ดาบคำรามผ่านฟากฟ้า
BadwordinTea
## ตอนที่ 1 ลมหิมะและเลือดแค้น

ซุนเยี่ยนหว่านฟังเสียงลมและหิมะจากนอกประตูแล้วขยับไหล่เข้าใกล้เตาไฟขึ้นอีกนิด ความหนาวเหน็บซึมผ่านผ้าหนาเข้าถึงกระดูก แต่ก็ยังไม่เย็นเท่าความว่างเปล่าที่เกาะกุมอยู่ในใจเขา
เขาเพิ่งทะลุมิติมาที่นี่ได้ห้าวัน และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่านี่เป็นโลกแบบใดกันแน่
ร่างที่เขามาอยู่เป็นเด็กชายอายุราวสิบเอ็ดถึงสิบสองปี ชื่อว่า “ซูหนานเฉียว” ชื่อที่ดูดีเกินกว่าจะมาจากครอบครัวยากจน แท้จริงแล้วพ่อของร่างนี้เป็นเพียงบัณฑิตตกอับ จึงตั้งชื่อให้ลูกอย่างมีวรรณศิลป์ มาจากกลอนบทหนึ่งในโลกนี้ว่า “ลมอุ่นพัดพา ดอกไม้โปรยปราย นักเดินทางแย่งกันข้ามสะพานทิศใต้”
แต่พ่อออกเดินทางสอบรับราชการแล้วไม่กลับมาอีก ส่วนแม่ก็ตายเพราะโรคภัย ไม่มีใครเหลียวแล เขาจึงถูกญาติฝ่ายพ่อส่งมาฝากไว้ที่โรงเตี๊ยมใหญ่ทางเหนือแห่งหนึ่งเพื่อแลกกับข้าวกินประทังชีวิต ชีวิตที่เขาได้คือการเป็นเด็กฝึกงาน ไม่ได้เงิน ได้แต่อดทนแบกถาด ล้างจาน เช็ดโต๊ะ ถูกดุจนกลายเป็นเรื่องปกติ
ในคืนฤดูหนาวอันรกร้างเช่นนี้ แขกแทบไม่มี โรงเตี๊ยมปิดประตูสนิท เจ้าของร้านและพนักงานต่างพากันไปนอน เหลือเพียงเขาคนเดียวต้องเฝ้าประตู เผื่อจะมีแขกมากลางดึก—งานที่ทั้งหนาว ทั้งเปล่าเปลี่ยว และหนักอึ้ง
เขาง่วงจนหัวแทบฟุบ แต่ยังฝืนลืมตา พลางคิดในใจว่า “ถ้าพ้นปีนี้ไป เข้าฤดูใบไม้ผลิเมื่อไหร่ ข้าจะลงใต้ ไม่ยอมอยู่ที่นี่เป็นเด็กวิ่งโต๊ะทั้งชีวิตหรอก จะทะลุมิติมาทั้งที ต้องหาทางมีชีวิตที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ให้ได้”
เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นจากทางใต้ กระแทกหิมะอย่างหนักหน่วงและเร่งรีบ คล้ายมีม้าสองสามสิบตัวควบตรงมาถึงหน้าประตูโรงเตี๊ยม แล้วหยุดลงทันที ตามด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่น
ซุนเยี่ยนหว่านสะดุ้ง รีบสะบัดหัวไล่ความง่วงแล้วเดินไปเปิดประตูทันที หิมะเย็นจัดกระแทกเข้าหน้าเขา แต่สิ่งที่ทำให้เขาหนาวยิ่งกว่าคือชายฉกรรจ์สองสามสิบคนในชุดคลุมหนา บางคนมีดาบคาดเอว บางคนมีอาวุธผูกไว้กับหลังม้า
ชายคนที่ยืนหน้าสุดสูงผอม ใบหน้าเหมือนทองซีด แววตาคมดุราวกับสายฟ้า แม้เพียงสบตาแค่ครู่เดียว ก็ทำให้หัวใจซุนเยี่ยนหว่านเย็นวาบ
เขารีบยิ้มแหยแล้วกล่าว “เชิญท่านทั้งหลายเข้ามาข้างในก่อนเถิด อย่าให้ต้องทนลมหนาว ข้าจะรีบเตรียมน้ำร้อนให้ทุกท่านอุ่นกาย”
ชายหน้านวลพยักหน้าเบา ๆ โดยไม่พูดอะไร แล้วเดินนำคนของเขาเข้ามา
แม้ลมจะหนาวจัด แต่พวกเขายังเหลือคนเฝ้าม้าอยู่ข้างนอก แสดงถึงความเป็นมืออาชีพในยุทธภพอย่างแท้จริง
ภายในโรงเตี๊ยมอุ่นขึ้นเล็กน้อยเพราะเตาไฟที่ยังไม่มอด ซุนเยี่ยนหว่านเสิร์ฟชาให้แขกทุกคน ถามขึ้นด้วยความเคารพ “ท่านต้องการห้องพักกี่ห้องหรือไม่? แล้วจะให้ข้าจัดอาหารร้อนไว้ในห้องหรือรับประทานที่นี่?”
ชายหนวดครึ้มคนหนึ่งตะโกนกลับ “อย่าถามมาก เอาอะไรร้อน ๆ มาก่อน เรากินเสร็จจะรีบไปต่อ”
ซุนเยี่ยนหว่านรู้สึกแปลกใจ “อากาศแบบนี้ยังจะเดินทางกลางดึกอีกหรือ? ถ้าลื่นล้มบนทางหิมะ ต่อให้เป็นยอดยุทธก็บาดเจ็บได้ไม่ยาก”
แต่เขาไม่กล้าพูดออกมา ได้แต่ยิ้มพยักหน้าแล้วรีบไปปลุกพ่อครัวและพนักงานคนอื่น
พ่อครัวบ่นไม่หยุด แต่สุดท้ายก็ยอมลงมือช่วย หลังจากนั้นไม่นานอาหารร้อน ๆ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมของซุปเนื้อเดือดพล่านตัดกับความหนาวของค่ำคืนได้อย่างดี
ชายฉกรรจ์กินกันอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดเริ่มมีสีเลือดกลับคืนมา หนวดเคราชายคนเดิมกระซิบกับชายหน้านวลว่า “พี่หู เรารีบเถอะ เดี๋ยวหมอนั่นหนีไปไกล”
ชายหน้านวลพยักหน้าเบา ๆ หยิบแท่งเงินโยนมาให้ซุนเยี่ยนหว่าน “ที่เหลือ เอาไป” แล้วพาคนของเขาเดินออกจากโรงเตี๊ยม
ซุนเยี่ยนหว่านรับเงินไว้ พลางคิดในใจ “เงินนี่เจ้าของร้านต้องเอาแน่ ถ้าให้ข้าสักไม่กี่อีแปะก็นับว่าเมตตาแล้ว”
เขากำลังจะเดินไปส่งแขกเหล่านั้น ทันใดนั้น เสียงตะโกนเยาว์วัยดังขึ้นจากนอกโรงเตี๊ยม “ตามข้ามาทั้งทาง วันนี้ข้าจะเชือดม้าให้หมดก่อน!”
เสียงม้าร้องกับเสียงวัตถุกระแทกพื้นตามมาอย่างต่อเนื่อง สีหน้าทุกคนในโรงเตี๊ยมเปลี่ยนทันที
ประตูไม้ขนาดใหญ่สะบัดเปิดออก เสียงแตกดังสนั่น หิมะปลิวเข้ามาเต็มห้อง และในนั้น—ชายหนุ่มในชุดผ้าหนา หมวกเฟลท์คลุมศีรษะ ถือดาบยาวเล่มหนึ่งซึ่งยังเปื้อนเลือดเกาะเป็นน้ำแข็ง ก้าวเข้ามาช้า ๆ ท่ามกลางกลิ่นอายที่เยือกเย็นยิ่งกว่าพายุหิมะภายนอก
เขามาเพียงลำพัง แต่กลับเปล่งออร่าอันน่าเกรงขามดุจแม่ทัพผู้หยุดศึกได้ด้วยตนเอง
ทุกคนรีบคว้าอาวุธประจำตัว ใครไม่มี ก็หวังจะไปหยิบจากม้านอกโรงเตี๊ยม แต่ถูกดาบยาวในมือเด็กหนุ่มคนนั้นขวางไว้เสียก่อน
ซุนเยี่ยนหว่านมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง “เด็กคนนี้เป็นใครกันแน่... ทำไมถึงมีพลังเช่นนี้?”
พี่หูสะบัดมือคว้าดาบยาวที่หลัง ออกกระบวนท่าอย่างรวดเร็ว แสงดาบวาบวับ แผ่ไอสังหารทั่วบริเวณ
“เจ้าหนู! มาตายเสียเถอะ!”
แต่เด็กหนุ่มกลับเคลื่อนไหวเหมือนปลาในลำธาร หลบเข้าไปในช่องว่างของแสงดาบแล้วฟันตอบโต้สามครั้งติด
ดาบของพี่หูแม่นยำ หนักแน่น ราวภูผา ปัดได้ทั้งหมด แต่ก็ถูกบีบให้ตั้งรับทันที
ชายเคราดกหยิบอาวุธจากกระเป๋าหนัง สองท่อนหอกสั้นถูกต่อเข้ากลายเป็นหอกสองหัว พุ่งเข้าใส่อย่างดุเดือด
“พวกเจ้าในตระกูลหูนอกจากจะพึ่งแต่คนเยอะ ยังมีดีอะไรอีกไหม?” เด็กหนุ่มหัวเราะเยาะเย้ยก่อนถอยครึ่งก้าว
ทันใดนั้น พี่หูแผดเสียง กวัดดาบพร้อมพลังบางอย่างที่ส่องแสงสีฟ้าเป็นงูยาว ครู่เดียวก็ตัดดาบของเด็กหนุ่มขาดออกเป็นสองท่อน
แสงสีฟ้านั้น คมกริบราวกับเทพศาสตรา—สามารถตัดเหล็กหนาได้ดั่งโคลน!
ซุนเยี่ยนหว่านยืนตัวแข็ง ภาพเบื้องหน้าทำให้เขามั่นใจขึ้นมาในทันที…
“นี่ไม่ใช่แค่โลกแห่งยุทธ… แต่มันคือโลกของเซียน!”


## ตอนที่ 2: ฝากตัวเป็นศิษย์

ซุนเยี่ยนหว่านตะลึงเมื่อเห็นแสงสีฟ้าฉายวาบออกมาจากคมดาบ “นั่นมัน... พลังวิญญาณ? หรือว่าโลกที่ข้ามายังไม่ใช่แค่โลกแห่งยุทธภพ แต่เป็นโลกเซียน?”
ในขณะที่เขายังตื่นตะลึง เด็กหนุ่มในชุดผ้าหยาบกลับขยับก่อน โยนดาบที่หักในมือไปข้างหน้า ก่อนจะพุ่งร่างยาวพ้นประตูที่พังเสียหายออกไปไกลสามจั้ง ร่อนลงบนหิมะเบา ๆ ราวใบไม้ปลิว และหายลับไปท่ามกลางม่านหิมะในพริบตา
ชายฉกรรจ์นาม “หู” เบี่ยงตัวหลบดาบอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะคำรามแล้วออกวิ่งไล่ตามทันที ชายอื่น ๆ ก็ไม่รีรอ รีบกรูกันออกจากโรงเตี๊ยม บ้างคว้าอาวุธจากศพ บ้างฉวยของจากอานม้าแล้วออกติดตาม
ฆ่าฟันในยุทธภพอันตรายถึงชีวิต พวกพนักงานรุ่นเก่าในร้านรู้ดี ต่างหนีหายไปหมด ส่วนพ่อครัวที่ถูกปลุกขึ้นมาทำอาหารตั้งแต่ต้นก็ไม่โผล่ศีรษะมาเลย
มีเพียงซุนเยี่ยนหว่านเท่านั้นที่ยังยืนแข็งอยู่กับที่—เขาไม่มีประสบการณ์ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร จะหนีก็สายไปเสียแล้ว
เขาโผล่หน้าออกไปมองนอกประตู เห็นร่างม้าตายเกลื่อนเต็มลาน เลือดเกาะแข็งอยู่ตามแผล ราวสิบกว่าตัวถูกฆ่าในพริบตา และในหมู่พวกนั้นมีศพชายสองคนล้มคว่ำอยู่ด้วย เห็นได้ชัดว่าเด็กหนุ่มคนก่อนเป็นคนลงมือ และเขาลงมืออย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หัวใจของซุนเยี่ยนหว่านเต้นแรง ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “นี่มันเหมือนเกมเปิดกาชาไหมเนี่ย? ศพคนพวกนี้ไม่น่าจะจน... ของดีต้องมีบ้างล่ะ ถ้าเราขุดเจอเงินสักหน่อย ชีวิตหลังจากนี้อาจไม่ต้องลำบากเหมือนเดิมอีกก็ได้”
ถึงแม้ขาจะสั่นและกลัวจนแทบทรุด เขาก็ยังกลั้นหายใจ ฝืนใจเดินเข้าไปในลาน ก้มลงค้นที่ร่างของชายฉกรรจ์ผู้หนึ่ง และพบถุงเงินที่หนักเอาการ
เขารีบเทของข้างในออกมาอย่างลน ๆ หยิบเฉพาะเศษเงินกับเหรียญทองแดงใส่กระเป๋า แล้วใส่ของอื่นกลับเข้าไปเหมือนเดิมก่อนจะยัดคืนไว้ในร่างศพอย่างแนบเนียน
“ถ้าหยิบทั้งถุง พวกนั้นอาจจำได้ว่าเพื่อนมีของอะไรติดตัวอยู่ แต่ถ้าแค่หยิบเงินข้างใน—ไม่มีใครจำได้หรอก”
เขาไม่หยุดเพียงแค่นั้น แต่ยังล้วงค้นอีกศพหนึ่ง แล้วใช้วิธีเดียวกันก่อนจะเอาเงินทั้งหมดไปซ่อนไว้ใต้หิมะตรงโคนต้นไม้ใหญ่หลังโรงเตี๊ยม
เมื่อฝังสมบัติเรียบร้อย เขากลับเข้ามาในโรงเตี๊ยมด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทั้งจากความกลัวและความหวัง
“มีเงินแบบนี้ พอฤดูใบไม้ผลิมาถึง ข้าจะไปทางใต้ หาอะไรดี ๆ ทำ หากเจออาจารย์ดี ๆ จะได้ฝึกวิชาเสียที”
แต่ภาพตรงหน้าเขาทำให้ทุกความคิดหยุดชะงัก—เด็กหนุ่มคนนั้นกลับมานั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้องโถง ราวกับไม่เคยจากไป
มือหนึ่งเท้าคาง ดวงตาฉายแววคล้ายเยาะ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง ๆ แต่แรงกดดันในอากาศกลับหนักหน่วงจนเขารู้สึกเหมือนตกลงไปในน้ำแข็ง
“เจ้าฉลาดใช้ได้เลยนี่” เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้นช้า ๆ
ซุนเยี่ยนหว่านตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น เขาไม่รอให้มีดใด ๆ ฟันถึงตัว ทรุดกายลงคุกเข่าทันที
“ข้าซุนเยี่ยนหว่าน ขอฝากตัวเป็นศิษย์! ได้โปรดเมตตารับข้าไว้ด้วย!”
เด็กหนุ่มทำหน้าประหลาดใจครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา “เจ้านี่มันกล้าดีนะ คิดจะขอข้าเป็นอาจารย์?”
“ข้าไร้ฐานะ หากไม่มีคนเช่นท่านชี้ทาง สุดท้ายคงเป็นได้แค่เด็กวิ่งโต๊ะในโรงเตี๊ยมทั้งชีวิต” เขาพูดอย่างเด็ดเดี่ยว “แต่หากท่านให้โอกาส ข้ายินดียอมเป็นศิษย์ตลอดชีวิต!”
แววตาของเด็กหนุ่มเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย กลิ่นอายสังหารค่อย ๆ จางลง เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ถ้าเช่นนั้น เจ้าไปช่วยข้าทำอย่างหนึ่ง หากทำได้ ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์”
ยังไม่ทันถามว่าอะไร เด็กหนุ่มก็ตั้งท่าฟังอะไรบางอย่างแล้วพูดเร็วปรื๋อ “ทำเหมือนปกติ ห้ามมองข้า” จากนั้นเขาก็กระโดดขึ้นไปบนขื่อไม้และนอนแบนราบอย่างแนบเนียน
ซุนเยี่ยนหว่านเข้าใจทันที รีบวิ่งออกไปด้านนอก ลากศพกลับเข้ามาเต็มแรง ถอดดาบสั้นออกจากร่างแล้วโยนขึ้นไป เด็กหนุ่มยื่นมือคว้าไว้อย่างแม่นยำแล้วซ่อนตัวเงียบอีกครั้ง
ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้น ชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนพุ่งเข้ามาในโรงเตี๊ยม เห็นเขากำลังเอานิ้วแตะที่จมูกศพจึงตะโกนขึ้น
“ไอ้หนู เจ้ากำลังทำอะไร?”
ซุนเยี่ยนหว่านแสร้งทำเป็นตกใจแล้วตอบอย่างหวาด ๆ “เขาเหมือนจะยังหายใจอยู่ ข้าเลยลองลากเข้ามาดู เผื่อจะช่วยได้...”
ชายผู้มีแผลเป็นบนหน้าแสดงท่าดีใจ กำลังจะก้าวเข้ามา แต่มีเสียงเข้มดังแทรกขึ้นจากอีกมุมหนึ่ง
“หลีกไป!”
พี่หูโผล่มาไม่รู้จากทางไหน เดินตรงมาพลางผลักซุนเยี่ยนหว่านออก แล้วก้มตัวลงเพื่อจะดูศพ
ทันใดนั้น คมดาบสั้นวาบวับตกลงมาจากขื่อไม้ แทงทะลุกลางหลังเขาในพริบตา!
เสียงคำรามดังลั่น พี่หูเด้งตัวขึ้นตบฝ่ามือใส่ขื่อไม้จนสะเทือน หลังคาทรุดตัวลงมาครึ่งหนึ่ง ร่างของเขาร่วงลงมากระแทกพื้น เลือดไหลทะลักออกจากปาก มือยังพยายามดึงดาบออกแต่ไม่สำเร็จ และสุดท้ายร่างก็แน่นิ่งไป
เด็กหนุ่มร่อนลงอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางเศษไม้ปลิวกระจาย แล้วกล่าวเสียงเย็น:
“หูเฟิ่งเวยตายแล้ว ใครยังกล้าขวางข้าอีก?”
ชายฉกรรจ์ทั้งหลายพากันแตกตื่น ตะโกนลั่นแล้ววิ่งหนีหายลับไปกับลมหิมะ ไม่มีใครกล้าหันกลับมาอีก
ซุนเยี่ยนหว่านกำลังคิดว่าอีกฝ่ายจะไล่ตาม แต่กลับเห็นเขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เลือดไหลออกจากปากไม่หยุด
“ท่านบาดเจ็บมากหรือ? ข้า...ข้าช่วยอะไรได้บ้าง?”
เด็กหนุ่มปรายตามามองก่อนจะหัวเราะ “เจ้านี่โชคดีจริง ๆ ถ้าข้าไม่เจ็บล่ะก็ ป่านนี้คงหายไปจากที่นี่แล้ว แต่นี่... คงต้องให้เจ้าดูแลข้าแทน”
ที่จริงเขาแค่หวังจะใช้กลยุทธ์จู่โจมสังหารลูกน้องศัตรูสองสามคนเอาคืน แต่เพราะซุนเยี่ยนหว่านกล้าหาญเกินคาด วางแผนอย่างฉับไว ทั้งหาอาวุธและล่อศัตรูให้เข้ามาในจุดตาย ส่งผลให้เขาสังหารหูเฟิ่งเวยได้จริง—ศัตรูหมายเลขหนึ่งที่ตามล่ามานาน
เขามองศพหูเฟิ่งเวยอย่างพึงใจ หัวเราะเบา ๆ อีกครั้งแม้เลือดยังติดริมฝีปาก “ช่วยข้าหาม้าสองตัว พวกเราต้องออกจากที่นี่ก่อนที่พวกมันจะหวนกลับมา”


