห้องด้วย คงไม่มีปัญหานะครับ"
แล้วทุกคนก็ส่งสายตากันเหมือนเข้าใจในความคิดของผม ก็นะ ขอโทษทีละกันที่เป็นผู้ชายซื่อตรงกับความต้องการของตัวเอง
"ตามสบายเจ้าค่ะ แล้วถ้าหากละไมคนเดียวไม่พอ จะให้ข้าพเจ้าจัดหาสาวใช้ให้เพิ่มก็ได้นะเจ้าคะ"
"ไม่เป็นไรครับ ละไมคนเดียวก็พอแล้วละครับ"
แหม มีการเสนอฮาเร็มให้ด้วยเว้ย แต่อะไรที่ดีเกินกว่าจะเป็นจริงนี่ต้องระวังให้ดี ดังนั้นคืนนี้ผมขอแค่ละไมคนเดียวก็พอ
และในที่สุด หลังจากครองความบริสุทธิ์มากว่าสิบแปดปี มันก็ได้เวลาที่ผมจะก้าวข้ามการเป็นเด็กชาย เพื่อที่จะเป็นชายหนุ่มเสียที


## ครั้งแรกของชายหนุ่ม

ผมกับละไมเดินเคียงกันมาถึงห้องพักในเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน แล้วหลังจากเข้าห้องปิดประตูลงกลอนแล้ว ผมก็นั่งลงบนแคร่ก่อนจะดึงมือละไมมานั่งด้วยกัน
"ท่านวีดูตื่นเต้นนะเจ้าคะ"
ละไมพูดด้วยรอยยิ้ม ส่วนผมที่ตื่นเต้นจนหัวใจจะทะลุมาด้านนอกอยู่แล้วก็พยายามเก็บอาการ เพราะไม่อยากทำตัวน่าสมเพชก่อนมีเซ็กส์ แถมยังเป็นครั้งแรกของผมด้วย ดังนั้นค่อยเป็นค่อยไปน่าจะดีที่สุด
"เพราะละไมน่ารักไง"
"แหม ขอบคุณเจ้าค่ะ"
ผมดึงละไมมาจูบอย่างดูดดื่ม ซึ่งละไมก็ไม่มีท่าทางรังเกียจหรือเขินอายอะไร แถมยังตอบรับการสอดลิ้นของผมอีกด้วย และเพียงแค่จูบก็ทำเอาเจ้าหนูของผมถึงกับแข็งตัวแล้ว
แล้วค่ำคืนอันเร้าร้อนของผมกับละไม ก็ได้บรรเลงเพลงรักจนสมใจอยากไปถึงสามรอบ และทุกครั้งช่างสุขสมอิ่มเอมจนไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้ ซึ่งละไมเองก็ดูจะมีความสุขดีเช่นกัน
ซึ่งหลังจากนั้นผมก็นอนสลบไสลจนถึงเช้า และเมื่อตื่นขึ้นมาก็ได้รู้ว่าเหตุการณ์นั้นไม่ใช่ความฝัน ด้วยร่างเปลือยเปล่าของละไมที่นอนอยู่เคียงข้าง แล้วในที่สุดผมก็ได้ก้าวข้ามมาเป็นชายหนุ่มเสียที
"อรุณสวัสดิ์ละไม"
"อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะ ท่านวีตื่นเช้านะเจ้าคะ"
ผมทักทายละไมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะออกจากห้องไปทานอาหารเช้าที่สาวใช้เตรียมไว้ให้ และหลังจากทานเสร็จผมก็ได้อาบน้ำที่เรือนเป็นครั้งแรก ซึ่งมันก็ไม่ค่อยสะดวกสบายเหมือนที่บ้าน แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อาบเลย
จากนั้นผมก็บอกลาคุณกริณากับละไมเพื่อกลับมาโลกแห่งความเป็นจริง ที่พบว่าพ่อกับแม่กลับมาบ้านได้สักพักแล้ว และตอนนี้เป็นเวลาอาหารเย็นพอดี ซึ่งผมที่พึ่งกินมาจากมิติปิดกั้นก็ใช้ข้ออ้างว่าไม่หิว แล้วกินพอเป็นพิธีไม่ให้ใครสงสัยเท่านั้น
"วี อยู่แต่บ้านแบบนี้ก็ดีนะ ปลอดภัยดี แต่ถ้าอยากหางานจะให้พ่อฝากให้ไหม"
พ่อของผมที่เป็นพนักงานอาวุโสในบริษัทมักจะถามแบบนี้อยู่เสมอ เพราะผมที่อยู่บ้านอ่านหนังสือมันก็เหมือนคนว่างงานในสายตาเขา แถมในยุคนี้ที่พละกำลังสำคัญกว่าความรู้ การอ่านหนังสือสอบจึงดูไร้สาระไปโดยปริยาย
"ขอเวลาผมอีกปีครับพ่อ ถ้ายังสอบไม่ติดผมจะหางานทำ"
"ก็ตามใจแก"
พ่อไม่จู้จี้กับผมเหมือนอย่างเคย ส่วนแม่ที่เห็นว่าผมยังอยากลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกครั้ง แม้ในยุคนี้จะดูไม่มีประโยชน์อะไรเท่าไหร่ ก็ยังยอมตามใจผมเหมือนทุกครั้ง ซึ่งมันช่วยให้ผมเข้ามิติปิดกั้นไปฝึกฝนได้อย่างสะดวก
แล้วเมื่อมื้อเย็นจบลงผมก็ขอตัวกลับห้อง โดยที่ไม่ลืมจะล้างจานชามให้เรียบร้อยก่อน จากนั้นผมก็ตั้งใจจะเข้ามิติปิดกั้นอีกครั้ง แต่แล้วผมก็รู้สึกงุ่นง่านอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าความต้องการทางเพศมันพร้อมระเบิดออกมาทุกเมื่อ
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 23
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12  ความอดทน 50
ความว่องไว 10 (+5) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15)  พลังป้องกัน 100 (+10)
แต้มทักษะ 20
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
อาการผิดปกติ - ติดสถานะ "หลงเสน่ห์"
แล้วเมื่อเปิดหน้าต่างทักษะขึ้นมา ผมก็ได้เห็นว่าตัวเองติดสถานะผิดปกติ ที่ทำให้ลุ่มหลงในตัวผู้ที่ร่ายคำสาปใส่ผม และมันทำให้ผมมั่นใจว่า ตัวตนของอัปสรสีหะนั้น มีไว้สำหรับทดสอบผู้ถูกเลือกเช่นเดียวกับสัตว์มายาในมิติปิดกั้น
แต่ผมที่เตรียมตัวมาแล้วก็ไม่รู้สึกตกใจอะไร แถมยังอยู่ในระดับที่คาดเดาไว้แล้วด้วย เพียงแต่ผลของมันออกจะน้อยกว่าที่คาด เพราะตามตำนานแล้ว การล่อลวงของนางอัปสรสามารถทำให้สูญเสียพลังทั้งหมดได้เลย
ทว่ากับอัปสรสีหะแล้วมีผลแค่ทำให้หลงเสน่ห์ และมีความต้องการทางเพศกับพวกเธอเท่านั้น ทำให้ผมคิดจะใช้โอกาสนี้หาความสุขใส่ตัวสักเล็กน้อย ก่อนที่จะต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับบททดสอบของพระเจ้า
"แต่ทักษะฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์มันใช้ได้วันละครั้ง ดังนั้นลองไปสู้กับสัตว์มายาโดยที่ติดสถานะผิดปกติอยู่น่าจะเป็นการทดลองที่ดี เพราะไม่แน่ว่าเมื่อเวลาผ่านไปมันอาจจะหายไปเองก็ได้"
จากนั้นเมื่อผมกลับเข้ามิติปิดกั้น ก็ต้องใช้ความพยายามอย่างมากที่จะข่มใจตัวเองไม่ให้จับละไมเข้าห้อง แต่มันก็ยังอยู่ในระดับที่ผมรับมือกับมันได้ ดังนั้นการใช้ทักษะจึงเป็นตัวเลือกสุดท้ายตามแผนการที่วางไว้
แล้วเมื่อออกจากหมู่บ้านทิศอุดร ผมก็มุ่งหน้าไปทางทิศใต้ตามคำบอกของมณี ว่าห่างจากหมู่บ้านไปราวสามกิโลเมตร จะพบกับถิ่นของนกเทศ ที่จากคำอธิบายแล้วผมว่ามันน่าจะเป็นนกกระจอกเทศ
ส่วนสาเหตุที่มณีแนะนำให้ผมล่าสัตว์มายาชนิดนี้ ก็เป็นเพราะเนื้อของมันอร่อยมาก แถมขนกับกระดูกก็นำมาใช้สร้างอุปกรณ์ต่างๆได้ดี ซึ่งชาวบ้านก็นิยมใช้ขนของมันทำหมอนหรือผ้าห่ม ส่วนกระดูกมักจะเอาไปทำที่ยิงลูกดอก
ซึ่งงานฝีมือของหมู่บ้านนี้อยู่ในระดับทั่วไปตามที่คุณกริณาบอก แถมกระดูกปลากับหนังปลาที่ผมให้ไปก็ไม่มีใครสามารถเอาไปทำของใช้ได้สักคน เพราะไม่คุ้นเคยกับวัตถุดิบ แถมยังเป็นของที่ผมนำมาเลยยิ่งไม่มีใครกล้าเสี่ยง เพราะกลัวว่าจะทำเสียหายนั่นเอง
"แต่หนังปลาเสือลายเมฆมันก็น่าจะเอามาทำอุปกรณ์ป้องกันได้นา ขนาดโล่นี่ยังทำมาจากหนังแบบเดียวกันเลย"
ผมบ่นเพราะผิดหวังที่ไม่สามารถเรียนทักษะเกี่ยวกับการประดิษฐ์ได้ แต่ถ้านำวัตถุดิบที่ชาวบ้านคุ้นเคยไปให้ ก็น่าจะช่วยสอนผมทำข้าวของเครื่องใช้แบบง่ายๆได้บ้าง แล้วถ้าระบบให้ทักษะมาผมค่อยหาทางทำเอง
"แต่ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า เพราะเหมือนละไมจะมีท่าทางมั่นใจมากขึ้น แถมสายตาจากผู้หญิงคนอื่นๆที่มองเธอ ก็ยังรู้สึกได้ถึงความอิจฉา มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นตอนผมกลับบ้านรึไงนะ"
แล้วหลังจากผมวิ่งเต็มฝีเท้ามาเกือบครึ่งชั่วโมง ผมก็มาถึงถิ่นของนกเทศ และเป็นไปตามคาด ที่หน้าตาของพวกมันเหมือนนกระจอกเทศแทบทุกอย่าง ยกเว้นแค่อย่างเดียวคือขนาดตัวที่สูงใหญ่กว่าสองเมตร และระบบที่หายไปนานก็ส่งเสียงเตือนขึ้น
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด นกเทศ จำนวนห้าสิบตัว-
จากภารกิจที่ได้รับ ดูเหมือนไอ้นกพวกนี้จะมีดีแค่ตัวใหญ่ เพราะจำนวนที่มากถึงห้าสิบตัว มักจะเป็นเป้าหมายในการกำจัดสัตว์มายาที่ถือว่าอ่อนแอสำหรับผู้ได้รับภารกิจ
ในทางตรงกันข้ามหากมีจำนวนที่น้อยละก็ นั่นหมายถึงสัตว์มายาที่เป็นเป้าหมายมีความอันตรายสูงมาก ยกเว้นจะเป็นภารกิจฉุกเฉินอย่างตอนที่ผมเจอละไมครั้งแรก เพราะตอนนั้นมีศัตรูแค่สองตัว
แล้วผมก็นึกถึงคำสอนของมณีเกี่ยวกับการล่านกเทศ ว่าพวกมันมีความเร็วสูงมาก แต่ก็ไม่ฉลาดเท่าไหร่ทำให้ติดกับดักง่ายๆเสมอ แต่ถ้าไม่ชำนาญเรื่องกับดัก การต่อสู้ซึ่งหน้าไม่ใช่สิ่งที่เธอแนะนำ
เนื่องจากแรงเตะของนกเทศสามารถสังหารคู่ต่อสู้ได้แทบจะทันที และถึงแม้ว่าผมจะใส่เสื้อเกราะปูแดงก็ยังอันตรายอยู่ดี ดังนั้นมณีจึงให้ผมยืมหอกมาใช้ เพื่อที่จะใช้การโจมตีทีเผลอได้ในระยะที่ปลอดภัย
"ว่าแต่หอกนี่ทำจากอะไรนะ เหมือนเหล็กเลยแฮะ แต่จะบอกว่าพวกนั้นหลอมเหล็กเองได้ก็ไม่น่าจะใช่"
ผมพิจารณาใบหอกสีเงินที่ผูกติดอยู่กับท่อนไม้อย่างแน่นหนา ด้วยหน้าตาของมันเหมือนกับหอกสมัยโบราณที่เคยเห็นในหนัง จนต่อมความสงสัยของผมทำงานอีกครั้ง เพราะการสร้างหอกเองได้ มันก็ควรจะมีทักษะสายผลิตไม่ใช่รึไง
"เอาเหอะ ไว้กลับไปค่อยถามก็ได้"
แล้วมหกรรมล้างบางนกเทศก็เริ่มต้นขึ้น ด้วยการใช้ทักษะซ่อนเร้น ทำให้ผมสามารถเข้าใกล้พวกนกเทศได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แม้ว่าบางตัวจะรู้ตัว แต่ด้วยพลังจิตของผมที่เสริมพลังโจมตี ก็ทำให้นกเทศทุกตัวถูกสังหารด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
จากนั้นศพของนกเทศก็ถูกเก็บเข้าช่องเก็บของต่างมิติ ซึ่งหลังจากได้เรียนรู้แล้วว่าซากสัตว์มายาชนิดเดียวกันสามารถอยู่ช่องเดียวกันได้ การขนนกเทศห้าสิบตัวกลับไปที่หมู่บ้านก็ง่ายขึ้นมาก
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านทำภารกิจ กำจัดนกเทศ จำนวนห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับรองเท้านกเทศ-
รางวัลในรอบนี้เป็นรองเท้าที่มีหน้าตาเหมือนรองเท้าแตะส้นหนา ที่ดูแลเหมือนจะเลียนแบบเท้าของนกกระจอกเทศ แต่ในเมื่อมันเป็นอุปกรณ์สวมใส่ที่ได้เป็นรางวัล มันก็ควรจะดีกว่ารองเท้าผ้าใบซอมซ่อของผมละนะ
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 24
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12  ความอดทน 55
ความว่องไว 10 (+15) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15)  พลังป้องกัน 110 (+10)
แต้มทักษะ 30
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
แล้วรองเท้าแตะหน้าตาประหลาดนี่ก็เพิ่มความว่องไวถึงสิบหน่วย ทำให้ผมตัดสินใจใส่มันวิ่งกลับหมู่บ้านทิศอุดร ส่วนการวิ่งเต็มฝีเท้าก็ทำให้ค่าความอดทนเพิ่มขึ้นอย่างที่คิด ทำให้ต่อไปนี้ผมต้องวิ่งแทนเดินแล้วสินะ
แถมอาการผิดปกติก็หายไปแล้วด้วย ทำให้ผมสามารถเก็บทักษะไว้ใช้ในยามจำเป็น และหาความสุขใส่ตัวในระหว่างที่อยู่หมู่บ้านนี้ได้อย่างสะดวกใจ คิดแล้วก็ชักงุ่นง่านซะแล้วสิ
ส่วนค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นก็ทำให้ความเร็วในการวิ่งเพิ่มขึ้นด้วย เพราะผมกลับมาถึงหมู่บ้านได้ในเวลาราวสิบนาที ซึ่งลดลงจากขาไปเกือบครึ่ง จากนั้นผมก็เอาซากนกเทศไปให้มณีดู ซึ่งแน่นอนว่าได้รับคำชมจากบรรดาคนที่มามุงดูด้วย
"โอ้ ท่านผู้ถูกเลือกช่างขยันจริงๆ"
"แบบนี้พวกเราก็ไม่ต้องกลัวเรื่องเสบียงหมดไปอีกนานเลยละ"
"แหม แบบนี้ข้าไปปรนนิบัติท่านบ้างดีไหมนะ"
หญิงสาวในร่างมนุษย์มากหน้าหลายตาพยายามเข้ามาคุยกับผม และดูเหมือนอัปสรสีหะในหมู่บ้านจะเริ่มจำแลงกายกันมากขึ้น ทำให้ตอนนี้เหมือนอยู่ในหมู่บ้านธรรมดา ที่มีแต่ผู้หญิงมากกว่าหมู่บ้านในจินตนาการเหมือนตอนมาถึง
"ท่านวีน่าจะเหน็ดเหนื่อยแล้ว เชิญพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ"
มณีเข้ามากันบรรดาผู้หญิงออกไป ก่อนจะเดินนำทางผมไปที่ห้องพัก แต่ความจริงผมอยากไปหาละไมมากกว่า ทว่าสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
"เออ มณี ถ้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ผมออกไปก็ได้นะครับ"
สาวสวยผมแดงเริ่มถอดเสื้อผ้าออกหลังจากมาถึงห้องของผมในเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน ก่อนจะเข้ามากอดผมด้วยร่างเปลือยเปล่าพร้อมกับกระซิบข้างหู
"ให้เกียรติข้าได้ปรนนิบัติท่านเถอะเจ้าค่ะ แถมยังมีแค่ละไมคนเดียวมันขี้โกงไปนะเจ้าคะ"
แล้วสติของผมก็เหมือนหลุดออกจากร่าง พร้อมกับร่างของมณีที่ถูกผมจับกดลงบนที่นอน ก่อนที่เสียงครางจะดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แถมมณียังเป็นฝ่ายรุกผมอีกหลายรอบด้วย แหม สาวผมแดงนี่มันร้อนแรงจังเลยแฮะ
และหลังจากเสร็จกิจผมก็ได้รู้ว่า เหล่าอัปสรสีหะนั้นรู้สึกอิจฉาละไมที่ได้ปรนนิบัติผม เพราะการได้รับใช้ผู้ถูกเลือกนั้นถือเป็นเกียรติสำหรับพวกเธอ ที่แม้แต่มณีเองก็รู้สึกอิจฉาเช่นกัน
มันเลยทำให้ผมเหมือนอยู่ในฮาเร็มสาวงาม ที่จะเลือกใครก็ได้มาหลับนอนด้วย แหม รู้สึกเหมือนเป็นพระเอกนิยายสายฮาเร็มเลยวุ้ย
แถมคราวนี้ผมยังทำกับมณีแบบสดๆอีกด้วย เพราะถุงยางใช้กับละไมหมดแล้ว ก็หวังว่าจะไม่มีอาการผิดปกติอะไรเพิ่มนะ
"แล้วเป็นยังบ้างเจ้าคะ ข้าพเจ้าดีกว่าละไมรึไม่"
"แหม มณีดีมากเลยครับ แต่ละไมก็ดีเหมือนกัน มันดีกันคนละแบบครับ แต่ผมชอบทั้งสองแบบเลยละครับ"
แล้วสาวผมแดงที่ร่างกายเหมือนนักกีฬาก็ขึ้นคร่อมผมอีกครั้ง จนคราวนี้ผมแทบจะเป็นฝ่ายส่งเสียงครางออกมาแข่งกับเธอเลยทีเดียว แถมการได้รู้ว่ายังมีสาวๆอีกหลายคนอยากมีอะไรกับผมด้วยแล้ว ก็ชักจะตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ


