ค่ำคืนของเลขาคนใหม่
Baby_JชอบNc
## ตอนที่1 สัมภาษณ์​งาน​

---
ค่ำคืนสัมภาษณ์ที่ไม่ธรรมดา...นำพาไปสู่บทเรียนที่ไม่มีในตำรา
---
เสียงรองเท้าส้นเข็มกระทบพื้นหินอ่อนก้องไปทั่วโถงใหญ่ของตึกสำนักงานสูงใจกลางกรุงเทพฯ ไฟในตัวตึกบางส่วนดับไปแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวจากโคมไฟอัตโนมัติที่เปิดเมื่อมีคนเดินผ่าน
“สัมภาษณ์ตอนสองทุ่ม…นี่มันบ้าไปแล้ว”
ภัทรารำพึงกับตัวเอง หญิงสาวในชุดสูทสีดำเข้ารูป สวมกระโปรงทรงสอบที่เน้นสัดส่วนได้อย่างชัดเจน มือข้างหนึ่งถือแฟ้มเอกสาร อีกข้างกุมสายสะพายกระเป๋าแน่น
เสียงลิฟต์เปิดออก เธอเดินตรงไปยังชั้นสูงสุดตามที่ถูกนัดหมาย บานประตูไม้ขนาดใหญ่เบื้องหน้าเปิดอยู่เล็กน้อยแสดงว่าเจ้าของห้องกำลังรอ
ภัทราก้าวเข้าไปช้าๆ
“ขอโทษที่มาช้าค่ะ รถติดมาก…”
เธอก้มศีรษะอย่างสุภาพก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คใหญ่
เขาหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากโฆษณาน้ำหอม ดวงตาคมกริบจ้องเธออย่างไม่วางตา สูทสีเทาเข้มถูกสวมอย่างเนี้ยบ มือข้างหนึ่งหมุนปากกาเล่นเบาๆ
“ผมไม่ได้เรียกคุณมาสัมภาษณ์งานธรรมดา…”
เสียงของเขาเข้ม ลึก และกระแทกหัวใจเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
“คะ?”
ภัทราขมวดคิ้ว พลางรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกประหลาดที่ปกคลุมรอบตัว
“ผมต้องการเลขาส่วนตัว…คนที่ไม่เพียงจัดการตารางงาน แต่สามารถจัดการ ความต้องการของผมได้ทุกเรื่อง”
เขาลุกขึ้น เดินอ้อมโต๊ะมาหยุดตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ
หัวใจของภัทราเต้นแรงจนแทบหลุดออกจากอก เธอควรจะหันหลังเดินหนี…แต่ขากลับแข็งราวกับถูกตรึง
“แล้วคุณ…คิดว่าทำได้มั้ย?”
เขากระซิบเบาๆ ริมฝีปากเฉียดหูเธอจนขนลุกซู่
“ฉัน...ไม่แน่ใจว่าคุณหมายถึงอะไร”
“งั้น…ลองให้ผมทดสอบ”
เขาจับข้อมือเธอเบาๆ แล้วดึงเข้าหาตัว ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากแนบลงบนซอกคอขาวนวล ร้อนรุ่มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไว้เพียงเปลือกนอก
ภัทราเบี่ยงหน้าหลบเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงอย่างช้าๆ
…ในห้องทำงานหรูหราใต้แสงไฟสลัว
---
...เสียงหอบหายใจของภัทราดังชัดในความเงียบ ห้องทำงานที่เคยสงบกลับอบอวลไปด้วยแรงปรารถนาที่สุมอยู่ในแววตาของชายหนุ่มตรงหน้า
เขาก้มหน้าลงจูบซอกคอของเธออย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารินไปตามแนวผิวที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูอ่อน ฝ่ามือของเขาลูบไล้จากต้นแขนลงมายังเอวอย่างช้าๆ สัมผัสนั้นไม่เร่งรีบ แต่แนบแน่นจนน่าหวั่นไหว
“ตัวคุณ…นุ่มกว่าที่ผมคิดไว้” เขากระซิบเสียงพร่า
ปลายนิ้วสอดเข้าชายเสื้อเชิ้ตบางสีขาว ค่อยๆ ดันขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและผิวเนียนละเอียดอย่างละมุน เขาก้มลงจูบตรงนั้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆ
ภัทราหอบหายใจ มือข้างหนึ่งจิกเกาะไหล่เขาแน่น ขณะที่เสื้อผ้าถูกปลดออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ จนกระทั่งไม่มีสิ่งใดขวางกั้นระหว่างร่างกายทั้งสองอีกต่อไป
เขากวาดทุกแฟ้มบนโต๊ะให้หล่นลงพื้นในคราวเดียว แล้วช้อนตัวเธอขึ้นนั่งบนขอบโต๊ะอย่างง่ายดาย
ปลายลิ้นแตะบนยอดอกอย่างแผ่วเบา ไล้วนด้วยจังหวะเชื่องช้าแต่มุ่งมั่น ทั้งดูดดึงและซุกซนในเวลาเดียวกัน เสียงครางแผ่วจากเธอหลุดออกมาโดยไม่อาจห้าม
สะโพกของเธอถูกรั้งเข้าหาเขา ร่างกายแนบชิดกันแทบไม่หลงเหลือช่องว่าง
“ฉัน...”