## ตอนที่ 3: ดาบปราบมาร

ร่างของซุนเยี่ยนหว่านในโลกนี้มีเพียงแรงของเด็กชายอายุสิบเอ็ดสิบสองปี เขาพยายามประคองร่างของอาจารย์ที่เพิ่งรับมาอย่างยากลำบาก แค่แบกน้ำหนักไว้บนไหล่ก็ทำให้เขาหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บ
เดินผ่านศพของหูเฟิ่งเวย เขาอดเสียดายไม่ได้ที่ไม่มีโอกาสล้วงหาทรัพย์ติดตัว แต่ดวงตากลับเห็นบางสิ่ง—ดาบยาวของหูเฟิ่งเวยที่ตกอยู่ ด้ามดาบประดับด้วยลวดลายทองเงิน หุ้มปลอกไม้มะเกลือดำดูสง่างาม
“ของดีแน่นอน” เขาคิด แล้วใช้เท้าสะบัดดาบขึ้นมากลางอากาศก่อนจะคว้าไว้ในมืออย่างคล่องแคล่ว
เมื่อหันกลับมาเห็นเด็กหนุ่มกำลังมองเขาด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ ซุนเยี่ยนหว่านรีบบอกอย่างเก้อ ๆ “ข้าถือดาบไว้ให้ท่านเผื่อเจอศัตรู จะได้โยนให้ใช้ทันที”
“ข้าไม่ใช้ดาบ” เด็กหนุ่มพูดเสียงเรียบ
ซุนเยี่ยนหว่านหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ต่อคำ เขารู้ตัวดีว่าขณะนี้ตนถูกเหมารวมเป็นพวกเดียวกับเด็กหนุ่มไปแล้ว ถ้าเหล่าชายฉกรรจ์ที่หนีไปกลับมา เขามีแต่ตายสถานเดียว จึงไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่น้อย
เขาประคองเด็กหนุ่มออกจากโรงเตี๊ยม เลือกม้าดีสองตัว ผูกเชือกรวมกันแล้วขี่ร่วมม้าตัวเดียวกันกับเขา จากนั้นควบม้าออกจากเมืองอย่างไม่ลังเล
เด็กหนุ่มเหลือบตามองแล้วอดแปลกใจไม่ได้ที่ซุนเยี่ยนหว่านควบม้าได้คล่อง แต่ก็ไม่ได้ถามว่าฝึกมาจากที่ใด
แน่นอนว่าถ้าเขาถาม ซุนเยี่ยนหว่านก็คงตอบไม่ออก—จะให้พูดตรง ๆ ว่าเคยเรียนขี่ม้าเพราะไปตามจีบครูฝึกสาว แล้วได้แค่กินข้าวมื้อเดียวก่อนจะโดนปฏิเสธ ก็คงไม่เข้าท่า
พอควบม้าออกจากเมืองมาได้ราวห้าร้อยเมตร ซุนเยี่ยนหว่านก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองโรงเตี๊ยมอีกครั้ง เงินที่ฝังไว้ใต้หิมะยังอยู่ที่นั่น… แต่เขาก็รู้ว่าไม่มีทางกลับไปเอาแล้ว
โลกนี้เต็มไปด้วยอันตราย การเสี่ยงชีวิตเพื่อเงินเพียงไม่กี่ตำลึงย่อมไม่คุ้มกัน
ตลอดทั้งคืน ทั้งสองคนควบม้าเรื่อยมาโดยไม่เจอเหตุร้ายใด ๆ แต่พอฟ้าเริ่มสาง เด็กหนุ่มกลับตัวร้อนจัดและหมดสติไปในทันที
ซุนเยี่ยนหว่านตกใจแทบสิ้นสติ แต่ไม่นานนักก็เห็นหมู่บ้านอยู่ไม่ไกล เขารีบควบม้าเข้าไป เคาะประตูบ้านหลังหนึ่งแล้วแสร้งทำเสียงเยือกเย็นแบบนักเดินทางเก๋า
“สหายข้าล้มป่วย ขออาศัยที่พักสักระยะ”
เขาไม่มีเงินติดตัว จึงล้วงเอาเศษเงินจากเสื้อของเด็กหนุ่มโยนให้ชายชราที่มาเปิดประตู
ชายชราใบหน้าดูอ่อนโยน พอเห็นสองหนุ่มอาวุธครบมือ เสื้อผ้าเปื้อนเลือด ก็ใจหวั่น แต่เมื่อเห็นเงินในมือ เขาก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
“เชิญพักตามสบายเถิด หากไม่รังเกียจบ้านจน ๆ ของข้า”
ซุนเยี่ยนหว่านอาศัยประสบการณ์จากการท่องเที่ยวในโลกเดิม ตรงเข้าบ้านอย่างไม่เกรงใจ เลือกห้องที่ดีที่สุด วางร่างของอาจารย์ลงบนเตียง แล้วหันมาถามชายชรา
“แถวนี้มีร้านขายยาหรือไม่?”
ยังไม่ทันที่ชายชราจะตอบ เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากเตียง
“ข้ามียาอยู่กับตัว…”
ซุนเยี่ยนหว่านโล่งใจ รีบบอกชายชรา “รบกวนช่วยเตรียมของกิน ถ้าได้ซุ้ปร้อนจะดีมาก”
ชายชราดูยังหวาด ๆ แต่ดีใจที่ได้ออกจากห้องก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินจากไป
เด็กหนุ่มเห็นท่าทีของซุนเยี่ยนหว่านก็อดประหลาดใจไม่ได้ “เจ้าจัดการได้ดีทีเดียว”
“ขอน้ำให้ข้าหน่อย”
ซุนเยี่ยนหว่านรีบไปเอาน้ำกลับมาให้ เด็กหนุ่มหยิบขวดยาออกจากอกเสื้อ เทยาออกมากินแล้วนั่งขัดสมาธิทันที
ซุนเยี่ยนหว่านถอนหายใจเฮือกใหญ่ในใจ “ขอแค่เขาไม่ตาย ข้าก็ยังมีที่พึ่งในโลกนี้อยู่”
“ต่อให้เป็นแค่ขาเดียว ก็ต้องกอดไว้แน่น อย่าเพิ่งเลือกจนต้องอด”
เขาเองก็ง่วงจนทนไม่ไหว ในห้องมีแค่เตียงเดียว เขาจึงทิ้งตัวนอนฟุบหลับบนโต๊ะ
ผ่านไปสองชั่วยาม เด็กหนุ่มสำรอกเลือดดำออกมา ก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวเบา ๆ เห็นซุนเยี่ยนหว่านยังหลับอยู่จึงหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เจ้าจะไม่รู้จักเฝ้าระวังบ้างหรือไง ถ้ามีคนมาลอบฆ่าเราจะทำยังไงดี?”
ซุนเยี่ยนหว่านสะลึมสะลือตื่น ลูบตาแล้วตอบเสียงงัวเงีย “ข้าไม่มีฝีมือ ต่อให้เตือนท่านได้ ท่านก็ขยับไม่ได้อยู่ดี ยังไงเราก็โดนเหมือนกัน”
เด็กหนุ่มส่ายหน้าอย่างระอา “เจ้ารู้หรือยังว่าอาจารย์เจ้าชื่ออะไร?”
ซุนเยี่ยนหว่านส่ายหน้า “ยังไม่รู้เลยขอรับ”
เขาเพิ่งมาไม่นาน ไม่รู้จักใคร ไม่มีความรู้เรื่องยุทธภพ จะไปรู้จักยอดยุทธระดับนี้ได้อย่างไร
เด็กหนุ่มยิ้มบาง ๆ “ข้าชื่อเมี่ยว โหย่วซิ่ว คนที่ข้าฆ่าไปน่ะชื่อหูเฟิ่งเวย คนในยุทธภพเรียกมันว่า ‘ดาบปราบมาร’”
“ตระกูลเมี่ยวกับตระกูลหูเป็นศัตรูกันมาแต่รุ่นปู่ ข้าทำเพื่อล้างแค้นเท่านั้น”
ซุนเยี่ยนหว่านรีบพยักหน้า “อาจารย์ว่าถูกทุกอย่างขอรับ”
ความจริงแล้วเขาไม่ได้สนใจเรื่องศัตรูสืบทอดอะไรนัก เขาแค่หวังจะมีวิชาติดตัวเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น
จู่ ๆ เขานึกขึ้นได้บางอย่าง รีบเปิดประตูออกไป แต่ไม่พบชายชราเจ้าของบ้านเสียแล้ว จึงรีบกลับเข้ามารายงาน
“ท่านอาจารย์! คนที่รับเรามาอยู่ด้วยหายไปแล้ว ข้าคิดว่าที่นี่ไม่ปลอดภัย เราควรไปต่อ”
เมี่ยว โหย่วซิ่วพยักหน้า “เจ้านี่ระวังตัวดีเหมือนกัน”
เขายังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ แต่ก็ลุกไหว เมื่อออกมาหน้าบ้านกลับพบว่าม้าสองตัวเหลือเพียงตัวเดียว
ทั้งสองคนไม่พูดมาก รีบควบม้าต่อทันที
พอถึงเมืองถัดไป ซุนเยี่ยนหว่านจัดการทุกอย่างอย่างคล่องแคล่ว ทั้งหาโรงเตี๊ยม สั่งอาหาร ซื้อเสื้อผ้าใหม่ จัดน้ำร้อนอาบน้ำให้อาจารย์ใหม่เอี่ยม
เมี่ยว โหย่วซิ่วไม่พูดมาก แต่เมื่ออิ่มท้องก็เรียกซุนเยี่ยนหว่านมานั่งตรงหน้า แล้วถามถึงภูมิหลังจนแน่ใจว่าเขาไม่มีเบื้องหลังลับใด ๆ
“วิชาของข้าเป็นมรดกของตระกูล ไม่เหมาะจะสอนคนนอก”
ซุนเยี่ยนหว่านหน้าหม่นลงอย่างชัดเจน
เมี่ยว โหย่วซิ่วหัวเราะเบา ๆ “แต่เจ้าก็รับใช้ข้าอย่างดีมาโดยตลอด ข้าจะสอนวิชานอกสายตระกูลสักหนึ่งหรือสองวิชาให้เจ้าใช้ป้องกันตัวพอสมควร”
ซุนเยี่ยนหว่านยิ้มออกมาทันที “ท่านอาจารย์เมตตาขนาดนี้ ข้าไม่มีวันเลือกมากเด็ดขาด!”