## ฝึกทักษะงานฝีมือ

หลังจากไปพักผ่อนกับมณีมาอย่างดุเดือด ผมก็เดินตัวเบาออกมาจากห้องแล้วมุ่งหน้าไปยังลานชำแหละซากสัตว์ เพื่อดูว่าจะมีใครสามารถสอนผมเกี่ยวกับการสร้างอุปกรณ์ได้บ้าง
แล้วเมื่อไปถึงก็ได้พบกับภาพที่เหมือนกับหลุดมาจากโรงฆ่าสัตว์ ที่มีกระดูก เนื้อ หนัง และเครื่องในกองกันเป็นจุดๆ เพื่อรอนำไปใช้ภายในหมู่บ้าน ซึ่งแน่นอนว่าเนื้อจะเก็บเอาไว้กิน ส่วนหนังจะใช้เป็นเครื่องนุ่งห่ม
แต่กระดูกกับเครื่องในนั้นผมยังนึกไม่ออกว่าจะเอาไปใช้ทำอะไร เพราะดูเหมือนพวกอัปสรสีหะจะไม่มีวัฒนธรรมการกินเครื่องใน ต่างจากมนุษย์ที่บางคนนิยมกินเครื่องในมากกว่าเนื้อปกติด้วยซ้ำ
"ขอโทษนะครับ ผมอยากถามเรื่องการจัดการสัตว์ที่ล่ามาได้น่ะครับ"
จากคำถามนี้ทำให้บรรดาสาวๆที่กำลังชำแหละสัตว์มายาต่างหยุดมือแล้วกรูกันมาหาผม จนผู้หญิงที่เป็นเหมือนหัวหน้าของส่วนงานนี้จะสั่งให้ทุกคนกลับไปทำงาน ก่อนจะสั่งให้เด็กสาวคนหนึ่งมาเป็นผู้อธิบายให้กับผม
ซึ่งเด็กสาวคนนี้ถือว่าดูอ่อนวัยที่สุดเท่าที่ผมเห็นมาในหมู่บ้านนี้ ที่เต็มไปด้วยผู้หญิงวัยแรกแย้มจนถึงวัยผู้ใหญ่เป็นสาวเต็มตัว แต่ก็ไม่เคยเห็นเด็กหรือคนแก่เลย เนื่องจากอัปสรสีหะนั้นไม่มีการเติบโต ถ้าเป็นจริงตามคำบอกของละไมละก็นะ
"ข้าพเจ้ามีชื่อว่า มะลิ เจ้าค่ะ ท่านผู้ถูกเลือกอยากรู้สิ่งใดขอให้ถามได้เลยเจ้าค่ะ"
มะลิที่รูปลักษณ์เหมือนเด็กอายุสิบสี่สิบห้า ที่อาจจะเป็นเพราะส่วนสูงด้วยก็ได้ ที่ทำให้ดูเด็กกว่าคนอื่นๆ แต่ถ้าเธอสอนผมเรื่องทักษะงานฝีมือได้ เรื่องรูปลักษณ์มันก็ไม่เป็นปัญหาหรอก
"ผมอยากรู้ว่าพวกกระดูก หรือหนังนี่จะเอาไปใช้ยังไงได้บ้างครับ"
"อ้อ ถ้าเรื่องหนังก็จะใช้ทำเครื่องใช้ที่ต้องการให้ทนทานเจ้าค่ะ ส่วนกระดูกนี่ข้าพเจ้าก็ไม่แน่ใจ แต่เห็นว่าบางคนก็เอาไปใช้เป็นอาวุธนะเจ้าคะ"
"แล้วปกติอาวุธของหมู่บ้านนี้ทำขึ้นเอง หรือมีแหล่งที่มายังไงครับ"
มะลิทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งเหมือนจะไม่เข้าใจคำถามของผม ก่อนจะปรบมือเข้าด้วยกันเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วในที่สุดผมก็ได้เห็นในสิ่งที่ต้องการสักที
"ข้าพเจ้าคงอธิบายได้ไม่ดีนัก ท่านผู้ถูกเลือกไปดูเองดีกว่าเจ้าค่ะ"
"ขอบคุณครับ เออ แล้วผมชื่อวีครับ ยินดีที่ได้รู้จักมะลินะครับ"
มะลิยิ้มให้ผมก่อนจะออกเดินไปยังบ้านหลังหนึ่ง หรือพูดให้ถูกคือมันเป็นเรือนไม้ที่มีขนาดใกล้เคียงกับเรือนของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่มีเสียงคล้ายกับค้อนกระทบโลหะดังมาตลอด ซึ่งที่แห่งนี้น่าจะมีสิ่งที่ผมต้องการ
มะลิเข้าไปในเรือนก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับหญิงสาวที่ดูทะมัดทะแมง แถมเรือนร่างยังดูยั่วยวนด้วยเหงื่อที่ไหลไปทั่วทั้งดู จนผ้าแถบนั้นแนบชิดไปกับหน้าอกขนาดพอเหมาะ และดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเป็นช่างฝีมือของหมู่บ้านนี้
"ท่านผู้ถูกเลือกต้องการดูงานหัตถกรรมเหรอเจ้าคะ"
"พอดีอยากรู้ว่าวัตถุดิบที่ได้จากสัตว์มายาเอาไปใช้ทำอะไรได้บ้างน่ะครับ"
"ถ้าเช่นนั้นก็เชิญเลยเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะพอชมเอง มะลิ เจ้ากลับไปทำงานได้แล้ว"
"ค่าๆ แล้วก็ไว้พบกันใหม่นะเจ้าคะท่านวี"
มะลิแยกตัวกลับไปทำงานชำแหละซากสัตว์มายาต่อ ส่วนหญิงสาวผู้มาใหม่ก็นำทางผมเข้าไปในเรือน ที่ภายในเหมือนกับโรงงานสมัยโบราณที่พวกช่างฝีมือทำงานกัน แถมยังมีเครื่องมือที่ทำจากโลหะซะด้วย แบบนี้น่าจะคาดหวังได้
"แล้วนี่หลอมเหล็กกันเองเหรอครับ"
"หือ…อ้อ ท่านหมายถึงเครื่องมือโลหะพวกนี้สินะเจ้าคะ ของพวกนี้ได้จากทักษะที่พระเจ้าประทานมาให้เจ้าค่ะ"
"หมายความว่าใช้ทักษะสร้างขึ้นมาเหรอครับ"
"ใช่เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าพเจ้าทำให้ดูจะง่ายกว่า เรียกใช้เครื่องมือ - ค้อน"
แล้วเมื่อสิ้นเสียงเรียกใช้ทักษะ ค้อนโลหะขนาดพอดีมือก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า และนี่คือสิ่งที่ผมต้องการ เพียงแต่ผมยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมสอนทักษะนี้ให้ผมรึเปล่า เพราะตอนที่คุยกับกิรณาที่เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่เห็นเรียกผู้หญิงคนนี้มาสอนผมเลย
"แล้วทักษะนี้สอนผมได้รึเปล่าครับ"
"เรื่องนี้ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ เพราะพระเจ้าเป็นผู้มอบทักษะให้แก่พวกเราตามความเหมาะสม ทำให้พวกเราไม่มีความรู้เกี่ยวกับการถ่ายทอดทักษะพวกนี้ ดังนั้สิ่งที่สอนให้ได้ก็คือทักษะที่พวกเราได้มาด้วยการฝึกฝนเจ้าค่ะ"
อานะ ก็พอเข้าใจ แต่มันก็น่าผิดหวังอยู่ดี
"งั้นผมฝึกทักษะเกี่ยวกับงานฝีมือได้ไหมครับ"
"ถ้าเช่นนั้นให้ข้าพเจ้า รายา เป็นผู้สอนเถอะเจ้าค่ะ เห็นข้าพเจ้าเช่นนี้ก็มีฝีมือไม่ด้วยไปกว่าใครนะเจ้าคะ"
แล้วผมก็ได้เรียนการทำข้าวของเครื่องใช้แบบโบราณกับรายา ที่การสอนของเธอนั้นเข้าใจง่ายและมีความใจเย็น ที่คอยตามแก้งานของผมได้โดยไม่บ่นสักนิด แต่งานฝีมือส่วนใหญ่ก็เป็นพวกงานสานกับเย็บแผ่นหนัง ที่พอจะใช้เป็นอุปกรณ์ป้องกันได้เท่านั้น ส่วนการสร้างอาวุธยังไม่มีวี่แว่วแม้แต่น้อย
-ท่านทำตามเงื่อนไข ได้ทักษะหัตถกรรมขั้นต้น-
และแล้วความพยายามหลายชั่วโมงของผมก็ได้รับการตอบแทน ซึ่งรายละเอียดเกี่ยวกับทักษะแม้จะดูไร้ประโยชน์ในการต่อสู้ แต่มันก็ช่วยให้ผมสามารถซ่อมแซมอุปกรณ์สวมใส่ต่างๆได้เอง แถมถ้าพัฒนาจนระดับสูงพอ ก็จะสามารถผสานอุปกรณ์เข้าด้วยกันเพื่อเพิ่มความสามารถได้ด้วย
"ท่านวีช่างเป็นที่รักของพระเจ้านะเจ้าคะ ภายในวันเดียวก็ได้ทักษะแล้ว"
ผมหันไปมองรายาที่กล่าวชมเหมือนเห็นผมเป็นคนพิเศษ ที่มีความสามารถมากถึงขนาดได้รับทักษะภายในวันแรกของการฝึก แต่ความจริงมันเป็นการช่วยเหลือของระบบ ที่ทำให้ผู้ถูกเลือกพัฒนาตัวเองได้เร็วกว่าคนปกติ ดังนั้นสิ่งนี้จึงไม่ใช่ความสามารถของผมเพียงอย่างเดียว
"ไม่หรอกครับ เพราะได้ระบบช่วยถึงได้ทักษะเร็วแค่นั้นเอง"
"แหม ช่างถ่อมตนนะเจ้าคะ"
รายาอมยิ้มกับท่าทางของผม ที่ไม่รู้ผมคิดไปเองรึเปล่าว่าหญิงสาวผมสีส้มคนนี้มองผมปานจะกลืนกิน ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเรื่องผมมีเพศสัมพันธ์กับละไมน่าจะรู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว แถมสาวๆทุกคนก็อยากปรนนิบัติผมเหมือนละไมด้วย แบบนี้สงสัยต้องรีบเผ่นก่อนโดนรีดน้ำหมดตัวดีกว่า
"ผมชักรู้สึกเหนื่อยซะแล้ว สงสัยเพราะทำงานฝีมือมาหลายชั่วโมง ขอตัวไปพักผ่อนกับทำธุระที่โลกจริงก่อนนะครับ"
แล้วโดยไม่รอให้รายาทักท้วงอะไร ผมก็ออกจากมิติปิดกั้นแล้วกลับมาอยู่ที่ห้องของตัวเอง ที่เมื่อดูเวลาแล้วก็เป็นช่วงกลางดึกของวันใหม่เรียบร้อย สงสัยผมจะอยู่ในมิติปิดกั้นนานกว่าที่คิด
"เอาละ ไหนๆก็ยังไม่ง่วง หาข้อมูลจากคลิปสอนทำอุปกรณ์คอสเพลย์น่าจะใช้อ้างอิงได้นะ"
ผมเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อค้นหาคลิปสอนทำอุปกรณ์พวกชุดเกราะ ที่แม้จะเป็นของเลียนแบบ แต่วิธีการทำก็พอจะใช้อ้างอิงได้ เพราะอุปกรณ์คอสเพลย์สมัยนี้ทำออกมาได้สมจริงมาก
ซึ่งสิ่งที่ผมเลือกที่จะลองทำก็คือสนับแขนกับสนับขา เพราะตอนนี้ผมมีอุปกรณ์ป้องกันแค่สองชิ้น คือเกราะปูแดงกับโล่หนังปลา ทำให้การปิดจุดอ่อนจึงเป็นสิ่งสำคัญ
แต่ความจริงผมอยากลองทำหมวกเกราะมากกว่า แต่ก็ไม่อยากเสียเวลาเพราะสามารถใช้หมวกกันน็อคแทนได้ แถมยังมีความเป็นไปได้ที่อุปกรณ์จะได้จากภารกิจอีก ทำให้ผมเลือกที่จะทำของง่ายๆก่อนนั่นเอง
"ใช้ไม้ไผ่สานกับหนังปลาที่ได้มาน่าจะไหว แถมยังใช้ก้างปลาติดเพิ่มด้านนอกให้เป็นอาวุธได้ด้วย ไม่เลว"
ผมร่างแบบลงในกระดาษตามตัวอย่างในคลิป เพื่อจะได้มีแนวทางในการทำวัสดุให้เหมือนกัน จากนั้นเมื่อใช้เวลาไปราวสองชั่วโมง แบบแปลนของสนับแขนและขาของผมก็เสร็จสิ้น
"เอาละ กลับไปมิติปิดกั้นดีกว่า แล้วรู้สึกจะกลับไปที่ห้องในบ้านของคุณกิรณาตามที่บันทึกไว้เนอะ"
จากเวลาสองชั่วโมงกว่าที่ใช้ไปในโลกแห่งความเป็นจริง ทำให้เมื่อกลับไปในมิติปิดกั้นก็เป็นเวลามื้อเย็นแล้ว ซึ่งผมที่ไม่ได้กินอะไรมาหกชั่วโมงตามที่ร่างกายรู้สึกก็หิวขึ้นมาทันที
แล้วเมื่อทานมื้อเย็นเสร็จ ผมก็ขอตัวไปที่เรือนของรายาเพื่อทำอุปกรณ์ตามที่ตั้งใจ และแน่นอนว่าละไมก็ไม่ปล่อยให้ผมไปคนเดียว แต่รายาที่รออยู่ก็ไม่ได้มีท่าทางโกรธเคืองอะไรที่ผมหนีกลับไปก่อน แถมยังอนุญาตให้ผมใช้เครื่องมือช่างได้ตามใจอีกด้วย
"ท่านวีจะลองสร้างอะไรเหรอเจ้าคะ"
"ว่าจะลองทำสนับแขนกับขาน่ะครับ"
ผมตอบคำถามของละไมที่มองแบบแปลนของผมอย่างสนใจ ส่วนตัวละไมนั้นออกปากว่าไม่มีความสามารถด้านไหนเป็นพิเศษ จึงไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้มาก และทำได้เพียงปรนนิบัติผมทั่วไปกับการมีเพศสัมพันธ์เท่านั้น
ซึ่งแค่นี้ผมก็พอใจมากแล้ว แต่ละไมดูจะไม่ค่อยพอใจที่ไม่สามารถทำประโยชน์ให้ผมได้มากกว่านี้ ซึ่งส่วนตัวผมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการที่ไม่มีคนช่วย เพราะแต่ไหรแต่ไรมาพ่อกับแม่ก็สอนให้ผมช่วยตัวเองอยู่แล้วด้วย
ดังนั้นแค่ละไมมาอยู่เป็นเพื่อนผมแบบนี้ก็พอแล้ว แถมการยอมมีเพศสัมพันธ์ด้วยแล้ว มันก็ถือเป็นรางวัลของผมด้วยซ้ำ
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
กิรณาเรียกประชุมเหล่าผู้ฝึกสอนทักษะด้านต่างๆรวมถึงมณี เพื่อหารือเกี่ยวกับการปฏิบัติตัวต่อผู้ถูกเลือก ที่ในตอนนี้จากรายงานของมณี ได้มีการเสพสังวาสไปแล้วสองคน คือ ละไมกับมณี
"มณีได้ร่วมเสพสังวาสกับท่านวีแล้ว และดูเหมือนจะทำให้ท่านวีพึงพอใจได้ไม่น้อย เช่นเดียวกับละไม ดังนั้นนับจากนี้ก็ขอให้ทุกคนพยายามเข้าหาท่านวีให้มากขึ้นนะ"
กิรณาพูดในสิ่งที่เหล่าอัปสรสีหะต่างเห็นด้วยและพร้อมใจจะทำตาม เนื่องจากการปรนนิบัติผู้ถูกเลือกถือเป็นเกียรติสูงสุดของพวกนาง ทั้งยังเป็นการเติมเต็มความรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่
เพราะตัวตนของอัปสรสีหะนั้นถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรับใช้ผู้ถูกเลือก และในทางตรงกันข้ามก็เป็นบททดสอบเช่นกัน แม้ว่าเหล่าอัปสรสีหะจะไม่รู้ตัว แต่ความต้องการที่จะมีเพศสัมพันธ์กับผู้ถูกเลือกนั้น ก็คือสัญชาตญาณที่จะผูกมัดผู้ถูกเลือก
ทำให้การที่พวกนางจะเข้าหาวีเพื่อร่วมเสพสังวาสนั้น เป็นเหมือนบททดสอบที่พระเจ้าแฝงไว้ในตันตนของพวกอัปสรสีหะ และโดยที่ไม่รู้ตัว เหล่าอัปสรสีหะก็ได้เป็นส่วนหนึ่งที่ได้ขัดขวางผู้ถูกเลือกไปโดยปริยาย
"น่าเจ็บใจที่พวกข้าไม่ได้มีโอกาสสอนท่านวี แต่โอกาสยังมีอีกมาก แล้วจากที่รู้มา ยังมีอีกสองคนที่ท่านวีน่าจะได้ร่วมเสพสังวาสในคืนนี้ ซึ่งหวังว่าละไมจะรู้จักแบ่งปัน"
หนึ่งในผู้ฝึกสอนเวทมนตร์พูดขึ้น ด้วยหวังว่าอัปสรสีหะคนอื่นๆจะได้รับโอกาสรับใช้ท่านวี เช่นเดียวกับละไมและมณี ซึ่งในตอนนี้นี้ดูเหมือนท่านวีจะสนใจงานฝีมือ จนได้พบกับรายาที่มีฝีมือด้านนี้มากกว่าใครในหมู่บ้าน
"ยังมีมะลิอีกนะ ถ้าท่านวีชมชอบเด็กสาวละก็ นางคงได้ร่วมปรนนิบัติในคืนนี้เป็นแน่"
"เช่นนั้นก็ดี แล้วหวังว่าพวกนั้นจะออกปากให้ท่านวีมีความคิดอยากร่วมเสพสมกับพวกเราบ้าง"
เหล่าผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ต่างกระตือรือร้นที่จะได้มีเพศสัมพันธ์กับวี ซึ่งตัวของกิรณาเองก็เช่นเดียวกัน แต่ในมุมมองของนางนั้นค่อนข้างจะต่างออกไป เนื่องจากมองเรื่องการสมสู่ต่างออกไปจากอัปสรสีหะคนอื่นๆ
"อย่ากดดันจนเกินไป หาไม่แล้วจักได้ผลตรงกันข้ามนะ"
กิรณาออกปากเตือน ด้วยรู้ดีว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่รักอิสระ และหากถูกบีบบังคับมากจนเกินไป การหลบหนีจะเป็นสิ่งแรกที่เผ่าพันธุ์นี้จะทำ ดังนั้นเพื่อให้ผู้ถูกเลือกอยู่ในหมู่บ้านนี้ไปนานๆ การปล่อยให้ทำตามใจจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า
"เช่นนั้นแล้ว ก็คอยให้อัปสรสีหะคนอื่นๆ พลัดเปลี่ยนกันไปแสดงตัวให้ท่านวีได้เลือกก็แล้วกัน เช่นนั้นแล้วจะได้เพิ่มโอกาสขึ้นบ้าง"
"ใช่แล้ว พวกเราเองก็ไปด้วยเถอะ เพราะจากสายตาของท่านวีเมื่อครั้งแรกเจอ ก็ดูเหมือนจะถูกใจพวกเราเช่นกันนะ"
"ภัสสร เจ้าน่าจะได้เป็นคนแรกในหมู่พวกเรา เพราะท่านวีดูจะสนใจเจ้ามากกว่าใคร ดังนั้นก็จงพยายามเข้าล่ะ"
"ได้เช่นนั้นจักดียิ่ง แต่ข้าก็ไม่รีบร้อนหรอกนะ ให้ท่านวีได้เลือกตามใจอย่างที่ท่านกิรณาว่าไว้จะดีกว่า"
เหล่าอัปสรสีหะตกลงใจอย่างพร้อมเพรียง ว่าจะพลัดเปลี่ยนกันไปเสนอตัวโดยอ้อมให้ท่านวี ผู้ถูกเลือกเพียงหนึ่งเดียวที่ได้มาอยู่ในหมู่บ้าน ได้เลือกผู้ที่จะร่วมหลับนอนด้วยตามใจปรารถนา
และนับจากนี้ การอาศัยอยู่ในหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศอุดรของวี ก็จะเป็นเหมือนบททดสอบทางกามารมณ์ โดยมีเหล่าอัปสรสีหะเป็นบททดสอบอันยากจะก้าวข้ามได้ โดยเฉพาะกับชายหนุ่มวัยเจริญพันธุ์


## ปลุกเสก

-ท่านได้รับ ปลอกแขนหนัง จำนวน 1 ชิ้น-
เมื่อสิ้นเสียงของระบบ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของผมก็คือ ปลอกแขนที่ทำผมขึ้นจากวัสดุที่หาได้ในหมู่บ้าน กับหนังปลาเสือลายเมฆเป็นส่วนประกอบหลัก ซึ่งกว่าจะสำเร็จเป็นรูปร่างแบบนี้ ผมก็ทำเสียไปสามถึงสี่อันได้
แต่เมื่อเห็นความพยายามเป็นผลสำเร็จ ความหงุดหงิดกับความเหนื่อยล้าก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง ก่อนที่ผมจะลองใส่อุปกรณ์ชิ้นแรกที่ทำขึ้นด้วยฝีมือตัวเอง เพื่อดูว่ามันให้พลังป้องกันแค่ไหน
ผู้ถูกเลือก เลเวล 24
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12  ความอดทน 55
ความว่องไว 10   ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6   พลังป้องกัน 110 (+1)
แต้มทักษะ 30
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
แหม่ ค่าพลังป้องกันหนึ่ง แต่เอาเหอะ ของชิ้นแรกมันก็แบบนี้แหละ ค่อยหาทางปรับปรุงให้ดีขึ้นทีหลัง เพราะยังเหลือหนังปลาอีกเยอะแยะ แถมยังมีหนังนกเทศที่ได้มาจากมะลิด้วย
ซึ่งหนังนกเทศพวกนี้เป็นส่วนแบ่งที่ผมได้รับหลังจากชำแหละเรียบร้อยแล้ว ที่ตอนแรกผมไม่คิดจะขอแบ่งมา เนื่องจากต้องการตอบแทนคนในหมู่บ้าน แต่คุณกิรณาก็บอกว่าให้รับไว้
เนื่องจากความต้องการเครื่องหนังในหมู่บ้านค่อนข้างน้อย เพราะเครื่องนุ่งห่มของอัปสรสีหะจะเป็นผ้าที่ทอขึ้นเอง มากกว่าจะใช้หนังสัตว์ แล้วส่วนมากของที่ใช้หนังสัตว์มายาก็จะเป็นอุปกรณ์ป้องกันสำหรับนักรบมากกว่า
แต่นักรบของหมู่บ้านก็มีไม่มาก เนื่องจากหมู่บ้านได้รับความคุ้มครองจากอาณาเขตของพระเจ้า ทำให้ไม่ต้องห่วงเรื่องการรุกราน จะมีเพียงการออกไปนอกหมู่บ้านเพื่อหาวัตถุดิบเท่านั้น
อย่างเหตุการณ์ที่ละไมแยกไปคนเดียวนั้นเป็นเพราะประมาท ด้วยเห็นว่าแหล่งน้ำที่เหล่าอัปสรสีหะใช้ประจำนั้นปลอดภัยจากสัตว์มายา ทั้งที่ตามปกติแล้วจะต้องไปเป็นคู่เป็นอย่างน้อย และนี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ละไมถือเป็นหนี้บุญคุณอย่างมาก
"ชิ้นแรกสำเร็จแล้ว ที่นี้ก็ง่ายละ"
"ท่านวีมีความสามารถหลายด้านนะเจ้าคะ"
"นั่นสิ ข้าพเจ้าก็พึ่งเคยเห็นคนที่สร้างอุปกรณ์ได้ในการทำไม่กี่ครั้ง จนระบบยอมรับก็คราวนี้เอง"
ทั้งละไมและรายาต่างชื่นชมผม ซึ่งมันก็รู้สึกดีอยู่หรอก เพียงแต่ไม่รู้ทำไมพอผมเห็นทั้งสองคนแล้วกลับเกิดอารมณ์ทางเพศขึ้นมาเสียอย่างนั้น จนต้องรีบหันมาตั้งใจกับการสร้างปลอกแขนเพื่อสงบสติอารมณ์
แล้วผมก็สามารถสร้างปลอกแขนชิ้นที่สองได้ในเวลาที่น้อย เพราะมีประสบการณ์มาก่อนแล้วส่วนหนึ่ง กับสิ่งที่น่าจะเป็นความช่วยเหลือจากระบบ เพราะร่างกายของผมสามารถรู้ได้เองความควรทำยังไง ให้ได้ปลอกแขนที่ทนทานมากขึ้น
แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะทำให้ออกมาดูดีขนาดไหน หรือเปลี่ยนวัสดุยังไง พลังป้องกันของปลอกแขนก็ไม่มากไปกว่าหนึ่งหน่วย ทำให้คิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับระดับของทักษะ
"ข้าพเจ้าคิดว่า พลังป้องกันที่ท่านวีกล่าวถึงนั้น น่าจะเกี่ยวข้องกับพลังเวทนะเจ้าคะ"
รายาออกความเห็นหลังจากได้ยินผมบ่นเรื่องพลังป้องกันของอุปกรณ์สวมใส่ เนื่องจากอัปสรสีหะไม่มีระบบค่อยช่วยเหลือ ทำให้ไม่สามารถเรียกหน้าต่างของระบบออกมาได้
แต่ความรู้ที่ได้รับมาจากพระเจ้าก็ทำให้พวกเธอรับรู้ได้ถึงความแตกต่าง ระหว่างอุปกรณ์สวมใส่ที่ผมทำขึ้นเอง กับอุปกรณ์ที่ได้จากระบบ ที่สิ่งที่ได้จากระบบนั้นสัมผัสได้ถึงพลังเวทนั่นเอง
"หมายความว่าผมต้องฝึกเวทมนตร์สินะครับ"
ผมพูดขึ้นอย่างเฉยชา เนื่องจากไม่ต้องการเสียเวลาไปกับเรื่องที่ตัวเองไม่สนใจ แถมยังมีพลังเวทน้อยมาก จนน่าจะต้องใช้เวลาหลายวันจนถึงหลายเดือน เพื่อที่จะให้ใช้เวทมนตร์ได้
แต่ดูเหมือนรายาจะไม่คิดแบบนั้น พร้อมกับนำปลอกแขนที่ผมทำขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะพนมมือร่ายคาถาเหมือนกำลังปลุกเสกวัตถุมงคล แล้วแสงสีทองก็เปล่งออกมาจากมือของรายาราวกับใช้เทคนิคพิเศษ
"ท่านวีลองสวมดูเถิด ข้าพเจ้าคิดว่าน่าจะมีพลังป้องกันเพิ่มขึ้นสักเล็กน้อย"
ผมทำตามที่รายาบอก ก่อนจะเรียกหน้าต่างค่าสถานะออกมาดูว่าเป็นตามนั้นรึเปล่า และดูเหมือนอัปสรสีหะจะไม่ได้มีดีแค่การฟ้อนรำซะแล้ว
"ค่าพลังป้องกันเพิ่มเป็นสามหน่วย แบบนี้ผมขอให้รายาปลุกเสกให้ดีกว่า"
"ข้าพเจ้าก็ไม่ขัดข้องหรอกเจ้าค่ะ แต่ถ้าหากเป็นพวกผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ ก็น่าจะทำให้พลังป้องกันสูงกว่าข้าพเจ้านะเจ้าคะ"
ด้วยเหตุนี้ผมก็ได้เหตุผลที่จะไปหาเหล่าผู้ฝึกสอนทักษะเกี่ยวกับเวทมนตร์ แต่จะให้ไปตอนนี้ก็คงไม่เหมาะ เพราะเป็นเวลาค่อนข้างดึกแล้ว แถมในหมู่บ้านก็ไม่มีไฟฟ้าหรือตะเกียงให้ใช้ ทำให้การเดินทางตอนกลางคืนไม่สะดวกนัก
ซึ่งรายาที่เป็นเจ้าของเรือนก็ออกปากชวนให้ผมค้างที่นี่ แถมไม่ต้องนอนพื้นด้วย เพราะมีห้องว่างเหลือให้ใช้ เพราะที่เรือนแห่งนี้เป็นที่ทำงานของพวกช่างฝีมือ ซึ่งบ้างครั้งก็ทำงานจนลืมเวลา เลยทำให้มีเครื่องนอนเตรียมไว้เสมอ
"เชิญท่านวีพักผ่อนตามสบายนะเจ้าคะ"
รายาพูดขึ้นหลังจากนำทางผมมาถึงห้องพัก แต่เมื่อสองสาวเข้ามาในห้องพร้อมกับผมแล้ว ก็เริ่มปลดผ้าแถบกับผ้าถุงจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า ซึ่งดูเหมือนรายาเองก็อยากได้รับเกียรติตามความเชื่อของอัปสรสีหะเหมือนกัน
แถมผมที่มีเพศสัมพันธ์กับละไมและมณีแล้ว จะออกปากปฏิเสธสาวสวยผมสีส้มอย่างรายาก็จะเป็นการทำร้ายจิตใจกันเกินไป และผมเองก็ต้องยอมรับความจริงว่า รายานั้นสวยมีเสน่ห์ไม่แพ้ใคร จนการได้มีเซ็กส์กับเธอมันเป็นเหมือนฝันที่เป็นจริง
หรือจะพูดให้ถูก ตั้งแต่ได้เข้ามาในหมู่บ้านแห่งนี้ ผมก็เหมือนกับอยู่ในความฝัน ที่มีสาวงามมากหน้าหลายตาต้องการจะหลับนอนด้วย จนแทบจะมาขออาศัยอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ถาวรเลยทีเดียว
แต่ผมก็รู้ตัวดีว่าสิ่งเหล่านี้น่าจะเป็นบททดสอบของพระเจ้าด้วย เพราะจากคำอธิบายของระบบ ได้บอกแต่แรกแล้วว่าทุกสิ่งในมิติปิดกั้นแห่งนี้ มีไว้เพื่อฝึกฝนและทดสอบความสามารถของผู้ถูกเลือก
"ท่านวี ได้โปรดให้เกียรติข้าพเจ้าได้ปรนนิบัติท่านเหมือนดั่งเช่นละไมและมณีด้วยเถอะเจ้าค่ะ"
รายาในร่างเปลือยที่ดูมีกล้ามเนื้อมากกว่าละไม แต่ก็ไม่บึกบึนเท่ามณีที่เป็นผู้ฝึกสอนการต่อสู้ ส่วนละไมเองที่เปลือยกายเช่นกันก็พยักหน้าเห็นด้วยกับรายา ทำให้ผมที่ความต้องการทางเพศพุ่งสูงปล่อยตัวเองไปตามสันดานดิบ แล้วในคืนนี้ผมก็ได้เล่นเซ็กส์หมู่เป็นครั้งแรก
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
เมริสากำลังนั่งเล่นสมาร์ทโฟนอยู่ในห้องส่วนตัว โดยที่ยังหวังว่าชายหนุ่มที่เจอกันในมิติปิดกั้นจะติดต่อมาในเร็ววัน เพราะเธอรู้ดีว่าการอยู่ตัวคนเดียวนั้นมันน่าหวาดกลัวแค่ไหน
โดยเฉพาะในสถานที่อย่างมิติปิดกั้นที่มีอันตรายรอบด้าน การมีคนคอยช่วยเหลือในด้านต่างๆย่อมดีกว่าอยู่แล้ว เพียงแต่มันก็ต้องมีราคาที่ต้องจ่ายเพื่อแลกเปลี่ยน ซึ่งสำหรับเมริสาแล้ว อิสระภาพนั้นไม่สำคัญเท่าการมีที่อยู่อย่างปลอดภัยพร้อมอาหารสามมื้อ
"เห็นอีตาผู้พันบอกว่าจะมีผู้ถูกเลือกคนอื่นมาร่วมฝึกกับเราวันนี้สินะ"
แล้วในเวลาไม่นาน ชายวัยกลางคนไว้หนวดแลดูเข้มงวดก็ก้าวเข้ามาในห้องของเมริสา พร้อมกับเด็กชายคนหนึ่ง ที่มีท่าทางประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเมริสาคิดว่าเด็กคนนี้น่าจะเป็นผู้ถูกเลือกที่ว่า
"เมริสา ฝากดูแลเด็กคนนี้ในมิติปิดกั้นหน่อยนะ"
"นี่หนูกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปแล้วงั้นเหรอคะ"
"ก็ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนที่ฉันให้เธอมีที่ซุกหัวนอนกับข้าวสามมื้อแล้วกัน"
ชายคนดังกล่าวพูดเสร็จก็ออกจากห้องไป เหลือไว้เพียงเด็กสาววัยรุ่นกับเด็กชายที่น่าจะยังไม่ครบสิบขวบดี โดยทั้งสองต่างมองหน้ากันด้วยแววตาหลากหลายอารมณ์ ซึ่งสำหรับเมริสาแล้ว นี่เป็นการโยนภาระมาให้อย่างชัดเจน
"นี่เธอ มานั่งคุยกันหน่อยสิ ไหนๆก็ต้องฝึกด้วยกันอีกนานนะ"
"ครับ"
เด็กชายตอบห้วนๆก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้รับแขก หรือถ้าพูดให้ถูกมันคือม้านั่งไม้ที่ทำหน้าที่แทนเก้าอี้ในห้อง ซึ่งภายในห้องก็ไม่ได้มีเครื่องอำนวยความสะดวกอะไรมากมาย มีแค่กาต้มน้ำร้อนกับโทรทัศน์ติดฝาผนัง แล้วก็โน๊ตบุ๊คกับสมาร์ทโฟนของเมริสาเท่านั้น
"ฉันชื่อ เมริสา จะเรียกพี่เมก็ได้นะ แล้วนายล่ะ"
"ผมชื่อ อภิรักษ์ ชื่อเล่น อาร์ท ครับ"
"แล้วอาร์ทอายุเท่าไหร่เหรอ"
"สิบสองครับ"
เมริสาแสดงสีหน้าแปลกใจอย่างไม่ปิดบัง เพราะคิดว่าเด็กชายน่าจะไม่ถึงสิบขวบ ด้วยรูปร่างที่ถือว่าเตี้ยสำหรับเด็กอายุสิบสอง และถ้าพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว เมริสาก็สรุปได้ว่าเด็กคนนี้คงเหมือนกับตน
ซึ่งนั้นไม่ผิด เพราะอาร์ทถูกพ่อกับแม่เลี้ยงนำมาขาย หรือถ้าเรียกอย่างเป็นทางการคือ การให้เป็นอาสาสมัครกับกองทัพ แลกกับเงินจำนวนมากที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างไม่ขัดสนอีกต่อไป
และความสุขสบายของพ่อกับแม่เลี้ยงก็แลกมากับอิสระภาพของเด็กอายุสิบสอง ที่ไม่เป็นที่ต้องการมาตั้งแต่แรกแล้ว และเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในยุคนี้ ที่วันพิพากษากำลังใกล้เข้ามาทุกที
"แล้วอาร์ทเคยเข้ามิติปิดกั้นรึยัง"
"ไม่เคยครับ"
เมริสาถอนหายใจ เพราะแบบนี้หน้าที่ของเธอไม่ใช่การฝึกร่วม แต่เป็นพี่เลี้ยงเด็กโดยสมบูรณ์ แถมเด็กแบบอาร์ทไม่น่าจะมีความกล้าพอจะกำจัดสัตว์มายาในมิติปิดกั้น ทำให้เมริสาต้องคิดหาทางให้อาร์ทเตรียมใจให้พร้อม
"แล้วรู้ไหมว่าต้องเข้าไปทำอะไร"
"ไปฝึกครับ"
"ดูท่าทาง อีตาผู้พันนั่นจะไม่ได้อธิบายอะไรให้ฟังเลยสินะ งั้นเดี๋ยวพี่สาวจะอธิบายให้ฟังก็แล้วกัน"
แล้วคู่หูต่างวัยก็ถือกำเนิดขึ้นด้วยเหตุนี้ แม้ว่าทั้งสองจะยังอ่อนแอและขี้ขลาด แต่เพื่อเอาชีวิตรอดมันก็ไม่มีทางเลือกมากนัก และอย่างน้อยในตอนนี้ ทั้งสองก็มีที่อยู่อาศัยพร้อมอาหารอย่างดีให้กินตลอดเวลา