เสียงเธอสั่นเครือ ยังไม่ทันเอ่ยจบ เขาก็เคลื่อนสะโพกเข้าแนบแน่นในจังหวะเดียว
เสียงเนื้อกระทบกันก้องสะท้อนกับผนังห้องขนาดใหญ่ เขาขยับเข้าออกในจังหวะลึกและแน่น หนักแน่นแต่ไม่รุนแรง ทุกจังหวะราวกับตั้งใจจดจำทุกความรู้สึกของเธอ
เขากระซิบชื่อเธอแผ่วเบา พร้อมจูบหน้าผากอย่างอ่อนโยนในขณะที่สะโพกยังเคลื่อนเข้าออกอย่างต่อเนื่อง ช้า​ เร็ว​สลับกัน ราวกับหยอกเย้า
ความเสียวซ่านปะทุจนเธอต้องจิกมือเข้ากับแผ่นหลังของเขา ลมหายใจขาดห้วง น้ำเสียงสั่นสะท้านปลดปล่อยตัวเองไปพร้อมกับเขาในวินาทีเดียวกัน
หลังทุกอย่างสงบลง เธอพิงตัวกับแผ่นอกกว้างที่อบอุ่น เขาโอบเธอไว้แน่น สัมผัสแผ่วเบาแทนคำพูด
“คุณผ่านบททดสอบแล้ว…” เขากระซิบ ก่อนจะจูบเธออีกครั้ง อย่างอ่อนโยน และแนบแน่นในแบบที่ไม่ใช่แค่เพียงร่างกาย
---
เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีหลังจากจังหวะหอบหายใจสงบลง ภัทรายังพิงแผ่นอกเปลือยเปล่าของเขา หัวใจเต้นช้าแต่หนักราวกับยังไม่ทันได้ตั้งหลัก
เขานั่งอยู่ตรงขอบโต๊ะ มือใหญ่ลูบไล้แผ่นหลังเปลือยเปล่าของเธอเป็นวงกว้าง ปลายนิ้วลากเป็นเส้นช้าๆ ไล่ไปจนถึงช่วงสะโพก
แต่แทนที่เขาจะปล่อยให้เธอพัก...ร่างสูงใหญ่กลับลุกขึ้น กดเธอลงกับโต๊ะอีกครั้ง
“ฉันยังไม่พอ...”