## ตอนที่ 4: ฝึกฝนลมปราณ

เมี่ยว โหย่วซิ่วเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วให้ซุนเยี่ยนหว่านไปพักผ่อน ส่วนตนก็นั่งขัดสมาธิบนเตียง กลืนโอสถอีกเม็ดลงไปก่อนจะเข้าสู่สภาวะปราณนิ่งเพื่อฟื้นฟูบาดแผลภายใน
แม้ว่าเขาจะสังหารหูเฟิ่งเวยได้สำเร็จ แต่ก็ต้องแลกด้วยการรับหมัดผสมพลังที่รุนแรงระดับ “หมัดมหาจักรวาล” เข้าเต็มเปา หากไม่มีโชคเข้าข้าง ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ไม่มีวันเอาชีวิตรอดมาได้
สองศิษย์อาจารย์พำนักอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนั้นถึงสามวัน เมี่ยว โหย่วซิ่วใช้เวลานั้นกลืนโอสถบำบัดและนั่งฝึกเพื่อข่มพิษภายใน จนกระทั่งเริ่มทรงตัวได้จึงออกเดินทางต่อ พวกเขาเดินทางเรื่อยไปทางใต้ ยามกลางวันควบรถ ยามกลางคืนพักแรม
ผ่านไปกว่าสิบวัน ฤดูหนาวก็เริ่มอ่อนแรงลง อากาศอบอุ่นขึ้น เมี่ยว โหย่วซิ่วตัดสินใจขายม้าดีแล้วซื้อรถม้าคันใหญ่แทน เพื่อลดความลำบากในการเดินทาง
จนกระทั่งเข้าสู่เมือง “ชงหยาง” แห่งแคว้นเชียงหนานซึ่งเป็นเขตปกครองหนึ่งในอาณาจักรต้าหลัง ซุนเยี่ยนหว่านจึงเริ่มเข้าใจภาพรวมของโลกใบนี้เสียที
อาณาจักรต้าหลังแบ่งการปกครองเป็น 19 ลู่ และ 35 เต้า โดย “ลู่” เป็นเขตการปกครองทางการ มีขุนนางผู้ดูแล ส่วน “เต้า” เป็นเขตการทหาร มีแม่ทัพเป็นใหญ่ในพื้นที่ การเมืองและการทหารแยกจากกันโดยสิ้นเชิง
ทั่วแผ่นดินไม่ค่อยสงบสุขนัก กลุ่มคนในยุทธภพล้วนทำตัวเหนือกฎหมาย ก่อตั้งสำนักตั้งตนเป็นเจ้า บ้างขัดขืนภาษี บ้างตั้งตัวเป็นอิสระ ยังมีอาณาจักรนอกชายแดนอย่าง “หนานเซี่ย” และ “เป่ยเยี่ยน” ที่รุกรานอยู่เป็นนิจ สงครามชายแดนไม่เคยสิ้นสุด
เมื่อเข้าสู่ชงหยาง เมี่ยว โหย่วซิ่วเลือกเช่าห้องในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งแล้วหยุดเดินทาง เพื่อพักรักษาตัวอย่างจริงจัง เวลาผ่านไปครึ่งเดือน ร่างกายของเขาดีขึ้นมาก จึงเรียกซุนเยี่ยนหว่านมานั่งตรงหน้า
“ตระกูลเมี่ยวของเรา นอกจากจะมีวิชาประจำสาย ยังรวบรวมเคล็ดวิชาชั้นยอดจากที่อื่นอีกหกถึงเจ็ดสาย เพื่อให้ลูกหลานเรียนรู้โดยไม่ยึดติดสายเดียว” เขากล่าวด้วยแววตาเศร้าสร้อย “แต่ตอนนี้... เหลือรอดกี่คนกันเชียว”
ซุนเยี่ยนหว่านได้แต่นั่งเงียบ ไม่รู้จะพูดปลอบยังไง
“เจ้ารับดาบของหูเฟิ่งเวยมาตั้งแต่วันนั้น ดูเหมือนเจ้าจะมีวาสนากับดาบ ข้าจะถ่ายทอด ‘กระบวนท่าดาบของตระกูลหู’ ให้เจ้าเรียนก็แล้วกัน”
ซุนเยี่ยนหว่านอ้าปากค้าง “ท่านรู้วิชาดาบของศัตรู?”
“เรากับพวกมันสู้กันมาหลายชั่วอายุคน เจ้าไม่คิดหรือว่าเราจะไม่พยายามศึกษาเคล็ดลับของมันบ้าง?” เมี่ยว โหย่วซิ่วหัวเราะเบา ๆ
“แม้เราจะได้แค่ขั้นต้นของ ‘วิชาดาบหู’ เท่านั้น ส่วน ‘คัมภีร์ดาบมหาจักรวาล’ ซึ่งเป็นเคล็ดลับลึกสุด—ไม่มีทางได้มา”
ซุนเยี่ยนหว่านคิดในใจ “โลกนี้แม่งเถื่อนจริง แค่จะเอาวิชา ยังต้องส่งสายลับหรือทรมานศัตรูเอาเนื้อหาเลยหรือเปล่าวะเนี่ย…”
แต่เขาไม่ใส่ใจว่าวิชามาจากไหน ขอแค่เรียนได้ก็พอ
“วิชาดาบตระกูลหูเริ่มจากการฝึก ‘สามสิบหกท่วงท่ายืนหลักมั่น’ เมื่อยืนเป็นปีก็จะก่อเกิดลมปราณ จากนั้นจึงสามารถฝึก ‘เจ็ดสิบสองท่าดาบปราบมาร’ ได้”
“และสุดยอดคือวิชา ‘คัมภีร์ดาบมหาจักรวาล’ ที่สามารถปลุกพลังในดาบให้เปล่งแสงสีฟ้ายาวครึ่งฉื่อ—พลังนี้เรียกว่า ‘กระบี่ชิงกัง’ คมกล้าเหนือกว่าศาสตราวุธทั้งปวง”
“คนของตระกูลหูฝึกช้าแต่แน่น แรกเริ่มอาจดูธรรมดา แต่เมื่อสูงวัยถึงขั้นก่อกระบี่ชิงกังได้ พวกมันก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง”
“พวกเราพยายามหาทางรับมือมันมาหลายชั่วอายุคน แต่ก็ไม่เคยทำได้สำเร็จ”
“อย่างไรก็ตาม ตระกูลเรามี ‘ดาบสายลมวารี’ ที่เร็วเหนือใคร แม้พวกหูจะทนได้ก็ใช่ว่าจะชนะเสมอไป”
“พ่อข้ากับปู่ข้าสังหารคนตระกูลหูได้มาก แต่สุดท้ายก็ตายด้วยการรุมของเฒ่าแก่วัยเจ็ดสิบแปดสิบที่ฝึก ‘กระบี่ชิงกัง’ ได้สำเร็จ”
“หูเฟิ่งเวยเอง ฝึกกระบี่ชิงกังสำเร็จตั้งแต่อายุสามสิบ ถือว่าอัจฉริยะที่สุดคนหนึ่งของตระกูลหู... ดีที่ตายไปแล้ว”
เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อ “พอแล้ว พูดมากก็เปล่า เดี๋ยวข้าจะสอนเจ้าท่ายืนหลักมั่นก่อน”
ซุนเยี่ยนหว่านตื่นเต้นจนขนลุก “ขอบพระคุณอาจารย์ที่เมตตา”
เมี่ยว โหย่วซิ่วหัวเราะเสียงดัง รู้สึกพอใจในความว่าง่ายของศิษย์ใหม่ เขาสอนท่ายืนพื้นฐานสามชุดแรกก่อน
เขาไม่คาดว่าซุนเยี่ยนหว่านจะมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ เพียงแค่ชี้จุดผิดเล็กน้อย เด็กหนุ่มก็ฝึกได้อย่างแม่นยำ เขาอดยิ้มภาคภูมิใจไม่ได้
แม้ไม่พูดตรง ๆ แต่ในใจคิดว่า “ตอนแรกแค่เห็นว่าเด็กน่าสงสาร ไม่คิดว่าจะมีวาสนาด้วยกันจริง ๆ”
แน่นอนว่าเขาไม่บอกว่า วิชาตระกูลหูก็ไม่อนุญาตให้คนนอกฝึก เช่นกัน—นี่คือกฎเหล็กของยุทธภพ หากถูกจับได้ถือเป็นความผิดใหญ่
หนึ่งเดือนผ่านไป ซุนเยี่ยนหว่านฝึก “ท่ายืนหลักมั่นสามสิบหกท่วงท่า” ได้ครบทั้งหมด แรงที่มือเท้าเพิ่มขึ้น ร่างกายเบาขึ้น และสุขภาพก็ดีขึ้นมาก เขายิ่งมั่นใจว่านี่คือวิชาที่แท้จริง จึงทุ่มเทฝึกหนักขึ้นทุกวัน
วันหนึ่ง เมี่ยว โหย่วซิ่วออกจากโรงเตี๊ยม บอกว่าจะไปเยี่ยมเพื่อนเก่า
ซุนเยี่ยนหว่านไม่ค่อยสนใจอะไรในโลกนี้ ที่นี่แม้แต่เมืองหลวงยังดูเหมือนชนบท เขาจึงอยู่ฝึกในห้องเช่าต่อจนถึงช่วงบ่าย ขณะกำลังฝึกปราณ ทันใดนั้นกระดูกก้นก็บังเกิดความร้อน ลมปราณบางเบาทะลุผ่านแนวสันหลังขึ้นถึงกระหม่อม ก่อนจะไหลย้อนกลับลงมาจากหน้าผาก จมูก ลำคอ ไปสู่จุดตันเถียน
วงจรลมปราณแรกเริ่มถูกเปิดออก!
“นั่นมัน... พลังภายใน?” เขาเบิกตากว้าง
แม้ตื่นเต้น แต่เขาควบคุมจิตให้นิ่ง ปล่อยให้พลังนั้นไหลเวียนจนกระทั่งตั้งมั่นอยู่ที่จุดตันเถียนจึงค่อยหยุดฝึก
เขาลูบหน้าท้องแผ่วเบา พลางคิด “อาจารย์เคยบอกว่ากว่าจะก่อพลังภายในได้ต้องฝึกยืนหลักมั่นหลายปี ข้าเพิ่งเดือนเดียว... จะบอกดีไหม?”
“ถ้าปิดไว้แล้วพลาดโอกาสเรียนขั้นต่อไปล่ะ?”
ความลังเลเกาะกินใจเขาอยู่ครู่ใหญ่... แต่ก่อนจะได้คำตอบ เมี่ยว โหย่วซิ่วยังไม่กลับมา
ซุนเยี่ยนหว่านรออีกสองวันก็ยังไร้ข่าว ยิ่งร้อนใจเพราะกลัวว่าจะเสียเสาหลักไป
“อาจารย์บอกว่าจะไปพบเพื่อน ข้าอาจหาเขาได้จากรายชื่อคนมีชื่อเสียงในเมือง” เขาไปสอบถามกับเจ้าของโรงเตี๊ยม และได้รายชื่อยอดฝีมือแปดคน
ระหว่างเดินออกจากโรงเตี๊ยม ชายกลุ่มหนึ่งในเครื่องแบบคล้ายสำนักนักเลงวิ่งสวนเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด
ซุนเยี่ยนหว่านรู้สึกแปลกใจ รีบเบี่ยงตัวหลบไปในตรอกด้านข้าง พวกนั้นกรูเข้าโรงเตี๊ยมได้ไม่ถึงครู่ก็วิ่งออกมาตามถนนใหญ่...
เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอันตรายบางอย่าง...


## ตอนที่ 5: เลือดสาดจวนซุน

ซุนเยี่ยนหว่านไม่รู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นเป็นใคร แต่เขาแน่ใจว่าพวกนั้นมาหาตัวเขาแน่นอน
“คนพวกนี้ต้องเกี่ยวข้องกับอาจารย์แน่... แล้วอาจารย์เราล่ะ ไปเจอศัตรูเก่าหรือเพื่อนเก่า? พวกนี้จะมาเก็บงานหรือชวนไปกินข้าว?”
ด้วยความอยากรู้ เขาจึงแอบตามไปห่าง ๆ ระหว่างทางไม่ลืมปลอมตัวคว้าหมวกจากข้างทาง เปลี่ยนเสื้อผ้าเก่า ๆ และป้ายโคลนลงบนใบหน้า
เขาเพิ่งฝึกลมปราณได้ไม่กี่วัน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น แขนขาแข็งแรง ทุกการเคลื่อนไหวรวดเร็วคล่องแคล่ว ราวกับร่างกายนี้กลายเป็นของใหม่
“แค่ฝึกได้ไม่กี่วันก็รู้สึกต่างขนาดนี้ ถ้าเป็นในโลกเดิม ข้าน่าจะเป็นซูเปอร์ฮีโร่ไปแล้ว อย่างน้อยก็ระดับวูล์ฟเวอรีนหรือกัปตันอเมริกา”
กลุ่มคนเหล่านั้นเดินเร็ว และไม่นานก็เปลี่ยนเส้นทางเข้าสู่จวนใหญ่หลังหนึ่ง ประตูจวนเขียนไว้ว่า “จวนสกุลซุน”
“จวนนี้มีลูกน้องเป็นนักเลงยุทธภพ แถมแซ่ซุน... ต้องเป็น ‘ซุนเหอ’ หัวหน้าสาขาสำนักหลิ่วหยางที่เจ้าของโรงเตี๊ยมพูดถึงแน่”
เขากำลังครุ่นคิดว่า ซุนเหอจะเป็นมิตรหรือศัตรูกับอาจารย์ของเขา แต่แล้วก็เห็นชายหนวดงามคนหนึ่งมากับลูกน้องอีกสิบกว่าคน แต่ละคนแต่งชุดไว้ทุกข์ มีผ้าขาวคาดหน้าผาก ชายหนวดงามยังหอบห่อผ้าอีกด้วย
ซุนเยี่ยนหว่านจดจำได้ทันที “นั่นมันลูกน้องมือดีของหูเฟิ่งเวย! พกหอกสองคมคนนั้น!”
ทันใดนั้น เสียงตะโกนลั่นฟ้าดังขึ้น “ซื่อถูเป่าเวย! เจ้าไม่คิดว่าข้าจะตามมาถึงที่สินะ!”
เสียงยังไม่ทันจาง กลุ่มคนในจวนก็วิ่งหนีออกมาอย่างตกใจ เมี่ยว โหย่วซิ่วปรากฏตัวพร้อมดาบในมือ ไล่ฟันไม่ยั้ง ฆ่าคนไปหลายศพต่อหน้าอย่างดุดันและสง่างาม
ซุนเยี่ยนหว่านมองด้วยเลือดในอกเดือดพล่าน อยากออกไปสู้ข้างอาจารย์ แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองยังอ่อนด้อย หากออกไปขัดจังหวะมีแต่จะถ่วง
ไม่นาน เหลือเพียงซื่อถูเป่าเวยคนเดียว เมี่ยว โหย่วซิ่วเคลื่อนเข้าใกล้ โชว์ฝีมือดาบเฉียบคม กรีดแขนของอีกฝ่ายขาดทั้งสองข้าง ก่อนจะตัดศีรษะด้วยดาบเดียว
เมื่อสังหารเสร็จ เด็กหนุ่มสะบัดตัวหายลับไปอย่างรวดเร็ว
ซุนเยี่ยนหว่านกลืนน้ำลาย เขาไม่กล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว
“ถ้าเมื่อกี้ข้าออกไป มีหวังอาจารย์ต้องมาช่วย คงเสียสมาธิ จนเสียเปรียบก็ได้ หรือไม่ก็... เขาอาจไม่สนใจข้าเลยด้วยซ้ำ”
ศพคนเกลื่อนกลางถนน ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ ซุนเยี่ยนหว่านเคยจนถึงขั้นอดข้าว เขาเคยล้วงศพมาแล้วรอบหนึ่ง แต่เงินที่ได้ก็ทิ้งไว้ไม่ได้เอามา ตอนนี้เห็นศพหลายศพนอนอยู่ตรงหน้า เขาจึงอดใจไม่ไหว
เขาวิ่งไปฉกห่อผ้าของซื่อถูเป่าเวยก่อนเป็นอันดับแรก ตามด้วยค้นตามร่างอื่น ๆ พบถุงเงินถึงห้าใบ หนักที่สุดคือของซื่อถูเป่าเวย
หลังจากเก็บ “สมบัติ” เสร็จ เขารีบเผ่นแน่บ วิ่งจนใกล้ถึงโรงเตี๊ยมแล้วก็ถูกมือใครบางคนคว้าคอเสื้อไว้แล้วลากเข้าซอกตึก
เขาเกือบร้องลั่น แต่พอเห็นใบหน้าคุ้นเคยของเมี่ยว โหย่วซิ่วก็ก้มหน้าปิดปากตัวเองทันที
“เจ้านี่นะ ช่างกล้าจริง ๆ ยังมีหน้ากลับไปค้นศพหาเงินอีก” อาจารย์พูดพลางยิ้มเหยียด
ซุนเยี่ยนหว่านเก้อ ๆ “ข้าจนจนกลัวแล้วขอรับ…”
เมี่ยว โหย่วซิ่วหัวเราะเบา ๆ “ข้าฆ่าซื่อถูเป่าเวย ล้างจวนสกุลซุนหมดแล้ว คนของตระกูลหูคงรีบตามมาแน่ เราต้องรีบหนี”
ทั้งสองไม่ลังเล ทิ้งทุกอย่างไว้ แม้แต่รถม้าก็ไม่เอา รีบออกจากเมืองทันที ระหว่างทางพบวัดร้างหลังหนึ่งที่ยังพอใช้นอนได้
ทั้งสองหย่อนตัวลงพักในโบสถ์ใหญ่ที่ยังมีหลังคา ซุนเยี่ยนหว่านปูหญ้าให้แล้วทิ้งตัวนั่งอย่างหมดแรง
“ในโลกนี้ การฆ่าฟันดูเป็นเรื่องปกติเกินไป ข้ามาไม่ทันไรก็เห็นศพมากกว่าตลอดชีวิตเดิมเสียอีก…”
เขาคลายอารมณ์ได้เล็กน้อย หยิบถุงเงินออกมาตรวจดู แต่ก็เหลือบไปเห็นมุมผ้าห่อที่โผล่ออกมา คล้ายมีบางอย่างอยู่ข้างใน
เขาแกะดู พบว่าด้านในคือแผ่นกระดาษขนาดฝ่ามือจำนวนมาก บางแผ่นใหม่ บางแผ่นเก่า แต่ล้วนพิมพ์ด้วยหมึกคมชัด มีตราราชการประทับ
แม้ตัวอักษรจะต่างจากภาษาบนโลกเดิม แต่เขากลับอ่านออกอย่างน่าประหลาด
“…นี่มันธนบัตรของราชสำนักต้าหลัง!”
แผ่นกระดาษเหล่านี้เรียกว่า “เฟยเฉา” เป็นเอกสารแลกเปลี่ยนเงินตราที่ออกโดยสำนักกลางของทางการ ใช้แทนเงินเหรียญในการซื้อขายขนาดใหญ่ โดยเฉพาะเมื่อเงินโลหะมีน้ำหนักมากและพกพาลำบาก
เฟยเฉาใช้งานเหมือนกับเช็คหรือแบงก์ในยุคใหม่ บางแผ่นมีมูลค่ามหาศาล
“ซื่อถูเป่าเวยพกสิ่งนี้ติดตัวทำไม?”
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างตื่นเต้น “อาจารย์! พวกเรารวยแล้วจริง ๆ!”


## ตอนที่ 6: วิชาตัวเบา

เมี่ยว โหย่วซิ่วหัวเราะในลำคอ “แม้ตระกูลเมี่ยวเราจะไม่ร่ำรวย แต่ก็มีที่ดินอยู่หลายสิบจุดทั่วแคว้นต้าหลัง และมีป้อมในภูเขาอีกนับสิบ ที่เจ้าคิดว่าเงินพวกนั้นเยอะ มันแค่เศษเงินเท่านั้นเอง”
“แต่เอาเถอะ เห็นว่าเจ้าลำบากนัก เงินพวกนั้นก็ถือว่าเป็นของที่เจ้าเสี่ยงชีวิตเอามา ได้ไปก็ชอบธรรม”
ซุนเยี่ยนหว่านอ้าปากค้าง “อาจารย์… ตระกูลเรารวยขนาดนั้นเลยหรือ?”
เมี่ยว โหย่วซิ่วกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ตราบใดที่ฝีมือกล้าแข็ง เงินทองก็เหมือนเงาที่ตามตัวมา จะไปแปลกใจอะไร?”
ซุนเยี่ยนหว่านรู้สึกว่าคนในยุทธภพของโลกนี้แตกต่างจากนิยายที่เคยอ่านมาทั้งหมด—ร่ำรวย กล้าฆ่า และพูดตรง
เขาก้มหน้านับเงินอย่างตั้งใจ ภายในห่อผ้านั้นมีเฟยเฉา (ธนบัตรของแคว้นต้าหลัง) รวมทั้งหมด 586 ใบ ทุกใบมีมูลค่าเท่ากันที่ 20 ก้วน รวมแล้วกว่า 11,000 ก้วน! ถ้าเปรียบกับค่าเงินในโลกเดิมก็คือมหาเศรษฐีพันล้าน
เทียบกับถุงเงินทั้งห้าใบที่ค้นมาเมื่อวาน เฟยเฉานั้นมีค่ากว่าหลายเท่านัก เขาจึงโยนถุงเงินทั้งหมดทิ้ง เหลือเพียงเหรียญโลหะและเงินแท่งไม่กี่ก้อน
แต่เมื่อความตื่นเต้นจางลง เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมา—ตั้งแต่เช้าออกตามหาอาจารย์จนถึงหนีเอาชีวิตรอด ไม่ได้กินอะไรเลย
ยังไม่ทันบ่น ทันใดนั้นแผ่นแป้งร้อน ๆ ก็ลอยมาถึงหน้า เขาคว้าไว้ทันพลางตะโกนอย่างดีใจ “อาจารย์ยังพกอาหารมาด้วย!”
เมี่ยว โหย่วซิ่วยิ้มเยาะ “เจ้าต้องจำไว้ว่า ต่อให้รวยแค่ไหน อยู่ในป่าไม่มีอะไรให้กิน เงินก็ไม่มีค่าอะไรเลย”
“จำไว้เถอะ เวลาเดินทางให้พกเสบียงไว้บ้าง”
ซุนเยี่ยนหว่านเคี้ยวแป้งหนึบ ๆ พลางพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย “ขอรับ ข้าจะจำไว้”
อิ่มแล้วเขาก็เริ่มฝึกฝนทันที ซ้อมยืนท่าหลักของ “หมุนหยวนจ้วง” (ท่ายืนพื้นฐานของสำนักหู) ไม่หยุดหย่อน เมี่ยว โหย่วซิ่วมองดูอยู่เงียบ ๆ พลางคิดในใจ
“ข้าคงไม่พาเด็กนี่ติดตามไปตลอดได้ วิชาประจำตระกูลก็สอนใครไม่ได้ แต่เด็กนี่มีบุญคุณกับข้าอีกทั้งเรียนรู้ไว ใฝ่ดี และไม่อิดออด ควรมอบอะไรตอบแทนให้มากกว่านี้”
“ได้ยินมาว่า จางหยวนเฉียวแห่งสำนักซงหยาง กำลังจะตั้งสำนักใหม่ ขาดเพียงศิษย์ดี ๆ … ถ้าข้ายกเด็กนี่ให้เขา เป็นการปิดฉากความสัมพันธ์ระหว่างข้าและศิษย์ได้อย่างสมบูรณ์”
ทั้งสองคนนอนพักในวัดร้าง คืนหนึ่งที่ต่างคนต่างคิด
รุ่งเช้า เมี่ยว โหย่วซิ่วลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิฝึกฝน ซุนเยี่ยนหว่านไม่มีน้ำล้างหน้า ไม่มีอาหารเช้า จะทำอะไรเอาใจอาจารย์ก็ไม่ได้ ได้แต่ปูหญ้าแห้งให้อีกนิด
ทั้งสองออกเดินทางต่อ พอถึงเที่ยงก็พบหมู่บ้านใหญ่ เมี่ยว โหย่วซิ่วพาเข้าร้านก๋วยเตี๋ยว สั่งคนละชามใหญ่จนท้องตึง แล้วเข้าพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
เมี่ยว โหย่วซิ่วยังไม่หายดีจึงเก็บตัวฝึกในห้อง ซุนเยี่ยนหว่านออกไปตลาด ซื้ออาหารแห้ง ผ้า เข็ม และด้าย เขาอาจจะไม่ใช่ช่างเย็บ แต่เขาไม่ได้จะเย็บเสื้อหรู แค่ต้องการเสื้อกั๊กไว้ซ่อนไว้ในตัว
เขาตัดเย็บเสื้อกั๊กด้วยตัวเอง เย็บกระเป๋าเล็ก ๆ หลายสิบช่อง แล้วเอาเฟยเฉาทั้งหมดซ่อนไว้ภายใน จากนั้นจึงใส่เสื้อนอกทับ ดูเผิน ๆ ก็เป็นแค่ชายหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง ไม่เด่นไม่แปลก
“พอมีเงิน มีพลัง ต่อให้ยังไม่ได้เป็นยอดฝีมือก็ยังอยู่รอดได้” เขาคิด “แต่ข้ารู้สึกว่าอาจารย์ข้าไม่น่าจะอยู่ด้วยนาน ๆ ข้าต้องหาทางรับมืออนาคตเอง”
พวกเขาเดินทางต่อเรื่อย ๆ เมี่ยว โหย่วซิ่วไม่อยู่เมืองใดนาน บางครั้งก็ออกไปพบสหายแต่ไม่เคยพาซุนเยี่ยนหว่านไปด้วย
ระหว่างนี้ เมี่ยว โหย่วซิ่วถ่ายทอดให้ซุนเยี่ยนหว่านทั้ง “หมุนหยวนจ้วงสามสิบหกท่า” และ “ดาบปราบมารเจ็ดสิบสองท่า” ของตระกูลหูครบถ้วน
แม้จะได้ครูฝีมือดี แต่ชุดดาบของตระกูลหูนั้นยากและซับซ้อน ต้องฝึกเกือบสองเดือนถึงจะเริ่มคล่อง
เขาเริ่มชินกับวิถีชีวิตเร่ร่อน ไปตามเมืองต่าง ๆ อ่านหนังสือ เรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ ฝึกยุทธ์ตลอดทาง
วันหนึ่ง ขณะฝึกหมุนหยวนจ้วง พลังภายในที่สะสมมาถึงจุดหนึ่งก็ตัดผ่านเส้นลมปราณที่ขา ทำให้เขารู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น
เขาเผลอเคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็ว แล้วก็รู้ทันทีว่า—เขาเข้าใจวิชาตัวเบาแล้ว!
พอเอาวิชาตัวเบามารวมกับกระบวนท่าดาบปราบมาร ก็ทำให้ดาบของเขาเร็ว แรง และยากจะคาดเดาเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
เมื่อฝึกจนครบชุดอย่างสมบูรณ์โดยไม่มีติดขัด เขาอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น
แม้จะรู้ว่ายังเป็นเพียงยอดฝีมือระดับกลาง ๆ เทียบไม่ได้กับจอมยุทธ์ตัวจริง แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้
“เสียดาย ไม่มีใครให้ลองของเลย...”