## ยาปลุกพลังเวท

หลังจากออกกำลังยามเช้ากับละไมและรายาอีกคนละรอบ ผมก็กลับไปที่โลกแห่งความเป็นจริงเพื่ออาบน้ำและทานอาหารเช้ากับครอบครัว ซึ่งตอนนี้ผมเริ่มกะระยะเวลาระหว่างสองที่ได้แล้ว ทำให้โอกาสที่ความจะแตกว่าผมเป็นผู้ถูกเลือกน้อยลง
เพราะผมไม่มีทางรู้ได้เลยว่าหากพ่อกับแม่รู้เรื่องนี้แล้วจะทำยังไง ที่หากถามผมว่าเชื่อใจพ่อกับแม่ไหม ก็คงตอบได้ว่าเชื่อใจระดับหนึ่ง แต่ในยุคที่ความปลอดภัยในชีวิตต่ำ สวนทางกับค่าครองชีพที่สูงลิบ
การได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลเพื่อแลกกับการพาตัวผมไปให้นั้น เป็นตัวเลือกที่ถือว่าดีเลิศปานถูกรางวัลที่หนึ่งของสลากกินแบ่งเลยทีเดียว และผมก็ยังไม่อยากเสี่ยงที่จะให้ตัวเองถูกริดรอนอิสรภาพในตอนนี้
"เอาละ วันนี้ต้องไปหาพวกผู้ฝึกสอนเวทมนตร์นี่นะ ก็หวังว่าจะยอมช่วยปลุกเสกอุปกรณ์ให้ง่ายๆอ่ะนะ"
เมื่อเข้าสู่มิติปิดกั้น ผมก็ตรงไปหาคุณกิรณาเพื่อขอร้องให้ช่วยนัดพบผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ แต่ปัญหาก็คือทุกคนอยากสอนผม ทำให้ผมต้องเลือกที่จะไปหาคนใดคนหนึ่ง และคนที่ผมนึกออกก็คือ ภัสสร ที่เป็นผู้ใช้เวทมนตร์รักษา
แล้วเมื่อตกลงจะไปขอพบภัสสร ผมก็ได้เตรียมอุปกรณ์ที่จะนำไปปลุกเสกไว้แล้วตั้งแต่เมื่อคืน โดยหวังว่าการปลุกเสกของผู้ใช้เวทมนตร์ระดับสูงของหมู่บ้าน จะช่วยเพิ่มพลังป้องกันให้สักห้าหน่วยเป็นอย่างน้อย
"ยินดีต้อนรับสู่เรือนของข้าพเจ้านะเจ้าคะ"
"ขอรบกวนด้วยนะครับ"
ภัสสรออกมาต้อนรับผมด้วยชุดที่ดูสวยกว่าครั้งแรกเจอ เพราะคราวนี้เธอใส่เครื่องประดับมาด้วย แต่จากคำบอกของกิรณา ทำให้รู้ว่าเครื่องประดับพวกนี้มีประโยชน์มากกว่าสวยงาม เพราะมันช่วยเพิ่มพลังเวทนั่นเอง
"ข้าพเจ้าได้ยินว่าท่านวีต้องการเสริมพลังอุปกรณ์ที่สร้างเอง ไม่ทราบว่ามีความต้องการอะไรเป็นพิเศษรึเปล่าเจ้าคะ"
ผมขมวดคิ้วกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะไม่เคยได้ยินว่าการปลุกเสกของอัปสรสีหะจะเลือกความสามารถได้ด้วย หรือมันจะเป็นความสามารถเฉพาะตัวของภัสสรกันนะ
"พอดีผมไม่มีความรู้เรื่องเวทมนตร์ คงต้องขอรบกวนคุณภัสสร ให้ช่วยสอนแล้วล่ะครับ"
"ด้วยความยินดีเจ้าค่ะ"
จากนั้นชั่วโมงเรียนเวทมนตร์ของผมก็เริ่มขึ้น ซึ่งการสอนของภัสสรนั้นไม่ได้ยากอะไร เริ่มจากเวทมนตร์มีวิธีใช้อยู่สองแบบ คือใช้ออกไปโดยตรง กับผสานเข้ากับวัตถุ
และแน่นอนว่าสิ่งที่ผมสนใจคืออย่างหลัง เพียงแต่การจะใช้เวทมนตร์ได้นั้น จำเป็นจะต้องเรียนรู้การปลดปล่อยพลังเวทในร่างกายออกมาก่อน ซึ่งเรื่องนี้ตามปกติต้องใช้เวลาฝึกฝนกันเป็นเดือนๆ
ส่วนเรื่องอื่นนอกจากนี้ ก็เป็นพื้นฐานอย่างเรื่องการผสมธาตุเข้าไปในเวทมนตร์ และทำให้รู้ว่าตามปกติแล้วจะมีแค่สี่ธาตุ คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ เท่านั้น และนี่น่าจะเป็นสาเหตุที่พลังจิตของผมมีพลังเกินคาด
แล้วจากนั้นการสอนก็เป็นเรื่องการปลดปล่อยพลังเวท ที่นอกจากจะใช้พลังเวทอย่างเดียวแล้ว ยังมีการผสมธาตุเข้าไปได้ด้วย และนี่คือสิ่งที่ภัสสรถามถึงความต้องการของ ว่าต้องการให้ใส่ธาตุอะไรลงไปในอุปกรณ์รึเปล่า
และแน่นอนว่าถ้าหากผมใช้เวทมนตร์ได้ การปลุกเสกอาวุธด้วยตัวเองก็จะช่วยเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้มากขึ้น ติดแค่ว่าผมไม่มีเวลาเรียนหลายเดือนขนาดนั้น ถึงเวลาในมิติปิดกั้นจะเร็วกว่าประมาณสี่เท่าก็ตาม
แต่ภัสสรก็มีข้อเสนอที่จะช่วยให้ผมปลดปล่อยพลังเวทออกมาได้ในทันที โดยแลกกับการทำภารกิจให้กับเธอ อืม ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเล่นเกมเลยแฮะ
"แล้วคุณภัสสรจะให้ผมทำอะไรเหรอครับ"
"ข้าพเจ้าจะปรุงยาปลุกพลังให้เจ้าค่ะ แต่วัตถุดิบนั้นค่อนข้างหายาก แถมยังอยู่ในพื้นที่อันตราย ดังนั้นถ้าท่านวีไม่อยากเสี่ยง จะปฏิเสธก็ได้นะเจ้าคะ"
และจากคำบอกของภัสสรเกี่ยวกับยาปลุกพลัง ก็ทำให้รู้ว่าผมจะต้องเข้าไปในป่าหิมพานต์ในพื้นที่ส่วนใน ซึ่งพื้นที่นี้มีสัตว์มายาที่ทรงพลังมากมาย แถมยังดุร้ายเป็นอย่างมาก ทำให้การเข้าพื้นที่ส่วนนี้มีความเสี่ยงสูง
แต่เพื่อทักษะด้านเวทมนตร์ ที่จะช่วยให้ผมได้อุปกรณ์ชั้นดีไว้ใช้มันก็น่าลองเสี่ยงดู แถมยังเป็นการเพิ่มเลเวลไปในตัวด้วย เพราะพลังจิตของผมมันค่อนข้างจะขี้โกงพอตัว ทำให้น่าจะเอาตัวรอดได้
"เข้าใจแล้วครับ ผมจะทำ"
-ท่านได้รับภารกิจจากอัปสรสีหะ ภัสสร ทำการรวบรวมวัตถุดิบสำหรับปรุงยาปลุกพลังเวท-
แล้วเสียงของระบบก็ดังขึ้นว่าผมได้รับภารกิจจากภัสสร ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ได้รับภารกิจนอกเหนือจากระบบ แต่ในเมื่อผมรับทำแล้ว ก็มีแต่ต้องลองดูกันสักตั้ง
"นี่เป็นรายละเอียดของวัตถุดิบเจ้าค่ะ"
ภัสสรมอบม้วนคัมภีร์ที่ทำจากหนังมาให้ ซึ่งรายละเอียดมีอยู่แค่ห้าอย่าง เพียงแต่อย่างสุดท้ายค่อนข้างจะเป็นปัญหาสักหน่อย เพราะมันคือดีหมี และแน่นอนว่าการจะได้มาย่อมต้องฆ่าหมีให้ได้นั่นเอง
จากนั้นผมก็ใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาที่เป็นส่วนหนึ่งของวัตถุดิบ ที่นอกเหนือจากพวกสมุนไพรที่หาได้ตามป่าชั้นนอกแล้ว ยังมีเขากวาง ที่หาได้จากสัตว์มายาประเภทกวางทั้งหลาย ซึ่งพวกนี้ก็อยู่ที่ป่าชั้นนอกเช่นกัน
ดังนั้นการล่าหมีในป่าชั้นในจึงเป็นงานสุดท้ายในภารกิจนี้ และภัสสรยังเตือนผมด้วยว่า อย่าเข้าไปลึกจนเกินไป เพราะใจกลางป่าหิมพานต์นั้น เป็นที่อาศัยของสัตว์มายาที่ทรงพลังที่สุดอย่าง พญานาค และครุฑ
แหม ถ้าเลเวลมากกว่านี้ก็อยากลองบวกกับตัวตนในตำนานอยู่หรอก แต่ตอนนี้รีบทำภารกิจให้ใช้เวทมนตร์ได้ก่อนดีกว่า
"ระวังตัวนะเจ้าคะ"
ละไมออกมาส่งผมที่หน้าหมู่บ้านพร้อมกับคุณภัสสร ซึ่งผมก็ได้รับการสนับสนุนจากหมู่บ้านนี้ในหลายๆด้าน ทั้งอาหารและยาสมุนไพรที่จำเป็น รวมถึงอาวุธอย่างหอกไม้สำหรับฆ่าหมีด้วย
เพียงแต่ผมก็ยังสงสัยอยู่ว่าหมีในป่าหิมพานต์มันจะแทงด้วยหอกไม้เข้าเหรอ หรือว่ามันจะเหมือนหมีธรรมดากัน แต่จะไปขอหอกที่เหมือนเหล็กอันที่เคยใช้ก็ไม่ได้ เพราะมณีออกไปล่าสัตว์กับคนในหมู่บ้านแล้ว ทำให้ไม่เหลืออาวุธอื่นให้ใช้ เฮ้อ ดวงไม่ดีเลยน้า
*****
"ไอ้พวกรากไม้นี่หาไม่ยากเท่าไหร่แฮะ ตอนนี้ก็เหลือแค่เขากวางกับดีหมี"
ผมตรวจสอบพืชสมุนไพรที่ขุดตามคำบอกของภัสสร แถมยังมีระบบค่อยช่วยเรื่องความถูกต้องอีก ทำให้ตอนนี้ผมเหรอวัตถุดิบอีกแค่สองอย่าง ก็จะได้ยาปลุกพลังมากินเพื่อให้ใช้เวทมนตร์ได้สักที
เพียงแต่ไอ้สองอย่างนี้ค่อนข้างจะเป็นปัญหาพอตัว ด้วยไม่ได้เจาะจงว่าต้องเป็นสัตว์มายาตัวไหน ทำให้ไม่รู้ว่าวัตถุดิบที่หามาจากสัตว์มายาที่อ่อนแอมันจะเหมือนของที่ได้จากตัวที่แข็งแกร่งรึเปล่า
แต่จะให้ไปเสี่ยงตายเพื่อหาวัตถุดิบผมก็ไม่คิดจะทำ เพราะถึงผมจะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ก็ยังสามารถขอร้องภัสสรเพื่อปลุกเสกให้ได้ หรือถ้าเอาง่ายเข้าว่า แถมไม่ต้องเกรงใจกัน ผมขอให้รายาช่วยก็ยังได้
ดังนั้นการใช้เวทมนตร์ได้สำหรับผม มันก็เหมือนผลพลอยได้มากกว่าสิ่งจำเป็น ที่มีไว้ก็ดี แต่ถ้าไม่มีมันก็ไม่มีปัญหาอะไร
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด กวางหิมพานต์ จำนวนสิบตัว-
แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้วางแผนการล่า ภารกิจจากระบบก็ถูกโยนมาให้อย่างไม่ทันตั้งตัว เพียงเพราะกวางตัวหนึ่งเดินเข้ามาอยู่ด้านหน้าในระยะสิบเมตร ที่ถือเป็นระยะที่ระบบนับเป็นการเผชิญหน้าและต้องเกิดการต่อสู้
แต่กวางตัวดังกล่าวเพียงมองผมเหมือนสิ่งมีชีวิตข้างทาง ก่อนจะเดินหายเข้าป่าไปทั้งแบบนั้น จนผมต้องรีบตามไปเพราะไม่ว่าจะอยากทำรึไม่ ภารกิจก็ต้องทำให้สำเร็จ หาไม่แล้วก็อย่าหวังจะได้ภารกิจใหม่
ที่ทำให้นึกถึงบทความที่ผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนเคยให้สัมภาษณ์ไว้ เกี่ยวกับภารกิจที่ทำค้างไว้นานหลายเดือน แล้วระหว่างนั้นก็ไม่ได้รับภารกิจอะไรจากระบบอีกเลย ทำให้ต้องเสียเวลาไปทำภารกิจให้สำเร็จ เพื่อจะได้รับภารกิจใหม่
"อโหสินะพวก แต่ฉันก็ต้องเอาชีวิตรอดในบททดสอบนี้ให้ได้เหมือนกัน"
ผมแทงหอกไม้ใส่กวางหิมพานต์ที่ยืนนิ่งเหมือนไม่รับรู้ถึงอันตราย ก่อนจะถูกหอกไม้แทงทะลุลำคอ เพราะผมไม่เก่งพอจะแทงลำตัวให้โดนหัวใจ ดังนั้นบริเวณลำคอที่บอบบางจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
จากนั้นการล่ากวางของผมก็เป็นไปด้วยดี และในเวลาไม่นานกวางสิบตัวก็ถูกผมกำจัดพร้อมกับเก็บซากเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วเมื่อทำภารกิจสำเร็จ ของรางวัลที่ได้ก็น่าสนใจไม่เลวเลย
-ท่านทำภารกิจ กำจัดกวางหิมพานต์ จำนวนสิบตัวสำเร็จ ได้รับหมวกหนังกวาง-
หมวกที่ได้เป็นเหมือนหมวกนักบินสมัยโบราณ ที่มีลักษณะเป็นถุงครอบลงบนหัวแล้วมีที่รัดคาง และขอบอกว่าหน้าตามันเห่ยมาก แต่ในเมื่อเป็นอุปกรณ์ป้องกันที่ได้จากระบบ ก็น่าจะเป็นของดีพอสมควร
ผู้ถูกเลือก เลเวล 24
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 12  ความอดทน 52
ความว่องไว 10 (+15) ความแม่นยำ 10
พลังโจมตี 6 (+15)  พลังป้องกัน 104 (+18)
แต้มทักษะ 30
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
แล้วเมื่อสังเกตดูที่ค่าพลังป้องกัน ก็ดูเหมือนหมวกเชยๆนี่จะให้พลังป้องกันห้าหน่วย ที่ดีกว่าปลอกแขนปลุกเสกที่รายาทำให้ผมเสียอีก สมแล้วที่เป็นของที่ได้จากระบบ
แต่จากค่าสถานะนี้ มันยังมีเรื่องให้ผมแปลกใจอีกอย่าง นั่นคือค่าความอดทนของผมเพิ่มขึ้นสองหน่วย ทั้งๆที่เมื่อวานยังไม่เพิ่มขึ้นเลย ทำให้ผมสงสัยว่า การมีเพศสัมพันธ์กับอัปสรสีหะหลายคน แถมหลายครั้งต่อวันมันจะช่วยเพิ่มความอดทนรีเปล่า
เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ผมก็จะได้ข้ออ้างให้ตัวเองรู้สึกดีมากขึ้น เพราะตอนนี้เหมือนผมเอาเปรียบพวกเธอชอบกล แต่ถ้ามันทำให้ค่าสถานะเพิ่มขึ้น มันก็ถือเป็นการฝึกฝนทางหนึ่งนั่นเอง
"เอาละ เหลือแค่ดีหมี แต่จะให้ทำภารกิจกำจัดหมีอีกก็ไม่อยากแฮะ"
ผมเดินทางตามที่ระบบบอกว่าเป็นถิ่นที่อยู่ของหมีหิมพานต์ พลางคิดหาทางฆ่าหมีโดยไม่ต้องได้รับภารกิจ เพราะจากข้อมูลของระบบ หมีหิมพานต์มีความแข็งแกร่งมากกว่าลิงครึ่งนกที่ชื่อกบิลปักษาซะอีก
ที่ถึงผมในตอนนี้จะมีเลเวลมากขึ้นแล้ว แต่ก็ไม่อยากเสี่ยงชีวิตกับการหาวัตถุดิบแค่นี้ ทำให้ตัดสินใจว่าถ้าไม่สามารถกำจัดหมีหิมพานต์ได้จากระยะไกลละก็ วันนี้ผมจะกลับไปพักที่หมู่บ้านก่อน แล้วค่อยเตรียมตัวมาล่าหมีในวันรุ่งขึ้น
-ท่านเข้าสู่พื้นที่ป่าหิมพานต์ ชั้นใน-
-ท่านเข้าสู่พื้นที่อันตราย เนื่องจากสัตว์มายามีความสามารถสูงกว่าความสามารถของท่าน ระบบขอแนะนำให้ท่านออกจากพื้นที่ทันที-
โอ้โห ขนาดระบบยังเตือนไม่ให้เข้าเลยวุ้ย แต่ในเมื่อเข้ามาแล้วก็ขอลองดูสักหน่อย ถ้าไม่ไหวค่อยเผ่นแล้วกัน
จากนั้นผมก็ค่อยๆเดินอย่างระมัดระวังไม่ให้สัตว์มายาพบเห็น โดยอาศัยต้นไม้ใหญ่เป็นที่กำบัง พลางดูแผนที่จากระบบไปด้วย เพื่อให้ไปถึงถิ่นของหมีหิมพานต์ได้อย่างถูกต้อง และสามารถหาทางหนีได้หากจำเป็น
"โอ๊ะ"
ผมอุทานออกมาหลังจากสังเกตเห็นหมีตัวหนึ่งไกลออกไปหลายสิบเมตร ก่อนจะหลบหลังต้นไม้ในทันที เพื่อไม่ให้มันสังเกตเห็น จากนั้นผมก็แอบมองมันอยู่นาน จนแน่ใจว่ามันมีอยู่ตัวเดียวจริง
และเพื่อความไม่ประมาท ผมก็ปีนขึ้นต้นไม้เพื่อให้แน่ในว่ารอบด้านนี้ไม่มีสัตว์มายาตัวอื่นอยู่ แต่เพราะต้นไม้ในป่านี้สูงมาก กว่าจะปีนก็เสียเวลาไปไม่น้อย ยังดีที่หมีที่ผมหมายตาไม่ได้เดินหนีหายไปไหน
จากนั้นเมื่อมองในมุมสูงก็เห็นว่าหมีตัวนั้นกำลังขุดหาอะไรบางอย่าง ซึ่งน่าจะเป็นอาหารของมัน หรือไม่ก็อาจจะเป็นเหยื่อของมันก็ได้ แต่ในเมื่อมันกำลังตั้งหน้าตั้งตาขุดจนไม่สนใจรอบข้าง ผมก็ขอใช้โอกาสนี้ให้เกิดประโยชน์กับตัวเองเลยแล้วกัน
"หอกไม้ถ้าเสริมพลังจิตเข้าไป มันก็น่าจะฆ่าหมีได้ในทีเดียวอะนะ"
ผมถือหอกไม้ด้วยท่าเหมือนนักกีฬากำลังจะขว้างจักร พร้อมกับใช้พลังจิตเสริมพลังให้กับหอกไม้ธรรมดา จนการเตรียมพร้อมของผมเสร็จสิ้น หอกไม้เรืองแสงสีฟ้าก็ถูกขว้างออกไปเต็มแรง ก่อนจะเข้าเป้าอย่างจัง
เฟี้ยว ฉึก
แล้วดูเหมือนผมจะยังมีโชคอยู่ เพราะหอกไม้พุ่งเข้าใส่บริเวณลำคอใกล้กับส่วนหัวของมัน จนทำให้มันล้มลงดิ้นทุรนทุรายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะขาดใจตาย และเมื่อกำจัดหมีตัวนี้ลงได้ ระบบก็แจ้งการเพิ่มเลเวลที่น่าตกใจให้ผม
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
ด้วยการฆ่าหมีหิมพานต์เพียงตัวเดียว กลับทำให้ผมมีเลเวลเพิ่มขึ้นถึงสองเลเวล ซึ่งหากผมไปเผชิญหน้ากับมันตัวคนเดียวละก็ อาจจะศพไม่สวยแล้วกลายเป็นผู้ถูกเลือกคนแรกของรุ่นตายอนาถก็ได้
"อู้ย เกือบไปแล้ว ดีนะที่เล่นมันทีเผลอ"
จากนั้นผมก็ค่อยเดินเข้าไปเก็บซากหมีเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วรีบวิ่งกลับหมู่บ้านในทันที เพราะหากอยู่นานก็อาจจะมีสัตว์มายาตัวอื่นโผล่มาก็ได้
และเพียงเท่านี้ ผมก็ได้วัตถุดิบสำหรับทำยาปลุกพลังเวทครบแล้ว ที่เหลือก็แค่เอาไปให้ภัสสรเท่านั้น