เสียงกระซิบของเขาแหบพร่า แต่แฝงความกร้าวลึก มือสองข้างตรึงสะโพกของเธอไว้แน่น ก่อนที่ริมฝีปากจะไล้ลงจากลำคอ ผ่านเนินอกอย่างไม่รีบร้อน และหยุดที่หน้าท้อง
“คืนนี้...เธอจะจำไปทั้งชีวิต”
ลิ้นของเขาร้อนจัด และจงใจลากช้าๆ ไปตามแนวผิวที่ไวต่อสัมผัส กัดเบาๆ ที่เนินสะโพก ซุกซนและจงใจทำให้เธอสั่น
ปลายนิ้วของเขาแหวกเรียวขาออกกว้างกว่าครั้งก่อน แล้วลากไล้เบาๆ บนเนื้ออ่อนไวสัมผัสนั้น จนภัทราต้องกัดปากกลั้นเสียงคราง มือจิกขอบโต๊ะแน่น
เขาโน้มหน้าลงต่ำอย่างไม่ลังเล ลิ้นของเขาแทรกเข้าระหว่างกลีบเนื้ออย่างแนบแน่น ไล้วน ละเลียด ดูดดึงอย่างเชี่ยวชาญ เสียงที่หลุดออกจากริมฝีปากของภัทราในตอนนี้กลายเป็นเสียงร้องครางไม่เป็นภาษา
เขาไม่ปล่อยให้เธอได้หยุดพัก จังหวะลิ้นรัวเร็วขึ้น ขณะที่นิ้วยาวแทรกเข้ามาพร้อมกัน ดันเข้าไปในจังหวะดุดัน เสียงเนื้อเปียกชื้นดังชัดในห้องเงียบ
ภัทราบิดตัวจนแผ่นหลังแอ่นขึ้น สะโพกร่อนรับจังหวะด้วยสัญชาตญาณ ดวงตาพร่ามัวด้วยแรงอารมณ์ที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เมื่อเขาลุกขึ้นอีกครั้ง สายตาคมกริบของเขามองเธออย่างหิวกระหาย เขาจับเธอพลิกตัวให้นอนคว่ำกับโต๊ะ รั้งสะโพกขึ้นจนอยู่ในระดับพอดีกับตัวเขา
“ตอนนี้...เธอเป็นของฉันโดยสมบูรณ์แล้ว”
เสียงฝ่ามือกระแทกเบาๆ ที่สะโพกทำให้ภัทราสะดุ้ง ก่อนที่เขาจะสอดใส่ตัวตนเข้ามาอย่างลึกจนสุดในคราวเดียว
เสียงกระทบเนื้อดังสลับกับเสียงครางแหลมของเธอ เขาจับเอวเธอไว้แน่น ขยับเข้าออกด้วยจังหวะหนักแน่น แรง และเร็ว จนร่างเธอแทบไถลไปกับโต๊ะ
เขาจงใจเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น แล้วหยุดกะทันหัน ก่อนจะโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเธอ “ร้องออกมา…ผมอยากได้ยินเสียงของคุณอีก”
เธอสะอื้นหอบ ร่างกายสั่นสะท้านในจังหวะสุดท้ายที่เขาดันเข้ามาสุดแรง
"อ่าสสสส" เสียงครางหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกพร้อมกับเสียงสูดหายใจลึกของเขา
ร่างกายเธอทรุดลงบนโต๊ะ ขาสั่นจนแทบยืนไม่ไหว เขาก้มลงจูบแผ่นหลังเปลือยของเธออย่างแผ่วเบา แตกต่างจากความดุดันเมื่อครู่ราวกับคนละคน
“คืนนี้เธอผ่านทุกบททดสอบแล้วจริงๆ” เขาว่าพลางอุ้มเธอขึ้นอย่างเบามือ จับเธอนั่งตักในอ้อมกอดอุ่น
...และนั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้น


## ตอนที่2

---
เช้าอีกวัน
---
แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบาในห้องพักชั้นบนสุดของตึก ภัทราลืมตาช้าๆ เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของใครบางคนที่อยู่ข้างเธอ ทำให้สติเริ่มกลับคืน
ผ้าห่มเนื้อนุ่มคลุมร่างเธอไว้จนถึงไหล่ ร่างกายเปลือยเปล่าที่ยังรู้สึกชาเบาๆ เตือนให้เธอจำได้ชัดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น…ทุกสัมผัส ทุกเสียง ทุกจังหวะ ยังหลงเหลือร่องรอยอยู่ตามเนื้อผิว
เธอหันหน้าช้าๆ ไปทางต้นเสียง
เขานอนอยู่ข้างเธอ แขนข้างหนึ่งโอบรอบเอวเธอไว้ ราวกับกลัวว่าเธอจะหนีไป ดวงหน้าในยามหลับนิ่งนั้นดูอ่อนโยนจนน่าแปลกใจ ทั้งที่เมื่อคืนเขาไม่ใช่ผู้ชายแบบนี้เลยแม้แต่น้อย