## ตอนที่ 7: หนึ่งในห้าจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งใต้หล้า rewrite

ซุนเยี่ยนหว่านไม่เคยฝึกกระบวนยุทธ์ในโรงเตี๊ยมเลย เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นจุดสนใจ เขาเลือกไปฝึกในป่าเปลี่ยวเสมอ วันนี้เพิ่งฝึกจนรู้สึกว่าฝีมือก้าวกระโดด ก็อดใจไม่ไหวอยากแบ่งปันกับอาจารย์ แต่เมื่อกลับถึงโรงเตี๊ยมกลับพบชายหนุ่มในชุดนักพรตคนหนึ่ง กำลังสนทนากับเมี่ยวโหยวซิ่วอยู่
นักพรตหนุ่มดูอายุมากกว่าเขาเล็กน้อย รูปลักษณ์สง่างาม คิ้วคมดุจกระบี่ ท่วงท่าดูไม่เหมือนนักพรตเลยด้วยซ้ำ คล้ายคุณชายในตระกูลใหญ่เสียมากกว่า ซุนเยี่ยนหว่านรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยว่าเหตุใดเมี่ยวโหยวซิ่วจึงรู้จักกับบุรุษเช่นนี้ แต่ยังคงยึดมั่นในมารยาทตามที่อาจารย์เคยสอน จึงโค้งคำนับพลางกล่าว “คารวะศิษย์พี่”
นักพรตหนุ่มยิ้มบาง ดวงตาเปล่งประกายพลางว่า “เจ้านี่เองคือศิษย์น้องเยี่ยนหว่าน?”
ขณะกล่าว เขาก็ปล่อยแรงกดทางพลังภายในออกมาอย่างเงียบงัน แต่ซุนเยี่ยนหว่านยืนหยัดมั่นไม่ขยับแม้แต่น้อย ฝีเท้ายังหนักแน่นบนพื้น แสดงให้เห็นถึงความมั่นคงจากการฝึกพลังอย่างแน่วแน่
นักพรตหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ “เพิ่งฝึกคัมภีร์จื่ออูได้ไม่กี่เดือน กลับสามารถเปิดเส้นชีพจรหนึ่งเส้น ถือว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ ข้ายอมรับคำขอแทนท่านอาจารย์แล้ว หากเจ้ายินยอม ข้าจะพาเจ้ากลับไท่อี้กวนทันที”
ซุนเยี่ยนหว่านได้ฟังก็เริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล จึงหันไปมองอาจารย์ เมี่ยวโหยวซิ่วยิ้มเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “เยี่ยนหว่าน เจ้าเป็นศิษย์ที่ข้าสอนวิชาให้โดยไม่ตั้งใจ วิชาของข้าเป็นของตระกูล ไม่อาจถ่ายทอดได้หมด อีกทั้งข้ายังต้องออกเดินทางล้างแค้น ไม่สะดวกพาเจ้าไปด้วย จึงแนะนำเจ้าให้กับท่านจางหยวนเฉียว แห่งสำนักซงหยาง”
“ท่านนี้คือศิษย์เอกของจางหยวนเฉียว แซ่จาง นามว่าชิงซี”
“วันนี้ เจ้าก็จงติดตามเขาไปเถิด”
ซุนเยี่ยนหว่านมิได้ตกใจนัก เพราะคาดไว้แต่แรก เพียงไม่คิดว่าจะมาถึงรวดเร็วเช่นนี้ เขาคุกเข่าลง กราบไหว้อาจารย์อย่างแน่นหนัก พร้อมกล่าวว่า “ศิษย์แต่เดิมเป็นเพียงคนครัว หากไม่ได้อาจารย์ช่วยเหลือ ชีวิตก็คงได้แต่ทำงานจนแก่ตาย ไม่มีวันได้สัมผัสยุทธภพ ขอจดจำพระคุณนี้ไปชั่วชีวิต”
“เสียแต่ข้ายังไม่มีความสามารถ ไม่อาจรับใช้ท่านนานกว่านี้ได้”
เมี่ยวโหยวซิ่วเองก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้าง แม้ทั้งสองอยู่ด้วยกันไม่กี่เดือน แต่อายุใกล้เคียงกัน ทำให้ความสัมพันธ์เหมือนสหายมากกว่าอาจารย์ศิษย์ ซุนเยี่ยนหว่านเฉลียวฉลาด มีน้ำใจ ทำให้เขารู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย
แต่ด้วยแค้นลึกที่ต้องสะสาง ทั้งปู่และพ่อถูกสังหารโดยตระกูลหู เขาจึงไม่มีทางเลือก
เขายิ้มเจื่อน “ต่อไปเรายังได้พบกันอีก อย่าได้อาลัยมากมายนัก รีบตามจางชิงซีไปเถิด”
ซุนเยี่ยนหว่านอำลาอีกหลายครั้ง ก่อนเดินทางออกจากโรงเตี๊ยมพร้อมกับจางชิงซี
เมื่อออกนอกเมือง จางชิงซีแอบทดลองฝีมือซุนเยี่ยนหว่านโดยปล่อยแรงภายในเล็กน้อย กลับพบว่าอีกฝ่ายตามติดได้ตลอดทาง ทำให้เขาพึงพอใจอย่างมาก
“อาจารย์ของข้าแม้จะมีความขัดแย้งกับผู้นำลัทธิ จึงแยกตัวออกมาก่อตั้งไท่อี้กวน แต่กระนั้นท่านก็ยังนับเป็นหนึ่งในห้าจอมยุทธ์แห่งใต้หล้า หากจะรับศิษย์สักคนก็ต้องมีคุณสมบัติที่ไม่อับอายใครได้”
“เด็กคนนี้เคยช่วยชีวิตเมี่ยวซืออาจารย์ ถือว่าไม่มีปัญหาเรื่องคุณธรรม อีกทั้งฝึกคัมภีร์จื่ออูเพียงไม่กี่เดือนก็ทะลวงเส้นชีพจร แสดงถึงพรสวรรค์ที่สูงและตั้งใจฝึกฝนอย่างจริงจัง”
“เหมาะแก่การสืบทอดวิชาไท่อี้ยิ่งนัก”
ทั้งสองเดินทางร่วมกันทั้งวันโดยไม่พูดมากนัก จนยามเย็นจึงเห็นวัดเต๋าแห่งหนึ่งตั้งอยู่กลางป่าเงียบสงบ ป้ายหน้าวัดเขียนว่า “ไท่อี้กวน” ประตูเปิดกว้างไร้ผู้เฝ้า จางชิงซีจึงก้าวเข้าไปทันที
ซุนเยี่ยนหว่านลอบรู้สึกยินดี “หากได้อาจารย์ใหม่และมีที่ตั้งมั่นคง ฝึกวิชาได้โดยไม่ต้องระแวงก็นับเป็นโชคดี” เขาเป็นคนผ่านชีวิตมาสองชาติ จิตใจสงบนิ่ง จึงไม่รีบร้อนเดินตามเข้าไปทันที แต่กลับจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ปัดฝุ่นจากแขนเสื้อก่อนจะก้าวเข้าสู่วัดอย่างสุภาพเรียบร้อย
ในลานวัดมีนักพรตวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ แต่แทนที่จะนั่งบนพรม หรือนั่งบนหิน เขากลับนั่งอยู่เหนือโอ่งใหญ่ใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยน้ำใส
ร่างของเขาลอยเหนือผิวน้ำประมาณสองสามนิ้ว คลื่นน้ำกระเพื่อมไหว แสดงว่ากำลังใช้พลังภายในป้องกันไม่ให้ร่างสัมผัสน้ำเลย
ภาพที่เห็นทำให้ซุนเยี่ยนหว่านตกตะลึง “นี่มัน...โลกนี้มีวิชาเช่นนี้จริงหรือ? หูเฟิ่งเว่ยอาจปล่อยลมปราณจากปลายกระบี่ได้ครึ่งฟุต แต่คนตรงหน้านี้...อาจารย์ของข้านี่ลอยอยู่เหนือน้ำได้เลยหรือ?”
เขารู้สึกเลือดลมสูบฉีดทันที เมื่อคิดว่าต่อไปตนเองก็อาจฝึกวิชาจนทำเช่นนั้นได้
เขารีบคุกเข่าลงแล้วกล่าว “ศิษย์ซุนเยี่ยนหว่าน ขอคารวะอาจารย์”
จากนั้นก็ถวายคำนับแปดคราเต็มตามธรรมเนียม
นักพรตสูงวัยร่างใหญ่โตเกือบสองเมตร ดูสงบขรึม ใบหน้าไม่หล่อ ไม่ดุ ไม่อัปลักษณ์ หากแต่เรียบเฉยธรรมดา เมื่อเห็นซุนเยี่ยนหว่านเสร็จพิธีก็ยิ้มแล้วลอยตัวลงจากโอ่ง
“ข้าและตระกูลเมี่ยวมีสัมพันธ์ฉันท์มิตร เมี่ยวโหยวซิ่วก็ถือเป็นสหาย เมื่อเขาไม่สามารถรับศิษย์ได้ จึงฝากเจ้าไว้กับข้า”
“แม้ไท่อี้กวนเพิ่งตั้งใหม่ ศิษย์ก็มีเพียงจางชิงซีผู้เดียว แต่ข้าไม่เคยรับศิษย์ด้วยอารมณ์ หากไม่มีคุณสมบัติพอ ย่อมไม่รับ”
“เมื่อจางชิงซีพามา ย่อมหมายความว่าเขาเชื่อว่าเจ้าคู่ควร”
“ไท่อี้กวนยังไร้ระเบียบพิธี เจ้าไหว้ข้าแล้วก็นับว่าบรรพชาเป็นศิษย์ ให้จางชิงซีพาไปหาที่พักเถิด”
จางชิงซีโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วพาซุนเยี่ยนหว่านเดินลึกเข้าไปในวัด พาไปยังห้องว่างใกล้ห้องครัว
ห้องนี้เดิมเป็นห้องเก็บของ ไม่ได้มีเตียงหรือเครื่องนอนใด ๆ มีเพียงม้านั่งไม้ไม่กี่ตัว
จางชิงซีหัวเราะเบา ๆ “พักก่อนเถิด เดี๋ยวถึงเวลาอาหารข้าจะมาเรียก”
ซุนเยี่ยนหว่านคารวะแล้วกล่าวขอบคุณ
เมื่อเขาอยู่ลำพัง ก็เริ่มสำรวจห้อง พบว่าไม่มีที่ซ่อนของได้เลย จึงปีนขึ้นวางสัมภาระบนขื่อ เสมือนซ่อนไว้ แต่ตั้งใจให้กระเป๋าโผล่มุมหนึ่งไว้ ส่วนเสื้อผ้ากับเงินปลอมกลับวางไว้ล่อในที่เปิดเผย
แม้จะไม่คิดว่าจะมีขโมยในวัด แต่เขาก็ไม่อาจละนิสัยระวังตัวได้
เมื่อจัดการเสร็จ ก็ได้ยินเสียงเรียกของจางชิงซีจากนอกห้อง “ซุนศิษย์น้อง อาหารเย็นแล้ว”
ซุนเยี่ยนหว่านจึงผลักประตูออกมายืนขึ้นคำนับ แล้วเดินตามศิษย์พี่วนไปตามทางในวัด จนถึงห้องทานอาหาร