## เรียนเวทมนตร์

หลังจากวิ่งหน้าตั้งกลับมาถึงหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศอุดร ผมก็ตรงไปที่ลานชำแหละซากสัตว์ เพื่อขอให้ช่วยจัดการกับซากกวางกับหมีที่ได้มา ซึ่งทุกคนต่างยินดีที่ได้วัตถุดิบชั้นดี โดยเฉพาะหมีที่นานๆครั้งถึงจะได้มา
"ท่านผู้ถูกเลือกเก่งจังเลยนะเจ้าคะ"
มะลิสาวร่างเล็กจนเหมือนเด็กสาวเข้ามาคุยกับผม ซึ่งจากการพูดคุยก็ได้รู้ว่าเนื้อสัตว์มายาที่ผมหามาได้ ทำให้ทุกคนมีอาหารการกินที่ดีขึ้น ทำให้ผมรู้สึกดีที่ได้ช่วยเหลือหมู่บ้านนี้ เพราะอย่างน้อยก็เป็นการตอบแทนที่ดูแลผมอย่างดีมาตลอด
"ไม่หรอก แค่โชคดีน่ะ"
"แล้วท่านผู้ถูกเลือกอยากได้ส่วนไหนเป็นพิเศษไหมเจ้าคะ"
ผมจึงแจ้งความต้องการให้มะลิทราบ ว่าเขากวางกับดีหมีจะเป็นส่วนประกอบในการทำยาปลุกพลังเวท ที่ผมต้องนำไปให้ภัสสรปรุงยาให้ ซึ่งมะลิก็รับคำด้วยดี แต่ผมรู้สึกว่ามะลิยังเรียกว่าผู้ถูกเลือกอยู่ จึงออกปากขอให้เธอเรียกผมด้วยชื่อ
"จะดีเหรอเจ้าคะ"
"ดีสิ เรียกผมด้วยชื่อเถอะ"
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านวี"
มะลิยิ้มให้ผม ส่วนละไมที่ตัวติดกับผมทันทีที่เข้าหมู่บ้านก็ดูเหมือนจะวางแผนอะไรสักอย่างกับมะลิ ซึ่งหากผมคาดไม่ผิด คืนนี้ผมน่าจะต้องเหนื่อยอีกแน่ๆ แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วสิ
แต่เรื่องความต้องการทางเพศคงต้องเก็บไว้ก่อน เพราะตอนนี้เป้าหมายหลักของผมคือการเรียนเวทมนตร์ ซึ่งกว่าได้จะวัตถุดิบมาก็ใช้เวลาชั่วโมงกว่า เพราะการชำแหละซากหมีต้องใช้ความชำนาญสูง
เพราะต้องคอยระวังไม่ให้วัตถุดิบส่วนอื่นเสียหาย ทั้งเนื้อหนังและเครื่องใน ด้วยทุกอย่างของหมีหิมพานต์สามารถนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ เรียกว่าสมกับเป็นสัตว์มายาในพื้นที่ชั้นในของป่าละมั้ง
แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่าเลเวลเพิ่มขึ้นสองเลเวล จึงเปิดหน้าต่างค่าสถานะออกมาดูเพื่อวางแผนการฝึกฝนต่อจากนี้
ผู้ถูกเลือก เลเวล 26
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 15  ความอดทน 52
ความว่องไว 11 (+15) ความแม่นยำ 12
พลังโจมตี 7 (+15)  พลังป้องกัน 104 (+18)
แต้มทักษะ 50
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
และถ้าจำไม่ผิด ค่าสถานะของผมจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ซึ่งการต่อสู้กับสัตว์มายาที่แข็งแกร่งกว่ามากอาจจะมีส่วน แต่การไปเสี่ยงแบบนั้นอีกคงต้องขอผ่าน เพราะผมยังไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งก่อนจะเข้ารับการทดสอบจากพระเจ้า
แต่การที่ค่าความอดทนของผมเพิ่มขึ้นนั้น ส่วนตัวผมคิดว่าการมีเพศสัมพันธ์กับสามสาว ละไม มณี แล้วก็รายาน่าจะมีส่วน เพราะแต่ละคนทำเอาผมแทบไม่ได้นอน แถมยังมีลีลาเด็ดกันคนละแบบด้วย
โอ๊ะ แย่ละสิ ดันนึกเรื่องที่กระตุ้นอารมณ์ทางเพศซะได้ จนชักกลัวใจตัวเองจะเสพติดเซ็กส์เอานะเนี่ย
"ท่านวีโปรดรอสักครู่นะเจ้าคะ ข้าพเจ้าจะทำการปรุงยาให้บัดเดี๋ยวนี้"
ภัสสรที่รับวัตถุดิบไปก็เดินเข้าไปในเรือน ส่วนผมกับละไมก็นั่งรอกันอยู่ที่ห้องรับแขก โดยระหว่างนั้นละไมก็ชวนผมคุยเรื่องภายในหมู่บ้าน รวมถึงเรื่องที่ผมกับมณีมีเซ็กส์กันด้วย
แถมละไมยังอยากจะลองเล่นเซ็กส์หมู่กับมณีดูด้วย แหม อัปสรสีหะนี่ใจกล้ากันดีจัง แต่ถ้าคิดว่าพวกเธอเป็นตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทดสอบผู้ถูกเลือกแล้ว มันก็ดูสมเหตุสมผลขึ้นมาทันที
และแน่นอนว่าผมไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับกามารมณ์ แต่ในเมื่อผมมีทางแก้ด้วยทักษะที่ใช้แต้มแลกมา การหาความสุขใส่ตัวสักเล็กน้อยก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะจากที่ดูหน้าต่างค่าสถานะ อาการผิดปกติก็ยังไม่มีให้เห็นด้วย
"ขออภัยที่ให้รอเจ้าค่ะ ยาปลุกพลังเวทเสร็จเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านวีทานได้เลยเจ้าค่ะ"
ระหว่างที่ผมกำลังคุยกับละไม ภัสสรก็เดินออกมาพร้อมถือถ้วยขนาดกลางเหมือนถ้วยซุปไว้ในมือ ซึ่งภายในนั้นมีของเหลวสีน้ำตาลแดงดูไม่น่าไว้ใจอยู่เกือบเต็ม และผมแน่ใจว่ามันต้องเป็นยาปลุกพลังเวท แต่ทำไมหน้าตามันชวนสยองพิลึก
"ขอบคุณครับ"
-ท่านทำภารกิจจากอัปสรสีหะภัสสร ทำการรวบรวมวัตถุดิบสำหรับปรุงยาปลุกพลังเวทสำเร็จ ได้รับยาปลุกพลังเวทหนึ่งถ้วย-
เมื่อผมรับถ้วยยามา เสียงของระบบก็ดังขึ้นให้แน่ใจว่าของเหลวน่าสงสัยนี่คือยาปลุกพลังเวท ก่อนที่ผมจะยกถ้วยขึ้นดื่มจนหมดโดยกลั้นหายใจไว้ด้วย เพราะสัญชาตญาณมันบอกว่าอย่าประมาทจะดีกว่า
และดูเหมือนผมจะคิดถูก เพราะยานี่มีรสชาติขมจนบอระเพ็ดยังชิดซ้าย แถมยังมีกลิ่นคาวจนแทบอ้วก แต่เพื่อทักษะด้านเวทมนตร์แล้ว ผมก็ฝืนตัวเองให้กลืนยาลงไปจนหมด ก่อนจะรีบปิดปากตัวเองไม่ให้อ้วกออกมา จนในที่สุดยาก็ลงไปอยู่ในท้องจนหมด
"ไหวไหมเจ้าคะ"
ละไมเข้ามาถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่ภัสสรกลับอมยิ้มเหมือนกำลังกลั้นขำ ที่ดูแล้วก็รู้ได้เลยว่าเธอจะต้องรู้ถึงรสชาติของยาอย่างแน่นอน ทว่าผมจะบ่นก็คงไม่ได้ ในเมื่อยังต้องขอร้องให้เธอช่วยสอนเวทมนตร์
หลังจากนั้นผมก็มีอาการเหมือนไข้ขึ้น แต่ภัสสรบอกว่ามันคือผลข้างเคียงจากการปลุกพลังเวท ที่ไม่เป็นอันตรายอะไร ซึ่งก็เป็นจริงตามที่เธอว่า ด้วยอาการไข้และปวดเมื่อยตามตัวหายไปเองเมื่อเวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง
แล้วเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็ถึงเวลาเรียนเวทมนตร์สักที
"ก่อนอื่น ขอให้ท่านวีลองปล่อยพลังเวทออกมานะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าพเจ้าจะคอยช่วย"
ภัสสรอธิบายว่าการปล่อยพลังเวทออกจากร่างนั้นให้นึกถึงการควบคุมลมหายใจ เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ไหลเวียนไปตามร่างกาย ก็จะสามารถรับรู้ถึงพลังเวทในร่างกายได้เช่นกัน
ที่แม้จะฟังดูเหมือนง่าย แต่ความจริงแล้วมันยากเอาการ เพราะผมนั่งสมาธิกำหนดลมหายใจอยู่นานก็ยังไม่รู้สึกถึงพลังเวท จนภัสสรเข้ามากอดที่ด้านหลังจนผมสมาธิแตกกระเจิงนั่นแหละ พลังงานบางอย่างถึงถูกปลดปล่อยออกมา
"แหม ท่านวีนี่เป็นประเภทตกใจง่ายนะเจ้าคะ แต่ก็ช่วยให้พลังเวทไหลเวียนได้ดีทีเดียว แบบนี้สนใจเรียนตัวต่อตัวกับข้าพเจ้าไหมเจ้าคะ"
ภัสสรยิ้มให้อย่างเจ้าเล่ห์ ซึ่งผมรู้ดีว่าเธอต้องการอะไร และแน่นอนว่าผมเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธสาวงามผมสีเงินนัยตาสีเขียวหรอก จะติดก็แค่ว่าถ้าทำแบบนั้นผมคงไม่ได้เรียนเวทมนตร์แน่ๆ
ดังนั้นเพื่อทำตามเป้าหมายให้ลุล่วง ผมจึงยื่นเงื่อนไขให้ภัสสร ทั้งที่ใจจริงผมอยากพาเธอเข้าห้องเสียเดี๋ยวนี้ด้วยซ้ำ
"ผมขอเรียนให้ใช้เวทมนตร์ได้ก่อนดีกว่าครับ แล้วหลังจากนั้นถ้าภัสสรอยากสอนผมในห้องส่วนตัว ผมก็ยินดีร่วมด้วยอยู่แล้ว"
"แหมๆ ท่านวีนี่เล่นตัวจังนะเจ้าคะ แต่แบบนี้ก็น่าสนใจดี ฉะนั้นข้าพเจ้าก็จะไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ แล้วหลังจากนี้ก็ขอให้รักษาสัญญาด้วยนะเจ้าคะ"
แล้วภัสสรก็ลงมือกระตุ้นพลังเวทของผมเหมือนในหนังกำลังภายใน ด้วยการส่งพลังเวทของตัวเองเข้ามาในร่างผม เพื่อให้สามารถใช้พลังเวทได้ง่ายยิ่งขึ้น เหมือนกับการทำเส้นทางให้พลังเวทไหลเวียนได้ง่ายนั่นเอง
แต่ความทรมานนี้ก็ทำเอาแทบจะหมดหวังเหมือนกัน เพราะมันรู้สึกเหมือนร่างกายถูกเผาจากภายใน แล้วถ้าผมไม่หลอนไปเอง ตอนนี้ผมกำลังมีควันลอยออกมาจากหัวด้วย หรือพลังเวทที่ว่ามันจะเป็นเหมือนกำลังภายในของพวกจอมยุทธกันนะ
"ฟู่ เสร็จเรียบร้อยเจ้าค่ะ เท่านี้ท่านวีก็น่าจะใช้เวทมนตร์ได้แล้ว"
-ท่านได้รับการปลดปล่อยพลังเวท ได้รับทักษะควบคุมพลังเวทขั้นต้น-
และเหมือนเป็นการยืนยันคำพูดของภัสสร ระบบก็แจ้งเตือนว่าผมได้ทักษะเกี่ยวกับเวทมนตร์ ทำให้ตอนนี้ผมสามารถเรียนรู้การใช้เวทมนตร์ได้เสียที เพียงแต่ภัสสรดูเหมือนจะอยากได้ชั่วโมงเรียนตัวต่อตัว
ทำให้ผมต้องตามใจเธอ ด้วยการตามเข้าไปที่ห้องนอนของภัสสร ก่อนจะเริ่มบรรเลงเพลงสวาทกันอย่างดุเดือด และขอยอมรับเลยว่าภัสสรให้ความรู้สึกแตกต่างจากอัปสรสีหะคนอื่นๆอย่างสิ้นเชิง
ซึ่งถ้าจะให้เปรียบเทียบแล้ว ละไมเหมือนสายลมเย็นสบายที่ไม่รีบร้อนและทำให้ผ่อนคลาย ส่วนมณีเหมือนเปลวไฟที่ร้อนแรงและทำให้ตื่นเต้นทุกการเคลื่อนไหว แล้วรายาก็เหมือนกับพื้นหญ้าที่ให้ความรู้สึกนุ่มนวล
แต่ภัสสรนั้นเหมือนกับแสงแดดที่เปลี่ยนแปลงไปตามเวลา เมื่อแรกเริ่มจะอ่อนโยนและอบอุ่น แต่เมื่อเวลาผ่านไปก็จะร้อนแรงแผดเผาให้เหนื่อยล้า สุดท้ายก็ค่อยๆเย็นลงให้รู้สึกผ่อนคลายสบายตัว
"เป็นอย่างไรเจ้าคะ ข้าพเจ้านั้นไม่ด้อยไปกว่าใครใช่ไหมละเจ้าคะ"
"ครับ ยอดเยี่ยมมากเลยครับ"
จากนั้นผมก็นอนพักกับภัสสรอยู่ครึ่งชั่วโมง ก่อนจะออกมาเรียนรู้การใช้เวทมนตร์อย่างจริงจัง แต่สิ่งที่ผมมุ่งเน้นให้ความสำคัญก็คือ การใส่พลังเวทเข้าไปในวัตถุ เพื่อใช้ในสร้างอุปกรณ์ เพราะสิ่งนี้จะช่วยให้ผมหารายได้มาใช้จ่ายในโลกแห่งความเป็นจริง
"ท่านวีรู้สึกจะสนใจการปลุกเสกเป็นพิเศษ ถ้าเช่นนั้นข้าพเจ้าจะให้ท่านเห็นการเพิ่มคุณสมบัติธาตุในอาวุธนะเจ้าคะ"
ภัสสรนำอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่ผมทำขึ้นมาปลุกเสก ซึ่งหลังจากผมได้รับทักษะควบคุมพลังเวทมา ก็ทำให้รับรู้ได้ว่าระดับพลังเวทของภัสสรนั้นสูงมาก จนรายาเทียบไม่ติดแม้แต่น้อย และนั่นทำให้ผมคาดหวังว่าอุปกรณ์ที่เธอปลุกเสกจะเป็นของดี
"ท่านวีอยากให้ข้าพเจ้าผสานธาตุเข้ากับดาบเล่มนี้สินะเจ้าคะ อยากได้ธาตุอะไรเหรอเจ้าคะ"
"ธาตุไฟก็แล้วกันครับ"
แล้วในพริบตาต่อมา ดาบหนอนชาเขียวของผมก็เปล่งแสงสีแดงก่อนจะปรากฏลวดลายบนใบดาบ ที่ให้ความรู้สึกเหมือนเปลวไฟ และกระบวนการทั้งหมดนี้ ใช้เวลาไม่ถึงห้านาที สมแล้วที่เป็นผู้ฝึกสอนด้านเวทมนตร์
"ท่านวีน่าจะยังไม่ทราบ ว่าสามารถตรวจสอบคุณสมบัติของสิ่งของต่างๆได้ หากมีทักษะวิเคราะห์นะเจ้าคะ เดี๋ยวข้าพเจ้าจะทำให้ดูก่อน แล้วหากฝึกฝนมากๆเข้า เดี๋ยวก็ได้ทักษะเองเจ้าค่ะ"
ภัสสรพูดขึ้นก่อนที่หน้าต่างสีฟ้าใสจะลอยขึ้นมา แล้วเมื่อเธอปัดหน้าต่างมาทางผม รายละเอียดของดาบหนอนชาเขียวก็ปรากฏในหน้าต่างนั้น
อุปกรณ์ประเภทดาบ
ชื่อ ดาบหนอนชาเขียวติดไฟ
พลังโจมตี 15
คุณสมบัติพิเศษ - แฝงธาตุไฟในการโจมตี
และถ้าผมจำไม่ผิด ดาบหนอนชาเขียวที่ได้มาตอนแรกจะมีพลังโจมตีสิบหน่วย แต่พอภัสสรปลุกเสกให้แล้วก็เพิ่มเป็นสิบห้าหน่วย แถมด้วยธาตุไฟที่เสริมเข้ามา จนชื่อดาบเปลี่ยนไปด้วย
แล้วถึงชื่อมันจะฟังดูตลก แต่อาวุธธาตุนั้นมีประโยชน์อย่างไม่ต้องสงสัย และน่าจะช่วยเบาแรงผมไปได้ไม่มากก็น้อย เพราะการใช้พลังจิตจะทำให้ปวดหัวตลอด แม้ว่าจะมีทักษะฟื้นฟูค่อยช่วย ผมก็ไม่ชอบความเจ็บปวดอยู่ดี
"เอาล่ะเจ้าค่ะ ท่านวีลองทำดูบ้างนะเจ้าคะ"
แล้วโดยที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว ภัสสรก็บอกให้ผมลองปลุกเสกดูบ้าง พร้อมกับอธิบายว่าการปลุกเสกนั้นไม่ได้ยากอะไร ถ้าเป็นแค่การใส่พลังเวทเข้าไปในวัตถุเท่านั้น และถือเป็นขั้นเริ่มต้นสำหรับการปลุกเสกด้วย
ทำให้ผมที่ยังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ หยิบปลอกแขนที่ทำขึ้นเป็นชิ้นแรกๆมาเป็นหนูทดลอง เพราะหากเสียหายก็ยังไม่เสียดายเท่าไหร่ และเมื่อตัดสินใจแล้วก็ได้เวลาลงมือทำ
"ตั้งสมาธิ แล้วใส่พลังเวทเข้าไปช้าๆเจ้าค่ะ ดีเจ้าค่ะ"
ภัสสรคอยชี้แนะอยู่ข้างๆ ผมที่กำลังถือปลอกแขนไว้ในท่าพนมมือ ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าพลังเวทกำลังไหลไปที่ปลอกแขน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงมันก็ผสานเข้าเป็นเนื้อเดียว จนพลังเวทของผมหมดก็ไม่มีทีท่าว่าจะสำเร็จ
"ก็ถือว่าท่านวีเรียนรู้การไหลของพลังเวทได้แล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่การผนึกพลังเวทในวัตถุเจ้าค่ะ มาเริ่มกันเลยดีกว่าเจ้าค่ะ"
แล้วการฝึกนรกของผมก็เริ่มต้น และนี่เป็นสิ่งที่ผมได้รับรู้ในภายหลังว่าภัสสร เป็นผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ที่เข้มงวดที่สุดในบรรดาผู้ฝึกสอนทั้งหมด แต่จะมานึกเสียใจทีหลังก็สายไปซะแล้ว
แถมถ้ามองในแง่ดี ภัสสรก็ถือว่าสวยที่สุดในบรรดาผู้ฝึกสอนทั้งหมด ดังนั้นการที่ผมได้มีเพศสัมพันธ์กับเธอก็ถือว่าไม่เสียเปล่าที่เลือกเรียนกับเธอ ที่เหลือก็แค่ทนการฝึกให้ได้เท่านั้นเอง