ภัทรากลั้นหายใจ เธอค่อยๆ ยกผ้าห่มขึ้นมองดูใต้ร่างของตัวเอง มีรอยจ้ำสีชมพูระเรื่อประปรายตั้งแต่เนินอกลงไปถึงสะโพก เป็นรอยจากการกอดจูบและสัมผัสที่รุนแรงแต่แฝงด้วยความตั้งใจ
“ตื่นก่อนผมอีกเหรอ…” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเบาๆ ที่ข้างหู
เธอสะดุ้ง รู้สึกถึงแรงรั้งเบาๆ จากแขนของเขาที่กระชับเธอเข้ามาแนบอก
“ฉันแค่…ยังปรับตัวไม่ทัน”
เขายิ้มมุมปาก
“งั้นก็อยู่ให้ชินสิ ผมยังไม่ปล่อยคุณไปง่ายๆ หรอก”
ริมฝีปากของเขาจูบเบาๆ ที่ต้นคอ แล้วลากลงมาตามไหล่อย่างคุ้นชิน ราวกับนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาตื่นมาแล้วต้องจูบเธอแบบนี้
“คุณยังมีแรงอีกเหรอ...” เธอเอ่ยเสียงเบาอย่างอายๆ แต่เขากลับยิ้มร้าย
“ผมมีทั้งวัน…ถ้าคุณไม่รีบกลับไปทำงาน”
แล้วก่อนที่เธอจะได้ตอบ ร่างของเขาก็พลิกขึ้นคร่อมเธออย่างง่ายดาย น้ำหนักตัวที่ทาบลงมาทั้งหมดทำให้เธอหอบเบาๆ ในทันที
เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง ลึกกว่าเดิม อ้อยอิ่งกว่าเดิม ปลายลิ้นลากผ่านริมฝีปากเธออย่างจงใจ ก่อนจะสอดเข้าไปช้าๆ ลิ้มรสความหอมหวานที่เขาเริ่มติดใจตั้งแต่เมื่อคืน
มือข้างหนึ่งของเขาลูบไล้หน้าท้องของเธอ แล้วลากต่ำลงช้าๆ
“คุณมีสิทธิ์จะปฏิเสธนะ…” เขาว่าทั้งที่มือยังไม่หยุดเคลื่อนไหว
“แต่ถ้าคุณไม่พูดอะไร…ผมจะถือว่าเราเริ่มเช้าวันใหม่ด้วยกันเลยก็แล้วกัน”
ภัทราเม้มปากแน่น หน้าแดงจัด เธอไม่ได้พูดอะไรเลย…นอกจากเลื่อนมือขึ้นไปกอดรอบคอของเขาไว้แน่น
และในเช้าวันนั้น
…เสียงครางแผ่วเบาก็ดังขึ้นอีกครั้ง ภายใต้แสงแดดอ่อนของวันใหม่ ที่ไม่ได้สดใสเท่าไร
แต่…ร้อนแรงยิ่งกว่าเมื่อคืนที่ผ่านมา
---
---
หลังจากลมหายใจของภัทราเริ่มเป็นปกติอีกครั้ง เธอคิดว่าเช้านี้คงจะจบลงแล้ว…แต่เปล่าเลย
แขนแข็งแรงของเขาอุ้มร่างเปลือยเปล่าของเธอขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดาย ไม่ต่างจากหญิงสาวที่ไร้น้ำหนัก เขาก้าวยาว ๆ ไปที่ประตูอีกฝั่งของห้อง​ เปิดไปสู่ห้องทำงานขนาดใหญ่ที่เชื่อมติดกับห้องนอนโดยไม่มีใครล่วงรู้
“คุณจะไปไหน…เดี๋ยวสิ” เธอสะอื้นในลำคอ หน้าร้อนวาบเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้
“อยากให้ผมหยุดเหรอ?” เขาถามพลางเลิกคิ้ว สายตานั้นเจ้าเล่ห์ราวกับหมาป่าที่ได้ลิ้มรสเหยื่อแล้วติดใจ
เขาวางเธอลงบนโต๊ะทำงานใหญ่ตรงกลางห้อง มือกวาดแฟ้มและแก้วกาแฟลงพื้นในทีเดียวโดยไม่สนเสียงแตกกระจาย แล้วจับร่างของเธอให้นั่งกางขาออก ร่างเปลือยที่ยังเปียกชื้นบางส่วนจากรอบก่อนรับอากาศเย็นของแอร์จนเธอสั่นเบาๆ
“จะ…จะมีคนมา”
“ก็ให้เขามา…แต่อย่าคิดจะห้ามผมตอนนี้”
เขากดสะโพกเข้ามาในทันที ไม่รอคำอนุญาต มือหนึ่งจับสะโพกเธอไว้แน่น อีกมือประคองขาเธอพาดขึ้นโต๊ะเพื่อให้เข้าลึกได้เต็มแรง
เสียงสอดใส่แรกดัง “ชืบ”
"อ๊าาาา" แล้วตามด้วยเสียงครางสั้น ๆ จากเธอ ร่างกายแน่นจนเขาต้องหอบแรง
“ตึง ตึง ตึง!”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นแทบจะในจังหวะเดียวกันกับการกระแทกของเขา
“คุณคิรันครับ! ผมมีเอกสารด่วนจากฝ่ายกฎหมาย จะเข้าไปตอนนี้ได้ไหมครับ?”