## ตอนที่ 8: ปรมาจารย์ผู้เริ่มต้นสำนักซงหยาง

จาง หยวนเฉียวกำลังจัดชามตะเกียบอยู่ในห้องโถงใหญ่ พอเห็นศิษย์ทั้งสองเดินเข้ามาก็ยิ้มพลางพูดว่า “ในสำนักเรามีเพียงอาหารธรรมดา หวังว่าเอี้ยนหว่านจะไม่ถือสา”
ซุนเอี้ยนหว่านรีบตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ “อาจารย์ขอรับ ข้าเป็นคนยากจน ได้กินอะไรก็ยินดีทั้งนั้น ไม่เคยเลือกกินเลย”
เย็นนั้น อาหารของทั้งสามคนก็เรียบง่าย—มีเพียงแป้งต้มธัญพืชเคี่ยวหนึ่งหม้อ ผักดองรวมหนึ่งไห และซุปผักอีกหนึ่งถ้วยเท่านั้น
ซุนเอี้ยนหว่านกินไปอย่างไม่เกี่ยงงอน ชีวิตที่ผ่านมาหลังจากทะลุมิติมาอย่างยากลำบาก ทำให้เขาชินกับรสชาติของความลำบากแล้ว
หลังอาหาร จาง หยวนเฉียวก็เริ่มสอบถามถึงภูมิหลังของซุนเอี้ยนหว่าน แม้จะเคยได้ยินมาบ้างจากจาง ชิงซีแล้ว แต่ก็ไม่มากนัก เพราะเมี่ยว โหย่วซิ่วเองก็ไม่ได้รู้ลึกเกี่ยวกับอดีตของศิษย์รับบุตรบุญธรรมคนนี้
ซุนเอี้ยนหว่านเองก็ระมัดระวังในการตอบคำ ถ้าโกหกก็แค่แต่งเสริมแต่งเติม ไม่ได้บิดเบือนจนผิดรูป เขาเน้นเล่าถึงความลำบากในวัยเด็ก น้ำตาซึมเล็กน้อยเพื่อสร้างความเห็นใจ
จาง หยวนเฉียวพยักหน้าเบา ๆ “ไม่เป็นไร บางครั้งการไม่มีญาติพี่น้องกลับเป็นโชคดี เพราะจะได้เรียนรู้โลกในแบบจริงแท้ บัดนี้เจ้ามีข้าเป็นอาจารย์แล้ว อนาคตก็ย่อมไม่เลว”
“ในเมื่อเจ้าบูชาข้าเป็นอาจารย์ ข้าก็ควรเล่าเรื่องของตนให้เจ้าฟังบ้าง”
“ข้านามสกุลจาง นามว่า หยวนเฉียว เป็นศิษย์รุ่นที่สองของปรมาจารย์เฟิงแห่งสำนักซงหยาง”
“เมื่อปรมาจารย์ละสังขาร ข้าเกิดมีความขัดแย้งกับศิษย์พี่ผู้เป็นเจ้าสำนัก จึงได้ขอบูชาเจตจำนงเบื้องหน้าภาพวาดของท่าน แล้วออกมาก่อตั้งสำนักใหม่ของตนเอง ณ ที่แห่งนี้”
“สถานที่นี้เรียกว่า สำนักไท่อี เดิมเคยเจริญรุ่งเรืองแต่กลายเป็นวัดร้างเพราะสงคราม ข้ากับศิษย์เอกชิงซีผ่านมาเห็นจึงตัดสินใจตั้งรกรากและฟื้นฟู”
“จนถึงตอนนี้ สำนักไท่อีของเราก็มีเพียงข้ากับเจ้าสองคนเท่านั้น”
เขาหัวเราะออกมาอย่างติดตลก พลางส่ายหัวกับความยากลำบากของการสร้างสำนักใหม่ แม้จะมีชื่อเสียงเป็นหนึ่งในจอมยุทธ์ระดับสูงก็ใช่ว่าจะทำอะไรง่าย
เขารับศิษย์อย่างระมัดระวัง เพราะไม่ต้องการให้สำนักใหม่เต็มไปด้วยคนไม่ดี ถ้าไม่ใช่เพราะเมี่ยว โหย่วซิ่วแนะนำมา ก็คงไม่รับใครง่าย ๆ
“พรุ่งนี้เจ้าเริ่มตื่นแต่เช้าไปกวาดลานวัดพร้อมกับศิษย์พี่ แล้วตอนสายค่อยมาฟังข้าบรรยายหลักธรรม ช่วงบ่ายจะมีฝึกยุทธ์ ห้ามขี้เกียจเด็ดขาด”
ซุนเอี้ยนหว่านพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว หลังจากทานข้าวเสร็จ เขาก็ช่วยจาง ชิงซีเก็บถ้วยชาม ทำอย่างคล่องแคล่ว
แม้ว่าเขาเคยเป็นเพียงคนงานโรงเตี๊ยมไม่กี่วัน แต่วันเวลานั้นสั่งสมประสบการณ์ได้รวดเร็วมาก จนตอนนี้ก็ยังใช้ได้ดี
จาง ชิงซีกลับมาพร้อมผ้าห่มหนึ่งผืนและฟางแห้งอีกกำ “ตอนนี้สำนักยังไม่ได้ซ่อมใหม่ ห้องพักอาจดูแร้นแค้นไปบ้าง เจ้าต้องอดทนนะ”
ซุนเอี้ยนหว่านคิดในใจ “ทำไมทั้งอาจารย์และศิษย์พี่ถึงดูเหมือนรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลาเวลาพูดถึงความลำบากของที่นี่นะ หรือว่า... พวกเขาไม่เคยลำบากมาก่อน?”
แต่แล้วเขาก็ปรับทัศนคติในทันที “ตอนนี้เราก็เป็นศิษย์ของสำนักนี้แล้ว จะคิดแบบคนนอกไม่ได้อีก”
“ท่านศิษย์พี่ขอรับ ข้าเคยลำบากยิ่งกว่านี้ ที่บ้านก็ไม่มีผ้าห่ม พักอยู่ในห้องเก็บฟืนก็เคยมาแล้ว เทียบกับที่นี่ ที่นี่คือสวรรค์เลยก็ว่าได้”
จาง ชิงซีไม่พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มเล็กน้อย แล้วช่วยเขาจัดฟางและผ้าห่มให้เรียบร้อย
ก่อนจะจากไป เขากล่าวว่า “พรุ่งนี้ข้าจะมาปลุกเจ้าด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้เจ้าตื่นสาย”
ซุนเอี้ยนหว่านค้อมตัวขอบคุณ แล้วพลันถามขึ้น “ข้ารู้ว่าอาจารย์ข้าคือปรมาจารย์ของสำนักซงหยาง แต่ยังไม่รู้ประวัติความเป็นมาของสำนักเลย หากวันหนึ่งถูกถาม จะตอบไม่ถูกเอาได้”
จาง ชิงซีหัวเราะเบา ๆ “เช่นนั้น ข้าจะเล่าให้ฟังสักหน่อย”
“สำนักซงหยางเป็นหนึ่งในสิบสำนักดาบที่ยิ่งใหญ่ของยุทธภพ สืบทอดมาจากสายเซียนเต๋า เมื่อครั้งอดีต ปรมาจารย์เฟิงได้ถ่ายทอดวิชาให้กับศิษย์เจ็ดคน และก่อตั้งสำนักนี้ขึ้นมา”
“วิชาของท่านลึกซึ้งนัก บัดนี้ก็มีเพียงไม่กี่คนในใต้หล้าที่เทียบเทียบท่านได้”
“ท่านอาจารย์ของพวกเราคือศิษย์คนที่สองของท่าน เขาเก่งกาจแทบไม่ต่างจากตอนที่ปรมาจารย์เฟิงยังหนุ่ม”
“แต่ด้วยความโดดเด่นของเขานี่แหละ จึงถูกศิษย์พี่ใหญ่ขัดขวางอยู่ตลอด จนต้องแยกตัวออกมา”
“อย่างไรก็ตาม การแยกตัวนั้นก็ยังรักษาธรรมเนียม พวกเราไม่ใช่พวกนอกคอก เจ้าออกเดินทางเมื่อใด ก็สามารถอ้างได้ว่าเป็นศิษย์ของสำนักซงหยาง”
“เจอศิษย์พี่น้องก็ต้องให้เกียรติ แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่รู้จักวางตัว ก็ไม่ต้องแคร์มากนัก”
ซุนเอี้ยนหว่านยิ้มรับ “ข้าจะจำไว้นะศิษย์พี่”
ทั้งสองคุยกันจนดึก เพราะสนิทกันเร็ว พอถึงเวลาก็แยกย้ายกันไปพัก ซุนเอี้ยนหว่านนอนลงบนกองฟาง ใจเต้นแรงอย่างมีความหวัง
“โชคดีจริง ๆ! อาจารย์ข้าคือหนึ่งในยอดฝีมือของยุทธภพ สำนักนี้ก็คือหนึ่งในสุดยอดสำนักดาบของใต้หล้า!”
“แค่ข้าขยัน ไม่ช้าก็ต้องเป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพได้แน่!”
เขานึกไปถึงเรื่องวิชายุทธ์ของสำนักซงหยาง อยากรู้ว่าสำนักนี้มีเคล็ดลับใดอีกบ้าง แต่พอคิดไปมาก็เผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า


## ตอนที่ 9: คัมภีร์จื่ออู่ rewrite

รุ่งเช้าวันถัดมา ซุนเยี่ยนหว่านตื่นแต่ฟ้ายังไม่สว่าง รีบออกไปหาศิษย์พี่ใหญ่ จางชิงซี ขอหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดมาช่วยจัดการความเรียบร้อยในไท่อี้กวน
ไท่อี้กวนแห่งนี้ชำรุดทรุดโทรมอย่างมาก มีเพียงอาจารย์จางหยวนเฉียวและจางชิงซีศิษย์เพียงสองคนเท่านั้นที่ดูแล แม้ทั้งสองจะเป็นยอดฝีมือในยุทธภพ แต่หนึ่งปีกว่าที่ลงมือปรับปรุงด้วยตนเองก็ยังทำได้เพียงแค่ด้านหน้าพออยู่ได้ ส่วนด้านหลังยังคงเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง แทบไม่มีอาคารที่สมบูรณ์
ซุนเยี่ยนหว่านเคยนึกจะเสนอให้จ้างชาวบ้านใกล้เคียงมาช่วยทำความสะอาด เพราะเขามีเงินไม่น้อยจากโลกเดิม แต่สุดท้ายก็เก็บความคิดนี้ไว้ เพราะรู้สึกว่าการให้ศิษย์ลงมือเองอาจมีนัยยะเชิงคุณธรรม หรืออาจใช้ประโยชน์จากแรงงานเป็นการฝึกฝนไปในตัว
หลังจากช่วยกันทำความสะอาดไปครึ่งวัน จางชิงซีก็พาน้องชายไปทานอาหารในโรงทานที่อาจารย์เตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว มื้อเช้าเรียบง่ายพอให้อิ่มท้อง จากนั้นอาจารย์ก็พาทั้งสองไปยังวิหารด้านข้างที่ซ่อมแซมไปเพียงครึ่งเดียว หลังคายังมีรอยรั่วแสงลอดเข้ามาเป็นหย่อม
จางหยวนเฉียวนั่งลงบนพรม เรียกให้ศิษย์ทั้งสองนั่งล้อมหน้า พลางกล่าวยิ้ม ๆ “เยี่ยนหว่านเพิ่งมาใหม่ วันนี้ยังไม่สอนคัมภีร์ใหม่ แต่จะพูดถึงรากฐานของสำนักเราคือสำนักซงหยาง และคัมภีร์จื่ออูซึ่งเป็นวิชาพื้นฐานที่ใช้ฝึกพลังภายใน”
ซุนเยี่ยนหว่านได้ยินเช่นนั้นก็ตาเป็นประกาย คิดในใจ “ต้องฟังให้ดี อย่างน้อยก็ต้องจดโน้ตไว้ในหัว ถึงจะไม่มีใครจดอะไร แต่กลับไปข้าจะลอบบันทึกไว้แน่นอน”
จางหยวนเฉียวกล่าวอย่างนุ่มนวล “สำนักซงหยางเราสืบทอดจากปูชนียบุคคลนามว่าท่านเฟิง ผู้มากด้วยภูมิปัญญาและโชคชะตา ท่านได้วางรากฐานเป็นคัมภีร์ห้าบท สิบสามวิชา และเพลงดาบสิบเก้าท่วงท่า ให้ลูกศิษย์เลือกฝึกตามสายธาตุและเส้นชีพจร”
“ทุกคนเมื่อเข้ามาสำนักจะต้องเริ่มฝึกจากคัมภีร์จื่ออู”
“ในร่างมนุษย์มีเส้นชีพจรหลักแปดสายคือ ‘แปดคิ่น’ เส้นประจำสิบสองสายเรียกว่า ‘สิบสองเส้นใหญ่’ และอีกสามสิบหกเส้นซ่อนเร้น เรียกว่า ‘เส้นลับ’ สายสำนักต่าง ๆ จะเลือกฝึกแตกต่างกันไป ทั้งลำดับและลักษณะการควบคุมพลัง มีทั้งแบบเน้นหยิน เน้นหยาง แบบไหลลื่น หรือแบบแรงปะทะ อันหลากหลายจนไม่อาจนับได้”
ซุนเยี่ยนหว่านฟังแล้วโลหิตสูบฉีด คิดในใจว่า “เส้นชีพจรแปดสายกับสิบสองเส้นใหญ่ โลกเดิมก็มีทฤษฎีคล้ายกัน แต่เส้นลับสามสิบหกเส้นนี่แหละที่ต่างกัน และอาจเป็นกุญแจสู่ความสามารถในการใช้ลมปราณสร้างดาบลอยฟ้า หรือนั่งลอยกลางอากาศได้จริง”
จางหยวนเฉียวยังกล่าวต่อ “สำนักทั่วไปฝึกได้เพียงสิบเส้นยี่สิบเส้นเป็นอย่างดี วิชาจำกัดแต่กำเนิด แต่คัมภีร์จื่ออูของเรากลับจารึกวิธีฝึกครอบคลุมทั้งแปดคิ่น สิบสองเส้นใหญ่ และเส้นลับทั้งสามสิบหก นับเป็นคัมภีร์ระดับ ‘ประจำสำนัก’ สำหรับหลาย ๆ สำนักด้วยซ้ำ”
ซุนเยี่ยนหว่านได้ฟังก็ตื่นใจ คิดถึงหมัดสามสิบหกท่วงท่าของตระกูลหูที่เคยฝึกมาบ้าง ซึ่งแต่ละท่าเน้นเส้นชีพจรสายเดียว เมี่ยวโหยวซิ่วก็ไม่เคยอธิบายละเอียดนัก มาบัดนี้จึงเข้าใจว่าตระกูลหูเองก็ไม่ได้ฝึกครบทั้งหมด
จางหยวนเฉียวยังคงกล่าวต่อ “คัมภีร์จื่ออูนั้นแม้จะเรียบง่าย ปลอดภัย ไม่ทำให้จิตล่มหรือลมปราณแตกซ่าน แต่ฝึกได้ช้า วิชาชั้นสูงบางบทใช้เวลาสองเดือนก็ฝึกทะลวงได้ แต่จื่ออูอาจใช้ถึงครึ่งปี นี่คือข้อด้อย แต่ข้อดีคือสามารถทดสอบว่าเส้นลมปราณใดในตัวศิษย์คล่องตัวที่สุด เพื่อให้เลือกวิชารองถัดไปได้อย่างแม่นยำ”
“อาทิเช่น ข้าฝึกจื่ออูแล้วพบว่าเส้นที่รับพลังหยางราบรื่น จึงเลือกฝึก ‘คัมภีร์เสวียนหยาง’ ต่อ พอฝึกได้ผลดี อาจารย์จึงแนะนำให้ข้าต่อยอดไปยัง ‘เพลิงตวัดสามสุริยัน’ และ ‘ฝ่ามือเสวียนห่าว’”
“ส่วนชิงซีนั้นต่างออกไป เขาไปในทางหยิน จึงเลือก ‘พลังแท้ชำระจิต’ และ ‘เครือทอล้อมสวรรค์’ แทน”
ซุนเยี่ยนหว่านนั่งฟังด้วยความตั้งใจ แต่ก็เริ่มรู้สึกงงอยู่บ้าง เพราะอาจารย์มักพูดวกไปเวียนมา เรื่องบางเรื่องย้ำหลายครั้งจนสับสน
เมื่อเข้าสู่การอธิบายวิธีฝึกจื่ออูอย่างละเอียด เวลาก็ล่วงจนค่ำ ยังสอนไปได้เพียงครึ่งเดียว
เมื่อเห็นท้องฟ้ามืด จางหยวนเฉียวลุกไปทำอาหารเย็น ปล่อยให้ศิษย์ทั้งสองฝึกฝนกันเอง และกำชับให้จางชิงซีช่วยดูแลน้องชายให้ดี
เมื่ออาจารย์ลับสายตาไป ซุนเยี่ยนหว่านก็เริ่มถามจางชิงซีเกี่ยวกับวิธีเริ่มฝึกจื่ออู ศิษย์พี่ใหญ่อธิบายได้ชัดเจนและง่ายเข้าใจกว่ามาก ทำให้ซุนเยี่ยนหว่านเข้าใจในเวลาไม่นาน
ทั้งสองคุยกันอย่างออกรส ก่อนที่เสียงอาจารย์จะดังจากลานครัวว่า “มากินข้าวได้แล้ว”
จางชิงซีหัวเราะแล้วกล่าว “ไปกินข้าวกันเถิด ศิษย์น้อง”
ซุนเยี่ยนหว่านรับคำ แล้วเดินตามศิษย์พี่ไปที่โรงทาน
เดือนถัดมา เขาอยู่ในไท่อี้กวน ฝึกฝนคัมภีร์จื่ออูอย่างจริงจัง จดจำเนื้อหาจนครบถ้วน ทั้งยังลอบเขียนฉบับคัดลอกไว้ พร้อมบันทึกคำอธิบายต่าง ๆ ทั้งจากอาจารย์ ศิษย์พี่ และสิ่งที่ตนเองเข้าใจเอง
วิธีเรียนเช่นนี้ได้ผลดีเกินคาด เขาเข้าใจเนื้อหาคัมภีร์จื่ออูอย่างถ่องแท้ แทบไม่มีจุดใดค้างคา
วันหนึ่งหลังอาหารค่ำ จางหยวนเฉียวเอ่ยขึ้น “เยี่ยนหว่าน ศิษย์ข้า เจ้าศึกษาคัมภีร์จื่ออูจนจบ เข้าใจลึกซึ้งแล้ว วันนี้ข้าจะคอยคุ้มกันให้ ข้าอนุญาตให้เจ้าฝึกอย่างเป็นทางการ”
ซุนเยี่ยนหว่านย่อมยินดีจนแทบกลั้นไว้ไม่ไหว แม้ตนจะเรียนรู้ครบแล้ว แต่ที่ผ่านมายังไม่กล้าฝึกจริง เพราะอาจารย์สั่งห้ามไม่ให้ลงมือจนกว่าจะถึงเวลา
วันนี้ในที่สุดก็ได้เริ่มฝึกอย่างแท้จริง เขานั่งขัดสมาธิ จับมือเป็นมุทราจื่ออู สูดลมหายใจลึก เริ่มลองหมุนเวียนพลังตามแนวทางในคัมภีร์
เพียงหลับตาลง ก็รู้สึกถึงมือของอาจารย์แนบแผ่นหลังส่งพลังอ่อนโยนเข้ามา ช่วยคุ้มครองเส้นลมปราณทั้งแปดคิ่น สิบสองเส้นใหญ่ และสามสิบหกเส้นลับ
แม้จะเพิ่งเริ่มฝึก แต่เขากลับรู้สึกได้ชัดเจนว่ามีเส้นลมปราณสายหนึ่งไหลลื่นยิ่ง อีกสายหนึ่งคล้ายจะเปิดออกอยู่แล้ว แสดงถึงผลงานจากการฝึกหมัดสามสิบหกท่วงท่าและเพลงดาบปราบมารตลอดเดือนที่ผ่านมา
เขาเดินพลังไปตามคัมภีร์จื่ออู หมุนเวียนพลังอยู่เจ็ดแปดรอบ จู่ ๆ กลางแผ่นหลังก็รู้สึกร้อนวาบ พลังภายในแผ่ซ่านออก แล้วอีกหนึ่งเส้นลมปราณก็เปิดขึ้นโดยสมบูรณ์ พลังจากสองเส้นเริ่มเชื่อมต่อกัน หมุนเวียนไหลกลับ ส่งผลให้เกิดวงจรพลังอย่างสมบูรณ์ครั้งแรกในชีวิต