## หาเงิน

หลังจากเรียนเวทมนตร์กับภัสสรหลายชั่วโมงติดต่อกัน ก็ถึงเวลาอาหารเย็นที่ถือเป็นเวลาพักเสียที และตอนนี้ผมอยู่ในมิติปิดกั้นมากว่าสิบชั่วโมงแล้ว ซึ่งถือเป็นเวลาที่นานที่สุดเท่าที่เคยอยู่มาเลย
แต่ถ้าเทียบกับโลกภายนอกแล้ว ก็น่าจะผ่านไปแค่สองชั่วโมงนิดๆ ดังนั้นผมจึงเลือกที่จะทานอาหารร่วมกับภัสสร โดยมีละไมร่วมทานด้วย แล้วตั้งใจว่าจะออกไปพักที่บ้านหลังจากนี้
ทว่าก่อนที่ผมจะออกจากมิติปิดกั้น ละไมก็เข้ามากระซิบข้างหูว่า มะลิอยากจะปรนนิบัติผมในคืนนี้ด้วย ดังนั้นถ้าเป็นไปได้ขอให้กลับมามิติปิดกั้นก่อนรุ่งเช้า และแน่นอนว่าผมไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว
"ผมไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับ"
"ข้าพเจ้าจะรอนะเจ้าคะ"
เมื่อกลับมาที่โลกแห่งความเป็นจริง เวลาก็ผ่านไปเกือบสามชั่วโมง ทำให้ตอนนี้อยู่ในช่วงใกล้เที่ยง ดังนั้นเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต ผมจึงเดินออกจากบ้านไปซื้อกับข้าวที่ร้านเจ้าประจำ
จากนั้นเมื่อกลับมาถึงบ้านผมก็นำเอาอุปกรณ์ที่สร้างขึ้นเองมาวางกองรวมกัน เพื่อดูว่ามีของชิ้นไหนที่พอจะเอาไปขายได้บ้าง เนื่องจากสิ่งของบนโลกแห่งความเป็นจริงนั้น ไม่ว่าจะเป็นของดีเลิศขนาดไหน หากนำเข้ามิติปิดกั้นก็จะมีพลังแค่หนึ่ง
ซึ่งเรื่องนี้ได้รับการยืนยันจากพวกรุ่นก่อนๆแล้ว และผมเองก็ทดลองด้วยมีดทำครัวแล้วเหมือนกัน ดังนั้นหากเป็นอุปกรณ์ที่ให้พลังมากกว่าหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นพลังโจมตีหรือป้องกัน ย่อมขายได้ราคาหลายแสน
และการขายของพวกนี้นั้น เป้าหมายของผมก็คือผู้ถูกเลือกที่อยู่ในความดูแลของกองทัพ หรือก็คือยัยเตี้ยเมริสานั่นเอง แล้วในเมื่อฝ่ายนั้นต้องการแลกช่องทางติดต่อกับผม ก็ขอใช้หาเงินหน่อยก็แล้วกัน
"แต่จะติดต่อไปแบบนี้มีหวังหาที่อยู่เจอแน่ ดังนั้นต้องใช้วิธีมุดกันหน่อย"
ผมเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตด้วยระบบวีพีเอ็น (VPN - virtual private network) ที่จะช่วยปิดบังสถานที่เชื่อมต่อได้ระดับหนึ่ง ก่อนจะกดยืนยันในแอปพลิเคชันสำหรับติดต่อสื่อสาร และเท่านี้ผมก็ส่งข้อความหายัยเตี้ยได้แล้ว
"ก่อนอื่นลองถามดูก่อนว่าอยากได้อุปกรณ์ป้องกันไหม"
ผมถ่ายรูปปลอกแขนที่ทำเองส่งไปให้เมริสา โดยบอกว่าเป็นของที่ได้จากระบบ แต่ได้ซ้ำกันเลยอยากจะขาย แล้วถ้าสนใจให้มาเจอกันที่หนองน้ำครั้งก่อน และแน่นอนว่าผมให้ฝ่ายนั้นเป็นคนระบุเวลาที่สะดวกมา
"จะว่าไป ตั้งราคายังไงดีนะ"
ด้วยอุปกรณ์สำหรับผู้ถูกเลือกเป็นของเฉพาะกลุ่ม ที่ไม่สามารถใช้ได้ทุกคน ทำให้ราคาไม่แน่นอน ซึ่งส่วนใหญ่จะจ่ายตามความพอใจของทั้งสองฝ่าย แต่ไม่ว่าจะขายถูกยังไงก็น่าจะเป็นหลักแสน สำหรับปลอกแขนที่ให้พลังป้องกันสามหน่วย
แล้วถึงจะรู้สึกไม่ดีที่ตัดสินใจขายของที่รายาปลุกเสกให้ แต่ในเมื่อตอนนี้ผมมีภัสสรที่สามารถปลุกเสกให้เหนือกว่าได้อย่างเทียบไม่ติด การเก็บไว้ก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไร
ดังนั้นขายเอาเงินมาเป็นทุนในการฝึกฝนย่อมเป็นตัวเลือกที่ถูกต้อง และผมก็คิดว่ารายาน่าจะเข้าใจเหตุผลนี้ เพราะเธอเป็นคนบอกเองว่าควรจะให้ผู้ฝึกสอนเวทมนตร์ปลุกเสกให้ เพื่อให้ได้ของที่ดีกว่า
"คิดเองเออเองก็คงไม่ได้อะไร รอยัยนั่นตอบมาแล้วกัน"
แต่ถึงจะอยากขายให้เร็วที่สุด ผมก็ไม่คิดจะอยู่รอคำตอบเป็นชั่วโมงโดยไม่ทำอะไร แถมในเมื่อรู้แล้วว่าเวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าราวสี่เท่า ผมที่ยังมีนัดกับละไมและมะลิ ก็อยากไปลองลิ้มรสสาวแนวโลลิถูกกฎหมายจะแย่อยู่แล้ว
"แต่จะว่าไป มีเซ็กส์โดยไม่ใส่ถุงยางกับอัปสรสีหะก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรแฮะ แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย เพราะเวลาไปซื้อที่ร้านสะดวกซื้อนี่ยังอายไม่หายเลย"
ผมนึกถึงเหตุการณ์ตอนไปซื้อถุงยางที่ร้านสะดวกซื้อใกล้บ้าน ที่พนักงานคนขายเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง จนโดนแซวว่าจะนอนกับสาวที่ไหน ยังดีที่พ่อกับแม่ไม่ค่อยจะไปร้านนี้ แถมไม่ค่อยได้เจอกันด้วย เลยไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
แต่หลังจากนี้ไม่ว่าจะทำอะไร ก็ควรจะระวังคนรู้จักให้มากขึ้น เพราะหากความแตกขึ้นมาว่าผมเป็นผู้ถูกเลือก ก็อาจจะโดนขอให้ช่วยเรื่องเงินทองเหมือนคนถูกหวยก็ได้
"เช้าไปรึไงนะ หรือยัยนั่นอยู่ในมิติปิดกั้น"
ผมที่นั่งรออยู่ราวสิบนาทีก็รู้สึกว่า ยัยเตี้ยเมริสาน่าจะไม่อยู่ในสถานการณ์ที่จะตอบข้อความของผมได้ จึงตัดสินใจกลับเข้ามิติปิดกั้นเพื่อไปหาละไมกับมะลิตามสัญญา เพราะตอนนี้น่าจะราวสามทุ่มกว่าแล้วที่ฝั่งนู้น
"ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะ แล้วมะลิก็พร้อมปรนนิบัติท่านวีในคืนนี้เช่นกันนะเจ้าคะ"
เมื่อผมกลับมาที่ห้องในเรือนของกิรณา ละไมกับมะลิก็รออยู่แล้ว และโดยไม่รอช้าสองสาวก็เริ่มเปลื้องผ้าตัวเอง แล้วหลังจากนั้นผมก็ปล่อยให้ตัวเองขยับไปตามสัญชาตญาณด้วยความสุขสม
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
เมริสาพาอาร์ทเข้ามาฝึกฝนในมิติปิดกั้นได้หลายชั่วโมงแล้ว แต่ถ้าคำนวณเวลาในโลกแห่งความเป็นจริง ก็น่าจะผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ดังนั้นถึงจะรู้สึกสงสารเด็ก แต่เพื่อไม่ให้พวกทหารตำหนิเอาได้ ก็จำเป็นจะต้องอยู่ในนี้ให้นานขึ้น
"อาร์ท เริ่มจับจังหวะการตีได้รึยัง"
"พอได้ครับ"
เด็กชายตอบสั้นห้วนแต่ก็ยังมีหางเสียง ที่ฟังดูแล้วก้ทำให้รู้สึกเข้าหายาก ซึ่งมันก็คงไม่แปลกสำหรับเด็กที่รู้สึกว่าตัวเองถูกพ่อแม่ขายแลกเงิน ทำให้เมริสาที่อยู่ในสถานการณ์ไม่ต่างกันเกิดความรู้สึกอย่างช่วยเหลือขึ้นมา
แต่ด้วยขาดประสบการณ์ในการใช้ชีวิตเหมือนเด็กทั่วไป ทำให้เมริสาไม่รู้ว่าเด็กในวัยนี้ต้องการอะไร หรือชอบเล่นสนุกแบบไหน ดังนั้นสิ่งเดียวที่เมริสาจะทำให้ได้ก็คือ การสอนวิธีเอาตัวรอด
"อาร์ท การหนีไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนะ ถ้าหากอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่เห็นทางชนะ ก็วิ่งหนีซะ ต่อให้ต้องทิ้งใครไว้ก็ช่าง"
"แม้แต่พี่เมริสาเหรอครับ"
"ใช่ เพราะพี่เองถ้าเห็นว่าไม่มีทางชนะ ก็จะไม่ลังเลเลยที่จะวิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว เพราะถ้าตายไปทุกอย่างมันก็จบกันพอดี แล้วอาร์ทก็ยังไม่อยากตายใช่ไหมล่ะ"
"ครับ เข้าใจแล้วครับ"
สาววัยรุ่นที่มีชีวิตปากกัดตืนถีบตั้งแต่จำความได้อย่างเมริสา ที่สอนเรื่องเช่นนี้ให้นั้นไม่ได้ผิดอะไร และถือว่าเป็นเรื่องถูกต้องแล้ว สำหรับคนที่ถูกโยนภาระอันหนักอึ้งอย่างการกู้โลกใส่ โดยที่ไม่มีการถามความสมัครใจแม้แต่น้อย
ส่วนเด็กชายที่รู้สึกว่าถูกพ่อแม่หักหลัง ก็ยอมรับคำสอนนี้เหมือนเป็นเรื่องปกติ เพราะใจจริงก็ไม่ได้อยากมาทำเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว เพียงแต่ถูกพ่อแม่ใช้ประโยชน์เท่านั้น ทำให้ความคิดรับผิดชอบต่อหน้าที่ผู้ถูกเลือกไม่มีอยู่แต่แรก
"งั้นก็ทำภารกิจให้เสร็จ ของอาร์ทคือกำจัดผีเสื้ออมยิ้มห้าสิบตัวสินะ"
"ใช่ครับ แล้วของพี่เมริสาละครับ"
"ของพี่เป็นแมววานิลลาห้าสิบตัว กว่าจะเสร็จก็คงสักสองชั่วโมง แล้วอาร์ทจะให้พี่อยู่ดู หรือจะลองทำคนเดียว"
"ผมลองคนเดียวได้ครับ"
และด้วยคำตอบนี้ เมริสาก็แยกกับอาร์ท โดยตกลงกันว่าหากรอที่จุดนัดพบเกินครึ่งชั่วโมง ให้ออกจากมิติปิดกั้นได้เลย ซึ่งจุดนัดพบก็คือบริเวณทุ่งหญ้ารอยต่อระหว่างถิ่นของผีเสื้ออมยิ้มกับแมววานิลลา
ซึ่งทั้งสองใช้อาวุธที่ทางกองทัพจัดหามาให้ โดยเมริสาได้ดาบไทยที่หาได้ตามสถานที่ท่องเที่ยว ส่วนอาร์ทได้ไม้เบสบอลเหล็ก และแน่นอนว่าทั้งสองชิ้นมีพลังโจมตีแค่หนึ่งหน่วย เพราะเป็นสิ่งของจากโลกภายนอก
แต่ด้วยภารกิจที่ทั้งสองได้เป็นระดับเริ่มต้น ทำให้ไม่เหนื่อยแรงมากนักในการกำจัดเป้าหมายตามจำนวนที่กำหนด เพียงแต่เมริสานั้นรู้ดีว่าถ้าประมาทแล้วจะเป็นยังไง ด้วยประสบมาเองแล้วจากครั้งก่อน
ทำให้เมริสากำชับกับอาร์ทไม่ให้ล่าสัตว์มายาที่อยู่รวมกัน แม้จะยุ่งยากแต่ให้เลือกตัวที่อยู่เพียงลำพัง หรืออยู่กันเป็นกลุ่มไม่เกินสองถึงสามตัวเท่านั้น เพราะเมริสาเองก็ยังไม่เก่งพอจะช่วยเหลือใครได้
ส่วนอาร์ทนั้นไม่มีเหตุผลที่จะต่อต้านคำสอนนี้ ด้วยยังไร้ประสบการณ์แถมยังเป็นเด็ก จึงทำตามที่สอนอย่างเคร่งครัด ทำให้แม้จะใช้เวลานานนับชั่วโมง แต่ภารกิจกำจัดผีเสื้ออมยิ้มก็สำเร็จในเวลาเกือบสองชั่วโมง
"เสร็จแล้ว ไปรอพี่เมริสาดีกว่า"
เด็กชายไปนั่งรอที่ทุ่งหญ้าตามจุดนัดผม และมิติปิดกั้นแห่งนี้แม้จะเหมือนโลกแห่งความเป็นจริง ทั้งท้องฟ้าทุ่งหญ้าและสายลม แต่แสงแดดนั้นเป็นมิตรกว่าแดดของเมืองไทยมาก
ทำให้อาร์ทสามารถนั่งตากแดดได้โดยไม่รู้สึกร้อนแต่อย่างใด และในระหว่างนั่งรอเกือบครบครึ่งชั่วโมง เมริสาก็เดินมาถึงจุดนัดพบพอดี
"รอนานไหม พี่นึกว่าอาร์ทจะออกไปก่อนแล้วซะอีก"
"ก็เกือบแล้วครับ นี่ผมรอมายี่สิบแปดนาทีพอดี"
อาร์ทยื่นสมาร์ทโฟนที่หน้าจอเป็นแอปจับเวลาให้เมริสาดู โดยตัวเลขยี่สิบแปดนาทีสามสิบเจ็ดวินาทีบนหน้าจอก็เป็นเครื่องยืนยันคำพูดของอาร์ท ส่วนเมริสาที่ได้ยินก็ทำได้เพียงยิ้มแห้งเท่านั้น
"อานะ พี่เสียเวลากับแมววานิลลามากไปหน่อย เพราะกว่าจะทำใจแทงดาบใส่ได้ก็หลายนาทีแล้ว"
"พี่เมริสาเป็นทาสแมวเหรอครับ"
"ก็ไม่เชิงนะ พอดีพี่ไม่เคยเลี้ยง แต่ก็อยากแหละ"
จากนั้นทั้งสองก็แลกเปลี่ยนข้อมูลของที่ได้จากภารกิจ ซึ่งอาร์ทได้ตุ้มหูเหมือนที่เมริสาเคยได้ ส่วนของที่ได้จากภารกิจกำจัดแมววานิลลาก็คือถุงมือกรงเล็บแมว ที่แม้จะมีชื่อฟังดูน่ารัก แต่หน้าตาของมันเหมือนถุงมือยางติดเล็บปลอมไม่มีผิด
"ของแบบนี้มันดีกว่าของที่พี่ทหารหามาให้จริงเหรอครับ"
"ก็นะ หน้าตาอาจจะไม่น่าดู แต่มันก็ดีกว่าแน่นอน อาร์ทเคยอ่านคำอธิบายของระบบแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ครับ งั้นผมใส่เลยดีไหมครับ"
"ไว้ไปใส่ข้างนอกดีกว่า อาร์ทยังไม่ได้เจาะหูเลยนี่นา"
แล้วทั้งสองก็ออกจากมิติปิดกั้นก่อนจะปรากฏตัวในห้องกระจกที่มีคนสังเกตการณ์ และในครั้งนี้ทั้งสองก็ได้รับคำชมที่ได้อุปกรณ์กลับมาอีกสองชิ้น พร้อมกับได้รับอนุญาตให้ไปพักผ่อนตามใจ
ซึ่งหลังจากเมริสาแยกกับอาร์ทแล้ว ก็พบว่าแอปสื่อสารมีการแจ้งเตือนใหม่ และคนที่ติดต่อมาก็เป็นชายหนุ่มที่เมริสาลืมไปเสียสนิท เพราะต้องเป็นพี่เลี้ยงเด็กทำให้ไม่มีเวลาสนใจนั่นเอง
"อีตาคนที่ชื่อวียอมติดต่อมาแล้วแฮะ"
เมริสาเปิดแอปขึ้นมาบนหน้าจอ ก่อนจะได้เห็นข้อความพร้อมรูปภาพปลอกแขนที่ดูเหมือนมือสมัครเล่นเป็นคนทำ แต่จากข้อความบอกว่าเป็นอุปกรณ์ที่ได้จากมิติปิดกั้น และนายคนนี้ต้องการขายให้เธอ เพราะได้มาซ้ำ
"น่าแปลก ปกติไอเทมมันได้ซ้ำกันด้วยเหรอ"
เมริสาขมวดคิ้วกับสิ่งที่นายคนนี้บอก เพราะจากข้อมูลของกองทัพ ไอเทมที่ผู้ถูกเลือกแต่ละคนจะได้รับจากระบบนั้น ไม่มีทางซ้ำกันอย่างแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้ทางกองทัพรวบรวมข้อมูลจากผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนๆมา ทำให้น่าเชื่อถือ
และการที่จะได้ของซ้ำกันนั้น มีความเป็นไปได้แค่อย่างเดียว คือต้องแย้งมาจากผู้ถูกเลือกคนอื่น เหมือนที่อาร์ทได้ตุ้มหูเหมือนกับเมริสานั่นเอง
"อย่าบอกนะว่าอีตานี่ฆ่าคนชิงทรัพย์ แต่เดี๋ยวนะ ถ้าผู้ถูกเลือกตาย ระบบจะแจ้งมานี่นา"
แต่ก่อนที่เมริสาจะตื่นตูมไปเองก็นึกขึ้นได้ถึงการแจ้งเตือนของระบบ ถ้าหากมีผู้ถูกเลือกเสียชีวิตลง ระบบจะทำการแจ้งเตือนให้กับประชาชนที่เป็นคนชาติเดียวกัน โดยที่การแจ้งเตือนจะรับรู้ได้แม้อยู่ในมิติปิดกั้น
ดังนั้นการที่ไม่มีการแจ้งเตือนแต่นายคนที่ชื่อวีกลับได้ของซ้ำกันมันจึงค่อนข้างแปลก ซึ่งหากคิดถึงความเป็นได้แล้ว อาจจะเป็นว่าหมอนี่ไม่อยากได้ปลอกแขนนี่ เลยเอามาขายมากกว่า
แต่การที่บอกว่าได้ซ้ำน่าจะเป็นเพราะไม่ต้องการให้เมริสาคิดมากที่จะซื้ออุปกรณ์ของคนอื่น หรือไม่ก็อยากหาข้ออ้างที่ฟังดูดีแทนความจริงที่ว่ากำลังร้อนเงินก็ได้ แต่ไม่ว่าจะอย่างไหนเมริสาก็คิดว่านี่เป็นโอกาสดี
"เอาไปบอกอีตาผู้พันดีกว่า น่าจะได้งบมาไม่มากก็น้อยละนะ"
จากนั้นเมริสาก็ไปคุยกับผู้พันที่รับผิดชอบเธอ และแน่นอนว่าเมริสาได้รับอนุญาตให้ซื้อปลอกแขนชิ้นนี้ได้ในราคาไม่เกินห้าแสน พร้อมกับกำชับให้หาทางดึงตัวชายหนุ่มที่ชื่อวีมาเข้ากับกองทัพให้ได้
"ก็รู้อยู่ว่าต้องโดนสั่งแบบนี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ละนะ ใช่ว่าจะขอเงินได้ตามใจซะหน่อย"
แล้วเมริสาก็ตอบข้อความของวี เกี่ยวกับการตกลงซื้อขาย ว่าจะนัดเจอกันที่หนองน้ำชายป่าตามที่วีเสนอ ส่วนวันเวลาให้ใช้เวลาของโลกจริง โดยเป็นวันพรุ่งนี้เวลาเก้าโมงเช้า ให้ทำการเข้ามิติปิดกั้น แล้วไปที่จุดนัดพบ และหากไม่มาเกินหนึ่งชั่วโมงจะถือว่ายกเลิกการซื้อขาย
"เอาละ หวังว่าหมอนี่จะอ่านภายในวันนี้นะ"
เมริสาส่งข้อความตอบกลับตามที่ผู้พันสั่ง จากนั้นก็เดินไปอาบน้ำเพื่อพักผ่อนก่อนการเข้ามิติปิดกั้นในอีกหนึ่งชั่วโมง


## ได้กำไรอย่างไม่น่าเชื่อ

หลังจากรอข้อความจากยัยเตี้ยเมริสาอยู่หลายชั่วโมง ในที่สุดเธอก็ตกลงซื้อปลอกแขนจากผม และนัดเจอกันพรุ่งนี้เก้าโมงเช้าที่บึงใกล้กับป่าหิมพานต์ และแน่นอนว่าเธอไม่น่าจะมาคนเดียว
เพราะการเป็นผู้ถูกเลือกในความดูแลของกองทัพและรัฐบาล ย่อมต้องมีผู้ถูกเลือกอยู่ด้วยอีกหลายคน และผมไม่คิดว่าพวกนั้นจะปล่อยให้เธอมาพบผมตามลำพัง แล้วถึงจะมาคนเดียว ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครแอบดู
ดังนั้นเพื่อความปลอดภัยผมจึงเลือกที่จะปลอมตัวสักเล็กน้อย อย่างการสวมหมวกกับใส่หน้ากากอนามัย เพราะมันจะทำให้พวกนั้นตามหาผมไม่เจอได้ง่ายๆ และหวังว่าเงินที่ได้จะคุ้มค่ากับการเสี่ยงของผม
"เท่าที่ดู ไม่มีคนซ่อนตัวอยู่ ยัยเตี้ยนี่น่าจะมาคนเดียวจริงๆ"
เมื่อเข้าสู่มิติปิดกั้น ผมก็ออกจากหมู่บ้านของอัปสรสีหะแล้วมุ่งหน้ามาที่จุดนัดพบก่อนเวลาราวครึ่งชั่วโมง เพื่อดักรอดูว่าจะมีคนตามยัยเตี้ยเมริสามารึเปล่า และหลังจากรอดูจนเธอเดินทางมาถึงก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ
แต่เพื่อความมั่นใจว่าจะไม่ถูกจับตาดูจากระยะไกล ผมจึงสวมหมวกกับหน้ากากอนามัยก่อนจะเข้าไปหาเธอ และแน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามก็ดูจะไม่แปลกใจเท่าไหร่ ที่เห็นผมแต่งตัวซะมิดชิดขนาดนี้
"นายนี่ระวังตัวจังนะ"
"แล้วทางราชการไม่ได้สั่งให้เธอชวนผมไปเข้าร่วมรึไงละ"
"ก็สั่งแหละ แต่นายก็คงปฏิเสธอยู่ดีใช่ไหมละ"
ยัยเตี้ยยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจกับคำสั่งของทางราชการ แต่ในเมื่อไม่คิดจะใช้กำลังบังคับกัน ผมก็ไม่มีปัญหาอะไรที่จะค้าขายด้วย ก่อนจะหยิบปลอกแขนออกมาจากกระเป๋าสะพายเพื่อให้ยัยนี่ลองใส่
"ให้ลองใส่เหรอ แล้วไม่กลัวฉันขโมยรึไง"
"ถ้าเป็นแบบนั้นก็ถือว่าผมโง่เองที่ไว้ใจเธอ"
"แหม นายนี่มันไม่สนุกเลยนะ"
เมริสาทำหน้าเบื่อหน่ายกับการที่ผมไม่รับมุกเธอ แต่สิ่งที่พูดก็เป็นสิ่งที่ผมคิดจริงๆ เพราะหากยัยนี่เอาของหนีไปทั้งแบบนี้ ผมก็คงไม่มีปัญญาไปตามหา และได้แต่โทษตัวเองที่โง่เท่านั้น
"อืม เพิ่มพลังป้องกันสามหน่วยจริงๆ แต่ถ้ามีอุปกรณ์ป้องกันอื่นอยู่ มันจะเป็นยังไงเหรอ"
"ก็อาจจะลดพลังป้องกันลงนิดหน่อย แต่ถ้าอยากรู้ก็ต้องลองใส่ดูนั่นแหละ"
"อานะ ไว้ฉันจะลองแล้วกัน ว่าแต่นายเรียกราคาเท่าไหร่"
"แล้วแต่เธอเลย"
ผมพูดออกไปแบบนั้น แต่ความจริงผมอยากได้สักแสนเป็นอย่างน้อย เพราะจะได้มีทุนเอาไว้ซื้อจักรยานไฟฟ้ากับอุปกรณ์เดินป่า เพื่อจะได้เดินทางไปหมู่บ้านอัปสรสีหะที่เหลือ
"งั้นสักสองแสนเป็นไง"
"ก็ดี"
ผมแทบจะกรีดร้องออกมาด้วยความยินดี เพราะได้มากกว่าที่คาดถึงเท่าตัว แต่การที่ทางราชการให้งบมาเยอะขนาดนี้ อาจจะต้องการซื้อตัวผมก็ได้ หรืออาจจะเป็นการลงทุนสำหรับอนาคต เพื่อให้ผมหาของมาขายอีกก็เป็นได้
และหลังจากผมรับเงินสดจากยัยเตี้ยแล้ว พวกเราก็แยกย้ายกันทันที ซึ่งเมริสาก็ดูจะรู้ถึงความคิดของผม ที่ไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับทางราชการมากนัก จึงไม่ออกปากชักชวนอะไร เพียงแค่บอกว่าถ้ามีของจะขายก็ติดต่อมาได้เลย
"จริงสิ แล้วถ้านายอยากได้คนช่วยฝึก ฉันก็ยินดีช่วยนะ แล้วไม่ต้องห่วงเรื่องกองทัพ เพราะฉันก็ไม่ค่อยชอบพวกนั้นเท่าไหร่ ที่ยอมอยู่ก็เพราะเงินมันดีเท่านั้นแหละ"
"แล้วผมจะคิดดู"
จากนั้นผมก็ออกจากมิติปิดกั้นแล้วลงมือค้นหาข้อมูลจักรยานไฟฟ้าที่สามารถใช้ในป่าได้ ซึ่งราคาของมันถือว่าแพงเอาการ แต่ก็ยังอยู่ในงบประมาณที่พึ่งได้มา และเมื่อตัดสินใจได้แล้ว ผมก็มุ่งหน้ายังสำนักงานทันที
"ต้องการรุ่นที่ทนทานใช้งานได้ทุกสภาพแวดล้อมสินะคะ งั้นลองรุ่นนี้ไหมคะ…"
ผมฟังคำอธิบายของพนักงานขายที่บรรยายสรรพคุณสินค้าอย่างคล่องแล้ว และดูเหมือนผมจะพ่ายแพ้ให้กับเทคนิคการขาย เพราะตกลงซื้อรุ่นที่แพงกว่ารุ่นที่ตั้งใจจะซื้อแต่แรก
แต่ในเมื่อมันสามารถวิ่งลุยน้ำได้ ก็น่าจะเหมาะกับการลุยป่าหิมพานต์ ที่มีแอ่งน้ำและทะเลสาบอยู่เป็นจำนวนมาก และเมื่อซื้อมาแล้วผมก็ลองปั่นกลับบ้าน ซึ่งมันก็สามารถใช้พลังงานไฟฟ้าแทนการปั่นได้ในเวลาไม่นาน
และนี่เป็นสาเหตุที่ผมเลือกจักรยานไฟฟ้า เพราะสามารถใช้การปั่นเพื่อสะสมพลังงานไฟฟ้าแทนการชาร์จได้ แม้ว่าจะต้องเอากลับมาชาร์จหลังจากใช้งานเป็นเวลานานก็ตาม แต่มันก็ยังประหยัดกว่าน้ำมันละนะ
"เอาละ ที่เหลือก็อุปกรณ์เดินป่า แต่ความจริงก็ไม่ได้จะค้างคืนอยู่แล้ว ดังนั้นมันคงไม่มีอะไรมากหรอก"
ด้วยเงินที่เหลือแสนกว่า ผมจึงเลือกซื้อของได้อย่างเต็มที่ แม้ของที่มีความทนทานสูงจะแพงเอาเรื่อง แต่เพื่อรักษาชีวิตมันก็จำเป็นต้องลงทุนกันหน่อย ทำให้ผมเลือกซื้ออุปกรณ์ป้องกันสำหรับขี่จักรยานวิบากมาด้วย
ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ช่วยเรื่องพลังป้องกันเวลาอยู่ในมิติปิดกั้น แต่เวลาล้มหัวทิ่มมันก็น่าจะช่วยผ่อนหนักเป็นเบาได้บ้าง และการซื้อของในครั้งนี้ก็ทำให้ผมหมดเงินไปเกือบแสน ส่งผลให้เงินเหลืออยู่แค่สามหมื่นกว่าเกือบสี่หมื่นเท่านั้น
"คราวหน้าทำของได้เองแล้ว เอาไปขายให้ยัยเตี้ยน่าจะดี"
ผมวาดฝันถึงเงินที่จะได้หากสามารถปลุกเสกอุปกรณ์ได้เอง แต่การจะจำแบบนั้นได้ผมก็จำเป็นจะต้องใช้เวทมนตร์ให้ได้เสียก่อน และหวังว่ามันจะไม่ใช้เวลานานนัก เพราะผมยังมีแผนการเดินทางไปหมู่บ้านอัปสรสีหะอื่นอยู่อีก
จากนั้นเมื่อเสร็จธุระ ผมก็ขี่จักรยานไฟฟ้ากลับมาที่บ้านในช่วงสาย แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เตรียมข้าวเที่ยง จึงเลือกที่จะสั่งพิซซ่ามากินเพื่อเป็นการฉลองและให้รางวัลตัวเอง และพิซซ่าที่ไม่ได้กินมานานมันช่างอร่อยเหลือเกิน
เพราะตั้งแต่โลกเปลี่ยนไป ข้าวของต่างมีราคาแพงขึ้นมาก โดยเฉพาะอาหารที่เริ่มขาดแคลนจนราคาพุ่งสูงขึ้นหลายเท่า ทำให้ครอบครัวผมที่มีฐานะปานกลางไม่มีปัญญาจะไปกินฟาสต์ฟู้ดด้วยซ้ำ อย่างดีก็ได้แค่หมูกระทะเท่านั้น
"อร่อยจนน้ำตาแทบไหลเลยแฮะ แบบนี้ยิ่งมีไฟจะหาของไปขายอีกเยอะๆเลย"
เมื่อกินเสร็จผมก็เข้าสู่มิติปิดกั้น เพื่อกลับไปฝึกเวทมนตร์ให้สำเร็จก่อนเดินทาง แต่สถานที่ที่ผมกลับเข้ามามันคือชายป่าที่เป็นจุดเดิมตอนกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง
และมันทำให้ผมรู้ว่าการจะกลับไปที่ห้องในเรือนของกิรณาได้นั้น ต้องใช้คำสั่งตอนอยู่ในหมู่บ้านเพียงอย่างเดียว แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมก็ถือโอกาสทดลองขี่จักรยานไฟฟ้าดู และดูเหมือนผมจะคิดถูกเรื่องนี้
"เออ เร็วกว่าเดินเองเยอะเลยวุ้ย ค่อยคุ้มค่าที่ซื้อมาหน่อย"
ด้วยทักษะช่องเก็บของต่างมิติ ทำให้ผมสามารถนำรถจักรยานไฟฟ้าเข้ามาในมิติปิดกั้นได้อย่างง่ายดาย แถมไม่ต้องเหนื่อยแรงแบกไปไหนมาไหนอีกด้วย เสียแค่ว่าถ้าเป็นของสดมันก็ยังเน่าได้อยู่ดี
และเรื่องนี้ทำให้ผมต้องคิดให้ดีว่าเวลาเดินทางจะเตรียมอาหารไปแค่ไหนถึงจะพอดีและไม่เน่าเสียซะก่อน เพราะหมู่บ้านอัปสรสีหะที่ใกล้ที่สุดจะมีอยู่สองหมู่บ้าน คือ ตะวันออกเฉียงเหนือ กับตะวันตกเฉียงเหนือ
แต่สภาพภูมิประเทศของทั้งสองหมู่บ้านรู้สึกจะต่างกันพอสมควร ดังนั้นก่อนจะเลือกเป้าหมาย การหาข้อมูลจึงจำเป็น ทว่าการถามถึงเรื่องของหมู่บ้านอื่นจากชาวบ้านรู้สึกจะไม่เหมาะเท่าไหร่
เพราะจากที่กิรณาบอกมา ชาวอัปสรสีหะแต่ล่ะหมู่บ้านจะเห็นหมู่บ้านอื่นเป็นเหมือนคู่แข่ง ดังนั้นถ้าไปถามเรื่องหมู่บ้านอื่นละก็ มีหวังโดนโกรธหรือไม่ก็อาจจะถึงขั้นโดนไล่ออกจากหมู่บ้านเลยก็ได้
"ยินดีต้อนรับกลับเจ้าค่ะ"
"กลับมาแล้วครับ"
เมื่อมาถึงหมู่บ้านทิศอุดร ละไมก็ออกมาต้อนรับผมแทบจะทันที ราวกับว่ากำลังรอผมอยู่ ซึ่งมันก็ทำให้รู้สึกดีที่รู้ว่ามีคนรออยู่ แต่ในทางตรงกันข้าม มันก็ทำให้ผมรู้สึกลำบากใจมากขึ้นหากถึงเวลาที่จะต้องไป
และสิ่งนี้ยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่า ตัวตนของอัปสรสีหะนั้นถือเป็นบททดสอบอย่างหนึ่งของพระเจ้า ที่จะคอยฉุดรั้งไว้ไม่ให้ผ่านการทดสอบของพระเจ้า ดังนั้นเพื่อไม่ให้รู้สึกผูกพันธ์ไปมากกว่านี้ ผมก็ตั้งใจจะออกเดินทางเมื่อฝึกเวทมนตร์สำเร็จ
"ยินดีต้อนรับกลับนะเจ้าคะ แล้วธุระเสร็จแล้วเหรอเจ้าคะ"
ภัสสรถามขึ้นหลังจากผมกลับมาที่เรือนของเธอ และแน่นอนว่าผมไม่ได้บอกเรื่องเอาปลอกแขนไปขาย เพียงบอกแค่ออกไปทำธุระเท่านั้น ที่แม้วัตถุดิบจะเป็นของผมทั้งหมด แต่การเอาของที่รายาทำให้ไปขาย มันก็ทำให้ไม่กล้าบอกอยู่ดี
"ครับ แล้ววันนี้ก็ขอรบกวนสอนเวทมนตร์ให้อีกนะครับ"
ผมเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้ภัสสรถามอีก และเธอก็ตอบรับคำขอของผมอย่างว่าง่าย และจากความพยายามหลายชั่วโมง ผมก็เริ่มรับรู้ถึงพลังเวทที่ผนึกลงในวัตถุได้สำเร็จ
และเมื่อสามารถกักเก็บพลังเวทไว้ในอุปกรณ์ได้ การปลุกเสกก็สัมฤทธิ์ผล และเพียงเท่านี้ผมก็สามารถสร้างอุปกรณ์เองได้แล้ว แต่มันก็ยังเป็นเพียงขั้นต้น ที่ยังไม่สามารถเลือกได้ว่าจะเพิ่มคุณสมบัติอะไร หรือค่าสถานะไหน
ดังนั้นการปลุกเสกอุปกรณ์ของผมมันจึงไม่ต่างจากการเสี่ยงดวงกาชา ที่หากดวงดีก็จะได้ของที่ต้องการ แต่ถ้าดวงซวยก็อาจจะได้ขยะมาแทนที่ และแน่นอนว่าต่อให้เป็นอุปกรณ์ที่สร้างขึ้นภายในมิติปิดกั้น ขยะก็คงไม่มีใครคิดจะซื้อ
อุปกรณ์ประเภทเครื่องป้องกันแขน
ชื่อ ปลอกแขนหนัง
พลังป้องกัน 2
และหลังจากภัสสรใช้ทักษะวิเคราะห์ตรวจสอบให้ ปลอกแขนที่ผมปลุกเสกก็มีพลังป้องกันเพิ่มขึ้นจากหนึ่งเป็นสอง ที่แม้จะเล้กน้อย แต่มันเป็นการปลุกเสกครั้งแรกของผม ทำให้รู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อย
"ยินดีด้วยที่ปลุกเสกสำเร็จนะเจ้าคะ แล้วไหนๆท่านวีก็น่าจะเหนื่อยแล้ว เรามาพักกันดีกว่า"
ว่าแล้วภัสสรก็ดึงมือผมเข้าห้องนอน และแน่นอนว่าละไมไม่ยอมปล่อยผมไปคนเดียวอยู่แล้ว ทำให้ผมได้เล่นเซ็กส์หมู่แบบสามคนอีกครั้ง และในครั้งนี้เหมือนละไมจะอยากให้ผมเปรียบเทียบเธอกับภัสสร ลีลาเลยออกจะดุเดือดรุนแรง
แต่ผมก็ไม่คิดจะย้อมแพ้สาวๆอยู่แล้ว จนในที่สุดเราสามคนก็ออกกำลังกายบนเตียงกันจนเหงื่อโทรมกาย แล้วผมก็ผล็อยหลับไปพร้อมกับสองสาวในอ้อมแขนอย่างสุขสม