ภัทราเบิกตากว้างจะผลักเขาออก แต่เขาจับร่างเธอกลับขึ้นมาแนบอกอีกครั้ง แล้วเดินไปที่ประตู...ทั้งที่เขายังค้างตัวตนของเขาไว้ในตัวเธอไม่ถอดออกแม้แต่นิด
“อย่าเสียงดัง…เข้าใจไหม” เขากระซิบร้อนชิดข้างหูเธอ
จากนั้นเขาก็จับร่างเธอหันหน้าแนบไปกับประตูไม้เนื้อแข็ง เธอแทบร้องเสียงหลงหากไม่ถูกฝ่ามือของเขาปิดปากไว้ทัน
“ชู่ว์…”
เขายังคงแทรกอยู่ในตัวเธอ ร่างกายแนบชิดแน่นจากด้านหลัง มือหนึ่งโอบรัดเอว อีกมือยังปิดปากเธอไว้แน่น ออกแรงขยับ​ช้า
"อึกก"เธอพยายาม​กั้น​เสียง​
จากนั้นเขาตอบเสียงเรียกด้านนอกด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท
“วางไว้หน้าประตู เดี๋ยวฉันจะออกไปดูเอง”
“ครับท่าน!”
เสียงฝีเท้าด้านนอกค่อยๆ ห่างออกไป แต่เขาไม่หยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว
กลับกัน เขาขยับสะโพกกระแทกเข้าไปลึกกว่าเดิม จังหวะช้าลึกแต่แน่น ดุดันแต่ควบคุมได้ มือที่ปิดปากเธอเลื่อนลงมากุมหน้าอกที่แนบกับแผงประตู บีบเคล้นจนเธอสะท้าน ร่างสะโพกสั่นระริกด้วยความทรมานจากความเสียวที่ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมา
“แบบนี้...ตื่นเต้นไหมล่ะ…”
เขากระซิบที่ท้ายทอยเธอ ลิ้นแตะเบา ๆ อย่างหยอกเย้า
จังหวะกระแทกเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ร่างเธอกระแทกกับประตูตามแรงในทุกครั้ง สองมือยันประตูไว้แน่น สะโพกถูกยึดตรึงโดยเขาอย่างหมดหนทาง
เสียงครางแผ่วหลุดออกมาเป็นจังหวะกับแรงสอดใส่ และในไม่ช้า ร่างของเธอก็เกร็งแน่นในขณะที่เขากระแทกสุดแรงในครั้งสุดท้าย
เขาไม่ถอนตัวทันที แต่ยังแนบตัวเธอไว้กับประตู เหงื่อซึมตามแผ่นหลัง แม้แอร์จะเย็นจนผิวชื้นเย็นระเรื่อ
“รอบหน้าค่อยไปที่ห้องประชุมดีไหม…เสียงจะก้องกว่านี้”
เขาว่าพลางถอนตัวช้าๆ แล้วอุ้มเธอกลับเข้าห้องนอนอีกครั้ง
---


## ตอนที่3

---
ภายในห้องประชุมใหญ่สุดของบริษัท ไฟสีขาวถูกหรี่ลงครึ่งหนึ่งจากคำสั่งเจ้านายสูงสุดที่ไม่ให้ใครใช้ห้องนี้ในช่วงเช้า
บนโต๊ะยาวไม้โอ๊คเงาวาว ตรงหัวโต๊ะ นางเอกถูกวางลงราวกับเอกสารสำคัญ ร่างกายเปลือยเปล่าแนบกับพื้นโต๊ะแข็งเย็น เธอสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะอากาศ แต่เพราะสายตาเขาที่จ้องลงมาเต็มไปด้วยความกระหาย
เขาถอดเสื้อสูทออก โยนไว้กับเก้าอี้ แล้วปลดเนคไทช้าๆ ขณะเดินเข้ามาหาเธออย่างมั่นคง
“ห้องประชุมควรจะเงียบ…” เขากระซิบ แล้วจับเธอหันหลัง โน้มตัวเธอลงกับโต๊ะ
เสียงหอบเบาๆ ดังขึ้นขณะที่เขาใช้ปลายนิ้วลากผ่านรอยแยกระหว่างเรียวขา ลากขึ้นลงอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคง
“อื้อ…” เธอสะอื้นเสียงพร่า สองมือกำขอบโต๊ะแน่น
ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนจุดไวสัมผัส เขากดวนช้าๆ สลับกับการลูบไล้จนเนื้ออ่อนเริ่มชื้นเสียงชัด
เสียง แฉะ เบาๆ ดังขึ้นใต้ร่างเธออย่างน่าอาย
เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู
“ได้ยินไหมเสียงของเธอ…แค่ปลายนิ้วก็ชุ่มแล้ว”
“อ่ะ…อึ่ก…” เธอกัดปากแน่น พยายามกลั้นเสียงครางด้วยแรงทั้งหมด
แต่เขาไม่ให้เธอรอดง่ายๆ ปลายนิ้วของเขาสอดแทรกเข้ามาในจังหวะที่รุนแรงขึ้น ขยับเข้าออกลึกขึ้นจนเสียง พั่บๆ ดังขึ้นในห้องเงียบ
เธอเริ่มครางไม่เป็นจังหวะ
“อื้อ…อึ๊…คะ…คุณคิรัน…”
เขาดึงนิ้วออก แล้วสอดใส่ตัวตนของเขาเข้าแทนในจังหวะเดียว แรงกระแทกแรกทำให้เธอร้องออกมา
“อ๊าาา!”
“ชู่ว์…” เขาตรึงตัวเธอไว้แน่น
“อยากให้คนข้างนอกได้ยินเหรอ…”
“มะ…ไม่…แต่มัน…อึก…”
เขาเริ่มขยับสะโพกในจังหวะลึก หนัก และถี่
เสียง พั่บ พั่บ พั่บ ดังชัดเจน แม้พื้นพรมจะดูดเสียงไปบ้าง แต่ไม่มากพอ
เธอกัดหลังมือแน่น ขณะเสียงครางหลุดออกอย่างห้ามไม่อยู่
“อึ่ก…อื้อ…อา…ตะ…ตรงนั้น…”
พระเอกเองก็หายใจหอบ ร่างกายเต็มไปด้วยเหงื่อ ริมฝีปากครางเบาๆ ข้างหูเธอ
“แน่น…แน่นมาก…อา…”
เขาดึงผมเธอเบาๆ ให้หันหน้าขึ้น
“อย่าหลบเสียงของเธอสิ ฉันอยากได้ยิน…”
เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เมื่อเขาเร่งจังหวะจนเสียงกระแทกถี่แทบไม่เว้น
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เสียงเนื้อกระทบกันและเสียงน้ำลื่นดังก้องราวกับไม่ได้อยู่ในบริษัท แต่ในห้องนอนส่วนตัว
“อ๊ะ! อ๊า…จะ…จะไม่ไหวแล้ว…อื้มมม!”
“เดี๋ยวผมจะไปพร้อมคุณ…”
เขากดตัวเข้าลึกที่สุด สะโพกแนบสนิทกับสะโพกเธอ จังหวะสุดท้ายกระแทกเต็มแรงจนเธอกรีดร้องสั้น ๆ
“อ๊าาา!”
เขาครางต่ำ “อาาาา…เวรเอ๊ย…” พร้อมกับการปลดปล่อยที่หนักแน่น ลึก และรุนแรง
ทั้งสองหอบหายใจหนัก เสียงกระเส่าดังในห้องเงียบสนิท
เขาค่อยๆ ถอนตัวออก เสียงเนื้อแฉะดังตามมา เธอแทบยืนไม่ไหว สองขาสั่นจนต้องพิงโต๊ะไว้
เขากอดเธอจากด้านหลังอีกครั้ง แล้วกระซิบด้วยเสียงพร่า
“น่าจะเรียกประชุมแบบนี้ทุกวัน…”
ยังไม่ทันที่ร่างกายจะได้พักจากแรงสั่นสะท้าน จู่ๆ…
“แกร๊ก…”
เสียงลูกบิดดังขึ้น พร้อมกับประตูที่ เปิดออกช้าๆ
“คุณคิรันครับ ผมเอาแฟ้มมาให้.. ”
ทุกอย่างหยุดนิ่ง
ภัทราชะงักเหมือนเวลาหยุดลง ร่างกายที่ยังเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดงกระจายทั่วต้นคอ หน้าอก และต้นขา ถูกตรึงไว้กับโต๊ะประชุม สะโพกยังเปียกชื้น และเข่าทั้งสองยังสั่นไม่หยุด
พระเอกยืนนิ่ง ใบหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ดวงตากดต่ำ ขณะที่ ร่างของเขายังเปลือยครึ่งล่าง และ “ตัวตน” ยังมีร่องรอยน้ำรักชัดเจนอยู่บนปลาย
ลูกน้องที่เปิดประตูมาค้างตาเบิกโพลง
“ผม…ผมขอโทษครับ!!”