## ตอนที่ 10: ศิษย์น้องซุน ข้าไม่มีเงินพอแล้วสิ

เสียงของอาจารย์ดังแผ่วเบาขึ้นข้างหู "เจ้าลองฝึกไหลเวียนลมปราณให้ครบทั้งแปดเส้นชีพจรพิเศษ สิบสองเส้นหลัก และสามสิบหกเส้นลับ อย่าไปหลงติดอยู่เพียงสองเส้นที่เปิดทะลวงได้แล้ว"
หลายชั่วยามผ่านไป ซุนเอี้ยนหว่านลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอบคุณ เขาพูดเบา ๆ ว่า “ขอบพระคุณท่านอาจารย์”
จางหยวนเฉียวหัวเราะเบา ๆ “เราเป็นอาจารย์ศิษย์กัน ข้าช่วยเจ้าปกป้องระหว่างฝึกฝนก็เป็นหน้าที่อยู่แล้ว”
“แต่เจ้าฝึกวิชาฮู่อู้ของตระกูลหูมาบ้างแล้ว และได้เปิดเส้นลมปราณไปสองสาย หากจะฝึกจื่ออู่จิงให้ได้ผลดี เจ้าต้องพยายามลืมแนวทางเก่าเสียก่อน เพื่อไม่ให้การประเมินรากฐานเบี่ยงเบนไป”
“ข้าทราบแล้วขอรับ” ซุนเอี้ยนหว่านพยักหน้า
แม้เขาจะทะลวงสองเส้นลมปราณจากวิชาฮู่อู้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าสองเส้นนั้นคือจุดแข็งโดยกำเนิดของเขา คำเตือนของอาจารย์จึงยิ่งน่าจดจำ
เวลานั้นล่วงเข้าเที่ยงคืน จางหยวนเฉียวเฝ้าระวังลูกศิษย์ไม่หลับตลอดคืน จางชิงซีเองก็อยู่เป็นเพื่อน ถึงเห็นซุนเอี้ยนหว่านฝึกจนลุล่วง ก็ดีใจแทน “ดึกมากแล้ว ให้ข้าพาน้องไปพักก่อนเถอะ ท่านอาจารย์ก็ไปพักผ่อนเถิด”
จางหยวนเฉียวยิ้ม “ดี พรุ่งนี้ไม่ต้องออกไปกวาดลาน ให้อ้ายชิงซีพาเอี้ยนหว่านฝึกจื่ออู่จิงแทน หากมีอะไรผิดปกติ ค่อยมาบอกข้า”
ซุนเอี้ยนหว่านได้ยินว่าไม่ต้องทำงานแต่เช้า รู้สึกตัวเบาเป็นขนนก
ช่วงที่ผ่านมา เขาต้องทำงานใช้แรงกับจางชิงซีอยู่ตลอด ทั้งกวาดลาน ขนไม้ ซ่อมอาคาร อะไร ๆ ก็ต้องทำหมด ชาติก่อนเขาโตมาในเมือง ไม่เคยทำงานหนัก พอมาอยู่ที่นี่ถึงได้รู้รสชาติของความลำบาก
หลังจากกลับที่พัก จางชิงซีกล่าวว่า “ศิษย์น้อง พรุ่งนี้เราจะย้ายไปอยู่ที่เรือนหลังที่ซ่อมเสร็จด้านหลังวัด ข้าจะพาเจ้าไปเลือกเตียงและของใช้ที่จำเป็น พออยู่สบายแล้วจะได้ฝึกฝนดีขึ้น”
แม้ซุนเอี้ยนหว่านจะรู้ว่าที่นั่นดีกว่า แต่เขายังมีความลังเลอยู่บ้าง เพราะเพิ่งเริ่มต้นฝึกจื่ออู่จิงได้ไม่นาน กำลังอยากโฟกัสกับการฝึกฝนเต็มที่
แต่เขาก็ยอมตอบตกลง เพราะรู้ดีว่าเรือนที่อยู่ตอนนี้เป็นแค่ห้องเก็บของเก่า ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีเตียง ไม่มีแม้กระทั่งความสบายพื้นฐาน อยู่ไปนาน ๆ ก็คงไม่ดี
เมื่อจางชิงซีจากไป เขาก็ขึ้นไปบนเตียงไม้ที่ประกอบจากม้านั่ง วางท่าโคจรลมปราณแล้วเริ่มฝึกฝนอีกครั้ง
แม้ครั้งนี้จะไม่มีลมปราณของอาจารย์ช่วยคุ้มกัน แต่ทุกอย่างกลับราบรื่น เขารู้สึกได้ถึงกระแสพลังที่ไหลเวียนในจุดต่าง ๆ ของร่างกาย และมีจุดพลังถึงสี่ห้าจุดที่เริ่มสร้างลมปราณเบาบางขึ้นมา
แม้ยังไม่สามารถทะลวงเส้นลมปราณเส้นใหม่ได้ แต่ก็นับว่าใกล้เต็มที
ฟ้าสาง เขาฝึกเสร็จ พอลืมตาก็รู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ ก่อนจะออกไปที่ลานฝึก คว้าท่อนไม้สั้นขึ้นมาฝึกเพลงดาบต้ังโหมวอีกหนึ่งรอบ
แม้เขาจะได้ดาบจริงมาจากหูเฟิ่งเวย แต่รู้ดีว่าดาบนั้นมีที่มา หากมีคนจำได้คงเป็นปัญหาใหญ่ จึงไม่เคยนำออกมาใช้ มีแต่ท่อนไม้ที่เขาใช้ฝึกประจำ
เขาเพิ่งทะลวงเส้นลมปราณเส้นใหม่เมื่อคืน ฝีมือจึงก้าวหน้าอย่างเห็นได้ชัด เพลงดาบที่เคยลื่นไหลอยู่แล้วยิ่งทรงพลังมากขึ้น
ซุนเอี้ยนหว่านยิ้มออกมา แล้วไปหาอ้ายชิงซีที่ลานหน้าโถงใหญ่ พอเขามาถึง จางชิงซีก็เดินออกมาพอดี มีถุงเงินเล็ก ๆ ติดมือมาด้วย ท่าทางไม่หนักมากนัก “ศิษย์น้อง ไปซื้อของกันเถอะ”
ซุนเอี้ยนหว่านอดไม่ได้ที่จะถาม “ท่านอาจารย์ไม่มีเงินเลยหรือ?”
จางชิงซีพยักหน้า “ท่านอาจารย์ลงจากเขามาแบบตัวเปล่า ไม่ได้นำทรัพย์สินจากพรรคซงหยางติดมาด้วย เพราะไม่อยากเกี่ยวข้องกับทางเก่า เดี๋ยวจะมีคนพูดว่าใช้ชื่อเสียงพรรคเดิมหากิน”
“ที่จริงในแต่ละเมืองใหญ่ ทางพรรคซงหยางมีรายได้มากมาย แต่เราไม่ควรไปข้องเกี่ยว”
ซุนเอี้ยนหว่านรู้ว่าจะออกไปซื้อของ จึงแอบพกเงินติดตัวมาด้วย แม้จะไม่กล้าพกใบทอนเงินจำนวนมาก แต่เศษเหรียญ เงินทองที่ได้จากการปล้นศัตรูเก่า ๆ อย่างศัตรูของเมี่ยวโหย่วซิ่ว เขาก็เก็บไว้ครบ
เมืองที่พวกเขาเดินทางไปครั้งนี้ ซุนเอี้ยนหว่านเคยมากับเมี่ยวโหย่วซิ่วมาก่อน จึงพอคุ้นเคย ที่นี่ไม่มีร้านเฟอร์นิเจอร์ มีเพียงช่างไม้คนหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ ที่อาศัยซ่อมของเก่าเลี้ยงชีพ
จางชิงซีมีประสบการณ์จากการเดินทาง จึงไม่ได้สั่งทำของใหม่ แต่เลือกของจากในร้านแทน เขาเลือกเตียงไม้สองหลัง โต๊ะเก้าอี้อีกสองสามชุด ซุนเอี้ยนหว่านเลือกแผ่นไม้เพิ่มเล็กน้อย พวกเขาคุยกับช่าง ตกลงราคาก่อนจ่ายเงินมัดจำให้ไปส่งที่วัด
แต่ก่อนจะกลับ ซุนเอี้ยนหว่านก็รั้งตัวจางชิงซีไว้ “พี่ใหญ่ เสื้อผ้าของอาจารย์ก็เก่าขาด ของพี่เองก็ปะจนดูไม่ได้ ของข้ายังเป็นชุดพนักงานร้าน อยากให้พวกเรามีชุดใหม่ไว้ใส่กันบ้าง”
จางชิงซีสีหน้าลำบากใจ ก้มหน้าเล็กน้อย “ศิษย์น้อง ข้าไม่มีเงินพอแล้วสิ…”
ซุนเอี้ยนหว่านหัวเราะเบา ๆ “ข้ามีพอ ให้ข้าออกเงินเองก็ได้”
จางชิงซีหน้าตาเคร่งขึ้น ดึงเขาไปที่มุมเงียบแล้วพูดเสียงจริงจัง “เราเป็นนักฝึกยุทธ์ เงินทองหาไม่ยาก ขอแค่ไม่เสียจริยธรรม”
“ถึงแม้พรรคซงหยางของเราจะเป็นสำนักคุณธรรม แต่วิธีหาเงินมันมากมาย
เพียงแค่แขวนป้ายชื่อให้พ่อค้ารายใหญ่ เขาก็จะได้รับการคุ้มครองจากผู้กล้าในป่าเขาอย่างราบรื่น แค่นี้ก็ได้เงินปีละเป็นพันตำลึงแล้ว”
“เพราะฉะนั้น การจะหาเงินนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่การรักษาจิตใจให้ตรงแนวทาง นั่นสิคือของยาก”
ซุนเอี้ยนหว่านหน้าแดงเล็กน้อย ยิ้มอ่อน “เงินพวกนี้ อาจารย์เมี่ยวให้ข้ามาเองขอรับ ไม่ใช่เงินที่ได้มาด้วยเล่ห์เหลี่ยมอันใด”
จางชิงซีพยักหน้าเบา ๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าตั้งใจดี เพียงแต่อยากให้เจ้าจำไว้เสมอ การฝึกยุทธ์นั้น ต้องรักษาจิตให้มั่นคง มีคุณธรรมก่อนจึงจะมีพลังอำนาจ เมื่อถึงวันนั้น เจ้าจะเข้าใจว่าความยิ่งใหญ่ไม่ได้มาจากฝีมือเพียงอย่างเดียว”


## ตอนที่ 11: สามยอดคน ห้าจ้าวยุทธ์ rewrite

ซุนเยี่ยนหว่านรู้สึกสะท้อนใจอยู่ไม่น้อยเมื่อได้รับคำสั่งสอนจากพี่ใหญ่จางชิงซี—ในโลกก่อนที่เขาจากมา บุคคลอย่างจางชิงซีแทบจะหาไม่ได้อีกแล้ว
ในแง่ส่วนตัว เขานับถือพี่ใหญ่ผู้นี้อย่างแท้จริง แม้จะรวมอายุของเขาทั้งสองชาติยังมากกว่าจางชิงซี แต่ก็ยังเอ่ยอย่างจริงใจว่า “ข้าน้อยซาบซึ้งในคำสอนของพี่ใหญ่”
แม้จางชิงซีจะเป็นคนมุ่งมั่นในหลักธรรม แต่ก็ไม่ถึงกับหัวแข็งนัก เมื่อได้ฟังคำแนะนำจากซุนเยี่ยนหว่าน ก็ยอมออกไปสั่งตัดชุดเต๋าสามชุด พร้อมทั้งรองเท้าและของใช้ต่าง ๆ ที่จำเป็น ซุนเยี่ยนหว่านยังซื้อผ้าห่มอีกสามชุด ตรงกันข้ามกับชุดเต๋าที่ต้องรอหลายวัน ผ้าห่มนั้นมีในร้านเลย เขาคิดถึงเครื่องปรับอากาศและถุงนอนในเมืองอยู่บ้าง เพราะภูเขาแห่งนี้ค่อนข้างหนาว
ด้วยกำลังของผู้ฝึกยุทธ์ ทั้งสองก็หอบของกลับไปยังไท่อี้กวนได้อย่างไม่ลำบาก พวกเขาจัดการขนสัมภาระทั้งหมดไปยังเรือนที่เพิ่งซ่อมเสร็จซึ่งตั้งอยู่ทางหลังของไท่อี้กวน เรือนหลังนี้สร้างบนแท่นสูงสองเชียะ ป้องกันน้ำป่าและความชื้น มีห้องสิบกว่าห้อง มีลานกว้างกลางลาน และดูโปร่งสะอาดกว่าห้องเก็บของเดิมมาก
จางชิงซีบอกว่า “ตอนข้ากับอาจารย์มาถึงไท่อี้กวน ที่นี่มีแค่ห้องเดียวที่พออยู่ได้ อาจารย์ข้าอยู่ห้องฝั่งตะวันออกสุด ข้าอยู่ห้องข้าง ๆ ถ้าเจ้าจะเลือกห้องไหนก็แล้วแต่สะดวกเลย”
ซุนเยี่ยนหว่านรีบรับคำ แล้วเลือกห้องฝั่งตะวันตก ซึ่งมีหน้าต่างมากกว่า ดูปลอดโปร่งกว่า
หลังจากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันทำความสะอาดห้องของอาจารย์ และจัดผ้าห่มใหม่ จากนั้นพวกช่างไม้ก็นำเตียงกับโต๊ะเก้าอี้มาส่ง สองศิษย์พี่น้องก็ช่วยกันจัดห้องต่าง ๆ แล้วจ่ายเงินไล่คนงานลงเขาไป
ซุนเยี่ยนหว่านวางเตียงไม้ไว้ริมหน้าต่าง บริเวณผนังอีกด้านหนึ่งเขาใช้หินก่อเป็นแท่นวางไม้ วางหญ้าแห้งและผ้าห่มเก่าเป็นโซฟาง่าย ๆ สำหรับนั่งฝึกสมาธิ ส่วนหน้าต่างอีกด้าน เขาจัดวางโต๊ะเขียนหนังสือพร้อมสมุด ปากกา กระดาษและหมึก ที่เขาซื้อระหว่างเดินทางกับเมี่ยวโหยวซิ่ว
หลังจากจัดห้องเสร็จ จางหยวนเฉียวก็มาเรียกไปกินข้าวกลางวัน
สองศิษย์พี่น้องที่ได้ห้องใหม่ต่างก็ดูสดชื่นเป็นพิเศษ เวลาพูดคุยระหว่างมื้ออาหารก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาก
ในตอนที่กำลังกินอยู่ จางหยวนเฉียวกล่าวว่า “เราสามคนจะบูรณะไท่อี้กวน แม้จะเหนื่อยแต่ก็ยังพอทำได้ ทว่า ถ้าจะสร้างสำนักให้ยั่งยืน คงต้องอาศัยกำลังคนและเงินทอง”
“ข้าสืบมาว่ามีสำนักหนึ่งชื่อว่า ‘สำนักอสรพิษฟ้า’ ในละแวกนี้ พวกเขาชอบรังแกชาวบ้านอยู่เนือง ๆ ข้าจะไปปราบเสีย แล้วจัดระเบียบใหม่ให้เป็นที่พึ่งของชาวบ้าน พร้อมเก็บส่วยเล็กน้อยมาใช้จ่ายในไท่อี้กวน”
ซุนเยี่ยนหว่านเคยฟังเมี่ยวโหยวซิ่วพูดถึงวิธีหาเงินของแต่ละสำนัก และก็เคยถามจางชิงซีเกี่ยวกับระบบบริหารของสำนักซงหยาง แต่พอได้ยินอาจารย์พูดว่าจะไปยึดสำนักอสรพิษฟ้า เขาก็อดตะลึงไม่ได้
“อย่างนี้นี่เอง…ถึงว่าสำนักยุทธต่าง ๆ ถึงได้ร่ำรวยกันนัก”
ในยุคนี้ ถ้าหัวหน้าสำนักไม่เก่งจริง ก็คงไม่มีโอกาสไถเงินใครได้ง่าย ๆ
จางชิงซีกล่าวขึ้นว่า “เรื่องแค่นี้ให้ข้าไปก็ได้!”
จางหยวนเฉียวหัวเราะเบา ๆ แล้วว่า “เจ้าร้อนเกินไป ข้าเคยให้เจ้าไปจัดการสำนัก ‘เรือดำ’ แต่เจ้าดันฟันเขาเสียจนแตกกระจาย ตอนคนจากสำนักไปดูแลต่อ ปรากฏว่าคนในสำนักนั้นหนีหายหมดเลย! อาจารย์เจ้าอีกคนถึงกับบ่นข้าไม่หยุด”
“คราวนี้ ให้ข้าจัดการเองจะดีกว่า”
ซุนเยี่ยนหว่านลอบขำ ไม่คิดว่าพี่ใหญ่ผู้แสนสุภาพจะมีด้านโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้
จางชิงซีได้แต่ยิ้มแหย ๆ ไม่กล้าเถียงครูบาอาจารย์ แล้วกล่าวว่า “ข้าจะดูแลบ้านให้ดี และคอยสั่งสอนน้องเล็กไม่ให้ท่านเป็นห่วง”
อาจารย์พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม พอตอนบ่ายก็ช่วยฝึกปราณให้ซุนเยี่ยนหว่านเช่นเคย
หลังจากผ่านไปหลายวัน จนมั่นใจว่าซุนเยี่ยนหว่านฝึกปราณได้ถูกต้อง จางหยวนเฉียวจึงออกเดินทางไปจัดการสำนักอสรพิษฟ้า
ในเวลาที่อาจารย์ไม่อยู่ ซุนเยี่ยนหว่านฝึกฝนทั้งวันกับจางชิงซี เขาฝึกบ้าคลั่งจนจางชิงซีเองยังอดทึ่งไม่ได้ เดิมทีคิดว่าต้องคอยกระตุ้นให้น้องชายขยัน แต่กลายเป็นว่าคนคนนี้ฝึกทั้งวันทั้งคืนราวกับมีสิบสองชั่วยามไม่พอใช้
เวลาว่างจากการฝึก ซุนเยี่ยนหว่านยังเขียนบทสรุปของหมัดทองแก่นหยกและดาบปราบมาร เปรียบเทียบกับคัมภีร์จื่ออู บันทึกเส้นทางปราณที่เกี่ยวข้อง พร้อมทั้งความเห็นส่วนตัว
ระหว่างทบทวน เขาพบว่าหมัดทองแก่นหยกใช้พลังปราณจากสามสิบหกจุด แม้ไม่ได้ครอบคลุมหมดทั้งคัมภีร์จื่ออู แต่การเรียงจุดก็มีความสอดคล้องลึกซึ้ง คล้ายจะมีระดับสูงพอตัว
เขาครุ่นคิดอยู่หลายวัน ก่อนจะไปถามความเห็นจากจางชิงซี
พอฟังจบ จางชิงซีก็ยิ้มแล้วถามว่า “น้องเคยได้ยินคำว่า ‘สามสุดยอด ห้าจ้าวยุทธ์’ หรือไม่?”
ซุนเยี่ยนหว่านส่ายหน้า
จางชิงซีจึงกล่าวว่า “สามสุดยอด ได้แก่ มู่เซียนหยวน เจ้าตำหนักกระบี่, มหาเถระต้าคู่แห่งวัดเส้าฉาน และบรรพชนแห่งราชวงศ์ต้าหลัง”
“ห้าจ้าวยุทธ์นั้นมีอาจารย์ของเรา จางหยวนเฉียว, พระคงเฉินแห่งวัดเส้าฉาน, หยางอู๋จี๋ จ้าวแห่งพรรคมาร, เสวียนหมิงเต้าเหริน ยอดฝีมือฝ่ายมาร และสุดท้ายคือ เจี้ยนเสินหูชิงตี้!”
“หูชิงตี้ก็คือปรมาจารย์ของตระกูลหู เจ้าแห่งดาบปราบมารรุ่นก่อนหน้า เป็นปู่ทวดของหูเฟิ่งเว่ยนั่นเอง”
ซุนเยี่ยนหว่านได้ฟังถึงกับขนลุกซู่…