## มุ่งหน้าสู่ทิศพายัพ

ผมใช้เวลาประมาณสองวันในมิติปิดกั้นเพื่อฝึกใช้เวทมนตร์ให้คล่อง และถึงจะพัฒนาขึ้นแค่ไหน ระยะเวลาแค่นี้ก็ไม่ทำให้ผมกลายเป็นจอมเวทย์ได้เหมือนในนิยายหรือการ์ตูนทั้งหลาย
แล้วความสามารถด้านเวทมนตร์ของผมก็อยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางอ่อน ซึ่จะเรียกว่าไร้พรสวรรค์ก็คงได้ แต่เป้าหมายหลักอย่างการปลุกเสกอุปกรณ์สวมใส่นั้นสำเร็จตามความตั้งใจแล้ว ผมจึงเลือกที่จะออกเดินทางเสียที
"ท่านวีระวังตัวนะเจ้าคะ แล้วอย่าลืมแวะมาหาพวกเรานะเจ้าคะ"
ละไมออกมาส่งผมที่หน้าหมู่บ้าน โดยมีสาวๆที่ผมมีสัมพันธ์ด้วยตามมาส่ง และแต่ละคนก็บอกให้ผมกลับมาหมู่บ้านนี้บ้างหากเป็นไปได้ ซึ่งแน่นอนว่าผมรับปาก แต่จะทำได้ไหมคงต้องให้เป็นเรื่องของอนาคต
เพราะมิติปิดกั้นเป็นสถานที่ฝึกฝนผู้ถูกเลือก ดังนั้นหากเข้าสู่หุบเหวลึกอันเป็นบททดสอบที่แท้จริงแล้ว ก็คงกลับมาที่หมู่บ้านนี้ไม่ได้อีก แถมถ้าผมสามารถผ่านบททดสอบไปได้ มิติปิดกั้นก็จะหายไปเช่นกัน
และความจริงนี้ก็ทำให้ผมรู้สึกใจหายเหมือนกัน แต่ในเมื่อมีชะตากรรมของประเทศและคนชาติเดียวกันอยู่บนบ่า แล้วถึงแม้จะไม่ได้เลือกที่จะรับภาระหน้าที่นี้ ผมก็คงทำใจทอดทิ้งทุกอย่างแล้วรอวันตายไม่ได้เหมือนกัน
"ไปก่อนนะครับ"
ผมมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก เพราะจากการสำรวจพื้นที่แล้ว ป่าในบริเวณนี้ค่อนข้างง่ายในการใช้จักรยานไฟฟ้า ต่างจากทิศอื่นที่เป็นทั้งโคลนตมและหญ้าสูงกว่าหนึ่งเมตร
ทำให้เป้าหมายแรกของผมเป็นหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศพายัพ (ตะวันตกเฉียงเหนือ) ที่จากการคำนวณระยะทางแล้ว อย่างน้อยต้องเดินทางถึงหมื่นกว่ากิโลเมตร แล้วถึงจะมีจักรยานไฟฟ้าก็ต้องใช้เวลาหลายวัน
เพียงแต่การรู้ว่าเวลาในมิติปิดกั้นเดินเร็วกว่าโลกแห่งความเป็นจริงราวสี่เท่า ทำให้มีความหวังว่าอย่างน้อยจะได้พบหมู่บ้านอัปสรสีหะอีกสักแห่ง เพราะผมต้องการแต้มทักษะที่เป็นรางวัลของการเจอพื้นที่ใหม่
แล้วการชาร์จไฟฟ้าหนึ่งครั้งจะทำให้ใช้งานได้ราวห้าสิบกิโลเมตร ที่หากจะเดินทางให้ได้ระยะทางหมื่นกิโลเมตร ก็จำเป็นจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองร้อยวัน ที่หากคิดเป็นเวลาในโลกแห่งความเป็นจริงจะเท่ากับห้าสิบวัน
ซึ่งมันยังอยู่ในระยะเวลาที่ผมยอมรับได้ แถมยังเป็นการฝึกฝนอย่างจริงจังอีกด้วย เพราะการอยู่อย่างสุขสบายในหมู่บ้านอัปสรสีหะมันทำให้เพิ่มเลเวลลำบาก แถมยังมีสิ่งล่อลวงมากมายอีกด้วย
การเดินทางครั้งนี้จึงเป็นเหมือนการฝึกฝนที่แท้จริงของผม หลังจากได้รับการสอนทักษะต่างๆจากมณีและภัสสร และผมยังต้องการทดสอบความสามารถของทักษะที่ได้มาด้วย ว่าใช้ในการต่อสู้จริงได้แค่ไหน
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 26
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 185  พลังเวท 10
ความแข็งแกร่ง 15  ความอดทน 52
ความว่องไว 11 (+15) ความแม่นยำ 12
พลังโจมตี 7 (+20)  พลังป้องกัน 104 (+35)
แต้มทักษะ 50
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นกลาง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นต้น
- ซ่อนเร้นขั้นต้น
- ยั่วยุขั้นต้น
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
- ควบคุมพลังเวทขั้นต้น
- รำดาบขั้นต้น
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
เมื่อผมดูค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นจากอุปกรณ์ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยดาบหนอนชาเขียวติดไฟที่ภัสสรปลุกเสกให้มีธาตุไฟติดมาด้วย ทำให้การโจมตีของผมน่าจะรุนแรงขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งพลังจิต
ส่วนความว่องไวที่เพิ่มขึ้นจากรองเท้าแตะก็ช่วยเรื่องการหลบหลีก และที่สำคัญผมยังได้ปลอกแขนและขาที่ปลุกเสกโดยภัสสร ทำให้มีพลังป้องกันถึงชิ้นละห้าหน่วย ส่งผลให้พลังป้องกันเพิ่มขึ้นมาก
ซึ่งสิ่งเหล่านี้จะช่วยให้ผมล่าสัตว์มายาได้ง่ายขึ้น แถมยังลดความเสี่ยงที่จะบาดเจ็บได้อีกด้วย เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว แต่ปัญหาคือตั้งแต่ขี่จักรยานไฟฟ้ามาเป็นชั่วโมง ผมก็ยังไม่เห็นสัตว์มายาสักตัว
"แปลกแฮะ หรือมันจะกลัวของแปลกปลอมอย่างจักรยาน"
ผมเคยดูจากรายการโทรทัศน์ว่าสัตว์ป่าจะไม่กล้าเข้าใกล้สิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ซึ่งเป็นสัญชาตญาณระวังภัยของสิ่งมีชีวิต แต่สัตว์มายามันถูกสร้างมาเพื่อฝึกฝนผู้ถูกเลือก ที่ถึงจะคล้ายสัตว์ป่าแต่มันก็ไม่ใช่สัตว์ป่าอยู่ดี
ทำให้การที่สัตว์มายาไม่โผล่มาให้เห็นเลยแบบนี้มันผิดปกติจนน่าสงสัย ว่าอาจจะมีอะไรเกิดขึ้นในบริเวณนี้ เพราะหากเป็นหนังหรือนิยายละก็ ความเงียบจนผิดปกติแบบนี้มักจะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้น
และถ้าฉากหลังเป็นป่าแบบนี้ด้วยแล้ว สิ่งที่จะโผล่มาคงไม่พ้นสัตว์ร้ายระดับเจ้าป่าหรือไม่ก็สิ่งมีชีวิตระดับบอส ซึ่งมันทำให้ผมรู้สึกไม่ปลอดภัยในชีวิตขึ้นมาทันที แต่จะให้ออกจากมิติปิดกั้นทั้งแบบนี้ก็ไม่ไหว เพราะเวลากลับเข้ามาจะกลับมาจุดเดิม
ดังนั้นในคำแนะนำของระบบจะให้ออกจากมิติปิดกั้นในจุดที่มั่นใจว่าปลอดภัย และแน่นอนว่าการอยู่กลางป่าแบบนี้มันจะไปหาจุดปลอดภัยได้ที่ไหนกัน ทั้งที่ความจริงแล้วผมตั้งใจจะออกไปพักที่ชายป่าก่อนกลับบ้าน
แต่ในเมื่อมันยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมก็ขี่จักรยานไฟฟ้าต่อไปโดยเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น ด้วยการสอดส่องรอบด้านและมองกระจกหลังเป็นระยะ เพราะหากโดนเล่นงานทีเผลอมีหวังจบไม่สวย
"อืม หรือจะคิดไปเองวะ"
แล้วหลังจากเวลาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนผมชักจะไม่แน่ใจว่าคิดมากไปเองหรือแค่โชคดีเฉยๆ ที่ยังไม่เจอเหตุการณ์อะไรร้ายแรง แถมเวลาที่จักรยานไฟฟ้าจะใช้งานได้ก็ใกล้หมดแล้วด้วย
ทำให้ผมตัดสินใจเก็บจักรยานไฟฟ้าเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วออกวิ่งไปตามทิศทางที่น่าจะเป็นชายป่า พร้อมกับดูแผนที่ของระบบไปด้วย และจากแผนที่ก็ยังไม่พบสัตว์มายาในระยะร้อยเมตร
แต่แผนที่ของระบบก็ใช่ว่าจะแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะสัตว์มายาบางชนิดสามารถซ่อนตัวจากแผนที่ของระบบได้ แถมยังพลางตัวได้ยอดเยี่ยมจนสายตามนุษย์หาเจอได้ยากด้วย
ที่แม้ในพื้นที่เริ่มต้นจะไม่มีสัตว์มายาแบบนั้น แต่ในพื้นที่ป่าหิมพานต์มันเป็นอีกเรื่อง และหากไม่ระวังละก็ อาจจะตายไม่รู้ตัวก็ได้
"โอ้ เริ่มเห็นชายป่าแล้วแฮะ"
ผมวิ่งตรงไปยังชายป่าด้วยความยินดี แต่ก่อนที่จะออกจากเขตป่าหิมพานต์ เรื่องที่ผมกลัวก็เกิดขึ้นจริงๆ เพียงแต่มันไม่ได้ร้ายแรงตามคาด เพราะสิ่งที่ปรากฏตัวขึ้นนั้นเป็นศัตรูที่ผมเคยจัดการมาแล้ว
เจี๊ยก
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัว-
สิ่งที่กระโจนจากต้นไม้ลงมาล้อมผมเอาไว้เป็นลิงที่มีท่อนล่างเป็นกวาง และมันมีจำนวนถึงห้าตัว
"ไอ้ลิงครึ่งกวางนี่เหรอที่เป็นต้นเหตุความผิดปกติ"
ผมชักดาบหนอนชาเขียวติดไฟออกมาถือพร้อมกับโล่หนังปลาลายเมฆ และรู้สึกดีใจที่เก็บจักรยานไฟฟ้าเข้าช่องเก็บของต่างมิติแล้ว เพราะหากจักรยานไฟฟ้าเสียหายจากการต่อสู้มันคงทำให้แผนการเดินทางต้องล่าช้าอย่างแน่นอน
แล้วหลังจากพวกมันล้อมผมเอาไว้ก็ยังไม่มีท่าทางจะเข้ามาโจมตี ดังนั้นผมจึงเป็นฝ่ายเข้าไปโจมตีพวกมันเอง และดูเหมือนอุปกรณ์สวมใส่พวกนี้จะช่วยให้การเคลื่อนไหวของผมดีขึ้นด้วย
เพราะสามารถเข้าประชิดตัวลิงครึ่งกวางตรงหน้าได้อย่าวรวดเร็วผิดคาด ซึ่งคงต้องบอกว่าสมเป็นรองเท้าที่ได้จากนกเทศ ที่ช่วยให้ความว่องไวเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนดาบหนอนชาเขียวติดไฟก็ถือว่าดีกว่าที่คาดเช่นกัน เพราะสามารถทะลวงคอของมันได้อย่างง่ายดายแล้ว ยังส่งความร้อนเผาไหม้จากภายในอีกด้วย โดยที่ผมไม่ต้องเสริมพลังจิตเข้าไปเหมือนแต่ก่อน
และหลังจากกำจัดไปได้หนึ่งตัว พวกมันที่เหลือก็เลือกที่จะรุมผมพร้อมกัน แต่ช่องว่างที่เกิดขึ้นก็ทำให้ผมวกกลับมาตั้งรับได้ไม่ยาก แถมยังปิดจุดบอดที่ด้านหลังได้อีกด้วย จึงทำให้ลิงครึ่งกวางอีกสี่ตัวต้องเผชิญหน้ากับผมโดยไม่สามารถลอบกัดได้
"แน่จริงเข้ามาสิวะ"
ผมพูดเพื่อใช้ทักษะยั่วยุ และผลของมันก็ทำงานได้อย่างไม่มีปัญหา เมื่อลิงครึ่งกวางเริ่มวิ่งเข้ามาโดยไม่มีการป้องกันตัว ซึ่งมันทำให้การโจมตีสวนกลับทำได้ง่าย และพวกมันอีกหนึ่งตัวก็สิ้นชีพลง
แต่ดูเหมือนพวกมันจะมีการเรียนรู้ เพราะหลังจากพรรคพวกตายไปสองตัวก็เหมือนจะไม่กล้าเข้ามาโจมตีอีก แต่การจะปล่อยให้พวกมันหนีจนภารกิจล้มเหลวไม่ใช่ตัวเลือกที่ผมต้องการ ดังนั้นผมจึงต้องเป็นฝ่ายบุกเข้าไปหาพวกมัน
"ย๊าก"
ผมร้องตะโกนเพื่อดึงพลังจากภายในเหมือนที่นักเทนนิสเคยบอกไว้ ซึ่งมันก็ดูเหมือนจะได้ผล เพราะการตวัดดาบของผมทำให้ลิงครึ่งกวางตัวหนึ่งไร้หัวได้ในทันที และเมื่อเหลือกันแค่สองตัว พวกมันก็เลือกที่จะหนี
แต่ผมที่เตรียมตัวไว้แล้วก็ไม่ปล่อยให้พวกมันหนีไปได้ ด้วยการดึงกระดูกปลาที่เหลาจนแหลมออกมาจากช่องเก็บของ ก่อนจะเสริมพลังจิตเข้าไปเพื่อให้มีพลังทำลายสูงขึ้น และขว้างออกไปเต็มแรง
ฉึก กี๊ซ
ลิงครึ่งกวางสองตัวที่เหลือร้องอย่างเจ็บปวดหลังจากถูกกระดูกปลาแทงเข้าที่หลังและก้น ซึ่งความจริงผมอยากขว้างให้มันตายในทีเดียว แต่ด้วยฝีมือในตอนนี้แค่เข้าเป้าผมก็พอใจแล้ว
จากนั้นเมื่อพวกมันขยับไม่ได้เพราะผลจากพลังงานไฟฟ้าที่ผมใส่เข้าไปในกระดูกปลา ผมก็เข้าไปปิดบัญชีพวกมันและทำภารกิจให้สำเร็จในเวลาเดียวกัน และดูเหมือนครั้งนี้ระบบจะใจดีกับผมบ้างแล้ว
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะยี่สิบห้าหน่วย-
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉินสำเร็จในเวลาน้อยกว่าสิบนาที ได้รับแต้มทักษะสิบหน่วย"
*แต้มทักษะ 85
ด้วยแต้มทักษที่ได้มานี้ หากผมเพิ่มเลเวลอีกสองครั้งก็จะได้แต้มทักษะครบร้อย ที่จะสามารถนำไปแลกทักษะขั้นต้นใหม่ๆได้ แต่เป้าหมายอย่างทักษะฟื้นฟูขั้นสูงคงต้องรออีกสักพัก
แถมผมยังรู้สึกว่าการฟันดาบของตัวเองมีความเฉียบคมและตัดสิ่งต่างๆได้ง่ายขึ้น ซึ่งอาจจะเป็นผลของทักษะรำดาบขั้นต้นก็ได้ และหากเป็นจริงละก็ การฝึกฝนในหมู่บ้านอัปสรสีหะก็ให้ประโยชน์มากกว่าที่คิด
"เอาละ ไปพักที่ชายป่าแล้วกลับบ้านดีกว่า"
ผมไม่ลืมที่จะเก็บซากของลิงครึ่งกวางไปด้วย เพราะซากของพวกมันยังคงอยู่แม้ภารกิจจะสำเร็จไปแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องน่าแปลกที่ปกติมันควรจะสลายไป แต่ในเมื่อผมสามารถหาประโยชน์จากซากของมันได้ มันก็ไม่เสียหายอะไรที่จะเก็บไว้
แล้วถ้าหากมันถูกทิ้งไว้ในช่องเก็บของต่างมิตินานเกินไปจนเน่าเสีย เมื่อถึงเวลานั้นผมค่อยเอาออกมาทิ้งก็ได้ เพราะต้องยอมรับว่าผมไม่มีความสามารถในการแล่ซากสัตว์มายาเพื่อเอาวัตถุดิบ
แม้จะเคยลองทำที่หมู่บ้านมาแล้ว ความสะอิดสะเอียดตอนแล่ผสมกับกลิ่นคาวเลือดมันก็เกินรับไหวสำหรับผม ทำให้ต้องยอมแพ้อย่างช่วยไม่ได้ และในอนาคตหากมีซากสัตว์มายาให้เก็บอีก ผมก็อาจจะต้องคิดเรื่องเพิ่มระดับช่องของเก็บของต่างมิติ
หรือไม่ก็อาจจะเอาไปขายให้ยัยเตี้ย แต่ก็ไม่รู้ว่ายัยเตี้ยเมริสาจะแล่เอาวัตถุได้รึเปล่า เพราะการแล่ปลากับสัตว์ชนิดอื่นมันค่อนข้างจะต่างกันพอสมควร แต่ไม่ว่าจะทางไหน ผมก็ไม่เสียอะไรอยู่แล้ว เพราะถึงจะได้วัตถุดิบมา ผมก็ยังไม่เก่งพอจะสร้างอุปกรณ์ที่มีประโยชน์อยู่ดี
รายการอาวุธและอุปกรณ์สวมใส่
ดาบหนอนชาเขียวติดไฟ
พลังโจมตี +15
คุณสมบัติพิเศษ - แฝงธาตุไฟในการโจมตี
สนับมือเขี้ยวสุนัขช็อกโกแลต
พลังโจมตี +10
*ใส่อาวุธซ้ำซ้อนเกินกว่าหนึ่งชิ้น ลดพลังโจมตีของอาวุธหนึ่งชิ้นลง 50 เปอร์เซ็นต์
โล่หนังปลาลายเมฆ
ลดความเสียหายจากการโจมตีที่ได้รับ 50 ถึง 100 เปอร์เซ็นต์ ขึ้นอยู่กับค่าสถานะความอดทน
สร้อยคอขนหางกบิลปักษา
ความว่องไว +5
เสื้อเกราะปูแดง
พลังป้องกัน +10
รองเท้านกเทศ
ความว่องไว +10
หมวกหนังกวาง
พลังป้องกัน +5
ปลอกแขนหนังปลุกเสก (ขวา)
พลังป้องกัน +5
ปลอกแขนหนังปลุกเสก (ซ้าย)
พลังป้องกัน +5
เกราะขาหนังปลุกเสก (ขวา)
พลังป้องกัน +5
เกราะขาหนังปลุกเสก (ซ้าย)
พลังป้องกัน +5