เขารีบหันหลังกลับแทบทันที แต่ภาพที่เห็น…มันชัดเจนเกินไปแล้ว
ประตูถูกปิดดัง ปัง!
แต่ความเงียบในห้องกลับก้องยิ่งกว่าเสียงใด
ภัทราเอาหน้าซุกกับท่อนแขน ร่างทั้งร้อนทั้งชา “เขาเห็นหมดแล้ว…พระเจ้า…” เสียงในหัวกรีดร้อง
“ไม่เป็นไร”
เสียงทุ้มของเขาเอ่ยขึ้น ขณะที่หยิบสูทตัวเองมาคลุมร่างของเธอไว้จากด้านหลังอย่างอ่อนโยน
“จะ…จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง!”
เธอกระซิบเสียงพร่า หน้าแดงจัดราวกับจะระเบิด
เขายิ้มมุมปาก โน้มหน้ามาใกล้
“ผมบอกแล้ว…ให้ทำเสียงเงียบกว่านี้”
“แล้วคุณก็ไม่หยุด!”
“เพราะเธอครางน่ารักเกินไป…”
เขากระซิบลงบนริมฝีปากเธอ แล้วจูบเธออีกครั้งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


## ตอนที่4

ช่วงค่ำในลิฟต์ส่วนตัวของบริษัท เขาต้อง “เอาคืน” เธอที่ทำให้เขาหึงทั้งวัน
---
ไฟในลิฟต์สว่างแผ่ว เสียงประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติที่เขากดจากแผงควบคุม
คิรันหันมามองเธอด้วยสายตาคมลึก ร่างสูงก้าวเข้ามาหาอย่างมั่นคงจนภัทราถอยจนแผ่นหลังชนผนัง
“คุณยังกล้ามองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผมอีกเหรอ…”
เสียงเขาต่ำ พร่า และร้อนจัด
เธอยังไม่ทันตอบ มือของเขาก็ยื่นมาจับต้นแขนแล้วดึงเข้าไปแนบลำตัวแรงพอจนเธอสะดุ้ง หัวใจเต้นแรงจนอึดอัดหน้าอก
“จะ…จะทำอะไรในลิฟต์นี่เหรอคะ…” เธอเสียงสั่น
เขาโน้มหน้าลงกระซิบชิดหู
“ลบทุกเสียงที่คนอื่นเคยได้ยินจากปากเธอ ให้มีแค่ผมเท่านั้นที่ได้ยิน…ที่นี่ ตอนนี้”
เขาจูบเธอทันที ปากบดแน่นจนเธอหอบ จูบลากลึก รุนแรง และอัดแน่นด้วยความหึงหวง มือใหญ่เลื่อนลงใต้กระโปรง ดึงชั้นในเธอลงรวดเดียวจนร่วงคาขา
“อื้มม…อ๊ะ…อย่า…”
เสียงเธอสั่นพร่า แต่สะโพกกลับสั่นระริกเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะลงตรงกลางกลีบเนื้อ
“แฉะไปทั้งวัน…” เขากระซิบด้วยรอยยิ้มร้าย แล้วสอดนิ้วเข้าไปสองนิ้วเต็มแรง
“อ๊าาา…!”
เธอเผลอร้องออกมา ก่อนรีบเอามือปิดปากตัวเอง
เขาก้มลงจูบไหล่เธอ แล้วกระซิบเสียงพร่า
“อย่าปิดเสียง…ผมอยากได้ยิน”
เขาถอดเข็มขัด ดึงกางเกงลงอย่างรวดเร็ว แล้วอุ้มเธอขึ้นแนบกับกำแพงลิฟต์ เรียวขาทั้งสองเกี่ยวรอบเอวเขาโดยอัตโนมัติ
เพียงแค่เขาดันสะโพกเข้าไป…
“อ๊าาาา…!”