## ตอนที่ 12: เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยใจฮีโร่

คำพูดของจางชิงซีมีข้อมูลที่ชวนตะลึงมากจนซุนเอี้ยนหว่านไม่รู้จะเริ่มถามจากตรงไหนก่อน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลือกถามสิ่งที่ไม่แน่ใจที่สุดก่อน
“บรรพชนเฟิงของพวกเราไม่ใช่หนึ่งในสุดยอดด้วยหรือ?”
จางชิงซียิ้มแล้วตอบว่า “บรรพชนของพวกเราท่านละสังขารไปแล้วนี่สิ!”
“จะให้คนนอนอยู่ในหลุมแล้วยังจองที่ไว้อยู่ได้ยังไงเล่า?”
“ตอนที่บรรพชนเฟิงยังอยู่ โลกนี้มีห้าสุดยอด และสี่มหาจอมยุทธ์”
“ต่อมาเมื่อบรรพชนเฟิงและอีกหนึ่งในห้าสุดยอดจากโลกนี้ไป เหล่ามหาจอมยุทธ์ก็มีบางคนสิ้นชีพ แต่ก็มีคนใหม่โผล่ขึ้นมาแทน อย่างเช่นอาจารย์ของพวกเรา กับหลวงจีนคงฉานจากวัดเส้าฉาน”
“ตอนนี้ในบรรดาห้ามหาจอมยุทธ์ หูชิงตี้นับเป็นคนรุ่นก่อน หลบเร้นไปนานแล้ว เสวียนหมิงเต้าซื่อก็เป็นรุ่นเดียวกับบรรพชนของพวกเรา แก่ชรามากแล้ว ส่วนหยางอู๋จี้แห่งพรรคมาร แม้รุ่นเดียวกับอาจารย์ของเรา แต่ก็อายุมากกว่าเกือบสิบปี มีแค่หลวงจีนคงฉานที่อายุน้อยสุด เป็นอัจฉริยะสูงสุดของวัดเส้าฉานในรอบสองร้อยปี ทุกคนเชื่อว่าอีกไม่นาน เขาจะก้าวสู่ระดับสุดยอดได้สำเร็จ”
“ต่ำกว่าสุดยอดและมหาจอมยุทธ์ก็คือพวกระดับจอมยุทธ์ ซึ่งมีอยู่มากมายเหลือคณา แต่ละพรรคแต่ละสำนักต่างมีตัวตนระดับนี้คอยประจำการอยู่”
ซุนเอี้ยนหว่านได้ยินถึงตรงนี้ก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เขานึกขอบคุณเมี่ยวโหย่วซิ่ว อาจารย์คนแรกของเขาอย่างสุดหัวใจ
ตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่ายเพียงแค่หาทางปลีกตัว เพราะถ่ายทอดวิชาประจำตระกูลไม่ได้ เลยยกเขาให้ใครสักคนโดยสุ่ม แต่ที่แท้อาจารย์เมี่ยวเลือกสำนักที่แข็งแกร่งเช่นนี้ให้
อาจารย์เมี่ยว ช่างเป็นคนดีจริง ๆ !
แม้ว่าอาจารย์จางหยวนเฉียวจะไม่ลงรอยกับพี่ใหญ่ของตนในสำนักซงหยาง แต่ก็ไม่ได้ออกจากสำนักโดยสิ้นเชิง เพียงแยกตัวมาตั้งสำนักใหม่ แต่ยังคงได้รับการยอมรับว่าสืบเชื้อสายจากบรรพชนเฟิง เป็นหนึ่งในสิบสำนักกระบี่อันดับต้น ๆ อาจารย์ของเขาก็สืบทอดวิชาโดยตรง เป็นหนึ่งในห้ามหาจอมยุทธ์แห่งยุทธภพ วันหน้าหากต้องพบกับศัตรู เพียงแค่เอ่ยชื่อสำนักหรือชื่ออาจารย์ ใครจะกล้าลบหลู่อย่างง่ายดาย?
จางชิงซียิ้มแล้วกล่าวว่า “ตระกูลหูสามารถมีมหาจอมยุทธ์ได้ วิชาหลักอย่างหมุนหยวนจ้วงนั้นแน่นอนว่าไม่ธรรมดา โดยเฉพาะสามสิบหกท่าฝึกพื้นฐานนั้น พอฝึกให้ลึกซึ้งแล้ว จะทำให้การใช้พลังภายในเป็นไปโดยอัตโนมัติ ต่อยตีแล้วมีพลังแฝงติดไปด้วย เหมาะกับการต่อสู้ที่สุด”
“เจ้าคิดว่าวิชานี้ไม่ธรรมดา ก็ถูกต้องแล้ว”
“แต่ข้าก็อยากเตือนสติเจ้าไว้สักนิด”
“วิชาของตระกูลหูและเมี่ยวเป็นของตระกูล ไม่เคยถ่ายทอดให้คนนอก เจ้าฝึกเองเงียบ ๆ ได้ แต่อย่าเผลอเอาออกมาใช้ต่อหน้าคนอื่นเด็ดขาด”
“สำนักไท่อี้ของพวกเราใช่ว่าจะไม่มีวิชาลือชื่อ ถึงกับต้องยึดติดกับของคนอื่นทำไม?”
ซุนเอี้ยนหว่านยิ้มแห้ง ๆ แล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่พูดถูก”
แท้จริงเขาไม่ได้เสียดายวิชาตระกูลหู แต่พบว่าการฝึกคู่กับซื่ออู่จิงนั้นเสริมกันได้อย่างน่าทึ่ง บางเส้นลมปราณที่ซื่ออู่จิงฝึกยาก หมุนหยวนจ้วงกลับเปิดได้ดี บางจุดที่หมุนหยวนจ้วงยาก ซื่ออู่จิงกลับแก้ได้ เมื่อฝึกควบกันแล้วพัฒนารวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ
แต่คำเตือนของจางชิงซีทำให้เขาระมัดระวังมากขึ้น วันหน้าหากฝึกใช้วิชาต่อสู้จริง ห้ามเผยท่วงท่าเด่นของตระกูลหูออกมาเด็ดขาด เมี่ยวโหย่วซิ่วเองตอนสอนเขาก็เคยบอกไว้เช่นกัน
เวลาผ่านไปอีกเจ็ดแปดวัน อาจารย์จางหยวนเฉียวยังไม่กลับมา
เช้านี้ซุนเอี้ยนหว่านนึกถึงชุดเต๋าที่สั่งไว้ จึงบอกกับพี่ใหญ่ แล้วลงเขาไปยังเมืองเล็กใกล้เขต
เขาไปรับชุดสามชุดจากร้าน แล้วซื้อผักผลไม้ของใช้ต่าง ๆ กลับมาด้วย
ช่วงนี้อาจารย์ยังไม่อยู่ จางชิงซีทำอาหารไม่เก่ง ซุนเอี้ยนหว่านเลยรับหน้าที่แทน โชคดีที่ชาติก่อนเขาเคยอยู่คนเดียว ทำอาหารเองเป็นประจำ แถมยังเคยตามดูช่องสอนทำอาหารของบ้านสุย บ้านถัง บ้านหวัง บ้านซ่ง ฯลฯ ฝีมือจัดจ้านจนจางชิงซีชมทุกมื้อ
แต่พูดไปก็คือ วัตถุดิบไม่มี ต่อให้ฝีมือดีก็ทำได้เท่านี้ วันนี้เขาตั้งใจจะซื้อของมาตุนไว้บ้าง
ซุนเอี้ยนหว่านซื้อของเยอะ จึงจ้างรถม้าช่วยขน ระหว่างตรวจดูของอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้ามากมายดังกึกก้อง มีชายฉกรรจ์สิบกว่าคนควบม้าเข้ามาในเมืองอย่างบ้าคลั่ง ทุกคนดูดุดันและเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร
ชายชราหาบผักคนหนึ่งหลบไม่ทัน โดนขวางกลางถนน ร่างถูกดาบสะบั้นเป็นสองท่อน เลือดสาดกลางถนน
หัวหน้าโจรผู้ฆ่าชายชราด้วยดาบตะโกนก้องกลางถนน “ใครเห็นหญิงสาวในชุดแดงบ้าง? ถ้าไม่พูด จะฆ่าทิ้งให้หมด!”
ซุนเอี้ยนหว่านอยู่ห่างมาก ไม่อาจช่วยทัน แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำโหดเหี้ยมแบบนั้น หัวใจก็ร้อนผ่าวตะโกนสวนกลับไปทันที “พวกเจ้าฆ่าคนบริสุทธิ์ ชีวิตนี้ไม่มีค่าแล้ว!”
เขาฝึกวรยุทธ์มา พอเห็นการก่อเหตุอุกอาจต่อหน้าต่อตา ความกล้าก็พลุ่งพล่าน แม้จะไม่ได้พกดาบประจำตัวอย่างดาบปราบมารมา แต่ก็ไม่หวั่น คว้าไม้สั้นข้างทาง พุ่งเข้าใส่ชายผู้ฆ่าคนกลางถนน
ชายร้ายแสยะยิ้ม กระชับม้าเข้าหาอย่างไม่แยแส กวัดดาบลงมาด้วยท่วงท่าราวสายฟ้า
ซุนเอี้ยนหว่านไม่ตื่นกลัว พลิกตัวหลบ ใช้ท่า “นกกระเรียนคู่บรรจบ” จากกระบวนท่าดาบปราบมารเพื่อช่วงชิงอาวุธ
ท่านี้ถือเป็นหนึ่งในท่าลับ ใช้ฝ่ามือสองข้างโอบดาบประดุจนกกระเรียน รวดเร็ว ลวงตา หากไม่ใช่จอมยุทธ์ระดับสูงยากจะมองออก
ดาบฟาดลงแต่เปล่าประโยชน์ ทันใดนั้นดาบกลับหลุดจากมือ ถูกซุนเอี้ยนหว่านคว้าไว้
เขาฟันสวนด้วยท่าดาบ “เมฆผ่ากลางฟ้า” หัวของชายชั่วปลิวหลุดทันที
นี่คือการฆ่าคนครั้งแรกในชีวิต แต่ด้วยเหตุแห่งคุณธรรม จึงไม่หวั่นไหวมากนัก
พลันสายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวชุดแดงบนหลังคา กำลังชักธนู! ศรในมือเธอมุ่งมาทางเขา
ปล่อย!
ศรพุ่งเข้าหาใบหน้าของเขา
ซุนเอี้ยนหว่านเห็นชัดเจนว่า… หญิงสาวหน้าเหวอชัดเจน ดวงตาส่งภาษาว่า:
“เวร… ยิงผิดคน!”
เวรเอ๊ย…ตายห่าละกู!


## ตอนที่ 13: ไอ้หื่น! กล้าแอบดูข้ากับศิษย์พี่อาบน้ำได้ยังไง! rewrite

ในชั่วขณะแห่งความเป็นความตาย ซุนเยี่ยนหว่านกลับถูกความกดดันผลักให้ระเบิดศักยภาพจนฝ่าด่านสำคัญได้สำเร็จ พลังปราณสายหนึ่งพลันปะทุขึ้นอย่างฉับพลัน พร้อมทั้งกระแทกทะลวงเส้นลมปราณสายหนึ่งบนแขนจนเปิดออก เขากลายเป็นผู้ใช้ดาบที่สมบูรณ์แบบขึ้นอีกขั้น!
ด้วยสัญชาตญาณ เขาตวัดดาบฟันออกหนึ่งกระบวนท่า เป็นท่า "ฟาดดาบ" จาก เพลงดาบปราบมาร ที่เฉียบคมมั่นคง ใบดาบฟาดเฉียดแก้มแทบจะไม่ถึงนิ้ว ฟันถูกลูกศรอย่างแม่นยำจนตกกระแทกพื้นไปทันที
นี่คือท่าที่เขาเคยเห็น หูเฟิ่งเว่ย ใช้ต้านการโจมตีของเมี่ยวโหยวซิ่วมาแล้ว เป็นหนึ่งในท่าตั้งรับระดับสูงในเพลงดาบปราบมาร
ซุนเยี่ยนหว่านเหงื่อเย็นไหลพราก เขารู้ดีว่านี่เป็นการใช้ท่าที่ดีที่สุดเท่าที่เขาเคยทำได้ในชีวิต หากเป็นครั้งหน้าคงยากจะมีปฏิกิริยาตอบสนองได้เฉียบขาดปานนี้ เขาจึงสบถออกมาอย่างกราดเกรี้ยว:
"เจ้าบ้า! ยิงข้ามาทำไมโดยไม่มีเหตุผลสักคำ!"
ทว่าหญิงสาวชุดแดงที่ยิงลูกศรกลับไม่กล่าวอะไรเลย นางพลิกตัวลงจากหลังคาแล้วหายลับไปอย่างเงียบงัน ไม่แม้แต่จะหันกลับมา
เขาแทบไม่อยากให้อภัยหญิงสาวที่พยายามปลิดชีพเขาเช่นนั้น แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีเวลาตามล่าให้หายแค้นเสียด้วย เพราะเหล่ามือสังหารจากสำนักปริศนาที่เหลือยังคงโถมเข้ามาเต็มกำลัง
“บัดซบสิ้นดี!” ซุนเยี่ยนหว่านสบถในใจ “เล่นแบบนี้ ข้าคงต้องจัดหนักให้พวกแกก่อน!”
เขาเร่งฝีเท้าใช้ฝีมือเบาเบี่ยงตัวหลบหลีกจากการโจมตีของกลุ่มศัตรูที่ล้อมไว้รอบทิศ ซึ่งตอนแรกเขาก็ยังลังเลอยู่บ้าง ทว่าหลังผ่านไปรอบสองรอบ เขากลับเริ่มรู้สึกมั่นใจขึ้นเรื่อย ๆ
“แท้จริงแล้ว ระดับความต่างของยอดวิชาในโลกนี้ มันลึกขนาดนี้เชียวหรือ?”
เพลงดาบของหูตระกูลช่างร้ายกาจกว่าเหล่าชาวยุทธเหล่านี้นัก แม้เขาจะเพิ่งฝึกมาเพียงไม่กี่เดือน แต่กลับสามารถฟาดฟันเหล่าศัตรูที่ฝึกมาเป็นปี ๆ ได้อย่างไม่เป็นรอง
ปราณที่ทะลวงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเส้นในยามคับขัน บวกกับอีกสองเส้นที่มีอยู่เดิม ทำให้เขาใช้พลังกายและปราณได้อย่างคล่องแคล่ว เหมาะแก่การใช้งานจริงในสนามรบ
การโจมตีของเขาเฉียบคมและแม่นยำ เมื่อปะทะกับทวนยาวของศัตรู เขาก็พลิกตัวเข้าไปในจังหวะหลบหนึ่ง กวัดแกว่งดาบฟาดศัตรูลงในดาบเดียว
จากนั้นเขาก็ปลิดชีพศัตรูอีกคน ตามด้วยอีกคนอย่างไม่รั้งรอ จิตหวาดกลัวที่เคยมีค่อย ๆ หายไป เหลือแต่สัญชาตญาณดุร้ายที่ปลุกขึ้นมาภายใต้กลิ่นคาวเลือด
ในสายตาของเหล่าคนร้าย ซุนเยี่ยนหว่านไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มธรรมดา แต่เป็นปีศาจในร่างคน ท่ามกลางกลิ่นเลือด ความเร็ว และความโหดเหี้ยม พวกเขาต่างหวาดผวาและพากันล่าถอย
หากเป็นชาวยุทธคนอื่น คงปล่อยให้พวกโจรรอดชีวิตไปแล้ว แต่เขาเคยอ่านเรื่องราวมากมายจากโลกเดิม รู้ดีว่า ความปรานีต่อศัตรูนั้นคือหายนะในภายภาคหน้า
“ต้องจัดการให้สิ้น!”
เขาควบม้าไล่ล่าท่ามกลางกลุ่มคนที่แตกกระเจิง ไล่ฆ่าอีกสามคนอย่างไม่ปรานี ก่อนจะรู้ตัวว่าอีกหลายคนได้หลบหนีออกจากเมืองไปแล้ว เขาจึงเลือกศพหนึ่งไว้เป็นหลักฐาน นำขึ้นหลังม้าแล้วเดินทางกลับไท่อี้กวนทันที
เมื่อกลับถึงที่พัก เขาพบกับจางชิงซีที่หน้าตาตื่นตกใจ มองดูเขาทั้งตัวเปื้อนเลือด แถมยังลากม้ากลับมาอีกเจ็ดตัว
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ซุนเยี่ยนหว่านเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่ปิดบัง
จางชิงซีได้ฟังเรื่องราวของพวกคนร้ายที่เข่นฆ่าคนบริสุทธิ์ก็ขบฟันแน่นแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มข้นว่า:
“เจ้าทำถูกแล้ว คนแบบนั้นฆ่าทิ้งเสียได้ยิ่งดี! ท่านอาจารย์ก็ต้องคิดเหมือนกันแน่ ๆ มา เราเอาศพไปฝังที่หลังเขา ส่วนพวกม้าก็เก็บไว้ใช้งานเถอะ”
ซุนเยี่ยนหว่านพยักหน้า จากนั้นก็เอ่ยถามเรื่องหญิงชุดแดงที่ยิงลูกศรใส่เขา ทว่าอีกฝ่ายก็ส่ายหัวเบา ๆ บอกว่า “เราใช่จะรู้ไปเสียทุกอย่างในยุทธภพหรอกนะ”
เมื่อเสร็จสิ้นการสนทนา ซุนเยี่ยนหว่านเสนอให้ตรวจดูทรัพย์สินของพวกคนร้ายก่อนฝังศพ ซึ่งก็พบว่าในตัวพวกนั้นมีทั้งเงินทองและอาวุธมากมาย ชนิดที่ใช้เลี้ยงบ้านหนึ่งได้สองสามปี
เมื่อเก็บทรัพย์สินเสร็จ สองศิษย์พี่น้องจึงช่วยกันฝังศพทั้งเจ็ดไว้ในที่ลับของเขา
ตกค่ำ ทั้งสองต่างก็รู้สึกตื่นเต้นจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งวัน จึงเห็นพ้องกันว่าได้เวลาอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่
ด้านหลังไท่อี้กวน มีธารน้ำเล็กไหลผ่าน เดิมมีไว้ใช้น้ำดื่ม ซุนเยี่ยนหว่านผู้มีภูมิหลังจากโลกปัจจุบันเสนอให้ขุดแอ่งน้ำเล็ก ๆ เป็นสระอาบน้ำเฉพาะกิจ สองศิษย์พี่น้องจึงร่วมแรงขุดหลุม ตักน้ำลงแอ่ง แล้วเปลื้องผ้าลงไปอาบน้ำอย่างสดชื่น
แต่ยังไม่ทันจะอาบจนสะอาด พลันก็มีเสียงร้องตกใจดังขึ้น ซุนเยี่ยนหว่านเงยหน้าขึ้นแล้วเบิกตากว้าง
หญิงชุดแดงคนนั้นยืนอยู่บนเนินด้านข้าง มือรีบยกขึ้นปิดหน้าด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงก่ำราวลูกพลับ
“นังโจรลามก! กล้าแอบดูข้ากับศิษย์พี่อาบน้ำเรอะ!” ซุนเยี่ยนหว่านตะโกนด่าเสียงดัง
หญิงสาวชุดแดงหน้าแดงจัด รีบหันหลังวิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว...