## เก็บเลเวลอย่างจริงจัง

หลังออกจากมิติปิดกั้น ผมก็ทำการชาร์จไฟจักรยานไฟฟ้า ที่ตามคู่มือแล้วต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าชั่วโมง ทำให้ระหว่างรอผมจะกลับเข้าไปในมิติปิดกั้นเพื่อเก็บเลเวลอย่างจริงจัง
และนี่เป็นแผนการเดินทางของผม ที่เริ่มต้นด้วยการขี่จักรยานไฟฟ้าให้ได้ระยะทางมากที่สุด แล้วกลับออกมาชาร์จไว้ที่บ้าน ก่อนจะกลับเข้าไปเก็บเลเวลพร้อมกับเดินทางไปด้วย
แม้ว่าการเดินทางด้วยเท้าจะไม่ได้ระยะทางมากนัก มันก็ดีกว่าอยู่เสียเวลาอยู่ที่โลกนี้ถึงห้าชั่วโมง ซึ่งการเอาเวลาห้าชั่วโมงในโลกแห่งความเป็นจริงมาเทียบกับเวลาในมิติปิดกั้น มักจะเป็นเวลามากถึงยี่สิบชั่วโมง
แล้วการปล่อยเวลายี่สิบชั่วโมงให้สูญเปล่ามันก็ออกจะงี่เง่าไปสักหน่อย แต่แน่นอนว่าผมจะเลี่ยงการเก็บเลเวลตอนกลางคืน เพราะต่อให้มีเลเวลหรือค่าสถานะสูงยังไง การออกล่าตอนกลางคืนก็อันตรายเกินกว่าจะเอาชีวิตไปเสี่ยง
"ก่อนอื่นเช็คอุปกรณ์เดินป่าก่อนว่าพร้อมไหม"
ผมเอาอุปกรณ์ที่จำเป็นในการเดินป่าออกมาจากช่างเก็บของต่างมิติ เพื่อตรวจดูว่าไม่ได้ลืมอะไร ถึงความจริงมันจะมีแค่ไฟฉาย ไฟแช็ค เชือก อุปกรณ์ปฐมพยาบาล แล้วก็อาหารกับน้ำแค่นั้น
ซึ่งทั้งหมดผมยอมเสียช่องเก็บของอย่างละช่อง เพราะหากเก็บไว้ในกระเป๋าทั้งหมดย่อมประหยัดช่องได้มาก แต่เวลาจะใช้ก็ต้องเอากระเป๋าออกมาแล้วหาเอง ที่เทียบกับการดึงออกจากช่องเก็บของได้ทันที ผมยอมเสียช่องเก็บของดีกว่า
แต่ก็ยังดีที่อาหารและน้ำดื่มสามารถเก็บรวมในช่องเดียวกันได้ ทำให้เสียช่องเก็บของไปห้าช่อง แล้วถ้านับซากลิงครึ่งกวางออกไป มันก็จะเหลือช่องเก็บของอีกสี่ช่อง ที่น่าจะพอเก็บอะไรก็ตามที่ได้มาก่อนกลับ
"เอาละ ไปลุยกันเลย"
จุดที่ผมกลับมาในมิติปิดกั้นคือชายป่าที่ออกมาเมื่อครู่ แล้วถ้าดูจากเครื่องหมายที่ผมทำเอาไว้ การออกเดินทางไปยังหมูบ้านอัปสรสีหะทิศพายัพก็ดำเนินต่อไปได้อย่างไร้ปัญหา
"จะว่าไป กล้องส่องทางไกลกับเข็มทิศมันควรจะเอามาด้วยรึเปล่านะ"
เพราะแผนที่ของระบบมีการบอกทิศทางอยู่แล้ว ทำให้เข็มทิศไม่จำเป็น แม้จะมีบางครั้งที่ผมรู้สึกหลงทิศก็ตาม แต่กล้องส่องทางไกลนั้นน่าจะมีความจำเป็น เพราะสัตว์มายาไม่สามารถใช้แผนที่ช่วยค้นหาเพียงอย่างเดียวได้
อย่างตอนที่ไอ้ฝูงลิงครึ่งกวางมาล้อมเอาไว้ แผนที่ก็ไม่แสดงจุดแดงที่หมายถึงสัตว์มายาแม้แต่น้อย ซึ่งผมเดาว่ามันน่าจะเกี่ยวกับระยะเผชิญหน้าสิบเมตร ที่หากสัตว์มายาหลบซ่อนตัวอยู่ ระบบก็จะไม่แสดงผลบนแผนที่
ต่างจากสัตว์มายาที่ใช้ระบบค้นหา เนื่องจากมันจะแสดงเป้าหมายให้หากอยู่ในระยะร้อยเมตร ซึ่งสิ่งนี้เป็นข้อเสียของระบบแผนที่กับระบบค้นหา ที่มันทำงานไม่สัมพันธ์กันเท่าไหร่ เหมือนเกมที่ยังไม่ได้แก้บัคไม่มีผิด
"เฮ้อ แต่จะรอให้พระเจ้าแก้บัคก็คงเป็นไปไม่ได้อ่ะนะ"
ผมใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาในบริเวณนี้ ซึ่งผลที่ได้ก็ไม่ต่างจากที่คาดเท่าไหร่ เนื่องจากสัตว์มายที่สามารถค้นหาได้จะต้องเคยเจอมาก่อน หรือรู้จักชื่อ ดังนั้นหากทำการค้นหาโดยไม่เจาะจง ระบบก็จะแสดงแค่สัตว์มายาที่เคยเจอเท่านั้น
ซึ่งในบริเวณนี้มีสัตว์มายาที่แสดงผลแค่สองสามชนิด ผมจึงลองค้นหาจากคำง่ายๆ เพื่อดูว่าจะมีสัตว์มายาที่เป็นอันตรายอยู่รึไม่ อย่างเช่น ครุฑ หรือนาคเป็นต้น แต่ดูเหมือนสัตว์มายาพวกนั้นจะอยู่ในพื้นที่ส่วนลึกของป่า
ทำให้ผมค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง ที่ไม่ต้องเจอสัตว์มายาที่เหมือนกับบอสตั้งแต่เริ่มฝึก แต่อีกใจก็อยากไปลองของหลังจากเลเวลกับค่าสถานะสูงพออยู่เหมือนกัน เพียงแต่มันน่าจะใช้เวลาอย่างน้อยอีกเป็นเดือน
"ก่อนอื่น สัตว์มายาที่เหมาะจะฟาร์มเก็บเลเวลควรจะเป็นตัวที่อ่อนแอกว่าแต่ไม่มากนัก จะได้เพิ่มค่าสถานะกับเลเวลเร็วๆ"
ผมเลือกรายชื่อสัตว์มายาในบริเวณนี้ที่เคยเจอมาแล้ว ที่มีตั้งแต่ปลาต่างๆ กับสัตว์ทั่วไปที่เหมือนในโลกแห่งความเป็นจริง กับสัตว์ตามตำนานของป่าหิมพานต์ ซึ่งผมคิดว่าจะเริ่มจากสัตว์ทั่วไปก่อน
"เท่าที่เจอตอนนี้ก็มีแค่นกเทศ กับกวางหิมพานต์ ไอ้ตัวพวกนี้น่าจะเหมาะเอามาฝึกแล่เอาเนื้อหนัง แต่น่าจะต้องไปหาข้อมูลการแล่จากอินเทอร์เน็ตก่อน"
เมื่อตัดสินใจได้ผมก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางที่แผนที่บอกว่าเป็นถิ่นของพวกมัน และเมื่อเจอนกเทศตัวแรก ระบบก็มอบภารกิจมาให้เหมือนเคย เพียงแต่คราวนี้รู้สึกจำนวนมันจะมากกว่าทุกครั้ง
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด นกเทศ จำนวนร้อยห้าสิบตัว-
แต่ด้วยปริมาณนกเทศในถิ่นของมันมีมากถึงหลักพัน การกำจัดสักร้อยสองร้อยตัวจึงไม่เป็นปัญหา เพียงแต่ต้องคอยระวังไม่ให้โดนรุมเท่านั้น ซึ่งผมจะเลือกนกเทศที่อยู่โดดเดี่ยว หรือรวมกันไม่เกินสามตัว
และจากการล่าราวสองชั่วโมง ซากนกเทศร้อยห้าสิบสองตัวก็ถูกบรรจุอยู่ในช่องเก็บของต่างมิติของผม และอุปกรณ์ที่ได้เป็นรางวัลนั้นก็ถือได้ว่าคุ้มค่าเหนื่อย เพียงแต่หน้าตามันออกจะน่าเกลียดไปสักหน่อย
-ท่านทำภารกิจ กำจัดนกเทศ จำนวนร้อยห้าสิบตัวสำเร็จ ได้รับผ้าคลุมหัวนกเทศ-
ด้วยมันเป็นผ้าคลุมที่มีหัวของนกเทศติดมาด้วย ซึ่งผมเดาว่ามันน่าจะใช้พรางตัวเป็นนกเทศได้ และเหมาะจะใช้ล่านกเทศ เพียงแต่ส่วนตัวแล้วผมเริ่มเบื่อกับนกเทศพวกนี้แล้ว จึงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่กวางหิมพานต์
แถมการฆ่านกเทศร้อยห้าสิบกว่าตัวก็ไม่ทำให้เลเวลเพิ่มขึ้นแม้แต่เลเวลเดียว ที่น่าจะเป็นเพราะเลเวลของผมห่างกับนกเทศมาก และหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป แผนการเก็บเลเวลก็จะล่าช้า
ดังนั้นหากกวางหิมพานต์ยังไม่ช่วยให้เลเวลเพิ่มขึ้นอีกละก็ ผมคงจะต้องหาสัตว์มายาตัวใหม่ที่แข็งแกร่งกว่านี้ แม้จะเสี่ยงอันตรายมากขึ้นก็ตาม
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัด กวางหิมพานต์ จำนวนสามสิบตัว-
และจำนวนที่เพิ่มขึ้นก็ทำให้ผมมั่นใจว่าควรจะต้องเปลี่ยนเป้าหมายเป็นสัตว์มายาที่แข็งแกร่งกว่านี้จริงๆ เพราะถ้าจำไม่ผิดในภารกิจครั้งก่อน จำนวนยังเป็นแค่สิบตัวอยู่เลย
แล้วหลังจากผมกำจัดกวางหิมพานต์ได้ตามเป้าหมาย เลเวลก็ยังไม่เพิ่มอยู่ดี แม้ว่าอุปกรณ์ที่ได้จากภารกิจจะเป็นของดีก็ตาม
-ท่านทำภารกิจ กำจัดกวางหิมพานต์ จำนวนสามสิบตัวสำเร็จ ได้รับเกราะไหล่หนังกวาง-
ผมสวมเกราะไหล่ที่เหมือนอุปกรณ์ในหนัง หรือเกมแนวแฟนตาซีทั้งหลาย ที่แม้จะดูเกะกะแต่กลับให้ความรู้สึกสบายเวลาใส่ แถมยังขยับร่างกายได้อย่างไม่ติดขัด ทำให้ผมตัดสินใส่มันไว้ที่ไหล่ขวา เพราะผมถือโล่มือซ้าย
แล้วหลังจากครุ่นคิดว่าควรจะล่าสัตว์มายาตัวไหนดี ผมก็ตัดสินใจกลับไปหาโจทย์เก่าอย่างไอ้พวกลิงครึ่งนกกับลิงครึ่งกวาง เพราะสัตว์มายาที่เหมือนสัตว์ทั่วไปคงใช้เพิ่มเลเวลได้ยากแล้ว
"รู้สึกมันจะชื่อ กบิลปักษา กับพานรมฤค สินะ"
แล้วจากการค้นหาก็พบว่าถิ่นของกบิลปักษาอยู่ไกลออกไปเกือบสองกิโลเมตร ส่วนพานรมฤคนั้นอยู่ลึกเข้าไปในป่าราวสามร้อยเมตร ซึ่งก็คือผมอยู่ใกล้กับถิ่นมันมากจนแทบจะเรียกได้ว่าอยู่หน้าประตูเลยทีเดียว
"ถึงว่าไอ้ลิงครึ่งกวางถึงโผล่มา"
ดังนั้นเมื่อได้เป้าหมายแล้ว ผมก็มุ่งหน้าไปถิ่นของพวกมันทันที และโดยไม่ต้องหาให้เสียเวลา ผมก็โดนต้อนรับจากพวกมันแทบจะทันทีหลังจากเดินลึกเข้ามาในป่าได้ราวร้อยเมตร
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัว-
แล้วดูเหมือนพวกมันจะชอบอยู่กันเป็นกลุ่ม เพราะครั้งก่อนผมก็โดนโจมตีด้วยกลุ่มห้าตัวเหมือนกัน แต่ในเมื่อตัดสินใจจะเก็บเลเวลแบบจริงจังแล้ว ก็คงหลีกเลี่ยงการปะทะไม่ได้
"เข้ามาเลยไอ้ลิงโง่"
ทักษะยั่วยุถูกใช้เพื่อให้พวกมันโมโหจนใช้จำนวนที่มากกว่าให้เป็นประโยชน์ไม่ได้ แล้วพอมันพุ่งเข้ามาหาเรียงตัวแบบนี้ การกำจัดทีละตัวก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร แถมดาบหนอนชาเขียวติดไฟยังทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี จนผมไม่ต้องทนปวดหัวกับการใช้พลังจิต
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะยี่สิบห้าหน่วย-
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉินสำเร็จในเวลาน้อยกว่าสิบนาที ได้รับแต้มทักษะสิบหน่วย"
*แต้มทักษะ 120
และพวกมันก็กลายเป็นแต้มทักษะให้ผม ซึ่งในคราวนี้ผมตั้งใจจะสะสมให้พอสำหรับแลกทักษะฟื้นฟูขั้นสูงเสียที เพราะมัวแต่เอาไปแลกทักษะจำเป็นอย่างอื่นจนแต้มแทบจะไม่เหลือในตอนแรก การได้แต้มมาแบบนี้ทำเอาอยากขอบคุณให้ลิงครึ่งกวางพวกนี้ขึ้นมาทีเดียว
"หรือจะเดินวนเวียนอยู่แถวนี้ให้ได้ภารกิจฉุกเฉินบ่อยๆดีนะ"
แต่ในระหว่างที่ผมกำลังหลงระเริงไปกับแต้มทักษะที่ได้จากภารกิจฉุกเฉิน ฝูงลิงครึ่งกวางก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ห่างออกไปราวห้าสิบเมตร จนผมต้องรีบหลบหลังต้นไม้ ก่อนที่เสียงของระบบจะทำให้หัวใจแทบหลุดออกมาจากปาก
-ท่านได้รับภารกิจ กำจัดพานรมฤคชั้นต่ำ จำนวนห้าสิบตัว-
เฮ้ยๆ คราวนี้ทำไมจำนวนมันเพิ่มเหมือนติดจรวจแบบนี้ฟระ
แต่ผมก็ประท้วงในใจได้ไม่นาน เมื่อลิงครึ่งกวางกลุ่มหนึ่งเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติ แล้วพากันมุ่งตรงมาทางที่ผมหลบซ่อนตัวอยู่ แต่ก่อนที่ผมจะตัดสินใจวิ่งหนี ก็นึกถึงอุปกรณ์ที่พึ่งได้มา เลยทดลองอะไรที่ดูงี่เง่าสักหน่อย
ด้วยการใช้ทักษะซ่อนเร้น พร้อมกับสวมผ้าคลุมหัวนกเทศให้เหมือนกับตัวเองเป็นสัตว์มายา แล้วค่อยๆเดินช้าไปตามพุ่มไม้ เพื่อออกห่างจากฝูงลิงครึ่งกวาง ซึ่งเมื่อกลุ่มที่ออกมาสำรวจเห็นผมในสภาพนี้ พวกมันก็ไม่ได้สนใจก่อนจะเดินกลับไปรวมฝูง
และแล้วผมก็ถอยมาตั้งหลักได้สำเร็จด้วยอุปกรณ์ที่หน้าตาออกจะประหลาดไปบ้าง แต่กลับใช้งานได้ดีอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ปัญหาก็ยังไม่หมดไป เพราะการล่าพานรอะไรสักอย่างห้าสิบตัวท่ามกลางฝูงของพวกมันนั้นเป็นไปไม่ได้
ดังนั้นผมจึงตัดสินใจออกจากมิติปิดกั้น เพื่อเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้ เพราะไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนตอนสู้กับไอ้ลิงครึ่งนกอีกแล้ว
"วิธีจับลิงมันจะใช้ได้ผลไหมนะ"
หลังจากผมออกจากมิติปิดกั้นก็ลงมือหาข้อมูลทันที ก่อนจะได้คำแนะนำเกี่ยวกับการจับลิงและสัตว์ทั้งหลาย ว่าการใช้กับดักและเหยื่อล่อเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพียงแต่ผมก็ไม่รู้ว่าเหยื่อของสัตว์ทั่วไปมันจะใช้ได้กับสัตว์มายารึเปล่า
"แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ละนะ"
เมื่อตัดสินใจแล้วผมก็เดินไปซื้อกล้วยจากร้านแถวบ้าน ที่ดูเหมือนจะยังมีโชคที่เหลืออยู่สามหวีพอดี จากนั้นผมก็ผูกกล้วยด้วยเชือกที่เตรียมไว้ ก่อนจะกลับเข้ามิติปิดกั้น เพื่อทดลองล่อให้ลิงครึ่งกวางแยกออกมาตัวเดียว
แล้วเมื่อผมทดลองโยนกล้วยลูกหนึ่งไปในระยะที่ลิงครึ่งกวางตัวหนึ่งเห็น มันก็ค่อยเดินเข้ามาเพื่อจะหยิบกล้วย แต่ก่อนที่มันจะได้หยิบอาหาร ผมก็กระตุกเชือกให้กล้วยลอยเข้าไปในพุ่มไม้
และดูเหมือนสติปัญญาของมันจะไม่ต่างจากลิงทั่วไป เพราะมันเดินตามกล้วยเข้ามาในพุ่มไม้อย่างง่ายดาย และตอนนี้ก็เป็นจังหวะดีที่ผมจะลงมือ
ฉึก
ดาบหนอนชาเขียวแทงเข้าไปในลำคอของมันเพื่อป้องกันการส่งเสียงร้องเรียกพรรคพวก และเมื่อแน่ใจว่ามันตายแล้ว ผมก็เก็บซากเข้าช่องเก็บของต่างมิติ แล้วการล่าลิงครึ่งกวางของผมก็ดำเนินไปด้วยดีอย่างไม่น่าเชื่อ


## กินรี

หลังจากผมล่าสัตว์มายาในป่ามาหลายวัน เลเวลและค่าสถานะของผมก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนในตอนนี้เลเวลก็มาถึงครึ่งทางแล้ว โดยเป้าหมายของผมคือเลเวลร้อย ที่เป็นเลเวลสูงสุดที่ระบบของพระเจ้ามอบให้ได้
"เปิดค่าสถานะ"
ผู้ถูกเลือก เลเวล 50
ชื่อ ทวีโชค ใจงาม
สัญชาติ ไทย
พลังชีวิต 305  พลังเวท 30
ความแข็งแกร่ง 20 (+10) ความอดทน 89 (+25)
ความว่องไว 21 (+15) ความแม่นยำ 52 (+10)
พลังโจมตี 15 (+20) พลังป้องกัน 228 (+35)
แต้มทักษะ 90
ทักษะ​
- ฟื้นฟู​ขั้นสูง
- ช่องเก็บของต่างมิติขั้นกลาง
- ซ่อนเร้นขั้นกลาง
- ยั่วยุขั้นกลาง
- ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
- หัตถกรรมขั้นต้น
- ควบคุมพลังเวทขั้นต้น
- รำดาบขั้นกลาง
ความสามารถ​พิเศษ​ - ควบคุมประจุไฟฟ้าในร่างกายและพลังงานไฟฟ้าในอากาศ​
ผมมองดูค่าสถานะที่เพิ่มขึ้นด้วยความพอใจ แถมยังได้อุปกรณ์ดีๆอีกหลายอย่างจากการทำภารกิจของระบบมาเสริมค่าสถานะ ทำให้ในตอนนี้ผมสามารถเข้ามาเดินในป่าหิมพานต์ชั้นในได้แล้ว
แต่กว่าจะมาได้ถึงขั้นนี้ ก็ต้องเสียเวลาในมิติปิดกั้นเป็นเดือน หรือหากนับเวลาในโลกแห่งความเป็นจริงก็ราวหนึ่งอาทิตย์ และด้วยแต้มทักษะที่ได้มา ผมก็เพิ่มระดับทักษะฟื้นฟูเป็นขั้นสูงได้สำเร็จ แถมยังเพิ่มระดับของช่องเก็บของต่างมิติด้วย
เพราะหลังจากค้นหาทักษะที่มีให้แลก ผมก็รู้สึกว่าไม่มีทักษะไหนน่าใช้อีก แถมการได้รู้ว่าทักษะสามารถเรียนรู้ได้เอง ทำให้การใช้แต้มทักษะแลกเอากลายเป็นสิ่งไม่คุ้มค่า ยกเว้นจะเป็นทักษะที่จะขาดไม่ได้เท่านั้น
แล้วทักษะจำเป็นผมก็แลกมาหมดแล้ว ตัวเลือกที่เหลือจึงเป็นการเพิ่มระดับทักษะที่มีอยู่ และทักษะช่องเก็บของต่างมิติก็มีประโยชน์มาก เนื่องจากสามารถเก็บซากสัตว์มายาทั้งหลายได้นั่นเอง
ส่วนสาเหตุที่ซากสัตว์มายาไม่หายไปเหมือนในตอนแรก น่าจะเป็นเพราะผมมีทักษะสายประดิษฐ์อย่างทักษะหัตถกรรมขั้นต้น ที่ทำให้ซากสัตว์มายากลายเป็นวัตถุดิบสำหรับสร้างอุปกรณ์ไป
แต่ถึงจะมีซากสัตว์มายาเหลือเฟือ ผมก็ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรอยู่ดี แต่จะให้ทิ้งทั้งหมดก็น่าเสียดาย แถมซากสัตว์มายาที่เก็บไว้ก็ยังอยู่ในสภาพดีแม้จะผ่านมาเป็นเดือนแล้ว ทำให้ผมเก็บซากของพวกมันไว้ได้อย่างสะดวกใจ
"แต่กว่าจะถึงหมู่บ้านอัปสรสีหะทิศพายัพน่าจะอีกนาน มันไม่มีเผ่าอื่นแล้วรึไงนะ"
และนี่ก็เป็นข้อเสียอีกอย่างของระบบค้นหา เพราะมันไม่สามารถค้นหาอัปสรสีหะได้ ซึ่งผมเดาว่ามันน่าจะมีสาเหตุมาจากการที่ตัวตนของอัปสรสีหะมีเพื่อช่วยเหลือผู้ถูกเลือก
ดังนั้นหากค้นหาผู้ช่วยได้ มันก็คงไม่ใช่การฝึกฝน และแน่นอนว่าพระเจ้าคงไม่ใจดีขนาดนั้นแน่นอน ทำให้การค้นหาเผ่าอื่นที่เป็นมิตรกับผู้ถูกเลือกต้องทำด้วยตัวเอง และผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะโชคดีซ้ำสอง
"แต่จะว่าไป ที่ครุฑกับนาคยังค้นเจอ ทั้งๆที่ตามตำนวนพวกนี้ก็มีสติปัญญาสื่อสารกับมนุษย์ได้แท้ๆนะ หรือว่ามันจะมีเผ่าที่เป็นศัตรูกับมนุษย์อยู่ด้วย"
ซึ่งความเป็นไปได้นี้ทำให้ผมรู้สึกหนาวยะเยือกไปถึงสันหลัง เพราะศัตรูที่มีสติปัญญามันอันตรายกว่าศัตรูที่ใช้แค่สัญชาตญาณอยู่แล้ว แถมพวกนั้นน่าจะใช้เวทมนตร์โหดๆได้ หรือไม่ก็มีความสามารถโกงๆติดตัว
ทำให้แค่นึกก็สยองแล้ว และหากคิดถึงเวทมนตร์ ผมเองก็ยังไม่มีทักษะอะไรที่ใช้ป้องกันตัวเองจากเวทมนตร์สักอย่าง ทำให้ตอนนี้ผมได้เป้าหมายใหม่ คือการแลกทักษะที่ใช้ป้องกันตัวเองจากเวทมนตร์
"แบบนี้ออกไปพักที่บ้านก่อนน่าจะดี"
แต่ก่อนที่ผมจะได้ออกจากมิติปิดกั้น เสียงกระพือปีกของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ก็ดังให้ได้ยิน ทำให้ผมหยิบผ้าคลุมหัวนกเทศมาสวมทันที พร้อมกับวิ่งเข้าไปหลบใต้ต้นไม้ เพื่อป้องกันการโจมตีจากบนฟ้า
แล้วเมื่อมองขึ้นไปผมก็ได้เห็นฝูงสัตว์ปีกจำนวนมากกำลังบินผ่านไป และในจำนวนนั้นก็มีสัตว์มายาที่รูปร่างเหมือนมนุษย์อยู่ด้วย ซึ่งมันมีทั้งเพศชายและหญิง และบินโดยอาศัยปีกที่อยู่ตรงสะโพก แถมมีหางเหมือนนกอีก
แล้วถึงผมจะไม่ค่อยสนใจวรรณคดีเท่าไหร่ก็ยังรู้จักตัวตนอันโด่งดังอย่างกินรี และกินนร เพียงแต่สิ่งสำคัญก็คือ ผมไม่รู้ว่าพวกนี้เป็นมิตรหรือศัตรู แต่ก็ยังมีวิธีง่ายๆที่ใช้แยกแยะได้อยู่
ผมลองใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาชื่อกินรีแต่ก็ไม่พบ และเพื่อความแน่ใจจึงลองค้นหาชื่อกินนรอีกครั้ง ทว่าผลก็ยังเหมือนเดิม ทำให้มั่นใจได้ว่าพวกนี้น่าจะไม่ใช่ศัตรู เพียงแต่ผมก็ไม่ไร้เดียงสาขนาดที่เชื่อทันทีว่าพวกนี้เป็นมิตร
จึงทำการสะกดรอยตามไปในทิศทางเดียวกัน และจากแผนที่ก็ทำให้รู้ว่าพวกนี้มุ่งหน้าไปทิศตะวันตก ซึ่งเป็นทิศทางเดียวกับผมพอดี ทำให้แผนการค้นหาหมู่บ้านอัปสรสีหะไม่ต้องหยุดชะงักกลางคัน
"บินเร็วฉิบ แบบนี้มีหวังตามไม่ทันชัวร์"
แต่ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเหล่ากินรีนั้นเร็วมาก จนแม้แต่ผมที่เอาจักรยานไฟฟ้ามาขี่ก็ยังตามไม่ทัน และต้องล้มเลิกการติดตามไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่การได้รู้ว่ามีเผ่าอื่นอยู่ก็นับเป็นเรื่องดี และมันทำให้ผมตัดสินใจไปหาข้อมูลเพิ่มเติม
*****
(มุมมองบุคคลที่สาม)
"เมริสา เด็กหนุ่มที่ชื่อวียังไม่ติดต่อมาอีกเหรอ"
ผู้พันร้องถามเมริสาเกี่ยวกับผู้ถูกเลือกที่เคยเจอและทำการซื้อขายอุปกรณ์กันมาก่อน และจากการตรวจสอบของกองทัพ ทำให้ค่อนข้างมั่นใจว่าปลอกแขนที่เมริสาซื้อมานั้น เด็กหนุ่มเป็นผู้สร้างขึ้นมาเอง
และผู้ถูกเลือกที่มีความสามารถสายสร้างนั้นหายากและเป็นที่ต้องการตัวเสมอ และในแต่ละรุ่นนั้นมีไม่ถึงสิบคนต่อรุ่น กองทัพจึงต้องการให้เมริสาสร้างความสัมพันธ์อันดีกับเด็กหนุ่ม
เพียงแต่ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาไม่มีการตอบสนองจากแอปสื่อสารเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเมริสาจะส่งข้อความติดต่อไปตลอดก็ตาม ทำให้ทางกองทัพรู้สึกร้อนใจขึ้นมา และพยายามกดดันเมริสาให้ติดต่ออยู่เรื่อยๆ
"ผู้พันก็เห็นนี่คะ ว่าหมอนั้นอ่านแต่ไม่ตอบ แล้วจะให้หนูทำยังไงละ"
"ก็ส่งไปเรื่อยๆแล้วกัน ทางเบื้องบนอยากสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเขานะ"
"ส่งมากไปแล้วเกิดหมอนั้นรำคาญ มันจะส่งผลตรงข้ามเอาได้นะคะ ใจเย็นๆรอให้ตอบมาเองดีกว่าค่ะ"
ส่วนตัวแล้วผู้พันก็เห็นด้วยกับความคิดนี้ เพียงแต่การถูกกดันจากเบื้องบนมันไม่ใช่เรื่องดีนัก โดยเฉพาะกับตนเองที่ผู้ถูกเลือกในความดูแลมีพัฒนาการช้ากว่าคนอื่นๆ ส่งผลให้ผู้พันวัยกลางคนร้อนใจขึ้นมา
"พยายามหน่อยแล้วกัน เพราะถ้าไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไปแสดงให้เบื้องบนเห็น เธอกับฉันจะตกที่นั่งลำบากกันทั้งคู่"
"ค่าๆ หนูจะพยายามค่า"
"เฮ้อ เธอสองคนกับอาร์ทช่วยจริงจังให้มากกว่านี้หน่อยเถอะ ถึงกองทัพจะลงโทษอะไรรุนแรงไม่ได้ แต่ก็ตัดงบของพวกเธอได้นะ แล้วถึงเวลานั้นก็อย่าหวังว่าจะได้กินของดีๆอีกละ"
"เข้าใจแล้วค่า"
ผู้พันยอมแพ้กับเมริสา ก่อนจะออกจากห้องไปด้วยท่าทางท้อแท้ แต่เมริสากับอาร์ทนั้นต่างออกไป เพราะทั้งสองคนไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไรกับการถูกตัดงบ เพราะเคยลำบากมามากจนถึงขั้นต้องคุ้ยขยะมาแล้ว
"พี่เมติดต่อคนชื่อวีไม่ได้จริงเหรอครับ"
อาร์ทถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะเมริสามักจะปกปิดพัฒนาการของตัวเองและอาร์ทไม่ให้กองทัพรู้ เพราะไม่ต้องการเป็นเครื่องมือในตอนนี้ แม้จะรู้ดีว่าจะปิดบังได้ไม่นานก็ตาม
"จริงสิ อีตานั้นไม่ยอมตอบ หรือไม่ก็ตอบไม่ได้มากกว่า"
"แต่ถ้าขึ้นว่าอ่านแล้ว มันก็หมายความว่าไม่ได้อยู่ในมิติปิดกั้นไม่ใช่เหรอครับ"
อาร์ทยังคงสงสัย แต่เมริสารู้ดีว่าการตอบกลับของวีนั้น ต้องอาศัยความพยายามมากกว่าปกติเล็กน้อย และเมริสาเองก็เห็นด้วยกับการกระทำนั้น
"หมอนี่ไม่อยากให้ที่อยู่ของตัวเองถูกเปิดเผยไง เลยยังไม่ตอบจนกว่าจะหาทางปิดบังให้ได้ก่อน"
"แต่เขาก็ส่งข้อความหาพี่ได้ไม่ใช่เหรอครับ"
"ก็นะ สงสัยตอนนี้ยังมีชั่วโมงเหลือละมั้ง หรือไม่ก็แค่ขี้เกียจตอบนั่นแหละ"
เมริสาพูดอย่างไม่ใส่ใจ เพราะการติดต่อไปตลอดอาทิตย์นั้นไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนอะไร เพียงแค่ทำตามคำสั่งของผู้พันเท่านั้น และแน่นอนว่าวีเองก็น่าจะรู้ตัวอยู่เหมือนกัน
เพราะในข้อความเหล่านั้นไม่ได้แสดงเจตนาอยากจะเจอกันจริงๆ แต่เป็นเพียงการทักทายและชวนฝึกด้วยกันเท่านั้น ทำให้เมริสามั่นใจว่านายวีคนนี้จะต้องรู้ตัว ถึงเจนตาที่แท้จริงของข้อความ
ว่ากองทัพกำลังจับตามองอยู่ เลยไม่คิดจะตอบจนกว่าจะจำเป็นจริงๆ เพียงแต่ส่วนตัวแล้วเมริสาก็รู้สึกน้อยใจนิดหน่อยที่โดนเมิน ประกอบกับระยะเวลาในมิติปิดกั้นที่เร็วกว่า เลยทำให้รู้สึกว่าขาดการติดต่อไปเป็นเดือน ทั้งที่ความจริงแล้วพึ่งอาทิตย์เดียว
"เรื่องหมอนั่นช่างมันก่อนเถอะ ว่าแต่ตอนนี้พัฒนาตัวเองไปถึงไหนแล้ว"
เมริสาเปลี่ยนเรื่องเป็นการถามถึงเลเวลและค่าสถานะของอาร์ท ที่ตอนแรกนั้นเรียกได้ว่าอ่อนแออย่างยิ่ง แต่ในระยะเวลาหนึ่งเดือนในมิติปิดกั้น เมริสากับอาร์ทก็เพิ่มเลเวลได้จนถึงสามสิบแล้ว เพียงแต่ค่าสถานะนั้นต้องอาศัยการฝึกฝน ซึ่งทั้งสองต่างมุ่งเน้นในแนวทางที่ต่างกัน
"ก็พอไหวครับ ตอนนี้ผมจัดการหมาช็อกโกแลตห้าตัวพร้อมกันได้แล้ว"
อาร์ทตอบด้วยความภูมิใจ เนื่องจากมุ่งเน้นการเพิ่มค่าสถานะความแข็งแกร่ง ซึ่งเป็นความคิดแบบเด็กๆที่มองว่าการโจมตีเป็นสิ่งสำคัญ และสามารถใช้จัดการกับศัตรูทุกตัวได้
"ดีแล้ว พี่เองก็กำลังพยายามเพิ่มความว่องไวให้ได้สักหกสิบ แค่นี้ก็น่าจะเอาตัวรอดได้ทุกสถานการณ์แล้ว"
ส่วนเมริสาเลือกที่จะหนีโดยไม่ต้องคิด เพราะความว่องไวที่สูงจะช่วยให้หลบหนีจากสัตว์มายาได้ง่ายขึ้น แถมยังช่วยเรื่องหลบหลีกเวลาต่อสู้อีกด้วย มันจึงเป็นตัวเลือกที่คนไม่ชอบเจ็บอย่างเมริสาคิดว่าเหมาะกับตัวเอง
"เราสองคนต้องพึ่งตัวเองนะอาร์ท ดังนั้นอย่าไปหวังให้มีพระเอกมาช่วยเหมือนในหนังจะดีกว่า"
"ผมรู้ครับ"
แล้วคู่หูต่างวัยก็จับมือกันเข้ามิติปิดกั้นเพื่อฝึกฝนตามแนวทางของตัวเอง และหวังว่าจะเอาชีวิตรอดในบททดสอบของพระเจ้าได้