เสียงครางหลุดจากปากเธอเต็มๆ เมื่อเขาสอดใส่เข้าไปทั้งหมดในจังหวะเดียว
เขาเริ่มขยับทันที สะโพกกระแทกเข้าออกอย่างลึก เสียงเนื้อกระทบกันดัง “พั่บ พั่บ พั่บ” ก้องในลิฟต์แคบๆ ที่สะท้อนทุกเสียง
“อื้อ…อ๊ะ…ช้าๆ…ตะ…ตึงไปหมด…”
เขาครางต่ำในลำคอ หายใจฟึดฟัด
“แน่นจนผมจะทนไม่ไหวแล้ว…”
เขากระแทกแรงขึ้น ทุกครั้งที่สอดเข้าไป เธอเผลอกรีดร้องสั้นๆ
“อ๊า…อ๊า…อาาา…!”
มือข้างหนึ่งของเขาโอบสะโพก อีกข้างสอดเข้าไปบีบหน้าอกแน่น
“นี่ของฉัน…ทุกเสียง ทุกสัมผัส…เป็นของฉันเท่านั้น”
“อะ…อา…ฉันจะ…เสร็จแล้ว…อ๊ะ…อ๊าา!”
เขากระแทกสุดแรงในจังหวะสุดท้าย
“อาาาา…”
ร่างทั้งคู่สั่นสะท้าน เธอหมดแรงจนแทบทรุดลงถ้าเขาไม่อุ้มไว้
เขากอดแน่น ฝังใบหน้าลงที่ซอกคอเธอ หายใจแรงข้างหู
“จำไว้นะ…” เขากระซิบเสียงพร่า
“ไม่ว่าอยู่ที่ไหนเสียงครางของคุณเป็นของผมคนเดียว”
---
หลังเหตุการณ์ในลิฟต์วันนั้น ทั้งบริษัทเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบมากขึ้นเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของประธานหนุ่มกับเลขาคนใหม่ แต่ไม่มีใครกล้าเปิดเผยออกมาเป็นคำพูด
คิรันไม่เคยพูดอะไรกับใครนอกจากทำงานเหมือนเดิม
...ยกเว้นกับเธอ
“คืนนี้ว่างมั้ย?”
เขาถามขึ้นตอนที่ทั้งคู่กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน ราวกับคำถามธรรมดา แต่น้ำเสียงที่แฝงไว้ชวนใจเต้นแปลกๆ
ภัทราเงยหน้าจากเอกสาร มองเขานิ่ง
“ถามในฐานะเจ้านายหรือ…”
เขาวางปากกา ถอนหายใจแล้วเดินเข้ามาหาเธอ
“...ไม่ใช่แล้ว”
เขาจับมือเธอไว้แน่น
“ผมอยากคบกับคุณจริงๆ ไม่ใช่แค่บนโต๊ะประชุม ไม่ใช่ในลิฟต์ ไม่ใช่ตอนที่คุณหมดแรงอยู่บนอกผม…”
“แต่หมายถึง ตื่นมาเจอหน้ากันทุกเช้า
มีสิทธิ์หึงคุณโดยไม่ต้องซ่อน
และจูบคุณกลางลานจอดรถโดยไม่แคร์ใคร”
ภัทรานิ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ
“ไม่แคร์ใครแต่ฉันต้องหน้าแดงทั้งออฟฟิศเลยน่ะสิ”
เขาขยับเข้ามาใกล้ โน้มหน้าลงจนหน้าผากแตะกัน
“งั้นก็ช่วยคบกับคนบ้าแบบผมหน่อย จะได้จูบกันอย่างถูกต้องซะที”
เธอยิ้ม แล้วพยักหน้า
เขาจูบเธออย่างแผ่วเบา ไม่มีความเร่งเร้า ไม่มีความหิวกระหาย
…มีแค่ความอ่อนโยน อ่อนหวาน และความรู้สึกที่ซึมลึกเกินกว่าร่างกาย
คิรันถอนริมฝีปากออกแล้วกระซิบเสียงต่ำ
“ต่อไปนี้…ไม่ใช่เลขาผมอีกแล้ว
แต่เป็นของผมทั้งตัวและหัวใจ”