## ตอนที่ 14: มีคนคิดฆ่าปิดปาก

จางชิงซีคว้าชุดเต๋าใหม่มาสวมอย่างเร่งรีบ ตั้งใจจะออกไปไล่ตามทันที แต่เมื่อสายลมเย็นพัดวูบผ่านหว่างขา ความรู้สึกเย็นวาบพลันแล่นขึ้นมา ก็เพิ่งรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ซุนเยี่ยนหว่านกลับไม่ได้ร้อนรนเช่นนั้น เขาใช้เสื้อผ้าเก่าเช็ดตัวให้แห้งก่อน ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นชุดเต๋าใหม่ รองเท้าถุงเท้าใหม่ แม้ฝีมือช่างตัดเย็บของโลกนี้จะธรรมดาไปหน่อย ชุดใหม่จึงไม่สบายตัวนัก
ซุนเยี่ยนหว่านคิดในใจ “ทำใจเถอะ โลกนี้พวกช่างฝีมือก็มีแค่นี้แหละ”
เขาจึงบอกกับจางชิงซีว่า “ท่านพี่ เช็ดตัวให้แห้งก่อนแล้วค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้า เราค่อยไปตามจับนังนั่น”
จางชิงซีเพิ่งรู้สึกตัว หัวเราะพรืดออกมา “บนโลกนี้ยังมีผู้หญิงเป็นโจรราคะอีกหรือ?”
ซุนเยี่ยนหว่านนึกในใจ “พี่ชายยังไม่เคยเจอนางมารร้ายหรือเจ้าแม่สายเปย์แน่ ๆ” แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงพูดว่า “ข้าจะไปก่อน”
นางในชุดแดงนั่นเกือบยิงธนูทะลุเขาจนได้เกิดใหม่รอบสอง ยังไงก็ต้องตามไปเอาคืนให้ได้ อย่างน้อยก็ต้องสั่งสอนสักหมัด!
เขาจึงใช้วิชาตัวเบาไล่ตามออกไปได้สักพัก ก็บังเกิดเสียงลมแหวกดังมาจากข้างหลัง จางชิงซีเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว โบกแขนเสื้อกว้างไล่ตามทันมาในทันที
นี่เป็นครั้งแรกที่ซุนเยี่ยนหว่านได้เห็นจางชิงซีใช้วิชาเบาตัว เพียงเห็นเงาร่างของชายหนุ่มผู้มีคิ้วคมดุจดาบ รูปโฉมสง่างาม คล้ายเทพบุตรเต๋าโบยบินไปกับสายลม ท่วงท่าราวกับล่องอยู่กลางอากาศ สง่างามไม่แพ้ใคร เขาใช้วิชานี้ได้อย่างเหนือชั้น ราวกับลอยมา
ซุนเยี่ยนหว่านอดถามไม่ได้ “ท่านพี่ วิชาตัวเบานี้คือวิชาใดกัน?”
จางชิงซีเพียงยิ้มบาง ๆ ก่อนตอบ “นี่คือหนึ่งในสิบสามสุดยอดเคล็ดวิชาของสำนักซงหยางเรา — วิชาขี่สายลม!”
“ครั้งบรรพชนผู้ก่อตั้งของเราใช้วิชานี้บินทะยานกลางเวหา ล่องอยู่กลางอากาศได้หลายสิบลมหายใจ อาจารย์ของพวกเราก็เคยเหินขึ้นกลางอากาศ แปรเปลี่ยนวิชาตัวเบาได้ถึงสิบสามรูปแบบ ส่วนข้า...ฝีมือยังด้อยนัก ใช้ได้แค่ในระดับวิชาตัวเบาทั่วไป เล่นลีลาอะไรมากไม่ได้หรอก”
ซุนเยี่ยนหว่านได้ฟังแล้วก็อิจฉาอย่างมาก ถามกลับไปว่า “ตอนข้าเจออาจารย์ครั้งแรก ท่านลอยอยู่กลางน้ำ กำลังนั่งสมาธิอยู่บนน้ำ นั่นก็เป็นวิชาขี่สายลมเหมือนกันหรือ?”
จางชิงซียิ้มพลางพยักหน้า “แน่นอน นั่นแหละคือสุดยอดวิชานี้แหละ”
สองพี่น้องไล่ตามมาไกลหลายลี้ ก็พบลูกธนูปักอยู่บนต้นไม้ใหญ่ลูกหนึ่ง บนลูกธนูนั้นมีแผ่นกระดาษปอผูกไว้ มองดูเผิน ๆ คล้ายมีลายมือเขียนอะไรบางอย่างอยู่
ซุนเยี่ยนหว่านตั้งใจจะเอื้อมไปหยิบ แต่อีกฝ่ายรีบยกมือห้าม จางชิงซีเอ่ยเตือนเสียงเบา “น้องชาย หากเจอสถานการณ์เช่นนี้ระหว่างเดินทางในยุทธภพ อย่าได้เอื้อมมือไปหยิบโดยพลการ ระวังคนลอบวางยาพิษหรือซ่อนกลลวงเอาไว้”
ซุนเยี่ยนหว่านรีบรับคำด้วยความเคารพ เขาหักกิ่งไม้มาหนึ่งกิ่ง ใช้เขี่ยลูกธนูให้ตกลงมา จากนั้นจึงหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาอ่าน บนกระดาษเขียนว่า:
“อู่ชิงอิงขออภัยที่วันก่อนบุ่มบ่าม พลาดยิงธนูใส่ท่านเต๋าน้อย ขอแวะมาขอโทษถึงในสำนัก”
“ก่อนหน้านี้มิได้ตั้งใจ...”
“หวังว่าท่านเต๋าน้อยทั้งสองจะไม่ถือโทษ”
สองประโยคท้ายเขียนลายมือสั่น ๆ ดูออกว่าเจ้าของข้อความเขียนด้วยใจไม่สงบ
พี่น้องทั้งสองมัวแต่เปลี่ยนเสื้อผ้า จึงไม่อาจไล่ตามหญิงชุดแดงได้ทัน มาบัดนี้เมื่อเห็นข้อความ ซุนเยี่ยนหว่านยังรู้สึกขุ่นใจอยู่ไม่น้อย จึงพูดขึ้นว่า “ถือว่าเจ้าโชคดีที่วิ่งเร็ว”
จางชิงซีหัวเราะเบา ๆ เตือนสติ “แค่ความเข้าใจผิด ไม่ต้องไปถือสาอะไรกับนางให้มากหรอก”
ซุนเยี่ยนหว่านยังคงฮึดฮัด “ข้าต่างหากที่เกือบตาย จะให้ปล่อยผ่านง่าย ๆ ได้อย่างไร?”
จางชิงซีหัวเราะอีกครั้ง รู้สึกว่าน้องชายคนรองนี่ช่างน่ารักเสียจริง
ด้านหญิงสาวในชุดแดง เมื่อเหลียวกลับไปมองจากที่ไกล ใจนางเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย สับสนปนเป ทั้งยังอดรู้สึกกลัวไม่ได้ว่าหากสองเต๋าน้อยตามทัน นางควรจะเผชิญหน้าอย่างไรดี?
แท้จริงแล้วธนูที่นางยิงวันนั้น ตั้งใจจะเล็งใส่หัวหน้าศัตรู ไม่คิดว่าซุนเยี่ยนหว่านจะว่องไวถึงเพียงนี้ ฟันหัวศัตรูหลุดกระเด็นก่อนที่ลูกธนูจะพุ่งถึง ทำให้ลูกธนูเปลี่ยนเป้าไปโดยปริยาย
นางกลัวว่าจะมีคนตามมา จึงรีบถอยไปก่อน ไม่นึกเลยว่าซุนเยี่ยนหว่านจะโหดเหี้ยมถึงขั้นฆ่าศัตรูจนกระเจิงแทบหมด
ครั้งนี้ตั้งใจมาขอโทษกลับกลายเป็นว่าแอบดูสองเต๋าน้อยอาบน้ำ ถูกด่ากลับว่าเป็นโจรราคะ ทุกครั้งที่หลับตานึกถึงก็มีแต่ภาพร่างเปลือยเปล่าของทั้งคู่ ลอยวนไปมาในหัวจนหน้าแดงไปทั้งตัว
“น่าเสียดาย ข้ามีธุระสำคัญ คุณหนูยังรอข้าไปนำคนมาช่วย ไม่อาจเสียเวลาได้แม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นคงได้กลับไปขอโทษด้วยตนเองอีกครั้งแน่”
อู่ชิงอิงกลับมาจากหลังเขา มาถึงสำนักไท่อี้ เห็นม้าดีเจ็ดตัวที่ซุนเยี่ยนหว่านนำกลับมา ก็นึกถึงความเร่งรีบในการเดินทาง แม้รู้ว่าการหยิบไปตัวหนึ่งไม่เหมาะนัก แต่นางก็เลือกม้าหนึ่งตัว ขึ้นหลังม้าแล้วควบจากไปอย่างเร่งรีบ
ซุนเยี่ยนหว่านกับจางชิงซีกลับมาถึง พบว่าม้าหายไปหนึ่งตัว ก็อดจะหัวเสียไม่ได้อีกครั้ง แต่ในเมื่อม้าเหล่านี้ก็แค่ถูกเขาจูงมาก็เท่านั้น จะเสียไปบ้างก็ไม่ถึงขั้นกระทบอะไรนัก จึงบ่นกับพี่ชายว่า
“คราวหน้าถ้าเจอเจ้าโจรราคะนั่นอีก ท่านพี่อย่าห้ามข้าซัดหน้านางนะ”
ทั้งสองวุ่นวายกันมาครึ่งวัน พอรู้สึกหิวก็ลงมือทำอาหาร ซุนเยี่ยนหว่านนวดแป้งทำบะหมี่สด ต้มซุปด้วยเห็ดหอมและผักสดที่เพิ่งซื้อมา จางชิงซีกินแล้วชมไม่ขาดปาก
“น้องรอง เจ้าเป็นพ่อครัวของสำนักเราดีไหม? ฝีมือของอาจารย์เรานั้น...พูดก็พูดเถอะ กินไม่ค่อยอร่อยเลย”
ซุนเยี่ยนหว่านถึงกับตกใจ เขาไม่อยากได้หน้าที่เพิ่มเลย รีบส่ายหน้ารัว
“อาจารย์อุตส่าห์ทำอาหารให้กิน นั่นถือเป็นพระคุณยิ่งใหญ่ ข้าจะไปแย่งหน้าที่ได้อย่างไร เรื่องนี้อย่าได้พูดอีกเลย”
จางชิงซีกำลังจะพูดกล่อมอีกหน่อยว่าในหมู่ศิษย์อาจารย์ไม่ต้องเคร่งเรื่องเช่นนี้ แต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกสำนัก คล้ายมีคนจำนวนหนึ่งบุกเข้ามา ใบหน้าจางชิงซีเปลี่ยนสีเล็กน้อย กระซิบว่า
“น้องรอง ไปหยิบอาวุธมา!”
ซุนเยี่ยนหว่านเองก็ได้ยินเสียงนั้น รีบวิ่งกลับเข้าห้อง หยิบอาวุธประจำตัว
สำนักซงหยางถนัดกระบี่เป็นหลัก ทว่าภายในสำนักไท่อี้กลับไม่มีดาบยาวแม้แต่เล่มเดียว
เขารวบรวมอาวุธมาได้เจ็ดชิ้น มีมีดเดี่ยวห้าเล่ม ง้าวหนึ่ง และทวนหนึ่ง ทั้งหมดล้วนเป็นอาวุธของเหล่าผู้มีอิทธิพลที่เลือกใช้งานง่าย ดาบยาวนั้นฝึกให้เชี่ยวชาญยาก เพลงดาบชั้นสูงก็หายากเช่นกัน จึงไม่แปลกที่จะไม่มี
เขาหยิบมีดเล่มหนึ่งขึ้นมา แล้วก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจหยิบ ดาบปราบมาร ออกมาด้วย แล้วรีบกลับไปหาจางชิงซี
กลับมาถึงก็พบว่าท่านพี่กำลังยืนประจันหน้ากับกลุ่มคนอยู่แล้ว ใต้เท้ามีศพนอนเกลื่อนเจ็ดแปดศพ ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร
จางชิงซีดูไม่ทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย ยังคงสง่างามอ่อนโยนดังเดิม ราวกับไม่เห็นคนเหล่านั้นอยู่ในสายตา พอเห็นซุนเยี่ยนหว่านมา ก็ยิ้มว่า
“น้องรอง มาดีเลย ศัตรูบุกถึงถิ่น ข้าจะถือโอกาสนี้แสดงเพลงดาบของสำนักให้เจ้าชม”
พวกที่บุกเข้ามายามค่ำคืนเช่นนี้ ย่อมมีเป้าหมายเพื่อฆ่าปิดปาก จางชิงซีที่ขึ้นชื่อว่าเกลียดความชั่วร้ายเป็นชีวิตจิตใจ ตอนยังอยู่สำนักซงหยางก็มีนิสัยรุนแรงเกรี้ยวกราด คราวนี้ยิ่งคิดจะสังหารศัตรูให้สิ้น
คนพวกนี้น่าจะเป็นพวกเดียวกับกลุ่มนักเลงเมื่อกลางวัน ซุนเยี่ยนหว่านถึงกับจำได้หลายหน้า เป็นคนที่หนีรอดไปจากตอนนั้น เพียงแต่ครั้งนี้พวกมันมากันสองถึงสามเท่า แต่ก็ถูกจางชิงซีจัดการไปเจ็ดแปดคนแล้ว ยังเหลืออีกสี่ห้าสิบคน ที่แต่ละคนมีเลือดเปรอะตัว ราวครึ่งหนึ่งถือคบเพลิงในมือ ส่องให้สำนักสว่างดั่งกลางวัน
ท่ามกลางหมู่คน มีชายหน้าดำเขียวคนหนึ่งยืนอยู่ตรงกลาง อ้อมล้อมด้วยผู้ติดตาม เหมือนดาวล้อมเดือน เขากอดดาบยาวทั้งฝัก ยืนมองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม ดูมีอำนาจไม่น้อย
แค่จางชิงซีฟันพวกของมันล้มไปเจ็ดแปด มันก็รู้ทันทีว่าเจอศิษย์จากสำนักใหญ่เข้าให้แล้ว มันได้แต่สบถในใจ
“ซวยแล้ว! ดันมาเจอพวกสำนักซงหยางเข้าให้!”
“นังผู้หญิงจากบ้านซือหม่า คงโดนพวกมันช่วยไว้แน่ และคงไม่ยอมส่งตัวมาให้ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ความลับรั่วแน่ ทางเดียวคือฆ่ามัน...แต่ถ้าฆ่าพวกมัน ก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่เข้าไปอีก!”
ในโลกที่เสียงดาบสามารถกรีดฟ้า ผู้ใดที่ไม่กล้าหยิบดาบขึ้นมา—ย่อมถูกเหยียบจนจมหายไปในหิมะ