## ขอปีก

"กินรีนี่ถอดปีกได้ด้วยแฮะ ถ้าตัวในมิติปิดกั้นทำได้เหมือนกันก็ดีหรอก"
ผมอุทานออกมาหลังจากหาข้อมูลของกินรีแล้วพบว่าเผ่านี้สามารถถอดปีกกับหางได้ เพียงแต่เรื่องในวรรณคดีกับความเป็นจริงไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน เพราะไม่รู้ว่าพระเจ้าจะสร้างกินรีให้เหมือนกับตำนานและวรรณคดีแค่ไหน
แล้วถ้าผมมองไม่ผิด ฝูงนกกับกินรีที่บินผ่านหัวไปนั้นมีกินนรอยู่ด้วย ซึ่งมันหมายความว่าเผ่านี้มีทั้งหญิงและชาย ต่างจากพวกอัปสรสีหะที่มีแต่เพศหญิง แล้วประเด็นมันก็อยู่ตรงนี้แหละ
เพราะตามวรรณคดีที่ผมหาข้อมูลได้ มีแค่เรื่องของกินรีเป็นหลัก ส่วนเรื่องของกินนรไม่ได้บอกอะไรมากนัก รู้แค่ว่าเป็นคู่ของกินรีและมีความสามารถด้านดนตรีและการเต้นรำ
แถมในบางเรื่องยังเป็นเหมือนเหยื่อให้มนุษย์ขมเห็งรังแกอีกต่างหาก ตั้งแต่มีคนมาขโมยปีกตอนอาบน้ำ แล้วบังคับให้เป็นเมียแถมใช้แรงงาน หรือที่ร้ายแรงที่สุดก็คงเป็นฆ่าผัวชิงเมีย ที่อ่านแล้วนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าพระเจ้าสร้างเผ่านี้ตามวรรณคดีจริง เวลาเผ่านี้เจอมนุษย์จะเป็นยังไง
"ถ้าอิงตามวรรณคดี กรณีเลวร้ายที่สุดก็คงไม่พ้นเห็นมนุษย์เป็นศัตรู แต่การค้นหาด้วยระบบไม่เจอก็มีสิทธิ์ที่จะไม่เป็นภัยมากนัก กรณีที่ดีที่สุดก็แค่อาจจะหนีทันทีที่เจอมนุษย์ก็ได้"
แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือผมสนใจเรื่องปีกของกินรี ที่สามารถถอดและเปลี่ยนเจ้าของได้ ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่คิดจะขโมยของใคร แต่ถ้าการเจรจาไม่เป็นไปด้วยดี ก็อาจจะจำเป็นต้องใช้กำลัง หรือไม่ฝ่ายนั้นอาจจะโจมตีมาเองตั้งแต่เจอหน้าก็ได้
"ก่อนอื่นต้องหาพวกกินรีให้เจอ แล้วตามวรรณคดีกินรีชอบเล่นน้ำ ดังนั้นคงต้องลองตามหาแถวแหล่งน้ำดู"
เมื่อตัดสินใจได้ผมก็กลับเข้ามิติปิดกั้น จากนั้นก็ใช้ระบบค้นหาสัตว์มายาประเภทปลา จนพบกับแหล่งน้ำสองสามแห่งใกล้จากจุดที่กลับเข้ามา แล้วถ้าดูจากชื่อแล้ว สัตว์มายาที่ดูแข็งแกร่งน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี
ซึ่งทะเลสาบที่ผมเดินทางมาถึงนั้นค่อนข้างกว้างมาก แถมยังมีสัตว์มายาหลากหลายชนิดมาดื่มน้ำที่นี่ แต่เป้าหมายอย่างกินรีนั้นไม่มีให้เห็นแม้แต่เงา ทำให้ผมต้องทำนั่งร้านเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์
และดูเหมือนการทำนั่งร้านง่ายๆของผมจะถือเป็นทักษะ แล้วเสียงแจ้งเตือนจากระบบทำให้ผมรู้ว่าการลงมือสร้างสิ่งของจำเป็นต้องมีความหลากหลาย เพื่อให้เข้าเงื่อนไขการได้ทักษะ
-ท่านทำตามเงื่อนไขครบถ้วน ได้ทักษะก่อสร้างขั้นต้น-
ซึ่งในครั้งนี้ระบบแจ้งเตือนด้วยข้อความที่แปลกออกไป เพราะตามปกติแค่ทำตามเงื่อนไขก็น่าจะได้ทักษะแล้ว แต่คราวนี้กลับบอกว่าทำตามเงื่อนไขครบถ้วน มันหมายความว่าก่อนหน้านี้ผมทำเงื่อนไขไม่ครบเลยไม่ได้ทักษะ
ทั้งๆที่ตอนอยู่หมู่บ้านอัปสรสีหะทิศอุดร ผมช่วยงานหลายอย่างมาก แต่ถ้าลองคิดดูก็ได้รู้ว่ายังไม่เคยทำงานสร้างเฟอร์นิเจอร์มาก่อน ทำให้หลังจากนี้ผมจะต้องลองทำหลายๆอย่าง เผื่อว่าจะได้ทักษะมาอีก
"จะว่าไป ทักษะวิเคราะห์ ที่ภัสสรเคยใช้ให้ดูก็น่าสนใจ แต่ไม่รู้ว่ามันต้องฝึกยังไงเนี่ยสิ"
ระหว่างที่นั่งรอกินรีอยู่บนนั่งร้าน ผมก็คิดเรื่อยเปื่อยถึงทักษะที่เคยเห็นในหมู่บ้านอัปสรสีหะ เพราะยังไงตอนนี้ก็มีแต้มทักษะไม่พอจะแลกทักษะใหม่จากระบบ การคิดหาทางเรียนรู้ทักษะด้วยตัวเองจึงใช้ฆ่าเวลาได้ดี
แต่ระหว่างที่ันั่งรอให้กินรีปรากฏตัวอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ช่วยชีวิตผมเอาไว้
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดงูเหลือมหิมพานต์ลายไฟ จำนวนหนึ่งตัว-
และด้วยความตกใจ ทำให้ผมใช้พลังจิตปกคลุมตัวเองตามสัญชาตญาณ จนงูเหลือมสีแดงที่มีขนาดใหญ่และน่าจะยาวกว่าห้าเมตร ถูกไฟฟ้าช็อตจนสิ้นชีพในเวลาไม่นาน และหากผมไม่ได้เสียงแจ้งเตือนของระบบละก็ มีหวังกลายเป็นอาหารของมันไปแล้ว
"รอดหวุดหวิดเลยแฮะ"
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดงูเหลือมหิมพานต์ลายไฟ จำนวนหนึ่งตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะห้าหน่วย-
*แต้มทักษะ 95
จากนั้นผมก็ระมัดระวังตัวมากขึ้น ด้วยการฉีดน้ำยาไล่งูที่ซื้อมาจากห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน เพราะจากประสบการณ์มันทำให้รู้ว่าสัตว์มายาที่มีรูปร่างเหมือนสัตว์ทั่วไปนั้น จะมีพฤติกรรมเหมือนกันด้วย
ด้วยเหตุนี้ผมจึงใช้ช่องเก็บของต่างมิติหนึ่งช่องสำหรับเก็บกระเป๋าที่ใส่ของจำพวกยากันยุง ยาฆ่าแมลง ยาไล่สัตว์นานาชนิดที่ซื้อมา เพราะของพวกนี้ไม่จำเป็นต้องแยกเก็บ
และหลังจากนั่งรออยู่หลายชั่วโมงจนตะวันใกล้จะลับขอบฟ้า ผมก็ตัดสินใจกลับบ้าน พร้อมกับคำนวณเวลาว่าควรจะอยู่รอนานแค่ไหน เพราะไม่อยากเสียเวลาโดยไร้ประโยชน์
"รออีกสักวันละกัน ถ้าไม่เจอก็ช่างมันแล้ว"
จากนั้นผมก็ใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ด้วยระยะเวลาสองชั่วโมงในโลกแห่งความเป็นจริงจะทำให้เวลาผ่านไปในมิติปิดกั้นราวแปดชั่วโมง และเมื่อกลับเข้าไปก็เป็นเช้าวันใหม่พอดี
แล้วยามเช้าที่ดวงตะวันกำลังทอแสงสีทองจากขอบฟ้า โดยมีแสงสีทองสะท้อนบนผืนน้ำของทะเลสาบนั้นงดงามอย่างเหลือเชื่อ แต่ผมก็ไม่มีโอกาสได้ดื่มด่ำกับความงดงามมากนัก เพราะเป้าหมายที่ผมต้องการกำลังบินมาที่ทะเลสาบ
และจากจำนวนที่นับได้นั้นมีถึงสิบชีวิต ที่ทั้งหมดล้วนเป็นกินรี หรือก็คือเพศหญิงทั้งหมด ทำให้ฉากเบื้องหน้านั้นชวนให้ตื่นเต้นและร้อนรุ่มด้วยกามตัณหา เพราะสาวงามสิบชีวิตกำลังเปลื้องผ้าอาบน้ำนั่นเอง
แต่ผมก็ไม่ลืมที่จะใช้กล้องส่องทางไกลสังเกตดูพฤติกรรมของเหล่ากินรี ที่ตอนนี้ถอดหางและปีกออกจนเหมือนกับมนุษย์เพศหญิงธรรมดา ที่กำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน จนผมรู้สึกผิดที่ทำตัวเหมือนคนโรคจิตแอบถ้ำมองเลยทีเดียว
"แบบนี้ควรจะเข้าไปทักทายตอนไหนดีนะ จะรอให้อาบน้ำเสร็จก็กลัวจะบินหนีไปซะก่อน แต่ออกไปตอนนี้มันก็ออกจะเสียมารยาทไปหน่อย"
ในระหว่างที่ผมกำลังคิดหาทางเข้าไปหายังไงดีนั้น จระเข้ตัวใหญ่ก็ว่ายเข้าไปหาพวกกินรี ก่อนที่ฉากเหมือนในวรรณคดีจะเกิดขึ้นต่อหน้าผม ด้วยการที่จระเข้ตัวนั้นแปลงร่างกลายเป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เข้าไปโอบกอดกินรีนางหนึ่ง
แต่จากท่าทางแล้วดูเหมือนกินรีจะไม่ชอบนายจระเข้เท่าไหร่ แถมเพื่อนๆของกินรีตนนั้นก็พยายามช่วยเหลือด้วย ทำให้ผมตัดสินว่าไอ้จระเข้ตัวนี้น่าจะเป็นพวกบ้ากาม และควรกำจัดในทันที
-ท่านได้รับภารกิจฉุกเฉิน กำจัดจระเข้หิมพานต์จำแลง จำนวนหนึ่งตัว-
และดูเหมือนระบบจะเห็นด้วยกับผม เพราะทันทีที่ผมเข้าสู้ระยะสิบเมตร ภารกิจฉุกเฉินก็ถูกมอบให้ทันที และเพียงเท่านี้ผมก็สามารถจัดการจระเข้บ้ากามได้อย่างสบายใจ แถมได้รางวัลอีกด้วย
"เฮ้ย ไอ้ตัวเหี้ยบ้ากาม ปล่อยผู้หญิงซะ"
ผมตะโกนด่าพร้อมกับใช้ทักษะยั่วยุที่ตอนนี้กลายเป็นขั้นกลางเรียบร้อยแล้ว และด้วยผลของทักษะทำให้ชายหนุ่มกล้ามโตที่กำลังพยายามฉุดกินรีในร่างเปลือยเปล่าปล่อยมือแล้วว่ายน้ำตรงมาหาทันที
และแน่นอนว่าการสู้กับจระเข้ในน้ำมันก็เหมือนฆ่าตัวตาย เพียงแต่มันไม่ได้มีกฎตายตัวว่าสัตว์น้ำจะได้เปรียบในน้ำเสมอไป โดยเฉพาะกับผมที่สามารถปล่อยกระแสไฟฟ้าได้
และด้วยระยะที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร แถมกินรีทั้งหมดที่เห็นผมลุยน้ำมาก็รีบวิ่งไปที่ริมน้ำ ทำให้ผมมั่นใจว่าพวกเธอจะปลอดภัยจากพลังจิตของผม
เปรี๊ยะ
"อ๊าก"
แล้วเมื่อสิ้นเสียงร้องของจระเข้บ้ากาม ร่างของมันก็ลอยอืดในทันที เพราะผมใช้พลังจิตเต็มกำลังเพื่อความปลอดภัย และมันก็เป็นตัวเลือกที่ถูกต้องแล้ว
-ท่านทำภารกิจฉุกเฉิน กำจัดจระเข้หิมพานต์จำแลง จำนวนหนึ่งตัวสำเร็จ ได้รับแต้มทักษะยี่สิบหน่วย-
*แต้มทักษะ 115
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
-ท่านได้รับค่าประสบการณ์ถึงเกณฑ์ที่กำหนด เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งเลเวล-
เมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ ผมก็ได้เลเวลเพิ่มขึ้นถึงสองเลเวลจากการกำจัดจระเข้ตัวเดียว ซึ่งมันหมายความว่าศัตรูนั้นแข็งแกร่งมาก ที่ขนาดเลเวลห้าสิบยังได้ค่าประสบการณ์มากขนาดนี้
และหากต่อสู้กันซึ่งหน้าละก็ ผมเองต่างหากที่จะกลายเป็นศพ แถมน่าจะศพไม่สวยซะด้วย ดังนั้นการที่ผมรอดมาได้จึงถือว่าโชคดีมาก
"เออ ขอบคุณที่ช่วยนะเจ้าคะ"
แล้วในระหว่างทีผมกำลังเก็บซากจระเข้เข้าช่องเก็บของต่างมิติ กินรีตนที่ถูกฉุดก็เข้ามาขอบคุณผม ส่วนพรรคพวกที่เหลือก็บินอยู่เหนือหัว เหมือนกับกำลังรอดูว่าควรจะพาเพื่อนหนีรึเปล่า
ก็นะ ถ้าตามวรรณคดีแล้ว มนุษย์มันไม่น่าไว้ใจสำหรับกินรีนี่นา
"ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่พอจะคุยกันได้ไหมครับ"
และในการเจรจาผมก็นำเอาซากสัตว์มายาที่เก็บรวบรวมไว้ออกมาให้ดู เพื่อเป็นการแสดงความบริสุทธิ์ใจ พร้อมกับออกปากขอแลกเปลี่ยนกับเผ่ากินรี
"หมายความว่าท่านอยากแลกซากสัตว์มายาเหล่านี้กับปีกของเผ่าเราสินะเจ้าคะ"
"ก็ถ้าเป็นไปได้นะครับ เพราะผมเห็นว่าพวกคุณถอดปีกได้ เลยอยากได้ปีกไว้สำหรับเดินทางน่ะครับ"
แล้วท่าทางของกินรีแต่ละตนก็ต่างกันออกไป แต่ส่วนใหญ่จะระแวงมากกว่า ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติในความคิดผม และถ้าจะเปรียบเทียบกับอัปสรสีหะ ผมก็ว่าพวกนั้นเป็นมิตรมากไปด้วยซ้ำ
"เรื่องนี้น่าจะต้องคุยกันนาน ไม่ทราบว่าท่านสะดวกเดินทางไปที่หมู่บ้านของพวกเราไหมเจ้าคะ"
"ยินดีครับ"
แน่นอนว่าเป้าหมายของผมคือแต้มทักษะที่เป็นรางวัลจากการเข้าพื้นที่ใหม่ แม้ว่าการไปหมู่บ้านของกินรีจะให้ความรู้สึกอันตราย แต่ในทางเลวร้ายที่สุดผมก็แค่หนีออกจากมิติปิดกั้น เพราะระบบเคยยืนยันแล้วว่าไม่มีทางกักขังผู้ถูกเลือกในมิติปิดกั้นได้
จากนั้นกินรีสองตนก็เข้ามาหิ้วปีกผม แล้วพาบินไปในส่วนลึกของป่าหิมพานต์ แต่การที่ระบบไม่เตือนเหมือนครั้งก่อนน่าจะเป็นเพราะเลเวลของผมเพิ่มขึ้นมาก และสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าผมนั้นมันก็เหมือนหมู่บ้านของนกไม่มีผิด
"ขอให้รอตรงนี้สักครู่นะเจ้าคะ"
ผมถูกทิ้งไว้ด้านล่างของหมู่บ้าน ที่น่าจะสร้างสูงจากพื้นดินราวสิบเมตรได้ และในเวลาไม่นานกินนรกับกินรีที่ไม่เคยเห็นหน้าก็บินลงมาหาผม
"ขอขอบคุณที่ช่วยเพื่อนพ้องของพวกเรา ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ข้า ทิวา ขอต้อนรับท่านสู่หมู่บ้านของพวกเรา"
แล้วเหตุการณ์ทำนองเดียวกับตอนที่ผมช่วยละไมก็เหมือนเล่นซ้ำอีกครั้ง เพียงแต่พวกกินนรกับกินรีไม่เป็นมิตรเท่าอัปสรสีหะ และดูเหมือนจะไม่พอใจจะต้อนรับผมเท่าไหร่
แต่ผมก็ไม่มีปัญหากับเรื่องนี้ เพราะเป้าหมายที่ต้องการก็คือปีกของเผ่านี้ ที่สามารถถอดและให้คนต่างเผ่าใช้ได้ ซึ่งส่วนตัวผมคิดว่าน่าจะมีภารกิจให้ทำเหมือนตอนทำยาปลุกพลังเวท
"เช่นนี้เอง ท่านต้องการปีกเพื่อเดินทางไปเยี่ยมเหล่าอัปสรสีหะสินะครับ"
"ใช่ครับ"
ทิวาดูจะเชื่อในเรื่องที่ผมเล่า ว่าต้องการไปพบกับอัปสรสีหะในหมู่บ้านอื่นๆ เพื่อบอกให้รู้ว่าผู้ถูกเลือกไม่ได้เห็นพวกเธอเป็นศัตรูทั้งหมด โดยอาศัยเรื่องที่ผู้ถูกเลือกรุ่นก่อนๆมักจะโจมตีก่อนนั่นเอง
"ถ้าแบบนั้น พวกเราก็ไม่ต้องการซากสัตว์มายาของท่านหรอกครับ แต่จะมอบปีกให้เพื่อตอบแทนที่ช่วยคนของหมู่บ้านก็ออกจะเกินสักหน่อย"
ทิวาทำหน้าครุ่นคิด แต่ส่วนตัวผมอยากยกซากสัตว์มายาให้ เพราะอยากจะอาศัยฝีมือชำแหละของพวกกินนรด้วย เนื่องจากเท่าที่ดูพวกนี้ก็ล่าสัตว์เป็นอาหารเหมือนกัน
"เรื่องซากสัตว์ถือเป็นของขวัญจากผมก็ได้ครับ เพราะถึงเก็บไว้ผมก็ชำแหละเองไม่เป็นอยู่ดี"
"จะดีเหรอครับ"
ผมยืนยันความต้องการอย่างหนักแน่น จนทิวายอมรับซากสัตว์มายาไปจากผม ซึ่งมันมีจำนวนมากจนแทบจะกองไว้ที่ลานชำแหละไม่หมดด้วยซ้ำ ตั้งแต่ซากนกเทศร้อยห้าสิบกว่าตัว กวางหิมพานต์สามสิบตัว และสัตว์ที่มีรูปร่างเหมือนสัตว์ทั่วไปอีกหลายสิบ ยังไม่รวมถึงสัตว์หิมพานต์ทั้งหลายด้วย
"เรื่องชำแหละวัตถุดิบ ถ้าท่านมอบเนื้อทั้งหมดให้ พวกเราจะจัดการเรื่องหนังกับกระดูกให้ คิดเห็นเช่นไรครับ"
กินนรที่รับผิดชอบเรื่องชำแหละซากสัตว์พูดขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าผมตกลง เพราะยังไงมันก็ดีกว่าเก็บไว้แต่ใช้ประโยชน์ไม่ได้ ส่วนทิวาที่พาผมมาก็มีสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะเจ้าของอย่างผมตอบตกลงไปแล้ว
"ระหว่างนี้ เชิญท่านพักผ่อนในหมู่บ้านตามอัธยาศัย แล้วหากการประชุมหมู่บ้านได้ข้อสรุปเรื่องปีกที่ท่านขอแล้วจะแจ้งให้ทราบนะครับ"
ทิวาพูดอย่างเป็นมิตร แต่การไม่ถามชื่อผมตั้งแต่เข้ามาที่หมู่บ้านมันก็แสดงให้เห็นว่ายังไม่เชื่อใจกันเท่าไหร่ ซึ่งส่วนตัวผมก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้ว แถมถ้าพวกนั้นไม่ตกลงเรื่องปีกที่ผมขอ ผมก็แค่กลับไปเดินทางแบบเดิมเท่านั้นเอง
แล้วผมยังได้ประโยชน์เรื่องชำแหละซากสัตว์อีกด้วย ซึ่งมันจะทำให้ผมได้วัตถุดิบในการสร้างอุปกรณ์เพิ่มขึ้น และใช้ฝึกฝนการปลุกเสกได้อีกด้วย ดังนั้นไม่ว่าจะยังไงผมก็ได้ประโยชน์
วี หรือ ทวีโชค เด็กหนุ่มอายุสิบแปดเป็นผู้ถูกเลือกในบททดสอบของพระเจ้า ที่มีรางวัลเป็นการมีชีวิตอยู่ แต่ถ้าล้มเหลวประเทศชาติและประชาชนทั้งหมดจะพบกับกาลอวสาน แถมผู้ถูกเลือกก่อนหน้าถึงห้ารุ่นก็ล้มเหลวและตายไปอย่างน่าผิดหวัง ซ้ำร้ายเวลาที่เหลืออยู่ก่อนวันพิพากษาก็มีแค่หกเดือน ไม่ว่าจะมองมุมไหนมันก็มีแต่ความสิ้นหวัง แต่เด็กหนุ่มเลือกที่จะเข้ารับการทดสอบนี้ เพราะระบบที่พระเจ้ามอบให้นั้น มอบพลังอำนาจที่ไม่เคยคาดฝันมาให้เขาด้วย